ทะลุมิติมาเป็นอนุนอกเรือน
两边之和 (เหลี่ยงเปียนจือเหอ)
## บทที่ 1 ทะลุมิติมาเป็นอนุนอกเรือน

ตอนที่ 1 ทะลุมิติมาเป็นอนุนอกเรือน
เฮ้อ!
อวี๋จือถอนหายใจครั้งที่หนึ่งร้อยเอ็ด
เรื่องทะลุมิติข้ามเวลาแบบนี้ เจอครั้งแรก บอกได้ว่าพระเจ้ารักและเอ็นดู แต่ทะลุมิติสองครั้งเนี่ยมันหมายความว่าอะไรนะ
อวี๋จือคิดไม่ตกเรื่องที่ตัวเองทะลุมิติอีกครั้งได้ยังไง ทะลุมิติจากยุคสมัยใหม่ที่เทคโนโลยีพัฒนาแล้วมาสู่โลกของการบำเพ็ญตน แล้วยังทะลุมิติจากโลกของการบำเพ็ญตนมาเป็นอนุนอกเรือนของขุนนางบางคนในราชสำนักอีก นี่มันเกินไปมั้ย
อย่างน้อยเธอก็เป็นเด็กสาวที่จิตใจดีและมีความซื่อสัตย์ แม้จะขี้เกียจไปหน่อย แต่เธอก็ไม่เคยทำเรื่องอะไรร้ายแรง ทําไมสวรรค์ถึงไม่ยอมปล่อยคนธรรมดาอย่างเธอไป
แล้วอีกอย่าง เธอไม่ได้ขี้เกียจตั้งแต่ต้นนะ
ชาติก่อน อวี๋จือเป็นเด็กสาวที่เติบโตภายใต้ธงแดงในสังคมสมัยใหม่ ชาญฉลาดและหน้าตาดี ที่สำคัญคือขยัน เอาชนะความยากลำบากมากมายจนสอบเข้ามหาวิทยาลัย 985[footnoteRef:1] ที่มีชื่อเสียงได้ และเรียนจนถึงปริญญาโท  [1:  มหาวิทยาลัย 985 หมายถึง มหาวิทยาลัยที่มีความเป็นสากล มีมาตรฐานตามมหาวิทยาลัยอันดับต้นของโลก]
หลังจากเรียนจบ ด้วยผลการเรียนที่ดีเธอจึงสามารถเข้าไปทำงานในบริษัทที่มีชื่อเสียง และเริ่มต้นชีวิตทำงานหามรุ่งหามค่ำ จนกระทั่งได้เลื่อนตําแหน่งเป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทในเวลาเพียงสามปี
เธอสามารถทําโอทีติดต่อกันหนึ่งเดือนเพื่อโปรเจกต์โปรเจกต์หนึ่ง แต่สุดท้ายน่ะเหรอ โปรเจกต์สำเร็จแล้ว การเลื่อนตําแหน่งและขึ้นเงินเดือนกำลังกวักมือให้เธอ แต่เธอดันตายกะทันหัน!
เธอเพิ่งได้รับกุญแจของบ้านหลังใหญ่ เพิ่งได้ตําแหน่งผู้บริหารระดับสูงที่มีเงินเดือนหนึ่งล้าน แล้วยังมีสุนัขหน้าตี๋ที่เธอจ้องไว้แต่ยังไม่มีเวลาเข้าหา โอ้ไม่ แฟนของฉัน... หายไปหมด ทุกอย่างหายไปหมดแล้ว!
ดังนั้น ทุกอย่างจึงว่างเปล่า มีเพียงการมีชีวิตและการมีชีวิตอยู่อย่างแข็งแรงเท่านั้นที่เป็นความจริงที่สุด
โชคดีที่สวรรค์ย่อมมีทางออกให้คนเราเสมอ อวี๋จือที่เสียชีวิตกะทันหันไม่ทันได้ไปรายงานตัวที่ปรโลก แต่กลับทะลุมิติไปโลกของการฝึกบำเพ็ญตน และกลายเป็นเด็กหญิงอายุห้าขวบ
เธอเป็นเด็กกําพร้า แล้วยังเป็นรากปราณบริสุทธิ์ที่พบได้ยาก ถูกผู้อาวุโสสำนักชิงอวิ๋นพากลับไปสำนัก และกลายเป็นลูกศิษย์ในสำนัก
สำนักชิงอวิ๋นเป็นสำนักนักดาบ ลูกศิษย์ทุกคนแกว่งดาบทุกวัน หนึ่งวันสิบสองชั่วยามก็ใช้ไปกับการฝึกดาบทั้งหมด แข่งขันกันอย่างดุเดือด
เด็กผู้หญิงอย่างอวี๋จือได้รับความสนใจเพราะมีรากปราณที่ดี แล้วยังถูกสอนให้ขยันขันแข็ง
อวี๋จือที่เคยเสียเปรียบมาแล้วครั้งหนึ่งจะยอมทำเหรอ เธอไม่ทำแน่นอน!
เธอเพิ่งจะอายุห้าขวบ ถึงแม้จะกระโดดข้ามขั้น แต่ก็เป็นได้แค่เด็กชั้นประถมศึกษาปีที่หนึ่ง
กระทรวงศึกษาธิการกําหนดไว้ว่า นักเรียนชั้นประถมศึกษาต้องเรียนในโรงเรียนไม่เกินวันละหกชั่วโมง และห้ามสั่งการบ้านนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่หนึ่งและสอง
เด็กตัวเล็กขนาดนี้ บังคับให้เธอเรียนตั้งแต่เช้าจรดเย็น ยังมีหลักธรรมสวรรค์อยู่ไหม
มันส่งผลเสียต่อพัฒนาการสุขภาพทางกายและจิตของเด็กอย่างร้ายแรง
ไม่ทำ! ไม่ทำเด็ดขาด!
ปล่อยให้เหล่าผู้อาวุโสบ่นไป อวี๋จือก็ไม่สะเทือน เรียนวันละหกชั่วโมง ตอนเช้าไปเรียนวิชาคาถาสามชั่วโมง ตอนบ่ายฝึกดาบสามชั่วโมง ไม่เกินแม้แต่นาทีเดียว ถึงเวลาก็เลิกเรียนทันที
และแน่นอนว่าต้องมีวันหยุดเสาร์อาทิตย์
ภายในสำนักมีทิวทัศน์งดงามราวกับแดนสวรรค์ ไปเดินเที่ยวชมทิวทัศน์ไม่ดีกว่าเหรอ ภูเขา เนื้อสัตว์ ผลไม้และน้ำชาไม่อร่อยเหรอ นอนหลับไม่ดีกว่าเหรอ
มีเรื่องสนุกตั้งมากมาย ทำอะไรที่มีความสุขไม่ดีกว่าเหรอ ทําไมต้องกดดันตัวเองด้วย
ไม่ว่าจะฝึกดาบได้ดีแค่ไหน บำเพ็ญเพียรได้เร็วเพียงใด แล้วยังไงล่ะ ถึงแม้จะบอกว่าสิ่งที่คนฝึกตนแสวงหาศีลธรรม การบรรลุ แต่อวี๋จือเคยศึกษาแล้ว ในช่วงหนึ่งหมื่นปีที่ผ่านมา ทั้งโลกของการฝึกตนมีคนบรรลุเพียงหกคน
อวี๋จือไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นผู้โชคดีคนต่อไป เธอไม่เคยอยากบรรลุ ใครจะรู้ว่าสถานการณ์บนโลกบรรลุเป็นยังไง บางทีมันอาจจะแย่กว่าโลกฝึกตนก็ได้ ดังนั้นใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบันเป็นสิ่งสําคัญที่สุด
อะไรนะ บอกว่าผู้แข็งแกร่งที่สุดคือผู้อยู่รอดบนโลกของการฝึกตน ถ้าบำเพ็ญเพียรน้อยจะถูกรังแกเหรอ
ก็จริง! แต่ตราบใดที่เธอไม่ออกไปจากสำนัก เธอก็จะไม่เจอกับอันตราย สำนักใหญ่ขนาดนี้ ใหญ่กว่าเมืองเมืองหนึ่งซะอีก ยังไม่พอให้เธออยู่สักสิบยี่สิบปีเหรอ
เธอตายมาแล้วหนหนึ่ง โชคดีที่ได้มีชีวิตอีกครั้ง เธอควรเสพสุขสิ ไม่มีทางทำโอทีแน่นอน
แน่นอนว่าอวี๋จือย่อมก้าวหน้าอยู่บ้าง เธอตั้งใจเรียนหกชั่วโมงต่อวัน ควบคุมคะแนนสอบให้อยู่กลางๆ อย่างเข้มงวดทุกครั้ง
สูงเกินไปก็จะดึงดูดความสนใจของเหล่าผู้อาวุโส ต่ำเกินไปก็จะถูกคัดออกจากการเป็นศิษย์ในสำนัก และไม่ได้เงินเดือนของศิษย์ในสำนัก
อย่าคิดว่าศิษย์ในสำนักกับศิษย์นอกสำนักแตกต่างกันแค่ในและนอก แต่เงินเดือนกลับต่างกันมาก แน่นอนว่าศิษย์สืบทอดเงินดีที่สุด แต่ศิษย์สืบทอดต้องไหว้อาจารย์ อวี๋จือไม่อยากหาหัวหน้ามาควบคุมตัวเอง นั่นมันไม่ต่างอะไรจากการทำโอที อวี๋จือรู้ดี เธอไม่มีทางตกหลุมนั้นเด็ดขาด
พรสวรรค์ดีขนาดนี้แต่กลับขี้เกียจแบบนี้ เหล่าผู้อาวุโสไม่ชอบที่เธอไม่เอาถ่าน ต่อมาเห็นว่าไม่ว่าจะบีบคั้นอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์ พวกเขาจึงไม่สนใจดีกว่า
คนอื่นฝึกดาบ อวี๋จืออ่านนิยาย คนอื่นนั่งสมาธิ อวี๋จือนอนหลับ คนอื่นฝึกบุกดินแดนลับ อวี๋จือตามหาของอร่อย แล้วยังเล่นกับหมาแมว ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข
รักสนุกทุกข์ถนัด วันหนึ่งอวี๋จืออยู่ในสำนักดีๆ แค่ไปดูเรื่องสนุก ไปมุงดูศิษย์พี่ใหญ่ชิงปราณก่อกำเนิดจากสวรรค์ คิดไม่ถึงว่าสายฟ้าเส้นนั้นจะตาบอด ไม่ไปผ่าศิษย์พี่ใหญ่ แต่ดันผ่ามาที่คนเดินผ่านมาอย่างเธอ
เธอยังจําความเจ็บปวดที่สายฟ้านั้นผ่าตัวเองได้ ราวกับเส้นเอ็นทั้งตัวกำลังจะหัก เธอถึงกับได้กลิ่นเหม็นไหม้ ภาพสุดท้ายก่อนหมดสติ เธอเห็นใบหน้าที่ตกใจของบรรดาศิษย์พี่ คิดในใจว่าครั้งนี้จบเห่แล้ว!
ภายใต้สายฟ้าผ่า แม้แต่ปราณก่อกำเนิดยังยากจะต้านทาน นับประสาอะไรกับเธอที่เพิ่งเลื่อนขั้นเป็นแก่นแท้ทองคำน้อยๆ
ใช่แล้ว ถึงจะทะลุมิติมายังโลกของการฝึกตนได้สิบห้าปีแล้ว ลูกศิษย์รุ่นเดียวกันที่บำเพ็ญเพียรมากที่สุดได้ปราณก่อกำเนิด แต่เธอเพิ่งจะได้แก่นแท้ทองคำ
ไม่มีทางจบเห่หรอก เพราะอวี๋จือทะลุมิติอีกแล้ว เธอทะลุมิติมาในยุคสมัยที่ไม่รู้จัก รัชสมัยต้าชิ่ง ตัวตนใหม่ของเธอช่างน่าอับอาย คิดไม่ถึงว่าเธอจะทะลุมิติมาเป็นอนุภรรยา และนี่เป็นเหตุผลที่เธอถอนหายใจ
ถึงแม้จะอยู่ในโลกฝึกตนมาสิบห้าปี แต่อวี๋จือยังมีความคิดสมัยใหม่ อนุภรรยาคือเมียน้อยไม่ใช่เหรอ เธอรับไม่ได้!
อวี๋จือส่องกระจก รูปร่างหน้าตาทั้งสามชาติของเธอคล้ายๆ กัน ถ้าจะให้บอกความแตกต่างก็คือหน้าตาในชาติสมัยใหม่คือเป็นเวอร์ชันแย่สุด ชาติในโลกฝึกตนเป็นเวอร์ชันดีสุด เพราะคนที่ฝึกตนล้วนแต่หน้าตาดี โดยเฉพาะหลังจากที่เธอได้เป็นแก่นปราณทองคำ รูปร่างหน้าตาของเธอก็สวยขึ้น ผิวดีจนไม่เห็นแม้แต่รูขุมขน ส่วนหน้าตาตอนนี้ของเธอ นอกจากสีผิวที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ หน้าตาก็เหมือนตอนอยู่โลกฝึกตน
อวี๋จือยังพอจะจำเรื่องราวของผู้หญิงคนนี้ได้บ้าง แต่จำได้ไม่หมด
ผู้หญิงคนนี้ก็ชื่ออวี๋จือเหมือนกัน ปีนี้อายุสิบหกปี เป็นสาวใช้ในจวนของนายอำเภอคนหนึ่งในมณฑลเจียงหนาน ถูกมอบให้ขุนนางที่มาจากเมืองหลวงเมื่อสองเดือนก่อน และขุนนางพานางกลับเมืองหลวงมาอยู่ที่นี่
ขุนนางคนนั้นเป็นคุณชาย อายุยังน้อย ลูกน้องต่างเรียกเขาว่าคุณชายสาม สําหรับชื่อเสียงและที่มาของเขา เธอไม่รู้อะไรเลย
ร่างเดิมของเธอเป็นคนขี้ขลาด คุณชายสามคนนั้น... ในความทรงจําของเธอเขาเป็นคนเข้มงวด เธอหวาดกลัวเขา ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา หลบหน้าเขาตลอดและแทบไม่ได้เจอเขาเลย
อวี๋จือเคาะหัวตัวเองใช้ความคิดอย่างหนัก แต่ก็นึกไม่ออกอยู่ดีว่าคุณชายสามคนนั้นหน้าตายังไง เธอจึงเลิกคิด
ครึ่งเดือนก่อนเธอถูกย้ายมาอยู่ที่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ นอกจากเธอแล้วยังมีคนรับใช้อีกสองคน คนหนึ่งเป็นสาวใช้ชื่ออิงเถา และอีกคนคือป้าเจียงที่รับผิดชอบเรื่องซื้อของและทําอาหาร
ส่วนคุณชายสามคนนั้น หลังจากนั้นก็ไม่โผล่หน้ามาอีกเลย
ร่างเดิมของเธอขี้ขลาด ถูกทิ้งให้อยู่ในบ้านเล็กๆ แห่งนี้จึงหวาดกลัว บวกกับแปลกที่ไม่ชินดินฟ้าอากาศที่นี่เธอจึงป่วย ตัวร้อนติดต่อกันสองสามวันจนทนไม่ไหว และกลายมาเป็นอวี๋จือ
แต่อวี๋จือกลับไม่ต้องการ
เป็นอนุนอกเรือนนับว่ามีสถานะต่ำต้อย ทั้งยังเป็นยุคสมัยที่ผู้ชายเหนือกว่าผู้หญิง เธอมองไม่เห็นทางรอดเลย
ตอนนี้อวี๋จืออยากรู้ตัวตนเสี่ยเลี้ยงของเธอให้เร็วที่สุด ถ้าคุณชายสามคนนั้นยังไม่ได้แต่งงาน เธอยังพอเอาตัวรอดได้ แต่ถ้าเขามีภรรยาเอกอยู่แล้ว...อย่างนั้นตายซะดีกว่า!
เธอขี้เกียจก็ส่วนขี้เกียจ แต่ก็มีทัศนคติที่ดี ไม่มีทางเป็นเมียน้อยใคร
“แม่นาง ท่านไม่สบายอีกแล้วหรือเจ้าคะ” อิงเถารีบเดินเข้ามาด้วยสีหน้าห่วงใย “เมื่อครู่ท่านเพิ่งจะดีขึ้น อย่านั่งข้างนอกนานเลยเจ้าค่ะ เข้าฤดูใบไม้ผลิแล้ว แต่ลมยังแรงอยู่ หมอบอกให้ท่านพักผ่อนเยอะๆ แม่นาง บ่าวประคองท่านไปพักในห้องดีกว่าเจ้าค่ะ
ก่อนหน้านี้ท่านหมดสติไปสองวัน ทำเอาบ่าวตกใจแทบตาย ป้าเจียงบอกว่าถ้าท่านยังไม่ฟื้นคงต้องไปรายงานคุณชายสาม ขอบคุณสวรรค์ที่ท่านฟื้นแล้ว ไม่แปลกเลยที่ทุกคนจะบอกว่าท่านหมอหวังเก่ง”
สาวใช้คนนี้พูดมาก ส่วนอวี๋จือนั้นกำลังตกใจอยู่ ก่อนจะแอบหลอกถาม “ข้าไม่สบายเพียงนี้ คุณชายสามไม่มาเยี่ยมข้าเลยหรือ”
อิงเถาส่ายหน้าและมองหน้าอวี๋จืออย่างระมัดระวัง เห็นเธอหลับตาลงจึงคิดว่าเธอเสียใจ รีบปลอบใจ “ป้าเจียงไปหาคุณชายสามแล้ว แต่ไม่เจอคุณชายสาม ท่านเองก็รู้ว่าคนชั้นสูงมีกฎเกณฑ์เข้มงวด สาวใช้อย่างพวกเราจะเจอเจ้านายง่ายๆ ได้เช่นไรเจ้าคะ แล้วยังไม่มีคนสนิท อยากฝากคนอื่นไปรายงานก็ทำไม่ได้ แต่ป้าเจียงบอกว่าถ้านางไม่ยุ่งนางจะไปรอที่นอกจวน ต้องได้เจอคุณชายสามแน่นอนเจ้าค่ะ”
สาวใช้เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สดใส เธอดูมีพลัง
อวี๋จือเข้าใจแล้วว่าอิงเถากับป้าเจียงไม่ได้สนิทกับคุณชายสาม น่าจะถูกซื้อมารับใช้เจ้าของร่างเดิม อนาคตของพวกนางขึ้นอยู่กับร่างเดิม ไม่อย่างนั้นป้าเจียงคงไม่ไปหาคุณชายสามบ่อยขนาดนั้น
ในเมื่อเป็นอย่างนี้เธอรออยู่เฉยๆ ให้ป้าเจียงไปหาคุณชายสามดีกว่า


## บทที่ 2 วันนี้คุณชายสามมาหรือยัง

ตอนที่ 2 วันนี้คุณชายสามมาหรือยัง
หลังจากอิงเถาออกไป อวี๋จือนึกถึงคำว่าอนุนอกเรือน เธอก็ไม่อยากนอนอีกแล้ว
ตั้งแต่เธอฟื้นขึ้นมาเมื่อวันก่อน อิงเถากับป้าเจียงก็ดูแลเธออย่างใกล้ชิด ไม่ยอมให้ลุกจากเตียงด้วยซ้ำ เพิ่งจะออกไปนั่งข้างนอกได้พักหนึ่ง ไม่นานก็ถูกอิงเถาประคองเข้ามาในห้อง ว่าไปแล้วเธอยังไม่ได้ดูบ้านที่ตัวเองอยู่อย่างละเอียดเลย
ตอนอยู่ข้างนอกเมื่อครู่ได้มองดูรอบๆ แล้ว บ้านเล็กแห่งนี้ไม่กว้างมากนักแต่ก็เป็นระเบียบ นอกจากเรือนหลัก ทางทิศตะวันออกมีเรือนรองสามห้อง ทางทิศตะวันตกมีต้นพุทราต้นหนึ่ง
ใต้ต้นพุทราถูกพรวนเป็นแปลงใหญ่ อิงเถาบอกว่าป้าเจียงเป็นคนพรวน เตรียมโรยเมล็ดผัก ผักกาดเขียวแพงเกินไป ปลูกเองดีกว่า ประหยัดเงินซื้อผักได้ไม่น้อย
เมื่ออวี๋จือได้ยินแบบนี้ เธอก็ยิ่งสงสารตัวเอง ทะลุมิติมาเป็นอนุนอกเรือนไม่พอ แล้วยังเป็นอนุนอกเรือนที่อาศัยอยู่ในบ้านเล็กๆ คนรับใช้ก็ดูเหมือนจะพึ่งพาไม่ได้
เหมือนกับตอนที่อยู่ในบริษัท ตอนนั้นเธอเป็นหัวหน้าทีม พนักงานที่ถูกส่งมาอยู่ในทีมเธอไม่แค่ทํางานข้ามสาขา แต่ยังไม่ผ่านการฝึกอบรมก่อนทํางานด้วย ทีมแบบนี้เธอจะดูแลได้ยังไง
ทำไมเธอถึงน่าสงสารอย่างนี้!
ในห้องค่อนข้างเรียบง่าย บอกได้ว่ามองเข้ามาก็เห็นทุกอย่างแล้ว
เธอเปิดกล่องดู มีเสื้อผ้าแค่สองสามตัว เนื้อผ้าธรรมดา ส่วนใหญ่ยังเป็นของเก่าแล้ว ของใหม่มีแค่สองตัว ลายดอกไม้ค่อนข้างเชย ไม่เหมือนเสื้อผ้าที่เอาไว้ให้เด็กผู้หญิงใส่เลย
อวี๋จือพยายามนึก เป็นเหมือนที่คิดไว้ไม่มีผิด นี่คือรางวัลที่ฮูหยินนายอำเภอ เจ้านายคนเก่ามอบให้เธอ
ใต้กล่องยังมีกล่องไม้เล็กๆ ที่ล็อกไว้ อวี๋จือคิดสักพักก็ถอดกุญแจที่ห้อยอยู่ที่คอออกมา เปิดได้จริงๆ ด้วย
ในกล่องมีเงินและเหรียญทองแดงกระจัดกระจายอยู่ นับดูแล้ว ทั้งหมดมียี่สิบสามตำลึงกับห้าร้อยสี่สิบเจ็ดอีแปะ คิดเป็นเงินหยวนก็ประมาณสองสามพันหยวน
น้อยจัง! อวี๋จือขมวดคิ้วและรื้อห้องอย่างไม่ยอมแพ้
รื้อไปทั่วทั้งห้องแล้วเธอไม่เจอเงินเพิ่มแม้แต่อีแปะเดียว ดูเหมือนว่าเงินยี่สิบกว่าตำลึงคงจะเป็นเงินทั้งหมดของร่างเดิมเธอแล้ว
จน! จนจริงๆ!
อวี๋จือล็อกกล่องไม้แล้วโยนกลับเข้าไปในกล่อง เปิดกล่องหวี มีปิ่นเงินสองด้าม และดอกไม้กํามะหยี่สีแดงหนึ่งดอก
โถ่ จนจริงๆ!
อวี๋จือสีหน้าไร้อารมณ์ เธอปิดกล่องหวีทันที
ตอนที่เธออยู่ในโลกฝึกตน เครื่องประดับล้วนแต่เป็นอัญมณีและหยกหายาก ทองเอยเงินเอยเธอยังดูถูกว่าไร้รสนิยม แม้แต่ในยุคสมัยใหม่ เธอเพิ่งจะคลอดได้หนึ่งร้อยวันก็ได้ใส่ทองใส่เงินแล้ว แค่กําไลทองกําไลเงินก็มีตั้งหลายวง
ตอนที่เธอยากจนที่สุดก็ไม่เคยตกอับแบบนี้
อวี๋จือกลับไปนอนบนเตียงอย่างหมดอาลัยตายอยาก
เสี่ยเลี้ยงทิ้งเธอไว้ที่นี่แล้วไม่เคยโผล่หน้ามาอีกเลย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สนใจผู้หญิงคนนี้ ถ้าสนใจเขาจะให้เธอมาอยู่ในบ้านเล็กๆ แบบนี้เหรอ
หัวหน้าไม่ให้ความสำคัญ ลูกน้องไม่มีความสามารถ แม้แต่ทุนทำกิจกรรมยังไม่จัดสรร จะให้เธอทำยังไงเล่า
อวี๋จือคิดว่าครั้งนี้เธอจะปล่อยวางแล้วจริงๆ อีกไม่นานเธอก็จะกลายเป็นปลาแดดเดียว
ขณะที่เธอกำลังท้อ ก็ได้ยินเสียงอิงเถาดังมาจากข้างนอก “ป้าเจียง กลับมาแล้วหรือ เจอคุณชายสามหรือไม่เจ้าคะ”
อวี๋จือลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก เดินไปถึงขอบประตูก็เดินช้าลง เลียนแบบร่างเดิม หดไหล่และจับกรอบประตูอย่างอ่อนแอ สายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง “เจอคุณชายสามหรือยัง”
หน้าตาที่งดงาม สีหน้าซีดเซียวเพราะอาการป่วยทำให้เธอดูน่าสงสาร สายตาที่มีความอาลัยอาวรณ์ หางตาที่แดงก่ำแบบที่ทำให้ผู้คนหลงใหล
หน้าตางดงามเช่นนี้ อย่าว่าแต่บุรุษเลย แม้แต่สตรีอย่างป้าเจียงเห็นแล้วยังเอ็นดู ในใจตะโกนว่า เกิดมางดงามเช่นนี้ ไม่แปลกที่คุณชายจะต้องตา
“แม่นางออกมาทำไมกัน ท่านยังไม่หายดี จะตากลมไม่ได้นะเจ้าคะ” ป้าเจียงยัดตะกร้าใส่มืออิงเถา และรีบเดินเข้าไปประคองอวี๋จือกลับเข้าไปในห้อง
“ถึงแม้บ่าวจะไม่เจอคุณชายสาม แต่บ่าวได้ข่าวแล้วเจ้าค่ะ บ่าวใช้เงินซื้อป้าที่เฝ้าประตู นางบอกบ่าวว่า คุณชายสามไม่ได้กลับจวนมาสองวันแล้ว บ่าวจึงถามว่า ศาลาว่าการงานยุ่งหรือ หรือว่าคุณชายสามออกไปทำงานนอกเมือง ตอนแรกป้าคนนั้นไม่ยอมเอ่ยอะไร ต่อมาบ่าวยัดเงินให้นางอีกห้าตำลึงนางจึงยอมเอ่ยปาก ที่แท้คุณชายสามออกไปทำธุระแทนท่านซื่อจื่อนอกเมืองหลวง แต่ไปที่ไหน กลับมาเมื่อไหร่ ป้าคนนั้นก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ”
นางกลัวอวี๋จือผิดหวังจึงรีบเอ่ยอีกว่า “แม่นางไม่ต้องห่วงนะเจ้าคะ อีกสองวันบ่าวจะไปดู ทันทีที่คุณชายสามกลับมา บ่าวจะเชิญเขามาหาแม่นางเจ้าค่ะ”
อวี๋จือพยักหน้าเบาๆ และกล่าวชมนาง “ป้าเจียงเก่งจริงๆ ลำบากป้าแล้ว แต่ว่า ป้าคนนั้นโลภมากเกินไปหรือไม่”
ประโยคนี้เอ่ยถูกใจป้าเจียง นางตบต้นขาอย่างไม่พอใจ “ใช่เจ้าค่ะ โลภมากจริงๆ”
เจ้านายคนก่อนของป้าเจียงเป็นขุนนางระดับหก เป็นตระกูลยากจน ถึงแม้จะมีคนรับใช้ แต่ก็ใช้ชีวิตอย่างประหยัด เงินห้าตำลึงสามารถซื้อผักได้เป็นเดือน
ต่อมาเจ้านายได้รับตำแหน่งนอกเมือง แน่นอนว่าไม่มีทางพาบ่าวทุกคนไปด้วย ป้าเจียงที่ไม่ใช่บ่าวคนสนิทจึงถูกตัดหางปล่อยวัด นางเคยรับใช้ตระกูลขุนนางมาก่อนจึงมีความรู้มากกว่าคนรับใช้ทั่วไป และถูกคุณชายสามเลือกให้มารับใช้อวี๋จือ
ป้าเจียงเสียสามีไปตั้งแต่ยังสาว เสียลูกไปตอนวัยกลางคน ชีวิตทั้งหมดขึ้นอยู่กับเจ้านาย นางจึงต้องคิดเผื่อตัวเองไว้บ้าง ที่นางทุ่มเทแบบนี้ก็เพื่อตัวนางเอง เห็นอวี๋จือยังเด็กและนิสัยดีจึงอยากได้รับความไว้วางใจจากเจ้านาย ต่อไปถ้าคุณชายสามรับเจ้านายเข้าไปอยู่ในจวน นางก็จะมีที่หลับที่นอน
ไม่อย่างนั้นนางคงไม่ยอมจ่ายเงินห้าตำลึงเงินเพื่อถามข่าว ตอนนี้หัวใจของนางยังเจ็บปวดอยู่เลย
อวี๋จือพยักหน้า “คงไม่มีทางอื่น ตระกูลผู้มีอํานาจ ถึงแม้จะเป็นบ่าวกวาดประตูก็มีความคิดอ่านกว้างขวาง เงินไม่มากพอพวกเขาก็ไม่สนใจ แต่หากตีสนิทกับพวกเขาได้ เสียเงินมากแค่ไหนก็คุ้มค่า ป้าเจียงทำถูกแล้ว”
เธอชื่นชมป้าเจียงอีกครั้ง
ลูกน้องที่ดีต้องได้รับคำชม ในฐานะหัวหน้าแล้ว ไม่มีความสามารถได้ แต่ต้องชื่นชมลูกน้องให้เป็น
ป้าเจียงรู้สึกโล่งใจขึ้นมา ถึงแม้จะบอกว่าถามข่าว แต่เสียเงินมากขนาดนั้นในครั้งเดียว นางเองก็ไม่สบายใจ กลัวเจ้านายจะตําหนิ
ตอนนี้อวี๋จือไม่เพียงแต่ไม่ตำหนินาง แล้วยังชมว่านางทำถูก ป้าเจียงโล่งใจทันที และตั้งหน้าตั้งตารอให้อวี๋จือหายดี
อวี๋จือไม่จำเป็นต้องเอ่ยถาม นางก็เอ่ยออกมาเองทั้งหมด “แม่นางเจ้าคะ ชิงเฟิง บ่าวคนสนิทของคุณชายสามให้เงินบ่าวไว้ห้าสิบตำลึงเงิน หักค่าใช้จ่ายช่วงนี้แล้ว ค่าใช้จ่ายที่มากที่สุดคือเชิญหมอมาดูท่านและค่ายา ทั้งหมดใช้เงินไปเกือบสิบสี่ตำลึง บวกกับเงินห้าตำลึงที่เสียไปวันนี้ เราเหลือเงินไม่ถึงสามสิบตำลึง บ่าวนำมาให้ท่านดีหรือไม่เจ้าคะ”
เป็นเหมือนที่อวี๋จือเดาไว้ไม่มีผิด
หลังจากเธอฟื้นมีหมอมาดูอาการเธอหนึ่งครั้ง เมื่อป้าเจียงไปซื้อยาก็ไม่ได้มาขอเงินที่เธอ เธอจึงเดาว่าป้าเจียงยังมีเงินอยู่ในมือ
ถึงแม้เงินห้าสิบตำลึงจะไม่มาก แต่ก็มากเป็นสองเท่าของเงินส่วนตัวเธอ เงินส่วนตัวอันน้อยนิดนั้นคงพอให้เธอป่วยได้อีกสักครั้งหนึ่ง ไอหยา น่ากลัวชะมัด!
“ไม่จำเป็น เจ้ายังต้องซื้อยาซื้อผักทุกวัน เจ้าถือเงินไว้เถิด จดบัญชีไว้ก็พอแล้ว”
อวี๋จือรู้ดีว่าเงินก้อนนี้เป็นเงินส่วนกลาง มีไว้ใช้จ่าย แม้เธอจะเก็บไว้ก็ไม่มีทางกลายเป็นเงินของเธอ แล้วยังต้องควักออกทุกวัน เธอคงจะปวดใจมากกว่าเดิมแน่
“บ่าวไม่รู้หนังสือเจ้าค่ะ” ป้าเจียงสีหน้าแย่
“เช่นนั้น” อวี๋จือหยุดชะงักแล้วมองไปที่อิงเถา
อิงเถาสะบัดมือ “แม่นางอย่ามองบ่าวเลย บ่าวก็ไม่รู้หนังสือเจ้าค่ะ”
หรือเธอต้องเป็นคนทำบัญชี?
ไม่! ไม่! ในฐานะหัวหน้า จะทํางานเองได้อย่างไร ต้องฝึกฝนพนักงาน
อวี๋จือพูดอย่างเด็ดขาด “ค่าใช้จ่ายของเราไม่เยอะ ใช้สมองจำไว้ก่อน ข้าจะสอนหนังสืออิงเถา รอให้อิงเถารู้หนังสือแล้ว ค่อยให้นางทําบัญชี”
ไม่ได้ถามความยินยอมของอิงเถาสักนิด เธอตัดสินใจเรื่องนี้เอง
อิงเถากับป้าเจียง คนหนึ่งจัดการบัญชี อีกคนหนึ่งจัดการเงิน ดูแลซึ่งกันและกัน หัวหน้าอย่างอวี๋จือจะได้นอนหลับอย่างสบายใจได้
เพอร์เฟค!


## บทที่ 3 วันนี้คุณชายสามยังไม่มา

ตอนที่ 3 วันนี้คุณชายสามยังไม่มา
ฤดูใบไม้ผลิเดือนสาม สายลมอันอบอุ่น ดอกไม้ผลิบาน นกยางบินว่อน
ไม่นานก็ผ่านไปครึ่งเดือนแล้ว อวี๋จือหายดีแล้ว ใบหน้าที่ซีดเซียวอมชมพูระเรื่อ แต่อวี๋จือรู้ว่านี่เป็นแค่รูปลักษณ์ภายนอก ร่างกายนี้ตรากตรำมามากเกินไป ใช่ว่าจะชดเชยได้ในชั่วข้ามคืน
จะว่าไปแล้วเจ้าของร่างเดิมช่างลําบาก เกิดในครอบครัวชาวนา บิดาเป็นบัณฑิต ตอนเด็กมีชีวิตที่ดีอยู่สองสามปี แต่เมื่ออายุห้าหกขวบ บิดาก็ออกไปสอบและไม่กลับมาอีกเลย หลังจากนั้นก็ไม่มีข่าวคราวอะไรอีก
มารดาของนางทนไม่ไหวจึงทิ้งนางไปแต่งงานใหม่ นางจึงมาอยู่กับท่านลุงท่านป้า
ชีวิตที่อยู่ใต้ชายคาคนอื่นจะดีสักแค่ไหนกัน ถึงแม้ท่านลุงท่านป้าจะไม่เคยด่าทอหรือตีนาง แต่กลับเรียกใช้นางทุกวัน นอกจากซักผ้าทําอาหารแล้วยังต้องไปทำไร่ ตากแดดตากฝนเป็นเรื่องปกติ แต่ลูกพี่ลูกน้องที่อายุมากกว่านางหนึ่งปีกลับไม่ต้องทำงานพวกนี้
สําหรับเรื่องอาหารการกิน ดูภายนอกก็เหมือนกับของลูกพี่ลูกน้อง แต่ท่านป้ากลับแอบทำอาหารอร่อยๆ ให้ลูกของตัวเองโดยไม่เคยเรียกนาง เจ้าของร่างเดิมเป็นคนอ่อนแอไม่กล้าก่อเรื่อง น้อยใจก็ไปแอบเช็ดน้ำตาเอง กลัวท่านลุงท่านป้าจะไล่ออกจากบ้าน
ต่อมาเมื่ออายุสิบสามสิบสี่ปี หน้าตานางสะสวยขึ้นเรื่อยๆ ท่านป้าก็ดีกับนางมากขึ้น ไม่ให้นางออกไปทำไร่ทุกวันแล้ว และบางครั้งยังตัดเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ด้วย
ไม่ใช่เพราะจิตใจดี แต่เห็นหลานสาวคนนี้หน้าตาดี คงจะได้เงินสินสอดทองหมั้นไม่น้อย
ต่อมาเมื่อลูกพี่ลูกน้องจะแต่งงาน ครอบครัวไม่มีเงิน มีคนถูกใจหน้าตานาง ท่านป้าจึงขายนางทันที
นางย้ายมาอยู่ที่จวนนายอำเภอ แม้จะบอกว่าเป็นสาวใช้แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่าพวกนางเป็นเพียงเครื่องมือให้นายอําเภอใช้ผูกสัมพันธ์กับผู้มีอํานาจ
อยู่ที่จวนนายอำเภอปีกว่า ผิวพรรณกลับมาขาวแล้วแต่รอยแผลเป็นที่มือยังอยู่
มือคือใบหน้าที่สองของหญิงสาว อวี๋จือมองมือตัวเองอย่างไม่พอใจ เธอจะรักษารอยแผลเป็นให้หายและดูแลอย่างดี
ป้าเจียงเดินเข้ามาพูดติดๆ ขัดๆ “แม่นางเจ้าคะ วันนี้ลองให้บ่าวไปดูอีกครั้ง บางทีคุณชายสามอาจจะกลับเมืองหลวงแล้วก็ได้เจ้าค่ะ”
หลังจากไปถามมาครั้งหนึ่ง แม่นางก็ไม่ให้ตนไปอีก บอกว่าคนที่จวนเห็นเข้าจะไม่ดี แต่ป้าเจียงก็กังวลเพราะตั้งแต่แม่นางย้ายมาอยู่ที่นี่ คุณชายสามก็ไม่เคยมาหา เขาลืมแม่นางไปแล้วหรือ หรือว่าถูกนางจิ้งจอกคนไหนขัดขาเอาไว้ แล้วแม่นางล่ะ แม่นางมีชีวิตที่ดีตนถึงจะมีชีวิตที่ดีได้
“ไม่จำเป็นหรอก” อวี๋จือไม่เป็นกังวลเลยแม้แต่น้อย
ช่วงนี้นางไปสืบมาแล้ว จึงเข้าใจสถานการณ์ของคุณชายสามอย่างชัดเจน
เสี่ยเลี้ยงของเธอคือคุณชายสามแห่งจวนอู่อันโหว แซ่เหวิน นามว่าจิ่วเซียว เป็นบุตรชายของภรรยาเอก ปีนี้อายุสิบเก้าปี และยังไม่ได้แต่งงาน
เขาเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง สอบผ่านจอหงวนตั้งแต่อายุสิบห้า เป็นบัณฑิตเรียนดี ไม่สิ เขาเป็นอัจฉริยะต่างหาก อายุยังไม่ถึงยี่สิบก็ได้รับตำแหน่งเส่าชิงแห่งศาลต้าหลี่ ชีวิตของเขาราวกับเปิดโหมดสมบูรณ์แบบไว้
เมื่อเทียบกับเขาแล้ว อวี๋จือรู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอมาก แม้ในยุคสมัยใหม่ที่เธอขยันขันแข็ง เธออายุตั้งเกือบสามสิบถึงได้นั่งตําแหน่งผู้บริหารระดับสูง คนอย่างคุณชายสามต่างหากที่เป็นนายใหญ่ เทียบกันไม่ได้! เทียบกันไม่ได้เลย!
“คุณชายสามมีตําแหน่ง ถึงแม้เขาจะกลับเมืองหลวงแล้ว เกรงว่าเขาก็คงยุ่ง ข้าหายดีแล้ว แล้วยังมีชาติกําเนิดเช่นนี้ ไม่มีอะไรให้เขาต้องนึกถึง อย่าไปรบกวนเขาเลยดีกว่า” อวี๋จือเสียใจ และหัวเราะเยาะตัวเองอย่างขมขื่น
“แม่นางอย่าเอ่ยเช่นนี้เจ้าค่ะ ท่านไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร” ป้าเจียงเห็นใจและเข้าใจ แต่นางก็ไม่ได้พูดไปอย่างนั้นเพื่อปลอบใจ
ในมุมมองของป้าเจียง อวี๋จือนิสัยดี หน้าตาดี แล้วยังรู้หนังสือ นอกจากภูมิหลังไม่ดีนักก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าคุณหนูตระกูลขุนนางเหล่านั้น
นางอาบน้ำร้อนมาก่อน ย่อมรู้ดีว่าปากผู้ชายเอ่ยว่า“แต่งภรรยาต้องแต่งภรรยาดี” แต่ทุกคนก็มองที่หน้าตาไม่ใช่หรือ
“ป้าเจียงไม่ต้องปลอบใจข้า วันไหนที่คุณชายสามสูงส่ง แล้วข้าจะเป็นใครได้ ข้าเป็นไม่ได้แม้แต่ดินโคลนใต้เท้าของเขา บางทีคุณชายสามอาจจะลืมข้าไปนานแล้วก็ได้ ข้า ข้าอย่าหาความอับอายให้ตัวเองดีกว่า”
พูดจบอวี๋จือก็ขอบตาแดง หันหน้าหนีด้วยสีหน้าโศกเศร้าเสียใจ
ป้าเจียงตื่นตระหนกรีบเอ่ยว่า “ไม่มีทางเจ้าค่ะ คุณชายสามไม่มีทางลืมท่านแน่นอน เขาให้ท่านมาอยู่ที่นี่ เห็นได้ชัดว่าเขาห่วงใยท่าน ท่านก็บอกแล้วไม่ใช่หรือเจ้าคะว่าคุณชายสามยุ่ง รอให้เขามีเวลา เขาต้องมาหาท่านแน่นอนเจ้าค่ะ”
“จริงหรือ” อวี๋จือถือผ้าเช็ดน้ำตา สายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“จริงเจ้าค่ะ!” ป้าเจียงรับรอง “แม่นางดีเพียงนี้ ใครจะลืมลงเจ้าคะ”
หลังจากอวี๋จือได้รับคำปลอบใจอยู่นาน ก็กัดริมฝีปากเบาๆ “เช่นนั้น ข้าจะรอคุณชายสามอยู่ที่นี่”
ใบหน้าที่งดงามราวกับดอกบัว ช่างน่ารักน่าเอ็นดู
พอป้าเจียงหันไป สีหน้าของอวี๋จือก็เปลี่ยนไปทันที เศร้าอะไร เสียใจอะไรกัน เสแสร้ง! เธอเสแสร้งทั้งนั้นแหละ!
เธอมีชีวิตมาสามชาติแล้ว ยังจะเสียใจเพราะคนแปลกหน้าที่ไม่เคยเจอกันเหรอ เธอสังเกตเห็นว่าป้าเจียงพยายามยุให้เธอคว้าหัวใจคุณชายสามเอาไว้ และย้ายเข้าไปอยู่ในจวนให้เร็วที่สุด
เฮ้อ ชาติกําเนิดแบบนี้ ต่อให้ย้ายเข้าไปอยู่ในจวนก็เป็นได้เพียงอนุภรรยา
อนุภรรยา สตรีที่ต้องยืน คนอื่นนั่งเธอต้องยืน คนอื่นกินเธอทำได้แค่ดู ชีวิตอยู่ในมือของคนอื่น จะอยู่หรือตายขึ้นอยู่กับคนอื่น
ไม่สู้อยู่ข้างนอกแบบนี้ดีกว่า
ถึงแม้ป้าเจียงจะเห็นแก่ตัว แต่นอกจากเรื่องนี้อวี๋จือก็ประทับใจนาง แล้วอีกอย่างในฐานะที่เธอเป็นเจ้านาย แต่ไม่มีแม้แต่สัญญาซื้อขายตัวนาง ถึงแม้อยากแลกก็แลกไม่ได้ แก้ขัดไปก่อนก็แล้วกัน
คนอย่างเหวินจิ่วเซียว อวี๋จือแค่ไปสืบก็รู้ว่าเขาเป็นคนมีความคิด แล้วยังเป็นถึงเส่าชิงในศาลต้าหลี่ ผู้ชายคนนี้ต้องใจแข็งแน่นอน อายุสิบเก้าแล้วยังไม่แต่งภรรยาเอก ไม่มีการหมั้นหมาย บางทีเรื่องนี้อาจจะมีอะไรซ่อนอยู่ หรือไม่เขาก็คงมีอำนาจในตระกูล
นึกไปถึงผู้สืบทอดอู่อันโหวที่ร่างกายอ่อนแอ แต่งงานมาหกปียังไร้ทายาท อวี๋จือทำได้เพียงครุ่นคิด
อายุยังน้อยก็ได้รับตำแหน่งสูง มีกลยุทธ์มีความคิดเป็นของตัวเอง แล้วยังไม่สนใจผู้หญิง ผู้ชายแบบนี้ในใจมีแต่อาชีพการงานและประเทศชาติ จะสนใจอนุนอกเรือนอย่างนั้นเหรอ
อวี๋จือราวกับลูกแมวลูกหมาที่เขาเก็บมาเลี้ยง เห็นอกเห็นใจชั่วคราว จากนั้นก็ทิ้งไว้ข้างหลัง
อวี๋จืออยากให้เหวินจิ่วเซียวลืมตัวเธอไปซะ และอย่าโผล่หน้ามาอีก
ถึงแม้แบบนี้จะไม่มีใครให้เงินเธอ แต่อวี๋จือยอมออกไปหาเงินเอง ดีกว่าต้องเป็นอนุนอกเรือนของใคร
ช่างมันเถอะ ช่างมันเถอะ ไม่คิดแล้ว หาเงินก่อนดีกว่า อวี๋จือไม่อยากมีชีวิตที่ยากลำบากอีกแม้แต่วันเดียว


## บทที่ 4 ไปหาคุณชายสามหรือไม่เจ้าคะ

ตอนที่ 4 ไปหาคุณชายสามหรือไม่เจ้าคะ
ก่อนที่จะหาเงิน มาฝึกฝนร่างกายอันอ่อนแอของเธอก่อนดีกว่า สุขภาพแข็งแรงคือต้นทุนของทุกอย่าง ถ้าไม่ไหวจริงๆ อย่างน้อยเธอก็วิ่งหนีได้
ฝึกฝนหน่อยก็ได้
ทันทีที่ฝึก อวี๋จือถึงกับตกใจ
ถึงแม้ร่างกายของเธอจะอายุไม่น้อยแล้ว แต่กลับเป็นร่างที่ดีในการฝึกวรยุทธ์ ใช้เวลาเพียงไม่กี่วันเธอก็ฝึกรำดาบได้แล้ว แน่นอนว่าตอนนี้อวี๋จือไม่มีดาบในมือจึงใช้กิ่งไม้แทน
ถึงแม้จะพลาดช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการฝึกฝนวรยุทธ์ไปแต่ก็ไม่เป็นไร ให้เธอได้อาบยาชำระล้างไขกระดูกสักหน่อยก็จะฝึกวรยุทธ์ได้ดีขึ้นเป็นเท่าตัว
แต่สมุนไพรดีๆ ต้องใช้เงินไม่น้อยเลย เธอ...
คนจนอย่างเธอตั้งใจหาเงินดีกว่า
ทําอะไรดี ชาติก่อนก่อนอวี๋จือเคยอ่านนิยาย นางเอกที่ทะลุมิติไปทําสบู่ทำแก้ว หาเงินได้มากมาย หรือเธอจะลองดูบ้าง
แต่ในไม่ช้าอวี๋จือก็ล้มเลิกความคิดนี้
เธอรู้หลักการทำสบู่และแก้ว แต่เธอไม่รู้วิธีทําแน่ชัด ถ้าอยากทําสบู่และแก้วต้องทดลองหาวิธีไปเรื่อยๆ
ไม่ต้องบอกว่าเธอไม่มีความพยายามขนาดนั้นเลย เพราะถึงแม้จะทำออกมาได้จริง เธอก็คงดูแลกิจการไม่ไหวอยู่ดี!
อวี๋จือไม่มีความคิดทําชุดแต่งงานให้คนอื่น[footnoteRef:1] [1: ทำชุดแต่งงานให้คนอื่น ทำงานให้คนอื่น ลำบากไปก็ไม่ได้อะไร]
ขณะกำลังใช้ความคิด อิงเถาก็เดินเข้ามาช้าๆ
“แม่นางเจ้าคะ บ่าวเขียนเสร็จแล้ว ท่านดูสักหน่อยเถิดว่าบ่าวเขียนถูกหรือไม่” อิงเถายื่นกระดาษให้อวี๋จือด้วยสีหน้าขมขื่น
ช่วงนี้นางเรียนหนังสือกับอวี๋จือ สำหรับนางมันช่างทรมาน ในสายตาของนางตัวอักษรเหล่านั้นหน้าตาคล้ายๆ กันไปหมด ไม่ต้องเอ่ยถึงการเขียน แม้แต่จำนางยังเวียนหัวไปหมด ง่วงนอน
นอกจากฝีแปรงจะอ่อนปวกเปียกควบคุมไม่ได้แล้ว ยังลงน้ำหนักอย่างมาก สิ่งที่นางเขียนออกมาไม่ใช่ตัวอักษรแต่เป็นจุดสีดำ นางฝึกเขียนตั้งหลายวันก็ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองเขียนอะไร
“แม่นาง บ่าวเรียนไม่รู้เรื่องจริงๆ ท่านอย่าให้บ่าวเรียนเลยเจ้าค่ะ” อิงเถาอดร้องขอขึ้นมาไม่ได้
ใช่ว่านางไม่รู้จักชั่วดี แต่นางเรียนไม่รู้เรื่องจริงๆ
กระดาษดีขนาดนี้ พู่กันแพงขนาดนี้ แต่นางกลับใช้จนพัง อิงเถารู้สึกผิด
อวี๋จือเอนตัวพิงเก้าอี้ ไม่ได้ดูการบ้านของอิงเถา แต่กลับเหลือบมองอิงเถาแล้วหัวเราะ
ที่แท้ใบหน้าของอิงเถาเลอะเทอะราวกับแมวน้อย คนอื่นเขียนตัวอักษรบนกระดาษ แต่อิงเถากลับเขียนบนหน้าตัวเอง
ดูตัวอักษรที่นางเขียน เหมือนเครื่องรางกันผีมากกว่าเครื่องรางกันผีซะอีก
ที่จริงแล้วเพิ่งสอนนางเขียนไปแค่สามตัว หนึ่ง สอง สาม สำหรับการทําบัญชีตัวเลขเหล่านี้ต้องเขียนได้จำได้ เมื่อหันกลับมามองบนกระดาษอีกครั้ง อวี๋จือมองเงียบๆ อยู่นาน ขอโทษที่เธอสายตาไม่ดี อ่านไม่ออกจริงๆ
ก็ได้ ยอมรับว่าการเรื่องรู้หนังสือต้องใช้พรสวรรค์นิดหน่อย
ขอโทษด้วยจริงๆ คำสามคํานี้คงเขียนยากเกินไป
หรือว่าสอนเลขอารบิกดีล่ะ
อิงเถาได้ยินอวี๋จือหัวเราะจึงทั้งอายและกังวล “แม่นาง บ่าวไปช่วยป้าเจียงทำไร่ดีกว่าเจ้าค่ะ” นางยอมขุดดินดีกว่าต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนี้
ไม่แปลกที่บอกว่าเรียนหนังสือนั้นยากลำบาก การเรียนหนังสือคืองานที่ยากลำบากที่สุดในโลกไม่ใช่หรือ
อวี๋จือมองใบหน้าที่บิดเบี้ยวของอีกฝ่ายแล้วหัวเราะ “บ้านเราไม่ได้มีไร่ให้เจ้าทำ”
เห็นนางเหลือบมองใต้ต้นพุทรา อวี๋จือจึงพูดว่า “ที่นั่นสร้างเป็นสวนดอกไม้แล้ว”
เดิมทีลานบ้านก็มีขนาดเล็ก แม้เธอจะไม่ใส่ใจอะไรแต่กลับทนกลิ่นปุ๋ยคอกไม่ไหว จึงปลูกดอกไม้ให้สดชื่นสบายตาดีกว่า
สายตาของอิงเถาเป็นประกาย “บ่าวสานรั้วเก่งมากเจ้าค่ะ” ทำท่าทีกระตือรือร้น
“ไม่เลว!” อวี๋จือมองนางแล้วเปลี่ยนเรื่องไป “แต่ก็ต้องเรียนหนังสือ”
อิงเถาเหี่ยวเฉาทันที ราวกับดอกไม้ที่ถูกแดดเผาจนเหี่ยวเฉา
ผู้หญิงคนนี้รู้สึกอย่างไรก็แสดงสีหน้า สดใสจนทําให้อวี๋จือมีความสุขได้เสมอ อวี๋จือเห็นนางราวกับลูกหมาคอตก จึงเอ่ยปลอบใจ “เรียนวันละครึ่งชั่วยาม น้อยกว่านี้ไม่ได้แล้ว”
อิงเถาเงยหน้าขึ้น เห็นว่าอวี๋จือจริงจัง นางจึงกัดฟันพยักหน้า
ครึ่งชั่วยามก็ครึ่งชั่วยาม ทนๆ หน่อยประเดี๋ยวก็ผ่านไป
ท่าทางขมขื่นนั่นทําให้อวี๋จือหัวเราะอีกครั้ง
สายลมพัดผ่าน แสงแดดสดใส อวี๋จือยกมือขึ้น ลมพัดผ่านซอกนิ้วของเธอไป มีกลิ่นหอมของดอกไม้ที่ไม่รู้ลอยมาจากไหนพัดมาด้วย อวี๋จือสบายใจราวกับแมวขี้เกียจ
ที่จริงแล้วนอกจากยากจนไปหน่อย ชีวิตแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ
อิงเถาเรียนหนังสืออย่างขมขื่น ป้าเจียงเข้มงวดกับนางเพราะหวังให้นางได้ดี นางยื่นมือไปดึงหูอิงเถาขึ้นมา “สาวใช้อย่างเจ้าไม่รู้จักชั่วดีจริงๆ ได้เรียนหนังสือกับแม่นางคือวาสนาของเจ้า เจ้ายังไม่พอใจหรือ”
อิงเถาเดินเขย่งเท้าพลางร้องโอดโอย “ป้าเจียง ข้าเจ็บ เจ็บ เบาๆ หน่อยเจ้าค่ะ”
“ถูกแล้วที่เจ็บ เจ็บแล้วถึงจะจํา พูดสิว่าเจ้าจะเรียนหรือไม่ จะตั้งใจเรียนหรือไม่” ป้าเจียงตะโกนด่าเสียงดัง แต่มือกลับจับเบาลง
“เรียน เรียน เรียน บ่าวจะตั้งใจเรียน!” อิงเถาที่ไม่พอใจปิดหูแล้ววิ่งหนีออกไป ป้าเจียงด่าตามไปด้วยความโมโห “ยัยเด็กไม่ได้เรื่องนี่” และยังไม่ลืมสังเกตสีหน้าของอวี๋จือ
อวี๋จือเข้าใจ “ป้าเจียง อิงเถาเป็นคนร่าเริง ท่านค่อยๆ สอนนางเถิด อย่าด่าอย่าตีนางเลย”
ป้าเจียงถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ปากกลับเอ่ยว่า “แม่นางตามใจนางเกินไปแล้วเจ้าค่ะ”
อวี๋จือยิ้มบางๆ “นางยังเด็ก”
อย่าคิดว่าป้าเจียงด่าอิงเถาแรง ที่จริงนางดีกับอิงเถามาก อิงเถาเย็บปักถักร้อยไม่เป็น ป้าเจียงก็ค่อยๆ สอนทีละเล็กทีละน้อย และในห้องครัวมักจะเก็บหมั่นโถวไว้ให้นางเพราะกลัวนางจะหิว
ระหว่างพนักงาน ไม่ควรแข่งขันกันตลอดเวลา การดูแลซึ่งกันและกันก็สำคัญ
พูดจบป้าเจียงก็ยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน นางลังเลที่จะเอ่ย อวี๋จือจึงถาม “มีเรื่องอะไรหรือ”
ป้าเจียงมีสีหน้ารู้สึกผิด “แม่นาง เงินของเราเหลือแค่สามตำลึงเจ้าค่ะ”
เดิมทีควรเหลือมากกว่านี้ แต่ใช้ไปกับการตัดเสื้อให้แม่นางสองตัวและซื้อพู่กันอีกสองด้าม แม้แต่กระดาษที่ดีหน่อยก็ไม่ได้ซื้อ ทว่าเงินกลับจะหมดแล้ว
“หรือให้บ่าวไปหาคุณชายสามเจ้าคะ” นางลองถาม
ไปหาเสี่ยเลี้ยงอีกแล้วเหรอ ไม่ได้! ไม่ได้เด็ดขาด!
อวี๋จือรีบหยุดความคิดที่อันตรายของนาง “ไม่ได้นะ! ไปหาเขาเพราะเรื่องเงินมันน่าเกลียด ป้าเจียงอย่าเพิ่งกังวลไป เรื่องเงินข้ามีวิธี”
เธอหยุดชะงักไปครู่หนึ่งแล้วพูดอย่างอ้อมค้อม “ป้าเจียง ถึงแม้จะมีคุณชายสาม แต่เราเป็นคนนอก จะพึ่งแต่คุณชายสามไม่ได้ เราต้องพึ่งตัวเอง”
เธออยากขี้เกียจ แต่กลับไม่อยากฝากทุกอย่างไว้กับคนอื่น ไม่อย่างนั้นเธอคงใกล้จะจบเห่แล้ว
ป้าเจียงผิดหวัง นางไม่เห็นด้วยกับคําพูดของอวี๋จือ
แต่งงานกับใครก็ต้องพึ่งพาคนนั้น ทำไมถึงพึ่งคุณชายสามไม่ได้ ในมุมมองของป้าเจียง ถึงแม้แม่นางจะอยู่ข้างนอก แต่นางก็เป็นผู้หญิงของคุณชายสาม ผู้ชายเลี้ยงผู้หญิงของตัวเองก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผลอยู่แล้ว
“บ่าวฟังแม่นางเจ้าค่ะ”
แต่อย่างไรก็ตาม ช่วงนี้ป้าเจียงก็เห็น ถึงแม้แม่นางจะนิสัยดีพูดจาไพเราะอ่อนหวาน แต่กลับเป็นคนมีความคิดเป็นของตัวเอง ในเมื่อแม่นางไม่ให้ไปหาคุณชายสามเช่นนั้นนางก็จะไม่ไป


## บทที่ 5 หาเงิน

ตอนที่ 5 หาเงิน
ออกไปเดินเล่น เอ๊ย ไม่ใช่ สํารวจมาทั้งวันแล้ว ในที่สุดอวี๋จือก็ตัดสินใจว่าจะหาเงินด้วยการขายขนมเซียงปิ่งราดซอส[footnoteRef:1] [1: ขนมเซียงปิ่งราดซอส ลักษณะคล้ายแป้งพิซซ่าบางกรอบแล้วราดซอส โรยต้นหอมซอย มีกลิ่นหอม]
ไม่ว่ายุคสมัยไหน ชีวิตของประชาชนขาดปัจจัยสี่ไม่ได้ อยากหาเงินก็ต้องไตร่ตรองเรื่องพวกนี้
อวี๋จือเห็นว่าของกินในสมัยต้าชิ่งค่อนข้างเรียบง่าย หมั่นโถว ขนมแป้ง และซาลาเปา ซาลาเปาก็มีแค่ไส้เนื้อและไส้ผัก รสชาติก็ธรรมดา เทียบไม่ได้กับซาลาเปาที่เธอเคยกินมาก่อน
อวี๋จือคิดว่าสามารถเริ่มจากการขายของกินได้
มีแม่ครัวอย่างป้าเจียง อวี๋จือมั่นใจว่าแค่สอนนาง นางต้องทำซาลาเปาอร่อยแน่นอน แต่ว่าทําซาลาเปาต้องทำไส้ ไม่มีเครื่องบดเนื้อ การสับไส้มันยุ่งยากเกินไป
ช่างเถอะ ช่างเถอะ เธอไม่ได้โลภขนาดนั้น ขายขนมเซียงปิ่งราดซอสดีกว่า หาเงินมาใช้ชีวิตให้ได้ก็พอแล้ว สําหรับร้านเหล้า ร้านอาหาร...ช่างมันก่อน
แน่นอนว่าต่อให้เธอจะอยากทำก็ทำไม่ได้หรอก มีพนักงานแค่สองคน มีเงินทุนสามตำลึงเงิน ยังอยากเปิดร้านอาหารอีก คิดอะไรอยู่
ป้าเจียงลังเล “ขนมเซียงปิ่งราดซอสหรือ บ่าวไม่เคยได้ยิน บ่าวทำไม่เป็นเจ้าค่ะ แล้วอีกอย่าง บ่าวไม่เคยขายของ” นางไม่เคยออกไปไหน กลัวขายไม่ได้ จะเสียเงินไปเปล่าๆ
“ข้าทำเป็น ข้าสอนเจ้าเอง ขนมเซียงปิ่งราดซอสเป็นของดี ข้ารับรองว่าทั้งเมืองหลวงมีแค่เรา ไม่เคยขายของก็ไม่เป็นไร นำขนมเซียงปิ่งของเราไปวางไว้ข้างนอก ต้องมีคนรู้จักของดีมาซื้อแน่นอน”
อวี๋จือทำแป้งสำหรับขนมเซียงปิ่งหนึ่งแผ่นเสร็จแล้ว เธอหั่นเป็นชิ้นเล็กๆ แบ่งให้ป้าเจียงและอิงเถาชิม
พวกนางสองคนได้ชิม สีหน้าของพวกนางก็เปลี่ยนไปทันที
อวี๋จือภูมิใจ “เป็นอย่างไร อร่อยหรือไม่ พอจะขายได้หรือไม่”
ซอสที่ใช้ในขนมเซียงปิ่งเป็นสูตรลับเฉพาะของคุณยายเธอ ผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างคุณยายอาศัยขายสิ่งนี้เลี้ยงพวกเธอทั้งหมดสี่คน ตัวเธอ แม่ น้องชายและน้องสาวของเธอ อีกทั้งยังให้มาเรียนทำด้วย
อย่าดูถูกเซียงปิ่งแผ่นเล็กๆ นี้เชียว กําไรไม่น้อยเลยนะ
“อร่อย อร่อย อร่อยมากเจ้าค่ะ แม่นาง บ่าวไม่เคยกินขนมที่อร่อยเช่นนี้มาก่อน” อิงเถาเอาแต่ก้มหน้าก้มตากิน
ป้าเจียงก็พยักหน้าตาม “เป็นของกินที่แปลกใหม่จริงๆ รสชาติก็ดีเจ้าค่ะ”
รสชาติดี แต่ถ้าจะขาย... นางอายุมากกว่าอิงเถาจึงกังวลมากกว่า
อวี๋จือเห็นท่าทางแบบนี้จึงขายฝันให้นาง “หากหาเงินได้แล้ว ข้าจะจ่ายค่าจ้างให้เจ้ากับอิงเถาเพิ่ม” เธอไม่เชื่อว่าจะมีคนที่ไม่ชอบเงิน
อิงเถาทั้งตกใจและดีใจ “แม่นาง ของบ่าวก็มีหรือเจ้าคะ”
“แน่นอนอยู่แล้ว เจ้าช่วยป้าเจียงทํา ขายด้วยกัน ต้องมีส่วนของเจ้าอยู่แล้ว” ตอนนี้มีพนักงานแค่สองคน แน่นอนว่าต้องใช้งานทั้งสองคน
“เยี่ยมไปเลยเจ้าค่ะ” อิงเถายิ้มอย่างมีความสุข และรับปากซ้ำๆ “แม่นางเจ้าคะ บ่าวจะตั้งใจเรียน ตั้งใจช่วยป้าเจียงเจ้าค่ะ”
ป้าเจียงยังจะเอ่ยอะไรได้อีก “เช่นนั้นบ่าวจะลองดูเจ้าค่ะ”
อยากทำเซียงปิ่งให้อร่อย หนึ่งคือซอส และที่สําคัญอีกอย่างคือแป้ง ตอนทำแป้งต้องใช้น้ำร้อนลวกแป้งก่อน แบบนี้เซียงปิ่งราดซอสที่ทําออกมาถึงจะมีกลิ่นหอม กรอบ และไม่แข็ง
ป้าเจียงเป็นแม่ครัว ลองทำแค่สองครั้งก็รู้เคล็ดลับแล้ว และแน่นอนว่าอวี๋จือเป็นคนทำซอสเอง เธอจะทำเองแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น เมื่อซอสหมดเธอก็จะสอนเคล็ดลับทำซอสให้ป้าเจียง
ส่วนเธอ เหมาะกับการนอนมากกว่า
ตั้งแผงลอยครั้งแรก กลัวทำเยอะเกินไปแล้วจะขายไม่ออก ป้าเจียงจึงนวดแป้งแค่หนึ่งจิน[footnoteRef:2] ก่อนออกไปขาย ถึงแม้นางจะไม่ได้พูดอะไรแต่ใบหน้าของป้าเจียงและอิงเถามีความกังวล  [2:  จิน หน่วยวัดน้ำหนักของจีน มีน้ำหนักประมาณ 500 กรัม]
แต่อวี๋จือกลับไม่รู้สึกอะไร นอนอ่านนิยายบนเก้าอี้ แค่โบกมือและไม่เงยหน้าขึ้นมองแม้แต่น้อย
เป็นเหมือนที่คิดไว้ไม่มีผิด ผ่านไปครึ่งชั่วยามพวกนางก็กลับมา ไม่มีความกังวลเหมือนตอนก่อนออกไป พวกนางสองคนทั้งตื่นเต้นและดีใจ ริ้วรอยที่หางตาของป้าเจียงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“แม่นาง แม่นางเจ้าคะ ขนม ขนมเซียงปิ่งราดซอสขายหมดแล้ว แย่งกันซื้อจนหมดแล้วเจ้าค่ะ” อิงเถารีบวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้น “แม่นาง วิธีที่ท่านสอนดีจริงๆ ท่านบอกให้หั่นชิ้นเล็กๆ ให้พวกเขาชิม ตอนแรกบ่าวยังกลัวขาดทุน แต่ท่านไม่ได้เห็น คนที่ได้ชิมต่างพากันควักเงินซื้อเจ้าค่ะ”
แล้วยังแย่งกันซื้อด้วย เกือบจะต่อยกันเพื่อแย่งชิ้นสุดท้าย นางถึงกับอึ้ง หากไม่ใช่เพราะป้าเจียงผลักนาง นางคงลืมเก็บเงินไปแล้ว
“ขายหมดแล้วก็ดี” อวี๋จือไม่แปลกใจ เธอมองไปที่ป้าเจียง “ราบรื่นดีหรือไม่”
ราบรื่น ราบรื่นมากเลย หากไม่ได้เห็นด้วยตัวเอง ป้าเจียงคงคิดว่ากำลังฝัน ถึงแม้นางจะไม่เคยขายของมาก่อน แต่นางเคยซื้อของ ของกินเช่นนี้ขายดีเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
แค่ไปยืนก็เข้ามาแย่งกันจนหมด แล้วยังมีคนที่ซื้อไม่ทันบ่นว่านางทำน้อยเกินไป
ขนมเซียงปิ่งราดซอสชิ้นเล็กๆ ขายในราคาสองอีแปะ ราคาเดียวกับซาลาเปาเนื้อ แต่ซาลาเปาไส้เนื้อมีเนื้อ ก่อนออกไปขายเธอยังรู้สึกผิดอยู่เลย และกลัวว่าตั้งราคาสูงเกินไปจะไม่มีใครซื้อ แต่ใครจะไปคิดว่าคนที่ได้ชิม ปากบอกว่าแพง แต่กลับซื้ออย่างรวดเร็วราวกับกลัวแย่งไม่ทัน
ราษฎรในเมืองหลวงไม่ขาดแคลนเงินทองกันแล้วหรือ ไม่จริง เมื่อวานนางไปซื้อผัก เจอป้าคนหนึ่ง ยืนต่อราคากับพ่อค้าตั้งครึ่งวันเพียงเพราะต้นหอมต้นเดียว
จะว่าไปแล้วก็เพราะขนมเซียงปิ่งราดซอสของพวกนางอร่อยต่างหาก
“แม่นาง ขายได้ทั้งหมดสองร้อยสิบสี่อีแปะเจ้าค่ะ” ป้าเจียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นๆ นางเทเงินทั้งหมดลงบนโต๊ะและมองบนโต๊ะด้วยสายตาเป็นประกาย
บุรุษคนหนึ่งหาเงินได้มากสุดวันละยี่สิบอีแปะ แล้วยังไม่ได้มีงานทุกวัน นางแค่ออกไปข้างนอกครู่เดียวก็หาเงินได้ตั้งสองร้อยกว่าอีแปะ นางไม่มีประสบการณ์เพิ่งทำเป็นครั้งแรกจึงทําแป้งขนมแค่สองจิน หากทําสี่จินล่ะ เช่นนั้นคงหาเงินได้สองร้อยกว่าอีแปะหรือ วันหนึ่งจะหาเงินได้เท่าไหร่ แล้วถ้าหนึ่งเดือนเล่า
ป้าเจียงจับหน้าอกตัวเอง รู้สึกว่าหัวใจเต้นแรง
อวี๋จือคํานวณต้นทุน หักต้นทุนแล้วยังเหลืออีกครึ่งหนึ่ง ธุรกิจนี้กำไรดี
เธอนับเงินยี่สิบอีแปะบนโต๊ะ ให้ป้าเจียงสิบอีแปะ ให้อิงเถาสิบอีแปะ “ก่อนหน้านี้บอกว่าจะจ่ายเงินเดือนให้พวกเจ้า ต่อไปไม่ว่าจะหาเงินได้เท่าไหร่ หักต้นทุนแล้วข้าจะเอาแค่แปดส่วน ที่เหลือสองส่วนเป็นของป้าเจียงกับอิงเถา”
หัวหน้าได้กินเนื้อ ต้องให้พนักงานได้กินซุปด้วย แบบนี้ถึงจะกระตุ้นความกระตือรือร้นของพวกเขา
“นี่?” ป้าเจียงและอิงเถามองอวี๋จืออย่างไม่อยากเชื่อ ต่างคิดว่าตัวเองฟังผิด
อวี๋จือพยักหน้าเบาๆ “ใช่แล้ว พวกเจ้าฟังไม่ผิด สิบอีแปะนี้เป็นเงินพิเศษของพวกเจ้า ไม่เพียงแค่วันนี้ ตราบใดที่ขายขนมเซียงปิ่งราดซอส พวกเจ้าก็จะได้เงินพิเศษอย่างต่อเนื่อง”
ป้าเจียงถือเงินสิบอีแปะด้วยมืออันสั่นเทา ริมฝีปากก็สั่น นางเกือบจะร้องไห้ออกมา
นางมีเจ้านายดี สอนกลวิธีอันล้ำค่าเช่นนั้นให้นาง แล้วยังให้เงินพิเศษ นาง... สวรรค์เมตตานางแล้ว ให้นางได้เจอเจ้านายดีๆ เช่นนี้
นางสาบานในใจว่าจะรับใช้แม่นางอย่างดี
อิงเถาแอบคํานวณในใจว่าตัวเองจะหาเงินได้เดือนละเท่าไหร่ สิบอีแปะ ยี่สิบอีแปะ ห้าสิบอีแปะ แปดสิบอีแปะ... ไอหยา ปวดหัว นับไม่ถ้วนแล้ว


## บทที่ 6 คุณชายสามคือใคร

ตอนที่ 6 คุณชายสามคือใคร
ป้าเจียงกับอิงเถากำลังการทําขนมเซียงปิ่งราดซอสอย่างบ้าคลั่ง ไม่สิ หาเงินอย่างบ้าคลั่งต่างหาก
ถ้าไม่ใช่เพราะอวี๋จือห้ามเอาไว้ พวกนางคงจะออกไปตั้งแผงลอยตั้งแต่เช้าจรดเย็น ป้าเจียงยังบอกอีกว่า “แม่นาง ท่านอย่าคิดว่าบ่าวแก่แล้ว แต่บ่าวยังมีแรง บ่าวไม่เหนื่อยเลยเจ้าค่ะ”
ถ้าไม่อยากหาเงินล่ะก็แสดงว่าสมองคงมีปัญหาแล้ว
อิงเถารีบเดินตาม “แม่นาง บ่าวก็ไม่เหนื่อยเจ้าค่ะ”
เรื่องหาเงิน จะเหนื่อยได้อย่างไร
อวี๋จือยิ้มมุมปากอย่างภาคภูมิใจ!
ดูสิ เธอบอกแล้ว ใครจะไม่ชอบเงินบ้างล่ะ เสียงเงินกระทบกันมันช่างไพเราะเหลือเกิน! อวี๋จือฟังทั้งวันก็ไม่เบื่อ
เธอเป็นผู้หญิงทะเยอทะยานแบบนี้แหละ!
แต่เพื่อการเติบโตอย่างมั่นคง อวี๋จือกลับปฏิเสธคําขอของป้าเจียง ให้พวกนางออกไปตั้งแผงลอยตอนเช้ากับตอนเที่ยงก็พอแล้ว ตอนเย็นไม่จำเป็น
ถึงจะบอกว่าไม่เหนื่อย แต่ทุกวันต้องนวดแป้งเยอะขนาดนั้น จะไม่เหนื่อยได้ยังไงกัน
ป้าเจียงแก่แล้ว อิงเถาก็กำลังโต ถึงแม้ตอนนี้จะไม่เป็นอะไร แต่นานเข้าก็อาจจะเหนื่อยจนไม่สบายเอาได้ แบบนั้นคงได้ไม่คุ้มเสีย
แล้วอีกอย่างขนมเซียงปิ่งราดซอสของเธอขายดีแค่ไหนก็ต้องแบ่งเส้นทางทำมาหากินให้คนอื่นบ้าง ไม่อย่างนั้นคงถูกอิจฉา
ขายขนมเซียงปิ่งราดซอสมาสิบวัน ธุรกิจมั่นคงแล้ว มีรายได้อย่างน้อยวันละครึ่งตำลึง ถ้าเจอลูกค้ารายใหญ่ก็ได้เงินสองสามตำลึง แน่นอนว่าโอกาสแบบนี้มีไม่มากจนถึงตอนนี้ก็เพิ่งเจอหนึ่งครั้งถ้วน
นอกจากขายขนมเซียงปิ่งราดซอส ป้าเจียงกับอิงเถาก็ได้อาชีพเพิ่มมาอีกหนึ่งอาชีพ นั่นก็คือทําดอกไม้ผ้า
อวี๋จือบังเอิญนึกขึ้นมาได้จึงใช้เศษผ้าทำเป็นดอกไม้มาประดับบนผม อิงเถาเห็นแล้วบอกว่าสวยดีอยากเรียนทำบ้าง
อวี๋จือเลยนึกสนุกสอนเธอทำสองสามรูปแบบ และยังวาดภาพช่อดอกไม้ให้นางด้วย
คิดไม่ถึงว่าอิงเถาเย็บปักถักร้อยไม่เป็นแต่กลับทำดอกไม้ผ้าได้ไม่เลวเลยทีเดียว คืนเดียวทำได้สามสี่ดอก มีทั้งสีฉูดฉาดและเรียบหรู ล้วนแต่ดูมีชีวิตชีวา
อวี๋จือเอ่ยปากชมนาง “สวยกว่าที่ขายในร้านเย็บปักถักร้อยเสียอีก”
คนพูดไม่ได้คิดอะไรแต่คนฟังกลับคิดจริงจัง ป้าเจียงกับอิงเถาที่กำลังบ้าคลั่งหาเงินวิ่งไปถามที่ร้านเย็บปักถักร้อยจริงๆ ดอกไม้ผ้าสองสามดอกขายได้จริงๆ แล้วยังขายได้ราคาดอกละห้าอีแปะด้วย
การทําดอกไม้ผ้าใช้แค่เศษผ้า ไม่ได้ใช้ต้นทุนมากมาย ใช้เงินสิบยี่สิบอีแปะก็ซื้อเศษผ้าจากร้านขายเสื้อผ้าได้ถุงใหญ่ เอามาทำดอกไม้ผ้าได้ตั้งหลายสิบดอกหรืออาจจะเป็นร้อยดอก กําไรมากมายอย่างไม่ยากเย็นอะไร
เริ่มด้วยทำดอกไม้ผ้า ต่อมาก็ทําปิ่นดอกไม้ ปิ่นไม้ที่ซื้อมาในราคาสองสามอีแปะ เอาดอกไม้มาพันข้างบน ทําเป็นรูปร่าง ราคาก็เพิ่มขึ้นหลายเท่า แล้วยังมีลูกปัด ขายได้ตั้งหลายร้อยอีแปะต่อด้าม
มีอวี๋จือคอยวาดลายและสอนเทคนิค ไม่ว่าจะเป็นดอกไม้ผ้าหรือปิ่นดอกไม้ ล้วนแต่มีรูปแบบแปลกใหม่ ดอกไม้ดูสวยสมจริงและเป็นเอกลักษณ์ จึงได้รับความนิยมเป็นอย่างมาก ส่งไปให้ร้านเย็บปักถักร้อยไม่นานก็ขายหมด
ธุรกิจใหม่นี้อวี๋จือก็ยังให้เงินพิเศษกับป้าเจียงและอิงเถาเหมือนเดิม และยังแบ่งส่วนกําไรออกเป็นสองส่วนเท่าๆ กัน
ป้าเจียงกับอิงเถาตั้งใจทำมาก ทุกวันนอกจากทําขนมเซียงปิ่งราดซอส ขายขนมเซียงปิ่งราดซอสแล้ว เวลาว่างยังทําดอกไม้ผ้าและปิ่นดอกไม้
มองเห็นความเปลี่ยนแปลงของพวกนางอย่างชัดเจน สายตาเป็นประกาย เอวยืดตรง ท่าเดินสง่างาม ป้าเจียงไม่เอ่ยถึงคุณชายสามข้างหูอวี๋จืออีกแล้ว คุณชายสามหรือ คุณชายสามคือใครกัน นำไปขายแลกเงินได้หรือไม่
อิงเถาก็ไม่ถูกอวี๋จือบังคับให้เรียนหนังสืออีกแล้ว ขณะก่อไฟปากยังท่องสูตรคูณไปด้วย นางก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว!
เงินเป็นสิ่งที่ดีจริงๆ ไม่มีใครต้านทานเสน่ห์ของมันได้
เนื่องจากป้าเจียงและอิงเถามีเงินส่วนตัวเพิ่มขึ้น ชีวิตของอวี๋จือจึงดีขึ้นเรื่อยๆ อาหารการกินและเสื้อผ้านั้นดีขึ้นหนึ่งระดับ อย่าคิดว่าป้าเจียงกับอิงเถาเอาแต่หาเงิน แต่พวกนางก็รับใช้เธออย่างดี ป้าเจียงทำอาหารอร่อยๆ ให้เธอกินทุกวัน ทำเสร็จแล้วยังเสิร์ฟถึงมือเธอ
อิงเถาหั่นผลไม้เป็นชิ้นเล็กๆ และใช้ไม้ไผ่เสียบ แทบจะป้อนเข้าปากให้เธออยู่รอมร่อ
แล้วอวี๋จือล่ะ เธอนอนหลับเต็มอิ่มทุกวัน นอกจากกินแล้วก็อ่านนิยายบนเก้าอี้ อ่านเหนื่อยแล้วก็ลุกไปรดน้ำดอกไม้
สวนดอกไม้เสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่ดอกไม้ที่ย้ายมายังไม่บาน หน้ากําแพงมีเถาวัลย์เกี่ยวเลื้อยเป็นแถว กําลังพยายามแตกกิ่งก้านปีนขึ้นไปบนกําแพง
อวี๋จือยกแขนขึ้น ยืดเส้นยืดสายพลางนับเงินในมือ
ยังน้อยเกินไป ไม่พอให้เธอซื้อสมุนไพร
แต่ไม่เป็นไร เธอมีวิธีอยู่แล้ว
ตอนไปซื้อนิยายในร้านหนังสืออวี๋จือก็เห็นว่าบัณฑิตของต้าชิ่งชอบภาพวาด ไม่ต้องเอ่ยถึงภาพวาดของอาจารย์ที่มีชื่อเสียง ภาพปลอมที่เลียนแบบได้เหมือนยังขายได้ตั้งหลายร้อยตำลึงเงิน
เธอเห็นกับตาว่าภาพปลอมชิ้นหนึ่งขายได้ในราคาสูงถึงห้าร้อยตำลึงเงิน คนซื้อเป็นพ่อค้า ทั้งตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเศรษฐี
เพราะตกใจกับเงินห้าร้อยตำลึงเงิน อวี๋จือจึงตั้งใจมองอย่างละเอียด เธอสามารถลอกเลียนแบบภาพวาดนั้นได้ รับรองว่าไม่แย่ไปกว่าภาพปลอมนั้นแน่นอน ถึงแม้เธอจะไม่ใช่นักเรียนศิลปะ แต่เธอก็เรียนวาดภาพตั้งแต่อายุห้าขวบ คนที่วาดภาพมายี่สิบปีค่อนข้างมีพื้นฐานพอสมควร
บอกว่าจะทำก็ลงมือทำทันที อวี๋จือขังตัวเองอยู่ในห้องทั้งวัน วันต่อมาก็หิ้วภาพวาดออกมา ภาพวาดภาพนี้แลกเป็นเงินให้อวี๋จือได้ถึงหกร้อยตำลึงเงิน
เหตุผลที่ขายได้ราคาสูงขนาดนี้เพราะบังเอิญเจอเศรษฐีที่เจอครั้งก่อน เขากําลังหาภาพปลอมของศิลปินที่มีชื่อเสียงไปให้ลุงของเขา และถูกใจภาพวาดในมือของอวี๋จือจึงเสนอราคาสูงและซื้อไปทันที
ส่วนเรื่องที่ไม่ใช่ภาพจริง เฮ้อ พวกเขาไม่ใช่บัณฑิต ไม่สนใจภาพจริงภาพปลอมอยู่แล้ว ล้วนแต่เป็นภาพวาดเหมือนกัน แค่ดูได้ก็พอแล้ว
อีกอย่าง ภาพจริงราคาตั้งเท่าไหร่ เอามาซื้อที่ดินเปิดร้านไม่ดีกว่าเหรอ
เมื่อเธอถือตั๋วเงินกลับมา ป้าเจียงกับอิงเถาถึงกับอึ้ง
“แม่นาง เงินจากภาพวาดภาพนั้นหรือเจ้าคะ” อิงเถามองอวี๋จือด้วยสายตาเป็นประกาย
หกร้อยตำลึง เธออดข้าวอดน้ำเก็บเงินคงต้องเก็บเป็นสิบปี แต่แม่นางแค่วาดภาพภาพหนึ่งก็หาเงินได้มากขนาดนี้ สวรรค์ สวรรค์! แม่นางเป็นเทพแห่งความร่ำรวยหรือ
หลังจากตกใจป้าเจียงก็โพล่งออกมาว่าพระพุทธเจ้าเมตตาแล้ว ในใจยังคิดว่า แม่นางมีความสามารถเช่นนี้ ถึงแม้จะไม่ได้เข้าไปอยู่ในจวนแต่ก็คงได้แต่งงานกับคนดีๆ
อวี๋จือไม่สนใจว่าพวกนางคิดยังไง เธอเขียนใบสั่งยาให้ป้าเจียงไปซื้อสมุนไพร
เงินที่ยังไม่ทันได้ถือไว้ในมือจึงไหลผ่านออกไปราวกับสายน้ำ ป้าเจียงปวดใจ แต่เมื่อคิดว่าเอาไปซื้อสมุนไพรดูแลร่างกายให้แม่นาง นางก็ไม่ปวดใจแล้ว
แม่นางมีความสามารถ ในมือยังมีสูตรลับการหาเงิน วันนี้หาเงินได้หกร้อยตำลึง ต่อไปก็ต้องหาเงินได้มากกว่าหกร้อยตำลึงอยู่แล้ว
เฮ้อ หญิงสาวที่ดีเพียงนี้ หากไม่ใช่ครอบครัวล้มละลาย ก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้หรอก
ช่างน่าสงสารเสียจริง!
หลังจากอาบน้ำสมุนไพรแล้ว อวี๋จือก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก รูขุมขนกระชับเลือดลมเดินดี ท่าทางฝึกดาบก็ไม่อืดอาดเหมือนก่อนหน้านี้ จุดตันเถียน[footnoteRef:1]รู้สึกถึงความอบอุ่น คิดไม่ถึงว่าตัวเองจะรวบรวมพลังได้แล้ว [1:  จุดตันเถียน จุดศูนย์กลางของพลังงานภายในร่างกาย มีอยู่ 3 แห่ง คือตรงกลางระหว่างคิ้ว (ตันเถียนบน) ตรงกลางหัวใจ (ตันเถียนกลาง) และตรงท้องน้อย (ตันเถียนล่าง)]
ขณะเคลื่อนที่ไปรอบๆ อวี๋จือเคลื่อนไหวง่ายๆ ตามใจนึก เป็นหนึ่งเดียวกับยามค่ำคืนอยู่กลางลานบ้าน ก่อนที่เธอจะขึ้นไปบนหลังคาและเหาะลงมาอย่างเงียบๆ
เมื่อปะทะกับลมเย็นๆ อวี๋จือก็อารมณ์ดีไม่น้อย
จนถึงตอนนี้ อวี๋จือที่อยู่ต่างชาติต่างภพก็พอจะวางใจลงได้บ้าง
เอาล่ะ ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปเธอก็สามารถใช้ชีวิตขี้เกียจๆ ได้อย่างสบายใจแล้ว


