คุณแม่สุดแกร่งอยากจะเป็นปลาเค็มทุกวัน
Mr. Yan
## บทที่ 1 ส่งหลานชายคนโตนั่งโต๊ะไหน?

แฟนหนุ่มมีพลังเยอะมาก จะเป็นยังไงนะ?
เซิ่นรั่วจิงค่อยๆ ตื่นขึ้นมา นึกถึงการต่อสู้อันดุเดือดเมื่อคืน รู้สึกปวดหัวเล็กน้อย
ใครจะคิดว่าผู้ชายที่หล่อเหลือเกินคนนั้นจะมีพละกำลังน่าตกใจขนาดนี้? ทั้งคืนราวกับไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย... หลายครั้งมาก!
เป็นเพราะขอแต่งงานสำเร็จเมื่อคืนจนตื่นเต้นเกินไปหรือเปล่า?
เธอลุกขึ้นนั่งบนเตียงใหญ่ของโรงแรม พบว่าฉู่ฉือเฉินไม่อยู่ในห้อง
เซิ่นรั่วจิงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาหาเบอร์ของเขาแล้วโทรไป คิดว่าจำเป็นต้องคุยกับเขาเรื่องการควบคุมตัวเอง แต่กลับมีเสียงประหลาดดังมาจากโทรศัพท์ ทำให้หัวใจเธอหล่นวูบ:
"ขออภัย หมายเลขที่ท่านเรียกเป็นหมายเลขว่าง"
...ฉู่ฉือเฉินหายตัวไป
เซิ่นรั่วจิงไปทุกที่ที่เขาอาจจะปรากฏตัว แต่ไม่มีใครเคยเห็นเขา เธอกังวลว่าเขาอาจจะประสบเหตุร้าย สุดท้ายจึงตัดสินใจแจ้งความ แต่ผลการสืบสวนกลับพบว่า—
ไม่มีคนคนนี้อยู่เลย!
ไม่ว่าจะเป็นที่ทำงานที่เขาเคยบอก หรือที่อยู่อาศัย แม้แต่บันทึกการเข้าพักและกล้องวงจรปิดของโรงแรมเมื่อคืน ก็ไม่มีร่องรอยของเขาเลย
เขาหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน
เซิ่นรั่วจิงถึงกับเกิดความคิดประหลาด: หรือว่าความรักครึ่งปีนี้เป็นเพียงความฝันของเธอ?
แต่ไม่นานเธอก็พบว่าตัวเองตั้งครรภ์
ทั้งตระกูลเสิ่นตกตะลึง คุณหญิงเสิ่นโกรธจัดถึงขั้นไล่เธอและพ่อแม่ออกจากบ้าน และลบชื่อออกจากทะเบียนตระกูล
เพียงหนึ่งเดือน เธอจากคุณหนูผู้สูงศักดิ์แห่งตระกูลเสิ่นกลายเป็นหญิงถูกทอดทิ้งที่ใครๆ ก็รู้จัก มีคนพูดกันว่าเธอยอมตกต่ำ หลังคลอดลูกก็มีชีวิตที่ยากจนข้นแค้น
-
ห้าปีต่อมา ที่โรงแรมซีเมาอินเตอร์คอนติเนนตัล
"ฉึ่ก!"
เซิ่นรั่วจิงขี่มอเตอร์ไซค์เก่าๆ พุ่งมา จอดที่หน้าประตู ขายาวๆ ยันตัวรถไว้
ฉู่เทียนเหยี่ยวัยห้าขวบกระโดดลงจากที่นั่งด้านหลังอย่างคล่องแคล่ว เขาถอดหมวกกันน็อคเล็กๆ เกาผมหยิกธรรมชาติที่ยุ่งเหยิง ดวงตาโตๆ ที่แสนซุกซนเต็มไปด้วยความตื่นเต้น: "แม่จ๋า แน่ใจนะว่าพ่ออยู่ที่นี่?"
"แน่ใจ"
เซิ่นรั่วจิงถอดหมวกกันน็อค เธอสวมเสื้อผ้าหลวมๆ ผมยาวมัดแบบลวกๆ ใบหน้างดงามถูกห่อหุ้มด้วยบรรยากาศเฉื่อยชาและห่างเหิน ดูแตกต่างจากคนในล็อบบี้ที่แต่งตัวหรูหราโดดเด่น
วันนี้เป็นวันเกิดของคุณย่าตระกูลฉู่ ตระกูลที่ร่ำรวยที่สุด ข้างในกำลังจัดงานวันเกิดอย่างยิ่งใหญ่ ผู้มาร่วมงานล้วนเป็นคนมั่งมีและมีเกียรติ
หลังจากถูกไล่ออกจากตระกูลเสิ่น เธอไม่เคยเข้าร่วมงานเลี้ยงแบบนี้อีกเลย
แต่เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน เธอได้รับอีเมลนิรนาม ข้างในเป็นข่าวธุรกิจฉบับล่าสุด พาดหัวว่า: ทายาทกลุ่มธุรกิจอันดับหนึ่งฉู่ฉือเฉินกลับประเทศเพื่อร่วมฉลองวันเกิดมารดา!
รูปถ่ายที่สนามบิน ชายในชุดสูทดำ รูปร่างสูงสง่าทำให้ทั้งสนามบินดูจืดชืด เขามีโครงหน้าคมชัด หน้าตาหล่อเหลา สายตาลึกล้ำคมกริบราวกับจะทะลุหน้าจอ—
ก็คือแฟนหนุ่มที่บอกว่า "มาจากครอบครัวธรรมดา" ของเธอในตอนนั้น!
เซิ่นรั่วจิงจอดรถเรียบร้อย พาฉู่เทียนเหยี่ยเข้าไปในล็อบบี้ ทันใดนั้นก็มีเสียงประหลาดใจดังขึ้น:
"ดูสิ! นั่นไม่ใช่คุณหนูตระกูลเสิ่นที่ถูกไล่ออกจากบ้านหรอกเหรอ?"
สาวๆ เจ็ดแปดคนห้อมล้อมหลินหว่านหยูยืนอยู่ไม่ไกล
หลินหว่านหยูได้ยินเสียงนั้นก็หันขวับมา เมื่อเห็นเซิ่นรั่วจิงแววตาก็หดวูบ รอยยิ้มค้างอยู่บนใบหน้า
เสียงของเธอแฝงความตกใจ: "เซิ่นรั่วจิง เธอมาทำอะไรที่นี่?"
เซิ่นรั่วจิงก้มหน้า ถามกลับเรียบๆ: "ทำไมฉันจะมาที่นี่ไม่ได้ล่ะ?"
พอพูดจบ ก็มีคนดุว่าทันที:
"เสิ่นรั่วจิง เธอพูดกับคุณหนูหลินแบบนี้ได้ยังไง? เธอคิดว่าตัวเองยังเป็นคุณหนูตระกูลเสิ่นที่เทียบชั้นกับคุณหนูหลินอยู่หรือไง?"
"ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนเธอกับคุณหนูหลินจะได้ชื่อว่าเป็นหญิงงามคู่แห่งเมืองไห่ แต่ตอนนี้เธอไม่คู่ควรแม้แต่จะถือรองเท้าให้คุณหนูหลิน!"
"ใช่แล้ว คุณหนูหลินได้รับความเห็นชอบจากคุณนายฉู่แล้ว เร็วๆ นี้จะหมั้นกับคุณชายเฉินด้วย!"
เสิ่นรั่วจิงชะงักเล็กน้อย: "ฉู่ฉือเฉิน?"
"เธอมีสิทธิ์อะไรมาเรียกชื่อคุณชายเฉิน?"
"แกเป็นใครกัน? ตอนนั้นไม่รู้จักรักนวลสงวนตัว มีความสัมพันธ์กับผู้ชายหลายคนพร้อมกัน พอมีลูกก็ไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อ!"
"ดูการแต่งตัวของเธอสิ นี่คงจนจนซื้อชุดราตรีไม่ไหวแล้วสินะ!"
"ช่างไม่รู้จักอาย ตระกูลเสิ่นต้องสั่งสอนมารยาทกันใหม่แล้ว"
เสิ่นรั่วถงเป็นน้องสาวลูกพี่ลูกน้องของเสิ่นรั่วจิง และอยู่ในกลุ่มคุณหนูตระกูลใหญ่เหล่านี้ด้วย เธอทั้งอับอายทั้งโกรธ พุ่งเข้าไปด่าเสิ่นรั่วจิงตรงหน้า:
"เสิ่นรั่วจิง เธอไม่รู้จักประมาณตนเลยหรือไง? คนที่ถูกไล่ออกจากบ้านอย่างเธอ กล้าดียังไงมาที่นี่... รีบไปให้พ้น อย่ามาทำให้ขายหน้า ยังจะทำให้ฉันพลอยอับอายไปด้วย!"
ดวงตาของเสิ่นรั่วจิงวาบขึ้นด้วยแววเยาะหยัน
เรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้น เธอเป็นผู้เสียหายอย่างชัดเจน แต่ไม่รู้ว่าใครไปบิดเบือนความจริง ทำให้ชื่อเสียงของเธอย่ำแย่ กลายเป็นผู้หญิงไม่ดีที่ใครๆ ก็หลีกหนี
คนนอกเป็นแบบนี้ แม้แต่ญาติที่รู้เรื่องจริงก็ยังใจจืดใจดำ
เธอไม่อยากไปเถียงกับคนที่ไม่เกี่ยว แต่ฉู่เทียนเหย่ไม่ยอมให้แม่ถูกดูถูกแบบนี้ เด็กน้อยยืนอยู่ข้างหลังเธอ พูดเสียงใสๆ ว่า: "แม่ครับ ผมว่าทำไมมีกลิ่นทะเล ที่แท้คนพวกนี้มีแต่น้ำในสมองนี่เอง!"
เสิ่นรั่วถงโกรธจัด: "ไอ้ลูกนอกคอก แกด่าใคร? ออกมาเดี๋ยวนี้!"
เห็นว่ากำลังจะเกิดเรื่อง หลินหว่านหยูกดความตกใจในใจไว้ พูดขึ้นว่า: "พอได้แล้ว!"
ในฐานะว่าที่ลูกสะใภ้ที่คุณนายฉู่เห็นชอบ วันนี้เธอรับผิดชอบงานต้อนรับ ถ้ามีปัญหาเกิดขึ้นต่อหน้าธารกำนัล ทั้งหมดก็เป็นความรับผิดชอบของเธอ
เธอจ้องมองเสิ่นรั่วจิง
หญิงสาวผิวขาวผุดผ่อง ริมฝีปากแดงระเรื่อ ไฝแดงบนสันจมูกยิ่งเพิ่มความเย้ายวนใจ แต่ดวงตาคู่งามกลับทอดต่ำ แฝงความเบื่อหน่ายโลก งามอย่างมีเสน่ห์แต่ไม่หยาบ
...ต้องไม่ให้เธอปรากฏตัวในงานเลี้ยงของตระกูลฉู่!
หลินหว่านหยูกำมือแน่น จู่ๆ ก็พูดอย่างดูเหมือนหวังดี: "คุณหนูเสิ่น ขอถามหน่อยว่าคุณเตรียมของขวัญมาหรือเปล่า? การจะเข้าร่วมงาน แค่บัตรเชิญอย่างเดียวไม่พอ ต้องมีของขวัญด้วย..."
เสิ่นรั่วจิงงงเล็กน้อย: "ของขวัญอะไร?"
"คุณอาจจะไม่ได้ร่วมงานเลี้ยงมานาน เลยไม่รู้ธรรมเนียมของตระกูลฉู่"
หลินหว่านหยูยกเสียงขึ้น: "คุณนายฉู่ชอบเงินเป็นชีวิตจิตใจ งานวันเกิดรับแต่เงินสด ไม่รับของขวัญ ดังนั้นในงานเลี้ยงจึงมีธรรมเนียมที่ไม่เป็นทางการ"
"ให้ของขวัญล้านหนึ่งนั่งโต๊ะหนึ่ง"
"ให้ของขวัญสิบล้านนั่งอีกโต๊ะหนึ่ง"
"คุณหนูเสิ่น ขอถามว่าคุณให้ของขวัญเท่าไหร่คะ?"
เสิ่นรั่วถงโกรธจนกระทืบเท้า รู้สึกอับอายมาก: "เธอจะมีเงินที่ไหน? ครอบครัวเธอจนขนาดไม่มีเงินซื้อนมผงให้ลูก! เสิ่นรั่วจิง เธอมาที่นี่คงไม่ใช่จะมาขอเงินหรอกนะ?"
คนอื่นๆ ก็พากันเยาะเย้ย:
"งานเลี้ยงตระกูลฉู่ไม่ใช่ว่าใครจะมาก็ได้ เธอยังพาลูกนอกคอกมาด้วย น่าขัน คงมาตามหาพ่อสินะ..."
"คุณหนูหลิน คุณใจอ่อนเกินไปแล้ว เรียกยามมาไล่เธอออกไปเลยดีกว่า!"
หลินหว่านหยูแสดงรอยยิ้มสมใจ: "คุณหนูเสิ่น ถ้าไม่ได้เตรียมเงินมา คุณรีบไปเถอะ ไม่งั้นถูกไล่ออกจะไม่ดี..."
ขณะที่ทุกคนกำลังรอดูเรื่องขำขัน จู่ๆ —
เสิ่นรั่วจิงยิ้มมุมปาก ผลักฉู่เทียนเหย่ที่กำลังสนุกกับการดูเรื่องวุ่นวายไปข้างหน้าหาผู้จัดการบ้าน: "ขอถามหน่อยว่า ถ้าเอาหลานชายคนโตมามอบให้คุณย่า จะได้นั่งโต๊ะไหนคะ?"


