ปั้นดินเป็นเดือน
NIMAJNEB
## บทนำ

'แม่ครับ! พ่อครับ! คอยดูนะ ถ้าผมโตขึ้น ผมจะเป็นฮีโร่ที่ปกป้องโลกใบนี้เหมือนพ่อกับแม่ให้ได้'
...เป็นฮีโร่? เป็นฮีโร่แล้วได้อะไรเหรอ?...
ดวงจันทร์ลาลับหนีไปหลับใต้ผืนนภาแล้ว ส่วนดวงอาทิตย์ก็ยังคงสะโหลสะเหลโยเยไม่ยอมโผล่หัวออกมาสักที มันยังคงห่มร่างตัวเองด้วยหมอกนุ่ม ๆ น่านอน ส่องสว่างมาแค่แสงรำไรให้บรรยากาศเป็นเพียงสีเหลืองทองอุ่น ๆ ตัดกับสีเทาของความมืดมิดเท่านั้น
ผมก้าวออกมาจากมอเตอร์ไซค์ที่ขี่อยู่แล้วเดินตรงไปที่ทางเข้าตึกคณะ วันนี้เป็นวันรายงานตัวของนิสิตปีหนึ่ง ผมที่เป็นรุ่นพี่ปีสองจะต้องมาช่วยดูแลน้องในเวลาหกโมงเช้าด้วย
"เห้อ" ผมถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยล้าที่ต้องตื่นขึ้นมาตอนเช้าตรู่แบบนี้ ตอนนี้ยังไม่มีใครมาถึงที่คณะเลยด้วยซ้ำ สังเกตได้จากลานจอดรถหน้าคณะซึ่งยังคงว่างเปล่าราวกับที่ดินรกร้าง
ทุกคนไม่ได้มาสาย ผมต่างหากที่มาเร็วเกินไป ความตั้งใจคือรีบมาเคลียร์สถานที่ ปัดกวาดตามโต๊ะที่มีเศษใบไม้ใบหญ้าและซากอารยธรรมของพวกนกที่ถ่ายไม่เป็นที่
มันก็ไม่ได้ทุเรศทุรังจนนั่งไม่ได้ขนาดนั้นหรอก แต่ผมไม่อยากให้มีใครต้องตูดเปื้อน ไม่อยากให้เอกสารของน้องเปรอะคราบเหนียวเหนอะเลอะเทอะตามโต๊ะ
ผมไม่ใช่คนดีอะไรหรอกนะ ผมก็แค่อยากเห็นทุกคนมีความสุข ก็เท่านั้น...
มันอาจจะฟังดูเว่อร์นะ แต่ผมเป็นอย่างนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไปแล้วผมจะได้อะไรกลับมา อันที่จริงคงไม่มีใครสังเกตเห็นด้วยซ้ำ ถึงเห็นก็ไม่มีใครใส่ใจอยู่ดี
ถ้าได้เห็นทุกคนมีความสุข แล้ว...ผมก็จะมีความสุข...เหรอ?
'ผมจะทำให้โลกนี้น่าอยู่ ให้เป็นโลกแห่งความยุติธรรม ให้ทุกคนมีความสุข'
...ความยุติธรรม? ความยุติธรรมมีอยู่จริง? เหรอ?...
อ๊ะ!! เจ้าแมลงปอตัวน้อยผู้น่าสงสาร เจ้ากำลังจะถูกดูดกลืนชีวิตไปแล้ว
ไม่ทันที่ผมจะรู้สึกตัว ประสาทสัมผัสของผมช้ากว่าสิ่งที่เกิดขึ้น แมลงปอตัวนั้นบินไปติดกับดักของแมงมุมผู้หิวโหยซะแล้ว มันดิ้น ดิ้น ดิ้นและดิ้นอยู่อย่างนั้น แต่ถึงจะดิ้นให้ตายยังไงมันก็เอาชนะชะตากรรมของมันเองไม่ได้
ผมรู้ว่าผมไม่ควรเล่นบทบาทของพระเจ้า แต่ด้วยสัญชาติญาณที่มีมาตั้งแต่เด็ก ผมใช้นิ้วชี้เกี่ยวใยแมงมุมให้ขาดไป ด้วยแรงของมนุษย์อย่างผม ต่อให้ใยเหนียวแค่ไหนมันก็ทลายลง แมลงปอน้อยของผมรอดชีวิตไปได้ และเจ้าแมงมุมอาจจะต้องหิวโหยต่อไป ดีไม่ดี มันอาจจะหิวตายไปเลยก็ได้
ไม่ว่าเจ้าแมลงปอจะออกแรงมากแค่ไหน จะพยายามให้ตายยังไง ก็สู้แรงของผมไม่ได้หรอก
ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกไม่ได้เกิดมาอย่างเท่าเทียมกัน โลกนี้ไม่มีความยุติธรรมหรอก
'พ่อครับ ถ้าผมช่วยเหลือคนอื่น คนอื่นก็จะช่วยเหลือผมเหมือนกันใช่ไหมครับ'
...มนุษย์คือสิ่งมีชีวิต และทุกชีวิตมีจุดประสงค์หลักเพื่อเอาตัวเองให้รอด...
อนิจจา ผมต่อชีวิตให้เจ้าแมลงปอน้อยได้เพียงไม่กี่อึดใจ มันก็บินไปติดกับต้นหม้อข้าวหม้อแกงลิงซะแล้ว
ออกมาเร็ว!! เจ้าแมลงปอน้อย ถ้าเดินต่อไปอีกนิดละก็ เจ้าจะลื่นตกลงไปแล้วนะ
ผมสามารถยื่นมือไปช่วยมันได้ทันนะ แม้การยื่นนิ้วออกไปเพียงไม่กี่เซนติเมตรจะใช้พลังงานไม่กี่เอทีพีก็ตาม แต่ผมเลือกที่จะไม่ทำ ผมช่วยมันมาครั้งนึงแล้วแต่มันกลับโง่รนหาที่ตายเอง
ถ้ามันฉลาดพอ ถ้ามันไม่บินหนีจากผมซึ่งเป็นคนช่วยมัน ถ้ามันเลือกที่จะมาเกาะไหล่ผม อยู่เป็นเพื่อนผม แทนที่จะบินไปหากระเปาะน้ำหวานอันโอชะ มันก็คงจะไม่เป็นแบบนี้
แต่ก็นะ แมลงปอก็แค่สัตว์ชนิดหนึ่ง มันไม่มีความรู้สึกนึกคิดหรอก สิ่งที่มันสนใจก็คือการหาวิธีเอาตัวรอด ไม่ได้สนใจจะผูกมิตรกับใคร
มนุษย์ก็เป็นสัตว์เช่นกัน และสัตว์ก็เกิดมาเพื่อเอาตัวเองให้รอด ไม่ได้เกิดมาเพื่อคิดจะช่วยเหลือคนอื่น
'แม่ครับ ทุกคนสามารถเป็นฮีโร่ได้ใช่ไหมครับ ทุกคนมีค่าในตัวเองใช่ไหมครับ'
...เป็นฮีโร่? ทุกคนมีคุณค่าในตัวเอง? เหรอ?...
ผมคิดไปเรื่อยพลางเดินตรงไปยังทางเข้าตึกคณะ สายตาเหม่อมองตามพื้นดินที่เหี่ยวเฉา เศษใบเสลาที่ร่วงโรยลงมาเกลื่อนพื้นดูน่ารำคาญตา มันทั้งเหี่ยวทั้งแห้งเป็นสีน้ำตาลไหม้ผิดกับดอกสีชมพูสดสวยที่ลำต้นของมัน
เป็นวัฏจักรชีวิต เมื่อดอกเสลาผลิบาน ใบ้ไม้จะถูกพิฆาตจนนิพพานไป
มันเป็นธรรมชาติ ที่ต้องทิ้งของสกปรกไร้ค่าลงมาสู่ดิน แล้วเชิดชูของสวยงามน่าเชยชมขึ้นไปให้เดือนและดาวบนฟ้าสูดดมชมเชยแทน
แต่อีกไม่นานหรอก ดอกไม้ที่สวยงามก็จะเหี่ยวเฉาลงไป เมื่อหมดความงาม ก็ถึงเวลาที่มันจะถูกทอดทิ้งและร่วงลงมาเช่นกัน
ทุกสิ่งทุกอย่างมีคุณค่าแน่ ถ้าสิ่งนั้นสร้างผลประโยชน์ให้ แต่หากหมดแล้วซึ่งประสิทธิภาพ ก็เตรียมตัวอยู่อย่างโดดเดี่ยวได้เลย
ผมก้าวช้าลงเรื่อย ๆ และไม่นานเท้าของผมก็หยุดลง
'สัญญากับแม่นะว่าลูกจะดูแลและปกป้องคนที่อ่อนแอกว่าเสมอ'
...แม่ครับ...
...ผมจะทำได้จริง ๆ เหรอ...
"ทำไมถึงคิดว่านายจะทำไม่ได้ล่ะ" ผมสะดุ้ง แต่ไม่แรงพอที่จะทำให้บุคคลที่หันหลังอยู่นั้นรู้สึกตัว "นายมีดีกว่าที่นายคิดนะ รู้ไหม?"
เบื้องหน้าของผมคือหนุ่มน้อยในชุดนักเรียนกางเกงสีกากี ดูเหมือนว่าเขากำลังพึมพำกับตัวเองอยู่ ไม่ได้กำลังพูดอยู่กับผมแต่อย่างใด
เสียงนั้นช่างบางเบาจนเกือบจะถูกเสียงร้องของนกน้อยกลบไปจนสิ้น แต่ทุกคำที่ถูกเปล่งออกมานั้นผมได้ยินชัดเจน
มันอาจไม่ชัดเจนที่หูทั้งสองข้างของผม แต่มันดังสนั่นสั่นไหวอยู่ในหัวใจ
จิตใจที่เย็นชืดนี้กำลังถูกโอบกอดจากคำพูดของเด็กหนุ่มแปลกหน้า
ทำไมกันนะ ก็แค่คำพูดธรรมดา ทำไมถึงทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาได้...
ผมชำเลืองมองหนุ่มน้อยคนนี้จากทางด้านหลัง แม้จะไม่เห็นเต็มทั้งใบหน้า แต่ก็บอกได้ว่าสีหน้าส่อแววกังวลได้อย่างชัดเจน คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแน่นมาก น้ำตาหยดน้อย ๆ ค้างอยู่ที่หางตา ร่างกายสั่นไหวไปทั่ว
"การวิ่งหนีไปไม่ได้ช่วยอะไรหรอกนะ" บุคคลตรงหน้ายังคงพึมพำกับตัวเองต่อด้วยเสียงอันสั่นเครือ "ยังไงนายก็ต้องเติบโตขึ้น ยังไงนายก็ต้องเอาชนะความกลัวของตัวเองให้ได้ ไม่ว่าจะช้าหรือเร็วนายก็ต้องทำให้ได้"
...
"จะคอยอยู่เคียงข้างนายเสมอ เพราะงั้น...นายต้องสู้นะ"
สู้เหรอ?
...จะลองดูนะ
"อื้ม พี่จะสู้"
สิ้นเสียงของผม เด็กหนุ่มเหลียวหลังมามองทันที ริมฝีปากผลิออกเล็กน้อยเหมือนดอกอัญชัญสีซีดที่กำลังเบ่งบาน
ในขณะนั้นเอง ลมโชยพัดผ่าน ทำเอาต้นไม้น้อยใหญ่สะบัดไปมา ดอกสีชมพูหลุดร่วงลงมาจากต้นเสลาปลิวตัดผ่านใบหน้าของเราสองคน ผมของเขาสั่นไหวไปตามแรงลมซึ่งมีทิศทางเดียวกับป้ายชื่อและเนคไทของผม
ชั่วขณะที่เราสบสายตาของกันและกัน ทุกอย่างดูจะหยุดเคลื่อนไหวไปในเพียงเสี้ยววินาที เสียงของธรรมชาติรอบกายจางหายไปและกลายเป็นเสียงหัวใจที่เต้นตึกตักอยู่ในอกแทน
ใบหน้านี้เป็นของคนแปลกหน้า แต่ผมกลับคุ้นเคยกับแววตาอันแสนอ่อนโยนคู่นี้
เมื่อหลุดจากมนต์สะกดได้ ในที่สุดผมก็ก้าวออกไปยืนข้าง ๆ เด็กชายคนนั้น ปากของผมกำลังจะทำหน้าที่ของมัน ไม่ใช่เพราะสมองสั่งการ แต่มันมาจากหัวใจ
"นายเองก็ด้วย นายก็ต้องสู้นะ"
เด็กหนุ่มตรงหน้าเลือกที่จะตอบผมด้วยความเงียบ เงียบทั้งเสียงและท่าทาง ทั้งร่างดูจะถูกหยุดนิ่งไว้อยู่อย่างนั้น ดวงตาเปื้อนคราบน้ำตายังคงมองค้างอยู่ที่จุดเดิม ไม่กระพริบแม้แต่นิดเดียว
"ไม่ต้องห่วง พี่จะดูแลนายเอง"
ผมบุ้ยปากไปที่ทางเข้า ยื่นมือไปปัดกลีบดอกเสลาที่ปลิวมาตกอยู่บนหัวของเขาอย่างนิ่มนวลแล้วก้าวออกไปข้างหน้า
"ปะ ไปกันเถอะ"
หนุ่มน้อยไม่ได้พูดอะไรออกมาแต่ตอบกลับด้วยการพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินตามผมมา
เราก้าวเดินไปพร้อมกัน เคียงข้างกัน และในที่สุดประตูบานนั้นก็ถูกเปิดออก กระจายแสงจากโลกภายนอกเข้าทำลายความมืดมิดที่อยู่ด้านในจนหมดสิ้น
กลิ่นอายที่คุ้นเคยโชยเข้ามายังประสาทรับรู้ที่หกของผม
อุ่นไอรัก...คำนี้ใช่ไหมที่เขาเรียกกัน


## บทที่ 1.1

'ไอ้ยักษ์สิวเขรอะ! ไอ้สะเออะขี้เสือก! ไอ้เผือกหัวขี้! อีกกี่ปีก็ยังน่าเกลียด!'
เสียงร้องรำทำเพลงของเด็กประถมกว่าสามสิบชีวิตดังก้องไปทั่วห้องเรียนที่มีผนังสีสันฉูดฉาดงามตา เสียงใสของพวกเด็ก ๆ รับเข้ากับจังหวะของกลองชุดที่แทนด้วยโต๊ะเรียน เสียงปรบมือสนั่นหวั่นไหวเกิดเป็นคอนเสิร์ตน้อย ๆ
ผมยอมรับว่าทำนองเพลงมันสนุกมากอยู่เหมือนกัน ถึงขนาดที่ใครบางคนลุกขึ้นมาเต้นประกอบเนื้อเพลงให้มันดูครึกครื้นขึ้น
แต่เนื้อเพลงที่พวกมันร้องออกมานั้นไม่น่าสนุกเลยสักนิดเดียว เสียงเพลงที่ฟังผิวเผินแล้วดูจะสดใส แต่เมื่อฟังให้ลึกเข้าไปถึงเนื้อเพลง มันกลับชั่วร้ายเหมือนเสียงคำรามของอสูรกาย
เพลงนี้ถูกแต่งมาให้คนพิเศษคนหนึ่งของห้องโดยเฉพาะ ทุกคนดูยินดีที่จะเปล่งคำสรรเสริญเหล่านี้ แต่มีผมแค่คนเดียว คนเดียวที่ไม่ยินดีที่จะร้องหรือฟัง
เพราะเด็กคนนั้นก็คือตัวผมเอง...
'ไอ้ยักษ์สิวเขรอะ! ไอ้สะเออะขี้เสือก! ไอ้เผือกหัวขี้! ไม่มีอะไรดีสักอย่าง!'
ย้อนกลับไปสมัยประถม ผมมักจะถูกเพื่อนล้อและแกล้งเสมอไม่เว้นแต่ละวัน ตั้งแต่เรื่องเล็กน้อยอย่างการนินทาลับหลังไปจนถึงขั้นขว้างปาไข่เน่าใส่กางเกงนักเรียนกลางโรงอาหาร ไม่มีวันไหนเลยที่ผมกลับบ้านมาด้วยสีหน้าสดใส ไม่มีเลยสักวัน
วันไหนที่โดนหนักหน่อย อย่างการที่เพื่อนทั้งห้องร่วมกันร้องเพลงชมเชยความอัปยศในรูปลักษณ์ภายนอกของผม ผมจะรีบกลับมาบ้านให้เร็วที่สุด วิ่งขึ้นไปบนห้อง ทิ้งตัวลงบนเตียง และกรีดร้องอัดหมอนให้สมใจอยาก น้ำตาไหลนองไปทั่วที่หมอน
'ไอ้ยักษ์สิวเขรอะ! ไอ้สะเออะขี้เสือก! ไอ้เผือกหัวขี้! อีกกี่ปีก็ยังไร้ค่า!'
ที่จริง สาเหตุที่ผมตกเป็นเป้าของการกลั่นแกล้งก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไรเลย วงจรของการบูลลี่จะเกิดขึ้นได้ต้องประกอบไปด้วยสามอย่างอันได้แก่ ผู้กระทำ ซึ่งคนทั้งห้องเรียกกันว่า แก๊งค์สามซ่า ตามมาด้วยผู้เพิกเฉย หรือก็คือทุกคนในห้องที่กลัวเกินกว่าจะเอาเรื่องนี้ไปบอกใคร รวมไปถึงครูและผู้ปกครองที่มองเรื่องนี้ว่าเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย และองค์ประกอบสุดท้าย สำคัญที่สุด นั่นคือผู้ถูกกระทำ
แต่เดิมผู้ถูกกระทำของห้องเรียนประถมเล็ก ๆ ห้องนี้กระจายตัวกันออกไป ไม่ได้เป็นแค่ใครคนใดคนหนึ่ง ทุกคนจะได้รับโอกาสในการถูกกระทำกันอย่างเท่าเทียม แต่จะมีผู้กระทำซึ่งจะเท่าเทียมมากกว่าคนอื่นหน่อย
ผมเคยเป็นหนึ่งในคนที่ถูกแกล้งน้อยที่สุดของห้อง ส่วนใหญ่แล้วจะทำตัวเป็นผู้เพิกเฉยมากกว่า
ทว่า เมื่อผมทนอยู่กับสังคมแบบนี้ไม่ได้อีกต่อไป ผมลุกขึ้นสู้เพื่อปกป้องความยุติธรรม ผมจะต้องกล้าหาญกำจัดศัตรูผู้ชั่วร้าย
ผมคิดว่าผมจะเป็นฮีโร่
และผมก็คิดแบบนั้นจริง ๆ...ก็เด็กสิบขวบนี่เนอะ อย่าเอาอะไรกับผมมากเลย
เมื่อฮีโร่อย่างผมจุติขึ้น ประชาชนจะชื่นชมในตัวผม รวมไปถึงประธาณาธิบดีและผู้สั่งการทุกภาคส่วนจะให้การสนับสนุนเป็นอย่างดี เหล่าวายร้ายจะต้องกลับตัวกลับใจ หันมาใช้พลังให้มีประโยชน์กับมวลมนุษยชาติ
แล้วฮีโร่และประชาชนของเขาก็อยู่ด้วยกันบนโลกสีเขียวแกมน้ำเงินนี้อย่างแฮปปี้เอนดิ้ง
จบแล้วครับ
...
ใช่ครับ นิทานหลอกเด็กจบลงไปแล้วครับ
กลับมาที่ความจริงกันต่อเถอะ
ในเมื่ออยู่เป็นผู้เพิกเฉยดี ๆ ไม่ชอบ กระเสือกกระสนจะมาช่วยผู้ถูกกระทำเอง งั้นก็ตกไปเป็นผู้ถูกกระทำตัวหลักไปเลยแล้วกันนะ
ถ้าสังคมเล็ก ๆ แห่งนี้มีปาก มันก็คงจะพูดแบบนั้นกับผม
ผมตกเป็นเป้าสีแดงเป้าใหญ่ที่ผู้กระทำเล็งเห็นได้ก่อนใครเพื่อน แรก ๆ ก็มีแค่ไม่กี่คน แต่ต่อมาก็ขยายวงกว้างไปเรื่อยจนครบทุกคน แม้แต่คนที่ผมเคยช่วยไว้ก็เข้าร่วมบทบาทนี้ด้วย
ท้ายที่สุด กลายเป็นผมคนเดียวที่ได้รับบทผู้ถูกกระทำ
'ไอ้ยักษ์สิวเขรอะ! ไอ้สะเออะขี้เสือก! ไอ้เผือกหัวขี้! อีกกี่ปีก็ยังไม่เปลี่ยน!'
'และผู้เข้ารอบรองชนะเลิศอันดับที่ 1 ได้แก่...'
'…นายเบญจมินทร์ สึคิโนะ ครับ!!'


## บทที่ 1.2

ใครจะไปคาดคิดละว่าคนอย่างผมจะได้กลายเป็นรองเดือนของคณะ
จากเด็กประถมโครงร่างใหญ่ยักษ์อ้วนท้วมที่ตามใบหน้ามีสิวแดงก่ำผุดขึ้นมาเร็วกว่าคนทั่วไป เหมือนที่เขาล้อกันว่า 'ไอ้ยักษ์สิวเขรอะ' ตอนนี้ทุกสัดส่วนของผมแน่นตึงไปหมดด้วยกล้ามเนื้อซึ่งถูกสร้างมาจากการออกกำลังกาย การควบคุมน้ำหนัก และการซ้อมมวย และด้วยโภชนาการที่ดีประกอบกับสุขภาพที่ดี ใบหน้าของผมจึงค่อย ๆ ผ่องใสไร้สิว และเปร่งออร่าออกมาแทน
จากเด็กใส่แว่นหน้าเอ๋อ ๆ ผมหันมาเปลี่ยนลุคด้วยการใส่คอนแทคเลนแทน หลายคนใส่แว่นแล้วดูดีกว่าเดิมก็จริง แต่สำหรับผมมันจะดูดีกว่าถ้าไม่มีอะไรมาบดบังดวงตาสีทองอำพันของผม
ส่วนท่อนที่ว่า 'ไอ้เผือกหัวขี้' นั้น ผมไม่สามารถแก้ได้จริง ๆ เพราะมันฝังลึกลงไปในดีเอ็นเอ แต่แม้หน้าตาผมจะไม่ได้เปลี่ยนไปมากก็ตาม สังคมกลับเปลี่ยนกระแสมาคลั่งไคล้รูปหน้าแบบผมแทน
พ่อของผมเป็นชาวสวีเดนผมบลอนด์ทองสลวยและมีตาสีเขียวส่องประกาย ถึงจะเกิดที่สวีเดน แต่พ่อต้องย้ายไปอยู่ที่เม็กซิโกตั้งแต่ยังเดินสองขาไม่เป็น ทำให้พ่อกลายเป็นชาวเม็กซิกันไปโดยปริยาย และใช้ภาษาสเปนในการสื่อสารเป็นหลัก
สมัยก่อนจัดได้ว่าพ่อผมเป็นหนุ่มเพลย์บอยตัวจริง ด้วยหน้าตาหล่อเหลาและหุ่นงามโดดเด่นจนแมวมองสมัยนั้นถูกใจ พ่อจึงได้เป็นนายแบบหัวทองตั้งแต่ขนรักแร้ยังไม่ดก
ไม่ทันไร พ่อก็ให้กำเนิดผมขึ้นมา พ่อมักเล่าติดตลกเสมอว่า เพราะผมเองนี่แหละที่ดับอาชีพนายแบบของเขาลง หลังจากมีลูกชายอย่างผม เขาก็ต้องหยุดรับงานแล้วผันตัวมาเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยว
อ๋อ ผมลืมบอก ผมไม่รู้หรอกนะว่าคนที่อุ้มท้องผมมาคือใคร อันที่จริงพ่อเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ก็เล่นพ่นเชื้อเข้าไข่ไปหลายฟองขนาดนั้น พอเจอหน้ากันก็จำไม่ได้ว่าเคยมีกิจกรรมสนุกด้วยกันมาก่อน
แต่ผมไม่เคยรู้สึกขาดแม่ไปเลยสักครั้งเดียว เพราะก่อนที่ผมจะจำความได้ พ่อก็ได้เริ่มต้นชีวิตใหม่และแต่งงานกับสาวลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่นคนหนึ่ง รู้ตัวอีกทีผมก็คุ้นชินกับเพลงกล่อมเด็กของญี่ปุ่นไปซะแล้ว
เกิดมาจากท้องของหญิงชาวสวีเดน มีพ่อเป็นชาวเม็กซิกันกำมะลอ แถมมีแม่คนใหม่เป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น ก็ว่าซับซ้อนแล้วนะ ทุกอย่างยิ่งดูมั่วไปหมดเมื่อพวกเราต้องย้ายมาอยู่ที่ไทยตอนผมอายุแค่สองขวบ
ผมจึงได้เป็นเด็กชาวสวีเดนที่พูดได้ทั้งภาษาสเปน ภาษาญี่ปุ่น และภาษาไทย
และนั่นก็คือผมเอง เบ็น นายเบญจมินทร์ สึคิโนะเด็กหนุ่มผมบลอนด์และมีนัยน์ตาสีทองซึ่งเป็นสีหายากติดอันดับของโลก โครงหน้าคมเข้มและผิวขาวซีดแบบฝรั่งที่เห็นได้ทั่วไป
โครงร่างที่ใหญ่เทอะทะแบบฝรั่งทำให้ผมตัวสูงกว่าคนอื่น ๆ หลายช่วงตัวนัก แล้วยิ่งตอนเด็กผมอ้วนตุ๊ต๊ะด้วย ผมจึงไม่ต่างจากยักษ์หัวทองเท่าไหร่ แต่เมื่อโตขึ้น จากไอ้ยักษ์หน้าหมูก็กลายเป็นหุ่นนายแบบไปเลยทันที
นับได้ว่าเป็นรูปร่างหน้าตาที่ตรงกับกระแสนิยมของยุคสมัยนี้นั่นเอง
เท่ไหมละ...
ตอนนี้ก็ใช่นะ แต่เมื่อก่อนไม่ใช่ ทุกคนมองว่าผมเป็นตัวประหลาดมากกว่า
สังคมมนุษย์เราก็แปลกดีเนอะ เป็นคนคนเดียวกันแท้ ๆ สิ่งที่อยู่ภายในอย่างนิสัยก็แทบจะเหมือนเดิม แต่แค่ภายนอกเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น ชีวิตก็อยู่ง่ายขึ้นมาเฉย ๆ ซะงั้น
"หวัดดีค่ะพี่เบ็น หวัดดีค่ะพี่ลักษณ์" หญิงสาวผู้เป็นรุ่นน้องกล่าวทักทายขึ้นพร้อมยกมือไหว้น้อย ๆ
"หวัดดีจ้ะ มาเช้าจัง" ลักษณ์โบกมือทักทายรุ่นน้องคนนั้นไป
"อรุณสวัสดิ์ครับ ทานข้าวมาหรือยังน้องนิว" ผมพยักหน้ารับไหว้น้องแล้วทักทายตามปกติ
"อุ๊ย พี่จำชื่อหนูได้ด้วยเหรอคะ" รุ่นน้องที่ชื่อนิวหัวเราะแห้ง ๆ ออกมา ผมเห็นน้องเขาหน้าแดงหน่อย ๆ ด้วยแฮะ ไม่สบายรึเปล่านะ "ทานเรียบร้อยแล้วค่ะ งั้นหนูเข้าไปรอที่ห้องเลยนะคะ" พูดเสร็จน้องเขาก็รีบวิ่งเข้าห้องโถงไปเลย
เสียงนกร้องระงมอท่ามกลางสายลมที่พัดต้นไม้ให้สั่นไหวไปมา ท้องฟ้าข้างนอกเเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีส้มขึ้นเรื่อย ๆ บ่งบอกถึงเวลาเช้าอันแสนสดใส
ว่ากันตามตรงช่วงเช้าไม่มีนิสิตคนไหนรู้สึกสดใสหรือกระปรี้กระเปร่ากันหรอกนะ แต่วันนี้เป็นวันที่นิสิตปีสองหลาย ๆ คนตั้งหน้าตั้งตารอกัน
...วันนี้เป็นวันกิจกรรมรับน้องวันแรก
คณะศึกษาศาสตร์ที่ผมเรียนอยู่นี้จะรับน้องกันก่อนที่มหา'ลัยจะเปิดเทอม เท่ากับว่ากิจกรรมเกือบทุกชนิดจะถูกจัดการให้เสร็จสิ้นภายในหกวัน ส่วนช่วงเปิดเทอมก็ให้นิสิตได้ตั้งใจเรียนกันอย่างเต็มที่
"น้องมากันเช้าจังเลยเนอะจ๊ะ" หญิงสาวร่างท้วมที่ชื่อว่า ลักษณ์ ทักผมขึ้น
"ให้แค่วันแรกเท่านั้นแหละ เดี๋ยววันต่อไปก็สาย เชื่อดิ"
วันแรกนี้เป็นเวรของผมและลักษณ์ที่ต้องมายืนต้อนรับน้อง ๆ เพื่อเข้าไปยังห้องโถงซึ่งเป็นที่ทำกิจกรรมหลักของคณะ พวกเราตอนนี้ดูเหมือนครูในโรงเรียนที่ออกมายืนรับไหว้นักเรียนไม่มีผิด
"เบ็น น้องมาแล้วจ้ะ" ลักษณ์กระซิบข้าง ๆ พร้อมสะกิดแขนผม
รุ่นน้องที่กำลังเดินตรงมาหาเรานั้นเป็นหนุ่มแว่นตัวน้อย ผมหมายถึง ส่วนสูงน้อยน่ะ
รูปร่างค่อนข้างผอมจนผมเป็นห่วงว่าลมแรง ๆ ข้างนอกจะพัดพาน้องปลิวออกไป ชายเสื้อสีดำหมอง ๆ ที่เขาใส่อยู่โบกสะบัดไปมาที่เอว มันดูโคร่งเกินไปสำหรับเด็กหนุ่มคนนี้
ตามใบหน้ามีสิวมากมาย ถึงจะไม่ได้มากเท่าตอนที่ผมอยู่ประถม แต่ก็ทำให้หน้าเป็นตะปุ่มตะป่ำไปพอสมควร ที่หางคิ้วข้างหนึ่งปรากฏแผลเป็นสีน้ำตาลแก่ลากยาวมาถึงโหนกแก้ม แต่เพราะเส้นผมยาวลงมาปิดหน้าปิดตาไปเกือบหมด แผลเป็นที่คิ้วนั้นจึงไม่เด่นชัดนัก
แต่ก็มีแผลเป็นใหญ่บนแก้มอีกข้างเหมือนกัน มันเป็นรอยขีดตามแนวขวางที่ดูเหมือนเพิ่งจะตกสะเก็ดไป
ผิวหน้าและช่วงแขนดูกร้านแดดจนคล้ำไปหมด แม้จะมีแว่นตาเลนส์หนาบดบังอยู่ ก็ไม่ได้ทำให้รอยต่าง ๆ เหล่านั้นดูน้อยลงเลย
แต่สิ่งที่ดูหมองหม่นที่สุดเห็นจะเป็นท่วงจังหวะการเดินและสีหน้าของน้องเขา ทั้งหลังค่อม ก้าวขาเนิบช้า สายตาล่อกแล่กไปมา มือสอดประสานกันข้างหน้าตัว ทุกอย่างส่องออร่าของความไม่มั่นใจในตัวเองออกมาชัดเจน
เด็กคนนี้...ไม่ผิดแน่ เด็กหนุ่มที่เจอกันเมื่อสองวันก่อน
วันนั้นเราพูดคุยกันนิดหน่อยที่นั่น ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือน้องเขาพูดกับตัวเอง ส่วนผมเป็นฝ่ายพูดใส่น้องเขาอย่างเดียว และเมื่อเข้าตึกมา ผมก็จัดการทำความสะอาดพื้นที่ ทั้งโต๊ะ ที่นั่ง และตามพื้น ส่วนพ่อหนุ่มคนนี้ยืนมองผมอยู่สักพัก แต่แล้วก็เดินเข้ามาช่วยกวาดอีกแรง
ถ้าวันนั้นไม่ได้เขามาช่วยละก็คงเหนื่อยแย่ ตอนนั้นผมยังไม่ทันได้พูดขอบคุณน้องเขาเลยด้วยซ้ำ เพราะเมื่อแบกถุงขยะไปทิ้งแล้ว เขาก็หายตัวไปอย่างกับนินจา
แล้วหลังจากวันนั้นเราก็ไม่ได้เจอกันอีก...จนตอนนี้
เมื่อน้องคนนั้นเดินใกล้เข้ามา ลักษณ์กล่าวทักทายขึ้นมาตามปกติ "สวัสดีจ้า ทานข้าวมารึยังคะ"
สิ่งที่แปลกคือน้องเขาดูเหมือนจะหาวิธีตอบไม่ถูก ทำเหมือนลักษณ์กำลังถามคำถามระดับแข่งขันชิงแชมป์โลกไปได้
"น...หว...ครับ...บ...ป...ท...น...ครับ?" เด็กคนนี้พูดตอบมาไม่เป็นภาษา ยิ่งพูดปากก็ยิ่งสั่นขึ้นเรื่อย ๆ
ท่าไม่ดีแล้วแฮะ ฝนน้ำตาจะตกแล้ว "งั้นเดี๋ยวพี่พาไปส่งหน้าห้องโถงแล้วกันนะครับ" ผมอาสาพาน้องไปส่งหน้าห้องซะเลย ถ้าขืนปล่อยเดินไปคนเดียวผมกลัวจะเป็นลมล้มอยู่กลางทาง
เมื่อเขาพยักหน้าเบา ๆ ตอบตกลง ผมก็ฝากลักษณ์ให้อยู่ดูข้างหน้าไปก่อนแล้วเกาะไหล่พาเด็กคนนี้ไปด้วยทันที หัวของน้องเขาอยู่ประมาณระดับซี่โครงของผมทำให้ไม่เมื่อยแขนมาก
...ไหล่สั่นแรงชะมัด
หรือน้องเขาคิดว่าผมกำลังจะคุกคามทางเพศเหรอ เฮ้ยเปล่านะเว้ย แค่พยายามจะปลอบให้สงบแค่นั้นเอง
ผมกระตุกมือออกเหมือนโดนน้ำร้อนลวก
แล้วน้องก็เริ่มสั่นขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งแขนขา ทั้งปาก ทั้งไหล่ สักพักก็ปล่อยเสียงสะอื้นออกมา
"เฮ้ย ๆ ใจเย็น เป็นอะไรไปครับน้อง" ผมหันไปมองซ้ายมองขวากลัวว่าใครมาเห็นแล้วจะคิดว่าผมกำลังจะรังแกเด็ก "พี่ขอโทษ" ผมบอกไปแม้ว่าจะไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
"จ...ต...เหรอ"
"หืม?" ผมชะเง้อคอไปข้างหน้า พยายามเงี่ยหูฟังเสียงเล็ก ๆ ของเขาให้ได้ยิน
"จ...จะต่อยไหม..."
ห๊ะ!
ท้าต่อย? หรือ...อะไร?
หรือเพราะรูปร่างสูงใหญ่ยักษ์กว่าน้องเกินไปจนทำให้เขาตื่นกลัวไปก่อน
...รู้สึกเจ็บนิด ๆ แฮะ
ผมถอนหายใจยาวออกมาแล้วคลี่ยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน พยายามทำให้เขาหายกลัวมากที่สุดเท่าที่จะทำได้
จากมุมมองด้านบนมองลงมาข้างล่างแล้วเหมือนผู้ใหญ่รังแกเด็กเลยแฮะ
ว่าแล้วผมก็ย่อเข่าลงพื้นให้สายตาของเราอยู่ในระดับเดียวกัน น้องดูตกใจเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่ได้วิ่งแจ้นไปไหน
"ฟังพี่นะ..." ผมจ้องมองเข้าไปในตาสีเข้มของเขาแล้วใช้เสียงที่น่าจะนุ่มนวลที่สุดเท่าที่เคยทำมาในชีวิต "พี่ใจดีมากเลยน้า ถึงตัวจะใหญ่แต่พี่ไม่รังแกน้องหรอก โอเคไหมครับ"
เด็กหนุ่มตรงหน้าพยักหน้าน้อย ๆ แล้วเอามือขึ้นมาปาดน้ำตาออก
"แต่ถ้าใครมารังแกละก็ บอกพี่เลยนะ" ผมพูดแล้วทำท่าเบ่งกล้ามให้ดู "พี่จะไปต่อยมันให้" พูดจบก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากอยู่ตรงนั้นคนเดียวเหมือนคนบ้า ส่วนอีกฝ่ายหน้านิ่งไม่รับมุกกันเลย
"เบ็นจ๊ะ! โอเคไหม!" ลักษณ์คงจะเห็นผมไปนานเลยตะโกนถามหาผม
"อ่า! แป๊ปนึงนะ!" ผมตะโกนกลับไปแล้วหันไปพูดกับเด็กตรงหน้า "เข้าไปข้างในกันครับ"
ผมลุกขึ้นมายืนข้าง ๆ เขา เอื้อมมือไปเกาะไหล่ตามความเคยชินแล้วเดินไปด้วยกันอีกครั้ง
...เฮ้ย ผมลืมไปว่าไม่ควรเกาะไหล่
แต่ครั้งนี้น้องเขาไม่ได้ตัวสั่นเหมือนเมื่อกี้แล้วแฮะ
ผมเห็นแบบนั้นจึงไม่ได้เอาแขนออกแล้วเกาะไหล่น้องเขาต่อไป


## บทที่ 2.1

กิจกรรมรับน้องผ่านมาเป็นวันที่หกแล้ว วันนี้นับได้ว่าเป็นวันสุดท้ายก่อนที่จะทิ้งช่วงให้น้อง ๆ พักหายใจหายคอเตรียมตัวสู่วันเปิดเทอมที่จะถึงในสัปดาห์หน้า
กิจกรรมในวันที่ผ่านมาเน้นการเปิดโอกาสให้น้องรู้จักกันเอง รู้จักรุ่นพี่ รู้จักอาจารย์ คุ้นเคยกับสถานที่ใหม่ รวมไปถึงการละลายพฤติกรรม
เมื่อเข้าสู่วันสุดท้ายแล้ว กิจกรรมจึงเป็นการแสดงชุดใหญ่ของทุกฝ่ายกิจกรรมเพื่อบอกลาก่อนจะไม่ได้มาทำกิจกรรมด้วยกันอีก
"สลัดอวัยวะ สลัดอวัยวะ"
เสียงร้องเพลงของพิธีกรนันทนาการทั้งสองคนดังกระหึ่มไปทั่วห้องโถงอันกว้างขวาง เสริมกำลังด้วยไมโครโฟนและลำโพงขนาดใหญ่ เสียงที่ดังอยู่แล้วสามารถกระหึ่มได้อีกจากเสียงกลองทอมสีเนื้อสามคู่ ทวีคูณด้วยเสียงตะเบ็งและเสียงกรี๊ดของพวกคนบ้าจำนวนกว่าสามสิบชีวิตที่รายล้อมน้องปีหนึ่งอยู่
ชื่อแบบไม่เป็นทางการก็คือ พวกคนบ้า ส่วนชื่อทางการนั้น เราถูกเรียกกันว่า 'นันทนาการ'
เมื่อพิธีกรร้องท่อนของตนเสร็จ คนหนึ่งยื่นไมโครโฟนไปให้ลักษณ์ เพื่อนนันฯ ที่ยืนอยู่ข้างผม
"ตัวพี่นั้นชื่อพี่ลักษณ์ พี่นั้นชอบชักอวัยวะ"
ลักษณ์ร้องลากเสียงและโหนเสียงที่ท้ายประโยค ระหว่างร้องก็ทำท่าประกอบโดยมีพิธีกรช่วยถือไมค์ให้ เธอชูกำปั้นซ้ายขึ้นมาแล้วนำมือขวามาชักมือซ้ายของตัวเอง จบท่อน เสียงหัวเราะจากทั้งเพื่อน รุ่นพี่ และรุ่นน้องดังประสานกับเสียงเชียร์ของเพื่อนนันฯ รอบ ๆ
หึ ทำไปได้นะไอ้ลักษณ์ ผมจะได้เห็นสาวเรียบร้อยอย่างลักษณ์ปลดปล่อยความบ้าในจิตใจส่วนลึกก็คราวนี้ละ
"สลัดอวัยวะ สลัดอวัยวะ"
เมื่อลักษณ์ร้องท่อนแนะนำตัวของตัวเองไปแล้ว พิธีกรจึงร้องท่อนเดิมและเดินวนมายังคนที่ยืนอยู่ลำดับถัดไป ซึ่งคนคนนั้นก็คือผมเอง
"ตัวพี่นั้นชื่อพี่เบ็น พี่ชอบบีบเค้นอวัยวะ"
ผมร้องเต็มเสียงใส่ไมค์ที่เพื่อนถือให้ ไม่วายโหนเสียงที่ท้ายประโยคตามลักษณ์มัน ร้องอย่างเดียวคงไม่สนุก ผมจึงนำมือทั้งสองข้างทำท่าหยิกที่บริเวณอกพร้อมทำหน้าเหยเก
เมื่อร้องจบท่อน เสียงกรี๊ดดังแหลมเสียดแทงกลบเสียงหัวเราะที่มีอยู่ประปรายไปได้อย่างหมดจด ผมไม่มั่นใจนักว่าเสียงที่กรี๊ดนั้นเพราะมันตลกดีหรือมันยั่วเกินไปกันแน่
การเป็นนันทนาการไม่ใช่สิ่งที่น่าอายหรือน่ากลัวเลย มันกลับสนุกด้วยซ้ำไป
พวกเราคือรอยยิ้มของน้อง ๆ และรอยยิ้มของน้อง ๆ คือกำลังใจของพวกพี่ พวกเราจะรู้สึกสนุกเมื่อน้อง ๆ สนุกไปกับกิจกรรม พวกเราจะมีความสุขเมื่อเห็นรอยยิ้มหรือเสียงหัวเราะจากมุกห้าบาทสิบบาทที่เล่นไป ดังนั้นแล้ว ถ้าหากพบน้องที่ทำหน้าเซ็งใส่พี่แม้แต่คนเดียว ก็อาจทำให้กำลังใจของพวกพี่สั่นคลอนไปได้
ใบหน้าเรียบเฉยที่คนอาจมองว่ากำลังเซ็งอยู่นั้น ปรากฏอยู่บนใบหน้าภายใต้แว่นตาหนาเตอะของน้องคนนั้นทุกวัน
นี่ก็ผ่านมาห้าวันแล้วที่นิสิตปีหนึ่งเข้ากิจกรรมกับทางคณะในช่วงก่อนเปิดเทอม เด็กคนนั้นไม่เคยเผยรอยยิ้มให้ผู้ใดได้พบเห็นเลยสักครั้ง เขาทำหน้าตายซากอย่างกับโลกนี้เป็นเพียงถังขยะเหม็นแฉะ แล้วเขาเป็นเพียงไข่เน่าที่รอเวลาให้ธรรมชาติย่อยสลายไป
หากเป็นอย่างนี้ต่อไปเขาคงจะหาเพื่อนยาก และนั่นยิ่งทำให้ชีวิตในมหา'ลัยดูโหดร้ายสำหรับเด็กคนหนึ่ง
แน่นอนว่ามีรุ่นพี่รวมถึงเพื่อนหลายคนพยายามเข้าหาเจ้าเด็กหน้านิ่งนั่น แต่ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์และอาการถามคำตอบคำอย่างนั้น ค่อย ๆ ตัดแรงใจในการเข้าหาของทุกคนไป และท้ายที่สุดทุกคนก็หมดหวังที่จะเข้าหาและทำเมินเฉยใส่ไปเลย
ยกเว้นผมที่คอยเป็นห่วงน้องเขาอยู่ตลอดตั้งแต่วันแรกที่พาน้องเข้ามาที่ห้องโถง
...ก็สัญญาไว้แล้วนี่นะ ว่าจะดูแล
ผมคิดมากถึงขั้นต้องหาเวลาว่างไปปรึกษารุ่นพี่ที่ทำกิจกรรมบ่อยจนชำนาญ "หากนั่นเป็นความสุขของเขา ก็ปล่อยเขาเป็นแบบนั้นไปน่ะดีแล้ว เขาอาจจะชอบการอยู่เงียบ ๆ คนเดียวก็ได้ อย่าลืมสิว่าเด็กแต่ละคนไม่เหมือนกันนะ" นี่คือคำตอบที่ได้
ผมเข้าใจดี มีอีกหลายคนที่ไม่ได้ชอบหรือสนุกกับกิจกรรมรับน้อง ซ้ำร้ายยังต่อต้านอีกด้วยเหมือนเพื่อนของผมบางคน ซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร
ขณะที่ยืนเต้นและร้องเพลงนันฯ อยู่นั้น ผมหันไปสังเกตใบหน้าของน้องเขาอีกครั้ง เขานั่งขัดสมาธิที่พื้นห้องโถงเช่นเดียวกับเพื่อนคนอื่น
สิ่งที่ผมเห็นขณะนี้เป็นความรู้สึกเดียวกันกับทุกวันที่ผ่านมา นั่นคือแววตาคู่นั้นว่างเปล่าและเลื่อนลอย ผมสัมผัสได้ว่าเขาไม่ได้รู้สึกเซ็งหรือเบื่อหน่ายกับกิจกรรม
ความรู้สึกเบื่อหรือเซ็งอาจจะใช่ แต่ไม่ใช่กับกิจกรรม
...เจ้าหนูนั่นกำลังเบื่อชีวิตของตัวเอง
สัมผัสที่หกของผมมันรับรู้ได้ แม้จะไม่ได้เข้าไปสัมผัสตัวเลยก็ตาม
แต่ถึงจะเป็นห่วงและอยากเข้าไปพูดคุยด้วยให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยขนาดไหน ผมกลับยุ่งกับการเตรียมกิจกรรมทุกวันจนเหน็ดเหนื่อย ส่งผลให้หาโอกาสเข้าไปทักไม่ได้เลยสักครั้ง แม้แต่ชื่อของน้องผมก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำไป
"เบ็น... เบ็น... เบ็น!!"
"ห๊ะ?"
ผมตื่นขึ้นจากห้วงความคิด หันไปหาเจ้าของเสียง ลักษณ์กระซิบเรียกชื่อผมแต่ไม่เบามากนักเพราะต้องแทรกกับเสียงกรี๊ดและเสียงกลองที่ประสานอลม่านกัน
เมื่อรู้สึกตัวและสังเกตไปรอบห้องก็พบสาเหตุว่าทำไมลักษณ์ถึงเรียกผม ตอนนี้เพลงแนะนำตัววนมาถึงพี่คนสุดท้ายแล้ว
เพื่อนฝ่ายประสานงานส่งสัญญาณมือที่รู้กันเฉพาะรุ่นพี่ให้พวกเราเตรียมตัวให้พร้อมกับกิจกรรมต่อไป
จะจบกิจกรรมวันนี้แล้วหรอเนี่ย...
ถึงจะเสียดายนิดหน่อยแต่ลึก ๆ แล้วก็แอบดีใจที่จะได้พักผ่อนบ้าง การเต้นท่าโลดโผนด้วยความเร็วติดต่อกันหลายวันทำเอาร่างพังได้ ไหนจะเวลาพักผ่อนที่น้อยนิดอีก
บางคนทนไม่ไหวถึงขั้นต้องแอบน้องไปนั่งงีบในห้องน้ำก็มี งีบไปพลางมีกลิ่นหอมชื่นใจจากโถส้วมกล่อมไปพลาง...บอกเลยว่าทรมานฉิบหาย
ตอนนี้พิธีกรนันฯ กำลังเล่าเรื่องเพื่อโยงเข้าสู่กิจกรรมต่อไป กิจกรรมนี้ไม่ได้เป็นอะไรที่จริงจังนัก ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือเป็นกิจกรรมยื้อเวลาสำหรับการเตรียมตัวของฝ่ายต่อไปที่จะต้องมาแนะนำตัว
ฝ่ายที่ว่าใช้เวลาเตรียมตัวนานพอ ๆ กับนันทนาการ เพราะต้องแต่งหน้าทาปากกันทุกคนไม่เว้นแม้แต่ผู้ชาย ต่างกันตรงที่นันฯ นั้นจะแต่งให้ตลก แต่พวกนั้นต้องแต่งให้สวยหล่อเข้าไว้
พวกเขาคือหน้าตาของคณะ หรือก็คือ 'ลีดคณะ' นั่นเอง


## บทที่ 2.2

"เอาละค่ะน้อง ๆ ขา พี่ ๆ เต้นกันมาก็เยอะแล้ว พี่อยากเห็นน้องเต้นบ้างอ่า จริงไหมคะ"
พิธีกรสาวสวยในร่างผู้ชายบึกบึนพาเข้าเรื่อง พร้อมถามเพื่อเรียกเสียงเชียร์จากพี่ ๆ รอบข้าง พี่ทุกคนตะโกนตอบ 'อยากค่า' บ้างละ 'อยากดูค้าบ' บ้าง 'จริงค่า' บ้าง บางคนไม่ได้ตอบด้วยคำพูดแต่ตอบด้วยเสียงกรี๊ดแหลมแทน
"อยากเห็นจังเลย เอาเพลงอะไรดีคะ" พิธีกรหญิงที่คู่กันถามน้องๆ
สิ้นเสียงพิธีกร น้อง ๆ หันหน้าเข้าหากันและส่งเสียงพึมพำระงมไปทั่วห้อง บางส่วนก้มหลบหน้าตัวเองไม่ให้สบตาพี่เพราะกลัวจะถูกยื่นไมค์ถาม
เสียงพึมพำดังอยู่สักระยะ แต่ไม่มีเสียงตอบจากน้องเลย แน่นอนว่าต้องไม่มีใครตอบ พวกผมรู้กันอยู่แล้วจากประสบการณ์ตอนเป็นน้อง ใครจะไปกล้าตอบวะ
ดังนั้นพวกผมที่เตรียมเพลงไว้แล้วแต่ถามน้องกันไว้ก่อนเผื่อน้องอยากเลือกเพลงจึงเสนอชื่อเพลงนั้นขึ้น
"ตาแดงค่า" เพื่อนนันฯ ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามตะโกนบอกพิธีกร
"ตาแดงหรอคะ ได้ค่า เพลงนี้เต้นง๊ายง่ายมากเลยนะ พวกพี่เต้นไปหลายรอบแล้ว น้อง ๆ คงเต้นเป็นแล้วเนอะ" พิธีกรร่างใหญ่ตอบรับข้อเสนอทันทีจนดูออกชัดเจนว่าเตรียมกันมาแล้ว
"ถ้างั้นอย่ารอช้าเลยดีกว่าค่ะพี่บอล" พิธีกรหญิงโต้ตอบรับการสนทนากับคู่ของตน "เดี๋ยวพี่จะให้พี่นันฯ เลือกน้องมาเต้นทั้งหมดสิบคนนะคะ"
กล่าวจบ พวกพี่นันฯ รอบข้างทำท่าทางเล็งน้องไว้ บางคนทำมือสองข้างเป็นกล้องส่องทางไกลแนบกับตาแล้วทำทีท่าว่ากำลังส่องหาตัวแรงอยู่ บางคนฉีกยิ้มกว้างพร้อมกวาดสายตาไปมาราวกับเรดาร์ตรวจจับคลื่น
บรรยากาศแลดูไม่ต่างกับกำลังถูกครูสุ่มเรียกชื่อมาแก้โจทย์คณิตฯ หน้าชั้นนัก น้องส่วนมากหลบหน้าหลบตา มีน้อยคนนักที่จะอยากออกไปเต้นบ้า ๆ บอ ๆ ต่อหน้าคนกว่าสามร้อยคน
"ถ้าพี่ ๆ เล็งเสร็จแล้ว ขอให้ไปเชิญน้องมาเลยค่า"
สิ้นเสียงของพิธีกร พี่นันฯ รอบข้างต่างกรูเข้าไปหาน้อง แกล้งทำเป็นจะจับน้องคนนั้นคนนี้ออกมาเต้น แต่พวกเรารู้กันว่าจะให้พี่คนไหนพาน้องคนไหนออกมา น้องทั้งสิบคนที่ว่าล้วนแต่เป็นชื่อของน้อง ๆ ที่แลดูจะกล้าแสดงออกกันทั้งนั้น ไม่ต้องกังวลเรื่องน้องไม่พอใจ
ทุกอย่างถูกเตรียมมาก่อนแล้วเพื่อความรวดเร็วและไม่วุ่นวาย เพราะนี่ไม่ใช่กิจกรรมส่งเสริมความกล้าแสดงออกจริงจังใด ๆ เป็นเพียงช่วงถ่วงเวลาก่อนลีดจะเข้าโชว์ อีกอย่างขืนเล่นเลยเวลากว่าที่ประชุมกันไว้ มีหวังคงเกิดปัญหาตามมาอีก
ผมที่ไม่ได้รับมอบหมายให้พาตัวน้องคนไหนออกมาเลยจึงได้แต่ทำท่าทางหลอกน้องว่าจะนำคนนั้นคนนี้ออกมา น้องที่อยู่เบื้องหน้าต่างหลบตาผมทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ยิ้มให้กันเสมอ
ผมสังเกตไปรอบ ๆ เห็นเพื่อนส่วนมากเชิญน้องออกมาได้แล้ว
...แต่เดี๋ยว...ทำไมเป็นน้องคนนั้นล่ะ
ผมเห็น สน พี่ดูแลประจำกลุ่มของไอ้หนูนั่นสะกิดเพื่อนนันฯ ที่กำลังจะเชิญน้องคนนึงออกมา มันกระซิบบางอย่างกัน และแล้วพี่นันฯ คนนั้นก็บ้าจี้เปลี่ยนเป้าหมายเป็นน้องหน้านิ่งแทน
ไอ้สนแสยะยิ้มออกมา มันคงคึกคะนองใจที่จะได้เห็นไอ้นิ่งที่มันหมั่นไส้นักหนาเสียหน้าจากการเต้น ทุเรศฉิบหาย
ผมจะเข้าไปห้าม แต่ไม่ทัน น้องลุกขึ้นมาแล้ว
น้องลุกเดินตามพี่ที่เชิญตัวออกมาอย่างเชื่องช้า เขาไม่ขัดขืนหรือบอกปัดเลยสักคำ สายตาของน้องหลบลงข้างล่างส่งผลให้หน้าก้มลงมองพื้นไปด้วย ส่วนเพื่อนร่วมรุ่นมองตามด้วยความสนใจใคร่รู้
สายตาของเขาชำเลืองมองซ้ายขวาไปยังคนรอบข้างแล้วชำเลืองกลับไปที่พื้น เป็นอย่างนี้ตลอดช่วงที่เดินจนถึงหน้าห้องโถง
ทั้งที่ตกลงกันแล้วว่าจะเชิญน้องคนไหนออกมาบ้าง ซึ่งชื่อไอ้หนูนั่นไม่ได้อยู่ในรายการเลย ประชุมปิดงานของวันนี้ต้องจัดหนักกันหน่อยแล้ว
พิธีกรทั้งสองที่เห็นน้องหน้านิ่งคนนั้นออกมาก็แสดงอาการตกใจเช่นเดียวกับผม พิธีกรร่างใหญ่ลังเลอย่างเห็นได้ชัดที่จะให้น้องเดินไปอยู่ข้างหน้าเพื่อน แต่จะให้น้องเดินกลับไปก็คงไม่ได้แล้ว
ในเมื่อไม่มีทางเลือกพวกเขาก็ต้องดำเนินช่วงต่อไป อีกอย่างเวลากระชั้นชิดเข้ามาทุกที ๆ
"เอาละค่ะ ในเมื่อครบสิบคนแล้วนั้น..." พิธีกรสาวกล่าวพร้อมโหนเสียงยาวท้ายประโยคเป็นเชิงเรียกเสียงเชียร์
"นั้น!!..." เสียงสะท้อนจากเพื่อนนันฯรอบข้างตะโกนตอบรับพิธีกรสาว
"ตาแดง สาม สี่"
สิ้นเสียงของพิธีทั้งคู่ กลองเริ่มบรรเลงสนั่นไปทั่วห้องโถงเป็นจังหวะให้กับการร้องเพลงและการเต้น หน้าต่างสั่นไหวส่งเสียงหึ่ง ๆ เสียงกรี๊ดกรีดแทงเข้าไปในแก้วหูของทุกคน
ทุกอย่างครึกครึ้นไปหมด ทั้งพี่นันฯ คนตีกลอง น้องในแถว น้องที่เต้นอยู่ข้างหน้า ทุกคนมีรอยยิ้มเปื้อนอยู่มากน้อยบ้างแล้วแต่คนไป
ทุกคน...ยกเว้นเจ้านั่น
ท่าทางประดักประเดิดของเขาทำเอาผมฝืนยิ้มต่อไปไม่ได้ เขายืนค้างอยู่กับที่ไม่ได้เต้นท่าทางตามใด ๆ ทั้งสิ้น ทว่าร่างกายของเขาสั่นแรงจนผมสังเกตได้ ถึงจะมองมาจากที่ไกลก็เห็นได้ชัดเจนว่าทั้งขาและแขนผอมบางนั้นกระตุกเกร็งไปหมด สายตาเอาแต่จ้องค้างไปที่พื้นห้อง
ในที่สุด น้ำใส ๆ ก็เล็ดออกมาจากดวงตาของเขา
น้องร้องไห้แล้ว!
ไม่ใช่แค่ผมที่สังเกตเห็น เกือบทุกคนเห็นแล้วแต่ก็ยังคงดำเนินกิจกรรมต่อไป
ใบหน้านั้นสะกิดต่อมปมด้อยวัยเด็กของผม สวิตช์เครื่องฉายแสดงภาพอดีตถูกเปิดขึ้น ภาพที่ผมถูกเพื่อนทั้งห้องล้อเลียน คนหนึ่งขยำกระดาษเป็นก้อนแล้วขว้างปาใส่ผม ไม่นานทั้งห้องก็ทำตาม เกิดเป็นลูกเห็บกระดาษในที่สุด
เมื่อโดนถูกผิว มันไม่ทำให้รู้สึกเจ็บเลยสักนิด แต่มันสร้างรอยกรีดลึกเข้าไปถึงจิตใจอันบอบช้ำได้แสบมาก การเมินเฉยของครูประจำชั้นยิ่งทำบาดแผลนั้นเน่าเฟะเข้าไปอีก 'เธอจะมาฟ้องครูทำไม เรื่องแค่นี้ก็จัดการเองสิจ๊ะ'
ตอนนั้นไม่มีใครช่วยผมได้เลย เหมือนตกนรกทั้งเป็นทุกครั้งที่ต้องกลับไปเรียนในวันรุ่งขึ้น ผมจำความรู้สึกตอนนั้นได้ มันเลวร้ายและอ้างว้างเกินกว่าที่ใครจะเข้าใจ
'เพราะงั้นโลกเราถึงต้องมีฮีโร่ไง' ประโยคนี้ดังวนไปมาอยู่ในหัวของผม
ผมไม่อยากเห็นใครต้องโดนแกล้งอีก ไม่อยากให้ใครมารู้สึกและกลายเป็นแบบผม ไม่เอาอีกแล้ว ถึงตอนนั้นจะไม่มีใครช่วยผมได้ แต่เด็กคนนี้ต้องมีคนช่วย และคงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากผมเอง
ผมรีบวิ่งอ้อมไปหาเขา โอบไหล่ที่สั่นเทาของน้องเอาไว้แล้วพาออกมาจากนรกบนดินตรงนั้นเงียบ ๆ ไม่ให้เป็นที่สังเกตมากนัก
เมื่อพาออกมาจากห้องโถงได้ ผมตั้งใจจะพาน้องไปยังห้องน้ำซึ่งเป็นที่ที่สงบที่สุด หวังที่จะให้น้องอยู่ในที่เงียบ ๆ สักพัก
พวกเราเดินตัดผ่านเหล่าเชียร์ลีดเดอร์ที่กำลังจัดแถวรอเตรียมพร้อมกับการแสดงอยู่ หลายคนหันมองตามด้วยความสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น สองสามคนส่งสายตามองจิกผมที่พาน้องออกมาเข้าห้องน้ำตอนนี้ ตอนที่กำลังจะเริ่มการแสดงของพวกเขา
ผมสบตากับ กุ้ง โดยบังเอิญระหว่างที่มันกำลังจัดการกับเนคไทของตัวเองอยู่ มันเงยหน้าขึ้นมาขมวดคิ้วพร้อมกับอ้าปากขณะมองตาม จากนั้นจึงเลิกคิ้วสูง ย่นจมูก แล้วยื่นหน้ามาเพื่อส่งสายตาสื่อเป็นนัยว่า 'เกิดอะไรขึ้น'
ผมพยักหน้าตอบรับเป็นการบอกว่า 'ไม่มีอะไรหรอก มึงเตรียมตัวของมึงไป' แล้วผมกับน้องก็เดินตรงไปยังห้องน้ำที่ใกล้ที่สุด
ผมกับกุ้งสนิทกันมากเหมือนพี่ชายน้องชาย ไม่ต้องพูดออกมา แค่อ่านสายตาก็เข้าใจกันแล้ว
เมื่อถึงห้องน้ำ เสียงสะอื้นและเสียงสูดน้ำมูกนั้นเบาลงไปบ้าง แต่ไหล่บางที่ผมโอบอยู่นั้นไม่มีทีท่าว่าจะหยุดสั่นแต่อย่างใด
น้องค่อย ๆ ผละตัวเองออกมาจากอ้อมแขนของผมอย่างอ่อนล้าแล้วถอดแว่นตัวเองออก เขากำมือทั้งสองข้างขึ้นมาขยี้ตาที่แดงก่ำไปมา
"น้อง...โอเคไหม" ผมถาม เนื่องจากไม่รู้ชื่อของน้อง ผมจึงไม่รู้ว่าควรเรียกน้องเขาว่าอะไรดี
ขณะที่ถามก็ชำเลืองสายตาไปมองที่ป้ายชื่อ แต่ก็ต้องเลิกคิ้วสูงด้วยความแปลกใจ เพราะที่ป้ายชื่อไม่ได้ถูกเขียนข้อความใด ๆ ไว้เลย
เมื่อผมละสายตาจากป้ายมามองน้อง เขาจ้องกลับ ดวงตาสีเข้มยังคงเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา เขาพยักหน้าเบา ๆ เพื่อตอบคำถามเมื่อครู่
"ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวก็ได้กลับแล้ว ถ้ายังไม่โอเคก็อยู่ตรงนี้กันก่อนก็ได้ เดี๋ยวพี่อยู่เป็นเพื่อน" ผมพูดยิ้ม ๆ พยายามให้น้องเขารู้สึกสบายใจที่สุดเท่าที่จะทำได้
ผมเกือบจะยื่นมือไปลูกหัวสีดำขลับของน้องเขาตามนิสัยที่เคยชิน แต่ก็รู้สึกตัวได้ก่อน ไม่ใช่ทุกคนที่จะรู้สึกดีเวลามีใครมาเล่นหรือลูบหัวตัวเอง เรายังไม่รู้จักกันเท่าไหร่ผมจึงไม่อาจคาดเดาได้ว่าน้องเขาต้องการหรือไม่
"...เข้าไป" เด็กน้อยพูดกับผม แต่น้ำเสียงเบาและเนิบมากจนเกือบจะเรียกได้ว่าเป็นการพึมพำกับตัวเอง
"หืม?"
"...จะเข้าไป...ครับ"
"เข้าไป... เข้าไปในห้องหรอ ได้สิ เราดีขึ้นแล้วใช่ไหม"
"อื้อ" เขาครางรับพร้อมพยักหน้าน้อย ๆ ทั้งที่สีหน้ายังไม่สู้ดีนัก


## บทที่ 2.3

เมื่อเราเปิดประตูกลับเข้าไปยังห้องโถง กลับพบว่าภายในมืดมิด หลอดไฟทุกดวงถูกปิดลง เหลือเพียงแสงไฟสีฟ้าอ่อนจากเครื่องฉายโปเจกเตอร์ที่สะท้อนวิดีโอแนะนำตัวก่อนการแสดงลีดออกมาสู่เครื่องรับภาพ
ทั้งห้องไร้เสียงการพูดคุย มีเพียงเสียงจากลำโพงที่กำลังเล่นวิดีโอและเสียงแอร์ฮึ่ง ๆ รอบด้าน
ด้วยสภาพของห้องที่ก่อนหน้ามีเพียงแสงไฟเล็กน้อย เมื่อเราเปิดประตูเข้าไป แสงจากภายนอกที่เล็ดลอดเข้ามายังห้องโถงจึงเบี่ยงเบนความสนใจทุกคนในห้องให้หันมามองพวกเรา
ทุกสายตาจับจ้องมาที่เราสองคนอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะหันกลับไปสนใจเครื่องฉายภาพดังเดิม เพื่อนลีดทุกคนยืนล้อมน้องไว้แทนที่นันฯ เรียบร้อยแล้ว เตรียมพร้อมที่จะแสดงในอีกไม่กี่นาทีถัดจากนี้
เมื่อส่งน้องเข้าไปนั่งในแถวเสร็จผมจึงถอยออกมาด้านหลัง กวาดสายตามองไปมาเพื่อหาเพื่อนของผม
แต่แล้วก็มีมือมาสะกิดที่ไหล่ซ้าย ลักษณ์นั่นเอง ถึงจะเห็นไม่ชัดเจนนัก แต่ก็รู้ได้ทันทีจากเงาของหญิงร่างอวบที่ปรากฎรำไร เธอกวักมือเรียกแล้วลากแขนผมไปนั่งรวมกับฝูงนันฯ ที่นั่งกระจุกรวมกันอยู่
ผมหย่อนก้นลงพื้นข้าง ๆ กับลักษณ์ซึ่งนั่งอยู่ข้างหน้าของพวกนันฯ ทั้งหมด เธอกระซิบถามผมเกี่ยวกับน้องคนนั้นว่าเป็นอย่างไรบ้าง ผมตอบได้แค่ว่ายังไม่ดีขึ้นเท่าไหร่ แต่เจ้าตัวคะยั้นคะยอจะเข้ามาให้ได้เลยพากลับเข้ามา
ลักษณ์ตอบกลับเบา ๆ แล้วหันความสนใจไปที่วิดีโออีกครั้ง
ระหว่างที่คุยกับลักษณ์ ผมได้ยินเสียงกระซิบกระซาบเกี่ยวกับความหล่อความสวยของเพื่อนเชียร์ลีดเดอร์แต่ละคน 'ดูยัยปลาดิ โคตรสวย' 'เออจริง แต่งหน้าแล้วขึ้นว่ะ' 'ดูไอ้กุ้งดิ แม่งหน้าเหวอ ฮาสัตว์' 'โอ๊ย ดิว ผัวฉันโคตรหล่อ' 'ผัวฉันเหอะ อย่ามา'
ทุกคนวิพากย์วิจารณ์รูปร่างหน้าตากันอย่างออกรสเหมือนที่ปกติทำกัน ไม่ว่าจะกี่ยุคกี่สมัย หน้าตาที่ดีและหุ่นที่ดีก็เป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนปราถนาอยากจะได้มาครอบครองทั้งนั้น เพียงแต่นิยามของหน้าตาดีหรือหุ่นดีนั้นจะเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาและกระแสนิยม
เหตุผลที่ดูจะเข้าท่ามากที่สุดก็คงจะเป็นเพราะว่า การมีรูปลักษณ์ภายนอกที่ดีนั้นมีต้นทุนในชีวิตที่เหนือกว่าเสมอ ต่อให้มนุษย์โลกย้ายถิ่นฐานไปสร้างอารยธรรมใหม่ที่ดาวอังคารได้ ข้อเท็จจริงนี้ก็ยังคงเป็นจริงเสมอไม่เปลี่ยนแปลง
สักพักทั้งห้องก็ค่อย ๆ สว่างขึ้นจากหลอดไฟนีออนที่ถูกเปิด ผมหรี่ตาลงจากการปรับแสงที่ตาแทบไม่ทัน
เมื่อได้เวลา ตัวแทนของเชียร์ลีดเดอร์สั่งเพลงพร้อมแสดง ทุก ๆ อย่างเป็นไปด้วยความงดงามแช่มช้อย ทุกคนต่างเต้นในท่าที่พร้อมเพรียงกันสมกับที่ซักซ้อมมาหลายอาทิตย์ น้องหลาย ๆ คนจ้องตาเขม็งไปที่พี่ลีดแต่ละคน มีบ้างที่ไม่ได้สนใจและก้มลงงีบท่ามกลางเพลงที่บรรเลงมาจากลำโพง
ผมพยายามชะเง้อไปมองเด็กหน้านิ่งคนนั้นอีก ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉยอยู่ แต่ภายใต้กรอบแว่นหนา แววตาคู่นั้นส่องประกายเจิดจ้าออกมาต่างจากสายตาเบื่อโลกที่ทำอยู่ทุกวัน
สายตาจ้องค้างไปที่การวาดมือของลีด เปลือกตาเบิกกว้างแทบไม่กระพริบเลย
สิ้นการแสดง เสียงปรบมือชื่นชมพวกเขาดังสนั่นไปทั่วห้องโถง ตัวแทนลีดเดินไปข้างหน้า คว้าไมค์ แล้วประกาศหาทายาทอสูรรุ่นต่อไป...น้องลีดนั่นเอง
พวกเขาเรียกชื่อชายหญิงที่หุ่นและหน้าตาดีประมาณหนึ่งออกไปรวมกันข้างนอก
และแน่นอน...เจ้าหนูนั่นไม่ถูกเลือกไป


## บทที่ 3.1

เมื่อกิจกรรมช่วงบ่ายเสร็จสิ้น ก็ได้เวลากลับหอไปนอนพักสักที
แม้จะใกล้เวลาเย็นแล้ว แต่แสงแดดที่ขยันทำงานเกินหน้าที่ที่มันควรจะทำนั้นไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพัก คลื่นความร้อนเข้ากระทบกับผิวหน้าทันทีที่ออกจากห้องโถง ไม่นาน เหงื่อชื้นผุดขึ้นและไหลลงมาตามหน้าผากไปถึงปลายคาง
น้องปีหนึ่งคงกลับกันหมดแล้ว ส่วนพวกรุ่นพี่ก็ทยอยกลับกันไปบ้างแล้ว แต่เพราะผมต้องอยู่ช่วยจัดเก็บสถานที่ จึงได้ออกมาช้ากว่าคนอื่น
ผมถอดป้ายชื่อเก็บใส่เป้แล้วตรงดิ่งไปยังมอเตอร์ไซค์สีชมพูตัวเก่งของผม มอเตอร์ไซค์คันนี้อยู่กับผมมานานมากแล้ว แม้ตอนนี้มันจะดื้อสตาร์ทไม่ติดไปบ้าง แต่ก็ยังใช้งานได้ดีอยู่
ผมขึ้นคร่อมมันแล้วเริ่มสตาร์ทรถ กว่าจะติดก็ต้องใช้เวลาสักพัก "ไป ไอ้ชมพูลูกพ่อ" ผมเผลอพูดกับมอเตอร์ไซค์ตามนิสัยที่ติดมาตั้งแต่ซื้อมันมาใหม่ ๆ ถ้าคนอื่นมาเห็นคงล้อยันลูกบวช โชคดีที่ตอนนี้รอบข้างไม่มีใครอยู่เลย
ซะที่ไหน...
"มึงยังคุยกับมอเตอร์ไซค์เหมือนมันมีชีวิตอยู่อีกงะ" เสียงเหน่อเสียงหนึ่งถามขึ้น
"เรื่องของกู" ผมหันควับมองค้อนเจ้าของเสียงพูดทันที กุ้งเพื่อนผมนั่นเอง สำเนียงเหน่อไสตล์คนพิจิตรนี้เป็นใครไปไม่ได้นอกจากมัน ตอนนี้มันถอดป้ายชื่อกับเนคไทออกแล้ว ส่วนชายเสื้อนิสิตหลุดรุ่ยออกมานอกกางเกงจนหมด สภาพต่างจากตอนแสดงลิบลับ
"กูกลับด้วยดิคุณน้องชายที่น่ารัก" มันฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่
"เรื่องของมึง" ตอนนี้ไอ้ชมพูของผมรอนานจนงอนดับเครื่องใส่ผมไปแล้ว "แล้วเนตร แฟนมึงอะ"
"ก็มอเตอร์ไซค์เนตรมันเสีย กูเลยต้องให้มันเอารถกูไป แล้วกูก็ให้เพื่อนมันซ้อน"
"แล้วทำไมมึงต้องให้เขาซ้อนด้วยวะ แฟนมึงมีชู้แน่ไอ้กุ้ง" ผมแซวมัน ยักคิ้วกวนตีนแถมให้มันไปด้วย
"ก็เพื่อนมันเป็นผู้หญิง กูเป็นผู้ชาย เป็นสุภาพบุรุษพอจะเสียสละให้เลดี้ไงจ๊ะ"
"จ้า พ่อสุภาพบุรุษ" ผมชูนิ้วกลางขึ้นมาแล้วกวักเรียกมันให้มาซ้อน "เออ ขึ้นมา ๆ"
"แงะ? คุณเบ็นผมใจดีที่สุดเลยคร้าบ"
ว่าแล้วกุ้งก็ยกตัวขึ้นซ้อนข้างหลังผม เพราะมีหลายครั้งที่กุ้งจะมาขอติดรถผมไปด้วย ผมจึงมีหมวกกันน็อกสำรองไว้ที่ใต้เบาะรถเสมอ
ไอความร้อนไหลผ่านร่างผมไปอย่างรวดเร็วขณะขี่รถกลับ เสียงนกจำนวนมหาศาลส่งเสียงดังระงมตามต้นไม้ข้างทาง สีเขียวชะอุ่มจากใบไม้ลอยละล่องลงมาตัดกับสีชมพูหวานของกลีบเสลา
แม้ก่อนหน้านี้ภายในมหา'ลัยจะเงียบเหงาลงไปจากการปิดเทอมใหญ่ที่ผ่านมา แต่ตอนนี้กลับครึกครื้นไปด้วยเฟรชชี่สดใสหัวใจกุ๊งกิ๊งที่เดินถ่ายรูปตามแลนมาร์คจุดต่าง ๆ บ้างก็มาเป็นกลุ่มเดินเตร็ดเตร่สำรวจไปเรื่อย บางกลุ่มพากันถีบจักรยานพลางเหม่อมองไปข้างทางโดยไม่สนใจสภาพอากาศตอนนี้เลย
ชั่วขณะหนึ่ง ใบหน้าเหล่านั้นเคยเป็นของพวกเรา ผมกับกุ้ง รวมทั้งเพื่อนคนอื่น ๆ ก็เคยพากันมาชมวิวทิวทัศน์รอบมหา'ลัยด้วยเหมือนกัน ผมยังจำความรู้สึกในตอนนั้นได้ดี มันช่างสดใสและสดชื่นไปหมด แม้อากาศจะเดือดประทุแค่ไหนก็ตาม
แต่เพียงชั่วพริบตาเดียว ใบหน้าที่เห็นก็ตัดกลับมาเป็นรุ่นน้องที่เพิ่งเข้ามาปีนี้แล้ว ตอนนี้พวกเราไม่ใช่กล้าเสลาที่เริ่มผลิบานอีกต่อไป เราได้กลายเป็นต้นไม้สูงใหญ่ที่คอยบดบังแสงแดดแรงกล้าให้กับพวกเขาแทน
ผมเหม่อมองข้างทางไปเรื่อย แต่ก็ต้องสะดุ้งเพราะกุ้งสะกิดไหล่เรียกผม มันชี้ไปที่ข้างทางให้ผมมองตาม
ภาพเบื้องหน้าที่ลอยผ่านไปคือเจ้าหนูนั่นเดินหอบเป็นลูกหมา เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เอามือขึ้นมาดันแว่นตาไม่ให้หล่นตลอด
ใบหน้ากร้านแดดนั้นแดงก่ำจากการถูกแดดเผา เม็ดเหงื่อผุดขึ้นตามใบหน้า ผมเปียกปอนไปหมดเหมือนเพิ่งสระผมเสร็จ เสื้อสีดำชุ่มเหงื่อแนบชิดติดกับลำตัว
ถ้าบอกว่าลุยฝนมา ผมก็เชื่อนะ เอาจริง ๆ
"นั่นไอ้น้องนิ่งที่เขาลือกันใช่ปะน่ะ" กุ้งหันกลับไปมองที่ด้านหลังอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ตาฝาดไป
"กูว่าใช่" ผมพูดขณะมองผ่านกระจกมองข้าง เจ้าเด็กนั่นคิดอะไรของมันอยู่นะ คิดจะเดินกลับไปถึงหอเลยหรือไงกัน สภาพอากาศแบบนี้เดี๋ยวก็เป็นลมแดดตายเป็นผีเฝ้าถนนกันพอดี
เมื่อมั่นใจว่าไม่ผิดคนแน่ ผมจึงหันไอ้ชมพู เลี้ยวกลับรถ แล้วไปจอดเทียบข้างน้องเขา เจ้าลูกหมาเปียกน้ำหันมาทำหน้าตกใจ เขาหายใจหอบเร็วด้วยความเหนื่อยและอ่อนล้าใส่จนหน้ากากของหมวกกันน็อกผมเป็นรอยฝ้า
ผมเปิดหน้ากากหมวกกันน็อกออกแล้วอาสาจะพาเขาไปส่งถึงที่หอใน หน้าแดงก่ำภายใต้แว่นตานั้นส่ายไปมาปฏิเสธผม เราต้องเกลี้ยกล่อมอยู่นานกว่าจะยอมขึ้นมาซ้อนแต่โดยดี
แน่นอนว่าการซ้อนสามนั้นผิดกฎหมาย แต่เนื่องจากระยะทางที่ไม่ไกลมาก ประกอบกับผมขับขี่ช้าจนกุ้งด่าเป็นประจำอยู่แล้ว จึงไม่ได้อันตรายเท่าไหร่นัก อีกอย่าง ถ้าจะให้กุ้งยืนรอก็สงสารมันเหมือนกัน ขอโทษนะครับคุณตำรวจ
ด้วยความที่เราซ้อนกันสามคน จึงต้องนั่งเบียดกันยิ่งกว่าเดิม กุ้งนั่งหลังสุด มือจับที่จับด้านหลังไว้กันตก ผมนั่งตรงกลาง ส่วนไอ้หนูนั่นนั่งข้างหน้าสุด
ผมให้มันก้มหัวลงหน่อยเพื่อไม่ให้บดบังการมองเห็น ทำให้ตอนนี้คางของผมอยู่เหนือไรผมเปียกชื้นของเขาเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นแชมพูคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหงื่อจาง ๆ โชยเข้าจมูกเป็นกลิ่นหอมแปลก ๆ
ผมใช้มือขวาจับแฮนด์ ส่วนมือซ้ายกอดเอวเด็กน้อยไว้ไม่ให้ตกเบาะลงไปกลิ้งกลางถนน ท่าของเราสองคนดูเหมือนพ่ออุ้มลูกไม่มีผิด แผ่นหลังของเขาแนบชิดกับแผ่นอกของผมโดยมีเพียงแค่เสื้อของเราที่กั้นเอาไว้
หางตาผมสังเกตเห็นแก้มและหูของน้องแดงก่ำยิ่งกว่าเดิม คงจะร้อนมากสิท่า ถ้าไม่พาขึ้นมาด้วยคงได้นอนตายเป็นกล้วยปิ้งอยู่ตรงนั้นแน่
ผมตัดสินใจไปส่งน้องที่หอในก่อนเพราะระยะทางใกล้กว่าหอของเราที่อยู่นอกรั้วมหา'ลัย เมื่อถึงที่หมาย ผมผละมือออกจากเอวบางปล่อยให้เจ้าตัวเป็นอิสระ
เจ้าหนูนั่นหันมาสบตา หลบตา แล้วก็สบตาผมอีกครั้ง
"อย่าลืมหาเวลาไปล่าลายเซ็นของพี่ในสาขาด้วยนะครับ" กุ้งบอกลาน้องเขาอย่างสุภาพ
"ครับ ข... ขอบคุณครับ พี่ ขอบคุณครับ...พี่เบ็น" เจ้าลูกหมาที่ตอนนี้ตัวเริ่มแห้งแล้วเอ่ยขึ้นขณะยกมือไหว้ผมและกุ้ง
"อ่าว รู้ชื่อพี่ได้ไง" ผมถามด้วยความสงสัย เพราะเราไม่เคยคุยกันจริง ๆ จัง ๆ สักครั้ง
น้องเขาชี้มาที่บริเวณอก ผมก้มมองตามแล้วใช้เวลาประมวลผลเกือบหนึ่งวินาทีถึงจะนึกออก น้องเขาคงจะหมายถึงป้ายชื่อที่ตอนนี้ผมถอดออกไปแล้ว
เมื่อชี้เสร็จ เขาก็วิ่งหลบหน้าแดง ๆ หายเข้าไปที่ประตูทางเข้าหอในทันที ปล่อยให้มนุษย์รุ่นพี่ทั้งสองคนสับสนกับอาการขัดเขินที่มากเกินพอดีของรุ่นน้องตัวเอง
กุ้งหัวเราะในลำคอพร้อมส่ายหัวด้วยความเอ็นดู "อะไรของมันวะ" ตามด้วยการบ่นตัดพ้อที่ผมเจอประจำจนชิน "น้องเขารู้ชื่อมึงด้วยงะ เออว่ะ กูมันก็แค่ลีด มึงมันเป็นถึงรองเดือน ใคร ๆ ก็รักมึงทั้งนั้นแหละน้า" กุ้งเบ้ปากถอนหายใจแสดงอาการงอนเล่น ๆ ใส่ผม
"ก็กูได้เจอมันวันนี้ไง มึงก็เห็น" ผมเล่าย้อนไปขณะที่ผมพาน้องไปห้องน้ำ "ตอนนั้นน้องมันคงสังเกตเห็นป้ายชื่อกู ไม่ได้เกี่ยวกับว่ากูเป็นรองเดือนอะไรนั่นเลย มึงเองก็ถอดป้ายไปแล้วด้วย"
"เออ ๆ" กุ้งตอบกลับแบบส่ง ๆ แล้วเลิกคิ้วสูงใส่ผมทันที "แล้วทำไมมึงไม่รู้ชื่อน้อง มึงไม่ใส่ใจน้องงะ เกิดอะไรขึ้นกับรุ่นพี่ดีเด่นของกูวะน่ะ"
ผมถอนหายใจ "ก็ป้ายน้องไม่ได้ถูกเขียนชื่อไว้ กูเลยไม่รู้ไง"
"เฮ้ย จริงป๊ะน่ะ แล้วมันไม่ได้ถูกเขียนป้ายชื่อได้ไงวะ ใครเป็นพี่กลุ่มมัน มึงรู้ไหม" กุ้งถามด้วยสีหน้าและน้ำเสียงจริงจังจนผมตั้งตัวไม่ทัน
"จะใครล่ะ ก็ไอ้ห่าสนนั่นไง" ผมเผลอใส่อารมณ์โกรธมากกว่าที่ตั้งใจไว้ ทำเอากุ้งหันมามองแปลกใจ ส่วนใหญ่ผมจะใจเย็นเป็นน้ำแข็ง แต่ถ้าพูดถึงบุคคลที่ชื่อสนเมื่อไหร่ น้ำแข็งจะกลายเป็นไนโตรเจนเหลวทันที เตรียมพร้อมที่จะเผาไหม้ทุกอย่าง
"น่า ใจเย็น ๆ" กุ้งพูดปลอบพร้อมบีบไหล่ทั้งสองข้างของผมเบา ๆ "ถ้าเจอกันก็พูดกับมันดี ๆ แล้วกัน"
"เออ! ถ้าแม่งพูดจาภาษาดอกไม้กับกูก่อนอะนะ"