## บทที่ 7 ในที่สุดคุณชายสามก็มา

ตอนที่ 7 ในที่สุดคุณชายสามก็มา
“เฮ้ ไอ้หนู มานี่สิ!” อวี๋จือกวักนิ้วเรียกเด็กขอทานสองสามคนที่กำลังเล่นอยู่ตรงปากซอย
เด็กขอทานสองสามคนที่กำลังเล่นอย่างสนุกสนานหันมามองหน้ากัน ลังเลไม่กล้าเดินเข้ามา
ปกติคนชั้นสูงเหล่านี้มักจะรังเกียจพวกเขา ชอบไล่พวกเขาไปไกลๆ
หญิงสาวหน้าตาดีคนนี้ต้องการอะไร
อย่าคิดว่าเด็กขอทานเหล่านี้ยังเด็ก แต่พวกเขาผ่านร้อนผ่านหนาวมาไม่น้อย ในดวงตาที่ไร้เดียงสาเต็มไปด้วยความหวาดระแวง
“มานี่สิ!” อวี๋จือตะโกนเรียกอีกครั้ง
“เจ้าจะทําอะไร” ขอทานที่ตัวโตที่สุดเดินเข้ามา ถึงจะตัวโตที่สุดแต่ก็อายุประมาณแปดเก้าขวบ เขายืนห่างจากอวี๋จือสามก้าว มีท่าทีหวาดระแวงไปหมด
อวี๋จือราวกับมองไม่เห็น เธอโยนหินไข่ห่านออกไป “เคยเห็นหินเช่นนี้หรือไม่”
เด็กขอทานเม้มริมฝีปากและพยักหน้า “เคยเห็น ริมแม่น้ำนอกเมืองก็มี”
อวี๋จือโยนหินไข่ห่านออกไปอีก “ข้าอยากได้หินเช่นนี้ อยากได้เท่าไหร่น่ะหรือ ประมาณสองตะกร้าใบใหญ่” เธอทำท่าทางขนาดของตะกร้า “พวกเจ้าไปเก็บหินเช่นนี้มาแลกหมั่นโถวกับข้า หรือจะแลกเงินก็ได้”
เด็กขอทานไม่ได้พูดอะไร อวี๋จือก็ไม่สนใจ เธอพูดต่อ “ข้าอยู่ในซอยนี้ เรือนหลังที่สองนับจากเรือนสุดท้าย พวกเจ้ารู้หรือไม่”
“รู้ เรือนที่ขายขนมเซียงปิ่งราดซอส” คนที่พูดเป็นเด็กขอทานผิวดํารูปร่างผอมโซและตาโตมาก ตอนพูดปากของเขาขยุกขยิก มุมปากมีน้ำใสๆ ย้อยออกมา
“แลกขนมเซียงปิ่งราดซอสได้หรือไม่” แค่ได้กลิ่นหอมทุกวันพวกเขาก็นอนไม่หลับ หากได้กินสักคำมันต้องอร่อยมากแน่ๆ
อวี๋จือตกใจ ขนมเซียงปิ่งราดซอสของเธอมีชื่อเสียงขนาดนี้เลยเหรอ เธอมองเขาก่อนจะตอบ “ได้ แค่เก็บหินมาให้ข้า จะแลกอะไรก็ได้”
พูดจบ เธอก็เดินเข้าไปข้างใน
ฝั่งข้างหลังเธอ “พี่มู่โถว เราจะไปเก็บหินจริงหรือ นางคงไม่หลอกเราใช่หรือไม่” เรื่องเช่นนี้ใช่ว่าจะไม่เคยเจอ
“แน่นอนว่าต้องไปเก็บ นำมาแลกขนมเซียงปิ่งราดซอสได้”
“รู้จักแต่กิน ไม่กลัวถูกวางยาพิษตาย”
…
เด็กขอทานคิดว่าตัวเองพูดเบาแล้ว แต่กลับไม่รู้ว่าอวี๋จือได้ยินทุกคำ เธอจะสร้างถนนหินไข่ห่านในลานบ้าน อย่างไรก็ต้องซื้อหิน ซื้อจากใครก็เหมือนกัน
สําหรับเรื่องอื่น เธอมีชีวิตมาสามชาติแล้ว จะเอาความเห็นอกเห็นใจมาจากไหนตั้งมากมาย แค่เห็นพวกเด็กขอทานแล้วคิดถึงโลกของการฝึกตน เธอโชคดีที่ถูกผู้อาวุโสเก็บกลับไปสำนักชิงอวิ๋น ไม่อย่างนั้นคงกลายเป็นขอทานไปแล้ว
ทุกคนมีโชคชะตาของตัวเอง อวี๋จือก็แค่รู้จักปล่อยวาง ถ้าให้เธอรับเลี้ยงเด็กขอทานพวกนั้นคงเป็นไปไม่ได้ ชีวิตของเธอยังลำบากอยู่เลย ผอกวงผู่เจ้า[footnoteRef:1]นั้นเป็นของพระพุทธเจ้า ไม่ใช่คนขี้เกียจอย่างเธอ  [1:  ผอกวงผู่เจ้า (佛光普照) มักจะแปะบนป้ายหรือสลักไว้ในกำแพงของวัดจีน แปลตรงตัวว่า แสงของพระพุทธเจ้าสาดส่องไปทั่ว ความหมายโดยนัยคือปัญญาที่ส่องสว่างภายในจิตใจ]
เช้าวันต่อมา ประตูบ้านถูกเคาะดังลั่น
อวี๋จือเปิดประตูออกไป ข้างนอกมีเด็กขอทานสองสามคนที่เจอเมื่อวานยืนอยู่ ยืนเท้าเปล่า และใช้เสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งใส่หินไข่ห่านเอาไว้
“หินที่เจ้าอยากได้” ขอทานที่โตที่สุดเอ่ยปาก
อวี๋จือมองเขาและเลิกคิ้ว “เข้ามาสิ”
เด็กขอทานสองสามคนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็เดินตามหลังเธอเข้าไปในลาน ไม่กล้ามองรอบๆ แม้แต่เดินยังเดินเบาๆ กลัวทำพื้นสกปรก
“วางไว้ในตะกร้าเลย” อวี๋จือชี้ไปที่ตะกร้าใบใหญ่ จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องครัว
เมื่อเธอเดินออกมาก็เห็นพวกเขายืนอยู่ข้างตะกร้าแต่มองตรงมาทางนี้ เห็นของกินในมือของเธอ พวกเขาสายตาเป็นประกายทันที เธอยังได้ยินเสียงกลืนน้ำลาย
“หมั่นโถว ขนมเซียงปิ่งราดซอส” อวี๋จือยื่นให้พวกเขา
มีคนเลือกหมั่นโถว มีเลือกขนมเซียงปิ่งราดซอส แต่คนที่โตที่สุดกลับไม่ยื่นมือมารับ “บอกว่าแลกเงินได้ไม่ใช่หรือ”
อวี๋จือตกใจ แต่เธอก็ไม่ปฏิเสธ และหยิบเหรียญทองแดงห้าเหรียญออกมาให้เขา “ได้”
แต่เขากลับไม่รับมา “เจ้าให้มากเกินไป” ไม่ว่าจะเป็นเหรียญทองแดงหรือของกิน ล้วนแต่ให้มากเกินไป
ถึงแม้ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าจะหน้าตางดงาม แต่ใครจะรู้ว่าสิ่งที่ห่อหุ้มอยู่ข้างในคืออะไร ประสบการณ์ที่โชกโชนบอกเขาว่าบนโลกใบนี้ไม่ได้มีคนจิตใจดีมากนัก
“เช่นนั้นพวกเจ้าก็ช่วยข้าเก็บก้อนหินต่อ เก็บให้เต็มสองตะกร้าใบใหญ่” หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง เหลือบมองเสื้อที่ขาดรุ่งริ่งบนตัวของพวกเขา อวี๋จือก็พูดต่อไปว่า “ข้าให้พวกเจ้ายืมตะกร้า”
แม้แต่อุปกรณ์ใส่ก้อนหินยังไม่มี เที่ยวเดียวขนกลับมาได้แค่นี้ เมื่อไหร่จะเก็บครบ
ในสายตาของผู้หญิงคนนี้ไม่มีความรังเกียจ แต่เขากลับหน้าแดงและรู้สึกอึดอัดใจ อยากยื่นมือออกไปดึงเสื้อที่ขาดไปครึ่งตัว แต่ก็อดทนไว้
“ขอบ ขอบพระคุณ” ขอทานหยิบตะกร้าใบใหญ่เดินออกไป เดินไปถึงหน้าประตูแล้วหันกลับมา “ข้าจะเก็บก้อนหินให้เจ้าสองตะกร้า”
ทิ้งประโยคนี้ไว้ และวิ่งออกไปราวกับกำลังวิ่งหนี
อวี๋จือตกใจก่อนจะยิ้มและไม่ได้คิดอะไรอีก
อวี๋จือใช้หินไข่ห่านปูเป็นถนนเล็กๆ สองเส้นในลาน หินไข่ห่านที่เหลือก็เอาไปปูเป็นแผนผังแปดทิศตรงกลาง ทำแบบนี้ดูแปลกใหม่ มีกลิ่นอายของสำนักชิงอวิ๋น
เฮ้อ อวี๋จือคิดถึงสำนักชิงอวิ๋นแล้ว โดยเฉพาะเนื้อของสัตว์เทพ
เฮ้อ ตอนนี้อยากกินก็กินไม่ได้
ช่างน่าเศร้า เธอขอเศร้าสักพัก
“ชิงเฟิง ที่นี่หรือ” คนที่เอ่ยคือชายหนุ่มคนหนึ่ง ใส่เสื้อแขนกว้างสีน้ำเงินเข้มทำให้เขาดูรูปร่างสูง บุคลิกที่โดดเด่นไม่ค่อยเข้ากับซอยนี้เท่าไหร่
“คุณชายสามลืมไปแล้วหรือขอรับ แม่นางอวี๋อาศัยอยู่แถวนี้ขอรับ” ชิงเฟิงเตือนเบาๆ
ถึงแม้คุณชายสามของเขาจะความจำดี แต่ว่าเขาไม่เคยสนใจคนและเรื่องที่ไม่สําคัญ
เห็นได้ชัดว่าแม่นางอวี๋คนนั้นไม่ใช่คนสําคัญ เกรงว่าคุณชายสามคงลืมไปแล้วว่าแม่นางอวี๋คือใคร
ชิงเฟิงกำลังจะเตือนต่อ ก็ได้ยินคุณชายสามตอบรับอืม
จำได้แล้วหรือ แต่ทําไมคุณชายสามถึงยังขมวดคิ้ว
เขาจำได้หรือจำไม่ได้กันแน่?
ขณะที่ชิงเฟิงกำลังสับสน คุณชายสามก็ก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าแล้ว ชิงเฟิงรีบหยุดคิดฟุ้งซ่านและเดินตามไป
หากชิงเฟิงไม่เตือน เหวินจิ่วเซียวคงจำผู้หญิงที่ตัวเองพากลับมาจากตอนใต้เมื่อสองเดือนก่อนไม่ได้
เขาจําได้ว่านายอำเภอแซ่จังมอบนางให้เขา เรื่องเช่นนี้ตั้งแต่เขาเข้าไปเป็นขุนนางก็เคยเจอบ่อยครั้ง
เขาไม่ใช่คนบ้ากามและไม่มีอารมณ์สนใจผู้หญิง จําไม่ได้ด้วยซ้ำว่าผู้หญิงคนนั้นหน้าตาเช่นไร ส่วนเหตุผลที่เขาแหกกฎรับผู้หญิงคนนั้นไว้ก็เป็นเพราะดวงตากลมโตของหญิงผู้นั้นเต็มไปด้วยน้ำตาและมองมาด้วยสายตาขอร้องอ้อนวอน
เหมือนสุนัขตัวหนึ่งที่เขาเคยเลี้ยงตอนเด็ก
ปฏิเสธไม่ได้ว่าเวลานั้นเขาสงสารนางจริงๆ
แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง หาที่ให้นางอยู่ก็พอ
หากไม่ใช่เพราะวันนี้เขาไล่ตามผู้ต้องสงสัยคนหนึ่งจนมาถึงที่นี่จึงรู้สึกคุ้นๆ ขึ้นมา เขาคงลืมเรื่องนี้ไปแล้วจริงๆ
ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว เช่นนั้นก็ไปดูสักหน่อย ไม่ว่าอย่างไรเขาก็เป็นคนพานางกลับมา


## บทที่ 8 คุณชายสามดีจัง

ตอนที่ 8 คุณชายสามดีจัง
ป้าเจียงเป็นคนเปิดประตู เมื่อเห็นชายหนุ่มที่ยืนอยู่นอกประตู นางก็ตกใจจนเสียงแหบ “คุณชายสาม?”
นางหันหน้าตะโกนเข้าไปด้านใน “แม่นาง คุณชายสามมาเจ้าค่ะ”
พอตะโกนเสร็จ เห็นชิงเฟิงที่อยู่ข้างหลังคุณชายสามมีสีหน้าเคร่งขรึม ป้าเจียงเลยรู้ตัวว่ายืนบังประตูอยู่ นางจึงรีบหลีกทางให้ “คุณชายสามเชิญเจ้าค่ะ”
นางยิ้ม คิดว่าจะต้องพรรณนาให้เขาฟังเสียหน่อย กว่าคุณชายสามจะกลับมาครั้งหนึ่ง นางต้องเอ่ยแทนแม่นาง
“คุณชายสามยุ่งหรือเจ้าคะ ท่านไม่ได้มาที่นี่สองเดือนแล้ว แม่นางคิดถึงท่านทั้งวันทั้งคืน ซ้ำยังป่วยอีก...”
คุณชายสามสีหน้าไร้อารมณ์ ชิงเฟิงที่เดินตามหลังเหลือบมองป้าเจียง สีหน้าไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่
อย่างไรอนุนอกเรือนย่อมไม่สำคัญหากเทียบกับครอบครัวในจวน แล้วนี่ยังไม่เพียงแต่ไร้กฎเกณฑ์ พูดจายังหยาบคาย คิดถึงอะไรกัน ในจวนยังไม่มีใครกล้าเอ่ยเช่นนี้กับคุณชายสาม
ชิงเฟิงกลัวคุณชายสามโมโห กระแอมเบาๆ ตั้งใจเตือนป้าเจียง
แต่ตอนนี้ป้าเจียงคิดแต่จะพูดแทนแม่นาง จะสังเกตเห็นสีหน้าของชิงเฟิงได้เช่นไร
“...แม่นางผ่ายผอมลงมาก แล้วยังไม่อนุญาตให้บ่าวไปหาคุณชายสาม บอกว่าไม่อยากรบกวนเวลาทำงานของท่านเจ้าค่ะ...”
แต่คุณชายสามกลับเหลือบมองชิงเฟิงนิ่งๆ ชิงเฟิงสีหน้าเคร่งขรึม ก้มหน้าลงและไม่กล้าทำอะไรอีก
อวี๋จือกําลังกอดชามกินหมูแผ่น เสียงพูดของป้าเจียงทําให้เธอตกใจ
คุณชายสาม? เสี่ยเลี้ยงไม่ใช่เหรอ เขามาได้อย่างไร เขามาทำไม
อย่าคิดว่าอวี๋จือคิดมากขนาดนี้จะนานแค่ไหน ที่จริงใช้เวลาแค่ชั่วครู่
ในเมื่อเสี่ยเลี้ยงมาหา เธอก็ควรออกไปต้อนรับ
อวี๋จือรีบลุกขึ้นยืนแล้ววางชามลง เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นคนเดินเข้ามา
ผู้ชายคนนี้รูปร่างสูง ใบหน้าขาวสะอาด มีสีหน้าเย็นชา คิ้วพาดเฉียงเหมือนดาบหลบอยู่ใต้เส้นผมดําที่ปรกลงมา ดวงตาสีดำราวกับน้ำหมึก สายตาลุ่มลึกราวกับบ่อน้ำไร้ก้น ข้างในไม่มีความรู้สึกอะไรเลยแม้แต่น้อย ความสำรวมและเย็นชาของเขาราวกับสลักไว้ในกระดูก
แม้แต่อวี๋จือที่เคยเห็นชายหนุ่มรูปงามหลากหลายรูปแบบในโลกฝึกตนยังต้องยอมรับว่าผู้ชายคนนี้หน้าตาดีจริงๆ!
ตอนที่สบตากัน ไม่รู้ว่าอวี๋จือคิดไปเองหรือเปล่า เธอรู้สึกว่าในสายตาของเขามีอะไรบางอย่าง ทําให้เธอรู้สึกเหมือนตอนที่กินขนมในห้องเรียนแล้วถูกครูจับได้ หลังจากนิ่งคิดชั่วครู่เธอก็พูดออกไปว่า “คุณชายสาม กินหมูแผ่นหรือไม่เจ้าคะ”
เมื่ออวี๋จือรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไป ก็อดไม่ได้ที่จะเอามือปิดหน้า น่าอาย น่าอายมาก!
คุณชายที่สำรวมและสูงส่งแบบนี้ เธอกลับชวนเขากินหมูแผ่น นี่มันกำลังสบประมาทเขาชัดๆ
แต่แย่แค่ไหนก็ต้องไม่ยอมแพ้ พูดออกไปแล้วคืนคำไม่ได้ อวี๋จือพยายามทำท่าทางอ่อนโยนพลางยิ้มอย่างใจกว้าง “กินหรือไม่เจ้าคะ มันอร่อยมาก” เธอยกชามในมือขึ้น
ยิ้มปลอมมาก! นี่คือความประทับใจแรกที่เหวินจิ่วเซียวมีต่ออวี๋จือ
เขามองอวี๋จือ ผู้หญิงที่สีหน้าอมชมพู กินจนปากมันวาวแล้วบนหน้ายังเปื้อนเมล็ดงาคนนี้ คือคนที่ป้าเจียงบอกว่าคิดถึงเขาจนผอมลงมากเช่นนั้นหรือ
เหวินจิ่วเซียวสงสัย
แต่ว่าผู้หญิงคนนี้คือผู้หญิงคนที่เขาพากลับมาจากมณฑลเจียงหนานเช่นนั้นหรือ ทำไมถึงรู้สึกแตกต่างกันเช่นนี้ ความคิดนี้วาบขึ้นมา เพราะเหวินจิ่วเซียวลืมแม้กระทั่งเรื่องที่ตัวเองพาหญิงสาวคนนี้กลับมาจากมณฑลเจียงหนาน เขาจะจําได้เช่นไรว่านางเป็นคนอย่างไร
“ไม่กิน” เหวินจิ่วเซียวหันหน้าหนีแล้วนั่งลง
ว้าว เสียงทุ้มต่ำน่าฟัง!
อวี๋จือแอบชื่นชมในใจ วางชามลงอย่างใจเย็นแล้วสั่งว่า “อิงเถา เอาชามาให้คุณชายสามเร็วเข้า”
ชามาแล้ว อวี๋จือรับกาน้ำชามารินให้เหวินจิ่วเซียวด้วยตัวเอง “คุณชายสามเชิญดื่มชาเจ้าค่ะ ข้าไม่มีใบชาดีๆ ลำบากท่านแล้วเจ้าค่ะ”
หัวหน้าใหญ่มาแล้ว ในฐานะลูกน้องก็ต้องประจบสักหน่อย เอ๊ย ไม่สิ นี่คือโชว์ผลงานต่างหาก
ไม่ขอคุณงามความดี แต่ขอไม่มีข้อผิดพลาดก็พอ หัวหน้าแบบนี้ไม่มีทางกลั่นแกล้งเธอ
และแน่นอนว่าถ้าประจบสอพลอดี เวลามีเรื่องดีอะไร หัวหน้าก็จะนึกถึงเธอเป็นคนแรก
อวี๋จือไม่อยากให้เสี่ยเลี้ยงมาที่นี่ แต่เธอยังแขวนป้ายว่าเป็น “ผู้หญิงของเขา” อยู่ ตอนนี้ยังตัดสัมพันธ์ไม่ได้ อย่างนั้นก็ช่วงชิงผลประโยชน์ให้ตัวเองหน่อยดีกว่า
เหวินจิ่วเซียวก้มหน้าดื่มชา ถือถ้วยชาด้วยนิ้วมือที่เรียวยาวราวกับลำต้นไผ่ ท่าทางสง่างามราวกับเมฆที่กำลังล่องลอย
หล่อ หล่อจริงๆ ผู้ชายที่แม้แต่นิ้วมือก็ดูดี
เสี่ยเลี้ยงยังไม่ได้แต่งงาน และยังไม่มีคู่หมั้น อวี๋จือไม่รังเกียจที่จะแต่งงานกับผู้ชายที่มีคุณภาพแบบนี้ ใครเอาเปรียบใครยังไม่แน่
ถึงแม้บรรยากาศในห้องจะเงียบจนน่ากลัว แต่อวี๋จือกลับไม่อึดอัด สายตาของเธอมองไปที่ใบหน้าของเขา มือของเขา และ...คอเสื้อปิดไว้เรียบร้อยเกินไป มองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ข้างในเลย
ดวงตาของอวี๋จือเต็มไปด้วยความเสียดาย สายตาของเธอเปล่งประกายเล็กน้อย อยากถอดเสื้อผ้าของเหวินจิ่วเซียวออกให้เกลี้ยง
พูดตามตรง เธอแค่อยากเห็นรูปร่างของเขา
บางทีสายตาของอวี๋จืออาจจะชัดเจนเกินไป เหวินจิ่วเซียวรู้สึกเหมือนจะถูกกลืนกินทั้งตัว เขาเงยหน้าขึ้นและสบตากับสายตาไร้เดียงสาของอวี๋จือ
หรือเขาจะรู้สึกไปเอง? เหวินจิ่วเซียวก้มหน้าลงอีกครั้ง
ถึงแม้เขาจะไม่พูดอะไร แต่กลับสังเกตทุกอย่างในห้องอย่างเงียบๆ
ชิงเฟิงเป็นคนซื้อบ้านเล็กๆ แห่งนี้ แต่เหวินจิ่วเซียวก็เคยเห็น เพราะเตรียมในเวลากระชั้นชิด ไม่ว่าจะเป็นทำเลหรือลานบ้านก็ไม่ดี เอ่ยได้ว่ามันเรียบง่ายเกินไป
แต่อิฐที่ปูใต้เท้า ม่านลูกปัดที่ห้อยตรงประตูด้านใน แจกันดอกไม้บนขอบหน้าต่าง... แล้วยังมีถนนหินไข่ห่านในลานตอนที่เขาเดินเข้ามา สวนดอกไม้ทางทิศตะวันตก ชิงช้าใต้ต้นพุทรา ทุกที่เต็มไปด้วยความตั้งใจของเจ้าของบ้าน
ถึงแม้จะไม่หรูหรา แต่กลับงดงามและน่าสนใจ โดยเฉพาะกลิ่นหอมที่มองไม่เห็น น่าจะเป็นกลิ่นหอมของดอกไม้ ทําให้เหวินจิ่วเซียวที่เครียดมานานยังอดรู้สึกผ่อนคลายไม่ได้
หลังจากดื่มชาหมดแล้ว เหวินจิ่วเซียวก็ลุกขึ้นยืน อวี๋จือรีบลุกขึ้น “คุณชายสามจะกลับแล้วหรือเจ้าคะ”
น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ แต่ในใจกลับตะโกนว่า รีบเลย รีบกลับไปเลย!
เดิมคิดว่าจะไม่ได้รับคําตอบ แต่คิดไม่ถึงว่าเหวินจิ่วเซียวจะตอบกลับอืมเบาๆ “เจ้า...” เขาขมวดคิ้ว ราวกับไม่รู้จะเอ่ยเช่นไร
อวี๋จือฉลาด เธอรีบพูด “อวี๋จือ ข้าชื่ออวี๋จือเจ้าค่ะ หมายถึงครอบครัวที่มีความสุข ล้วนดูแลทุกกิ่งก้านและใบให้ดี”
อวี๋จือลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจเรียกแทนตัวเองว่าข้า บ่าวทาสอะไรกัน ฟังแล้วขนลุก อวี๋จือรับไม่ได้ ร่างเดิมของเธอก็เป็นสาวบ้านนอกอยู่แล้ว ไม่เข้าใจกฎเกณฑ์อะไร
“เจ้าเคยเรียนหนังสือเช่นนั้นหรือ” เหวินจิ่วเซียวตกใจ
“ท่านพ่อเป็นบัณฑิต ตอนเขายังอยู่เขาเคยสอนข้าเจ้าค่ะ” อวี๋จือตอบอย่างฉลาดแกมโกง
ท่านพ่อเป็นบัณฑิตเป็นเรื่องจริง ตอนเด็กเขาก็เคยอุ้ม เคยสอนหนังสือให้จริงๆ ดังนั้นอวี๋จือไม่ได้โกหก ตอนเขาอยู่เขาเคยสอน ต่อมาเขาก็ไม่อยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นลูกสาวของบัณฑิตจะกลายมาเป็นสาวใช้ได้ยังไง
ชีวิตน่าช่างสงสาร น่าสงสารจริงๆ!
เหวินจิ่วเซียวยืนอยู่ต่อเพราะเหตุนี้ “เงินพอใช้หรือไม่” สายตาของเขามองไปที่ของใช้ชิ้นใหม่ในห้อง ถึงแม้จะไม่ใช่ไม้ชั้นดี แต่รูปแบบกลับแปลกใหม่ ไม่สามารถซื้อได้ด้วยเงินจำนวนน้อยได้แน่ๆ
อวี๋จือส่ายหน้า ก่อนจะก้มหน้าลงพูดตามตรง “เดือนก่อนข้าไม่สบาย ซื้อยาใช้เงินไปไม่น้อย เดิมทีเงินไม่พอใช้ แต่ป้าเจียงกับอิงเถาทําของกินไปขาย รายได้ไม่เลวจึงพอหนุนได้บ้างเจ้าค่ะ”
ขายของกินหรือ เหวินจิ่วเซียวคิดไม่ถึง แต่เรื่องนี้เป็นเพราะเขาจัดการไม่เหมาะสม มองใบหน้าเล็กๆ ของอวี๋จือ เหวินจิ่วเซียวก็รู้สึกปวดหัว
“ไม่จำเป็นต้องประหยัดขนาดนี้ ต่อไปข้าจะให้ชิงเฟิงนำเงินมาให้ทุกเดือน”
ช่างเถิด ตัวเองเป็นคนพานางกลับมาด้วย จะปล่อยนางตามยถากรรมได้เช่นไร แค่เงินไม่เท่าไหร่ เขาพอจ่ายได้
“ขอบพระคุณคุณชายสามเจ้าค่ะ!” อวี๋จือขอบคุณเสียงดัง และยิ้มจริงใจมากขึ้นไม่น้อย
เหวินจิ่วเซียวมองนางอีกครั้ง และเดินออกไปไม่เอ่ยอะไรอีก


## บทที่ 9 แม่นางอวี๋ช่างน่าสนใจ

ตอนที่ 9 แม่นางอวี๋ช่างน่าสนใจ
แม่เจ้า ในที่สุดก็ไปสักที เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว!
อวี๋จือตบหน้าอกปลอบใจตัวเองเบาๆ
พลังงานเสี่ยเลี้ยงเธอรุนแรงเกินไป ตบตาเขาไม่ง่าย แทนที่จะกังวลว่าตัวเองจะโป๊ะแตก อวี๋จือจึงตัดสินใจเป็นตัวของตัวเองดีกว่า!
มองจากตอนนี้ ถึงแม้คุณชายสามผู้นี้จะพูดน้อยไปสักหน่อย ท่าทีเย็นชาไปสักหน่อย ออร่าแข็งแกร่งไปสักหน่อย แต่เขาไม่ใช่คนโหดร้าย คงจะไม่ฆ่าเธอเพราะเธอเลียแข้งเลียขาไม่เป็นใช่ไหม
ผู้ชายที่เพียบพร้อมแบบนี้ การศึกษาและการเลี้ยงดูต้องดีแน่นอน คนที่สามารถเข้าตาพวกเขาได้ล้วนแต่ต้องเป็นพวกเดียวกัน สาวใช้ที่ไม่มีความรู้อย่างเธอพวกเขาคงไม่มอง
อิงเถาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก สมแล้วที่คุณชายสามเป็นถึงขุนนางในราชสำนัก บุคลิกเคร่งขรึม นางตกใจแทบตาย
“แม่นางเจ้าคะ” นางชี้ไปที่ใบหน้าของอวี๋จือ
“อะไรเหรือ” อวี๋จือไม่เข้าใจ เธอก้มหน้าลงมองตัวเอง “มีอะไรไม่เหมาะสมหรือ”
อิงเถา “บนหน้าแม่นาง”
อวี๋จือลูบหน้าตัวเอง “บนหน้าข้ามีอะไรหรือ”
เธอชะงักไปก่อนจะหยิบเมล็ดงาออกมา เมล็ดงาบนหมูแผ่น
ทันใดนั้นอวี๋จือก็มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี “กระจก นำกระจกมาให้ข้าเร็ว”
อิงเถาวิ่งเข้าไปในห้อง และถือกระจกทองแดงเล็กๆ ออกมา “นี่เจ้าค่ะ”
ทันทีที่ส่อง อวี๋จือแทบจะเป็นลม
เช็ดน้ำมันที่ปากไม่สะอาดไม่พอ แก้มทั้งสองข้างยังเปื้อนเมล็ดงา ข้างซ้ายหนึ่งเม็ด ข้างขวาสองเม็ด ถ้าไม่ใช่เพราะเช็ดออกไปหนึ่งเม็ด ทั้งซ้ายและขวาก็ข้างละสองเม็ดพอดี...
เธอ เธอเจอเสี่ยเลี้ยงของตัวเองด้วยหน้าแบบนี้เหรอ แล้วยังคิดว่าตัวเองทําได้ไม่แย่ ยิ้มให้เขาสดใสขนาดนั้น...
ใบหน้าตลกๆ แบบนี้แม้แต่เธอยังไม่อยากมองนานๆ ทำไมคุณชายสามเห็นหน้าเธอแล้วยังนิ่งขนาดนั้น
น่าอายจริงๆ!
อวี๋จืออยากจะเอาหน้ามุดดิน
“อิงเถา ทำไมเจ้าไม่เตือนข้า” อวี๋จือกัดฟันและดึงผ้าออกมาเช็ดหน้า บ่นราวกับกำลังระบายความโกรธ
อิงเถาหดคอ “บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ” นางขาอ่อนไปหมด ไม่กล้าแม้แต่เงยหน้า ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องเตือนแม่นาง
“แย่จริงๆ” อวี๋จือรู้สึกโกรธแต่ก็ไม่ได้โทษอิงเถา เธอแค่รู้สึกอับอาย คือชื่อเสียงทั้งชีวิตของเธอเลยนะ ผู้ชายหน้าตาดีขนาดนั้น เจอกันครั้งแรกแต่เธอกลับมีภาพจำแบบนี้ แล้วครั้งหน้าเขายังจะมาอยู่ไหม
อวี๋จือปิดหน้าโอดครวญ
แต่ป้าเจียงกลับดีใจ “อมิตาภพุทธ พระโพธิสัตว์คุ้มครอง คุณชายสามยังนึกถึงแม่นาง ต่อไปแม่นางก็มีที่พึ่งแล้วเจ้าค่ะ”
อวี๋จือ...
สองเดือนมาแค่ครั้งเดียว อยู่แค่หนึ่งถ้วยชา ป้าเจียงมองอย่างไรว่าคุณชายสามยังนึกถึงนาง เธอมีที่พึ่งอะไรกัน คุณชายสามบอกว่าจะหมั้นกับเธอ หรือสัญญาว่าจะเลี้ยงดูเธอตลอดชีวิตเหรอ เลยทำให้ป้าเจียงเข้าใจผิดแบบนี้?
ชิงเฟิงกลั้นหัวเราะอย่างทรมาน เมื่อออกมาจากตรอกเขาก็กลั้นไม่อยู่อีกต่อไป หัวเราะออกมา “คุณชายสาม แม่นางอวี๋ช่างน่าสนใจนักขอรับ”
เมื่อนึกถึงภาพที่นางยิ้มให้คุณชายสามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเมล็ดงา ชิงเฟิงหัวเราะดังกว่าเดิม
“เจ้าว่างมากหรือ” เหวินจิ่วเซียวเหลือบมองเขาด้วยสายตาเย็นชา “กลับไปจัดการบัญชีส่วนตัวของข้า พรุ่งนี้เช้าข้าจะดู”
ราวกับถูกสาดน้ำเย็นลงบนหัว รอยยิ้มแข็งค้างอยู่บนใบหน้า ชิงเฟิงงุนงงไปหมด เดิมทีคิดจะขอความเมตตา แต่เมื่อเห็นสายตาเย็นชาของคุณชายสาม ในหัวของเขาก็ว่างเปล่า เอ่ยด้วยความเคารพ “บ่าวน้อมรับคำสั่งขอรับ”
เมื่อคุณชายสามหันกลับไป ชิงเฟิงจึงกล้ายืดตัวตรงแล้วตบปากตัวเองเบาๆ อย่างหงุดหงิด
พูดมาก! เหลวไหล! เรื่องของคุณชายสาม บ่าวอย่างเจ้าควรสอดปากสอดคำเช่นนั้นหรือ
พอคิดว่าต้องจัดการบัญชีทั้งคืน ชิงเฟิงก็อยากจะตบตัวเองคนก่อนหน้านี้ให้ตาย
หลังจากผ่านไปหนึ่งวัน ชิงเฟิง บ่าวรับใช้ของคุณชายสามก็มาอีกครั้ง นำเงินสองร้อยตำลึงมาให้ หนึ่งร้อยคือเงินเดือนของเดือนนี้ อีกหนึ่งร้อยคือเงินเดือนของเดือนก่อน
หัวหน้าคนนี้ไม่เลวเลยทีเดียว ใจกว้าง แล้วยังทบเงินเดือนให้อีก ถือว่าจิตใจดีมาก และที่สําคัญยังไม่เรียกร้องอะไร
น่าคบหา!
อวี๋จือดีใจ ยัดเงินสองร้อยตำลึงลงในกล่องเงินของตัวเองทันที
ถึงแม้หัวหน้าจะไม่เรียกร้องอะไร แต่อวี๋จือจะอยู่เฉยๆ ไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องทำตามเงินเดือนที่ได้รับ
ทําอะไรดี เสี่ยเลี้ยงจะอยากให้เธอทำอะไร
อวี๋จือคิดอยู่นาน จากนั้นก็เสียใจที่เห็นว่าเสี่ยเลี้ยงไม่ได้ต้องการเธอ หรือจะปล่อยเลยตามเลย ไม่ ไม่ ไม่ได้ อย่างน้อยเธอก็เป็นผู้หญิงยุคใหม่ที่ได้รับการศึกษามานานกว่ายี่สิบปี จะปล่อยให้ผู้ชายเลี้ยงดูตัวเองแบบนี้ได้ไง สัญญาขายตัวของเธอยังอยู่ที่เขา ไม่แสดงผลงานหน่อยจะเอากลับมาได้ยังไงกัน
วางแผนชีวิตให้เสี่ยเลี้ยงดีไหม เสี่ยเลี้ยงคงคิดว่าเธอบ้าไปแล้ว หรือจะทำให้เสี่ยเลี้ยงมีความสุข? แต่เสี่ยเลี้ยงสองเดือนมาหาเธอแค่หนึ่งครั้ง เย็บเสื้อผ้าให้เขาดีหรือเปล่า ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ถนัดเรื่องนี้นัก...
สุดท้ายอวี๋จือก็ตัดสินใจเย็บกระเป๋าเงินให้เขาดีกว่า ถึงแม้เธอจะทําไม่เป็น แต่เธอฝึกฝนได้ อาจจะทำได้ไม่ดี แต่เธอก็ตั้งใจทำนะ
สวยหรือไม่สวยจะเกี่ยวกับการผูกมิตรได้ยังไง
ป้าเจียงกับอิงเถาย่อมดีใจ คุณชายสามนำเงินมาให้พวกนาง เห็นได้ว่าในใจของเขายังมีแม่นาง ต่อไปหากชิงเฟิงมาอีกครั้ง นางจะต้องแอบถามเรื่องเรือนหลังของคุณชายสาม หากคุณชายสามรับแม่นางเข้าไปอยู่ในจวน ชีวิตนี้ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลอีกแล้ว
นอกจากดีใจแล้วก็ยังกังวลด้วย คุณชายสามนำเงินมาให้แล้ว แล้วยังต้องทำกิจการขายขนมเซียงปิ่งราดซอสอยู่หรือไม่
หากทำต่อก็กลัวว่าคุณชายสามรู้แล้วจะโมโหเอา แต่หากไม่ทำ กิจการนี้ทำเงินได้เพียงนี้ ไม่ทำก็น่าเสียดายแย่
ที่จริงแล้วพวกนางแค่อยากได้เงินพิเศษทุกเดือน เดือนหนึ่งได้ตั้งสามตำลึง เกือบเท่าเงินเดือนครึ่งปีเชียวนะ
“ทํา! ต้องทําต่ออยู่แล้ว! มีใครบ้างที่ไม่ชอบเงินเล่า แน่นอนว่ายิ่งมากยิ่งดี ป้าเจียง อย่าคิดว่าคุณชายสามนำเงินมาให้ตั้งสองร้อยตำลึง ความจริงเงินเท่านี้นำไปใช้ซื้อผ้าคลุมหน้าดีๆ สักผืนก็หมดแล้ว
อีกอย่าง ถึงตอนนี้คุณชายสามนำเงินมาให้เรา แต่ต่อไปหากเขาลืม หรือไม่นำมาให้แล้วล่ะ เราจะใช้ชีวิตเช่นไร พ่อแม่รวยไม่สู้เรารวยเอง
อย่าคิดมาก เราจะขายขนมเซียงปิ่งราดซอสกันต่อ”
ธุรกิจที่ทำเงินขนาดนี้ คนโง่เท่านั้นที่จะไม่ทํา
ป้าเจียงดูเหมือนจะใจอ่อน แต่ก็ยังลังเล “หากคุณชายสามรู้เข้า...”
อวี๋จือยกมือขึ้น “คุณชายสามมาที่นี่บ่อยแค่ไหนกัน แล้วอีกอย่าง เรื่องนี้ข้าบอกคุณชายสามแล้ว คุณชายสามไม่ได้คัดค้าน เขาไม่ได้ว่าอะไร ไม่ต้องกลัวไป”
“เช่นนั้นก็ดีแล้วเจ้าค่ะ” ป้าเจียงถอนหายใจด้วยความโล่งอก สีหน้าจึงผ่อนคลายขึ้น นางไม่อยากเลิกขายขนมจริงๆ


## บทที่ 10 ลูกจ้างที่ต่ำต้อย

ตอนที่ 10 ลูกจ้างที่ต่ำต้อย
กระเป๋าเงินดูไม่น่ายาก แต่แน่นอนว่าสําหรับอวี๋จือนั้นยากมาก
เธอจับปากกาเป็น รําดาบก็เป็น แต่กลับพ่ายแพ้ให้กับงานเย็บปักถักร้อย ปวดคอไปหมด เข็มทิ่มนิ้วไปไม่รู้กี่ครั้ง แต่ตะเข็บที่เย็บออกมากลับบิดๆ เบี้ยวๆ ยังไม่ได้สัดส่วน
อวี๋จือเห็นแล้วท้อใจ อยากจะโยนทิ้งไป
แต่ก็ทําไม่ได้ งานสบายเงินเยอะแบบนี้ แถมหัวหน้ายังไม่ค่อยโผล่หน้ามา งานแบบนี้อวี๋จือรักมาก ถึงแม้อวี๋จือจะขี้เกียจ แต่เวลาทํางานเธอก็ทุ่มเท
ฝึกบ่อยๆ ก็ได้นี่นา ในฐานะลูกจ้างแล้วจำเป็นต้องมีความสามารถสักอย่างที่เอาออกมาโชว์ได้ ไม่อย่างนั้นอย่าพูดถึงเวลาว่าง เธอคงจะโดนไล่ออกแทนมากกว่า
ตอนเช้าฝึกหนึ่งชั่วยาม ตอนบ่ายฝึกอีกหนึ่งชั่วยาม ทำแบบนี้ได้สิบวัน ตะเข็บก็ดูสมส่วนและไม่โย้เย้ไปมามากนัก
อวี๋จือพอใจ ถือผ้าที่ฝึกเย็บหมุนไปมามองซ้ายมองขวา รู้สึกประสบความสําเร็จอย่างมาก
“ไม่แย่จริงๆ ข้านี่ฉลาดจริงๆ” เธอชื่นชมตัวเอง
ใช้เวลาอีกห้าวัน ในที่สุดก็ทำกระเป๋าเงินก็เสร็จสมบูรณ์ เดิมทีอยากปักกอไผ่บนผ้าสีฟ้า แต่ช่วยไม่ได้เพราะเธอไร้ความสามารถ จึงต้องหาวิธีอื่น วาดเอาแล้วกัน อวี๋จือวาดภาพได้ไม่แย่
นำแผนผังแปดทิศตรงลานบ้านมาวาดลงบนกระเป๋าเงินก็ดูใช้ได้นะ ส่วนอีกด้านหนึ่งก็เขียนตัวอักษรสองสามตัว คุณชายสามไม่ค่อยยิ้ม อย่างนั้นก็ขอให้เขา “ยิ้มแย้มแจ่มใส”
แผนผังแปดทิศมีแค่สีดํากับสีขาว เด็กสองสามขวบยังระบายได้ ลวดลายเรียบง่ายแบบนี้ทำให้ไม่เห็นถึงฝีมือการวาดภาพของอวี๋จือ
ในฐานะลูกจ้าง ทำงานเสร็จตามเวลาที่หัวหน้ากำหนดก็พอแล้ว หากจะให้ส่งงานที่มีคุณภาพ? แล้วจะมีเวลาว่างพัฒนาตัวเองได้เหรอ
ถ้าครั้งนี้ส่งงานที่มีคุณภาพ ครั้งต่อไปก็ต้องส่งงานที่มีคุณภาพอีก เมื่อหัวหน้าเคยชินกับงานที่มีคุณภาพของเธอแล้ว เกิดถ้าเธอทำได้ไม่ดีขึ้นมาแล้วหัวหน้าจะคิดยังไงล่ะ ก็คิดว่าเธอไม่ตั้งใจน่ะสิ ไม่ทำให้ดีที่สุด ไม่มีความสามารถแล้ว? หากคืนให้กลับมาทำใหม่อีกเธอก็ต้องทำโอที? ทำโอทีแล้วผมก็จะร่วง? ผมร่วงทำให้เธอหาแฟนไม่ได้? เธอกำลังหาปัญหาให้ตัวเองชัดๆ
ตรงกันข้าม ถ้าเธอทำงานที่หัวหน้ามอบหมายตามมาตรฐานพอดีๆ และมีบางครั้งทำได้ถึงแปดจากสิบส่วน หัวหน้าก็จะชื่นชมเธอด้วยความดีใจ คิดว่าเธอก้าวหน้าขึ้น ถึงแม้ต่อไปเธอจะกลับมาทำได้เท่ามาตรฐานอีกครั้ง เขาก็จะคิดว่าเธอเป็นพนักงานที่มีความก้าวหน้า
ดังนั้น เธอไม่มีทางทำโอที ชาตินี้ไม่มีทางทำโอทีแน่นอน อย่างนั้นแล้วก็ต้องอย่าให้หัวหน้าคาดหวังกับเธอมากเกินไป
“แม่นางเจ้าคะ ทำไมบ่าวว่ามันแปลกๆ” อิงเถาหยิบกระเป๋าเงินมาดู นางไม่เคยเห็นกระเป๋าเงินที่แปลกเช่นนี้มาก่อน
“แปลกตรงไหน มันไม่เหมือนใครต่างหาก” อวี๋จือคิดว่ามันดีมาก คุณชายสามเป็นใคร ในตระกูลมีคนมีฝีมือปักตั้งหลายคนคอยทำกระเป๋าเงินให้เขา ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหนก็เทียบพวกนางไม่ได้ ถ้าอยากสร้างความประทับใจให้เขาก็เหลือแค่ความเป็นเอกลักษณ์
ไม่เหมือนใครก็จริง แต่ทําไมนางถึงรู้สึกว่ามันไม่สวย “แม่นาง ให้บ่าวถักให้แม่นางดีกว่าเจ้าค่ะ วาดแบบนี้ซักครั้งเดียวก็ไม่เหลือแล้ว”
“เด็กซื่อบื้อ เจ้าคิดว่าข้าทำกระเป๋าเงินใบนี้ให้คุณชายสามใช้เช่นนั้นหรือ” อวี๋จือหยิกใบหน้ากลมๆ ของอิงเถา “ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก” อวี๋จือส่ายนิ้วไปมาอย่างมีเลศนัย “ข้าทำให้คุณชายสามดูต่างหาก”
คุณชายสามขาดแคลนกระเป๋าเงินเหรอ ไม่มีทางขาดแคลน รูปแบบต่างๆ นานา ทั้งด้ายทองด้ายเงิน เขาใช้ทุกวันก็ยังใช้ไม่หมด จะสนใจกระเป๋าเงินที่เธอทำได้ยังไง แค่ดูก็ถือว่าไว้หน้าเธอมากแล้ว ยังคิดว่าเขาจะเอาไปใช้อีก เพ้อเจ้อ
ดูหรือเจ้าคะ อิงเถาไม่เข้าใจ แต่ช่างเถิด แม่นางเข้าใจก็พอ นางจึงทำตามที่แม่นางบอก
จวนอู่อันโหว
สาวใช้กำลังรับใช้หวังซื่อ โหวฮูหยินล้างหน้าล้างตา ป้าหวัง ผู้ติดตามของนางเดินเข้ามากระซิบข้างหูสองสามคําประโยค
“ไม่สบายหรือ” โหวฮูหยินขมวดคิ้ว “เมื่อวานสะใภ้รองยังสบายดีอยู่ไม่ใช่หรือ”
ป้าหวังชะงักไป จากนั้นจึงเอ่ยเบาๆ “เจินจู สาวใช้คนสนิทของฮูหยินน้อยรองท้องเจ้าค่ะ เมื่อวานฮูหยินน้อยรองลงโทษให้นางคุกเข่าทั้งวัน ถึงยามเที่ยงแม้แต่ข้าวก็ไม่ให้กิน ยามดึกจึงแท้งเจ้าค่ะ
คุณชายรองเลยทะเลาะกับฮูหยินน้อยรอง ได้ยินว่าถึงกับลงไม้ลงมือ คุณชายรองมีบาดแผลบนใบหน้า นางคนนั้นก็ไปดู แต่ฮูหยินน้อยรองโมโหและเอ่ยวาจาไม่น่าฟัง ทําให้นางคนนั้นโมโหจนเกือบจะเป็นลมเจ้าค่ะ”
เหวินเฉิงเย่า คุณชายรองเป็นลูกอนุภรรยา แต่กลับเป็นบุตรชายคนโปรดของท่านโหว นางคนนั้นที่พูดถึงก็คืออี๋เหนียงของท่านโหว สกุลติง หน้าตาดีทั้งยังเต็มมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว แน่นอนว่าท่านโหวต้องชื่นชอบนางมากกว่าโหวฮูหยินที่หน้าตาธรรมดา
เพราะคุณชายรองเป็นบุตรชายคนโปรด เขาจึงได้แต่งงานกับภรรยาที่ดี ซูซื่อ ลูกสาวภรรยาเอกของนายพล ขุนนางระดับสามของกองทัพทหารต้องห้าม
กองทัพทหารต้องห้าม เมื่อเห็นชื่อก็คิดโยงไปถึงความหมาย คือกองทัพทหารต้องห้ามของฮ่องเต้ คอยดูแลพระราชวัง และปกป้องฮ่องเต้อย่างใกล้ชิด
เป็นนายพลระดับสาม ฝ่าบาทยังต้องไว้หน้า บุตรของเขาแต่งงานกับองค์ชายในราชวงศ์ยังได้ แต่กลับมาแต่งงานกับลูกอนุภรรยาจวนท่านโหว เห็นได้ชัดว่าอู่อันโหวพยายามมากแค่ไหน
เหวินเฉิงเย่าสองสามีภรรยามีบุตรีคนเดียว ซูซื่อยังไม่ได้คลอดลูกชายคนแรก จะปล่อยให้สาวใช้ท้องได้อย่างไร สกุลเดิมของซูซื่อมีอำนาจทั้งยังเป็นลูกภรรยาเอก แน่นอนว่านางจึงเย่อหยิ่ง ตั้งแต่แต่งงานเข้ามาก็ไม่พอใจติงอี๋เหนียง
ส่วนติงอี๋เหนียง ได้รับความโปรดปรานจากท่านโหวมายี่สิบปี ตอนที่นางมีอำนาจแม้แต่โหวฮูหยินยังต้องถอยให้นาง แน่นอนว่านางไม่มีทางยอมให้ลูกชายตัวเองถูกซูซื่อควบคุม
จะว่าไปแล้ว การที่เจินจูท้องก็เป็นผลมาจากการต่อสู้กันของแม่สามีกับลูกสะใภ้คู่นี้ คนหนึ่งอยากให้ลูกชายมีอี๋เหนียงเพื่อขัดขวางลูกสะใภ้ แต่อีกคนหนึ่งไม่ยอม สุดท้ายซูซื่อก็เหนือกว่า สงสารก็แต่แพะรับบาปอย่างเจินจู
บาปกรรม!
โหวฮูหยินเข้าใจในทันที นางไม่มีทางป่วย ก็แค่รู้สึกอับอายขายขี้หน้าและหลบหน้าอยู่ในเรือน
“ควรให้ท่านโหวได้เห็นลูกชายคนโปรดของเขาเสียจริง” สายตาโหวฮูหยินมีแววเสียดสี
ผู้ชายคนหนึ่งลงไม้ลงมือกับภรรยาตัวเองไม่ว่าจะเรื่องใดก็ตาม ล้วนแต่ไม่เหมาะสม ถึงแม้วิธีของซูซื่อจะโหดร้ายไปหน่อย แต่นางทำถูกแล้ว ลูกภรรยาเอกยังไม่คลอด จะให้ลูกอนุภรรยาคลอดก่อนได้เช่นไร ไม่ถูกต้อง!
“คนเหล่านั้นโง่เขลา คุณชายรองจะเทียบกับท่านซื่อจื่อและคุณชายสามของเราได้เช่นไรเจ้าคะ ท่านซื่อจื่ออ่อนน้อมถ่อมตน แม้แต่ใต้เท้าไท่ฟู่ยังชื่นชมเขา หากท่านซื่อจื่อหายดีแล้ว ต้องเป็นหน้าเป็นตาให้ท่านแน่นอนเจ้าค่ะ”
สมแล้วที่ป้าหวังเป็นคนสนิทของโหวฮูหยิน รู้จักนางดีที่สุด ท่านซื่อจื่อเกิดก่อนกำหนด ร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เด็ก กินยาเยอะกว่าข้าวเสียอีก โหวฮูหยินเป็นห่วงท่านซื่อจื่อมากที่สุด
“ขอให้เป็นเช่นนั้น” โหวฮูหยินยิ้มมุมปาก แล้วกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว “เป็นหน้าเป็นตาหรือไม่ไม่สําคัญ ข้าหวังให้เขามีสุขภาพร่างกายแข็งแรง มีชีวิตที่สงบสุขและรีบมีหลานชายให้ข้าไวๆ”
พอนึกถึงเรื่องที่บุตรชายคนโตแต่งงานมาหกปีแล้วยังไม่มีลูก โหวฮูหยินก็เป็นกังวล บุตรชายคนโตเป็นคนอ่อนไหวคิดมาก ร่างกายก็อ่อนแอ แค่ตากลมนิดหน่อยก็นอนป่วยบนเตียงได้เป็นเดือน นางไม่เพียงแต่พูดอะไรแรงๆ กับเขาไม่ได้ แม้แต่อนุภรรยาก็ยังไม่กล้าหาให้เขา กลัวร่างกายของเขาไม่ไหว
“พรุ่งนี้วันขึ้นสิบห้าค่ำ ป้าหวัง พรุ่งนี้เจ้าไปบริจาคเงินค่าน้ำมันหอมสองร้อยตำลึงให้กับวัด อธิษฐานให้ท่านซื่อจื่อ”
“เจ้าค่ะ บ่าวทราบแล้วเจ้าค่ะ” ป้าหวังตอบรับ
โหวฮูหยินจับมือนางเดินออกไปข้างนอก นึกถึงลูกชายอีกคนของตัวเอง “เมื่อวานคุณชายสามกลับมาหรือยัง”
“บ่าวไม่ทราบ บ่าวจะให้คนไปถามเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”
โหวฮูหยินพยักหน้าเบาๆ “หาสาวใช้ฉลาดๆ คนหนึ่งไปถามที่ลานด้านนอกสักหน่อยว่าช่วงนี้คุณชายสามยุ่งอยู่กับสิ่งใด”
ห่วงเรื่องทายาทของบุตรชายคนโต แล้วยังต้องห่วงเรื่องแต่งงานของบุตรชายคนนี้
บุตรชายคนนี้ของนางเหมือนท่านโหวมากกว่านาง หน้าตาดีมีความสามารถ แล้วยังรู้หนังสือ สอบผ่านจอหงวนตั้งแต่เด็ก ตอนนี้รับตำแหน่งเส่าชิงแห่งศาลต้าหลี่ ถึงแม้จวนอู่อันโหวจะเป็นตระกูลขุนนางทหาร แต่ท่านโหวก็ให้ความสําคัญกับลูกชายคนนี้มาก
ตามหลักแล้วเรื่องแต่งงานของบุตรชายคนที่สามไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง แม้ในเมืองหลวงจะมีตระกูลที่ถูกใจคุณชายสามตั้งมากมายก็จริง จะแย่ก็ตรงที่เขาโดดเด่นเกินไปจนดึงดูดความสนใจขององค์หญิงอันเล่อ
องค์หญิงอันเล่อคือธิดาของพระสนมกุ้ยเฟย พี่ชายคือองค์ชายใหญ่ มีอำนาจพอๆ กับองค์รัชทายาท โอรสของฮองเฮา
บุตรชายคนโตร่างกายอ่อนแอ ฝากความหวังไว้ไม่ได้ จวนอู่อันโหวจึงฝากความหวังไว้กับคุณชายสาม จะให้เขาแต่งงานกับองค์หญิงได้เช่นไร
แล้วอีกอย่างหากคุณชายสามแต่งงานกับองค์หญิงก็แสดงว่าต้องกลายเป็นคนขององค์ชายใหญ่ ฝ่าบาทยังหนุ่มยังแน่น จวนอู่อันโหวไม่อยากเข้าไปพัวพันกับการต่อสู้ของเหล่าองค์ชาย
ถึงแม้จะขอร้องให้ภิกษุชั้นผู้ใหญ่วัดฮู่กั๋วช่วยพูดให้ อ้างว่าดวงของเขาแข็งเกินไป ไม่ควรแต่งงานเร็ว แต่องค์หญิงอันเล่อไม่แต่งงาน คุณชายสามก็จะแต่งงานไม่ได้ ไปๆ มาๆ จึงล่าช้า คุณชายสามอายุสิบเก้าปีแล้ว คนเป็นแม่อย่างนางย่อมร้อนใจ


## บทที่ 11 เพื่อนบ้านที่น่ารําคาญ

ตอนที่ 11 เพื่อนบ้านที่น่ารําคาญ
ป้าเจียงเห็นอวี๋จือเย็บกระเป๋าเงินให้คุณชายสามก็รู้สึกปลื้มใจมาก “แม่นางทำถูกแล้วเจ้าค่ะ”
สตรีควรมีบุรุษปกป้อง คุณชายสามเป็นคุณชายจวนโหว เขาเคยเห็นสตรีหน้าตางดงามมามากมาย หากแม่นางไม่ใช้ใจ คุณชายสามถูกนางจิ้งจอกคนอื่นคว้าไปจะทำเช่นไร
โชคดีที่อวี๋จือไม่รู้ว่าป้าเจียงคิดอะไร ไม่อย่างนั้นเธอคงยิ้มหยัน
“เสี่ยวชุ่ย คารวะข้าเร็ว บอกว่าข้าสวยจังเลย” อวี๋จือถือเมล็ดแตงโมพลางแหย่นกแก้วในกรง
นกแก้วตัวนี้ป้าเจียงซื้อมาให้อวี๋จือเล่นเพราะกลัวนางจะเบื่อ ตอนที่ซื้อมามันมีแผลตรงปีก ท่าทางอ่อนแอ เลี้ยงตั้งครึ่งเดือนกว่าจะดีขึ้น
เพราะมันบาดเจ็บ คนขายนกกลัวมันตาย เห็นว่ามีคนมาถามราคา จึงเสนอราคาไม่แพงและขายให้นาง ไม่อย่างนั้นป้าเจียงคงไม่มีทางซื้อ
ก็ได้ ที่จริงแล้วป้าเจียงคิดว่า ราวกับได้มาเปล่าๆ ต่อให้ตายก็ยังได้กินเนื้อ ไม่ขาดทุน!
อวี๋จือนึกสงสารตัวเอง อยากกินเนื้อยังต้องอุดรูรั่วบนหลังคา[footnoteRef:1]ก่อน นี่เธอมาถึงขึ้นนี้แล้วเหรอ [1:  อุดรูรั่วบนหลังคา ในบริบทนี้หมายถึง ใช้เปรียบเทียบกับความทุกข์ยาก หมายถึงต้องรักษานกก่อน และถ้านกไม่ตายก็ไม่ได้กิน ]
หลังจากแผลหายดี ปรากฏว่านกแก้วตัวนี้สวยมาก ถือว่าอุดรูรั่วบนหลังคาได้ไม่เลว เพราะขนของมันเป็นสีเขียวมรกต อวี๋จือจึงตั้งชื่อมันว่าเสี่ยวชุ่ย
เสี่ยวชุ่ยมองเมล็ดแตงโมในมือของอวี๋จือ แต่ไม่พูดอะไรสักคํา
อวี๋จือก็ไม่สนใจ โยนเมล็ดแตงโมเข้าปากตัวเอง “เจ้านะเจ้า เป็นนกแก้วแต่ไม่ยอมพูด แล้วยังอยากกินของดีหรือ เจ้าโชคดีที่เจอข้า ไม่เช่นนั้นเจ้าลองเปลี่ยนเจ้าของดูสิ คงถูกจับถอนขนไปนานแล้ว”
อวี๋จือบ่นพลางแทะเมล็ดแตงโม น่าเบื่อจริงๆ บ่นเสร็จก็โยนเมล็ดแตงโมที่ติดเปลือกให้มัน “เก่งนักก็แทะเอง” เธอตบก้นแล้วเดินออกไป
แม้แต่นกก็รังแก สตรีผู้นี้ร้ายจริงๆ
“อิงเถา ออกไปข้างนอกกันเถอะ” อวี๋จือตะโกน
“เจ้าค่ะ มาแล้วเจ้าค่ะ!” อิงเถาตอบรับ และถือร่มกระดาษน้ำมันวิ่งมาด้วยสีหน้ายินดี “แม่นาง วันนี้จะไปเที่ยวไหนเจ้าคะ”
“ไปตัดเสื้อก่อน จากนั้นก็ไปฟังนิทานที่โรงน้ำชา ยามเที่ยงข้าจะพาเจ้าไปกินของอร่อย”
“เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ!” อิงเถาดีใจ
นางยังเด็ก ถึงแม้จะมีป้าเจียงคอยสั่งสอน แต่เมื่ออวี๋จือพานางออกไปเที่ยวข้างนอกหลายๆ ครั้งเข้า นางก็กลับมากระโดกกระเดกเหมือนเดิม
“ป้าหลี่ ข้าตกใจหมดเลย” เมื่ออิงเถาเปิดประตูบ้าน ก็มีคนยืนอยู่หน้าประตู และเกือบจะชนกับอิงเถา “ป้าหลี่มีเรื่องอะไรก็เคาะประตูสิ กลางวันแสกๆ มายืนทำอะไรหน้าประตู ตกใจหมด”
ไม่แปลกที่อิงเถาจะโมโห ป้าหลี่คนนี้อาศัยอยู่ทางทิศตะวันออก เป็นแม่ม่าย และเป็นคนที่ยากจะอธิบายได้ด้วยคำคำเดียว
ตั้งแต่อวี๋จือมาอยู่ที่นี่ นางก็มักจะมายืมของที่บ้านทุกๆ สามวันห้าวัน ต้นหอมหนึ่งต้น เกลือหนึ่งช้อน แม้แต่เข็มก็ยืม ที่สําคัญคือยืมแล้วไม่คืน เอาเปรียบคนอื่นตลอด
ตอนแรกป้าเจียงไม่รู้ธาตุแท้ของนางจึงให้ยืมอย่างใจกว้าง ต่อมาบังเอิญเห็นนางนินทาอวี๋จือกับคนอื่น ก็โมโหจนทะเลาะกับนาง และไม่ให้นางยืมของอีกเลย
ป้าหลี่จึงคิดแค้น ยิ่งเห็นสตรีตัวคนเดียวอย่างอวี๋จือดูแลคนรับใช้สองคน แม้จะไม่มีผู้ชายสักคนแต่ก็มีชีวิตที่ดีได้นางย่อมอิจฉา ไม่เพียงแต่นินทาอวี๋จือไปทั่ว ทั้งยังชอบปีนกําแพงมองเข้ามาในเรือนบ่อยๆ ป้าเจียงทะเลาะกับนางเพราะเรื่องนี้ตั้งหลายครั้ง
นางมีลูกชายหนึ่งคนและลูกสาวหนึ่งคน สอนลูกสาวทํางานเย็บปักถักร้อย ซักเสื้อผ้าให้คนอื่น หาเงินให้ลูกชายเรียนหนังสือ
“เอ๋ แม่นางอวี๋จะออกไปข้างนอกหรือเจ้าคะ” ป้าหลี่ยิ้ม ทำท่าทีเหมือนสนิทสนมกัน “แม่นางอวี๋สวมผ้าไหมหางโจวหรือ ได้ยินว่าแพงมาก ข้าจึงอยากมาดู”
นางเอ่ยจบก็ยื่นมือออกมาจับ อิงเถารีบเข้าไปห้าม “พูดก็พูดดีๆ ไม่ต้องจับ ทำพังแล้วใครจะรับผิดชอบ”
สีหน้าของป้าหลี่เปลี่ยนไปทันที “ผลักอะไรยัยสาวใช้ ไม่มีมารยาท ข้าไม่ได้พูดกับเจ้า”
“เจ้า?” อิงเถาโมโห นางแค่ห้าม ผลักอีกฝ่ายตั้งแต่เมื่อไหร่ จะโกหกทั้งทีก็ทำให้มันเนียนหน่อยเถอะ
ป้าหลี่ยังอยากขยับเข้าไปใกล้อวี๋จือ อวี๋จือไม่มองหน้านางแม้แต่น้อย “อิงเถา ปิดประตูให้ดี อย่าให้แมวหรือหมามุดเข้าไปขโมยของ”
คนแบบนี้ ถ้าอยู่ในโลกฝึกตน อวี๋จือคงตบกระเด็นไปนานแล้ว แต่ตอนนี้เธอไม่อยากสนใจนาง แล้วยังทำอะไรนางไม่ได้ สตรีปากคอเราะร้ายแบบนี้ ไม่ว่าจะทะเลาะแพ้หรือชนะก็ไม่มีความหมาย ต้องหาโอกาสจัดการให้หนัก ให้นางไม่กล้าเข้ามาใกล้อีก
อิงเถาหัวเราะ จงใจตะโกนเสียงดัง “เจ้าค่ะ บ่าวจะปิดประตูอย่างดี แมวหมาบางตัวน่ารำคาญจริงๆ ชอบมาขโมยของ” นางเบิกตาใส่อีกฝ่ายและเดินตามอวี๋จือไป
“ถุ้ย!” ป้าหลี่ถ่มน้ำลายตามหลังอวี๋จืออย่างแรง สายตาชั่วร้ายหรี่มองมาพลางสาปแช่ง “เจ้าต่างหากที่เป็นแมวเป็นหมา เจ้าต่างหากที่เป็นหัวขโมย ดูท่าทางสิ ไม่ใช่คนซื่อสัตย์อะไร”
นางอยากวิ่งเข้าไปดึงผมอวี๋จือมาตบสักทีสองที แต่เมื่อนึกถึงคุณชายท่าทีสง่างามที่เดินออกมาจากบ้านเมื่อเดือนก่อนนางก็ไม่กล้า จึงต้องกลับบ้านไปอย่างไม่พอใจ
ลูกสาวของป้าหลี่ชื่ออิงจือ นางเอ่ยอย่างเอือมระอา “แม่ แม่นางอวี๋ไม่ได้ทำอะไรแม่สักหน่อย แม่จะด่านางทำไม”
ป้าหลี่เหลือบตามอง “ใครบอกว่าไม่ได้ทําอะไรข้า ยัยคนนั้น ท่าทางเย่อหยิ่งเพียงนั้น หน้าตาราวกับนางจิ้งจอก ไม่ใช่แม่นางที่ดีหรอก เป็นสตรีแต่ไม่จับเข็มจับด้าย เอาแต่อ่านนิยายทั้งวัน ขี้เกียจเช่นนี้ เหมือนสตรีดีๆ เช่นนั้นหรือ”
“นางเกิดในตระกูลปัญญาชน บ้านก็มีสาวใช้ ไม่จำเป็นต้องทำงานเอง” ใครจะลําบากเหมือนตนเล่า ทํางานทุกวันไม่ได้หยุดหย่อน
“ตระกูลปัญญาชนอะไร ไม่รู้ว่าถูกใครเลี้ยงไว้ข้างนอกเสียมากกว่า” ป้าหลี่ไม่ถูกชะตากับอวี๋จือเอาซะเลย
อิงจือตกใจ “แม่ อย่าพูดจาเหลวไหล หากป้าเจียงได้ยินเข้าประเดี๋ยวนางก็มาฆ่าท่านหรอก แม่นางอวี๋กำพร้าก็น่าสงสารมากพอแล้ว ท่านอย่าแต่งเรื่องเหลวไหลใส่ร้ายนางเลย”
ป้าหลี่นึกถึงป้าน่ารังเกียจที่ดึงผมของนางหลุดไปเป็นกำขึ้นมาก็ไม่พอใจ “ข้าไม่ได้พูดเหลวไหล บอกว่ามาหาญาติ แต่มีใครเคยเห็นญาติของนางบ้าง โตขนาดนี้แล้ว แต่กลับอาศัยอยู่ข้างนอกตามลำพัง วันก่อนข้ายังเคยเห็นคุณชายคนหนึ่งออกมาจากบ้านของนาง ท่วงท่าสง่างาม แค่ดูก็รู้ว่าเป็นคุณชายตระกูลใหญ่ตระกูลโต ต่อมาบ่าวรับใช้ของเขาก็กลับมาอีกครั้ง... “
ป้าหลี่ยิ่งพูดก็ยิ่งคิดว่าตัวเองคิดถูก “...ถูกเลี้ยงไว้ข้างนอกแน่นอน”
อิงจืออยากจะปิดปากแม่ตัวเอง “บางทีเขาอาจจะเป็นญาติของแม่นางอวี๋ก็ได้ แม่ หากแม่นางอวี๋ถูก... ท่านบอกว่าคุณชายคนนั้นสง่างามมากไม่ใช่หรือ นางคงไม่จำเป็นต้องขายขนมเซียงปิ่งราดซอส แม่ ชื่อเสียงของสตรีน่ะเป็นสิ่งสําคัญที่สุด ถือว่าทำเพื่อพี่ชาย ท่านไม่ควรพูดจาเหลวไหล”
ได้ยินลูกสาวพูดถึงลูกชาย ป้าหลี่จึงเงียบ แต่นางก็ยังโมโห “เจ้านะเจ้า เจ้าเป็นลูกของข้าหรือลูกของนางกันแน่ เห็นขี้ดีกว่าไส้ รำคาญแม่ตัวเองเช่นนั้นหรือ ไม่มีข้าแล้วจะมีเจ้าได้เช่นไร...”
อิงจือจับหน้าผากที่ถูกจิ้มจนชาไปหมด คิดในใจ รีบให้นางแต่งงานออกเรือนได้แล้ว แต่งออกไปให้ไกลๆ เหมือนพี่สาวตัวเอง จะได้ไม่ต้องกลับมาอีก
แต่นางรู้ว่ามันไม่มีทางเป็นจริง พี่ชายเรียนหนังสือ ยังไม่ได้แต่งงาน ที่บ้านยังต้องเก็บนางเอาไว้ใช้งาน จะยอมให้แต่งงานออกเรือนไปได้เช่นไร
ป้าหลี่กำลังด่าลูกสาวตัวเอง จ้าวโหย่วจื้อ ลูกชายของนางก็กลับมา นางรีบทิ้งลูกสาวแล้ววิ่งเข้าไปหาลูกชาย ยิ้มอย่างเมตตาและอ่อนโยน “โหย่วจื้อกลับมาแล้วหรือ เหนื่อยหรือไม่ หิวหรือไม่ อิงจือ นิ่งอยู่ทำไม ไม่รู้จักไปหาอะไรมาให้พี่ชายเจ้ากิน”
จ้าวโหย่วจื้อสวมชุดบัณฑิตสีฟ้าขาว และสวมผ้าโพกหัวสีพื้น “อิงจือไม่เป็นไร ข้าแค่กลับมาเอาของ เอ่อใช่ แม่ เมื่อครู่พวกท่านเอ่ยเรื่องอะไรกัน ทำไมถึงโหวกเหวกเช่นนี้”
ป้าหลี่ดวงตาหลุบต่ำลงอีกครั้ง “คนที่อยู่ข้างบ้านเรานะสิ โหย่วจื้อ แม่จะเล่าให้ฟัง สตรีที่อาศัยอยู่ข้างบ้านเราไม่ใช่สตรีที่ดี เจ้ายังต้องสอบบัณฑิต อยู่ให้ห่างนางเอาไว้ล่ะ” นางนั่นหน้าตาเช่นนั้น ต้องอย่าให้นางมาชักนำลูกชายตัวเอง
แม่นางอวี๋หรือ ในหัวของจ้าวโหย่วจื้อมีภาพใบหน้างดงามโผล่ขึ้นมา พลันสายตาก็เป็นประกาย