## บทที่ 2 คุณพ่อขา!

"……"
บรรยากาศในที่นั้นตกอยู่ในความเงียบงันอย่างประหลาด
ทุกคนต่างมองไปที่ฉู่เทียนเหย่ด้วยความตกตะลึง
เด็กน้อยมีใบหน้าที่งดงามละเอียดอ่อน ดวงตาคมเฉียบที่หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อยนั้นเหมือนกับคุณชายตระกูลฉู่ราวกับแกะ!
เด็กคนนี้จะเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลฉู่จริงๆ หรือ?
หลินหว่านหยูเพิ่งจะเห็นเด็กคนนี้ ตอนนี้สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของฉู่เทียนเหย่ แล้วในชั่วขณะต่อมา เธอก็กำมือแน่น
คนอื่นๆ ไม่เคยเห็นฉู่ฉือเฉิน พวกเขาจึงไม่รู้ว่าเด็กคนนี้มีความคล้ายคลึงกับฉู่ฉือเฉินถึงห้าหกส่วน!
เสิ่นรั่วถงก็ดูสับสนอย่างเห็นได้ชัด: "เซิ่นรั่วจิง เธอหมายความว่าอะไร? หรือว่าเสี่ยวเหย่... พ่อของเด็กคนนี้คือคุณชายโม่ หรือคุณชายหยวน?"
ฉู่ฉือโม่เป็นคนเจ้าชู้
ส่วนฉู่ฉือหยวนเป็นลูกนอกสมรสของตระกูลฉู่ มีสถานะไม่สูงนัก
เซิ่นรั่วจิงกับสองคนนี้... ก็เป็นไปได้จริงๆ
ผู้คนรอบข้างต่างแสดงสีหน้าอิจฉาในทันที
แม้จะยังสู้คุณหนูหลินไม่ได้ แต่การได้เกี่ยวดองกับตระกูลฉู่ ต่อไปใครจะกล้าดูถูกเธออีก?
เซิ่นรั่วจิงยังไม่ทันได้เอ่ยปาก หลินหว่านหยูก็พูดขัดขึ้นมาทันที: "เซิ่นรั่วจิง ที่นี่ไม่ใช่ที่คุยกัน เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของคุณชายตระกูลฉู่ สู้ไปคุยกับคุณนายฉู่ตรงๆ ดีกว่า! เชิญทางนี้"
ภายใต้สายตาของทุกคน เซิ่นรั่วจิงถูกหลินหว่านหยูเชิญเข้าไป เดินไปทางห้องรับรองวีไอพี
ในฐานะโรงแรมระดับหกดาวเพียงแห่งเดียวในเมืองไห่ การจะไปห้องรับรองจากล็อบบี้ต้องผ่านสวนใหญ่
แม้ว่าเซิ่นรั่วจิงจะเคยเข้าร่วมงานเลี้ยงบ่อยๆ แต่ก็ไม่เคยเห็นใครสามารถจองโรงแรมทั้งหมดเป็นสถานที่จัดงาน ตระกูลฉู่สมแล้วที่เป็นตระกูลอันดับหนึ่ง
ฉู่เทียนเหย่กระโดดโลดเต้นอยู่ข้างๆ เธอ ตอนนี้ดวงตาเป็นประกายมองไปรอบๆ: "แม่จ๋า บ้านพ่อดูรวยมากเลยนะ!"
เขาเพิ่งค้นดูมา โรงแรมนี้เป็นทรัพย์สินของตระกูลฉู่
พืชสมุนไพรที่หายากและมีค่า ล้านหยวน!
ทะเลสาบเทียมที่มีมูลค่ามหาศาล สิบล้านหยวน!
ทั้งโรงแรมเปล่งประกายแห่งเงินทอง เขาชอบมาก!
ท่าทางบ้าเงินของลูกชาย ทำให้เซิ่นรั่วจิงกระตุกมุมปาก นึกถึงว่าคุณนายฉู่ก็ดูเหมือนจะรักเงินเหมือนกัน - นี่มันพ่อแม่ลูกกันชัดๆ!
เมื่อไม่มีคนนอก หลินหว่านหยูก็ถอดหน้ากากความใจดีออก พูดเยาะเย้ยว่า: "ดูเหมือนเธอจะตกต่ำจริงๆ ในช่วงไม่กี่ปีนี้ เลี้ยงลูกจนกลายเป็นไอ้บ้านนอกไม่มีความรู้!"
ฉู่เทียนเหย่กลอกตา พึมพำว่า: "การเลี้ยงแม่ลำบากจริงๆ นะ ข้าวของก็แพงขึ้นเรื่อยๆ ถ้าทุกอย่างถูกเหมือนป้าคนนี้ก็คงดี!"
หลินหว่านหยูงุนงง: "เหมือนฉัน?"
ฉู่เทียนเหย่แลบลิ้น: "ถูกไง!"
"……"
หลินหว่านหยูไม่ได้โกรธจัด แต่สายตาที่จ้องมองฉู่เทียนเหย่นั้นอำมหิตราวกับงูพิษ เธอพูดอย่างดุร้ายทันที: "โยนไอ้ลูกนอกคอกนี่ลงทะเลสาบให้ฉัน!"
ทะเลสาบเทียมนี้เชื่อมต่อกับแม่น้ำภายนอก กระแสน้ำไหลเชี่ยว ถ้าโยนลงไปแล้วช่วยไม่ทัน เด็กจะถูกกระแสน้ำพัดพาไป สุดท้ายไม่เหลือแม้แต่ซากศพ!
ไม่มีเด็ก แล้วเธอจะเอาอะไรมาอ้างความเป็นญาติ!
ยามที่เดินตามหลินหว่านหยูมีการ์ดสองคนที่เป็นคนสนิทของเธอ คนหนึ่งขวางเซิ่นรั่วจิง อีกคนไปจับฉู่เทียนเหย่
เซิ่นรั่วจิงตะโกนด้วยความโกรธ: "พ่อเขาคือฉู่ฉือเฉิน ใครกล้าแตะต้องเขา?"
แต่หลินหว่านหยูกลับไม่ตกใจกลัว เธอหัวเราะเยาะ: "แล้วยังไง? บอกให้รู้ไว้ ฉันกับคุณชายเฉินรักใคร่กันดี ฉันจะไม่ยอมให้เด็กคนนี้มาทำลายพวกเรา!"
รักใคร่กัน...
ถ้าพวกเขาจะหมั้นกันจริงๆ แล้วเรื่องระหว่างเธอกับฉู่ฉือเฉินเมื่อห้าปีก่อนคืออะไร?
เซิ่นรั่วจิงพูดอย่างหนักแน่น: "ฉันต้องการพบฉู่ฉือเฉิน"
เธอไม่ชอบความเข้าใจผิด บางเรื่องควรพูดกันให้ชัดเจนต่อหน้า
หลินหว่านหยูเล่นนิ้วมือไปมา: "คุณชายเฉินเป็นคนที่คนต่ำต้อยอย่างเธอจะขอพบก็พบได้เหรอ? พวกแกยังยืนนิ่งอยู่ทำไม? จับไอ้ลูกนอกคอกนี่จมน้ำให้ตายซะ!"
แต่ในตอนที่การ์ดกำลังจะจับฉู่เทียนเหย่ได้ เด็กน้อยก็มุดออกจากใต้แขนการ์ดไปอย่างคล่องแคล่ว
เซิ่นรั่วจิงไม่ได้ไปรับเขา แต่คว้าคอของหลินหว่านหยูแล้วกดเธอไว้กับราวกั้นริมทะเลสาบ หากปล่อยมือ หลินหว่านหยูจะตกลงไปในทะเลสาบทันที
ยามพิทักษ์สองคนไม่กล้าจับฉู่เทียนเหยี่ยอีกต่อไป รีบวิ่งเข้ามาช่วย
เซิ่นรั่วจิงเหลือบตาเย็นชา: "อย่าเข้ามา"
หลินหว่านหยูตกใจ: "เซิ่นรั่วจิง เธอจะทำอะไร?"
"บอกให้ฉู่ฉือเฉินมาพบฉัน"
หลินหว่านหยูกัดฟันด้วยความเกลียดชัง: "คุณชายเฉินเครื่องบินดีเลย์ คืนนี้เขาไม่มาที่นี่หรอก กลับคฤหาสน์เลย เลิกคิดเรื่องนี้ซะ!"
เธอจะไม่ยอมให้ทั้งสองได้พบกันเด็ดขาด!
ในตอนนั้น ผู้จัดการบ้านตระกูลฉู่ดูเหมือนจะได้ยินเสียง จึงพายามพิทักษ์หลายคนเดินมา
ดวงตาของหลินหว่านหยูวาบขึ้นด้วยแสงประหลาด เธอผลักเซิ่นรั่วจิงออกอย่างแรงทันใด แล้วตัวเองก็ "ตูม!" ตกลงไปในสระน้ำ!
"เซิ่นรั่วจิงผลักคุณหนูหลินตกสระ!"
"ช่วยด้วย!"
พร้อมกับร่างหลายคนกระโดดลงน้ำ หลินหว่านหยูก็ถูกช่วยขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เธอตาแดงก่ำพูดว่า: "ท่านผู้จัดการ เธอพูดว่าลูกเป็นของคุณชายโม่บ้าง เป็นของคุณชายหยวนบ้าง แถมยังบอกว่าเป็นของคุณชายเฉินอีก ฉันแค่หลอกให้เธอยอมรับว่าโกหก เธอก็โกรธจนผลักฉันตกน้ำ..."
ผู้จัดการหน้าตึง สั่งยามพิทักษ์รอบข้างทันที: "จับพวกเขาไว้! กล้าก่อเรื่องที่บ้านตระกูลฉู่ ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!"
หลินหว่านหยูถอนหายใจโล่งอก
จับเซิ่นรั่วจิงได้แล้ว จะจัดการยังไงก็แล้วแต่เธอ!
เธอกระซิบกับยามพิทักษ์สองคนที่ไว้ใจ: "คนโตให้ทุบกระดูกซี่โครงแล้วโยนทิ้ง คนเล็กนั่น... โยนลงแม่น้ำให้จมน้ำตาย แล้วทำเป็นว่าพลาดตกน้ำเอง"
หลินหว่านหยูพูดเสียงเบามาก แต่การขยับปาก เซิ่นรั่วจิงมองเห็นชัดเจน!
ถูกยามพิทักษ์สิบกว่าคนล้อมไว้ เซิ่นรั่วจิงขมวดคิ้วเล็กน้อย
ส่วนฉู่เทียนเหยี่ยกะพริบตา
พ่อไม่มาแล้วเหรอ? ดีที่เขาเตรียมพร้อมไว้ก่อน ส่งน้องสาวไปดักรับที่สนามบินแล้ว
-
ที่สนามบิน
ฉู่ฉือเฉินลงจากเครื่องบิน เดินตรงไปที่ทางออก
ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มแผ่กระจายความเย็นชา บรรยากาศรอบตัวบ่งบอกว่าอย่าเข้าใกล้ มีบอดี้การ์ดเดินนำหน้าและตามหลัง คนธรรมดาไม่อาจเข้าใกล้ได้
พอถึงประตู VIP เขาก็เห็นลู่เฉิงใส่เสื้อเชิ้ตลายดอกฉูดฉาด จูงสุนัขพันธุ์ซามอยด์ตัวหนึ่งยืนอยู่
ข้างๆ เขา เด็กหญิงตัวน้อยน่ารักอุ้มตุ๊กตาไดโนเสาร์ จ้องมองสุนัขตัวนั้นไม่วางตา
ฉู่เสี่ยวเหมิงวัยห้าขวบกำชายเสื้อแน่น
เธอไม่ชอบติดต่อกับผู้คน มีอาการกลัวสังคมเล็กน้อย จึงไม่ชอบพูดคุยกับคนแปลกหน้า
แต่ - หมาตัวนี้น่ารักจังเลยย!
เธอรวบรวมความกล้า เดินไปหาลู่เฉิง: "คุณลุงคะ หนูขอลูบหมาหน่อยได้ไหมคะ?"
น้ำเสียงขี้อายและน่ารักแบบนี้ ทำให้ไม่มีใครปฏิเสธได้
ลู่เฉิงแกล้งเธอ: "เรียกพี่ชายสิ แล้วจะให้ลูบ" เขาแก่ขนาดนั้นเลยเหรอ? ยังไม่มีแฟนด้วยซ้ำ!
ฉู่เสี่ยวเหมิงเบิกตากลมโต
เธอไม่เข้าใจว่าทำไมมีคนขอแบบนี้ แต่สุดท้ายก็ยอม: "คุณลุงคะ หนูขอลูบพี่ชายหน่อยได้ไหมคะ?"
"..."
ลู่เฉิงงงงัน
กระแสความเย็นพัดมา ลู่เฉิงหันไปอย่างดีใจ: "พี่เฉิน มาแล้วเหรอครับ! ผมจะบอกว่า เด็กผู้หญิงคนนี้แกล้งผม..."
โดนเด็กผู้หญิงตัวน้อยหลอก สติปัญญาน่าสงสัยจริงๆ
ฉู่ฉือเฉินขมวดคิ้วรำคาญ มองไปที่เด็กหญิงอีกครั้ง
แต่เห็นเด็กน้อยกำลังจ้องมองเขาเช่นกัน หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยความยินดี เสียงใสกังวานดังขึ้น: "พ่อคะ! รีบไปช่วยแม่กับพี่ชายเร็ว!"