## บทที่ 3.2

วันรุ่งขึ้นมาถึง ผมและเพื่อนนั่งรวมกลุ่มกันอยู่ในโรงอาหารหน้าหอใน ไอความร้อนแผ่กระจายมามากขึ้นเมื่อเริ่มเข้าสู่ช่วงสายของวัน
ช่วงนี้เป็นวันว่างที่ปล่อยให้ทั้งรุ่นพี่และรุ่นน้องพักผ่อนจากกิจกรรมที่ติดต่อกันมาหกวันติดก่อนที่นรกที่แท้จริงอย่างการเปิดเทอมจะมาถึง
แต่ก็ยังมีภารกิจที่น้องต้องทำอยู่ดี นั่นคือการตามล่าลายเซ็นของรุ่นพี่ทุกคนในสาขาเพื่อทำความรู้จักเป็นรายบุคคล
และเพื่อเป็นการช่วยให้น้องหาตัวเองให้เจอได้ง่าย ๆ พวกผมและรุ่นพี่ส่วนมากจึงพากันมานั่งที่โรงอาหารแห่งนี้ เพราะปีหนึ่งทุกคนอยู่หอในกันอยู่แล้ว แค่ลงมากินข้าวก็เจอกันได้
โรงอาหารแห่งนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นของอาหารนานาชนิด ทั้งกลิ่นกะเพรา กลิ่นก๋วยเตี๋ยวต้มยำ กลิ่นควันหมูปิ้ง กลิ่นทั้งหมดคละคลุ้งกระตุ้นความอยากอาหารของผู้เข้ามาเยือนได้ดีตลอด ถ้าคิดจะมานั่งเล่นที่นี่เฉย ๆ แล้ว ไม่มีวันที่จะหยุดเสียงเรียกร้องของปากตัวเองได้หรอก จนท้ายที่สุดก็ต้องจบลงด้วยของกินอะไรบางอย่างอยู่ดี
พวกเราที่จัดการมื้อเช้าเสร็จแล้วจึงต้องไปหาของหวานระงับความอยากอาหารที่มี และตอนนี้ตรงกลางโต๊ะมีโทสต์จานยักษ์ หน้าขนมปังราดด้วยนมข้นหวานตัดกับช็อกโกแลตเหลว กลิ่นหอมจากวิปครีมลอยฟุ้งเข้าจมูกกระตุ้นต่อมน้ำลายของทุกคนในวงสนทนา
"โอเค คำเดียวก็พอแล้ว" ลักษณ์ประกาศขึ้นหลังจากกินโทสต์ที่ตั้งกลางวงไปได้เพียงคำเดียว เธอเป็นสาวหมวยร่างอวบผิวขาวนวลที่กำลังพยายามลดน้ำหนักอยู่ เธอเชื่อว่าถ้าเธอผอมเธอจะสวยกว่านี้ ทั้งที่ตอนนี้ก็ดูดีมากพออยู่แล้ว
"ตอนนี้ลักษณ์ก็สวยอยู่แล้วนะ" ผมพูดให้กำลังใจตามที่คิดจริง
"จริง! ผู้ชายหลายคนก็ชอบสาวร่างอวบนะมึง" บอลสนับสนุนคำพูดของผมในเสียงทุ้มต่ำแต่ดัดให้แหลมสูง
บอล เป็นหนุ่มสวยร่างใหญ่กว่าลักษณ์และเป็นพิธีกรนันทนาการที่ทุกคนรัก อาจเรียกได้ว่าเป็นคุณแม่ประจำรุ่นของผมเลยก็ว่าได้
"ไม่เห็นมีใครมาจีบเลยแม่"
"จริงป๊ะน่ะ อวบ ๆ ก็ดีนะ มีนมใหญ่ ๆ ไม่ดีแงะ" กุ้งพูดแล้วเหล่ไปมองแฟนสาวที่นั่งข้างกัน "ไม่แบนเหมือนคนข้าง ๆ เนี่ย"
โป๊ก!! เสียงจากมะเหงกกระทบกระโหลกศีรษะกุ้งดังขึ้น มันเจ็บจนร้องโอดโอยตามด้วยเสียงไอสำลักโทสต์ที่เพิ่งตักเข้าปากไป
"นี่! กูเขกให้ อย่าพูดถึงผู้หญิงเป็นวัตถุทางเพศได้ไหมไอ้กุ้ง ไอ้เวร รู้จักไหมเฟมินิสต์น่ะ" เนตรสาวสวยร่างเล็กผู้ยึดมั่นในความชอบธรรมของพลังหญิงเอ่ยขึ้น เธอไม่ได้โกรธกุ้งจริงจัง จริง ๆ เธอชินกับนิสัยของกุ้งที่เป็นแบบนี้มานานแล้ว"
กุ้ง เนตร และผมรู้จักกันมาตั้งแต่ ม.4 และเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่นั้นมา พอเข้ามหา'ลัยก็พบว่าเลือกเรียนคณะเดียวกันที่มหาวิทยาลัยเดียวกันอีก
พวกมันทั้งคู่เป็นแฟนกันตั้งแต่ ม.6 แม้จะมีทะเลาะกันบ้างบางครั้ง แต่ทั้งคู่ก็ดูเหมาะสมกันดี ทั้งคู่หวานกันมากถึงขั้นมีคนเอาพวกเขาไปแต่งเป็นรื่องสั้นลงนิตยสารมหา'ลัยชื่อ 'สาวราพันเซลกับหนุ่มไกรทอง'
ที่ได้ชื่อนี้เพราะเนตรมีผมที่ยาวสยายไปถึงกลางหลัง เธอเลี้ยงผมไว้ไม่เคยตัดเลยตั้งแต่สมัย ม.ต้น ส่วนกุ้งเป็นหนุ่มพิจิตรผิวแทนรูปร่างสมส่วน มีกล้ามเนื้อแน่นกระชับ หน้าตาหล่อเข้มเหมือนหลุดออกมาจากโลกวรรณคดีไทย
"ว่าแต่ว่า ไอ้กุ้งมันเล่าให้ฟังเรื่องน้องนิ่งคนนั้น ตกลงน้องเขาโอเคไหมวะ" เนตรหันมาถามผมก่อนจะตักโทสต์เข้าปากมาเคี้ยวหมับ ๆ
น้องคนนั้นได้รับฉายาว่า น้องนิ่ง ในหมู่รุ่นพี่ไปซะแล้ว...
"มึงหมายความว่าไง ที่ว่าโอเคไหมนี่คืออะไรวะ" ผมขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย
"ก็...กูแค่คิดว่า...แบบ...น้องเขาไม่เต็มรึเปล่า ไรงี้"
ผมหัวเราะลั่น "ไม่หรอกมั้ง น้องเขาก็คงขี้อายเฉย ๆ แหละ"
"อืม ถ้าเป็นงั้นก็ดีแล้ว เดี๋ยวอยู่ไปเรื่อย ๆ ก็ใจกล้าบ้าบิ่นขึ้นมาเองแหละนะ"
"มาให้เป็นนันฯ ดูซิ มึงเอ้ย รับรองได้หายขี้อายแน่นอนมึง" บอลกล่าวเสริม
"อย่าเลย สงสารน้องมัน" กุ้งพูดขัดก่อนจะโดนบอลตบกระหม่อมไปอีกครั้ง
"อีกุ้ง"
ตอนนี้โทสต์ที่ตั้งอยู่กลางวงนั้นถูกจัดการหมดแล้วเรียบร้อย เหลือเพียงจานเปล่าและกลิ่นหอมนมเนยที่ฟุ้งลอยอยู่ในอากาศโดยรอบ
"จะมีเพื่อนบ้างรึยังนะ..." ผมพึมพำกับตัวเองเบา ๆ แต่ก็ดังกว่าที่คิดไว้ จนทุกคนในวงสนทนาได้ยินกันหมด
"ว่าไงนะอีเบ็น"
"ลูกเป็นห่วงน้องมันอะแม่" ผมตอบบอลไปแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
"จ้ะ ไม่บอกก็รู้ แกเล่นมองน้องทุกวันเลยนี่" ลักษณ์ที่ส่วนใหญ่จะอยู่ใกล้ชิดกับผมมากที่สุดตอนทำกิจกรรมน่าจะจับสังเกตได้ เธอทำสายตาเจ้าเล่ห์มองผมอย่างมีลับลมคมใน "ฉัน-เห็น-นะ"
"อะไรเล่า ก็กู...ฉันเป็นห่วงน้องมันนี่" ผมเกือบหลุดใช้คำหยาบกับลักษณ์ไปแล้ว ถึงจะไม่ได้หยาบมากสำหรับคำว่า กู หรือ มึง แต่ผมคิดว่าควรละคำพวกนั้นไปเพราะคู่สนทนาที่ว่าไม่เคยพูดกูมึงกับใครเลย
"เออ รู้แล้ว มึงพูดซ้ำรอบสองแล้วเนี่ย" กุ้งหัวเราะเบา ๆ ในลำคอแล้วยื่นมือมากดหัวผมลง
"เดี๋ยวน้อง ๆ ก็มาล่ารายเซ็นรุ่นพี่กันแล้ว ได้ข่าวว่าน้องนิ่งอยู่สาขาภาษาญี่ปุ่นที่เพิ่งเปิดปีนี้เป็นปีแรกนี่ มึงก็ทำความรู้จักกับน้องในสาขามึงไว้ จะได้ดูแลน้องได้" ราพันเซลในคราบผมสีน้ำตาลแนะนำ
"งั้นน้องมันก็ต้องมาให้กูเซ็นด้วยอะดิ" ผมถามเนตรไปด้วยเสียงสดใสขึ้นกว่าเดิมจนกุ้งอดที่จะแซวผมไม่ได้ มันเอาศอกมากระทุ้งสีข้างแล้วแสยะยิ้มน่าเกลียดใส่
ผมอยู่สาขาภาษาอังกฤษซึ่งมีหลักสูตรมานานหลายรุ่นแล้ว ผิดจากสาขาภาษาญี่ปุ่นที่เพิ่งรับรุ่นนี้เป็นรุ่นแรก เพื่อให้รุ่นน้องสาขาภาษาญี่ปุ่นมีพี่คอยดูแลเหมือนคนอื่น ๆ ทุกคนจึงลงความเห็นว่าสาขาภาษาอังกฤษสมควรที่จะดูแลน้องในสาขาภาษาญี่ปุ่นด้วย เหตุเพราะความใกล้เคียงกันทางหลักสูตร
พอรู้ว่าเจ้าหนูนั่นจะได้เป็นน้องในสาขาแล้ว ผมก็ยิ้มได้อีกครั้ง เพราะตั้งแต่เจอกันวันแรก ผมสัญญาไว้ซะดิบดีเลยว่าจะดูแล แต่มาถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้ทำตามที่ได้สัญญาไว้เลย ผมนี่มันแย่จริง ๆ
ถ้าเจ้านั่นไม่มีเพื่อนคบเลย อย่างน้อยก็ยังมีผมที่คอยอยู่เป็นเพื่อนคนนึงละนะ
"เฮ้ย น้องมา ๆ" บอลกระซิบแล้วบุ้ยปากไปทางกลุ่มรุ่นน้องสามคนเพื่อส่งสัญญาณให้ทุกคนเตรียมตัว
ปรากฏว่าสามคนนั้นเป็นน้องในสาขาชีววิทยาที่ตรงกับเนตรและบอล ทั้งคู่ที่ไม่ใช่รุ่นพี่ขี้แกล้งเท่าไหร่ จึงบอกให้น้องแนะนำตัวแบบธรรมดาแล้วเซ็นให้อย่างง่ายดาย
ต่อมามีรุ่นน้องอีกกลุ่มเดินเข้ามาหา เป็นน้องในสาขาคณิตศาสตร์ที่ตรงกับลักษณ์ พวกเขาจับกลุ่มกันมาเป็นขบวนพาเหรด แทบจะขนกันมาทั้งสาขาเลยก็ว่าได้
ด้วยความภูมิใจในนันทนาการ ลักษณ์ให้น้อง ๆ ร้องและเต้นเพลงนันฯ หนึ่งเพลงพร้อมกัน เพื่อแลกกับลายเซ็น
น้อง ๆ ไม่อายที่จะเต้นในที่สาธารณะอย่างโรงอาหารแห่งนี้เลยแม้แต่นิดเดียว
สักพักมีน้องผู้หญิงคนหนึ่งเดินลุยเดี่ยวเข้ามาที่กลุ่มของพวกเรา เธอเป็นน้องในสาขาภาษาไทยที่กุ้งเรียนอยู่
กุ้งมันขี้แกล้ง จัดการสั่งให้ไปตะโกนหน้าโรงอาหารว่า 'พี่กุ้งหล่อที่สุดในโลกเลยค่า' ให้เสียงดังชัดเจนจนได้ยินมาถึงพวกเราให้ได้
น้องผู้หญิงคนนั้นก็บ้าจี้ทำตาม เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจ จึงได้ลายเซ็นงาม ๆ จากไอ้กุ้งไป
"หล่อตายละไอ้ห่ากุ้ง" เสียงทุ้มต่ำเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหลังผม
เสียงทุ้มต่ำแฝงน้ำเสียงเหน็บแนมขนาดนี้ จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากไอ้สนปากหมา
"เอ่อ พี่สน พูดไม่เพราะเลยนะครับ" กุ้งที่ตอนนี้อยู่ต่อหน้าน้องจำเป็นจะต้องพูดด้วยภาษาสุภาพกลับไป มันจ้องตาสนแล้วเน้นคำว่า ครับ เพื่อเตือนให้ระวังการพูดขณะอยู่ต่อหน้ารุ่นน้อง
"พี่สน...คะ ช...ช่วยเซ็นให้หนูด้วยค่ะ" หญิงสาวที่เพิ่งได้รับลายเซ็นจากกุ้ง ได้โอกาสขอพี่ในสาขาอีกคน จากที่คุยกับกุ้งได้โดยไม่ประหม่าเลยซักนิด กลับพูดติด ๆ ขัด ๆ กับสน
แน่ละ หล่อระดับเดือนคณะ ที่สามของเดือนมหาวิทยาลัยอย่าง ต้นสน สาวน้อยสาวใหญ่เวลาคุยด้วยก็ประหม่าหน้าแดงกันทั้งนั้น
"ได้สิคะ เดี๋ยวพี่เซ็นให้โดยไม่ต้องให้ทำอะไรเลยนะ" สนพูดยิ้ม ๆ พูดจาคะขากับผู้หญิงตามปกติที่เคยทำ
เด็กสาวยิ้มแป้นบนใบหน้าที่แดงก่ำ เธอแสดงอาการขัดเขินอย่างชัดเจนด้วยการบิดตัวบิดแขนไปมา
เมื่อสาวน้อยได้รับลายเซ็นจากกุ้งและสนเรียบร้อยจึงเดินออกไปหากลุ่มรุ่นพี่ที่อื่น
ก่อนไป เธอได้ไหว้ลาสนอย่างสวยงามและกล่าวลาด้วยเสียงหวานใส
แล้วเธอก็หันควับเดินออกไปเลย ไม่ได้ล่ำราพวกเราหรือแม้แต่กุ้งแต่อย่างใด
"ให้ตายเถอะ คนมันหล่อทำอะไรก็หล่อ แค่เซ็นชื่อก็หล่อได้นะพ่อคุณ" กุ้งเอ่ยแซวสนที่เป็นเพื่อนร่วมสาขากันตามปกติที่ทำกัน
สนกับกุ้งเป็นเพื่อนที่เรียนในสาขาเดียวกัน จึงดูสนิทกันพอสมควร ผิดกับผมที่ไม่ถูกกับสนโดยสิ้นเชิง ไม่ว่ามันจะฉีดน้ำหอมกลิ่นอะไรมา สำหรับผมมันก็แค่ขี้หมาเปียก ๆ แค่นั้นเอง
"ก็คนมันหล่อนี่คร้าบ" สนพูดแล้วย้ายก้นลงนั่งบนเก้าอี้ที่ว่างอยู่โดยไม่ได้ขอสักคำ
"เป็นไงบ้างสน มีน้องมาขอให้เซ็นเยอะหรือยังจ๊ะ" ลักษณ์ทักทายผู้มาเยือน
"ก็เยอะใช้ได้อยู่นะ" สนพูดยิ้ม ๆ แล้วหันหัวมาพูดกับผม มุมปากหุบลงทันที "แล้วมึงจะเลิกส่งสายตาอาฆาตใส่กูได้หรือยัง ไอ้เหี้ยเบ็น ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ"
ผมไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองมองค้อนสนไปอย่างที่มันอ้าง แต่จากความรู้สึกที่มีเมื่อครู่ก็คงเดาได้ว่าสิ่งที่มันพูดคงจะเป็นความจริง
"ดูปากกูนะ" ผมชี้ไปที่ปากตัวเอง "เรื่อง-ของ-กู"
กุ้งขำแห้งใส่พวกเรา "พวกมึงนี่ตลกเนอะ" แต่ทั้งผมและสนไม่ได้หัวเราะตามมันเลยสักนิด ไม่แม้แต่จะกระตุกยิ้มด้วยซ้ำ
ไม่นานเสียงหัวเราะของกุ้งก็ค่อย ๆ เงียบหายไป ทำบรรยากาศให้ดูน่าอึดอัดขึ้นมาทันที
ผมเขม็งตามองตอบโต้ไอ้สนไป ตอนนี้เราเหมือนกำลังเล่นเกมจ้องตากันอยู่ ใครหลบตาก่อนคนนั้นแพ้
"มึง น้องนิ่งมา!"
บอลรีบเอามือตบปากกุ้งเบา ๆ และปิดไว้อย่างนั้นสักพักเพราะกลัวเด็กนั่นจะได้ยินฉายาที่รุ่นพี่ตั้งขึ้นมานินทา
ผมหันไปมอง พบเด็กน้อยสวมแว่นตาหนาเตอะคนเดิมในเสื้อยืดลายการ์ตูนยุค 90 ที่ดูขัดกันกับวัยขึ้นมหา'ลัยชอบกล ร่างบาง ๆ นั้นกึ่งวิ่งกึ่งเดินมุ่งตรงมาหาพวกเรา ในมือถือสมุดล่ารายเซ็นไว้แน่น ดูท่าทางจะกังวลเล็กน้อยที่ต้องเข้าหารุ่นพี่กว่าหกชีวิต
เมื่อน้องเข้ามาใกล้ ผมจึงสังเกตได้ว่าสีหน้าของเขาดูสดใสขึ้นกว่าเมื่อวานนิดหน่อย แต่ก็แค่นิดเดียวเท่านั้นเอง ทุกอย่างบนหน้ายังคงมืดครึ้มเป็นเมฆที่เตรียมตัวจะปล่อยน้ำฝนลงมา
แต่เมื่อผมยิ้มทักน้องเขาไป ใบหน้านั้นก็เบิกบานขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
น้องเขายิ้มมุมปากน้อย ๆ พร้อมไหว้รุ่นพี่ทุกคน ทำเอาพวกเพื่อนของผมและไอ้สนอึ้งไปเลย เพราะตั้งแต่ไอ้หนูนี่เข้ามา ยังไม่เคยมีใครได้เห็นรอยยิ้มน้อย ๆ จากปากสีซีดนี้เลยนอกจากผม
"พี่เบ็น...ซ...ห...น...ครับ" เสียงนั้นเบามากจนจับใจความไม่ได้เลย
"หืม?" ผมยื่นหัวตัวเองเข้าไปใกล้หน้าของน้องเขา อยู่ ๆ หน้าเขาก็แดงก่ำขึ้นมา
"พี่เบ็น...เซ็นชื่อให้หน่อยครับ"
"มาครับ" ผมยิ้มตอบพร้อมรับสมุดจากรุ่นน้องที่น่ารักเบื้องหน้ามาเซ็นชื่อตัวเองลงไป "เบ็น-คา-มิ้น"
…BENJAMÍN…
ลายเซ็นที่ผมบรรจงเขียนให้ หวังว่าน้องจะชอบนะ
เมื่อเขียนเสร็จ ผมยื่นสมุดคืนน้องไป ยังไม่ทันที่ผมจะได้ถามน้องว่าชื่ออะไร เขาก็รีบพูดขอบคุณแล้วหันหลังวิ่งหนีออกไปเลย
อะไรจะขี้อายขนาดนั้น บ๊องจริง ๆ


## บทที่ 3.3

"ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยนะอีเบ็น กลับมาหาพวกกูก๊อน" แม่บอลร้องทักขึ้น ผมไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังยิ้มแฉ่งอยู่ แต่ฉีกยิ้มยังไม่ทันสุดก็ต้องได้ยินเสียงมารมาแทรก
"ไอ้นิ่งนั่นพูดเป็นกับเขาด้วยเหรอวะ" สนพูดขึ้นทำเอาผมหันขวับไปทำดาเมจทางสายตาใส่
"ทำไมมึงไม่เขียนป้ายชื่อให้น้องมันวะ" กุ้งถามขึ้น ผมพยักหน้าเห็นด้วยกับคำถามของกุ้งอยู่ในใจ "ถึงมันจะดื้อยังไงก็น่าสงสารนะเว้ยถ้าพี่กลุ่มมันไม่ใส่ใจมันเลย"
"ก็กูถามมันแล้วว่าชื่ออะไร มันก็ไม่บอกกู พึมพำห่าอะไรก็ไม่รู้ แล้วกูจะไปตรัสรู้กับแม่งเหรอ" แล้วมันก็หันมามองผมอีกครั้ง "เลิกขมวดคิ้วใส่กูสักทีจะได้ไหมวะ เป็นเหี้ยอะไรนักหนา"
ผมกับสนเป็นอย่างนี้กันมาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว ทั้งที่ตอนเก็บตัวดาวเดือนยังญาติดีกันอยู่เลย แต่พอมันได้ตำแหน่งเดือนคณะไปครอง มันก็ทำตัวหยิ่งไม่พูดกับผมซะงั้น
ผมจำไม่ได้แล้วว่าอะไรทำให้เรากลายมาเป็นแบบนี้ อะไรทำให้ผมเกลียดมันได้ขนาดนี้ หรือผมไปทำอะไรให้มันโกรธก็ไม่รู้ ตอนนี้หลงเหลือแค่อารมณ์ชิงชัง ไม่เหลือแล้วซึ่งเหตุผล
"มึงต้องการอะไรครับคุณเสือกสน มีธุระอะไรก็รีบพูดแล้วรีบย้ายก้นกลับไปสักที" ผมพูดไล่สนด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด คิ้วขมวดชิดกันแน่น บอลที่เห็นท่าไม่ดีจึงลูบไหล่ผมเบา ๆ ให้ผมใจเย็นลง
เมื่อบอลสัมผัสบ่า ผมจึงได้สติและใจเย็นลงบ้าง ทั้ง ๆ ที่มันยังไม่ได้ทำอะไรผมเลยแท้ ๆ ผมกลับทำนิสัยเสียกับมัน
จริง ๆ ก็เป็นผมเองด้วยซ้ำที่ส่งสายตาพิฆาตใส่มันก่อน แต่ก็นั่นแหละ พอเจอหน้ามันทีไร อารมณ์พุ่งนำมาก่อนเหตุผลเสมอ
"หยาบคายจังเลยนะครับคุณเบ็นนี่น้อย" สนพูดล้อเลียนชื่อผมเช่นเดียวกัน มันแสยะยิ้มก่อนจะแสดงสีหน้าเรียบเฉย "กูมาบอกมึงให้เตรียมตัวเป็นพี่เลี้ยงเดือนได้แล้ว พี่เชอร์รีฝากกูมาบอก"
"แล้วกูต้องเตรียมตัวอะไรวะ"
"ปีนี้พี่เชอร์รีไม่ค่อยมีเวลาว่างมาดูแลการประกวด เพราะงั้นพี่เขาเลยจะเปลี่ยนมาให้พวกปีสองที่เคยประกวดไปหาเด็กกันเองแล้วปั้นมาแข่งกัน"
พี่เชอร์รีที่ว่าคือรุ่นพี่ที่ทุกคนเคารพนับถือกันเป็นส่วนใหญ่ แม้จะจบไปแล้ว แต่ด้วยความรักในคณะ พี่เลยกลับมาช่วยจัดกิจกรรมบ่อย ๆ
กิจกรรมที่พี่เชอร์รีมีส่วนร่วมมากที่สุดก็คือการประกวดทูตกิจกรรมของคณะและต่อด้วยสนามระดับมหาวิทยาลัย ไม่ว่าจะผ่านไปกี่รุ่น พี่เชอร์รีก็ปั้นเด็ก ๆ ทั้งดาว เดือน และดาวเทียมมาด้วยดีตลอด ผมและสนก็เป็นเด็กปั้นของพี่เชอร์รีเช่นกัน
"ถ้าพวกเราทำกันเอง แล้วพวกการแสดงละครคู่ดาวเดือนอะไรนั่นต้องทำยังไงวะ"
"เรื่องนั้นพี่เชอร์รี่ก็หนักใจอยู่ แต่ก็ได้ข้อสรุปว่าจะไม่มีการแสดงละคร ไม่มีช่วงตอบคำถามนางงามโลกสวย จะมีแค่การแสดงความสามารถพิเศษแยกเป็นคนคนไป ประมาณห้านาทีมั้ง แล้วก็เดินแบบ"
"ก็ยังดีวะที่มีแสดงความสามารถพิเศษบ้าง"
"เหอะ กูเถียงพี่เขาแทบตาย ไหน ๆ ก็จะตัดการแสดงละครแล้ว ก็เอาแค่เดินแบบอย่างเดียวก็จบ จะได้ไม่ต้องเตรียมงานห่าเหวอะไรมากมาย น่ารำคาญ"
"ต้องมีดิ ไม่งั้นก็แข่งกันที่หน้าตาอย่างเดียวดิ"
"ทำไมต้องมีวะ ในเมื่อการประกวดก็คัดหน้าตาเป็นหลักอยู่แล้ว"
"กูไม่เชื่อหรอก ถ้าคนเราพยายามจริง ๆ ต่อให้ไม่หล่อไม่สวยเท่าก็โดดเด่นขึ้นมาได้"
"...มึงก็อย่างงี้ทุกที" มันพึมพำกับตัวเองแต่ดูจะจงใจให้ผมได้ยินด้วย
"มึงว่าไงนะ"
"เอ่อ... ตรงนี้ร้อนเนอะ ว่าไหม" กุ้งพูดอย่างกระอักกระอ่วนพร้อมกระทุ้งศอกไปที่เอวเนตร "เดี๋ยวพวกกูย้ายไปหาที่เย็น ๆ ในร้านที่มีแอร์แถวนี้ก่อนนะเบ็น นะไอ้สน"
"นั่นซิเนอะ ฮะฮะ" เนตรขำแห้ง ๆ ก่อนจะลากบอลและลักษณ์ออกไปด้วย
ผมรู้สึกผิดกับเพื่อน ๆ ทันที เพราะความอารมณ์ร้อนของผมเองแท้ ๆ เลยทำให้เพื่อนพลอยเสียบรรยากาศไปด้วย ตอนนี้จึงเหลือเพียงแต่ผมและสนที่นั่งประชันหน้าเข้าหากันเท่านั้น
"กูเชื่อว่าทุกคนหล่อสวยหน้าตาดีกันหมด...แค่ดีในคนละแบบ" ผมต่อบทสนทนาจากที่ค้างไว้ พยายามสะกดอารมณ์ให้เย็นที่สุดเท่าที่จะทำได้ "แล้วทุกคนก็สามารถพัฒนาตัวเองได้ถ้าพยายาม"
"เหอะ ไอ้การพูด การเดิน การยืนมันฝึกกันได้ แต่รูปร่างหน้าตาฝึกให้ตายยังไงคนขี้เหร่ก็คือคนขี้เหร่วันยันค่ำ นอกจากจะไปศัลยกรรมเปลี่ยนหน้าใหม่น่ะนะ"
"มึงนี่โลกแคบจังนะ"
"กูไม่ได้โลกแคบ กูพูดความจริง มึงจะเอาอะไรกับโลกวัตถุนิยมที่สนใจหน้าปกชวนซื้อมากกว่าเนื้อหาข้างในละ"
"กู..." ผมเถียงไม่ออก ในใจเห็นด้วยกับมันอย่างขัดขืนไม่ได้ แต่ถึงยังไงก็มีสิ่งหนึ่งที่ผมเห็นแย้งกับมัน
"แต่กูเชื่อว่าทุกคนเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ ถ้าพยายามมากพอ"
"ทุกคน?"
"เออ! ทุกคน" ผมย้ำหนักแน่น
"งั้นมึงพิสูจน์ให้กูเห็นหน่อยว่ามันจะเป็นจริงได้ไหม"
"แล้วจะให้กูพิสูจน์ยังไงล่ะ"
"เดิมพันด้วยการประกวดเดือนปีนี้ เพราะเราทั้งคู่จะต้องเป็นพี่เลี้ยงให้ว่าที่เดือนของตัวเองอยู่แล้ว ดังนั้นกูจะเลือกคนที่หน้าตาดีที่สุด ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติที่เขาทำ ๆ กัน ส่วนมึง..." สนหยุดคิดสักพักก่อนพูดต่อ "มึงต้องปั้นเด็กที่กูคิดว่าชาตินี้จะไม่มีทางเป็นเดือนได้ ถ้าเด็กของมึงชนะจนได้เป็นเดือนคณะ กูถึงจะยอมรับความพยายามของมึงกับน้องของมึง"
"ถ้ากูแพ้ล่ะ"
"ถ้ามึงแพ้..." มันคิดอยู่สักพักแล้วยักไหล่ขึ้นมา "ก็แค่เลี้ยงหมูกระทะกู แค่นั้น"
"ห๊ะ! นี่มึงบ้าหรือมึงบ้าเนี่ยไอ้เหี้ยสน" ผมเผลอหัวเราะออกมาเพราะตลกกับการเดิมพันพื้น ๆ อย่างหมูกระทะที่มันบอก แต่เมื่อรู้ตัวก็รีบหุบยิ้มแล้วกลับมาหน้าบึ้งทันที ทว่าคู่สนทนายังคงหัวเราะร่าอยู่ฝ่ายเดียว
"ก็กูกับมึงไม่ได้ไปด้วยกันมานานแล้วไม่ใช่เหรอวะ ถ้ากูจำไม่ผิด" สนพูดถึงความหลังออกมาได้หน้าตาเฉยโดยไม่สนเลยว่าเมื่อครู่เราเล่นสงครามน้ำลายไปมากมายขนาดไหน
ภาพอดีตไหลมาราวกับสายน้ำ ทว่ายังเป็นสีเทาที่ไม่ชัดเจนดีนัก ผมแทบจำรายละเอียดไม่ได้แล้ว รู้แค่ว่าตอนนั้นเราสนุกและเฮฮากันมาก ผมรู้แค่นั้นจริง ๆ
อะไรกันนะที่ทำให้เรากลายมาเป็นแบบนี้
"ว่าไง ตกลงไหม" คำถามของสนปลุกผมให้ตื่นจากภวังค์
"ตกลง แล้วน้องที่ว่า...มึงจะเลือกใครให้กู"
มันหยุดคิดอยู่เกือบนาทีก่อนจะแสยะยิ้มฉายแววตาเจ้าเล่ห์น่าถีบส่งให้ไปคุยกับรากมะม่วง
"ไอ้นิ่ง เด็กแว่นสาขาญี่ปุ่นคนนั้นไง หงิม ๆ เงียบ ๆ หน้าบากคนนั้น"
"ได้!" ผมตอบกลับทันที ทำเอาสนอึ้งกับคำตอบเล็กน้อย มันคงไม่คิดว่าผมจะตอบกลับมาเร็วขนาดนี้
"ตกลงตามนี้" สนพูดแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้เตรียมตัวเดินออกไป แต่ยังไม่ทันเดินไปได้ไกลนัก สนมันก็เอี่ยวหัวกลับมา "ครั้งนี้...มึงอย่าโกงกูเหมือนครั้งก่อนล่ะ" พูดจบก็หันหลังเดินจากไปทันที
โกง?
ผมเคยโกงมันด้วยเหรอ
ถ้าผมโกง แล้วมันจะได้ตำแหน่งเดือนได้ยังไง
อะไรของมันวะ


## บทที่ 4.1

แม้ในสัปดาห์แรกจะไม่มีการเช็คชื่อก็ตาม แต่นิสิตที่ดีควรเข้าไปฟังคำแนะนำและแนวทางการเรียนการสอนของแต่ละวิชาให้เข้าใจก่อน อาจารย์บางท่านถึงขั้นเริ่มสอนและเก็บคะแนนกันตั้งแต่คาบแรกเลยโดยไม่ให้นิสิตเตรียมตัวเตรียมใจก่อนด้วยซ้ำ ดังนั้นผมจึงไม่ควรเสี่ยงกับเรื่องแบบนี้
ผมมีคาบเรียนตั้งแต่แปดโมงเช้ายันเที่ยงและมีอีกทีตอนบ่ายสาม ถึงจะอยากโดดเรียนแค่ไหนก็ตาม แต่นิสิตที่ดีก็ไม่ควรโดดเรียนโดยไม่จำเป็น
อีกสองชั่วโมงก็ต้องใส่ชุดนิสิตกลับมาเรียนใหม่อีกครั้ง จะกลับหอรอเวลาเรียนก็ขี้เกียจ แถมร้อนอีกต่างหาก จะเปิดแอร์ก็เปลืองค่าไฟ
เมื่อตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ผมจึงเดินเข้าหอสมุดมาตากแอร์รอเวลาเรียน
บรรยากาศหอสมุดแลดูไม่คึกคักมากเท่ากับช่วงสอบ แต่ก็ไม่ได้เงียบเหงาเป็นป่าช้า เสียงแอร์จำนวนหลายตัวส่งเสียงพ่นลมเย็นออกมาคล้ายเสียงคำรามของมังกร แสงแดดสว่างจ้ายามบ่ายที่เล็ดลอดออกมาจากหน้าต่างส่องสว่างไปทั่วห้อง ไรฝุ่นฟุ้งกระจายตามลมเห็นชัดได้ในลำแสงที่จ้าออกมา
ที่นั่งบางส่วนถูกจับจองไว้แล้ว แต่ยังเหลือที่ว่างอยู่เยอะพอสมควร กลิ่นหอมจากลาเวนเดอร์อบอวลเบาบางชวนให้ผ่อนคลาย บางคนผ่อนคลายมากไปหน่อยจนหลับคาโต๊ะไปก็มี
ผมมองเลือกที่นั่งที่ไม่โดนแดดแต่ไม่ใกล้แอร์จนเกินไป ใจหนึ่งหวังเอาไว้ว่าจะเจอเพื่อนไปเรียนวิชาต่อไปด้วย
แล้วผมก็เจอเข้ากับกุ้งและเนตรพอดี สองคนนั้นคงกำลังจะนั่งตากอากาศเย็นอยู่เหมือนกัน เนตรนั่งอ่านนิยายสยองขวัญสั่นประสาทตามนิสัย ส่วนกุ้งเล่นโทรศัพท์อยู่ ถึงเราจะอยู่ต่างสาขากัน แต่วิชาต่อไปเป็นวิชาเรียนรวมจึงได้เรียนด้วยกัน
ผมเดินตรงไปยังโต๊ะที่ทั้งคู่นั่งอยู่ โชคดีที่โต๊ะนั้นเป็นที่สำหรับคนสี่คน ผมจึงขอไปนั่งด้วยได้
"ขออนุญาตินั่งด้วยคนนะครับผม" ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ผมวางกระเป๋าไว้ที่โต๊ะไปแล้ว
"ไม่ให้ จ่ายค่านั่งกับกูมาก่อนร้อยนึง" กุ้งตอบด้วยเสียงที่ไม่ดังมากนัก สายตายังคงจ้องมองโทรศัพท์อยู่ ไม่ได้เงยหน้ามาทักผมเลยสักนิด
"มึงก็จ่ายค่าน้ำมันกูมาด้วย พันนึง" พูดจบก็หย่อนก้นลงทันที
"โอย งึดเลยคร้าบ"
"แล้ววันนั้นคุยอะไรกับสนมันบ้างวะ" เนตรกระซิบถามขึ้นด้วยความสงสัย เธอเสียบที่คั่นในหน้าหนังสือแล้ววางเก็บไว้บนโต๊ะ
ผมแกล้งทำหน้าเบ้เหมือนจะร้องไห้ พร้อมทำเสียงสูดน้ำมูกไปสองสามที "วันที่พวกมึงทิ้งกูไปใช่ป๊ะ"
"พวกกูขอโทษ กูเห็นว่าพวกมึงคงอยากคุยกันสองคน พวกกูเลยหลบไปกันก่อน" กุ้งเงยหน้าจากโทรศัพท์ขึ้นมาตอบ น้ำเสียงจริงจังพร้อมใบหน้าที่รู้สึกผิดจนผมไม่กล้าเล่นต่อ
"เฮ้ย กูล้อเล่น กูต่างหากที่ต้องขอโทษพวกมึง ทำบรรยากาศวันนั้นเสียหมด" ผมประกบมือไหว้ขอโทษไป
"เออน่า อย่าคิดมาก"
โดยปกติหอสมุดจะต้องคงความเงียบให้ได้มากที่สุด ไม่มีใครได้รับอนุญาติให้ใช้เสียงดังพูดคุยกัน แต่ช่วงเปิดเทอมใหม่ ๆ นี้ ผู้คนเบาบางกว่าปกติ ผู้เข้ามาใช้บริการจึงเลือกนั่งที่มุมต่าง ๆ ที่ไม่ใกล้ชิดกับผู้อื่นมากนักตามธรรมเนียมคนไทย ดังนั้นการพูดคุยกันเบา ๆ ไม่เป็นการรบกวนผู้อื่นเท่าไรนัก
"แล้วตกลงว่าไง คุยอะไรกันไปบ้าง มันมาจีบมึงหรอจ๊ะ พ่อเบ็นสุดหล่อ" เนตรถามย้ำอีกครั้งพร้อมทำเสียงเย้าแหย่ทำสายตาเย้ายวนกวนประสาท
ผมกับไอ้สนน่ะหรอ แค่คิดภาพตามก็จะอ้วกแตกคาห้องสมุดแล้ว
"มึงเอาตาตุ่มหรือสมองคิดวะเนี่ย" ผมย่นจมูกทำหน้าขยะแขยงสุดขีด
"แล้วคุยเรื่องอะไรกันตั้งนานจ๊ะ"
"ก็คุยเรื่องการประกวดดาวเดือนดาวเทียมนี่แหละ ปีนี้เปลี่ยนวิธีใหม่"
"เปลี่ยน? ปีนี้จะให้ถอดเสื้อเต้นโชว์แทนหรือไง ดูวาบหวิวขึ้นทุกปีเลยนะกองประกวดมึงน่ะ"
"เปล่า ไม่มีแสดงละคร มีแค่แสดงความสามารถพิเศษห้านาทีแล้วตัดสินเลย" ผมพูดด้วยหน้าเซ็ง
"ก็ดีไม่ใช่งะ จะได้ไม่เปลืองงบกิจกรรมกับเรื่องไร้สาระแบบนั้น" กุ้งพูดขึ้น เนตรพยักหน้าสนับสนุนแฟนหนุ่มของเธอด้วย
"จริง เปลืองงบ เปลืองเวลา อันที่จริงจะมีไปทำไมก็ไม่รู้ประกวดดาวเดือนเนี่ย"
"มันก็ใช่หรอก" ผมเห็นด้วยกับการประกวดที่ไม่ได้มีประโยชน์กับส่วนรวมมากนัก "แต่กูเป็นอดีตผู้เข้าแข่งขันไง กูเลยต้องไปช่วยดูแลน้องรุ่นต่อไป"
"งั้นทำไมมึงทำเหมือนเป็นข่าวร้ายเลยวะ มึงควรจะดีใจไม่ใช่งะ มึงจะได้เหนื่อยน้อยลง"
ผมเล่าข้อตกลงที่ทำกับสนไปในวันนั้น เล่าทุกอย่างตั้งแต่ที่ผมต้องปั้นเด็กคนหนึ่งมาเป็นเดือน และเด็กคนนั้นถูกกำหนดไว้แล้วว่าต้องเป็นน้องนิ่งคนนั้น
"ห๊า!!" กุ้งและเนตรหน้าเหวอแล้วอุทานเสียงดังออกมาพร้อมกัน คนที่นั่งอยู่ห่างออกไปสองช่วงโต๊ะหันมามองด้วยความตกใจก่อนจะก้มกลับลงไปสนใจธุระของตัวเองต่อ
"ชู่ว" ผมทำเสียงให้ทั้งสองคนเบาเสียงลง
"มึงจะบ้าแงะ ไปตกลงมันทำไมวะ" กุ้งขมวดคิ้วกระซิบถามจริงจัง
"ยังไงก็แพ้พนันแล้วมั้ง อย่างน้องนิ่งนั่นน่ะนะเป็นเดือน กูมองภาพไม่ออกเลยว่ะ อีกอย่างมันคงไม่ยอมลงสมัครให้มึงหรอก"
"กูเชื่อนะ ว่าทุกคนเป็นเดือนได้ น้องนิ่งนั่นก็เป็นได้ แค่ต้องดูแลตัวเองกับเสริมความมั่นใจกว่านี้อีกหน่อย"
"ทุกคนเป็นดาวเป็นเดือนได้แน่ถ้าคนนั้นหน้าตาดี รูปร่างดี มีเสน่ห์ ไม่ก็มั่นหน้ามาก ๆ" เนตรพูดไปย่นจมูกไป "ไอ้เด็กนั่นห่างไกลจากสิ่งที่มึงพูดทุกประการเลยนะ"
"พวกมึงก็เป็นไปกับไอ้สนอีก ตัดสินคนจากหน้าตาอีกแล้วนะ"
"ก็มันคือความจริง หรือจะเถียง"
"ใช่ เถียงแน่ แล้วเบ็นคนนี้จะพิสูจน์ให้ไอ้สนกับพวกมึงสองคนเห็นเองว่าน้องมันเป็นได้"
ความพยายามไม่เคยหักหลังใคร นี่คือสิ่งที่ผมเชื่อ
ทันใดนั้นเสียงแจ้งประกาศจากลำโพงดังไปทั่วหอสมุด "ขออภัยผู้ใช้บริการค่ะ ขอความร่วมมืองดใช้เสียงในพื้นที่อ่านหนังสือ เพื่อมิให้เป็นการรบกวนผู้ใช้บริการท่านอื่นค่ะ ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือค่ะ"
พวกเราสามคนรู้ตัวทันทีว่าเสียงประกาศนั้นกำลังเตือนพวกเราอยู่ ขณะเถียงกันอย่างเมามัน เสียงของพวกเราดังขึ้นเรื่อย ๆ โดยที่ไม่มีใครรู้สึกตัว
เมื่อชำเลืองมองรอบข้าง ปรากฏว่าทุกคนหันมามองเราด้วยสายตาเชิงตำหนิ ผมกับเพื่อนตัวแสบอีกสองคนได้แต่ผงกหัวยิ้มแห้ง ๆ เป็นการขอโทษผู้คนรอบข้าง
"มึงแน่ใจแล้วใช่ไหมเบ็น" กุ้งกระซิบถามด้วยเสียงที่เบามากจนแทบไม่ได้ยิน
ผมพยักหน้าตอบด้วยความมั่นใจ
กุ้งถอนหายใจยาวก่อนจะกระซิบตอบกลับมา "ถ้ามึงมั่นใจแล้วก็โอเค แต่อย่าลืมรักษาความรู้สึกของน้องมันด้วยแล้วกัน"
"แล้วนี่มึงมีแผนแล้วเหรอ" เนตรเอ่ยถามขึ้น
จะว่าไปผมยังไม่ได้เตรียมแผนการอะไรไว้เลย ข้ออ้างที่จะใช้ชวนน้องนิ่งมาแข่งเดือนก็ยังไม่มี ถ้าจะปั้นเด็กคนนึงต้องทำยังไงบ้างนะ...
ผมนึกย้อนไปถึงช่วงเก็บตัวที่พี่เชอร์รีเป็นเมนเทอร์ให้พวกเราทุกคน ผมจำได้ว่าเป็นการฝึกพื้นฐานทั่วไปอย่างการเดิน การพูด การแสดงออกต่าง ๆ ไม่ได้ลงลึกมากนัก แต่ถ้าให้ฝึกเจ้าหนูนั่นคงต้องออกแบบแผนการสอนแบบรายบุคคลมาใช้ ดูยิ่งใหญ่ไปอีก
ผมผละจากกุ้งและเนตรเพื่อไปหาที่เงียบ ๆ คิดวางแผนปฏิบัติการปั้นเดือนให้น้องนิ่ง ก่อนแยกกัน เราสัญญาว่าจะมาเจอกันก่อนที่หน้าหอสมุดแล้วเดินไปเรียนด้วยกัน


## บทที่ 4.2

ผมมุ่งหน้าไปยังมุมโปรดมุมเดิมที่ผมมักไปเสมอยามเมื่อต้องใช้ความคิดหรือต้องการอยู่คนเดียวเงียบ ๆ
มุมที่ว่าเป็นส่วนลึกแคบเข้าไปข้างในสุดของตัวอาคาร การจะเข้าไปในส่วนนี้ได้จะต้องเดินผ่านตู้หนังสือขนาดใหญ่ที่บรรจุรูปเล่มงานวิจัยเก่าเก็บตั้งแต่สมัยโบราณกาลถึงสี่แถว
งานวิจัยเก่าขนาดนั้นไม่เป็นที่ดึงดูดสายตาของใคร จะว่าร้างเลยก็ว่าได้ ทำให้ไม่ค่อยมีใครย่างกรายเข้าไปบริเวณนั้นเท่าไรนัก
มุมอับที่ว่านี้ซ่อนอยู่ข้างหลังตู้หนังสือขนาดใหญ่เหล่านั้น หากไม่เดินอ้อมไปสำรวจข้างหลังตู้คงไม่รู้ว่าจะมีมุมส่วนตัวอยู่ตรงนั้น
ถึงจะไม่มีโต๊ะหรือเก้าอี้ให้นั่ง แต่ก็เงียบและสงบมาก ถ้าไม่ใช่ช่วงสอบจะไม่มีใครอยากเข้ามาลึกขนาดนี้แน่นอน ยังดีที่บริเวณนั้นมีบีนแบ็กเก่า ๆ สองสามตัวกับพรบนุ่มปูไว้ที่พื้น สกปรกไปหน่อยแต่ไม่ถึงกับโสโครก
กลิ่นหอมละมุนของกระดาษเก่าที่แผ่ออกมาลอยฟุ้งเข้าจมูกระหว่างที่เดินผ่านตู้เก็บงายวิจัยเก่าชวนให้เคลิ้มหลงใหลไปกับบรรยากาศหอสมุด
เสียงพลิกหน้ากระดาษลอยแว่วเข้าหูผมเมื่อเข้าใกล้ตู้หนังสือข้างในสุด เซ็งชะมัด กะจะมาอยู่เงียบ ๆ คนเดียวแท้ ๆ ดันมีใครมานั่งก่อนอยู่แล้ว
ผมเดาจากเสียงที่ได้ยิน ต้องมีคนอยู่แน่นอน แต่ถ้าเข้าไปแล้วไม่เจอใครก็คงต้องหันหลังกลับ ตัวใครตัวมันแล้วละงานนี้
ผมเดินอ้อมไปที่มุมของตู้หนังสือตู้สุดท้าย ก่อนจะเจอกับมุมอับมุมโปรดที่เข้ามาสิงอยู่คนเดียวบ่อย ๆ แต่ตอนนี้ไม่ได้มีผมอยู่คนเดียว
บุคคลเบื้องหน้าคือเจ้าหนูนิ่ง...
เด็กหนุ่มนั่งสงบเสงี่ยมอยู่ในท่าเทพบุตร ไม่ว่ามองจากมุมไหนก็ดูจะไม่ใช่ท่านั่งที่สบายเลย เอาแต่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออะไรบางอย่างอยู่ซึ่งผมมองหน้าปกไม่ถนัดตานัก เห็นเป็นเพียงปกสีเทาหม่น ๆ ที่มีผู้ชายนอนอยู่ท่ามกลางของที่วางระเกะระกะ ผมพยายามแอบดูชื่อหนังสือนั้น แต่ก็เห็นไม่ชัดอยู่ดี เห็นเพียงสองคำ นั่นคือ'เดียงสา'
ผมเดินเข้าไปใกล้แล้วคุกเข่าลงบนพรมตรงหน้าน้อง แต่บุคคลเบื้องหน้าก็ยังไม่ได้สังเกต เอาแต่จ้องมองหนังสือ ไม่ได้สนใจสภาพรอบตัวเลยว่ามีคนมานั่งอยู่ข้างหน้าแล้ว
ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ แต่เขาก็ไม่รู้สึกตัวสักที
ไม่สนใจพี่เลยใช่ไหม ได้!
"อ่านอะไรอยู่เหรอครับ" ผมยื่นปากไปใกล้หูแล้วกระซิบด้วยเสียงแผ่วเบาพร้อมพ่นลมใส่
สิ้นเสียงกระซิบของผม น้องเขาสะดุ้งโหยงสุดตัวแล้วถีบตัวเองออกห่างไปซะไกล ทำเอาหูแดงหน้าแดงไปหมดเลย แต่โชคดีที่ร้องออกมาเสียงไม่ดังมากเท่าไหร่ ส่วนผมหัวเราะก๊ากเบา ๆ แต่ก็สั่นแรงจนแทบจะหงายหลังไป
เมื่อควบคุมสติของตัวเองได้แล้วจึงหันมาสนใจคู่สนทนาด้วย แต่กลับพบว่าน้องกำลังเบะปากเตรียมตัวจะร้องไห้แล้ว ตาและจมูกเริ่มแดงขึ้นเรื่อย ๆ ไม่นานหยดน้ำตาก็เริ่มก่อตัวขึ้น
ผมรู้สึกผิดทันทีกับการกระทำของตัวเองเมื่อครู่ ไม่นึกว่าจะคิดมากขนาดนี้
"เฮ้ย ๆ พี่ขอโทษ ขอโทษจริง ๆ"
แต่คำขอโทษของผมไม่เป็นผล ตอนนี้น้ำตาหยดลงมาที่แก้มที่มีหลุมสิวแล้ว
"พี่เบ็นจะมาแกล้งเหรอ..."
จะว่าแกล้งก็ใช่อยู่หรอก แต่ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้กลัวขนาดนี้
"จ...จะต่อยไหม"
ห๊ะ!?
ท้าต่อย??
ตอนนี้ผมหน้าเบ้ไปแล้วเช่นเดียวกัน น้ำตาเริ่มไหลออกมาบ้าง
แต่ผมไม่ได้กำลังจะร้องไห้ "ปูด...ปูด...พรูดด" ผมกลั้นขำได้ไม่นานก็ปล่อยพรวดพราดเสียงหัวเราะออกมา
"ใช่แล้ว ข้าจะมาไถตังค์แก ส่งเงินที่มีมาให้หมดไม่งั้นแกตายเป็นผีเฝ้าหอสมุดแน่ หึหึ" ผมแกล้งแหย่เล่น ทำหน้าตาดุดันเหมือนมือปืนในละครน้ำเน่า ดัดเสียงแหบเข้มพร้อมทำมือเป็นรูปปืนชี้ไปที่บุคคลตรงหน้า
สิ้นเสียง เด็กนั่นล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา ยื่นธนบัตรสีแดงสามใบมาให้จริง ๆ
"...มีแค่นี้ครับ"
โคตรจี้
ผมถึงกับหงายหลังไปนอนหัวเราะอีกครั้ง มือไม้ตบไปมาตามพื้นพรมเหมือนคนบ้า นั่นยิ่งทำให้น้องร้องครางออกมายิ่งกว่าเก่า
เสียงหัวเราะของผมประสานกับเสียงสะอื้นไห้ของน้องนิ่ง เกิดเป็นส่วนผสมที่แปลกหู ยังดีที่มุมอับนี้อยู่ห่างไกลผู้คน ไม่งั้นเราคงถูกเชิญออกจากหอสมุดไปแล้ว ข้อหาใช้เสียงดังเกินไป
เมื่อผมรวบรวมสติควบคุมอาการขำค้างได้แล้วจึงพยายามปลอบใจเด็กน้อยที่กำลังสะอื้นอยู่
เหมือนตบหัวแล้วลูบหลังเลยแฮะ แต่ไอ้เด็กคนนี้มันก็น่าแกล้งจริง ๆ นี่น่า
"โอ๋ พี่ล้อเล่น" พูดจบผมยื่นมือไปลูบหัวด้วยความเอ็นดูตามความเคยชิน "เรานี่ตลกใช้ได้เลยนะ"
ตอนนี้น้องนิ่งหยุดร้องแล้ว รู้ตัวอีกทีหน้าผมเองก็ร้อนผ่าวเช่นกัน ผมรีบชักมือออกมาเกาท้ายทอยตัวเองแทนเพื่อแก้อาการเขิน
"มานั่งทำไมเงียบ ๆ ตรงนี้คนเดียวหืม? แล้วเพื่อนเราล่ะ"
"...ไม่มีครับ" สีหน้าดูเศร้าลงไปถนัดตาทันที
เป็นไปได้ยากมากที่คนเราจะไม่มีเพื่อนเลยแม้แต่คนเดียว ทั้งที่อยู่หอในมาเกือบสัปดาห์นึงแล้ว
ถ้าเป็นจริงขึ้นมาก็คงเหงาน่าดู แค่นึกภาพเด็กคนนึงที่เดินไปไหนมาไหนคนเดียว กินข้าวคนเดียว นั่งเรียนคนเดียว ใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียวท่ามกลางสังคมที่ใหญ่โตขนาดนี้
นึกภาพเหล่านั้นแล้วทำให้ผมหดหู่ใจขึ้นมาด้วย ผมเองก็เคยพบกับความรู้สึกแบบนี้
ผมสลัดความคิดนั้นทิ้งไป ถ้าจะช่วยเด็กนี่ ก็ต้องคิดบวกเข้าไว้ เขาว่ากันว่าความคิดส่งผลต่อการกระทำคนเราโดยตรง คิดอย่างไรสีหน้าท่าทางและน้ำเสียงจะเป็นอย่างนั้น และมันจะส่งต่ออารมณ์ความรู้สึกของเราไปด้วย
เพราะงั้นถ้าผมคิดบวก กระตุ้นพลังบวก น้องเขาจะต้องยิ้มแย้มขึ้นได้แน่นอน
"ก็เห็นมีตั้งหนึ่งคนแล้วนี่ไง" ผมคลี่ยิ้มกว้าง สายตาพยายามส่งทอดความรู้สึกที่ดีให้
น้องนิ่งเอียงคอเล็กน้อย กระพริบตาจ้องมองผมเป็นนัยว่าไม่เข้าใจ
"หากไม่รังเกียจ..." ผมลุกขึ้นยืนพร้อมทำสีหน้าเคร่งครึมประดุจอัศวินพิทักษ์เจ้าชาย มือกุมไว้ที่หน้าอกซ้ายเป็นสัญลักษณ์สื่อความในใจ "ขอให้กระผม เบญจมินทร์ ได้เป็นสหายคนแรกของท่านได้หรือไม่ขอรับ องค์ชายน้อย" ฝีมือการแสดงนี้ได้มาจากการประกวดเดือนไม่ผิดแน่
ไม่นานนักเจ้าชายน้อยของผมก็คลี่ยิ้มออกมาได้สักที รอยยิ้มสดใสทำให้ผมใจชื้นขึ้นมา เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นน้องนิ่งฉีกยิ้มกว้างขนาดนี้
"ครับผม" เสียงหวานตอบรับคำขอ
ผมออกจากบทบาทอัศวิน เอื้อมมือไปคว้าบีนแบ็กมากอด แล้วหย่อนก้นลงนั่งบนพรม "ว่าแต่เราชื่ออะไรครับ พี่ยังไม่รู้จักชื่อเราเลย"
เด็กหนุ่มดูประหม่าเล็กน้อยก่อนจะตอบ
"นายชื่อ...นาย..."
ผมเลิกคิ้วใส่ "ชื่อพี่เหรอ ก็เบ็นไง ตอนนั้นก็เห็นชื่อพี่แล้วนี่"
เด็กหนุ่มส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วทวนประโยคเดิมซ้ำ "นายชื่อนายครับ"
เมื่อเห็นผมไม่มีทีท่าจะเข้าใจได้ คนตรงหน้าจึงต้องหยิบสมุดจดขึ้นมาจากกระเป๋าแล้วเขียนอะไรบางอย่างลงไป จากนั้นก็หันสมุดมาแล้วใช้นิ้วมือชี้ให้ผมดู
'My name is Nine.'
"ไนน์ชื่อไนน์ครับ"
เมื่อได้ยินอีกครั้งจึงเข้าใจความหมายได้ ไอ้หนูนี่คงใช้สรรพนามบุรุษที่สามที่เป็นชื่อตัวเองแทนคำว่า ผม แน่ ๆ
ผมยิ้มรับ พร้อมยื่นมือไปให้อีกฝ่ายจับ
สิ่งนี้เรียกว่าการเชคแฮนด์ เป็นวัฒนธรรมการทักทายของชาวตะวันตกที่ผมชอบกว่าการไหว้แบบไทย เพราะการจับมือไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงความแตกต่างของช่วงวัย ทุกคนเสมอภาคไม่มีใครเหนือกว่าหรือต่ำกว่า
มือน้อย ๆ ยื่นมาจับมือของผม
"พี่ชื่อเบ็นนะไนน์ ยินดีที่ได้รู้จักครับ"
"...ครับพี่เบ็น"


## บทที่ 4.3

คาบเรียนตอนบ่ายสามโมงของผมเป็นไปอย่างเชื่องช้า คำพูดของอาจารย์ไม่เข้าหูผมสักเท่าไหร่ ปกติแล้วผมจะเป็นคนตั้งใจฟังอาจารย์ในห้องเรียนเสมอ
เฉพาะวิชาที่อยากเรียนน่ะนะ
มีบ้างที่แอบเล่นโทรศัพท์หรืองีบหลับ หนักหน่อยก็ตอนเอาหนังสือเรียนวิชาอื่นขึ้นมาอ่านต่อหน้าอาจารย์ประจำวิชานั้น ๆ ทำเอาอาจารย์โกรธจนหัวแทบลุกเป็นไฟไปเลย
การเรียนของผมเปลี่ยนไปมากเมื่อขึ้นมหา'ลัย ผมเคยเป็นเด็กมัธยมเรียนดีตั้งใจฟังครูทุกคาบ อ่านหนังสือหนักสม่ำเสมอทุกวิชา แต่เมื่อโตขึ้นจึงได้รู้ว่าบางสิ่งบางอย่างไม่ได้เกิดมาเพื่อเรา เราไม่จำเป็นต้องรู้ในทุกเรื่อง เรียนในสิ่งที่อยากรู้ และรู้ในสิ่งที่จำเป็น ชีวิตคนเราก็แค่นี้
ผมนั่งไถหน้าจอโทรศัพท์ไปมาในแอพโซเชียล แม้ไม่มีอะไรน่าสนใจให้ดูเลย แต่ก็นั่งขัดหน้าจอไปมาอยู่อย่างนั้น เนตรที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ฟุบหัวลงโต๊ะไปตั้งแต่สิบห้านาทีแรก ส่วนกุ้งที่นั่งถัดไปทำมือกวัดแกว่งดินสอจดตามที่อาจารย์อธิบายอย่างใส่ใจ
ผมสงสัยว่าไอ้กุ้งมันตั้งใจขนาดจดทุกคำพูดของอาจารย์เลยหรือไง เพราะเท่าที่ฟังตั้งแต่ต้นคาบ ยังไม่มีเนื้ออะไรที่หลุดออกมาจากปากอาจารย์เลย มีแต่น้ำลายทั้งนั้น
พอชะเง้อข้ามหัวของเนตรไปมองสิ่งที่กุ้งมันเขียน ก็พบว่ามันไม่ได้ตั้งใจจดแต่อย่างใด ที่เห็นลากดินสอกดไปมานั้นคือการวาดรูปเล่น
กูขอโทษนะที่มองมึงผิดไป ไอ้กุ้ง
ความเบื่อหน่ายทวีคูณขึ้นเรื่อย ๆ เมื่ออาจารย์พูดเล่าความหลังของตัวเองอย่างไม่จบไม่สิ้น ผมที่ไถหน้าจอจนเบื่อแล้วจึงเท้าคางที่โต๊ะแล้วหันมองหน้าต่างชมวิวทิวทัศน์ภายนอกให้หายเซ็ง
แดดเวลาสี่โมงเย็นยังคงทำหน้าที่ส่องสว่างอย่างเต็มที่ไม่ต่างจากตอนเที่ยง ที่จอดรถข้างล่างตึกดูเบาบางลงกว่าเมื่อตอนบ่ายสาม
นิสิตหลายคนออกจากตึกเรียนไปหามอเตอร์ไซค์ของตน มองจากชั้นสี่ลงมาแล้ว ดูเหมือนมดแดงรังแตกวิ่งไปมาไม่มีผิด
โคตรน่าอิจฉาเลยโว้ย ได้เลิกเรียนก่อนเวลา
จริง ๆ ก็ควรจะเป็นอย่างนั้นในวันแรกของเทอม แต่อาจารย์ท่านนี้ดูไม่มีทีท่าจะหยุดพูดได้ง่าย ๆ ถ้าเป็นอย่างนี้ตั้งแต่ต้นคาบ ชั่วโมงต่อ ๆ ไปก็คงไม่ต่างกัน
ผมสังเกตไปรอบห้อง พบว่าหลายคนก้มหน้าสนใจโทรศัพท์ของตัวเองอยู่ บางคนหลับท่าเดียวกับเนตร บางคนจับกลุ่มคุยกันเสียงไม่ดังมาก มีน้อยคนนักที่กำลังฟังอาจารย์อย่างตั้งใจ
หากวันนั้นมาถึง วันที่ผมจะต้องไปยืนหน้าชั้นเพื่อสอนอะไรบางอย่างให้แก่นักเรียนกว่าสี่สิบชีวิต ผมจะกลายเป็นแบบตาลุงคนนี้ไหมนะ ผมไม่อยากเป็นครูผีบ้าที่พูดคนเดียวทั้งคาบโดยที่นักเรียนไม่ได้ตอบสนองใด ๆ
แต่มองกลับกัน ถ้าตาลุงนี่ตั้งใจเข้าประเด็นสักหน่อย ก็คงมีคนสนใจฟังมากกว่านี้
แล้วสมองของผมก็นึกถึงเจ้านั่นขึ้นมาทันใด ผมนึกภาพไม่ออกว่าถ้าไนน์ได้เป็นครูจะกลายเป็นครูแบบไหน ขนาดพูดกับคนแปลกหน้ายังไม่กล้าพูดขนาดนั้น แล้วอยู่ต่อหน้าสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาที่ตัวเองคนเดียวจะทำได้ยังไง
ครูที่พูดติดขัดตลอดทั้งคาบคงทำให้นักเรียนหงุดหงิดแย่ หรือจะเป็นครูที่พูดเสียงเบา เร่งเสียงลำโพงสุดแล้วก็ยังไม่ได้ยิน คงไม่มีนักเรียนคนไหนสนใจฟังแน่
คนเรามันจะขาดความมั่นใจขนาดนั้นเลยหรือไง ผมพยายามทำความเข้าใจไนน์ให้มากขึ้น อาจเป็นเพราะเคยถูกแกล้งอย่างนั้นหรือ แต่ผมที่เคยผ่านจุดนั้นมาแล้วก็ไม่ได้กลายเป็นเด็กขี้กลัวขนาดนี้ อะไรทำให้เด็กคนนี้กลายมาเป็นแบบที่เป็นอยู่กันนะ
อาจารย์ท่านเปิดเดี่ยวไมค์โครโฟนยาวถึงสองชั่วโมงเต็ม แถมยังเลยเวลาเลิกไปเกือบห้านาทีอีกต่างหาก ผมโบกมือลาเนตรและกุ้งตรงที่จอดรถมอเตอร์ไซค์ สองคนนั้นมาคันเดียวกันและกลับด้วยกัน ทำให้วันนี้ผมไม่มีคนซ้อนท้าย
เจ้าหนูนั่นยังอยู่ที่หอสมุดหรือเปล่านะ แล้วจะกลับยังไงถ้าไม่มีรถ ถ้าเดินกลับอีกคงร้อนแย่แน่ ใส่ชุดนิสิตผูกไทขนาดนั้น...
ความคิดวนไปมาอยู่กับแค่น้องไนน์ตลอดทาง และแล้วผมก็มุ่งไปยังหอสมุดแทนที่จะเป็นหอของตัวเองโดยไม่รู้ตัว
พอมาถึงหน้าหอสมุดก็เกือบห้าโมงครึ่งแล้ว ใจหนึ่งคิดไว้ว่าน้องไนน์คงกลับไปแล้วเพราะเขาบอกว่าไม่มีเรียนช่วงบ่าย แต่ใจหนึ่งก็ต้องเข้าไปดูให้แน่ใจ
ไหน ๆ ก็มาถึงที่นี่แล้ว ผมจึงเดินกลับเข้าไปที่เดิม แต่ปรากฎว่าที่มุมอับนี้ไม่มีใครอยู่แล้ว
ไม่รู้ทำไม แต่ผมใจหายที่น้องไนน์ไม่ได้อยู่ที่นี่ หัวใจของผมเรียกร้องให้น้องไนน์ยังไม่กลับแล้วซ้อนท้ายไอ้ชมพูไปด้วยกัน
ทั้งที่ผมพูดเกริ่นไว้ว่าเลิกห้าโมง ก็คิดว่าจะรอกลับพร้อมกันซะอีก...
ผมเดินคอตกออกมาจากมุมนั้น เดินลากขาผ่านโซนยืม-คืนหนังสือไป แต่แล้วมือหนึ่งก็สะกิดเบา ๆ ที่เอวของผม
เมื่อหันไปก็พบน้องไนน์ในชุดนิสิตชุดเดิม เนคไทยังคงอยู่ที่คอเหมือนเมื่อสองชั่วโมงก่อนไม่มีผิด ในมือหิ้วหนังสือภาษาญี่ปุ่นสามเล่มเตรียมจะเก็บใส่กระเป๋าเป้
"พี่เบ็นมาอ่านหนังสือตอนดึกเหรอครับ" เจ้าหนูนี่พูดประโยคยาวขึ้นและฉะฉานขึ้นกว่าตอนแรกเยอะจนสังเกตได้
"อ่า...เปล่าหรอก" ทำไมผมต้องเขินที่จะพูดประโยคนี้วะ "มารับไนน์กลับหอไง"
"ไนน์เหรอครับ" ว่าแล้วไนน์ก็เอานิ้วชี้เข้าหาตัวเอง
"ใช่สิ ปะ กลับกันเถอะ"
เราลงลิฟต์มากันสองคน ภายในลิฟต์สว่างไสวไปด้วยแสงนีออนสว่างจ้าสะท้อนกับกระจกบานใหญ่
เมื่อมองสำรวจไนน์ดี ๆ เด็กนี่ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น ผิวที่กร้านแดดคงเคยเป็นผิวขาวใสมาก่อน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยสิวน้อยใหญ่คงขาดการดูแลรักษาไป ถ้าหมอนี่ดูแลตัวเองดีกว่านี้ก็คงดูดีใช้ได้
"...ไนน์นึกว่า...พี่เบ็นกลับไปแล้ว"
"พี่ก็นึกว่าเรากลับไปแล้วเหมือนกัน ดีนะที่ย้อนกลับมาดูก่อน ไม่งั้นเด็กน้อยแถวนี้คงได้เดินขาลากไปถึงหอในแน่" ผมพูดแซวไนน์เล่น แต่คู่สนทนากลับไม่มีทีท่าสดใสขึ้น
"ขอโทษครับ" ไนน์พูดด้วยเสียงสั่นเทา พอหันไปมองก็พบว่ากำลังเบ้หน้าเตรียมเข้าสู่โหมดน้ำตาตก "ไนน์รอพี่ถึงประมาณห้าโมงครึ่ง ไม่เห็นพี่เดินมา ไนน์ก็เลยคิดว่า...พี่คงกลับไปแล้ว"
"เฮ้ย ๆ อย่าร้องดิ เรื่องแค่นี้เอง ขี้แยไปได้"
"ก็...ก็...ถ้าไนน์ออกไปเร็วกว่านี้ พี่คงเสียเวลาแย่แน่...ไนน์ขอโทษนะครับ"
ผมอึ้งไปเล็กน้อย จังหวะแรกที่เจ้าหนูนี่ร้องไห้ ผมคิดว่าคงเป็นเพราะกำลังจะโดนทิ้งให้เดินกลับหอคนเดียวแน่ ๆ ตามประสาเด็กเอาแต่ใจทั่วไป
แต่พอฟังเหตุผลแล้วจึงรับรู้ได้ว่าไนน์แคร์ความรู้สึกของผมมากกว่าของตัวเขาเองซะอีก
"เด็กน้อยเอ้ย..." ผมหัวเราะออกมาพลางยื่นมือไปลูบหัว มาถึงตอนนี้ผมไม่ชักมือกลับแล้วเพราะไนน์ก็ดูจะชอบที่ผมลูบหัวให้เหมือนกัน
ผมมาส่งไนน์ถึงหน้าประตูทางเข้าหอใน ไนน์ยื่นมือคืนหมวกกันน็อคให้ผม แต่ผมบอกให้ไนน์เก็บไว้สำหรับซ้อนผมในวันต่อไป
"ปกติเราไปเรียนยังไง" ผมถามขึ้น
"ไนน์เดินไปครับ แต่มันไม่ไกลมาก ไนน์เดินได้"
"ไม่ไกลอะไรล่ะ แดดก็ร้อน เดี๋ยวก็เป็นลมแดดกันพอดี" ผมขมวดคิ้วใส่
"น...ไนน์ขอโทษ" ไนน์ทำหน้ารู้สึกผิดทั้งที่ผมไม่ได้จะดุอะไรเขาเลย
"งั้นต้องทำโทษเด็กดื้อแล้วแหละ" ผมแกล้งทำหน้าดุขึ้นมาจริง ๆ ทำเอาคนตรงหน้าเตรียมตัวจะปล่อยโฮอีกครั้งหนึ่ง
"ขอโทษครับ ขอโทษครับ ขอโทษครับ"
"ต้องทำโทษด้วยการให้ซ้อนท้ายพี่ทุกวัน"
ไนน์หยุดร้องทันทีแล้วเอียงคอถาม "ครับ?"
"พี่จะมารับมาส่งทุกวันไปเรียน เพราะงั้นเก็บหมวกกันน็อคไว้ พรุ่งนี้แปดโมงเช้าเจอกันครับ" ผมพูดแล้วนัดเวลาไว้ก่อนโดยไม่ได้ถามเจ้าตัวเลยว่าเริ่มเรียนกี่โมง
"จะดีเหรอครับ ไนน์รบกวนพี่รึเปล่า"
"รบกวนมากเลย ค่าน้ำมันที่ใช้ไป พี่เก็บรายเดือนเอานะ"
"เท่าไหร่ครับ"
"เด็กบ๊องเอ้ย พูดเล่นครับ พูดเล่น"
หลังจากนัดแนะเวลากันเรียบร้อย ไนน์ไหว้ลาผมแล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าไปข้างใน ผมยืนมองไนน์หายเข้าไปในตึกเหมือนพ่อกำลังมองดูลูกชายตัวเอง
ระหว่างทาง เด็กน้อยนั่นหันกลับมามองผมถึงสองรอบ แม้ร่างเล็กจะหายลับสายตาไปแล้วผมยังยืนค้างอยู่ที่เดิม พลางนึกถึงช่วงเวลาที่อยู่หอใน ช่วงเวลาที่อยู่กับเพื่อนในห้องเดียวกัน
เจ้านั่นจะปรับตัวได้เมื่อไหร่กันนะ...
"อ่าวพี่เบ็น มาทำอะไรที่นี่ครับ" เสียงหนึ่งดึงผมให้ตื่นจากภวังค์
"อ่าวศร เพิ่งกลับจากซ้อมลีดเหรอ"
ศรเป็นรุ่นน้องที่ได้รับการคัดเลือกเป็นน้องลีดในคณะ ทำให้สนิทกับกุ้งและเนตร ต่อมาผมจึงได้รู้จักกับศรผ่านพวกมัน
"ใช่ครับ จริง ๆ ยังไม่เลิกกันหรอก แต่ผมปวดไหล่ พี่กุ้งเลยให้กลับมานอนพักก่อน"
"หืม..." ผมแซวเล่นไปตามประสา ผมรู้จักไอ้กุ้งดี มันเป็นห่วงคนอื่นเสมอ ถ้าเห็นใครไม่ไหวมันคงไม่ยอมให้ฝืนเต้นต่อแน่ "ต้องให้รางวัลคุณพี่ลีดดีเด่นแล้วม้าง ใจดีขนาดนี้"
"แล้วตกลงพี่มาทำอะไรเหรอครับ" ศรทำสายตาเจ้าเล่ห์ใส่ก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง "มาส่งเด็กเหรอพี่"
"อื้ม มาส่งเด็ก เด็กบ๊องด้วยนะ" ผมตบมุกมันกลับ ก็เด็กจริง ๆ นะนั่นน่ะ
"ห๊ะ?"
"ก็คนที่ชื่อไนน์ไง"
"...ใครเหรอพี่?"
ผมลืมไปว่าเจ้านั่นคงยังไม่มีใครรู้จักมากนัก โดยเฉพาะเพื่อนต่างสาขากันอย่างศรคงไม่ต้องพูดถึงว่าจะรู้จักมัน เผลอ ๆ ยังไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่ามันชื่อไนน์
"ไนน์ เด็กเงียบ ๆ ที่ตัวเล็ก ๆ หน่อย ใส่แว่น ผิวคล้ำแดด หน้าสิวนิด ๆ มีแผลเป็นที่คิ้วกับที่แก้ม คนนั้นไง" ผมใส่คำบรรยายไปละเอียดยิบ แต่ผู้ฟังกลับไม่มีทีท่าจะนึกออกเลย
"เออ ไม่เป..."
"อ๋อ คนนั้นนั่นเอง คนที่เงียบ ๆ ไม่คุยกับใครเลย" ในที่สุด!
"คนนั้นแหละ" ใช่แน่นอน คนแบบหมอนั่นคงมีอยู่คนเดียวในคณะ "เคยเจอหรือเดินผ่านตอนอยู่หอหรือตอนเรียนบ้างไหม มันเป็นไงบ้าง มีเพื่อนบ้างไหมน่ะ" ผมรัวคำถามใส่ไปจนศรตอบแทบไม่ทัน
"เคยนะพี่ ผมมีบางคาบที่เรียนห้องเดียวกับ...ชื่ออะไรนะ...อ่อ ไนน์" ศรถามเองตอบเอง "ผมได้ยินมาจากเพื่อนในสาขาญี่ปุ่นว่าไนน์ไม่คุยกับใครเลย พวกมันเลยไม่กล้าคุยกับไนน์ครับ"
"...เหรอ" ผมถอนหายใจ
"มีอะไรรึเปล่าพี่"
"ไม่มีอะไรหรอก ไปพักไป เดี๋ยวไหล่หลุดแล้วเต้นไม่ได้พี่จะสมน้ำหน้าให้" พูดเสร็จก็เอื้อมมือไปยีหัวศรเล่นแล้วผลักเบา ๆ ไปข้างหน้า
ศรหันมายิ้มลาผมแล้วเดินอ่อยอิ่งหายเข้าไปข้างใน
เสียงปักษาพร้อมด้วยเสียงจากจั๊กจั่นเรไรแว่วดังขึ้นมาในหู เมื่อเหม่อมองขึ้นฟ้า ดวงจันทร์เริ่มปรากฏกายขึ้นมาแล้ว ท่ามกลางแสงสว่างรำไร ดวงไฟสีเหลืองนวลของผมลอยอยู่โดดเดี่ยวเดียวดายไร้ซึ่งพันธมิตรรอบกาย
...มันจะเหงาไหมนะ
เชื่อสิ อีกไม่นานเกินรอ ดวงดาวน้อยใหญ่จะต้องโผล่ขึ้นมาโอบล้อมเจ้าไว้อย่างแน่นอน
ถึงตอนนั้นแล้ว เจ้าจะไม่เดียวดายอีกต่อไป
อีกไม่นานหรอกนะ...ดวงเดือนของผม


## บทที่ 5.1

ไม่มีนิสิตนักศึกษาคนไหนหรอก อย่างน้อยก็เท่าที่ผมรู้จัก ที่ลุกขึ้นจากเตียงนอนด้วยความกระปี้กระเป่าโดยไม่คิดอ้อนวอนต่อพระเจ้าให้ต่อเวลานอนให้อีกสักห้านาที
ผมก็เป็นหนึ่งในนั้น กว่าจะลืมตาตื่น กว่าจะไถโทรศัพท์เล่น กว่าจะรวบรวมกำลังใจมหาศาลต้านแรงดึงดูดจากเตียงนุ่ม ๆ และหมอนน่ากอด ก็ปาไปเกือบหกโมงครึ่งแล้ว
แต่เช้านี้การตื่นขึ้นมาเตรียมตัวไปเรียนตอนหกโมงนั้นพิเศษกว่าครั้งก่อน ๆ ผมต้องรีบลุกไปอาบน้ำเตรียมตัวเพื่อเผื่อเวลาขี่รถไปรับไนน์ที่หอในด้วย จะมัวอู้ให้เสียเวลาไม่ได้
อันที่จริงระยะทางมันก็ไม่ได้ไกลมาก ใช้เวลาเดินทางไม่ถึงสิบนาทีเลยด้วยซ้ำ ถึงอย่างนั้นผมกลับลุกลี้ลุกลนมากกว่าวันอื่น ๆ
เมื่อเตรียมตัวเร็วกว่าปกติ ผมจึงได้มายืนอยู่หน้าประตูทางเข้าหอในตั้งแต่เจ็ดโมงครึ่ง ก่อนเวลาที่นัดกับไนน์ไว้ตั้งครึ่งชั่วโมง
ผมก่นด่าตัวเองที่รีบร้อนเกินความจนไม่ได้ดูนาฬิกาก่อนออกจากหอ แต่ยืนรอได้ไม่ถึงห้านาที ไนน์ก็ออกมาเจอผมที่หน้าประตู
ใบหน้าหม่นหมองนั้นดูสดใสขึ้นมาทันทีที่เจอหน้าผม แต่แล้วก็เปลี่ยนมาเป็นสีหน้ากังวลเหมือนเดิม
"พี่เบ็นมาเช้าจัง รอไนน์นานรึยังครับ"
"อืม รอนานมาก ตั้งห้านาที" ผมทำหน้าบูดบึ้งแล้วเชิดใส่ "เวลาเป็นเงินเป็นทองสำหรับพี่" ถึงจะพูดแบบนั้นไป แต่ผมกำลังหัวเราะอย่างชั่วร้ายอยู่ในใจเงียบ ๆ
"ขอโทษครับ" เจ้าหนูนั่นกลับทำหน้ารู้สึกผิดจริงจัง ไม่รับมุกกันเล้ย
"ล้อเล่นไหมล่ะ" ผมคลายยิ้มออกมา "แล้วนี่ทำไมมาเร็ว? เพิ่งเจ็ดโมงสามสิบเจ็ดเอง อีกตั้งเกือบครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงเวลานัด"
"ก็...ก็ถ้าเผื่อพี่มาก่อน พี่เบ็นก็ต้องรอไนน์ ไนน์ไม่อยากให้พี่รอนาน"
"ใครบอกว่าจะรอล่ะ นี่ถ้ายังไม่โผล่มาก็คิดว่าจะทิ้งไว้ที่นี่คนเดียวแล้วเนี่ย"
"พี่เบ็น..."
เจ้าหนูนั่นทำหน้าจะร้องไห้ออกมา อะไรจะปล่อยโฮได้ทุกเวลาขนาดนี้ พอ ๆ กับคุณนายโฮเลยแฮะ หรือจะเรียกมันว่าเจ้าหนูโฮดี คงตลกน่าดู
ผมเอื้อมแขนไปกอดคอที่อยู่ระดับซี่โครงของผมเข้ามาใกล้
ตอนนี้จมูกของไนน์ซุกอยู่ใต้รักแร้ผมพอดี หัวแนบชิดเนินอกของผมทำเอาไนน์ร้องครางอืออาในลำคอ ปากบ่นว่าให้ปล่อยออก แต่มือไม้ไม่ได้ขัดขืนอะไรเลย
กุ้งกับผมมักจะเล่นอย่างนี้ด้วยกันประจำ แต่กับไนน์...
"ล้อเล่น รอสิ รอนานแค่ไหนก็จะรอ" ผมเอามือไปลูบหัวน้อย ๆ ของไนน์ที่อยู่ใต้วงแขนตัวเองแก้อาการเขิน แต่กลับพบว่ายิ่งทำให้ผมหน้าแดงกว่าเดิม เมื่อก้มลงดูก็พบว่าหูไนน์ก็แดงเช่นเดียวกัน
"ขอบคุณครับ...ตัวพี่หอมจัง" คงเป็นเพราะน้ำหอมที่ผมใช้
จะว่าไปเจ้าเด็กนี่คงไม่ได้ฉีดน้ำหอมบ่อย ๆ เผลอ ๆ อาจจะไม่เคยลองด้วยซ้ำมั้ง ถ้าไอ้หมอนี่จะต้องเป็นเดือนจริง ๆ ก็คงต้องพาไปเรียนรู้การแต่งตัวอีกเยอะแน่นอน