## บทที่ 12 สตรีผู้นี้

ตอนที่ 12 สตรีผู้นี้
อวี๋จือตัดชุดกระโปรงสี่ตัวในหอจิ่นอี หนึ่งในนั้นมีชุดกระโปรงสีแดงทับทิม หอจิ่นอีมีผ้าไหมเยียนหลัวสีประกายแดงครึ่งผืนที่ทั้งสวยงามและระบายอากาศได้ดี เนื้อผ้าก็ใส่สบาย อวี๋จือหักใจเพราะราคาแพงเกินไป เธอไม่มีปัญญาซื้อ ชีวิตลูกจ้างที่น่าสงสาร!
เธอถือโอกาสนี้ตัดให้ป้าเจียงกับอิงเถาด้วย ผู้หญิงนั้นชอบใส่เสื้อผ้าใหม่ๆ อยู่แล้ว อิงเถาท่าทางดีใจมากจนพูดไม่หยุดตลอดทาง “แม่นางเจ้าคะ ไม่รู้ว่าวันนี้จะเล่านิทานเรื่องเดิมหรือไม่ แม่นางคิดว่าแม่นางจังจะตามหาสามีตัวเองเจอหรือไม่เจ้าคะ”
“ตามหาเจอแน่นอน แต่คงจะยากลำบาก ตอนจบก็คงไม่ค่อยดี”
“ทำไมถึงไม่ดีล่ะเจ้าคะ สามีของนางไปสอบบัณฑิตที่เมืองหลวงไม่ใช่หรือ เขามีความรู้ หรือว่าจะสอบตก? หรือป่วยจึงไม่ได้ไปสอบ?” อิงเถาถามต่อ
“สอบผ่านแล้ว แล้วยังได้อันดับต้นๆ ด้วย ไม่มีภัยอันตรายแล้วก็ไม่ได้ป่วย รวมถึงไม่มีอุบัติเหตุอะไรเกิดขึ้นหรอก” อวี๋จือยังอุบไว้ก่อน
“จริงหรือเจ้าคะ เยี่ยมไปเลย! เช่นนั้นแม่นางจังก็จะกลายเป็นฮูหยินขุนนาง สมกับความรักที่นางมีต่อเขา” อิงเถาปรบมือและยิ้มตาปิด
“ดีเดออะไรกัน เขาเปลี่ยนไป สอบผ่านแล้ว ไปแต่งงานกับผู้หญิงตระกูลสูงศักดิ์ ลืมภรรยาตัวเองไปนานแล้ว เขากลัวคนอื่นจะรู้เรื่องไร้ศีลธรรมที่ตัวเองทำจึงร่วมมือกับภรรยาใหม่ฆ่าแม่นางจัง”
พล็อตเรื่องเดิมๆ อวี๋จือคุ้นเคยอยู่แล้ว เธอแค่ฟังช่วงเริ่มเรื่องก็สามารถแต่งเรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อไปได้
“ทําไมถึงเป็นเช่นนี้” อิงเถาไม่อยากจะเชื่อ
“ทําไมถึงจะไม่เป็นเช่นนี้เล่า” อวี๋จือคัดค้าน
นิยายที่เธอเคยอ่านเมื่อชาติก่อน สิบเล่มมีเก้าเล่มที่เป็นแบบนี้
“เป็นไปไม่ได้เจ้าค่ะ สามีของนางเป็นปัญญาชน ปัญญาชนไม่ชั่วร้ายเช่นนี้ แม่นางพูดเหลวไหล”
“ปัญญาชนแล้วทำไม ไม่เคยได้ยินว่าปัญญาชนไร้คุณธรรมหรือ อิงเถา เจ้าเชื่อใจปัญญาชนมากเกินไปแล้ว จะเสียเปรียบเอาได้ ระวังหน่อย” อวี๋จือบีบแก้มนาง
“แม่นาง ท่านบีบแก้มบ่าวอีกแล้ว!” อิงเถาทำหน้าบูดบึ้ง ลืมแม่นางจังที่นางชอบไปทันที
บนถนนปูด้วยแผ่นหิน มีร้านค้าเรียงรายเต็มสองข้างทาง มีพ่อค้าเร่ขายของ ผู้คนก็เดินผ่านไปมา เมื่อรวมกับเด็กสาวที่ส่งเสียงโหวกเหวกอยู่ด้านข้างแล้ว ทุกอย่างล้วนคึกคักและมีชีวิตชีวา
อวี๋จือที่เรียบง่ายอดยิ้มไม่ได้
เธอรักโลกใบนี้ เสื้อผ้า ของอร่อย แล้วยังมีแมลงปอไม้ไผ่ที่ขายบนแผงลอยข้างทาง เธอก็เป็นคนธรรมดาๆ ถึงแม้จะถูกกล่อมเกลาในโลกฝึกตนมาสิบห้าปี แต่เธอก็ไม่ได้มีไอเทพอะไร
บังเอิญจัง วันนี้ที่โรงน้ำชายังเล่านิทานเรื่องแม่นางจังตามหาสามี
อวี๋จือสั่งน้ำชามาหนึ่งกา ขนมสี่อย่าง กินดื่มไปพลางฟังนิทาน ทั้งยังมีอารมณ์สังเกตแขกคนอื่นในโรงน้ำชาด้วย
แต่อิงเถากลับฟังอย่างตั้งใจ จ้องนักเล่านิทานตาปริบๆ แทบจะไม่มองไปทางไหน
นางประสบการณ์น้อยเกินไป รอให้นางมีประสบการณ์มากกว่านี้ เห็นอะไรมากกว่านี้ก็คงไม่เป็นแบบนี้แล้ว
นิทานมาถึงตอนจบอย่างรวดเร็ว ปัญญาชนสอบผ่านทั่นฮวา ชอบพอกับบุตรีจากตระกูลที่มีชื่อเสียง นางอ่อนโยนและเพียบพร้อม หลังจากแม่นางจังตามหาเขาจนเจอ บุตรีจากตระกูลผู้ดีคนนั้นไม่อยากทำให้เขาลำบากใจจึงยอมรับแม่นางจังอย่างใจกว้าง และพวกเขาสามคนก็ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข
“แม่นางเจ้าคะ ไม่เห็นเหมือนที่แม่นางพูดเลย แม่นางจังไม่ตาย ปัญญาชนคนนั้นไม่ใช่คนเนรคุณ” อิงเถาซาบซึ้งจนน้ำตาคลอ และเริ่มคิดบัญชีกับอวี๋จือ
อวี๋จือมองบน “สู้ตายไปยังจะดีกว่า”
เป็นเมียหลวงอยู่ดีๆ กลับต้องลดระดับมาเป็นเมียน้อย ดูถูกกันเกินไปแล้ว
ในสังคมที่บุรุษเหนือกว่าสตรี บุรุษกอดซ้ายกอดขวา มีภรรยาสามสี่คน แต่สตรีกลับมีความคิดเป็นของตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ
ดูเหมือนตอนจบที่มีความสุข แต่ความจริงกลับชั่วร้าย บอกว่าพวกเขาสามคนใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข แล้วหลังจากนั้นเล่า แม่นางจังคนนั้นยังจะมีความสุขได้อีกนานเท่าใด
อิงเถายังพูดไม่หยุด อวี๋จือถอนหายใจ ทัศนคติแตกต่างกัน สำหรับเธอแล้วปัญญาชนคนนั้นคือคนเลว เลวที่สุด ไม่ใช่แค่เลว ยังเห็นแก่ตัว โลภมาก และจอมปลอม
ในตอนนี้เอง ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังสนั่น อวี๋จือเงยหน้าขึ้นเห็นชายร่างใหญ่ท่าทางดุร้ายคนหนึ่งวิ่งเข้ามากลางโรงน้ำชา ทุกที่ที่เขาวิ่งผ่านล้วนแต่มีลูกค้าได้รับบาดเจ็บ ดูเหมือนว่าเขาจะพุ่งออกมาจากหลังเวที
“แม่นางหนีเร็วเจ้าค่ะ!” อิงเถาตกใจจนหน้าซีด แต่ก็ยังไม่ลืมบังอยู่ข้างหน้าอวี๋จือ
อวี๋จือมุมปากกระตุกเบาๆ แล้วรีบลากนางไปหลบด้านข้าง
ภายในโรงน้ำชาเกิดความวุ่นวายขึ้น ทุกคนแย่งกันวิ่งออกไปข้างนอก เพื่อไม่ให้โดนเหยียบ เธอไม่ไปแย่งด้วยดีกว่า
“แม่...นาง” อิงเถาจับแขนอวี๋จือแน่น นางสั่นไปทั้งตัว ในดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
นางยังเด็ก อวี๋จือรู้สึกเห็นใจ จับนางไว้มือหนึ่งและใช้อีกมือปิดตานาง “ไม่ต้องกลัว!” ทั้งสองเข้าไปแอบที่มุมหนึ่ง มองดูรอบๆ อย่างระแวดระวัง
“อย่าวิ่ง อย่าวุ่นวาย เจ้าหน้าที่กำลังทําคดีจับกุมผู้หลบหนี” เจ้าหน้าที่ทางการมาถึงรวดเร็วมาก
ตอนนี้ทุกคนล้วนแต่คิดหนีเอาชีวิตรอด ใครจะได้ยินเสียงเจ้าหน้าที่ราชการ มีเสียงร้องไห้และเสียงกรีดร้องดังเข้ามาข้างหู โรงน้ำชาวุ่นวายมากกว่าเดิม
อวี๋จือมองเห็นเหวินจิ่วเซียวที่อยู่ในฝูงชน หัวใจของเธอเย็นวาบขึ้นมา
เหวินจิ่วเซียวเป็นเส่าชิงแห่งศาลต้าหลี่ แค่จับนักโทษต้องให้เขาที่เป็นหัวหน้ามาจับด้วยตัวเองเลยเหรอ หรือว่านักโทษคนนี้ไม่ธรรมดา หลบหนีมาคนเดียวงั้นเหรอ มีคนสมรู้ร่วมคิดหรือเปล่า หลบอยู่ดีๆ ทำไมถึงโผล่ออกมาได้ ไม่รีบหนีแต่กลับก่อความวุ่นวาย มีเจตนาอะไรกันแน่
อวี๋จือครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว แต่ในสายตาคนอื่น เห็นแค่เจ้านายกับสาวใช้กอดกันตัวสั่น พวกนางตกใจจนตัวแข็งทื่อไปแล้ว
คนผู้หนึ่งสายตาเป็นประกายขึ้นมา หญิงสาวคนนี้งดงามเพียงนี้ แต่งตัวก็ไม่เลว ต้องเป็นบุตรีจากตระกูลผู้มีอำนาจแน่นอน จับมาเป็นตัวประกันดีกว่า ถึงแม้จะสู้ไม่ได้แต่มีหญิงสาวงดงามเช่นนี้อยู่ด้วยบนถนนแห่งความตายก็ไม่เลว
แต่อวี๋จือจะปล่อยให้เขาจับตัวเธอไปได้ยังไง บนพื้นมีชามวางอยู่ข้างเท้าพอดี เธอกรีดร้องพลางเอี้ยวหลบ แต่เท้ากลับเตะชามใบนั้นปลิวออกไป
อย่าว่าแต่คนอื่นเลย แม้แต่คนที่จะกระโจนเข้ามาก็ยังไม่รู้ว่าชามใบนั้นบินออกมาจากไหน พุ่งเข้าไปโดนน่องเขาพอดี เจ็บมาก ก่อนจะล้มลงกับพื้นทันที
เสียงเอะอะย่อมดึงดูดความสนใจของเจ้าหน้าที่ราชการ เหวินจิ่วเซียวเองก็หันมามองด้วย เมื่อมองเห็นอวี๋จือ สายตาของเขาพลันตกใจขึ้นทันที
คนที่ล้มลงบนพื้นถูกเจ้าหน้าที่ราชการจับตัวเอาไว้แล้ว จากนั้นเหวินจิ่วเซียวเดินเข้ามาหาอวี๋จือ “เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้เช่นไร”
“มาดื่มชา ฟังนิทานเจ้าค่ะ” อวี๋จือพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา เธอยันตัวขึ้นพิงผนัง พยายามยืนให้ตรง
เหวินจิ่วเซียวไม่ได้ถามอะไรต่อ เอ่ย “ข้าจะให้คนไปส่งเจ้า”
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ!” อวี๋จือปฏิเสธอย่างรวดเร็ว รีบอธิบาย “งานของคุณชายสามสำคัญกว่า ถึงแม้จะจับคนร้ายได้แล้ว แต่ยังต้องดูแลราษฎรที่ได้รับบาดเจ็บ ไม่ต้องให้คนไปส่งเราก็ได้เจ้าค่ะ พวกเรากลับได้”
ไม่รอให้เหวินจิ่วเซียวเอ่ยปาก อวี๋จือกับอิงเถาก็ประคองกันเดินไปที่ประตู พูดตามตรงคืออวี๋จือประคองอิงเถาฝ่ายเดียวมากกว่า เด็กคนนี้ตกใจจนแข้งขาอ่อนแรงเดินไม่ไหวแล้ว
เมื่อเดินผ่านคนร้ายที่ถูกจับตัวไว้ อวี๋จือก็จงใจเหยียบเท้าเขาแล้วบดขยี้อย่างแรง จากนั้นก็ยิ้มให้เจ้าหน้าที่ทางการ ทำความดีไม่คิดโอ้อวด ก่อนจะเดินออกไป
เหวินจิ่วเซียวหางตากระตุกเบาๆ แปลกจริง สตรีผู้นี้!
ดูเหมือนนางไม่ได้ตกใจ เขาจึงไม่ได้ให้คนไปส่งนาง
“ใต้เท้า จับมาได้สองคน หลูหมาจือหนีไปได้ขอรับ” คนที่มารายงานสีหน้าไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่
พวกเขาจงใจปล่อยตัวหลูหมาจือเพื่อล่อคนที่อยู่เบื้องหลัง แต่คิดไม่ถึงว่ากลับจับได้แค่ปลาตัวเล็กสองตัว จับคนที่อยู่เบื้องหลังไม่ได้ ทั้งหลูหมาจือยังหนีไปได้อีก
นึกถึงพี่น้องที่ตายด้วยเงื้อมมือของหลูหมาจือ เขาก็อดกําหมัดแน่นขึ้นมาไม่ได้
“สมทบกับกองกำลังจินอู๋ตามจับกุมต่อไป ส่งคนไปจวนเจ้าเมืองด้วย เชิญท่านเจ้าเมืองออกมาปลอบขวัญชาวบ้าน” เหวินจิ่วเซียวออกคําสั่งอย่างมีขั้นตอน ใบหน้าที่หล่อเหลายังคงเรียบเฉย


## บทที่ 13 ตรอกดอกท้อ

ตอนที่ 13 ตรอกดอกท้อ
เมื่อเดินออกมาข้างนอก แสงอาทิตย์ก็สาดกระทบลงบนร่างกาย ขับไล่ความกลัวที่อยู่ในใจออกไป
ในที่สุดอิงเถาก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง “แม่นาง เรารีบไปกันเถิดเจ้าค่ะ” นางก้มหน้าก้มตา ไม่กล้ามองข้างหลังแม้แต่น้อย
ข้างนอกมีเจ้าหน้าที่ราชการหลายคนกําลังดูแลความสงบเรียบร้อยอยู่ อวี๋จือกวาดตามองอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงประคองอิงเถาออกไป
เดิมทีว่าจะหาโรงน้ำชากินของอร่อยตอนเที่ยง แต่ตอนนี้...อวี๋จือมองอิงเถาที่จับแขนเสื้อตัวเองไว้แน่น ช่างเถอะ กลับบ้านดีกว่า
เพื่อให้กลับถึงบ้านไวๆ อวี๋จือจึงเดินทางลัด แต่ซวยจริงๆ เพิ่งจะเลี้ยวเข้าซอยหนึ่งก็ดันเจอคนต่อยกัน คนหนึ่งทับอยู่บนตัวของอีกคนหนึ่ง ที่จริงแล้วคือคนหนึ่งต่อยอีกคนหนึ่งฝ่ายเดียวต่างหาก
อวี๋จือไม่มีอารมณ์ยุ่งเรื่องคนอื่น กำลังจะถอยหลังกลับไป แต่กลับทําให้คนสองคนบนพื้นตกใจ
คนที่ทับอยู่ข้างบนตกใจก่อน เห็นว่าเป็นสตรีสองคน เขาจึงโล่งใจ เมื่อเห็นใบหน้าของอวี๋จือชัดเจน สายตาของเขาก็เป็นประกาย “แม่นางช่างหน้าตางดงาม วันนี้ข้ามีวาสนาเสียจริง”
ดวงตาที่น่ารังเกียจคู่หนึ่งมองอวี๋จือตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างกำเริบเสิบสาน จากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วเดินตรงเข้ามา
“แม่นางรีบหนีเจ้าค่ะ!” อิงเถาตกใจจะลากอวี๋จือวิ่งหนี แต่กลับดึงไม่ไป
อวี๋จือกำลังโมโห ออกมาเดินเล่นข้างนอกอย่างมีความสุข แต่กลับเจอแต่เรื่องน่าโมโห เธอไม่กล้าทำอะไรในโรงน้ำชาที่อยู่ภายใต้สายตาของผู้คน แต่ในซอยอันเงียบสงบแบบนี้ เธอยังต้องอดทนอีกอย่างนั้นเหรอ
กล้าคิดไม่ดีกับเธองั้นเหรอ กล้ามองเธอด้วยสายตาน่ารังเกียจแบบนี้ใช่ไหม เหอะ รนหาที่ตาย คงไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว ในเมื่ออยากตายอย่างนั้นเธอก็จะจัดให้
อวี๋จือปัดมืออิงเถาออกก่อนจะเดินตรงเข้าไป อันธพาลคนนั้นเผยท่าทีชอบใจ “แม่นางใจร้อนเพียงนี้เลยหรือ”
ชั่วครู่ต่อมาร่างกายของเขาก็เจ็บปวดไปหมด อวี๋จือต่อยไปหมัดเดียวชายคนนั้นก็ปลิวไปทันที
ชายคนนั้นตกใจ บนหัวเต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ ใบหน้าร้อนผ่าว ยกมือขึ้นคลำดูก็เห็นว่าเลือดไหลอาบมือ ชายคนนั้นรู้สึกโมโห เขาเพิ่งจะลุกขึ้นยืนได้ อวี๋จือก็เดินเข้ามายกเท้าขึ้นถีบเขาอีกครั้ง
“ขยะ สารเลว ขยะสังคม มีตาไว้ทำไม ไม่อยากได้ก็นำไปให้คนที่ต้องการสิ”
อวี๋จือด่าพลางกระทืบไปด้วยจนชายคนนั้นหวาดผวา เธอกระทืบจนเขาลุกขึ้นมาไม่ได้อีก ได้แต่นอนครวญครางบนพื้นราวกับหมูใกล้ตาย
อิงเถาอึ้งไป แม่นาง แม่นางที่อ่อนแอ ดูแลตัวเองไม่ไหว แม้แต่ผลไม้ยังต้องให้คนป้อน แต่กลับต่อยบุรุษปลิวด้วยหมัดหมัดเดียวงั้นหรือ!
ไม่! ไม่! นี่ต้องไม่ใช่ความจริง นางตาลายแล้วมองผิดแน่ๆ
อิงเถาขยี้ตาอย่างแรงแล้วมองอีกครั้ง ใช่ แม่นางของตนกําลังกระทืบชายคนนั้นอย่างพึงพอใจ กระทืบพลางด่า ท่าทีองอาจห้าวหาญแตกต่างไปจากปกติ
อิงเถา...
ปรัชญาสามทัศน์[footnoteRef:1]พังหมดแล้ว! แต่เมื่อเห็นแม่นางกระทืบคนทําไมนางถึงตื่นเต้นเช่นนี้ [1:  สามทัศน์ ปรัชญาจีน หมายถึงมุมมองต่อชีวิต มุมมองต่อโลก และมุมมองต่อคุณค่า]
อวี๋จือกระทืบจนเหนื่อยเลยหยุดเท้า พูดอย่างดุดันว่า “ทางที่ดีเจ้าควรอธิษฐานว่าอย่าให้เจอข้าอีก ไม่เช่นนั้นข้าจะต่อยเจ้าทุกครั้งที่เจอ”
เด็กขอทานที่ถูกทุบตีก่อนหน้านี้นิ่งอึ้งไป นี่คือแม่นางอวี๋ที่เพียงลมพัดก็ล้มเช่นนั้นหรือ เห็นนางกำลังจะเดินออกไป เขาจึงรีบลุกขึ้น “ขอบพระคุณแม่นางอวี๋”
“ที่แท้ก็เป็นเจ้า!” อวี๋จือเพิ่งเห็นว่าคนที่ถูกทุบตีคือเด็กขอทานที่ช่วยเธอเก็บหินไข่ห่านก่อนหน้านี้ ดูเหมือนว่าเขาจะชื่อมู่โถว
“แผลบนตัวของเจ้าเป็นเช่นไร” อวี๋จือกวาดตามองเขา
มู่โถวส่ายหน้า “ไม่เป็นไรขอรับ” เขากันหัวและส่วนอกของตัวเองไว้จึงมีแต่บาดแผลภายนอก รักษาสองสามวันก็คงหายดี
“เจ้ารีบไปเถิด เจ้ายังเด็ก ต่อไปเจอคนเช่นนี้ต้องหลบให้ไกล” อวี๋จือไม่ได้ถามว่าทำไมเขาถึงโดนทุบตี อันธพาลแบบนี้ ทุบตีคนอื่นยังต้องมีเหตุผลด้วยหรือ
อวี๋จือเดินออกไปสองก้าว จากนั้นก็หยุดเดินแล้วมองไปที่มู่โถว “ช่วยอะไรข้าหน่อยได้หรือไม่”
มู่โถวที่กำลังหงอยเงยหน้าขึ้นอย่างแรง มองไปที่อวี๋จือด้วยสายตาเป็นประกาย ก่อนจะพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น
อวี๋จือยิ้ม หยิบเงินเหรียญหนึ่งให้เขา “รู้จักหอจุ้ยเซียนหรือไม่ เจ้าช่วยไปซื้อของกินที่นั่นให้ข้าสักสองสามอย่าง หากถือไม่ไหวก็บอกให้บ่าวที่นั่นนำมาส่ง และให้ค่าแรงเขา”
เธอพูดชื่ออาหารสองสามอย่างแล้วถามว่า “จําได้หรือไม่”
มู่โถวพยักหน้า พูดทวนซ้ำอีกรอบอย่างรวดเร็ว เขาจำได้ทุกคำ
“ฉลาดมาก ไปเถิด” อวี๋จือชมเขา
“ข้าวิ่งเร็วมาก ไม่มีทางให้ท่านรอนานแน่นอน” มู่โถววิ่งพลางตะโกนเสียงดัง กำมือแน่น ในหัวมีเพียงความคิดเดียว เร็วกว่านี้ เขาวิ่งได้เร็วกว่านี้ เขาต้องไม่ทำให้แม่นางอวี๋รู้สึกผิดหวังในตัวเขาเด็ดขาด
อวี๋จืออยากจะบอกว่าไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้ แต่ยังไม่ทันได้อ้าปาก ก็ไม่เห็นแม้แต่เงามู่โถวแล้ว เธอจึงวางแขนลงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วพูดกับอิงเถาว่า “กลับกันเถิด”
เสียแรงไปมากแล้ว ต้องกินอาหารเสริมสักหน่อย
“แม่นาง ท่านต่อสู้เป็นหรือเจ้าคะ” ใบหน้าเล็กๆ ของอิงเถาเป็นประกาย รู้สึกนับถือแม่นางของตนอย่างมาก แม่นางรู้หนังสือ เขียนอักษรเป็น วาดภาพเป็น หาเงินเป็น แล้วยังต่อสู้เป็นอีก ต่อยตีกับคนเลว!
ไอหยา แม่นางของนางเก่งที่สุดเลย
“ไม่เป็น” อวี๋จือโกหกด้วยท่าทางจริงจัง “ข้าแค่มีกำลังเยอะกว่าคนอื่นนิดหน่อย”
“เช่นนั้นก็เก่งมากเลยเจ้าค่ะ” อิงเถาไม่ผิดหวังเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะกลายเป็นเจ้าหนูจำไมทันที “แม่นางเจ้าคะ กำลังของแม่นางมีมาตั้งแต่เกิดเลย หรือว่าฝึกฝนเจ้าคะ บ่าวฝึกได้หรือไม่ ฝึกยากหรือไม่ ต้องฝึกกี่ปีเจ้าคะ...”
อวี๋จือตอบคําถามของนางโดยไม่คิดอะไรมาก โกหกไง แต่งเรื่องหลอกเด็กสาวคนหนึ่งจะไปยากอะไร สุดท้ายยังกำชับนางว่า “เรื่องวันนี้ห้ามบอกใครทั้งนั้น เรื่องที่ข้ามีกำลังเยอะกว่าคนอื่นก็ต้องเก็บเป็นความลับ นี่เป็นความลับของเราสองคน หากเจ้าเชื่อฟังข้า ข้าได้กินเนื้อเจ้าก็ได้แทะกระดูก”
“เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ” อิงเถารีบปิดปากตัวเอง “บ่าวจะไม่บอกใคร ไม่บอกป้าเจียงด้วยเจ้าค่ะ”
นางดีใจมากที่แม่นางให้ความสำคัญต่อนาง หมายความว่าต่อไปนางก็จะเป็นสาวใช้คนสนิทของแม่นางใช่หรือไม่
ดีจังเลย! อิงเถามีความสุข! ช่วงชีวิตที่ดีที่สุดของนางคือได้มาอยู่กับแม่นาง กินอิ่ม มีเสื้อผ้าสวมใส่ทั้งยังมีเงินเก็บส่วนตัว ชีวิตเช่นนี้ดีจริงๆ
กลับมาถึงตรอกดอกท้อ อวี๋จือไม่ได้เล่าเรื่องที่เจอข้างนอกให้ป้าเจียงฟัง เพราะถึงแม้นางจะรู้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร
จะทำให้นางเป็นห่วงมากกว่า แล้วอีกอย่างถ้าต่อไปเธออยากออกไปข้างนอกอีกก็คงไม่ง่ายแล้ว
เป็นความจริงที่ว่าตรอกที่อวี๋จืออาศัยอยู่ดูธรรมดา คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ก็ล้วนแต่เป็นชาวบ้านธรรมดา แต่กลับมีชื่อตรอกที่ไพเราะอย่างตรอกดอกท้อ
ว่ากันว่าชาวบ้านที่เคยอาศัยอยู่ในตรอกนี้ต่างก็ปลูกต้นท้อในบ้าน ไม่ได้ปลูกไว้ชื่นชมดอกท้อหรือกินลูกท้อ แต่ปลูกไว้เพื่อปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย
อวี๋จือไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า เพราะบ้านที่เธออยู่นั้นไม่มีต้นท้อ มีแค่ต้นพุทราหนึ่งต้น ต้นพุทรากำลังออกดอกสีเหลืองอมเขียว ดอกเล็กๆ เรียงติดกันหนาแน่น พอลมพัดก็ร่วงลงมาราวกับฝนดาวตก
เพราะเจ้าหน้าที่ราชการกำลังตามจับคนร้าย บนถนนไม่ค่อยปลอดภัยนัก อวี๋จือจึงไม่ออกไปข้างนอกอีก
แต่เธอก็ไม่ได้เบื่ออะไร เธอกําลังเย็บกระเป๋าเงินใบที่สอง กระเป๋าเงินใบแรกให้ชิงเฟิงนำไปให้คุณชายสามแล้ว ตอนนี้ก็คงจะถึงมือของคุณชายสามล่ะ


## บทที่ 14 คุณชายสามหล่อจังเลย

ตอนที่ 14 คุณชายสามหล่อจังเลย
“คุณชายสาม นี่คือกระเป๋าเงินที่แม่นางอวี๋บอกให้บ่าวนำมาให้ท่านขอรับ” รายงานเสร็จชิงเฟิงก็นำกระเป๋าเงินส่งให้
เหวินจิ่วเซียวไม่ได้รับมา เขาจึงวางไว้บนโต๊ะเบาๆ จากนั้นก็เดินออกไปอย่างรู้ความ แล้วปิดประตูห้องหนังสือให้
ถึงแม้คนเป็นบ่าวจะไม่กล้าคาดเดาความคิดของเจ้านายสุ่มสี่สุ่มห้า แต่ชิงเฟิงโอ้อวดว่าตัวเองเป็นบ่าวคนสนิทของคุณชายสาม และถือเอาความชอบไม่ชอบของคุณชายสามมาเป็นความชอบไม่ชอบของตัวเอง
คุณชายสามที่ไม่เคยสนใจสตรีบอกให้ตนเองนำสิ่งของไปส่งให้ที่ตรอกดอกท้อ แล้วยังไม่ให้เอะอะ เห็นได้ชัดว่าเขาสนใจแม่นางอวี๋ ในฐานะคนสนิทของคุณชายสามแล้ว ชิงเฟิงจึงต้องเคารพอวี๋จือ
เหวินจิ่วเซียวมองกระเป๋าเงินในมือด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ความคิดแรกคือสตรีผู้นี้เย็บปักถักร้อยไม่เป็น ตะเข็บดูไม่เรียบร้อย ลวดลายกลับใช้การวาดเอาแทน
แต่ถึงแม้จะวาดก็ควรเลือกวาดอะไรที่มีความหมายดีๆ อย่างเช่นดอกเหมย ดอกกล้วยไม้ ไม้ไผ่หรือดอกเก๊กฮวย หรือไม่ก็วาดลวดลายก็ได้ ไยถึงวาดแผนผังแปดทิศ
หรือนางชอบแผนผังแปดทิศหรือ เหวินจิ่วเซียวนึกถึงลานบ้านที่แม้แต่ถนนก็ปูเป็นภาพแผนผังแปดทิศ อาจจะเป็นไปได้
ช่างเป็นความชอบแปลกๆ ไม่ต่างจากตัวของนาง นางไม่ใช่คนที่จะทำตามระเบียบแบบแผน ถึงแม้จะมีท่าทีรู้ความ แต่เหวินจิ่วเซียวก็มองธาตุแท้ของอวี๋จือออก
เมื่อพลิกดูด้านหลังกระเป๋าเงิน เขียนว่ายิ้มแย้มแจ่มใส เขียนบิดๆ เบี้ยวๆ ไม่สวยงามนัก เขาเผลอจับผิดโดยไม่รู้ตัว
ช่างเถิด นางไม่ได้เรียนหนังสือ จะมีความรู้มากแค่ไหนกัน อย่างน้อยนี่ก็เป็นน้ำใจของนาง ถึงเขาจะมีอยู่แล้ว แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นเมื่อได้รับ แม้เขาจะพานางกลับมาโดยไม่หวังอะไรแต่ในเมื่อนางรู้จักตอบแทน เขาก็ย่อมรู้สึกพึงพอใจอยู่ลึกๆ
เหวินจิ่วเซียวเก็บกระเป๋าเงินและหาหนังสือจากชั้นหนังสือมาอ่าน แต่กลับไม่มีสมาธิเลย เขาขมวดคิ้วก่อนจะตะโกนเรียก “ชิงเฟิง เตรียมรถ”
ทันใดนั้นชิงเฟิงก็ผลักประตูเข้ามา “คุณชายสามจะออกไปข้างนอกหรือขอรับ ไปศาลาว่าการหรือไม่”
คุณชายสามเหลือบมองเขา ชิงเฟิงชะงักไป กำลังจะเอ่ยขอโทษก็ได้ยินเสียงคุณชายสาม “ไม่ใช่ ไปตรอกดอกท้อ”
ชิงเฟิงตกใจ “บ่าวจะไปเตรียมรถเดี๋ยวนี้ขอรับ”
ตรอกดอกท้อ...คุณชายสามปฏิบัติต่อแม่นางอวี๋ไม่เหมือนคนอื่นจริงๆ
บ่าวรับใช้คนอื่นมองดูแผ่นหลังตื่นเต้นของชิงเฟิง เขาเบะปากมองบน สุนัขรับใช้ เอาแต่ตัวติดกับคุณชายสาม ไม่เหลือพื้นที่ให้คนอื่นแม้แต่น้อย กินอยู่คนเดียวไม่รู้จักแบ่ง ขอให้ตกเขาขาหักสักวัน
เหวินจิ่วเซียวเพิ่งออกไปจากจวน โหวฮูหยินก็ส่งคนมาที่เรือนของเขา
“ออกไปข้างนอกหรือ” โหวฮูหยินที่กําลังถือกรรไกรตัดแต่งกิ่งไม้ก็หุบยิ้ม และหมดอารมณ์ทันที
เซียงหลัน สาวใช้เคียงกายที่อยู่ด้านข้างรับผ้าเช็ดหน้าจากสาวใช้เล็กๆ มาไว้ในมือแล้วเช็ดมือโหวฮูหยินเบาๆ “อาจจะไปศาลาว่าการก็ได้เจ้าค่ะ คุณชายสามทุ่มเทให้กับการทํางานเสมอ”
“วันนี้หยุดไม่ใช่หรือ ศาลต้าหลี่มีคดีสําคัญอะไรกัน ข้าคิดว่าเขาย้ายไปอยู่ศาลาว่าการแล้วเสียอีก คนเป็นแม่อย่างข้าอยากเจอเขาสักครั้งยังยาก” โหวฮูหยินดึงมือกลับมา
“ใครก็รู้ว่าคุณชายสามเป็นลูกที่กตัญญูที่สุด ผ้าไหมล้ำค่าอย่างผ้าไหมเยียนหลัว ฝ่าบาทพระราชทานให้คุณชายหนึ่งผืน เขาก็ส่งมาให้ท่านทันที แล้วเมื่อวันก่อนยังมีผลไม้หายากจากขุนนางชั้นผู้น้อย คุณชายสามไม่ได้ทานสักคำ แต่กลับนำมาให้ท่านหมดเลยเจ้าค่ะ”
เซียงหลันรู้ว่าโหวฮูหยินไม่ได้โกรธคุณชายสามจริงๆ เพราะชายหนุ่มที่อายุยังไม่ถึงยี่สิบปีก็ได้รับตำแหน่งเส่าชิงแห่งศาลต้าหลี่อย่างคุณชายสาม ทั้งเมืองหลวงคงมีเพียงเขาคนเดียว ช่วงชิงเกียรติยศให้จวนท่านโหว ทั้งยังเป็นหน้าเป็นตาให้โหวฮูหยิน
โหวฮูหยินแค่พาลโกรธคุณชายสามเท่านั้น ยามเช้าเช่นนี้ไม่รู้ว่าท่านซื่อจื่อกับซื่อจื่อฮูหยินทะเลาะกันเรื่องใด จนทำให้ซื่อจื่อฮูหยินถึงกับเอ่ยว่าจะกลับตระกูลเดิม
หลายปีที่ผ่านมา เพราะท่านซื่อจื่อร่างกายอ่อนแอ โหวฮูหยินเป็นกังวล ซื่อจื่อฮูหยินแต่งงานมาหกปีแล้วยังไม่มีทายาท หากเป็นจวนอื่น แม่สามีคงหาอนุภรรยาให้บุตรชายตัวเองไปแล้ว เจ้ามีไม่ได้ก็ให้คนอื่นมีแทนเจ้า จะหน่วงเหนี่ยวจนเสียงานเสียการไม่ได้
แต่เพราะท่านซื่อจื่อมีร่างกายอ่อนแอ ทำให้โหวฮูหยินรู้สึกผิดต่อลูกสะใภ้
โหวฮูหยินมีบุตรชายเพียงสองคน ท่านซื่อจื่อไร้ทายาท คุณชายสามก็แต่งงานลําบาก โหวฮูหยินช่างช่างน่าสงสาร
“ช่างเถิด ข้าก็แค่เป็นห่วงเขา” โหวฮูหยินยื่นมือให้เซียงหลันทายาหอม จากนั้นก็ลุกไปจัดการเรื่องในจวนที่ห้องโถงข้างนอก
ท่านโหวรักใคร่ลูกอนุภรรยา ส่วนบุตรชายของนาง คนหนึ่งไร้ทายาท อีกคนหนึ่งก็ยังไม่ได้แต่งาน หน้าที่นายหญิงดูแลการหุงหาอาหารในจวนนางต้องจับเอาไว้ให้แน่น
“คุณชายสาม!” อวี๋จือรีบม้วนภาพวาดยัดเข้าไป...ใต้หมอนอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ออกไปต้อนรับเขา
“คุณชายสามร้อนหรือไม่เจ้าคะ เร็วเข้า อิงเถาไปตักน้ำมาให้คุณชายสามล้างหน้าล้างตา” อวี๋จือกลายเป็นผึ้งน้อยที่วุ่นวาย ทั้งยกน้ำและยื่นผ้าเช็ดหน้า ยิ้มหน้าบานราวกับดอกทานตะวัน
นานๆ ทีหัวหน้าจะมาครั้งหนึ่ง เธอต้องต้อนรับเขาอย่างดี หัวหน้าพอใจเธอก็จะได้เลื่อนตําแหน่ง ได้ขึ้นเงินเดือน ความจริงเลื่อนตําแหน่งไม่ต้องก็ได้ เธอชอบขึ้นเงินเดือนมากกว่า
หัวหน้าล้วนแต่มีความเครียด ตัวเองยิ้มไม่ออก แต่เห็นคนอื่นยิ้มก็คลายเครียดได้ไม่ใช่เหรอ เธอยิ้มแย้มแจ่มใส คุณชายสามต้องอารมณ์ดีแน่นอน
ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือไม่ ตั้งแต่เข้ามาในเรือนเล็กๆ แห่งนี้ เหวินจิ่วเซียวก็รู้สึกสบายใจ ทันทีที่เข้ามาในบ้าน ความหงุดหงิดของเขาก็หายไปทันที
เหวินจิ่วเซียวดื่มชา แต่มุมปากกลับยกยิ้มเล็กน้อย
อวี๋จือกวาดมองผ่านร่างของเขาเร็วๆ วันนี้เขาสวมเสื้อคลุมผ้าไหมแขนยาวสีฟ้า แขนเสื้อปักลายดอกเบญจมาศและต้นจือหลันด้วยด้ายสีเงิน
เขาก้มหน้าลง สันจมูกโด่งรับกับริมฝีปากสวยงามที่มีสีอ่อน ปากยกยิ้มเป็นเส้นโค้งเล็กน้อย หล่อราวกับไม่ใช่มนุษย์
ใบหน้าแบบนี้ในยุคสมัยใหม่เรียกว่าสีหน้าเบื่อหน่ายโลก สีหน้าแบบนี้เป็นขั้นสูงสุดของความเย็นชา อวี๋จือไม่เข้าใจหรอกว่าความเย็นชาขั้นสูงเป็นยังไง เธอรู้แค่ว่าตัวเองกำลังกลืนน้ำลาย เธอหิวแล้ว
ดูเหมือนเหวินจิ่วเซียวจะรู้สึกตัว เขาหันหน้าไป ดวงตาสีดําที่เฉียบแหลมและสวยงามคู่หนึ่งกวาดมองมา
เย็นชา เย็นชาจริงๆ
อวี๋จือขนลุกเลยลูบแขนตัวเอง ก่อนจะหัวเราะแหะๆ แล้วก็ฮึบพูดออกมาจนได้ “คุณชายสามหล่อจังเลยเจ้าค่ะ”
พอพูดประโยคนี้ออกมาได้ ประโยคต่อไปก็เริ่มง่ายขึ้น “คุณชายสามคือบุรุษที่หล่อที่สุดเท่าที่ข้าเคยเห็น เคยได้ยินว่าเมืองหลวงคัดเลือกสิบชายหนุ่มรูปงาม ข้าว่าคุณชายสามต้องอยู่อันดับต้นๆ แน่นอนเจ้าค่ะ”
สีหน้าของอวี๋จือจริงใจ รีบประจบสอพลอหัวหน้าคนปัจจุบันของตัวเอง
เหวินจิ่วเซียวสีหน้าไร้อารมณ์ “ก็แค่รูปลักษณ์ภายนอก บุรุษต้องมีศีลธรรม เจ้าอย่าได้มีความคิดตื้นเขิน”
อวี๋จือยังยิ้มเหมือนเดิม “เจ้าค่ะ ขอบคุณคําสั่งสอนของคุณชายสามเจ้าค่ะ” แต่ในใจกลับด่าว่า ผู้ชายคือสุนัข เขาพูดอะไรนะ ฮ่าๆ ไม่ได้ยิน
หัวหน้าจริงจังเกินไปก็ไม่ดี รับมือลำบาก
ใจเย็นๆ ไว้ ไม่เป็นไรหรอก ขอแค่เขาไม่หักเงินเดือนก็พอ
อวี๋จือหันมองไปเล็กน้อย เห็นอิงเถาเดินไปเดินมาอยู่ข้างนอกก็รู้ได้ในทันทีจึงจงใจพูดขึ้นว่า “อิงเถา มีแมวป่าปีนกําแพงอีกแล้วหรือ เจ้าถือไม้แหย่มันลงไป เอ่อใช่ แหย่แรงหน่อยนะ ไม่เช่นนั้นมันจะกลับมาอีก”
จากนั้นก็ได้ยินเสียงร้อย “โอ๊ย” ดังมาจากนอกกําแพงทางทิศตะวันออก เสียงเหมือนมีของหนักตกลงบนพื้น
อวี๋จือราวกับไม่ได้ยิน ก่อนจะอธิบายให้เหวินจิ่วเซียวฟังด้วยท่าทางจริงจัง “ไม่รู้ว่าแมวป่าที่ไหน ข้ามกําแพงมาขโมยของกินทุกวัน น่ารําคาญมากเจ้าค่ะ”
เหวินจิ่วเซียวมองเธอ “เจ้าใจกล้าไม่น้อย”
หญิงสาวทั่วไปเมื่อเจอคนร้ายคงตกใจจนตัวแข็งไปหมด ถึงแม้นางจะกลัวแต่กลับยังคิดแก้แค้น ถึงแม้พฤติกรรมจะไร้เดียงสาไปสักหน่อย แต่ก็ทำให้เห็นถึงนิสัยเด็ดเดี่ยวหนักแน่นของนาง
เขามั่นใจว่าสิ่งที่ตกลงบนพื้นเมื่อครู่ต้องไม่ใช่แมวป่าแน่นอน สตรีผู้หนึ่ง ไม่กลัวเพื่อนบ้านที่อันธพาล พึ่งพาตัวเองได้ คงไม่ต้องห่วงว่านางจะถูกใครรังแกแล้ว
อวี๋จือแสร้งทําเป็นไม่เข้าใจ ยิ้มปลอมๆ ส่งให้ “ขอบพระคุณคำชมของคุณชายสามเจ้าค่ะ คนบ้านนอกอย่างพวกเราไม่ยอมให้ใครมารังแกเจ้าค่ะ”
เหวินจิ่วเซียวละสายตาจากไปไม่มองเธออีก อวี๋จือยังคงยิ้มแย้มอยู่เสมอไม่ได้มีท่าทีอะไร แต่ความจริงแล้วเธอไม่สนใจเขาตั้งนานแล้วต่างหาก!


## บทที่ 15 สิบชายหนุ่มรูปงาม

ตอนที่ 15 สิบชายหนุ่มรูปงาม
เหวินจิ่วเซียวดื่มชาถ้วยหนึ่งเสร็จแล้วก็กลับไปเหมือนเดิม แต่วันนี้เขาดื่มนานกว่าครั้งก่อนนิดหน่อย
“แม่นาง ทำไมท่านถึงปล่อยให้คุณชายสามกลับไปล่ะเจ้าคะ” ป้าเจียงอยากให้แม่นางได้ดี “ปกติคุณชายสามไม่อยู่ แม่นางอยากทำอะไรให้เขาก็ทำไม่ได้ ตอนนี้คุณชายสามมาแล้ว ท่านทำอะไรหน่อยสิเจ้าคะ อย่างน้อยก็ควรเชิญคุณชายสามอยู่กินข้าวสักมื้อนะเจ้าคะ” ชายหนุ่มกับหญิงสาวกินข้าวพูดคุยกัน ความสัมพันธ์จะได้พัฒนา
“คุณชายสามจะกลับ ข้าย่อมไม่อยากบังคับเขา ไว้ครั้งหน้าเถิด” อวี๋จือพูดอย่างขอไปที เห็นท่าทางป้าเจียงที่อยากทำแทนเธอ ก็ได้แต่แอบขำ เพราะว่ากลัวนางบ่นจึงรีบรับปากว่า “ครั้งหน้าข้าจะเชิญคุณชายสามอยู่กินข้าวด้วยกัน”
อวี๋จือไม่สนใจว่าคุณชายสามจะอยู่กินข้าวไหม พอเขาออกไป เธอก็เดินไปกับอิงเถา ไปปีนขึ้นบันได
ป้าเจียงเห็นเช่นนี้จึงรีบเอ่ยถาม “จะทำอะไรเจ้าคะ”
อวี๋จือไม่สนใจนาง ปีนขึ้นบันไดไปบนกําแพง “ป้าหลี่ ป้าหลี่ยังอยู่หรือไม่ ปวดเอวหรือไม่ ปวดขาหรือไม่ ปวดแขนหรือไม่”
ชุดกระโปรงสีแดงทับทิมตัวใหญ่ ราวกับดอกไม้สวยงามที่เบ่งบานท่ามกลางมหาสมุทรสีฟ้า ดูมีชีวิตชีวา
เมื่อป้าหลี่ได้ยินเสียงตะโกนก็จับเอวเดินออกมาจากบ้าน เดิมทีใบหน้าเต็มไปด้วยความโมโห แต่เมื่อเห็นดวงตาที่คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มของอวี๋จือ นางก็ถอยกลับเข้าไปในบ้านทันที
นางเผลอชนกับประตู “เอวข้า!” ร้องอย่างเจ็บปวด ส่วนอวี๋จือที่ได้ยินกลับรู้สึกว่าเสียงร้องนั้นไพเราะราวกับเสียงสวรรค์
“ฮึ สมน้ำหน้า” อวี๋จือมองบน ก่อนจะลงมาจากบันไดอย่างพอใจ “พรุ่งนี้ก่อกําแพงให้สูงขึ้นสามฉื่อ[footnoteRef:1] หากยังปีนขึ้นมาอีก ตกลงไปตายแน่นอน” [1:  ฉื่อ 1ฉื่อเท่ากับ 33.3 เซนติเมตร]
ไม่เคยเจอคนแบบนี้ ทำอะไรดีๆ หน่อยไม่ได้เหรอ วันๆ เอาแต่แอบดูคนอื่น เธอนั่งชิงช้ายังปีนกำแพงมาดู ใครอยากเห็นหน้าแก่ๆ ของนางกัน
“ช้าหน่อยเจ้าค่ะแม่นาง” ป้าเจียงวิ่งมาช่วยประคองบันได นางบ่น “แม่นางไม่ต้องสนใจนางคนนั้นหรอกเจ้าค่ะ ทำให้อารมณ์เสียเปล่าๆ”
ป้าเจียงก็รําคาญป้าหลี่เหมือนกัน แต่นางนั่นหนังเหนียว ช่วยไม่ได้
“ข้าไม่ได้สนใจนางหรอก” อวี๋จือโบกปัดมือ “ข้าแค่อยากเห็นนางซวย แค่นางซวยข้าก็สบายใจแล้ว”
“แม่นางพูดถูกเจ้าค่ะ” ตอนนี้อิงเถาเป็นแฟนคลับของอวี๋จือ แม่นางพูดอะไรก็ถูกไปหมด แม้แต่แม่นางบอกว่าตดหอม นางก็จะยืนยิ้มสนับสนุนอยู่ข้างๆ
ป้าเจียงมองพวกนางสองคน... ช่างเถิด ไปทำงานในครัวดีกว่า
“ไป กลับไปชมภาพในบ้านกันต่อดีกว่า” อวี๋จือสะบัดแขนเดินกลับเข้าไปในบ้าน อิงเถาเดินตามไปด้วยสีหน้ามีความสุข “เจ้าค่ะ ไปชมภาพ!”
ตอนที่คุณชายสามมาอวี๋จือกำลังชมภาพวาดอยู่ ภาพวาดของสิบชายหนุ่มรูปงามแห่งเมืองหลวง ว่ากันว่าได้รับการคัดเลือกตามเงื่อนไขต่างๆ อย่างเช่น หน้าตา บุคลิก ชาติกำเนิด และความรู้ความสามารถ ซึ่งแน่นอนว่าหน้าตาต้องมาก่อน
“แม่นาง ภาพวาดของชายหนุ่มรูปงามได้รับความนิยมมากเลยนะเจ้าค่ะ ถึงบ่าวจะไปตั้งแต่เช้าก็แย่งมาได้แค่สี่ภาพ เป็นความผิดของบ่าวเองที่ซื้อภาพวาดของคุณชายสามไม่ทัน” อิงเถารู้สึกผิด
อวี๋จือมุมปากกระตุก คุณชายสามตัวจริงเพิ่งกลับไป ดูตัวจริงดีกว่าตั้งเยอะ ยังต้องใช้เงินไปซื้อภาพวาดอีกเหรอ “แค่ภาพวาดสี่ภาพราคาตั้งยี่สิบตำลึงเงินเลยหรือ”
อวี๋จือนึกเสียดาย เธอให้อิงเถาไปดูที่ร้านหนังสือว่ามีนิยายใหม่วางขายไหม สุดท้ายอิงเถากลับซื้อภาพวาดสี่ภาพนี้กลับมาให้เธอ แล้วยังบอกว่ามีคนแย่งกันซื้อ ต้องเป็นของดีแน่ๆ นางจึงซื้อมาให้แม่นาง สร้างผลงานให้ตัวเอง
อิงเถาคิดว่ามีเหตุผลเพียงพอจึงเอ่ยอย่างมั่นใจต่อไปว่า “นี่เป็นภาพธรรมดาเท่านั้น ยังได้ยินว่ายังมีแบบกระดาษแข็ง ภาพหนึ่งภาพขายตั้งห้าสิบตำลึงเงินเชียวนะเจ้าคะ”
แค่นี้ก็ขายห้าสิบตำลึงเงินเลยเหรอ ก็แค่ภาพเหมือนไม่ใช่เหรอ
อิงเถาแบมือสองข้าง “ขายหมดแล้วยังต้องรออีกครึ่งเดือน”
การตลาดที่เล่นกับกิเลสของคน! อวี๋จือเข้าใจทันที
กลยุทธ์นี้เธอคุ้นเคยดี เหมือนกับโปสเตอร์อัลบั้มภาพของดาราเน็ตไอดอลในยุคสมัยใหม่ ภาพมีมูลค่าไหม ไม่มีมูลค่า แต่สิ่งที่มีมูลค่าคือคน! คน! คน! สิบชายหนุ่มรูปงามตัวจริง!
สุภาพบุรุษทั่นฮวา แม่ทัพน้อย คุณชายของขุนนางขั้นสูง ซื่อจื่อจวนท่านโหว... สถานะสูงส่งขนาดนี้ บวกกับหน้าตาที่โดดเด่น ทุกคนล้วนแต่ชอบความหล่อเหลางดงาม ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้วหรือยังไม่แต่งงาน ล้วนแล้วแต่อยากซื้อกลับไปเก็บสะสม
โดยเฉพาะรักที่ไม่ได้มาครอบครอง ภาพเดียวคงไม่พอ แปดภาพสิบภาพก็ยังน้อยไป
ทุกคนต่างก็อยู่ในจุดเดียวกัน คนนู้นมีคนนี้มี ฉันก็ต้องมีเหมือนกัน ของเธอเป็นแบบกระดาษแข็ง อย่างนั้นของฉันต้องดีกว่าเธอ จะด้อยกว่าของเธอไม่ได้
เมื่อทุกคนต่างก็แข่งกัน สุดท้ายคนที่ได้ผลประโยชน์จะเป็นใครไปได้นอกจากร้านหนังสือ
อย่าดูถูกภูมิปัญญาของคนสมัยโบราณ! ร้านหนังสือชังหลงหาเงินเก่งเกินไปแล้ว แต่เขาตั้งชื่อร้านได้ไม่เลว ความหมายมีทั้งเจริญและรุ่งเรือง ก็ถูกแล้วที่พวกเขาจะหาเงินได้ไม่ใช่เหรอ
เมื่อนึกถึงกล่องเงินที่ว่างเปล่าของตัวเอง อวี๋จือก็ดึงภาพวาดสี่ภาพนั้นออกมา “ข้าคิดข้าวาดได้ดีกว่านี้”
ภาพเหมือนสี่ภาพนี้สวยก็จริงอยู่ แต่มันอุดมคติเกินไปทำให้มองข้ามหน้าตาของตัวละคร ไม่พอ...มันยังเหมือนจริงไม่พอ
ตอนวัยรุ่นอวี๋จือเคยวาดภาพความงามสไตล์โบราณ แล้วยังเคยพูดคุยกับเพื่อนร่วมสตูดิโอ เธอมั่นใจว่าเธอวาดได้เหมือนจริงกว่านี้
อย่างนั้นเธอก็หาเงินได้? คนอื่นกินเนื้อ เธอกินเศษเนื้อก็ยังดี ถึงจะน้อยแค่ไหนก็ยังเป็นรายได้ เธอไม่รังเกียจหรอก
“ใช่เจ้าค่ะ แม่นางวาดได้ดีกว่าเจ้าค่ะ” อิงเถาก็หลงใหลเงินเหมือนกัน “บ่าวตัดกระดาษฝนหมึกให้แม่นางเองเจ้าค่ะ”
“ไม่ได้ ต้องเตรียมตัวก่อน” อวี๋จือลําบากใจ
ถึงแม้ที่บ้านจะมีพู่กันและสีแต่ก็มีไม่พอ ต้องไปซื้อเพิ่มอีก ที่สําคัญที่สุดคือจะวาดตัวละครต้องมีแบบ เธอต้องเห็นตัวจริงของพวกเขาก่อนถึงจะวาดได้
เธอเลียนแบบเก่งก็จริง แต่ถ้าไม่เห็นตัวจริงเธอจะเลียนแบบอะไร แล้วจะเสนอหน้าไปขอความร่วมมือทางการค้าได้ยังไงกัน!
ใช่แล้ว อวี๋จือไม่ได้อยากขายภาพติดลิขสิทธิ์
สิบชายหนุ่มรูปงามแต่ละคนมีภูมิหลังสูงส่ง แม้แต่ฟังจื่อเฉิงที่อยู่ในอันดับสุดท้าย อย่าคิดว่าเขาแค่หน้าตาดีอย่างเดียว แต่ตระกูลของเขาคือตระกูลกั๋วกงที่สืบทอดมาหลายช่วงอายุคน
แต่ร้านหนังสือชังหลงกลับกล้าวาดภาพเหมือนของพวกเขาขาย เห็นได้ชัดว่าคนหนุนหลังพวกเขา... อวี๋จือไม่อยากเสี่ยง แผนการแรกของเธอก็คือต้องได้ผลประโยชน์ทั้งสองฝ่าย
อยากทำให้ร้านหนังสือชังหลงใจอ่อนต้องมีของแข็ง ต้องทำยังไงเธอถึงจะได้เจอสิบชายหนุ่มรูปงามได้
ชาวบ้านตัวเล็กๆ อย่างเธอ กับคนที่สูงส่งอย่างพวกเขา ราวกับอยู่กันคนละโลก ไม่ต้องบอกว่าแม้เธอจะกระโดดยื่นมือออกไปก็ยังเอื้อมไม่ถึงอยู่ดี!
ไม่สิ มีคนหนึ่งคนที่เธอยังพอเอื้อมถึง นั่นก็คือเสี่ยเลี้ยงที่เพิ่งกลับไปเมื่อกี้
แต่ว่า...เขาได้รับตำแหน่งเส่าชิงแห่งศาลต้าหลี่ตั้งแต่อายุยังน้อย มันคงไม่ง่ายขนาดนั้น ต้องรังแกคนที่อ่อนแอกว่า วาดคนอื่นก่อนดีกว่า เสี่ยเลี้ยงเก็บไว้ท้ายสุดแล้วกัน!
อวี๋จือคิดไปคิดมาในที่สุดก็ได้เป้าหมาย วาดฟังจื่อเฉิงก่อนดีกว่า ผู้ชายคนนี้เป็นลูกผู้ลากมากดี และชอบไปหอคณิกามากที่สุด เธอไม่เชื่อหรอกว่าจะหาตัวเขาไม่เจอ!


## บทที่ 16 สุภาพบุรุษในหมู่หนุ่มเจ้าสำราญ

ตอนที่ 16 สุภาพบุรุษในหมู่หนุ่มเจ้าสำราญ
“แม่นาง สายแล้ว ตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ”
คนที่นอนอยู่บนเตียงยังคงหายใจเข้าออกเบาๆ ไม่มีวี่แววว่าจะตื่น
อิงเถาตะโกนอีกครั้ง “แม่นาง ตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ”
คนที่นอนอยู่บนเตียงขยับเล็กน้อย พึมพําว่า “กี่ยามแล้ว”
อิงเถา “ยามเหม่า[footnoteRef:1]แล้วเจ้าค่ะ” [1:  ยามเหม่า ช่วงเวลา 05.00 – 06.59 น.]
ยามเหม่า... เพิ่งจะตีห้า อวี๋จือที่มึนงงขยับตัว “ยังเช้าอยู่เลย ข้าขอนอนต่ออีกประเดี๋ยว”
อิงเถาใจร้อน “ไม่เช้าแล้วเจ้าค่ะแม่นาง วันนี้มีธุระไม่ใช่หรือเจ้าคะ”
ธุระ? ไม่มีทาง!
เธอขี้เกียจขนาดนี้ จะมีธุระอะไร อิงเถาอยากหลอกให้เธอตื่น ยัยเด็กคนนี้ นิสัยไม่ดี
อวี๋จือห่อตัวด้วยผ้าห่มและม้วนตัวเข้าไปข้างใน หลับตาสนิท “อีกหนึ่งยามค่อยปลุกข้า” และจมลงในความฝันอีกครั้ง
อิงเถามองตาค้าง นางยื่นมือออกไปก่อนจะดึงกลับมา ช่างเถิด นางไม่กล้ายื่นมือเข้าไปเขย่าแม่นาง
เฮ้อ แม่นางไม่ยอมตื่นควรทำเช่นไร อิงเถาทำได้เพียงถอนหายใจ
ทั้งเช้าอิงเถาคอยดูอวี๋จือนับครั้งไม่ถ้วน แต่อวี๋จือยังไม่มีวี่แววว่าจะตื่นทําให้นางอยู่ไม่เป็นสุขนัก จึงต้องไปแย่งงานป้าเจียงทำ
จนกระทั่งพระอาทิตย์ขึ้นอวี๋จือจึงลุกขึ้นอย่างช้าๆ เธอหาวพลางล้างหน้าล้างตา อิงเถาที่อยู่ข้างๆ หน้ามุ่ย อวี๋จือแปลกใจ “เกิดอะไรขึ้น ใครรังแกเจ้า”
อิงเถาเบะปากสูงขึ้นกว่าเดิม นางบ่น “แม่นางไงเจ้าคะ บอกว่าวันนี้จะออกไปดูคุณชายฟัง บ่าวตื่นมาปลุกแม่นางตั้งแต่เช้า แต่แม่นางไม่ยอมตื่น”
อวี๋จือสงสัย “มีเรื่องนี้ด้วยหรือ ทําไมข้าจำไม่ได้”
“แม่นาง!” อิงเถากระทืบเท้า
“เดี๋ยวก่อน ข้าขอคิดดูก่อน” อวี๋จือยกมือขึ้นเคาะหัวตัวเองเบาๆ จากนั้นก็นึกออก “อ๋อ ข้าจำได้แล้ว ใช่ มีเรื่องนี้จริงๆ”
อิงเถาบ่น “ท่านดูสิเจ้าคะว่าตอนนี้กี่ยามแล้ว”
สายแล้วเหรอ อวี๋จือมองพระอาทิตย์ พระอาทิตย์เพิ่งจะขึ้นไม่ใช่เหรอ มองนาฬิกาทราย ยามเฉิน เจ็ดโมงกว่าๆ ปกติเธอก็ตื่นเวลานี้ไม่ใช่เหรอ ไม่ได้ตื่นสายซะหน่อย
“ป้าเจียงไปขายขนมเซียงปิ่งราดซอสแล้วเจ้าค่ะ บ่าวยกอาหารเช้ามาไว้บนโต๊ะให้ท่านแล้ว ท่านรีบหน่อยเถิดเจ้าค่ะ อย่าช้าจนเสียการเสียงาน”
การงานเหรอ อ๋อ ไปดักคุณชายฟัง
อวี๋จือจำได้แล้ว เธอตบไหล่อิงเถาเบาๆ “ไม่ต้องห่วงไม่เสียการเสียงานแน่นอน”
นึกถึงท่าทีพะวักพะวงของอิงเถา อวี๋จือก็อดหัวเราะไม่ได้ “คุณชายฟัง รู้หรือไม่ว่าคุณชายฟังเป็นคนเช่นไร หนุ่มเจ้าสำราญที่ชอบเที่ยวหอคณิกา เจ้าเคยเห็นหนุ่มเจ้าสำราญคนไหนตื่นแต่เช้าหรือ ตอนนี้เขาก็คงยังอยู่ในความฝันกระมัง”
เขาจะขยันกว่าเธออย่างนั้นเหรอ เป็นไปไม่ได้
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง พูดต่อว่า “แล้วอีกอย่าง เราไปสืบมาแล้วว่าเขาชอบไปหอเฟิงเย่ว์ไม่ใช่หรือ เจ้าเคยเห็นหอคณิกาที่ไหนเปิดต้อนรับแขกยามเช้า?”
เธอตบไหล่อิงเถาอีกครั้ง “ไม่ต้องรีบ ไปทําดอกไม้กํามะหยี่ของเจ้าเถิด ถึงเวลาออกจากบ้านข้าจะเรียกเจ้าเอง”
อิงเถาออกไปแล้ว อวี๋จือก็กินข้าวพลางวางแผน สิ่งที่สําคัญที่สุดคือต้องปิดบังความสามารถเอาไว้ เธอเป็นแค่ลูกจ้างธรรมดาคนหนึ่ง อ่อนแอเกินไป ใช้ชีวิตไปวันๆ ดีกว่า
ดักอยู่เจ็ดแปดวันติดต่อกัน บวกกับความช่วยเหลือของแก๊งเด็กขอทาน ในที่สุดอวี๋จือก็ได้เห็นตัวจริงของฟังจื่อเฉิง แล้วยังเห็นตั้งสามครั้ง ใครๆ ก็บอกว่าช่วงนี้เขาถูกใจแม่นางเตี๋ยเมิ่งแห่งหอเฟิงเย่ว์ ซึ่งมันเป็นเรื่องจริง!
อวี๋จือไม่ได้แค่ดัก ยังปลอมตัวเข้าไปในห้องครัวข้างหลังของหอเฟิงเย่ว์ ได้ยินข่าวอะไรตั้งมากมาย
แม้ฟังจื่อเฉิงจะไม่ได้มีความสามารถอะไร แต่เขาเกิดมารูปร่างหน้าตาดี
ถึงแม้รูปร่างจะผอมไปหน่อยแต่ก็สูง อวี๋จือวัดด้วยตาเปล่า น่าจะเกือบหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร
ดวงตาดอกท้อที่เต็มไปด้วยความเมตตา สวมชุดสีน้ำเงินเข้มมีผ้าคาดเอวสีทองแล้วยังถือพัดในมือ นี่ไม่ใช่หนุ่มเจ้าสำราญสักหน่อย เขาคือคุณชายรูปงามต่างหาก
เขาเป็นคนเจ้าสำราญก็จริง แต่บนตัวกลับดูไม่ออกเลยแม้แต่น้อย แล้วยังมีน้ำใจ อ่อนโยนกับหญิงสาว จึงได้รับความนิยมจากหญิงสาวในหอคณิกาเป็นพิเศษ
ฟังจื่อเฉิงเป็นหนุ่มเจ้าสำราญก็จริง แต่เขาไม่เหมือนหนุ่มเจ้าสำราญทั่วไป เขาไม่ชอบเรียนหนังสือ ไม่ชอบฝึกวรยุทธ์ ทุกวันเอาแต่กินข้าวดื่มเหล้านอนกับสาวๆ ไม่เล่นการพนัน ไม่สร้างปัญหาให้ตระกูล ถือว่าเป็นสุภาพบุรุษในหมู่หนุ่มเจ้าสำราญ
ว่ากันว่า ผู้ใหญ่คนอื่นๆ ของหนุ่มเจ้าสำราญในเมืองหลวงต่างอิจฉาฟังกั๋วกง เป็นหนุ่มเจ้าสำราญเหมือนกัน แต่ฟังจื่อเฉิงกินดื่มเที่ยวเล่นกับพวกหัวมงกุฎท้ายมังกร ปีหนึ่งอย่างมากก็ใช้เงินไปแค่แปดพันตำลึงหมื่นตำลึง แล้วยังไม่ก่อเรื่อง รู้ความจะตาย!
งานอดิเรกอย่างเดียวก็คือนอนกับผู้หญิง นอนกับผู้หญิงแล้วทำไม ทั้งสองฝ่ายต่างยินยอม ไม่ได้ทำร้ายใครสักหน่อย
แปดพันตำลึงหมื่นตำลึงเยอะเหรอ สำหรับตระกูลอย่างพวกเขาไม่ถือว่าเยอะหรอก
ฟังกั๋วกงได้ยินว่าสหายตัวเองต้องเสียเงินห้าหกหมื่นตำลึงต่อปีเพื่อจัดการปัญหาที่ลูกชายเป็นคนก่อ แค่นี้ยังไม่พอ ยังต้องเป็นหนี้บุญคุณและสูญเสียสิ่งต่างๆ ตั้งมากมาย
ตั้งแต่นั้นมา ฟังกั๋งกงก็ไม่หวังให้ลูกชายตัวเองก้าวหน้าอีกต่อไป ถึงอย่างไรเขาก็ร่างกายแข็งแรง ยังอยู่ได้จนถึงหลานโต ส่วนบุตรชาย เขาชอบเล่นก็ให้เล่นต่อไปเถิด
ไม่เพียงแต่ไม่ขอให้บุตรชายก้าวหน้า ฟังกั๋งกงสองสามีภรรยายังยัดเงินให้บุตรชายทุกสามวันห้าวัน กลัวบุตรชายเงินไม่พอใช้และคิดหาเงินในทางที่ผิด
เมื่อขี่ม้ามาหยุดอยู่บนสะพาน บนหอมีหญิงงามโบกไม้โบกมือ
อวี๋จือรู้สึกว่าฟังจื่อเฉิงเหมาะสมกับกลอนบทนี้ เธอคิดไว้แล้วว่าเธอจะวาดฟังจื่อเฉิงที่อ่อนโยน สง่างาม และหล่อเหลา
ใบหน้าของฟังจื่อเฉิงวาดง่าย อวี๋จือจงใจเน้นดวงตาดอกท้อคู่นั้นของเขา หางตาเลิกขึ้นเล็กน้อย แค่สบตาก็ละลายเข้าไปในความอ่อนโยนของตัวละคร ทําให้ผู้คนหน้าแดงและหัวใจเต้นแรง
แล้วยังให้ฟังจื่อเฉิงสวมชุดสีแดงยืนอยู่ใต้ต้นไม้ที่มีดอกไม้บานสะพรั่ง กลีบดอกสีขาวร่วงหล่นลงมาบนเส้นผมและไหล่ของเขา ยิ้มมุมปากอย่างแผ่วเบา มองไกลๆ ช่างมีเสน่ห์และอ่อนโยน
ในที่สุดก็วาดเสร็จแล้ว อวี๋จือมองภาพวาดอย่างละเอียด เธอพอใจมาก ในที่สุดก็สามารถเสนอหน้าไปขอความร่วมมือกับพวกเขาได้แล้ว
เหนื่อย นอนก่อนดีกว่า ตื่นแล้วค่อยไป
...
“ร่วมมือ? คุณชายอยากร่วมมือกับข้า?” ผู้ดูแลร้านหนังสือชังหลงสีหน้าสงสัย
อวี๋จือยิ้มแล้วพยักหน้า “ผู้ดูแลดูภาพวาดนี้ก่อนก็ได้ขอรับ” เธอยื่นภาพวาดในมือออกไป
“ขอข้าดูหน่อย” ผู้ดูแลรับมาอย่างมีมารยาท เมื่อกางภาพออก รูม่านตาของผู้ดูแลก็หดตัว เขาสูดหายใจเข้าอย่างแรง “นี่...”
เหมือนมาก หน้าตาและสีหน้าของตัวละคร วาดได้เหมือนมาก แม้แต่เส้นผมทุกเส้นก็ยังวาดอย่างชัดเจน ราวกับครู่ต่อไปคนในภาพก็จะเดินออกมาจากภาพ
การวาดเช่นนี้เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันช่างน่าทึ่งราวกับสิ่งที่กำลังดูอยู่ไม่ใช่ภาพวาด แต่เป็นคนจริงๆ แตกต่างจากภาพวาดที่ร้านหนังสือขายเมื่อก่อนหน้านี้ราวฟ้ากับเหว ไม่แปลกที่เขาจะมั่นใจมาเสนอให้ร่วมมือกัน
ไม่ได้บอกว่าจิตรกรของร้านหนังสือวาดได้ไม่ดี แต่หากนำภาพสองภาพวางด้วยกัน แม้แต่เขาเองก็ยังจะเลือกภาพตรงหน้า
“เป็นเช่นไรขอรับ พอจะเทียบกับที่ทางร้านขายได้หรือไม่ขอรับ” อวี๋จือพอใจกับความตกตะลึงของผู้ดูแล
“ดีกว่ามาก ข้ายินดีจ่ายเงินพันตำลึงซื้อภาพวาดของคุณชาย” ผู้ดูแลพูดอย่างเลื่อมใสศรัทธา เขาเป็นคนมีความรู้ แน่นอนว่าต้องรู้มูลค่าของภาพวาดนี้ เพราะรู้ เขาจึงให้ความสำคัญ
อวี๋จือยังคงนิ่งเฉย เงินพันตำลึงไม่ถือว่าน้อย แต่ถ้าร้านหนังสือเอาภาพวาดต้นฉบับของเธอไปเลียนแบบ พวกเขาขายได้มากกว่าพันตำลึงซะอีก
สมแล้วที่เป็นนักธุรกิจ เจ้าเล่ห์!
อวี๋จือส่ายหน้า “ไม่ขาย แต่ร่วมมือกันได้ ข้าวาดภาพ ร้านหนังสือขายภาพ กําไรที่ได้แบ่งเท่าๆ กัน ผู้ดูแลคิดเช่นไรขอรับ”
“ไม่เลวก็จริง แต่คุณชายต้องการเยอะเกินไป ข้าตัดสินใจไม่ได้ ต้องขอคําแนะนําจากนายท่านก่อน”
“ได้” อวี๋จือไม่คิดว่าจะสําเร็จทันที ในเมื่อต้องไปขอคําแนะนําจากเถ้าแก่ ก็หมายความว่ามีความเป็นไปได้ ไม่มีอะไรมากไปกว่าเรื่องผลประโยชน์ ตกลงกันได้ก็พอแล้ว


## บทที่ 17 ชายหนุ่มผู้น่าหลงใหล

ตอนที่ 17 ชายหนุ่มผู้น่าหลงใหล
แน่นอนว่าผลลัพธ์สุดท้ายก็คืออวี๋จือกลับบ้านอย่างพึงพอใจ
หลังจากเธอออกไป ผู้ดูแลยืนอยู่ข้างๆ ด้วยความเคารพ เขาไม่เข้าใจ “เถ้าแก่ทําไมถึงตอบตกลงขอรับ”
เถ้าแก่เป็นชายวัยกลางคน เขาถามกลับว่า “การค้านี้ไม่คุ้มหรือ”
“คุ้มขอรับ แต่เราสามารถซื้อภาพวาดนั้นได้...” ขายเองได้กําไรมากกว่าร่วมมือกับคนอื่น แล้วยังไม่ต้องแบ่งกําไรเยอะขนาดนั้น
แค่คิดว่าเงินหายไปตั้งมากมาย ผู้ดูแลก็เสียดาย
“ข้าเองก็อยากซื้อ แต่เขาไม่ยอมขายไม่ใช่หรือ” เขาเหลือบไปเห็นใบหน้าสับสนของผู้ดูแล จึงหัวเราะขึ้นมา “เม่าซาน เจ้านะเจ้า ขี้เหนียวอีกแล้ว”
หลังจากชะงักไปครู่หนึ่งก็เอ่ยต่อ “ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น เจ้าคิดว่าภาพวาดนั้นคุ้มค่าหรือไม่”
“คุ้มค่าขอรับ แต่...” แต่ผู้ดูแลหลี่เม่าซานยังคิดว่าให้มากเกินไป
“เม่าซาน เราเปิดร้านทํากิจการ อัธยาศัยดีถึงจะมีเงินทอง เจ้ารู้หรือไม่ว่าประโยคไหนของเขาทําให้ข้าใจอ่อน เขาบอกว่าไม่ใช่แค่ภาพภาพนี้ ชายหนุ่มรูปงามอีกเก้าคนเขาก็วาดได้ แล้วยังเสนอให้ประมูล ขายให้คนที่เสนอราคาสูง
ภาพวาดเช่นนี้ หากใช้กระดาษแข็งอย่างดีคงขายได้สองร้อยตำลึง”
ผู้ดูแลสูดลมหายใจเข้า ภาพแค่ภาพเดียว กินก็ไม่ได้ สวมใส่ก็ไม่ได้ ขายได้ตั้งสองร้อยตำลึงเลยหรือ ภาพวาดที่ร้านหนังสือขายภาพละห้าสิบตำลึงก่อนหน้านี้เขายังไม่อยากจะเชื่อ
สีหน้าของเขาทําให้เถ้าแก่พอใจ เถ้าแก่ตบไหล่เขาเบาๆ และพูดอย่างเป็นนัย “ในเมืองหลวงมีหญิงสาวและคุณหนูที่ชอบคุณชายฟังตั้งมากมาย เราจะไม่พูดถึงเรื่องอื่นนอกจากหน้าตา คุณหนูที่ชอบย่อมซื้อกลับไปสะสม สําหรับคนทั่วไปเงินสองร้อยตำลึงไม่ใช่เงินจำนวนน้อย แต่สำหรับคุณหนูเหล่านั้น สองร้อยตำลึงยังไม่พอให้พวกนางซื้อเครื่องประดับ
คุณชายฟังยังไม่ใช่คนที่ได้รับความนิยมมากที่สุด หลี่ทั่นฮวา คุณชายอี้เฉิน อ้อ แล้วยังมีชายหนุ่มที่น่าหลงใหลอย่างใต้เท้าเหวิน เม่าซาน เจ้าคิดว่าหากมีถาพวาดของใต้เท้าเหวิน องค์หญิงอันเล่อจะยอมจ่ายเงินซื้อภาพวาดของเขาเท่าไหร่”
คนทั้งเมืองหลวงมีใครไม่รู้บ้างว่าองค์หญิงอันเล่อชอบใต้เท้าเหวิน? รอจนตัวเองอายุตั้งสิบเจ็ดปีแล้วยังไม่แต่งงานเพราะใต้เท้าเหวิน ไม่ได้มีเพียงองค์หญิงอันเล่อคนเดียว ผู้หญิงที่แต่งงานออกเรือนไปแล้วสองสามปีล้วนแต่เคยชอบใต้เท้าเหวิน รอจนรอไม่ไหวแล้วจริงๆ จึงยอมแต่งงาน เพื่อชดเชยให้กับความเสียใจ ถึงแม้ต้องเสียเงินก้อนใหญ่พวกนางก็ยินดีจะซื้อภาพวาดใต้เท้าเหวินไปสะสม
สิ่งที่พวกนางสะสมหาใช่ภาพวาดของใต้เท้าเหวิน หากแต่เป็นความฝันเมื่อวัยสาวต่างหาก
เมื่อเห็นผู้ดูแลสายตาเป็นประกาย เถ้าแก่ก็พอใจ “ข้าจะแบ่งเป็นสามระดับ ภาพที่คุณภาพดีที่สุดมีแค่สิบภาพ ให้พวกนางประมูล ประมูลจนหมด คุณภาพระดับกลางมีหนึ่งร้อยภาพ ขายราคาภาพละสองร้อยตำลึง คุณภาพระดับต่ำมีหนึ่งร้อยภาพ ขายภาพละหนึ่งร้อยตำลึง”
เหล่าคุณหนูจะซื้อแค่ภาพเดียวเช่นนั้นหรือ ใครบอกกันว่าคนที่พวกนางชอบมีได้แค่คนเดียว มีแค่ผู้ชายที่ชอบดูผู้หญิงสวยได้หรือ ผู้หญิงก็ชอบดูชายหนุ่มรูปงามไม่ด้อยไปกว่า ราชวงศ์นี้มีองค์หญิงสองสามองค์ บ่าวรับใช้คนสนิทล้วนเป็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาทั้งนั้น
หากวางขายภาพวาด เกรงว่าพวกนางคงแย่งชิงกันสะสมภาพวาดสิบชายหนุ่มรูปงามแน่นอน!
ฮ่าๆ ลองคิดดู เพียงขายภาพวาดเขาจะได้เงินเท่าไร
“เถ้าแก่ฉลาดมากขอรับ” ผู้ดูแลยอมจำนน
ในตอนนี้เอง ก็มีคนเข้ามารายงาน “เถ้าแก่ขอรับ บ่าวไร้ความสามารถ ตามเขาไม่ทันขอรับ” หน้าตาธรรมดา แต่กลับเดินไร้สุ้มเสียง
“ข้ารู้แล้ว ออกไปเถิด” เถ้าแก่ไม่ได้ตําหนิเขาและหันไปหาผู้ดูแล “ดูสิ ในเมื่อคุณชายคนนั้นสามารถวาดภาพที่คนอื่นไม่เคยเห็น เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนมีความสามารถ เขาหนีอาชวนได้ยิ่งทำให้ข้ามั่นใจในการคาดเดาของตัวเอง โลกกว้างขวางเช่นนี้ย่อมมีคนแปลกประหลาดมากมาย แค่ในเมืองหลวงก็มีคนมีความสามารถแอบซ่อนตัวอยู่ไม่น้อย เราเป็นพ่อค้า อย่าสร้างศัตรูเลยดีกว่า เม่าซาน เจ้าใจแคบเกินไป”
ผู้ดูแลสีหน้าละอายใจ “บ่าวไม่รอบคอบเอง ขอบพระคุณคำสอนของเถ้าแก่ขอรับ”
สมแล้วที่เป็นเถ้าแก่ ไม่อย่างนั้นร้านหนังสือชังหลงจะเป็นร้านหนังสืออันดับหนึ่งของเมืองหลวงได้เช่นไร
อวี๋จือสมปรารถนาเลยทำให้รู้สึกมีความสุขมาก เลยไม่คิดเล็กคิดน้อยเรื่องที่ร้านหนังสือชังหลงส่งคนสะกดรอยตามเธอ ก็แค่สะบัดออกไปให้พ้นทางก็พอแล้ว
เงินจำนวนนับไม่ถ้วนกําลังกวักมือเรียกเธออยู่ สองสามวันนี้อวี๋จืออารมณ์ดีเป็นพิเศษ ถึงแม้จะเจอคนที่น่ารำคาญ เธอก็ไม่โมโห
คนที่น่ารำคาญคนนั้นคือจ้าวโหย่วจื้อ ลูกชายของป้าหลี่ อวี๋จือเคยเจอในตรอกครั้งหนึ่ง บอกว่าเป็นปัญญาชน สวมชุดบัณฑิตวางท่าแต่ดวงตาคู่นั้นกลับอยู่ไม่นิ่ง ชอบมองร่างกายของเธอ น่ารังเกียจ
ร้านหนังสือชังหลงก็ดีใจ ภาพวาดของฟังจื่อเฉิงขายดีกว่าที่พวกเขาคาดไว้เสียอีก ภาพระดับสูงสิบภาพประมูลหมดในครึ่งชั่วยาม ขายได้ในราคาสามหมื่นตำลึง
ฟังจื่อเฉิงดูภาพวาดของตัวเอง ยิ่งดูยิ่งพอใจ “ข้าหล่อเหลาจริงๆ ร้านหนังสือชังหลงไปหาจิตรกรมาจากไหน มีความสามารถไม่น้อย วาดท่าทีมีเสน่ห์น่าพิสมัยของข้าออกมาได้ไม่เลว”
ยิ่งดูก็ยิ่งชอบ ในสายตาเต็มไปด้วยความหลงใหล “ต้าเชวียน ภาพหนึ่งแขวนในห้องหนังสือ อีกภาพแขวนในห้องนอน ดูแลให้ดี อย่าให้ฝุ่นเกาะ”
ใช่แล้ว ฟังจื่อเฉิงประมูลมาสองภาพ นอกจากนี้ฟังกั๋วกงสองสามีภรรยาก็ประมูลมาสามภาพ หมายความว่าภาพวาดสิบภาพนั้นตระกูลฟังกั๋วกงเหมามาแล้วครึ่งหนึ่ง แล้วยังประมูลมาในราคาภาพละห้าพันตำลึง ในจำนวนเงินสามหมื่นตำลึง ตระกูลเขาก็บริจาคให้ถึงสองหมื่นห้าพันตำลึง
ราคานี้ฟังจื่อเฉิงเป็นคนเสนอเอง “ข้าหล่อเหลาเช่นนี้ เงินถึงห้าพันตำลึงจึงจะคู่ควรกับใบหน้าของข้าไม่ใช่หรือ” ยัดเงินให้คนอื่น แปลกจริงๆ
ผู้ดูแลหลี่ ผู้ดูแลงานประมูลต่างกล่าวว่า เขาชอบคนแปลกๆ เช่นนี้
ฟังกั๋วกงฮูหยินก็กำลังดูภาพวาดลูกชายตัวเองอยู่ ทั้งดีใจและภูมิใจ ลูกชายข้าหล่อจริงๆ ทั้งเมืองหลวงไม่มีใครหล่อเหลาเท่าลูกชายของข้าแล้ว!
ท่านแม่ของเขาชื่นชมเขาที่สุด
แล้วยังมีฟังกั๋วกง เขายกมือขึ้นจับใบหน้าตัวเองอย่างดีอกดีใจ โชคดีที่ลูกชายหน้าไม่เหมือนตัวเอง
เขาหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีเพราะมีกองทัพทหารใต้บังคับบัญชาของตนเองตั้งอยู่นอกเมือง แน่นอนว่าต้องมีคนอิจฉาตาร้อนจึงมักจะดูถูกรูปร่างหน้าตาของเขาแทน เย้ยหยันว่าเขาอัปลักษณ์
เหอะ เป็นผู้ชาย หน้าตาไม่หล่อเหลาแล้วทำไม แต่ฮูหยินกับบุตรชายของเขาหน้าตาดี!
เด็กดี เป็นหน้าเป็นตาให้พ่อ ฟังกั๋วกงพอใจยิ่งนัก จากนั้นก็หันไปสั่งผู้ดูแล “นำภาพนี้ไปแขวนที่ห้องโถง” หากมีแขกมา เงยหน้าขึ้นก็จะเห็นพอดี
เยี่ยมไปเลย โอ้อวดเก่งกว่าลูกชายตัวเองเสียอีก
ส่วนอีกภาพหนึ่ง ฟังกั๋วกงหัวเราะอย่างมีเลศนัย เดือนก่อนบุตรชายของสหายซื้อพัดเล่มหนึ่งแต่กลับถูกโกงไปแปดพันตำลึง สหายจึงโมโหจนล้มป่วย เขาต้องไปเยี่ยมปลอบใจเสียหน่อย
สนิทกันขนาดนี้ไม่จำเป็นต้องมีของฝาก นำภาพวาดไปชมด้วยกันดีกว่า
สหาย : ทำอะไรน่ะ ตัดญาติขาดมิตรซะดีมั้ย!
ภาพวาดของฟังจื่อเฉิงขายหมดอย่างรวดเร็ว อวี๋จือจึงได้รับเงินส่วนแบ่ง ขณะนับตั๋วเงินเก็รู้สึกว่าเธอเก่งอีกแล้ว
หลี่ทั่นฮวา เขาคือเป้าหมายคนต่อไปของอวี๋จือ
ถ้าบอกว่าฟังจื่อเฉิงเจ้าชู้ อย่างนั้นหลี่ทั่นฮวาก็สุภาพเรียบร้อยและมีมารยาท


