Unreachable love.นับหนึ่งไม่ถึงเวกัส
youdimple
## นับหนึ่งไม่ถึงเวกัส Ep.0

Nubnung ' s
โลกของพวกคุณเป็นแบบไหนโลกที่ขาวสะอาด โลกที่ดำมืด หรือโลกที่เป็นสีเทามีทั้งด้านร้ายและดี ถ้ามันเป็นสีเทาก็ถือว่าคุณเติบโตมาในโลกที่ดีมากเลยนะ แต่สำหรับโลกของผมมันเป็นสีดำ สีดำแบบมืดสนิท ผมเติบโตในโลกที่ถูกกำหนดให้อยู่แค่ในกำแพงของประเทศ vortiaring ประเทศแห่งหนึ่งทางตอนใต้ของทวีปเอเชียประเทศที่ใครต่อใครก็บอกว่าเป็นประเทศที่น่าอยู่ น่ามาเที่ยว และน่ามาลงทุนมากที่สุด แต่สำหรับผมไม่เลย ที่นี่มันเป็นยิ่งกว่านรกของคนบางกลุ่ม  โดยเฉพาะผู้คนที่แสนไร้ค่า ประเทศที่รวมเป็นหนึ่งแต่กลับมีเจ้าเมืองถึงสี่คนเพื่อปกป้องเขตทั้งสี่เขตของประเทศ โดยตระกูลที่เป็นมหาอำนาจ ผู้ค้นพบประเทศและสืบต่อกันมารุ่นต่อรุ่นเกือบ 100 ปี ตระกูล 'รวีพงษ์พิพัฒน์' หรืออีกชื่อเรียกของตระกูลคือตระกูล 'หวง' ตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศนี้พวกเขาแบ่งการดูแลแต่ละเขตพื้นที่ได้อย่างลงตัว และดูแลมันอย่างดีจนกลายเป็นหนึ่งในประเทศที่มีการก่ออาชญากรรมน้อยที่สุดเลยก็ว่าได้ แต่ในความจริงพวกเขาก็แค่สร้างภาพ เพราะอีกมุมหนึ่งของประเทศมีกำแพงสูงตั้งอยู่ มันคือเขตปกครองพิเศษที่ไม่ต่างจากคุกดี ๆ นี่เอง คนมีอำนาจ มีเงินเท่านั้นถึงจะได้ออกไปในขณะที่คนจนๆ  คนไร้ค่าต้องดิ้นรนอยู่ให้ได้ภายในกำแพง ใครอยู่ไม่ได้ก็ต้องตาย โดยเฉพาะมนุษย์ส่วนมากที่เป็นโอเมก้า เพศรองที่อ่อนแอที่สุด แต่มันไม่ใช่สำหรับผม แต่คนเราทุกคนเลือกเกิดไม่ได้ผมเองก็เช่นกัน ผมคือหนึ่งในโอเมก้าที่ต้องดิ้นรนหาทางรอดในทุกวัน 'นับหนึ่ง' คือชื่อของผม ชื่อที่ผมเองก็ไม่เคยเห็นหน้าคนตั้งด้วยซ้ำ คนที่เก็บผมมาเลี้ยงเขาบอกผมเพียงแค่ว่า ผมถูกนำมาทิ้งไว้ที่หน้าบ้านเขาพร้อมกับสร้อยคอที่สลักชื่อว่านับหนึ่งเขาจึงตั้งชื่อนั้นเป็นชื่อของผม คนที่เก็บผมมาเลี้ยง หรือ คุณชาล์ว เขาเป็นคนที่มีพระคุณของผม เขาเป็นหนึ่งในมือปืนที่เก่งมากๆ และเขาก็สอนผมให้เป็นแบบเขามาตั้งแต่เด็ก ผมเรียนวิธีป้องกันตัว เรียนต่อสู้ และเรียนการยิงปืน เพื่อปกป้องตัวเองและปกปิดเพศรองว่าผมเป็นโอเมก้า เขาให้ผมฉีดยาระงับฟีโรโมนอยู่เสมอ เพื่อให้ทุกคนเชื่อว่าผม เป็นเบต้าเหมือนกับคนอื่นๆ ไม่ใช่โอเมก้า แต่เรื่องที่ผมเป็นโอเมก้ามีแค่คุณชาล์วและ นิล เพื่อนสนิทคนเดียวของผมเท่านั้นที่รู้
ตลอดระยะเวลาที่อยู่มาจนอายุ 24 ปี ผมมักจะได้ภารกิจง่ายๆ ทั่วไปอย่างยิงพวกที่มีอำนาจหรือพวกเสี้ยนหนามของพวกตระกูลใหญ่ๆ  หรือตามทวงหนี้ทั่วไปๆ อยู่เสมอ ไม่ค่อยจะได้งานใหญ่เหมือนนิลเท่าไหร่ เพราะคุณชาล์วบอกว่าผมยังอ่อนเกินไปที่จะรับภารกิจใหญ่ได้ นั่นมันทำให้ผมท้อ ท้อกับความฝันของตัวเอง ความฝันที่จะได้ออกไปจากกำแพงที่เหมือนนรกนี่สักที
จนกระทั่งในที่สุดพระเจ้าก็เข้าข้างผม
"นี่คือเป้าหมายของแก"
คุณชาล์วยื่นรูปผู้ชายคนหนึ่งมาให้ผมทันทีที่ผมเข้าไปในห้องทำงานเขา ผมหยิบรูปขึ้นมาดูชัดๆ ใบหน้าหล่อที่สวมแว่นทรงสี่เหลี่ยมสีดำกับผมหน้าม้าที่ถูกเซตจนปิดจะถึงตาแต่ก็ยังคงปกปิดใบหน้าหล่อได้ไม่มิด แต่เขาดูไม่มีพิษมีภัยเลยสักนิด ว่าแต่เขาเป็นใคร
"เขาคือ เวนิส วชิรวัฒน์ รวีพงษ์พิพัฒน์ ทายาทอันดับที่ 5 ของผู้นำประเทศ"
หนึ่งในทายาทของผู้นำประเทศและเจ้าของประเทศแห่งนี้สินะ ถ้าเขาเป็นเป้าหมายของผม นี่ก็นับเป็นเป้าหมายแรกที่ใหญ่ที่สุดของผมเลยหรือเปล่า ผมจ้องมองรูปของผู้ชายผิวขาวใบหน้าติดไปทางลูกครึ่ง ดวงตาเรียวคม จมูกโด่งเป็นสันรับกับปากเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวได้อย่างลงตัว เขาดูดีมากจริง ๆ แม้แต่แว่นสายตาทรงสี่เหลี่ยมที่เขาใส่อยู่ก็ไม่อาจบดบังใบหน้าหล่อได้เลย แต่ผมจะฆ่าเขาได้ยังไงในเมื่อผมไม่มีใบอนุญาตออกนอกพื้นที่กำแพง แต่เหมือนคุณชาล์วจะอ่านความคิดของผมออกถึงได้พูดขึ้น
"อีกไม่นานเขาจะอายุ 27 ปี และจะมีพิธีแต่งตั้งเขาเป็นเจ้าเมืองฝั่งเหนือ"
"นี่เป็นเอกสารที่นายจ้างเตรียมมาให้แกแล้ว พรุ่งนี้เตรียมออกนอกกำแพง แกมีเวลาแค่หนึ่งเดือนนี้รู้เอาไว้ด้วย"
คุณชาล์วบอกพร้อมกับเลื่อนซองสีน้ำตาลมาตรงหน้าผม ผมอ่านดูมันอย่างละเอียดมีการปลอบแปลงหนังสือ ประวัติและใบอนุญาตออกจากกำแพงทั้งหมด
"ฮาเปอร์ ปิยะพัฒน์ แสงนิรันด์..."
ผมอ่านชื่อที่อยู่ในใบเอกสารด้วยความงง ทั้ง ๆ ที่ใบหน้าเป็นใบหน้าผม แต่ทำไม
"ชื่อปลอมแกไง" ผมพยักหน้าเข้าใจทันที จำได้ว่านิลมันก็เคยบอกว่าเวลาออกไปนอกกำแพงต้องใช้ชื่อปลอม
"ทำให้เขารัก และยิงเขาทิ้งซะ นี่คือสิ่งที่นายจ้างกำชับมา"
"แล้วทำไมต้องเป็นผม"
"นายจ้างเขาบอกว่าแกตรงสเปกคุณเวนิสมั้ง"
ถึงจะไม่เข้าใจเหตุผลผมก็ต้องแกล้งเข้าใจ  เพราะนิลมันบอกผมว่าคนตรงหน้าไม่ชอบให้ถามเยอะ แต่ผมจะทำให้เขารักได้ยังไงภายในหนึ่งเดือน มันยากเกินไปหรือเปล่า
"ขอให้ทำให้สำเร็จ เพราะค่าตอบแทนมันจะทำให้ความฝันแกเป็นจริงอย่างแน่นอน"
คุณชาล์วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นทำให้ตาผมลุกวาวออกมา เพราะเขารู้ความฝันของผมดี
ความฝันที่จะออกไปจากกำแพงที่เหมือนนรกนี่
แค่ต้องฆ่าเขา แค่ฆ่าเวนิสให้ได้ก็พอ
TBC.


