หลังเกิดใหม่ 2 ครั้ง ประธานบริษัทไล่ตามภรรยาจนถึงเมรุ
Grace Pennington
## บทที่ 1 หลังการแก้ไข

"อียงอียง...ดีจังเลย ดีจังเลย..."
ใบทะเบียนสมรสในมือร่วงลงพื้นเพราะถูกชายหนุ่มกอดรัดอย่างรุนแรง
ข้างหูราวกับได้ยินเสียงกระซิบของเจียงเฉิงจิ่น
ความเจ็บปวดราวกับแหลกสลายหายไป ฉันกลับมาอยู่ในค่ำคืนที่จดทะเบียนสมรสกับเจียงเฉิงจิ่น
"ไสหัวไป!"
ผลักชายที่ทับอยู่บนตัวออกสุดแรง ภาพที่เขากับหลินเชี่ยนนอนอยู่ในโรงแรมวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด
"ออกไปเดี๋ยวนี้!"
"ไม่"
คิดว่าเขาจะตกลงง่ายๆ แต่กลับปฏิเสธ
"แต่งงานใหม่ๆ จะแยกห้องนอนไม่ได้หรอก"
ฉันเงยหน้ามองเขาอย่างไม่แน่ใจ รู้สึกว่าในประโยคนั้นมีความน้อยใจแฝงอยู่
"แต่งงานเพื่อธุรกิจ ไม่มีพื้นฐานความรัก ไม่ต้องแกล้งรักกันหรอก" ฉันโต้กลับ
"ดึกแล้ว นอนเถอะ"
พูดจบ ชายหนุ่มก็ปิดไฟขึ้นเตียง เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว
ฉันค่อยๆ สงบสติอารมณ์ ถ้าพูดถึงการเกิดใหม่ เรื่องราวก็ไม่ควรจะพัฒนาไปแบบนี้
ฉันจำได้ว่าคืนแต่งงานชาติที่แล้ว เจียงเฉิงจิ่นอุ้มหมอนไปนอนห้องรับแขกเอง
ไม่ต้องพูดถึงท่าทางที่ไล่ยังไงก็ไม่ไปเมื่อกี้
ง่วงนอนเข้าครอบงำ ในขณะที่สติเริ่มพร่าเลือน ด้านหลังราวกับมีความอบอุ่นเข้ามาแนบชิด
"อียงอียง ฉันชอบเธอ"


## บทที่ 2 ฉบับแก้ไข

วันรุ่งขึ้นเมื่อตื่นขึ้นมา คนข้างกายก็หายไปแล้ว
คิดว่าเขาคงไปบริษัท ฉันตัดสินใจว่าวันนี้จะวางแผนเรื่องการหย่าให้ดี
แต่ทว่า พอลงมาชั้นล่าง เงาร่างในชุดผ้ากันเปื้อนที่กำลังยกอาหารออกมาจากครัวทำให้ฉันตกใจ
"ตื่นแล้วเหรอ มากินอาหารเช้ากันเถอะ"
ชาติที่แล้วฉันไม่เคยเห็นเจียงเฉิงจิ่นทำอาหารเลย
แค่ทำก็แย่แล้ว ทำไมถึง...ไม่ใส่เสื้อด้วย
เส้นสายกล้ามเนื้อที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้ากันเปื้อนเผยให้เห็นเป็นระยะ คอฉันแห้งผากขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
ฉันก้มหน้าหลบสายตาเร่าร้อนของเขา แล้วนั่งลงตรงข้ามอย่างเก้ๆ กังๆ
ฉันผลักโถข้าวต้มที่เขาวางตรงหน้าออก พูดเสียงเย็นชา "ไม่หิว ฉันอยากคุยเรื่องหย่า"
ถึงแม้ตามไทม์ไลน์ตอนนี้เขายังไม่ได้นอกใจ แต่การป้องกันไว้ก่อนก็จำเป็นมาก
ถ้าเป็นไปได้ ชาตินี้ฉันไม่อยากข้องเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้นอีกเลย
หลินเชี่ยนเพิ่งผ่านการสัมภาษณ์เข้าบริษัทเขาวันนี้
หลังจากนั้นเธอก็เข้ามาทำความรู้จักฉัน เป็นเพื่อนกัน แกล้งช่วยฉันตามจีบเจียงเฉิงจิ่น แต่ลับหลังกลับแอบคบชู้กัน สุดท้ายทำให้ฉันต้องตาย
ยิ่งคิดยิ่งโกรธ อยากจะสาดข้าวต้มใส่หน้าผู้ชายตรงหน้า
"ไม่ได้ ฉันชอบเธอ ไม่มีทางหย่ากับเธอหรอก"
"หา?"
ฉันถูกคำพูดตรงๆ แบบไม่ทันตั้งตัวจนพูดไม่ออก
ตั้งแต่วินาทีที่กลับชาติมาเกิด ทุกอย่างไม่ได้เป็นไปตามเรื่องราวในชาติก่อนเลย
"กินก่อน อย่าปล่อยให้หิว"
เจียงเฉิงจิ่นยิ้มอย่างเอาใจ แล้วยังส่งบัตรสองใบมาให้ฉันท่ามกลางสายตาประหลาดใจ
"ในนี้มีเงินประมาณสามร้อยล้าน เธอเก็บไว้ก่อน อีกไม่กี่วันฉันจะให้ทนายมาตรวจสอบทรัพย์สินทั้งหมดของฉันให้เธอ"
ตลอดมื้ออาหาร ฉันพยายามพูดเรื่องหย่าอีกหลายครั้ง แต่เขาก็ปัดป้องไปหมด
หลังอาหาร เห็นผู้ชายที่แต่งตัวด้วยสูทเนี้ยบเดินลงมาจากชั้นบน ฉันโกรธจนทนไม่ไหว
ได้ ในเมื่อไม่ยอมปล่อย งั้นก็อย่าหวังว่าใครจะมีความสุข
ฉันไม่มีทางปล่อยให้เขากับหลินเชี่ยนได้คบกันอย่างราบรื่นแน่
ก่อนออกจากบ้าน วินาทีสุดท้าย ฉันเรียกเขาไว้
"ได้ยินว่าคุณกำลังรับเลขาฯ ฉันจะไปทำงานที่บริษัทคุณ!"