## บทที่ 18 คุณชายสามคือคนโหด

ตอนที่ 18 คุณชายสามคือคนโหด
ได้รับความช่วยเหลือจากร้านหนังสือชังหลง อวี๋จือก็เจอนายแบบสะดวกขึ้นมาก ไม่ว่าบ้านใครจัดงานเลี้ยง ร้านหนังสือชังหลงก็สามารถหาบัตรเชิญให้เธอได้
อวี๋จือไม่แปลกใจ ร้านหนังสือชังหลงมีคนหนุนหลังอยู่จริงๆ
นอกจากนี้ร้านหนังสือชังหลงหาได้แม้กระทั่งบัตรเชิญของจวนองค์ชายใหญ่ น่าสนใจ คนหนุนหลังคนนี้ต้องมีอํานาจมากแน่ๆ ไม่แปลกที่เป็นร้านหนังสืออันดับหนึ่งของเมืองหลวง
ตอนนี้อวี๋จือร่วมมือกับร้านหนังสือชังหลงแบบได้ผลประโยชน์ทั้งสองฝ่าย คนหนุนหลังของร้านหนังสือมีอำนาจก็เป็นประโยชน์ต่อเธอมากเหมือนกัน
อวี๋จือแต่งตัวเป็นศิษย์ซื่อบื้อที่ตามเพื่อนมาเปิดหูเปิดตา แล้วยังกุมไม้กุมมือ ส่วนเป็นเพื่อนของใคร ใครจะสนใจเรื่องนี้เล่า
งานเลี้ยงของตระกูลผู้มีอํานาจล้วนแต่แสวงหาชื่อเสียงและผลประโยชน์ คนที่มาที่นี่ต่างพากันมาหาช่องทางตีสนิทกับผู้มีอำนาจเพื่อแสวงหาประโยชน์ส่วนตัว คนที่หน้าตาธรรมดา แต่งตัวธรรมดา และยังซื่อบื้ออย่างอวี๋จือ ใครจะอยากมองกัน
แต่ในจวนองค์ชายใหญ่ อวี๋จือเกือบซวยแล้ว ไม่ใช่แค่เธอได้เจอเหวินจิ่วเซียว แต่ยังได้พบเรื่องต้องห้ามอีกด้วย
คนอื่นกําลังแต่งบทกลอน อวี๋จือไม่มีอารมณ์จึงอยากไปหาที่สงบๆ อยู่
จากนั้นเธอก็หลงทาง บังเอิญมีภูเขาจำลองอยู่ข้างๆ ภูเขาจำลองสร้างอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ กิ่งก้านใบไม้เขียวชอุ่ม บดบังภูเขาจำลองไปครึ่งหนึ่ง อวี๋จือพิงภูเขาจำลองพักผ่อน ทั้งเย็นสบายและเป็นส่วนตัว
ต้องโทษที่ลมพัดเย็นสบายเกินไป สบายจนอวี๋จือเผลอหลับ และเมื่อเธอตกใจตื่นก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งกระเสือกกระสนอยู่ในสระน้ำไม่ไกล
นางจะเล่นงานคนอื่นหรือถูกคนอื่นเล่นงานกันแน่?
ความอยากรู้อยากเห็นของเธอทำให้เข้าไปดูใกล้ๆ ก่อนที่เธอจะตัวแข็งทื่อไปทันที
คนที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม...คือเสี่ยเลี้ยงของเธอไม่ใช่เหรอ
เขามองดูผู้หญิงที่ดำผุดดำว่ายอยู่ในน้ำด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ใต้ฝ่าเท้าราวกับมีรากงอก ไม่คิดที่จะช่วยคนเลย สายตาของเขา...อวี๋จืออยู่ด้านหน้าเขาจึงเห็นอย่างชัดเจน
เย็นชา! สายตาของเขาเย็นชามาก มองคนที่อยู่ในน้ำราวกับมองคนตาย ไม่มีความรู้สึกอะไรเลยแม้แต่น้อย ความเย็นชาแบบนี้ อากาศร้อนอบอ้าวยังต้องหนาวสั่น
เขามองผู้หญิงที่อยู่ในน้ำครู่หนึ่ง แล้วหันหลังเดินออกไป
ไม่รู้ว่าเธอรู้สึกไปเองหรือเปล่า อวี๋จือรู้สึกว่าตอนที่เขาเดินออกไปเขาเหลือบมองมาตรงที่เธอแอบอยู่
ตกใจเเทบตาย!
อวี๋จือตบหน้าอกตัวเองเบาๆ จากนั้นก็รู้สึกว่าแผ่นหลังตัวเองเปียกโชกไปหมด
ไม่ว่าเหตุการณ์นี้จะทำขึ้นเพื่อเสี่ยเลี้ยงของเธอ หรือเขาแค่บังเอิญเห็น อวี๋จือก็ไม่อยากเข้าไปเกี่ยวข้อง
รีบหนีดีกว่า ส่วนผู้หญิงที่อยู่ในน้ำ ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากช่วย แต่เธอเห็นสาวใช้ที่แอบอยู่หลังต้นไม้แล้ว ดูเหมือนว่าต่อให้ไม่มีใครช่วยผู้หญิงคนนั้นนางก็คงไม่ตาย
อวี๋จือถามทางกับป้าคนหนึ่ง ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ออกไปจากจวนนี้ดีกว่า ใกล้ถึงประตูใหญ่ก็ได้ยินเสียงคนคุยกันบอกว่าองค์หญิงอันเล่อตกน้ำ
องค์หญิงอันเล่อ!
อวี๋จือหยุดชะงัก แต่เธอกลับไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย
เธอในตอนนี้ไม่ใช่เด็กน้อยที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่เหมือนตอนที่เพิ่งฟื้น องค์หญิงอันเล่อที่ฝ่าบาทโปรดปรานที่สุดชอบคุณชายสามแห่งจวนอู่อันโหว ไม่ใช่ความลับอะไรในเมืองหลวง
แต่น่าเสียดายที่บุปผาโปรยร่วงด้วยมีใจติดตามวารี สายนทีไหลผ่านไร้ไมตรีเมินรักบุษบา คุณชายสามอายุสิบเก้าปีแล้ว ถ้าเขาอยากแต่งงานกับองค์หญิงอันเล่อเขาคงแต่งไปนานแล้ว ในเมื่อเขายังไม่ได้แต่งงาน นั่นก็หมายความว่าเขาไม่อยากแต่งงานกับองค์หญิง
ก็จริง คุณชายสามยังมีอนาคตไกล ไม่คุ้มที่จะแต่งงานกับองค์หญิง ไม่ว่าจะมองจากผลประโยชน์ส่วนตัวหรือตระกูลล้วนแต่ไม่คุ้มค่า
องค์หญิงอันเล่อช่างโง่งม บ้าคลั่งไม่สนใจแม้แต่ชีวิตตัวเอง มีจิตใจเด็ดเดี่ยว ห้ามไปแหย่นางเด็ดขาด สงสารก็แต่ภรรยาเอกของคุณชายสาม ใครแต่งงานกับเขาคงต้องคอยแบกรับการกลั่นแกล้งจากราชวงศ์
ดังนั้น ความรักไม่ใช่สิ่งที่ดี มันทําให้คนเปลี่ยนไปจากเดิม
อยู่ให้ห่าง อยู่ให้ห่าง อยู่ให้ห่างดีกว่า
อวี๋จือใช้เวลาครึ่งเดือนในการวาดหนึ่งภาพ สองเดือนกว่าวาดได้ห้าภาพ ตอนนี้เมื่อถึงงานเลี้ยงเหล่าคุณหนูไม่ได้แข่งดอกไม้บนหัวกันแล้ว แต่กลายเป็น ‘เจ้ามีภาพชายหนุ่มรูปงามกี่ภาพ’ คนที่มีทั้งหมดห้าภาพก็จะสามารถเชิดหน้าขึ้นสูงได้
ร้านหนังสือชังหลงทําเงินได้มากมาย และแน่นอนว่าอวี๋จือก็ได้กําไรไม่น้อย ตอนนี้เธอใส่ผ้าไหมเยียนหลัวได้แล้ว แต่เพราะต้องถ่อมตัวจึงได้แต่ตัดใจอย่างเจ็บปวด
อวี๋จือไม่พอใจ แม้แต่ข้าวก็ไม่อยากกิน ฟุบอยู่บนโต๊ะอย่างคับแค้นใจ
เมื่อเหวินจิ่วเซียวมาเห็นก็แปลกใจ ผู้หญิงคนนี้ร่าเริงและยิ้มสดใสเสมอ ทําไมวันนี้ถึงกลายเป็นดอกไม้เหี่ยวเฉาเช่นนี้
เขาจึงถามว่าเธอเป็นอะไร อวี๋จือกำลังจะบอกว่าไม่เป็นไร อิงเถากลับเอ่ยขึ้นมาว่า “แม่นางอยากสวมผ้าไหมเยียนหลัวเจ้าค่ะ”
ทันใดนั้นก็เห็นสายตาที่มองมาของเหวินจิ่วเซียว อวี๋จือที่โอ้อวดว่าตัวเองหน้าด้านมาตลอดแทบจะเอาหน้ามุดดิน
อิงเถาคนนี้ เอาความจริงมาพูดเล่น มันคือการทำลายภาพลักษณ์ของเธอ เธอต้องรู้ความ เธอต้องเห็นอกเห็นใจคนอื่นสิ ยังแก้ตัวทันไหม
“ใฝ่ฝัน ใฝ่ฝันเจ้าค่ะ” อวี๋จือยิ้มและอธิบาย “ล้วนแต่บอกว่าผ้าไหมเยียนหลัวดี แม้ข้าไม่เคยเห็น แต่ยังไม่อนุญาตให้ข้าใฝ่ฝันถึงหรือเจ้าคะ”
“ได้”
หืม? หัวเราะเยาะเธอเหรอ แต่สีหน้าของเสี่ยเลี้ยงเคร่งขรึม อวี๋จือมองไม่ออกว่าเขาหัวเราะเยาะตัวเองหรือเปล่า
ช่างเถอะ อวี๋จือเบะปาก เขาคือคนใจร้ายที่แม้แต่ชีวิตขององค์หญิงยังไม่สนใจ เธออย่าหาเรื่องดีกว่า
“ครั้งนี้คุณชายสามยังดื่มชาเหมือนเดิมหรือไม่ มีเวลาอยู่กินข้าวหรือไม่เจ้าคะ ป้าเจียงทำอาหารอร่อยมาก คุณชายสามอยู่ชิมสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ” อวี๋จืออยากให้เขาอยู่ต่อ
เลี้ยงข้าวหัวหน้า มีประโยชน์ในการสร้างความประทับใจให้หัวหน้า รอให้สนิทกันกว่านี้อีกสักหน่อย เธอก็จะพูดถึงเรื่องสัญญาขายตัว ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป
เหวินจิ่วเซียวครุ่นคิดและตอบตกลง “เอาสิ”
เขานึกถึงจุดประสงค์ที่มาที่นี่ แล้วเอ่ยอีกว่า “กระเป๋าเงิน...”
เพิ่งจะพูดว่ากระเป๋าเงิน อวี๋จือก็ขอโทษอย่างละอายใจ “ขอโทษคุณชายสามแล้ว ข้าทําเป็นแค่กระเป๋าเงิน ทำอย่างอื่นไม่เป็นแล้วเจ้าค่ะ”
อธิษฐานในใจ อย่าคาดหวังอะไรกับฉันเลยนะ
“คุณชายสามดีกับข้าเช่นนี้ ข้าจึงอยากแสดงน้ำใจ ทํากระเป๋าเงินให้คุณชายสามเจ้าค่ะ” ทำท่าทาง “ข้าทําได้ไม่ดี แต่ข้าจะพยายาม”
เหวินจิ่วเซียวนึกถึงกระเป๋าเงินหกใบที่ตัวเองได้มา นอกจากสีที่ไม่เหมือนกัน ทุกอย่างก็เหมือนกันหมด ลวดลายยังวาดเหมือนเดิม ช่างปักคนนี้ธรรมดาจริงๆ
ที่จริงบอกว่าธรรมดายังฝืนใจ งานเย็บปักถักร้อยของสาวใช้ระดับสามในจวนของเขายังดีกว่านางเสียอีก
แต่เมื่อดวงตาที่ราวกับสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วงคู่นั้นมองมา เขาก็เอ่ยว่า “ต่อไปไม่ต้องทำแล้ว” ไม่ออก
“เจ้าอยากทําก็ทําเถิด”
“ขอบพระคุณคุณชายสามเจ้าค่ะ คุณชายสามช่างดีเหลือเกิน” อวี๋จือกลับมายิ้มแย้ม ใบหน้าเล็กๆ ที่เนียนขาว สดใสราวกับแสงอาทิตย์อันอบอุ่น สดใสและสวยงาม
ความสดใสนี้ทำให้เหวินจิ่วเซียวขมวดคิ้วเบาๆ แต่ในใจกลับถอนหายใจด้วยความโล่งอก ผู้หญิงคนนี้ แค่ยิ้มก็ทำให้คนรู้สึกสบายใจ
ใช่แล้ว บ้านเล็กๆ แห่งนี้ รวมถึงอวี๋จือ ล้วนแต่ทําให้เหวินจิ่วเซียวรู้สึกสบายใจ
พอเขามานางก็ยิ้มต้อนรับ พอเขาไม่มานางก็ไม่นอกลู่นอกทาง ไม่เคยคิดอะไรเลยเถิด และไม่เคยสร้างปัญหาให้เขา


## บทที่ 19 เรื่องในจวน

ตอนที่ 19 เรื่องในจวน
เหวินจิ่วเซียวกลับมาที่จวน ทันทีที่เดินเข้าประตูใหญ่ ก็มีบ่าวรับใช้ในเรือนวิ่งเข้ามา “คุณชายสามกลับมาแล้ว ท่านซื่อจื่อมาหาท่าน รอท่านอยู่ครู่หนึ่งแล้วขอรับ”
พี่ใหญ่? ถึงแม้จะอยู่ในจวนเดียวกัน แต่เพราะเขายุ่ง พี่ใหญ่ก็ไม่ค่อยสบาย ดังนั้นโอกาสที่พวกเขาสองพี่น้องจะได้พบกันจึงไม่มากนัก
เหวินจิ่วเซียวเป็นคนพูดน้อย ถามอะไรเขา เขาล้วนแต่บอก “ได้” “ไม่เลว” “อืม” ทําท่าทีราวกับไม่สนใจ ดังนั้นถึงแม้จะเจอกัน พวกเขาสองคนก็แทบไม่ได้พูดอะไรกัน
ถึงแม้เหวินจิ่วเซียวจะไม่รู้ว่าพี่ใหญ่มาหาเขาทำไม แต่เขากลับเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น
“คุณชายสามกลับมาแล้วขอรับ”
เหวินเฉิงจง ท่านซื่อจื่อที่นั่งดื่มชาอยู่ในห้องโถงเกิดสําลัก เหวินจิ่วเซียวเดินเข้ามาตอนที่เขากำลังไออยู่ “น้อง...น้องสาม...กลับมา....แล้วหรือ”
เหวินจิ่วเซียวสายตาเย็นชา “รับใช้ท่านซื่อจื่อเช่นไรกัน”
บ่าวรับใช้ในห้องโถงต่างพากันคุกเข่าขอโทษ
ท่านซื่อจื่อหอบเล็กน้อย แล้วโบกมือไปมา “ข้าสําลักน้ำชาเอง ไม่เกี่ยวกับพวกเขา”
สีหน้าของเหวินจิ่วเซียวจึงผ่อนคลายลง เอ่ย “ลุกขึ้น”
บ่าวรับใช้จึงกล้าลุกขึ้น แม้แต่มั่วเยี่ยนที่อยู่ข้างๆ ท่านซื่อจื่อยังไม่กล้าหายใจ
ท่านซื่อจื่อเป็นคนมีน้ำใจ ใจดีต่อทุกคน แต่คุณชายสามไม่เหมือนกัน คนทั้งจวนรู้ดีว่าคุณชายสามเป็นคนเข้มงวด หากทำอะไรผิดพลาด เขาไม่มีทางไว้หน้า
ท่านซื่อจื่อเหลือบมองบ่าวรับใช้ตัวเอง แล้วหัวเราะเยาะตัวเอง “ล้วนแต่เป็นเพราะร่างกายที่อ่อนแอของข้า ทำให้น้องสามเป็นห่วงแล้ว” เขาถอนหายใจ “ข้ามันคนพิการ ไร้ประโยชน์จริงๆ โชคดีที่ในจวนมีน้องสาม หลายปีมานี้ลําบากน้องสามแล้ว”
เขามีท่าทีปลื้มใจ ภูมิใจในน้องชายตัวเอง
เหวินจิ่วเซียวยังคงสีหน้าเรียบเฉย “พี่ใหญ่เพียงร่างกายอ่อนแอ รักษาให้ดี ประเดี๋ยวก็หายขอรับ” ประโยคแห้งๆ สองสามประโยค
โชคดีที่ท่านซื่อจื่อรู้จักนิสัยน้องชายตัวเอง รู้ว่าไม่ใช่เรื่องง่ายที่เขาจะเอ่ยประโยคเหล่านี้จึงตบไหล่เขาเบาๆ แล้วเตือนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ข้ารู้ว่าเจ้ายุ่งเรื่องที่ศาลาว่าการ แต่ก็ต้องดูแลตัวเองด้วย แล้วยังมีท่านแม่ ท่านเป็นห่วงเจ้าทุกวัน เจ้าหาเวลาไปเยี่ยมท่าน พูดคุยกับท่านบ้างเถิด”
“ขอรับ” เหวินจิ่วเซียวอดทนไม่ปัดมือบนไหล่ออก “พี่ใหญ่มาหาข้ามีเรื่องอะไรหรือขอรับ”
“เรื่องเล็กน้อย...” ท่านซื่อจื่อสายตาสั่นไหว ราวกับไม่รู้จะเอ่ยเช่นไร “พูดแล้วก็ละอายใจ ข้าร่างกายอ่อนแอ เป็นหน้าเป็นตาให้ตระกูลไม่ได้ เหลือเพียงความสนุกในการอ่านหนังสือเพื่อฆ่าเวลา สำนักศึกษากั๋วจื่อเจียนมีอาจารย์คนใหม่มา ข้าเคยอ่านบทความของเขา เลื่อมใสศรัทธาในตัวเขามาก จึงอยากทำความรู้จักกับเขา
ข้าสืบมาแล้วว่าเขาชอบภาพวาดตัวอักษร จำได้ว่าน้องสามมีภาพวาดนางสนมของเจียงซวิน จิตรกรชื่อดังในสมัยราชวงศ์ก่อน ข้าอยากขอ...”
“ได้ขอรับ” ไม่รอให้เขาพูดจบ เหวินจิ่วเซียวก็ตอบตกลง “ชิงเฟิงไปนำมาให้พี่ใหญ่”
ท่านซื่อจื่อ...
“น้ำใจของเจ้า ข้าจะไม่ลืม” ท่านซื่อจื่อพูดอย่างซาบซึ้ง
แต่เหวินจิ่วเซียวยังคงสีหน้าเฉยเมย “พี่น้องกัน ไม่ต้องเกรงใจขอรับ”
ภาพสองพี่น้องที่รักและความเคารพซึ่งกันและกัน แม้แต่มั่วเยี่ยนยังประทับใจ ถึงแม้ท่านโหวจะลําเอียง แต่มีสองพี่น้องอย่างท่านซื่อจื่อกับคุณชายสาม คุณชายสามเคารพท่านซื่อจื่อมาตลอด และไม่เคยดูหมิ่นว่าทานซื่อจื่อร่างกายอ่อนแอ
ถึงแม้จะบอกว่าบ่าวไม่ควรสอดปากสอดคำเรื่องของเจ้านาย แต่มั่วเยี่ยนยังอยากพูด อย่าคิดว่าคนนอกชมว่าคุณชายรองอายุยังน้อยแต่กลับมีความสามารถ สามารถสืบทอดตำแหน่งของท่านโหว แต่ในสายตาของมั่วเยี่ยน คุณชายสามดีกว่าคุณชายรองพันเท่าหมื่นเท่า
ภาพวาดภาพเดียว เขาให้ได้ เหวินจิ่วเซียวไม่ได้สนใจ ถึงเช่นไรภาพวาดนั้นเขาได้มาเพราะชัยชนะ ไม่ได้เสียเงินซื้อ
แต่ชิงเฟิงกลับรู้สึกไม่ยุติธรรมแทนเจ้านายตัวเอง “คุณชายสาม ภาพวาดนั้นมีมูลค่ามาก สามารถเป็นมรดกตกทอดของตระกูล หากท่านแต่งงานในอนาคต นำไปเป็นสินสอด คงมีหน้ามีตามากเลยขอรับ”
หากยกให้ท่านซื่อจื่อเช่นนี้?
ถึงแม้หลังจากนั้นท่านซื่อจื่อก็ส่งของมาให้ แต่ราคาจะสักเท่าใดกัน เทียบกับภาพวาดไม่ได้เลย
“พูดมากจริง” เหวินจิ่วเซียวเหลือบมองเขา และเดินไปเรือนโหวฮูหยินต่อ
ชิงเฟิงหุบปาก แต่ในใจยังคงไม่พอใจ
คุณชายสามซื่อเกินไปแล้ว ได้ของดีไม่ส่งไปให้โหวฮูหยินก็ส่งไปให้ท่านซื่อจื่อ ท่านซื่อจื่อรับของของคุณชายสามไปตั้งเท่าไหร่แล้ว เขาเป็นพี่ชาย ทำไมถึงทำเช่นนี้
เฮ้อ คุณชายสามดีไปหมดแต่ใจกว้างเกินไป นอกจากเรื่องงานก็ไม่สนใจเรื่องใด น่ากังวลยิ่งนัก หากคุณชายสามแต่งงานในอนาคตแล้วมอบเปลือกหอยที่ว่างเปล่าให้ฮูหยินน้อย ฮูหยินน้อยคงสงสัยว่าชิงเฟิงไม่มีความสามารถ
ท่ามกลางความไม่พอใจของชิงเฟิง เหวินจิ่วเซียวก็เดินมาถึงเรือนของโหวฮูหยิน
สาวใช้ทั้งตกใจและดีใจ “คุณชายสามมาแล้วเจ้าค่ะ”
โหวฮูหยินเองก็ตกใจ นางมองลูกชายคนเล็กด้วยสายตาที่รักและเมตตา “วันนี้ไม่ยุ่งแล้วหรือ”
เหวินจิ่วเซียวส่ายหน้า ศาลต้าหลี่ไม่เคยไม่ยุ่ง “มาพูดคุยเป็นเพื่อนท่านแม่ขอรับ”
ไอหยา พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกแล้ว ลูกชายพูดน้อยคนนี้ของนางยังรู้จักพูดเช่นนี้?
“พี่ใหญ่บอกว่าท่านเป็นห่วงลูก”
อ๋อ เข้าใจแล้ว ที่แท้ลูกชายคนโตเป็นคนบอกให้เขามา แต่โหวฮูหยินก็ดีใจอยู่ดี จูงลูกชายคนเล็กมาพูดคุยอะไรตั้งมากมาย
เหวินจิ่วเซียวฟังอย่างเงียบๆ ไม่พยักหน้าก็ตอบรับอืม พูดไม่เกินสามคำ
หลังจากเขาออกไปโหวฮูหยินก็อดบ่นไม่ได้ “เด็กคนนี้บอกว่ามาพูดคุยเป็นเพื่อนข้า พวกเจ้าได้ยินเสียงเขาพูดบ้างหรือไม่”
ป้าหวังเอาอกเอาใจ “เรียนฮูหยินเจ้าค่ะ บ่าวได้ยินคุณชายสามตอบรับอืมตั้งหลายครั้งเจ้าค่ะ”
“ใช่!” โหวฮูหยินอดหัวเราะไม่ได้ ตอนเด็กๆ คุณชายสามน่ารัก ฉลาดและเป็นที่รักใคร่ของผู้คน ใครจะรู้ว่ายิ่งโตก็ยิ่งพูดน้อยราวกับคนแก่ นางกับท่านโหวไม่ใช่คนเช่นนี้ ไม่รู้ว่าคุณชายสามเหมือนใคร
เซียงหลันเดินเข้ามาเบาๆ เล่าเรื่องที่ท่านซื่อจื่อไปเรือนของคุณชายสาม โหวฮูหยินหัวเราะ “คุณชายสามเป็นคนใจกว้าง”
เซียงหลันเอ่ย “แต่ก็ต้องดูว่าเป็นใครเจ้าค่ะ คุณชายสามใจกว้างกับท่าน กับท่านซื่อจื่อ แต่ไม่ได้ใจกว้างกับคนอื่นเจ้าค่ะ”
จุดนี้โหวฮูหยินเห็นด้วย “คุณชายสามมีความคิดที่หนักแน่น ของของเขาใช่ว่าใครจะขอก็ได้” แม้แต่ท่านโหวก็ทําอะไรเขาไม่ได้ไม่ใช่หรือ
เซียงหลันยิ้ม “คุณชายสามของเรากตัญญูรู้คุณเจ้าค่ะ”
ลูกชายของตัวเองรักกัน โหวฮูหยินก็ปลื้มใจ “อย่าคิดว่าคุณชายสามเย็นชา แต่พวกเขาสองคนสนิทกันตั้งแต่เด็ก ตอนนี้โตแล้ว ก็ยังไม่ห่างเหิน”
คนเป็นแม่ ล้วนแต่หวังให้ลูกของตัวเองรักและสามัคคีกันไม่ใช่หรือ
ภาพวาดภาพนั้นของเหวินจิ่วเซียว เรือนคุณชายรองก็อยากได้เช่นกัน เป็นซูซื่อที่อยากได้ พี่น้องตระกูลเดิมของนางอยากไหว้ท่านอาจารย์ กําลังขาดแคลนของกำนัล จึงนึกถึงคุณชายสามขึ้นมา
“หยุดคิดเถิด ของของน้องสามเจ้าขอมาไม่ได้ดอก” เหวินเฉิงเย่านอนลงบนเตียง
ซูซื่อเดินตามไป “คุณชายรองคิดว่าข้าทำเพื่อพี่น้องตระกูลเดิมหรือเจ้าคะ ข้าทำเพื่อท่านต่างหาก ท่านคิดดูสิ ตอนนี้ท่านเข้าไปอยู่ในกองกำลังจินอู๋ สังคมของท่านพ่อข้ากับท่านโหวมีแต่เหล่าแม่ทัพ หากพี่น้องของข้าได้เป็นลูกศิษย์ของท่านอาจารย์เซวีย ท่านอาจารย์เซวียมีลูกศิษย์ตั้งกี่คน มีสหายตั้งกี่คน พี่น้องของข้าได้ผลประโยชน์ คุณชายรองก็ได้ผลประโยชน์ไม่ใช่หรือเจ้าคะ”
เหวินเฉิงเย่าใจอ่อน “ดีก็จริง แต่เจ้าก็รู้ว่าน้องสามนิสัยหนักแน่น ของของเขาไม่ได้ขอได้ง่ายๆ”
ซูซื่อคิดไว้อยู่แล้ว “เรามีท่านโหวไม่ใช่หรือเจ้าคะ คนเป็นพ่ออยากได้ของของบุตรชายนิดหน่อยไม่ได้หรือเจ้าคะ”
เหวินเฉิงเย่าครุ่นคิด จากนั้นก็หัวเราะ “เจ้าฉลาดจริงๆ” เขายกนิ้วให้ซูซื่อ
ซูซื่อมองเขา “ข้าทำเพื่อท่านไม่ใช่หรือ”
“ขอบพระคุณภรรยา ภรรยาของข้าเก่งที่สุด”


## บทที่ 20 อวี๋จือมีจิตใจเข้มแข็ง

ตอนที่ 20 อวี๋จือมีจิตใจเข้มแข็ง
“ทําไมทุกครั้งที่ข้าเจอเจ้า เจ้าไม่ถูกคนทุบตีก็ถูกคนไล่ทุบตี” อวี๋จือมองไปที่มู่โถว เธอไม่ได้มีความหมายอื่น เธอแค่ทอดถอนใจ
เธอเจอเขาข้างนอกห้าครั้ง ทุกครั้งล้วนแต่เป็นแบบนี้ มันบังเอิญเกินไปหรือเปล่า
“ตอนที่เจ้าไม่เจอข้า ข้าก็มักจะถูกคนทุบตีตลอด” ใบหน้าของมู่โถวไม่มีความเคียดแค้นจากเรื่องที่ตัวเองเจอ แต่กลับดูผ่านโลกมาอย่างโชกโชนและชินชาที่ไม่สอดคล้องกับอายุ
“ช่างน่าสงสาร” ไม่แปลกใจที่บนตัวของเขามีแต่รอยแผล
อวี๋จือปากบอกสงสาร แต่ในน้ำเสียงกลับไม่มีความสงสารเลยแม้แต่น้อย เธอมองไปรอบๆ ที่จริงแล้วนี่คือกรงสุนัขที่สร้างด้วยแผ่นไม้ผุๆ ท้ายตรอก
ก็ได้ ที่จริงมันใหญ่กว่ากรงสุนัขนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้ใหญ่อะไรมาก ในตรอกแบบนี้ จะมีพื้นที่มากแค่ไหนกัน
ยากจะจินตนาการว่ากรงสุนัขที่ใหญ่ขนาดนี้ยัดเด็กห้าคนเข้าไปได้อย่างไร
“สหายของเจ้าล่ะ” อวี๋จือถาม
“ออกไปขอของกินแล้วขอรับ”
“กินอิ่มหรือไม่”
“บางครั้งก็อิ่ม บางครั้งก็ไม่อิ่มขอรับ” มู่โถวพูดความจริง “แต่ส่วนมากจะไม่อิ่ม” พวกเขายังเล็กเกินไป ถึงแม้บางคนจะให้ของกินพวกเขาเพราะความสงสาร แต่ก็มักจะถูกขอทานคนอื่นแย่งไป พวกเขาจะไม่ยอมก็ไม่ได้เพราะจะทำให้ถูกทุบตี
“รสชาติของความหิวไม่ค่อยอร่อยสักเท่าไหร่”
มู่โถวมองผู้หญิงที่นั่งอยู่บนพื้นด้วยกันอย่างไม่อยากจะเชื่อ นางรวยขนาดนั้น จะรู้รสชาติของความหิวได้เช่นไร
“ท่านยังไม่กลับไปหรือ” มู่โถวรู้สึกว่าแม่นางอวี๋คนนี้แปลกๆ เสื้อผ้าของนางต้องมีราคามากแน่ๆ แต่นางกลับนั่งบนพื้นอย่างไม่สนใจ
เขาเป็นแค่ขอทาน แต่นางกลับพูดคุยกับเขาทุกครั้งที่เจอกัน ไม่รังเกียจความสกปรกบนตัวเขา
“ข้าไม่รีบ พูดคุยกันอีกสักครู่เถอะ” อวี๋จือดึงหญ้าในซอกหิน และฉีกมันเป็นชิ้นๆ
“เจ้าไม่รังเกียจหรือ” มู่โถวอดไม่ได้ที่จะถาม
“รังเกียจอะไร หนุ่มน้อย เจ้ายังเด็ก ไม่เข้าใจหรอก” อวี๋จือทำท่าทางเหมือนผ่านโลกมาโชกโชน “เกิดมาเป็นคน ไม่มีใครสูงส่งกว่าใคร คนเรามีชีวิตอยู่เพื่อกิน ไม่ว่าเจ้าจะสูงส่งแค่ไหนก็ตาม หรือพวกเขามีกระเพาะสองกระเพาะหรือไง ตายไปก็เอาไปฝังดินเหมือนกัน เปลืองพื้นที่นัก”
อวี๋จือยกมือขึ้นโบกปัดไปมา“ร้อยปีผ่านไปก็กลายเป็นขี้เถ้า บางทีอาจจะแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าขี้เถ้ากองไหนเป็นของตัวเอง”
“ไม่ใช่ คนเราเกิดมามีชนชั้นวรรณะ ไม่เช่นนั้นทำไมเราถึงเกิดมาเป็นขอทาน” มู่โถวไม่เห็นด้วย
“ตอนนี้เป็นขอทาน แต่จะเป็นขอทานไปตลอดชีวิตเช่นนั้นหรือ ไม่มีใครรู้” อวี๋จือหันไปมองเขา “อย่างเช่นข้า ท่านพ่อเสียชีวิต ท่านแม่แต่งงานใหม่ เคยกินไม่อิ่มไม่มีเสื้อผ้าสวมใส่ แต่เจ้าดูข้าตอนนี้สิ ข้ามีชีวิตที่ดีขึ้นใช่หรือไม่”
มู่โถวไม่เชื่อ แม่นางอวี๋หน้าตางดงามเช่นนี้ ใบหน้าขาวราวกับหมั่นโถว ไม่เหมือนคนที่เคยลำบากมาก่อนเลยแม้แต่น้อย
“ไม่เชื่อหรือ ข้าจะโกหกเจ้าทำไม เจ้าดูมือของข้าสิ ยังมีตาปลาที่ได้มาจากการทํางานหนักอยู่เลย” อวี๋จือยื่นมือออกไปให้เขาดู “สองปีมานี้ชีวิตเพิ่งจะดีขึ้น เมื่อก่อนข้าอยู่ในชนบท ทําไร่ทำนา ตากลมตากฝน ไม่เช่นนั้นข้าจะมีพละกำลังมากขนาดนี้ได้เช่นไร”
มู่โถวนึกขึ้นมาได้ว่าแม่นางอวี๋สามารถต่อยบุรุษคนหนึ่งจนปลิวได้ เขาจึงเริ่มเชื่อนาง แล้วยังเห็นด้วยว่านางไม่กังวลความสกปรกบนพื้น หรือที่นางพูดเป็นความจริง?
มู่โถวลังเล “เช่นนั้นเจ้าทำให้ชีวิตดีขึ้นได้เช่นไร”
อวี๋จือยินดีให้คําแนะนําเขา “เจ้าสามารถไปเรียนวิชาติดตัวสักอย่าง อย่างเช่นไปเป็น เด็กขายยาที่โรงหมอ ถึงแม้เขาจะไม่รับเจ้า แต่เมืองหลวงกว้างขวางขนาดนี้ ต้องมีหมอที่ใจดีอยู่แล้ว สอนเจ้ารู้จักสมุนไพรสองสามชนิด เจ้าไปเก็บสมุนไพรนอกเมืองมาขายก็หาเงินได้ นานไปสนิทกับคนในโรงหมอ ยังต้องกังวลว่าจะไม่ได้เรียนรู้อะไรมากขึ้นหรือ
หน้าด้านหน่อย ปากหวานหน่อย ยิ้มหล่อๆ หน่อย เด็กอย่างเจ้าจะอายอะไร ไม่มีอะไรกินอยู่แล้ว ยังจะอาย!”
“ข้าอายุสิบเอ็ดแล้ว ไม่ใช่เด็กแล้ว” มู่โถวพูดแทรก
“อายุสิบเอ็ดแล้วหรือ ดูไม่ออกเลย ข้าคิดว่าเจ้าอายุแปดเก้าขวบเสียอีก” อวี๋จือตกใจ “ดูสิ เจ้าอดข้าวจนไม่โต ดังนั้น หากต้องเผชิญกับการอยู่รอด หน้าตา ศักดิ์ศรี ล้วนไม่สําคัญ...”
อวี๋จือยัดคำคมสร้างแรงบันดาลใจให้เขาเต็มท้อง จากนั้นก็ลูบท้องตัวเอง “หิวแล้ว” เธอบอกว่าหิวแล้ว
มู่โถว...
สุดท้ายอวี๋จือจ่ายเงินมู่โถวออกแรง ทั้งสองคนนั่งกินขนมแผ่นแป้งสอดไส้เนื้อด้วยกันที่พื้น พวกเขาสองคนกินจนปากมันวาว ข้างหลังเป็นภาพพระอาทิตย์ตกสีแดง
สุดท้าย อวี๋จือยังสอนวิชาต่อสู้ให้มู่โถว มู่โถวเรียนอย่างตั้งใจ
เมื่อเธอออกไป มู่โถวก็ตะโกน “ขอบพระคุณอาจารย์ขอรับ”
อวี๋จือโบกมือ “ไม่ได้สอนอะไรมาก ไม่จำเป็นต้องเรียกอาจารย์”
มู่โถวจึงเปลี่ยนเป็นเรียก “ขอบพระคุณแม่นางอวี๋ขอรับ”
“ไปละ” อวี๋จือไม่ได้หันมามอง แค่ยื่นนิ้วสองนิ้วแกว่งไปมาในอากาศ ข้างหลังของเธอคือก้อนเมฆที่สดใส
มู่โถวมองแผ่นหลังของนาง และแอบเรียกนางว่าอาจารย์ในใจ ถึงแม้นางจะไม่ยอมรับ แต่นางเป็นอาจารย์ของเขา
อวี๋จือแค่ว่างเกินไป เธอมาอยู่ที่สมัยต้าชิ่งได้ห้าเดือนแล้ว ไม่มีครอบครัว และไม่มีเพื่อน
ก็ได้ เธอมีจิตใจที่เข้มแข็ง ไม่ต้องการครอบครัวและเพื่อน แต่เธอมีคำพูดมากมาย ที่พูดกับป้าเจียงไม่ได้ พูดกับอิงเถาไม่ได้ และยิ่งพูดกับเสี่ยเลี้ยงไม่ได้ เธอจึงต้องหาคนมาฟังเธอ
จวนอู่อันโหว
“ท่านพ่อเรียกลูกหรือขอรับ” เหวินจิ่วเซียวทำความเคารพด้วยสีหน้านิ่งเรียบ
อู่อันโหวถือดาบอยู่ในมือ ก่อนหน้านี้เขากําลังฝึกดาบกับบุตรชายคนรองอยู่
ถึงแม้จะเข้าสู่วัยกลางคนแล้วแต่อู่อันโหวก็รักษารูปร่างได้ไม่เลว เขาไม่อ้วน ตอนเป็นหนุ่มก็เป็นชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่ง แม้เวลาจะล่วงเลยมาหลายปีแล้ว แต่ตอนนี้ก็ยังคงเป็นท่านลุงที่ดูดี
“ศาลาว่าการยุ่งหรือไม่”
“ไม่ค่อยเท่าไหร่ขอรับ”
“ต้องอ่อนน้อมถ่อมตนต่อผู้อาวุโส มีไมตรีต่อเพื่อนร่วมงาน แต่ก็ต้องคอยระวัง”
“ขอบพระคุณคำสอนของท่านพ่อขอรับ”
อู่อันโหว...
ลูกชายคนที่สามสอบผ่านจอหงวนตั้งแต่อายุยังน้อย ก้าวขึ้นไปรับตําแหน่งเส่าชิงแห่งศาลต้าหลี่ เป็นหน้าเป็นตาให้เขามาก
เดิมทีเขายังอยากเป็นบิดาที่เมตตาอีกสักครู่ แต่เพราะนิสัยของบุตรชายคนที่สาม ทำให้เขาเป็นต่อไปไม่ได้อีก
“ข้าจําได้ว่าเจ้ามีภาพวาดนางสนมของจิตรกรเจียงซวินในราชวงศ์ก่อน พี่รองของเจ้าต้องใช้มัน เจ้านำออกมาให้เขาเถิด”
เหวินจิ่วเซียวพูดในใจ ท่านพ่อจะจําได้อย่างไรว่าเขามีสิ่งใด พี่รองต่างหากที่จำได้ เหลือบมองพี่รองที่ยืนฝึกดาบอยู่ไม่ไกล ในสายตาของเขามีแววรู้ทัน
อู่อันโหวเห็นเขาไม่พูดอะไร คิดว่าเขาไม่ยอม จึงเอ่ยว่า “ล้วนแต่เป็นครอบครัวเดียวกัน ภาพวาดนั้นเจ้าเก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์ พี่รองของเจ้าต้องการใช้ เจ้าก็นำออกมาให้เขาใช้ก่อนเถิด”
เหวินจิ่วเซียว “ไม่มีแล้วขอรับ”
“ไม่มีแล้วหรือ ไม่มีแล้วได้อย่างไร” อู่อันโหวขมวดคิ้ว คิดว่าเขาไม่ยอมให้ ในใจจึงไม่พอใจ และแสดงสีหน้าออกมา
“ให้คนอื่นไปแล้วขอรับ” เหวินจิ่วเซียวยังคงสงบนิ่ง
อู่อันโหวอดไม่ได้ที่จะขึ้นเสียง “ให้คนอื่นไปแล้ว? ให้ใครกัน ภาพวาดที่มีมูลค่าเช่นนั้น เจ้านำไปให้คนอื่นตามใจชอบได้เช่นไร พี่รองของเจ้าต้องใช้ประโยชน์จากมัน เจ้า...”
“ให้พี่ใหญ่ขอรับ”
“อะไรนะ ให้...” อู่อันโหวราวกับเป็ดที่ถูกบีบคอ เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เอ่ยอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “ให้พี่ใหญ่เช่นนั้นหรือ เจ้าก็ไม่รีบพูด”
หึ พาลโมโหใส่เขาหรือ
เหวินจิ่วเซียวสีหน้าไม่เปลี่ยน “ขอรับ”
อู่อันโหว...
เจ้าเด็กนี่ พูดจาน่าโมโหนัก
“ห่างเหินไปนาน มาฝึกกับข้าสักครั้ง” อู่อันโหวสีหน้าเคร่งขรึม คิดว่าประเดี๋ยวจะสั่งสอนบุตรชายไม่รู้ความคนนี้
ความคิดไม่เลว แต่ความจริงสอนเขาว่าแม่ทัพที่ฝึกวรยุทธ์ในกองทัพอวี่หลินทุกวันอย่างเขา ยังสู้ขุนนางนักปราชญ์อย่างคุณชายสามไม่ได้ ใบหน้าของเขาร้อนผ่าว “ไม่ฝึกแล้ว ไม่ฝึกแล้ว”
เหวินจิ่วเซียวไม่ได้เดินออกไป แต่กลับถือดาบตรงไปที่เหวินเฉิงเย่า “พี่รอง เรามาฝึกกันหน่อยเถิดขอรับ”
บอกว่าฝึกดาบ เขาคงปฏิเสธไม่ได้
เหวินเฉิงเย่าที่รู้ว่าตัวเองสู้เขาไม่ได้จึงต้องกัดฟันสู้ สุดท้าย...แน่นอนว่าต้องถูกเหวินจิ่วเซียวโจมตีอย่างน่าสังเวช
เหวินจิ่วเซียวเสียบดาบกลับเข้าไปที่ชั้นวางดาบ ไม่สนใจสีหน้าที่ซีดเซียวของบิดา แล้วเดินออกไป
เขาชินกับการใช้ดาบ ใช้ดาบไม่ค่อยเก่ง แต่ก็ไม่เป็นปัญหาในการเล่นงานคุณชายรอง
เล่นงานเขาเสียบ้างก็ดีจะได้รู้จักที่ต่ำที่สูง เอาแต่ตะโกนว่ามีแต่เขาเท่านั้นที่จะได้สืบทอดตำแหน่งของท่านพ่อ มีแต่ทำให้จวนต้องอับอายขายหน้า


## บทที่ 21 ไม่ควรแต่งงานเร็ว

ตอนที่ 21 ไม่ควรแต่งงานเร็ว
กลับมาถึงเรือน เหวินจิ่วเซียวอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ชิงเฟิงรีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามารับใช้ เขาไม่กล้าบ่นว่าท่านโหวลําเอียง แต่กล้าบ่นคุณชายรองสักสองสามประโยค “คุณชายรองนี่จริงๆ เลย ไม่ว่าท่านมีอะไร เขาก็อยากแย่ง”
เมื่อเห็นคุณชายสามไม่โกรธ เขาก็พูดต่อว่า “ภาพของจิตรกรที่มีชื่อเสียง ไม่ใช่ของราคาสามสี่อีแปะ เขาพูดสองสามคำว่าอยากได้ คิดได้เช่นไร แล้วยังยุให้ท่านโหวออกหน้าแทน ไร้ยางอายจริงๆ”
ไม่รู้ว่าประโยคไหนพูดถูกใจเหวินจิ่วเซียว เขาพยักหน้า “เขาก็เป็นเช่นนี้ตลอด”
คุณชายรองชอบแย่งของของเขาตั้งแต่เด็ก เขาได้หยก คุณชายรองก็จะหันไปขอหยกที่ดีกว่าเขาจากท่านพ่อ ตอนเด็กๆ เขาได้รับคําชมจากท่านอาจารย์ คุณชายรองก็วิ่งไปท่องหนังสือต่อหน้าท่านพ่อทุกวัน ใครจะไม่รู้ความคิดของเขากัน
ส่วนพี่ใหญ่ร่างกายอ่อนแอ ฝึกวรยุทธ์ไม่ได้ แม้แต่เรียนหนังสือยังขาดหายเป็นห้วงๆ คุณชายรองไร้ยางอายคนนั้นจึงโอ้อวดว่าตัวเองเป็นบุตรชายคนโตของจวนโหว อวดดี!
หึ ท่านพ่อสอนเองกับมือ ยังต้องพ่ายแพ้ให้เขา อยากข้ามเส้นพี่ใหญ่กับเขามาสืบทอดจากท่านพ่อหรือ อย่าแม้แต่จะคิด!
จู่ๆ ชิงเฟิงก็นึกถึงเรื่องเรื่องหนึ่ง “คุณชายสามขอรับ ช่วงนี้ภาพวาดที่โด่งดังที่สุดในเมืองหลวงคือภาพวาดของคุณชายอี้เฉิน ภาพหนึ่งราคาตั้งสองร้อยตำลึงเงิน ร้านหนังสือชังหลงได้กำไรมากโขเลยขอรับ”
“หืม?”
เห็นคุณชายสามสนใจ ชิงเฟิงจึงรีบเล่าเรื่องที่ได้ยินมาทั้งหมดให้เขาฟัง “ก่อนหน้านี้มีการคัดเลือกสิบชายหนุ่มรูปงามแห่งเมืองหลวงไม่ใช่หรือขอรับ ร้านหนังสือชังหลงเห็นโอกาสหาเงินจึงจ้างจิตรกรวาดภาพของพวกเขา บรรดาฮูหยินและคุณหนูต่างแย่งกันซื้อ จะว่าไปแล้ว ร้านหนังสือชังหลงทำการค้าเก่งจริงๆ วาดภาพราวกับคนจริงๆ เหมือนตัวจริงราวกับแกะ คุณชายสามอยากดูหรือไม่ขอรับ บ่าวซื้อมาภาพหนึ่งขอรับ”
เมืองหลวงมีเรื่องราวแปลกใหม่ ในฐานะบ่าวรับใช้คนสนิทของคุณชายสาม เขาจะไม่เตรียมไว้ให้คุณชายสามได้เช่นไร
ข่าวลือเช่นนี้ เดิมทีเหวินจิ่วเซียวไม่อยากดู แต่เขากลับเปลี่ยนใจอย่างรวดเร็ว “นำมาให้ข้าดูสิ”
ชิงเฟิงกอดภาพวาดอย่างอารมณ์ดี และเปิดภาพทีละภาพบนโต๊ะ “ดูสิคุณชายสาม เหมือนตัวจริงมากเลยใช่หรือไม่ขอรับ”
ภาพวาดทั้งหมดหกภาพ บังเอิญเสียจริง มีคนที่เคยเรียนหนังสือกับเขาตั้งสี่คน ฉินอี้เฉิน หลี่เยี่ยนถัง ซังไหวหนาน และชุยเฮ่า
ฉินอี้เฉินเป็นคุณชายของขุนนางขั้นสูง หลี่เยี่ยนถังสอบผ่านทั่นฮวาเหมือนเขา ซังไหวหนานเป็นบุตรชายคนเล็กของผิงจินโหว การเรียนธรรมดาแต่กลับมีฝีมือในการวาดภาพ ชุยเฮ่าเป็นบุตรชายคนโตของตระกูลชุย เป็นผู้นำในบรรดาคนรุ่นใหม่ เขาได้รับการปลูกฝังอย่างดีมาจากตระกูลชุย
พวกเขาเคยเรียนหนังสือด้วยกันที่สำนักศึกษากั๋วจื่อเจียน ถึงแม้จะไม่ได้อยู่ห้องเรียนเดียวกัน แต่สำนักศึกษากั๋วจื่อเจียนไม่ได้กว้างขวางมากนัก พวกเขามักจะเจอกันบ่อยครั้ง
ส่วนฟังจื่อเฉิง เขาไม่สนิท ไม่เคยรู้จัก แต่เคยเห็น
คนเดียวที่เขาไม่คุ้นเคยก็คือจั้นเซ่าชิว เขาเติบโตอยู่ด่านชายแดน เมื่อมาถึงเมืองหลวง เหวินจิ่วเซียวก็เปลี่ยนไปเดินเส้นทางขุนนางนักปราชญ์แล้ว ยิ่งไม่รู้จักกัน
ต้องบอกว่าวาดได้เหมือนจริงๆ นี่เป็นการวาดภาพที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน คลำเสน่ห์ของแต่ละคนได้อย่างแม่นยํา แต่ว่า...เสื้อผ้าบนตัวสวมดีๆ หน่อยได้หรือไม่ หมิ่นเหม่ราวกับไม่ได้ใส่
แล้วยังมีภาพเท้าเปล่าเหยียบบนหิน นี่มัน...บดบังสง่าราศีเกินไป
เหวินจิ่วเซียวจับผิด ก็ได้ยินชิงเฟิงเอ่ยว่า “ภาพหนึ่งใช้เวลาวาดครึ่งเดือน ตอนนี้วาดออกมาหกคนแล้ว ยังเหลืออีกสี่คนขอรับ...”
เหวินจิ่วเซียวสีหน้าเปลี่ยนไปทันที “ข้า...” เขาจําได้ว่าชิงเฟิงเคยบอกว่าเขาก็ถูกคัดเลือกเป็นหนึ่งในสิบชายหนุ่มรูปงาม
ชิงเฟิงหัวเราะ “คุณชายสามอยู่อันดับสามขอรับ”
คนที่อยู่เหนือคุณชายสามคนหนึ่งเป็นองค์ชาย อีกคนหนึ่งเป็นจวิ้นอ๋อง คุณชายสามมีความสามารถจึงได้อยู่อันดับสาม ชิงเฟิงก็มีหน้ามีตาไปด้วย
แต่เหวินจิ่วเซียวกลับเอ่ยว่า “เจ้าจับตามองร้านหนังสือชังหลงไว้ให้ดี ทันทีที่มีภาพของข้าให้กลับมารายงานข้าทันที”
คนอื่นเขาไม่สนใจ แต่ร้านหนังสือชังหลงอยากจะหาเงินจากภาพวาดของเขา เช่นนั้น...เขาคงต้องเชิญเถ้าแก่ร้านหนังสือชังหลงมาดื่มชาที่ศาลต้าหลี่ทุกวัน
เรื่องที่ลานฝึกซ้อมยามเช้ามาถึงหูของโหวฮูหยินอย่างรวดเร็ว นางสีหน้าเคร่งขรึม ในสายตามีความเสียดสี
หลายปีที่ผ่านมา เรือนของติงอี๋เหนียงมักจะกระโดดออกมาทำตัวน่ารังเกียจเป็นครั้งคราว น่ารําคาญจริงๆ
“อาการร้อนเสียจริง เสื้อผ้าที่ติงอี๋เหนียงทำช่างสวมสบาย เซียงหลัน ไปนำผ้าสองผืนที่คลังออกมา ให้ติงอี๋เหนียงทําเสื้อผ้าให้ข้ากับท่านโหวสักตัวสองตัว”
ในฐานะอนุภรรยา ทําเสื้อผ้าให้ภรรยาเอก ไม่ผิดใช่หรือไม่
“เจ้าค่ะ บ่าวจะไปประเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ” เซียงหลันเข้าใจว่าโหวฮูหยินกำลังสะกิดติงอี๋เหนียง
ภายในวังหลวง พระสนมกุ้ยเฟยมองดูบุตรสาวที่ผ่ายผอมลงก็รู้สึกปวดใจ “ปีนี้เสด็จพ่อของเจ้าไปพักร้อนที่วังนอก เจ้าอย่าไปกับเขาเลย”
“ไม่เพคะ ลูกจะไปเพคะ!” องค์หญิงอันเล่อไม่ยอม
“เจ้า!” พระสนมกุ้ยเฟยปวดหัว “ไยเจ้าจึงไม่รู้ความเช่นนี้ เจ้าตกน้ำครั้งก่อน ท่านหมอบอกว่าร่างกายของเจ้าอ่อนแอ ไม่อยู่รักษาตัววังหลวง เหตุใดต้องวิ่งออกไปลำบากตั้งไกล”
“ไม่เพคะ ข้าจะไปเพคะ!” องค์หญิงอันเล่อเบะปาก “เสด็จแม่ ข้าดีขึ้นแล้ว ทำไมคนอื่นไปได้ แต่ข้าไปไม่ได้ล่ะเพคะ เช่นนั้นข้าคงจะเสียหน้า ข้าจะไป เสด็จพ่อบอกว่าให้ข้านั่งกับเสด็จพ่อเพคะ”
เห็นท่าทีภาคภูมิใจของนาง พระสนมกุ้ยเฟยทั้งเอ็นดูและโมโห “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดสิ่งใด เจ้ากลัวคนอื่นหัวเราะเยาะเช่นนั้นหรือ เจ้าทําเพื่อคุณชายสามจวนอู่อันโหวใช่หรือไม่”
พระสนมกุ้ยเฟยจะไม่รู้ความคิดของลูกสาวตัวเองได้เช่นไร ก็เพราะว่ารู้ นางจึงโมโห
“อันเล่อ เจ้าเป็นองค์หญิง อยากได้สามีเช่นไรก็เลือกได้ เหตุใดจึงต้องเป็นคุณชายสามตระกูลเหวิน พูดถึงหน้าตา มีคนหล่อเหลากว่าเขา พูดถึงชาติกำเนิด เขาก็เป็นแค่บุตรชายคนที่สองของภรรยาเอก เหตุใดเจ้าจึงหลงใหลเขาเช่นนี้”
องค์หญิงอันเล่อดื้อรั้น “เสร็จแม่เพคะ ข้าชอบเขา ก่อนหน้านี้ท่านกับเสด็จพี่ยังชื่นชมว่าเขามีความสามารถไม่ใช่หรือเพคะ” เมื่อนึกถึงท่าขี่ม้าเดินบนถนนที่หล่อเหลาของเหวินจิ่วเซียว องค์หญิงอันเล่อก็ยิ้มหวาน
แต่พระสนมกุ้ยเฟยกลับหงุดหงิด “เช่นนั้นเขาก็ต้องยินดี”
เดิมทีองค์หญิงในราชวงศ์เลือกสามีตัวเอง แน่นอนว่าถูกใจใครก็แต่งกับคนนั้น มีพระราชโองการ ใครจะสนใจว่าเจ้ายินดีหรือไม่ยินดี
แต่จวนอู่อันโหวเป็นตระกูลญาติกับไท่เฮา คุณชายสามเรียกไท่เฮาว่าเสด็จป้า ถึงแม้จะเป็นญาติห่างๆ แต่ตอนยังสาวไท่เฮาเคยได้รับความช่วยเหลือจากท่านย่าตระกูลเหวิน ไท่เฮาเป็นคนไม่ลืมมิตรภาพเก่าๆ ช่วยพูดให้คุณชายสาม จะไม่ไว้หน้าไท่เฮาได้เช่นไร
ท่านซื่อจื่ออู่อันโหวร่างกายอ่อนแอ แน่นอนว่าเขาคงดูแลสืบทอดตระกูลไม่ได้ มีคุณชายสามที่มีอนาคต นางคงบังคับให้เขามอบตระกูลให้ลูกอนุภรรยาไม่ได้
เช่นนั้นคงไม่ใช่การผูกญาติ แต่เป็นการผูกศัตรู
ยิ่งไปกว่านั้น จวนอู่อันโหวฉลาด ปล่อยข่าวว่าคุณชายสามดวงแข็งเกินไปและไม่ควรแต่งงานเร็ว
ข่าวนี้ผู้คนในเมืองหลวงไม่เชื่อ แต่พระสนมกุ้ยเฟยกลับเชื่อ นางได้รับความโปรดปรานจากฝ่าบาท จึงรู้เยอะกว่าคนอื่น
คุณชายสามตระกูลเหวินไม่ค่อยเหมาะสมจริงๆ นางเห็นว่าแม้แต่ชื่อของเขายังแตกต่างจากพี่น้อง เหวินเฉิงจง เหวินเฉิงเย่า แม้แต่น้องคนสุดท้องของตระกูลยังชื่อเหวินเฉิงอัน แต่เขากลับชื่อเหวินจิ่วเซียว ได้ยินว่าขอให้ภิกษุชั้นผู้ใหญ่ตั้งให้ เพื่อปกป้องเขาให้ปลอดภัย
“อันเล่อ แม่ทำเพื่อเจ้า แตงที่ฝืนเด็ดจากต้นย่อมไม่หวาน เจ้าฟังแม่เถิด” พระสนมกุ้ยเฟยเตือนปากเปียกปากแฉะด้วยความหวังดี
“ไม่เพคะ! ข้าอยากได้เขาเป็นสามีของข้า” อันเล่อกระทืบเท้าวิ่งออกไป
พระสนมกุ้ยเฟยจับหน้าผากตัวเอง เหตุใดข้าถึงมีลูกสาวดื้อรั้นเช่นนี้ เจ้ากระโดดลงน้ำขนาดนั้นแล้ว บีบเค้นด้วยความตาย เขากลับไม่แยแส เจ้ายังจะดื้อรั้นอะไรอีก ต้องเจอกับความพ่ายแพ้จึงจะยอมถอยเช่นนั้นหรือ
เมื่อนางรู้ว่าลูกสาวตัวเองยอมทิ้งชีวิตเพื่อผู้ชาย นางโมโหมาก อยากจะฉีกคุณชายสามออกเป็นชิ้นๆ แต่ศัตรูในราชสำนักกําลังรอดูความผิดพลาดของพวกตนอยู่... เรื่องเหลวไหลที่บุตรสาวตัวเองทำลงไป นางไม่เพียงแต่โวยวายไม่ได้ แล้วยังต้องช่วยปิด ปิดข่าวให้เงียบที่สุด
พระสนมกุ้ยเฟยไม่เคยอัดอั้นเช่นนี้มาก่อน!


## บทที่ 22 เรื่องมงคลหรือเภทภัย

ตอนที่ 22 เรื่องมงคลหรือเภทภัย
คนนั่งอยู่ในบ้าน เภทภัยตกลงมาจากบนฟ้า
จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากอวี๋จือเอง
นกกางเขนบินมาร้องบนหัวอวี๋จือแต่เช้า ป้าเจียงดีใจ “นกกางเขนร้อง มีเรื่องมงคล วันนี้ขนมเซียงปิ่งราดซอสต้องขายดีแน่นอน”
อิงเถาไม่พอใจ เอ่ยว่า “เรื่องมงคลอะไรกันเจ้าคะ ขนมเซียงปิ่งราดซอสของเราขายดีทุกวันอยู่แล้ว บ่าวคิดว่า วันนี้คุณชายสามต้องมาแน่นอนเจ้าค่ะ” นี่ต่างหากคือเรื่องมงคล
“ใช่ๆ เรื่องมงคลคงต้องหมายถึงคุณชายสามมาแน่ๆ” ป้าเจียงตบปากตัวเองแล้วจึงหันไปมองอวี๋จือพลางเตรียมตัวออกไปข้างนอกอย่างมีความสุข
อวี๋จือเบะปากและหันหน้าไปอีกทาง แสร้งทําเป็นไม่ได้ยิน
บ้านของเราเป็นแค่สํานักงานเล็กๆ ที่อยู่ห่างไกล อำนาจส่วนกลางมาไม่ถึง เอาตัวรอดไปวันๆ ไม่ดีเหรอ ทําไมถึงยินดีต้อนรับหัวหน้าใหญ่มาตรวจสอบงานขนาดนี้ จำเป็นต้องกดดันขนาดนี้ไหม ให้คนได้มีทางรอดบ้างเถอะ
ยามเฉิน มีแขกมาจริงๆ
อวี๋จืออยู่ในบ้าน ได้ยินเสียงเหมือนอิงเถากำลังทะเลาะกับใครข้างนอกจึงเดินออกมา ก็เห็นนางกําลังยืนบังประตูและผลักผู้หญิงสองคนออกไป
หนึ่งในนั้นคือป้าหลี่ที่เป็นเพื่อนบ้านอวี๋จือ อีกคนไม่รู้จัก แต่ดูจากการแต่งตัวแล้ว อวี๋จือก็พอจะเดาออก
“เกิดอะไรขึ้น” ป้าหลี่ร้ายกาจ อวี๋จือกลัวอิงเถาเสียเปรียบจึงรีบส่งเสียงถามออกไป
“ไอหยา แม่นางอวี๋ใช่หรือไม่ หน้าตางดงามจริงๆ ข้าเป็นแม่สื่อมาตั้งหลายสิบปี เคยเดินมาหมดทุกซอกทุกมุม ยังไม่เคยเห็นคนที่งดงามอย่างแม่นางมาก่อน”
แม่สื่อที่สวมเสื้อสีแดงอมเขียว มือถือพัดจีนแบบกลม ทาแป้งบนหน้า และมีไฝดําเม็ดใหญ่ตรงมุมปาก นางชื่นชมอวี๋จือทันที
ดวงตาที่เฉลียวฉลาดของนางมองอวี๋จือตั้งแต่หัวจรดเท้า และเดินเข้ามาหาอวี๋จือราวกับสนิทสนมกัน
อวี๋จือถือหนังสือเล่มหนึ่งในมือ ยื่นออกไปขวางข้างหน้า และถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว เพื่อรักษาระยะห่างจากนาง
ป้าหลี่ก็เบียดเข้ามา “แม่นางอวี๋อยู่ในบ้านเองหรือ ยัยเด็กนี่โกหกข้าว่าแม่นางอวี๋ไม่อยู่ หัดโกหกตั้งแต่เด็ก นิสัยไม่ดีๆ” ไม่ลืมที่จะหันกลับไปด่าอิงเถา “ข้ามาหาแม่นางอวี๋ ไม่ได้มาหาเจ้า”
อิงเถาโมโห “เจ้ามาทําอะไรที่บ้านของเรา อยากมาขโมยของอีกแล้วใช่หรือไม่ ออกไป ออกไป”
“ยัยเด็กนี่ พูดจาเช่นนี้ได้อย่างไร ใครขโมยของ ไม่รู้ความ ไม่รู้จักกฎเกณฑ์” ป้าหลี่ด่าอย่างไม่พอใจ
“อิงเถา” อวี๋จือมองนางด้วยสายตาปลอบประโลม ตั้งแต่ครั้งก่อนที่ป้าหลี่ตกกำแพง นางก็เงียบไปพักใหญ่ ส่วนวันนี้...อวี๋จือได้แต่สงสัยว่าวันนี้นางจะทำอะไร
ถึงแม้บ้านของอวี๋จือจะมีผู้หญิงสามคน แต่จะคนไหนก็ไม่จำเป็นต้องให้แม่สื่อมาหา
“ป้าหลี่มาทำไมหรือ” อวี๋จือถาม
ป้าหลี่ยิ้มแต่ไม่เอ่ยอะไร นางดันแม่สื่อไป แม่สื่อก็หัวเราะเสียงดังทันที สะบัดผ้าเช็ดหน้าและพูดอย่างพอใจ “ยินดีกับแม่นางด้วยเจ้าค่ะ ข้ามาแสดงความยินดีกับแม่นางเจ้าค่ะ” สีหน้าโอ้อวด คิ้วแทบจะบินออกไปอยู่แล้ว
“ยินดีเรื่องอะไร” อวี๋จือเลิกคิ้วเบาๆ และกดอิงเถาที่กำลังจะระเบิดเอาไว้
“ข้ามาสู่ของแม่นางอวี๋ให้กับป้าหลี่เจ้าค่ะ แม่นางคงเคยเห็นลูกชายของป้าหลี่ใช่หรือไม่ หน้าตาหล่อเหลา มีความสามารถ แล้วยังเป็นปัญญาชน อายุไล่เลี่ยกับแม่นาง ช่างเป็นคู่สร้างคู่สมเสียจริงเจ้าค่ะ
ตามหลักแล้วเรื่องแต่งงานไม่ควรมาสู่ขอแม่นาง แต่พ่อแม่ของแม่นางไม่อยู่แล้ว จึงต้องใช้วิธีนี้ เราไม่ใช่ตระกูลใหญ่โตอะไร ไม่จำเป็นต้องพิถีพิถันเพียงนั้น
กิ่งทองใบหยก ต่อไปคุณชายจ้าวสอบผ่านบัณฑิตซิ่วไฉ บัณฑิตระดับชุมชน แม่นางก็จะได้เป็นขุนนางฮูหยิน มีวาสนาไปทั้งชาติเจ้าค่ะ...”
สมแล้วที่เป็นแม่สื่อ พูดเก่งจริงๆ คนคนเดียวสามารถแต่งเรื่องได้ทั้งเรื่อง
แต่อวี๋จือกลับคิดว่ามันเหลวไหล เธอกับจ้าวโหย่วจื้อ? ป้าหลี่คิดอะไร
ไม่ใช่ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาสองบ้านสนิทสนมกันสักหน่อย ถ้าเป็นคนฉลาดคงไม่มีทางทำแบบนี้
แต่ป้าหลี่คือคนที่ไม่ฉลาดคนนั้น “... สนิทสนมกันขนาดนี้ ทุกคนต่างรู้ว่าข้านิสัยดี ไม่ใช่คนที่ใจแคบกับลูกสะใภ้ ครอบครัวข้ามีลูกชายคนเดียว กิจการทั้งหมดของครอบครัวก็เป็นของเขาคนเดียว ครอบครัวเราไม่รังเกียจที่เจ้าโชคชะตาไม่ดี แต่ในอนาคตหากเจ้าแต่งเข้ามาเจ้าคงต้องดูแลงานบ้านงานเรือนให้ดี ดูแลโหย่วจื้อ สืบทอดเชื้อสายครอบครัวจ้าวให้เรา ทางที่ดีควรมีลูกชายสักสองสามคน...”
อวี๋จือตกใจจนพูดไม่ออก ราวกับโดนฟ้าผ่า
เธอมีชีวิตมาสามชาติแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพูดไม่ออก เมื่อเทียบกับป้าหลี่แล้ว ลุงกับป้าในละครที่ถูกคนเกลียดเข้ากระดูกยังสู้ไม่ได้ สู้ไม่ได้เลย
ป้าหลี่นิสัยดี? ไม่ใช่คนใจแคบ? นางเข้าใจตัวเองผิดหรือเปล่า ฉายาผีบ้าน่ารำคาญที่เพื่อนบ้านในตรอกดอกท้อตั้งให้นางคืออะไร แม้แต่ลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองยังรังแก จะดีกับลูกสะใภ้เหรอ ผียังไม่เชื่อ!
พูดถึงกิจการของครอบครัวยิ่งไปกันใหญ่ ครอบครัวของนางก็แค่พอมีพอกิน สิ่งที่มีค่าที่สุดคือบ้านที่ทรุดโทรม ใครจะอยากได้
ยังรังเกียจที่เธอโชคชะตาไม่ดี...ดาบอยู่ไหน ไปเอามา!
“ไม่ ข้าไม่แต่ง” อวี๋จือปฏิเสธทันที
ป้าหลี่ไม่เชื่อ “ทําไมไม่แต่ง โหย่วจื้อของข้าเป็นปัญญาชน ต่อไปต้องสอบเป็นขุนนางราชการ ผู้หญิงตัวคนเดียวอย่างเจ้า เราไม่รังเกียจเจ้าก็ไม่เลวแล้ว ทําไมเจ้าถึงไม่แต่ง” คำก็รังเกียจสองคำก็รังเกียจ
อย่าโมโห อย่าโมโห เดี๋ยวจะไม่สบาย
อวี๋จือถอนหายใจเงียบๆ “ข้าไม่คู่ควร! ลูกชายของเจ้าเก่งขนาดนั้น ยังไม่ได้แต่งงานก็มีผู้หญิงแย่งกันคลอดลูกชายให้เขา แม่นางชุ่ยจูแห่งหอเฟิงเย่ว์ แม่นางชุนเซียงแห่งหอชุนฟัง แม่นางหลิ่วเอ๋อร์แห่งหออี๋เซียง อ๋อ แล้วยังมีแม่ม่ายน้อยที่ตรอกหลิ่วเยี่ยถนนทิศตะวันออก” แม่สื่อพูดถูก เขาหล่อเหลา มีแต่หล่อเหล่า ไม่มีความสง่างาม
อวี๋จือนับนิ้วมือ “คนเช่นนี้ข้าไม่คู่ควร เจ้าคิดว่าข้าอยากได้อะไรจากเขา ความยากจน? ความขี้เหร่? หรือโรคจากเขา?”
ส่วนเรื่องที่ทำไมเธอถึงรู้ดีขนาดนี้ ก็เพราะมู่โถวเด็กขอทานเหล่านั้นเป็นคนบอกเธอ
“เหลวไหล! “ป้าหลี่โมโห เอ่ยเสียงสูง “เจ้ากล้าทําลายชื่อเสียงลูกชายข้า ข้าจะตบเจ้าให้ตาย” นางเงื้อมือพุ่งเข้ามาหาอวี๋จือ
อวี๋จือก้าวเท้ายาวถอยหลบออกไป ป้าหลี่หมอบลงกับพื้นทันที หันหน้าไปทางอวี๋จือ ราวกับกำลังโขกหัวให้เธอ
อวี๋จือรีบแก้ตัว “ข้าไม่ได้แตะต้องเจ้า ทุกคนก็เห็น เจ้าล้มลงไปเอง”
“ใช่เจ้าค่ะ นางล้มลงไปเอง “
“ใช่เจ้าค่ะ นางยังอยากจะตบแม่นางอวี๋”
“ไร้ยางอายจริงๆ”
ไม่รู้ว่าหน้าประตูเต็มไปด้วยผู้คนตั้งแต่เมื่อไหร่ กําลังชี้หน้าป้าหลี่กับแม่สื่อ
เมื่อเทียบกับป้าหลี่ที่น่ารำคาญ ชื่อเสียงของอวี๋จือดีกว่านางตั้งเยอะ เธอหน้าตาดี มักจะยิ้มทักทายคนในตรอกเสมอ ที่สําคัญคืออยู่เป็น มักจะให้คนรับใช้ในบ้านเอาขนมไปให้เพื่อนบ้าน สนิทสนมกับเพื่อนบ้านไม่น้อย
เห็นผู้คนมากมายล้อมรอบหน้าประตู ป้าหลี่กับแม่สื่อก็ตื่นตระหนก โดยเฉพาะแม่สื่อ นางบ่นอย่างไม่พอใจ “เจ้าบอกว่าเจ้ามั่นใจข้าจึงมากับเจ้า เจ้าทำให้ข้าเสียชื่อเสียง”
“เจ้าเอาเงินข้าไปตั้งยี่สิบอีแปะ แล้วยังไม่สําเร็จ เอาเงินข้าคืนมา” ป้าหลี่ไม่ยอมอ่อนข้อ
พวกนางสองคนทะเลาะกัน อวี๋จืออยากเห็นสุนัขกัดกัน แต่ก็กลัวว่าถ้าพวกนางทะเลาะกันขึ้นมาจะทําลายดอกไม้ของตัวเอง ดอกไม้ไม่สําคัญเท่าไหร่ แต่ที่สําคัญคือถนนหินไข่ห่านของเธอ
“อิงเถา ไล่พวกนางออกไป “
“นี่!” อิงเถารอประโยคนี้อยู่ นางหยิบไม้กวาดขนาดใหญ่ที่พิงข้างผนังขึ้นมาไล่ป้าหลี่ ใครบอกให้เจ้าคิดร้ายกับแม่นาง น่ารำคาญ เป็นคางคกยังอยากกินเนื้อหงส์ ไร้ยางอาย！
พวกนางสองคนหนีหัวซุกหัวซุน แต่ก็ยังถูกตีสองสามที
อิงเถายืนระบายอยู่หน้าประตู และด่าอย่างแรง “หากยังกล้ามารังแกแม่นางอีก ข้าเอาพวกเจ้าตายแน่!”