## บทที่ 3 ในที่สุดก็ได้พบกัน

เสียงใสๆ ของฉู่เสี่ยวเหมิงทำให้ทุกคนสะดุ้งตกใจ
ลู่เฉิงและบรรดาบอดี้การ์ดต่างมองไปที่ฉู่ฉือเฉินด้วยความตกตะลึง
เมื่อไหร่กันที่เจ้านายของพวกเขามีลูกสาว?
ฉู่ฉือเฉินจ้องมองเด็กน้อยตรงหน้า
เด็กน้อยหน้าตาน่ารัก ผมดำยาวถึงไหล่ ดวงตาคู่สวยใสกระจ่าง แก้มป่องๆ อวบอิ่มด้วยไขมันเด็ก แม้อายุยังน้อยแต่ก็เห็นได้ชัดว่าจะเติบโตเป็นหญิงงามที่ทำให้บ้านเมืองล่มจม
แต่ว่า - พ่อ?
ฉู่ฉือเฉินขมวดคิ้ว: "ฉันไม่ใช่..."
พูดยังไม่ทันจบ เด็กน้อยก้าวเข้ามาจับนิ้วมือเขาไว้: "พ่อคะ อย่าพูดมากเลย พี่ชายเพิ่งส่งข้อความมาบอกว่าพวกเขาถูกล้อมไว้ ถ้าไปช้า พวกเขาจะต้องลงมือตีคนแล้วนะ~!"
ลู่เฉิงที่กำลังตั้งใจฟังเรื่องซุบซิบอยู่ข้างๆ: ??
เด็กคนนี้พูดผิดแน่ๆ น่าจะเป็นโดนตีมากกว่าไม่ใช่เหรอ?
แต่สายตาของฉู่ฉือเฉินกลับจับจ้องอยู่ที่มือน้อยๆ ที่กำลังจับมือใหญ่หยาบกร้านของเขาอยู่ แววตาหม่นลง เสียงพูดอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว: "แม่ของเจ้าคือใคร?"
"เซิ่นรั่วจิง"
-
ที่สวนหลังโรงแรมซีเมาอินเตอร์คอนติเนนตัล เต็มไปด้วยความยุ่งเหยิง
บอดี้การ์ดสิบกว่าคนนอนกองอยู่กับพื้น หน้าตาช้ำเขียว ปวดไปทั้งตัวจนลุกไม่ขึ้น
หลินหว่านหยูถูกโยนลงน้ำอีกครั้ง เธอพยายามว่ายน้ำสุดแรงถึงไม่ถูกกระแสน้ำพัดพาไป เธอตะโกนด้วยความโกรธแค้นอับอาย: "เซิ่นรั่วจิง แกกล้าทำร้ายฉัน คุณนายฉู่จะไม่ปล่อยแกไว้แน่!... แล้วก็... คุณชายเฉิน เขาก็จะไม่ปล่อยแกเหมือนกัน แกจบแล้ว... ทั้งครอบครัวแกจบเลย!"
เซิ่นรั่วจิงปัดมือเบาๆ อย่างใจเย็น พยักหน้าให้กับผู้จัดการบ้านเล็กน้อย เสียงเย็นชา: "ขอโทษที่รบกวนงานวันเกิดของคุณนายฉู่"
ผู้จัดการบ้านที่เป็นคนเดียวที่ไม่โดนตี ยืนอยู่ไม่ไกล มองเธอด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัว
เธอไม่ใช่เหรอที่มีชื่อเสียงว่าเป็นแค่ตุ๊กตาสวยๆ? ทำไมถึงตีเก่งขนาดนี้?
เซิ่นรั่วจิงจูงมือฉู่เทียนเหย่เดินออกไป
ในเมื่อฉู่ฉือเฉินไม่มา เธออยู่ที่นี่ก็ไม่มีความหมายอะไร
ฉู่เทียนเหย่ขมวดคิ้วน้อยๆ ถามด้วยความกังวล: "แม่ครับ แม่ตีคนแซ่หลินคนนั้น ครอบครัวพ่อจะไม่ปล่อยพวกเราจริงๆ เหรอครับ?"
"ไม่เป็นไรจ้ะ"
รู้ว่าลูกชายคิดมาก อายุยังน้อยก็เป็นห่วงครอบครัวจนแทบจะแย่ เซิ่นรั่วจิงปลอบใจเขา: "รอเจอพ่อของลูก แล้วความเข้าใจผิดคลี่คลาย ทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง"
ถึงแม้ว่าฉู่ฉือเฉินจะเปลี่ยนใจไปแล้ว แต่ลูกก็ยังเป็นลูกของเขา จากที่เธอรู้จักผู้ชายคนนั้น เขาคงไม่ทำอะไรพวกเขาหรอก
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เซิ่นรั่วจิงขี่จักรยานกลับบ้าน เลี้ยวเข้าไปในบ้านเดี่ยวสไตล์ยุโรปสามชั้น
พอเข้าประตูมา ก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า
บนโซฟาในห้องนั่งเล่น มีชายหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งนอนอยู่ เขาเบิกตากว้าง ดวงตาไร้จุดโฟกัส ใบหน้าซีดขาวเหมือนกระดาษ เสื้อเชิ้ตสีขาวเปื้อนเลือดสีแดงฉานเป็นวงใหญ่ ดูน่าสยดสยองมาก
ใครก็ตามที่กลับบ้านมาเจอสภาพแบบนี้ ต้องตกใจจนร้องออกมาแน่ๆ
แต่เซิ่นรั่วจิงกลับกระตุกมุมปาก ฉู่เทียนเหย่ก็เดินไปนั่งยองๆ ข้างๆ "ศพ" อย่างหมดปัญญา เท้าคางมองดวงตาคู่ที่ "ตายตาไม่หลับ" นั่น
สามสิบวินาทีต่อมา ชายคนนั้นกะพริบตาที่เมื่อยล้า: "จิงจิง พ่อแสดงเป็นศพสมจริงไหมลูก? ดูสิ เสี่ยวเหย่ตกใจจนพูดไม่ออกเลย!"
"..."
คนนี้คือพ่อของเซิ่นรั่วจิง - จิ่ง เจิน นักแสดงไม่ดังระดับสิบแปด
เซิ่นรั่วจิงใช้แซ่แม่ เพราะจิ่ง เจินเป็นเขยเข้าบ้านของตระกูลเสิ่น หรือที่เรียกกันว่าผู้ชายสวยหน้าตาดี
ใบหน้าของเขาโดดเด่นกว่าดาราดังระดับแนวหน้าเสียอีก หน้าตาประณีตงดงาม ดวงตาคู่สวยเปี่ยมเสน่ห์ เป็นประกายวูบวาบ รูปร่างสูงโปร่ง กาลเวลาไม่ได้ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้บนตัวเขาเลย หล่อเหลาจนน่าตกใจ
น่าเสียดายที่ไม่ดัง
โชคดีที่เขาเล่นละครมากว่ายี่สิบปี มีรายได้บ้าง บ้านหลังเล็กนี้เป็นทรัพย์สินส่วนตัวของเขา ตอนที่ถูกไล่ออกจากบ้านตระกูลเสิ่นก็ไม่ได้ถูกยึด
จิ่ง เจิน ถือบทละครพลางคุยโวอย่างภาคภูมิใจ "...อย่าดูถูกข้านะ ถึงจะเป็นแค่ตัวประกอบ แต่ทั้งเรื่องก็ถ่ายทำรอบๆ ตัวข้าทั้งนั้น ข้าคือแกนหลักของเรื่องเลย! สำคัญมากๆ..."
เซิ่นรั่วจิง: "บอกมาสิ เรื่องนี้นายมีฉากทั้งหมดกี่ฉาก?"
จิ่ง เจิน: "...หนึ่งฉาก"
เซิ่นรั่วจิง: !
งั้นก็ตายตั้งแต่ฉากแรกสินะ?!
จิ่ง เจินไม่พอใจมาก "เธอทำหน้าแบบนั้นทำไม? ถึงฉันจะมีแค่ฉากเดียว แต่ในบทสืบสวนนี้ ฉันเป็นเหยื่อนะ! ที่พวกเขาแสดงกันต่อไปก็เพื่อหาคนที่ฆ่าฉันทั้งนั้น!"
"..."
จู่ๆ โทรศัพท์ของจิ่ง เจินก็ดังขึ้น ระหว่างที่เขารับสาย เซิ่นรั่วจิงก็พาฉู่เทียนเหยี่ยเดินไปที่ห้อง ยังไม่ทันเข้าห้องนอน ก็ได้ยินเสียงจิ่ง เจินที่ดังขึ้น:
"อะไรนะ? ไม่ให้ผมแสดงแล้วเหรอ? ทำไมล่ะผู้กำกับ ผมวิเคราะห์ตัวละครนี้อย่างละเอียดแล้วนะ ผมยังเขียนประวัติตัวละครด้วย รับรองว่าจะแสดงเป็นศพให้สมจริงที่สุด..."
เสียงตะโกนของผู้กำกับดังมาจากปลายสาย "ศพแค่นี้ยังจะเขียนประวัติตัวละครอีก? แกบ้าไปแล้วหรือไง!"
จิ่ง เจินพูดอย่างน้อยใจ "แค่บทศพก็ไม่ให้ผมแสดงเหรอ?"
ผู้กำกับถอนหายใจพูดว่า "เอาเถอะ บอกความจริงให้ก็ได้ ไม่รู้ว่าลูกสาวแกไปทำอะไรให้บ้านตระกูลฉู่โกรธ ตอนนี้ทุกกองถ่ายไม่มีใครกล้ารับแกแล้ว ฉันเตือนด้วยความหวังดี อยากมีชีวิตอยู่ก็รีบหนีไปซะ ตระกูลฉู่ไม่ใช่คนที่จะมาเล่นๆ ด้วยได้ อาชีพนักแสดงของแกจบแล้วล่ะ วางสายล่ะ"
จิ่ง เจิน: ?
เขารีบเปิดเวชแชท เห็นว่าเอเจนต์ส่งข้อความมายกเลิกตารางงานทั้งหมดในช่วงนี้
จิ่ง เจินขมวดคิ้ว ครู่หนึ่งต่อมา เขาค่อยๆ เงยหน้ามองเซิ่นรั่วจิง พูดอย่างองอาจ "จิงจิง อย่ากลัว มีอะไรพ่อรับไว้เอง"
ฉู่เทียนเหยี่ยตกใจเล็กน้อย ในชั่วขณะนั้น ภาพลักษณ์ของคุณปู่ก็ดูสูงส่งขึ้นมาทันที...
แต่ในวินาถัดมา เขาก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม วิ่งวุ่นด้วยความกังวล ถามอย่างขี้ขลาด "เธอว่า พวกเราควรจะขายบ้านก่อนไหม? จะได้สะดวกหนีด้วย..."
ฉู่เทียนเหยี่ย: !!
เขาก็รู้อยู่แล้ว! คุณปู่ไม่เคยน่าเชื่อถือเลยสักนิด!
เซิ่นรั่วจิงเกร็งกราม
ถึงจิ่ง เจินจะชอบพูดจาเล่นๆ แต่จริงๆ แล้วเขารักการแสดงมาก แม้จะไม่มีชื่อเสียงและไม่เป็นที่ต้อนรับในกองถ่าย แต่เขาก็ยังสนุกกับมัน ศึกษาทุกตัวละครอย่างลึกซึ้ง...
ขณะที่เธอกำลังจะอธิบายอะไรบางอย่าง โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น รับสาย ปลายสายมีเสียงผู้ชายเจ้าชู้ดังมา "พี่ใหญ่ครับ ทำไมไปทำให้บ้านตระกูลฉู่โกรธล่ะครับ? ทำไมบ้านตระกูลฉู่ถึงประกาศออกมาว่าจะทำให้ครอบครัวของคุณหายไปจากเมืองไห่?"
เซิ่นรั่วจิงวางสายทันที
แต่โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก เธอกดรับสายอย่างรำคาญ "ฉันไม่รู้ว่าบ้านตระกูลฉู่จะทำให้ฉันหายไปได้หรือเปล่า แต่นายเชื่อไหมว่าฉันทำให้นายหายไปจากเมืองไห่ได้?"
"..."
รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เซิ่นรั่วจิงเหลือบมองหมายเลขที่โทรเข้ามา พบว่าเป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก
ครู่หนึ่ง ปลายสายก็มีเสียงทุ้มลึกที่ไม่ได้ยินมานาน "ผมฉู่ฉือเฉิน"
เสียงทุ้มทรงพลังนี้ ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า...ทำให้หัวใจเธอบีบรัดอย่างรุนแรง ชั่วขณะนั้นไม่รู้จะพูดอะไร สุดท้ายคำพูดมากมายก็กลายเป็นประโยคเดียว "คุณอยู่ไหน?"
"สนามบิน"
"ได้ ฉันจะรีบไปหา"
ระยะทางหนึ่งชั่วโมง เซิ่นรั่วจิงใช้เวลาแค่สี่สิบนาทีก็ถึง
เธอรีบเดินเข้าไปในห้องรับรองวีไอพีของสนามบิน มองเห็นชายที่สง่างามราวกับจักรพรรดิคนนั้นในทันที
ร่างกายของเขาดูไม่มีความเป็นเด็กหนุ่มอีกต่อไป แต่กลับมีความเป็นผู้ใหญ่และมั่นคงมากขึ้น
เธอมั่นใจ นี่คือคนที่เธอตามหามาห้าปี


