จารใจรัก
ซีจื่อฉิง
## ส่วนที่ 1 บทที่ 000 บทนำ

บทนำ
ฤดูหนาวในปีหนานฉินที่สองร้อยเจ็ดสิบแปด ปี 278 พระราชบุตรองค์ชายลำดับที่สี่ ฉินยวี่ ฉินอวี้ หลังจากดื่มเหล้าจนเมามายก็วางเพลิงเผาวังหลวงจนเกือบจะทำให้ล่มสลายวอดวาย
ฮ่องเต้ทรงโกรธมากกริ้วหนัก บรรดาขุนนางต่างสะพรึงกลัว
ผู้ตรวจการณ์ของกรมการตรวจตราแห่งราชวงศ์ฉินยื่นรายงานความประพฤติต่อฮ่องเต้ โดยมีเสนาบดีฝ่ายซ้ายเป็นผู้นำ ขอร้องให้ฝ่าบาททรงลงโทษพระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่ฉินยวี่ฉินอวี้อย่างเด็ดขาด
หลูหย่งกล่าวว่า “พระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่เป็นพระโอรสบุตรที่ประสูติเกิดจากองค์ฮองเฮา แต่กลับไม่รู้จักระมัดระวังกิริยาคำพูด สูญเสียไร้ซึ่งคุณธรรม ทำให้การอบรวมสั่งสอนของฝ่าบาทต้องสูญเปล่าและ ฮองเฮาความก็ทรงรักและเอ็นดูของฮองเฮาต้องสูญเปล่ามาก วันนี้หลังดื่มเหล้าเสวยน้ำจัณฑ์ก็สูญเสียซึ่งทรงกระทำเรื่องไร้คุณธรรมถึงกับกล้าวางเพลิงเผาวังหลวง วันพรุ่งหลังจากเสวยน้ำจัณฑ์ก็คงจะสูญเสียพระสติรับรู้ผิดชอบชั่วดี คงจะกล้าทำลายไปถึงเทพเซ่อจี้* กระหม่อมเข้าใจว่าหลังดื่มเหล้าจะทำให้สูญเสียซึ่งนิสัยจึงกล้าทำลายระบบของประเทศชาติบ้านเมือง ราชวงศ์ชสำนักเห็นว่าจะทำให้บรรพบุรุษหลายชั่วคนต้องอับอายมีพระโอรสเช่นนี้ ช่างเป็นที่น่าอับอายแก่บรรพชนนัก หากไม่ลงโทษให้อย่างเด็ดขาด ลูกหลานราชนิกุลจะลอกเลียนแบบ ทำให้เกิดรากเหง้าแห่งความหายนะใหญ่มากยิ่งขึ้นภายหลังอาจจะก่อให้เกิดภัยร้ายที่ใหญ่หลวงยิ่งกว่า ทิ้งทิ้งภัยพิบัติไว้หลายชั่วคน เห็นทีถึงครานั้นจะสำนึกผิดเสียใจก็คงสายไปแล้วขอรับพ่ะย่ะค่ะ”
วาจากล่าววาจาประณามดังก้องกังวานทำให้ไม่มีผู้ใดกล้าโต้เถียง
ใบหน้าของฮ่องเต้เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ ฝ่ามือบีบที่ที่เท้าพระกรจับเก้าอี้ซึ่งที่ทำจากทองแตกด้วยมือเปล่า
เสนาบดีฝ่ายขวากำลังจะเอ่ยปากก็หันไปสนใจสังเกตเห็นฝ่าพระหัตถ์ที่ฝ่ามือที่มีเลือดอาบพระโลหิตของฮ่องเต้ทันที ร่างกายสั่นเล็กน้อยพร้อมกับถอยกลับไปหลังไปก้าวหนึ่ง
ข้อวิพากษ์วิจารณ์ของราชสำนักในท้องพระโรงมีแนวโน้มที่จะตกโอนเอนไปอีกฝั่งในทันที ไม่มีผู้ใดกล้าร้องขอเพื่อพระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่แม้แต่คนเดียวอีกต่อไป
ข่าวการเคลื่อนไหวในท้องพระโรงของราชสำนักกระจายไปที่ยังบรรดานางสนมวังหลังอย่างรวดเร็ว ฮองเฮาที่ประทับพักอยู่ที่ในตำหนักตำหนักเฟิ่งหล่วนสีพระพักตร์ใบขาวหน้าซีดในทันที พระหัตถ์มือที่กุมถ้วยชาไม่ต้องใช้แรงก็ถูกบีบแตก พระองคุลีนิ้วเล็กเรียวยาวของพระนางถูกแก้วบาดจนเป็นรอยแผลหนึ่ง ทันใดนั้นฉับพลันโลหิตเลือดสดๆ ก็ไหลออกมา
นางสนมกำนัลที่คอยปรนนิบัติรับใช้ต่างตื่นตระหนก ขุนนางหญิงไม่รอช้ารีบเข้าไปห้ามเลือดให้ฮองเฮา
ฮองเฮาขว้างถ้วยชาทิ้ง ผลักหญิงรับใช้นางกำนัลออกไปและลุกขึ้นยืนยืนอย่างรวดเร็วและรุนแรง กล่าวตรัสอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธว่า “พวกนั้นทำแบบนี้เหมือนบีบบังคับให้ฉินยวี่ฉินอวี้ไปตาย!” กล่าวจบพระนางก็สูดพระปัสสาสะดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วออกคำสั่งอย่างเยือกเย็น “เตรียมรถรถ! ไปตำหนักจินเตี้ยนวังหลวง!”
เมื่อตรัสอลั่นคำสั่งออกไป เหล่าข้าราชบริพารเด็กรับใช้ในตำหนักตำหนักเฟิ่งหล่วนงต่างหน้าถอดสี
ขุนนางหญิงนางข้าหลวงกล่าวไร้ซึ่งเสียงจะเตือนเสียงแหบแห้งสติ “ฮองเฮาเพคะ นางสนมวังหลังไม่สามารถอาจแทรกแซงราชการแผ่นดินได้ หากพระองค์ท่านหุนหันพลันรงบุกเข้าแล่นไปยังโถงราชสำนักท้องพระโรงเช่นนี้  ท่านอาจจะทรง…”
“กต่อให้็นับว่าฮองเฮาอย่างข้าของตำหนักนี้ถูกฆ่าตายปลด ก็จะไม่ยอมปล่อยให้แผนของหญิงชั่วสองคนนั้นแห่งตำหนักตำหนักอี่ชุ่ยและตำหนักตำหนักอยวี้่ฝูสำเร็จ และก็ไม่อาจยอมให้พวกมันฆ่าบุตรชายลูกชายของข้าแบบนี้” พระสุรเสียงของฮองเฮาแม้จะสั่นเครือ แต่ก็แน่วแน่ในการตัดสินใจอย่างหนักแน่นเด็ดขาด “ฉินยวี่ฉินอวี้เป็นบุตรชายลูกชายเพียงคนเดียวของข้า!”
ขุนนางหญิงนางข้าหลวงหยุดพูดในทันที
ฮองเฮาสะบัดแขนเสื้อและก้าวอย่างรวดเร็วเสด็จออกจากตำหนักตำหนักเฟิ่งล่วงหลวน
ความเยือกเย็นปกคลุมโถงราชสำนักท้องพระโรง เหล่าขุนนางต่างกำลังรอคอยการตัดสินใจของฮ่องเต้ว่าจะทรงลงโทษพระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่อย่างไร
แม้จะยังไม่มีพระราชโองการ แต่ทุกคนก็ทราบดีว่าโทษนั้นต้องไม่เบาเป็นแน่ พระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่หากไม่ตายก็ต้องถูกถลกหนัง
“เพื่อเป็นการเตือนใจพวกทำชั่ว ขอฝ่าบาทเร่งมีพระราชโองการลงโทษพระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่ เพื่อมิให้เป็นเยี่ยงอย่างต่อไปด้วยเถิดด้วยขอรับพ่ะย่ะค่ะ!” เสนาบดีฝ่ายซ้ายเห็นพระองค์ทรงยังไม่ทรงรับออกคำสั่งจึงกล่าวเร่งเร้าเชิญอีกครั้งหนึ่ง
“หลูหย่ง เจ้าจะรีบร้อนไปไยทำไมเล่า พระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่มีความผิดก็จริง แต่เมื่อก่อนก็มีคุณงามความดีช่วยเหลือผู้อื่น เท่าที่เคยเป็นมาก็ไม่เคยมีเรื่องออกนอกกรอบออกนอกลู่นอกทางอันใด เมื่อวานพระองค์ทรงเมามายเหล้าเผาวังหลวงก็อาจจะเพราะมีสาเหตุเหตุผล ตอนนี้พระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่ยังไม่ทรงสร่างเมา ไม่ให้ทรงแก้ตัวใดใดเลยก็ลงโทษเสียแล้ว เจ้าไม่คิดว่ารีบเร่งเกินไปหรือ” ในที่สุดเสนาบดีฝ่ายขวาก็ออกปากเอ่ยขึ้น
“ฝ่าบาทและขุนนางชั้นผู้ใหญ่หลายท่านแห่ใต้เท้างซือหลี่เจียน*หลายท่าน[footnoteRef:1] ต่างเห็นกับตา คนที่วางเพลิงเป็นพระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่พระองค์คนนี้แน่นอน ยังมีอันใดปลอมมิจริงพออีกหรือ หรือเจ้าจะกล่าวว่าฝ่าบาทและขุนนางชั้นผู้ใหญ่ตาฝาดมองผิดคนกันเล่า? คนเมาเหล้า ดื่มเสร็จก็สูญสิ้นคุณธรรม หลังสร่างเมาจะรู้ได้อย่างไรว่าตนทำอะไรลงไปบ้าง ถึงนับว่าเป็นการแก้ตัวแต่ก็หนีความจริงที่ว่าทรงเขาเป็นผู้คนวางเพลิงไม่รอดอยู่ดี” เสนาบดีฝ่ายซ้ายกล่าวด้วยโทสะที่อัดแน่นอยู่เต็มอกอย่างเต็มไปด้วยความแค้นเคืองต่อความไม่เป็นธรรม [1: ]
เสนาบดีฝ่ายขวาย่นคิ้ว กำลังจะโต้แย้ง
ทันใดนั้นฮ่องเต้ก็ตบที่จับเก้าอี้ที่เท้าพระกรสีทอง กล่าวตรัสอย่างโกรธกริ้วว่า “ไม่ต้องพูดแล้ว! พระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่ขาดคุณธรรม ที่เราคอยอบรมสั่งสอนไม่ห่างกายเมื่อก่อนก็สูญเปล่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ลดขั้นจากพระราชบุตรลำดับที่ดีองค์ชายสี่เหลือให้เป็นเพียงประชาชนสามัญชนและเนรเทศไปยังม่อเป่ย ไม่มีคำสั่ง ก็ห้ามเหยียบเข้าเมืองหลวงอีกแม้แต่ก้าวเดียวกตลอดกาล ไม่สามารถขัดราชโองการได้!”
“ขอฮ่องเต้ทรงพระเจริญอายุยืนหมื่นปีพันปี”
เสนาบดีฝ่ายซ้ายนำเหล่าขุนนางคุกเข่าก้มหน้าพลางตะโกดนเสียงดัง
เสนาบดีฝ่ายขวาหลับตา ใบหน้าสูงวัยซ่อนเร้นความจำใจอย่างเลี่ยงไม่ได้ได้อย่างแนบเนียน
เมื่อมีพระราชโองการออกมาแล้ว ก็ไร้ซึ่งทางหนีได้อีกทีไล่ ทุกคนต่างรู้ว่าชาตินี้ของพระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่ได้จบสิ้นลงแล้ว
ประชาชนสามัญชนคือใคร
ก็คือบุคคลระดับล่างสุดของสังคมที่ต่ำกว่าชั้นล่างสุด
ม่อเป่ยเป็นสถานที่แบบไหน
ก็คือสถานที่ที่หนาวยะเยือกห่างไกลและไร้ความเจริญที่อยู่ห่างจากเมืองหลวงสองพันลี้
ภายในวังหลวงเงียบสงบลงไปชั่วขณะ
“ฝ่าบาทฮ่องเต้ขอรับ ฮองเฮาทรงขอเข้าเฝ้าขอรับพ่ะย่ะค่ะ!” องครักษ์ภายในนายหนึ่งขันทีผู้หนึ่งตะโกนขึ้นเสียงดัง
บรรดาขุนนางต่างตกใจและเงยหน้าขึ้นมอง
“นางมาทำไม ให้นางกลับไป!” ฮ่องเต้ทรงมึนงงอึ้งงัน สะบัดชายแขนฉลองพระองค์เสื้ออย่างโกรธเกรี้ยว
“ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันมาขอเข้าเฝ้า!” องครักษ์ภายในขันทียังไม่ทันที่จะเข้าไปขวาง ฮองเฮาที่ทรงสวมชุดเป็นทางการสีแดงเข้มก็ก้าวพรวดพราดเร็วๆ ถลันเข้ามาในวังท้องพระโรง
“เหลวไหลไปใหญ่แล้วก่อเรื่องวุ่นวาย!” ฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นเห็นฮองเฮาไม่คำนึงถึงการกีดขวางก็ถลันบุกเข้ามาจึงตำหนินางประโยคหนึ่ง
เหล่าขุนนางต่างกลั้นหายใจไม่มีใครกล้าส่งเสียง ถึงจะเป็นผู้ตรวจการขุนนางผู้ซื่อสัตย์ เวลานี้ก็ไม่มีใครกล้าก้าวออกมาขัดขวางตำหนิฮองเฮา
ฮองเฮากวาดตาที่เยือกเย็นพระเนตรมองมองบรรดาขุนนางด้วยสายพระเนตรเย็นชา พระเนตรสายตาเริ่มตวัดมองจากเสนาบดีฝ่ายขวาเคลื่อนไปยังเสนาบดีฝ่ายซ้าย นิ่งไปชั่วขณะแล้วจึงคุกเข่าลงตัวตรงกลางพระตำหนักตำหนัก กล่าวด้วยน้ำเสียงชัดเจนว่า “หม่อมฉันสั่งสอนลูกไม่เหมาะสม ดี จึงก่อให้เกิดความผิดครั้งใหญ่หลวง หม่อมฉันขอร้องให้ฝ่าบาทประทานความตายแก่หม่อมฉันเถิดเพคะ!”
สิ้นเสียง ทั้งท้องพระโรงวังต่างตกใจ
ใบหน้าพระพักตร์ของฮ่องเต้เปลี่ยนไปเล็กน้อย ทรงและลุกขึ้นยืนในทันที ตรัสกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยวว่า “เจ้าคือมารดาผู้ให้กำหนดพระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่ ส่วนเราเป็นบิดาผู้ให้กำเนิด เจ้าขอให้เราประทานความตายให้เจ้าเช่นนี้ หมายความว่าอยากให้เราฆ่าตัวตายตามใช่หรือไม่ เพราะอย่างไรเสียเราก็สอนลูกไม่ดีถูกวิธี!”
“ฝ่าบาทมิบังอาจ ขอฝ่าบาทระงับอารมณ์โปรดอย่าทรงกริ้ว” เหล่าขุนนางสะดุ้ง ทุกคนต่างหวาดกลัว
ฮองเฮาได้ยินวาจานั้นน้ำตาพระอัสสุชลก็เอ่อคลอดวงตา ตรัสเกล่าวเสียงดังว่า “ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ ใครบ้างไม่เคยทำผิด เมื่อก่อนก็เคยมีเรื่องที่ลูกชายของตระกูลเสนาบดีฝ่ายซ้ายตีคนจนตายปรากฏขึ้น ในตอนนั้นเพียงแค่จัดการลงโทษสถานเบาๆ เท่านั้น ที่นี่เต็มไปด้วยพลเรือนและทหารตำหนักนี้เต็มไปด้วยขุนนางบุ๋นบู๊มากมาย เหตุใดคนมีผู้ใดถึงกล้ารับรองบ้างว่าตั้งแต่เล็กจนโตลูกหลานจากตระกูลตัวเองจะไม่เคยทำผิด บุตรของข้าหลังดื่มเหล้าจนเมามายก็หลงลืมตนระเริงเผาวัง แต่ก็ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บหรือถึงแก่ชีวิต หากฝ่าบาทจะลงโทษสถานหนัก หม่อมฉันก็ไม่มีอะไรจะพูด ลดขั้นฉินยวี่ฉินอวี้เป็นประชาชนสามัญชน หม่อมฉันยังพอรับได้ ได้แต่แค่ตำหนิเขาที่ยังเป็นแค่เด็กหนุ่มหัวแข็งเขาอายุยังน้อยเอาแต่ใจตนเอง ดื่มเหล้ามากมายเสียจนลืมตัวเสียกริยา แต่เหตุใดถึงยังต้องทรงเนรเทศเขาไปยังสถานที่หนาวยะเยือกที่ร้างผู้คนเช่นม่อเป่ยด้วยเล่าเพคะ เช่นนี้จะต่างอะไรกับการฆ่าเขาตรงไหนกัน? ฝ่าบาท หม่อมฉันมีบุตรชายคนนี้เพียงคนเดียวนะเพคะ!”
“ฉินยวี่ฉินอวี้คือสายเลือดของเรากับเจ้า ไหนเลยจะเหมือนลูกของครอบครัวธรรมดาสามัญเล่า? ลูกของครอบครัวอื่นสามารถทำผิดได้หรือ ลูกของเราทำผิดก็ต้องถูกประณาม ประณามทั้งเราทั้งบรรพบุรุษหลายชั่วคน!” พระพักตร์ใบหน้าองค์ของฮ่องเต้น่าเกรงขาม พระสุรเสียงน้ำเสียงเด็ดขาด “เราเอ่ยวาจาออกไปแล้ว จะกลับคำได้อย่างไร? เห็นแก่ที่เรารู้ว่าเจ้ารักลูก แต่เจ้าก็ทำผิดที่หุนหัฉะนั้นเราจะไม่เอาผิดเจ้าเรื่องที่เจ้าบุกเข้ามาในท้องพระโรง นพลันแล่นเข้ามาในวัง เจ้าออกไปเถอะ!”
“ฝ่าบาท!” สีพระพักตร์ขหน้าของฮองเฮาเต็มไปด้วยความผิดหวัง
“ทหาร ใครก็ได้ มาพยุงประคองฮองเฮากลับตำหนักตำหนัก!” ฮ่องเต้ไม่ยอมให้ฮองเฮาได้กล่าวอะไรอีก สะบัดพระหัตถ์กวักมือเรียกเสนาบดีฝ่ายซ้าย
องครักษ์ภายในขันทีเดินไปที่ยังฮองเฮาในทันที หมายจะพยุงพระนางออกไป
ฮองเฮาลุกขึ้นยืน เอื้อมมือไปดึงปิ่นหงส์เก้าหางบนศีรษะมาจ่อที่ลำพระต้นศคอของตัวเองพลางทอดพระเนตรมองฮ่องเต้ด้วยความสิ้นหวัง “ฝ่าบาท หากวันนี้มิอาจเอาชีวิตกลับไปได้ทรงถอนรับสั่ง หม่อมฉันก็จะขอตายที่ตำหนักจินเตี้ยนวังแห่งนี้! ถึงอย่างไรลูกชายของหม่อมฉันไปม่อเป่ยก็ต้องตายสถานเดียว ถึงตอนนั้นคนผมขาวต้องมาส่งคนผมดำ ไม่สู้หม่อมฉันตายเพื่อชดใช้ความผิดเสียก่อนยังจะดีกว่าอยู่แล้ว สู้หม่อมฉันตายก่อนยอมรับผิดและการลงโทษจะได้ไม่ต้องทนเห็นลูกตายก่อนตัวเองไม่ดีกว่าหรือ!”
“เจ้า…” พระพักตร์ใบหน้าของฮ่องเต้ขึ้นสีเขียวเขียวคล้ำขึ้นทันใด
องครักษ์ภายในขันทีถอยกลับไปสองก้าวด้วยความตื่นตระหนก
บรรยากาศในวังท้องพระโรงเปลี่ยนเป็นต่างฝ่ายต่างไม่ยอมอ่อนข้อให้แก่กันในชั่วพริบตา
“ฝ่าบาท กระหม่อมคิดว่าการลดขั้นพระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่เป็นประชาชนสามัญชนและเนรเทศไปยังม่อเป่ยเช่นนี้ แม้จะเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดู แต่โทษนั้นหนักหนาอย่างยิ่ง เกรงว่าหลังจากนี้พระราชบุตรพระราชธิดาและลูกหลานราชนิกุลองค์อื่นจะผูกติดเป็นนิสัย กลัวหัวหดกันไปหมดจนไม่กล้าออกนอกกรอบอีก เมื่อเวลาผ่านไปเกรงว่าทุกคนคงไม่ต่างอะไรกับรูปปั้นของศีลธรรมจรรยา หนานฉินจะไร้ซึ่งผู้มากพรสวรรค์คนที่กล้าออกนอกกรอบอีก เกรงว่าจะอันตรายต่อคนรุ่นหลังเป็นอย่างมากนะพ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีฝ่ายขวาโค้งตัวออกจากแถว
ฮ่องเต้ได้ยินพระพักตร์ใบหน้าแห่งความโกรธเกรี้ยวก็ลดลงเล็กน้อย ค่อยๆ ประทับนั่งลงพลางมองเสนาบดีฝ่ายขวา “ตามที่เจ้าพูด หมายความว่าวาจาที่เรากล่าวไปควรเป็นโมฆะหรือ?”
“ฝ่าบาทมิบังอาจไม่ได้เด็ดขาดนะพ่ะย่ะค่ะ สัจจะวาจาจะเป็นโมฆะได้อย่างไรเล่าขอรับพ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีฝ่ายซ้ายโต้แย้งทันที
สีใบหน้าพระพักตร์ของฮ่องเต้เข้มขึ้นเล็กน้อย
“แม้โทษจะหนักเป็นอย่างยิ่ง แต่หากพูดตามผลที่ตามมาของการวางเพลิงจนเกือบทำให้วังหลวงล่มสลายก็สมควรถูกลงโทษ ในเมื่อฝ่าบาทกล่าววาจาตรัสออกมาแล้ว ก็ไม่ควรแก้ไขเปลี่ยนแปลงโดยเด็ดขาด” เสนาบดีฝ่ายขวามองเสนาบดีฝ่ายซ้าย กวาดตามองฮองเฮาที่จ่อปิ่นปักผมเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิ้หนึ่งชุ่นว เขาพลันก็กลับคำพูด “แต่ว่ากระหม่อมมีคำแนะนำขอรับ พ่ะย่ะค่ะ ในเมื่อจะเนรเทศไปยังม่อเป่ย ไม่สู้ส่งพระราชบุตรลำดับทีสี่องค์ชายสี่ไปยังเขาไร้นามไม่ดีกว่าหรือพ่ะย่ะค่ะขอรับ”
กล่าวจบ บรรดาขุนนางก็ส่งเสียงเกรียวกราวฮือฮา
บนโลกหล้ามีคำพูดสืบต่อกันมาสองประโยค นั่นคือ “บนสวรรค์ร่ำรวยด้วยเกียรติยศและวาสนา โลกมนุษย์นั้นดั่งด่านนรกประตูผี”
บนสวรรค์ร่ำรวยเกียรติยศและวาสนาหมายถึงถนนหนทางที่ร่ำรวยและมีเกียรติของเมืองหลวงหนานฉิน ส่วนโลกมนุษย์ดั่งด่านนรกประตูผีหมายถึงเขาไร้นามแห่งม่อเป่ย
ถนนหนทางที่ร่ำรวยและมีเกียรติของเมืองหลวงหนานฉินโดยทั่วไปไม่จำเป็นต้องพูดออกมาก็หมายถึงฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ประตูสูงใหญ่แต่ละบานของตำหนักวังเชื่อมต่อกันแสดงให้เห็นถึงความเจริญรุ่งเรือง
ส่วนเขาไร้นามแห่งม่อเป่ยนั้นกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง เป็นจุดเริ่มต้นสถานที่สำหรับที่ราชสำนักใช้ฝึกอบรมกองกำลังป้องกันอย่างลับๆองครักษ์เงาแห่งราชสำนัก ผู้คนที่ถูกเลือกเข้ามาในเขาไร้นาม มีสามเส้นทางให้เลือกเดินคือ ทางที่หนึ่งไม่ถูกคู่ฝึกซ้อมฆ่าตายกลางการฝึก ทางที่สองผ่านการเข่นฆ่าประลองฝีมือกลายเป็นองครักษ์เงาของผู้คุ้มกันราชสำนักที่มีคุณสมบัติเหมาะสม และทางสุดท้ายไม่สามารถฆ่าคนได้แต่คนอื่นก็ฆ่าตนไม่ได้ ทำได้แค่เฝ้าปกปักษ์รักษาเขาไร้นาม ชั่วชีวิตไม่สามารถออกไปจากที่นั่นี่ได้ชั่วชีวิต
ทั้งสามทางนี้ ไม่ว่าจะทางไหน ก็อธิบายได้ว่าเขาไร้นามไม่ใช่ตัวเลือกที่ดี
เรียกได้ว่าเขาไร้นามเป็นภูเขาแห่งกองกระดูกก็ว่าได้
เมื่อพูดถึงชื่อเขาไร้นามขึ้นมา ทุกคนต่างเสียวสันหลังวาบ
เสนาบดีฝ่ายขวาเสนอเขาไร้นามขึ้นมา แม้แต่ร่างกายพระวรกายของฮ่องเต้ก็สั่นขึ้นมาเล็กน้อย ไม่ตรัสพูดอะไรอยู่นาน
“ฝ่าบาท กระหม่อมคิดว่า หากการนำพระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่ไปยังเขาไร้นามก็อาจจะสามารถแก้ไขนิสัยให้ดีขึ้นได้ หากได้เผชิญหน้ากับคุกจิ่วถังแห่งเขาไร้นาม สวรรค์อาจเห็นใจความผิดที่ทำไปวันนี้ ฝ่าบาทอาจทรงเห็นควรว่าเรื่องที่แล้วก็แล้วกันไปได้ให้อภัยกับเรื่องที่ผ่านมาได้ หากพระราชบุตรองค์ชายสี่ไม่สามารถเผชิญหน้าฝ่าออกมาจากกับเขาไร้นามได้ นั่นก็หมายความว่าไร้ความสามารถ ต่อไปก็คงจะไม่สามารถเป็นใช้ประโยชน์ได้ ฝ่าบาทและฮ่องเฮาก็ไม่ต้องทรงกังวลทุกขพระทัย์ใจอีกพ่ะย่ะค่ะขอรับ” เสนาบดีฝ่ายขวานิ่งไปครู่หนึ่ง เห็นว่าไม่มีใครเอ่ยสิ่งใดจึงกล่าวต่อไป
ฮ่องเต้ฟังจบก็ทอดพระเนตรมองไปยังฮองเฮา ตรัสถามเสียงเข้ม “ฮองเฮา เจ้าคิดว่าที่เสนาบดีฝ่ายขวากล่าวเป็นอย่างไรบ้าง”
ฮองเฮาจิตใจพระทัยแฝงไปด้วยความหวาดกลัว มือมือที่กุมปิ่นสั่นเล็กน้อย สิ่งที่เหมือนกันคือม่อเป่ย หากเนรเทศไปม่อเป่ย บุตรชายของนางคงไปไม่ถึงม่อเป่ยก็คงต้องถูกคนแอบลอบฆ่าอย่างแน่นอน แต่ถ้าหากส่งไปยังเขาไร้นาม มีฝ่าบาทส่งคนตามไปคุ้มกันตลอดทางต้องไม่มีใครกล้าลงมือแน่นอน  หากเคราะห์ดี นางยังสามารถได้บุตรชายของนางคืนมา นี่เป็นโอกาสที่จะมีชีวิตอยู่ นางควรจะคว้ามันเอาไว้ เมื่อคิดได้แบบนี้ นางจึงก็โยนปิ่นทิ้งอย่างรวดเร็วและรุนแรง “หม่อมฉันเห็นด้วยกับที่เสนาบดีฝ่ายขวากล่าวเพคะ”
“เสนาบดีฝ่ายซ้าย ขุนนางท่านอื่น พวกเจ้าคิดว่าที่เสนาบดีฝ่ายขวากล่าวเป็นอย่างไร” พระพักตร์ใบหน้าของฮ่องเต้ไม่แสดงซึ่งพระอารมณ์ใดๆ
“กระหม่อมคิดว่าที่เสนาบดีฝ่ายขวากล่าวมีเหตุผลขอพ่ะย่ะค่ะรับ” เสนาบดีฝ่ายซ้ายมองเสนาบดีฝ่ายขวา กล่าววาจาคล้อยตาม
คนส่วนใหญ่ไม่มีใครคัดค้าน
“ถ้าอย่างนั้นก็งั้นตัดสินเช่นนี้แล้วกัน! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ส่งคนคุ้มกันราชบุตรลำดับที่องค์ชายสี่ไปยังเขาไร้นามแห่งม่อเป่ย หากเขาพึ่งพาความสามารถของตัวเองผ่านคุกจิ่วถังแห่งเขาไร้นามมาได้ เราจะคืนศักดิ์แก่เขาและยังเป็นราชบุตรลำดับองค์ชายที่สี่ของเรา หากเขากลับออกมาไม่ได้ ก็ถือว่าเขาก่อกรรมทำเข็ญเองทำตัวเอง” ฮ่องเต้กล่าวตรัสประโยคเดียวก็สามารถชี้้ขาดคำตัดสินสุดท้ายได้
บรรดาขุนนางก้มหน้า ตะโกนกล่าวว่าฮ่องเต้ทรงเป็นผู้ทรงพระปรีชาญาณเสียงดัง
อีกด้านหนึ่ง พระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่ซึ่งยังไม่สร่างเมาถูกฮ่องเต้จัดกองทัพคุ้มกันกว่าห้าพันนายไปส่งยังเขาไร้นามแห่งม่อเป่ยทันที
หลังจากฮองเฮากลับไปยังตำหนักตำหนักเฟิ่งหล่วนงก็อาเจียนออกมาเป็นเลือด ล้มหมอนนอนเสื่อประชวรอยู่บนเตียง ขณะเดียวกันฮ่องเต้ที่รักและเอ็นดูพระราชบุตรลำดับที่สี่องค์ชายสี่มาโดยตลอด วันนี้ก็ล้มป่วยทรงประชวรด้วยเช่นกัน
โรงสำนักหมอแพทย์หลวงวุ่นวายอลหม่านไปชั่วขณะหนึ่ง
เมฆครึ้มปกคลุมเมืองหลวงช่วงเวลาหนึ่ง
ดอกเหมยร่วงหล่นในจวนอิงชินหวาง อ๋อง คนผู้คนหนึ่งได้ยินผลการตัดสินโทษครั้งสุดท้ายของราชสำนักจบก็โพล่งออกมาด้วยความแปลกใจ “คิดไม่ถึงว่าผู้เฒ่าหลี่จะแนะนำฝ่าบาทให้ส่งฉินยวี่ฉินอวี้ไปยังเขาไร้นาม นั่นไม่ใช่ที่ที่เด็กน้อยคนนั้นของจวนจงหย่งโหวอยู่ไปหรอกหรือ?”
เขาว่าจบก็มีอีกคนที่เอ่ยออกมาอย่างแปลกใจ “คุณหนูของจวนจงหย่งโหวไปม่อเป่ยตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”
คนที่กล่าวคนแรกเงียบไปชั่วขณะ อุทานออกมา “อ้อ ข้าจำผิดไป เป็นพี่ชายฝ่ายหญิงของภรรยาฮูหยินจงหย่งโหวต่างหากที่ป้องกันพรมแดนอยู่ที่ม่อเป่ย สองสามวันก่อนข้าได้ยินมาว่าคุณหนูผู้อ่อนแอที่ถูกเลี้ยงมาในห้องหับสตรีหอมาตลอดผู้นั้นอยากไปเยี่ยมผู้เป็นอาที่อยู่ม่อเป่ย ยังไม่ทันได้ไปก็เป็นไข้ตัวร้อน อ่อนแอนจนราวกับว่าปลูกโรคได้ขนาดนี้ นางจะสามารถไปที่ไหนได้”
คนคนนผู้นั้นฟังแล้วก็ปล่อยวางโล่งใจ “อ่า พูดแล้วก็นึกขึ้นได้ ไม่เห็นพี่จื่อกุยหลายวันแล้ว ไม่รู้ว่าอาการป่วยของเขาดีขึ้นหรือยัง? แปลกจริงๆ พี่จื่อกุยกับน้องสาวญาติสนิทของเขามักจะป่วยติดกันบ่อยๆ กลับกันญาติพี่น้องห่างๆ กลับฮึกเหิมแข็งแรงฮึกเหิมประดุจมังกรและเสือที่ผาดโผนพยัคฆ์ หรือว่าฮวงจุ้ยสายเลือดทางตรงของจวนจงหย่งโหวจะมีปัญหา?”
ฮวงจุ้ยมีปัญหารึา? เมื่อก่อนคนที่พูดประโยคนี้ออกมาเคยหัวเราะเยาะ เบะและแบะปากอย่างไม่ใส่ใจ
ในเวลาเดียวกัน นกอินทรีตัวหนึ่งบนเข้ามาในจวนจงหย่งโหว นกอินทรีตัวนั้นบนวนเวียนไปมารอบจวนโหวก่อนจะเข้าไปในสวนจือหลัน
หน้าต่างของสวนจือหลันเปิดอยู่ ข้างในมีเสียงพูดคุยของคนแก่และเด็กหนุ่ม รวมถึงเสียงไอไม่ต่อเนื่องตามกันมาเป็นระยะตลอดเวลา
นกอินทรีตัวนั้นบินเข้าหน้าต่างมาอย่างเงียบๆ ร่อนลงบนไหล่ของคนที่เอนตัวลงพิงข้างเตียง คนผู้คนนั้นเห็นนกอินทรีตัวนี้ก็หยุดไอในชั่วพริบตา มิรอช้ารับกระดาษจดหมายที่ผูกติดกับขาของมันมาเปิดอ่าน
ผู้เฒ่าที่นั่งอยู่กลางห้องเห็นกระดาษจดหมายก็รีบถามทันที “จดหมายเขียนมาว่าอย่างไร”
คนคนนั้นอ่านจดหมาย ยิ้มยินดีก่อนจะเปลี่ยนเป็นกลัดกลุ้ม หลังจากนั้นครู่หนึ่งก็กล่าวด้วยใบหน้าสงบนิ่งว่า “น้องสาวบอกว่าสองเดือนหลังจากนี้จะกลับเมืองหลวง”
“กลับเมืองหลวงรึ? แปดปีแล้วนะ ในที่สุดนางก็…สามารถกลับมาได้แล้วหรือ?” ผู้อาวุโสแสดงสีหน้าตื่นเต้น “นางยังว่าอะไรอีก”
คนคนนั้นเงียบไปชั่วขณะ “น้องสาวบอกว่า เมื่อเดือนก่อนนางลงมือทำลายเขาไร้นาม ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปบนโลกนี้จะไม่มีเขาไร้นามอีก”
“อะไรนะ?” ผู้อาวุโสลุกขึ้นยืนอย่างไม่อยากเชื่อ กล่าวด้วยเนื้อตัวสั่นๆ ว่า “ถ้าอย่างนั้นที่ราชสำนัก…นางจะทำลายเขาไร้นามได้อย่างไรยังไง? นาง…นางกล้าทำได้อย่างไรกันยังไง?”
“น้องสาวไม่โกหกหรอก” คนคนนั้นนำกระดาษจดหมายยื่นให้กับผู้เฒ่า
ผู้อาวุโสรับจดหมายไปอ่าน เบื้องหน้ามืดสนิท ล้มหมดสติลงไปบนพื้น
แพทย์หมอหลวงของสำนักโรงหมอหลวงแบ่งจากฮ่องเต้และฮองเฮามายังจวนจงหย่งโหวกลุ่มหนึ่ง แล้วช่วงเวลานั้น หมอหลวงก็ขาดถึงคราวขาดแคลน
---
*ซือหลี่เจียน ตำแหน่งขันทีผู้ตรวจและอ่านฏีกาถวายฮ่องเต้
*เทพเซ่อจี้ตลาด เป็นชื่อเรียกของเทพที่ชาวบ้านที่ทำการเกษตรกราบไหว้บูชา เซ่อ หมายถึง เทพถู่เสิน หรือ เทพแห่งผืนดิน จี้ หมายถึง เทพกู้เสิน ซึ่งถือได้ว่าเป็นจุดกำเนิดของทุกสรรพสิ่ง การคงอยู่ตลอดกาล