## บทที่ 5.2

ผมแยกกับไนน์ตรงที่จอดรถเพราะผมมีเรียนตอนเช้า ส่วนไนน์มีเรียนเฉพาะช่วงบ่าย
ผมจะเอ่ยปากดุไป ว่าทำไมไม่บอกก่อนจะได้มารับตอนเที่ยงแทน แต่ก็ห้ามตัวเองไว้ได้ก่อน เพราะจำได้ว่าผมเองนี่แหละที่เป็นคนนัดเวลาโดยไม่ถามน้องเลย
ก่อนแยกจากกันผมถามไนน์เกี่ยวกับอาหารกลางวัน เพราะหากไม่มีเพื่อนกินข้าวด้วยจะได้ชวนมานั่งด้วยกัน ผลปรากฎว่าเจ้าหนูนั่นไม่เคยได้กินข้าวเที่ยงเลย แถมยังมีหน้ามาทำยิ้มแป้นบอก 'ปกติไนน์ก็ไม่ได้กินตอนเที่ยงอยู่แล้ว ไม่เป็นไรหรอกครับ' อีก พร้อมทำท่าตีพุงโชว์ความแข็งแกร่งของกระเพาะอาหารให้ผมดู
ให้ตายเถอะ 'เพราะกินน้อยจนขาดสารอาหารเลยตัวเตี้ยแบบนี้ไง' ผมดุไนน์ไปแม้จะรู้ว่าส่วนสูงไม่ได้มาจากการกินมากหรือน้อยก็ตาม
แต่ทำอย่างนี้บ่อย ๆ จะติดเป็นนิสัยแล้วเสียสุขภาพเปล่า ๆ ผมจึงชวนแกมบังคับขู่เข็ญให้มาเจอกันที่โรงอาหารคณะตอนกลางวัน
เจ้าหนูนั่นปฏิเสธเสียงแข็ง แต่พอขู่ว่า 'พรุ่งนี้จะไม่มารับแล้วนะ' มันก็ยอมโอนอ่อนแต่โดยดี
ช่วงพักกลางวันมาถึง บรรยากาศภายในโรงอาหารดูแน่นขนัดด้วยผู้คนมากมาย ทั้งอาจารย์ นิสิต รวมถึงบุคคลากรในคณะด้วย ผู้คนเดินเบียดเสียดกันแน่นเป็นปลากระป๋องไม่ต่างจากรถไฟฟ้าช่วงเวลาเลิกงานเลยสักนิด
กลิ่นของโรงอาหารที่นี่เหม็นแปลก ๆ แต่เพราะอยู่มานานร่วมปี ผมจึงชินกับกลิ่นแบบนี้ไปแล้ว
ภายในมวลอากาศตอนนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอาหารนานาชนิด มันปนเปจนสับสนไปหมด กลิ่นกะปิเอย กลิ่นน้ำพริกเอย กลิ่นของทอดเอย บวกกับกลิ่นกายและกลิ่นน้ำหอมของผู้คนแล้ว...ถ้าเกิดมีใครเป็นลมไปกลางโรงอาหาร ผมจะไม่แปลกใจเลย
ที่นั่งหลายที่ถูกจับจองไว้หมดแล้ว เหลือเพียงบางจุดที่ยังพอให้แทรกตัวเข้าไปนั่งได้บ้าง ผมเดินมากับเพื่อนในสาขา แต่แล้วก็ขอแยกตัวออกมาเพื่อจะมานั่งกับไนน์สองคน
...ไม่ใช่เพราะผมอยากกินข้าวกับไนน์กันสองต่อสองหรอกนะ ก็แค่เป็นห่วงว่าไนน์มันจะประหม่าเวลาเจอคนแปลกหน้าก็เท่านั้นเอง
ผมชะเง้อมองหาเด็กหนุ่มตัวเล็กที่นัดเอาไว้ตอนเที่ยงตรง การจะควานหาปลาซิวตัวจ้อยท่ามกลางหมู่ฉลามใหญ่ยักษ์จำนวนมหาศาลที่กำลังแหวกว่ายไปมาอย่างหิวโหยอาหารเที่ยงนั้นเป็นสิ่งที่ยากเย็นเหลือเกิน
โชคดีที่ผมได้ยีนฝรั่งมา ตัวเลยสูงเด่นกว่าคนทั่วไป จึงทำให้ไม่เปลืองพลังงานในการเขย่งมากนัก อีกด้านหนึ่ง ฝ่ายที่จะมองหาผมก็จะหาง่ายกว่าคนทั่วไป เพราะหัวของผมชี้โด่ชี้เด่เป็นจุดเด่นอยู่
ใช้เวลาสักพักกว่าจะมองหาหนุ่มแว่นตัวน้อยพบ
ไนน์มีสีหน้าเป็นกังวลชัดเจน คิ้วขมวดกันแน่น สายตากหลอกแหลกไปมาทำท่าจะหาผมให้พบ
เรายืนอยู่กันคนละฝากของโรงอาหาร ผมต้องชูมือขึ้นโบกเป็นสัญญาณเพื่อให้ไนน์เห็น พอเห็นผม ไนน์ดูคลายกังวลลงไปได้บ้าง แต่ก็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
คิ้วที่ขมวดอยู่ไม่มีทีท่าจะคลายออกได้ง่าย ๆ ผมเห็นไนน์ประหม่าเดินเซไปเซมาผ่านฝูงฉลามแล้วอดสงสารไม่ได้ ในที่สุด ผมก็เดินไปรับมันมานั่งด้วย
ที่นั่งของเราไม่สะอาดเท่าไหร่ โต๊ะที่สมประกอบและน่านั่งถูกจองไว้หมดแล้วด้วยกระเป๋าที่วางเรียงรายอยู่ ผมกับไนน์จึงจำใจต้องไปนั่งโต๊ะที่มีเศษขี้นกแห้งติดอยู่บนเก้าอี้
ผมใช้กระดาษทิชชู่เช็ดซากอารยธรรมสีเขียวเข้มออกแล้วอาสานั่งที่เก้าอี้ที่เปื้อนแทน
จากนั้นผมก็เดินมานั่งพร้อมข้าวมันไก่ต้มพิเศษคูณสอง บวกด้วยไข่ต้มอีกสามฟอง การเวทเทรนนิ่งนั้นจำเป็นต้องได้รับสารอาหารที่มากตามไปด้วยเพื่อให้กล้ามใหญ่ขึ้น การกินข้าวจานโตขนาดนี้เป็นเรื่องปกติสำหรับผม ผิดกับไนน์ที่ทำตาโตร้องโอ้โหตอนเห็นจานข้าวผม
ส่วนไนน์ถือจานข้าวไข่เจียวแฟบ ๆ หนึ่งใบมาที่โต๊ะ กลิ่นไข่และซอสมะเขือเทศหอมฉุยก็จริง แต่มันดูจะน้อยเกินไป ยิ่งสำหรับผมแล้ว คงอิ่มจัดเหมือนกินลูกอมไปหนึ่งเม็ดเต็ม ๆ
เราไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากนัก ส่วนใหญ่จะเป็นผมที่เปิดประเด็นพูดคุย แต่ไนน์กลับถามคำตอบคำไม่เหมือนที่คุยกันก่อนหน้านี้ ตอนนี้ความมั่นใจของไนน์ดูลดต่ำลงเหมือนตอนแรกที่เจอกันตอนรับน้องไม่มีผิด
"ไนน์ เป็นไร ทำหน้าเหมือนเพิ่งโดนตัดไข่มาทอดเป็นไข่เจียวไปได้"
"..."
ผมเล่นมุกหวังจะให้ไนน์หัวเราะหรือยิ้มบ้าง แต่ฝ่ายตรงข้ามยังคงนั่งนิ่งไม่คลายสีหน้าของความกังวลลงเลย
"เป็นอะไรครับ" ผมทำเสียงอ่อนโยนลงเผื่อจะทำให้ไนน์รู้สึกดีขึ้นบ้าง "บอกพี่ได้นะ"
"ไนน์...ไนน์ทำตัวไม่ถูกเวลาอยู่ในที่คนเยอะ" ผมพอจะเดาคำตอบได้ก่อนแล้วแต่อยากจะรู้ลึกไปกว่านี้ว่าเพราะอะไรหรือคิดอะไรอยู่ถึงได้ประหม่าไม่สมเป็นเด็กมหา'ลัยขนาดนี้
"แล้วทำไมถึงทำตัวไม่ถูกล่ะ"
"ไนน์...ไนน์ก็ไม่รู้เหมือนกัน"
ความเงียบเข้าครอบงำเราทั้งคู่ มีแต่เสียงโวกเวกโวยวายของผู้คนรอบกาย
ฝั่งไนน์ก็ไม่มีคำตอบให้ผม ฝั่งผมก็ไม่รู้จะพูดต่อยังไงเพราะคาดเดาเหตุผลไม่ถูก เมื่อเห็นว่าเงียบกันมาสักพักใหญ่แล้ว ผมจึงพูดเปลี่ยนประเด็นไปในเรื่องที่ใกล้เคียงกัน
"ไนน์มีเพื่อนบ้างรึยัง"
"ก็พี่เบ็นไง" ไนน์ตอบทันทีโดยไม่คิด สายตาแป๋วแหววส่งมาได้ไร้เดียงสาจริง ๆ
"หมายถึงคนอื่นนอกจากพี่น่ะ มีใครอีกไหม"
"...ไม่มีครับ" กะแล้วเชียว เด็กน้อยตอบด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
"งั้นเดี๋ยวพี่จะสอนวิธีเข้าหาเพื่อนให้" ไนน์เงยหน้าขึ้นมองด้วยความสนใจทันที "เริ่มจาก... อะไรดี...เริ่มจาก ใช่ การแนะนำตัว"
"การแนะนำตัว?"
"ใช่แล้ว เอานะ พูดตามพี่นะ" เด็กหนุ่มเบื้องหน้าพยักหน้ารับ "หวัดดีครับ ผมชื่อเบ็น แล้วนายชื่ออะไรครับ"
เจ้าหนูดูจะพยายามจำคำพูดของผมให้ได้แล้วพูดออกมาเป็นท่อน ๆ "หวัดดี ครับ ผ...ผม ชื่อ ไนน์ แล้วนาย ชื่อ อะไรครับ" พูดไปผงกหัวหงึก ๆ ไป ดูน่ารักน่าขำดี
"เยี่ยมมาก!" ถึงจะฟังทั้งประโยคแล้วความหมายแปล่ง ๆ ก็เถอะ แต่ก็ใช้ได้อยู่ ผมยกนิ้วโป้งยื่นไปกดไลค์ให้ "เวลาเจอใครก็เข้าไปทักทายแล้วแนะนำตัวแบบที่พี่สอนนะ"
"ครับผม"
"แล้วก็จากนี้ไป เรียกแทนตัวเองว่า ผม ได้แล้วนะ"
"ทำไมเหรอครับ"
"เรียกชื่อแทนตัวเองมันก็น่ารักดีหรอก แต่มันแสดงถึงความไม่มั่นใจไง"
"ไนน์...ผมจะพยายามครับ"
ผมก้มดูเวลาที่โทรศัพท์ ตอนนี้เวลาเกือบเที่ยงครึ่งแล้ว ผู้คนเริ่มบางตาลงไปบ้างจนดูหายใจหายคอได้สะดวกยิ่งขึ้น ผมและไนน์ก็ต้องเตรียมตัวไปเรียนแล้วเช่นกัน
"เที่ยงครึ่งแล้วแฮะ ไปเรียนกันเถอะปะ เดี๋ยวจะสาย" ผมจัดจานชามเตรียมนำไปเก็บพร้อมสอดแขนสะพายกระเป๋าขึ้น
"พี่เบ็น..." ไนน์พูดแล้วหยุดไปพักหนึ่ง "...ไปส่งไนน์ที่ห้องเรียนได้ไหม ไนน์ไม่อยากเดินไปคนเดียว นะ นะ"
สีหน้าและน้ำเสียงของไนน์ดูอ้อนวอนผิดปกติ นี่คงเป็นครั้งแรกที่เจ้าหนูนี่อ้อนขออะไรจากผม สายตาส่องเป็นประกายออกมาว่า 'อย่าทิ้งผมไปนะ'
แม้ตึกเรียนของผมจะอยู่คนละฝากจากตึกเรียนของหมอนี่เลยก็ตาม แต่ผมก็ทิ้งเด็กตาดำ ๆ ให้เดินคนเดียวไม่ได้เช่นกัน
"อื้ม ได้ เดี๋ยวพี่ไปส่ง"
"ขอบคุณครับพี่เบ็น" ไนน์ฉีกยิ้มกว้างสดใสทันทีที่อ้อนผมสำเร็จ ใบหน้าอมทุกข์เมื่อครู่จางหายไปได้เกือบหมดในทันทีทันใด
หลังจากเก็บจานชามและภาชนะเสร็จ ผมก็พาไนน์ไปที่ตึกเรียน นี่ถ้าให้เดินจับมือด้วยนี่ชัดเลยนะ พ่อพาลูกชายมาส่งที่โรงเรียนชัด ๆ คิดแล้วก็อยากมีลูกชายน่ารักน่าเอ็นดูแบบนี้สักคน
จะว่าไปแล้ว ตอนผมยังเด็ก พ่อก็เคยจูงมือพาผมไปเที่ยวบ่อย ๆ เหมือนกัน...
ผมเดินสวนกับเนตรและกุ้งโดยบังเอิญ สองคนนั้นคงมากินข้าวด้วยกันแล้วกำลังจะเดินขึ้นไปเรียนที่ตึกคณะ ผมทักทายสองคนนั้นตามปกติ
แต่แล้วก็หันกลับมาทันทีเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้
ถ้าจะปล่อยไปทักทายด้วยตัวเองตั้งแต่ครั้งแรกอาจจะทำอะไรเปิ่น ๆ จนคนไม่กล้าเข้าใกล้ไปเลยก็ได้ เมื่อคิดได้จึงเรียกขอให้กุ้งกับเนตรหยุดก่อน ให้ทั้งคู่เป็นหนูทดลองคู่แรกแล้วกัน
"แนะนำตัวเหรอ เอ่อ จะว่าไปยังไม่รู้จักชื่อเราเลยนะ" กุ้งทักขึ้น ผมก็ลืมเล่าให้กุ้งฟังเลย
เนตรยิ้มขยิบตาให้ไนน์หวังจะให้เขาประหม่าน้อยลง "จัดมาค่ะที่รัก" แต่กลับทำไนน์กลัวจนวิ่งมาหลบข้างหลังผม
"จ...จะต่อยไหม" ไนน์กระซิบถามผมแต่ก็ดังพอที่เนตรจะได้ยิน
"เหรอ...จะต่อยให้น่วมเลยคอยดู" เนตรพูดยิ้ม ๆ แต่มือกำลังหักข้อนิ้วตัวเองเตรียมออกหมัดแล้ว
เนตรส่งสายตาอาฆาตใส่ไนน์จนกลัวหัวหด กุ้งไม่ได้ห้ามแฟนตัวเองเพราะรู้ว่าเนตรไม่ได้โกรธจริงจังแต่อย่างใด มันกลับหัวเราะร่าจนเนตรหันไปด่าด้วยซ้ำ
ผมหันไปมองไนน์ จ้องเข้าไปในดวงตาดำแป๋วนั้น ส่งกำลังใจให้ผ่านสายตาแล้วพยักหน้าเป็นเชิงรู้กันว่าให้เริ่มแนะนำตัวได้
ไนน์พยักหน้ารับ แล้วสูดหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะพูดออกมาอย่างรวดเร็วเป็นท่อน ๆ เหมือนทหารท่องคำปฏิญาณยังไงยังงั้น
"หวัดดีครับ! ไนน์ชื่อไนน์! นายชื่อไร!" เกือบดีแล้ว แค่ต้องหันหน้าไปหาสองคนนั้น ไม่ใช่ให้มองผมแบบนี้
"หันไปทางโน้นต่างหากไอ้เด็กบ๊อง" ผมถอนหายใจแล้วหมุนหัวไนน์เบา ๆ ให้หันหน้าไปหาทั้งสองคนนั้น
"ว...หวัดดีครับ ไนน์ชื่อไนน์ แล้วนายชื่ออะไร"
ทั้งกุ้งและเนตรขมวดคิ้วทันที พร้อมพูดทวนสิ่งที่ไนน์พูดไป
"นายชื่อนาย...แล้วนายชื่ออะไร??" เมื่อยอมแพ้ กุ้งกับเนตรหันมามองผมเพื่อขอคำตอบ
ผมไม่ยอมง่าย ๆ หรอก ขึ้นชื่อว่าเป็นลูกศิษย์ครูเบ็นทั้งคน ต้องทำให้ได้
ผมจับไหล่ไนน์แล้วบีบนวดเบา ๆ เหมือนไนน์กำลังจะออกศึกมวยครั้งสำคัญ
"หวัดดีครับ ไนน์…" ไนน์ชำเหลืองตามามองผม ผมทำปากเป็นคำว่า ผม ให้ไนน์ดู "ผ... ผม ชื่อไนน์ แล้วนายชื่ออะไร...ครับ" สำเร็จ แม้จะต้องเปลี่ยนเป็น พี่ชื่ออะไร แทน
"อ่า หวัดดี ชื่อไนน์ใช่ไหม ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ พี่ชื่อกุ้ง" กุ้งยิ้มและแนะนำตัวกลับโดยไม่ถือสาที่ถูกเรียกว่า นาย แทนคำว่า พี่
"หวัดดีจ๊ะ พี่ชื่อเนตรนะคะ เห็นแบบนี้พี่เป็นราพันเซล สาวสวยแสนหวานที่เรียบ..."
"ปะ เราไปเรียนกันเถอะ สายแล้ว" ผมพูดตัดบทแกล้งเนตรมันเล่น ปั้นหน้านิ่ง พร้อมคว้ามือไปหนีบหัวไนน์มาซุกใต้วงแขนแล้วทำท่าจะเดินออกไป
"เดี๋ยวก่อนซิยะ ฟังกูพูดให้จบก่อน มึงก็ด้วยไอ้กุ้ง" เนตรแยกเขี้ยวใส่ มันดึงหูลากผมกลับมาจนผมร้องโอดโอยทั้งที่หัวเราะร่าอยู่ กุ้งปล่อยเสียงก๊ากไม่ต่างจากผมจนโดนเนตรดุไปด้วย
"หิหิ" ในที่สุดไนน์ก็หัวเราะคิกคักออกมาเบา ๆ แต่ก็ทำเอาเราสามคนหยุดมองสักพัก
เป็นครั้งแรกที่ได้ยินไนน์หัวเราะ พอได้ยินได้เห็นก็ทำเอาผมยิ้มแก้มปริไปด้วยความเอ็นดู โลกดูสดใสขึ้นมากเมื่อเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ได้ทำสายตาหม่นหมองเหมือนที่ปกติชอบทำ
แต่ไม่นานไนน์ก็หุบยิ้มลงไปแล้วพูดขอโทษพวกผมทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิด
"หัวเราะออกมาเถอะ ไม่เห็นต้องกลั้นเอาไว้เลย"
"ครับพี่กุ้ง" ไนน์ฉีกยิ้มน่าเอ็นดูให้กุ้งที่กำลังลูบหัวไนน์อยู่
ระหว่างทางเดินไปส่งไนน์ที่ห้องเรียน ผมหยุดทักทายเพื่อน รุ่นพี่ และรุ่นน้องที่รู้จักหลายคน และเมื่อได้หยุดทักทายคนรู้จักก็ไม่วายฉวยโอกาสให้ไนน์ลองแนะนำตัวตัวเองด้วย
แรก ๆ ก็ยังแข็งทื่อดูไม่เป็นธรรมชาติ แต่พอผ่านคนที่สองคนที่สามไปแล้วก็เริ่มมั่นใจขึ้น พูดไม่ค่อยติดขัดแล้ว และคนฟังก็เข้าใจได้ตั้งแต่ครั้งแรก
การฝึกแนะนำตัวผ่านไปได้ด้วยดี อีกอย่างตอนนี้ไนน์ดูภูมิใจและมั่นใจในตัวเองขึ้นมานิดนึง ผมสัมผัสได้ว่าไนน์ดูสดใสขึ้นกว่าเมื่อครู่มาก มุมปากยกขึ้น อมยิ้มไว้ไม่หุบเลย
ขนาดดวงจันทร์ยังต้องใช้เวลาเกือบสามสิบวันเลย กว่าที่มันจะได้แสดงตัวตนที่แท้จริงออกมา นับประสาอะไรกับมนุษย์โลกอย่างเรา
"ไม่มีอะไรน่ากลัวเลย เห็นไหม"
"อื้ม"


## บทที่ 6.1

พอเริ่มแนะนำตัวเป็นก็พูดไปทั่วเลยแฮะ
ไม่นานไนน์ก็เป็นที่รู้จักในวงกว้างด้วยฉายาใหม่ที่ทุกคนแซวเล่น ฉายานี้ไม่ได้ถูกตั้งขึ้นมาเพื่อล้อเลียนหรือเอาไว้นินทาอย่าง 'น้องนิ่ง' แต่เป็นชื่อเล่นน่ารัก ๆ ที่คนพบเห็นต่างพากันเรียกไนน์อย่างเอ็นดูว่า 'นายไนน์'
ดูเหมือนว่าเจ้าตัวก็จะชอบซะด้วย
ส่วนไนน์ในตอนนี้มันก็ดูเข้ากับคนอื่นได้ดีขึ้น ยังมีสายตาท่าทางประหม่าอยู่บ้างแต่ก็น้อยลงกว่าที่ผ่านมา เวลาเจอใครก็พูดเจื้อยแจ้วเหมือนเด็กเพิ่งหัดพูดเป็น
ทั้งเมทร่วมห้องทั้งเพื่อนในสาขาก็ดูเริ่มสนิทกับไนน์ขึ้นมาบ้างแล้ว จะมีก็แต่ความขี้กลัวเวลาเจอคนไม่รู้จักเยอะ ๆ ที่ยังคงติดเป็นนิสัยอยู่
"พี่เบ็น วันนี้ผมทำควิซได้คะแนนเต็มด้วย เก่งไหม ๆ" ไนน์ยิ้มร่ามาทางผมพร้อมชูกระดาษควิซที่อาจารย์เขียนคะแนนสิบเต็มมาให้ดูเป็นหลักฐาน
"ไหนดูดิ...ข้อหก อาจารย์ตรวจผิดไม่ใช่เหรอ"
"จริงเหรอครับพี่เบ็น ไนน์ว่าไนน์ตรวจดีแล้วนะ" ไนน์ก้มหัวลงมาดูกระดาษคำตอบ กวาดสายตาดูข้อดังกล่าวไปมาหลายรอบ "ผมก็เขียนเตนเตนแล้วนี่"
"นี่แน่ะ! เสร็จพี่" ได้โอกาส ผมดีดนิ้วไปที่กะโหลกของไนน์ดังเป๊าะแล้วหัวเราะลั่นออกมา
ไนน์หลับตาลงตามสัญชาตญาณพร้อมร้องโอ๊ยเป็นภาษาญี่ปุ่นตามความเคยชิน "อิตะ! งื้อ...พี่เบ็น!" เด็กอะไรน่าแกล้งชะมัด "พี่เบ็นขี้บูลลี่อะ"
"โอ๋น่า รักหรอกจึงหยอกเล่น"
"อย่างงี้ไงถึงไม่มีแฟนสักทีอะ"
"ว่าไงนะ!" ผมยกบีนแบ๊กที่พิงอยู่มาปาใส่เด็กปากเสีย เจ้าเด็กนั่นหัวเราะคิกคักน่าหมั่นไส้ใส่ผม แต่ผมเองก็กำลังหัวเราะอยู่เช่นกัน
พวกเราเข้ามาสิงอยู่ที่มุมอับมุมเดิมของหอสมุดทุกวันไม่เว้นแม้แต่วันเสาร์อาทิตย์ ส่วนใหญ่แล้วเราจะเคลียร์การบ้านกันที่นี่ อ่านหนังสือเรียนบ้าง บางครั้งผมนำโน๊ตบุคมาเพื่อดูหนังเล่นเกมไปตามนิสัย ส่วนไนน์ก็นั่งเล่นไป
หลายครั้งผมต้องสวมบทบาทเป็นติวเตอร์สอนภาษาญี่ปุ่นให้ไนน์ เจ้าหมอนี่สมองช้า แต่ความมุมานะก็เป็นอาวุธลับของมัน
ถึงอย่างนั้น เวลาที่ผ่านมากว่าสองสัปดาห์นี้ เรื่องการปั้นเดือนที่ทำสัญญาท้าแข่งกับไอ้สนยังไม่คืบหน้าไปไหนแม้แต่เปอร์เซ็นต์เดียว ผมยังไม่ได้เกริ่นเรื่องเดือนให้ไนน์ฟังเลยด้วยซ้ำ จะให้บอกยังไงล่ะ 'ไนน์มาเป็นเดือนไหม สนุกดีนะ' เหรอ หรือจะต้องโกหก 'ไนน์รู้ไหม ไนน์หน้าตาใช้ได้อยู่นะ ไปเป็นเดือนไหม'
ไม่ว่าจะลองคิดข้ออ้างแบบไหนไว้ก็ดูไม่เข้าท่าเลยสักนิด บางข้อก็ตัดไปเพราะไม่น่าจะจูงใจได้มากพอ ส่วนบางข้อก็ดูจะทำร้ายจิตใจเกินไปถ้าโกหกแล้วไนน์มารู้ทีหลัง
"เบ็น"
สนามรบขนาดย่อมถูกสร้างขึ้นในหัวของผม ความคิดต่าง ๆ ตบตีกันไปมาจนวุ่นวายไปหมด ฝั่งซ้ายประกอบไปด้วยความคิดที่จะชักจูงไนน์มาสมัครเดือน ส่วนฝั่งขวานั้นคัดค้านอย่างหนักหน่วง
"ไอ้เบ็น"
ฝั่งขวาพุ่งหอกแห่งความละอายใจใส่ป้อมของอีกฝั่งไปเน้น ๆ แต่ฝั่งซ้ายก็ไม่วายโต้กลับด้วยปืนใหญ่ที่บรรจุกระสุนแห่งความอยากเอาชนะไปเหมือนกัน
เอายังไงดีวะเนี่ย
"ไอ้เหี้ยเบ็น!"
"ห๊ะ! ว่า?" กุ้งหยุดการนองเลือดเอาไว้ได้ ทุกอย่างในหัวละลายหายไปหมดเหมือนคลื่นยักษ์ที่พัดทุกอย่างหายไปในชั่วพริบตา
"นี่มึงเหม่อถึงสาวที่ไหนวะไอ้เบ็น กูเรียกมึงสามรอบแล้วนะ"
ตอนนี้อาจารย์กำลังไล่เช็คชื่อนิสิตที่เข้าเรียนก่อนจะเลิกเรียน กุ้งมันคงจะเรียกผมเพราะใกล้ถึงชื่อผมแล้ว ส่วนเนตรโดดเรียนคาบเย็นนี้ไปเรียบร้อย ให้เหตุผลที่จำเป็นต้องโดดว่า ขี้เกียจใส่ชุดนิสิตมาเรียน
"เปล่า แค่...มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย"
"คิดมากอะไรอีกล่ะ บอกกูมา กูบอกกี่รอบแล้วว่ามีอะไรอย่าเก็บไว้คนเดียว"
"ไม่มีอะไรหรอกก็แค่เรื่อ..."
"นายเบญจมินทร์" อาจารย์ขานชื่อเรียกผมเพื่อเช็คชื่อ
"มาครับ!" ผมยกมือตอบอาจารย์แล้วหันไปพูดกับกุ้งต่อ "เรื่องไร้สาระนิดหน่อย"
"กูเป็นใคร? กูเป็นพี่ชายร่วมสาบานกับมึงนะ จำไม่ได้งะ ถ้าไม่สบายใจอะไรก็บอกกูมา"
ผมกับมันเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันเล่น ๆ ตั้งแต่ ม.4 โดยการเอาน้ำแดงมาซดกินแทนเลือด
สาเหตุที่เรากลายมาเป็นพี่น้องกันก็เพราะเรื่องทะเลาะวิวาท กุ้งดันไปมีเรื่องกับแก๊งค์หัวโจกของพวก ม.6 ตัวมันคนเดียวโดนคนที่ตัวใหญ่กว่าสามคนรุมกระทืบ ตอนนั้นสภาพมันดูไม่ได้เลย
ตอนแรกผมตั้งใจจะไม่เข้าไปยุ่ง เดี๋ยวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยเดิมเหมือนตอนประถม แต่รู้สึกตัวอีกทีหมัดของผมก็ไปสัมผัสหน้าของไอ้นักเลงไปแล้ว ในวินาทีนั้นผมคิดว่าผมตัดสินใจผิดพลาด เราถูกซ้อมกันจนหน่วม ถ้าครูไม่บังเอิญเดินผ่านมาเห็น พวกผมคงตายโหงกันไปนานแล้ว
แต่วินาทีที่ผมกระดกน้ำแดงขึ้น ผมรู้ได้ทันทีว่าผมไม่ได้ตัดสินใจผิด
เราได้สัญญากันว่าจะดูแลกันและกันจนวันตาย กุ้งบังคับให้ผมสาบานด้วยว่าถ้ามีอะไรไม่สบายใจ ซึ่งผมเป็นตลอด จะต้องไม่เก็บมาคิดคนเดียว ถึงจะดูน้ำเน่าแปลก ๆ แต่เราก็ดูแลกันและกันเหมือนพี่น้องจริง ๆ มาโดยตลอด
"เหม่ออีก เดี๋ยวกูโบก!" คนกำลังซึ้งเลยไอ้ห่ากุ้ง
"ก็เรื่องที่จะชวนไนน์เป็นเดือนอะดิ กูไม่รู้ว่าจะชวนน้องมันยังไงดี"
"ยากตรงไหนวะ ก็แค่ถามนายไนน์มันไปว่า อยากเป็นเดือนไหม ดูเราพอจะเป็นเดือนได้ พี่ปั้นให้เราเป็นได้นะ สนไหม งี้"
"มันไม่ได้ง่ายอย่างงั้นดิ กูไม่อยากโกหกน้องมันว่ามันเหมาะจะเป็นเดือน"
"งั้นแสดงว่ามึงก็ตัดสินไปแล้วเหมือนกันว่าไนน์มันไม่เหมาะจะเป็นเดือนจริง ๆ ?"
"ไม่...กูแค่..." กุ้งพูดถูกทั้งหมด ใจหนึ่งผมเชื่อเสมอว่าทุกคนเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ ไนน์ก็ต้องทำได้เหมือนกัน แต่ใจหนึ่งกลับตัดสินไปเรียบร้อยแล้วว่าไนน์ไม่เหมาะ "มึงพูดถูก กูคงจะคิดอย่างนั้นจริง ๆ"
"มึงนี่ย้อนแย้งในตัวเองฉิบหายเลยนะ หัวมึงทำสงครามแบ่งฝ่ายกันวุ่นแล้วมั้งเนี่ย" กุ้งเอื้อมมือมายีหัวผมเล่นก่อนจะกดหัวผมลง นิสัยนี้ผมได้มาจากไอ้กุ้งนี่แหละ "ก็แค่ทำในสิ่งที่มึงคิดว่าควรทำ แค่นั้น อย่าไปคิดเยอะ ปวดหัว"
"แล้วอะไรล่ะที่ควร" ผมถามจริงจัง
"กูไม่รู้ ในโลกนี้ไม่มีอะไรถูกผิดเหมือนข้อสอบกาหรอกมึง เรื่องบางเรื่องเราก็ต้องใช้อารมณ์มาตัดสินมากกว่าเหตุผล อยู่ที่ว่ามึงจะรับกับสิ่งที่ตามมาได้รึเปล่าก็เท่านั้น"
"...อื้ม" ผมครางรับเบา ๆ แล้วแสยะยิ้มออกมา "ขอบคุณครับคุณพี่กุ้งของน้อง มาให้น้องจุ๊บทีนึงดิ" ผมยื่นหัวจะไปจูบปากกุ้ง ส่วนกุ้งก็ทำหน้าขยะแขยงพลางใช้มือดันหัวผมให้ออกห่าง
"พวกมึงยังไม่ออกจากห้องกันอีกเหรอวะ" สนเดินหน้านิ่งมาจากทางด้านหลัง อาจารย์ปล่อยไปได้สักพักแล้ว ตอนนี้ผู้คนเดินออกไปข้างนอกจนเกือบหมดห้อง เหลือเพียงเราสามคนกับอีกกลุ่มที่อยู่คนละฝาก
"เอ่อ คุยกันนิดหน่อยว่ะ" กุ้งตอบสนไป ส่วนผมตอบไอ้สนด้วยการหลี่ตาทำหน้าไม่เป็นมิตรใส่
"พวกมึงก็ว่างเนอะ มานั่งคุยกันเนี่ย"
"มึงก็ว่างเนอะ มายุ่งเรื่องพวกกูเนี่ย" ผมสวนมันไป ทำเอาไอ้สนถลึงตาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
"นี่พวกมึงจะกัดกันไปถึงไหนวะเนี่ย"
"เสือก!" ผมและสนพูดขึ้นมาพร้อมกัน ทำเอากุ้ง ผู้ถูกพวกผมสาดอารมณ์เสียใส่ ถอนหายใจยาวออกมาพร้อมกับส่ายหัวละเหี่ยใจแล้วก้มลงไปไถโทรศัพท์แทน
"แล้วนี่เมื่อไหร่มึงจะส่งรายชื่อของไอ้นิ่ง เอ่อ อะไรนะ นายไนน์ เข้าสมัครเดือน หรือมึงยังไม่ได้ไปชวนมัน หรือถ้ามึงจะสละสิทธิ์ก็ได้นะ กูว่ามันก็กระชับเวลาดี เพราะส่งไปแข่งก็เท่านั้น ไม่ติดอยู่ดี" สนพูดด้วยท่าทีเหย่อหยิ่ง ไหนจะทำท่าดูเล็บตัวเองแล้วเคาะเล่นให้ดูอีก อยากเอาเล็บจิกตาแม่งจริง ๆ
"น้องไนน์ของกูชนะแน่ มึงคอยดู"
"งั้นก็รีบส่งชื่อเร็ว ๆ ดิวะ จะหมดเขตพรุ่งนี้แล้ว"
ผมไม่ทันสังเกตเลยว่าเขาเริ่มเปิดรับสมัครลงชื่อฑูตกิจกรรมกันไปนานจนจะปิดรับแล้ว ปีนี้เป็นปีที่สองแล้วที่ทำการแข่งขันสองขั้นตอน ขั้นแรกจะใช้วิธีเปิดรับสมัครซึ่งจะเปิดโอกาสให้คนที่รุ่นพี่ไม่ได้เล็งไว้มาสมัครได้ จากนั้นกรรมการจะคัดกรองคนที่เข้าตาจากประวัติและรูปถ่าย คนที่เหลือรอดจะได้ไปสู่รอบสอง
ถึงจะเปิดรับสมัครคนนอกด้วยก็ตาม แต่ปีที่แล้วคนที่ผ่านเข้ารอบสองมาได้ก็มีแต่เด็กที่รุ่นพี่ดาวเดือนปีก่อนชวนมาทั้งนั้น ผมก็เป็นหนึ่งในนั้นที่มีรุ่นพี่มาทาบทามให้ไปสมัครเดือน
"กูจะรอชมผลงานของเด็กปั้นมึงนะ คุณรองเดือน"
พูดจบก็เดินออกจากห้องไปเลย ทิ้งให้ผมอมความหงุดหงิดไว้ในใจ ทั้งเรื่องอยากเอาชนะสน ทั้งเรื่องคิดหาทางออก
ถ้าเลือกที่จะยอมแพ้ ก็จะเสียหน้าให้ไอ้สนพร้อมกับต้องจำนนยอมรับว่าสิ่งที่ผมเชื่อมันไม่ถูกต้อง ถ้าให้เลือกชวนไนน์ดี ๆ มันก็คงไม่ยอมลงแน่ ถ้าจะโกหกหลอกล่อมาก็จะทำให้ไนน์เสียใจแน่หากรู้ความจริง ไม่ว่าจะเลือกทางไหนก็มืดแปดด้านไปหมด
"กูบอกแล้วว่าอย่าไปคิดเยอะ ทำตามที่หัวใจมึงบอก แค่นั้น" กุ้งเตือนสติผม มันคงสังเกตได้ว่าผมกลับไปคิดเรื่องเดิมอีกแล้ว
"...ถ้าทางที่กูเลือก...มันจะผิดล่ะ"
"ก็บอกแล้ว ไม่มีอะไรถูกผิดหรอก"


## บทที่ 6.2

คำพูดของกุ้งวนเวียนอยู่ในหัวผมตลอดช่วงที่เดินกลับไปหาไนน์ที่หอสมุด
ผมเดินจนมาหยุดอยู่ที่ตู้เก็บงานวิจัยตู้เก่า เพียงแค่อ้อมไปข้างหลังเหมือนครั้งก่อน ๆ ก็จะเข้าไปในมุมอับมุมเดิมที่ไนน์อยู่ได้แล้ว แต่ทว่าเท้าผมกลับไม่ยอมขยับเขยื้อน แม้แต่จะก้าวไปหายังไม่กล้าเลย แล้วจะกล้าชวนได้ยังไง
สงครามครั้งที่สองก่อตัวขึ้น ทุกอย่างสับสนอลหม่านขึ้นอีกครั้ง ฝุ่นตลบอบอวลในสนามรบจนไม่สามารถมองเห็นได้เลยว่าฝั่งไหนชนะ
ในหัวสมองผมไม่สามารถเรียบเรียงความคิดออกมาได้ แต่ถ้าหากถามหัวใจของผม มันกำลังบอกว่า ผมเชื่อ ผมเชื่อในตัวผมเอง ผมเชื่อในตัวไนน์ และผมเชื่อในตัวเรา
เอาวะ เป็นไงเป็นกัน ผมสูดหายใจลึกก่อนตัดสินใจก้าวเท้าไปข้างหน้า
"ไนน์ พี่มีเรื่องจะคุยด้วย..."
เมื่ออ้อมไปถึงมุมนั้น กลับพบไนน์กำลังนั่งหลับอยู่ ลำตัวและหัวเอนลงไปทับบีนแบ็กสีฟ้าซีด ในมือกอดบีนแบ็กอีกใบที่เล็กกว่าไว้แทนหมอนข้าง ลมหายใจเข้าออกแผ่วเบาสม่ำเสมอ แว่นตาถูกถอดวางไว้บนกองหนังสือที่ถมกันอยู่บนพื้นพรม
หลับไปนานรึยังนะ เดี๋ยวตื่นแล้วค่อยมาคุยกันก็ได้
ยังไม่ทันไรเจ้าชายนิทราก็ตื่นจากการหลับใหล "พี่เบ็น กลับมาแล้วเหรอครับ" มันเอามือปิดปากหาวใส่ผมเป็นการทักทาย จากนั้นกำมือขยี้ตาที่กึ่งตื่นกึ่งหลับเบา ๆ ทั้งสองข้าง
"โห่ ตื่นมาทำไมเนี่ย ว่าจะเอาปากกาสีวาดหน้าซะหน่อย"
"ไม่ต้องวาดผมก็น่ารักอยู่แล้วครับ" พอเริ่มสนิทกันก็ชมตัวเองใหญ่เลยนะไอ้เด็กบ้า
"ใครบอกว่าจะวาดหน้าแมวน่ารัก ๆ ล่ะ ว่าจะวาดท่านนายไนน์ให้เป็นหน้าผีซะหน่อย จะเอาให้น่าเกลียด น่ากลัว น่าขนลุก น่าขยะแขยงไปเล้ย" ผมเผลอเน้นคำเหล่านั้นหนักมากกว่าที่ตั้งใจไว้
คราวนี้ไนน์กลับหัวเราะแห้ง ๆ ไม่รับมุกเหมือนเมื่อกี้
มันไม่ใช่รอยยิ้มที่สดใส แต่มันดูเหมือนรอยยิ้มที่เย้ยหยันตัวเองมากกว่า "อันนั้นก็ไม่ต้องวาดก็ได้ครับ ผมน่าเกลียดอยู่แล้ว..." ผมเผลอทำร้ายจิตใจเด็กคนนี้ไปโดยไม่รู้ตัว "ขอโทษครับพี่เบ็น ไนน์...แค่ล้อเล่น"
"ทำไมถึงคิดว่าตัวเองน่าเกลียดล่ะ หืม?" ผมไม่ได้สนใจคำขอโทษของไนน์ซึ่งไม่ได้เป็นฝ่ายที่จะต้องขอโทษ แต่กลับสนใจสิ่งที่ไอ้หมอนี้คิดอยู่มากกว่า
"ไนน์...ไนน์อยากเป็นสจ๊วต แต่ผมคงเป็นไม่ได้หรอก เนอะพี่เบ็น" เจ้าหนูนี่ตอบไม่ตรงคำถามของผม แถมยังทำหน้าเศร้าใส่อีก
"ทำไมถึงคิดว่าจะเป็นไม่ได้ล่ะ"
"ก็สจ๊วตต้องมีบุคคลิกกดี สูง มั่นใจในตัวเอง แต่ไนน์...ไนน์ไม่ใช่แบบนั้น อีกอย่าง ต้องหน้าตาดีด้วย ไม่ได้น่าเกลียดแบบผม" พูดไปน้ำเสียงสั่นไป ถึงปากจะยิ้มเยาะเย้ยตัวเองอยู่ แต่ตาไนน์แดงและชุ่มน้ำขึ้นเรื่อย ๆ
พอเขื่อนเริ่มกั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ไนน์ก็เอามือขึ้นมาปาดเช็ดน้ำตาออก "ผมขอโทษ ปะ กลับกันเถอะครับ"
"ไนน์รู้ไหม..." คำพูดของผมทำเอาไนน์ที่กำลังเตรียมตัวลุกหยุดชะงักลง นิ้วมือจิกบีนแบ๊คแน่น "ว่าไนน์ไม่ได้น่าเกลียดเลยนะ" ทันทีที่พูดจบ เขื่อนน้ำตาของไนน์ก็พังทลายลงในพริบตา
"จะไม่ให้น่าเกลียดได้ยังไง" เสียงไนน์แผ่วมากจนเกือบไม่ได้ยิน แต่แล้วเสียงก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ "หน้าเป็นสิวขนาดนี้ แผลเป็นน่าเกลียดที่คิ้วที่แก้มนี่อีก ผิวก็คล้ำ ตัวก็เตี้ย หุ่นก็เหมือนผีเดินได้ พี่จะเรียกไนน์ว่าหล่อได้เหรอ ขนาดตอนคัดลีดเขายังไม่ให้ไนน์เป็นเลย แค่ลีดของคณะยังเป็นไม่ได้ แล้วไนน์จะกล้าไปสมัครสจ๊วตได้ยังไง สิ่งที่คนเราอยากได้มากที่สุดมันก็แค่นั้น คนที่หน้าตาดีคือคนที่ชนะ พี่เบ็นก็ด้วย คนหล่ออย่างพี่คงไม่รู้หรอกว่าไนน์รู้สึกยังไง พี่มีหน้าหล่อ ๆ หุ่นดี ๆ เรียนเก่ง หัวไว มีคนรู้จักรายล้อม ส่วนไนน์มันไร้ค่า ไนน์มันน่าเกลียด ไนน์ไม่มีอะไรดีเลย...ไม่มีเลย..."
ไนน์พึมพำคำว่า ไม่มี วนซ้ำไปมาไม่หยุด น้ำตาไหลพรากเป็นทางลงไปรดพรมที่อยู่บนพื้น แขนกอดบีนแบ็กไว้แน่น นิ้วมือจิกแขนของตัวเองเป็นรอยแดง ตัวสั่นเทาไปทั้งร่าง
ไม่ใช่แค่ไนน์ที่กำลังร้องไห้ ผมเองก็เช่นกัน น้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว คำพูดของไนน์เมื่อครู่มีใจความวนไปวนมา แต่ความรู้สึกที่ส่งออกมามันสื่อชัดเจน
คำพูดที่ว่า 'นายมันไร้ค่า' 'นายมันน่าเกลียด' 'นายไม่มีอะไรดีเลย' มันเสียดแทงเข้าไปในใจของผม แม้จะรู้ดีว่าไนน์กำลังสื่อถึงตัวเองอยู่ แต่มันกลับย้อนเข้ามาหาผมเช่นเดียวกัน
คำพูดเหล่านั้นผมเคยได้ยินเมื่อตอนประถม ผมจำท่อนร้องของพวกมันได้ไม่แม่นยำเท่าไหร่ แต่ความรู้สึกยังชัดเจนอยู่ในอก จะอีกกี่ปีก็ยังคงวนเวียนอยู่ไม่หายไปสักที
มันเป็นความเจ็บปวดจากการถูกล้อเลียน ความเจ็บปวดจากการถูกเมินเฉย ความเจ็บปวดจากความคิดของตัวเอง ทั้งหมดหลอมรวมเป็นความชิงชัง
ทุกคน...
กู เกลียด ทุก คน บน โลก ใบ นี้
กู เกลียด ตัว เอง ที่ เป็น แบบ นี้
สิ่งที่ไนน์เป็นก็ไม่ต่างอะไรจากสิ่งที่ผมเคยเป็นมาก่อน แต่ผมโชคดีที่เจอกุ้ง พี่ชายร่วมสาบานที่รักและดูแลกันและกันมาโดยตลอด ผมได้เจอเนตร บอล ลักษณ์ และคนอื่น ๆ ที่เข้ามาเติมเต็มสิ่งสวยงามให้โลกสีเทาใบนี้ ผมโชคดี และผมก็ผ่านมันมาได้แล้ว
และตอนนี้ ณ ขณะนี้ บุคคลที่กำลังเจ็บปวดอยู่เบื้องหน้ายังขาดสิ่งเหล่านั้น ผมอยากเติมเต็มให้เขา โลกที่โหดร้ายนี้จะต้องไม่ทำให้ใครต้องเจ็บปวดแบบนี้อีก
"ในสายตาพี่...ไนน์เป็นเด็กที่น่ารักของพี่เสมอนะ"
สิ้นเสียงที่สั่นเทาของผม ไนน์หยุดร้องแล้วเงยหน้าขึ้นมามอง
"หน้าตาอย่างผมเหรอ ที่เรียกว่าน่ารักอะ"
"ไม่สิ พี่ไม่ได้หมายถึงหน้าตา พี่หมายถึงทุกอย่างที่เป็นไนน์ เพราะไนน์น่ารักไงครับ"
"...พี่เบ็น..."
"ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องห่วง พี่สัญญาแล้วนี่ ว่าจะดูแลไนน์"
ผมโผเข้ากอดน้องไนน์ เด็กชายที่กำลังเผชิญโลกอันแสนเจ็บปวดด้วยตัวคนเดียว แต่ต่อจากนี้เขาจะไม่เดินคนเดียวอีกต่อไปแล้ว ผมจะจับมือเดินเคียงข้างไนน์ไปสู่โลกที่สดใสกว่านี้
เราร้องไห้กอดกันอยู่นานพอสมควร ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่นาทีแล้ว หรืออาจจะเป็นชั่วโมง พวกเราใช้เวลานานกว่าจะหยุดสะอื้นได้
ตอนนี้บีนแบ็กที่เด็กขี้แยกอดอยู่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาเช่นเดียวกับน้ำตาของผมที่ชุ่มตามคอเสื้อของไนน์ มือที่ประคองหัวของไนน์อยู่ชักกลับเข้าที่แล้วจึงค่อย ๆ คลายกอดออกมา
ไอ้เด็กนี่หน้ายับยู่ยี่ไปหมด ตา จมูกและใบหน้าแดงก่ำ
"ไอ้เด็กขี้แยเอ้ย"
"พี่เบ็นก็ด้วยแหละ"
ไม่นานเราก็เปล่งเสียงหัวเราะออกมา ผมยื่นมือไปลูบหัวน้อย ๆ ของไนน์อีกครั้ง คราวนี้เด็กตาแดงยิ้มรับ เราจ้องตากันอยู่นานพอสมควร จนกระทั่งไนน์เอ่ยขึ้น...
"ไนน์ขอเป็นน้องชายของพี่ได้ไหมครับ"
"ได้ดิ เป็นน้องเล็กนะ"
"น้องเล็ก?"
"อ่า พี่ยังไม่เคยบอกละมั้ง พี่กุ้ง จำได้ใช่ไหม นั่นพี่ชายร่วมสาบานของพี่เอง"
"งั้นไนน์ก็มีพี่ชายสองเลยดิ"
"จ้า คุณน้องชาย"


## บทที่ 6.3

สายลมยามดึกไหลมากระทบผิวทำเอาเย็นยะเยือกไปทั้งตัว เสียงนกส่งเสียงดังระงมอยู่ตามต้นไม้ข้างทางบ่งบอกถึงเวลาค่ำที่พวกมันจะต้องกลับรัง เช่นเดียวกับนกน้อย พวกผมก็ต้องกลับหอแล้ว
แต่ยังมีสิ่งหนึ่งที่ผมยังไม่ได้ทำ
ผมขับมอเตอร์ไซค์เลยไปร้านสะดวกซื้อใกล้ ๆ หอในเพื่อไปซื้อของบางอย่าง ไนน์ถามผมตลอดทางว่าจะไปไหน ไปซื้ออะไร แต่ผมไม่บอกง่าย ๆ หรอก
"พี่เบ็น ไปซื้ออะไรมา เข้าไปแป๊ปเดียวเอง"
"ไปซื้อนี่มา" ผมชูของที่ซื้อมาให้ไนน์ดู มันเป็นน้ำแดงสองขวด
"น้ำแดง? เลี้ยงผมเหรอ"
"นี่ไม่ใช่น้ำแดง มันคือ เลือด" ผมปั้นหน้าน่ากลัวใส่ไนน์ตรงคำว่าเลือด แต่คนตรงหน้ากลับไม่กลัวเลยซักนิด สงสัยจะชินกับการเล่นมุกของผมแล้ว
"ทำไมต้องเลือดเหรอครับ"
"มันเป็นเลือดสาบานไง รู้จักกรีดเลือดสาบานไหม" ไนน์ทำเสียงอ๋อลากยาว "ตอนนั้นกับพี่กุ้งพวกพี่ก็กินกัน เพราะงั้นเราต้องทำด้วย มันเป็นธรรมเนียม"
เราเปิดฝาแล้วกระดกขวดพร้อมกัน ชื่นใจชะมัด
"พี่เบ็น พี่มีอะไรจะคุยกับผมอีกไหม"
ผมนิ่งไปชั่วขณะ ไม่ใช่ว่าผมลืมเรื่องที่จะชวนไนน์ไปเป็นเดือนแล้ว แต่ตอนนั้น ตอนที่เห็นเจ้าหนูนี่ร้องไห้และแสดงความรู้สึกออกมา ผมตัดสินใจแล้วว่าจะไม่เอาเรื่องนี้มาคิดอีก
"อ่า...ไม่มีหรอก" ผมกระอักกระอ่วนตอบไป
"งั้นอย่าเพิ่งกลับได้ไหม ไนน์...ผมขอคุยกับพี่อีกหน่อยได้ไหมครับ ผมอยากอยู่กับพี่เบ็นต่ออีกหน่อย" โล่งอกไปที นึกว่ามีอะไร
"ได้เสมอครับ น้องชาย"
"ชอบที่พี่เรียกว่าน้องชายจัง" ไนน์พูดขึ้น แต่แล้วก็หน้าแดงเอง ผมเองก็เขินเช่นกัน ให้ตายเถอะเป็นอะไรวะเนี่ย ผมต้องเดินนำไปหาม้านั่งแถวนั้นเพื่อแก้อาการเขินของตัวเอง
เรานั่งเล่นที่ม้านั่งกันสักพัก น้ำแดง ไม่สิ เลือดทั้งสองขวดถูกดูดออกจนหมดแล้ว และตอนนี้เป็นพวกเราเองที่กำลังถูกดูดเลือดโดยยุงร้ายนับแสนตัว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่อยากลุกออกไปจากที่นี่
"พี่เบ็น...พี่เบ็นว่าไนน์จะเป็นสจ๊วตได้ไหม"
"อื้ม เป็นได้อยู่แล้ว ถ้าไนน์เชื่อในตัวเอง คนเราเปลี่ยนแปลงได้เสมอ"
"..." ไนน์ไปเงียบสักพักเหมือนกำลังจะคิดอะไรอยู่ ปากอ้าแล้วหุบสองสามรอบก่อนจะตัดสินใจเอ่ยขึ้นมา "พี่เปลี่ยนผมได้ไหม ไนน์อยากเปลี่ยนตัวเอง ไนน์อยากดูดีกว่านี้ ไนน์อยากมั่นใจกว่านี้ พี่เบ็นช่วยผมได้ไหมครับ"
"..." ตอนนี้เป็นผมเองที่เงียบไป ความคิดที่จะชวนไนน์เป็นเดือนนั้นถูกคลี่ออกมาอีกครั้ง ถ้าไนน์เปรียบการสมัครสจ๊วตเป็นการคัดลีด มันก็คงไม่ต่างจากการประกวดเดือนเท่าไรนัก ทั้งสองอย่างต้องใช้หน้าตาและอาศัยการฝึกฝนเหมือนกัน
ดังนั้นแล้ว การฝึกไนน์ให้ดูดีขึ้นก็ไม่ต่างจากการฝึกให้เป็นเดือนเลย
ความอยากเอาชนะไอ้สนหายไปหมดสิ้น เหลือแต่ความบริสุทธิ์ใจที่อยากช่วยไนน์ให้ก้าวผ่านขีดจำกัดและเซฟโซนของตัวเอง
หากได้ประกวดเดือน ถ้าชนะก็ถือว่าเป็นความภูมิใจที่จะพลิกให้ไนน์เห็นค่าของตัวเองมากขึ้น แต่ถ้าไม่ได้ขึ้นมาก็ไม่เป็นไร เพราะไนน์ในตอนนั้นจะต้องต่างจากไนน์ในตอนนี้แน่นอน
จากเด็กน้อยขี้อายไม่ประสาโลก จะกลายเป็นหนุ่มน้อยที่แข็งแกร่งและอ่อนโยน
"ไนน์..."
"ครับ?"
จากดินที่เปื้อนเปรอะบนพื้นพสุธา จะล่องลอยเป็นเดือนประดับฟ้าที่แสนอบอุ่น
"มาสมัครเป็นเดือนกับพี่ไหม?"


## บทที่ 7.1

"นี่ครับคุณพี่กุ้ง น้ำแดงมึง" ผมวางขวดน้ำแดงขนาดเท่ากับที่กินกับไนน์ไปเมื่อวานลงตรงหน้ากุ้ง ตอนนี้เรากำลังกินข้าวกลางวันอยู่ที่โรงอาหารคณะโดยมีเนตรและไนน์นั่งอยู่ด้วย
"อะไรของมึง"
"ดื่มเลือดร่วมสาบานไง เรามีน้องชายคนเล็กแล้วนะ"
"น้องชายคนเล็ก? ใครวะ"
ผมเหล่ตาไปมองไนน์แล้วใช้ศอกกระทุ้งไหล่ส่งสัญญาณให้ไนน์เป็นคนบอกไอ้กุ้งเอง
"คือ ผม...ผมขอเป็นน้องชายพี่เบ็นกับพี่กุ้งด้วยได้ไหมครับ"
"ห๊ะ นี่มึงทำอะไรไม่ปรึกษากูเลยนะไอ้เบ็น"
"ไนน์...ผมเป็นน้องพี่ไม่ได้เหรอครับ"
"ไม่ได้!" ทำเอาไนน์หัวหดเข้ากระดองไปเลย "จนกว่าจะผ่านบททดสอบของลูกผู้ชาย"
"บททดสอบอะร...อ๋อ เกือบลืมไปแล้วแฮะ" ตอนแรกผมตามสิ่งที่กุ้งมันพูดไม่ทัน เราไม่เคยทำบททดสอบอะไรทั้งนั้น แต่กุ้งมันหันมาหยักคิ้วให้ก่อน ผมจึงรู้ว่าไอ้นี่วางแผนจะแกล้งเด็กอยู่
ถ้าไนน์บอกว่าผมชอบแกล้ง พี่ชายคนโตของมันนี่แหละคือลูกซาตานลงมาเกิดของจริง
"ไนน์จะต้อง..." ไนน์กลืนน้ำลายดังเอือกได้ยินมาถึงหูผม "ด่าพี่ว่า 'ไอ้สัตว์' ให้พี่เจ็บปวดไปถึงหัวใจเลยนะ"
โป๊ก!
เสียงมะเหงกกระทบกระโหลก "มึงอย่าเชียวนะ" เนตรที่นั่งฟังอยู่รีบเข้ามาห้ามทันที "อย่าสอนน้องนายไนน์กูให้สถุลเหมือนมึงนะ"
"อะไรเล่า ก็ให้มันฝึกไว้ คราวหลังมีใครมาด่าจะได้ด่ากลับได้ไง"
"ไม่เห็นเกี่ยวเลยไอ้ส..." เนตรลากเสียงตัวเอสยาวเพราะรู้ตัวว่ากำลังจะเป็นแบบสำนวน 'ว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเอง' "สลัด!"
"ว่าแต่เขาอีเนตรเป็นเอง" นั่น!
โป๊ก!!!
เสียงเดิมดังขึ้นมาสนั่นกว่าเดิม
ไนน์ทำหน้าไม่สู้ดีนัก ไม่ใช่เพราะกลัวเนตรหรอก แต่คงกำลังหนักใจกับภารกิจของไอ้กุ้งมากกว่าเพราะไนน์ชำเลืองสายตามามองผม สื่อเป็นเชิงถามว่าควรพูดดีไหม
"ให้ลองพูดไว้ก็ดี เผื่อมีใครมาหาเรื่อง มันจะได้ป้องกันตัวได้" ผมอยู่ข้างไอ้กุ้ง บางทีคนเราไม่จำเป็นต้องพูดหยายตลอดเวลา แต่ก็ควรเรียนรู้ที่จะพูดหยาบไว้บ้าง
"มึงก็!" เนตรถลึงตาใส่ผมแล้วกอดอกทำท่าไม่รู้ไม่ชี้ "แล้วแต่แล้วกัน"
"จัดมา ว่าที่น้องเล็กของพี่กุ้ง เอาให้หงายเงิบไปเลยนะ"
ไนน์เงียบไปชั่วขณะ มันสูดหายใจเข้าลึกมาก และในที่สุดก็โพล่งออกมา
"ไอ้สัตว์...ครับ?"
มาหมดเลย ทั้งกระรอกตัวจิ๋ว หนูร้องจี๊ดจี๊ด น้องหมาน้อยครางงี๊ดงี๊ด เหมียวง่าวน่าร๊าก
ถ้าเปรียบการด่าเป็นชนิดของสัตว์ สิ่งที่ออกมาจากปากไนน์คงเป็นสิ่งมีชีวิตที่บอบบางและน่ารักเหลือเกิน น้ำเสียงของไนน์ดูเบา อ่อนโยน และไร้ซึ่งพิษสงใด ๆ ถ้าใช้น้ำเสียงนี้ไปด่าใครละก็ เขาคนนั้นคงจะเจ็บน่าดูเพราะรู้สึกละอายใจที่มารังแกน้องหมาน้อยน่ารักขนาดนี้
"อุ้ย น่ารัก" เนตรที่แอบฟังอยู่กล่าวชมไนน์จนมันเขินแล้วจิกแขนเสื้อผมเล่น
กุ้งทำหน้าผิดหวังทันที "ไม่เอาดิ เอาแบบ..." กุ้งตะโกนเสียงดังมากจนไนน์สะดุ้ง "ไอ้สัตว์!!! ไม่ก็ใส่อารมณ์กวนตีนเข้าไป แบบ..." คราวนี้มันทำเสียงลากยาว "ไอ้สาด!!!"
"ไอ้...ไอ้แสด"
คราวนี้เป็นสีแสด เสียงสดใสราวกับแสงแดดยามเช้าที่อบอุ่น ผิดกับไอ้กุ้งที่เหมือนพ่นเอาเสือ สิงห์ กระทิง แรด ออกมาหมด
ผมเอามือกุมขมับแล้วหัวเราะร่วนทันที ผมควรจะดีใจหรือเสียใจดีที่ไนน์พูดคำหยาบไม่ได้เลย
"ไม่แรงอะ ไม่เจ็บเลยด้วย"
คำพูดนั้นทำเอาไนน์หน้าหงอยไปเลย แต่ก็ยิ้มร่าอีกครั้งเมื่อกุ้งพูดต่อ
"แต่เห็นว่าพยายาม เพราะงั้นให้ผ่านก็ได้" พูดจบก็เอามือไปลูบหัวน้อง
พอเห็นกุ้งลูบหัวน้องไนน์อีกเป็นครั้งที่สองหลังจากวันนั้นที่พาไนน์ไปแนะนำตัว ใจผมร้อนรุ่มกระสับกระส่ายคล้ายจะหงุดหงิดใจที่เห็นคนอื่นมาเอ็นดูมันนอกจากผม
ไม่ทันรู้ตัว ผมก็ปัดมือกุ้งออกจากหัวไนน์ไปแล้ว
"นี่น้องของเบ็นนะ"
ทำเอากุ้งกับเนตรผงะไปเล็กน้อย กุ้งยิ้มขึ้นแล้วเปลี่ยนเป้าหมายมายีหัวผมเล่นแทน
"หึงน้องชายเป็นเด็ก ๆ ไปได้นะเบ็นนี่น้อย"
นานแล้วที่ผมไม่ได้เรียกชื่อตัวเองแทนคำว่า กู มึง กับกุ้ง สมัยเราเป็นพี่น้องกันใหม่ ๆ ผมมักเรียกกุ้งว่า ไอ้พี่กุ้ง และเรียกแทนตัวเองว่า เบ็น ส่วนกุ้งมันจะเรียกผมว่า เบ็นนี่น้อย
ผมขมวดคิ้วใส่ ไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนี้


## บทที่ 7.2

หลังจากกินข้าวกลางวันที่โรงอาหารเสร็จ พวกเราแยกย้ายกันไปตามทางของตัวเอง ช่วงบ่ายของวันนี้ ผมและกุ้งไม่มีคาบเรียน เนตรต้องเข้าแลปกายวิภาคของพืช ส่วนไนน์โชคดีที่อาจารย์ติดธุระจึงไม่มีเรียนเหมือนผม
"ไนน์แน่ใจแล้วใช่ไหม"
ไนน์ดูลังเลเล็กน้อย แต่แล้วในที่สุดก็ตัดสินใจ
"อื้ม"
ไนน์ยื่นใบสมัครทูตกิจกรรมให้ผมตรวจก่อนส่ง ผมใช้เวลาอ่านอยู่พอสมควร ลายมือของไนน์ที่ดูน่ารักน่าอ่านแบบตัวอักษรมน ๆ สมกับเด็กสาขาญี่ปุ่นนี้ไม่ใช่ปัญหาของผม ปัญหามันอยู่ที่เนื้อความข้างในที่หมอนี่เขียนลงไปต่างหาก
ผมตรวจทานสิ่งที่ไนน์เขียนลงไปอยู่หลายรอบ แม้บางจุดจะขัดใจผมไปบ้าง เช่น คุณคิดว่าส่วนใดของร่างกายที่คุณชอบมมากที่สุด ไอ้หนูนี่ตอบว่า ไม่มี หรือ คุณคิดว่าอะไรคือคุณสมบัติที่สำคัญที่สุดของทูตกิจกรรม มันตอบ รูปร่างหน้าตา
ผมอ่านไปก็หนักใจไปกับความใสซื่อตรงไปตรงมาเกินเหตุของมัน แต่ผมต้องเคารพในความคิดของน้อง
ส่วนสำคัญที่สุดอยู่ที่ ไนน์ต้องเขียนชื่อผมในช่องรุ่นพี่ที่ชวนมาสมัครด้วย และไนน์เขียนไปแล้วเรียบร้อย
ในใบสมัครของทุกคนจะมีช่องให้ใส่ชื่อรุ่นพี่ที่เข้าแข่งขันทูตกิจกรรมปีก่อน ๆ ด้วย หากใครถูกทาบทามจากรุ่นพี่คนใดก็เขียนชื่อเขาหรือเธอลงช่องนี้ ถ้าไม่มีก็ไม่ต้องเขียน ในวงเล็บระบุไว้ชัดเจนว่าไม่มีผลต่อการพิจารณาใด ๆ แต่ถ้าไม่มีผลจริง ๆ แล้วจะให้ใส่เพื่ออะไร
แม้จะไม่เต็มใจนัก แต่ผมก็ยื่นมันกลับส่งไปให้ไนน์ เพื่อเอาไปหย่อนลงตะกร้าขนาดเอสี่ที่ใช้ใส่ใบสมัครทูตกิจกรรมซึ่งวางอยู่หน้าห้องกิจการนักเรียน เอกสารที่อยู่ภายในตะกร้ากองทับกันสูงจนเกือบจะล้นตะกร้าออกมาเลย
อาจเพราะตะกร้านั้นไม่ได้ลึกมากและใบสมัครก็มีถึงห้าหน้า ผมคำนวนดูจากความสูงของกองและช่องนูนของลวดเย็บกระดาษระหว่างแต่ละฉบับ คงมีคนมาสมัครประมาณ 30 คน ซึ่งถือว่าเยอะพอสมควร
ปกติแล้วคณะผมจะจัดแข่งประเภทละสี่คน โดยแบ่งเป็น ดาว เดือน และดาวเทียม รวมเป็นสิบสองคนถ้วน ปีนี้ก็คงเป็นแบบเดียวกัน
ย้อนกลับไปเมื่อวานตอนที่เรานั่งเล่นกันอยู่ที่หน้าหอใน ผมตัดสินใจชวนไนน์มาสมัครเดือนแต่ไนน์เองดูจะลังเลเล็กน้อย ปากเอาแต่บ่นว่าไนน์ไม่เหมาะ ไนน์เป็นไม่ได้หรอก แต่ก็เพ้อให้ผมฟังว่าถ้าเป็นได้ก็คงดีเนอะ ถ้าผมเปลี่ยนไนน์ให้เป็นเดือนได้จริงก็คงสุดยอดไปเลย
ผมจึงให้ไนน์กลับไปคิดทบทวนการตัดสินใจของตัวเองให้ดีก่อนแล้วเช้าวันนี้ค่อยมาบอกว่าอยากเป็นหรือไม่
คำตอบของไนน์เมื่อเช้าแฝงไปด้วยความไม่มั่นใจในการตัดสินใจของตัวเองนัก แต่ในขณะเดียวกันมันก็เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นที่มีต่อผม
ไนน์บอกผมว่า ตอนแรกเขาคิดว่าเขาเป็นไม่ได้หรอก แต่เขาเชื่อว่าถ้ามีผมอยู่ด้วยเขาอาจจะทำได้ก็ได้
...ก็หวังว่าผมจะไม่ทำให้น้องชายของผมผิดหวังหรอกนะ
ในเมื่อไนน์ตัดสินใจจะลงแข่งเดือน คราวนี้ก็ถึงเวลาที่ผมจะต้องเปลี่ยนแปลงน้องไนน์อย่างจริงจังแล้ว
ผมร่างแผนการคร่าว ๆ โดยลิสต์รายการที่จะต้องฝึกและของที่ต้องซื้อให้ไนน์อยู่ทั้งคืน ถ้าเป็นเด็กหนุ่มทั่วไปก็คงแค่พาไปร้านเสื้อผ้า สอนแต่งตัวให้เป็น พาไปซื้อของดูแลตัวเองบ้าง แต่กับบุคคลที่ชื่อไนน์นี้ คงต้องสอนละเอียดยิบเหมือนเด็กอนุบาลเริ่มหัดท่องเอบีซี
บางครั้งผมก็คิดเล่น ๆ ว่า ไอ้หมอนี่มันผ่านช่วงวัยรุ่นมาได้ยังไงกันนะ
ผมนัดไนน์ไปเดินห้างด้วยกันในวันเสาร์ คงต้องใช้เวลาทั้งวันเพื่อพาเด็กน้อยไปแปลงโฉมให้เป็นหนุ่มตัวน้อย เผลอ ๆ อาจจะต้องพ่วงไปวันอาทิตย์อีกวันด้วยซ้ำ
แทนที่ผมจะรู้สึกเหนื่อยใจเพราะปกติไม่ค่อยออกไปเที่ยวไหนเท่าไหร่ ยิ่งต้องขับรถออกไปตากแดดร้อน ๆ ละก็ ผมจะต้องหงุดหงิดแน่นอน แต่ผมกลับตื่นเต้นที่จะได้พาไนน์ไปเปิดโลกกว้าง อารมณ์เหมือนพาน้องชาย ไม่สิ ลูกชาย ไปเที่ยวสวนสัตว์เลย
ถึงเวลานัดตอนเก้าโมงเช้า ผมบึ่งไอ้ชมพูไปหา ไนน์เดินออกมารอผมอยู่ที่หน้าหอในแล้ว เจ้าหนูนี่มารอก่อนเวลาเสมอ ทำเอาผมไม่กล้ามาสายเลยสักครั้งเพราะกลัวไนน์จะต้องรอนาน
การแต่งตัวของไนน์เป็นเหมือนทุก ๆ วัน คือบรมโคตรเชยและไม่เหมาะกับคนวัยมหา'ลัยอย่างยิ่ง
ไนน์ใส่เสื้อยืดคอกลมสีเขียวอ่อนปักลายกระรอกขนาดเท่าควายที่ด้านหน้า เสื้อแบบนี้ผมก็มีนะ แต่เอาไว้ใส่นอน ผมไม่กล้าเอามาใส่เดินออกมาให้ใครเห็นหรอก
ส่วนท่อนล่างเป็นกางเกงขาสั้นสามส่วนสีน้ำตาลแก่ ดูยังไงก็ไม่เข้ากับเสื้อเลยสักนิดเดียว เท้าคีบแตะแบบที่ผู้คนมักใส่กันปกติ หมายถึงปกติสำหรับคนจะเอาไปเข้าค่ายลูกเสือนะ ไม่ได้ปกติสำหรับใส่ไปห้างเลย
งานหนักแน่ ๆ วันนี้ ไอ้เบ็นเอ้ย
"ผมพร้อมแล้วครับพี่เบ็น" ไอ้หมอนี่ยิ้มแฉ่งทักทายตามปกติ
"เอาเสื้อคลุมไปด้วยดิ ซ้อนมอเตอร์ไซค์ตากแดดแรงขนาดนี้เดี๋ยวผิวจะเสียนะ"
"ผมไม่มีเสื้อคลุมเลย..."
"หืม?"
เจ้าหนูนี่ไม่มีเสื้อใส่คลุมกันแดดกันหนาวบ้างเลยหรือไงนะ หรือที่บ้านจะมีฐานะจำกัดจริง ๆ
จะว่าไป ผมลืมคิดถึงเรื่องงบค่าใช้จ่ายที่ไนน์ต้องใช้ไปซะสนิทเลย ถ้าขืนมีงบไม่มากพอก็คงทำอะไรมากไม่ได้แน่
"ผมมีแต่เสื้อกันหนาว" พระเจ้าช่วยกล้วยปิ้ง
"มันก็เหมือนกันไหมล่ะ!" ไนน์ทำหน้าอ๋อเหรอตอบผมมา
แต่ก่อนที่ไนน์จะได้หันกลับไปเอาเสื้อคลุมจากหอ ผมชิงถามคำถามสำคัญไปก่อนที่จะลืม "เรามีเงินให้พี่เท่าไหร่"
"...พี่คิดเงินค่าสอนด้วยเหรอครับ"
"ไอ้เด็กบ๊อง พี่หมายถึงเงินที่จะซื้อของวันนี้ไง มีเท่าไหร่"
"ห้าร้อยบาทครับ" อึก! เสียงกลืนน้ำเหนียวลงคอดังอยู่ในหูผม
ห้าร้อยบาทดูเหมือนจะเยอะก็จริงนะ แต่สำหรับของบำรุงและเสื้อผ้าต่าง ๆ แล้ว คงจะละลายหายไปได้ในพริบตาเดียว
"เรา..." การจะดูดีได้นั้นบางครั้งก็ต้องลงทุน และทุนที่จะต้องเสียไปก็มากซะด้วยสิ ดูทรงแล้วห้าร้อยบาทคงไม่พอแน่ ๆ "...มีแค่นี้เหรอ"
"ครับ ไม่พอเหรอ"
"ถ้าว่ากันตามตรงก็ใช่ ไม่พอหรอก แค่ห้าร้อยบาท ซื้อเสื้อดี ๆ สักตัวยังไม่ได้เลย"
"แต่...ผมมีเท่านี้จริง ๆ" ไนน์ทำหน้าเศร้าจนเกือบจะร้องไห้ได้เลย
สีหน้าตอนนี้เหมือนเด็กที่พ่อเพิ่งซื้อไอติมให้แล้วทำหล่นลงพื้นโดยที่ยังไม่ได้ลองเลียเลยสักครั้งเดียว รับรองว่าคนเป็นพ่อเห็นลูกทำหน้าหงอยแบบนี้คงต้องควักตังค์ซื้อแท่งใหม่ให้ลูกแน่นอน
...ให้ตายเถอะเบ็น อย่าคิดเชียวนะ
"งั้นเดี๋ยวพี่ออกให้ก่อน แล้วค่อยว่ากัน" ไม่ทันแล้ว ปากผมดันทำตามหัวใจมากกว่าสมอง
"ไม่เอาพี่เบ็น ไนน์ไม่อยากรบกวนพี่ เราซื้อแค่เท่าที่ซื้อได้ก็ได้ครับ เอาแบบถูก ๆ ก็ได้ครับ"
ครอบครัวของผมไม่ได้ขัดสนอะไร จะเรียกได้ว่าเป็นเศรษฐีเลยก็ว่าได้ แค่เงินสองสามพันไม่ได้ทำให้ผมลำบากอะไรมากนัก
โลกนี้ไม่เคยมีคำว่ายุติธรรม ก็แค่อยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง ความพยายามอย่างเดียวคงไม่พอสินะ คงต้องอาศัยเงินด้วย
ผมรู้ตัวดีว่ามันดูไร้สาระที่จะออกเงินส่วนตัวให้รุ่นน้องคนหนึ่งขนาดนี้ แต่พอเห็นหน้าเศร้าปานจะร้องไห้ของไนน์แล้วผมก็อดนึกสงสารไม่ได้
ไม่ ไนน์ไม่ใช่แค่รุ่นน้องของผม ตอนนี้ไนน์คือน้องชายของผมแล้ว และผมก็สัญญาแล้วด้วยว่าจะดูแลให้ดีที่สุด
"ไว้ได้เป็นเดือนแล้วเอามาคืนพี่ก็ได้นะ" ผมพูดขำ ๆ ไป รางวัลชนะเลิศก็ได้เงินเยอะอยู่พอควร แต่ผมไม่ได้จะจดบัญชีชำระหนี้จริงจังหรอกนะ แค่อยากให้ไนน์มันสบายใจก็เท่านั้น
"นั่นเงินพี่นะ ไม่เอาหรอก ไนน์...ไนน์..." เจ้าเด็กขี้เกรงใจนี่พยายามปฏิเสธทุกวิถีทาง สักพักน้ำตาเอ่อล้นออกมา ทำผมใจหายหมด
"เฮ้ย ร้องไห้ทำไมเนี่ย" เจ้านั่นร้องไห้ไม่หยุดส่วนผมได้แต่ลูบหัวปลอบโยน
"...พี่เบ็น..." แหกปากร้องไห้หนักกว่าเดิมอีก มีแต่เด็กร้องไห้งอแงเพราะอยากให้พ่อแม่ซื้อของเล่นให้ แต่เด็กนี่โวยวายไม่ให้ซื้อให้
"เป็นน้องชายพี่แล้ว จำไม่ได้เหรอ" ผมเอื้อมมือคว้าหัวของไนน์มาซุกไว้ใต้วงแขน "ไม่ต้องคิดมากหรอก คิดซะว่ามีพี่ชายพาไปเที่ยวห้างฯก็พอ โอเคไหมครับ"
กว่าจะเกลี้ยกล่อมได้ กว่าจะทำให้หยุดร้องไห้ และกว่าไนน์จะย้อนไปหยิบเสื้อคลุมอีกก็ปาไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว
พอเดินออกมา เสื้อกันหนาวที่ว่านั่นก็ดันไม่มีฮู๊ด ผมสงสารกลัวไนน์จะร้อนเลยให้ใส่เสื้อคลุมมีฮู๊ดของผมแทนแล้วสวมหมวกกันน็อคทับฮู๊ดที่คลุมหัวอยู่ไว้อีกที ผมทำแบบนี้ประจำเพื่อกันรังสียูวีที่จะมาทำร้ายผิวคอของผม
เราออกเดินทางกันด้วยมอเตอร์ไซค์ ไม่มีเครื่องปรับอากาศเหมือนรถยนต์ สายลมร้อนระอุพัดผ่านเข้ามาไม่ได้ช่วยให้รู้สึกเย็นขึ้นเลย
ไอน้ำตามถนนข้างหน้าหลอกตาทำให้ทางบิดเบี้ยวไป ไฟที่ร้อนแรงจากดวงอาทิตย์แผดเผาลงมาสู่โลก ประเทศไทยเราเข้าใกล้คำว่าทะเลทรายเข้าไปทุกวัน
อู้งานบ้างก็ได้นะโว้ยคุณดวงอาทิตย์ ผมบ่นในใจตลอดเวลาที่ต้องจอดรอไฟแดง


## บทที่ 7.3

ในที่สุดก็มาถึงห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่โตที่สุดของจังหวัด ผมชะเง้อดูกระจกมองข้างดูคอของผม ตอนนี้มันเป็นรอยแดงจากแดดไปแล้วเรียบร้อย
เซ็งชะมัด ผมจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิด
"พี่เบ็น...ผมขอโทษครับ ผมทำคอพี่แดงเลย" ไอ้เด็กนี่รู้ทันความคิดผม มันคงสังเกตเห็นว่าผมขมวดคิ้วส่องคอที่กระจกมองข้างอยู่นาน
จังหวะนั้นมีเด็กหญิงวัยมัธยมปลายสามสี่คนเดินผ่านเราไปพอดี พวกเขาเหล่มาทางเราแล้วซุบซิบกัน ถึงจะไม่ได้ยินทุกคำพูด แต่ผมรู้ได้เลยว่าพวกนั้นต้องกำลังเข้าใจผิดกับประโยคของไนน์เมื่อกี้แน่ ๆ
คิดแล้วหน้าผมก็ร้อนผ่าวยิ่งกว่าโดนแดดเผาซะอีก "เห็นไหม นี่คือสิ่งที่จะเกิดขึ้นกับผิวเราถ้าไนน์ไม่ใส่เสื้อคลุม" ผมพูดสอนไนน์กลบเกลื่อนอาการเขิน เพิ่มระดับเสียงให้ได้ยินไปถึงสาวช่างจิ้นพวกนั้นด้วย
เราเดินผ่านลานจอดรถเข้าสู่ตัวห้างฯได้ในที่สุด ลมเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศเปลี่ยนสภาพนรกบนดินของประเทศไทยเป็นสวรรค์น้อย ๆ ไปทันที
อาคารขนาดใหญ่สูงสี่ชั้นนี้มีขนาดกว้างใหญ่มหาศาล ผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาเหมือนวันหยุดสุดสัปดาห์ทั่วไป โชคดีที่เรามากันเร็ว คนจึงยังไม่แน่นมากนัก
ผมไม่ได้ออกมาเที่ยวบ่อย โดยเฉพาะในห้างสรรพสินค้าที่มีผู้คนอยู่กันแน่นหนาจนน่าหงุดหงิด ถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ จะไม่เหยียบมาที่แบบนี้เลย
ผมจึงไม่ได้ตื่นตาตื่นใจอะไรกับห้างฯใหญ่โตแบบนี้เลยแม้แต่นิดเดียว มันก็แค่สถานที่ท่องเที่ยวซื้อของกินของใช้แสนธรรมดาที่สุดเท่าที่มันจะธรรมดาได้ ตรงกันข้ามกับไนน์ ไนน์อ้าปากหวอแสดงอาการตะลึงชัดเจน มือสะกิดแขนเสื้อผมทุกครั้งที่เห็นของสวยงามน่าซื้อตามข้างทาง ทำเหมือนเพิ่งเคยมาห้างครั้งแรกยังไงยังงั้นเลย
ระหว่างทางผมเหลือบไปเห็นร้านขายตุ๊กตาขนาดเล็กร้านหนึ่ง ความทรงจำบางอย่างไหลย้อนกลับมา แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าเป็นเรื่องอะไร รู้แค่ว่าเป็นอะไรบางอย่างที่เกี่ยวกับตุ๊กตา...
"พี่เบ็น...พี่เบ็นครับ" ไนน์สะกิดแขนผม "อยากซื้อตุ๊กตาเหรอครับ"
"ห๊ะ อ่อ เปล่าหรอก แค่เหม่อเฉย ๆ ไปกันต่อเถอะ"
ผมพาไนน์เดินลัดเลาะไปยังเป้าหมายแรกของวันนี้ นั่นคือร้านตัดผม ทรงผมของคนเราเปลี่ยนหน้าตาหรือแม้กระทั่งหุ่นของเราได้เลย ถ้าทรงผมดูดีรับกับใบหน้าและบุคลิก มันก็จะช่วยเสริมเสน่ห์ของผู้ชายได้มากทีเดียว
มีอยู่สองเหตุผลที่ผมเลือกพาไนน์มาตัดผมก่อน ประการแรกคือยิ่งเช้าคนยิ่งน้อย ถ้ามาตอนบ่ายล่ะก็รับรองรอคิวยาวถึงดึกจนไม่ต้องไปทำอะไรกันพอดี ส่วนประการที่สอง ซึ่งเป็นสิ่งที่สำคัญไม่แพ้กัน นั่นคือ เมื่อคนเราเปลี่ยนทรงผมองค์รวมของภาพลักษณ์เราจะเปลี่ยนตามไปด้วย
ดังนั้นจากประสบการณ์แล้ว ควรตัดผมก่อนไปเลือกซื้อเสื้อผ้าใส่เสมอ
พอก้าวเท้าเข้าร้านตัดผมร้านประจำ พี่เจ้าของร้านก็วางโทรศัพท์ลงแล้วลุกออกมาต้อนรับพวกเราในทันที
พี่เขาดูจะแปลกใจนิดหน่อยที่เห็นผมกลับมาอีกรอบ เพราะผมเพิ่งเข้ามาใช้บริการเมื่อไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมานี้เอง
"ไง เบ็น เพิ่งตัดผมไปเองไม่ใช่เหรอ หรืออยากเอาสั้นกว่านี้" ผมมาตัดที่นี่ประจำจนพี่เขาจำชื่อจำหน้าผมได้แม่น
"เปล่าพี่ ผมพาน้องมาตัดหัว" ผมแกล้งแหย่ไนน์เล่นแต่โดนเจ้าเด็กน้อยมองค้อนใส่ "เอ้ย ตัดผม"
"ได้เลยค่า อยากตัดทรงอะไรจ๊ะพ่อหนุ่ม"
"เอ่อ...อ่า..." ไนน์ตอบพี่เขาไม่ถูกเลยทีเดียว ส่วนหนึ่งก็คงเพราะอายเหมือนทุกครั้ง อีกส่วนก็คงเพราะไม่รู้ว่าควรตัดทรงอะไรดี
"พี่มีทรงแนะนำน้องผมไหมครับ" ผมตอบแทนไนน์ไปแล้วตบหัวมันเบา ๆ เหมือนเลี้ยงลูกบาส
"อืม...ขอพี่ดูก่อนนะ" พี่เขาเดินเข้ามาใกล้ไนน์ ทำเอามันผงะถอยหลังมาเกาะแขนผม
แต่แล้วก็ยอมอยู่นิ่งแต่โดยดี พี่เขาถอดแว่นตาออกแล้วเปิดหน้าผากที่ถูกผมยาวรุงรังบดบังขึ้น เผยให้เห็นแผลเป็นที่เป็นรอยอยู่เหนือคิ้วชัดเจน ไหนจะหน้าผากที่กว้างพอ ๆ กับสนามฟุตบอลอีก
"หน้าผากกว้างเหมือนกันนะ ผมบางด้วย ถ้าจะให้พี่แนะนำละก็ พี่ว่าดัดผมเพิ่มวอลลุ่มด้วยดีกว่านะคะ คุณน้องว่าไง"
"จ...ต...ไหม" ถึงไม่ได้ยินชัด แต่ผมพอจะเดาได้ว่าไนน์กำลังจะถามอะไร
"ขอโทษนะคะ?"
แต่ผมห้ามไนน์ไม่ทัน "จะต่อยไหม" กูว่าแล้วว่าต้องถามคำถามนี้
พี่เจ้าของร้านหน้าเหวอทันทีที่ได้ยินคำถามแปลก ๆ ของไนน์
"ดัดเลยก็ได้ครับ ถ้าพี่ว่ามันจะออกมาดี" ผมตัดสินใจแทนไนน์ไปเลยโดยไม่ถามมันสักคำ แต่ก็นะ ถึงยังไงหมอนี่ก็คงไม่รู้อยู่ดีว่าควรเลือกอะไร อีกอย่างผมเชื่อฝีมือและสายตาช่างประจำของผม
เวลาของวันนี้หายไปเกือบสามชั่วโมงกับทรงผมแค่อย่างเดียว ไนน์เดินออกจากร้านด้วยสีหน้าง่วง ๆ มันแอบผงกหัวหลับตอนรอน้ำยาแห้งด้วย โชคดีที่ผมแอบถ่ายรูปมันไว้ เผื่อเอาไว้แกล้งมัน
"แสบหัวจังเลยพี่เบ็น"
"อื้ม เดี๋ยวก็หาย ไหนขอดูให้เต็มตาหน่อย"
...เช็ดครก! ใช้ได้อยู่! ไอ้เด็กผมยาวเป็นหมาปูลิตอนนี้เริ่มกลายเป็นพ่อหนุ่มผมงามไปแล้ว
ผมของไนน์ดูหยักศกเล็กน้อยไม่ถึงกับหยิกหยอย ผมด้านข้างและด้านหลังสั้นลงดูสะอาดตา ข้างบนและด้านหน้ายาวได้ที่ตามแบบฉบับทรงหนุ่มเกาหลี
"เป็นไงครับ ใช้ได้ไหมพี่เบ็น"
"พี่ว่ามันหยิกไปนะ เหมือนเมดูซ่าหัวงูเลย"
"จริงอะพี่เบ็น" พ่อหนุ่มผมหยิกหน้าเสียทันที
"ล้อเล่น ดูดีแล้วครับ" ทำเป็นหน้าแดงใส่ "...ถึงจะดูดีแค่ผมก็เถอะ"
"พี่เบ็นขี้แกล้ง" มันหลี่ตาใส่ผมแล้วทำท่างอนแก้มป่อง "ถ้าผมหัวงู พี่เบ็นก็เฒ่าหัวงูแหละ"
"นี่แน่ะ ไอ้หัวหยอย"
ผมดีดกระโหลกดังป็อกไปหนึ่งทีทำเอาไนน์ร้องโวยวาย ไม่ใช่เพราะเจ็บหรอกเพราะผมไม่ได้ดีดแรง แต่เพราะกลัวผมจะเสียทรง
ไอ้หนูนี่เริ่มกระแดะเป็นแล้ว แต่ก็โอเค มันเป็นสัญญาณที่ดีของการเริ่มดูแลตัวเอง
ทรงผม...เช็ค


## บทที่ 7.4

หลังจากนั้นเราเดินเข้ามายังศูนย์ความงามและเครื่องสำอาง เป้าหมายต่อไปคือหาของบำรุงและปกป้องผิวให้ไนน์ ผมมุ่งไปตรงส่วนที่ใช้สำหรับผิวกายก่อนเพราะไม่ละเอียดแยกย่อยเหมือนที่ต้องใช้กับหน้า
"ครีมกันแดด...แบบพีเอสี่บวกไปเลย แล้วก็ เจลว่านหางจรเข้...แล้วก็ ครีมทาตัว...ครีมทาตัว...เจอแล้ว" ผมไล่หาของตามชั้นวางขายสินค้าโดยมีเด็กหน้ามึนเดินตาม ไนน์ไม่เคยใช้ของพวกนี้เลยและคงจะไม่รู้จักด้วย
ต่อไปเป็นส่วนของใบหน้า ผมให้ไนน์หิ้วตะกร้าให้ส่วนผมกวาดสายตามองไปตามชั้น ไนน์เป็นคนมีสิวเยอะดังนั้นต้องใช้โฟมล้างหน้าสำหรับคนเป็นสิวเฉพาะ พอผมถามไนน์ว่าปกติใช้ยี่ห้ออะไรล้างหน้า กลับได้คำตอบที่น่าขนลุกกลับมาว่าใช้สบู่ก้อนที่ใช้ล้างตัวเอามาล้างหน้าด้วยตลอด พอผมถามว่าปกติใช้ครีมอะไรทาหน้า เด็กหนุ่มเกือบทุกคนต้องใช้แน่นอน แต่กลับได้คำตอบมาว่าตั้งแต่เกิดมาไม่เคยใช้เลย เป็นอย่างนี้อยู่สองสามรอบจนในที่สุดผมก็หยุดถามแล้วจัดการเลือกซื้อให้ไปเลย
"เอ้า ตาไนน์ได้เลือกบ้างแล้ว เอาลิปมันรสไหนดีครับ" ผมให้ไนน์ลองตัดสินใจเลือกตัวเลือกบ้าง ผมกลัวมันจะน้อยใจ
ไนน์ใช้เวลาเลือกอยู่นาน ผมจึงลองเสนอรสที่ตัวเองชอบให้ก่อน
"เอาช็อกโกแลตไหม อร่อยดีนะ"
"ไนน์ไม่ค่อยชอบกินช็อกโกแลต..."
"อ่าว งั้นเอาอันไหนดี เลมอน กาแฟ สตรอว์เบอร์รี่..."
"แล้วพี่เบ็นชอบแบบไหนครับ"
"พี่เหรอ...พี่ชอบช็อกโกแลตนะ ถามทำไมล่ะ"
"เปล่าครับ...งั้นเอาช็อกโกแลตก็ได้ครับ" ไอ้หนูนี่ก็แปลก เปลี่ยนใจไปมาเร็วจริง ๆ
แผนกต่อมาเป็นแผนกเครื่องสำอาง ผู้สาวน้อยใหญ่เดินสวนไปมามากกว่าแผนกก่อน ๆ
ไนน์เขินหน้าแดงไม่ยอมเข้ามากับผม ใช้เวลาอยู่สักพักกว่าจะลากเข้ามาได้
"พี่เบ็น ไนน์เป็นผู้ชายนะ!" ไอ้หัวหยอยเถียงผมพลางพยายามดึงแขนออกจากมือผมที่จับอยู่
"ผู้ชายก็ใช้ได้ พี่ยังใช้เลย" เครื่องสำอางไม่ได้มีเฉพาะสำหรับผู้หญิงสักหน่อย นี่มันยุคอะไรแล้ว ทำตัวเป็นเด็กหัวโบราณไปได้
ขั้นตอนนี้ยากหน่อยสำหรับผมเพราะไม่ถนัดเลือกเท่าไหร่ ปกติแล้วจะให้เนตรหรือลักษณ์ช่วยดูให้ ของพวกนี้มันแยกย่อยเยอะมากจนผมเลือกไม่ถูก ถ้าใช้ผิดเบอร์ไปละก็ จากหน้าหล่อกลายเป็นหน้าผีได้เลยในพริบตาเดียว
"ยื่นแขนมา" ไนน์ยอมทำตามแต่โดยดี ผมเอาลิปสติกมาลองทาลงที่แขนไนน์ ดูดี ๆ แล้วแขนส่วนที่อยู่ใต้เสื้อก็ขาวพอ ๆ กับผมเลย แต่เพราะไม่เคยดูแลตัวเองปล่อยให้แดดทำร้ายผิว สภาพนอกร่มผ้าก็เลยเป็นอย่างที่เห็น "โอเค เบอร์นี้ คงไม่โป๊ะหรอกมั้ง"
"พี่เบ็นเจ้าสำอางจัง"
"เขาเรียกดูแลตัวเองหรอก"
"พี่เบ็นไม่ต้องทำอะไรก็หล่อแล้ว" ชมมาขนาดนี้ผมก็เขินแย่ "แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังหาแฟนไม่ได้"
"อยากมีปากแดงเลือดฝาดโดยไม่ต้องทาลิปไหมครับคุณน้อง" ผมดึงแก้มตุ่ยทั้งสองข้างของไนน์ออก แยกเคี้ยวใส่ไอ้หนูปากดีตรงหน้าด้วยความหมั่นไส้
"อ๋อโอดอั๊บ"
เครื่องสำอาง...เช็ค