## นับหนึ่งไม่ถึงเวกัส Ep.1

Nubnung ' s
และในที่สุดวันนี้ก็มาถึงวันที่ผมจะได้ออกไปนอกกำแพงที่ที่เหมือนกับนรกนี่สักที ผมกระชับสายกระเป๋าตัวเองไว้แน่นก่อนจะเดินออกจากบ้านของคุณชาล์วบ้านที่ผมอยู่มาตั้งแต่เด็ก สถานที่ที่เป็นทั้งบ้านและที่ฝึกยิงปืนของผม ฝึกเพื่อเป็นมือปืน ฝึกเพื่อฆ่าคน โลกภายนอกอาจจะมองว่ามันโหดร้าย แต่ไม่ใช่กับที่นี่เพราะการฆ่ากัน การเดินออกไปหน้าซอยแล้วเห็นมือปืนลั่นไกยิงคนต่อหน้าต่อตาก็เป็นเรื่องที่ผู้คนชินกันไปซะแล้ว และนั่นมันคือหน้าที่ของผม มือปืนและนักฆ่าอาชีพที่ทำให้ผมและคนอื่นๆ ได้เงินมหาศาลจากมัน ก็แค่เกลียดใครสักคนแล้วสั่งฆ่าได้ง่ายๆ โลกในกำแพงไม่มีตำรวจหรือผู้มีอำนาจแบบนอกกำแพงหรอก ทุกคนต้องช่วยตัวเองใช้ชีวิตอยู่ไปวัน ๆ ให้มีลมหายใจในวันต่อๆ ไปก็พอ ถึงแม้ว่าจะมีเจ้าเมืองเขตปกครองพิเศษเป็นคนดูแล แต่ผมก็ไม่เคยเห็นเขาจะก้าวขามาเหยียบในกำแพงเลยสักครั้ง
"จะไปแล้วหรอมึง" เสียงทุ้มของเพื่อนสนิทเจ้าของผมหยักศกเอ่ยทักขึ้นจากด้านหลังผมหันไปหาเพื่อนตัวสูงที่อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงขายาวสบายๆ ให้เดาวันนี้คงเป็นวันพักผ่อนของไอ้นิลมันหลังจากที่ทำภารกิจต่อเนื่องกันเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์สินะ
"เออ คุณชาล์วบอกว่าจะมีคนมารับ แต่ก็คงอีกสักพัก" ผมเอ่ยบอกมันที่เริ่มอ้าปากหาวสงสัยเมื่อคืนมันคงทำภารกิจมาแล้วกลับดึก นิลพยักหน้าก่อนที่มันจะหันซ้ายหันขวาเหมือนหาใครสักคนก่อนจะขยับตัวมาชิดผมมากขึ้น
"นี่เป็นการทำภารกิจนอกกำแพงครั้งแรกของมึง สิ่งที่กูอยากจะเตือนมึงก็คือ..."
จากสีหน้าเพลีย ๆ ของมันแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจังจนผมต้องตั้งใจฟัง
"ทำภารกิจให้สำเร็จ เพราะถ้ามึงพลาด มึงอาจจะตายได้ เข้าใจไหม"
มันพูดเตือนผมเพราะมันมักจะได้ภารกิจออกไปทำข้างนอกกำแพงบ่อยๆ เพราะความเป็นเบต้าข้อจำกัดของเพศรองมันต่างกันอยู่แล้ว เพราะเบต้าไม่มีกลิ่นฟีโรโมน ไม่ต้องกินยาป้องกันการฮีทเหมือนกับโอเมก้าอย่างผม และร่างกายก็แข็งแรงกว่าเยอะ จริงๆ ผมก็อยากเกิดเป็นเบต้าแบบมันนะ จะได้ไม่ต้องใช้ชีวิตหวาดระแวงและหลบซ่อนจากพวกอัลฟ่าที่ชอบวางอำนาจพวกนั้น
"อืม ขอบคุณเตือน แล้วมึงไม่อยากไปอยู่นอกกำแพงบ้างหรอ" ผมถามมันเสียงเบา มันทำเพียงแค่กระตุกยิ้มแล้วก็ส่ายหน้าไปมาพลางหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบแล้วพิงประตูรั้วอย่างสบายใจ
"ไม่อะ กูไม่มีความฝันแบบมึง"
"นับ ถ้าวันนึงมึงได้ไปอยู่นอกกำแพงจริง ๆ สิ่งแรกที่มึงจะทำ คืออะไร" มันเอ่ยถามผมพร้อมกับสายตาที่คาดคั้นเอาคำตอบ ผมยกมือมาจับสร้อยที่ติดตัวมาตั้งแต่เด็กแล้วช้อนตามองมันด้วยสีหน้าจริงจัง
"กูจะตามหาพ่อแม่กู กูอยากรู้ว่าเขาทิ้งกูทำไม"
"หึ" มันแสยะยิ้มกับคำพูดของแล้วทิ้งบุหรี่ลงพื้นพร้อมกับใช้เท้าขยี้ลงดิน สายตาเย็นชาเงยหน้าขึ้นมาจับจ้องที่ผมก่อนจะยิ้มกวนออกมาเหมือนที่มันชอบทำเวลาปั่นหัวคนอื่น
"แล้วมึงมั่นใจได้อย่างไงว่าพ่อแม่มึง เป็นคนนอกกำแพง"
คำถามที่มันถามผม ผมเองก็ไม่มีคำตอบเหมือนกัน แต่ที่ผมมั่นใจก็เพราะว่าผมเคยได้ยินคุณชาล์วคุยกับใครสักคนผ่านโทรศัพท์เรื่องของผม เขาบอกว่าผมไม่ใช่คนในกำแพง และเขาก็บอกว่าเขาจะไม่ยอมให้ผมออกไปทำภารกิจนอกกำแพง ไม่งั้นเป็นอันตรายแน่ๆ แต่ผมเองก็ไม่รู้ทำไมครั้งนี้เขาถึงยอม เพราะผมไม่เคยอ่านความรู้สึกหรืออ่านใจเขาได้เลย คุณชาล์วเป็นคนที่เดาใจยากที่สุดที่ผมเคยเจอมาเลยก็ว่าได้ บางครั้งเวลาที่เขามองผมเหมือนเขามีอะไรจะบอกผมอยู่ตลอดแต่ก็เลือกที่จะไม่พูดแล้วเก็บไว้
"รถมาแล้ว ไว้เจอกันนะ" เสียงของนิลดึงสติให้ผมกลับมาจากการจมอยู่ในความคิดของตัวเอง ผมโบกมือลามัน ก่อนจะมองไปยังรถหรูสีดำที่เข้ามาจอดอยู่ตรงหน้า กระจกฝั่งคนขับค่อยๆ เลื่อนลงมาเผยให้เห็นหน้าชายหนุ่มหน้าตาดุเขาจ้องหน้าผมนิ่ง ๆ
"ฮาร์เปอร์ใช่มั้ย ขึ้นรถ" ผมพยักหน้าแล้วรีบเดินไปขึ้นฝั่งคนขับทันทีที่เขาพูดจบ
"เตรียมเอกสารออกมา เดี๋ยวพอถึงด่านตรวจคนเข้าออกนอกกำแพงฉันจะจัดการให้ แค่ยื่นเอกสารตามที่เจ้าหน้าที่บอกก็พอ แล้วก็อย่าลืมคาดเข็มขัดด้วย"
เขาพูดอย่างออกคำสั่งและผมก็ทำตามทันทีหลังจากนั้นรถก็ออกตัวไปข้างหน้าผมมองบ้านของคุณชาล์วเป็นครั้งสุดท้าย ราวกับว่าจะไม่สามารถกลับมาเจอมันอีก
รถวิ่งไปด้วยความเงียบคนที่มีหน้าที่ขับรถพาผมออกไปนอกกำแพงไม่ได้พูดอะไรส่วนผมก็ได้แต่นั่งเกร็งไม่กล้าพูดอะไรเช่นเดียวกันจนกระทั่งมาถึงด่านตรวจหรือเรียกอีกอย่างคือประตูทางออกนอกกำแพงนั่นแหละ เจ้าหน้าที่จะขอดูบัตรของผู้ขับและผู้ที่อยู่ในรถทุกคนว่าเป็นบุคคลในกำแพงหรือนอกกำแพง ถ้าเป็นคนนอกกำแพงก็จะโดนแค่ตรวจสอบบัตรว่าเป็นของจริงหรือปลอม ใบหน้าตรงกับในบัตรหรือเปล่าแค่นั้น แต่ถ้าเป็นคนในกำแพงจะโดนตรวจสอบหนังสืออนุญาตและใบยินยอมเยอะเต็มไปหมดกว่าจะได้ออก แถมมีเวลาออกแค่ไม่เกิน 7 วันเท่านั้นยกเว้นกรณีที่มีคนซื้อตัวไปหรือมีทรัพย์สินมากพอที่จะออกนอกกำแพงเท่านั้น
"ขอบัตรด้วยครับ" เจ้าหน้าที่เดินมาทางผม ผมหยิบบัตรยื่นให้กับเจ้าหน้าที่พร้อมกับคนข้างๆ ที่ผมก็ยังไม่รู้จักชื่อของเขาเลย เจ้าหน้าที่ทำการตรวจสอบว่าบัตรของผมเป็นของจริงหรือเปล่า เครื่องส่งสัญญาณสีเขียวเพื่อแสดงว่าเป็นบัตรจริง ผมแอบรู้สึกโล่งอกในใจแต่ก็แสดงสีหน้าเรียบนิ่งออกไป แต่ดูเหมือนเจ้าหน้าที่จะยังไม่เชื่อ เขายังคงมองภาพในบัตรสลับกับผมไปมาจนคนข้างๆ ผมผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิด
"เสร็จหรือยังครับ ผมรีบ" ผมทำเสียงนิ่งแล้วบอกเจ้าหน้าที่และเขาก็คืนบัตรให้ผมทันทีก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้คนเปิดประตูกำแพง ผมถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกทันทีที่พ้นประตูกำแพง ก่อนจะหันไปมองสำรวจข้างทางอย่างตื่นเต้นและประหลาดใจ บรรยากาศนอกเมืองแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงทั้งวิวธรรมชาติ ความอุดมสมบูรณ์และความสวยงามของเมืองที่ดูหรูผิดหูผิดตาไปหมด
"นี่หรอครับเมืองฝั่งเหนือ" ผมถามออกมาด้วยความตื่นเต้นเพราะนิลมันเคยบอกผมว่ากำแพงติดกับเมืองฝั่งเหนือและข้างนอกสวยมากๆ ผมได้แค่ฝันที่จะออกมาเห็นกับตาบ้างแต่พอเห็นจริง ๆ มันเกินที่ผมจินตนาการไปมาก ๆ เลย
"ยัง นี่ยังอยู่ที่เขตปกครองพิเศษ เขตนี้เป็นคนดูแลพวกคนที่อยู่ในกำแพง ส่วนเมืองฝั่งเหนือ อีกประมาณ 70 กิโล ถึงจะเข้าเขตเมืองเหนือ" ผมสะดุดตรงคำว่าดูแลคนในกำแพงผมอยู่ที่นั่น 24 ปี ผมยังไม่เห็นเคยเห็นใครมาดูแลเลย มีแต่แย่ลงทุกวันๆ
"แล้วใครเป็นคนดูแลเขตนี้หรือครับ" ผมถามด้วยความอยากรู้ อยากเห็นหน้าจริง ๆ ว่าใครเลือกมันมาเป็นเจ้าเมือง
"คุณสีฝุ่น"
"ทายาทลำดับที่เท่าไหร่หรือครับ" ผมถามเพื่อให้บรรยากาศมันไม่อึดอัด เพราะถ้าจะให้ทนความอึดอัดไม่พูดอะไรไปอีก 70 กิโลเมตรผมคงต้องเป็นบ้าแน่ ๆ
"ทายาทนอกสายเลือด" เขาตอบสายตายังคงจดจ่ออยู่ที่เส้นทาง
"ลูกบุญธรรมหรือครับ"
"ฉลาดนี่" ทำไมดูเป็นคำเอ่ยชมที่เหมือนประชดยังไงไม่รู้
"ครับ"
"ประวัติของคนในตระกูล อ่านไปฆ่าเวลาก่อน"
เขายื่นซองสีน้ำตาลให้ผมขณะที่รถกำลังติด ผมหยิบมันขึ้นมาค่อนข้างที่จะหนาเหมือนกันนะ ตระกูลนี้มันมีลูกกี่คนวะ สงสัยคนข้าง ๆ จะรำคาญผมถึงได้สั่งให้ผมอ่านมันอย่างเงียบๆ แถมชื่อก็ไม่ยอมบอก บอกแค่ว่าไม่จำเป็นต้องรู้เพราะคงไม่ต้องเจอกันอีก พวกนอกกำแพงปฏิสัมพันธ์แย่ทุกคนเลยหรือเปล่านะ ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย ผมเปิดอ่านประวัติไปเรื่อยๆ จนไปเจอกับ รูปเป้าหมายของผม ผมพิจารณาใบหน้าของเขาก่อนจะอ่านประวัติโดยละเอียด แต่มาสะดุดตรงคำว่าแฝดพี่ ผมจึงพลิกกระดาษไปอีกแผ่นจึงไปเจอกับรูปของผู้ชายอีกคนที่หน้าตาเหมือนกับเวนิสเป้าหมายของผม ต่างกันแค่เขาไม่ได้ใส่แว่นและหน้าตาดูร้ายกว่าก็เท่านั้น
"เวกัสกับเวนิสหรอ ชื่อคล้องดี" ผมบ่นพึมพำเสียงเบา ชื่อคล้องแล้วก็เหมือนจะเป็นชื่อเมืองทั้งคู่เลย แต่จะว่าไปตั้งแต่ทายาทลำดับที่ 5 ก็เป็นชื่อเมืองหมดเลยนี่ โรม เวนิส เวกัส จนมาถึงเบอลิน ดูก็รู้ว่าเป็นพี่น้องพ่อแม่เดียวกัน แต่ทำไมเบอลินถึงไม่มีรูปภาพล่ะ
"คุณหนูเบอลิน ทายาทลำดับที่ 7 ไม่มีข้อมูลเพราะเป็นทายาทที่ถูกปกปิด" ดูเหมือนคนข้าง ๆ จะมีญาณทิพย์ว่าผมจะหันไปถามเขาถึงได้ชิงพูดก่อน
"เขาหายตัวไป ไม่มีใครเคยเจอหน้าเขา แต่ไม่ต้องสนใจ สนใจแค่เป้าหมายของนายก็พอ" เขาพูดตัดบททำให้ผมไม่ได้ถามอะไรต่อนอกจากนั่งอ่านและจำเกี่ยวกับคนที่ชื่อเวนิสเงียบๆ แม้แต่ชื่อคนข้างๆ ผมยังไม่กล้าถามเลย ก็สีหน้าเขาดูโกรธผมตลอดเวลาซะขนาดนั้น ใครจะกล้าหันไปถาม ผมทำได้เพียงแค่เพียงปล่อยให้บรรยากาศภายในรถเต็มไปด้วยความอึดอัดตลอด 70 กิโลเมตรของการเดินทาง
ใช้เวลาเกือบ 6 ชั่วโมงกว่าจะมาถึงโรงแรมที่ผมต้องใช้เป็นแหล่งกบดานเพื่อเตรียมทำภารกิจใหญ่จะว่าไปก็รู้สึกตื่นเต้นเหมือนกันนะ คนที่มาส่งผมเขาไม่ได้พูดอะไรนอกจากบอกหมายเลขห้องพาไปติดต่อที่เคาน์เตอร์แล้วก็บอกรายละเอียดเพิ่มเติมผมนิดหน่อยก่อนจะไล่ผมให้ขึ้นไปได้เลยเพื่อเตรียมพร้อมกับขั้นแรกของแผนการคือ หาทางตีสนิทกับคุณเวนิสในวันพรุ่งนี้ แต่ในขณะที่ผมกำลังเดินเตร่หาหมายเลขห้องตามคีย์การ์ดอยู่นั้น กลิ่นหอมของเปลือกไม้อะไรสักอย่างก็ลอยมาเตะจมูกผม มันเป็นกลิ่นที่ทำให้รู้สึกสงบและน่าค้นหาไปในตัวผมกำลังมองหาที่มาของกลิ่นแต่ก็ไม่พบใครที่ยืนอยู่เลย นี่ผมหลอนไปเองหรือเปล่า หรือมันเป็นกลิ่นของโรงแรม ผมสะบัดหัวไล่ความคิดของตัวเองออกไปก่อนจะรีบเดินตรงเข้าไปยังห้องของตัวเองทันที
TBC