## บทที่ 4 คุณหนูเสิ่น โปรดรักษามารยาท

เซิ่นรั่วจิงชะลอฝีเท้า
แล้วก็ยิ้มขื่นๆ ไม่คิดว่าตัวเองจะมีความรู้สึกประหม่าเมื่อใกล้ถึงบ้านแบบนี้
เธอเร่งฝีเท้าขึ้น แต่เมื่อห่างจากฉู่ฉือเฉินประมาณสองเมตร ก็ถูกบอดี้การ์ดสองคนขวางทางไว้
เธอไม่สนใจ รีบถามคำถามสำคัญที่สุดออกไป: "คุณจะหมั้นกับหลินหว่านหยูเหรอ?"
ถ้าเรื่องนี้เป็นความจริง ก็ไม่มีอะไรต้องสืบสาวราวเรื่องอีกแล้ว
เธอ เซิ่นรั่วจิง รับได้ และปล่อยวางได้
การตามหาอย่างทรมานมาหลายปีนี้ ก็แค่อยากได้คำตอบเท่านั้นเอง
ฉู่ฉือเฉินนั่งอยู่บนโซฟา ใบหน้าที่มีโครงสร้างชัดเจน ยังคงมีเค้าโครงหน้าที่งดงามจนน่าตกใจ สวมชุดสูทตัดเย็บพอดีตัว ทุกรายละเอียดลงตัวไม่มีที่ติ ยิ่งขับเน้นความสง่างามของเขา
เมื่อพูดถึงหลินหว่านหยู เขาขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ ตอบปฏิเสธว่า: "ไม่มีทาง"
ดวงตาของเซิ่นรั่วจิงฉายแววพอใจ แล้วถามต่อ: "หลายปีที่ผ่านมา คุณไปอยู่ที่ไหนมา?"
ฉู่ฉือเฉินเหลือบตามองเธอเย็นชา แล้วดึงตัวฉู่เสี่ยวเหมิงตัวน้อยมาข้างหน้า พูดอย่างไร้ความรู้สึกว่า: "คุณหนูเสิ่น พาลูกสาวคุณกลับไปด้วย"
คุณหนูเสิ่น...
คำเรียกที่เย็นชาและห่างเหินนี้ ทำให้เซิ่นรั่วจิงรู้สึกถึงความผิดปกติในที่สุด
ฉู่เสี่ยวเหมิงที่ถูกดึงมาข้างหน้างุนงง เอ่ยปากถาม: "แม่ขา ทำไมพ่อบอกว่าไม่รู้จักแม่?"
เซิ่นรั่วจิงชะงัก: "คุณไม่รู้จักฉัน?"
ฉู่ฉือเฉินดวงตาฉายแววรำคาญ: "ฉันควรจะรู้จักคุณด้วยหรือ?"
ตั้งแต่ออกมาจากสนามบิน ก็ถูกเด็กหญิงตัวน้อยคนนี้ตามติด กอดขาเขาเรียกพ่อ ไม่ยอมปล่อยไม่ว่าอย่างไร เขาจำใจต้องโทรหาแม่ของเด็ก
แต่ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะแปลกกว่า พอเจอหน้าก็พูดด้วยน้ำเสียงสนิทสนมแบบนี้
ขณะกำลังครุ่นคิด กลับเห็นเซิ่นรั่วจิงหลบบอดี้การ์ดอย่างคล่องแคล่ว พุ่งตรงมาหาเขา
"คุณฉู่ ระวัง!"
ท่ามกลางเสียงร้องตกใจของบอดี้การ์ด หญิงสาวก็วิ่งมาถึงข้างกายเขาแล้ว ดวงตาของฉู่ฉือเฉินเปลี่ยนเป็นคมกริบในทันที แต่ในวินาถัดมา ข้อมือของเขาก็ถูกจับไว้ เซิ่นรั่วจิงฉวยโอกาสนั่งลงข้างๆ เขา...จับชีพจร?
นิ้วมืออ่อนนุ่มแตะที่ริมฝีปากของเขา ใบหน้างดงามของหญิงสาวปรากฏชัดตรงหน้า ดวงตาคู่สวยเป็นประกายเย้ายวน: "ชู่ว์"
ดวงตาคู่นี้ดูคุ้นตา...ฉู่ฉือเฉินราวกับถูกมนต์สะกด จึงไม่พูดอะไรจริงๆ
บอดี้การ์ดรอบข้างก็ตะลึง ท่าทางของคุณฉู่แบบนี้ พวกเขาควรจะเข้าไปหรือทำเป็นมองไม่เห็น?
ครึ่งนาทีต่อมา
มือที่แตะริมฝีปากเลื่อนขึ้นไปที่หน้าผากของเขา ลูบเบาๆ
หญิงสาวลังเลก่อนพูด: "ไม่มีไข้ และไม่มีอาการบาดเจ็บที่สมองจนความจำเสื่อม..."
เซิ่นรั่วจิงเหลือบมองเขา: "คุณแกล้งทำเป็นจำไม่ได้?"
สีหน้าของฉู่ฉือเฉินเปลี่ยนไป เขาลุกขึ้นถอยหลังหนึ่งก้าวทันที เว้นระยะห่างจากเธอ: "คุณหนูเสิ่น กรุณารักษามารยาทด้วย"
เซิ่นรั่วจิงพิงโซฟา เอียงคอ ดวงตาสวยฉายแววเย้ายวน: "มีลูกด้วยกันแล้ว คุณยังจะมาพูดเรื่องมารยาทกับฉัน?"
ลู่เฉิงที่ยืนอยู่กับบอดี้การ์ดงุนงงในตอนนี้ เขาอยู่ในเมืองไห่มาตลอดจึงรู้จักคุณหนูใหญ่ตระกูลเสิ่นดี เขาอุทานออกมา: "เซิ่นรั่วจิง คุณกำลังบอกว่าพี่เฉินคือแฟนที่หายตัวไปของคุณ?"
เซิ่นรั่วจิงพยักหน้า: "ใช่"
ลู่เฉิงถามอย่างอยากรู้: "แต่ว่า พี่เฉินกลับประเทศแค่ครั้งเดียวเมื่อห้าปีก่อน อยู่แค่หนึ่งสัปดาห์ แต่คุณกับแฟนคุณคบกันตั้งครึ่งปีไม่ใช่เหรอ? คุณคบกับพี่เฉินทางออนไลน์?"
เซิ่นรั่วจิงค่อยๆ นั่งตัวตรง "เขาอยู่ในเมืองไห่ตลอด เราเจอกันทุกสุดสัปดาห์..."
ลู่เฉิง: "คุณโกหกไม่เนียนเลยนะ ผมเตือนคุณแล้วนะ พี่เฉินอยู่ต่างประเทศตลอด อย่างน้อยคุณก็แต่งเรื่องให้สมเหตุสมผลหน่อยสิ"
เซิ่นรั่วจิงขมวดคิ้ว
อยู่ต่างประเทศตลอด?
แต่เธอจำได้ชัดเจนถึงทุกวันที่พวกเขาเดทกัน!
หรือว่า - จำคนผิด?
แม้เซิ่นรั่วจิงจะมั่นใจว่าตัวเองจำไม่ผิด แต่เพื่อความแน่ใจ เธอลุกขึ้นยืน พูดกับฉู่ฉือเฉินว่า: "ฉันจะไปตรวจ DNA ก่อน รอผลออกมาแล้วค่อยมาหาคุณ"
พูดจบก็หมุนตัวเดินจากไป
ตอนที่จับชีพจรฉู่ฉือเฉินเมื่อครู่ เธอถือโอกาสดึงผมของเขามาเส้นหนึ่ง หยิบถุงจากกระเป๋าออกมาใส่ตัวอย่าง เธอรีบกลับบ้านไปหาลูกชาย พาเขาไปที่สถาบันตรวจพิสูจน์
ฉู่เทียนเหยี่ยที่รออยู่ที่บ้านมองไปด้านหลังเธอ แล้วมองไปรอบๆ ถาม: "แม่ขา น้องสาวอยู่ไหน?"
เซิ่นรั่วจิง: ??
ลูกสาวที่มีอาการกลัวสังคมแทบไม่ค่อยออกจากบ้าน ดูเหมือนว่า... อาจจะ... น่าจะลืมลูกสาวไว้?
-
ที่ห้องรับรองวีไอพีในสนามบิน
บรรดาบอดี้การ์ดก้มหน้า "ไม่สามารถหยุดคุณหนูเสิ่นได้ เป็นความผิดพลาดของพวกเราครับ!"
ฉู่ฉือเฉินสีหน้าเคร่งขรึม "อย่าให้เกิดขึ้นอีก"
"ครับ!"
ลู่เฉิงที่อยู่ข้างๆ ถามอย่างระมัดระวัง "พี่เฉิน แล้วเด็กคนนี้จะทำยังไงดีครับ?"
ฉู่ฉือเฉินก้มมองฉู่เสี่ยวเหมิงที่จับชายเสื้อของเขาไว้ เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาใสซื่อเต็มไปด้วยความไว้วางใจและความรัก เขาพยายามกลั้นความโกรธถาม "บ้านหนูอยู่ที่ไหน?"
ฉู่เสี่ยวเหมิงส่ายหน้า "คุณพ่อคะ หนูไม่รู้"
"อย่าเรียกฉันว่าพ่อ"
"ค่ะ คุณพ่อ"
"..."
เส้นเลือดที่ขมับของฉู่ฉือเฉินกระตุก "ช่างเถอะ พาเธอกลับบ้านก่อน"
ทุกคนพากันขึ้นรถตู้
ระหว่างทาง ฉู่เสี่ยวเหมิงที่มีอาการกลัวสังคมนั่งเรียบร้อยบนที่นั่งนิรภัย พยายามลดการมีตัวตนให้น้อยที่สุด แต่สีหน้าของเธอกลับแสดงออกมาหลากหลาย สลับไปมาระหว่างตื่นเต้นและกังวล
เธอจะได้ไปบ้านคุณพ่อแล้ว ว้าว ดีใจจัง!
แต่ที่บ้านคุณพ่อต้องมีคนเยอะแน่ๆ... กลัวจัง!
ฉู่ฉือเฉินที่มองเห็นสีหน้าต่างๆ ของเธอ กลับรู้สึกว่าน่ารักดี?
พวกเขามาถึงคฤหาสน์ตระกูลฉู่อย่างรวดเร็ว
ฉู่เสี่ยวเหมิงหลับพิงเบาะที่นั่ง ศีรษะเล็กๆ เอียงไปมา
ฉู่ฉือเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจอุ้มเธอลงจากรถ
คุณนายฉู่วัยเกือบห้าสิบแต่ดูแลตัวเองอย่างดีก้าวเข้ามา "ฉือเฉิน ในที่สุดลูกก็กลับมา..."
จากนั้นก็เหลือบเห็นเด็กในอ้อมแขนเขา ตกใจเล็กน้อย "นี่คือ?"
คุณนายฉู่ยื่นมือออกไปรับฉู่เสี่ยวเหมิงมาจากอ้อมแขนของฉู่ฉือเฉินโดยไม่รู้ตัว การเปลี่ยนมือครั้งนี้ทำให้เด็กน้อยตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย
เธอขยี้ตาที่ยังง่วงงุน แล้วก็เห็น -- คนเยอะจัง!
ฉู่เสี่ยวเหมิงรีบซุกหน้าเข้ากับอกของคุณนายฉู่ทันที
คุณนายฉู่: !
เด็กน้อยน่ารักน่าเอ็นดู ตัวหอมกลิ่นนมเด็ก ทำให้เธอกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "หนูน้อย หนูเป็นลูกใครจ๊ะ?"
ฉู่เสี่ยวเหมิง: "พี่สาวคะ หนูเป็นลูกของคุณพ่อค่ะ"
พี่ชายสอนเธอว่า กฎข้อแรกของการเข้าสังคมคือ เจอผู้หญิงสวยต้องเรียกพี่สาว!
คุณนายฉู่หัวเราะออกมา พูดกับฉู่ฉือเฉิน "นี่ก็เป็นหนี้รักอีกคนของลูกสินะ?"
ที่ใช้คำว่า "อีก" เพราะมีเหตุผล
เมื่อห้าปีก่อน ฉู่ฉือเฉินกลับประเทศได้หนึ่งสัปดาห์ ถูกวางแผนจนต้องมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนหนึ่ง
สิบเดือนต่อมา หลินหว่านหยูอุ้มลูกที่เพิ่งเกิดมาหาถึงที่
ตรวจดีเอ็นเอแล้ว เด็กเป็นลูกของฉู่ฉือเฉินจริงๆ!
ไม่อาจปล่อยให้สายเลือดตระกูลฉู่อยู่ข้างนอกได้ คุณนายฉู่จึงรับเด็กมาเลี้ยงที่บ้านตระกูลฉู่ ตั้งชื่อว่าฉู่หยู
นึกถึงเรื่องเหล่านี้ คุณนายฉู่มองไปที่ฉู่เสี่ยวเหมิงอีกครั้ง "หนูน้อย แม่ของหนูชื่ออะไรจ๊ะ?"
ฉู่เสี่ยวเหมิงตอบเสียงอ่อย "เซิ่นรั่วจิงค่ะ"
คุณนายฉู่ขมวดคิ้ว เซิ่นรั่วจิงอีกแล้ว?
นึกถึงวันนี้ที่เธอพาลูกมาก่อเรื่องในงานเลี้ยง แล้วมองดูฉู่เสี่ยวเหมิงที่น่ารักน่าเอ็นดู คุณนายฉู่ถึงกับคิดว่าถ้าเด็กคนนี้เป็นหลานสาวของเธอจริงๆ ก็คงดี
คุณนายฉู่พูดขึ้นมาทันที "ตรวจดีเอ็นเอเปรียบเทียบกันดีกว่า"


## บทที่ 5 ผลการตรวจ DNA!

"ไม่ต้องหรอก"
ฉู่ฉือเฉินพูดเสียงเย็นชา "ฉันโดนคนวางแผนหลอกแค่ครั้งเดียวพอแล้ว"
คุณนายฉู่รู้สึกเสียดายในใจมาก
แต่เธอเข้าใจความระมัดระวังของฉู่ฉือเฉิน การที่เขาโดนหลอกในตอนนั้นต้องมีเหตุผล และเธอยังบังเอิญรู้มาว่าลูกชายมีคนที่ชอบ แต่เพราะเหตุผลบางอย่างที่ไม่อาจล่วงรู้ พวกเขาจึงขาดการติดต่อกัน
นี่ก็เป็นสาเหตุที่เขาไม่ยอมให้สถานะที่ชัดเจนกับหลินหว่านหยู
แต่เด็กๆ ก็ต้องมีแม่
คุณนายฉู่ดึงความคิดกลับมา อุ้มฉู่เสี่ยวเหมิงขึ้นบันได "หนู ที่บ้านยังมีพี่ชายอีกคน แต่เขาหลับไปแล้ว พรุ่งนี้พอตื่น จะให้เขามาเล่นกับหนู..."
หลังจากกล่อมเด็กให้หลับแล้ว คุณนายฉู่จึงออกมาและสั่งกับผู้จัดการบ้าน "ถึงแม้เซิ่นรั่วจิงจะไม่ดี แต่เด็กก็ไม่มีความผิด ดูแลเธอให้ดี"
"ค่ะ"
ผู้จัดการบ้านพยักหน้า เธอลังเลครู่หนึ่งก่อนจะพูด "คุณหนูหลินใช้ชื่อตระกูลฉู่ เผยแพร่ข่าวออกไปว่าคุณนายโกรธมาก ไม่อยากเห็นหน้าครอบครัวเซิ่นรั่วจิงในเมืองไห่อีก"
คุณนายฉู่ขมวดคิ้วทันที ด้วยบารมีจากการอยู่ในตำแหน่งสูงมานาน "น่าแปลกที่ฉือเฉินไม่ชอบเธอ เล่นเล็กเล่นน้อยมากเกินไป!"
ผู้จัดการบ้านถาม "จะออกไปแก้ข่าวไหมคะ?"
คุณนายฉู่ถอนหายใจ "การแก้ข่าวก็คือการตบหน้าเธอ ตบหน้าเธอก็เท่ากับตบหน้าฉู่หยู!"
ฉู่หยูเป็นหลานชายที่เธอเลี้ยงดูมาด้วยตัวเอง และก็เพื่อเด็ก คุณนายฉู่จึงอยากจับคู่หลินหว่านหยูกับฉู่ฉือเฉิน
คุณนายฉู่โบกมือ "ช่างเถอะ"
เซิ่นรั่วจิงก่อเรื่องในงานเลี้ยงโดยไม่มีเหตุผล ถ้าไม่มีการลงโทษบ้างก็คงไม่ถูก
วันต่อมา
หลังฉู่เสี่ยวเหมิงตื่นนอน คุณนายฉู่พาเธอลงมากินอาหารเช้า
พอลงมาก็เห็นเด็กวัยเดียวกันนั่งอยู่บนโซฟา เธอตาโตทันที
ฉู่หยูนั่งอย่างสง่าผ่าเผย ในฐานะคุณชายน้อยผู้สูงศักดิ์ที่สุดในเมืองไห่ เขาไม่เคยแสดงท่าทีดีกับใคร
เขาชำเลืองมองฉู่เสี่ยวเหมิง
อืม น่ารักดีนี่
ฉู่หยูนั่งหลังตรงเป๊ะ คางเชิดขึ้นเล็กน้อย
คุณย่าบอกว่าที่บ้านมีน้องสาวมาใหม่ ถึงแม้แม่ของเธอจะมีชื่อเสียงไม่ค่อยดี แต่เรื่องของผู้ใหญ่ก็ไม่ควรมาเกี่ยวกับเด็ก
ดังนั้น เดี๋ยวถ้าฉู่เสี่ยวเหมิงมาทักทาย เขาควรจะตอบรับไหม?
ไม่ตอบ...ดูเหมือนจะไม่ค่อยดี
ถ้าจะตอบ...ได้ยินคนรับใช้บอกว่าแม่ของเธอทำให้คุณย่าไม่พอใจ!
เด็กน้อยนั่งอย่างจริงจัง ในใจกำลังคิดวุ่นวาย ขณะที่เขากำลังลังเล ฉู่เสี่ยวเหมิงก็มองตรงไปข้างหน้า เดินผ่านไปโดยไม่แม้แต่จะมองเขา
ฉู่หยู: !!
เธอเย็นชาจัง!!
ถึงจะมีภูมิหลังไม่ดี แต่ก็ไม่ได้ประจบสอพลอ
ฉู่หยูให้คะแนนเธอเต็มร้อยในใจ
เขาไม่รู้เลยว่า ตอนนี้ฉู่เสี่ยวเหมิงก้มหน้า ในใจท่องไม่หยุด: เขามองไม่เห็นฉัน...เขามองไม่เห็นฉัน...
โลกของคนกลัวสังคม ง่ายดายแค่นี้เอง!
-
บ้านตระกูลหลิน
หลินหว่านหยูเป็นหวัด นั่งจามอยู่บนเตียง
นึกถึงความอับอายเมื่อคืน เธอพูดอย่างแค้นเคือง "ถ้าตอนนั้นขโมยลูกแฝดสามของเธอมาทั้งหมด ก็คงไม่มีปัญหาวันนี้!"
เมื่อห้าปีก่อน หลินหว่านหยูบังเอิญเห็นฉู่ฉือเฉินและเซิ่นรั่วจิงที่โรงแรม
หลังจากนั้น ฉู่ฉือเฉินก็หายตัวไป เซิ่นรั่วจิงแจ้งความจนเป็นข่าวใหญ่ เธอถึงได้รู้ว่าที่แท้เซิ่นรั่วจิงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ชายคนนั้นในคืนนั้นเป็นใคร และยังตั้งท้องด้วย
ดังนั้นเธอจึงให้แม่ของเธอจับตาดูเซิ่นรั่วจิง ติดสินบนหมอ หลังจากนั้นการตรวจครรภ์ของเซิ่นรั่วจิงก็เปลี่ยนจากแฝดสามเป็นแฝดสอง
ตอนคลอดใช้การผ่าตัดคลอดแบบดมยาสลบ เซิ่นรั่วจิงจึงไม่รู้ตัวเลย
แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ความจริงถูกเปิดเผย
คุณนายหลินก็ขมวดคิ้ว: "ขโมยมาหนึ่งคนก็เกือบถูกพ่อเขาจับได้แล้ว แล้วจะเอาแฝดสามไปทำไม? เธอในอนาคตก็ต้องมีลูกกับคุณชายเฉินเอง จะให้ลูกสามคนของเธอมาแย่งมรดกหรือไง?"
หลินหว่านหยูกัดริมฝีปาก เกือบจะร้องไห้ด้วยความกังวล: "แล้วตอนนี้จะทำยังไงดีคะ?"
คุณนายหลินปลอบใจเธอ: "ไม่ต้องกลัว ตอนนี้เซิ่นรั่วจิงไม่มีทางติดต่อกับคุณชายเฉินได้หรอก แล้วอีกไม่กี่วัน พวกเขาทั้งครอบครัวก็จะหายไปจากเมืองไห่ แม่จะไปกดดันตระกูลเสิ่นเดี๋ยวนี้ เธอรอฟังข่าวดีได้เลย!"
-
ในบ้านพักสามชั้นสไตล์ยุโรป
เซิ่นรั่วจิงตื่นนอนตรงเวลา หลังจากรำไทเก๊กหนึ่งชุด ก็นั่งบนโซฟารอข่าวจากสถาบันตรวจดีเอ็นเอ
"เอี๊ยด..."
ประตูใหญ่ถูกผลักเปิด เสิ่น เชี่ยนฮุ่ยแม่ของเธอเดินเข้ามาด้วยร่างกายที่อ่อนล้า หลังจากทำงานดึก บนใบหน้ารูปไข่อันงดงามของเธอ แม้แต่การแต่งหน้าบางๆ ก็ไม่อาจปิดบังรอยคล้ำใต้ตาได้ แต่ดวงตากลับเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น: "จิงจิง แม่มีข่าวดีจะบอก!"
โดยไม่รอคำตอบ เธอพูดต่อ: "แม่ช่วยตระกูลเสิ่นได้โปรเจกต์ใหญ่มา คุณย่าต้องคืนตำแหน่งผู้จัดการใหญ่ให้แม่แน่ๆ!"
เซิ่นรั่วจิงจิบน้ำโกจิเย็นๆ พูดเสียงเย็นชา: "แม่พูดแบบนี้เป็นครั้งที่สิบสามแล้วในปีนี้ พวกเขาแค่หลอกล่อแม่เท่านั้น"
เสิ่น เชี่ยนฮุ่ยถอนหายใจ: "จิงจิง แม่รู้ว่าลูกไม่พอใจคุณย่า แต่ตอนที่ท่านไล่เราออกมาก็เพราะจำเป็น จริงๆ แล้วในใจท่านไม่ได้ลืมเรา ตลอดหลายปีมานี้ แม่ก็ยังทำงานในบริษัทเสิ่นไม่ใช่หรือ? แล้วทุกเดือนตระกูลเสิ่นก็ยังให้เงินค่าครองชีพเราด้วย..."
"นั่นเพราะแม่เก่ง ถ้าแม่ไปทำงานที่บริษัทอื่น เงินเดือนก็ต้องมากกว่านี้แน่"
เสิ่น เชี่ยนฮุ่ยแสดงความกังวลบนใบหน้า: "อย่าพูดแบบนั้น...ถึงยังไงเราก็ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ที่คุณย่าปฏิบัติกับแม่แบบนี้ก็ดีมากแล้ว!"
เซิ่นรั่วจิงเงียบลง
ที่จริงเสิ่น เชี่ยนฮุ่ยเป็นลูกบุญธรรมที่คุณหญิงเสิ่นรับมาเลี้ยง
แต่เดิมคุณหญิงเสิ่นแค่สนใจในความงามของเธอ ต้องการใช้เธอในการแต่งงานเพื่อพันธมิตรทางธุรกิจ แต่ไม่คาดคิดว่าเสิ่น เชี่ยนฮุ่ยจะมีความสามารถโดดเด่นในการทำธุรกิจ ในขณะที่ลูกชายแท้ๆ ทั้งสองคนกลับไม่เอาไหน
เสิ่น เชี่ยนฮุ่ยเข้าบริษัทตอนอายุสิบแปดปี ทำให้ธุรกิจเติบโตรุ่งเรือง
คุณหญิงเสิ่นจึงเกิดความคิดที่ไม่อยากให้เธอแต่งงาน ดังนั้นจึงตัดขาดผู้ติดตามมากมายของเธอ อ้างว่ารักลูกสาวมาก สุดท้ายจึงให้จิ่ง เจิน ดาราไม่มีชื่อเสียงที่ไม่มีพื้นเพมาเป็นเขย
เมื่อห้าปีก่อน หลังจากเรื่องของเซิ่นรั่วจิงเกิดขึ้น คุณหญิงเสิ่นอ้างว่าชื่อเสียงไม่ดีส่งผลกระทบต่องานแต่งงานของน้องสาวในตระกูล จึงไล่พวกเขาออกจากตระกูลเสิ่น ถอดถอนตำแหน่งผู้จัดการใหญ่ของเสิ่น เชี่ยนฮุ่ย และให้เพียงตำแหน่งฝ่ายขายแบบสงเคราะห์
ความจริงก็แค่ใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างในการริบสิทธิ์การสืบทอดของเสิ่น เชี่ยนฮุ่ย
ทั้งสามารถให้เสิ่น เชี่ยนฮุ่ยทำงานให้ตระกูลเสิ่น และไม่ต้องแบ่งหุ้นให้เธอ แค่ให้เงินค่าครองชีพเล็กน้อยเป็นสัญลักษณ์ ช่างดีแค่ไหน?
น่าเสียดายที่แม่ของเธอที่กระหายความรักจากครอบครัวไม่เชื่อเรื่องพวกนี้เลย
เสิ่น เชี่ยนฮุ่ยถึงกับถามด้วยความหวัง: "จิงจิง ถ้าแม่ทำงานให้ดีกว่านี้อีก คุณย่าจะให้เรากลับบ้านไหม?"
"ไม่มีทาง"
เซิ่นรั่วจิงทำลายความฝันของเธออย่างไร้ความปรานี
ในตอนนั้น โทรศัพท์มือถือของเสิ่น เชี่ยนฮุ่ยก็ดังขึ้น เธอดูชื่อผู้โทรมาอย่างผ่านๆ แต่ก็รีบจัดท่าทางให้เรียบร้อยทันที รับสายอย่างว่าง่าย:
"แม่คะ...ให้กลับบ้านเดี๋ยวนี้เหรอคะ?...ค่ะ หนูจะรีบไปเดี๋ยวนี้"
หลังวางสาย เสิ่น เชี่ยนฮุ่ยตื่นเต้นขึ้นมา: "จิงจิง แม่บอกแล้วไงว่าคุณย่าไม่ใช่คนแบบนั้น ลูกยังไม่เชื่อ...เห็นไหม? ตอนนี้คุณย่าเรียกแม่กลับบ้าน ต้องจะคืนตำแหน่งผู้จัดการใหญ่ให้แม่แน่ๆ!"
เธอพูดต่อด้วยท่าทางจริงจัง: "พอแม่ได้ตำแหน่งผู้จัดการใหญ่กลับมา ลูกต้องขอโทษที่พูดใส่ร้ายคุณย่าด้วยนะ!"
พูดจบก็รีบออกไป
เซิ่นรั่วจิงกำลังจะวิ่งตามออกไป โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เป็นสายจากสถาบันตรวจดีเอ็นเอ
ผลออกมาแล้ว!