## บทที่ 7.5

"โอเค เป้าหมายต่อไป..."
"พี่เบ็น...ผมเหนื่อยแล้ว หิวข้าวด้วย" แปลกแฮะที่เจ้าหนูนี่งอแง ปกติไม่ค่อยบ่นอะไรกับเขา
แต่พอมองเวลาที่โทรศัพท์ก็เข้าใจได้ว่าทำไม
"จะบ่ายสองแล้วนี่ โทษที ๆ เดี๋ยวพักกินข้าวกันก่อนดีกว่า"
ผมพาไนน์เข้าร้านปิ้งย่างร้านหนึ่ง ตอนแรกผมกะจะตามใจน้องชายสุดที่รักซะหน่อย แต่ให้มันเลือกมันก็เลือกไม่ถูกสักที
ร้านนู้นคืออะไร ร้านนี้คืออะไร อยู่นั่น ผมโมโหหิวจนตัดสินใจเลือกร้านเองซะเลย
หรือจริง ๆ แล้วหมอนี่ไม่ค่อยได้มาห้างฯเลย ไม่ชอบออกมาข้างนอก? ที่บ้านไม่ค่อยพามา? ไม่มีเพื่อนมาด้วย? หรือสถานะทางการเงินที่บ้านไม่ค่อยดี?
ผมคิดหาเหตุผลวนไปมาเงียบ ๆ ในร้านระหว่างรอไนน์เข้าห้องน้ำไปทำธุระส่วนตัว ผมตัดสินใจไม่ถูกว่าควรจะเอ่ยปากถามไนน์ไปดีไหม หรือควรปล่อยไป
บางทีเขาอาจจะไม่อยากให้ยุ่งเรื่องส่วนตัวก็ได้
ผลสุดท้ายก็ไม่ได้ถามอะไรไป ได้แต่คุยเรื่องเรื่อยเปื่อยตามปกติจนกินเสร็จ ไนน์ทำท่าจะออกเงินเลี้ยงผม แต่ผมรู้ทันจึงลุกไปจ่ายเงินตัดหน้าไอ้เด็กขาสั้นได้ก่อน ส่วนไนน์ก็ทำได้แค่บ่นอุบอิบว่าผมขี้โกงอย่างงั้นอย่างงี้
"ต่อไป ส่วนที่สนุกที่สุดแล้ว นั่นคือ เลือกซื้อเสื้อผ้า ผ้า ผ้า ผ้า..." ผมทำเสียงแอคโค่ตื่นเต้นใส่ไนน์ แต่หมอนี่กลับทำหน้างงงวยไม่เข้าใจว่ามันสนุกยังไง
ในหัวผมตอนนี้เต็มไปด้วยฉากตามหนังรอมคอมฮอลลีวูดที่เห็นได้บ่อย ๆ
เวลาถึงช่วงกลุ่มนางเอกไปเลือกซื้อเสื้อผ้ามักจะมีเสียงเพลงป็อปแทรกขึ้นมาทุกที มุกที่ชอบเล่นก็เป็นนางเอกเปลี่ยนชุดไปเรื่อย ๆ ให้กลุ่มเพื่อนหรือพระเอกดู และสุดท้ายก็จบลงด้วยชุดสุดท้ายซึ่งดูดีที่สุดจนต้องทำเอฟเฟคสโลวโมชั่นเพิ่มความตะลึงของพระเอก
เราพากันเดินมาที่ร้านขายเสื้อผ้าชื่อดังร้านหนึ่ง ร้านนี้ขายเสื้อราคาแพงพอสมควรแต่ก็มีของดีให้เลือกอยู่เพียบเหมือนกัน
ตอนนี้เวลาบ่ายสามครึ่งแล้ว ผู้คนเริ่มหลั่งไหลเข้ามาในห้างมากขึ้น ร้านเสื้อผ้าแห่งนี้ก็เช่นกัน ไนน์ซึ่งไม่ถูกกับสถานที่ที่คนผลุกผล่านเอาแต่เกาะแขนผมแน่น
ผมให้โอกาสไนน์เลือกเสื้อที่ดูดีที่สุดมาสามชุด ส่วนกางเกงผมเลือกให้เอง เป็นกางเกงยีนส์สีดำทรงขากระบอกเล็ก ไอ้หนูนี่ขาเรียว ใส่กางเกงขากระบอกแล้วคงสวยน่าดู
"เออ เรายังไม่มีเสื้อคลุมกันแดดเลยใช่ไหม เดี๋ยวพี่ซื้อให้ด้วย เอาสีอะไรดี"
"ไม่เป็นไรพี่เบ็น ผมใส่อันนี้ก็ได้" ไนน์พูดพลางชูเสื้อกันหนาวเก่า ๆ ตัวที่ผมใส่มา ตอนนี้ผมเพิ่งสังเกตเห็นว่ามันมีรูขาดอยู่ด้านหลังหลายจุด สภาพคงใช้ต่อไปได้อีกไม่กี่ปี
"พี่ซื้อให้ เราจะได้ไม่ร้อนแดดไง พี่เป็นห่วง"
"ขอบคุณครับพี่เบ็น...งั้นเอาสีเหลือง"
"โอเค แล้วไหนชุดที่เลือกมา"
"นี่ครับ" มันยื่นเสื้อที่แขวนอยู่กับไม้แขวนด้วยท่าทีภูมิใจ
แต่ชุดที่ไนน์เลือกมาทั้งสามตัวไม่ได้ดีเหมือนความมั่นใจของมันในตอนนี้เลย ตัวที่หนึ่งเป็นเสื้อยืดลายการ์ตูนที่ตกยุคไปตั้งแต่สมัยไดโนเสาร์ยังไม่สูญพันธุ์ ตัวที่สองเป็นเสื้อเชิร์ตลายสก็อตช์สีแดงสลับดำที่ฝรั่งใส่แล้วดูดีแน่ แต่สำหรับไอ้เด็กนี่ใส่แล้วคงต้องเรียกตัวไปตัดอ้อย ตัวสุดท้าย ผมหนักใจที่สุด เป็นเสื้อยืดคอวีสีขาวบาง ๆ คอวีลึกยาวลงมาจนเกือบจะถึงครึ่งตัวเสื้อ ความบางของมันก็ใช่ย่อย ผมลองเอามือล้วงเข้าไปเช็ค ผลคือเห็นมือผมชัดเจนแม้จะไม่ได้เอาไปทาบกับแสงไฟ ผมว่าแก้ผ้าเดินยังดูสุภาพกว่าใส่เสื้อตัวนี้เลยด้วยซ้ำ
ผมส่ายหัวกับเซ้นท์การเลือกเสื้อผ้าของไนน์
โอเค ไม่ว่ากัน ตอนผมเป็นเด็กหัดแรดใหม่ ๆ ก็เลือกใส่เสื้อผ้ามั่วเหมือนกัน ต่อมาคงเพราะประสบการณ์จึงทำให้รู้ว่าควรใส่ยังไงหรืออะไรไม่ควรใส่
แต่พอผลิกดูราคาเสื้อดูก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น หมอนี่เล่นหยิบตัวที่มีราคาถูกอยู่แล้วและกำลังลดราคาลงไปอีก
ผมดุไนน์ทันทีว่าให้เลือกที่คิดว่าดีที่สุดไม่ใช่ที่คิดว่าถูกที่สุด
"ก็ผมเกรงใจพี่เบ็นนี่นา" ตอบมาแบบนี้ผมก็ดุต่อไปไม่ลง
"ฟังพี่นะ ไนน์คือน้องชายพี่ พี่ไม่ยอมให้ไนน์ใส่เสื้อแบบนี้เด็ดขาด เข้าใจไหมครับ" ผมจับไหล่ทั้งสองข้างของไนน์ สายตาเราจ้องกันสักพักก่อนที่ผมจะเบือนหน้าหนีออกไปก่อน
"ขอบคุณครับพี่เบ็น" หน้าแดงใส่ผมอีกแล้ว
ผมคว้าเสื้อที่ไนน์เลือกไปคืนในที่ของมัน จากนั้นจึงไปเลือกดูชุดดี ๆ สามชุดที่น่าจะเข้ากับเด็กหนุ่มตัวเตี้ยและมีผิวขาวกร้านแดด
ตัวแรกเป็นเสื้อยืดคอกลมสีดำล้วน ไอเท็มพื้นฐานของผู้ชายทุกคน ทุกวัย และทุกรูปร่าง ตัวที่สองเป็นเสื้อโปโลสีกรมท่า ตรงหน้าอกซ้ายมีลายรูปหัวใจเล็ก ๆ ให้ดูน่ารักแต่ก็ดูเท่ห์ในเวลาเดียวกัน สีกรมท่าคงจะขับกับผิวขาวของไนน์ได้ถ้าไนน์มีผิวที่ดีขึ้น ตัวสุดท้ายเป็นเสื้อยืดสีเบบี้พิ้งค์ขนาดโอเวอร์ไซส์ คนตัวผอมเล็กแบบไนน์ใส่แล้วก็คงจะดูน่ารักน่าแกล้งขึ้นไปอีก
ระหว่างเลือกเสื้อไปพลางก็สอนวิธีเลือกให้ไนน์ไปด้วย ผมถ่ายทอดทุกความรู้เกี่ยวกับเสื้อผ้า กางเกง และรองเท้าเท่าที่ผมมีให้มัน เผื่อวันหน้ามันจะได้มาเลือกซื้อได้เอง
อาจเป็นเพราะข้อมูลที่ผมบอกมันเยอะมาก ไนน์เลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจดตามที่ผมบอก
บางทีก็เวอร์ไปนะไอ้หนู
เมื่อได้เสื้อครบสามชุด กางเกงยีนส์สองตัว เสื้อคลุมกันแดดสีเหลืองอีกหนึ่ง ผมจึงไล่ไนน์ให้ไปลองเสื้อที่ห้องลองชุดแล้วดูเอาเองว่าใส่แล้วพอดีตัวไหมหรือดูดีไหม
ผมเล็งไว้ในใจแล้วเกือบเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ว่ามันจะต้องดูดีแน่นอน แต่ผมอยากให้เจ้าตัวตัดสินใจเองด้วย
"พี่เบ็น...เข้าไปด้วยได้ไหมครับ ผมไม่อยากเข้าไปลองเสื้อคนเดียว" เฮ้ย ๆ เดี๋ยวนะ
"ก็แค่ลองเสื้อเอง ไม่มีใครแอบดูเราหรอกน่า"
"นะพี่เบ็น" ไนน์ทำหน้าทำตาน่าสงสารใส่ ผมหันไปมองที่ห้องลองเสื้อก็พบว่าคนต่อแถวกันเยอะพอควร ไอ้หนูนี่คงกลัวคนเหมือนเช่นเคย
ในเมื่อไม่มีทางเลือกก็ต้องยอมตามใจเด็กดื้อ ต่อแถวแรก ๆ ก็ไม่เท่าไหร่ แต่พอเข้าใกล้เรื่อย ๆ ผมกลับใจเต้นแปลก ๆ
ไอ้หนูนี่จะแก้ผ้าแล้วผมก็อยู่ในห้องเดียวกับมัน...หยุดคิดบ้า ๆ ได้แล้วเบ็น
พอถึงคิว ผมและไนน์เข้าไปด้วยกันอย่างประดักประเดิด ไม่รู้คนข้างหลังจะมองเรายังไงบ้าง ตอนนี้ทั้งเขินไนน์ทั้งอายคนข้างนอก หน้าร้อนไปหมด
ด้วยขนาดของห้องลองเสื้อที่กว้างแค่สำหรับคนหนึ่งคน ทำให้เราเบียดกันแน่น แผ่นอกของผมแทบจะแนบชิดติดกับหัวของไนน์ ใบหน้าอยู่ใกล้กันมากจนได้ยินเสียงลมหายใจของฝ่ายตรงข้ามชัดเจน
"พี่เบ็นอย่าแอบดูนะ..."
"แหงล่ะ" ผมว่าพร้อมหันหลังให้ไนน์ เสียงถอดใส่เสื้อผ้าดังฉึบฉับทำผมใจเต้นระรัวไปหมด
โถ่เอ้ยก็ผู้ชายด้วยกัน อายทำไมวะไอ้เบ็น
ผมไม่รู้ว่าไนน์มันจะได้ยินไหมแต่เสียงหัวใจผมดังมากจนนึกว่ามันเต้นอยู่ข้างนอกอกผม
"พี่เบ็นครับ โอเคไหม"
"เสร็จแล้วเหรอ ไหนดูซ..."
พอหันไปเท่านั้นแหละ...ผมพูดยังไม่จบประโยคก็อ้าปากค้างไปแล้ว
คนตรงหน้าคือคนที่ผมรู้จักมาตลอดสามสัปดาห์จริง ๆ เหรอ ตอนนี้ไนน์กลายเป็นหนุ่มจริง ๆ แล้ว ถ้าออกกำลังกายเพิ่มกล้ามหน่อยและดูแลผิวหน้าผิวกายตัวเอง รับรองว่าสาวรักสาวหลงเต็มแน่
ทรงผมที่เข้ากับใบหน้าตี๋ ๆ กร้านแดดของมัน กางเกงยีนส์ที่ใส่แล้วเข้ากับขาเรียวเล็กของมัน ร่างกายบาง ๆ ที่สวมเสื้อยืดสีดำคลุมด้วยเสื้อคลุมสีเหลืองอ่อนของมัน ทุกอย่างดูดีจนน่าเหลือเชื่อ
น้องไนน์ของผมเฉียดใกล้คำว่าเดือนเข้าไปทุกที
"พี่เบ็น โอเคไหม" ไนน์ถามย้ำอีกครั้งเพราะเห็นผมนิ่งไปนาน
"นายคือไนน์จริง ๆ เหรอเนี่ย นี่มันหนุ่มเกาหลีชัด ๆ" ผมหยอกมันเล่นด้วยคำชมจนมันเขินก้มหน้ายิ้มแฉ่งไม่มองตาผม
"งั้นลองแค่ตัวเดียวก็ได้ครับ ตัวอื่นน่าจะโอเคแล้ว"
ผมตกลงตามใจไนน์ไปเพราะเห็นชัดแล้วว่าเซ้นท์ของผมไม่พลาดจริง ๆ และอีกสองตัวก็คงไม่พลาดเช่นกัน
ในที่สุดผมก็จะได้เดินออกมาจากห้องลองเสื้อสักที แน่นอนว่าอยู่ในห้องเล็ก ๆ สองคนมันอึดอัด แต่เหตุผลหลักจริง ๆ ก็คือไม่อยากให้ไนน์เห็นผมหน้าแดงไปมากกว่านี้
ทันทีที่เปิดม่านของห้องลองเสื้อออก คนข้างนอกหันมามองเรากันหมด สายตาทุกคู่เต็มไปด้วยความสงสัย ความกลัว และความจิ้นที่เด็กหนุ่มสองคนเข้าไปลองเสื้อในห้องเดียวกัน
หางตาผมเห็นบางคนซุบซิบกันเบา ๆ บางคนทำท่าทางหวาดกลัวชัดเจน ส่วนบางคนยิ้มกริ่มเหมือนกำลังดูซีรีย์วายกันอยู่
ผมรีบจูงมือไนน์ให้รีบเดินออกไปยังจุดชำระเงิน แต่เพราะผมจูงมือมัน เลยยิ่งทำให้เราดูน่าสงสัยขึ้นไปอีก
พวกกูไม่ได้เป็นอะไรกันโว้ย!
กว่าจะรอดออกมาจากร้านเสื้อผ้าได้ก็เล่นเอาผมเหงื่อท่วมตัวแม้จะมีเครื่องปรับอากาศหลายเครื่องทำงานเต็มกำลังอยู่ก็ตาม ผมมองไปดูไนน์ก็พบว่ามันก็มีสภาพไม่ต่างกัน
เราหอบแหกวิ่งห่างออกมาจากตัวร้านให้ไกลที่สุด เมื่อถึงระยะที่ดูจะปลอดภัยแล้วจึงหยุดวิ่ง
"ไอ้เด็ก...บ้า...เอ้ย" ผมหอบไปด้วยพูดไปด้วย ด่าไอ้เด็กเจ้าปัญหาไป
"พี่เบ็น...ก็บ้า...เหมือนกัน...แหละ" มันหอบแล้วด่าสวนกลับมา
เดี๋ยวนี้มันวิวัฒนาการจนกล้าด่าผมแล้ว ผมควรจะเสียใจหรือดีใจดีนะ
ไม่นานผมกับไนน์ก็ระเบิดหัวเราะออกมาลั่นบริเวณนั้น ผู้คนที่เดินไปมาหันกลับมามองด้วยความฉงน
ตอนนี้ความอายสายตาคนรอบข้างได้หายไปหมดเหลือแต่ความบ้าบอที่ผมผ่านมาได้กับเจ้านี้ แล้วดูเหมือนไนน์ก็ไม่ได้แคร์สายตาคนอื่นเช่นกัน
ดูเหมือนตอนนี้ไนน์จะมั่นใจขึ้นมาบ้างแล้ว
ค่อย ๆ เติบโตไปนะ ดวงเดือนของพี่
เสื้อผ้า...เช็ค


## บทที่ 8.1

"ไนน์อยากซื้ออะไรอีกไหม"
"ไม่มีครับ แค่นี้ผมก็เกรงใจพี่จะแย่แล้ว"
"เห้อ ตามใจ คนอย่างพี่เบ็นไม่ได้จะพามาเลี้ยงบ่อย ๆ หรอกนะ บอกไว้เลย" ผมว่าพลางผลักหัวของไอ้หยอยเล่น
เป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อที่ผมสามารถจัดการรายการที่ร่างไว้เมื่อคืนได้ครบภายในวันเดียว ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะไนน์เองก็ไม่ได้บ่นเลือกนั่นนี่นาน จริง ๆ เป็นผมซะส่วนใหญ่ด้วยซ้ำที่เป็นคนตัดสินใจ ก็ถือว่าประสบความสำเร็จไปก้าวนึงแล้วละนะ
"พี่เบ็น พี่เบ็น" ไนน์สะกิดแขนเสื้อแล้วจับแขนผมลากไปยังร้านขายตุ๊กตาที่ผ่านมาเมื่อเช้า
เจ้าเด็กน้อยเดินตรงดิ่งเข้าไปยังโซนของตุ๊กตาผ้านิ่มรูปสัตว์ต่าง ๆ
มีตุ๊กตาให้เลือกมากมายเต็มร้านไปหมด แต่สายตาของไนน์จับจ้องไปที่ตัว ๆ เดียว
มันเป็นตุ๊กตากระต่ายสีขาวอมชมพูสวมเสื้อสีเหลืองอ่อน แต่เพราะมันอยู่ข้างบนสุด เจ้าเด็กเตี้ยนี่เลยคว้าไม่ถึงแม้จะพยายามเอื้อมไปหยิบแค่ไหนก็ตาม
จริง ๆ เล้ย
ผมอ้อมไปด้านหลังไนน์เพื่ออุ้มเด็กหัวหยอยขึ้นมา มันตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ขัดขืนอะไร กลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มของไนน์โชยออกมาเป็นกลิ่นหอมละมุนแบบเด็ก ๆ
ตัวไนน์ไม่ได้หนักมาก อาจจะเรียกได้ว่าเบาเกินไปด้วยซ้ำ คงต้องฝึกกล้ามเนื้อให้เจ้านี่อีกเยอะแน่นอน
พอได้ตัวที่คว้ามาได้ผมก็ค่อย ๆ ยกร่างน้อย ๆ ของไนน์ลงพื้น มันบอกขอบคุณผมด้วยอาการหน้าแดงแล้วซุกหน้าเข้าไปที่ตุ๊กตาตัวที่มันหยิบมา
ตุ๊กตาตัวนี้ใหญ่พอ ๆ กับหัวของคนที่กำลังกอดอยู่ ผมสังเกตเห็นไรฝุ่นเกาะติดที่ขนของตุ๊กตาเล็กน้อย ดูแล้วคงจะเก่าเก็บมาหลายปีเลย แล้วเมื่อเงยหน้าขึ้นไปก็พบว่ามันเหลืออยู่ตัวสุดท้ายแล้ว
เท่าที่ผมรู้เกี่ยวกับหลักการตลาดทั่วไป สินค้ายอดนิยมมักจะถูกนำเสนอไว้ระดับสายตาของผู้ซื้อเป็นส่วนใหญ่ และถ้ามันอยู่ล่างสุดก็คงเป็นสินค้าที่ขายไม่ค่อยได้ ยิ่งเป็นสินค้าจากชั้นบนสุดที่คนไม่ค่อยอยากเอื้อมถึงนี้ ก็ตัดสินได้เลยว่ากระต่ายน้อยตัวนี้ถูกวางทิ้งไว้ไม่มีใครสนใจมานานแล้ว
จะว่าไปกระต่ายตัวนี้ก็เหมือนไอ้หนูนี่เหมือนกัน ถึงการตัดเย็บจะดูบิดเบี้ยวและสกปรกไปบ้าง แต่ถ้าเอาไปทำความสะอาด เอาไปดูแลดี ๆ ก็คงน่ารักน่ากอดน่าดู
บางทีกระต่ายน้อยที่ถูกทิ้งตัวนี้อาจจะกำลังรอใครมาพบมันเข้าสักวันก็ได้ และคนคนนั้นคือไนน์ในวันนี้
ว่าไปนั่น
"ทำไมถึงอยากได้ตัวนี้ล่ะ หืม?" ผมอยากรู้ว่าอะไรดลใจให้ไนน์สังเกตเห็นตุ๊กตาที่สูงขนาดนี้ได้
"ผมชอบสีเหลืองครับ"
"แล้วทำไมต้องกระต่ายล่ะ" ผมสงสัย ตุ๊กตาสีเหลืองแบบอื่น ๆ ที่น่ารักกว่าก็มีตั้งเยอะ
"ก็เพราะ...มันเป็นกระต่ายไง"
"หืม??" อะไรของหมอนี่ ตอบไม่รู้เรื่องเลยสักนิด หรือจะแค่ชอบกระต่ายเฉย ๆ
หลังจากเจ้าหนูได้กระต่ายมาเรียบร้อย เราก็ทำการจ่ายเงินไป แต่ครั้งนี้ไนน์โวยวายว่าจะใช้เงินของตัวเองให้ได้เลยจบลงที่ไนน์ออกเงินค่าตุ๊กตาตัวนี้เอง
เมื่อได้ตุ๊กตากระต่ายน้อยเสื้อเหลืองออกมาอุ้มนอกร้านก็ดูดีอกดีใจใหญ่ ปากน้อย ๆ ยิ้มขึ้นไม่หุบเลย สงสัยจะชอบตัวนี้มากจริง ๆ
ในที่สุดเราก็มาถึงทางออกไปยังลานจอดรถ สวรรค์น้อย ๆ แปรเปลี่ยนไปเป็นนรกบนดินอีกครั้ง แม้จะถึงช่วงเวลาเย็นที่ดวงอาทิตย์เกือบจะลับขอบฟ้าไปหมดแล้ว แต่อากาศยังไม่หายร้อนเลยสักนิด เหมือนจะยิ่งร้อนชื้นกว่าเมื่อเช้าด้วยซ้ำ
"...พี่เบ็นนี่ครับ" ไนน์ยื่นตุ๊กตามาที่ผม "ไนน์ซื้อให้พี่"
"หืม? ไม่ใช่วันเกิดพี่ซะหน่อย" ผมหัวเราะกลบเกลื่อนความเขิน แม้จะรู้อยู่แล้วว่าเจ้าเด็กนี่ไม่ได้ให้เพราะคิดว่าเป็นวันเกิดก็ตาม
"พี่ต้องรับไปนะ ผมเลือกตัวนี้สำหรับพี่โดยเฉพาะเลยนะ รับไปนะ นะ"
...เลือกให้ผมโดยเฉพาะเลยเหรอ...
"อื้ม..." ผมประดักประเดิดพูดขอบคุณแล้วรับตุ๊กตาตัวมา "ขอบใจมาก"
ผมกอดตุ๊กตากระต่ายแน่นแล้วก้มลงไปหอมหัวของมัน สูดกลิ่นอับและไรฝุ่นเข้าจมูกไปเต็ม ๆ
แต่กลิ่นเหล่านั้นกลับโดนกลบไปหมดด้วยไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตุ๊กตาตัวนี้ แค่สัมผัสครั้งแรกก็รับรู้ได้เลยว่ามันรู้สึกดีใจแค่ไหนที่ในที่สุดก็มีเจ้าของแล้ว
กระต่ายตัวนี้โอบกอดผมอยู่เช่นกัน
อยู่ ๆ เขื่อนกักเก็บน้ำตาของผมก็แตกออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ ว่าจะกลั้นไว้ได้อยู่แล้วเชียว ถึงจะไม่ได้ไหลออกมานอกตา แต่ก็ทำให้ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปได้มากทีเดียว
"พี่จะดูแลมันอย่างดีเลย พี่สัญญา ขอบคุณนะครับ"
"โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะครับคนเก่งของน้อง" ไนน์ยื่นมือมาลูบหัวพร้อมพูดปลอมประโลมผม
เดี๋ยวนะ นี่เอ็งถึงขั้นกล้าลูบหัวพี่แล้วเหรอ ไอ้เด็กบ๊อง
"นี่แน่ะ เล่นหัวพี่เหรอ" ผมฉีกยิ้มใส่ไนน์แล้วเอานิ้วคีบไปที่จมูกของมันเป็นการทำโทษ
"ง๊อโงดงับ"


## บทที่ 8.2

เราขี่มอเตอร์ไซค์กลับไปยังหอพักของพวกเรา น่าแปลกที่ถนนตอนนี้ดูโล่งจนผิดหูผิดตาไป รถยนต์ทุกคันวิ่งชิดเลนขวากันหมดทำให้เลนซ้ายแทบจะไม่มีรถขวางอยู่เลย
ถ้าวันนึงผมไม่ได้มีโอกาสมาดูแลมันแล้ว...ตอนนั้นมันจะอยู่ตัวคนเดียวได้รึเปล่านะ
พอถึงช่วงเข้าซอยที่ไม่มีรถวิ่งผ่าน ผมตัดสินใจให้ไนน์เรียนวิชานอกเหนือจากที่ผมวางแผนไว้
"พี่เบ็นหยุดรถทำไมครับ ปวดฉี่เหรอ" ดูจากใบหน้าไร้เดียงสาของมันแล้วผมคาดเดาไม่ออกเลยจริง ๆ ว่ามันถามด้วยความสงสัยหรือต้องการจะกวนส้นตีนเล่น
"พี่จะสอนเราขี่มอเตอร์ไซค์ เผื่อวันหน้าพี่ไม่อยู่ดูแลไนน์แล้วจะได้พึ่งพาตัวเองได้"
"พี่เบ็นจะทิ้งผมไปไหนเหรอ"
"เด็กบ้า ไม่ทิ้งไปไหนหรอก...ก็แค่เผื่อไว้ มาเร็ว มานั่งข้างหน้า"
"ไม่เอา ผมกลัว"
"ไม่ต้องกลัวหรอกน่า เร็วเข้า" ผมกระตุ้นให้เด็กขี้กลัวมานั่งข้างหน้าแทนที่ผม มือมันสั่นไหวไปมาจนเห็นได้ชัดแม้ในที่แสงสลัว ส่วนผมเคลื่อนไปข้างหลังอยู่ในตำแหน่งผู้ซ้อนท้ายแทน
ผมสอนเรื่องเบสิคต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นการสตาร์ทเครื่อง การบิดคันเร่ง การเบรค การกดไฟเลี้ยว และอื่น ๆ ที่ควรรู้เบื้องต้น เมื่ออธิบายครบผมจึงเริ่มให้ไนน์ลองสตาร์ทรถดู
"ไม่เอาพี่เบ็น ผมขี่ไม่ได้หรอก"
"ไม่ต้องกลัว พี่อยู่ข้างหลังเนี่ย เดี๋ยวช่วยประคอง โอเคนะ เริ่มจากสตาร์ทเครื่อง"
"...บิดกุญแจรถ...กำเบรค...แล้วก็...กดปุ่มนี้"
ปี๊ด!!!! เสียงแตรจากไอ้ชมพูดังลั่นไปทั่วซอย
ผมสะดุ้งโหยงสุดตัว ไนน์ก็เช่นกัน มันตกใจจนทำตัวไม่ถูกแล้วกดค้างอยู่อย่างนั้นก่อนจะได้สติ หมู่บ้านละแวกนี้เงียบสงัดมาก พอมีแตรดังออกมาจึงดูหนวกหัวเป็นพิเศษ
คุณลุงคนหนึ่งเปิดหน้าต่างออกมาด่าเราสองคน "ไอ้เด็กเวร! คนจะหลับจะนอนโว้ย!" ก่อนจะปิดหน้าต่างกระแทกกลับไปตามด้วยเสียงบ่นที่ฟังไม่รู้เรื่องแว่วออกมา
"ขอโทษครับ ขอโทษครับ ขอโทษครับ"
"นั่นมันปุ่มแตร ไอ้เด็กบื้อ" ผมดุไปหัวเราะไป ไม่ได้โกรธมันสักนิดเดียว ผมกลับฮาขี้แตกขี้แตนกับความโก๊ะของมันมากกว่า "เอ่า ลองใหม่"
คราวนี้ไนน์สตาร์ทเครื่องได้สำเร็จ ผมเอื้อมไปจับมือผอมบางที่กำแฮนด์ทั้งสองข้าง
ตอนนี้แผ่นหลังของไนน์แนบชิดกับช่วงท้องเต็ม ๆ ส่วนหัวของมันเกือบจะพิงมาชนหน้าอกผม ท่าทางของผมในตอนนี้เหมือนกำลังโอบกอดไนน์จากด้านหลังมากกว่ากำลังช่วยประคองรถเลยแฮะ
หัวใจผมเต้นรัวอีกครั้ง หวังว่าเสียงเครื่องยนต์ที่ติดอยู่จะกลบเสียงตึกตักในอกผมได้หมดนะ หูของไนน์มันใกล้หัวใจผมมากเหลือเกิน
ไนน์ใช้มือที่สั่นเทาบิดแฮนด์ข้างขวาเบา ๆ จนรถเคลื่อนไปข้างหน้าได้ ผมช่วยประคองแฮนด์ทั้งสองข้างด้วยอีกแรง แรก ๆ จะต้องหัดมือแข็งหน่อย ไม่ให้อ่อนปวกเปียกส่ายล้อหน้าไปมา
เมื่อดูท่าจะประคองรถได้หน่อยแล้ว ผมก็เตรียมปล่อยให้ไนน์ลองคุมรถเอง
"พี่จะปล่อยมือแล้วนะ"
"พี่เบ็น อย่าเพิ่ง ไนน์ยังไม่..." ไม่ทันแล้ว ผมชักมือกลับออกมาจับเอวไนน์ไว้แทน "อ๊า อ๊า พี่เบ็น อย่า!!" ไอ้เด็กขวัญหนีร้อนเสียงหลงดังลั่นซอย ทั้งที่คุมแฮนด์ได้ดีอยู่แล้วแท้ ๆ ปอดแหกไปได้
ผมไม่ได้ปลอบอะไร ไนน์เลยต้องยอมทรงตัวอยู่เงียบ ๆ
ไม่นานไนน์ก็ทำได้ ถึงล้อหน้าจะส่ายไปมาอยู่บ้าง แต่ก็ขับตรงไปได้โดยที่ไม่ล้ม
"ทำได้แล้ว ผมทำได้แล้วพี่เบ็น!"
"เห็นไหม ไม่เห็นยากเลย"
เราสองคนขับออกมาถึงนอกซอยเข้าสู่ถนนใหญ่ ไนน์ดูลังเลเล็กน้อย แต่ผมก็กระตุ้นสำเร็จ และในที่สุดไนน์ก็ขับทางตรงได้คล่องปร๋อ สำหรับหัดครั้งแรกก็นับว่าสุดยอดแล้ว
"พี่เบ็น โคตรรู้สึกดีเลยครับ" ไนน์ว่าพลางหันหัวมามองผม
นี่เป็นคำหยาบคำแรกที่ได้ยินจากปากไนน์แล้วมั้ง คำว่า โคตร ไม่ได้หยาบอะไรมากแต่ผมไม่เคยได้ยินไนน์พูดคำพวกนี้เลย
"พี่ทำให้รู้สึกดีได้กว่านี้อีกนะ" สูดหายใจเข้าเต็มปอดแล้วปล่อยออกมาทันที "วู้ววว!"
ผมโห่ร้องสุดเสียงไม่สนใจคนรอบข้างอีกแล้ว การได้ตะโกนแบบนี้ทำให้เราระบายความตื่นเต้นของตัวเองได้ดี ผมจำได้เลยว่าขับรถเป็นครั้งแรกผมก็ร้องออกมา
"วู้ววววฮู้ววว! สุดยอดไปเลยโว้ยยย!" ไนน์โห่ร้องตามผม แต่เสียงดัง ดังกว่าเสียงของผมด้วย
พวกเราดีใจกันได้ไม่นาน หยาดน้ำเล็ก ๆ หยดลงมาที่แขน จากหยดเล็กกลายเป็นเม็ดใหญ่ จากเม็ดใหญ่กลายเป็นสายน้ำหล่นลงมาบาดเนื้อ และจากสายน้ำเล็ก ๆ ก็กลายเป็นห่าฝนท้วมลงมาในเวลาไม่กี่นาที
ผมให้ไนน์จอดรถก่อนแล้วเปลี่ยนมาให้ผมขับแทน ขี่มอเตอร์ไซค์ตอนฝนตกจะอันตรายกว่าปกติ ก่อนสตาร์ทรถผมคว้าเสื้อกันฝนที่เก็บเอาไว้ใต้เบาะรถขึ้นมา
โชคร้ายที่มันมีอยู่แค่ตัวเดียว ผมจึงเสียสละให้ไนน์สวมไว้แล้วให้มันกอดกระเป๋าเป้ของผมซึ่งข้างในใส่ของที่ซื้อมาในวันนี้ทั้งหมดรวมถึงเจ้าตุ๊กตากระต่ายน้อยด้วย
เสียงหยาดฝนดังระงมอยู่ท่วมหูเป็นเสียงซ่า ๆ เหมือนช่องทีวีที่ไม่มีคลื่น
เม็ดฝนเริ่มมีขนาดใหญ่ขึ้น เมื่อตกลงมามันจึงแสบผิวเนื้อที่โดน แสงไฟจากฟ้าแล่บส่งสัญญาณเตือนก่อนที่ยักษ์บนเมฆจะคำรางลงมาสู่โลกมนุษย์ ทำบรรยากาศน่าขนลุกขนพองไปหมด กลิ่นไอความเย็นพัดเข้ามาเปลี่ยนทะเลทรายเป็นสวนน้ำขนาดหย่อม ๆ
พอจะให้หนาวก็ทำไข่สั่นเลยนะ พับผ่าเถอะ
ผมสะดุ้งขึ้นเมื่อมีมือมาสัมผัสที่เอวของผม ไนน์เอาหัวมานอนซบกับแผ่นหลังทำผมใจเต้นตึกตักอีกครั้งหนึ่ง
เราสองคนกอดกันท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมา มีแค่กระเป๋าเป้ของผมที่แยกร่างของเราให้ออกจากกัน


## บทที่ 8.3

โชคเข้าข้างเราที่ฝนมาตกตอนกำลังจะถึงหอพักของผมแล้ว ผมให้ไนน์ขึ้นไปหอผมก่อนเพื่อรอให้ฝนหยุดตก สภาพอากาศขณะนี้ย่ำแย่มาก ผมยังไม่อยากพาน้องฝ่าฝนกลับไปหอในให้เปียกเล่น
ผมมองผ่านหน้าต่างเพื่อเช็คสถาณการณ์ข้างนอก เสียงหยาดน้ำสาดเข้ากับกระจกเป็นเสียงเปาะแปะไปทั่วห้อง
ดูแล้วไม่มีวี่แววจะหยุดตกเลยแฮะ ถ้าคืนนี้ฝนไม่หยุดตก ไนน์คงต้องนอนค้างที่นี่แล้วมั้งเนี่ย
ผมละสายตาออกจากหน้าต่างมามองบุคคลในห้อง สภาพของไนน์ดูไม่เปียกมากนักเพราะได้เสื้อกันฝนช่วยชีวิตไว้
พอลองก้มมองดูสภาพตัวเองกลับพบว่ายับเยินแค่ไหน เสื้อผ้าเปียกแฉะจนแนบลำตัวเห็นเป็นสัดส่วน หน้าอก ลอนกล้ามท้อง จุกทั้งสองข้างโผล่ให้เห็นชัดเจน มิน่าละคนเหล่มองกันเต็มตอนวิ่งฝ่าฝนขึ้นหอ
ผมหันไปมองไนน์อีกครั้งก็พบว่ามันจ้องผมอยู่ แต่พอเห็นว่าผมหันไปหามันก็หลบตาแล้วมองไปรอบตัวทันที
ไนน์นั่งอยู่บนเตียงกลางห้อง ข้าง ๆ เตียงประดับไปด้วยหนังสือมากมายที่บรรจงวางเรียงรายอยู่ด้วยกันถึงสามตู้
ส่วนหนึ่งเป็นหนังสือเรียนและหนังสือความรู้ อีกส่วนเป็นหนังสือการ์ตูนและนิยายทั้งภาษาไทย ภาษาอังกฤษ และภาษาญี่ปุ่น
ตามผนังสีขาวนวลถูกแปะโปสเตอร์ไว้สามรูป สองรูปนั้นเป็นรูปตัวละครสาวสุดน่ารักจากอนิเมะญี่ปุ่น หน้าอกหน้าใจใหญ่ขนาดเท่าลูกแตงโม อีกรูปเป็นโปสเตอร์จากหนังสือนิยายวายเรื่องโปรดของผม เป็นเรื่องเกี่ยวกับครูบนดอยกับทหารชายแดน
"พี่เบ็นอ่านนิยายวายด้วยเหรอครับ"
"อื้ม ก็อ่านบ้าง" ผมตอบไปตามตรงไม่ได้คิดว่าน่าอายอะไร "เรื่องนี้สนุกมากเลยนะ เป็นแรงบรรดาลใจหนึ่งที่ทำให้พี่อยากเป็นครูเลยนะ เราอยากอ่านไหม พี่ให้ยืม"
"ไนน์...ไนน์ไม่อ่านหรอก" นี่ผมพูดอะไรกระทบจิตใจน้องเขาอีกรึเปล่าเนี่ย ผมพูดชวนไปตามความเคยชินเหมือนเวลาเพื่อนมาเที่ยวห้องแล้วถาม 'เฮ้ย มึงมีการ์ตูนเรื่องนี้ด้วยหรอวะ' ผมก็ตอบ 'เออ อ่านไหม กูให้ยืม' ไม่ได้ตั้งใจจะว่าน้องเป็นเกย์อะไรเลยสักหน่อย
"งั้นพี่เบ็นก็ชอบ...ผู้ชายเหรอครับ"
"อ่า...จะว่าไงดี พี่ชอบได้หมด"
"ไบเซกชวล...เหรอครับ"
"อืม...ถ้าจะให้ถูกก็คงเป็นแพนเซกชวลล่ะมั้ง"
"แพนเซกชวล?"
"ก็คือชอบได้หมดเลย ผู้ชาย ผู้หญิง กระเทย ทอม ไม่สนว่าคนคนนั้นจะเป็นเพศอะไร ไม่สนว่าจะรูปลักษณ์ยังไง แค่รู้สึกดีต่อกันก็โอเค" ผมอธิบายให้เด็กหน้ามึนฟังเหมือนเป็นอาจารย์สอนเลคเชอร์ "ถามทำไมล่ะ จะจีบพี่เหรอคร้าบน้องไนน์" ผมหยอกมันเล่นจนมันหน้าแดงก่ำใส่ผม
"ป...เปล่าสักหน่อย ผมไม่ได้...คิด...อะไร" ไอ้หนูนี่รีบตอบปฏิเสธทันที ก็แค่แกล้งเล่นแค่นี้ทำเป็นเขินอายไปได้
"ดีแล้วแหละ อย่ามาชอบคนน่าเบื่อแบบพี่เลย" ปากผมก็พูดติดตลกไปแต่ในใจกลับเริ่มอ้างว้างขึ้นเรื่อย ๆ ผมที่คนอื่นชอบบอกว่าดีเกินไป ไม่เร้าใจแบบแบดบอย ใช้ชีวิตเรื่อย ๆ ไม่เที่ยวผับบาร์ แล้วยังโลกส่วนตัวสูงระดับตึกใบหยก อยู่ด้วยกันไปสักพักก็จะเริ่มเบื่อไปเอง
อีกไม่นานไนน์เองก็คงจะเบื่อผมเหมือนกัน...
"พี่เบ็นไม่เห็นน่าเบื่อเลย ผมชอบซะอีกที่พี่เป็นแบบนี้"
"หึ ทำเป็นพูดดี เดี๋ยวไนน์มีเพื่อน มีคนรู้จักเยอะ ก็เบื่อแล้วลืมพี่ไปเองแหละ..."
เราทั้งคู่เงียบกันอยู่สักพัก ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ไนน์มันทำสีหน้ายังไงเพราะตอนนี้ผมก้มมองที่พื้นอยู่ ไม่กล้าสู้หน้าคนตรงหน้า
"พี่ไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวหวัดจะกินหัวเอา" ผมพูดหัวเราะกลบเกลื่อนความรู้สึกที่ก่อตัวเมื่อครู่ไป ไนน์ยังคงเงียบอยู่ไม่พูดอะไรเลยได้แต่นั่งขมวดคิ้วอยู่อย่างนั้น ผมจึงไม่รอให้ไนน์พูดตอบแล้วหันไปเข้าห้องน้ำทันที
ผมอาบน้ำอยู่นานกว่าจะออกมาข้างนอกได้ เจ้าเด็กหน้าหงอยยังคงนั่งอยู่ในตำแหน่งเดิมท่าเดิมเหมือนถูกสตาฟเอาไว้
"ไนน์...ไนน์!...ไอ้เด็กหัวหยอย!" ผมเรียกสามครั้งกว่ามันจะรู้สึกตัว "ไปอาบน้ำเร็วเดี๋ยวเป็นหวัดนะ" ผมเตือนด้วยความเป็นห่วง ถึงจะใส่เสื้อกันฝนมาแล้วแต่ก็กลัวไนน์จะเป็นหวัดอยู่ดี
"ผมกลับไปอาบที่หอก็ได้ครับพี่เบ็น" ไอ้หนูยิ้มตอบผมมา ดูท่าแล้วจะเกรงใจไม่ยอมอยู่ค้างกับผมแน่ ๆ
"ตกหนักขนาดนี้พี่ไม่ส่งกลับหอในหรอกนะ คืนนี้นอนค้างที่นี่แหละ"
"จะดีเหรอครับ"
"ไม่ดีแล้วพี่จะชวนทำไม หืม?" ดีดกระโหลกใส่ซะทีด้วยความหมั่นเขี้ยว จะเกรงใจอะไรนักหนา
"อิตะ! ขอโทษครับ"
"ไม่เห็นต้องขอโทษเลย ไป ไปอาบน้ำได้แล้ว" ผมหัวเราะตอบไนน์ไปพร้อมยื่นผ้าขนหนูผืนสำรองตัวน้อยกับเสื้อยืดที่ผมใส่นอนไปให้ไนน์
เสียงฝักบัวในห้องน้ำส่งเสียงซ่าแข่งกับเสียงเปาแปะของฝนข้างนอก
อาบน้ำแล้วสดชื่นชะมัด ผมถอดผ้าขนหนูออกแล้วสวมเสื้อผ้าที่ใส่นอนแทน ทาครีมบำรุง แล้วทิ้งตัวลงบนเตียงทันที
สายตาผมเหลือบไปเห็นตุ๊กตากระต่ายน้อยที่ไนน์ซื้อให้ผม มันตั้งวางอยู่บนหัวเตียง เจ้าหนูนั่นคงแอบหยิบมันมาวางไว้สิท่า
ผมหยิบมันมากอดแน่น แม้จะมีฝุ่นเปรอะอยู่บ้างแต่ผมก็ไม่รังเกียจที่จะหอมมัน
แล้วผมก็ไปสะดุดตาเข้ากับป้ายรูปหัวใจที่ห้อยอยู่ที่หาง มันคงมีไว้สำหรับเขียนส่งต่อความรู้สึกให้ผู้รับของขวัญ
ผมลองเปิดดูข้อความข้างในเล่น ๆ ในใจก็คิดว่ายังไม่น่าจะเขียนอะไรลงไปหรอก ไอ้หนูไนน์อาจจะยังไม่ทันสังเกตเห็นป้ายนี้เลยด...
'ผมรักพี่เบ็นนี่นะครับ พี่ชายของผม'
...น้ำเน่าฉิบหายเลย ให้ตายเหอะ ผมสรรหาคำสารพัดมาก่นด่ามันในใจ
แต่มุมปากของผมกลับยกขึ้นไม่หยุด อยู่ ๆ ก็มีน้ำหยดไปรดขนของตุ๊กตาตัวน้อยจนเปียกชุ่ม ผมมั่นใจว่าเป่าผมแห้งเรียบร้อยแล้ว เพราะงั้นหยดน้ำสองสามหยดที่ร่วงลงมานี้มาจากดวงตาของผมไม่ผิดแน่ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงบ่อน้ำตาแตกกับตุ๊กตาได้ขนาดนี้
ทันทีที่ไนน์เปิดประตูออกมา ผมรีบเอามือเช็ดน้ำตาแล้ววางตุ๊กตาที่กอดอยู่ไปไว้ที่เดิม โชคดีที่มันไม่ได้สังเกตเห็นเพราะถอดแว่นตาอยู่
เด็กหนุ่มตัวเตี้ยในชุดของผมนั้นดูน่าตลกชะมัด เสื้อยืดสีขาวตัวบางปักลายของเฟี้ยวคุงซึ่งเป็นตัวการ์ตูนรูปแมวสีชมพูที่ดูจากมุมไหนก็เหมือนหมูไม่ก็ฮิปโปมากกว่า
เสื้อของผมตัวใหญ่มาก มากขนาดที่คอเสื้อโชว์ไหปลาร้าของไนน์ชัดเจน ชายเสื้อยาวลงมาถึงหัวเข่าจนเกือบจะเป็นเดรสได้เลย กางเกงขาสั้นสำหรับใส่นอนที่ให้ไปก็ดูใหญ่เทอะทะทำท่าจะหล่นร่วงลงมาตลอดเวลา
"พี่เบ็นมองอะไรอะ" ไอ้เด็กแคระหลี่ตามองผมเพื่อพยายามมองให้ชัด
"มองเด็กแคระสายตาสั้นไง" ผมระเบิดเสียงหัวเราะใส่แล้ววิ่งไปแย่งแว่นออกมาก่อนที่เจ้าของจะคว้าได้ทัน
"เอาคืนมานะพี่เบ็น" ไนน์งอแงใส่แต่ก็ยิ้มร่าอยู่ มือไม้ชูขึ้นพยายามเอื้อมไปแย่งแว่นตามาจากมือผมที่ชูสูงกว่า สภาพไนน์ตอนนี้เหมือนลูกแมวพยายามกระโดดตะครุบเหยื่อของเล่น
"หลังจากอาบน้ำ ต้องทำอะไรต่อ หืม?"
"ใส่แว่น?"
"ผิด! ทาครีมบำรุงต่างหากเด็กบื้อ" ผมเคาะหัวไนน์เล่นเบา ๆ แล้วบุ้ยปากไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง "ใช้ครีมของพี่ไปก่อนก็ได้ มันอันเดียวกัน"
ไนน์เดินไปทาครีมอย่างว่าง่าย ในเมื่อเป็นเด็กเชื่อฟังผมก็ยอมคืนแว่นให้แต่โดยดี
ยังไม่ทันจะทาครีมเสร็จก็มีเสียงเรียกเข้าขึ้นมา มันดังมาจากโทรศัพท์มือถือของไนน์ ไนน์รีบโบกครีมตามที่ผมแนะนำไปแล้วรีบวิ่งไปรับโทรศัพท์ทันที
"ฮัลโหล เฮ้ยไอ้ไนน์ อยู่ไหนวะ ติดฝนอยู่รึเปล่า ให้กูออกไปรับไหม" ผมเหงี่ยหูฟังคนในสาย
"ไม่เป็นไรครับ คืนนี้ไนน์มาค้างหอ..." ไนน์เหล่ตามามองผมก่อนว่าต่อ "รุ่นพี่อะ"
"เฮ้ย เดี๋ยวนี้ไนน์กูมันร้ายว่ะ พวกมึง! ไอ้ไนน์ไปนอนค้างหอใครก็ไม่รู้เว้ย" เสียงในสายเบาลงเหมือนตะโกนไปหาคนอื่นแทน ไม่นานเสียงของคนอีกสองคนก็ดังขึ้น "เหยดด เห็นเงียบ ๆ ฟาดเรียบนะครับ" "เดี๋ยวนี้มีเมียแล้วทิ้งเพื่อนเหรอไอ้เหี้ยไนน์"
"เปล่าครับ ไม่ใช่ซะหน่อย ไนน์มานอนหอรุ่นพี่จริง ๆ นะ พรุ่งนี้ก็กลับแล้วครับ"
"จ้า กูเชื่อ" เสียงในสายเปลี่ยนเป็นคนแรกเหมือนเดิม "เออ ๆ ถ้ามึงไม่ติดฝนก็ดีแล้ว พวกกูเป็นห่วง มีอะไรก็โทรมาหาพวกกูแล้วกันนะ"
"ครับ"
ไนน์วางสายนั้นลง
"เพื่อนโทรมาหรอไนน์" ผมถามพลางเปิดตู้เสื้อผ้าเอาผ้าห่มอีกผืนและหมอนใบเก่าออกมากางบนพื้นที่ว่างข้างเตียง
"ใช่ครับ เป็นรูมเมทผมทั้งสามคนเลย"
"เดี๋ยวนี้มีฮอตแล้วนะเรา มีคนโทรตามไปขึ้นเตียงเนี่ย" ผมแหย่เล่นพร้อมเอานิ้วไปจิ้มแก้มไนน์
พอได้รู้ว่าเจ้าหมอนี่เริ่มมีเพื่อน เริ่มมีคนห่วงใยมากขึ้น ผมก็ดีใจไปกับมันด้วย
แต่ความคิดชั่ววูบก็ฉายขึ้นมา ถ้าไนน์มีเพื่อนเยอะแล้ว ต่อไปจะอยากอยู่กับคนน่าเบื่อแบบผมไหมนะ...
"แล้วพี่เบ็นปูผ้าลงพื้นทำไมครับ"
"ก็นอนไง พี่นอนบนพื้น เรานอนบนเตียง"
"เตียงตั้งใหญ่ นอนสองคนยังได้เลยครับพี่เบ็น"
เตียงที่ตั้งอยู่กลางห้องนั้นมีขนาดใหญ่พอสำหรับคนสองคนตามที่ไนน์บอก
กุ้งที่เคยมานอนกับผมบ้างก็นอนเตียงด้วยกันโดยไม่ได้คิดอะไร แต่ไม่รู้ทำไมผมต้องทำเหมือนไนน์เป็นผู้หญิงที่มานอนค้างกับผู้ชายสองคน แล้วเราสองคนไม่ควรนอนเตียงเดียวกันไปได้
พอรู้สึกตัวว่าตัวเองคิดอะไรเลยเถิดไปไกลแล้วก็เรียกสติกลับคืนมา แต่ก็ยังยืนกรานว่าจะต้องไม่นอนด้วยกัน ผมกลัวตัวเองจะสติเตลิดไปมากกว่านี้
"งั้นพี่เบ็นนอนบนเตียง ผมนอนพื้นเองครับ พี่เป็นเจ้าของห้องนะ"
"ไม่ได้ เราเป็นแขก พี่จะให้แขกนอนพื้นได้ไง"
"ไม่ได้เหมือนกันครับ พี่เป็นเจ้าของห้อง จะให้เจ้าของห้องนอนพื้นได้ไงครับ" เดี๋ยวนี้มีย้อนนะไอ้หนู
"งั้นเรามาเป่ายิงฉุบกัน ใครชนะได้นอนบนเตียง ใครแพ้นอนพื้น โอเคไหม"
ไนน์ดูลังเลเล็กน้อยกับข้อเสนอนี้ของผม แต่แล้วก็ยอมตกลงแต่โดยดี
ผลปรากฏว่าไนน์ชนะผม ผมจึงไล่ไนน์ให้ไปนอนที่เตียงดี ๆ
ยังไม่ทันได้ปิดไฟ ไนน์ก็ฉุดแขนผมขึ้นพยายามจะลากผมขึ้นเตียง...ผมหมายถึงเกลี้ยกล่อมให้ขึ้นไปนอนบนเตียงดี ๆ น่ะ แต่ด้วยน้ำหนักตัวของผมกำลังแขนน้อย ๆ ของไนน์ก็ดึงไม่ขึ้นสักที
"พี่เบ็น! ขึ้นมานอนเดี๋ยวนี้เลยครับ"
"นอนพื้นมันเย็น เดี๋ยวเราก็เป็นหวัดกันพอดี พี่เป็นห่วงน้องชายพี่ เข้าจั๋ย"
"แล้วพี่เบ็นไม่ห่วงตัวเองบ้างเลยหรือไง พี่เอาแต่คิดห่วงถึงคนอื่นตลอดแต่ไม่ยอมให้ใครมาห่วงตัวพี่เองบ้างเลย ผมก็เป็นห่วงพี่เบ็นเหมือนกันนะ"
ประโยคที่ยาวขนาดนี้ออกมาจากไนน์ได้อย่างเหลือเชื่อ ไหนจะน้ำเสียงและสีหน้าที่หนักแน่นจริงจังนั่นอีก...
ในที่สุดผมก็ยอมไปนอนบนเตียงกับไนน์ เราสองคนนอนห่างกันคนละฟากของเตียง มีหมอนข้างวางกั้นอยู่ตรงกลางแบ่งเขตพื้นที่ของแต่ละคนชัดเจน
ความคิดนี้เป็นของผมเอง ไนน์ได้แต่บ่นอุบอิบประมาณว่า ไม่ใช่ผู้หญิงนะที่จะต้องทำแบบนี้ แต่ก็ไม่เป็นผล
จริงอยู่ที่ไนน์เป็นผู้ชาย แต่ผมกลับรู้สึกใจเต้นแปลก ๆ กับมันจนไม่อยากอยู่ใกล้ให้ใจเตลิดไปมากกว่านี้
ผมรู้ดีว่าไม่ควรคิดแบบนี้ ผมคิดอยากจะหันไปกอดไนน์ที่นอนอยู่อีกฟากใจจะขาด แต่ก็สะกดตัวเองไว้ไม่ให้ทำอะไรตามใจ สายตาผมหันไปเห็นตุ๊กตากระต่ายน้อยที่วางอยู่บนหัวเตียงฝั่งผมพอดี ผมจึงเอื้อมไปหยิบมันมากอดแทนบุคคลที่มอบให้
ถึงจะไม่ได้สัมผัสกันโดยตรง แต่กลับอุ่นใจเหมือนมีไนน์อยู่ในอ้อมกอด
"พี่เบ็นครับ..." เสียงไนน์ทักขึ้นท่ามกลางเสียงฝน
"หืม? ว่าไงครับ"
"ผม...รักพี่นะครับ ม...หมายถึงแบบพี่ชายน้องชายนะครับ แบบ ผมรักพี่ชายนะ"
"อื้ม พี่ก็รักเราเหมือนกัน"
น้องชายของพี่


## บทที่ 9

ท่ามกลางความเงียบของหอสมุด ผมนั่งอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนที่ได้เรียนไปในวันนี้ระหว่างรอไนน์กลับมาจากคาบเรียนช่วงเย็นเหมือนทุกวัน แต่แล้วเสียงตึงตังของฝีเท้าใครบางคนก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ ทำลายบรรยากาศอันเงียบสงัดของมุมอ่านหนังสือไปหมดสิ้น
บุคคลที่โผล่เข้ามาคือไนน์นั่นเอง สภาพหอบหายใจแรง เหงื่อเปียกไปทั่วชุดนิสิตขาว ม่านตาขยายจนเห็นลูกตาดำได้ชัดเจน ผมหยิกสีดกดำยุ่งจนไม่เป็นทรง
นี่คงวิ่งตาลีตาเหลือกมาตั้งแต่ออกจากห้องเรียนเลยมั้งเนี่ย
"พี่เบ็น! พี่เบ็นครับ!"
"ใจเย็นไอ้เสือ" ผมเอามือจุ๊ปากให้ไนน์เบาเสียงลง "ค่อย ๆ พูด"
ไนน์สูดหายใจเข้าเต็มปอดรับอากาศเข้าไปเต็มที่ก่อนจะพูดกึ่งตะโกนออกมา
"ผมติดแล้วพี่เบ็น! ผมผ่านเข้ารอบแรกแล้วครับ!"
"เฮ้ยจริงดิ! จริงเหรอวะ!" คราวนี้เป็นผมเองที่ร้องออกมาเสียงดัง
ผมลุกขึ้นไปกอดไนน์แล้วกระโดดโลดเต้นไปมาเหมือนคนบ้า ช่วงเวลานี้ความเกรงใจที่พึงมีต่อสถานที่ที่เรียกว่าหอสมุดนั้นหายไปหมดสิ้น พวกเราหัวเราะกันเสียงดังมากจนพี่เจ้าหน้าที่หอสมุดต้องออกประกาศแจ้งเตือนมารยาทการใช้หอสมุดขึ้น
เสียงประกาศเป็นได้แค่เพียงเสียงประกอบฉากที่แว่วอยู่ไกล ๆ เท่านั้น สู้เสียงหัวเราะและเสียงใจเต้นของเราสองคนไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว
ช่วงเย็นของวันนี้คงเป็นช่วงที่เวลาที่ไนน์มีความสุขที่สุดตั้งแต่เข้ามหา'ลัยมาเลยก็ว่าได้ การได้รู้ว่าตัวเองผ่านการคัดเลือกให้ไปแข่งขันระดับเดือนคณะทำเอาเจ้าหนูหัวหยอยของผมยิ้มไม่หุบตลอดทางกลับหอ
เมื่อได้เห็นไอ้หนูของผมยิ้มดีใจผมเองก็มีความสุขเช่นกัน อยากให้รอยยิ้มน้อย ๆ ของมันอยู่บนใบหน้าอันไร้เดียงสานั้นตลอดไปจัง...
แต่แล้วความสุขเหล่านั้นกลับหายไปทันทีที่ผมนึกถึงความจริงขึ้นมาได้ ความจริงที่ว่าไนน์อาจจะผ่านรอบแรกมาได้เพราะเขียนชื่อผมเป็นรุ่นพี่เดือนที่แนะนำมาสมัคร
มีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นอย่างนั้น เพราะใบสมัครของไนน์ไม่ได้ดูโดดเด่นจนน่าจะสะดุดตากรรมการได้ขนาดนั้น รูปถ่ายที่ไนน์บรรจงเลือกมาใส่ประกอบการพิจารณาก็คงเทียบไม่ได้กับผู้ชายคนอื่นที่ลงสมัคร
ถ้าหากไนน์รู้เรื่องนี้ขึ้นมาผมจะทำยังไงดี ไนน์จะเสียใจไหมกับเรื่องที่ผ่านรอบแรกได้เพราะเส้นสายไม่ใช่เพราะความโดดเด่นของตัวเอง...
แต่ในเมื่อไนน์ได้รับโอกาสสำคัญขนาดนี้มาแล้ว มันไม่สำคัญอีกต่อไปว่าผ่านมาได้เพราะตัวเองหรือเพราะเส้นสาย สิ่งสำคัญคือบททดสอบด่านต่อไป และผมจะต้องส่งไนน์ขึ้นไปเป็นเดือนให้ได้
"อย่าเพิ่งรีบดีใจไป เย็นนี้มีการฝึกโหดรอเราอยู่นะ คุณว่าที่เดือน"
"เย็นนี้เลยเหรอครับ" เจ้าเด็กหัวหยอยทำหน้ากังวลใส่ผม
"แน่นอน ไปเปลี่ยนชุดเตรียมตัวรับชะตากรรมต่อจากนี้ได้เลย หึหึ" พูดจบผมก็หัวเราะชั่วร้ายเหมือนนักวิทย์ฯ สติเฟื่องที่กำลังจะพาเหยื่อไปทดลอง
ไม่กี่ชั่วโมงผ่านไป ผมพาไนน์มายังสถานที่ฝึกโหดของเหล่าชายหนุ่มและสาวแกร่ง ภายในที่แห่งนี้เต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่ออบอวลไปทั่วบริเวณ ร่างของชายกำยำกล้ามปูหลายคู่ทำการเซฟให้คู่ของตน ในขณะที่อีกคนออกแรงต้านเอาชนะแรงกดอันมหาศาลให้ได้
สาวเอวบางร่างน้อยหลายคนใส่หูฟังฟังเพลงพลางวิ่งอยู่กับที่บนลู่วิ่งไฟฟ้า เสียงเครื่องอุปกรณ์ดังฉึบฉับบ้าง ตึงตังบ้าง เคร้งเคร้งบ้าง ผสมผสานเข้ากับเสียงครางโอดโอยได้อย่าลงตัว เกิดเป็นบรรยากาศชวนตื่นตัวเตรียมพร้อมต่อการออกแรงเรียกเหงื่อ
"ฟิตเนส...เหรอครับ"
"ถ้าจะพูดให้ถูกต้องเรียกว่า ยิม ครับ"
ถ้าจะพูดให้ถูกตามคำนิยามของผม มันคือสนามเด็กเล่นสำหรับผู้ใหญ่
คนส่วนใหญ่อาจจะระบายความเหนื่อยล้าด้วยการไปพับบาร์ แต่สำหรับผมนี่คือสถานที่คลายเครียดที่ดีที่สุดสำหรับผม ผมมาที่นี่บ่อยจนรู้จักกับคนที่นี่หลายต่อหลายคน อาจจะนับได้ว่ามันเป็นสถานที่สิงสถิตรองจากหอสมุดเลยก็ว่าได้
"พี่เบ็น ผมเหนื่อยแล้ว"
"เดี๋ยวดิ นี่เพิ่งวอร์มเองนะ ยังไม่ได้เริ่มเลย"
"โห ผมจะตายก่อนอะดิ"
"เว่อร์" ผมยีหัวเด็กตัวผอมเล่น คงต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะชินกับการใช้กล้ามเนื้อหนัก ๆ
ผมตั้งใจจะสอนท่าเล่นเวทให้ครบทุกทุกท่าสำหรับกล้ามเนื้อทุกสัดส่วน เผื่อวันไหนผมไม่ว่างมาเล่นกับมันมันจะได้ฝึกเองได้
ผลปรากฎว่าผ่านไปไม่ถึงชั่วโมงไนน์ก็ร้องงอแงจะกลับท่าเดียว ผมจึงคิดจะยกยอดท่าที่เหลือไปสอนวันถัดไปแล้วจบบทเรียนวันนี้ด้วยท่า bench press
"เอ้า พร้อมนะ ยก!" ผมประคองบาร์เบลไว้ข้างหลังเครื่อง ส่วนไนน์นอนแผ่หลังบนเบาะ มือสั่นเกร็งพยายามยกบาร์ขึ้น
"หนึ่ง...สอง...ส...สาม...ผมไม่ไหวแล้วพี่เบ็น"
"พยายามอีกหน่อย เอ้าฮึบ! ได้สิบทีแล้วเลิกเลย พี่สัญญา"
"พี่เบ็นเอาน้ำหนักออกอีกได้ไหมครับ ผมไม่ไหวจริง ๆ"
"ไม่ได้!"
"นะพี่เบ็น"
ผมถอนหายใจพลางส่ายหัว
"ไนน์ พี่เอาออกหมดแล้ว ที่เรายกอยู่นี่บาร์เปล่านะ"
"อ่าวเหรอ แฮะ ๆ"
"ไม่ต้องมายิ้มทะเล้นเลย เอ้า อีกเจ็ดที ฮึบ!"
ในที่สุดเด็กหนุ่มร่างผอมบางก็เอาชนะใจตัวเองแล้วต้านแรงบาร์เปล่าได้ครบสิบครั้ง
"เก่งมากไอ้น้องชาย" ผมยกนิ้วโป้งกดไลค์ให้ไนน์
แม้จะผ่านมานานแล้วแต่ผมยังจำความรู้สึกครั้งแรกได้ มันทรมานมากสำหรับมือใหม่ เพราะงั้นกำลังใจของคนรอบข้างจึงสำคัญในช่วงเริ่มต้น
"เอ้านี่ เอาไปกิน"
ไนน์รับกระป๋องน้ำที่มีลูกบอลดังกึกกักอยู่ข้างใน มันเปิดฝาออกมาดมแล้วก็ทำหน้าแหย ๆ ใส่
"ผมไม่ชอบช็อกโกแลตนะ"
"พี่แบ่งของพี่มาให้เลยนะเนี่ย หรืออยากจะซื้อเอง?"
"ก็ได้ครับ" พูดจบก็ก้มลงไปดมอีกครั้ง "นมช็อกโกแลตเหรอครับ"
"เวย์โปรตีน เป็นสูตรเพิ่มน้ำหนัก กินไปจะได้บึก ๆ"
ระหว่างรอไนน์ขึ้นไปเปลี่ยนชุดที่หอในผมแอบกลับไปหอเพื่อชงเวย์โปรตีนที่ผมเคยกินสมัยต้องเพิ่มน้ำหนักมาให้ไนน์ด้วย
การเวทเทรนนิ่งเพิ่มกล้ามเนื้อนั้นต้องอาศัยวินัยในการออกกำลังกายสม่ำเสมอควบคู่ไปกับการได้รับโภชนาการที่ดีจึงจะประสบความสำเร็จได้
อันที่จริงคนเราไม่จำเป็นต้องดื่มเวย์โปรตีนก็ได้ มันเป็นเพียงทางลัดของคนที่พอมีเงินซื้อ
ไนน์กระดกขึ้นมาดื่มได้สักที "แหวะ ไม่เห็นอร่อยเลย"
"กินไป นี่อร่อยแล้วนะ จะลองกินอกไก่ปั่นไหมล่ะ"
"แหวะ แค่ได้ยินชื่อก็จะอ้วกแล้ว"
"มีแต่เด็กน้อยเท่านั้นแหละที่กินไม่ได้น่ะ"
"ไนน์ไม่ใช่เด็กน้อยแล้วซะหน่อย"
"คร้าบ พ่อหนุ่มน้อย"
"นั่นเบ็นปะน่ะ" ไม่ทันไรก็มีเสียงที่สามแทรกการสนทนาของเราขึ้น สำเนียงแบบนี้เป็นใครไปไม่ได้นอกจากหนุ่มไกรทองจากเมืองพิจิตร "ใช่จริงด้วย วันนี้มึงมาต่อยมวยงะ"
กุ้งสวมเสื้อออกกำลังกายแขนกุดสีแดงโชว์กล้ามแขนล่ำ ๆ ของมัน มันแบกเป้ไว้ข้างหลังตามความเคยชินมาด้วย
"กูพาคุณน้องเล็กมาฝึกเล่นเวท"
"ไหนวะ" กุ้งทำท่าชะเง้อมองหาไนน์ทั้ง ๆ ที่มันยืนอยู่ตรงหน้า ใช้เวลาหลายช่วงหายใจถึงจะสังเกตเจอ "เฮ้ย นี่ไนน์แงะ แถบจำไม่ได้ ตัดผมแล้วหล่อขึ้นเป็นกองเลยวุ้ย"
"ขอบคุณครับพี่กุ้ง พี่เบ็นพาไปทำผมมา" ผมเขินนิดหน่อยที่ไนน์ไม่ลืมผม
"พี่เบ็นสุดยอดไปเลยครับ" กุ้งพุ่งเข้ามาทำท่าจะกอดผมแต่ผมยันหัวมันออกไปได้ก่อน
"แน่อยู่แล้วเนอะ จะปั้นดินสกปรก ๆ ทั้งทีก็ต้องพยายามกันหน่อย"
บุคคลที่สี่ปรากฎตัวขึ้น ผมแยกเคี้ยวใส่ทันทีเหมือนกับหมาที่ขู่ใส่ผู้บุกรุกบ้านอันสงบสุข
ใบหน้าช่างเหยียดของมัน น้ำเสียงเย้ยหยันของมัน ไหนจะคำพูดที่มันด่าไนน์เป็นดินสกปรกอีก โคตรเกลียดคนที่ชื่อสนเลยไอ้สัตว์
"หมายความว่าไง ดินสกปรก" ผมเชิดหน้าถามไอ้สนไป แต่แล้วก็รู้สึกผิดทันทีที่ห้ามปากตัวเองไม่ทัน เพราะคำอธิบายของมันคงทำร้ายจิตใจไนน์ไม่น้อย
"ก็เห็นอยู่ว่าอะไรสกปรก" สนเบนสายตาไปหาไนน์ ไนน์หลุบตามองพื้นทันที หน้าเบ้เตรียมจะร้องไห้อยู่แล้ว
ผมไม่ได้เห็นไนน์ร้องไห้มาหลายวันแล้ว พอได้เห็นอีกทีก็ทำผมใจสลายไปเลย เพราะแม่ง เลยทำน้องกูน้ำตาร่วงอีกจนได้
"ว่าง ๆ ไปพบจิตแพทย์ เอ้ย จักษุแพทย์บ้างนะ ตาถั่วขนาดนี้" ผมคว้ามือของไนน์เดินออกไป ไม่อยู่รอให้มันด่าสวน "พวกกูไปก่อนนะกุ้ง"
"ยินดีด้วยนะที่ผ่านรอบแรก แล้วเจอกันรอบจริง" สนพูดไล่หลังพวกเรามา ส่วนผมตอบกลับมันไปด้วยนิ้วกลาง
เราออกมาเดินเล่นรับลมที่นอกยิมด้วยกันสักพัก ต่างคนต่างไม่พูดไม่จาเดินไปตามทางเดินอย่างไร้จุดหมาย
ตั้งแต่เมื่อกี้จนถึงตอนนี้ไนน์สะอื้นไม่หยุด แม้จะไม่ได้ร่ำไห้หนักอะไรแต่ก็ทำหัวใจผมปวดร้าวไปได้มากทีเดียว
"ไม่เอาน่า เราไม่ได้เป็นแบบที่มันพูดซะหน่อย"
"ผมเป็นแค่ดินสกปรกใช่ไหมพี่เบ็น..."
"เฮ้ย นี่ผ่านไปไม่กี่วันเอง มันต้องใช้เวลา คนนะไม่ใช่อุลตร้าแมนที่จะแปลงร่างได้ทันที"
ไนน์หัวเราะเบา ๆ ให้กับมุกที่ผมไม่ได้ตั้งใจจะเล่น แล้วสักพักก็หยุดร้องได้
"สักวันนึง...สักวัน..." ไนน์หยุดเดินแล้วเอามือปาดน้ำตาออก
"หืม?"
"สักวันนึงผมจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็น" เสียงสูดหายใจดังขึ้น "ว่าผมทำได้"
"นี่สิ น้องชายพี่" ผมประคองหัวน้อย ๆ ของไนน์มากอดไว้ในอ้อมแขนอาบแสงสีนวลจากดวงจันทร์ที่ลอยอยู่บนฟ้า
แสงของมันดูจะริบหรี่จนน่าใจหาย พอเหลือบมองขึ้นไปก็พบว่ามันปรากฎร่างเพียงแค่เสี้ยวหนึ่งเท่านั้นเอง
ใช้เวลาอีกไม่นานมากหรอก เดี๋ยวก็ถึงวันเพ็ญแล้ว
จะว่าไปแล้วตอนที่ด่าไอ้สน ผมพูดถึงจักษุแพทย์ไป ผมเลยนึกออกว่าผมลืมซื้อของอย่างนึงให้ไนน์
สายตาของไนน์ดูจะสั้นมากจนต้องใส่แว่นตลอดเวลา การใส่แว่นก็ทำให้ดูดีไปอีกแบบก็จริง แต่ก็ต้องหัดใส่คอนแทคเลนส์ไว้ด้วย
ค่ำคืนนั้นผมแวะพาไนน์ไปซื้อคอนแทคเลนส์รายวันและน้ำตาเทียมพร้อมสอนขั้นตอนการใส่อย่างละเอียดและกำชับชัดเจนว่าไม่ให้ใส่ข้ามวัน ตอนจะนอนต้องถอดออกก่อน ห้ามใส่นอนเด็ดขาด
เมื่อไอ้เด็กแว่นรับปากว่าจะใส่อย่างระมัดระวังผมก็สบายใจ ผมพาไนน์กลับหอในแล้วพาตัวเองกลับหอ อาบน้ำ แล้วเข้านอนในทันที
สองสามวันที่ผ่านมาสูบพลังงานของผมไปมากพอสมควร แต่ถึงจะเหนื่อยยังไงกลับสุขใจทุกครั้งที่นึกย้อนไปถึงช่วงเวลาเหล่านั้น เด็กน้อยของผมค่อย ๆ เติบโตขึ้นทุกวัน ๆ
แต่แล้วค่ำคืนอันเงียบสงัดก็ถูกขัดจังหวะขึ้นด้วยเสียงเรียกเข้าสายหนึ่ง
ผมงัวเงียตื่นขึ้นมารับสายโทรศัพท์ตอนประมาณเที่ยงคืนกว่า ใครกันนะโทรมาดึกดื่นป่านนี้
"พี่เบ็น! ช่วยด้วย! ช่วยผมด้วย!" เสียงในสายร้องเสียงหลงแสดงความตื่นตระหนกที่มี
"ไนน์ ไนน์ ว่าไง! เกิดอะไรขึ้น!" ความง่วงหายไปในทันทีกลายเป็นความตกใจระคนเป็นห่วง
น้ำเสียงสั่นเครือของไนน์นั่น... หรือว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น ผมจินตนาการเตลิดไปต่าง ๆ นานา
"พี่เบ็น! ช่วยผมด้วย!"
ไนน์โดนรุมกระทืบเหรอ มีขโมยแอบย่องเข้าหอในเหรอ เพื่อนเมทไม่สบาย? ไนน์หกล้มหัวฟาดคางแตก?...
"ผมถอดคอนแทคเลนส์ไม่ได้"
...
ไอ้เราก็คิดไปไกล น้ำเสียงตื่นตระหนกขนาดนั้น เป็นห่วงมันแทบแย่ ให้ตายเถอะ
"แค่เนี้ย! ทำพี่ตกใจหมด"
"ผมกลัวอะ แสบตาด้วย ผมลองใส่แล้วเอาไม่ออก ตาผมแดงก่ำเลย พี่เบ็นมาช่วยเอาออกให้หน่อย!"
"...ตาจะบอดไหมน่ะ..."
สิ้นเสียงพูดของผมก็ตามด้วยเสียงร้องโหยหวนของไนน์ทันที
"ห๊ะ! ตาบอดเลยเหรอพี่เบ็น! ไม่เอา! ไม่เอา! ผมจะทำไงดี พี่เบ็นรีบมานะ นะ! ผมยังไม่อยากตาบอด มันอันตรายถึงขั้นตาบอดเลยเหรอพี่เบ็น ไม่เอานะ! พี่รีบมาช่วยผมที..."
"อ่า ๆ เดี๋ยวออกไปหาเดี๋ยวนี้แหละ"
เด็กน้อยก็ยังคงเป็นเด็กน้อยวันยันค่ำล่ะน้า


## บทที่ 10

กิจวัตรประจำวันดำเนินไปอย่างปกติเท่าที่นิสิตคนหนึ่งจะปกติได้ เพียงแต่ตอนนี้ชีวิตของผมมีเด็กน้อยคอยติดสอยห้อยตามไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด ไปมหา'ลัยก็มีนายไนน์ติดไปด้วย ไปหอสมุดก็มีนายไนน์อยู่ด้วย ช่วงกินข้าวก็มีนายไนน์นั่งกินด้วย ไปยิมก็พานายไนน์ไปด้วย จะกลับหอก็ไปส่งนายไนน์ เรียกได้ว่าในแต่ละวันมีเจ้าหมอนี่อยู่กับผมด้วยตลอดทุกช่วงจังหวะของชีวิต
"ขอบคุณที่มาส่งถึงหอนะครับพี่เบ็น"
"อื้ม เดี๋ยว ๆ จะสอบมิดเทอมแล้ว เตรียมตัวอ่านหนังสือบ้างยัง"
"อย่างน้องไนน์น่ะเหรอ..."
"อ่านแล้ว?"
"ยังไม่เริ่มเลยครับ ฮ่า ๆ"
"เด็กบ๊อง อย่าเอาแต่เสริมหล่อ ตั้งใจเรียนด้วย เป็นเดือนแต่เกรดตกนี่ไม่เท่เลยนะ"
"ค้าบคุณพี่ชาย นับวันพี่เบ็นจะกลายเป็นตาแก่ขี้บ่นแล้วนะเนี่ย"
"ว่า-ไง-นะ"
"อ๋อ-โอด-อั๊บ...แล้วพี่เบ็นกลับหอเลยไหมครับ"
"ว่าจะกลับไปเปลี่ยนชุดที่หอแล้วไปหอสมุดต่อนะ วันนี้ว่าจะอ่านถึงดึก ๆ นู่นแหละ"
"โห ขยันไปอีก...ผมไปนั่งอ่านด้วยคนดิครับ"
"ไปอ่านหนังสือจริงเร้อ"
"จริงดิพี่เบ็น ถึงไม่ได้ไปอ่านอย่างน้อยก็ได้อยู่กับพี่เบ็น"
"จ้าคุณน้องชายที่น่ารัก ถ้าจะไปด้วยก็รีบไปเปลี่ยนชุด เดี๋ยวพี่มารับ"
"ครับผม"
พวกเราเป็นพี่น้องที่สนิทกันจนคนรู้จักหลายคนแซวว่าผมคบกับน้องเลยด้วยซ้ำ ถึงจะบอกรักกันทุกวัน แต่พวกเราก็เป็นแค่พี่ชายกับน้องชายที่รักกันมากแค่นั้น ไม่ได้มีอะไรลึกซึ้งไปมากกว่านั้นเลย
"หวัดดีจ้ะน้องนายไนน์ ไปทำงานพิเศษแล้วเป็นไงบ้าง"
"หวัดดีครับพี่ลักษณ์ ก็ดีครับ ได้เงินเยอะอยู่...พี่เบ็นรอด้วยดิ"
"จะไปเข้าห้องน้ำ รอตรงนี้แหละเดี๋ยวมา"
"แป๊ปนึงดิ ผมคุยกับพี่ลักษณ์ก่อน ผมจะไปเข้าห้องน้ำด้วย"
"จะตามมาทำไมล่ะ จะไปยืนเฝ้าพี่ฉี่รึไง"
"ผมจะไปเติมลิปที่กระจก ปากผมแห้งแล้วเนี่ย"
"ก็คุยกับลักษณ์ไปก่อนแล้วค่อยไปห้องน้ำก็ได้ไม่ใช่เหรอ"
"ไม่เอา ผมอยากไปกับพี่เบ็น"
"ไอ้เด็กน้อยเอ้ย ทำตัวเป็นลูกชายติดพ่อไปได้นะ..."
"ลูกชายติดพ่อหรือคนเห่อแฟนจ๊ะ"
"พ...พี่ลักษณ์ครับ ไม่ใช่อย่างงั้นสักหน่อย ผมกับพี่เบ็นเป็นพี่น้องที่รักกันมากเฉย ๆ ต่างหาก"
"ค่า พี่จะพยายามเชื่อนะคะ หุหุ"
"นี่ลักษณ์ แกอย่าพูดมั่ว ๆ นะ ได้ไอ้เด็กนี่เป็นแฟนล่ะก็ เสื่อมเสียชื่อเสียงเบญจมินทร์หมด"
"พี่เบ็นแม่ง! งั้นไว้เจอกันครับพี่ลักษณ์ บ๊ายบายครับ...พี่เบ็น บอกว่าให้รอผมด้วยงาย!"
เราอยู่ด้วยกันตลอด ไปไหนมาไหนก็ตัวติดกันเป็นแท่งโครโมโซมในเซลล์ดิพลอยด์เหมือนที่เนตรชอบแซว แต่เมื่อไนน์เข้าสังคมมากขึ้นก็ใช้เวลากับผมน้อยลง ยิ่งไนน์ไปทำงานพิเศษด้วยแล้ว แทบไม่มีเวลาได้เจอกันเลยนอกจากตอนขี่รถไปรับไปส่ง
"พี่เบ็น วันนี้พาผมไปซื้อมอเตอร์ไซค์หน่อยได้ไหมครับ"
"หืม? ไม่อยากซ้อนพี่แล้วเหรอ พี่เสียใจนะ"
"ก็อยากแหละ แต่ผมเกรงใจพี่เบ็น"
"บอกแล้วไง ไนน์เป็นน้องชายพี่ พี่ก็ต้องดูแล"
"อื้ม...แต่อีกอย่าง เวลาผมไปไหนมาไหนจะได้สะดวกพี่ด้วยไง พี่จะได้ไม่ต้องไปรับไปส่งผมตลอดเวลา อย่างวันนั้นผมไปเที่ยวบ้านเพื่อนถึงเกือบตีหนึ่งแล้วไม่มีรถกลับ พี่ก็ต้องไปรับผมอีก"
"แล้วใบขับขี่ล่ะ เดี๋ยวพี่พาไปสอบไหม"
"ผมมีแล้ว นี่ไง!!"
"ไปทำมาตอนไหน? ไม่เห็นเล่าให้พี่ฟังเลย?"
"ขอโทษครับ วันนั้นเพื่อนผมแวะไปต่อใบขับบี่ ผมเลยขอติดไปสอบด้วย"
"...โอเค ถ้าตัดสินใจจะซื้อแล้วก็โอเค เดี๋ยวพี่พาไปซื้อ"
"ขอบคุณครับคุณพี่ชายสุดหล่อ"
"ทีอย่างงี้ทำมาพูดชมนะ"
"แฮะ ๆ...พี่เบ็น ตอนสอบเสร็จแล้วไปเที่ยวบ้านเพื่อนผมกันปะ มันจะเลี้ยงเหล้าด้วยนะ"
"ไม่อะ พี่ไม่ค่อยชอบกินเหล้าแฮะ"
"พี่ไม่อยากปลดปล่อยความเครียดบ้างเหรอ"
"พี่ก็ปล่อยความเครียดออกทุกวัน"
"...พี่เบ็น! ทะลึ่งละ"
"อะไร?...ฮะฮะฮะ พี่หมายถึงไปยิมหรอก คิดไปถึงไหนหึ ไอ้เด็กหื่น"
"ป...เปล่าซะหน่อย พี่เบ็นต่างหากที่หื่น"
"แล้วนี่เราจะไปยิมกับพี่ต่อไหม"
"ไม่อะ บอกแล้วไงว่าผมจะไปเที่ยวบ้านเพื่อน วันนี้มันเลี้ยงเหล้าผมด้วย เหล้าสาเกแท้จากญี่ปุ่นเลยนะ อย่างแจ่ม"
"...อืม"
ไนน์เริ่มหัดไปกินเหล้าไปสังสรรค์กับเพื่อน ๆ มากขึ้น และจากที่เจอกันทุกวันตอนไปรับไปส่ง ตอนนี้ได้เจอกันแค่ตอนเดินผ่านที่คณะ ไม่ก็บังเอิญเจอกันแล้วมานั่งกินข้าวกลางวันด้วยกัน
"น้องไนน์ พี่ขอถ่ายรูปได้ไหมคะ"
"ได้ครับ มา ๆ"
"อ๊าย! พี่เป็นแฟนคลับน้องอยู่นะคะ เดี๋ยวพี่ขอเอาไปลงเพจ 'หนุ่มหล่อหน้าล่อ' ได้ไหมคะ"
"ได้เลยครับพี่สาวคนสวย"
"อุ๊ย น้องพูดแบบนี้พี่ก็เขินแย่..."
"แก ๆ เห็นคนนั้นไหม ไนน์ที่เรียนศึกษาฯญี่ปุ่นไง เรียนญี่ปุ่นแต่โคตรอปป้าเลยแก"
"จริงแก หน้าก็ตี๋ ปากก็แดง ผิวก็ขาวหน่อย ๆ ถึงจะคล้ำบ้างแต่ก็ดูเนียนนุ่มน่าซบ ตัวเล็กน่าร๊าก แผลเป็นที่คิ้วก็ดูมีเสน่ห์มากเลยแก แถมแต่งตัวเป็น ดูเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว และที่สำคัญสุภาพอ่อนโยนมากเลยเว้ย"
"ไนน์เขาหุ่นดีด้วยนะแก ผอมหน่อยแต่กล้ามนี่ชัดม๊าก ฉันเคยเห็นเขาตอนถอดเสื้อด้วยแก กล้ามท้องเป็นลอนสวย กล้ามอกนี่นะ แน่นปึก อื้อหือ"
"ไนน์! เสร็จยัง! พี่หิวจะแย่แล้วเนี่ย!"
"อุ๊ย เขารู้จักกันว่ะแก เขาจะได้ยินไหมวะ"
"พี่เบ็น! แป๊ปนึงนะ! เซลฟี่กับพี่อีกคนก่อน!...ครับ ผมพร้อมแล้ว นึง สอง สั่ม ขอบคุณคร้าบ"
น้องชายตัวน้อยของผม ตอนนี้มันกลายเป็นหนุ่มแน่นไปซะแล้ว
"ฮัลโหล ไนน์ วันนี้พี่จะไปหอสมุด ไปด้วยกันไหม"
"ฮัลโหลพี่เบ็น ไม่อะ...กระจก...กระจก...โห เสื้อนี้แม่งบางเกินไปเปล่าวะ...เออ ช่างแม่ง เซ็กซี่ดี...ไอ้ศรมันชวนผมไปเดินตลาดอะพี่เบ็น"
"...หรอ อย่ากลับดึกนะ พี่เป็นห่วง"
"ครับ ผมวางก่อนนะ แล้วเจอกันพี่ ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด..."
จากพี่น้องที่สนิทจนตัวติดกันทุกวัน...
"พี่เบ็น เจอพอดีเลย ผมมีเรื่องจะให้พี่ช่วย"
"ว่าไงไอ้เด็กแสบ"
"ผมไม่เข้าใจว่ 'เดะ' กับ 'นิ' ใช้ต่างกันยังไงอะ"
"ฮะฮะฮะ เรื่องแค่นี้ไปหาในหนังสือหรือในเนตก็เจอแล้วนี่"
"เร็วพี่เบ็น เพื่อนผมรออยู่"
"อ่า ๆ อย่างงี้ 'เดะ' ใช้บอกสถานที่ที่กริยานั้นกระทำอยู่ ส่วน 'นิ' ใช้บอกว่าสิ่งของอยู่ที่นี่หรือใช้สำหรับการเคลื่อนที่"
"พี่เบ็นสุดยอด ขอบคุณครับ...เฮ้ย! เราได้คำตอบแล้ว! เดี๋ยวไปบอก!"
กลายเป็นแค่คนติวหนังสือให้
"ฮัลโหล พี่เบ็น ผมถามอะไรหน่อยดิ"
"ฮัลโหลไนน์ ได้เสมอสำหรับน้องพี่"
"ผมใส่ที่หนีบหูแบบนี้แล้วมันเข้ากับหน้าผมไหม ใส่แล้วผมไม่ค่อยมั่นใจเลย เดี๋ยวผมถ่ายรูปไปให้ดูนะ พี่รอแป๊ปนึงนะ"
"ไหนดูดิ...พี่ว่าก็หล่ออยู่นะ ดูดีแล้ว"
"จริงนะ?"
"จริง น้องชายพี่หล่ออยู่แล้วแหละ"
"เหอะ คนเราหยุดหล่อไม่ได้หรอกพี่เบ็น คืนนี้ผมไม่ได้ไปเดินตลาดกับพี่แล้วนะ เพื่อนผมมันจะชวนไปลองเที่ยวผับครั้งแรก โคตรตื่นเต้นเลย"
"เหรอ...ทำไมไนน์ไม่บอกพี่ก่อน"
"คือ...มันเพิ่งชวนผมเมื่อเช้าเอง ขอโทษครับ"
"อื้ม...ไม่เป็นไร"
"ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด..."
กลายเป็นแค่ที่ปรึกษาเรื่องการแต่งตัว
ไนน์เริ่มห่างจากผมไปเรื่อย ๆ
และอีกไม่นาน ผมคงจะกลายเป็นแค่พี่เลี้ยงดูแลผู้สมัครเดือน
คงเป็นได้แค่นั้น
ทั้งที่บอกผมไว้ตอนนั้นว่าจะไม่เบื่อผมแล้วแท้ ๆ ....
จะว่าเศร้าก็เศร้านะ ผมเข้าใจหัวอกคนเป็นพ่อเลย ตอนเลี้ยงลูกชายตัวน้อยน่ารัก พวกเขาอ้อนนู่นอ้อนนี่ 'ป๊ะป๋าครับ' 'พ่อครับ' พวกเขาช่างไร้เดียงสาดูน่าทะนุถนอม แต่พอลูกชายกลายเป็นหนุ่มเมื่อไหร่ เขาก็เตรียมตัวที่จะออกห่างจากเราทันที
คนเป็นพ่อก็ควรจะยินดีกับลูกชายที่ได้ดิบได้ดีไม่ใช่เหรอ ลูกชายโตเป็นหนุ่มใหญ่มีสาวมาห้อมล้อม มีอนาคตที่สดใสเขารออยู่ คนเป็นพ่อควรจะดีใจที่ลูกไม่ได้ติดพ่อเหมือนเมื่อตอนเด็ก ๆ สิ...
ผมรู้ว่าผมไม่สามารถบังคับให้แมลงปอตัวน้อยตามเกาะติดที่ไหล่ของผมได้ แม้ผมจะเคยช่วยชีวิตมันออกมาจากใยแมงมุมมรณะครั้งแล้วครั้งเล่าก็ตาม ผมก็ไม่มีสิทธิอะไรทั้งนั้น มันเป็นธรรมชาติที่เจ้าแมลงปอจะบินจากไปและใช้ชีวิตของมันอย่างมีความสุข
...ถ้ารู้อย่างนี้...ถ้าย้อนกลับไปได้...ผมยังอยากที่จะช่วยชีวิตแมลงปอตัวนี้อีกไหมนะ??...
"ฮัลโหล ไนน์ ว่างไหม พี่จะถามเรื่องชุดที่จะใช้ในวันถ่ายรูปดาวเดือน"
"ฮัลโหลพี่เบ็น ขอโทษพี่ ผมอยู่หอเพื่อนอยู่อะ เดี๋ยวผมโทรกลับนะ"
"...อื้ม อย่ากลับด..."
"เฮ้ย อย่ากินของเราหมดดิ...ตู๊ด...
ตู๊ด...
ตู๊ดดด..."