## นับหนึ่งไม่ถึงเวกัส Ep.2

Vegas ' s
"ไปไหนเวกัส"
เสียงทักทายที่คุ้นหูดังขึ้นในขณะที่ผมกำลังจะเดินไปยังโรงรถเหมือนทุกครั้ง และถ้าให้เดาถ้าผมหันไปมันต้องรั้งผมไม่ให้ไปแน่ ๆ ขาทั้งสองข้างจึงรีบสาวเท้าเดินไปที่รถทันทีแต่ยังไม่ทันจะได้ไปถึงรถมือขวาคนสนิทอย่าง ยูโร ก็มาขัดซะก่อน
"ยูโรหลบ"
"ไม่ได้ครับ คุณเวนิสสั่งไม่ให้คุณเวกัสออกไปข้างนอก"
ผมชักสีหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนจะหันหลังไปหาไอ้พี่ชายฝาแฝดที่มันกำลังเช็ดแว่นอย่างสบายใจไม่สนใจผมที่หันหน้ามองมันสักนิด ดูก็รู้ว่ามันต้องการยียวนกวนประสาทผมชัด ๆ
"เวนิส กูจะไปแข่งรถ" ไม่ใช่ว่าผมกลัวมันหรอกนะแต่เพราะมันกำลังจะขึ้นเป็นเจ้าเมืองฝั่งเหนือและเป็นคนที่มีอำนาจที่สุดในบ้านตอนนี้ต่างหาก
"ป๊าสั่งไม่ให้มึงแข่งรถอีก จำไม่ได้หรอ" มันยังคงจดจ่ออยู่กับการเช็ดแว่นไม่ได้เงยหน้ามาสนใจผมที่ทำหน้าหงุดหงิดสักนิด อยากจะเดินไปดึงแว่นมันมาเหยียบสักที ถ้าไม่ติดว่ามันต่อสู้เก่งกว่าผมอะนะ ผมทำไปแล้ว
"ป๊าไปต่างประเทศ 2 อาทิตย์กว่าจะกลับ ให้กูไปเถอะนะ กูไม่ได้ไปสนาม 3 เดือนแล้วนะ"
ผมพูดเสียงอ่อนหวังให้มันสงสารแต่ไอ้คนอย่างเวนิสที่ใจเย็นกับทุกคนบนโลกยกเว้นพี่น้องตัวเองอะหรอ
"ไม่ กลับเข้าบ้านได้แล้ว" ว่าแล้วไง มันหยิบแว่นที่เช็ดเรียบร้อยแล้วขึ้นมาใส่ก่อนจะพยักพเยิดหน้าให้ผมเข้าบ้าน ซึ่งถามว่าคนอย่างผมจะยอมหรอ ไม่มีทางรู้จักเวกัสน้อยไปแล้วพี่ชาย ผมอาศัยจังหวะที่มันหันหลังผลักไอ้ยูโรออกแล้วเตรียมจะขึ้นรถทันที แต่พอขึ้นรถแล้วเตรียมสตาร์ทรถออกไปเท่านั้นแหละ เงยหน้ามาอีกทีบอดี้การ์ดในชุดสูทก็เล็งปืนมาที่รถผมกันหมด ย้ำว่าเล็งที่รถไม่ได้เล็งผม มันรู้ว่าผมรักรถมาก มันจะใช้ไม้นี้เลยหรอ
ได้เลยเวนิสกูจะจำเอาไว้
ผมลดกระจกลงก่อนจะชะโงกหัวออกไปมองมันที่ยืนอยู่หน้ารถ
"แค่ไปขับรถเล่นก็ได้ สัญญาว่าจะไม่ไปสนาม" ผมพูดต่อรองกับมันและก็ได้รับการถอนหายใจตอบกลับมา
"ถ้ามึงปิด GPS ที่สร้อย หรือถ้ากูให้ยูโรมันตรวจสอบแล้วว่ามึงไปสนามกูจะให้บอดี้การ์ดยิงลูกรักมึงคันอื่น ๆ ที่เหลือโอเคไหม"
ไอ้เหี้ยมันจะโหดเกินไปแล้วนะ มันพูดด้วยสีหน้าจริงจังพร้อมกับจ้องมองผมด้วยความกดดัน ใครบอกว่าไอ้เวนิสมันเป็นพ่อพระมาต่อยกับผมกลางสี่แยกมา ตั้งแต่อยู่กับมันในท้องแม่จนถึงวินาทีประชันหน้ามันตอนนี้ผมไม่เคยเห็นมันร่างเทวดาสักครั้ง ปีศาจล้วนๆไ ม่มีเทวดาผสมเลยแหละคนอย่างมัน
"ว่าไง" กดดันกูไปอีก
"เออก็ได้" สุดท้ายผมก็ต้องจำยอมมันแต่โดยดี รู้แบบนี้ตอนอยู่ในท้องแม่ไม่น่าถีบมันออกมาก่อนเลย ถ้ารู้ว่าเกิดคนแรกจะได้เป็นเจ้าเมืองและมีอำนาจขนาดนี้ เวนิสมันหันไปพยักหน้าบอกบอดี้การ์ดทุกคนให้ถอยรวมทั้งมันด้วย ผมจึงรีบปิดกระจกแล้วขับรถออกไปทันทีเดี๋ยวมันเปลี่ยนใจ
หลังจากขับรถออกมาผมก็ขับรถชมวิวไปเรื่อย ๆ พื้นที่วิวโดยรอบก็ไม่แตกต่างอะไรมากนัก เมืองยังคงอุดมสมบูรณ์ เงียบสงบเหมือนเดิมป๊าผมเขาทำไว้ดีจริงๆ แหละ ต่อไปก็เป็นหน้าที่ของไอ้เวนิสที่จะสานต่อแล้ว เพราะตามลำดับเวนิสมันต้องเป็นผู้สืบทอดเจ้าเมืองฝั่งเหนือ เพราะอากงกับอาม่าแบ่งเอาไว้ ให้ลูกชายคนโตที่เกิดจากลูกชายคนโตของอากงเป็นคนดูแลเมืองหลวง นั่นก็คือเฮียติน ลูกชายของแปะธินทร์ แต่เฮียตินประสบอุบัติเหตุเดินไม่ได้ ลูกชายคนรองอย่างเฮียเตชินทร์จึงรับหน้าที่สานต่อแทน รองลงมาคือลูกชายที่เกิดจากลูกชายคนรองอย่างแปะธารผู้ดูแลเมืองฝั่งใต้ ซึ่งตอนนี้แปะก็วางมือไปแล้วยกให้ลูกชายเพียงคนเดียวอย่างเฮียทาวน์เป็นคนดูแลแทน ต่อมาก็เป็นลูกชายคนเล็กของอากง เพราะป๊าผมค่อนข้างที่จะเป็นลูกรักของอากงกับอาม่าที่สุดก็เลยได้ดูแลสองฝั่งคือเมืองฝั่งตะวันตกและเมืองฝั่งเหนือ ซึ่งเมืองฝั่งตะวันตกตอนนี้พี่คนโตของผมอย่างเฮียโรมเป็นคนดูแลอยู่ ส่วนฝั่งเหนืออีกไม่นานไอ้เวนิสก็จะขึ้นรับตำแหน่งแทน ส่วนป๊าผมก็คอยเทียวไปเทียวมาแล้วแต่อารมณ์ป๊า ส่วนผมก็ไม่ต้องทำอะไรใช้ชีวิตสบาย ๆ เที่ยวไปวัน ๆ ไม่ต้องสนใจใคร ไม่ต้องแบกรับหน้าที่มากนัก ซึ่งผมชอบแบบนี้นะมันเป็นอิสระดี ผมก็ได้แต่หวังว่าในอนาคตทั้งเฮียโรมและไอ้เวนิสมันจะไม่เป็นอะไร เพราะผมไม่อยากที่จะเป็นเจ้าเมือง ไม่คิดอยากจะเป็นเลยสักนิด
Rrrrrr
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเรียกสติผมที่กำลังจดจ่ออยู่กับเส้นทางผมเห็นว่าเป็นยูโรบอดี้การ์ดของตัวเองก็ได้แต่ถอนหายใจ ผมว่าผมก็ไม่ได้ไปสนามแข่งนะ มันจะโทรมาทำไม
"มีอะไร"
(คุณเวกัสครับ พิกัดคุณนทีหายไปครับ)
"มึงว่าไงนะ!"
ผมแทบจะเบรกรถทันทีที่มันบอกว่านทีคู่นอนคนโปรดของผมกำลังอาจจะตกอยู่ในอันตรายเพราะพิกัดที่ติดกับแหวนของนทีหายไป
"คุณเวกัสให้ผมเช็กพิกัดคุณนทีตลอด แต่ตอนนี้มันหายไปแล้วครับ" ผมจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิดก่อนจะหักพวงมาลัยเปลี่ยนทิศทางไปยังโรงแรมที่นทีพักทันที
"ตรวจสอบให้พร้อม ส่งคนมาให้กูด้วย"
(รับทราบครับ)
สิ้นเสียงยูโรผมก็กดวางสายทันทีพยายามขับรถให้เร็วที่สุดเหมือนกับอยู่ในสนาม ถึงแม้จะโดนไอ้เวนิสด่าทีหลังก็ตาม แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่ต้องมากลัวพี่ด่า นทีกำลังตกอยู่ในอันตรายผมต้องรีบไปช่วยเขาก่อน ผมขับรถด้วยความรวดเร็วไม่ถึงยี่สิบนาทีผมก็มาถึงโรงแรมที่เขาพักทันที ผมรีบจอดรถแล้ววิ่งไปยังห้องของเขา พนักงานต้อนรับและคนด้านล่างก้มหน้าแล้วทักทายผม ถึงจะกล่าวทักทายว่าคุณเวนิสสวัสดีครับก็เถอะ แต่ผมไม่มีเวลามาแก้ว่าผมคือเวนิสหรือเวกัสแล้ว
ผมกดลิฟต์ขึ้นมาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าร่างของนทีในชุดผ้าคลุมอาบน้ำกำลังนอนสลบอยู่หน้าประตู ผมวิ่งไปพยุงร่างนั้นขึ้นมาด้วยความร้อนรน
"นที นที ฟื้นสิเกิดอะไรขึ้น" ผมเขย่าตัวเขาเล็กน้อย นทีลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนจะเอาแต่ปล่อยโฮไม่พูดอะไรแล้วกอดผมแน่น ผมจึงค่อยๆ พยุงตัวเขาเข้าห้อง พาร่างเล็กไปนั่งที่เตียงนอนแล้วโทรไปบอกไอ้ยูโรว่าไม่ต้องให้คนมาแล้วผมเจอตัวนทีแล้ว จากนั้นก็หันไปกอดแล้วลูบหัวคนในอ้อมกอดอย่างปลอบโยน ผมรู้ว่าเขาคงอาจจะเจอเรื่องร้ายแรงมาแต่ถ้าเขายังไม่พร้อมที่จะเล่า ผมก็จะไม่ถามเขา รอเขาพร้อมก่อนก็ได้
"ไม่เป็นไรนะผมอยู่นี่แล้วนที" ผมกอดเขาแน่น แปลกทั้งที่ผมคิดว่าผมรักเขาและผมเป็นอัลฟ่าผมควรจะได้กลิ่นฟีโรโมนของเขาแต่ผมไม่เคยได้กลิ่นประจำตัวของเขาเลย แต่เขาเคยบอกว่าเขาได้กลิ่นฟีโรโมนประจำตัวผมมันเป็นกลิ่นกาแฟ หรือว่าผมกับเขาจะไม่ใช่คู่แห่งโชคชะตากันจริง ๆ แต่ถึงจะไม่ใช่ผมก็ไม่สนใจเรื่องคู่แห่งโชคชะตาบ้านั่นแล้ว
"อย่าทิ้งทีไปนะ ฮึก ฮือ ทีขอร้อง" เขาเอาแต่ขอร้องผมแล้วกระชับกอดผมแน่น ผมจึงกอดเขาแล้วพูดปลอบประโลมว่าผมจะไม่หนีไปไหนเพื่อให้เขาเย็นลง ที่เขาบอกว่าโอเมก้าเป็นเพศที่อ่อนไหวคงจะจริง
แต่ในขณะที่ผมกำลังกอดปลอบเขาอยู่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นผมจึงหันไปดูที่หน้าจอเป็นไอ้เวนิส ให้เดามันก็คงจะโทรมาด่าผมเรื่องขับรถเร็วอีกตามเคยสินะ เอาไว้ค่อยกลับไปให้มันด่าทีเดียวดีกว่า ผมตัดสินใจที่จะไม่รับแล้ววางโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียง
"ขอจูบได้ไหม" นทีถามผม ผมพยักหน้าก่อนที่จะก้มลงไปจูบเขาส่วนโทรศัพท์ก็ยังคงดังไม่หยุดและผมก็เลือกที่จะไม่สนใจมัน ผมกับนทีเริ่มที่จะบรรเลงบทรักกันบนเตียง ก่อนที่เขาจะหมดแรงและหลับลง แต่โทรศัพท์ก็ยังงงไม่หยุดสั่นทั้งๆ ที่ผมปิดเสียงมันไปแล้ว ผมถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูคราวนี้เป็นไอ้ยูโร เก่งนะพอผมไม่รับมันก็ใช้ให้มือขวาผมโทรหาผมแทน ไหนๆ แล้วก็รับมันหน่อยละกัน
"ว่าไง มึงนี่ขยันโทรจริงๆนะ จิกกูเป็นไก่เลย"
(คุณเวกัสครับ คุณเวนิสเสียแล้วครับ)