## บทที่ 23 วางแผน

ตอนที่ 23 วางแผน
ป้าหลี่ยอมทำขนาดนี้แล้วยังเสียหน้าอีกจะยอมแพ้ได้อย่างไร นางตะโกนด่าในบ้านตัวเอง ยัยตัวซวย ยัยชั้นต่ำ...เอาเป็นว่าด่าทออย่างไม่น่าฟัง
อิงเถาโมโหจนตาแดง “นางฉวยโอกาสตอนป้าเจียงไม่อยู่รังแกท่าน แม่นางอย่าห้ามบ่าว วันนี้บ่าว บ่าว...”
นางมองซ้ายมองขวา วิ่งเข้าไปในครัวแล้วถือมีดวิ่งออกมา
อวี๋จือตะโกนเสียงดัง “อิงเถา เจ้าจะเอามีดไปทำอะไร”
“แม่นาง ท่านอย่าห้ามบ่าวนะเจ้าคะ” นางออกไปจากประตูราวกับสายลม
อวี๋จือ...
ยกสองมือขึ้นพลางทำหน้าเหนื่อยใจ ไม่ได้จะห้ามหรอก แค่จะบอกป้าหลี่ว่าเธอถือมีดไปหาที่บ้านเท่านั้นเอง
ได้ยินเสียงประตูบ้านข้างๆ ถูกปิดดัง ปัง อิงเถาออกแรงผลักประตูพลางตะโกนเสียงดัง “ด่าสนุกนักไม่ใช่หรือ กลัวอะไร ออกมานะ ออกมาเดี๋ยวนี้ ข้าจะสับเจ้าให้เละ ฆ่าเจ้าตายข้าจะชดใช้ด้วยชีวิต!”
เพื่อนบ้านเห็นอิงเถาถือมีด พวกเขาก็ตกใจ ถึงแม้ป้าหลี่จะทำไม่ถูก พวกเขาเองก็รำคาญนาง แต่หากนางตายจริงๆ ก็คงเป็นเรื่องใหญ่จึงพากันเดินเข้ามาเกลี้ยกล่อมอิงเถา
ตั้งแต่ต้นจนจบป้าหลี่ขดตัวเงียบอยู่ในบ้านราวกับไก่ สุดท้ายอิงเถาก็ฟันประตูเรือนไปสองสามครั้งด้วยความโมโห
อิงเถาราวกับกับแม่ทัพที่กลับมาพร้อมชัยชนะ อวี๋จือยกนิ้วให้นาง “เยี่ยมมาก เจอคนชั่วก็ต้องทำเช่นนี้ ไม่ต้องกลัว เป็นอะไรขึ้นมาข้าชดใช้ค่ายาให้เอง”
“เจ้าค่ะ! ข้าจัดการเอง!” อิงเถาเห็นด้วยที่สุด
อวี๋จือจับหน้าผากตัวเอง เด็กคนนี้ถูกเธอพาไปทางที่ผิดอย่างสมบูรณ์
อิงเถากินขนมพลางเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ “บ่าวแค่ขู่ให้นางกลัว ฆ่านางตายก็ต้องชดใช้ชีวิตให้นาง บ่าวไม่ได้โง่ขนาดนั้นเจ้าค่ะ”
ตอนนี้ชีวิตของนางดีแค่ไหน แม่นางไม่ด่าไม่ตบตีนาง กินอิ่มมีเสื้อผ้าสวมใส่ ขนมที่แพงขนาดนั้นแม่นางก็ให้นางกิน ทำงานเล็กๆ น้อยๆ ทุกวัน แล้วยังมีเงินเดือนกับเงินส่วนแบ่ง
ตอนเด็กๆ นางอยู่กับพ่อแม่ยังไม่เคยมีชีวิตที่ดีเพียงนี้ นางตกถังข้าวสารชัดๆ
แม่นางบอกว่าจะให้นางเก็บเงินสักสองสามปี ต่อไปจะอนุญาตให้นางไถ่ตัวเอง แล้วยังจะให้สินเดิมนางออกไปแต่งงาน ไปใช้ชีวิตดีๆ ต่อไปคนรุ่นหลังจะได้มีโอกาสเรียนหนังสือ เปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเอง
แล้วยังสอนนางว่า ทำไร่ทำนาทั้งลำบากและเหนื่อย เจอภัยธรรมชาติหรือภัยมนุษย์ ยิ่งกินไม่อิ่ม ต้องเรียนรู้วิชาติดตัว เก็บเงินทุนพอแล้วก็เปิดร้านเล็กๆ ไม่เหนื่อย แล้วยังหาเงินได้มากกว่าทำไร่ทำนาเสียอีก
แม่นางดีขนาดนี้ นางต้องดูแลอย่างดี จะปล่อยให้ใครมารังแกแม่นางไม่ได้
จ้าวโหย่วจื้อกลับมาจากสำนักศึกษา ถามแม่ตัวเองอย่างอดไม่ได้ “แม่ สําเร็จหรือไม่ขอรับ แม่นางอวี๋ตอบตกลงหรือไม่”
ป้าหลี่ที่เดิมทียิ้มแย้มอยู่ก็หุบยิ้มทันที “โหย่วจื้อ แม่คิดว่าแม่นางอวี๋ไม่เหมาะสม แม่หาแม่นางคนอื่นให้เจ้าดีกว่า”
จ้าวโหย่วจื้อร้อนใจ “ทําไมถึงไม่เหมาะสมเล่า ลูกคิดว่าเหมาะสม แม่นางอวี๋ดีขนาดนั้น” หน้าตาดีขนาดนั้น เอวที่คอดกิ่ว แล้วยังรู้หนังสือ มีแม่นางเป็นเพื่อนเรียนหนังสือ ดีที่สุดแล้ว
ยัยจิ้งจอก! ป้าหลี่ด่าในใจอย่างแรง แต่กลับมองลูกชายตัวเองด้วยสีหน้าเมตตา “ดีตรงไหน ผู้หญิงตัวคนเดียว ไม่มีครอบครัว ดวงแข็ง ลูกชายของข้าต้องสอบบัณฑิตซิ่วไฉเป็นขุนนางข้าราชการ จะปล่อยให้นางมาทำลายเจ้าไม่ได้ แล้วอีกอย่างนางผอมขนาดนั้น ไม่ใช่แม่พันธุ์ที่ดี ไม่มีเรี่ยวไม่มีแรง จะทำงานได้เช่นไร
แม่คิดว่าลูกสาวครอบครัวเฉียนดีกว่านางตั้งเยอะ ขยันขันแข็ง เอาการเอางาน ก้นก็ใหญ่ เป็นแม่พันธุ์ที่ดี แม่อยากอุ้มหลาน”
จ้าวโหย่วจื้อสีหน้าทะมึน ใครจะแต่งงานกับลูกสาวครอบครัวเฉียน ครอบครัวนางฆ่าหมู ลูกสาวรูปร่างสูงใหญ่ เอวหนากว่าเขาเสียอีก ปัญญาชนอย่างเขา จะแต่งงานกับผู้หญิงหน้าตาขี้เหร่เช่นนั้นได้อย่างไร
“แม่ ข้าชอบแม่นางอวี๋ ข้าไม่รังเกียจที่นางตัวคนเดียว นักปราชญ์กล่าวว่าขงจื๊อไม่เชื่อเรื่องดวงชะตา หากแม่รักข้า ก็ช่วยข้าสู่ขอแม่นางอวี๋เถิดขอรับ แม่ ข้าจะกตัญญูต่อท่านแน่นอน” จ้าวโหย่วจื้อปากหวานราวเคลือบด้วยน้ำผึ้ง
แต่ป้าหลี่กลับเกลียดชังอยู่ในใจ นางไม่โทษลูกชายตัวเอง แต่กลับโทษว่าอวี๋จือหลอกล่อลูกชายตัวเอง “ไม่ได้ แต่งภรรยาต้องแต่งภรรยาที่ดี ยัยจิ้งจอกคนนั้น แต่งเข้ามาแล้วจะวางใจได้หรือ เจ้าเรียนหนังสือในสำนักศึกษา หากนางสวมเขาให้เจ้าจะทำเช่นไร ไม่ได้ ไม่ได้ จะแต่งผู้หญิงไม่ซื่อสัตย์เช่นนี้เข้าบ้านไม่ได้”
“แม่ แม่นางอวี๋ไม่ใช่คนเช่นนั้นนะขอรับ”
การแก้ต่างของจ้าวโหย่วจื้อกลับทําให้แม่เขาโมโหมากกว่าเดิม จ้าวโหย่วจื้อเห็นเช่นนี้ จึงต้องหาวิธีอื่น
“แม่ ที่จริงแล้วที่ข้าอยากแต่งงานกับแม่นางอวี๋ก็เพื่อท่าน ท่านเลี้ยงข้ามาคนเดียว ข้าเห็นท่านลำบากเห็นท่านเหนื่อยมาหลายปี ข้าสงสารท่าน ข้าไม่สามารถทำให้ท่านมีชีวิตที่ดี ข้าละอายใจนัก”
ป้าหลี่ซาบซึ้งใจ “ลูกชายข้า! ลูกชายของข้ากตัญญูที่สุด” นางยกแขนเสื้อขึ้นมาเช็ดน้ำตา คิดว่าความลำบากที่ผ่านมานั้นคุ้มค่าแล้ว “แค่เจ้ามีชีวิตที่ดี มีอนาคตที่ดี แม่ยอมตัดเนื้อตัดหนังตัวเอง”
“แม่!” จ้าวโหย่วจื้อเรียกนางด้วยน้ำเสียงที่ลึกซึ้งที่สุด “ครอบครัวเราไม่ได้ร่ำรวย แต่แม่นางอวี๋ร่ำรวย ท่านบอกว่ากิจการขนมเซียงปิ่งราดซอสของนางขายดีมากไม่ใช่หรือขอรับ ท่านคิดดูสิขอรับ นางตัวคนเดียว หากข้าแต่งงานกับนาง ทรัพย์สินเงินทองของนางก็จะกลายเป็นของเราไม่ใช่หรือ”
“นี่?” เรื่องเอาเปรียบคนอื่นป้าหลี่ใจอ่อนอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น มันยังเป็นเงินจํานวนมาก
“ถึงตอนนั้นก็ให้คนรับใช้ของนางขายขนมเซียงปิ่งราดซอดต่อไป เงินที่หามาได้ก็นำมาให้ท่าน ให้สาวใช้คนนั้นรับใช้ท่าน ท่านไม่ต้องทำอะไร อยู่เสวยสุขก็พอแล้ว ดีหรือไม่ขอรับ ท่านบอกว่าท่านไม่ชอบแม่นางอวี๋ไม่ใช่หรือขอรับ แต่งเข้ามาแล้ว ท่านอยากสั่งสอนนางเช่นไรก็ได้ แม่สามีสั่งสอนลูกสะใภ้เป็นเรื่องสมเหตุสมผลอยู่แล้ว” จ้าวโหย่วจื้อขายฝันให้แม่ตัวเองต่อ
โชคดีที่อิงเถาไม่รู้ หากนางรู้ นางต้องโมโหแน่นอน
“ดีก็จริง...” พอนึกถึงภาพที่ยัยชั้นต่ำคนนั้นอยู่ในเงื้อมมือของตัวเองนางก็อดตื่นเต้นไม่ได้ แล้วยังมีอิงเถาอีกคน นางไม่จะให้อิงเถารับใช้ นางจะขายอิงเถาทิ้ง ขายไปที่ที่ต่ำทรามที่สุด และซื้อสาวใช้ที่รู้ความคนใหม่
“แม่จะบอกความจริงกับเจ้า แม่หาแม่สื่อไปสู่ขอแล้ว แต่นางปฏิเสธ ไม่เพียงแต่ปฏิเสธ แล้วยังจะตบแม่” ถือโอกาสทำตัวน่าสงสาร
จ้าวโหย่วจื้อไม่ได้ฟังประโยคข้างหลังด้วยซ้ำ เขาตะโกน “ปฏิเสธได้เช่นไรขอรับ ข้าเป็นถึงปัญญาชน?”
อาชีพทุกอาชีพล้วนแต่ต่ำต้อย มีเพียงปัญญาชนที่สูงส่ง หากแม่นางอวี๋ฉลาด นางคงไม่มีทางปฏิเสธ
“แม่จะรู้ได้เช่นไร เจ้าตะโกนใส่แม่ไปก็ไม่มีประโยชน์” ป้าหลี่ไม่พอใจ “บางทีนางอาจจะอยากตีสนิทกับคนมีอำนาจก็ได้ เมื่อเดือนก่อนหลี่หยวนวั่ยแต่งอนุภรรยาอีกคนไม่ใช่หรือ บางทีนางอาจจะอิจฉาตาร้อนก็ได้”
“ไม่มีทาง” จ้าวโหย่วจื้ออึ้ง เขารับความจริงที่ถูกปฏิเสธไม่ได้
อิงจื่อที่นั่งปักผ้าเช็ดหน้าอยู่มุมห้องเบะปาก พี่ชายตัวเองไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง แม่ถูกเขาเป่าหูก็คิดเพ้อเจ้อ เดิมทีนางอยากเตือน แต่กลับล้มเลิกความคิดนั้นอย่างรวดเร็ว
ช่างเถอะ นางอยู่ให้ห่างไว้ อย่าเข้าไปยุ่งดีกว่า
ยามดึก จ้าวโหย่วจื้อนอนพลิกไปพลิกมา ในหัวเต็มไปด้วยภาพเอวคอดกิ่วของอวี๋จือ ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่ยอม
ไม่ได้ นางคือผู้หญิงที่เขาถูกใจ เขาต้องแต่งงานกับนางให้ได้!
หากบุรุษคิดอยากหาหนทางแต่งกับสตรีผู้หนึ่งมันจะไปยากอะไร


## บทที่ 24 จะทำอะไรก็ได้

ตอนที่ 24 จะทำอะไรก็ได้
อิงเถากําลังซุบซิบกับป้าเจียง “แม่นางใจดีเกินไปแล้ว หากเป็นข้า ข้าคงโมโหตายไปนานแล้ว แต่แม่นางราวกับไม่เป็นอะไรเลย” ควรกินก็กิน ควรดื่มก็ดื่ม ไม่หงุดหงิดเลยแม้แต่น้อย กระทั่งยังแกว่งชิงช้าเหมือนเดิมได้ด้วย
“ใจดีอะไรกัน แม่นาง...” ป้าเจียงตบนางเบาๆ แล้วพยายามคิดคํา “ใจกว้าง คำนี้ใช่หรือไม่”
“ถามข้าหรือเจ้าคะ” อิงเถามองบน “ข้าเพิ่งเรียนหนังสือกับแม่นางแค่ไม่กี่วัน ท่านไม่รู้ แล้วข้าจะรู้ได้เช่นไร”
“แล้วเจ้ายังไม่ตั้งใจเรียนอีก” ป้าเจียงอดไม่ได้ที่จะจิ้มหน้าผากอิงเถา “เจ้าหุนหันพลันแล่นเกินไป ทำไมเจ้าไม่รู้จักกลัวบ้าง นางเป็นผู้หญิงปากคอเราะร้าย เรี่ยวแรงก็เยอะ ทำไมเจ้าถึงกล้าวิ่งตามไป หากนางถือมีดออกมาฟันเจ้าจะทำเช่นไร”
คิดถึงผลที่ตามมา ป้าเจียงหวาดกลัวนัก
อิงเถาไม่พอใจ “ข้าจะปล่อยให้นางถือมีดออกมาหรือเจ้าคะ ข้ามีขาไว้ทำไม วิ่งสิเจ้าคะ นางขี้ขลาดจะตาย ข้าฟันประตูข้างนอกเสียงดัง นางแทบไม่กล้าโผล่หน้าออกมา” ทำท่าทีภาคภูมิใจ
“ถ้าหากไม่ใช่ล่ะ? กระต่ายบ้าคลั่งขึ้นมายังกัดคน ถึงตอนนั้นเจ้าร้องไห้ก็สายเกินไปแล้ว” ป้าเจียงสั่งสอนนาง เห็นนางไม่เห็นด้วย จึงเอ่ยอย่างโมโห “แม่นางตามใจเจ้ามากเกินไป ตามใจจนเจ้าเป็นแบบนี้”
อิงเถาไม่ชอบฟังประโยคนี้ “พูดราวกับแม่นางไม่ตามใจท่าน”
ป้าเจียงครุ่นคิด แม่นางดีกับนางจริงๆ จึงอดหัวเราะไม่ได้ “เจ้าเด็กคนนี้ เถียงเป็นแล้ว”
อิงเถาแลบลิ้นปลิ้นตา ป้าเจียงก็หัวเราะอีกครั้ง
หากเป็นเมื่อก่อนคงไม่กล้าคิดว่าจะมีชีวิตแบบในตอนนี้ ดังนั้นจึงต้องหวงแหนไว้
อวี๋จือไม่ได้ใจกว้าง เธอแค่รอโอกาส
รอมาตั้งหลายวัน ในที่สุดเธอก็เจอโอกาสที่จ้าวโหย่วจื้ออยู่คนเดียว เอากระสอบคลุมหัวเขา และลากเขามาซ้อมในซอยจนเกือบตาย
อยากจัดการคนอย่างจ้าวโหย่วจื้อ อวี๋จือมีวิธีจัดการมากมาย แต่เธออยากให้มันโหดร้ายและไม่มีปัญหาตามมา ถ้าได้ต่อยเขาหนักๆ ก็จะยิ่งรู้สึกสะใจ!
ส่วนเรื่องฆ่าคน เหอะ คนโกโรโกโสอย่างเขาไม่สมราคาให้เธอทำอย่างนั้น
ได้ยินเสียงร้องน่าเวทนาดังมาจากข้างบ้านทุกวัน อวี๋จือก็มีความสุข กินข้าวเพิ่มขึ้นครึ่งชามทุกมื้อ
ทางนี้อวี๋จือต่อยจ้าวโหย่วจื้อ ทางนั้นเหวินจิ่วเซียวก็เอากระสอบคลุมพี่รองแล้วต่อยไปทีหนึ่ง วิธีการของทั้งสองคนคล้ายกันอย่างน่าประหลาดใจ
แต่สิ่งเดียวที่ไม่เหมือนคือ หลังจากเหวินจิ่วเซียวต่อยเขาเสร็จแล้วยังวางแผนให้สหายของเขาบังเอิญมาเห็น ดังนั้นทั้งเมืองหลวงจึงรู้ว่าลูกอนุภรรยาที่อู่อันโหวรักใคร่ที่สุดถูกคนต่อย
เจ็บไม่มากแต่อับอายขายหน้าเป็นที่สุด ทุกคนต่างหัวเราะเยาะดูความคึกคัก คาดเดากันไปว่าเขาไปทำให้ใครไม่พอใจ
แล้วเหวินจิ่วเซียวล่ะ? วันต่อมาก็ควบม้าติดตามขบวนเสด็จออกไปพักร้อนนอกเมืองหลวง แม้แต่เหวินเฉิงเย่าก็ยังไม่คิดว่าเป็นเขา
ผ่านไปสองสามวันอวี๋จือถึงรู้ว่าเขาไม่อยู่ในเมืองหลวง ป้าเจียงเจอชิงเฟิงที่ตลาดจึงได้รู้เรื่อง
ว้าว สุดยอด!
อวี๋จืออดดีใจไม่ได้
เหมือนตอนอยู่ในบริษัท ถึงแม้เธอจะไม่ได้เจอหน้าหัวหน้าทั้งวัน แต่วันหนึ่งจู่ๆ เขาก็มีธุระและไม่มาทำงาน เธอจะรู้สึกว่าอากาศมันหอม ท้องฟ้าก็สดใสขึ้น
ตอนนี้อวี๋จือกำลังรู้สึกแบบนี้ เสี่ยเลี้ยงไม่ได้มาตรอกดอกท้อบ่อยๆ แต่เขาอยู่ในเมืองหลวง อวี๋จือจะทำอะไรก็ต้องคอยระวัง ราวกับจะโดนเขาจับหางเล็กๆ ที่โผล่ออกไปของตัวเองได้
แต่ตอนนี้...
เย้ๆๆ หัวหน้าไม่อยู่ จะทำอะไรก็ได้
เดิมทีคิดว่าจะวาดภาพเสี่ยเลี้ยงคนสุดท้าย แต่ตอนนี้...ฉวยโอกาสตอนเขาไม่อยู่ วาดก่อนเลยดีกว่า
อวี๋จือเลิกทำตัวขี้เกียจอย่างที่ผ่านมา เริ่มวาดภาพอย่างดีอกดีใจ
เสี่ยเลี้ยงของเธอต้องหล่อที่สุดอยู่แล้ว ดวงตาสีดำราวกับหมึก แต่ข้างในกลับไม่มีอารมณ์อะไรแม้แต่น้อย หางตาเลิกขึ้นเล็กน้อย มีความเย็นชาเป็นปกติ ทำให้คนที่อยู่ตรงหน้าไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ
สวมเสื้อคลุมสีดํา คอเสื้อกว้างหน่อย กว้างอีกหน่อย ใช่ เผยให้เห็นกล้ามหน้าอกที่สวยงาม ทำให้ในความหักห้ามใจมีความดึงดูดใจ
นี่คือสิ่งงดงามบนโลกใบนี้ ไม่แปลกใจที่ผู้หญิงมากมายในเมืองหลวงจะชอบเขา
ไอหยา ไม่ไหวแล้ว อวี๋จือน้ำลายไหล
อวี๋จือวาดภาพจนถึงดึกก่อนจะวางพู่กันลงอย่างพึงพอใจ บิดขี้เกียจและหมุนคอที่ปวดเมื่อยไปมา
มองภาพวาดนี้ จู่ๆ อวี๋จือก็ไม่อยากเอาไปขาย เธออยากเก็บไว้เอง
แต่ในไม่ช้าเธอก็ทอดทิ้งตัวเอง : อวี๋จือนะอวี๋จือ ทำไมถึงเห็นแก่ตัวแบบนี้ คนที่หล่อเหลาขนาดนี้จะเก็บไว้ดูคนเดียวได้อย่างไร ต้องให้คนทั้งโลกได้เห็นด้วย
ฮ่า ฉันช่างเป็นคนใจกว้างจริงๆ!
อวี๋จือรู้สึกว่าตัวเองเก่งมาก เป็นอีกวันที่กดไลค์ให้ตัวเอง
ก่อนนอนเธอก็คิดอีกว่า : บอกว่าจะไม่ทำโอทีไม่ใช่เหรอ อ๋อ มันคือการลงทุนล่วงหน้าเพื่อชีวิตที่สุขสบายในอนาคต จะเรียกว่าทำโอทีได้ยังไง
ไม่ใช่สักหน่อย!
อวี๋จือเอาภาพไปส่งที่ร้านหนังสือชังหลง ดวงตาของผู้ดูแลหลี่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น “ข้าจะจัดการเดี๋ยวนี้”
เขามีลางสังหรณ์ ว่าภาพวาดของใต้เท้าเหวินต้องทำกำไรให้ร้านหนังสือได้อย่างมากแน่นอน เขาจินตนาการภาพที่เหล่าคุณหนูหอบเงินมาแย่งภาพวาด
สมแล้วที่เป็นใต้เท้าเหวิน สมแล้วที่เป็นจอหงวนที่หน้าตาหล่อเหลาที่สุดในราชสำนัก
“ป้าเจียง ใกล้ถึงวันครบรอบวันเสียท่านพ่อแล้ว ข้าอยากไปตั้งป้ายให้เขาที่วัด หลายปีมานี้... ถือว่าเป็นความกตัญญูของลูกสาวอย่างข้า”
อวี๋จือแสดงละครเก่งจริงๆ เธอพยายามอย่างมากเพื่อจะได้ออกจากเมือง
ป้าเจียงเห็นด้วยแล้วยังช่วยออกความคิดอย่างกระตือรือร้น “หากจะไปวัดที่มีชื่อเสียง คงต้องไปวัดฮู่กั๋วเจ้าค่ะ พระอาจารย์ที่นั่นก็เป็นพระเถระชั้นผู้ใหญ่เจ้าค่ะ”
“ได้ เช่นนั้นก็ไปวัดฮู่กั๋ว”
ป้าเจียงเช่ารถม้า อวี๋จือพานางกับอิงเถาออกไปวัดฮู่กั๋วแต่เช้า
ส่วนใหญ่วัดทั่วไปจะสร้างอยู่บนภูเขา วัดฮู่กั๋วก็เหมือนกัน
มาถึงตีนเขาก็ลงจากรถม้า ให้คนขับรถม้ารออยู่ที่ตีนเขา ป้าเจียงหิ้วตะกร้า อิงเถาประคองอวี๋จือ พวกนางสามคนเดินขึ้นไปบนถนนภูเขา
ในสามคนป้าเจียงกับอิงเถาทํางานจนชินแล้ว อวี๋จือเป็นคนแข็งแรงจึงเดินขึ้นไปได้โดยไม่เหน็ดเหนื่อยอะไร
วัดฮู่กั๋วครอบคลุมพื้นที่ค่อนข้างกว้าง พอเดินเข้าไปข้างในก็รู้สึกถึงความเคร่งขรึม หัวใจที่วุ่นวายก็พลันสงบลง
ภิกษุได้แนะนำให้อวี๋จือบริจาคเงินค่าน้ำมัน ตั้งป้ายให้ท่านพ่อบัณฑิตซิ่วไฉของเธอ แต่เธอกลับเจอโจทย์ยากตอนเขียนชื่อ เธอจะรู้ชื่อท่านพ่อได้อย่างไร โชคดีที่เธอฉลาด ตั้งชื่อให้ท่านพ่อตัวเองว่า ‘อวี๋ต้าหลัง’ ทันที
“แม่นาง ทําไมที่นั่นคนเยอะเช่นนั้นเจ้าคะ” ป้าเจียงไปทำพิธีให้สามีและลูกของตัวเองที่เสียชีวิตไปแล้ว อวี๋จือจึงเดินเล่นในวัดอย่างสบายอารมณ์
อวี๋จือมองตามที่อิงเถาชี้ไป มีผู้คนมากมายกำลังต่อแถวยาวเหยียด
ภิกษุที่เดินมาด้วยยิ้มแล้วเอ่ยว่า “อาจารย์อาตู้เฉินกำลังทำนายดวงชะตา อาจารย์อาตู้เฉินเชี่ยวชาญเรื่องการทำนายดวงชะตา มักจะมาทำนายดวงชะตาให้กับคนที่มาจุดธูปที่วัดทุกวันขึ้นสิบค่ำและวันขึ้นสิบห้าค่ำ วันนี้คือวันขึ้นสิบห้าค่ำ จึงมีคนมาจุดธูปที่วัดมากกว่าปกติสักเล็กหน่อย”
อวี๋จือมองดูคนต่อแถวยาว สงสัยว่าภิกษุรูปนี้คงจะสายตาไม่ดีนัก มากกว่าปกตินิดหน่อยเหรอ นี่มันมากกว่าปกติมากเลยต่างหาก
“แม่นาง บ่าวก็อยากดูดวงเหมือนกันเจ้าค่ะ” อิงเถาออดอ้อน
ส่วนอวี๋จือนั้นทั้งอิจฉาริษยาและอยากเป็นแบบนั้นบ้างนานแล้ว หนึ่งเดือนทำงานแค่สองวัน ทำไมเธอถึงไม่เจองานที่ดีขนาดนี้บ้าง


## บทที่ 25 กรีดหน้านาง

ตอนที่ 25 กรีดหน้านาง
อวี๋จือได้กลิ่นอายของคนประเภทเดียวกัน เธอคิดว่าต้องเข้าไปดูใกล้ๆ
อิงเถาอยากดูดวงไม่ใช่เหรอ อย่างนั้นก็ไปด้วยกัน
พระภิกษุตู้เฉินดูอายุราววัยกลางคน สวมชุดสีขาวดั่งหิมะ นั่งอยู่บนเบาะนิ่งราวกับต้นสน พูดจาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ช้าไม่เร็วเกินไป แต่กลับพูดถูกใจคนที่มาวัดทุกคำ
อวี๋จือเห็นคนที่มาวัดฟังเขาทำนายดวงแล้วพยักหน้าซ้ำๆ และยังถามสองสามประโยคด้วยท่าทางเลื่อมใสศรัทธา
ในทีมยังมีลูกค้าเก่าเป่าหูลูกค้าใหม่ ตะโกนว่า “ทำนายดี” “ทำนายแม่น” เป็นครั้งคราว
นี่คือคนที่มีประสบการณ์สูงในสายงานนี้ ตั้งแต่ต้นจนจบอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของคนที่ใกล้เกษียณแล้วและไม่อยากทำอะไรนอกจากอู้งาน
อย่าคิดว่าอวี๋จือแอบอู้งานในโลกฝึกตนมานานกว่าสิบปี แต่สำหรับการเรียนสามชั่วยามต่อวันเธอนั้นไม่เคยขี้เกียจ เธอเป็นได้แค่เด็กใหม่ในโลกของการอู้งานเท่านั้น
เทียบกับพี่ใหญ่คนนี้ไม่ได้ ดังนั้นอวี๋จือจึงอยากเรียนรู้พฤติกรรมของเขา
เห็นอวี๋จือสนใจ เณรน้อยที่มาด้วยจึงเล่าเรื่องพระตู้เฉินให้ฟัง อวี๋จือยิ่งอิจฉามากกว่าเดิม
เดือนหนึ่งมีสามสิบวัน ทำงานแค่สองวัน เวลาที่เหลือเป็นอิสระ ไม่มีเรียนเช้าเรียนเย็น บอกว่าศึกษาคัมภีร์พุทธ แต่ความจริงเขาอาจจะปิดประตูนอกก็ได้ใครจะไปรู้
มีของกิน มีบ้านส่วนตัว ทำนายดวงชะตาให้ผู้คนก็ยังได้เงินเพิ่มสามอีแปะห้าอีแปะ
ได้เงินเดือนตั้งสองที่
อย่าคิดว่ามันไม่เยอะเชียว คนที่มาวัดมีจำนวนไม่น้อยเลย คนหนึ่งสามอีแปะห้าอีแปะ สิบคนก็สามสิบห้าสิบอีแปะ แล้วถ้าร้อยคนพันคนล่ะ?
คิดต่อไม่ได้ ถ้าคิดต่อไปหัวใจของอวี๋จือคงเจ็บปวดมากกว่าเดิม
เณรน้อยยังบอกอีกว่าอาจารย์อาของเขาจะลงไปให้ทานทุกเดือน ให้ทานอะไร? คงแอบไปกินเนื้อมากกว่า อวี๋จือไม่มีทางโดนหลอกง่ายๆ
อวี๋จือตั้งใจฟังอยู่พักหนึ่ง ต้องยอมรับว่าพระภิกษุตู้เฉินคนนี้มีฝีมือจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นดวงวันเกิดหรือโหงวเฮ้ง เขาดูได้แม่นมาก
แต่ว่าอวี๋จือเองก็รู้เรื่องพวกนี้อยู่บ้าง ได้รับการกล่อมเกลาในโลกของการฝึกตนมาตั้งหลายปี ต่อให้เป็นไม้ผุก็ควรเริ่มมีความคิดอ่านได้แล้ว
งานหลอกลวงชาวบ้านแบบนี้ที่จริงเธอก็ทำได้ อวี๋จือจับคางตัวเอง ใจอ่อน แต่วัดนี้ไม่รับผู้หญิง และนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองยังเป็นอนุนอกเรือน...
ปวดหัวใจ ปวดหัวใจเหลือเกิน
ต้องไปหาเนื้อบนภูเขามาชดเชยจิตใจที่บาดเจ็บของเธอ
“แม่นาง แม่นาง” อิงเถาวิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นเต้น “ท่านอาจารย์แม่นมากเลยเจ้าค่ะ บ่าวไปดูดวง พระอาจารย์บอกว่าวัยเด็กบ่าวเคราะห์ร้าย อายุสิบขวบจะได้เจอกับผู้มีพระคุณ และมีชีวิตที่สงบสุข
บ่าวเคยตกแม่น้ำครั้งหนึ่งตอนอายุห้าขวบในตอนฤดูหนาว เกือบจะหนาวตาย ตอนอายุเจ็ดขวบขึ้นไปตัดหญ้าบนเขาแล้วตกเขาแขนหัก ฤดูร้อนปีต่อมาไปเก็บผลไม้ก็ตกต้นไม้ หมดสติไปสองวัน คนในบ้านบอกว่าบ่าวไม่ไหวแล้ว เอาไปฝังเถิด แต่บ่าวกลับลืมตาเจ้าค่ะ
ตอนอายุสิบขวบ บ้านของบ่าวอยู่ไม่ได้แล้วจริงๆ พ่อตัดสินใจขายบ่าว บ่าวจึงโชคดีได้มาอยู่กับแม่นาง ได้มีชีวิตที่อิ่มหนำสำราญ พระอาจารย์แม่นมาก แม่นางคือผู้มีพระคุณของบ่าวเจ้าค่ะ”
อิงเถาเอ่ยอย่างไม่มีสะดุด “แม่นางไปดูดวงสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ แม่นมากจริงๆ ท่านอาจารย์บอกว่าต่อไปบ่าวจะมีชีวิตที่สงบสุข ดี ดีมากเลยเจ้าค่ะ” นางดีใจมากจริงๆ
“ไม่จำเป็น” อวี๋จือปฏิเสธ ทะลุมิติมาสองครั้งแล้ว เธอพอจะรู้ว่าโชคชะตาของตัวเองดูยาก
แต่ไม่รู้ก็ใช่ว่าจะไม่ดี แค่ต้องยำเกรงต่อโชคชะตาเท่านั้นเอง
ฝากเณรน้อยไปบอกป้าเจียงว่าอวี๋จือพาอิงเถาไปหลังเขา
แต่ยังไม่ทันได้ออกไปจากวัดฮู่กั๋ว ก็เจอคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา อวี๋จือสายตาดี เธออดไม่ได้ที่จะแปลกใจ แม่นางตระกูลไหน อยู่ในวัดยังนั่งเกี้ยว หรือว่าขาพิการ?
อวี๋จือรู้สึกสงสารอยู่บ้างขณะเดินไป
“หยุดก่อน!” จู่ๆ หญิงสาวที่อยู่บนเกี้ยวก็ตะโกนออกมา นางมองใบหน้าที่งดงามของอวี๋จือด้วยสายตาอิจฉาริษยา “กรีดหน้านางเดี๋ยวนี้”
กรีด...หน้าของเธอ? อวี๋จือไม่กล้าเชื่อหูตัวเอง คนไม่มีความแค้นต่อกันจะมากรีดหน้าเธอ เลวเกินไปหรือเปล่า
อวี๋จือเงยหน้าขึ้น ก็เห็นผู้หญิงคนนั้นกําลังจ้องมองเธอด้วยสายตารังเกียจ
ท่าทางมั่นใจแบบนี้ ทําให้อวี๋จือคิดว่าตัวเองไปฆ่าพ่อแม่ของนาง หรือขุดสุสานบรรพบุรุษของนางซะอีก
ไม่! ไม่! อวี๋จือมั่นใจว่าเธอไม่เคยเจอผู้หญิงคนนี้แน่นอน วันนี้เพิ่งจะเจอเป็นครั้งแรก
ผู้หญิงคนหนึ่ง ดูอายุไม่มาก หน้าตาก็ดี ทําไมถึงโหดเหี้ยมแบบนี้ ก่อนหน้านี้อวี๋จือยังเห็นอกเห็นใจนาง แต่นางกลับจะกรีดหน้าเธอ
ไม่ใช่ ขานางไม่ได้ไม่พิการ นางแค่ขี้เกียจเดิน หรูหราขนาดนี้ คงเป็นใครในราชวงศ์
อวี๋จือจับอิงเถาเอาไว้แล้วหัวเราะอย่างเย็นชา “กลางวันแสกๆ ใต้ฟ้าที่สงบสุข ใต้ฝ่าเท้าของฝ่าบาท ในวัดฮู่กั๋ว ท่านหยิ่งผยองเกินไปหรือเปล่าเจ้าคะ”
“บังอาจ!” ผู้หญิงคนนั้นโมโห “ยังไม่กรีดหน้านางอีก ไม่ได้ยินหรือ”
คนรับใช้ที่ติดตามมาสีหน้าลําบากใจ และพากันมองไปที่แม่นมที่อยู่ข้างๆ เกี้ยว
แม่นมก็ลําบากใจ นางรู้จักจวิ้นจู่ของตัวเองดี รู้ว่านางไม่อยากเห็นคนอื่นหน้าตางดงามกว่าตัวเอง ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ผิดอะไร แต่ใครบอกให้นางเกิดมางดงามเช่นนี้? ใครบอกให้นางโชคร้ายมาเจอกับจวิ้นจู่?
หากเป็นปกติ เป็นแค่ชาวบ้านรากหญ้า ตบตีได้ไม่เป็นไร
แต่ที่นี่ไม่ใช่มณฑลซีเป่ย ที่นี่คือเมืองหลวง หากมีเลือดตกยางออกในวัดฮู่กั๋ว มีใครมาเห็นเข้า ข่าวแพร่กระจายออกไป ย่อมไม่ดีต่อชื่อเสียงของจวิ้นจู่
“จวิ้นจู่ ท่านลืมคำพูดของพระชายาแล้วหรือเพคะ” แม่นมพยายามเกลี้ยกล่อม
“ข้าไม่สน ยัยคนนี้ขวางตาข้า ข้าจะกรีดหน้านาง” ผู้หญิงคนนั้นเผยท่าทีวางอำนาจ “แม่นมไม่จําเป็นต้องพูดถึงเสด็จแม่เพื่อกดดันข้า เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าเสด็จแม่บอกให้เจ้ารับใช้ข้าให้ดี”
“หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะจวิ้นจู่” แม่นมขออภัยอย่างตื่นตระหนก
ผู้หญิงคนนั้นยังคงไม่พอใจ “จำไว้เป็นบทเรียนและห้ามทำอีก” ก่อนจะเหลือบมองอวี๋จือ “เจอข้าไม่รู้จักคารวะเช่นนั้นหรือ ใบหน้าของเจ้าน่ารังเกียจเสียจริง ยังจะมองอีก? มองอีกข้าจะควักลูกตาของเจ้าออกมาด้วย หยางชิง กรีดหน้านาง”
ชายหนุ่มที่ดูเหมือนหัวหน้าองครักษ์ไม่ได้ชายตามอง เอ่ย “ทำตามคำสั่งไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้า!” ผู้หญิงคนนั้นโมโหและตะโกนเสียงดัง “เจ้ากล้าขัดคำสั่งข้า หยางชิง ข้าสั่งให้เจ้ากรีดหน้านาง!”
หยางชิงขมวดคิ้ว ระหว่างทางเขาถูกจวิ้นจู่คนนี้ทรมานมาตลอด เขาไม่พอใจนางตั้งนานแล้ว เขาเป็นขุนนางของตระกูลหยาง ไม่ใช่คนรับใช้ของนาง “กระหม่อมมิกล้า กระหม่อมได้รับคําสั่งให้ปกป้องความปลอดภัยของจวิ้นจู่ วัดฮู่กั๋วก็มาแล้ว ธูปก็จุดแล้ว จวิ้นจู่รีบกลับไปเถิดพ่ะย่ะค่ะ หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นกระหม่อมคงรับผิดชอบไม่ได้”
เขาส่งสัญญาณให้องครักษ์ยกเกี้ยว “ยังไม่รีบไปอีก อย่าทำให้จวิ้นจู่เสียเวลา”
หลังจากยกผู้หญิงคนนั้นออกไป คนรับใช้ทุกคนต่างถอนหายใจอย่างโล่งใจ
ที่นี่คือวัดฮู่กั๋ว ขุนนางชั้นสูงชอบมาจุดธูปฟังธรรมที่นี่ หงุดหงิดใจก็มาพักอยู่ที่นี่สองสามวันก็มี หากจวิ้นจู่กรีดหน้าคนอื่นที่นี่จริงๆ วัดฮู่กั๋วจะช่วยปิดข่าวเช่นนั้นหรือ หากข่าวแพร่ออกไป... จวิ้นจู่เป็นที่โปรดปรานก็เพียงถูกกังบริเวณสองสามวัน
แต่ผู้ติดตามอย่างพวกเขา ยังไม่แน่ว่าจะมีชีวิตรอด
นิสัยหยิ่งผยองของจวิ้นจู่ ไม่ช้าก็เร็วต้องก่อเรื่องแน่นอน กลับไปคงจะต้องหาทางย้ายออกจากตำหนักของจวิ้นจู่แล้ว
แม้เดินออกไปตั้งไกลแล้วก็ยังได้ยินเสียงด่าทออย่างหยิ่งผยองของผู้หญิงคนนั้น อวี๋จือกับอิงเถาหันมามองหน้ากัน นี่มันเรื่องอะไร
ถึงแม้อวี๋จือจะไม่โดนกรีดหน้าจริงๆ แต่ตอนนี้เธอตระหนักได้อย่างชัดเจนว่าที่นี่ไม่ใช่สังคมสมัยใหม่ที่มีกฎหมายความเท่าเทียมกัน ประชาชนในรัชสมัยต้าชิ่งไม่ได้รับสิทธิมนุษยชน


## บทที่ 26 อวี๋จือเจ้าคิดเจ้าแค้น

ตอนที่ 26 อวี๋จือเจ้าคิดเจ้าแค้น
“ทําไมถึงร้ายกาจขนาดนี้” อยู่ดีๆ ก็จะกรีดหน้าแม่นางอย่างไม่มีเหตุผล “ไม่รู้ว่าเป็นหญิงสาวตระกูลไหน จิตใจต่ำช้ามากเจ้าค่ะ” อิงเถาโมโห
อวี๋จือหันไปมองนางแล้วพูดว่า “หญิงสาวจากจวนอ๋อง” เรียกว่าจวิ้นจู่ได้อย่างน้อยบิดาของนางต้องเป็นท่านอ๋อง “สถานะสูงส่ง ถึงแม้อยากฆ่าเราก็ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล อิงเถา ต่อไปหากเจอเรื่องเช่นนี้ ให้ก้มหัว และหลบให้ไกล รู้หรือไม่”
เด็กคนนี้ถูกเธอตามใจจนใสซื่อเกินไป สภาพแวดล้อมในตรอกดอกท้อเรียบง่าย คนที่อาศัยอยู่ล้วนแต่เป็นชาวบ้านทั่วไป ความขัดแย้งที่ใหญ่ที่สุดก็มีแค่เรื่องขี้หมูราขี้หมาแห้ง
แต่โลกภายนอกกลับซับซ้อน ชาวบ้านชนชั้นต่ำเมื่อพบเจอกับขุนนางชนชั้นสูง หากไม่ระวังอาจจะตายได้
เมื่อครู่หากไม่ใช่เพราะเธอรีบปิดปากอิงเถาเอาไว้ เกรงว่านางคงวิ่งเข้าไปเล่นงานผู้หญิงคนนั้นแล้ว และสิ่งที่รอนางอยู่ก็คือคมดาบ
อวี๋จือปกป้องนางได้ หากวันนี้พวกเขากรีดหน้าเธอจริงๆ เธอก็จะต่อต้าน
เพราะมีเธออยู่ แต่ถ้าเธอไม่ได้อยู่กับอิงเถาล่ะ เธอไม่ได้สอนให้อิงเถาไร้ซึ่งจิตใจที่หยิ่งในศักดิ์ศรี แต่กำลังสอนให้นางปกป้องชีวิตตัวเองในทุกสถานการณ์
สู้เขาไม่ได้ อย่างนั้นก็ต้องเอาตัวรอด ศักดิ์ศรีอะไร เกียรติอะไร ล้วนแล้วแต่ไม่สำคัญ
ต้องมีชีวิตอยู่ จึงจะมีโอกาสวางแผนแก้แค้นในภายหลัง
ตายไปแล้วก็ไม่เหลืออะไร ตายไปฟรีๆ
หวังให้คนมีอำนาจมีจิตใจที่มีมโนธรรมหรือความละอายใจเหรอ ฮ่าๆ ล้อเล่นอะไรน่ะ
“อิงเถา จำได้หรือไม่”
อิงเถาไม่เคยเห็นแม่นางพูดจาเคร่งขรึมเช่นนี้ นึกถึงสถานการณ์เมื่อครู่นางก็นึกหวาดกลัว
“จำได้แล้วเจ้าค่ะ บ่าวจะไม่มีทางลืมเจ้าค่ะ” อิงเถาพยักหน้า
หลังเขาก็ไม่ได้ไป เนื้อก็ไม่ได้กิน อวี๋จือจึงตัดสินใจพักที่วัดฮู่กั๋วหนึ่งคืน
คนขับรถม้ายังรออยู่ที่เชิงเขา แต่ไม่เป็นไร ฝากสามเณรไปบอกเขา ให้เขาหาที่พักแถวนี้พักสักหนึ่งคืน เงินค่ากินกับค่าที่พักพรุ่งนี้ค่อยจัดการ
วัดฮู่กั๋วมักจะมีคนมาค้างคืน อวี๋จือจองห้องที่ห่างไกลและเงียบสงบไว้สองห้อง เธอนอนห้องหนึ่ง ป้าเจียงกับอิงเถานอนอีกห้องหนึ่ง
กลางดึก ท้องฟ้ายามค่ำคืนอันมืดมิดปกคลุมวัดฮู่กั๋ว รอบๆ นั้นเงียบสงัด
อวี๋จือที่ควรจะหลับแล้วกลับยังลืมตา พลิกตัวลงจากเตียงแล้วเปิดประตูเดินออกไปอย่างเงียบเชียบ
มีเสียงร้องของแมลงดังท่ามกลางสายลม เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ดวงจันทร์กําลังหลบเข้าไปในหมู่เมฆ
อวี๋จือถอนหายใจ คืนที่สวยงามแบบนี้ เธอกลับต้องลงมือในวัดฮู่กั๋ว ขอโทษด้วย! ขอโทษด้วย!
ผ่านไปไม่นาน อวี๋จือก็เดินมาถึงบริเวณหน้าห้องหนึ่ง
ที่นี่อยู่ใกล้หลังเขา เป็นห้องแคบๆ ตอนกลางวันเธอได้ยินสามเณรแนะนำ ว่าคนที่อาศัยอยู่ที่นี่คือปัญญาชนที่วัดรับเลี้ยงและคนยากจนที่ไร้บ้าน
อวี๋จือเดินไปห้องที่อยู่ด้านบนสุด ทันทีที่เธอหยุดเดิน ข้างในก็มีเสียงดังขึ้น “ใคร”
ตื่นตัวจริงๆ!
อวี๋จือยิ้มเงียบๆ “ข้าเอง” ก่อนจะผลักประตูเข้าไปอย่างรวดเร็ว
ชายคนนั้นกําลังผลักหน้าต่างกระโดดออกไปข้างนอก อวี๋จือพอใจ เธอพุ่งเข้าไปบีบคอเขาจากด้านหลัง “บอกว่าขาหักไม่ใช่หรือ วิ่งได้ปราดเปรียวเสียจริง”
นิ้วหัวแม่มือของอวี๋จือกดบนเส้นเลือดใหญ่ข้างคอของชายคนนั้น ค่อยๆ กดแรงขึ้น ทําให้ชายคนนั้นไม่มีแรงต่อต้าน
“วีรบุรุษ...ที่ไหน” ฉวยโอกาสจู่โจม
อวี๋จือพอใจมากกว่าเดิม ยกกำปั้นขึ้นมาทุบลงบนหัวเขา ก็ไม่มาก แค่สามครั้ง เขาก็สลบไปแล้ว
อวี๋จือหัวเราะแห้ง “ทั้งที่รู้ว่าข้าเป็นผู้หญิงแล้วยังจะถามว่าวีรบุรุษที่ไหน พูดจาเป็นหรือไม่”
มองดูคนที่ล้มลงบนพื้น อวี๋จือก็กลุ้มใจ
ตอนบ่ายเธอเดินเล่นในวัดจึงบังเอิญเจอกับชายคนนี้ สามเณรบอกว่าพระภิกษุในวัดช่วยเขามาจากหลังเขา เป็นนายพราน ขาหัก จึงพักฟื้นอยู่ที่วัด หายดีแล้วก็ช่วยงานตัดฟืนในวัด
อวี๋จือจำเขาได้ เขาคือนักโทษหลบหนีที่ขัดจังหวะเธอฟังนิทานไม่ใช่เหรอ ยังจับตัวไม่ได้? แล้วยังปล่อยให้เขาเข้ามาอยู่ในวัดฮู่กั๋ว ครั้งนี้ศาลต้าหลี่พลาดอย่างแรง
อวี๋จือตื่นเต้น เธอเจ้าคิดเจ้าแค้นจะตาย นี่ไม่ใช่โอกาสที่เธอรออยู่หรอกเหรอ
ตอนนี้คนโดนต่อยก็สลบไปแล้ว เธอจะเอายังไงต่อดี
ฆ่าทิ้ง? ไม่ได้หรอก ผู้หญิงบอบบางอย่างเธอ จะทําเรื่องคาวเลือดแบบนั้นได้ยังไง ชายคนนี้ขี้เหร่ขนาดนี้ เลือดของเขาต้องเหม็นมากแน่ๆ กระเด็นใส่เธอจะทำไง
ก็ได้ ฆ่าคนเธอทำได้ แต่เก็บศพเธอทำไม่ได้
งั้นปล่อยเขาไปเหรอ อย่างนั้นคืนนี้เธอก็เสียแรงเปล่านะสิ
อวี๋จือครุ่นคิด ช่างเถอะ เธอจะทําความดี ช่วยศาลต้าหลี่สักหน่อย
อวี๋จือตัดสินใจแล้วก็เริ่มค้นห้อง เจอเสื้อผ้าสองตัว ฉีกและมัดชายคนนั้นเอาไว้ ครุ่นคิดพักหนึ่ง จากนั้นก็ยัดเศษผ้าใส่ปากเขา
เธอยกเขาขึ้นมาอย่างง่ายดาย เมื่อเดินออกมาจากประตู ก็เห็นประตูที่ถูกเธอถีบจนพัง อวี๋จือหยุดเดิน
หลังจากครุ่นคิดอยู่สองวิก็โยนเขาลงกับพื้น
ซ่อมประตูก่อนดีกว่า ทำลายข้าวของของหลวงไม่ดี เธอเป็นคนดีมีศีลธรรม
ซ่อมประตูเสร็จ อวี๋จือก็แบกเขาลงจากเขา วิ่งไปบนถนนหลายสิบลี้แต่เธอไม่มีเหงื่อแม้แต่หยดเดียว
หลังจากเธอบำรุงร่างกาย ไม่เพียงแต่มีพลังเพิ่มขึ้น แต่ร่างกายยังสามารถดูดซับปราณได้อีกด้วย แค่นี้ก็ทําให้ร่างกายของเธอเกิดการเปลี่ยนแปลง ตอนนี้เธอปีนกําแพงเมืองก็ยังไม่เหนื่อย
เมื่อมาถึงหน้าประตูศาลต้าหลี่ อวี๋จือมองซ้ายมองขวา จากนั้นก็แขวนชายคนนั้นไว้ที่ประตูใหญ่
ตบๆ มือกำลังจะเดินออกไป แต่กลับหยุดเดิน ทิ้งชื่อไว้ดีกว่า ไม่มีหมึกนะ เอ๋ มีแล้ว
อวี๋จือดึงปิ่นปักผมออกมาแทงลงบนต้นขาของชายคนนั้น และใช้เลือดเขียนบนเศษผ้าว่า “กวนซานเค่อ”
เธอพยักหน้าและอ่านทวน ฉันคือนางฟ้าที่สวยและใจดี
ไปดีกว่า!
ขากลับถือโอกาสจับงูตัวหนึ่งแล้วเลี้ยวเข้าไปทางห้องพักของจวิ้นจู่ที่ตะโกนว่าจะกรีดหน้าเธอ จากนั้นก็โยนงูเข้าผ่านหน้าต่าง
ก่อนจะเดินออกไปอย่างสง่าผ่าเผย ปิดทองหลังพระ
บอกแล้วว่าเจ้าคิดเจ้าแค้น ทำไมถึงมีคนไร้ศีลธรรมมายั่วโมโหอยู่ได้
ในเมื่อทำให้ไม่พอใจ อย่างนั้นก็รับความซวยไปซะ!
เหนื่อยมากแล้ว แต่อวี๋จือยังกระปรี้กระเปร่า ทำงานคนเดียวก็สนุกดีนะ
เช้าวันต่อมา อวี๋จือถูกอิงเถาปลุก
“แม่นางเจ้าคะ ข่าวดีเจ้าค่ะ” นางตื่นเต้นและทำท่าทางลึกลับซับซ้อน “เมื่อคืนงูเข้าห้องของจวิ้นจู่คนนั้นเจ้าค่ะ ได้ยินว่าไล่จับจนถึงรุ่งสาง แม้แต่พระอาจารย์ยังตกใจเจ้าค่ะ”
ไม่ใช่แค่ไล่จับจนถึงรุ่งสาง ผู้หญิงคนนั้นยังบังคับให้คนเปิดประตูเขา นางจะลงเขาเดี๋ยวนี้ ไม่นอนที่นี่แล้ว
หัวหน้าองครักษ์ของนางบอกแล้วว่า ลงเขาจะเข้าเมืองไม่ได้ แทนที่จะไปนอนข้างนอกไม่สู้นอนในวัดดีกว่า แค่งูตัวเดียว พิษก็ไม่มี จับไว้ก็พอ นางเป็นเจ้านาย นอนหลับในรถม้าได้ แต่องครักษ์และคนรับใช้อย่างพวกเขา เหนื่อยมากแล้ว
เพราะหัวหน้าองครักษ์ยืนกรานไม่ลงเขา จวิ้นจู่คนนั้นโมโหจนทุบห้อง แถมยังด่าภิกษุชั้นผู้ใหญ่ในวัดเสียจนไม่น่าฟัง
ภิกษุชั้นผู้ใหญ่เยือกเย็นสุขุมไม่สนใจนาง แต่พระภิกษุรูปอื่นๆ กลับไม่พอใจมากจึงไม่ช่วยปิดข่าวเลยแม้แต่น้อย ไม่อย่างนั้นอิงเถาจะรู้ได้อย่างไร
“กรรมตามสนอง อยู่ในวัดยังตะโกนด่าตะโกนฆ่า เห็นได้ชัดว่าวันธรรมดาคงทําชั่วไม่น้อย พระพุทธเจ้ากําลังลงโทษนาง ไม่เช่นนั้นเมื่อคืนมีผู้คนตั้งมากมาย ทำไมงูถึงเข้าไปห้องนางเล่า ก็เพราะว่านางชั่วร้าย!”
“เจ้าพูดถูกแล้ว” อวี๋จือยิ้มอย่างแผ่วเบา พระพุทธเจ้าอยู่นี่ไง
อิงเถาชอบใจ “พระพุทธเจ้าเจ้าคะ ขอให้ท่านลงโทษคนชั่วต่อไปเถิด”
นางยกมือไหว้ด้วยสีหน้าเคารพเลื่อมใส


## บทที่ 27 ชื่อเสียงของคุณชายสาม

ตอนที่ 27 ชื่อเสียงของคุณชายสาม
อวี๋จือนอนรับลมอยู่ใต้ต้นพุทราในเรือนตัวเองอย่างสบายใจ แต่กลับไม่รู้ว่าในเมืองหลวงกำลังวุ่นวายเพราะเธอ
เนื่องจากมีผู้ใต้บังคับบัญชาที่เก่งกาจทำให้ท่านชิงแห่งศาลต้าหลี่ไม่ต้องทำงานมาตั้งนานแล้ว แต่มักจะมาเดินเล่น มาฟังรายงานที่ศาลาว่าการ ใช้ชีวิตวัยเกษียณล่วงหน้า
หัวหน้ากรมอื่นไม่เพียงแต่ต้องจัดการปัญหาที่ลูกน้องตัวเองก่อ แล้วยังต้องถูกหัวหน้าด่า ทำงานเหน็ดเหนื่อยทุกวัน ช่างลำบากยากแค้น
พวกเขาอิจฉาท่านชิงแห่งศาลต้าหลี่ทุกครั้ง ดูชีวิตของเขาสิ เสียใจที่ตอนนั้นไม่รีบแย่งเหวินจิ่วเซียวมาก่อน
และเพราะการมีศพมาแขวนอยู่ที่หน้าประตูศาลต้าหลี่ ไม่สิ เขายังไม่ตาย แค่สลบ ไม่ถือว่าเป็นศพ สหายร่วมงานกรมอื่นภายนอกนั้นดูจะสนใจอยู่บ้าง แต่ในใจกลับกำลังรอชมความคึกคัก
ศาลต้าหลี่เก่งนักไม่ใช่หรือ ทำไมถึงมีคนนำคนร้ายมาส่งถึงที่
บรรยากาศในศาลต้าหลี่ตึงเครียด ท่านชิงแห่งศาลต้าหลี่นั่งอยู่ที่นั่งเหนือสุด “หลูหมาจือหนีไปนานแค่ไหนแล้ว ถึงสองเดือนหรือยัง พวกเจ้าตั้งหลายคนยังจับหลูหมาจือคนเดียวไม่ได้ ให้คนอื่นนำมาส่งถึงที่ แล้วยังไม่รู้ว่าเขาคือใคร
คนอื่นมาถึงหน้าบ้านแท้ๆ แต่พวกเจ้ากลับไม่รู้เรื่อง ความตื่นตัวของพวกเจ้าไปอยู่ที่ไหนหมด คิดว่าตัวเองมีสง่าราศีมากนักหรือ จริงอยู่ที่ตอนนี้กวนซานเค่อคนนี้ไม่ใช่ศัตรู แต่หากเขามีเจตนาร้ายขึ้นมาเล่า ฟันคอพวกเจ้าทิ้งพวกเจ้ายังจะได้ฝันอยู่อีกหรือไม่”
ท่านชิงแห่งศาลต้าหลี่ไม่ได้ตําหนิเสียงดัง แต่ทุกคนกลับก้มหน้าลงอย่างละอายใจ พวกเขาประมาทเกินไป
โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายของใต้เท้า ทำให้ให้พวกเขารู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา
ถูกต้อง เมื่อคืนกวนซานเค่อสามารถลากหลูหมาจือมาแขวนไว้หน้าประตูศาลต้าหลี่โดยที่ไม่มีใครรู้ หากเขามาแก้แค้น พวกเขาจะยังมีชีวิตอยู่หรือ
“ใต้เท้า ล้วนเป็นความประมาทเลินเล่อของพวกข้า ท่านไม่ต้องห่วง ต่อไปพวกข้าจะระมัดระวังให้มากขึ้นขอรับ”
ท่านชิงแห่งศาลต้าหลี่จึงพยักหน้าลงเบาๆ อย่างพอใจ แล้วจึงถามว่า “หลูหมาจือเป็นเช่นไร”
“มีรอยแผลใหม่ที่ต้นขา ดูเหมือนถูกแทงด้วยของมีคม ขุนนางชันสูตรศพบอกว่าแทงถูกชีพจร ดังนั้นปริมาณเลือดไม่ควรมีเพียงที่ไหลบนพื้น แต่กวนซานเค่อน่าจะห้ามเลือดให้เขา ตั้งใจไม่ให้เขาตาย นอกจากนี้ขาขวาของเขาเคยหัก คนที่ช่วยเขาต่อกระดูกมีฝีมือไม่เลว ไม่เช่นนั้นคงไม่หายเร็วเพียงนี้ขอรับ”
“หมอที่ต่อกระดูกเป็นมีไม่มาก หมอที่ฝีมือดียิ่งมีน้อย เบาะแสนี้สืบได้”
“ขอรับใต้เท้า”
ท่านชิงแห่งศาลต้าหลี่เอ่ยอีกว่า “ไม่ต้องรอแล้ว ส่งคนไปสอบสวนหลูหมาจือเดี๋ยวนี้ รีบปิดคดีให้เร็วที่สุด”
“ขอรับ!”
“ส่วนกวนซานเค่อคนนี้...” เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ตามหาเขาให้เจอ เขากำจัดคนร้ายเพื่อราษฎร เราต้องให้รางวัล” ส่วนจะตามหาเจอหรือไม่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
ท่านชิงแห่งศาลต้าหลี่ออกคำสั่งอีกสองสามประโยคก่อนเดินจะออกไป เดินไปพลางส่ายหน้า
หากใต้เท้าเหวินอยู่ก็คงดี เขาคงไม่ต้องออกหน้าเอง ใต้เท้าเหวินคงพาคนไปสอบสวนหลูหมาจือตั้งนานแล้ว
เหอะ รอหัวเราะเยาะเขาอยู่เช่นนั้นหรือ เรื่องตลกของศาลต้าหลี่น่าดูขนาดนั้นเชียวหรือ
กรมโยธาธิการกับกรมพระคลังยังไม่พอ ยังมีกองกำลังจินอู๋ที่ดูแลรักษาความปลอดภัยในเมืองหลวง มีคนนำนักโทษมาแขวนไว้หน้าประตูศาลต้าหลี่ กองกำลังจินอู๋ก็ปฏิเสธความผิดไม่ได้เหมือนกัน
พูดถึงกองกำลังจินอู๋ พี่ชายคนรองของใต้เท้าเหวินรับตำแหน่งในกองกำลังจินอู๋ ตัวเองยังถูกคนอื่นคลุมกระสอบต่อย...ความปลอดภัยของเมืองหลวงช่างน่าเป็นห่วง
แล้วยังมีจวนเจ้าเมือง ต่อให้ต้องลากเอาไป เขาก็จะลากคนลงน้ำไปด้วยสองสามคน
เหอะ คิดว่าเขารังแกง่ายเช่นนั้นหรือ
“คุณชายสามดูสิขอรับ” ชิงเฟิงขี่ม้าอยู่ครึ่งวัน เหนื่อยแทบตาย ยังไม่ทันได้หายใจก็หยิบภาพวาดในแขนเสื้อออกมา
“ตั้งแต่ท่านออกไป บ่าวจับตาดูร้านหนังสือชังหลงตลอด พอภาพวาดใหม่วางขาย บ่าวก็ไปซื้อทันทีขอรับ...” ชิงเฟิงรู้สึกละอายใจ “บ่าวไร้ความสามารถ...” เถ้าแก่ของร้านหนังสือน่ารังเกียจยิ่งนัก บอกให้ท่านไปเจรจาด้วยตัวเองขอรับ”
เดิมทีเหวินจิ่วเซียวสีหน้าไร้อารมณ์ หลังจากเปิดภาพวาด ใบหน้าของเขาก็มีความโมโห
อัปยศอดสู! ขุนนางราชสำนักที่สง่าผ่าเผยอย่างเขา ถูกร้านหนังสือชังหลงวาดเป็นชายเสเพลที่เอาใจมวลชน เป็นเครื่องมือในการหาเงิน มีอย่างที่ไหน!
“เจ้าพักผ่อนสักครู่ ประเดี๋ยวกลับเมืองหลวงกับข้า” ศาลต้าหลี่มีคดีพอดี หากใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างขอลาฝ่าบาทกลับเมืองหลวงก่อนคิดว่าคงไม่ยาก
หลังจากกลับมาถึงเมืองหลวงเหวินจิ่วเซียวก็พุ่งไปยังร้านหนังสือชังหลงทันที เขามีท่าทีโมโห เด็กในร้านหนังสือไม่กล้าเดินเข้ามาต้อนรับ
ผู้ดูแลหลี่กัดฟันเดินเข้ามา “ใต้เท้าเหวิน...”
เหวินจิ่วเซียวไม่สนใจเขา “เถ้าแก่ของพวกเจ้าอยู่ไหน” ไม่รอให้ผู้ดูแลหลี่ตอบก็ตรงไปที่ชั้นสอง
โจรชัดๆ
ผู้ดูแลหลี่บ่นในใจแล้ววิ่งเหยาะๆ ตามไป “ใต้เท้าเหวินมาหาเถ้าแก่ของเราหรือขอรับ บ่าวพาท่านไปขอรับ ทางนี้ขอรับ” เดินไปพลางตะโกนเสียงดัง “เถ้าแก่ มีแขกมาหา ใต้เท้าเหวินมาหาท่านขอรับ” แอบส่งข่าวอย่างประเจิดประเจ้อ
เงาของเถ้าแก่ปรากฏบนบันไดชั้นสาม เหวินจิ่วเซียวเหลือบมองผู้ดูแลหลี่ก่อนจะเดินขึ้นไป
สายตาเย็นชาทําให้ผู้ดูแลหลี่สันหลังเย็นวาบ เขายืนรออยู่ตรงชั้นสองไม่กล้าเดินตามไป
เขาได้แต่เดินไปเดินมาตรงชั้นสองด้วยความลังเลและร้อนใจ
ไม่นานนัก ผู้ดูแลหลี่พลันตกใจพลางรีบยิ้ม “ใต้เท้าเหวินคุยธุระเสร็จแล้วหรือขอรับ”
คุยไม่ถึงหนึ่งถ้วยน้ำชาด้วยซ้ำ คุยเสร็จแล้วหรือ
สายตาเย็นชามองมาอีกครั้ง ผู้ดูแลหลี่อึ้งอยู่กับที่ รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งทื่อ จนกระทั่งเหวินจิ่วเซียวเดินออกไปไกล เขาถึงได้สติกลับมาแล้วรีบขึ้นไปบนชั้นสาม
“เถ้าแก่ขอรับ”
เถ้าแก่เห็นเขาก็เอ่ยว่า “เจ้าไปเก็บภาพวาดของใต้เท้าเหวินเถิด ภาพที่ขายออกไปแล้วไม่เป็นไร เหลือเท่าไหร่ก็ส่งไปให้เขาทั้งหมด เอ่อใช่ ส่งรายชื่อคนซื้อภาพวาดไปให้เขาด้วย” สีหน้าห่อเหี่ยว
“ไม่ขายแล้วจริงหรือขอรับ” หลี่ผู้ดูแลไม่ยอม
ภาพวาดของใต้เท้าเหวิน แค่พูดออกไปก็มีคนจองมากมาย ราคาก็สูงที่สุดเป็นประวัติการณ์ หากไม่ขาย มันจะเสียหายเท่าไหร่
“ต้องเป็นเช่นนั้น” เถ้าแก่ถามกลับ “พี่ชายรองของใต้เท้าเหวินรับตำแหน่งในกองกำลังจินอู๋ ถึงตอนนั้นหากเขาส่งคนมาลาดตระเวนทุกวัน ร้านหนังสือยังจะทํากิจการได้อยู่อีกหรือ”
เสียผลประโยชน์มหาศาลขนาดนี้เขาจะไม่เสียดายได้อย่างไร แต่ช่วยไม่ได้ กิจการถูกปิดยังเบาไป หากมีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้นในร้านหนังสือ ทั้งครอบครัวของเขาคงต้องติดคุก
“จริงหรือขอรับ” ผู้ดูแลหลี่ไม่เชื่อ ใต้เท้าเหวินไม่ใช่คนเช่นนั้น
เถ้าแก่หันไปมองเขา และพูดอย่างจริงจัง “เจ้านะเจ้า เกรงว่าคงจะลืมรอยเลือดที่ลานประหารไช่ซือโข่วไปแล้ว”
ผู้ดูแลหลี่สีหน้าตกใจ และจำได้ทันที สีหน้าแย่ลง เขาหงุดหงิด: ทําไมเขาถึงลืมไปได้ว่าชื่อเสียงความเที่ยงธรรมและเด็ดขาดของคุณชายสามคนนั้นแลกมาด้วยการฆ่าคน
ตอนแรกเหวินจิ่วเซียวได้รับตำแหน่งซื่อเจิ้งแห่งศาลต้าหลี่ รับผิดชอบพิจารณาคดีโดยตรง เขามุมานะบากบั่นแค่ไหน รื้อคดีเก่า คดีปริศนาและคดีที่คาราคาซังหลายปีขึ้นมาพิจารณาใหม่และปิดคดีใหม่ทั้งหมด
ไม่ว่าจะเป็นราชวงศ์หรือราษฎรทั่วไป ตราบใดที่มีความผิดก็ต้องถูกลงโทษ ฆ่าบ้าง เนรเทศบ้าง ติดคุกบ้าง ไม่สนหน้าใครทั้งนั้น
รอยเลือดลานประหารไช่ซือโข่วไม่เคยแห้ง ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด สมแล้วที่เหวินจิ่วเซียวมีฉายาว่า ‘เทพนักฆ่า’
หากคนโหดเหี้ยมเช่นนี้เล็งไปที่ใครล่ะก็... ผู้ดูแลหลี่จึงยอมล้มเลิกความคิดทุกอย่าง


## บทที่ 28 ปิดให้มิด

ตอนที่ 28 ปิดให้มิด
ผู้ดูแลหลี่นำภาพวาดไปส่งด้วยตัวเอง “ใต้เท้าเหวิน เหลือแค่นี้ขอรับ”
เหวินจิ่วเซียวเอามือไขว้หลัง “ชิงเฟิง นำเงินห้าร้อยตำลึงให้เขา”
เขาไม่สนว่าภาพวาดขายราคาเท่าไหร่ แต่แค่ต้นทุนก็พอแล้ว เขาไม่เอาเปรียบใคร
ผู้ดูแลหลี่ยิ้มแห้ง กำลังจะบอกว่าไม่เป็นไรก็เห็นดวงตาที่ไร้อารมณ์คู่นั้นเหลือบมองมา และไม่กล้าขยับทันที
ผู้ดูแลหลี่รับตั๋วเงินมาจากชิงเฟิงแล้วก็ออกไปจากจวนอู่อันโหวราวกับวิ่งหนีอะไร ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
ใต้เท้าเหวินคนนี้น่าหวาดกลัวยิ่งนัก เขาไม่อยากยุ่งกับเหวินจิ่วเซียวอีกแล้ว
“ภาพวาดเหล่านี้...” ชิงเฟิงอยากถามว่าจะจัดการภาพวาดเหล่านี้เช่นไร ก็ได้ยินเจ้านายตัวเองเอ่ยว่า “เผา”
“เผา?” ชิงเฟิงเสียดาย วาดเหมือนขนาดนี้ วาดเหมือนตัวจริงราวกับแกะ และการเผาสิ่งของมีไว้สําหรับ...คนตายไม่ใช่หรือ คุณชายสาม...
ชิงเฟิงคิดว่ามันไม่เหมาะสม
ไม่เผาแล้วจะให้เก็บไว้หรือไร ขัดต่อประเพณีและศีลธรรม! เขาไม่ใช่ฟังจื่อเฉิง ไม่จําเป็นต้องอาศัยภาพวาดเอาใจมวลชน
ชิงเฟิงตกใจ “ขอรับ บ่าวนำไปเผาเดี๋ยวนี้ขอรับ เผาให้หมดเลยขอรับ” ท่าทีราวกับมีเจตจํานงที่แน่วแน่
เหวินจิ่วเซียวพยักหน้า ดูรายชื่อคนที่ซื้อไป เขาก็ขมวดคิ้วทันที
เจ็ดคน ภาพที่ระเหเร่ร่อนอยู่ข้างนอกยังมีอีกเจ็ดภาพ
ร้านหนังสือชังหลวงยังปิดบังเขา หากเขารู้ว่าจิตรกรคนไหนวาดภาพของเขา เขาจะต้องเชิญจิตรกรคนนั้นไปศาลต้าหลี่อย่างดี
นายห้างร้านหนังสือร้องไห้ ไม่ได้อยากจะปิดบัง เขาไม่รู้จริงๆ
เหวินจิ่วเซียวไม่มีทางอนุญาตให้ภาพวาดของตัวเองกระจัดกระจายอยู่ข้างนอก เขาไปเยี่ยมเยียนแต่ละตระกูลด้วยตัวเอง และเสนอเงินสองเท่าเพื่อซื้อภาพคืน
ผู้อาวุโสของคุณหนูเหล่านั้นถึงได้รู้ว่าบุตรีของตนทำอะไรลงไป หญิงสาวแอบสะสมภาพวาดของชายหนุ่ม นี่ช่าง...
บางคนที่เคร่งประเพณี สีหน้ามืดมนราวกับก้นหม้อทันที ทั้งโมโหและอับอาย สั่งให้บุตรีรีบนำภาพวาดคืนไป และไม่รับแม้แต่เงิน
ไม่ได้ เหวินจิ่วเซียวไม่ยอมเสียชื่อเสียง เขาวางตั๋วเงินแล้วเดินออกไป
มีคนที่ไม่ยอมรับเพื่อชื่อเสียงของบุตรี เหวินจิ่วเซียวหยิบบันทึกการขายของร้านหนังสือชังหลงออกมา เขาจึงต้องให้ฮูหยินไปค้นในห้องของบุตรี
พอค้นเท่านั้น เยี่ยมไปเลย!
ไม่เพียงแต่เจอภาพวาดของเหวินจิ่วเซียว ยังมีภาพวาดของฟังจื่อเฉิงและคนอื่นๆ ด้วย เขาสีหน้าแย่ลงทันที
มีบางคนคิดว่าเหวินจิ่วเซียวทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ก็แค่ภาพวาด ไม่ใช่เรื่องฉาวโฉ่อะไร คุณชายอี้เฉิงและคนอื่นๆ ยังไม่ว่าอะไรเลย มีแต่เขาที่เรื่องเยอะ
แต่แค่เหลือบมองก็จะหยุดพูดในทันที ภาพวาดนี้...มันออกจะ...
ฮ่าๆ ก็แค่คอเสื้อกว้างเกินไป แต่มันก็ดูดี ลูกผู้ชายจะกลัวอะไร
แต่เมื่อคิดว่าเหวินจิ่วเซียวเป็นคู่กรณีก็...เข้าใจ เข้าใจ ฮ่าๆ ไม่แปลกใจที่สีหน้าของใต้เท้าเหวินจะยิ่งเย็นชาเป็นพิเศษ
เพราะการกระทําของเหวินจิ่วเซียว ทั้งเมืองหลวงกำลังวิพากษ์วิจารณ์
เหวินเฉิงเย่าถือโอกาสรายงานให้อู่อันโหวฟัง
และเหล่าคุณหนูที่ไม่ได้เห็นภาพวาดต่างเสียดาย ไปถามคนที่เคยซื้อภาพวาด แต่สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น ต้องเป็นแบบใดถึงจะเรียกได้ว่าสง่างามที่สุด
เหล่าคุณหนูหน้าแดง หัวใจเต้นแรง!
“ชิงเฟิง มาที่นี่ทำไมหรือ” อิงเถาที่เปิดประตูแปลกใจ
“นำน้ำแข็งมาให้แม่นางอวี๋ขอรับ” ที่จริงแล้วเป็นเพียงข้ออ้าง ช่วงนี้คุณชายสามอารมณ์ไม่ดี เขาไม่รู้จะทำเช่นไร
อิงเถาดีใจ “ดีจังเลย ชิงเฟิงรีบเข้ามาเถิด”
หลังจากพาเขาเข้าไปข้างในก็บ่นไปด้วยว่าน้ำแข็งซื้อยากแค่ไหน
อากาศร้อนเกินไป น้ำแข็งของเหล่าตระกูลใหญ่ตระกูลโตยังไม่พอใช้ จะหลุดมาถึงชาวบ้านทั่วไปได้อย่างไร ที่ตลาดไม่มีขาย มีเงินก็ซื้อไม่ได้
ทำน้ำแข็งน่ะเหรอ อวี๋จือทำเป็นอยู่หรอก แต่จะไปหาดินประสิวมาจากไหน ปริมาณน้อยเกินไปก็ไม่ได้ ต้องมีปริมาณที่เพียงพอถึงจะทำให้น้ำควบแน่นจนกลายเป็นน้ำแข็ง
เพราะป้าหลี่พาแม่สื่อมาสู่ขออวี๋จือจนกลายเป็นเรื่องใหญ่ ตอนนี้คนในตรอกดอกท้อกำลังจับตามองเธออยู่จึงอยู่เงียบๆ ดีกว่า ปืนยิงนกที่โผล่หัว ประโยคนี้คือเรื่องจริง
ร้อนก็ร้อนเถอะ ถ้าไม่ไหวจริงๆ เธอจะไปหลบร้อนที่วัดฮู่กั๋ว
วันก่อนพักที่นั่นหนึ่งคืน เพราะอยู่บนเขาจึงเย็นสบายกว่าข้างล่าง
“คารวะแม่นางอวี๋ขอรับ”
ผู้หญิงของเจ้านาย แน่นอนว่าชิงเฟิงไม่กล้ามอง เขาแอบเหลือบมองครู่หนึ่ง รู้สึกว่าแม่นางอวี๋งดงามขึ้นไม่น้อย ใบหน้ายิ้มแย้ม บ่าวรับใช้อย่างเขายังรู้สึกชอบใจ
หวังว่าแม่นางอวี๋จะทำให้คุณชายสามอารมณ์ดีขึ้น
“ชิงเฟิงถ่อมตัวเกินไปแล้ว ทําให้คุณชายสามสิ้นเปลืองแล้ว กลับไปขอบพระคุณคุณชายให้ข้าด้วย”
ความเย็นที่โหมกระหน่ำใส่หน้าทําให้อวี๋จือชอบใจ หัวหน้ายังส่งน้ำแข็งมาให้เธอ เป็นหัวหน้าที่ดีจริงๆ ไม่เสียแรงที่เธอพยายามประจบสอพลอ
ชิงเฟิงยิ้ม “แม่นางอวี๋ไปขอบพระคุณคุณชายสามเองไม่ดีกว่าหรือขอรับ”
อวี๋จือหยุดชะงัก “คุณชายสามติดตามฝ่าบาทไปพักร้อนไม่ใช่หรือ กลับมาแล้วหรือ” ทุกครั้งที่ติดตามฝ่าบาทออกไปพักร้อนนอกเมืองหลวงต้องใช้เวลาหนึ่งเดือนถึงสองเดือนไม่ใช่เหรอ
เพิ่งจะผ่านไปแค่กี่วัน กลับมาแล้วเหรอ
อวี๋จือเห็นลางไม่ดีในทันที
ชิงเฟิงพยักหน้า จงใจถอนหายใจ
อวี๋จือพูดอย่างเห็นอกเห็นใจ “ทำไมหรือ เกิดอะไรขึ้นกับคุณชายสามเช่นนั้นหรือ”
“คุณชายสามอารมณ์ไม่ดีขอรับ” ชิงเฟิงอัดอั้น เริ่มทำท่าขมขื่น “...ข้างนอกลือกันทั่ว ในจวนโหวก็ไม่เข้าใจ แล้วยังตําหนิคุณชายสาม คุณชายสาม... แม่นางอวี๋ ท่านคงไม่ทราบว่าคุณชายสามลำบาก ใช้เงินส่วนตัวไปไม่น้อย”
ในจวนไม่ได้แยกกันอยู่ คุณชายสามย่อมไม่มีทรัพย์สินส่วนตัว เงินเดือนก็มอบให้ส่วนกลาง เงินเดือนแค่นั้น แล้วยังต้องไปมาหาสู่กับผู้คน ฝ่าบาทมีบำเหน็จให้ก็จริง แต่ล้วนเป็นสิ่งของไม่ใช่เงินทอง แล้วยังถูกคุณชายสามนำไปมอบให้คนอื่นอย่างใจกว้าง
หลายปีที่ผ่านมาทำงานหนักเก็บเงินได้สองสามพันตำลึง จ่ายออกไปหมดแล้ว
เมื่อได้ยินชิงเฟิงเอ่ยถึงเรื่องภาพวาด อวี๋จือก็อดตัวสั่นไม่ได้ เห็นชิงเฟิงมองมา เธอจึงอธิบายอย่างแข็งทื่อ “ในบ้านมีน้ำแข็งดีจริงๆ เย็นสบาย เย็นสบายมาก ฮ่าๆ”
เธอลูบแขนตัวเอง ก่อนจะหลอกถาม “จิตรกรคนนั้น...”
ชิงเฟิงโมโหขึ้นมา เอ่ยว่า “ร้านหนังสือปกป้องเขา ไม่ยอมบอกขอรับ แล้วยังบอกว่าพวกเขาก็ไม่รู้ว่าจิตรกรคือใคร เหอะ คนโง่ยังไม่เชื่อ”
“ข้ออ้างต่างหาก” อวี๋จือคล้อยตาม แต่พูดตอบกลับในใจว่า พวกเขาไม่ได้โกหกจริงๆ ร้านหนังสือชังหลงไม่รู้จริงๆ ว่าจิตรกรคือใคร
“จิตรกรอะไรกัน หากบ่าวจับได้ บ่าวจะหั่นศพเขาเป็นชิ้นๆ ระบายความโมโหให้คุณชายสาม”
อวี๋จือ...
ลูบแขนตัวเองเงียบๆ เธอหนาวอีกแล้ว
ต้องปิดให้มิด อย่าให้หัวหน้าจับได้เด็ดขาด
คนที่เหลืออีกสามคนวาดต่อไม่ได้แล้ว ส่วนทางร้านหนังสือชังหลง เธอคงไปที่นั่นไม่ได้อีก
ส่วนเงินที่เสียไป...อวี๋จือไม่สนใจแล้ว หัวหน้าคนนั้นของเธอ เธอไม่กล้าดูถูก
หยุดดีกว่า! อวี๋จือตัดสินใจหยุดอย่างเด็ดขาด
“...หากคุณชายสามมาที่นี่ ท่านช่วยปลอบใจเขาด้วยนะขอรับ ต้องทําให้คุณชายสามอารมณ์ดี...”
เมื่อชิงเฟิงออกไป อวี๋จือก็รีบวิ่งเข้าไปในห้อง เก็บภาพวาดที่เธอสะสมไว้ทั้งหมด แล้วยังมีโครงร่าง รีบจุดไฟเผา ต้องเผาอันตรายที่ซ่อนอยู่ทิ้งไปให้หมดซะ