## บทที่ 3 (ฉบับปรับปรุง)

พอนั่งเข้าไปในรถ ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
ตอนที่ฉันเอ่ยปากขอ ไอ้หมอนี่ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที
ถ้ามีหาง คงกระดิกจนชี้ฟ้าไปแล้ว
ไม่ใช่แค่ไม่รำคาญ แต่กลับเหมือนได้รางวัลซะอีก
รถแล่นไปอย่างราบรื่นจนถึงตึกบริษัทเจียง เขาสายเพราะรอฉัน พอลิฟต์ขึ้นไปถึงชั้นบนสุด ก็มีคนเอาเอกสารผู้สมัครงานวันนี้มาให้เขา
ฉันเห็นชื่อหลินเชี่ยนอยู่บนสุด ต้องกำชายเสื้อแน่นเพื่อไม่ให้อารมณ์เสียจนเกินงาม
"คนนี้เป็นใครครับ?"
หลีมี่มองมาที่ฉันที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาอย่างสงสัย
"เธอคือภรรยาของ..."
"ฉันเป็นเลขาฯ คนใหม่ค่ะ!"
ฝันไปเถอะ ฉันไม่มีวันยอมรับว่าเป็นเมียเขาหรอก ฉันรีบแนะนำตัวก่อนที่เขาจะพูดจบ แล้วเงยหน้าส่งสายตาท้าทายให้เขา
หลังจากความผิดหวังวูบหนึ่งผ่านไป เจียงเฉิงจิ่นก็ยอมรับว่า "ใช่ เป็นเลขาฯ"
"แล้วจะสัมภาษณ์คนพวกนี้ไหมครับ?"
"สัมภาษณ์สิ! ต้องสัมภาษณ์แน่นอน!" ฉันตัดสินใจแทนเขา
"ฉันคนเดียวจะดูแลคุณเจียงได้ยังไง ต้องมีพี่น้องมาช่วยกันสิคะ"
บรรยากาศถูกฉันทำลายจนหมดสิ้น เพื่อนร่วมงานรอบข้างมองเจียงเฉิงจิ่นด้วยสายตาชวนให้คิด
ท้ายที่สุดการสัมภาษณ์ก็ดำเนินต่อไป ฉันก็เข้าไปในห้องประชุมด้วย
พอหลินเชี่ยนเข้ามา ฉันรู้สึกเลือดขึ้นหน้า เกือบหักปากกาในมือ
ระหว่างที่หายใจลึก มืออีกข้างของเขาก็โอบเอวฉันใต้โต๊ะ แล้วดึงตัวฉันเข้าไปใกล้
เสียงเก้าอี้เสียดสีทำให้ทุกคนสังเกตเห็นการกระทำของเขา
ฉันกลั้นความรู้สึกคลื่นไส้ ผลักแขนเขาออก ไม่สนใจความกังวลในดวงตาของเขาที่คล้ายกับฉัน
"สวัสดีค่ะคุณเจียง ดิฉันชื่อหลินเชี่ยนค่ะ..."
การแนะนำตัวที่คล่องแคล่วและมั่นใจ เธอดูมืออาชีพมาก และการแสร้งทำแบบนี้แหละที่ทำให้ฉันยิ่งเกลียด
แต่ก่อนฉันเชื่อใจเธอมาก สุดท้ายก็กลายเป็นตัวตลกที่ผลักดันให้เธอกับผัวตัวเองรักกันอย่างมีความสุข