"มึงว่าไงนะ กูไม่ตลกไอ้ยูโร"
(ผมพูดจริงๆ ครับ คุณเวนิสเสียแล้วครับคุณยูโร ผมขอโทษครับ)
ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบแตกสลายเป็นแบบนี้ใช่มั้ย ถ้าผมเลือกที่จะรับสายมันตั้งแต่แรก
มันก็อาจจะไม่ตายใช่ไหม
TBC


## นับหนึ่งไม่ถึงเวกัส Ep.3

Nubnung ' s
ผมตื่นขึ้นมาเช้าวันใหม่กับวันแรกที่ต้องทำภารกิจที่นอกกำแพง ผมรู้สึกอิจฉาผู้คนที่อยู่นอกกำแพงนะชีวิตพวกเขาดูน่าอยู่มากกว่าคนในกำแพงเป็นร้อยเท่าเลย ผมรีบแต่งตัวไปทำภารกิจตามที่คุณชาล์วบอกและตามข้อมูลที่ผมได้มา วันอาทิตย์แบบนี้คุณเวนิสจะไปพักผ่อนอ่านหนังสือที่สวนสาธารณะใกล้ ๆ โรงแรมที่ผมอยู่โดยจะมีมุมส่วนตัวของเขา โดยที่ไม่มีบอดี้การ์ดคุ้มกัน เหมาะที่จะเข้าไปตีสนิท ตอนแรกผมจะยังไม่เอาปืนไปแต่พี่คนที่เขาขับรถมาส่งผม ถึงแม้จะยังไม่รู้ชื่อเขาก็ตาม เขาบอกให้ผมพกปืนติดตัวไปด้วยเผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินผมก็เลยหยิบไปด้วย
ผมเดินสำรวจที่สาธารณะเป็นสถานที่ที่เหมาะกับการเดินเล่น ออกกำลังกาย หรือมาพักผ่อนมากๆเพราะบรรยากาศดีแทบจะไม่มีแดดเลย ผมเดินไปเรื่อย ๆ ก็ไปสะดุดเข้ากับเจ้าแมวตัวสีส้มที่มันกำลังนอนเลียขนตัวเองอยู่ผมย่อตัวไปนั่งเล่นกับมันแล้วมันก็ลุกมาคลอเคลียมือผม ผมส่งยิ้มให้กับเจ้าแมวขนฟู มันตัวอ้วนจนเกินกว่าจะเป็นแมวจรจัดนะ
"ฮาเปอร์"
ผมหันไปตามเสียงเรียกแต่ก็ต้องตกใจเพราะคนที่เรียกผมก็คือคุณเวนิส ตัวจริงเขาดูดียิ่งกว่าในรูปอีก แล้วเขารู้ชื่อผมได้ยังไง ถึงจะเป็นแค่ชื่อปลอมก็เถอะ ผมเก็บความสงสัยไว้แล้วพยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด
"คุณรู้ชื่อผมได้ยังไงครับ" ผมเอ่ยถามเขาก่อนจะได้สีหน้างุนงงกลับมาแทนก่อนที่เจ้าตัวจะเหมือนนึกอะไรออกแล้วก็หลุดยิ้มออกมา
"คุณชื่อฮาเปอร์หรอครับ เจ้าแมวตัวนี้ก็ชื่อฮาเปอร์เหมือนกัน" เขาพูดด้วยเสียงนุ่มท่าทางสบายๆก่อนจะย่อตัวลงมานั่งแกะซองอะไรสักอย่างให้กับยื่นให้กับเจ้าแมวส้ม เจ้าฮาเปอร์ก็เลียซองในมือเขาอย่างชอบใจ มันก็คงจะเป็นขนมแมวของคนนอกกำแพงละมั้ง
"ขอโทษที่เข้าใจผิดครับ"
"ไม่เป็นไรครับ แต่แปลกนะครับ ปกติเจ้าฮาเปอร์มันหวงตัวจะตายไม่คิดว่ามันจะเล่นกับคุณด้วย" เขาบอกแต่ตายังจดจ่ออยู่กับขนมที่ป้อนเจ้าแมวอยู่ เขาดูเป็นคนอ่อนโยน ใจดี เกินกว่าที่ผมจะฆ่าได้
"คุณเพิ่งเคยมาที่นี่หรอครับ ไม่เคยเห็นหน้าเลย" เขาหันมาถามผมด้วยรอยยิ้มที่สว่างไสวอย่างกับพระอาทิตย์ รอยยิ้มที่ใครมองก็ต้องหลง ผมทำเพียงแค่ยิ้มให้เขาเล็กน้อยแล้วก็ตอบเขาว่าใช่
"ฝากเจ้าฮาเปอร์ก่อนนะครับ" คุณเวนิสหันมาบอกผมก่อนที่เขาจะลุกขึ้นหายออกไป ผมได้แต่มองตามการกระทำของเขา ถึงจะดูเป็นคนใจดี เข้าถึงง่าย แต่พอมองตากลับดูไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่ เป็นบุคคลที่น่าค้นหาจริง ๆ จะว่าไปเขาใช้น้ำหอมกลิ่นอะไรนะทำไมกลิ่นมันดูสดชื่น ผ่อนคลายแปลกๆ ถึงจะเป็นกลิ่นอ่อน ๆ ก็เถอะ ผมมองการกระทำของเขาสลับกับมองเจ้าแมวส้มที่ชื่อฮาเปอร์ที่เกือบทำผมโป๊ะสลับกันไปมา ตอนแรกเขาเดินไปทิ้งขยะสักพักก็เดินไปพูดอะไรบางอย่างกับคนที่ยืนอยู่แถวนั้น คน ๆ นั้นหันหน้ามาหาผมส่วนผมก็ทำแค่แสร้งมองเจ้าแมวที่ยังคลอเคลียอยู่ที่มือผม สักพักคุณเวนิสก็เดินมาหาผมพร้อมกับยื่นขนมอะไรบางอย่างที่มีรูปร่างเหมือนปลามาให้
"ผมให้คุณฮาเปอร์ครับ กินร้อนๆอร่อยนะ"
"ขอบคุณนะครับ" ผมเอ่ยขอบคุณเขาก่อนจะหยิบขนมจากมือเขามากินคำเล็กๆ จะว่าไปก็อร่อยเหมือนกันนะ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าคืออะไรก็ตาม
"กลิ่นน้ำหอมคุณฮาเปอร์หอมดีนะครับ เป็นกลิ่นที่ผมชอบเลย" คุณเวนิสเอ่ยทักขึ้นมาด้วยรอยยิ้มสดใส ผมได้แต่ยิ้มเครื่องหมายการค้าตอบกลับไป เพราะผมไม่ได้ฉีดน้ำหอมจะมีกลิ่นได้ยังไง ถ้าเขาไม่มั่วก็คงหาเรื่องคุยกับผมไปเรื่อยละมั้ง
"เราไปหาที่นั่งคุยกันดีไหมครับ" เขาเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้ง เขาดูอยากสร้างสัมพันธ์กับผมนะ หรือเพราะผมเป็นสเปกเขาแบบที่คุณชาล์วบอกจริง ๆ หรือเขามีแผนอะไรในใจหรือเปล่า หรือเขาจะรู้แล้ว และดูเหมือนผมจะอยู่ในโลกของตัวเองนานเกินไปคุณเวนิสก็เลยเหมือนจะหน้าถอดสีแล้ว ผมก็เลยยิ้มให้เขาแล้วพยักหน้าเป็นการตกลงทันที
คุณเวนิสพาผมมานั่งอีกฝั่งนึงของสวนสาธารณะเป็นมุมที่สงบมาก ๆ ข้าง ๆ เป็นทะเลสาบมีที่นั่งไม่กี่ที่ และตอนนี้ที่ผมนั่งอยู่ไม่มีใครสักคนนอกจากผมกับเขา สักพักเขาก็หยิบหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาอ่านให้เดาคงมีคนเตรียมมาให้เขา ชีวิตของพวกคนนอกกำแพงนี่มันดีจังเลยเนอะมีแต่คนประเคนมาให้ ไม่ต้องดิ้นรนเหมือนพวกอยู่ในกำแพงสักนิด
"คุณฮาเปอร์เป็นคนที่ไหนหรอครับ" คุณเวนิสเอ่ยถามทั้งๆที่สายตายังคงจับจ้องมาที่หนังสืออยู่ ผมเผลอกัดปากตัวเองเหมือนทุกครั้งที่รู้สึกประหม่า
"เอ่อ ผมมาจากทางใต้ครับ" ผมเอ่ยตอบกลับไปตามข้อมูลที่อยู่ในบัตรปลอมของผม ขืนตอบว่าเป็นคนในกำแพงอาจจะโดนฆ่าก็ได้
"อ่อ แล้วเป็นไงครับ เฮียทาวน์ดูแลดีไหม" ผมทำสีหน้าคุ้นคิด ถ้าผมจำไม่ผิดเฮียทาวน์ที่เขาหมายถึงก็คงจะเป็นเจ้าเมืองฝั่งใต้คนปัจจุบันสินะ
"ก็ดีครับ" ผมตอบกลับไปสั้นๆกลัวว่าถ้าตอบยาวอาจจะโป๊ะได้
"แล้วอยู่มานานยังครับ"
"นานแล้วครับตั้งแต่เกิด"
"อือ"
หลังจากนั้นเขาก็เงียบแล้วจดจ่ออยู่กับหนังสือต่อ ส่วนผมก็ได้แต่กินขนมที่เขาให้อย่างเงียบ ๆ ไม่พูดอะไรสมองกำลังประมวลผลว่าจะชวนเขาคุยเรื่องอะไรดี ได้แต่มองการกระทำของเขาที่ตอนนี้เปลี่ยนมาจับมือถือเหมือนดูอะไรสักอย่าง แล้วก็กดโทรศัพท์โทรออกหาใครก็ไม่รู้ สุดท้ายเหมือนปลายสายจะไม่รับเขาก็เลยจำใจเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าตามเดิมแล้วกลับมาอ่านหนังสือต่อ
"ผมจะไปเข้าห้องน้ำแปปนึงนะครับ" เขาบอกก่อนจะลุกขึ้นยืนผมพยักหน้าตอบกลับ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะก้าวขาผ่านพ้นตัวผม
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกันสามนัดพร้อมกับเลือดของคนตรงหน้าที่พุ่งมาโดนตัวผม ด้วยสัญชาตญาณมือปืนผมจึงยกปืนขึ้นมาพร้อมกับเล็งไปทางที่คิดว่าจะเป็นทิศทางของกระสุน แต่ก็พบกับความว่างเปล่า ทั้งที่พื้นที่โดยรอบเป็นทะเลสาบ กับสวนสาธารณะโล่งที่มีโพรงหญ้าขึ้นเล็กน้อย ถ้าดูจากวิถีกระสุนคนร้ายที่ยิงก็ต้องยิงมาจากโรงแรมที่ผมอยู่เท่านั้น แต่ผมไม่มีเวลาวิเคราะห์อะไรทั้งนั้น ผู้ชายที่ดูเหมือนจะเป็นบอดี้การ์ดสองสามคนกำลังวิ่งมาทางนี้ผม ผมต้องหนี หนีออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนไล่หลังผมออกมาผมรีบหาที่หลบแล้วยิงปะทะกับคนอีกกลุ่มทันที ดูเหมือนว่าใครสักคนจะสั่งให้วิ่งตามผมสินะ ผมรีบวิ่งสุดแรงเกิดหาที่ซ้อนทันที ภายใต้พุ่มไม้เล็กๆผมก้มตัวลงพยายามขดตัวเองให้เล็กที่สุด
"ไม้เมตรตามมันไป!"
"ครับ"
เสียงใครสักคนที่ดูจะมีอำนาจที่สุดเอ่ยสั่งคนที่ชื่อไม้เมตรก่อนที่พวกเขาทั้งสามคนจะวิ่งกลับไปทางที่เวนิสนอนสลบอยู่และผมคิดว่าเขาคงจะตายแล้วอย่างแน่นอน จากการโดนสามนัดที่หัวใจขนาดนั้น ยังไงก็ไม่รอด
แล้วว่าแต่ใครละที่ชิงลงมือฆ่าเขาก่อนผม ใครกันที่ขโมยเป้าหมายของผมไป
หรือจะเป็นศัตรูของเขา แต่ดูจากท่าทางแล้วไม่น่าจะมีศัตรูเยอะได้
หรือจะเป็นมือปืนจากสังกัดอื่น
แล้วแบบนี้มันถือว่าผมทำภารกิจสำเร็จแล้วหรือเปล่า
แต่ในขณะที่ผมกำลังเหม่อลอยกับความคิดของตัวเอง ข้อความจากคุณชาล์วก็ดังขึ้น
คุณชาล์ว : ยินดีกับภารกิจ สำเร็จแล้วนะ ขอให้ใช้ชีวิตนอกกำแพงอย่างดี
คำอวยพรที่ทำให้ผมยิ้มกว้างออกมาอย่างที่ไม่เคยยิ้มด้วยความสุขขนาดนี้มาก่อน
ตอนนี้ผมเป็นอิสระแล้วใช่ไหม ผมกำลังจะได้ใช่ชีวิตนอกกำแพงอย่างอิสระแล้วใช่มั้ย
"ฆ่าคนอื่นเสร็จแล้วยังยิ้มระรื่นอีกนะมึง"
TBC