## ส่วนที่ 1 บทที่ 001 กลับเมืองหลวง

บทที่ 1 กลับเมืองหลวง
สองเดือนหลังจากนั้น รถม้าคันหนึ่งกำลังฝ่าเกล็ดหิมะที่โปรยปรายลงมาอย่างหนักลอยลงมาบนแผ่นดินกว้างใหญ่เพื่อมุ่งหน้าเข้าเมืองหลวง
รถม้าคันนี้เพิ่งจะปรากฏตรงทางเข้าเมืองก็ดึงดูดสายตาของผู้คน สาเหตุไม่ใช่เป็นเพราะรถม้าคันนี้มีนกอินทรีทองแกะสลักด้วยหยก หรูหรางามวิจิตร แต่เป็นเพราะบรรทุกสินค้ารูปทรงประหลาดที่ระยิบระยับดึงดูดสายตาไว้เต็มคัน สินค้านั้นไม่ได้ห่อไว้อย่างพิถีพิถัน แต่ใช้เชือกป่านพันไว้รอบๆ วางกองไว้อย่างยุ่งเหยิงบนท้ายรถ กองหนึ่งที่ซ้อนกันสูงๆ ทำให้ขอบท้ายของรถม้าแทบจะโดนกดจนงอ
รถม้าแล่นผ่านไป หลงเหลือไว้ซึ่งร่องรอยของรอยล้อรถหนักๆ สายทางหนึ่ง
หน้ารถมีหนุ่มน้อยที่แต่งกายเป็นเด็กรับใช้นั่งอยู่อายุน้อยที่แต่งหน้าแต่งตานั่งอยู่ อายุประมาณสิบสี่ถึงสิบห้น้าปี สวมเสื้อกันหนาวแบบมีซับในบุฝ้าย สวมใส่หมวกผ้าสักหลาด ใบหน้าถูกลมหิมะกัดจนแม้ผิวข้างในจะคล้ำก็ยังเห็นว่าเป็นสีแดง จนเกือบแทบจะดูรูปร่างหน้าตางไม่ออก แม้ถูกผู้คนชำเลืองมองมา ก็ไม่ปล่อยให้ถูกหัวเราะเยาะได้แสดงท่าทีหวาดกลัวแต่อย่างใด เร่งรถม้าบนถนนมุ่งตรงไปยังจวนจงหย่งโหว
รถม้าแล่นมาถึงประตูทางเข้าโรงเตี๊ยมโรงเตี๊ยมที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองหลวง เด็กรับใช้คนนั้นสูดลมหายใจ มองเข้าไปข้างใน แต่ยังไม่ได้หยุดรถ
ทันใดนั้นมีซาลาเปาไส้เนื้อกระเด็นออกมาจากข้างใน กลิ้งหลุนๆ เข้าไปใต้ท้องรถ สุนัขสีดำตัวหนึ่งวิ่งตามซาลาเปาไส้เนื้อออกมาโดยทันที และลอดเข้าไปใต้ท้องรถเช่นกัน
เพียงได้ยินเสียงสุนัขร้อง “เอ๋ง” ม้าที่ลากรถอยู่ด้านหน้าก็ทรงตัวไม่อยู่ลื่นไถลหมอบไปลงกับพื้นในทันที รถม้าส่งเสียงตึงตัง “ปัง” ทำให้รถตะแคงเอียงจนล้มพังลงไปมา เด็กรับใช้คนนั้นควบคุมไม่ทัน ยังไม่ทันได้ทำอะไร ท่ามกลางความสับสนอลหม่านก็ถูกสะบัดตกโยนลงมาจากรถม้า กลิ้งไปบนพื้นหิมะ
อุบัติเหตุเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา คนเดินเท้าบนถนนที่คอยจับจ้อง่ระมัดระวังรถม้าคันนี้มาโดยตลอดต่างสูดหายใจเฮือกอย่างอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงถอนหายใจ
การเคลื่อนไหวจากข้างนอกโรงเตี๊ยมจวนรบกวนถึงคนที่อยู่ข้างใน เถ้าแก่โรงเตี๊ยมกับเด็กหนุ่มต่างรีบร้อนวิ่งออกมาข้างนอก
“ไอหยาโอ้โฮ แย่แล้วล่ะ สุนัขของคุณชายรสองเจิงผู้สูงส่งถูกทับตายแล้ว!” เด็กหนุ่มเริ่มกล่าวอย่างหวาดผวา
“นี่มันเกิดขึ้นได้อย่างไร รีบไปบอกคุณชายสองคุณชายรองเร็ว!” เถ้าแก่เดินออกมา มองเหตุการณ์ที่หน้าประตู สีหน้าเริ่มซีดขาว
“คุณชายสองคุณชายรองรักสุนัขตัวนี้มาก วันนี้มาตายหน้าร้านของพวกเรา อาจจะต้องประสบกับหายนะแล้ว” เด็กหนุ่มกล่าวอย่างตัวเสียงสั่นอีกครั้ง
ต่อมา หน้าประตูทางเข้าก็มีคนกลุ่มหนึ่งมาชุมนุมกัน ต่างคนต่างแย่งกันพูด เรื่องที่พูดล้วนเป็นเรื่องสุนัขของคุณชายสองคุณชายรองผู้สูงส่ง
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวา นอนหงายอยู่รอบนพื้นอยู่ครึ่งวันก็ไม่มีใครเข้ามาถามหล่อนนางสักประโยค ภายในใจนึกโกรธเคืองยิ่ง ตรงนี้ยังมีคนมีชีวิตอยู่ทั้งคนนะ! ทำไมไม่มีใครเดินเข้ามาถามหล่อนนางสักคนว่าตายหรือไม่ตาย
ความรู้สึกของหมารู้สึกว่าเทศกาลตรุษจีนปีใหม่นี้หมายังล้ำค่ากว่าชีวิตคนเสียอีก!
เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด ไม่ได้กลับมาเมืองหลวงหลายปี หล่อนนางก็ไม่เคยชินกับอะไรอีกแล้ว คุณชายสองคุณชายรองผู้สูงส่งเป็นลูกผู้รากมากดีจากไหน ผู้คนถึงได้กลัวกันนัก
ถ้อยคำรายงานไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็มีผู้ชายสองสามคนเดินออกมาจากโรงเตี๊ยม
หนึ่งในนั้น คนที่เดินนำหน้าอายุประมาณสิบหกถึงสิบเจ็ดปี ด้านหลังตามมาด้วยผู้ชายอีกสองสามคนอายุไล่เลี่ยกันกับเขา ทุกคนสวมผ้าต่วนแพรปักดอกลายก้อนเมฆมงคล เมื่อเดินออกมาก็ทำให้ผู้คนโดยรอบรู้สึกได้ถึงฐานะอันสูงส่ง แม้กระทั่งดวงอาทิตย์ที่ขอบฟ้าก็ราวกับว่าสว่างขึ้นเล็กน้อย
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวานอนหงายอยู่บนพื้นอย่างเงียบๆ หรี่ตามองดูคนที่เดินออกมา
“เป็นสุนัขของข้าที่ถูกรถคันนี้ทับตายจริงหรือ” คนที่นำหน้าคนนั้นเดินมาข้างๆ รถ บนใบหน้าปรากฏสีหน้าราวกับยากที่จะเชื่อลง
“เรียนคุณชายสองคุณชายรอง เป็นสุนัขของท่านจริงขอรับ” เถ้าแก่ฝืนก้าวไปข้างหน้า
“นี่เป็นรถม้าของตระกูลไหน” คนคนนั้นเลิกคิ้ว
เถ้าแก่ราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ถึงเพิ่งคิดว่าจะทำให้เจ้าของรถที่ก่อหายนะเดือดร้อน มองไปรอบๆ ชี้ไปยังพื้นหิมะไม่ไกลทันที “คนๆ คนนั้น เขาเป็นคนขับรถขอรับ”
“โอ้?” คนคนนั้นหรี่ตา สายตาหยุดอยู่บนร่างของเด็กรับใช้ที่แน่นิ่งไม่เคลื่อนไหวติงเพราะถูกโยนลงมาจากรถม้าที่อยู่ไกลออกไป เห็นเพียงแค่ใบหน้าและร่างกายของเขาปกคลุมไปด้วยหิมะจนเกือบจะกลายเป็นมนุษย์หิมะ สายตาของเขาหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะยกเท้าเดินไปยังที่ตรงนั้น
เถ้าแก่เดินตามมาด้านหลังอย่างอกสั่นขวัญแขวนอยู่ด้านหลังเขาทันที
“ไป พวกเราก็ไปดูเถอะว่าเป็นทาสรับใช้ของตระกูลไหนที่ใจกล้าทับสุนัขของพี่ฉินเจิงตาย” หนึ่งในนั้นพูดขึ้นไม่กี่ประโยค คนที่เหลือก็พอกันคล้อยตาม ตามซ้ำแล้วซ้ำเล่า ติดสอยห้อยตามเดินไปยังเด็กรับใช้คนนั้น
ที่แท้เป็น ฉินเจิง คุณชายสองคุณชายรองของจวนอิงชินอ๋องหวาง!
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเหยียดมุมปาก รอจนคนเดินมาถึงบริเวณใกล้ๆเคียง
ไม่นาน รองเท้าหุ้มข้อบู๊ตพื้นหนาที่ให้อารมณ์อันฮึกเหิมคู่หนึ่งก็หยุดลงใกล้ๆ ร่างของหล่อนนาง บู๊ตด้านข้างของรองเท้าเย็บด้วยขนขนเตียว*สีขาวปุยคุณภาพดี ตรงกลางด้านบนของรองเท้าบู๊ตหุ้มข้อฝังด้วยไข่มุกตะวันออกเม็ดหนึ่ง นอกจากใต้พื้นรองเท้าแล้ว บริเวณด้านข้างไม่มีเกล็ดหิมะเกาะอยู่แต่อย่างใดเกล็ดหิมะก็ไม่เหนียวติดกัน
เพียงแค่รองเท้าหุ้มข้อบู๊ตคู่เดียวก็สามารถมองออกได้ว่าคนๆ คนนี้ใช้ชีวิตแบบสุรุ่ยสุร่าฟุ้งเฟ้อย ร่ำรวยจนน่าโมโห
“ตายแล้วรึว?” ฉินเจิงมอง ทันใดนั้นเสียงก็เริ่มกระจายออกไปก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นมา
ท่านเจ้าสิตาย! พวกเจ้าท่านทั้งตระกูลสิตายแล้ว! เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาแทบอยากจะด่ากราดบรรพบุรุษหลายชั่วคนของเขา
“เรียนคุณชายสองคุณชายรอง มือของเด็กรับใช้คนนี้เพิ่งจะขยับเล็กน้อยเมื่อครู่ น่าจะยังไม่ตายขอรับ” เถ้าแก่มองออก
“ที่แท้ก็ยังไม่ตาย!” เสียงของฉินเจิงราวกับเสียดายเล็กน้อย
สีหน้าของเถ้าแก่เปลี่ยนไป ขาก็อ่อนแรงลง “คะ…คุณชายสองคุณชายรอง เช่นนี้ควรลงโทษเขาอย่างไรดีขอรับ”
“ในเมื่อไม่ตาย ก็ปลุกเขาเสีย ถามดูว่าเป็นทาสของตระกูลไหนถึงไม่แหกตาดูจนทำร้ายสุนัขของข้า ข้าจะไปหาเจ้าของบ้านของเขาเพื่อเรียกร้องค่าเสียหาย” ฉินเจิงตอบอย่างหน้าตาเฉย
เถ้าแก่พยักหน้าแต่ยังไม่ได้ก้าวเข้าไป ทันใดนั้นด้านหลังของฉินเจิงมีคนวิ่งออกมาข้างหน้า ยกเท้าเตะเซี่ยฟางซูฮว๋าหวา ท่าทางและน้ำเสียงไม่ค่อยดีนัก “นี่เฮ้ เจ้ายังไม่ตายก็พูดสักคำสิ เจ้าเป็นคนติดตามบ่าวรับใช้ของตระกูลไหน”
คนนั้นใช้เท้าเตะร่างพร้อมกันกับเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาก็ค่อยๆ ขยับตัวตามการเตะของคนผู้นั้น ค่อยๆ ได้สติ ลืมตาขึ้นช้าๆ
“เอ๊ะ? เด็กรับใช้นี่คนนี้ดำสุดๆ แต่กลับมีดวงตาที่คู่สวยมากทีเดียว” คนผู้นั้นแปลกใจในทันที
ฉินเจิงได้ยินก็มองแวบหนึ่ง พูดเสียงอย่างเย็นๆ ว่า “เยี่ยนถิง เจ้าต้องชอบแน่ ไม่สู้ไม่ถามให้แน่ใจว่าเป็นทาสของตระกูลไหนแล้วค่อยกลับจวนไปหารือกันขอกลับจวนหรือ ก็ไม่ใช่แค่ดวงตาไม่ใช่รึคู่นั้นใช่ไหมล่ะ ชอบก็ควักมันวางไว้ในมือถือไว้เพื่อชมเล่น เจ้าอาศัยตำแหน่งของจวนหย่งคัางโหวของเจ้าแล้วก็คงไม่มีใครกล้าว่าพูดอะไรหรอก”
เยี่ยนถิงได้ยินก็ถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตื่นตกใจในทันที สีหน้าถลึงตามองฉินเจิงด้วยสีหน้าความประหลาดใจ “ข้าไม่ได้ทำอะไรให้เจ้าไม่พอใจสักหน่อย เจ้าไม่ต้องปากเสียขนาดนี้ก็ได้ เจ้าก็รู้ดีว่าตอนนี้ในเมืองหลวงอยู่ยาก พวกที่มีความดีความชอบยิ่งอยู่ยาก จะมีสักกี่คนเล่าะที่รอเข้าไปพัวพันกับความผิดชอบของจวนหย่งคัางโหว ถ้าหากเป็นเพราะข้าชื่นชอบดวงตาของใครก็ไปควักมาเล่นแล้ว พวกผู้ตรวจการหัวรั้นพวกนั้นไม่รายงานความประพฤติข้าสิแปลก”
“ดังนั้นข้าถึงกำลังเตือนสติเจ้า ดวงตาคู่สวยที่เกิดมาจากร่างของทาสคนหนึ่งก็เป็นเรื่องเสียเวลาเช่นกัน” ฉินเจิงกล่าว
เยี่ยนถิงเดิมทีแค่อยากเห็นว่าคนรับใช้ของตระกูลไหนถึงกล้าทับสุนัขสุดที่รักของฉินเจิงตาย ตอนนี้ได้ยินเขาพูดก็หมดความสนใจในตัวเด็กรับใช้คนนั้นในทันที โบกมือหย็อยๆ “เจ้ารีบถามเถอะ โต๊ะอาหารของพวกเราเพิ่งจัด ยังไม่ได้กินเลยสักคำก็วิ่งออกมาแล้ว เจ้าถามเสร็จแล้ว พวกเรากลับไปกินกันต่อ”
“กินต่อ?” ฉินเจิงยิ้มเยาะ “สุนัขข้าตายไป ตอนนี้ยังจะกินลงอีกหรือ”
เยี่ยนถิงหายใจลำบาก มองสีหน้าของเขาเย็นชาลงโดยฉับพลัน ก็อดไม่ได้ที่จะหวาดกหลัว ไม่กล้าพูดอะไรอีก
“เจ้าเป็นทาสของตระกูลไหนยังไม่รีบพูดอีก!” เถ้าแก่เกรงว่าตนเองจะซวยไปด้วย รีบซักถามเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาทันที
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาพูดอย่างอ่อนแรงว่า “ของจวนจงหย่งโหวขอรับ!”
“ทาสในจวนพี่จื่อกุยหรือ” เยี่ยนถิงตกใจ
“เจ้าเป็นบ่าวคนรับใช้ในจวนพี่จื่อกุยจริงหรือ? เช่นนนั้นี้เจ้ามาจากไหน?” คนผู้หนึ่งที่อยู่ด้านหลังร่างเยี่ยนถิงก้าวออกมาซักถาม
“ไม่ใช่ขอรับ ข้าน้อยมาจากกองทัพม่อเป่ย ด้วยความเคารพเจ้านายของบ้านข้าด้วยชีวิตจึงมอบข้าน้อยได้รับคำสั่งจากนายท่านให้มาส่งสินค้าสำหรับของขวัญเฉลิมฉลองวันตรุษปีใหม่จีนให้แก่จวนจงหย่งโหว” เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก อดกลั้นต่อความเจ็บปวดหยิบแผ่นป้ายคำสั่งจากอ้อมอกออกมาแผ่นหนึ่งยื่นให้กับคนที่อยู่ในเหตุการณ์ดู
คนผู้นั้นรับแผ่นป้ายไปดู ยื่นให้ฉินเจิง กล่าวอย่างรู้สึกลำบากใจ “พี่ชายฝั่งมารดาฝ่ายหญิงของฮูหยินจงหย่งโหวคือนายพลแม่ทัพอู่เว่ยที่ป้องกันพรมแดนม่อเป่ย ในเมื่อเป็นคนติดตามของนายพลแม่ทัพอู่เว่ย นั่นก็นับว่าเป็นคนของจวนจงหย่งโหวแล้ว พวกเรามีความสัมพันธ์อันดีสนิทสนมกับพี่จื่อกุยเป็นอย่างดี เจ้าจะกล้าไปบอก้าคงไม่กระดากใจที่จะให้เขาชดใช้หมาตัวหนึ่งให้เจ้าถึงบ้านเลยหรือให้ข้าหรอกนะ?”
ผู้คนได้ยินดังนั้นก็มองไปที่เด็กรับใช้หน้าตาที่ไม่เป็นที่สนใจของคนอื่นธรรมดาผู้คนนี้ทันที คิดไม่ถึงว่าภูมิหลังของเด็กรับใช้คนนี้ยิ่งใหญ่นัก ทั้งหมดมองไปยังฉินเจิง
ฉินเจิงจ้องมองแผ่นป้ายคำสั่งไปชั่วขณะ และมองไปยังเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาที่กำลังดิ้นรนเพื่อจะยืนขึ้นอีกครั้ง นัยน์ตาดำสั่นไหว ค่อยๆ กล่าวว่า “ในเมื่อเป็นคนที่มอบสินค้าสำหรับของขวัญเฉลิมฉลองวันปีใหม่ตรุษจีนให้กับจวนพี่จื่อกุย ตอนนี้สถานการณ์เป็นเช่นนี้แล้ว เขาก็ไม่อาจกลับไปจวนจงหย่งโหวเพียงลำพังแล้ว” เขาชะงักไป กล่าวกับผู้คนที่อยู่ด้านหลัง “พวกเราต่างก็ไม่ได้เจอกับพี่จื่อกุยหลายวันแล้ว ดังนั้นก็ถือโอกาสไปเยี่ยมจวนจงหย่งโหวสักครั้ง ช่วยพาเด็กรับใช้คนนี้กับสินค้าเฉลิมฉลองของขวัญตรุษจีนปีใหม่กลับไปส่งในที่จวน”
เมื่อกล่าวถ้อยคำออกไป ผู้คนก็คล้อยตามว่าดีในทันที


