ท้าลิขิตพลิกโชคชะตา
มาวนี่
## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 000 บทนำ

ส่วนที่ 1 ภาคเมื่อครั้งเป็นนักเรียน
บทนำ ลงเขา
บนโลกใบนี้มักจะมีความตรงกันข้าม
ผืนแผ่นดินจงถู่อยู่ห่างจากมหาสมุทรที่อยู่ตรงกันข้ามกับมหาสมุทรต้าซี (แอตแลนติก) อันไกลโพ้น ลักษณะภูมิประเทศด้านตะวันตกค่อนข้างสูง จึงดูเหมือนว่าท้องฟ้าของที่นั่นก็สูงไปด้วย เมฆหมอกจากมหาสมุทรลอยสูง ไม่หยุดที่จะล่องลอยไปยังทิศทางนั้น ท้ายที่สุดแล้วก็รวมตัวอยู่ด้วยกัน ตลอดทั้งปีมิได้กระจายออกไปไหน
ที่นี่ก็คือสุสานเมฆา
สุสานของหมู่มวลเมฆาทั้งหมดบนโลกใบนี้
ในที่ที่ลึกที่สุดของสุสานเมฆามีเทือกเขาที่โดดเดี่ยวลูกหนึ่ง ยอดเขาสูงตรงเสียดฟ้า ไม่รู้จะทะลุไปที่แห่งไหน
ตามตำนานเล่าขาน โลกของเรานี้ประกอบไปด้วยแผ่นพิภพห้าผืน ทุกๆ ผืนพิภพล้วนมีทิวทัศน์แตกต่างกันออกไป มีเพียงทวยเทพผู้ศักดิ์สิทธิ์และผู้มีพลังชีวิตแกร่งกล้า ถึงจะสามารถเห็นทิวทัศน์ทั้งหมด แต่สำหรับมนุษย์ธรรมดานั้น ตำนานก็คือตำนาน พวกเขามิรู้ว่าผืนพิภพที่เหลืออยู่แห่งใด มิรู้ว่าจะไปเช่นไรและมิรู้ว่าเทือกเขาโดดเดี่ยวที่อยู่ในสุสานเมฆาคือหนทางไปสู่ผืนพิภพผืนอื่น
เป็นธรรมดา ที่ยังไม่เคยมีผู้ใดเคยเห็นส่วนลึกสุดของทิวทัศน์ ก้อนเมฆที่เรียงตัวเป็นชั้นๆ เงียบสงบราวกับผ้าไหมสีขาวที่แผ่กระจายไปทั่วสารทิศ ประหนึ่งไม่มีจุดหมายปลายทาง เหนือขึ้นไปคือห้วงสีดำว่างเปล่าอันไม่มีที่สิ้นสุด ในนั้นมีดวงดาวนับไม่ถ้วน
ทันใดนั้น มีดวงดาวสองดวงที่เปล่งแสงสว่างสุกใสขึ้นมา สว่างไสวขึ้นเรื่อยๆ เดิมทีนั้นมุ่งเข้าไปใกล้กับห้วงว่างเปล่าด้วยความรวดเร็ว แต่พอดวงดาวสองดวงนั้นมาอยู่ด้านหน้าของห้วงว่างเปล่าแล้ว ถึงมองเห็นได้ชัดเจนว่าแท้จริงแล้วดวงดาวสองดวงนี้คือดวงไฟบริสุทธิ์ของทวยเทพผู้ศักดิ์สิทธิ์
ห้วงว่างเปล่าระหว่างโลกที่แท้จริงที่ถูกตัดขาดและห้วงราตรีกระจายตัวออกคล้ายกับใยแมงมุม แต่ชั่วพริบตาก็กลับมาเป็นดังเดิม
ดวงไฟบริสุทธิ์ของเทพศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองดวง คือการแสดงปาฏิหาริย์อย่างหนึ่ง โลกที่แท้จริงปรากฏออกมาจากห้วงว่างเปล่า อากาศที่เบาบางลง ถูกเผาไหม้ไม่หยุดจนเปลี่ยนรูปร่างไปต่างๆ นานา
นั่นมิใช่ดวงไฟแห่งทวยเทพ แต่เป็นเพียงดวงตาของมันเท่านั้น
เพราะว่าโลกบังเกิดวิกฤตการณ์ครั้งใหญ่หลวงไม่สงบสุข ลำแสงจึงมิหยุดส่องสว่าง เหนือเมฆปรากฏเงาดำดั่งเทือกเขาเส้นหนึ่ง ช่องว่างอากาศเริ่มดันตัวแปรเปลี่ยนเป็นรูปโค้ง
มังกรยักษ์ทองคำตัวหนึ่งปรากฏตัวระหว่างห้วงว่างเปล่าและชั้นเมฆ
ดวงอาทิตย์สีแดงที่อยู่ไกลออกไปดวงนั้น ถูกร่างกายอันใหญ่โตของมันบดบังจนมิด โลกที่อยู่ด้านบนของชั้นเมฆซึ่งห่างออกไปหลายหมื่นลี้มืดสลัวลงเพราะเหตุนี้ อุณหภูมิลดลงฉับพลัน น้ำค้างในก้อนเมฆเริ่มเกาะตัวเป็นผลึก สะท้อนเป็นลำแสงละเอียดนับไม่ถ้วน แปรเปลี่ยนเป็นผลึกแก้วมีแสงแปลกประหลาดระยิบระยับ สาเหตุของการเปลี่ยนสีของฟ้าดิน ก็เพราะความน่าเกรงขามนั่น
มังกรยักษ์ทองคำมองลงมายังโลกใบนี้ด้วยแววตาเฉยเมย
ทิวทัศน์เหนือก้อนเมฆ มันเคยเห็นมาแล้วหลายต่อหลายครา
มังกรยักษ์ทองคำบินอยู่บนขอบฟ้ามุ่งไปยังเทือกเขาโดดเดี่ยว เมื่อตอนใกล้จะถึง เกรงว่าร่างกายที่ใหญ่โตมโหฬารของมัน คงจะจมอยู่ในส่วนลึกของเมฆหมอก ยากจะมองเห็นเป็นแน่ หมอกมากมายจนไม่มีที่สิ้นสุดถูกร่างกายที่ใหญ่โตของมันทำให้แตกกระจายออกไป ขอบของเทือกเขาโดดเดี่ยวมีก้อนหินวางซ้อนกันสูงและชันอย่างยิ่ง ไม่มีพืชพรรณใดๆ แม้แต่ตะไคร้น้ำก็ไม่มี เงียบสงัดทั่วทั้งผืน ประหนึ่งสุสานก็มิปาน
มันจึงบินผ่านหมอกหนาลึกไปเช่นนี้ ผ่านค่ำคืนที่ยาวเนิ่นนาน มิรู้ว่าแท้ที่จริงบินมาไกลเท่าไหร่ ตั้งแต่ต้นจนบัดนี้ก็ยังคงอยู่กลางหมอก ไม่พบเจอสรรพสิ่งใดๆ หวังลึกๆ ว่าขอบเทือกเขาจะมีตะไคร้น้ำปรากฏให้เห็น เมฆหมอกหนาทึบกว่าข้างบนอย่างยิ่ง บางทีสาเหตุอาจจะเป็นเพราะมันดันออกไปจึงทำให้เมฆหมอกเกาะเป็นก้อนผลึก เปลี่ยนเป็นหยดน้ำ ด้วยเหตุนี้อากาศจึงชุ่มชื่นขึ้นมา
มังกรยักษ์ทองคำมิได้ให้ความสนใจต่อการเปลี่ยนแปลงนี้อย่างใด มุ่งบินไปข้างล่างต่อ
พืชพรรณในเทือกเขาโดดเดี่ยวเปลี่ยนเป็นมีมากยิ่งขึ้น เมฆหมอกก็ชุ่มชื้นมากยิ่งขึ้น หยดน้ำหยดลงบนเทือกเขา ค่อยๆ แปรเปลี่ยนสายน้ำสายเล็กๆ จำนวนนับไม่ถ้วน สายน้ำสายเล็กเหล่านั้นไหลรินลงระหว่างเทือกเขา ร่วงหล่นลงไปในหมอก
มังกรยักษ์ทองคำมองไปยังแม่น้ำระหว่างเทือกเขาโดดเดี่ยวที่ไหลรินไม่ขาดสาย แววตาเปลี่ยนเป็นจริงจังและหนักแน่นยิ่งขึ้น ดวงไฟเทพทั้งสองดวงนั้นก็เงียบสงบยิ่งขึ้น
นี่คือสุสานของเมฆทั้งมวล
และก็คือแหล่งกำเนิดของน้ำทั้งหมดอีกด้วย
สายน้ำไหลรินนับไม่ถ้วน ไหลลงไปจากเทือกเขาโดดเดี่ยว มันจ้องมองมองเพียงแค่สายหนึ่งในนั้น
มังกรยักษ์ทองคำอยู่กลางม่านหมอก บินลงอย่างเงียบเชียบไปยังแม่น้ำ ผ่านวันและคืนมาแล้วนับไม่ถ้วน ราวกับว่าเป็นความซ้ำซากไร้สิ้นสุดตลอดกาล ทว่า ณ เวลานี้...หมอกที่อยู่ตรงหน้าของมันได้กระจายออกไปแล้ว
ข้างหน้าของหมอก ก็คือพื้นผิวโลก
ด้านล่างของเมฆหมอกราบเรียบและเกลี้ยงเกลา ทั้งหมดนี้อาศัยเพียงการขยับขึ้นลงของเปลือกโลก ซึ่งรับประกันได้อย่างสมบูรณ์ระหว่างเมฆหมอกกับพื้นโลก มีระยะห่างห้าฟุต ช่างพอดีกับความสูงของคนหนึ่งคน ราวกับว่ามาจากการรังสรรค์ของเจ้าของ พื้นโลกกับเมฆหมอกมีช่องว่างห่างกันห้าฟุต ซึ่งทะลุไปถึงดินแดนอันไกลโพ้น ดินแดนที่ไกลออกไปมีลำแสงซ่อนเร้นอยู่ แม้จะมองไม่เห็นพระอาทิตย์ แต่พื้นผิวโลก มีลำธารไหลรินนับไม่ถ้วน
หมอกที่อยู่ด้านหน้าของศีรษะมังกรยักษ์ทองคำพลันหายไป ปรากฏพื้นดินและลำธารเล็กสายนั้น
ลำธารที่ไหลมาจากเมฆชื้นในเทือกเขาโดดเดี่ยว น้ำใสสะอาดสงบเยือกเย็น ในลำธารมีอ่างไม้ใบหนึ่งกำลังล่องลอยอยู่ ในอ่างมีผ้าป่านอยู่หลายชั้น บนผ้าป่านมีเด็กทารกอยู่หนึ่งคน
ใบหน้าของเด็กทารกมีสีคล้ำเล็กน้อย
หลับตาพริ้ม ชัดเจนว่าเพิ่งคลอดออกมา
ม่านหมอกที่อยู่เหนือลำธารประหนึ่งดอกไม้ผลิบาน กลีบดอกไม้ที่ผลิบานมีจำนวนนับไม่ถ้วน เบียดเสียด พรั่งพรู กระจัดกระจาย ส่งเสียงดังซี่ๆ ศีรษะมังกรยักษ์ทองคำมีขนาดใหญ่โตกว่าพระราชวังค่อยๆ ยื่นออกจากเมฆหมอกมายังลำธารสายเล็กด้านหน้า
ผิวน้ำกับเมฆหมอกมีระยะห่างห้าฉื่อ สำหรับมันแล้วช่างแคบอย่างยิ่ง
ร่างกายของมังกรยักษ์ทองคำซุกซ่อนอยู่ในหมอก
บางส่วนของศีรษะมังกรก็ซุกซ่อนอยู่ด้วย มันปรากฏกายอย่างน่าเกรงขาม ลึกลับ และน่าหวาดกลัว
มังกรยักษ์ทองคำจ้องมองที่ผิวน้ำอย่างเงียบๆ
อ่างไม้ยังคงลอยขยับขึ้นๆ ลงๆ อยู่ในสายน้ำ
กลางอ่างไม้มีสิ่งเล็กๆ สิ่งที่ถูกทอดทิ้ง สิ่งที่กำลังหลับตา คือทารกแรกเกิดที่ใบหน้ามีสีคล้ำ
หมอกค่อยๆ กระจายหายไป ทุกสิ่งกลับมาเงียบสงบดังเดิม
ทว่าเงียบสงบเพียงชั่วคราว...หมอกที่อยู่ลึกเข้าไป แม้กระทั่งที่อยู่ใกล้กับเทือกเขาโดดเดี่ยว เกือบจะเป็นเวลาเดียวกัน พลันเกิดเสียงแหลมเศร้าทุกข์ทรมานเหลือคณาดังขึ้น เป็นเสียงกู่ร้องและเสียงคำรามอันน่าหวาดกลัว!
เดิมคิดว่ามีแต่ความเงียบเหงาและไม่มีสิ่งมีชีวิตใดในโลกนี้ แท้จริงแล้วกลับซุกซ่อนไปด้วยวิหคและสรรพสัตว์มากมาย เสียงกระพือปีกเต็มอยู่ในหมอกทุกหนทุกแห่ง เสียงอาชาเขาเดี่ยววิ่งสับสนอลหม่านชนต้นไม้ใหญ่อายุนับหมื่นปีหักสะบั้น จนกระทั่งมีเสียงกังวานใสของหงส์เสียงหนึ่งดังขึ้น
เส้นอัคคีไร้รูปร่างที่เป็นดั่งสัมผัสเทพสายหนึ่ง แผ่ขยายจากริมแม่น้ำไปยังขอบฟ้า ทุ่งหญ้าอันเปียกชุ่ม แปรเปลี่ยนเป็นแห้งผากอย่างยิ่งในทันใด แม้แต่วัชพืชในน้ำที่อยู่รอบๆ ยังม้วนขดตัวขึ้นมา
นัยน์ตาของมังกรยักษ์ทองคำยังคงไม่มีความรู้สึกๆ ใด สูงส่ง เย็นชา ยิ่งใหญ่ในใต้หล้า
ข้างล่างเมฆหมอกมีสัตว์โลกกำลังวิ่งพลุกพล่าน แต่มันก็มิได้สนใจ ถึงแม้จะเป็นลูกหงส์ตัวนั้น มันก็มิได้สนใจ มันจ้องเขม็งไปยังลำธารเล็กสายนี้ จ้องไปยังอ่างไม้ที่อยู่บนน้ำ เทือกเขาโดดเดี่ยวมีสายธารไหลรินลงมานับไม่ถ้วน แต่มันจ้องมองเพียงแค่ลำธารสายนี้เท่านั้น ผ่านไปสามหมื่นปี มันมายังโลกนี้อีกครั้ง เพื่อจะมาดูเด็กทารกในอ่างคนนี้ จะให้ละสายตาไปได้อย่างไร
ลำแสงเส้นเล็กเส้นหนึ่งร่วงลงอย่างช้าๆ เส้นแสงรูปร่างภายนอกเป็นสีทอง ภายในคือสีขาวสะอาดศักดิ์สิทธิ์ คล้ายกับสามารถเปล่งแสงเองได้ ด้านหน้าปลายเส้นแสงตรงและเล็ก ท่อนหลังนั้นหนาขรุขระเล็กน้อยประหนึ่งต้นแขน ภายนอกเกลี้ยงเกลาสวยงาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งแสงมันวาวค่อยๆ กระจ่างออกมาจากด้านใน ยิ่งเพิ่มความงดงามยิ่งขึ้น
ส่วนประกอบของเส้นแสงคล้ายกับทองและหยก ทำให้ผู้คนคิดว่าคงจะหนักเป็นอย่างยิ่ง แต่ที่จริงแล้วเบามาก แกว่งไหวพร้อมกับสายลมบนผิวน้ำ คล้ายกับกำลังเต้นระบำมิปาน ปรารถนาอยากจะสัมผัสอ่างไม้เพียงเบาๆ แต่แค่ชั่วพริบตาเดียวก็เอาคืนกลับมา
นั่นคือหนวดของมังกรยักษ์ทองคำ
ณ เวลานี้ ดวงไฟเทพในนัยน์ตาของมังกรยักษ์ทองคำ แปรเปลี่ยนเป็นไม่มั่นคงดั่งเดิม ความเฉยเมยถูกการไตร่ตรองเข้ามาแทนที่ คล้ายกับว่ากำลังลังเลสิ่งใดอยู่ หนวดที่ตรงทั้งสองเส้นของมังกร เหมือนนิ้วมือที่อ่อนนุ่ม ขอบอ่างไม้ที่อยู่เหนือแม่น้ำถูกสัมผัสเบาๆ คล้ายกับกำลังลูบคลำ ทว่าที่จริงแล้วยังมิได้สัมผัสใดๆ
มังกรยักษ์ทองคำตัวนี้ใช้ชีวิตข้ามผ่านกาลเวลาที่ยาวนาน มีสติปัญญาที่เฉลียวฉลาดยากที่จะจินตนาการ ทว่าอ่างไม้ตอนนี้ ดูเหมือนเป็นปัญหาที่ไม่มีทางแก้สำหรับมัน
ความรู้สึกสับสนในนัยน์ตายิ่งทวีเพิ่มขึ้น
มีความกระหาย มีความระวัง และมีความลังเล สุดท้ายแปรเปลี่ยนเป็นดิ้นรน บางทีไม่เจตนา บางทีตั้งใจ แรงลมที่อยู่เหนือแม่น้ำเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในที่สุดก็เป็นครั้งแรกที่สัมผัสถูกอ่างไม้ จนกระทั่งเฉียดผ่านใบหูของทารกน้อยในอ่าง!
การสัมผัสแผ่วเบาเช่นนี้ ยิ่งจะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงที่รุนแรงกับดวงไฟเทพสองดวงในนัยน์ตาของมังกรยักษ์ทองคำ เสียงดังตูมกระจายออกไป แปรเปลี่ยนเป็นดวงดาวต่างๆ นานา ดวงดาวในมหาสมุทรผืนนั้น ความรู้สึกเย็นชาพรั่งพรูออกมามิปิดบัง หรือก็คือความปรารถนาที่เต็มไปด้วยความละโมบ!
ความชื่นชมยินดี คือความประทับใจที่แสดงออกมา
คือความชื่นชมยินดีต่อชีวิต เพราะชีวิตคือความประทับใจที่แสดงออกมา
เป็นความปรารถนาดั้งเดิมที่สุดของชีวิต
มังกรยักษ์ทองคำจ้องมองยังอ่างไม้บนผิวน้ำ เปิดปาก ลมหายใจของมังกรประหนึ่งหยกแหลกละเอียดที่พ่นออกมา
ทารกในอ่างแม้ยังคงหลับตา แท้จริงแล้วคงไม่รู้ว่าอีกประเดี๋ยวจะเกิดสิ่งใดขึ้น
แม่น้ำถูกเงามืดของมังกรปกคลุม
ลมหายใจของมังกรรดลงมารอบๆ อ่างไม้
ทันใดนั้น อ่างไม้และทารกในอ่าง ก็จะแปรเปลี่ยนเป็นอาหารของมังกรยักษ์ทองคำ
ณ เวลานี้เอง
มีมือหนึ่งข้างร่วงลงมาด้านข้างอ่างไม้ ลากอ่างไม้ไปยังริมแม่น้ำ!
เป็นมือที่เต็มไปด้วยรอยแผล บางส่วนอ่อนแรงและเรียวเล็ก
เสียงน้ำดังซ่าๆ น้ำในแม่น้ำกระเซ็น มือนั้นกำลังลากอ่างไม้ไปยังริมแม่น้ำอย่างสุดชีวิต
เจ้าของมือนั้นคือ นักพรตเต๋าเด็กอายุสามสี่ขวบคนหนึ่ง
นักพรตเต๋าเด็กลากอ่างไม้ไปยังริมแม่น้ำ
นี่คือนักพรตเต๋าเด็กที่แปลกประหลาดคนหนึ่ง
ตาข้างหนึ่งของเขามองไม่เห็น หูขาดไปหนึ่งข้าง ก่อนหน้านี้วิ่งอย่างสุดชีวิตในแม่น้ำ มองออกว่าขาก็เป๋ไปข้างหนึ่ง มองไปยังแขนเสื้อที่สั่นปลิวสะบัด แม้แต่มือก็มีเพียงข้างเดียว
มิน่าเล่า เขาต้องเอาอ่างไม้ซ่อนหลังกาย ถึงจะสามารถชักกระบี่ออกมาได้
จ้องมองมังกรยักษ์ทองคำบนผิวน้ำ นักพรตเต๋าเด็กใบหน้าซีดขาว คงไม่ใช่ถูกความเย็นยะเยือกของแม่น้ำแช่แข็ง แต่เพราะความหวาดกลัวในใจต่างหาก
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นมังกรตัวเป็นๆ เขาไม่รู้แม้กระทั่งมังกรคืออะไร เขารู้เพียงแค่ความหวาดกลัว แต่เขากลับไม่เคยหลีกหนี ทว่าหยิบเอากระบี่ไม้ที่เปราะบางออกมา บังอ่างชิดหลังกายไว้แน่นขนัด
มังกรยักษ์ทองคำจ้องมองนักพรตเต๋าเด็กด้วยอารมณ์เฉยเมย มนุษย์ธรรมดาที่มีเพียงความสามารถประหนึ่งผู้ศักดิ์สิทธิ์หรือผู้แกร่งกล้าเท่านั้น ถึงจะสามารถมองเห็นถึงความโกรธแค้นและเย็นชาในนัยน์ตาลึกๆ ของมันได้
นักพรตเต๋าเด็กกำลังตะโกนร้องเรียก สีหน้าขาวซีด
ความโกรธของมังกรยักษ์ทองคำปะทุขึ้นมา ลมหายใจของมังกรแผ่คลุมแม่น้ำทั้งสองฝั่ง ความตายกำลังจะมาถึง
กระบี่ไม้ในมือของนักพรตเต๋าเด็กร่วงหล่นลงกลางแม่น้ำ เขาหันกลับนำอ่างไม้มาโอบในอ้อมกอด
เกล็ดบนตัวของมังกรยักษ์ทองคำเสียดสีกับหมอก กระเซ็นออกเป็นไฟนับไม่ถ้วน ลำธารเริ่มลุกไหม้
ณ เวลานี้ มีนักพรตเต๋าวัยกลางคนปรากฏขึ้นริมลำธาร
นักพรตเต๋าวัยกลางคนจ้องมังกรยักษ์ทองคำบนผิวน้ำ อารมณ์สงบนิ่ง
เพลิงสวรรค์ที่อยู่เหนือแม่น้ำพลันดับไป
มังกรยักษ์ทองคำจ้องมองที่นักพรตเต๋าวัยกลางคนคนนั้น ส่งเสียงคำรามคราหนึ่ง!
มังกรคำรามยาวนาน คล้ายกับจะไม่หยุดพักเสียง ช่างเป็นเสียงที่สลับซับซ้อนอย่างยิ่ง ครั้นได้ฟังก็เหมือนดนตรีที่วุ่นวายสับสน ราวกับเสียงธรรมชาติของลมพายุที่น่ากลัว ยากที่จะจินตนาการถึงอานุภาพของพลังที่ออกมา!
นักพรตเต๋าวัยกลางคนจ้องมองมังกรยักษ์ทองคำ แล้วพูดหนึ่งคำ
มันคือเสียงหนึ่งพยางค์ เปล่งเสียงแปลกประหลาดเข้าใจยาก แท้ที่จริงแล้วฟังไม่เหมือนภาษาของมนุษย์ธรรมดา ในช่วงหนึ่งคล้ายกับมีข่าวสารแฝงไว้อยู่ในที เต็มไปด้วยความดึกดำบรรพ์!
มังกรยักษ์ทองคำฟังแล้ว แต่มันไม่เห็นด้วย
ด้วยเหตุนี้หมอกบนผิวน้ำจึงเคลื่อนไหวอย่างรุนแรง
ลมหายใจของมันพ่นออกไปทุกหนทุกแห่ง ป่าไม้และทุ่งหญ้าริมแม่น้ำเปียกชุ่ม ชั่วพริบตาแปรเปลี่ยนเป็นทุ่งไฟที่น่าหวาดกลัว
นักพรตเต๋าเด็กผู้นั้นอยู่ด้านหลังแม่น้ำ แท้ที่จริงแล้วไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น ก้มศีรษะลงอย่างหวาดกลัว หลับตาและกอดอ่างไม้ในอ้อมกอดแน่น
มิรู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ริมแม่น้ำก็เงียบสงบลง
นักพรตเต๋าเด็กปลุกความกล้าหาญ หันหลังกลับไปมอง ไฟที่ริมฝั่งลำธารก็มอดสนิท มีเพียงแค่ต้นไม้และก้อนหินที่แตกกระจายเพราะไฟแผดเผา ซึ่งกำลังบรรยายความน่ากลัวของการต่อสู้ก่อนหน้านั้นไว้
เมฆหมอกส่วนลึกมีเสียงคำรามของมังกรดังแว่วเข้ามา ในเสียงคำรามเต็มไปด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว ไม่ยินยอมและผิดหวังเสียใจ มันกำลังประกาศก้องโลกทั่วผืนพิภพทั้งห้า เพราะความลังเลของตนก่อนหน้านี้ จึงนำพาความเศร้าโศกเสียใจเช่นนี้มา
นักพรตเต๋าเด็กตกใจคราหนึ่ง ใช้มือเพียงข้างเดียวโอบอุ้มอ่างไม้ ปีนป่ายอย่างกะเผลกๆ จากแม่น้ำขึ้นสู่ฝั่ง เดินไปข้างกายนักพรตเต๋าวัยกลางคน กล้าๆ กลัวๆ ที่จะมองไปยังส่วนลึกของเมฆหมอก นักพรตเต๋าวัยกลางคนยื่นมือปัดเปลวไฟที่หัวไหล่ให้ดับลง
นักพรตเต๋าเด็กคิดอะไรบางอย่างออก เกี่ยวกับความลำบากที่จะยกอ่างไม้ขึ้น
นักพรตเต๋าวัยกลางคนรับเอาอ่างไม้มา และโอบอุ้มเด็กทารกในอ่างอย่างเบามือ ปลายนิ้วมือข้างขวาแยกผ้าป่านออก ผ้าหล่นลงบนร่างกายของทารก ชั่วครู่ หัวคิ้วของเขาขมวดขึ้น
"โชคชะตาของเจ้า...ช่างไม่ดีจริงๆ" เขาจ้องมองทารกที่ถูกผ้าป่านห่อไว้ กล่าวอย่างเห็นอกเห็นใจ
ผืนพิภพตงถู่ทางด้านทิศตะวันออก มีเมืองเล็กๆ เรียกว่าซีหนิง ภายนอกเมืองมีแม่น้ำสายเล็กๆ สายหนึ่ง ริมแม่น้ำมีเทือกเขาลูกหนึ่ง ในเทือกเขามีวัดแห่งหนึ่ง ในวัดกลับไม่มีพระ ที่แห่งนี้มีเพียงนักพรตเต๋าวัยกลางคนผู้หนึ่งที่นำลูกศิษย์สองคนฝึกบำเพ็ญเพียรศึกษาสัจธรรม
เทือกเขาคือเทือกเขาสีเขียวที่ไม่มีชื่อ วัดที่มิใช่วัดทางพุทธศาสนา ศิษย์ทั้งสอง คนโตนามว่าอวี๋เหริน คนเล็กนามว่าเฉินฉางเซิง
เมืองซีหนิงตั้งอยู่ในเขตแดนแคว้นโจว เมื่อแปดร้อยปีก่อนราชวงศ์ต้าโจวบัญญัติให้ศาสนาเต๋าเป็นศาสนาประจำชาติ จนถึงปีเจิ้งถ่ง ทั่วหล้ามีศาสนาเดียวกัน ยิ่งกว่านั้นคือการเลื่อมใสศรัทธา พูดตามเหตุผล อาจารย์และลูกศิษย์สามคนควรข้ามผ่านวันคืนไปด้วยเสื้อผ้าอาภรณ์ที่สวยงาม มีหยกและอาหารเพียบพร้อม แต่ช่วยมิได้ เมืองซีหนิงค่อนข้างห่างไกล วัดทรุดโทรมแห่งนั้นยิ่งไกลไปอีก วันๆ แทบไม่พบเห็นผู้คน ดังนั้นจึงใช้ชีวิตด้วยชาหยาบๆ และข้าวจืดๆ
นักพรตเต๋า ธรรมดาต้องบำเพ็ญเพียร โลกขณะนี้มีหนทางการบำเพ็ญตบะนับไม่ถ้วน นักพรตเต๋าวัยกลางคนผู้นั้นถ่ายทอดวิชาเต๋าไม่เหมือนกับสำนักอื่น ไม่สอนเกี่ยวกับการบำเพ็ญหยั่งรู้ ไม่สนใจการปฏิบัติฌานชะตาดวงดาว ไม่ใส่ใจการชุบชีวิตดวงจิตวิญญาณ เพียงแค่หนึ่งคำพูดที่ต้องจดจำ" ท่องจำ"
อวี๋เหรินเมื่อครั้นเยาว์วัยเริ่มท่องจำตำราเต๋า เฉินฉางเซิงเพิ่งจะลืมตาขึ้นก็ถูกบีบบังคับให้นอนกับตำราสีเหลืองเก่าๆ เมื่อแรกเริ่มที่เขารู้จักสิ่งของก็คือคัมภีร์เต๋าเต็มห้อง หลังจากเรียนรู้การพูด เขาก็เริ่มเรียนจำตัวอักษร หลังจากนั้นเขาเริ่มท่องจำตัวอักษรที่อยู่บนคัมภีร์เต๋า ท่องจำและศึกษาบ่อยๆ จนสามารถท่องจำได้ชำนาญคล่องแคล่ว นี่คือชีวิตของเด็กน้อยสองคนที่อยู่ในวัดทรุดโทรม
ตื่นนอนยามเช้าตรู่ พวกเขาก็ท่องหนังสือ พระอาทิตย์ดุเดือดไฟร้อนอบอ้าว พวกเขาก็ท่องหนังสือ ระฆังยามเย็นชำรุด พวกเขาก็ท่องหนังสือ ฤดูใบไม้ผลิอากาศอบอุ่นดอกไม้บานสะพรั่ง ฤดูร้อนเสียงฟ้าร้องสั่นสะท้าน ฤดูใบไม้ร่วงเสียงลมพัดผ่าน ฤดูหนาวหิมะเย็นยะเยือก พวกเขาอยู่บนคันนา อยู่ริมลำธาร อยู่ใต้ต้นไม้ อยู่ข้างต้นเหมย ถือคัมภีร์เต๋าไม่หยุดอ่าน ไม่หยุดท่อง ไม่รู้วันเวลาที่ค่อยๆ ผ่านไป
ในวัดทรุดโทรมมีห้องหนึ่งเต็มไปด้วยกองตำราคัมภีร์เต๋า ครานั้นอวี๋เหรินอายุเจ็ดขวบรู้สึกเบื่อหน่ายจึงลองนับดู มีทั้งหมดสามหมื่นม้วน ธรรมะมีสามพันม้วน หนึ่งม้วนมีหลายร้อยตัวอักษรหรือหลายพันตัวอักษร คัมภีร์ที่สั้นที่สุดคือคัมภีร์เทพศักดิ์สิทธิ์มีไม่เกินสามร้อยสิบสี่อักษร คัมภีร์ที่ยาวที่สุดคือคัมภีร์อมตะมีสองหมื่นอักษรพอดี นี่ก็คือสิ่งที่พวกเขาต้องท่องจำทั้งหมด
ศิษย์พี่ศิษย์น้องทั้งสองไม่หยุดท่องจำ เพียงต้องการแค่จดจำ ไม่ต้องเข้าใจ พวกเขาชัดเจนมานานแล้ว อาจารย์ไม่มีวันตอบคำถามหรือข้อสงสัยใดๆ ที่ตนถามเป็นแน่ เพียงแค่กล่าวว่า 'จงจดจำ แล้วก็จะเข้าใจเอง'
สำหรับเด็กน้อยเยาว์วัยบนโลกที่มีต้องการในการเล่นสนุกสนาน การใช้ชีวิตเช่นนี้คงยากต่อการคาดคิดของพวกเขา เทือกเขาสีเขียวเปล่าเปลี่ยวที่น่าอยู่ น้อยนักที่จะเจอผู้คน ไม่มีสิ่งใดให้พะวักพะวนจึงทำให้มีสมาธิอย่างยิ่ง เด็กน้อยทั้งสองมีนิสัยแปลกประหลาด มิได้รู้สึกเบื่อหน่าย วันทั้งวันท่องจำอย่างนี้ วันแล้ววันเล่า จนมิรู้สึกตัวว่าผ่านมาแล้วหลายปี
วันหนึ่งวัน ในหลายปีที่ผ่านมาเสียงท่องตำรามิได้หยุดหย่อน เด็กน้อยสองคนนั่งอยู่บนก้อนหิน ไหล่ชนไหล่ ตำราหนึ่งเล่มกางอยู่บนเข่าของเด็กทั้งสอง ประเดี๋ยวอ่านหนังสือ ประเดี๋ยวจ้องมองกัน ทว่าบางคราก็รู้สึกงงงวย
ขณะนี้พวกเขาทั้งสองสามารถท่องจำจนถึงม้วนสุดท้าย แต่กลับไม่สามารถท่องต่อไปได้ เหตุเพราะว่าพวกเขาอ่านไม่เป็น อักษรบนคัมภีร์ม้วนนี้แปลก ถ้าจะพูดให้ถูกคงประหลาด อักษรส่วนหน้าและเส้นตัวอักษรก็พอรู้จัก แต่พอรวมกันแล้วกลับเป็นสิ่งแปลกประหลาด อ่านอย่างไร ความหมายคืออะไร
ทั้งสองกลับเข้าไปในวัด ตามหานักพรตเต๋าวัยกลางคน
นักพรตเต๋าวัยกลางคนเอ่ยว่า" สามพันธรรมะ พวกเจ้าศึกษาเป็นม้วนสุดท้ายแล้ว ม้วนนี้มีทั้งหมดหนึ่งพันหกร้อยตัวอักษร ในระหว่างนั้นได้ถ่ายทอดความลับสัจธรรมของกฎสวรรค์ แต่ไหนแต่ไรมายังไม่มีคนที่สามารถเข้าใจอย่างซาบซึ้งได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกเจ้า
เฉินฉางเซิงถามกลับ "อาจารย์ ท่านก็ไม่เข้าใจรึ"
นักพรตเต๋าวัยกลางคนพยักหน้าเอ่ยว่า" ไม่มีผู้ใดกล้าพูดว่าตนเข้าใจอย่างถ่องแท้ ข้าก็เช่นกัน"
ศิษย์พี่ศิษย์น้องจ้องมองกัน รู้สึกเสียใจเล็กๆ แม้เป็นแค่เด็ก แต่ท่องจำคัมภีร์ที่เก็บสะสมไว้สามพันม้วนมาจนถึงวันนี้ ขาดเพียงแค่หนึ่งม้วนที่ไม่สำเร็จ ย่อมรู้สึกไม่ยินดีเป็นธรรมดา ถึงจะมิใช่เด็กน้อยธรรมดา แต่ตอนแรกเริ่มก็เป็นเพียงเด็กน้อยโง่เขลาที่มีคัมภีร์เต๋าเป็นเพื่อน อุปนิสัยบางส่วนก็ยังใส่ซื่อ ทั้งสองเตรียมตัวหันหลังจากไป
แต่เวลานั้น นักพรตเต๋าวัยกลางคนได้เอ่ยต่อว่า" ...แต่ข้าสามารถอ่านได้"
ตั้งแต่วันนั้น นักพรตเต๋าวัยกลางคนเริ่มสอนเกี่ยวกับวิธีการอ่านคัมภีร์เต๋าม้วนสุดท้ายม้วนนั้น สอนอ่านทีละตัวอักษร ออกเสียงคำเหล่านั้น คำเหล่านั้นออกเสียงแปลกประหลาดอย่างยิ่ง พยางค์เสียงเดี่ยวออกเสียงง่ายมาก แต่กลับต้องใช้กล้ามเนื้อคอหอย ส่วนเส้นเสียงก็ต้องมีความพิเศษ โดยสรุปแล้ว คนธรรมดาราวกับไม่สามารถออกเสียงได้
เฉินฉางเซิงไม่เข้าใจความหมายอย่างสิ้นเชิง เลียนแบบเสียงที่อาจารย์สอนอย่างตรงไปตรงมา เปรียบดังเป็ดน้อยมิปาน อวี๋เหรินบางครั้งบางคราคิดออกเกี่ยวกับเรื่องริมแม่น้ำเมื่อหลายปีก่อน อาจารย์พูดตัวอักษรเหล่านั้นกับสัตว์ที่น่ากลัวตัวนั้น
อวี๋เหรินและเฉินฉางเซิงใช้เวลานานมากถึงเรียนรู้การอ่านตัวอักษรหนึ่งพันหกร้อยตัว แต่ยังคงไม่เข้าใจความหมายเช่นเดิม ถามนักพรตเต๋าวัยกลางคนก็ไม่ได้คำตอบ พวกเขาใช้เวลาหนึ่งปีเต็มกับคัมภีร์ม้วนสุดท้าย หลังจากนั้นพวกเขากลับไปเป็นเหมือนเดิม กางคัมภีร์ม้วนสุดท้ายท่องจำต่อไป จนกระทั่งสามารถท่องได้
เวลานั้นพวกเขาคิดว่าชีวิตตนสามารถหลุดพ้นจากการท่องจำคัมภีร์เต๋า ทว่านักพรตเต๋าวัยกลางคนก็ให้พวกเขาอ่านเป็นครั้งที่สอง เด็กน้อยถูกบังคับให้เริ่มท่องใหม่อีกครั้ง หรืออาจจะเป็นเพราะการอ่านซ้ำใหม่นี่เอง พวกเขารู้สึกลำบากกับการท่องตำรารอบนี้มากขึ้น จนกระทั่งบางทีรู้สึกลำบากจนพูดไม่ออก
เพราะเช่นนี้ พวกเขาจึงเริ่มไม่เข้าใจ ทำไมอาจารย์ต้องให้ตนทั้งสองอ่านคัมภีร์เต๋า เพราะเหตุใดไม่สอนบำเพ็ญเพียร นักพรตเต๋าควรฝึกฌาน ควรแสวงหาชีวิตอมตะถึงจะถูก
ในเวลานั้น อวี๋เหรินอายุสิบปี เฉินฉางเซิงอายุหกปี ฤดูใบไม้ร่วงปีนี้ มีนกกระเรียนสีขาวมาจากก้อนเมฆที่แตกกระจาย มาพร้อมกับการทักทายจากเพื่อนเก่าและจดหมายผ้าหนึ่งฉบับ บนจดหมายได้เขียนวันเกิดแปดตัวอักษรและหนังสือสมรสหนึ่งฉบับพร้อมหลักฐานยืนยัน
นักพรตเต๋าวัยกลางเคยช่วยเหลือขุนนางชั้นสูงผู้หนึ่ง
จึงปรารถนาจะทำตามคำมั่นสัญญาในปีนั้น
นักพรตเต๋าวัยกลางคนมองหนังสือสมรสแต่มิเอ่ยคำใด หลังจากนั้นจ้องมองไปยังลูกศิษย์ทั้งสอง อวี๋เหรินโบกมือ ชี้ไปยังดวงตาที่ไม่สามารถเห็นสิ่งต่างๆ ดวงนั้น ยิ้มพลางปฏิเสธ เฉินฉางเซิงอารมณ์ผิดหวังและห่อเหี่ยว ไม่เข้าใจว่ามีความหมายเป็นเช่นไร รับเอาหนังสือสมรสอย่างงุนงง ตั้งแต่นั้นมาก็มีว่าที่ภรรยาหนึ่งคน
หลายปีต่อมา นกกระเรียนตัวนั้นก็มาจากม่านเมฆาที่แตกกระจาย นำการทักทายจากจิงตูของขุนนางชั้นสูงผู้นั้นมาส่ง อีกทั้งยังฝากของขวัญเล็กๆ ที่มีความหมายให้กับเฉินฉางเซิง
เฉินฉางเซิงค่อยๆ กระจ่าง เข้าใจความหมายของการหมั้นหมายว่าเป็นเช่นไร ทุกวันตอนกลางคืน หยิบยืมแสงจากดวงดาวจ้องมองจดหมายสมรสที่วางเอนอยู่ในลิ้นอย่างเงียบๆ เขาเกิดความรู้สึกบางอย่างที่พูดไม่ออก กำลังคิดไปถึงว่าที่ภรรยาที่ได้ยินว่าอายุราวๆ กับตน มีบางส่วนที่ดีใจเงียบๆ มีบางส่วนเขินอาย และรู้สึกผิดหวังห่อเหี่ยวอย่างยิ่ง
อ่านบันทึกเกี่ยวกับชีวิตที่ผ่านมาของตนอย่างเงียบๆ ครานั้นเฉินฉางเซิงอายุสิบปี ได้เกิดเรื่องที่แปลกประหลาดเรื่องหนึ่ง เขากำลังท่องคัมภีร์ม้วนสุดท้ายหนึ่งพันหกร้อยตัวอักษรเป็นรอบที่เจ็ดสิบสอง พลันรู้สึกว่าจิตลอยออกจากร่างกาย เริ่มลอยไปในป่าของเทือกเขาสีเขียว ตั้งแต่นั้นเขาก็หลับสลบไสล ร่างกายเริ่มมีกลิ่นหอมกรุ่นกระจายออกมา
มิใช่กลิ่นหอมดอกไม้ มิใช่กลิ่นหอมใบไม้ และมิใช่กลิ่นหอมอิสตรี กล่าวว่าหอมอ่อนๆ ยามลมดึกพัดโชยกลับส่งกลิ่นยาวนาน กล่าวว่ากลิ่นหอมฉุนๆ ยามปลิวเข้าจมูกกลับมีกลิ่นเลือนราง ไม่เหมือนกลิ่นหอมที่โลกมนุษย์จะสามารถปรากฏได้ ไม่สามารถคาดเดา ช่างดึงดูดคนยิ่งนัก
ก่อนที่เฉินฉางเซิงจะเจอกับเหตุการณ์เช่นนี้ อวี๋เหรินสูดดมกลิ่นหอมกรุ่นนั้น สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด
ใบไม้บดบังในเทือกเขาสีเขียวมืดครึ้มเล็กน้อย มีราชสีห์คำราม พยัคฆ์แผดเสียงก้อง มีนกกระเรียนเต้นระบำ มังกรน้ำบุกทะลวง คืนฤดูร้อนถึงจะปรากฏเสียงกบร้องประหนึ่งฟ้าผ่า เทือกเขาเขียวทางด้านทิศตะวันออกผืนนั้นไม่มีใครกล้าเข้าไปยังส่วนลึกของเมฆหมอก ปรากฏเงามืดขนาดใหญ่เบาบาง ไม่รู้ว่าเป็นสิ่งมีชีวิตอะไร สายตาละโมบน่ายำเกรงกำลังจ้องมองเขานับไม่ถ้วน เฉินฉางเซิงส่งกลิ่นหอมกรุ่น ดวงตาปิดสนิท ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะตื่น
อวี๋เหรินนั่งอยู่ข้างเตียงกำลังพัดอย่างสุดชีวิต อยากจะให้กลิ่นหอมที่อยู่ข้างกายของเฉินฉางเซิงพัดหายไป เหตุเพราะกลิ่นหอมนั้นทำให้ริมฝีปากเขามีน้ำลาย รู้สึกแปลกและเกิดความคิดที่น่ากลัวอย่างยิ่ง เขาจำเป็นต้องพัดเพื่อที่จะพัดความคิดให้หายไปด้วย
นักพรตเต๋าวัยกลางคนไม่รู้ว่ามาถึงในห้องนี้เมื่อไหร่ เขายืนริมเตียง จ้องมองเฉินฉางเซิงที่กำลังหลับตาแน่นทั้งสองข้าง พูดมาประโยคหนึ่งที่มีเพียงเขาเข้าใจได้ "สาเหตุอยู่ที่ไหนล่ะ"
ผ่านไปหนึ่งคืน
แสงรุ่งอรุณสาดส่องมายังเทือกเขา กลิ่นหอมกรุ่นที่อยู่บนตัวของเฉินฉางเซิงเพียงชั่วพริบตาก็หายไป แม้สูดดมก็คงไม่ได้กลิ่นแม้แต่น้อย เขากลับเป็นเหมือนเดิม สัตว์ประหลาดต่างๆ นานาในเทือกเขาสีเขียวและยังมีเงาที่น่ากลัวหลังเมฆนั่นก็ไม่รู้ว่าเลือนหายไปยามใด
อวี๋เหรินจ้องมองศิษย์น้องที่หลับสนิท ในที่สุดเขาก็ไม่ต้องตื่นตระหนก เขาถอดถอนลมหายใจ อยากจะเช็ดเหงื่อที่ไหลพลั่กบนหน้าผากทิ้ง แต่กลับพบว่าหัวไหล่ที่ขยับพัดตลอดทั้งคืน เจ็บปวดจนไม่สามารถขยับได้เสียแล้ว
เฉินฉางเซิงลืมตาตื่นขึ้น แม้จะหลับลึกตลอดทั้งคืน แต่เขาก็รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น มองไปยังศิษย์พี่ที่ความรู้เจ็บปวดทรมาน หน้าแปรเปลี่ยนเป็นขาวซีด เขาเอ่ยถาม "อาจารย์ อาการของข้าคืออะไร"
นักพรตเต๋าวัยกลางคนจ้องมองที่เขา หลังจากเงียบสงบมาเป็นระยะเวลานาน เอ่ยว่า "เจ้าป่วย"
ตามที่นักพรตเต๋าวัยกลางคนได้กล่าวนั้น อาการป่วยของเฉินฉางเซิงเหตุเพราะร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่กำเนิด พลังลมปราณเก้าระยะในร่างกายไม่สามารถผสานกันได้ กลิ่นหอมกรุ่นเมื่อคืน ก็คือจิตวิญญาณไม่สามารถหมุนเวียนได้ จึงถูกบีบให้ระบายออกมาทางเหงื่อ น้ำที่อยู่ในเหงื่อคือจิตวิญญาณส่วนที่ดีที่สุด ซึ่งมนุษย์จะขาดมิได้ ธรรมดาแล้วจึงมีกลิ่นหอมกรุ่นชนิดหนึ่ง นี่เป็นอาการป่วยที่แปลก
"ถ้าอย่างนั้น...ท่านสามารถรักษาได้หรือไม่"
"มิได้ ไม่มีผู้ใดสามารถรักษาได้"
"อาการป่วยที่ไม่สามารถรักษา...ถ้าอย่างนั้นคงจะเป็นโชคชะตา"
"ใช่แล้ว นี่คือโชคชะตาของเจ้า"
ตั้งแต่รุ่งอรุณตอนเขาอายุสิบปี หลังจากนั้นนกกระเรียนตัวนั้นก็ไม่เคยมาที่เทือกเขาอีก ขาดข่าวสารจากจิงตู หนังสือสมรสของทางนั้นคล้ายกับว่าไม่เคยปรากฏมาก่อน บางคราเฉินฉางเซิงยืนอยู่ริมลำธาร จ้องมองไปยังด้านตะวันตก แล้วคิดเรื่องนี้ขึ้นมา
แน่นอนว่าเขาต้องมีเรื่องให้ต้องขบคิดมากมาย นี่คืออาการป่วย หรือก็คือโชคชะตา...เขายังคงอ่อนแอ นอกจากอาการอ่อนแรงง่าย มองดูร่างกายก็แข็งแรง ไม่เหมือนคนที่จะต้องตายตั้งแต่เยาว์วัย ตั้งแต่นั้นมาเขาจึงสงสัยการวินิจฉัยของอาจารย์ แต่ถ้าอาจารย์วินิจฉัยถูก จะทำอย่างไร เฉินฉางเซิงตัดสินใจที่จะออกจากวัดทรุดโทรมแห่งนี้ ไปดูโลกของคนที่เจริญรุ่งเรือง ยังมีโอกาสไปดูสุสานเทียนซูในตำนานและยังต้องไปถอนการหมั้นหมายนั่นอีก
"อาจารย์ ข้าต้องไปแล้ว"
"เจ้าจะไปที่ใด"
"ไปจิงตู"
"เพราะเหตุใดรึ"
"เพราะข้าอยากมีชีวิตต่อ"
"ข้าบอกเจ้าแล้ว นั่นไม่ใช่อาการป่วย แต่คือโชคชะตา"
"ข้าอยากเปลี่ยนโชคชะตา"
"ตั้งแต่แปดร้อยปีผ่านมา มีเพียงสามคนที่สามารถเปลี่ยนโชคชะตาได้"
"คงจะเป็นคนที่เก่งกาจทั้งสิ้น"
"ใช่แล้ว"
"ข้ามิใช่คนที่เก่งกาจ แต่ข้าก็อยากจะลอง"
เฉินฉางเซิงจะต้องไปจิงตู ไม่ว่าจะสามารถรักษาอาการป่วยของตนได้หรือไม่ เขาจะต้องไป ไม่ใช่แค่เขาต้องเปลี่ยนโชคชะตา แต่เพราะหนังสือสมรสอีกฉบับยังอยู่ที่จิงตู
เขาเก็บสัมภาระ รับเอากระบี่เล่มเล็กจากศิษย์พี่อวี๋เหริน หันหลังจากไป
หนุ่มน้อยนักพรตเต๋าอายุสิบสี่ปี ลงเขา


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 001

ตอนที่ 1 ข้าเปลี่ยนใจแล้ว!
“หนุ่มน้อยคนนั้นเป็นคนอย่างไรกัน”
“เขาสงบนิ่งมาก นั่งมาครึ่งชั่วยามแล้ว ยังไม่ได้ขยับเขยื้อนเลยสักนิด เพียงแค่ดื่มชาไปอึกหนึ่งเท่านั้นในตอนที่เพิ่งมาถึง เขาคงดื่มเพื่อเป็นมารยาทกระมัง หลังจากนั้นก็ไม่ได้ดื่มอีกเลย...อันที่จริง ชาอึกแรกนั้นเขาเพียงแค่จิบเท่านั้น ท่าทีเขาก็ไม่ได้เหมือนกับระแวดระวัง แต่เหมือนกับเป็นคนรอบคอบเสียมากกว่า จิตใจลุ่มลึก การเตรียมพร้อมเป็นเลิศ ถึงแม้จะปิดบังเจตนาอันเป็นปฏิปักษ์อยู่ก็ตาม”
“ดูแล้วเขาก็น่าจะเป็นคนฉลาด อย่างน้อยก็ไม่ได้โง่...อายุเท่าไหร่แล้วล่ะ”
“สิบสี่ปี”
“ถ้าข้าจำไม่ผิดก็คงจะราวๆ นี้”
“เพียงแต่ลักษณะท่าทางสงบนิ่งนั้น มองดูแล้วอาจทำให้เขาแก่กว่าอายุจริงไปบ้าง”
“เป็นคนธรรมดารึ”
“ใช่แล้ว...พลังลมปราณธรรมดา แม้แต่การชำระล้างกระดูกก็คงยังไม่เคยผ่านมาก่อน ถึงแม้จะดูความสามารถไม่ออก แต่อายุก็สิบสี่ปีแล้ว ถ้าเริ่มฝึกบำเพ็ญเพียรอีกครั้ง ก็คงไม่ค่อยมีอนาคตไกลสักเท่าไหร่”
“นับว่ามีอนาคต เมื่อเทียบกับลูกศิษย์พรรคของฉางเซิง”
“ฮูหยิน แล้วการหมั้นหมายเป็นเรื่องจริงหรือ”
“หลักฐานเป็นของจริง เรื่องการหมั้นหมายก็คงต้องเป็นของจริงกระมัง”
“เหตุใดในปีนั้นนายท่านถึง...ตกลงเรื่องคู่ครองเช่นนี้ให้กับคุณหนูนะ”
“ถ้านายท่านยังไม่จากไป หรือว่าเจ้าจะสามารถหาคำตอบได้กระนั้นหรือ...เปิดประตู ข้าจะไปพบเขา”
เสียงแอ๊ดดังขึ้นคราหนึ่ง พร้อมกับประตูค่อยๆ แง้มออก แสงทองอร่ามของดวงอาทิตย์ สาดส่องจากข้างนอกมายังทั่วทุกมุมของห้อง สาดส่องกระทบเข้ากับใบหน้าอันสวยวิจิตรของสตรีนางหนึ่งและหยกครึ่งซีกที่อยู่ถือในมือของนางอย่างแนบแน่น หญิงรับใช้ชราที่สนทนาอยู่ตรงหน้านางผู้นั้นกำลังยืนอยู่ในซอกมุมของห้อง ร่างกายถูกเงามืดบดบังไว้ หากไม่ดูให้ละเอียดถี่ถ้วน เห็นทีคงดูไม่ออกเป็นแน่
ฮูหยินย่างก้าวออกจากห้องภายใต้การประคองจากหญิงรับใช้ชรา ถ้าหากมีสายลมพัดผ่านมาร่างกายคงอ่อนไหวราวกับต้นหลิวโดนลมไม่ปาน ผมถูกปักเข้ากับปิ่นทองล้ำค่า สร้อยหยกที่ผูกติดกับตัวเมื่อก้าวเดินไม่ก่อให้เกิดเสียงใดๆ เลย ช่างน่าแปลกไม่น้อย
ภายในสวนมีเงาของต้นไม้สาดแสงบดบังเป็นหย่อมๆ บนทุ่งหญ้ามีต้นไม้ที่ต้องใช้คนโอบถึงสิบคนตั้งตระหง่านอยู่ ทางเดินด้วยหินสองข้างทางไม่มีแม้แต่เงาของหญิงรับใช้ เมื่อมองไปไกลๆ เห็นผู้คนนั่งคุกเข่าเป็นทิวแถว บรรยากาศอันเงียบสงบแต่แฝงไปด้วยความเย็นยะเยือกนี้ ราวกับต้นไม้ที่ตั้งตระหง่านมุ่งตรงไปยังฟากฟ้า มองอีกทีก็เปรียบดังสวนดอกไม้ที่เต็มไปด้วยศาสตราวุธ
เจ้าของจวนหลังนี้ คือขุนพลเทพตงอวี้ สวีซื่อจี ผู้ที่ได้รับชัยชนะจากศึกสงครามอันเลื่องลือในสมัยราชวงศ์ต้าโจว ท่านขุนพลเทพได้ปกครองกองทัพทหาร ทำให้ราชสำนักร่มเย็นเป็นสุข แต่เป็นเพราะวันนี้เกิดเรื่องนั้นขึ้น ทหารทั้งหมดจึงถูกเรียกให้กลับมา บรรยากาศที่นี่จึงชวนให้รู้สึกสลดหดหู่ยิ่งนัก กำแพงด้านนอกถูกสายลมของฤดูใบไม้ผลิพัดกระทบผนัง ราวกับว่าจะแช่แข็งกำแพงเหล่านั้นไว้
ฮูหยินสวีได้เดินทะลุสวนมาจนถึงด้านหน้าของห้องโถง จึงหยุดเท้าลง สายตาจ้องไปยังหนุ่มน้อยที่อยู่ภายในห้องโถง คิ้วทั้งสองขมวดเล็กน้อย
หนุ่มน้อยคนนั้นสวมใส่เสื้อผ้าเก่าคร่ำครึที่ผ่านการซักมาหลายคราจนกลายเป็นสีขาวซีด แทบจะไม่เหลือร่องรอยของสีเดิมอยู่เลย รูปหน้าอ่อนเยาว์ ขนตาตั้งตรงเป็นแพ ดวงตาสุกสว่างสดใส ในตัวของเขามีบางอย่างที่ไม่สามารถบรรยายออกมาได้ ราวกับว่าเขาคือกระจก ที่สามารถมองเห็นสรรพสิ่งที่ซ่อนอยู่ได้
เท้าของเด็กหนุ่มได้วางพาดบนสัมภาระ ดูๆ ไปแล้วก็เป็นสัมภาระธรรมดา แต่ก็ถูกจัดให้ดูดีไม่เบา ยิ่งไปกว่านั้นแม้แต่ฝุ่นระหว่างการเดินทางก็ไม่มีเกาะสักเม็ด บนสัมภาระยังมีหมวกที่ถูกเช็ดจนสะอาดสะอ้านใบหนึ่งผูกติดไว้
เหตุที่ฮูหยินขมวดคิ้วคงไม่ใช่เพราะเหตุนี้ แต่เป็นเพราะชาที่วางอยู่บนโต๊ะไม่มีไอร้อนแล้ว เจ้าหนุ่มน้อยคนนั้นยังกลับทำท่าทีสงบ ไม่ได้แสดงอาการเบื่อหน่ายออกมาสักนิด เด็กหนุ่มที่อายุราวนี้คงหาได้ยากยิ่งที่จะมีท่าทีสงบและอดทนเช่นนี้
ช่างเป็นคนที่ยากแก่การคบค้าสมาคมยิ่งนัก
ก็ยังดี ที่คนเช่นนี้มักจะเป็นคนทะนงตน
เมื่อย่างก้าวเข้ามาในจวน พูดคุยกับหญิงรับใช้ท่านนั้นไม่กี่ประโยค หลังจากนั้นก็ไม่มีใครสนใจตนอีกเลย เขาได้นั่งอยู่ที่ห้องโถงเป็นเวลาครึ่งชั่วยาม อดคิดไม่ได้ที่จะรู้สึกเบื่อหน่าย แต่ว่าเฉินฉางเซิงก็ไม่ได้รู้สึกว่าลำบากอะไร อาจเป็นเพราะว่าเขาเคยชินกับความเงียบสงัดเสียแล้วกระมัง
เขานั่งท่องคัมภีร์ฮวาถิง เล่มที่ 6 ฆ่าเวลาอยู่เงียบๆ อีกด้านหนึ่งก็รอให้ฝ่ายตรงข้ามมาสักคนหนึ่ง เขาอยากจะคืนหนังสือสมรสให้ฝ่ายตรงข้ามเสียที หลังจากจัดการเรื่องนี้สำเร็จแล้ว เขาก็มีเรื่องของตนเองที่จะต้องสะสางอีกมากมาย
กรณีของน้ำชานั้น แท้ที่จริงแล้วเขาดื่มไปแค่หนึ่งอึก เพียงจิบให้โดนริมฝีปากเท่านั้น แต่ไม่ใช่เป็นเพราะระแวดระวังหรือรอบคอบอย่างที่หญิงรับใช้ชราท่านนั้นได้คาดการณ์ไว้ เพราะเขารู้สึกว่ามาเป็นแขกของผู้อื่น ไม่อยากจะดื่มน้ำชาให้มากเกรงว่าจะต้องขอเข้าห้องน้ำ ซึ่งมันดูไม่มีมารยาท อีกทั้งจวนขุนพลเทพแห่งนี้ใช้เครื่องเคลือบหรูที่ดูมีราคา เขาเองก็ไม่คุ้นชินกับการใช้สิ่งของของผู้อื่นดื่มน้ำเช่นเดียวกัน
จะว่าไปแล้ว เขาก็เป็นคนรักสะอาดกับเรื่องพรรค์นี้
เขาได้ยืดตัวลุกขึ้นยืน เดินมุ่งไปยังฮูหยินที่แต่งตัวสวยสดงดงามเพื่อโค้งคำนับ ถ้าเดาไม่ผิดฝ่ายตรงข้ามคงจะเป็นฮูหยินสวี นายหญิงของจวนแห่งนี้เป็นแน่ ในใจก็คิดว่าในที่สุดก็สามารถจัดการกับเรื่องนี้ได้เสียที จึงสอดมือเข้าไปในร่องเสื้อ เตรียมที่จะหยิบหนังสือสมรสออกมา
ฮูหยินสวียกมือขึ้นเพื่อแสดงว่าไม่ต้องเร่งรีบ ให้เขานั่งลงก่อน ไม่นานหญิงรับใช้ก็ได้ยกน้ำชามาให้ ฮูหยินสวีมองดูเขาอย่างสงบพลางเอ่ยขึ้นว่า “สุสานเทียนซูเจ้าไปชมมาหรือยัง สะพานหน่ายเหอละ หรือว่าอยากจะไปพระราชวังลี่ที่นั่นมีไม้เลื้อย ทิวทัศน์ก็งดงามยิ่งนัก”
เฉินฉางเซิงคิดในใจว่าคงเป็นการทักทายตามมารยาท เขาคิดว่าไม่มีความจำเป็นต้องทักทายอย่างใด แต่ทว่าฝ่ายตรงข้ามเป็นผู้อาวุโสกว่าตนได้เอื้อนเอ่ยวาจากล่าวถาม ไยเล่าเขาจะไม่มีมารยาท จึงตอบด้วยประโยคสั้นๆ แต่แฝงด้วยความเคารพในที “ยังไม่เคยไป วันหลังจะไปชมขอรับ”
เมื่อฮูหยินสวีได้ยิน มือที่จับฝาถ้วยน้ำชาได้หยุดชะงักกลางอากาศ ถามกลับไปว่า “พูดเช่นนี้ เจ้าจะบอกว่ามาถึงจิงตู ก็มุ่งหน้ามาจวนขุนพลเทพเป็นที่แรกรึ”
เฉินฉางเซิงตอบไปอย่างสัตย์จริง “ข้าไม่กล้าให้เกิดความล่าช้า”
“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้”
ฮูหยินเงยหน้าขึ้น แล้วมองเขาด้วยสายตาเย็นชาแวบหนึ่ง ในใจคิดว่าหนุ่มน้อยที่มาจากหมู่บ้านทุรกันดารไกลโพ้นคนนี้ ทว่ามิได้ถูกทิวทัศน์ของเมืองจิงตูดึงดูด แต่กลับมุ่งตรงมาเพื่อจะเจรจาเรื่องการสมรส ช่างเป็นคนใจร้อนยิ่งนัก แต่แท้ที่จริงแล้วเป็นเรื่องที่น่าขบขันเสียมากกว่า
เฉินฉางเซิงไม่เข้าใจประโยคที่ว่า ‘ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้’ เขาได้ยืดตัวตรงขึ้น ยื่นมือเข้าไปในเสื้อ เตรียมที่จะหยิบเอาหนังสือสมรสส่งคืนให้กับฝ่ายตรงข้าม ในเมื่อได้ตัดสินใจแล้ว เขาจะไม่อยากจะใช้เวลาไตร่ตรองให้มากกว่านี้
อย่างไรก็ตามการกระทำของเขา ก่อให้เกิดความเข้าใจผิด ฮูหยินจ้องมองเขา ท่าทีเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นกว่าเดิม แล้วเอ่ยขึ้นว่า “ข้าไม่เห็นด้วยกับการสมรสในครั้งนี้ ถึงแม้นเจ้าจะนำหนังสือสมรสมา ก็มิได้มีความหมายใดๆ”
เฉินฉางเซิงไม่คาดคิดว่าจะได้ยินวาจาเช่นนี้ จึงตกใจไปชั่วขณะหนึ่ง
“หลายปีก่อนอาจารย์ของเจ้าช่วยเหลือนายท่านเอาไว้ หลังจากนั้นจึงได้กำหนดการสมรสครั้งนี้ขึ้น...เรื่องนี้คล้ายจะเป็นเรื่องน่ายินดีใช่หรือไม่”
ฮูหยินสวีจ้องมองที่เขาด้วยท่าทีเยือกเย็นเอ่ยต่อว่า “...แต่ว่าคงจะมีเพียงแค่บทละครงิ้วเท่านั้นที่เป็นเรื่องน่ายินดี เหตุเพราะไม่สามารถเป็นจริงได้ นอกจากสตรีโง่งมแล้ว ผู้ใดจะเชื่อกัน”
เฉิงฉางเซิงอยากจะอธิบาย ว่าตนนั้นเดิมทีมีความตั้งใจที่จะมายกเลิกการสมรส ทว่าเมื่อได้ยินวาจาที่แสนสูงส่งและมองดูท่าทีของฮูหยินสวีที่มิได้ซ่อนเร้นความเหยียดหยามเอาไว้เลย กลับทำให้เขายากนักที่จะขยับปากพูดสิ่งที่ตั้งใจไว้ แต่กระนั้นมือของเขายังคงล้วงอยู่ในเสื้อ สัมผัสกับขอบกระดาษที่แข็งกระด้าง กระดาษแผ่นนี้คือหนังสือสมรสที่บรรจงเขียนขึ้นมาด้วยตัวของเขาเอง อีกแผ่นหนึ่งได้เขียนชะตาวันเกิดของแม่นางน้อยท่านนั้นไว้
“นายท่านได้จากไปเมื่อสี่ปีก่อน เช่นนั้นการสมรสครั้งนี้ถือเป็นโมฆะ”
ฮูหยินสวีจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้า พร้อมเอ่ยต่อว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนฉลาด เช่นนั้นเรามาคุยกันแบบคนฉลาดคุยกันไม่ดีกว่ารึ ตอนนี้เจ้าไม่ต้องขบคิดถึงเรื่องการสมรสต่อไปแล้ว แต่ควรจะคิดว่าจะชดเชยอย่างไรให้เพียงพอ เจ้าคิดว่าข้อเสนอของข้าเป็นอย่างไร”
เฉินฉางเซิงได้เอามือออกมาจากเสื้อ เขาไม่ได้ล้วงเอาหนังสือสมรสออกมา แต่โค้งตัวกล่าวว่า “ข้าขอถามว่าเพราะเหตุใดได้หรือไม่”
“เหตุใดหรือ นี่ไม่ใช่คำถามของคนฉลาดที่ควรจะถาม”
ฮูหยินสวีจ้องมองใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกใดๆ ของเขา พร้อมเอ่ยว่า “เพราะวิชาการแพทย์ของอาจารย์เจ้าก็ไม่เลวนัก ทว่าก็เป็นเพียงแค่คนธรรมดา แต่ที่ตรงนี้คือจวนเทพขุนพล เจ้าก็คือหนุ่มน้อยจนๆ ที่สวมใส่เสื้อผ้าคร่ำครึ แต่บุตรสาวของข้าเป็นถึงคุณหนูของจวนเทพขุนพล ส่วนเจ้าเป็นเพียงคนธรรมดา ถึงอย่างไรเสียจวนเทพขุนมิควรให้คนธรรมดาเข้ามาย่างกราย ข้าพูดชัดเจนหรือไม่”
เฉินฉางเซิงกำหมัดแน่น ตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่สั่นเครือใดๆ “ชัดเจนยิ่งนัก”
ฮูหยินสวีจ้องที่ใบหน้าอ่อนเยาว์ของเขา ตัดสินใจที่จะพูดกดดันเขาอีกครั้ง นางเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งว่าคนที่ฉลาดหรือทะนงตนนั้นไม่สามารถทนกับสิ่งใดได้ รออีกนิด เขาจะต้องเป็นฝ่ายยกเลิกงานสมรสก่อนเป็นแน่
นางนำถ้วยน้ำชาวางไว้บนโต๊ะ แล้วยืดตัวลุกขึ้น พร้อมกับเอ่ยว่า “ชาที่อยู่ในถ้วยของเจ้านั้นคือชาผีเสื้อ แม้ใช้ถึงห้าสิบสองตำลึงซื้อได้เพียงแค่หยิบมือหนึ่งเท่านั้น ถ้วยน้ำชานี้ทำออกมาจากเตาเผา มีราคากว่าทองเสียอีก ชาเย็นแล้ว เป็นเพราะว่าเจ้าไม่ดื่ม คงเพราะว่าเจ้าไม่มีวาสนาได้ดื่มชาถ้วยนี้เป็นแน่ เจ้าก็เป็นเพียงแค่รากหญ้าที่อยู่ในโคลนตม เจ้าหาใช่เครื่องลายครามไม่ แต่เจ้าคือเศษหิน อยากจะมาอยู่จวนนี้เพื่อที่จะเปลี่ยนแปลงฐานะของเจ้าหรือ ข้าต้องขอโทษด้วย ถ้าสิ่งเหล่านี้จะทำให้เจ้ามีความสุข แต่ข้าหายินดีด้วยไม่”
สิ้นเสียงของฮูหยิน นางมิได้วางอำนาจบาตรใหญ่ เพียงแต่อยากจะเหยียบย่ำให้เขาจมดินเท่านั้น นางมิได้มีเจตนาวางตัวสูงส่ง แต่กลับเปรียบดังผู้อยู่บนฟ้าที่มองลงมาเห็นเพียงมดเท่านั้นเอง
ความรู้สึกทั้งหมดทั้งมวลนี้ นับว่าได้ถ่ายทอดให้เฉินฉางเซิงอย่างครบถ้วน
นี่คือความอัปยศที่ได้เปิดเผยออกมา โดยเฉพาะประโยคที่เอ่ยว่า ‘อยากจะมาอยู่จวนนี้เพื่อที่จะเปลี่ยนแปลงฐานะของเจ้าหรือ’ สำหรับหนุ่มน้อยที่ทะนงในตนแล้วนั้น ล้วนแต่รับไม่ได้กับการวิพากษ์วิจารณ์เช่นนี้ เพื่อที่จะกอบกู้ศักดิ์ศรีและความภาคภูมิใจที่สูญหายไป คงจะมีเด็กหนุ่มจำนวนไม่น้อยเลือกที่จะโต้เถียงด้วยความโกรธแค้น หลังจากนั้นคงจะฉีกหนังสือสมรสออกเป็นสองส่วน แล้วโยนใส่หน้าของฮูหยินหรือแม้กระทั่งสบถน้ำลายสักสองที
และนั่นคงจะเป็นภาพที่นางอยากจะดูยิ่งนัก ถ้าไม่เป็นเพราะหนังสือสมรสฉบับนั้นมีความสำคัญ คงจะไม่เป็นอย่างเช่นวันนี้แน่ แต่นางก็ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้ หรือจะให้นางสูญเสียสภาพจิตใจกระนั้นหรือ
ภายในห้องเงียบสงัด ไม่มีเสียงของสิ่งใดๆ
นางมองเฉินฉางเซิงอย่างเยือกเย็น รอคอยให้เด็กหนุ่มคนนี้แสดงความโกรธออกมา
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น กลับไม่เป็นดั่งที่นางคาดคิดไว้อย่างสิ้นเชิง
เฉินฉางเซิงจ้องที่ฮูหยินสวี เอ่ยอย่างสงบว่า “ที่จริงท่านเข้าใจผิดแล้ว เดิมทีข้ามาที่นี่เพื่อที่จะนำหนังสือสมรสให้กับพวกท่าน ตั้งใจจะมายกเลิกการสมรส”
ทั้งจวนเต็มไปด้วยความเงียบ
ลมพัดจากสวนเข้ามาในห้องโถง ด้านล่างของเฉลียงมีเสียงไม้ไผ่เก่าๆ พลิ้วไหวตามแรงลมส่งเสียงกระทบกัน
ฮูหยินประหลาดใจยิ่งนัก จึงได้ถามกลับไปว่า “เจ้าพูดอีกครั้งได้หรือไม่”
นางคงไม่รู้ว่าเสียงของตนเองนั้นสั่นสะท้านเพียงใด แต่ก็มีความโล่งใจในที เพราะเหตุบังเอิญครานี้ยากที่จะจินตนาการได้ ไม่ว่าเด็กหนุ่มคนนี้อาจจะกลัวเสียหน้า จึงแกล้งพูดเช่นนั้น หรือว่าแท้จริงแล้วจะมายกเลิกการสมรส ล้วนเป็นสิ่งที่นางอยากเห็นทั้งสิ้น
เฉินฉางเซิงพูดกับนางอย่างจริงจังว่า “ความจริงแล้ว...ข้าต้องการมายกเลิกการสมรส”
ที่มุมของห้องนั้น หญิงรับใช้ชราที่สีหน้าไม่เคยมีความรู้สึกใดๆ ตอนนี้สีหน้าพลันเปลี่ยนแปรไปแล้ว
อารมณ์ของฮูหยินสวียังมิเปลี่ยนใดๆ เพียงแค่เอามือทาบบนหน้าอกเบาๆ
ทั่วทั้งจวน ณ เวลานี้ ราวกับว่าเบาหวิว
แต่แล้วอารมณ์ของเฉินฉางเซิงก็กลับมาเคร่งขรึมทันที
เขาเอ่ยว่า “แต่ตอนนี้...ข้าเปลี่ยนใจแล้ว”
สายลมของฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านเปลี่ยนเป็นหนาวเหน็บ บรรยากาศกลับมาหดหู่ เงามืดค่อยๆ บดบังในห้องโถง ริ้วรอยที่อยู่บนใบหน้าของหญิงรับใช้ชราผู้นั้น ลึกดั่งร่องน้ำตามหุบเขานับไม่ถ้วนที่ถูกน้ำซัดถาโถมอย่างไม่ทันตั้งตัว
ทันใดนั้นฮูหยินสวีถึงรู้สึกว่าตนเองทำอะไรผิดพลาดไป
นางไม่รู้ว่าความไม่สงบนี้มากดทับหัวใจนางได้อย่างไร นางปล่อยให้เสียงของตนเองอ่อนโยนลง แล้วเอ่ยว่า “ในเมื่อคิดได้เช่นนี้ เหตุใดเจ้าถึงเอ่ยเช่นนั้นออกมา สู้ไม่...”
อย่างไรก็ตามสิ่งที่ทำให้นางยิ่งตกตะลึงไปกว่าเดิมนั้น คงเป็นเพราะว่าหนุ่มน้อยคนนั้นไม่ได้อยู่ฟังนางกล่าวเสียแล้ว
เฉินฉางเซิงได้ก้มหยิบสัมภาระมาสะพายบนไหล่ แล้วเดินตรงออกจากห้องโถงไป