## บทที่ 29 นำไปให้นาง

ตอนที่ 29 นำไปให้นาง
บาดเจ็บมาครบร้อยวันแล้ว แม้จ้าวโหย่วจื้อที่อยู่ข้างบ้านจะขาหักขนาดนั้นแล้วก็ยังอยู่ไม่สุข
“แม่นางอวี๋ แม่นางอวี๋”
ทันทีที่ได้ยินเสียงของเขา อิงเถาก็กระโดดลุกขึ้นทันที “บ่าวไล่เขาออกไปประเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ” ใบหน้าเต็มไปด้วยความโมโห
“กลับมา” ป้าเจียงรีบเรียกนางไว้ “เจ้าไม่ต้อง ข้าไปเอง”
อิงเถาไม่พอใจ ป้าเจียงเอ่ยอีกว่า “เจ้าไปดูว่าแม่นางตื่นหรือยัง ไปอยู่กับแม่นางดีกว่า”
ถึงแม้อิงเถาอายุยังน้อยแต่นางเป็นหญิงสาว จะถูกผู้ชายหน้าด้านที่อยู่ข้างนอกคนนั้นทำให้เสียชื่อเสียงไม่ได้
อิงเถาจึงเดินไปเรือนหลักด้วยความโมโห
บ้านของพวกนางมีแต่ผู้หญิง ผู้ชายคนนอกไม่รู้จักหลบหลีก ทั้งยังมาหาถึงที่ เสียงดังขนาดนั้นราวกับกลัวคนอื่นไม่ได้ยิน ใครจะไม่รู้ความคิดสกปรกโสมมของเขา
เหอะ ปัญญาชนเช่นนั้นหรือ ไร้ยางอาย อันธพาล ทำให้ปัญญาชนต้องอับอายขายหน้า
“บัณฑิตจ้าวเองหรือ!” ป้าเจียงเปิดประตูออก เห็นจ้าวโหย่วจื้อยืนถือไม้เท้าอยู่ข้างนอก นางจึงเปิดประตูอีกหน่อย ตัวเองยืนบังประตูไว้ไม่เดินออกไป
จ้าวโหย่วจื้อเขย่งเท้ามองเข้าไปข้างใน แต่ป้าเจียงบังเต็มๆ จึงมองไม่เห็นอะไร เขาด่าป้าเจียงในใจ แต่ใบหน้ากลับยิ้มแย้ม คิดว่าตัวเองวางท่าสง่างาม “แม่นางของเจ้าสบายดีหรือไม่”
ป้าเจียงระแวดระวังมากกว่าเดิม “ยามเที่ยงเช่นนี้ อากาศร้อนเพียงนี้ บัณฑิตจ้าวไม่นอนกลางวันที่บ้านหรือ ขาของท่านยังไม่หายดีใช่หรือไม่ หากกระทบกระเทือนขึ้นมา แม่ของท่านคงปวดใจ”
กลับไปสิ รีบกลับไป อย่ามาเอะอะโวยวายแถวนี้นะ
แต่จ้าวโหย่วจื้อไม่ได้ยินเสียงในใจของป้าเจียง เขายื่นดอกไม้ในมือออกไปข้างหน้า “ดอกไม้ที่งามเพริศแพร้วนี้มอบให้แม่นางอวี๋”
สีหน้าของป้าเจียงมืดมนลงทันที “ขอบคุณบัณฑิตจ้าว แต่ในบ้านของเรามีดอกไม้มากมาย แม่นางชื่นชมทุกวัน ชื่อเสียงของผู้หญิงเป็นสิ่งสําคัญที่สุด บัณฑิตจ้าวเป็นปัญญาชน น่าจะเข้าใจมากกว่าป้าอย่างข้า มอบสิ่งของให้แม่นางจะทำให้แม่นางเสียชื่อเสียง ต่อไปท่านอย่าได้มาที่บ้านของเราอีกเลย”
ไม่รู้ไปเก็บดอกไม้เหี่ยวๆ สองดอกนี้มาจากไหน ใครอยากได้กัน
เห็นว่ามีคนมองมาทางนี้ ป้าเจียงจึงเอ่ยเสียงดัง ให้เพื่อนบ้านรับรู้ว่าไม่ใช่แม่นางของเราไม่รู้จักกฎเกณฑ์ แต่ไอ้คนนามสกุลจ้าวผู้นี้ต่างหากที่น่าขยะแขยง
จากนั้นก็ปิดประตู เกือบจะหนีบจมูกของจ้าวโหย่วจื้อ
จ้าวโหย่วจื้อโมโหจนหน้าซีด จ้องประตูด้วยสายตาที่อึมครึมราวกับจะจ้องให้ประตูเป็นรู จ้องอยู่นานถึงได้เดินกลับไป
ยายแก่ ดูถูกเขาเช่นนั้นหรือ ถ้านางไม่ตายเขาก็ไม่ใช่คนนามสกุลจ้าวแล้ว
ป้าเจียงที่ยืนอยู่ในลานบ้านตีวัวกระทบคราด “มักจะมีคนตาบอด คิดว่าแม่นางของเราไม่มีครอบครัว อยากมาเหยียบย่ำ ยากจนข้นแค้น เหอะ ไม่รู้จักคิด ในเมื่อแม่นางของเรากล้ามาอยู่ที่นี่ ก็เพราะมีที่พึ่งพิงเป็นญาติที่มีฐานะ ตาบอด น่าจะให้คุณชายของเราจับเข้าคุกให้หมด”
นี่คือประโยคที่ปรึกษากันก่อนหน้านี้ ถึงแม้คุณชายสามจะไม่ค่อยมาที่นี่ แต่มีคนมากมายอาศัยอยู่ในตรอกดอกท้อจะไม่มีคนเห็นได้เช่นไร
ป้าเจียงผ่านอะไรมามาก รู้ว่าคำพูดของคนนั้นน่ากลัว อวี๋จือจึงวางแผนให้ตัวเองมีญาติที่มีฐานะ คุณชายสามจึงกลายเป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ
ส่วนทำไมเขาถึงไม่รับเธอเข้าไปอยู่ในจวน ญาติห่างๆ จะหน้าด้านสร้างความเดือดร้อนให้เขาได้เช่นไร แล้วอีกอย่างชีวิตที่อยู่ใต้ชายคาคนอื่นมันลําบาก จะสบายเหมือนอยู่ข้างนอกเองเช่นนั้นหรือ
จ้าวโหย่วจื้อที่กลับไปบ้านตัวเองก็โมโหอีกครั้ง แม้แต่มารดาก็ยังบ่นเขา “แม่บอกเจ้าแล้วว่ายัยนั่นมันยัยจิ้งจอก เจ้ายังไปหาเรื่อง ทำไมเจ้าถึงไม่ฟังแม่ แม่ไม่มีทางทําร้ายเจ้า...”
จ้าวโหย่วจื้อหงุดหงิดกว่าเดิม เขายกมือขึ้นกวาดชามบนโต๊ะตกแตก และถือไม้เท้าเดินออกไปข้างนอก
“เจ้าจะไปไหน ขาของเจ้ายังไม่หายดี โอ้บรรพบุรุษ เจ้าเป็นบ้าอะไรอีก” ป้าหลี่เดินตามไปอย่างโมโหและร้อนใจ
“ไปปรึกษาการบ้านกับสหาย” จ้าวโหย่วจื้อไม่หันกลับมามอง
“ปรึกษาการบ้านก็ต้องรอให้ขาของเจ้าหายดีก่อน ไม่ต้องรีบ...”
จ้าวโหย่วจื้อถือไม้เท้าเดินไปอย่างรวดเร็ว แม่ของเขาตามไม่ทันจึงกระทืบเท้าด่าอยู่หน้าประตู
แน่นอนว่าด่าคนอื่น นางจะด่าลูกชายตัวเองได้อย่างไร ทําเอาเพื่อนบ้านชะโงกหน้ามอง ป้าหลี่ถลึงตาใส่ “ดูอะไรกัน”
เรื่องพวกนี้ทำให้อวี๋จืออารมณ์เสียไม่น้อย ดูเหมือนว่าครั้งก่อนเธอจะต่อยเบาไป!
อวี๋จืออารมณ์เสีย คนอื่นก็อย่าคิดจะได้อารมณ์ดี
เหวินจิ่วเซียวออกมาจากห้องขัง ลูกน้องที่ติดตามมาเลื่อมใสในตัวเขา “ใต้เท้าเก่งมากเลยขอรับ”
หลูหมาจือคนนั้นปิดปากแน่น พวกเขาสอบสวนตั้งสองสามวัน เขาก็ไม่ยอมอ้าปาก ไม่ได้เบาะแสอะไรทั้งนั้น ใช้เครื่องมือทรมานก็แล้วแต่หลูหมาจือราวกับไม่กลัวความเจ็บปวด แล้วยังฆ่าเขาทิ้งไม่ได้ พวกเขาไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว
พอใต้เท้าเหวินกลับมา เหอะ สอบสวนเพียงคืนเดียว หลูหมาจือก็สารภาพทุกอย่าง นับถือจริงๆ
มีใต้เท้าเหวินอยู่ที่ศาลต้าหลี่ ไม่มีคดีที่ตรวจสอบไม่ได้ พวกเขาก็อาศัยบารมีไปด้วย
เหวินจิ่วเซียวเดินออกไปข้างนอกพลางออกคำสั่ง “เรื่องที่เหลือคงต้องให้เจ้ารับช่วงต่อ ไม่มีปัญหาใช่หรือไม่”
“ไม่มีปัญหาขอรับ ไม่มีปัญหาแน่นอน” ยื่นความดีความชอบให้เขาชัดๆ ลูกน้องท่าทีขยันขันแข็งมากกว่าเดิม “ท่านเหนื่อยมาทั้งคืนแล้ว รีบกลับไปพักผ่อนเถิดขอรับ”
ไม่ได้เหนื่อยขนาดนั้น เพราะเขาสนุกกับกระบวนการสอบสวน แต่ช่วงนี้อารมณ์ไม่ค่อยดี ฟาดแส้สองสามที ได้เห็นเลือดก็สบายใจขึ้นไม่น้อย
แต่...เขามองดูเลือดที่เปื้อนเสื้อผ้าตัวเอง โชคดีที่เขาใส่สีดํา เห็นไม่ชัด แต่กลิ่นเลือดเหม็นคาวเกินไป
ชิงเฟิงขับรถม้ามารออยู่ข้างนอก รีบเดินเข้ามาต้อนรับ “คุณชายสามขอรับ!”
“กลับจวน” เหวินจิ่วเซียวขึ้นไปบนรถม้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
ชิงเฟิงรู้ว่าคุณชายสามไม่ได้นอนทั้งคืน จึงขับรถเบาๆ กลัวจะทำให้คุณชายสามที่นอนหลับในรถสั่นโคลง เขาอดไม่ได้ที่จะภูมิใจ เหตุใดคุณชายสามถึงไว้ใจเขาคนเดียวทั้งที่คุณชายสามมีบ่าวรับใช้ในเรือนตั้งมากมาย
ก็เพราะเขาเอาใจใส่น่ะสิ! คิดเหมือนที่คุณชายสามคิด ร้อนใจเรื่องที่คุณชายสามร้อนใจ แค่คุณชายสามมองมา เขาก็รู้ว่าคุณชายสามคิดอะไร คนในจวนต่างอิจฉาเขา
กลับมาถึงจวนท่านโหว ชิงเฟิงหยุดรถ กำลังคิดว่าจะปลุกคุณชายสามหรือให้คุณชายสามหลับต่ออีกสักหน่อย ก็เห็นคุณชายสามเดินลงมา เขาจึงรีบเดินเข้าไปประคอง
เหวินจิ่วเซียวไม่จำเป็นต้องให้ประคอง เขาเอามือไขว้หลังและเดินเข้าไปข้างใน เจอกับท่านป้าที่เดินออกมาข้างนอกพอดี
สาวใช้ที่ออกมาส่งท่านป้าคนนั้นรีบคารวะ “คุณชายสาม”
ท่านป้าคนนั้นก็รีบคารวะตาม “คารวะคุณชายสามเจ้าค่ะ” พลางนึกในใจว่า นี่คือใต้เท้าเหวินเช่นนั้นหรือ ท่าทีดุร้าย สมคำร่ำลือจริงๆ
เหวินจิ่วเซียวตอบกลับด้วยสีหน้าไร้อารมณ์แล้วเดินเข้าไปข้างในต่อ
ชิงเฟิงที่เดินตามมาอธิบายเบาๆ “นั่นคือเถ้าแก่หอจิ่นอีขอรับ มาวัดตัวทำเสื้อผ้าให้หญิงสาวในจวนขอรับ”
เหวินจิ่วเซียวสายตาเป็นประกาย เขาออกคำสั่ง “ทําให้นางสักสองสามตัว”
หยุดชะงักแล้วเอ่ยต่อว่า “คิดหาวิธีนำผ้าไหมเยียนหลัวไปให้นาง”
นึกถึงงานเย็บปักถักร้อยของผู้หญิงคนนั้น เหวินจิ่วเซียวก็ลังเล ช่างเถอะ นางเย็บปักถักร้อยไม่เป็น แต่ยังมีป้าเจียงไม่ใช่หรือ
นางที่เขาพูดถึงคือใคร ในฐานะบ่าวคนสนิทของคุณชายสามอย่างชิงเฟิงจะไม่รู้ได้เช่นไร
“คุณชายสามไม่ต้องห่วงขอรับ บ่าวจะทําให้แม่นางอวี๋ดีใจขอรับ”


## บทที่ 30 ป้าเจียงหกล้ม

ตอนที่ 30 ป้าเจียงหกล้ม
“มีใครอยู่บ้านหรือไม่”
อวี๋จือที่กำลังถือพัดนั่งอยู่บนเก้าอี้เงยหน้าขึ้น “ใครเคาะประตู ไปดูหน่อย”
อิงเถาลุกขึ้นไปเปิดประตู “บัณฑิตซิ่วไฉจัง?”
อวี๋จือก็เห็นเขา เธอแปลกใจ
บัณฑิตซิ่วไฉจังก็อาศัยอยู่ในตรอกดอกท้อเหมือนกัน อยู่ห่างจากบ้านของอวี๋จือไปสามหลัง ถึงแม้จะอยู่ใกล้กัน แต่พวกเขาไม่เคยไปมาหาสู่กันเลย
“แม่นางอวี๋” เห็นอวี๋จือเดินมา บัณฑิตซิ่วไฉจังก็รีบทําความเคารพด้วยท่าทีไม่สบายใจ
“บัณฑิตซิ่วไฉจัง” อวี๋จือเอ่ยตอบกลับ “นี่?”
บัณฑิตซิ่วไฉจังไม่กล้ามองหน้าอวี๋จือ “ป้าเจียง คนรับใช้ของแม่นางหกล้ม จึงฝากข้ามาบอกแม่นาง...”
ยังพูดไม่จบ อิงเถาก็ตกใจขึ้นมา “หกล้มที่ไหน เป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ”
“อิงเถา อย่าเสียมารยาท” อวี๋จือเตือนอิงเถา มองบัณฑิตซิ่วไฉจังอย่างละอายใจ “บ่าวไม่รู้กฎเกณฑ์ บัณฑิตซิ่วไฉจังอย่าได้ถือสา ป้าเจียงหกล้มที่ไหน หกล้มรุนแรงหรือไม่เจ้าคะ” ที่จริงในใจเธอก็ร้อนใจ
“ไม่รุนแรงขอรับ” บัณฑิตซิ่วไฉจังสะบัดมือ เขาทำอะไรไม่ถูกนัก “ป้าเจียงอยู่ที่โรงหมอของหมอหวัง ขาเจ็บ ส่วนอาการเป็นเช่นไร ข้าก็ไม่ทราบ”
เขากลับจากบ้านของสหาย และบังเอิญพบเข้าจึงช่วยพานางไปส่งโรงหมอ เขาเป็นคนนอก ไม่สนิทสนมกัน จึงไม่ได้ถามอะไรมาก
“ขอบคุณบัณฑิตซิ่วไฉจัง รบกวนท่านแล้ว ข้าคงต้องไปหาป้าเจียงที่โรงหมอเดี๋ยวนี้ ไม่สะดวกเชิญท่านเข้ามาดื่มชา ข้าจะไปขอบคุณท่านด้วยตัวเองทีหลังเจ้าค่ะ” อวี๋จือขอโทษ
จากนั้นก็สั่งอิงเถา “รีบไปนำเงินมา”
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรหรอกแม่นาง” บัณฑิตซิ่วไฉจังรีบเอ่ย เห็นสีหน้าเป็นกังวลของอวี๋จือ อยากจะปลอบใจแต่กลับไม่รู้จะพูดเช่นไร
รวบรวมความกล้าตั้งนานก่อนจะเอ่ยออกมา “หากต้องการความช่วยเหลือจากข้า แม่นางเรียกข้าได้เสมอ”
“ขอบคุณเจ้าค่ะ หากต้องการความช่วยเหลือคงต้องรบกวนท่านแน่นอน ท่านช่างเป็นคนดีเหลือเกิน” อวี๋จือขอบคุณอีกครั้ง จากนั้นก็พาอิงเถาไปโรงหมอทันที
บัณฑิตซิ่วไฉจังมองดูแผ่นหลังที่เดินห่างออกไปไกล เขาก็หน้าม่อยคอตก
เพราะเป็นห่วงป้าเจียง อวี๋จือเดินเร็วมาก อิงเถาต้องวิ่งเหยาะๆ ตามให้ทัน เมื่อมาถึงโรงหมอ ทั้งสองคนก็เหงื่อแตก
“ป้าเจียง เกิดอะไรขึ้น ออกมาซื้อผักทําไมถึงหกล้มได้ หมอว่าอย่างไร รุนแรงหรือไม่ เป็นอะไรหรือไม่” อวี๋จือถามรัวๆ “ไม่ต้องกลัว รักษาให้หาย ข้านำเงินมาเพียงพอ” ก่อนจะหันไปมองอิงเถา
อิงเถาก็ฉลาด นางตบถุงเงินและพยักหน้า “ใช่เจ้าค่ะ เรามีเงิน ไม่ต้องกลัวเจ้าค่ะ!”
ป้าเจียงทั้งอุ่นใจและละอายใจ อุ่นใจเพราะแม่นางเป็นห่วงตัวเองเพียงนี้ ละอายใจเพราะนางไร้ประโยชน์ แค่ออกมาซื้อผักยังหกล้มได้ สร้างปัญหาให้แม่นางแล้วยังต้องเสียเงินอีก
“ล้วนแต่เป็นความผิดของบ่าว ถูกคนชนหกล้ม บ่าวไม่ได้เรื่องเองเจ้าค่ะ” ป้าเจียงบ่นตัวเอง
อวี๋จือขมวดคิ้ว “เห็นว่าใครชนหรือไม่”
ป้าเจียงส่ายหน้า “ไม่เห็นเจ้าค่ะ คนเยอะเกินไป เห็นบ่าวล้มจึงวิ่งหนีออกไปหมดเจ้าค่ะ” อยากหาก็หาไม่เจอ
อวี๋จือไม่คิดเรื่องนี้แต่กลับหันไปถามหมอ
ท่านหมอพลิกดูอาการให้อย่างเบามือ “ข้อเท้าพลิก แต่กระดูกไม่หัก น่าจะพลิกถูกเอ็นที่อยู่ข้างใน กลับไปประคบยา ค่อยๆ รักษา คนแก่ฟื้นตัวช้า เป็นเดือนถึงจะหายดี ต่อให้หายดีแล้วแต่ต่อไปทํางานก็ต้องระวัง หากพลิกอีกครั้งคงแย่” เขาอธิบายอย่างละเอียด
“รบกวนแล้ว ขอบคุณเจ้าค่ะ” อวี๋จือพูดขอบคุณและให้อิงเถาตามไปจ่ายเงินค่ายา
เธอเดินไปหาป้าเจียง ปลอบใจนาง “ไม่เป็นไร ประคบยารักษาสักหนึ่งเดือนก็หาย เจ้าไม่ต้องห่วง”
ป้าเจียงก้มหน้าเช็ดน้ำตา นางไม่รู้จะพูดเช่นไร
อิงเถายืมรถลากของโรงหมอมาพาป้าเจียงกลับบ้าน แล้วยังยืมเด็กขายยาของโรงหมอมาด้วย ให้เขาจูงรถลากกลับไป อิงเถาจะได้ไม่ต้องกลับไปอีกครั้ง
พอเข้ามาในตรอกดอกท้อ คนที่ตากลมอยู่ใต้ต้นไม้ก็ล้อมรอบกันเข้ามา “เกิดอะไรขึ้นหรือ”
ดูความคึกคักไง โรคทั่วไปของคนเรา
ป้าเจียงนั่งอยู่บนรถลาก “ข้าซวยเอง ออกไปซื้อผักแล้วหกล้มข้อเท้าพลิก ทำให้แม่นางลำบาก อากาศร้อนเช่นนี้ยังต้องวิ่งออกไปข้างนอก เป็นห่วงคนรับใช้ที่ไม่ได้เรื่องอย่างข้า”
ทุกคนเกลี้ยกล่อมนาง “อายุมากแล้ว หกล้มเป็นเรื่องธรรมดา”
“อย่าคิดมาก รักษาให้หายก็พอ”
“เจ้าโชคดีจริงๆ ดูสิว่าแม่นางของเจ้าดีกับเจ้าเช่นนี้ ยังจ้างรถลากลากเจ้ากลับมา”
“ใช่ๆๆ เจ้ามีวาสนาแล้ว”
...
ป้าเจียงอยู่เป็น นางมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดี
ป้าเจียงภูมิใจ “แม่นางของข้าดีกับข้ามาก คนมีลูกสาวลูกชายอย่างพวกเจ้ายังต้องอิจฉาป้าแก่ตัวคนเดียวอย่างข้า เอาล่ะ น้ำใจของพวกเจ้าข้ารับไว้แล้ว แยกย้ายกันได้แล้ว เด็กขายยาของโรงหมอต้องรีบกลับ”
ทุกคนจึงแยกย้ายกันไป แต่ก็ยังนั่งซุบซิบนินทากันต่อ
อวี๋จือไม่ถือสา ช่วงนี้บ้านเธอต้องกลายเป็นหัวข้อสนทนาแน่นอน
ถึงแม้แม่นางจะปลอบใจนาง แต่ป้าเจียงก็ยังกลุ้มใจ นางข้อเท้าพลิก ไม่เพียงแต่ออกไปขายขนมเซียงปิ่งราดซอสไม่ได้ แม้แต่ผักก็ออกไปซื้อไม่ได้ จะทําเช่นไร
อวี๋จือคิดว่า จะไปยากอะไร
“อากาศร้อนขนาดนี้ ข้าอยากหยุดขายขนมเซียงปิ่งราดซอสตั้งนานแล้ว รอให้ถึงฤดูใบไม้ร่วง อากาศเย็นขึ้นแล้วค่อยขายต่อ ส่วนเรื่องซื้อผักก็ไม่ยาก ให้อิงเถาไปซื้อ มีเงินอยู่ในมือ ยังกลัวว่าจะซื้อผักไม่ได้เช่นนั้นหรือ ถูกเอาเปรียบสักสองครั้งถูกหลอกสักสองครั้งจะได้เรียนรู้ ป้าเจียงรักษาตัวให้หายเถิด ไม่ต้องกังวลไป”
อิงเถายิ่งอยากจะลองดู “แม่นางไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ งานนี้บ่าวต้องทำได้ดีแน่นอน ต่อไปถึงแม้ว่าป้าเจียงจะหายดีแล้ว บ่าวก็จะเป็นคนไปซื้อผัก บ่าวยังเด็ก วิ่งเร็วกว่าเจ้าค่ะ”
ประโยคสุดท้ายทําให้ทุกคนหัวเราะ ป้าเจียงก็ไม่กลุ้มใจอีกต่อไป
อวี๋จือพาอิงเถาไปขอบคุณบัณฑิตซิ่วไฉจังที่บ้าน นําขนมสองห่อและผ้าหนึ่งผืนไปเป็นของตอบแทน
“ท่านอา ข้าชื่ออวี๋จือ เรื่องป้าเจียงต้องขอบคุณบัณฑิตซิ่วไฉจังที่ช่วยเหลือ เมื่อวานยุ่งจึงไม่ได้มาขอบคุณ วันนี้ตั้งใจมาขอบคุณเขาเจ้าค่ะ” อวี๋จืออธิบายจุดประสงค์อย่างใจกว้าง
ถึงแม้เสื้อผ้าของมารดาบัณฑิตซิ่วไฉจังไม่ใช่เสื้อใหม่แต่กลับซักอย่างสะอาด ผมก็หวีอย่างเรียบร้อย แค่มองก็รู้ว่าเป็นคนสะอาดเรียบร้อย
เรื่องเมื่อวานนางก็รู้ ได้ยินอวี๋จือเอ่ยเช่นนี้ก็ยิ้มทันที “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ล้วนแต่เป็นเพื่อนบ้านกัน ช่วยเหลือซึ่งกันและกันเป็นเรื่องสมควร และเขาก็ไม่ได้ทําอะไร แค่ช่วยส่งข่าว ไม่จำเป็นต้องมาขอบคุณจริงจังเช่นนี้”
อวี๋จือไม่เห็นด้วย “นั่นก็เพราะบัณฑิตซิ่วไฉจังเป็นคนดีเจ้าค่ะ”
ประโยคนี้มารดาบัณฑิตซิ่วไฉจังชอบฟัง บุตรชายคนนี้ของนางใจดีตั้งแต่เด็กแต่ปากกลับถ่อมตัว “เรื่องเล็กน้อย ใครบังเอิญเจอก็ต้องช่วย” รอยยิ้มบนใบหน้าชัดเจนขึ้น
อวี๋จือยิ้ม เห็นเด็กอายุสามสี่ขวบที่ยืนอยู่ข้างนาง จึงพูดว่า “นี่คือหลานของท่านหรือเจ้าคะ น่ารักน่าชัง เลี้ยงดูได้ดีมาก ดูตาคู่นี้สิเจ้าคะ ต้องเป็นเด็กฉลาดแน่นอน”
เป็นไปตามคาด มารดาบัณฑิตซิ่วไฉจังชอบใจมากกว่าเดิม “หลานชายคนเล็กของข้า อายุสี่ขวบแล้ว เรียนหนังสือกับบิดาเขาได้แล้ว”
“ลูกชายสืบมรดกจากบิดา ต่อไปต้องเป็นคนมีอนาคตแน่นอนเจ้าค่ะ” อวี๋จือชื่นชม “ข้าไม่มีของมีค่าอะไร มีแต่ขนมสองห่อให้ท่านชิม และผ้าหนึ่งผืนให้ท่านทําเสื้อผ้าให้เด็กๆ”
พูดพลางส่งสัญญาณให้อิงเถาเอาของวางบนโต๊ะ
มารดาบัณฑิตซิ่วไฉจังบอกปัด “ไม่ได้ ไม่ได้ จะรับของของเจ้าได้เช่นไร นำกลับไปเถิด”
“นำของมาขอบคุณ จะนำกลับไปได้เช่นไรเจ้าคะ”
“เช่นนั้นก็รับของเจ้าไว้ไม่ได้”
...
พวกนางสองคนปฏิเสธกันไปมาราวกับทะเลาะกัน
เมื่ออวี๋จือเดินออกมาจากบ้านครอบครัวจัง เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เหนื่อยจัง!
สิ่งมีชีวิตอย่างมนุษย์ป้าน่ากลัวเกินไปแล้ว ต่อไปถ้ามีเรื่องแบบนี้ต้องให้ป้าเจียงเป็นคนจัดการ เธอไม่ชินกับการคบค้าสมาคมกับพวกนางจริงๆ


## บทที่ 31 คุณชายสาม หวานหรือไม่เจ้าคะ

ตอนที่ 31 คุณชายสาม หวานหรือไม่เจ้าคะ
มารดาบัณฑิตซิ่วไฉจังออกมาส่งอวี๋จือที่ประตู กลับมาเห็นหลานชายตัวเองกําลังกอดขนมห่อหนึ่ง สายตาเป็นประกาย จึงอดยิ้มไม่ได้ “อยากทานหรือ ย่าถือให้เจ้า”
ก่อนจะหันไปคุยกับสามี “แม่นางอวี๋คนนี้ช่างมีความรู้มีมารยาท พูดจาไพเราะ ไม่เลวเลยทีเดียว”
บิดาบัณฑิตซิ่วไฉจังกําลังยุ่งอยู่กับงาน “เจ้าอย่าไปฟังพวกนั้นเอ่ยเหลวไหล อายุปูนนี้แล้วยังปั้นเรื่องใส่ร้ายนาง น่าอาย”
“ไม่มีลมจะมีคลื่นได้เช่นไร ท่านจะเข้าใจอะไร” มารดาบัณฑิตซิ่วไฉจังเหลือบมองเขา จากนั้นก็คิดว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับตัวเอง
พอดีกับที่บัณฑิตซิ่วไฉจังเดินออกมาจากห้องหนังสือ เอ่ยอย่างไม่เห็นด้วย “ท่านแม่ ป้าหลี่ปั้นเรื่องทำลายชื่อเสียงแม่นางอวี๋ ท่านแม่อย่าได้หูเบาไปขอรับ”
“แม่รู้ แม่รู้ แม่ของเจ้าเป็นคนเช่นนั้นหรือ” ไม่พอใจนักที่ลูกชายใส่ร้ายตัวเอง
“ลูกไม่มีความหมายอื่น แค่เตือนท่านว่าผู้หญิงคนเดียวอย่างแม่นางอวี๋ใช้ชีวิตไม่ง่ายหรอกขอรับ”
มารดาบัณฑิตซิ่วไฉจังสายตาเป็นประกาย “ข้าจะมีเวลาไปสนใจคนอื่นได้เช่นไร แค่เจ้าข้าก็กลุ้มใจมากพอแล้ว แม่ของเหมาต้านเสียไปตั้งสามปีแล้ว เจ้าควรหาอีกคนได้แล้ว ข้ากับพ่อของเจ้าแก่แล้ว อยู่กับเจ้าตลอดชีวิตไม่ได้ เจ้าไม่มีคนรู้ใจอยู่ข้างๆ ข้าตายไปก็ไม่สบายใจ”
“ท่านแม่ ตอนนี้ลูกยังไม่คิดเรื่องนี้ เหมาต้านยังเล็ก...”
มารดาบัณฑิตซิ่วไฉจังไม่อยากได้ยินคำนี้มากที่สุด “เด็กอะไร สี่ขวบแล้ว ถือโอกาสตอนนี้ข้ายังอยู่ ยังเลี้ยงให้เจ้าได้สองสามปี พวกเจ้าสองคนไปใช้ชีวิตของตัวเอง แม่ว่าโหรวเหนียงตระกูลท่านลุงของเจ้าไม่เลว ตระกูลท่านลุงของเจ้าก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน หรือให้แม่หาคนมาดูดวงของพวกเจ้าดีหรือไม่” นางหลอกถาม
บัณฑิตซิ่วไฉจังตกใจ “อย่านะขอรับท่านแม่ โหรวเหนียงเพิ่งจะอายุเท่าไหร่ ลูกเห็นนางเป็นเหมือนน้องสาวแท้ๆ”
“โหรวเหนียงอายุสิบหกแล้ว แต่งงานได้ตั้งนานแล้ว” มารดาบัณฑิตซิ่วไฉจังเอือมระอา กัดฟันเอ่ยเบาๆ “อย่าคิดว่าแม่ไม่รู้ว่าเจ้าคิดอะไร เจ้าชอบแม่นางอวี๋ใช่หรือไม่”
คลานออกมาจากท้องของนาง นางจะไม่รู้ได้เช่นไร เมื่อก่อนบอกให้เข้าออกบ้านยังยากกว่าขึ้นสวรรค์เสียอีก วันๆ เอาแต่เขียนบทความในห้องหนังสือทั้งวัน ตั้งแต่แม่นางอวี๋ย้ายมาอยู่ที่นี่ เขาก็อยากออกจากบ้านวันละแปดครั้ง คิดว่าจะได้เจอนาง
หากไม่เจอ มุมปากก็จะห้อย ทำหน้าหมองทั้งวัน
หากเจอก็เปลี่ยนไปราวกับคนละคน ท่าทีเต็มไปด้วยความดีใจ
นางเห็นหมดแล้วแค่ไม่พูดเท่านั้นเอง
บัณฑิตซิ่วไฉจังตกใจ “ท่านแม่ พูดเบาๆ หน่อยขอรับ อย่าทําให้นางเสียชื่อเสียง”
มันเป็นเพียงความปรารถนาฝ่ายเดียวของเขา พ่อหม้ายลูกติดอย่างเขาไม่คู่ควรกับแม่นางที่ดีเพียงนั้น
มารดาบัณฑิตซิ่วไฉจังโมโห “ข้าทำให้นางเสียชื่อเสียงหรือ ก็เพราะเจ้าเอาแต่คิดถึงนาง ข้าจะบอกความจริงกับเจ้า เจ้าคงได้แค่คิด ไม่มีทางเป็นไปได้”
เห็นบุตรชายก้มหน้าก้มตา มารดาบัณฑิตซิ่วไฉจังก็สงสาร “แม่นางอวี๋หน้าตางดงามเช่นนั้น จะเป็นแม่นางธรรมดาได้เช่นไร ครอบครัวของเราไม่มีปัญญาเลี้ยงนาง
แล้วยังมีคุณชายที่เข้าไปในบ้านของนาง แม่อาบน้ำร้อนมาก่อน ไม่เคยเห็นคุณชายที่สง่างามเช่นนี้ เจ้าจะสู้เขาได้หรือ”
บัณฑิตซิ่วไฉจังหน้าแดง “นั่นคือลูกพี่ลูกน้องของแม่นางอวี๋ขอรับ”
“ลูกพี่ลูกน้องจริงหรือไม่ไม่รู้ แต่ต่อให้เป็นลูกพี่ลูกน้อง หน้าตางดงามอย่างแม่นางอวี๋ ผู้ชายคนไหนเห็นก็ต้องหวั่นไหว คนโบราณบอกว่าลูกพี่ลูกน้องเกิดมาคู่กัน”
ลูกชายอายุยังน้อยมองไม่ออกแต่คนเป็นแม่อย่างนางกลับมองออกอย่างชัดเจน หากเป็นลูกพี่ลูกน้องธรรมดา ใครจะมาเยี่ยมเยียนไกลขนาดนี้ ลูกชายตัวเองก็มีลูกพี่ลูกน้องเหมือนกัน ไม่เคยเห็นจะคุยกับลูกสาวท่านลุงตัวเอง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงไปเยี่ยมเยียนถึงบ้าน
เรื่องของผู้ชายกับผู้หญิง นางไม่มีทางมองผิด
แม่นางอวี๋คือหงส์ ถึงแม้จะอาศัยอยู่ในตรอกโกโรโกโส แต่ก็ยังคงเป็นหงส์ ไม่ช้าก็เร็วต้องโบยบินออกไป
“ลูก ลูกกลับไปอ่านหนังสือที่ห้องหนังสือดีกว่าขอรับ”
มองลูกชายที่มีท่าทีราวกับวิ่งหนี มารดาบัณฑิตซิ่วไฉจังก็ไม่สบายใจแต่ไม่นานนางก็คิดได้ แม่นางอวี๋ไม่คู่ควรกับครอบครัวของพวกเขา บุตรชายคงต้องผิดหวัง ไม่ช้าก็เร็วต้องเป็นเช่นนี้ เวลาผ่านไปประเดี๋ยวก็ดีขึ้น
อวี๋จือไม่รู้ว่าตัวเองยังมีคนแอบชอบอีกคนหนึ่ง เธอกําลังลองเสื้อผ้าอย่างมีความสุข “คุณชายสาม สวยหรือไม่เจ้าคะ”
เธอเหยียดแขนหมุนไปมาหน้าเหวินจิ่วเซียว ชายกระโปรงปลิวไสว ราวกับดอกบัวยามฤดูร้อน
หัวหน้าใจดีเกินไปแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะทําเสื้อผ้าให้เธอตั้งสี่ตัว แล้วยังเอาผ้าไหมเยียนหลัวมาให้เธอด้วย
ทั้งผืนเลยนะ! ผ้าไหมเยียนหลัว! แพงมาก! เพราะครั้งก่อนเธอพูดถึงเหรอ จุ๊ๆๆ หัวหน้าที่ใจกว้างแบบนี้ยังมีอีกไหม เอามาให้เธออีกสักโหล
“งาม” เหวินจิ่วเซียวสีหน้าไม่เปลี่ยน แต่หากมองดีๆ จะเห็นว่ามุมปากของเขากระดกขึ้นเบาๆ
งดงามจริงๆ ผู้หญิงคนนี้หน้าตางดงาม ไม่ว่าเสื้อผ้าเลิศหรูเพียงใดก็ไม่อาจกลบความงามของนางได้ แต่กลับขับเน้นให้นางดูโดดเด่นยิ่งขึ้น
ใบหน้าเล็กๆ มักจะยิ้มแย้มแจ่มใสเปล่งประกาย อบอุ่น อบอุ่นถึงก้นบึ้งของหัวใจ
เหวินจิ่วเซียวอดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบนางกับผู้หญิงในจวน พี่สะใภ้ใหญ่น่าเบื่อ พี่สะใภ้รองหยิ่งผยอง พี่หญิงใหญ่...แต่งงานออกเรือนไปหลายปีแล้ว เขาจําหน้าตาของนางตอนนี้ไม่ได้จริงๆ แต่ในความทรงจํานางไม่สวยสักเท่าใด
มีเพียงหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ นางแปลกแต่กลับมีเสน่ห์ ดูธรรมดาแต่กลับงดงาม ไม่มากไม่น้อยเกินไป กําลังพอดี
จู่ๆ อวี๋จือก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมา ถามว่า “คุณชายสาม ผ้าไหมเยียนหลัวแพงมากใช่หรือไม่เจ้าคะ”
เหวินจิ่วเซียวพยักหน้า “อืม”
อวี๋จือระมัดระวัง “เช่นนั้นท่านยังมีเงินอยู่หรือไม่เจ้าคะ ชิงเฟิงบอกว่า...” โยนให้ชิงเฟิงทันที แต่กลับทำท่าทีเสียใจที่เผลอพูดออกมา
เหวินจิ่วเซียวมองเธอ “ชิงเฟิงบอกว่าอะไร”
อวี๋จือลังเลแต่สุดท้ายก็มองสีหน้าของเขาพลางพูดเบาๆ “ชิงเฟิงเป็นห่วงท่าน บอกว่าท่านใช้เงินส่วนตัวไปเกือบหมด กลัวท่านอารมณ์เสีย หากท่านขัดสน ข้า...” เสียงเบาลงเรื่อยๆ จนไม่ได้ยิน
นี่มันเรื่องอะไรกัน เขาเหมือนคนไม่มีเงินเช่นนั้นหรือ ชิงเฟิงเอ่ยเหลวไหลอะไร ดูเหมือนว่าคงไม่อยากอยู่ต่อแล้ว
เห็นอวี๋จือไม่สบายใจ เหวินจิ่วเซียวจึงเอ่ยว่า “ไม่ใช่เรื่องของเจ้า”
เขาชะงักไปเล็กน้อยแล้วเอ่ยอธิบาย “ของที่นำมาให้เจ้า เจ้าก็รับไว้เถิด ไม่ได้แพงอะไร เลี้ยงเจ้าคนเดียว ข้ามีปัญญาเลี้ยง”
เขาไม่ได้ทำเป็นหน้าใหญ่ใจโต ถึงแม้ที่จวนจะไม่ได้แยกกันอยู่ แต่ท่านแม่กลัวเงินของเขาไม่พอใช้จึงมอบร้านค้าให้เขาสองร้าน มีรายได้สองพันสามพันตำลึงทุกปี ล้วนแต่เก็บไว้ที่ร้าน เขาแค่ขี้เกียจไปยุ่ง
“เจ้าค่ะ” อวี๋จือสายตาเป็นประกายและวางชามผลไม้ไว้ข้างมือเขาอย่างเอาอกเอาใจ “องุ่นเจ้าค่ะคุณชายสาม หวานมาก ข้าปอกเปลือกทีละลูก”
อวี๋จือแย่งความดีความชอบของอิงเถาอย่างไม่เกรงใจ องุ่นชามนี้คือเสบียงอาหารของเธอ เห็นแก่น้ำใจของหัวหน้า เธอจึงยอมอุทิศให้เขา
เดิมทีเหวินจิ่วเซียวไม่อยากกินเพราะเขาไม่ชอบกินของหวาน แต่ได้ยินว่านางปอกเปลือกเอง เขาจึงหยิบขึ้นมาลูกหนึ่ง และเมื่อรู้ตัวอีกทีองุ่นลูกนั้นก็เข้าไปในปากแล้ว
เขาเคี้ยวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “หวาน”
เหมือนใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสนี้ หวานมาก!


## บทที่ 32 คุณชายสามโกรธหรือ

ตอนที่ 32 คุณชายสามโกรธหรือ
เหวินจิ่วเซียวรู้ว่าป้าเจียงข้อเท้าพลิก จึงเสนอให้ชิงเฟิงซื้อคนรับใช้เพิ่มอีกคน
อวี๋จือปฏิเสธ “ป้าเจียงแค่ข้อเท้าพลิก มือไม่ได้เป็นอะไร ทําอาหารได้ก็พอเจ้าค่ะ งานที่เหลือยังมีอิงเถา คนน้อยงานก็น้อย แล้วอีกอย่าง มีข้าอยู่ไม่ใช่หรือเจ้าคะ คุณชายสามลืมไปแล้วหรือว่าข้าเกิดในชนบท เคยทําทุกอย่างมาหมดแล้ว”
เรือนเล็กแค่นี้ มีคนเข้ามาอยู่เพิ่มอีกคน มีคนคอยจับตามองเธอเพิ่มอีกคน เธอยังจะหายใจออกอยู่เหรอ
เหวินจิ่วเซียวพยักหน้า หากนางไม่พูด เขาคงลืมไปแล้วว่านางเกิดในชนบท
หน้าตางดงาม ดวงตาเปล่งประกายราวกับสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง ไม่เหมือนหญิงสาวจากชนบทแม้แต่น้อย
“คุณชายสามเจ้าคะ นี่คือกระเป๋าเงินที่ข้าทําเป็นใบที่เก้า” อวี๋จือหยิบกระเป๋าเงินสีม่วงออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง “สูงสุดคืนสู่สามัญ กระเป๋าเงินเก้าใบสามารถขอ เอ่อ แลกเปลี่ยนกับความปรารถนาอย่างหนึ่งได้หรือไม่เจ้าคะ” เกือบพูดออกไปตรงๆ แล้ว
เหวินจิ่วเซียวเห็นกระเป๋าเงิน มุมปากของเขาก็กระตุกเบาๆ
หน้าตาคุ้นๆ ลวดลายคุ้นๆ ทำได้เก้าใบแล้วหรือ นั่นหมายความว่าเขารับกระเป๋าเงินขี้เหร่ๆ นี้มาแปดใบแล้ว
“เจ้าอยากขออะไร” ประโยคนี้ช่างแปลกใหม่ แต่ถึงขั้นเอ่ยถึงสำนวนที่ว่า ‘สูงสุดคืนสู่สามัญ’ ด้วยนี่มันเกินไปหรือเปล่า
เหวินจิ่วเซียวตั้งตารออย่างแน่วแน่ รอดูว่าหญิงผู้นี้จะเล่นลูกไม้อะไร
อวี๋จือสีหน้าดีใจ เอ่ยด้วยความตื่นเต้น “ตอนที่ท่านป้าขายข้า นางเซ็นสัญญาซื้อขายตัวเอาไว้ ต่อมาข้ามีวาสนาติดตามคุณชายสาม บ่าวอยากถามว่าสัญญาซื้อขายตัวของข้าอยู่กับท่านหรือไม่เจ้าคะ บ่าวขอคืนได้หรือไม่”
เพื่อขอสัญญาซื้อขายตัวคืน อวี๋จือถึงขั้นเรียกแทนตัวเองว่าบ่าว สู้สุดใจจริงๆ
สายตาเย็นชาพินิจมองเหวินจิ่วเซียวราวกับคิดอะไรอยู่
อวี๋จือแอบเสียใจ ไม่น่าพูดเลย เธอดีใจจนเหลิง เธอน่าจะรออีกสักหน่อย
แต่พูดออกไปแล้วก็ต้องพูดต่อไป อวี๋จือจึงต้องกัดฟันพูดต่อ “ท่านก็รู้ว่าท่านพ่อของบ่าวเป็นบัณฑิตซิ่วไฉ บ่าวไม่อยากทำให้ท่านพ่ออับอาย...”
สายตาคู่นี้เย็นชาเกินไป อวี๋จือพูดต่อไม่ไหว อาศัยความใจกล้าประคับประคอง สบตากับเขา เธอรู้สึกว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของตัวเองแข็งทื่อ
เหวินจิ่วเซียวกวาดสายตามองหน้าเธอครั้งแล้วครั้งเล่า จากนั้นก็ลุกขึ้น “เจ้าพักผ่อนเถิด”
และเดินออกไปข้างนอก
อวี๋จือตกใจ หมายความว่าอะไร รำคาญ? โกรธ? รังเกียจที่เธอโลภมาก ได้คืบจะเอาศอก?
สัญชาตญาณบอกเธอว่า จะปล่อยเขาออกไปแบบนี้ไม่ได้
อวี๋จือรีบตามไป ภายใต้ความร้อนใจ เธอดึงแขนเสื้อของเขา “คุณชายสามโกรธข้าหรือเจ้าคะ ขอโทษเจ้าค่ะ ข้าผิดเอง”
ในฐานะลูกจ้าง ในเมื่อทําให้หัวหน้าไม่พอใจก็ต้องขอโทษอย่างกระตือรือร้น
ส่วนเรื่องศักดิ์ศรี เหอะๆ มันคืออะไร ลูกจ้างจะมีศักดิ์ศรีไปทำไมกัน
เหวินจิ่วเซียวกระชากเบาๆ แต่เธอกลับไม่ปล่อย สายตาของเขาเย็นชามากกว่าเดิม ขมวดคิ้ว ราวกับเครื่องทำความเย็น
อวี๋จือจะหนาวตายอยู่แล้ว แต่ยังจับแขนเสื้อเขาแน่นไม่ยอมปล่อย
เหวินจิ่วเซียวเห็นสายตาที่น่าสงสารและระมัดระวังของอวี๋จือ เขาระงับความหงุดหงิดในใจ “ไม่ได้โกรธเจ้า”
“จริงหรือเจ้าคะ” อวี๋จือแววตาสดใสขึ้น
เหวินจิ่วเซียวใจอ่อน และอธิบายตรงไปตรงมา “ข้ามีธุระ”
หยุดชะงักไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยเสริมอีกว่า “ครั้งหน้าค่อยมาหาเจ้า”
ฉวยโอกาสตอนนางไม่ได้ตั้งตัว เขาดึงแขนเสื้อกลับคืน และ...เดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง
อวี๋จือไม่แสดงสีหน้าอะไร พิงประตูและขมวดคิ้วเบาๆ แววตาเคร่งขรึม
อะไรกัน! พูดไม่เข้าหูก็พาลโกรธเองดื้อๆ แล้วยังบอกว่าไม่ได้โกรธ? เหอะ!
อวี๋จือรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าตอนที่เธอเริ่มขอสัญญาซื้อขายตัวเขาก็เปลี่ยนไป เธอยังรู้จักหัวหน้าไม่ดีพอ ตอนแรกคิดว่าเขาแค่เย็นชาแต่ก็เป็นคนที่คุยได้ง่ายๆ ทว่าตอนนี้ดูเหมือนว่าหัวหน้ายังเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายด้วย... เดี๋ยวก่อน เธอต้องคิดให้ดีว่าจะรับมือกับหัวหน้าประเภทนี้ยังไง
สําหรับสัญญาซื้อขายตัว...เธอต้องเอามาให้ได้
รู้สึกถึงบรรยากาศกดดันจากเจ้านาย ชิงเฟิงไม่กล้าหายใจไปตลอดทาง
เมื่อกลับมาถึงเรือนหน้า เหวินจิ่วเซียวก็สั่งเขา “ไปอาบน้ำให้เฮยเฟิงแล้วพามันไปเดินเล่นด้วย”
ชิงเฟิงหมดอาลัยตายอยาก... เขาว่าแล้วว่าคุณชายสามไม่มีทางปล่อยเขาไปง่ายๆ จึงคอยอยู่ก่อนแล้ว
เฮยเฟิง ฟังชื่อแล้วเหมือนบ่าวรับใช้รุ่นเดียวกับเขา แต่ที่จริงมันคือม้าตัวโปรดของคุณชายสาม
ม้าเหมือนเจ้าของ คุณชายสามเป็นคนอารมณ์ร้อน เฮยเฟิงยิ่งอารมณ์ฉุนเฉียวมากกว่า นอกจากคุณชายสามก็ไม่ยอมให้คนอื่นเข้าใกล้ ชิงเฟิงสัมผัสได้ถึงจุดจบที่น่าอนาถของตัวเองแล้ว
บ่าวคนอื่นๆ เห็นชิงเฟิงทำหน้ามุ่ย พวกเขาก็พอใจ ใครบอกให้เจ้าเอาหน้าคนเดียว จับคุณชายสามไม่ยอมปล่อย ถูกลงโทษแล้วล่ะซิ
สมน้ำหน้า!
ถือโอกาสตอนชิงเฟิงไม่อยู่ พวกเขารีบขยับขันแข็ง บางทีอาจจะเข้าตาคุณชายสาม
ยามดึก เหวินจิ่วเซียวนอนไม่หลับ เขาปิดผ้าม่านจนมืดไม่มีแสงเล็ดลอดเข้ามาแม้แต่น้อย แม้เขาจะอยู่ในความมืดแต่ก็ยังนอนไม่หลับอยู่ดี
เขาอดคิดไม่ได้ว่าทําไมนางถึงอยากได้สัญญาซื้อขายตัว นางเอาใจเขาเพื่อสัญญาซื้อขายตัวงั้นหรือ ทำกระเป๋าเงินขี้เหร่เพียงนั้นเขาก็ยังไม่รังเกียจ นางหลอกเขาได้ยังไงกัน
นางได้รับความเอาใจใส่จนหยิ่งผยองเช่นนั้นหรือ เอาใจใส่? เขาเอาใจใส่นางหรือ ไม่สิ นั่นมันไม่ใช่อย่างนั้น
เขานึกถึงกลอุบายอิจฉาริษยาต่างๆ นานา ของอี๋เหนียงในเรือนหลังของท่านพ่อที่เขาเห็นตอนวัยเด็ก อวี๋จือกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น
จะนำสัญญาซื้อขายตัวให้นางดีหรือไม่ ให้ ไม่ให้ ไม่ให้ ให้ มีคนสองฝั่งกำลังทะเลาะกันในหัวของเขา
เช้าวันต่อมา ชิงเฟิงเหลือบมองสีหน้าของคุณชายสามอย่างระมัดระวัง รู้ว่าเมื่อคืนเขานอนไม่หลับจึงอดสงสารไม่ได้
คุณชายสามของเขาต้องนอนในห้องที่มืดสนิทเท่านั้น
ล้วนแต่เอ่ยว่าคุณชายสามเป็นคนอารมณ์ร้อน จะโทษคุณชายสามอย่างนั้นหรือ นอนไม่หลับแล้วจะอารมณ์ดีได้เช่นไร
ความลำบากของคุณชายสาม มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้
สองสามครั้งก่อนที่กลับมาจากตรอกดอกท้อ คุณชายสามมักจะนอนหลับสนิท แต่ทำไมเมื่อวานถึงนอนไม่หลับ แม่นางอวี๋ก็ช่วยไม่ได้แล้วหรือ
หรือเขาต้องหาผู้หญิงคนใหม่ให้คุณชายสาม? หาให้เหมือนแม่นางอวี่งั้นหรือ หญิงสาวที่หน้าตางดงามอย่างแม่นางอวี๋... ชิงเฟิงรู้สึกว่าตัวเองช่างลำบาก
“เจ้านำสัญญาซื้อขายตัวไปเก็บไว้ที่ใด นำออกมา...” เหวินจิ่วเซียวหยุดชะงัก “ส่งไปแก้ไขที่ศาลาว่าการเสีย”
สัญญาซื้อขายตัว? ของใคร? ชิงเฟิงตกใจ สบตากับสายตาที่เย็นชาของคุณชายสาม เขาก็ได้สติทันที
ของแม่นางอวี๋ ของแม่นางอวี๋แน่นอน นอกจากแม่นางอวี๋แล้ว ยังจะมีใครทำให้คุณชายสามสนใจได้เล่า
คุณชายสามจะไถ่ถอนให้แม่นางอวี๋หรือ ต่อไปแม่นางอวี๋ก็จะเป็นคนธรรมดาทั่วไป ไม่ต้องมีสถานะต่ำต้อยอีกแล้ว!
ชิงเฟิงรู้สึกอิจฉา ก่อนจะได้ยินคุณชายสามพูด “ช่วยมอบเรือนเล็กๆ นั้นให้นางด้วย”
ชิงเฟิง...
ยังจะไปหาผู้หญิงคนใหม่อีกหรือ ต้องแม่นางอวี๋เท่านั้น คุณชายสามไม่ได้ไถ่ถอนให้นางก็จริง แต่ยังมอบบ้านให้นาง นี่มันไม่ใช่การตัดหางปล่อยวัด แต่เป็นการใส่ใจต่างหาก!
“คุณชายสามไม่ต้องห่วง บ่าวจะจัดการให้ท่านอย่างดีขอรับ”
เหวินจิ่วเซียวตอบรับอืม ก้มหน้าจิบชาและคิดในใจว่าเช่นนี้นางจะดีใจใช่หรือไม่


## บทที่ 33 อวี๋จือที่แสนฉลาด

ตอนที่ 33 อวี๋จือที่แสนฉลาด
ครอบครัวคุณชายรองของจวนอู่อันโหว ซูซื่อมีท่านป้าที่สนิทด้วยอยู่คนหนึ่ง แซ่หู
นางกําลังกระซิบกระซาบกับซูซื่อว่า “ลูกคนรองของบ่าวบอกว่า ต้ากุ้ยที่เฝ้าประตูเห็นชิงเฟิง บ่าวคนสนิทของคุณชายสามซื้อผ้าไหมเยียนหลัวสีประกายแดงเจ้าค่ะ”
“จริงหรือ” ซูซื่อตกใจ แม้แต่ชาก็ลืมยกดื่ม
“จริงเจ้าค่ะ ท่านก็รู้ว่าลูกคนรองของบ่าวเป็นคนซื่อสัตย์ ซื่อสัตย์มาตั้งแต่เด็ก”
นางหยุดชะงักแล้วเอ่ยต่อ “ต้ากุ้ยก็เป็นคนฉลาด สายตาเฉียบแหลม เขาบอกว่าเห็นก็คือเห็นแน่นอนเจ้าค่ะ”
ซูซื่อพยักหน้า อดอิจฉาไม่ได้ “ในจวนก็คงมีแต่คุณชายสามที่มีความสามารถนี้ ครั้งก่อนฝ่าบาทก็มอบให้เขาผืนหนึ่ง ข้าอยากตัดกระโปรงสักตัวโหวฮูหยินยังไม่ยอม แต่กลับทํามุ้งไปให้ครอบครัวคุณชายใหญ่
เป็นลูกสะใภ้เหมือนกัน ทําไมถึงเลือกที่รักมักที่ชังเช่นนี้ หรือว่าดูถูกคุณชายรองของข้า?”
ซูซื่อไม่พอใจ ผ้าไหมเยียนหลัวราคาสูง ใช่ว่าซูซื่อจะกัดฟันซื้อไม่ได้ แต่เครื่องบรรณาการผ้าไหมเยียนหลัวมีจำนวนน้อยเกินไป พระชายาในวังหลวงก็ยังไม่พอใช้
ข้างนอกใช่ว่าจะไม่มีแต่ใครจะหามาได้ อย่างน้อยคุณชายรองกับพ่อสามีตัวเองหามาไม่ได้แน่นอน
ตอนที่นางยังไม่ได้แต่งงานบิดาของนางยังหามาได้เพียงครึ่งผืน พอดีพี่สาวคนโตแต่งงาน มารดาจึงยัดเข้าไปในสินเดิมของพี่สาวคนโต นางอยากทําเสื้อตัวเล็กๆ สักตัว ท่านแม่ยังบอกว่านางทำเสียของ
“ลําเอียง นางลําเอียง” ไม่ว่าจะเป็นโหวฮูหยินหรือมารดาของตน ล้วนแล้วแต่ลําเอียง
ผ้าไหมเยียนหลัวสีฤดูใบไม้ร่วง เนื้อผ้าบางเบาและระบายอากาศได้ดี มองจากระยะไกลราวกับม่านหมอก ซูซื่อเพียงเห็นก็ลืมไม่ลงจนถึงตอนนี้
เจ้านายไม่พอใจ คนเป็นบ่าวจึงต้องปลอบใจ “โหวฮูหยินไม่ได้ทำให้ซื่อจื่อฮูหยินเจ้าค่ะ นางทำให้ท่านซื่อจื่อ ท่านซื่อจื่อร่างกายอ่อนแอ เมื่อใช้ถาดน้ำแข็งในห้องเขาก็ทนไม่ไหว พอไม่ใช้ ผ้าทั่วไปก็ระบายอากาศไม่ดีเจ้าค่ะ”
ซูซื่อยิ้มหยัน นางย่อมรู้ว่าคุณชายรองเทียบท่านซื่อจื่อไม่ได้ ถึงแม้ท่านโหวจะรักใคร่คุณชายรองมากกว่า แต่เขาก็ให้ความสําคัญกับซื่อจื่อ
นางไม่ยอมหรอก นอกจากเรื่องที่ซื่อจื่อมีวาสนาเกิดมาเป็นบุตรของโหวฮูหยินแล้ว เขาจะดีไปกว่าคุณชายรองตรงไหนกัน
ร่างกายก็อ่อนแอ จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้
แน่นอนว่าความคิดนี้นางกล้าคิดเพียงในใจ
“คุณชายสามมีผ้าไหม ไม่ว่าอย่างไรข้าก็เป็นพี่สะใภ้ของเขา ข้าไม่ต้องการเยอะ แบ่งให้ข้าสักสองสามฉื่อ[footnoteRef:1]คงไม่เป็นไร” ซูซื่อเกิดความคิดแปลกๆ ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าคิดได้ถูกต้องแล้ว [1:  ฉื่อ 1 ฉื่อ เท่ากับ 33.3 เซนติเมตร]
ป้าหูตกใจ ฮูหยินน้อยนะฮูหยินน้อย ความสัมพันธ์ของคุณชายรองกับคุณชายสามเป็นเช่นไรท่านไม่รู้หรืออย่างไร
อยากเอ่ยเตือน แต่เพราะฮูหยินน้อยลุ่มหลงในผ้าไหมเยียนหลัว นางอย่าหาเรื่องซวยเลยจะดีกว่า
ครอบครัวคุณชายใหญ่ก็รู้เรื่องที่เหวินจิ่วเซียวมีผ้าไหมเยียนหลัวเหมือนกัน
คนเยอะก็ปากเยอะ เจ้าคิดว่ามันเป็นความลับแต่ที่จริงใครเห็นแล้วบ้างก็ไม่รู้
ซื่อจื่อฮูหยินแซ่ฉิน ชื่อว่าอวี้ซวง สกุลเดิมก็เป็นตระกูลท่านโหว นางเป็นบุตรสาวจากภรรยาเอก แต่หากเทียบกับตระกูลที่มีอํานาจอย่างตระกูลอู่อันโหว ตระกูลฉินย่อมเทียบไม่ได้ ท่านพ่อของนางไร้ซึ่งตำแหน่ง ในตระกูลเหลือยศขุนนางเพียงคนเดียว
ไม่เช่นนั้นฉินอวี้ซวงจะยอมแต่งงานกับเหวินเฉิงจงได้เช่นไร เหวินเฉิงจงร่างกายอ่อนแอ เดิมทีนางก็ไม่ได้อยากแต่งงานกับคนผู้นี้ นางเพียงอยากได้ตําแหน่งซื่อจื่อฮูหยิน
ตราบใดที่นางให้กําเนิดลูกชาย อู่อันโหวก็จะเป็นของพวกนางสองแม่ลูก ดึงสกุลเดิมตัวเองขึ้นมาไม่ใช่เรื่องยาก
ส่วนเรื่องที่แต่งงานมาหกปีแล้วยังไม่มีบุตร... ความฉลาดย้อนกลับมาทำร้ายตัว นางคํานวณผิดพลาดเอง
นางคํานวณทุกอย่างไว้หมดแล้ว แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเหวินเฉิงจงจะทำให้นางท้องไม่ได้
สาวใช้คนสนิทของฉินอวี้ซวงชื่อว่ามี่ซู “...ต้ากุ้ยที่เฝ้าประตูดื่มเหล้าเมาแล้วเล่าให้คนอื่นฟังเจ้าค่ะ สาวใช้น้อยในเรือนของเราไปได้ยินเข้า แล้วยังมีลูกชายคนรองของป้าหู ท่านป้าคนสนิทของฮูหยินน้อยรองด้วยเจ้าค่ะ”
ฉินอวี้ซวงไม่สนใจครอบครัวคุณชายรอง ถึงแม้ครอบครัวคุณชายรองจะอยากได้แต่ก็ทำได้แค่อยากได้ พวกเขายังต้องไว้หน้าโหวฮูหยิน และคุณชายสามก็ไม่เคยไว้หน้าครอบครัวคุณชายรอง
“ถึงตอนนั้นเรือนของข้าก็ต้องเปลี่ยนมุ้งใหม่แล้ว” มุ้งสีฤดูใบไม้ร่วงแขวนอยู่ในห้องของท่านซื่อจื่อ
ในความคิดของฉินอวี้ซวง ของของคุณชายสามก็คือของของโหวฮูหยิน ของของโหวฮูหยินก็คือของของท่านซื่อจื่อไม่ใช่หรือ
ผ้าไหมเยียนหลัวที่ถูกผู้หญิงสองคนอยากได้ กลายเป็นเสื้อตัวเล็กๆ ที่สวมอยู่บนตัวของอวี๋จือไปแล้ว “สมแล้วที่เป็นผ้าไหมเยียนหลัว ใส่สบายจริงๆ” อย่างกับผ้าไหมน้ำแข็งเลย ใส่แล้วรู้สึกเย็นสบาย
อวี๋จือทําเสื้อเจ็ดตัวในคราวเดียว และเปลี่ยนใส่ทุกวันเจ็ดวันต่อสัปดาห์
มีเสื้อผ้าหลายตัวแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำเพิ่มอีก อวี๋จือจึงบอกให้ป้าเจียงทำมุ้ง ทำเอาป้าเจียงเสียดาย “นำเนื้อผ้ามีค่าเช่นนี้มาทำเป็นมุ้ง น่าเสียดายนะเจ้าคะ”
น่าเสียดายตรงไหน เธอได้เสพสุขจากมันไง!
เธอไม่โง่เก็บเอาไว้หรอกนะ ใครจะรู้ว่าเรื่องที่คาดไม่ถึงกับวันพรุ่งนี้อันไหนจะมาก่อนกัน เก็บไว้มีแต่จะถูกแย่งชิงเอาไป
อวี๋จือที่แสนฉลาด เธอไม่ได้โง่สักหน่อย
“อะไรนะ เจ้าไม่ได้ฟังผิดใช่หรือไม่” ได้ยินข่าวจากมู่โถว อวี๋จือก็นั่งไม่ติด
มู่โถวส่ายหน้า “โหวจือได้ยินก่อนขอรับ ชายคนนั้นโอ้อวดกับคนอื่น บอกว่าเงินหาง่ายมาก เขาแค่ผลักหญิงชราคนหนึ่งล้ม จ้าวโหย่วจื้อก็ให้เงินเขาหนึ่งตำลึงเงิน แล้วยังบอกว่าจ้าวโหย่วจื้อโง่ หลอกง่าย โหวจือจึงไปเรียกข้า ข้าเคยเห็นชายคนนั้น เขาเป็นสหายกับจ้าวโหย่วจื้อ ข้าเคยเห็นพวกเขาออกมาจากหอเฟิงเย่ว์ด้วยกันขอรับ”
จ้าวโหย่วจื้อ!
เดิมคิดว่าป้าเจียงล้มเป็นอุบัติเหตุ คิดไม่ถึงว่าจะมีคนบงการ แล้วตัวการยังอยู่ข้างบ้านด้วย
เขาคงจะเคียดแค้นที่ป้าเจียงไม่ให้เขาเข้าประตู เหอะ เลวจริงๆ
เดิมทีอวี๋จือไม่อยากเอาถึงตาย แต่เขากลับกล้าทำร้ายป้าเจียง เธอยังต้องเกรงใจเขาอีกเหรอ
“มู่โถว มานี่” อวี๋จือกวักมือเรียกมู่โถว เมื่อเขาเข้ามาใกล้ก็กระซิบเบาๆ สองสามประโยค “จําได้หรือไม่”
“จําได้ขอรับ” มู่โถวพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม
“เจ้าไปเถิด! อ๋อ ไปห้องครัวบอกให้อิงเถาห่อของกินให้เจ้านำกลับไปด้วย”
เดินทีมู่โถวไม่อยากรับ อวี๋จือเหลือบมองเขา เขาจึงพยักหน้าเงียบๆ
อวี๋จือแกว่งชิงช้าต่อ เริ่มแกว่งเบาๆ และแกว่งแรงขึ้นเรื่อยๆ แกว่งจนมองเห็นไก่ที่กำลังจิกข้าวกินอย่างเอ้อระเหยในลานบ้านข้างๆ
ผ่านไปไม่ถึงสองวัน ในตรอกดอกท้อก็เกิดเรื่องใหญ่
หลังจากที่ปัญญาชนจ้าวโหย่วจื้อถูกคนคลุมกระสอบต่อย ขาที่หักยังไม่หายดี เขาก็ถูกคนต่อยอีกแล้ว ชายฉกรรจ์สี่ห้าคนเดินเข้ามาต่อยเขาในบ้าน
ไม่เพียงแต่ต่อยเขายังพังบ้านเขาอย่างโหดร้ายด้วย ป้าหลี่ที่ปากคอเราะร้ายและชอบใช้อำนาจบาตรใหญ่มาตลอดตะโกนลั่นบ้าน แต่ก็ทำได้เพียงร้องไห้
มีคนใจอ่อนเห็นครอบครัวของเขาน่าสงสาร อยากเข้าไปห้ามปราม
แต่ชายฉกรรจ์เหล่านั้นบอกว่า พวกเขาเป็นพี่น้องของสามีหญิงม่ายในตรอกหลิ่วเยี่ยบนถนนตะวันออก จ้าวโหย่วจื้อคนนี้แอบคบคิดกับหญิงม่าย นี่มันกำลังสวมเขาให้พี่น้องที่ตายไปแล้วของพวกเขา รังแกที่เป็นพวกเขาไม่มีบ้านเช่นนั้นหรือ
พอทุกคนได้ยินเช่นนี้ก็พากันถอยออกมาและไม่กล้าเข้าไปยุ่งด้วยอีก
สุดท้ายก็มีคนกลัวว่าจะมีคนตายจึงไปเรียกผู้นำตรอก ผู้นำตรอกใช้ความพยายามอย่างมากในการเกลี้ยกล่อมชายฉกรรจ์เหล่านั้น
เมื่อมองดูจ้าวโหย่วจื้ออีกครั้ง เขานอนอยู่บนพื้น ยังมีลมหายใจ ส่วนแม่ของเขาผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับคนบ้า ขอร้องผู้นำตรอกซ้ำๆ ให้ช่วยพาบุตรชายไปโรงหมอ
น่าอนาถนัก!
อวี๋จือยืนอยู่บนบันได มองดูอย่างมีความสุข


## บทที่ 34 กลัวหัวหน้าห่วงใยกะทันหัน

ตอนที่ 34 กลัวหัวหน้าห่วงใยกะทันหัน
เมื่อรู้ว่าที่ป้าเจียงหกล้มเป็นฝีมือของจ้าวโหย่วจื้อ ป้าเจียงกับอิงเถาก็โกรธมาก ตอนนี้จ้าวโหย่วจื้อถูกคนต่อย แน่นอนว่าพวกนางย่อมดีใจ สมน้ำหน้า หาเรื่องเอง
หลังจากด่าเสร็จ ป้าเจียงก็ถอนหายใจ “กรรมตามสนอง! ป้าหลี่มีบุตรชายเช่นนี้ช่างน่าสงสาร”
ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขาเลว แต่เห็นเขาน่าสังเวชขนาดนี้ก็อดสงสารไม่ได้
ถึงได้บอกว่าป้าเจียงใจจิตใจดี
ในตรอกดอกท้อยังมีคนจิตใจดีแบบนี้มากมาย คนที่อาศัยอยู่ในตรอกนี้ล้วนแต่เคยเสียเปรียบให้ป้าหลี่ ปกติเอ่ยถึงนางยังกัดฟันด้วยความโมโห แต่ตอนนี้กลับเข้าไปช่วยพาคนไปโรงหมอเงียบๆ
แต่อวี๋จือกลับไม่เห็นด้วยกับคําพูดของป้าเจียงเท่าไหร่ “ผู้ที่น่าสงสารต้องมีเหตุให้ถูกดูหมิ่น แต่ความน่าสงสารของนางตอนนี้เกิดจากนางทำตัวเองทั้งนั้น จ้าวโหย่วจื้ออันธพาลภายในวันเดียวเช่นนั้นหรือ ตอนเขายังเด็กทำไมนางถึงไม่สั่งสอนเขา หากสั่งสอนเขาเมื่อเขาทําผิดตั้งแต่ครั้งแรก เขาจะเติบโตมาเป็นคนอันธพาลเช่นนี้หรือ
นักปราชญ์กล่าวไว้ว่า “อบรมสั่งสอนลูกไม่ดี คือความผิดพลาดของคนเป็นพ่อ” จ้าวโหย่วจื้อไม่มีพ่อ ป้าหลี่ก็ต้องสั่งสอนบุตรชายตัวเองแทนพ่อของเขา นางไม่สั่งสอนบุตรชายตัวเอง มันคือความผิดของนาง ไม่เพียงแต่ไม่สั่งสอน แล้วยังไม่เป็นตัวอย่างที่ดีให้บุตรชาย ในฐานะคนเป็นแม่ ตัวเองยังไร้ศีลธรรม แล้วบุตรชายจะมีได้เช่นไร ดังนั้นผลที่ตามมานางต้องรับไว้เอง”
ป้าเจียงกับอิงเถาตกใจ ผ่านไปครู่หนึ่ง ป้าเจียงก็เอ่ยว่า “แม่นางเอ่ยมีเหตุผลเจ้าค่ะ”
แต่กลับแอบเอ่ยกับอิงเถาว่า “ต้องเรียนหนังสือ เรียนหนังสือจึงจะเข้าใจในหลักธรรม แม่นางเรียนหนังสือเยอะจึงเข้าใจเช่นนี้ ข้าเกิดก่อนแม่นางตั้งหลายปีแต่กลับใช้ชีวิตอย่างเลอะเลือนมาทั้งชีวิต”
เห็นพวกเขาน่าสังเวชเพียงนั้นนางก็ใจอ่อน ลืมไปว่าพวกเขาทําให้ตัวเองข้อเท้าพลิก ทำไมถึงไม่รู้จักจำ ป้าเจียงสำนึกผิด
ตัวการถูกลงโทษแล้ว แน่นอนว่าไม่มีทางปล่อยคนที่ผลักป้าเจียงไป กาเข้าฝูงกาหงส์เข้าฝูงหงส์ คนที่คบกับจ้าวโหย่วจื้อได้ก็คงไม่ต่างกัน อวี๋จือลงโทษเขาอย่างไม่รู้สึกลำบากใจเลยแม้แต่น้อย
และแล้ววันหนึ่งสหายคนสนิทของจ้าวโหย่วจื้อก็ถูกชนล้มบนถนนที่คึกคัก บังเอิญจริงๆ ที่เขาข้อเท้าพลิกเหมือนกันแม้แต่ยาที่ใช้ยังเหมือนป้าเจียง
พอได้แก้แค้นแล้ว หัวใจที่สงบของป้าเจียงก็ร้อนรนขึ้นมาอีกครั้ง “แม่นาง บ่าวหายดีแล้ว ท่านดูสิเจ้าคะ เดินไม่เจ็บแล้ว ท่านให้บ่าวออกไปตั้งแผงลอยเถิดเจ้าค่ะ”
ขายขนมเซียงปิ่งราดซอสวันหนึ่งได้เงินอย่างน้อยสองสามร้อยอีแปะ เสียเวลาไปเปล่าๆ นางเสียดาย
แต่อวี๋จือกลับไม่เสียดาย ปลอบใจนางเรียบๆ “ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องรีบ ร่างกายแข็งแรงคือสิ่งสําคัญที่สุด หาเงินได้มากแค่ไหน หากคนเป็นอะไรไป เจ้าคิดว่าเราจะขาดทุนหรือไม่”
บริษัทที่ดีต้องมีวัฒนธรรมองค์กรของตัวเอง บริษัทแบบนี้ถึงจะเติบโตได้ดี ใช่แล้ว ออฟฟิศเล็กๆ ของเธอ...ปัดเศษขึ้นก็เท่ากับเป็นบริษัทแล้ว
งานเล็กๆ น้อยๆ ของเธอ... บริษัท ถุ้ย พูดผิดอีกแล้ว เอาใหม่
อวี๋จือกระแอมและพูดในใจ วัฒนธรรมองค์กรของบริษัทเราคือคนเป็นศูนย์กลาง ในฐานะหัวหน้า ต้องใส่ใจสุขภาพของพนักงาน
พนักงานมีสุขภาพแข็งแรง อารมณ์ก็จะดี เมื่ออารมณ์ดีแล้ว มูลค่าการสร้างสรรค์ก็จะเพิ่มมากขึ้น เมื่อมูลค่าการสร้างสรรค์เพิ่มมากขึ้น หัวหน้าถึงจะมีชีวิตที่ดี
วัฏจักรที่ดี สมบูรณ์แบบ
อวี๋จือยื่นมือออกมาทำท่าสองนิ้ว!
ภูมิใจ! ถ้ามีหางอยู่ข้างหลัง เธอต้องกระดิกหางไปมาแน่นอน
“ขาดทุนเจ้าค่ะ!” ป้าเจียงเงียบ แล้วอดเอ่ยออกมาไม่ได้ “แม่นางสงสารบ่าว บ่าวซาบซึ้งใจ แต่บ่าวหายดีแล้ว หากไม่ทำอะไรเลยเช่นนี้ ร่างกายคงแข็งกระด้าง บ่าวไม่สบายใจ แม่นางของบ่าว ท่านอนุญาตเถิดนะเจ้าคะ” นางขอร้องอ้อนวอน
คนเป็นบ่าวไม่กลัวงานหนัก แต่กลัวไม่มีงานมากกว่า นางไม่สบายใจ
ในฐานะลูกจ้าง อวี๋จือเข้าใจป้าเจียง
ไม่กลัวหัวหน้าทำสีหน้าบึ้งตึง แต่กลัวหัวหน้าห่วงใยอย่างกะทันหัน เจ้าคิดว่าเขาจะมอบหมายงานสำคัญให้เจ้า หรือเลื่อนขั้นให้เจ้าอย่างนั้นเหรอ
ผิด! เขาอาจจะไล่เจ้าออกจากงาน
แต่อวี๋จือไม่ใช่หัวหน้าแบบนั้น เธอเป็นหัวหน้าที่มีศีลธรรม!
“ใครบอกว่าเจ้าไม่ทํางาน” ข้าวสามมื้อต่อวัน ขนมที่เธอกิน แล้วยังมีเสื้อผ้าที่เธอใส่ ล้วนแต่เป็นฝีมือของป้าเจียงไม่ใช่เหรอ
พนักงานขยันเกินไป หัวหน้าประทับใจมาก
“เอาล่ะ เอาล่ะ ป้าเจียงหยุดพูดได้แล้ว ข้าไม่มีทางอนุญาต ข้าบอกแล้วว่าหลังฤดูใบไม้ร่วงก็คือหลังฤดูใบไม้ร่วง” อวี๋จือปัดมือไปมา สายตาเป็นประกาย แล้วเอ่ยอย่างมีลับลมคมนัย “ช่วงนี้ข้ากำลังคิดเครื่องปรุงรสใหม่ เอาไว้ใส่ในขนมเซียงปิ่งราดซอส รสชาติขนมเซียงปิ่งราดซอสของเราต้องอร่อยกว่าเดิมแน่นอน”
ป้าเจียงถูกเบี่ยงเบนความสนใจจริงๆ “จริงหรือเจ้าคะ เยี่ยมไปเลยเจ้าค่ะ!”
ขนมเซียงปิ่งราดซอสของพวกนางอร่อยอยู่แล้ว หากอร่อยมากกว่าเดิม ในทุกๆ วันก็คงขายได้มากขึ้น เช่นนั้นกำไร...
ป้าเจียงหัวใจร้อนผ่าว แม้แต้อิงเถาก็ตื่นเต้น “แม่นางมีอะไรให้บ่าวทำหรือไม่เจ้าคะ”
อวี๋จือไม่อ้อมค้อม ชี้นิ้วไปที่กุ้งตากแห้ง “นั่นไง พวกนั้น อิงเถา ยามบ่ายเจ้าไปซื้อเครื่องโม่หินเล็กๆ มา เมื่อตากแห้งพอสมควรแล้วก็บดให้เป็นผง”
“ต่อไป ป้าเจียงรับผิดชอบตากกุ้งแห้ง ต้องตากให้แห้งสนิท อิงเถารับผิดชอบบดเป็นผง บดให้ละเอียด” อวี๋จือมอบหมายงาน
กุ้งแห้งตัวเล็กจริงๆ เล็กกว่าข้อนิ้วมือของคนเสียอีก ไม่มีเนื้อไม่พอแล้วยังทิ่มปาก หิวแค่ไหนก็ไม่มีใครอยากกินจึงมักจะเอามาเลี้ยงไก่
ตอนนี้บอกว่ามันมีประโยชน์ สามารถใช้เป็นเครื่องปรุงรส เพิ่มรสชาติที่สดใหม่ ใครคงไม่เชื่อ
แต่ป้าเจียงกับอิงเถาเชื่อ พวกนางเชื่อใจอวี๋จือ แม่นางบอกว่าสามารถทําเป็นเครื่องปรุงรส เช่นนั้นก็ต้องทําเป็นเครื่องปรุงได้แน่นอน แม่นางบอกว่าสามารถเพิ่มรสชาติที่สดใหม่ เช่นนั้นต้องเพิ่มรสชาติได้แน่นอน
พวกนางสองคนตระหนักได้ว่า “แปลกทีเดียวที่แม่นางให้พวกเด็กขอทานไปช้อนกุ้ง บ่าวคิดว่าแม่นางสงสารพวกเขาเสียอีก”
นำกุ้งตัวเล็กๆ มาแลกเงิน แลกของกิน ใครจะทำเรื่องเช่นนี้
อวี๋จือยิ้ม เธอไม่ได้เปิดมูลนิธิสักหน่อย จะให้ของพวกเขาฟรีๆ ได้อย่างไร ถึงแม้จะสงสารพวกเขา เธอก็ต้องบอกพวกเขาว่าสิ่งของทุกสิ่งที่ได้มาต้องแลกด้วยแรงงาน
ขอทานอย่างพวกเขาลำบากมามากก็จริง แต่เธอจะทำให้พวกเขาเคยชินกับการชุบมือเปิบไม่ได้ ทำเช่นนั้นดูเหมือนช่วยพวกเขา แต่ที่จริงแล้วมันคือการทําร้ายพวกเขา
โหวฮูหยินถือกรรไกรตัดแต่งกิ่งดอกไม้อีกแล้ว หลังจากโหวฮูหยินตัดไปสามกระถาง ผู้ดูแลเซียงหลันที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เอ่ยเบาๆ “ในจวนล้วนแต่ลือว่าคุณชายสามมีผ้าไหมเยียนหลัว ซื่อจื่อฮูหยินกับฮูหยินน้อยรอง...”
“เรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่” โหวฮูหยินตกใจ “ทําไมข้าไม่รู้” หากเจ้าสามมีผ้าไหมเยียนหลัว เขาต้องนำมาให้นางแน่นอน
“ช่วงนี้เจ้าค่ะ พวกบ่าวลือกัน บ่าวก็ไม่ทราบว่าจริงหรือไม่ ลือกันราวกับเป็นเรื่องจริง แม้แต่สีของเนื้อผ้าก็รู้เจ้าค่ะ”
โหวฮูหยินขมวดคิ้ว เซียงหลันเห็นจึงรีบเปลี่ยนคําพูด “ท่านไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ บ่าวสั่งแล้วว่าห้ามใครพูดจาเหลวไหล แต่...”
นางเหลือบมองสีหน้าของโหวฮูหยิน เอ่ยอย่างใจกล้า “บ่าวคิดว่า ทุกคนในจวนล้วนแต่คิดว่าเป็นเรื่องจริงเจ้าค่ะ”
โหวฮูหยินขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม “ไปดูว่าคุณชายสามอยู่ที่จวนหรือไม่ เชิญเขามาหาข้าหน่อย”
โหวฮูหยินไม่พอใจ นางคิดว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องจริง บุตรชายของนาง นางย่อมรู้จักดี หากเจ้าสามมีผ้าไหมเยียนหลัวจริงๆ เช่นไรเขาก็ต้องบอกนาง
ต้องมีคนในจวนปั้นเรื่องขึ้นมาแน่นอน คิดจะใส่ร้ายเจ้าสามหรือ เหอะ คงไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว


## บทที่ 35 คุณชายสามแก้แค้นไม่สนชายหรือหญิง

ตอนที่ 35 คุณชายสามแก้แค้นไม่สนชายหญิง
“ได้ยินว่าเจ้ามีผ้าไหมเยียนหลัวเช่นนั้นหรือ” โหวฮูหยินถามคําถามในใจของตัวเองราวกับพูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ
เหวินจิ่วเซียวที่กำลังก้มหน้าดื่มชาหยุดชะงักไป เอ่ยว่า “ท่านแม่ได้ยินมาจากใครขอรับ”
แม้แต่ท่านแม่ยังรู้ ไม่แปลกที่พี่สะใภ้รองมาหาเขาถึงเรือน
โหวฮูหยินถอนหายใจ “แม่สั่งสอนบ่าวไพร่ไม่ดีเอง พวกบ่าวลือกันว่าเจ้ามีผ้าไหมเยียนหลัว ลือกันราวกับเป็นเรื่องจริง ถูกข้าสั่งสอนไปแล้ว แม่จึงอยากบอกเจ้า”
เมื่อสบมองกับสายตาที่กำลังเสาะหาความจริงของมารดา เหวินจิ่วเซียวก้มหน้าลงแล้วเอ่ยว่า “ขอรับ มีเรื่องนี้จริงๆ แต่ลูกนำไปให้คนอื่นแล้ว พี่สะใภ้รองมาขอลูก ใช่ว่าลูกไม่ยอมให้ แต่มันไม่มีแล้วจริงๆ พี่สะใภ้รองคงไม่พอใจ คงต้องขอให้ท่านแม่ช่วยอธิบายให้พี่สะใภ้รองฟังด้วยขอรับ”
เหวินจิ่วเซียวเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น หากทำให้เขาไม่พอใจ เขาไม่สนใจว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย
นำไปให้คนอื่นหรือ โหวฮูหยินตกใจ จากนั้นก็ตระหนักขึ้นได้ ไม่แปลกที่บุตรชายไม่บอกนาง ที่แท้ก็นำไปให้คนอื่นแล้ว
ส่วนเขานำไปให้ใคร โหวฮูหยินไม่ได้ถาม เรื่องในแวดวงราชการของบุตรชาย ผู้หญิงอย่างนางย่อมไม่เข้าใจ ไม่จำเป็นต้องถามอะไรเยอะแยะ ในจวนมีคนรับใช้ตั้งมากมาย หากใครพูดพล่ามออกไป แพร่ออกไปทําให้บุตรชายเสียการเสียงานจะทําเช่นไร
ทันทีที่เหวินจิ่วเซียวออกไป โหวฮูหยินก็ค่อยๆ ดื่มชา และออกคำสั่งอย่างน่าเกรงขาม “รู้สึกอึดอัด ข้าไม่สบาย ไปเรียกลูกสะใภ้รองมาดูแลข้า”
มือยื่นออกไปขนาดนั้น นางต้องเป็นคนปล่อยข่าวเรื่องนี้แน่นอน นังตัวปัญหา
และเอ่ยเสริมอีกว่า “เรียกติงอี๋เหนียงกับอี๋เหนียงคนอื่นๆ มาด้วย”
ภรรยาเอกไม่สบาย บรรดาอี๋เหนียงจะไม่มาดูแลได้เช่นไร ไม่ได้ตักเตือนพวกนางนานแล้ว แต่ละคนล้วนแต่ไม่เจียมตัว
“เจ้าค่ะ บ่าวจะไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ” เซียงหลันตอบรับ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ซื่อจื่อฮูหยิน...”
เป็นลูกสะใภ้เหมือนกัน ฮูหยินน้อยรองมา ซื่อจื่อฮูหยินไม่มาคงดูไม่ดี
“ไม่ต้องเรียกนาง ท่านซื่อจื่อร่างกายอ่อนแอ ให้นางดูแลเขาให้ดีก็พอ” นึกถึงความคิดของนาง โหวฮูหยินก็ไม่พอใจ “บอกให้นางคัดพระไตรปิฎกสองสามม้วน ถือว่าเป็นการกตัญญูต่อข้า”
แต่งงานมาตั้งนานยังไม่มีทายาท แล้วยังมีความคิดร้ายกาจมากมาย ท่านซื่อจื่อตามใจนางมากเกินไป คนเป็นแม่สามีอย่างนางต้องคอยตักเตือน
เหวินจิ่วเซียวกลับมาถึงเรือน และหันไปเอ่ยกับชิงเฟิง “ไปรับโทษเองเสีย”
ชิงเฟิงรู้สึกผิด “ขอรับ!” ล้วนแต่เป็นเพราะเขาไม่ระมัดระวัง เกือบทำให้คุณชายสามเดือดร้อน
ไม่ต้องบอกว่าซูซื่อโมโหแค่ไหน แม้แต่ฉินอวี้ซวง ซื่อจื่อฮูหยิน ภายนอกทำสีหน้าเคารพ แต่กลับแอบจิกฝ่ามือตัวเองอย่างแรง
เมื่อคนที่มารายงานเดินออกไป นางก็ล้มลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยสีหน้าที่สุดจะทน “คัดพระไตรปิฎกหรือ นางกำลังเตือนข้า นางโทษว่าข้าไม่มีทายาทให้ท่านซื่อจื่อ นาง...”
โหวฮูหยินไม่ไว้หน้าตนเลยแม้แต่น้อย ใจร้ายจริงๆ
ฉินอวี้ซวงจับผ้าเช็ดหน้าและตัวสั่นเทา
มี่ซูสงสาร นางจับมือเจ้านายตัวเอง “ท่านอย่าคิดมากเลยเจ้าค่ะ บ่าว บ่าวคัดให้ท่านเองเจ้าค่ะ”
มี่ซูสะอึกสะอื้น หลายปีที่ผ่านมา นางเห็นความยากลําบากของซื่อจื่อฮูหยินมาตลอด เป็นห่วงสุขภาพของท่านซื่อจื่อ แล้วยังต้องนึกถึงตระกูลฉิน เจ้านายของนางช่างลําบากยิ่งนัก
ทั้งๆ ที่ฮูหยินน้อยรองเป็นคนก่อเรื่อง โหวฮูหยินลงโทษนาง ไยยังพาลมาลงโทษซื่อจื่อฮูหยินด้วย
ฉินอวี้ซวงเงียบ และให้มี่ซูรับใช้ล้างหน้าล้างตาแต่งหน้าใหม่ ก้มหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่ง นางก็สั่งว่า “บอกให้คนจับตามองทางนั้นไว้”
ทางนั้นหมายถึงครอบครัวคุณชายรอง
เมื่อออกมาจากตรอกดอกท้อ มู่โถวกอดเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งไว้ในอ้อมแขน โหวจือและคนอื่นๆ มองมาที่เขาด้วยสายตาร้อนผ่าว ไม่ใช่เพราะเสื้อผ้าของเขามีอะไรน่าอัศจรรย์ แต่เพราะในเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งห่อเงินที่พวกเขาหามาได้เอาไว้ เงินที่พวกเขาไปจับกุ้ง ทั้งหมดห้าสิบอีแปะ
พวกเขาไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้มาก่อน หนักมาก เสียงไพเราะมาก
“พี่มู่โถว เรามีเงินแล้ว ไปซื้อซาลาเปาเนื้อกินกันเถิด”
“ไม่ได้ ซื้อผ้าสักผืนดีกว่า เสื้อผ้าของฮวาเอ๋อร์ขาดจนใส่ไม่ได้แล้ว”
ฮวาเอ๋อร์คือน้องสาวคนเล็ก และเป็นเด็กผู้หญิงคนเดียวในพวกเขา พวกเขาล้วนแต่รักและเอ็นดูนาง
แต่ฮวาเอ๋อร์กลับสะบัดมือ “ไม่ ไม่ ซื้อให้พี่มู่โถวดีกว่า ฮวาเอ๋อร์สวมของพี่มู่โถวก็ได้”
การที่ฮวาเอ๋อร์รู้ความทําให้มู่โถวรู้สึกเศร้าใจ เขาลูบผมที่อ่อนนุ่มของนาง นึกถึงพี่อิงเถา สาวใช้ของแม่นางอวี๋ เอ่ยอย่างหนักแน่นว่า “ไม่ซื้อ ไม่ซื้ออะไรทั้งนั้น เก็บเงินไว้ดีกว่า”
เห็นสหายไม่เข้าใจ เขาจึงอธิบาย “เราต้องเก็บเงินไว้ เมื่อถึงฤดูหนาวจะได้ไปเช่าบ้าน จะได้ไม่ต้องกลัวหนาวตาย”
“จะมีคนให้เราเช่าหรือ”
“มี!” มู่โถวพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น แต่ที่จริงเขาก็ไม่รู้ว่าจะมีคนยอมให้พวกเขาเช่าหรือไม่ “ดังนั้นถือโอกาสตอนที่อากาศยังไม่หนาว เราต้องช้อนกุ้งให้ได้มากๆ แลกเงินให้ได้มากๆ เก็บเงินให้ได้มากๆ เช่าบ้านได้แล้ว เราก็จะมีบ้านอยู่ ซื้อเสื้อผ้าฝ้าย ฤดูหนาวจะได้มีเสื้อผ้าอุ่นๆ ได้กินอิ่ม ดีหรือไม่”
“ดี!” ทุกคนถูกอนาคตที่สวยงามดึงดูด แต่ละคนสายตาเป็นประกาย แม้แต่เสี่ยวเป่ยที่ตะกละตะกลามที่สุดก็ยังไม่ขอซื้อซาลาเปาเนื้อ เห็นได้ชัดว่าบ้านยั่วยวนพวกเขามากแค่ไหน
ใบหน้าของมู่โถวมีความใฝ่ฝัน เขาเอ่ยต่อว่า “ประเดี๋ยวเราก็โต เราจะเป็นขอทานไปตลอดชีวิตไม่ได้ ความหิวโหย ความหนาวเย็น วันไหนจะถูกตีตายก็ไม่รู้ แม้แต่หลุมฝังศพก็ไม่มี สุดท้ายก็ถูกหมาป่ากิน”
โชคชะตาของขอทานล้วนแต่เป็นเช่นนี้ไม่ใช่หรือ คุณปู่ขอทานที่เลี้ยงมู่โถวมาก็เป็นเช่นนี้
“ข้าไม่อยากถูกหมาป่ากิน ดังนั้นเราต้องหาวิธีหาเงินเก็บเงิน เก็บเงินให้พอ ไม่เพียงแต่เช่าบ้าน เรายังจะมีชื่อในทะเบียนราษฎร์ ใช้ชีวิตอย่างสง่าผ่าเผย”
เขามองไปที่ฮวาเอ๋อร์ “ซื้อเสื้อผ้าที่สวยงามเหมือนของพี่อิงเถาให้ฮวาเอ๋อร์ สวมเครื่องประดับดอกไม้ที่สวมงามเหมือนนาง”
“สวมเครื่องประดับดอกไม้!” ฮวาเอ๋อร์ปรบมืออย่างมีความสุข
คนอื่นๆ ก็ตื่นเต้น “เป็นขอทานไม่มีอนาคต เราจะทำตามที่พี่มู่โถวบอก พี่มู่โถวบอกอะไรเราก็ทำเช่นนั้น”
“ใช่ ใช่ ฟังพี่มู่โถว”
ในตอนนี้มู่โถวรู้สึกฮึกเหิม ความรู้สึกนี้เขาอธิบายไม่ได้แต่รู้สึกว่าหัวใจเต้นแรง อยากตะโกน อยากระบายออกมา
เมื่อเวลาผ่านไปมู่โถวจะมีชีวิตเหมือนคนทั่วไปจริงๆ คนอื่นต่างตกใจกับประสบการณ์ที่อัศจรรย์ของเขา แต่เขาเพียงยิ้มตอบ และนึกถึงคนที่เขาซาบซึ้งใจมากที่สุดคือแม่นางอวี๋แห่งตรอกดอกท้อ
นางจึงกลายเป็นความอัศจรรย์ของเด็กขอทาน ในเวลานั้นคนจะรู้จักเขาในนามว่าอวี๋มู่
อวี๋มู่ อวี๋มู่ หลายคนบอกว่าเขารังเกียจชื่อตัวเอง
แต่ที่จริงแล้วไม่ใช่แบบนั้น เขาเพียงใส่นามสกุลของนางไว้หน้าชื่อตัวเอง
แค่นั้นเอง
อวี๋จือใช้ผงกุ้งมาทําอาหาร โดยเฉพาะใส่ในซุป รสชาติ...อร่อยมากทีเดียว
อวี๋จือวางชามลงอย่างอาลัยอาวรณ์ ถ้าไม่ใช่เพราะยัดลงท้องไม่ได้แล้ว เธอยังกินได้อีกสามชาม
ป้าเจียงกับอิงเถาต่างก็ลูบท้อง อิ่มเอมจนไม่อยากขยับ
อร่อยมากเลย พวกนางไม่เคยกินซุปที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน
เครื่องปรุงรสมหัศจรรย์เช่นนี้ หากนำไปใส่ในขนมเซียงปิ่งราดซอสก็คง...
พวกนางสองคนตื่นเต้นจนมีสีหน้าเปล่งประกาย


## บทที่ 36 ความพัวพันของคุณชายสาม

ตอนที่ 36 ความพัวพันของคุณชายสาม
ป้าเจียงอยากให้เวลาผ่านไปเร็วๆ เร็วกว่านี้ ข้ามไปถึงฤดูใบไม้ร่วงเลยยิ่งดี
แต่อิงเถากลับคิดว่า “แม่นางเจ้าคะ ต่อไปเราจะขายเครื่องปรุงรสด้วยหรือไม่เจ้าคะ”
“ไม่ขาย” อวี๋จือส่ายหน้าปฏิเสธ เห็นท่าทางเสียดายของอิงเถา นางจึงสอน “ผงกุ้งปริมาณน้อยเกินไป กุ้งแห้งหนึ่งกิโลกรัมบดได้เท่าไหร่ ราคาต่ำไปหาเงินได้น้อย ราคาสูงเกินชาวบ้านทั่วไปก็ไม่มีปัญญาซื้อ ต้องนำไปขายที่ร้านอาหารไม่ก็โรงน้ำชาเท่านั้น
ร้านอาหารและโรงน้ำชาไม่เพียงแต่อยากได้ผงกุ้ง แน่นอนว่ายังอยากได้สูตรอาหาร เราจะให้หรือไม่ให้ หากให้เราย่อมเสียดาย หากไม่ให้...เหอะ อิงเถา เจ้าคิดว่าเราจะเก็บสูตรอาหารไว้ได้หรือไม่”
อิงเถาพึมพํา “มีคุณชายสามอยู่ไม่ใช่หรือ เขาเป็นคุณชายตระกูลท่านโหว แล้วยังเป็นขุนนางในราชสํานัก ใครจะกล้าแย่งสูตรอาหารของเราเจ้าคะ”
“ไร้เดียงสานัก” อวี๋จือน้ำเสียงเย็นชา “อิงเถา เจ้าบอกว่าคุณชายสามเป็นคุณชายตระกูลท่านโหว มีอะไรที่เขาไม่เคยเห็น ที่เขายอมมาตรอกเล็กๆ แห่งนี้ ก็เพราะแม่นางของเจ้าไม่นอกลู่นอกทาง และไม่เคยก่อเรื่องให้เขา
คนที่สามารถเปิดร้านอาหารในเมืองหลวงล้วนแต่มีคนหนุนหลัง บางทีคนหนุนหลังพวกเขาอาจจะไม่ได้มีแค่คนเดียวด้วยซ้ำ ความสัมพันธ์ซับซ้อน หากเราก่อปัญหาให้คุณชายสาม ต่อไปคุณชายสามยังจะมาหาเราอยู่หรือ
ถึงแม้คนอื่นจะไว้หน้าคุณชายสาม ไม่ฝืนซื้อ แต่เขาจะส่งคนมาจับตามองเราทุกวัน สูตรอาหารของเราไม่ได้ยากอะไรอยู่แล้ว เก็บเป็นความลับไว้ไม่ได้แน่นอน
ดังนั้น เราจะไม่ขายผงกุ้งแห้ง เราจะเก็บไว้ใช้เอง”
“แม่นาง บ่าวคิดไม่รอบคอบเองเจ้าค่ะ” อิงเถาก้มหน้าลงอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แม่นางฉลาดจริงๆ พิจารณาระยะยาว แต่นางกลับมองเพียงผลประโยชน์ที่อยู่ข้างหน้า เกือบจะทำให้แม่นางเดือดร้อน
“เด็กน้อย ตั้งใจเรียนหน่อย” อวี๋จือตบไหล่ให้กําลังใจนางเบาๆ
ป้าเจียงที่อยู่ข้างๆ เสนออย่างระมัดระวัง “แม่นาง อาหารที่ทำจากเครื่องปรุงรสใหม่อร่อยกว่าเดิม หรือเราจะเชิญคุณชายสามมาลองชิมดีเจ้าคะ” ครั้งก่อนตอนคุณชายสามออกไปดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยพอใจ แม่นางไม่พูด นางก็ไม่กล้าถาม แต่ในใจกลับคิดตลอดเวลา
อวี๋จือโอนอ่อน ครั้งก่อนคุณชายสามบอกว่าไม่ได้โกรธ อวี๋จือไม่รู้ว่าเขาโกรธหรือไม่โกรธกันแน่ นี่เป็นโอกาสหยั่งเชิงที่ดี
“อิงเถา ไม่ ป้าเจียงไปดีกว่า ไปหาชิงเฟิง ไปเงียบๆ นะ” ตอนแรกอวี๋จืออยากให้อิงเถาไป แต่กลัวว่านางยังเด็ก ทำอะไรไม่สุขุม จึงเปลี่ยนใจ
เหวินจิ่วเซียวก็กำลังคิดว่าจะไปตรอกดอกท้อดีหรือไม่อยู่
ครั้งก่อนที่เขากลับมาดูเหมือนว่านางจะตกใจ ภาพใบหน้าเล็กๆ ที่ราวกับกำลังจะร้องไห้โผล่ขึ้นมาในหัวของเหวินจิ่วเซียว ขนตายาวที่สั่นเทา ราวกับอีกเดี๋ยวก็จะมีน้ำตาไหลออกมา
นางใจกล้ามากไม่ใช่หรือ ทําไมถึงตกใจง่ายเช่นนี้ แต่ท่าทางโมโหของเขาน่ากลัวจริงๆ เป็นเรื่องปกติที่ผู้หญิงอย่างนางจะตกใจ
ที่จริงเขาไม่ได้โกรธ แต่ตอนนั้น...เหวินจิ่วเซียวก็บอกไม่ถูกว่าตอนนั้นเขาเป็นอะไร
ช่วงนี้นางจะกระวนกระวายใจ หรือว่า? เมื่อนึกถึงดวงตาที่ยิ้มแย้มกำลังจะร้องไห้ เหวินจิ่วเซียวก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
หรือว่า จะไปหานางดีหรือไม่ แต่ในใจกลับอึดอัดราวกับว่าเขาก้มหัวให้นางก่อน
เหวินจิ่วเซียวตกใจกับความคิดนี้ ตลก ผู้ชายที่สง่าผ่าเผยอย่างเขาจะก้มหัวให้ผู้หญิงได้เช่นไร ไม่มีทาง!
แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าหากนางร้องไห้จริงๆ? ร้องไห้ทั้งวันทั้งคืน? ร้องไห้จนเจ็บตาจะทำอย่างไร งานเย็บปักถักร้อยก็ทำไม่เป็น หากดวงตาเป็นอะไรขึ้นมา มันคงแย่กว่าเดิมหรือไม่
นางอยากได้สัญญาขายตัวไม่ใช่หรือ ถ้าให้นาง นางคงจะดีใจ? นึกถึงท่าทางมีความสุขเมื่อได้สวมเสื้อผ้าชุดใหม่ของนาง หรือจะทําเสื้อผ้าง้อนางดี
ไม่ได้ ไม่ได้ ผู้ชายอย่างเขาจะง้อผู้หญิงได้เช่นไร ไม่มีความเป็นลูกผู้ชาย
ในตอนนี้เองชิงเฟิงก็เข้ามารายงานเบาๆ “คุณชายสามขอรับ แม่นางอวี๋ทําสูตรอาหารใหม่ เชิญท่านไปชิมขอรับ”
เหวินจิ่วเซียวหันหลังเดินออกไปข้างนอกทันที เดินออกไปอย่างรวดเร็วจนทำให้ชิงเฟิงตกใจ
เห็นชิงเฟิงยังยืนอึ้งอยู่ที่เดิม เขาก็เอ่ยอย่างรำคาญ “ไม่ไปหรือ ต้องให้ข้าเชิญเจ้าหรือไม่”
ชิงเฟิงรีบเดินตามไป “ไปขอรับ ไปขอรับ”
ปากของคุณชายสาม มีแต่เขาที่ทนได้ หากเป็นคนอื่น คงต้องร้องไห้แปดครั้งต่อวัน
เหอะ คนอื่นเห็นแค่เขามีหน้ามีตา ใครเคยเห็นเขาร้องไห้บ้าง ไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องถูกเฆี่ยนที่ก้น บอกได้คำเดียวว่าเจ็บ!
แต่เจ็บแค่ไหน ชิงเฟิงก็เป็นบ่าวคนสนิทของคุณชายสาม ใครหน้าไหนก็อย่าได้คิดแย่งตำแหน่งของเขา
“คุณชายสามเจ้าคะ!” เสียงที่คุ้นเคย ใบหน้ายิ้มแย้มที่คุ้นเคย ร่างกายที่ตึงเครียดของเหวินจิ่วเซียวก็ผ่อนคลายลงทันที เสียงหึ่งๆ ในหัวก็หายไปแล้ว เขามีชีวิตชีวา รอบตัวล้อมรอบไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ
จมูกของเหวินจิ่วเซียวว่องไวมาก กลิ่นนี้หอมอ่อนๆ เขาอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามอง ลานเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยเถาวัลย์ เต็มไปด้วยดอกไม้ งามสะพรั่งไปหมด ผสมรวมอยู่ด้วยกันแต่สัดส่วนกลับพอดิบพอดี เพียงดูก็รู้ว่ามีคนตั้งใจดูแล
เหวินจิ่วเซียวมองไปที่อวี๋จือ นางสวมชุดกระโปรงยาวสีชมพูลายผีเสื้อสีขาวยืนอยู่ตรงนั้น เอวที่เพรียวบาง เมื่อเดินไปมากระโปรงขยับไหวเบาๆ ราวกับผีเสื้อนับไม่ถ้วนกำลังเต้นระบำ
เหวินจิ่วเซียวตกตะลึงไปชั่วขณะ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาตระหนักได้ว่าหญิงสาวคนนี้งดงามจริงๆ งดงามมาก ทุกสัดส่วนล้วนแต่ถูกใจเขาทําให้เขาเห็นแล้วมีความสุข
“คุณชายสามเจ้าคะ ลองชิมอันนี้ดูสิเจ้าคะ” อวี๋จือใช้ตะเกียบคีบซี่โครงแกะชิ้นหนึ่งให้เหวินจิ่วเซียว
“คุณชายสามเจ้าคะ ลองชิมอันนี้ดูสิเจ้าคะ” อวี๋จือคีบหน่อไม้แห้งให้เขาอีกหนึ่งชิ้น
“ยังมีหัวไชเท้า ต้มด้วยน้ำซุป ท่านลองชิมดูสิเจ้าคะ” อวี๋จือเอาอกเอาใจ สาบานว่าจะทําให้หัวหน้ากินอิ่มอร่อย
ตอนกินไม่ควรพูด ประโยคนี้สลักอยู่ในกระดูกของเหวินจิ่วเซียว แต่ตอนนี้เขากลับไม่รำคาญเสียงของอวี๋จือเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามเขารู้สึกว่ามันไพเราะ น้ำเสียงที่นุ่มนวลนี้ทำให้เขากินข้าวอย่างมีความสุข
“เป็นเช่นไร คุณชายสามชอบหรือไม่เจ้าคะ” เมื่อเหวินจิ่วเซียววางตะเกียบ อวี๋จือก็อดถามไม่ได้
เหวินจิ่วเซียวพยักหน้า “ชอบ” หยุดชะงักไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยเสริมว่า “อร่อยมาก”
อวี๋จือยิ้ม “อยากให้คุณชายสามรู้ว่า ในอาหารใส่เครื่องปรุงรสใหม่เข้าไป หาง่ายมาก มันคือกุ้งแห้งบดเจ้าค่ะ...”
เรื่องดินฟ้าอากาศ เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เหวินจิ่วเซียวฟังไม่รู้เบื่อเลยแม้แต่น้อย เขาไม่รีบกลับจวน แต่กลับเข้าไปในห้องหนังสือของอวี๋จือ
ถึงจะบอกว่าเป็นห้องหนังสือแต่มันก็ไม่ใหญ่มาก มีชั้นวางหนังสืออยู่ข้างกําแพง ใต้หน้าต่างมีโต๊ะหนังสือวางอยู่ บนโต๊ะมีหนังสือวางอยู่กระจัดกระจาย
อ้อ ฝั่งตรงข้ามชั้นวางหนังสือยังมีเตียงยาวที่ดูนุ่มวางอยู่ตัวหนึ่ง อวี๋จือชอบนั่งเอนกายอ่านหนังสือบนเตียง
เหวินจิ่วเซียวหยิบหนังสือออกจากชั้นวาง “หยกลูกแพร์” หมายความว่าอะไรกัน หลังจากพลิกดูสองสามหน้า ที่แท้ก็เป็นนิยายของปัญญาชนที่มีความรู้ เขาจึงรีบวางกลับเข้าไป
ดึงออกมาอีกหนึ่งเล่ม ยังเป็นนิยายเหมือนเดิม... ชั้นวางหนังสือห้าชั้น เหวินจิ่วเซียวไม่เจอหนังสือดีๆ สักเล่ม
เหวินจิ่วเซียวพลิกหนังสืออย่างสง่างาม แต่อวี๋จือกลับกลืนไม่เข้าคายไม่ออก อายแทนตัวเอง แล้วก็อายแทนเขา เธอจึงอธิบายว่า “ข้าไม่ค่อยได้เรียนหนังสือ ปกติก็มักจะอ่านนิยายฆ่าเวลาเจ้าคะ”
เหวินจิ่วเซียวพยักหน้าแต่ไม่เอ่ยอะไร อวี๋จือถอนหายใจด้วยความโล่งอก นิยายพวกนี้คือเสบียงทางจิตใจของเธอ ทิ้งไม่ได้เด็ดขาด
เหวินจิ่วเซียวเดินไปยืนตรงหน้าต่าง ไม่รู้ว่ามองอะไร
อวี๋จือไม่ได้ถาม คนเป็นหัวหน้าตรวจสอบงานบางทีอาจจะมีไอเดียอะไรใหม่ๆ
ในฐานะลูกจ้าง อยู่เป็นเพื่อนเขาก็พอแล้ว


## บทที่ 37 คุณชายสามรังเกียจข้าหรือเจ้าคะ

ตอนที่ 37 คุณชายสามรังเกียจข้าหรือเจ้าคะ
อะไรนะ เสี่ยเลี้ยงจะเชิญอาจารย์มาสอนเธอ? เธอฟังไม่ผิดใช่ไหม
รอยยิ้มบนใบหน้าของอวี๋จือแข็งทื่อ เธอจะกลายเป็นรูปปั้นอยู่แล้ว
นี่มันเซอร์ไพรส์เหรอ ไม่ใช่ มันทำให้เธอตกใจต่างหาก!
หัวหน้าคิดว่าเธอการศึกษาต่ำ หรือคิดว่าเธอไม่มีความสามารถทางวิชาชีพ จึงต้องจ้างคนมาฝึกอบรมเธอ?
ชายหญิงล้วนแตกต่าง อาจารย์ไม่มีทางเป็นผู้ชาย เธอไม่จําเป็นต้องไปสอบขุนนาง เนื้อหาของการฝึกอบรมต้องไม่ใช่หนังสือทั้งสี่และคัมภีร์ทั้งห้าแน่นอน อย่างนั้นก็คือหนังสือ “ข้อห้ามสตรี” “กฎสตรี” และ “คัมภีร์กตัญญู” พวกนั้น อวี๋จือไม่อยากถูกวางยาพิษ
อวี๋จือคิดแบบนี้ จึงถามออกไปว่า “คุณชายสามรังเกียจที่ข้าเรียนหนังสือน้อยหรือเจ้าคะ” ทำท่าทางน้อยใจ
เหวินจิ่วเซียว...
เขาไม่ได้คิดเช่นนี้ เขาแค่คิดว่าแทนที่จะอ่านนิยายรักๆ ใคร่ๆ เหล่านี้ทุกวัน ทำให้นิสัยของนางเปลี่ยนไป ไม่สู้เรียนหนังสือจริงจังยังจะดีกว่า
“คุณชายสามรังเกียจที่ข้าชอบอ่านนิยาย รสนิยมต่ำ ไม่มีหน้ามีตา”
เหวินจิ่วเซียวรู้สึกว่าตัวเองถูกใส่ร้าย เขาไม่ได้ดูถูกนิยาย นิยายบางเล่มก็เขียนได้น่าสนใจ ไม่ใช่ไม่ให้อ่าน แต่ต้องมีทางเลือกอื่นๆ ด้วย
“คุณชายสามรังเกียจข้าหรือเจ้าคะ”
อวี๋จือถามติดกันสามคำถาม เหวินจิ่วเซียวไม่รู้จะตอบเช่นไร
เขาแสดงออกไม่ชัดเจนหรือ ทำไมนางถึงคิดว่าเขารังเกียจนาง
ดวงตาที่สดใสตรงหน้า สะท้อนให้เห็นใบหน้าเขาอย่างชัดเจน เหวินจิ่วเซียวครุ่นคิดแล้วเอ่ยว่า “ไม่ได้รังเกียจเจ้า หากเจ้าไม่ยินดี ข้าก็จะไม่เชิญ”
“คุณชายสามไม่รังเกียจข้าก็พอเจ้าค่ะ” อวี๋จือทำท่าทางถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ขอบพระคุณคุณชายสามเจ้าค่ะ น้ำใจของท่านข้ารับไว้แล้ว ท่านดูแลข้า ข้าซาบซึ้งใจมาก ข้าไม่อยากทำให้ท่านยุ่งยากเจ้าค่ะ”
เหวินจิ่วเซียวอยากบอกว่าไม่ได้ยุ่งยากอะไร ก็ได้ยินอวี๋จือเอ่ยว่า “...เรื่องเชิญท่านอาจารย์ไม่จำเป็นเจ้าค่ะ หากท่านคิดว่าข้าไม่ควรอ่านนิยาย เช่นนั้นต่อไปข้าจะซื้อหนังสือดีๆ มาอ่าน...”
ประโยคแรกไม่มีปัญหา แต่ประโยคหลัง...เขาไม่ได้หมายความเช่นนั้น
เหวินจิ่วเซียวนิ่วหน้า “แล้วแต่เจ้าเถิด”
ผ่านแล้ว! อวี๋จือดีใจ “คุณชายสาม ข้าวาดภาพได้ไม่เลว ให้ข้าวาดภาพให้คุณชายสามดีหรือไม่เจ้าคะ”
ในฐานะลูกจ้าง แสดงความสามารถด้านอื่นต่อหน้าหัวหน้า ทำให้หัวหน้าคิดว่าที่จริงแล้วเจ้าก็ไม่ได้ไร้ความรู้ความสามารถ ดึงคะแนนความประทับใจที่ลดลงไปกลับขึ้นมา
วาดภาพ? ภาพแผนผังแปดทิศเช่นนั้นหรือ
เหวินจิ่วเซียวรู้สึกไม่อาจรับได้จึงปฏิเสธ “ไม่เป็นไร ที่ศาลาว่าการมีธุระ ข้าขอตัวก่อน”
ที่จริงอวี๋จือเอ่ยออกไปแล้วก็เสียใจ เขาเป็นคนของศาลต้าหลี่ สายตาเฉียบแหลม ถ้าเห็นช่องโหว่ของเธอ เธอคงดับอนาถ หัวหน้าไม่ดูจะดีกว่า!
แต่สิ่งที่เคยพูดต่อหน้าหัวหน้า เป็นสิ่งที่ต้องทำให้ได้
อวี๋จือพาอิงเถาไปซื้อหนังสือที่ร้านหนังสือ ตั้งแต่หนังสือ “สามร้อยพัน” ถึง “หนังสือทั้งสี่คัมภีร์ทั้งห้า” แล้วยังมีหนังสือสอบขุนนางระดับเคอจวี่ต่างๆ
เถ้าแก่ร้านหนังสือคิดว่าบ้านของเธอมีปัญญาชนสองสามคน จึงให้คนงานในร้านช่วยขนหนังสือกลับมาอย่างกระตือรือร้น
ถ้าร้านหนังสือไม่ช่วย อวี๋จือกับอิงเถาคงขนกลับมาไม่ไหวจริงๆ มันเยอะเกินไป และแน่นอนว่าใช้เงินไปไม่น้อย
หนังสือที่สูงส่งเหล่านี้กินพื้นที่ครึ่งหนึ่งของชั้นวางหนังสือ จนต้องเอานิยายสอดเก็บไว้ชั้นใต้สุดที่เต็มไปด้วยฝุ่น
ทำแบบนี้ดูเหมือนเธอมีความรู้มากหรือยัง อวี๋จือพอใจ หยิบหนังสือสองสามเล่มออกจากชั้นวาง วางไว้บนโต๊ะสามเล่ม และวางไว้บนเตียงนุ่มสองเล่ม
ไม่ต้องสนใจว่าเธอจะอ่านหรือเปล่า เธอมี! ก็เท่ากับเธออ่านแล้ว
ส่วนเรื่องอ่านหนังสือ อ่านนิยายสนุกกว่า
สำหรับเรื่องที่เสี่ยเลี้ยงไม่ชอบนิยายของเหล่าปัญญาชนที่มีความรู้ อวี๋จือจึงเปลี่ยนมาอ่านนิยายแฟนตาซี อ่านพลางบ่นไปพลาง พรรณนาแบบนี้จืดชืดเกินไป แดนสวรรค์เป็นแบบนี้เหรอทําให้คนหลงใหลไม่ได้เลย
ไม่ได้ คนรุ่นนี้เขียนนิยายไม่น่าอ่านเลย!
อวี๋จือไม่ได้อยากเขียนเอง แค่นิยาย อ่านฆ่าเวลาก็พอแล้ว เธอจะเสียเซลล์สมองนั้นไปทำไม
...
ซูซื่อ ฮูหยินน้อยรองออกมาจากเรือนของมารดาสามี ทำสีหน้าเย็นชาตลอดทาง บ่าวไพร่ข้างทางคารวะนางยังไม่สนใจ
เมื่อเข้ามาในเรือนของตัวเอง “ไม่มีตาหรือ” นางตบหน้าสาวใช้ที่กำลังกวาดพื้นอยู่ข้างทาง
สาวใช้ตกใจจนคุกเข่าตัวสั่นอยู่บนพื้น “ฮูหยินน้อยรองไว้ชีวิตบ่าวเถิดเจ้าค่ะ”
ซูซื่อไม่หยุดเดิน มีผู้ดูแลรีบเดินเข้ามาปิดปากสาวใช้คนนั้น “ขวางตาฮูหยินน้อยรอง บ่าวจะลากนางออกไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”
จากนั้นก็ลากนางออกไป ผู้ดูแลคนนี้ยังถือว่าจิตใจดี เห็นว่าสาวใช้ตกใจจนยืนไม่ไหว นางจึงปลอบใจ “ถือว่าเจ้าซวย บังเอิญเจอฮูหยินน้อยรองเข้า ข้าจะเปลี่ยนงานให้เจ้า เจ้าหลบหน้าฮูหยินน้อยรองเสียบ้าง ให้ผ่านไปสักสองสามวัน”
สาวใช้ราวกับได้รับการอภัยโทษ นางก้มหัวขอบคุณซ้ำๆ ทำเอาผู้ดูแลกลุ้มใจ
เจ้านายอารมณ์ไม่ดี คนเป็นบ่าวก็ต้องระมัดระวัง อย่าว่าแต่ทำอะไรผิด ถึงแม้ไม่ได้ทำอะไรผิดก็กลัวเกิดการผิดพลาด หากไม่ระวังอาจจะถึงตายได้
เฮ้อ!
ซูซื่อโมโหและด่าอย่างแรง “นังแก่!”
ป้าหูตกใจจนต้องรีบไล่สาวใช้ในเรือนออกไปให้หมด สาวใช้ออกไปข้างนอกแล้วยังไม่ลืมที่จะเตือน
“คุณหนูของบ่าว หน้าต่างมีหูประตูมีช่อง โกรธแค่ไหนก็ต้องอดทนนะเจ้าคะ ถือว่าสงสารบ่าวเถิดเจ้าค่ะ” ป้าหูเช็ดน้ำตา
หากคําพูดนี้แพร่กระจายออกไป โหวฮูหยินมีอำนาจเพียงนั้น ฮูหยินน้อยรองถูกลงโทษไม่พอ แม่นมอย่างนางคงจะถูกเฆี่ยนจนตาย
ซูซื่อยังเป็นห่วงแม่นมตัวเอง นางพึมพํา “ข้าโมโห นางไม่ได้ป่วย แต่แค่อยากทรมานข้า เป็นลูกสะใภ้เหมือนกัน ทําไมพี่สะใภ้ใหญ่ถึงไม่มารับใช้ นางมุ่งเป้ามาที่ข้า”
ป้าหูรีบเกลี้ยกล่อม “คุณหนูของบ่าวเอ่ยเช่นนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ ซื่อจื่อฮูหยินยังต้องดูแลท่านซื่อจื่อ แล้วนางยังต้องคัดพระไตรปิฎกอธิษฐานให้โหวฮูหยินนะเจ้าคะ”
ซูซื่อยังโมโห “แล้วยังมีคุณชายสาม ขี้งก น่าโมโห น่าโมโหนัก!”
นางแค่ขอผ้าไหมเยียนหลัวจากเขา ไม่ให้ยังไม่พอแล้วยังไปฟ้องโหวฮูหยิน ผู้ชายอย่างเขาคิดเล็กคิดน้อยกับผู้หญิงอย่างนาง ยังเป็นผู้ชายอยู่หรือไม่ เขาไม่เคยเห็นนางเป็นพี่สะใภ้เลย!
“ส่งคนไปจับตาดูคุณชายสาม จับตาดูชิงเฟิง บ่าวคนสนิทของเขา บ่าวในเรือนของเขา จับตาดูให้หมด ข้าไม่เชื่อว่าจะจับจุดอ่อนของเขาไม่ได้”
ท่านแม่ของซูซื่อเป็นคนมีกลอุบาย ควบคุมอี๋เหนียงเรือนหลังและลูกอนุภรรยาราวกับควบคุมนกกระทา ซูซื่อจึงเรียนรู้กลอุบายของท่านแม่ตัวเองมาบ้าง เป็นมนุษย์ต้องมีจุดอ่อน นางไม่เชื่อว่าคุณชายสามจะสะอาดสะอ้านเพียงนั้น
“เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ บ่าวจะไปสั่งเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ” ป้าหูคล้อยตามนาง
“แม่นม เจ้าคิดว่านางจะหายป่วยเมื่อไหร่” นึกถึงเรื่องนี้ซูซื่อก็กัดฟัน รู้สึกกลัดกลุ้มใจอย่างยิ่ง หากเป็นเช่นนี้ทุกวัน ไม่ช้าก็เร็วนางต้องเป็นบ้าแน่นอน
ป้าหูจะรู้ได้เช่นไร นางจึงเกลี้ยกล่อม “ท่านเป็นลูกสะใภ้ ลูกสะใภ้รับใช้แม่สามี พูดไปถึงไหนก็มีเหตุผล ท่านอดทนอีกหน่อยเถิดเจ้าค่ะ ยังมีบรรดาอี๋เหนียงอยู่ด้วยไม่ใช่หรือเจ้าคะ มีพวกนางอยู่รับหน้า อย่างน้อยท่านก็สบายกว่าเจ้าค่ะ”
“ถูกต้อง!” งานรับใช้ส่วนใหญ่เป็นของบรรดาอี๋เหนียง โดยเฉพาะติงอี๋เหนียง ถูกโหวฮูหยินเรียกใช้บ่อยที่สุด นางเป็นลูกสะใภ้ โหวฮูหยินไม่ค่อยเรียกใช้นางมากนัก
เมื่อเทียบกันแล้ว นางไม่ได้อนาถที่สุด ซูซื่อจึงอารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย
ตกยามดึก เหวินเฉิงจง คุณชายรองกลับมาจากเรือนติงอี๋เหนียงก็มาบ่นภรรยาตัวเอง บ่นว่านางไม่รู้จักดูแลอี๋เหนียง
ทำเอาซูซื่อโมโหจนทะเลาะกับเขาอย่างรุนแรง
แน่นอนว่าเรื่องของครอบครัวคุณชายรองต้องแพร่กระจายมาถึงเรือนหลัก โหวฮูหยินยิ้มมุมปากแต่กลับไม่เอ่ยอะไร


## บทที่ 38 เจ้าเห็นหัวข้าหรือไม่

ตอนที่ 38 เจ้าเห็นหัวข้าหรือไม่
เหวินจิ่วเซียวมองดูใบทะเบียนและโฉนดบ้าน เขาขมวดคิ้วแน่น
เขาไปตรอกดอกท้อก็ตั้งใจนําใบทะเบียนและโฉนดบ้านไปด้วย อยากนำไปให้อวี๋จือ แต่ไม่รู้จะเอ่ยเช่นไร จนกระทั่งกลับจวนก็ไม่ได้นำออกมา
ชิงเฟิงเหลือบมองอย่างระมัดระวัง เขาไม่กล้าพูด คุณชายสามอารมณ์ไม่ดี เขาระวังตัวไว้หน่อยดีกว่า
หากอวี๋จือรู้ความคิดของเหวินจิ่วเซียว เธอต้องเสียดายแน่นอน ไม่รู้จะพูดอย่างไร ยังต้องพูดอีกเหรอ โยนให้เธอ เธอก็ดีใจมากแล้ว
ถึงแม้จะโยนลงบนพื้น เธอก็จะก้มลงไปเก็บขึ้นมาอย่างดีใจ
เสียดายที่อวี๋จือไม่รู้ แต่เธอก็ยังอารมณ์ดีอยู่ดี เพราะบ้านเล็กๆ ของครอบครัวจ้าวที่อยู่ข้างบ้านกำลังจะขาย
จ้าวโหย่วจื้อถูกต่อยจนเกือบตาย ต้องใช้เงินจำนวนมากในการรักษา ครอบครัวของเขายังเหลืออะไร
แม่ม่ายคนหนึ่ง น้องสาวคนหนึ่ง ส่งจ้าวโหย่วจื้อเรียนหนังสือก็ลำบากมากพอแล้ว ไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาเขาจริงๆ
ป้าหลี่มนุษยสัมพันธ์ไม่ดี เงินสองสามร้อยอีแปะที่ยืมมาจากพี่น้องสกุลเดิมจะพอใช้จ่ายอะไร
ช่วยไม่ได้ จึงต้องขายบ้าน
เพื่อนบ้านที่น่ารำคาญกำลังจะย้ายออกไป อวี๋จือจะไม่อารมณ์ดีได้เช่นไร
พอเธออารมณ์ดี กลางคืนก็ไม่หลับไม่นอน ย้ายเตียงนุ่มมานอนดูดาวที่ลานบ้าน จุดยากันกันยุงที่ทําเองไว้รอบๆ ทำให้ไม่มียุงแม้แต่ตัวเดียว
ดวงดาวบนท้องฟ้าในยามค่ำคืนราวกับแสงเทียนเล็กๆ หลายล้านเล่มที่กำลังส่องแสงระยิบระยับ
ทันใดนั้นก็มีเงาสีดําวิ่งผ่านหัวไป
อวี๋จือที่กำลังง่วงนอนจึงตื่นขึ้นทันที และไล่ตามไปอย่างไม่คิดอะไร
ไล่ตามไปครึ่งชั่วโมงเต็มๆ ก็ยังตามไม่ทัน อวี๋จือยืนอยู่บนถนนที่โล่งกว้าง ความมืดปกคลุมทุกสิ่ง เธอไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน
มีลมพัดมาจากด้านหลัง อวี๋จือรีบหันไปพร้อมทั้งยื่นมือออกไป แต่คนข้างหลังกลับหยุดมือ “ผู้หญิงหรือ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ
อวี๋จือมองเห็นเขาอย่างชัดเจน ตัวสูงมาก สูงกว่าเธอมาก
อวี๋จือสูงหนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตร แต่เธอยังเด็ก น่าจะสูงได้อีก อวี๋จือหวังว่าตัวเองจะสูงถึงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร
ชายคนนี้น่าจะสูงประมาณหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร คนที่เธอเคยเจอก็มีแค่เหวินจิ่วเซียวที่สูงพอๆ กับเขา ไม่เพียงแต่สูง แล้วยังตัวใหญ่ ดูรูปร่าง แค่เอวของเขาก็เท่ากับเธอสองคน ส่วนหน้าตา อวี๋จือเห็นไม่ชัด แต่ดวงตาข้างหนึ่งเป็นประกาย
“ดูถูกผู้หญิงเช่นนั้นหรือ ลองดูหน่อยหรือไม่” อวี๋จือโจมตีชายคนนั้นอย่างรวดเร็ว
อวี๋จือยังไม่เคยต่อสู้กับคนที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ในยุคนี้ ไม่รู้ว่าการต่อสู้ของตัวเองเป็นอย่างไร ตอนนี้มีโอกาสดีขนาดนี้เธอจะปล่อยไปได้อย่างไร
ชายคนนั้นเห็นว่าอวี๋จือเป็นผู้หญิงจึงไม่สนใจ แต่ใครจะรู้ว่าผู้หญิงคนนี้กลับทำลายความเคยชินของเขา ไม่เพียงแต่รวดเร็ว กระบวนท่ายังซับซ้อน โหดเหี้ยม ส่งผลให้เขาตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก
ส่วนอวี๋จือ เธอกลับยิ่งตีก็ยิ่งพอใจ
“พอแล้ว พอแล้ว ล้วนแต่เป็นสหาย ต่อยข้าทำไม เหนื่อยเสียเปล่า เจ้าเป็นผู้หญิง ข้าอ่อนข้อให้เจ้า” กลิ้งออกไปตั้งไกล และไม่รับหมัดอวี๋จืออีกแล้ว
อวี๋จือเบะปาก “ไม่จําเป็นต้องอ่อนข้อให้ข้า เจ้าสู้ข้าไม่ได้ต่างหาก”
ชายคนนั้นถูกอวี๋จือเปิดโปงแต่กลับไม่โกรธ เขาหัวเราะ “ข้าสู้เจ้าไม่ได้ ผู้หญิงอย่างเจ้า อายุยังน้อย แต่ฝีมือไม่ธรรมดาจริงๆ มาจากสำนักไหน ทําอาชีพนี้มานานหรือยัง”
“สำนักชิงอวิ๋น เด็กใหม่ เพิ่งออกมาครั้งแรก” อวี๋จือพูดจาเหลวไหลอย่างเต็มปากเต็มคำ แต่เธอก็ไม่ได้โกหกทั้งหมด เธอเป็นคนของสำนักชิงอวิ๋นจริงๆ แต่แค่สำนักชิงอวิ๋นไม่ได้มีอยู่ในโลกนี้
“สำนักชิงอวิ๋นหรือ ไม่เคยได้ยินมาก่อน”
“โลกใบนี้กว้างใหญ่ไพศาล มีสำนักตั้งมากมายที่เจ้าไม่รู้จัก สำนักชิงอวิ๋นอยู่บนภูเขา คนนอกไม่มีทางหาเจอง่ายๆ”
ชายคนนั้นเข้าใจทันที “ยอดฝีมือที่ละทางโลกเช่นนั้นหรือ ไม่แปลกที่ฝีมือของเจ้าไม่ธรรมดาเช่นนี้ ข้าชื่อจังซิ่ว แล้วเจ้าล่ะสาวน้อย เจ้าชื่ออะไร”
จังซิ่ว? อวี๋จือมองไปข้างๆ
รูปร่างสูงใหญ่ แผ่นหลังกว้างราวกับเสือ เอวหนาราวกับหมี บนใบหน้ายังมีหนวดเครา แน่ใจหรือว่าชื่อจังซิ่วไม่ได้ชื่อจังหมีน่ะ
“ชื่อของผู้หญิงจะถามกันง่ายๆ ได้เช่นไร” บอกชื่อจริงไม่ได้แน่นอน ตอนนี้ยังคิดนามแฝงที่ฟังดูมีอำนาจไม่ออก อวี๋จือจึงหาข้ออ้าง
แต่จังซิ่วคนนี้กลับไม่พอใจ “เหอะ ผู้หญิงอย่างพวกเจ้าเรื่องมาก แปลกประหลาด เช่นนี้ดีกว่า ข้าแก่กว่าเจ้า เช่นนั้นข้าจะเรียกเจ้าว่าน้องสาว” เขาเป็นคนซื่อๆ
เพื่อหลอกถามข้อมูลเพิ่มเติม อวี๋จือจึงอดทน ไม่พูดออกไปว่า “เจ้าต้องเรียกข้าว่าบรรพบุรุษด้วยซ้ำ”
จังซิ่วเป็นคนซื่อจริงๆ ไม่ระแวดระวังอวี๋จือเลยแม้แต่น้อย และในไม่ช้าก็ถูกเธอหลอกถามตัวตนที่แท้จริง
เขาเป็นนักล่าเงินรางวัล แล้วยังให้คําแนะนําอวี๋จือในฐานะผู้อาวุโส อวี๋จือจึงรู้ว่าเมืองหลวงในตอนกลางคืนก็คึกคักอีกแบบ
“เห็นถนนเส้นนั้นหรือไม่ ยามกลางวันมีคนพลุกพล่าน พอถึงยามดึกก็ไม่มีใครกล้าเข้าไป แม้แต่คนตีเกราะเคาะไม้บอกเวลายังหลีกเลี่ยงที่นั่น”
“นั่นเป็นถนนผีหรือ มีผีใช่หรือไม่”
“ไม่รู้ ข้าไม่เคยเข้าไป อาจารย์ไม่อนุญาตให้เข้าไป”
อวี๋จือเบะปาก มันต่างอะไรกับไม่เล่ากัน
“เห็นกําแพงนั่นหรือไม่ เห็นโคมไฟที่สว่างอยู่หรือไม่ จุดโคมไฟสองดวง หมายความว่ามีคําสั่งขอความช่วยเหลือใหม่ หากรับภารกิจก็เคาะบนกำแพงสามครั้ง จะมีหน้าต่างโผล่ออกมา แล้วจะมีคนออกมาตรวจสอบ”
อวี๋จือมองอย่างเงียบๆ “คนที่มาตรวจสอบคือใคร”
“คนของฝ่ายราชการ แต่สวมหน้ากาก ไม่มีใครรู้ว่าเขาหน้าตาเช่นไร”
อวี๋จือแปลกใจ “คนของฝ่ายราชการหรือ”
“ต้องเป็นเช่นนั้นไม่ใช่หรือ เหล่านักล่าเงินรางวัลอย่างพวกเราล้วนแต่ช่วยคนของฝ่ายราชการทำภารกิจ แต่ไม่ทําเรื่องผิดกฎหมาย เมืองหลวงอยู่ใต้ฝ่าพระบาทของฝ่าบาท ฝ่ายราชการไม่อนุญาต ยามดึกเช่นนี้ใครจะกล้าออกมา”
เข้าใจแล้ว มีแสงก็ต้องมีเงา นักล่าเงินรางวัลก็คือเงาที่โลดแล่นอยู่ในความมืด ช่วยฝ่ายราชการตามจับนักโทษหลบหนีและอาชญากรที่จับกุมได้ยาก หรือให้ข้อมูลเบาะแสที่มีคุณค่า
“มีแบบ...” อวี๋จือกำลังคิดว่าจะเอ่ยอย่างไร “แบบค้าขายตัวต่อตัวหรือไม่ เช่นคำสั่งฆ่าคน”
“มี มีคนรับงานมืดเช่นนี้เพราะเงิน คนเช่นนี้มักจะโหดเหี้ยม เป็นปลาเน่าในข้องของนักล่าเงินรางวัล ถูกทุกคนดูถูก หากถูกฝ่ายราชการตรวจพบหลักฐานก็จะถูกจับเข้าคุก”
“ติดคุกหรือ ลงโทษเบาเกินไปหรือเปล่า ข้าคิดว่าจะถูกฆ่าตายเสียอีก”
“น้องสาว เจ้าไม่รู้อะไร ความตายไม่มีอะไรน่ากลัว ตัดคอหัวก็ขาด แผลก็ใหญ่แค่นั้น หากเจอเพชฌฆาตที่มีฝีมือ ลมเย็นพัดมาก็ตายแล้ว ไม่ต้องทรมาน แต่ติดคุกไม่เหมือนกัน ได้ยินว่าทรมานมาก แต่ทรมานเช่นไร ไม่มีใครกล้าพูด”
อวี๋จือไม่เชื่อความอัปมงคลนี้ “เจ้าบอกว่าต้องเจอเพชฌฆาตที่มีฝีมือไม่ใช่หรือ หากเจอเพชฌฆาตที่ไม่มีฝีมือล่ะ หากเจอเพชฌฆาตมือใหม่จะทำเช่นไร ตัดคอครั้งหนึ่งไม่ขาด ตัดครั้งที่สอง ครั้งที่สาม เจ้าคิดว่าเจ้าทนต่อความเจ็บปวดนั้นได้หรือไม่”
“แค่ประเดี๋ยวเดียวคงจะทนได้” จังซิ่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลังเลและไม่แน่ใจ
“ข้าเคยได้ยินว่าต่อให้คอขาดแล้ว คนก็ไม่ได้ตายทันที แล้วตอนนี้เขาเจ็บหรือไม่ เจ็บหัวหรือเจ็บที่ตัว หากมีสุนัขตัวหนึ่งวิ่งเข้ามา สุนัขสีดําคาบเอาหัวไป ยมทูตเห็นเข้า ผีไร้หัว ไม่เอา ไม่เอา ผีไร้หัวห้ามเข้านรก เขาต้องไล่ถามคนอื่นทั้งวันทั้งคืนว่า เจ้าเห็นหัวข้าหรือไม่”
อวี๋จือเลียนแบบ แล้วยังมีเอฟเฟกต์เสียง
ชายร่างใหญ่อย่างจังซิ่วยังฟังเธอเล่าจนขนลุก “น้องสาว หยุดพูดเถิด น่ากลัวนัก” เขามองซ้ายมองขวา รู้สึกราวกับจะมีผีไร้หัวกระโดดออกมาจากตรงไหนสักแห่ง และไล่ถามหัวกับเขา
ใช่แล้ว น่ากลัว อวี๋จือกำลังจะเดินออกไป เธอไม่อยากนั่งคุยเรื่องตัดหัวคนกับชายร่างใหญ่คนนี้ทั้งคืน
“น้องสาว อย่าเพิ่งไป ข้าถูกชะตากับเจ้า อยู่คุยกันก่อน” จังซิ่วทำเหมือนสนิทสนมกันไม่พอ แล้วยังอาลัยอาวรณ์ “...เราจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่”
อวี๋จือมองบน รู้จักกันโดยบังเอิญ เขายังอยากเจอเธออีกครั้งหรือ
ช่างไร้เดียงสา!


## บทที่ 39 รายชื่อเงินรางวัล

ตอนที่ 39 รายชื่อเงินรางวัล
ในที่สุดเหวินเฉิงเย่าก็รู้แล้วว่าคนที่คลุมกระสอบตีเขาคือเหวินจิ่วเซียว เขาจึงไปฟ้องอู่อันโหว
“ท่านพ่อ ลูกไม่รู้ว่าลูกทำอะไรให้น้องสามไม่พอใจ เข้าใจผิดอะไรทำไมไม่พูดกันดีๆ ทำไมต้องลงไม้ลงมือ ลูกเป็นพี่ชายเขา ลูกจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ลูก ลูก...” เหวินเฉิงเย่าสะอึกสะอื้นอย่างน้อยอกน้อยใจ
เขาอยู่ในกองกำลังจินอู๋ ลางานเพราะบาดแผลเล็กน้อยไม่ได้ เขาต้องหอบใบหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผลไปทำงานตั้งครึ่งเดือน อับอายขายขี้หน้าที่สุด คนอื่นยังสงสัยในความประพฤติของเขา กองกำลังจินอู๋มีคนตั้งมากมาย ทำไมเขาถึงถูกตีคนเดียว
“เจ้าสามเป็นคนทำจริงหรือ” อู่อันโหวตกใจ และไม่อยากจะเชื่อ
เจ้าสามสุขุมขนาดนั้น เขาจะทำเรื่องเช่นนี้จริงหรือ
“ลูกจะกล้าโกหกหรือขอรับ ลูกตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว มันคือฝีมือของน้องสาม” เหวินเฉิงเย่ายืนยัน
“เหล่าเกิง ไปเชิญคุณชายสามมา” เหล่าเกิงเป็นผู้ดูแลหลักของจวน ฟังคำสั่งจากอู่อันโหวคนเดียวเท่านั้น
เหวินจิ่วเซียวมาถึงอย่างรวดเร็ว เห็นพี่รองอยู่ด้วย โดยเฉพาะสีหน้าโมโหของพี่รองที่มองมายังเขา เขาจึงแค่เหลือบมอง “ท่านพ่อเรียกลูกมามีธุระอะไรหรือขอรับ”
ท่าทางไม่สะทกสะท้านของเขาทำให้อู่อันโหวไม่รู้จะเอ่ยปากเช่นไร เขาหยุดชะงักแล้วเอ่ยว่า “พี่รองของเจ้าถูกตีครั้งก่อน เป็นฝีมือของเจ้าใช่หรือไม่”
“ขอรับ” เหวินจิ่วเซียวยอมรับอย่างตรงไปตรงมา พร้อมทั้งทําท่าทาง ‘แล้วท่านจะทำเช่นไรหรือ’
เหวินจิ่วเซียวไม่ได้คิดจะปิดบัง หากเขาอยากปิดบัง เหวินเฉิงเย่าจะรู้ได้อย่างไร
เขาต่อยคน พี่รองยังไม่รู้ว่าเป็นฝีมือเขา พยัคฆ์ซ่อนเล็บเช่นนั้นหรือ ไม่สะใจหรอก ดังนั้นเขาจึงจงใจทิ้งเบาะแสเอาไว้ให้พี่รองไปสืบหา
พี่รองช่างไร้ความสามารถ สืบตั้งนานกว่าจะสืบได้ว่าเป็นเขา
“ท่านพ่อ ท่านดูสิ เขายอมรับแล้วขอรับ” เหวินเฉิงเย่าตะโกนอย่างไม่พอใจ
“คนที่ล่วงเกินคนอื่นก่อนควรถูกวิพากษ์วิจารณ์ เจ้าล่วงเกินข้าก่อน”
“ใส่ร้ายป้ายสี น้องสาม ข้าล่วงเกินเจ้าเช่นนั้นหรือ เจ้าอยู่ในศาลต้าหลี่ ข้าอยู่ในกองกำลังจินอู๋ ข้าจะไปล่วงเกินเจ้าได้เช่นไร” เหวินเฉิงเย่าทำท่าทางถูกใส่ร้าย
เหวินจื่วเซียวหัวเราะเยาะ “เรื่องภาพวาด ตราบใดที่ข้ามีของดีๆ เจ้าก็จะอิจฉา เจ้าไม่กล้ามาขอเอง แต่กลับเสี้ยมให้ท่านพ่อออกหน้าแทน”
“แต่เจ้าก็ไม่ได้นำออกมาให้ข้าไม่ใช่หรือ”
“นั่นเป็นเพราะข้านำภาพวาดให้พี่ใหญ่ไปตั้งนานแล้ว ไม่เช่นนั้นด้วยนิสัยของเจ้า ยังไม่รู้ว่าจะเสี้ยมท่านพ่อเช่นไร ไม่ได้ภาพวาด เจ้ายังกุเรื่องนินทาข้า เป็นลูกผู้ชาย แต่กลับเรียนรู้กลอุบายของผู้หญิง ไม่ควรตีเจ้าเช่นนั้นหรือ ท่านพ่อสั่งสอนเจ้ามาตั้งหลายปี สั่งสอนให้เจ้าเรียนรู้กลอุบายของเรือนหลังเช่นนั้นหรือ ข้าแค่สั่งสอนเจ้าแทนท่านพ่อ”
เหวินเฉิงเย่ามักจะแสดงภาพลักษณ์เป็นสุภาพบุรุษที่ใจกว้างและมีมารยาทให้คนอื่นเห็น แต่ตอนนี้เขาโมโหจนพูดไม่คิด “เจ้า เจ้า วันนั้นที่สนามฝึกเจ้าสั่งสอนข้าแล้วไม่ใช่หรือ”
“ยังไม่พอ” หมายความว่าต้องสั่งสอนต่ออีก
เหวินเฉิงเย่าทั้งอับอายและโมโห เขากระทืบเท้า “ข้า ข้า ข้าเป็นพี่ชายของเจ้า”
“ข้าก็ไม่ได้ปฏิเสธ แต่มันเกี่ยวอะไรกับเรื่องที่ข้าสั่งสอนเจ้ากัน”
เหวินจิ่วเซียวแค่อ้าปากก็ทำให้โมโห เหวินเฉิงเย่าโมโหจนอยากจะตะโกนเสียงดัง แต่เขากลับใจเย็น แม้แต่สีหน้าก็ไม่เปลี่ยน
“หุบปากเดี๋ยวนี้!” อู่อันโหวฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว เขาตะโกนเสียงดัง “นี่มันเรื่องอะไรกัน ไร้สาระสิ้นดี”
แต่อู่อันโหวก็ได้ยินความคับแค้นใจของพวกเขาสองคนอย่างชัดเจน เขารักใคร่เจ้ารองจริงๆ แต่เขาก็ให้ความสําคัญกับเจ้าสาม ถึงแม้เขาจะไม่อยากยอมรับแต่เจ้าสามคือบุตรชายที่มีอนาคตมากที่สุดในบรรดาบุตรชายของเขา โดยเฉพาะเรื่องที่เจ้าสามเคยได้รับคําชมจากฝ่าบาท
ดังนั้นเขาจึงลําเอียงอย่างเปิดเผยไม่ได้ จึงต้องไกล่เกลี่ยบุตรชายทั้งสองคน
“เจ้ารองอยากได้ภาพวาดของเจ้าสามก่อน และยังกุเรื่องทำลายชื่อเสียงของเขา จากนั้นเจ้าสามก็สั่งสอนเจ้ารองแล้ว เอาล่ะ พวกเจ้าทั้งสองคนมีความผิดทั้งคู่ ถือว่าเสมอกันแล้ว เรื่องนี้สิ้นสุดเท่านี้ ต่อไปอย่าได้เอ่ยถึงอีก”
เหวินจิ่วเซียวไม่ได้เสียเปรียบ เขาไม่สนใจอยู่แล้ว “ขอรับท่านพ่อ”
เหอะ ได้เปรียบแล้วยังทำตัวน่าสงสาร! เหวินเฉิงเย่าอยากโต้แย้ง แต่เมื่อสบตาของท่านพ่อที่มองมา เขาจึงต้องกลั้นเอาไว้
เขาก้มหน้าลง ปิดบังสายตาอิจฉาริษยาและเคียดแค้นของตัวเอง กำหมัดแน่น พยายามสงบสติอารมณ์ “ขอรับท่านพ่อ”
อู่อันโหวพยักหน้าอย่างพอใจ “พี่น้องเข้าใจผิดอะไรก็พูดคุยกันดีๆ ไม่จำเป็นต้องต่อยตี คิดว่าคนนอกยังหัวเราะเยาะไม่พอเช่นนั้นหรือ เอาล่ะ ความคับแค้นทั้งหมดของพวกเจ้าสิ้นสุดลงแล้ว ต่อไปอย่าก่อเรื่องอีก”
เขาเป็นแม่ทัพ แน่นอนว่าต้องตัดสินใจแก้ปัญหาอย่างรวดเร็วและเฉียบขาด พร้อมทั้งเตือนอีกว่า “ต่อไปหากใครก่อเรื่อง ข้าไม่ปล่อยไว้แน่นอน”
เหวินจิ่วเซียวไม่ใช่คนที่เสียเปรียบ เขาย่อมไม่สนใจ “ท่านพ่อไม่ต้องห่วงขอรับ หากไม่มีใครล่วงเกินลูก ลูกไม่ล่วงเกินใครแน่นอน”
หากกางเล็บออกมาอีกครั้ง เขาก็จะสั่งสอนเหมือนเดิม
อู่อันโหวเบิกตาใส่เขา และหันไปมองลูกชายคนรอง เหวินเฉิงเย่าเอ่ยอย่างอ่อนแรง “ต่อไปลูกจะไม่ทําให้ท่านพ่อผิดหวังขอรับ”
อู่อันโหวสีหน้าผ่อนคลายลง “เอาล่ะ พวกเจ้ากลับไปเถิด”
“ขอรับ!”
พวกเขาสองคนเดินออกไปจากห้องหนังสือ และเดินแยกกันออกไปทางซ้ายและขวา ไม่มีใครสนใจใคร
หลังจากลูกชายสองคนออกไปแล้ว อู่อันโหวก็อดคิดไม่ได้ เจ้าสามเปลี่ยนไปเดินเส้นทางขุนนางนักปราชญ์แล้วไม่ใช่หรือ ทำไมยังทำตัวเหมือนขุนนางทหาร
ผ่านมา... อวี๋จือกำลังนับนิ้วมือ ผ่านมาเจ็ดวันแล้ว ในที่สุดเธอก็ออกไปยืดเส้นยืดสายอีกครั้ง
ยังคงเป็นคืนอันมืดมิด ท้องฟ้ามีเมฆมาก ไม่มีดวงดาว และไม่มีพระจันทร์
อวี๋จือนึกถึงประโยคหนึ่งที่เขียนไว้ในไดอารี่ตอนวัยเด็ก กลางคืนคือสีที่แอบซ่อนตัวที่ดีที่สุด
ฮ่าๆ เป็นศิลปินอีกแล้ว
เธอเดินไปตามเส้นทางครั้งก่อน เดินมาถึงกําแพงที่มีโคมไฟสีแดง กำลังจะดูรายชื่อที่ประกาศขอความช่วยเหลือก็มีคนโผล่มาจากข้างหลัง “เฮ้ น้องสาว เจ้ามาแล้ว”
โชคดีที่เขาส่งเสียง ไม่เช่นนั้นดาบสั้นในมือของอวี๋จือคงแทงออกไปแล้ว
“บังเอิญจริงๆ” เจอจังซิ่วคนนี้อีกแล้ว
“ไม่บังเอิญ ข้ามาที่นี่ทุกวัน แต่ว่าน้องสาว เจ้าหายไปไหนมา” จังซิ่วถามด้วยความห่วงใย ไม่รอให้นางตอบ เขาก็บ่นด้วยความน้อยใจ “วันนั้นน้องสาวเอ่ยถึงเรื่องตัดหัว ทําให้ข้าฝันว่ามีผีไร้หัวมาถามหัวกับข้าตั้งหลายวัน”
อวี๋จือกระตุกมุมปาก ลูกผู้ชายยังกลัวผีหรือ ขี้ขลาดเกินไปแล้ว
กลัวเขาบ่นอีก เธอจึงเปลี่ยนเรื่อง “รายชื่อพวกนี้...”
“ล้วนแต่เป็นภารกิจที่ยังทําไม่สำเร็จ มันยากเกินไป ยุ่งยาก ได้ยินว่าเป็นพวกชั่วร้าย หากทําสำเร็จก็จะถูกดึงออกจากรายชื่อประกาศขอความช่วยเหลือ” จังซิ่วอธิบาย
อวี๋จือมอง “ยุ่งยากจริงๆ แต่เงินรางวัลก็สูงมาก เจ้าดูนี่สิ...ทองจำนวนหนึ่งแสน? ข้าไม่ได้ดูผิดไปใช่หรือไม่ ฝ่ายราชการช่างร่ำรวยจริงๆ”
ทองจำนวนหนึ่งแสนแลกเป็นเงินได้เท่าไหร่ คูณสิบใช่หรือไม่ อย่างนั้นก็...หนึ่งล้านตำลึงเงิน
กองใหญ่แค่ไหน ว่ากันว่าภูเขาเงินภูเขาทอง ที่แท้เงินทองกองเป็นภูเขาได้จริงๆ
ขอโทษที จนเกินไป ความยากจนทำให้จินตนาการของเธอมีอยู่อย่างจำกัด อวี๋จือขอโทษเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่งในใจ
“เงินเยอะแค่ไหนก็ต้องมีชีวิตอยู่ใช้เงินด้วย รายชื่อแรก แขวนมาเจ็ดปีแล้ว นักล่าเงินรางวัลที่เข้าไปมีตั้งฝ่ามือ”
“ห้าคนหรือ”
จังซิ่วแก้ไขให้ถูกต้อง “ห้าสิบคน”
“เยอะขนาดนี้เลยหรือ เขาคือใคร ข้าขอดูหน่อย” อวี๋จือเข้าไปดูใกล้ๆ เยี่ยมไปเลย แค่คดีฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ก็มีสิบกว่าคดี เคยฆ่าคนทั้งหมู่บ้าน แล้วยังเคยฆ่าขุนนางในราชสํานัก เขาคนนี้คืออาชญากรที่น่ากลัว ไม่แปลกที่ฝ่ายราชการจะเสนอเงินรางวัลสูงเพียงนี้เพื่อล่าหัวของเขา
“เอ๊ะ ยังมีภารกิจตามหาคน หนึ่งร้อยตำลึงทอง ดูสิว่าตามหาใคร” อวี๋จือมองลงไปข้างล่าง “กวนซานเค่อ?” ชื่อนี้คุ้นมาก เหมือนเคยได้ยินที่ไหน อวี๋จือพยายามนึก
“...ช่วงนี้หลายคนกําลังตามหากวนซานเค่อ แต่คนคนนี้ซ่อนตัวเก่งมาก ไม่มีข่าวคราวของเขาเลยแม้แต่น้อย มีคนบอกว่าเขาเป็นวีรบุรุษช่วยศาลต้าหลี่จับนักโทษหลบหนี แต่พฤติกรรมบ้าคลั่งไปหน่อย แขวนนักโทษหลบหนีไว้หน้าประตูศาลต้าหลี่ยามค่ำคืน วิธีการก็โหดเหี้ยม ตัวนักโทษหลบหนีคนนั้นเต็มไปด้วยบาดแผล เลือดไหลทั้งคืน ไหลจนจะหมดตัวอยู่แล้ว...”
อวี๋จือ...
เธอนึกออกแล้ว กวนซานเค่อก็คือเธอไม่ใช่เหรอ เธอ... ตอนนั้นเธอแค่ตั้งชื่อไปส่งๆ ไม่ได้คิดอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะจังซิ่วพูดถึงเรื่องที่เคยทํา เธอก็คงนึกไม่ออก


## บทที่ 40 คิดถึงคุณชายสามแล้วหรือ

ตอนที่ 40 คิดถึงคุณชายสามแล้วหรือ
ทันใดนั้นอวี๋จือก็ลังเล คนที่จังซิ่วพูดถึงคือเธอเหรอ เธอสาบานได้ว่าเธอแค่แทงต้นขาของเขา จะมีบาดแผลทั้งตัวได้อย่างไร ตอนออกไปกลัวว่าเขาจะตาย ยังช่วยห้ามเลือดให้เขา จะเลือดไหลหมดตัวได้ยังไง
หรือว่ามีกวนซานเค่ออีกคน?
ชื่อเหมือนกันอาจจะเป็นไปได้ แต่แม้แต่เรื่องที่เคยทําก็ยังเหมือนกัน ไม่น่าเป็นไปได้
“กวนซานเค่อจับตัวนักโทษหลบหนี แล้วนำไปแขวนไว้หน้าประตูศาลต้าหลี่? แขวนยามดึก?” อวี๋จือถาม
“ใช่ ไม่มีใครรู้เลย หลังจากนั้นก็ไม่เคยโผล่หน้ามาอีก แม้แต่เงินรางวัลก็ไม่มารับ”
“เจ้าบอกได้หรือไม่ว่าวันคือวันไหน”
เมื่อจังซิ่วบอกวันที่ อวี๋จือจับหน้าอกตัวเอง เธอ เธอแน่นอน! กวนซานเค่อที่ทุกคนกำลังตามหาก็คือเธอ
เสียดาย!
ผู้หญิงที่สวยงามราวกับดอกไม้อย่างเธอ กลายเป็นคนวิกลจริตใจดำอำมหิตได้อย่างไร เธอรู้จักคําที่ว่า “กระจายข่าวที่ลือกันอยู่ให้กว้างออกไป” แต่ก็ไม่ควรบอกว่าเธอเป็นปีศาจแบบนี้สิ
ลือกันอีกสองสามวัน เธอคงกลายเป็นปีศาจที่ล้วงไส้คน กินสมองคนพอดี
ต้องปิดให้มิด อย่าให้ใครรู้เด็ดขาด
เสียดายจังเลย!
เธอไม่รู้ว่าจับนักโทษหลบหนีได้จะมีเงินรางวัล “เท่าไหร่หรือ ข้าหมายถึงนักโทษหลบหนีที่กวนซานเค่อจับตัวได้มีเงินรางวัลเท่าไหร่”
จังซิ่วพูด “สองร้อย...”
“อะไรนะ” อวี๋จือไม่อยากเชื่อ แค่นักโทษหลบหนีมีค่ามากกว่ากวนซานเค่อซะอีก
“ตำลึงเงิน” ในที่สุดจังซิ่วก็เอ่ยต่อ
อวี๋จือเบิกตามองเขาอย่างหงุดหงิด “เจ้าพูดให้จบในคราวเดียวได้หรือไม่” เว้นช่องไฟแบบนี้หัวใจของเธอทนไม่ไหว
จังซิ่วไม่นึกโกรธ แต่กลับหัวเราะอย่างซื่อบื้อ
เสียดาย!
เธอยังไปรับเงินรางวัลได้อยู่ไหม เธอเป็นคนเอาไปส่งถึงหน้าประตูเลยนะ ไปรับเงินรางวัลของกวนซานเค่อได้ไหมนะ
น่าจะไม่ได้! เสี่ยเลี้ยงคือเส่าชิงแห่งศาลต้าหลี่ ตราบใดที่กวนซานเค่อปรากฎตัว เขาต้องรู้แน่นอน เธอไม่กล้าหรอก เธอจะกล้าไปหาเขาได้ไง
หนึ่งร้อยตำลึงทองบวกสองร้อยตำลึงเงินเท่ากับเท่าไหร่แล้ว อวี๋จือปวดใจจนหายใจไม่ออก เทพเจ้ามาช่วยนับหน่อย
หนึ่งพันสองร้อยตำลึงเงิน! บินออกไปจากกระเป๋าของอวี๋จือต่อหน้าต่อตา
ไม่ไหวแล้ว เธอเจ็บปวดที่สุด มีแค่การนอนขี้เกียจเท่านั้นที่จะเยียวยาหัวใจที่เจ็บปวดของเธอได้
อวี๋จือลอยตัวออกไปรวดเร็วราวกับผี ทิ้งให้จังซิ่วสับสนไม่เข้าใจต่อไป “เกิดอะไรขึ้น น้องสาวเป็นอะไรไป”
อวี๋จือไม่มีชีวิตชีวาตั้งสองสามวัน แม้แต่อิงเถาบอกว่าครอบครัวจ้าวที่อยู่บ้านข้างๆ ขายบ้านออกไปแล้ว เธอก็ไม่สนใจ
ป้าแม่เจียงกับอิงเถากลุ้มใจจนแทบจะควักหัวใจออกมาทําอาหารให้เธอกิน
“แม่นางเป็นอะไร ดูไม่มีชีวิตชีวาทั้งวัน” ป้าเจียงกับอิงเถาทํางานอยู่ในลาน พลางมองดูอวี๋จือที่หมอบอยู่บนโต๊ะหนังสืออย่างเกียจคร้าน
“แม่นางบอกว่าไม่เจริญอาหารยามฤดูร้อนเจ้าค่ะ” อิงเถาขมวดคิ้ว “แม่นางผอมลงมาก ใบหน้าแทบจะไม่มีน้ำมีนวลแล้ว”
ไม่เจริญอาหารยามฤดูร้อน? จะหมดฤดูร้อนอยู่แล้ว แม่นางไม่เห็นเป็นอะไร ตอนนี้ใกล้เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว แต่ทําไมจู่ๆ แม่นางถึงไม่เจริญอาหารขึ้นมาเล่า
ป้าเจียงรู้สึกแปลกๆ “หรือว่าคิดถึงคุณชายสาม”
อิงเถาครุ่นคิด “เป็นไปได้เจ้าค่ะ คุณชายสามไม่มาหลายวันแล้ว หรือไปเชิญคุณชายสามมาดีเจ้าคะ”
ป้าเจียงลําบากใจ “คุณชายสามไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง ชิงเฟิงส่งข่าวมาบอกว่า ประมาณห้าถึงเจ็ดวันจะกลับมา”
“ป้าเจียงว่าอะไรนะ คุณชายสามออกไปนอกเมืองหลวงหรือ” อวี๋จือที่หมอบโต๊ะอยู่นั่งตัวตรงทันที เธอมองป้าเจียงด้วยสายตาที่เป็นประกาย
“เจ้าค่ะ... คุณชายสาม...ออกไปนอกเมืองหลวงเจ้าค่ะ” ป้าเจียงกัดฟันพูด และยิ่งมั่นใจว่าแม่นางคิดถึงคุณชายสาม “ประเดี๋ยวคุณชายสามก็กลับมา แม่นางไม่ต้องกังวลนะเจ้าคะ”
ป้าเจียงพูดอะไรต่ออวี๋จือไม่ได้ยินแม้แต่น้อย เธอรู้แค่ว่าเสี่ยเลี้ยงออกไปทำงาน ไม่อยู่ในเมืองหลวง อย่างนั้นเธอก็ไปรับเงินรางวัลได้แล้วน่ะสิ
ทันใดนั้น อวี๋จือก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
อวี๋จือเดินเข้าไปห้องด้านในเงียบๆ ถอดรองเท้าแตะปีนขึ้นไปบนเตียงอย่างรวดเร็ว นอนกลิ้งบนเตียงไปมา ถ้าไม่ใช่เพราะเธอยังมีสติอยู่ เธอคงกรี๊ดไปนานแล้ว
ป้าเจียงกับอิงเถาหันมามองหน้ากัน แม่นางเป็นอะไรไป
“แม่นางร้องไห้หรือเจ้าคะ” อิงเถาสงสัย
แต่ป้าเจียงคิดว่าไม่น่าเป็นไปได้ สีหน้าของแม่นางไม่เหมือนคนเสียใจ แต่เหมือน...ดีใจ?
ป้าเจียงตกใจกับความคิดนี้ คุณชายสามออกไปนอกเมืองหลวง แม่นางจะดีใจได้เช่นไร นางมองผิดไปแน่นอน อิงเถาพูดถูก แม่นางคิดถึงคุณชายสามจนกินข้าวไม่ลง ต้องหลบไปร้องไห้ในห้องแน่นอน
พวกนางสองคนยิ่งกลุ้มใจมากกว่าเดิม
หากจะไปรับเงินรางวัลแน่นอนว่าไปรับด้วยโฉมหน้าที่แท้จริงไม่ได้ แล้วยังมีจังซิ่วที่เพิ่งรู้จักกัน อย่าทำให้เธอเสียการเสียงานก็พอ
อวี๋จือใช้เวลาสองวันในการเตรียมตัว คนที่โผล่ออกมาใต้กําแพงเงินรางวัลคือชายชราคนหนึ่ง สวมหน้ากากบนใบหน้า เผยให้เห็นแค่ดวงตา
อวี๋จือเคาะกำแพงสามครั้ง บนกำแพงมีหน้าต่างบานหนึ่งปรากฏขึ้นมาจริงๆ มันคือกลไกอะไร เจ๋งไปเลย อวี๋จือปลอมตัวตั้งแต่ตอนกลางวันแล้ว อิฐเขียวทุกก้อนบนกำแพงวางเรียงกันอย่างแน่นหนา มองไม่เห็นร่องรอยอะไรเลย
“มีเรื่องใดหรือ” ในหน้าต่างมีคนถาม
อวี๋จือมองเข้าไปข้างใน เธอดีใจ
ที่แท้เขาก็สวมหน้ากากเหมือนกัน โอเค ใครก็ไม่ต้องรังเกียจใคร
“มารับเงินรางวัล กวนซานเค่อ หนึ่งร้อยตำลึงทองบวกสองร้อยตำลึงเงิน ขอบพระคุณ!” เสียงชายชราออกมาจากปากของอวี๋จือ
“เจ้าคือกวนซานเค่อ”
อวี๋จือพยักหน้า “ข้าเอง”
“มีหลักฐานหรือไม่”
อวี๋จือถอนหายใจและหยอกล้อ “ข้าคิดไม่ถึงว่าวันหนึ่งข้าจะต้องพิสูจน์ว่าข้าคือข้าเอง”
เรื่องแบบนี้เธอเคยทําเมื่อชาติก่อนก่อน เลขประจำตัวประชาชนจากสิบห้าหลักเพิ่มเป็นสิบแปดหลัก เธอมีหนังสือรับรองเล่มหนึ่งที่มีเลขประจำตัวประชาชนสิบห้าหลัก ต่อมาต้องใช้หลังสือรับรองเล่มนี้ เขาจึงให้เธอพิสูจน์ว่าเธอเป็นเธอเอง ทำเอาเธอกลุ้มใจมาก สุดท้ายต้องวิ่งไปออกใบรับรองที่สถานีตํารวจ
คิดไม่ถึงว่าทะลุมิติมาสองครั้งแล้ว ยังมาเจอเรื่องแบบนี้ สังคมเชื่อมโยงถึงกันจริงๆ
ปากเอ่ยแบบนี้ แต่อวี๋จือกลับยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งออกไป “ข้าแก่แล้ว เหนื่อยที่จะพูด เพื่อประหยัดแรง ข้าเขียนไว้หมดแล้ว”
คนที่อยู่ในกำแพงมุมปากกระตุก จากนั้นก็ตั้งใจอ่านเนื้อหาบนกระดาษ
อ่านเสร็จ ดวงตาคู่หนึ่งก็มองอวี๋จือตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง
อวี๋จือสบตาเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน ระหว่างนั้นยังไอสองที “ตรวจสอบเสร็จหรือยัง ข้าแก่แล้ว แข้งขาไม่ดี ยืนนานไม่ได้ หรือว่าพวกเจ้าจะเบี้ยว?”
ชายคนนั้นมุมปากกระตุกอีกครั้ง เขาพูดว่า “ตั๋วเงิน”
ข้างในมีคนยื่นตั๋วเงินออกมาให้เขาทันที
แต่อวี๋จือกลับไม่รับ “ไม่รับตั๋วเงิน ข้าจะรับทองและเงิน” เธอยิ้มหยัน “นกน้อยทำรังแต่พอตัว ข้าไม่เคยเห็นโลกกว้าง ท่านอย่าได้ถือสา” แล้วยังประสานมือให้อีกฝ่ายด้วย
ชายที่อยู่ข้างในจึงยื่นส่งทองคำแท่งและก้อนเงินออกมาด้วยมือทั้งสองข้าง
อวี๋จือที่ใส่หน้ากากยิ้มและขอร้องเขา “ใส่หีบให้หน่อยได้หรือไม่”
ที่จริงเธอแค่ถาม เธอคาดการณ์ไว้แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้ และเตรียมถุงผ้าของตัวเองมาด้วย แต่ถ้าเขามีหีบให้ก็ดีกว่าไม่ใช่เหรอ
คนที่อยู่ในกําแพงเงินรางวัลก็ว่าง่าย มีหีบให้จริงๆ มองดูแท่งทองและเงินที่ใส่เข้าไป วางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย อวี๋จือจิตใจเบิกบาน
“ขอบพระคุณ ไปแล้วนะ ลาก่อน”
เห็นชายชราที่ก่อนหน้านี้แม้แต่พูดยังคิดว่าเปลืองแรง แต่กลับแบกหีบหนักกว่าสิบจิน[footnoteRef:1]เดินออกไปราวกับบิน [1:  จิน 1 จินเท่ากับ 500 กรัม]
บอกว่าแก่แล้วแข้งขาไม่ดีไม่ใช่หรือ