## บทที่ 11.1

"เบ็น! ตื่น!"
"ห๊า! อะไร?"
ผมยกหัวขึ้นมาหาเจ้าของเสียง เสียงนั้นเป็นเสียงกระซิบของเนตรที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ผมไม่รู้ตัวเลยว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่และตอนไหน
"ตื่นก่อน อาจารย์บอกอันนี้ออกสอบไฟนอล จดด้วย" กุ้งกระซิบข้ามตัวเนตรมาบอกผมอย่างรีบ ๆ ในขณะที่มือกำลังกวัดแกว่งระวิงไปมา
ตอนนี้กุ้งไม่ได้กำลังวาดรูปเล่นแต่กำลังใช้ปากกาสีต่าง ๆ จดเลคเชอร์จากคำพูดของอาจารย์อยู่ เนตรก็กำลังใช้ดินสอจดอย่างรีบร้อนเช่นเดียวกัน
ผมมองเหม่อไปรอบ ๆ ก็เห็นเป็นลักษณะเดียวกัน คือทุกคนนั่งจดสิ่งที่อาจารย์พูดอยู่อย่างตั้งใจ ดูเหมือนทั้งห้องเรียนจะมีแต่ผมเท่านั้นที่ยังคงตาลอยไม่สนใจเนื้อหาสำคัญที่อาจารย์กำลังย้ำอยู่ว่าจะออกสอบแน่ ๆ
"มึงเลิกเหม่อแล้วจด" เนตรกระซิบดุผมอีกครั้งส่วนมือยังคงจดต่อไป
ผมจะก้มลงหยิบปากกามาจดลงสมุด แต่ก็พบว่าผมยังไม่ได้หยิบสมุดออกมาจากกระเป๋าเลยด้วยซ้ำ ผมนึกขึ้นได้ว่าตัวผมหลับไปตั้งแต่เริ่มคาบเรียนแล้ว
เมื่อได้สติกลับคืนมาครบจึงรีบเปิดกระเป๋า คว้าสมุดจด แล้วจึงเขียนตามสิ่งที่อาจารย์พูดทุกคำเป๊ะ ๆ
ปกติแล้วผมไม่ได้เป็นแบบนี้เลย ผมหลับในห้องเรียนนับครั้งได้ แม้สิ่งที่เรียนจะน่าเบื่อแค่ไหนผมก็ไม่ชอบก้มฟุบลงไปหลับคาโต๊ะอยู่ดี แล้วยิ่งเป็นช่วงที่อาจารย์กำลังสอนเนื้อหาสำคัญ ผมจะจดทันที จริง ๆ แล้วสมุดผมเป็นต้นแบบให้กุ้งกับเนตรลอกด้วยซ้ำไป
ตามความถนัดของผมคือฟังแล้วประมวลผล จากนั้นจึงจดเป็นคำพูดของตัวเอง การจดแบบนี้ทำให้ผมจำได้นานกว่า จนบางครั้งก็ไม่จำเป็นต้องกลับมาอ่านซ้ำ
แต่วันนี้ผมไม่มีสติมากพอจะสรุปสิ่งที่อาจารย์พูดได้ สติของผมมีให้เต็มที่ได้แค่การเขียนตามคำบอกจากปากอาจารย์
สาเหตุที่เป็นเช่นนี้เพราะวันถ่ายรูปดาวเดือนและดาวเทียมใกล้เข้ามาทุกที หรือถ้าจะบอกให้ถูกก็คือวันพรุ่งนี้แล้ว ผมที่เป็นคนดูแลผู้สมัครเดือนอย่างไนน์ต้องเตรียมออกแบบทั้งท่าโพสถ่ายรูป พร็อพประกอบฉาก คอสตูม และรูปแบบการนำเสนอที่น่าดึงดูดมากพอจะให้เป็นที่สนใจ หากกระตุ้นผู้คนให้มาสนใจได้มากเท่าไหร่ ตอนโหวตในวันประกวดจริงก็ยิ่งได้เปรียบมากขึ้น
ทุก ๆ ปีผู้สมัครจะต้องถ่ายรูปเป็นเซตเดียวกัน คือทางคณะจะมีรูปแบบตายตัวมาให้ แล้วผู้เข้าประกวดจะต้องถ่ายรูปตามแบบที่กำหนดพร้อมกัน แต่ปีนี้พิเศษตรงที่พี่เชอร์รีไม่ได้มาคุมงาน พี่เขาจึงให้พี่ดูแลของแต่ละคนจัดการกันเอง เพียงแต่ให้อยู่ในธีมเดียวกัน ซึ่งนั่นก็คือ ธาตุทั้งสี่
จากการจับฉลาก ผมจับได้ธาตุลมมา จึงต้องทำการออกแบบและจัดหาเครื่องแต่งกายให้ไนน์ ซึ่งตั้งแต่วันที่ได้จับฉลากจนมาถึงเมื่อวานซืน ผมคิดไม่ออกเลยว่าจะให้ไนน์แต่งตัวยังไงดี
ชุดที่แสดงถึงความเป็นธาตุลมเหรอ คิดยังไงผมก็คิดไม่ออก จะวาบหวิวมากก็ไม่ได้เพราะกลัวจะเกิดดราม่าจากความไม่เหมาะสม จะไม่โชว์เนื้อหนังเลยก็กลัวไนน์จะน้อยหน้าคนอื่น
จนในที่สุดเมื่อไฟลนก้นมาถึงช่วงสุดท้าย ผมที่คิดจนหัวหมุนจึงได้แค่ชุดธรรมดา ๆ ออกมาแทน มันเป็นแค่ชุดสูทสีขาวที่มีปีกอยู่ด้านหลัง
แค่นั้นจริง ๆ
ผมหวังว่าไนน์จะไม่เสียใจหรอกนะที่ผมออกแบบให้มันได้แค่นี้
"ไอ้เหี้ยเบ็น กูบอกให้มึงเลิกเหม่อแล้วจด" เนตรทำลายห้วงความคิดของผมไป
"ห๊า! เอ่อ…อื้ม"
เธอดุด้วยเสียงที่ใส่อารมณ์มากกว่าเดิม ถึงเนตรจะทำหน้ามารใส่แต่ผมก็รู้ว่ามันหวังดีไม่อยากให้ผมพลาดแนวข้อสอบ
"ไม่ทันแล้วมึง อาจารย์จะปล่อยแล้วเนี่ย"
"...เท่านี้ก่อนนะครับนิสิต วันนี้อาจารย์จะไม่เช็คชื่อนะเพราะถือว่าใครมาก็ได้แนวข้อสอบไป คาบหน้าอย่าลืมอ่านบทที่เจ็ดมาด้วยนะ สวัสดีครับ"
เมื่ออาจารย์กล่าวสวัสดีเสร็จ นิสิตเกือบเจ็ดสิบชีวิตลุกขึ้นออกไปจากห้องเรียนแทบจะในทันที แน่ล่ะวันศุกร์ทั้งทีจะได้หยุดกันแล้ว คงตื่นเต้นกันเป็นธรรมดา
"มึงเป็นอะไรของมึงวะ นั่งหลับไม่พอยังจะเหม่ออีก เอ้า เอาสมุดกูไปลอก เสร็จเมื่อไหร่ค่อยคืน" เนตรที่ดูจะใจเย็นลงแล้วยื่นสมุดจดของตัวเองให้ผม
"เบ็นมันจะอ่านออกเร้อ" สิ้นเสียงของกุ้งก็ตามด้วยเสียงเฮดช็อตดาเมจขั้นรุนแรงจากเนตร
ปกติแล้วผมควรจะหัวเราะแล้วตบมุกไอ้กุ้งมัน แต่วันนี้ผมไม่มีอารมณ์จะเล่นอะไรทั้งนั้น ผมเหนื่อย ง่วง เศร้า ซึม ไหนจะเพลียจากการที่ท้องเสียเมื่อวันก่อนอีก
ทุกอารมณ์ด้านลบถาถมเข้ามาหาผมตลอดตั้งแต่ไนน์ห่างจากผมไป
"เบ็นมันอ่านออกอยู่แล...เฮ้ย! ไอ้เบ็น มึงจะร้องไห้เหรอวะ เป็นไร" เสียงอ่อนโยนของเนตรดังขึ้นข้างหูผม
ผมไม่รู้ตัวเลยว่าร้องไห้ออกมา น้ำตายังไม่ได้ไหลออกมาแต่ตาร้อนผ่าวและพร่ามัวไปแล้ว
"ห๊ะ? อ่อ กูแค่ง่วงว่ะ ฮะฮะฮะ" ผมฝืนหัวเราะออกมาดัง ๆ ให้ดังกว่าเสียงสะอื้นในใจ "ช่วงนี้กูเตรียมงานดาวเดือนให้ไนน์หนักไปหน่อย เมื่อวานกูท้องเสียนิดหน่อยด้วย เลยอาจจะเพลีย ๆ แต่คนอย่างไอ้เบ็นแข็งแรง ไม่ตายง่าย ๆ หรอก" ผมปั้นยิ้มใส่แล้วลูบท้องตัวเองเบา ๆ
แต่ทั้งเนตรและกุ้งไม่หัวเราะด้วย พวกมันขมวดคิ้วใส่ผมแล้วทำสีหน้าจริงจัง
"กูรู้ว่ามึงไม่โอเค" เนตรเปลี่ยนเสียงอ่อนโยนเป็นเสียงที่ดุขึ้นอีกครั้ง "มีอะไรก็บอกพวกกูได้ อย่าเก็บเอาไว้คนเดียวอีก"
"..."
ผมไม่มีคำตอบให้คำถามของมันหรอก ผมยังไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำว่าทำไมต้องทำให้ไนน์มันขนาดนี้ รู้แค่ว่าอยากทำยังไงก็ได้ให้ไนน์มันมีความสุข แค่นั้นก็พอแล้ว
...แต่ตอนนี้ผมกลับไม่มีความสุขเลย...
กุ้งเดินเข้ามาลูบไหล่ผมเบา ๆ แม้จะไม่เอ่ยคำใดออกมาแต่มันช่วยให้ผมรู้สึกดีขึ้นมาได้บ้าง
สักพักจากไหล่ก็เลื่อนมาลูบหัวผมแทน สัมผัสอ่อนโยนจากมือของมันทำให้ผมกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป
ผมคิดถึงไนน์...


## บทที่ 11.2

เอ้กอี๊เอ้กเอ๊ก!...เอ้กอี๊เอ้กเอ๊ก!...เอ้กอี๊เอ้กเอ๊ก!
เสียงเอะอะโวยวายของไก่อิเล็กทรอนิกขันปลุกผมให้ตื่นจากห้วงนิทราที่แสนหวาน ผมหงุดหงิดใจมากกว่าทุกครั้งที่ต้องถูกเจ้านาฬิกาปลุกระเบิดหูใส่
ผมทุบปุ่มปิดการปลุกที่อยู่บนหลังของไก่ที่น่ารำคราญ ขอนอนต่ออีกหน่อยไม่ได้รึไงวะ
เมื่อคืนผมนั่งคิดหาวิธีการนำเสนอให้ไนน์จนดึกดื่น รู้ตัวอีกทีก็เกือบตีสามแล้ว ไม่ได้กินข้าวเย็นเลยด้วยซ้ำ สองวันก่อนก็ท้องร่วงไหลเป็นสายน้ำ พอต้องถ่ายบ่อย ๆ ก็เริ่มไม่อยากกินอะไรเลย
ตอนนี้ก็เหมือนกัน แรงดึงดูดจากเตียงในเช้านี้ดูจะมีพลังงานมากกว่าวันก่อน ๆ ถึงจะหิวขนาดไหนแต่ก็เพลียเกินกว่าจะมีแรงลุกไปหาอะไรกิน...
...เดี๋ยวนะ ฉิบหาย!
นี่มันเก้าโมงกว่าแล้ว ตื่น ๆ เดี๋ยวไปเรียนสาย!
...เดี๋ยว วันนี้วันเสาร์ ไม่มีเรียนนี่หว่า
ไอ้เบ็นเอ้ย...นอนต่อ
...
วันเสาร์...ฉิบหาย! งานถ่ายรูปดาวเดือนเริ่มตอนเก้าโมงตรง!
ผมรีบกระเด้งขึ้นจากเตียงสุดตัว แรงดึงดูดจากเตียงนอนไม่สามารถเอาชนะแรงตระหนกของผมได้อีกต่อไป ผมรีบลุกไปห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟัน แล้วเปลี่ยนชุดไปทันที ไม่มีเวลาอาบน้ำหรือกินข้าวเช้าอีกแล้ว
"ฉิบหายแล้ว! ฉิบหาย! สายแล้ว ฉิบหาย! สาย สาย ฉิบหาย ฉิบ ฉิบ สายแล้ว ฉิบหาย..."
ความเร็วของไอ้ชมพูที่ผมบิดนั้นซิ่งแรงกว่าครั้งไหน ๆ โชคยังดีที่วันเสาร์ของมหา'ลัยไม่ค่อยมีคนเยอะมากนักเลยทำให้บิดได้เต็มที่
ไม่ถึงห้านาที ผมก็มาถึงคณะเรียบร้อย
ทุกอย่างถูกจัดเตรียมเอาไว้แล้ว ผมติดต่อประสานกับคนเตรียมอุปกรณ์และเครื่องแต่งกายไว้แล้ว ดังนั้นทุกคนจึงไม่ต้องรอผมในขั้นตอนการแต่งตัว แต่ยังไงผมก็ต้องอยู่เพื่อดูแลความเรียบร้อย
"มาสายนะเบ็น" เสียงหนึ่งทักขึ้น เป็นเสียงที่ผมไม่ค่อยได้ยินบ่อยนัก
"ครับ? อ่าวพี่เชอร์รี วันนี้มาดูน้อง ๆ เหรอครับ"
"จ้ะ พวกดาวจะถ่ายเสร็จแล้วนะ ต่อไปจะถึงคิวเดือนแล้วเนี่ย รีบไปดูน้องไป"
"ครับ ตรงนู้นใช่ไหมครับ" ผมชี้ไปยังลานกว้างของคณะแล้วพุ่งตัวออกไปทันที
"ไม่ใช่โว้ยเบ็น" พี่เชอร์รีดุพร้อมชี้ไปอีกทางที่อยู่ตรงข้ามกับที่ผมกำลังจะพุ่งตัวเลย "น้อง ๆ แต่งตัวกันอยู่ห้องนู้น ไม่ได้เรื่อง!"
ผมได้แต่ผงกหัวขอโทษแล้วรีบแจ้นไปตามทางที่พี่เชอร์รีบอก แม้พี่เขาจะดูเฮฮาเป็นกันเองเวลาอยู่ข้างนอก แต่เวลาทำงานพี่เชอร์รีจะจริงจังและเข้มงวดเสมอ
คงเพราะผมยังไม่สร่างเมาขี้ตานัก อีกทั้งยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยตั้งแต่เมื่อวานตอนเที่ยงทั้งของหนักของเบาหรือแม้แต่น้ำเปล่า ไหนจะความเพลียจากการท้องเสียและความเหนื่อยล้าที่สะสมมาอีก ทุกอย่างทำให้ผมมีสติสมาธิไม่ค่อยครบเท่าไหร่
พอมาถึงหน้าประตูห้องกลับพบว่าไนน์ยังอยู่ในชุดลำลองอยู่ ไม่ได้ใส่ชุดที่ผมเตรียมเอาไว้ให้ อีกทั้งยังยืนหัวเราะร่าอยู่กับผู้สมัครเดือนคนหนึ่งที่แต่งตัวเสร็จไปเรียบร้อยแล้ว ข้าง ๆ มีไอ้สนอยู่ร่วมวงสนทนาด้วย
แต่เมื่อเห็นผู้เข้าสมัครเดือนอีกคนก็ยังไม่ได้แต่งตัว ส่วนอีกคนกำลังถูกเขียนปากอยู่ผมก็โล่งใจ สงสัยไนน์คงเป็นคิวสุดท้ายที่ได้แต่งหน้าละมั้ง
เห้อ...ยังโชคดีที่มาทันเวลา
ผมที่ใจเย็นลงแล้วจึงได้สังเกตไนน์ละเอียดกว่าเดิม
ไนน์ในตอนนี้เปลี่ยนไปมากจนผมแทบจำไม่ได้ คงเป็นเพราะไม่ได้เห็นหน้ากันมานานจนรู้สึกว่าความหล่อของมันเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณหลังจากเห็นกันครั้งล่าสุด
ทรงผมของมันยังหยิกลอนเป็นทรงเกาหลีอยู่ คงจะไปทำมาใหม่ล่ะนะเพราะยังดูเนี๊ยบอยู่
ใบหน้าที่เนียนใสขึ้นจนแทบจะมองไม่เห็นรอยสิว ปากกระจับที่เคยซีดตอนนี้กลับมีสีแดงอมชมพูดูสุขภาพดี พอมองที่ใบหน้าภาพรวมแล้ว แผลเป็นที่คิ้วซึ่งไนน์เคยรังเกียจมันนักหนา ตอนนี้มันกลับกลายเป็นเสน่ห์เสริมความเท่ห์ให้ใบหน้าขาวตี๋นั้น
การแต่งตัวของไนน์ก็ดูดีไม่แพ้กัน ไนน์ยังคงเป็นนักเรียนที่ปฏิบัติตามคำสอนของผมได้อย่างดีจนถึงตอนนี้ เสื้อยืดสีเทาเข้มขนาดสลิมฟิตที่รัดทรวงทรงให้ร่างกายดูสมาร์ท และด้วยสีทึบจึงช่วยขับผิวขาวกระจ่างใสออกมาจนเกือบจะเรียกได้ว่าเรืองแสงได้ในที่มืด กางเกงยีนส์สีดำทรงกระบอกเล็ก เสริมด้วยรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตา ส่งให้ขาเรียวเล็กของไนน์ดูน่าจับตามอง
จนถึงตอนนี้ผมเพิ่งสังเกตเห็นว่าไนน์อกผายไหล่ผึ่งมากขึ้นกว่าเดิมขนาดไหน ความสูงของไนน์ในขณะนี้ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อออร่าความหล่อแต่อย่างใด มันกลับยิ่งทำให้ไนน์ดูเป็นหนุ่มน่ารักที่เท่และน่าเอ็นดูได้ในเวลาเดียวกัน
...น้องไนน์ของผมโตเป็นหนุ่มแล้วจริง ๆ
แต่มีอย่างหนึ่งที่หายไป เสื้อคลุมกันแดดสีเหลืองอ่อนที่ผมซื้อให้ ไนน์ใส่มันตลอดตั้งแต่ได้มันมา ไม่ว่าจะตอนกลางวันที่แดดจัดหรือกลางคืนที่ไม่มีแดดเลยไนน์ก็ใส่เสื้อคลุมที่ผมซื้อให้ พอแซวมันไป มันก็บอกว่า 'ก็จะได้เหมือนอยู่ในอ้อมกอดของพี่เบ็นตลอดไงครับ'
แต่ตอนนี้ไนน์กลับไม่ได้ใส่มันมาด้วย...อาจจะไม่ได้ชอบใส่ขนาดนั้นแล้วก็ได้มั้ง
ในที่สุดผมก็ตัดสินใจก้าวเท้าไปข้างใน ไนน์หันมาเห็นผมพอดี
"พี่เบ็นมาแล้ว!" ไอ้หนุ่มหน้าหล่อวิ่งมากอดแขนผมแล้วยิ้มทะเล้นใส่ ผมคิดถึงรอยยิ้มของมัน
"ไงไอ้เด็กน้อย รอพี่ชายสุดหล่อนานไหมคร้าบ" ผมปั้นเสียงสดใสทักไนน์ไปแม้ใจของผมจะไม่ได้สดใสขนาดนั้นก็ตาม
"นานดิ เป็นชั่วโมงแล้วเนี่ย นึกว่าจะไม่มาแล้วซะอีก"
"น้องชายพี่ทั้งคน พี่ก็ต้องมาดูอยู่แล้วแหละ"
"แล้วชุดล่ะ?"
ปกติแล้วไนน์คนเดิมจะหน้าแดงและดูดีใจทุกครั้งที่ผมเรียกว่าน้องชาย แต่ไนน์ในตอนนี้กลับไม่ได้สนใจคำพูดของผมเท่าไหร่เลย
"ก็ให้พี่ที่ดูแลคอสตูมจัดไว้แล้วนี่ ยังไม่มาอีกเหรอ" ผมเริ่มใจเสียกับสิ่งที่จะได้ยิน ผมกลัวว่าผมจะประสานงานพลาดหรือลืมให้ฝ่ายคอสตูมเตรียมชุดสูทและปีกสีขาวไว้ให้ไนน์
"ก็เห็นเขาบอกว่ามีแต่ชุดสูทแล้วก็ปีกสีขาว ๆ อะไรสักอย่าง แค่นี้เอง" โล่งไปที
"ก็..."
"ไงเบ็น" สนเดินเข้ามาขัดจังหวะการสนทนาของพวกเรา มันยิ้มให้ไนน์แล้วหันมายักคิ้วใส่ผม ผมทักมันกลับไปแค่การพยักหน้าเท่านั้น
"พี่สน พี่เชอร์รีเรียกไปคุยอะไรด้วยครับ เกี่ยวกับพิธีอำลาตำแหน่งอะไรสักอย่าง" อีกบุคคลหนึ่งเข้ามาสู่วงสนทนาด้วยโดยไม่ได้รับเชิญ
"อ่า ขอบใจมากดร" ไอ้สนพูดตอบบุคคลที่เข้ามาใหม่แล้วหันไปพูดยิ้ม ๆ กับไนน์ "รอแป๊ปนึงนะไนน์ เดี๋ยวพี่มา" พวกมึงไปญาติดีกันตั้งแต่เมื่อไหร่?
"ครับพี่สน..." ไนน์ยิ้มให้สนแล้วหันมาแนะนำบุคคลแปลกหน้าที่มาใหม่ "เอ่อพี่เบ็น นี่ดรนะ ภารดรอะ ที่ได้ธาตุไฟ" ไนน์พูดแล้วเอื้อมมือไปกอดคอดร ส่วนดรยิ้มมุมปากพร้อมก้มหัวทักผม "มันโคตรหล่อเลย แล้วดูชุดมันดิ โคตรเท่ห์เลยพี่"
"มึงก็พูดไป อย่าให้กูเห็นว่ามึงแต่งตัวเล่นใหญ่กว่ากูแล้วกันนะ"
บุคคลที่ดูสนิทสนมกับไนน์มีชุดที่ดูดีจริง ๆ ใบหน้าคมเข้ม ผิวแทนตามแบบฉบับไทยแท้ เครื่องแต่งกายเป็นแบบนักระบำเพลิงของชาวฮาวาเอี้ยน สวมผ้าสีแดงเลือดนกที่ดูคล้ายกระโปรงตั้งแต่เอวลงไป ส่วนท่อนบนเปลือยเปล่าเผยหุ่นที่ประดับไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นสมชายชาตรี ในมือถือคบเพลิงที่ยังไม่ถูกจุดขึ้น ไม่ว่าจะดูจากมุมไหนก็ร้อนแรงสมกับธาตุไฟที่ดรได้
"ถ้าเล่นใหญ่แล้วจะทำไม จะจูบเราเหรอห๊ะ"
ไนน์ทำท่าจะเข้าไปจูบดรเล่น ๆ แต่ดรผลักออกมาได้ก่อน "อย่าเข้ามา ไอ้สัตว์ ขยะแขยง" ดูไปแล้วก็สนิทกันจนเหมือนที่ผมเล่นกับไอ้กุ้งไม่มีผิด
ดร...ภารดรที่เรียนอยู่สาขาเคมี ผู้เข้าแข่งขันเดือนหรือก็คือคู่แข่งของไนน์ และมีพี่เลี้ยงเป็นไอ้สนหรือก็คือคู่แข่งของผม
มาถึงตอนนี้ตอนที่ไนน์ดูสนิทกับไอ้สนและน้องดรมากกว่าผม มันทำผมเจ็บปวดหัวใจอีกครั้ง ทำเอาผมร้อนรนไปหมด เหงื่อเย็นไหลซึมออกมาทั่วตัวทั้งที่อยู่ในห้องแอร์
ทั้งที่ผมยืนอยู่ตรงนี้ ไนน์กลับไม่สนใจผมเลยสักนิดเดียว
"เอ่อพี่เบ็น แล้วชุดผมล่ะ"
"ก็มีแค่นั้นแหละ สูทสีขาวกับปีกขาว"
"แค่เนี้ย?"
"เออ! มีแค่นั้นแหละ!"
ผมเผลอใช้เสียงตวาดใส่ไนน์ไปทำเอาไนน์สะดุ้งยืนทำตัวไม่ถูก ตั้งแต่รู้จักกันมาผมไม่เคยตวาดไนน์เลยสักครั้ง นี่เป็นครั้งแรกที่ผมทำ และผมก็รู้สึกผิดทันทีที่ทำลงไป
"น้องไนน์ ถึงคิวแต่งหน้าแต่งตัวแล้วลูก"
"ครับ! เดี๋ยวเรามานะดร เดี๋ยวมานะพี่เบ็น"
"...อื้ม"
ใช้เวลาไปกว่าสองชั่วโมงจึงจะได้เริ่มถ่ายรูปกับฉากที่เตรียมไว้ ปีนี้ทางผู้จัดกองประกวดหันมาใช้ฉากท่ามกลางธรรมชาติให้สมกับธีมธาตุทั้งสี่แทนที่จะเป็นห้องเรียนที่มีแอร์ ดังนั้นแดดของช่วงใกล้เที่ยงจึงทำให้บรรยากาศการถ่ายรูปดูตึงเครียดกว่าทุกปี
ไนน์ที่ตอนนี้อยู่ในคราบเทวดาตัวน้อยนั้นดูน่ารักแต่ก็มีเสน่ห์ตามบุคคลิกของเจ้าตัว
เหงื่อผมไหลท่วมตัวมากกว่าเดิม ท้องร้องโครกครากตลอดเวลา น้ำย่อยในกระเพาะกัดกร่อนท้องผมจนแสบไปหมด น้ำสักหยดก็ยังไม่ตกถึงคอเลยตั้งแต่เช้า และไหนจะแดดที่แรงขนาดนี้อีก
"ไนน์ พี่ขอโทษนะที่เมื่อกี้ขึ้นเสียงใส่"
"ไม่เป็นไรเลยพี่เบ็น"
"...แล้วเราน้อยใจรึเปล่าที่พี่ออกแบบชุดมาได้แค่นี้"
"เฮ้ย ผมจะน้อยใจทำไม" มันหัวเราะสดใสทำผมยิ้มขึ้นมาได้บ้าง "พวกมันอีกสามคนก็เล่นใหญ่กว่าเราจริง ๆ นั่นแหละ แต่พี่เบ็นอุส่าห์ออกแบบมาให้ผม แค่นี้ผมก็ดีใจแล้ว"
"อื้ม ถ้าเราดีใจพี่ก็ดีใจ"
"ครับ...พี่เบ็นเหงื่อไหลเป็นทางเลยนะ ไหวไหมเนี่ย" ไนน์โบกมือเป็นพัดพยายามทำให้ผมหายร้อน
"ไหวดิ คนอย่างพี่ตายยากอยู่แล้ว"
"น้องไนน์ ถึงคิวถ่ายแล้วลูก!" เสียงพี่เชอร์รีดังมาจากบริเวณฉากถ่ายรูป
"ครับพี่!"
บรรยากาศรอบ ๆ ดูตึงเครียดก็จริงแต่ใบหน้ายิ้มแย้มสดใสของเทวดาตัวน้อยก็ทำให้ทุกคนดูใจเย็นลงไปได้บ้าง
เสียงลั่นชัตเตอร์ เสียงผู้คนพูดคุยปรึกษากัน เสียงกรี๊ดหลงใหลหนุ่มหล่อทั้งสี่คนของพี่เชอร์รี เสียงหัวเราะของไนน์ เสียงนกและแมลงจากธรรมชาติ ทุกอย่างผสมผสานช่วยกันกล่อมให้ผมเข้าสู่ภวังค์ที่พร่ามัว
ทั่วใบหน้าและตามตัวเปียกไปด้วยเหงื่อ หัวใจของผมเต้นเร็วไม่เป็นจังหวะ มือไม้สั่นเทาโดยไม่รู้สาเหตุตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว
ม่านตาและหนังตาเตรียมตัวจะปิดลง ภาพเบื้องหน้าดูสับสน หมุนไปมา และเลือนลางไป
ไม่นานทุกอย่างก็จางหายไป เหลือแต่ภาพดำมืด
วันประกวดจริงก็คงเหลือแค่เดินโชว์ตัวแล้วรอผลโหวตเท่านั้น
"พี่เบ็น เป็นอะไรรึเปล่า"
"อะไรจ๊ะน้องไนน์ เกิดอะไรขึ้น?"
คงไม่มีอะไรที่ผมต้องช่วยไนน์อีกแล้ว
"พี่เบ็น!!..."
"ว้าย! ไปดูมันซิ เรียกรถพยาบาลด้วย!"
เห็นไนน์เติบโตขึ้นอย่างสดใส พี่ก็ดีใจ
"ใครก็ได้ช่วยพี่ผมด้วย! พี่สนเรียกรถพยาบาลให้ที!"
"ยาดม! ใครมียาดมเอามาให้เจ๊เร็ว พัดด้วย! ไอ้รุ้ง มึงมีพัดใช่ไหม ไปเอามา!"
"เฮ้ย! ไอ้เหี้ยเบ็น! ดรเอากระเป๋ากูมาดิ!"
หน้าที่ของผมคงหมดลงแค่นี้
"พี่เบ็น! ผมมาแล้ว ทำใจดี ๆ ไว้ก่อนนะ"
"พี่สน! พี่เชอร์รีโทรไปแล้วครับ! รถกำลังมา!"
"ไนน์! ก่อนหน้านี้มันมีอาการยังไงบ้าง"
แม้ว่าไนน์จะลืมพี่ชายคนนี้ไปแล้ว...
"พี่สน! เมื่อกี้ผมเห็นพี่เบ็นหน้าซีด ๆ แต่ไม่ได้เอะใจอะไร! ผมขอโทษ ไนน์ขอโทษนะพี่เบ็น!"
"ไอ้สนปลดกระดุมเม็ดบน ๆ ด้วย ให้เบ็นมันหายใจได้สะดวก"
"มึงก็พัดห่าง ๆ หน้ามันหน่อยซิโว้ย"
...แต่พี่ชายคนนี้ยังไม่เคยลืมน้องชายขี้แยตัวน้อยคนเดิมหรอกนะ
"พี่เบ็น! ไม่! ไม่ ไม่ ไม่ อยู่กับผมก่อนนะ ตอบผมสิ ตอบไนน์สิพี่เบ็น!"
"เฮ้ยไนน์ใจเย็น! ออกห่างมาก่อน เบ็นมันจะได้หายใจได้สะดวก"
ถ้าเราไม่ได้เจอกันอีกละก็...
"ไนน์ขอโทษ! ตอบไนน์สิพี่เบ็น!"
ลาก่อนนะ
"พี่เบ็น!"
"พี่เบ็น!!..."


## บทที่ 12.1

"เบ็น ตื่นได้แล้วจ้ะ เช้าแล้ว"
เสียงเรียกอันแสนอ่อนโยนปลุกเด็กชายตัวน้อยวัยสิบขวบให้ตื่นขึ้น เด็กชายขยี้ตาสีเหลืองทองทั้งสองข้างด้วยกำปั้นมือตามความเคยชิน ก่อนจะบิดขี้เกียจไปมาให้หายปวดหลังจากท่านั่งหลับ
ด้วยตัวที่ใหญ่กว่าเด็กผู้ชายอายุไล่เลี่ยกัน เขาจึงรู้สึกเมื่อยตัวมากกว่าปกติ แขนที่ถูกจากหัวสีบลอนด์กดทับเป็นรอยจ้ำแดง
"แม่ตื่นเช้าจัง หิวน้ำไหมครับ เดี๋ยวผมไปเอามาให้"
"ก็ดีจ้ะ กำลังคอแห้งเลย ขอบคุณมากนะจ๊ะ"
เด็กชายตัวจ้ำม่ำที่มีนามว่าเบ็นลุกขึ้นจากเก้าอี้ ผละตัวออกจากเตียงนอนของผู้เป็นแม่ที่กำลังง่วนอยู่กับการถักไหมพรม แล้วมุ่งตรงไปยังตู้เย็นเพื่อหยิบขวดน้ำเปล่ามารินใส่แก้วสองใบ
"papáล่ะฮะ"
"คุณพ่อเราไปทำงานตั้งแต่เช้าแล้วจ้ะ"
เบ็นกลับมานั่งที่เดิมพร้อมแก้วน้ำสองใบ ใบหนึ่งของแม่ อีกใบหนึ่งให้ตัวเขาเอง
เด็กชายใจเสียทุกครั้งที่ต้องเห็นภาพเตียงนอนที่มีอุปกรณ์ทางการแพทย์มากมายห้อยต่องแต่งอยู่ ไหนจะร่างกายของแม่ที่ซูบผอมจนผิวหนังติดกระดูก ผมที่เคยดกดำเงางามของแม่ตอนนี้ไม่เหลืออยู่บนหัวเลยแม้แต่เพียงเส้นเดียว
เบ็นและคุณแม่ที่เป็นลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่นของเขาโชคดีที่มีฐานะร่ำรวย ชีวิตความเป็นอยู่จึงสุขสบายแม้จะอยู่ในห้องพักผู้ป่วยก็ตาม ห้องพักนี้เป็นห้องเดี่ยวขนาดใหญ่พิเศษ มีแต่คนมีตังค์เท่านั้นที่จะจ่ายไหว
แต่ถึงอย่างนั้นความร่ำรวยและเงินทองก็ไม่ได้ทำให้ผู้เป็นแม่นั้นหายจากอาการป่วยได้เลย โรคมะเร็งระยะสุดท้ายกำลังพรากชีวิตของเธอไปจากลูกชายวัยเพียงสิบขวบ
เขาไม่อาจรับรู้ได้เลยว่าคุณแม่ของตนต้องเผชิญความเจ็บปวดอะไรมาบ้าง เขาเด็กเกินกว่าจะเข้าใจโลกแห่งความเป็นจริงที่ปวดร้าว
แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขารู้ดี นั่นคือช่วงเวลาแห่งความสุขที่จะได้อยู่กับแม่นั้นกำลังหมดไปทุกวันทุกวัน นาฬิกาทรายแห่งชีวิตไม่เคยหยุดทำงาน ทรายยังคงไหลลงมาสู่เบื้องล่างไม่จบไม่สิ้น และเม็ดทรายของผู้เป็นแม่นั้นกำลังจะหมดลง
"วันนี้ไปเที่ยวกันไหมจ๊ะ"
"ไม่เอา ผมอยากให้แม่นอนพัก"
"ไม่ต้องมาทำตัวเป็นคุณหมอเลย" ผู้เป็นแม่ผละมือผอมบางออกจากไหมพรมแล้วเอื้อมไปหยิกแก้มลูกชายเล่น นานแล้วที่เบ็นไม่ได้ถูกแม่หยอกเล่นด้วย "แม่นอนจนเบื่อแล้วเนี่ย เด็กบ๊อง"
คำว่า เด็กบ๊อง ดึงเด็กชายให้คิดถึงช่วงเวลาเก่า ๆ ช่วงเวลาที่พ่อกับแม่และตัวเขาอยู่ด้วยกันในบ้านแสนสุข กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา มีคุณแม่อ่านนิทานให้ก่อนนอน มีคุณพ่อชวนออกไปวิ่งเล่น
"แม่จะไม่เหนื่อยเหรอ ถักไหมพรมก็สนุกดีนะฮะ"
"ไม่เหนื่อยหรอกจ้ะ" ตั้งแต่ที่เธอต้องอาศัยอยู่ในโรงพยาบาลแทนบ้านตัวเอง งานอดิเรกของเธอก็เปลี่ยนไปเป็นการถักไหมพรมเพื่อฆ่าเวลาก่อนที่เวลาจะชิงฆ่าเธอก่อน เธอถักจนได้ตุ๊กตาหลายต่อหลายตัว เยอะถึงขั้นนำไปขายได้เงินมากมาย "ว่าไงจ๊ะ ฮีโร่ของแม่ ช่วยแม่ให้หนีไปจากที่นี่ได้ไหม สักชั่วโมงก็ยังดี"
ผู้เป็นแม่พูดด้วยน้ำเสียงเชิงหยอกล้อก็จริง แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเศร้า เบ็นสัมผัสได้ว่าแม่อยากหนีออกไปจากที่นี่จริง ๆ ไม่ใช่แค่ชั่วโมงเดียว แต่อยากจะหนีไปตลอดกาล
"...งั้นก็ได้ครับ"
กว่าจะออกมาจากโรงพยาบาลได้ก็ใช้เวลานานพอสมควร เบ็นเข็นรถเข็นผู้ป่วยไปตามทิศทางที่ผู้เป็นแม่เรียกร้องอยู่หลายที่
เด็กชายไม่เคยบ่นที่จะต้องเข็นแม่ไปไหนมาไหนเลย เขาไม่เคยเขินอายกับสายตาของผู้คนรอบข้างที่สอดส่องมา เบ็นกลับมีความสุขด้วยซ้ำที่ได้ใช้เวลาอยู่กับแม่
เขาอยากใกล้ชิดกับแม่ให้ได้มากที่สุดตราบเท่าที่เธอยังคงหายใจอยู่
ขากลับ ทั้งคู่ผ่านร้านขายตุ๊กตาร้านหนึ่งที่อยู่ไม่ห่างจากโรงพยาบาลนัก ภายในร้านอัดแน่นไปด้วยตุ๊กตาน้อยใหญ่นานาชนิด ทั้งตุ๊กตาหมี ทั้งตุ๊กตาจากการ์ตูน ทั้งหมอนใบเล็กใบใหญ่
"เบ็นลูก จอดป้ายนี้ก่อนจ้ะ"
"เอี๊ยด" ผู้เป็นลูกเลียนเสียงเบรคของรถประจำทางผิดกับที่เขาหยุดรถเข็นให้แม่อย่างนุ่มนวล"แม่จะมาทำอะไรที่นี่ครับ"
"แม่อยากซื้อของขวัญวันเกิดให้ลูกไงจ๊ะ"
"วันเกิดผมมันผ่านมาตั้งสามเดือนแล้วนะแม่" เด็กชายหัวเราะร่าเริงแซวแม่ ไม่ได้มีเจตนาจะกล่าวว่าเธอแต่อย่างใด แต่เขากลับโทษตัวเองทันทีที่พูดแบบนั้นออกไป
"จำตุ๊กตาหมีสวมชุดฮีโร่ได้ไหมลูก ตอนลูกอายุแปดขวบ ตอนที่พ่อมาโรงพยาบาลที่นี่เพราะขาหัก ลูกร้องไห้งอแงอยากได้ตัวนั้นจนแม่ต้องตีลูกไปหลายป้าบเหมือนกัน"
"ตุ๊กตาหมี? อ๋อ ตอนนั้นแม่บอกว่า..." เขาดัดเสียงแหลมสูงแล้วพยายามทำท่าทางเลียนแบบแม่ "'เบ็นเป็นเด็กดื้อ เพราะงั้นแม่จะไม่ซื้อให้หรอก' ผมจำได้ฮะ" ทำเอาแม่ปล่อยก๊ากเสียงดังลั่นจนรถเข็นสั่นไปหมด
"จ้ะ ก็ตอนนั้นลูกดื้อจริง ๆ นะ" เธอเอื้อมมือไปลูบหัวของเด็กชายผมบลอนด์ "แต่ตอนนี้เบ็นเป็นเด็กน่ารัก แม่เลยอยากซื้อให้"
"ผมไม่ได้อยากได้แล้วสักหน่อย..."
"ว้า แย่เลยเนอะ งั้นเรากลับกันเถอะ"
"เดี๋ยวสิ ผม...ถ้าแม่อยากซื้อให้ ผมเอาตัวนั้นก็ได้"
เด็กชายเบ็นอยากได้ตุ๊กตาตัวนั้นมากถึงมากที่สุด แต่ก็อายเกินกว่าที่จะบอกว่าเขาอยากจะได้มัน ตอนเด็ก ๆ เขาไม่ได้เขินที่จะเรียกร้องให้แม่ซื้อ แต่พอโตขึ้น แม้จะเพียงแค่สองปีก็ตาม เขากลับอายที่เป็นผู้ชายแต่อยากจะได้ตุ๊กตาหมีสีชมพูมากอด
ตุ๊กตาหมีตัวนั้นมีขนาดพอดีกับอ้อมกอดของเด็กชายวัยสิบขวบ แต่มันก็ไม่ได้ใหญ่เทอะทะเกินไป เขาคิดไว้เสมอว่าถ้าได้มาจะยัดมันใส่กระเป๋าไปกอดที่โรงเรียนทุกวัน
"ขอบคุณครับแม่" เด็กชายยิ้มแป้นจนแก้มปริ เขาชะโงกหัวไปหอมแก้มผู้เป็นแม่พลางกอดตุ๊กตาหมีสีชมพูตัวนั้นไว้แน่น
"ยังไม่หมดเท่านี้น้า" คุณแม่ทำตาโตลุกวาวราวกับกำลังจะมีเรื่องตื่นเต้นเกิดขึ้น
"อะไรเหรอฮะ"
"เดี๋ยวแม่หยิบของวิเศษจากกระเป๋าสี่มิติก่อนนะครับ" เธอล้วงมือลงไปหยิบของในกระเป๋าที่ถักด้วยไหมพรมจากฝีมือของเธอเอง ทำท่าควานหาของไม่เจอทั้ง ๆ ที่กระเป๋าไม่ได้ใหญ่อะไรเลย
เด็กชายพยายามชะเง้อมองของที่อยู่ข้างในแต่ก็ไม่เห็นอะไรเลย เขาตื่นเต้นมากแม้จะไม่รู้ว่าของขวัญชิ้นที่สองนั้นคืออะไร
"ฉึบ!" ในที่สุดเธอก็หยิบของสิ่งหนึ่งขึ้นมา "นี่ไง! เครื่องแบบของThe BOYD!"
สิ่งที่เธอหยิบออกมาคือเสื้อแขนกุดสีเหลืองอ่อนที่ถักขึ้นมาอย่างปราณีตด้วยไหมพรม ที่ด้านหลังมีฮู๊ดเอาไว้สำหรับใส่คลุมส่วนหัวได้ด้วย ส่วนตรงกลางอกมีอักษรตัวบีสีน้ำเงินเข้มปักอยู่
เสื้อไหมพรมตัวนี้ไม่ได้มีขนาดใหญ่พอจะให้เบ็นใส่ แต่มันพอเหมาะกับขนาดของตุ๊กตาที่เบ็นอุ้มอยู่
เธอแบมือทำท่าขอยืมตุ๊กตาหมี เมื่อได้มา เธอก็จัดการสวมเครื่องแบบให้กับหมีตัวนั้น
เด็กชายรู้สึกตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก "...แม่ถักให้เหรอครับ" เขาได้ทั้งตุ๊กตาหมี แล้วในวันเดียวกันก็ยังได้เสื้อคลุมของซุปเปอร์ฮีโร่ที่จินตนาการไว้ตั้งแต่เด็ก
"จ้ะ แม่ถักตั้งนานเลยนะ กว่าจะได้ตามแบบที่เราเคยวาดไว้ด้วยกัน"
"ขอบคุณครับ" เบ็นทำท่าเขินอายพลางเอื้อมมือไปรับตุ๊กตากลับมา "ขอบคุณจริง ๆ ฮะ"
"ถ้าแม่ไม่อยู่แล้ว..." เธอหยุดกลางคันแล้วเปลี่ยนคำพูดใหม่ "ถ้าวันไหนคิดถึงแม่ ก็เอาคุณหมีตัวนี้มากอดไว้นะ ดูแลรักษามันให้ดีด้วยนะจ๊ะ ตัวนี้มีตัวเดียวในโลกเลยน้า"
"อื้ม ผมจะดูแลมันอย่างดีเลย จะเอามันมากอดทุกครั้งที่คิดถึงแม่เลย ถ้าแม่ไม่อยู่..." แต่แล้วคำพูดต่อมากลับจุกอยู่ในลำคอของเขาจนไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้
เด็กชายหัวทองตัวน้อยรับรู้ได้แล้วว่าผู้เป็นแม่กำลังจะสื่อถึงอะไร
ไม่นานน้ำตาของเด็กชายก็ไหลบ่าลงมา ร้องไห้โยเยเสียงดังไม่เกรงใจคนรอบข้าง
ผู้เป็นแม่เห็นลูกชายตัวน้อยเป็นอย่างนี้ก็แทบหัวใจสลาย ลูกชายของเธอสูญเสียแม่แท้ ๆ ไปครั้งนึงแล้ว มันคงจะทรมานมากถ้าหากเธอจะต้องตายจากไปด้วยอีกคน หัวใจของเธอกำลังจะหยุดเต้น แต่เธอไม่อยากให้หัวใจของลูกน้อยถูกทำลายตามเธอไปด้วย
แม้จะกั้นน้ำตาไว้แทบไม่อยู่ แต่เธอพยายามอย่างสุดความสามารถในการยื่นมืออันอ่อนแรงมาที่ใบหน้าของเบ็น เธอใช้นิ้วลูบไล้ดวงตาสีทองประกายทั้งสองข้างนั้นอย่างอ่อนโยน
เธอรวบรวมความกล้าแล้วเปล่งเสียงขึ้นจมูกเหมือนเป็ดขึ้นมา "ข้า วายร้ายแห่งดาวหมายเลขสิบสาม จะบุกเข้ามายังโลกใบนี้ แล้วข้าจะมากำจัดมนุษย์ทุกคนที่ขวางหน้า ว๊ากฮะฮะฮะฮ่า" เธอสวมบทวายร้ายได้อย่างแนบเนียนสุด ๆ ทำเอาเบ็นหลุดขำเบา ๆ ออกมา จากนั้นเธอก็เปลี่ยนเป็นเสียงของหญิงสาวผู้โชคร้าย "ว้าย ไม่นะThe BOYD อยู่ไหน ช่วยพวกเราด้วย ช่วยปกป้องพวกเราที"
เด็กชายใช้มือขยี้ตาที่แดงก่ำของตัวเองแล้วฉีกยิ้มกว้าง แต่แล้วก็ทำหน้าเคร่งขรึมขึ้น ตอนนี้เขาแปลงร่างกลายเป็นฮีโร่หัวทองไปแล้ว "The BOYD มาช่วยทุกคนแล้ว! ไม่ต้องห่วง ข้าจะปกป้องทุกคนเอง"
"ไม่มีทางหรอก!" วายร้ายจากต่างดาวยื่นมือไปจี้เอวของฮีโร่ตัวน้อย "จุดอ่อนของเจ้าคือตรงนี้สินะ"
เบ็นหัวเราะร่าพร้อมดีดดิ้นไปมา คนเป็นแม่รู้ดีว่าลูกชายของเธอนั้นบ้าจี้มากขนาดไหน
ทั้งคู่ลั่นเสียงหัวเราะกันอย่างสดใส บรรยากาศกลับมาสดชื่นอีกครั้งหนึ่งที่หน้าร้านขายตุ๊กตา
แต่เวลาแห่งความสุขวิ่งผ่านไปเร็วเหลือเกิน เธอไอแห้ง ๆ ออกมาหลายต่อหลายรอบ เบ็นเห็นดังนั้นจึงเลิกเล่นแล้วหันมาลูบหลังให้แม่แทน
แววตาของเธอหม่นหมองลงอีกครั้ง เธอรู้ดีว่าอีกไม่นานเธอก็จะไม่ได้เล่นแบบนี้กับลูกของเธออีกต่อไปแล้ว
"ลูกอยากเป็นฮีโร่ใช่ไหมจ๊ะ"
"ครับ แต่ผมไม่มีพลังอะไรเลยนะ"
"มีสิ เบ็นมีพลังวิเศษอยู่ในตัวนะ จำที่แม่บอกได้ไหมจ๊ะ"
"ที่ว่า ทุกคนมีพลังอยู่ในตัวเองอยู่แล้ว...ใช่ไหมครับ"
"ใช่จ้ะ แค่บางคนยังไม่รู้ตัว" เธอโน้มตัวไปหาลูกชายเพื่อกุมมือทั้งสองข้างของเขาไว้แน่น "แค่สองมือของเบ็นนี้ก็ช่วยคนได้เยอะแล้วนะ"
"ยังไงฮะ?"
เธอไม่รู้จะอธิบายสิ่งวิเศษในตัวลูกน้อยอย่างไร ใช้เวลาสักพักกว่าเธอจะตอบ "คนเราทุกคนมีเรื่องแย่ ๆ ผ่านเข้ามาในชีวิตเสมอ และคนส่วนใหญ่เลือกที่จะโยนสิ่งแย่ ๆ ใส่คนอื่นต่อ เป็นแบบนี้ไม่จบไม่สิ้น"
"...เหมือนพวกวายร้ายเหรอครับ"
ผู้เป็นแม่หัวเราะออกมาด้วยความเอ็นดูต่อความใสซื่อบริสุทธ์ของลูกชาย เบ็นในตอนนี้ยังไม่รู้ประสีประสาอะไรมากมายนัก
"เพราะงั้นโลกเราถึงต้องมีฮีโร่ไงจ๊ะ เพื่อที่จะหยุดสิ่งเหล่านั้น และเพื่อช่วยผู้คนที่น่าสงสาร สัญญากับแม่นะว่าจะไม่เอาเปรียบหรือรังแกคนที่อ่อนแอกว่าลูก"
"ครับ"
"สัญญากับแม่นะว่าลูกจะดูแลและปกป้องคนที่อ่อนแอกว่าเสมอ"
เด็กชายตัวน้อยเริ่มไม่มั่นใจ เขาคิดมาเสมอว่าเขาอ่อนแอเกินไป ทุกวันนี้เขายังร้องไห้งอแงอยู่เลย ไม่มีฮีโร่คนไหนขี้แยหรอก
"...ผมทำไม่ได้หรอก"
"ทำไมลูกถึงคิดว่าตัวเองจะทำไม่ได้ล่ะ หืม? ลูกมีดีกว่าที่ลูกคิดเยอะเลยนะ รู้ไหม" ผู้เป็นแม่เอื้อมมือไปลูบหัวของเด็กน้อยอย่างทะนุทนอมราวทารกแรกเกิด "แม่เชื่อนะว่าลูกของแม่จะโตไปเป็นเด็กที่ดีและน่ารัก" สายตาอันอ่อนโยนของเธอจ้องมองไปยังดวงตาสีทองคู่นั้น "สัญญากับแม่นะครับ"
เบ็นรับรู้ได้ถึงความเชื่อมั่นที่สัมผัสได้จากมือของผู้หญิงที่เขารักที่สุด
"ผมสัญญาครับ"
"สู้ไหมจ๊ะ!"
"สู้ฮะ!"


## บทที่ 12.2

ภายในระยะเวลาไม่กี่วันหลังจากนั้น เม็ดทรายแห่งชีวิตของผู้เป็นแม่ก็หมดลง มันหล่นลงมาทับถมเบ็นที่อยู่ข้างใต้จนมิดหัว เขาจมอยู่ในนั้นอยู่หลายวัน
มันทั้งมืด ทั้งอึดอัดจนหายใจไม่ออก ยิ่งเขาตะเกียกตะกายขึ้นมาเท่าไหร่ ก็ดูเหมือนว่าเขาจะยิ่งจมดิ่งลึกลงไปเรื่อย ๆ
หลังจากนั้นเบ็นนี่น้อยก็พกเจ้าตุ๊กตาหมีตัวนั้นไปด้วยทุกที่ ทุกครั้งที่อยู่ใกล้มันเขาจะได้สัมผัสจากไออุ่นของแม่ ทุกครั้งที่กอดมันเขาจะรู้สึกเหมือนกอดแม่ของตนเองด้วย
ถึงจะเสียใจ แต่แม่ของเขาไม่ได้จากไปไหน อุ่นไอรักของเธอยังคงสถิตอยู่ในตุ๊กตาตัวนี้
"บอกว่าเอาคืนมาไง!!"
"เฮ้ย ไอ้เหยินแม่งโกรธแล้วว่ะ กลัวจังเลยเจ้าค่า"
"มีของดีก็แบ่งเพื่อนเล่นบ้างดิวะ ขี้งกหรอไอ้เหยิน"
"เดี๋ยวพวกข้าเล่นเบื่อแล้วค่อยคืน โอเค๊?"
"แล้วเมื่อไหร่จะเบื่อหรอวะบีหนึ่ง"
"คงชาติหน้าล่ะมั้งบีสอง"
เด็กอันธพาลสามคนระเบิดหัวเราะออกมาด้วยความสะใจที่เอาชนะเด็กหญิงที่ถูกล้อเลียนว่า ไอ้เหยินได้ พวกเขาเป็นหัวโจกประจำห้องเรียนที่ไม่มีใครกล้าไปขัดใจ
แก๊งนั้นประกอบไปด้วยเด็กชายสองคนและเด็กหญิงอีกหนึ่ง พวกเขามักก่อปัญหาตั้งแต่เรื่องเล็กน้อยอย่างขโมยลูกอมเพื่อนมากิน ไปจนถึงเรื่องใหญ่โตอย่างชกต่อยตบตี แม้จะอายุเพียงสิบขวบก็ตามแต่ความร้ายกาจก็ใช่ย่อยเหมือนกัน
ไม่มีนักเรียนในห้องคนไหนกล้าเผชิญหน้ากับแก๊งสามซ่า ไม่มีใครกล้าเอาไปฟ้องครู หรือแม้แต่ครูเองก็ไม่ได้จัดการกับปัญหานี้
เบ็นเองก็เช่นกัน
'สัญญากับแม่ได้ไหม ว่าลูกจะดูแลคนที่อ่อนแอกว่า'
เสียงของแม่ดังขึ้นในหัว ถึงจะกลัวจนตัวสั่นแต่ในมือกุมตุ๊กตาหมีไว้แน่น
และแล้วเบ็นก็รวบรวมความกล้าหันไปตะโกนใส่แก๊งค์สามซ่าให้หยุดรังแกคนอื่นได้
ทั้งสามคนไปต่อไม่ถูกเพราะไม่เคยถูกใครตวาดใส่มาก่อน เมื่อได้โอกาสเบ็นจึงแย่งของเล่นนั้นคืนมาแล้วคว้าแขนของหญิงสาวคนนั้นออกไปยังที่ปลอดภัย เบ็นสุขใจที่ได้ทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับแม่ผู้ล่วงลับได้
และในตอนนั้นเองที่เขาสัญญากับตัวเองเช่นกันว่าจะช่วยเหลือคนที่อ่อนแอกว่าเสมอ
แต่แล้ววันรุ่งขึ้นเป้าหมายของแก๊งค์สามซ่าก็เปลี่ยนจากเด็กสาวเป็นตัวเขาเอง
"เฮ้ย ดูแม่งดิ เอาตุ๊กตามากอดที่โรงเรียนด้วย"
"ผู้ชายที่ไหนพกตุ๊กตามาโรงเรียนวะ"
"แล้วเป็นสีชมพูด้วยนะ ไหนเอามาดูดิ"
"เฮ้ย!! เอาคืนมานะ"
"ล็อกตัวมันไว้! ว้าย ว้าย ไอ้ตุ๊ดพกหมีชมพูมาโรงเรียน"
"ใส่ชุดฮีโร่ด้วยว่ะ โคตรเท่ห์"
"ถอดเสื้อแม่งดิ อยากขี้เสือกดีนัก"
"กูบอกให้เอามาไงเล่า!"
"หัวหน้าห้องคะ เบญจมินทร์เขาพูดคำหยาบค่ะ จดชื่อเลย"
"เสื้อถอดออกมาไม่ได้เลยว่ะ แม่งเย็บติดกับตัว"
"งั้นฉีกเสื้อออกเลยดิ"
"อย่าทำกับตุ๊กตากู!! เจนช่วยเราด้วย ไปหยิบตุ๊กตามาให้ที"
เบ็นที่ถูกเด็กชายสองคนตึงแขนไว้ไม่สามารถขัดขืนกำลังที่แข็งแรงกว่าได้ เขาหันไปหาคนที่พอจะช่วยได้ เด็กสาวที่เขาเพิ่งช่วยมาเมื่อวานนั่นเอง แต่เธอกลับนั่งนิ่งไม่แม้แต่จะหันมามอง เธอคงกลัวเกินกว่าจะมาช่วยเขา
ไม่ยุติธรรมเลย
แควก... ฮะฮะฮะ ไอ้ตุ๊ดเอ้ย
โลกแม่งไม่ยุติธรรมกับกูเลย
แควก...แควก ฮะฮะฮะ ไอ้ขี้เสือก
ตุ๊กตาหมี...แม่ครับ...แม่...อย่าทำแม่กู!!
เด็กชายที่น่าสงสารทำได้แค่ยืนมองตุ๊กตาหมีอันเป็นที่รักถูกฉีกเสื้อออก เสื้อไหมพรมที่แม่ตั้งใจถักทอให้ ตุ๊กตาที่เป็นตัวแทนความอบอุ่นของแม่...
ในที่สุดเขาก็หมดความอดทนแล้วระเบิดความโกรธออกมา ผลักผู้ที่ล็อกตัวทั้งสองคนออกได้
แล้วเขาก็เอื้อมมือเข้าไปในกระเป๋านักเรียน คว้ากรรไกรที่คมกริบเล่มหนึ่งมาได้
ตาพร่ามัวไปด้วยน้ำตาที่ไหลท่วมออกมา
มือสั่นเทาไปด้วยความกลัวและความเคียดแค้น
...
... ...
... ... ...
กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง
ฉึก!! ฉึก!! ฉึก!!
พอรู้ตัวอีกที ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าก็กลายเป็นไส้ในที่ไหลทะลักออกมาเป็นลาวาสีเลือด
พอกันทีกับโลกใบนี้ โลกอันแสนโสโครกใบนี้ไม่มีค่าพอจะให้ปกป้องหรอกนะ


## บทที่ 12.3

ผมค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาจากฝันร้าย แต่แล้วก็ต้องหรี่ตาลงอีกรอบเพราะแสงไฟนีออนตรงหน้าสว่างจ้าเกินไป ผมที่หลับตาในความมืดมิดอยู่นานคงต้องรอให้ชินกับแสงสว่างสักพัก
ผมหลับไปนานหรือยังนะ แล้วที่นี่คือที่ไหน...
...นี่ผมยังไม่ตายใช่ไหม...
เมื่อปรับสายตาได้จึงพยายามกวาดสายตาไปรอบห้อง ที่นี่เป็นโรงพยาบาลนั่นเอง ถึงจะเป็นห้องเดี่ยวเหมือนกันแต่ไม่ใช่ห้องเดียวกับที่อยู่ในฝันเมื่อครู่
มีเสียงเด็กอยู่ด้วยคนหนึ่ง เป็นเสียงสะอื้นไห้ของเด็กผู้ชาย
เจ้าของเสียงนั่งอยู่ข้าง ๆ หูซ้ายผมนี่เอง มันเป็นเสียงของเด็กขี้แยคนเดิมที่ผมรู้จัก เจ้าเด็กนี่ก้มหน้าฟุบกับเตียงที่ผมนอนอยู่แล้วก็ปล่อยเสียงกระซิกออกมาเบา ๆ
"ไง ไอ้เด็กขี้แย"
"...พี่เบ็น พี่เบ็น!! พี่เบ็นตื่นแล้ว" ไอ้หนูตาบวมรีบเงยหน้าขึ้นมามองผมแล้วยิ้มกว้างอย่างดีใจ แต่แล้วก็ปล่อยโฮมาอีกระรอก "พี่เบ็นผมขอโทษ ตอนนั้นผมน่าจะใส่ใจพี่มากกว่านี้ ผมเห็นพี่หน้าซีดแต่ก็ไม่ได้คิดอะไร แค่คิดว่าพี่คงเหนื่อยเฉย ๆ ล่ะมั้งอะไรแบบนี้ แต่ถ้าผมสังเกตพี่ให้ดีกว่านี้...ถ้าพี่มาโรงบาลไม่ทัน...หมอบอกว่าพี่อาจจะตายเลยก็ได้ พี่เบ็น ผม..."
"พอแล้ว ตาบวมหมดแล้วเนี่ย ไม่ต้องร้องแล้ว พี่ไม่เป็นอะไรแล้วนี่ไง" ผมต้องใช้ท่าไม้ตายสยบคุณชายโฮด้วยการลูกหัวมันเบา ๆ จะว่าไปก็ไม่ได้ลูบหัวหยิกหยอยของมันมานานแล้วเหมือนกัน
หนุ่มน้อยตรงหน้าดูสงบลงไปบ้างหลังจากที่ผมลูบหัวปลอบโยนไปได้สักพักหนึ่ง เมื่อหยุดร้องได้แล้วผมจึงเลื่อนมือลงมาปาดเช็ดน้ำตาให้ แต่เช็ดไปได้แค่ข้างเดียวไนน์ก็กุมมือผมแล้วซุกหน้าผากของตัวเองลงไป
"เมื่อวานพี่เบ็นนั่งร้องไห้ในห้องเรียนเหรอ"
ไนน์ถามทั้งที่ยังฟุบใบหน้าอยู่ที่มือของผม ผิวหน้าของไนน์แผ่ความร้อนมาถึงมือผม
"...อื้ม รู้ได้ไง"
"เพราะผมใช่ไหม ช่วงหลังมานี้ผมไม่ค่อยอยู่กับพี่ ผมไม่ได้สนใจความรู้สึกพี่เลย เอาแต่เที่ยวงานถ่ายแบบวันนี้ผมก็ไม่ได้ช่วยพี่เลยด้วยซ้ำ ถ้าผมใส่ใจพี่มากกว่านี้พี่คงไม่เป็นแบบนี้ ผมขอโทษ"
ตอนนี้มือของผมเปียกไปด้วยน้ำตาของไนน์ที่ไหลออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่แค่ไนน์ที่ร้องไห้ ผมเองก็ร้องด้วย
ความรู้สึกทั้งหมดที่ผ่านมาไหลท่วมมารวมกันทีเดียวในเวลานี้ ผมพยายามกลั้นน้ำตาไว้ ฝืนกลั้นไม่ให้ส่งเสียงสะอื้น แต่ทำไม่ได้เลยสักอย่าง ตอนนี้กลับเป็นผมเองที่ปล่อยโฮออกมาเสียงดังกว่า
"พี่คิดถึงไนน์ พี่คิดถึงตอนที่เราอยู่ด้วยกันบ่อย ๆ ไหนไนน์บอกว่าจะไม่เบื่อพี่ไง ไหนไนน์บอกว่ารักพี่ไง ทำไมถึงทำกับพี่แบบนี้" ผมพูดไปสะอื้นไป เสียงสั่นจนเกือบจะพูดไม่เป็นภาษา
"ผมขอโทษ ผมสัญญาว่าจะไม่ทิ้งพี่ไปไหนอีกแล้วนะ ไนน์สัญญา"
เราร้องไห้กันอยู่นานพอสมควร น้ำตาเปียกมือเปียกหมอนไปหมด ไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมา มีแต่เสียงสะอื้นแข่งกัน ซึ่งผมชนะเพราะสะอื้นดังกว่าและนานกว่ามาก
"โอ๋ ไม่ร้องนะครับ ไอ้พี่ชายขี้แย" ไนน์เลียนแบบคำพูดที่ผมใช้ประจำแล้วยิ้มทะเล้นใส่
"อย่าทิ้งพี่ไปไหนอีกนะ นะ" ผมยังคงงอแงเป็นเด็กต่อ ยังคงร้องไห้ไม่หยุดแม้อีกฝ่ายจะเลิกไปนานแล้ว
"ครับ ไนน์สัญญา" ไนน์เอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้ผมเหมือนกับที่ผมทำให้ก่อนหน้านี้ ดูเหมือนตอนนี้บทบาทเราจะสลับกันเล็กน้อย จากที่เคยเป็นพี่คอยโอ๋น้อง ตอนนี้กลายเป็นเด็กขี้แยซะเอง
นิ้วมืออุ่น ๆ ลูบไล้ไปตามดวงตาและตามใบหน้าของผมอย่างอ่อนโยน
มันอบอุ่นเหลือเกิน อบอุ่นเหมือนที่แม่เคยเช็ดน้ำตาให้ผมในตอนนั้น
แต่แล้วเปลือกตาก็เตรียมจะปิดลงอีกครั้ง ผมอยากอยู่อ้อนไนน์อีกสักหน่อย แต่ความอ่อนเพลียดูจะมีแรงมากกว่า
ผมฝืนต่อไปไม่ไหว ไม่นานภาพก็มืดลงอีกครั้ง ประสาทสัมผัสทั้งห้าใกล้ดับลง สัมผัสได้เพียงไออุ่นจากมือที่ลูบหัวผมอย่างอ่อนโยนเท่านั้น
นี่ใช่ไหมที่เขาเรียกว่าความรัก
"พี่เบ็น ผมไม่เป็นน้องชายพี่แล้วได้ไหม ผมขอเป็น..."
แล้วทุกอย่างก็ดับสนิทลง ผมกลับเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม มันเป็นฝันดีที่หอมหวานละมุนละไมกว่าครั้งไหน ๆ ที่เคยมีมา
เสียงทีวีแว่วดังในหูขึ้นเรื่อย ๆ ปลุกผมให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง แม้จะรู้สึกว่านอนไปได้เพียงแป๊ปเดียวแต่ตอนนี้ดวงอาทิตย์กลับสาดแสงสว่างเข้ามาในห้องโดยไม่ต้องเปิดไฟสักดวง
ประสาทสัมผัสเริ่มใช้งานได้ตามปกติ เริ่มตั้งแต่ส่วนหัวที่วิงเวียนจนมึนไปหมด กว่าทำจะให้ภาพนิ่งได้ก็ใช้เวลาสักพัก แขนขาลามไปถึงปลายนิ้วทั้งสิบชาจนต้องกำแบมือและเท้าอยู่อย่างนั้น
สักพักผมเริ่มรู้สึกแสบที่แขนขวาลามไปถึงไหล่และช่วงขาด้วย ผมพลิกแขนขึ้นมาดูจึงพบว่ามันถลอกเป็นแถบยาว แผลดูจะไม่ลึกมากแต่ก็แสบเอาเรื่อง คงได้มาเป็นของแถมตอนล้มสลบไป ก็เล่นล้มไปตอนอยู่กลางพื้นกรวดดินนี่นะ
จะว่าไปเมื่อคืนผมฝันดีชะมัด ฝันว่าได้กอดไนน์แน่นอยู่อย่างนั้นจนตื่น พอรู้สึกตัวเต็มที่จึงได้สังเกตเห็นว่าตุ๊กตากระต่ายน้อยที่ไนน์เคยซื้อให้มาอยู่ในอ้อมกอดของผมแล้ว
พอหันไปอีกข้างก็เห็นไนน์นอนเล่นบนโซฟาสำหรับรับแขก ในมือถือแบบเรียนของมหา'ลัย คงจะอ่านเตรียมสอบสิท่า แต่สายตากลับเอาแต่จ้องไปที่ทีวีที่ฉายรายการครอบครัวสุขสันต์ของเหล่าดังโงะอยู่แล้วหัวเราะเอิ๊กอ๊ากออกมา คงจะอ่านรู้เรื่องหรอกนะ
ผมค่อย ๆ ดันตัวเองให้ลุกขึ้นมานั่ง ไนน์สังเกตเห็นผมจึงรีบปิดหนังสือลงแล้ววิ่งมานั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงทันที
"พี่เบ็นตื่นแล้ว อรุณสวัสดิ์คร้าบ" ไอ้หนูทักทายผมด้วยรอยยิ้มที่สดใสแล้วเอาคางเกยเตียงไว้
"อื้ม รุณหวัด...หิวจัง" ผมนิ่วหน้าแล้วลูบท้องตัวเอง ท้องบิดแสบไปหมด ไม่ได้กินอะไรตั้งแต่วันก่อนที่จะล้มลงแล้ว
"พี่พยาบาลเอาข้าวมาให้แล้วนะ กินเลยเนอะ เอ่อ น้ำ น้ำ"
ไนน์ลุกขึ้นจัดแจงอาหารให้ผมทันทีที่ผมบ่นว่าหิวข้าว แล้วยังไปเทน้ำใส่แก้วมาให้อีก น้องชายผมนี่น่ารักจริง ๆ
สำรับข้างหน้าเป็นข้าวต้มอุ่น ๆ หอมฉุยเตะจมูกและเตะท้องเข้าอย่างจัง กลิ่นของมันกระตุ้นระบบย่อยอาหารให้กลับมาทำงานอีกครั้ง แต่ถึงจะหิวขนาดไหนผมก็อยากจะอ้อนไนน์อยู่ดี พอไม่สบายทีไรนิสัยขี้อ้อนเหมือนเด็กก็กำเริบทุกครั้ง
"ป้อนพี่หน่อย...ได้ไหมครับ"
"ได้เสมอคร้าบ" แปลกแฮะ ไม่นึกว่าจะยอมให้อ้อนง่ายขนาดนี้
ไนน์เป่าข้าวต้มสองสามครั้งก่อนจะยื่นใส่ปากผม ไม่รู้ว่าเพราะมันอร่อยจริง ๆ เพราะหิวจัด หรือเพราะไนน์ป้อน แต่ผมรู้สึกว่าข้าวต้มจากมือน้องไนน์อร่อยที่สุดในโลกเลย
"พี่เบ็นเหมือนเด็กน้อยเลย" พูดจบก็ลั่นเสียงฮาใส่ผม "เมื่อวานก็ด้วย ร้องไห้งอแงจนหลับไปอีกรอบ ไม่นึกว่าจะได้เห็นพี่ในร่างเบ็นนี่น้อยเลยนะเนี่ย"
"พูดมาก! อ้า..." ผมอ้าปากทำเสียงเป็นสัญญาณให้ป้อนต่อ
"หน้าแดงแล้วเว้ยพี่ผม"
"ไม่ต้องมาแซวเลยไอ้เด็กแสบ"
"เอ่อ ผมรู้มาว่าพี่ติดหมอนข้างเลยแวะไปเอาตุ๊กตากระต่ายน้อยที่หอพี่มาให้ พี่ไม่โกรธใช่ไหมที่เข้าห้องก่อนโดยไม่ได้ขออะ"
"ไม่โกรธหรอก แล้วเข้าไปได้ไง?"
"ก็กุญแจห้องในกระเป๋าพี่ไง"
"อ๋อ...เหรอ"
"แล้วก็ หมอบอกว่าพี่มีระดับน้ำตาลในเลือดต่ำมาก พี่พักผ่อนน้อยแล้วก็อดอาหารมาหลายมื้อแล้ว ต้องดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้นะครับ"
"อื้ม โทษที พี่เครียดไปหน่อย"
"ผมดิต้องขอโทษพี่ ตอนนั้นอยู่ใกล้กันแท้ ๆ แต่ผมไม่ได้สนใจพี่เลย"
"แล้วเมื่อวานจะบอกอะไรพี่นะ" ผมพยายามเปลี่ยนเรื่องคุย ไม่อยากกลับไปรู้สึกเศร้าอีกครั้ง "พี่หลับไปก่อน จำไม่ค่อยได้"
"ไม่บอก ไม่ได้ยินก็ดีแล้ว ไว้วันหลังผมค่อยบอกอีกรอบ" ไนน์ดูจะเขินแปลก ๆ
"อื้ม...แล้วพี่สลบไปนานไหม"
"สามวัน"
"หืม?"
"อ่าว ไม่ตกใจเหรอ จะแกล้งพี่ซะหน่อย"
"ไม่เนียนไปเรียนมาใหม่นะไอ้หนู"
"สลบไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็จริง แต่ผมรู้สึกมันนานเกือบสามวันเลยนะ"
"น้ำเน่าฉิบหาย อ้า..."
ผมกวาดสายตาสังเกตไปรอบห้องเป็นครั้งแรก ห้องที่ผมอยู่เป็นห้องพักเดี่ยวที่ดูจะราคาสูงน่าดู ใครกันนะพาผมมานอนห้องเดี่ยวไม่ยอมให้ไปนอนห้องรวม ราคาต่างกันลิบลับเลยแท้ ๆ
มองไปทางชั้นวางของใต้ทีวีก็พบของเยี่ยมมากมายวางไว้ มีทั้งถุงผลไม้ ถุงขนมหวานต่าง ๆ หนึ่งในนั้นมีกระปุกคุ๊กกี้เล็ก ๆ สีแดงที่คนชอบเอามาเป็นของขวัญปีใหม่ด้วย
"เมื่อวานตอนพี่ยังไม่ฟื้นมีคนมาเยี่ยมพี่เยอะเลย" ไนน์คงสังเกตเห็นผมไล่สายตาเช็คของเยี่ยมอยู่จึงพูดขึ้น "มีพี่ลักษณ์ พี่บอล พี่กุ้งกับพี่เนตร ไอ้ศร แล้วก็พี่สนด้วย ที่เหลือผมไม่รู้จัก"
"ไอ้สนเนี่ยนะ?" ผมเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัยทันทีที่ได้ยินคนชื่อสนมาเยี่ยม
"อื้ม พี่สนเขาอยู่เฝ้าจนแน่ใจว่าพี่จะปลอดภัยเลยนะ ก่อนไปพี่เขาวกขึ้นมาฝากของเยี่ยมไว้ให้ด้วย เป็นแคนตาลูปครับ ถุงนู้นอะ"
"แคนตาลูป?" ยิ่งฟังก็ยิ่งตกใจ แคนตาลูปคือผลไม้สุดโปรดของผมเลย ทำไมไอ้สนถึงรู้...ผมย่นจมูกใส่ทันที "เอาไปทิ้งได้มะ"
"จะบ้าหรอ ไม่ได้ดิพี่ พี่สนได้ยินคงเสียใจแย่"
"เรื่องของมัน"
"ทำไมพี่ต้องไม่ถูกกับพี่สนด้วย พี่เขาก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรขนาดนั้นสักหน่อย"
"ลืมเรื่องที่ตอนนั้นมันเคยด่าไนน์ไปแล้วเหรอ"
"จำได้ แต่พี่เขามาขอโทษผมแล้วนะ เขาบอกมองผมผิดไป"
เหอะ เพราะเห็นว่าไนน์มันเปลี่ยนได้จริง ๆ นั่นแหละเลยมาทำตัวดีด้วย
"พี่กับมันเคยมีเรื่องกันนิดหน่อย" ผมพูดด้วยเสียงแข็ง แต่แล้วก็อ่อนเสียงลง "...ถึงจะไม่รู้ว่าเรื่องอะไรก็เถอะ"
ไนน์ถอนหายใจยาวแล้วส่ายหัวด้วยความเหนื่อยใจ ผมยังไม่ชินกับไนน์ที่เป็นแบบนี้เลย ไนน์ที่เป็นเด็กน่ารักน่าแกล้งน่าเอ็นดูหายไปเกือบหมดแล้ว
แต่ตอนนี้ก็ยังน่ารักอยู่นะ ถึงจะคนละแบบกันก็ตาม
"พี่เบ็นครับ..."
"ครับ?"
"ปิดเทอมนี้ ผมขอไปเที่ยวบ้านพี่ได้ไหม"
ห๊ะ ผมหลุดหัวเราะออกมาทันที จะไปทำไมวะ
"แล้วที่ทำงานพิเศษอะไรนั่นล่ะ?"
"ผมลาออกจากที่ทำงานพิเศษไปแล้วครับ"
"แล้วที่บอกว่าจะเก็บเงินอะไรนั่นล่ะ?"
"ผมมีเงินพอกินอยู่ แต่ที่เก็บเงินก็เผื่อเอาไปเที่ยวนี่แหละ...นี่พี่เบ็นงอนผมอยู่เหรอครับ"
ก็นิดหน่อย "...เปล่า..." เล่นหายไปนานขนาดนั้น ทำผมร้องไห้เสียใจแทบตาย
"ดูก็รู้ว่างอน" ไนน์หรี่ตามองผม ทำท่าเหมือนกำลังจะจับพิรุธ "จะได้มีเวลามาอยู่กับพี่ไง"
ผมเบือนหน้าหนี ส่วนนึงก็ยังคงน้อยใจอยู่ แต่ส่วนมากเป็นเพราะกำลังกลบเกลื่อนอาการเขินของตัวเองอยู่
มือเรียวของไนน์เอื้อมมาหยิบเจ้ากระต่ายน้อยไป ผมขมวดคิ้วมองตามมือนั้น
ไนน์เอาเจ้ากระต่ายน้อยมาปิดใบหน้าแล้วดัดเสียงหวานออดอ้อน
"ท่านเบ็นนี่ขอรับ ขอให้กระผมได้ไปเยี่ยมเยียนคฤหาสน์ของท่านนะขอรับ"
"...ไม่ให้ไปหรอก"
"นะขอรับ กระผมสัญญาว่าจะดูแลนายท่านอย่างดีเลย อะหุหุหุหุ"
"..."
"นะขอรับ นะขอรับ นะ นะ นะ"
"เออ ๆ ก็ได้" ช่างตื๊อจริง ๆ นะ
ไนน์ชะเง้อหน้าตัวเองออกมาจากกระต่ายน้อยแล้ววางมันกลับลงมาที่เตียง จากนั้นจึงยกชามข้าวต้มขึ้นมาอีกรอบ "เย้ พี่เบ็นยิ้มแล้ว" ผมไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอยิ้มออกไป
"แล้วบ้านพี่มีอะไรให้เที่ยวด้วยรึไง"
"ก็มีพี่เบ็นไง" เอาเข้าไป
"นี่ถ้ายังไม่เลิกน้ำเน่านะ พี่จะอ้วกใส่หน้าจริง ๆ ด้วย ไอ้เด็กขี้ตื๊อ"
"ก็พูดจริงนี่น่า... เอ้า อ้าปากครับ"


## บทที่ 12.4

ในที่สุดผมก็จะได้ออกจากห้องพักผู้ป่วยสักที กว่าจะได้เป็นอิสระก็บ่ายแก่ ๆ ไปแล้ว ระหว่างรอไนน์เก็บของของตัวเองเข้ากระเป๋า ผมเดินเตร่ไปสำรวจของเยี่ยมอย่างละเอียดอีกครั้ง
ของหลายชิ้นมีโน๊ตแปะข้อความไว้แทนคำพูดของเจ้าของ ส่วนใหญ่เป็นคำอวยพรให้หายไว ๆ แต่ก็มีอยู่บางชิ้นที่แปลกไป
'ขอโทษนะเว้ย กูไม่ได้ทิ้งมึงนะ กูว่าจะอยู่นอนเฝ้ากับไนน์แต่เนตรมันห้ามไว้ มันบอกอยู่คนเดียวก็พอแล้ว กูเลยต้องยอมมัน โทษทีว่ะ นี่ช็อกโกแลตบาร์ยี่ห้อโปรดมึงเลย แดกเพิ่มน้ำตาลซะ - กุ้ง' ขอบคุณนะไอ้พี่เวร กลัวเมียมากกว่าห่วงกู
'ไอ้ห่าเบ็น หายไว ๆ นะมึง กูคุยกับไนน์แล้วเรื่องที่มึงร้องไห้กับพวกกู' ผู้ร้ายคือเจ้าเองสินะ 'มันไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่ามันทำตัวออกห่างมึงไป มึงก็ด้วย มีอะไรก็พูดบอกมันไปตรง ๆ จะได้เข้าใจกัน แล้วก็ไม่ต้องกลัวไอ้กุ้งจะขัดจังหวะพวกมึงนะ กูลากมันกลับแน่ นี่สัปปะรดนะ กินเข้าไปน้ำจะได้หวาน ๆ นะคะ รักจ้ะ จากเนตรสุดสวยสวยสุด' กวนส้นตีน ให้ตายเถอะ เนตรมันคิดอะไรของมันวะ
ส่วนแคนตาลูปเจ้าปัญหาก็มีโน๊ตติดไว้ด้วย ไม่มีชื่อคนให้เขียนไว้ด้วยแต่ผมก็รู้ได้จากที่ไนน์บอกเมื่อกี้ ไอ้สนเขียนบอกผมมาคำคำเดียว คำนั้นเป็นตัวย่อของ 'คิด วิเคราะห์ แยกแยะ' นั่นเอง ถ้าเจอหน้านะจะขอบคุณด้วยนิ้วกลางแม่งเลย หมั่นไส้
"พี่เบ็น ไปยัง?"
"อื้ม ไป ๆ"
ไนน์เกาะแขนพาผมเดินไปชำระค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ทั้งยาและห้องพัก ทั้งที่บอกไปหลายรอบแล้วว่าเดินเองได้ ไม่ได้อาการแย่ขนาดนั้น เจ้าตัวก็ยังดื้อไม่ยอมปล่อยมือจากแขนผมสักทีจนผมขี้เกียจบ่น
ผมหยิบกระเป๋าตังค์เตรียมเงินขึ้นมาจ่าย แต่ก็พบว่าค่ารักษาพยาบาลทุกอย่างถูกจ่ายไปครึ่งนึงแล้ว ผมสืบคนออกเงินให้ผมได้ไม่ยาก พอถามพี่เขาไปก็ได้คำตอบว่าเป็นคนสูงประมาณผม พูดจาคะขากับพี่เขาซึ่งเป็นผู้หญิง
ชัดเจน เป็นไอ้สนแน่นอน
ทั้งเรื่องแคนตาลูปแล้วก็เรื่องนี้อีก ทำไมมันต้องทำดีกับผมด้วย
อากาศภายในอาคารและข้างนอกต่างกันสุดขั้ว แดดร้อนแรงสาดมาใส่หน้าผมเต็มที่ ไม่อ่อนโยนกับคนที่เพิ่งหายป่วยอย่างผมเลย
ไอ้ชมพูคู่ใจของผมถูกจอดทิ้งไว้ที่คณะ ไนน์จึงให้ผมซ้อนท้ายไปรับมันมา
ตอนนี้ไนน์ขี่รถได้อย่างช่ำชองราวกับนักบิดมือหนึ่งของประเทศ ปาดแซงซ้ายขวาไม่เกรงกลัวต่ออันตรายใด ๆ ผมที่ชินกับการขี่มอเตอร์ไซค์ช้า ๆ เลยตื่นกลัวเกินงาม รีบคว้าเอวไนน์ไว้ เกาะแน่นอยู่อย่างนั้นไม่ยอมปล่อย
ผมด่ามันทุกครั้งที่มันพยายามแซงรถคันข้างหน้า แต่มันตอบกลับมาด้วยเสียงหัวเราะชอบใจแทน
พอได้โอกาสก็แกล้งพี่เยอะเลยนะ อย่าให้พี่หายดีเต็มร้อยก็แล้วกัน! จะเอาคืนให้เข็ดไปเลย
ผมเหลือบมองไปข้างทางพลางเกาะเอวของไนน์ไว้แน่น ตอนนี้ดอกเสลาออกดอกงดงามขึ้นมาแล้ว บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยกลีบสีชมพูลอยละล่องปลิวไปมาอยู่ในอากาศ
ผมกอดไนน์แน่นขึ้นกว่าเดิม ไม่ใช่เพราะกลัวตก แต่...
เพราะอยากกอด
...ก็แค่อยากกอดเฉย ๆ ...แค่นั้น