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 002

ตอนที่ 2 เพราะเหตุใด
เมื่อมองดูเงาที่หายลับไปจากห้องโถงของหนุ่มน้อยผู้นั้น ฮูหยินสวีใบหน้าประหนึ่งถูกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง นางอยากจะยกน้ำชาดื่มเพื่อเติมความชุ่มชื่นให้คอที่แห้งผาก กลับพบว่าถ้วยน้ำชาของนางนั่นเย็นเสียแล้ว นางอยากจะปาถ้วยน้ำชาลงพื้นเพื่อระบายอารมณ์ นางไม่สนว่าถ้วยน้ำชานี้จะมีราคาแพงเพียงใด แต่เกรงว่าบริวารจะได้ยินเสียง แล้วล่วงรู้ได้ว่าตอนนี้นางมีอารมณ์เช่นไร
ตอนนี้อารมณ์ของนางย่ำแย่อย่างยิ่ง นางรับรู้ความหมายที่หนุ่มน้อยผู้นั้นอยากจะส่งถึงนางคือ...ขออภัยด้วย นี่มิได้ทำให้ท่านมีความสุข แต่อย่างน้อยก็ทำให้ข้ายินดีขึ้นมา อาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้นางได้พูดทำนองนี้กับเขา มาที่จวนขุนพลเทพเพื่อที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเจ้าหรือ ขออภัยด้วย นี่อาจจะเป็นเรื่องที่น่ายินดีสำหรับเจ้า แต่สำหรับข้าหาใช่ไม่
แท้จริงแล้ว ตั้งแต่ต้นจนจบหนุ่มน้อยผู้นั้นได้แสดงกิริยามารยาทสุภาพ มิได้เสียมารยาทแม้แต่น้อย เพียงแค่ใช้สองประโยคที่สื่อความหมายอย่างครบถ้วนและได้หันหลังกลับออกไป ยิ่งทำให้การสื่อความหมายสมบูรณ์ยิ่งขึ้น หรือนี่จะเป็นความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งของเขา
ใบหน้าของหญิงรับใช้ชราพลันเปลี่ยนเป็นมืดมน ก้าวไปข้างกายฮูหยิน เปล่งเสียงทุ้ม เอ่ยว่า “ให้เขาจากไปเช่นนี้หรือ”
“ตอนแรกข้าคาดคิดว่าเป็นเพียงหนุ่มน้อยที่ทะนงตนเท่านั้น ตอนนี้กระจ่างแล้วว่า เดิมทีนั้นเขาเป็นเพียงหนุ่มน้อยที่มีเงื่อนงำ ถ้าเขาอยากจะมาหาผลประโยชน์จากจวนเทพขุนพล แม้กระทั่งน้ำชาอึกหนึ่งยังมิกล้าดื่ม ไฉนจะกล้าพกหนังสือแต่งงาน ที่จริงแล้ว ตั้งแต่ต้นถึงตอนนี้ก็ยังหามีผู้ใดได้เห็นหนังสือสมรสไม่”
ฮูหยินสวีเข้าใจความหมายของหญิงรับใช้ชรา ใบหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม เอ่ยว่า “อย่างไรเสียเขาก็นับว่าเป็นคนฉลาด ปรารถนาผลประโยชน์มากเช่นไร ยิ่งต้องทำให้มีความชัดเจน เมื่อแรกเริ่ม ยิ่งไม่ควรทำเรื่องทั้งหมดให้ถึงจุดจบ”
เฉินฉางเซิงไม่เข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ เดิมทีตั้งใจจะมาถอนการหมั้นหมาย เหตุใดสถานการณ์กลับกลายเป็นเช่นนี้ เขายิ่งคิดไม่ออก จวนขุนพลเทพแท้จริงมีหลากหลายวิธีที่จะจัดการกับการหมั้นหมายครั้งนี้ แต่เหตุใดฮูหยินสวีกลับเลือกวิธีโง่เง่าที่สุดเช่นนี้เล่า
มีเรื่องที่ทำให้คิดไม่ตกตั้งมากมาย เขาไม่อยากจะคิดแล้ว เพียงแค่คิดวาจาวางอำนาจบาตรใหญ่ของฮูหยินสวีเมื่ออยู่ในห้องโถง ก็ทำให้หยุดคิดไม่ได้ว่าคุณหนูของจวนแห่งนี้จะมีลักษณะเยี่ยงไร งดงามหรือไม่ แน่นอนว่านางเติบโตจากที่นี่ คิดดูแล้วนิสัยคงไม่ได้อ่อนโยนและจิตใจดีเป็นแน่...
จวนขุนพลเทพกว้างขวางใหญ่โต แม้เปรียบกับเมืองซีหนิงก็ยังใหญ่โตกว่ามาก ไม่มีสาวใช้นำทาง เขาคงง่ายต่อการพลัดหลง เมื่อคิดมาถึงเรื่องนี้ พลันพบว่าตนได้มาอยู่ด้านนอกของป่าที่เงียบสงบ พลางนึกถึงเรื่องที่บันทึกไว้ในหนังสือเล่มหนึ่ง มีเด็กสาวถูกตาแก่ที่ไร้ยางอายฆาตกรรม ยิ่งคิดเขายิ่งไม่สบายใจ เหตุก็คงเพราะตนมักเป็นคนที่มีความคิดที่น่าเบื่อเช่นนี้
ขณะนี้ เขารู้สึกว่ามีสายตาจ้องมองที่ร่างกายของเขา พลันหันไปมอง เห็นเพียงสตรีนางหนึ่งยืนอยู่ที่ซุ้มประตูหินข้างต้นไม้ จึงได้รู้ว่าตนนั้นมิได้หลงทาง แต่คงถูกชักจูงมาเป็นแน่
สตรีนางนั้นคงมีอายุราวๆ สิบสามสิบสี่ปี สวมใส่เสื้อผ้าสวยสดงดงาม เพียงแค่เครื่องประดับบนตัวนางสักชิ้น คงจะมีราคามากกว่าสิ่งของทั้งบ้านของเขา ใบหน้าที่ได้รูป ถ้าเติบใหญ่คงเป็นสตรีที่งดงามเป็นแน่ ดวงตาสีดำที่กะพริบอยู่นั้น ช่างน่ารักเหลือเกิน เพียงแค่แววตาคู่นั้นมีความกล้าหาญ เมื่อมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้ว คงจะร้ายกาจไม่เบา
เฉินฉางเซิงตะลึงเล็กน้อย ในใจครุ่นคิดหรือว่าแม่นางท่านนี้จะเป็นคุณหนูแห่งจวนสวี
เขานั้นร่ำเรียนมาตั้งแต่เยาว์วัย มีความอดทนเป็นอย่างดี ไยฝ่ายตรงข้ามไม่กล่าวถาม กลับจ้องมองตั้งแต่หัวจรดเท้า
ในที่สุด สตรีนางนั้นจึงเอ่ยประโยคแรก
“นักพรตเต๋าสามารถแต่งงานได้หรือ”
เฉินฉางเซิงมองตามสายตาที่ฝ่ายตรงข้ามมองผมที่มวยเกล้าแบบนักพรตเต๋าของตน จึงอธิบายว่า “ข้าหาได้ใช่นักพรตเต๋าไม่ ถึงแม้จะใส่ชุดของนักพรตเต๋า แถมยังมวยผมแบบเต๋า แต่ว่าเป็นเพียงแค่ความเคยชินเท่านั้น มิได้แสดงว่าข้าคือนักพรตเต๋า”
สตรีนางนั้นเดินไปข้างๆ เขา แล้วเพิ่งพินิจอย่างจริงจัง ถามกลับว่า “เจ้าเป็นคนธรรมดาหรือ”
เฉินฉางเซิงตะลึงไปชั่วครู่ถึงจะเข้าใจความหมายว่าคนธรรมดาคือสิ่งใด พลางตอบว่า “ใช่ ข้าไม่เคยฝึกบำเพ็ญเพียรมาก่อน”
หญิงสาวมิได้ใส่ใจกับสิ่งที่เขาตอบว่ายังไม่เคยบำเพ็ญเพียรมาก่อน แต่ใช่ว่าจะไม่เป็นวิทยายุทธ์ นางเพ่งไปที่ดวงตาของเขา พลางถามอย่างจริงจังว่า “เจ้ามีการหมั้นหมายกับคุณหนูจริงหรือ”
ฟังประโยคนี้ของนาง เฉินฉางเซิงจึงได้รู้ว่านางมิใช่คุณหนูแห่งตระกูลสวีคู่หมั้นของตน จึงมีความรู้สึกผ่อนคลายลง แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เขากลับรู้สึกผิดหวัง
“แม่นางคือ”
“ข้าชื่อซวงเอ๋อร์ เป็นสาวใช้ข้างกายคุณหนู”
เฉินฉางเซิงมิได้คาดคิดมาก่อนว่ามีสาวใช้ที่สวมใส่เสื้อผ้าที่งดงามเยี่ยงนี้อยู่ด้วย คิดมาถึงตรงนี้รอบๆ ตัวก็เงียบเชียบมิมีผู้ใด จึงทำให้เข้าใจแจ่มแจ้งระหว่างฐานะของสาวใช้ผู้นี้กับคุณหนูแห่งตระกูลสวี
“ข้ากับคุณหนูของเจ้ามีการหมั้นหมายกันจริงๆ”
สาวใช้ที่มีนามว่าซวงเอ๋อร์คนนั้น ได้มองเขาอย่างจริงจัง พลางเอ่ยว่า “วันหลัง เจ้าอย่าได้เอ่ยประโยคนี้อีก”
“เพราะเหตุใด” เฉินฉางเซิงถามกลับอย่างจริงจัง
ซวงเอ๋อร์มองมายังลักษณะรูปร่างของเขา ไม่รู้เพราะเหตุใดจึงรู้สึกโมโห จึงเอ่ยว่า “เจ้าเป็นเพียงแค่คนธรรมดา จะมาอยู่กับคุณหนูของข้าได้เยี่ยงไร รีบเอาหนังสือสมรสออกมาเสียดีกว่า ไม่อย่างนั้นจะไม่เป็นผลดีต่อตัวเจ้า”
เฉินฉางเซิงจ้องมองนาง จึงถามกลับอย่างจริงจังว่า “เพราะเหตุใด”
ยังคงเป็นสามคำนี้
ซวงเอ๋อร์จ้องมองใบหน้าที่ได้รูปของนักพรตเต๋าหนุ่มน้อยผู้นี้ ทันใดกลับรู้สึกเห็นอกเห็นใจฝ่ายตรงข้าม พร้อมกับกล่าวว่า “ถ้าเจ้ายังอยากมีชีวิต ก็ไม่ต้องเอ่ยเรื่องการหมั้นหมายต่อผู้ใดอีก มิเช่นนั้นไม่ว่าผู้ใดก็คงไม่สามารถรักษาชีวิตเจ้าได้”
นางคิดว่าตนได้ใคร่ครวญเพื่อหนุ่มน้อยยากจนที่มาจากชนบทผู้นี้อย่างจริงใจแล้ว ถึงแม้คุณหนูจะไม่สามารถแต่งงานกับเขา แต่เมื่อได้ดูหนังสือสมรสแล้ว คุณหนูย่อมรู้ดีเกี่ยวกับหลักฐานที่หนุ่มน้อยคนนี้มี ถึงอย่างไรก็ต้องให้ฝ่ายตรงข้ามมีชีวิตอยู่ แต่นางกลับคาดคิดไม่ถึง เมื่อประโยคนี้ได้เข้าหูฝ่ายตรงข้าม เปรียบดั่งการใช้อำนาจบาตรใหญ่ก็มิปาน
เฉินฉางเซิงนิ่งเงียบ ในใจครุ่นคิดจวนขุนพลเทพปรารถนาจะเป็นดั่งอันธพาลเชียวหรือ เขาเคยอ่านในตำราและยังดูในบทละครงิ้ว ล้วนแต่มีเรื่องพวกนี้เกิดขึ้น แต่ตอนนี้ตนกลับมาอยู่ในสถานการณ์นั้นเสียเอง แล้วใครจะอยู่ที่เมืองจิงตูรอให้เกิดเรื่องเล่า
เขาเอ่ยว่า “จวนขุนพลเทพปรารถนาให้ข้าตาย ก่อนหน้านั้นฮูหยินก็ไม่ให้ข้าจากไปไหน ถ้าหากข้าดูไม่ผิดหญิงรับใช้ชราผู้นั้นคงจะเก่งกาจไม่เบาเชียวล่ะ อย่างไรก็ตามมีเพียงไม่กี่คนที่พบเจอข้า ถ้าจะสังหารแล้วฝังใต้ดอกไม้เพื่อเป็นปุ๋ย ก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ได้มิใช่หรือ แต่ตอนนี้ข้ายังมีชีวิตอยู่ ถ้าอย่างนั้นไม่ควรที่จะเกิดเรื่องขึ้นถึงจะถูก”
ซวงเอ๋อร์ยิ้มหยัน พลางตอบว่า “มีสายตานับไม่ถ้วนที่กำลังจ้องมองจวนขุนพลเทพ ดังนั้นถ้ายังอยู่ในเขตจวน เจ้าก็ยังปลอดภัย แต่เมื่อใดเจ้าก้าวออกจากจวนแล้วนั้น เจ้าก็เปรียบดั่งคนเร่ร่อน คิดหรือว่าเจ้าจะมีชีวิตได้อีกนานสักเพียงใด”
เฉินฉางเซิงครุ่นคิด จึงเอ่ยว่า “ข้าไม่เข้าใจ”
ซวงเอ๋อร์กล่าวตอบ “หากให้เจ้ากับคุณหนูแต่งงานกัน แล้วพรรคฉางเซิงจะคิดเช่นไร ตระกูลชิวซานจะคิดเช่นไร แม้ว่าจะอยู่ในเมืองเสินตู ถ้าหากคนเหล่านั้นคิดจะฆ่าเจ้าเสีย ใครจะหยุดยั้งได้”
เฉินฉางเซิงถามต่อว่า “พรรคฉางเซิงและตระกูลชิวซานทั้งสองนี้คือที่ใด”
ซวงเอ๋อร์จ้องมองเขาราวกับมองคนโง่เง่า พลางถามว่า “เจ้านี่ไม่รู้อะไรเลยหรือ”
เฉินฉางเซิง มิได้อธิบายใดๆ ถามกลับว่า “ข้าควรรู้อะไรบ้าง”
มีบางเรื่อง ที่หนุ่มน้อยนักพรตเต๋าผู้มาจากเมืองซีหนิงคงจะไม่รู้ แต่ว่าเรื่องเหล่านั้นผู้คนทั้งใต้หล้าล้วนแต่รู้ ดั่งเช่นตอนนี้เป็นการครองบัลลังก์ของราชวงศ์ต้าโจว ดั่งเช่นท่านขุนพลเทพทัพตงอวี้ สวีซื่อจี ได้รับความไว้วางใจจากจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ บิดาของเขาเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่ตำแหน่งไท่ไจ่ในราชวงศ์ก่อน แต่กระนั้นตำแหน่งของเขาตอนนี้ที่ได้รับความไว้วางใจ เหตุเพราะมาจากบุตรสาวของเขาเสียมากกว่า
สวีซื่อจีมีบุตรสาวเพียงคนเดียว สวีโหยว่หรง ร่างของนางนั้นคือหงส์ฟ้ากลับชาติมาเกิด มีสายเลือดที่เป็นคุณสมบัติพิเศษน่ามหัศจรรย์มาตั้งแต่เกิด เมื่อครั้งเยาว์วัยก็สามารถสำเร็จการชำระล้างกระดูก อายุสิบสองปีได้เดินทางไปร่ำเรียนที่ยอดเขาเทพธิดาทางแดนใต้ กล่าวกันว่าตอนนี้บรรลุถึงขั้นถอดจิต ชื่อเสียงดังไกลก้องโลก มีคนเคารพรักมากมาย คาดว่านางจะต้องได้รับตำแหน่งนักปราชญ์หญิงคนต่อไปแห่งนิกายแสงสว่าง
ไม่ว่าจะเป็นครอบครัว สายเลือดตั้งแต่บรรพบุรุษของหญิงสาวล้วนแต่สูงส่งทั้งสิ้น ผู้คนล้วนชื่นชอบรักใคร่ เล่าขานกันว่าคุณชายแห่งเผ่ามารผู้กระหายเลือดคนนั้นก็เป็นคนที่นับถือศรัทธาในตัวนางเช่นกัน อย่างไรก็ตามเมื่อพูดถึงอนาคตของสวีโหยว่หรงว่าจะเป็นเยี่ยงไร ผู้คนมักจะนึกถึงชื่อหนึ่ง ชื่อที่เต็มไปด้วยเกียรติยศ
ชิวซานจวิน!
ตระกูลชิวซานเป็นตระกูลใหญ่อันดับหนึ่งทางทิศใต้ ในรุ่นนี้ของตระกูลชิวซานนั้น มีลูกศิษย์หนุ่มน้อยรูปงามผู้หนึ่ง ชิวซานจวิน กล่าวกันว่าเขานั้นคือเทพมังกรกลับชาติมาเกิด เป็นศิษย์พี่ใหญ่แห่งพรรคฉางเซิง มีผู้นำในเจ็ดคำโคลงแห่งแดนเทพ ฝึกบำเพ็ญเพียรกับผู้อาวุโสในแดนใต้ ปีนี้อายุเพียงสิบแปดปี แต่คนทั่วไปมักจะคิดว่าในภายหน้าเมื่อเขามีอายุหลายร้อยปี ในใต้หล้านี้เขาคงเป็นผู้ถูกเลือกให้เป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเป็นแน่
หงส์ฟ้ากับเทพมังกร ชิวซานจวินกับสวีโหยว่หรงคู่นี้เปรียบดั่งศิษย์พี่ศิษย์น้อง ในคนอายุรุ่นราวเดียวกันนี้นับว่าช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมกันอย่างยิ่ง ที่จริงแล้วคงมิสามารถหาคนที่สามที่จะเทียบกับทั้งสองนี้ได้
ในใต้หล้านี้ล้วนแต่รับรู้ว่าชิวซานจวินรักใคร่สวีโหยว่หรง ตลอดเวลาเฝ้ารอให้นางเติบโตอยู่เงียบๆ ผู้อาวุโสและศิษย์ของพรรคฉางเซิง รวมถึงประชากรไพร่ฟ้าของต้าโจวและตระกูลชิวซาน ล้วนแต่คิดว่านี่คงเป็นคู่ที่สวรรค์ส่งให้มาเป็นคู่กันเป็นแน่ แม่นางม่ออวี่แห่งพระราชวังต้าโจวยังเคยกล่าวเอาไว้ว่า แม้แต่จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ยังมองเรื่องของทั้งสองว่าเป็นเรื่องที่ดีงาม
ทว่าทันใดนั้นก็มีหนุ่มน้อยนักพรตเต๋าคนหนึ่งได้มาเยือนจวนท่านแม่ทัพพร้อมกับหนังสือสมรส
เขากล่าวว่าเขาคือคู่หมั้นของสวีโหยว่หรง
ถ้าหากเรื่องนี้ได้เผยแพร่ออกไป...
ทั่วหล้านี้คงจะได้ตะลึงงัน
ภายในสวนเงียบสงบ สายลมที่พัดผ่านมาทางซุ้มประตูหินได้พัดใบไผ่ปลิวว่อน
“ตอนนี้เจ้าก็รู้แล้ว” ซวงเอ๋อร์จ้องมองเฉินฉางเซิงแล้วเอ่ยว่า “เจ้าก็เป็นเพียงคนธรรมดา ถูกแบ่งกั้นจากโลกของคุณหนูด้วยเส้นทางช้างเผือกอันกว้างใหญ่ไพศาล เจ้าไม่มีทางก้าวข้ามมาได้ เพื่อตัวเจ้าเอง สิ่งที่ดีที่สุดคือควรลืมเรื่องนี้เสีย”
เฉินฉางเซิงแท้จริงแล้วไม่ได้คาดคิดมาก่อน ว่าหญิงสาวที่เป็นคู่หมั้นตนจะเก่งกาจเพียงนี้ หลังจากได้ครุ่นคิดจึงถามกลับว่า “แล้วเหตุใดก่อนหน้านี้ฮูหยินมิได้กล่าวกับข้า”
ซวงเอ๋อร์ เอ่ยว่า “ฮูหยินไม่อยากให้รับรู้เรื่องราวเหล่านี้เกรงว่าหลังจากรู้แล้ว เจ้าจะปรารถนาในสิ่งต่างๆ นานา”
เขาเงยหน้าขึ้น แล้วจ้องมองไปยังนางเอ่ยว่า “เพราะเหตุใดเจ้าถึงบอกข้า”
ซวงเอ๋อร์ กล่าวตอบ “เหตุเพราะในจดหมายคุณหนูได้กล่าวถึงเจ้าไว้ คุณหนูเป็นคนที่มีจิตใจดีงาม ถึงแม้นางจะไม่สมรสกับเจ้า แต่ก็ไม่ปรารถนาเห็นเจ้าตายไปอย่างไร้ร่องรอย แต่ว่า...ข้าคิดว่าเจ้าน่าจะเป็นคนฉลาด หลังจากได้รับรู้เรื่องราวเหล่านี้แล้ว เจ้าคงจะกระจ่างแจ้งด้วยตัวเจ้าเอง แล้วกระทำในสิ่งที่ถูกต้อง”
เฉินฉางเซิงเอ่ยว่า “ข้ารู้แล้ว”
หลังจากพูดจบประโยค เขาได้เดินไปทางซุ้มประตูหิน เท้าได้เหยียบกับใบไผ่บนพื้น พลันก่อให้เกิดเสียงดังสวบสาบ
ซวงเอ๋อร์ตะลึงงัน ในใจคิดว่านี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่หรือ
เฉินฉางเซิงพลันหยุดเท้าลง หันหลังกลับมองมายังนาง
ซวงเอ๋อร์รู้สึกโล่งใจไม่น้อย มือน้อยๆ ยกมาทาบบนอก รอคอยการตัดสินใจของเขา
เฉินฉางเซิงจ้องมองมายังนางแล้วกล่าวว่า “ข้าต้องการจะออกจากที่นี่ ควรเดินไปทางไหน”


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 003

ตอนที่ 3 มันคือชื่อที่ธรรมดา แต่...มันคือชื่อของข้า
ซวงเอ๋อร์ตะลึงไปชั่วครู่ถึงจะรู้สึกตัว
นางมองออกว่าหนุ่มน้อยนักพรตเต๋าคนนี้ มิได้จงใจเยาะเย้ยหรือหยอกล้อ เพียงแต่หาได้ฟังสิ่งที่นางพูดไม่ ทว่าเมื่อจ้องมองท่าทางที่สงบนิ่งของฝ่ายตรงข้ามนั้น นางไม่เข้าใจเพราะเหตุใดถึงโกรธขึ้นมา
นางกล่าวอย่างเคียดแค้น “เจ้าต้องตายแน่”
เฉินฉางเซิงเบิกตากว้าง เอ่ยว่า “ทุกคนย่อมตาย”
ซวงเอ๋อร์ตอบ “เจ้าก็รู้ว่าข้ามิได้หมายความเช่นนี้”
เฉินฉางเซิงกล่าวอย่างตั้งใจ “ขอบคุณที่เจ้าบอกกับข้า”
ซวงเอ๋อร์ทำหน้าปั้นยาก เอ่ยว่า “ฮูหยินประสงค์จะถอนการหมั้นหมาย เมื่อเจ้าตอบรับ ตัวเจ้าเองก็ย่อมมีสิ่งตอบแทน เพราะเหตุใดต้องโกรธแล้วพูดว่าตนเองมาถอนการหมั้นหมาย เจ้าคิดว่าการทำเช่นนี้จะสามารถเอาเกียรติบนใบหน้าเจ้ากลับมาได้อย่างนั้นรึ ถ้าหากว่าเป็นอย่างนั้นจริง ก็มิเห็นมีอะไรเลย ท้ายที่สุดแล้วเหตุใดเจ้าถึงเปลี่ยนความตั้งใจเสียล่ะ ทำกลับไปกลับมา ที่จริงแล้วมาพูดคุยกันไม่ดีกว่าหรือ”
“ที่จริงแล้ว...ข้าต้องการจะมาถอนการหมั้น พวกเจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็มิได้สำคัญ แต่ตอนนี้ข้าไม่อยากจะถอนหมั้นแล้ว”
“เพราะเหตุใด”
เฉินฉางเซิงเอียงหัวแล้วคิดอย่างจริงจัง ใบหน้าอ่อนเยาว์ค่อยๆ ยิ้มออกมา เหตุเพราะสามารถหาเหตุผลที่จะพูดเกลี้ยกล่อมฝ่ายตรงข้ามได้แล้ว จึงเอ่ยว่า “เพราะว่า...พวกเจ้าไม่เคยถามชื่อข้า”
ซวงเอ๋อร์ไม่เข้าใจ
“ตั้งแต่เข้ามาในจวนจนถึงตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นฮูหยินหรือว่าเจ้า ล้วนแต่ยังไม่เคยถามชื่อของข้า”
เฉินฉางเซิงจ้องมองไปที่นางกล่าวอย่างจริงจังว่า “ชื่อของข้าคือเฉินฉางเซิง ข้ารู้ว่าชื่อของข้ามันฟังดูธรรมดา แต่ว่าอาจารย์ของข้าอยากให้ข้ามีอายุยืนยาว ความคิดนี้ช่างดีมิใช่หรือ ดังนั้นข้าเลยใช้ชื่อนี้มาตลอด”
พูดมาถึงประโยคนี้ นัยน์ตาของเขาเป็นประกาย ท่าทางสงบนิ่ง
ทันใดนั้นซวงเอ๋อร์คิดว่าเขาเหมือนกับหนุ่มน้อยนักพรตเต๋าธรรมดาทั่วไป ร่างกายมีแสงแวววาวเปล่งออกมาก หรือว่าเขาจะมีลักษณะนิสัยที่จริงจัง นางเข้าใจเหตุผลของเขา จึงก่อเกิดความรู้สึกละอายใจขึ้นมา
ตั้งแต่เข้ามาที่จวนจนถึงตอนนี้ ยังไม่มีใครถามชื่อเขาสักคน แต่เขาหาได้แสดงกิริยาที่โกรธเคืองไม่ แม้ได้รับความอัปยศอดสู ไม่ว่าจะอยู่ต่อหน้าฮูหยินหรือว่าซวงเอ๋อร์ เขาล้วนแต่แสดงกิริยาที่มีมารยาท หาได้มีสักครั้งที่ขาดมารยาท ถึงแม้บางทีจะมีอาการอึดอัดอยู่บ้าง แต่ก็ถือว่าน้อยนิด คนเหล่านั้นที่ทำให้เขาไม่ยินดี สุดท้ายแล้วพวกเขานั้นกลับกลัดกลุ้มยิ่งกว่าเขาเสียอีก
ไม่ใช่ว่าเขาถนัดที่จะทำให้คนอื่นไม่ยินดี แต่เขาได้ตั้งใจทำในสิ่งที่ตนคิดว่าควรจะกระทำ ไม่ว่าจะเป็นการถอนการหมั้นหมายหรือว่าเปลี่ยนความตั้งใจ เขาคิดว่าล้วนเป็นสิ่งที่ถูกต้อง ถึงแม้จะทำให้ผู้คนรู้สึกยากที่จะตัดสินใจ ด้วยเหตุนี้ ผู้คนที่ทำให้เขาไม่ยินดี สุดท้ายแล้วก็ต้องกลัดกลุ้มจนไม่มีทางที่จะมีความสุข
ซวงเอ๋อร์ตั้งแต่เยาว์วัยก็มาอยู่ที่จวนขุนพลเทพ ต้นเหตุคงเป็นเพราะคุณหนู ดังนั้นตำแหน่งของนางจึงสูงส่ง แม้แต่ท่านเทพและฮูหยินยังไม่เคยกล่าวว่านางอย่างรุนแรง ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่เคยพบเจอผู้ใดที่เหมือนกับเฉินฉางเซิง นางรู้สึกไม่คุ้นเคยกับความรู้สึกเช่นนี้ จิตใต้สำนึกรู้สึกไม่สงบ ไม่รู้ว่าเหตุเพราะสิ่งที่พูดเกลี้ยกล่อมเฉินฉางเซิงหรือกับตนเองกันแน่ นางจึงทำน้ำเสียงให้เข้มแข็งขึ้นพลางเอ่ยว่า
“ในใต้หล้านี้ มีเพียงคุณหนูของข้าที่มีสายเลือดของหงส์ฟ้าอย่างแท้จริง นางหาได้เป็นสองรองใครไม่!”
“ในสมุดบันทึกของศิษย์พี่ข้ามีหนึ่งประโยค แต่ไหนแต่ไรข้าคิดว่าช่างมีเหตุผล ตอนนี้จะมอบให้กับเจ้า หวังว่าเจ้าจะสามารถเข้าใจอย่างลึกซึ้ง เขาได้กล่าวว่า ผู้คนบนโลกใบนี้ล้วนแล้วแต่ไม่เป็นสองรองใคร”
เฉินฉางเซิงมองนางพลางกล่าวอย่างจริงจัง
สุดทางเดินของถนนที่ทอดยาวมีสะพานหินโค้งตั้งอยู่ ใต้สะพานหาใช่แม่น้ำลั่วเหอ แต่คือลำธารสายเล็กๆ ที่ไม่สะดุดตา เฉินฉางเซิงเดินไปถึงบนสะพาน หันหลังกลับมองไปยังจวนขุนพลเทพ พบเจอแต่ความเงียบสงบ แต่ยังคงมีความเจริญรุ่งเรือง มีสวนสวยงามนับไม่ถ้วน หนึ่งในนั้นพบว่าจวนตระกูลสวีโดดเด่นที่สุด เขาอดไม่ได้ที่จะส่ายศีรษะไปมา
หลังจากที่เขามาถึงจิงตู เขาไม่ได้ไปเยี่ยมชมทิวทัศน์ที่ลือชื่อใดๆ แม้แต่สุสานเทียนซูก็ยังไม่ทันได้ไป แค่แวะไปที่ลำธารเพื่อหวีผมล้างหน้าชั่วครู่ แล้วมุ่งตรงมายังจวนขุนพลเทพ เขาต้องการที่จะถอนการหมั้นหมาย เขาช่างรีบร้อนเสียจริง ถ้าหากเขาและคุณหนูของจวนเทพขุนพลได้สมรสกัน ถ้าหากว่าโรคของเขารักษาไม่หาย เหตุใดต้องให้ฝ่ายตรงข้ามเหนื่อยด้วยเล่า ถึงแม้จะสามารถรักษาได้ ก็คงต้องใช้ระยะเวลาหลายปี
เขาไม่อยากให้เวลาวัยหนุ่มสาวของฝ่ายตรงข้ามเสียไป แต่คิดไม่ถึงว่าได้มาอยู่ที่จวนตระกูลสวีจะพบเจอกับการดูถูก การเหยียดหยาม การยั่วยุทั้งหลายเหล่านั้น ตอนนี้เขาย้อนกลับไปคิด ตั้งแต่เขาอายุสิบปี ทางวัดก็ไม่เคยได้เคยรับของขวัญจากฝ่ายตรงข้ามอีก ทั้งสองฝ่ายได้ขาดการติดต่อต่อจากกัน เป็นเช่นนี้ก็สามารถอธิบายได้ว่าฝ่ายตรงข้ามก็มิได้ปรารถนาจะสมรสกับตน วันนี้เขามาที่จิงตูประสงค์จะเป็นฝ่ายขอยกเลิกการแต่งงาน แต่เดิมน้ำที่ไหลมารวมกันก็มักจะกลายเป็นคูคลอง ต่างเป็นเรื่องที่ต่างฝ่ายต่างสมัครใจยินยอม คิดไม่ถึงว่าจะต้องมาเจอเรื่องที่รบรากัน ดังนั้นเมื่ออยู่ในสนามเขาจึงเปลี่ยนความตั้งใจ
เขาไม่ได้ฝึกบำเพ็ญเพียรและก็ไม่ใช่นักพรตเต๋า แต่ว่าเขาได้ร่ำเรียนคัมภีร์เต๋ามาตั้งแต่เยาว์วัย บวกกับชะตาชีวิตที่มืดมัว ดังนั้นเมื่อเขาปรารถนาทุกสิ่งทุกอย่าง ก็ให้เกิดขึ้นแล้วแต่ใจ ให้ดำเนินไปอย่างสบายใจ การเดินทางไกลโพ้นนับหมื่นลี้มาจิงตูเพื่อมาถอนการหมั้นหมาย ก็คือการทำตามปรารถนาของใจ ไม่ยกเลิกการหมั้นหมาย ก็คือการทำตามปรารถนาของใจ จวนขุนพลเทพไม่มีมารยาท เขายิ่งไม่อยากให้ฝ่ายตรงข้ามได้ทำตามปรารถนา เพราะว่าเป็นเยี่ยงนี้ ใจของเขาช่างทำตามยากยิ่ง
แน่นอนว่าเมื่อมาถึงขณะนี้ เฉินฉางเซิงเพียงอยากให้คนที่เย็นชาชอบซ่อนเร้น อีกทั้งฮูหยินที่หน้าตางดงามและก็หญิงรับใช้ที่ดวงตากลมโตชอบมองท้องฟ้าผู้นี้ร้อนใจ ผ่านไปไม่กี่วัน เขาจะนำหนังสือสมรสมาถอนหมั้นฝ่ายตรงข้าม ชะตาชีวิตของคนเราเกี่ยวกับฟ้า แต่ความสุขทั้งชีวิตของแม่นางสวีสำคัญกว่าการที่เขาได้พบเจอกับความเย็นชาและการดูถูกเหยียดหยามเหล่านี้ ถึงกระนั้นเขายังคงคิดว่าเป็นเช่นนี้
เพียงแค่ ท้ายที่สุดแล้วจะทำให้คนไม่ยินดี มีบางครั้งเฉินฉางเซิงมักจะลืมว่าตนเองนั้นเป็นเพียงหนุ่มน้อยวัยแค่สิบสี่ปี แต่ท้ายที่สุดแล้วเขาก็เป็นเพียงแค่หนุ่มน้อยคนหนึ่ง เขามีความภาคภูมิใจและให้เกียรติต่อตนเอง ถูกทำให้อับอายขายหน้าก็ย่อมต้องมีความรู้สึกเป็นธรรมดา
เขาเดินไปใต้สะพานหิน ซื้อซาวปิ่ง*สองชิ้นที่วางขายตามริมทาง นั่งยองๆ อยู่บนแผ่นหินที่อยู่ริมลำธาร ด้านหนึ่งค่อยๆ แทะซาวปิ่ง อีกด้านหนึ่งก็มองไปยังจวนขุนพลเทพที่อยู่ไกลออกไป ในใจรู้สึกเป็นทุกข์ เขารู้ว่าความรู้สึกนี้มาจากที่ใด ยิ่งแจ่มแจ้งถ้าหากให้ความรู้สึกนี้ปะทุออกมา คงจะทำร้ายร่างกายเป็นแน่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการแก้ไขปัญหาเรื่องนี้ก็ไม่ได้ช่วยแต่อย่างใด
ผิวน้ำของแม่น้ำลั่วเหอที่ห่างไกลออกไป เปรียบดังเมฆที่เลือนราง ตรงข้ามกับแม่น้ำคือถนนที่ทอดยาว มีกองพันหมาป่าที่มาจากทิศตะวันตกอยู่ห่างไกลออกไป ราวกับว่าจะได้กลิ่นเหม็นหืนที่ปากของสุนัขหมาป่าก็ไม่ปาน มีเงาลอยข้ามน้ำไป เขาจึงเงยหน้าขึ้นมอง พบอาชาสวรรค์ที่มีปีกสีขาวราวหิมะตัวหนึ่งกำลังลากเกวียนที่งดงามมุ่งไปยังทิศเหนือ กำแพงเมืองที่ไกลออกไปนั้นมีหอสังเกตการณ์ เหยี่ยวแดงผู้รับผิดชอบการไต่สวนของทหารทำหน้าที่มิหยุดหย่อน ท้องฟ้าสีครามที่ไกลออกไป มีทหารลาดตระเวนทั้งสี่ด้านกำลังใช้รถลากบินลาดตระเวนอยู่ ดูๆ ไปแล้วช่างเหมือนแมลงปอน่ารำคาญที่มักจะบินอยู่นอกวัดเหล่านั้น...
ที่นี่คือเมืองหลวงในราชวงศ์ต้าโจว ภาพที่อยู่ตรงหน้าช่างมหัศจรรย์ยากที่จะคิดได้ว่านี่คือคนป่าที่ต่ำช้าจำนวนนับไม่ถ้วน เฉินฉางเซิงแทะซาวปิ่ง พลันเบิกตากว้าง มองดูภาพพวกนี้อย่างได้อรรถรส นำไปเปรียบเทียบกับคัมภีร์เต๋าที่ได้บันทึกไว้ ในใจคิดว่าไม่รู้เมื่อไหร่ถึงจะสามารถเห็นสัตว์เทพในตำนานเหล่านั้น ดังเช่นในพระราชวังลี่มีเพียงแค่เสาหินเต่าเทพอายุสามพันกว่าปีต้นนั้น ไม่รู้ว่าในพระราชวังยังคงหลงเหลือมังกรที่น่าเกรงขามตามตำนานหรือไม่ กล่าวกันว่าสิ่งที่เหลือเพียงน้อยนิดก็คือมังกรทองยักษ์อันทรงเกียรติ ยิ่งกว่านั้นหลายหมื่นปีมานี้ยังมิเคยปรากฏให้ใครได้เห็น แล้วในอนาคตข้าจะมีโอกาสได้เห็นหรือ ใช่แล้ว ยังมีเรื่องเล่าขานของหงส์...
ซาวปิ่งช่างหอมหวน แต่ก็แข็งมากเช่นเดียวกัน ต้องเสียแรงในการกินไม่น้อย เฉินฉางเซิงเดิมทีคิดว่าตนเองได้นำเรื่องทั้งหมดที่พบเจอในจวนขุนพลเทพโยนทิ้งไปจากสมองแล้ว ขจัดความรู้สึกทุกข์ออกไปได้อย่างสำเร็จ แต่เมื่อนึกถึงคำว่า ‘หงส์’ คำนี้ พลันทำให้เขาคิดถึงเรื่องของสายเลือดหงส์ที่ได้ยินในวันนี้ คิดไปถึงแม่นางสวีผู้ที่มีสายเลือดหงส์ ทำให้คิดถึงเมื่อหลายปีก่อนที่ได้รับของเล่นเล็กๆ พวกนั้น...
เขามองไปยังซาวปิ่งที่อยู่ในมือคำสุดท้าย นั่งเหม่อลอยสักพักจึงเอาขนมเข้าปาก เคี้ยวอย่างละเมียดละไมจึงกลืนลงท้อง เขาล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าออกมาจากแขนเสื้อเพื่อเช็ดเศษขนมออกจากมือให้สะอาด สะพายสัมภาระแล้วหายลับไปกับฝูงชน
เขาไม่ทันได้ระวัง ไม่ไกลจากหัวมุมถนนมีรถม้าที่ไม่สะดุดตาคันหนึ่งได้จอดไว้ แอกหน้ารถม้าที่ไม่เตะตานั้น มีตราสัญลักษณ์สีแดงเข้มแวววาวของหงส์ แน่นอน ถึงแม้เขาจะมองเห็นก็คงไม่รู้ว่าคือตราสัญลักษณ์ของจวนขุนพลเทพหลังจากคุณหนูแห่งตระกูลสวีได้ถือกำเนิด จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ได้มอบตราสัญลักษณ์สายเลือดหงส์อันใหม่ให้กับตระกูลสวี สิ่งนี่คือเกียรติอันหามิได้อีกแล้ว ทั้งยังเป็นการประกาศอย่างเป็นทางการอีกด้วย
ม้าศึกที่อยู่ข้างหน้ารถมีสายเลือดของอาชาเขาเดียวอยู่ สายตาที่เย็นชาของมันมองไปยังใต้สะพานที่แม่น้ำไหลอยู่ บนตู้มีแม่เฒ่าที่มีสายตาเย็นชา แต่ในขณะเดียวกันก็ได้หลบซ่อนความประหลาดและความกระวนกระวายใจไว้
หลังจากเฉินฉางเซิงออกมาจากจวนขุนพลเทพ นางก็ตามเขามาตลอดเวลา นางคิดไม่ถึงว่าหลังจากหนุ่มน้อยเห็นเมืองหลวงต้าโจวแล้วจะสามารถแสดงออกได้สงบเยือกเย็นเพียงนี้ ไม่เหมือนกับหนุ่มน้อยชนบทที่ไม่มีความรู้แม้แต่น้อย นั่นเป็นเพราะว่านางหาได้รู้ว่าหนุ่มน้อยผู้นั้นตั้งแต่เยาว์วัยได้ศึกษาตำรานับไม่ถ้วน ในตำรานั้นเขาได้ดูทิวทัศน์มากมายและได้เดินทางไปมานับไม่ถ้วน
สวีซื่อจีนั่งอยู่ที่ห้องหนังสือ รูปร่างของเขาสูงใหญ่ประดุจภูเขา ได้กลิ่นของโลหิตกำจายอ่อนๆ แผ่ออกมา นกกระเต็นบนต้นไม้ที่อยู่ห่างจากหน้าต่างไปประมาณสิบจั้ง*หวาดกลัวจนต้องเอาหัวไปซ่อนไว้ที่ใต้ปีก ไม่กล้าแม้แต่ส่งเสียงสักนิด กลิ่นอายอันแรงกล้าที่นำพากลิ่นคาวโลหิตติดมาด้วย พิสูจน์ได้ว่าท่านแม่ทัพใหญ่แห่งต้าโจวมีกำลังที่น่ากลัวอย่างยิ่งและก็ทำให้รู้ว่าตอนนี้เขาอารมณ์ไม่สู้ดีนัก
สิ่งที่ทำให้อารมณ์ของเขาปะทุเช่นนี้ คือหยกครึ่งซีกที่วางอยู่บนโต๊ะหนังสือก้อนนั้น
“ปีนั้นท่านพ่อเป็นถึงขุนนางชั้นผู้ใหญ่ตำแหน่งไท่ไจ่ ได้รับความไว้วางใจจากจักรพรรดินีเป็นอย่างยิ่ง ได้รับคำสั่งให้เป็นผู้ควบคุมการเผาหนังสือในพิธีสักการะสวรรค์ เผ่ามารเพื่อที่จะทำลายพิธีครานั้น ได้ส่งกงหยางชุนไปลอบสังหารท่านพ่อ ท่านพ่อได้รับบาดเจ็บสาหัส ท่านผู้เฒ่าแห่งเขาไท่ซานก็มิอาจรักษาจนกระทั่งได้มาเจอกับนักพรตที่เดินผ่านมาทางไท่ซาน จึงสามารถรักษาอาการบาดเจ็บนี้ได้ ดังนั้นจึงเกิดการหมั้นหมายขึ้น”
ฮูหยินสวีลดเสียงต่ำลงเอ่ยว่า “ดูเหมือนจะเป็นเช่นนี้ ที่แท้นักพรตเต๋าผู้นั้นก็มีเรื่องราวเช่นนี้”
สวีซื่อจีเงยหน้าขึ้น มองไปยังฟ้าสีครามที่อยู่นอกหน้าต่างแล้วกล่าวว่า “โลกอันกว้างใหญ่ไพศาล สรรพสิ่งมากมาย มีผู้แกร่งกล้านับไม่ถ้วน ทางด้านวิชาแพทย์ของนักพรตเต๋าท่านนั้นเป็นหนึ่งในผู้มีฝีมือแกร่งกล้า ย่อมจะต้องเป็นเลิศอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นท่านพ่อคงไม่ให้หรงเอ๋อร์หมั้นหมายกับคนรุ่นหลังเขาหรอก”
ฮูหยินสวีมีความรู้สึกกระวนกระวายใจ เอ่ยว่า “ตอนนี้สิ่งที่เป็นกุญแจสำคัญก็คือหนังสือแต่งงานฉบับนั้น...ถ้าหากนักพรตเต๋าท่านนั้นไม่มีเบื้องหลังเช่นนั้น ก็หาใช่บุคคลที่สำคัญไม่ ในเมื่อเรื่องได้ดำเนินมาแล้ว ก็ไม่ถึงกับว่าจะควบคุมไม่ได้”
สวีซื่อจีอารมณ์เยือกเย็น เอ่ยว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ทำให้หนุ่มน้อยนักพรตเต๋าเข้าใจกระจ่างแจ้งเสีย”
ฮูหยินสวีเสียงได้เปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำลง ถ้าหากไม่ฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วน คงฟังอย่างไม่ถนัด “เจ้าหนุ่มน้อยนักพรตเต๋าคนนั้นหาใช่คนที่จะไล่ให้ไปได้ง่ายๆ ถ้าหากเขาตายแล้วเน่าเปื่อยจะทำอย่างไร ปีหน้าสุสานเทียนซูก็จะเปิดให้ผู้คนได้เข้าชม นักปราชญ์จากทางใต้คงส่งคณะทูตมาเป็นแน่ ถึงตอนนั้นเกรงว่าจะเสนอเรื่องการสมรสต่อราชวงศ์อย่างเป็นทางการ ถึงกระนั้นเราจะทำให้เกิดข้อผิดพลาดมิได้”
สวีซื่อจีหรี่ตาลงเล็กน้อย ประหนึ่งเสือที่หาญห้าวกำลังหลับ เอ่ยว่า “ถ้าอย่างนั้นก็เผาเขาให้เป็นเถ้าธุลีแล้วโยนลงในแม่น้ำลั่วเหอเสีย”
ผ่านไปไม่กี่วันก็จะเป็นฤดูฝน น้ำในแม่น้ำลั่วเหอก็จะขึ้น ไม่ว่าจะเป็นเถ้าธุลีหรือว่ากระดูก เมื่อตกลงไปในแม่น้ำ แค่พริบตาเดียวก็จะหายลับไป


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 004

ตอนที่ 4 สำนักเทียนเต้า
เหมือนทุกๆ เช้าตรู่ของสิบสี่ปีที่ผ่านมา เฉินฉางเซิงตื่นเวลายามห้า เขาลืมตาขึ้นทันที ใช้เวลาที่พักผ่อนและเงียบสงบห้าอึดใจจึงพลิกตัวลุกจากเตียง ใส่รองเท้าและสวมเสื้อผ้า พับที่นอนให้เป็นระเบียบ จึงไปล้างหน้าล้างตา เขากินข้าวต้มเนื้อเป็ดถ้วยหนึ่งและซาลาเปาเนื้ออุ่นๆ ที่อยู่ในเข่งชั้นแรกสี่ลูกอยู่ที่ด้านหน้าของห้องโถงในโรงเตี๊ยม กลับมาถึงห้องพัก เขาใช้ชาเก่าของคืนเมื่อวานมาบ้วนปาก ส่องกระจกทองแดงเพื่อจัดระเบียบของเสื้อผ้า หลังจากนั้นเดินออกไปที่สวนหย่อม
ตอนนี้ไม่ได้อยู่วัดเล็กๆ ที่เมืองซีหนิง ไม่จำเป็นต้องหาบน้ำตัดฟืน เขาหันเข้าหาหมอกแรกอรุณและแสงท้องฟ้าจากที่ไกล หลับตาลงแล้วเริ่มใคร่ครวญอย่างสงบ ในสมองนั้นอ่านอาขยานคัมภีร์เต๋าอย่างเงียบๆ จนกระทั่งจิตใจผ่อนคลาย ถึงจะนับว่าการเรียนนี้บรรลุผล จากประตูด้านข้างคือถนนที่ค่อยๆ คึกคักมุ่งไปสู่เมืองจิงตู ไปอยู่รวมกับฝูงชนได้อย่างไม่เตะตา ชีวิตวันหนึ่งของเขาจึงได้เริ่มขึ้น
ในมือของเขาคือใบรายชื่อใบหนึ่ง บนนั้นคือรายชื่อของสำนักศึกษาหลากหลายที่ในเมืองจิงตู มุ่งไปถามที่อยู่ของสำนักอันดับแรกจากผู้ดูแลเมือง เขาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ไม่ได้ระแวดระวังว่าด้านหลังมีรถม้าได้ตามตนอยู่ ไม่ได้เห็นว่าม้าตัวนั้นเป็นม้าที่มีสายเลือดของอาชาเขาเดียว ยิ่งมิได้ระวังว่าแอกหน้ารถนั้นมีตราสัญลักษณ์ของสายเลือดหงส์อยู่
หลายปีที่ผ่านมาสุสานเทียนซูเปิดสอนเกี่ยวกับการเรียนรู้วัฒนธรรม พัฒนาลูกศิษย์จำนวนนับไม่ถ้วน แต่แม้มีหมื่นเปลี่ยนแปลงหลักการก็ยังคงเดิม การเสาะแสวงหาต้นตอของเรื่องราว ล้วนแต่ครอบคลุมอยู่ในตำราเต๋า ไม่ว่าจะศึกษาเกี่ยวกับการเกษตร การก่อสร้าง และการค้าขาย ล้วนแต่เป็นเช่นนี้ และมาตรฐานที่ใช้ในการตัดสินการดำเนินการเหล่านี้ ตอนนี้สิ่งที่เป็นที่ยอมรับสำหรับทุกคนมากที่สุดก็คือการสอบใหญ่ของราชวงศ์ต้าโจวปีละหนึ่งครั้ง
การสอบใหญ่ริเริ่มจากจักรพรรดิไท่จู่ราชวงศ์ต้าโจว ไม่ว่าจะเข้ามาสำนักเพื่อเป็นขุนนางหรือเข้ากองทหารเป็นขุนพล หรืออาจจะเข้านิกายหลวงเพื่อเป็นเทพผู้ดูแล ผลคะแนนของการสอบใหญ่เป็นมาตรฐานที่สำคัญที่สุด ซึ่งสิ่งสำคัญที่สุดก็คือคำสั่งของจักรพรรดิไท่จู่ มีเพียงแค่ผู้ผ่านการสอบใหญ่สามคนแรก ถึงจะมีคุณสมบัติเข้าสุสานเทียนซูเพื่อเยี่ยมชมสุสานเทียนซู กฎระเบียบข้อนี้เป็นเพราะผู้แกร่งกล้าบนโลกนี้มีจำนวนไม่รู้เท่าไหร่ ทุกต้นปีจะเดินมายังจิงตู ในปีที่จัดการสอบใหญ่เป็นครั้งแรกนั้น จักรพรรดิไท่จู่ยืนอยู่บนกำแพง จ้องมองมายังผู้มีพรสวรรค์ของทุกสำนักในแผ่นดินราวกับฝูงปลาจำนวนมากมายที่กำลังแหวกว่ายเข้ามา หัวเราะพลางกล่าวประโยคที่ขึ้นชื่อประโยคนั้น และได้วางรากฐานของการสอบใหญ่ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
บรรดาอาณาจักรในแดนใต้มีพรรคฉางเซิงและพรรคแห่งอื่น เป็นธรรมดาที่จะไม่พอใจกับกฎระเบียบข้อนี้ จากมุมมองของพวกเขา ถึงแม้เทียนซูจะอยู่ที่จิงตูในต้าโจว แต่เทียนซูยังเป็นสิ่งของที่ประทานมาจากสรวงสวรรค์ แน่นอนว่าเป็นทรัพย์สินของทุกคน เพราะเหตุนี้ ทิศใต้ได้ต่อต้านการสอบใหญ่หลายครา ความสัมพันธ์ของทั้งสองปะทุขึ้นเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว
เพียงแค่สุสานเทียนซูมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อผู้บำเพ็ญเพียร ถึงแม้ราชวงศ์ต้าโจวมีอำนาจแข็งแกร่ง ก็ไม่มีหนทางที่จะไม่สนใจคนรอบข้างโดยยึดใช้แต่เพียงผู้เดียว อำนาจของทางทิศใต้ เดิมทีก็ไม่มีหนทางที่จะต่อต้านหรือคัดค้านความยั่วยวนใจที่จะมาเข้าชมสุสานเทียนซูได้ ถึงแม้เผ่ามารหลังจากถูกตีถอยไปทั้งสองฝั่งค่อยๆ ห่างไกลกันตามกาลเวลา ทิศใต้ภายนอกกำลังต่อต้าน แต่ยังมีสำนักมากมายที่ยังคงส่งผู้แกร่งกล้าเข้าร่วมการสอบใหญ่เป็นการส่วนตัว
จนกระทั่งจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ดูแลบริหารแคว้น ในที่สุดราชวงศ์ต้าโจวและผู้ครองแคว้นทางใต้ทำข้อตกลงมีอำนาจร่วมกัน บรรดาผู้ครองแคว้นและบรรดาพรรคต่างๆ ของทิศใต้ ได้แต่งตั้งคณะทูตที่สมัครใจเข้าร่วมการสอบใหญ่ของราชวงศ์ต้าโจว พิจารณาให้ทั้งสองฝ่ายสามารถเป็นผู้ตั้งข้อกำหนดการตัดสิน ดังนั้นลูกศิษย์ของทิศใต้สามารถไม่รับตำแหน่งขุนนางของต้าโจวได้ นอกจากนี้ยังให้ความเสมอภาค ก็คือในข้อตกลงการสอบใหญ่มีรายชื่อใหม่ทั้งหมด
หลายปีมานี้ การสอบใหญ่คัดเลือกผู้แกร่งกล้านับไม่ถ้วน กล่าวกันว่าขณะนี้ผู้แกร่งกล้าที่เป็นเลิศของแผ่นดิน ล้วนแต่เป็นผู้มีประสบการณ์ผ่านการสอบใหญ่ทั้งสิ้น เป็นเรื่องจริงที่ชาวต้าโจวล้วนรับรู้ ส่วนนิกายหลวงในปัจจุบัน ผู้อาวุโสแห่งยอดเขาเทพธิดาทางทิศใต้ เป็นผู้ที่เคยผ่านการสอบใหญ่มาอย่างงดงาม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้มีความสามารถของเผ่าปีศาจเหล่านั้นล้วนแต่เคยแปลงกายเป็นมนุษย์เพื่อเข้าร่วมการสอบใหญ่ แม้แต่องค์ชายน้อยของเผ่ามารองค์หนึ่งก็ยังเคยผจญภัยมาที่จิงตู ทว่ากลับถูกศิษย์รุ่นพี่ของสำนักฝึกหลวงจับได้ เนื่องจากความสามารถของมหาเทพถูกกดไว้ในควันดำ
นั่นเป็นเรื่องที่ผ่านมาหลายปีแล้ว ตอนนี้ผู้คนต่างให้ความสนใจก็คือการสอบใหญ่ของปีหน้า ชิวซานจวินแห่งสำนักฉางเซิงจะเข้าร่วมหรือไม่ กฎแดนสวรรค์เจ็ดประการจะมีกี่คนที่สามารถฝ่าทะลวงเข้าไปได้สักด่าน สวีโหยว่หรงสามารถตีทะลวงได้ก่อนกำหนดหรือไม่ ลงจากยอดเขาเทพธิดากลับมาจิงตู ผู้มีพรสวรรค์แกร่งกล้าสงบเยือกเย็นลึกลับผู้มีชื่อเสียงของเผ่ามารที่อยู่ในทุ่งป่ารกร้างคนนั้นจะปรากฏตัวต่อหน้าโลกมนุษย์เป็นครั้งแรก หรือว่าจะตามรบราฆ่าฟันกับผู้แกร่งกล้าเผ่ามารคนอื่นต่อไปหรือไม่ นอกจากเรื่องพวกนี้ พวกเราชาวจิงตูที่เป็นห่วงก็คือในสำนักศึกษาของจิงตูจะปรากฏผู้มีพรสวรรค์อย่างไรบ้างต่อหน้าผู้คน
ถูกต้อง จิงตูมีสำนักมากมาย การบริหารบ้านเมืองของจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ทำให้รู้สึกว่าอยู่ภายใต้ความเข้มงวด แต่การปฏิบัติงานมีความซื่อสัตย์ตรงไปตรงมา ความเป็นอยู่ของประชาราษฎร์ค่อยๆ ดีขึ้น หลายสิบปีมานี้มีแต่ความสงบสุข เรียกได้ว่าเป็นยุคที่เจริญรุ่งเรือง หลากหลายสำนักก่อตั้งขึ้นประหนึ่งหน่อไม้หลังฝน จนกระทั่งไม่กี่ปีมานี้ยังมีหลายสำนักที่ก่อตั้งมาเพื่อการสอบใหญ่โดยเฉพาะ มีผู้แข็งแกร่งของนิกายหลวงเปิดสอนอยู่ในสำนักส่วนตัวอย่างลับๆ สถาบันที่มีชื่อเสียงย่อมเป็นสถาบันที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และยังมีประวัติที่ยาวนานมาหลายช่วงอายุคน ในจำนวนนั้นมีสองสถาบันที่มีประวัติยาวนาน ขนาดว่ามีประวัติยาวนานมากกว่าราชวงศ์ต้าโจว
ใบรายชื่อของเฉินฉางเซิงมีทั้งหมดหกสำนัก ในเวลานี้เขาไปที่สำนักเทียนเต้าซึ่งเป็นอันดับแรกในการจัดอันดับ ตามความเป็นจริง ทั่วทั้งผืนแผ่นดินต้าลู่ สำนักเทียนเต้ามีชื่อผู้คุณสมบัติเรียงอยู่ลำดับแรกสุด ในการสอบใหญ่สองร้อยปีมานี้ ลูกศิษย์สำนักเทียนเต้าได้รับการประกาศรายชื่อเป็นอันดับแรกรวมทั้งสิ้นยี่สิบสี่ครั้ง ลูกศิษย์ที่ต้องการจะมาศึกษาที่นี่ล้วนเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์และเป็นคนธรรมดา เพื่อนิกายหลวง สำนักแห่งนี้ได้สร้างผู้มีตำแหน่งที่สำคัญเกี่ยวข้องกับขุนนางมากมาย เพื่อให้สำนักศึกษาทุกแห่งได้ฝึกฝนผู้มีพรสวรรค์จำนวนนับไม่ถ้วน สิ่งสำคัญที่สุดก็คือ ยุคปัจจุบันนี้ปรมาจารย์นักพรตของนิกายหลวง เคยเป็นนักเรียนของสำนักแห่งนี้
ในประวัติการสอบใหญ่สำนักเทียนเต้าได้คะแนนดีเลิศที่สุด เป็นธรรมดาที่จะสมัครเข้าศึกษาที่นี่ยาก แต่ผู้คนก็ยังสมัครที่นี่จำนวนมากที่สุด เฉินฉางเซิงเดินไปถึงประตูของสำนักเทียนเต้า มองไปยังประตูหยกสีดำใหญ่ตั้งตระหง่านบานนั้น มองไปข้างบนชื่อของสำนักที่ปฐมจักรพรรดิเป็นผู้เขียนด้วยตนเอง เป็นธรรมดาที่จะเกิดความเลื่อมใสศรัทธาออกมา แต่ว่าหลังจากนี้ก็ถูกความรู้สึกคล้ายกับความคึกคักในตลาดสดและกลิ่นเหงื่อที่เหม็นคลุ้งแทงเข้าจมูกส่งออกมาจากประตูสำนัก กลิ่นเหม็นน้ำหมึกที่คละคลุ้ง พลันทำให้ความรู้สึกทั้งหมดนี้อันตรธานหายไป เขาจึงก้มหัวต่ำลงด้วยความเคยชิน
เมื่อออกจากซีหนิง เขาคิดคำนวณเวลาได้เหมาะเจาะ เมื่อมาถึงเมืองจิงตูจะเป็นฤดูใบไม้ผลิ เป็นช่วงที่ทุกสำนักต้องการนักเรียน เขาคาดคิดไว้แล้วว่า สำนักเทียนเต้าผู้คนต้องสมัครเยอะแน่นอน แต่ไม่คาดคิดว่า จะมากมายจนอยู่ในระดับที่น่ากลัวอย่างนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลุ่มผู้คนที่ท่าทางอ่อนแรงอยู่หน้าประตู ยืนพิงที่ประตู คอยชี้นำกลุ่มคนหนุ่มสาวที่มา ทำให้เขารู้สึกทำตัวไม่ถูก
คนหนุ่มสาวเหล่านั้นสวมใส่เสื้อผ้าลักษณะคล้ายกัน โดยรวมแล้วเป็นสีดำ ที่คาดเอวเป็นทอง คงจะเป็นชุดของสำนักเทียนเต้ากระมัง เฉินฉางเซิงรู้ว่าพวกเขาคงจะเป็นนักเรียนที่สอบไม่ผ่านการสอบใหญ่ของต้นปีที่ผ่านมา คนเหล่านี้จิตใจสูงส่งหยิ่งทะนงตน แต่คงจะยังไม่คลายโกรธเพราะสอบการคัดเลือกไม่ผ่าน จึงมีสีหน้าที่ไม่สู้ดีนักกับนักเรียนใหม่ที่จะสมัครสำนักเทียนเต้าในวันนี้ ฟังคำพูดที่ใจดำเจ็บแสบเหล่านั้น จ้องมองสายตาของคนหนุ่มสาวที่เผยให้เห็นว่าหยอกล้อเหล่านั้น เขาจึงก้มหัวลงด้วยความเคยชิน
ก้มหัวไม่ใช่เพราะเกรงกลัวอะไร ทว่าเพราะเขามีนิสัยรักความสะอาด ไม่ว่าจะเป็นร่างกายภายนอกหรือว่าภายในจิตใจ ดังนั้นเขาจึงไม่อยากดมกลิ่นของเหงื่อที่เหม็นโชยของกลุ่มผู้คน และก็ไม่อยากได้ยินคำพูดของคนเหล่านั้น
“มองคนเขลาปัญญาคนนั้น คล้ายกับสุกรตัวหนึ่ง ใบหน้ามีรอยแผลเป็นหลายแห่ง จงใจเอาพัดเสียบไว้ที่คอ คิดว่าจะเปลี่ยนตนเองเป็นองค์ชายขนนกรึ เหตุใดไม่คิดสักนิด บนลำคอมีเนื้อเป็นชั้นๆ แทบจะทำให้พัดหักแตกเสียแล้ว!”
“ไม่ผิด มองดูเท้าที่ลอยขึ้นของเขา เพิ่งจะสำเร็จการชำระล้างกระดูกมากที่สุดก็คงแค่สองเดือนกระมัง เกรงว่าเส้นเอ็นและกระดูกก็ยังไม่เคยฝึกฝน นึกไม่ถึงจะกล้ามาสมัครสอบสำนักเทียนเต้า คิดว่าจิตญาณที่น่าเวทนาและอ่อนแรงจะสามารถศึกษาตำราเต๋าจนจบเชียวรึ”
“ศึกษาตำราเต๋าจบทั้งสิ้นแล้วรึ หากได้อ่านตำราประหนึ่งคนโง่เขลาที่ยากจนข้นแค้นก็คงไม่กล้าพูดประโยคนี้ พวกเจ้าเข้าใจคนโง่เขลาที่พบเจอมาแค่ระยะหนึ่ง แต่ทางกลับกันข้ากลับเข้าใจบิดามารดาเขาที่ถูกเหยียดหยามรองลงมา เงินที่จ่ายเป็นค่านายหน้าก่อนหน้านั้นคงจะไม่มีวิธีนำกลับคืนมา ถ้าหากข้าเป็นบิดามารของเจ้าอ้วนโง่เขลาคนนั้น สู้เปลี่ยนเงินเหล่านั้นเป็นกระปุกแล้วขอยาเม็ดไม่ดีกว่าหรือ ลดความอ้วนสักหน่อย อย่างน้อยก็แต่งภรรยาได้คนหนึ่ง”
“แต่งภรรยาแล้วเป็นอย่างไร เกรงว่ายาบ๊วยหน้าหนาวเม็ดนั้นจะควบคุมแค่ตัวมันเอง ในอนาคตหากเขามีบุตรชายหญิงยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดคน คงจะมีรูปร่างอ้วนท้วนและโง่เง่าเช่นเขาก็ไม่ปาน เลี้ยงหมูคอกหนึ่ง มิใช่เรื่องที่น่ายินดีหรอกรึ”
นักเรียนเหล่านั้นหัวเราะเฮฮา วิพากษ์วิจารณ์คนที่มาสมัครสอบอย่างกำเริบเสิบสาน ภาษาที่เปล่งออกมาช่างไม่ไพเราะ และยังไม่สามารถควบคุมระดับเสียงได้ จนกระทั่งพยายามอยากให้ฝ่ายตรงข้ามได้ยินสิ่งที่วิพากษ์วิจารณ์อย่างสุดความสามารถ ช่างน่าเกลียดยิ่งนัก หนุ่มน้อยอ้วนท้วนที่โดนวิพากษ์วิจารณ์คนนั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยสีแดง แต่กลับไม่กล้าต่อต้านใดๆ ทั้งสิ้น เพราะว่านักเรียนเหล่านั้นพูดเรื่องจริง แท้จริงแล้วเขาเพิ่งผ่านการชำระล้างกระดูกมาสิบกว่าวัน การปรารถนาที่จะสอบเข้าสำนักเทียนเต้าแท้จริงแล้วคงจะเป็นไปไม่ได้ จุดสำคัญที่สุดคงเป็นเพราะอยากจะอาศัยโชคเพื่อให้ได้เข้าเรียนที่สำนัก แต่ก็ไม่สามารถเอาผิดกับผู้อาวุโสเหล่านี้ได้
เฉินฉางเซิงเดินฝ่าทะลุมาจากกลุ่มผู้คน ฟังคำพูดที่สกปรกโสโครกเหล่านั้น หัวคิ้วขมวดขึ้นเล็กน้อย ในใจคิดว่าถ้าคนที่ถูกวิจารณ์คือตน ไม่รู้ว่าตนจะสามารถอดทนได้หรือไม่ โชคดีที่เขาก้มหัว อีกทั้งลมปราณยังธรรมดา อยู่ในกลุ่มผู้คนจึงไม่สะดุดตา ยากเป็นอย่างยิ่งที่ผู้คนจะให้ความสนใจ จึงทำให้เขาสามารถหลบหลีกสภาพการณ์หยอกล้อ ทะลุผ่านประตูหยกสีดำไปอย่างราบรื่น เดินเข้าไปข้างใน
เพราะว่าคิดถึงเรื่องเหล่านี้ เขาได้แต่ก้มหัวลงไปอีก ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ให้ความสนใจถนนสองข้างที่เข้าไปยังสำนักเทียนเต้า ทั้งสองฝั่งมีกำแพงหินสูงใหญ่ บนนั้นสลักเป็นรูปดอกไม้เทพพิสดาร ภายในอัดแน่นไปด้วยรายชื่อ คล้ายกับใบรายชื่อที่ติดประกาศอะไรสักอย่าง มีสายตามากมายที่หยุดอยู่บนรายชื่อเหล่านั้น มีความเลื่อมใสยกย่องและรู้สึกร้อนดั่งนั่งบนกองไฟ
คนรับใช้ที่คอยติดตามมากับนักเรียนใหม่ที่มาสมัครสอบจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในสำนักเทียนเต้า ดังนั้นเมื่อเข้าไปอยู่ในสำนัก ทันใดนั้นสภาพแวดล้อมพลันเปลี่ยนเป็นเงียบสงบ เฉินฉางเซิงล้วงเข้าไปในแขนเสื้อหยิบผ้าเช็ดหน้าที่สะอาดสะอ้านออกมา นำมาเช็ดเม็ดเหงื่อที่อยู่บนหน้าผาก ถอนลมหายใจออกมา รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง เข้าแถวข้างหลังขบวนที่ยาวเหยียดตามนักเรียนคนข้างหน้า
ผู้คนที่มาสมัครเข้าสำนักเทียนเต้ามีมากมาย ขบวนแถวยาวเหยียด มองดูแล้วเหมือนตำนานที่กล่าวขานเกี่ยวกับงูที่ยาวคดเคี้ยวร้อยจั้งของดินแดนปีศาจฝั่งตะวันตก สิ่งปลูกสร้างที่อยู่ห่างไกลขยายมาจนถึงพื้นหญ้าด้านนี้ จนกระทั่งทอดผ่านแม่น้ำสายหนึ่ง มีนักเรียนใหม่ที่มาสมัครยืนอยู่บนสะพานไม้มากมาย ถูกลมที่หนาวเย็นของฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน สีหน้าหนาวเย็นจนบางส่วนมีสีเขียว
อย่างรวดเร็ว มีคนเดินออกมาจากสิ่งปลูกสร้างแห่งนั้น ล้วนแต่เป็นคนหนุ่มสาว สีหน้าของพวกเขาเป็นสีเขียวเหมือนเพื่อนที่อยู่บนสะพาน น่าเกลียดเป็นอย่างยิ่ง ในเมื่อมิใช่หนาวเหน็บ คงเป็นเพราะการสอบไม่ราบรื่นเป็นแน่ ยังมีกลุ่มผู้คนที่เข้าแถวจ้องมองท่าทางขวัญหายของพวกเขา ทันใดนั้นพลันตื่นตกใจขึ้นมา ไม่มีจิตใจที่จะคุยเล่นใดๆ ทั้งสิ้น
เฉินฉางเซิงไม่มีผู้ใดรู้จัก เป็นธรรมดาที่จะไม่ได้พูดคุยหยอกล้อกับใคร เขามองไปยังสิ่งปลูกสร้างที่อยู่ไกลออกไป ดูเหมือนมีบางส่วนแปลกประหลาด ตอนนี้ที่เขาเป็นกังวลก็คือการรับสมัครสอบของสำนักเทียนเต้าจะเหมือนที่ได้กล่าวไว้ในตำราหรือไม่ ยังคงใช้วิธีเหล่านั้นหรือไม่ ผู้คนที่ไม่ผ่านการทดสอบเหล่านี้เพราะเหตุใดถึงพ่ายแพ้ออกมาอย่างรวดเร็วปานนี้ หรือว่าการสอบของสำนักเทียนเต้าจะเปลี่ยนไปแล้ว
กลุ่มผู้คนไม่หยุดที่ขยับไปข้างหน้า ผ่านทุ่งหญ้าผ่านแม่น้ำสายเล็กๆ ยังไม่เข้าไปใกล้สิ่งปลูกสร้างแห่งนั้น มาถึงด้านล่างเพิงไม้ไผ่แถวหนึ่ง มองไปยังอาจารย์ของสำนักเทียนเต้าที่มีสีหน้าเคร่งขรึมอยู่ด้านหลังโต๊ะหินท่านนั้น มองไปยังหินภูเขาไฟเหมือนหินที่เป็นสีดำก้อนหนึ่ง เฉินฉางเซิงรู้ว่านั้นคือสิ่งใด พลันนึกออกเกี่ยวกับเรื่องในคัมภีร์เต๋าที่เกิดคดีขึ้นเมื่อปีกลาย เขาถึงได้ตกตะลึงเล็กน้อย


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 005

ตอนที่ 5 หนุ่มน้อยเสื้อสีดำลำดับที่สามสิบหก
บรรดาหนุ่มน้อยที่เข้าร่วมสมัครสอบสำนักเทียนเต้า จับก้อนหินโดยเรียงตามลำดับภายใต้คำสั่งของอาจารย์ที่อารมณ์เคร่งขรึมผู้นั้น แล้วกุมแน่นๆ ไว้สามอึดใจ เวลาล่วงเลยผ่านไป เมื่อก้อนหินสีดำก้อนนั้นอยู่ในมือของผู้คนก็จะเปล่งแสงออกมาเล็กน้อย ในแสงสว่างสลัวมีความแตกต่างเพียงน้อยนิด มีผู้คนจำนวนน้อยเมื่อหยิบก้อนหินขึ้นมาแล้วก้อนหินไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ
ก้อนหินสีดำก้อนนั้นมีชื่อที่ธรรมดาอย่างยิ่ง
หินเหนี่ยวนำ
ในคลังตำราเต๋ามีคัมภีร์อยู่เล่มหนึ่ง บรรยายเกี่ยวกับการก่อเกิดของสิ่งแปลกประหลาดในภูเขา แม่น้ำ มหาสมุทร มีชื่อว่า ‘คัมภีร์กำเนิดสรรพสิ่ง’ เฉินฉางเซิงเคยเห็นภาพวาดของก้อนสีหินแบบนี้ในตำราเล่มนั้น รู้เกี่ยวกับสิ่งปาฏิหาริย์ของมัน ด้านในของก้อนหินชนิดนี้มีความสามารถคล้ายสัมผัสแห่งเทพซ่อนอยู่ เพียงแค่พบเจอกับร่างกายของมนุษย์ ก็จะแยกหนึ่งส่วนออกเข้าไปในร่างกาย กระตุ้นพลังปราณในร่างกายของผู้สัมผัส หลังจากนั้นก็เหมือนกับการตกปลา นำพลังปราณของมนุษย์บางส่วนกลับเข้าไปในก้อนหิน หากร่างกายที่กุมก้อนหินเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังปราณ สัมผัสเทพจะยิ่งแข็งแกร่ง ก้อนหินสีดำจะยิ่งได้รับการเติมเต็มมากขึ้น และจะยิ่งสว่างไสว หลังจากผ่านการทดลองมาแล้วหลายปี มนุษย์จึงได้สรุปกฎระเบียบออกมาหนึ่งฉบับ ถ้าหากผู้ใดสามารถผ่านระดับความสว่างของก้อนสีหินสีดำได้ จะตัดสินว่าผู้นั้นอยู่ในระดับที่มีความสามารถ
ทุกปีสำนักเทียนเต้าจะมีคนมาสมัครสอบเป็นจำนวนมาก ดังนั้นจึงเพิ่มขั้นตอนการตรวจสอบขั้นพื้นฐานเช่นนี้เข้าไป มีผู้คนไม่หยุดที่จะยื่นมือมากุมก้อนหินสีดำ บางทีสว่างบางทีส่องแสง มีคนมุ่งเข้าไปยังสิ่งปลูกสร้างที่อยู่ด้านหน้าต่อไป มีคนที่ถูกอาจารย์ท่านนั้นให้สัญญาณออกจากขบวนอย่างเย็นชา บรรยากาศของแถวขบวนเหมือนกับมีความกดดันเป็นพิเศษ
มีหนุ่มน้อยคนหนึ่งกุมก้อนหินสีดำ แต่ก้อนหินสีดำไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เกิดขึ้นทั้งสิ้น เมื่อถูกให้สัญญาณออกไป หนุ่มน้อยคนนั้นผิดหวัง ร้องไห้ตะโกนขอโอกาสให้ตนอีกสักครา มือกุมก้อนหินก้อนนั้นไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ทันใดนั้นจึงถูกคนงานของสำนักเทียนเต้าลากออกไป นอกจากก่อให้เกิดเสียงหัวเราะเยาะชั่วประเดี๋ยว ก็ไม่ได้มีความหมายใดๆ
การตรวจสอบยังคงดำเนินต่อไป ผู้ใดสามารถทำให้ก้อนหินสีดำสว่างไสว ใบหน้าก็จะปรากฏความรู้สึกเบิกบานยินดี ผู้ใดไม่สามารถทำให้ก้อนหินสีดำสว่างไสว ก็หงอยเหงาเศร้าซึมยิ่งนัก
แม่น้ำทางฝั่งนั้นมีเสียงหัวเราะของนักศึกษาเก่ากระจายออกมาไม่ชัดเจน อาจารย์ผู้รับผิดชอบการตรวจสอบของหินหน่วงนำสีหน้ายิ่งนานยิ่งไม่น่าดู ตั้งแต่เช้าตรู่จนถึงขณะนี้ มีผู้คนหลายร้อยที่กุมหินหน่วงนำ แม้ว่ามีผู้คนจำนวนมากที่สามารถทำให้หินหน่วงนำเปล่งแสง ซึ่งพิสูจน์ได้ว่าพวกเขาชำระล้างกระดูกได้สำเร็จ แต่เมื่อเทียบกับปีที่ผ่านมา ผู้เข้าทดสอบของปีนี้แสดงออกมาอยู่ในระดับที่ธรรมดาอย่างยิ่ง ก่อนหน้านี้มีคนหนึ่งที่ปรากฏว่ามีการชำระล้างกระดูกอยู่ในระดับที่สาม ตลอดเวลาที่ผ่านมา ยังไม่มีผู้ใดที่ชำระล้างกระดูกได้ในขั้นสูงสุด สำหรับคนอายุยังน้อยที่สามารถผ่านขั้นถอดจิต คงหาไม่ได้เป็นแน่ เป็นธรรมดาที่อารมณ์ของอาจารย์จะไม่สู้ดีนัก
การบำเพ็ญเพียรของเผ่ามนุษย์กับเผ่าปีศาจและเผ่ามารมีหลายสิ่งที่ไม่เหมือนกัน เมื่อแรกเริ่ม ให้ความสำคัญกับการศึกษาจิตใจ สติปัญญา ความตระหนักรู้ บ่มเพาะจิตญาณ อาศัยสติปัญญามาดำเนินการในวันต่อไป อาศัยจิตญาณมาเป็นแรงกำลังของฟ้าดิน ใช้พละกำลังหล่อหลอมร่างกาย เริ่มจากผิวหนัง เส้นขน เส้นผมจนถึงเส้นเอ็น กล้ามเนื้อ จนกระทั่งเข้าสู่ไขกระดูก ฝึกฝนจนแข็งแกร่ง มีพละกำลังสามารถยกก้อนหินได้ สุขภาพร่างไม่เจ็บป่วยเหมือนคนธรรมดา นี่เป็นสาเหตุของชื่อการชำระล้างกระดูก
เผ่ามารตั้งแต่กำเนิดก็มีร่างกายแข็งแกร่งดุจทองและหิน ถ้าหากมนุษย์ไม่ได้ผ่านขั้นตอนการชำระล้างกระดูก ก็คงไม่สามารถเข่นฆ่าฝ่ายตรงข้ามในสนามรบได้ ดังนั้นในกองทัพทหารของมนุษย์ อย่างน้อยจะต้องผ่านการชำระล้างกระดูกเป็นอันดับแรก ถึงจะมีคุณสมบัติเป็นพลทหารในสนามรบผู้เกรียงไกร นอกเหนือจากนี้ การชำระล้างกระดูกยังมีคุณสมบัติที่เป็นจุดสำคัญ สะท้อนให้เห็นถึงส่วนอื่นๆ อีกด้วย การชำระล้างกระดูกนอกจากเสริมสร้างความแข็งแรงให้เส้นเอ็นและกระดูก ยังทำให้สติปัญญากระจ่างแจ้ง เลื่อนระดับความทรงจำและสามารถแบ่งแยกพลัง ถ้าหากใช้หลักการของคัมภีร์เต๋ามากล่าวสรุป ก็คือการพบเจอโลกอีกแห่งหนึ่ง
คัมภีร์มหามรรคสามพันบท เป็นเพียงการกล่าวโดยประมาณการ ตำราบนโลกนี้มีมากมายมหาศาลประดุจมหาสมุทร มีตัวอักษรจำนวนนับไม่ถ้วนคอยแทนที่ความรู้ ถ้าหากว่าไม่ชำระล้างกระดูกมีสติปัญญาปราดเปรื่องจิตใจใสสะอาดแล้วนั้น ไฉนจะกล้าเหยียบบนมหาสมุทรไปขอความรู้ หากกล้าออกไปเผชิญโลกกว้าง เกรงว่าชั่วครู่คงจะหลงทาง ถูกคลื่นโหมซัดตีเข้ากระดูกและเส้นเอ็นจนแหลกละเอียด คงต้องเสียชีวิตเป็นแน่ หลายปีมานี้สำนักเทียนเต้าได้เพิ่มขั้นตอนทดสอบ ถ้าพิจารณาจากด้านนี้แล้ว อันที่จริงเป็นเรื่องที่มีเหตุผลอย่างยิ่ง ถ้าหากเจ้าแม้แต่การชำระล้างกระดูกยังไม่สำเร็จ แล้วจะมีคุณสมบัติที่จะไปบำเพ็ญเพียรตามวิธีที่ลึกซึ้งกว่านี้ได้อย่างไร
เมื่อวานอยู่ที่จวนขุนพลเทพ เฉินฉางเซิงได้กล่าวยอมรับว่าตนไม่เคยฝึกบำเพ็ญเพียรมาสองครั้งแล้ว เป็นธรรมดา เขาก็ยังไม่เคยชำระล้างกระดูกสำเร็จ คงต้องเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ เมื่อเขากุมก้อนหินสีดำไว้ชั่วครู่ ก้อนหินสีดำไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ทั้งสิ้น เขาคงต้องถูกอาจารย์ขับไล่ออกจากขบวนสมัครสอบ แต่ที่แปลกก็คือ อารมณ์ของเขาสงบนิ่งมาก คล้ายกับจะไม่กังวล
เวลานี้ เขาห่างจากโต๊ะตัวนั้นไม่ไกลมาก มีเพียงสามคนที่อยู่ด้านหน้า คนที่อยู่ด้านหน้าสุด คือหนุ่มน้อยที่ใส่เสื้อผ้าสีดำบางๆ หนุ่มน้อยคนนั้นเดินไปอยู่ด้านหน้าโต๊ะตัวนั้น ไม่รอให้อาจารย์ของสำนักเทียนเต้าเอื้อนเอ่ยอันใด ยื่นมือออกไปหยิบหินหน่วงนำสีดำก้อนนั้น ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ณ เวลานี้ ทุกคนล้วนแต่รู้สึกตึงเครียด
เหตุคงเป็นเพราะว่าหนุ่มน้อยที่สวมใส่เสื้อสีดำคนนั้นมีท่าทีสงบนิ่งยิ่งนัก
ต้นฤดูใบไม้ผลิจิงตูเต็มไปด้วยเมฆ พระอาทิตย์ถูกบดบังไว้ด้านหลัง สำนักเทียนเต้าสวยสง่าและเงียบสงบทั้งผืน ทันใดนั้น ทุ่งหญ้าริมลำธารแปรเปลี่ยนเป็นสว่างไสว ต้นหญ้าที่เพิ่งแตกกิ่งสีเขียวอ่อนออกมาใหม่ ราวกับเปลี่ยนเป็นกิ่งก้านหยก หยดน้ำค้างที่หลงเหลือเปลี่ยนเป็นไข่มุกใส น้ำในลำธารใสแจ๋ว ปลาตัวเล็กๆ แหวกว่ายไปมา สายตาจ้องมองไปยังฟากฟ้า พลันถูกแสงสว่างกระทบเข้ากับร่างกายที่ไม่ขยับเขยื้อน
ผู้คนต่างยกมือบดบังสายตาโดยมิทันรู้ตัว คิดว่าเป็นเพราะเมฆกระจายพระอาทิตย์โผล่ขึ้นนำพาแสงสว่างมา ผ่านไปชั่วครู่จึงค่อยปรากฏปฏิกิริยาตอบกลับ ถึงแม้ว่าจะเป็นฤดูใบไม้ผลิที่สวยวิจิตรก็คงไม่สว่างไสวเช่นนี้เป็นแน่ ถ้าหากไม่ใช่แสงอาทิตย์...แล้วแสงสว่างผืนนี้มาจากแห่งใด
แสงสว่างค่อยๆ เบาบาง สายตาก็ปรับได้เล็กน้อย ผู้คนที่ยกมือขึ้นมาปิดบัง มองเห็นอาจารย์สำนักเทียนเต้าท่านนั้นอ้าปากค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกที่คาดไม่ถึง ในเวลาเดียวกันผู้คนก็มองเห็นว่าแสงสว่างมาจากที่ใด มาจากกลางฝ่ามือของหนุ่มน้อยเสื้อสีดำ หินหน่วงนำสีดำก้อนนั้น เวลานี้คล้ายกับจะเปลี่ยนเป็นก้อนหินอุณหภูมิร้อนสูงสุดที่อยู่ในปล่องภูเขาไฟ จากทิศทางของเส้นแสงได้กระจายออกไปนับไม่ถ้วน คล้ายกับกำลังเผาไหม้มิปาน!
“ขั้นถอดจิต...คาดไม่ถึงว่าจะเป็น...ขั้นถอดจิตหรือ”
อาจารย์สำนักเทียนเต้าท่านนั้น กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเทา เวลานี้เขาจ้องมองไปยังหนุ่มน้อยเสื้อสีดำผู้นั้น ราวกับกำลังจ้องมองหยกล้ำค่า ลุกขึ้นยืนอย่างรีบร้อน เดินไปยังด้านหน้าของฝ่ายตรงข้าม ก้มหัวมองไปยังฝ่ามือของเขาอย่างใคร่รู้ จ้องไปยังลำแสงที่ลอดทะลุออกมาเหล่านั้น คงไม่มีผู้ใดคิดว่าอาจารย์ท่านนี้ยับยั้งสติไม่อยู่ ต้องรู้ว่า...ใบหน้าของหนุ่มน้อยมีความอ่อนเยาว์ เห็นได้อย่างชัดเจนว่าอายุไม่เกินสิบหกปี แต่กลับถึงขั้นถอดจิต!
บรรยากาศอย่างนี้คืออะไร พรสวรรค์คืออะไร หรือนี่คือพรสวรรค์! กลุ่มนักศึกษาเก่าที่อยู่ตรงลำธารหยุดการเยาะเย้ยถากถางไปนานแล้ว เขามองไปยังข้างล่างเพิงไม้ไผ่ประหนึ่งเห็นภูตผีก็มิปาน นักศึกษาเก่าที่ก่อนหน้านั้นพูดจาไม่น่าฟังที่สุด ตกจากม้านั่งหินไถลลงพื้น แต่กลับรู้สึกว่าความเจ็บปวดมิได้กระจายไปถึงกระดูกก้นกบ น้ำเสียงสั่นเทาด้วยความตระหนกตกใจเอ่ยว่า “เป็นไปได้อย่างไร ศิษย์พี่ไป๋อายุสิบหกปีถึงจะถึงขั้นเข้าถอดจิต...เจ้าเด็กนี่...หรือว่าเจ้าเด็กนี่จะมีใบหน้าอ่อนเยาว์แต่กำเนิด ไม่อย่างนั้นจะเป็นไปได้อย่างไร!”
ณ เวลานี้ มีเสียงที่ฟังดูชราและเย็นชาดังมาจากทางด้านหลังพวกเขา
“ในเมื่อเขาคือถังซานสือลิ่ว คงไม่มีอะไรที่จะเป็นไปไม่ได้”
“ถังซานสือลิ่ว เขาคือถึงชานฉือลิ่วรึ” ทุกคนได้ยินชื่อนี้ ยิ่งเพิ่มความตระหนกตกใจ มีคนเอ่ยว่า “เขาอยู่อันดับที่สามสิบหกของทำเนียบชิงอวิ๋น...เพราะเหตุใดจึงออกจากเวิ่นสุ่ยมาจิงตู หรือเป็นเพราะการสอบใหญ่ในปีหน้า แต่ด้วยความสามารถของเขา ปรารถนาจะเข้าไปสุสานเทียนซูก็คงไม่มีปัญหาใดๆ เป็นแน่”
มีคนหนึ่งได้กล่าวอธิบายว่า “ถังซานสือลิ่วทั้งโอหังและถือดีที่สุด ไม่เคยยอมผู้ใด อย่าพูดถึงกฎสวรรค์เจ็ดประการ แม้แต่ลูกหมาป่าทางเหนือก็ไม่เกรงกลัว ในเมื่อเขาปรารถนาเข้าร่วมการสอบใหญ่ของปีหน้า ก็คงอยากจะเปลี่ยนชื่อตนเองเป็นแน่ เช่นนี้...เป็นธรรมดาที่จะมาจิงตูล่วงหน้า ในเมื่อมาจิงตู ก็ปรารถนาเข้ามาที่สำนักเทียนเต้าของพวกเรา”
พูดถึงชื่อของถังซานสือลิ่ว ผู้คนต่างคิดไปถึงข่าวลือของหนุ่มน้อยผู้มีพรสวรรค์คนนี้ อดไม่ได้ที่จะชื่นชมเบาๆ ก็มีคนกล่าวอีกว่า “กฎสวรรค์เจ็ดประการมีคนไม่เกรงกลัวย่อมได้ แต่เขาจะไม่เกรงกลัวต่อชิวซานจวินเชียวรึ”
“ถ้าอย่างนั้นก็มิรู้ได้ เพียงแค่เห็นระดับแสงสว่างไสวของหินสีดำก้อนนั้น เกรงว่าเขายังคงสงวนพลังไว้ ถึงแม้ว่าพลังฌานเริ่มแรกคงยังไม่สมบูรณ์ แต่คงไม่ห่างไกลมากนัก”
ทุกคนได้วิพากษ์วิจารณ์กันอย่างเซ็งแซ่ เมื่อคิดไปถึงน้ำเสียงชราก่อนหน้านั้น พลันหันหลังกลับด้วยความงุนงง กลับพบว่าคนที่มานั้นคือรองเจ้าสำนักเทียนเต้าผู้น่าเกรงกลัว ไม่สามารถหยุดความหวาดกลัวได้ ไม่กล้าหยุดโค้งตัวทำความเคารพ เหล่านกและสัตว์ป่าพากันแตกตื่นกระจัดกระจาย
ผู้แกร่งกล้าหรืออาจจะกล่าวได้ว่าเป็นผู้มีพรสวรรค์ ก็สมเหตุสมผลที่จะได้รับสายตาของกลุ่มฝูงชนในการทดสอบ บรรดาคนหนุ่มที่เข้าร่วมการทดสอบของสำนักเทียนเต้า ไม่มีผู้ใดรู้ภูมิหลังของหนุ่มน้อยเสื้อดำผู้นั้น ยิ่งทำให้เพิ่มความหวั่นไหวยิ่งขึ้น จ้องมองด้านหลังของเขา ความรู้สึกหวาดผวาและเลื่อมใสผสมปนเปพรั่งพรูกันออกมา เฉินฉางเซิงเองเมื่อจ้องมองไปยังหนุ่มน้อยเสื้อสีดำผู้นั้นก็รู้สึกเลื่อมใส เขาไม่มีพรสวรรค์เช่นนี้ แท้จริงแล้วรู้สึกอิจฉาอยู่ไม่น้อย
หนุ่มน้อยเสื้อดำเดินมุ่งไปยังข้างหน้าด้วยท่าทางเมินเฉย ใช้เวลาไม่นานจึงเข้าไปยังสิ่งปลูกสร้างแห่งนั้นซึ่งอยู่ด้านในของสำนักเทียนเต้า แต่ทว่าผู้คนที่เหลือยังคงต้องทดสอบต่อไป ไม่นานสุดท้ายจึงมาถึงเฉินฉางเซิง เขาเดินไปยังด้านหน้าของโต๊ะ มองดูลักษณะภายนอกที่ขรุขระและหยาบด้านของหินก้อนนั้น ก้อนหินสีดำมีรูเล็กๆ ที่มองไม่ชัดเจนนับไม่ถ้วน เขาลังเลชั่วครู่ ยื่นมือเข้าไปกุมหินสีดำ ยกขึ้นมาอยู่ด้านหน้าของดวงตา เริ่มสังเกตอย่างละเอียดถี่ถ้วน
เขารับรู้ได้อย่างแจ่มชัด สายลมที่เย็นเฉียบทำให้รู้สึกสดชื่น พรั่งพรูออกมาจากรูเล็กๆ ของก้อนหินสีดำอย่างท่วมท้น ไหลมาตามกลางฝ่ามือเข้าสู่ร่างกาย หลังจากนั้นก็หลั่งไหลไปยังเส้นชีพจรอย่างรวดเร็ว พยายามที่จะไปสู่ตำแหน่งที่ลึกกว่าเดิม เปรียบดังพระอาทิตย์ที่หมุนเวียนแผดเผาในมหาสมุทรเพื่อค้นหาพลังที่แท้จริงของตน สายลมที่เฉียบเย็นนั้นเห็นได้ชัดเจนว่าไม่มีจิตสำนึกใดๆ และไม่มีเจตนาชั่วร้ายใดๆ เขาจึงไม่ได้กระทำการต่อต้านแต่อย่างใด มันค้นหาไปทั่วทุกซอกทุกมุมในร่างกาย อย่างไม่ต้องสงสัย ถึงแม้ว่าเขาอยากจะต่อต้านก็ไม่ได้มีความสามารถนั้นแต่อย่างใด เพียงแต่เขาชัดเจนยิ่งนัก การไหลเวียนของลมปราณในร่างกายมีสิ่งผิดปกติ ก่อนที่เขาจะได้ลงมือรักษาตนเอง สายลมนั้นแท้จริงแล้วคงไม่สามารถค้นหาเจอสิ่งใดได้ ในเมื่อไม่มีพลังปราณกลับมา และไม่ได้มีการตอบโต้ของสัมผัสเทพ เป็นธรรมดาที่ก้อนหินสีดำจะไม่เปล่งแสงสว่างไสวขึ้นมา
ไม่มีสิ่งที่เกินความคาดหมายเกิดขึ้น ก้อนหินสีดำยังคงเป็นก้อนหินสีดำ วางอยู่กลางฝ่ามือเขาอย่างสงบนิ่ง
เขานำก้อนหินสีดำวางกลับไปบนโต๊ะ จ้องมองอาจารย์สำนักเทียนเต้ากล่าวว่า “ไม่สว่าง”
ในสายตาของผู้คนที่มองดูอยู่ด้าน เขาเพียงแค่หยิบก้อนหินขึ้นมาแล้วนำกลับไปวาง ที่จริงเรื่องเช่นนี้ก็เป็นเรื่องที่พบเห็นได้บ่อย เขากลับกุมก้อนหินสีดำอย่างเอาจริงเอาจังเพื่อยืนยันอีกคราหนึ่ง มันอาจจะน่าตลกเกินไปหน่อย แต่ที่แปลกก็คือ กลับไม่มีเสียงหัวเราะเยาะออกมา จ้องมองอารมณ์ที่ปกติของเขา ที่แท้แล้วผู้คนต่างคิดว่าประหลาดไม่น้อย หนุ่มน้อยคนที่ไม่สามารถทำให้ก้อนหินสีดำสว่างไสวได้ก่อนหน้านี้ ล้วนแต่รู้สึกขายหน้า เหตุเพราะว่าพ่ายแพ้จึงรู้สึกเศร้าสลดและเจ็บปวด แม้กระทั่งอาจจะเป็นดั่งหนุ่มน้อยที่ร้องไห้น้ำตาแตกน่าอับอายคนนั้น แต่เขา...กลับสงบนิ่งยิ่งนัก
ไม่แปลกที่เขาไม่เข้าใจบรรยากาศเช่นนี้ มองดูแล้วก็มิได้เหมือน
อาจารย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เดิมทีเขาควรที่จะโบกมือเป็นสัญญาณให้เขาออกไป แต่กลับเป็นเพราะความเงียบที่แปลกประหลาดนี้ เขาจึงถามกลับอย่างแปลกประหลาดบ้าง “เจ้าไม่เคยบำเพ็ญเพียรรึ”
“ข้าไม่เคยบำเพ็ญเพียร”
เฉินฉางเซิงพูดประโยคที่เมื่อวานได้พูดที่จวนขุนพลเทพซ้ำเป็นครั้งที่สอง
อาจารย์จ้องมองเข้าด้วยสีหน้าที่ไม่มีความรู้สึกใดๆ คงสื่อความหมายว่าเหตุใดเจ้ายังไม่ออกจากที่นี่อีกเล่า
เฉินฉางเซิงทำความเคารพ จากนั้นจึงจากไป
แต่ว่าทิศทางที่เขาจากไปไม่ใช่ประตูด้านหน้าของสำนักเทียนเต้า ทว่าคือสิ่งปลูกสร้างแห่งนั้น
อาจารย์ท่านนั้นตะลึงงันชั่วครู่ ถึงจะเข้าใจสิ่งที่เขาอยากจะทำ กล่าวด้วยความโมโห “หยุดก่อน!”