## ส่วนที่ 1 บทที่ 002 ห้องของหญิงสาว

บทที่ 2 ห้องของหญิงสาว
บุตรของตระกูลที่ร่ำรวยแม้จะชอบเที่ยวเล่นไปทั่ว แต่เมื่อเกิดเรื่องขึ้นมากลับดำเนินการอย่างว่องไวและตรงไปตรงมา
ไม่นานก็ลากม้าขึ้นมาจากพื้นหิมะ โดยมีคนช่วยลากประคองรถให้มั่นคงไปยังจวนจงหย่งโหว
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวา เด็กรับใช้ที่มาส่งสินค้าฉลองเทศกาลของขวัญปีใหม่คนนี้ไม่ต้องออกแรงเลยสักนิด เพียงแค่เดินตามอยู่ข้างหลัง
แต่ไหนแต่ไรเถ้าแก่ของโรงเตี๊ยมก็ทำตัวเป็นน้ำกลิ้งบนใบบอนเข้ากับทุกฝ่ายไปทั่วอยู่แล้ว วันนี้เกิดเรื่องใหญ่ที่หน้าประตูทางเข้าโรงเตี๊ยมของตนเองขนาดนี้ก็ไม่สามารถที่จะปฏิเสธได้ จำต้องติดตามอยู่ข้างหลังไปยังจวนจงหย่งโหวเพื่ออธิบาย
บุรุษผู้ชายสามสี่คนที่กำลังลากรถม้าพูดพลางเดินพลาง หัวข้อสนทนาจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเรื่องพี่จื่อกุยซึ่งน่าสนใจเป็นอย่างยิ่ง ส่วนฉินเจิงที่เดินอยู่ตรงกลางกลุ่มคนกลับไม่พูดอะไรเลยสักคำ
ตามที่เถ้าแก่โรงเตี๊ยมคิด เป็นเพราะสุนัขสุดที่รักของคุณชายสองคุณชายรองผู้สูงส่งแท้ๆ คนที่บังเอิญทับสุนัขของเขาตายดันเป็นคนของจวนเซี่ยม่อหานผู้สืบทอด*ของจวนจงหย่งโหว คุณชายของจวนจงหย่งโหวที่มีความสัมพันธ์อันดีกับเขา หากต้องชดใช้คงอึดอัดใจไม่น้อยที่จะตีเด็กรับใช้ในตระกูลจนตาย จะตีสุนัขยังต้องดูเจ้าของหรือรือ?  โดยทั่วไนั่นปยิ่งทำไม่ได้ใหญ่ ทำได้แค่เพียงให้คนรับเคราะห์กรรมไป นั่นจึงทำให้เขาเงียบสงบอย่างคนคร้านจะพูดลงได้
กลุ่มผู้คนเดินไประยะหนึ่ง ฉินเจิงก็หยุดเดินกะทันหัน
คนที่อยู่ข้างๆ เห็นเขาหยุดเดินก็ไม่ยอมหยุดตาม ต่างตั้งคำถามด้วยสายตา
“พวกเจ้าเดินไปก่อนไป!อนเถอะ” ฉินเจิงกล่าวกับสองคนที่อยู่ข้างๆ พลางกวาดสายตามองร่างเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาที่อยู่ข้างหลัง
สองคนข้างๆ สังเกตสีหน้าของเขาแล้วจึงหันไปมองเด็กรับใช้ที่เดินอยู่ข้างหลังด้วยท่าทางไม่มีกระจิตกระใจจะเดินจนรู้สึกได้นั้น จากนั้นก็เดินต่อไป
เถ้าแก่เดินผ่านร่างของฉินเจิงแล้วแอบคิดในใจ แม้คุณชายสองคุณชายรองผู้สูงส่งจะไม่โกรธคุณชายซื่อจื่อของจวนจงหย่งโหว แต่เห็นดูจากสีใบหน้าของเขาแล้วก็ทำให้เด็กรับใช้ลำบากใจคงต้องการทำให้เด็กรับใช้ผู้นั้นลำบากแน่แล้ว เด็กรับใช้คนนี้เกรงว่าจะต้องเจอเรื่องยากลำบากในภายหลัง
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเดินก้มหน้ามาข้างๆ ฉินเจิง ลมเย็นพัดมาวูบหนึ่ง นางจึงก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นงอย่างอดไม่ได้ึกๆ
ฉินเจิงมองนางแล้วเอ่ยขึ้น “เจ้ารู้หรือไม่ สุนัขที่ถูกเจ้าทับตายในวันนี้เป็นผู้ใดประทานให้แก่ข้า?”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาชะงักเท้า เขาพูดคำว่าประทาน นั่นหมายความว่าเป็นสุนัขที่มาจากวังหลวง นางเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่งก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้งแล้วส่ายหน้า นางไม่ได้กลับเมืองหลวงมาแปดปี! ใครจะไปรู้ ตอนที่นางจากไปครานั้นก็ไม่เคยได้ยินเรื่องสุนัขสุดที่รักตัวนี้ของฉินเจิงเลย
“เป็นเต๋อฉือไทเฮาผู้ล่วงลับไปแล้ว” ฉินเจิงตอบ
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาพยักหน้าน้อยๆ ทำนองว่าเข้าใจแล้ว เต๋อฉือไทเฮา มารดาผู้ให้กำเนิดฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน สวรรคตไปเมื่อสามปีก่อน
“พี่ใหญ่ของข้ากลัวสุนัขตัวนี้ที่สุด” ฉินเจิงกล่าวอีก
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาอดไม่ได้ที่จะกลอกตาอยู่ในใจไม่ได้ พี่ใหญ่ของเขากลัวสุนัขแล้วเกี่ยวข้องกับนางตรงไหน เขาจำเป็นต้องพูดเช่นนี้กับเด็กรับใช้เช่นนางหรือ หากจำเป็นต้องพูด ก็ควรพูดกับซื่อจื่อคุณชายของจวนจงหย่งโหวหรือไม่ก็จงหย่งโหวจึงจะถูกมิใช่หรือ
“เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ข้าไม่เอาความก็ได้ แต่ถึงอย่างไรจวนจงหย่งโหวก็ต้องชดใช้สุนัขตัวหนึ่งให้ข้าอยู่ดี” ฉินเจิงมองเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาผู้ซื่อตรงและเคารพนบนอบแวบหนึ่ง ทิ้งประโยคนี้ไว้แล้วหันหลังเดินไป
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวามองแผ่นหลังของเขา รู้สึกมวนในท้องวูบหนึ่ง เขากำลังจะบอกนางว่า ไม่ว่าจวนจงหย่งโหวจะชดใช้อย่างไร ก็ทดแทนสุนัขตัวนั้นที่ไทเฮาผู้ล่วงลับประทานให้ไม่ได้ใช่หรือไม่ อย่างไรเสียใต้หล้าจะมีผู้ใดชดใช้เกียรติอันสูงศักดิ์ของไทเฮาผู้ล่วงลับได้
สุนัขตั้วนั้นตายใต้รถม้าของนาง เขาไม่ต้องการการชดใช้ แต่จากนี้จวนจงหย่งโหวก็จะติดหนี้เขาครั้งใหญ่!
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาขบฟันกรามกรอด ใช้ปลายเท้าบดหิมะข้างใต้แล้วเดินตามเขาไป
มิน่าล่ะผู้คนถึงได้กลัวคุณชายสองคุณชายรองผู้สูงส่งนัก แท้จริงแล้วเขามันโหดเหี้ยม!
ระยะห่างระหว่างโรงเตี๊ยมกับจวนจงหย่งโหวเพียงแค่ถนนสองสายกั้น ดังนั้นกลุ่มคนที่ติดตามรถม้าจึงมาถึงจวนจงหย่งโหวในเวลาอันสั้น
ประตูสีแดงสดบานใหญ่ของจวนจงหย่งโหวปิดสนิท หน้าประตูมีหินรูปหัวสิงโตหินสองตัวที่ศีรษะถูกปกคลุมด้วยหิมะหนา
เยี่ยนถิงเดินไปเคาะประตู
มีคนชะโงกหน้าออกมาจากประตูอย่างรวดเร็ว มองแวบหนึ่งแล้วก็รีบร้อนหดหัวกลับเข้าไป “ที่แท้เป็นคุณชายสองคุณชายรองผู้สูงส่ง คุณชายเล็กเยี่ยนแห่งตระกูลโหว คุณชายหลี่ คุณชายเฉิง คุณชายซ่ง พวกท่าน…”
“พูดไร้สาระอะไรอยู่ พวกเรามาส่งสินค้าฉลองของขวัญปีใหม่ให้กับพี่จื่อกุย ยังไม่รีบเปิดประตูอีก” เยี่ยนถิงถลึงตาใส่เด็กรับใช้ที่เฝ้าประตู
เด็กรับใช้คนนั้นสังเกตอยู่ชั่วขณะถึงรู้ว่าแขกผู้สูงส่งมิอาจมีความผิดล่วงเกินได้ จึงขานรับอย่างรีบร้อนแล้วเปิดประตูทันที
ทุกผู้คนรอประตูใหญ่เปิดออกแล้วทยอยกันเข้าไป
เด็กรับใช้เฝ้าประตูรีบเข้ามารับช่วงต่อรถม้าทันที จากนั้นยิ้มสู้กล่าวว่า “ทุกท่านเชิญ ซื่อจื่อคุณชายของพวกเราชมหิมะอยู่ที่ศาลาไห่ถัง ตอนนี้มีเด็กไปรายงานแล้ว อีกสักครู่ท่านคุณชายคงออกมาขอรับ”
“อ้อ แล้วพี่จื่อกุยดีขึ้นหรือยัง” เยี่ยนถิงถาม
“ยังต้องทานยาอยู่แต่สีหน้าดีขึ้นแล้วขอรับ ซื่อจื่อคุณชายของพวกเราป่วยบ่อยเป็นโรคคนแก่ ฤดูหนาวทุกปีมักมีโรครุมเร้า สองเดือนมานี้ได้แค่นั่งๆ นอนๆ อยู่ในจวนไม่ได้ออกไปไหนเลยขอรับ” เด็กรับใช้รีบตอบทันที
เยี่ยนถิงพยักหน้า พูดกับทุกคนว่า “ไป พวกเราไปดูเขาสักหน่อย ได้ยินว่าศาลาไห่ถังของจวนจงหย่งโหวสวยงามมาก ยิ่งนัก ดอกไห่ถังใต้หล้าต่างผลิบานในฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง แต่ดอกไห่ถังของศาลาไห่ถังแห่งจวนจงหย่งโหวกลับผลิบานในฤดูหนาว งดงามยิ่งกว่าดอกเหมยเสียอีก”
“ข้าก็ได้ยินมาเช่นกัน แต่ว่าปีที่แล้วๆ มาพี่จื่อกุยห้ามไม่ให้ชม ข้าจึงได้แต่อดทนรอ ไม่แน่ว่าปีนี้จะให้ชมได้หรือไม่” คุณชายหลี่กล่าวต่อ
“คาดว่าจะไม่ให้ชม แต่พวกเราไปเร็วหน่อยเถอะ ขวางเขาไว้ที่ศาลาไห่ถังไม่นับว่าได้ชมหรือ ถึงเวลานั้นให้เหตุผลว่าเด็กรับใช้ของตระกูลตัวเองทับสุนัขของพี่ฉินเจิงตาย ยังไม่ละอายใจจะกล้าไม่จะให้พวกเราเข้าไปอีกหรือ? ” เยี่ยนถิงรีบกล่าวทันที
“ความคิดดี!” คุณชายเฉิงและคุณชายซ่งคล้อยตาม
เด็กรับใช้เฝ้าประตูได้ยินก็กลัวจนขึ้นสมอง มองไปยังฉินเจิง คิดอยู่ว่าเด็กรับใช้ในจวนไปทับสุนัขของเขาตายตั้งแต่เมื่อไหร่
ใบหน้าของฉินเจิงเงียบสงบ หันไปพูดกับเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาที่ยังคงยืนอยู่หน้าประตูไม่ได้เดินเข้ามาว่า “เจ้ายังไม่เดินตามเข้ามาอีก หรือว่าไม่รู้จักประตูของจวนจงหย่งโหว”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวากำลังทอดถอนใจ จากมาแปดปี หินหัวสิงโตหินสองตัอัวนที่หน้าประตูต่างก็ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน ได้ยินคำพูดเขาก็รีบเดินผ่านประตูเข้ามาทันที
“นี่คือ…” เด็กรับใช้เฝ้าประตูมองเซี่ยฟางซูฮว๋าหวา
“นำทางสิ พาพวกเราไปศาลาไห่ถัง!” ฉินเจิงออกคำสั่ง ไม่ยอมให้เด็กรับใช้เฝ้าประตูคนนั้นได้มีโอกาสถาม
เด็กรับใช้คนนั้นเห็นสีหน้าเย็นชาของคุณชายสองคุณชายรองผู้สูงส่งก็รู้สึกท้องไส้ปั่นป่วนทันที ไม่กล้าที่จะชักช้า รีบนำทางอย่างรวดเร็ว
กลุ่มผู้คนเดินเข้าไปในจวนตามเขาที่นำทางอย่างรีบร้อน เดินวนลานด้านหน้าอย่างไม่หยุดพักแล้วเดินไปยังลานด้านหลัง
เมื่อเดินมาถึงศาลาพักร้อนทิงหลันที่อยู่ข้างหลัง เด็กรับใช้คนนั้นก็หยุดเดินอย่างลังเลใจเล็กน้อย “คุณชายทั้งหลาย ศาลาพักร้อนที่เดินผ่านไปเมื่อครู่คือสวนจือหลันของคุณชายซื่อจื่อพวกเรา ในอดีตสวนจือหลันของคุณชายซื่อจื่อก็คือสวนไห่ถัง ศาลาไห่ถังอยู่ในสวนไห่ถัง แต่สวนไห่ถังเป็นห้องนอนของคุณหนูของพวกเรา ข้า…เป็นเพียงทาสรับใช้ ไม่กล้าพาพวกท่านเข้าไปโดยพลการ”
“เป็นสวนไห่ถังที่น้องสาวผอมแห้งแทบจะปลิวลมผู้ผอมกะหร่องก่องคนนั้นของพี่จื่อกุยอาศัยอยู่หรือ” เยี่ยนถิงหยุดเดิน
“ขอรับ เป็นสวนไห่ถังของคุณหนู” เด็กรับใช้เฝ้าประตูพยักหน้าอย่างรวดเร็ว
เยี่ยนถิงขมวดคิ้วราวกับไม่เคยรู้มาว่าที่แท้ศาลาไห่ถังอยู่ในสวนไห่ถัง มิน่าเล่าะทุกครั้งที่พูดถึง เซี่ยม่อหานถึงห้ามไม่ให้ชม เพราะเป็นห้องนอนของน้องสาวนั่นเองในตระกูล พวกเขราที่รออยู่ข้างนอกต่างเป็นผู้ชายเกรงว่าจะไม่ค่อยสะดวกนักหากเดินเข้าไป
คุณชายใหญ่หลี่ คุณชายเฉิงและคุณชายซ่งมองหน้ากันเลิกลั่ก
ฉินเจิงกดเสียงต่ำแค่นเสียงฮึเย็นชาในลำคอ ไม่สนใจกลุ่มคนพวกนั้น ยกเท้าเดินตรงเข้าไปข้างใน
เยี่ยนถิงและคนอื่นๆ มองเขาแวบหนึ่ง มีเขานำหน้าก็ไม่ต้องกลัวอะไร พวกเขาจึงทยอยเดินตามหลังเขาเข้าไป
ไม่นานนัก ผ่านศาลาพักร้อนทิงหลันและสวนจือหลันก็มาถึงทางเข้าสวนไห่ถัง
ลานของสวนไห่ถังเงียบสงบ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไห่ถังโชยออกมาจากข้างใน ทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจ
เยี่ยนถิงปรบมือชมพลางกล่าวว่า “กลิ่นหอมนี้แหละ ดอกไห่ถังของที่อื่นไม่หอมเช่นนี้ ไม่รู้ว่าตอนที่ดอกผลิบานจะงดงามขนาดไหน”
“เข้าไปก็รู้แล้ว” ฉินเจิงมุ่งตรงเข้าไปยังสวนไห่ถัง
ประตูของสวนไห่ถังเปิดอยู่ คนใช้สองคนกำลังกวาดลานที่เต็มไปด้วยหิมะทับถมสะสม เมื่อเห็นว่ามีคนถลันบุกเข้ามาต่างก็ตกใจจนทำไม้กวาดในมือตกลงบนพื้น เกิดการเคลื่อนไหวไม่น้อย
ฉินเจิงมองข้ามสองคนนั้นและเดินไปยังลานข้างหลังอย่างไม่รู้สึกว่าได้รับการโดยไม่ถูกขัดขวางแม้แต่น้อย
---
*ซื่อจื่อ หรือ ผู้สืบทอด (世子)   คือตำแหน่งสำหรับผู้สืบทอดบรรดาศักดิ์ของขุนนางยศชินหวาง หวางและโหว ส่วนใหญ่จะเป็นบุตรชายคนโต


## ส่วนที่ 1 บทที่ 003 ใช้หนี้

บทที่ 3 ใช้หนี้
รองเท้าหุ้มข้อบู๊ตขนเตียวสีขาวอันประณีตงดงามเหยียบย่ำลงบนพื้นที่เพิ่งกวาดจนปรากฏรอยเท้าจางๆ สายทางหนึ่ง
ฉินเจิงเดินเข้าไปยังหลังบ้าน หญิงรับใช้ที่กวาดลานบ้านสองคนนั้นคล้ายเพิ่งได้สติจึงรีบเข้าไปขวางอย่างลนลาน
เวลานี้ เซี่ยม่อหานได้เดินออกมาจากศาลาไห่ถังที่ตั้งอยู่หลังบ้านแล้ว
เมื่อหญิงรับใช้สองคนนั้นเห็นเซี่ยม่อหานจึงพรูลมหายใจออกมาและคุกเข่าลงบนพื้น ใบหน้าซีดกล่าวขอร้องให้ลงโทษอย่างกลัวๆ “คุณชาย โปรดอภัยที่ข้าน้อยสองคนขวางไว้ไม่อยู่ด้วยเถิดเจ้าค่ะ”
“อีกประเดี๋ยวไปหาหัวหน้าพ่อบ้านรับโทษโบยคนละสิบครั้ง” เซี่ยม่อหานปัดหิมะที่ติดอยู่ตามร่างกายพลางกล่าวด้วยความอย่างเย็นชา
หญิงรับใช้สองคนนั้นรีบขานรับทันทีแล้วลุกขึ้นไปยืนอยู่ข้างๆ
“กฎระเบียบของจวนพี่จื่อกุยเข้มงวดจริงๆ” เยี่ยนถิงพูดต่อทันที สังเกตเซี่ยม่อหานพลางพูดอย่างยิ้มๆ
“ตรงนี้เป็นลานบ้านเรือนของน้องสาวข้า คนที่คอยปรนนิบัติรับใช้ที่นี่ไม่อนุญาตให้ทำผิดแม้แต่นิดเดียว กฎระเบียบจึงควรเข้มงวดเสียบ้างสักเล็กน้อย” เซี่ยม่อหานกวาดตามองกลุ่มผู้คนเบื้องหน้า สายตากวาดมองไปยังหยุดอยู่ที่ร่างของเด็กรับใช้ที่ก้มหน้าอยู่หลังสุด
“พี่จื่อกุย มิทราบว่าเคยเห็นเด็กรับใช้แปลกหน้าคนนี้หรือไม่” เยี่ยนถิงกล่าวติดตลกพลางตรงเดินเข้าไปตบบ่าของเซี่ยม่อหานและกล่าวกับเขาว่า “เด็กรับใช้คนนี้มาจากกองทัพป้องกันพรมแดนม่อเป่ย เข้าเมืองหลวงมาเพื่อส่งสินค้าสำหรับฉลองปีใหม่ให้กับจวนของท่าน แต่ว่าเพิ่งจะเข้าเมืองมาได้ไม่นานก็เกิดเรื่องใหญ่ รถม้าของเขานางทับสุนัขสุดที่รักของพี่จินเฉิงตาย”
เซี่ยม่อหานฟังจบ คิ้วก็ขมวดเข้าหากัน
“สุนัขของเขาเป็นสุนัขที่เต๋อฉือไทเฮาผู้ล่วงลับไปแล้วประทานให้ ไม่ว่าใครก็มิกล้าแหย่ แม้แต่พี่ใหญ่ของเขาเห็นมันก็ยังต้องหลบไปไกล คิดไม่ถึงว่าวันนี้กลับต้องมาตายด้วยน้ำมือของเด็กรับใช้ผู้ไม่ต้องตาธรรมดาผู้คนนี้ ท่านลองคิดดูเถอะว่าจะหาสิ่งใดมาชดใช้แก่พี่ฉินเจิงถึงจะทำให้เขาหายโมโหได้” เยี่ยนถิงกล่าวแค่ไม่กี่ประโยคก็สามารถพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นได้อย่างชัดเจน
เซี่ยม่อหานพยักหน้าพลางแสดงสีหน้าที่อ่านยากเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองฉินเจิง
อารมณ์บนใบหน้าของฉินเจิงก็ยากที่จะคาดเดาเช่นกัน และเขาก็ไม่ได้กล่าวอันสิ่งใด
เซี่ยม่อหานมองไปยังเด็กรับใช้คนนั้นอีกครั้ง กล่าวอย่างใจเย็นว่า “เจ้าชื่ออะไร เป็นลูกเต้าเหล่าใคร มาจากไหน ทำอะไร เหตุใดถึงทับสุนัขของคุณชายสองคุณชายรองผู้สูงส่งเจิงตาย เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ข้าฟังอย่างละเอียดซิ อย่าคิดปกปิดแม้แต่นิดเดียว”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาพยักหน้า ก้มหน้างุดไม่ยอมเงยขึ้นมาพลางเล่าอย่างละเอียดว่า “ข้าน้อยชื่อหวางอิ๋น มาจากพรมแดนม่อเป่ย ตลอดการเดินทางล้วนราบรื่น หากแต่หลังจากเข้ามาในเมืองหลวง พอผ่านหน้าโรงเตี๊ยม สุนัขตัวหนึ่งก็วิ่งตามซาลาเปาไส้เนื้อที่กระเด็นมาใต้ท้องรถ ข้าเบี่ยงหลบไม่ทัน ม้าล้มรถคว่ำจนทำให้ทับสุนัขตัวนั้นตาย”
“พูดเช่นนี้หมายความว่าเป็นสุนัขที่ไม่ดูตาม้าตาเรือมุ่งตรงไปยังซาลาเปาไส้เนื้อชิ้นนั้นที่อยู่ใต้ท้องรถเจ้าอย่างนั้นหรือ” ฉินเจิงได้ยินคำพูดนั้นก็เลิกคิ้ว
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาก้มหน้าไม่ตอบอะไร
เซี่ยม่อหานขมวดหัวคิ้ว ไตร่ตรองอยู่นานก่อนจะกล่าวกับฉินเจิงว่า “แม้จะเป็นอุบัติเหตุ แต่เด็กรับใช้คนนี้ก็ต้องมีส่วนรับผิดชอบ จวนจงหย่งโหวไม่สามารถทำเป็นไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นได้ น้องฉินเจิง พวกเรามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมานาน เจ้าคิดว่าควรชดใช้อย่างไร แม้จะไม่สามารถทดแทนสุนัขที่เต๋อฉือไทเฮฉาประทานแก่เจ้าได้ แต่หากเจ้าต้องการสิ่งใด และข้าสามารถทำให้ได้ข้าก็จะทำให้”
“วิธีนี้ดีจริงๆ ไหนๆ พี่จื่อกุยก็เอ่ยปากแล้ว พี่ฉินเจิงอยากเข้าไปชมดอกไห่ถังในศาลาไห่ถังสักหน่อย พวกเราก็ถือโอกาสได้ชมไปด้วย” เยี่ยนถิงรีบกล่าวอย่างตื่นเต้น
“เจ้าคิดว่าสุนัขของข้าแค่แลกกับการชมดอกไห่ถังในศาลาไห่ถังก็คุ้มค่าแล้วอย่างนั้นหรือ” ฉินเจิงมองเขาอย่างเย็นชา
เยี่ยนถิงกระแอมไอออกมาพลางลูบศีรษะแก้เก้อก่อนจะกล่าวอย่างแปลกใจว่า “พี่ฉินเจิง แม้สุนัขของท่านจะตายไปแล้ว แต่ข้าไม่ได้เป็นคนทับมันตายเสียหน่อย เหตุใดวันนี้ท่านถึงมองว่าข้าทำผิดอยู่เรื่อย ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดไปใช่หรือไม่”
“วันนี้เจ้าพูดมากเกินไปแล้ว!” ฉินเจิงตอบ
เยี่ยนถิงยืดไหล่พลางผายมือ เอาล่ะ วันนี้เขาจะไม่พูดอะไรอีกแล้ว อย่ายั่วโมโหคุณชายท่านนี้เลย ประเดี๋ยวหนี้เรื่องสุนัขจะตกเป็นของเขาแทน
“ดอกไห่ถังของศาลาไห่ถังไม่ควรค่าแก่การพูดถึง ไม่คุ้มค่ากับสุนัขของน้องฉินเจิงแน่นอน น้องฉินเจิงต้องการสิ่งใดพูดมาตามตรงเถอะ” ระหว่างเซี่ยม่อหานพูด เขาก็เอียงศีรษะ หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาปิดปากแล้วไอออกมา
ฉินเจิงยิ้มออกมาในทันที ชี้ไปยังเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาพลางกล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า “แม้พี่จื่อกุยจะพูดเช่นนี้ แต่ข้าไม่ได้จะเอาสุนัขมาข่มขู่ท่านแต่อย่างใด ในเมื่อเป็นเด็กรับใช้คนนี้ที่ไม่ระมัดระวังทำสุนัขของข้าตาย เช่นนั้นงั้นก็เอาตัวนำเขามาชดใช้ให้ข้าก็แล้วกัน”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวานิ่งไป จากนั้นก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันทันที ฉินเจิงเจ้าท่านกล้ามาก!
เซี่ยม่อหานก็นิ่งไปเช่นกัน แต่ก็ฟื้นคืนสภาพปกติอย่างรวดเร็ว “ความต้องการตามที่น้องฉินเจิงกล่าวก็มีเหตุผล จื่อกุยรับได้ แต่ว่าเด็กรับใช้คนนี้แท้จริงแล้วไม่ใช่คนของจวนจงหย่งโหว เกรงว่าต้องให้ท่านอาแห่งกองทัพป้องกันพรมแดนม่อเป่ยตอบรับถึงจะทำได้”
“ถ้าเช่นนั้นงั้นท่านก็เรียบเรียงหนังสือส่งไปให้นายพลแม่ทัพอู่เว่ยแห่งกองทัพป้องกันพรมแดนม่อเป่ยว่าข้าต้องการคนคนนี้” ฉินเจิงกล่าว
เซี่ยม่อหานลังเลไปชั่วขณะ
“พี่จื่อกุยยังลังเลอันใดอีก ก็แค่เด็กรับใช้คนหนึ่งมิใช่หรือ จวนจงหย่งโหวกับนายพลแม่ทัพอู่เว่ยแห่งม่อเป่ยเหมือนครอบครัวเดียวกัน ในเมื่อทับสุนัขของคุณชายสองคุณชายรองแห่งจวนอิงชินอ๋องนหวางตาย ก็ชดใช้ด้วยเด็กรับใช้หนึ่งคน มีหรือนายพลแม่ทัพอู่เว่ยจะไม่ตอบตกลง” คุณชายเฉิงเองก็พูดโน้มน้าว
“มิผิด!” คุณชายซ่งเองก็คล้อยตาม
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวารู้สึกได้ว่าเส้นเลือดที่หน้าผากเต้นตุบๆ ถ้าหากนางเป็นแค่เด็กรับใช้คนหนึ่งถึงถูกฉินเจิงเอาตัวไปก็ไม่เป็นไร หากแต่นางคือเซี่ยฟางซูฮว๋าหวา คุณหนูแห่งจวนจงหย่งโหว น้องสาวของเซี่ยม่อหาน เป็นเจ้าของสวนไห่ถังแห่งนี้! จะให้คว้าของใกล้มือมาชดใช้แทนสุนัขของฉินเจิงได้อย่างไร
“ดูเหมือนว่าพี่จื่อกุยจะไม่ค่อยเต็มใจ” ฉินเจิงมองเซี่ยม่อหาน
เซี่ยม่อหานนวดคลึงหน้าผาก ขณะนั้นก็รู้สึกปวดหัวเป็นพิเศษ
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวารู้ว่าพี่ชายจำนางได้ เวลานี้ก็รู้สึกลำบากใจ นางสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ พูดเสียงต่ำว่า “อย่าว่าแต่คุณชายสองคุณชายรองผู้สูงส่งเจิงจะต้องการข้าน้อยไปปรนนิบัติรับใช้ข้างกายเลย ถึงจะเป็นชีวิต ข้าน้อยก็ควรชดใช้ หากแต่ข้าน้อยไม่ใช่เด็กรับใช้ของจวนนายพลแม่ทัพอู่เว่ย แต่สังกัดอยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของกองทัพม่อเป่ย ในกองข้าน้อยมีหน้าที่จัดร่างแผนการ ครั้งนี้ไม่เพียงแค่มาส่งสินค้าฉลองปีใหม่ให้แก่จวนจงหย่งโหวก็สิ้นสุด แต่ยังมีภาระหน้าที่อีกอย่าง นั่นคือเข้าเฝ้าฮ่องเต้”
ทุกคนได้ยินคำพูดต่างก็ตกใจ
ฉินเจิงเลิกคิ้ว
เซี่ยม่อหานแอบถอนหายใจ มองฉินเจิงพลางกล่าว “น้องฉินเจิง คนจัดร่างแผนการของกองทัพข้าไม่มีอำนาจมอบให้เจ้า”
“เช่นนั้นงั้นก็ลงบันทึกเอาไว้ก่อนว่าเจ้าติดหนี้ข้า ไม่ใช่แค่หนี้เล็กๆ แต่เป็นหนี้ที่ไม่มีสิ่งใดสามารถทดแทนได้” ฉินเจิงโบกมือปัด ถือว่าอีกฝ่ายได้รับคำสั่งไปแล้ว
เซี่ยม่อหานยิ้มเจื่อน ทำได้เพียงตกลง “ได้ วันนี้จวนจงหย่งโหวติดหนี้น้องฉินเจิงครั้งใหญ่แล้ว น้องฉินเจิงคิดออกเมื่อใดว่าชดใช้อย่างไรถึงจะคุ้มค่า เมื่อใดที่เอ่ยปากข้าก็ต้องทำตาม ต้องใช้คืนอย่างแน่นอน”
ฉินเจิงฉีกยิ้มมุมปาก พูดกับเยี่ยนถิงและคนที่เหลือว่า “พวกเจ้าเป็นพยาน”
“พวกเราเป็นพยาน” เยี่ยนถิง คุณชายใหญ่หลี่ คุณชายเฉิงและคุณชายซ่ง ทั้งสี่คนต่างพยักหน้า
เซี่ยม่อหานใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากและไออีกครั้ง คุณชายเล็กเยี่ยนถิงของตระกูลโหวแห่งจวนหย่งคัางโหว คุณชายหลี่มู่ชิงแห่งจวนมหาเสนาบดีฝ่ายขวา คุณชายเฉิงหมิงแห่งจวนเสนาบดีกระทรวงการคลัง กรมคลัง และคุณชายซ่งฟางแห่งจวนเสนาบดีกระทรวงกรมพิธีการ ทั้งหมดต่างเป็นบุคคลของผู้นำยุคใหม่ หากมีพวกเขาเป็นพยาน นี่ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ไม่สามารถเปลี่ยนได้อีกแล้ว
“แต่พวกเราก็มาถึงที่นี่แล้ว พี่จื่อกุย ท่านจะใจแข็งที่จะให้พวกเรากลับไปโดยที่ยังไม่ให้พวกเราชมดอกไห่ถังสักครั้งเลยหรือ” เยี่ยนถิงในใจคิดแต่จะชมดอกไห่ถัง เมื่อเห็นว่าฉินเจิงไม่ได้สนใจ เขาก็กลัวว่าจะมาเสียเที่ยว
เซี่ยม่อหานถอนหายใจเฮือกใหญ่ กล่าวอย่างจำใจว่า “ในเมื่อพวกท่านมาถึงที่นี่แล้ว ข้าก็ละอายใจที่จะให้กลับไปมือเปล่าได้อย่างไร” พูดจบก็เห็นว่าเยี่ยนถิงดีใจ เขาหันไปกำชับกับหญิงรับใช้สองคนนั้นว่า “พวกเจ้ากลับไปบอกน้องสาวที่ห้องเถอะว่าอย่าให้นางออกมาจากห้อง บอกนางว่าเพื่อนของพี่ชายมาชมดอกไห่ถัง”
“เจ้าค่ะ!” หญิงรับใช้สองคนนั้นรีบหันหลังกลับไปยังห้องทันที
“ซื่อซู [footnoteRef:1] เจ้าพาหวางอิ๋นไปพบท่านปู่เถอะ ในเมื่อมาจากกองทัพม่อเป่ยและมีภาระต้องเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ก่อนอื่นให้ท่านปู่ดูสักหน่อยจะได้เข้าใจสถานการณ์” เซี่ยม่อหานหันไปสั่งเด็กรับใช้ใกล้ตัวที่ยืนอยู่ข้างหลังตนเอง [1: ]
“ขอรับ คุณชาย!” ซื่อซูพยักหน้า มองเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาก่อนจะนำทาง
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาได้รับอิสรภาพแล้ว นางเดินตามหลังของซื่อซูจากไป
เซี่ยม่อหานเห็นว่าน้องสาวเดินไปแล้วจึงเชิญฉินเจิง เยี่ยนถิงและคนอื่นๆ เข้าไปในศาลาไห่ถัง
---