## บทที่ 13.1

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมนิยายรักส่วนใหญ่จะต้องมีช่วงที่พระเอกกับนางเอกไปเที่ยวบ้านของใครคนใดคนหนึ่ง เหตุผลที่ผมพอจะนึกออกก็คงเป็นเพราะจะได้รู้จักกันและกันมากขึ้นและสานสัมพันธ์กันในที่สุด
แต่ชีวิตของเราไม่ใช่นิยายรักโรแมนติกสักหน่อย ทำไมไนน์ต้องคะยั้นคะยอจะมาบ้านผมให้ได้ก็ไม่รู้
ภูมิลำเนาเดิมของผมคือจังหวัดกรุงเทพฯ เมืองหลวงที่มีชื่อยาวที่สุดในจักวาล แต่เพราะเบื่อกับสังคมเมืองใหญ่เต็มทนเลยพยายามหาทางหนีมาเรียนมหา'ลัยต่างจังหวัดแทน
ผมไม่เคยชอบชีวิตในกรุงเทพฯ เลย มันทั้งวุ่นวาย ทั้งสับสน ผู้คนอัดแน่นเป็นปลากระป๋อง ไหนจะการจราจรที่ต้องเผื่อเวลากว่าสองชั่วโมงในการเดินทางไปที่ที่ไม่ได้ไกลมาก
แต่เหตุผลที่ดูจะมีน้ำหนักมากที่สุดคงจะเป็นการได้หนีออกจากบ้านมา หนีออกมาจากบุคคลที่ผมเรียกว่าพ่อ ยิ่งไกลเท่าไหร่ก็ยิ่งดี
"พี่เบ็น พี่คนนั้นแม่งโคตรเท่ห์" ไนน์กระตุกแขนเสื้อแล้วกระซิบเบา ๆ ข้างหูผมระหว่างที่เรานั่งอยู่บนเครื่องบินไปยังสนามบินสุวรรณภูมิ "พี่เขายกถาดสองถาดพร้อมกันแต่ไม่หกเลย แถมยังยิ้มตลอดทางเลย ซุเก้น้า!!"
ไนน์ที่ใฝ่ฝันจะเป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินดูจะตื่นเต้นเกินหน้าเกินตาไปหน่อยกับการขึ้นเครื่องบินครั้งแรกในชีวิต ตอนบอกว่าจะพาไนน์ขึ้นเครื่องบินไปกรุงเทพฯ เจ้าตัวดีใจสุดขีดจนพุ่งมากอดผมแน่น
นี่เพราะเห็นแก่ไนน์หรอก ปกติผมนั่งรถตู้กลับบ้านใช้เวลาเกือบห้าชั่วโมงเป็นอย่างน้อย ถ้าให้มานั่งด้วยกันนานขนาดนั้นก็กลัวจะเบื่อเอา
"อย่ามัวแต่อึ้ง เก็บของได้แล้ว เครื่องจะลงแล้วเนี่ย"
"เฮ้ย นี่แป๊ปเดียวเองนะพี่ ยังไม่ถึงยี่สิบนาทีเลย"
"ก็เรามากรุงเทพฯ ไม่ได้ไปต่างประเทศสักหน่อยที่จะได้บินนาน ๆ"
"โด่ อะไรวะ" เจ้าหนูงอนแก้มป่องเป็นเด็กอายุห้าขวบที่งอแงเพราะพ่อไม่ยอมหยอดเหรียญต่อเวลาให้กับเครื่องเล่นยานอวกาศตามห้างฯ
"เดี๋ยวไว้พี่พาไปต่างประเทศ เอาไหม"
"เฮ้ย จริงดิ" ทีอย่างงี้มาทำยิ้มแก้มปริผิดกับเมื่อกี้ลิบลับ
"ไปฮ่องกงกันไหม"
"เฮ้ย จริงดิ จริงดิพี่"
"ห้องกรงที่หมายถึงคุกอะ ไปไหม"
พูดจบก็ยิ้มหัวเราะเยาะมันทันที ไนน์ได้แต่เลิกคิ้วสูงให้กับมุกห่วย ๆ ของผม
"ไว้มีโอกาสเดี๋ยวพี่พาไปญี่ปุ่นเลยนะ ดีไหม" ผมพูดพลางเอานิ้วจิ้มแก้มแดง ๆ เล่น
"ข...ขอบคุณครับ"
"สัก...ชาติหน้าค่อยไปกัน เนอะ"
ไนน์ที่น่ารักน่าแกล้งคนเดิมของผมกลับมาแล้ว
"พี่เบ็นแม่ง!" พูดจบก็ต่อยเข้าที่ไหล่ผมเต็มแรงเกิด แต่แล้วก็ร้องโอดโอยเพราะเจ็บมือ "อิตะ"
ผมกลั้นหัวเราะไม่ไหว เสียงดังจนคุณป้าที่นั่งข้าง ๆ หันมามองพวกเรา
"เด็กน้อยเอ้ย"
"ผมไม่ใช่เด็กน้อยนะ"
"ไหนดูมือซิ เจ็บไหม" ผมคว้ามือของไนน์มาดู มันไม่ได้แค่แดงอย่างเดียว ที่มือทั้งสองข้างมีแผลสดใหม่นับสิบแผล ส่วนมากเป็นรอยบาดยาว บ้างก็เป็นรอยช้ำเล็ก ๆ "มือไปโดนอะไรมา"
ผมขมวดคิ้วดุไป ไนน์ได้ยินก็รีบชักมือกลับแล้วทำท่าอ้ำอึ้งกว่าจะพูดออกมาได้ "แผลนิดเดียวเอง ผมไม่เป็นไรหรอก" นอกจากจะตอบไม่ตรงคำถามแล้วยังทำเป็นปากเก่งอีก สีหน้านี่เจ็บปวดยังกะอะไรดี
ผมรีบเอามือทาบอกแล้วแสดงสีหน้าตกใจสุดขีด "เฮ้ย!! นี่มันพี่ไนน์ เดือนสุดหล่อนี่หว่า!" ไนน์หน้าเหวอกินเพราะสับสนกับบทสนทนาของผม "พี่เป็นไอดอลของผมเลย ขอจับมือนะครับพี่!" ผมปั้นเสียงสองใส่และทำสีหน้าตื้นตันใจ
โชคดีที่ไนน์มันบ้าจี้เล่นด้วย ผมยื่นมือไป ส่วนมันก็จับมือผมจริง ๆ แล้วเก๊กเสียงหล่อ
"ได้คร..." แต่แล้วก็ร้องโหยหวนเสียงดังจนคุณป้าข้าง ๆ หันมามองอีกรอบ "อิตะ! อิตะ! อิตะตะตะตะ" ถ้าบีบมือกันปกติก็คงไม่เจ็บหรอก ก็เล่นมีแผลขนาดนี้จะไม่ให้เจ็บได้ยังไง
"ไหนบอกไม่เจ็บ?"
"พี่เบ็นแม่งแกล้งผมอะ!" แล้วก็ไม่เจียมมือตัวเอง ออกหมัดต่อยผมอีกรอบ "อิไต้อี! งือ..."
"สม-น้ำ-หน้า" แค่พูดยังไม่สะใจพอ ต้องหัวเราะเยาะด้วย "แล้วก็ไม่หายาทา ไม่หาอะไรมาปิดแผลอีก" ตอนนี้ไนน์ทำหน้าเจ็บปวดขั้นสุด น้ำตาหยดเล็ก ๆ เล็ดลอดออกมาจากหางตาทำเอาผมเริ่มสงสารมันจนต้องลูบหัวปลอบโยน "ไอ้เด็กดื้อ เดี๋ยวถึงบ้านแล้วพี่ค่อยทำแผลให้ ทนไปก่อนนะ"
"ถ้าไม่รังเกียจ ใช้ของป้าก็ได้นะจ๊ะ" คุณป้าที่สังเกตเรามาตั้งแต่ต้นทักขึ้น เธอยิ้มอ่อนโยนมองผมและไนน์สลับกันแล้วยื่นพลาสเตอร์ยาเกือบห้าซองให้พวกผม
ผมเป็นห่วงไนน์ก็จริง แต่ถ้าให้หมดห้าซองผมก็เกรงใจเกินไป "เอ่อ ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมกลับบ้านแล้วจัดการไอ้เด็กซนนี่ทีหลังครับ" ว่าแล้วก็เหล่มองเจ้าลิงดื้อแล้วกลับไปยิ้มให้คุณป้าผู้แสนใจดีอีกรอบ "ขอบคุณนะครับ"
"รับไปเถอะจ้ะ ป้ามีอีกเป็นกล่องเลยลูก" คุณป้าคนนี้ใจดีจริง ๆ ผมเห็นเธอเสนอมาขนาดนี้แล้ว หากปฏิเสธอีกคงจะเสียน้ำใจแย่ ผมเลยยกมือไหว้ขอบคุณแล้วรับของมา
กลับกัน ไนน์เอาแต่หลบหน้าไม่จ้องตาคุณป้าเลย ผมเห็นดังนั้นจึงยื่นมือไปกดหัวไนน์ลงเบา ๆ แล้วกระซิบที่ข้างหู "'ขอบคุณครับ' ล่ะครับ?"
แม่ทำอย่างนี้กับผมบ่อย ๆ ตอนที่ผมยังเป็นเด็กดื้อ เพราะแม่เป็นคนญี่ปุ่น ดังนั้น การรับของมาแล้วไม่ก้มหัวขอบคุณจะถือว่าเป็นการเสียมารยาท
"ข...ขอบ...คุณมากครับ"
"เก่งมากไอ้น้องชาย"
"แหม เป็นพี่น้องที่ดูรักกันจังเลยนะจ๊ะ" ผมที่หน้าฝรั่งหัวทอง? กับไนน์ที่หน้าเจ๊กผมดำ?
คราวนี้ไนน์พูดเสียงดังฟังชัดผิดกับเมื่อครู่ทันที แล้วยังทำหน้าเคืองใส่คุณป้าอีก "เราไม่ใช่พี่น้องกันสักหน่อย...อึ"
ผมต้องกดหัวไนน์ลงอีกครั้งแต่คราวนี้ผมกดแรงกว่าเดิม "ขอโทษนะครับ น้องผมมันเสียมารยาทจริง ๆ"
คุณป้าไม่ได้โกรธอะไรไนน์ เธอกลับหัวเราะเอ็นดูไนน์ด้วยซ้ำ
ให้ตายเถอะ ทั้งที่อยู่มหา'ลัยไม่เคยอายที่จะประกาศว่าเราเป็นพี่น้องกัน พอมาข้างนอกทำมาเป็นโกรธเคือง เด็กเอ้ยเด็กน้อย


## บทที่ 13.2

ใช้เวลาบินข้ามจังหวัดไม่ถึงชั่วโมงแต่ใช้เวลาเดินทางภายในกรุงเทพฯเกือบสองชั่วโมงครึ่ง
ไนน์ที่มาเที่ยวเมืองหลวงครั้งแรกดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษกับตึกสูงระฟ้าระหว่างทางที่นั่งรถ ส่วนผมหลับไปหลายรอบ ตื่นแล้วตื่นอีกก็ยังไม่ถึงสักที กว่าจะถึงหน้าบ้านได้ก็ตอนดวงอาทิตย์บอกลาฟากฟ้าไปแล้ว
"มาแล้วเหรอเบ็นคามิ้นของพ่อ" เสียงพ่อผมดังออกมาจากข้างในทันทีที่ผมพยายามเปิดรั้วหน้าบ้าน ไม่ใช่ว่านั่งรอผมอยู่หรอกใช่ไหม
พ่อผมเป็นคนชาวสวีเดน หน้าบ่งบอกได้เลยว่าไม่ใช่คนไทยแน่ ๆ แต่ก็พูดภาษาไทยได้ชัดเจน
"นี่เพื่อนลูกเหรอ"
"ครับ เอ่อ ผมเป็น...รุ่นน้องครับ"
คุณพ่อผมยิ้มน้อย ๆ ให้ไนน์ แล้วจึงหันมาทำท่าจะกอดผมที่เป็นลูกชายแท้ ๆ
"Hola hijo มาให้ papito กอดหน่อยเร็ว"
"Hola, pop." ผมผงะออกไปข้างหลังเล็กน้อยเพราะไม่ได้กอดพ่อมานานแล้วตั้งแต่ตอนเด็ก ๆ ผมอายกับท่าทางของตัวเองเลยรีบหันไปพูดกับไนน์แล้วเตรียมเข้าบ้านไปทันที "ปะ เข้าไปข้างในกัน"
ไนน์หันไปหันมาระหว่างผมกับคุณพ่อ ดูจะทำตัวไม่ถูก ผมเห็นไนน์ชักช้าจึงเดินเข้าไปข้างในก่อนไม่รอให้ไนน์ตัดสินใจเสร็จ
ปรากฏว่าไนน์ตัดสินใจไม่ตามผมมาแล้วยืนคุยกับพ่อที่หน้าบ้าน คุยอะไรกันก็ไม่รู้ หัวเราะแล้วกอดกันใหญ่เหมือนไนน์เป็นลูกชายตัวเองไปแล้ว
ห้องของผมยังคงเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลง ที่ห้องถูกทำความสะอาดมาอย่างดีจนสังเกตได้ แต่ก็ไม่วายมีเศษฝุ่นและหยากไย่เกาะอยู่ตามหลืบมุมต่าง ๆ มันฟ้องชัดเจนว่าเจ้าของห้องไม่ได้กลับมาอยู่ที่นี่นานแค่ไหนแล้ว
ผมไม่ได้กลับบ้านมาเกือบจะครบหนึ่งปีแล้ว ถ้าพ่อไม่โทรมาขอให้กลับก็คงไม่มีแววจะกลับมานอนที่นี่ในตอนนี้หรอกนะ
ก็อก ๆ เสียงคนเคาะประตูจากด้านนอกทำผมสะดุ้ง
"ครับ?"
"พี่เบ็น ผมเอง เข้าไปนะครับ"
"เข้ามาเลย"
สิ้นเสียง ไนน์ก็เปิดประตูเข้ามาพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าเล็ก ๆ สองใบ ไนน์อ้าปากค้างกับขนาดของห้องที่ผมเคยอยู่ มันไม่ได้ใหญ่โตมากมายขนาดนั้น แต่ก็ไม่ได้เล็กเท่ากับหอพักของผม
หนังสือหลากหลายภาษาตั้งเรียงรายอยู่ตามชั้นหนังสือเป็นตับ ๆ กว่าสิบตู้ บนผนังมีภาพโปสเตอร์ซุปเปอร์ฮีโร่หลายตัวทั้งผู้ชาย ผู้หญิงและวายร้ายปะปนไปทั่ว
หนึ่งในนั้นมีภาพที่ผมเคยวาดตอนเด็ก ๆ อยู่ด้วย มันเป็นฮีโร่ที่ผมออกแบบไว้ซึ่งได้แรงบรรดาลใจมาจากร่างโคลนของปีเตอร์ ปาร์คเกอร์ ไอ้แมงมุมที่ผมเคยคลั่งไคล้
นามของเขาก็คือ The BOYD เด็กหนุ่มผมทองรูปงามในเสื้อแขนกุดสีเหลืองอ่อนที่มาพร้อมกับฮู๊ดสุดเท่ห์ ตรงกลางอกปักตัวอักษร B ไว้ด้วย ส่วนใบหน้าถูกปกคลุมด้วยผ้าปิดปากสีดำสนิท
เขามีพลังพิเศษที่สามารถรับรู้ความรู้สึกนึกคิดของผู้อื่นได้ผ่านการสัมผัสจากมือทั้งสองข้าง และหมัดของเขาก็มีพลังทำลายล้างมหาศาลเพื่อผดุงความยุติธรรมและมอบความรักให้แก่ทุกคน
...ว่าไปนั่น
"โห ห้องพี่สุดแจ่ม พี่ชอบซุปเปอร์ฮีโร่เหรอ ที่หอไม่เห็นมีสักรูปเลย"
"อื้ม เคยชอบ แต่ตอนนี้ไม่แล้ว"
"ทำไมล่ะครับ"
"ก็มันปัญญาอ่อนไง ฮีโร่ผดุงความยุติธรรมเหรอ...ไร้สาระ"
ภาพเหล่านี้เป็นซากอารยธรรมจากตอนเด็ก ถึงผมอยากจะฉีกพวกมันทิ้งไปซะ แต่ผมก็ใจไม่แข็งพออยู่ดี ได้แต่ทิ้งเอาไว้ที่นี่แล้วเลือกโปสเตอร์ที่ไม่ได้เกี่ยวกับฮีโร่ไปไว้ที่หอแทน
จะว่าไปพ่อกับแม่ก็เคยเป็นฮีโร่สองคนแรกที่ผมชอบ แม่ดูแลโลกด้วยความอ่อนโยน ส่วนพ่อปกป้องโลกด้วยจิตใจแห่งความเมตตา
เป็นแบบนี้จนกระทั่งแม่ผมตายจากโรคมะเร็ง ผมพยายามทำตามที่เคยสัญญากับแม่ไว้ ที่ว่าจะต้องช่วยเหลือคนที่อ่อนแอกว่า นี่คือหน้าที่ของฮีโร่ที่เราทำได้
...แต่ตอนที่ฮีโร่มีปัญหาไม่เห็นมีหมาตัวไหนมาช่วยสักตัว
ส่วนพ่อก็เสียใจมากและขังตัวเองอยู่ในบ้าน ส่วนผมก็ต้องเผชิญหน้ากับความเศร้าด้วยตัวเอง ตอนนั้นผมเกลียดพ่อมาก มากยิ่งกว่าบุคคลใดในโลก
พ่อในตอนนั้นไม่ได้เป็นคนที่ผมอยากเรียกว่าพ่อเลยด้วยซ้ำ พอหายเศร้าได้ก็หนีไปหาผู้หญิงใหม่ คบแล้วเลิก คบแล้วเลิกอยู่อย่างนั้น ทั้งที่ปากบอกว่ารักแม่นักหนา แต่สุดท้ายก็ปล่อยให้ตัณหานำพาลึงค์เน่า ๆ ของตัวเองไปหาผู้หญิงใหม่
ผมถูกเพื่อนในโรงเรียนกลั่นแกล้ง พ่อผมไม่เคยออกมาปกป้อง ไม่เคยหาเวลามาคุยกับผม ไม่เคยกอดผม ไม่เคยแม้แต่จะพูดให้กำลังใจ ทั้งที่ตอนนั้นผมเหลือพ่อเพียงคนเดียวในชีวิตที่ผมพอจะพึ่งได้ แต่เขาไม่เคยหันกลับมามองผมเลย
จนในที่สุดผมก็ทนไม่ไหว...
ผมคิดจะฆ่าตัวตาย
ผมคิดแล้วคิดอีกอยู่หลายเดือน แต่เมื่อชีวิตมันต่ำตมจนสุดจะทน ผมคว้ากระปุกยาเม็ดสีขาวกระดกลงคอเพื่อดับกระหายความอยากตาย
แน่นอนว่ามันไม่สำเร็จหรอก ไม่งั้นเรื่องราวทั้งหมดนี้คงเป็นแค่ภาพมโนก่อนตายของผม
ความรู้สึกในตอนนั้นยังจำได้ฝังใจ มันแสบร้อนข้างในไปหมด ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่ผมอ้วกหนักมากและเสียงดังเกินไปหน่อยจนได้ยินไปถึงหูพ่อ
ครั้งนั้นเป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่แม่ตายที่พ่อกลายเป็นพ่อของผมจริง ๆ แม้จะไม่ได้มีสติอยู่กับตัวเองครบถ้วน แต่ผมสัมผัสอ้อมกอดของพ่อได้
พ่ออุ้มตัวผมส่งเข้าสถานที่ที่เดียวกันกับที่ผมเกิด โชคดีที่มันยังไม่ใช่ที่เดียวกับที่ผมจะตาย
สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นคือความเจ็บปวดในหัวใจของพ่อ พ่อหันมาดูแลผมมากขึ้น
ผมพ้นขีดอันตรายไปได้ อาจจะมีตับที่ทำงานผิดพลาดไปบ้างจนทำผมท้องเสียบ่อย ๆ แต่โดยรวมแล้วอวัยวะภายในไม่ได้เสียหายไปมากเท่าไหร่
หลังจากนั้นมา ถึงหัวใจที่มีหน้าที่สูบฉีดเลือดยังคงทำงานอยู่ แต่หัวใจที่ทำหน้าที่กักเก็บความรู้สึกนั้นแตกสลายไปแล้ว ไม่ว่าพ่อจะพยายามทากาวหรือเชื่อมต่อมันยังไง ความรู้สึกของผมก็ไม่เคยกลับมาเป็นเหมือนเดิม
หลังจากนั้นไม่นานพ่อก็ได้พบรักกับผู้หญิงคนใหม่ สุดท้ายทั้งคู่ก็ลงเอยกันด้วยการแต่งงาน
น้าพลอยดูท่าทางเป็นคนดีและดูแลผมประดุจลูกชายคนหนึ่ง
พ่อกับน้าพลอยพยายามปรับตัวเข้าหาผมเสมอ รู้ทั้งรู้ว่าพวกเขาพยายามขนาดไหนแต่ผมกลับทำตัวออกห่างออกมาให้ได้มากที่สุด หัวใจที่เปราะบางเป็นแก้วนั้นถูกโยนแตกไปแล้วไม่สามารถนำกลับมาต่อได้อีก
แต่ว่า ช่วงที่ได้อยู่กับไนน์นั้นทำให้ผมเข้าใจความรู้สึกของพ่อมากขึ้น ผมรับรู้ความรู้สึกวังเวงหัวใจเวลาคนที่เรารักเราทะนุทนอมมาตั้งแต่เป็นเด็กน้อยจนกลายเป็นหนุ่มแล้วเขากลับทำตัวห่างออกไปเรื่อย ๆ มันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน
ถ้าพ่อรักผมเหมือนที่ผมรักไนน์ ความเจ็บปวดหัวใจของพ่อคงไม่ต่างอะไรกับที่ผมรู้สึกก่อนหน้านี้เลย
"พี่เบ็นรักพ่อไหม" อยู่ ๆ ไอ้หมอนี่ก็โพล่งถามขึ้นมา
"ก็รัก...มั้ง"
"...ถ้าพี่รักใครละก็ อย่ารอให้สายเกินไปที่จะแสดงความรักกับเขานะ"
"..."
"ผมเคยพลาดทำคนที่ผมรักเสียไปแล้วครั้งนึง แล้วก็เกือบจะเสียคนที่รักที่สุดไปอีกคนนึงแล้ว เพราะงั้นพี่ก็อย่าพลาดเหมือนกับผมนะครับ"
"รับทราบครับ คุณลุง" หมอนี่ชักจะรู้มากเกินไปแล้ว
"เบ็น ไนน์ มากินข้าวเย็นกันได้แล้วลูก!" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งตะโกนดังมาจากข้างล่าง เป็นเสียงของน้าพลอยแน่นอน
"ครับ!" ไนน์ตะโกนตอบรับเสียงนั้นผิดกับผมที่ยืนนิ่งไม่ตอบโต้ใด ๆ
บรรยากาศการกินข้าวเย็นเป็นไปอย่างประดักประเดิก แม้คู่สามีภรรยาคู่นั้นจะพยายามชวนคุยเท่าไหร่ผมก็ตอบไปไม่กี่คำ มีแต่ไนน์ที่ดูจะยิ้มสดใสร่าเริงพูดจ้อไม่หยุด
ดูไนน์จะเข้ากับครอบครัวนี้มากกว่าผมซะอีก นี่ถ้าเรียกไนน์ว่าลูกด้วยก็คงใช่เลย
"แล้วไนน์อยากเป็นครูด้วยเหรอลูก" ลูก?
"ไม่ครับ ผมอยากเป็นสจ๊วตนะ"
"เฮ้ย ดีนี่ไอ้หนู พ่อสนับสนุน" พ่อ?
"ขอให้ได้นะจ๊ะ"
"ครับน้าพลอย"
"แหม เรียกแม่ก็ได้จ้ะ" แม่?
"นี่ไปเป็นพ่อแม่ลูกกันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย" ผมห้ามปากตัวเองให้ถามออกไปไม่ได้
"ไนน์ลูก มีคนน้อยใจว่ะ" พูดจบพ่อผมก็ระเบิดหัวเราะใส่เฉยเลย
"ไม่ได้น้อยใจสักหน่อย...มองอะไร" ไอ้ตัวแสบหรี่ตามองผมด้วยสายตาเจ้าเล่ห์
"เปล่าครับ เนอะคุณพ่อ"
"เนอะ hijo"
"ก็แหม ไม่เห็นแปลกเลยนี่จ๊ะ เดี๋ยวก็ได้เป็นครอบครัวเดียวก..."
น้าพลอยยังไม่ทันพูดจบประโยคก็ถูกพ่อผมกระทุ้งศอกใส่เบา ๆ ก่อน แล้วขยับหัวไปกระซิบกระซาบกัน ซุบซิบไปมองหน้าผมไป ต้องมีความลับอะไรแน่ ๆ
"อะไรพ่อ อะไรน้าพลอย บอกมานะ"
"ไม่บอก!" พ่อและน้าพลอยพูดออกมาพร้อมกันแล้วหัวเราะคิกคักกันสองคน ปล่อยผมให้งงอยู่คนเดียว พอหันไปหาไนน์มันก็เอาแต่ก้มหน้าแดง ๆ ลง อะไรของพวกเขาวะเนี่ย


## บทที่ 13.3

อาหารมื้อเย็นวันนี้ผ่านไปอย่างคึกครื้นกว่าทุกครั้งที่ผมเคยสัมผัสมา ไนน์ทำให้บรรยากาศดีขึ้นมากจนผมรู้สึกดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก มีอยู่แวบนึงที่ผมคิดว่าเราเป็นครอบครัวกันจริง ๆ มีพ่อ มีน้าพลอยเป็นแม่ มีผม และมีไนน์ เป็น...น้องชาย
ตอนนี้พ่อพาไนน์ไปทัวร์บ้านแล้ว แถมยังขู่ด้วยว่าจะเอารูปผมตอนเด็ก ๆ ที่แก้ผ้าโชว์หนอนน้อยด้วย
ส่วนผมกับน้าพลอยช่วยกันเก็บโต๊ะเก็บจานไปล้าง น้าพลอยดูท่าจะเหนื่อยแย่ที่ต้องทำอาหารเยอะขนาดนี้เพื่อมาเลี้ยงพวกผม
"น้าพลอย เดี๋ยวผมล้างจานให้เอง น้าไปพักเถอะครับ"
"ขอบใจมากจ้ะ...แค่ปีเดียว แต่เบ็นก็เปลี่ยนไปเยอะเหมือนกันนะ"
"ครับ? ผมก็เป็นแบบนี้ตั้งนานแล้วนี่"
"เปลี่ยนไปจริง ๆ นะ น้าสัมผัสได้" ผมก้มหน้าล้างจานต่อไปไม่หันไปมองเจ้าของเสียง ผมทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะต้องพูดหรือแสดงสีหน้ายังไงด้วยซ้ำ "ไนน์เล่าให้น้ากับพ่อเราฟังด้วยนะ ที่เบ็นช่วยเด็กคนนั้นน่ะ น้าเชื่อว่าเบ็นเป็นเด็กน่ารักมาเสมอ และตอนนี้น้าก็ได้รู้ว่าน้าเชื่อถูก"
"ผมเหรอเด็กน่ารัก" ผมขำแห้งใส่ ความคิดช่วงที่น้าพลอยเข้ามาในชีวิตของผมใหม่ ๆ ไหลเข้ามาทำผมรู้สึกผิดไม่ทันเลย ตอนนั้นผมแกล้งน้าเขาสาระพัด ทั้งเอาของไปซ่อน ทั้งฉีกเสื้อโปรดของน้าจนร้องไห้ "ตอนเด็ก ๆ ผมแกล้งน้าไปตั้งเยอะ ผมทำน้าร้องไห้ก็บ่อย น้าเชื่อไปได้ไงว่าผมเป็นเด็กดีเนี่ย" ผมพูดติดตลกกลบเกลื่อนความรู้สึกผิดในใจ
"เชื่อสิ ถึงเบ็นจะแกล้งน้าแรงขนาดไหน หลังจากนั้นเบ็นจะเอาขนมแปะโน๊ตว่า ขอโทษ ไว้ที่โต๊ะทำงานน้าทุกครั้ง" ผมนึกได้ขึ้นมาทันทีว่าเคยทำเรื่องแบบนั้นไว้ด้วย
"แต่ผมไม่ได้เขียนชื่อไว้ซะหน่อย อาจจะเป็นพ่อก็ได้"
"ดูยังไงก็รู้ว่าเป็นลายมือเราน่ะแหละ ไม่เนียนเลยนะเบ็นจัง"
"ครับ..."
"น้ารู้ว่าเบ็นเคยช่วยเด็กข้างบ้านไม่ให้ถูกรังแกด้วยนะ ตอนนั้นเบ็นกลับมาสภาพตาช้ำปากแตกไปหมด พ่อกับน้าถามเท่าไหร่เราก็ไม่ยอมเล่าให้ฟัง เราบอก 'ไม่เป็นไรแค่นี้เองไม่ตายหรอก' แต่ดูหน้าเราก็รู้ว่าอยากให้พ่อโอ๋แค่ไหน"
"..."
"เบ็นเป็นเด็กเข้มแข็งและช่วยเหลือคนอื่นมันก็ดีนะลูก แต่บางครั้งตอนเราอ่อนแอก็ต้องให้คนอื่นมาดูแลเราด้วยนะจ๊ะ ฮีโร่ทุกคนต้องมีคู่หูช่วยอยู่แล้วเนอะ"
"ผมไม่มีหรอก คู่หูอะไรนั่นน่ะ..."
"ก็ไนน์ไง คู่ใจ เอ้ย คู่หูของลูก" ดูก็รู้ว่าตั้งใจพูดผิดชัด ๆ "งั้นน้าไปอาบน้ำเตรียมนอนแล้วนะ ฝันดีจ้ะลูกเบ็น"
"ฝันดีครับแม่...เอ่อ น้าพลอย" ผมหลุดปากพูดคำว่าแม่ออกไปซะได้
ผมเขินจัดจนทำจานหลุดมือ โชคดีที่มันเป็นพลาสติก จึงไม่เกิดเสียงเพล้งขึ้นมา
"โหนี่ไอ้เบ็นล้างจานเหรอวะ ต้องถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกแล้วมั้งพลอย" พ่อที่โผล่มาจากไหนไม่รู้พูดขึ้นมา
"คุณก็ ไปแซวลูกทำไม เดี๋ยวพลอยขึ้นไปก่อนนะคะ"
"จ้าที่รัก" ผมได้ยินเสียงจูจุ๊บจากข้างหลัง ให้ตายสิทำอะไรอายลูกเต้าบ้างก็ได้ "ลูกไนน์ไปอาบน้ำแล้วนะ ลูกเบ็นเสร็จแล้วก็ไปอาบน้ำไป"
"ครับ..." แต่แล้วภาพไนน์ยกกระเป๋าขึ้นมาที่ห้องของผมก็ไหลเข้ามา ตอนนั้นผมไม่ได้สนใจอะไรมากนัก "เดี๋ยวดิพ่อ ไนน์นอนห้องไหน?"
"ก็ห้องเบ็นไง ทำไมวะ เขินอะไรของลูก"
"พ่อ! มีห้องเหลือตั้งเยอะ"
"ก็ยังไม่ได้ทำความสะอาดเลย น้าพลอยเขายุ่ง ๆ เลยมีเวลาเตรียมไม่พอ"
ผมถอนหายใจตอบพ่อไป ไม่รู้จะเถียงต่อยังไงดี ตอนนี้ผมเก็บจานเข้าที่เสร็จเรียบร้อยแล้วเลยหันมาจ้องหน้าพ่อได้สักที
"ไนน์เล่าให้พ่อกับน้าพลอยฟังด้วยนะที่เราช่วยเขาน่ะ"
"ครับ ครับ ผมเป็นเด็กดี เด็กน่ารัก ช่วยเหลือผู้อื่น น้าพลอยเล่าให้ฟังแล้ว" ผมกรอกตาใส่คนเป็นพ่อจนเขาหัวเราะออกมา
"รู้ตัวก็ดีแล้ว" พ่อเดินเข้ามาจะลูบหัวผม ผมถอยหลังไปชนอ่างล้างจานเข้าอย่างจัง เจ็บฉิบหาย
แต่แล้วพ่อก็ก้าวเข้ามาใกล้อีก พยายามจะลูบหัวผมให้ได้
ผมไม่ได้ถูกพ่อลูบหัวมานานมาก นานจนจำไม่ได้ว่าพ่อเคยลูบหัวผมด้วย "ไนน์เองก็ดูเป็นเด็กดีนะ อย่างนี้พ่อค่อยโล่งใจหน่อยที่จะได้ฝากลูกชายให้ไนน์ดูแล"
"ผมนี่แหละที่ต้องดูแลมัน ไม่ใช่มันดูแลผม"
"ก็ทั้งคู่นั่นแหละ ถึงช่วงใครอ่อนแอกว่าก็ต้องดูแลกัน ไม่เกี่ยวหรอกว่าใครโตกว่าใครเด็กกว่า"
"ครับ...เดี๋ยว พ่อพูดแปลก ๆ ทำอย่างกับผมจะแต่งงานงั้นอะ"
"ป๊าว" เสียงสูงจังเลยนะพ่อนะ
"ผมไปแล้วนะ ง่วงแล้ว เจอกันพ่อ" ผมเดินผ่านร่างของพ่อเพื่อเตรียมจะขึ้นไปข้างบน แต่แล้วผมก็นึกอะไรขึ้นมาได้ คำพูดที่ไนน์บอกก่อนหน้านี้...
'ถ้าพี่รักใครล่ะก็ อย่ารอให้สายเกินไปที่จะแสดงความรักกับเขานะ'
...งั้นหรอ...
บางที ผมอาจจะเข้าใจผิดมาโดยตลอด
บางทีหัวใจของคนเราอาจไม่ใช่แก้วอันเปราะบางที่แตกสลายไปได้ง่าย ๆ
บางทีหัวใจของคนเราอาจเป็นแค่กล้ามเนื้อชนิดหนึ่ง และมันก็อ่อนแรงได้ แต่ไม่นานมันจะกลับมาแข็งแรงได้เหมือนเดิม
"พ่อครับ..."
"ว่า?"
ผมหันไปกอดพ่อ
เป็นกอดที่ไม่เหมือนกับเมื่อตอนเย็นที่หน้าบ้าน ความรู้สึกมันต่างกันลิบลับ
อ้อมกอดของพ่อในตอนนี้อบอุ่นเหมือนได้ย้อนไปเป็นเด็กอีกครั้ง ย้อนไปตอนที่เรายังสนิทกัน ย้อนไปตอนที่พ่อจูงมือผมพาไปเล่นที่สนามเด็กเล่น ย้อนไปตอนที่พ่อกอดผมตอนที่ร้องไห้งอแงเพราะแค่หกล้มเข่าถลอก
ผมรักพ่อ ไม่ว่าอะไรจะเกิดไปแล้ว แต่ความรู้สึกของผมยังคงเหมือนเดิม
"Te quiero, papá."
"Te quiero, Benjamín."


## บทที่ 13.4

ผมเปิดประตูห้องนอนของตัวเอง และด้วยความเคยชินผมไม่ได้เคาะประตูบอกคนที่อยู่ข้างในก่อน ภาพที่เห็นตรงหน้าเลยเป็นไนน์ที่เปลือยเกือบทั้งตัว เหลือแค่ผ้าเช็ดตัวสั้น ๆ ที่ผูกไว้ที่เอว
ผมจ้องค้างอยู่ที่หน้าประตูอยู่นาน ผมไม่ได้ตั้งใจจะมองนะ แต่สายตามันเห็นเอง หุ่นของไนน์ล่ำขึ้นกว่าตอนที่ไนน์เคยมาค้างที่หออย่างเห็นได้ชัด ไหล่กว้างขึ้น แผ่นอกหนา ท้องเป็นลอนสวยงาม กล้ามลีนสวยตั้งแต่หัวไหล่ลงมาที่แขน มีเส้นเลือดเขียว ๆ ประดับอยู่รอบ ๆ ด้วย
ไนน์ที่ได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามาโดยไม่ได้ส่งสัญญาณมาเลยก็สะดุ้งโหยงสุดตัว และตามสัญชาติญาณ ไนน์ดึงผ้าที่ผูกไว้ที่เอวมาปิดส่วนบนทันที
และนั่นทำให้ส่วนล่าง...
ผมตั้งสติได้ก่อนในเสี้ยววินาทีที่จะเห็นภาพบาดลูกตา ปึง! ผมปิดประตูลงทันที ตัวผมร้อนไปหมดทั้งที่อากาศไม่ได้ร้อนอะไรเลย ลมหายใจเข้าออกแรงทั้งที่ไม่ได้ออกแรงอะไรไป
หุ่นของมันโคตร...
"พี่เบ็น เสร็จแล้วครับ"
ผมค่อย ๆ แง้มประตูเปิดเข้าไปข้างใน ถึงจะบอกว่าพร้อมแล้วแต่เจ้าตัวยังใส่แค่บ็อกเซอร์ขาสั้น ๆ โชว์ขาเรียวสวยอยู่
ผมปิดประตูแล้วหันหลังทันที
"พี่จะอายทำไมครับ" เออ กูก็อยากรู้เหมือนกัน
"ใส่เสื้อให้เรียบร้อยก่อนดิ โป๊จะตาย"
"ไม่เห็นต้องอายเลย" ยิ่งผมแสดงอาการเขินก็เหมือนยิ่งยั่วให้ไนน์แกล้งผมหนักกว่าเดิม ไนน์ก้าวเข้ามาข้างหลังแล้วกอดเอวผมไว้ มันเอาหัวแนบกับแผ่นหลังของผมด้วย
"ไอ้ไนน์! เล่นไม่รู้เรื่องนะมึง"
"หูย ไม่แกล้งแล้ว ขึ้นกูมึงกับผมเลยอะ" โล่งไปที ไนน์ยอมผละตัวออกมาจากผมสักที
"...ใส่เสื้อเสร็จยัง"
"แป๊ปนึงคร้าบ" เสียงฉึบฉับใส่เสื้อของไนน์ดังขึ้นที่ข้างหลัง ตอนนี้แค่เสียงใส่เสื้อยังทำผมตัวร้อนได้ขนาดนี้เลย "เสร็จแล้วครับ"
"โอเค...เฮ้ย มึงใส่กางเกงด้วยดิ" ผมหันหลังกลับอีกครั้ง ไนน์ใส่เสื้อแล้วก็จริงแต่ส่วนล่างยังเป็นบ็อกเซอร์ขาสั้นรัดเป้าอยู่เลย
"พี่เบ็น อย่าพูดกูมึงกับผมได้ไหมเนี่ย ผมไม่ชอบเลย"
"มึงก็...ไนน์ก็ใส่กางเกงก่อนดิ ไอ้ฉิบหาย"
"เรียบร้อยครับ" โอเค หันกลับไปได้แล้วกู
"เออ ดีมา...เหี้ย!" ภาพตรงหน้าคือไนน์ที่พยายามเขย่งให้หน้าเราอยู่ในระดับเดียวกัน แล้วหน้ามันก็ใกล้ผมซะด้วย ใกล้ขนาดที่ผมได้กลิ่นลมหายใจหอมมิ้นท์จากปากของมัน
"นี่ไนน์สุดหล่อเอง ไม่ใช่เหี้ยที่ไหนซะหน่อย"
"ไอ้เด็กจังไร อย่ามาใกล้ดิวะ" ผมถอยห่างออกมาเรื่อย ๆ จนหลังชิดกับประตู ไม่มีที่ให้ผมถอยหนีอีกต่อไปแล้ว หน้าไนน์เข้ามาใกล้เรื่อย ๆ เรื่อย  ๆ กระแสไฟฟ้าแล่นผ่านระหว่างหน้าผากของเราทั้งคู่จนจั๊กจี้ไปทั้งหน้า
"พี่เบ็น...ผม ผมขอรบกวนทั้งชุดนอนนะครับ" อะไรวะ อะไร อะไร อะไร อะไรวะ
"ไอ้ผีบ้า! ไอ้ไนน์! จะทำอะไรพี่" ผมหลับตาปี๊ มันจะทำอะไรผม จูบเหรอ ไม่ดิ อย่านะ ผมยัง...
"จุ๊บ" ไนน์เอาปากของกระต่ายน้อยมาชนจมูกผม "เสร็จผม" พอทำเสร็จก็ลั่นเสียงหัวเราะออกมาเลย "พี่เอาบันนี่น้อยมาด้วยอะ ผมดีใจนะเนี่ย"
ผมยังคงนิ่งทำตัวไม่ถูกอยู่ ตัวร้อนไปหมดจนจะเป็นลมล้มไปตรงนั้น ให้ตายซิวะ เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง
ผมทำหน้าบึ้งใส่ไนน์ไปแต่มันดูจะสะใจมากกว่าเดิม
"บันนี่น้อย?" ผมพยายามเปลี่ยนเรื่องแก้เขิน แต่ไม่ได้ผลเลย
"อื้ม ก็ตัวที่ผมให้ไง" ไนน์ยื่นตุ๊กตากระต่ายน้อยสวมเสื้อสีเหลืองตัวเดิมให้ผมดู
"รื้อกระเป๋าพี่เหรอ"
"เปล่านะ กระเป๋าพี่มันเปิดอยู่ แล้วเจ้าบันนี่น้อยก็อยู่บนสุดก็เลยเห็น"
พอแกล้งจนสมใจอยาก ไนน์ก็เดินกอดบันนี่น้อยกลับไปที่เตียงตามเดิม ปล่อยผมให้หน้าชาตัวร้อนอยู่ที่เดิม
หนีมันไปอาบน้ำแล้วดีกว่า มันทำผมเหงื่อท่วมจนตัวเหนียวไปหมด
ผมเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวจากกระเป๋าเตรียมจะเข้าไปอาบน้ำ ส่วนไอ้ไนน์ตัวดีก็ยังไม่เลิกหัวเราะสักที
"เข้าไปห้องน้ำทำไมพี่"
"ก็อาบน้ำดิวะ"
"อ๋อ นึกว่า..."
ผมง้างผ้าเช็ดตัวไปฟาดไอ้เด็กลามกด้วยความหมั่นไส้ แต่มันหลบได้ก่อน ไวนักนะไอ้ลิงแสบ
พออาบน้ำเสร็จก็สบายตัวชะมัด อาบน้ำอุ่นแล้วมาตากแอร์เย็น ๆ สวรรค์ชัด ๆ
"พี่ไม่เช็ดตัวให้แห้งก่อนอะแล้วค่อยมาใส่เสื้อข้างนอก"
"ไม่เอา! เดี๋ยวมึง..." ผมกัดฟันพูดประชดต่อ "เดี๋ยวไนน์จะเห็นพี่โป๊ไงครับ"
"ไม่เห็นเป็นไรเลย ผมชอบนะ พี่เซ็กซี่ดี" มันพูดแล้วก็ยิ้มกรุ้มกริ่มมาที่ตัวผม
"มึงจะหื่นไปแล้วนะไอ้เด็กเวร" ผมทนไม่ไหวหยิบหมอนข้างมาฟาดไนน์เต็มแรง "นี่! เป็นไง เจอบ้องพิฆาตเข้าไป"
"เล่นทีเผลอเหรอพี่เบ็น ได้!" ไนน์หยิบหมอนข้างอีกใบมาตีผมบ้าง
แล้วสงครามหมอนก็เริ่มขึ้น
ทั้งหมอนข้าง หมอนหนุนหัว ตุ๊กตาตัวเล็กตัวใหญ่ ถูกขว้างปาข้ามไปข้ามมาในอากาศ เสียงของหล่นตุบตับประสานกับเสียงหัวเราะของพวกเรา
พอกระสุนหมด พวกเราจึงหยิบอาวุธที่ใกล้ที่สุดมาตีกันและกันอีกครั้ง ผมเหมือนจะชนะเพราะแรงเยอะกว่า ผมเล่นตีไนน์จนมันล้มลงไปนอนกับเตียงเลย
"โอ๊ย พี่เบ็น ผมเจ็บ" ไนน์เอามือกุมหัวตัวเองแล้วร้องโอดโอย ผมคงตีหัวมันแรงเกินไป
"เฮ้ย พี่ขอโทษ เป็นไงบ้าง ไหนดูดิ" ผมรู้สึกผิดจริงจัง แรงผมเยอะกว่ามาก หัวของไนน์คงรับพลังการตีของผมไม่ไหว
ผมก้มลงไปดูแล้วลูบหัวน้อย ๆ ของไนน์ แต่แล้วใบหน้าบิดเบี้ยวจากความเจ็บปวดก็หันมาแสยะยิ้มร้ายกาจใส่ผม
"พี่เบ็น...ตาย!" ฉิบหายแล้ว มันหลอกผมได้สนิทเลย ไนน์หยิบหมอนที่อยู่ใกล้ที่สุดฟาดหัวผมอย่างแรง แรงจนผมหงายลงไปนอนบนเตียงเลย
ยังไม่สะใจน้องชายผม ไนน์ขึ้นมานั่งคร่อมแล้วเอาหมอนฟาดใส่ไม่ยั้ง ไนน์ฟาดไปหัวเราะไป ส่วนผมก็โดนฟาดไปหัวเราะไปเหมือนกัน
ฟาดไปได้สักพักก็หมดแรง ไนน์หายใจหอบเหนื่อยอยู่บนตัวผม ผมเองก็เช่นกัน หายใจแรงจนท้องกระเพื่อมขึ้นลง ทำเอาไนน์ที่นั่งทับท้องผมอยู่เด้งน้อย ๆ
"พี่เบ็นครับ"
"หืม? ว่าไงครับ"
ไนน์ยังคงนั่งทับบนตัวผมอยู่ ส่วนผมก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรเหมือนกัน
"มา...กันนะ" เสียงไนน์เบามากจนได้ยินไม่ครบประโยค ได้ยินแค่ช่วงต้นกับท้าย
"ว่าไงนะ พี่ไม่ได้ยิน"
"มา.ป..ฟ.กันนะ"
"หืม?"
"มาดูหนังกันนะ!" ในที่สุดไนน์ก็พูดออกมาได้สักที เสียงดังฟังชัดจนแสบแก้วหู
"ก็แค่ดูหนังเอง ทำไมต้องอายอะไรขนาดนั้น หืม?"
"เออน่า มาดูหนังกับผมนะ นะ"
"เอาดิ ไม่ได้ดูมานานแล้วเหมือนกัน"
ผมทำท่าจะลุกขึ้นมาจากเตียง ไนน์จึงลุกขึ้นจากตัวผมได้สักที
มีแผ่นหนังเก่า ๆ มากมายเรียงอยู่ในตู้กระจกใต้ทีวีจอแบบนขนาดกว้าง ส่วนใหญ่เป็นภาพยนต์เก่า ๆ เพราะสมัยนี้ไม่นิยมดูผ่านแผ่นกันแล้ว ไม่นานแผ่นหนังพวกนี้ก็คงจะกลายเป็นของเก่าแก่หายากไปในที่สุด
"ดูเรื่องอะไรดีไอ้เด็กขี้อ้อน"
"ให้ผมเลือกเหรอ..."
"เอ้า ก็เราเป็นคนชวนเอง เอาแนวไหน สยองขวัญ แอคชั่น ไล่ฆ่า แฟนตาซี การ์ตูน หรือตลกดี พี่มีหมดเลยเนี่ย มาเลือกเอา"
ไนน์กระโดดลงจากเตียงมานั่งข้าง ๆ ผม ไนน์ใช้เวลาไล่หาชื่อหนังผ่านสันปกดีวีดีสักพักก็หยิบออกมาได้
"เอาเรื่องนี้ครับ"
"...เราชอบดูแนวรักโรแมนติกด้วยเหรอ"
"อื้ม ผมเคยดูรอบนึง สนุกดีนะ"
"ตามใจคุณน้องชายเลย" ผมยีหัวไนน์เล่นแล้วใส่แผ่นดีวีดีเข้าไปที่เครื่องเล่นดีวีดีตัวเก่าแก่ ถึงจะเก่าไปหน่อยแต่ก็ใช้งานได้ดี
"เริ่มแล้ว ๆ พี่เบ็นมานั่งดูกัน" ไนน์นั่งอยู่บนเตียงเรียบร้อยแล้ว
"จ้า ๆ แป๊ปนึง พี่ปิดไฟก่อน" ผมเดินไปปิดไฟในห้องจนมืด เหลือแต่แสงจากหน้าจอทีวีที่สว่างวาบออกมา เสริมบรรยากาศให้เหมือนโรงหนังมากที่สุด ถ้ามีกลิ่นป็อปคอร์นหน่อยละก็ ครบ
ผมนั่งลงข้าง ๆ ไนน์บนเตียง เราสองคนนั่งพิงหัวเตียงโดยมีหมอนหนุนหลังไว้ ไนน์กอดหมอนส่วนผมกอดเจ้าบันนี่น้อย
ผมไม่ได้ดูหนังเรื่องนี้นานแล้วแฮะ ลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามันจบยังไง รู้แค่ว่าเป็นเรื่องความรักของคนหลายคู่ในช่วงวันคริสต์มาส หรือก็คือ วันที่เราอยากอยู่กับคนที่รัก
หนังเปิดมาด้วยฉากผู้คนมากมายที่ได้กลับมาพบเจอกันที่ประตูผู้โดยสารขาเข้าของสนามบินแห่งหนึ่ง ทุกคนดูจะมีความสุขที่ได้เห็นหน้ากันอีกครั้ง
'General opinion's starting to make out that we live in a world of hatred and greed, but I don't see that.'
'โลกนี้มันไม่ยุติธรรม โลกนี้มีแต่ความโสมมและสกปรก' นี่คือสิ่งที่ผมเคยคิด
'It seems to me that love is everywhere. Often it's not particularly dignified or newsworthy, but it's always there.'
แต่แค่ไม่กี่ประโยคในฉากเปิดของหนังเรื่องนี้กลับทำให้ผมเห็นว่าโลกนี้ไม่ได้น่ารังเกียจอะไรขนาดนั้น
'…fathers and sons, mothers and daughters, husbands and wives, boyfriends, girlfriends, old friends.'
ยังมีคุณพ่อที่รักผม คุณแม่ที่อยู่บนฟ้า น้าพลอยคุณแม่คนใหม่ กุ้งเนตรและเพื่อนคนอื่น ๆ และไนน์ เด็กหนุ่มที่นั่งข้าง ๆ ผม ความรักมีอยู่ทุกที่ทุกหนแห่งจริง ๆ
'If you look for it, I've got a sneaky feeling you'll find that love actually IS all around.'
และตอนนี้ความรักของผมมันอยู่ใกล้เพียงแค่เสื้อบาง ๆ ที่กั้นไหล่เราสองคนอยู่เท่านั้นเอง


## บทที่ 14.1

"พี่เบ็น พี่เบ็น"
"อืม..."
"ตื่น! ได้! แล้ว!" ของนุ่มกระทบหัวผมดังป้าบ ๆ
"โอ๊ย! โอ๊ย โอ๊ย อะไรหืม?"
"ตื่นได้แล้ว เช้าแล้วครับ"
ผมงัวเงียตื่นขึ้นมาท่ามกลางแสงแดดสว่างจ้าที่สาดเข้ามาในห้อง ผมอ้าปากกว้างหาวเอาดาวเอาเดือนออกมา แต่พอลืมตาได้เต็มตื่น เดือนก็ออกมาอยู่ข้างหน้าผมจริง ๆ
"เฮ้ย! ตกใจหมด ใกล้เกินไปแล้ว"
"ไปอาบน้ำกินข้าวเร็วคุณพี่ขี้เซา"
"ครับ ๆ เข้าใจแล้วครับคุณน้องชายตัวยุ่ง"
ผมดันหลังผลักให้ไนน์ออกไปข้างนอกก่อน ส่วนผมก็ลุกไปเตรียมตัวอาบน้ำแล้วลงไปข้างล่าง
เมื่อคืนเราดูหนังกันจนจบโดยที่ไม่มีใครนอนหลับไปก่อน เมื่อถึงช่วงกลางเรื่องศรีษะของไนน์เลื่อนต่ำลงมาซบไหล่ผม ไป ๆ มา ๆ ก็เอาแขนมาเกาะผม แล้วสักพักผมก็เลื่อนหัวไปซบหัวของไนน์อีกที
เรานั่งอยู่ในท่านั้นตลอดจนจบเรื่องแล้วนอนหลับข้าง ๆ กันแม้เตียงจะกว้างแค่ไหนก็ตาม
ผมลงมาข้างล่างแต่ปรากฏว่าไม่มีใครอยู่บ้านเลย "พ่อกับน้าพลอยล่ะ"
"ออกไปทำงานกันตั้งแต่เช้าตรู่แล้วครับ"
"อ่าวเหรอ" ผมเดินไปนั่งที่โต๊ะทานข้าวที่ตอนนี้ยังว่างเปล่าอยู่ แต่แล้วกลิ่นหอมของไข่ทอดก็ลอยเด่นออกมาจากครัว "หอมจัง ไนน์ทำกับข้าวเหรอ"
"ครับพี่เบ็น ข้าวไข่เจียว"
"ไนน์ทำอาหารเป็นด้วยเหรอเนี่ย"
"อย่าดูถูกผมนะ ผมทำเป็นตั้งแต่อายุสิบกว่าขวบแล้ว" ตอนผมอายุสิบขวบยังแบมือขอตังค์พ่อแม่ซื้อของเล่นอยู่เลย
"คร้าบ เดี๋ยวจะรอชิมเลย ฝีมือของพ่อครัวตัวน้อย"
ยังไม่ทันขาดคำ อยู่ ๆ ก็มีมือนุ่ม ๆ มาปิดตาผมสนิท ไม่ใช่ไนน์แน่ เพราะไนน์ทำอาหารอยู่ในห้องครัวซึ่งอยู่ข้างหน้าผม แล้วใครล่ะที่อยู่ข้างหลัง
"ทายซิ ใครเอ่ย" บุคคลปริศนาที่อยู่ข้างหลังเข้าใกล้ผมมาเรื่อย ๆ หน้าอกนุ่ม ๆ ของผู้หญิงคนนั้นดันมาที่หลังคอของผม
เสียงนี้ เป็นใครไปไม่ได้ นอกจาก...
"อ๋อ คุณยายข้างบ้านน่ะเอง"
"ให้-พูด-อีก-รอบ" ผู้หญิงข้างหลังกัดฟันพูดใส่ผม ส่วนมือที่ปิดตาผมอยู่ก็กดแน่นกว่าเดิม
"โอ๊ย ๆ ผมขอโทษครับ พี่โบว์ พี่สาวสุดสวยในสามโลกแปดโลก"
"เก่งมากจ้า เด็กดีของพี่" หญิงสาวที่ผมเรียกว่าพี่โบว์ปล่อยมือออกจากหัวผมได้ในที่สุด แต่ไม่ทันได้หันไปหา พี่แกก็ก้มตัวลงมากอดคอผมที่นั่งหันหลังอยู่ หน้าอกของพี่โบว์...ตอนนี้มันดันหลังคอผมเต็มแรงเลย "ไม่เจอกันนานเลย คิดถึ๊ง คิดถึง"
"พี่เบ็น คุยกับใครอะ" ไนน์เดินออกมาจากห้องครัวแล้วยืนค้างอยู่อย่างนั้นเพราะเห็นพี่โบว์ยืนกอดคอผมอยู่
"แฟนของเบ็นไงจ๊ะ"
"ใช่ที่ไหนล่ะ!!" ผมปฏิเสธพี่โบว์แทบไม่ทัน
ไนน์ได้ยินก็เลิกคิ้วสูงใส่พวกเราทันที ไม่รู้ว่าในหัวคิดเลยเถิดไปถึงไหนแล้ว ในขณะที่ผู้หญิงซึ่งยืนอยู่ข้างหลังเอาแต่หัวเราะจนตัวโยน
"ล้อเล่นจ้ะ ล้อเล่น"
ผมถอนหายใจยาวเหยียดแล้วลุกขึ้นมายืนตรงกลางระหว่างบุคคลทั้งสอง
เป็นครั้งแรกในรอบปีที่ได้เห็นพี่โบว์อีกครั้ง พี่โบว์ยังเหมือนเดิมไม่มีผิด ผมยาวสีน้ำตาลที่มาจากการย้อมสีถูกรวบไว้ข้างหลังด้วยโบว์อันใหญ่ยักษ์สีแดงอันเป็นเอกลักษณ์ของพี่แก
พี่โบว์ใส่เสื้อเดรสสีขาวดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแต่ก็ยังชอบแกล้งผมเหมือนเด็ก ๆ อยู่ดี เสื้อตัวนี้เป็นแบบแขนสั้นเผยให้เห็นผิวขาวนวลของพี่โบว์ และเผยเอกลักษณ์อีกอย่างของพี่แกซึ่งก็คือรอยสักแสดงสัญลักษณ์อะไรสักอย่างที่แขนซ้าย
"พี่โบว์ นี่ไนน์ครับ" ผมหันไปหาพี่แล้วผายมือไปที่ไนน์แล้วหันไปหาไนน์อีกที "ไนน์ นี่พี่โบว์"
พี่โบว์ไม่สนใจสิ่งที่ผมพูดเลย "อุ้ยเบ็น แกหล่อขึ้นรึเปล่าเนี่ย" ว่าแล้วพี่แกก็เอาหน้ามาถูกับแก้มของผมทันที ถึงจะเล่นแบบนี้กันมาตั้งแต่เด็ก แต่พอโตขึ้นผมกลับเขินพี่แกอย่างบอกไม่ถูก
ไนน์ทำหน้าถอดสีอีกครั้งเมื่อเห็นพี่โบว์ทำตัวสนิทสนมกับผม เป็นอะไรของมันนะ
"สรุปแล้ว พี่โบว์กับพี่เบ็น...เป็นแฟนกันเหรอ...ครับ" เหอะ ใช่ก็บ้าแล้ว
"ใช่" ไม่จริงงงงง!
ผมรีบหันไปหาไนน์แล้วส่ายหน้ารัว ๆ จนหน้าสั่น ทำมือปัดไปมาบอกปฏิเสธไปชัดเจน "ตอนเด็ก ๆ เบ็นยังบอกพี่อยู่เลย 'ถ้าผมโตขึ้นจะแต่งงานกับพี่โบว์นะครับ' น่ะ"
"ก็นั่นมันตอนเด็กนี่ ตอนนี้พี่แก่จะเป็นคุณยายผมได้แล้ว"
"ไอ้เบ็น!" พี่โบว์เอามือมาแตะที่เป้ากางเกงผมจนสะดุ้งออกแทบไม่ทัน
"เฮ้ย ไม่!!"
"แหม ไม่เห็นต้องตะคอกใส่พี่เลย" พูดเสร็จพี่โบว์ก็กระโดดมาเกาะแขนผมอีกรอบ
"ไม่ใช่ไม่! ไหม้!!" กลิ่นไหม้โฉยออกมาจากครัวเตะเข้าจมูกผมอย่างจัง
พี่โบว์ดูจะไม่เข้าใจสิ่งที่ผมต้องการจะสื่อเท่าไหร่ ผิดกับไนน์ที่วิ่งกลับไปที่ครัวแล้ว
ถึงไนน์จะไม่ยินดีนัก แต่ก็ต้องกลับไปดูไข่เจียวที่ครัวต่อ ปล่อยให้ผมกับพี่โบว์อยู่กันสองคนที่โต๊ะกินข้าว
ระหว่างที่รอ ผมก็คุยกับพี่โบว์ไปเรื่อยเปื่อย ทั้งเรื่องเรียน เรื่องภารกิจลับของเรา รวมไปถึงเรื่องครอบครัว คงเพราะไม่ได้เจอกันมานานเกือบปีเลยทำให้เรามีเรื่องให้คุยเยอะแยะเต็มไปหมด
พี่โบว์เล่าว่าพ่อของผมบอกพี่แกเมื่อวานว่าผมจะกลับมาบ้าน พี่โบว์เลยรีบมาหาในวันนี้ทันที แต่พี่แกก็บ่นเสียดายที่มาไม่ทันเจอพ่อกับน้าพลอย
ผมกับพี่โบว์รู้จักกันมาตั้งแต่ตอนพูดภาษาคนยังไม่ได้ด้วยซ้ำ เพราะบ้านเราอยู่ข้างกันจึงไปมาหาสู่กันบ่อย แทบจะเรียกได้ว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน
สมัยก่อนพี่โบว์ชอบเข้ามาในบ้านของผมทุกวันจนพ่อขี้เกียจเปิดประตูให้ เขาจึงปั้มกุญแจบ้านให้ซะเลย อยากจะเข้ามาตอนไหนก็มาตามสบายไม่ต้องรอให้ใครมาเปิดประตูให้
แต่พอพี่แกย้ายไปช่วงประถมผมก็ไม่ได้เจอพี่โบว์อีก จนกระทั่งช่วงมัธยมปลายผมก็ได้เจอพี่แกอีกครั้งที่โรงเรียน
ที่สนิทกันขนาดนี้คงเป็นเพราะเราสองคนมีอะไรบางอย่างที่เหมือนกัน บางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายให้ใครฟังได้ง่าย ๆ พวกเราเห็นในสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น รู้ในสิ่งที่คนอื่นไม่รู้ และมีในสิ่งที่คนอื่นไม่มี
แต่มันก็เป็นอดีตไปแล้ว บางสิ่งบางอย่างที่ว่า ผมเก็บเอาไว้แล้วไม่ได้เอามันออกมาอีกเลย ผิดกับพี่โบว์ที่ยังใช้สิ่งนั้นช่วยเหลือคนอื่นอยู่บ้าง
"แล้วนี่เบ็น...จะไม่กลับไปจริง ๆ เหรอ เด็กคนนั้นน่ะ...น่ากลัวเอาเรื่องอยู่นะ ถึงฉันจะพอจัดการได้บ้างแต่ฉันก็อุ่นใจกว่านะถ้ามีแกคอยระวังหลังให้ อีกอย่างแกกับเด็กคนนั้นก็มีอะไรเหมือนกันมาก ด้วยมือสองข้างของแกคงจัดการได้ไม่ยากเท่าไหร่"
"ผมตัดสินใจแล้วครับพี่โบว์...ขอโทษนะครับ"
พี่โบว์คลี่ยิ้มบาง ๆ ให้ผม "ไม่เป็นไรหรอก ฉันคิดถึงแกนะ ครูใหญ่เองก็คิดถึงแกเหมือนกัน ถึงเขาจะชอบทำเป็นเข้มใส่แกก็เถอะ ถ้ามีเวลาก็ไปเยี่ยมพวกฉันบ้างนะ"
"ครับพี่โบว์" ผมยิ้มแป้นใส่เพื่อกลบความรู้สึกผิดที่มีต่อพี่โบว์และครูใหญ่
ครั้งหนึ่งผมเคยช่วยเหลือพวกเขา แต่ตอนนี้ผมผละตัวเองออกมาแล้วใช้ชีวิตแบบคนทั่วไป ปล่อยให้ทั้งคู่แก้ปัญหาที่ผมทิ้งค้างคาเอาไว้
พี่โบว์เห็นสีหน้าผมสลดลงไปก็สบสายตาจ้องผมอยู่นาน
'ไม่ต้องคิดมากหรอก ฉันเข้าใจแก'
"เสร็จแล้วพี่เบ็น ขอโทษที่ให้รอคร้าบ" ไนน์หยิบจานข้าวไข่เจียวสีเหลืองอร่ามกลิ่นหอมฉุยสองจานออกมาวางไว้บนโต๊ะ "ขอโทษนะครับพี่โบว์ ผมไม่รู้ว่าพี่จะมา เลยไม่ได้ทำอาหารเผื่อไว้" ถึงปากจะขอโทษไปแต่ก็ไม่ได้สบตาพี่โบว์เลย ไอ้ไนน์เอ้ย
"จ้า ก็ว่าจะกลับแล้วละ หายคิดถึงน้องเบ็นสุดที่รักแล้ว" พี่โบว์พูดแล้วหันมาหยิกแก้มทั้งสองข้างของผมเล่นอีกแล้ว
"อ๋อดีเลยครับ งั้นก็เชิญออกไปได้เลยครับ" ไนน์ดูจะเสียมารยาทเกินไปหน่อยแฮะ
"เธอชื่ออะไรนะ ไนน์ใช่ไหม มองตาพี่ซิ!" พี่โบว์เรียกให้ไนน์จ้องตาพี่แกอยู่สักพักจนไนน์สะดุ้งโหยงสุดตัว นี่คงใช้สายตาพิฆาตแกล้งไนน์เล่นละซิท่า
"งั้นฉันไปก่อนนะเบ็น ฝากสวัสดีคุณลุงคุณน้าด้วยนะจ๊ะ เอ่อเกือบลืมแหน่ะคุณลุงกับคุณน้าเขาฝากพี่มาบอกว่าคืนนี้จะไม่ได้กลับมานอนบ้าน เพราะงั้น..." พี่โบว์พูดกับผมแต่สายตาหันไปหาไนน์ "อยู่ดูแลบ้านกันดี ๆ นะจ๊ะ"
"ครับพี่โบว์"
พี่โบว์หันหลังกลับออกไป แต่แล้วก็หยุดอยู่กลางทางแล้วเอี้ยวตัวมาพูดกับไนน์
"โอกาสมาขนาดนี้แล้วจะทำอะไรก็รีบทำนะไนน์ อย่ามัวแต่อ้ำอึ้ง"
"ครับ?...พี่จะพูดซ้ำสองรอบทำไม" สองรอบ? ไนน์ถามพี่โบว์กลับไป แต่พี่โบว์ตอบกลับมาด้วยการชูสองนิ้วสู้ ๆ มาข้างหลังแทน
อะไรวะ?


## บทที่ 14.2

ช่วงเย็นวันนี้เงียบเหงากว่าเมื่อวานมาก ไม่ใช่แค่พ่อกับน้าพลอยที่หายไป ไนน์เองก็ทำตัวห่างเหินกับผมทั้งวัน จะถามอะไรไป คุยอะไรด้วยก็ตอบว่า ไม่ ไม่ ไม่ ไปหมด ไม่รู้ว่าผมไปทำอะไรให้ไนน์โกรธหรือเปล่า หรือจะเป็นเรื่องเมื่อเช้าที่พี่โบว์แกล้งไนน์แล้วพาลมางอนผมด้วย
ผมไม่รู้เลยจริง ๆ จะง้อเท่าไหร่ไนน์ก็ไม่ยอมตอบผม หน้าบึ้งใส่ตลอดตั้งแต่เช้าจนเราเตรียมจะเข้านอนก็ยังไม่หายงอน
"วันนี้เรามาดูหนังกันอีกดีไหม เอาเรื่องอะไรดีครับ"
"ไม่"
"...หรือไม่อยากดูหนัง มาเล่นเกมกันไหม พี่มีเครื่องเกมด้วยนะ"
"ไม่"
"...ไนน์อยากไปไหนก่อนกลับบ้านไหม เดี๋ยวพี่พาไปเที่ยว"
"ไม่"
ผมถอนหายใจออกมายาวมาก "...ไนน์งอนอะไรพี่ครับ พี่ทำเราโกรธเหรอ หืม? บอกพี่ได้ไหม"
"ไม่"
"ไม่เหรอ" ผมแสยะยิ้มใส่ไนน์แล้วโผเข้ากอดรัดไนน์แน่น "โดนแน่ไอ้เด็กปากแข็ง" แต่ไนน์กลับไม่ยิ้มตอบ ไม่แสดงความรู้สึกเขินอาย หรือแม้แต่จะกอดตอบ
"ออกไป" ไนน์เอามือผลักผมให้ออกไปจากตัวเขา
"นี่ห้องพี่ ทำไมพี่ต้องออกไปด้วย"
"ออกไป!" ไนน์ตะโกนเสียงดังขึ้นจนผมตกใจ ดูเหมือนไนน์จะไม่ได้งอนเล่น ๆ แล้ว แต่ไนน์กำลังโกรธผมจริง ๆ เพียงแต่ผมไม่รู้เลยว่าเขาโกรธอะไรผม
แล้วสักพักไนน์ก็นั่งก้มหน้าลงฝ่ามือตัวเองแล้วปล่อยเสียงร้องไห้ออกมา
ผม...ผมทำอะไรไนน์เหรอ ผมทำให้ไนน์เสียใจเหรอ
"พี่...พี่ขอโทษ พี่ทำอะไรไปเหรอ บอกได้ไหม" ผมได้ยินเสียงสะอื้นของไนน์แล้วเสียงของผมก็สั่นตามไปด้วย ทั้งที่สัญญาไว้แล้วว่าจะดูแลไม่ให้ร้องไห้อีก ผมนี่มัน...
"ออกไป...ผมบอกให้ออกไป"
พี่..." ผมไม่รู้จะพูดอะไรต่อจึงได้แต่หันหลังออกไปข้างนอกห้องตามที่อีกฝ่ายร้องขอ
ผมทั้งงง ทั้งเศร้า ทั้งสับสน ทั้งโกรธตัวเอง
กึ๊ก เสียงล็อกประตูจากด้านในดังขึ้น ไนน์คงจะเกลียดผมไปแล้วจริง ๆ
ตอนนี้ประตูของห้องผมกั้นเราให้แยกออกจากกัน เสียงสะอื้นของไนน์ดังออกมาถึงข้างนอก และพอรู้ตัวผมเองก็ร้องไห้เช่นกัน ผมคิดถึงตอนที่เราห่างกัน ตอนที่ผมคิดถึงไนน์ใจจะขาด มันเป็นความเจ็บปวดในหัวใจเหมือนครั้งนั้นไม่มีผิด
ผมไม่อยากให้ไนน์ร้องไห้อีกแล้ว ผมไม่อยากเสียไนน์ไปอีกแล้ว
"ไนน์ พี่ขอโทษ ไนน์เปิดประตูเถอะนะ พี่ไม่รู้จริง ๆ ว่าเรางอนพี่เรื่องอะไร เรื่องพี่โบว์เมื่อเช้ารึเปล่า หรือพี่ใส่ซอสมะเขือเทศให้เยอะเกินไปจนมันเค็ม หรือเรื่องไหน บอกพี่นะ พี่จะไม่ทำอีก นะ" ผมพูดแล้วเคาะประตูเบา ๆ เพื่อเรียกคนที่อยู่ข้างใน ใช้เวลานานกว่าไนน์จะตอบกลับมา
"พี่ไม่รู้จริง ๆ เหรอ" เสียงไนน์ตะโกนตอบออกมา
"บอกพี่ทีนะ นะ พี่ไม่อยากเสียไนน์ไปอีกแล้ว" ผมพูดแล้วปล่อยโฮไปพร้อมกับไนน์
"เพราะพี่เบ็นไม่เคยรักไนน์ไง!"
"รักดิ ทำไมจะไม่รัก รักมากด้วย"
"ไม่จริง พี่ไม่ได้รักผม"
"ไนน์ พี่รักไนน์จะตาย ไนน์ก็รู้"
"งั้นบอกมา...สิบเหตุผล ทำไมพี่ถึงรักผม"
"ห๊ะ ทำไมล่ะ"
"ถ้าบอกได้ไม่ครบ แสดงว่าพี่ไม่ได้รักผมจริง"
"ข้อหนึ่ง!" ผมพูดขึ้นทันที "รอยยิ้มของไนน์ทำให้พี่มีความสุขทุกครั้ง พี่อยากเห็นไนน์ยิ้มสดใสไปตลอด พี่อยากให้ไนน์มีความสุข"
"แล้ว?"
"ข้อสอง ไนน์เป็นไอ้เด็กบ๊องที่ทำให้พี่ยิ้มได้ตลอด ข้อสาม ไนน์ให้เจ้าบันนี่น้อยมา พี่กอดมันทุกคืนเลยนะ ข้อสี่ ตอนพี่ไม่สบาย ไนน์ให้พี่อ้อนโดยไม่บ่นสักคำ ข้อห้า ไนน์เข้ามาเติมเต็มชีวิตของพี่ ก่อนหน้านี้พี่รู้สึกเหมือนขาดอะไรไป แต่พอมีไนน์ พี่รู้สึกว่าหัวใจของพี่มันอิ่มเอมแล้ว ข้อหก ไนน์เป็นเหมือนน้องชายแท้ ๆ ของพี่ที่พี่ไม่เคยมี ไนน์เป็นคนในครอบครัวของพี่ ข้อเจ็ด...เอ่อ"
"ข้อเจ็ด?!"
"พี่รักในความเบ๊อะบ๊ะของไนน์ แม้ตอนนี้จะดูแก่แดดขึ้นแต่ก็ยังบ้าบอไม่เปลี่ยน ข้อแปด... เอ่อ พี่รู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่ไนน์อยู่ใกล้พี่ ข้อเก้า พี่อยากอยู่กับไนน์ไปตลอด ทั้งตอนนี้และต่อ ๆ ไป พี่อยากให้ไนน์เข้ามาอยู่ในชีวิตของพี่อีก พี่ไม่อยากให้ไนน์หายไปจากพี่ พี่รักไนน์"
"แล้ว...ข้อสุดท้าย?"
"ข้อสิบ พี่ พี่ พี่รักไนน์!" ในที่สุดผมก็พูดออกมาสักที
ผมเคยรักไนน์แบบพี่ชายน้องชาย ระยะเวลาที่ผ่านมาผมสับสนมาโดยตลอด แต่ความรักของเราดูจะเกินกว่าพี่น้องไปแล้ว และตอนนี้ผมมั่นใจแล้วว่า ไนน์เป็นมากกว่าน้องชาย "พี่รักไนน์ ไม่ใช่แบบพี่น้อง แบบว่า รักแบบคู่รัก พี่รักไนน์นะ..."
กึก เสียงปลดล็อกดังขึ้นและประตูก็เปิดออก
ผมไม่รอช้าวิ่งเข้าไปกอดไนน์ที่ยืนอยู่หน้าประตูทันที ผมร้องไห้น้ำตาไหลเป็นทางจากแก้มหยดลงไปรดหลังของไนน์ เมื่อสงบสติได้พอสมควรจึงผละตัวเองออกมาแล้วจ้องไปที่ใบหน้าของไนน์
ไนน์เองก็น้ำตานองพอ ๆ กับผม เพียงแต่ไม่ได้ร้องโยเยเท่า
"พี่รักไนน์นะ" ผมก้มหน้าผากไปแนบชิดกับหน้าผากของไนน์ ความรักและความอบอุ่นไหลผ่านใบหน้าของเราทั้งคู่
"ผมก็รักพี่ครับ"
"...หายโกรธพี่ได้ไหม"
สิ้นเสียงผม ไนน์ก็หัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งน้ำตา
"เมื่อกี้ผมเกือบหลุดขำแล้วด้วย" ไนน์เลียนเสียงของผม "'พี่ขอโทษ พี่ใส่ซอสมะเขือเทศเยอะไปจนเค็มเหรอ' ว่างั้นอะ"
"พี่ไม่เข้าใจ ตกลงไนน์โกรธอะไรพี่"
"ผมไม่ได้โกรธหรืองอนพี่เลย ผมแกล้งไม่คุยด้วยเพื่อจะเซอร์ไพร์ซพี่ แต่ไม่นึกว่าพี่จะทำผมซึ้งได้ขนาดนี้" ไนน์ตอบพร้อมเดินนำไปที่เตียงที่มีของบางอย่างตั้งอยู่
ผมเพิ่งสังเกตว่าตอนนี้ในห้องมืดเกือบสนิท มีเพียงแสงสีเหลืองนวลจากโคมไฟสร้างบรรยากาศให้ดูอบอุ่นและโรแมนติก
บนเตียงมีโหลแก้วรูปหัวใจขนาดพอดีมือ ข้างในอัดแน่นไปด้วยดาวกระดาษหลากหลายสีสัน ที่ปากโหลมีจุกไม้ปิดอยู่โดยมีโบว์สีเหลืองสลับสีชมพูพันไว้ มีกระดาษที่แปะเป็นฉลากอยู่ด้วย
'100 Reasons Why I Love You'
"ไนน์...ทำให้พี่เหรอ"
"อื้ม ทำตั้งหลายวันเลยนะกว่าจะได้ครบหนึ่งพันดวง มือนี่เจ็บไปหมดเลย"
"พันดวงเลยเหรอ"
"เห็นเขาว่ากันว่า ถ้าเราพับดาวให้ครบพันดวง พอเอาไปให้ใครเขาจะรักเรา อีกอย่างนิยายที่พี่ชอบอ่านนั่นก็มีเกี่ยวกับดาวพันดวงด้วย เพราะงั้น...ผมเลยทำมาให้ ไม่รู้พี่เบ็นจะชอบไหม มันดูยุค 90 ไปหน่อย..."
ผมโผเข้ากอดไนน์อีกครั้ง
"ชอบดิ รักเลยด้วย ขอบคุณนะครับ"
"ยังไม่หมดนะ"
ไนน์เอื้อมไปเปิดจุกไม้ของโหลแก้วใบนั้นแล้วหยิบกระดาษแผ่นยาวที่ถูกม้วนไว้อย่างปราณีตขึ้นมายื่นให้ผมอ่าน ผมรับมาแล้วอ่านออกเสียงให้คนที่เขียนฟังด้วย
100 Reasons Why I Love You – ร้อยเหตุผลที่น้องไนน์รักพี่เบ็น
1. พี่เบ็นเข้ามาทำให้ชีวิตผมมีความหมาย
2. พี่เบ็นรักในตัวตนของผมที่แท้จริง แม้ว่าตอนที่ผมยังไม่ได้เป็นไนน์ในตอนนี้ พี่ก็ทำดีกับผมมาตลอด
3. ผมชอบรอยยิ้มของพี่ มันทำให้ผมอยากยิ้มตาม
4. พี่เบ็นซื้อเสื้อผ้า ของใช้ และสอนการแต่งตัว สอนการดูแลตัวเองให้ผม
5. ผมชอบให้พี่ลูบหัวผม มือพี่นุ่มมาก บางครั้งผมก็อยากตัดมือพี่ไปวางบนหัวตัวเองที่หอ
6. พี่เบ็นอ่อนโยนและใจดีกับผมเสมอ
7. พี่เบ็นไปรับไปส่งผมตลอดตอนที่ผมไม่มีรถ
8. พี่เบ็นชอบแกล้งผมและนั่นทำให้ผมหัวเราะออกมาได้ทุกครั้ง
9. ผมชอบที่พี่เบ็นเรียกว่าเด็กน้อย ไอ้เด็กบ๊อง หรือน้องชาย ผมอยากให้พี่พูดแบบนี้กับผมทุกวัน
10. ตอนพี่เบ็นอ้อนเป็นเด็กน้อย พี่น่ารักมากเลยครับ
11. พี่เบ็นเป็นคนที่เต้นท่านันฯ ได้อุบาทว์ที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น
12. ดวงตาสีเหลืองของพี่ทำผมหลงได้เป็นชั่วโมงเลยนะ ไหนจะแววตาอันแสนอ่อนโยนที่พี่ชอบทำอีก
13. อ้อมกอดของพี่เบ็นทำให้หัวใจของผมพองโตอยู่เสมอ
มาถึงตอนนี้ผมกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวอีกแล้ว นี่แค่สิบสามข้อเองนะ อีกตั้งแปดสิบเจ็ดข้อ ตาผมพร่ามัวไปหมดแล้วแต่ก็พยายามจะอ่านต่อให้ครบร้อยข้อให้ได้
ไนน์ลุกมานั่งแล้วกอดข้างหลังผม ไนน์แทรกหัวตัวเองผ่านช่องว่างระหว่างตัวกับแขนแล้วซบหน้าลงที่ท้องของผม
ผมอ่านไปเรื่อย ๆ แม้เสียงจะสั่นขนาดไหน แม้น้ำตาจะบดบังการมองเห็นแค่ไหน ผมก็ยังอ่านต่อไป จนมาถึงบรรทัดสุดท้าย
'เป็นแฟนกับไนน์นะพี่เบ็น'
"อ...อื้ม...พ...พี่...ฮึก...ตกลง"
ผมหันไปหาไนน์ทำให้เรานั่งหันหน้าเข้าหากัน
ไนน์ขยับหน้าเข้ามาเรื่อย ๆ ผมเองก็เช่นกัน
ไม่นานจูบแรกของผมก็ได้มอบให้กับไนน์ไป ผมตั้งใจจะเก็บจูบแรกไว้ให้กับคนที่ผมมั่นใจแล้วเท่านั้น
ซึ่งคนคนนี้คือคนที่ผมยอมมอบจูบแรกให้
รสจูบของไนน์หอมหวานมาก มันอร่อยกว่าช็อกโกแลตยี่ห้อไหน ๆ ที่ผมเคยได้กินมา
"ไหนตอนนั้นบอกว่าไม่ชอบลิปมันช็อกโกแลตไง"
"ก็ไม่ได้เอาไว้กินเองซะหน่อย...เอาไว้ให้พี่กินไง"
ท่ามกลางแสงไฟและบรรยากาศอันแสนโรแมนติก เด็กหนุ่มสองคนแลกเปลี่ยนความรู้สึกรักให้กันและกันโดยมีโหลแก้วรูปหัวใจที่ประดับไปด้วยดาวกระดาษนับพันดวงเป็นพยาน
กว่าพันดวงดาวที่ดวงเดือนของผมตั้งใจมอบให้
กว่าร้อยเหตุผลที่เดือนสีนวลละไมโอบกอดผมไว้
กว่าสิบเหตุผลที่กระต่ายตัวน้อยจะอยู่ประดับคู่เดือนอยู่ร่ำไป
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น สองหัวใจจะเชื่อมกันไว้เป็นหนึ่งเดียว