## บทที่ 6 เสิ่น เชี่ยนฮุ่ยตื่นจากภวังค์

เซิ่นรั่วจิงรับโทรศัพท์ ปลายสายมีเสียงผู้หญิงพูดเสียงหวานแหวว "ที่รัก ฉันตรวจผลให้เธอด้วยตัวเองเลยนะ แถมยังต้องอดนอนบำรุงผิวด้วย เธอต้องจำไว้นะว่าติดหนี้บุญคุณฉันไว้หนึ่งอย่าง~"
"อืม"
"อิจฉาเธอจังเลย อายุยังน้อยก็เกษียณตัวเองซะแล้ว ได้ใช้ชีวิตแบบคนแก่ ไม่เหมือนฉันที่เกิดมาเป็นชาติของคนทำงานหนัก น่าสงสารจริงๆ..."
เซิ่นรั่วจิงพูดขัด "แล้วผลการตรวจล่ะ?"
"...ทั้งสองคนเป็นพ่อลูกกันจริงๆ ค่ะ ส่งรายงานไปที่อีเมลเธอแล้ว!"
"ขอบใจ"
เซิ่นรั่วจิงวางสายแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย: ในเมื่อไม่ได้จำผิดคน ทำไมฉู่ฉือเฉินถึงจำเธอไม่ได้?
เธอหยิบมือถือขึ้นมาค้นหาข่าวของฉู่ฉือเฉิน
ผลปรากฏว่าไม่มีข่าวเกี่ยวกับการบาดเจ็บหรือป่วยในอดีต แม้แต่ข่าวเศรษฐกิจที่เคยรายงานก็หายไปหมด
ในอินเทอร์เน็ตไม่สามารถค้นหาข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับฉู่ฉือเฉินได้เลย
ทายาทตระกูลฉู่ในเมืองไห่เป็นเหมือนปริศนา
ตั้งแต่เกิดมา เขาก็ถูกเลือกให้เป็นทายาทและถูกเลี้ยงดูอย่างลับๆ ตระกูลฉู่เพียงแค่ปล่อยข่าวลมๆ แล้งๆ ไม่เคยเปิดเผยชื่อและรูปถ่ายสู่สาธารณะ
ไม่แปลกที่ในช่วงห้าปีที่ผ่านมา เธอหาเขาไม่เจอเลยสักนิด
ในตอนนั้น เสิ่นเชี่ยนฮุ่ยขับรถเชฟโรเลตพุ่งออกไป
เซิ่นรั่วจิงไม่มีเวลาคิดอะไรมาก รีบขี่มอเตอร์ไซค์ตามไป
แม่ของเธอลดตัวลงทำงานหาเงินให้ตระกูลเสิ่นมาหลายปี เธอพยายามห้ามปรามกี่ครั้งก็ไม่สำเร็จ บางทีวันนี้อาจทำให้แม่ได้เห็นหน้าที่แท้จริงของคุณหญิงเสิ่น
ทั้งสองคนตามกันเข้าไปในบ้านตระกูลเสิ่น
หลังจอดรถเสร็จ เซิ่นรั่วจิงรีบเดินตามแม่
เสิ่นเชี่ยนฮุ่ยเห็นเธอก็ดีใจ "จิงจิง หนูมาเพราะคิดได้แล้วใช่ไหม? แบบนี้แหละถูกต้องแล้ว ต่อไปต้องสนิทกับย่าให้มากๆ นะ เราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ"
เธอพูดด้วยความหวัง "พอแม่ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการใหญ่ครั้งนี้ แม่จะหางานในตระกูลเสิ่นให้หนูด้วย แบบนี้หนูก็จะมีงานทำแล้ว"
เซิ่นรั่วจิง: ...ไม่จำเป็นเลย!
ระหว่างที่พูดคุยกัน พวกเขาก็เข้ามาในห้องรับแขก
คุณนายหลินนั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธานด้วยสีหน้าบึ้งตึง คุณหญิงเสิ่นผมขาวโพลนนั่งอยู่ข้างๆ บนใบหน้ามีรอยยิ้มประจบ กำลังพูดอะไรบางอย่าง
เสิ่นเชี่ยนฮุ่ยเห็นแบบนั้นก็แปลกใจเล็กน้อย "คุณนายหลินก็อยู่ด้วยเหรอคะ? แขกผู้มีเกียรติจริงๆ"
พูดทักทายเสร็จ เธอก็รีบเดินไปหาคุณหญิงเสิ่น "แม่คะ เรื่องตำแหน่งผู้จัดการใหญ่..."
"เพียะ!"
ยังพูดไม่ทันจบ คุณหญิงเสิ่นก็ยกแขนขึ้นฟาดเธอเต็มแรง!
แก้มร้อนผ่าว เสิ่นเชี่ยนฮุ่ยงงงัน "แม่คะ?"
คุณหญิงเสิ่นโกรธจัด "อย่าเรียกฉันว่าแม่! แม่สอนให้เธอมีคุณธรรม สอนให้เธอเรียนหนังสือเป็นคน แต่ไม่เคยสอนให้เธอเป็นแม่แบบนี้! เธอตามใจเซิ่นรั่วจิงจนนิสัยเสีย ถึงได้ก่อเรื่องใหญ่แบบนี้!..."
หลังจากคุณหญิงเสิ่นเล่าเรื่องงานเลี้ยงที่บ้านตระกูลฉู่จบ เสิ่นเชี่ยนฮุ่ยน้ำตาคลอ "แม่คะ ต้องมีความเข้าใจผิดแน่ๆ จิงจิงไม่ใช่คนแบบนั้น!"
เซิ่นรั่วจิงที่ยืนอยู่ข้างๆ หลุบตาลงถอนหายใจเบาๆ
คิดว่าแม่โดนตบแล้วจะได้เห็นความจริงเสียที แต่ไม่คิดว่ายายแม่เลี้ยงจอมปลอมคนนี้จะล้างสมองเสิ่นเชี่ยนฮุ่ยได้ด้วยคำพูดไม่กี่คำ
แต่แม่ที่สับสนคนนี้ก็เป็นที่รู้กันว่าเป็นแม่ที่ปกป้องลูกสาวสุดๆ
แม้แต่ตอนที่เธอท้องก่อนแต่งงานจนถูกไล่ออกจากบ้าน แม่ก็ไม่เคยตำหนิเธอสักคำ
ในฐานะเด็กกำพร้า เธอกระหายความรักจากครอบครัว
เธอทำแบบนี้กับคุณหญิงเสิ่น และทำแบบนี้กับตัวเองด้วย
คุณหญิงเสิ่นถอนหายใจ "ไม่ว่าจะเป็นความเข้าใจผิดอะไรก็ตาม แต่เธอตบคุณหนูหลินเป็นเรื่องจริง! เธออย่าพูดอะไรอีกเลย ตอนนี้บ้านตระกูลฉู่โกรธมาก ถ้าอยากจะระงับเรื่องนี้ เราต้องขอโทษคุณนายหลิน!"
เสิ่น เชี่ยนฮุ่ยมองไปที่คุณนายหลินที่นั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยว
แต่คุณนายหลินก้มหน้าลง ทำท่าประหลาดใจ "อ๊ะ! ทำไมรองเท้าฉันถึงสกปรกตรงนี้นะ?"
ร่างของเสิ่น เชี่ยนฮุ่ยแข็งทื่อ
คุณหญิงเสิ่นเตือน "เธอยืนนิ่งอยู่ทำไม? รีบไปเช็ดรองเท้าให้คุณนายหลินเร็วเข้า!"
เสิ่น เชี่ยนฮุ่ยหันขวับ มองคุณหญิงเสิ่นด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ
คุณหญิงเสิ่นหรี่ตาลง ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว "ฉันเพิ่งขอร้องคุณนายหลินมานาน เธอถึงยอมบอกว่าถ้าเธอสามารถขอโทษดีๆ แสดงความจริงใจของพวกเรา ก็จะปล่อยรั่วจิงไป ฉันรู้ว่าเธอมีศักดิ์ศรี เธอก้มหัวไม่ลง นี่เป็นความผิดที่ฉันสอนเธอไม่ดี ถ้าเธอไม่เช็ด ฉันจะทำแทนเธอเอง..."
เห็นท่าทางเหมือนเธอกำลังจะย่อตัวลงไป เสิ่น เชี่ยนฮุ่ยตกใจจนเข่าอ่อนคุกเข่าลงไป "แม่!"
แต่ในวินาถัดมา แขนของเธอถูกคนจับไว้แน่น
เซิ่นรั่วจิงพยุงแม่ไว้ ดวงตาคู่งามมองคุณหญิงเสิ่นด้วยรอยยิ้มประชดประชัน ในดวงตามีแววเยาะหยัน
คุณหญิงเสิ่นย่อเข่าลงเล็กน้อย ตอนนี้จะคุกเข่าก็ไม่ใช่ จะยืนก็ไม่เชิง แม้แต่อารมณ์ที่เพิ่งสร้างขึ้นก็ไม่ต่อเนื่องแล้ว
เธอมองเซิ่นรั่วจิงด้วยความเคียดแค้น
นังตัวดีนี่ไปทำให้บ้านตระกูลหลินโกรธ คุณนายหลินสัญญากับเธอว่าถ้าร่วมมือกับคุณนายหลินทำให้เสิ่น เชี่ยนฮุ่ยอับอาย ก็จะไม่เอาเรื่องกับบ้านตระกูลเสิ่น
ส่วนเซิ่นรั่วจิง จะตายก็ช่างมัน!
คุณหญิงเสิ่นยืนตัวตรง จับมือเสิ่น เชี่ยนฮุ่ยอีกครั้ง แสร้งทำท่าเป็นห่วง "เชียนฮุ่ย แม่รู้ว่าลูกน้อยใจ เห็นลูกเป็นแบบนี้ แม่ก็เจ็บใจ! แต่บ้านตระกูลเสิ่นมีคนตั้งมากมาย! แล้วถึงลูกไม่คิดถึงบ้านตระกูลเสิ่น ก็ต้องคิดถึงรั่วจิงด้วย! เธอเลี้ยงลูกคนเดียวก็ลำบากอยู่แล้ว ถ้าโดนบ้านตระกูลฉู่กลั่นแกล้งอีก..."
เพื่อจิงจิง...
น้ำตาของเสิ่น เชี่ยนฮุ่ยไหลออกมาเป็นเม็ดใหญ่ "อย่าพูดอีกเลย ฉันจะเช็ด..."
เซิ่นรั่วจิงขมวดคิ้ว "เช็ดไปก็ไม่มีประโยชน์ บ้านตระกูลหลินไม่มีทางปล่อยพวกเราไปหรอก"
ร่างของเสิ่น เชี่ยนฮุ่ยสั่นเทาเบาๆ "จิงจิง ไม่เป็นไร ไว้ใจเถอะ ย่าไม่มีทางหลอกพวกเราหรอก"
เซิ่นรั่วจิงกำมือแน่น รู้ว่าพูดไปก็ไม่มีประโยชน์ จึงปิดปากเงียบ
เสิ่น เชี่ยนฮุ่ยดึงกระดาษทิชชู่จากโต๊ะกลาง ค่อยๆ ย่อตัวลงครึ่งนั่งครึ่งคุกเข่าต่อหน้าคุณนายหลิน
เธอยื่นมือที่สั่นเทาออกไป ยกเท้าของคุณนายหลินวางบนเข่าของตัวเอง หลังจากเช็ดรองเท้าแล้ว จึงเอ่ยปาก "คุณนายหลิน ขอโทษค่ะ"
"..."
คุณนายหลินมองเสิ่น เชี่ยนฮุ่ยจากที่สูง สามีของเธอเคยแอบชอบเธอตอนยังหนุ่ม ทำให้คุณนายหลินเก็บความแค้นไว้ในใจมาตลอด ตอนนี้เห็นเธอต่ำต้อยแบบนี้ คุณนายหลินก็ยิ้มพอใจออกมา
คุณหญิงเสิ่นรีบถาม "คุณนายหลิน ท่านหายโกรธแล้วใช่ไหมคะ?"
คุณนายหลินดึงเท้ากลับ ยิ้มพลางพูด "อืม ฉันจะบอกบ้านตระกูลฉู่ว่าบ้านตระกูลเสิ่นได้ไล่พวกเขาออกจากบ้านแล้ว เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับบ้านตระกูลเสิ่น ส่วนครอบครัวของพวกเขา... บ้านตระกูลฉู่จะไม่ปล่อยไว้! คุณหญิงเสิ่น บ้านตระกูลเสิ่นไม่มีข้อคัดค้านใช่ไหมคะ?"
คุณหญิงเสิ่นรีบพูดทันที "ไม่มีค่ะ! ห้าปีก่อนฉันก็ถอนชื่อเธอออกจากทะเบียนบ้านแล้ว พวกเราไม่มีความเกี่ยวข้องกันอยู่แล้ว..."
เสิ่น เชี่ยนฮุ่ยมองสองคนด้วยความตกตะลึง ฟังบทสนทนาของพวกเขาด้วยความไม่อยากเชื่อ
แม่เพิ่งพูดอะไรออกมา?
ในตอนนั้นเอง แขนของเธอถูกคนพยุงและดึงให้ลุกขึ้นยืน
ดวงตาของเซิ่นรั่วจิงดำสนิท ราวกับยมทูตนรก เสียงของเธอก็เย็นชา:
"แม่ เห็นชัดแล้วใช่ไหม?"
"เห็นชัดแล้ว งั้นถอยหลังหน่อย เดี๋ยวจะ... โดนลูกหลง"