## ส่วนที่ 1 บทที่ 004 จดหมายลับ

บทที่ 4 จดหมายลับ
กลิ่นยาสมุนไพรต้มคละคลุ้งไปทั่วห้องโถงหรงฝู
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเข้าไปในห้องโถงหรงฝูพร้อมกับซื่อซู ได้กลิ่นยาสมุนไพรอันหอมหวนก็อดไม่ได้ที่จะย่นคิ้ว
ซื่อซูชะงักเท้า เอียงศีรษะเล็กน้อยก่อนจะอธิบายเสียงเบาว่า “ตั้งแต่สองเดือนก่อนที่คุณชายได้รับกระดาษจดหมายของคุณหนู บังเอิญว่าในตอนนั้นผู้เฒ่าโหวเองก็อยู่กับคุณชายด้วยเช่นกัน เมื่อได้อ่านจดหมายแล้วก็ล้มป่วยตั้งแต่ตอนนั้นขอรับ”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวามีปฏิกิริยาทันที ที่แท้ท่านปู่ของนางป่วยเพราะจดหมายที่นางส่งมานี่เอง
“ซื่อซู เจ้าไม่ได้ปรนนิบัติรับใช้คุณชายอยู่ที่ศาลาไห่ถังหรือ? มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร แล้วคนผู้นี้คือเป็น…” สตรีผู้หญิงที่สวมชุดแม่ครัวอายุประมาณสี่สิบปีเดินออกมาจากในห้อง เห็นซื่อซูและเด็กรับใช้ผิวคล้ำสุดๆ ข้างหลังเขาก็อดไม่ได้ที่จะไม่ไว้วางใจ
ซื่อซูมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าหลังบ้านไม่มีใครใครจึงเอ่ยด้วยเสียงเบาๆ “ท่านป้าอาฝู ท่านนี้คือ…”
“อ๋อ ข้ารู้แล้ว ได้ยินคนที่อยู่หน้าบ้านพูดว่านายพลแม่ทัพอู่เว่ยแห่งกองทัพป้องกันพรมแดนม่อเป่ยจัดคนมาส่งสินค้าฉลองของขวัญปีใหม่ให้กับจวนของพวกเรา คนที่ส่งมาเป็นเด็กรับใช้ หรือจะเป็นเขา?” อาฝูป้าฝูพูดขัดขึ้นมา
ซื่อซูเหมือนถูกโดนตอกหน้าหงาย มองไปยังเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาอย่างยากลำบากเล็กน้อย
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวายิ้มรับ ก้าวออกไปข้างหน้ากล่าวอย่างเคารพนบนอบว่า “ใช่ขอรับ!”
“นายท่านผู้เฒ่าโหวเพิ่งจะสั่งให้ข้าไปพาคนหน้าบ้านมาพบ เขาอยากจะถามอะไรสักหน่อย ประจวบเหมาะที่เจ้ามาพอดี” อาฝูป้าฝูยิ้ม ยื่นมือไปเลิกผ้าม่านออกพลางกล่าวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนกับคนข้างในว่า “นายท่านผู้เฒ่าเจ้าคะโหว คนที่ท่านอยากเจอมาแล้วเจ้าค่ะ”
“ให้เขาเข้ามา!” เสียงของคนชขราดังออกมาจากข้างใน
อาฝูป้าฝูแสดงทีท่าให้เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเข้าไปในห้อง
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาจัดเสื้อให้เรียบร้อยก่อนจะเข้าไป
ภายในห้องมืดสลัวกลิ่นยาสมุนไพรต้มโชยเตะจมูก เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเหมือนถูกรมควันจนมึนเล็กน้อยก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาอุดจมูก เครื่องเรือนในห้องยังเหมือนเดิมอย่างตอนที่นางจากมา บนเตียงมีผู้เฒ่าที่ผอมเหลือแต่กระดูกนอนอยู่ ถ้าหากไม่ใช่เพราะใบหน้าที่น่าเกรงขามนั้น นางเกือบจะจำไม่ได้ว่านี่คือท่านปู่ผู้มีใบหน้าอิ่มเอิบด้วยความสุขและอากัปกริยาสง่างามเมื่อแปดปีก่อนท่านนั้น
มนุษย์แก่ไปตามกาลเวลาจริงๆ
“คุกเข่า!” จงหย่งโหวน้ำเสียงเกรี้ยวกราด
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาแอบถอนหายใจครู่หนึ่ง ผู้เฒ่าท่านนี้ยังมีท่าทีไม่ชอบใจเหมือนกับเมื่อก่อน นางไม่ได้สนใจเขา อีกทั้งยังเดินไปเปิดม่านที่หน้าต่างเพื่อให้อากาศอันสะอาดสดชื่นพัดเข้ามาระบายกลิ่นยาสมุนไพรที่เตะจมูกนี้ออกไป นางหันหลังกลับมา ยืนอยู่หน้าหน้าต่างพลางมองชายชราที่อยู่บนเตียงอย่างเงียบๆ
“เจ้าไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือ” ใบหน้าของจงหย่งโหวแสดงถึงความไม่พอใจ
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาถอนหายใจ ดึงแขนเสื้อเผยให้เห็นหลังมือทั้งสองข้าง และก็ก้มลงดึงขากางเกงเผยให้เห็นหัวเข่าสีตัดกันสีทั้งสองข้าง หลังจากนั้นก็ยืนในที่ค่อนข้างแสงสว่างเล็กน้อยที่มีแสงสว่างกำลังดี
ข้อศอกทั้งสองข้างมีรอยถลอก ที่หัวเข่ามีคราบเลือดติดอยู่ดูสาหัสกว่าบริเวณแขน
จงหย่งโหวที่เดิมทีนอนตะแคงอยู่ก็ลุกขึ้นนั่งหลังตรงทันที หัวคิ้วขมวดอย่างรุนแรง “ไปโดนอะไรมา”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาปล่อยแขนเสื้อและขากางเกง เดินไปรินชาแก้วหนึ่งให้ตัวเองที่โต๊ะข้างๆ แล้วนั่งบนเก้าอี้ จากนั้นก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นหน้าโรงเตี๊ยมให้ฟังอย่างง่ายๆ รอบหนึ่ง เล่าจบ ก็กล่าวกับจงหย่งโหวอย่างน้อยใจว่า “ไม่ใช่ว่าหลานสาวท่านไม่กตัญญูถึงไม่คุกเข่าน้อมคำนับท่าน แท้จริงเป็นเพราะวันนี้ไม่อยากทรมานหัวเข่าคู่นี้อีกแล้ว หากไม่ดูแลให้ดี ไม่แน่ว่าขาทั้งสองข้างอาจเดินไม่ได้อีก”
จงหย่งโหวได้ยินก็โกรธมาก “ถ้าอย่างนั้นเจ้ามัวชักช้าอะไรอยู่ ยังไม่รีบเชิญหมอหลวงมาอีก”
“วันนี้ข้าอยู่ในสภาพนี้จะมีปัญญาไปเชิญหมอหลวงได้อย่างไร เปิดโปงฐานะของตัวเองคงไม่ดีแน่” เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาตอบ
จงหย่งโหวขมวดคิ้วถลึงตามองด้วยความโกรธอยู่ครู่หนึ่ง “เจ้าจากไปแปดปีนี้ วันนี้เพิ่งจะรู้หรือว่าเปิดโปงฐานะของตัวเองไม่ดี”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวายิ้ม จากไปแปดปีแต่ท่านปู่ของนางก็ยังเหมือนเดิม พี่ชายของนางก็ยังเหมือนเดิม ทั้งหมดยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ในใจนางรู้สึกผ่อนคลายอย่างไม่ได้นึกถึงมาก่อน และไม่อยากให้เขากังวลใจอีกต่อไป “ท่านปู่วางใจเถอะ ข้ารู้วิชาแพทย์มานิดหน่อย วิธีพันแผลไม่ยาก เดี๋ยวพวกเราคุยจบข้าค่อยพันแผลอย่างง่ายๆ ก็ดีขึ้นแล้ว”
หย่งจงโหวได้ยิน สีหน้าแห่งความโกรธขุ่นเคืองก็ค่อยๆ คลายลง แต่น้ำเสียงยังแข็งกร้าวเหมือนเดิม “อย่าเอาตัวไปเสี่ยงไม่เข้าเรื่อง ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นบุตรสาวของตระกูล ต่อไปก็ต้องแต่งงาน หากมีรอยแผลเป็นจะทำอย่างไร” พูดจบก็พูดกับคนที่อยู่ข้างนอกว่า “อาฝูป้าฝู เอากล่องยาของข้าเข้ามาหน่อย”
อาฝูป้าฝูที่อยู่ข้างนอกขานรับ หยิบเอากล่องยาเดินเข้ามาข้างใน
จงหย่งโหวแสดงทีท่าให้ส่งให้เซี่ยฟางซูฮว๋าหวา
อาฝูป้าฝูยื่นกล่องยาให้เซี่ยฟางซูฮว๋าหวา พิจารณานางครู่หนึ่งพลันยิ้มออกมาและกล่าวเสียงเบาๆ ว่า “พอคุณหนูเดินเข้ามา ข้าก็รู้สึกได้ว่าเป็นท่าน แต่ก็ไม่กล้ายืนยันมั่วซั่ว แปดปีแล้ว นายท่านผู้เฒ่าโหวและคุณชายต่างเป็นห่วงคุณหนูทุกวัน วันนี้ท่านกลับมาก็ดีแล้ว”
“หลายปีนี้ลำบากอาฝูป้าฝูต้องช่วยดูแลท่านปู่แล้ว” เซี่ยฟางซูฮว๋าหวายิ้มน้อยๆ
อาฝูป้าฝูแสดงสีหน้าอบอุ่นพลางส่ายหัวพัลวัน ก่อนจะยิ้มตาหยีแล้วเดินออกไป
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเปิดกล่องยาเพื่อพันแผลให้ตัวเอง ฝีมือของนางคล่องแคล่วราวกับพันแผลแบบนี้มาร้อยครั้งพันครั้ง ไม่นานก็พันแผลเสร็จ
จงหย่งโหวมองดูทุกขั้นตอน ไฟแห่งความโกรธในใจก็หมดไปในทันที รอจนนางพันแผลเสร็จน้ำเสียงก็อ่อนโยนขึ้นมาก “หลายปีมานี้เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ลำบากมามากสินะ”
“ไม่มีอะไรมาก ท่านปู่ท่านก็รู้ ปีนั้นข้าแฝงตัวเข้าไปในกองทัพลับที่ถูกเลือกโดยราชสำนักและก็ถูกส่งไปยังเขาไร้นาม ที่นั่นเป็นอย่างไรข้าไม่จำเป็นต้องพูดท่านปู่ก็รู้ดีอยู่แล้ว พวกโหดเหี้ยมมีหน้ามีตา พวกที่แข็งแกร่งเป็นตัวสร้างสีสัน เป็นเพียงสถานที่ที่ผู้อ่อนแอเป็นผู้ถูกล่า ส่วนผู้ที่แข็งแกร่งเป็นผู้ล่าก็เท่านั้น ถ้าไม่อยากตายก็ทำได้เพียงพยายามเรียนรู้สิ่งต่างๆ อย่างกสุดกำลัง และต้องเก่งกว่าคนอื่น หากถูกเลือกให้เป็นที่หนึ่งก็ไม่มีใครกล้ายั่วโมโห ใช้ชีวิตแบบนี้ทุกวันก็ผ่านมาได้ ไม่ได้ลำบากมากนัก” เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาตอบอย่างสบายๆ
“เจ้าเป็นคุณหนูของจวนโหว ใช้ชีวิตกินอยู่อย่างสุขสบายก็ได้แท้ๆ แต่กลับตั้งใจไปเผชิญหน้ากับความยากลำบาก!” จงหย่งโหวมองลึกเข้าไปในตานาง
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาดีดขอบถ้วยชาพลางกล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า “ท่านปู่ยังจำได้หรือไม่ว่าพ่อแม่ของข้าตายอย่างไร ร่างกายของพี่ชายมีปัญหาได้อย่างไร”
จงหย่งโหวตัวสั่น “แน่นอนว่าไม่ลืม”
“เพราะแบบนั้นแหละ!” เซี่ยฟางซูฮว๋าหวากล่าวอย่างเย็นชาว่า “ท่านคือจงหย่งโหว ท่านพี่เป็นซื่อจื่อ*[footnoteRef:1] ทุกคนต่างไม่มีทางที่จะออกไปจากเมืองหลวงได้อย่างเงียบๆ เรื่องบางอย่างมีเพียงข้าที่ทำได้ สายเลือดจงหย่งโหวของพวกเราเหลือเพียงแค่ท่านพี่กับข้าแล้ว ข้าไม่สามารถให้จวนจงหย่งโหวสูญสลายไปได้” [1: ]
จงหย่งโหวสงบลงเงียบไปชั่วขณะทันที
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาไม่ได้พูดอะไรอีก บรรยากาศภายในห้องเงียบเหงาขึ้นเล็กน้อย
ไม่นาน จงหย่งโหวก็ถอนหายใจออกมา “ตอนนั้นเจ้าเพิ่งจะเจ็ดขวบแต่กลับมองสถานการณ์ออกอย่างกระจ่าง แม้จวนจงหย่งโหวจะไม่สามารถมั่นคงได้ในรุ่นนี้แต่ก็ไม่สูญสลายลงไปในทันที ญาติพี่น้องห่างๆ ดีแต่แย่งชิงทรัพย์สมบัติกันทุกวัน ต่อสู้จนตายไปกันข้าง กลับมองไม่เห็นถึงภัยที่อยู่นอกบ้าน คิดไปเองว่าตั้งแต่เกิดมาจวนจงหย่งโหวของพวกเรามีเกียรติสูงศักดิ์ น่าเวทนาตระกูลเก่าแก่ ที่ของหลายปีมานี้ ที่ลูกชายรุ่นนี้กลับไม่สามารถยืนด้วยลำแข้งของตัวเองได้ จำใจให้ลูกสาวออกไปเผชิญกับความยากลำบากข้างนอกเพื่อแสวงหาความมั่นคงของตระกูลในอนาคต”
“ท่านพี่ฉลาดกว่าข้ามาก แต่เป็นเพราะร่างกายอ่อนแอเพลีย ข้าไม่ได้สูงส่งอย่างที่ท่านปู่กล่าวแบบนั้น เพียงแค่รู้ว่าส่วนรวมจะประสบกับความพินาศย่อยยับ ส่วนตัวคนเดียวก็ย่อมมิอาจรอด" เซี่ยฟางี่ยซูฮว๋าหวากล่าวติดตลกแล้ววางถ้วยชาลง “ข้าทำเพื่อตัวเอง”
จงหย่งโหวเหมือนโดนตอกหน้าหงาย ถลึงตามองเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ยิ้มแถมยังดูเหมือนภาคภูมิใจ “เพื่อตระกูลก็ดี เพื่อตัวเองก็แล้วแต่ ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นคนตระกูลเซี่ย เป็นหลานสาวของข้า!”
หลายปีมานี้เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาถูกฝึกฝนให้เป็นตัวปัญหาที่เขาไร้นาม นั่นทำให้เห็นแต่ผู้ที่ได้รับความเจ็บปวด ไม่เห็นผู้ที่มีความสุขเลยสักคน นางเห็นใบหน้าที่ภาคภูมิใจของจงหย่งโหวจึงกล่าวว่า “พรุ่งนี้ท่านปู่เข้าวังเป็นเพื่อนข้าหน่อยเถอะ”
“เจ้าเพิ่งจะกลับมา เข้าวังไปทำไม” จงหย่งโหวหุบยิ้ม
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาหยิบจดหมายลับฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ สะบัดๆ พลางอธิบายว่า “ฐานะของข้าในตอนนี้คือหวางอิ๋นแห่งกองทัพม่อเป่ย ได้รับคำสั่งจากนับถือนายพลแม่ทัพอู่เว่ยด้วยชีวิต มีหน้าที่มาส่งของสินค้าฉลองปีใหม่ให้จวนจงหย่งโหวอย่างเปิดเผย หากแต่ความจริงแล้วแอบตรวจสอบจุดพักม้าของกรมระทรวงยุติธรรมอย่างลับๆ และเข้าวังขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้ เพื่อรายงานให้ฝ่าบาททราบโดยตรงและถวายจดหมายลับฉบับหนึ่งให้พระองค์”
“จดหมายลับอะไร” จงหย่งโหวมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดี
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวายิ้มจางๆ พลางพูดตามความจริง “เขาไร้นามถูกฟ้าฝ่าทำให้ภูเขาถล่มพังทลายลงมา เขาไร้นามอยู่ในม่อเป่ย แน่นอนว่านายพลแม่ทัพอู่เว่ยแห่งกองทัพพบเข้าก่อน นี่เป็นเรื่องใหญ่หลวงยิ่งนัก นายพลแม่ทัพอู่เว่ยไม่กล้าแพร่เผงพรายยแพร่ออกไปอย่างโจ่งแจ้ง ทำได้เพียงแค่ถวายจดหมายลับให้ฝ่าบาททรงประกาศออกไป”
จงหย่งโหวได้ยินก็ลุกขึ้นยืนทันที ยื่นมือชี้ไปยังเซี่ยฟางซูฮว๋าหวา ตัวสั่นระริกพูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ
---
*ซื่อจื่อ ไว้เรียกลูกชายที่จะสืบทอดบรรดาศักดิ์ของผู้เป็นพ่อ