## บทที่ 15.1

"ฮัลโหล ถึงบ้านรึยังครับ"
"ฮัลโหลครับ ถึงสักพักแล้วพี่เบ็น โทษทีพี่ ผมเก็บของอยู่เลยไม่ได้โทรไปบอก"
"อื้ม ไม่เป็นไร แค่เป็นห่วง กลัวว่าเด็กแถวนี้จะไม่กล้าขึ้นรถกลับต่างจังหวัดคนเดียวไง"
"โหพี่ ระดับนี้แล้ว...เอาจริง ๆ ก็ยังแก้ไม่หายนะเรื่องประหม่าตอนอยู่ในที่คนเยอะ ๆ คนเดียว"
"ค่อย ๆ ฝึกไป เดี๋ยวก็ดีขึ้น ตอนนี้ก็ดีขึ้นมากแล้วนี่"
"ครับ ก็มีคุณแฟนหล่อระดับรองเดือนมาช่วยปั้นนี่เนอะ"
"อยากจะอ้วกใส่กล่องแล้วส่งไปรษณีย์ไปหน้าบ้านว่ะ"
"พี่เบ็นก็! ปิดเทอมนี้...อย่าลืมคิดถึงไนน์ด้วยนะ"
"เอ่อ ไนน์คือใครนะ?"
"ไอ้พี่เบ็น เดี๋ยวกลับไปตอนเปิดเทอมเมื่อไหร่โดนจัดหนักแน่"
"จ้า ๆ กลัวจังเลยจ้า...ว่าแต่อย่าลืมดูแลสุขภาพดี ๆ นะ พอเปิดเทอมสองมาก็จะเริ่มกิจกรรมดาวเดือนคณะเลย กินเยอะ ๆ ออกกำลังกายให้หุ่นดี แล้วรักษาหน้ารักษาผิวดี ๆ นะ"
"ครับผม นี่ตกลงเป็นห่วงผมหรือเป็นห่วงว่าผมจะไม่ได้เดือนกันแน่"
"ถามทำไมล่ะ ก็ต้องห่วงที่ไนน์จะไม่ได้เดือนอยู่แล้ว"
"ไอ้-พี่-เบ็น! จะหวานใส่ผมหน่อยไม่ได้เลยเหรอ"
"อะ พี่รักไนน์นะครับ หวานพอไหม"
"ผ...ผมก็รักพี่นะครับ อ๊ะ ผมต้องวางสายแล้วพี่ ท่านเรียกผมแล้ว ไปก่อนนะพี่"
"อื้ม รักนะไอ้เด็กบ๊อง เจอกันวันเปิดเทอมครับ"
"ครับผม"
"อื้ม วางเลย"
"พี่เบ็นไม่วางอะ"
"ไนน์ก็วางสักทีซิโว้ย"
"โอ๊ยพี่ ฮะฮะ วางสายจริง ๆ แล้วนะ เจอกันครับ ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด..."
ปิดเทอมครั้งนี้เป็นครั้งที่ผมมีความสุขที่สุดในชีวิตเลย ผมเริ่มเข้าหาพ่อได้มากขึ้น ปรับตัวเข้ากับน้าพลอยได้ดีขึ้น แล้วยังได้เป็นแฟนกับไนน์อีก เป็นช่วงเวลาที่วิเศษจริง ๆ
จะว่าไปผมกับไนน์ก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไปเลย เราทั้งสองคนยังคงเหมือนเดิม เป็นพี่ชายน้องชายที่รักกันมากถึงมากที่สุด เพียงแค่สถานะของเรามันชัดเจนขึ้นกว่าเดิมก็เท่านั้น
ก่อนหน้านี้ผมคิดหาวิธีบอกพ่อกับน้าพลอยไว้ต่าง ๆ นานาเรื่องที่คบกับไนน์ แต่ปรากฏว่าพวกเขาทั้งคู่รู้อยู่ก่อนแล้ว รู้ก่อนที่ไนน์จะทำเซอร์ไพร์ซขอผมเป็นแฟนด้วยซ้ำ หรือจะให้เจาะจงกว่านั้นก็คือรู้เรื่องกันตั้งแต่วันแรกที่ไนน์มาเที่ยวบ้านแล้ว
พ่อเล่าให้ผมฟัง ไนน์เล่าเรื่องของผมแล้วสารภาพรักกับพ่อ เอ่อ ผมหมายถึง สารภาพว่ารักผมให้พ่อฟังก่อนเพื่อขออนุญาติ ผลก็คือพ่อผมสนับสนุนไนน์มันต็มที่
ถึงว่าตอนนั่งกินข้าวดูสนิทกันแปลก ๆ ทำเหมือนไนน์เป็นลูกชายอีกคน
แต่ไนน์ก็อยู่ได้เพียงแค่ห้าวันเท่านั้นก็ต้องกลับบ้านตัวเองไปใช้เวลาปิดเทอมที่เหลือ เห็นบอกว่าที่บ้านเรียกตัวด่วนให้ไปช่วยงาน ผมเลยจะไม่ได้เจอไนน์อีกจนกว่าจะถึงเปิดเทอม คิดแล้วก็เศร้า อยากกอด อยากหอมแก้ม อยากซบ อยากนอนตักไอ้หนูนั่นอีกจัง
นี่คงเป็นครั้งแรกที่ผมขอวอนสวดอ้อนภาวนาให้วันเปิดเทอมมาถึงเร็ว ๆ


## บทที่ 15.2

"เปิดเทอมสักทีโว้ยยย!!" ผมตะโกนลั่นเสียงดังจนคนในตึกคณะทุกคนหันมามอง
"อีเบ็น อายเขา" บอลตีแขนดุผม
ตอนนี้พวกผมนั่งจับกลุ่มเม้ามอยกันอยู่ที่ลานใต้ตึกของคณะ ผม กุ้ง และเนตรมาด้วยกันสามคน แล้วมาเจอบอลโดยบังเอิญ พวกเราจึงตัดสินใจนั่งเล่นกันก่อนที่จะถึงเวลาเรียนตอนสิบโมงเช้า
บรรยากาศของคณะในวันแรกของเทอมสองดูหนาแน่นเหมือนปกติ แต่ความคึกคักดูจะสวนทางกัน หลาย ๆ คนเดินไปมาเหมือนผีดิบหน้าซึมมากกว่าจะตื่นเต้นเพราะได้เปิดเทอมใหม่
"แปลกว่ะ มีแต่คนไม่อยากเปิดเทอม มีมึงคนเดียวนี่แหละที่ดีใจ อยากเรียนมากเลยงะ"
"ก็กูคิดถึงแฟนไงไอ้กุ้ง" ฉิบ ผมหลุดปากไปแล้ว
ทุกคนในวงสนทนาอึ้งกับคำตอบของผมไป ผมยังไม่ได้เปิดตัวหรือเล่าให้ใครฟังเลยเรื่องระหว่างผมกับไนน์
"ใช่คนนั้นเปล่าวะ" เนตรยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ผมทันที คนนั้นนี่คนไหนวะ
"ใครวะอีเนตร บอกกูมาดิ พวกมึงมีประเด็นแล้วไม่เล่าให้กูฟังเลยนะ"
"แม่พลาดแล้ว ไอ้ลูกเบ็นของแม่มันหวานกับเขาตั้งนานแล้วเนี่ย"
"ใครวะ มึงรู้งะ"
"ไอ้กุ้ง มึงก็อยู่กับกู ไม่รู้เลยเหรอ" เนตรพูดกับกุ้งแล้วหันมายักคิ้วกวนตีนใส่ผม "ให้เบ็นมันคายความลับออกมาเองดีกว่า"
ผมยังไม่กล้าบอกเพื่อนเท่าไหร่ ไม่ใช่ว่าอายที่จะบอกว่าคบกับผู้ชายหรอกนะ ผมอายเพราะไนน์มันเป็นคนที่พวกมันรู้จักดี ถ้ารู้ล่ะก็โดนแซวหนักแน่
"พี่เบ็น! อ้าวพี่กุ้ง พี่เนตร แล้วก็พี่บอลด้วย หวัดดีครับ" พูดถึงเดวิล เดวิลน้อยก็โผล่มาทันที
ไนน์เดินจากข้างหลังเข้ามานั่งร่วมวงสนทนาด้วยโดยไม่ได้รับเชิญ แล้วยังเลือกที่นั่งข้างผมด้วยนะ
ผมเพิ่งเจอไนน์วันนี้วันแรก อยากจะเข้าไปกอดมันชะมัด แต่ทำไม่ได้ ให้ตายเหอะ แค่มองหน้าเฉย ๆ ยังไม่กล้าเลย
"คิดถึงพี่เบ็นจังเลย" ว่าแล้วก็เอาหัวมาคลอเคลียแขนผมที่ท้าวอยู่บนโต๊ะ กลิ่นหอมจากแชมพูกลิ่นเดิมโชยจากหัวไนน์เข้าจมูก
พี่ก็คิดถึงไนน์ครับ อยากเข้าไปกอดจังเลยโว้ย
"เบ็น มึงจะหน้าแดงทำไมวะ ปกติก็เห็นซบกันตลอดไม่ใช่งะ"
"อ๋อ..." แม่บอลร้องขึ้นแล้วหันไปสบตากับเนตรที่ยิ้มแฉ่งอยู่
"อ๋ออะไรแม่"
"ป๊าว ไม่มีอะไรเล๊ย" เสียงสูงจังเล๊ย
"บอกลูกกุ้งหน่อยไม่ได้แงะ"
กุ้งพยายามเค้นหาคำตอบจากบอลและเนตรอยู่ ผมสบโอกาสหันไปมองไนน์ที่ยังวางหัวไว้ที่แขนผมอยู่ ไนน์มองมาที่ผมเช่นกัน
ผมทำปากเป็นคำพูด 'คิดถึง' แล้วก้มลงจูบกระหม่อมไนน์ด้วยความเร็วแสง สูดดมกลิ่นแชมพูและกลิ่นหอมจากตัวไนน์เข้าไปด้วย
พอทำเสร็จก็หันซ้ายหันขวาทันที รอดไป ไม่มีใครเห็น ไนน์ยิ้มกว้างเห็นฟันเรียงทุกซี่ตอบรับคำบอกรักแบบอวัจนภาษาของผม
สรุปสุดท้ายแล้วกุ้งมันก็ยังไม่ตรัสรู้สักทีว่าผมกับไนน์คบกัน ส่วนเนตรกับบอลก็ส่งสายตาและรอยยิ้มแซวตลอดเวลาที่มีโอกาส
แต่ผมเพิ่งสังเกตไนน์ชัด ๆ หลังจากที่หายจากอาการคิดถึงแล้ว ไนน์ดูผอมลงไปมาก อาจจะเรียกว่าซูบไปเลยก็ได้ แก้มที่เด้งได้ตอนที่อยู่บ้านผมตอนนี้ตอบลงไปเยอะมาก แล้วไหนจะผิวที่คล้ำแดดจนออร่าความขาวใสหายไปอีก
"ไนน์ พี่ขอดูหน้าหน่อย" ผมขมวดคิ้วใส่ไนน์แล้วยื่นมือไปจับคางหมุนไปมาเช็คตามใบหน้า
พอจ้องหน้าชัด ๆ สิวเม็ดน้อยเม็ดใหญ่ผุดขึ้นตามแก้มและคาง ถึงจะไม่ได้รุนแรงเหมือนตอนแรกที่เจอกัน แต่ก็โทรมลงไปถนัดตา
ทั้งที่บอกให้รักษาตัวเองให้ดี ๆ ก่อนแข่งแล้วแท้ ๆ น่าตีจริง ๆ
แต่ที่หนักที่สุด ที่เปลือกตาบนของตาข้างที่มีแผลเป็นอยู่ มันบวมและมีรอยช้ำสีม่วงจาง ๆ
"ไปทำอะไรมา" ผมถามไนน์ห้วน ๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ผมเผลอทำเสียงดุกว่าที่ตั้งใจไว้ ไนน์ได้ยินถึงกับเปลี่ยนสีหน้าจากยิ้มแย้มเป็นหมองหม่นลงทันที
"ผม...ผม"
"ไปทำอะไรมาครับ หืม?" ผมลดเสียงให้ดูอ่อนโยนลง ไนน์ดูเศร้าเกินไปจนผมดุไม่ลง
"ผมพลาดตกบันไดที่บ้านมาครับ แฮะ ๆ" พูดจบมันก็แลบลิ้นน้อย ๆ ออกมาแล้วเกาท้ายทอยตัวเองเล่น
ตกบันได? ช้ำแค่ที่ตา? แต่ที่อื่นไม่ช้ำเลย?
ในเมื่อเจ้าตัวยืนยันอย่างนี้มา ผมก็คงต้องเชื่อในคำพูดของไนน์
"ดูแลตัวเองหน่อยสิ เป็นห่วงนะรู้ไหม แล้วนี่ทายารึยัง"
"เขาเป็นห่วงกันด้วยแหละแก" เสียงกระซิบของเนตรแทรกขึ้นมา
"ทาแล้วครับ เรียบร้อย ไม่รู้จะหายทันวันเปิดตัวไหม ผมขอโทษนะพี่เบ็น"
"อื้ม ไม่ต้องคิดมาก" ผมลูบหัวปลอบไนน์ไป "เจ็บแย่เลย"
"เขาหวานกันมากเลยแก" คราวนี้เป็นเสียงกระซิบของแม่บอลแทน
ผมทนความหมั่นไส้ไม่ไหวจนต้องใช้หางตามองเนตรและบอลให้หยุดแซวได้แล้ว
"ทำไมมึงต้องมองค้อนด้วยวะไอ้เบ็น" กุ้งพูดขึ้นก่อนจะเพิ่มนระดับเสียงให้ดังกว่าเดิม "เฮ้ย หรือมึงกับน้องไนน์จะคบกันเหรอวะ"
"อื้ม แล้วไง" ในเมื่อรู้กันหมดแล้วก็คงไม่จำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป
"เช็ดตะเข้! กูไม่ทันสังเกตเลยนะเนี่ย"
"ผมกับพี่เบ็นคบกันนานแล้ว เนอะพี่เบ็นเนอะ" พูดจบมันก็เอื้อมหน้ามาจูบแก้มผมทันที
ไอ้เด็กเวร อย่าทำทีเผลอดิวะ ทำอย่างนี้ก็เขินแย่ดิวะ
"ใจเย็นนะพวกมึง นี่เป็นที่สาธารณะ เกรงใจคนโสดอย่างพวกกูบ้าง" เนตรพูดขึ้นมาทั้งที่กุ้งนั่งอยู่ข้าง ๆ
"แล้วกูล่ะ ไม่ใช่แฟนมึงแงะ"
"อย่างมึงน่ะคนรับใช้กู ไอ้กุ้ง"
"กูนี่แหละโสดตัวแม่ ไปเรียนกันได้แล้ว ใกล้ถึงเวลาเรียนแล้ว"
สิ้นเสียงของบอลทุกคนก็แยกย้ายกันไปตามทางของตัวเอง
แต่ก่อนที่ผมจะเดินออกไป ไนน์กระตุกแขนเสื้อหยุดผมไว้ก่อน สีหน้าดูจะกังวลอะไรบางอย่าง ไนน์ในจังหวะนี้ดูเหมือนช่วงแรก ๆ เลยแฮะ
"พี่เบ็น เสาร์นี้เป็นวันเปิดตัวผู้เข้าประกวดเดือนแล้วใช่ปะ"
"อื้ม ตื่นเต้นเหรอ"
วันเปิดตัวผู้เข้าประกวดดาวเดือนและดาวเทียมเป็นด่านสำคัญก่อนจะถึงวันแข่งจริง วันนี้เป็นวันที่หลาย ๆ คนสามารถเรียกเสียงเชียร์ได้จากการพูดแนะนำตัวเล็ก ๆ น้อย ๆ และสร้างจุดเด่นหรือภาพลักษณ์ให้คนจดจำได้ ถ้าเสียงตอบรับดี ผู้เข้าประกวดคนนั้นก็จะมีฐานเสียงมากกว่าตั้งแต่เริ่ม
"ครับ ผม ผมไปนอนหอพี่ในคืนวันศุกร์ได้ไหมครับ นะ ผมกลัว ผมไม่ชอบเวลาอยู่ต่อหน้าคนเยอะ ๆ เลย ผมอยากนอนกับพี่แล้วก็ตื่นไปงานพร้อมกับพี่เลย ไนน์กลัว ไนน์ไม่อยากไปคนเดียว"
"ไนน์ที่มั่นใจในตัวเองหายไปไหนแล้วเนี่ย หืม?" ผมจิ้มจมูกไนน์เล่นให้ไนน์สงบลง
"นะพี่เบ็น นะ"
"อื้ม เอาดิ แต่จ่ายค่านอนหอพี่ด้วยนะ คืนละพัน"
"พี่เบ็น!!"


## บทที่ 15.3

วันงานเปิดตัวผู้เข้าประกวดดาวเดือนและดาวเทียมมาถึงในบ่ายวันเสาร์ เมื่อคืนไนน์มานอนค้างที่หอผม ผมจัดการบำรุงหน้าและผิวให้ไนน์แบบเต็มที่ก่อนนอน
เช้านี้สภาพหน้าของไนน์ดูดีขึ้นบ้าง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีสิวโผล่ขึ้นทั่วอยู่ดี ส่วนรอยช้ำที่ตาก็ยังไม่หายเลยสักนิด พอมาอยู่ด้วยกันกับแผลเป็นที่คิ้ว ไนน์ดูจะกลายเป็นเด็กเกเรที่เพิ่งท้าต่อยกับคู่อริไปมากกว่าจะเป็นผู้สมัครเดือนซะอีก
ส่วนภาพถ่ายของผู้เข้าประกวดทั้งสิบสองคนเพิ่งถูกปล่อยให้คนทั่วไปได้ยลโฉมเมื่อสองวันที่ผ่านมา ตอนแรกกระแสตอบรับดีมาก กลุ่มเดือนนั้นดูจะมีเชียร์อัพเยอะเป็นพิเศษเพราะการแต่งกายที่วาบหวิวดูเซ็กซี่ของแต่ละคน และแน่นอนว่าภาพของไนน์ที่แต่งตัวมิดชิดนั้นมีคนให้ความสนใจน้อยที่สุด
แต่กระแสตอบรับดีขึ้นได้ไม่นาน กระแสดราม่าก็ตามมาภายในไม่กี่ชั่วโมง สื่อโซเชียลออกมาแสดงความคิดเห็นต่อต้านการแต่งกายที่วาบหวิวของเหล่าเดือนกันเป็นส่วนใหญ่
กระแสตีกลับ ทำให้ไนน์ที่แต่งตัวเป็นเทวดาตัวน้อยสวมเสื้อมิดชิดถูกชื่นชมขึ้นมาแทน
เอาวะ จะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว แค่ไนน์เต็มที่กับมันก็พอ
"เดี๋ยวไนน์ นั่นเสื้อคลุมสีเหลืองที่พี่ซื้อให้ใช่ไหมน่ะ" ไนน์หยิบเสื้อตัวนั้นไว้กับตัวทั้งที่ตอนนี้ก็ใส่เสื้อคลุมอีกตัวนึงอยู่
"ใช่ครับ ผมอยากพกไปเป็นของนำโชค"
"แล้วทำไมไม่ใส่ไปด้วยล่ะ"
"ผมอยากใส่นะ แต่มันตัวเล็กไปแล้วไง ใส่ไม่ได้แล้ว"
ผมเข้าใจได้ทันทีว่าทำไมก่อนหน้านี้ตอนถ่ายแบบไนน์ถึงไม่ได้ใส่เสื้อคลุมที่ผมซื้อให้ทั้งที่เมื่อก่อนไนน์ใส่มันตลอดเวลา มาตอนนี้ผมถึงได้เข้าใจ ผมรีบบอกขอโทษไนน์ในใจเรื่องที่ผมเคยน้อยใจเรื่องนี้
"ซักบ้างรึเปล่าเนี่ย ไหน เอามาดมดิ"
"เฮ้ย เดี๋ยวพี่เบ็น" ไนน์ห้ามผมไม่ทัน ผมคว้าเสื้อมาได้ก่อน
แต่แล้วสิ่งที่อยู่ในมือผมมันดูจะไม่เป็นเสื้อคลุมอีกต่อไป มันเป็นแค่เศษผ้าขาด ๆ ที่ไม่น่าจะใส่ได้อีกแล้ว
"ทำไมมันขาดรุ่งริ่งแบบนี้" ผมยอมรับว่าเสียใจหน่อย ๆ ไม่สิ เสียใจมากเหมือนกันที่ไนน์ไม่รักษาของที่ผมให้ไป แต่ผมเก็บอารมณ์นั้นเอาไว้ได้และไม่ใส่มันลงไปในน้ำเสียงด้วย
"คือ...ผม...เอ่อ...เดินไปเกี่ยวกับลวดหนามที่บ้านครับ มันเลยขาดแบบนี้"
ดูยังไงก็ไม่ได้ขาดเพราะอุบัติเหตุ ไม่ใช่รอยลวดหนามด้วยซ้ำ รอยขาดแต่ละรอยมันบอกชัดเจนว่าถูกกรรไกรตัดเป็นรอยเว่อะว่ะ แล้วรอยขาดก็มีอยู่ทั่วทั้งตัว ถ้าไม่ได้ไปเกลือกกลิ้งบนพื้นหนามก็ไม่มีทางมีรอยได้เยอะขนาดนี้
"พี่เบ็นโกรธผมเหรอ ผมขอโทษจริง ๆ นะ" ใช่ผมโกรธ
"ไม่หรอก อะ เอาไปกอดนำโชคไว้" แต่นี่ไม่ใช่เวลาจะมาระเบิดอารมณ์ใส่ไนน์ แค่นี้ไอ้หมอนี่ก็วิตกกังวลจะตายอยู่แล้ว ผมไม่อยากให้ไนน์เครียดไปมากกว่าเดิม
"อื้ม วันนี้ผมต้องพูดได้ดีแน่ ถ้ามีเสื้อของพี่เบ็นอยู่ด้วย"
"คร้าบ ปะ ไปกันได้แล้ว" ผมยีหัวไนน์เล่นแล้วดันไปข้างหน้าเบา ๆ
เรื่องเสื้อเอาไว้ก่อน ไว้ไนน์ผ่านด่านรองสุดท้ายของวันนี้ไปให้ได้ก่อน แล้วค่อยมาเคลียร์กัน
บรรยากาศที่ลานว่างของคณะดูครึกครื้นกว่าเย็นวันเสาร์ทั่วไป ข่าวประชาสัมพันธ์แพร่กระจายไปทั่วทั้งภายในและนอกคณะ ผู้คนต่างพากันแห่เข้ามารอดูโฉมหน้าผู้เข้าประกวดดาวเดือนและดาวเทียมกันอย่างล้นหลาม
ผู้คนในงานอยู่กันหนาแน่นพอ ๆ กับตอนจัดคอนเสิร์ตกลางแจ้งได้เลย ถึงจะไม่ได้มีการแสดงอะไรมากนัก แต่ทุกคนต่างกระตือรือร้นมาหาที่นั่งเพื่อรอชม
บ้างเป็นเพื่อนหรือคนรู้จักของผู้เข้าประกวด มาเพื่อเชียร์คนใดคนหนึ่งโดยเฉพาะ บ้างก็มาส่องสาวสวยหนุ่มหล่อและหาความบันเทิง
ผมเดินมาส่งไนน์ได้ถึงแค่ข้างหลังเวที ต่อจากนี้จะเป็นหน้าที่ของกองประกวดแล้ว พี่เลี้ยงแต่ละคนไม่สามารถเข้าไปดูแลน้องของตัวเองได้เพราะพื้นที่จัดเตรียมมีจำกัด ผู้เข้าประกวดสิบสองคนก็แน่นพอแล้ว ถ้าเพิ่มพี่เลี้ยงไปอีกก็ไม่ต้องหายใจกันพอดี เขาว่าอย่างงั้นกัน
"พี่เบ็น ผมกลัว ผมจะทำได้จริงเหรอ คนเยอะมากเลยนะ ผมต้องพูดขัด ๆ ติด ๆ แน่เลย"
ยังไม่ทันไรก็ติด ๆ ขัด ๆ ซะแล้ว...
ไนน์พูดด้วยน้ำเสียงกังวลจริง ๆ ขาสั่นจนสังเกตเห็นได้ชัด มือกุมแขนของผมไว้แน่น
ตอนนี้คนเยอะมาก ขนาดผมเองยังรู้สึกประหม่าเหมือนกันตอนที่ต้องเปิดตัวเมื่อปีที่แล้ว
แต่นี่คือไนน์ ไนน์ผู้ที่ไม่ถูกกับสถานที่ที่คนพลุกพล่าน จากสีหน้าและแววตาของไนน์ ผมสัมผัสความกลัวและความวิตกได้ชัดเจน สิ่งไนน์กำลังจะเผชิญต่อจากนี้คงน่ากลัวกว่าที่ผมเคยรู้สึกหลายร้อยเท่า
ผมจ้องไปที่ตาของไนน์ ส่งพลังความเชื่อมั่นทางสายตาไปให้ จากนั้นจึงคลี่ยิ้มบาง ๆ แล้วลูบหัวไนน์เบา ๆ เป็นการปลอบโยน
"พี่อยู่กับผมก่อนนะ อยู่กับไนน์ก่อนนะ ไนน์กลัว"
"ไม่ได้หรอก เขาตกลงกันแล้วว่าพี่เลี้ยงไปอยู่ด้วยไม่ได้ เพราะงั้นพี่ส่งไนน์ได้ถึงแค่นี้จริง ๆ"
"แต่...แต่ ไนน์ทำไม่ได้แน่ถ้าไม่มีพี่เบ็นอยู่ด้วย ไนน์..."
"สู้สิ สู้เขา ไนน์ทำได้อยู่แล้ว พี่เชื่อ ไม่ต้องคิดอะไรมาก ทำให้เต็มที่ก็พอ เนอะ"
ผมสวมกอดไนน์ไว้ ตัวไนน์สั่นมาก หัวใจของไนน์เต้นกระแทกออกมาชนกับท้องผม
"อื้ม ผมจะพยายามครับ"
"เดี๋ยวพี่อยู่ดูแถวนี้แหละ ไม่ไปไหนไกลหรอก ถ้ากลัวขึ้นมาก็มองหาพี่ให้เจอ นะครับคนเก่ง"
"ขอบคุณครับพี่เบ็น สู้ตายครับ"
ไนน์ฉีกยิ้มกว้างพร้อมเอามือชูขึ้นสองนิ้ว ผมลูบหัวไนน์เป็นครั้งสุดท้ายก่อนเดินออกจากบริเวณหลังเวทีไปข้างนอก
ยิ่งใกล้ถึงเวลา คนยิ่งเยอะมากกว่าเดิม
ผมเดินหาที่นั่งอยู่นานกว่าจะเจอลักษณ์ที่โบกมือเรียกไปนั่งด้วย สักพักกุ้งกับเนตรก็ตามมาด้วยกัน แต่เพราะเรานั่งกันเต็มแล้ว คู่รักราพันเซลกับไกรทองเลยต้องไปนั่งอีกที่หนึ่ง
ไม่นานงานก็เริ่มขึ้น บอลทำหน้าที่เป็นพิธีกรคู่กับพิธีกรหญิงเหมือนเดิม คราวนี้ดูจะกึ่งพิธีการกึ่งเอนเตอร์เทรน เพราะมีผู้ใหญ่และอาจารย์จากทั้งในและนอกคณะมาดูด้วย
งานเริ่มขึ้นด้วยการเปิดตัวของผู้เข้าประกวดดาว สาวสวยทั้งสี่นางเดินโชว์ตัวกันเหมือนนางนพมาศในวันลอยกระทงไม่มีผิด คนจะเป็นดาวได้ต้องสวยและสำรวมทั้งกายวาจาใจ แม้ตัวจริงจะประดักประเดิกขนาดไหนก็ตามที คงยากที่จะได้เห็นดาวสักคนฉีกกรอบเดิม ๆ เดินโชว์ตัวแบบดาวเทียมที่เน้นเอาฮามากกว่าการโปรยเสน่ห์
ว่าที่ดาวแต่ละคนพูดนำเสนอตัวเองได้น่าสนใจและสร้างจุดเด่นให้ตัวเองได้ดี แพทเทิร์นทั่วไปก็ประกอบไปด้วยชื่อเล่น ชื่อจริง สาขา คำคมประจำใจน่ารัก ๆ ให้คนอวยเล่น แล้วปิดท้ายด้วยการฝากตัวฝากใจให้ผู้ชมเลือกโหวตตนเองด้วย
และเมื่อครบสี่คน คราวนี้ก็ถึงช่วงของผู้สมัครเดือน เด็กหนุ่มหน้าหล่อสี่คนก้าวขึ้นมาบนเวที ผู้คนกรี๊ดเชียร์เดือนมากกว่าดาวซะอีก ส่วนหนึ่งคงเพราะผู้ชายที่เชียร์ดาวคงไม่ส่งเสียงกรี๊ดกัน
เห็นไนน์แล้วก็อดรู้สึกเอ็นดูมันไม่ได้ ผู้เข้าประกวดคนอื่นสูงกว่าไนน์หลายช่วงตัว ไนน์ได้ยืนเป็นลำดับที่สามเลยทำให้ดูเป็นเนินเขาน้อย ๆ ที่ถูกห้อมล้อมด้วยภูเขาสูง
ทั้งสี่คนเดินโชว์ตัวไปมารอบเวทีทีละคนตามลำดับ พอถึงช่วงที่ไนน์ต้องเดิน ไนน์กลับเดินหลังค่อมผิดกับท่าเดินปกติมาก สองคนแรกเดินด้วยท่าทางมั่นใจ ก้าวเท้าและโยกไหล่ไปมาตามจังหวะเพลง แต่ไนน์เอาแต่กุมมือไว้ข้างหน้า ยิ้มแหย ๆ ใส่คนดู เดินไม่เข้าจังหวะกับดนตรีเลย
"ไนน์จะโอเคไหมนะ ดูกลัว ๆ นะจ๊ะ" ลักษณ์กระซิบข้างหูผมแต่ตายังมองที่เวทีอยู่
ผมไม่รู้จะตอบยังไง สีหน้าของไนน์ในตอนนี้ดูแย่มากถ้าว่ากันตามตรง เหงื่อแตกพลั๊ก
ผมกับลักษณ์นั่งอยู่ไกลมากยังเห็นมือไนน์สั่นได้ชัดเจน หน้าที่หมองจากสิวและรอยช้ำที่ดวงตาอยู่แล้ว กลับหมองลงไปอีกด้วยท่าทางการเดินประดักประเดิด
"เฮ้ย ไอ้คนที่สามที่ได้ธาตุลมนั่น ชื่ออะไรนะ" "ชื่อไนน์มั้ง ถ้าจำไม่ผิด" "แม่งโคตรไม่ตรงปกเลยว่ะ" "ฝ่ายโสตฯคงเหนื่อยน่าดูเลยว่ะ แก้รูปให้ดูดีได้ขนาดนั้น" "เฮ้ยไอ้เก้า ก้าวพลาดแล้วมั้ง ฮะฮะ"
"ดูมันเดินดิ ดูดิ ตลกฉิบหาย" "เหยด หมุนตัวได้เฟี้ยวจัด"
"แม่งได้ซ้อมเดินบ้างเปล่าวะ หรือเพิ่งแดกเหล้ามา เอากูไปเดินยังดูดีกว่าแม่งเลยมั้ง"
"หน้าเขาดูไม่เนียนเท่าไหร่เนอะ ว่าไมแก" "มองจากที่ไกลขนาดนี้ยังเห็นรอยสิวรอยแผลเป็นชัดเลย" "นั่นซิ หน้าสวยเป็นดวงจันทร์เลย" "ก็ถูกแล้วไม่ใช่หรอจ๊ะ เดือนก็คือดวงจันทร์ หน้าก็ต้องเป็นหลุมเป็นบ่ออยู่แล้ว ฮะฮะฮะ" "จริงแก ฮะฮะฮะ"
"เขาดูเกร็ง ๆ เนอะ" "เออ เดินแปลก ๆ มันเอ๋อเปล่าน่ะ" "อย่าไปว่าเขาซิ น่าสงสารออก"
"เหี้ยเอ้ย ฮาชิบหาย เอาไปแข่งกับดาวเทียมดีกว่าไหม"
ผมกำหมัดแน่นท่ามกลางเสียงนินทาของผู้คนรอบตัวที่ซุบซิบวิจารณ์ไนน์กันอย่างไม่แคร์ความรู้สึกของไนน์มันเลย ไนน์มันผ่านอะไรมามากมายพวกมึงไม่ได้รับรู้ เห็นแค่เห็นสิ่งที่ออกมาก็พูดกันอย่างสนุกปาก ทั้งที่ไนน์มันพยายามหนักขนาดนั้นแท้ ๆ แล้วอีกอย่างดาวเทียมก็ไม่ได้มีแค่เรียกเสียงฮาสักหน่อย พวกเขาก็พยายามเต็มที่เหมือนกัน อย่าเหยียดคนอื่นไปเรื่อยซิวะ เวรเอ้ย
ลักษณ์สังเกตเห็นจึงบีบไหล่ผมเบา ๆ สะกดอารมณ์โกรธให้เบาลงไปได้บ้าง
และคนสุดท้าย ภารดร น้องไอ้สน แค่ก้าวออกมาแค่ขาข้างเดียวคนก็กรี๊ดกันลั่นลานว่างแล้ว จากตรงนี้ออร่าความหล่อของดรเปล่งประกายเจิดจรัสกว่าอีกสามคนมาก แม้ผมจะเกลียดไอ้สนอยู่แต่ผมก็ยอมรับจริง ๆ ว่าดรมันดูดีมาก มากจนไม่ต้องแข่งในวันจริงแล้วก็ได้ ทุกคนเล่นส่งเสียงเชียร์ให้ซะขนาดนี้
"ว๊าย น้องดรกู" "ผัวขา เดี๋ยวแม่เปย์หมดหน้าตักเลย" "น้องเขาผัวกูจ้ะ"
"เหยด อย่างเท่" "วันจริงไม่ต้องแข่งแล้วม้าง!" "ไอ้สัตว์เบา ๆ เดี๋ยวอีกสามคนแม่งร้องไห้ ฮะฮะฮะ" "อีกสามตัวข้างหลังเหมือนตัวประกอบเลยว่ะ"
"ฉันรักเขา" "ฉันเคยเดินสวนกับเขาด้วยนะ ฉันนี่แทบเป็นลม"
ไม่ยุติธรรมเลย...
"เอาล่ะค่ะทุกท่าน เดี๋ยวเราจะมาทำความรู้จักกับน้อง ๆ ผู้เข้าประกวดเดือนกันดีกว่านะคะ" เสียงของพิธีกรสาวดึงผมให้ออกจากภวังค์แห่งโทสะ
เด็กหนุ่มทั้งสองคนแนะนำตัวเองได้ดีตามบทที่เตรียมไว้ แต่พอมาถึงไนน์...
ไนน์ต้องเขย่งพูดเพราะไมค์ถูกตั้งไว้ในระดับของผู้ชายทั้งสามคน เรียกเสียงหัวเราะเยาะจากผู้ชมได้ทันที
"สวัสดีค..."
และคลื่นหัวเราะก็ดังขึ้นอีกครั้งเมื่อไนน์รู้ตัวแล้วว่าไมค์ที่ตั้งอยู่สามารถเลื่อนปรับระดับได้
"เอ่อ...ไนน์ชื่อไนน์ ไม่ ผมชื่อไนน์ นายณัฐดนัย จันทรวงศ์...นิสิตจากคณะศึกษาศาสตร์ จากวิชาสาขาอังกฤษ เอ้ย ขอโทษครับ ภาษาญี่ปุ่น...ครับ ความพยายามอยู่ที่ไหน ค...ความสำเร็จอยู่ที่นั่นครับ"
ทุกอย่างดูรนรานและกระอักกระอ่วนไปหมด จบการแนะนำตัวของไนน์ มีเพียงเสียงปรบมือเปาะแปะเหมือนฝนตกปรอย ๆ ผิดกับสองคนแรกที่ดังกระหึ่มพร้อมกับเสียงเชียร์กรี๊ดดังกระแทกแก้วหู
น้องไนน์ของผมถอยหลังออกไปยังตำแหน่งเดิม ถึงคิวนายภารดรออกมาแนะนำตัว แค่พิธีกรขานชื่อดรจบ ก็มีเสียงฮือฮาทันที ดรพูดจาฉะฉานและมีเสน่ห์ เรียกฐานแฟนคลับได้มากมายไปหมด
ผมอยู่ไกลมากจนมองไม่เห็นว่าไนน์มีสีหน้ายังไงบ้าง แต่ถ้าให้เดา ความรู้สึกของไนน์คงถูกฉีกทิ้งไม่เหลือชิ้นดีแล้ว
ผมทนรอให้จบงานไม่ไหว เมื่อเห็นแม่บอลกล่าวเชิญผู้เข้าสมัครเดือนลงไปหลังเวที ผมรีบวิ่งไปหาไนน์ทันที
น้องไนน์ของผมจะเป็นยังไงบ้างนะ รอแป๊ปนึงนะ เดี๋ยวพี่จะไปหาแล้ว
ผมวิ่งแทรกผ่านฝูงชนที่น่ารังเกียจไปโดยไม่เกรงใจใครอีกแล้ว ถึงจะไม่ใช่ทั้งหมดที่เป็นแบบนั้น แต่ตอนนี้ผมพาลเหมารวมว่าทุกตัวในที่นี้เป็นพวกสารเลวไปหมด
"ไนน์! ไนน์! เป็นไงบ้าง!"
"พี่เบ็น! เข้ามาทำไมครับ ผมโอเคครับ ฮิฮิ"
ไนน์ยิ้มแป้นให้ผม
แต่แววตาไนน์ไม่ได้เป็นแบบนั้น ตาแดงใส ๆ นั้นกำลังกลั้นน้ำตาเอาไว้อยู่ดูก็รู้ จมูกแดงขนาดนี้ยังมีหน้ามายิ้มแล้วบอกว่าตัวเองโอเคอีก
"ไนน์ แน่ใจเหรอว่าโอ..."
"พี่เบ็น เดี๋ยวรอจบงานแล้วค่อยคุยกันก็ได้ครับ อีกแป๊ปเดียวเอง" ไนน์ยังคงฝืนยิ้มให้ผมอยู่
"...อื้ม เข้าใจแล้ว เดี๋ยวพี่รอข้างนอกนะ"
ไนน์คงกำลังต่อสู้กับตัวเองอยู่ คงกำลังต่อสู้กับความอ่อนแอในจิตใจของตัวเอง ถ้าขืนเข้าไปปลอบตอนนี้ละก็ ความเข้มแข็งของไนน์อาจจะหายไปเลยก็ได้
เมื่อจบช่วงของผู้สมัครดาวเทียมแนะนำตัวจบ พิธีกรจึงเชิญน้อง ๆ ทั้งสิบสองคนขึ้นบนเวทีเพื่อถ่ายรูปรวมเป็นที่ระลึก
พอไนน์ได้ลงจากเวที ผมพุ่งตัวไปหาไนน์ทันที
"ไนน์ เป็นไงบ้าง"
"โอเคครับ เห้อ ผ่านไปแล้วเนอะ ตื่นเต้นแทบตาย" ไนน์ยังคงฝืนยิ้มต่อไป ไหนจะเสียงถอนหายใจที่ดูจะตั้งใจเค้นออกมามากกว่าจะโล่งอกจริง ๆ นั่นอีก
"...งั้นกลับหอพี่ก่อนไหม แล้วเดี๋ยวเราไปหาอะไรกินกัน ดีไหม"
"อื้ม ดีเลยครับ กลับกันเถอะ"


## บทที่ 15.4

"เอ่อ...ไนน์ กูว่ามึงต้องดู...นี่ว่ะ คือ..." ผู้เข้าสมัครเดือนคนหนึ่งทักไนน์ขึ้นด้วยน้ำเสียงแปลก ๆ แต่แล้วดรก็รีบวิ่งมาห้ามไว้
ไม่ทันแล้ว ผมกับไนน์ได้เห็นสิ่งที่อยู่ในโทรศัพท์ไปแล้ว
มันเป็นสื่อโซเชียลที่ลงรูปภาพของไนน์
ไม่ใช่รูปที่ใช้โปรโมทการประกวด ไม่ใช่รูปที่ไนน์แต่งตัวดี ๆ แต่มันเป็นรูปถ่ายกิจกรรมช่วงก่อนเปิดเทอมที่มีไนน์อยู่ในเฟรม ผู้โพสภาพนี้ใส่วงกลมสีแดงที่หน้าของไนน์เพื่อย้ำชัดเจนว่ากำลังพูดถึงใครอยู่
ไนน์ในตอนนั้นมีสภาพต่างกับตอนนี้ชัดเจน ใบหน้าที่กร้านแดดและมีสิวเกรอะไปทั่วไม่ได้สังเกตเห็นว่ากล้องกำลังจับภาพตัวเองอยู่
แต่ภาพนี้ไม่ใช่สิ่งเดียวที่กรีดแทงหัวใจทั้งของไนน์และของผม ยังมีแคปชั่นเด็ดที่เหยียบย่ำพวกเราให้รู้สึกแย่ลงไปอีก
'มีใครคิดแบบกูบ้าง ผู้สมัครเดือนคนที่สาม ธีมธาตุลมที่ชื่อไนน์ พวกมึงว่ามันเหมาะที่จะมาแข่งเดือนจริง ๆ หรอวะ เอาตามตรงนะ ถ้ากูเป็นมันกูไม่หน้าด้านไปสมัครหรอกนะถ้ารู้ว่าตัวเองจะน่าเกลียดขนาดนี้ มึงดูสิวดิ ดูแผลตามหน้าดิ กูนึกว่าไปรบมาไอ้สัส 55555+
'กูสงสัย กูเลยไปลองขุดรูปกิจกรรมมาดู รูปนี้เลยเว้ย หน้าอย่างเหี้ย 5555 ใครเป็นคนเลือกมันมาแข่งเดือนได้วะ บอกไว้เลยนะที่มันได้ขึ้นเวทีในวันนี้ได้ ก็เพราะมีพี่สนับสนุนให้มันมาได้หรอก ระบบอุปถัมภ์ชัด ๆ ยุติธรรมที่ไหนล่ะ #เดือนเก๊#เด็กเส้น #ไนน์ชื่อไนน์#ไนน์หน้าผุ'
กระแสคอมเม้นต์หลั่งไหลเข้ามาเรื่อย ๆ แทบจะทุกหนึ่งวินาทีเลยก็ว่าได้ ผมไม่ได้ตั้งใจจะมอง แต่สายตาเหลือบไปเห็นเอง
'จริง หน้าด้านโคตร'
'กูเห็นที่มันเดินวันนี้แล้ว บอกเลย เอามาไปเดินยังดูดีกว่า'
'@Auntida มึงมาดูนี่ กูว่าแล้ว'
'ไอ้เหี้ย เด็กเส้นว่ะ 5555'
ผมหันไปมองหน้าไนน์ ตอนนี้ไนน์กลั้นน้ำตาไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว
"กลับกันเถอะ ปะ"
"...ฮึก...อื้ม"
ผมกอดคอไนน์ให้หัวมาซบที่อกของผม เสื้อของผมเปียกไปด้วยน้ำตาเต็มไปหมด
ผมพาไนน์กลับมาที่หอของผม สภาพของเราในตอนนี้ไม่ต่างกัน ไนน์ตาแดงปากสั่นร้องไห้ไม่หยุด ส่วนผมตาแดงกัดฟันด้วยความโกรธ
ไม่ทันไรเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา
"ฮัลโหลครับพี่เชอร์รี" ผมพยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด
"นี่มึงทำอะไรของมึง! ห๊า! กูให้พวกมึงไปหาเด็กมาเป็นเดือน เด็กที่เขาพร้อมเป็นจริง ๆ แล้วนี่อะไร กูดูไลฟ์สดการเปิดตัววันนี้ ไนน์มันทำได้โคตรห่วยเลยนะ รู้ไว้!"
"ผมขอโทษครับ น้องเขาไม่ได้ผิดหรอก ผมผิดเองที่เตรียมน้องไปไม่ดี"
"กูไม่ได้จะด่าไนน์มันคนเดียว มึงก็ด้วยอีเบ็น! กูก็อุส่าห์ไว้ใจมึงให้หาคนมาแข่ง แล้วเสือกให้มันเขียนชื่อมึงในใบสมัครด้วยนะ มึงดูซิ! เสียชื่อเสียงคณะของเราหมด แล้วทีนี้จะทำยังไงต่อ คนเขาก็คิดกันไปหมดแล้วว่าเลือกแต่เด็กเส้นมา โว้ย! ไม่ได้เรื่อง!"
แล้วมันไม่จริงเหรอวะไอ้สัตว์
"พี่เชอร์รีเลิกด่าสักทีได้ไหมครับ! ตอนที่ไนน์ไปถ่ายแบบพี่เองก็ชอบน้อง น้องมันพยายามมากเลยนะครับกว่าจะเป็นแบบทุกวันนี้ได้ แค่ตอนนี้...ตอนนี้...ไนน์มันมีปัญหานิดหน่อย"
"กูไม่สนหรอกนะว่าก่อนหน้านี้มันจะลำบากยากเข็ญขนาดไหน แต่วันนี้ผลลัพธ์มันออกมาชัดเจนแล้วว่า ไนน์มันไม่เหมาะจะเป็นเดือน! เหอะ รู้อย่างนี้กูไม่เอาขี้ดินสกปรก ๆ มาแข่งหรอก"
"พี่ถอนคำพูดของพี่เดี๋ยวนี้เลยนะครับพี่เชอร์รี! …ฮัลโหล ฮัลโหล ไอ้สัตว์! ตัดสายกูไปแล้ว" ผมทนไม่ไหว เควี้ยงโทรศัพท์ลงพื้นไปอย่างแรง "แม่งเอ้ย!"
เสียงทุบต่อยลงบนเตียงของผมสอดประสานเข้ากับเสียงสะอื้นร้องไห้ของไนน์ เกิดเป็นมวลอากาศที่อึดอัดจนหายใจไม่ออก
"พี่เบ็น...ผมขอโทษ...แต่ผมไม่อยากแข่งแล้ว ผมขอถอนตัวนะ"
"มึงว่าไงนะ!"
"พ...พี่เบ็น อย่ามองผมอย่างงั้นดิ ผมกลัวนะ"
"...พี่ขอโทษ ...ไนน์ เราผ่านอะไรมาเยอะมากเลยนะ จะมาท้อกับเรื่องแค่นี้เหรอ"
"แต่พี่ไม่เห็นเหรอว่าคนอื่นเขาไม่ได้สนใจความพยายามของผมเลย เขาสนใจแค่ผลลัพธ์และสิ่งที่เกิดขึ้นหน้างาน แค่นั้นจริง ๆ"
"คนอื่นไม่เชื่อก็ช่างแม่งมัน! อย่างน้อยก็มีพี่คนนี้คนนึงที่เชื่อไนน์นะ"
"พี่เบ็นคนเดียวไม่พอหรอก...วันนี้มันพิสูจน์ให้ผมเห็นชัดเจนแล้วว่าความพยายามไม่ได้ทำให้คนเราสำเร็จทุกครั้ง ทั้งที่เชื่อว่าตัวเองจะทำได้แท้ ๆ ไม่เห็นจะทำได้จริงเลย..."
"ทำได้ดิ พี่ก็เคยเป็นแบบไนน์ พี่ผ่านมาแล้ว ไนน์ก็จะผ่านไปได้เหมือนพี่เอง"
"พี่ก็พูดได้นี่ พี่หล่อ รวย ทำอะไรก็ดูดีไปหมด"
"...ไนน์ไม่รู้หรอกว่าพี่ผ่านอะไรมาบ้าง..."
"...พี่เบ็นก็ไม่รู้หรอกว่าไนน์ต้องเจอกับอะไรมาบ้าง..."
"..."
"..."
"ที่พี่เบ็นชวนผมมาเป็นเดือน" ไนน์สูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ผมเองก็หายใจแรงไม่แพ้กัน "ก็เพราะพนันกับพี่สนไว้ใช่ไหม"
ผมชาไปทั้งตัว "ไนน์รู้ได้ยังไง?" ผมไม่อยากโกหกไนน์เลย
"...พี่สนบอกมา"
"เหี้ยแม่งเอ้ย!!!" ผมทุบเตียงสุดแรงเกิด ไนน์กลับมาส่งเสียงสะอื้นดังอีกครั้ง "รู้นานรึยัง..."
"นานแล้วครับ...แต่มันไม่สำคัญหรอก"
"ไนน์!" ผมลุกขึ้นไปคว้าไหล่ที่สั่นเทาของไนน์ "พี่ไม่ได้ทำเพราะแข่งกับไอ้สนนะ! พี่ทำเพราะอยากช่วยไนน์ต่างหาก พี่ไม่ได้อยากจะปิดไว้...พี่..." ถึงตาผมสะอื้นบ้างแล้ว "พี่ขอโทษ...พี่ขอโทษ..." ผมร้องครวญครางอยู่อย่างนั้นจนพูดไม่เป็นภาษา
แต่แล้วไนน์กลับเลื่อนตัวเข้ามากอดผมไว้
"...ผมรู้ พี่เบ็นไม่มีทางที่จะคิดทำร้ายผมหรอก พี่สนเล่าให้ฟังว่าพี่นั่งเครียดอยู่นานกว่าจะชวนผมได้ อีกอย่างวันนั้นเพราะผมบอกว่าอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง พี่เบ็นเลยชวนผม จำได้ไหม"
"...อื้ม..."
"ผมไม่โกรธพี่หรอก" คราวนี้เป็นไนน์ที่ลูบหัวปลอบผมแทน แต่ทำได้เพียงครู่เดียวก็ชักมือออก "...แต่มันไม่สำคัญอีกแล้ว ก็เห็นกันอยู่ว่าความพยายามไม่ได้ช่วยอะไรเลย"
ผมก้มลงไปมองไนน์ แววตาของไนน์เลื่อนลอยและหมดสิ้นศรัทธาต่อโลกใบนี้
นั่นสินะ
"ไนน์แน่ใจแล้วใช่ไหมว่าจะถอนตัว..."
"อื้ม คนด่าขนาดนี้ไนน์ไม่กล้าไปแข่งต่อแล้วละ"
"...ก็ได้ ถ้านั่นเป็นความต้องการของไนน์เอง พี่จะไม่ห้าม"
"...พี่เบ็นครับ...หลังวันนี้ไป...ผมขออยู่คนเดียวก่อนนะ...ถ้าผมพร้อมเจอพี่เมื่อไหร่ เดี๋ยวผมบอกอีกทีนะ"
"ไนน์!..." ผมจับตัวไนน์ไว้ไม่ทัน เขารีบผละตัวเองออกแล้ววิ่งออกไปจากหอของผมทันที
หลังจากที่ประตูปิดแยกเราสองคนให้ห่างกัน ความมืดได้ครอบงำบรรยากาศรอบกายอีกครั้ง ไม่มีแม้แสงไฟจากหลอดนีออน ไม่มีแม้แต่แสงจากภายนอก ไม่มีแม้แต่แสงจันทร์ที่อบอุ่น
คืนเดือนมืดหมุนวนมาอีกครั้ง และคืนนี้คงทุกข์ทรมานมากกว่าคืนก่อน ๆ ที่ผ่านมา
ดวงเดือนของผมลาจากไปอีกแล้ว


## บทที่ 16.1

ดอกเสลาร่วงโรยลงมาเน่าที่พื้นดินหมดแล้ว คงเหลือแค่ลำต้นที่ไร้ซึ่งจุดแต้มสีชมพูของมัน
จากวันเปิดเทอมวันแรกที่แสนสดใสของผมแปรเปลี่ยนไปเป็นโลกสีเทาหมองหม่นไปในเวลาแค่สี่วัน
ผมโทรไปก็ไม่รับ ส่งข้อความไปก็ไม่อ่าน เดินผ่านก็ก้มหน้าหลบผมตลอด ไนน์ไม่ได้ทำแบบนี้แค่กับผม ไนน์กำลังหนีหน้าทุกคนบนโลกใบนี้ หนีทุกคนรวมถึงผมด้วย
ไนน์ที่สดใสร่าเริงของผมกลายเป็นเด็กหน้านิ่งหน้าซึมคนเดิม หรือบางทีก็ดูแย่กว่าตอนนั้นด้วยซ้ำ
ผมสืบจากไอ้ศรมาก็พบว่าไนน์มันไม่คุยกับใครเลย แม้แต่รูมเมทมันก็คุยไม่กี่คำ กลับหอมาก็อาบน้ำนอนเลย ใครถามก็บอกว่าไม่เป็นอะไร แค่เหนื่อย อยากพักผ่อนเงียบ ๆ คนเดียว
สามวันที่ผ่านมานี้ผมเข้าไปที่หอสมุดทุกวัน เผื่อโชคดีได้เจอไนน์ที่มุมอับมุมเดิมของเราสองคน แต่ไม่มีสักวันที่ไนน์มาเหยียบที่นี่ ผมมาอยู่ที่มุมอับนี้ แล้วนั่งรอ รอ รอจนกว่าไนน์จะโผล่มาแล้วเข้ามากอดผม ร้องไห้โฮให้ผมปลอบ แต่ไม่มีเลย
"ไอ้เบ็น มึงดูนี่ดิ" กุ้งสะกิดเรียกผมที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มัน ตอนนี้เรากำลังทำโปรเจคงานกลุ่มกันอยู่ที่ลานใต้ตึกคณะในเวลาหลังเลิกเรียนช่วงเย็น แต่เพราะเหลืองานอีกไม่มากผมและกุ้งเลยอาสาจะทำต่อกันสองคนแล้วให้คนอื่นกลับไปก่อน
งานไม่ได้ยุ่งยากอะไรหรอก ผมมีหน้าที่แค่รับบทความที่กุ้งคิดมาแปลเป็นภาษาอังกฤษแค่นั้น ไม่ใช่เรื่องยาก แต่ที่เป็นปัญหา คงจะเป็นเรื่องความรู้สึกและจิตใจของผมเองมากกว่า
"เบ็น ดูนี่ก่อน"
"อะไรวะ" ผมหันไปตอบอย่างรำคาญ ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์จะดูอะไรทั้งนั้นแหละ
"มีคนขุดรูปไนน์มาอีกแล้วว่ะ"
"ไหน!" ผมรีบแย่งโทรศัพท์ของกุ้งมาดูทันที
ภายในรูปมีท้องถนนเป็นฉากหลัง มีรถยนต์และรถมอเตอร์ไซค์มากมายจอดค้างรออยู่ที่หน้าป้ายสัญญาณจราจรที่เป็นสีแดง
ที่เกาะกลางถนนนั้นมีเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งทำท่าเตรียมจะเดินออกไปกลางถนนที่แดดร้อนจัด ในมือถือพวงมาลัยดอกไม้อยู่ เนื้อตัวมอมแมมและใส่เสื้อผ้าเก่า ๆ ขาด ๆ
...เด็กขายพวงมาลัยตามสี่แยก!
พอสังเกตที่ใบหน้าของเด็กชายคนนั้นก็รู้ได้ทันที แม้ภาพจะไม่ชัดมาก แต่โครงหน้าแบบนี้ แผลเป็นที่หางคิ้วข้างซ้ายนี้...
"นี่รูปไนน์จริงป๊ะน่ะ" กุ้งกระซิบถามผม แต่น้ำเสียงเหมือนตั้งใจจะพึมพำกับตัวเองมากกว่า
มีแคปชั่นและคอมเม้นท์มากมายอยู่ใต้ภาพด้วย คนโพสเป็นบุคคลเดียวกับที่โพสรูปตอนนั้นไม่ผิดแน่ แต่เพราะมันใช้บัญชีรายชื่อปลอมจึงไม่มีใครรู้ตัวตนที่แท้จริง
'ยังไม่หมดนะครับกับคุณไนน์ นายเอ๋อประจำคณะ ช่วงปิดเทอมที่ผ่านมา มีคนไปเจอไอ้เดือนเก๊อยู่ที่แยกไฟแดงที่นึงก็เลยแวะถ่ายรูปเก็บมา ใช่ไม่ใช่ก็ไปพิจารณากันเอาเองนะครับ โถ่เอ้ย เสียใจแทนคนสมัครว่ะ ที่อยู่ ๆ มีเด็กขายพวงมาลัยมาแย่งตำแหน่งไป #เดือนเก๊ #เด็กเส้น #ไนน์ชื่อไนน์ #ไนน์หน้าผุ #รับสักพวงไหมครับ'
'ตั้งสติกันหน่อยค่ะ เขาขายพวงมาลัยแล้วมันผิดเหรอคะ'
'เฮ้ย คนขายพวงมาลัยก็เป็นเดือนได้แล้วว่ะ งั้นต่อไปคงมีคนจับคนบ้ามาเป็นดาวเป็นเดือนบ้างแล้วมั้ง 555'
'ก็เหมาะสมอยู่ วันนั้นก็ดูไม่ต่างจากเด็กขายพวงมาลัยเท่าไหร่นะ แค่แต่งตัวดีขึ้นมาเฉย ๆ'
'ทุกคนใจเย็น ๆ นะครับ ขายพวงมาลัยตามถนนมันผิดกฎหมายไม่ใช่เหรอ เห็นบางคนสนับสนุนว่าไนน์ช่วยเหลือพ่อแม่ ไนน์ยากจน อย่างงู้นอย่างงี้ เราอยู่ในยุคที่การทำผิดกฎหมายเป็นเรื่องปกติไปแล้วเหรอครับ คิดนะครับ'
'ไอ้พวกที่ด่าเขาเนี่ย วัน ๆ ยังแบมือขอเงินพ่อแม่กินอยู่รึเปล่า น้องเขาช่วยเหลือครอบครัวแต่กลับถูกเหยียดขนาดนี้ แต่ละเม้นอ่านแล้วก็สะท้อนจิตใจคนโพสได้เลยนะ'
'ตลกไอ้พวกที่ออกมาปกป้องมันว่ะ มึงคิดว่ามันยุติธรรมกับคนอื่นแล้วเหรอ มีคนจะสมัครเป็นเดือนอีกเยอะ แต่คนเดินขายพวงมาลัยโสมมแบบนี้ดันถูกเลือกมาได้ ถ้าไม่ใช่เพราะเส้นสายก็ไม่ได้เกิดหรอก'
ผมอ่านต่อไปไม่ไหว ยื่นโทรศัพท์คืนกุ้งไปแล้วเอามือกุมขมับตัวเอง
'...พี่เบ็นก็ไม่รู้หรอกว่าไนน์ต้องเจอกับอะไรมาบ้าง...'
นี่สินะสิ่งที่ไนน์เจอมา นี่คือทั้งหมดที่ไนน์เจอรึเปล่า หรือยังมีอีกเยอะที่ผมยังไม่รู้และไนน์ยังไม่เคยระบายให้ผมฟัง
จากที่กุมหัวที่มีเส้นเลือดเต้นตุบ ๆ อยู่ข้างใน มือผมเลื่อนขึ้นไปเสยผมตัวเองแล้วเกามันอยู่อย่างนั้น
"ผมยุ่งหมดแล้วไอ้เบ็น" กุ้งหยุดมือผมไว้แล้วจัดผมเพ้าของผมให้กลับเข้าสภาพเดิม "ใจเย็นก่อนมึง ค่อย ๆ คิด"
"กู...กูไม่รู้เลยว่าไนน์มันต้องผ่านอะไรมาหนักขนาดนี้ แล้วถ้ายังมีเรื่องอื่นอีกล่ะ นี่กูเป็นพี่ชายมันจริงรึเปล่าวะ กูเป็นแฟนไนน์มันจริง ๆ รึเปล่าวะ เรื่องของมันกูยังไม่เคยรู้เลย นี่เหรอวะผลของการพยายาม ยุติธรรมฉิบหายเลยแม่งเอ้ย"
"กูเข้าใจความรู้สึกมึงนะ แต่ตอนนี้ประเด็นสำคัญมันแตกออกเป็นสองอย่าง คือเรื่องที่ไนน์ถูกวิจารณ์ว่าไม่เหมาะเป็นเดือน กับอีกเรื่องที่มันเป็นเด็กเส้นเลยทำให้เข้าประกวดได้"
"..."
"คือ กูพยายามมองในแบบความเป็นกลางนะ ประเด็นแรกกูไม่เห็นด้วย ไนน์มันก็พยายามจริง ๆ แค่วันนั้นมันดูไม่พร้อมไปหน่อยแต่ที่ผ่านมาก็เห็น ๆ กันอยู่ว่ามันสู้อะไรมามาก แต่ประเด็นที่สองเนี่ย ถ้ามองแบบไม่เข้าข้างใครนะ กูว่ามันก็ถูกที่ว่าไนน์เข้ามาในฐานะเด็กเส้นจริง ๆ"
จากแค่การอยากเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดูดีขึ้นแค่นั้นเองแท้ ๆ ทำไมมันถึงกลายมาเป็นแบบนี้ได้...ตอนนี้ไนน์ตกเป็นเป้าของการรวิจารณ์ของสังคมออนไลน์ไปแล้ว
ส่วนผม...ทำอะไรได้บ้าง ช่วยอะไรไนน์ได้บ้าง
ผมช่วยใครไว้ไม่ได้เลยสักคน
ใช่ เพราะผมมันอ่อนแอไง
แม่ครับ ผมขอโทษนะ ผมอ่อนแอเกินไป ผมทำตามที่สัญญากับแม่ไม่ได้
ผมหลั่งน้ำตาออกมาอีกครั้ง ก็รู้ตัวอยู่หรอกว่ามันน่ารำคาญที่จะร้องไห้ออกมาบ่อย ๆ แต่ผมอดทนอดกลั้นความอ่อนแอในใจไว้ไม่ได้จริง ๆ
กุ้งช้อนหัวผมเบา ๆ ให้ไปซบที่ไหล่ของมัน ตอนนี้ผมไม่อายที่จะรดน้ำตาใส่เสื้อของกุ้งแม้จะมีคนนั่งอยู่ที่โต๊ะอื่นบ้างก็ตาม
"กูจะทำยังไงดี"
"กูก็ไม่รู้ว่ะ บอกไม่ได้เลยจริง ๆ ถึงไนน์จะถอนตัวไม่ไปแข่งในวันจริง แต่กูก็ไม่รู้ว่าไนน์มันจะถูกมองอย่างนี้ไปอีกนานเท่าไหร่เหมือนกัน"
"ดีกุ้ง ดีเบ็น" เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากข้างหลังเราสองคน ผมเลยต้องผละตัวออกจากไหล่กุ้งไป
ไอ้สนนั่นเอง
"ว่าไงสน มึงมีเรื่องด่วนอะไรรึเปล่า กูขอคุยกับเบ็นมันก่อนแป๊ปนึงนะ"
"ไม่มีอะไรมากหรอก กูแค่จะชวนเบ็นไปข้างนอก" ชวนไปไหนวะ? "เดี๋ยวกูไปนั่งรอตรงนู้น" พูดจบสนก็เดินไปนั่งไถโทรศัพท์เล่นที่โต๊ะอีกฟากหนึ่งทันที
"กูทำผิดใช่ไหมกุ้ง..."
"ไม่หรอก ไม่ได้ผิดแล้วก็ไม่ได้ถูก แค่ผลลัพธ์มันออกมาเป็นแบบนี้เอง จำที่กูบอกได้ไหมทุก ๆ เรื่องไม่มีอะไรถูกผิดหรอกอยู่ที่คนจะมองหรือตัดสินมันยังไง"
"...แล้วถ้ามึงเป็นกู มึงจะทำยังไงกับไนน์ดีวะ มึงจะช่วยไนน์ยังไง"
"อืม..." กุ้งถอนหายใจลึกและยาวมาก สักพักหนึ่งถึงจะตอบผมได้ "เอาเป็นว่า ถ้ากูเป็นไนน์ กูก็คงอยากให้มึงที่เป็นแฟนไล่ตามไปคุยให้ได้แม้ว่ากูจะเดินหนีมึงแค่ไหนก็ตาม"
"แต่การเดินหนีใครมันก็แสดงว่าไม่อยากยุ่งกับคนคนนั้นไม่ใช่เหรอวะ"
"มันไม่ได้หมายความแบบนั้นได้อย่างเดียวหรอก ถ้ากูเดินหนีคนทั้งหมดรวมถึงแฟนกูด้วย สำหรับกูนะ กูแค่ไม่อยากให้ใครเห็นตอนตัวเองอ่อนแอแล้วทำให้คนที่กูรักรู้สึกแย่ โดยเฉพาะเรื่องที่แก้ปัญหาไม่ได้ง่าย ๆ อย่างเรื่องนี้"
"..."
"แต่มึงจะทำยังไงก็เป็นเรื่องของมึง ทำในสิ่งที่มึงคิดว่าควรทำ แล้วอย่าลืมความรู้สึกล่ะ อย่าใช้แต่เหตุผล ความรู้สึกเองก็สำคัญ"
"...ขอบใจมากนะ"
"ได้เสมอ ถ้ามึงคิดมากอีกก็โทรมาหากูได้นะ ยี่สิบสี่ชั่วโมง"
"ครับพี่กุ้ง"
ผมยิ้มตอบกุ้งไป ผมหยุดน้ำตาได้สักพักแล้ว เหลือเพียงรอยคล้ำรอบดวงตาเท่านั้น
"ไอ้สน! เสร็จแล้ว! มาเลย!" กุ้งตะโกนไปหาสนแล้วหันมาพูดกับผมพร้อมยื่นช็อกโกแลตยี่ห้อโปรดให้ "เอ้า เอาไปแดก เห็นมึงพักผ่อนน้อย ไม่ยอมกินข้าวเที่ยงอีก เดี๋ยวน้ำตาลก็ต่ำแล้วเป็นลมตายไปอีกรอบ"
ไอ้สนร้องเพลงขึ้นมาเป็นทำนองของเพลงปั้นมนุษย์หิมะด้วยกันไหม "เราไปกินหมูกะทะกันไหม"
ไอ้สน ไอ้สัตว์ ก็นึกว่ามีอะไรจะคุยกับกูนักหนา แค่อยากมาเยาะเย้ยกูสินะ
กุ้งที่รู้เรื่องการพนันระหว่างผมและสนก็ขมวดคิ้วมองดุสนทันที
"...เอ่อ โทษที มุกไม่ฮาเนอะ"
"เล่นมุกเหี้ยอะไรของมึงไอ้ห่าสน" กุ้งด่ามันไปแทนผมแล้ว "แค่นี้เบ็นมันก็เศร้าจะตายอยู่แล้ว ถ้ามึงมาเพื่อถากถางละก็ มึงกลับไปเลยนะ"
"เฮ้ย ใจเย็น กู...กูไม่ได้ตั้งใจ กูแค่อยากให้เบ็นมันผ่อนคลาย" ไอ้สนทำหน้าจริงจังจนดูไม่เหมือนเสแสร้งเท่าไหร่ "โทษที"
"แล้วมึงจะพาเบ็นไปไหน"
"ไปกินหมูกระทะ"
"ไอ้เหี้ยสน!" ผมทนเงียบต่อไปไม่ได้แล้ว ตอนนี้ผมลุกขึ้นมาจนระดับสายตาเราเท่ากัน
"กูไม่รู้นะว่าในสายตามึงกูจะเลวจะเหี้ยแค่ไหน แต่วันนี้และตอนนี้กูชวนมึงไปร้านหมูกระทะจริง ๆ กูมีเรื่องอยากคุยกับมึงด้วย"
"กับกู?"
"ไปเถอะ ไม่ได้ไปด้วยกันนานแล้ว กูเลี้ยงเอง" ฝันไปเถอะ
ผมกระแทกก้นลงเก้าอี้จนเสียงดังลั่น เจ็บนิดหน่อยแต่ก็ยังปั้นหน้าขรึมได้อยู่
กุ้งเห็นผมไม่ตอบมันเลยพูดขึ้น "ไอ้สน มึงไม่ได้ตั้งใจจะถากถางเบ็นมันจริง ๆ ใช่ไหม"
"เออ กูพูดจริง"
"ถ้ากูรู้ว่ามึงแกล้งเบ็นนะ กูต่อยมึงแน่"
"เออ! กูพูดจริง ๆ"
"...งั้นแงะ" ผมไม่รู้ว่าทั้งคู่มีสีหน้ายังไงบ้างเพราะผมเบือนหน้าหนีไปทางอื่น แต่สักพักกุ้งก็สะกิดแขนผม "เบ็น มึงว่าไง"
ผมหันควับไปหากุ้งทันที "นี่มึงเข้าข้างไอ้สนเหรอ"
กุ้งถอนหายใจยาวอีกครั้งแล้วพูดขึ้น "เปล่า กูก็รู้จักมันดี มันไม่ใช่คนที่ชอบเหยียบย่ำคนอื่นเล่นหรอก"
บอกตามตรง ผมไม่เชื่อสนเท่าไหร่หรอก แต่ผมยังคงเชื่อใจกุ้งอยู่ มันจะไม่ทำร้ายผมแน่เหมือนกับที่ไนน์เชื่อในตัวผม
"อื้ม...ก็ได้"
"โอเค หนึ่งทุ่มตรง เจอกันร้านเดิม"
"แล้วกู..."
"ส่วนมึงนะไอ้กุ้ง ไว้เลิกกับเนตรก่อนนะกูค่อยพาไปเลี้ยง"
"เออ จำไว้"
ทั้งสองคนหัวเราะแซวกันไปมา แต่ผมไม่ได้มีอารมณ์ร่วมด้วยเลย


## บทที่ 16.2

บรรยากาศในร้านหมูกระทะยามค่ำคืนดูจะหนาแน่นตลอดไม่เว้นแม้แต่วันธรรมดาแบบวันนี้ ผมและสนได้นั่งที่โต๊ะริมกระจก ห่างจากมุมตักอาหารไปไกลโข
โต๊ะนี้ไม่เหมาะแน่สำหรับคนทั่วไปที่จะมากินให้คุ้มราคา แต่โต๊ะนี้ดูจะเข้าท่าที่สุดแล้วสำหรับเราที่มาคุยกันมากกว่าจะกินให้อิ่ม
จะว่าไปผมแทบไม่แตะอะไรเลยด้วยซ้ำ หยิบหมูไก่มาไม่กี่ถาดก็หยุดกินแล้ว สนบ่นอุบอิบใส่ผมตลอดทุกครั้งที่ผมบอกว่าอิ่มแล้ว
มันบ่นว่า 'พามาทั้งทีแดกให้สุดไปเลยดิวะ' ว่างั้นน่ะ แต่ผมกินไม่ลง ทั้งเรื่องของไนน์ เรื่องเด็กเส้นอะไรนั่น แล้วก็เรื่องของสนที่มันยังไม่เกริ่นมาสักทีอีก
"สรุปแล้วมึงมีอะไร พูดมาสักที"
"เดี๋ยวดิ กินให้อิ่มก่อน พอหิวแล้วอารมณ์จะเสียง่ายนะเว้ย"
"กูอิ่มแล้ว!"
"ก็ได้" สนถอนหายใจยาวเหยียดแล้วยอมวางตะเกียบลงแต่โดยดี "มา กูฟังอยู่"
"มึงชวนกูมาเองนะ มึงนั่นแหละมีอะไร"
"กูมีแน่ แต่กูก็รู้ว่ามึงก็มี กูให้มึงพูดก่อน"
ผมนึกไม่ออกว่าผมมีเรื่องอะไรอยากจะเคลียร์กับมันนักหนา ตอนนี้ในหัวของผมมีแต่เรื่องที่ไม่ถูกกับไอ้สนทั้งที่จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าทำไมเราถึงเป็นแบบนี้
แต่แล้วผมก็นึกเรื่องนั้นขึ้นมาได้
"เออ เรื่องค่ารักษาพยาบาลตอนนั้น มึงจ่ายให้กูทำไมวะ"
"แค่ครึ่งเดียวเอง"
"ครึ่งเดียวก็เยอะแล้ว มึงคิดอะไรของมึงถึงมาทำดีกับกู ไหนจะเรื่องแคนตาลูปนั่นอีก"
"กูรู้นะว่ามึงเกลียดกู แต่กูบอกไว้ให้รู้เลยนะ กูไม่เคยเกลียดมึง"
"แล้วทำไม..."
ความเงียบก่อตัวขึ้นระหว่างเราสองคน มีเพียงเสียงดังปุดปุดของน้ำเดือดในกระทะ
"...มึงจำไม่ได้เลยสินะ จะว่าไป มึงคงไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ"
"อะไรวะ"
"มึงจำวันที่เรามากินหมูกระทะด้วยกันสองคนเป็นวันแรกได้ไหม"
ผมพยายามรื้อแฟ้มข้อมูลในหัวสมองอย่างหนัก
เจอแล้ว! ครั้งแรกพวกเรามากินที่ร้านนี้ ตอนนั้นเราดูเข้ากันมากถึงขั้นที่หลายคนจับเราเป็นคู่จิ้นสน-เบ็น และผมจำได้ว่าเราพูดเปิดใจอะไรกันไปหลายอย่าง แต่กลับจำไม่ได้สักเรื่องเลย
"ที่ร้านนี้...ใช่ไหม"
"อ่า ตอนนั้นเราสนิทกันมากเลยนะ" สนเหม่อมองหน้าผม สายตาเลื่อนลอยเหมือนกำลังนึกย้อนไปในช่วงอดีตของเรา "ไม่รู้ว่ามึงจำได้ไหม ตอนนั้นกูตัดพ้อออกไปแบบไม่ได้ตั้งใจว่ากูอยากเป็นเดือนมากขนาดไหน มากขนาดที่จะพยายามทำทุกวิถีทางให้ได้เป็นเดือนให้ได้"
"มึงก็เลยต้องกลายเป็นศัตรูกับกูเหรอ?"
"มึงจะบ้าเหรอ" สนระเบิดหัวเราะออกมา "ตอนนั้นเราสัญญากันต่างหาก ว่าจะพยายามของตัวเองให้เต็มที่ แล้วถ้าใครแพ้หรือใครชนะก็จะต้องไม่อิจฉาหรือไม่โกรธกัน
"แต่แล้วคะแนนของมึงในช่วงแรกก็นำโด่ง พุ่งสูงกว่าทุกคนและสูงกว่ากูด้วย กูพยายามซ้อมแทบตายแต่พี่เชอร์รีก็เอาแต่หันไปสนใจมึง ตอนนั้นกูอิจฉามึงฉิบหาย
"ตอนนั้นกูคิดว่า ในเมื่อไม่มีใครเห็นความพยายามกูเลย กูก็คงต้องพยายามมากกว่านี้ จนในที่สุด คืนวันหนึ่งกูก็เป็นลมล้มไประหว่างการซ้อมแสดงละคร"
ผมนึกออกแล้ว ตอนนั้นอยู่ ๆ สนก็ล้มลงไปนอนกับพื้น โชคดีที่เราซ้อมกันในห้องแอร์ที่พื้นเรียบ สนจึงไม่เจ็บตัวอะไรมากเท่าผม พวกเรายกเลิกการซ้อมทันที ส่วนผมอยู่นอนเฝ้าไข้สนทั้งคืน
'เบ็นโชคดีที่เกิดมาแล้วมีเงินใช้มากมาย...มีอีกหลายคนที่เขายังขัดสนอยู่นะ'
นี่คือประโยคที่แม่เคยสอนเพียงไม่กี่ประโยคที่ผมจำได้ขึ้นใจ และมันผุดขึ้นมาในหัวผมตอนนั้นพอดี สนเป็นคนฐานะกลาง ๆ ไม่ได้ยากจนอะไรแต่ก็ไม่ได้รวยขนาดนั้น
พอถึงตอนนี้ ผมนึกออกแล้วว่าตอนที่สนเข้าโรงพยาบาล ผมตัดสินใจจ่ายค่าห้องและค่ารักษาให้สนไป มันไม่ได้เยอะแยะมากมายเท่าไหร่สำหรับผม แต่ถ้าเทียบกับสนก็คงเยอะพอสมควร
"แล้วมึงรู้ได้ไงว่ากูจ่ายค่ารักษาให้มึง กูบอกไปว่าเป็นพี่เชอร์รีไม่ใช่เหรอถ้าจำไม่ผิด"
"มึงจำได้แล้วใช่ไหม...นั่นแหละ กูจะรู้มาได้ยังไงก็ไม่เกี่ยว มันเกี่ยวกับที่มึงออกค่ารักษาให้กูแล้วกูก็อยากช่วยมึงกลับ แค่นั้น"
ความทรงจำของผมกับไอ้สนเริ่มไหลเข้าสมองผมมากขึ้นเหมือนจิ๊กซอว์ที่เริ่มประกอบเข้ากันเป็นรูปภาพขนาดใหญ่ เพียงแต่ตอนนี้มันยังกระจุกเป็นกลุ่ม ๆ อยู่ ผมรู้สึกว่ายังมีเรื่องของเราอีกเยอะที่ผมลืมไปแล้ว
"มันยังไม่จบแค่นั้น แม้ว่ากูจะพยายามหนักถึงขั้นไข้จับ แต่พี่เชอร์รีก็ยังคงไม่สนใจกู เอาแต่ตามดูแลมึงตลอด
"แต่กูก็คิดนะว่า ยังไงผลสุดท้ายก็อยู่ที่เสียงส่วนใหญ่ด้วยว่าจะเลือกโหวตให้ใครมากที่สุด กูเลยเลิกสนใจมึงกับพี่เชอร์รีแล้วหันมาซ้อมการแสดงให้หนักขึ้นกว่าเดิม
"แต่แล้ววันแข่งจริงก็มาถึง กูแสดงไปเต็มที่ เต็มกำลังที่กูซ้อมมา แต่มึง ไอ้เบ็น มึงกลับ..."
สนพูดค้างไว้แล้วถอนหายใจยาวออกมา ผมไม่ได้รับรังสีความโกรธจากสน ไม่ใช่ความเกลียดเช่นกัน แต่รังสีที่แผ่ออกมาเป็นคลื่นที่ดูสับสน และผมก็คิดว่าสนเองก็กำลังสับสนอยู่จนไม่รู้จะอธิบายออกมายังไง
"...แต่มึงก็ได้เป็นเดือนตามที่มึงอยากเป็นแล้วไม่ใช่เหรอวะ"
"มันไม่ใช่...มันก็ใช่...ตอนนั้นมึง...โกงกู"
"ห๊ะ!" ผมจำไม่ได้เลยว่าเคยไปโกงมันตอนไหน แล้วถ้าโกงจริง ๆ ผมควรจะเป็นเดือนไปแล้ว
"กูแสดงไปอย่างเต็มที่ แต่วันนั้นมึงกลับเล่นไม่เต็มที่ กูรู้นะว่ามึงแกล้งทำเป็นเล่นแย่ กูดูออก กูรู้ว่ามึงทำให้ละครตัวเองดูดรอปลงเพื่อให้กูชนะ"
มาถึงตอนนี้ผมจำเรื่องราวตอนนั้นได้แล้ว ความรู้สึกตอนนั้นคือความสงสารและความเห็นใจ
ผมจำภาพไม่ได้ชัดเจนนักแต่สิ่งที่ตรึงติดอยู่กับความทรงจำไว้คือความพยายามของสน ความพยายามที่ไม่มีใครเห็นหรือสนใจ แม้แต่พี่เชอร์รีเองก็ไม่เห็น
แต่ผมเห็นและรับรู้ได้
วันนั้นผมจึงตัดสินใจสละสิทธิ์แบบเนียน ๆ โดยการแกล้งจำบทผิด เล่นผิดคิว ยืนผิดตำแหน่ง ทุกอย่างในการแสดงของผมมันดูมั่วและวุ่นวายไปหมด ใช่ ผมตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนั้น
ที่ทำไปนั้นก็เพื่อตัดตัวเองออกจากตัวเลือกที่สมควรได้รับตำแหน่ง และผมเชื่อมั่นว่าถ้าไม่มีผมแล้ว สนมันต้องได้เป็นเดือนแน่ ๆ แล้วก็ตามคาด สนได้เป็นเดือนตามที่หวังจริง ๆ
"กูก็แค่อยากให้มึงได้เป็นเดือน มึงอยากเป็นมากเลยนี่ถ้ากูจำไม่ผิด"
"ด้วยการดูถูกความพยายามของกู?" ผมอึ้งกับคำพูดของสน ตอนนั้นผมไม่ได้คิดถึงมุมมองนี้เลยด้วยซ้ำ ไม่ได้ไตร่ตรองให้ละเอียดถึงผลที่จะตามมา "มึงไม่รู้หรอกว่าหลังจากได้ตำแหน่งแล้วกูรู้สึกยังไงบ้าง กูรู้สึกผิดต่อมึงที่วันนั้นกูเผลอเล่าว่าอยากเป็นเดือนให้มึงฟัง แล้วพี่เชอร์รีก็บ่นกูทุกวัน พี่แม่งบอกว่า ถ้าวันนั้นมึงไม่ได้เล่นห่วยขนาดนั้น มึงคงได้เป็นเดือนไปแล้ว มึงหน้าตาดีกว่าหุ่นดีกว่ากูตั้งเยอะ"
"กูเนี่ยนะ?"
"เออ! ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูหนังหน้าตัวเองบ้างนะมึงน่ะ"
"เดี๋ยว กูว่ามึงใช้สำนวนผิดนะ" ผมหัวเราะให้กับการใช้สำนวนที่ไม่เข้าท่าของมันทั้งที่มันเรียนครูภาษาไทยแท้ ๆ
ครั้งนี้สนหัวเราะไปกับผมด้วย บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลงไปบ้าง ไม่ได้มีออร่าของความอึดอัดอยู่แล้ว ตอนนี้มีแต่กลิ่นควันหมูลอยอยู่
"เรื่องนั้นเลยทำให้มึงเกลียดกูงั้นดิ"
"กูบอกแล้วว่ากูไม่เคยโกรธหรือเกลียดมึงเลย กูรู้สึกผิดและรู้สึกสมเพชตัวเองก็แค่นั้น...แต่กูยอมรับก็ได้ว่าความรู้สึกส่วนนึงก็เคืองมึงเหมือนกัน"
"กูขอโทษ ตอนนั้นกูแค่อยากให้เพื่อน...อยากให้มึงมีความสุข"
"เออ..." ผมสังเกตเห็นสนเขินนิดหน่อย แต่ก็แค่นิดเดียวเท่านั้น "มึงนั่นแหละที่มองค้อนกูทุกครั้งที่เจอกัน"
"ก็ตั้งแต่ที่มึงได้เดือน มึงก็ทำตัวแปลกไป ไม่คุยกับกู เมินกู กูก็นึกว่ามึงหยิ่ง"
"เหรอวะ กูก็จำไม่ค่อยได้แล้วว่ะ ตอนนั้นกูอาจจะกำลังเคืองมึงอยู่หรืออาจจะรู้สึกผิดจนไม่กล้าสู้หน้ามึงมั้ง กูก็จำไม่ค่อยได้"
...เหมือนผมจะนึกอะไรออกมาได้อีกครั้ง
ความรู้สึกในตอนนั้นกำลังผุดออกมา ผมลืมไปแล้วว่าเคยมีบาดแผลนี้อยู่ในใจ จะเรียกว่าลืมไปหมดแล้วก็คงไม่ได้หรอก เพราะความเจ็บปวดยังคงอยู่ แค่เพิ่งจำเหตุผลได้ก็เท่านั้น
เหมือนกับแมลงปอตัวนั้น...
มันคือการถูกทรยศหักหลัง ทั้งที่พยายามช่วยเหลือทุกคน อยากให้ทุกคนมีความสุข แต่เมื่อคนที่ผมช่วยรอดพ้นปัญหาไปได้แล้ว พวกเขาก็ทิ้งผมไปเลย ไม่ได้สนใจใยดีความรู้สึกของผมสักนิด
เพราะอย่างนี้เองผมถึงกลายมาเป็นคนแบบนี้ ช่วยเหลือคนอื่นไปเรื่อย แต่เรื่องของตัวเองกลับปิดประตูไว้แน่นไม่ยอมเปิดใจให้ใครเข้ามาช่วยได้ง่าย ๆ
เพราะรู้ตัวดีว่าเรียกร้องให้ใครมาช่วยเหลือก็ไม่มีใครสนใจผมเลย มีแต่ผมที่ดูแลคนอื่น คนอื่นไม่เคยมาดูแลผม ทั้งเด็กผู้หญิงในฝัน ทั้งพ่อ ทั้งไอ้พี่กุ้ง ทั้งไอ้สน...ไนน์เองก็ด้วย ทุกคนทิ้งผมไปหมด
...นี่คือสิ่งที่ผมคิดในตอนนั้น...
แต่ผมรู้แล้วว่าผมคิดผิด วันนี้สนมันช่วยทำให้ทุกอย่างกระจ่างชัดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ
ทุกคนไม่ได้ทิ้งผมไปไหนเลย ทั้งพ่อ และทุกคน ผมเองต่างหากที่ปิดกั้นหัวใจไว้ไม่ให้ใครเข้ามาดูแลเอง
โดยเฉพาะไนน์ ไนน์ไม่ใช่แค่คนที่ผมต้องดูแล และไนน์ก็ไม่ใช่แค่คนที่คอยดูแลผม
ไนน์พิเศษกว่านั้น
และตอนนี้ไนน์เองก็กำลังปิดกั้นหัวใจไม่ให้ผมยื่นมือเข้าไปช่วย...
"เบ็น!" สนดีดนิ้วใส่หน้าผมจนสะดุ้งเกือบทำกระทะหก "มึงเหม่อนานเกินไปแล้ว"
"โทษที คุยถึงไหนแล้วนะ"
"เรื่องที่กูเมินมึงไง มึงยกโทษให้กูได้ไหม" สนยกมือไหว้ขอโทษผมแล้วหลับตาปี๋
"เออ เอาเหอะ เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว...ไหม?"
"ขนาดมึงยังลืมไปเกือบหมดแล้วก็คงผ่านไปก็ได้ม้าง" ลากเสียงยาวใส่ผมอีก "ว่าแต่ ขอบใจมึงมากนะ"
"เรื่องอะไรวะ"
"ทุกเรื่องที่ผ่านมา...มึงเป็นคนดีนะเบ็น ช่วยเหลือคนอื่นตลอด มึงเป็นฮีโร่ของกูเลยนะ เออ! กูจะตั้งฉายาให้มึงว่า ไอ้จุมออนแมน!" พูดเสร็จก็ทำท่าแปลงร่างเหมือนเด็กที่เลียนแบบท่าไอ้มดแดงอยู่
"ประสาทแดก!"
"ข้าคือไอ้จุมออนแมนผู้ผดุงความยุติธรรมให้โลกนี้เป็นสีชมพู!" ชักจะกวนตีนแล้วนะ ผมหยิบขวดน้ำที่เป็นแก้วมาเคาะหัวไอ้สน แต่มันหลบได้
เราแหย่เล่นกันไปมา ไม่ได้เล่นไม่ได้หัวเราะกับไอ้สนมานานมากจนลืมความรู้สึกนี้ไปแล้ว
"เอ่อ แล้วเรื่องไนน์ มึงจะเอายังไง" คนกำลังสนุกมึงพาเข้าเรื่องเครียดนะไอ้สนนะ
"กูไม่รู้ว่ะ แต่ไนน์มันจะขอถอนตัว" ผมหุบยิ้มลงทันที อารมณ์ถูกสับเปลี่ยนกระทันหัน
"มันถอนตัวได้ด้วยเหรอวะ"
"ถอนตัวไม่ได้หรอก แต่ถ้าไนน์จะไม่ไปจริง ๆ มันก็แค่ไม่ไปโผล่ในวันแข่งไง"
"มึงยอมแพ้แล้วเหรอวะ ถ้ามันเป็นไอ้ดรนะกูจะลากมาตีให้ตูดลายเลย"
"ดรกับไนน์มันไม่เหมือนกันไง ไนน์มันพยายามเท่าไหร่ผู้คนก็ไม่ยอมรับมันเลย ผิดกับดรที่...กูไม่ได้จะว่าดรมันไม่พยายามนะ...แต่ดรมันดูดีอยู่แล้ว ไม่ต้องพยายามมากก็ทำออกมาได้ดี"
"ก็เหมือนมึงกับกู กูเหมือนไนน์ที่พยายามแทบตายแต่ไม่มีใครสนใจ ส่วนมึงเหมือนดรที่ทำอะไรก็ดูดีไปหมด ไม่ต้องพยายามมากก็เรียกเสียงเชียร์ได้"
"อื้ม...ไม่ยุติธรรมเลยเนอะ"
"กูถึงเชื่อมาตลอดไง พยายามเท่าไหร่ก็ไม่มีผลอะไรหรอกถ้าหน้าตามึงไม่ดีพอ"
"..."
"แต่มึงทำให้กูเห็นแล้วนะว่าไนน์มันเปลี่ยนได้จริง ๆ กูเคยด่ามันว่าเป็นดินสกปรกใช่ไหม" ตอนที่พาไนน์ไปยิมวันแรกนั่นเอง "กูไปขอโทษมันมาแล้ว และบอกเรื่องที่พนันกันด้วย" ถึงตรงนี้ผมมองค้อนมันทันที ปากสว่างฉิบหาย "เฮ้ยใจเย็น ตอนนั้นกูไปชมมันต่างหาก แล้วมันก็ไม่ได้โกรธมึงด้วย...เอาเป็นว่ากูยอมรับ ครึ่งนึง ว่าคนเราเปลี่ยนแปลงกันได้"
"...แต่ก็ไม่ได้ดีพอ"
"เอาเป็นว่ามึงไปลากไนน์มาแข่งเดือนในวันจริงให้ได้ การท้าดวลของเรายังไม่จบจนกว่าจะถึงวันตัดสิน"
"ไม่ จะให้ไปแข่งทำไมในเมื่อทุกคนมองมันแบบนั้นไปแล้ว"
"หรือมึงอยากจะโกงกูอีกรอบ? หรือมึงอยากจะดูถูกความพยายามของคนคนนึงอีกรอบ?"
"..."