## นับหนึ่งไม่ถึงเวกัส Ep.4

Vegas 's
งานศพของเวนิสผ่านไปอย่างเงียบ ๆ เพราะป๊าไม่อยากให้เรื่องนี้แผ่กระจายออกไปไม่งั้นจะเกิดข่าวใหญ่และมีปัญหาตามมาทีหลังอย่างแน่นอน คนที่รู้ก็มีแค่ป๊า เฮียโรม ผม เบอลิน และบอดี้การ์ดอีกสามสี่คนเท่านั้นแม้แต่ญาติคนอื่นก็ไม่รู้ เพราะป๊าอยากจะให้เรื่องมันเงียบที่สุดและจะพยายามหาตัวคนร้ายให้เจอ แต่ความจริงแล้วผมไม่ได้บอกป๊าว่าผมเจอมันแล้วไอ้ฆาตกรที่พรากพี่ชายฝาแฝดของผมไปตลอดกาลคนนั้น ตอนนี้ผมกำลังให้ไอ้ยูโรและบอดี้การ์ดอีกสองคนจัดการอยู่ และหลังจากเสร็จธุระผมจะไปจัดการมันอย่างแน่นอน
"พร้อมแล้วนะเวกัส" ผมหันไปตามเสียงพี่ชายคนโตของผมอย่างเฮียโรมที่เดินมาหาผมด้วยใบหน้าที่เครียดยิ่งกว่าผมอีก
"มึงก็เหมือนไอ้เวนิสเหมือนกันนะเนี่ย"
เฮียเอ่ยแซวพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ผมเพื่อให้ผมรู้สึกผ่อนคลาย ผมรู้แต่ผมก็เครียดอยู่ดี เพราะวันนี้ผมต้องแต่งตัวเป็นเวนิส สวมบทบาทเป็นมันให้เหมือนมากที่สุด เพื่อที่จะแถลงข่าวว่าเวนิสจะสละตำแหน่งให้กับผมและตัวเวนิสจะไปอยู่ต่างประเทศแทน ป๊าจัดการให้ผมจำบทพูดและฝึกท่าทางการเดิน การนั่งทุก ๆ อย่างให้เหมือนเวนิสที่สุดภายในคืนเดียว เพื่อที่จะปกปิดทุกคน รวมถึงญาติทุกคนของผมด้วย ผมสูดอากาศหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะค่อยๆผ่อนลมหายใจออกมาเพื่อระบายความเครียด เฮียโรมแตะไหล่ผมเพื่อให้กำลังใจ ก่อนที่ทีมงานจะเดินขึ้นมาเชิญผมขึ้นไปยังสถานที่แถลงข่าว
"สวัสดีครับทุกท่าน ผม หวง เวนิส หรือ วชิรวัฒน์ รัตนพงษ์พิพัฒน์ ว่าที่เจ้าเมืองฝั่งเหนือครับ" ผมเอ่ยชื่อของเวนิสในแบบที่มันชอบแนะนำตัว ถึงจะไม่เข้าใจว่าเวลาแนะนำตัวมันจะแนะนำตัวทั้งแซ่ของม๊าและนามสกุลของป๊าทำไมก็ตาม ทันทีที่ผมพูดจบแสงแฟลชมากมายเริ่มสาดมาที่ตัวผมจนรู้สึกประหม่า ผมกวาดสายตาไปรอบ ๆจนดวงตาไปปะทะกับญาติของผมที่ยืนเรียงกันอยู่มุมหนึ่งของห้องนี้ ผมรู้ว่าพวกเขาแยกผมกับเวนิสออก เพราะเฮียเตชินทร์กำลังจ้องมองผมด้วยสายตาจับผิดจนผมต้องละสายตาหันมามองเหล่าบรรดานักข่าวแทน
"ผมมีเรื่องจะแจ้งทุกท่านครับ" พอผมพูดจบทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ ถ้าตรงนี้เป็นไอ้เวนิสมันคงจะยิ้มใช่ไหม ผมส่งยิ้มกว้างออกมาให้กับทุกคน รอยยิ้มที่เหมือนกับไอ้เวนิส
"ผมจะสละตำแหน่งว่าที่เจ้าเมืองฝั่งเหนือ และให้เวกัสน้องชายฝาแฝดขึ้นรับแทนครับ" เสียงฮือฮาดังขึ้น มีเสียงถกเถียงกันมากมายหลายร้อยอย่างจนผมต้องกระแอมทุกคนจึงเงียบลงแล้วเริ่มสาดแสงแฟลชใส่ผมอีกครั้ง
"เนื่องจากผมรู้สึกว่าตัวเองยังมีคุณสมบัติไม่มากพอ และผมต้องการที่จะไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศ ผมจึงอยากจะมอบอำนาจหน้าที่ในครั้งนี้ให้กับน้องชายของผมแทน และผมหวังว่าเขาจะทำมันออกมาได้ดีครับ"
ผมกล่าวบทที่ป๊าให้ผมท่องตั้งแต่เมื่อคืนก่อนจะยิ้มให้กับทุกคนแล้วโค้งคำนับเล็กน้อยเพื่อเป็นการขอบคุณ
"แล้วคุณเวกัสไปไหนหรอครับ" นักข่าวคนหนึ่งถามขึ้น อาจจะเป็นเพราะเวลาไปงานใหญ่ ๆ ไอ้เวนิสมันมักจะลากผมไปด้วย พอไม่เห็นว่าเราอยู่ด้วยกันคนก็เลยสงสัย
"เวกัส ไม่สบายผมก็เลยต้องให้มันพักก่อน ถ้ามันหายเป็นปกติมันจะแจ้งอีกครั้งนะครับ หวังว่าทุกคนจะยินดีกับน้องชายของผม ในการรับตำแหน่งครั้งนี้ด้วยนะครับ ขอบคุณครับ"
ผมกล่าวจบก่อนจะโค้งอีกครั้งแล้วรีบเดินออกไปหลังเวทีทันทีก่อนที่จะมีนักข่าวถามอะไรไปมากกว่านี้แล้วคนขี้หงุดหงิดอย่างผมจะโวยวายออกมาจนเสียเรื่อง ผมได้ยินนักข่าวถามตามหลังแล้วพยายามจะวิ่งตามแต่บอดี้การ์ดของผมกันเอาไว้ก่อน
ทันทีที่มาถึงห้องรับรองผมก็ทรุดตัวนั่งลงกับโซฟาแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอกทันที ก่อนจะถอดแว่นของไอ้เวนิสออก แต่จังหวะที่กำลังจะถอดวิกผมหน้าม้าประตูหน้าห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรงจนผมดึงแว่นขึ้นมาใส่แทบไม่ทัน
"เวนิสอยู่ไหน" เป็นหนุ่มตาเฉี่ยวอย่างเฮียทาวน์จอมกวนตีนแห่งตระกูลที่เดินตรงเข้ามาหาผมอย่างหงุดหงิดพร้อมกับเฮียเตชินทร์ ได้ข่าวสองคนนี้ไม่ถูกกันไม่ใช่หรอวะ พอเป็นเรื่องเสือกทำไมจู่ ๆ สามัคคีกันเฉย
"ผมไงครับเวนิส"
"เวกัสพวกกูเห็นมึงมาตั้งแต่ยังเป็นอสุจิทำไมพวกกูจะแยกไม่ออก"
เฮียทาวน์มึงก็เว่อร์
"ว่าไงเวกัส เวนิสไปไหน"
เฮียเตชินทร์กดเสียงต่ำถามผม ผมก็เลยได้แต่ยิ้มแห้งออกมาแล้วเลือกจะโกหกตามที่ป๊าเตรียมไว้
"ไม่รู้ มันบอกแค่ว่าจะไปต่างประเทศแล้วก็หายไปเลย ติดต่อก็ไม่ได้"
"แปลก"
"ผมก็ไม่รู้ว่าทำไม"
เฮียทาวน์กับเฮียเตชินทร์มองหน้ากันก่อนจะจ้องผมอย่างจับผิดแต่ผมก็จ้องกลับเฮียมันก็เลยไม่ถามอะไรต่อนอกจากบอกเกี่ยวกับการรับตำแหน่งว่าต้องทำอะไรบ้างตามประสาคนมีประสบการณ์แล้วก็เดินออกไป ผมก็ทำเพียงแค่โบกมือลาก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
จบสักทีวันนี้
ไม่สิยังไม่จบผมยังมีอีกเรื่องต้องไปจัดการ
ใช่ผมต้องไปจัดการไอ้เลวนั้นที่มันฆ่าพี่ชายฝาแฝดของผม
หลังจากจบงานเคลียร์ทุกอย่างกับป๊าและเฮียโรมเสร็จแล้ว ผมก็ขับรถออกมาจากโรงแรมที่ถูกจัดเป็นงานแถลงข่าว ผมโทรเช็กกับไอ้ยูโรแล้วไอ้หมอนั่นที่มันฆ่าเวนิสมันยังไม่ฟื้นหลังจากที่ไอ้ไม้เมตรช็อตไฟฟ้ามันไปหลังจากที่เจอตัว ส่วนบอดี้การ์ดอีกคนที่ส่งให้ไปค้นโรงแรมที่มันพักก็เจอหลักฐานทุกอย่างทั้งประวัติครอบครัวของผมไม่สิ ของตระกูลรัตนพงษ์พิพัฒน์เลยต่างหาก ไม่แม้แต่เบอลินน้องสาวของผมที่ครอบครัวผมพยายามปกปิดที่สุดแต่มันก็ยังมีข้อมูลถึงจะไม่มากนักก็ตาม แสดงว่าคนที่จ้างมันมาต้องเป็นคนใกล้ตัวไอ้เวนิสอย่างแน่นอน แต่ผมก็ยังนึกไม่ออกว่าจะเป็นใครได้ เพราะไอ้เวนิสมันก็ไม่เคยไปบาดหมางกับใคร ถ้าเป็นผมสิว่าไปอย่าง แต่ทำไมมันถึงเจาะจงเป็นไอ้เวนิส
หรือจริง ๆ แล้วมันต้องการที่จะฆ่าผม
แต่ยิงผิด
ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว ผมส่ายหน้าไล่ความคิดของตัวเองออกไป ก่อนจะรีบขับรถมุ่งตรงไปที่บ้านด้วยความรวดเร็วชนิดที่ว่าถ้าเป็นเมื่อก่อนไอ้เวนิสมันคงโทรมาด่าผมแล้ว แต่น่าเสียดายที่ผมไม่มีโอกาสที่จะได้ฟังมันด่าอีกแล้ว ใช้เวลามาไม่นานผมก็มาถึงบ้าน ก่อนจะรีบถอดวิกและแว่นตาอุปกรณ์ที่ใช้ปลอมตัวเป็นไอ้เวนิสอย่างลวก ๆ ก่อนจะเดินตรงไปยังคุกใต้ดินของบ้านที่ผมจับไอ้ฆาตกรนั่นไว้ ยังไม่ทันที่จะถึงตัวคุกใต้ดินผมก็ได้ยินเสียงโวยวายมาแต่ไกล
"กูบอกว่ากูไม่ได้ทำ! กู...อั่ก" มันงอตัวลงกับพื้นด้วยความจุกจากการโดนไอ้เมตรมือขวาของไอ้เวนิสเตะไปที่ท้อง แขนทั้งสองข้างของมันโดนมัดด้วยโซ่ ขาทั้งสองข้างก็เช่นกัน ผมมองภาพตรงนั้นอย่างเวทนาแต่ก็แสยะยิ้มออกมาเพราะสิ่งที่มันทำสมควรแล้ว
"ยูโร" ผมเรียกไอ้ยูโรให้ออกมาคุยกับผม บอดี้การ์ดคนอื่นที่อยู่ในห้องรวมทั้งไม้เมตรหันมาโค้งทำความเคารพให้ผมก่อนไอ้ยูโรมันจะหยิบเอกสารทั้งหมดบนเก้าอี้เดินตรงมาหาผม
"มันบอกว่ามันไม่ได้ทำครับ แต่เราตรวจสอบแล้วกระสุนปืนที่อยู่ในปืนพกมันกับที่คุณเวนิสโดนยิงเป็นชนิดเดียวกันครับ" ยูโรมันเริ่มรายงานข้อมูลตามที่ผมขอให้มันทำ ผมกำมือแน่นจ้องร่างที่กำลังพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งด้วยความโกรธแค้น
"มันชื่อฮาร์เปอร์ครับ แต่ทางหัวหน้าหน่วยตรวจสอบแล้ว เป็นบัตรปลอมครับ จากการตรวจสอบลายนิ้วมือ มันชื่อนับหนึ่ง ณัฐชนน ชัญญาวัชร ครับ เป็น เอ่อ..."
จู่ ๆ ไอ้ยูโรมันก็เงียบไปจนทำให้ผมต้องหันไปมองมันตาขวางเพื่อรอคำพูดมัน มันจะเงียบทำไม
"เป็นพลเมืองในกำแพงครับ" สิ้นสุดคำพูดกล้า ๆ กลัว ๆ ของไอ้ยูโรเท่านั้นแหละผมก็พุ่งตัวไปเตะหน้าไอ้นับหนึ่งทันที พลเมืองในกำแพงหรอ ไอ้พวกคนน่ารังเกียจพวกนั้นมันมีสิทธิอะไรมาพรากพี่ชายของผม
เพราะแบบนี้ไงผมถึงเกลียดพวกคนในกำแพง เพราะพวกมันก็เลวกันทุกตัว ผมซัดหมัดใส่มันไม่ยั้งในขณะที่คนอื่นได้แต่ยืนดูเฉย ๆ
"คุณเวกัสหยุด พอเถอะครับ!" เสียงใครบางคนดังขึ้นเข้ามาในโสตประสาทผมทำให้หมัดหนัก ๆ ของผมหยุดค้างกลางอากาศ ทั้งผมและมันจ้องหน้ากันก่อนจะหอบหายใจด้วยความเหนื่อย ผมมองใบหน้ามันที่หมดสภาพแต่ก็อยากจะซัดหน้ามันอีกสักรอบให้หายคับแค้นใจ
"คุณเวกัส" เสียงเดิมเรียกผมด้วยเสียงแผ่วแต่ก็พอให้ผมได้ยินแล้วหันไปมองมัน มือขวาของเบอลินน้องสาวของผม มันเดินตรงเข้ามาหาผมในขณะที่ไอ้ยูโรมือขวาของผมมันยังกลัวเวลาผมฟิวส์ขาด แต่ไอ้เซฟมันไม่เคยกลัว เพราะมันรู้ว่าผมจะไม่ทำอะไรมัน ถ้าผมทำอะไรมันครอบครัวผมฆ่าผมตายแน่ รักมันมากกว่าผมอีก
"มึงมีไรรีบพูด" ผมบอกมันอย่างไม่สบอารมณ์ที่มันมาขัดจังหวะ
"เบาๆหน่อยเถอะครับ ยังไงเขาก็เป็นโอเมก้า"
"กูไม่สน รีบพูดมา"
"พอดีคุณท่านให้ผมมาตามคุณเวกัสครับ"
"ก็แค่นี้แหละ" ผมบอกมันก่อนจะหันไปหาไอ้ยูโร
"เฝ้ามัน อย่าเพิ่งให้มันตาย กูยังไม่สะใจ"
"ครับ"
หลังจากที่สั่งไอ้ยูโรเสร็จผมก็เดินขึ้นไปจากห้องขังใต้ดินทันที ถ้าป๊าไม่สั่งให้ไอ้เซฟมาขัดนะไอ้โอเมก้าสกปรกนั่นมันได้ตายคามือผมไปแล้ว
TBC