## ส่วนที่ 1 บทที่ 005 เข้าวัง

บทที่ 5 เข้าวัง
เมื่อเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเดินออกมาจากห้องโถงหรงฝู ฟ้าก็มืดแล้ว
ซื่อซูที่ยืนรอนางอยู่หน้าประตูกล่าวเสียงเบาด้วยความเคารพว่า “คุณชายรสองเจิงผู้สูงส่งและคุณชายเล็กเยี่ยนของตระกูลจวนโหวและคนอื่นๆ กลับไปแล้วขอรับ คุณชายสั่งให้คนทำอาหารที่คุณหนูชอบทานและตอนนี้ท่านกำลังรออยู่ที่สวนจือหลัน”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาพยักหน้าพลางบ่นพึมพำว่า “ท่านปู่ใจแคบที่สุด แม้แต่อาหารมื้อเดียวก็ให้ข้าไม่ได้ ดีที่ว่ายังมีพี่ชายที่รักข้า”
ซื่อซูหันหน้าไปมองแวบหนึ่ง เมื่อครู่เขายืนห่างไปหน่อย แต่ก็ยังได้ยินนายท่านผู้เฒ่าโหวถอนหายใจแรง เห็นได้ชัดเลยว่ากลับมาโกรธอีกแล้ว ไม่ลงโทษคุณหนูก็นับว่าดีแล้ว จะมีอารมณ์มากินข้าวได้อย่างไร
เมื่อทั้งสองคนมาถึงสวนจือหลัน เซี่ยม่อหานก็ยืนรออยู่หน้าประตูแล้ว ลมยามค่ำคืนหนาวเย็นเป็นอย่างยิ่ง เขาสวมเพียงแค่เสื้อขนสัตว์ตัวบางและไม่มีผ้าคลุมพาดไหล่ มองดูแล้วรูปร่างแม้จะสูงโปร่ง แต่ร่างกายก็อ่อนแอเล็กน้อย
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวานึกถึงบรรดาคุณชายที่เจอมาในวันนี้ พี่ชายนางนับว่าเหมือนคนป่วยตั้งแต่หัวจรดเท้า แม้แต่ฉินเจิงคนนั้นที่ดูแล้วแม้จะผอม แต่ก็ไม่อ่อนแออย่างแน่นอน คนคนนั้นกับพี่ชายของนางรูปร่างไม่ต่างกันมากนัก แต่กลับดูมีชีวิตชีวามากกว่าพี่ชายนางเยอะมากเหลือเกิน
แท้จริงแล้วตั้งแต่สมัยก่อนตั้งแต่โบราณกาลมาจนถึงตอนนี้คนชั่วต่างก็ค่อนข้างที่ล้วนจะแข็งแรงจริงๆอยู่แล้ว
“น้องพี่!” เซี่ยม่อหานก้าวออกไปข้างหน้า น้ำเสียงสะกดอารมณ์ไว้เล็กน้อย
“ท่านพี่!” เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาตะโกนเสียงดังพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน
เซี่ยม่อหานอยากจะยื่นมือไปโอบกอดนาง คล้ายจะนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้นางไม่ได้เป็นเด็กอีกต่อไปแล้ว น้องสาวคนนี้ปีนี้อายุสิบห้าแล้ว รูปร่างก็สูงกว่าเด็กสาวคนอื่นนิดหน่อย ผ่านช่วงอายุที่ต้องปักปิ่นนับว่าโตเป็นสาวแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นพี่ชาย ก็ไม่ควรจะเสียมารยาท ความผิดหวังแล่นครอบงำชั่วขณะก่อนจละค่อยๆ เก็บมือ เปลี่ยนเป็นลูบศีรษะของนางแทน
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวากุมมือของเซี่ยม่อหาน จับจูงเขาเดินเข้าไปในห้อง
เมื่อสองพี่น้องเดินเข้าไปในห้อง ซื่อซูก็ปิดประตูแล้วถอยออกมายืนคอย
เซี่ยม่อหานพิจารณาเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาอย่างละเอียดตั้งแต่หัวจรดเท้า และพูดคุยกับนางถามถึงชีวิตเมื่อหลายปีที่ผ่านมา เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาตอบอย่างเรียบง่าย เซี่ยม่อหานเห็นนางตอบด้วยท่าทางสบายๆ ก็ไม่สบายใจเล็กน้อย เซี่ยฟางซูฮว๋าหวารู้ว่าพี่ชายนางรู้สึกว่าตัวเองไร้ประโยชน์ที่ให้นางไปเผชิญความยากลำบากที่เขาไร้นาม นางจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที ถามถึงเรื่องราวหลายปีมานี้ของเขาแทน
หลังจากเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาจากเมืองหลวงไปตอนอายุเจ็ดขวบ ตลอดสามปีก็ไม่ได้ส่งจดหมายกลับมา เซี่ยม่อหานเคยคิดอยู่พักหนึ่งว่าน้องสาวเขาไปยังสถานที่ดั่งนรกแบบนั้นจะต้องใช้ชีวิตไม่ได้อย่างแน่นอนจึงเสียใจอยู่พักหนึ่ง ไม่คิดมาก่อนว่าสามปีต่อมาจะได้รับจดหมายที่นางส่งมาอย่างลับๆ หลังจากนั้นทุกๆ ครึ่งปีก็จะได้รับจดหมายจากนาง เขาถึงค่อยๆ วางใจได้
ในเมื่อสามารถส่งจดหมายกลับมาท่ามกลางการป้องกันอันเข้มงวดจากเขาไร้นามได้ ก็อธิบายได้ว่าระหว่างที่นางอยู่ที่เขาไร้นามจะต้องไม่ไร้ประโยชน์อย่างแน่นอน
แต่ว่าการใช้นกอินทรีส่งจดหมาย อย่างไรเสียก็สามารถเขียนได้แค่คำสองคำ จึงได้แค่รับรู้ซึ่งกันและกันว่าปลอดภัยก็มากพอแล้ว
ดังนั้น ทั้งสองคนพี่น้องต่างฝ่ายต่างรับรู้ถึงชีวิตแปดปีมานี้ได้น้อยเหลือเกิน พอมีเวลาพูดคุยก็คุยกันไม่จบไม่สิ้น
เซี่ยม่อหานไม่เคยคิดมาก่อนว่าวันหนึ่งน้องสาวเขาจะกลับมาปรากฏตัวต่อหน้าต่อตาได้ ยิ่งคิดไม่ถึงว่านางจะทำลายเขาไร้นาม เขาไร้นามเป็นสถานที่แบบไหนน่ะหรือ? มันนั่นก็คือสถานที่ที่เป็นดั่งนรก จึงไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งมันจะถูกทำลาย และคนที่ทำลายก็คือน้องสาวของเขานั่นเอง
เพราะได้พบกันอีกครั้งหลังจากกันมานาน สองพี่น้องพูดคุยกันจนถึงกลางดึกอย่างไม่รู้ตัว
ในเมื่อพรุ่งนี้เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาต้องใช้ฐานะของหวางอิ๋น โดยมีจงหย่งโหวเป็นคนพาเข้าวังเพื่อขอเข้าเฝ้าถวายจดหมายลับแด่ก่ฮ่องเต้ จึงก็จะไม่สามารถฟื้นคือฐานะที่แท้จริงได้ชั่วคราว ดังนั้นคืนนี้ เซี่ยม่อหานจึงสั่งให้ซื่อซูเก็บกวาดห้องที่อยู่ติดกันกับเขา เพราะนางจะพักที่สวนจือหลัน
คืนนี้ เซี่ยฟางซูฮว๋าหวานอนหลับสบายเป็นพิเศษ
เช้าวันต่อมา อาฝูป้าฝูมาปลุกเซี่ยฟางซูฮว๋าหวา นางยังคงแต่งกายด้วยชุดเด็กรับใช้เช่นเมื่อวาน แต่ว่าเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าชุดใหม่ ใบหน้ายังคงคล้ำๆ แดงๆ รอยเท้าเวลาเดินก็ใหญ่เช่นกัน จึงดูไม่ออกว่าเป็นรูปร่างของผู้หญิง
อาฝูป้าฝูเห็นนางก็อยากจะกล่าวบางอย่างแต่เลือกที่จะหยุด
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาอ่านความคิดทะลุปรุโปร่ง รู้ว่านางกำลังกังวลสิ่งใดจึงพูดอย่างยิ้มๆ ว่า “อาฝูป้าฝู ท่านไม่ต้องกังวล ข้าสามารถมีชีวิตรอดกลับมาจากสถานที่ดั่งนรกแห่งนั้นได้ และก็สามารถเป็นคุณหนูของจวนโหวได้ วันนี้ต้องเดินทางไปปฏิบัติหน้าที่่เช่นนี้จึงต้องเปลี่ยนฐานะ จะเป็นเช่นนั้นไม่ได้ รอจนฟื้นคืนฐานะ ก็จะไม่เป็นเช่นนี้แล้ว ข้าไม่เคยลืมพิธีการของผู้หญิงสตรีที่เมื่อก่อนเคยร่ำเรียนมาหรอกเมื่อก่อน”
อาฝูป้าฝูได้ยินก็ผ่อนลมหายใจ พูดต่อว่า “เช่นนั้นงั้นก็ดีแล้ว ตอนนี้ท่านกลับมาไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว เมื่อก่อนท่านยังไม่ถึงวัยปักปิ่น หลายปีมานี้นายท่านผู้เฒ่าโหวกล่าวต่อคนภายนอกว่าท่านกระดูกท่านไม่ค่อยดี สภาพร่างกายอ่อนแอ ไม่ถูกกับลมฝนกลัวว่าจะเกิดอุบัติเหตุ ดังนั้นจึงเติบโตมาแต่ในห้อง ไม่เคยก้าวออกจากประตู ทุกครั้งที่มีการพบปะงานเลี้ยงในวังกับจวนต่างๆ ก็ล้วนบอกปัดแทนท่านแล้ว คนภายนอกต่างเดาไปต่างๆ นานาว่าท่านเป็นโรคประหลาดรักษาไม่หายจึงไม่กล้าพบผู้คน บางคนก็มาสืบข่าวแต่นายท่านผู้เฒ่าโหวกับคุณชายปิดบังไว้อย่างมิดชิดจึงก็เลยสืบไม่พบเจออะไร หลายปีมานี้จึงอยู่อย่างสงบสุข ตอนนี้ท่านก็ผ่านวัยที่ต้องปักปิ่นมาแล้ว โตเป็นผู้ใหญ่ก็ควรคิดเรื่องหาคู่ได้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นบุตรสาวของตระกูลไหนก็ไม่สามารถหลบซ่อนอาจหลีกเลี่ยงการออกงานสังคมได้ มิฉะนั้น กลัวว่างานแต่งงานของท่านในภายหลังจะไม่เป็นที่ต้องการ ดังนั้น ในเมื่อท่านกลับมาแล้ว ยังต้องรักษาพิธีการของหญิงสาวสตรี เพื่อเลี่ยงไม่ให้ถึงเวลานั้นเกิดความผิดพลาด ก่อให้เกิดเรื่องน่าขำเป็นที่ขบขัน”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาพยักหน้า ลอบแอบคิดว่าเรื่องแต่งงานสำหรับนางนั้นช่างห่างไกลเหลือเกิน ชีวิตนี้นางไม่เคยคิดที่จะแต่งงาน
เมื่อมาถึงห้องโถงหรงฝู จงหย่งโหวที่แต่งกายอย่างเหมาะสมก็ยืนรอนางอยู่แล้ว
จงหย่งโหวอายุมากแล้ว ออกจากราชสำนักมาเมื่อสามปีก่อน แม้จะไม่ได้ฟังราชสำนักอภิปรายการบริหารราชการแผ่นดินอีก แต่จวนจงหย่งโหวก็มีบรรดาศักดิ์เป็นอันดับสองของห้าบรรดาศักดิ์ ท่านผู้เฒ่าโหวยังมีอำนาจในการเข้าเฝ้าฮ่องเต้ไม่ว่าเวลาใดก็ตาม
ตระกูลเซี่ยมีการสืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน แม้ระบบฐานรากไม่ได้ใหญ่โตเหมือนกับไท่จู่เกาจู่* [footnoteRef:1] แต่สมาชิกในตระกูลก็เพิ่มมากขึ้นตลอดมา สายเลือดทุกรุ่นต่างมีผู้มีความสามารถที่มีบทบาทสำคัญเข้ามาในราชสำนัก ดังนั้นจึงผ่านมาอย่างมั่นคงถึงสองร้อยกว่าปี เพียงแต่เมื่อมาถึงรุ่นของนายท่านผู้เฒ่าาโหว สถานภาพของราชสำนักต่างวุ่นวายและชายแดนเป่ยฉีก็ไม่สงบสุข นายท่านผู้เฒ่าโหวผู้ดูแลกองทหารลงมือบัญชาการด้วยตนเอง ฮูหยินของท่านผู้เฒ่าก็จากไปเร็วกว่ากำหนด ทิ้งทายาทไว้ให้เป็นบุตรชายและบุตรสาวอย่างละคน บุตรชายคนนั้นคือพ่อบิดาของเซี่ยม่อหานและเซี่ยฟางซูฮว๋าหวา หลังจากคลอดเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาได้ครึ่งปี พ่อแม่ของนางก็จากไปด้วยอุบัติเหตุทั้งคู่ เหลือไว้เพียงบุตรชายและบุตรสาวคู่หนึ่ง ส่วนบุตรสาวอีกคนนั้นก็แต่งงานไปไกลถึงเป่ยฉีเข้าไปแทนที่องค์หญิงใหญ่ต้าฉางของฮ่องเต้องค์ก่อนที่แต่งงานไปไกลถึงเป่ยฉี ดังนั้น สายเลือดตรงจึงมาถึงแค่เซี่ยม่อหาน คิดไม่ถึงว่าจะกลายเป็นลูกชายคนเดียวในหลายชั่วอายุคน [1: ]
ญาติห่างๆ ของตระกูลเซี่ยที่เหลืออยู่กลับมีทายาทมากมาย เทียบกันแล้ว สายเลือดตรงสายนี้จึงมีกันแค่สองคนพี่น้อง ช่างโดดเดี่ยวเดียวดายอย่างเห็นได้ชัด
ญาติห่างๆ คิดแต่จะบีบคั้นสายเลือดตรงเพื่อแย่งชิงตำแหน่งบรรดาศักดิ์ ส่วนเซี่ยม่อหานร่างกายก็ไม่ค่อยแข็งแรงมักจะล้มป่วยบ่อยๆ ดังนั้น การที่นายท่านผู้เฒ่าโหวต้องรับผิดชอบจวนโหวอันยิ่งใหญ่นี้ไว้เพียงคนเดียวไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเห็นผมหงอกมากกว่าครึ่งของจงหย่งโหวก็ใจคอแห้งเหี่ยวไปชั่วขณะ จึงก้มหน้าลงและยืนอยู่ข้างหลังเขาอย่างเป็นระเบียบ
เมื่อวานจงหย่งโหวนอนไม่ค่อยหลับมากกว่าครึ่งคืน ยิ่งคิดถึงความกล้าหาญของเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาก็ยิ่งโกรธ แค่นางลงมือทำลายเขาไร้นามด้วยตัวเองก็จบสิ้นแล้ว ยังไม่ยอมหลบซ่อนอย่างเงียบๆ อีก คิดไม่ถึงว่ายังต้องมาบอกข่าวนี้แก่ฮ่องเต้ด้วยตัวเอง จริงๆ เขาก็แก่แล้วและเฝ้ารอที่จะได้อยู่ด้วยกันกับหลานสาวคนนี้ คิดไม่ถึงว่าจิตใจของนางจะเปลี่ยนไปแล้ว เขานอนไม่หลับครุ่นคิดครั้งแล้วครั้งเล่าก็ยังคิดวิธีดีๆ ไม่ออก ทำได้เพียงตามนางเข้าวัง
เมื่อออกมาจากประตูของจวนจงหย่งโหว จงหย่งโหวก็ขึ้นไปบนเกี้ยว
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาจูงม้าผ่านประตูออกมา เหยียบบนโกลนม้าแผ่นขาเยียบ ขยับขาเพียงนิดเดียวก็ขึ้นไปนั่งบนอานม้าอย่างคล่องแคล่ว
จงหย่งโหวถลึงตามองเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาแวบหนึ่ง “เจ้าขี่ม้าได้อย่างไร”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาตอบอย่างเคารพนบนอบว่า “นายท่านผู้เฒ่าโหว ข้าน้อยเป็นนายทหาร ในกองทัพไร้คนขี้ขลาด ปกติข้าน้อยไม่สามารถนั่งเกี้ยวได้ขอรับ”
จงหย่งโหวเห็นท่าทางเป็นระบบระเบียบของนางที่อยู่ในกรอบก็ชะงักไปชั่วขณะก่อนจะปล่อยม่านเกี้ยวลง
คนยกเกี้ยวยกจงหย่งโหวเดินอยู่ด้านหน้า ส่วนเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาขี่ม้าตามอยู่ข้างหลัง ทั้งสองเดินตามกันไปยังวังหลวง
จวนจงหย่งโหวอยู่ภายนอกวังหลวง ห่างจากวังไม่ไกล ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงประตูวัง
จงหย่งโหวลงจากเกี้ยว เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาลงจากม้า จงหย่งโหวยื่นป้ายคำสั่งของวังหลวง จากนั้นก็มีขันทีนำทางทั้งสองคนไปยังห้องหนังสือ
---
*ไท่จู่และเกาจู่ (太祖、高祖) เป็นคำเรียกปฐมจักรพรรดิผู้ก่อตั้งราชวงศ์


## ส่วนที่ 1 บทที่ 006 เข้าเฝ้า

บทที่ 6 เข้าเฝ้า
เมื่อมาถึงหน้าห้องหนังสือ ก็มีขุนนางอยู่รออยู่แล้ว
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาพิจารณาเหล่าขุนนางอย่างละเอียด แต่ก็ไม่รู้จักใครเลยสักคน
เมื่อก่อนแม้ว่านางจะไม่ได้ถูกเลี้ยงมาในห้องที่ปิดมิดชิด แต่ก็รู้จักแค่เพียงคุณหนูฮูหยินคุณนายของกลุ่มคนรุ่นหลังที่สูงศักดิ์ในเมืองหลวงเท่านั้น ไม่ได้รู้จักขุนนางราชสำนัก ต่อมาเมื่อนางออกจากเมืองหลวงไปตอนเจ็ดขวบ แปดปีต่อมาถึงกลับมา ไม่รู้จักก็เป็นเรื่องปกติ
ขุนนางเหล่านั้นคิดไม่ถึงว่าจงหย่งโหวจะมาที่ห้องหนังสือวันนี้ ต่างแสดงสีหน้าแปลกใจโดยพร้อมเพียงกัน จากนั้นก็เข้ามาทักทาย
ตำแหน่งของจงหย่งโหวไม่จำเป็นต้องพูดแล้ว ลำดับศักดิ์ในวงศ์ตระกูลเป็นขุนนางตำแหน่งสูงในหลายปีมานี้ ตอนยังหนุ่มเฝ้าระวังที่ชายแดนเป่ยฉี ขับไล่กองทัพเป่ยฉีที่เข้ามาโจมตีได้หลายครั้ง สามารถรักษาดินแดนเอาไว้ได้ อีกทั้งยังมอบลูกสาวเพียงคนเดียวให้แต่งงานไปเป่ยฉีทดแทนองค์หญิงใหญ่ที่แต่งงานไปเป่ยฉี ดังนั้นฝ่าบาทจึงรักและเคารพเขาอย่างยิ่ง ตั้งแต่สามปีก่อนที่ร่างกายของเขาไม่ค่อยดี ฝ่าบาทก็ละเว้นให้เขาไม่ต้องเข้าร่วมฟังราชสำนักอภิปรายการบริหารราชการแผ่นดินว่าราชการ สามปีนี้แม้จงหย่งโหวจะสามารถเข้าเฝ้าฮ่องเต้ได้ทุกเวลา แต่ก็ไม่เคยขอเฝ้าเลยสักครั้ง วันนี้กลับปรากฏตัวก็อธิบายได้แสดงว่าจะต้องมีเรื่องใหญ่แน่นอน
หลังจากทักทายกันแล้ว ผู้คนต่างมองไปยังเด็กรับใช้ที่อยู่ข้างหลังเขาพลางถามเจาะลึก
จงหย่งโหวรับมือกับคนเหล่านั้นด้วยความปลิ้นปล้อนโดยการทำเป็นมองไม่เห็นสายตาเหล่านั้น ต้อนรับขับสู้คนเหล่านั้นด้วยความเจ้าเล่ห์
ตั้งแต่เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเข้ามาในวังก็ก้มหน้าก้มตาเป็นระเบียบทำตัวเรียบร้อย ก้มศีรษะแสดงท่าทางเคารพนบนอบ
ไม่นาน ขันทีอาวุโสท่านหนึ่งก็ออกมาจากในห้องหนังสือ เมื่อเห็นจงหย่งโหวก็ยกยิ้ม “ท่านผู้เฒ่าโหว ได้ยินว่าวันนี้ท่านจะมา ฝ่าบาทมีคำสั่งให้ขันทีออกมาต้อนรับ วันนี้อากาศหนาว ท่านรีบเข้าไปข้างในเถอะ”
จงหย่งโหวพยักหน้า เดินตามขันทีอาวุโสเข้าไปในห้องหนังสือ
ก่อนจงหย่งโหวจะเดินเข้าไป ด้านหลังก็มีขุนนางชั้นผู้ใหญ่ท่านหนึ่งเดินมาดักหน้าเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาไว้ “เจ้าเป็นใคร ทำไมถึงไม่คุ้นหน้าคุ้นตา จงหย่งโหวมีเด็กรับใช้เช่นเจ้าตั้งแต่เมื่อใด แถมยังพามาห้องหนังสือทิศใต้อีก เจ้าควรจะรู้ว่าที่นี่มิใช่ใครก็สามารถเข้ามาได้”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเงยหน้ามองแวบหนึ่ง เห็นว่าคนตรงหน้าอายุสี่สิบกว่าปี ใบหน้ากลม เตี้ยและอ้วนเล็กน้อย อวัยวะบนใบเครื่องหน้าไม่โดดเด่นหากแต่มีสายตาที่เฉียบแหลมคู่หนึ่ง เมื่อครู่ได้ยินท่านปู่เรียกว่าเสนาบดีฝ่ายซ้าย ก็น่าจะเป็นหลูหย่ง เสนาบดีฝ่ายซ้ายที่บีบบังคับให้องค์ชายสี่ฉินอวี้รับโทษอย่างคั่งแค้น นางก้มศีรษะลง กล่าวด้วยความเคารพว่า “ข้าน้อยชื่อหวางอิ๋น เป็นคนของกองทัพม่อเป่ย ไม่ใช่คนของจวนจงหย่งโหวขอรับ”
หลูหย่งตะลึงครู่หนึ่งแล้วหรี่ตามอง “เจ้าเป็นคนของกองทัพม่อเป่ย? ต้องการพบฮ่องเต้? ม่อเป่ยมีสายลับเรื่องอะไรแล้วหรือ?”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวามองปลายเท้า ไม่ได้ตอบสิ่งใด
หลูหย่งถลึงตามองด้วยความดุดันพลางถามเสียงเข้มว่า “เหตุใดเจ้าจึงไม่ตอบ”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาตอบเสียงต่ำว่า “ข้าน้อยยังไม่ได้พบฝ่าบาท มิทราบว่าควรจะตอบท่านอย่างไรขอรับ”
หลูหย่งนิ่งไป ลูกตาหดลงอย่างรวดเร็ว ในเมื่อเป็นคนที่มาจากม่อเป่ยแถมยังต้องการเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ฝ่าบาทยังไม่ได้พบคนคนนี้ เขาก็ไม่สามารถบีบบังคับให้ตอบอย่างโจ่งแจ้งได้ มิเช่นนั้นเท่ากับว่าสืบหาข่าวจากกองทัพ เขาประหลาดใจนิดหน่อย คิดไม่ถึงว่าเด็กรับใช้ตรงหน้าจะไม่มีทีท่าว่าขี้ขลาดหรือลุกลี้ลุกลนเลยแม้แต่น้อย ค่อนข้างมั่นคงมาก เขาอดไม่ได้ที่จะสำรวจนางอย่างละเอียดอีกรอบ
“ผู้ใดคือหวางอิ๋น ฝ่าบาทให้เข้าไปข้างใน!” ขันทีอาวุโสท่านเดิมคนนั้นเดินออกมาพลางกวาดตามองกลุ่มผู้คน
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาก้าวไปข้างหน้า กล่าวอย่างมีมารยาทด้วยความเคารพต่อขันทีถีอาวุโสว่า “เรียนกงกง ข้าน้อยเองขอรับ”
ขันทีถีอาวุโสพิจารณาเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาตั้งแต่ศีรษะหัวจรดเท้าก่อนจะพยักหน้าแล้วเลิกผ้าม่านเข้าไป เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเดินตามเข้าไปทันที
ห้องหนังสือสวยงามโอ่อ่าสมคำเล่าลือ ทั้งห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นของหนังสือและน้ำหมึก
ตรงกลางมีตู้หนังสือ โต๊ะสีเหลืองทองอร่ามตัวหนึ่ง ผู้ที่สวมเสื้อคลุมยาวลายมังกรสีทอง อายุประมาณสี่สิบกว่าๆ นั่งอยู่หน้าโต๊ะ ด้านข้างมีเก้าอี้ตัวหนึ่งตั้งไว้และจงหย่งโหวก็นั่งลงตรงนั้น ในห้องหนังสือแห่งนี้ คนที่ฮ่องเต้สามารถประทานเก้าอี้ให้มีน้อยมาก
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาคุกเข่าลงบนพื้น น้อมคำนับอย่างเป็นระเบียบแบบแผน
“เงยหน้าขึ้น ให้เราดูสักหน่อย” ฮ่องเต้มองไปยังเด็กที่อายุประมาณสิบสามสิบสี่พลางกล่าวด้วยความน่าเกรงขาม
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น
ฮ่องเต้มองเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาชั่วขณะหนึ่ง กล่าวกับนางว่า “เราได้ยินจงหย่งโหวบอกว่าเจ้ามาจากกองทัพป้องกันพรมแดนม่อเป่ย มีจดหมายลับที่ต้องถวายเราหรือ”
“พ่ะย่ะค่ะ!” เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาก้มศีรษะลง
“จดหมายลับของกระทรวงกรมยุติธรรมแต่ไหนแต่ไรต่างต้องแวะจุดพักม้า รีบเร่งมาแปดร้อยลี้เช่นนี้ เหตุใดนายพลอู่เว่ยถึงมีคำสั่งให้เจ้ามาเพียงคนเดียว” ฮ่องเต้เลิกคิ้ว
“ทูลฝ่าบาท ข้าน้อยกระหม่อมก็ไม่ทราบสาเหตุพ่ะย่ะค่ะ นายพลอู่เว่ยเพียงสั่งให้กระหม่อมข้าน้อยใช้การส่งสินค้าฉลองปีใหม่ให้กับจวนจงหย่งโหวเป็นเหตุผลจะได้นำจดหมายลับมาถวายแด่ก่ฝ่าบาทได้สะดวก นอกเหนือจากนี้กระหม่อมข้าน้อยมิอาจทราบได้พ่ะย่ะค่ะ” เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาส่ายศีรษะน้อยๆ
ฮ่องเต้พยักพระพักตร์หน้า “มีสิ่งใดมาพิสูจน์หรือไม่ว่าเจ้าเป็นคนของกองทัพม่อเป่ย”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวายื่นมือไปควานหาป้ายคำสั่งในอกเสื้อแต่ก็พบกับความว่างเปล่า ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานฉินเจิงและคนอื่นๆ ตรวจสอบสถานะของนาง จึงเอาป้ายคำสั่งไปดูและไม่ได้ส่งคืนให้นาง นางก็ลืมไปเสียสนิท เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาชะงักไปครู่หนึ่ง วางมือลง กล่าวด้วยเสียงต่ำว่า “ทูลฝ่าบาท เมื่อวานข้าน้อยกระหม่อมเข้ามาในเมืองหลวง เกิดเรื่องเล็กน้อยที่หน้าประตูโรงเตี๊ยม ป้ายคำสั่งถูกส่งให้กับคุณชายสองผู้สูงส่งคุณชายรองเจิงแห่งจวนอิงชินอ๋องหวาง จนถึงตอนนี้ยังไม่ได้คืนพ่ะย่ะค่ะขอรับ”
“หืม?” ฮ่องเต้ทรงประหลาดใจเล็กน้อย
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาทำได้เพียงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานอย่างจำใจสั้นๆ อีกครั้งหนึ่ง
ฮ่องเต้ฟังจบก็ทรงพระสรวลหัวเราะเยาะในทันที กล่าวกับจงหย่งโหวที่อยู่ข้างๆ ว่า “ฉินเจิงคนนี้ผอมแห้งมาตั้งแต่เด็ก มักจะได้ยินว่าเขารังแกคนอื่นตลอดทั้งปี ห้าปีก่อนถูกหมาบ้าตัวหนึ่งกัดที่ชานเมือง หลังกลับวังก็เอะอะโวยวายให้พระมารดาของเราประทานสุนัขตัวหนึ่งที่บ้ายิ่งกว่าให้แก่เขา พระมารดาของเราเอ็นดูเขามากจึงสั่งให้คนหาสุนัขขนาดใหญ่ให้แก่เขาตัวหนึ่ง ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา อย่าว่าแต่คนจะกล้าไปขวางเลย แม้แต่สุนัขด้วยกันยังไม่กล้า ไม่ว่าใครต่างก็ไม่กล้ายั่วโมโหเขา ไม่คิดว่าวันนี้จะโดนถูกรถของหวางอิ๋นคนนี้ทับตายเสียแล้ว เจ้าเด็กคนนั้นต้องโมโหมากแน่ เมื่อวานเขาต้องตามไปยังจวนจงหย่งโหวอย่างยอมไม่ได้อย่างแน่นอนใช่หรือไม่”
จงหย่งโหวกล่าวอย่างไตร่ตรองว่า “หลานชายกับคุณชายสองผู้สูงส่งคุณชายรองเจิงมีมิตรภาพที่ดีต่อกัน ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่มากพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้มองจงหย่งโหวอย่างไม่ได้มีความหมายลึกซึ้งอื่นใด “ข้าได้ยินมาว่า เขาไปประกาศศักดาว่าตั้งแต่วันนี้จวนจงหย่งโหวติดหนี้เขาครั้งใหญ่ นี่ยังไม่เรียกว่าเรื่องใหญ่อีกหรือ”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาคิดว่าเป็นไปอย่างที่ฮ่องเต้คาด เหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้นก็ปิดบังพระองค์เขาไม่ได้ เรื่องเมื่อวานน่าจะมีคนมารายงานให้ทรงทราบก่อนแล้ว
จงหย่งโหวถอนหายใจ กล่าวอย่างเลี่ยงไม่ได้ว่า “ถึงอย่างไรสุนัขตัวนั้นก็เป็นสุนัขที่ไทเฮาประทานให้คุณชายสองผู้สูงส่งคุณชายรองเจิง เรื่องเมื่อวานก็แค่บังเอิญเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้พยักหน้า พระพักตร์ รู้สึกว่าต่อเรื่องนี้ราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่พลางสั่งให้ขันทีอาวุโสที่เฝ้าอยู่หน้าประตูว่า “อู๋เฉวียน เจ้าไปยังจวนอิงชินอ๋องหวางบอกเด็กนั่นว่าให้มาเข้าเฝ้าข้า” พูดจบก็เสริมว่า “จำไว้ว่าให้เขานำป้ายคำสั่งแผ่นนั้นที่ยึดด้วยอำนาจไปจากมือของผู้อื่นเมื่อวานมาด้วย” หยุดไปสักครู่ กล่าวอีกว่า “ให้คนที่อยู่ข้างนอกออกไปให้หมด วันนี้เราจะคุยกับจงหย่งโหว เรื่องอื่นไม่ต้องใส่ใจ”
“พ่ะย่ะค่ะ!” อู๋เฉวียนขานรับแล้วถอยออกไป
เสนาบดีฝ่ายซ้ายและคนอื่นๆ ที่รออยู่ข้างนอกได้ยินคำสั่งของฮ่องเต้ก็มองหน้ากันก่อนจะออกไปจากห้องหนังสือเงียบๆ
แม้จงหย่งโหวจะไม่ได้อยู่ในราชสำนักมาสามปีแล้ว แต่ฝ่าบาทยังคงโปรดปรานนัก น้อยคนจะสู้ได้
“เจ้าก็ลุกขึ้นด้วยเช่นกัน ไปรออยู่ข้างๆ ก่อนเถอะ” ฮ่องเต้กล่าวกับเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาด้วยเสียงทุ้มกังวานพลางโบกมือ
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาคารวะแสดงการขอบคุณก่อนจะลุกขึ้นแล้วไปยืนรอข้างๆ อย่างเงียบๆ
ฮ่องเต้ราวกับไม่ได้เจอกับจงหย่งโหวมานาน มีเรื่องที่ต้องคุยกันมากมาย ทั้งสองคุยกันถึงเรื่องราวในชีวิตประจำวัน
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาสัมผัสได้ซาบซึ้งถึงความสนิทสนมระหว่างฮ่องเต้กับขุนนางที่ทั้งสองมีต่อกัน หากไม่ใช่เพราะชาตินี้ทำงานหนักมาตลอดชีวิตได้มาเกิดใหม่อีกครั้ง พบหน้ากันถึงแสดงความรู้สึกที่ออกมาจากใจได้เมื่อได้เผชิญหน้ากับภาพที่อยู่ตรงหน้านี้ นางต้องคิดไม่ถึง่ออกอย่างแน่นอนว่าจะมีวันใดที่ทรงพิโรธโกรธเดือดดา รับล ออกคำสั่งให้ประหารจวนจงหย่งโหวเก้าชั่วโคตร ตระกูลขุนนางหลายปีมานี้ที่สืบทอดกันมาอย่างยาวนานสลายคงจะกลายเป็นเถ้าถ่านในชั่วพริบตา
หลายปีมานี้สิ่งที่นางไม่ยอมรับมากที่สุดก็คือนึกถึงชาติที่แล้ว โดยเฉพาะฮ่องเต้ที่ยากจะเข้าใจตรงหน้า ด้วยเหตุนี้นางจึงรวบรวมสมาธิจ้องมองอิฐทองที่อยู่บนพื้น จ้องจนกว่าราวกับว่ามันจะกลายเป็นหลุมลึกขึ้นมาอุโมงค์
หลังจากนั้นไม่นาน อู๋เฉวียนกลับมาจากข้างนอก รายงานว่า “ฝ่าบาท คุณชายสองผู้สูงส่งคุณชายรองเจิงมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
ฮ่องเต้หยุดพูดคุยกับจงหย่งโหว โบกพระหัตถ์มือ ตรัสกล่าวอย่างตามใจไม่ใส่พระทัยว่า “ให้เขาไสหัวกลิ้งเข้ามา!”