## บทที่ 7 ไปตามหาพ่อของลูก

เมื่อเห็นเสิ่น เชี่ยนฮุ่ยยืนงงงัน ราวกับไม่ได้ยินคำพูดของตน เซิ่นรั่วจิงจึงดึงเธอถอยหลังสองก้าว แล้วจึงก้าวไปข้างหน้า มายืนตรงหน้าคุณนายหลิน
เธอพูดเสียงเรียบ: "รองเท้าคุณยังไม่สะอาด"
คุณนายหลินหัวเราะเยาะ: "อะไรกัน? แกก็จะมาขอร้องด้วยเหรอ? บอกให้รู้ไว้เลย เป็นไปไม่ได้!"
ในวินาถัดมา...
"โครม!"
เซิ่นรั่วจิงคว้าตู้ปลาข้างๆ สาดใส่เธอ
คุณนายหลินรู้สึกเย็นวาบที่ศีรษะ มีบางอย่างลื่นๆ ไหลลงมาตามแก้ม เธอยกมือขึ้นปัด จับได้ปลาทองตัวหนึ่ง ก็ร้องกรี๊ดกระโดดผลุง แต่เท้าดันไปเหยียบสาหร่ายลื่น "โครม" ล้มคุกเข่าตรงหน้าเสิ่น เชี่ยนฮุ่ย
เซิ่นรั่วจิงวางตู้ปลาลง เลิกคิ้วดวงตาคมกริบ: "จุ๊ จะคำนับใหญ่โตขนาดนี้ก็ไม่จำเป็นหรอก"
คุณนายหลิน: !!
คุณนายหลินรู้สึกโทสะพลุ่งพล่าน เธอตะโกนเสียงแหลม: "เซิ่น! รั่ว! จิง! ขอให้แกตายอย่างทรมาน!"
คุณหญิงเสิ่นตกใจมาก รีบไปประคองคุณนายหลิน แล้วตวาดใส่เซิ่นรั่วจิง: "ไอ้ลูกอกตัญญู! ถ้าแกไม่อยากมีชีวิตอยู่ก็อย่าทำให้ตระกูลเสิ่นเดือดร้อน!"
เซิ่นรั่วจิงมองเธอ
สายตาที่ทั้งลึกลับและน่ากลัวนั้น ทำให้คุณหญิงเสิ่นตกใจ นึกถึงนิสัยไม่เอาไหนของหลานสาวคนนี้ คุณหญิงเสิ่นรีบตะโกนออกไปข้างนอก: "คนมา!"
แม่บ้านและยามในบ้านวิ่งเข้ามา
คุณหญิงเสิ่นชี้ไปที่พวกเธอ: "ไล่แม่ลูกสองคนนี้ออกไป! ห้ามให้พวกเธอมาที่นี่อีก! และเสิ่น เชี่ยนฮุ่ย เธอถูกไล่ออกแล้ว! ห้ามไปที่บริษัทอีก!"
เสิ่น เชี่ยนฮุ่ยเพิ่งได้สติกลับมา: "แม่คะ? หนูเพิ่งเจรจาธุรกิจได้งานใหญ่ ใกล้จะเซ็นสัญญาแล้ว..."
ด้วยความซื่อ เธอยังคงหวังจะรักษาความสัมพันธ์แม่ลูกไว้บ้าง
แต่คุณหญิงเสิ่นหัวเราะเยาะ: "ใช่ เธอช่วยเราเจรจากับกลุ่มบริษัท Z ได้ ทำให้ตระกูลเสิ่นไม่ต้องกังวลเรื่องเงินทองอีกหลายสิบปี เรื่องเซ็นสัญญาให้น้องชายเธอไปจัดการก็พอ ดังนั้น จะเก็บเธอไว้ทำไม? ไปให้พ้น!"
ความตกตะลึงในดวงตาของเสิ่น เชี่ยนฮุ่ยค่อยๆ จางหาย แทนที่ด้วยความขมขื่น
ทั้งตัวเธอเหมือนตกอยู่ในดินแดนน้ำแข็ง ไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นแม้แต่น้อย
ร่างกายเธอเริ่มสั่นเทา
แต่ในตอนนั้นเอง มือที่อบอุ่นและแข็งแรงก็จับไหล่เธอไว้
เสิ่น เชี่ยนฮุ่ยค่อยๆ หันไปมอง เห็นจิ่ง เจินที่ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาคมเข้ม ร่างสูงใหญ่ในตอนนี้ดูเหมือนจะให้พลังแก่ผู้คน
เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ไหล่กว้างปกป้องภรรยาและลูกสาวที่อยู่ข้างหลัง ดวงตาคมที่เหมือนกับเซิ่นรั่วจิงนั้นไม่มีแววเล่นชีวิตเหมือนทุกวัน เสียงของเขาทุ้มต่ำและหนักแน่น:
"คุณหญิง เพราะเห็นแก่บุญคุณที่เลี้ยงดูเชี่ยนฮุ่ยมา เรื่องในอดีตผมขอไม่ถือสา ตั้งแต่นี้ไป ครอบครัวห้าคนของเรา จะไม่มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลเสิ่นอีก! หวังว่าคุณจะไม่มีวันเสียใจกับการตัดขาดในวันนี้!"
พูดจบ เขาก็ประคองไหล่เสิ่น เชี่ยนฮุ่ย เดินออกไปอย่างรวดเร็ว
คุณหญิงเสิ่นหัวเราะเยาะ: "ถ้าไม่รู้จัก คงคิดว่าลูกเขยที่มาขออาศัยบ้านเราเป็นคนสำคัญอะไร? นักแสดงไม่มีชื่อเสียง... อ๋อ ไม่สิ ตอนนี้แม้แต่นักแสดงก็เป็นไม่ได้แล้วใช่ไหม? แค่หน้าตาดีแบบนี้ จะทำให้ฉันเสียใจได้ยังไง?"
เซิ่นรั่วจิงดวงตาวาบไปด้วยแววเยาะหยัน เดินตามพ่อแม่ออกไป
พอถึงลานจอดรถ ก็ได้ยินจิ่ง เจินอวดอ้าง: "ที่รัก เมื่อกี้ผมแสดงเป็นไงบ้าง? ได้อารมณ์อย่าดูถูกคนหนุ่ม... เอ่อ ไม่ใช่สิ คนจนไหม?"
เสิ่น เชี่ยนฮุ่ยที่อารมณ์แย่ตอบแบบขอไปที: "อืม ดีมาก"
"งั้นที่รักต้องพยายามนะ เปิดบริษัทเองให้เหนือกว่าตระกูลเสิ่น!"
เสิ่น เชี่ยนฮุ่ยชะงัก: "เปิดบริษัทเอง?"
จิ่ง เจินพูดอย่างหน้าด้านๆ: "ใช่ไง ที่รัก คุณต้องหาเงินให้เยอะๆ นะ! แล้วลงทุนซีรีส์ให้ผมสักเรื่อง ผมจะได้ไม่ต้องเกรงใจใครอีก! พอผมเป็นดาราดังระดับประเทศ จะทำให้ยายแม่เลี้ยงใจร้ายนั่นเสียใจเอง!"
"..."
เสิ่น เชี่ยนฮุ่ยมองเขานิ่งๆ เธอที่หลงใหลการทำธุรกิจถูกไล่ออกจากบริษัทตระกูลเสิ่น กำลังสับสนกับชีวิต แต่ตอนนี้กลับพบความหมายของชีวิตอย่างเลือนราง
แต่เธอก็รู้สึกตัวเร็ว ขมวดคิ้วพูด: "ไม่พูดถึงเงินทุนเปิดบริษัทที่จะหามาจากไหน แค่ตอนนี้เราไปขัดแย้งกับตระกูลฉู่..."
ตระกูลฉู่มีอิทธิพลมากในเมืองไห่ พวกเขาประกาศออกไปแล้ว ใครจะกล้าร่วมมือกับพวกเขาอีก?
เซิ่นรั่วจิงเห็นสถานการณ์แล้วจึงพูดว่า: "นี่เป็นความเข้าใจผิด ฉันจะไปอธิบายให้ตระกูลฉู่เข้าใจเอง"
เสิ่นเชี่ยนฮุ่ยพยักหน้า: "เธอพูดถูก ตระกูลฉู่ไม่ใช่คนไร้เหตุผล ฉันจะไปขอโทษแทนเธอเอง..."
เธอไม่อยากให้ลูกสาวต้องคอยเกรงใจคนอื่น ถ้าจะให้ใครลำบากก็ขอให้เป็นตัวเธอเอง แต่ไม่ใช่ลูกสาว
เซิ่นรั่วจิง: "ไม่ต้องหรอก ฉันจะไปเอง"
เสิ่นเชี่ยนฮุ่ยกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จิ่งเจินก็จู่ๆ หน้าซีดและกุมท้องไว้: "ที่รัก ผมปวดท้อง คุณพาผมกลับบ้านก่อนนะ"
"หา? คุณจะทนไหวถึงบ้านไหม? ไม่งั้นอยู่ที่นี่ก่อน..."
"ไม่! ผมว่าบ้านตระกูลเสิ่นสกปรก!"
"..."
เสิ่นเชี่ยนฮุ่ยรีบพยุงจิ่งเจินขึ้นรถ เหยียบคันเร่งพุ่งออกไป ทิ้งให้เซิ่นรั่วจิงยืนอยู่ที่เดิม กระตุกมุมปากเล็กน้อย
ในตอนนั้น โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
หลังรับสาย ก็ได้ยินเสียงผู้ชายที่ฟังดูไม่จริงจังดังมา: "บอส พวกคุณโดนไล่ออกจากบ้านตระกูลเสิ่นเหรอ? พวกเขาช่างตาบอดจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ของเราคอยดูแลธุรกิจของตระกูลเสิ่น ตระกูลเสิ่นจะเติบโตมาถึงทุกวันนี้ได้ยังไง? แม่ของเราช่างน่าสงสารจริงๆ!"
เซิ่นรั่วจิง: "เป็นแม่ของฉัน"
"โอ๊ย แม่ของคุณก็คือแม่ของผม ก็เหมือนกันนั่นแหละ แต่ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว การร่วมมือระหว่างกลุ่มบริษัท Z กับตระกูลเสิ่น ยกเลิกได้แล้วใช่ไหมครับ?"
"อืม"
"แล้วก็ มีคนเสนอราคาสูงอยากซื้อสิทธิบัตรจานเพาะเลี้ยงชีวภาพของด็อกเตอร์ Z คุณจะลองพบกับผู้ซื้อไหมครับ?"
"ไม่ว่าง"
"คุณเกษียณแล้ว จะยุ่งอะไรได้?"
"ยุ่งหาพ่อของลูก"
เซิ่นรั่วจิงวางสาย มุ่งหน้าไปที่กลุ่มบริษัทฉู่
กลุ่มบริษัทฉู่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองไห่ ตึกสูงสง่างามทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ราวกับเทพเจ้าที่มองลงมายังผู้คนเบื้องล่าง
เซิ่นรั่วจิงเดินเข้าไป สอบถามพนักงานต้อนรับอย่างสุภาพ: "สวัสดีค่ะ ฉันต้องการพบคุณฉู่ฉือเฉิน"
พนักงานต้อนรับ: "คุณคือ? มีนัดหรือเปล่าคะ?"
"ไม่มีค่ะ รบกวนช่วยโทรบอกเขาว่าฉันคือเซิ่นรั่วจิง"
เซิ่นรั่วจิงมั่นใจว่าลูกสาวยังอยู่กับเขา ฉู่ฉือเฉินต้องพบเธอแน่
แต่พนักงานต้อนรับกลับแสดงสีหน้าดูถูกเมื่อได้ยินชื่อของเธอ: "คุณคือเซิ่นรั่วจิงเหรอ? คุณหนูหลินสั่งไว้แล้วว่าจะไม่ให้คุณขึ้นไปรบกวนคุณฉู่! กรุณาออกไปเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นเราจะไม่สุภาพแล้วนะ!"
เธอโบกมือ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็วิ่งเข้ามา
เซิ่นรั่วจิงขมวดคิ้ว คิดว่าจะต่อสู้เข้าไปดีไหม
พนักงานต้อนรับหัวเราะเยาะ: "คุณคิดว่าใครๆ ก็จะได้พบคุณฉู่งั้นเหรอ?"
ในขณะเดียวกัน บนชั้นบนสุดของตึก
ลู่เฉิงกำลังยิ้มแหย: "พี่เฉิน ด็อกเตอร์ Z นี่หายตัวไปมาเหมือนผี โทรศัพท์ของเขายังใช้การเข้ารหัสระดับสูงสุด พวกเราหาตัวเขาไม่เจอจริงๆ ไม่งั้นก็คงไม่ต้องให้พี่ลงมือเอง..."
ฉู่ฉือเฉินใช้นิ้วมือที่เรียวยาวพิมพ์บนแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว
แสงจากหน้าจอสะท้อนบนใบหน้า ยิ่งทำให้แววตาของเขาดูมุ่งมั่น ราวกับทุกอย่างอยู่ในการควบคุม
"ปัง!"
พร้อมกับการกดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้าย ลู่เฉิงก็ยื่นหน้าเข้าไปดูที่หน้าจอ: "พี่เฉินเก่งมาก! แฮกระบบป้องกันได้ด้วย! สมแล้วที่เป็นผู้เชี่ยวชาญคอมพิวเตอร์ ขอดูหน่อยว่าตำแหน่งโทรศัพท์ของด็อกเตอร์ Z อยู่ที่ไหน?"
ในวินาทีถัดมา เขาก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ: "นี่มันหน้าบริษัทเราไม่ใช่เหรอ?"