## นับหนึ่งไม่ถึงเวกัส Ep.5

Nunnung ' s
"คนนี้หรอที่ยิงเฮีย"
"ใช่ครับ คุณหนู"
"เอาข้อมูลมาดูหน่อย"
"นี่ครับ"
เสียงบทสนทนาของคนที่ผมไม่คุ้นเคยดังอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลมากทันทีที่ผมลืมตาขึ้นมา ผมจำเหตุการณ์ก่อนหน้าได้ราง ๆ ว่าหลังจากที่เวนิสเป้าหมายของผมโดนใครก็ไม่รู้ลอบยิงก่อนที่ผมจะได้ลงมือ แล้วผมก็วิ่งหนีบอดี้การ์ดสองสามคนมาหลบหลังพุ่มไม้แต่อยู่ ๆ ก็มีเสียงใครสักคนดังขึ้นพร้อมกับเล็งปืนมาที่ผม ผมอาศัยเทคนิคที่เรียนมาต่อสู้กับมัน แต่เพราะจำนวนคนที่น้อยกว่าและฝีมือการต่อสู้ของมัน มันดึงตัวผมเข้าไปใกล้ก่อนที่ผมจะโดนมันใช้เครื่องช็อตไฟฟ้าช็อตที่เอว จากนั้นสติของผมมันก็เลือนรางไปหมดเลย ผมกะพริบตาถี่เพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้ารู้สึกหัวมันหนักเหมือนมีใครเอาค้อนมาทุบอย่างไงอย่างงั้น ผมค่อย ๆ ยันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งพิงกำแพงอย่างยากลำบากเพราะทั้งแขนและขาถูกโซ่มัดไว้แน่น ก่อนจะกวาดสายตาไปรอบๆ ตอนนี้ที่ผมอยู่มันเหมือนกับห้องขังไม่มีผิด และภาพตรงหน้าคือหญิงสาวตัวเล็กที่ยืนมองกระดาษอะไรสักอย่างด้วยใบหน้าเรียบเฉย ไร้ความรู้สึก กับบอดี้การ์ดอีกคนที่น่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับผมยืนอยู่ใกล้ ๆ ไม่ใกล้ไม่ไกลก็มีบอดี้การ์ดอีกสองคนยืนอยู่พร้อมกับถือปืนในมือเหมือนพร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ และถ้าผมเดาพวกมันคงจับผมมาฆ่าทิ้งเพราะคิดว่าผมฆ่าคุณเวนิสสินะ จบสิ้นแล้วชีวิตนอกกำแพงที่ใฝ่ฝัน สุดท้ายผมก็ต้องมาตายที่นี่สินะ
"ฟื้นแล้วหรอ" เสียงยานคางของหญิงสาวที่ผมได้ยินตอนแรกเอ่ยถามผมทันทีที่เธอหันมาก่อนที่ทุกคนที่อยู่รอบ ๆ จะหันหน้ามาทางผมเป็นตาเดียว บอดี้การ์ดคนที่หน้าโหดที่สุดที่ตอนแรกยืนถือปืนอยู่เดินตรงมาที่ผมก่อนที่มันจะดึงตัวผมให้นั่งลงบนเก้าอี้ พร้อมกับหญิงสาวในชุดเดรสรองเท้าผ้าใบเสริมส้นที่เดินตรงมาที่ผม เธอมองหน้าผมเหมือนพิจารณาอะไรบางอย่างก่อนจะแสยะยิ้มออกมา
"ทุกคนออกไปก่อน" เธอหันไปออกคำสั่งกับทุกคนดูเหมือนว่าจะเป็นหนึ่งในคนที่มีอำนาจของบ้านสินะ หรือเธอจะคือคุณหนูเบอร์ลินลูกสาวคนเล็กที่แทบจะไม่มีข้อมูลอะไรเลย และบอดี้การ์ดทุกคนก็เดินออกไปเหลือแต่บอดี้การ์ดหน้าหล่อที่ยืนอยู่ไม่ไกลมากนัก
"เซฟ แกด้วย" เธอหันไปสั่งคนที่ยืนอยู่
"คุณหนูจะทำอะไรครับ" คนที่ชื่อเซฟถามด้วยสีหน้าเครียดเล็กน้อยก่อนจะมองผมกับคุณหนูของตัวเองสลับกันไปมา
"เค้นเอาความจริงไง"
เธอพูดพร้อมกับเดินไปหยิบกล่องเครื่องมืออะไรสักอย่างที่เหมือนกับเครื่องมือช่าง นี่คงจะไม่ได้เอาอุปกรณ์พวกนั้นมาทรมานผมใช่ไหม
"ผมเคยบอกว่าไงครับ การทรมานคนมันเป็นสิ่งไม่ดีนะครับ" บอดี้การ์ดที่ชื่อเซฟพูดออกมาพร้อมกับเดินมายืนอยู่ข้าง ๆ ผม
"คุณหนูก็รู้ว่าเขาไม่ได้เป็นคนทำ" เซฟมันพูดขึ้นมา กล่องเครื่องมือนั้นก็เลยถูกวางที่พื้นตามเดิมก่อนที่เธอจะยืนขึ้นมากอดอกอยู่ตรงหน้าผม
"พวกคุณเป็นใครกันแน่" ผมเอ่ยถามพวกเขาสองคน เพราะพวกเขาดูต่างจากไอ้บอดี้การ์ดที่เหลือมาก โดยเฉพาะคนที่ชื่อเซฟ ไม่รู้สิผมรู้สึกว่าคน ๆ นี้ไม่ธรรมดา เขาดูมีอำนาจถึงไม่ได้มีอำนาจที่สุดก็ตาม
"เอาเป็นว่าอยู่ที่นี่ อย่าเพิ่งตายก็พอจนกว่ากูจะได้ตัวคนร้ายตัวจริง" เซฟมันก้มหน้าลงมาบอกผม ผมมองคนทั้งคู่ด้วยความไม่เข้าใจ พวกเขาดูแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก
"ไปเรียกยูโรกับเมตรมาจัดการได้แล้ว ถ้าปล่อยให้หน้าหมอนี่สะอาด ไอ้เฮียเวกัสมันอาละวาดแน่" เธอหันไปบอกไอ้เซฟก่อนที่มันจะเดินออกไปและเธอก็จ้องมองมาที่ผม
"ก่อนไปฉันมีตัวเลือกให้นาย อยากมีชีวิตอยู่เพื่อดูโลกนอกกำแพงมั้ย แค่ตอบว่าอยากหรือไม่อยากก็พอ" เหมือนกำลังโดนเล่นสงครามประสาทยังไงก็ไม่รู้ แล้วถ้าผมตอบว่าอยากเธอจะไว้ชีวิตผมหรือไง
"อยาก แต่แล้วไงสุดท้ายพวกคุณก็ฆ่าผมอยู่ดี" ผมพูดอย่างตัดพ้อยังไงผมก็ต้องตายอยู่ดีไม่ว่าผมจะเลือกคำตอบไหนก็ตาม
"ไม่ต้องห่วงหรอก อยู่ที่นี่นายจะปลอดภัย" เธอพูดพร้อมกับเค้นยิ้มให้ผม แต่ผมเชื่อเธอได้จริง ๆ หรอว่าผมจะปลอดภัย
"น้ำหอมของนายหอมดีนะ แล้วก็ดูเหมือนจะเป็นกลิ่นโปรดของปีศาจประจำบ้านนี้ซะด้วย" ทำไมผู้หญิงคนนี้ชอบพูดอะไรที่ทำให้ผมไม่เข้าใจอยู่เรื่อยหรือว่าผมโง่วะ แล้วก็พูดเรื่องน้ำหอมเหมือนคุณเวนิสเลย ผมบอกว่าผมไม่ได้ใช้น้ำหอมไง พี่น้องบ้านนี้มันแปลก แต่ยังไม่ได้ถามอะไรเธอก็เดินหายไปแล้ว เหลือแต่เพียงบอดี้การ์ดสองคนที่เดินเข้ามา
"กูจัดการได้แล้วใช่มั้ย" ผู้ชายตัวใหญ่หันไปถามไอ้คนที่ผมจำมันได้ดีเพราะมันเอาปืนจ่อหัวผม มันพยักหน้าเป็นเชิงว่าตามสบายเท่านั้นแหละหมัดหนัก ๆ พุ่งมาที่หน้าผมอย่างจัง ผมพยายามดิ้นให้หลุดจากโซ่ที่มัดตัวผมอยู่ แน่จริงมึงก็ปล่อยกูดิมาต่อยกับกูตัวต่อตัวมา
"มึงกล้ามากนะที่ฆ่าคุณเวนิสอะ" มันพูดด้วยความโมโหแล้วเตะมาที่ท้องผมซ้ำ ๆ จนจุกไปหมด
"กูไม่ได้ทำ" ผมบอกมันเท่านั้นแหละเหมือนไปเติมเชื้อเพลิงให้มัน มันยิ่งเตะผมหนักกว่าเดิม
"กูบอกว่ากูไม่ได้ทำ! กู...อั่ก" ผมงอตัวบนพื้นด้วยความจุก ไม่ไหวแล้ว เหมือนร่างจะพังอยู่ตรงนี้ทำไมมันไม่ฆ่าผมสักที
"ยูโร" ผมได้ยินเสียงของใครบางคนดังขึ้นมาแต่ยังไม่ทันจะได้หันไปมองให้หมัดหนักนี่มันก็กระทบผมไม่หยุดจนผมหมดแรงแล้ว
"มันบอกว่ามันไม่ได้ทำครับ แต่เราตรวจสอบแล้วกระสุนปืนที่อยู่ในปืนพกมันกับที่คุณเวนิสโดนยิงเป็นชนิดเดียวกันครับ" ยูโรมันพูดอยู่กับใครสักคนแต่เพราะไอ้ยักษ์ตรงหน้ามันบังผมก็เลยเห็นหน้าเขาไม่ชัด
"มันชื่อฮาร์เปอร์ครับ แต่ทางหัวหน้าหน่วยตรวจสอบแล้ว เป็นบัตรปลอมครับ จากการตรวจสอบลายนิ้วมือ มันชื่อนับหนึ่ง ณัฐชนน ชัญญาวัชร ครับ เป็น เอ่อ..."
จู่ ๆ ไอ้ยักษ์นี่มันก็หยุดกระทืบผมเหมือนต้องการให้ผมพัก ผมหอบเหนื่อยด้วยความเจ็บและล้าพยายามกัดฟันสู้ พยายามจะยันตัวเองให้ลุกขึ้น
"เป็นพลเมืองในกำแพงครับ"
แต่ยังไม่ทันจะได้พยุงตัวเองขึ้นหมัดหนัก ๆ ก็ซัดมาที่หน้าผมไม่ยั้งอีกครั้ง แต่ไม่ใช่จากไอ้ยักษ์นั่นแต่เป็นใครอีกคนที่พุ่งตัวมาต่อยผมไม่ยั้งผมพยายามลืมตามองหน้าเขา ก่อนจะต้องตกใจเพราะคนที่กำลังต่อยผมคือคุณเวนิส แต่เป็นไปได้ยังไง เขาตายไปแล้วนี่ แต่ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรหรือตอบโต้อะไรเขาก็ซัดหมัดมาใส่ผมอีกรอบ
"คุณเวกัสหยุด พอเถอะครับ!" แต่ยังไม่ทันที่หมัดที่สี่จะโดนหน้าผมเขาก็ชะงักค้างก่อน ผมหันไปตามเสียงเรียกก่อนจะพบกับไอ้เซฟที่เพิ่งจะออกไปไม่นาน และผมก็หันมามองหน้าไอ้คนที่มันยังชะงักหมัดค้างไว้อยู่ ที่แท้คนนี้ก็คือคุณเวกัสหรอ เหมือนกันมากจริง ๆ
"คุณเวกัส" เสียงนุ่มที่กดเสียงต่ำแกมบังคับทำให้คนที่คร่อมตัวผมอยู่หันไปมองเขาแล้วลุกขึ้นจากตัวผมทันที ผมบอกแล้วไงว่าไอ้เซฟมันดูไม่ธรรมดาจริง ๆ
"มึงมีไรรีบพูด"
"เบาๆหน่อยเถอะครับ ยังไงเขาก็เป็นโอเมก้า"
"กูไม่สน รีบพูดมา"
ผมนอนหอบหายใจด้วยความเหนื่อยจ้องมองบทสนทนาของคนทั้งคู่ตอนนี้รับรู้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่คละคุ้งอยู่เต็มปากแล้ว แต่นอกจากกลิ่นคาวเลือดผมกับได้กลิ่นเปลือกไม้อีกครั้งถึงแม้มันจะจางมากก็ตาม
"พอดีคุณท่านให้ผมมาตามคุณเวกัสครับ"
"ก็แค่นี้แหละ" เขาพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์แล้วหันไปสั่งไอ้คนที่ชื่อยูโร
"เฝ้ามัน อย่าเพิ่งให้มันตาย กูยังไม่สะใจ"
"ครับ"
สิ้นเสียงนั้นยูโรมันก็จับตัวผมให้นั่งลงพิงกำแพงดี ๆ แล้วพวกมันก็เดินออกไปเหลือแต่ไอ้ยูโรที่ยืนเฝ้าผมอยู่หน้าห้องขังแต่ตอนนี้ผมหมดแรงที่จะคุยกับใครแล้วขอนอนพักเถอะว่าแล้วก็ค่อยๆ หลับตาลง
ผมอยากให้นี่เป็นแค่ฝันร้ายจัง อยากตื่นขี้นมาแล้วพบว่าตัวเองได้มีความสุขอยู่นอกกำแพงที่ไหนสักที่ ได้มีบ้านของตัวเองได้ทำอาชีพที่ฝัน ได้ทำอะไรที่ไม่เคยได้ทำ แต่มันจะเป็นไปได้ไหมนะสำหรับคนไร้ค่าอย่างผม
แปะ แปะ แปะ
จู่ๆก็รู้สึกเหมือนอะไรเย็น ๆ ตบหน้าเบา ๆ ทำให้ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาก่อนจะพบกับใบหน้าดุของไอ้เวกัสที่จ้องมาที่ผมอยู่ ผมถดตัวหนีเขาด้วยความเหนื่อยและหวาดกลัวแต่เขาก็ดึงตัวผมไว้
"กูไม่ทำอะไรมึงหรอก ลูกรักพ่อกูเขาจ้องอยู่" มันพูดพร้อมกับหันไปมองไอ้เซฟที่จ้องมาทางผมกับมัน แล้วเวกัสมันก็หันกลับมาทางผมอย่างไม่สบอารมณ์ก่อนที่มันจะแปะแผ่นอะไรสักอย่างให้ผมที่แก้มแล้วค่อยๆ ใช้แผ่นประคบเย็นประกบที่ปากผมอย่างเบามือ จริงๆ มันก็เป็นคนอ่อนโยนคนหนึ่งเลยนะไม่นับที่มันต่อยผมเมื่อกี้ แต่ผมเข้าใจถ้าเป็นผมก็คงโกรธที่พี่ชายตัวเองโดนฆ่าตายด้วยฝีมือใครก็ไม่รู้
"อย่าลืมทายาให้เขาด้วยนะครับ" ไอ้เซฟมันสั่งอย่างกับมันเป็นเจ้านายเลย
"เออรู้ แล้วนี่มึงเปลี่ยนกลิ่นน้ำหอมหรอ" ไอ้เวกัสมันหันไปโวยวาย
"ไม่นะครับ"
"แล้วกลิ่นซีฟรุตมาจากไหน"
"ก็ลองใช้สัญชาตญาณของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ดูสิครับ" ไอ้เซฟพูดอย่างยียวนส่งผลให้คนตรงหน้าผมมันทำน้ำเสียงฮึดฮัด ก่อนจะหันมาทำแผลให้ผมแล้วก็เปิดเสื้อผมเพื่อทายาอย่างเบามือเหมือนกับว่าถ้าทำผมเจ็บแล้วไอ้เซฟมันจะด่าอย่างไงอย่างงั้น
"เสร็จแล้ว" เวกัสลุกขึ้นทันทีที่มันทายาให้ผมเสร็จ จู่ ๆ มันก็หอบเหมือนเหนื่อยอะไรสักอย่าง เหงื่อเม็ดใสไหลเลอะใบหน้าของมัน มือทั้งสองข้างกำหมัดแน่น มันมองมาที่ผมเหมือนคิดอะไรบางอย่าง ผมเงยหน้าสบตามัน ผมเพิ่งเห็นว่าดวงตาสีน้ำตาลแปรเปลี่ยนเป็นดวงตาสีแดงวาวโรจน์แล้วก่อนจะหันไปเจอไอ้เซฟที่ดวงตาก็เปลี่ยนไปเป็นสีน้ำเงินเหมือนกัน
"เซฟ ไม่ หยุด!" ไอ้เวกัสรีบเข้าไปสกัดตัวไอ้เซฟที่กำลังจะพุ่งตัวมาหาผมทั้งคู่ผลักดันกันไปมาก่อนที่ไอ้เวกัสมันจะผลักไอ้เซฟอย่างแรงจนชนกับกำแพงอีกฟาก ผมมองการกระทำของคนทั้งคู่อย่างไม่เข้าใจ พร้อมกับความรู้สึกหวาดกลัวจนต้องขยับถอยหนีให้พ้นรัศมีของคนสองคนที่ต่อสู้กันอยู่
"ยูโร ไอ้ยูโร!" เสียงเวกัสตะโกนลั่นพร้อมกับดันตัวเซฟไว้ไม่ให้เข้ามาใกล้ห้องขัง
"ครับคุณเวกัส เกิดอะไรขึ้น"
"ไปเรียกหมอเอายามาฉีดให้มันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นอัลฟ่าในบ้านคลั่งตายแน่"
"ครับ"
เกิดอะไรขึ้นกันแน่
TBC