## ส่วนที่ 1 บทที่ 007 คนชั่ว

บทที่ 7 คนชั่ว
สิ้นเสียงฮ่องเต้ก็มีคนผู้หนึ่งกลิ้งหลุนๆ เข้ามาจากข้างด้านนอกพลางส่งเสียงพึมพำ
คนผู้นั้นกลิ้งผ่านประตู กลิ้งผ่านขาของเซี่ยฟางซูฮว๋าหวา กลิ้งผ่านเก้าอี้ของจงหย่งโหว กลิ้งมาถึงหน้าตู้หนังสือของฮ่องเต้
ฮ่องเต้ชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะไล่ออกไปบริภาษว่า “เหลวไหลนักก่อเรื่องวุ่นวาย ไสหัวกลิ้งออกไป!”
คนผู้นั้นกลิ้งหลุนๆ ออกไปงออกไปพลางส่งเสียงพึมพำอีกครั้ง ครั้งนี้กลิ้งออกจากประตูไปอย่างรวดเร็ว
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเห็นเพียงแค่ผ้าดิ้นเงินดิ้นทองปักลายและรองเท้าขนเตียวสีขาวเท่านั้นที่ชัดเจน กล้ายืนเผชิญหน้าทำเช่นนี้ต่อหน้าพระพักตร์องค์กับฮ่องเต้้เช่นนี้แถมคนที่สวมชุดเช่นนี้ เกรงว่าจะมีเพียงคนเดียวแล้ว มิน่าล่ะเล่าถึงสามารถเดินไปทั่วหนานฉินได้
ฮ่องเต้ทั้งโกรธทั้งขันยิ้มเคืองโดยทันที จากนั้นก็ยื่นมือชี้ไปที่ประตูและกล่าวกับจงหย่งโหวว่า “เจ้าดูดู!สิ เจ้าเด็กซนอย่างกับลิงคผู้นนี้เขาเคยฟังที่เราพูดที่ไหนกัน”
จงหย่งโหวยิ้มออกมา ลูบเคราพลางกล่าวว่า “ ในบรรดาราชนิกุลรุ่นลูกหลานของฝ่าบาท คุณชายสองผู้สูงส่งคุณชายรองเจิงยอดเยี่ยมล้ำเลิศ หาได้ยากจริงๆ!”
“เจ้ายังจะชมเขาอีก!” ฮ่องเต้ไม่พูดสักคำ และหันไปกล่าวกับข้างนอกว่า “ยังไม่เข้ามาอีก!”
ม่านถูกเปิดออก ร่างกายผอมสูงเดินเข้ามาอย่างมีระเบียบ หน้าตาที่ดูดีเป็นพิเศษประดับด้วยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความลำพองใจ เขาคุกเข่าน้อมคำนับลงบนพื้น “ถวายบังคมเสด็จอา!”
“ถวายบังคม?” ฮ่องเต้กดเสียงต่ำ “ไม่ถูกเจ้ายั่วทำให้โมโหนับว่าเป็นโชคดีของเราแล้ว!”
“ที่ไหนกันเล่า ทุกครั้งที่หลานพบเสด็จอาล้วนทำให้ท่านยิ้มอย่างสบายใจ คนโบราณกล่าวว่า คนที่ยิ้มบ่อยๆ จะทำให้อายุยืน!” ฉินเจิงเงยหน้าขึ้นมา กระพริบตามองจงหย่งโหวที่อยู่ด้านข้าง “สบายดีนะท่านสวัสดีผู้เฒ่าโหว!”
“สวัสดีสบายดีขอรับคุณชายสองผู้สูงส่งคุณชายรองเจิง” จงหย่งโหวพยักหน้าพลางยิ้ม
ฮ่องเต้โบกมืออย่างเบื่อหน่าย “ลุกขึ้นเถอะ”
ฉินเจิงยิ้มพลางลุกขึ้นยืน รูปร่างผอมสูงราวกับต้นจือหลัน
“สูงตั้งเจ็ดฟุตแล้วเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วแท้ๆ คาดไม่ถึงว่ายังทำตัวเป็นเด็กๆ เราว่าเจ้าคงไม่โตไปกว่านี้อีกแล้ว” ฮ่องเต้กวาดสายตามองเขาแล้วกล่าวว่า “ยังไม่เอาป้ายคำสั่งที่ยึดมาคืนให้เขาอีก!”
“ข้าก็คิดว่าเหตุใดเสด็จอาถึงอยากพบข้านัก ที่แท้เป็นเพราะป้ายคำสั่งอันนี้” ฉินเจิงล้วงป้ายคำสั่งที่อยู่ในอกเสื้อออกมาโยนให้เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาที่ยืนก้มหน้าอยู่ไม่ไกล
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวายื่นมือไปรับ มองครู่หนึ่งถึงเห็นว่าเป็นป้ายคำสั่งอันนั้นจึงล้วงเอาจดหมายลับในอกเสื้อออกมาและส่งให้กับอู๋เฉวียนพร้อมป้ายคำสั่ง
อู๋เฉวียนรับป้ายคำสั่งและจดหมายลับ ตรวจสอบครู่หนึ่งก่อนจะยื่นถวายให้ฮ่องเต้
ฮ่องเต้มองป้ายคำสั่งก่อนแล้ววางไว้บนโต๊ะ จากนั้นก็หยิบจดหมายลับขึ้นมา จดหมายลับใช้ขี้ผึ้งปิดผนึกเอาไว้ บนซองเขียนไว้ว่า “ถึงฝ่าบาทเปิดด้วยองค์เอง” เขาเงยหน้ามองเซี่ยฟางซุฮว๋าหวาก่อนจะฉีกจดหมายออก
เพียงแค่อ่านดู พระพักตร์ใบหน้าที่ปลอดโปร่งขององค์ฮ่องเต้ก็เปลี่ยนไปและลุกขึ้นยืนทันที
จงหย่งโหวซ่อนมืออันสั่นเทาไว้ใต้แขนเสื้อ เขาก็เกือบจะลุกขึ้นยืนด้วยเช่นกัน
ฉินเจิงมองฮ่องเต้ด้วยความงุนงง ครู่หนึ่งก็หันมาสังเกตเซี่ยฟางซูฮว๋าหวา
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวายังคงก้มหน้ามองอิฐทองบนพื้นราวกับท่อนไม้ ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด
ฮ่องเต้อ่านอ่านจดหมายลับจนจบ พระวรกายร่างกายก็สั่นระริกโดยฉับพลัน พระองค์เขาเงยพระพักตร์หน้าขึ้นมองจงหย่งโหวพลางตรัสถามว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น”
จงหย่งโหวยืนขึ้นทันที มองพระพักตร์ใบหน้าของฮ่องเต้พลางส่ายศีรษะ และถามอย่างไม่แน่ใจ “หรือจะเป็นมีสายลับสถานการณ์ทางการทหารในชายแดนม่อเป่ย”
“ถ้าหากเป็นสถานการณ์ทางการทหารสายลับก็ดีสิ” ฮ่องเต้แยกแยะสีหน้าของจงหย่งโหวอย่างละเอียด เห็นเขางุนงงไม่ได้เสแสร้งจึงถอนหายใจออกมาแล้วยื่นจดหมายลับให้เขา
จงหย่งโหวเอื้อมมือไปรับ เมื่อลองอ่านดูสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ใบหน้าสูงวัยราวกับไม่อยากเชื่อสายตา ถามด้วยเสียงอันสั่นเทาว่า “นี่…นี่เป็นไปได้อย่างไร”
“แต่ไหนแต่ไรนายพลแม่ทัพอู่เว่ยก็น่าเชื่อถือมาโดยตลาด ย่อมต้องไม่กล้ากุปลอมเรื่องเช่นนี้ขึ้นมาแน่ ในเมื่อเขาถวายส่งจดหมายลับมารายงาน ก็แสดงว่าเป็นเรื่องจริง มิน่าเล่าละถึงไม่เร่งหนังสือราชการของกรมะทรวงยุติธรรม แต่กลับสั่งให้คนนำมาให้เราอย่างเงียบๆ” ฮ่องเต้ค่อยๆ นั่งลง พระพักตร์ใบหน้าซีดเซียว “เขาไร้นามก่อตั้งขึ้นตั้งแต่สมัยไท่จู่จนถึงตอนนี้ก็สองร้อยเจ็ดสิบแปดปีแล้ว ผ่านจักรพรรดิมาสิบเอ็ดยุคและไม่เคยเกิดความผิดพลาดเลยแม้แต่น้อย เราเคยคิดว่าถึงแม้จะรักษาอำนาจไว้ไม่ได้ เขาไร้นามก็ยังคงอยู่ต่อไป ไม่คิดเลยว่าจะถูกโดนฟ้าผ่าลงมา”
จงหย่งโหวหยิบจดหมายลับเงียบๆ ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ
“นายพลแม่ทัพอู่เว่ยปกป้องชายแดนม่อเป่ย หากม่อเป่ยเกิดเหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ ควรเป็นเขาที่จะสังเกตเห็นก่อนใครอื่น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องใหญ่ขนาดนี้เลย ข้าเห็นวันที่ที่นายพลแม่ทัพอู่เว่ยเขียนบนจดหมายลับนี้ กลับพอดีกันกับวันที่เรามีพระราชโองการให้ฉินอวี้ออกจากเมืองหลวง” ฮ่องเต้ตรัสพูดถึงท่อนนี้ก็ทรงหยุดชะงักไปทันที ราวกับเพิ่งจะนึกขึ้นได้ สีพระพักตร์หน้ามืดครึ้มเคร่งเครียดยากจะเข้าใจ
จงหย่งโหวยื่นจดหมายลับให้ฮ่องเต้ ไม่กล้าวิพากษ์วิจารณ์สุ่มสี่สุ่มห้า
“พวกเจ้าออกไปรอข้างนอกก่อน!” ฮ่องเต้ทรงเงียบไปสักพักใหญ่ ราวกับเพิ่งนึกได้ว่าฉินเจิงและเซี่ยฟางซูฮว๋าหวายังอยู่ตรงนี้จึงโบกมือไล่ทั้งสองคนออกไป
ฉินเจิงหันหลังเดินออกไปทันที เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาถอยหลังเดินออกไป
อากาศข้างนอกสบายกว่าข้างในห้องหนังสือมาก เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาพ่นลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ฮ่องเต้ให้นางออกมารอข้างนอกก่อน ไม่ได้อนุญาตให้นางกลับไปจึงยังไม่สามารถกลับได้
“พบเสด็จอาครั้งแรกแต่ไม่ถูกทำให้กลัวจนฉี่แทบราด ดูเหมือนเจ้าจะค่อนข้างมีความสามารถ มิน่าล่ะถึงกล้านำจดหมายลับมาเมืองหลวงเพียงลำพัง อีกทั้งยังกล้าทับสุนัขของข้าตาย” ฉินเจิงเลิกคิ้วมองเซี่ยฟางซูฮว๋าหวา
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาก้มหน้าไม่ตอบกลับทำเป็นไม่ได้ยิน แต่ในใจด่าเขาไปแล้วสองรอบ
“คิดไม่ถึงว่าเขาไร้นามจะถูกฟ้าผ่าวอดวาย ก็สบายเจ้าฉินอวี้มันน่ะสิ” ฉินเจิงลดเสียงลงพูดกับตัวเอง
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเหลือบมองเขา คิดว่าฉินเจิงกับฉินอวี้มีความแค้นต่อกันหรือ ถึงมีท่าทางอยากที่จะให้เขาตายเป็นอย่างมาก
“เจ้าคงสงสัยมากว่าฉินอวี้ทำอะไรให้ข้า ข้าจะบอกให้ก็ได้ สามปีก่อนข้าถูกใจผู้หญิงคนหนึ่งและอยากจะพากลับจวน แต่กลับถูกฉินอวี้คว้าตัดหน้าไปเสียก่อน” ฉินเจิงพูดอย่างเย็นชา “แย่งคนของข้า ทำให้ข้าไม่พอใจยิ่งหนัก!”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเก็บสายตากลับมา สามปีก่อนเขาเพิ่งจะสิบสามสิบสี่เองไม่ใช่หรือ รู้จักการแย่งผู้หญิงแล้ว จริงๆ แล้วเป็นลูกผู้รากมากดีที่แสนจะเจ้าชู้และเสเพลเสียไร้สาระจริงๆ
“เจ้าคิดอะไรอยู่” จู่ๆ ฉินเจิงขยับเข้าไปใกล้เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาโดยฉับพลัน
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาถอยไปก้าวหนึ่งก่อนจะส่ายศีรษะ
“ไม่ได้คิดอะไร ใครจะไปเชื่อ! ข้าเห็นว่าใบหน้าของเจ้ากำลังด่าข้าอยู่ชัดๆ” ฉินเจิงก้าวมาประชิด
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาขมวดคิ้วพลางคิดว่า เทพเจ้าแห่งโรคห่าทำไมถึงคลาดสายตาจากเขาไปได้ นางไม่ทันระวังก็ถอยไปจนถึงบันไดเกือบจะล้มลงไป
ฉินเจิงหัวเราะเยาะก่อนจะหยุดฝีเท้า กล่าวอย่างเหยียดหยามว่า “คิดว่าเจ้ามีความสามารถมากมาย ที่แท้ก็มีเพียงเท่านี้” พูดจบก็ล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากอกโยนให้เซี่ยฟางซูฮว๋าหวา “ให้เจ้าไว้เช็ดเหงื่อ!”
ใครจะใช้ผ้าเช็ดหน้าของเจ้าเช็ดเหงื่อกัน เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาหันหลังแล้วยื่นมือออกไปหมายจะโยนทิ้ง
“เจ้ากล้าไม่ใช้ดูสิ! เชื่อไหมว่าข้าจะเตะเจ้าตกบันไดตาย!” ฉินเจิงมองนางอย่างโหดเหี้ยม
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาชะงักมือก่อนจะมองเขา เก็บผ้าเช็ดหน้ากลับมาเงียบๆ แล้วเช็ดหน้าผากที่ไร้ซึ่งเหงื่อสักเม็ด
ฉินเจิงยิ้มออกมาพลางกำชับว่า “รักษาผ้าเช็ดหน้าไว้ให้ดี! หลังจากนี้ทุกครั้งที่เจอหน้าข้าต้องหยิบออกมา หากข้าไม่เห็นเจ้าใช้แค่ครั้งเดียว ประตูของจวนจงหย่งโหวก็ไม่ต้องเปิดอีกต่อไปแล้ว เพราะข้าจะทุบมันทิ้งอย่างแน่นอน!”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพยักหน้า
ฉินเจิงหันหลังกลับ เงยมองท้องฟ้า มองจากด้านข้างราวกับว่าเขาอารมณ์ดีมากหลังได้แกล้งคน
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาคิดว่าถ้าหากที่นี่ไม่ใช่ห้องหนังสือ ถ้าหากมิใช่ว่าฮ่องเต้ที่อยู่ข้างในเวลานี้อารมณ์ไม่ค่อยดี นางกล้ารับรองเลยว่า ฉินเจิงคงจะกล้าร้องเสียงต่ำร้องฮัมเพลงเบาๆ ที่นี่อย่างแน่นอน ชั่วชีวิตนางไม่เคยพบเจอคนชั่วเช่นนี้ ชาตินี้ชีวิตที่เขาไร้นาม ศพแข็งทื่อเป็นๆ ยังน่ามองยิ่งกว่าคนตรงหน้าคนนี้เสียอีก


## ส่วนที่ 1 บทที่ 008 อวดดี

บทที่ 8 อวดดี
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาอดทนเช็ดหน้าผากที่ไร้เหงื่อจนเสร็จแล้วเก็บผ้าเช็ดหน้าของฉินเจิงไว้ในอกเสื้อ
ฉินเจิงหันมาเห็นการกระทำของนาง ใบหน้าพลันก็เบิกบานทันใดไปชั่วขณะหนึ่ง
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาก้มหน้าทำเป็นไม่เห็นรอยยิ้มอันชั่วร้ายของเขาและนับถอยหลังเงียบๆ พลางคิดว่าเมื่อไหร่จะสามารถออกจากวังได้ และก็คิดว่าฮ่องเต้จะทรงจัดการเรื่องนี้อย่างไร จะปิดบังไว้ไม่ให้บุคคลทั่วไปรับรู้ หรือว่าจะเปิดเผยเรื่องนี้
โชคดีที่ไม่ต้องรอนาน อู๋เฉวียน ขันทีผู้ควบคุมดูแลราชสำนักภายในเดินออกมาเรียกให้ทั้งเขาสองคนเข้าไป
เมื่อเข้ามาในห้องหนังสือ บรรยากาศก็แปรเปลี่ยนเป็นความกดดันในชั่วพริบตา
“หวางอิ๋น พรุ่งนี้เจ้าออกเดินทางกลับไปกองทัพม่อเป่ย บอกให้นายพลแม่ทัพอู่เว่ยประกาศคำสั่งของเราว่า ขอสั่งให้เขาส่งจัดทัพทหารและม้าไปเฝ้ารออยู่ที่เขาไร้นามที่ล่มสลายไปแล้ว ปิดตายมิให้ใครเข้ามาสืบข่าว เราจะรีบส่งคนไปตรวจสอบเรื่องนี้อย่างเร็วที่สุด” ฮ่องเต้กล่าว
“พะยะค่ะพ่ะย่ะค่ะ!” เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาก้มศีรษะลง
“ส่วนเจ้า กลับจวนไปตามบิดาของเจ้ามา บอกว่าคืนนี้เราต้องหารือทางราชการกับเขา” ฮ่องเต้กำชับกับฉินเจิง
ฉินเจิงพยักหน้า
“จงหย่งโหวอยู่ที่นี่ก่อน เจ้าไปส่งหวางอิ๋นกลับจวนจงหย่งโหว!” ฮ่องเต้โบกปัดมืพระหัตถ์อ พลันแววนัยน์พระเนตรตาเยียบฉายแววน่ากลัวเย็น ตรัแลสะกล่าวด้วยความน่าเกรงขามว่า “ผู้ใดกล้าสืบถาม ปิดปากมันผู้นั้นให้สนิท! หากพูดออกมาแม้แต่คำเดียว ศีรษะของพวกเจ้าสองคนจะไม่ได้ตั้งอยู่บนคออีกต่อไป”
ฉินเจิงมองเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาแวบหนึ่ง ตอบรับฉะฉานแล้วเดินออกไป
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาไม่ได้สมัครใจที่จะให้ฉินเจิงไปส่งกลับจวนจงหย่งโหว แต่ในเมื่อฮ่องเต้ทรงออกคำสั่งแล้ว นางก็ไม่มีทางหนีทีไล่ที่จะโต้แย้ง ทำได้เพียงเดินตามหลังเขาออกไป
เมื่อออกมาจากห้องหนังสือ ฉินเจิงก็ก้าวเท้ายาวๆ อยู่ข้างหน้า ไม่ได้คิดที่จะแกล้งนางอีก
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาลอบถอนลมหายใจ จังหวะก้าวเท้าก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
ทั้งสองคนเดินตามกันออกมาจากประตูวังหลวง คนดูแลม้ารีบจูงม้ามาให้ฉินเจิงทันที ฉินเจิงกระโดดขึ้นม้าด้วยความคล่องแคล่ว เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเดิมทีไม่ได้มีคนจูงม้ามาให้  นางเดินไปยังเสาผูกม้าที่อยู่ไกลๆ แก้มัดเชือกบังเหียนออกก่อนจะเหยียบโกลนม้าเพื่อขึ้นไปขี่
ฉินเจิงควบม้ามุ่งหน้าออกจากวังหลวงอย่างรวดเร็ว
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาแอบชมทักษะการขี่ม้าของคุณชายอยู่ในใจ ก่อนจะรีบควบม้าติดตามหลังเขาไปอยู่เบื้องหลัง
ผ่านถนนเส้นหนึ่งด้วยความเร็วปานลมดกรด เมื่อเลี้ยวที่หัวมุมก็พบรถม้าคันหนึ่งจอดขวางอยู่กลางถนน เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเห็นชัดเจนว่าเป็นแผ่นป้ายทะเบียนรถของจวนเสนาบดีฝ่ายซ้าย นางหรี่ตาพลางคิดว่า เกรงว่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่เสนาบดีฝ่ายซ้ายจะตั้งใจรออยู่ตรงนี้ ฮ่องเต้สามารถเข้าใจขุนนางของตนได้ดีที่สุดจริงๆ
ฉินเจิงมาถึงหน้ารถ ทำเหมือนเห็นเป็นเรื่องปกติไม่เห็น เขายกแส้หวดตีม้า กีบเท้าทั้งสี่ยกขึ้นก่อนจะกระโดดข้ามรถม้าผ่านไป
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาตะลึงเล็กน้อย ก่อนจะทำอย่างที่เขาทำเช่นกัน
ม้าทั้งสองตัวข้ามรถม้าของเสนาบดีฝ่ายซ้ายวิ่งไปไกลอย่างรวดเร็วในชั่วพริบตา เสนาบดีฝ่ายซ้ายยื่นศีรษะออกมา ได้ยินเพียงแค่เสียงของกีบม้าทั้งสองตัว แต่ไม่เห็นแม้แต่เงาม้า พลันใบหน้าก็เย็นชาขึ้นมาทันที
ใต้ฝ่าพระบาทฮ่องเต้ โอรสสวรรค์ เมืองหลวงทั้งสี่ทิศ จะมีผู้ใดกล้าทำให้เสนาบดีฝ่ายซ้ายขายหน้า แม้แต่อิงชินอ๋องหวางเมื่อพบเสนาบดีฝ่ายซ้ายยังต้องนุ่มนวลสักหน่อย มีแค่ฉินเจิงคนเดียว ไม่เคยกลัวฟ้ากลัวดินตลอดมา แต่ไหนแต่ไรไม่ไว้หน้าเขาสักนิด
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวานับถือผู้ที่อวดดีอย่างบ้าระห่ำคนนั้นที่อยู่ข้างหน้านางในช่วงเวลาสั้นๆ สามารถเหยียบรถม้าของเสนาบดีฝ่ายซ้ายที่จอดขวางผ่านไป อีกทั้งเสนาบดีฝ่ายซ้ายไม่เคยส่งคนมาหาเหตุผลจากเขา จุดแข็งของเขาคือมีความอวดดีเป็นทุนเดิม
ม้าทั้งสองตัวมาถึงจวนจงหย่งโหวอย่างรวดเร็ว
คนเฝ้าประตูยื่นศีรษะออกมา เมื่อเห็นว่าเป็นฉินเจิงกับเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาก็รีบเปิดประตูข้างทันที
“วันนี้ลำบากข้ามาส่งเจ้า จำไว้ว่าต้องเลี้ยงชาข้าพรุ่งนี้” ฉินเจิงกล่าวทิ้งไว้และหันม้ากลับไป
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวารอจนเขาจากไปไกลก่อนจะแสดงความไม่พอใจ พรุ่งนี้หวางอิ๋นต้องออกจากเมืองหลวงแล้ว เลี้ยงชาบ้าบออะไรของเขาล่ะกัน
ผ่านประตูจวนเข้ามา ซื่อซูก็ออกมาต้อนรับอยู่ก่อนแล้ว เขากล่าวกับนางด้วยเสียงต่ำๆ ว่า “คุณหนู คุณชายเป็นห่วงท่านกับนายท่านผู้เฒ่าโหวมาก ไม่ยอมพักอยู่ครึ่งวัน แม้แต่ยาก็ไม่ยอมดื่ม ในเมื่อท่านกลับมาแล้ว รีบไปทำให้เขาวางใจหน่อยเถอะ”
เกิดความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจของเซี่ยฟางซูฮว๋าหวา นางพยักหน้าก่อนจะสาวเท้าก้าวไไวๆ ไปทางยังสวนจือหลัน
เมื่อมาถึงสวนจือหลัน เซี่ยม่อหานได้ยินเสียงฝีเท้าก็รีบเปิดประตูออกทันที เห็นว่านางกลับมาสีหน้าก็ปิติยินดี
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเข้าไปในห้อง ดื่มชาถ้วยหนึ่ง และเล่าเหตุการณ์ของวันนี้ให้เซี่ยม่อหานฟังอย่างรวบรัดง่ายๆ รอบหนึ่ง แน่นอนว่าข้ามตอนที่ฉินเจิงเอาผ้าเช็ดหน้ามาแกล้งนางไป
เซี่ยม่อหานได้ฟังก็โล่งอก “โชคดีที่ฮ่องเต้ทรงเฉลียวฉลาดพระปรีชา ไม่ฆ่าคนบริสุทธิ์สุ่มสี่สุ่มห้า มิฉะนั้นวันนี้เจ้าคงสิ้นบุญแล้ว”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาไม่ได้ถือสา นางเข้าใจนิสัยฮ่องเต้องค์ปัจจุบันดี มิฉะนั้นนางคงมิกล้าบุ่มบ่ามมาส่งจดหมายลับด้วยตัวเองเช่นนี้แน่
“ฮ่องเต้ให้ท่านปู่อยู่ที่นั่น และให้ฉินเจิงไปตามอิงชินอ๋องหวางเข้าวังหลวง เห็นได้ชัดว่าฝ่าบาทจะปรึกษาเรื่องเขาไร้นามกับพวกเขา” เซี่ยม่อหานวิเคราะห์ “ไม่รู้ว่าหากฮ่องเต้ส่งคนไปตรวจสอบเรื่องนี้แล้วจะจัดการเขาไร้นามอย่างไร”
“นั่นไม่ใช่เรื่องที่พวกเราต้องสนใจ” เซี่ยฟางซูฮว๋าหวากล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
เซี่ยม่อหานยิ้มออกมาก่อนจะจิ้มหน้าผากนาง “เจ้านี่นะ กล้าหาญมากจริงๆ แต่ที่ทำลายเขาไร้นามสำเร็จแล้วก็ดี มิฉะนั้นหลังจากนี้คงยากที่จะปกป้องหากเจ้าถูกเปิดโปงร่องรอยที่เขาไร้นาม ถึงเวลานั้นคงมีปัญหาใหญ่แน่”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวายิ้มพลางยักคิ้ว สำหรับการทำลายเขาไร้นาม แปดปีก่อนที่นางมาถึงเขาไร้นามก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงความคิด ใช้เวลาถึงแปดปี หากทำลายเขาไร้นามไม่ได้ นางก็ไร้ประโยชน์เกินไปแล้ว
“แต่ว่าเจ้าทำอย่างไรถึงทำลายเขาไร้นามสำเร็จจนได้? เรียกได้ว่ากันว่าเขาไร้นามมีภูเขาห้าลูกเชื่อมกัน ไม่สามารถทำลายได้ในวันเดียวแน่” เซี่ยม่อหานสับสนมาโดยตลอด “อีกทั้งยังอาศัยเรื่องฟ้าผ่าอีก”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาจิบชาก่อนจะกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ไม่ใช่ว่าอาศัยเรื่องฟ้าผ่า แต่แท้จริงคือการล่อสายฟ้าผ่าทำลายภูเขาทั้งห้าลูกต่างหาก นี่เป็นเรื่องง่ายนิดเดียว หลังจากเข้าสู่ฤดูหนาว ที่นั่นฝนตกหนักและมีสายฟ้าฟาด ข้าอยู่บนยอดเขาลูกที่ห้าถือของบางอย่างที่ทำให้เกิดฟ้าแลบจู่โจม คืนนั้นเขาไร้นามก็ถูกทำลายจนวอดวาย นอกจากข้าที่ออกมาก่อนก็ไม่มีใครรอดชีวิต”
ร่างของเซี่ยม่อหานสั่นระริกและเงียบกริบอยู่นาน เห็นใบหน้าสบายๆ ของเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาจึงเอื้อมมือไปกุมมือของนาง และกล่าวอย่างเอ็นดูว่า “น้องข้าตอนเด็กๆ แค่เหยียบมดตายก็สลดใจไปครึ่งวัน หากแต่เพื่อที่จะประคองจวนจงหย่งโหว แม้แต่เขาไร้นามก็ทำลายได้ แถมยังฆ่าคนไปจำนวนมาก ข้ามันไร้ประโยชน์เสียจริง”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวายิ้มพลางดึงมือออก “อาการป่วยของท่านพี่เป็นเพราะความทุกข์ ความกลัดกลุ้มที่อัดแน่นอยู่ในใจสะสมจนกลายเป็นโรคเรื้อรัง หากท่านปลงสักหน่อยก็ไม่ต้องกินยาบ่อยๆ แล้ว” พูดจบก็กล่าวเพื่อสร้างความสบายใจว่า “ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันเขาไร้นามก็เป็นที่กลบฝังกระดูกของผู้คนจำนวนมาก คนที่ข้าฆ่าไปมีไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ ในร้อย และคนพวกนั้นพอเข้ามาในเขาไร้นามก็ไม่ใช่คนอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นคนตาย ศพเป็นๆ ที่แข็งทื่อเป็นผีดิบ เป็นเครื่องมือฆ่าคน หากข้าไม่ฆ่าพวกเขาแล้วปล่อยไป พวกเขาแต่คนละคนสามารถฆ่าคนได้เป็นร้อยเป็นพัน”
“หากพูดแบบนี้เจ้าก็ทำคุณงามความดีน่ะสิ” เซี่ยม่อหานได้ยินก็วางใจเบาใจขึ้นนิดหน่อยหลายส่วน
“ตามนั้นแน่นอน” เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาพยักหน้า
เซี่ยม่อหานถอนหายใจเฮือกใหญ่ กล่าวกับนางด้วยความมั่นใจว่า “น้องข้าฉลาดเช่นนี้ ได้รับความยากลำบากมากขนาดนี้ จะต้องได้รับการดูแลเอาใจใส่จากสวรรค์ มีความสุขอย่างไม่มีที่สิ้นสุดอย่างแน่นอน” พูดจบก็เพิ่มเติมว่า “สวรรค์ไม่ปล่อยให้คนตกทุกข์ได้ยากหรอก”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวามองพี่ชายพลางคิดว่าสวรรค์ได้เอาใจใส่นางแล้ว ชีวิตในชาตินี้คือความเอาใจใส่ของสวรรค์ มิฉะนั้นนางคงไม่สามารถเห็นหน้าท่านปู่และท่านพี่ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายต่อหน้าได้แน่นอน และคงไม่มีสามารถเห็นโล่ป้ายประกาศเกียรติคุณของจวนจงหย่งโหวที่แขวนไว้โดยไม่บุบสลายตรงประตู
เซี่ยม่อหานเห็นสีหน้าใจลอยของเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาใจลอยก็คิดว่า นางคงคิดถึงเรื่องที่ไม่มีความสุขที่เขาไร้นามจึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “ฮ่องเต้ให้เจ้าออกจากเมืองวันพรุ่งนี้ ข้าได้หาคนมาเปลี่ยนตัวกับเจ้าแล้ว ปลอมตัวเป็นเจ้ากลับไปที่นั่น”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาส่ายศีรษะ “ไม่ได้ ต้องให้ข้าออกจากเมืองหลวงด้วยตัวเอง”
เซี่ยม่อหานประหลาดใจ “ไม่ได้กลับมาง่ายๆ เจ้ายังจะออกจากเมืองหลวงไปม่อเป่ยอีกหรือ”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเห็นสีหน้ากังวลใจของเซี่ยม่อหาน จึงยิ้มอย่างคลายกังวลพลางปลอบใจให้เขา “ข้าไปไม่ไกล แค่ออกจากเมืองหลวงไปสามร้อยลี้เท่านั้น ที่สามร้อยลี้หวางอิ๋นตัวจริงรออยู่ที่นั่น ข้ากับเขาร่วมมือกัน เขาจะกลับไปยังทัพม่อเป่ย ส่วนข้าก็กลับมา”
เซี่ยม่อหานได้ยินก็ผ่อนลมหายใจออกมา แค่ไม่ต้องจากไปอีกก็ดีแล้ว