## บทที่ 8 คุณถูกไล่ออก!

ที่ล็อบบี้ชั้นล่าง
เซิ่นรั่วจิงหรี่ตามองเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ล้อมเข้ามา
คนกลุ่มนี้ถือกระบองไฟฟ้ามาด้วย เห็นได้ชัดว่าเตรียมตัวมาพร้อม กำลังรักษาความปลอดภัยของกลุ่มบริษัทฉู่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ
พนักงานต้อนรับเชิดคางขึ้นพูดเยาะเย้ย "เซิ่นรั่วจิง คุณหนูหลินกำลังจะหมั้นกับคุณฉู่แล้ว เธอยังกล้ามาก่อกวนเขาอีก ช่างไม่รู้จักอายจริงๆ!"
ในตอนนั้น ที่ประตูลิฟต์เกิดความวุ่นวายขึ้น มีบอดี้การ์ดชุดดำเดินออกมาหลายคน ยืนเด่นเป็นสง่าสองข้างทางด้วยท่าทางองอาจ
ฉู่ฉือเฉินในชุดสูทดำ รูปร่างตรงดั่งหอก ใบหน้าเด็ดเดี่ยวคมคายกับรูปร่างสูงโปร่ง ถ้าไม่รู้คงคิดว่าเป็นทหาร
ห้าปีก่อน เขายังมีลักษณะเหมือนลูกสุนัขน่ารัก แต่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยบรรยากาศของผู้ชายแกร่ง
"เซิ่นรั่วจิง ทำไมเป็นเธออีกแล้ว?"
ลู่เฉิงในเสื้อเชิ้ตลายดอกเดินมาพร้อมล้วงมือในกระเป๋ากางเกง ขมวดคิ้วพูดว่า "บอกให้รู้นะ วันนี้ฉันกับพี่เฉินยุ่งกำลังตามหาคน ไม่มีเวลามายุ่งกับเธอหรอก อย่ามาทำตัวไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!"
ด็อกเตอร์ Z เป็นคนลึกลับมาตลอด คนภายนอกแทบไม่มีใครรู้ตัวตนที่แท้จริงของเขา แต่จู่ๆ มาปรากฏตัวที่หน้าบริษัท เป็นเพราะรู้ว่าพวกเขาต้องการซื้อจานเพาะเชื้อจุลินทรีย์หรือ?
แต่ในล็อบบี้มีคนเดินเข้าออกไม่ขาดสาย คนที่มาติดต่อธุระที่กลุ่มบริษัทฉู่มีมากมาย แล้วใครกันแน่คือผู้ยิ่งใหญ่คนนั้น?
เซิ่นรั่วจิงไม่สนใจเขา เดินตรงไปหาฉู่ฉือเฉิน
แต่บอดี้การ์ดของเขามีประสบการณ์มาก่อน กั้นไม่ให้เธอเข้าใกล้จากทุกทิศทาง
เซิ่นรั่วจิงได้แต่ยืนห่างจากเขาสองเมตร มองดูเขาพลางพูดเสียงเรียบ "ผลตรวจ DNA ออกมาแล้ว เด็กเป็นลูกของคุณ"
ฉู่ฉือเฉินหรี่ตาเล็กน้อย
แต่ลู่เฉิงอุทานด้วยความประหลาดใจ "เธอถึงกับเตรียมผลตรวจปลอมมาด้วยเหรอ?"
เซิ่นรั่วจิงกำลังจะพูด โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
วันนี้โทรศัพท์มาเยอะจริงๆ... เธอขมวดคิ้ว กำลังจะกดวางสายด้วยความรำคาญ แต่เมื่อเห็นเบอร์บนหน้าจอก็รับสาย อีกฝ่ายพูดอะไรบางอย่าง เธอเหลือบมองฉู่ฉือเฉินแวบหนึ่ง สูดหายใจลึกแล้วพูดว่า "ฉันจะไปเดี๋ยวนี้"
วางสายแล้ว น้ำเสียงเธอเย็นลง "ถ้าไม่เชื่อฉัน คุณไปตรวจเองก็ได้ไม่ใช่หรือ? ฉู่ฉือเฉิน ฉันหวังว่าหลังจากตรวจ DNA แล้วคุณจะติดต่อฉัน และอธิบายให้ฉันเข้าใจว่าทั้งหมดนี้เกิดอะไรขึ้น"
เธอกวาดตามองพนักงานต้อนรับ พูดเยาะเย้ย "อีกอย่าง ฉันไม่รู้มาก่อนว่าประตูใหญ่ของกลุ่มบริษัทฉู่ หลินหว่านหยูเป็นคนตัดสินใจ"
ทิ้งคำพูดนี้ไว้ เธอดูเหมือนมีธุระด่วน หมุนตัวเดินออกไป
ผ่านประตูกระจก เห็นเธอหยิบหมวกกันน็อกขึ้นสวม ขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์อย่างคล่องแคล่ว เสียงเครื่องยนต์ดังก้องขณะขับออกไป
ทุกการเคลื่อนไหวลื่นไหลต่อเนื่อง ทั้งเท่และดุดัน
ลู่เฉิงอดชื่นชมไม่ได้ "สมแล้วที่เคยเป็นดอกไม้บนยอดเขาที่ใครก็เอื้อมไม่ถึง!... แย่แล้ว เกือบลืมเรื่องสำคัญ พี่เฉิน เร็วเข้า ด็อกเตอร์ Z อยู่ทิศไหน?"
ฉู่ฉือเฉินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่พบว่าในซอฟต์แวร์ติดตาม จุดสีแดงเล็กๆ ของด็อกเตอร์ Z กะพริบสองสามครั้งแล้วหายไป
ไหล่ของลู่เฉิงตกลงทันที "แย่แล้ว โดนจับได้!"
ฉู่ฉือเฉินเก็บโทรศัพท์ สีหน้าเรียบเฉย ดวงตาดำสนิทไม่แสดงความผิดหวัง กลับมองพนักงานต้อนรับด้วยสายตาเย็นชา
พนักงานต้อนรับตกใจก้มหน้า พูดอ้ำอึ้ง "คุณฉู่ คุณหนูหลิน..."
พอพูดถึงหลินหว่านหยู ฉู่ฉือเฉินก็รู้สึกรังเกียจทางสรีระ เขาสั่งเสียงเย็น "เธอถูกไล่ออก"
ทิ้งคำพูดนี้ไว้ ฉู่ฉือเฉินก้าวยาวๆ เดินออกไป
ลู่เฉิงเดินตามหลังเขา "พี่เฉิน คุณจะไปไหน?"
"กลับบ้าน"
"กลับบ้านทำไม? ไม่ตามหาด็อกเตอร์ Z แล้วเหรอ?"
ลู่เฉิงนึกอะไรขึ้นมาได้ "คุณคงไม่ได้จะกลับไปตรวจ DNA กับเด็กน้อยคนนั้นจริงๆ หรอกนะ? แต่ก็จริง เซิ่นรั่วจิงไม่ได้โง่ ถ้าไม่ใช่ลูกของคุณ ทำไมต้องคลั่งขนาดนี้ด้วย! แต่ต้องระวังเลือกสถาบันด้วย เดี๋ยวจะโดนใครปลอมแปลงผลตรวจ..."
ฉู่ฉือเฉินชะงักฝีเท้า เหลือบมองเขา "ฉู่เสี่ยวเหมิง"
"อะไรนะ?"
"เธอมีชื่อ"
ลู่เฉิง: ...ยังไม่รู้เลยว่าเป็นลูกสาวคุณหรือเปล่า ปกป้องซะแล้ว?!
-
เซิ่นรั่วจิงขี่มอเตอร์ไซค์มาถึงโรงเรียนอนุบาลสองภาษาโกลเด้น
ที่หน้าประตู เด็กน้อยฉู่เทียนเหย่อุ้มกระเป๋านักเรียนใบใหญ่ ก้มหน้าห้อยหัว ดูเหมือนลูกหมาที่ถูกทอดทิ้ง
คุณครูใจดีพูดด้วยความรู้สึกผิด "คุณแม่ของเสี่ยวเย่คะ ขอโทษจริงๆ ค่ะ พวกเราได้รับโทรศัพท์จากตระกูลฉู่ ให้จัดการลาออกให้ลูกของคุณ... และทางตระกูลฉู่ยังส่งข่าวมาว่า ในเมืองไห่คงจะไม่มีโรงเรียนอนุบาลไหนรับเสี่ยวเย่อีกแล้ว..."
ดวงตาของเธอแดงก่ำ "ครูพยายามแล้วนะคะ..."
ฉู่เทียนเหย่จับมือครู "คุณครูครับ ผมไม่อยากจากครูเลย... เมื่อผมโตขึ้น ผมจะเปิดโรงเรียนอนุบาล ให้ครูมาเป็นครูใหญ่ได้ไหมครับ?"
ประโยคนี้ทำให้คุณครูยิ่งรู้สึกสงสารเขามากขึ้น
เซิ่นรั่วจิงอุ้มเด็กน้อยขึ้นไปนั่งด้านหลัง จนกระทั่งเลี้ยวโค้งไป เด็กน้อยยังตะโกนว่า "คุณครูครับ ผมจะคิดถึงครูนะครับ!"
เซิ่นรั่วจิง "...เลิกแกล้งทำได้แล้ว"
ฉู่เทียนเหย่ที่เมื่อกี้ยังอารมณ์เศร้า ทันใดนั้นก็เปลี่ยนเป็นสดใสขึ้นมา ยิ้มกว้างพูดว่า "ในที่สุดก็ไม่ต้องไปโรงเรียนแล้ว สุดยอดเลย!"
เขาอิจฉาน้องสาวที่ไม่ต้องไปโรงเรียนอนุบาลมานานแล้ว!
"แต่พ่อก็แย่จังเลย โรงเรียนอนุบาลเป็นของตระกูลฉู่ แทนที่จะยกเว้นค่าเล่าเรียนให้ผม กลับมารังแกผม มันเกินไปแล้ว!"
พอถึงบ้าน ฉู่เทียนเหย่ก็รีบลงจากรถ วิ่งเข้าห้องตัวเองอย่างรวดเร็ว เขาต้องไปถามน้องสาวว่าเกิดอะไรขึ้นกับพ่อกันแน่!
แต่พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก็เห็นข้อความที่น้องสาวส่งมา: 【พี่ชาย พ่อมีลูกชายอีกคนนึง!】
ฉู่เทียนเหย่: ?!
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
เขาตอบกลับไป: 【เด็กคนนั้นอยู่ข้างๆ น้องหรือเปล่า? รีบคุยกับเขาตามวิธีที่พี่สอนน้องไว้เร็ว ลองหาข้อมูล! พี่อยากรู้ข้อมูลทั้งหมดของเขา!】
ที่บ้านตระกูลฉู่ ในห้องรับแขก
ฉู่เสี่ยวเหมิงที่ได้รับข้อความจากพี่ชาย ม่านตาหดเล็กลง ตกใจจนต้องเงยหน้าขึ้นมองฉู่หยูที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยท่าทางจริงจัง
เด็กน้อยที่กลัวการเข้าสังคมขมวดคิ้ว
จะชวนคุยยังไงดีนะ?
เธอคิดสักครู่ แล้วพูดขึ้นมาทันที "คุณ..."
ฉู่หยูรีบเงยหน้าขึ้นมามอง จ้องมองเธอตาแป๋ว!
น้องสาวที่เย็นชาในที่สุดก็ยอมคุยกับเขาแล้วหรือ?
จากนั้นก็ได้ยินฉู่เสี่ยวเหมิงถามเสียงเบา "...คุณมีความสัมพันธ์อะไรกับพ่อเหรอคะ?"
ฉู่หยู: ?
เขาตอบด้วยความงุนงง "...พ่อลูกกัน"
"อ๋อ"
เห็นเขาจ้องมอง ฉู่เสี่ยวเหมิงก็รีบถามต่อด้วยความประหม่า "แล้วคุณนามสกุลอะไรคะ?"
"...ฉันนามสกุลฉู่"
"อ๋อ"
ฉู่เสี่ยวเหมิงรีบก้มหน้าหลบสายตาของอีกฝ่าย ไม่เห็นความผิดหวังในดวงตาของฉู่หยู น้องสาวทำไมถึงไม่คุยกับเขาอีกแล้วล่ะ?
หรือว่าคำตอบของเขาเมื่อกี้ยังไม่ดีพอ?
คุณนายฉู่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ฟังบทสนทนาของทั้งสอง กลั้นยิ้มมองฉู่เสี่ยวเหมิงด้วยความเอ็นดู
เด็กน้อยสวมชุดกระโปรงสีขาว นั่งเรียบร้อยบนโซฟา เธอยังคงกอดตุ๊กตาไดโนเสาร์ ก้มหน้า ขนตายาวทอดเงาบนใบหน้า มือน้อยทั้งสองถือโทรศัพท์เครื่องใหญ่ ไม่รู้ว่ากำลังส่งข้อความหาใครอยู่
น่ารักจริงๆ
ทำไมถึงไม่ใช่หลานสาวของเธอล่ะ?
"แกร๊ก"
ประตูเปิดออก ฉู่ฉือเฉินก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว สายตาของเขาจับจ้องไปที่ฉู่เสี่ยวเหมิงทันที ในหัวแว่บนึกถึงคำพูดของผู้หญิงคนนั้น:
"ถ้าไม่เชื่อฉัน คุณก็ไปตรวจดีเอ็นเอเองสิคะ?"