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 006

ตอนที่ 6 เปิดตำราแล้วยินดี
เฉินฉางเซิงพลันหยุดก้าวเดิน หันหลังกลับมองไปยังอาจารย์อย่างไม่เข้าใจ หลังจากนั้นเขาเพิ่งนึกถึงผู้คนที่ได้เห็นก่อนหน้านี้ออก จึงเข้าใจสาเหตุที่ฝ่ายตรงข้ามโมโห ผู้เข้ารับการทดสอบที่ยังไม่สามารถผ่านการชำระล้างกระดูก หลังจากนั้นคงจะถอยกลับไปด้วยความห่อเหี่ยว อาจารย์ท่านนั้นคงคิดว่าตนควรที่เป็นเช่นนั้น แต่ว่าเขากลับเดินไปข้างหน้าต่อ คิดดูแล้วคงจะทำให้ฝ่ายตรงข้ามไม่ยินดี
เขาไม่อยากเสียเวลาไปกับการทะเลาะวิวาทและเข้าใจผิดอย่างไร้ความหมาย เขามุ่งตรงไปยังอาจารย์ที่กำลังลุกขึ้นยืนท่านนั้นแล้วทำความเคารพด้วยความจริงจัง อธิบายออกไปว่า “อาจารย์ ข้ามิได้ก่อกวน”
อาจารย์ท่านนั้นกำลังเตรียมที่จะดุด่าเขา อยู่สนามสอบที่เป็นทางการจะมีจุดมุ่งหมายในการก่อกวนเพราะเหตุใด ทันทีได้ยินประโยคที่เขาแย่งพูดขึ้นก่อน จึงหยุดนิ่ง สะกดกลั้นความเหลือทนไว้ ถอดถอนหายใจออกมาสองที ด่าออกไปว่า “แล้วเหตุใดเจ้ายังไม่รีบถอยออกไป!”
หนุ่มน้อยที่เข้าแถวเพื่อรอสอบที่อยู่ถัดจากเฉินฉางเซิง รอคอยจนรู้สึกกระวนกระวายใจ เวลานี้ได้พบเจอเขาที่ไม่ยอมจากไป คิดว่าเขาทำตัวปลิ้นปล้อนเพราะโกรธเป็นอย่างมาก จึงได้โต้เถียงกับอาจารย์ออกมา ถูกผู้คนหัวเราะเยาะเขาคงทุกข์ทรมานเสียใจจนเป็นบ้า
เฉินฉางเซิงเอาคำพูดและเสียงหัวเราะเยาะเหล่านั้นฟังอยู่ในหู แต่ลักษณะท่าทางกลับมิได้มีการเปลี่ยนแปลงอย่างใด ที่จริงมองดูแล้วไม่เหมือนหนุ่มน้อยอายุสิบสี่ปี ความเงียบสงบคงจะทำให้ผู้คนทำอะไรไม่ถูก เขามองไปยังอาจารย์ท่านนั้น จึงทักทายด้วยความเคารพอีกครั้ง กล่าวอย่างทั่วถึงว่า “ข้าไม่เคยบำเพ็ญเพียร แต่ว่าข้ายังคงสามารถสมัครสำนักเทียนเต้าได้”
อาจารย์นิ่งอึ้งไป ไม่รู้ว่าหนุ่มน้อยคนนี้อยากจะกล่าวอะไร ในเมื่อแม้แต่การชำระล้างกระดูกเจ้ายังไม่สำเร็จ แล้วจะมีคุณสมบัติเข้าร่วมการสอบต่อไปได้อย่างไรเล่า หลายปีผ่านมานี้เคยมีผู้ใดได้อภิสิทธิ์พิเศษหรือ ถึงแม้ว่าจะมี เจ้าคิดว่าจะสับเปลี่ยนมาถึงตัวเจ้ารึ
เฉินฉางเซิงกล่าวต่อ “ตามกฎของสำนักเทียนเต้าบทที่สิบเจ็ดข้อที่สี่วรรคหมายเหตุที่แปด การสมัครสอบเข้าสำนักโดยการใช้ข้อสอบมีเพียงมาตรฐานเดียว เมื่อสิบเอ็ดปีก่อนเจ้ากรมอาญาคนก่อนก็เคยตัดสินกรณีนี้มาแล้ว”
มองดูเสื้อผ้าที่เขาสวมอย่างเรียบง่าย อาจารย์ท่านนั้นหลังจากได้สติเตรียมที่จะตำหนิ ไม่ใช่เพราะรังเกียจความยากจนชื่นชอบความร่ำรวย แต่เดิมทีไม่เชื่อว่าหนุ่มน้อยที่มาจากหมู่บ้านทุรกันดารไกลโพ้นคนนี้ เขาจะเทียบกับผู้ควบคุมการสอบขั้นที่หนึ่งที่ดูแลการทดสอบมาหลายปีและเข้าใจกฎของสำนักเทียนเต้ามากกว่าได้หรือ อะไรคือข้อหมายเหตุ...ในกฎของสำนักมีหัวข้อนี้ด้วยหรือ เหตุใดตนไม่รู้สึกคุ้นแต่อย่างใด
อย่างไรก็ตามตอนที่เขากำลังจะเตรียมเรียกให้คนนำตัวของหนุ่มน้อยออกไป พลันได้ยินคำว่า ‘เจ้ากรมอาญา’ อดไม่ได้ที่จะตื่นตกใจ ประโยคที่จะเอ่ยออกมาจึงนำกลับไปเสีย
เดิมทีกรมอาญาเป็นแผนกเกี่ยวกับบุคคลในราชวงศ์ต้าโจวซึ่งเป็นหน่วยงานที่ไม่โดดเด่นนัก พร้อมกับที่จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์เริ่มปกครองบ้านเมือง เนื่องจากผู้อาวุโสที่ครอบครัวนางเคารพนับถือเป็นขุนนางที่ขึ้นชื่อเรื่องความเหี้ยมโหด เขาได้จัดการกับกรมจัดระเบียบขุนนางจนแปรเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม ไม่รู้ว่าขุนนางอาวุโส ขุนพลในเชื้อพระวงศ์ที่ซื่อสัตย์สุจริตที่อยู่กันแบบสามัญชนปกติทั่วไปเสียชีวิตกันไม่รู้กี่หลังคาเรือน ชื่อนี้ทำให้ขุนนางทั้งเล็กใหญ่ในราชวงศ์ต้าโจวทั้งหมดเพียงได้ยินชื่อพลันอกสั่นขวัญหาย
สำนักเทียนเต้าถึงแม้จะไม่ได้อยู่ในการปกครองของกรมอาญา แต่ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะเกรงกลัวอยู่บ้าง สิ่งที่ทำให้อาจารย์ท่านนี้ไม่สงบอย่างยิ่งก็คือ เพราะว่ากรมอาญาอยากจะลบล้างชื่อเสียงที่ไม่ดี จึงให้ความสำคัญกับละครพื้นบ้าน พบปะกับประชาชนที่มาร้องทุกข์ขอความเป็นธรรม ถ้าจะกล่าวถึงคำว่า ‘เหตุผล’ หากกฎระเบียบของสำนักเทียนเต้ามีข้อระเบียบดังเช่นที่หนุ่มน้อยเอ่ยถึงจริง เกรงว่าจะเกิดความยุ่งยากเสียแล้ว...
จ้องมองเฉินฉางเซิงที่มีท่าทางสงบนิ่ง ทันใดนั้นอาจารย์ท่านนี้จึงรู้สึกไม่มั่นใจในตนเองเล็กน้อย เขาลังเลชั่วขณะ ขมวดคิ้วพลางด่าทอไปยังข้างหลังขบวนแถวไม่กี่ประโยค จึงหันตัวจากไป มิรู้ว่าไปที่ใด เสียงด่าทอของกลุ่มคน เสียงยั่วเย้าค่อยๆ หยุดลง เปลี่ยนเป็นกระซิบกระซาบ ไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น
เวลาผ่านไปชั่วครู่ อาจารย์ท่านนั้นถึงจะกลับมา จ้องมองไปยังเฉินฉางเซิงด้วยสายตาที่สลับซับซ้อน
เฉินฉางเซิงรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามก่อนหน้านี้คงจะไปตรวจดูกฎระเบียบของสำนัก ทั้งยังเห็นข้อหมายเหตุที่ตนได้เอ่ยถึงแล้ว เมื่อตอนเขายังเด็กอยู่ที่วัดท่องตำราไม่หยุดไม่หย่อน คัมภีร์สามพันเล่มล้วนอยู่ในสมอง คัมภีร์กี่บทต่อกี่บทก็ท่องจนชำนาญ แม้แต่กฎระเบียบของบ้านเมืองและรายละเอียดของประเพณี ล้วนแต่อ่านไม่รู้กี่รอบ เป็นธรรมดาที่จะไม่จำผิดเป็นแน่
“ถึงแม้ว่าเจ้าจะได้สอบต่อ ก็คงไม่มีโอกาสแต่อย่างใด เหตุใดต้องทำให้เสียเวลาเล่า”
อาจารย์มองเฉินฉางเซิงด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก กล่าวออกไปด้วยท่าทางเด็ดเดี่ยวยิ่งนัก
เฉินฉางเซิงกล่าวตอบ “ศิษย์ยังอยากลองดู”
อาจารย์กล่าว “เจ้ายังไม่สำเร็จการชำระล้างกระดูก แล้วเจ้าจะสามารถแก้ปัญหาได้หรือ และเจ้ายังจะสิ้นเปลืองสมองอีกด้วย แน่ใจว่าจะสอบรึ”
ประโยคนี้แท้จริงแล้วไม่ได้กล่าวหลอก หลังจากชำระล้างกระดูกจิตใจจะใสสะอาด นอกจากระดับความแข็งแรงของร่างกายที่แตกต่างก็คือระดับความแกร่งกล้าของจิตญาณ นี่คือชะตากรรมที่มีมาแต่กำเนิด พละกำลังของคนธรรมดาไม่สามารถจะเปลี่ยนแปลงได้ ยังไม่เคยชำระล้างกระดูกคงไม่มีทางทำหัวข้อที่สุดแสนยากได้ จนกระทั่งอาจจะได้รับบาดแผลที่รุนแรง ดังนั้นโต๊ะของเพิงไม้ไผ่ บนโต๊ะมีหินหน่วงนำสีดำที่กลายเป็นด่านตรวจสอบที่จะต้องผ่านเป็นด่านแรก เพียงแค่ไม่สามารถทำให้หินสีดำเปล่งแสงสว่างจะต้องถูกคัดออก เช่นนี้จึงกลายเป็นข้อปฏิบัติหรือสิ่งที่ทุกคนย่อมรู้ ดังนั้นคนพ่ายแพ้ก่อนหน้านี้ไม่มีการเอ่ยถึงข้อคิดเห็นที่แตกต่าง จนกระทั่งปรากฏความแปลกประหลาดของเฉินฉางเซิงขึ้น
เฉินฉางเซิงกล่าวอย่างเคารพ “ศิษย์แน่ใจว่าจะสอบ”
สีหน้าของอาจารย์ไม่ดีมากนัก ในใจครุ่นคิดว่าเจ้าคงยังไม่รู้ว่ากฎระเบียบที่บังเอิญไปอ่านเจอจะทำให้ตนเองเสียเวลาแล้ว ยังจะทำให้ผู้คนทั้งหมดล่าช้า อย่างนั้นก็ตามแต่ใจเจ้าเถอะ ถ้าหากจิตญาณได้รับบาดเจ็บจนเปลี่ยนเป็นคนปัญญาทึบ ก็เป็นเพราะเจ้าหาเรื่องเอง
“เจ้าไปเถอะ”
เฉินฉางเซิงโค้งตัวทำความเคารพอีกครา ไม่พูดซ้ำ เดินออกจากเพิงไม้ไผ่ มุ่งไปยังสิ่งปลูกสร้างที่อยู่ด้านในของสำนักเทียนเต้า
อาจารย์ท่านนั้นไม่กล่าวสิ่งใดอีก มองไปยังผู้สมัครที่เหลือ สีหน้าประหนึ่งน้ำแข็ง กล่าวต่อว่า “คนต่อไป”
ไม่สามารถผ่านการตรวจสอบจากหินหน่วงนำ แต่กลับเข้าไปสอบต่อในสำนักเทียนเต้า สิบกว่าปีมานี้ เฉินฉางเซิงคือคนแรก หนุ่มน้อยที่รอคอยการสอบได้มองไปยังเขาที่ห่างไกลออกไป พวกเขาไม่เข้าใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้น คนที่รู้สถานการณ์ภายในก็ไม่สามารถนำมาปะติดปะต่อเป็นเรื่องเดียวกันได้ การแสวงหาช่องทางท้ายที่สุดก็คือการหาเสาะแสวงหาช่องทาง ยังไม่เคยชำระล้างกระดูก ไม่ว่าจะเป็นความทรงจำหรือว่าการคิดวิเคราะห์คำนวณล้วนแต่ธรรมดา เดิมทีคงไม่สามารถทำข้อสอบสอบเข้าของสำนักเทียนเต้าได้ การกระทำของเฉินฉางเซิงมีหลากหลายรูปแบบเหมือนกับฉากละครที่น่าสนใจ
ท่ามกลางสิ่งปลูกสร้างอาคารแรกของสำนักเทียนเต้า ผู้คนต่างจ้องมองเฉินฉางเซิงกำลังเดินเข้าไปในอาคาร ผู้คนจำนวนมากคิดว่าเขาไม่ได้มีสิ่งพิเศษอันใด การทดสอบควรจะสิ้นสุดไปแล้ว ดั่งเช่นถังซานสือลิ่วผู้ได้เข้าไปยังสำนักเทียนเต้าอย่างสมเหตุสมผล เมื่อจ้องมองเฉินฉางเซิงด้วยสองตาอันลึกซึ้ง เขาคาดคิดว่าเฉินฉางเซิงคงไม่ผ่านการทดสอบ แต่เขาก็ชื่นชมฝ่ายตรงข้ามที่ดื้อรั้นจนถึงที่สุด เหตุเพราะทำให้คิดไปถึงตนเอง ขณะนี้ รองเจ้าสำนักเทียนเต้ามาปรากฏกายข้างเขา ยิ้มแล้วกล่าวว่า “เจ้าคิดว่าเด็กหนุ่มคนนั้นมีโอกาสรึ ข้าไม่คิดเช่นนั้น คนก่อนที่มีฐานะเป็นเพียงแค่คนธรรมดาสามารถเข้ามาสำนักเทียนเต้าคือใคร คนนั้นนามว่าหวังจือเช่อ ดินแดนต้าลู่ หลายร้อยปีมาแล้วยังไม่เคยมีใครปรากฏดังเช่นหวังจือเช่อ”
หวังจือเช่อ เป็นบุคคลในตำนานของแผ่นดินต้าลู่นี้ ปลายรัชสมัยไท่จู่ ตอนนั้นเขายังเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบหกปี ยังเป็นบุคคลธรรมดาที่ไม่เคยฝึกบำเพ็ญเพียร หลังจากสำเร็จวิชาจากสำนักเทียนเต้า เขาได้ทำงานเกี่ยวกับเอกสารธรรมดาในราชสำนัก ทำจนถึงอายุสี่สิบปี ในค่ำคืนหนึ่งในจิงตูพลันมีเสียงคำรามยาวดังขึ้น ค่ำคืนนั้นหวังจือเช่อก็ตระหนักในหลักปรัชญา เขาจึงเริ่มฝึกบำเพ็ญเพียร ใช้เวลาไม่กี่ปี จนกระทั่งได้เดินทางไปถึงยอดเขาเตียน หลังจากนั้นได้เป็นรองแม่ทัพ เขาได้เป็นผู้ออกคำสั่งชี้ขาดในการรบจนทำให้เผ่ามารพ่ายแพ้ราบคาบมาถึงกระทั่งทุกวันนี้ รูปภาพของเขายังแขวนไว้ที่หอหลิงเหยียน
โลกมนุษย์ไม่พบเห็นหวังจือเช่อมานานแล้ว
ถังซานสือลิ่วกล่าว “ข้าก็ไม่คาดคิดว่าเขาจะสามารถผ่านการทดสอบ ยิ่งไม่คิดว่าเขาคือหวังจือเช่อคนต่อไป แต่ข้าคิดว่าถ้าหากอยากเป็นหวังจือเช่อที่เก่งกาจ อย่างน้อยต้องเป็นดั่งหนุ่มน้อยคนนั้น มีความรู้สึกไม่ย่อท้อต่อความพ่ายแพ้ และยังดำเนินชีวิตด้วยความรอบคอบ แต่ไหนแต่ไรมาข้าไม่คิดว่าคนที่มีพรสวรรค์จะเก่งกาจสักเพียงไหน คนที่น่าเกรงกลัวอย่างแท้จริงคือ คนที่ยืนหยัดแน่วแน่ต่างหาก”
รองเจ้าสำนักพยักหน้าพลางกล่าว “ปีนั้นหวังจือเช่อท่องศึกษาหาความรู้ ท้องฟ้าเหน็บหนาวแผ่นดินกลายเป็นน้ำแข็ง กินข้าวต้มที่ถูกแช่แข็ง ในมือไม่ยอมปล่อยตำรา หนุ่มน้อยคนนั้นจะสามารถทำได้สักกี่ส่วนเชียวรึ”
ถังซานสือลิ่วกล่าวตอบ “หนุ่มน้อยคนนั้นอย่างน้อยก็แกร่งกล้ากว่าคนธรรมดาอย่างมาก”
รองเจ้าสำนักมองเขาแวบหนึ่ง กล่าวต่อ “แท้จริงเจ้าคือถังถัง มองเหตุการณ์มองคนเช่นนี้เอง ช่างไม่เหมือนกับคนธรรมดา”
ถังซานสือลิ่วขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยว่า “โปรดเรียกข้าว่าถังซานสือลิ่ว”
รองเจ้าสำนักหัวเราะออกมา กล่าวว่า “เข้ามายังสำนักเทียนเต้าของพวกเรา เห็นทีชื่อของเจ้าคงจะต้องเปลี่ยนอีกครั้งเสียแล้ว”
ถังซานสือลิ่วสีหน้าเป็นปกติเอ่ยตอบ “นั่นเป็นเรื่องที่ต้องทำ”
รองเจ้าสำนักมองไปยังอาคารหลังนั้น รับรู้ถึงกลิ่นหอมเบาบางที่ล่องลอยมาจากหน้าต่าง กล่าวถาม “เจ้าต้องการรอต่อไปหรือไม่”
ถังซานสือลิ่วเอ่ยตอบ “ใช่ขอรับ”
รองเจ้าสำนัก ถามกลับ “เพราะเหตุใด”
ถังซานสือลิ่ว กล่าวตอบ “ถึงแม้ว่าเขาจะไม่สามารถผ่านไปได้ แต่ว่าข้าอยากจะรู้ว่าเขาจะได้กี่คะแนน”
ข้อสอบที่อยู่บนโต๊ะหนาเป็นอย่างยิ่ง เปรียบดังเทือกเขาเล็กๆ ก็มิปาน เฉินฉางเซิงไม่รู้เนื้อหาในข้อสอบ หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะตื่นเต้น ทุกคนล้วนทราบกันดี สอบเข้าสำนักเทียนเต้ายากอย่างยิ่ง เหตุเพราะข้อสอบครอบคลุมทุกอย่าง ตั้งแต่สัจธรรมของเต๋า วิเคราะห์หนังสือเทียนซู ไปจนถึงยุทธวิธีการรบ แม้กระทั่งข้อสอบด้านการเพาะปลูกก็มี
เขานั่งอยู่ด้านหน้าของโต๊ะ หลับตาพักผ่อนห้าอึดใจ หลังจากนั้นเปิดตาขึ้น ยื่นมือไปพลิกข้อสอบหน้าแรก เมื่อเขามีการกระทำเช่นนี้ อารมณ์ของเขาสับสน เป็นความอยากรู้อยากเห็นที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนและยังไม่รู้ว่าความไม่สงบนี้มาจากที่ใด แต่กลับยังเฝ้าคอยอย่างไม่รู้สาเหตุ
นิ้วมือของเขาทันใดนั้นหยุดชะงัก ดวงตาสว่างไสวดั่งกระจกปรากฏความไม่มั่นใจแวบหนึ่ง
ล้วนแต่กล่าวกันว่าข้อสอบของสำนักเทียนเต้ายากยิ่ง ถ้าหากเป็นข้อสอบเกี่ยวกับเนื้อหาในคัมภีร์ ก็มักจะเกี่ยวกับบทประพันธ์อันลึกซึ้งในตำราที่ผู้คนเสาะแสวงหายากลำบาก แต่เพราะเหตุใด...ข้อสอบข้อที่หนึ่งของหน้าแรก ตนเองอ่านแล้วรู้สึกคุ้นตา เฉินชานจื่อกับท่านราชครูรุ่นที่เจ็ดได้แบ่งเนื้อหาออกเป็นสามสิบเอ็ดบท ตนเคยอ่านเมื่อใดกันหนอ เหมือนว่าจะเป็นตอนอายุสามขวบในปีนั้น...เป็นวรรคเล็กๆ ที่ไม่สะดุดตาในตำราไหวหนานที่เขียนอธิบายเกี่ยวกับคัมภีร์หนานหัว แต่เขามั่นใจว่าตนเคยอ่าน เคยท่อง อีกทั้งตอนอายุห้าขวบและสิบเอ็ดขวบ ยังเคยอ่านและเคยท่องอีกคราหนึ่ง
ช่างคุ้นตาอะไรเช่นนี้ เขาจดจำสิ่งเหล่านี้จนขึ้นใจ
เฉินฉางเซิงมีบางอย่างที่ไม่เข้าใจ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงแค่หนุ่มน้อย ยิ่งกว่านั้นคือความแปลกใจระคนดีใจ ไม่ได้คิดสิ่งใดไปมากกว่านี้ เริ่มที่จะนำเนื้อหาบทประพันธ์เหล่านั้นที่อยู่ในสมอง นำการวิเคราะห์อย่างเฉียบแหลมของผู้มีสติปัญญาและมีความสามารถในสมัยก่อนที่เคยจดจำมาบรรจงเขียนบนกระดาษ หลังจากนั้นเขาเปิดไปหน้าที่สอง ไม่มีความประหลาดใจ มองเห็นก็เป็นบทความที่คุ้นตาอีก...
คัมภีร์มหามรรคครอบคลุมทุกสรรพสิ่ง ข้อสอบเข้าสำนักเทียนเต้าเกือบทั้งหมดอยู่ในคัมภีร์มหามรรคสามพันบท
และทั้งสามพันบทนั้น เขาสามารถท่องจากข้างหลังมาข้างหน้าได้อย่างคล่องแคล่ว
การสอบเช่นนี้ ความยากเช่นนี้ จะสามารถล้มเขาได้อย่างไร


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 007

ตอนที่ 7 การพบกันของเฉินและถัง
ขณะนี้ถึงเวลาที่ธูปไหม้หมดแล้ว มีเสียงระฆังดังขึ้น เป็นสัญญาณบอกว่าการสอบของนักเรียนสิ้นสุดลง เฉินฉางเซิงเดินตามบรรดานักเรียนที่เหลือออกมาจากอาคาร เขาไม่ได้ใส่ใจสายตาที่จ้องมองเขาด้วยความแปลกประหลาด มุ่งไปข้างหน้าตามคำชี้แนะเพื่อไปยังแผ่นหินประกาศรายชื่อที่อยู่ด้านหลังทะเลสาบ รอผลการทดสอบในช่วงสุดท้าย
คนส่วนใหญ่ยังอยู่บนอาคาร เปรียบเทียบคำตอบของกันและกัน หรือว่าจะนำความยากของข้อสอบมาถกเถียงกัน เมื่อเขามาถึงด้านหลังของทะเลสาบ แผ่นหินยังคงสงบนิ่ง มีเพียงรายชื่อของหนุ่มน้อยเสื้อดำที่ยืนอยู่ริมทะเลสาบซึ่งผ่านการทดสอบกำลังเปล่งแสงสว่างไสว เขาคิดว่าผู้มีพรสวรรค์คงจะหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะโอหังถือดี เขาไม่ได้เดินไปข้างใน แต่คิดไม่ถึงว่าฝ่ายตรงข้ามจะเดินเข้ามาหา
“ข้าชื่อถังซานสือลิ่ว” หนุ่มน้อยเสื้อดำเอ่ย
เฉินฉางเซิงตกตะลึงเล็กน้อย ไม่คาดคิดว่าฝ่ายตรงข้ามจะเป็นฝ่ายเอื้อนเอ่ยถามก่อน เขาจัดแขนเสื้อให้เป็นระเบียบ กล่าวตอบอย่างมีมารยาท “ข้าแซ่เฉิน นามว่าเฉินฉางเซิง”
ถังซานสือลิ่วตะลึงงัน ราวกับไม่คาดคิดว่าชื่อของหนุ่มน้อยจะธรรมดาขนาดนี้ ผู้มีฐานะและตระกูลเก่าแก่ในหมู่บ้านชนบทก็คงจะไม่ตั้งชื่อให้บุตรชายของตนเช่นนี้เป็นแน่ เขาเงียบอยู่ชั่วขณะหลังจากนั้นกล่าวว่า “ในทางกลับกันชื่อนี้มีความจริงใจ ข้าไม่อาจพูดได้ว่าด้อย”
เฉินฉางเซิงในใจคิดว่าในทางกลับกันคำพูดของเขาก็ตรงไปตรงมา เพียงแค่ชื่อของเจ้าก็แปลกอย่างยิ่ง
“ข้าชื่อเฉินฉางเซิง*...เมื่อตอนเด็กข้าป่วยเป็นโรค อาจารย์หวังให้ข้ามีอายุยืนยาวร้อยปี เจ้าล่ะ เหตุใดถึงชื่อถังซานสือลิ่ว* หรือว่าเจ้าเป็นคนลำดับที่สามสิบหกของคนในบ้าน บ้านของเจ้าเหตุใดถึงมีคนเยอะมากมายเล่า บ้านของเจ้าอยู่ไหน พี่น้องมากมายเช่นนี้ เวลาอ่านตำราเสียงดังหรือไม่”
ถังซานสือลิ่วนิ่งอึ้ง
เมื่อฝ่ายตรงข้ามถามความเป็นมาของชื่อต่อหน้าตนเช่นนี้ ที่จริงแล้วเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยจะมีมารยาทนัก ยิ่งกว่านั้น เขาเติบโตเป็นคนเยือกเย็น คนแปลกหน้าไม่เคยเข้าใกล้ ผู้คนเหล่านั้นที่ไม่รู้ความเป็นมาของชื่อเขา เกรงว่าไม่ว่าจะแปลกใจแค่ไหน เมื่ออยู่ต่อหน้าเขาก็คงต้องสะกดกลั้นไว้ ไม่กล้าถามออกมา แต่กลับคิดไม่ถึง หนุ่มน้อยคนนี้กลับถามออกมาอย่างตามสบาย และยังมีคำถามตามมาอีกมากมาย
ที่จริงแล้วเฉินฉางเซิงคิดเรียบง่าย ชีวิตที่ไม่คุ้นเคยกับเมืองจิงตู เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและความเย็นชาของสำนักเทียนเต้า เห็นอย่างชัดเจนว่าฝ่ายตรงข้ามเป็นผู้มีพรสวรรค์ แต่กลับเป็นฝ่ายอยากสนิทกับตนก่อน ตามเหตุตามผลตนควรจะส่งไมตรีจิตและเจตนาที่ดีกลับไปมากกว่านี้ อย่างน้อยควรกล่าวทักทายก่อน แล้วจะพูดคุยเรื่องอะไรดี
เมื่อตอนเยาว์วัยเขาเติบโตมากับอาจารย์และศิษย์พี่ อาจารย์เป็นคนพูดน้อย ศิษย์พี่ยิ่งไม่ชอบพูดคุย ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าการกล่าวทักทายควรจะเป็นอย่างไร ดูเหมือนว่าหยาบกระด้างและฟังไม่ระรื่นหู แม้เขาอยากจะเอาน้ำใจให้ฝ่ายตรงข้ามก็ตาม แต่กลับทำให้เข้าใจผิดได้ง่าย ดังเช่นกับเมื่อวานที่อยู่จวนขุนพลเทพ
แต่ทว่าสิ่งที่น่าสนใจก็คือ ถังซานสือลิ่วไม่มีอาการไม่ยินดีด้วยเหตุนี้ แต่กลับกันคิดว่าเฉินฉางเซิงผู้นี้เป็นคนที่ซื่อตรง ชัดเจนอย่างยิ่ง ถังซานสือลิ่วชีวิตนี้สิ่งที่อยากทำที่สุดคือการที่เป็นคนจริง บนโลกใบนี้ไม่อาจพบเจอแต่สิ่งที่ธรรมดาตลอดชีวิต ไม่อาจเดินทางโดยไม่มีมูลความจริง บังเอิญพบเจอคนเช่นเฉินฉางเซิง เขาพึงพอใจอย่างยิ่ง
“เผ่าของข้าที่จริงแล้วคนรุ่นเดียวกันมีมากมาย อ่านตำราก็ล้วนอยู่ที่บ้านของตน ดังนั้นจึงไม่เสียงดัง ถึงแม้ข้าชื่อถังซานสือลิ่ว แต่ไม่ใช่เพราะว่าอยู่ที่บ้านเป็นคนลำดับที่สามสิบหก เพราะว่าเมื่อปีก่อนตอนที่ข้าอายุสิบห้าปีเข้าสอบครั้งแรกได้อันดับที่สามสิบหกของทำเนียบชิงอวิ๋น ข้าคิดว่าช่างน่าอับอาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเทียบกับหญิงสาวคนนั้นและเทียบกับลูกสุนัขป่านั่น...ดังนั้นข้าจึงเปลี่ยนชื่อเป็นถังซานสือลิ่ว ด้วยเหตุนี้เพื่อที่จะเตือนว่าความสามารถที่ไม่เอาไหนของตน อืม เหมือนว่าคำถามล้วนตอบหมดแล้ว ใช่ ตอบหมดแล้ว”
บทสนทนาข้างต้น เมื่อเฉินฉางเซิงออกจากซีหนิง หลังจากมาถึงเมืองจิงตูที่เจริญรุ่งเรือง เป็นครั้งแรกที่เริ่มคบค้าสมาคมกับผู้อื่น เวลาเดียวกันที่ถังซานสือลิ่วก็ออกจากเวิ่นสุ่ย หลังจากมาถึงจิงตูก็เป็นครั้งแรกที่เริ่มคบค้าสมาคมกับผู้อื่นเช่นกัน เวลานี้เฉินฉางเซิงอายุสิบสี่ปี ถังซานสือลิ่วใกล้จะครบสิบหกปี ก็จะมีด้านที่โง่เขลาเช่นเด็กน้อยอยู่บ้าง การคบค้าสมาคมครั้งนี้ไม่ต้องมีข้อสงสัยว่าจะไม่งดงาม มีทั้งความน่าสนใจและขบขัน แต่ว่ามีเรื่องราวในอดีตรับประกันได้ว่าเมื่อเรื่องราวผ่านพ้นไปแล้ว การคบการสมาคมครั้งนี้จะประสบผลสำเร็จอย่างยิ่ง จนกระทั่งพูดได้ว่า นี่คือจักรพรรดิไท่ซ่งกับหัวหน้าเผ่ามารหลังจากได้ทำสนธิสัญญาปรองดองในครานั้น สิ่งที่ประสบความสำเร็จที่สุดคงจะเป็นการคบการสมาคม
“เจ้าตอบคำถามไปกี่ข้อ”
ถังซานสือลิ่วเอ่ยถาม ที่จริงแล้วเขามีความสนใจในคำตอบนี้ เพราะเขาคิดว่าแม้เฉินฉางเซิงเป็นเพียงคนธรรมดา แต่...คงจะไม่ใช่คนธรรมดา เขากำลังมองใบหน้าที่ขาวซีดของเฉินฉางเซิง ถึงได้พบว่าตนถามคำถามที่ไม่เหมาะสมไป ข้อสอบเหล่านั้นประหนึ่งมหาสมุทรก็มิปาน เขาเป็นคนที่มีพรสวรรค์เพียงนี้ ยังรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่เหนื่อยยาก ชัดเจนยิ่งนัก สภาพจิตใจของเฉินฉางเซิงคงจะเสียหายอย่างร้ายแรง มองจากเหตุการณ์ ผลที่ออกมาคงจะไม่ค่อยจะดีนัก
“มีคำถามบางข้อเกี่ยวกับการฝึกบำเพ็ญเพียร แท้จริงแล้วตอบไม่ได้ สัมผัสเทพ พลังปราณ ยังมีเรื่องการรวมหมู่ดาวเผาสุริยะ...”
เฉินฉางเซิงตอบด้วยความสัตย์จริง ในใจคิดว่าโชคดีอย่างมิคาดหมาย เมื่อตอนเยาว์วัยเขาได้ท่องคัมภีร์เต๋า คำถามเหล่านั้นดูเหมือนจะเป็นปัญหาทางด้านวิชาการอันลึกซึ้งเข้าใจยาก สำหรับเขาแล้วคงพูดได้ว่าไม่ยากแต่อย่างใด แต่คำถามทางด้านการบำเพ็ญเพียร แท้จริงแล้วเขาไม่ได้ตอบ โชคดีที่เป็นเพียงแค่การสอบรับสมัคร คำถามเหล่านั้นจึงมีไม่เยอะ
ถังซานสือลิ่วได้ฟังดูแล้วรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ตอบคำถามไม่ได้มีเพียงแค่นี้...นึกไม่ถึงว่าคำถามที่เหลือเจ้าเด็กคนนี้ตอบได้หมดเลยรึ ณ เวลานี้ เขาให้ความสนใจจะไปที่ทะเลสาบ อาจารย์ท่านหนึ่งกำลังหอบข้อสอบที่หนาปึก รีบก้าวเดินไปยังด้านนั้น อาจารย์ท่านนั้นจิตใจคงสั่นไหวยากที่จะรอคอย เมื่อก้าวขึ้นขั้นบันไดหินเกือบจะหกล้ม เขาไม่ได้ตกตะลึงแม้แต่นิด กำลังคิดโยงไปถึงคำพูดก่อนหน้านั้นของเฉินฉางเซิง อดไม่ได้ว่าตนเองรู้สึกเป็นเรื่องที่ยากจะเชื่อได้ หรือว่าเจ้าเด็กน้อยคนนี้จะทำให้คนทั้งหมดสั่นสะเทือนจริงหรือ
“ที่เหลือ...เจ้าแน่ใจว่าตนเองได้ตอบหมดแล้วหรือ”
“ข้าไม่กล้าพูดว่าแน่ใจ...คาถาพระบิดาจักรพรรดิใจสะอาดมีสองฉบับ เมื่อเริ่มบัญญัติให้มีศาสนาปีนั้นได้มีการเขียนแก้ไขใหม่หนึ่งครั้ง หลังจากนั้นทุกคนก็ใช้ฉบับที่แก้ไขใหม่มาตลอด แต่ว่าคำถามที่ถามคือก่อนปี 1573 ดังนั้นข้าจึงไม่รู้ว่าต้องใช้ฉบับไหนในการตอบคำถาม ภายหลังจึงใช้ทั้งสองฉบับมาตอบคำถาม เพียงแต่เกรงว่าจะก่อให้อาจารย์รู้สึกไม่ยินดี แล้วหักคะแนน”
ถังซานสือลิ่วได้ฟังประโยคดังกล่าว จึงนิ่งเงียบ
ข้อสอบข้อนั้นเขารู้เพียงแค่ฉบับเดียว จึงตอบไปเพียงแค่ฉบับเดียว
เวลาผ่านไปชั่วครู่ เขาจ้องมองไปยังเฉินฉางเซิงพลางกล่าวว่า “ข้าคิดว่าตนเองและเจ้าเด็กหนุ่มพวกนั้น เป็นคนหนุ่มที่ถือดีที่สุดในรุ่นนี้ คิดไม่ถึง เจ้ายังถือดียิ่งกว่าข้าเสียอีก”
เฉินฉางเซิงไม่เข้าใจ ในใจคิดตนเองนั้นถือดีตรงไหน
ใบประกาศได้ติดไว้แล้ว
ไม่มีชื่อของเฉินฉางเซิงบนนั้น
เฉินฉางเซิงยืนอยู่ด้านล่างของใบประกาศ นิ่งเงียบเป็นเวลานาน
ผู้คนกลุ่มนั้นจ้องมองเฉินฉางเซิงด้วยแววตาที่ไม่เป็นมิตร ซึ่งแสดงถึงความเยาะเย้ยถากถางและเหยียดหยาม ถ้าหากไม่ใช่ถังซานสือลิ่วที่ยืนอยู่เคียงข้างเขา เวลานี้คงจะมีคำพูดที่ไม่น่าฟังออกมากมายแล้ว
“ข้าไม่เข้าใจ” เฉินฉางเซิงกล่าว
ถังซานสือลิ่วก็ไม่เข้าใจ เขาเชื่อว่าหนุ่มน้อยที่ทำให้เขารู้สึกสนิทสนมด้วยความจริงใจจะไม่พูดหลอกลวง ในเมื่อเขาเอ่ยคำถามออกไปส่วนใหญ่เขาล้วนแต่ตอบได้ ก็ควรที่จะตอบได้ ว่ากันตามคะแนน ถ้าไม่ได้อยู่อันดับหน้าสุด น้อยที่สุดการอยู่ในประกาศนั้นคงจะง่ายเหลือเฟือ
เฉินฉางเซิงตามหาอาจารย์ที่รับผิดชอบการตรวจสอบหินหน่วงนำท่านนั้น แล้วเอ่ยว่า “ข้าต้องการตรวจสอบข้อสอบ”
อาจารย์ท่านนั้นกำลังจัดการกับเรื่องสัพเพเหระ ไม่ได้มองสายตาที่สงบนิ่งและเด็ดเดี่ยวของเขาโดยตรง เอ่ยว่า “ในเมื่อเจ้าใช้กฎระเบียบ เพื่อที่จะมีคุณสมบัติในการเข้าสอบ ก็น่าจะรู้...ข้อสอบของสำนักเทียนเต้าแต่ไหนแต่ไรมาไม่อนุญาตให้มีการตรวจสอบซ้ำ นี่เป็นการแทนว่าให้เกียรติต่อสำนักเทียนเต้า เจ้าสอบไม่ได้ก็คือสอบไม่ได้”
เฉินฉางเซิงจ้องมองไปยังเขานิ่งเงียบเป็นเวลานาน หมุนตัวจากไป
“ถึงแม้ว่าเขาไม่ได้กล่าวสิ่งใด แต่ข้ารู้ว่าเขาอยากพูดอะไร...เด็กหนุ่มที่โกรธแต่ไม่พูดคำหยาบช้าออกมาอย่างนี้ ช่างน่าสรรเสริญอย่างยิ่ง” ถังซานสือลิ่วจ้องมองไปยังเงาที่หายไปทางทะเลสาบของหนุ่มน้อยคนนั้น หันหลังกลับจ้องมองไปยังบางคนกล่าวถากถางว่า “เป็นคนที่มีพรสวรรค์เยี่ยงนี้ แต่สำนักเทียนเต้ากล้าที่จะไม่รับ แท้จริงแล้วช่างน่าสรรเสริญจริงๆ”
“เจ้าอายุมากกว่าเขาเพียงแค่สองปี กล่าวว่าเขาคือเจ้าเด็กน้อย แท้จริงแล้วน่าสนใจ”
รองเจ้าสำนักเทียนเต้ากล่าว “ที่น่าสนใจยิ่งกว่าก็คือ เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเขาอยากจะพูดอะไร”
“เขาอยากจะพูด พวกเจ้าจะต้องเสียใจภายหลังแน่นอน...เหตุเพราะถ้าข้าได้รับการปฏิบัติเยี่ยงนี้ คงจะพูดประโยคนี้ออกมาเป็นแน่”
“สำนักเทียนเต้าปฏิเสธนักเรียนที่ธรรมดาคนหนึ่งถึงกับจะต้องเสียใจภายหลังเลยรึ”
“เขาไม่ใช่นักเรียนธรรมดา เขามีพรสวรรค์ดั่งเช่นข้า”
รองเจ้าสำนักเทียนเต้าหลังจากสงบนิ่งไปชั่งขณะจึงเอ่ยว่า “ข้าเห็นข้อสอบของหนุ่มน้อยคนนั้นแล้ว ไม่เคยฝึกบำเพ็ญเพียร แต่มีความรอบรู้และความสามารถแยกแยะได้อย่างเฉียบขาดเช่นนี้ ที่จริงสามารถกล่าวได้ว่าคือพรสวรรค์ นำไปเทียบกับหวังจื่อเช่อในปีนั้นก็คงจะห่างกันไม่มาก ถ้าหากว่าเป็นยามปกติ ข้าจะรับเขาเข้าสำนักอย่างแน่นอน หลังจากนั้นก็จะอบรมสอนเขาด้วยตนเอง แต่น่าเสียดายครานี้ไม่ได้”
ถังซานสือลิ่วจ้องเขาแล้วถามกลับ “เพราะเหตุใดถึงไม่ได้”
“เพราะมีคนสั่งมา” รองเจ้าสำนักกล่าว
“ใคร”
“ท่านขุนพลเทพ”
“ต้าลู่ในขณะนี้ มีหนึ่งผู้ปกครอง ห้านักปราชญ์ แปดมรสุม บนทำเนียบเซียวเหยามีผู้เก่งกาจนับไม่ถ้วน ยังไม่นับบรรดาเจ้าเด็กเผ่ามารที่ซุกซ่อนตามป่ารกร้างอีก สามสิบแปดขุนพลเทพถึงแม้จะมีอำนาจ...แต่สำนักเทียนเต้านี่คือที่ไหน คาดไม่ถึงว่าจะต้องฟังคำสั่งจากจวนขุนพลเทพ”
“บิดาของเจ้ายกเจ้าให้อยู่ในความดูแลของข้า ดังนั้นเรื่องนี้ข้าจะไม่ปิดบังเจ้า แต่ว่าไม่อนุญาตให้เจ้าไปพูดที่อื่น...หากเป็นแค่จวนขุนพลเทพธรรมดานั้นไม่มีผลกระทบต่อสำนักเทียนเต้าของพวกเรา แต่ว่าจวนขุนพลเทพแห่งนั้นไม่เหมือนกัน เหตุเพราะเป็นจวนตงอวี้ เจ้าของจวนมีชื่อว่าสวีซื่อจี”
“สวีซื่อจี...แม้จะเป็นคนที่จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์เชื่อใจ กำลังความสามารถแข็งแกร่ง แต่ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นเพียงแค่ขุนพลเทพ”
“จวนของเขามีหงส์ตัวหนึ่ง...”
หลังจากถังซานสือลิ่วได้ยินคำว่า ‘หงส์’ คำนี้ก็ยากที่จะรักษาความเฉยเมยและทะนงตนไว้ เพียงชั่วครู่พลันสลายไป เงียบนิ่งเป็นเวลานาน พึมพำกับตนเอง “...เจ้าเด็กเฉินฉางเซิง นึกไม่ถึงเกิดเรื่องกับหงส์ตัวนั้น แท้จริงแล้วเขาเป็นใครกัน”
รองเจ้าสำนักกล่าวด้วยความสงบ “ไม่ต้องสนใจว่าเป็นใคร สุดท้ายแล้วก็เป็นเพียงแค่เด็กอายุสิบสี่ปี ถึงแม้จะรู้สึกตัวก็สายไปเสียแล้ว บนโลกนี้มีผู้มีพรสวรรค์เยอะแยะมากมาย ถึงแม้เขาจะมีคุณสมบัติ แล้วจะเป็นอย่างไร คราก่อนนำเขาเปรียบเทียบกับหวังจื่อเช่อ ถ้าหากเขามีความเด็ดเดี่ยวและมีโอกาสเหมือนดังหวังจื่อเช่อจริง จะเข้ามาอยู่ที่สำนักเทียนเต้าหรือไม่ ก็ไม่ได้มีผลอะไรไม่ใช่รึ”
เฉินฉางเซิงไม่รู้ว่าที่ตนสอบตกนั้นเกี่ยวข้องกับจวนสวี เขาคิดว่าเป็นเพราะผู้มีอำนาจในเมืองจิงตูใช้กลอุบายนำชื่อของพวกเขามาแทนชื่อตน ถึงแม้ว่าเขาจะข้องเกี่ยวกับโลกมนุษย์ แต่ว่าเขาเห็นบทความในตำราเต๋าผู้คนลวงหลอกกันไปหลอกกันมา จึงทำเพียงแค่นิ่งเงียบ เขาในตอนนี้ นอกจากนิ่งเงียบ แล้วจะทำอะไรได้
เขาออกมาจากสำนักเทียนเต้ามุ่งไปยังสำนักแห่งที่สองในรายชื่อ ยังคงไม่ได้ระแวดระวังว่ารถม้าที่มีสัญลักษณ์ของหงส์ตามตนอยู่ห่างๆ
*ฉางเซิง แปลว่า ชีวิตยืนยาว
*ซานสือลิ่ว แปลว่า สามสิบหก


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 008

ตอนที่ 8 เด็ดดารา
โลกทุกวันนี้ การบำเพ็ญเพียรใช้คำสอนจากลัทธิเต๋าดั้งเดิมเป็นหลัก แหล่งกำเนิดที่สำคัญที่สุดของพลังปราณก็คือดวงดาวที่ดารดาษเต็มท้องฟ้า นิกายแสงสว่างให้ความสำคัญกับคำว่าแสงสว่างสองคำ แสงสว่างที่เปล่งประกายโอบท้องนภายามราตรีแท้จริงแล้วคือแสงของดวงดาราที่ส่องสะท้อนลงไปจนถึงยมโลก หลังจากนั้นคือการรวมหมู่ดาว อาศัยสรรพดาราส่องแสงลงมาให้พลังแก่โลกมนุษย์ เพื่อเปลี่ยนแปลงพลังในร่างกายของคนธรรมดา นี่คือจุดมุ่งหมายสุดท้ายของการฝึกบำเพ็ญเพียร นอกจากนี้ยังสามารถพบเห็นคำว่า ‘ดวงดาว’ ได้ในขณะที่กำลังฝึกบำเพ็ญเพียร ทุกอาณาจักรทุกสำนักล้วนแต่มีแท่นดูดาว ต้าโจวมีหอชมดาวที่มีชื่อเสียงนับไม่ถ้วน แต่น้อยมากที่จะมองเห็นกลุ่มดาวที่มีชื่อเหล่านั้น อาจเพราะไม่ได้ศรัทธาต่อดวงดาว
แต่ใบรายชื่อของสำนักที่สองในมือของเฉินฉางเซิงกลับมีชื่อว่าสำนักเด็ดดารา
เด็ดดารา สำนักแห่งนี้ตั้งชื่อที่เต็มไปด้วยการตั้งตนเป็นใหญ่ แต่นิกายหลวงกลับไม่มีความคิดเห็นใดๆ ทั้งสิ้น เรื่องนี้เป็นเรื่องตั้งตนเป็นใหญ่ด้วยตัวของมันเอง
ในใต้หล้านี้มีเพียงสำนักนี้เท่านั้นที่กล้าใช้ และมีคุณสมบัติพอที่จะใช้ชื่อนี้
เพราะว่าสำนักแห่งนี้ขึ้นตรงต่อกองทัพต้าโจว หลายปีมานี้ได้สร้างเด็กหนุ่มที่กล้าหาญและเด็ดเดี่ยวนับไม่ถ้วน ก้าวเดินออกไปประหนึ่งกลุ่มดาวที่เต็มไปด้วยขุนพล หลายปีก่อนได้ออกศึกที่ทั่วหล้าหวาดกลัวกับเผ่ามารครานั้น มนุษย์เมื่อตอนเริ่มใกล้จะถึงทางตัน ตั้งแต่เจ้าสำนักจนถึงนักเรียนธรรมดาของสำนักเด็ดดารา ต่างพากันรีบเร่งออกไปสนามรบ ข้างหน้าพลาดท่าเสียทีล้มลง ข้างหลังกระโจนเข้าสู้อย่างมิขาดสาย คนล้มตายในสนามรบประหนึ่งทะเลทรายสุดลูกหูลูกตา หลังจากการรบสิ้นสุดลง คาดไม่ถึงว่าสำนักที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้จะแห้งเฉาเงียบวิเวกประหนึ่งสุสาน จากเหตุการณ์ครั้งนั้น สำนักเด็ดดาราจึงได้รับความเคารพที่ไม่มีผู้ใดสามารถจะไล่ตามทันและยังมีอำนาจที่ไม่อาจจะคาดคิดได้
เพราะเหตุนี้สำนักแห่งนี้ อย่าพูดว่าใช้ชื่อเด็ดดารา ถึงแม้จะใช้ชื่อว่าเผาดารามาตั้งเป็นชื่อสำนัก คงจะไม่มีผู้ใดกล้าออกความคิดเห็นไม่ใช่หรือ
ผู้คนบนโลกใบนี้ต่างเข้าใจประวัติศาสตร์ที่คละคลุ้งไปด้วยความโหดเหี้ยมของกลิ่นคาวเลือดและเกียรติยศของสำนักเด็ดดาราแห่งนี้ เฉินฉางเซิงก็ไม่เว้น อาจารย์ได้จัดเรียงให้สำนักเด็ดดาราอยู่ในอันดับที่สอง ที่จริงแล้วในความคิดและมุมมองของเขา ได้จัดให้สำนักเด็ดดาราอยู่อันดับแรกสุด ดังนั้นไม่สามารถสอบเข้าสำนักเทียนเต้าได้แม้จะทำให้เขารู้สึกกลัดกลุ้ม แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก เขาเชื่อมั่นว่าสำนักเด็ดดาราคงจะไม่ปฏิบัติสิ่งที่มิชอบดั่งเช่นสำนักเทียนเต้าเป็นแน่ อย่างน้อยก็คงจะไม่ปฏิบัติเกินเลยเช่นนั้น คิดได้เช่นนี้ เขาก็มาถึงสำนักเด็ดดาราที่มีกลิ่นอายของความเคร่งครัด เริ่มเตรียมตัวที่จะลงสนามสอบที่สอง
สำนักเด็ดดาราและสำนักเทียนเต้าที่จริงแล้วไม่เหมือนกัน ภายนอกของประตูแม้จะล้อมรอบไปด้วยผู้คนที่แน่นขนัด แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสายตาดุจเหยี่ยวของทหารผู้เกรียงไกรที่พรั่งพร้อมไปด้วยอาวุธครบชุดตรงทางเข้าประตู หรืออาจจะเป็นเพราะแผ่นหินก้อนนั้นที่เต็มไปด้วยรายชื่อของขุนพลที่เสียสละเพื่อชาติจึงทำให้ผู้คนรู้สึกอึดอัด ทั่วทั้งลานเงียบสงัด ไม่มีเสียงที่ผสมปนเปใดๆ ใบสมัครให้กรอกอย่างง่ายดาย รับเอาหมายเลข มีนายทหารไม่กี่นายพานักเรียนที่รอการสอบเดินเข้าไปยังสำนัก
มีการตรวจสอบทำนองเดียวกับสำนักเทียนเต้า สำนักเด็ดดาราก็ได้เตรียมทดสอบก่อนการสอบไว้ จุดประสงค์ก็เพื่อคัดเด็กหนุ่มธรรมดาที่ยังไม่สำเร็จการชำระล้างกระดูกออก เพื่อให้การสอบคัดเลือกอย่างเป็นทางการบรรเทาความกดดันลง เพียงแต่สำนักเด็ดดาราโดยแท้จริงแล้วมีลักษณะทางด้านการทหาร วิธีการจึงทำอย่างตรงไปตรงมามากกว่า ที่นี่ไม่ได้มีหินหน่วงนำ มีเพียงแค่จานหินแผ่นหนึ่ง
จานหินแผ่นนี้ใหญ่มาก คล้ายกับจานแผ่นรองโม่หิน ในความเป็นจริงแล้ว แผ่นรองโม่หินนั่นเดิมทีขนมาจากบนแท่นโม่หินที่อยู่ด้านหลังห้องครัวของสำนักเด็ดดาราชั่วคราว หนักสามร้อยจิน* นักเรียนที่สามารถยกแผ่นรองโม่หินแล้วเดินขึ้นบันใดหินไปได้สามสิบขั้น ก็นับว่าสามารถผ่านการทดสอบด่านแรกไปได้ มีคุณสมบัติเข้าร่วมการสอบรับสมัครนักเรียนอย่างเป็นทางการ
น้ำหนักสามร้อยจิน นอกจากสำเร็จการชำระล้างกระดูก กล้ามเนื้อและกระดูกฝึกฝนจนเป็นดั่งต้นสน คนธรรมดายากอย่างยิ่งจะยกขึ้น แล้วยังต้องเดินขึ้นบันไดหินที่มีระยะทางยืดยาวอีก มีคนหนุ่มจำนวนมากที่ยังไม่สำเร็จการชำระล้างกระดูกมองไปที่แผ่นโม่หินแผ่นนั้น ทันใดนั้นใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นอีกสีหนึ่ง มีคนจำนวนมากที่หน้าเศร้าคอตกถอยกลับไป แม้แต่คนที่สำเร็จการชำระล้างกระดูก ทว่าคนหนุ่มเหล่านั้นพละกำลังยังไม่มั่นคง คาดการณ์ว่าปีนี้ตนคงไม่สามารถทำได้ ส่ายหัวติดต่อกัน แม้ไม่ยินยอมแต่กลับต้องจำใจล้มเลิก แน่นอนว่าย่อมมีเด็กหนุ่มธรรมดาที่กล้าหาญใช้พลังร่างกายแต่เดิมของตนมาทดลองฝีมือ แต่กลับไม่มีผู้ใดทำสำเร็จ
ผู้ที่ยังไม่สำเร็จการชำระล้างกระดูกและสามารถยกแผ่นโม่หินแผ่นนั้นขึ้นได้ ในการสอบรับสมัครนักเรียนของสำนักเด็ดดารา ที่จริงแล้วนับว่าพบเห็นอยู่ไม่น้อย ดังเช่นขุนพลเทพไป๋หู่ที่ตอนนี้เป็นผู้พิทักษ์เฉียหลันกวาน ในปีนั้นเขาได้เข้าไปในสำนักทั้งที่ยังไม่สำเร็จการชำระล้างกระดูก อาศัยเพียงกำลังที่มีมาแต่กำเนิด ยกแผ่นโม่หินแผ่นนั้นโยนไปยังทะเลสาบอย่างง่ายดาย...
แต่ว่าในที่สุดแล้วเรื่องเช่นนี้ก็ไม่ได้พบเห็นบ่อยนัก
อาจารย์ผู้ฝึกเสียใจเล็กน้อย มองหาโอกาส เพื่อตัดสินใจเพิ่มการทดสอบให้เร็วยิ่งขึ้น ให้ผู้เข้าสอบรายงานระดับความสามารถด้วยตนเอง หลังจากนั้นให้นักเรียนที่สำเร็จการชำระล้างร่างกายเข้าทดสอบก่อน หลังจากนั้นถึงจะให้คนหนุ่มธรรมดาเข้าทดลองสอบ
น่าเสียดายเป็นอย่างยิ่ง จนกระทั่งผ่านพ้นไปครึ่งค่อนวัน ยังคงไม่มีหนุ่มน้อยธรรมดาคนไหนที่สร้างปาฏิหาริย์ได้
เมื่อทุกคนรู้สึกว่าไม่น่าสนใจ ในตอนที่ผู้คนจำนวนมากมายที่มามุงดูเตรียมตัวจะจากไป มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ร่างกายสูงใหญ่กำยำในมือถือป้ายหมายเลขเดินเข้าไปในสนามทดสอบ ยกแผ่นโม่หินแผ่นนั้นอย่างสบาย ตึงตึงตึง แม้แต่ขึ้นบันไดหินสามสิบขั้น ก็ยังไม่หอบหายใจ หน้าไม่แดง ยิ่งไปกว่านั้นยังแบกแผ่นโม่หินกลับมายังที่เดิม!
ทั้งสนามเกิดเสียงดังอื้ออึง
เด็กหนุ่มคนนั้นยกมือขึ้นเป็นสัญญาณโดยรอบ เดินขึ้นไปบนบันไดหินอีกครั้งด้วยความหยิ่งผยอง เดินตรงไปยังด้านในของสำนัก ที่น่าสนใจก็คือ เขาดูมีบุคลิกซื่อตรงเป็นอย่างยิ่ง เหตุใดจึงต้องแสดงความเย่อหยิ่งออกมาอีกครั้งด้วย ท่ามกลางสายตาของผู้คนโดยรอบ เห็นเป็นเพียงแค่ความน่ารักเท่านั้น ไม่มีการเยาะเย้ยถากถางใดๆ มีเพียงเสียงหัวเราะขบขันอย่างเอ็นดู
หลายร้อยปีมานี้ เพราะครั้งหนึ่งเผ่ามนุษย์และเผ่าปีศาจเคยร่วมมือกันต่อต้านเผ่ามาร แม้จะบอกไม่ได้ว่ามีความสัมพันธ์ปรองดอง แต่ก็นับว่าสามารถอยู่ด้วยกันได้อย่างสามัคคี เผ่าปีศาจชนชั้นสูงที่สามารถจำแลงกายได้บางตระกูล อาศัยอยู่แม้กระทั่งในโลกมนุษย์ ในต้าโจวจิงตูเองก็ต้องมีแน่นอน เพียงแต่ว่ามนุษย์กับปีศาจนั้นไม่เหมือนกัน เพราะไม่ว่ามนุษย์จะอยู่ที่ใดในโลกก็ล้วนแต่เป็นมนุษย์ เรื่องนี้ไม่ค่อยน่าหยิบยกมาพูดสักเท่าไรนัก เพียงแค่เผ่าปีศาจเหล่านั้นไม่ก่อเรื่องวุ่นวายก็พอ
เด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำที่ถูกสงสัยว่าเป็นเผ่ามารยกแผ่นโม่หินสำเร็จ คล้ายกับเป็นการผลักประตูบานหนึ่งให้เปิดออก จากนั้น นายพรานหนุ่มสองคนที่มาจากต้าเหล่าหลิ่งเองก็ทำสำเร็จ อาศัยเพียงพละกำลังที่มาจากร่างกายก็ยกแผ่นโม่หินเดินขึ้นบันไดหินไป แม้จะเห็นได้ชัดว่ายากลำบาก แต่เมื่อทำสำเร็จแล้วก็ตะโกนดีใจอยู่พักหนึ่ง
ข้างบนบันไดหินมีนายทหารกำลังถือปากกาจดบันทึกพยักหัวเล็กน้อย ดูแล้วคงจะพึงพอใจกับคะแนนสอบของปีนี้
เวลาหมุนผ่าน ในที่สุดก็หมุนมาถึงเฉินฉางเซิง ผู้คนที่มุงดูจ้องมองใบหน้าที่อ่อนเยาว์ของเด็กหนุ่ม ช่วยส่งเสียงให้กำลังใจด้วยเจตนาอันดี แต่ก็ไม่ได้สนใจมากนัก เพราะเห็นได้ชัดว่าหนุ่มน้อยคนนี้อายุยังเยาว์วัย ร่างกายยังไม่เจริญเติบโตเต็มที่ อย่ากล่าวว่าจะคล้ายกับเด็กหนุ่มเผ่าปีศาจร่างกายสูงใหญ่กำยำคนนั้น แม้แต่นายพรานหนุ่มสองคนนั้นความแข็งแรงยังห่างไกลยิ่งนัก มองอย่างไรก็คงไม่สามารถยกแผ่นโม่หินที่หนักอึ้งขึ้นได้
ที่สำนักเทียนเต้า เฉินฉางเซิงอาศัยกฎระเบียบของสำนักที่เขาชำนาญสามารถข้ามผ่านด่านการคัดเลือกการชำระล้างกระดูก ในเวลานี้อยู่ที่สำนักเด็ดดารา เขาสามารถคิดถึงวิธีอื่นได้ แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะได้รับอิทธิพลจากบรรยากาศของสำนักที่สง่างามทว่ากลับเร่าร้อนฮึกเหิมนี้หรือไม่ หรือเพียงแค่อยากจะลองดูสักหน่อย เขาจึงไม่ได้ลงมือทำอะไร
เขาเดินไปถึงด้านหน้าของแผ่นโม่หิน ค่อยๆ ย่อลงไป มือทั้งสองจับแผ่นโม่หินทั้งสองข้าง สูดลมหายใจทั้งเข้าและออกยาวลึกอย่างช้าๆ ห้าครั้ง นำพลังทั้งหมดของร่างกายถ่ายเทลงไประหว่างหน้าท้องและแขนทั้งสองข้าง ร้องฮึดเสียงต่ำหนึ่งที ทันใดนั้นจึงออกแรง!
ด้านหน้าของขั้นบันไดที่ลาดเอียงพลันเปลี่ยนเป็นเงียบสงัดทั้งหมด ผู้คนที่กำลังคุยพูดเล่นอยู่เหล่านั้นงงงันจนลืมคำที่จะพูดต่อ อ้าปากค้างจ้องมองไปยังสนามทดสอบ
แผ่นโม่หินค่อยๆ ยกขึ้น ในที่สุดก็ถูกเฉินฉางเซิงยกขึ้นมาถึงหน้าอก ไม่มากไม่น้อย ผ่านข้อบังคับการทดสอบมาหนึ่งนิ้วพอดิบพอดี
ใบหน้าของเขาแดงเล็กน้อย แต่ว่าท่าทางที่แสดงออกมายังนับว่าสงบนิ่ง ในสายตาของเขามองไม่เห็นความรู้สึกที่สับสนวุ่นวายและตื่นตระหนกแต่อย่างใด
เฮ! ในสนามมีเสียงกู่ร้องด้วยความยินดีอย่างคึกคัก ทุกคนไม่หยุดที่จะช่วยกันส่งเสียงร้องแทนเด็กหนุ่ม ส่งเสียงกู่ร้องเป็นจังหวะ ปรารถนาที่จะช่วยเขายกเท้าก้าวเดิน
เฉินฉางเซิงเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เพียงแค่หนึ่งก้าว หัวเข่าของเขาก็สั่นเทาเล็กน้อย
ยกแผ่นโม่หินขึ้นนั้นเป็นเรื่องหนึ่ง ยกแผ่นโม่หินที่หนักอึ้งแล้วเดินขึ้นบันไดหิน นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ลมหายใจของเขาเปลี่ยนเป็นวุ่นวาย ใบหน้ายิ่งนานยิ่งเปลี่ยนเป็นสีแดง
เขาไม่ได้เปล่งเสียงใดๆ ทั้งสิ้น จากแก้มที่นูนออกเล็กน้อยสามารถมองเห็นว่าเขากำลังออกแรงกัดฟัน
เขาเดินขึ้นบันไดหินไปทีละก้าว ทีละก้าว
เฉินฉางเซิงแท้ที่จริงแล้วยังไม่สำเร็จการชำระล้างกระดูก ระดับความแข็งแรงของกระดูกเส้นเอ็นและกล้ามเนื้อ ตามเหตุผลก็คงจะแข็งแรงระดับเด็กหนุ่มธรรมดา ยิ่งไปกว่านั้น เพราะสาเหตุมาจากโรคในวัยเยาว์ เขาควรจะอ่อนแอกว่าเด็กหนุ่มทั่วไปถึงจะถูก แต่เพราะว่าเป็นโรคนี่เอง และยังเป็นโรคที่รักษายากอย่างยิ่ง ดังนั้นจึงมีคนสามคนซึ่งอยู่ในวัดทรุดโทรมนอกเมืองซีหนิง รวมถึงตัวเขา ที่ใส่ใจในสุขภาพของเขาที่สุด
ตอนที่เพิ่งจะรู้ความ เขาก็ถูกบังคับให้ท่องมหามรรคสามพันเล่มในวัดทรุดโทรม ในเวลาเดียวกันก็มีอาจารย์นักพรตเต๋าผู้เดินตามวิถีทางแห่งเซียนขุดสมุนไพรนับไม่ถ้วนมาต้มเป็นยาให้เขาแช่ตัว แล้วก็ยังมีศิษย์พี่ที่ถือเส้นเถาวัลย์และไม้กระบองช่วยเคี่ยวยาให้เข้าไปในร่างกายเขาอย่างไม่หยุดมือ สิบปีผ่านมา ผู้คนที่เขาคุ้นเคยที่สุดก็คือสามคนที่อยู่ในวัด กลิ่นที่เขาคุ้นเคยที่สุด คือกลิ่นของตำรา รวมถึงกลิ่นยาและกลิ่นไม้กระบอง
แม้จะผ่านการรักษาและความทุกข์ทรมานเป็นระยะเวลายาวนาน โรคของเขาก็ยังรักษาไม่หาย เขาไม่มีทางเป็นเหมือนเด็กหนุ่มเผ่าปีศาจผู้มีพรสวรรค์ทางด้านพละกำลังคนนั้น แต่เขาผู้ที่สมควรจะอ่อนแอไร้ใครเปรียบ ตอนนี้ร่างกายของเขากลับไม่ได้อ่อนแอดั่งเช่นคนธรรมดาทั่วไป ยิ่งไปกว่านั้นยังดีกว่ามาก แม้ว่านี่เป็นเพียงสุขภาพและความแข็งแรงที่แสดงออกมาให้เห็นในภายนอก แต่ก็ทำให้เขารู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง
เด็กเยาว์วัยที่มีโรคคนหนึ่ง เด็กหนุ่มที่ถูกปกคลุมไปด้วยเงาอันมืดมนหลังจากอายุได้สิบขวบ จะต้องใส่ใจเรื่องสุขภาพของตนเองมากกว่าคนอื่น จะต้องใส่ใจรายละเอียดในสิ่งเหล่านั้นมากกว่าสิ่งใด ดังนั้น วันนี้อยู่ที่สำนักเด็ดดารา ที่เขาเดินไปยังแผ่นโม่หินอย่างเงียบงันนั้น เพียงแค่อยากอาศัยพละกำลังของตนเองเพื่อผ่านการตรวจสอบครั้งนี้
เขาอยากยกแผ่นโม่หินที่หนักอึ้งนี้ขึ้น เพื่อที่จะพิสูจน์บางเรื่องของตนเอง ในเวลาเดียวกันก็แสดงความซาบซึ้งใจต่ออาจารย์และศิษย์พี่
หนึ่งก้าว
สองก้าว
สามก้าว
สี่ก้าว
ลมหายใจของเฉินฉางเซิงยิ่งมายิ่งหนักหน่วง สีหน้ายิ่งมายิ่งไม่น่าดู ผมดำขลับที่มัดไว้อย่างแน่นหนาชุ่มไปด้วยเม็ดเหงื่อนานแล้ว แต่แววตาของเขายังคงสงบนิ่งไม่ลังเลเช่นเดิม
เสียงให้กำลังใจและเสียงกู่ร้องด้วยความยินดีทั้งสองข้างของบันไดหยุดลงแล้ว ผู้คนทั้งหมดจ้องมองไปยังเด็กหนุ่มที่ก้มหัวลง หนุ่มน้อยผู้มุ่งไปข้างหน้าด้วยความลำบาก ก้าวเดินขึ้นบันไดด้วยอาการสั่นเทา เป็นห่วงและเลื่อมใสอย่างยิ่ง หลายครั้งที่สายตามองเห็นว่าหนุ่มน้อยคนนั้นทำท่าจะล้มลง แต่ไม่รู้ว่าเอาพละกำลังมาจากที่ใด คาดไม่ถึงว่ายังคงประคับประคองให้เขายืนหยัดต่อไปได้!
อาจารย์ผู้ฝึกมองเฉินฉางเซิงอยู่บนบันไดหิน ในสายตาปรากฏความชื่นชม
เจ็ดก้าว
แปดก้าว
เก้าก้าว
แต่ละก้าวเดินของเฉินฉางเซิงยิ่งมายิ่งช้า
ความรู้สึกชื่นชมในสายตาของอาจารย์ผู้ฝึกยิ่งมายิ่งมากขึ้น เขาประหลาดใจกับระดับความสามารถที่เด็กหนุ่มคนนี้แสดงออกมาอย่างยิ่ง ร่างกายประหนึ่งทหาร สิ่งที่เขาสนใจก็คือความเด็ดเดี่ยวและความกล้าหาญที่เฉินฉางเซิงแสดงออกมา เขาได้ตัดสินใจแล้ว ถึงแม้ว่าเฉินฉางเซิงไม่สามารถยกแผ่นโม่หินไปถึงบนบันไดได้ก็จะให้เขาผ่านการทดสอบครั้งแรกนี้ ไม่รู้ว่าจะกระทบต่อชื่อเสียงของสำนักและกองกำลังต้าโจวหรือไม่...
อาจารย์ฝึกกำลังจ้องมองผู้คนที่ตื่นเต้น อารมณ์สงบลง คิดในใจว่าคงจะเป็นไปไม่ได้ ดูแล้วคนจำนวนมากความคิดคงจะเหมือนกับตน
เด็กหนุ่มที่ตั้งใจและมีความพยายาม คุ้มค่าที่จะให้รางวัลชมเชยเป็นอย่างยิ่ง
ขณะคิดถึงเรื่องนี้ อาจารย์ฝึกกำลังตกอยู่ในสมาธิ ไม่ได้มองที่ข้างบนบันไดหินตลอด จนกระทั่งผ่านไประยะเวลาหนึ่ง เขาหลุดออกจากสมาธิ พลันเพ่งความสนใจไปยังใบหน้าของผู้คนที่เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน
เขาหันหลังไปมอง พบเพียงข้างกายมีคนเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน
เป็นเด็กหนุ่มที่อ่อนระโหยโรยแรงร่างกายเปียกชุ่มคนหนึ่ง
อาจารย์ฝึกคิดในใจว่าตนเองไม่ต้องลำบากใจแล้ว ยื่นมือเข้าไปตบไหล่ของเขาเล็กน้อย
เฉินฉางเซิงเดินไปถึงข้างบนบันไดหิน
แผ่นโม่หินที่หนักอึ้งแผ่นนั้นอยู่ใต้เท้าของเขา
เขาทำสำเร็จแล้ว
*จิน หน่วยมาตราวัดของจีน หนึ่งจินเท่ากับห้าร้อยกรัม