## ส่วนที่ 1 บทที่ 009 ขอพระราชโองการ

บทที่ 9 ขอพระราชโองการ
คืนนั้น จงหย่งโหวถูกฮ่องเต้กักตัวไว้ที่วังหลวงและไม่ได้กลับมาที่จวน
วันที่สอง เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเก็บสัมภาระเสร็จเรียบร้อย พร้อมออกจากจวนจงหย่งโหว
เซี่ยม่อหานตรวจสอบเช็คของขวัญที่จะส่งกลับไปให้จวนของแม่ทัพนายพลอู่เว่ยแห่งพรมแดนม่อเป่ยเสร็จแล้ว ก็ออกมาส่งเซี่ยซูฟางฮว๋าหวาที่หน้าประตูด้วยตัวเองพลางกำชับว่า "แม้ระยะทางสามร้อยลี้จะไม่ไกล แต่เจ้ากลับมาเมืองหลวงเพื่อส่งจดหมายลับเพียงลำพัง ฮ่องเต้ทรงปิดบังเรื่องเขาไร้นามถูกทำลาย แม้แต่เสนาบดีฝ่ายซ้ายและขวาก็ไม่ได้เรียกเข้ามาหารือราชการ ดังนั้น เจ้าออกจากกเมืองหลวงครานี้ต้องมีคนจ้องจะสืบข่าวอย่างแน่นอน ต้องระวังตัวให้มากขึ้น”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาพยักหน้า
“มิเช่นฉะนั้นก็ให้ข้าจะส่งคนไปคุ้มกันเจ้าตลอดการเดินทางเถอะ!” เซี่ยม่อหานปรึกษากับเซี่ยฟางซูฮว๋าหวา
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาหัวเราะ “อาศัยรออยู่ที่เขาไร้นามร่วมแปดปีข้าก็กลับมาเองได้ ท่านพี่ยังมีอะไรต้องกังวลใจอีก”
เซี่ยม่อหานถอนหายใจ ก็เพราะว่าน้องสาวคนนี้ทำให้คนสบายใจเกินไป ดังนั้นจึงทำให้พี่ชายอย่างเขาไร้ประโยชน์อย่างเห็นได้ชัด
“ท่านพี่ไม่ต้องคิดมาก คนโบราณกล่าวไว้ ยิ่งคิดมากก็ยิ่งทำร้ายร่างกายมากขึ้น อาการป่วยของท่านเป็นเพราะคิดมากกังวลมากจึงทำให้ต่อให้กินยาจนหมดอาการก็ไม่ค่อยทุเลาลง ตอนนี้ข้ากลับมาแล้วและจะไม่ไปไหนอีก ท่านไม่ต้องทุกข์ใจแล้ว หากท่านดูแลร่างกายอย่างดีตามใบสั่งยาที่ข้าให้ท่านเมื่อวาน วันหนึ่งท่านจะต้องหายดีแน่ๆ” เซี่ยฟางซูฮว๋าหวากำชับเขา
เซี่ยม่อหานพยักหน้า ในใจรู้สึกอบอุ่นขึ้น คิดอยากยื่นมือไปลูบผมนาง แต่เพราะสายตาของผู้คนมากมายที่หน้าประตูใหญ่จึงทำได้แค่คิด
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาหันหลังพลิกกายไปขึ้นรถม้า นั่งข้างหน้ารถ หวดโบกแส้ฟาดที่ตัวคราั้งหนึ่ง จากนั้นรถม้าที่บรรทุกสินค้าเต็มคันก็ออกไปจากจวนจงหย่งโหว
รอจนรถม้าแล่นไปไกลจนไม่เห็นเหงา เซี่ยม่อหานถึงได้หันหลังกลับเข้าจวน
เพิ่งกลับมาถึงสวนจือหลัน ซื่อซูก็รีบเข้ามารายงานทันที “คุณชาย แย่แล้วขอรับ คุณหนูต้องมีปัญหาแล้วขอรับแน่”
“หืม เกิดอะไรขึ้นหรือ” เซี่ยม่อหานประหลาดใจ
ซือซูรีบตอบว่า “ข้าเพิ่งจะได้ยินมาว่าคุณชายรสองไปยังประตูเมืองทางเหนือ ท่าทางจะตามไปม่อเป่ยกับคุณหนูขอรับ”
เซี่ยม่อหานตกใจ “ฉินเจิงหรือ สิ้นปีใกล้เข้ามาแล้ว ระยะทางไปม่อเป่ยก็ไกลมาก เขาจะไปทำอะไรที่ม่อเป่ย”
ซื่อซูส่ายศีรษะ
“เตรียมรถ ไม่สิ เตรียมม้า ข้าจะตามไปดูที่ประตูเมืองทางเหนือ” เซี่ยม่อหานสั่งการพลางก้าวไวๆ สาวเท้ารีบออกจากสวนจือหลัน
ซื่อซูรีบวิ่งนำหน้าเขาไปจูงม้าออกจากคอกทันที
พอเซี่ยม่อาหานมาถึงหน้าประตู ซื่อซูก็จูงม้ามาแล้ว เขาขยับตัวขึ้นม้า ทันใดนั้นเกี้ยวคันหนึ่งก็มาขวางทางเขาไว้ จงหย่งโหวยื่นศีรษะออกมาสอบถาม “เจ้าจะไปไหน”
เซี่ยม่อหานมองเข้าไปในเกี้ยว “ท่านปู่ ข้าจะไป…”
“จะที่ไหนข้าก็ไม่อนุญาต ตามข้ากลับเข้าจวน” จงหย่งโหวพูดขัดจังหวะเขาพลางลงจากเกี้ยวแล้วเดินเข้าประตูไป
เซี่ยม่อหานพูดอะไรไม่ออก เห็นแผ่นหลังอันสุขุมของจงหย่งโหวก็ต่อสู้ดิ้นรนขัดขืนไปชั่วขณะ ก่อนจะลงจากม้าตามเขากลับจวน
จงหย่งโหวเดินตรงไปยังห้องโถงหรงฝูโดยไม่หยุดพัก
เซี่ยม่อหานตามเขาเข้าไปในห้องแล้วปิดประตู ในที่สุดก็ถามอย่างทนไม่ไหวว่า “ท่านปู่รู้อยู่แล้วว่าฉินเจิงต้องตามน้องสาวไปม่อเป่ย?”
จงโหย่วโหวส่งเสียงอืมในลำคอ “เมื่อคืนเขาเข้ามาขอประทานอพระราชโองการที่วังหลวง บอกว่าไม่ได้ไปม่อเป่ยนานแล้วอยากไปดูสักหน่อยแต่ฮ่องเต้ทรงไม่อนุญาต เขาจึงไปขอร้องกับฮองเฮาแทน ตั้งแต่องค์ชายสี่จากเมืองหลวงไปฮองเฮาก็ล้มหมอนนอนเสื่อ ไม่ได้ตรัสพูดกับฮ่องเต้เลยสักประโยค พอได้ยินว่าเขาจะไปม่อเป่ยจึงช่วยขอร้องกับฮ่องเต้ ฝ่าบาทเห็นว่าฮองเฮาไม่ได้คุยกับพระองค์ตนนานแล้ว ด้วยเหตุนี้จึงอนุญาตให้เขาไป”
เซี่ยม่อหานย่นคิ้ว “ทำไมฮองเฮาถึงช่วยเขา” พูดจบเขาก็พูดต่อทันทีว่า “ใช่แล้ว เป็นเพราะองค์ชายสี่”
จงหย่งโหวพยักหน้า “องค์ชายสี่ไปม่อเป่ยจนถึงวันนี้ก็ยังไม่ส่งข่าวคราวกลับมา ฮองเฮาได้ยินว่าฉินเจิงจะไปม่อเป่ย ก็หวังว่าเขาจะสามารถตรวจสอบสถานการณ์ของลูกชายของตนได้อย่างสะดวกราบรื่น เพื่อลูกชายแล้วจึงช่วยขอร้องให้ฉินเจิง ฮ่องเต้ทรงรักและเคารพฮองเฮาเช่นนี้ จะไม่ตอบรับคำขอได้อย่างไร”
“ใกล้จะสิ้นปีแล้ว จากเมืองหลวงไปม่อเป่ยใช้เวลาตั้งเดือนครึ่ง ตั้งแต่ตอนนี้นับรวมกับระยะเวลาฉลองปีใหม่ก็ประมาณเดือนเศษ เขาไปแบบนี้คงกลับมาฉลองปีใหม่ในเมืองหลวงไม่ทัน อิงชินอ๋องหวางยอมรับได้อย่างไร” เซี่ยม่อหานไม่เข้าใจ
“ฮ่องเต้และฮองเฮาทรงอนุญาตแล้ว อิงชินอ๋องหวางก็ขวางไม่ได้” จงหย่งโหวดื่มชาอึกหนึ่งแล้วนวดๆ คลึงๆ บริเวณหว่างคิ้ว “ฉินเจิงคนนี้ อิงชินอ๋องหวางประพฤติตัวดีมาตลอดชีวิต คิดไม่ถึงว่าจะมีลูกที่ประพฤติตัวตามอำเภอใจชอบเช่นนี้”
“ถ้าอย่างนั้นจะทำอย่างไรดี น้องสาวไปแค่สามร้อยลี้ก็กลับมาแล้ว ถ้าหากฉินเจิงตามไปด้วย นางจะเป็นอิสระต่อหน้าเขาได้อย่างไร หลานรู้จักฉินเจิงมานานแล้ว เขาไม่ใช่คนดีขนาดนั้น” เซี่ยม่อหานกล่าวอย่างกังวลใจ
“ถึงแม้ว่าจะตามไปประตูทางเหนือตอนนี้ก็หยุดเขาไม่ได้” จงหย่งโหวตอบ
เซี่ยม่อหานทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลางคิดแผนรับมือ “ต้องทำอะไรสักอย่าง แม้น้องสาวแปลงโฉมได้ยอดเยี่ยม เสียงก็ไม่เหมือนเด็ก หากไม่เห็นถุงเชือกถักที่ท่านแม่ถักทอให้ผูกไว้ตรงเอวของนาง ข้าก็ดูไม่ออกว่าเป็นนาง แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นผู้หญิง ไม่ได้อยู่ในเมืองหลวงมานาน ไม่รู้จักนิสัยใจคอของฉินเจิง อยู่ต่อหน้าเขาหากนางมีพิรุธต้องมีปัญหาแน่นอน”
“ไม่ต้องกังวล ถ้าหากไม่ใช้เพราะถุงทอถักของแม่พวกเจ้า ข้าเองก็จำนางไม่ได้เช่นกัน นางรออยู่ที่เขาไร้นามตั้งแปดปีล้วนแล้วแต่ต่างไม่มีใครจำนางได้ ฉินเจิงคนนั้นแม้จะโหดเหี้ยม ก็ไม่โหดเท่าปรมาจารย์สามคนนั้นที่เขาไร้นาม มิใช่ว่าปรมาจารย์สามคนนั้นก็ถูกน้องสาวเจ้าล่อสายฟ้าทำลายทำร้ายไปแล้วหรือ” จงหย่งโหวเยือกเย็นกว่าเซี่ยม่อหาน “ตอนนี้เขาไปม่อเป่ย ไม่ใช่แค่พวกเราที่กังวล ผู้เป็นแม่ที่เห็นเขาเป็นดั่งแก้วตาดวงใจคนนั้นแห่งจวนอิงชินอ๋องก็หวางเกรงว่าจะยิ่งนั่งไม่ติดที่จะคิดวิธีให้เขาอยู่ที่นี่”
สภาพจิตใจของเซี่ยม่อหานมั่นคงขึ้น “พระชายาอิงชินอ๋องหวางเฟยมีฉินเจิงเป็นลูกชายเพียงคนเดียว ม่อเป่ยห่างไกลนัก ระหว่างทางหากเกิดอะไรขึ้น ในจวนอิงชินอ๋องหวางยังมีลูกชายคนโตของนางสนม นางก็คงหมดหวังแล้ว” พูดจบก็ทอดถอนใจว่า “ขอเพียงให้พระชายาอิงชินอ๋องอิงชินหวางเฟยรีบคิดวิธีให้เขากลับไปได้เร็วสักหน่อย น้องสาวจึงจะมีอิสระเต็มที่” พูดจบก็กล่าวอย่างแปลกใจอีกว่า “ทำไมฉินเจิงถึงอยากไปม่อเป่ยนัก”
ดวงตาอาวุโสของจงหย่งโหวลึกซึ้ง “นี่ต้องสิถึงจะคุ้มค่าให้สืบเสาะแล้วที่จะถาม!”
“ตามที่น้องสาวบอกไว้เมื่อวานหลังจากกลับมาว่า หลังจากฝ่าบาทเห็นจดหมายลับตอนนั้นก็ไม่ได้เลี่ยงวาจา ในเมื่อเขาเองก็รู้เหตุการณ์ของเขาไร้นาม ก็ไม่จำเป็นต้องสืบหาข่าวจากนาง หรือว่าน้องสาวจะมีพิรุธจนถูกเขาจับตามอง” เซี่ยม่อหานมึนงง “มิฉะนั้นเวลานี้เขาไม่ควรไปม่อเป่ยถึงจะถูก”
จงหย่งโหวส่งเสียงฮึดฮัดทางจมูก “ถ้าไม่ใช่ถุงเชือกถักทอของแม่พวกเจ้า ทั้งเจ้าและข้าต่างก็จำนางไม่ได้ เขาจะมองออกว่านางเป็นผู้หญิงได้อย่างไร แค่เคยคุยกับนางจึงมีความอยากรู้อยากเห็นเสียมากกว่า” พูดจบก็กล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า “เขายังเป็นเด็กหนุ่ม จะสามารถแยกแยะประสบการณ์อะไรได้ ถึงแม้จะถูกจับตามองก็ต้องดูความสามารถของเขา น้องสาวเจ้าไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้อะไรง่ายๆ”
“ถ้าเช่นนั้นงั้นเราจะไม่ทำอะไรเลยหรือ ยอมให้เขาตามนางไป? ถ้าหากพระชายาอิงชินอ๋องหวางเฟยคิดไม่ออกเล่าะ!” เซี่ยม่อหานถาม
“พระชายาอิงชินอ๋องอิงชินหวางเฟยคิดไม่ได้ แต่น้องสาวเจ้าต้องมีวิธีรับมือเขาแน่นอน” จงหย่งโหวโบกมือ “เมื่อวานฮ่องเต้เรียกเพียงแค่ข้ากับอิงชินอ๋องหวางไปหารือราชการในวัง อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายขวา รวมถึงขุนนางราชสำนักต่างไม่ได้ถูกเรียกพบ จวนจงหย่งโหวถูกผู้คนมองว่าเป็นที่โปรดปรานที่จะเคียงบ่าเคียงไหล่กับจวนอิงชินอ๋องหวางอีกแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องที่ดีเลย จวนของพวกเราถูกคนอื่นจับตามองไม่ใช่แค่วันสองวันแน่ ช่วงนี้อย่าทำอะไรออกหน้าออกตาจะดีกว่า ไม่เพียงแต่ช่วยเหลือนางไม่ได้ แต่ยังเป็นการก่อปัญหาให้นาง”
เซี่ยม่อหานพยักหน้า
สมัยที่ฮ่องเต้ยังไม่ได้ราชาภิเษกนั้นมีพี่น้องมากมาย หนึ่งในนั้นมีอิงชินอ๋องหวางที่เมื่อคลอดออกมาก็ขาเป๋ แม้จะเป็นครอบครัวของฮองเฮา มีความสามารถทางการประพันธ์ แต่ก็ถูกลิขิตไว้แล้วว่าไม่มีวาสนาได้เป็นกษัตริย์จึงมีศักดิ์เป็นแค่อ๋อง เดิมทีไม่ว่าใครจะได้รับตำแหน่งกษัตริย์ เขาก็ได้รับความมั่นคงตลอดชีวิต แต่ก็ยังคอยช่วยเหลือฮ่องเต้องค์ปัจจุบันเสมอมา ประคับประคองจนสุดความสามารถจนกว่าจะราชาภิเษก แต่วันที่ต้องปกป้องรักษาอำนาจก็ถูกธนูแทงบาดเจ็บ นับจากนั้นร่างกายก็ป่วยเรื้อรัง ฮ่องเต้ทรงมีไมตรีจิตกับเขาเป็นอย่างมาก ทรงโปรดปรานและไว้วางใจเป็นพิเศษ ดังนั้นในหนานฉินทั่วหล้า ตำแหน่งของจวนอิงชินอ๋องจึงหวางไม่สามารถมีผู้ใดสามารถเทียบเทียมได้
ส่วนจวนจงหย่งโหวมีตำแหน่งบรรดาศักดิ์สูงในหลายปีมานี้ รวมกับสมัยที่จงหย่งโหวยังหนุ่มก็รักษาดินแดนไว้ได้สำเร็จ อีกทั้งยังมอบลูกสาวให้เป็นตัวแทนขององค์หญิงของฮ่องเต้องค์ก่อนที่แต่งงานไปยังฉีเป่ยฉีของฮ่องเต้องค์ก่อน แม้ผลงานยิ่งใหญ่เลื่องลือไปทั่ว แต่ถึงอย่างไรก็ยังทำให้ฮ่องเต้รู้สึกหวาดระแวง แถมยังมีตระกูลเซี่ยที่เจริญรุ่งเรืองมากจนเกินไป ดังนั้น แม้จะสามารถเทียบกับจวนอิงชินอ๋องหวางได้ แต่ก็ไม่สามารถเทียบกันได้ ฮ่องเต้ไม่ได้ไว้วางใจจวนจงหย่งโหวอย่างแท้จริง
ดังนั้น หากพูดถึงบุตรสาวและบุตรชาย จวนอิงชินอ๋องหวางมีฉินเจิงผู้ที่ไม่กลัวฟ้ากลัวดิน และยังมีบุตรสาวที่ถูกฮองเฮานำไปเลี้ยงไม่ห่างกาย ส่วนจวนจงหย่งโหวมีเซี่ยม่อหานที่ประพฤติตนอยู่ในกรอบ ระมัดระวังรอบคอบ ไม่กล้าทำเรื่องผิดพลาดแม้แต่น้อย และยังมีเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาที่ออกจากเมืองหลวงไปเรียนรู้ทักษะความสามารถอย่างทุกข์ทรมานที่เขาไร้นามซึ่งเป็นดั่งนรก
นี่คือความแตกต่าง!