## บทที่ 41 สรุปรวมยอดการทำงานของอวี๋จือ

ตอนที่ 41 สรุปรวมยอดการทำงานของอวี๋จือ
อวี๋จือรู้สึกเหมือนมีคนสะกดรอยตามข้างหลัง แต่เธอไม่แปลกใจ หันไปมองแล้วพาเขาเดินรอบเมืองหลวง
คนที่อยู่ข้างหลังใช่ว่าจะไม่รู้เจตนาของเธอ แต่เมื่อคิดว่าคนคนนี้คือกวนซานเค่อ เขาจึงกัดฟันเดินตามไป
เมื่อเดินรอบเมืองหลวงรอบที่สาม อวี๋จือก็รําคาญ เขาเกิดปีลาเหรอ ชอบเดินวนไปวนมา? อย่างน้อยก็เดินให้เป็นเส้นตรงหน่อยก็ได้
ฉันไม่เล่นกับนายแล้ว อวี๋จือถอดหน้ากากบนใบหน้าทิ้งไป จากนั้นก็วิ่งกลับบ้านไปนอน อ๋อไม่ กลับไปนับเงินต่างหากล่ะ
ชายคนนั้นตามหาเธอตั้งนาน แต่กลับพบแค่หน้ากาก จึงทำได้แต่ยืนที่เดิมอยู่นานก่อนจะเดินกลับไป
“บ่าวไร้ความสามารถขอรับ” ชายคนนั้นพูดอย่างละอายใจ และยื่นหน้ากากในมือออกไป
“ไม่เป็นไร” คนคนนี้คือคนที่สวมหน้ากากคุยกับอวี๋จือ “ในเมื่อเขาคือกวนซานเค่อ เจ้าตามไม่ทันก็ไม่น่าอาย”
เขามองหน้ากากในมือ มันคือหน้ากากที่กวนซานเค่อสวม หน้ากากจงขุย[footnoteRef:1] ขี้เหร่จนทำให้คนไม่อยากมอง กวนซานเค่อจงใจเช่นนั้นหรือ จงใจสวมหน้ากากนี้ [1:  จงขุย เทพกึ่งปีศาจในตำนานของจีน]
“แขวนไว้ที่ประตู” เขายื่นหน้ากากกลับไปและเอ่ยต่อว่า “ปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย!”
“ขอรับ ใต้เท้า” ใต้เท้าบอกให้ทำอะไรเขาก็ทำตาม ในเมื่อใต้เท้าบอกให้นำไปแขนไว้ที่ประตู เช่นนั้นก็ต้องนำไปแขวนที่ประตู “ใต้เท้า ท่านแน่ใจว่าเขาคือกวนซานเค่อหรือขอรับ”
ชายที่สวมหน้ากากพยักหน้า “ใช่”
เขาสามารถพรรณนาหน้าตาและรูปลักษณ์ภายนอกของหลูหมาจือได้อย่างชัดเจน รอยบาดแผลตามตัวก็ยังรู้ หากหลอกสิ่งเหล่านี้ได้ แต่ฝีมือการนำตัวคนมานั้นหลอกไม่ได้ นอกจากกวนซานเค่อแล้วยังจะมีใครใช้วิธีเฉพาะตัวเช่นนั้นได้
ดังนั้นชายคนนี้คือกวนซานเค่อ
“เช่นนั้นก็หมายความว่ากวนซานเค่อเป็นชายชราหรือขอรับ”
“ไม่แน่” คนที่สวมหน้ากากยิ้ม “เหล่าจอมยุทธ์จะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของพวกเขาได้เช่นไร แต่ว่า ถึงแม้จะเป็นชายชรา เขาก็เป็นชายชราที่ขี้เล่นทีเดียว”
ลูกน้องพอเข้าใจ เอ่ยถาม “เช่นนั้นกวนซานเค่อคนนี้...”
ชายที่สวมหน้ากากสะบัดมือ “ปล่อยเขาไปเถิด” ตราบใดที่เขาไม่ต่อต้านฝ่ายราชการ ไม่ทำร้ายราษฎร ไม่ลักขโมยของ ราชสํานักมีความอดรนทนได้ต่อจอมยุทธ์
จอมยุทธ์กับราชสำนัก ร่วมมือกันไม่ดีกว่าหรือ
กลางคืนยังอีกยาวนาน หวังว่าจะมีนักล่าเงินรางวัลมารับเงินรางวัล เขาดึงรายชื่อนักโทษที่ติดอยู่บนป้ายออก คืนความสงบสุขให้กับต้าชิ่ง
ไปดูกันหน่อยว่ากวนซานเค่อทําอะไรอยู่ เธอนอนหลับอยู่หรือเปล่า
ไม่หรอก ตอนนี้เธอตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ เธอวางทองแท่งและก้อนเงินไว้บนเตียงอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย สายตาเป็นประกาย ลูบทองแท่งก้อนเงินทีละอันก่อนจะใส่กลับเข้าไปในหีบอย่างอาลัยอาวรณ์
หัวเราะในใจ อยากให้ตั๋วเงินเธอ คิดว่าเธอโง่เหรอ ไม่รู้หรือว่าบนตั๋วเงินมีหมายเลข ถ้าเธอไม่เอาไปแลกคงไม่เป็นไร แต่ถ้าเธอเอาไปแลก บางทีอาจจะมีคนรอเธออยู่ที่คลังเงินก็ได้
เอาตั๋วเงินไปทำไม ทองไม่น่ารักเหรอ เงินไม่หอมเหรอ
อวี๋จือนอนหลับไปพร้อมกับความคิดนี้นั่นเอง
เช้าวันต่อมา อวี๋จือก็กอดหีบที่บรรจุทองและเงินออกมาสรุปรวมยอดการทำงาน ถ้าเธอไม่ไปตั้งป้ายให้พ่อที่วัดฮู่กั๋ว เธอก็จะไม่เจอนักโทษหลบหนีคนนั้น ถ้าไม่เจอนักโทษหลบหนีคนนั้น เธอก็จะไม่ได้เงินรางวัล
ดังนั้นเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า เป็นคนต้องมีความกตัญญู การเป็นบุตรสาวที่กตัญญูย่อมจะได้รับสิ่งตอบแทน
อืม อีกสองวันไปวัดฮู่กั๋ว ไปจุดตะเกียงให้ท่านพ่อดีกว่า
ถ้าเธอไม่เจอจวิ้นจู่ที่อยากกรีดหน้าเธอ เธอก็คงจะไม่ค้างคืนที่วัดฮู่กั๋วเพื่อจะได้แก้แค้น และถ้าไม่ค้างคืนก็จะจับนักโทษหลบหนีไม่ได้ จับนักโทษหลบหนีไม่ได้ก็คงไม่มีกวนซานเค่อ ไม่มีกวนซานเค่อก็ไม่มีเงินรางวัล
ดังนั้น การเป็นมนุษย์ไม่จำเป็นต้องเป็นแม่พระ เคียดแค้นก็ต้องแก้แค้น แก้แค้นแบบเปิดเผยไม่ได้ก็แอบแก้แค้น เทพเจ้าแห่งความมั่งคั่งชอบคนที่แยกแยะบุญคุณและความแค้นอย่างชัดเจน
สรุปก็คือ เป็นคนดีด้วย เป็นคนอาฆาตแค้นด้วย เป็นคนดีที่มีความสุขและอาฆาตแค้นนั่นเอง
มีเงินมากขนาดนี้ นอกจากจุดตะเกียงให้ท่านพ่อแล้ว ยังต้องทำความดีอีกด้วย
หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ เหล่าเด็กขอทานก็นำกุ้งมาส่งที่บ้าน อวี๋จือสายตาเป็นประกาย เธอยิ้มแล้วถามว่า “มา มา เข้าแถว ไหนบอกสิว่าตัวเองมีความปรารถนาอะไร วันนี้ข้าอารมณ์ดี ข้าจะช่วยให้ความปรารถนาของพวกเจ้าเป็นจริง”
เด็กขอทานตกใจ อวี๋จือหมายความว่าอะไร ทำไมพวกเขาฟังไม่เข้าใจ
โหวจือที่ฉลาดที่สุดตระหนักขึ้นได้ “ท่านจะช่วยทำให้เราสมปรารถนาจริงหรือขอรับ” ทําไมถึงดูปลอมเช่นนี้
อวี๋จือยิ้มพลางพยักหน้า “ใช่ ข้ารักษาคำพูด พวกเจ้าพูดออกมาเถิด ข้าจะช่วยพวกเจ้าเอง”
“เช่นนั้น...เราอยากเช่าบ้านขอรับ ได้หรือไม่” โหวจือลองถาม
“ได้ เช่าบ้านที่มีลานเล็กๆ ก็แล้วกัน” อวี๋จือหยิบทองแท่งออกมาแท่งหนึ่ง วางบนโต๊ะเสียงดัง ปัง จากนั้นก็เอ่ยอย่างโอ้อวด “นี่สามารถช่วยพวกเจ้าจ่ายค่าเช่าได้หนึ่งปี”
ว้าว! ทอง! ทองแท่งใหญ่มาก!
เหล่าเด็กขอทานอ้าปากค้าง มองดูทองแท่งอย่างไม่ละสายตา
มู่โถวรู้ว่าแม่นางอวี๋พูดจริง นางไม่ได้หลอกพวกเขา เขาอยากปฏิเสธเพราะว่าเขาเก็บเงินได้บ้างแล้ว เพียงพอที่จะเช่าบ้านหลังเล็กๆ ที่มีลานบ้านสักหนึ่งแห่ง แต่เมื่อเขาเห็นเสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งราวกับเศษผ้าของฮวาเอ๋อร์ เขากลับปฏิเสธไม่ลง
“ไม่ ไม่เอาลานบ้านขอรับ บ้าน...บ้าน...ก็พอขอรับ” มู่โถวพูดตะกุกตะกัก
“ใช่ ใช่ เรามีบ้านหนึ่งหลังก็พอแล้วขอรับ” เด็กคนอื่นๆ พูดพร้อมกัน
อวี๋จือ “ได้ ตามใจพวกเจ้า เช่าบ้านหนึ่งหลัง อย่างอื่นเล่า”
“ของอร่อย ของอร่อยเยอะๆ ขอรับ” ไม่ต้องบอกก็รู้ว่านี่คือเสี่ยวเป่ยที่ตะกละตะกลาม
“ซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้ฮวาเอ๋อร์ แล้วยังอยากได้เครื่องประดับดอกไม้ด้วยขอรับ” นี่คือตงจือที่รักน้องสาว
“ซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้พี่มู่โถวด้วยเจ้าค่ะ” เสียงเจื้อยแจ้วนี่เป็นของฮวาเอ๋อร์น้องเล็กสุด
“ไม่มีปัญหา!” อวี๋จือตอบตกลง จากนั้นก็สั่งป้าเจียงและอิงเถาว่า “อิงเถาวิ่งเร็ว เจ้าไปซื้ออาหารที่โรงน้ำชามาหน่อย ขากลับแวะซื้อเสื้อผ้าสักสองชุด ส่วนเครื่องประดับดอกไม้ พวกเรามีอยู่แล้ว ประเดี๋ยวก็สวมให้ฮวาเอ๋อร์เสีย”
“เยี่ยมไปเลย ขอบพระคุณแม่นางอวี๋ขอรับ”
“มีเสื้อผ้าใหม่แล้ว ขอบพระคุณแม่นางอวี๋ขอรับ”
“ใช่ ขอบพระคุณแม่นางอวี๋ขอรับ แม่นางอวี๋ช่างเป็นคนดีจริงๆ”
รอยยิ้มของอวี๋จือชะงักไป ตอนนี้ถึงคราวที่คนอื่นมอบเกียรติบัตรคนดีให้เธอแล้วเหรอ แต่เมื่อเห็นเด็กๆ ดีใจ อวี๋จือก็ไม่ถือสาอะไร
เธอมองไปที่มู่โถว “เจ้าล่ะ? ทุกคนบอกความปรารถนาของตัวเองหมดแล้ว แล้วความปรารถนาของเจ้าคืออะไร”
มู่โถวเงียบ เขาเม้มปากแน่น อวี๋จือมองเขาท่าทีสนับสนุน “พูดเถิด วันนี้ข้าอารมณ์ดี อยากทําความดี จึงมาแจกเงิน เจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก”
“ทะเบียนขอรับ!” มู่โถวอัดอั้นตั้งนานกว่าจะยอมพูดออกมา เขาหน้าแดง ก้มหน้าก้มตา ไม่กล้ามองหน้าอวี๋จือ เพราะกลัวเห็นสายตาตำหนิของนาง กลัวนางจะคิดว่าเขาโลภมาก
อวี๋จือเข้าใจแล้ว เธอลูบท้ายทอยตัวเอง “ใช่ ข้าลืมเรื่องนี้ไปได้เช่นไร ไม่มีทะเบียน เกรงว่าคงไม่มีใครให้พวกเจ้าเช่าบ้าน”
เห็นเด็กๆ สีหน้าผิดหวัง อวี๋จือจึงเอ่ยต่อ “ประเดี๋ยวข้าจะหาคนช่วยขึ้นทะเบียนให้พวกเจ้า”
“จริงหรือขอรับ” มู่โถวเงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ “ท่าน จะช่วยเราขึ้นทะเบียนจริงหรือขอรับ เรา เราไม่มีเงินให้ท่าน แต่เรา เราทำงานให้ท่านได้ แต่คงต้องใช้เวลานาน...” เขาพูดไม่ปะติดปะต่อกันแล้ว
อวี๋จือเลิกคิ้ว “ข้าจะขึ้นทะเบียนให้พวกเจ้าจริงๆ ไม่ต้องให้เงินข้า คิดเสียว่า...ข้ารวย จึงช่วยจ่ายเงินให้พวกเจ้านิดหน่อย”
มู่โถว...
ทั้งที่เป็นเรื่องที่น่าดีใจ แต่มู่โถวกลับอยากร้องไห้
ใครจะไม่ชอบเงินเยอะ เงินไม่ได้พัดมาตามสายลม ที่แม่นางอวี๋พูดเช่นนี้ก็เพราะช่วยรักษาศักดิ์ศรีอันน้อยนิดของพวกเขา ขอทานอย่างพวกเขายังเพ้อฝันไปว่าจะแข็งแกร่ง นี่มันเรื่องตลกชัดๆ
เขาเคยต่อว่าว่าเทพพระเจ้าไม่ยุติธรรม แต่ต่อไปจะไม่บ่นอีกแล้ว เพราะเขาได้เจอกับแม่นางอวี๋


## บทที่ 42 ชีวิต ช่างโดดเดี่ยวเดียวดาย

ตอนที่ 42 ชีวิต ช่างโดดเดี่ยวเดียวดาย
หลายปีต่อมา เหล่าเด็กขอทานยังจำเรื่องในวันนี้ได้
วันนี้เป็นครั้งแรกที่พวกเขากินอิ่ม เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้กินเนื้อเยอะขนาดนี้ ถึงแม้แม่นางอวี๋จะเตือนว่าระวังท้องเสีย แต่พวกเขาก็วางมือไม่ลง
นี่มันเนื้อเชียวนะ! พวกเขาโตขนาดนี้เคยดมก็แต่กลิ่น กลับไม่เคยได้กินมาก่อน
วันนี้เป็นครั้งแรกที่พวกเขามีเสื้อผ้าใหม่ พวกเขาล้างมืออย่างสะอาดสะอ้านก่อนจะจับอย่างระมัดระวัง แต่กลับไม่กล้าสวมใส่ เสื้อผ้าที่ดีเพียงนี้ ใส่พังขึ้นมาจะทำเช่นไร ถูกคนอื่นแย่งไปจะทำเช่นไร
วันนี้พวกเขาราวกับกำลังหลับฝัน พวกเขากอดกันและไม่อยากเชื่อว่านี่เป็นเรื่องจริง
“แม่นางอวี๋เป็นผู้มีพระคุณของเรา ต่อไปเราต้องขยันขันแข็ง ช่วยงานแม่นางอวี๋” มู่โถวเอ่ยด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม
คนอื่นๆ พยักหน้า “ใช่ แม่นางอวี๋เป็นคนดี!”
“ช่วยงานแม่นางอวี๋”
“ฟังพี่มู่โถว”
ป้าเจียงกําลังสอบถามเรื่องขึ้นทะเบียน นางไปหาผู้นำตรอก แล้วบอกคนนอกว่า “แม่นางอวี๋สงสารที่ข้าไม่มีลูกหลาน จึงหาเด็กขอทานมาเลี้ยงดูข้าตอนแก่ พวกเขารักกัน ไม่ยอมแยกจากกัน จึงรับมาเป็นหลานของข้าทั้งหมด ต่อไปหากจะเหลือแค่เด็กคนเดียวที่กตัญญูรู้คุณ ข้าแก่ไปก็จะได้มีที่พึ่ง แม่นางมีเมตตา ไม่อยากให้พวกเขาไร้ทะเบียน จึงอยากขึ้นทะเบียนให้พวกเขา”
ผู้นำตรอกประทับใจต่อตัวอวี๋จือ รับเงินมาแล้วก็พยายามอย่างเต็มที่ เขาเป็นผู้นำตรอก ไปมาหาสู่กับคนที่ขึ้นทะเบียนในศาลาว่าการบ่อยครั้ง จึงไม่ใช่เรื่องยากอะไร
มู่โถวและคนอื่นๆ ได้รับใบทะเบียนและได้บ้านเช่าแล้ว เป็นบ้านขนาดใหญ่ที่ปลูกเรือนอยู่รวมกัน ข้างในมีสามครอบครัวอาศัยอยู่ มู่โถวและเด็กคนอื่นๆ เข้าไปอาศัยเป็นครอบครัวที่สี่
บ้านขนาดใหญ่แห่งนี้อยู่ไม่ไกลไม่ใกล้จากตรอกดอกท้อของอวี๋จือ กั้นด้วยถนนสองสามสาย เรียกกันทั่วไปว่าสลัม สภาพแวดล้อมวุ่นวาย มีคนดีเลวอยู่ปะปนกัน ตรอกด้านข้างมีชื่อว่าตรอกจวินจื่อ
อย่างไรก็เป็นเมืองหลวงจึงครึกครื้นไม่น้อย
ถึงแม้ไม่ได้อยู่ใกล้กัน แต่มู่โถวและเด็กคนอื่นๆ มักจะวิ่งมาหาเธอทุกวัน ช่วยกวาดลานบ้าน วิ่งเต้นทำงานเล็กๆ น้อยๆ อิงเถาบ่นว่าพวกเขาแย่งงานนางทำจนหมด
งานที่นางทำมากที่สุดคือช่วยป้าเจียงตั้งแผงลอย ป้าเจียงกลับมาทำกิจการต่อแล้ว มีมู่โถวมาช่วยเข็นรถแต่เช้า ยามเก็บแผงลอยก็ยังช่วยเข็นรถกลับ ไม่ขาดแม้แต่วันเดียว
แม้แต่ป้าเจียงยังชมว่าเขาเป็นเด็กกตัญญู
อวี๋จือไม่สนใจเรื่องพวกนี้ อย่างไรเธอก็ใช้เงินไปแล้ว ส่วนเงินที่เหลือเธอก็ยังจะใช้จ่ายตามอำเภอใจต่อ
ถ้าถามว่าอวี๋จือยังมีอะไรที่ไม่สมปรารถนาก็ต้องบอกว่าเธอยังไม่มีห้องอาบน้ำ
เธอไม่อยากอาบน้ำในถังไม้อีกแล้ว เธอคิดถึงฝักบัวอาบน้ำ คิดถึงน้ำอุ่นที่ไหลลงมาจากด้านบน คิดถึงฤดูหนาวที่อยากอาบน้ำก็ได้อาบ
สร้างห้องอาบน้ำต้องมีน้ำ ต้องขุดบ่อบาดาลในลาน
ปกติถ้าจะใช้น้ำป้าเจียงจะเป็นคนไปตัก ช่วงที่นางข้อเท้าพลิกอิงเถาเป็นคนไปตักแทน นางยังเด็ก ไม่ค่อยมีแรง รอบหนึ่งตักได้แค่ครึ่งถัง ต้องวิ่งไปวิ่งมาหลายรอบทุกวัน
แต่ถ้ามีบ่อน้ำบาดาลในลานตัวเองคงสะดวกทีเดียว ดังนั้นเธอจึงมีปัญหาใหม่เกิดขึ้นแล้ว อวี๋จือมีเงินพร้อมขุดบ่อบาดาล แต่เนื่องจากลานมีขนาดเล็กเกินไป ไม่มีที่ขุดบ่อบาดาลแล้วจริงๆ
ทำอย่างไรดี ย้ายบ้านหรือ
ไม่ได้ ไม่ได้!
เช่นนั้นก็ต้องขยายบ้าน
อวี๋จือมองไปทางเพื่อนบ้านทางซ้าย ตั้งแต่ครอบครัวจ้าวย้ายออกไปก็ไม่เห็นมีเพื่อนบ้านใหม่เข้ามาอยู่ งั้นก็หาตัวพ่อค้ามาคุยเรื่องซื้อเลยดีไหม ขุดบ่อบาดาลตรงนั้นแล้วเจาะประตูบนผนัง สะดวกดีเหมือนกัน
ป้าเจียงบอกว่าไม่มีที่ปลูกผักนี่นา ลานเล็กๆ ตรงนั้นมีพื้นที่ตั้งเยอะ พอให้นางปลูกผักทั้งสวนได้
อวี๋จือยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเหมาะสม กำลังจะเรียกป้าเจียงกับอิงเถามาปรึกษา แต่จู่ๆ ก็มีความคิดอื่นผุดขึ้นมา
เธอมีหัวหน้าไม่ใช่เหรอ ทำไมต้องทำเองหมดทุกเรื่อง ใช้ทั้งสมองและแรงงาน เหนื่อยจะตาย!
เธอแค่เสนอแผนการก็พอ เรื่องซื้อบ้านและขุนบ่อบาดาลให้หัวหน้าเป็นคนจัดการดีกว่า
ในฐานะลูกจ้าง ต้องรู้ตําแหน่งของตัวเอง ถ้าเธอทํางานของหัวหน้าหมดอย่างนั้นหัวหน้าจะทำอะไร
คิดว่าหัวหน้าจะดีใจ? รับน้ำใจจากเธอ? ไม่หรอก เขาจะคิดว่าเธออยากฆ่าเขาและมาแทนที่เขาต่างหาก ลูกจ้างที่ทำให้หัวหน้าหวาดกลัว ยังจะมีชีวิตที่ดีได้อย่างนั้นเหรอ
หลังจากคิดได้ อวี๋จือก็ล้มตัวนอนอย่างขี้เกียจอีกครั้ง
เหวินจิ่วเซียวกลับมาก็ได้ยินสหายร่วมงานเอ่ยถึงกวนซานเค่อ วิทยายุทธ์แข็งแกร่ง ผดุงความยุติธรรม และมีจิตใจที่กล้าหาญ...
เขาหยุดเดิน “กวนซานเค่อที่นำหลูหมาจือมาส่งที่ศาลต้าหลี่เช่นนั้นหรือ”
“อ้อ ใต้เท้าเหวินกลับมาแล้วหรือ ลําบากใต้เท้าเหวินแล้วขอรับ”
สหายร่วมงานเห็นเหวินจิ่วเซียวก็รีบทักทายแล้วเล่าให้เขาฟังเขาอย่างกระตือรือร้น “ใช่แล้วขอรับ กวนซานเค่อคนนั้น”
“ท่านไม่อยู่เมืองหลวงคงไม่รู้ กวนซานเค่อปรากฏตัวแล้ว เขามารับเงินรางวัลไปแล้วขอรับ”
“ใช่ ใช่ ข้าได้ยินว่าวิทยายุทธ์ของเขาแข็งแกร่งมาก เสี่ยวจย่าที่เข้าเวรคืนนั้นสะกดรอยตามเขาตั้งนานยังตามไม่ทัน”
คนที่รู้รายละเอียดมากกว่าเบะปาก “ตามไม่ทันอะไรกัน ถูกเขาแกล้งต่างหาก”
ทุกคนตกใจ “วิชาตัวเบาของเสี่ยวจย่าดีที่สุด แม้แต่เขายังตามไม่ทัน ยอดฝีมือ ยอดฝีมือแน่นอน”
“ทําไมคืนนั้นไม่ใช่ข้าที่เข้าเวร อยากเห็นท่วงท่าของยอดฝีมือจริงๆ”
ทุกคนทำสีหน้าเสียดายและเคารพเลื่อมใสกวนซานเค่อไปพร้อมๆ กัน พากันบ่นว่าตัวเองโชคร้าย
ชายหนุ่มล้วนแต่มีความใฝ่ฝันอยากเป็นจอมยุทธ์พเนจร
จู่ๆ ก็มีคนพูดว่า “กวนซานเค่อปรากฎตัวสองครั้ง ใต้เท้าเหวินก็ไม่อยู่ในเมืองหลวงทั้งสองครั้ง เช่นนั้นใต้เท้าเหวินไม่โชคร้ายกว่าหรือ”
ทันทีที่พูดจบบรรยากาศเครียดเขม็งขึ้นมา ทุกคนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก แม้แต่คนที่พูดก็ยังอับอาย เขารีบขอโทษ “ใต้เท้าเหวิน ข้าไม่มีความหมายอื่น ข้าเพียง ข้าเพียงแค่พูดโพล่งออกมาขอรับ”
คนอื่นก็ช่วยเอ่ยไกล่เกลี่ย “ใช่ขอรับ เขาพูดจาไม่เป็น ใต้เท้าเหวินอย่าได้ถือสาเขาเลยขอรับ”
“ดูสิว่าต่อไปเจ้ายังจะกล้าเอ่ยไม่คิดอีกหรือไม่”
...
เป็นเหวินจิ่วเซียวที่ยกมือขึ้น “ไม่เป็นไร ข้าไม่ได้ไม่พอใจ พวกเจ้าไปทำงานเถิด ข้าจะไปหาใต้เท้าเฮ่อ”
“เชิญใต้เท้าเหวินขอรับ” ทุกคนถอนหายใจด้วยความโล่งอก เอ่ยพร้อมกันด้วยความเคารพ
เมื่อเหวินจิ่วเซียวเดินออกไปไกล “ไม่พูดแล้ว ไม่พูดแล้ว รีบไปทำงานดีกว่า มีแค่ใต้เท้าเหวินที่ใจดี หากเป็นคนอื่นต้องถูกด่าเปิงแน่นอน” ทั้งหมดพากันแยกย้ายไปทำงาน
เหวินจิ่วเซียวเป็นคนสุขุม พูดน้อย ทว่าแข็งแกร่ง และชื่อเสียงในศาลต้าหลี่ของเขาก็ดีมาก!
ส่วนเหตุผลน่ะหรือ เพราะเขามีภูมิหลังที่ดี มีความสามารถ สามารถรับแรงกดดันของผู้บังคับบัญชาได้ดี ไม่เคยแย่งความดีความชอบของลูกน้อง แล้วยังพาลูกน้องสร้างความดีความชอบ ผู้บังคับบัญชาเช่นนี้ใครจะไม่เคารพ
...
“น้องสาว ข้าจะบอกอะไรให้ กวนซานเค่อปรากฎตัวแล้ว แต่น่าเสียดายที่ข้าไปส่งจดหมายให้อาจารย์ ไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง จึงไม่มีโอกาสเจอเขา”
อวี๋จือปวดหัว เธอไปก่อกรรมอะไรไว้ ทำไมถึงเจอจังซิ่วคนนี้อีกแล้ว
หน้าตาราวกับหมี แล้วยังยิ้มซื่อบื้อ ไม่อยากเห็น คำก็น้องสาวสองคำก็น้องสาว อวี๋จือไม่ต่อยเขาก็ดีแค่ไหนแล้ว
พวกเขาสองคนนั่งยองๆ พิงกําแพง อวี๋จือแบ่งเมล็ดแตงโมให้เขาหนึ่งกํามือ แทะเมล็ดแตงโมพลางฟังเขาเล่าความเคารพเลื่อมใสที่มีต่อกวนซานเค่อ
อวี๋จือทนไม่ไหวจึงเอ่ยปากว่า “ทำไมเจ้าไม่คิดว่าเพราะนักโทษหลบหนีคนนั้นรบกวนกวนซานเค่อฟังนิทาน เขาจิตใจคับแคบเจ้าคิดเจ้าแค้น จึงจับตัวนักโทษไปส่งศาลต้าหลี่”
เหมือนข้อสอบการอ่านบนกระดาษสอบของเธอตอนเป็นนักเรียน นักเขียนไม่ได้มีความหมายอย่างนั้น แต่คนออกข้อสอบกลับตีความไปมากมาย ทรมานเด็กรุ่นเธอไม่เบา
“เป็นไปไม่ได้!” จังซิ่วเอ่ยเสียงดัง “กวนซานเค่อจะใจแคบได้เช่นไร”
อวี๋จือกลอกตา “เจ้าเคยเห็นเขาหรือ บางทีเขาอาจจะใจแคบก็ได้ ไม่เพียงแต่ใจแคบ แล้วยังเกียจคร้าน โลภมาก และมากตัณหา”
จังซิ่วเถียงอวี๋จือไม่ได้ เขาใจร้อน ฮึดฮัดไปมาแล้วเอ่ยว่า “กวนซานเค่อไม่ใช่คนใจแคบ”
อวี๋จือ...
ก็ได้ เจ้าชนะ!
พูดความจริงทําไมไม่มีใครเชื่อ ความจริงมักจะอยู่ในมือของคนส่วนน้อย อ้อ ไม่สิ ความจริงนี้อยู่ในมือของอวี๋จือคนเดียวต่างหาก
ในตอนนี้เอง อวี๋จือก็รู้สึกว่าชีวิตของเธอช่างโดดเดี่ยวเดียวดายเสียจริง


## บทที่ 43 คุณชายสามของเจ้าต้องป่วยแน่นอน

ตอนที่ 43 คุณชายสามของเจ้าต้องป่วยแน่นอน
ได้ยินข่าวจากวังหลวงว่ากำลังจะคัดเลือกราชบุตรเขยให้องค์หญิงอันเล่อ โหวฮูหยินก็ดีใจ ตราบใดที่องค์หญิงอันเล่อแต่งงาน นางก็จะได้สู่ขอภรรยาให้บุตรชายได้ หากองค์หญิงอันเล่อยังไม่แต่งงาน นางออกไปงานเลี้ยง พบเจอแม่นางวัยที่เหมาะสมก็ยังไม่กล้ามอง
ตอนนี้ดีมาก ในที่สุดองค์หญิงอันเล่อก็จะแต่งงานแล้ว ขอบพระคุณพระพุทธเจ้า
ในช่วงที่องค์หญิงอันเล่อคัดเลือกราชบุตรเขย เพื่อไม่ให้เกิดความสงสัย โหวฮูหยินไม่ออกไปนอกจวนเลย เทียบเชิญที่ปฏิเสธได้ก็ปฏิเสธ ปฏิเสธไม่ได้ก็ไปร่วมงานอย่างถ่อมตน กลัวว่าวันไหนจะมีข่าวลือแพร่กระจายไปถึงวังหลวง
หลังจากบ้วนปากล้างหน้าเสร็จเหวินจิ่วเซียวก็เข้าไปในห้องนอน ปิดประตู ปิดม่าน ยัดที่อุดหู และมุดเข้าไปในผ้าห่ม
ระหว่างทางนอนกลางดินกินกลางทรายยังไม่พอ แล้วยังทะเลาะกับข้าราชการในที่เกิดเหตุ ถึงขั้นเกือบจะต่อสู้กัน เหวินจิ่วเซียวเหนื่อยมาก
แต่กลับนอนไม่หลับ ร่างกายเหนื่อยมากแต่อารมณ์กลับตึงเครียด เขาหลับตา ดึงผ้าห่มคลุมหัว พลิกไปพลิกมาตั้งนานแต่ก็นอนไม่หลับอยู่ดี
เหวินจิ่วเซียวลุกขึ้นนั่ง เดินออกมาด้วยสีหน้าที่มืดมน เต็มไปด้วยกลิ่นอายดุร้าย
ชิงเฟิงตกใจ “คุณชายสามมีอะไรหรือขอรับ”
เหวินจิ่วเซียวไม่มองหน้าเขาแม้แต่น้อย เอ่ยว่า “ไปตรอกดอกท้อ” จากนั้นก็เดินออกไปข้างนอก
ชิงเฟิงวิ่งเหยาะๆ ตามไป มองดูแผ่นหลังของคุณชายสาม แต่กลับไม่กล้าพูดอะไรสักคำ
โหวฮูหยินจะเรียกบุตรชายมาแบ่งปันความสุขใจของนาง กลับได้ยินคนรับใช้บอกว่าเขาออกไปข้างนอก นางรู้สึกประหลาดใจ “เพิ่งกลับมาไม่ใช่หรือ ทําไมถึงออกไปอีกแล้ว ไม่รู้จักพักผ่อน เจ้าสามไม่ดูแลร่างกายตัวเองเลย”
ถึงแม้จะเป็นห่วงบุตรชาย แต่นางก็รู้ว่างานหลวงเป็นเรื่องสําคัญ บุตรชายได้เลื่อนตําแหน่งเป็นขุนนางระดับสี่ตั้งแต่อายุยังน้อย ก็เพราะความขยันหมั่นเพียร ไม่ว่านางจะเป็นห่วงเขาแค่ไหน แต่จะเหนี่ยวรั้งบุตรชายเอาไว้ไม่ได้
โหวฮูหยินไม่ได้คิดไปในทิศทางอื่น เพราะบุตรชายคนนี้มีวินัยมาก ไม่อยู่ที่ศาลาว่าการก็อยู่ที่จวน หากไม่ออกไปสืบสวนคดี แม้แต่คบค้าสมาคมก็ยังไม่ค่อยไป
แม้แต่บุตรชายคนโตที่ร่างกายอ่อนแอ บางครั้งก็ยังออกไปรวมตัวกับเหล่าสหายบ้าง ส่วนบุตรชายคนเล็กน่ะหรือ เกรงว่าแม้แต่เหล้าก็ยังดื่มไม่เป็น และเรื่องที่นอกจากออกไปดื่มเหล้า หึๆ เรือนของเขานอกจากป้าที่กวาดพื้น นอกนั้นมีแต่ผู้ชาย
แต่บุตรชายที่ใสสะอาดของโหวฮูหยินนั้นกลับกำลังนอนหลับบนเตียงของอวี๋จือ
อวี๋จือมองไปยังท่านอนคว่ำของเสี่ยเลี้ยงที่บนเตียง ผ้าห่มคลุมอยู่ถึงไหล่เขา บนไหล่ขึ้นไปโผล่ออกมาให้เห็น ในสายตาของอวี๋จือมีความเสียดาย ผู้ชายคนนี้ใส่เสื้อชั้นในอะไร เธอยังไม่ได้มองให้เป็นบุญตาเลย
เขามาถึงก็ตรงไปที่ห้องนอนของเธอโดยไม่พูดอะไรสักคํา ขณะที่เธอยังงงอยู่ เขาก็ปิดประตูปิดหน้าต่าง ขึ้นไปบนเตียงและห่มผ้าห่มเรียบร้อยแล้ว
ท่านอนของเขา...น่าเอ็นดู นี่เป็นคําที่อวี๋จือคิดตั้งนานและคิดว่ามันเหมาะสมที่สุด แตกต่างจากเขาตอนตื่นราวกับคนละคน
เขาหันหน้ามาทางซ้ายเล็กน้อย ดวงตาที่ปกติมักจะมีความห่างเหินหลับลงเงียบๆ แพขนตายาวปกคลุมเปลือกตาล่าง ริมฝีปากเป็นเส้นตรง มุมปากคว่ำลงเล็กน้อย
เขาตั้งใจมานอนหลับที่บ้านของเธออย่างนั้นเหรอ เขาหลับไปแล้ว ทีนี้เธอออกไปได้แล้วใช่ไหม
พออวี๋จือขยับ ชิงเฟิงก็วิงวอนอยู่ใต้หน้าต่างว่า “แม่นางอวี๋ คุณชายสามชอบความเงียบ เวลานอนห้ามมีเสียงขยับแม้แต่น้อย คุณชายสามนอนไม่หลับมาหลายวันแล้วขอรับ”
อวี๋จือ...
คุณชายสามของเจ้าต้องป่วยแน่นอน! อวี๋จืออยากด่า
นอนหลับยังต้องมีคนอยู่เป็นเพื่อน ตามใจเขาก็ได้!
บ่นเสร็จ อวี๋จือก็นั่งลงบนเตียงนุ่ม ช่วยไม่ได้ เลขาของหัวหน้าพูดขนาดนั้นแล้ว ถึงแม้เธอจะเป็นหัวหน้าหน่วยงานก็ต้องฟังเขา ไม่ไว้หน้าเลขา เขาอาจจะเป่าหูหัวหน้าก็ได้ เธอคงโดนรังแก
แสงในห้องมืดเกินไป อ่านนิยายไม่ได้ อวี๋จือนั่งอยู่ครู่หนึ่งก็เกิดง่วงขึ้นมาก่อนจะหลับไปอย่างไม่รู้ตัว
เมื่อเหวินจิ่วเซียวลืมตา เขาไม่ต่างไปจากดาบที่ออกจากฝัก ความเฉียบแหลมในสายตาสามารถมองฝ่าความมืดไปได้ เขามองไปยังหญิงสาวที่นอนหลับอยู่บนเตียงนุ่มฝั่งตรงข้าม เมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองอยู่ที่ตรอกดอกท้อ ความเฉียบแหลมในสายตาก็จางหายไป และรู้สึกผ่อนคลาย
เขาลงจากเตียง อวี๋จือกําลังนอนหลับด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ จมูกเล็กๆ ขยับเบาๆ ขนตาราวกับพัดเล็กๆ สองเล่ม
หน้าผากของนางมีปอยผมกระดกขึ้นมา เหวินจิ่วเซียวอยากช่วยกดลงให้ แต่เมื่อยกมือขึ้น อวี๋จือก็รู้สึกตัวตื่นพอดี
ท่าทางน่ารักและซื่อๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นตกใจ แต่เมื่อเธอเห็นว่าคนที่อยู่ข้างหน้าคือใครก็ยิ้มหน้าบานทันที “คุณชายสาม!”
อวี๋จือตอบรับอืม และดึงมือกลับมาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ยามใดแล้ว”
ยามใด? เขาถามเธอเหรอ เธอเพิ่งตื่น เธอก็ไม่รู้เหมือนกัน
อวี๋จือหันไปดูนาฬิกาทราย กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ตรงที่วางนาฬิกาทรายว่างเปล่า เธอจำได้แล้ว เธอย้ายนาฬิกาทรายไปวางไว้ในห้องหนังสือ
ในตอนนี้เอง ก็มีเสียงชิงเฟิงดังขึ้นใต้หน้าต่าง “คุณชายสาม ยามซวีแล้ว อาหารเย็นพร้อมแล้วขอรับ”
เยี่ยมไปเลย เธอแค่งีบหลับ เวลาก็ผ่านไปสามชั่วโมงแล้ว ไม่แปลกที่ท้องจะหิวขึ้นมา
เหวินจิ่วเซียวก็ตกใจ เขานอนหลับไปสามยามเชียวหรือ ไม่ตกใจตื่น ไม่ฝันร้าย ทั้งยังหัวถึงหมอนก็หลับไปทันที นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน!
เหวินจิ่วเซียวสีหน้าไร้อารมณ์ แต่กลับแอบนึกสงสัย และมองไปที่อวี๋จือเป็นครั้งคราว
ป่วยจริงๆ ด้วยแฮะ อวี๋จือแอบกลอกตาอยู่ภายในใจ แกล้งทําเป็นไม่รู้ตัว “คุณชายสามออกไปทานข้าวกันเถิดเจ้าค่ะ”
เหวินจิ่วเซียวพยักหน้าเบาๆ “อืม” จากนั้นก็เอามือไพล่หลังเดินออกไปจากห้องนอน
อวี๋จือกำหมัดใส่แผ่นหลังของเขาอย่างรวดเร็ว อยากต่อยให้กระเด็นไปเลย
ตอนกินข้าวอวี๋จือรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเสี่ยเลี้ยงของเธออารมณ์ดี เธอจึงถือโอกาสเสนอแผนการ
เหวินจิ่วเซียวพูดง่ายเหมือนที่คิดไว้จริงๆ ไม่เพียงแต่ตอบตกลง แล้วยังสัญญาอย่างใจกว้างว่า “ซื้อบ้านในนามของเจ้าเถิด”
“ขอบพระคุณคุณชายสามเจ้าค่ะ!” คําขอบคุณนี้จริงใจมาก อวี๋จือดีใจมาก
และไม่ใช่เพราะเสี่ยเลี้ยงซื้อบ้านให้เธออย่างใจกว้าง แต่เพราะถ้าซื้อในนามของเธอ เธอก็จะไม่ตกอยู่ในฐานะของบ่าวแล้วน่ะสิ เสี่ยเลี้ยงกำลังบอกเป็นนัยว่าจะไถ่ถอนเธออย่างนั้นเหรอ
ขอบคุณพระพุทธเจ้า เจ้าแม่กวนอิม พระโพธิสัตว์ เง็กเซียนและเทพเจ้าแห่งความมั่งคั่ง ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง อวี๋จือขอบคุณเทพพระเจ้าทั้งหลายในใจ
“คุณชายสามกินเยอะๆ นะเจ้าคะ ท่านผอมลงขนาดนี้ ต้องบำรุงเจ้าค่ะ” ถ้าอวี๋จืออยากเอาอกเอาใจใครสักคน เธอจะทําทุกวิถีทาง
หลังจากได้ยินคําสัญญาที่ใจกว้างของคุณชายสาม อวี๋จือก็ยิ้มไม่หุบ และมองเขาอย่างไม่ละสายตา
ความกระตือรือร้นที่เกิดขึ้นปุบปับนี้ ทําให้เหวินจิ่วเซียวลอบมองเธอสองสามครั้งด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย
อวี๋จือทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เธอหน้าตาดีขนาดนี้ หัวหน้าอยากดูก็ดูไปเถอะ คำพังเพยบอกว่าด้านได้อายอด ประจบสอพลอหัวหน้า หน้าไม่ด้านได้อย่างไร
กินข้าวมื้อหนึ่งได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นราวกับอยู่บ้านตัวเอง อย่างน้อยในสายตาของอวี๋จือก็เป็นแบบนี้
“คุณชายสามลาก่อน ไว้คุณชายสามค่อยมาใหม่นะเจ้าคะ” อวี๋จือโบกมือเล็กๆ พลางเอ่ยด้วยสําเนียงที่เต็มไปด้วยความเบิกบานใจ
แต่เมื่อได้ยินสำเนียงอ่อนหวานของอวี๋จือ เหวินจิ่วเซียวก็เกือบจะสะดุดล้มก


## บทที่ 44 อวี๋จือที่เกือบจะตกม้า

ตอนที่ 44 อวี๋จือที่เกือบจะตกม้า
ภารกิจสำเร็จ!
อวี๋จือชูหมัด และหันไปมองดวงตาที่เป็นประกายของป้าเจียงกับอิงเถา
“ทําอะไรกัน ตกใจหมดเลย!” อวี๋จือตบหน้าอกเบาๆ “พวกเจ้ามีเรื่องอะไร”
“ไม่มี ไม่มีเจ้าค่ะ” พวกนางสองคนส่ายหน้าพร้อมกัน ไม่พูดอะไรแต่กลับมองหน้าอวี๋จือ ยิ้มเสียจนอวี๋จือขนลุก “พูดมาเถิด มีเรื่องอะไรกันแน่”
ป้าเจียง “ไม่มีอะไรจริงๆ เจ้าค่ะ บ่าวแค่ดีใจแทนแม่นาง”
“ใช่เจ้าค่ะ บ่าวก็ดีใจแทนแม่นาง ในที่สุดแม่นางก็หมดทุกข์แล้ว ต่อไปต้องมีแต่ชีวิตที่ดีแน่นอน”
ที่แท้ก็เรื่องนี้ อวี๋จือเข้าใจทันที
“พวกเจ้าได้ยินแล้วหรือ” อวี๋จือคิดว่าพวกนางเอ่ยถึงเรื่องบ้าน “ต่อไปลานเล็กๆ ของครอบครัวจ้าวก็จะกลายเป็นของข้าแล้ว ป้าเจียงอยากปลูกผักไม่ใช่หรือ เจาะประตูที่ผนังแล้วเจ้าก็ไปปลูกตรงนั้นได้ตามใจชอบ”
หัวหน้าใจดีกับเธอ เธอจะขี้เหนียวกับลูกน้องไม่ได้
อวี๋จือกลับเข้าไปในห้อง เธอยังดีใจ ทํายังไงก็หยุดตื่นเต้นไม่ได้สักที
เมื่อป้าเจียงกับอิงเถากลับไปนอนที่เรือน อวี๋จือก็ข้ามกำแพงไปตรวจสอบบ้านของตัวเองล่วงหน้า
เมื่อก่อนตอนที่ป้าหลี่กับจ้าวโหย่วจื้ออยู่ที่นี่ อวี๋จือขี้เกียจมองมาทางนี้ แต่ตอนนี้...เธอกลับเดินตั้งแต่ทิศตะวันออกไปตะวันตก ตั้งแต่ทิศใต้ไปทิศเหนือ มองไปทางไหนก็สบายตา แม้แต่ชามเน่าบนพื้นเธอก็หยิบขึ้นมาวางอย่างระมัดระวัง บางที่อาจจะมีประโยชน์ก็ได้
อวี๋จือมองทุกซอกทุกมุม ก่อนจะข้ามกำแพงกลับไปอย่างอาลัยอาวรณ์ และเขียนในสมุดสรุปการทำงานว่า เป้าหมายของเราคือดวงดาวและทะเล[footnoteRef:1]เพื่อทำให้เป้าหมายเป็นจริงโดยเร็ว ฉันจะพาป้าเจียงกับอิงเถา... [1:  ดวงดาวและทะเล เป็นสแลง หมายถึง เป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ทะเยอทะยานอย่างมาก]
จู่ๆ เธอก็ชะงักมือที่เขียนไป ภาพที่ป้าเจียงกับอิงเถายิ้มให้เธอโผล่ขึ้นมาในหัว รู้สึกว่ามันแปลกๆ ป้าเจียงลังเลที่จะพูด อีกทั้งสีหน้าที่คลุมเครือของอิงเถา...
อวี๋จือมองไปที่ผ้าห่ม เข้าใจแล้ว ที่แท้พวกนางหมายถึงเรื่องนี้
อวี๋จือที่เพิ่งเข้าใจหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ เธอแค่นอนเป็นเพื่อนเสี่ยเลี้ยง คนหนึ่งนอนบนเตียง อีกคนหนึ่งนอนบนเตียงนุ่ม นอนเป็นเพื่อน ไม่ได้ทำอะไรเหมือนที่พวกนางคิดสักหน่อย
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทําให้พวกนางผิดหวังหรือเปล่า ฮ่าๆ!
ป้าเจียงยังพอเข้าใจ นางแก่แล้ว เป็นกองกำลังหลักในการเร่งรัดให้หาคู่แต่งงาน เร่งรัดให้มีลูกมีหลาน แต่อิงเถาเพิ่งจะอายุเท่าไหร่เอง นางจะเข้าใจอะไร พรุ่งนี้ต้องคุยกับป้าเจียง จะทำให้อิงเถาเสียคนไม่ได้
อวี๋จือนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง เธอรู้สึกว่าเหวินจิ่วเซียวน่าสนใจไม่น้อย เริ่มจากดื่มชา กินข้าว พัฒนามาจนถึงนอนบนเตียงของเธอในวันนี้ อย่างนั้นขั้นต่อไปก็คือนอนกับเธออย่างนั้นเหรอ
อวี๋จือไม่มั่นใจ เพราะสายตาที่เขามองเธอไม่มีความต้องการ ดังนั้นอวี๋จือจึงใจกล้าแบบนี้ ไม่อย่างนั้นถึงแม้ว่าจะมีฐานะเป็นบ่าว เธอก็คงหนีไปนานแล้ว
พูดตามตรง เธอเป็นแค่ลูกจ้างธรรมดาๆ คนหนึ่งที่รักความสบาย ไม่อยากก้าวหน้า ใช้ชีวิตไปวันๆ ถ้าวันไหนผ่านไปได้ด้วยดี เธอก็ไม่ยอมออกจากรังนกที่สุขสบายแห่งนี้หรอก
กลางดึก อวี๋จือออกไปยืดเส้นยืดสายอีกแล้ว
เธอเดินวนได้รอบหนึ่ง ดีมาก ไม่เจอจังซิ่ว
อวี๋จือกลัวเขาแล้วจริงๆ ชายคนหนึ่งชอบซุบซิบนินทายังไม่พอ แล้วยังขี้บ่น บ่นไม่หยุด ข้างหูเธอมีแต่เสียงเขาเต็มไปหมด
คืนนี้อวี๋จืออยากไปสํารวจ “ถนนผี” สายนั้น ฝีมือเหนือชั้นรวมกับความอยากรู้อยากเห็น ก็คือเธอนั่นเอง
เธอเพิ่งจะยกเท้าขึ้น ข้างหลังก็มีเสียงชวนปวดหัวดังขึ้นมา “เอ๊ะ น้องสาว เจ้าเองหรือ มาผิดที่แล้ว รีบกลับไปเถิด” แล้วลากอวี๋จือกลับออกมา
อวี๋จือ...
“ขอบคุณนะ” กัดฟันเค้นประโยคนี้ออกมาจากซอกฟัน
“ขอบคุณอะไร คนกันเอง น้องสาวไม่ต้องเกรงใจหรอก” จังซิ่วฟังไม่ออก ซื่อบื้อจนทำให้คน...อยากต่อย
“เจ้าแบกอะไรมา” อวี๋จือสังเกตเห็นว่าจังซิ่วแบกของไว้บนไหล่
“อันธพาลที่ข้าจับได้ ข้าเกลียดคนประเภทนี้ที่สุด เผลอลงมือหนักไปหน่อย ทําให้เขาตาย กลัวฝ่ายราชการไม่เชื่อจึงแบกศพมาด้วย” จังซิ่วโอ้อวดอย่างภาคภูมิใจ
อวี๋จือกระโดดออกไปทันที เธอปิดจมูก “กลิ่นคนตาย อย่าเข้ามาใกล้ข้า”
จังซิ่วไม่เห็นด้วย “ผู้หญิงอย่างพวกเจ้าขี้ขลาดจริงๆ คนตายมีอะไรน่ากลัว คนเป็นต่างหากที่น่ากลัว!” ปากพูดเช่นนี้ ราวกับคนที่ฝันถึงผีไร้หัวตอนนั้นไม่ใช่เขา
ก่อนจะเชิญชวนอวี๋จือให้ไปด้วย “ไปกันเถิดน้องสาว ไปรับเงินรางวัล พี่ชายจะพาเจ้าไปเปิดหูเปิดตา”
ใครน้องเจ้ากัน อวี๋จืออยากด่ากลับ แต่คิดดูแล้วก็ช่างเถอะ ผู้ชายคนนี้ซื่อบื้อ คุยกับเขาแล้วน่าโมโห
อวี๋จือปิดจมูกเดินตามหลังจังซิ่วไปที่กําแพงเพื่อเงินรางวัลด้วยกัน
โคมไฟที่โดดเดี่ยวเดียวดายแกว่งไปแกว่งมาในยามค่ำคืน ไม่ว่าลมพัดแรงแค่ไหนมันก็ไม่ดับ
เสียงกลไกที่คุ้นเคย หน้าต่างที่เหมือนเดิม ชายสวมหน้ากากที่นั่งอยู่ในหน้าต่างคนเดิม แล้วยังมีประโยคเดิมว่า “มีเรื่องอะไร”
อวี๋จือแข็งทื่อไปหมด คุณชายสาม! เหวินเส่าชิง เสี่ยเลี้ยงของเธอ ชายที่สวมหน้ากากคืนนี้คือหัวหน้าของเธอ!
ทันใดนั้นหัวของอวี๋จือก็ว่างเปล่า
อันตราย! ขนลุกไปหมด
อวี๋จือถอยหลัง ถอยหลัง ถอยหลังออกไปอีก ถอยออกไปอย่างเงียบๆ จากนั้นก็วิ่งออกไปด้วยวิชาตัวเบา
เหวินจิ่วเซียวตกใจ กลิ่นนี้ออกจะคุ้นๆ อยู่บ้าง
เขาขยับจมูกดมอย่างระมัดระวัง แต่กลับไม่มีกลิ่นแล้ว มีเพียงกลิ่นเลือด หรือเขาจะจมูกไม่ดี?
จังซิ่วรับเงินรางวัลแล้วหันกลับมา เอ๊ะ คนหายไปไหนแล้วเล่า
“น้องสาวคนนี้ช่างลึกลับซับซ้อน” เขาพึมพํา เหวินจิ่วเซียวได้ยินแค่คำว่าลึกลับซับซ้อน จึงไม่ได้คิดอะไร
อวี๋จือที่นอนอยู่บนเตียงยังคงหัวใจเต้นแรง เดิมทีเธอยังอยากรับภารกิจหาเงินสักหน่อย แต่ช่างมันเถอะ ใครจะรู้ว่าตอนมอบหมายภารกิจเธอจะเจอเหวินจิ่วเซียวหรือเปล่า
ถึงแม้เธอจะปลอมตัว หลอกคนที่ไม่รู้จักยังพอได้ แต่อวี๋จือไม่มั่นใจว่าจะหลอกเหวินจิ่วเซียวได้
ไม่เพียงแต่รับภารกิจไม่ได้ ต่อไปออกไปเดินเล่นข้างนอกตอนกลางคืนยังต้องหลีกเลี่ยงกําแพงรับเงินรางวัลด้วย ไม่อย่างนั้นเธอคงรู้สึกไม่ปลอดภัย
...
องค์หญิงอันเล่อไม่พอใจ นางไม่อยากแต่งงาน ไม่อยากแต่งงานเลย
พระสนมกุ้ยเฟยมองบุตรีที่มีสีหน้ากลุ้มใจ เอ่ยเตือนว่า “เจ้าไม่เด็กแล้ว ควรรู้ความได้แล้ว อย่าทำให้เสด็จพ่อโมโห เสด็จพ่อรักเจ้ามาก
พี่หญิงของเจ้า เสด็จพ่อไม่เคยสนใจเรื่องแต่งงานของพวกนางเช่นนี้ มีเพียงสามีของเจ้าเท่านั้นที่เสด็จพ่อของเจ้าตั้งใจเลือกอย่างพิถีพิถัน ไปเถิด อย่าทำหน้ามุ่ยเช่นนี้ ไปหาเสด็จพ่อต้องยิ้มแย้ม” พระสนมลูบบุตรีอย่างรักใคร่
“เพคะ” องค์หญิงอันเล่อตอบกลับอย่างอ่อนแรง
เลือกอย่างพิถีพิถันแล้วทำไม คนที่นางชอบไม่ได้อยู่ในนั้น เลือกคนไหนก็เหมือนกัน
ห่วงว่าบุตรีจะดื้อรั้น พระสนมกุ้ยเฟยจึงต้องเตือน “อันเล่อ ปกติเสด็จพ่อของเจ้าตามใจเจ้า แต่ครั้งนี้ไม่ได้เด็ดขาด อันหนิงกับอันฮุ่ยถึงวัยแล้ว เจ้าเป็นพี่หญิงของพวกนาง เจ้าไม่แต่งงาน แล้วพวกนางจะแต่งงานได้เช่นไร หรือจะให้เหล่าขุนนางราชสำนักหัวเราะเยาะราชวงศ์?”
เสด็จแม่ของอันหนิงกับอันฮุ่ยไม่พอใจแล้ว ถึงแม้นางจะไม่กลัว แต่ก็ไม่จําเป็นต้องทำให้พวกนางไม่พอใจเพราะเรื่องนี้ โดยเฉพาะอันฮุ่ยที่ยังมีน้องชายคนหนึ่ง
“อันเล่อน้อยของเรามานี่เร็ว มาดูราชบุตรเขยที่เราเลือกไว้ให้เจ้าสิ” ฮ่องเต้ไท่คังกวักมือเรียกอันเล่อ
ฮ่องเต้ไท่คังรักอันเล่อจากใจจริง รายชื่อราชบุตรเขยที่ผ่านการคัดเลือกมาแล้วรอบหนึ่ง แล้วยังมีรายชื่อสำรองอีกสิบคน
คนที่ถูกฮ่องเต้ไท่คังเขียนชื่อลงบนกระดาษยื่นให้องค์หญิงอันเล่อ ไม่ว่าจะเป็นชาติกำเนิด หน้าตา ความสามารถ ความประพฤติ ล้วนแต่ไม่แย่ ผ่านการตรวจสอบจากองครักษ์เงาของราชวงศ์แล้ว และได้รับการยอมรับ
องค์หญิงอันเล่ออ่านชื่อคนบนกระดาษ ไม่อยากเลือกสักคน แต่ฮ่องเต้ไท่คังถามว่า “ถูกใจคนใดหรือ ให้พ่อเขียนราชโองการให้เจ้า”
“เสด็จพ่อ ชื่อของคนที่อยู่บนกระดาษลูกไม่ค่อยรู้จักเพคะ” องค์หญิงอันเล่อทำสีหน้าลําบากใจ
ฮ่องเต้ไท่คังครุ่นคิด ก็จริง เขาจึงเอ่ยว่า “อีกสองวันหาข้ออ้างจัดงานแต่งกวี เชิญพวกเขามาร่วมงาน ให้อันเล่อไปดูตัว ถูกใจคนไหนก็เลือกคนนั้น”
“ขอบพระทัยเสด็จพ่อเพคะ!” องค์หญิงอันเล่อพอใจ และควงแขนออดอ้อนฮ่องเต้ไท่คัง
ถึงแม้รู้ว่าการเลือกราชบุตรเขยเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ถ่วงเวลาได้อีกหนึ่งวันก็ยังดี


## บทที่ 45 การกระทำของคุณชายสาม

ตอนที่ 45 การกระทำของคุณชายสาม
ถึงจะไม่เต็มใจแค่ไหนแต่องค์หญิงอันเล่อก็เลือกราชบุตรเขยแล้ว เขาคือบุตรชายคนโตของผิงเซวียนโหว
ในเมื่อเป็นบุตรชายคนโต แต่ทำไมถึงไม่ใช่ท่านซื่อจื่อ หรือว่าเป็นลูกอนุภรรยา
ไม่มีทาง ฝ่าบาทเลือกราชบุตรเขยให้องค์หญิงอันเล่อที่พระองค์รักที่สุด ลูกอนุไม่มีทางได้รับเลือก เพราะลูกอนุมีชาติกําเนิดต่ำต้อยกว่าบุตรจากภรรยาเอก
แน่นอนว่า กรณีโปรดปรานรักลูกอนุมากกว่าบุตรจากภรรยาเอกอย่างอู่อันโหวก็มี แต่มีไม่เยอะ บุตรจากภรรยาเอกสูงส่งกว่าลูกอนุนั้นพบเห็นได้ทั่วไป และถึงแม้อู่อันโหวจะโปรดปรานลูกอนุมากกว่า แต่เขาก็ไม่กล้าทำเกินไป และให้เกียรติบุตรจากภรรยาเอก อย่างมากก็เพียงแอบหาผลประโยชน์ให้ลูกอนุบ้าง
ตัวอย่างเช่น หาพ่อตาที่ดีให้เขา หรือใช้ความสัมพันธ์ส่งเขาเข้าไปอยู่ในกองกำลังจินอู๋
ตอนแรกเหวินเฉิงเย่าไม่ได้อยากเข้าไปอยู่ในกองกำลังจินอู๋ แต่เขาอยากเข้ากองกำลังทหารต้องห้าม
แต่น่าเสียดายที่โหวฮูหยินไม่เห็นด้วย กองกำลังทหารยามต้องห้ามเป็นที่ของบุตรชายคนโต และท่านซื่อจื่อของแต่ละตระกูล ลูกอนุอย่างเจ้าอยากเข้าไปอยู่ในนั้นหรือ มักใหญ่ใฝ่สูง!
เมื่อโหวฮูหยินที่อ่อนโยนมาตลอดมีท่าทีเด็ดขาด อู่อันโหวจึงต้องประนีประนอม เขาอายุมากแล้ว ย่อมรู้ความหนักเบา หากหวังให้ว่าเขาทำเพื่อโฉมงามล่ะก็ไม่มีทางอยู่แล้ว เพราะรูปร่างหน้าตาของติงอี๋เหนียงก็ไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว
ผู้ชายก็ล้วนแต่เป็นเช่นนี้!
เจียงเซิ่งหย่วน บุตรชายคนโตของผิงเซวียนโหว เป็นทั้งบุตรชายคนโตและบุตรจากภรรยาเอก แต่ทำไมถึงไม่ได้เป็นซื่อจื่อ นั่นก็เป็นเพราะความซับซ้อนบางอย่างในจวนผิงเซวียนโหว
ภรรยาเอกของผิงเซวียนโหวไร้วาสนา หนีไม่พ้นประตูนรกแห่งการคลอดบุตร คลอดเจียงเซิ่งหย่วนก็เสียชีวิต ไม่นานผิงเซวียนโหวจึงแต่งภรรยาใหม่ ปีต่อมาคลอดลูกชายอีกคนหนึ่ง บุตรชายสองคนห่างกันหนึ่งปี บวกกับมีผิงเซวียนโหวฮูหยินคนปัจจุบัน ดังนั้นจวนผิงเซวียนโหวจึงยังไม่ได้กำหนดซื่อจื่อ
องค์หญิงอันเล่อหลงใหลเหวินจิ่วเซียว เห็นได้ชัดว่าเป็นให้ความสำคัญกับรูปลักษณ์หน้าตา
เจียงเซิ่งหย่วนหน้าตาไม่เลว เขาก็เป็นหนึ่งในสิบชายหนุ่มรูปงามแห่งเมืองหลวงเหมือนกัน รับตำแหน่งในกองกำลังทหารต้องห้าม มีอนาคตไกล ดังนั้นราชบุตรเขยคนนี้ขององค์หญิงอันเล่อจึงเลือกได้อย่างมีระดับ
ฝ่าบาทพอพระทัย และป่าวประกาศพระราชโองการในวันต่อมา
ผิงเซวียนโหวโล่งใจ บุตรชายคนโตได้เป็นราชบุตรเขย แล้วยังได้แต่งงานกับองค์หญิงอันเล่อที่ฝ่าบาทโปรดปรานที่สุด ย่อมจะเป็นประโยชน์ต่อจวนโหวของเขา
บุตรชายคนโตและบุตรชายคนรองล้วนแต่เป็นบุตรชายของเขา ก็ไม่ต่างจากมอบจวนโหวให้กับบุตรชายคนโตเป็นคนดูแลหรอก ทุกสิ่งในมือของเขารวมถึงเส้นสายที่มีก็มอบให้กับบุตรชายคนรอง ล้วนดีอกดีใจกันถ้วนหน้า
แต่ภรรยาใหม่ของผิงเซวียนโหวกลับไม่พอใจ เจียงเซิ่งหย่วนได้เป็นราชบุตรเขย ตำแหน่งซื่อจื่อก็ไม่มีความหมายกับลูกชายของนางแล้ว นางทำอะไรบุตรสะใภ้อย่างองค์หญิงไม่ได้ แล้วยังต้องคารวะอีกฝ่าย รู้สึกอัดอั้นมากกว่าเดิม
เมื่อมีประกาศราชโองการ โหวฮูหยินแห่งจวนอู่อันโหวก็สบายใจ นางจัดงานเลี้ยงครอบครัวคืนนั้นทันที แล้วยังถามบุตรชายว่าชอบบุตรีตระกูลขุนนางนักปราชญ์หรือขุนนางแม่ทัพ
เหวินจิ่วเซียวสายตาเป็นประกาย ภาพใบหน้าที่สดใสของอวี๋จือโผล่ขึ้นมาในหัวของเขา
แต่สีหน้าของเขาในสายตาคนอื่นกลับเป็น...ไร้อารมณ์ ทุกคนเข้าใจดีว่าคุณชายสามนิสัยเช่นนี้ สีหน้าเย็นชาไม่เคยเปลี่ยน
โหวฮูหยินจึงหยอกล้อ “เจ้าสาม ต่อไปแต่งงานแล้วจะทำสีหน้าเย็นชาเช่นนี้กับภรรยาตัวเองไม่ได้นะ แม่ให้อภัยเจ้าได้ แต่ภรรยาของเจ้าจะพอใจหรือ”
เหวินเฉิงจง ท่านซื่อจื่อก็คล้อยตาม “จะแต่งงานแล้ว ดีใจหรือไม่ มา ไหนบอกข้าสิว่าเจ้าชอบแม่นางแบบไหน ข้าให้พี่สะใภ้ใหญ่เจ้าช่วยดูให้”
เหวินเฉิงเย่าก็ไม่ยอมอ่อนข้อ “ยังมีพี่สะใภ้รองเจ้าอีกคน นางรู้จักบุตรีตระกูลแม่ทัพไม่น้อย”
ซูซื่อแอบมองบน และทำท่าทางคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “หากน้องสามแต่งงาน ท่านแม่ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่ได้อุ้มหลานแล้ว”
เรื่องไหนไม่ควรเอ่ยแต่กลับเอ่ย แค่ประโยคเดียวทำให้ใครหลายคนไม่พอใจ แม้แต่อู่อันโหวที่ใจกว้างที่สุดยังขมวดคิ้ว สะใภ้รองพูดจาไร้สาระ ต้องให้ฮูหยินสั่งสอนเสียหน่อยแล้ว
สีหน้าของโหวฮูหยินยังเหมือนเช่นเดิม เอ่ยอย่างเฉยเมย “เจ้ารองกับสะใภ้รองก็ต้องพยายามหน่อย มีแค่ถิงเจี่ยเอ๋อร์คนเดียว น้อยเกินไป พี่ใหญ่เจ้าร่างกายอ่อนแอ แต่เจ้ารองร่างกายแข็งแรง คงต้องลำบากหน่อยแล้ว ผลิดอกออกผลให้จวนโหว”
นางกวาดตามองซูซื่อ “ทายาทเป็นเรื่องสําคัญ สะใภ้รองอย่าได้หึงหวงเกินไป ที่ควรจัดหาก็จัดหาคนมาปรนนิบัติเสีย หากเจ้าไม่มีใคร ข้ามอบคนของข้าให้เจ้าได้คนสองคน”
แม้แต่อู่อันโหวยังพยักหน้า “ฮูหยินพูดถูกแล้ว เจ้ารอง เจ้าไม่เด็กแล้ว ต้องมีทายาท ลูกอนุภรรยาก็ได้ จวนโหวกว้างใหญ่ย่อมมีปัญญาเลี้ยงดู”
บุตรจากภรรยาเอกหรือลูกอนุภรรยาล้วนแต่เป็นหลานของเขา นามสกุลเหวินเหมือนกัน สืบทอดสายเลือดของเขาเหมือนกัน เขาเป็นแม่ทัพ ไม่ได้พิถีพิถันเท่าขุนนางนักปราชญ์
นี่เป็นการประณามกันชัดๆ แค่นี้ก็บังคับให้ซูซื่อต้องหาสาวใช้อุ่นเตียงให้สามีตัวเอง หากนางไม่หา โหวฮูหยินจะหาให้เอง นางจะกล้ารับคนของโหวฮูหยินได้เช่นไร
แล้วนางยังต้องขอบคุณน้ำใจของโหวฮูหยินอีกด้วย “ท่านแม่พูดถูกต้องเจ้าค่ะ ข้าจะกลับไปหาให้คุณชายรอง ท่านยุ่งเพียงนี้ ทำให้ท่านต้องกังวลแล้ว ลูกสะใภ้พลาดไปจริงๆ”
ซูซื่อตาแดงทั้งน้อยใจและอัดอั้น ยกก้อนหินทุบเท้า[footnoteRef:1]ตัวเองแท้ๆ [1:  ยกก้อนหินทุบเท้า ตรงกับสำนวนไทยว่า เนื้อไม่ได้กิน หนังไม่ได้รองนั่ง เอากระดูกมาแขวนคอ]
ฉินอวี้ซวง ซื่อจื่อฮูหยินก้มหน้าลง แอบถากถางในใจ น้องสะใภ้คนนี้ หากบอกว่านางโง่แต่นางก็คิดเป็น หากบอกว่านางฉลาด แต่นางกลับมักจะทําเรื่องโง่ๆ พูดตามตรงก็คือคงจะถูกสกุลเดิมตามใจจนเสียคน
แสงดาบและเงากระบี่ในงานเลี้ยงครอบครัว เหวินจิ่วเซียวทําหูทวนลม ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตอนนี้เขารู้แล้วว่า การที่เขาสามารถนอนหลับสนิทในตรอกดอกท้อไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เช่นนั้นแล้วสิ่งที่ทําให้เขานอนหลับคือสิ่งของหรือคน?
หากเป็นสิ่งของ ไม่ใช่เรื่องยาก
หากเป็นคน เขาต้องรับนางเข้ามาอยู่ในจวนเช่นนั้นหรือ
ใช้ฐานะอะไร อี๋เหนียง? อนุจากตระกูลสูงศักดิ์?
เหวินจิ่วเซียวขมวดคิ้ว จากนั้นเขาก็คิดว่าเรื่องนี้ไม่เหมาะสมนัก ส่วนตรงไหนที่ไม่เหมาะสมเขาก็บอกไม่ถูก
เหวินจิ่วเซียวเป็นพวกชอบลงมือพิสูจน์ ในเมื่อมีข้อสงสัย เขาก็ต้องหาคําตอบอย่างเต็มที่
แต่อวี๋จือกลับงงงวยกับการกระทําของเขา
อยู่ดีๆ ทำไมถึงเอาเตียงมาไว้ในห้องนอนของเธออีกเตียงเล่า
รังเกียจเตียงของเธอเหรอ ไม่สิ ครั้งก่อนยังนอนหลับสนิทอยู่เลย
ยึดห้องนอนของเธอยังไม่พอ แต่ที่เกินไปคือไล่เธอออกไปด้วย เจ้าอยากพักผ่อน ข้าไม่อยากพักผ่อนอย่างนั้นเหรอ อย่างน้อยก็ให้ข้าย้ายเตียงนุ่มออกไปด้วยสิ
หัวหน้าอะไรกันไม่เห็นใจลูกน้องเลย ไม่เอาแล้วได้ไหม
แต่เห็นแก่บ้านและการไถ่ถอน อวี๋จือยอมกัดฟันอดทน
เรื่องนี้เพิ่งจบไป เหวินจิ่วเซียวก็พาเธอออกไปเที่ยวอีก เรื่องนี้เธอก็ต้องดีใจสิ ได้ไปเที่ยวกับหัวหน้า เป็นงานที่ดีอยู่แล้ว
แต่เหวินจิ่วเซียวกลับไม่ได้พาเธอไปขึ้นเขาลงห้วยที่ไหน แม้แต่ดอกไม้ก็ไม่พาไปชม เขากลับพาเธอไปบ้านพัก บ้านพักก็บ้านพัก อย่างน้อยก็ยังมีต้นไม้สองสามต้นให้ชมวิว
เธอมองไม่ออกด้วยซ้ำว่ามันคือต้นอะไร ก็ถูกเหวินจิ่วเซียวลากเข้าไปในบ้าน นอนหลับอีกแล้ว นอนเป็นเพื่อนหัวหน้า หัวหน้าน่ะได้หลับส่วนเธอน่ะนั่งเป็นเพื่อนอยู่ข้างๆ
ก่อนหัวหน้าจะขึ้นเตียง ยังต้องให้เธอมุดเข้าไปกลิ้งในผ้าห่มบนเตียงก่อนรอบหนึ่ง ไม่ใช่งานแต่งงานซะหน่อย หาคนมากลิ้งเตียงทำไมกัน แล้วอีกอย่างคนกลิ้งเตียงต้องเป็นเด็กผู้ชาย เขากำลังทำพิธีกรรมชั้นสูงอะไรอยู่เนี่ย
หัวหน้าหลับสนิท ขณะที่อวี๋จือนั่งตัวสั่นปวดเอวปวดหลัง
เธอแน่ใจแล้วว่าหมอนี่เป็นโรคจิตที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย แต่ว่าปกติอำพรางไว้ได้ดี
อยู่แบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว ต่อให้เป็นหัวหน้า ก็จะมารังแกกันแบบนี้ไม่ได้
เมื่ออวี๋จือกำลังจะชูธงขึ้นก่อการปฏิวัติ เหวินจิ่วเซียวก็สงบลง ไม่ทรมานเธออีกต่อไป แล้วยังเอาเครื่องประดับมาให้เธออีกหนึ่งกล่อง
อวี๋จืองง เธออุตส่าห์ทำใจไปแล้ว นี่แกล้งให้เหงาเหรอ
นิยายโรแมนติก-คอเมดี้ จากผู้เขียนเรื่อง ยอดหญิงสกุลเสิ่น เรื่องราวระหว่างอนุ (ในนาม) ตัวเล็กๆ และเสี่ยเลี้ยงสุดหล่อเหลา!

นางทะลุมิติอีกแล้ว...และครั้งนี้ในฐานะอนุนอกเรือน! 
อวี๋จือ ผู้มากประสบการณ์ได้แต่กุมหัว แต่ไม่เป็นไรนั่นหาได้สั่นคลอนปณิธานของนางไม่ 
อนุก็อนุสิ ข้อเรียกร้องการทำงานไม่สูงแต่เงินเดือนสูงลิ่ว หัวหน้างานยังหล่อเหลา หุ่นดี ใจกว้าง
ถึงแม้จะขึ้นชื่อว่าอนุแต่ เหวินจิ่วเซียว ก็แค่สงสารเจ้าของร่างเดิมเลยรับนางมาเลี้ยงดูเปล่าๆ ไว้ที่นอกจวนเฉยๆ คล้ายจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ามีนางอยู่ 
งานสบายแบบนี้ยังหาได้ที่ไหนอีก?! อวี๋จือคิดว่าในชาตินี้นางจะได้สานต่อปณิธานการเป็นปลาเค็มแสนสุขแน่แล้ว 
แต่อยู่ไปอยู่มาสายตาที่หัวหน้ามองนางกลับร้อนรุ่มขึ้นเรื่อยๆ? 
อยู่ไปอยู่มา หัวหน้ากลับฝืนกฏตระกูลเพื่อแต่งนางเป็นภรรยา! 
ไม่ได้นะ! จะมีความรักในที่ทำงานไม่ได้สิ 
นางเพียงอยากเป็นพนักงานตัวเล็กๆ ที่ใช้ชีวิตไปวันๆ ไม่ได้อยากก้าวหน้าในหน้าที่การงานเสียหน่อย!

*** ลิขสิทธิ์ถูกต้องภายใต้บริษัท Ink Stone Entertainment ***
ได้รับลิขสิทธิ์ออนไลน์ (Digital license) สำหรับแปลขายลงบนเว็บไซต์ได้อย่างถูกลิขสิทธิ์ 100%
เจ้าของลิขสิทธิ์ต้นฉบับ : China Literature
เรื่อง : ทะลุมิติมาเป็นอนุนอกเรือน
ผู้เขียน : 两边之和 (เหลี่ยงเปียนจือเหอ)

---

[穿成外室后我不想奋斗了] / [两边之和]
© 2024 Ink Stone Entertainment Co., Ltd. All rights reserved.
Thai translation rights arranged with China Literature by Ink Stone Entertainment Co., Ltd.