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 009

ตอนที่ 9 ข้าทำอะไรผิดหรือไม่
เฉินฉางเซิงประสบความสำเร็จในการทดสอบรับสมัครนักเรียนเข้ามาในสำนักเด็ดดารา นี่เป็นครั้งแรก ไม่เหมือนกับสำนักเทียนเต้าที่ต้อนรับเขาด้วยการเยาะเย้ยและความเย็นชา สิ่งที่รอเขาอยู่ที่นี่คือสายตาให้กำลังใจอันอบอุ่นและการเฝ้าคอยอย่างแรงกล้า เพราะเหตุนี้เขาจึงรู้สึกอบอุ่นเป็นอย่างมาก มีความตั้งใจอย่างยิ่ง สามารถพูดได้ว่าอารมณ์ดีมาก
บรรดาสำนักในเมืองจิงตูแต่ละแห่งจะเน้นจุดในการรับสมัครนักเรียนไม่เหมือนกัน สำนักเทียนเต้าเน้นไปทางด้านคำสอนและการปฏิบัติทางศาสนากับพรสวรรค์ทางด้านการบำเพ็ญเพียร สำนักเด็ดดารากลับไม่ใส่ใจต่อการบำเพ็ญเพียรสักเท่าไหร่ กองกำลังทหารต้าโจวคิดว่าการบำเพ็ญเพียรเป็นเรื่องที่จะต้องให้ความสนใจหลังจากเข้ามาสำนักแล้ว พวกเขาให้ความสนใจทางความสามารถทางด้านทหารและระเบียบวินัยของนักเรียนที่เข้าสอบเสียมากกว่า ดังนั้นจำนวนข้อสอบของสำนักเด็ดดาราจึงมีไม่เยอะเช่นสำนักเทียนเต้า แต่จะเข้มงวดกับวิธีการเขียนชื่อของรูปแบบการโต้ตอบ ทั้งยังเนื้อหาพื้นฐานของข้อสอบจะเน้นเกี่ยวกับการจำลองการสู้รบและการวิเคราะห์ตัวอย่างการรบ
ถ้าหากพูดว่าเฉินฉางเซิงมีพรสวรรค์อย่างไร เมื่อเยาว์วัยการที่เขาสามารถท่องคัมภีร์สามพันมหามรรคได้อย่างชำนาญและคล่องแคล่วนั่นคงจะเป็นพรสวรรค์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา ดังเช่นการทดสอบของสำนักเทียนเต้า เมื่อพลิกข้อสอบ มองเห็นข้อแรกก็รู้สึกคุ้นตา คัมภีร์เต๋าสามพันมหามรรคครอบคลุมทุกสรรพสิ่ง ประโยคนี้สักครึ่งหนึ่งก็ไม่ได้เท็จแน่นอน มีเนื้อหาของวิชาการเรียนนับไม่ถ้วนในโลกนี้ที่อยู่ในนั้นดุจดวงดาวและพื้นทะเลทรายก็มิปาน เป็นธรรมดาที่จะประกอบไปด้วยการบันทึกข้อสำคัญของยุทธวิธีการรบที่ขึ้นชื่อรวมทั้งประวัติศาสตร์การรบที่มีชื่อเสียง เกี่ยวกับการสู้รบระหว่างมนุษย์และเผ่ามาร ยิ่งกว่านั้นคือบรรยายอย่างละเอียดและครบถ้วน เขาจดจำสิ่งเหล่านั้นได้ เป็นธรรมดาที่จะตอบไม่ผิดพลาด
เป็นไปอย่างราบรื่น เฉินฉางเซิงสิ้นสุดการสอบแล้ว เดินมาถึงด้านหน้าของหอวินัยทหารกับบรรดาสหายที่เหลือ รอคอยการประกาศรายชื่อเป็นลำดับสุดท้าย ยืนอยู่ด้านหน้าของสัตว์เทพที่เป็นตัวแทนวินัยอันเข้มงวดของกองทัพต้าโจว เขากลับไปคิดถึงเนื้อหาของข้อสอบ มั่นใจว่าตนสามารถสอบเข้าสำนักเด็ดดาราได้อย่างแน่นอนคงจะไม่มีปัญหาแต่อย่างใด เขารู้สึกผ่อนคลายเล็กน้อย จ้องมองใบหน้าที่เจ็บปวดรวดร้าวของเด็กหนุ่มเผ่าปีศาจคนนั้น เขย่งเท้าด้วยเจตนาดีตบบ่าฝ่ายตรงข้ามเพื่อแสดงความปลอบใจ เห็นอย่างชัดเจนว่าหนุ่มน้อยเผ่าปีศาจผู้มีพรสวรรค์ทางด้านพละกำลังคนนี้คงไม่เข้าใจเกี่ยวกับยุทธวิธีการรบของมนุษย์สักเท่าไหร่ จึงทำข้อสอบได้แย่ไปบ้าง
ดวงอาทิตย์อัสดงใกล้จะลับเทือกเขา แสงสีแดงอ่อนๆ ส่องสว่างกระทบกับสัตว์เทพและเหนือรั้วเหล็กของหอวินัยทหารที่เย็นยะเยือก ทำให้สภาพแวดล้อมเกิดเป็นความรู้สึกที่ลึกลับแปลกประหลาดอย่างหนึ่ง เฉินฉางเซิงยืนในเงากระทบของแสง มองดูก็ยังคงเป็นแผ่นหินที่ว่างเปล่าราวกับทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ ใบหน้าอ่อนเยาว์ที่จืดชืดเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ดีใจและรอคอยกับอนาคต
อย่างไรก็ตามเขาคงไม่รู้ว่า อีกสักครู่ตนเองยังคงจะได้ต้อนรับความผิดหวังอันปวดร้าวขมขื่น
“เพราะเหตุใด”
นายทหารต้าโจวคนก่อนหน้านี้ที่เป็นคนดูแลตรวจสอบการยกจานโม่หินรวมทั้งอาจารย์ฝึกที่มีลักษณะท่าทางน่าเคารพท่านนั้น ยื่นอยู่ด้านหน้าโต๊ะหนังสือ มองไปยังขุนพลวัยกลางคนที่อยู่ด้านหลังโต๊ะหนังสือพลางกล่าวถาม ใบหน้าของเขามีสีเขียวอย่างผิดปกติ เห็นได้ชัดอย่างยิ่งว่าใกล้ที่จะไม่สามารถสะกดอารมณ์โกรธในใจได้
ขุนพลวัยกลางคนใบหน้าไม่มีความรู้สึกใดๆ คิ้วประหนึ่งไหมสีดำ ไม่ได้โมโหแต่น่าเกรงขาม กำลังฟังผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาซักถาม ขมวดคิ้วเล็กน้อย กล่าวว่า “ลักษณะการไต่ถามของเจ้าคือการถามเพื่อเลื่อนขั้นใช่หรือไม่”
อาจารย์ฝึกสองท่านได้ยินคำพูดที่ทำให้รู้สึกอึดอัด หนึ่งในนั้นได้ชี้ไปยังพระอาทิตย์ยามอัสดงที่อยู่ด้านนอกหอ เอ่ยว่า “ถึงแม้จะมีเพียงพวกเราสองคนที่เห็นข้อสอบฉบับนั้น แต่เพื่อนร่วมสอบที่ใส่ใจเด็กหนุ่มนามว่าเฉินฉางเซิงยังมีอีกมาก หรือทัศนคติของข้าอาจจะไม่ดี แต่ถ้าหากเพื่อนร่วมสอบรู้ผลสุดท้ายแล้ว ก็คงจะมีข้อสงสัยเช่นเดียวกัน”
ขุนพลวัยกลางคนกล่าว “สุดท้ายแล้วก็เป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มธรรมดาที่ไม่สามารถชำระล้างกระดูกสำเร็จ พวกเจ้าเหตุใดถึงให้ความสำคัญเช่นนี้”
อาจารย์ฝึกท่านนั้นโมโหพลางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ชี้ไปยังข้อสอบแผ่นนั้นที่ถูกขยี้จนกลายเป็นกระดาษขยะอยู่ด้านหลังโต๊ะ กล่าวว่า “ท่านก็ได้ดูข้อสอบแผ่นนั้นแล้ว ท่านก็คงจะเข้าใจแจ่มแจ้งอย่างยิ่ง สิบปีผ่านมานี้ การทดสอบรับนักเรียนเข้าสำนัก แต่ไหนแต่ไรมายังไม่เคยปรากฏผลสอบที่สมบูรณ์เช่นนี้ ไม่ว่าจะเป็นการตอบคำถามหรือว่าจะเป็นการวิเคราะห์ตัวอย่างการรบ ไม่มีรูรั่วแต่อย่างใด ไม่มีตัวอักษรเขียนผิดสักตัว เส้นขีดของตัวอักษรขรุขระแม้แต่นิดก็ยังไม่มี! ใช่ เด็กหนุ่มคนนั้นคงไม่มีทางที่จะเป็นขุนพลที่กล้าหาญยิ่งใหญ่เช่นท่าน แต่เขาจะเป็นนายทหารฝ่ายเสนาธิการที่ดีเลิศที่สุดเป็นแน่”
ขุนพลวัยกลางคนเงียบไปชั่วขณะหลังจากนั้นกล่าวว่า “เป็นคำสั่งที่มาจากในพระราชวัง ข้าไม่ปรารถนาที่จะอธิบายกับเจ้า”
อาจารย์ฝึกท่านนั้นได้ยินแล้วตกตะลึง ผ่านไปชั่วครู่ถึงได้สติ กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักอึ้ง “แต่...ข้าต้องไปอธิบายแก่เด็กหนุ่มคนนั้น”
ขุนพลวัยกลางคนแหงนศีรษะขึ้น มองเขาด้วยสายตาแวบหนึ่ง กล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นเจ้าให้เขาเข้ามา ข้าจะอธิบายกับเขา”
เดินเข้าไปยังหอที่มีการป้องกันอย่างเข้มงวด มองดูเปลวเทียนที่กำลังเผาไหม้อยู่บนโต๊ะ เฉินฉางเซิงนิ่งเงียบไม่พูดจา ค่อยๆ กำหมัดแน่นทั้งสองข้างขนาบอยู่ข้างลำตัว ใบหน้ามีสีขาวซีด ไม่รู้ว่าเพราะเหนื่อยล้าหรือว่าโมโห หรือว่าอาจเป็นทั้งสองอย่าง ในตอนที่เขาเห็นว่าบนแผ่นหินยังคงไม่มีชื่อของเขา เขารู้โมโหมากจริงๆ โมโหกว่าเมื่อตอนที่พบกับสายตาเย็นชาและความเหยียดหยันในจวนขุนพลเทพเมื่อวานนี้หลายพันเท่า
เพราะว่าเขาโอบอุ้มความคาดหวังอันยิ่งใหญ่เดินเข้าไปยังสำนักเด็ดดารา แต่ในตอนที่จ้องมองไปยังป้ายประกาศนั้นความคาดหวังทั้งหมดพลันแปรเปลี่ยนเป็นผิดหวัง ความขยันหมั่นเพียรที่เขาอดทนทุ่มเทเพื่อมัน ตอนนี้มองดูแล้วล้วนกลายเป็นเรื่องตลกขบขัน ทั้งหมดนี้ในท้ายที่สุดแล้วเป็นเพราะเหตุใดกัน
เขาต้องการคำอธิบาย
ขุนพลวัยกลางคนที่อยู่ด้านหลังโต๊ะกล่าวว่าจะอธิบายให้กับเขา เขาอยากจะรู้ว่าเป็นเพราะอะไร
“ขออภัย”
ขุนพลวัยกลางคนยืนตัวลุกขึ้น จ้องมองเขาด้วยความเย็นชาคล้ายกับสัตว์ดุร้ายที่จ้องเขม็งกระต่ายน้อยสีขาวก็มิปาน คำพูดที่กล่าวออกจากปากกลับเป็นการขออภัยสองคำ
“ร่างกายเป็นทหารต้าโจวคนหนึ่ง ข้าต้องฝ่าฝืนหลักการทำงานของตนเอง ขออภัยอย่างยิ่ง”
“การกระทำของข้าอาจจะทำให้เกียรติยศของสำนักเด็ดดาราได้รับความเสียหาย ขออภัยอย่างยิ่ง”
“เจ้ามีความสามารถและสติปัญญาเฉลียวฉลาด มีอนาคต เจ้าเป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มคนหนึ่ง ข้ากลับต้องมาหยุดอนาคตของเจ้าชั่วคราว ขออภัย”
“ข้าไม่สามารถบอกเจ้าได้ว่าเป็นเพราะเหตุใด ขออภัย”
“แต่ข้าคิดว่าเจ้าอีกไม่นานก็จะรู้สาเหตุ ดังนั้น หวังว่าเจ้าสามารถจะให้โอกาสในการแก้ไขความผิดพลาดของข้าสักครั้ง”
เมื่อเฉินฉางเซิงฟังคำพูดจนจบ ก็นิ่งเงียบชั่วครู่ หลังจากนั้นหมุนตัวจากไป
วันต่อมาเช้าตรู่เวลายามห้า เฉินฉางเซิงตื่นตรงเวลาเหมือนเมื่อวานเหมือนทุกวันเหมือนตลอดสิบสี่ปีที่ผ่านมา ล้างหน้าสวมใส่เสื้อผ้า สงบนิ่งทำจิตใจให้กระจ่าง หลังจากนั้นออกจากที่พัก มุ่งไปยังหนทางที่ตนเองปรารถนาจะศึกษาต่อไป
เขายึดตามการเรียงลำดับของรายชื่อ ไปสำนักอื่นอีกสองแห่ง สิ่งที่พบเจอที่สำนักเทียนเต้าและสำนักเด็ดดารา เป็นธรรมดาที่จะทำให้เขารู้สึกกลัดกลุ้มไม่ยินดี แต่ว่าบนโลกใบนี้เขาเป็นคนที่เห็นคุณค่าของเวลาที่สุด เขาไม่ยินยอมที่จะเสียเวลาไปกับความโมโหและทุกข์ระทมเสียใจที่ไร้ค่า เพียงยินยอมที่จะใช้เวลาไปกับสิ่งที่คุ้มค่า การแสดงอย่างนี้บางทีทำให้คนรู้สึกว่ายืนหยัดสู้ต่อไป
สิ่งที่ประสบเมื่อวานมองดูแล้วไม่ได้ก่อผลกระทบกับเขาอย่างใด เขาตั้งใจเตรียมตัวเข้าสอบด้วยความรอบคอบ ใช้ความรู้ที่เก็บสะสมไว้ในสมองและจิตใจที่แน่วแน่ สามารถผ่านการทดสอบเข้าไปในทั้งสองสำนักสำเร็จ มองจากเนื้อหาของข้อสอบ เขาคิดว่าตนคงจะสามารถผ่านการทดสอบไปได้สำเร็จ หลังจากนั้นเขาก็ไม่ผ่านการคัดเลือกซึ่งไม่ก่อให้เกิดความแปลกประหลาดใจแต่อย่างใด
มีประสบการณ์ก่อนหน้านี้แล้วสองครั้ง เฉินฉางเซิงไม่ได้ผิดหวังเช่นนั้นแล้ว อาจจะพูดได้ว่าเขาชาชินเสียแล้ว
เขาเข้าใจแจ่มแจ้ง จะต้องมีคนพุ่งเป้ามาที่ตนอย่างลับๆ เป็นแน่ ส่วนคือใครนั้น...คำตอบนั้นก็ชัดเจนเช่นกัน
ช่วงเวลาตอนพลบค่ำ เขาเดินออกจากสำนักเป็นแห่งที่สี่ ในที่สุดก็เป็นครั้งแรกที่มองเห็นรถม้าของจวนขุนพลเทพคันนั้น มองไปยังแอกหน้ารถม้าเห็นสัญลักษณ์ของสายเลือดหงส์ที่ทั้งเก่าและซีดจนทำให้คนรู้สึกอกสั่นขวัญหาย อย่างไม่ต้องสงสัย ว่าฝ่ายตรงข้ามจงใจให้รถม้าจอดอยู่ด้านหน้าประตูสำนัก เพราะต้องการให้เขาได้เห็น
เฉินฉางเซิงกำลังจ้องมองรถม้า รู้ผลของคำตอบที่จะออกมา
ถึงแม้ว่าเขาจะเดาคำตอบได้ แต่อารมณ์ในตอนที่มองดูข้อสอบนั้นสุดท้ายก็ยังมีบางอย่างไม่เหมือนกัน
สตรีวัยกลางคนคนนั้นก้าวลงจากรถม้า
“เจ้าเป็นเพียงแค่เด็กน้อย...เดิมทีไม่มีคุณสมบัติอย่างใดที่จะทำให้จวนเทพขุนพลทำเรื่องมากมายเช่นนี้”
สตรีวัยกลางคนเดินมาด้านหน้าเขา ใบหน้าไร้ความรู้สึก กล่าวต่อ “แต่พวกเราก็ยังทำเรื่องตั้งมากมาย เพราะพวกเราเป็นห่วงว่าเจ้าคนหนุ่มไม่มีทางตระหนักถึงสถานการณ์ได้อย่างชัดเจน ดังนั้นพวกเราจึงตั้งใจเผยให้เจ้าได้เห็นความสามารถที่แท้จริง ตอนนี้เจ้าก็คงจะชัดเจนอย่างยิ่ง เพียงแค่พวกเราไม่เห็นด้วย เจ้าอยู่ที่ราชวงศ์ต้าโจวจะไม่มีวันได้เห็นเดือนเห็นตะวันตลอดไป”
เฉินฉางเซิงจำนางได้ ที่จวนขุนพลเทพคนที่เขาเห็นเป็นคนแรกก็คือนาง จึงทักทายด้วยความเคารพ หลังจากนั้นยืดตัวตรง ไม่เอ่ยสิ่งใด
ดวงตาของสตรีวัยกลางคนกะพริบด้วยความแปลกประหลาด นางคาดไม่ถึง แม้จะอยู่ในสถานการณ์อย่างนี้ หนุ่มน้อยคนนี้ยังสงบนิ่งเช่นนี้ แม้กระทั่งไม่ลืมที่จะทำทักทายด้วยความเคารพ การแสดงออกเช่นนี้แท้ที่จริงแล้วทำให้คนไม่รู้จะจัดการอย่างไร แม้กระทั่งทำให้คนรู้สึกไม่สงบ แต่ว่านางจำเป็นต้องทำเรื่องนี้ให้จบลง
“พวกเราปรารถนาอะไร เจ้าชัดเจนยิ่งนัก...ถ้าเจ้าเห็นด้วย สิ่งที่เจ้าสมควรจะได้รับทั้งหมดที่พวกเราได้ลิดรอนจากตัวเจ้าไป ล้วนสามารถนำไปคืนข้างกายเจ้าได้ สำนักเทียนเต้า สำนักเด็ดดารา สำนักจงซื่อ...ก็แล้วแต่เจ้าจะเลือก ปรารถนาจะศึกษาอะไร ก็แล้วแต่เจ้าจะเลือก ปรารถนาจะศึกษากับท่านไหน ก็แล้วแต่เจ้าจะเลือก หลังจากศึกษาสำเร็จแล้ว เจ้าอยากจะเข้าไปอยู่ที่กองทัพทหารหรืออยากเข้าไปที่นิกายหลวงหรืออาจจะเป็นขุนนางที่ราชสำนัก...ทั้งหมดทั้งมวล ก็ล้วนแต่เจ้าจะเลือก”
สตรีวัยกลางคนจ้องมองเข้าแล้วกล่าวด้วยอารมณ์ที่เคร่งขรึม “ถ้าหากว่าเจ้าไม่เห็นด้วย ผ่านไปสองวัน ชีวิตของเจ้าก็ยังคงเกิดภาพเดิมขึ้นซ้ำใหม่ไม่หยุดเป็นแน่”
เฉิงฉางเซิงเงียบเป็นเวลานาน ไม่กล่าวสิ่งใด
สตรีวัยกลางคนกล่าว “เจ้าเป็นคนฉลาดคนหนึ่ง น่าจะชัดเจนว่าจะต้องเลือกอย่างไร”
เฉินฉางเซิงจ้องมองไปที่นาง ในที่สุดจึงเอ่ยประโยคแรกออกมา “สมุดบันทึกของศิษย์พี่ได้เขียนไว้ คนฉลาดจะใช้ชีวิตอย่างไม่มีความสุข จึงต้องปฏิบัติเป็นคนเลอะเลือนอย่างยากยิ่ง”
สตรีวัยกลางคนยิ้ม พลางเอ่ยว่า “แต่ว่าที่จริงแล้วเจ้าเป็นเด็กดี ฉลาดอย่างยิ่ง ไม่ได้บอกเรื่องการหมั้นหมายกับผู้ใด...มิเช่นนั้นตอนนี้เจ้าคงกลายเป็นศพไปแล้ว”
ตอนนี้เฉินฉางเซิงในที่สุดก็มั่นใจ สองวันที่ผ่านมาจวนขุนพลเทพตงอวี้ให้คนติดตามตนมาตลอด
สตรีวัยกลางคนกล่าวว่า “แน่นอนว่า เจ้าอย่าเข้าใจผิด...ก่อนหน้านี้ที่ข้าพูดคือสิ่งที่เป็นไปได้อย่างหนึ่ง จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์อยู่เหนือสุด แต่ไหนแต่ไรมาจวนขุนพลเทพทำตามกฎเกณฑ์มาตลอด เดิมทีไม่เคยรังแกใคร เพียงแค่ปรารถนาจะช่วยผู้คน เพียงแค่เจ้ามอบบางสิ่ง...เดิมทีเป็นสิ่งที่เจ้าเตรียมจะมอบให้อยู่แล้ว พวกข้าสามารถช่วยให้เจ้าได้ประโยชน์มากมาย”
สิ่งที่เดิมทีเตรียมจะมอบให้ ที่แท้ก็คือหนังสือสมรสฉบับนั้น
ช่วยให้ได้รับประโยชน์มากมาย แต่สิ่งเหล่านั้นเป็นสิ่งที่ตนสมควรจะได้รับตั้งแต่แรก
เฉินฉางเซิงรู้สึกว่า เมื่อเปรียบเทียบกันกับเมืองจิงตูอันรุ่งเรืองแล้ว คงจะสวยงามดังเช่นป่าเขาที่เต็มไปด้วยสัตว์ดุร้ายที่อยู่ด้านหลังของวัดทรุดโทรม
เขาจ้องมองสตรีวัยกลางคนผู้นั้น ทันใดก็อ้าปาก เอ่ยว่า “แม่เฒ่า ข้าทำอะไรผิดหรือไม่”
สตรีวัยกลางคนตะลึงงัน กล่าวสิ่งใดไม่ออกไปชั่วขณะ
นางมีชีวิตอยู่ที่จิงตูมาร้อยกว่าปี มองดูคุณหนูแต่งเข้าบ้านตระกูลสวี มองดูบุตรเขยที่สู้อย่างไม่คิดชีวิตเพื่ออนาคตที่นับวันจะดียิ่งขึ้น เคยชินกับการพบเจอขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในราชวังและผู้แกร่งกล้าในโลกภายนอก คุ้นเคยกับการหลอกกันไปหลอกกันมา มีแผนการที่ใช้เล่ห์เพทุบาย นับแต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้ยินคำพูดเช่นนี้ เช่นนี้...ดูเหมือนเป็นคำพูดที่ไร้เดียงสา แต่กลับเป็นคำพูดที่ทำให้ตอบกลับยากเหลือเกิน
ดังนั้นนางจึงไม่ได้ตอบออกไป


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 010

ตอนที่ 10 เมื่อใดจะอยู่บนประกาศชิงอวิ๋น
“ดูเหมือนว่าข้าจะไม่ได้ทำผิดอะไร”
เฉินฉางเซิงมองสตรีวัยกลางคน พลางเอ่ยว่า “ในเมื่อข้าไม่ได้ทำผิดอะไร อย่างนั้นเพราะเหตุใดข้าต้องแก้ไขสิ่งใด”
เมื่อกล่าวประโยคนี้ ลักษณะท่าทางของเขาไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง มีเพียงแค่ลมหายใจเข้าออกที่ยากจะให้คนสนใจว่ามันเปลี่ยนไปหนักหน่วงเล็กน้อย
มีเพียงศิษย์พี่ของเขาเท่านั้นถึงจะรู้ สิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่แสดงออกมานี้หมายความว่าเขากำลังโมโหอย่างยิ่ง
ท่าทางของสตรีวัยกลางคนเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม เอ่ยว่า “เจ้าไม่กลัวตายหรือ”
“ข้า...กลัวตายอย่างยิ่ง” น้ำเสียงของเฉินฉางเซิงแข็งกระด้างราวกับเหล็ก “...ดังนั้นข้ามาถึงจิงตูมุ่งไปยังจวนขุนพลเทพเพื่อถอนการหมั้นหมายเป็นอันดับแรก เมื่อวาน ข้าก็เตรียมตัวหลังจากสอบเข้าสำนักเทียนเต้าหรือสำนักเด็ดดารา ก็จะเลือกวันเพื่อจะไปถอนการหมั้นหมายอีกคราหนึ่ง...แต่ขออภัยอย่างยิ่ง ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้วจริงๆ”
สตรีวัยกลางคนจ้องเขม็งที่เขา แววตาเยือกเย็นเล็กน้อย
เฉินฉางเซิงจ้องนางกลับอย่างเงียบๆ เอ่ยว่า “นอกเสียจากว่าพวกเจ้ารู้ว่าตนเองทำผิดอะไร ให้จดจำชื่อของข้าไว้”
สตรีวัยกลางคนนิ่งเงียบเป็นเวลายาวนาน
“อันที่จริงแล้วข้าชื่นชมเจ้าอย่างยิ่ง”
นางมองเฉินฉางเซิง ความรู้สึกในแววตาสับสนเล็กน้อย “กี่วันมานี้ข้าเฝ้ามองการดำรงชีวิตของเจ้ามาตลอด ข้าแต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยพบเจอหนุ่มน้อยอายุเช่นนี้จะมีกฎระเบียบของตนเอง และยังมีการสอบเข้าทั้งสี่สำนัก สิ่งที่เจ้าแสดงออกมานั้นเห็นได้อย่างยากยิ่ง ช่างคุ้มค่าต่อการชื่นชม...ยิ่งไปกว่านั้นมีบางครั้งที่ใคร่คิด ถ้าหากว่าข้ามีบุตรสาวสักคนหนึ่ง ให้นางแต่งกับเจ้าคงเป็นสิ่งที่เลือกไม่ผิดเป็นแน่”
เฉินฉางเซิงไม่รู้ว่าควรจะกล่าวอะไร แต่ว่าถูกยกย่องชื่นชม ก็จำต้องทำอะไรตอบกลับบ้าง เขาคิดแล้วคิดอีกหลังจากนั้นจึงกล่าวสองคำนี้ “ขอบคุณ”
กล่าวขอบคุณในช่วงเวลาเช่นนี้ ช่างน่าขบขัน ช่างน่ารัก และน่าเคารพนับถืออย่างยิ่ง
สตรีวัยกลางคนมองไปยังข้างประตูสำนักซึ่งมีกำแพงหินอยู่ด้านหลัง เอ่ยว่า “แต่ที่น่าเสียใจก็คือ บนโลกนี้ไม่มีใครคิดว่าคุณหนูควรจะแต่งงานกับเจ้า”
เฉินฉางเซิงมองไปตามสายตาที่นางมองไป มองเห็นเพียงแผ่นกำแพงหินสีเข้มที่สลักอัดแน่นไปด้วยรายชื่อ ที่นี่อยู่ด้านหลังประตูใหญ่ของสำนัก นี่ไม่ใช่แผ่นประกาศรายชื่อผู้ผ่านการทดสอบเข้าสำนัก ถ้าอย่างนั้นคือการประกาศอะไร ทันใดนั้นเขาคิดขึ้นมาได้ วันก่อนอยู่ที่ด้านหลังประตูของสำนักเทียนเต้าและสำนักเด็ดดารา คล้ายกับเห็นแผ่นหินลักษณะนี้ บนนั้นสลักไปด้วยรายชื่อมากมาย
ด้านบนสุดของกำแพงแผ่นหินสลักตัวอักษรแบบตวัด ‘ขอยืมแรงของสายลมที่พัดมา ส่งข้าขึ้นไปชิงอวิ๋น’
จ้องมองที่ตัวอักษร เฉินฉางเซิงนึกถึงบันทึกในตำรา ถึงจะรู้ว่าแผ่นกำแพงหินที่สลักนี้คือประกาศชิงอวิ๋นในตำนาน
ต้าลู่มีผู้แกร่งกล้านับไม่ถ้วน แต่ว่าอัจฉริยะเริ่มมาจากเด็กหนุ่ม ประกาศชิงอวิ๋นคือการเรียงลำดับผู้แกร่งกล้าที่มีอายุน้อยกว่ายี่สิบปี รายชื่อที่สามารถบันทึกไว้บนประกาศชิงอวิ๋น ล้วนแต่เป็นลูกศิษย์ที่ทุกอาณาเขตทุกสำนักได้อบรม หรืออาจจะเป็นผู้เก่งกาจมีพรสวรรค์ เพียงแค่ไม่ล้มเลิกกลางคัน รายชื่อเหล่านี้สุดท้ายแล้วก็จะเปลี่ยนเป็นผู้แกร่งกล้าอย่างแท้จริง
เมื่อมาถึงจิงตูประตูสำนักแห่งอื่นทุกแห่งก็จะมีประกาศชิงอวิ๋น สำนักคิดว่ารายชื่อที่อยู่บนแผ่นกำแพงหินเป็นรายชื่อที่เต็มไปด้วยเกียรติยศ เพื่อที่จะปลุกเร้าพวกนักเรียนให้ก้าวหน้าอย่างห้าวหาญ เพิ่มความแนบแน่นของนักเรียนร่วมสำนักเดียวกันให้มากยิ่งขึ้น เพียงแต่ว่าผลลัพธ์ที่ได้ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ พวกนักเรียนชัดเจนอย่างยิ่งว่าตนไม่มีความเป็นไปได้ใดๆ ที่จะอยู่ในประกาศของชิงอวิ๋น รายชื่อพวกนั้นทำให้พวกเขารู้สึกเลื่อมใสและยำเกรง จนกระทั่งหมดความหวัง
ประกาศชิงอวิ๋นไม่ถามถึงวิชาความรู้ ไม่ถามถึงภูมิลำเนา อาจารย์ สำนัก ไม่แบ่งชายหญิง เพียงแค่ถามถึงความแข็งแรงและความอ่อนแอ มีข้อจำกัดเพียงหนึ่งเดียว ก็คือบุคคลที่จะอยู่ในประกาศจะต้องมีอายุไม่เกินยี่สิบปี เคยมีหลายต่อหลายครั้ง ผู้ที่มีวิทยายุทธ์สูงส่งบังเอิญเจอกับคู่ต่อสู้ที่มีวิทยายุทธ์ต่ำครั้งหนึ่ง ทำให้ได้อยู่ในอันดับต้นๆ ของประกาศ นั่นทำให้เกิดความไม่พอใจมากมาย
ปีนั้นหอความลับสวรรค์ได้ริเริ่มสร้างแผ่นประกาศ การพิจารณาคัดเลือกมาตรฐานเช่นนี้คงจะเคยถูกถามข้อสงสัยหลายต่อหลายครั้ง คำตอบของหอความลับสวรรค์นั้นง่ายแต่มีพลังอำนาจ ไม่ว่าจะเป็นวิชาความรู้ ความสามารถ แม้แต่การฝึกฝน จิตวิญญาณ และอารมณ์ความรู้สึก สุดท้ายเมื่อนำมารวมกัน ถึงจะเป็นการบูรณาการพละกำลังที่แท้จริง ประกาศชิงอวิ๋นจัดลำดับตามพละกำลังที่ผ่านการบูรณาการ วิธีการตัดสินที่ดีที่สุดก็คือการตัดสินแพ้ชนะ
สายตาของเฉินฉางเซิงอยู่ที่ประกาศชิงอวิ๋นไล่กวาดไปตามรายชื่อเหล่านั้น ตัวหนังสือเหล่านั้นสำหรับเขาไม่คุ้นเคย ในนั้นยังสามารถพบเห็นนามสกุลที่แปลกๆ อาจจะเป็นเด็กหนุ่มผู้แกร่งกล้าจากดินแดนปีศาจ หรืออาจจะเป็นผู้มีพรสวรรค์เผ่าโบราณที่อยู่ในป่าลึกทางใต้ ทันใดนั้น เขากำลังมองอยู่ตำแหน่งที่สามสิบหกพบชื่อถังถัง หวนคิดถึงตอนอยู่ที่สำนักเทียนเต้า เด็กหนุ่มเสื้อสีดำผู้นั้นได้เล่าความเป็นมาของชื่อถังซานสือลิ่ว หัวเราะอย่างมีความสุขออกมา คงรู้สึกภูมิใจในเกียรติยศแทนเขา
ในที่สุด สายตาของเขาก็มาถึงจุดที่สูงที่สุดของกำแพงแผ่นหิน มองเห็นชื่อที่โดดเดี่ยวอยู่ตรงนั้น โดดเดี่ยวอย่างชัดเจนอยู่บนที่สูง โดดเดี่ยวจนเหมือนจะเพิ่มความเย่อหยิ่งและเฉยชาเข้าไปอย่างชัดเจน ชื่อนั้นเป็นชื่อที่เขารู้จัก ชื่อนั้นเป็นชื่อที่เขาควรจะคุ้นเคย สวีโหย่วหรง
“ประกาศชิงอวิ๋นได้จดบันทึกเด็กหนุ่มที่มีพรสวรรค์ในโลกนี้ ราชวงศ์ต้าโจวของข้ามีผู้มีความสามารถมากมาย เสินตูมีเพียงสิบกว่าท่านที่อยู่บนประกาศชิงอวิ๋น สำนักเทียนเต้ามีสี่ท่าน สำนักเด็ดดารามีสามท่าน แต่ถ้าเทียบกับทางทิศใต้พรรคฉางเซิงและสำนักต้นไหวก็นับว่าไม่ได้ดีเลิศนัก จนกระทั่งหลังจากคุณหนูได้อยู่ในประกาศ ถึงได้รู้ว่าทิศเหนือหรือทิศใต้เป็นฝ่ายแพ้ชนะ...”
สตรีวัยกลางคนจ้องมองแผ่นกำแพงหิน ยากที่จะปกปิดความภาคภูมิใจ แต่ก็มิได้ปรารถนาจะให้ตนเองปกปิดมัน กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “...สองปีที่แล้วคุณหนูได้เข้าไปอยู่ในประกาศ ก็ขึ้นไปอยู่ในอันดับแรก ตั้งแต่วันนั้นก็ไม่เคยลงมา หนุ่มน้อยผู้มีพรสวรรค์เหล่านั้นหลังจากนั้นไม่ต้องพูดถึงว่าจะไล่ตาม แม้แต่การเข้าใกล้ก็ยากยิ่ง”
เฉินฉางเซิงจ้องมองรายชื่อที่อยู่ด้านบนสุดนิ่งเงียบไม่กล่าวสิ่งใด สี่ปีมานี้หนังสือสมรสล้วนแต่มีเขาเป็นผู้เก็บรักษา เขาเคยเห็นหลายครั้งหลายครา เขาเข้าใจชื่อของนาง และก็ชัดแจ้งในอายุของนาง เช่นนี้นับดูแล้ว คุณหนูแห่งตระกูลสวีอายุสิบสองปีก็ได้อยู่บนประกาศ ไม่มีศัตรูสู้ได้...เลือดหงส์แท้จริงแล้วช่างน่าสรรเสริญเช่นนี้
สตรีวัยกลางคนหันสายตากลับคืน มองไปทางเฉินฉางเซิงกล่าวอย่างเคร่งขรึม “เจ้าแท้จริงแล้วดีเลิศอย่างยิ่ง ไม่สำเร็จการชำระล้างกระดูก ก็มีความสามารถสอบเข้าสำนัก แต่ว่า ระหว่างเจ้ากับคุณหนูมีความห่างไกลกันยิ่งนัก...เช่นนี้ไม่เกี่ยวข้องกับการต่อสู้ดิ้นรน และไม่เกี่ยวข้องกับพรสวรรค์ และก็ไม่เกี่ยวข้องกับความขยัน เจ้าอยู่ในหนทางชีวิตของเจ้าไม่หยุดที่จะตะเกียกตะกาย ข้าเชื่อว่าเจ้าสามารถจะขึ้นไปอยู่บนยอดเขาสูงได้ แต่ว่าคุณหนูจากที่นั่นมานานแล้ว ถ้าหากว่าเจ้ายังดึงดันอยากจะติดตามนาง สิ่งที่รอต้อนรับเจ้าอยู่ก็คือสายฟ้าที่ร่วงลงมาจากสวรรค์”
เฉินฉางเซิงนิ่งเงียบ หลังจากนั้นก็คิดถึงสาวใช้ซวงเอ๋อร์ที่กล่าวถึงมังกรกลับชาติท่านนั้น ถูกยกย่องให้เป็นบุคคลผู้มีพรสวรรค์ที่ฟ้าส่งมาให้เป็นคู่กัน
“ชิวซานจวิน...”
สตรีวัยกลางคนคิดไม่ถึงว่าเขาจะรู้เรื่องเกี่ยวกับชิวซานจวิน กล่าวด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก “เมื่อสองปีก่อนชิวซานจวินอยู่อันดับแรกของประกาศชิงอวิ๋นมาตลอด”
เฉินฉางเซิงกล่าวถาม “เพราะเหตุใดเขาถึงออกจากประกาศ เพราะว่าไม่อยากพ่ายแพ้ให้กับแม่นางสวีใช่หรือไม่”
สตรีวัยกลางคนเอ่ย “เมื่อสองปีก่อนชิวซานจวินได้บรรลุขั้นถอดจิตล่วงหน้าแล้ว ตอนนี้เขาอยู่อันดับแรกของประกาศเตียนจิน”
เฉินฉางเซิงถอนลมหายใจ พบว่าตนเองช่างยากที่จะหาสิ่งใดมาปลอบใจกับเรื่องนี้ เหตุเพราะว่าคนเหล่านั้นล้วนแต่เป็นคนที่อยู่เหนือปวงชนทั้งหลาย แต่ว่าตัวเขาเอง ไม่ต้องพูดถึงว่าได้ขึ้นประกาศชิงอวิ๋น...เพียงแค่อยากจะมีรายชื่อในประกาศของการรับสมัครนักเรียนล้วนแต่ยากอย่างยิ่ง โดยแท้จริงแล้วโลกของเราสองช่างแตกต่างราวฟ้ากับดิน
เขากล่าวถาม “ก่อนหน้านั้นท่านกล่าวว่าระหว่างข้ากับแม่นางสวีแตกต่างกันไม่เกี่ยวข้องกับพรสวรรค์ และไม่เกี่ยวข้องกับการดิ้นรนต่อสู้ ถ้าอย่างนั้น แท้จริงแล้วเกี่ยวข้องกับอะไร”
สตรีวัยกลางคนเอ่ยว่า “...เพียงแค่เกี่ยวข้องกับโชคชะตา เจ้าแม้จะเป็นคนธรรมดาที่ดีเลิศ ตั้งแต่ต้นจนจบก็ยังเป็นคนธรรมดา แต่คุณหนูนางตั้งแต่เกิด ก็มิใช่คนธรรมดา เจ้าเกิดมาก็คือมนุษย์ นางเกิดมาก็คือหงส์ ระหว่างทั้งสองระยะห่างราวฟ้ากับดิน”
“ที่แท้...ก็คือโชคชะตา”
เฉินฉางเซิงถอดถอนหายใจด้วยความหดหู่ นิ่งเงียบเป็นเวลานาน จ้องมองไปยังสตรีวัยกลางคนกล่าวอย่างจริงจัง “ท่านอาจจะไม่เชื่อ ข้ามาจิงตูเพื่อที่จะเปลี่ยนโชคชะตา...ถึงแม้จะไม่เกี่ยวกับการหมั้นหมาย แต่ว่าคำว่าโชคชะตาคำนี้ ก็ไม่ได้ทำให้ข้าศรัทธาแต่อย่างใด”
สตรีวัยกลางคนตะลึงงัน คิดไม่ถึงว่าพูดชัดเจนแจ่มแจ้งเช่นนี้ เขายังไม่ยอมวางมือ
พระอาทิตย์ยามอัสดงตกทางตะวันตก เฉินฉางเซิงเดินไปยังถนนที่อยู่ตรงข้าม เดินปะปนไปกับผู้คนเดินห่างไกลออกไป
สตรีวัยกลางคนให้ความสนใจเขา เมื่อแรกเริ่มศีรษะของเขาก้มต่ำลง ร่างกายก้มโค้งเล็กน้อย ดูเหมือนว่าจะตกอยู่ในความเงียบและความอ่อนระทวย แต่ว่าเวลาผ่านไปไม่นาน ร่างกายของเขาค่อยๆ เหยียดตรง ศีรษะค่อยๆ แหงนขึ้น เริ่มมองผู้คนบนถนนและพระอาทิตย์ตกในที่ไกลออกไปอย่างราบเรียบ
แสงอาทิตย์ยามอัสดงส่องแสงเป็นประกายบนตัวเขา ราวกับกำลังลุกไหม้
“แต่ไหนแต่ไรมาข้าไม่เคยพบเจอเด็กหนุ่มที่มีระเบียบต่อตนเอง ควบคุมการรับประทานอาหารของตนเองได้อย่างเข้มงวดและยอดเยี่ยม ไม่มีความชอบใดๆ หรือข้องเกี่ยวสถานบันเทิงที่ไม่ดีงาม เขารักษาเวลาอย่างยิ่ง เขารักษาเวลาจนกระทั่งข้าคิดว่ามีใครไล่ตามเขา หรือมีแส้ที่กำลังโบยเขาไม่หยุด แต่ว่าเขาจะไม่ให้คนข้างกายเขารู้สึกกังวลร้อนใจ มองออกว่า เขาชอบที่จะมีความสุขกับการใช้ชีวิต หรืออาจจะพูดได้ว่ามีความสุขกับชีวิต...ชอบความสะอาดสะอ้าน เมื่อวันแรกข้าเคยนับมาแล้ว เขาล้างมือทั้งหมดเจ็ดครั้ง ผ้าเช็ดหน้าคงจะมีห้าผืนขึ้นไป”
ในจวนขุนพลเทพ สตรีวัยกลางคนยืนอยู่ข้างหน้าฮูหยินสวี ใบหน้าไร้ความรู้สึกกล่าวว่า “ฮูหยิน ข้าจำเป็นต้องพูด เด็กคนนี้ไม่เลวเลย ถ้าหากว่าให้โอกาสเขา เขาจะต้องเติบโตอย่างรวดเร็ว ถ้ามีจังหวะอีกเล็กน้อย อาจจะมีอนาคตที่ดีอย่างยิ่ง”
ฮูหยินคิดไม่ถึง คนที่ติดตามตนมาตลอดหลายสิบปี สตรีที่มีจิตใจซื่อสัตย์ภักดีคนนี้ นึกไม่ถึงเลยว่าจะพูดแทนเด็กคนนั้น คิ้วขมวดกัน พลางเอ่ยว่า “เจ้าอยากจะกล่าวอะไรรึ”
สตรีวัยกลางคนกล่าวว่า “คุณหนูย่อมไม่อาจแต่งงานกับเขา...แต่ว่าการกดดันที่น่าอับอายดังเช่นปัจจุบันนี้ สู้ไม่เปลี่ยนเป็นสังหารเสียเลย”
ตรรกะเช่นนี้ คนธรรมดาฟังคงเข้าใจยากยิ่ง แต่ว่าฮูหยินสวีฟังก็สามารถเข้าใจได้ คิดไม่ถึงว่านางจะชื่นชมเฉินฉางเซิงด้วยใจจริง ทำให้หวนคิดถึงคำพูดของสวีซื่อจีในห้องหนังสือค่ำคืนนั้น มองนางด้วยสายตาลึกๆ กล่าวว่า “มีคนมากมายที่คอยจ้องมองจวนขุนพลเทพ...โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนแก่พวกนั้นไม่ยอมล้มเลิกความตั้งใจ ถ้าหากจวนมีเรื่องอื้อฉาว ถึงแม้โดยรวมแล้วจะไม่ส่งผลกระทบ แต่ทางจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์คงไม่ยินดีเป็นแน่ ดังนั้นเรื่องนี้จะต้องทำด้วยความระมัดระวังรอบคอบ สามารถใช้วิธีการสันติเอาหนังสือสมรสมาได้นับว่าเป็นเรื่องที่ดีที่สุด ถ้าหากสุดท้ายแล้ว เด็กหนุ่มคนนั้นยังคงหยิ่งทระนงในศักดิ์ศรีที่น่าเวทนาของตนเองต่อไป หรือว่ามุ่งผลประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ ถ้าอย่างนั้นคงให้เขาตายอย่างเงียบๆ ถึงกระนั้นก็คงมีเรื่องยุ่งยากตามมา แต่นำต้นตอของความยุ่งยากทิ้งไป ก็นับว่าเป็นอีกวิธีหนึ่ง”
ซวงเอ๋อร์กลับมาถึงห้องของตน เหม่อลอยอยู่ข้างโต๊ะเป็นเวลานาน คิดไปถึงประโยคสนทนาที่ได้ยินนอกห้องของฮูหยิน มีความรู้สึกกระสับกระส่ายไม่สงบนิ่ง ถือกาน้ำชาเทน้ำไปแล้วกว่าครึ่ง ก็ไม่สามารถสงบนิ่งได้สักนิด นางรู้ว่าที่สามารถแอบได้ยินบทสนทนาได้มากมายขนาดนี้ ที่จริงแล้วเป็นเพราะว่าฮูหยินอยากให้ตนได้ยิน...ฮูหยินรู้ว่านางมักจะติดต่อกับคุณหนูทางจดหมาย ตั้งใจให้นางได้ยินประโยคเหล่านี้ เป็นธรรมดาอยากบอกเรื่องนี้กับคุณหนูผ่านทางนาง ก็นับว่าคือการแจ้งให้คุณหนูทราบนั่นเอง คุณหนูไม่อยากแต่งงานกับเจ้าหนุ่มที่ชื่อเฉินฉางเซิงอย่างแน่นอน แต่ว่าจะทำอย่างนี้จริงหรือ คุณหนูจะเห็นด้วยหรือ
นางเดินไปข้างโต๊ะ กางกระดาษให้เรียบ ยกพู่กันจุ่มน้ำหมึก หลังจากคิดแล้วคิดอีก จึงเริ่มเขียนจดหมาย


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 011

ตอนที่ 11 เจ้าเด็กหนุ่มทั้งสอง
ชัดเจนว่าเป็นต้นฤดูใบไม้ผลิ แต่วันนี้กลับร้อนระอุเล็กน้อย เฉินฉางเซิงไม่รู้ว่าสาเหตุมาจากปัญหาของสภาพอากาศหรือว่าอารมณ์กันแน่ โดยรวมแล้ว เมื่อเขาเดินกลับไปโรงเตี๊ยม พบว่าแขนเสื้อของตนเองถูกเหงื่อทำให้เปียกชุ่ม พบว่าฝุ่นที่เกาะติดเปลี่ยนเป็นสกปรก คนรักความสะอาดเช่นเขาอารมณ์จึงดำดิ่งลงไปอีก จนกระทั่งมองเห็นคนนั้น
คนนั้นคือหนุ่มน้อยเสื้อดำ ยืนอยู่ตรงกลางห้องโถงของโรงเตี๊ยม แหงนคางขึ้นเล็กน้อย อารมณ์เฉยเมย ไม่สนใจว่าตนจะยืนที่นี่แล้วจะทำให้ผู้อื่นเดินไม่สะดวกเลยสักนิด หยิ่งทระนงประหนึ่งนกกระเรียนป่า แต่ไหนแต่ไรสายตาไม่เคยลดต่ำลงประหนึ่งฝูงนกที่กำลังจิกกินอาหาร
โรงเตี๊ยมแห่งนี้อยู่ใกล้กับสุสานเทียนซู มีผู้คนเดินขวักไขว่ไปมาเยอะแยะมากมาย เวลานี้เป็นเวลาอาหารพอดี ผู้คนที่เข้ามาในโรงเตี๊ยมประหนึ่งกระแสน้ำ แต่กลับไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เขา หนุ่มน้อยเสื้อดำประหนึ่งเสาหินโดดเดี่ยวที่อยู่ในแม่น้ำลั่ว กระแสน้ำไหลมาบรรจบแล้วแยกจากกัน เป็นรูปภาพที่แปลกประหลาด เฉินฉางเซิงรู้จักหนุ่มน้อยเสื้อสีดำคนนี้ แต่ว่าคนในโรงเตี๊ยมไม่รู้จัก ดังนั้นจึงปรากฏภาพที่แปลกประหลาดเช่นนี้ น่าจะเกิดเรื่องอะไรก่อนหน้านี้ เขารู้สึกตกตะลึง เพราะเหตุใดฝ่ายตรงข้ามถึงมาปรากฏที่นี่ คิดๆ ดูแล้วคงมาหาตน เพียงแต่มาหาตนทำไมเล่า
เขาเดินไปยังด้านหน้าของหนุ่มน้อยเสื้อดำ เมื่อพบก็ทำความเคารพ หลังจากนั้นก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรออกไป
เด็กหนุ่มเสื้อดำเป็นคนที่เฉินฉางเซิงพบเจอตอนสอบรับสมัครที่เทียนเต้าคือถังซานสือลิ่ว ชื่อของเขามาจากการจัดอันดับการประกาศชิงอวิ๋น ที่น่าสนใจก็คือ เขากับเฉินฉางเซิงเหมือนกันคือต่างล้วนแต่ไม่ถนัดที่จะพูดคุยกับผู้อื่น หลังจากทำความเคารพ ก็ไม่รู้ว่าควรจะกล่าวอะไร ด้วยเหตุนี้จึงแปรเปลี่ยนเป็นการสนทนาที่เงียบเหงาภายในเวลาอันรวดเร็ว
ภายในโรงเตี๊ยมเงียบเป็นเป่าสาก ผู้คนไม่กล้าก่อเรื่องกับถังซานสือลิ่วเพราะกำลังก้มหน้าก้มตารับประทานอาหาร ที่จริงแล้วไม่กล้าแม้แต่จะทำให้เกิดเสียงใดๆ ยิ่งไม่กล้าพูดคุยกัน มีเพียงแต่แสงสว่างมากมายที่ส่องกระทบบนร่างกายของหนุ่มน้อยทั้งสอง ผู้คนอยากรู้อยากเห็นว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น
บรรยากาศที่เงียบวังเวงทำให้รู้สึกอึดอัด และท่ามกลางสายผู้คนที่กำลังจับตามองก็ยิ่งทำให้อึดอัดยิ่งขึ้น โดยเฉพาะต้องการแสดงออกว่าตนเป็นคนกว้างขวางอบอุ่นต่อหน้าเฉินฉางเซิง ถังซานสือลิ่วที่เป็นผู้ใหญ่จึงเป็นฝ่ายกล่าวออกมาก่อน โชคดีว่าอายุของเขามากกว่าเฉินฉางเซิงเล็กน้อย หลังจากพิจารณาแล้ว ในที่สุดก็มีวิธีแก้ปัญหาตกเสียที กล่าวว่า “แขกมาแล้ว ก็ไม่เชิญให้ข้านั่งสักหน่อยรึ”
ด้วยเหตุนี้เฉินฉางเซิงจึงตื่นจากภวังค์ พาเขาเข้าไปในห้อง ควักเงินเหรียญใหญ่ออกมาสิบกว่าเหรียญ ให้พนักงานชงน้ำชามาหนึ่งกา เวลาผ่านไปไม่นาน น้ำชาชงเรียบร้อยแล้ว โต๊ะหนังสือหนึ่งตัวกาน้ำชาหนึ่งกา รินน้ำชาลงในทั้งสองแก้วไปเจ็ดส่วน เฉินฉางเซิงจึงเชิญดื่มน้ำชา หลังจากนั้นก็เป็นบรรยากาศที่เงียบวังเวงดังเช่นเคย
ระยะเวลาที่เงียบนิ่งช่างอึดอัดยิ่งนัก ถังซานสือลิ่วที่จริงแล้วยากที่จะอดกลั้น เปิดประตูมองออกไปเห็นเทือกเขาแล้วกล่าวว่า “ยังสอบไม่ผ่านใช่หรือไม่”
เฉินฉางเซิงกล่าวด้วยความสัตย์จริง “ครั้งที่สี่แล้วที่ไม่มีชื่อในประกาศ”
ถังซานสือลิ่วนิ่งเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง เอ่ยว่า “ข้ารู้ว่าเป็นกลอุบายของจวนขุนพลเทพตงอวี้”
เฉินฉางเซิงแหงนศีรษะขึ้น เขาแปลกใจนึกไม่ถึงว่าฝ่ายตรงข้ามจะทราบเรื่องราวภายในได้ แต่มิรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามรู้เรื่องราวมากน้อยแค่ไหน นำมาซึ่งข้อสงสัย แววตาปกติแต่มีบางอย่างที่ไม่เหมือนกัน
ภาพในความประทับใจของถังซานสือลิ่ว เฉินฉางเซิงคุ้มค่าที่จะคาดหวังว่าเขาเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ นิสัยน่ารัก เป็นหนุ่มน้อยธรรมดาที่มีจิตใจดีงาม เวลานี้เขาพบว่าแววตาของเจ้าหนุ่มคนนี้ราวกับปลายมีดสว่างจ้าที่คมกริบ อดไม่ได้ที่จะแปลกใจ ดวงตาหรี่ลง ปิดซ่อนเรื่องราวต่อเฉินฉางเซิงยิ่งน่าสนใจมากกว่า
สิ่งที่ทำให้ถังซานสือลิ่วกลัดกลุ้มก็คือ เขาเอ่ยว่า ‘จวนขุนพลเทพตงอวี้’ ประโยคนี้ เห็นได้ชัดเจนว่าเฉินฉางเซิงร่างสั่นไหว แต่กลับไม่เอ่ยคำตอบที่ตนต้องการ เงียบนิ่งประหนึ่งนกกระทาที่ไร้ประโยชน์ เขาโมโหเล็กน้อย คิ้วทั้งสองประหนึ่งมีดที่ออกมาจากฝัก กล่าวด้วยเสียงดังว่า “เจ้าไม่โมโหเลยรึ ไม่โกรธแค้นเลยหรือ”
เฉินฉางเซิงแหงนหน้ามองเขาแวบหนึ่ง หลังจากนั้นก็กลอกตาขาวช้าๆ ครั้งหนึ่ง
ถังซานสือลิ่วกำลังดื่มน้ำชา เกือบจะเอาน้ำชาในปากพ่นออกมา อย่างไรเขาก็คิดไม่ถึงว่า เจ้าเด็กคนนี้เป็นคนคร่ำครึจนสามารถพูดได้ว่าเป็นคนแข็งทื่อจะมีด้านที่มีกลิ่นอายความเป็นเด็กเช่นนี้
เฉินฉางเซิงในใจครุ่นคิด ตนเองกลัดกลุ้มจนใกล้จะตายแล้ว แต่ต้องให้เจ้ารับรู้ด้วยหรือ
แม้แต่เรื่องหนังสือสมรส เขาไม่คิดจะให้ผู้อื่นรับรู้ เพราะว่าหนังสือสมรสเป็นชนวนให้เขาถูกใส่ร้ายจนสอบไม่ผ่านในการสอบเข้าสถานศึกษาทั้งสี่สำนัก
เรื่องของหนังสือสมรส ตอนนี้ได้สิ้นสุดลง แต่ยังคงเป็นความลับระหว่างเขากับจวนขุนพลเทพตงอวี้ ถึงแม้จวนขุนพลเทพตงอวี้จะข่มขู่มาตลอด ยิ่งกว่านั้นยังมีประโยคนั้นของสตรีวัยกลางคนที่ทำให้เขาโกรธเคืองอย่างยิ่ง เขายังไม่คิดที่จะนำเรื่องนี้เปิดเผยให้ใต้หล้าได้รับรู้ ไม่ใช่เพราะว่าเขาเกรงกลัวที่จวนขุนพลเทพตงอวี้ข่มขู่ ยิ่งไม่กลัวที่จะถูกจวนขุนพลเทพตงอวี้สังหาร เพียงแค่เขาเชื่อว่าสุดท้ายแล้วตนยังจะนำหนังสือสมรสส่งคืนให้แก่จวนขุนพลเทพ เหตุใดต้องให้เรื่องอย่างนี้เผยแพร่ทุกซอกทุกซอยด้วยเล่า คุณหนูตระกูลสวีคงจะเป็นคนหยิ่งยโสและเย็นชาเหมือนดังบิดามารดาที่น่าเกลียดชังของเขา แต่หากถึงเวลาที่จวนขุนพลเทพมาขอโทษแล้ว เหตุใดจะต้องให้เด็กผู้หญิงคนหนึ่งในภายหลังจะต้องพบความยุ่งยากในการสมรสด้วยเล่า
ใช่แล้ว เขาเชื่อว่าตนเองสุดท้ายแล้วจะถอนการหมั้นหมาย เพราะเขาเชื่อมั่นว่าคงจะมีสักวันที่จวนท่านขุนพลเทพมาขออภัยกับตน ทั้งยังไม่อยากให้ผู้คนบนโลกนี้รับรู้ชื่อของตนเพราะเรื่องคุณหนูตระกูลสวี อาจจะเป็นความทะนงตน อาจจะเป็นความดื้อรั้น โดยรวมแล้วเขาอยากจะยืนหยัดสู้ต่อ มุมมองที่เขามีต่อโลกใบนี้ ยังคงเป็นการยืนหยัดที่จะก้าวเดินไปตามทางของผู้บริสุทธิ์ต่อไป
ที่น่าสนใจอย่างยิ่งก็คือ เฉินฉางเซิงชัดเจนว่าจะไม่กล่าวสิ่งใด ถังซานสือลิ่วก็ไม่รู้อะไรทั้งสิ้น แต่เขากลับเข้าใจในความหมายของเฉินฉางเซิง ไม่มีสาเหตุให้ชื่นชมไปมากกว่านี้ ดื่มนำชาอุ่นๆ ในแก้วจนเหือดแห้ง ยื่นมือไปตบไหล่ของเฉินฉางเซิง กล่าวว่า “ข้าชื่นชมเจ้าอย่างยิ่ง”
ถึงแม้จะเป็นหนุ่มน้อยผู้มีพรสวรรค์ได้อันดับสามสิบหกจากประกาศของชิงอวิ๋น เขายืนอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายประหนึ่งแม่น้ำมหาสมุทร เขาราวกับนกกระเรียนป่าที่ไม่มีผู้ใดกล้ายุแหย่ แต่สุดท้ายแล้วเขาก็เป็นเพียงแค่หนุ่มน้อยคนหนึ่ง ดังนั้นถังซานสือลิ่วกิริยาท่าทางของเขาราวกับตั้งใจจะเหมือนเป็นคนที่มีความรอบคอบและมีประสบการณ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเอ่ยประโยคนี้ แววตาและอากัปกิริยาของเขาประหนึ่งผู้ใหญ่ที่มองเด็กที่อ่อนด้อยกว่า ถ้าหากว่าเป็นผู้อื่น อาจจะไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง แม้กระทั่งอาจจะทำให้คนโมโหขึ้นมา แต่เฉินฉางเซิงกลับไม่เป็นอย่างนั้น เขาเข้าใจว่าเจ้าเด็กคนนี้แสดงเจตนาดีและอยากปลอบโยนตน เพียงแต่ชัดเจนยิ่งนักว่าเจ้าเด็กคนนี้คงทำเรื่องเช่นนี้ไม่บ่อยนัก ดังนั้นจึงเหมือนกับเงอะงะเล็กน้อย
เขากล่าวตอบ “ขอบคุณ”
ถังซานสือลิ่วเอ่ยว่า “เพียงเอ่ยวาจาขอบคุณคงไม่พอ เจ้าต้องเลี้ยงอาหารข้าด้วย”
การแสดงความปรารถนาอยากคบค้าสมาคมและเจตนาดียังคงเงอะงะเช่นเดิม เฉินฉางเซิงพลันเห็นใจเจ้าเด็กคนนี้ เพียงเกรงว่าเจ้าเด็กคนนี้ทั้งชีวิตนี้คงจะเอาแต่ฝึกบำเพ็ญเพียร มิน่าเล่าอายุเท่านี้ก็มีพลังลึกล้ำเช่นนี้ แต่การจัดการเรื่องราวเกี่ยวกับผู้คนช่างย่ำแย่และโง่เง่า ก็มิรู้ว่าอนาคตจะทำอย่างไร
แต่ไหนแต่ไรมาเมื่อเขาคิดเรื่องใดเรื่องหนึ่งก็จะมักใจจดใจจ่อ มองดูแล้วคงเหมือนคนโง่เง่า ถังซานสือลิ่วมองดูเขาอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว สงสารเจ้าเด็กคนนี้ยิ่งนัก ในใจคิดว่าเจ้าเด็กคนนี้ตลอดชีวิตคงจะเอาแต่อ่านตำรา ไม่แปลกที่อายุเพียงเท่านี้จะสามารถจดจำเนื้อหาตำราได้มากมาย แต่การจัดการเรื่องราวเกี่ยวกับผู้คนช่างย่ำแย่และโง่เง่า ก็มิรู้ว่าอนาคตจะทำอย่างไร
สรุปแล้ว เด็กน้อยที่ต่างไม่มีคุณสมบัติจะมาเห็นอกเห็นใจฝ่ายตรงข้ามทั้งสองคน ต่างรับเอาความเห็นใจจากสหายผู้มีจิตใจเมตตา และเริ่มต้นคบค้าสมาคมกันต่อหลังจากพบกันที่สำนักเทียนเต้า
เฉินฉางเซิงให้เสี่ยวเอ้อร์ในร้านนำรายการอาหารมา ประเมินดูแล้วเงินที่อาจารย์และศิษย์พี่ให้ยัดมาให้ตน คงจะเพียงพอให้ตนสามารถดำรงชีวิตอยู่ที่จิงตูไม่กี่ปี ไม่ต้องคิดสิ่งใดมาก ดันรายการอาหารให้ไปอยู่ตรงหน้าถังซานสือลิ่ว แล้วกล่าวว่า “เชิญตามสบาย...อืม นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเลี้ยงอาหารผู้คน”
เขาคาดคิดไม่ถึง ประโยคนี้ทำให้ถังซานสือลิ่วสงสารเขาจับใจ ในใจคิดว่าแท้จริงแล้วเจ้าเด็กคนนี้โผล่ออกมาจากซอกหลืบของเทือกเขาแห่งใดกัน


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 012

ตอนที่ 12 สหายที่ทำให้กล่าวสิ่งใดไม่ออก (ตอนต้น)
เฉินฉางเซิงกล่าวว่าเชิญตามสบาย ถังซานสือลิ่วมองว่า คำว่า ‘เชิญตามสบาย’ สามคำนี้ ไม่ว่าจะเป็นให้สั่งอาหารตามสบาย หรือว่าให้ปฏิบัติต่อกันตามสบาย ความหมายก็ไม่ต่างกัน แม้จะเห็นอกเห็นใจฝ่ายตรงข้ามเหลือเกิน แต่ยามสั่งอาหารกลับไม่ได้สนใจเรื่องราคา หยิบรายการอาหาร สั่งอาหารที่เป็นเมนูแนะนำของทางโรงเตี๊ยมมาสามสี่อย่าง เริ่มที่อาหารสองอย่างคือซุปนกกระจอกเหินเวหา แกงมัจฉาสองเศียรนึ่งน้ำใส...ขณะสั่งอาหาร เขาชำเลืองมองคิ้วของเฉินฉางเซิงที่ขมวดเข้าหากัน คาดว่าฝ่ายตรงข้ามคงมีเงินไม่พอ รู้สึกเจ็บปวดใจเล็กน้อย พลางพูดกับเสี่ยวเอ้อร์ว่า “มัจฉาสองเศียรไม่เอาแล้ว เปลี่ยนเป็นปลากะพง และอีกอย่างคือ...ซุปนกกระจอกเหินเวหาเปลี่ยนเป็นซุปยอดอ่อนใบบัว”
เป็นเช่นนั้นจริงๆ หัวคิ้วของเฉินฉางเซิงผ่อนคลายลงแล้ว
ถังซานสือลิ่วยิ้มออกมา ในใจคิดว่าแท้จริงเป็นไปดั่งที่ตนสังเกตอย่างละเอียด ช่างเข้าเข้าอกใจผู้อื่นอย่างยิ่ง พลันกล่าวออกมาโดยไม่ได้คิด “เอาเนื้อกวางอบแห้งโรยดอกเหมยมาอีกหนึ่งจาน”
เฉินฉางเซิงขมวดคิ้ว
ถังซานสือลิ่วมองเขาแวบหนึ่ง เอ่ยว่า “เปลี่ยนเป็น...หมูสามชั้นผัดผักกาดดอง”
เฉินฉางเซิงยังคงขมวดคิ้ว
ถังซานสือลิ่วรู้สึกไม่ยินดีเล็กน้อย ในใจคิดว่าเนื้อหมูติดมันหนึ่งจาน ปกติแม้จะอยู่ที่บ้านตนก็ยังขี้เกียจจะไปกิน คิดไม่ถึงว่าเจ้ายังตัดใจจ่ายเงินไม่ลงที่อีกหรือ
เขาเอ่ยกับเสี่ยวเอ้อร์ “เอายำถั่วพลูแช่เย็น! และเพิ่มยำหูหมูน้ำมันแดงอีกจานหนึ่ง!”
เฉินฉางเซิงยังคงมีกิริยาเช่นเดิม ใบหน้าไม่ได้เห็นด้วย
ถังซานสือลิ่วรู้สึกรำคาญ เอ่ยว่า “เห็นว่าเจ้าเลี้ยงอาหารเป็นครั้งแรก คงยังไม่เข้าใจเรื่องการแบ่งปันแก่เพื่อนมนุษย์มากนัก ข้าก็จะไม่พูดสิ่งใดกับเจ้า”
เฉินฉางเซิงตะลึงงันเล็กน้อย เอ่ยถาม “มีตรงไหนที่ไม่ถูกต้องหรือไม่”
ถังซานสือลิ่วเอ่ย “ถึงแม้ว่าเจ้าทั้งตัวเงินจะไม่พอ ก็ไม่ควรเผยลักษณะท่าทางเช่นนี้ให้แขกได้เห็นซึ่งหน้า ช่างทำให้เบื่อหน่ายจริงๆ ในเมื่อเป็นผู้ชาย ศีรษะอาจจะขาด โลหิตอาจจะไหล แต่ไม่อาจขายหน้า! แม้อีกสักครู่จะไปเอาเสื้อหนังสัตว์ตัวใหญ่มาแลกเงิน แล้วจะนับเป็นอะไรได้อีกหรือ”
เขาเองก็คิดว่าเหตุผลนี้สมเหตุสมผล รู้สึกว่าการศึกษาของสหายดีเลิศ เฉินฉางเซิงกลับฟังแล้วรู้สึกว่าแปลกประหลาด เอ่ยถาม “นี่ก็คือการตบหน้าจนบวมเพื่อให้ดูอ้วนสินะ”
ถังซานสือลิ่วขุ่นเคือง กล่าวว่า “นี่คือคำพูดจากที่ไหนกัน”
“นี่เป็นคำพังเพยของซีหนิง” เฉินฉางเซิงอธิบายออกมาอย่างจริงจัง
ถังซานสือลิ่วตะลึงงัน ในใจคิดว่านี่คือสิ่งที่ตนถามหรือไม่ เตรียมที่จะโมโห พลันได้ยินประโยคถัดมาของเฉินฉางเซิง
“...และข้าก็ยังไม่มีเสื้อหนังสัตว์ตัวใหญ่อีกด้วย”
ภายในห้องเปลี่ยนเป็นเงียบสงัด
ถังซานสือลิ่วลืมคำที่ตนจะพูดออกมา คิดว่าเรื่องนี้ที่จริงแล้วน่ารำคาญใจยิ่งนัก เจ้าเด็กคนนี้น่าสงสารอย่างยิ่ง
เขาเพียงเคยเห็นคนในตระกูลไม่ว่าจะเป็นผู้ใหญ่หรือศิษย์พี่เหล่านั้นถ้าหากไม่สมปรารถนาประสบเคราะห์ก็จะถือเสื้อหนังสัตว์เอามา นำไปแลกเปลี่ยนสุรา แต่กลับไม่เคยมีผู้ใดบอกเขา ถ้าหากมีคนยากจนถึงขนาดไม่มีเสื้อหนังสัตว์ แล้วจะทำเช่นไรให้ไม่เสียหน้าเพื่อเลี้ยงอาหาร สำหรับเขา...แต่ไหนแต่ไรไม่เคยขาดเงิน รองลงมา เขาก็ยังไม่เคยเลี้ยงอาหารผู้ใด
เขาจ้องมองเฉินฉางเซิงกล่าวด้วยสีหน้าปกติ “มื้อนี้ข้าเลี้ยงเจ้า”
เฉินฉางเซิงแปลกใจ กล่าวถาม “เพราะอะไรหรือ”
ถังซานสือลิ่วมองเขาด้วยท่าทางที่อ่อนโยนพลางกล่าวว่า “เจ้าไม่มีเสื้อหนังสัตว์ ข้างกายเจ้าคงไม่มีสิ่งของที่มีค่าเป็นแน่ เหตุใดถึงต้องให้เจ้าเลี้ยงข้า”
เฉินฉางเซิงกล่าวโดยไม่รู้สึกผิด “แต่ว่า...ข้ามีเงิน”
บรรยากาศเงียบสงัดเกิดขึ้นอีกครั้ง
สีหน้าของถังซานสือลิ่วไม่น่าดูนัก กล่าวถาม “แล้วก่อนหน้านี้ตอนข้ากำลังสั่งอาหาร เพราะเหตุใดสีหน้าของเจ้าถึงไม่น่าดูเช่นนั้น”
เฉินฉางเซิงคิดทบทวนภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เข้าใจอะไรบางอย่าง รู้สึกอับอายเล็กน้อย กล่าวอธิบายว่า “เพราะ...เจ้าสั่งซุปนกกระจอกเหินเวหา ถึงแม้ช่วยให้ความอบอุ่น แต่ที่จริงแล้วเนื้อมีความแห้งยิ่งนัก ฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวกินเป็นยาดีอย่างยิ่ง ตอนนี้คือฤดูใบไม้ผลิ หากดื่มน้ำซุปแล้วจะทำให้เป็นร้อนในง่าย ไม่ค่อยดีต่อร่างกาย”
ถังซานสือลิ่วคิดไม่ถึง เจ้าเด็กคนนี้กำลังคิดใคร่ครวญเกี่ยวกับปัญหานี้ กล่าวถาม “หรือว่าอาหารที่เหลือก็ไม่ดีหรือ แต่ทั้งหมดล้วนเป็นเมนูแนะนำ”
“มัจฉาสองเศียรเป็นปลาทะเลน้ำลึก กินปลา กุ้งทะเล งูเป็นอาหาร ในร่างกายมีสารพิษตกตะกอน ถ้าหากใช้น้ำเปล่าต้มก็เสียเปล่า แต่ใช้น้ำซุปต้มก็สามารถรับประทานได้ ทว่าการแบบนึ่งน้ำใสไม่ค่อยดีต่อสุขภาพ โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกเรามีเพียงแค่สองคน อาหารที่เป็นเนื้อไม่ค่อยดีต่อร่างกาย ยิ่งหมูสามชั้นผักกาดดองใช้เนื้อหมูสามชั้น น้ำมันและไขมันมีมาก ดีที่สุดอย่ากิน”
เฉินฉางเซิงสุดท้ายกล่าวเพิ่มเติม “หูหมูที่อยู่ในยำหูหมูน้ำมันแดงเป็นสิ่งที่ดีที่สุด แต่ว่าน้ำมันแดงไม่ดีอย่างยิ่ง และยำถั่วพลูจานนั้น ถ้ากินเยอะแล้วจะทำให้ลำไส้ทำงานลำบาก จิตใจว้าวุ่น ไม่ค่อยดีต่อ...”
“หยุด!”
ถังซานสือลิ่วฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว
คำพูดของเฉินฉางเซิงเหมือนกับแมลงวัน
บินวนไปวนมาข้างหูของเขา ทำให้เขารู้สึกไม่สบายอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นใคร หลังจากสั่งอาหารอย่างเบิกบานใจเสร็จแล้วได้ยินคำว่า ‘ไม่ดีต่อร่างกาย’ หลายต่อหลายคราเช่นนี้ ต่างล้วนไม่ยินดี
อาหารทุกชนิดไม่ได้ดีต่อสุขภาพอย่างแน่นอน
แต่มีใครที่รับประทานอาหารแล้วจะใส่ใจกับรายละเอียดพวกนี้กันเล่า และยังใส่ใจในรายละเอียดยิบย่อยปานนี้ ถ้าหากเฉินฉางเซิงเป็นคนแก่ที่ใส่ใจในการบำรุงร่างกายก็คงแล้วไป แต่ชัดเจนยิ่งนักว่าเขาคือเด็กหนุ่มอายุสิบสี่ปี...
“ไม่ดีต่อร่างกายแล้วเป็นอย่างไร กินแล้วจะตายเชียวรึ”
เฉินฉางเซิงกล่าวอย่างจริงจัง “ยังไม่ตายตอนนี้ แต่รับรองว่าตายเร็วอย่างแน่นอน”
ถังซานสือลิ่วไม่รู้จะพูดอะไร ถามอย่างแปลกใจ “อย่างนั้นปกติเจ้ากินอะไร”
เฉินฉางเซิงกล่าวตอบ “เนื้อสองอย่าง เนื้อวัวเนื้อแพะดีที่สุด ผักสองจิน ผักป่าดีที่สุด มันเทศและธัญพืชแล้วแต่อยากจะกิน สองวันกินปลาแม่น้ำหนึ่งตัว เป็นปลามีเกล็ดดีที่สุด ไม่ทานน้ำซุป”
ถังซานสือลิ่วกล่าวถาม “กินเช่นนี้นานเท่าไหร่แล้ว”
เฉินฉางเซิงกล่าว “เริ่มจำความได้ก็กินเช่นนี้แล้ว”
ครั้งนี้กลับเป็นถังซานสือลิ่วที่ขมวดคิ้ว
เขาคิดว่าอาหารพวกนี้แค่ฟังก็ไม่อร่อยแล้ว ถ้าต้องกินเช่นนี้มาเป็นสิบสี่ปีจริงๆ อย่างนั้นช่างเป็นมนุษย์ที่น่าเศร้าใจเสียนี่กระไร
เขาพบว่าตนเองยิ่งมายิ่งเห็นใจเจ้าเด็กคนนี้
เมื่อรับประทานอาหาร ทั้งสองล้วนเงียบ ถังซานสือลิ่วคิดว่าอาหารช่างธรรมดา เฉินฉางเซิงคิดว่าอาหารช่างไม่มีประโยชน์ โดยรวมแล้วต่างคนต่างมีที่ไม่พอใจ แน่นอน เรื่องนี้เดิมที่ไม่มีวิธีที่จะจัดการให้เหมาะสม เหมือนกับเต้าฮวยและบ๊ะจ่าง เสาะแสวงหารสชาติอาหารกับสุขภาพร่างกายที่แข็งแรง ตั้งแต่ต้นจนจบก็เป็นสามมุมมองที่ปะทะกันอย่างดุเดือด
การรับรองผู้อื่นครั้งแรกในชีวิตของเฉินฉางเซิงก็จบลงเช่นนี้ เมื่อชาหอมทั้งสองถ้วยรินมาถึง ทั้งสองคนสนทนาเกี่ยวกับเหตุการณ์การทดสอบของสำนักเทียนเต้า ถังซานสือลิ่วไต่ถามรายละเอียดที่เขาประสบเมื่ออยู่ที่สำนักเด็ดดาราและอีกสองแห่งที่เหลือ คาดไม่ถึงว่ากองทัพต้าโจวจะถูกจวนขุนพลเทพส่งผลกระทบทำให้ตนเองไม่เข้าใจและงุนงง หลังจากนั้นก็ไม่มีสิ่งใดให้คุยแล้ว
ในการเริ่มต้นบทสนทนาสำหรับเพื่อนใหม่ปกติแล้วมักจะพูดถึงเรื่องราวตอนเป็นเด็กและเรื่องราวชีวิตที่ผ่านมา ค้นหาสิ่งที่ชื่นชอบเหมือนกัน แต่ชีวิตวัยเยาว์ของพวกเขาทั้งสองที่จริงแล้วจืดชืดซ้ำซากจนถึงขนาดทำให้คนรู้สึกเดือดดาล จึงไม่ได้หยิบยกเรื่องราวทางด้านนี้ขึ้นมาสนทนา เพื่อหลบหลีกความเก้อเขินที่ต่างฝ่ายต่างจ้องมองกัน ถังซานสือลิ่วยืดตัวลุกขึ้น ถือถ้วยน้ำชาเดินเข้าไปในห้องตามสบาย เดินจากห้องรับแขกไปถึงระเบียงแล้วเดินกลับมา คิดว่าเจ้าเด็กคนนี้สามารถเช่าห้องที่มีขนาดใหญ่เช่นนี้อยู่ด้านนอกของสุสานเทียนซู ชัดเจนว่าคงไม่ขาดเงิน ความผิดพลาดก่อนหน้านี้ของตนช่างน่าหัวเราะจริงเชียว
เดินไปยังห้องรับแขกเมื่อผ่านชั้นวางของสะสม สายตาถังซานสือลิ่วก็ไปสะดุดกับของที่อยู่บนชั้นวาง ทำให้ไม่อาจจะถอยออกมาได้
เพราะตรงนั้นมีกระบี่หนึ่งเล่ม
กระบี่เล่มนั้นเล็กกะทัดรัด มองดูแล้วคงยาวกว่ากริชไม่มากเท่าไหร่ และยังเรียวเล็ก มองดูแล้วงดงามยิ่งนัก ปลอกกระบี่ก็เป็นปลอกธรรมดา ด้ามกระบี่ก็เรียบง่ายอย่างยิ่ง จากภายในถึงภายนอกพลังลมปราณที่กำจายออกมาก็เป็นปกติ ไม่มีสิ่งใดที่ดึงดูดให้ผู้คนสนใจเป็นพิเศษ และก็ไม่มีฝุ่นผงและคราบโลหิต โดยรวมแล้วด้ามกระบี่นี้ธรรมดาเป็นที่สุด แต่กลับทำให้เขาอยากเข้าใกล้
ถังซานสือลิ่วยื่นมือเข้าไปจับด้ามของกระบี่
มือของเฉินฉางเซิงกลับมาขวางไว้ด้านหน้า แย่งด้ามกระบี่มาถือไว้ในมือก่อน
ถังซานสือลิ่วมองเขาแวบหนึ่ง
เฉินฉางเซิงจ้องมองเขา เอ่ยว่า “นี่เป็นของข้า”
ถังซานสือลิ่วกำลังถือถ้วยน้ำชา ถ้วยน้ำชาเต็มไปด้วยไอหมอก รูปหน้างดงามท่ามกลางไอหมอกราวกับว่าจะเพิ่มความเย็นยะเยือก “ดังนั้นข้าไม่สามารถแตะต้องใช่หรือไม่”
เฉินฉางเซิงสังเกตเห็นว่าเขาไม่ยินดีและไม่สงบอยู่บ้าง แต่ว่ายังคงเอ่ยต่อ “เจ้าควรที่จะถามข้าก่อน หากข้าเห็นด้วยแล้ว ถึงจะไปหยิบมาได้”
ถังซานสือลิ่วชักมือข้างขวากลับ สะบัดแขนเสื้อแล้วกลับมานั่ง นำถ้วยน้ำชาวางไว้บนโต๊ะด้านหน้าของตน
เฉินฉางเซิงอึดอัดเล็กน้อย รู้สึกว่าตนราวกับจะทำอะไรผิดพลาดไป
เอาเถอะ เขาไม่คิดว่าตนเองทำอะไรผิดพลาดไป
เพียงแต่นี่เป็นสหายคนแรกที่เขารู้จักเท่านั้นเอง ดังนั้นเมื่อเห็นฝ่ายตรงข้ามไม่ยินดีจึงรู้สึกลนลาน เดินไปยังด้านหน้าของโต๊ะ มือที่ถือกระบี่สั้นยื่นออกไป
ถังซานสือลิ่วแหงนหน้ามองเขาแวบหนึ่ง มิได้สนใจเขา
เฉินฉางเซิงนำกระบี่ยื่นเข้าไปใกล้อีก
ถังซานสือลิ่วไม่ยินยอมรับกระบี่ กล่าวว่า “ทำสิ่งใดใจไม่กว้างเลยสักนิด”
เฉินฉางเซิงจนปัญญา ในใจคิดว่าในที่สุดแล้วใครกันแน่ที่ไม่ใจกว้าง ใครกันที่โกรธกระฟัดกระเฟียดราวกับเด็กน้อย เขาจนหนทาง เดินไปยังชั้นวางของสะสมแล้วนำกระบี่วางไว้ หันหลังกลับเอ่ยถาม “เจ้ามาหาข้ามีธุระอันใด”
“อยู่ที่จิงตูข้าก็มีเพียงแต่เจ้าที่เป็นสหาย ได้ฟังเรื่องราวของเจ้า เป็นธรรมดาที่อยากมาถามไถ่ ไม่ต้องเกรงใจ ข้าก็เป็นคนที่มีน้ำใจโอบอ้อมอารีเช่นนี้” ถังซานสือลิ่วลักษณะท่าทางเฉยเมย เอ่ยต่อ “แน่นอน โดยพื้นฐานแล้วข้าค่อนข้างชื่นชมเจ้า เจ้าควรจะรู้ ข้าชื่นชมคนที่รุ่นเดียวกันน้อยมาก เจ้าควรรู้สึกเป็นเกียรติ”
เฉินฉางเซิงงงงวย กล่าวว่า “อย่างนั้น...ขอบคุณ”
“แค่คำขอบคุณก็พอแล้วหรือ”
“เมื่อครู่ข้าเพิ่งเลี้ยงอาหารเจ้าไปมื้อหนึ่งมิใช่หรือ”
ถังซานสือลิ่วยืดตัวขึ้นยืน มองไปที่เขาพลางกล่าวว่า “ข้าตัดสินใจรับเจ้าเป็นน้องเล็ก”
เฉินฉางเซิงกล่าวถาม “เป็นน้องเล็กหมายถึงสิ่งใด”
ถังซานสือลิ่วอธิบายอย่างจริงจัง “ก็ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปก็มาอยู่กับข้า”
เฉินฉางเซิงอธิบายอย่างจริงจัง “ไม่ได้ ข้ายังมีธุระให้ต้องทำอีกมากมาย ไม่สามารถเอาเวลาให้เจ้าได้”
ถังซานสือลิ่วเป็นเด็กหนุ่มที่ถือตัวคนหนึ่ง เขาเวทนาสงสารเฉินฉางเซิงที่มีความรู้ความสามารถแต่ขาดโอกาส ถึงได้มาเยี่ยมเยือนที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ ในเมื่อฝ่ายตรงข้ามไม่ยอมรับ ปกติก็ไม่ควรจะกล่าวสิ่งใดอีก เพียงแค่มีบางอย่างที่ไม่กระจ่างเท่านั้น “ธุระอะไร สมัครสอบเข้าศึกษาต่อหรือ เพราะเหตุใดเจ้าจะต้องเข้าสำนักสักแห่งด้วยเล่า สาเหตุที่เจ้ายืนหยัดเช่นนี้คืออะไร”
เฉินฉางเซิงกล่าวถาม “เจ้าล่ะ เจ้ามาจิงตูเพราะจุดมุ่งหมายอะไร”
“ข้าต้องการเข้าร่วมการสอบใหญ่ ข้าต้องการเอาที่หนึ่ง” ถังซานสือลิ่วกล่าวด้วยท่าทางทะนงตน
ทันใดนั้น เขานึกถึงลูกหงส์ที่ตอนนี้อยู่ที่เทือกเขาเทพธิดาทางทิศใต้ผู้นั้น ถ้าหากว่านางกลับมาก่อนเวลา...
“ข้าต้องการลำดับที่สองของการสอบใหญ่”
เขาเอ่ยแก้ไขออกไป พลันคิดไปถึงชิวซานจวิน ถ้าหากคนผู้นั้นเข้าร่วมการแข่งขันครั้งใหญ่ครั้งนี้...
“เอาเถอะ จุดมุ่งหมายของข้าก็คือสอบได้ลำดับที่สามของการสอบใหญ่”
ถังซานสือลิ่วกล่าวยืนเป็นครั้งสุดท้ายว่า “แต่โดยสรุป ข้าต้องการที่จะไปสลักชื่อของตนเองบนป้ายหินด้านหน้าของสุสานเทียนซู...”
“แท้จริงแล้วมีปณิธานที่ยาวไกล น่าเลื่อมใส น่าเลื่อมใส”
เฉินฉางเซิงจ้องมองที่เขากล่าวชมเชยออกมา พลันคิดอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ กล่าวถาม “ถ้าถึงตอนนั้นเจ้าก็ต้องเปลี่ยนชื่อเป็นถังซานหรือ”
ถังซานสือลิ่วไม่กล่าวสิ่งใด แต่ถามกลับว่า “เจ้าล่ะ เป้าหมายที่เจ้ามาจิงตูที่จริงเพื่ออะไร”
เฉินฉางเซิงตอบตามสัตย์จริง “ข้าก็อยากเข้าร่วมการสอบใหญ่”
ถังซานสือลิ่วคาดไม่ถึง แต่ก็ไม่ได้ตกใจอย่างไร
เฉินฉางเซิงกล่าวต่อ “ข้าไม่เคยคิดที่จะเอาที่สองหรือที่สาม”
ถังซานสือลิ่วเอ่ยให้กำลังใจ “แท้จริงมนุษย์จะต้องตระหนักรู้ตนเอง แต่ไม่ควรสูญเสียความเชื่อมั่น อย่าลืมว่าเพียงแค่สามารถเข้าร่วมด่านที่สามของการสอบใหญ่ได้ก็สามารถเข้าสุสานเทียนซู...”
กล่าวถึงตรงนี้ เสียงเจี๊ยวจ๊าวของเขาก็หยุดลง เพราะว่าเฉินฉางเซิงได้พูดขึ้นมา
“ข้าต้องการลำดับที่หนึ่ง”
เฉินฉางเซิงจ้องมองเขากล่าวว่า “ข้าไม่สามารถเอาลำดับที่สองหรือลำดับที่สาม ข้าจำเป็นต้องเอาลำดับที่หนึ่งเท่านั้น”
ทั่วทั้งห้องเงียบสงัด
ถังซานสือลิ่วจู่ๆ ก็อยากจะหมุนกายจากไปชั่ววูบหนึ่ง
เขาพบว่าวันนี้ตนเองมักจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไร้คำเอื้อนเอ่ย
เหตุเพราะเจ้าเด็กคนนี้ทำเรื่องใด กล่าวสิ่งใด ก็มักจะทำให้ผู้คนกล่าวสิ่งใดไม่ออก อยากจะทำก็แต่อาเจียนเป็นโลหิต