## ส่วนที่ 1 บทที่ 010 ร่วมเดินทาง

บทที่ 10 ร่วมเดินทาง
เมื่อเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาบังคับรถม้ามาถึงทางเหนือของเมืองหลวง ก็เห็นฉินเจิงขี่ม้าตัวใหญ่มา
แม้ว่าวันสิ้นปีจะใกล้เข้ามาแล้ว ผู้คนที่เข้าออกเมืองยังคงหลั่งไหลเป็นจำนวนมาก แต่ฉินเจิงยังเป็นหนุ่มรุปงาม ร่างกายบ่งบอกถึงฐานะสูงส่ง ท่ามกลางผู้คนมากมายจึงก็โดดเด่นสะดุดตาเป็นอย่างยิ่ง เกรงว่าแม้ไม่ได้ขี่ม้าก็สามารถทำให้ผู้คนมองออกได้อย่างง่ายดายว่าเป็นเขา ยิ่งไปกว่านั้นข้างกายเขายังมีรถหรูสวยงามที่ประดับสายแถบแพรหลากสีสันปลิวไสวลอยในอากาศจอดอยู่ ไม่ทำให้ผู้คนสนใจก็คงยาก
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวากระพริบตาก่อนจะเคลื่บอนสายตาหลบ ทำเป็นมองไม่เห็นแล้วออกไปจากเมือง
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวายื่นหนังสือให้เมื่อทหารประจำประตูเมืองเข้ามาตรวจสอบ ทหารรักษาเมืองมองนางแวบหนึ่งก่อนจะปล่อยให้นางออกจากเมือง
“หวางอิ๋น เมื่อวานข้าลำบากไปส่งเจ้าที่จวน วันนี้เจ้าก็ไม่รู้จักข้าแล้วหรือ” ฉินเจิงมองเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาด้วยสีหน้าไม่พอใจ
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาหยิบผ้าเช็ดหน้าจากอกเสื้อออกมาปิดจมูก กล่าวด้วยเสียงอู้อี้ว่า “คุณชายสองผู้สูงส่งคุณชายรองเจิงโปรดอภัย มิใช่ข้าน้อยไม่รู้จักท่าน แต่เมื่อวานข้าน้อยถูกโดนลมเย็นเข้าจึงเป็นหวัด กลัวว่าจะแพร่เชื้อใส่ท่าน”
ฉินเจิงเห็นว่านางใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นที่เขาให้นางเมื่อวาน สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นสดใสขึ้นพลางยิ้มออกมาทันที “ข้าไม่กลัว”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาหน้าก้มศีรษะกล่าวด้วยความเคารพว่า “ข้าน้อยต้องกลับม่อเป่ยแล้ว ท่านรักษาสุขภาพด้วย”
ฉินเจิงหัวเราะ บังคับม้ามาข้างรถนางและกล่าวว่า “ข้าก็ต้องไปม่อเป่ยเช่นกัน ไปด้วยกันเถอะ”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาตัวแข็งทื่อ เงยหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ
ฉินเจิงยักคิ้วใส่นาง “ได้ยินว่าพายุทรายที่ม่อเป่ยแผ่กระจายไปทั่ว ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนจึงอยากไปดูสักหน่อย เจ้าเดินทางจากเมืองหลวงไปม่อเป่ยต้องคุ้นเคยเส้นทางแน่นอน ข้าต้องไหว้วานเจ้าดูแลแล้ว”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาที่โกรธจนเลือดแทบทะลักออกจากอก ได้แต่ข่มเอาไว้ ตามติดเป็นวิญญาณไม่ยอมไปไหนเลยจริงๆ!
“คุณชายรสอง ระยะทางไปม่อเป่ยจากตรงนี้อีกยาวไกล ด่านและภูเขาอันตรายน่ากลัว เหตุใดท่านไม่พาคนคุ้มกันไปด้วยเลยสักคน” เสียงหนึ่งดังออกมาจากรถคันหรูสวยงามที่อยู่ไม่ไกล ทั้งอ่อนช้อยและเจือไปด้วยความห่วงใยกังวล “หากท่านไป พระชายาอิงชินอ๋องหวางเฟยต้องกินไม่ได้นอนไม่หลับแน่นอน”
ฉินเจิงแววตาวูบไหว “ด่านและภูเขาที่อันตรายข้าไม่กลัว เดิมทีข้าก็เป็นคนชั่วอยู่แล้ว ยังต้องกลัวว่าจะมีใครสามารถรังแกข้าได้อีกหรือ” พูดจบก็โบกมือ “แม่นางคุณหนูหลูเชิญหลูกลับไปเถิดอะ เรื่องมารดาของข้าไม่จำเป็นต้องให้คนนอกมาห่วงใย บิดาข้าจะดูแลท่านนางเอง”
คนที่อยู่ในรถเดิมทียังอยากพูดอะไรต่อ แต่เมื่อได้ยินที่เขาพูดสีหน้าก็ซีดลง ไม่ได้พูดสิ่งใดอีก
ฉินเจิงมองอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะใช้แส้ม้าตีลงบนรถม้าของเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาแล้วกล่าวด้วยความโมโหว่า “มองอะไรอยู่ ไม่เคยเห็นผู้หญิงหรือไรง ยังไม่รีบนำทางอีก”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวากำลังมองผู้หญิงที่อยู่ในรถม้าคันนั้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น จู่ๆ กลับถูกเขาโมโหเข้าจึงเบะปากแล้วเบนสายตากลับมามองทางออกจากเมือง
แม่นางคุณหนูหลูน่าจะเป็นบุตรสาวของเสนาบดีฝ่ายซ้ายหลูหย่งกระมังสินะ มาส่งถึงประตูเมืองทางเหนือเห็นได้ชัดว่ามีใจให้ น่าเสียดายที่จิตใจนี้มีให้คนชั่วที่ไม่ใส่ใจอะไรสักอย่างจึงต้องเสียแรงเปล่า ในท้องว่างๆ เต็มไปด้วยความรักความห่วงใยเหมือนให้อาหารสุนัข!
ฉินเจิงขี่ม้าย่ำตามมา มิไม่สามารถรู้เลยแยกแยะได้ว่าได้ทำให้หัวใจหญิงสาวคนไหนแหลกละเอียดใดหัวใจสลายไปแล้วบ้าง
หลังจากออกจากเมืองหลวงมาได้ระยะหนึ่ง เซี่ยฟางซูหวาฮว่ษถึงเพิ่งนึกคำพูดที่เขาพูดก่อนหน้านี้ขึ้นได้ เขาต้องไปม่อเป่ย แล้วไปทำอะไรที่นั่น นางหันศีรษะเหลือบมองเขาด้วยความสงสัย “คุณชายสองผู้สูงส่งคุณชายรองเจิง ไปม่อเป่ยไม่ได้พูดเล่นใช่ไหม”
“เจ้าคิดว่าข้าพูดเล่นกับเจ้าหรือ” ฉินเจิงเหลือบมองนาง
“ระยะทางไปม่อเป่ยไกลนัก เส้นทางก็ไม่สะดวก ถ้าหากไม่เจอหิมะปิดทาง เร็วที่สุดต้องเดินทางอย่างน้อยเดือนครึ่งจึงจะถึง” เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาคาดเดาจุดประสงค์ของคุณชายคนนี้ หรือว่าฮ่องเต้จะมีภารกิจมอบให้เขา
“เจ้าเพียงคนเดียวยังสามารถเดินทางจากม่อเป่ยมาถึงเมืองหลวงได้ ข้าจะทำไม่ได้เชียวหรือ เจ้าวางใจเถอะ ข้าไม่ได้อ่อนแอเหมือนกับพี่จื่อกุยแห่งจวนจงหย่งโหว แล้วก็ไม่ได้เป็นคนที่กลัวความยากลำบากด้วย” ฉินเจิงขี่ม้าอย่างสบายใจ
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาไร้คำจะกล่าว พลางแอบลอบคิดว่าควรทำอย่างไรจึงจะเป็นอิสระจากเขา นางไม่ได้กลับไปม่อเป่ย และถึงแม้ว่านางจะมีข้อแลกเปลี่ยนกับหวางอิ๋นแต่ก็ต้องจัดการกับเขาก่อน มิฉะนั้นคนแบบนี้ หวางอิ๋นที่แท้ตัวจริงก็รับมือกับเขาไม่ได้
ขณะกำลังคิด จู่ๆ ก็มีห่อสัมภาระโยนมาโดนถูกศีรษะของนาง
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาย่นขมวดคิ้ว เงยหน้ามองไปยังที่มาของห่อสัมภาระนั้น
ฉินเจิงยักไหล่พลางกล่าวกับนางว่า “ของที่อยู่ในห่อคือเสื้อผ้าและค่าเดินทางของข้า เก็บเอาไว้ที่เจ้าแล้วกัน ค่าใช้จ่ายของข้าตลอดการเดินทางนี้รวมเอาไว้กับเจ้า”
ใบหน้าของเซี่ยฟางซูฮว๋าหวานิ่งชะงัก ข่มความโกรธเอาไว้แล้วกล่าวว่า “คุณชายสองผู้สูงส่งคุณชายรองเจิง ชีวิตของข้าน้อยอยู่ในกองทัพ ปรนนิบัติรับใช้ชีวิตคนไม่เป็น”
“ทำไม่เป็นก็ฝึกเสีย หรือหากฮ่องเต้มีคำสั่งว่าเจ้าต้องดูแลข้า เจ้าก็จะเลี่ยงว่าทำไม่ได้หรือ” ฉินเจิงกล่าวเสียงเย็น
“ฮ่องเต้ไม่ได้มีพระราชโองการให้ข้าดูแลท่าน” เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาหยิบห่อมาแล้วโยนไปไว้ข้างกาย
“ในเมื่อข้าออกจากเมืองหลวงเพื่อไปม่อเป่ย ก็ต้องขอความประสงค์จากเสด็จอา เสด็จอารู้ว่าข้าจะเดินทางไปกับเจ้า ระหว่างทางหากเกิดอะไรขึ้นกับข้า เจ้าก็ต้องรับผิดชอบ” ฉินเจิงกล่าวอย่างเชื่องช้า “ดังนั้น เพื่อความปลอดภัยทั้งต่อเจ้าและตระกูล เจ้ามีแต่จะต้องดูแลข้าให้ดี”
เมื่อเซี่ยฟางซูฮว๋าหวาได้ยินว่าเขาไปขอความประสงค์พระราชโองการจากฮ่องเต้ นั่นหมายความว่าไม่สามารถฆ่าเขาหรือทำให้เขาเกิดอุบัติเหตุได้
“ถ้าหากข้าเกิดอุบัติเหตุ ในเมื่อข้าไปกับเจ้า เจ้าก็ต้องเกิดอุบัติเหตุด้วย มิฉะนั้น หากข้าเกิดอุบัติเหตุแต่เจ้ายังปลอดภัยดี ถ้าอย่างนั้นจวนนายแม่ทัพพลอู่เว่ยและจวนจงหย่งโหวจะต้องมีปัญหาเพราะเจ้า” ฉินเจิงคุยกับนางราวกับว่าพูดถึงเรื่องในชีวิตประจำวันทั่วไป
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาก้มศีรษะ ใบหน้าหมองมัวเคร่งเครียด ถ้าพูดเช่นนี้หรือว่านางจะต้องให้หวางอิ๋นตายก่อนถึงจะเป็นอิสระจากเขา
แท้จริงแล้วไม่ใช่ว่าทำไม่ได้
“ทำไมเจ้าไม่พูดอะไรเลย หรือว่าปรารถนาที่จะให้ข้าเกิดอุบัติเหตุจริงๆ” ฉินเจิงถามทันที
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเงยหน้าพลางยิ้มเล็กน้อย ใบหน้าแดงระเรื่อในความมืดที่คล้ำแต่ก็เห็นว่าแดงดูสงบเป็นอย่างยิ่ง “คุณชายสองผู้สูงส่งคุณชายรองเจิงอย่าพูดถึงเรื่องอัปมงคลเลย ข้าน้อยยังเห็นคุณค่าของชีวิตมาก”
“งั้นก็ดี” ฉินเจิงจ้องมองนางแวบหนึ่งก่อนจะพยักหน้า
รถและม้าต่างเดินเรียงกันไปบนถนนของทางการ หิมะสะสมบนถนนละลายไปแล้ว วันนี้อากาศปลอดโปร่งเป็นอย่างยิ่ง ต้นไม้สองข้างทางมีนกกระจอกส่งเสียงร้องจิ๊บๆ อย่างร่าเริง
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาจดจ่อกับการบังคับรถ ฉินเจิงมองนกกระจอกบนกิ่งไม้แห้งทั้งสองข้างทางด้วยความสนใจ
ยามบ่าย ทั้งสองคนเดินทางมาถึงเมืองเล็กๆ ที่ห่างออกมาห้าสิบลี้ เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเดิมทีคิดที่จะซื้อหมั่นโถสองลูกแล้วออกเดินทางต่อ น่าเศร้าที่คุณชายฉินเจิงดูถูกเย้ยหยันต่อหมั่นโถว หากไม่ใช่โรงเตี๊ยมที่ดีที่สุดก็ไม่อยู่ในสายตา ด้วยเหตุนี้ เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาจึงได้แต่ตามเขาเข้าไปในโรงเตี๊ยม
ฉินเจิงแต่งกายสูงส่ง เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาที่อยู่ข้างหลังจึงคล้ายกับเด็กรับใช้ของเขาอย่างแท้จริง
เถ้าแก่โรงเตี๊ยมออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม “คุณชายสองผู้สูงส่งคุณชายรองเจิง อะไรนำท่านมาถึงที่นี่ได้ในวันนี้”
“ข้าต้องออกเดินทางไกลจึงมาถึงนี่ ขออาหารที่ดีที่สุดเต็มโต๊ะ” ฉินเจิงเดินไปยังห้องส่วนตัวที่อยู่ชั้นสอง
เถ้าแก่ก้มศีรษะแสดงความเคารพก่อนจะรีบวิ่งไปสั่งงานอย่างรวดเร็ว
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาพิจารณาโรงเตี๊ยมแห่งนี้แวบหนึ่งพลางคิดว่าชื่อเสียงของคนชั่วอย่างฉินเจิงจะกระจายมาไกลถึงห้าสิบลี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ในเมื่อระยะห่างจากเมืองหลวงไม่ไกลมาก อีกทั้งลานล่าสัตว์ของราชสำนักก็ตั้งอยู่ที่นี่บนเขาทางเหนือ
เมื่อเข้ามาในห้องส่วนตัวที่ตั้งอยู่ที่ชั้นสอง ฉินเจิงก็ไม่ได้สั่งมาแค่อาหารชุดใหญ่ แต่ยังสั่งให้คนมาร้องเพลงเพิ่มและเหล้าอีกสองกา สมกับเป็นคุณชายเสเพลผู้แสนผู้สูงส่งที่หรูหราฟุ่มเฟือยอย่างเต็มตัว
แม้เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาจะไม่ค่อยพอใจกับพฤติกรรมของเขา แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางแถมยังเพลิดเพลินตามไปกับเขาอีกด้วย
หญิงสาวผู้ร้องเพลงมีเสียงอันอ่อนหวานชวนให้คล้อยตามราวกับนกขมิ้นร้อง ความเศร้าอาดูรรุมเร้าจิตใจ รูปร่างงามหมดจด ทั้งน่ารักทั้งช่างเอาอกเอาใจ
หลังจากอิ่มหนำสำราญ ฉินเจิงก็กวักมือใหญ่พลางกล่าวอย่างใจป้ำว่า “เอาไปตบรางวัลคนละสิบตำลึง!”
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวาเหลือบมองเขา นั่งนิ่งไม่ขยับ
“ไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือ” ฉินเจิงมองนาง
เซี่ยฟางซูฮว๋าหวากล่าวอย่างใจเย็นว่า “คุณชาย เงินในห่อของท่านข้าตรวจดูแล้ว มีเพียงห้าพันตำลึง อาหารมื้อนี้หมดไปหนึ่งร้อยตำลึง เพิ่มค่าเหล้าและสินรางวัลทิปอีกห้าสิบตำลึง ทั้งหมดหนึ่งร้อยห้าสิบตำลึง หนึ่งวันมีสามมื้อ หากใช้จ่ายเช่นนี้ หนึ่งวันต้องจ่ายสี่ร้อยห้าสิบตำลึง ค่าที่พักห้าสิบตำลึง หนึ่งวันต้องใช้ห้าร้อยตำลึง เงินของท่านพอที่จะให้ท่านใช้จ่ายแบบนี้เพียงแค่สิบวันเท่านั้น หลังจากนั้น ท่านอยากอดตายหรือ”
ฉินเจิงตะลึงไปชั่วขณะ ผ่านไปพักใหญ่ก็ยิ้มออกมา “ถ้าหากเจ้าเป็นผู้หญิงคงดีมาก ต้องดูแลบ้านจัดการบัญชีได้แน่นอน” พูดจบเขาก็โบกมือพลางกล่าวอย่างใจดีว่า “เอาล่ะ หลังจากนี้ข้าจะไม่แสดงความเห็นอีกแล้ว เจ้าว่ากินอะไรก็กินอันนั้น เจ้าว่านอนที่ไหนก็นอนที่นั่น ให้เจ้าตัดสินใจเองทั้งหมด”


## ส่วนที่ 1 บทที่ 011 ค้างแรม

บทที่ 11 ค้างแรม
เมื่อออกจากโรงเตี๊ยม ทั้งสองก็เดินทางต่อทันที
เซี่ยฟางหวาคิดว่าตั้งแต่ออกจากเมืองหลวง ก็ยังหาเหตุผลที่ฉินเจิงตามนางไปม่อเป่ยไม่ได้ และก็ไม่เห็นว่ารอบๆ ตัวนางจะมีทหารคนไหนจ้องมอง จึงไม่ต้องรีบร้อนลงมือจัดการกับฉินเจิง เพื่อเลี่ยงการเกิดเรื่อง ดูเหมือนว่าคืนนี้ต้องหยุดพักด้วยกันกับเขา
เดินทางไประยะหนึ่ง ฉินเจิงก็กล่าวขึ้นมากะทันหันว่า “เจ้ามาขี่ม้า ข้าจะช่วยเจ้าบังคับรถ”
เซี่ยฟางหวาเงยหน้าเหลือบมองเขา ก่อนจะปฏิเสธว่า “ไม่รบกวนมือของท่านหรอกคุณชายรองผู้สูงส่ง”
ฉินเจิงหัวเราะเยาะ “เจ้าคิดว่าข้าอยากช่วยเจ้าบังคับรถหรือ ข้าแค่เหนื่อยและง่วง ไม่อยากขี่ม้าแล้ว ข้าอยากนอน”
เซี่ยฟางหวาชะงักไปชั่วขณะก่อนจะพูดว่า “หากท่านง่วงก็จ้างรถสักคัน รถของข้าน้อยบรรทุกสินค้าเต็มคันรถไม่มีที่ให้ท่านนอนหรอก”
“ชนบทนอกเมืองเช่นนี้จะมีรถที่ไหนให้ข้าจ้าง” ฉินเจิงปล่อยบังเหียนแล้วลงจากม้า ไม่ให้เซี่ยฟางหวาได้โต้แย้ง เขาเดินมาหน้ารถแล้วผลักนางลงไป ส่วนตัวเองขึ้นไปนั่งแทนที่นาง
เซี่ยฟางหวาฝืนใจยืนนิ่ง เห็นแค่ฉินเจิงพิงสินค้าและหลับตาไปแล้ว นางจนปัญญาไปชั่วขณะหนึ่ง ทำได้เพียงพาตัวเองขึ้นไปขี่ม้าแทนเขา คนทั่วไปหากเกลียดชัง สถานการณ์เช่นนี้คนอื่นก็ไม่รู้จะรับมือกับคนชั่วอย่างไรดี
ไม่นานนัก ฉินเจิงก็หลับไปบนรถ ศีรษะโยกไปตามแรงขยับของรถม้า
เซี่ยฟางหวาได้แต่รักษาฝีเท้าอยู่ห่างๆ ไม่ไกลไปจากรถม้า ช่วยเขาบังคับเส้นทางไม่อยากให้สินค้าบนรถต้องถูกเขาบังคับตกร่องน้ำไป
ฟ้ามืดแล้ว เดินทางมาได้อีกหนึ่งร้อยลี้ก็มาถึงเมืองแห่งหนึ่ง
เมืองนี้เจริญรุ่งเรืองกว่าเมืองเล็กๆ เมืองก่อนมาก แม้จะเป็นตอนกลางคืน แต่บนถนนยังเต็มไปด้วยผู้คน ร้านค้าหลายแห่งแขวนโคมไฟไว้บนที่สูง หญิงสาวที่แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าหลากสีสันนั่งเรียกแขกอยู่บนเก้าอี้ ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเป็นสถานที่แบบไหน ตั้งแต่โบราณมาสถานที่แบบนี้ก็ไม่เคยต้องกังวลว่าจะไม่มีลูกค้า
เซี่ยฟางหวาจอดรถม้าไว้หน้าประตูโรงเตี๊ยมเล็กๆ ที่ไม่สะดุดตา
ลุงผมหงอกออกมาจากข้างใน  ถามอย่างงกๆ เงิ่นๆ ว่า “ท่านต้องการที่พักใช่ไหม กี่ท่าน”
“สองท่าน ห้องธรรมดาสองห้อง” เซี่ยฟางหวาตอบ
“ได้เลย ท่านตามข้ามา” ลุงชราพยักหน้าก่อนจะนำทาง
เซี่ยฟางหวาผูกเชือกบังเหียนม้าก่อนจะมาปลุกฉินเจิง “คุณชายรอง ตื่นเถอะ ถึงโรงเตี๊ยมแล้ว”
ฉินเจิงลืมตา อ้าปากหาวหวอด มองไปรอบตัวอย่างพิจารณาก่อนจะเลิกคิ้วถาม “เจ้าจะให้ข้าพักที่นี่หรือ”
“ข้าก็พักที่นี่” เซี่ยฟางหวาตอบ
ฉินเจิงโกรธเล็กน้อย “สถานที่ผุๆ เช่นนี้ ข้าไม่อยู่ที่นี่”
เซี่ยฟางหวาลองชั่งน้ำหนักห่อสัมภาระของเขาด้วยมือ “วันนี้ท่านใช้เงินไปห้าร้อยตำลึงแล้ว หากไม่อยู่ที่นี่ ท่านก็ไปหาที่อื่นเองเถอะ ข้าน้อยไม่ก้าวก่ายพระใหญ่เช่นท่าน”
ฉินเจิงราวกับโดนตอกหน้าหงาย ดวงตาเหมือนเม็ดไข่มุกถลึงมองเซี่ยฟางหวา
เซี่ยฟางหวาไม่สนใจเขา เดินไปหอบหญ้าแห้งสองกองที่อยู่ไม่ไกลไปป้อนม้า จากนั้นก็ปัดๆ เสื้อผ้าแล้วเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยม
ฉินเจิงยืนอยู่หน้ารถเป็นเวลานานก่อนจะขยับเท้าตามนางเข้าไปข้างใน
โรงเตี๊ยมไม่ใหญ่ มีลานเล็กๆ สองแถว ดูไม่ได้ชำรุดทรุดโทรมแบบที่เห็นภายนอก ในลานถูกกวาดจนสะอาด ท่านลุงนำทางพวกเขาทั้งสองคนไปยังห้องสองห้องข้างห้องโถงใหญ่ที่อยู่ในสุด เปิดประตูและให้พวกเขาดูสภาพข้างใน
เซี่ยฟางหวาพอใจ กล่าวกับท่านลุงว่า “รบกวนท่านทำอาหารง่ายๆ สองจานให้พวกเราด้วย แล้วก็เหล้าอุ่นๆ อีกหนึ่งกา”
“แค่สองจานจะไปพอได้อย่างไร เอามาสิบจาน เหล้าอีกสองกา อาหารต้องดีหน่อยนะ เหล้าก็ต้องแรงสักหน่อย” ฉินเจิงพอใจกับสภาพแวดล้อมที่สะอาดเรียบร้อยภายในห้อง และหันไปแก้คำพูดของเซี่ยฟางหวา
“จะฟังข้าหรือว่าท่าน” เซี่ยฟางหวาเหลือบตามองเขา
ฉินเจิงมองนางพลางเห็นภาพที่ว่า หากเจ้าไม่ฟังข้าก็ไปหาที่อื่น เขาแสดงความไม่พอใจก่อนจะหันกลับเข้าห้อง กล่าวด้วยน้ำเสียงไม่ดีว่า “เอาน้ำอุ่นมาให้ข้าด้วยหนึ่งถัง ข้าจะอาบน้ำ แค่เรื่องนี้เจ้าคงไม่คิดจะทารุณข้าด้วยหรอกนะ”
“ยังยืนยันตามที่ข้าสั่งอาหารไปเมื่อครู่ แล้วก็ขอน้ำอุ่นหนึ่งถังให้คุณชายข้าด้วย รบกวนท่านแล้ว” เซี่ยฟางหวาว่าตามเขา
ลุงพยักหน้าพลางหัวเราะเอิ๊กอ๊ากก่อนจะหันกลับไป
ไม่นานนัก คนงานรูปร่างสูงใหญ่ก็ยกถังน้ำอุ่นเข้าไปในห้องของฉินเจิง หลังจากนั้นก็จากไป
ฉินเจิงเอื้อมมือไปปลดเข็มขัดออก และตะโกนไปยังห้องข้างๆ ว่า “หวางอิ๋น มาปรนนิบัติข้าตอนอาบน้ำหน่อย”
เซี่ยฟางหวาทำเป็นไม่ได้ยิน
“หวางอิ๋น เจ้าหูหนวกหรือ” ฉินเจิงตะโกนอีก
“คุณชาย ข้าน้อยนอกจากฝึกสู้รบก็ไม่เคยปรนนิบัติผู้คน ถ้าหากตัวท่านเองยังปรนนิบัติตัวเองไม่ได้ ก็ตะโกนเรียกพี่ชายคนซื่อเมื่อครู่เข้ามาปรนนิบัติท่านสิ เขาเป็นลูกชายของลุงเจ้าของร้าน พละกำลังเยอะมาก” เซี่ยฟางหวายืนอยู่หน้าหน้าต่างในห้องของตัวเองพลางกล่าวอย่างไม่แสดงอารมณ์ใดๆ “รับรองว่าต้องปรนนิบัติท่านได้ดีแน่”
ฉินเจิงราวกับถูกตอกหน้าหงาย “ช่างมันเถอะ!”
เซี่ยฟางหวาหัวเราะเสียงเย็น ปิดหน้าต่างแล้วนั่งดื่มชาหน้าโต๊ะ
ฉินเจิงมองไปยังประตูก่อนจะถอดเสื้อผ้าแขวนไว้บนเก้าอี้ ปลายนิ้วเคาะขอบถังเบาๆ ก่อนจะเข้าไปในถังไม้
นอกจากเสียงน้ำภายในห้อง ก็ไม่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวอื่นอีก
หลังจากนั้นครึ่งชั่วยาม ฉินเจิงอาบน้ำเสร็จแล้วและเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าชุดใหม่ จากนั้นก็เดินไปเคาะประตูห้องข้างๆ
เซี่ยฟางหวาไม่เปิดก่อนจะพูดกับข้างนอกว่า “อีกประเดี๋ยวท่านลุงจะนำอาหารและเหล้าไปให้ท่านที่ห้อง คุณชายรองทานเสร็จก็รีบพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้พวกเราต้องออกเดินทางแต่เช้า”
“ข้าอยากอยู่กับเจ้า” ฉินเจิงกล่าว
ดวงตาของเซี่ยฟางหวาดุดันในพริบตาเดียว แต่น้ำเสียงกลับสงบ “คุณชายรองอย่าล้อเล่น ถึงแม้จะเป็นผู้ชาย ไม่มีข้อห้าม แต่ก็ต้องคำนึงถึงฐานะด้วย ฐานะของท่านกับข้าเหมือนฟ้ากับเหว จะอยู่ด้วยกันได้อย่างไร”
“ข้านอนที่บ้าน ในห้องจะมีคนเฝ้าดูแลยามค่ำ” ฉินเจิงตอบ “ฐานะของเจ้าก็มาเฝ้าดูแลยามค่ำให้ข้าแล้วกัน”
“แต่ตอนนี้ท่านไม่ได้อยู่ในบ้าน ออกเดินทางมาข้างนอกก็ต้องเรียบง่ายสักหน่อย หากคุณชายรองผู้สูงส่งทนรับความลำบากนี้ไม่ไหว ข้าน้อยคิดว่าตอนนี้ท่านกลับไปเมืองหลวงยังทัน” เซี่ยฟางหวากล่าวถากถาง
ฉินเจิงเงียบอยู่นาน ขณะที่เซี่ยฟางหวาคิดว่าเขาล้มเลิกความคิด ก็ได้ยินเสียงโมโหของเขา “หวางอิ๋น เพิ่งออกมาจากเมืองหลวงได้หนึ่งร้อยลี้ เจ้าก็ไม่นับว่าข้าเป็นบุคคลสำคัญแล้วใช่หรือไม่ ความกล้าหาญของเจ้ามาจากไหนกัน ถึงกล้าเหน็บแหนมข้า”
เซี่ยฟางหวาเงียบไปชั่วขณะ พยายามอย่างยิ่งที่จะให้น้ำเสียงของตนเองฟังแล้วนุ่มนวล “คุณชายรองอย่าโกรธเลย ข้าน้อยพูดตรงเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร ท่านอย่าโกรธเลย หากท่านไม่กล้าอยู่คนเดียว ก็ไปเรียกพี่ชายคนซื่อคนนั้นมาเฝ้ายามให้ท่าน ท่านลุงเปิดร้านทำการค้า จะต้องไม่ปฏิเสธความต้องการของท่านแน่นอน”
ฉินเจิงได้ยินก็โกรธจนถีบประตูห้อง
ประตูห้องส่งเสียงเคลื่อนไหวดังเอี๊ยดอ๊าดสองครั้ง แต่ยังคงปิดสนิทอยู่
เซี่ยฟางหวาจ้องประตูไม้พลางคิดว่าไม่รู้ว่าเท้าของเขาจะเจ็บหรือไม่ ถ้าจะให้ดีก็เจ็บจนตายไปเสีย
“ทางที่ดีเจ้าต้องรับรองว่าที่เรือนไม่มีหนู รับรองว่าห้องของข้าจะไม่มีหนูเข้ามา มิฉะนั้นพรุ่งนี้เช้าข้าจะกัดเจ้าให้ตายเลย” ฉินเจิงกล่าวประโยคนี้ออกมาก่อนจะกลับห้องตัวเองด้วยความโมโห
เซี่ยฟางหวากะพริบตาปริบๆ ที่แท้เขาไม่กล้าอยู่คนเดียวก็เพราะกลัวหนู
ถ้าอย่างนั้นนางจับหนูสักตัวโยนเข้าไปในห้องเขาดีหรือไม่
เรื่องนี้ต้องคิดทบทวนให้ดี
ท่านลุงยกอาหารสองชุดขึ้นมา อาหารหลากหลายกว่าที่เซี่ยฟางหวาบอกไว้มาก น้อยที่สุดก็มีเนื้อ มีปลา หลังจากฉินเจิงบำรุงร่างกายตัวเองเรียบร้อย ความโกรธก็คลายลง แต่เมื่อกลางวันเขานอนเยอะเกินไป ตอนค่ำจึงนอนไม่ค่อยหลับ ได้แต่นอนตาแข็งอยู่บนเตียงไม้ ฟังเสียงหายใจที่สม่ำเสมอของห้องข้างๆ เห็นได้ชัดว่าหลับสนิทมาก จึงอดไม่ได้ที่จะขบฟันกราม
ขบไปขบมา เขาก็หัวเราะออกมา หวางอิ๋นคนนี้ … เช่นนี้ … ถึงจะน่าสนใจ
เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อ เซี่ยฟางหวา บุตรสาวของจวนจงหย่งโหว ยอมสละตนเองไปเข้าร่วมการฝึกฝนกับองครักษ์เงาที่ภูเขาไร้นามตั้งแต่อายุเจ็ดขวบเพื่อค้ำจุนวงศ์ตระกูลในภายภาคหน้า ผ่านไปแปดปี นางทำลายภูเขาไร้นามจนสิ้น ปลอมตัวกลับเข้ามาที่เมืองหลวงอีกครั้ง แต่โชคชะตาเหมือนเล่นตลกให้นางต้องพบกับเขา อ๋องน้อยแห่งจวนอิงชินอ๋อง พบกันเพียงครั้งนางกลับสลัดเขาไม่หลุด ไม่สามารถกลับคืนสู่ฐานะดั้งเดิมของตนได้ ทั้งยังต้องไปเป็นหญิงใบ้คอยรับใช้ข้างกายเขาอีก กลยุทธ์ วิชาแพทย์ นางล้วนฝึกฝนจนแตกฉาน แต่กับ ฉินเจิง ผู้นี้ นางกลับจนปัญญาที่จะต่อกรด้วยจริงๆ