## บทที่ 17.1

วันนี้แหละ ผมกับไนน์จะต้องคุยกันให้รู้เรื่อง ผมจะต้องเปิดประตูหัวใจของไนน์ให้ได้
ผมได้รู้แล้วว่าไนน์ต้องผ่านอะไรบ้าง ถึงจะไม่ได้รู้ทั้งหมด แต่ผมต้องให้ไนน์เล่าปัญหาให้ผมฟัง ถ้าเรื่องแค่นี้ผมช่วยไนน์ไม่ได้ก็ลาออกจากการเป็นคู่ชีวิตของไนน์ไปซะ ไอ้เบญจมินทร์
ใกล้ถึงเวลาบ่ายสามแล้ว ผมรีบพุ่งตัวไปที่หน้าห้องเรียนของไนน์ทันที วันนี้ไนน์มีเรียนถึงแค่คาบบ่ายสามและไม่มีเรียนอีก ส่วนผมมีเรียนตั้งแต่บ่ายยันเย็น
ใช่ ผมโดดเรียนมาหาไนน์ มันไม่ใช่พฤติกรรมของนิสิตที่ดีหรอกนะ แต่ตอนนี้การดูแลคนที่เรารักนั้นสำคัญกว่ามาก
ถ้ามาดักรอหน้าห้องเรียนละก็ รับรองไม่คลาดกันแน่
ถ้ามันจะหนีผม ผมก็จะวิ่งไล่ตามมัน
ถ้ามันวิ่งหนีไปถึงสุดขอบโลก ผมก็จะวิ่งไปสุดขอบฟ้าเพื่อตามมันไป
กระต่ายน้อยอย่างผมต้องอยู่คู่กับเดือนสิ ถูกไหม
ผมเดินวนไปวนมาอยู่ที่หน้าห้องเรียน กระวนกระวายจนเหงื่อแตกเป็นสาย ใจเต้นตึกตักแทบจะทะลักออกมานอกอก ยังดีที่ยังพอควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้บ้าง ถ้าสติหลุดไปอีกนิดมีหวังได้กระชากประตูเข้าไปหาไนน์กลางชั่วโมงเรียนแบบที่หนังโรแมนติกเว่อร์ ๆ จะทำกัน
ใจเย็นก่อนนะเบ็ญจมินทร์
และแล้วก็มีนิสิตคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องก่อนเวลาบ่ายสาม จากนั้นตามด้วยอาจารย์และนิสิตอีกหลายคนที่แห่กันออกมา ทุกคนดูจะแปลกใจที่เห็นผมยืนรอใครสักคนอยู่หน้าห้อง
รุ่นน้องบางคนที่ผมรู้จักเข้ามาทักทายพูดคุยกับผม ผมตอบไปทีตามมารยาทพลางชะเง้อมองหาไนน์ที่ประตูหน้าห้อง
แต่ไนน์ก็ไม่ออกมาสักที
หรือไนน์ออกไปแล้วแต่ผมไม่ทันสังเกตเห็น
บ้าน่า ยืนดักอยู่หน้าห้องขนาดนี้ไม่น่าจะพลาดได้
"เอ่อน้องครับ ไนน์กลับไปแล้วเหรอ"
"อ๋อ วันนี้ไนน์ไม่มาเรียนค่ะ เห็นบอกว่าจะโดด"
เวรเอ้ย! ผมลืมไปเลยว่าถ้าไนน์ไม่มาเรียน การมาดักหน้าห้องเรียนก็คงไม่มีประโยชน์
ผมเดินคอตกกลับไปที่ไอ้ชมพูมอเตอร์ไซค์เพื่อนรัก ผมจำใจต้องขี่รถไปยังห้องเรียนของคาบต่อไปที่อยู่คนละตึกกับคณะ
แต่แล้วผมก็คิดได้ ถ้าไนน์มันจะไม่ออกมาเลย จะหาให้ทั่วมหา'ลัยก็คงไม่เจอแน่ ยกเว้นที่เดียว
...หอใน
ผมหักแฮนด์ไอ้ชมพูเลี้ยวกลับทันที ป้ายต่อไปไม่ใช่ห้องเรียน ไหน ๆ ก็โดดแล้วก็เอาให้สุด
รอพี่ก่อนนะ...ไนน์
ในที่สุดผมก็ได้มาหยุดอยู่ที่หน้าประตูหอในแล้ว ปัญหาสำคัญต่อมาก็คือ คนนอกที่ไม่ได้อยู่ในหอในนั้นไม่สามารถเข้าไปได้เลย ยกเว้นจะเป็นญาติกับเจ้าของหอซึ่งต้องให้เจ้าตัวลงมายืนยันด้วยตัวเอง
ให้ตายเหอะ โทรไปยังไม่รับเลยแล้วจะให้ลงมาหาได้ยังไงวะ
"...สรุปแล้วเบ็นเป็นญาติกับเด็กที่อยู่ห้อง 20421 หรอ" ลุงรปภ.ที่ดูแลอยู่บริเวณประตูหอในโก่งคิ้วสูงถามผม ลุงเขารู้จักผมดีแท้ ๆ ตอนอยู่หอในตอนปี 1 ก็ไหว้แกทุกครั้ง เวลาแกยกของหนักก็ไปช่วยแบกตลอดจนแกจำชื่อผมได้ ทำไมไม่ยอมปล่อยให้เข้าไปง่าย ๆ นะ
"เป็นญาติครับ ...จริง ๆ แล้วเป็นแฟนกันครับ!" ผมพูดออกไปเสียงดังฟังชัด
"แฟน?...ไม่ได้หรอก อย่างน้อยก็ต้องให้เจ้าตัวลงมายืนยันนะ"
"โห่ ลุง ลุงก็รู้จักผมดีนี่ ผมไม่ไปขโมยของหรอกน่า นะครับ"
"เบ็นเอ้ย กฎก็คือกฎนะลูก ลุงปล่อยไปไม่ได้หรอก"
ชิ! ซวยชะมัด รู้งี้แอบแทรกตัวมาตอนคนไหลเข้าประตูหอในเยอะ ๆ ดีกว่า
"อ้าวพี่เบ็น มาหาไนน์หรอ" ลัคกี้! ไอ้ศรน้องกุ้งมาช่วยได้ทันเวลาเลย
"อื้ม ว่าจะเข้าไปหาไนน์ มันไม่สบายหนักมาก ศรดูดิ" ผมทำเสียงและท่าทางเสียใจแบบเล่นใหญ่เกินความ "เด็กหนุ่มคนหนึ่งต้องนอนซมท้องเสียอยู่บนเตียง เขากำลังรอคอยชายหนุ่มสุดที่รักมาดูแลรักษาใจ แต่ท่านผู้นี้กลับไม่ยอมปล่อยพี่ไป ฮือ!"
ศรกับคุณลุงรปภ.ได้แต่มองหน้ากันแล้วเลิกคิ้วใส่ผม
"แล้ว...ทำไงอะ" ศรถามผมมา เข้าทางละ
"ลุงครับ" ผมหันไปหาคุณลุงรปภ.แทนการตอบศร "ถ้ามาเยี่ยมแล้วให้เจ้าตัวมายืนยันก็ได้ใช่ไหมครับ"
"ใช่...จะโทรเรียกลงมาแล้วเหรอ"
"เปล่าครับ ผมเปลี่ยนไปเยี่ยมห้อง..." ผมหันไปหาศรเพื่อขอเลขห้อง "ห้อง 20426 แทนครับ"
"ห๊ะ แต่ลุงจำได้ว่าเป็นห้อง 20421 นะ"
"เปลี่ยนแล้วไงครับ นี่ไง มีเจ้าของห้องมายืนยันตัวให้แล้วด้วย เนอะ" ผมหันไปแสยะยิ้มใส่ศร
"เฮ้ยพี่ เดี๋ยวดิ เอางี้เลยเหรอ" มึง-จะ-ไม่-ช่วย-กู-เหรอ
ผมยิ้มกว้างกว่าเดิมแล้วกัดฟันพูด "เนอะ!"
"ครับ! พี่เขาจะมาเยี่ยมห้องผมครับ ห้อง 20426 ครับลุง" เยี่ยมมากไอ้ศรน้องกุ้ง
ในที่สุดคุณลุงรปภ.ที่น่ารักก็ทนความดื้อดึงของผมไม่ไหว ส่ายหัวด้วยความระอาใจแล้วอนุญาติให้ผมขึ้นไปดูไนน์ได้แค่แป๊ปเดียวเท่านั้น
"ถ้า 'ดูแลรักษาใจ' กันเรียบร้อยแล้วก็รีบลงมานะ นี่เห็นว่าเป็นเบ็นนะลุงถึงยอมอ่อนให้"
"ครับผม ขอบคุณนะลุง ใจมากไอ้ศร"
ไหว้ลุงเสร็จผมก็วิ่งแจ้นเข้าไปข้างในทันทีปล่อยให้ศรผู้เป็นเจ้าของห้องยืนเกาหัวที่หน้าประตู
บรรยากาศหอในยังคงเหมือนเดิม เหมือนปีที่แล้วที่ผมเคยอยู่ นิสิตปีหนึ่งทั้งหญิงและชายเดินขวักไขว่ไปมาตรงทางเดิน
ท่ามกลางเสียงนกร้องเซงแซ่ตามต้นไม้ข้างทางมีเสียงพูดคุยหยอกล้อกันตามประสาเด็กปีหนึ่ง กลิ่นอายเก่า ๆ ผสมกับกลิ่นฉุนจากขี้นกเกรอะกรังตามพื้นเตะเข้าจมูกผมอย่างจัง
จากหน้าประตูมาสู่ทางเดิน เคลื่อนตัวไปยังหน้าตึกที่ไนน์อยู่ ขึ้นบันไดไปข้างบน และแล้วก็จบลงด้วยการยืนค้างอยู่หน้าห้องของไนน์
ภายในห้องมีเสียงพูดคุยและเสียงตึงตังแสดงถึงการมีอยู่ของบุคคลในนั้น ดูแล้วมีมากกว่าสองคนแน่นอน
ไนน์ต้องอยู่ที่นี่สิ จะไปไหนได้ จริงไหม
ผมกล้า ๆ กลัว ๆ ยกมือขึ้นมาเคาะประตูตรงหน้า
ภายในเสี้ยววินาทีหลังจากนั้น สมองผมแล่นหาวิธีตอบรับเสียงที่จะถามขึ้น แน่นอนว่าเวลามีคนมาเคาะประตูเราจะต้องถามคนที่อยู่อีกฟากว่า 'ใครครับ?'
แล้วถ้าผมบอกไปว่าเป็นตัวผม ถ้าไนน์ได้ยิน เพื่อนมันจะเปิดประตูให้ผมหรอ
จะโกหกหรอบ้าน่า เอาไงดีวะ
"ว่าไงไอ้เหี้ยกา..." ปรากฏว่าบุคคลในห้องเปิดประตูทันทีโดยไม่ได้ถามเลยสักคำ สงสัยคงจะชินกับการมีเพื่อนเข้ามาเล่นในห้องบ่อย ๆ "ขอโทษ...ครับ?" เด็กหนุ่มตรงหน้าเลิกคิ้วเป็นเชิงถามผม
"คือ พ..." ไม่ อย่าเรียกตัวเองว่าพี่ ไม่มีปีสองคนไหนเข้ามาหอในหรอก "ผมมาหาไนน์ ไนน์อยู่ไหมครับ"
"อ๋อ ไม่อยู่" เฮ้ย ได้ไงวะ
"แล้วไนน์ไปไหนเหรอครับ"
เด็กหนุ่มตรงหน้ายักไหล่ "ไม่รู้เลย ช่วงนี้ไนน์มันซึม ๆ ไปเพราะข่าวบ้า ๆ นั่น ไปไหนมาไหนไม่ค่อยบอก"
ผมคอตกอีกครั้ง ใจที่เต้นรัวก่อนหน้านี้หล่นลงไปถึงตาตุ่ม หัวใจผมพองโตขึ้นเหมือนการกดไลค์ค้างในแชทสีฟ้าแล้วก็แตกดังปิ้วทันที ไม่เหลือซากเลย
"มึงจะมารอมันที่ห้องกูก่อนปะ เดี๋ยวมันก็คงมาแหละ ช่วงนี้มันไม่ค่อยออกไปไหน" รูมเมทของไนน์เริ่มขึ้นกูมึงตามความเคยชินกับผม
"ขอบคุณครับ"
"เออ มึงไม่ต้องสุภาพมากก็ได้ เข้ามา ๆ"
เด็กหนุ่มเปิดประตูกว้างพร้อมเกาะไหล่ผมดันเข้าไปในห้อง
ภายในห้องนั้นเหมือนห้องที่ผมเคยอยู่เมื่อปีที่แล้วไม่มีผิด เตียงสี่เตียงที่มุมสี่มุม ตอนนี้มีเจ้าของห้องอยู่กันสามคน แต่ละคนอยู่ในมุมของตัวเอง
คนหนึ่งนอนเล่นเกมในโทรศัพท์แล้วส่งเสียงโวยวายออกมาไม่เกรงใจเพื่อนร่วมห้อง ดูเขาจะเคร่งเครียดมากถึงขนาดไม่ได้สังเกตว่ามีผมเข้ามาในห้อง
อีกคนนั่งอ่านหนังสือใส่หูฟังอยู่ที่โต๊ะ เขาหันมามองตอนผมเดินเข้าไป แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรแล้วก้มลงไปอ่านหนังสือต่อ
ส่วนเด็กหนุ่มที่พาผมเข้ามา เชิญผมให้ไปนั่งบนเตียงของไนน์ เขาผายมือไปที่มุมฝั่งติดกับประตูทางเข้าแล้วหันกลับไปเข้ามุมเล่นคอมตามเดิม
มุมของไนน์ดูแตกต่างจากคนอื่นไปบ้าง มองโดยรวมแล้วไนน์วางของได้เป็นระเบียบมาก หนังสือก็อยู่ในส่วนของหนังสือ ส่วนเครื่องบำรุงก็อยู่ในส่วนของมัน ทุกอย่างถูกจัดวางแยกกันชัดเจน ดูสบายตาน่ารักน่าเอ็นดูเหมือนเจ้าของดี
ที่เตียงคลุมด้วยผ้าปูเตียงสีเหลืองอ่อนตามรสนิยมความชอบน้องไนน์ มีหมอนและหมอนข้างสีส้ม ๆ วางอยู่คู่กับเสื้อคลุมตัวโปรด
แม้ว่ามันจะขาดรุ่งริ่งขนาดนี้...ไนน์ยังเก็บมันไว้อยู่ใช่ไหม
ผมนั่งลงบนเตียงแล้วหยิบเสื้อตัวนั้นขึ้นมาสูบดมรับกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มกลิ่นเดิมที่ไนน์ใช้ประจำ ทำอย่างนี้แล้วเหมือนได้กอดไนน์จริง ๆ เลยแฮะ ผมหวังว่าไนน์คงจะรู้สึกเหมือนกันตอนที่กอดเสื้อตัวนี้นะ
สายตาผมซุกซนสอดส่องไปทั่วมุมส่วนตัวของไนน์ บนโต๊ะอ่านหนังสือมีตำราภาษาญี่ปุ่นและภาษาอังกฤษมากมายเรียงอย่างสวยงาม ตามผนังโต๊ะมีตารางเวลาของอะไรบางอย่างติดอยู่ด้วย
ผมเคลื่อนตัวเข้าไปดูใกล้ ๆ มันเป็นตารางเรียนและตารางการออกกำลังกายที่กำหนดวันชัดเจนว่าวันไหนออกส่วนไหน ข้าง ๆ มีโน๊ตกาวหลายแผ่นติดไว้ด้วยว่า 'อย่าขี้เกียจ' 'ไปยิมไอ้สาส' 'พี่เบ็นรอดูมึงล่ำอยู่นะ' 'มึงทำได้ สู้ ๆ' 'คิดจะเหนื่อยคิดถึงหน้าพี่เบ็น' 'กัมบาเร้!!' 'รอผมก่อนนะพี่เบ็น ฮึบ ๆ'
ไม่ได้มีแค่ที่ข้าง ๆ ตารางการออกกำลังกายเท่านั้น กระดาษโน๊ตกาวหลากหลายสีสันถูกติดไปทั่วตามผนังที่อยู่ภายในมุมของไนน์ ข้อความเหล่านี้สะท้อนถึงความตั้งใจและความพยายามของไนน์ชัดเจน มีทั้งเรื่องเรียน เรื่องการออกกำลังกาย เรื่องความเชื่อมั่นในตัวเอง และเรื่องการพูดการเข้าสังคม
แทบทุกแผ่นมีชื่อผมอยู่ในนั้น
ผมกอดเสื้อคลุมสีเหลืองนวลแน่นขึ้นกว่าเดิม
พี่เข้าใจแล้วนะ ความพยายามของไนน์ ความรักของไนน์ พี่รับรู้ได้แล้วนะครับ
ผมนั่งอ่านข้อความวนซ้ำไปซ้ำมาจนเวลาผ่านไปไม่รู้กี่นาทีแล้ว และในที่สุดก็มีเสียงเคาะมาจากประตูห้อง มันถูกเปิดออกทันทีโดยไม่ได้รอเจ้าของห้องตอบรับ
แบบนี้ไม่ผิดแน่...เจ้าของห้องอีกคน!
ผมรีบลุกขึ้นยืนทันที
"มึงกูไม่เข้าใจโจทย์ข้อสามว่ะ เอามาลอกหน่อยดิ!!" เอ่อ...ไม่ใช่ไนน์เหรอ?
"แป๊ป ๆ กูหาก่อน"
"แล้วมึงเป็นใครวะ" ผู้มาเยือนเดินเข้ามาในห้องแล้วยืนขวางประตูทางเข้าอยู่ ประตูถูกเปิดค้างไว้อย่างนั้น
"เพื่อนของไอ้ไนน์มันน่ะ เอ้า เอาไป"
"ขอบใจมากเพื่อน"
"ทำไมไม่ปิดประตูกันอะ" อีกเสียงบ่นหนึ่งดังขึ้นมาจากนอกห้อง
เสียงนี้...ไม่ผิดแน่


## บทที่ 17.2

"บอกกี่รอบแล้วว่าให้ปิดประตูด้วย แมลงมันจะเข้าเนี่ย" ผมมองเห็นไนน์ได้จากช่องว่างระหว่างประตูกับบานพับ ส่วนไนน์ไม่ทันสังเกตเห็นผมเพราะประตูบังมุมที่ผมนั่งอยู่
ไนน์เดินเข้ามาอยู่ข้างหลังชายหนุ่มที่ยืนขวางประตู ในมือหิ้วถุงขนมไว้ สีหน้าอิดโรยเหมือนคนป่วย ไนน์ดูผอมลงไปมาก จากที่ล่ำได้ขนาดนั้นแล้วแท้ ๆ
"โทษทีว่ะไนน์ เดี๋ยวกูไปแล้ว"
ทันทีที่ประตูถูกปิดลง ไนน์สบตากับผมแล้วอ้าปากค้างทันที ไม่รู้ว่าดีใจหรือตกใจหรืออะไรกันแน่
"พี่เบ็น! เข้ามาได้ไง?"
"เดี๋ยวดิ นี่รุ่นพี่เหรอวะ" เด็กหนุ่มที่เป็นคนเชิญผมเข้ามารีบผงกหัวยกมือไหว้ขอโทษที่ล่วงเกินไปเกือบสิบรอบ ส่วนอีกสองคนยังอยู่ในโลกเกมและโลกหนังสือของตัวเองอยู่
"พี่เบ็นมาทำไม"
"พี่มาคุยกับไนน์ไง"
"วันนั้นเราก็คุยกันแล้วนี่ ผมไม่อยากเป็นเดือนอะไรนั่นแล้ว"
"แล้วหลบหน้าพี่ทำไม หืม?"
"ผม..." ไนน์ลังเลอยู่นานก่อนจะตอบผมได้ "ผมไม่อยากคุยกับพี่ตอนนี้"
"มีอะไรก็พูดกับพี่ ระบายให้พี่ฟัง จะเก็บไว้คนเดียวทำไม"
"บอกไปพี่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ ช่างมันเถอะ เดี๋ยวมันก็ผ่านไปแล้ว"
"แล้วไนน์จะหนีไปเรื่อย ๆ อย่างนี้เหรอ แล้วที่บอกจะเป็นสจ๊วตให้ได้ล่ะ ตอนนั้นมันจะกดดันยิ่งกว่านี้อีกนะ"
"สจ๊วตอะไรนั่นก็ไม่เป็นแล้ว..."
"เฮ้ย อย่าทิ้งความฝันไปง่าย ๆ อย่างงั้นดิวะ"
"ฝันลม ๆ แล้ง ๆ แบบนั้นทิ้ง ๆ ไปก็ได้..."
"มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน!"
"ผมไม่มีอะไรจะพูดแล้ว!"
"เอ่อ...คือว่า..."
"อย่าเสือก!!" เด็กหนุ่มผู้น่าสงสารถูกเราทั้งคู่หันไปด่าพร้อมกัน
"...ขอโทษครับ"
"พี่ออกไปได้แล้ว" ไนน์ก้าวเข้ามาในห้องแล้ววางถุงขนมลงบนโต๊ะผ่านหน้าผมไปอย่างเย็นชา
"ไม่ออก จนกว่าจะคุยกันให้รู้เรื่อง"
"พี่จะไม่ออกไปใช่ไหม" ผมจ้องตาไนน์ค้างไว้แสดงท่าทีปฏิเสธชัดเจน "งั้นผมออกไปเอง!"
ว่าแล้วไอ้เด็กดื้อก็เดินหนีออกไปเลย
ผมตามมันมาถึงขนาดนี้แล้ว ยังไงวันนี้ก็ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง
ผมทิ้งเสื้อคลุมสีเหลืองไว้บนเตียงตามเดิมแล้วเดินสับขาเร็ว ๆ ตามหลังไนน์ไป ขาผมยาวกว่ามากจึงใช้เวลาไม่นานก็ตามไนน์เกือบทัน
"เลิกตามผมมาสักที!" ไนน์หันหลังกลับมาตะโกนใส่ผม
"เลิกตามแน่ถ้าไนน์หยุดมาคุยกับพี่ดี ๆ"
ไอ้เด็กตัวแสบไม่รอให้ผมพูดจบ มันวิ่งเตลิดลงบันไดไปข้างล่าง ผมวิ่งตามมันลงไปติด ๆ ไนน์กระโดดก้าวลงบันไดทีละหลายขั้นได้อย่างง่ายดาย อาจเป็นเพราะชินแล้ว ส่วนผมทำแบบนั้นไม่ได้เพราะไม่ได้อยู่ที่นี่มานาน
ไนน์ลงมาถึงข้างล่างได้ก่อน มันหันหลังกลับมาแล้วพบว่าผมก็กำลังจะถึงชั้นล่างแล้วเหมือนกัน ไนน์จึงวิ่งต่อไปจากหน้าตึกมุ่งไปยังประตูทางเข้าหอใน
เราวิ่งตัดผ่านผู้คนที่เดินเอื่อยเฉื่อยไปมาตามทางเดิน หนึ่งในนั้นมีศรที่กำลังจะเดินออกไปข้างนอกด้วย ไนน์เกือบชนผู้หญิงคนหนึ่งแต่ก็หลบตัวเองได้ทัน แต่นั่นก็ทำให้ไนน์วิ่งช้าลงไป ส่วนผมวิ่งสับขาหลบหลีกสิ่งกีดขวางได้อย่างชำนาญ
เกือบแล้วอีกนิดเดียว
ใกล้จะถึงตัวไนน์แล้ว
"รีบวิ่งไปไหน มาเซ็นชื่อก่อนลูก" โธ่เว้ย! ลุงรปภ.เรียกตัวผมไว้ กำลังจะตามได้ทันแล้วเชียว
ผมรีบตวัดลายมือเละ ๆ ส่ง ๆ ไปแล้วถีบตัวพุ่งออกจากประตูทันที
อยู่ไหนนะ อยู่ไหนนะไอ้ตัวแสบ...เจอแล้ว!
ไนน์วิ่งแจ้นออกไปตามทางฟุตบาทข้างถนนฝั่งตรงข้ามแล้ว เร็วจังวะ!
ไม่รอช้า ผมใส่เกียร์หมาไล่ตามหลังไนน์ไป
เราวิ่งไปเรื่อย ๆ เหมือนผู้ร้ายกำลังหนีการจับกุมของตำรวจในหนังแอคชั่นยังไงยังงั้น หรืออาจกลับกัน เป็นไนน์ที่เป็นพระเอก ส่วนผมเป็นวายร้ายคอยตามฆ่ามัน
"พี่เบ็น!...ผม...แฮ่ก...แฮ่ก...เหนื่อยแล้ว...นะเว้ย!" ไนน์ตะโกนออกมาโดยไม่ได้หันกลับมามองด้วยซ้ำ เสียงนี่หอบเป็นหมาเลยนะ
"เหนื่อยก็อย่าฝืนวิ่ง หยุดแล้วมา...แฮ่ก...คุยกันก่อน!!"
"ไม่เอา!!"
ตามฟุตบาทไม่ได้โล่งแจ้งให้เราสองคนได้เล่นไล่จับกันสะดวก ผมและไนน์ต้องหลบหลีกผู้คนที่เดินไปมาอย่างทุลักทุเล ไนน์อาศัยความตัวเล็กกว่าในการวิ่งซอกแซกไปมาตามผู้คน ตัดความเร็วของผมไปได้มาก
แต่แล้วไนน์ก็วิ่งไปชนเข้ากับผู้ชายอีกคนหนึ่งที่ก้มหน้าดูโทรศัพท์อยู่
"ดูทางบ้างดิวะ" เด็กหนุ่มคนนั้นตะโกนด่าไนน์
ไนน์ที่รักษาสมดุลของตัวเองได้แล้วก็วิ่งออกไปทันที แต่ไม่วายสวนพ่อหนุ่มผู้น่าสงสารกลับไปด้วย "มึงนั่นแหละ! ไอ้สัตว์! อย่าปากดี!!"
การซ้อมด่าคำหยาบตอนนั้นได้ถูกนำมาใช้แล้วที่นี่ในเวลานี้ ถ้ากุ้งได้ยินคงภูมิใจในน้องคนเล็กแย่
เห้อ...ไนน์ของผม จากเด็กตัวน้อยน่ารักพูดจาครับผมตลอดเวลา กลายมาเป็นเด็กเปรตขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย
"ผมขอโทษแทนน้องผมด้วยครับ! ปกติมันน่ารักกว่านี้ อย่าไปถือสามันเลยนะครับ!" ผมวิ่งผ่านเด็กคนนั้นที่กำลังทำหน้าเหวอจากการโดนด่าเมื่อครู่
ผมเริ่มหมดแรงจะวิ่งแล้ว เราวิ่งกันมาไกลมาก จากฝั่งหลังมหา'ลัย มาถึงประตูหน้ามหา'ลัย อึดและดื้อฉิบหายเด็กห่าอะไรก็ไม่รู้
"เลิกตามสักที! ผม...แฮ่ก...แฮ่ก...ไม่ไหวแล้ว!!!"
"ก็หยุดวิ่งซิโว้ย!!! แฮ่ก...ไอ้เด็กเปรต!!...แฮ่ก...หยุดสักที!!!"
ความเร็วของเราสองคนลดต่ำลงมาทั้งคู่จนเกือบจะกลายเป็นการเดินเร็วไปแล้ว อีกนิดเดียวเท่านั้น ไนน์ พี่จะไปหาไนน์แล้ว...
"เฮ้ยเบ็น!!" เนตรขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านมาพอดี มันลดความเร็วลงแล้วหันมาคุยกับผม โชคดีที่รถบนถนนเส้นนี้ไม่ค่อยหนาแน่นเท่าไหร่ "วิ่งหนีอะไรกันวะ!!"
"กูตามไนน์อยู่!"
ไนน์ที่ได้ยินเสียงเนตรกับผมก็หันมาทันที แล้วโบกมือร้องเรียกเนตรทั้งที่ยังวิ่งอยู่
"พี่เนตร มารับผมหน่อยครับ!!!"
"เฮ้ย เนตร มึงต้องให้กูซ้อนนะ!"
"พี่เนตร! อย่าไปฟังพี่เบ็น ให้ผมซ้อน!!"
เนตรหันไปมาระหว่างร่างพวกเราที่วิ่งแลบลิ้นอยู่พักหนึ่ง แต่แล้วเนตรก็ตัดสินใจได้...
"ไนน์ ขึ้นมาจ้ะ!!" เฮ้ย เฮ้ย เฮ้ย!
เนตรเร่งความเร็วให้ไปจอดข้างไนน์ ไนน์รีบซ้อนท้ายแล้วเนตรก็บิดแฮนด์เต็มแรงเกิด
"ไอ้เหี้ยเนตร! ไอ้เพื่อนทรพี!!"
ไนน์ที่ได้ซ้อนท้ายเนตรสมใจอยากแล้วก็หันมาหาผม ไอ้เด็กจังไรมันยิ้มเยาะไม่พอ ยังแลบลิ้นปริ้นตาล้อเลียนแล้วตะโกนไล่หลังมา "ไอ้พี่เบ็นหน้าโง่!!! วู้ววว!!" ไนน์ตะโกนดังลั่นไม่อายชาวบ้าน
ทีอย่างนี้นะหน้าด้านขึ้นมาเชียว ไอ้เวร
ผมวิ่งต่อไปอย่างไม่ลดละ ถึงจะเหนื่อยจนเจ็บสีข้างไปหมด แต่แทนที่ผมจะหงุดหงิดอารมณ์เสีย ผมกลับหัวเราะออกมาทั้งที่ยังหอบอยู่
เดี๋ยวดิ จากที่เถียงกันเมื่อกี้ ตอนนี้กลายเป็นการเล่นไล่จับสนุก ๆ ไปได้ไงวะ
แต่ตอนนี้ผมฝืนวิ่งต่อไปไม่ไหวแล้ว ร่างของไนน์กับเนตรค่อย ๆ ห่างไกลออกไปเรื่อย ๆ ในที่สุดผมก็หยุดวิ่งแล้วยืนหายใจเข้าออกเหมือนคนเป็นหอบหืดอยู่กลางทาง
"ไอ้เบ็น!! มายืนหอบอะไรตรงนี้วะ" ลัคกี้รอบสอง ไอ้กุ้งขี่รถผ่านมาพอดี
"เฮ้ยไอ้กุ้ง! ให้กูซ้อนหน่อย!"
"ทำไมวะ!"
"เออ มึงอย่าเพิ่งถามมาก จอดเร็ว!!" ผมออกคำสั่งไปแล้วกุ้งก็ตอบสนองอย่างเชื่อฟัง
ได้นั่งพักบ้างสักที ปวดสีข้าง ปวดขา ปวดน่องไปหมด
"ไปไหนครับคุณชาย"
"เมื่อกี้มึงเห็นเนตรขี่รถผ่านมาตรงนี้ปะ ตามมันไปหน่อย"
"ได้เลยครับคุณชาย"
ผมแอบแปลกใจว่าทำไมมันถึงบังเอิญขนาดนี้ที่เนตรและกุ้งขี่รถผ่านเรามาเกือบจะในเวลาพร้อมกัน อีกอย่าง ทั้งคู่มีรถเป็นของตัวเองก็จริง แต่ส่วนใหญ่ถ้าไปที่เดียวกันจะใช้รถเนตรเป็นหลักมากกว่า
กุ้งเลี้ยวไปมาอย่างมั่นใจทุกทางแยก ทำเหมือนรู้อยู่แล้วว่าเนตรขี่ผ่านทางนี้มา
ไม่นานกุ้งมันก็ขี่ออกมาข้างนอกมหา'ลัย ลัดเลาะไปตามซอยต่าง ๆ
แต่ทางนี้มันคุ้น ๆ ผมขี่ผ่านทุกวันเลยด้วยซ้ำ
"นี่มึงจะพากูกลับหอเหรอ"
"อ...เอ่อ จริงด้วยแฮะ กูว่าเนตรมัน...น่าจะมาทางนี้ว่ะ"
"เหรอ" กูเชื่อจ้ะเพื่อนรัก "เนตรจะพาไนน์ไปหอกูทำไมกันน้า..."
"...มึงรู้แล้วเหรอ"
"ยังหรอก แค่สงสัย นี่พวกมึงเล่นอะไรกัน ห๊า"
"ศรมันโทรมาบอก ว่ามึงวิ่งตามไนน์ออกไปนอกหอใน" ตอนวิ่งผ่านไอ้ศรแน่เลย "กูกับเนตรเลยวางแผนกันไปรับมึงทั้งคู่ไปหอมึงเอง แกล้งทำเป็นบังเอิญผ่านมา"
"แผนเยอะนักนะพวกมึงเนี่ย"
"ขอโทษ ๆ พวกมึงจะได้คุยกันดี ๆ สักที"
"อื้ม ไม่ได้ว่าอะไร ขอบคุณครับพี่ชาย" ผมพูดด้วยเสียงหวานแล้วเอาหน้าซบลงไปที่หลังอันแข็งแกร่งดุจชาติชายของกุ้งเพื่อแกล้งมันเล่น
"ไอ้สัตว์ ออกไป กูขนลุก"
แต่ที่บอกขอบคุณนี่ผมบอกจากใจจริง บอกทั้งกุ้งและเนตรเลย พวกมันสองคนช่วยผมไว้เยอะมากจนผมไม่รู้จะตอบแทนยังไงดี
ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงหน้าหอผม และแล้วก็เป็นไปตามที่กุ้งบอก เนตรนั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์ของตัวเองอยู่ ส่วนไนน์นั่งหน้าหงอยอยู่หน้าประตูทางเข้าหอ
พอไนน์เงยหน้าขึ้นมาเจอผม ไนน์ก็ก้มลงทันที แววตาของไนน์ดูแดงก่ำและฉ่ำไปด้วยน้ำตา
ร้องไห้อีกแล้วหรือไงนะ
"มาได้สักทีนะ รอนานสัตว์" เนตรทักขึ้นแล้วสยายผมตัวเองเล่น
"แล้วไอ้หมาหงอยนี่เป็นอะไรไปอีกล่ะ"
"ก็นะ มันงอนที่กูหลอกมันมาที่หอมึง กูเลยต้องเฝ้ามันไม่ให้หนีไปไหนอีก" ไนน์เงยหน้าขึ้นมามองค้อนเนตรแล้วก้มหน้าลงไปเหมือนเดิม "แล้วระหว่างรอพวกมึงกูก็ดุมันไปบ้าง"
"นี่ดุจนน้องร้องไห้เลยงะ" กุ้งเดินเข้ามานั่งซ้อนท้ายเนตร
"บ้า กูไม่ได้ว่าอะไรแรงเลยนะ แค่บอกให้คุยกับเบ็นมันดี ๆ เบ็นมันเป็นห่วง แค่นี้ไนน์ก็น้ำตาซึมใส่กูแล้ว"
"พี่เนตรโกหกผมอะ พี่กุ้งด้วย"
ผมถอนหายใจแล้วเดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ ไนน์ คราวนี้ไนน์ยอมให้ผมเข้าใกล้ได้สักที ผมลูบหัวปลอบมัน พยายามลูบให้อ่อนโยนที่สุด
"ถ้าไม่ทำงี้ ตอนนี้พวกมึงคงวิ่งไปถึงกรุงเทพฯแล้วมั้ง" เนตรพูดประชดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่ผมและกุ้งกลับขำกับการเปรียบเทียบเว่อร์ ๆ ของมัน
"ปะ ไปกันเถอะ" กุ้งลุกขึ้นมาจากมอเตอร์ไซค์เนตรที่ซ้อนอยู่แล้วทำท่าจะเดินไปที่รถตัวเอง "คู่นั้นก็เข้าหอกันแล้ว คู่เราก็เข้าหอของเรากันเถอะจ้ะที่รัก"
"จ้ะที่รัก!" ประโยคเหมือนหวานแต่น้ำเสียงเหมือนมาร จากนั้นไม่นานก็ตามมาด้วยเสียงร้องโอดโอยของกุ้งที่โดนเนตรดึงติ่งหูอยู่
พวกเราบอกลากันก่อนแยกจากกัน ผมไม่ลืมขอบคุณกุ้งกับเนตรที่ช่วยกันวางแผนให้ ส่วนไนน์ก็ขอบคุณทั้งคู่เหมือนกัน แต่ขอบคุณด้วยสายตาอาฆาตแทน
ทั้งกุ้งและเนตรบึ่งรถออกห่างจากเราไปเรื่อย ๆ เสียงเครื่องยนต์แว่วเบาลง เบาลง จนในที่สุดก็เหลือเพียงเสียงจั๊กจั่นเรไรและแมลงหวี่ที่ส่งเสียงกันระงม
ตอนนี้เหลือแค่เราสองคนแล้ว
ผมยังคงโอบไหล่และลูบหัวไนน์อยู่ ส่วนไนน์ก็เลื่อนหัวเข้ามาซบที่อกผมข้าง ๆ กัน
เรานั่งกันอยู่อย่างนั้นสักพัก เก็บบรรยากาศและความรู้สึกคะนึงหาของกันและกัน
"ขึ้นไปข้างบนกันเถอะพี่เบ็น" ไนน์เงยหัวขึ้นมาแล้วทำท่าจะลุกขึ้น "ตรงนี้ยุงเยอะ"
"ปะ" ผมลุกขึ้นยืนตามแล้วเปิดประตูหอให้เด็กน้อยเข้าไปข้างใน "วันนี้นอนกับพี่นะ"
"อื้ม ครับผม"


## บทที่ 17.3

เช้านี้มาแปลกเพราะผมตื่นก่อนไนน์ได้ ปกติไนน์จะเป็นคนปลุกผม คงเพราะเหนื่อยจากการวิ่งหลายกิโลไปเมื่อวานแน่ ๆ ผมเองก็ปวดขาปวดตัวไปหมด
ผมมองดูเวลาที่โทรศัพท์ ตอนนี้จะสิบโมงเช้าแล้ว แต่ผมมีเรียนตั้งแต่แปดโมงเช้า...
ช่างมัน โดดเรียนอีกวันนึงไม่ตายหรอก กว่าจะหาเวลาอยู่กับไนน์ได้ทั้งที
ผมเลื่อนดูการแจ้งเตือนแก้ง่วงอยู่บนเตียง กุ้งและเนตรโทรตามผมรวมกันเกือบห้าสาย คงจะตามผมไปเรียนแน่ ๆ ผมส่งข้อความไปหาทั้งคู่แทนเพื่อขอบคุณและอธิบายไปว่าวันนี้จะไม่ไปเรียน
ไนน์ยังนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง ดูสบายจังเลยน้า ไนน์นอนในท่าตะแคงแล้วกอดหมอนข้างไว้แทนตัวผมที่ลุกออกมาแล้ว แก้มนิ่ม ๆ แนบชิดกับหมอนดูน่ารักน่าหยิกเป็นบ้า
เมื่อวานเรายังไม่ได้คุยเรื่องของไนน์เลย ขึ้นมาถึงก็เตรียมสลบกันทั้งคู่ ก่อนจะหลับกัน ผมค่อย ๆ กระตุ้นถามไนน์ไปหลายรอบ แต่ไนน์ดูจะไม่พร้อมพูดเรื่องของตัวเองเลย เอาแต่บ่นว่าง่วงนอนบ้าง ขอเลื่อนไปคุยกันพรุ่งนี้บ้าง
พอเห็นไนน์ตาเยิ้ม เปลือกตาน้อย ๆ ทำท่าจะปิดลงให้ได้ ผมก็สงสารไม่อยากเค้นถามอีกต่อไป
แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามารบกวนการนอนของไนน์อยู่ ผมจึงเดินไปปิดผ้าม่านลงให้ห้องมืดน่านอนเหมือนตอนกลางคืน
ผมเองก็ยังนอนไม่อิ่มเลยแฮะ คิดจะโดดแล้วก็ตื่นสายให้เต็มที่ไปเลย
ผมค่อย ๆ ขึ้นไปบนเตียงแล้วเคลื่อนตัวเข้าไปนอนข้าง ๆ ไนน์
ผมพยายามดันหมอนข้างออกอย่างนุ่มนวลที่สุดไม่ให้ไนน์ตื่นเพื่อที่ผมจะเข้าไปกอดไนน์แทน แต่ผมพลาด ไนน์ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาเจอผมแล้วครางใส่เบา ๆ
"พี่เบ็น...กี่โมงแล้วครับ..." เสียงไนน์พึมพำออกมาเหมือนละเมอแต่ไม่ได้ละเมอ
"ชู่ว" ผมกระซิบให้เสียงเบาที่สุด ยิ่งเสียงเบายิ่งทำให้น่าหลับ "ไม่เป็นไรครับ นอนต่อเถอะ"
"...อื้ม..." ไนน์ขยับตัวเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของผม ผมจูบหน้าผากไนน์เป็นการบอกราตรีสวัสดิ์ในตอนเช้า ส่วนไนน์เอาหน้าถูไปมาที่อกผมเป็นการตอบรับ
ผมปล่อยให้แสงตะวันที่โผล่ขึ้นเหนือขอบฟ้าทำหน้าที่ของมันไปก่อน
แล้วปล่อยให้เดือนตัวน้อยของผมพักผ่อนหลับไหลอยู่ในห้วงนิทราต่อไป
เดี๋ยวถึงเวลากระต่ายตัวนี้จะปลุกนายขึ้นมาเอง
เมื่อถึงตอนนั้นก็ไม่ต้องกลัวนะ ยังไงกระต่ายก็จะอยู่เคียงคู่เดือนเสมอ
ฝันดีครับตัวน้อย


## บทที่ 18.1

ตื่นขึ้นมาดวงอาทิตย์ก็เคลื่อนตัวมาอีกซีกฟากฟ้าพอดี
บ่ายแก่ ๆ แล้วแต่ไนน์ยังไม่ตื่นเลย ยังคงนอนซบอกผมอยู่
ผมค่อย ๆ เลื่อนตัวออกมาไม่ให้ไนน์ตื่น แกะมือของไนน์ที่ยึดแน่นกับเสื้อของผมอย่างอ่อนโยน คราวนี้สำเร็จ ผมไม่ได้ขัดขวางเส้นทางสายไหมของไนน์ในฝัน
กุ้งและเนตรยังคงโทรมาตามให้ไปเรียนช่วงบ่าย ตามมาด้วยเพื่อน ๆ ในสาขาเดียวกันที่ตามจนขี้เกียจตามแล้ว พวกมันดูจะตกใจมากคิดว่าผมป่วยตายไปแบบเงียบ ๆ เพราะปกติผมแทบไม่เคยโดดเรียนเลย
วันนี้โชคดีที่คาบเรียนทุกคาบไม่มีเก็บคะแนนในห้อง มีแค่การบ้านที่ให้ทำส่งคาบต่อไปซึ่งเพื่อนในสาขาผมอธิบายมาให้แล้วว่าต้องทำอะไรบ้าง น่ารักจริง ๆ เพื่อนผม
ส่วนไนน์...ตอนที่ถามเพื่อนในสาขาของมันที่หน้าห้องเรียนเมื่อวาน รุ่นน้องผมบอกว่าไนน์โดดเรียนไปตั้งแต่วันจันทร์แล้ว ไม่ได้โผล่หัวไปเรียนเลยตั้งแต่มีเรื่องเมื่อวันเสาร์ แล้ววันนี้คือวันศุกร์...
และวันเสาร์นี้ หรือก็คือวันพรุ่งนี้ เป็นวันประกวดจริงแล้ว...
"พี่เบ็น..." ไนน์สะลึมสะลือตื่นขึ้นมาหาวทักทายผมแล้วขยี้ตาไปมา
ผมเห็นว่าไนน์ตื่นเต็มที่แล้วก็ไล่ไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วมากินข้าวที่ผมซื้อขึ้นมากินด้วยกัน
ไนน์ลุกเอื่อยเฉื่อยเดินไปอาบน้ำแต่โดยดี แต่หน้าตายังดูเมาขี้ตาอยู่เลย
เมื่อพวกเราทั้งคู่จัดการตัวเองกันเสร็จเรียบร้อย ก็ถึงเวลาเข้าโรงเชือดสักที
"ไนน์" ผมเรียกไนน์ให้มานั่งข้าง ๆ กันบนเตียง "ตกลงเรามีอะไรจะเล่าให้พี่ฟังไหม" ไนน์มานั่งข้าง ๆ ผมแต่โดยดี มือไม้เกาะแกะแขนแล้วเอาหัวมาซบไหล่ผม
"เรื่องแข่งเดือนเหรอ...ผมไม่เอาแล้วไง"
"ไม่ใช่เรื่องนั้น เรื่องของไนน์" เรื่องแข่งเดือนอะไรนั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญเท่าไหร่แล้ว "ที่ตอนนั้นไนน์บอกว่าพี่ไม่เคยเข้าใจไนน์ ตอนนี้พี่อยากจะเข้าใจไนน์ให้มากขึ้นนะ"
"...ถ้าพี่รู้แล้ว...พี่เบ็นจะเกลียดไนน์ไหม"
"พี่รักเราตั้งแต่เรายังแต่งตัวไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ แล้วทำไมพี่ต้องเกลียดตัวตนของไนน์ด้วย" ผมก้มลงไปจุมพิตหัวของไนน์ "พี่รักไนน์ที่ไนน์เป็นไนน์ ไม่ใช่เพราะไนน์หน้าตาดีหรือดูดีขึ้นหรอกนะ"
"งั้นผมก็ไม่ได้ดูดีขึ้นจริง ๆ ดิ" ไนน์ทำสีหน้างอนแก้มป่องใส่ผมเล่น ๆ
"ดูดีขึ้นดิ หน้าตาน่ารักขึ้นเยอะ" ผมหยิกแก้มไนน์ แต่แล้วก็รู้ตัว "นี่ อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ"
ไนน์หัวเราะทะเล้นแล้วแลบลิ้นออกมาที่ถูกจับได้
"เริ่มจากตรงไหนดีล่ะ..." ไนน์นั่งคิดอยู่นิ่ง ๆ สักพัก แต่ในที่สุดก็พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยกว่าเมื่อกี้หลายเท่า "พี่เบ็นเห็นรูปของไนน์ที่ยืนถือพวงมาลัยอยู่ที่สี่แยกนั่นแล้วใช่ไหมครับ"
ผมพยักหน้ารับเบา ๆ พยายามทำสีหน้าให้เรียบเฉยแม้ว่าเจ้าตัวจะมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก สายตาเลื่อนลอยไม่ได้จ้องสิ่งของที่อยู่ตรงหน้าแต่เหมือนกำลังมองภาพของตัวเองที่อยู่ในจิตใจ
ผมพยายามจะไม่ทำตัวอ่อนแอให้ไนน์รู้สึกแย่ไปด้วย
"ครอบครัวไนน์...ครอบครัวผมค่อนข้างยากจน อย่างที่พี่เห็นนั่นแหละ..." ไนน์ถอนหายใจยาวออกมาแล้วพูดต่อ "ช่วงเทอมหนึ่งผมใช้เงินไปเยอะก็จริงแต่เงินพวกนั้นผมก็หามาได้ด้วยตัวเองตอนทำงานพิเศษ
"ปิดเทอมที่ผ่านมา ผมกลับไปบ้าน ที่บ้านเขาเห็นว่าผมใส่เสื้อที่ดูดีหน่อยก็บอกว่าผมใช้เงินฟุ่มเฟือย ผมก็เถียงกลับไปว่า 'นี่มันเงินที่ผมหามาได้นะ ผมจะซื้ออะไรก็เรื่องของผม' ผมไม่เคยเถียงพวกท่านเลย ครั้งนั้นเป็นครั้งแรก...แล้ว...เพราะงั้นพวกท่านเลยโกรธผมมาก"
พวกท่านที่ว่านี่...คือผู้เป็นพ่อและแม่ไม่ผิดแน่
"พวกท่านด่าผมว่าเป็นเด็กไม่สำนึกบุญคุณบุพการี...แล้ว แล้ว...พวกท่านก็ไล่ให้ผมไปขายพวงมาลัยตลอดช่วงปิดเทอมชดใช้เงินที่ผมใช้ไป...ทั้ง ๆ ที่มันเป็นเงินของไนน์
"ผมไม่ได้อะไรกับการที่ต้องไปเดินขายพวงมาลัยข้างถนนหรอก ผมเดินขายมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว มันไม่ได้เหนื่อยอะไรเลยสำหรับผม"
ไนน์กอดแขนผมแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ตลอดช่วงที่เล่าอยู่ ไนน์เล่าด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยดูเหนื่อยใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นประกอบกับเสียงกระแทกกระทั้นที่ออกมาในบางช่วง
"แต่แล้วผมก็เถียงพวกท่านกลับไปอีกรอบ ผมพยายามอธิบายเหตุผลว่า 'ผมต้องไปแข่งเดือนตอนเปิดเทอมนะ' 'ผมตากแดดไม่ได้เดี๋ยวผิวไหม้ เดี๋ยวหน้าพังนะ' 'ขอช่วยร้อยมาลัยแทนนะครับ'...แต่...แต่พวกท่านไม่ยอมฟังไนน์เลย ไม่ฟังไนน์เลย"
ไนน์รัดแขนผมแน่นยิ่งกว่าเดิม ตอนนี้น้ำเสียงสั่นเครือเหมือนจะเริ่มร้องไห้ออกมา
"...พวกท่านบอกว่ามันไร้สาระ...
"แต่สำหรับไนน์...มันไม่ได้ไร้สาระ ผมพยายามกับการแข่งเดือนแทบตาย! พี่เบ็นอุส่าห์ช่วยผมมาขนาดนี้แล้ว...ช่วยผมขนาดนั้นแล้วแท้ ๆ...
"ไนน์ทำให้พี่เสียใจ" ไม่เลยพี่ไม่เคยเสียใจเลย "ไนน์ทำให้พี่เบ็นต้องผิดหวัง..."
"พี่..." ผมลูบหัวน้อย ๆ ของไนน์ผู้ที่เริ่มมีน้ำตาร่วงออกมาแล้ว "เหนื่อยแย่เลยเนอะ ทั้งที่พยายามแล้วแต่ทุกอย่างมาพังลงไปแค่แป๊ปเดียว แล้วคนอื่นก็ไม่ได้มาเห็นช่วงพยายามด้วย...แล้วยิ่งเป็นพ่อแม่แล้วด้วย...คงเจ็บปวดน่าดู" ผมพูดสะท้อนความรู้สึกของไนน์ออกมา ตอนนี้มันไม่สำคัญว่าผมรู้สึกยังไง สิ่งสำคัญคือไนน์รู้สึกยังไงมากกว่า
"อื้ม...ไม่หรอก ไม่ใช่..." ไนน์สะบัดหน้าไปมาเช็ดตาเปียก ๆ ใส่แขนเสื้อของผมก่อนจะค่อย ๆผละตัวเองออกมาหยิบอะไรบางอย่างจากกระเป๋าตังค์แล้วยื่นให้ผมดู
สิ่งนั้นเป็นภาพถ่ายที่ถูกอัดมาในกระดาษโฟโต้ขนาดสี่คูณหกนิ้ว ดูจากรอยคราบสีเหลือง ๆ ที่เปื้อนเป็นจุดตามกระดาษและสีที่ดูจางไปตามกาลเวลาแล้ว เดาได้เลยว่าเป็นรูปที่ถูกถ่ายมานานแล้ว
ภายในรูปเป็นบรรยากาศการเชียร์กีฬาของสถานที่แห่งหนึ่ง พอลองสังเกตดูดี ๆ ผมจึงพบว่ามันคือสถานที่เดียวกับคณะที่ผมและไนน์เรียนอยู่ ตึกที่เก่าแก่ตอนนี้กลับดูสวยสดงดงามอยู่ในรูป
แต่สิ่งที่เด่นที่สุดของภาพไม่ใช่ตึกนั้น แต่เป็นหญิงสาวสวยคนหนึ่งที่ยืนตั้งการ์ดแบบเชียร์ลีดเดอร์เด่นอยู่ข้างหน้าท่ามกลางหญิงสาวและชายหนุ่มที่ทำแบบเดียวกันอีกหลายคน เธอดูเป็นสาวสวยที่มีสายตาอ่อนโยนแต่ก็แข็งแกร่งในเวลาเดียวกัน ดูเท่อย่างบอกไม่ถูก
"นี่รูปแม่ไนน์เอง...แม่ไนน์เคยเป็นลีดมอเราด้วยนะ"
"อื้ม..." ผมกำลังปะติดปะต่อเรื่องราวที่ไนน์เล่า พยายามทำความเข้าใจว่ารูปแม่ไนน์เกี่ยวกับเรื่องเมื่อกี้ยังไง "แม่ไนน์ดูเท่มากเลยนะ แล้วก็ดูอ่อนโยนมากเลย...ทำไมคนที่ดูใจดีแบบนี้ถึงไม่พยายามทำความเข้าใจลูกชายตัวเองบ้างเลยนะ"
สายตาของไนน์หมองหม่นลงไปในทันที
"แม่ไนน์เสียไปตั้งแต่ผมแปดขวบแล้ว"
...ผม...ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายจิตใจไนน์เลย...
"งั้นที่บอกว่าพวกท่านนี่คือ...คุณพ่อ...เหรอ?" ไนน์ส่ายหน้าน้อย ๆ ตอบผม
"พ่อไนน์ก็เสียไปพร้อมแม่"
"..."
"...เพราะไนน์...พวกเขาต้องมาตายเพราะไนน์...เพราะตอนนั้นไนน์ดื้อเอง เพราะไนน์เอง..." ดูเหมือนไนน์ไม่ได้กำลังจะเล่าให้ผมฟัง หากแต่เขากำลังพูดโทษตัวเองอยู่ เสียงสะอื้นของไนน์ทำผมแทบใจสลาย
"ไนน์ไม่ได้ทำให้พวกท่านเสียหรอกนะ" ผมพยายามปลอบไนน์ด้วยเสียงที่อ่อนโยนที่สุด
"เพราะไนน์เองนี่แหละ!" ไนน์ตะโกนออกมาเสียงดังมากแต่ก็พูดต่อด้วยเสียงสั่นที่เบาลง "ตอนนั้น...ตอนวันเกิดอายุแปดขวบ พ่อกับแม่ต้องทำงานที่ต่างจังหวัดแล้วไม่ได้อยู่ฉลองวันเกิดกับผม ให้ผมอยู่บ้านคนเดียว แล้วผมก็บอกพวกเขาไปว่า 'ไนน์เกลียดพ่อกับแม่'
"แล้วในที่สุด...พ่อกับแม่ก็ตัดสินใจรีบขับรถข้ามจังหวัดมาหาผม" มาถึงตอนนี้ไนน์สะอื้นจนตัวโยน ผมเห็นท่าไม่ดีจึงรีบช้อนหัวสั่น ๆ ของไนน์เข้ามาซบที่อกของผม
"ทั้งที่ฝนตกหนักมาก พ่อกับแม่ก็พยายามรีบขับมาให้ทันก่อนเวลาเที่ยงคืน...แล้วสุดท้าย...รถก็ไปชนเข้ากับรถสิบล้อ...พ่อกับแม่ไนน์ตายไปแล้ว ไนน์ยังไม่ทันได้บอกรักพ่อกับแม่เลยด้วยซ้ำ...สิ่งสุดท้ายที่ไนน์บอกพวกเขาก่อนตายคือ 'ไนน์เกลียดพ่อกับแม่'...'ไนน์เกลียดพ่อกับแม่'!!...ทำไมไนน์ถึงพูดแบบนั้นออกไปนะ ไนน์น่าจะบอกรักพ่อกับแม่แทน...แล้วทำไมตัวปัญหาอย่างไนน์ต้องเกิดมาด้วย ไนน์ควรจะตายไปพร้อมกับพ่อกับแม่ ไนน์ควรจะตายไปพร้อมกัน ไนน์ไม่น่าเกิดมาเลยด้วยซ้ำ ไนน์น่าจะตาย ๆ ไปซะ ตายไปได้ก็ดี ตาย...ตายตายไปเลยตายตายตายตายไปซะ...ฮึก...ตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตายตาย..." ไนน์พูดซ้ำคำว่าตายไปเรื่อย ๆ อยู่ในอ้อมอกของผมจนอ่อนแรงไปเอง เสื้อของผมเปียกไปด้วยน้ำตาจนรู้สึกได้ถึงความชื้น
ผมไม่มีคำพูดใดจะปลอบโยนไนน์ ได้แต่กอดร่างอันสั่นเทาของเขาไว้แน่น มือข้างหนึ่งลูบหลังไนน์ไปมา ส่วนอีกข้างลูบหัวปลอบ
ผมทนความอ่อนแอของตัวเองไม่ได้อีกแล้ว กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกแล้ว คางที่ก้มลงไปแนบชิดกับหัวน้อย ๆ สั่นแรงพอ ๆ กับหัวของไนน์ หยาดน้ำตาไหลลงไปพรมเส้นผมสีดำของเขา
"...พอพ่อกับแม่ไนน์ตาย ไนน์ก็ต้องไปอยู่กับลุงป้าที่เป็นญาติห่าง ๆ กัน พวกท่านมีลูกที่เล็กกว่าไนน์มากสองคนด้วย พอไนน์ไปอยู่เพิ่มเป็นคนที่สามพวกท่านก็ลำบากมากกว่าเดิม พวกท่านให้ไนน์ไปขายพวงมาลัยตามข้างถนนเพื่อช่วยเหลือค่าใช้จ่ายที่เพิ่มมาจากไนน์เอง
"ไนน์ไม่เคยบ่นเลย เพราะรู้ว่าไนน์มาทำให้พวกท่านต้องลำบาก แต่วันไหนที่ไนน์ขายได้น้อย ป้าไนน์ก็เอาแต่ตะคอกด่าไนน์ ด่าว่าไม่พยายาม ด่าว่าเป็นเด็กไม่รักดี
"ส่วนคุณลุง...ลุงชอบเอาเงินไปกินเหล้า วันไหนเมามากก็ต่อยเตะไนน์เล่นแก้เครียด ตอนปิดเทอมก็เหมือนกัน ที่ไนน์บอกว่าไนน์ตกบันได จริง ๆ แล้ว...มันเป็นรอยชกของคุณลุง ไนน์...ไนน์เถียงท่านไปตอนที่ท่านเมาอยู่
"แล้ว...แล้วท่านก็ไปรื้อเสื้อที่พี่ให้จากห้องไนน์ ท่านโกรธที่มีเงินซื้อเสื้อแพง ๆ แบบนี้ได้แต่ไม่มีปัญญาไปหาเงินมาให้ท่านซื้อเหล้า...ไนน์พยายามแย่งกลับมา...ฮึก...ป้ามาเห็นพอดี ท่านเลยช่วยลุงจัดการใช้กรรไกรฉีกมันเป็นชิ้น ๆ ไนน์ไม่ได้ตั้งใจจะโกหกนะพี่เบ็น ถ้าตอนนั้นไนน์บอกพี่ไปพี่คงโกรธไนน์แน่ ไนน์ขอโทษ..."
"อื้ม ไม่เป็นไรเลย...เจ็บมากไหม..."
"เจ็บ...ไนน์เจ็บ...มากด้วย"
"ไม่เป็นไรนะ พี่จะดูแลไนน์เอง ไม่ต้องห่วง"
"...พี่เบ็น..."
เราร้องไห้กอดกันอยู่นาน นานจนไม่รู้เลยว่าเวลาล่วงเลยไปเท่าไหร่แล้ว เด็กหนุ่มตรงหน้ามีชีวิตที่น่าสงสารเหลือเกิน ก่อนหน้านี้ผมคาดเดาไปต่าง ๆ นานาถึงสาเหตุของความไม่มั่นใจของไนน์ แต่สิ่งที่ได้ยินในวันนี้มันเกินกว่าที่ผมคาดไว้เยอะมาก
'...พี่เบ็นก็ไม่รู้หรอกว่าไนน์ต้องเจอกับอะไรมาบ้าง…'
เสียงของไนน์ในตอนนั้นแล่นขึ้นมาในหัวผมอีกครั้ง และสะท้อนไปมาอยู่อย่างนั้น
เด็กหนุ่มคนนี้ผ่านอะไรมามากมายจริง ๆ
มากเกินกว่าที่คนรวยใช้ชีวิตอย่างสุขสบายแบบผมจะจินตนาการออก
ในที่สุดตัวไนน์ก็สั่นน้อยลง เสียงสะอื้นจางหายไปเหลือเพียงเสียงลมหายใจที่ดังในอ้อมกอด
"และนิทานเรื่องนี้ก็สอนให้รู้ว่า..." อยู่ ๆ ไนน์ก็พูดติดตลกขึ้นมาแล้วหัวเราะทะเล้นใส่ผม
ผมเลยหัวเราะตอบกลับไปแล้วยีหัวมันเล่นจนผมมันยุ่งไปหมด
"...เด็กขี้แยก็ยังคงเป็นเด็กขี้แยเหมือนเดิม"
"โห ตัวเองไม่ร้องไห้เลยมั้ง"
เราหัวเราะให้กันเบา ๆ อีกครั้งก่อนที่ไนน์จะก้มหัวลงมานอนบนตัก หัวน้อย ๆ ของไนน์แนบชิดกับน่องขาอุ่น ๆ ของผม พอขยับจนได้ที่มันก็หันมาคลี่ยิ้มบาง ๆ ให้ผม
ใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาแต่กำลังคลี่ยิ้มอย่างสดใสนั้นทำให้ผมเอ็นดูไนน์อย่างสุดหัวใจ
ผมก้มหัวลงไปจูบไนน์ จากหน้าผากแล้วเคลื่อนไปจูบริมฝีปาก
"ขอบคุณนะครับพี่เบ็น ที่ฟังเรื่องของผม"
"อื้ม ขอบคุณเหมือนกันนะ ที่ยอมเล่าให้พี่ฟัง"
ไนน์นอนเล่นบนตักผมอยู่อย่างนั้น เราค้างอยู่ท่านี้นานเหมือนไม่อยากให้ช่วงเวลานี้เคลื่อนหายไป ไม่อยากให้เข็มสีแดงเล็ก ๆ ของนาฬิกาเคลื่อนไหวเลย อยากให้กระแสเวลาหยุดนิ่งไป
แสงแดดยามบ่ายแก่ ๆ เคลื่อนต่ำลงไปเรื่อย ๆ ห้องที่เราอยู่เริ่มมืดลงจนแทบไม่เหลือแสงแดดจากหน้าต่างอีกต่อไป ในที่สุดตะวันก็ลาลับขอบฟ้าไป บอกลาผืนนภาที่กำลังเปลี่ยนสี
ดวงดาวน้อยใหญ่เริ่มประกายแสงริบหรี่อยู่ไกล ๆ แต่แสงที่เด่นชัดที่สุดคงจะเป็นแสงสีนวลจากดวงจันทร์ที่สว่างสุกสกาวเข้ามาจากหน้าต่างทำบรรยากาศให้อบอุ่น
แต่แสงที่ดูจะอบอุ่นหัวใจมากที่สุดคงจะเป็นแสงจากเดือนที่อยู่ตรงหน้าผม เดือนที่แม้จะไม่ได้สวยงามเท่าดวงใหญ่ที่อยู่ข้างนอกนั้น แต่มันกลับเป็นสถานที่ที่น่าอยู่ที่สุดของกระต่ายน้อยอย่างผม


## บทที่ 18.2

"พี่เบ็น..."
"หืม?"
"ผมเล่าให้พี่ฟังไปเยอะแล้ว พี่เล่าเรื่องของพี่ให้ผมฟังด้วยนะ"
"...พี่ไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้ไนน์เห็นหรอกนะ ถ้าอ่อนแอแล้วจะดูแลไนน์ได้ยังไง จริงไหม?" ผมก้มหัวลงไปเอาจมูกถูไถไปกับจมูกของไนน์ให้มันจั๊กจี้เล่น ไนน์หัวเราะคิกคักตอบผมมาแต่แล้วก็ทำเสียงจริงจังใส่
"ไม่เห็นเป็นไรเลย ทุกคนอ่อนแอกันได้ ผมด้วย พี่เบ็นก็ด้วย" ไนน์ชูมือขึ้นมาจนสุดเพื่อจะเอื้อมมาลูบหัวผม "เคยบอกแล้วไง ผมไม่ยอมให้พี่ดูแลผมฝ่ายเดียวหรอก ผมก็จะดูแลพี่เบ็นด้วย นะ"
"อยากฟังจริง ๆ หรอไอ้เด็กขี้ตื๊อ" ผมเคลื่อนมือจากที่ลูบหัวอยู่มาบีบจมูกไนน์เล่น "บอกไว้ก่อนนะว่ามันไม่ได้สนุกเท่าของไนน์หรอก"
"เล่ามาเถอะนะ ไนน์อยากฟังครับ"
ผมถอนหายใจทำทีเป็นเหนื่อยใจใส่ไนน์ แต่ลึก ๆ แล้วผมเองก็อยากให้มีใครรับฟังเรื่องของผมเช่นกัน
"...กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว..." ผมพูดเหมือนกำลังจะเล่านิทานให้เด็กน้อยฟัง
"อ๋อ!!"
"ยัง-ไม่-ได้-เล่า" ผมหยิกแก้มนุ่ม ๆ ของไนน์เป็นการทำโทษ
"อ๋อโอดอั๊บ"
"มีเด็กชายหน้าตาดีหล่อล่ำอยู่คนหนึ่ง" ถึงตอนนี้ไนน์ย่นจมูกทำหน้าเหม็นขี้ใส่ผมทันที "มีชีวิตที่สุขสันต์ มีครอบครัวที่อบอุ่น คุณแม่ที่อ่อนโยน คุณพ่อที่น่ารัก ทุก ๆ วันมีแต่เสียงหัวเราะ..."
ผมเล่าไปมองหน้าไนน์ไป แต่แล้วสายตาผมก็ค่อย ๆ เลื่อนลอยเข้าสู่ห้วงอดีตที่ถูกฝังลึกอยู่ในความทรงจำ
เกือบทุกอย่างที่เกิดขึ้นในตอนเด็กนั้น ไม่สามารถดึงกลับมาเป็นภาพถ่ายที่ชัดเจนได้ มีเพียงความรู้สึกเท่านั้นที่ยังคงเข้มข้นอยู่ในจิตใจ
ผมเล่าให้ไนน์ฟังทุก ๆ เรื่องเท่าที่ผมจะนึกออก
ทั้งเรื่องราวตอนเด็กที่เกิดมามีพ่อแม่ที่น่ารัก เรื่องตอนที่วิ่งเล่นกับพ่อแม่แล้วจินตนาการว่าตัวเองเป็นซุปเปอร์ฮีโร่ มีพ่อเป็นผู้บัญชาการสั่งหน้าที่ให้ผมไปจัดการผู้ร้าย มีแม่เป็นวายร้ายเจ้าเสน่ห์ที่พ่อกับผมต้องจัดการให้ได้ และมีพี่โบว์มาเป็นฮีโร่คู่กับผมด้วยในบางครั้ง
ทั้งเรื่องตอนที่รู้ว่าแม่เป็นมะเร็ง ช่วงเวลาที่ความตายพรากแม่ไปจากผม เรื่องที่เคยเกลียดพ่อแล้วตั้งฉายาให้พ่อตัวเองว่าเป็นแค่เครื่องพ่นอสุจิ
ทั้งเรื่องตอนประถมที่ผมโดนกลั่นแกล้งหนักที่สุด รวมไปถึงตอนที่ผมคิดจะฆ่าตัวตาย
ทั้งเรื่องตอนขึ้น ม.4 ที่เจอกุ้งกับเนตร เรื่องของพี่โบว์ก็ด้วย แต่ผมไม่ได้เล่าความลับระหว่างผมกับพี่โบว์ให้ไนน์ฟังหรอกนะ แล้วลากยาวมาถึงเรื่องราวชีวิตในมหา'ลัย การซ้อมนันทนาการอันมหาโหด เรื่องที่ได้เป็นรองเดือน และ...
...ตอนที่ได้เจอไนน์ในวันแรก
ทุกครั้งที่ผมเล่าถึงช่วงเวลาแห่งความสุข ไนน์จะยิ้มหรือหัวเราะหรือกวนตีนผมขึ้นมา และทุกครั้งที่ผมเปลี่ยนอารมณ์มาเล่าถึงช่วงเวลาแห่งความเศร้า ไนน์จะทำหน้าเครียดจริงจังหรือไม่ก็ยิ้มปลอบใจผม
"ทำไมตอนนั้นพี่เบ็นถึงไม่หัวเราะเยาะผมที่ผมพูดกับตัวเองหน้าคณะ"
"ถ้าเป็นคนทั่วไปก็อาจจะคิดว่าแปลกนะ แต่พี่ไม่คิดว่ามันแปลกเลย แล้วอีกอย่าง..." ผมนึกย้อนไปในช่วงนั้น คำพูดในวันนั้นของไนน์ยังคงติดตรึงใจผมอยู่จนถึงทุกวันนี้ "ไนน์ทำให้พี่คิดถึงแม่"
"เฮ้ย จริงดิ ยังไงพี่เบ็น เล่ามา เล่ามา"
"ไม่บอก!!" ผมแสยะยิ้มใส่แล้วจั๊กจี้เอวมันจนมันดิ้นหัวเราะทุรนทุรายขึ้นมานั่งข้างผมแทน
"โด่ ผมหน้าเหมือนแม่พี่รึไง!" ไนน์พูดโพล่งออกมาทำผมทอดสายตาเหม่ออีกครั้ง "...ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ"
"ห๊ะ" ผมตื่นจากภวังค์ทันที "เฮ้ย เปล่า ๆ พี่แค่คิดถึงเจ้าบันนี่น้อยที่ไนน์ให้พี่"
"หืม?"
ผมคิดถึงช่วงที่เจอไนน์วันแรกได้แป๊ปเดียวก็เผลอนึกย้อนต่อไปถึงตอนที่เราไปห้างฯ ด้วยกันครั้งแรก วันนั้นไนน์ซื้อตุ๊กตากระต่ายสีขาวตัวน้อยสวมเสื้อสีเหลืองให้ผม ผมจำได้ว่าผมหลั่งน้ำตาต่อหน้าไนน์ครั้งแรกด้วย
ตุ๊กตาที่ไนน์ให้ช่างเหมือนกับตุ๊กตาที่แม่ให้ไม่มีผิด ไม่ใช่ความเหมือนที่ลักษณะภายนอก ของแม่เป็นหมีสีชมพูในชุดซุปเปอร์ฮีโร่สุดเท่ห์ ส่วนของไนน์เป็นกระต่ายขาวตัวน้อยน่ารัก
สิ่งที่เหมือนกันคือกลิ่นอายที่อบอวลอยู่ทั่วตุ๊กตาทั้งสองตัว กลิ่นที่แสดงถึงความรักของแม่ ความเอาใจใส่ของแม่ ความอ่อนโยนของแม่ ทุกอย่างมันให้ความรู้สึกเดียวกันกับตอนที่กอดดมตุ๊กตาของไนน์
ผมเล่าให้ไนน์ฟังถึงเรื่องตุ๊กตาหมีของแม่ ไนน์ส่งแววตาซึ้งขึ้นมาทันที เราทั้งคู่สูญเสียแม่ไปเหมือนกัน ไม่ต้องอธิบายมากเราก็สัมผัสความรู้สึกของกันและกันได้
แต่แล้วผมก็เผลอเล่าไปถึงช่วงเวลาที่กรีดหัวใจผมมากที่สุดวันหนึ่ง วันที่ตุ๊กตาหมีที่แม่ให้ถูกฉีกทึ้ง ถูกทำลายไม่เหลือชิ้นดี ชุดซุปเปอร์ฮีโร่ที่ปกคลุมหมีอยู่นั้นขาดสะบั้น
"ตอนนั้น...พี่โกรธมาก พี่ทนไม่ได้ที่เห็นพวกแม่งทำกับตุ๊กตาหมีตัวนั้น..." ผมเล่าใส่อารมณ์ไปเกือบจะเหมือนที่ตอนนั้นผมรู้สึกจริง ๆ ไนน์ในตอนนี้ทำหน้าเบ้เตรียมตัวจะร้องไห้อีกครั้ง
"แล้วพี่ก็..." ผมจำความรู้สึกตอนนั้นได้ ความรู้สึกที่อยากฆ่าพวกมันให้ตาย "พี่ทนจนทนต่อไปไม่ไหวแล้ว พอสะบัดแขนพวกนั้นออกได้พี่ก็รีบวิ่งไปหยิบกรรไกรที่กระเป๋าขึ้นมาทันที..."
เปลือกตาที่มีน้ำใสเอ่ออยู่ของไนน์นั้นเบิกกว้างขึ้น มันกว้างมากเหมือนคนเจอผี ไนน์กลืนน้ำลายดังเอื้อก
"พี่...พี่...พอรู้ตัวอีกที เลือดก็ท่วมห้องแล้ว ไส้ของพวกมันล้นทะลักออกมา" ผมหยุดการบรรยายไว้เพียงเท่านี้เพราะตอนนี้ไนน์ดูจะช็อกกับสิ่งที่ได้ยินจนอ้าปากค้าง
"พี่เบ็น...จริงดิ?"
"หึ ไม่จริงอะ"
"ไอ้พี่เบ็น!!!!" ไนน์โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงหยิบหมอนที่อยู่ข้าง ๆ มาตีเต็มแรง "เอาดี ๆ ดิวะ" ดูท่าจะโกรธจริง ๆ ผิดกับผมที่หัวเราะลั่นจนหงายหลัง
ผมต้องสงบสติอารมณ์อยู่นานกว่าจะหยุดหัวเราะได้ ส่วนไนน์ก็กำลังสงบใจตัวเองไม่ให้ต่อยผมอยู่เหมือนกัน
"เออ เออ จะเล่าดี ๆ แล้ว" ผมพูดพลางปาดเช็ดน้ำตาออกไป "พี่รู้สึกอยากจะฆ่ามันจริง ๆ แหละ แล้วพี่ก็วิ่งไปหยิบกรรไกรมาจริง ๆ ด้วย แต่พี่ทำไม่ลงหรอก"
ไนน์ถอนหายใจโล่งอกยาวมาก คงจะยาวมากที่สุดในชีวิตเลยก็ได้
"จะบ้าหรอไนน์ พี่สิบขวบเองนะ สิบขวบนะไอ้หนู แค่ถือกรรไกรตอนนั้นก็มือสั่นไปหมดแล้ว"
"แล้ววันนั้นพวกมันเลิกแกล้งพี่ไหม"
"ไม่เลย อันที่จริงมันไม่กลัวพี่เลยด้วย พวกมันหัวเราะเยาะที่พี่มือสั่นขนาดนั้น"
"เวรเอ้ย! เดี๋ยวกูต่อยแม่งเรียงตัวเลย" ไนน์ดูจะอินจัดกับเรื่องที่ผมเล่า มันกัดฟันพูดออกมาแล้วกำหมัดแน่นจนมือแดงไปหมด ผมอดขำไม่ได้ที่เห็นแบบนั้น
แต่พอนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นต่อมาผมก็ยิ้มไม่ออก
"พวกมันเข้ามาแย่งกรรไกรพี่ไปได้" ภาพนั้น...อยากจะลืมเท่าไหร่ก็ลืมไม่ลงจริง ๆ "มันก็เอากรรไกรไปตัดแขนขาของตุ๊กตาหมีอย่างเลือดเย็น ตามด้วยการทิ่มปลายแหลมของกรรไกรลงไปปักที่ท้อง จากนั้นก็กรีดลงมา ลงมาเรื่อย ๆ จนเห็นนุ่นข้างในเต็มไปหมด
"พอปุยนุ่นฟุ้งกระจายออกมา พวกมันก็หยิบมาโปรยใส่หัวพี่เล่นเหมือนโปรยหิมะ" ผมเค้นเสียงหัวเราะออกมาแล้วส่ายหน้าด้วยความโกรธ "เหอะ! สวยตายห่าแหละ" กรามผมสบกันแน่นสายตาร้อนผ่าวไปด้วยความโกรธแค้นและความเศร้า
"และสิ่งสุดท้ายที่พวกมันทำก็คือ...มันตัดหัวของตุ๊กตาหมีออกมาโยนเล่นไปมาเหมือนลูกบอล...ตอนนั้นพี่...พี่ทำได้แค่นั่งมองสิ่งล้ำค่าของพี่ถูกเหยียบย่ำ...พี่สู้อะไรพวกแม่งไม่ได้เลย ไม่มีใครเข้ามาช่วยพี่เลยด้วย"
คราวนี้เป็นผมเองที่อารมณ์โกรธพุ่งสูงปรี๊ดจนเลือดขึ้นหน้า น้ำตาค่อย ๆ ไหลออกมาอีกครั้งแต่ผมไม่ได้สะอื้นแรง มันเป็นน้ำตาเพียงไม่กี่หยดเท่านั้น
ไนน์เห็นผมเป็นแบบนี้ก็เคลื่อนตัวมานั่งกอดเอวผมแล้วซบหัวที่อกผมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไนน์เป็นฝ่ายลูบหลังปลอบโยนผมแทน
"พี่เบ็นดูแลผมแล้ว เพราะงั้นให้ผมดูแลพี่เบ็นด้วยนะครับ"
"..."
"ผมสัญญา ถ้าผมมีเรื่องไม่สบายใจอีก ผมจะบอกพี่ เพราะงั้นพี่ต้องสัญญากับผมด้วยนะ ว่าพี่จะไม่เก็บอะไรไว้คนเดียวอีกแล้ว"
"ครับ พี่สัญญา"
เราสองคนต่างมีบาดแผลในใจเป็นของตัวเอง แผลเหล่านั้นบางทีมันก็สมานแล้วหายไป แต่หลายครั้งที่มันทิ้งร่องรอยความเจ็บปวดไว้ในคราบของแผลเป็นแทน
จะว่าไปก็ไม่ใช่แค่เราสองคนหรอก ทั้งผม ทั้งไนน์ ทั้งพ่อผม หรือแม้กระทั่งไอ้แก๊งสามซ่านั่นก็ด้วย คนทุกคนบนโลกนี้มีแผลในใจกันทั้งนั้น
แต่สิ่งหนึ่งที่แม่ผมสอนและขอผมไว้...
...เราทุกคนเจ็บปวดด้วยกันทั้งนั้น แต่เราต้องไม่โยนความเจ็บปวดนี้ไปใส่คนอื่นต่อ...
ตอนนี้ผมพอจะเข้าใจความหมายที่แม่บอกในตอนนั้นแล้วนะครับ
เมื่ออิเล็กตรอนอารมณ์ของผมกลับสู่สถานะพื้นได้ มวลอากาศรอบตัวก็ดูจะผ่อนคลายตามผมไปด้วย ตอนนี้ในห้องมืดสนิทเหลือไว้เพียงแสงจันทร์จากหน้าต่างเท่านั้น
"พี่เบ็นคิดถึงแม่ไหม"
"คิดถึง"
"ผมก็คิดถึง คิดถึงพ่อด้วย"
"ตอนนี้พวกท่านคงไม่มีอะไรต้องห่วงแล้วละ ไนน์โตเป็นหนุ่มขนาดนี้แล้ว" ผมยื่นมือไปดึงแก้มไนน์เล่น แต่ไนน์กลับยิ้มแหย ๆ กลับมา
"แม่จะเสียใจไหม ถ้าผมไม่ได้เป็นเดือน"
"ทำไมแม่ไนน์ต้องเสียใจล่ะ?"
"ก็แม่ผมเป็นถึงลีดมอเลยนะ ทั้งสวยทั้งเท่ แล้วดูลูกชายดิ" ไนน์ชี้หน้าตัวเอง "ลีดคณะยังเป็นไม่ได้เลย ถ้าวิญญาณแม่รู้เข้าคงผิดหวังแย่"
ผมหัวเราะเอ็นดูความคิดของไนน์ ไม่มีพ่อแม่คนไหนจะผิดหวังที่ลูกไม่ได้หน้าตาดีเหมือนตัวเองหรอกนะ อย่างน้อยก็เท่าที่ผมรู้
"แล้วคิดว่าแม่ไนน์จะผิดหวังที่ไนน์ไม่ไปแข่งเดือนพรุ่งนี้ด้วยรึเปล่าเนี่ย" ไนน์ตอบรับด้วยการพยักหน้าแล้วเลิกคิ้วใส่ผม "แค่ไนน์มีความสุขก็พอแล้ว พี่ว่าแค่นี้แหละที่พ่อแม่ไนน์อยากเห็น"
"จริงอะ"
"อื้ม" ผมตอบแล้วโน้มหน้าลงไปจูบหัวของตัวน้อย "คุณพ่อกับคุณแม่รักไนน์นะ เหมือนที่พี่รักไนน์ไง เพราะงั้นสิ่งที่พี่เชื่อ ก็คือท่านหวังแค่นี้แหละ"
"เหรอ..." ไนน์ล้มตัวลงมาแล้วเอาหลังพิงกับตัวผม เมื่อจัดท่านั่งได้ที่แล้วผมก็โอบไนน์ไว้อีกครั้ง ไนน์เงยหน้ามองผม ส่วนผมก้มหน้ามองไนน์ "งั้นพี่เบ็นก็ไม่ได้รักผมแบบคนรักดิ พี่จะเป็นพ่อแม่ผมเหรอ"
"จะบ้ารึไง" ผมหัวเราะจนตัวสั่นทำเอาร่างของไนน์สั่นไปด้วย "ก็รักนี่แหละ สำหรับพี่ ความรักของคนรักกับของพ่อแม่มันเหมือนกันนะ อย่างไนน์ สายตาของไนน์อ่อนโยนเหมือนแม่พี่ ส่วนรอยยิ้มก็ดูสดใสเหมือนพ่อพี่ เวลาอยู่ใกล้เมื่อไหร่จะรู้สึกอบอุ่นใจตลอด เหมือนที่เขาเรียกว่า...อะไรนะ..."
ผมนึกเป็นคำพูดไม่ออก มันออกมาจากความรู้สึกแล้วติดอยู่แค่ที่ปลายลิ้น
"...อุ่นไอรัก..."
ใช่ นั่นแหละ อุ่นไอรัก
ผมไม่ได้ตอบด้วยคำพูด แต่ตอบด้วยอวัจนภาษาแทน
ผมคลี่ยิ้มให้ไนน์เหมือนที่ไนน์ยิ้มให้ผม เราส่งสายตาหวานซึ้งให้กันและกัน ในความมืดมิด ดวงดาวสีดำสองดวงตรงหน้าส่องประกายออกมายังดาวสีทองของผม แล้วไนน์ก็เริ่มยกคอมาจูบริมฝีปากที่อยู่สูงกว่าจนผมต้องก้มหัวลงไปด้วย
แต่แล้วอยู่ ๆ ไนน์ก็พูดโพล่งออกมา
"พรุ่งนี้ผมจะไปครับ"
"ห๊ะ?"
"พรุ่งนี้ผมจะไปแข่งเดือน!!"
จากดินสกปรกจะถูกปั้นให้เป็นเดือนได้จริงเหรอ?
ความพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองนั้นมันคุ้มค่าหรือไม่?
สุดท้ายแล้วคนเราก็ตัดสินกันแค่ที่หน้าตาใช่ไหม?

เบญจมินทร์ หรือ เบ็น เป็นเด็กหนุ่มที่เชื่อสุดใจเลยว่าคนทุกคนบนโลกใบนี้ดูดีในแบบของตัวเอง และทุกคนสามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองได้หากมีความพยายามมากพอ และด้วยความเชื่อที่ดูจะไปสะกิดต่อมความหมั่นไส้ของคู่อาฆาตนั้น ทำให้เขาถูกท้าแข่งในการประกวดทูตกิจกรรม ไม่ใช่ตัวพวกเขาเองที่จะลงแข่งหรอกนะ แต่พวกเขากำลังแข่งกันปั้นเด็กของตัวเองให้เป็นเดือนคณะให้ได้ต่างหาก

ทว่า เด็กที่เบ็นต้องปั้นนั้นกลับเป็นรุ่นน้องปี 1 ที่แสนจืดจาง ใบหน้าห่างไกลจากคำว่าหล่อในยุคสมัยนี้ไปเลย แถมความมั่นใจยังอยู่ในระดับขั้นติดลบ ทุกคนเห็นตรงกันหมดว่าเบ็นไม่ต้องแข่งก็ได้ เพราะรู้ผลตั้งแต่ยังไม่เริ่มเลยด้วยซ้ำ

แต่เบ็นเชื่อในตัวน้องคนนี้ และเชื่อในกันและกัน

เขาจะปั้นเด็กคนนี้ให้เป็นดวงเดือนสีนวลบนฟ้าให้ได้!

สุดท้ายแล้วพวกเขาจะสามารถพิสูจน์ให้โลกวัตถุนิยมใบนี้ยอมรับความพยายามของพวกเขาได้หรือไม่