## นับหนึ่งไม่ถึงเวกัส Ep.6

Vegas ่ s
"ไปตามหมอเอายามาฉีดให้มันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นอัลฟ่าในบ้านคลั่งตายแน่"
"ครับ"
ทันทีที่ไอ้ยูโรมือขวาของผมวิ่งออกไปด้วยใบหน้าตื่นตระหนกเพื่อวิ่งไปหาหมอประจำบ้าน ผมก็ต้องกลับมาโฟกัสกับอัลฟ่าตรงหน้าที่โดนฟีโรโมนจากคนข้างหลังผมโจมตีอย่างเต็ม ๆ เพราะอัลฟ่าธรรมดาต่างจากอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ตรงที่ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เมื่อได้กลิ่นฟีโรโมนของโอเมก้าช่วงฮีทถึงแม้ว่าโอเมก้าคนนั้นจะไม่ใช่คู่แห่งโชคชะตาของตัวเองก็ตาม ผมผลักไอ้เซฟไปชนกำแพงอีกครั้ง มันดันตัวเองเข้ากับกำแพงหอบหายใจอย่างหนักเหมือนว่ามันก็กำลังสู้อยู่กับความต้องการของตัวเองเช่นกัน ผมหันไปมองคนด้านหลังที่ยังอยู่ในห้องขัง มันถอยหลังจนชิดกำแพงหันมามองทางพวกผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวจนปิดไม่มิด  ดูเหมือนว่าตัวมันเองก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเผลอปล่อยฟีโรโมนออกมามหาศาลขนาดนี้ และไอ้เซฟมันก็มองไปทางเดียวกัน เซฟมันทำท่าจะพุ่งไปหาไอ้นับหนึ่งอีกครั้งแต่ผมก็ผลักมันออกจนเราต่อสู้กันนิดหน่อย จนในที่สุดผมก็ชกที่หน้าไอ้เซฟอย่างแรงจนมันสลบลง
แต่แล้วดูเหมือนว่ามันยังไม่จบ เมื่อผมมองขึ้นไปบอดี้การ์ดคนอื่นที่เป็นอัลฟ่าประมาณ 3-4 คนกำลังเดินลงมาจากบันไดพร้อมกับดวงตาสีน้ำเงินราวกับโดนมนต์สะกดของกลิ่นซีฟรุตที่ตลบอบอวลไปทั้งห้องขัง
"แม่งเอ้ย!" ผมสบถกับตัวเองอย่างหงุดหงิด
แล้วทำไมกูต้องมาสู้กับบอดี้การ์ดตัวเองด้วยวะ
"พวกมึงหยุด!" ผมหยิบปืนขึ้นมาเล็งไปที่พวกมัน แต่พวกมันไม่สนใจกันเลยสักคนจนผมต้องเหวี่ยงพวกมันออกไปทีละคน การต่อสู้ระหว่างว่าที่เจ้าเมืองฝั่งเหนือและบอดี้การ์ดอีกสี่คนจึงเกิดขึ้น แต่เพราะผมไม่ค่อยได้ต่อสู้ทำให้ค่อนข้างที่จะเหนื่อย จริง ๆ ก็อยากจะยิงพวกมันทิ้งแต่ไม่มีเหตุผลอะไรที่ผมต้องฆ่าบอดี้การ์ดของตัวเองเพื่อช่วยคนที่มันมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของฝาแฝดของผมหรอกนะ
"ฮึก อย่าเข้ามานะ! ออกไป!" เสียงร้องไห้และน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของคนในห้องขังดังขึ้น ผมหันไปมองมีอัลฟ่าคนหนึ่งที่ผมจำชื่อมันไม่ได้กำลังเดินเข้าไปหาไอ้นับหนึ่ง ผมถีบไอ้คนที่มันยืนขวางผมอย่างแรงก่อนจะวิ่งไปซัดหมัดใส่ไอ้คนที่มันกำลังจะเข้าไปประชิดตัวนับหนึ่ง อีกสองคนที่เหลือที่ยังไม่สลบเดินตรงมาที่ผม ผมใช้จังหวะนั้นรีบไปหยิบเครื่องช็อตไฟฟ้าช็อตพวกมันสองคนจนสลบลง ก่อนจะล้มตัวคุกเข่าด้วยความเหนื่อย นานมาแล้วนะที่ไม่ได้ต่อสู้แบบนี้ครั้งล่าสุดก็ตอนที่แข่งกับไอ้เวนิสว่าใครจะได้เป็นเจ้าเมืองคนต่อไป แต่ครั้งนั้นผมยอมให้ไอ้เวนิส เพราะสถานการณ์ตอนนั้นผมรู้ว่ามันสู้และอยากเป็นแค่ไหน
แล้วถ้าเป็นมึงที่มาเจอสถานการณ์แบบนี้มึงจะทำยังไงวะ เวนิส
"ขอบคุณครับ" เสียงขอบคุณดังขึ้นมาอย่างแผ่วเบาจากด้านหลัง แต่ก็พอให้ผมได้ยิน กลิ่นซีฟรุตจากตัวมันกำลังทวีความรุนแรงขึ้นจนตัวผมเองก็ไม่รู้ว่าจะควบคุมตัวเองได้นานแค่ไหน ไอ้ยูโรเมื่อไหร่จะมาสักที ผมหันไปจ้องมองใบหน้าฟกช้ำจากการที่โดนทั้งผมและไอ้เมตรต่อยเมื่อตอนกลางวัน ใบหน้ามันยังเลอะคราบน้ำตาจากการที่ร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวเมื่อกี้อยู่ มันรู้ตัวไหมว่ามันกำลังฮีท แต่ผมเคยได้ยินเฮียโรมเคยบอกว่าบางครั้งโอเมก้าก็ฮีทแบบไม่รู้ตัวก็มี แต่เป็นส่วนน้อย แปลกที่ไอ้นับหนึ่งมันไม่รู้และไม่มีอาการที่บ่งบอกว่ามันฮีทเลย
แต่ที่แปลกไปกว่านั้นทำไมกลิ่นของไอ้โอเมก้าชั้นต่ำจากในกำแพงมันถึงได้หอมเหลือเกิน มันเป็นกลิ่นที่รู้สึกสบายใจ ผ่อนคลายและอยากครอบครองไปในคราเดียวกัน ถึงว่าไอ้พวกอัลฟ่าในบ้านมันถึงได้คลั่งนัก แต่ผมไม่ควรที่จะเหมือนพวกอัลฟ่าพวกนั้นสิ แต่ทำไมรู้ตัวอีกทีสองขาของผมก็พาตัวเองก้าวมาอยู่ตรงหน้ามันเรียบร้อยแล้วละ ผมย่อตัวลงนั่งอยู่ตรงหน้ามัน สายตาที่ดูหวาดหวั่นพร้อมกับหยดน้ำตาที่คลออยู่จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ามันมีเสน่ห์ขึ้นมา
"เวกัส" มันเรียกชื่อผม เป็นการเรียกชื่อที่เหมือนจะพยายามเรียกสติผม แต่ไม่เลย ผมควบคุมตัวเองไม่ได้สักนิด มือทั้งสองข้างของผมยกขึ้นมาประคองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำของมัน นิ้วมือเกลี่ยน้ำตาที่เริ่มจะไหลออกมาอีกครั้งของมัน ผมก้มลงไปประกบริมฝีปากของมันอย่างช้า ๆ มันพยายามสะบัดหน้าออกแต่ด้วยมือและขาที่ถูกหมัดอยู่มันถึงทำอะไรไม่ได้มากนัก ผมไม่ได้รุกล้ำอะไรมัน เป็นแค่การประกบปากธรรมดาเท่านั้น ก่อนที่จะเป็นผมที่ถอนริมฝีปากออกจากริมฝีปากนุ่ม จะว่าไปจูบมันก็ไม่ได้แย่นะ อยากลองอีก
"คุณเวกัสครับ หมอมาแล้ว!" เสียงไอ้ยูโรดังขึ้นเรียกสติผมให้รีบผละตัวออก ผมส่ายหน้าตัวเองไปมาเพื่อไล่ความคิดของตัวเองออก ทั้งหมอและไอ้ยูโรเดินตรงมาที่ผม
"รีบฉีด ส่วนมึงยูโรลากไอ้พวกนี้ออกไปด้วย เดี๋ยวกูลากไอ้เซฟไปเอง" ผมบอกหมอและสั่งไอ้ยูโรก่อนจะรีบไปพยุงตัวไอ้เซฟออกไปจากห้องขังใต้ดิน ขืนอยู่ตรงนี้นานผมต้องบ้าตายแน่ๆ ไม่อยากจะเชื่อว่าผมเผลอจูบไอ้คนในกำแพง ทั้งที่เกลียดมันมาจะครึ่งชีวิต
แม่ง ทำอะไรลงไปวะ
หลังจากที่พยุงไอ้เซฟกลับไปที่ห้องมันแล้วผมก็กลับมาที่ห้องตัวเองเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายแล้วก็นอน แต่นอนยังไงก็นอนไม่หลับรอยจูบของโอเมก้าในห้องขังเมื่อครู่และกลิ่นซีฟรุตจากตัวมันยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูกของผมจนรู้สึกมันรบกวนระบบประสาทของผมไปหมดแล้วสุดท้ายก็ต้องลุกขึ้นจากเตียงอย่างหงุดหงิด ผมใส่รองเท้าแล้วเดินออกจากห้องนอนด้วยสภาพชุดนอนเดินเล่นชมวิวในบ้าน นอกบ้านเผื่อใจจะสงบ แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ขาทั้งสองข้างมันพาผมมาหยุดยืนที่ทางลงคุกใต้ดินนี่อีกแล้ว ผมสบถด่าตัวเองอย่างหงุดหงิดก่อนจะเดินลงไปดูไอ้คนที่อยู่ในคุกใต้ดิน บอดี้การ์ดอัลฟ่าที่เคยนอนกองกับพื้นโดนลากออกไปหมดแล้วเหลือเพียงแค่ไอ้ยูโรที่นั่งหลับอยู่หน้าห้องขัง
กรนซะดังเลยนะมึง มึงจับฉลากได้มาเป็นมือขวากูปะเนี่ย
"ยูโร ยู ไอ้ยูโร!"
"ครับ!" มันสะดุ้งตื่นแล้วรีบยืนขึ้นทันทีด้วยความตกใจ "ผมไม่ได้หลับนะครับ ผมแค่พักสายตา" มันรีบอ้างทันทีคงกลัวผมจะด่ามัน
"มึงไปพักไป"
"แต่..."
"เออไปพัก กูดูเอง"
"แน่ใจนะครับ"
"แน่ใจ จะไปได้ยัง"
"ครับไปแล้วครับ"
ผมมองตามไอ้ยูโรที่วิ่งออกไปด้วยความดีใจ ไม่ดีใจสิแปลกใครจะอยากมาอยู่ในห้องใต้ดินที่แทบจะไม่มีแสงสว่าง อากาศก็ไม่ถ่ายเทแบบนี้ ผมมองไปยังห้องขังที่มีโอเมก้ากลิ่นซีฟรุตนอนหลับอยู่ มือและเท้าของมันโดนถอดโซ่ออกไปแล้วเหลือ ไอ้ยูโรคงจะถอดเพื่อให้มันนอนสบายขึ้นผมใช้กุญแจไขเข้าไปในห้องขัง กลิ่นซีฟรุตของมันจางไปแล้ว แต่เพราะผมเป็นอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ผมถึงยังคงได้กลิ่นโอเมก้าอ่อน ๆ อยู่ ผมย่อตัวลงไปนั่งลงข้างๆเตียง มองใบหน้าฟกช้ำที่ยังคงหลับสนิทคราบน้ำตายังคงเลอะสองข้างแก้ม ผมยื่นมือไปใช้นิ้วเขี่ยที่แก้มมันเพื่อเช็ดน้ำตาออกให้แต่ดูเหมือนจะเขี่ยแรงไปหน่อย มันสะดุ้งตื่นแล้วขยับถอยไปที่หัวเตียงทันทีแล้วมองผมอย่างหวาดระแวง
"โอเคขึ้นหรือยัง" ผมถามมันส่วนมันก็ทำเพียงแค่พยักหน้า
"กลัวกูหรือไง" ผมถามมันไม่ตอบแต่หลบตาผมทำให้ผมแสยะยิ้มออกมา จริงๆ ใคร ๆ ก็กลัวผมทั้งนั้นแหละยกเว้นคนในบ้านก็หน้าผมถ้ามองจากภายนอก ถ้าคนไม่รู้จักก็บอกว่าหน้าผมมันดูดุทั้งนั้น
ผมเลื่อนตัวไปใกล้มัน แต่มันก็ถอยหนีผมจึงไม่ขยับเข้าไปใกล้มาก ไม่งั้นมันคงจะสิงกับหัวเตียงนั่นแหละ เตียงก็เล็กแค่นี้มันจะถอยอะไรหนักหนา
"กูไม่ทำอะไรมึงหรอกน่า ถ้ามึงทำตัวดีๆ" ผมบอกมันและก็ได้รับการพยักหน้า
"ขอบคุณ"
"อะไร"
"ขอบคุณที่ช่วยผมเมื่อกี้"
"อือ แล้วเมื่อกี้รู้ใช่ไหมว่ากำลังฮีท"
"ผมไม่รู้ปกติคุณ..เอ่อ พ่อของผมเขาให้กินยาระงับเอาไว้ ผมต้องโกหกคนอื่นว่าเป็นเบต้า" มันบอกเสียงเบาแต่เพราะในห้องมันเงียบผมก็เลยได้ยินมันอย่างชัดเจน
"ทำไม"
"ในกำแพงพวกโอเมก้าไม่รอดจากพวกอัลฟ่าสักคน ที่นั่นคือนรกของโอเมก้า" มันบอกพร้อมกับเริ่มกอดเข่าตัวเองสายตาก็เริ่มเหม่อลอยเหมือนคิดอะไร แต่ทำไมผมรู้สึกว่ากลิ่นมันทวีความรุนแรงขึ้น หรือยาใช้ไม่ได้ผลกับมัน
ซวยแล้วไง
"คุณเป็นอะไร" มันถามผมที่กำลังทำหน้าตื่นตระหนก เหงื่อมันเริ่มไหลออกมาพร้อมกับกลิ่นซีฟรุตที่รุนแรงขึ้น เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมทุกครั้งที่มันกับผมอยู่ด้วยกันมันดูควบคุมฟีโรโมนตัวเองไม่ได้เลย และสิ่งที่ผมไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นมันขยับตัวมาเข้าใกล้ผมมือทั้งสองข้างมันจับที่แขนผมแน่น
"ผม..." มันเหมือนจะพูดอะไรร่างกายก็หอบไม่หยุด
"นับหนึ่ง มึง"
"เวกัส"
"กูจะไปแล้ว" ผมต้องรีบออกไปจากที่นี่ไม่งั้นผมได้คลั่งตายแน่ ๆ ผมต้องออกไปในตอนที่มีสติอยู่ แต่พอจะลุกออกไป ไอ้คนข้าง ๆ มันเหมือนไม่ให้ความร่วมมือเอาซะเลย ผมจึงถอดเสื้อคลุมตัวเองออกเหลือแต่ชุดนอนไว้แล้วยื่นให้มัน
"แทนกันได้ไหม" มันเอาไปกอดแน่นแล้วพยักหน้าก่อนจะล้มตัวลงนอนแล้วเอาเสื้อคลุมผมไปคลุมไว้ราวกับเป็นผ้าห่ม ผมมองการกระทำนั้นอย่างแปลกใจ เฮียโรมเคยเล่าให้ผมฟังว่าโอเมก้าจะติดกลิ่นของอัลฟ่ามาก หมอฟาร์แฟนเฮียโรมก็ชอบเอาเสื้อเฮียโรมไปกอดบ่อย ๆ เวลาถึงช่วงฮีทแล้วเฮียโรมไม่อยู่ แล้วทำไมนทีไม่เห็นเคยเป็นแบบนี้กับผมเลย แต่ไอ้โอเมก้าที่ผมเพิ่งเจอมันยังไม่ถึงวัน มันจะมาติดกลิ่นผมไม่ได้ยังไง
เรื่องนี้ทำไมมันเข้าใจยากจังวะ
ผมมองคนที่ขดตัวนอนใต้เสื้อคลุมของผมอย่างกับลูกหมาก่อนจะเผลอยิ้มออกมา
"ยิ้มเชี่ยไรเนี่ย" ตบหน้าตัวเองเพื่อเรียกสติก่อนจะรีบลุกเดินออกไปเพื่อกลับไปนอนสักที ไม่งั้นคงได้คลั่งตายอยู่ในคุกใต้ดินนี่แน่ๆ ส่วนเสื้อคลุมเดี๋ยวค่อยมาเอาพรุ่งนี้ก็แล้วกัน
Yuro 's
ผมเอาข้าวมาให้กับไอ้นับหนึ่งตามที่คุณเวกัสสั่งก่อนจะออกไปหาคุณนทีคู่นอนสุดโปรดของเขา แต่พอลงมาก็ต้องตกใจเพราะเห็นไอ้นับหนึ่งมันกำลังนั่งกอดเสื้อคลุมคุณยูโรอยู่ แปลกหรือสองคนนี้เขาจะมีซัมติงกัน จะว่าไปไอ้นับหนึ่งมันก็สเปกคุณเวกัสเลยนะ ผอม ตาสวย หน้าสวยแล้วก็หล่อไปในคราวเดียวกันแล้วก็ตัวเล็กกว่าคุณเวกัส ไม่ใช่ว่าเมื่อคืนที่ไล่ผมกลับห้องเพราะจะมากินมันหรอกนะ คุณเวกัสนี่ไม่เบาจริง ๆ สงสัยเรื่องนี้ต้องขยายโดย ยศพล คนเดิมคนนี้ซะแล้ว แต่พอผมเดินเข้าไปในห้องขังไอ้คนที่กอดเสื้อนั่งยิ้มอยู่ก็รีบซุกเสื้อไว้ด้านหลังทันที อยากจะบอกว่าไม่ทันแล้วจ้า ไม่เนียนเลย
"คุณเวกัสให้เอาข้าวมาให้ รีบกินจะได้กินยา" ผมวางข้าว น้ำ แล้วก็ยา ให้มันบนเตียงมันมองสำรวจจานข้าวแล้วทำตาโตเหมือนไม่เคยเห็น ทำไมคนในกำแพงเขาไม่แดกกันแบบนี้หรอ
"ขอบคุณนะ ยูโร" มันขอบคุณผม
"มึงรู้ชื่อกูได้ไง"
"ได้ยินไอ้...เอ่อคุณเวกัสเรียก"
ผมถึงบางอ้อทันทีที่มันพูดจบ จริงๆก็อยากจะถามว่าพวกมึงทำไรกัน แต่เดี๋ยวหลอกให้ไอ้เซฟถามดีกว่าเพื่อความปลอดภัยของชีวิต
"คนนี้หรอนับหนึ่ง เชี่ยน่ารักวะ" ผมกับมันหันหน้าไปพร้อมกันทันทีที่มีเสียงบุคคลใหม่เข้ามาในห้องขัง ช่างเป็นคุกใต้ดินที่คนนอกเข้าออกง่ายเสียเหลือเกิน ก็บอกว่าให้ทำประตูก็ไม่ทำสักที พอหันไปก็เจอไอ้เด็กโซ่ลูกคนสวนของบ้านเดินเข้ามาดูไอ้นับหนึ่งด้วยความตื่นเต้น
"มึงเข้ามาทำเชี่ยไรเนี่ย" ผมถามมัน
"เอ่ากูก็เข้ามาทางประตูสิ"
"กูถามว่า เข้ามาทำไม ไม่ใช่เข้ามาทางไหน ฟังคำถามดีๆ"
"เอ่าหรอ เออก็เข้ามาดูไง คนที่ทำให้คุณเวกัสลุกขึ้นมาบู๊ได้ แม่งไม่ธรรมดา"
"รู้ดีนะมึง"
"แน่นอน"
เหมือนผมจะลืมว่าไม่ได้มีแค่มันกับผมที่อยู่ในห้องผมก็เลยหันไปแนะนำไอ้โซ่กับไอ้นับหนึ่งให้รู้จักกันเท่านั้นแหละไอ้โซ่พอรู้ว่านับหนึ่งเป็นโอเมก้าในกำแพงก็ชวนคุย ชวนโม้ไม่หยุดเหมือนชีวิตไม่ได้คุยกับใครมายี่สิบปีจนผมต้องถอนหายใจแล้วเดินออกมาก่อนเดินออกมาก็ไม่ลืมที่จะเตือนให้มันกินยาด้วยเพราะคุณเวกัสกำชับมา แต่พอเดินยังไม่พ้นทางออกคุกใต้ดินก็เห็นไอ้เซฟกำลังยืนคิดอะไรอยู่ตรงใต้ต้นไม้ผมก็เลยเดินไปทักมันดู
"เป็นไรเซฟ" ใบหน้าหล่อของมันหันมาหาผม บางทีก็อิจฉามันนะใบหน้าใบหน้าที่เรียกว่าลูกรักพระเจ้าเป็นแบบนี้นี่เองสินะ
"กำลังคิดว่าเรื่องไอ้นับหนึ่ง..." มันเริ่มพูดพร้อมกับพิงต้นไม้ "เหมือนทุกอย่างจัดฉากให้มันเป็นคนฆ่าคุณเวนิสเลย" มันบอกผมแต่สายตามันกลับเหม่อลอยไปข้างหน้าผมก็เลยขยับเข้าไปหามัน
"มึงจะเอายังไงต่อ" ผมถามมันส่ายหน้าไปมาเชิงบอกว่าไม่รู้
"แต่กูไม่ปล่อยคนที่มันฆ่าคุณเวนิสไว้แน่" มันบอกด้วยสีหน้าหนักแน่นผมพยักหน้าเข้าใจ ผมรู้ว่าไอ้เซฟมันเจ็บปวดกับเรื่องนี้แค่ไหน เพราะมันคงมีเรื่องติดค้างในใจที่ยังไม่บอกคุณเวนิส
"มึงโอเคใช่ไหม" ผมถามมันเพื่อความแน่ใจ แต่ไอ้เซฟก็ยังเป็นไอ้เซฟมันก็ยังชอบทำตัวเข้มแข็งเพราะไม่ชอบให้ใครเป็นห่วง เพราะมันรู้สึกว่ามันดูอ่อนแอ
"กูก็ไม่ได้เป็นไรนี่ ขอตัวก่อนนะ" มันบอกผมส่วนผมก็ถอนหายใจออกมา
เฮ้อ ความรักนี่เข้าใจยากชะมัด
TBC