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 013

ตอนที่ 13 สหายที่ทำให้กล่าวสิ่งใดไม่ออก (ตอนปลาย)
“ถ้าหากข้ามองไม่ผิด เจ้าคงจะเป็น...คนธรรมดาใช่ไหม”
“ใช่แล้ว ข้ายังไม่เคยเริ่มฝึกบำเพ็ญเพียร”
“การสอบใหญ่...ต้องการขึ้นป้ายประกาศแรกและต้องการเป็นลำดับแรกใช่ไหม”
“ใช่แล้ว ข้าจะต้องเอาลำดับที่หนึ่งเท่านั้น”
คำถามของถังซานสือลิ่วตรงไปตรงมา เฉียบคมอย่างยิ่ง เฉินฉางเซิงกล่าวตอบอย่างจริงจัง สงบนิ่งยิ่งนัก ราวกับว่าบรรยายเรื่องราวธรรมดาๆ สักเรื่องหนึ่ง ดั่งเช่นการรับประทานอาหารควรที่จะจัดให้มีเนื้อสัตว์และผักให้เหมาะสมตามหลักเหตุผล ไม่ควรกินเค็มมากและมันมาก ควรที่จะนอนหัวค่ำตื่นเช้าตรู่ อย่างนี้ถึงจะมีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรง
ชีวิตคนเราก็คือกิน ดื่ม ถ่ายปัสสาวะ ถ่ายอุจจาระ เช่นนี้ก็ไม่ผิด มีทั้งหนักทั้งเบาเช่นนี้ นำเอาเรื่องสูงส่งเปลี่ยนเป็นเรื่องพื้นๆ ธรรมดา ทัศนคติก็ไม่เลว ปัญหาอยู่ตรงที่ เรื่องที่ต้องการขึ้นเป็นประกาศแรกชื่อแรกของการสอบใหญ่ ไม่ใช่การกิน ดื่ม ถ่ายปัสสาวะ ถ่ายอุจจาระ ธรรมดาจริงๆ เพราะว่าต้องการแค่ลำดับที่หนึ่งเท่านั้น ดังนั้นจำเป็นต้องได้ลำดับที่หนึ่ง สายลมแผ่วเบาก้อนเมฆอ่อนบางเช่นนี้ เป็นการบรรยายที่สมเหตุสมผล ที่จริงแล้วคงไม่มีหลักการไหนได้กล่าวไว้
เป็นเด็กน้อยที่มีพละกำลังดั่งไก่ผู้ไม่มีสิ่งใดผูกมัด กล่าวว่าอยากจะดึงหนวดมังกรทองยักษ์ที่แกร่งกล้าที่สุดบนโลกนี้มาเป็นกระบี่ เช่นนี้คงจะเป็นนิทานที่ดีงามยิ่งนัก แต่ในความเป็นจริงคงจะมีคนกล่าวว่า คงจะถูกมองว่าเป็นเพียงเรื่องเพ้อฝัน คนผู้นั้นคงจะถูกมองว่าเป็นคนบ้าหรือไม่ก็คนโง่เขลา แน่นอน อาจจะเป็นพรสวรรค์ของผู้ที่ไม่เป็นสองรองใครในใต้หล้า
ระหว่างผู้มีพรสวรรค์และผู้โง่เขลามีเพียงเส้นหนึ่งเส้นกั้นไว้ เส้นนั้นก็คือความเป็นไปได้
เหมือนว่าเฉินฉางเซิงคงจะมองข้ามเส้นนี้อย่างแน่นอน และยังเป็นคนเชื่อมั่นไม่สงสัย สุดท้ายแล้วควรจะจัดให้ไปอยู่ฝั่งไหนกันเล่า
ถังซานสือลิ่วแต่ไหนแต่ไรมาเป็นคนที่ทะนงตนอย่างยิ่ง ลุ่มหลงตัวเอง วันนี้กลับพบผู้ที่สงบนิ่ง ยิ่งไปกว่านั้นยังพูดน้อย เจ้าเด็กที่ไร้เดียงสาถึงขนาดอ่อนต่อโลก ในที่สุดความทะนงตนและการหลงตัวเองก็นำผลกระทบพังพินาศมาสู้ตนเอง
พูดตามหลักการ
คนโง่เขลาที่พูดเพ้อเจ้อเดิมทีไม่สามารถคุกคามผู้มีพรสวรรค์ที่แท้จริงเช่นเขาได้ ปัญหาอยู่ตรงที่ แววตาที่เด็ดเดี่ยวของเฉินฉางเซิงเมื่อกล่าวเรื่องเหลวไหลเช่นนี้ สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่มีหนทางที่จะโต้ตอบหรือหัวเราะเยาะ ราวกับจิตใจเบื้องลึกของเขาคิดว่าสิ่งที่ไม่สามารถเป็นไปได้อาจจะสามารถเกิดขึ้นได้!
นี่เพราะเหตุใด ถังซานสือลิ่วถ้าหากรู้ว่าเฉินฉางเซิงเคยทำให้ฮูหยินแห่งจวนขุนพลเทพตงอวี้และสตรีนางนั้นรวมถึงสาวใช้ซวงเอ๋อร์ล้วนแต่เคยผ่านช่วงเวลาที่ไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดมาแล้ว อย่างนั้นเขาคงจะคิดว่าโล่งอกไปมากทีเดียว อย่างน้อยก็สามารถแสวงหาเจ้าเด็กที่เป็นคนประเภทเดียวกันเห็นอกเห็นใจกันได้
ดื่มชาหอมจนเหือดแห้ง จนกระทั่งถังซานสือลิ่วเคี้ยวใบชาโดยไม่รู้ตัว การสั่นไหวก่อนหน้านี้เพิ่งจะทำให้เขารู้ตัว จ้องมองลักษณะท่าทางที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ราวกับว่าก่อนหน้านี้เฉินฉางเซิงไม่ได้กล่าวประโยคนั้นออกมา อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว ในใจคิดเจ้าเด็กคนนี้ทำให้คนไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดได้จริงๆ
“เพียงเวลาไม่ถึงหนึ่งปี...ถึงแม้ข้าจะเลื่อมใสความหวังที่กว้างใหญ่ของเจ้า แต่จากมุมมองของสติปัญญา ที่จริงแล้วคงไม่มีหนทางที่จะสนับสนุนเจ้า ดังนั้นก็ไม่มีประโยคที่จะกล่าวอวยพรให้เจ้า ถ้าอย่างนั้นราวกับว่าข้าช่างเป็นคนที่จอมปลอม ข้าเพียงแค่อยากจะเตือนเจ้า ทางจวนขุนพลเทพตงอวี้คงไม่ยอมวางมือง่ายๆ”
ถังซานสือลิ่วไม่รู้ว่าระหว่างเฉินฉางเซิงและจวนขุนพลเทพตงอวี้มีความแค้นอะไรกัน เขาคิดดูแล้ว อย่างไรเสียจิงตูก็เป็นเมืองที่อยู่ภายใต้การปกครองอันดีงามของจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ ถึงแม้จวนขุนพลเทพตงอวี้ดำเนินการกีดขวางอนาคตความก้าวหน้าอย่างลับๆ ก็คงไม่สามารถทำเรื่องราวให้มันเลยเถิด
เฉินฉางเซิงนิ่งเงียบสักครู่ เอ่ยว่า “ข้าจะพยายามหลบหลีกพวกเขาอย่างเต็มที่”
ถังซานสือลิ่วกล่าวว่า “สามารถหลบหลีกได้รึ แม้แต่สำนักเด็ดดารายังไม่รับเจ้า”
เฉินฉางเซิงเอ่ย “นี่ก็เป็นสิ่งที่ข้าก็ไม่เข้าใจเช่นกัน”
ถังซานสือลิ่วกล่าวว่า “จวนขุนพลเทพตงอวี้ ไม่สามารถส่งผลกระทบต่อสำนักเด็ดดารา สวีซื่อจีไม่ได้มีความสามารถขนาดนั้น ได้ยินมาว่า...ในพระราชวังมีคนพูดคุยกัน ดังนั้นข้าจึงแปลกใจยิ่งนัก ปัญหาระหว่างเจ้ากับจวนขุนพลเทพตงอวี้ แท้ที่จริงมีความลับอะไรปกปิดไว้ คาดไม่ถึงว่าจะพัวพันไปถึงราชวัง”
เฉินฉางเซิงเพิ่งจะรู้ว่าที่สำนักเด็ดดาราไม่ได้รับตนเข้าศึกษา เบื้องหลังยังมีความลับเช่นนี้ แปลกประหลาดใจยิ่งนัก ลืมคำพูดไปชั่วขณะหนึ่ง พลันได้สติขึ้นมา รู้สึกว่าอารมณ์ดีขึ้นมาเล็กน้อย
สำนักเด็ดดาราที่เขาเคารพเผชิญหน้ากับเหตุสุดวิสัย ถึงได้ทำเรื่องไม่คุ้มค่าแก่การเคารพเหล่านั้น
ปัญหาต่อไป เพราะเหตุใดถึงเกิดเหตุสุดวิสัยนั่นได้
ไม่เอ่ยถึงเมืองต้าซีโจวอันลึกลับและไกลโพ้น ศูนย์กลางดินแดนต้าลู่มีผู้สูงส่งเยอะแยะมากมาย เป็นสถานที่ชาวบ้านคนธรรมดาห้ามเข้าใกล้ ดังเช่นประตูใหญ่ของสำนักทางทิศใต้ เมืองเสวี่ยทางทิศเหนือ...และรวมไปถึงผู้นำของต้าโจวผู้ที่ได้รับชนะในตอนท้ายในสงครามระหว่างมนุษย์และเผ่ามาร ทำให้พระราชวังของต้าโจวจิงตูกลายเป็นสถานที่ที่ยอดเยี่ยมที่สุด
เล่าขานกันว่าในราชวังแห่งนั้นมีองครักษ์ผู้แกร่งกล้าที่บรรลุขั้นทะลวงอเวจีจำนวนนับไม่ถ้วน เล่าขานกันว่าในราชวังมีขันทีผู้มีฝีมือบรรลุขั้นรวบรวมดารา เล่าขานกันว่าในราชวังมีสะพานไม้ไผ่สองแห่ง ในตำนานเล่าว่า ในราชวังมีแม้กระทั่งมังกรยักษ์ผู้มีอำนาจไม่เป็นสองรองใคร ซื่อตรง อายุพันปีตัวหนึ่ง!
ชีวิตในสิบสี่ปีก่อน เฉินฉางเซิงรู้จักราชวังต้าโจวผ่านตำรามากมายนับไม่ถ้วน ทว่าแต่ไหนแต่ไรมาเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตของตนเองจะมีความเกี่ยวพันกันกับสถานที่ที่ห่างไกลและลึกลับน่ากลัวนั่น คิดไปถึงคำพูดของถังซานสือลิ่ว เขานิ่งเงียบไม่กล่าวสิ่งใด ทำอย่างไรก็มิอาจเข้าใจ
“ด้านหน้าม่านของจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์มีสุนัขนั่งคุกเข่าจำนวนนับไม่ถ้วน สวีซื่อจีก็เป็นตัวหนึ่งที่ค่อนข้างดุร้ายน่ากลัว แต่ก็ไม่มีหนทางที่จะเชิญให้คนในราชวังเหล่านั้นไปข่มขู่สำนักเด็ดดารา ถึงแม้จะสามารถ เขาก็ไม่จำเป็นต้องสิ้นเปลืองค่าตอบแทนที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ ถ้าอย่างนั้น ไม่จำเป็นที่เขาต้องจ่ายค่าตอบแทนมากมาย ผู้มีฐานะสูงส่งในราชวังกลับเป็นผู้ที่ปรารถนาจะลงมือทำเอง...”
พูดมาถึงตรงนี้ ถังซานสือลิ่วก่อนหน้านี้มีการคาดเดาที่คลุมเครือมาตลอด พลันเปลี่ยนเป็นชัดแจ้งขึ้นมา แต่ว่ามองใบหน้าที่อ่อนเยาว์ซีดเซียว ยังมีความรู้สึกสับสนเล็กน้อย แม้แต่การเชิญให้รับประทานอาหารเจ้าเด็กคนนี้ก็ทำไม่เป็น แท้จริงแล้ว...เกี่ยวข้องกันอย่างไรกับหงส์ตัวนั้น
เขาอยากจะถามเฉินฉางเซิงจริงๆ สุดท้ายแล้วเรื่องนี้เป็นอย่างไร แต่ผ่านพ้นวันนี้ เขาเข้าใจเรื่องของเฉินฉางเซิงอย่างยิ่ง รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามไม่ยินยอมพูด อย่างไรก็คงไม่พูดใดๆ ดังนั้นสุดท้ายแล้วเขาเพียงสามารถกล่าวว่า “...จวนขุนพลเทพตงอวี้คนที่สำคัญแท้จริงก็คือนาง เจ้าต้องเข้าใจตรงนี้”
เมื่อกล่าวประโยคนี้ เขาจ้องมองดวงตาของเฉินฉางเซิงตลอดเวลา
เฉินฉางเซิงนิ่งเงียบเป็นเวลานาน ทันใดกล่าวถาม “นาง...แท้จริงแล้วเป็นคนอย่างไร”
ถังซานสือลิ่วท่าทางมิได้เปลี่ยนแปลง ภายในใจกลับก่อเกิดคลื่นลูกใหญ่สั่นสะท้าน ได้ยินคำพูดประโยคนี้ของเฉินฉางเซิง และยังในตอนที่เขาพูดลักษณะท่าทางที่แสดงออกมาเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย เขาคงจะมั่นใจอย่างแน่นอน ระหว่างเฉินฉางเซิงกับหงส์ตัวนั้นต้องมีปัญหาอย่างแน่นอน เพียงแค่ไม่เข้าใจว่าแท้จริงแล้วปัญหาเป็นอย่างไร
“ยากมากที่จะบรรยายว่าเขาเป็นอย่างไร ไม่ว่าจะเป็นข่าวลือที่คนอื่นเล่าต่อๆ กันมา ทางด้านอุปนิสัยของนางไม่มีจุดไหนที่แปลกประหลาด”
ถังซานสือลิ่วพูดมาถึงตรงนี้ ค้นพบว่าการอธิบายออกมายากมากจริงๆ จนกระทั่งเขามองเห็นดวงตาของเฉินฉางเซิง ทันใดนั้นเวลานั้นเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว
“นาง...เหมือนกับเจ้ามาก”
“นาง ก็เป็นเด็กที่ทำให้คนไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดเช่นกัน”
“แน่นอน เจ้าทำให้คนไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด เพราะว่าลักษณะท่าทางของเจ้าสงบเงียบยิ่งนัก น้ำเสียงเมื่อพูดจาก็ช่างน่าเบื่อยิ่งนัก ทำให้ผู้คนกลัดกลุ้มจนอยากจะอาเจียนออกมาเป็นโลหิต...เรื่องที่เล่าต่อกันมาบอกว่านางไม่ชอบพูดคุย น้อยมากที่จะคบค้าสมาคมกับผู้อื่น แต่ว่านางกับเจ้าเหมือนกัน ล้วนแต่ทำให้ผู้คนกลัดกลุ้มจนอยากอาเจียนเป็นโลหิต”
เฉินฉางเซิงมีบางอย่างงงงันไม่เข้าใจ
“เจ้ากับนางก็เป็นสหายที่ทำให้ผู้อื่นไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด เพียงแค่วิธีต่างกันอย่างสิ้นเชิง นางไม่ต้องการพูดคุย นางไม่พูดเยาะเย้ย นางไม่เหยียดหยาม นางไม่ปรารถนาอยู่ที่สูงมองดูผู้ที่ต่ำกว่า...นางเพียงแค่ดำรงอยู่ เพียงปรารถนายืนอยู่ที่นั่น แค่นี้ก็เพียงพอให้ผู้คนจำนวนมากกลัดกลุ้มอยากจะอาเจียนเป็นโลหิตออกมา”
ถังซานสือลิ่วเงียบงันชั่วครู่ ตกอยู่ในความเงียบงันพลางเอ่ยว่า “ข้ายอมรับ คนเหล่านั้นก็คงจะรวมถึงข้าด้วย...มีสายเลือดของหงส์สวรรค์ ตื่นนอนด้วยตนเองตั้งแต่เยาว์วัย บำเพ็ญเพียรด้วยความราบรื่นอย่างยิ่ง สติปัญญาแกร่งกล้า จิตใจเด็ดเดี่ยวแกร่งกล้า อะไรก็ล้วนแกร่งกล้า...เจ้าไม่คิดว่าคนที่เป็นอย่างนี้ช่างเกินเลยหรือไม่”
“เหมือนกับว่าเกินเลยไปบ้าง”
เฉินฉางเซิงคิดใคร่ครวญ เอ่ยอีกครั้ง “แต่...เช่นนี้เหมือนกับว่าไม่สามารถโทษนางได้”
“เป็นเด็กสาวที่ทำให้ผู้มีพรสวรรค์ทั่วทั้งโลกสิ้นความหวัง ทำให้ผู้มีพรสวรรค์ทั้งโลกไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด คนเช่นนี้ก็คือคนที่น่าชิงชัง”
“คำพูดนี้ไม่มีเหตุผล”
“แท้จริงแล้วเจ้ายืนอยู่ข้างไหน”
“เพราะเหตุใดไม่สามารถยืนอยู่ข้างนางได้”
“เพราะ...ข้างกายของนางไม่ใช่ว่าใครจะสามารถยืนอยู่ได้”
ถังซานสือลิ่วจ้องมองเขาอย่างเงียบๆ กล่าวว่า “นางช่างพิเศษจริงๆ ในความเป็นจริง คนมากมายล้วนแต่คิดว่า อาจจะมีเพียงแค่ชิวซานจวินที่มีคุณสมบัติจะยืนอยู่ข้างนาง”
กล่าวประโยคนี้จบ เขาก็ได้ออกจากโรงเตี๊ยมไป
เฉินฉางเซิงมึนงง เริ่มการดำเนินชีวิตในวันปกติ เช็ดทำความสะอาดโต๊ะไม่ให้เปื้อนฝุ่นละออง น้อยมากที่จะพบเห็นว่าไม่อาบน้ำ น้อยมากที่จะไม่อ่านตำรา เดินไปถึงกลางสวนหย่อม ย้ายเก้าอี้เอนไม้ไผ่นอนใต้ต้นไม้ มีกลีบดอกไม้กับใบไม้สีเขียวที่จะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นใบที่อุดมสมบูรณ์กั้นกลาง จ้องมองท้องฟ้ายามค่ำคืนเต็มไปด้วยดวงดาวพร่างพราวงดงาม ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอ่อนเยาว์ไม่มีความรู้สึกใดๆ
เขาได้ยินชื่อของสวีโหยว่หรงและชิวซานจวิน ลักษณะท่าทางของเขาไม่ได้เปลี่ยนแปลง อารมณ์ที่ยากจะหลีกเลี่ยงของเขายังคงหวั่นไหว ถึงอย่างไรเขาก็เป็นเพียงแค่หนุ่มน้อยอายุสิบสี่ปี
อารมณ์มีทั้งความโศกเศร้ามีทั้งความกลัดกลุ้ม
เป็นอารมณ์ที่เขาขับไล่ไปๆ มาๆ หลังจากเข้ามาถึงจิงตูเป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาได้เข้าใจและซาบซึ้ง
แม้จะพ่ายแพ้ให้แก่สอบเข้าสำนักทั้งสี่แห่งติดต่อกันเพราะว่าจวนขุนพลเทพตงอวี้ ทางพระราชวังออกหน้ายับยั้งความคิดเห็นของสำนักเด็ดดารา ไม่ใช่เพราะขุนพลเทพตงอวี้ แน่นอนว่าเป็นเพราะนาง เช่นนี้ยิ่งทำให้เขาโกรธ เพิ่มอารมณ์ทั้งโศกเศร้าทั้งกลัดกลุ้มครั้งนี้เข้าไปอีก เขาพบว่าตนเองนับวันนับจะชิงชังเด็กสาวที่ชื่อสวีโหย่วหรง
เมื่อยามวัยเยาว์อยู่ในวัด เขากล่าวกับศิษย์พี่ว่า ตนอาจจะโกรธผู้คน แต่กลับไม่รู้จักการชิงชังผู้อื่น
ตอนนี้เขาเริ่มที่จะชิงชังเด็กสาวคนนั้น
ใช่แล้ว เกรงว่าจะให้ผู้มีพรสวรรค์ของพรรคจำนวนนับไม่ถ้วน คนหนุ่มสาวจากแดนหิมะไม่กล้าที่จะมีปากมีเสียงกับหงส์สาว แต่ในจิตสำนึกของเฉินฉางเซิง นางก็เป็นเพียงแค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
เขาจำได้ชัดเจนอย่างยิ่ง นางเกิดวันที่สิบเอ็ดเดือนสิบเอ็ด อ่อนกว่าตนสามวัน
เด็กหนึ่งวันก็คือเด็กกว่า ไม่ต้องพูดถึงเด็กกว่าสามวัน
เด็กสาวคนนี้ ช่างทำให้เบื่อหน่ายจริงๆ
เฉินฉางเซิงอารมณ์ยิ่งนานยิ่งย่ำแย่ ในใจคร่ำคิดเหตุใดอาจารย์ถึงได้หมั้นหมายการสมรสครั้งนี้ให้กับตนด้วยเล่า เขาพลิกกายลุกจากเก้าอี้ ปลดสิ่งเล็กๆ ที่ทำจากไม้ไผ่ออกจากเข็มขัด แล้วใส่เข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของสัมภาระ หลังจากนั้นเริ่มล้างหน้าล้างมือ ทำตนเองให้สะอาดสะอ้าน ในที่สุดอารมณ์ก็ดีขึ้นมามากแล้ว
ในกล่องมีหนังสือสมรสหนึ่งฉบับ สิ่งเล็กๆ ที่ทำจากไม้ไผ่นั่น คือสิ่งที่ส่งมาจากจิงตูเมื่อเขาอายุสิบเอ็ดปี เขายังจำนกกระเรียนที่ส่งของตัวนั้นได้ ยังจำหนังสือสมรสฉบับหนึ่งที่ส่งตามของชิ้นนั้นมาได้ ยังจำคำพูดที่อยู่ในจดหมายฉบับนั้นได้ และยังจำได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง หลังจากวันนั้นนกกระเรียนขาวตัวนั้นก็ไม่ได้กลับมาอีกเลย
ค่ำคืนนี้
นกกระเรียนขาวหนึ่งตัวได้ร่อนลงที่ยอดเขาเทพธิดาทางทิศใต้
ใต้ดวงดาวเดียรดาษเต็มท้องฟ้า มีเด็กสาวคนหนึ่งได้นั่งอยู่ริมหน้าผา


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 014

ตอนที่ 14 สวีโหยว่หรง
โลกปัจจุบัน นิกายหลวงได้สืบทอดปณิธานของคัมภีร์สวรรค์ ศรัทธาในศาสนาเดียวกัน สาเหตุเพราะเทียนซูอยู่ที่จิงตู แท่นคำสอนก็อยู่ที่จิงตู ก่อนราชวงศ์ต้าโจว สังฆราชต่างก็เป็นชาวซางโจว เมื่อซางโจวล่มสลายต้าโจวได้รับการสถาปนา สังฆราชจึงจะต้องเป็นชาวต้าโจวอย่างแน่นอน ราชวงศ์หวังก่อตั้งจิงตูให้เป็นศูนย์รวมของอำนาจ และได้มอบหมายให้ปกปักรักษานิกายหลวง จึงเป็นธรรมดาที่จะกลายเป็นศูนย์กลางของโลก
ในยุคของต้าซางเมื่อเปรียบเทียบกับต้าโจว ต้าลู่ทางทิศใต้มีอิทธิพลรวมกัน ทุกอาณาจักรทุกสำนักได้ถ่ายทอดทุกคำสั่งไปยังดินแดนของตน แม้จะค่อนข้างหละหลวม แต่ว่าจำนวนผู้แกร่งกล้าก็มีไม่น้อย จนกระทั่งค่อยๆ ล้ำหน้าต้าโจว ในนั้นที่โดดเด่นก็จะมีสถานศึกษาหนานซีของเทือกเขาเทพธิดา รวมทั้งพรรคฉางเซิงและยังมีตระกูลชิวซานที่นับว่ามีอิทธิพลเกรียงไกรที่สุด
หลักจากการสู้รบที่น่าเวทนาระหว่างมนุษย์และเผ่ามารสิ้นสุดลง ทางใต้ได้เสียสละกองกำลังจำนวนมากมาย เป็นธรรมดาที่ปรารถนาจะได้รับตำแหน่งที่ตนควรจะได้รับ พวกเขาคิดว่ามนุษย์บนโลกใบนี้มีกรรมสิทธิ์ในสมบัติศักดิ์สิทธิ์แห่งสุสานเทียนซูเหล่านั้นร่วมกัน ไม่ควรยึดกุมโดยต้าโจวเพียงลำพัง ในทำนองเดียวกัน อำนาจในการอธิบายของคัมภีร์สวรรค์ไม่สามารถทำให้สังฆราชเป็นตัวแทนในการปกครองศาสนาแบบดั้งเดิมได้
เพราะเหตุนี้ บรรดาผู้มีอำนาจของทิศใต้ ส่วนหนึ่งของนิกายหลวงยังแบ่งออกเป็นนิกายหนานฟาง
นิกายหนานฟางยังคงอยู่ในระบบของนิกายหลวง
เคารพศรัทธาแค่เพียงใต้เท้าผู้เป็นดูแลศาสนาเป็นผู้นำทางด้านจิตวิญญาณ แต่ความเป็นจริงแล้วธุระต่างๆ เทพธิดาจะเป็นผู้ดูแล
ทิศใต้มีเทพธิดา ธรรมดาแล้วล้วนแต่เป็นผู้ที่บรรลุขั้นสูงและเป็นผู้แข็งแกร่งอย่างยิ่ง ผู้ที่เคยดำรงอยู่ในตำแหน่งเทพธิดาต่างปรารถนาให้บรรดาอำนาจทั้งมวลค้ำชูทิศใต้ให้เกิดความสมดุล ไม่มีกองทัพที่เกรียงไกรรวมถึงผู้สนับสนุน ดังนั้นที่จริงแล้วอำนาจและตำแหน่งจึงไม่เท่ากับสังฆราชทางทิศเหนือเป็นธรรมดา แต่ว่ายังคงเป็นบุคคลที่น่าเคารพสูงสุดของทิศใต้ ทางด้านจิตใจก็สามารถต่อต้านสังฆราชทิศใต้ที่มีฐานะคล้ายคลึงกันได้
ผู้ที่เคยดำรงอยู่ในตำแหน่งเทพธิดาทิศใต้ล้วนแต่เกิดที่สถานศึกษาหนานซี เช่นนี่ก็เพื่อที่จะสืบทอดสำนักที่เทือกเขามานานหลายปี เรียกว่าเทพธิดาแห่งเทือกเขา ผู้นำที่เป็นเทพธิดาเทพแห่งเทือกเขาต่างล้วนเป็นหญิงสาวจากทิศใต้ตลอดมา หลายพันปีผ่านมาไม่เคยมีข้อยกเว้น เมื่อมาถึงวันนี้ในที่สุดก็ได้มีการเปลี่ยนแปลง
เพราะว่าตอนนี้สถานศึกษาหนานซีมีผู้สืบทอดเพียงคนเดียว
เด็กสาวคนนั้นนามว่าสวีโหยว่หรง ยังเป็นสายเลือดหงส์กลับชาติมาเกิด มีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียร ถูกยกให้เป็นที่หนึ่งในโลก แตกฉานในเนื้อหาของคัมภีร์เต๋า อายุสิบสองเริ่มเดินทางไปเทือกเขาเทพธิดา ยิ่งแจ่มแจ้งในเรื่องของคัมภีร์สวรรค์ บรรดาผู้อาวุโสแห่งเทือกเขาเทพธิดา ไม่ได้สนใจว่านางคือชาวต้าโจว ประกาศให้ทั่วหล้าได้รับรู้ รับนางเป็นศิษย์เพียงหนึ่งเดียวของสถานศึกษาหนานซี บรรยากาศเช่นนี้ ถ้าหากไม่มีอะไรเกินความคาดหมาย เด็กสาวที่ชื่อสวีโหยว่หรงจะต้องเป็นเทพธิดาคนต่อไปของศาสนาทิศใต้ จะต้องกลายเป็นผู้นำที่ต่อต้านกับสังฆราชทิศเหนือ!
ความมืดยามราตรีที่มืดสนิท ดวงดาวเต็มท้องฟ้า คล้ายกับจะไม่เคลื่อนย้ายไปที่ใดอีกตลอดกาล ทั้งยังคล้ายกำลังเคลื่อนย้ายอยู่ในทุกเวลาทุกนาที เงียบสงบจนทำให้ผู้คนลุ่มหลงจนกระทั่งจิตผวา เมฆหมอกราตรีบนเทือกเขาลอยผ่านบางเบาทั่วทั้งผืนเงียบสงบ ทันใดนั้น เสียงร้องของนกกระเรียนที่ใสกังวานทะลุผ่านเมฆตกลงมา ผ่านไปชั่วครู่ นกกระเรียนสีขาวตัวหนึ่งร่วงลงมาจากฟากฟ้า
นกกระเรียนขาวภายใต้ความมืดยามราตรี ถูกแสงของดวงดาวส่องสว่างดูแล้วเหมือนไม่ใช่ของจริง ราวกับว่าทำมาจากกระดาษมิปาน ไม่มีคราบสกปรกแม้แต่เส้นเดียว เสียงร้องของนกกระเรียนกระจายจากหน้าผาของเทือกเขาไปถึงท้องฟ้าที่เงียบสงัด ทะลุผ่านเมฆตกลงมา พลันบินออกไปทำให้เมฆหมอกสั่นสะเทือน สาเหตุอาจจะเพราะหมดเวลาแล้ว ความมืดยามราตรีก็ค่อย ๆ หายไปเพียงแค่นี้ ขอบฟ้าทางด้านตะวันออกปรากฏสีขาว แสงยามเช้าตรู่ส่องลงมายังโลกนี้อย่างกะทันหัน
เด็กสาวที่นั่งอยู่ที่หน้าผาของเทือกเขา ปลดถุงผ้าไหมออกมาจากบนตัวของนกกระเรียนขาว ดึงจดหมายฉบับนั้นออกมา เปิดจดหมายออก อ่านอย่างสงบ ขณะที่อ่านจดหมาย คิ้วบางประหนึ่งภาพวาดขมวดขึ้นเป็นครั้งเป็นคราว เวลาส่วนใหญ่สงบนิ่ง แสงอาทิตย์ยามเช้าตรู่กำลังสะท้อนนัยน์ตาสุกสว่างสดใสประหนึ่งน้ำของทะเลสาบ ระหว่างคิ้วและตางดงามและยังมีความอ่อนเยาว์ของใบหน้าที่ไม่ได้ถดถอย ทว่ากลับมิได้โง่เขลา
แสงยามเช้าตรู่ค่อยๆ ทวีขึ้น ทางทิศใต้ค่อนข้างเปียกชื้น ด้วยเหตุนี้หมอกจึงตกมาอีก ลำแสงถูกความเปียกชื้นของไอน้ำทำให้แตกกระจาย เมื่อตกกระทบลงบนใบหน้าของนาง แปรเปลี่ยนเป็นยิ่งนุ่มนวล ถึงแม้ใบหน้าของนางจะเปลี่ยนไปไม่มาก แต่กลับทำให้งดงามยิ่งขึ้น ในความงดงามถึงขนาดที่ว่าแฝงไปด้วยความศักดิ์สิทธิ์
“เจ้าเด็กคนนั้นแปลกประหลาดอย่างยิ่ง กล่าวอยู่ตลอดว่าจะมาถอดถอนการหมั้นหมาย แต่เพราะว่าสาเหตุที่ไม่มีใครเข้าใจ จึงไม่ถอนการหมั้น ไม่รู้จริงๆ ว่าเขากำลังเล่นกลอุบายอะไรอยู่ เดิมทีข้าคาดว่าเขาคงคิดว่าไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน จึงตั้งใจกล่าวเช่นนั้น แต่ว่าเรื่องราวได้ผ่านพ้นไปกลับมิใช่ เหตุเพราะขณะเขาได้พูดประโยคเหล่านั้นช่างสงบนิ่งอย่างยิ่ง ไม่มีความรู้สึกโกรธแค้นใดๆ”
“หญิงรับใช้อาวุโสเฝ้ามองเขามาหลายวัน ได้ยินว่าเช้าตรู่เวลายามห้าทุกวันเจ้าเด็กคนนี้จะตื่นนอนตรงเวลา ทำสิ่งใดเอาจริงเอาจัง เหมือนกับหุ่นท่อนไม้ แต่ว่ารักความสะอาดสะอ้าน ฟังแล้วคล้ายกับคนวิปริตหน้าเนื้อใจเสือที่เมื่อก่อนคุณหนูเคยเล่าให้ข้าฟัง ทำให้คนกลัวจนตัวสั่น เอาเถิด คุณหนู ข้ายอมรับว่า เจ้าหนุ่มคนนั้นที่จริงแล้วหน้าตาก็ไม่ได้น่าเกลียด เวลาที่ข้าได้คุยกับเขา รู้สึกว่าเขาทั้งน่ารำคาญทั้งน่าชื่นชม ทำให้ผู้คนอยากใกล้ชิด แต่นี่ยิ่งทำให้น่ากลัว เพราะว่าเป็นครั้งแรกที่ข้าเจอกับเขา ไม่ใช่หรือ”
“เรื่องหนังสือสมรส เจ้าเด็กคนนั้นคงไม่ได้ไปคุยกับคนภายนอก ก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นคนโง่หรือคนฉลาด แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม คนในตระกูลก็ส่งคนไปตามดูเขาตลอด ข้าคิดว่าเจ้าหนุ่มคนนั้นเสแสร้งอย่างยิ่ง ความคิดล้ำลึก แผนการมากมาย ข้ามองสถานการณ์อันใกล้นี้ ถ้าเขายังคงกวนใจเช่นนี้ ฮูหยินคงจะเตรียมการที่จะจัดการบางอย่าง”
“คุณหนู ถึงแม้ข้าจะคิดว่าเจ้าหนุ่มคนนั้นโทษไม่ถึงตาย แต่คิดดูว่าเขานำหนังสือสมรสขึ้นมาต่อหน้า ต่อสายตาเย็นชาของคนในจวน ลักษณะท่าทางมิได้เกรงกลัวประหนึ่งมีคนคอยหนุนหลัง คิดว่าเขาช่างน่าเกลียดยิ่งนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...ได้ยินมาว่าตระกูลชิวซานปีหน้าจะมาจิงตูเพื่อมาสู่ขอท่าน ถ้าหากตอนนั้นมาถึงเจ้าคนไม่มีสัจจะก่อความไม่สงบจะทำอย่างไร”
เด็กสาวนั่งอยู่ริมหน้าผา จ้องมองจดหมายด้วยความเงียบงัน ผ้าที่พาดอยู่บนไหล่ปลิวสะบัดไปตามสายลมยามเช้าตรู่ เส้นผมสีดำประหนึ่งเส้นไหมปลิวตามลม ปะทะเข้ากับใบหน้าเบาๆ ทำให้ผู้คนรู้สึกเจริญหูเจริญตากับความสวยงามและความอ่อนเยาว์ที่แฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขาม
หลังจากอ่านจดหมายเรียบร้อยแล้ว นางนิ่งเงียบชั่วครู่ พึมพำกับตนเอง “คาดไม่ถึงว่าจะมาจิงตูจริงๆ”
ขณะนางอ่านจดหมาย นกกระเรียนขาวตัวนั้นรออยู่ข้างๆ ตลอดเวลา ถึงแม้จะคุกเข่า ก็สูงเท่าครึ่งหนึ่งของคน ในเวลานี้นางได้พับจดหมายเข้าหากัน นกกระเรียนขาวหันตัวไป ไม่รู้ว่าไปคาบพู่กันหนึ่งด้ามมาจากที่ไหน ปลายพู่กันจุ่มลงไปจนสุดปลายแต่กลับไม่มีน้ำหมึกหยดไหล น้ำหมึกนั้นไม่รู้ว่าทำมาจากที่ใด คาดไม่ถึงว่าจะมีกลิ่นหอมเย็นกระจายออกมาเช่นนี้
เด็กสาวยิ้มอ่อนๆ ยื่นมือลูบไปลูบมาบนลำคอที่เกลี้ยงเกลาของนกกระเรียนขาว รับเอาพู่กันมาเพื่อที่จะเขียนจดหมายตอบกลับ แต่ชั่วขณะหนึ่งก็ไม่รู้ว่าจะเขียนสิ่งใด
นางกับท่านปู่ใกล้ชิดกันตั้งแต่เยาว์วัย ถ้าหากว่าท่านปู่ไม่จากไป บางทีเมื่อนางอายุสิบสองปีก็คงไม่ต้องจากจิงตูเพื่อที่จะมาศึกษาหาความรู้ที่สถานศึกษาหนานซี นกกระเรียนขาวที่อยู่ข้างๆ ตัวนี้ ก็เป็นท่านปู่ทิ้งไว้ให้กับนาง ถ้าหากเป็นเรื่องอื่นที่ท่านปู่ให้นางสานต่อ นางจะต้องปฏิบัติตามอย่างแน่นอน แต่...การหมั้นหมายคงจะทำไม่ได้เป็นแน่
นักพรตหนุ่มจากซีหนิงคนนั้นคงจะแซ่เฉินกระมัง
นางขมวดคิ้วเล็กน้อย คิดย้อนกลับไปเรื่องที่เคยได้ยินในวัยเยาว์ พบว่าไม่มีความทรงจำใดๆ กับนักพรตหนุ่มคนนี้เลย
นางจำได้ว่าหนังสือสมรสฉบับนั้นท่านปู่เชิญให้ใต้เท้าสังฆราชวิเคราะห์ให้โดยเฉพาะ มีเพียงแค่ฝ่ายชายถึงจะสามารถถอนการหมั้นหมายได้ ทำให้คิดไปถึงคำพูดของซวงเอ๋อร์ในจดหมาย ไหล่เรียวเล็กสั่นไหวเล็กน้อย ใคร่ครวญเงียบๆ นักพรตหนุ่มคนนั้นเป็นคนเสแสร้งไม่มีสัจจะจริงรึ ยังจำได้เมื่อครั้งเป็นเด็กรู้สึกว่าเขาไม่ได้เป็นคนเช่นนั้น
นางรู้ว่าจิงตูมีผู้คนจำนวนมากมาย รวมถึงบิดาก็อยู่ในนั้น ล้วนแต่หวังว่าตนจะเป็นตัวแทนของต้าโจวกับทางทิศใต้ที่จะเกี่ยวดองกัน คงจะไม่ยินยอมให้นักพรตหนุ่มแซ่เฉินคนนั้นมากระทบกับทุกสิ่งอย่างแน่นอน แม้กระทั่งอาจจะสังหารเขาก็เป็นได้
นางคิดว่านักพรตเต๋าหนุ่มคนนั้นโง่เขลาเบาปัญญาอย่างยิ่ง
เขาคงคิดว่าตนเองเป็นคนฉลาดเจ้าเล่ห์ สามารถรับผลประโยชน์มากมายจากจวนขุนพลเทพอย่างนั้นหรือ
คิดมาถึงข้อนี้ นางรู้สึกไม่ยินดี
ไม่ยินดี สำหรับนางแล้วเป็นความรู้สึกที่จะพบเห็นได้น้อยมาก เพียงแค่ไม่รู้ว่าเพราะนักพรตเต๋าหนุ่มคนนั้นไม่เข้าใจว่ารักตัวเองปกป้องตัวเอง หรือว่าจะเพราะ...
เอาเถิด นักพรตหนุ่มคนนั้น ทำให้ผู้คนรู้สึกน่ารำคาญเสียจริง
เอาเถิด ไม่ว่านักพรตหนุ่มคนนั้นจะเปลี่ยนแปลงเป็นเช่นไร การแต่งงานก็ต้องถอดถอนเป็นแน่
เพียงแค่...เหตุใดต้องทำร้ายเขากัน
เสียงร้องใสกังวาน นกกระเรียนขาวนำจดหมายที่นางเขียนทั้งสองฉบับทะลุผ่านเมฆไป สายลมยามเช้าตรู่คอยส่ง แสงยามเช้าตรู่เป็นเพื่อนเดินทาง บินมุ่งตรงไปยังจิงตูอันไกลโพ้น
เด็กสาวได้นำเอาพู่กันวางจุ่มลงแอ่งระหว่างก้อนหิน ยืดตัวลุกขึ้น สะบัดแขนเสื้อเดินไปยังริมหน้าผา เอามือพาดไว้ด้านหลัง
คิ้วและตาของนางยังคงอ่อนเยาว์ บุคลิกไม่ธรรมดา ไม่ได้กล่าวว่านางเหมือนกับเฉินฉางเซิงที่มีความเป็นผู้ใหญ่และใจเย็นมากกว่าอายุอย่างยิ่ง แต่ว่านางมีสิ่งที่ทำให้บุคลิกลักษณะดูไม่ธรรมดา รูปร่างบอบบางอ่อนช้อย ยืนอยู่ริมหน้าผาถูกลมยามเช้าตรู่พัดโชยแผ่วๆ ให้ความรู้สึกลุ่มลึกดั่งน้ำ ตระหง่านดั่งเทือกเขา
ลุ่มลึกดั่งสายน้ำ ตระหง่านดั่งเทือกเขา โดยปกติแล้วจะใช้ในการบรรยายปรมาจารย์ที่ดำรงชีวิตหลายร้อยปี
นางปีนี้อายุสิบสี่ปี แต่ว่าก็เหมาะสมกับประโยคนั้น
ลมตอนเช้าตรู่ยังคงพัดโชยต่อไป พัดโชยบนไหล่ของนางกระจายไปถึงเสื้อผ้า บนไหล่มีเส้นผมสีดำปรกลงมา เส้นผมปลิวไสวบนใบหน้าที่อ่อนเยาว์งดงามของนาง ทำให้นางยิ้มขึ้นมา
นางใช้เวลาเพียงแค่ห้าอึดใจ ลืมเลือนจดหมายก่อนหน้าฉบับนั้น ลืมของนอกกาย หลงเหลือเพียงแค่ความสงบเงียบ ดังนั้นจึงยิ้มขึ้นมา
รอยยิ้มของนางในฤดูใบไม้ผลิ ดั่งดอกไม้ทั่วทุกเทือกเขาและป่ากำลังเบ่งบาน
มีนกแปลกประหลาดบินมานับไม่ถ้วน ส่งเสียงร้องไม่หยุด จนกระทั่งมองเห็นเป็นหงส์คราม*จำนวนหนึ่ง
มีนกจำนวนมากมายเข้ามาทำความเคารพนาง
นางคือลูกหงส์ที่เป็นหนึ่งไม่เป็นสองรองใคร
นางคือเทพธิดาของนิกายทิศใต้คนต่อไป
นางเป็นอันดับหนึ่งของการประกาศชิงอวิ๋น
นางคือสวีโหยว่หรง
นางยังคงไร้เดียงสา แต่ว่าความไร้เดียงสานั้นมิใช่ความดื้อด้าน แต่คือความใสซื่อบริสุทธิ์
รอยยิ้มของนางเต็มไปด้วยความใสซื่อ แต่ความใสซื่อนี้มิใช่ความรู้สึก แต่คือความสุข
นางมิได้ใส่ใจผู้คนและเรื่องราวบนโลกนี้ คนบนโลกคิดว่าเกี่ยวข้องกับนาง แต่ที่จริงแล้วไม่ได้มีความเกี่ยวพันกัน ดังเช่นการหมั้นหมายที่นางเกือบจะลืมนั้น รวมไปถึงชิวซานจวินด้วย
นางยอมรับว่าศิษย์พี่ชิวซานจวินแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ยิ่งไปกว่านั้นยังดีเลิศยิ่งนัก ในสายตาของผู้คนเขาเป็นคู่ชีวิตที่ดีที่สุด แต่เรื่องนั้นเกี่ยวข้องอะไรกับนางเล่า
สิ่งเหล่านั้นล้วนแต่เป็นสิ่งที่ดี แต่นางไม่ปรารถนา
แน่นอน นักพรตเต๋าหนุ่มคนนั้นนางก็ไม่ปรารถนา
สิ่งที่นางต้องทำตอนนี้มีเพียงแค่ยืนอยู่ริมหน้าผา เก็บยาสมุนไพร อ่านตำรา อ่านตำรา และก็อ่านตำราตลอดไป
ในหนังสือมีมหามรรคา ตำราหนึ่งม้วนดีกว่าความรักจนนับไม่ได้
หนึ่งใจของนางถวายแด่เต๋า ใครจะกล้าสั่นคลอนจิตใจของนาง
เฉินฉางเซิงออกจากโรงเตี๊ยม มุ่งไปยังสำนักแห่งที่สองนับจากอันดับสุดท้ายของใบรายชื่อที่อาจารย์ให้
เขาอยากจะรู้ยิ่งนัก วันนี้คุณหนูสวีจะมีวิธีอะไรที่ทำให้ตนพ่ายแพ้
แน่นอน ถ้าหากว่าครั้งนี้พ่ายแพ้อีก เขาก็ไม่สั่นคลอน
เมื่อตอนที่เขาเยาว์วัย เขาทำเรื่องต่างๆ เช่นการอยู่เฝ้าระวังที่วัด เก็บกวาดหิมะ ปิดกั้นน้ำฝน กินโอสถ อ่านตำรา อ่านตำรา และก็อ่านตำรา
ในตำรามีมหามรรคา ตำราหนึ่งม้วนดีกว่าพันภูผาหมื่นสายน้ำ
หนึ่งใจของเขาศึกษาหาความรู้ ใครจะยับยั้งก้าวเดินของเขาได้
*หงส์คราม คือ นกชนิดหนึ่งที่อยู่ในวงศ์ตระกูลหงส์ มีขนสีคราม มีหางลักษณะคล้ายกับนกยูง


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 015

ตอนที่ 15 แพะดำหนึ่งตัว
เฉินฉางเซิงเวลาเดินมีจุดเด่น จุดเด่นก็คือไม่มีจุดเด่น ยกหัวเข่าขึ้นสูง สาวเท้าเดินยาวอย่างยิ่ง สายตามองตรง สามารถมองไปยาวไกล และก็สามารถมองเห็นด้านหน้า หน้าอกตั้งตรง ยืนตระหง่านอย่างมิได้ตั้งใจ กลับมีอาการเหมือนต้นสนอย่างเป็นธรรมชาติ ผมสีดำมัดรวบอย่างแน่นหนา มิได้หวีมวยแบบเต๋า เพียงแค่ใช้ผ้ามัดเข้าไป ทำให้ดูเอาจริงเอาจัง เสื้อผ้าของเขาก็ธรรมดา ซักจนกลายเป็นสีขาว สะอาดสะอ้าน แม้แต่ด้านบนของรองเท้าก็ไม่มีคราบสกปรกแม้แต่นิด พิถีพิถันอย่างยิ่ง เดินไปตามทาง กระบี่สั้นที่ผูกติดกับเอวกวัดแกว่งเบาๆ กระบี่เล่มนั้นก็ธรรมดาอย่างยิ่ง
สามสี่วันก่อนเขาเอากระบี่สั้นไว้ที่โรงเตี๊ยมตลอดเวลา วันนี้เป็นวันแรกที่พกไว้ข้างกาย กระบี่สั้นที่ธรรมดาเป็นตัวแทนความหมายของความไม่ธรรมดา หลังจากสนทนากับสตรีวัยกลางคนคนนั้น ถ้าหากว่าจวนขุนพลเทพตงอวี้อยากจะทำอะไรต่อจริงๆ กระบี่เล่มนี้เป็นสิ่งที่เขาจัดเตรียมเอาไว้ เพียงแค่กระบี่สั้นเล่มนั้นเป็นเหมือนเขาเท่านั้น ปกติธรรมดา ยากที่จะให้ผู้คนสนใจ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเล่าลือของ ‘กระบี่น้ำค้างเหนือกาลเวลา’ ‘กระบี่สังหาร’ ‘เกล็ดมัจฉาทวนแสง’ แม้แต่อาวุธที่พกติดเอวของผู้คนที่เดินไปมาก็ยากจะเปรียบ แล้วจะช่วยเขาอะไรได้บ้าง
ด้านนอกของโรงเตี๊ยม เขาไม่แปลกใจที่มองเห็นรถม้าของจวนขุนพลเทพตงอวี้คันนั้น แสงอาทิตย์ที่เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้าส่องแสงรุ่งโรจน์ สัญลักษณ์เลือดหงส์ที่สลัวๆ บนแอกม้าเปลี่ยนเป็นชัดเจนอย่างยิ่ง กระทั่งราวกับกำลังแผดเผาก็มิปาน ม้าศึกตัวนั้นมีสายเลือดของอาชาเขาเดียวอันล้ำค่า ยกหัวขึ้นอย่างอวดดี จ้องมองเขาจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ
ขณะเดินผ่านรถม้าคันนั้น เขาเอามือกุมด้ามของกระบี่สั้นไว้ ผ่านไปชั่วครู่ถึงจะปล่อยออก หยุดเดินตรงด้านนอกหน้าต่างรถม้า ทำความเคารพเงียบๆ ครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นเดินมุ่งไปข้างหน้าต่อไป เดินต้อนรับแสงอาทิตย์ที่เพิ่งพ้นขอบฟ้า หน้าต่างได้เปิดออก สตรีวัยกลางคนจ้องมองแสงอาทิตย์ยามเช้าที่ส่องเป็นเงาของเด็กหนุ่ม ความรู้สึกสับสน
เฉินฉางเซิงเดินมุ่งไปยังเฉิงเป่ย ที่อยู่ของสำนักลำดับที่สองโดยไล่จากท้ายสุดในรายชื่ออยู่ที่ตรอกไป๋ฮวา เขาใช้เวลายาวนานในการเดิน หลังจากมาถึงเขาตกตะลึง นึกไม่ถึงว่าที่แห่งนี้จะใกล้กับพระราชวังเช่นนี้ แม้ยืนอยู่ตรงทางเข้าตรอกก็สามารถมองเห็นสิ่งปลูกสร้างของราชวงศ์ที่ตั้งตระหง่านสูงเด่นได้อย่างชัดเจน ราวกับว่าสามารถได้กลิ่นประวัติศาสตร์ของราชวังก็มิปาน
เดินมาถึงด้านในของตรอกไป๋ฮวา ความฉงนภายในใจของเขายิ่งมายิ่งมากขึ้น เป็นสถานที่ที่อยู่ติดกับพระราชวังอะไรเช่นนี้ คาดไม่ถึงว่าจะมีสำนักหนึ่งซ่อนอยู่ เพราะเหตุใดถึงได้เงียบเชียบเช่นนี้เล่า ในที่สุด ก็มาถึงท้ายตรอก เขามองเห็นประตูใหญ่ของสำนัก ด้านข้างของแผ่นกำแพงหินถูกปกคลุมไปด้วยไม้เลื้อย แสงอาทิตย์ส่องผ่านทะลุทำให้ทิ้งร่องรอยเป็นลวดลายจางๆ ที่แห่งนี้ไม่มีชื่อ
คือที่นี่ใช่หรือไม่ เขาอยากจะถามไถ่ดู แต่ว่าตรอกแห่งนี้ช่างเงียบเชียบ เดิมทีไม่เหมือนสำนักเทียนเต้าหรือสำนักเด็ดดารา ด้านนอกของประตูคึกคักอย่างยิ่ง ยืนอยู่ครึ่งค่อนวันก็ไม่มีผู้ใดผ่านมา ชัดเจนยิ่งนักว่ามีเพียงประตูสำนักที่ทรุดโทรมคอยอยู่เป็นเพื่อนเขาอย่างเงียบๆ ได้รับความเงียบสงบในความคึกคัก อยู่ใกล้พระราชวัง ไม่สามารถเทียบได้กับสถานที่ทรงคุณค่า ตอนนี้ราวกับว่าเป็นซากปรักหักพังที่ไม่มีผู้ใดสอบถามข่าวคราว
เขาเดินมาถึงแผ่นกำแพงหินด้านข้างของประตู ยื่นมือออกไปดึงใบไม้และกิ่งของไม้เลื้อยที่แน่นขนัด ในที่สุดก็มองเห็นตัวอักษรที่สลักอยู่บนแผ่นหินหนึ่งตัว คำนั้นคือ ‘หลวง’ ตัวอักษรที่สลักลึกลงไปเคยมีร่องรอยของสีที่สวยสดงดงาม ถูกลมฝนกัดกร่อนมานานหลายปีจนทำให้จืดจางไป พื้นผิวของแผ่นกำแพงหินมีสัญญาณว่าจะหลุดลอกในตัวของมันเอง
คิดไปถึงชื่อของสำนักแห่งนี้บนใบรายชื่อ เฉินฉางเซิงตกตะลึง ถึงจะแน่ใจว่าคือที่นี่ มิเช่นนั้นคงจะต้องงุนงงเป็นแน่ สำนักที่อาจารย์ได้คัดเลือกไปก่อนหน้านี้สามสี่แห่งยังคงมีชื่อเสียงที่สุดในต้าลู่และยังเป็นสำนักที่ดีเลิศที่สุดอีกด้วย เพราะเหตุใดสำนักแห่งนี้ถึงได้ตกอับเงียบเชียบวังเวงเช่นนี้
เมื่อคิดถึงเรื่องราวเหล่านี้ มือของเขาก็ยังจับที่ไม้เลื้อย ดึงไม้เรื่อยเหล่านั้นลงมาเรื่อยๆ จึงมองเห็นตัวอักษรที่สอง ‘ฝึก’ เขาไม่ทันได้ถอดถอนหายใจ จากการกระทำเช่นนี้ของเขา แสดงให้เห็นว่าไม่มีคนทำความสะอาดไม้เลื้อยมานานหลายปี ครืดๆ เสียงของไม้เลื้อยไถลลงบนพื้นดังทำให้ฝุ่นละอองคละคลุ้งไปทั่ว
เฉินฉางเซิงถอยมาด้านหลังหลายก้าว ทั้งนี้เพื่อไม่ให้ฝุ่นผงจากไม้เลื้อยกระเด็นถูกตัว
ไม้เลื้อยร่วงหล่นลงพื้น ฝุ่นละอองค่อยๆ จางหาย เวลาไม่นาน แผ่นกำแพงหินด้านนั้นไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันมานานหลายปี ในที่สุดก็ปรากฏออกมาสู่โลกนี้อีกครั้ง
บนแผ่นกำแพงหินที่ลายพร้อยนั้น สลักอักษรสี่ตัว
‘สำนักฝึกหลวง’
ร่องรอยตัวอักษรที่สลักบนแผ่นหินมีสีหลงเหลือไม่มากนัก มีเพียงฝุ่นที่สะสมเป็นเวลานาน ยังมีความทรุดโทรมของใบไม้และกิ่งของไม้เลื้อยทิ้งไว้ตั้งแต่ปีที่แล้ว จนกระทั่งตรงมุมยังถูกลมฝนพัดผ่านจนชำรุด ถ้าหากไม่ดูอย่างละเอียด คงจะดูอย่างยากเย็นว่าแท้ที่จริงแล้วอักษรไม่กี่คำนั้นคืออะไร
จ้องมองแผ่นกำแพงหินด้วยความตกตะลึง เฉินฉางเซิงไม่เอ่ยสิ่งใดเป็นเวลายาวนาน ก่อเกิดความรู้สึกพ่ายแพ้และซึมเศร้า ทั้งจิตใจเกิดคำถาม น้อยมากที่จะมีอารมณ์ดั่งเช่นตอนนี้ ใช่แล้ว ตอนนี้เขาอยากจะหันหลังเดินกลับไป
สำนักที่ชำรุดทรุดโทรมเช่นนี้
ถึงแม้ว่าจะสอบเข้าได้ แล้วจะช่วยอะไรกับชีวิตของตนได้
เขาแหงนหน้ามองท้องฟ้า แน่ใจแล้วว่ายังมีเวลา ตัดสินใจที่จะลองเข้าไปดูสำนักที่ทรุดโทรมแห่งนี้ก่อน ถ้าหากไม่ไหวก็จะไปสำนักสุดท้ายในใบรายชื่อ
มือของเขาผลักประตู ใช้พละกำลังเพียงน้อยนิด
เสียงแกรกดังขึ้นครั้งหนึ่ง
ห่างหายมานานหลายปี ประตูของสำนักฝึกหลวงในที่สุดก็เปิดออกอีกครั้งหนึ่งแล้ว
รถม้าของจวนขุนพลเทพตงอวี้จอดที่ด้านนอกของตรอกไป๋ฮวา ม้าสีขาวที่อวดดีตัวนั้นแหงนศีรษะขึ้น รู้สึกเบื่อหน่ายยิ่งนัก ในตู้ของรถม้า อารมณ์ของสตรีวัยกลางคนไม่เหมือนกับอารมณ์ที่สงบนิ่งของมัน ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและงงงัน กล่าวพึมพำกับตนเอง “เหตุใดถึงมาที่นี่”
นางเข้าใจแจ่มแจ้ง ด้านในของตรอกไป๋ฮวาก็คือสำนักที่ร่วงโรยเหี่ยวเฉามานานแล้ว เพียงแค่คิดว่าหนุ่มน้อยคนนั้นชำนาญที่จะให้ผู้คนแปลกประหลาดใจยิ่งนัก และก็ไม่กล้าดูแคลน นิ้วมือเคาะกรงหน้าต่างเบาๆ เป็นสัญญาณให้ม้าขาวลากรถเข้าไป ทว่าเวลานี้ มีรถหนึ่งคันขับขึ้นมาจากทางลาดเอียงด้านหลัง มาขวางกั้นด้านหน้า
ตรอกไป๋ฮวาแคบอย่างยิ่ง เพียงแค่สามารถให้รถคันหนึ่งแล่นผ่านไปเท่านั้น เดิมทีรถม้าของจวนขุนพลเทพก็เข้าไปได้ยากอย่างยิ่ง สตรีวัยกลางคนขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ได้ยินดี เพียงแค่คิดว่าสถานที่แห่งนี้อยู่ใกล้กับพระราชวัง ดังนั้นไม่ควรที่จะว่ากล่าวฝ่ายตรงข้ามให้หลีกทางในทันที
รถคันนั้นปรากฏออกมาในทันใด ทั้งเล็กทั้งเตี้ย ดูโกโรโกโส ผ้าม่านสีดำ สัตว์เลี้ยงที่ลากรถของฝ่ายตรงข้ามก็ทั้งเล็กทั้งเตี้ย เส้นขนสีดำขลับ คล้ายกับศีรษะของลา สตรีวัยกลางคนตกตะลึง ในใจคิดเยาะหยัน เมืองจิงตูแห่งนี้คาดไม่ถึงว่ายังคงมีคนใช้รถลา แท้จริงแล้วช่างน่าเวทนายิ่งนัก
สตรีวัยกลางคนยังไม่ได้เกิดโทสะ ม้าขาวกลับทนไม่ได้ มันมีสายเลือดของอาชาเขาเดียว ไฉนจะยินยอมให้ลาดำตัวเล็กหนึ่งตัวมากีดขวางข้างหน้าตนได้เล่า มันโกรธเคืองพลางแหงนศีรษะขึ้น ปรารถนาจะร้องขู่ขวัญ แต่เวลานี้ สัตว์เลี้ยงที่อยู่ด้านหน้าของรถผ้าสีน้ำเงินคันนั้นค่อยๆ หันมา จ้องมองมันแวบหนึ่ง
ไม่ใช่ลาดำ นั่นคือแพะดำที่ทั้งร่างเป็นดั่งอเวจีทมิฬ เส้นขนราบลื่นดั่งผ้าแพร ชัดเจนอย่างยิ่งว่าไม่ใช้สัตว์ธรรมดา
สิ่งที่ยากต่อการจินตนาการก็คือแววตาคู่นั้นของมัน เย็นชาลึกล้ำ ราวกับสัตว์เทวะที่อยู่เหนือมวลเมฆ
ถ้าหากกล่าวว่าม้าขาวสูงศักดิ์เพราะมีสายเลือดของอาชาเขาเดียว ถ้าอย่างนั้นแพะดำที่สูงศักดิ์ตัวนี้คงเพราะด้วยจิตใจของมันเอง ม้าขาวตรงหน้ามันเปรียบดั่งเด็กน้อยดื้อรั้นที่มีอารมณ์หุนหันพลันแล่น แต่มันกลับอยู่ในพระราชวังที่มิได้เปรอะเปื้อนกับฝุ่นละออง เป็นราชนิกุลที่อยู่เหนือสิ่งใด
แพะดำตัวนั้นหันกลับมามองม้าขาวแวบหนึ่ง
ม้าขาวกำลังส่งเสียงร้องด้วยความโมโหอย่างยิ่ง จ้องมองสายตาของแกะดำที่เฉยเมยไม่ใส่ใจ ชั่วพริบตาเดียวพลันนิ่งงัน ความหวาดกลัวในดวงตาพรั่งพรูออกมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ทันใดนั้นขาหน้าก็ไร้เรี่ยวแรง ไม่สามารถที่จะประคับประคองร่างกายที่หนักอึ้งของตน หัวเข่างอโค้งลาดเอียงไปกับร่างกาย เสียการทรงตัวล้มลงเป็นระลอกๆ ร่างกายสั่นเทาทั่วทั้งตัวไม่กล้าที่จะลุกขึ้น คล้ายกับกำลังทำความเคารพแพะดำตัวนั้น
สตรีวัยกลางคนเดินก้าวออกมาจากตู้รถ จ้องมองม้าขาวที่กำลังคุกเข่าบนพื้น ร่างกายสั่นเทาไม่กล่าวสิ่งใด ในใจคิดว่าม้าตัวนี้คงเป็นม้าที่นั่งของขุนพลผู้ยิ่งใหญ่ แต่ไหนแต่ไรมาโอหังอวดนี้ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงเปลี่ยนเป็นอ่อนแอเช่นนี้ เมื่อนางหันไปมองแพะดำตัวนั้น ทันใดนั้นถึงคิดเรื่องหนึ่งออก เมื่อจ้องมองไปยังรถผ้าสีน้ำเงินอีกครั้ง แววตาแปรเปลี่ยนเป็นหวาดกลัว
นางคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว ทำความเคารพต่อรถผ้าสีน้ำเงิน เดิมทีไม่กล้าที่เอ่ยสิ่งใด
มีเสียงชราเสียงหนึ่งออกมาจากรถผ้าสีน้ำเงินอย่างรวดเร็ว
“ข้าปรารถนาจะเข้าไปก่อน ท่านยายฮวามีความคิดเห็นเช่นไรบ้าง”
ได้ยินเสียงที่เปล่งออกมานั้น สตรีวัยกลางคนความสงบของจิตใจลดลง ที่จริงคนที่มามิใช่แม่นางท่านนั้น แต่คือหญิงรับใช้อาวุโสคนข้างกายของแม่นางท่านนั้น สำหรับหญิงรับใช้อาวุโสท่านนั้นเพราะเหตุใดถึงรู้ว่าตนแซ่ฮวา อยู่ที่จวนขุนพลเทพมักจะถูกเรียกว่าหญิงรับใช้อาวุโส นางเดิมทีไม่ปรารถนาที่จะใคร่ครวญ เพราะว่าฝ่ายตรงข้ามรู้ทุกสิ่งทุกอย่างก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล
ในรถผ้าสีน้ำเงินก็คือหญิงรับใช้อาวุโสท่านหนึ่ง เพียงแค่เปรียบเทียบกับหญิงรับใช้อาวุโสที่จวนขุนพลเทพ หญิงรับใช้ท่านนั้นเป็นผู้มีชื่อเสียงที่สุดในทั้งเมืองจิงตู ทำให้ราชนิกุล ขุนนาง แม่ทัพต่างได้ยินชื่อก็ล้วนเกรงกลัว ต่างต้องเจียดเวลาหลายนาทีแย้มยิ้มให้แก่หญิงรับใช้อาวุโสผู้นี้ แล้วตัวนางจะนับเป็นอะไรได้เล่า
“ท่านยายเอ่ยสิ่งใดกัน ข้าน้อยก่อนหน้านี้ดูไม่ออก ใคร่ครวญเป็นเวลานานมิได้ทำความเคารพ ท่านยายโปรดให้อภัย”
สตรีวัยกลางคนเอ่ยออกมาด้วยเสียงสั่นไหว นางก่อนหน้านี้มิได้เอ่ยวาจากล่าวว่า ตอนนี้กลายเป็นเรื่องที่น่ายินดีโดยมิได้คาดคิด แต่แม้จะเป็นเช่นนี้ นางมิกล้าที่จะปกปิดเจตนาร้ายที่เคยปรากฏในความคิด เพราะสิ่งที่เล่าขานกันมา เมื่ออยู่ต่อหน้าแพะดำตัวนั้น การปกปิดใดๆ ก็คือการรนหาที่ตาย อีกทั้งนางยังชัดเจนด้วยว่า มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้หญิงรับใช้อาวุโสท่านนั้นพึงพอใจ
ถ้าหากไม่เป็นเพราะจวนขุนพลเทพตงอวี้กับแม่นางท่านนั้นไปมาหาสู่กันอย่างใกล้ชิดมาแต่ไหนแต่ไร ตอนนี้แม้แต่การอธิบายนางก็ยังไม่กล้า คงตัดแขนข้างขวาของตนเอง เพื่อที่จะขออภัยโทษ
หญิงรับใช้อาวุโสที่อยู่ในรถผ้าสีน้ำเงินกล่าวถาม “เจ้ามาดูเด็กหนุ่มคนนั้นรึ”
สตรีวัยกลางคนไม่กล้าแหงนหน้าขึ้นมา ตอบด้วยเสียงเคารพนอบน้อม เวลานี้ถึงยืนยันได้ว่าแม่นางที่อยู่ในพระราชวังท่านนั้นที่จริงแล้วรู้เรื่องราวนี้มาตลอด
หญิงรับใช้ท่านนั้นกล่าวว่า “จากวันนี้เป็นต้นไปไม่ต้องติดตามดูแล้ว”
สตรีวัยกลางคนตกตะลึง ก้มศีรษะลงเสียงสั่นเทากล่าวว่า “ท่านยายโปรดอธิบาย”
เสียงของหญิงรับใช้ไม่มีความรู้สึกใดๆ “ข้าทำสิ่งใดจะต้องอธิบายต่อเจ้าด้วยรึ”
สตรีวัยกลางคนสะเทือนอารมณ์ มิกล้ากล่าวสิ่งใดอีก
แพะดำตัวนั้นมองเขาแวบหนึ่ง หันหลังกลับลากรถผ้าสีน้ำเงินคันเล็กๆ มุ่งไปยังตรอกไป๋ฮวาด้านใน
จนกระทั่งผ่านพ้นไปเป็นเวลานาน สตรีวัยกลางคนถึงจะกล้าแหงนศีรษะขึ้นมา สีหน้ายังคงขาวซีดเช่นเดิม
หญิงรับใช้ในรถผ้าสีน้ำเงินเมื่อทำสิ่งใด แท้ที่จริงไม่ปรารถนาที่จะอธิบายกับผู้ใด ถึงแม้ฝ่ายตรงข้ามจะเป็นจวนเทพขุนพลก็ตาม
เพราะว่านางคือหญิงรับใช้อาวุโสข้างกายของแม่นางม่ออวี่
สิ่งปลูกสร้างที่อยู่ในสำนัก สามารถมองเห็นทิวทัศน์ที่เจริญรุ่งเรืองของปีนั้นอย่างเลือนราง เพียงแค่ตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นทรุดโทรม ไม่มีกลิ่นอายของผู้คน
เฉินฉางเซิงยืนอยู่ที่ริมทะเลสาบ จ้องมองหญ้าป่าที่เติบโตอย่างรวดเร็วที่อยู่ใต้เท้าของตน เงียบนิ่งไม่เอ่ยใดๆ ก่อนหน้าที่เขาตัดสินใจมาเข้ามาดู ก็เพราะว่าจำได้ว่าเคยเห็นในตำราได้บันทึกเกี่ยวกับสำนักฝึกหลวงแห่งนี้ สามารถที่จะนำคำว่า ‘ฝึกหลวง’ มาเป็นส่วนประกอบของชื่อสำนักได้ เป็นธรรมดาที่สำนักแห่งนี้จะมีประวัติยาวนาน เคยเกรียงไกรไม่มีผู้ใดเทียบ สั่งสอนลูกศิษย์มานับไม่ถ้วน เพียงแต่...ตอนนี้เพราะเหตุใดถึงกลายเป็นเช่นนี้เล่า
น้ำในทะเลสาบกระเพื่อมเบาๆ เงียบเชียบไร้เสียงใดๆ สิ่งปลูกสร้างอันเก่าแก่ ที่นี่แม้แต่คนหนึ่งยังไม่มี
เขางงงวยในหลายๆ สิ่ง แต่มิรู้ว่าจะถามผู้ใด
เวลานี้ มีเสียงดังมาจากทางด้านหลัง
เขาหันไปมอง พบแพะดำหนึ่งตัว
เป็นแพะที่ดำสนิท ทำให้ผู้คนรู้สึกแปลกประหลาด
คนธรรมดาเมื่ออยู่ในบรรยากาศที่เงียบเชียบไม่มีชีวิตชีวา พบเจอแพะดำเช่นนี้ เมื่อรู้ตัวคงจะหวาดกลัว อย่างน้อยก็คงจะหลบหนี แต่ว่าเฉินฉางเซิงไม่เป็นเช่นนั้น เขาชอบแพะดำตัวนี้อย่างยิ่ง เพราะว่าแพะดำตัวนี้สะอาดสะอ้าน เหมือนกับเขา เขาเด็ดหญ้าจำนวนหนึ่งจากริมทะเลสาบ หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากแขนเสื้อเช็ดน้ำค้างที่เกาะตามหญ้าให้สะอาดสะอ้าน ยื่นไปข้างหน้าของแพะตัวนั้น
แพะดำจ้องมองเขาอย่างเงียบๆ เอียงหัวไปมา ดูเหมือนฉงนงงงวย ราวกับไม่รู้ว่าเขาอยากจะทำสิ่งใด
แต่ไหนแต่ไรมายังไม่เคยมีผู้ใดป้อนแพะดำตัวนี้ด้วยหญ้า
ไม่ว่าจะเป็นองค์ชายเฉินหลิวจวิน หรือว่าองค์รัชทายาท ก็มิกล้าที่จะป้อนหญ้าให้กับมัน
ผู้คนในราชวังล้วนแต่รู้ มันเพียงกินผลไม้ที่ม่ออวี่เก็บด้วยมือของนางเองเท่านั้น
“กินสิ ไม่มีน้ำค้าง ท้องไม่เสียหรอก”
เฉินฉางเซิงจ้องมองแพะดำตัวนี้ แกว่งหญ้าสีเขียวในมือไปมา พลางกล่าวอย่างจริงจัง
แพะดำเข้าใจความหมายของหนุ่มน้อยคนนี้ แววตาแปรเปลี่ยน เหมือนกันพบเจอคนโง่เขลาผู้หนึ่ง
เฉินฉางเซิงไฉนจะเข้าใจ ยังคงยกหญ้าที่อยู่ในมือเช่นเดิม
แพะดำรู้สึกเบื่อหน่าย แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด รู้สึกว่ากลิ่นอายของเด็กหนุ่มคนนี้ทำให้ตนชื่นชอบ
มันลังเลชั่วครู่ ในที่สุดจึงเดินไปข้าวหน้าหนึ่งก้าว มุ่งไปข้างหน้าเพื่อหยั่งเชิง ก้มหัวลงเล็กน้อย คาบหญ้าในมือของเฉินฉางเซิงจำนวนหนึ่ง แล้วค่อยๆ เคี้ยว
ไม่ไกลออกไป ใต้ต้นไม้มีสตรีอาวุโสนางหนึ่งถือไม้เท้าจากต้นหวงหยาง (ต้นแก้ว) กำลังจ้องมองภาพที่อยู่เบื้องหน้า ริ้วรอยบนใบหน้าสั่นเทาเล็กน้อย ประหนึ่งต้นหญ้าที่โดนลมพัดผ่าน
ถึงแม้ปีนั้นองค์รัชทายาทจะถูกฮองเฮาองค์ก่อนกลั้นใจให้สวรรคต นางก็มิได้ตกตะลึงเช่นนี้มาก่อน