มุมประวัติย่อถูกฉันบีบจนยับ ไม่รอให้เจียงเฉิงจิ่นในฐานะซีอีโอพูด ฉันก็ก้าวก่ายพูดขึ้น
"คุณหลินเพิ่งจบปริญญาตรี ไม่ทราบว่าเข้าเกณฑ์การรับสมัครตำแหน่งนี้ยังไงคะ?"
ถามทั้งเธอ และถามทั้งไอ้หมอนี่
"ฉันไม่รู้มาก่อนว่ามาตรฐานการรับสมัครของบริษัทเจียงต่ำขนาดนี้ หรือว่าคุณเจียงสนใจความสามารถพิเศษของคุณหลิน?"
"ไม่ใช่ว่าได้ยินมาว่าแม้แต่แม่บ้านของบริษัทเจียงก็ต้องจบปริญญาตรีขึ้นไปหรอกเหรอ? วันนี้มาสัมภาษณ์อะไรกันแน่?"
ฉันกำลังจะพูดต่อ แต่หลินเชี่ยนก็น้ำตาคลอแล้ว จ้องฉันอย่างน่าสงสารและน้อยใจ
"ฉันกำลังทดสอบความกดดันนะคะ คุณหลินทนไม่ไหวแล้วเหรอ?"
"ไม่ใช่ค่ะ" หลินเชี่ยนพยายามควบคุมเสียงสั่น "จริงๆ แล้วตอนเรียน ฉันได้ฝึกงาน..."
"เหนื่อยแล้ว ขี้เกียจพูดมาก" ฉันขัดจังหวะเธอ "คุณเจียงตัดสินใจเองเถอะค่ะ"
ห้องประชุมเงียบกริบ ทุกคนก้มหน้ารอดูปฏิกิริยาของเขา
เพราะยังไม่เคยมีใครกล้า "ไม่รู้จักกาลเทศะ" ต่อหน้าเจียงเฉิงจิ่นแบบฉัน
ในขณะที่ทุกคนประหลาดใจมากพอแล้ว การตอบสนองของเขาก็ยิ่งแสดงให้เห็นถึงความลำเอียงที่มีต่อฉันอย่างชัดเจน
"ไม่เหมาะสมจริงๆ เชิญคนต่อไป"
เมื่อฉันเห็นเพื่อนสาวที่คอยให้คำแนะนำกับสามีนอนกอดกันบนเตียงในโรงแรม ฉันก็พังทลายลง
วิ่งหนีออกจากโรงแรมอย่างลนลาน รถบรรทุกที่เตรียมไว้ล่วงหน้าก็พุ่งเข้ามา
ในห้องผู้ป่วย เพื่อนสาวกระซิบบอกฉันว่าเธอคือผู้แนะนำของโลกนี้ และฉันต้องตายเท่านั้น เธอถึงจะได้เจียงเฉิงจิ่นมาครอบครอง
ด้วยความแค้นและไม่ยอมแพ้ เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ฉันพบว่าตัวเองย้อนกลับไปในคืนที่จดทะเบียนสมรสกับเจียงเฉิงจิ่น
ต้องหย่า ต้องหย่าให้ได้ แต่เขากลับแสดงท่าทีที่แตกต่างจากชาติก่อนโดยสิ้นเชิง
ตามติดฉันไม่ห่าง พยายามเกี้ยวพาราสี
เมื่อฉันเตรียมจะปิดกั้นหัวใจ จัดการกับคนเลวและผู้หญิงชั่วพร้อมกัน
เขากลับกดฉันแนบกำแพงอย่างรุนแรง
"ที่รัก ชาตินี้ผมจะไม่ยอมสูญเสียคุณไปอีกแล้ว!"