## นับหนึ่งไม่ถึงเวกัส Ep.7

Vegas 's
ตั้งแต่วันที่ต้องปลอมตัวเป็นเวนิสพี่ชายฝาแฝดของตัวเองเพื่อสละตำแหน่งให้ตัวเองจนมาถึงวันนี้ชีวิตที่แสนสงบสุขของผมมันก็ไม่เคยสงบสุขอีกต่อไป มีหลายต่อหลายคน ผู้สื่อข่าวหลายสำนักเริ่มพูดเรื่องของผมมากขึ้นทั้งเรื่องสมัยเด็ก เรื่องสมัยเรียน หรือเรื่องที่ผมเป็นนักแข่งรถ และแน่นอนผมมักจะถูกเปรียบเทียบกับเวนิสเสมอมันเป็นเรื่องที่ผมโดนมาตั้งแต่เด็ก โดนจนชินแล้วด้วยซ้ำ และชีวิตที่ปกติมีแค่ไปเที่ยวบ้างกลับไปนอนบ้านบ้าง ไปหาคู่นอนบ้างก็ต้องปรับเปลี่ยนอย่างช่วยไม่ได้ ด้วยภาระหน้าที่ที่ต้องทำแทนเวนิสทั้งหมด และเรื่องที่ต้องเตรียมตัวรับตำแหน่งเจ้าเมืองฝั่งเหนืออีก โชคดีที่ยังมีเฮียโรมและป๊าคอยช่วย ไม่งั้นผมคงตายแน่ ๆ เหมือนกับในวันนี้ที่เจ้าเมืองหลัก หรือเจ้าเมืองหลวงอย่างเฮียเตชินทร์เรียกเจ้าเมืองทุกเขตเข้ามาประชุมถึงแผนการดูแลเมืองในปัจจุบันและผมก็ต้องเข้าประชุมในฐานะว่าที่เจ้าเมืองฝั่งเหนือ
"ทุกคนมาครบแล้วนะครับ งั้นเริ่มประชุมเลย" เฮียเตชินทร์เริ่มพูดขึ้นโดยรายงานความเป็นอยู่ของประชาชนในเขตของตัวเอง สภาพแวดล้อม สวัสดิการในเมือง และอื่นๆ ว่ามีความพร้อมมากพอต่อประชาชนหรือมีอะไรที่ต้องแก้ไขหรือเปล่าในเขตของตัวเอง แต่สิ่งที่เจ้าเมืองแต่ละคนพูดไม่เข้าหัวผมเลยสักนิด นี่เฮียโรมกับไอ้เวนิสมานั่งทนฟังอะไรแบบนี้ได้ไงตั้งหลายชั่วโมง
"ต่อไปก็เหลือเขตพิเศษกับเขตเหนือใครจะพูดก่อน" เฮียเตชินทร์เอ่ยถามขึ้นหลังจากที่เฮียทาวน์รายงานเขตทางใต้จบ ผมและไอ้สีฝุ่นมองหน้ากัน ทั้งผมและมันต่างไม่ชอบขี้หน้ากัน เรื่องนี้ทุกคนในบ้านรู้ และผมก็ไม่ชอบที่จะต้องมาเห็นหน้ามันเหมือนกัน
"เขตทางเหนือไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงครับ" ผมพูดจบแล้วกวาดสายตามองไปรอบห้อง แต่ดูเหมือนไอ้คนตรงหน้าผมมันจะไม่ยอมจบ
"แต่ผมได้ยินว่าฝั่งเหนือมีค่าฝุ่นสูงมากเลยนะครับ ไม่ทราบว่าเฮียเวกัสเข้าไปดูหรือยัง" มันบอกผมพร้อมกับยกยิ้มเหมือนกับว่ามันเหนือกว่าผม เป็นใบหน้าแบบที่ผมอยากจะเข้าไปซัดสักทีถ้าไม่ติดว่าเฮียโรมส่งสายตาปรามผมก่อน
"ตอนนี้กำลังดำเนินการแก้ไขครับ ถ้าเรียบร้อยแล้วจะไปรายงานอีกครั้งครับ" ผมบอก เฮียเตชินทร์พยักหน้าเพื่อบอกว่าเข้าใจ
"ส่วนฝั่งเขตปกครองพิเศษไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงครับ" มันพูด ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอ อยากจะขำให้ฟันร่วง
"แต่ผมได้ข่าวว่าคนในกำแพงมีการทำบัตรปลอมเพื่อออกมาจากนอกกำแพงเยอะนะครับ ไม่ทราบว่าได้ตรวจสอบหรือเปล่า" ผมถามพร้อมกับแสยะยิ้มให้มัน วูบหนึ่งมันทำสีหน้าไม่พอใจก่อนจะยิ้มกว้างเหมือนทุกอย่างไม่มีอะไร
"ไว้ผมจะตรวจสอบ แล้วมารายงานนะครับ" สีฝุ่นมันพูดด้วยท่าทางไม่ยี่หระเท่าไหร่
การประชุมยังคงดำเนินการไปอย่างน่าเบื่อจนเวลาผ่านไปเกือบสี่ชั่วโมงเฮียเตชินทร์ถึงได้ยุติการประชุมแล้วให้ทุกคนแยกย้ายไปทำภารกิจของตัวเองได้ผมบิดตัวไล่ความเมื่อยล้าออกจากตัวเองทันทีที่ประชุมเสร็จ
"คุณเวกัสจะกลับเลยไหมครับ" ยูโรมันเอ่ยถามผมพร้อมหยิบสมุดโน้ตและปากกาจากมือผมไปถือ ผมส่ายหน้าไปมา
"อยากไปสนามแข่ง ไม่ได้ไปนานแล้ว" ผมบอกมันและมันทำสีหน้าเหมือนไม่อยากให้ผมไป แต่ก็ไม่ได้ขัดอะไร ก็ถ้าเป็นเมื่อก่อนมันก็คงจะบอกผมว่า คุณเวนิสไม่อนุญาตครับ แต่ตอนนี้ไม่มีไอ้เวนิสแล้วก็คงไม่มีใครมาห้ามผมอีกแล้ว
"จะกลับแล้วหรอเวกัส" เฮียโรมเดินมาทักผมขณะที่ผมเพิ่งเดินออกจากห้องประชุม
"ครับ"
"เวกัส มึงเจอคู่แห่งโชคชะตาตัวเองหรือยัง" คำถามนี้อีกแล้วจริงๆ ไอ้เวนิสมันก็ถามผมนะ แต่ผมไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว
"ยังครับ"
"รีบหาให้เจอ ถ้าขึ้นรับตำแหน่งแล้วมีคู่โชคชะตาเคียงข้างจะยิ่งแข็งแกร่ง" เฮียพูดด้วยรอยยิ้มเครื่องหมายการค้า มันเป็นคำที่ป๊าสอนพวกเรามาตั้งแต่เด็กว่าการได้รักกับคนที่เป็นคู่โชคชะตาตัวเองดีที่สุด แต่สำหรับผมมันไม่ใช่เลย จะมีคู่โชคชะตาไปเพื่ออะไรในเมื่อเราไม่ได้รักกันอยู่ดี แต่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรนอกจากพยักหน้าแล้วถามสารทุกข์สุกดิบเฮียไปเรื่อยแล้วก็บอกว่าอีกไม่นานเบอร์ลินน่าจะกลับไปอยู่ที่เซฟเฮาส์แล้ว เฮียก็ฝากดูน้องตามประสาพี่ชายคนโตแค่นั้น
"เวกัสจะไปสนามแข่งรถใช่ไหมครับ" ยูโรมันถามผมย้ำขณะที่ขับรถให้ผม ผมพยักหน้าให้มันแล้วเสมองไปทางอื่น จะว่าไปก็คิดถึงตัวเองตอนเป็นอิสระเหมือนกันนะ ตอนที่ไม่ต้องมีหน้าที่อะไรมาเกี่ยวข้องแบบนี้
"ไอ้เซฟมันเป็นไงบ้าง" ผมถามไอ้ยูโรในขณะที่สายตายังคงมองอยู่ที่ข้างทาง
"ก็เหมือนเดิมครับ มันยังคงนิ่ง เหมือนไม่คิดอะไร แต่ผมว่ามันก็เสียใจเหมือนกัน"
ยูโรมันพูดรายงานผม ผมเองก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เรื่องของไอ้เซฟกับเวนิสมีแค่ผมกับไอ้ยูโรที่รู้ เพราะว่าวันนั้นผมวิ่งหนีไอ้ยูโรที่มาห้ามผมไม่ให้ไปสนามแข่ง และผมกับไอ้ยูโรก็ไปเจอกับไอ้เวนิสที่ยืนจูบกับไอ้เซฟ ผมไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกมันไปไกลแค่ไหนแล้ว แต่อัลฟ่ากับอัลฟ่ามันรักกันไม่ได้ และนั่นคือสาเหตุที่ไอ้เซฟมันถูกเปลี่ยนให้ไปดูแลเบอร์ลินที่เซฟเฮ้าส์และเปลี่ยนเป็นไอ้เมตรมาดูแลไอ้เวนิสแทน
แต่อย่างว่า ความรักมันห้ามกันไม่ได้ ยิ่งเป็นความรักแบบนี้ยิ่งเจ็บ และยิ่งคนที่รักจากไปโดยที่ไม่มีวันหวนกลับก็ยิ่งเจ็บปวดยิ่งกว่า ผมรู้ว่าไอ้เซฟมันกำลังแตกสลาย แต่คนอย่างมันไม่มีทางร้องไห้ให้ใครเห็นหรอก
ใช้เวลาไม่นานผมก็มาถึงสนามแข่งรถผมบอกให้ไอ้ยูโรมันยืนรอข้างนอกวันนี้โชคดีที่สนามไม่มีใคร เพราะจริงๆ ผมก็ไม่ได้อยากมาแข่งกับใครหรอกก็แค่อยากมาขับรถเร็วๆ เพื่อระบายอารมณ์แค่นั้น เพราะการแข่งรถ หรือการอยู่ในสนามมันทำให้ผมได้เป็นตัวของตัวเอง เป็นแค่ไอ้เวกัสวัยรุ่นคนหนึ่งไม่ต้องมาแบกรับคำว่าทายาทคนที่ 6 ของรัตนพงษ์พิพัฒน์ ไม่ต้องแบกรับตำแหน่งว่าที่เจ้าเมืองฝั่งเหนืออะไรทั้งนั้น ที่นี่ผมได้เป็นผม ตัวผมที่จะทำอะไรก็ได้ไม่ต้องสนใจ ไม่ต้องถูกเปรียบเทียบ ทุกครั้งที่ได้แข่งรถมันเหมือนว่าผมได้ฮีลตัวเองจากเรื่องเฮงซวยในชีวิตทั้งหมด
Nubneng ' s
แปลก
ผมว่ามันแปลกๆ ตั้งแต่ที่ไอ้ยูโรมันบอกว่ามันต้องไปข้างนอกก็ไม่มีใครเปลี่ยนเวรมาเฝ้าผมเลย เขาไม่กลัวผมจะหนีหรอหรือประเมินว่าผมจะไม่หนีแน่ๆ ผมยืนไปเกาะลูกกรงเพื่อมองไปรอบ ๆ ก็ไม่เห็นคนสักคน ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ แต่ยังไม่ทันที่ผมจะหาคำตอบอะไรได้ผู้ชายร่างสูงผิวเข้มก็เดินตรงมาที่ผมแล้วไขกุญแจให้ทันที ผมมองอย่างไม่เข้าใจ หรือพวกมันจะปล่อยผม
"ตามมา คุณชาล์วให้กูมาช่วยมึง" มันบอกผมแต่ทันทีที่ได้ยินชื่อคุณชาล์วผมก็ใจชื้นแล้ว แสดงว่าคุณชาล์วต้องรู้เรื่องผมแล้วสั่งให้คนมาช่วยใช่ไหม อย่างน้อยคุณชาล์วก็ไม่ทอดทิ้งผม คนที่เข้ามาช่วยผมรีบดึงมือผมแล้วออกไปจากคุกทันที เราทั้งคู่หลบซ่อนบอดี้การ์ดออกมาอย่างยากลำบาก เพราะมีบอดี้การ์ดเฝ้าค่อนข้างเยอะ แต่คนคนนี้ก็พาผมออกมาทางด้านหลังที่ไม่ค่อยมีคนเฝ้าได้สำเร็จ เขาเดินพาผมออกมาเรื่อย ๆ จนถึงถนนเส้นหนึ่ง
"มึงเดินออกไปจากตรงนี้สักหนึ่งกิโลนะ จะมีรถรอรับอยู่ กูต้องรีบกลับไปเดี๋ยวมีคนสงสัย" เขาบอกผม
"ขอบคุณมากๆ นะพี่ ขอบคุณมาก" ผมไม่รู้ว่าจะขอบคุณเขายังไงดีถ้าไม่ได้เขาผมก็คงไม่มีทางได้อิสระแบบนี้ เขาไม่ได้พูดอะไรแค่บอกให้ผมรีบไป แต่จังหวะที่ผมหันหลังความรู้สึกเจ็บและชาบริเวณแขนก็ทำให้ผมทรุดตัวลงและหันหน้าไปมองเขา เขาฉีดยาอะไรสักอย่างมาที่แขนผม
"หึ พวกคนในกำแพงแม่งโง่" มันพูดพร้อมกับส่งสายตาดูถูกมาให้ผม "เขาสั่งให้กูมาเก็บมึง แต่ได้ข่าวอยากมีชีวิตดีๆ นอกกำแพง งั้นมึงก็อยู่ที่นี่แหละ" มันพูดแล้วหัวเราะอย่างสะใจเหมือนกับคนบ้าพร้อมกับขว้างเข็มฉีดยาในมือทิ้ง
"มึงฉีดอะไรใส่กู"
"ยากระตุ้นฟีโรโมนไง มึงได้มีผัวสมใจ แล้วได้เป็นคนนอกกำแพงสมใจแน่เชื่อกู" มันพูดเสร็จก็ถีบผมให้ล้มลงผมพยายามพยุงตัวขึ้นจะสู้กับมันแต่ก็รู้สึกว่าร่างกายตัวเองมันอ่อนแรงไปหมดความรู้สึกวูบวาบแล่นเข้าสู่ร่างกายจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ เกิดอะไรขึ้นกับตัวผม
"ดูสิมีคนได้กลิ่นมึงแล้วอยากได้มึงจนตัวสั่นแล้ว ขอให้มีความสุขสำหรับคืนนี้" มีผู้ชายท่าทางน่ากลัวสี่ห้าคนกำลังเดินมาที่ผม สีหน้าสายตาที่ดูหื่นกระหายของพวกมันทำให้ผมหวาดกลัว ผมพยายามวิ่งหนีแต่ก็รู้สึกยิ่งวิ่งยิ่งหมดแรง
"อย่าเข้ามา!!" ผมตะโกนลั่นแต่ก็เหมือนจะไม่ได้ผลเลยพวกมันพยายามวิ่งมาที่ผม ผมพยายามโยนก้อนหิน โยนของอะไรที่ใกล้มือใส่พวกมันแต่ก็ไม่เป็นผลเลย ผมหอบหายใจด้วยความเหนื่อย กลิ่นฟีโรโมนของพวกมันปะปนกันไปหมดจนผมรู้สึกอยากจะอาเจียน มันไม่ได้หอมแต่รู้สึกขยะแขยงทุกครั้งที่พวกมันเข้าใกล้
"อย่าเข้ามา บอกว่าอย่าเข้ามาไง" ผมพยายามปัดป้องตัวเองแต่พวกมันคนหนึ่งก็เดินตรงเข้ามาที่ตัวผม คนหนึ่งล็อกตัวผมไว้ส่วนอีกคนก็ล็อกตัวผมไว้แน่น ผมพยายามดิ้นหนีแล้วแต่มันไม่ได้ผลเลย ทำไมผมต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้ด้วย ถ้ารู้ว่าโลกนอกกำแพงมันจะโหดร้ายขนาดนี้ ผมไม่ควรฝันที่จะออกมาเลย ผมพยายามดิ้นสุดชีวิตแล้วก็ปล่อยโฮออกมาแต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย พวกมันยังคงแตะต้องร่างกายของผมในขณะที่ผมรู้สึกทั้งหวาดกลัวและขยะแขยงพวกมัน ใครก็ได้ช่วยผมที
ปัง! ปัง!
เสียงปืนดังขึ้นสองนัดพร้อมกับร่างของไอ้เลวที่มันฉีดยาใส่ผมและไอ้คนที่มันกำลังจะปลดกางเกงผมตายคาที่ จากนั้นคนอื่นรวมทั้งผมต่างหันไปมอง ผมมองคนที่เข้ามาช่วยชีวิตผมทั้งน้ำตา เป็นไอ้เวกัสกับไอ้ยูโรที่ยืนจ่อปืนมาตรงหน้าผม ก่อนที่ทั้งคู่จะยิงไอ้กลางหน้าผากไอ้พวกที่เหลืออย่างไม่ลังเล เหลือเพียงแค่ผมกับไอ้คนที่มันล็อกแขนผมอยู่
"มึงจะปล่อยมันดีๆ หรือจะตายตามเพื่อนมึงไป" เวกัสมันพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา สายตาคมดุที่ใครต่อใครก็ต้องหวาดกลัว แต่ก็ต้องยอมรับเลยว่าสายตาคู่นี้มันช่วยผมมาแล้วถึงสองครั้ง ไอ้คนที่ล็อกตัวผมมันรีบผลักผมทิ้งแล้วรีบวิ่งหนีทันทีแต่ยังไม่ทันได้วิ่งไปไกลไอ้เวกัสก็ลั่นไกยิงมันทิ้งอย่างไม่ไยดีเลย
"น่าจะเป็นไอ้ว่านครับ มันเพิ่งเข้ามาสังกัดคุณเวนิส" ผมได้ยินไอ้ยูโรรายงานอะไรสักอย่างน่าจะพูดถึงไอ้คนที่พาผมหนีออกมาแต่ผมไม่มีแรงที่จะถามอะไรแล้ว ได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา พร้อมกับร่างกายที่ยังคงรู้สึกร้อนวูบวาบอยู่ตลอดเวลา
เวกัสเดินมาตรงหน้าผมก่อนจะใช้กระบอกปืนหนักๆ ฟาดมาที่หน้าผมอย่างแรงจนหน้าหัน ผมเงยหน้ามองไอ้คนที่มันฟาดปืนใส่ผมอย่างโกรธเคือง และมันก็ส่งสายตาโกรธเคืองมาให้ผมเช่นเดียวกัน
"มึงรู้ไหม! ถ้ากูไม่เลือกจะกลับทางนี้มันจะเกิดอะไรขึ้น!" มันตวาดใส่ผม ดูก็รู้ว่ามันโกรธแค่ไหน แต่ก็ต้องยอมรับเลยว่าไม่ได้มันผมก็คงตายทั้งเป็นไปแล้ว
"ขอบคุณที่ช่วย" ผมบอกมันและเป็นอีกครั้งที่สายตาของมันแปรเปลี่ยนเป็นสีแดง กลิ่นหอมของเปลือกไม้ที่ผมมักจะได้กลิ่นจากคนตรงหน้ายิ่งทำให้ผมรู้สึกสั่นไหวกว่าเดิม
"ยูโรพามันกลับด้วย แล้วเอาไปขัง" มันออกคำสั่งกับไอ้ยูโรแล้วจะหันหลังเดินหนี แต่ผมก็ไม่รู้ทำไมถึงเลือกที่จะคว้ามือมันไว้
"เวกัส ช่วยหน่อยได้ไหม"
TBC
เมื่อ 'นับหนึ่ง' โอเมก้าผู้อยู่ในกำแพงมาทั้งชีวิตต้องตกเป็นแพะรับบาปจากการตายของเวนิส ว่าที่เจ้าเมืองฝั่งเหนือของประเทศ และเขาเผลอไปมีใจให้กับ 'เวกัส' อัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ผู้ขึ้นเป็นเจ้าเมืองฝั่งเหนือแทนพี่ชายฝาแฝด ความสัมพันธ์อันน่าแปลกประหลาดจึงเกิดขึ้น