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 016

ตอนที่ 16 สำนักแห่งหนึ่ง
สาเหตุที่สตรีอาวุโสท่านนั้นตกตะลึง เพราะนางรู้ดีว่าแพะดำที่แม่นางม่ออวี่เลี้ยงดูจนเติบโตด้วยมือของนางเองมีนิสัยหยิ่งยโสเยือกเย็น และยังรักความสะอาดเป็นพิเศษ ถึงขนาดเป็นความแปลกประหลาดชนิดหนึ่ง มีผู้คนจำนวนน้อยที่เคยพบเห็นอาชาเขาเดียวถึงจะรู้ว่าคล้ายคลึงกัน ไม่ต้องกล่าวถึงต้นหญ้าที่ขึ้นเองริมทะเลสาบ ต่อให้เป็นอาหารที่เชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์ตั้งอกตั้งใจคัดสรรให้ มันแม้แต่มองยังไม่มองสักนิด ทว่าในเวลานี้ มันรับเอาหญ้าสีเขียวจากมือของหนุ่มน้อยที่เพิ่งเคยเจอกัน คาดไม่ถึงว่ากำลังกินจริงๆ!
ภาพที่เกิดต่อมา ยิ่งทำให้สตรีอาวุโสยิ่งตกตะลึงยิ่งขึ้น เพราะว่าหลังจากแพะดำตัวนั้นกินเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ไม่ได้ออกห่างไปที่ใด และยังเอาหัวไปถูที่ฝ่ามือของหนุ่มน้อยคนนั้นเบาๆ เหมือนกับว่าสนิทสนมกันยิ่งนัก ลักษณะท่าทางก็พึงพอใจอย่างมาก ราวกับว่าชื่นชอบที่จะคบค้าสมาคมกับหนุ่มน้อยผู้นั้น
แท้จริงแล้วนี่เพราะเหตุใด
สตรีอาวุโสขมวดคิ้วเล็กน้อย มือที่กุมไม้เท้าต้นหวงหยางก้าวเดินช้าๆ มุ่งไปยังริมทะเลสาบ จ้องมองหนุ่มน้อยที่กำลังคุกเข่าอยู่ด้านหน้าของแพะดำคนนั้น สนใจในรูปร่างหน้าตาที่ธรรมดาแต่แฝงไปด้วยกลิ่นอายของความสนิทสนมอย่างเป็นธรรมชาตินั้น จิตใจสงบ แต่ก็แปรเปลี่ยนเป็นไม่สงบอย่างยิ่ง ผู้ที่สามารถทำให้นางที่มีจิตใจผ่อนคลายแปรเปลี่ยนเป็นเช่นนี้ จะต้องระมัดระวัง
เฉินฉางเซิงยืดตัวลุกขึ้นยืน จ้องมองสตรีอาวุโสกล่าวว่า “ท่านยาย นี่คือแพะที่ท่านเลี้ยงใช่หรือไม่”
สตรีอาวุโสหรี่ตาลง กล่าวว่า “เจ้ารู้ว่าข้าคือใครใช่หรือไม่”
เฉินฉางเซิงประหลาดใจเล็กน้อย กล่าวว่า “ไม่รู้ขอรับ”
สตรีอาวุโสกล่าวด้วยความเย็นชา “แล้วเหตุใดเจ้าถึงเรียกข้าว่าท่านยายเล่า”
เฉินฉางเซิงไม่เข้าเล็กน้อย ในใจคิดว่าสตรีที่อายุขนาดท่าน ถ้าไม่เรียกว่าท่านยายจะเรียกว่าอะไร ท่านยายที่อยู่ในรถม้าของจวนเทพขุนพล ผู้ที่ล้างจานโรงเตี๊ยมก็เป็นท่านยาย ชาวเรือที่รับผิดชอบหุงอาหารก็เป็นท่านยาย ท่านยายในใต้หล้านี้มีมากมาย หรือว่ายังมีอะไรที่ไม่เหมือนกัน
สตรีอาวุโสมองเขาด้วยอารมณ์งุนงง จึงรู้ว่าตนเองคิดมากไปเอง ต้องระมัดระวังหนุ่มน้อยคนนี้อย่างยิ่ง อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง เพราะว่านางเข้าใจอย่างยิ่ง บทสนทนาที่ตนแสดงความงุนงงออกมานี้ ทั้งหมดทั้งมวลมาจากความชื่นชอบในตัวหนุ่มน้อยผู้นี้
หนุ่มน้อยธรรมดาเช่นนี้ กลับทำให้ผู้คนรู้สึกอยากใกล้ชิดได้ง่าย ไม่ว่าจะเป็นแพะดำหรือว่าตนเอง ล้วนแต่เป็นเช่นนี้ แท้ที่จริงแล้วเพราะเหตุใด
สตรีอาวุโสจ้องมองไปยังสิ่งปลูกสร้างที่เก่าแก่และชำรุดทรุดโทรม คิดไปถึงบรรยากาศช่วงที่เจริญรุ่งเรืองในปีนั้น คิดไปถึงเรื่องราวของการเข่นฆ่าที่โหดร้ายและความน่าสะพรึงกลัวครั้งนั้น คิดไปถึงหนุ่มน้อยที่พิเศษคนนี้ ในใจไม่สงบนิ่งยิ่งมายิ่งมากขึ้น ตัดสินใจที่จะถ่วงเวลา เอ่ยต่อว่า “เจ้าสามารถเรียกข้าว่าท่านยายหนิง”
เฉินฉางเซิงก้มลงทำความเคารพ กล่าวว่า “สวัสดีท่านยายหนิง”
ท่านยายหนิงเอ่ยว่า “ถ้าหากทำให้เจ้ารู้ คนที่ทำให้เจ้าไม่สามารถผ่านการสอบสำนักเด็ดดาราคือข้า เจ้ายังจะคิดว่าข้าเป็นคนดีหรือไม่”
ต้นฤดูใบไม้ผลิราวกับฤดูหนาว สายลมพัดเบาๆ ผ่านพุ่มต้นหญ้าป่าเตี้ยประมาณรอบเอว ทั่วทั้งผืนเงียบสงบ
เฉินฉางเซิงยืดตัวตรง มองสตรีอาวุโส ตกตะลึงอย่างยิ่ง เมื่อวานถังซานสือลิ่วกล่าวเมื่อตอนอยู่ที่โรงเตี๊ยม จวนขุนพลเทพตงอวี้ไม่สามารถส่งผลกระทบต่อสำนักเด็ดดาราได้ หมายความว่าคงจะเป็นฝีมือของขุนนางชั้นผู้ใหญ่ในราชวัง ตามที่ท่านยายหนิงกล่าวนั้น...นางก็คือผู้ใหญ่คนนั้นหรือ
“ถือหนังสือสมรสฉบับนั้น แล้วยังกล้าเดินไปทั่วเมืองจิงตู ข้าไม่เข้าใจจริงๆ ว่าหนุ่มน้อยเช่นเจ้าโง่เขลาหรือว่าใจกล้า” ท่านยายหนิงกล่าวด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก
เฉินฉางเซิงเงียบนิ่งชั่วครู่ เอ่ยว่า “นอกจากจวนขุนพลเทพ ก็ไม่มีผู้ใดสนใจข้า”
ท่านยายหนิงกล่าวว่า “ถ้าหากทำให้ผู้คนรับรู้ว่าเจ้าคือคู่หมายของหงส์ คนจำนวนนับไม่ถ้วนคงจะมาสังหารเจ้า”
เฉินฉางเซิงกล่าวว่า “ข้ายังมีชีวิตอยู่ พิสูจน์ได้ว่าจวนขุนพลเทพไม่อยากให้ผู้ใดล่วงรู้เรื่องการหมั้นหมายนี้”
ท่านยายหนิงมองเขาแวบหนึ่ง กล่าวถาม “หากจวนขุนพลเทพปรารถนาจะเอาชีวิตเจ้าล่ะ”
เฉินฉางเซิงนิ่งเงียบชั่วครู่หลังจากนั้นจึงกล่าว “จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ปกครองแผ่นดิน ต้องดูแลทุกสิ่งเหล่านี้”
ท่านยายหนิงคิ้วขมวดขึ้น คล้ายกับว่าคิดไม่ถึงว่าหนุ่มน้อยอายุสิบสี่ปีคนนี้ สามารถเข้าใจแจ่มแจ้งถึงสาเหตุแท้จริงที่จวนขุนพลเทพกลั่นแกล้งเช่นนี้ “ประวิงเวลายิ่งนาน ความกดดันยิ่งมากขึ้น ก็อาจจะมีวันใดวันหนึ่ง จวนขุนพลเทพอาจจะทนต่อไปไม่ไหว”
“อย่างนั้นข้าจะลองต่อต้าน” เฉินฉางเซิงกุมด้ามกระบี่ที่อยู่ข้างเอวแน่นขนัดพลางเอ่ยออกไป
ท่านยายหนิงจ้องมองกระบี่สั้นที่ธรรมดาไม่แปลกตรงรอบเอวของเขาเล่มนั้น พลางกล่าวถากถางเล็กน้อย “เจ้าไม่ได้ฝึกบำเพ็ญเพียร อยากจะพึ่งกระบี่สั้นเล่มนี้ต่อต้านผู้แกร่งกล้าในจวนตงอวี้อย่างนั้นรึ เจ้าคิดว่ากระบี่สั้นเล่มนี้คือสิ่งใด เป็นอาวุธวิเศษในตำนานหรือ เทียบได้กับกระบี่ยาวน้ำค้างเหนือเวลาของจักรพรรดิไท่จงหรือกระบี่เกล็ดมัจฉาทวนแสงเล่มนั้นของตระกูลชิวซานได้หรือไม่”
เฉินฉางเซิงไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด
“ถึงแม้เจ้าไม่ส่งมอบหนังสือสมรส เจ้าก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้”
ท่านยายหนิงกล่าวว่า “เพียงแต่ว่าไม่อนุญาตให้นำเรื่องการหมั้นหมายไปบอกผู้ใด ถ้าไม่อย่างนั้น แม้แต่จักรพรรดิเผ่ามารก็คงรักษาชีวิตเจ้าไม่ได้”
ประโยคที่กล่าวออกมามิได้มีน้ำเสียงคุกคาม เหตุเพราะไม่ได้ใช้อำนาจคุกคาม เพียงแค่อธิบายเกี่ยวกับสัจธรรมที่ไม่สามารถหักล้างได้
จักรพรรดิเผ่ามารก็คงรักษาชีวิตเจ้าไม่ได้
ผู้คนทั้งใต้หล้าก็มิอาจจะรักษาชีวิตเจ้าได้ เพราะว่าท่านยายหนิงเป็นตัวแทนความตั้งใจของราชวังต้าโจว
เฉินฉางเซิงจำใจยอมรับ ถึงแม้ไม่สามารถเลือกได้ บางทีอาจจะทำให้ผู้คนรู้สึกไม่ยินดี แต่ว่าคำพูดของท่านยายหนิง เป็นเรื่องที่ดีต่อเขา เพียงแค่เขามีบางสิ่งที่ยังไม่เข้าใจ เพราะเหตุใดเมื่อหลายวันก่อนตอนที่สอบเข้าสำนักเด็ดดารา ฝ่ายตรงข้ามถึงบดขยี้อนาคตของตนให้แตกละเอียดอย่างไร้ความรู้สึก แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนความตั้งใจ
“มีคนที่ต้องการให้เจ้ามีชีวิตอยู่ เพียงแค่เจ้าไม่สร้างความยุ่งยาก นายหญิงของข้ากลับไม่ชื่นชอบที่จะพบเจอกับสิ่งที่เรียกว่าการเปลี่ยนแปลงซ้ำๆ ดังนั้นนางไม่ยินดีให้เจ้ามีอนาคตหรือมีความเป็นไปได้ เดิมทีเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ยุ่งยาก...”
ท่านยายหนิงจ้องมองสิ่งปลูกสร้างที่ทรุดโทรมและเงียบเชียบของสำนักฝึกหลวง ทันใดนั้นจึงยิ้มออกมา กล่าวว่า “คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะกระโดดเข้ามายังบ่อน้ำที่แห้งขอดแห่งนี้ ในที่สุดเจ้าก็ช่วยข้าจัดการกับเรื่องยุ่งยากนี้”
เฉินฉางเซิงถูกวาจาท่อนหลังดึงดูดสมาธิทั้งหมด ดังนั้นจึงพลาดวาจาก่อนหน้าหกคำนั้น
อนาคต ความเป็นไปได้ บ่อน้ำที่แห้งขอด ยุ่งยาก
ทันใดนั้นเขาเกิดความไม่สงบนิ่งอย่างชัดเจน ใช้เหตุผลพิจารณาตามที่คำพูดของท่านยายหนิง ตนได้เข้ามายังสำนักฝึกหลวงอาจจะมีโทษในการทำความผิดใหญ่หลวง
เขากล่าวอย่างไม่ลังเล “ข้ายังไม่ได้ตัดสินใจที่จะเข้าสำนักฝึกหลวง”
ท่านยายจ้องมองเขาพลางกล่าวว่า “เจ้าจำเป็นต้องเข้าสำนักฝึกหลวง”
“เพราะเหตุใด”
“เจ้าเดินมาถึงที่นี่ ดังนั้นนี่คือการเลือกของเจ้า”
“ข้าได้เปลี่ยนความตั้งใจแล้ว”
“ขออภัย ข้ามิใช่ฮูหยินสวี”
ท่านยายหนิงจ้องมองเขาด้วยใบหน้าที่ไม่มีความรู้สึกใดๆ กล่าวว่า “ข้าไม่ถือสาที่จะสังหารเจ้าให้ตาย”
เฉินฉางเซิงนิ่งเงียบเป็นเวลานาน เขารู้ว่าตนเองไม่มีหนทางที่จะปฏิเสธ แต่ยังคงมีความไม่พึงพอใจ
“ข้ายังไม่ได้สอบ ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่ได้รับหนังสือประกาศการรับเข้าศึกษา”
“สำนักฝึกหลวงไม่มีเจ้าสำนัก แม้แต่อาจารย์ก็ไม่มี เป็นธรรมดาที่จะไม่มีการสอบ แต่ว่าสามารถรับลูกศิษย์ได้”
ท่านยายหนิงล้วงเอากระดาษบางๆ ออกมาจากแขนเสื้อ ยื่นไปด้านหน้าเขา เอ่ยว่า “นี่เป็นหนังสือแนะนำที่เขียนด้วยมือของใต้เท้าสังฆราช เจ้าสามารถเข้าสำนักแห่งไหนก็ได้”
ไม่รอให้เฉินฉางเซิงกล่าวสิ่งใด นางใบหน้าไร้ความรู้สึกกล่าวว่า “แต่ว่าเจ้าสามารถเข้าได้เพียงสำนักฝึกหลวง”
เฉินฉางเซิงรับกระดาษแผ่นนั้นมา มองการลงชื่อด้วยตัวหวัดบนกระดาษนั้น รวมทั้งประทับด้วยตราประทับที่สลับซับซ้อนวิจิตรตระการตาอย่างยิ่ง ไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยสิ่งใด
เขาคิดไม่ถึงว่าตลอดทั้งชีวิตของตนเองจะมีโอกาสได้เห็นลายมือของใต้เท้าสังฆราชด้วยตาของตนเอง เกือบจะตื่นเต้นดีใจ แต่สายตาเหลือบไปเห็นภาพที่ทำให้ไม่สามารถตื่นเต้นดีใจได้ มองไปเห็นการลงชื่อและหมึกสีแดงที่ประทับตราสีของมันจืดลง คงจะไม่ใช่ลงชื่อเมื่อเร็วๆ นี้ หนังสือแนะนำสำนักที่มีชื่อกลับกันเพิ่งจะเขียน คงจะเป็นลายมือของท่านยายท่านนี้
“ข้อหนึ่ง ไม่สามารถบอกเรื่องการหมั้นหมายกับผู้ใด ข้อสอง เจ้าจะต้องมีชีวิตอยู่ ข้อสาม จะไม่มีผู้ใดขัดขวางอนาคตของเจ้า”
ท่านยายหนิงจ้องมองเขาด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก เอ่ยว่า “การตกลงแลกเปลี่ยนสิ้นสุดแล้ว”
พูดประโยคเหล่านั้นเสร็จสิ้น นางหันหลังกลับมุ่งไปยังด้านนอกของสำนักฝึกหลวง ริมทะเลสาบมีหญ้าป่าที่อยู่ลึกออกไป ก็ไม่อาจพันเกี่ยวกระโปรงสีขาวที่ปลิวสะบัดของนางได้
โดยฐานะของนาง มาพูดคุยกับหนุ่มน้อยอายุสิบสี่ปีด้วยตนเอง แท้จริงแล้วเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่ออย่างยิ่ง ทั้งยังเป็นเรื่องที่ไม่น่าสนใจอีกด้วย
นางกล่าวก่อนหน้านี้ล้วนแต่เป็นเรื่องจริง เพียงต้องการให้คนตาย แล้วหนังสือสมรสยังจะมีความหมายอะไรอีก ถึงแม้จะคิดว่าเด็กหนุ่มคนนั้นจะไม่เลวนัก แต่ว่าทุกปีที่จิงตูมีหนุ่มน้อยที่ไม่เลวจะต้องตายกี่คนกัน เมื่อวานตอนดึกถ้าหากไม่ใช่เพราะจดหมายฉบับนั้น วันนี้เขาอาจจะเสียชีวิตไปแล้ว ถ้าหากว่าเขาคือคนฉลาด คงจะคาดเดาได้ว่าใครที่ทำให้เขามีชีวิตต่อ คงจะรู้ว่าควรจะทำอย่างไร
เมื่อพูดกับคนทั่วไปแล้ว นี่ถือว่าเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด เพียงแค่สำหรับเขาอาจจะไม่ใช่ แต่ว่า ใครจะมาสนใจเล่า
คิดได้เช่นนี้ ท่านยายหนิงจึงค่อยๆ เดินห่างออกไปไกลๆ
แพะดำตัวนั้นเดินตามนางไป เดินเข้าไปด้านหน้าของระเบียงกำแพง หันหน้ากลับมามองเฉินฉางเซิงแวบหนึ่ง
เฉินฉางเซิงยืนอยู่ริมทะเลสาบ ในมือถือกระดาษแผ่นนั้น นิ่งเงียบเป็นเวลายาวนาน
จนกระทั่งถึงตอนนี้ เขาก็ไม่รู้ว่าท่านยายหนิงท่านนั้นคือใคร แต่เขาถูกบังคับให้รับการแลกเปลี่ยนครั้งนี้
เขาไม่รู้ความจริงหลังม่านของการแลกเปลี่ยนนี้ แต่ก็เข้าใจอย่างคลุมเครือ ถ้าหากว่าตนเองยอมรับ ล้วนแต่มีผลดีต่อทุกคน
ยิ่งไปกว่านั้นเขาเข้าใจมากกว่าทุกคน
มองดูแล้วสำหรับคนเหล่านั้น การเลือกครั้งนี้ผู้ที่ไม่ได้รับผลประโยชน์คงมีแต่เขาเพียงผู้เดียว แต่ที่จริงแล้วผลประโยชน์ที่เขาต้องการก็คือกระดาษแผ่นนี้ที่เขากำลังถืออยู่ในมือ ซึ่งก็รับมาเรียบร้อยแล้ว
ดังนั้นจึงไม่ได้โกรธแค้น เพียงแค่รู้สึกโศกเศร้าเล็กน้อย
เดิมทีเขามาจิงตูเป้าหมายมิใช่การหมั้นหมาย ก็ไม่ใช้เพราะเด็กสาวที่ชื่อสวีโหยว่หรง จวนขุนพลเทพ และพระราชวัง เมื่อก่อนมองดูแล้วราวกับเป็นชื่อที่อยู่บนขอบฟ้ายิ่งไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ ทั้งสิ้น เขาก็ไม่ปรารถนาจะสร้างความสัมพันธ์กับสถานที่เหล่านี้ เขาเพียงต้องการอ่านตำรา ฝึกบำเพ็ญเพียร หลังจากนั้นเข้าร่วมการสอบใหญ่ สอบให้ได้ลำดับที่หนึ่ง
ก่อนการสอบใหญ่คือการสอบเตรียม จะมีการจัดสอบในเดือนถัดไป เขาไม่ได้ฝึกบำเพ็ญเพียร แม้แต่การชำระล้างกระดูกยังไม่สำเร็จ คงไม่มีทางจะผ่านเป็นแน่ แม้แต่คุณสมบัติที่จะเข้าร่วมการสอบใหญ่ก็ไม่มี แล้วจะเอาลำดับที่หนึ่งได้อย่างไร เพราะเหตุนี้ เขาจำเป็นต้องสอบเข้าหนึ่งในหกสำนักบนรายชื่อ
สำนักทั้งหกแห่งนั้นล้วนมีประวัติที่ยาวนานในจิงตู เป็นสำนักที่ดีที่สุด นอกประตูล้วนแต่มีไม้เลื้อยมากมาย ดังนั้นจึงถูกเรียกขานว่าสำนักไม้เลื้อยทั้งหก
มีเพียงแค่ลูกศิษย์ของสำนักไม้เลื้อยทั้งหก
ถึงจะมีคุณสมบัติไม่ต้องเข้าร่วมการสอบเตรียม สามารถเข้าร่วมการสอบใหญ่ได้เลย
ขณะนี้ ในที่สุดเขาก็เป็นลูกศิษย์หนึ่งในหกของสำนักไม้เลื้อย เกือบจะสมดังปรารถนา เพียงแค่...ประตูของสำนักแห่งนี้มีไม้เลื้อยขึ้นเยอะมากมาย
ก่อนหน้าที่จะจากเมืองซีหนิงมา นี่คือหนทางที่อาจารย์และศิษย์พี่วางแผนให้เขา
แต่ว่าชัดเจนยิ่งนัก พวกเขาคิดไม่ถึงว่าประวัติที่เคยได้ประพันธ์ถึงความวิจิตรงดงามตระการตาของสำนักฝึกหลวง ตอนนี้ได้ทรุดโทรมจนถึงขั้นนี้แล้ว
เฉินฉางเซิงยืนอยู่ริมทะเลสาบ มองไปยังแสงอาทิตย์ที่งดงาม ยังคงเงียบเชียบน่ากลัวประหนึ่งสุสานของสำนัก จนปัญญาที่จะคาดเดาอนาคตของตนเอง
เวลาผ่านพ้นไปยาวนาน เขาสะดุ้งเพราะลมฤดูใบไม้ผลิพัดโชยมา สูดลมหายใจเข้าออกยาวๆ ลึกๆ ห้าครั้ง นำกระดาษที่พับแล้วสอดเข้าไปในหน้าอก เดินไปตามต้นหญ้าป่าริมทะเลสาบเข้าไปในสำนักซึ่งมองเห็นทางเดินเดิมไม่ชัดเจนนัก


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 017

ตอนที่ 17 นักเรียนใหม่ของสำนักฝึกหลวง (ตอนต้น)
เฉินฉางเซิงเห็นคุณค่าของเวลาอย่างยิ่ง
พบว่าการได้หมั้นหมายกับหงส์ตัวนั้น แม้แต่จะต้องทนรับความอัปยศอดสูและการกดขี่ข่มเหงจากผู้คนที่สูงส่ง ถึงขนาดคนของราชวังยังปรากฏตัว...ถ้าหากเป็นหนุ่มน้อยปกติทั่วไป เกรงว่าคงจะกลัดกลุ้มจนเสียชีวิตไปนานแล้ว แม้กระทั่งจิตใจก็คงใกล้จะพังทลาย แต่ว่าเขาไม่มีเวลาที่จะมาเศร้าโศกเสียใจ ไม่มีเวลาที่จะโกรธเคือง สิ่งที่เขาขาดที่สุดก็คือเวลา
ดังนั้นเขามองจุดหมายในแต่ละวันอย่างชัดเจน ไม่ลังเลที่จะเดินไปข้างหน้า ไม่มีความลังเล ไม่ปรารถนาเสียงกู่ร้องสนับสนุน ยืนกรานที่จะมั่นคงอย่างเงียบๆ เพียงแค่ต่อสู้ทุกเวลา
ตอนนี้จุดมุ่งหมายของเขาก็คือได้รับการประกาศแรกเป็นอันดับแรกของการสอบใหญ่ในปีหน้า
สำหรับผู้ที่ไม่สำเร็จการชำระล้างกระดูกเช่นเขา แท้จริงแล้วนี่คือจุดมุ่งหมายที่แสนห่างไกล เมื่อวานหลังจากที่เขาได้กล่าวออกมาที่โรงเตี๊ยม ทำให้ถังซานสือลิ่วที่หยิ่งทะนงตนและหลงตัวเองเป็นที่สุดถึงกับไร้คำเอื้อนเอ่ย ทว่าเฉินฉางเซิงไม่ได้หวั่นไหวใดๆ แต่เพราะจุดมุ่งหมายนี้ยิ่งห่างไกล เขายิ่งเห็นคุณค่าของเวลาที่เดินไปทุกวินาที เม็ดทรายทุกเม็ดในขวดแก้ว เงาเส้นขีดตัวอักษรที่เล็กบางบนพื้นผิวของเสาหิน
สำนักฝึกหลวงจะทรุดโทรมอีกคราแล้วจะเป็นเช่นไร สิ่งก่อสร้างที่มีไม้เลื้อยขึ้นเต็ม มองดูแล้วใกล้จะพังทลายแล้วจะเป็นเช่นไร เขามิได้สนใจ ไม่มีเวลาที่จะสนใจ เขามุ่งมั่นและก็เดินไปยังตามทางเดินของตนเอง เขาออกจากริมทะเลสาบ เดินเข้าไปยังข้างในของสำนักด้วยจิตใจฮึกเหิม เตรียมตัวตามหาผู้คนในนั้น หลังจากนั้นจะเริ่มศึกษาชีวิตที่ผ่านมาของตนเอง...
หลังจากผ่านมาครึ่งชั่วยาม เขาอยู่ที่กลางลานตามลำพัง ต้นหญ้าป่าปกคลุมทั่วพื้นดิน มีเสียงนกและแมลงส่งเสียงผสมผสานปนเป มีเพียงหนึ่งกายหนึ่งเงา มองไปรอบๆ ตัวอย่างไร้จุดหมาย
เขาตามหาผู้ใดไม่พบ ผู้คนสักคนหนึ่งก็หาไม่พบ ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าสำนักฝึกหลวงถึงแม้จะเงียบเชียบทรุดโทรมอย่างไร อย่างน้อยจะต้องมีอาจารย์ที่ดูแลหรืออาจจะมีผู้เฒ่าที่เฝ้าประตู ใครจะคาดคิด เขาตามหาทั่วทั้งสำนัก อย่าพูดถึงเงาของคนเลย แม้แต่ร่องรอยที่คนเคยเข้ามายังไม่มี
ด้านหลังลานของสำนักฝึกหลวงเคยเป็นอาคารเรียนที่สูงตระหง่านยิ่งใหญ่ ตอนนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นซากปรักหักพังที่น่ากลัว สิ่งปลูกสร้างตั้งแต่ชั้นสองขึ้นไปได้พังถล่มลงมา น้ำพุราชสีห์หินเหลือเพียงแค่ครึ่งท่อน ลำต้นของพืชสีเขียวนับไม่ถ้วนเติบโตในร่างกายที่หักพังของราชสีห์หิน ยอดลำต้นมีดอกไม้เล็กๆ สีม่วงกำลังเบ่งบาน ช่างเป็นความงดงามที่โศกเศร้า
เห็นได้ชัดเจนว่าสิ่งผุพังมิได้เกิดจากลมฝน และก็มิได้เกี่ยวข้องกับกาลเวลา คงจะเป็นเมื่อหลายสิบปีก่อนหรืออาจจะก่อนหน้านั้น ที่นี่คงจะเคยผ่านการสู้รบที่น่าเวทนา อาคารเรียนได้รับการกระทบกระเทือน จึงเปลี่ยนเป็นเศร้าสลดเช่นนี้ เฉินฉางเซิงนิ่งเงียบกำลังคิดใคร่ครวญ ส่ายหัวไปมา เดินไปยังสิ่งปลูกสร้างที่ยังถูกรักษาให้สมบูรณ์ทางด้านขวาหลังนั้น
สิ่งก่อสร้างหลังนั้นสร้างด้วยไม้และหินผสมผสานกัน สูงหลายจั้ง บนกำแพงหินมีไม้เลื้อยและตะไคร่น้ำสีเขียวขึ้นเต็ม คานกับเสาและหน้าต่างสีลอกออกเป็นแผ่นๆ มองดูแล้วตกอับอย่างยิ่ง ตรงบันไดหินของประตูทางเข้ามีป้ายคำขวัญแขวนไว้ เขาจ้องมองเป็นระยะเวลายาวนานถึงจะมองออกตัวอักษรสองตัวในนั้น แน่ใจว่าอาคารหลังนี้จะต้องเกี่ยวข้องกับคลังคัมภีร์เป็นแน่
เขาเดินไปยังริมหน้าต่างมองเข้าไปข้างใน มีแสงมืดสลัว แต่ยังพอให้มองเห็นได้ชัดเจน บนชั้นข้างในมีตำราวางอยู่ถี่ยิบ เขาตกตะลึง คิดไม่ถึงสำนักฝึกหลวงที่เสื่อมโทรมมาหลายปี ข้างในยังคงมีตำราจำนวนมากมาย แท่นสอนหนังสือยังมิถูกเก็บไป ราชสำนักก็มิได้สนใจเลยหรือ
ตำราคือสิ่งที่เขาสัมผัสเป็นสิ่งแรกบนโลกนี้ และเป็นสิ่งของที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี เหมือนกับคนปกติทั่วไปที่มีความทรงจำกับน้ำนม ใกล้ชิดมาตั้งแต่กำเนิด สามารถทำให้จิตใจรู้สึกโล่งสบายอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
เวลานี้เขาจ้องมองตำราจำนวนมากมายซึ่งถูกกั้นระหว่างหน้าต่าง
ไม่รู้เพราะเหตุใด ความรู้สึกตกต่ำแปรเปลี่ยนเป็นฮึกเหิมขึ้นมา
เขาเดินไปถึงประตูด้านหน้า คิดจะผลักประตูเข้าไปด้านใน เพิ่งมองเห็นประตูถูกคล้องด้วยแม่กุญแจทองแดงหนึ่งตัว ผิวด้านนอกของแม่กุญแจทองแดงมืดสลัวไม่ส่องแสง ส่วนที่สัมผัสกับประตูเป็นสีสนิมของทองแดงบางๆ เก่าแก่อย่างยิ่ง มิรู้ว่าไม่ได้เปิดมาเป็นเวลานานเท่าไหร่แล้ว สิ่งที่สำคัญก็คือแม่กุญแจทองแดงมีพลังลมปราณแผ่กระจายออกมาบางเบา
เขารู้สึกว่าแม่กุญแจคงจะซ่อนค่ายกลที่ซับซ้อนอยู่
ไม่แปลกที่สำนักฝึกหลวงรกร้างว่างเปล่ามานานหลายปี
ตำราก็ยังคงถูกรักษาให้สมบูรณ์เช่นนี้ ไม่ถูกพวกขโมยหรือพวกขาดเงินซื้อเหล้าขโมยไป คิดมาถึงตรงนี้ อารมณ์ของเขาเปลี่ยนเป็นดีขึ้นมา แต่กลับไม่รู้ว่าจะเปิดแม่กุญแจอย่างไร เพราะว่าเขาไม่มีกุญแจ และก็ไม่รู้ว่ากุญแจมีหรือไม่มี แม้จะมี แล้วกุญแจอยู่ที่ไหน อยู่ในมือของผู้ใด
แม้แต่จะถามเขาก็ไม่รู้จะไปถามใคร เพราะว่าสำนักแห่งนี้ไม่มีผู้ใด
มิได้เป็นกังวลว่าผู้ใดจะขโมยหนังสือออกไป ในเมื่อยังเข้าไปไม่ได้ชั่วคราว เขาก็ไม่ได้เร่งรีบ ก่อนหน้านี้ได้เดินตามหาผู้คนผ่านไปยังในอาคารที่พัก สำนักฝึกหลวงมีอาคารเล็กๆ หลายสิบหลังรวมเป็นที่พัก ครอบคลุมพื้นที่ไม่เล็กเลย ทุกแห่งหนเป็นต้นไม้สีเขียวและไม้เลื้อย ในปีนั้นคงสามารถพูดได้ว่ามีบรรยากาศที่สวยงามและเงียบสงบ ตอนนี้มองดูแล้วคงจะเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีความสะพรึงกลัว
เขาตามหาอาคารหลังเล็กสักแห่งแล้วผลักประตูเข้าไป มีกลิ่นราปะทะเข้ามาที่หน้า เขามองเห็นฝุ่นละอองในห้อง และใยแมงมุมที่มุมเสารวมทั้งหน้าต่างที่เสียหาย ยืนยันได้ว่าคงจะยากต่อการทำความสะอาด ชั่วระยะเวลาหนึ่งคงไม่สามารถจัดให้เป็นระเบียบเรียบร้อยได้ ส่ายหัวจากไป ในใจคิดว่าย้ายมาจากโรงเตี๊ยม คงต้องใช้เวลาสักระยะหนึ่ง
เขายืนอยู่บนทางเดินหินด้านนอกของอาคารหลังเล็ก จ้องมองป่าไม้เขียวชอุ่มบดบังแสงจากท้องฟ้า จ้องมองต้นหญ้าป่าในป่าไม้ จ้องมองมุมหนึ่งของม้านั่งหินที่มีต้นหญ้าป่าขึ้นแทรกไปทั่ว ฟังเสียงร้องผสมผสานของแมลงที่เปล่งออกมา รับรู้ถึงกลิ่นอายของระยะเวลาที่อึมครึม ยังมีสภาพความเป็นจริงที่ถูกกาลเวลาฝังกลบให้เปลี่ยนแปลงไป เฉินฉางเซิงค่อยๆ หลับตาลง
เมื่อหลายสิบปีก่อน ผู้มีพรสวรรค์ทั้งหนุ่มน้อยและเด็กสาวที่น่าทึ่งจำนวนนับไม่ถ้วนได้เดินเคียงบ่าเคียงไหล่กันไปตามถนนหิน บ้างนั่งเรียงกันอยู่บนม้านั่งหิน กลางป่าบางครั้งบางครามีแสงของกระบี่เปล่งแสงออกมา ทุกหนทุกแห่งมีเสียงท่องหนังสือ ในอาคารด้านหลังกายของเขาคงจะมีเสียงหัวร่อออกมาบ่อยๆ เสียงระฆังของราชวังที่ห่างไกลออกไปดังออกมา บรรดานักเรียนเคาะตีจานอาหารด้วยความสุขวิ่งห้อสุดกำลัง
เขาลืมตาขึ้น ภาพเหล่านั้นไม่มีอยู่ มีเพียงแค่ป่าไม้ที่อ้างว้างเงียบสงัดกับบรรดาอาคารหลังเล็กที่เสื่อมโทรม
สำนักฝึกหลวงอยู่ศูนย์กลางของเมืองจิงตู ซึ่งอยู่ติดกับราชวัง แต่กลับถูกผู้คนบนโลกใบนี้หลงลืมไปแล้ว
ความรุ่งโรจน์กับความสวยงามที่เคยมีคงจะไม่สามารถฟื้นคืนมาได้ เสียงแห่งความปีติยินดีและเสียงหัวร่อไม่รู้ว่าไปอยู่แห่งใด มีเพียงแค่เขาที่ยืนอย่างโดดเดี่ยวเดียวดายอยู่ที่แห่งนี้
ทันใดนั้นเขารู้สึกโศกเศร้าเล็กน้อย ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่ระยะเวลาสั้นๆ ก็ถูกขับไล่ออกจากใจเขา
ทันใดนั้นเขารู้สึกว่าที่นี่ไม่ได้เลวนัก ถ้าหากสามารถมองภาพเหล่านั้นใหม่
มองเห็นบรรยากาศที่คึกคักเมื่อหลายสิบปีก่อนของสำนักฝึกหลวง สามารถมองเห็นเด็กหนุ่มเด็กสาวผู้มีพรสวรรค์ที่น่าถึงกำลังฝึกบำเพ็ญเพียร สามารถมองเห็นภาพที่ล่วงเลยผ่านมาเหล่านั้น ไม่ใช่เพราะว่าเฉินฉางเซิงมีความสามารถพิเศษ และไม่ใช่เพราะว่าเขามีความชำนาญในการจินตนาการ แต่เพราะว่าเขาเคยอ่านตำราที่เกี่ยวข้องกับที่นี่มาแล้ว
กำแพงแผ่นหินด้านนอกประตูสำนักมีไม้เลื้อยสีเขียวร่วงหลุดลงมา ทำให้มองเห็น ‘สำนักฝึกหลวง’ คำนี้ บันทึกเกี่ยวข้องกับที่นี่ในคัมภีร์เต๋าได้จำนวนมากมายที่อยู่ในสมองของเขาค่อยๆ ออกมา แปรเปลี่ยนเป็นตัวอักษรที่สอดคล้องกับความเป็นจริง เปลี่ยนเป็นรูปภาพ ประทับอยู่ในส่วนที่ลึก เปรียบเทียบไม่ได้ว่าสว่างชัดเจนแค่ไหน เขาเพิ่งจะค้นพบว่าเดิมทีตนเองรู้ประวัติและเรื่องราวของสำนักแห่งนี้เยอะแยะมากมาย
เรื่องนี้มิใช่เรื่องที่จะทำความเข้าใจได้ยาก เขาสามารถจำคำอธิบายที่ไม่สะดุดตาของกฎระเบียบการรับสมัครนักเรียนของสำนักเทียนเต้า สามารถจดจำวินัยทหารที่ซับซ้อนของสำนักเด็ดดารา เป็นธรรมดาที่เขาจะจดจำเกี่ยวกับประวัติการถ่ายทอดตำแหน่งและเรื่องที่เกี่ยวข้องกับสำนักฝึกหลวงได้ สิ่งที่ซ่อนอยู่ในตำราเต๋าสามพันม้วนนั้นมีมากมาย
ตอนนี้สำนักฝึกหลวงคงจะมีนักเรียนเพียงแค่เขาผู้เดียว แม้กระทั่งท่านยายหนิงยังกล่าวไว้ แม้แต่อาจารย์ก็ไม่มีสักท่าน แต่ในเมื่อเขาจะเริ่มศึกษาที่สำนักฝึกหลวง อย่างนั้นต้องทำเรื่องบางอย่าง ดังเช่นเขาต้องไปเอากุญแจที่ห้องตำรา ดังเช่นเขาต้องไปยื่นคำร้องเรื่องเงิน
เขายังจำได้ชัดเจนอย่างยิ่ง
ราชสำนักต้าโจวมีเงินบำรุงการศึกษาให้แก่ทุกสำนัก เพียงแค่สำนักจะต้องมีตัวตน ซึ่งจะแจกจ่ายตามปี สำนักเด็ดดาราแจกจ่ายทางด้านทหาร เงินบำรุงของสำนักฝึกหลวงดำเนินการจัดการโดยสำนักงานพระราชาคณะการศึกษาเทวาศักดิ์สิทธิ์
ที่ประจวบเหมาะก็คือ กุญแจและสมุดรายชื่อของสำนักฝึกหลวง ก็คงจะเก็บรักษาไว้ที่นั่น
เฉินฉางเซิงออกจากสำนักฝึกหลวง อาศัยแผนที่นำทาง ใช้เวลาไม่มากเท่าไหร่ จึงมาถึงสำนักงานพระราชาคณะการศึกษาเทวาศักดิ์สิทธิ์ เป็นสิ่งปลูกสร้างที่ไม่สะดุดตา บันไดหินที่ประตูใหญ่มีประมาณสามสิบกว่าขั้น เสาหินสูงลิบลิ่ว แต่ก็ยังไม่สะดุดตา เพราะว่าด้านนอกของสิ่งปลูกสร้างมีต้นหงซาน (ต้นจามจุรีแดง) หลายสิบต้น จึงให้ทั้งหมดถูกซ่อนไว้อยู่ด้านใน
ถึงแม้แสงจากฟากฟ้าจะสว่างไสว แต่ก็ยากที่จะส่องแสงมาถึงด้านในนี้
ประตูใหญ่ของสำนักงานพระราชาคณะเงียบสงัดอย่างยิ่ง เวลาผ่านไปยาวนาน ถึงจะเห็นอาจารย์ที่สวมใส่ชุดคลุมสีดำเดินผ่านมา เฉินฉางเซิงเดินขึ้นไปยังบันไดหิน รู้สึกแปลกประหลาดเล็กน้อย ยังสนใจความคึกคักทางด้านหลังของสิ่งปลูกสร้าง มีผู้คนจำนวนมากมายกำลังคุยเรื่องอะไรกัน
เดินเข้าไปยังสำนักงาน มองหาเจ้าพนักงานเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เขาเอ่ยว่า “ข้ามาเอาสมุดรายชื่อและกุญแจ”
“สมุดรายชื่อกับกุญแจอะไรหรือ”
เจ้าพนักงานคนนั้นพึมพำกับตนเอง ดวงตาหรี่ลง ใบหน้าเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ปูดโปน ไม่ได้แสดงอาการเหยียดหยาม ลมฤดูใบไม้ผลิโชยมาทำให้ใกล้จะหลับ ไม่รู้ว่าฝันครึ่งๆ กลางๆ เรื่องอะไร
เฉินฉางเซิงเพิ่มเสียงให้ดังขึ้นกล่าวว่า “สมุดรายชื่อกับกุญแจของสำนักฝึกหลวง”
เจ้าพนักงานเบิกตาขึ้น หาวรอบหนึ่ง เดินไปริมหน้าต่างเพื่อล้างหน้า ในที่สุดก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่ามาบ้าง เดินกลับมายังด้านหน้าโต๊ะ มองเขาด้วยสายตาเอือมระอาแวบหนึ่ง นำเอกสารออกมาจากลิ้นชัก เปิดออกพลางกล่าวถาม “บอกชื่อของสำนักเจ้าอีกครั้งหนึ่ง”
ครั้งนี้ เฉินฉางเซิงตั้งใจออกเสียงให้ชัดเจน กล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำ “สำนักฝึกหลวง”
เจ้าพนักงานคนนั้นไม่ได้คิดสิ่งใด เพียงแค่รู้สึกว่าชื่อนี้ไม่คุ้นเคย หยุดเปิดเอกสารในมือ แหงนศีรษะขึ้น จ้องมองเฉินฉางเซิงคิ้วขมวด เอ่ยว่า “ที่จิงตูมีสำนักเพิ่มมาอีกหนึ่งแห่งเมื่อไหร่ รายงานหรือยัง ชำระค่าภาษีหรือยัง ผู้ใดเป็นคนอนุญาต”
“ไม่ใช่สำนักใหม่ คือสำนักฝึกหลวง”
สำ...นัก...ฝึก...หลวง
เจ้าพนักงานคนนั้นคิ้วขมวดคิดใคร่ครวญชั่วครู่ รู้สึกว่าชื่อนี้เหมือนกับว่าจะเคยได้ยินที่ไหนสักที แต่กลับจำไม่ได้ สิบปีที่ผ่านมานี้ เขามีการติดต่อกับทุกสำนักในจิงตูนับครั้งไม่ถ้วน กลับไม่เคยได้ยินสำนักฝึกหลวงอะไรนี่...ทันใดนั้น เขานึกออกแล้ว
สีหน้าของเขาชั่วขณะหนึ่งแปรเปลี่ยนเป็นกลัดกลุ้มยิ่งนัก ราวกับหยดน้ำที่ตกลงมา
เฉินฉางเซิงไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น
เจ้าพนักงานท่านนั้นน้ำเสียงเยือกเย็น กล่าวว่า “เจ้ากำลังล้อเล่นกับข้าใช่หรือไม่”
เฉินฉางเซิงรู้สึกผิดหวังห่อเหี่ยว ในใจคิดว่าท่านนี้กำลังล้อเล่นอะไรอยู่
เจ้าพนักงานดำเนินเรื่องคนนั้นลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ตบลงไปที่โต๊ะซ้ำๆ ตวาดด้วยเสียงดัง “เจ้าคิดว่าที่นี่เป็นสถานที่ที่จะมาล้อเล่นอย่างนั้นรึ”
เจ้าพนักงานดำเนินเรื่องคนนั้นกล่าวด้วยความโมโห “เจ้าเป็นลูกกระต่ายน้อยของสำนักแห่งไหน! ยังกล้ามาแกล้งอาจารย์”
เฉินฉางเซิงกล่าวโดยไม่มีความผิด “ข้าเป็นนักเรียนของสำนักฝึกหลวงจริงๆ”
เจ้าพนักงานดำเนินเรื่องคนนั้นมองเขาประหนึ่งมองคนโง่เขลา เอ่ยว่า “หลอกลวง เจ้ายังหลอกลวงต่ออีก”


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 018

ตอนที่ 18 นักเรียนใหม่ของสำนักฝึกหลวง (ตอนกลาง)
นิกายหลวงอยู่ที่จิงตู ไม่กล่าวถึงนิกายทิศใต้ เพียงกล่าวในเวลานี้ มีทั้งหมดอยู่หกโถงศักดิ์สิทธิ์ อบรมสั่งสอนคนหนุ่มสาว ภายใต้การควบคุมของสำนักเทียนเต้า สำนักงานหลักพระราชาคณะ ช่วยเรื่องต่างๆ ในโรงเรียน รวมทั้งสำนักฝึกหลวงและสำนักอื่นๆ อีกหลายสิบสำนัก รับผิดชอบในการดำเนินดูแลสำนักเหล่านี้ ที่นี่ที่จริงแล้วก็เป็นหน่วยงานหนึ่งของสำนักการศึกษาของราชวงศ์ต้าโจว สำนักงานพระราชาคณะการศึกษาเทวาศักดิ์สิทธิ์ ถูกเรียกขานจากราชสำนักและชาวพื้นเมืองว่า สำนักการศึกษากลาง ให้ความรู้สึกเหมือนกับการบีบอัดหล่อหลอมความศักดิ์สิทธิ์และพลังอำนาจรวมเข้าด้วยกัน ได้รับการเคารพจากเหล่าปรมาจารย์ เดิมทีสิ่งปลูกสร้างแห่งนี้สงบเงียบอย่างยิ่ง
เฉินฉางเซิงยืนอยู่ทางเดินของระเบียงที่โล่งกว้าง ถูกเงามืดของเสาหินใหญ่ยักษ์ปกคลุมพอดิบพอดี เขาหันหลังไปมองห้องนั้นทางด้านหลัง คิดไปถึงเสียงก่นด่าก่อนหน้านั้นของเจ้าพนักงานสำนักการศึกษากลางคนนั้น ในใจคิดว่าไม่แปลกเลยที่เป็นสถานที่ตั้งโถงศักดิ์สิทธิ์ของนิกายหลวง สิ่งปลูกสร้างสร้างได้ดียิ่ง ปิดกั้นเสียงได้ดีเลิศ ผู้คนภายนอกแม้แต่เสียงสักนิดก็คงไม่ได้ยิน
จิงตูมีนักเรียนทั้งหมดหลายหมื่นคน ล้วนแต่จัดการดูแลโดยอาจารย์และเจ้าหน้าที่ในสิ่งปลูกสร้างแห่งนั้น ภาระหน้าที่มากมาย แผ่นหินอ่อนที่ส่องแสงเป็นประกายแวววาว มีรองเท้าหลากหลายชนิดเหยียบย่ำไปมาจนนับไม่ถ้วน ผู้คนที่เยอะแยะมากมายประดุจมหาสมุทร นอกจากเสียงฝีเท้าทั่วทั้งผืนยังคงเงียบสงบ
เดิมที่ไม่มีผู้ใดสนใจหนุ่มน้อยที่ยืนอยู่ตรงเงามือของเสาหิน และก็ไม่มีผู้ใดกล่าวถามก่อน เวลาผ่านพ้นไปยาวนาน พระอาทิตย์เคลื่อนที่ เงามืดของเสาหินต้นนั้นเคลื่อนย้ายจากร่างกายของเขาไปยังทิศตะวันออก เวลาล่วงเลยมาถึงตอนเย็น ในที่สุดก็มีคนสนใจตัวตนของเขา
อาจจะเป็นสาเหตุมาจากโถงศักดิ์สิทธิ์ใกล้จะปิดประตู อารมณ์ของผู้คนแปรเปลี่ยนเป็นผ่อนคลายนิดหน่อย เสียงผสมปนเปในสิ่งปลูกสร้างดังขึ้นมา ไม่เหมือนดังก่อนหน้านั้นที่เคร่งครึมเปล่าเปลี่ยว มีเสียงกระซิบกระซาบดังมาจากทางด้านหลังของเฉินฉางเซิง เสียงเหล่านั้นถูกกดให้เบาอย่างยิ่ง ฟังแล้วเหมือนกับเสียงหนูกำลังแทะสิ่งของ ทำให้ใบหูของเขามีอาการคันยุบยิบ กุมหัวให้ต่ำลงโดยความเคยชิน
“หนุ่มน้อยคนนั้นยืนอยู่ตรงนั้นทำอะไร เขายืนอยู่ตรงนั้นเกือบจะทั้งวันแล้ว”
“อืม เจ้าพูดถึงเด็กหนุ่มคนนั้นใช่หรือไม่ เมื่อตอนกลางวันได้มาสอบถามแล้ว กล่าวว่าถูกอาจารย์ซินขับไล่ออกไป...ได้ยินว่ามายื่นขอเงินบำรุงการศึกษาของปีนี้ และยังจะเอาอะไรอีกนะ”
“เงินบำรุงหรือ เมื่อเดือนสองแจกจ่ายไปครบหมดแล้วไม่ใช่หรือ ยังมีสำนักไหนที่ยังไม่ได้รับอีกหรือ ไม่น่าจะใช่! เจ้าสำนักที่หยิ่งยโสจนจมูกตั้งกับผืนฟ้าเหล่านั้น ถ้าหากว่าค้างจ่ายเงินพวกเขา จะสามารถผ่านพ้นมาถึงวันนี้ได้อย่างไรกัน ถ้าหากว่า ถึงแม้จะค้างจ่ายจริง แล้วเหตุใดถึงให้นักเรียนมารับเพียงคนเดียวเล่า”
“ใครบอกว่าไม่ใช่ล่ะ ดังนั้นอาจารย์ซินจะสนใจเขาทำไม คงจะถูกไล่ออกมา แต่หนุ่มน้อยคนนี้ไม่รู้จะทำอย่างไร กลับไม่ยอมจากไป”
“เจ้าเด็กคนนี้ที่จริงแล้วเป็นคนของสำนักไหน”
“ตามที่พูดคือสำนักฝึกหลวง”
“อะไรนะ”
“สำนักฝึกหลวง”
ทั่วทั้งผืนมีเสียงดังเบาๆ หลังจากนั้นเป็นเสียงหัวเราะ
“ล้อเล่นเช่นนี้ไม่มีความหมายอะไรเลย ไม่แปลกที่อาจารย์ซินโกรธเกรี้ยวถึงเพียงนี้”
“ใครบ้างจะไม่รู้ว่าสำนักฝึกหลวงไม่มีคนมาตั้งนานแล้ว แม้แต่อาจารย์ก็ไม่มี แล้วนักเรียนจะมาจากที่ใด ข้าประมาณการว่า คงจะเป็นกิจกรรมต้อนรับสมาชิกใหม่ของหลายๆ สำนัก เจ้าเด็กที่น่าเวทนาคนนั้นคงถูกศิษย์พี่คัดเลือก จะต้องมาหาพวกเราเพื่อที่จะทำเรื่องบางอย่าง เพื่อที่จะเอาสิ่งของ ไม่เช่นนั้นไม่นับว่าผ่านด่าน”
“ชู่! สำนักเหล่านี้จัดกิจกรรมต้อนรับสมาชิกใหม่นับวันยิ่งจะไม่ได้เรื่อง”
“จริงดังที่กล่าวมา ยังคงกล้ามาหลอกถึงสำนักการศึกษากลาง”
“พวกเจ้ากล่าวว่าหนุ่มน้อยคนนี้แท้จริงแล้วเป็นคนของสำนักแห่งไหน กิจกรรมเช่นนี้ก็มีความหมายอย่างยิ่ง”
“คงจะเป็นสำนักเด็ดดารา หนุ่มน้อยคนนั้นยืนอยู่โดยท่วงท่ามิได้เปลี่ยนแต่อย่างใด นอกจากสำนักเด็ดดาราผู้ใดจะสามารถสั่งสอนนักเรียนให้เป็นเช่นนี้ได้เล่า”
“ข้ายังไม่เคยพบเห็น ระเบียบวินัยทหารที่เข้มงวดของสำนักเด็ดดารา การต้อนรับนักเรียนใหม่ปีที่แล้วๆ มามากสุดก็ไปขโมยรถม้าบินของผู้ตรวจตราความเรียบร้อย แล้วจะมาที่สำนักการศึกษากลางได้อย่างไร ข้ากลับคิดว่าอาจจะเป็นสำนักเทียนเต้า สำนักเหล่านั้นคุ้นเคยกับพวกเรา และยังไม่กลัวสิ่งใด ก่อให้เกิดความยุ่งยากเสียจริง เด็กพวกนั้นควรจะเชิญญาติพี่น้องมา สำนักการศึกษากลางแห่งนี้ผู้ใดกล้าที่จะไม่ให้หน้ารึ”
ในสายตาของอาจารย์เจ้าพนักงานสำนักการศึกษากลาง หนุ่มน้อยที่ก้มศีรษะต่ำลงยืนอยู่ด้านหน้าทางเดินระเบียง คงจะเป็นนักเรียนที่น่าเวทนาของสำนักไหนสักแห่ง นักเรียนใหม่ที่ถูกบรรดาศิษย์พี่กลั่นแกล้งรังแก ในตอนวิพากษ์วิจารณ์ไม่ได้คิดปกปิดอะไรจากเขา ถึงแม้พวกเขาจะพูดคุยกันเสียงเบา แต่ยังคงชัดเจนในหูของหนุ่มน้อย
เฉินฉางเซิงก้มหน้าลงมองพื้น เงาบนพื้นของเขาไม่หยุดเคลื่อนย้าย เดินไปใกล้จะถึงสุดปลายบันไดหิน คิดว่าตนเองเสียเวลามาครึ่งค่อนวัน จิตใจรู้สึกกลัดกลุ้ม หลังจากฟังการวิพากษ์วิจารณ์ ถึงจะเข้าใจเพราะอะไรคนก่อนหน้านั้นถึงได้โมโหเช่นนี้ ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ให้ตนเข้าไปในห้องอีก
จะทำอย่างไรถึงจะให้ฝ่ายตรงข้ามเชื่อว่าตนเองคือนักเรียนใหม่คนแรกในหลายสิบปีของสำนักฝึกหลวง ถึงแม้ว่าฝ่ายตรงข้ามจะเชื่อ จะทำอย่างไรในระยะเวลาสั้นๆ ที่จะเอากุญแจหอตำรามาจากฝ่ายตรงข้าม สมุดบันทึกรายชื่อของพนักงานทำงานในสำนัก ตราประทับของสำนักและยังมีเงินพวกนั้นอีก เขาจะไม่ยินยอมเสียเวลาดังเช่นวันนี้เพื่อเรื่องพวกนี้อีกเป็นแน่
เสียงระฆังที่ดังยาวไกลมาจากพระราชวัง ต่อจากนั้นก็เป็นเสียงที่มีความสุขดังมาจากทางด้านสุสานเทียนซู เฉินฉางเซิงไม่รู้ว่าคิดไปถึงอะไร แหงนศีรษะขึ้น ไม่ได้คิดสิ่งใดมุ่งตรงไปยังห้องที่ก่อนหน้านั้นโดนขับไล่ออกมา การกระทำเช่นนี้สามารถดึงดูดสายตาผู้คนจำนวนมากมายในทันใด
เขาผลักประตูเข้าไป เดินไปข้างหน้าโต๊ะเอ่ยกับผู้ที่อยู่ข้างหลังโต๊ะว่า “สวัสดี ข้าต้องการใบรายชื่อของสำนักฝึกหลวง กุญแจ และยังมีเงินอีกด้วย”
อาจารย์ซินที่ก่อนหน้านี้ถูกคนกลุ่มนั้นกล่าวถึงผู้นั้น เมื่อพบเฉินฉางเซิงที่ย้อนกลับมาอีกครั้ง ตบมือลงบนโต๊ะ ส่งเสียงด่าทอ “ข้าพูดไปแล้วว่าเจ้าไม่ต้องมาก่อกวนข้าอีก! ยังกล้าพูดคำพูดนั้นอีก! เจ้าต้องการให้ข้าเรียกคนมาโบยเจ้าสักยี่สิบที และให้เจ้าออกจากสำนักใช่หรือไม่”
เฉินฉางเซิงกล่าวอย่างจริงจัง “อย่างนั้นท่านต้องให้ข้าเป็นนักเรียนอย่างเป็นทางการของสำนักก่อน”
อาจารย์ซินถอนหายใจเฮือกใหญ่ ระงับความโกรธไว้ในใจอย่างรวดเร็ว กล่าวด้วยความบึ้งตึงและเยือกเย็น “ที่จริงแล้วเจ้าเป็นคนของสำนักไหน”
เฉินฉางเซิงเอ่ย “สำนักฝึกหลวง”
เมื่อพูดถึงประโยคนี้ ลักษณะท่าทางสงบนิ่งอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นลมจากทิศตะวันออก ทิศใต้ ทิศตะวันตก หรือทิศเหนือ ข้าจะจับขอบหน้าผาไม่ยอมปล่อยมือ ไม่ว่าเจ้าจะถามสิ่งใด สีหน้าของข้าก็จะไม่เปลี่ยน จิตใจสงบเยือกเย็นตอบคำถามใหม่อีกรอบ ข้าคือนักเรียนใหม่ของสำนักฝึกหลวง ไม่ว่าพวกเจ้าเชื่อหรือไม่ ข้าก็จะอยู่ยืนอยู่ที่นี่ เป็นข้าเอง
“ไม่ต้องบอกว่าเป็นสำนักฝึกหลวง หรือว่าเป็นสำนักเทียนเต้า”
อาจารย์ซินคิดว่าตนเองใกล้จะบ้าตายแล้ว เอ่ยด้วยความบึ้งตึงและเยือกเย็นว่า “แม้ว่าเจ้าจะเป็นน้องขององค์ชายเฉินหลิว วันนี้ข้าก็จะให้เจ้าได้รู้ว่า การไม่เห็นความสำคัญของอาจารย์เป็นเช่นไร”
“นี่คือหนังสือแนะนำของข้า”
อาจารย์ซินตั้งใจอยากจะนำกระดาษแผ่นนั้นขยี้เปลี่ยนเป็นก้อนเล็กๆ แล้วยัดใส่ปากที่น่าเกลียดน่าชังของหนุ่มน้อยคนนั้น แต่บนกระดาษที่เกลี้ยงเกลามองเห็นชื่อที่คุ้นตาชื่อหนึ่ง เขาตะลึงงัน หยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา ยืนยันว่าตนเองไม่ได้ดูผิด ชื่อนี้และลายมือนี้ยืนยันว่าคุ้นตาอย่างยิ่ง
ชื่อนี้และลายมือนี้ตนเองเคยพบเห็นที่ไหน
อาจารย์ซินขมวดคิ้วกำลังคิดใคร่ครวญ ตั้งแต่ต้นจนจบกลับหาคำตอบไม่พบ ส่วนลึกในใจมีความไม่สงบนิ่ง
พริบตาต่อมา ในที่สุดเขาก็คิดออก
เขาแน่ใจว่าไม่เคยเห็นลายมือบนกระดาษ และก็ไม่เคยเห็นชื่อนั้นมาก่อน ที่รู้สึกคุ้นตา นั่นเพราะว่าชื่อของสำนักการศึกษากลาง มีลายมือเหมือนกันกับบนกระดาษนั้นอย่างไม่ผิดเพี้ยน ชื่อนั้นผู้ที่เลื่อมใสศรัทธาในนิกายหลวงล้วนแต่รู้จัก แต่กลับไม่ได้พูดถึง ไม่ได้เขียนออกมา เพราะว่าชื่อนั้น...มีความศักดิ์สิทธิ์อย่างมาก
จากนั้น อาจารย์ซินมองเนื้อหาตราประทับสีแดงเข้มบนกระดาษ
เขารู้สึกว่าขาอ่อนยวบ ระหว่างขามีอาการชักกระตุกเล็กๆ เขาเป็นโรคกลัวความสูง อาการเช่นนี้เมื่อไปเข้าชมวิหารจันทราของพระราชวังถึงจะเกิดขึ้น
อาจารย์ซินอยากจะดื่มน้ำชาสักอึกหนึ่ง แต่มือกลับสั่นแรงขึ้น จึงปัดถ้วยน้ำชาลงบนพื้น
เขามองไปยังเฉินฉางเซิง ริมฝีปากสั่นเทาเล็กน้อย ทั้งหมดล้วนแต่ควบคุมไม่ได้ น้ำเสียงก็เป็นเช่นนี้
เมื่อถึงตอนนี้ในที่สุดเขาถึงเชื่อว่าเฉินฉางเซิงเป็นนักเรียนใหม่ของสำนักฝึกหลวง
เพราะว่าไม่มีใครที่จะกล้าปลอมแปลงรายชื่อบนกระดาษนั้น ปลอมแปลงลายมือนั้น
“ที่จริงแล้ว...ท่านไม่ต้องนำหนังสือแนะนำฉบับนี้ออกมา...ช่างเป็นเด็กหนุ่มที่มีอารมณ์ขันเสียจริง”
เขาจ้องมองเฉินฉางเซิง แย้มยิ้มอย่างยากลำบาก อยากจะยื่นมือออกไปตบไหล่ฝ่ายตรงข้าม แต่กลับไม่กล้า
‘ท่าน’ คำนี้ไม่สัมพันธ์กับเด็กน้อยอย่างสิ้นเชิง เด็กน้อยผู้นี้ยิ่งยากที่จะบอกว่ามีอารมณ์ขัน
เฉินฉางเซิงเข้าใจว่าเพราะเหตุใดฝ่ายตรงข้ามถึงลืมตัวเสียกริยา จนปัญญา อธิบายว่า “ก่อนหน้านี้ข้าเตรียมนำออกมา แต่ท่านไม่ให้โอกาสมาตลอด”
“เชิญท่านนั่งก่อน คอยสักครู่จะมีน้ำชามาให้ ข้าจะไปทำธุระให้ท่าน”
อาจารย์ซินหยิบกระดาษแผ่นนั้น ทักทายกับเขาด้วยน้ำเสียงที่กระตือรือร้น หลังจากนั้นจึงหันกายออกประตูไป เริ่มตะบึงวิ่งออกจากห้องโถงที่กว้างขวางและสง่างาม
สายตาที่มองตามเฉินฉางเซิงเหล่านั้น คิดไม่ถึงจะมองเห็นภาพเหล่านี้ ตกตะลึงอย่างยิ่ง
ในส่วนที่ลึกที่สุดในสำนักการศึกษากลาง ในห้องที่ใหญ่ที่สุดห้องนั้น มีพืชพันธุ์หลากหลาย ที่มากที่สุดก็จะมีต้นเหมย มีต้นบ๋วย มีต้นเหมยน้ำ มีต้นเหมยมังกรว่ายน้ำ มีต้นเหมยสุราทอง...มีดอกไม้ที่ผลิดอกบานพอดี มีดอกไม้ที่รอคอยจะแบ่งบาน มีอีกหลายดอกที่ยังรอคอยอยู่อย่างเงียบๆ ราวกับว่าดอกเหมยบนโลกใบนี้ จะอยู่ที่นี่มิปาน
ลึกเข้าไปในเหล่าต้นเหมย เป็นภาพจิตรกรรมฝาผนังขนาดใหญ่ที่สลักภาพของสุสานเทียนซู ด้านหน้าของรูปภาพเป็นโต๊ะหนังสือขนาดใหญ่
อาจารย์ซินอยู่ด้านหน้าโต๊ะหนังสือ ลักษณะท่าทางเป็นกังวล หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อ แต่ว่าชัดเจนยิ่งนัก ไม่เหมือนความเหลืออดเหลือทนก่อนหน้านี้ที่แสดงออกตอนอยู่ต่อหน้าเฉินฉางเซิง เพียงฟังเขากล่าว “องค์จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์อยู่เหนือสุด...ข้าน้อยสาบานต่อฟ้า ข้าน้อยมิรู้จริงๆ ว่าเขามีหนังสือแนะนำฉบับนั้น...มิเช่นนั้น...”
“มิเช่นนั้นเป็นอย่างไร มิเช่นนั้นจะไม่ให้เจ้าเด็กคนนั้นอยู่ที่ลานระเบียงรอครึ่งค่อนวันใช่หรือไม่”
อาจารย์ท่านหนึ่งออกมาจากด้านหลังโต๊ะหนังสือยืดตัวลุกขึ้น มองไม่ออกว่าอายุเท่าไหร่ แววตาฉลาดหลักแหลมกว้างไกลและอ่อนโยน มองจากเครื่องแบบเสื้อผ้าคงจะเป็นหัวหน้าของสำนักการศึกษากลาง นั่นหมายความว่า เขาเป็นคนที่ใหญ่ที่สุดในสำนักการศึกษากลาง เพียงแค่มองลักษณะท่าทางและเสียงหัวเราะเมื่อสนทนา ยากเป็นอย่างยิ่งที่จะเข้าใจเช่นนี้
“ตราประทับและลายมือบนจดหมายฉบับนั้น ล้วนแต่เป็นของจริง สีเข้มข้น ยังมีลักษณะการเขียนตัวหวัด สิ่งสำคัญที่สุดก็คือกระดาษนี่...ฮ่าๆ ตัวอักษรของใต้เท้าสังฆราชสามารถทำให้ผู้คนซาบซึ้งถึงความสวยงามของโลกใบนี้ ข้าเคยเห็นมาแล้วหลายครา มองอีกครั้งก็ยังคงดีอกดีใจ ยังจำได้เมื่อปีก่อน ใต้เท้าสังฆราชถูกองค์จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์เชิญไปเป็นผู้ฝึกสอนโอรสขององค์ชายเซียงอ๋องและแม่นางม่ออวี่”
มุขนายกแห่งสำนักการศึกษากลางเหมยหลี่ชา จ้องมองอาจารย์ซินผู้ที่ใกล้ชิดกับตน ทันใดนั้นระงับใบหน้าที่ยิ้ม เอ่ยด้วยความเย็นชา “ดีแล้ว เรื่องเก่าเหล่านั้นไม่ต้องนำมาพูดอีก หนูน้อยคนนี้ที่ชื่อเฉินฉางเซิงจะมีที่มาอย่างไรก็ได้ สามารถเป็นนักเรียนคนแรกของสำนักฝึกหลวงในรอบสิบปีที่ผ่านมานี้อย่างไรก็ได้ แต่ที่สำคัญก็คือ เรื่องนี้หมายถึงสิ่งใด”
“ใต้เท้าสังฆราชเตรียมที่เปิดสำนักฝึกหลวงอีกครั้งหรือไม่”
“ถ้าหากว่าเป็นเรื่องจริง พวกเราที่อยู่ใต้บังคับบัญชาควรที่จะทำอย่างไรล่ะ”
“เรื่องเหล่านี้ เจ้าต้องเข้าใจให้ดีๆ”
“เข้าใจจิตใจของเขา”