## บทที่ 9 เด็กอีกคนหรือ?

ท่าทางของผู้หญิงคนนั้นดูไม่เหมือนแกล้งทำ ทำให้เขาเริ่มเชื่อในสิ่งที่เธอพูด
แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นฉู่หยู เขาก็รีบตัดความคิดนั้นทิ้งไป
เขานอนกับผู้หญิงแค่คนเดียว จะมีลูกสองคนได้ยังไง? มันช่างเหลือเชื่อเหลือเกิน
เขาก้มหน้าลง เดินเข้าห้องทำงานไปเลย
คุณนายฉู่มองแผ่นหลังของเขาอย่างอยากพูดอะไรบางอย่าง ลูกชายทำหน้าบึ้งตึงตลอด ควรจะสนิทสนมกับเด็กๆ มากกว่านี้
แต่ฉู่ฉือเฉินถูกส่งไปเรียนต่างประเทศตั้งแต่เด็ก ความสัมพันธ์แม่ลูกจึงไม่สนิทกัน บางเรื่องเธอก็ไม่กล้าบังคับมากเกินไป
โทรศัพท์ดังขึ้น เธอรับสาย ปลายสายเป็นเสียงร้องไห้ของหลินหว่านหยู: "...คุณป้าคะ เธอไม่ให้เกียรติตระกูลฉู่เลยจริงๆ เมื่อวานตบหนู วันนี้ก็ตบแม่หนูอีก! แม่หนูไปหาตระกูลเสิ่นก็เพื่อชื่อเสียงของตระกูลฉู่ อยากให้พวกเขาออกมาขอโทษต่อหน้าสาธารณะ เพื่อไม่ให้ทำลายชื่อเสียงของคุณชายฉู่ แต่ไม่คิดว่าเธอจะหยิ่งผยองขนาดนี้ ถึงกับพูดว่าไม่กลัวตระกูลฉู่เลย"
"คุณป้าคะ ถ้าเธอทำแบบนี้แล้วไม่เป็นไร ต่อไปใครๆ ก็อุ้มลูกมาอ้างได้สิคะ! ตระกูลฉู่จะกลายเป็นเรื่องตลกที่ใหญ่ที่สุดในเมืองไห่น่ะสิ!"
คุณนายฉู่ฟังเธอร้องไห้จบ เงียบไปนาน ก่อนจะพูดว่า: "ฉันรู้แล้ว"
วางสายแล้ว พอดีหัวหน้าคนรับใช้เข้ามา พูดเสียงเบา: "คุณนายคะ คุณหนูหลินใช้ชื่อตระกูลฉู่ ให้ลูกของเซิ่นรั่วจิงออกจากโรงเรียนแล้วค่ะ"
คุณนายฉู่ดวงตาเย็นชาลง
นี่เอง ที่โทรมาร้องไห้คร่ำครวญ ที่แท้ก็รอเธออยู่ตรงนี้
ยังไม่ทันได้แต่งเข้าบ้าน ก็อาศัยอำนาจของตระกูลฉู่ทำอะไรตามใจชอบแล้ว คนแบบนี้เหมาะจะเป็นแม่เจ้าของตระกูลฉู่จริงหรือ?
เธอปวดหัวจนต้องนวดขมับ
หลานชายที่รักยิ่งกว่าดวงใจ ทำไมถึงมีแม่แบบนี้นะ
แล้วก็รู้สึกสงสารฉู่เสี่ยวเหมิง เด็กน่ารักขนาดนี้กลับถูกให้ออกจากโรงเรียน?
ฉู่เสี่ยวเหมิงที่ "ถูกบังคับให้ออกจากโรงเรียน" ตอนนี้กำลังถือโทรศัพท์รายงานข่าว: 【พี่คะ หนูถามมาแล้ว เขาแซ่ฉู่ เป็นพ่อลูกกับคุณพ่อค่ะ】
ที่บ้านตระกูลเสิ่น ฉู่เทียนเหยี่ยที่หลบอยู่ในห้องได้ยินเสียงโทรศัพท์ รีบหยิบขึ้นมาดู แต่พอเห็นข้อความก็ทำเอาอารมณ์เสียไปเลย บ่นว่า: 【...ใครกับพ่อไม่ใช่พ่อลูกกันล่ะเนี่ย!】
ฉู่เสี่ยวเหมิง: 【หนูไงคะ หนูกับคุณพ่อเป็นพ่อลูกสาวกันค่ะ】
ฉู่เทียนเหยี่ย: ??
เขาวางโทรศัพท์ลงเงียบๆ ให้น้องสาวที่เป็นโรคกลัวสังคมไปสืบข่าว เห็นทีจะไม่ได้เรื่องจริงๆ!
ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากชั้นล่าง
เซิ่นรั่วจิงกำลังเช็ดรถมอเตอร์ไซค์อยู่ ก็เห็นหลินหว่านหยูพากลุ่มคนมายืนอยู่หน้าประตูรั้วบ้าน พวกเขาใส่ชุดยูนิฟอร์ม ดูเหมือนเจ้าหน้าที่ราชการ
หลินหว่านหยูหยิบบัตรประจำตัวออกมา พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม: "เซิ่นรั่วจิง พวกเราเป็นเจ้าหน้าที่จากสมาคมคุ้มครองเด็ก ได้รับการแจ้งเบาะแสจากผู้ที่ระบุตัวตน ว่าที่นี่มีการทารุณกรรมเด็ก เราจึงมาตรวจสอบ"
เซิ่นรั่วจิง: ?
หลินหว่านหยูคนนี้ช่างไม่ยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ จริงๆ!
เธอหรี่ตาถาม: "สมาคมของพวกคุณใครเป็นคนตั้ง?"
หลินหว่านหยูยังคงพูดอย่างจริงจัง: "พวกเราเป็นองค์กรเอกชนที่ก่อตั้งโดยตระกูลฉู่เป็นผู้นำ ร่วมกับกลุ่มบริษัทหลินและบริษัทใหญ่อื่นๆ ในเมืองไห่ ในสมาคมของเรามีทนาย แพทย์ และผู้เชี่ยวชาญที่ให้บริการเด็กๆ โดยไม่คิดค่าใช้จ่าย"
เธอหยิบสมุดโน้ตออกมา: "เซิ่นรั่วจิง ฉันมีคำถามจะถามคุณสักหน่อย ขอให้ตอบตามความจริง ตอนนี้คุณทำงานอะไร?"
เซิ่นรั่วจิงวางผ้าเช็ดในมือลง ใบหน้างดงามแสดงท่าทีครุ่นคิด ค่อยๆ ตอบว่า: "ก็นับเป็นอาชีพอิสระมั้ง"
หลินหว่านหยูยิ้มมุมปาก จดบันทึก: "นั่นก็คือไม่มีงานทำ จากการสืบสวนของเรา พ่อแม่ของคุณก็เป็นคนว่างงาน ดังนั้นตอนนี้ทั้งครอบครัวไม่มีรายได้!"
"..."
"เรายังสอบถามเพื่อนบ้านแถวนี้ รู้ว่าบ้านคุณมีเด็กสองคน แต่เด็กผู้หญิงถูกคุณกักขังไว้ในบ้านตลอด ไม่ให้ออกไปข้างนอก ขอถามว่าทำไม?"
เซิ่นรั่วจิงกดความโหดร้ายในใจไว้: "เพราะเธอไม่ชอบ"
"เป็นไปไม่ได้! เด็กๆ ทุกคนชอบเล่นข้างนอก ที่คุณทำแบบนี้ต้องเป็นเพราะรักลูกชายมากกว่าลูกสาวแน่ๆ! ตอนนี้ เราสงสัยว่าเด็กอาจถูกทารุณกรรม ขอให้เธอออกมาพบพวกเราหน่อย"
"...เธอไม่อยู่บ้าน"
หลินหว่านหยูแสดงท่าทีแข็งกร้าว "เธอไม่เคยออกไปไหนเลย จะเป็นไปได้ยังไงที่จะไม่อยู่บ้าน? เซิ่นรั่วจิง ขอให้คุณให้ความร่วมมือกับงานของเรา ถ้าคุณปฏิเสธ..."
เซิ่นรั่วจิงเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาเย็นชา เสียงเย็นเยียบ "แล้วจะเป็นไง? ตามที่ฉันรู้มา องค์กรเอกชนไม่มีสิทธิ์บุกรุกบ้านเรือนประชาชน"
หลินหว่านหยูตกใจถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แต่ท่าทียังคงยโส "สมาคมของเรามีความร่วมมือใกล้ชิดกับตำรวจ ตอนนี้เรามีหลักฐานมากพอแล้ว และได้ขอให้ตำรวจมาช่วยเหลือเด็กที่ตกอยู่ในอันตราย ระหว่างการสอบสวน เด็กๆ จะถูกส่งไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเพื่อดูแลอย่างดี!"
ดวงตาของเธอวาบขึ้นด้วยแววเจ้าเล่ห์ "อ้อ ฉันทำงานอาสาสมัครที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาหลายปีแล้ว คุณวางใจได้ ฉันจะ 'ดูแล' เด็กทั้งสองคนเป็นอย่างดี!"
พร้อมกับคำพูดนั้น เสียงไซเรนตำรวจก็ดังขึ้น
หลินหว่านหยูหัวเราะเยาะ "ฉันรู้ว่าคุณเก่งเรื่องต่อสู้ แต่คุณคงไม่กล้าขัดขวางพวกเขาหรอกนะ! การทำร้ายเจ้าหน้าที่ตำรวจเป็นเรื่องผิดกฎหมาย!"
เซิ่นรั่วจิงที่กำหมัดแน่นได้แต่ค่อยๆ คลายมือออก มองดูพวกเขาบุกเข้าไปในห้อง มุ่งหน้าขึ้นชั้นบน
"ปัง!"
ประตูห้องเด็กถูกเปิดออก กลุ่มคนพุ่งเข้าไป หลินหว่านหยูเชิดหน้าเดินเข้าไปอย่างภาคภูมิใจ แต่กลับพบว่า - ห้องว่างเปล่า?
เซิ่นรั่วจิงค่อยๆ ยิ้มมุมปาก "ฉันบอกแล้วว่าพวกเขาไม่อยู่บ้าน"
หลินหว่านหยูถามอย่างโกรธเกรี้ยว "พวกเขาอยู่ที่ไหน?"
"อ๋อ ไปหาพ่อของพวกเขา"
หลินหว่านหยูรู้สึกตกใจในใจ เด็กเถื่อนสองคนนั้นไปเจอฉู่ฉือเฉินแล้ว?! ถ้าอย่างนั้น... ผลที่ตามมาคงคาดไม่ถึง!
ในขณะนี้ ฉู่เทียนเหยี่ยที่หนีออกมาได้นั่งอยู่บนแท็กซี่ ตบอกเบาๆ
โชคดีที่เขาฉลาด หลังจากที่แม่ขยิบตาให้สัญญาณ เขาก็รีบออกไปทางประตูหลังทันที ไม่อย่างนั้นคงตกอยู่ในเงื้อมมือปีศาจแล้ว~!
ตอนนี้ เขากำลังจะไปหาพ่อ!
พอดีจะได้สืบดูว่าลูกชายอีกคนของพ่อเป็นผีร้ายตนไหนกันแน่!
รถมาถึงบ้านตระกูลฉู่อย่างรวดเร็ว
พอดีฉู่ฉือเฉินกำลังจะออกจากบ้าน บรรดาบอดี้การ์ดกำลังยืนรออยู่ข้างนอก
แล้วก็เห็นฉู่เทียนเหยี่ยแอบๆ มองๆ นั่งยองๆ เล่นก้อนหินอยู่ไม่ไกล เงยหน้ามองขบวนรถทางนี้เป็นระยะ
บอดี้การ์ดคนหนึ่งระแวดระวัง "นั่นลูกบ้านไหน? ทำไมมาอยู่ตรงนี้?"
ลู่เฉิงพิงตัวกับรถ กำลังแคะหู พอได้ยินก็อดบ่นไม่ได้ "เด็กห้าขวบคนเดียวทำให้พวกนายตกใจขนาดนี้เลยเหรอ ไม่ใช่ว่าจะมาเรียกพี่เฉินว่าพ่ออีกคนหรอกนะ?"
บอดี้การ์ดหลายคนได้ยินก็อดหัวเราะไม่ได้
ในตอนนั้น ฉู่ฉือเฉินเดินออกมา ทุกคนก็ยืนตรงทันที มองไปรอบๆ อย่างเคร่งขรึม
ขณะที่ฉู่ฉือเฉินกำลังจะขึ้นรถ ทันใดนั้น เด็กน้อยที่กำลังเล่นอยู่ไกลๆ ก็พุ่งเข้ามาเหมือนพลุ เร็วจนทุกคนตั้งตัวไม่ทัน
พอได้สติอีกที ก็เห็นเด็กชายกอดขาฉู่ฉือเฉินไว้ จ้องด้วยดวงตาคมเหมือนกันไม่มีผิด แล้วตะโกนเสียงดัง "พ่อครับ!"
ทุกคน: ???
ฉู่ฉือเฉิน: ???
ฉู่เทียนเหยี่ยกะพริบตาปริบๆ แล้วตะโกนอีก "พ่อครับ ผมคือฉู่เทียนเหยี่ย แม่คือเซิ่นรั่วจิง ผมกับน้องสาวเป็นฝาแฝดครับ! ผมคิดถึงพ่อมากเลย!"
ฉู่ฉือเฉิน: !!
แรกมีฉู่เสี่ยวเหมิง แล้วก็เซิ่นรั่วจิง ตอนนี้ยังโผล่มาอีกคนคือฉู่เทียนเหยี่ย?
ถ้าเขายังไม่ยอมรับ จะมีแฝดสามโผล่มาอีกหรือไง?
เขารู้สึกโกรธขึ้นมาทันที ก้มลงอุ้มฉู่เทียนเหยี่ยขึ้นมา
เขาจะไปตรวจ DNA จริงๆ แล้ว พอผลออกมา จะดูว่าผู้หญิงคนนั้นจะมาวุ่นวายกับเขาได้อย่างไร!
ทุกคนต่างรู้กันดีว่า คุณหนูใหญ่แห่งบ้านตระกูลเสิ่นถูกชายชั่วทอดทิ้ง ยอมตกต่ำ ตั้งครรภ์ก่อนแต่งงาน หลังจากถูกตระกูลไล่ออกจากบ้านก็ตกอับซวนเซ

เซิ่นรั่วจิงผู้มีชื่อเสียงในทางเสื่อมเสียปรากฏตัวในงานวันเกิดของคุณหญิงใหญ่แห่งตระกูลอันดับหนึ่งอย่างบ้านตระกูลฉู่ ผู้คนต่างเยาะเย้ยว่า:
"ผู้ที่มอบของขวัญมูลค่าล้านหยวนนั่งโต๊ะหนึ่ง"
"ผู้ที่มอบของขวัญมูลค่าสิบล้านหยวนนั่งอีกโต๊ะหนึ่ง"
"คุณหนูเสิ่น ขอถามหน่อยว่าคุณมอบของขวัญมูลค่าเท่าไหร่?"

ทุกคนรอดูความอัปยศของเธอ แต่กลับเห็นเซิ่นรั่วจิงผลักเด็กชายน้อยหน้าตาน่ารักคนหนึ่งออกมา "ขอถามหน่อยว่าถ้ามอบหลานชายคนโตให้คุณหญิงใหญ่ จะได้นั่งโต๊ะไหนคะ?"

เซิ่นรั่วจิงที่ได้รับการต้อนรับเข้าบ้านตระกูลฉู่เพราะลูกชาย เธอแค่อยากจะใช้ชีวิตสบายๆ เป็นปลาเค็มเฉื่อยๆ แต่กลับถูกคนในตระกูลฉู่ดูถูก:
"ในบ้านเรามีแฮกเกอร์ระดับแนวหน้า ศิลปินเพลงระดับมาสเตอร์ อัจฉริยะด้านจิตรกรรม คนบ้าเทคโนโลยี แต่ละคนล้วนมีชื่อเสียงในวงการของตัวเอง แล้วเธอล่ะ เก่งอะไร?"

เซิ่นรั่วจิงลูบคางพลางกล่าว: "ที่พวกคุณพูดมาทั้งหมดนั่น... ฉันก็พอทำได้บ้างนิดหน่อย"

ลูกน้อยทั้งสามยืนอยู่ข้างๆ พยักหน้าพร้อมกัน: พวกเราขอรับรอง คุณแม่ทำได้จริงๆ เป็นพันๆ ล้านอย่างเลย

คุณแม่สุดแกร่งอยากจะเป็นปลาเค็มทุกวัน