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 019

ตอนที่ 19 นักเรียนใหม่ของสำนักฝึกหลวง (ตอนปลาย)
เข้าใจจิตใจของใคร ของใต้เท้าสังฆราช จิตใจเป็นอย่างไร เช่นนั้นคงจะต้องพิจารณาตราประทับและลายมือชื่อของใต้เท้าสังฆราชอย่างลึกซึ้ง จะต้องสัมผัสจิตวิญญาณของตนในส่วนลึก จึงจะสามารถเข้าใกล้โลกจิตใจของใต้เท้าสังฆราชที่กว้างใหญ่ไพศาลดังดวงดาวและมหาสมุทรได้สักหน่อยกระมัง
เมื่ออาจารย์ซินออกจากห้องของท่านมุขนายกสำนักการศึกษากลาง ใคร่ครวญถึงประโยคสุดท้ายนั้น สีหน้ายังคงขาวซีด จิตใจยังมิคลายความสงบ เขาทำหลากหลายวิธีพยายามที่จะคิดให้ออก แต่กลับยังคงไม่มีหนทางที่จะแน่ใจว่าอันไหนคือสิ่งที่ถูกต้อง ใต้เท้าสังฆราชตัดสินใจที่จะส่งเสริมสำนักฝึกหลวงให้กลับมารุ่งเรืองอีกครั้งเชียวรึ แล้วเพราะเหตุใดในจิงตูไม่มีข่าวคราวใดๆ เพราะเหตุใดถึงเลือกนักเรียนที่อายุน้อยเช่นนี้มาจัดการธุระเล่า กุญแจสำคัญของปัญหาอยู่ตรงที่ เรื่องราวปัญหาของประวัติศาสตร์สำนักฝึกหลวงยังไม่ได้รับการแก้ไข แล้วผู้ใดจะกล้าแตะต้องเรื่องนี้เล่า
เขาสาวเท้ามาถึงด้านหน้าของเฉินฉางเซิง การไตร่ตรองทั้งหมดจะต้องสิ้นสุด ด้วยเหตุนี้เขาใช้เวลาก้าวเดินสิบกว่าก้าว ตัดสินใจว่าตนเองจะทำสิ่งใด รอยยิ้มที่เสแสร้งแต้มอยู่บนใบหน้า พลางเอ่ย “นี่คือสมุดรายชื่อและกุญแจ เพียงแต่ว่าเจ้าอาจจะมีบางสิ่งที่ยังไม่เข้าใจ ถึงแม้จะมีรายชื่อในสมุดรายชื่อของสำนักฝึกหลวง พวกเราก็ยากยิ่งที่จะตามพวกเขากลับมา”
เฉินฉางเซิงรับเอาสมุดรายชื่อมาพลิกออกสองหน้า พบว่าหน้าของสมุดรายชื่อเก่าแก่อย่างยิ่ง บนรายชื่อส่วนใหญ่ด้านหลังล้วนแต่มีคำว่า ‘ลบออก’ สองคำนี้ จึงเอ่ยถามว่า “ถ้าอย่างนั้นทำอย่างไร”
อาจารย์ซินคิดว่าเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องของตนเองไม่ใช่รึ เมื่อคิดได้เช่นนี้ แต่กลับไม่เอ่ยออกมา เขามีวิธีการที่แน่วแน่แล้ว เพียงแค่ไม่เอาตนเองไปป่าวร้องให้กำลังใจแทนสำนักฝึกหลวง ไม่ต้องการไปพัวพันกับแผนการที่เข้าใจยากของผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้น ทำในสิ่งที่สามารถทำได้ในอำนาจขอบเขตของตน หากต้องการเงินก็มีเงินให้ หากต้องการคนก็มีคนให้
“เจ้าคิดว่า...ร่ำเรียนที่สำนักฝึกหลวง ตอนนี้ยังต้องการสิ่งใดอีกหรือไม่” เขาจ้องไปยังนัยน์ตาของเฉินฉางเซิง หยั่งเชิงถามออกไป
เฉินฉางเซิงคิดไตร่ตรอง จึงกล่าวว่า “ต้องการอะไรก็ได้อย่างนั้นหรือ”
“หากเจ้าต้องการให้อาจารย์ของสำนักเทียนเต้าโยกย้ายมาสำนักฝึกหลวง...อย่างนั้นเกรงว่าไม่ได้”
อาจารย์ซินหัวเราะพลางกล่าวออกไป ตนเองรู้ดีว่าประโยคนี้มิได้น่าขำขันสักนิด กลับจะเหมือนน่าเบื่อเสียมากกว่า
เฉินฉางเซิง เอ่ยว่า “ข้าต้องการคน”
ใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มของอาจารย์ซินค่อยๆ หยุดลง กล่าวด้วยสีหน้าปกติ “ต้องการกี่คน”
เฉินฉางเซิงกล่าวอย่างจริงจัง “ต้องการจำนวนมาก”
ท่วงท่าของอาจารย์ซินไม่เปลี่ยนแปลง มือทั้งสองกลับค่อยๆ เย็นลง ในใจใคร่ครวญมิน่าเล่าเป็นดังเช่นหัวหน้าสำนักการศึกษากลางได้คาดเดาไว้ ใต้เท้าสังฆราชได้ใช้เบื้องหลังของการเปิดสำนักฝึกหลวงขึ้นอีกครั้ง...เพื่ออำพรางจุดมุ่งหมายที่ไม่สามารถบอกให้ผู้คนทราบได้อย่างนั้นรึ หาไม่แล้วนักเรียนหนุ่มคนนี้เพราะเหตุใดถึงได้เอ่ยว่าต้องการคน ยิ่งไปกว่านั้นยังต้องการคนจำนวนมาก ถ้าหากว่าเป็นเรื่องที่ละเมิดข้อห้ามต่างๆ จริงแล้ว อย่างนั้นจะทำอย่างไร
“ข้าขอถามอะไรสักหน่อย...เจ้าต้องการคนจำนวนมากเพราะเหตุใด”
เขาจ้องเขม็งไปยังนัยน์ตาของเฉินฉางเซิงกล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำ ลักษณะท่าทางเอาจริงเอาจัง เตรียมพร้อมที่จะปฏิเสธทุกเมื่อ หลังจากนั้นก็หันหลังกลับออกไป
เฉินฉางเซิงไม่ได้รับรู้ถึงความตื่นเต้นของเขา ถึงแม้จะสามารถรับรู้ได้ ก็ไม่มีวิธีที่จะเข้าใจ เอ่ยว่า “สำนักฝึกหลวงมีพื้นที่ไม่ได้เล็ก สิ่งปลูกสร้างหลายปีที่ผ่านมานี้ไม่ได้รับการซ่อมแซม ถึงแม้การบูรณะจะค่อยๆ ทำได้ แต่ว่าหากต้องการที่จะศึกษาตำราข้างใน ถึงอย่างไรก็ต้องทำความสะอาดเสียหน่อย ถ้าว่ากำลังคนไม่พอ เกรงว่าจะเสียเวลานาน”
อาจารย์ซินได้ฟังคำพูดนี้ ถอดถอนลมหายใจเย็นๆ ออกมาหนึ่งครั้ง ไม่ใช่เพราะเกรงกลัว เพียงแค่คาดคิดไม่ถึง เป็นห่วงว่าเฉินฉางเซิงจะเสียใจภายหลัง กล่าวโดยมิได้ลังเลว่า “เบี้ยเลี้ยงที่ควรมีจะรีบส่งไปให้ กำลังคนที่ควรจัดสรรก็ไม่น้อย ข้าจะจัดสรรคนงานไปให้ชั่วคราวก่อน ไม่ๆ ข้าจะพาคนงานไปส่งให้ท่านด้วยตัวเอง”
หลังจากพูดประโยคเหล่านั้นแล้ว เขาก็ตบไหล่เฉินฉางเซิงอย่างสนิทสนม ประคองแขนของเฉินฉางเซิงเบาๆ มุ่งไปยังห้องโถงของสำนักการศึกษากลาง อาจารย์ซินที่เวลาปกติน่าเกรงขามหาผู้ใดเปรียบ คาดไม่ถึงว่าจะสนิทสนมกับเด็กหนุ่มที่มีรูปร่างลักษณะเช่นนี้ ภาพของฉากนี้ไม่รู้ว่าดึงดูดสายตามากเท่าไหร่ เป็นธรรมดาที่จะก่อให้เกิดการวิพากษ์วิจารณ์
“เฉินฉางเซิงเข้าไปในสำนักฝึกหลวงจริงรึ”
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ...หลังจากที่หญิงรับใช้อาวุโสหนิงจากไป ผ่านไปไม่นานเขาก็ไปที่สำนักการศึกษากลาง”
ห้องตำราของจวนขุนพลเทพตงอวี้ หลังจากพูดคุยสองประโยคง่ายๆ นี้ ก็ตกอยู่ในความเงียบอย่างรวดเร็ว
ท่าทางที่เย็นชาของสวีซื่อจี จ้องมองไปยังหญิงรับใช้อาวุโสฮวาที่กำลังไม่สงบ กล่าวว่า “ในเมื่อเป็นความหมายของทางนั้น อย่างนั้นยังไม่ต้องจัดการชั่วคราว”
ฮูหยินสวียืนอยู่ข้างๆ กล่าวด้วยความกังวล “เพราะเหตุใดถึงมีการเปลี่ยนแปลงกะทันหันเช่นนี้”
สวีซื่อจีกล่าวว่า “ข้าให้นางออกหน้าจัดการกับปัญหาของสำนักเด็ดดารา ไม่ใช่เพราะว่าเจ้าเด็กคนนั้น ยอมสละน้ำใจที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ เดิมทีปรารถนาจะนำเรื่องการหมั้นหมายบอกแก่นาง รายงานจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์โดยผ่านนาง ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นางทำสิ่งใดก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผล”
ฮูหยินสวีใบหน้ากลัดกลุ้ม เอ่ยว่า “ปัญหาอยู่ที่หญิงรับใช้อาวุโสหนิงเอ่ยสองประโยคนั่น ปรารถนาให้เจ้าเด็กนั้นมีชีวิตอยู่ เพราะเหตุในพระราชวังต้องก้าวก่ายเรื่องเล็กๆ เช่นนี้ด้วยเล่า”
สวีซื่อจีมองหญิงรับใช้อาวุโสฮวาแวบหนึ่ง
หญิงรับใช้อาวุโสฮวาก้มศีรษะลง กล่าวด้วยเสียงเบา “เมื่อคืนวาน แม่นางซวงเอ๋อร์เข้าไปในพระราชวัง ตามที่คุณหนูมีจดหมายส่งกลับมา”
ฮูหยินสวีได้ฟังประโยคนี้ รู้สึกไม่ยินดี กล่าวว่า “เจ้าเด็กคนนี้ ไม่เขียนจดหมายถึงบิดามารดา เขียนจดหมายถึงคนนอกเพื่อสิ่งใด”
สวีซื่อจีขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่อยากฟังคำพูดเหล่านั้น เอ่ยว่า “การสมรสเป็นเรื่องใหญ่ บิดามารดาถึงจะเป็นผู้ตัดสินใจ ถึงแม้ผู้อาวุโสของจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์มิได้สนใจ เจ้าจะกังวลใจกับเรื่องเหล่านั้นทำไมกันเล่า เพื่อให้เกียรติแม่นางม่ออวี่ เพราะฉะนั้นให้เจ้าเด็กนั่นมีชีวิตชั่วคราว หากเขายังคงไม่ยินยอมอยู่ในขอบเขต ค่อยมาเจรจากันอีกทีก็ไม่สาย”
ฮูหยินสวี เอ่ยว่า “เพียงแค่กังวลว่าเจ้าเด็กนั้นภายหลังตำแหน่งหน้าที่ก้าวไกล จะแค้นใจคนในจวน”
ทันใดนั้นสวีซื่อจีหัวเราะ กล่าวคำที่มีความหมายลึกซึ้งออกมา “ตำแหน่งหน้าที่ก้าวไกลรึ”
ฮูหยินสวีจ้องมองสามีของตนเองหัวเราะรู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย โบกมือเป็นสัญญาณให้หญิงรับใช้อาวุโสฮวาถอยออกไป พลางกล่าวเสียงต่ำ “ก่อนหน้านี้องค์ชายเฉินหลิวให้คนมาเชิญท่านพี่ไปร่วมงานเลี้ยง ท้ายที่สุดแล้วท่านพี่ได้เข้าร่วมหรือไม่ ถึงแม้ว่าเขาได้รับคำชื่นชมจากจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์มากทีเดียว แต่ว่าฐานะเขาถึงอย่างไรก็มีความพิเศษ คิดว่าไม่ค่อยเหมาะสม”
ตั้งแต่หลายปีก่อน เชื้อพระวงศ์หลังจากถูกสำเร็จโทษอย่างโหดเหี้ยมครั้งสุดท้ายเพราะวางแผนให้จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ลงจากบัลลังก์มังกร ลูกหลานทั้งหมดของเชื้อพระวงศ์ภายในสามรุ่น ล้วนแต่ถูกให้ขับออกจากจิงตู ทุกอำเภอของมลรัฐล้วนแต่ถูกจับตามอง มีเพียงแค่องค์ชายเฉินหลิวของจวนเซียงอ๋องยังสามารถอาศัยอยู่ที่จวนอ๋องในจิงตูต่อไปได้เนื่องจากยังทรงพระเยาว์
ก็เป็นเพราะว่าทรงพระเยาว์นี่เอง ดังนั้นจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ทรงอนุญาตให้องค์ชายกับองค์หญิงที่มีอายุพอๆ กันเข้าพระราชวัง ยังได้ศึกษาร่ำเรียนกับแม่นางม่ออวี่ ทั้งสองได้พัก ดื่ม กินที่เดียวกัน มีความผูกพันกันลึกซึ้ง เขาก็รอให้จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์จ้องมองให้เขาเติบใหญ่ ดังนั้นจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ให้ความสำคัญและรักใคร่เขา เกรงว่าหลังจากเติบใหญ่ก็คงไม่ให้ออกจากจิงตู ถึงขนาดที่จะให้เขาเป็นองค์รัชทายาทกระมัง
แน่นอน มีผู้คนจำนวนมากคิดว่าองค์จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ทำดีกับองค์ชายเฉินหลิวเช่นนี้ นอกจากความรักความเอ็นดูที่มีต่อกัน องค์ชายเฉินหลิวขณะนี้อยู่ที่ราชวังก็ยังมีชื่อเสียงอย่างยิ่งในโลกมนุษย์ ที่สำคัญกว่านี้ก็คือ เมื่อจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์มองใบหน้าของเขา คงจะทำให้คิดถึงองค์ชายที่ทรงประสูติด้วยองค์เองซึ่งเสียชีวิตไปแล้ว
แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรก็ตาม องค์ชายเฉินหลิวในที่สุดแล้วก็ยังคงเป็นเชื้อพระวงศ์ ในร่างกายของเขาก็ยังมีโลหิตของราชสำนักไหลเวียนอยู่ ไม่มีผู้ใดเชื่อว่าจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้ระแวดระวังในตัวเขา และสวีซื่อจีเป็นขุนพลเทพตงอวี้ที่มีความสำคัญต่อจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ เรื่องอย่างการไปร่วมงานเลี้ยงที่จริงแล้วดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่
ฟังคำพูดของฮูหยินสวี สวีซื่อจีเงียบงันไปชั่วขณะ เอ่ยว่า “ไม่เป็นไร องค์ชายบอกกล่าวด้วยเจตนาดีครั้งแล้วครั้งเล่า ถ้าหากข้ายังคงทระนงในฐานะตนเอง องค์ชายคงไม่ยินดี ในพระราชวังก็คงมองข้าไม่ดีสักเท่าไหร่ ขุนนางที่ไม่คบค้าสมาคมกับผู้ใดจนเกินไปก็ไม่ใช่ขุนนางที่ดีนัก จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์จิตใจใสสะอาดดั่งกระจก รู้ว่าองค์ชายเฉินหลิวเพียงแค่อยากมีความสัมพันธ์ผ่านทางข้าและตระกูลชิวซาน ดูแลเซียงอ๋องที่กัดฟันต่อสู้กับวันเวลาอยู่ทางทิศใต้อันไกลโพ้นอย่างดี เรื่องราวเหล่านี้เกี่ยวข้องกับความกตัญญู จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์น้ำใจดั่งมหาสมุทร แล้วจะใส่ใจทำไมเล่า พูดถึงเซียงอ๋องที่ชีวิตนี้มีความซื่อสัตย์ตรงไปตรงมา ถึงแม้ว่าจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์จะเรียกเขากลับมาจิงตูก็เป็นเรื่องธรรมดายิ่งนัก”
ฮูหยินสวีมิได้เอ่ยสิ่งใด ความรู้สึกกลับตึงเครียด นางเข้าใจอุปนิสัยของสวีซื่อจีมากกว่าผู้ใด ในวันปกติเขาจะอยู่ลำพังพูดน้อย ในเวลานี้กล่าวคำอธิบายมากมาย แต่หากไม่อธิบายให้ตนเองฟัง อย่างนั้นจะไปอธิบายให้ใครฟังเล่า ก็คงจะอธิบายว่าตนเองก็ไม่แน่ใจว่าคำพูดเหล่านี้แท้ที่จริงแล้วจะมีคุณค่าหรือไม่
แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ เขายังคงต้องไปงานเลี้ยงขององค์ชายเฉินหลิว นี่อธิบายถึงอะไรเล่า
หลังจากที่สวีซื่อจีกล่าวประโยคเหล่านั้นแล้ว ก็พบว่าตนเองแสดงสิ่งที่ผิดปกติออกไป จึงทำจิตใจให้แน่วแน่ จ้องมองไปยังฮูหยินยิ้มพลางกล่าวว่า “เจ้าก็ไม่ต้องกังวลไป...เจ้าเด็กคนนั้นก็คงจะไม่สามารถมีอนาคตใดๆ หรอก แม่นางม่ออวี่ให้เขาเข้าไปที่สำนักฝึกหลวง เดิมทีความหมายก็เป็นเช่นนี้”
ชื่อของสำนักฝึกหลวง เมื่อได้ยินที่จริงแล้วช่างยอดเยี่ยมจริงๆ สามารถนำคำว่า ‘ฝึกหลวง’ มาเป็นชื่อได้ ดูยังไงก็คงไม่ห่างจากสำนักเทียนเต้าและสำนักเด็ดดารามากนัก ในความเป็นจริง ในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมายาวนานหลายร้อยปี สำนักฝึกหลวงที่จริงแล้วเป็นสำนักที่ดีที่สุดในจิงตูมาตลอด และก็สอบเข้าสำนักยากที่สุดอีกด้วย
แต่ว่าขณะนี้ สำนักฝึกหลวงเสื่อมโทรมราวกับต้นหญ้าในฤดูใบไม้ร่วงมานานแล้ว ถูกผู้คนลืมเลือน อยู่ภายในสำนักไม่ได้มีฐานะใดๆ ถ้าหากว่าเป็นเหมือนเมื่อหลายปีก่อนที่ไม่มีข่าวสารใดๆ ก็คงจะแล้วไป แต่นี่ยังมีข่าวคราวเล็กน้อย คงจะทำให้อับอายขายหน้าไม่มีที่สิ้นสุด มิเช่นนั้นอาจารย์และนักเรียนเหล่านั้น เพียงแค่ระยะเวลาสั้นๆ จะกระจัดกระจายจนว่างเปล่าอย่างนี้รึ
สำนักฝึกหลวงเปลี่ยนแปลงเป็นดั่งเช่นทุกวันนี้ ยิ่งต้องกล่าวถึงเรื่องในอดีตหลายสิบปีที่ผ่านมา ในปีนั้นเจ้าสำนักของสำนักฝึกหลวงยังดำรงตำแหน่งเป็นผู้นำของนิกายหลวง เป็นศิษย์พี่สำนักเดียวกับใต้เท้าสังฆราช อยู่ภายในนิกายหลวงยังมีตำแหน่งเทียบเท่าสังฆราช ได้รับความยกย่องเลื่อมใสอย่างยิ่ง ยิ่งไปกว่านั้นเทพธิดาของนิกายทางทิศใต้ก็ยังต้องทำความเคารพ กล่าวได้ว่าเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์นิกายหลวง
กล่าวกันตามเหตุผล มีตำแหน่งเป็นถึงเจ้าสำนักของสำนักฝึกหลวง ควรที่จะพึงพอใจถึงจะถูก แต่ว่าจิตใจมนุษย์ก็เหมือนกับดวงดาวดาษเดียรบนท้องฟ้า ยากที่จะนับได้ ยิ่งไปกว่านั้นคือไม่มีหนทางที่จะมองเห็นได้ชัดเจน เจ้าสำนักของสำนักฝึกหลวงปรารถนาที่จะแย่งชิงตำแหน่งสังฆราช แต่ว่าไม่ได้รับการสนับสนุนจากจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ สุดท้ายเขาจึงสมคบคิดกับเชื้อพระวงศ์ทั้งผู้อาวุโสและผู้เยาว์วัยที่จงรักภักดี วางแผนที่จะโค่นล้มการปกครองของจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ ปรากฏว่าเพียงแค่หนึ่งคืนก็พ่ายแพ้ย่อยยับ เจ้าสำนักของสำนักฝึกหลวงถูกใต้เท้าสังฆราชประหารให้กลายเป็นเถ้าธุลีด้วยตนเอง และผู้ที่สนับสนุนสำนักฝึกหลวงอย่างแน่วแน่เป็นธรรมดาที่จะประสบกับชะตากรรมนองโลหิต
หลังจากคืนนั้น ก็มีคนเคยที่จะพยายามฟื้นฟูสำนักให้กลับมาเฟื่องฟูอีกครา ทว่าก็ถูกเพ่งมองจากจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์และผู้ที่ดำรงตำแหน่งสังฆราชในปีนั้นซึ่งเป็นผู้ยิ่งใหญ่สูงสุดในโลกมนุษย์ ศิษย์ของสำนักฝึกหลวงเมื่อสำเร็จการศึกษาออกมาแล้วก็ไม่มีอนาคตอย่างสิ้นเชิง เพียงใช้ระยะเวลาแค่สองปี สำนักฝึกหลวงก็หมดหนทางที่จะมีนักเรียนมาสมัครสอบเข้าศึกษา เป็นธรรมดาที่อาจารย์จะต้องจากไป
ก็เป็นเช่นนี้ สำนักฝึกหลวงที่เคยมีเกียรติอย่างหาที่สุดมิได้ แปรเปลี่ยนเป็นสวนภูตผีที่น่าสะพรึงกลัว
จนกระทั่งระยะเวลาผ่านพ้นมาสิบกว่าปี สำนักฝึกหลวงจึงต้อนรับนักเรียนใหม่อีกครั้งหนึ่ง
นักเรียนใหม่คนนั้นมีนามว่าเฉินฉางเซิง
“เข้าเรียนรึ”
“ไม่ใช่ นั่นคือการเนรเทศ”
“นักเรียนใหม่หรือ”
“ไม่ นั่นคือเหวลึกที่ไม่อาจปีนป่ายออกมาได้ตลอดกาล”
สวีซื่อจีสรุปออกมาสีหน้าไร้ความรู้สึก


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 020

ตอนที่ 20 หน้าแรก
เพราะว่าเป็นเหวลึกไร้ที่สิ้นสุด จึงที่เป็นไปไม่ได้ที่จะปีนขึ้นมาตลอดกาล ดังนั้นสวีซื่อจี้จึงตัดสินโชคชะตาที่โหดร้ายของเฉินฉางเซิงออกมาเป็นเช่นนี้ เพราะว่าเขาชัดเจนยิ่งนัก เหวลึกของสำนักฝึกหลวงมีบุคคลเพียงสองคนที่ไม่มีผู้ใดสามารถตีฝ่าเครื่องพันธนาการนี้ได้ จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์และใต้เท้าสังฆราช
ถึงแม้ใต้เท้าสังฆราชเป็นคนที่มีเมตตากรุณา เรื่องราวได้เว้นห่างมานานหลายปีความแค้นก็ได้เบาบางลงแล้ว ครั้งนี้ทำให้หวนคิดไปถึงเจ้าสำนักของสำนักฝึกหลวงที่เคยร่ำเรียนมีความรักใคร่ซึ่งกันและกันในปีนั้น ไม่ยินยอมที่จะให้สำนักฝึกหลวงเปลี่ยนเป็นประวัติศาสตร์ เต็มใจที่จะหลับตาไม่สนใจ แล้วจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์เล่า ในปีนั้นสำนักฝึกหลวงเป็นเชื้อพระวงศ์เก่าเป็นที่มาของกำลังสำคัญที่ต่อต้านนาง นางจะอนุญาตให้สำนักฝึกหลวงมีเกียรติยศเผยแพร่ออกไปอีกคราหรือ
ทุกคนล้วนแต่รู้ ในพจนานุกรมของจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ไม่มีคำว่าให้อภัยคำนี้ ในกองโลหิตจำนวนนับไม่ถ้วนของลูกหลานเชื้อพระวงศ์กับเด็กทารกที่ร้องไห้ในค่ำคืนนั้นล้วนแต่คือหลักฐานที่ชัดเจน สำนักฝึกหลวงอยากจะรับนักเรียนใหม่หรือ นอกเสียจากจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์จะออกจากตำแหน่งหรือไม่ก็สวรรคตเท่านั้น แต่ว่าจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์จะออกจากตำแหน่งหรือ มีคนที่จะสามารถสังหารนางได้หรือ ไม่มี เช่นนั้นเหวลึกก็คงจะยังเป็นเหวลึกเป็นแน่
เฉินฉางเซิงกลับไปถึงโรงเตี๊ยม ใช้เวลาช่วงสั้นๆ ในการล้างหน้าบ้วนปากเหมือนปกติธรรมดา หลังจากนั้นนำเสื้อผ้าและถุงเท้าซักให้สะอาด ใช้ผ้าเช็ดหน้าที่ขาวสะอาดสะอ้านเช็ดผมที่เปียกชุ่มให้แห้ง สวมใส่เสื้อผ้าที่สะอาดสะอ้านให้ความรู้สึกผ่อนคลาย ยกชาเขียวที่อ่อนๆ กาหนึ่ง เดินไปยังใต้ต้นไม้ในสวนนั่งลงที่เก้าอี้ไม้ไผ่ เริ่มจ้องมองดวงดาว
เป็นคนที่รักและเห็นคุณค่าเวลาอย่างยิ่ง ถึงแม้ว่าดวงดาวพร่างพราวเต็มท้องฟ้าจะเป็นความสวยงามที่ดึงดูดผู้คนได้ แต่เขาอนุญาตให้ตนเองมองเพียงแค่ไม่กี่พริบตา หลังจากได้รับพลังวิญญาณชนิดหนึ่งจากเหล่าดวงดาราที่ไม่เคยเปลี่ยนตำแหน่งตราบนิจนิรันดร์อีกครั้ง เขาก็ล้วงเอาหนังสือแนะนำที่ใต้เท้าสังฆราชได้เขียนด้วยลายมือของตนเองออกมาจากหน้าอก เริ่มครุ่นคิดเรื่องที่ได้ประสบมาในวันนี้
ยืนอยู่ที่ระเบียงของสำนักการศึกษากลางอยู่ครึ่งค่อนวัน เขาถึงเพิ่งนึกถึงหนังสือแนะนำฉบับนี้ หลังจากนั้นเขาถึงจะเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าลายมือที่ใต้เท้าสังฆราชเขียนนั้นแฝงไปด้วยอะไร ปฏิกิริยาของอาจารย์ซินแรกเริ่มหยิ่งยโสภายหลังนอบน้อมช่างแตกต่างอย่างชัดเจน อำนวยความสะดวกให้เขามากมาย แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมาพร้อมกับข้อสงสัยมากมาย
เพราะเหตุใดท่านยายหนิงจึงนำหนังสือแนะนำฉบับนี้มาให้ตนด้วยเล่า ถ้าหากเพียงอยากจะปิดปากตน ถึงขนาดที่ต้องเอาหนังสือสมรสออกมาให้ เขาเชื่อว่าความสามารถของผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้นคงจะมีวิธีการนับไม่ถ้วนเกินกว่าที่จะคาดคิด จะมีก็แต่วิธีการที่ยากยิ่งจะเข้าใจนี้ หนังสือแนะนำฉบับนี้...ราวกับว่ากำลังชดเชยสิ่งที่ติดค้างอยู่
ฝ่ายตรงข้ามอยากจะชดเชยสิ่งใดแก่ตน หากไม่พูดถึงเรื่องหนังสือสมรส หรือว่าสำนักฝึกหลวงเป็นสถานที่ไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่ เขาจำได้อย่างชัดเจน ตอนที่ท่านยายหนิงเคยกล่าวออกมา นี่คือการเลือกที่ดีต่อทุกคน เพียงแค่ยกเว้นเขาเท่านั้นเอง แล้วสำนักฝึกหลวงสุดท้ายแล้วมีปัญหาอะไรกันแน่
เขาเข้าใจประวัติศาสตร์ที่เจริญรุ่งเรืองของสำนักฝึกหลวงในอดีต แต่ว่าเรื่องราวใหญ่โตเหล่านั้นได้เกิดขึ้นเมื่อหลายสิบปีก่อนสำนักฝึกหลวงได้แปรเปลี่ยนเป็นสวนภูตผี ห่างจากตอนนี้ไม่นาน จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ครองราชย์ เป็นธรรมดาที่เรื่องราวเหล่านั้นหมดหนทางที่จะบันทึกไว้ในตำราหรือตำราเต๋า เขาเพียงคาดเดาผ่านทางปฏิกิริยาของอาจารย์ซินเท่านั้น อาจารย์ซินก่อนหน้าหยิ่งยโสภายหลังนอบน้อม หนังสือแนะนำของใต้เท้าสังฆราชก็ไม่ได้แสดงถึงผลกระทบอย่างอื่นที่จะออกมาทั้งสิ้น นี่ก็อธิบายถึงปัญหาของสำนักฝึกหลวง จนกระทั่งสามารถจำกัดทุกระดับอำนาจของใต้เท้าสังฆราชให้เท่าเทียมกันได้
แม้คิดใคร่ครวญ ก็ยังไม่เข้าใจ เขาจึงตัดสินใจที่จะไม่เสียเวลาคาดเดาต่อไป ถึงจะมีปัญหาอะไร เขาก็ไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่ เดิมทีสิ่งที่เขาต้องการก็ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้นไม่ปรารถนาจะมอบให้ เขาไม่ปรารถนาการสมรส เพียงแค่อยากมีคุณสมบัติเข้าร่วมการสอบใหญ่ เวลาเดียวกัน เขาอยากจะอ่านตำรามากมายเหล่านั้น
สำนักไม้เลื้อยทั้งหกมีตำราเยอะแยะมากมาย เกี่ยวกับเรื่องนี้ อาจารย์ไม่ได้หลอกเขา
ตื่นนอนเช้าตรู่เวลาห้ายาม เขาดำเนินกิจกรรมตามเวลาอย่างสิบสี่ปีที่ผ่านมา ล้างหน้า รับประทานอาหาร และเตรียมตัว ใช้เวลาเกินไปนิดหน่อยกับการจัดเก็บสัมภาระ ขนไปไว้บนรถม้าที่เรียกไว้เมื่อคืน ไหล่ด้านขวาหันไปทางพระอาทิตย์ ออกจากการใช้ชีวิตหลายวันในโรงเตี๊ยม มุ่งไปทางทิศเหนือของพระราชวังเพื่อที่จะไปสำนักฝึกหลวงที่อยู่ใกล้กันนั้น
ห้องพักที่โรงเตี๊ยมเขาไม่ได้คืน เพราะว่าเขามิได้ขาดแคลนเงิน เพราะว่าเขารู้ว่าตนเองยังจะต้องกลับมา รอวันนั้นที่เขากลับมา เขาจะไม่ยืนอยู่ที่ระเบียงของโรงเตี๊ยมจ้องมองไปยังสุสานเทียนซูที่อยู่ไกลออกไปด้วยความตะลึงงันอีก จะต้องเข้าไปในสุสานเทียนซูได้อย่างแน่นอน ไปดูแผ่นหินในตำนานนั่นอย่างใกล้ชิด
ส่วนลึกของตรอกไป๋ฮวา ไม่ได้เงียบเหงาโดดเดี่ยวแตกต่างกับสิบปีที่ผ่านมา เสียงผู้คนตะโกนโหวกเหวกโวยวาย มีคนงานสตรีหลายร้อยคน ถืออุปกรณ์ทุกแบบทุกชนิดกำลังสาละวนกับงานตรงหน้า มองไปยังสนามหญ้าที่มีก้านคบไฟปักไว้ คนเหล่านี้ทำงานตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ ยังไม่ได้หยุดพักสักนิด
เฉินฉางเซิงนำสัมภาระย้ายไว้ที่ริมทะเลสาบ พบว่าอาจารย์ซินแท้ที่จริงแล้วไม่ได้ปรากฏตัว ยิ่งยืนยันในสิ่งที่เขาคาดคิดไว้ โชคดีที่เมื่อวานอาจารย์ซินได้รับปากธุระกับเขาไว้ไม่ได้มีปัญหาใดๆ เมื่อวานมองสำนักแล้วเหมือนกับเป็นสวนสุสานก็มิปาน หญ้าที่รกร้างค่อยๆ ถูกกำจัด ไม้เลื้อยค่อยๆ หมดไป ทุกอย่างค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมาเป็นดังเดิม
ซากปรักหักพังที่อยู่บนดาดฟ้าเหล่านั้น เป็นธรรมดาที่จะไม่มีวิธีซ่อมแซมโดยใช้ระยะเวลาเพียงสั้นๆ คนจำนวนหลายร้อยคนทำงานมิหยุดพักทั้งวันทั้งคืน อย่างน้อยก็ทำให้สภาพของสิ่งปลูกสร้างภายนอกกลับมาสะอาดเอี่ยมแวววาวอีกครั้งหนึ่ง โดยเฉพาะอาคารหลังเล็กๆ ที่อยู่ในป่า ถูกเก็บกวาดค่อนข้างสะอาดสะอ้าน รอให้กลิ่นของเชื้อราจางหายไป หลังจากนั้นก็เป็นที่พักได้
คนงานหลายร้อยคนที่ทำงานอย่างขะมักเขม้นอยู่ที่สำนัก ล้วนแต่เป็นคนงานระดับล่างของวังนิกายหลวงเทียนเต๋อ หลายปีมานี้รับผิดชอบในการทำความสะอาดสำนักเทียนเต้าและสำนักอื่นๆ ถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดถึงมาทำความสะอาดสำนักฝึกหลวงที่ถูกปิดมานานแล้ว แต่ทำออกมาแล้วชำนาญยิ่งนัก ถึงแม้จะอดหลับอดนอนในการทำความสะอาดแต่ประสิทธิภาพก็มิได้ลดลง
แสงอาทิตย์เคลื่อนย้ายช้าๆ งานส่วนสำคัญของอาคารหลังเล็กๆ ได้เสร็จเรียบร้อยแล้ว เฉินฉางเซิงสะพายสัมภาระ เดินเข้าไปในหอตำราที่อยู่ติดกัน ท่ามกลางสายตาที่อยากรู้อยากเห็นและเคารพยำเกรงของคนงานเหล่านั้น สิ่งที่มาปะทะใบหน้าก็ยังคงเป็นกลิ่นของเชื้อรา แม้ว่าจะบางเบากว่าเมื่อวานไม่น้อย แต่ยังคงได้กลิ่นอย่างแจ่มชัด มองดูแล้วถึงแม้จะโดนแสงแดดสาดส่องโดนลมพัดผ่าน อาจจะต้องใช้ระยะเวลาอีกหลายวันถึงจะขจัดกลิ่นเหล่านี้หมดสิ้นไป
สำหรับกลิ่นเชื้อราชนิดนี้ เขาไม่ชอบอย่างยิ่ง หลังจากวางสัมภาระเรียบร้อยแล้วมิได้หยุดทำสิ่งใดอยู่ในห้อง หมุนกายออกไปจากอาคารหลังเล็กๆ มุ่งไปยังหอตำราที่มีเพียงกำแพงกั้นแห่งนั้น
ตามคำขอร้องของเขาเมื่อวาน ไม่ต้องทำความสะอาดหอตำรา กุญแจอยู่ในมือของเขา ผู้ใดก็ไม่สามารถเข้าไปทำความสะอาดได้ เวลานี้คนงานทำความสะอาดของราชวังเทียนเต้าล้วนแต่อยู่ที่อาคารหลักและบริเวณรอบอาคารกำลังทำความสะอาด บริเวณรอบๆ หอตำราจึงไม่มีผู้ใด เงียบสงบไม่มีเสียงใดๆ
เขาเดินไปยังขั้นบันไดหิน มาถึงประตูด้านหน้า ล้วงเอากุญแจที่เอามาจากสำนักการศึกษากลาง เสียบเข้าไปในแม่กุญแจที่เก่าแก่นั่น พร้อมกับค่อยๆ หมุนแม่กุญแจเก่าแก่ที่มีร่องรอยสนิมสีเขียวเล็กน้อยราวกับขี้เลื่อย หลังจากนั้นจึงร่วงหล่นลงบนพื้น ในที่สุดก็มีเสียงดังขึ้น ‘แกรกๆ’ ราวกับว่ามีก้อนหินร่วงหล่น ร่วงลงไปในรูทรายละเอียดพอดิบพอดี ทำให้มีความรู้สึกสบายอย่างหนึ่ง
กุญแจหมุนเบาๆ ไปตามทิศทางไม่ก่อเกิดเสียงใดๆ เฉินฉางเซิงรู้สึกได้อย่างชัดเจน แม่กุญแจถูกกระตุ้นชนเข้ากับลูกเลื่อน หลังจากนั้นกลับมาที่เดิม ในเวลาเดียวกันสิ่งที่สะท้อนกลับมาคือพลังลมปราณในครั้งนั้นก็ได้หยุดอยู่ส่วนในสุดของแม่กุญแจอย่างช้าๆ ทุกขั้นตอนล้วนแต่น่าอัศจรรย์
เขาผลักประตูเข้าไป พบเจอกับชั้นวางตำราที่ออกมาต้อนรับเป็นแถวๆ เงามืดของชั้นวางตำราด้านในของหอตำราสุดลูกหูลูกตา ยั่วยุอาการอยากรู้อยากเห็นของผู้คนอย่างยิ่ง ชั้นวางตำราจัดเรียงไปด้วยตำราถี่ยิบ เขาจ้องมองไปยังภาพที่เห็นแล้วเกิดความยินดีอย่างยิ่ง พบว่าฝุ่นละอองของที่นี่ไม่เยอะเท่ากับที่มองเห็นเมื่อวาน ทำให้ดีใจเพิ่มไปอีก
สำนักฝึกหลวงรกร้างว่างเปล่ามานานหลายปี นอกจากนั้นโต๊ะเก้าอี้ในสิ่งปลูกสร้างเหล่านั้น ก็ไม่รู้ว่าถูกใครขโมยไปขายแล้ว เตียงของอาคารหอพักก็มิได้หลงเหลือสักตัว เมื่อคืนวานอาจารย์ซินให้สำนักการศึกษากลางเร่งซ่อมแซมและเพิ่มเติม มีเพียงหอตำราหลังนี้ที่รักษาได้สมบูรณ์คล้ายดังเดิม สาเหตุคงเพราะว่าถูกใส่แม่กุญแจไว้
เฉินฉางเซิงหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาด ทำความสะอาดบริเวณใกล้เคียงอย่างง่ายๆ จึงได้พบว่าพื้นกระดานที่มันวาวสามารถเป็นกระจกได้ คงจะใช้น้ำมันไม้จันทน์ที่มีชื่อเสียงและล้ำค่า เขาไม่หยุดที่จะส่ายศีรษะ ในใจคิดว่าในปีนั้นสำนักแห่งนี้มีช่วงเวลาที่เจริญรุ่งเรืองอย่างยิ่ง สง่างามโอ่อ่าถึงเพียงนี้ ใครเคยคิดว่าจะเปรอะเปื้อนฝุ่นมานานหลายปีอย่างนี้เล่า
ต่อไปควรจะทำอะไร
เขาควรที่จะฝึกบำเพ็ญเพียรได้แล้ว
เฉินฉางเซิงไปค้นหาสมุดรายชื่อในลิ้นชักห้องข้างๆ ในหอตำรา หลังจากนั้นเดินเข้าไปในชั้นวางตำราที่ทั้งยาวและมืดสนิท ใช้เวลาไม่นานก็หาตำราเล่มแรกที่ตนต้องการเจอ
ตำราเล่มนี้ชื่อว่า ‘คัมภีร์ชำระล้างกระดูก’
ชื่อของตำราเล่มนี้เรียบง่าย เพียงแค่มองก็รู้ว่าจะกล่าวถึงความรู้ทางด้านการชำระกระดูก เพราะว่าเรียบง่าย ดังนั้นจึงพบเห็นได้ง่ายเช่นกัน
เพราะว่าต้องต่อต้านกับกองกำลังที่น่าหวาดกลัว สู้รบกับเผ่ามารผู้มีพรสวรรค์แข็งแกร่งไร้ผู้ใดเปรียบ มนุษย์โลกจึงได้สั่งห้ามไม่ให้เก็บการฝึกฝนขั้นพื้นฐานอย่างเช่นวิธีการฝึกชำระล้างกระดูกเป็นความลับ แน่นอน ทุกพรรคทุกสำนักก็จะมีวิธีที่แข็งแกร่งเฉพาะของตนเอง วิธีที่จะนำไปสู่การฝึกบำเพ็ญเพียรขั้นต้นก็เปรียบดังแผ่นหินของสุสานเทียนซู ปรากฏออกมาตรงหน้าของผู้คนให้เห็นอย่างอิสรเสรี
เส้นทางที่จะนำไปสู่การบำเพ็ญเพียรของคัมภีร์การชำระล้างกระดูกเล่มนี้ทุกเมืองทุกตำบลล้วนแต่สามารถหาซื้อได้
แต่ว่าเฉินฉางเซิงไม่เคยเห็นมาก่อน เพราะว่าระยะเวลาสิบสี่ปีที่ผ่านมา อาจารย์มักจะบอกกับเขาว่าไม่มีความจำเป็นที่จะต้องศึกษา เมื่อถึงเวลาที่จะศึกษาเริ่มฝึกฝนก็ยังไม่สาย เขาเคยถามว่าเมื่อไหร่คือเวลาที่ควรจะเริ่มศึกษา สุดท้ายแล้วอาจารย์กลับไม่เคยตอบเขา จนมาถึงครั้งนี้ก่อนที่เขาจะจากเมืองซีหนิง เขาบอกว่าต้องการลงเขามายังเมืองจิงตู ต้องการไปดูสุสานเทียนซูและหอหลิงเหยียน...
วันนั้น ในที่สุดอาจารย์ก็ได้เอ่ยกับเขาประโยคหนึ่ง
อย่างนั้น ตอนนี้เจ้าสามารถเริ่มฝึกบำเพ็ญเพียรได้แล้ว
เขาหยิบ ‘คัมภีร์ชำระล้างกระดูก’ เล่มนั้น เดินกลับไปยังประตูด้านหน้า นั่งลงไปยังพื้นที่ถูกเช็ดจนสะอาดสะอ้าน หยิบยืมแสงจากฟากฟ้าที่ส่องลงมายังนอกประตู เริ่มพลิกเปิดหน้าแรก
กล่าวกันตามเหตุผล ณ เวลานี้ อย่างน้อยเขาควรที่จะแสดงความรู้สึกดีอกดีใจหรืออาจจะตื่นเต้น
แต่ว่าเขาไม่มี
ทุกขั้นตอน ท่าทางของเขาไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง สงบนิ่งอย่างยิ่ง ราวกับกำลังทำสิ่งที่ตนเองเคยทำมาแล้วหลายๆ ครั้ง
ถ้าหากมีผู้คนได้เห็นภาพนี้ คงจะนึกไม่ถึง ว่านี่คือครั้งแรกที่เขาเคยอ่านตำราเกี่ยวกับการฝึกบำเพ็ญเพียร
อยู่ที่จวนขุนพลเทพตงอวี้และสำนักเทียนเต้า เขาล้วนแต่เคยเอ่ยประโยคนี้
ไม่ใช่ว่าข้าจะไม่เป็นวิทยายุทธ์ เพียงแค่ข้ายังไม่เคยฝึกบำเพ็ญเพียร
เขามีโอกาสที่จะเริ่มฝึกบำเพ็ญเพียรหลายครา เพียงแต่ว่าจังหวะยังไม่มาถึง
เขาเฝ้ารอระยะเวลามาเนิ่นนาน ในที่สุดวันนี้ก็ได้มาถึง อาจจะเพราะว่ารอมานานอย่างยิ่ง เขากลับไม่มีกำลังที่จะตื่นเต้นดีใจเสียแล้ว หลงเหลือเพียงแค่ความสงบนิ่ง
เขาพลิกเปิดตำราหน้าแรก
เห็นด้านบนของกระดาษเขียนประโยคนี้
“อ่านตำราร้อยครา สัจธรรมพึงเห็นเอง”


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 021

ตอนที่ 21 วิธีการอ่านตำรา
หน้าแรกก็คือหน้าถัดจากหน้าปก ว่างเปล่าดุจหิมะ มีเพียงตัวอักษรหนึ่งประโยคที่เข้ม ชัดเจนอย่างยิ่ง ไม่ว่าผู้ใดที่พลิกตำราเล่มนี้ ล้วนแต่ไม่เคยพลาดมาก่อน
คนธรรมดาทั่วไปมองเห็นภาพนี้ แน่ใจได้ว่าคงจะพิจารณาอย่างละเอียดถี่ถ้วนว่าอะไรคือความหมายที่แท้จริงซุกซ่อนอยู่ หลังจากนั้นจึงทำความเข้าใจกับประโยคเหล่านั้น และอ่านต่อไป เฉินฉางเซิงกลับไม่เหมือนกับคนเหล่านั้น เขาไม่ได้พลิกหน้าต่อไป แต่ยืดตัวลุกขึ้นเดินไปด้านหน้าของชั้นวางหนังสือ เสาะหาตำราที่เกี่ยวข้องกับการชำระล้างกระดูกมาจำนวนหนึ่ง พลิกอย่างรวดเร็ว พบว่าหน้าถัดจากหน้าปกของตำราเหล่านี้ล้วนแต่เป็นประโยคเหมือนกันทั้งสิ้น ถึงจะกลับมานั่งบนพื้นอ่านต่อไป จิตใจร่วงหล่นลงบนแผ่นกระดาษ แล้วก็ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
‘คัมภีร์การชำระล้างกระดูก’ ตัวอักษรกระชับได้ใจความ เขากำลังอ่านอย่างละเอียด เวลาผ่านไปนานจึงอ่านจบหนึ่งรอบ เนื้อหาของตำราเหล่านี้เกี่ยวกับการฝึกฝนพลังจิตอย่างไร เขาไม่ได้หยุดก้าวเดินเพียงแค่นี้ หรือวิเคราะห์ หรือลองทำดู แต่เขาอ่านเนื้อหาต่อไป อ่านเนื้อหาข้างหลังไม่กี่รอบก็ค่อยๆ จดจำในสมอง
การบรรยายส่วนใหญ่ก็คือเนื้อหาสำคัญสามด้าน
การฝึกฝนพลังจิต การเสาะแสวงหาดาวโชคชะตา รวมทั้งการดึงแสงดาวเข้าสู่ร่าง
เขาใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งชั่วยามก็สามารถอ่านจนจบ หลังจากนั้นปิดหนังสือ เริ่มหลับตาคิดวิเคราะห์อย่างเงียบๆ
เวลาผ่านมาสิบอึดใจ เขาลืมตาขึ้น เปิดหนังสือเริ่มการอ่านอีกรอบหนึ่ง
ครั้งนี้เขาใช้เวลาสั้นกว่าครั้งแรก เพียงแค่ใช้ระยะเวลาหนึ่งก้านธูปก็อ่านจนจบ
หลังจากนั้นเขาก็หลับตาลงอีกครั้งแล้วเริ่มใคร่ครวญเนื้อหาอย่างเงียบๆ
ไม่กี่อึดใจ เขาลืมตาขึ้น เริ่มอ่านอีกรอบหนึ่ง
ซ้ำไปซ้ำมาอย่างนี้หลายๆ ครั้ง แสงดวงอาทิตย์สาดส่องจากนอกหน้าต่างก็ยังคงร้อนระอุเช่นเดิม
เขาปิดตำรา ‘คัมภีร์การชำระล้างกระดูก’ เป็นครั้งสุดท้าย แล้วก็ไม่ได้เปิดอีกเลย
เขาหยิบเอาเครื่องเขียนกับหมึกออกมา ไม่ได้พลิกตำรา เริ่มที่จะบันทึกข้อคิดเห็นในการอ่านตำราของตนเองตามความทรงจำในสมอง
เวลาผ่านไปไม่นาน บนกระดาษมีตัวอักษรปรากฏหนาแน่น
เพียงชั่วพริบตาเดียวในที่สุดเขาก็เอาพู่กันวางไว้บนจานฝนหมึก เนื้อหาทั้งหมดของ ‘คัมภีร์การชำระล้างกระดูก’ เหมือนกับสลักไว้บนก้อนหิน ถูกจดจำไว้ในสมอง
สิ่งสำคัญที่สุดก็คือ นี่ไม่ใช่ความทรงจำที่จำแบบทื่อๆ แต่คือความเข้าใจอย่างแท้จริง
นี่คือวิธีการอ่านตำราของเฉินฉางเซิง
วิธีเช่นนี้พิเศษอย่างยิ่ง เขาและศิษย์พี่สองคนใช้ชีวิตการอ่านหนังสือที่ยากลำบากมาสิบกว่าปีถึงจะสามารถมีสิ่งที่ล้ำค่าเช่นนี้ วัดเก่าแก่ในเมืองซีหนิงถึงแม้จะไม่สะดุดตา แต่ตำราที่อยู่ในนั้นกลับมีมากมายมหาศาลประหนึ่งมหาสมุทร การปรารถนาจะใช้เวลาสั้น ๆ ในการท่องจดจำตำราเยอะแยะมากมาย เป็นธรรมดาที่จะต้องมีความสามารถพิเศษ
ก่อนที่จะเป็นวิธีการอ่านตำราเช่นนี้ ตำราหนึ่งเล่มไม่จำเป็นต้องอ่านที่จุดสำคัญก่อน แล้วไปอ่านจุดทั่วไปจนจบ แล้วค่อยกลับมาอ่านจุดสำคัญอีกครั้ง ในความเป็นจริง ข้างในวัดเก่าทรุดโทรมในเมืองซีหนิงยังมีหนังสือจำนวนมากที่ตอนนี้ยังคงใหม่เอี่ยมอ่องเหมือนเดิม แต่ว่าเนื้อหาในตำราเหล่านั้นล้วนแต่ถูกศิษย์พี่ศิษย์น้องทั้งสองจดจำจนหมดสิ้นแล้ว
สิ่งสำคัญที่สุดของวิธีการจดจำเช่นนี้คือขั้นตอนการบันทึกขั้นสุดท้าย ไม่ว่าจะใช้พู่กันจดจำไว้บนกระดาษ หรือว่าจดจำไว้ในสมองของตนเอง ล้วนแต่คือการจัดระเบียบและยืนยันขั้นตอนการอ่านทั้งหมดอีกรอบหนึ่ง เพียงแค่สำเร็จขั้นตอนนี้ ถึงจะสามารถกล่าวได้ว่าผู้อ่านสามารถนำเนื้อหาทั้งหมดเปลี่ยนแปลงเป็นความรู้ของตนเอง
อ่าน ‘คัมภีร์การชำระล้างกระดูก’ จนจบแล้ว ปิดหน้าตำรา ไม่ใช่เพราะว่าเสร็จสิ้น แต่เวลาศึกษาและร่ำเรียนสามารถดำเนินศึกษาต่อในสมองและสมุดจดบันทึกได้ ทว่าการเป้าหมายของการอ่านคืออะไร มันคือการปฏิบัติ เป้าหมายที่เขาอ่าน ‘คัมภีร์การชำระล้างกระดูก’ ก็เพื่อที่จะสามารถชำระล้างกระดูกสำเร็จ เริ่มฝึกบำเพ็ญเพียร
ขั้นแรกของการชำระล้างกระดูกก็คือการรวบรวมพลัง
จิต พลังจิตเป็นความสามารถของจิตใจมนุษย์
ใช้ภาษาธรรมดาในการอธิบาย ก็คือ ‘ความคิด’ เพียงแค่ความคิดแกร่งกล้าเพียงพอ เป็นหนึ่งเดียวเพียงพอ จะแปรเปลี่ยนเป็นพลังอย่างหนึ่ง
ฟังดูเหมือนไม่ยาก ราวกับว่าบีบหัวคิ้วให้กลายเป็นแม่น้ำและภูเขาอย่างสุดชีวิต สามารถจินตนาการว่าตนเองผ่านไปผ่านมาในภูเขาและแม่น้ำที่สง่างามอย่างมีอิสระ แต่ความเป็นจริงหาได้เป็นเช่นนั้น เพราะว่าพลังจิตจะเกิดขึ้นได้หรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของจิตวิญญาณ ผู้มีพลังจิตที่แข็งแกร่งก็คือผู้มีพรสวรรค์บริสุทธิ์ ไม่เกี่ยวข้องกับความขยัน ถึงแม้ว่าคนธรรมดาจะขยันสักเพียงใด ความแข็งแกร่งของพลังจิตเขาจะแกร่งกล้ามากกว่าสายเลือดหงส์ฟ้าที่กลับชาติมาเกิดได้เชียวหรือ
เฉินฉางเซิงเตรียมตัวที่จะฝึกบำเพ็ญเพียรมานานหลายปี จะกล่าวให้ถูกก็คือ หลังจากอายุสิบปีร่างกายเกิดการเปลี่ยนแปลงที่แปลกประหลาด เขาเฝ้าคอยให้วันนี้มาถึงอย่างเงียบๆ มาตลอด เขารู้ว่าลมปราณของตนมีปัญหา ก็คือที่อาจารย์ได้กล่าวไว้ว่าตนมีโรค
พลังลมปราณเก้าระยะไม่สามารถผสานกันได้
จิตวิญญาณของเขาหมดหนทางที่จะหมุนเวียนภายในร่างกาย จึงถูกบีบให้ระบายออกมาเป็นเม็ดเหงื่อ
ถึงแม้หลังจากอายุสิบปี จะถูกอาจารย์ใช้ยาระงับไว้
แต่จิตวิญญาณแก่นสำคัญกลับมิได้ไหลหายไป แต่ว่ายังคงเป็นปัญหา ดังนั้นเมื่อตอนทดสอบที่สำนักเทียนเต้า ก้อนหินหน่วงนำสีดำๆ ก้อนนั้น จึงไม่รับรู้พลังจิตใดๆ ในร่างกายของเขา
ถ้าหากจิตวิญญาณไม่แข็งแกร่งพอ จะรวบรวมพลังจิตได้อย่างไร
ไม่มีพลังจิต แล้วจะปลดปล่อยได้อย่างไร
ก้าวแรกของการชำระล้างกระดูก ควรที่จะก้าวเท้าเดินอย่างไร
เฉินฉางเซิงไม่ได้รู้สึกหดหู่เหมือนกับผู้คนที่เพิ่งพบว่าตนเองหมดความหวังที่จะฝึกบำเพ็ญเพียร และยิ่งไม่สิ้นหวัง
เขาเชื่อมั่นมาตลอดหลายปีก่อน จะต้องมีผู้คนที่มีสติปัญญาเฉลียวฉลาดสามารถแก้ไขปัญหานี้ได้ก่อนอย่างแน่นอน เพราะว่าผู้ที่เป็นเหมือนตนนั้นมีมากมาย เขาเคยอ่านตำราและคัมภีร์เต๋าเหล่านั้น เขามักจะพบบันทึกคล้ายกับผู้ที่ผิดหวังเสาะแสวงหาวิธีของผู้มีพรสวรรค์พบ และเปลี่ยนแปลงเป็นผู้แกร่งกล้าของโลกนี้ ดังเช่นหวังจือเช่อ แต่ว่าเขาไม่ได้เตรียมตัวที่จะทำอย่างนั้น เพราะว่าปัญหาพลังลมปราณของเขาไม่เคยพบเห็นกรณีตัวอย่างที่คล้ายคลึงในตำรา
อาจารย์เอ่ยว่าไม่มีวิธีที่จะรักษา
นั่นคือโชคชะตา
เขาไม่มีเวลาหลงเหลือที่จะต่อสู้กับโชคชะตา
ไม่คิดว่าตนเองจะคิดวิธีใหม่ๆ ดั่งเช่นผู้มีพรสวรรค์ภายในระยะเวลาอันสั้นได้ เขาชอบที่จะทำตามกระแสน้ำที่ไหลไปตามทาง เขาคิดว่าตนเองต้องทำตามวิธีของโลกนี้ และก็สามารถรวบรวมพลังจิต เริ่มการฝึกบำเพ็ญเพียร เขาเชื่อในสติปัญญาของคนรุ่นก่อนมากกว่าใคร
‘อ่านตำราร้อยครา สัจธรรมพึงเห็นเอง’
ด้านบนของตำราทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับการชำระล้างกระดูก ล้วนแต่มีประโยคที่สะดุดตาเช่นนี้ ชัดเจนอย่างยิ่ง ประโยคนี้คือกุญแจสำคัญส่วนหนึ่งของการชำระล้างกระดูก ก็เป็นส่วนหนึ่งที่คนรุ่นก่อนอยากจะบอกกล่าวถึงคนรุ่นหลัง เพียงแค่ว่าจะต้องอ่านเล่มไหนกันเล่า
เฉินฉางเซิงอ่าน ‘คัมภีร์การชำระล้างกระดูก’ ด้านหลังของปกตำราอัดแน่นไปด้วยรายชื่อ มองไปยังชื่อของตำราความสงบสุขสายกลาง หรือว่ากระบี่เดินทางอ้อม ส่ายศีรษะ คาดไม่ถึงหลังจากมาถึงจิงตู ยังคงมีวันเวลาที่ดำเนินต่อไปเหมือนกับอยู่ที่เมืองซีหนิง
อยู่ที่สำนักเทียนเต้าหรือว่าสำนักเด็ดดารา หากนักเรียนปรารถนาที่จะทะลวงด่านชำระล้างกระดูก เป็นธรรมดาที่จะมีอาจารย์คอยบอกพวกเขา หัวใจสำคัญของการชำระล้างกระดูกก็คือข้ามผ่านการอ่านตำราที่เกี่ยวข้องเป็นจำนวนมาก การบรรลุจิตวิญญาณที่เพิ่มความแข็งแกร่ง ด้วยเหตุนี้จะต้องมีเป้าหมายในการรวบรวมพลังจิต
‘คัมภีร์การชำระล้างกระดูก’ เป็นเพียงบททั่วไป เป้าหมายที่จะต้องศึกษาอย่างแท้จริง ก็คือตำราทั้งสี่สิบเก้าเล่มด้านหลังของปก
แน่นอน เช่นนี้ไม่ได้หมายถึงว่านักเรียนทั้งหมดจะต้องอ่านหนังสือทั้งสี่สิบเก้าเล่มให้จบหนึ่งร้อยรอบ ถึงจะสามารถนำจิตวิญญาณฝึกฝนจนถึงระดับการรวบรวมพลังจิต เมื่อเวลาผ่านไป เพียงแค่ต้องการให้ไปถึงระหว่างทาง พลังจิตของผู้อ่านก็จะสิ้นสุดการรวบรวม ขั้นตอนนี้ก็จะเสร็จสมบูรณ์
ขั้นตอนนี้ไม่ใช่ว่ายิ่งสำเร็จเร็วยิ่งดี ถ้าหากอ่านตำราเพียงหนึ่งเล่มเป็นจำนวนสิบรอบ ก็สามารถสำเร็จการรวบรวมพลังจิตได้ แต่คนผู้นั้นก็จะเป็นผู้ที่มีพลังจิตอ่อนที่สุดของผู้ฝึกบำเพ็ญเพียรในประวัติศาสตร์ ในทางกลับกัน ยิ่งอ่านตำราเยอะ ยิ่งอ่านจำนวนหลายๆ ครั้ง จิตวิญญาณถูกฝึกฝนยิ่งนานยิ่งแข็งแกร่ง กลับยังคงไม่สามารถทำลายชั้นกระดาษเบาบางออกได้ จนกระทั่งสุดท้ายรวบรวมพลังจิตสำเร็จ พลังจิตเช่นนี้ถึงจะแข็งแกร่งอย่างแท้จริง
ถ้าหากมีคนสามารถนำรายชื่อตำราของตำรา ‘คัมภีร์การชำระล้างกระดูก’ ทั้งสี่สิบเก้าเล่มหลังจากอ่านจบหนึ่งร้อยรอบ แล้วค่อยรวบรวมพลังจิตในตอนสุดท้าย อย่างนั้นในอนาคตเขาคงสามารถรวบรวมดวงดาวชำระล้างกระดูกได้จนสามารถบรรลุถึงขั้นสมบูรณ์ที่สุด เพียงแค่เหตุการณ์เช่นนี้พบเจอน้อยมาก นอกจากผู้โชคดีที่มีสายเลือดของผู้มีพรสวรรค์ แต่ส่วนใหญ่ไม่มีคนสามารถทำได้
นี่เป็นขั้นตอนที่สะเทือนอารมณ์อย่างยิ่ง วันเวลาจะผ่านไปกับสายน้ำ การอ่านตำราและการเพิ่มจำนวนครั้งการอ่านให้มากขึ้น คุณสามารถรอให้ตนเองเปลี่ยนเป็นผู้มีพรสวรรค์ที่มีพลังจิตอันแข็งแกร่ง แต่ก็อาจจะมีความเป็นไปได้ว่า สุดท้ายแล้วจะไร้หนทางรวบรวมพลังจิต และกลายเป็นเพียงแค่คนธรรมดา
มีความหวังกับผิดหวัง ขั้นตอนการอ่านตำราและที่ไม่หยุดที่จะขยายให้ใหญ่ขึ้น สุดท้ายจึงแปรเปลี่ยนเป็นการเดิมพันครั้งใหญ่ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ผลลัพธ์ของการเล่นการพนัน เพียงแค่อ่านตำราเหล่านี้จบแล้ว หลังจากอ่านหนึ่งร้อยรอบ ผลลัพธ์ก็จะปรากฏออกมาเอง
อ่านตำราร้อยครา สัจธรรมพึงเห็นเอง
ก็คือความหมายเช่นนี้
อ่าน ‘คัมภีร์การชำระล้างกระดูก’ จบหนึ่งรอบ เฉินฉางเซิงไม่ได้รู้สึกว่าร่างกายของตนมีการเปลี่ยนแปลงอย่างใด ไม่ได้รับรู้ถึงจิตวิญญาณ เป็นธรรมดาที่จะไม่รับรู้ถึงพลังจิต
เขาเชื่อว่าความสามารถการอ่านของตนเองสูงกว่าคนธรรมดาทั่วไป อย่างนั้นคงไม่จำเป็นต้องอ่านถึงร้อยรอบ อาจจะยี่สิบสามสิบรอบก็เพียงพอแล้ว คำอรรถาธิบายคัมภีร์ทั้งสี่สิบเก้าเล่ม หากนับจากอัตราความสามารถในการอ่านของเขา รอบแรกที่เริ่ม หนึ่งวันสามารถอ่านได้มากที่สุดเพียงเจ็ดเล่ม เจ็ดวันอ่านจบหนึ่งรอบ ถึงแม้จะตามเวลาที่ผ่านไป เพิ่มอัตราความเร็วการอ่าน อ่านตำราเหล่านี้เสร็จสิ้น อย่างน้อยที่สุดก็ใช้เวลาครึ่งปี เขามีเวลาครึ่งปีหรือ ไม่มี อย่างนั้นควรจะทำอย่างไรเล่า หลังจากมาถึงจิงตู ครั้งแรกเขารู้สึกกลัดกลุ้มใจ
ถ้าหากให้ผู้อื่นรับรู้ความกลัดกลุ้มใจของเขาตอนนี้ ก็คงจะรับรู้ไม่เหมือนกันอย่างแน่นอน เพราะว่าจากการคำนวณของเขา ชัดเจนอย่างยิ่งว่าจะต้องอ่านตำราทั้งสี่สิบเก้าเล่มให้จบถึงจะสามารถเริ่มรวบรวมพลังจิตได้ ถ้าหากเขาสามารถรวบรวมพลังจิตได้ พูดอีกอย่างก็คือ ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงสิ้นสุด แม้ว่าจะเป็นแค่ช่วงเวลาพริบตาเดียว ที่จริงแล้วเขาเชื่อมาตลอดว่าตนเองอยู่ในระดับเดียวกับผู้มีพรสวรรค์เหล่านั้น ถึงขนาดว่ามีความสูงกว่าเล็กน้อย
มิน่าเล่าครั้งแรกที่ถังซานสือลิ่วเจอหน้าเขา รู้สึกว่าเขาเย่อหยิ่งอย่างยิ่ง
มองดูแล้วเหมือนกับว่าเขาเป็นคนเงียบขรึมพูดน้อย คอยระมัดระวัง
แต่ในความเป็นจริง เขามีเหตุผลหลากหลายด้านที่ทำให้มีความเชื่อมั่นในตนเอง จนทำให้ผู้คนเกิดความรู้สึกว่าเขาเป็นคนที่เย่อหยิ่ง
เมื่อกำลังใคร่ครวญ พลันมีลมบางเบาผัดผ่าน มีเงาตกกระทบ ปิดปังตัวอักษรเหล่านั้นบนปกหลัง
เฉินฉางเซิงแหงนศีรษะมองขึ้นไป พบสตรีที่งดงามนางหนึ่ง กำลังยิ้มเยาะจ้องมองตนเอง
ตอนนี้เขานั่งอยู่บนพื้น เป็นธรรมดาที่สตรีนางนั้นจ้องมองเขาจากด้านบนลงมายังด้านล่าง
สตรีนางนั้นก็คือซวงเอ๋อร์แห่งจวนขุนพลเทพตงอวี้ นางจ้องมองหน้ากระดาษที่เกี่ยวข้องกับการชำระล้างกระดูกที่อยู่ข้างกายเขา เข้าใจว่าเขาอยากทำอะไร กล่าวอย่างเย้ยหยัน “อายุสิบสี่ปีถึงจะเริ่มชำระล้างกระดูก ไม่สายไปหน่อยหรือ”
เฉินฉางเซิงกล่าวด้วยสีหน้าปกติ “การได้ยินมีก่อนหลัง เริ่มก่อนถึงทีหลัง เริ่มทีหลังถึงก่อน”
ซวงเอ๋อร์คาดคิดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำตอบอย่างนี้ ตะลึงงัน หลังจากนั้นกล่าวอย่างเหยียดหยามออกมา “ตำราสี่สิบเก้าม้วน หนึ่งร้อยรอบ สิบวัน เป็นตัวเลขที่คุณหนูของข้าได้รวบรวมพลังจิตเมื่ออายุสี่ขวบทิ้งเอาไว้ เริ่มที่หลังถึงก่อนหรือ เจ้าสามารถไปถึงก่อนที่ไหนกัน”
เฉินฉางเซิงคิดใคร่ครวญ ไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไร


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 022

ตอนที่ 22 ง่ายดายอย่างยิ่ง
อ่านตำราหนึ่งร้อยครา สัจธรรมพึงเห็นเอง มีผู้คนที่ต้องการเวลาสิบวัน มีผู้คนที่ต้องการเวลาครึ่งปี สำหรับเรื่องนี้ที่จริงแล้วไม่สิ่งใดสามารถกล่าวได้ ก็เหมือนกับสิ่งที่ถังซานสือลิ่วได้กล่าวไว้ หญิงสาวนางนั้นมักจะทำให้ผู้คนไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด เฉินฉางเซิงจึงทำได้เพียงไม่กล่าวสิ่งใด
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ซวงเอ๋อร์จ้องมองเฉินฉางเซิงนิ่งเงียบไม่พูดไม่จาไม่ยินดี อาจจะเพราะนางคิดว่า ในเมื่อเจ้าและคุณหนูมีการหมั้นหมาย ถึงแม้ความสามารถจะต่างกันราวฟ้ากับดิน อย่างน้อยก็ควรจะแสดงออกว่ามีจิตใจที่แน่วแน่และมีปณิธานอันยิ่งใหญ่มิใช่หรือ
และจากที่นางดู ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าคุณหนูเขียนจดหมายส่งมาจากสถานศึกษาหนานซี เฉินฉางเซิงตอนนี้ไม่รู้ว่าจะเป็นหรือตาย จะเอาอะไรมาพูดว่ามีโอกาสเข้าไปยังสำนักฝึกหลวง นั่งอยู่บนพื้นที่สะอาดอ่านตำราฝึกบำเพ็ญเพียรเล่า แม้ไม่ต้องการให้เจ้าซาบซึ้งขอบคุณ แต่ก็ไม่ควรที่จะนิ่งเงียบเช่นนี้ ทำเหมือนกับว่าไม่เคยมีเรื่องราวเกิดขึ้น
ซวงเอ๋อร์จ้องมองเขาแล้วส่ายศีรษะ ล้วงเอาจดหมายแผ่นบางๆ หนึ่งแผ่นออกมาจากในอกแล้วยื่นออกไป
“ในเมื่อตอนนี้เจ้ามีโอกาสที่หายากยิ่งในการบำเพ็ญเพียร ก็ควรเห็นคุณค่าให้มาก เริ่มจากขั้นพื้นฐาน เท้าได้เหยียบลงไปในสนาม ไม่ต้องคิดที่จะละเลยหน้าที่แต่อย่างใด และก็ไม่ต้องนำความหวังไปโยนไว้ที่ร่างกายผู้ใด โดยเฉพาะอย่างยิ่งร่างกายของสตรี” นางมิรู้ว่าคิดไปถึงสิ่งใด กล่าวอย่างเฉียบขาดก่อนเดินออกไป “การบำเพ็ญเพียรก็ไม่ได้ง่ายดายอย่างนั้น ถึงแม้ว่าจะไม่มีความคาดหวังใดๆ ก็ตาม ข้าคาดหวังว่าเจ้าจะไม่ทำลายหม้อที่แตกร้าวให้ชำรุดเสียหาย* เข้าใจความหมายของข้าหรือไม่”
เฉินฉางเซิงรับเอากระดาษแผ่นนั้นมา ตะลึงงันชั่วครู่ ไม่เข้าใจว่าประโยคของนางมีความหมายว่าอะไร ในใจใคร่ครวญว่าตนเองได้หลบเข้ามาในสำนักที่ประหนึ่งสุสานเพื่ออ่านตำราบำเพ็ญเพียรอย่างเงียบๆ จวนขุนพลเทพและคุณหนูสวียังจะคิดว่าตนขวางหูขวางตาอยู่อีกหรือ
ด้านนอกของหอตำราพระอาทิตย์ลอยอยู่กลางฟ้าสูง ใบไม้ส่งเสียงดังเกรียวกราว ลำแสงตกกระทบลงมาแตกกระจายแปรเปลี่ยนเป็นดวงแสงพร่าเลือนมากมาย โชคยังดีที่ยังคงเป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ อากาศไม่ค่อยร้อน บนกระดาษแผ่นนั้นมีกลิ่นหอมสดชื่นของหญิงสาว แต่กลับไม่มีเหงื่อใดๆ
เฉินฉางเซิงจ้องมองประโยคบนกระดาษ เงียบนิ่งเป็นเวลานาน
“กระทำตนให้ดีที่สุด”
ลายมือบนกระดาษค่อนข้างที่จะสวยสดงดงาม ทว่าก็ไม่ได้ทำให้ตกตะลึงแต่อย่างใด โดยเฉพาะขีดตัวอักษรเป็นเส้นตรงอย่างยิ่ง มองแล้วไร้เดียงสาน่าเอ็นดู เขาคาดเดาว่าประโยคนี้คงจะเป็นคุณหนูตระกูลสวีเขียนจากดินแดนอันห่างไกลทางทิศใต้มาถึงตน แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจเชื่อมโยงหญิงสาวที่เขียนลายมืองุ่มง่ามไร้เดียงสาเช่นนี้กับหญิงสาวผู้มีพรสวรรค์ในตำนานคนนั้นได้เลย
เขาเข้าใจความหมายของประโยคนั้น ราวกับว่ามองเห็นท่าทางที่คุณหนูสวีกำลังเขียนประโยคนี้ออกมา เวลานั้นแววตาของนางน่าคงจะเย็นชาอย่างแน่นอน หัวคิ้วขมวดเล็กน้อย มีบ้างที่จะทนไม่ได้ และมีบ้างที่จะไม่ยินดี มากกว่านั้นก็คืออย่างไรก็ได้
นางเขียนหนึ่งประโยคให้เขา ที่จริงแล้วกุญแจสำคัญก็คือตัวอักษร ‘ตน’
ตน ก็คือตนเอง
ดำเนินชีวิตด้วยตนเอง
อ่านตำราด้วยตนเอง
บำเพ็ญเพียรด้วยตนเอง
กินดื่มจนอิ่มด้วยตนเอง
เฉินฉางเซิงคิดใคร่ครวญสงบนิ่งชั่วครู่ จึงไม่ใคร่ครวญมากไปกว่านี้ นำกระดาษเก็บไว้ในแขนเสื้อ ยืดตัวลุกขึ้น เดินไปยังด้านหน้าของชั้นตำราเสาะหาตำราทั้งสี่สิบเก้าเล่มที่มีรายชื่ออยู่บนปกหลังของตำราชำระล้างกระดูก ด้านหนึ่งกำลังเสาะหา อีกด้านหนึ่งกำลังคิดทบทวนคำพูดของสาวใช้ซวงเอ๋อร์ หัวคิ้วอดไม่ได้ที่จะขมวดขึ้นมา ความเร็วของนิ้วมือที่ไล่ไปตามตำราค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเชื่องช้า
จริงหรือไม่ที่ใช้เวลาเพียงแค่สิบวันก็สามารถอ่านตำราเยอะแยะมากมายจนจบร้อยรอบ
แท้ที่จริงแล้วจะอ่านอย่างไร
‘คัมภีร์ชำระล้างกระดูก’ คือคัมภีร์บำเพ็ญเพียรแบบสรุป เป้าหมายของการฝึกฝนที่แท้จริงก็คือคัมภีร์สี่สิบเก้าเล่มที่อยู่หลังปกตำรา นักเรียนต้องใช้ความรู้กับความเฉลียวฉลาดในตำรา เพื่อที่จะชำระจิตให้บริสุทธิ์ รู้จักความแน่นอนของโลกใบนี้ มาจากจิตวิญญาณที่แข็งกล้าของตนเอง
นี่คือด้านการฝึกบำเพ็ญเพียรของจิตใจที่บริสุทธิ์
คัมภีร์สวรรค์ได้ตกจากฟากฟ้าลงมายังโลกมนุษย์
ผู้คนเริ่มที่จะฝึกฝนบำเพ็ญเพียร ขั้นแรกของการรวบรวมพลังจิตล้วนแต่ใช้วิธีการนี้ อาจจะเพราะว่าผู้อาวุโสจำนวนนับไม่ถ้วนได้สรุปออกมา วิธีการนี้เป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุด ประสบความสำเร็จที่สุด อาจจะเป็นเพราะว่าตัวอักษรคือตัวหน่วงนำความคิดเพียงหนึ่งเดียว อย่างนั้นอยากจะนำความคิดของคนรุ่นก่อนมาช่วยเหลือความคิดของตนเองให้เปลี่ยนเป็นพละกำลัง เป็นธรรมดาที่จะต้องให้ตัวอักษรเป็นตัวเชื่อมผ่าน
ในเมื่อใช้วิธีการนี้ คำอธิบายประกอบตำราชำระล้างกระดูกทั้งสี่สิบเก้าเล่ม เป็นธรรมดาที่ผู้คนมักจะยอมรับโดยทั่วไปว่าตำราทั้งสี่สิบเก้าเล่มสามารถช่วยให้รวบรวมพลังจิตได้มากที่สุด ตั้งแต่ปี 1582 หลังจากนิกายหลวงได้พิจารณากำหนดรายชื่อตำรา ก็ไม่เคยมีการแก้ไขอีกเลย
เฉินฉางเซิงอยู่บริเวณชั้นตำราเดินเสาะหา แม้เขาจะคุ้นเคยกับการเรียงตำราที่ผิดแปลก แต่ก็ยังใช้เวลาครึ่งชั่วยามถึงจะสามารถรวบรวมตำราทั้งสี่สิบเก้าเล่มได้ หลังจากนั้นจึงนำทั้งหมดย้ายมาไว้บนพื้นข้างหน้าต่าง เรียงตามลำดับให้เรียบร้อย
เขายังไม่ได้เริ่มอ่านในทันที แต่ไปที่ตรอกไป๋ฮวากินข้าวกับผักต้ม ยังไปนั่งพักผ่อนบนพื้นหญ้าริมทะเลสาบที่มีต้นไม้แน่นขนัดราวผ้าม่านอยู่ครึ่งชั่วยาม จนกระทั่งพึงพอใจ ถึงจะเดินไปยังหอตำราอีกครา หยิบตำราเล่มแรกขึ้นมาเริ่มอ่าน
ก่อนหน้าที่จะเสาะหาตำรา เขาแน่ใจว่าตำราเหล่านี้ตนเองไม่เคยอ่านมาก่อน รู้สึกเสียใจเล็กน้อย และประหลาดใจว่าตำราเหล่านี้แท้ที่จริงมีเนื้อหาเกี่ยวกับอะไร ถึงสามารถช่วยมนุษย์ในการรวบรวมพลังจิต
หยิบตำราเล่มแรกที่มีชื่อว่า ‘เข้าใจอย่างบริสุทธิ์’ เขามั่นใจว่าตนเองไม่เคยอ่านตำราเล่มนี้มาก่อน ดังนั้นเมื่อเขาพลิกตำราออก หลังจากมองเห็นประโยคที่คุ้นตาเหล่านั้น เขาคิดว่าตนเองคงตาลายเสียแล้วกระมัง เหมือนกับตอนที่สอบของสำนักเทียนเต้าไม่มีผิด
ตำราเล่มนี้บางมาก แต่เขากลับรู้สึกว่าหนักเล็กน้อย เขาอ่านเนื้อหาในตำราอย่างเลื่อนลอย รู้สึกผิดหวังจิตใจห่อเหี่ยว เมื่อตนเองอายุสี่ขวบ ก็เคยอ่านเนื้อหาเหล่านี้มานานแล้ว หากจะพูดให้ชัดเจน เนื้อหาเหล่านี้เขาสามารถท่องจำจากข้างหลังมาข้างหน้าได้นานแล้ว
เพียงแค่ตอนอยู่ในวัดเก่าที่ซีหนิง ตำราเล่มนี้ชื่อว่า ‘คัมภีร์โอบอุ้มความบริสุทธิ์’
เขารู้สึกเกินความคาดหมาย เพราะว่าราวกับย้อนกลับไปตอนสอบของสำนักเทียนเต้า เดิมทีเขาคิดว่าเรื่องที่ดีอย่างนั้นคงจะไม่ปรากฏมาอีกแล้ว คิดไม่ถึงว่าครั้งนี้จะปรากฏออกมาอีกครา นี่ทำให้เขาใจลอย จนเวลาผ่านไประยะหนึ่งถึงจะรู้สึกตัว
หลังจากรู้สึกตัว เขาจึงเปิดตำราเล่มที่สองอย่างรวดเร็ว
ตำราเล่มนี้มีชื่อว่า ‘รวบรวมกวีสรรเสริญสุสานเทียนซู’
ความเร็วในการพลิกหน้าตำราราวกับสายลมที่พัดเย็นสบาย ภายในเวลาอันรวดเร็วเขาก็แน่ใจว่าตำราเล่มนี้ตนเคยอ่านแล้ว ผู้อาวุโสเหล่านั้นหลังจากได้เยี่ยมชมสุสานเทียนซูจึงได้เขียนกวียกย่องสรรเสริญ ล้วนแต่อยู่ในสมองของตนเอง เพียงแต่ว่าตอนที่อ่านกวีเหล่านั้นเมื่ออายุห้าขวบในวัดเก่าเมืองซีหนิง ตำรานั้นมีชื่อว่า ‘บันทึกกวีชั้นยอด’
เฉินฉางเซิงสงบนิ่งชั่วครู่ พลิกตำราเล่มที่สาม
ยังคงเป็นเช่นเดิม
ตำราเล่มนี้เขาเคยอ่านแล้วเหมือนกัน เพียงแค่ตอนเยาว์วัยที่เคยอ่านชื่อไม่เหมือนกัน
ตำราเล่มที่สี่ ตำราเล่มที่ห้า...เขาเอาตำราทั้งสี่สิบเก้าเล่มดูคร่าวๆ หนึ่งรอบ เพื่อยืนยันว่าตำราเหล่านี้ตนเองล้วนแต่เคยอ่านมาทั้งสิ้น
แล้วจะเป็นเช่นนี้อีกหรือ
นี่ยังคงนับว่าดีใจหรือไม่ เฉินฉางเซิงหยิบ ‘คัมภีร์ชำระล้างกระดูก’ ขึ้นมาอีกครั้ง นิ่งเงียบเป็นเวลานาน ใคร่ครวญในใจอย่างเงียบๆ ไม่รู้ว่ามุมปากยกขึ้นเมื่อไหร่ ดวงตาหรี่ลงราวกับล่องลอยอยู่บนทางช้างเผือก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เขานึกประโยคที่แม่นางซวงเอ๋อร์กล่าวออกมาก่อนจะจากไป
‘การฝึกบำเพ็ญเพียร ไม่ได้ง่ายดายเช่นนั้น’
เขาแหงนศีรษะมองขึ้นไป พบเพียงแค่เงาของแสงลายพร้อยอยู่ที่ประตูของหอตำรา สายลมเย็นสดชื่นพัดผ่านอย่างช้าๆ กลับไม่มีเงาผู้คน หยุดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่ามีสิ่งที่ขาดหาย ถ้าหากแม่นางท่านนั้นยังอยู่ เขาอยากจะบอกนางเสียจริง ตัวเขาคล้ายกับจะรวบรวมพลังจิตได้เร็วกว่าคุณหนูของเจ้าจริงๆ
แต่ว่าทันใดนั้นเขาก็คิดไปถึงสวีโหยว่หรงที่อ่านตำราสี่สิบเก้าเล่มจบหนึ่งร้อยรอบ รวบรวมพลังจิตสำเร็จเมื่ออายุสี่ขวบ ความทระนงตนในจิตใจที่เพิ่งจะก่อเกิดพลันมลายหายไป แย้มรอยยิ้มเยาะเย้ยตนเอง ในใจใคร่ครวญไม่ได้มีความหมายอะไร
เรื่องต่อมา เขาใช้วิธีการที่อยู่ใน ‘คัมภีร์ชำระล้างกระดูก’ นำตัวอักษรและข้อความของตำราทั้งสี่สิบเก้าเล่มที่อยู่ในหัวสมองมาเสริมสร้างจิตวิญญาณและเปลี่ยนแปลงเป็นความแข็งแกร่งของตน หลังจากนั้นรวบรวมพลังจิต
หากเปลี่ยนเป็นผู้อื่น เมื่ออยู่ในเวลาที่สำคัญเช่นนี้ คงจะดำเดินการทำในขั้นต่อไป แต่เฉินฉางเซิงกลับมองไปที่แสงฟากฟ้าแวบหนึ่ง พบว่าพระอาทิตย์ได้เคลื่อนไปยังทิศตะวันตก สีของท้องฟ้ายามสายัณห์ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเข้มขึ้น เขานำ ‘คัมภีร์ชำระล้างกระดูก’ วางลง เก็บตำราที่อยู่บนพื้นเหล่านั้นให้เรียบร้อย แล้วเดินออกจากหอตำรา
เวลารับประทานอาหารเย็นมาถึงแล้ว
เพราะว่าต้องรับประทานอาหาร ดังนั้นจึงมองข้ามไม่สนใจโอกาสที่มือจะสัมผัสการเปลี่ยนโชคชะตา ถ้าหากกล่าวว่านี่คือการบังคับตนเอง ข้อบังคับนี้หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะบอกว่าช่างเคร่งครัดโหดเหี้ยมทารุณ เหมือนกับเป็นการทำร้ายตนเองอย่างโหดเหี้ยมอย่างหนึ่ง แต่ก็สามารถพูดได้ว่าเป็นความมั่นใจอย่างหนึ่ง เพราะเขาเชื่อว่าโอกาสนั้นจะไม่จากไป
จากการสมัครสอบเข้าสำนักเทียนเต้า จนมาถึงวันนี้ตำราสี่สิบเก้าเล่มที่อยู่ในสมองได้ปรากฏออกมาอีกครา เฉินฉางเซิงสามารถยืนยันเรื่องราวบางอย่าง อาจารย์ได้คิดขั้นพื้นฐานของการฝึกบำเพ็ญเพียรทั้งหมดให้เขามานานแล้ว แท้จริงแล้วอาจารย์ไม่ใช่คนธรรมดา
หนทางการฝึกบำเพ็ญเพียรค่อยๆ ทอดยาว แต่เขาและศิษย์พี่ลำบากลำบนท่องตำราตั้งแต่เยาว์วัย ตำราหมื่นเล่มล้วนอยู่ในใจ เท่ากับว่าเขาออกเดินทางก่อนผู้อื่นมานานแล้ว เขาได้เดินทางหมื่นลี้แล้ว อย่างนั้นก็สมเหตุสมผลที่เขาจะถึงฝั่งก่อนผู้อื่น
แต่ไหนแต่ไรเฉินฉางเซิงเชื่อมั่นในตนเองอย่างยิ่ง ตอนนี้ยังแน่ใจในบางเรื่อง ยิ่งทำให้เพิ่มความเชื่อมั่นในตนเอง ขณะนี้แสงอาทิตย์ยามอัสดงค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเข้มยิ่งขึ้น พระอาทิตย์ค่อยๆ จะใกล้ลับขอบฟ้า แต่ว่าจิตใจของเขายิ่งเบิกบาน ราวกับมีแสงอาทิตย์สีแดงดวงหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ แล้วจะกังวลกับทางข้างหน้าที่มืดมิดทำไมเล่า
หลังจากรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อย เขากลับไปยังหอตำราอีกคราหนึ่ง ต้มน้ำในกาให้เดือด ชงชาดอกไม้ที่ซื้อมาจากตรอกไป๋ฮวาหนึ่งแก้ว นั่งขัดสมาธิ ทำจิตใจให้สงบนิ่งชั่วครู่ สายตาค่อยๆ มองกวาดไปยังตำราทั้งสี่สิบเก้าเล่มที่วางอย่างเป็นระเบียบ สุดท้ายจึงมาหยุดอยู่ที่ ‘คัมภีร์ชำระล้างกระดูก’
ตัวอักษรในตำราเหล่านั้น ลอยขึ้นมาจากในสมองส่วนลึกของเขา ความทรงจำเมื่อครั้งเยาว์วัยได้หวนกลับมา แปรเปลี่ยนเป็นชัดเจนอย่างยิ่ง หลังจากนั้นจึงค่อยๆ ปล่อยออกมาเป็นกลิ่นอายพลังปราณชนิดหนึ่ง ตามวิธีในบทแรกของ ‘คัมภีร์ชำระล้างกระดูก’ ในความคิดของเขาโลกนี้ไม่หยุดที่จะผสมผสานกัน
อยู่ในวัดเก่าเมื่อหลายปีก่อน เขาสำเร็จการเปิดโลกปัญญา เวลานี้สิ่งที่เขาต้องทำก็คือตั้งจิตให้มั่น
เขากำลังหลับตา คิดใคร่ครวญอย่างเงียบๆ หลังจากนั้นค่อยๆ ลืมเลือนการครุ่นคิด
สิ่งที่เรียกว่าการเข้าใจเนื้อแท้ของตน ที่จริงแล้วไม่ได้ซับซ้อนแต่อย่างใด
เพียงแค่เข้าใจและพลิกแพลงคำเหล่านั้นได้เท่านั้นเอง
เวลาค่อยๆ ผ่านไปเหมือนสายน้ำ พื้นด้านนอกของหอตำราเปียกชื้น ไม่รู้ว่ามีกบส่งเสียงร้องเมื่อใด
ชัดเจนอย่างยิ่งว่ายังคือต้นฤดูใบไม้ผลิ
ความมืดยามราตรีค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นมืดมิดยิ่งขึ้น ดวงดาวเต็มท้องฟ้าค่อยๆ ส่องแสงสว่างไสวชัดเจน ผู้คนในเมืองจิงตูส่งเสียงดังแซ่ซ้อง
อยู่ในสำนักฝึกหลวงเพียงลำพังยังคงสงบเงียบเช่นนี้
ตะเกียงน้ำมันในหอตำรามีแสงไฟริบหรี่ แต่คล้ายกลับว่าจะไม่มีวันมอดดับไปตลอดกาล
ทันใดนั้น ในหอตำราพลันเกิดเสียงทุ้มเบาดัง ‘หึ่ง’
เสียงนี้มาจากระหว่างแผ่นฟ้าและผืนดิน
สายลมพัดไหวระหว่างอาคาร
เฉินฉางเซิงลืมตาขึ้น นัยน์ตาสับสนเล็กน้อย หลังจากนั้นค่อยๆ สงบ ท้ายที่สุดเต็มไปด้วยความดีอกดีใจ
เวลาหนึ่งวันหนึ่งคืน เขารวบรวมพลังจิตสำเร็จ
การบำเพ็ญเพียร เดิมทีก็ง่ายดายอย่างยิ่ง
*ทำลายหม้อที่แตกร้าวให้ชำรุดเสียหาย หมายถึง ทำเรื่องเลวร้ายให้แย่ลงไปกว่าเดิม


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 023

ตอนที่ 23 มหาสมุทรดวงดาว
เฉินฉางเซิงเหยียบย่ำบนหนทางแห่งการบำเพ็ญเพียรอย่างราบรื่น ไม่มีเรื่องราวยากลำบากที่พบได้บ่อยใดๆ หากผู้อื่นล่วงรู้ คงจะใคร่ครวญมากมายแต่ก็หาคำตอบมาอธิบายไม่ได้ ตัวเขาเองกลับไม่ได้รู้สึกอะไร โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากยืนยันความหมายที่ซ่อนอยู่ในตำราสามพันมหามรรคที่อาจารย์ให้ตนท่องได้ว่าคือสิ่งใด
แน่นอน ในที่สุดนี่ก็เป็นเรื่องคุ้มค่าที่จะดีใจ...สามารถที่จะรวบรวมพลังจิต และก็สามารถกำหนดดวงดาว เมื่อสามารถกำหนดดวงดาว ก็สามารถที่จะดึงแสงดาวมาชำระล้างกระดูก เมื่อสามารถชำระล้างกระดูกก็จะสามารถบรรลุขั้นถอดจิต สามารถบรรลุขั้นถอดจิต จิตใจก็จะสามารถถึงขั้นทะลวงอเวจี ถ้าหากพรุ่งนี้โชคดี ก็จะสามารถถึงขั้นทะลวงอเวจี และก็สามารถรวบรวมดวงดาวเข้าร่าง โรคภัยต่างๆ ไม่กล้าล่วงล้ำ เมื่อสามารถรวบรวมดวงดาวก็จะสามารถเดินตามทางของนักปราชญ์ อาศัยไปกับสายลมหมื่นลี้ สุดท้ายสามารถหลบซ่อนอยู่ในระหว่างฟ้าดินดุจทวยเทพ ไม่อยู่ในวัฏจักรของโชคชะตา และเมื่อถึงเวลานั้นก็จะไม่ต้องพลิกฟ้าเปลี่ยนแปลงโชคชะตาแล้ว
ถูกต้องแล้ว เมื่อกล่าวถึงเป้าหมายของการบำเพ็ญเพียรต่อเฉินฉางเซิงก็จะเป็นเช่นนั้นอย่างแน่นอนตลอดไป แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยเบี่ยงเบนไปทางอื่น อยู่บนหนทางของการฝึกบำเพ็ญเพียรอาจจะถือโอกาสเสาะหาสิ่งอื่นไปด้วย ดังเช่นมองเห็นทิวทัศน์ที่คนธรรมดามิอาจมองเห็นได้ เข้าใจและซาบซึ้งถึงความรู้สึกนึกคิดที่คนธรรมดาไม่เข้าใจ นำความอัปยศอดสูที่เคยได้รับส่งมอบกลับไปให้ผู้คนเหล่านั้น แต่นี่ก็มิใช่สิ่งสลักสำคัญ สิ่งสำคัญก็คือเป้าหมายสุดท้าย
แต่นี่เพียงเพิ่งได้รวมจิต นับเป็นก้าวแรกของการบำเพ็ญเพียรก็ยังไม่ได้ เมื่อเริ่มคิดใคร่ครวญถึงระดับเทพอำพรางในตำนาน แม้แต่เฉินฉางเซิงเองก็ยังรู้ นี่เป็นการคิดที่มากเกินไปเสียแล้ว กล่าวออกไปคงจะถูกผู้คนหัวเราะเยาะได้ง่ายดาย ดีว่าเขาไม่เอ่ยกับผู้ใด
หากกล่าวถึงคนที่อายุรุ่นเดียวกัน เฉินฉางเซิงค่อนข้างที่จะนิ่งเงียบพูดจาน้อยแตกต่างจากผู้อื่น เมื่อจัดการเรื่องต่างๆ ก็จะยิ่งสุขุมเยือกเย็น ดังนั้นเมื่ออยู่ที่เมืองซีหนิง มักจะถูกผู้คนในเมืองคิดว่าอายุมากกว่าอายุจริงไปสามสี่ปี เขาชัดเจนอย่างยิ่ง ตนเองสามารถรวบรวมพลังจิตในหนึ่งวันหนึ่งคืนสำเร็จ สิ่งสำคัญที่สุดเพราะอาจารย์ได้วางรากฐานให้ตนตั้งแต่เยาว์วัย เตรียมการเป็นอย่างดียิ่ง แต่นี่ก็ไม่ได้แสดงว่าตนเองเป็นผู้มีพรสวรรค์ที่แท้จริงมากกว่าสวีโหยว่หรง
เช้าตรู่วันต่อมาก็ยังคงตื่นนอนเวลายามห้า ล้างหน้าล้างตารับประทานอาหาร เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ได้กระทบต่อการทำงานและพักผ่อนของเขาแต่อย่างใด มีเพียงแค่แววตาที่อ่อนระทวยเด่นชัดซึ่งยืนยันได้ว่าเขาไม่ได้สงบเหมือนดังที่แสดงออกมา นอนหลับไม่สนิทไม่ใช่เพราะว่ากลิ่นเชื้อราของอาคารหลังเล็กๆ ยังไม่จางหาย แต่เพราะว่าเขาดีใจจริงๆ
สำนักฝึกหลวงยังคงครึกครื้น ช่างฝีมือและคนงานกำลังขะมักเขม้นบูรณะซ่อมแซมและทำงานเก็บกวาดความสะอาด หอตำราทางด้านนี้ยังคงสงบเงียบ เหตุเพราะว่าเขาได้ร้องขอ จึงไม่มีผู้ใดเข้ามารบกวน เขาจึงฝึกบำเพ็ญเพียรเพียงลำพังต่อไป
การชำระล้างกระดูกก็คือการบำเพ็ญเพียรขั้นที่หนึ่ง สามารถแบ่งออกเป็นสามขั้นตอนอย่างรวบรัด ขั้นแรกคือการรวบรวมพลังจิต และก็เป็นขั้นแรกของทั้งหมดทั้งมวลอีกด้วย ขั้นที่สองคือการเสาะหาดาวโชคชะตา ฟังแล้วดูเหมือนจะเป็นขั้นตอนที่ลึกลับมหัศจรรย์ แต่ว่าเฉินฉางเซิงไม่ได้กังวลแต่อย่างใด ที่จริงแล้วเขากังวลคือขั้นที่สาม ดึงแสงดวงดาวเข้าร่างเพื่อชำระล้างกระดูก...เมื่อเวลานั้นมาถึง เขาถึงจะสามารถยืนยันได้ว่าสุดท้ายแล้วปัญหาของร่างกายตนเองจะทำให้เกิดผลกระทบอย่างไร
การบำเพ็ญเพียร ก็คือการหยิบยืมพลังของฟากฟ้ามาเป็นพลังของมนุษย์ คัมภีร์สวรรค์ร่วงหล่นลงมายังโลกใบนี้ มนุษย์จึงเริ่มฝึกบำเพ็ญเพียร พัฒนาวิธีการบำเพ็ญเพียรนับไม่ถ้วน ทดลองขั้นตอนมาแล้วหลากหลาย วิธีการฝึกบำเพ็ญเพียรบางอย่างดึงดูดพลังอัคคีสวรรค์ มีวิธีการฝึกบำเพ็ญเพียรที่ใกล้ชิดกับธรรมชาติ รับเอาพลังจากทุ่งนา สุดท้ายจึงได้ก่อตั้งนิกายหลวงอย่างเป็นทางการ ก็เพราะว่ามนุษย์ได้พิสูจน์ด้วยการปฏิบัติมาแล้วหลายปี มนุษย์จึงค่อยๆ เริ่มฝึกบำเพ็ญเพียรโดยนำดวงดาวบนฟากฟ้ามาพิสูจน์
ในปล่องภูเขาไฟมีก้อนหินที่กำลังเผาไหม้อุณหภูมิร้อนระอุ ที่จริงแล้วสามารถแปรเปลี่ยนเป็นพลังปราณแท้ในร่างกายของมนุษย์ ช่วยเหลือผู้ที่บำเพ็ญเพียรให้มีความแข็งแกร่งอย่างยิ่ง พลังของทุ่งนาที่สะอาดสดชื่นเหล่านั้น ผู้บำเพ็ญเพียรสามารถที่จะใช้ประโยชน์ได้ แต่ว่าพลังที่ก่อเกิดมาจากสิ่งเหล่านี้ ล้วนแต่เทียบไม่ได้กับดวงดาว
ดวงดาวบนท้องนภา ตำแหน่งจะไม่แปรเปลี่ยนไปชั่วนิรันดร์ เป็นดินแดนที่ส่องแสงสว่างไสวอย่างเงียบสงบ ผู้คนที่ดำรงชีวิตบนพื้นผิวโลก ทำได้เพียงแค่แหงนหน้ามองขึ้นไป ทำให้มองเห็นแสงของดวงดาวที่ไม่มีที่สิ้นสุด ตั้งแต่พวกเขาเยาว์วัยจวบจนแก่ชรา จากเริ่มต้นจนสิ้นสุดดวงดาวเหล่านั้นได้ติดตามเป็นสหายพวกเขาอย่างเงียบๆ สำหรับดินแดนต้าลู่และผู้คนที่ใช้ชีวิตที่นี่อาจจะกล่าวได้ว่า ดวงดาวคือแสงสว่าง คือพิกัด คือพลัง และก็คือเวลา เพราะว่าคือนิจนิรันดร์
สุดท้ายแล้วมนุษย์เลือกที่จะใช้แสงดาวในการแปรเปลี่ยนเป็นพลังปราณแท้ และสิ่งเหล่านี้อธิบายความสัมพันธ์ที่เกี่ยวข้องกับสุนทรียศิลป์ไม่มากเท่าใดนัก ที่จริงแล้วสาเหตุอยู่ตรงที่ แสงของดวงดาวเป็นต้นกำเนิดของสิ่งที่บริสุทธิ์ที่สุดบนโลกใบนี้ ไม่มีสิ่งเจอปนใดๆ และยังอ่อนโยนมากกว่าแสงอาทิตย์ เปลวไฟและสรรพสิ่งอื่นๆ
เผ่าปีศาจก็สามารถดึงดูดแสงดวงดาวได้เช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งร่างกายของพวกเขามีลักษณะพิเศษ ไม่ต้องการการฝึกบำเพ็ญเพียรใดๆ ก็สามารถดึงแสงดวงดาวเข้าสู่ร่างได้โดยตรง แปรเปลี่ยนเป็นพลังความสามารถของพวกเขา ดังนั้นเผ่าปีศาจที่สามารถแปลงกายเป็นคนธรรมดาได้ มักจะมีพลังแกร่งกล้าไร้สิ้นสุด
กล่าวถึงสิ่งที่ตรงกันข้ามกับเผ่าปีศาจ เผ่ามนุษย์ไม่สามารถดึงดูดแสงดวงดาวได้โดยตรง อาจจะกล่าวได้ว่า ความสามารถในการดึงดูดแสงดวงดาวนั้นต่ำอย่างยิ่ง เพราะเหตุนี้ มนุษย์ที่มีความคิดสร้างสรรค์จึงได้คิดค้นวิธีการฝึกบำเพ็ญเพียรขึ้นมาชนิดหนึ่ง เริ่มจากวันนั้น มนุษย์จึงเริ่มเข้าสู่หนทางของดินแดนมหาอำนาจ
จุดแสงสว่างให้กับดาวแห่งโชคชะตา
ท้องนภามีดวงดาวนับไม่ถ้วน กว้างใหญ่ดุจมหาสมุทร ยากที่จะคำนวณ จำนวนห่างไกลกับจำนวนของมนุษย์อย่างยิ่ง มนุษย์ที่เป็นผู้บำเพ็ญเพียร หากปรารถนาจะชำระล้างกระดูก จะต้องเสาะหาดวงดาวประจำตัวจากดวงดาวนับร้อยล้านดวง นั่นก็คือดาวโชคชะตา
ไม่มีผู้ใดสามารถอธิบายได้ หลักการของดาวโชคชะตาคืออะไร เพราะเหตุใดดาวดวงเหล่านั้นจึงสานสัมพันธ์อันแนบแน่นยากจะทำลายกับตัวเจ้า เพราะเหตุใดดวงดาวสามารถตอบสนองกับมนุษย์ที่ไกลโพ้นได้ผ่านระยะห่างที่ยาวไกลหลายหมื่นลี้ แม้แต่ปัญญาชนผู้ยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์แห่งนิกายหลวงล้วนหมดหนทางที่จะอธิบายออกมา
ทุกคนล้วนแต่มีดาวหนึ่งดวงที่เป็นดวงดาวของตนเอง แต่ว่าจะต้องเป็นผู้ที่สามารถรวบรวมพลังจิตสำเร็จ ถึงสามารถเสาะหาดวงดาวของตนพบ แล้วจึงก่อตัวเป็นความสัมพันธ์ชนิดหนึ่งที่ยากยิ่งต่อการอธิบาย สุดท้ายจึงใช้พลังจิตของตนเองจุดแสงสว่างให้กับดาวดวงนั้น
ฟากฟ้ามีดวงดาวเดียรดาษนับไม่ถ้วน เพียงแค่เจ้าสามารถปลดปล่อยพลังจิต เช่นนั้นเจ้าก็จะสามารถเสาะหาดาวประจำตัวของเจ้าพบ แต่ความสัมพันธ์ชนิดนี้เป็นเหมือนความสัมพันธ์อันมหาศาล ที่ได้จัดเรียงไว้อย่างสมบูรณ์ เพียงแค่เจ้ากับดาวโชคชะตาของตนเองก่อเกิดความสัมพันธ์ ก็จะไม่มีผู้ใดสามารถช่วงชิงไปได้
ทว่ายังมีอีกปัญหาหนึ่ง ดวงดาวเช่นไรถึงจะเหมาะสมเป็นดาวโชคชะตาของผู้บำเพ็ญเพียรที่สุด
ตอนนี้แผ่นดินต้าลู่มีการวิพากษ์วิจารณ์จากปวงชนเป็นพื้นฐาน ดาวโชคชะตายิ่งห่างไกลจะยิ่งดี เพราะว่านิกายหลวงมีปัญญาชนกี่รุ่นไม่รู้ต่อกี่รุ่น ดำเนินการติดตามตรวจสอบผู้บำเพ็ญเพียรมานับไม่ถ้วน หลังจากที่เก็บรวบรวมข้อมูลอย่างละเอียดและถูกต้อง จึงสามารถยืนยันได้ว่าการคาดเดานี้ถูกต้องอย่างแน่นอน
แต่นี่เพราะเหตุใดกันเล่า
หากผู้บำเพ็ญเพียรต้องดึงดูดพลังจากดาวโชคชะตาโดยตรง ดาวดวงนั้นควรที่จะยิ่งใกล้พื้นผิวโลกเท่าไหร่ก็จะยิ่งดีมิใช่หรือ
เพื่อที่จะอธิบายปรากฏการณ์นี้ ผู้มีปัญญาชนของนิกายทั้งหลายได้มองปัญหาจากสภาพจริงและสร้างแบบจำลองชนิดหนึ่งขึ้น เมื่ออยู่ในแบบจำลองนี้ ผู้บำเพ็ญเพียรจะไม่สามารถรับเอาพลังจากดาวโชคชะตาได้โดยตรง ทั้งยังสมมุติเอากำแพงด้านหนึ่งเป็นฟากฟ้า จุดแสงสว่างของดาวโชคชะตาก็คือการตอกตะปูดอกหนึ่งไว้บนกำแพง และเชื่อมระหว่างตนเองกับฟากฟ้าไว้ด้วยลำแสงเส้นหนึ่ง สุดท้ายจึงแกว่งลำแสงนั้นไปมา รับเอาพลังของดวงดาวที่ล่องลอยอยู่ในฟากฟ้า
อยู่ในแบบจำลอง เส้นแสงที่ไร้รูปร่างก็เหมือนกับเส้นด้ายหนึ่งเส้นที่ถูกทำให้เปียกชุ่ม แสงดวงดาวในฟากฟ้าก็เหมือนกับปุยนุ่นสีขาวปลิวว่อนทั่วท้องฟ้าในปลายฤดูใบไม้ผลิ เส้นแสงลำนั้นแกว่งไกวในสายลมฤดูใบไม้ผลิอย่างเชื่องช้า ปุยนุ่นเกาะอยู่นับวันยิ่งมากขึ้น สุดท้ายแล้วร่วงหล่นลงไปอยู่ในมือของคนที่ควบคุมเส้นแสงนั้น ถ้าหากลำแสงสามารถยาวเพียงพอ ตั้งแต่สิ่งปลูกสร้างที่สูงที่สุดของพระราชวังไปจนถึงปลายสุดของสุสานเทียนซู อย่างนั้นคงสามารถกวาดเอาปุยนุ่นสีขาวทั่วทั้งเมืองจิงตูมาจนสะอาดสะอ้านได้
ทงกู่ซือปัญญาชนแห่งเผ่ามารได้วิจารณ์ทฤษฎีนี้อย่างเฉียบขาด คิดว่าเป็นการฟุ่มเฟือย เป็นทฤษฎีไม่มีมูลความจริงอย่างแท้จริง เมื่อเป็นเช่นนี้ ใต้เท้าสังฆราชในยุคนั้นจึงได้ตอบโต้อย่างไม่ไว้หน้า กล่าวว่า มีเพียงผู้ที่สามารถสร้างทฤษฎีขึ้นมา ถึงจะเป็นคนที่เข้าใกล้สัจธรรมของทฤษฎีที่สุด
ต่อมา ปัญญาชนเผ่ามารท่านนี้ได้แจกจ่ายจดหมายไปทั่วต้าลู่ เขาถามในจดหมายว่า เส้นแสงลำนั้นแท้จริงแล้วอยู่ที่ไหน
ถ้าหากระหว่างผู้บำเพ็ญเพียรและดาวโชคชะตามีเส้นแสงนั้นจริง อย่างนั้นทฤษฎีของนิกายหลวงก็สามารถยึดมั่นได้ เพราะจากการสังเกตผ่านสิ่งธรรมชาติ สามารถพบได้ง่ายดายอย่างยิ่ง เมื่อเส้นแสงยิ่งยาว ช่วงคลื่นที่สั่นสะเทือนก็จะยิ่งใหญ่ขึ้น เป็นธรรมดาที่พลังที่ใช้ก็จะยิ่งมาก เป็นดังวิธีการที่กล่าวกันมาของปุยนุ่นก่อนหน้านี้
ปัญหาอยู่ตรงที่ แต่ไหนแต่ไรมาไม่มีผู้ใดเคยเห็นเส้นแสงนี้มาก่อน
เมื่ออยู่จิงตูใต้เท้าสังฆราชตอบปัญหานี้อย่างรวบรัดว่า “ในเมื่อระหว่างดาวโชคชะตาและผู้บำเพ็ญเพียรมีความสัมพันธ์กัน เช่นนั้นระหว่างทั้งสองจะต้องมีเส้นแสง พวกเรามองไม่เห็น สัมผัสไม่ได้ ก็หาใช่ว่าจะไม่มีอยู่”
ทงกู่ซือผู้มีปัญญาชนของเผ่ามารก็ได้แจกจ่ายจดหมายไปทั่วดินแดนต้าลู่อีกครา กล่าวว่า “สัมผัสไม่ถึง ไม่มีผลกระทบใดๆ ต่อโลกใบนี้ หากเป็นเช่นนี้เส้นแสงนี้จะมีอยู่หรือไม่ ก็มิได้มีความหมายต่อพวกเรา อย่างนั้นมันก็สมควรที่จะไม่มีอยู่”
การวินิจฉัยที่มีการตำหนิเช่นนี้ ใต้เท้าสังฆราชจึงใช้เวลาไตร่ตรองหลายเดือน หลังจากนั้นจึงได้ตอบคำถามที่โจษจันข้อนั้น
“เส้นแสง ก็คือโชคชะตา”
ใช่แล้ว
เป็นความสัมพันธ์ที่ไม่สามารถอธิบายได้ ก็คือโชคชะตา
ดวงดาวที่อยู่บนฟากฟ้า กำลังส่องสว่างสะท้อน ก็คือดาวโชคชะตาของมวลมนุษย์
ไม่มีผู้ใดเคยสอนให้เฉินฉางเซิงเลือกดาวโชคชะตาอย่างไร อาจารย์ของเขาจะต้องรู้อย่างแน่นอน แต่ว่าไม่เคยเอ่ยมาก่อน
แน่นอน เขารู้ประโยคที่ใต้เท้าสังฆราชท่านนั้นเคยกล่าวไว้ มหามรรคสามพันเล่มไม่มีทางที่จะไม่มีเรื่องราวนี้บันทึกจดจำเป็นประวัติศาสตร์ตลอดไป
ในเมื่อความสัมพันธ์ระหว่างดาวโชคชะตาคือโชคชะตา ดังนั้นเขาจึงแสดงท่าทางระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง
หลังจากที่เขาอายุสิบปี
สิ่งที่ต้องสนใจก็คือคำว่าโชคชะตาคำนี้
จากเช้าตรู่จนย่ำเย็น เขาได้ทำความคุ้นเคยกับขั้นตอนการปลดปล่อยพลังจิต เขาไม่รู้ว่าหลังจากความแปลกประหลาดตอนอายุสิบขวบในปีนั้น จิตวิญญาณแท้ที่จริงแล้วยังคงหลงเหลือมากน้อยเท่าไหร่ แต่ว่าสิ่งที่ทำให้เขายินดีก็คือ ขั้นตอนการปลดปล่อยพลังจิตกับที่ตำราได้เขียนไว้มิได้แตกต่างกันมาก
เขาหลับตาลง ปล่อยให้พลังจิตออกจากห้วงแห่งจิต ลอยพัดผ่านอยู่ในหอตำราที่เงียบสงบ ชัดเจนว่าไม่ได้จ้องมอง ทว่าในสมองกลับปรากฏภาพของสภาพแวดล้อมอย่างเลือนราง คลุมเครืออยู่บ้าง ทั้งยังเปล่งแสงเคลิบเคลิ้มอยู่บ้าง นั่นคือการรับรู้อันสดใหม่หนิดหนึ่ง
จนกระทั่งความมืดยามราตรีได้มาถึง เขาไม่เหมือนกับผู้ที่กำลังฝึกบำเพ็ญเพียรที่ยังคงหลงใหลไปกับการรับรู้โลกภายนอก ไม่ได้ครุ่นคิดถึงอดีตแม้แต่น้อย ไม่ลังเลที่จะรวบรวมพลังจิตให้ข้ามผ่านหน้าต่าง บินมุ่งทะยานไปยังฟากฟ้า ยิ่งบินยิ่งสูง ข้ามผ่านขนอ่อนที่ละเอียดที่สุดของวิหคที่บินกลับยามค่ำคืน ข้ามผ่านเม็ดไอน้ำที่เล็กที่สุดของชั้นเมฆที่ค่อยๆ เคลื่อนกระจาย ข้ามผ่านสายลมพัดผ่านอันเหน็บหนาว ในที่สุดก็มาถึงยังสถานที่ที่ส่องแสงสว่างไสวนับไม่ถ้วน
นั่นก็คือมหาสมุทรดวงดาว


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 024

ตอนที่ 24 ดวงดารานับพันหมื่น รับมาได้เพียงดวงเดียว
ทุกหนทุกแห่งล้วนแต่คือดวงดาว สว่างไสวไม่มีที่สิ้นสุด ในระหว่างนั้นก็มีพลังแอบแฝงอยู่ข้างในนับไม่ถ้วน และเป็นกลุ่มก้อนเส้นเล็กๆ ละเอียด คล้ายกับว่ามีอยู่และสูญหาย เป็นระลอกคลื่นลึกลับยากที่จะสัมผัสได้
นั่นจึงเรียกว่าโชคชะตาอย่างนั้นหรือ
พลังจิตของเฉินฉางเซิงล่องลอยไปยังสถานที่อยู่สูงขึ้นไป ผ่านดวงดาวมากมายอย่างรวดเร็ว หากเทียบกับพื้นที่รอบด้านที่กว้างไกลไร้ใดเปรียบ เทียบกับพลังอำนาจของหมู่ดวงดาวที่แอบซ่อนอยู่ข้างใน พลังจิตของเขานับว่าช่างน้อยนิด ราวกับขนนกที่อยู่กลางที่โล่งกว้าง ราวกับน้ำหยดหนึ่งในทะเลทรายที่ใกล้จะเหือดแห้ง คล้ายกับว่าในเวลาแค่ชั่วครู่จะถูกทำให้แตกแยกจากกัน ถูกทำให้ระเหยเป็นไอแปรเปลี่ยนเป็นว่างเปล่า แต่ที่น่ามหัศจรรย์ก็คือ ไม่ว่าจะเป็นดวงดาวเหล่านั้นหรือว่าจะเป็นพลังที่มหาศาล กลับไม่ก่อให้เกิดอันตรายใดๆ ต่อพลังจิตของเขา
ข้างหน้าทางด้านซ้ายของพลังจิตเขาปรากฏดวงดาวสีแดงดวงหนึ่ง ผิวภายนอกของดวงดาวกำลังเผาไหม้อย่างรุนแรง พ่นเปลวไฟที่น่ากลัวออกมาบริเวณรอบๆ เขาไม่รู้ว่าดวงดาวนั้นห่างจากตนเองเท่าไหร่ เพียงแค่สามารถคาดการณ์จากจุดที่เปลวไฟคล้ายกับแข็งตัว ห่างไกลอย่างยิ่ง แต่ว่าในพลังจิตของเขาดาวดวงนี้ช่างใกล้ยิ่งนัก อย่างนั้นจึงสามารถกล่าวได้เพียงว่าดาวดวงนี้คงใหญ่โตไร้ที่เปรียบ เกือบจะยึดครองพื้นที่การสัมผัสพลังจิตของเขาทั้งหมด
ดวงดาวสีแดงที่กำลังลุกไหม้แผ่กระจายความสามารถอันไม่มีที่สิ้นสุดออกมายังพื้นที่ว่างเปล่า ทำให้ผู้คนเกิดความรู้สึกหวาดกลัวอย่างหนึ่ง ราวกับว่าแค่เพียงเข้าไปใกล้อีกนิด ก็จะถูกเผาไหม้จนแปรเปลี่ยนไปเป็นพลังบริสุทธิ์ แต่ในระหว่างนั้นก็ให้ผู้คนเฝ้ารอที่จะหลอมละลาย
เฉินฉางเซิงรู้สึกไม่สงบ ไม่ใช่เพราะว่ารู้สึกหวาดกลัว เพราะว่าเขาแน่ใจว่าในมหาสมุทรดวงดาวไม่มีสรรพสิ่งใดๆ ที่จะก่อให้เกิดอันตรายต่อพลังจิตของมนุษย์ ความรู้สึกไม่สงบนี้มาจากการที่เขารู้สึกขัดแย้งกับสภาพและคุณสมบัติของดาวดวงนั้น หากเปลี่ยนคำพูดอาจจะกล่าวได้ว่า เขาไม่ชอบ
ด้วยเหตุนี้พลังจิตของเขาจึงล่องลอยต่อไปยังที่ที่สูงขึ้นไปอีก หลังข้ามผ่านกลุ่มสรรพสิ่งที่มีรูปแบบคล้ายกับละอองฝุ่น ดวงดาวสีน้ำเงินดวงหนึ่งพลันสะท้อนเข้าไปในม่านตา ดวงดาวดวงนั้นชัดเจนว่ามีความเย็นชาเป็นพิเศษ มีเย็นเยือกเป็นพิเศษ ผิวด้านนอกราวกับว่าครอบคลุมไปด้วยน้ำค้างอ่อนบาง ทำให้ผู้คนเกิดความรู้สึกแข็งกร้าวชนิดหนึ่ง มันปฏิเสธสรรพสิ่งใดๆ ที่จะเข้ามาใกล้ หลังจากดวงจิตของเขาล่องลอยอยู่ที่นั่นเพียงชั่วครู่ จึงมุ่งไปยังที่ห่างไกลออกไป
พลังจิตของผู้บำเพ็ญเพียรออกห่างจากร่างกาย เป็นธรรมดาที่ระยะห่างจะมีขอบเขตจำกัด ขึ้นอยู่กับลำดับขั้นในการบรรลุที่สูงขึ้น จะค่อยๆ เพิ่มพูนขึ้น แต่ว่ามีเพียงตอนที่จุดแสงสว่างของดาวโชคชะตาในครั้งแรกเท่านั้นที่ขอบเขตในการล่องลอยไปในพื้นที่นี้ไม่มีข้อจำกัดใดๆ นี่ก็เป็นปริศนาที่ไม่สามารถอธิบายได้เช่นกัน
พลังจิตของเฉินฉางเซิงล่องลอยไปยังด้านบนต่อไป พบเจอกับดวงดาวและทิวทัศน์ทุกชนิดทุกอย่าง ครั้งหนึ่งเขาผ่านไปยังดวงดาวที่ดูเหมือนนิ่งสงบเป็นพิเศษ พลังจิตของเขาปรารถนาจะเข้าไปใกล้ กลับถูกพลังที่ไม่มีรูปร่างผลักดันออกมา เขาจึงเข้าใจว่าคงเป็นดาวโชคชะตาของผู้อื่น
ยิ่งมุ่งเข้าไปในส่วนลึกของท้องฟ้ายามราตรีที่เต็มไปด้วยดวงดาว จำนวนของดวงดาวก็มีมากยิ่งขึ้น และก็ค่อยๆ ปรากฏดวงดาวที่แปลกประหลาดมากมาย ไม่สอดคล้องกับดวงดาวในความหมายของมนุษย์ธรรมดา ดวงดาวเหล่านั้นล่องลอยอยู่ในพื้นที่กว้างอย่างเงียบสงบ ไม่หยุดที่จะเปล่งแสงสว่างไสวแพรวพราว บางทีคล้ายกับก่อเกิดเป็นต้นแขนที่หมุนแกว่งนับไม่ถ้วน เหมือนกับของเล่นของเด็ก บางทีแสงสว่างแพรวพราวของดวงดาวก็แปรเปลี่ยนเป็นปีกหนึ่งคู่ที่สว่างไสว เหมือนกับเป็นสัตว์ปีกอัศจรรย์ชนิดหนึ่ง ยังมีดวงดาวที่ทำให้ผู้คนรู้สึกน่าเกรงขามดุร้าย
เวลาหนึ่งคืนเต็ม พลังจิตของเขากำลังล่องลอยอยู่ในมหาสมุทรดวงดาว รับรู้อย่างช้าๆ ก่อเกิดเป็นความรู้สึกที่ยากจะบรรยายได้ ความรู้สึกเหล่านั้นมีความสัมพันธ์กับดวงดาว กฎเกณฑ์ที่มากยิ่งขึ้นมาจากตนเอง ให้ความรู้สึกเป็นอิสระหลุดพ้นจากการผูกมัดของร่างกายอย่างสิ้นเชิง เป็นหนึ่งในแรงกระตุ้นของผู้บำเพ็ญเพียรด้วยตัวของมันเอง
พลังจิตของผู้บำเพ็ญเพียรข้ามผ่านท้องฟ้ายามราตรี ล่องลอยท่องเที่ยวไปยังส่วนลึกของมหาสมุทรดวงดาว สภาพการณ์เช่นนี้มักจะพบบ่อยๆ ในโลกมนุษย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจิงตูที่แอบแฝงไปด้วยอัจฉริยะ ทุกค่ำคืนล้วนแต่มีผู้คนจำนวนมากมายที่ทดลองจุดแสงสว่างดาวโชคชะตา ดังนั้นแต่ไหนแต่ไรมาจึงไม่มีผู้ใดให้ความสนใจต่อพลังจิตของเฉินฉางเซิง
ทันใดนั้นในช่วงระยะเวลาสั้นๆ พลังจิตของเขาก็มองเห็นเส้นแสงที่ส่องสว่างไสวที่สุด ความสง่างามของเส้นแสงไม่เหมือนดาวดวงอื่น มอดไหม้แผดเผามากกว่า มีพลังมากกว่า เขาเกิดความคิดชั่ววูบที่อยากจะไปดูให้ชัดเจน แต่กลับคิดอะไรได้บางอย่าง จึงรู้ว่าเวลาที่จะต้องกลับไปได้มาถึงแล้ว
เขาลืมตาตื่นขึ้น พบว่าตนเองยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่ในหอตำราของสำนักฝึกหลวง พลังจิตล่องลอยเนิ่นนานเดินทางไปถึงส่วนลึกของมหาสมุทรดวงดาว เมื่อกลับมากลับเป็นเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว หันหลังกลับไปมอง พบเพียงท้องฟ้าที่เป็นสีขาวเลือนรางนอกหน้าต่าง ที่แท้ก็ฟ้าสว่างแล้ว
สิบปีมานี้ เป็นครั้งแรกที่เวลาทำงานและพักผ่อนของเฉินฉางเซิงไม่เป็นระเบียบ ตอนกลางวันเขาจึงนอนหลับชั่วครู่ เมื่อช่วงเวลาพลบค่ำมาถึงในหอตำราจึงเริ่มการเดินทางท่องเที่ยวในมหาสมุทรดวงดาวด้วยตนเองต่อไป ครั้งที่สองในการถอดจิตออกจากร่าง มีประสบการณ์มากยิ่งขึ้น และยังคุ้นเคยกับผืนมหาสมุทรดวงดาวในท้องฟ้ายามราตรีมากยิ่งขึ้น เขาจึงไม่ได้ใส่ใจมองทิวทัศน์ยามเริ่มแรกของมหาสมุทรดวงดาวอย่างละเอียด ล่องลอยมุ่งตรงไปยังส่วนที่ลึกเข้าไป อยากจะลองดูว่าที่จริงแล้วสามารถเดินทางไปถึงที่แห่งไหน
เมื่อท้องฟ้าสว่างไสว เส้นแสงผืนนั้นสว่างไสวอย่างฉับพลันทำให้เขาตื่นขึ้นมาอีกครา
ค่ำคืนที่สาม เขาได้ทำซ้ำขั้นตอนนี้อีกครั้งหนึ่ง จนกระทั่งถึงคืนที่สี่ คืนที่ห้า ทุกค่ำคืนพลังจิตของเขาจะเดินทางได้ไกลกว่าคืนก่อนๆ สามารถมองเห็นดวงดาวมากมาย แต่ว่าเขายังคงไม่มีความคิดที่จะหยุดเดินทาง
ระยะทางยาวไกล เขาคิดว่าพยายามเดินทางไปให้ยิ่งไกลที่สุดถึงจะดี
ค่ำคืนที่หก พลังจิตของเขาเดินทางมาถึงสถานที่ที่ไม่เคยมาถึงมาก่อน เขาไม่รู้ว่า พลังจิตที่น้อยนิดจะสามารถมาถึงสถานที่ห่างไกลเช่นนี้ได้ อาจจะเกี่ยวข้องกับความแข็งแกร่งของพลังจิต อีกด้านหนึ่งก็เพราะว่าผืนมหาสมุทรที่ข้ามผ่านมาก่อนหน้านั้นก็ดึงดูดใจเพียงพอแล้วสำหรับผู้บำเพ็ญเพียร มีคนจำนวนน้อยมากที่จะสามารถสะกดอารมณ์ในการจุดแสงสว่างดาวโชคชะตาได้ เพราะต่างเร่งรีบเริ่มการชำระล้างกระดูก กล่าวจากมุมมองนี้ ความสามารถในการต้านทานความดึงดูดใจของเขาที่จริงแล้วแข็งแกร่งอย่างยิ่ง
ก็เพราะว่าเขาชัดเจนมากกว่าผู้ใด การมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ความดึงดูดใจที่แท้จริงคือสิ่งใด
ทว่าเขาแน่ใจอย่างรวดเร็วว่าแท้จริงแล้วมีพลังจิตจำนวนน้อยมากที่เคยมาที่นี่ เพราะว่าพลังจิตของเขาท่องเที่ยวอยู่ที่นี่มาเป็นระยะเวลายาวนาน ไม่เหมือนกับห้าคืนก่อน ไม่พบกับดาวโชคชะตาที่ถูกผู้อื่นจุดแสงสว่างบ่อยๆ
ทุกหนทุกแห่งล้วนแต่แปลกใหม่ พื้นที่แปลกใหม่ ดวงดาวก็แปลกใหม่ กำลังรอคอยให้เขาเลือกสรรอย่างตามสบายหนึ่งดวง
พลังจิตของเฉินฉางเซิงยังคงไม่หยุดพัก เพราะว่าเขาคิดว่าตนเองยังสามารถไปยังสถานที่ไกลกว่านี้ได้อีก มองเห็นมากขึ้น
ค่ำคืนที่เจ็ด ในที่สุดพลังจิตของเขาก็พบเจอกับสิ่งกีดขวาง อาจจะพูดได้ว่า พบเจอกับกำแพงกั้น เป็นกำแพงกั้นที่ไม่มีรูปร่าง โปร่งแสงจนกระทั่งไม่มีความรู้สึกว่ามีกำแพงอยู่ แต่ว่าเขารู้ว่ามีกำแพงอยู่ที่นั่น เป็นครั้งแรกที่เขาก่อเกิดความลังเล
ฝั่งนั้นของกำแพงกั้นที่ไม่มีรูปร่างคือสิ่งใด
เขาไม่รู้ว่ากำแพงไร้ลักษณ์นี้ คือกำแพงผลึกที่เป็นเส้นแบ่งพื้นที่ มีเพียงแค่มังกรทองยักษ์ที่เป็นสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดท่านั้น ถึงจะสามารถข้ามผ่านไปได้อย่างง่ายดาย แต่เขาสามารถคาดเดาได้ว่ากำแพงที่ไม่มีรูปร่างนี้ คงจะข้ามผ่านไปได้อย่างยากยิ่ง
แต่เขายังคงอยากจะลองดู
ถ้าหากนี่คือกำแพง เขาก็คงจะถึงส่วนล่างสุดของกำแพง จะต้องมุ่งไปยังด้านบนขึ้นไป ถึงจะพอใจ
เขาอยากจะลองดู ด้วยเหตุนี้จึงลองทำ ไม่ได้โอบอุ้มความคาดหวังใดๆ แต่...ตรงกันข้ามกับที่เขาคาดการณ์ไว้ พลังจิตของเขากลับข้ามผ่านเข้าไปได้อย่างง่ายดาย
ทางนั้นยังคงเป็นมหาสมุทรดวงดาวผืนหนึ่ง
แต่เมื่อเปรียบเทียบกับมหาสมุทรดวงดาวที่ได้ผ่านมาก่อนหน้านั้น พลังจิตของเขากลับรู้สึกว่าคุ้นเคยกับมหาสมุทรดวงดาวผืนนี้มากกว่า ราวกับว่ากลับมายังบ้านเกิดก็มิปาน
พลังจิตของเขายังล่องลอยต่อไป ยิ่งนานยิ่งไม่มีตัวตน อยู่ในสภาพที่ไร้จิตใจไร้สรรพสิ่ง เขารู้ว่าการติดต่อของพลังจิตและร่างกายของตนยิ่งนานยิ่งจะอ่อนแรง อาจจะตัดขาดลงในชั่วพริบตา
เส้นแสงค่อยๆ มืดสลัว จำนวนดวงดาวค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นน้อยลง
เฉินฉางเซิงรับรู้ได้ ตนเองสามารถมาได้ไกลที่สุดเท่านี้
ยิ่งห่างไกลออกไป ยังคงเป็นผืนมหาสมุทรดวงดาวที่คลุมเครือ ราวกับทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงระยิบระยับ
เขามองไปยังทางนั้น รู้สึกเสียใจเล็กน้อย แต่ก็รู้ว่า ถึงเวลาที่ตนเองจะต้องเลือก
พลังจิตของเขาเคลื่อนย้ายไปรอบๆ ปรารถนาที่จะเสาะแสวงหาดวงดาวของตนเองให้พบ
การเลือกดาวโชคชะตา เมื่อกล่าวกับผู้บำเพ็ญเพียร ล้วนแต่เป็นปัญหาที่ยากอย่างหนึ่ง เพราะว่าหนทางที่สามารถเลือกมีมากมาย และยังไม่มีกฎเกณฑ์ที่แน่นอน สามารถเลือกดาวดวงนั้นได้จากสีที่ชื่นชอบ ยังสามารถหลับตาแล้วชี้ไปยังดาวดวงหนึ่งได้ตามสบาย
เฉินฉางเซิงไม่พบเจอกับปัญหานี้ เพราะว่าเมื่อเขาคิดที่อยากจะเลือก ดาวดวงนั้นก็มาปรากฏต่อหน้าเขา มองแวบแรกเขาก็รู้สึกชอบดาวดวงนี้ ด้วยเหตุนี้จึงตัดสินใจที่จะเอามันมาเป็นดาวของตนเอง
คือดาวดวงเล็กๆ สีแดงดวงนั้น หากเปรียบกับดวงดาวที่เขาเห็นตอนแรก ชัดเจนอย่างยิ่งว่าเล็กกว่ามาก ภายนอกของดวงดาวก็ไม่มีแสงสว่างแผดเผาอย่างน่ากลัว ดังนั้นเส้นแสงและพลังราวกับว่าจะถูกดาวดวงนั้นเก็บไว้ส่วนที่ลึกที่สุด
ดาวสีแดงดวงนั้นกลมมนอย่างยิ่ง โดยเฉพาะด้านนอกที่เกลี้ยงเกลาเป็นมัน มองดูแล้วราวกับว่าเป็นผลผิงกั่ว (แอปเปิ้ล) ผลหนึ่ง
น่ารักอย่างยิ่ง งดงามอย่างยิ่ง ทำให้ผู้คนอยากจะเข้าใกล้ ทำให้อยากจะกัดแทะสักคำหนึ่ง
เฉินฉางเซิงคิดได้เช่นนี้ พลังจิตจึงล่องลอยเข้าไป
ด้านในหอตำราของสำนักฝึกหลวง สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านเบาๆ เสียงกบด้านนอกหน้าต่างหยุดส่งเสียงนานแล้ว ทั่วทั้งผืนเงียบเชียบ
เฉินฉางเซิงหลับตานั่งขัดสมาธิบนพื้นที่สะอาดสะอ้าน ลักษณะท่าทางสงบนิ่ง
ทันใดนั้น เขาอ้าปาก หลังจากนั้นจึงหุบลง ราวกับว่ากำลังกัดแทะอะไรสักอย่างหนึ่ง
ได้ยินเสียงลำคอกำลังขยับอย่างเบาๆ คล้ายกับว่ากำลังกลืนลงไป
ทันใดนั้น เหงื่อขุ่นข้นของเขาไหลออกมา ชั่วพริบตาเดียวเปียกชุ่มไปทั่วร่างกายจนถึงพื้น
ฟากฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวอันไกลโพ้น ดวงดาวสีแดงดวงหนึ่งสว่างไสวขึ้นมาในเวลาฉับพลัน
เขาลืมตาขึ้นมา จ้องมองไปยังส่วนลึกของฟากฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว
เขามองไม่เห็นดาวดวงนั้น แต่ว่าเขาสามารถรับรู้ได้
เพราะว่า ดาวดวงนั้นคือดาวของเขา
เหมือนกันกับที่ปัญญาชนผู้ยิ่งใหญ่แห่งเผ่ามารได้กล่าวไว้ ไม่มีผู้ใดสามารถมองเห็นแก่นแท้ของแสง
ดังนั้นเมื่อเฉินฉางเซิงสำเร็จการจุดแสงสว่างดาวโชคชะตาของตนเอง ภายในสำนักฝึกหลวงไม่ได้เกิดสิ่งที่แปลกประหลาดแต่อย่างใด ค่ำคืนราตรีในเมืองจิงตูยิ่งไม่ได้ปรากฏเสาแสงศักดิ์สิทธิ์ ดินแดนต้าลู่ผืนนี้ยังคงเป็นดังเช่นเวลาปกติ เงียบสงบและสบายใจ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งดาวดวงนั้นของเขาห่างไกลจากพื้นผิวโลกอย่างยิ่ง ถึงแม้จะสว่างไสวเพียงแค่ชั่วพริบตา ก็หมดหนทางที่จะมองเห็น ใช่แล้ว ดาวดวงนั้นห่างไกลอย่างยิ่ง ไกลจนถึงขนาดที่ว่าเหล่าผู้บูชาบนแท่นดูดาวซีเจียวของจิงตูก็มิได้สนใจเห็น
แต่ในที่สุดยังคงถูกคนพบเห็น
เพราะว่าค่ำคืนนี้จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ก็กำลังมองดวงดาว
นี่เป็นเรื่องบังเอิญอย่างยิ่ง
ในวันที่อากาศเหมาะสม ทุกค่ำคืนจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ก็จะอยู่บนแท่นกานลู่ชื่นชมดวงดาวชั่วครู่
ค่ำคืนนี้มีฝนพรำลงมาแล้วรอบหนึ่ง ดังนั้นนางจึงออกมาล่าช้าเล็กน้อย
นางมองเห็นดาวดวงนั้นถูกจุดแสงสว่างขึ้นพอดี
แต่ว่าถึงแม้จะเป็นนาง ก็มิรู้ว่าใครคือผู้ที่จุดแสงสว่างให้ดาวดวงนั้น
คนผู้นั้นอยู่ที่จิงตูหรืออยู่ทางทิศใต้
หรือว่าจะเป็นเมืองเสวี่ยเหล่า
จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์มองไปยังท้องฟ้าส่วนลึก คิ้วสีดำเข้มค่อยๆ ขมวดขึ้น น้ำเสียงไร้ความรู้สึก
“ช่างน่าสนใจ”


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 025

ตอนที่ 25 แท่นกานลู่กับสวนร้อยหญ้า
ขนตาของแม่นางม่ออวี่ยาวเป็นแพ เพราะว่าฝนก่อนหน้านี้ ละอองน้ำเล็กๆ ได้เกาะตัวบนนั้น มองดูแล้วงดงามยิ่งนัก ที่น่าเสียดายก็คือ หลังจากได้ฟังประโยคนั้นของจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ ขนตาของนางกะพริบขึ้นกะพริบลง ด้วยเหตุนี้หยดน้ำฝนจึงได้ร่วงหล่นลงมา ตกลงสู่ด้านหน้าของแท่นกานลู่ราวกับเป็นห้วงเหวลึกในค่ำคืนมิปาน
แท่นกานลู่อยู่ทางด้านหน้าของพระราชวัง สูงร้อยจั้ง สร้างโดยการหลอมทองแดงบริสุทธิ์ วิจิตรงดงามอย่างยิ่ง ด้านบนของแท่นกานลู่ประดับด้วยไข่มุกราตรีหลายพันเม็ด ห่างออกไปหลายสิบลี้ ก็สามารถมองเห็นแสงสว่างของที่นั่น แต่ว่าคืนนี้ไข่มุกราตรีเหล่านี้กลับมิได้เปล่งแสงแต่อย่างใด
ม่ออวี่มองไปยังด้านข้างของแท่นกานลู่ แพะดำยืนอยู่ตรงแสงสว่างไสวของดวงดาวทางด้านนั้น แหงนมองไปยังที่แห่งหนึ่งในท้องฟ้ายามราตรี นางหันกลับมามองด้านหน้าของแท่นกานลู่ แน่ใจว่าจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ก็กำลังจ้องมองที่แห่งนั้นในท้องฟ้ายามราตรี ไม่หยุดที่จะฉงนงงงวย
“ฝ่าบาท ท่านกำลังจ้องมองอะไรอยู่เพคะ” นางกล่าวถาม
แม่นางม่ออวี่ผู้มีบารมีสูงส่งในต้าโจวจนถึงทั่วทั้งดินแดนต้าลู่ เพราะว่าเกียรติยศของครอบครัวนาง และก็เพราะว่าความสามารถที่ไม่อาจคาดคะเนได้ของนาง แต่แท้ที่จริงแล้วสาเหตุเพราะความสัมพันธ์ของนางกับจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ เป็นคนที่สามารถพูดคุยกับจักรพรรดินีศักดิ์อย่างตามสบายเช่นนี้ บนโลกใบนี้นับวันจะยิ่งมีน้อยลงแล้ว
แสงสว่างของดวงดาวส่องลงมายังแท่นกานลู่ เพียงแค่สามารถมองเห็นภาพด้านหลังของสตรีนางนั้นอย่างชัดเจน
เป็นเพียงภาพด้านหลังที่ธรรมดา แต่ราวกับทำให้ผู้คนมองเห็นโลกใบนี้ต่างๆ นานา
เพราะว่าพระองค์คือจักรพรรดินีองค์แรกของโลกในสิบล้านปีมานี้ พระองค์คือผู้ปกครองต้าโจว
“มีคนจุดแสงสว่างดาวหนึ่งดวง”
จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้หมุนกายมา เอ่ยออกไปอย่างไม่ได้ใส่ใจ
แม่นางม่ออวี่นิ่งเงียบ ทุกค่ำคืนล้วนแต่มีผู้บำเพ็ญเพียรจุดแสงสว่างดาวโชคชะตา แต่นางชัดเจนยิ่งนัก ถึงแม้จะเป็นจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ก็ยากที่จะมองเห็น แต่ว่าค่ำคืนนี้จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ได้มองเห็น และยังจ้องมองอย่างเงียบๆ เป็นเวลานานอีกด้วย เช่นนี้หมายถึงอะไรกัน
“ดาวดวงนั้นห่างจากพวกเราไกลอย่างยิ่ง”
เมื่อได้ฟังประโยคถัดมาของจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ ม่ออวี่คิดว่าตนเองเข้าใจแล้ว
หลังจากนางคิดใคร่ครวญจึงเอ่ยว่า “ถึงแม้จะห่างไกลไปอีก...แต่ก็ไม่พบสิ่งที่เป็นตัวแทนว่าจะเป็นผู้มีพรสวรรค์อย่างแท้จริงเพคะ”
จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์มิได้เอ่ยสิ่งใด
ม่ออวี่ราวกับเป็นเด็กสาวที่ถูกผู้อาวุโสไม่ให้ความสนใจกับความคิดเห็น จึงมีเสียงฮึดฮัดที่ไม่ยินดีออกมาสองครา กล่าวว่า “เด็กอายุสี่ขวบของตระกูลชิวซานที่สามารถกำหนดดาวโชคชะตาได้ก็คือดาวมังกรทะยาน ภายในหนึ่งร้อยปีสามารถเข้าอยู่ในสิบลำดับแรกได้ แต่ว่าในค่ำคืนนั้น แม่น้ำไป๋หลี่มีลูกศิษย์ของพรรคเล็กๆ คนหนึ่งกำลังเริ่มชำระล้างกระดูก กำหนดดาวโชคชะตาได้ไกลกว่าดาวมังกรทะยาน เขาสามารถเทียบกับตระกูลชิวซานผู้นั้นได้เชียวหรือ...การชำระล้างกระดูกในที่สุดก็ต้องการพลังลมปราณภายในร่างกายที่แข็งแกร่ง คนธรรมดาจะมาเทียบกับสายเลือดมังกรที่แท้จริงได้อย่างไร”
นี่คือตัวอย่างการอธิบายถึงพลัง ชิวซานจวินก่อนอายุสิบแปดปีล้วนแต่อยู่อันดับแรกของประกาศชิงอวิ๋นมาตลอด เป็นผู้มีพรสวรรค์ที่ผู้คนบนโลกใบนี้ต่างยอมรับ แต่ลูกศิษย์พรรคเล็กๆ ที่อยู่แม่น้ำไป๋หลี่ผู้นั้นถูกผู้คนลืมสิ้นไปนานแล้ว ถ้าหากไม่ใช่แม่นางม่ออวี่ที่เป็นคนมีความรู้ลึกซึ้ง เอาอะไรมาพูดว่าจะจดจำคนผู้นั้น
จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์เอ่ยว่า “คนที่จุดแสงสว่างดาวโชคชะตาในค่ำคืนนี้ พลังจิตแข็งแกร่ง จิตใจสงบนิ่ง พบเห็นได้น้อยอย่างยิ่ง ข้าคิดว่าคงจะเป็นปัญญาชนอาวุโสที่ตรากตรำกับการอ่านตำรามานับร้อยปี หนึ่งวันสามารถเข้าใจหลักของฟ้าดิน ถึงจะมีความโชคดีเช่นนี้ คงเป็นเหมือนปีนั้นของหวังจือเช่อ ปะทุออกมาหลังจากเก็บสะสมมานับไม่ถ้วนแล้ว ไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง”
ม่ออวี่กล่าวว่า “ปีนั้นท่านหวังจือเช่อใช้เวลาหนึ่งคืนในการรวบรวมดวงดาว ทั่วทั้งจิงตูล้วนแต่รับรู้ได้...เหมือนกับค่ำคืนนี้ตรงไหนเพคะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบนพื้นไม่ได้ปรากฏแม้เงาของดวงดาว ยืนยันได้ว่าไม่ใช่สายเลือดของผู้มีพรสวรรค์ ถึงแม้จะแข็งแกร่ง แต่เกรงว่าก็คงจะมีขีดจำกัด”
จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้หันกาย แต่กลับทำให้รับรู้ได้ว่านางกำลังหัวเราะอยู่ “เด็กเช่นเจ้า จะไปเข้าใจอย่างไรกับการบำเพ็ญเพียร”
เมื่อม่ออวี่อายุยังน้อยก็เป็นผู้แข็งแกร่งสามารถบรรลุขั้นรวบรวมดวงดาว ไม่ว่าจะเป็นต้าโจวหรือผู้บำเพ็ญเพียรของพรรคทางทิศใต้ก็มองนางไม่เหมือนกับผู้อื่น ท่านราชครูก็มีคำพูดชื่นชมอย่างยิ่ง ทว่าในสายตาของจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ นางยังคงเป็นเพียงเด็กที่ไม่เข้าใจการบำเพ็ญเพียร
ทั่วดินแดนต้าลู่ คนที่จะมีคุณสมบัติในการประเมินค่านาง จะสามารถมีได้กี่คนกันเล่า
แน่นอนว่าจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์เป็นหนึ่งในนั้น
ดังนั้นม่ออวี่ไม่ได้โกรธ เพียงแค่แลบลิ้นอยู่ทางด้านหลังของจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์
ตอนนี้นางไม่ใช่เด็กเหมือนกับปีนั้น แต่ยังคงน่ารักได้ เพราะว่าคนที่อยู่ต่อหน้าคือจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์
จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์รู้ว่านางทำสิ่งพิกลทางด้านหลัง หัวเราะโดยไม่กล่าวสิ่งใด
ม่ออวี่เดินไปยังข้างหน้า ยืนอยู่ข้างกายจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์จ้องมองไปยังดวงดาวเดียรดาษบนฟากฟ้า จ้องมองเงียบๆ ชั่วครู่ ทันใดนั้นจึงเอ่ยถาม “ฝ่าบาท ดาวโชคชะตา...เป็นตัวแทนของโชคชะตาของพวกเราทุกคนจริงหรือ เช่นนั้นพวกเราสามารถที่จะเห็นโชคชะตาในอนาคตได้หรือไม่”
จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์กล่าวว่า “นอกจากโชคชะตา อาจจะสามารถอธิบายอย่างอื่นได้อีก”
ม่ออวี่กล่าวถามด้วยความประหลาดใจ “อธิบายสิ่งใดอีกเพคะ”
จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์จ้องมองไปยังส่วนลึกของท้องฟ้ายามราตรี เงียบนิ่งเป็นเวลานาน
ทางนั้นมีดาวหนึ่งดวงที่อยู่ไกลโพ้น เคยส่องแสงเพียงแค่ชั่วพริบตา หลังจากนั้นก็หมดหนทางที่จะมองเห็น
จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ เอ่ยว่า “อาจจะเป็น...ความขัดแย้งของโชคชะตา”
เฉินฉางเซิงได้จุดแสงสว่างให้ดาวโชคชะตาของตนเอง
ทั่วทั้งดินแดนต้าลู่มีเพียงผู้คนจำนวนน้อยนิดที่จะมีโอกาสประจวบเหมาะได้เห็นภาพเหล่านั้นเพียงแค่ชั่วพริบตา
สาเหตุเพราะว่ากำแพงกั้นไร้รูปร่าง ผู้คนเหล่านั้นคาดเดาระยะห่างระหว่างดาวดวงนั้นกับพื้นผิวโลกออกมาคลาดเคลื่อน แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ ระยะห่างระหว่างดาวโชคชะตาของเขากับพื้นผิวโลก ก็เพียงพอที่จะเข้าไปอยู่ในลำดับด้านหน้าสุดของประวัติศาสตร์มนุษย์
เมืองเสวี่ยเหล่าของเผ่ามารทางทิศเหนือ เทือกเขาเทพธิดาทางทิศใต้ พรรคฉางเซิงที่อยู่บนเขาหลีซาน อาณาจักรเผ่าปีศาจที่อยู่ทางส่วนลึกของดินแดนวั่งชวน อาจจะมีผู้คนพบเห็น อาจจะไม่มีผู้คนพบเห็น เพียงแค่พบเห็น จะต้องให้ความสนใจอย่างแน่นอน อยากลองค้นหาว่าเป็นผู้ใดที่จุดแสงสว่างดาวดวงนั้น
เช่นนี้ไม่ใช่สิ่งสำคัญ ท้องฟ้ายามราตรีมีดวงดาวนับร้อยล้านดวง มีความสัมพันธ์กับมนุษย์นับร้อยล้านคน ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่มีวิธีที่จะสัมผัสกับโลกใบนี้ เส้นแสงเส้นนั้นผู้คนไม่สามารถมองเห็น เพียงแค่เฉินฉางเซิงไม่กล่าว ก็จะไม่มีผู้ใดสามารถล่วงรู้ได้
แต่ก็มีสิ่งที่เกินความคาดหมายเกิดขึ้น อาจจะกล่าวได้ว่าเป็นข้อยกเว้น
บางทีคนที่ระดับการบำเพ็ญเพียรไม่ได้สูง กล่าวด้วยเหตุผล แม้แต่ภาพแสงสว่างของดวงดาวบนท้องฟ้ายามราตรีก็ไม่อาจมองเห็นได้ ยิ่งไม่สามารถติดตามเส้นทางนั้นไปเพื่อเสาะหาเฉินฉางเซิงจนพบ แต่เหตุบังเอิญที่ประจวบเหมาะก็คือ ในชั่วพริบตาที่เฉินฉางเซิงจุดแสงสว่างดาวโชคชะตา คนผู้นั้นกำลังจ้องมองไปยังท้องฟ้าพอดี ก็เหมือนกันกับจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ แต่เหตุบังเอิญที่ประจวบเหมาะก็คือ ตอนที่นางกำลังบำเพ็ญเพียร พลังจิตของนางแผ่ไปถึงกำแพงในสวนที่เสื่อมโทรมแห่งหนึ่ง
สาเหตุที่แท้จริงก็คือ ระหว่างนางและแสงดวงดาวมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดมาตั้งแต่กำเนิด มีลางสังหรณ์ในการพบเจอสิ่งต่างๆ มากมาย
นี่คือพรสวรรค์อย่างหนึ่ง สามารถกล่าวได้ชัดเจนยิ่งขึ้นก็คือ นี่คือพรสวรรค์อย่างหนึ่งของเผ่าพันธุ์นาง
อีกด้านหนึ่งของกำแพงทรุดโทรมในสำนักฝึกหลวงนั้น ก็คือสวนร้อยหญ้า
ค่ำคืนนั้นนางอยู่ที่สวนร้อยหญ้า
นางรับรู้ได้อย่างชัดเจน พลังจิตที่จุดดาวโชคชะตาดวงนั้นสงบและแข็งแกร่งอย่างยิ่ง
นางอยากจะรู้อย่างยิ่งเจ้าของพลังจิตดวงนั้นคือผู้ใด
นางอยากจะเสาะหาเขาให้พบ หลังจากนั้นก็ถามเขาบางคำถาม เพราะเหตุนี้ นางไม่ถือสาหากต้องมอบสิ่งของล้ำค่าสุดพิเศษที่โลกมนุษย์ยากยิ่งจะพบเห็น
เพราะว่านางนามว่าลั่วลั่ว นางใจกว้างอย่างยิ่ง


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 026

ตอนที่ 26 เก็บรวบรวม
ถ้าหากค่ำคืนนั้นหลังจากที่จุดแสงสว่างดาวโชคชะตา เฉินฉางเซิงดึงแสงดวงดาวเข้าสู่ร่างกายเพื่อที่จะชำระล้างกระดูก ไม่แน่ว่าหญิงสาวที่อยู่ในสวนร้อยหญ้าซึ่งมีเพียงกำแพงกั้นระหว่างสำนักฝึกหลวงผู้นั้น จะสามารถอาศัยพรสวรรค์ของตนเอง ติดตามจากการรับรู้ที่ยังไม่ได้ตัดขาดและค้นพบที่อยู่ของเขา ถ้าหากเหงื่อที่รินไหลอยู่บนพื้นเหล่านั้นไม่พบกับสายลมประหลาดจนถูกพัดให้เหือดแห้ง ไหลซึมเข้าไปในพื้นจนไม่อาจหาพบอีก นางอาจจะสามารถหาเขาพบ
ปัญหาอยู่ตรงนี้ ลักษณะที่แสดงออกมาของเฉินฉางเซิงตอนนี้ไม่เหมือนกับคนธรรมดา หรือจะพูดได้ว่าเขามีความคิดที่ไม่เหมือนกับคนอื่น เขาไม่ลังเลที่จะต้านทานความยั่วยวนใจในการชำระล้างกระดูก มุ่งกลับไปยังอาคารหลังเล็กๆ ชำระร่างกายแล้วนอนหลับ คราบเหงื่อบนพื้นอันน้อยนิดก็มองไม่เห็นนานแล้ว
วันต่อมา เฉินฉางเซิงตั้งใจอ่านคัมภีร์ชำระล้างกระดูกอีกหนึ่งรอบ โดยเฉพาะอย่างยิ่งส่วนที่ว่าด้วยการดึงแสงดวงดาวเข้าร่างชำระล้างกระดูกส่วนสุดท้าย และยังจดบันทึกไว้มากมาย เพื่อยืนยันว่าตนเองได้เข้าใจเนื้อหาทั้งหมดแล้ว ไปงีบหลับพักผ่อนที่สนามหญ้าข้างทะเลสาบ รอตะวันบ่ายคล้อยร่วงตกไปยังกำแพง ความมืดยามราตรีได้มาถึง เฉินฉางเซิงมั่นใจว่า สภาพร่างกายและจิตใจ อยู่ในสภาวะที่ดี ถึงจะเปิดประตูใหญ่ของหอตำราเข้าไป เริ่มการชำระล้างกระดูกอย่างเป็นทางการ
พลังจิตของเขาแพร่กระจายไปยังท้องฟ้า ไม่ได้ข้ามผ่านหลังคาหอตำรามุ่งไปยังฟากฟ้า แต่กลับรู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างตนเองและดาวดวงเล็กสีแดงที่อยู่ไกลโพ้นได้ก่อเกิดเป็นความสัมพันธ์ลึกซึ้ง ความรู้สึกนี้ไม่ชัดเจน หากจะพูดให้ถูกต้อง ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและดาวดวงนั้นไม่ได้หลงเหลือการรับรู้ใดๆ ไว้บนโลกใบนี้ทั้งร่างกายและจิตใจ แต่เขาเชื่อมั่นอย่างยิ่ง ดาวดวงนั้นอยู่ที่นั่น ผู้ใดก็ไม่สามารถช่วงชิงไปได้
ก็เหมือนกับที่ใต้เท้าสังฆราชเคยกล่าวเมื่อปีนั้น เส้นแสงนั้นมีอยู่จริง
เฉินฉางเซิงหลับตาลง จิตใจสงบนิ่ง เปิดจิตวิญญาณ ทำตามวิธีของคัมภีร์การชำระล้างกระดูก ปล่อยตนเองลงสู่การไม่ใส่ใจกับสรรพสิ่งและตัวตน อยู่ในสภาพที่ผ่อนคลายอย่างสิ้นเชิง เฝ้ารอให้แสงดวงดาวรวบรวมเป็นส่วนที่ยอดเยี่ยมที่สุด ไล่ตามเส้นแสง และมุ่งมายังด้านหน้าของตนเอง
เวลาค่อยๆ ไหลผ่านประหนึ่งสายน้ำ สายลมยามค่ำคืนอ่อนโยน เวลาการรวบรวมได้มาถึง
ป่าไม้ด้านนอกหอตำราทั้งผืนเงียบเชียบ เมื่อวานป่าไม้ผืนนี้ถูกคนงานของสำนักการศึกษากลางตัดเล็มใหม่ทั้งหมด กิ่งไม้เล็กๆ รกรุงรังจำนวนมากมายถูกฟันขาด กองกิ่งไม้ที่หักขาดเหล่านั้นเปล่าเปลือยอยู่กลางพื้นที่ว่าง แผ่กระจายกลิ่นที่มีเอกลักษณ์พิเศษของต้นไม้ ถูกสายลมยามค่ำคืนพัดส่งไปยังที่ห่างไกล
กลิ่นไม้ที่กองกิ่งไม้หักขาดเหล่านั้นแผ่กระจายออกมาฉุนรุนแรงเช่นนี้ เป็นเพราะของเหลวเหนียวหนึบเกือบโปร่งใสที่กำลังซึมไหลออกมาด้านนอก นั่นก็คือยางไม้ ต้นไม้ในสำนักฝึกหลวงมีมากมายหลายชนิด อย่างน้อยก็จะต้องมีต้นผลไม้ที่มีกลิ่นหอมอย่างยิ่ง
มีต้นไหวที่ลำต้นใหญ่หนา กิ่งที่หนาเมื่อใกล้กับพื้นดินจะถูกฟันขาด หนึ่งในรอยนั้นมองแล้วเหมือนรอยแผลเป็น ยางไม้ที่รวบรวมไว้อยู่ด้านบนมีมากมาย ถูกสายลมยามค่ำคืนพัดผ่านไปตามลำต้น ทำให้ไหลย้อยลงมาบนพื้น ถ้าหากเป็นคนที่หลงใหลในการสังหารมองดูภาพนี้ คงจะคิดว่าแขนของต้นไหวที่ถูกฟันขาดกำลังมีเลือดไหล แต่ความเป็นจริงภายใต้แสงพร่างพราวสีเงินของดวงดาว ยางไม้ที่กำลังรินไหลเหมือนกับน้ำอ้อยที่แสนหวาน
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ราวกับว่ายางไม้เป็นน้ำผึ้งก็มิปาน สุดท้ายจึงไหลหยดลงมายังพื้น ตกลงไปบนหย่อมหญ้า ทำให้แมลงตัวหนึ่งแปรเปลี่ยนเป็นรูปร่างแรกเริ่มของอำพันอย่างโชคดีหรือจะบอกว่าเหี้ยมโหดก็ได้ สุดท้ายแล้วมันจะกลายเป็นอาหารของแมลงเหล่านั้น
คล้ายกับเป็นรูปภาพ ในหอตำราก็เคยปรากฏขึ้นแล้ว
ดวงดาวนับไม่ถ้วนได้เปล่งแสงสว่างไสว ทอดตกลงมายังเส้นที่ไม่มีรูปร่าง หมดหนทางที่จะสังเกตเห็นเส้นนั้น ถูกรวบรวมเป็นส่วนที่ยอดเยี่ยมที่สุดอย่างหนาแน่น หลังจากนั้นจึงไหลรินไปตามเส้นสายนั้นลงสู่ด้านล่างอย่างเชื่องช้า ไม่รู้ว่าข้ามผ่านระยะทางมาเท่าไหร่ มองข้ามหลังคาของหอตำรา สุดท้ายจึงไหลเข้ามายังร่างกายของเฉินฉางเซิง
แสงพร่างพราวของดวงดาวอ่อนนุ่ม ผิวหนังและกล้ามเนื้อบนใบหน้าของเฉินฉางเซิงแปรเปลี่ยนไปดั่งหินหยก หลังจากนั้นเพียงชั่วครู่ แสงพร่างพราวของดวงดาวเหล่านั้นเหมือนกับเม็ดทรายที่ผ่านทะลุนิ้วมือ ซึมลอดไหลผ่านเข้าไปเหมือนสายลม หมดหนทางที่จะมองเห็นอีก ใบหน้าของเขากลับเป็นเหมือนก่อนหน้านี้ ไม่เกิดการเปลี่ยนแปลงใดๆ
ยังมีแสงพร่างพราวของดวงดาวอีกมากมายไหลลงสู่ร่างกายของเขา แสงดวงดาวเหล่านั้นราวกับว่าสามารถที่จะมองข้ามสิ่งขีดขวางใดๆ ซึมผ่านเข้าไปยังเสื้อผ้าของเขาอย่างง่ายดายและเงียบกริบ ร่วงหล่นอยู่บนผิวด้านนอกของร่างกายเขา แต่กลับยังคงไม่มีทีท่าว่าจะหยุดยั้ง ซึมเข้าไปยังร่างกายด้านใน แต่ไม่รู้ว่าไปที่ไหน
เฉินฉางเซิงหลับตา จึงมองไม่เห็นภาพเหล่านี้ และก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องราวเหล่านี้ขึ้น
จนกระทั่งแสงรุ่งอรุณสาดส่องมาทั่วเมืองจิงตู ไก่ตัวผู้ส่งเสียงร้อง เขาถึงตื่นขึ้น
เขารู้สึกตื่นเต้น สิบสี่ปีมานี้น้อยมากที่จะเคยตื่นเต้นเช่นนี้ เพราะว่าถ้าหากชำระล้างร่างกายสำเร็จ เช่นนั้นเขาก็สามารถเหยียบย่ำบนหนทางแห่งการบำเพ็ญเพียร ไม่ว่าสามารถชิงอันดับแรกของการสอบใหญ่มาได้หรือไม่ สำหรับโชคชะตาของตนเอง เขาก็ได้รับพลังคำพูดบางอย่าง
ความรู้สึกเช่นนี้ไม่ดีต่อร่างกาย เขากล่าวกับตนเองอย่างเงียบๆ ใช้อานุภาพของจิตที่ไม่สอดคล้องกับอายุอย่างสิ้นเชิง เขาสงบนิ่งลงในเวลาสั้นๆ หลังจากนั้นจ้องมองไปยังมือทั้งสองข้างของตนเอง ลักษณะท่าทางเปลี่ยนไปเล็กน้อย ในแววตารู้สึกผิดหวังห่อเหี่ยวและไม่สามารถอธิบายได้
มือของเขาไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง สะอาดสะอ้านเหมือนกับเมื่อคืนวาน
เขาล้วงเอากระจกกลมเล็กๆ ออกมาจากหน้าอก จ้องมองใบหน้าตนเองในกระจก หลังจากเงียบนิ่งชั่วครู่ จึงวางกระจกลง ดึงคอเสื้อออกมาก้มมองไปยังร่างกายของตนเอง พบว่าล้วนแต่ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง สะอาดเหมือนกับหลายๆ ปีที่ผ่านมา
ชำระล้างกระดูกสำเร็จ ไม่ควรจะเป็นเช่นนี้
ตามคำกล่าวของคัมภีร์ชำระล้างกระดูก การดำรงชีวิตของมนุษย์บนโลกใบนี้ การบริโภคอาหารและการหายใจ คนเราจะรับเอาสารอาหารเข้าไปด้วย และก็รับเอาความสกปรกของฟ้าดินเข้าไปในร่างกายในเวลาเดียวกัน ดังนั้นถึงต้องดึงแสงดวงดาวเข้าสู่ร่าง หยิบยืมพลังที่อ่อนโยนของดวงดาวซึ่งบริสุทธิ์ที่สุด ขับไล่สรรพสิ่งทั้งหมดทั้งมวลออกภายนอกร่างกาย
ตามคำกล่าวของคนรุ่นก่อน หลังจากชำระล้างกระดูกสำเร็จ ร่างกายของผู้คนจะหลั่งเหงื่อที่มีกลิ่นเหม็นคาวออกมาจำนวนมาก หรือแม้กระทั่งมีอาการท้องเสียอย่างรุนแรง เช่นนี้ถึงจะสามารถยืนยันได้ว่าร่างกายได้ขับของสกปรกออกมา
ทว่าร่างกายของเฉินฉางเซิงไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง
เขาเป็นคนติดสะอาดเล็กน้อย รักความสะอาดอย่างยิ่ง แต่ว่าเวลานี้เขาปรารถนาที่จะพบเห็นโคลนดำอันสกปรกเหม็นคาวอย่างไร้ที่เปรียบจากร่างกายของตนเอง เพราะว่าเรื่องนี้กับความสะอาดไม่ได้เกี่ยวข้องกัน มองอย่างไรก็ไม่ควรที่จะเป็นดังเช่นตอนนี้
เฉินฉางเซิงจ้องมองพระอาทิตย์ที่กำลังลอยขึ้นข้างนอกหน้าต่าง เงียบนิ่งเป็นเวลานาน
ทันใดนั้น เขาเอาหลังมือแนบลงบนพื้น ใช้แรงถูกลงไปสองครั้ง หลังจากรับรู้ถึงความเจ็บปวดจริงๆ เขาจึงยกมือขึ้นมาดู หลังมือมีรอยสีแดงขนาดใหญ่ปรากฏ ยังสามารถมองเห็นเส้นเลือดได้รางๆ ด้วยเหตุนี้เขาจึงรู้ว่าที่จริงแล้วตนเองชำระล้างกระดูกไม่สำเร็จ
เมื่อแสงดวงดาวย่างกรายมาถึง สิ่งที่ถูกสัมผัสก่อนก็คือผิวหนัง ดังนั้นเมื่อเริ่มการชำระล้างกระดูก จะต้องเสริมความแข็งแรงให้กับผิวหนัง
ผิวหนังของเขาเมื่อเทียบกับเมื่อคืนวานไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ทั้งสิ้น
เฉินฉางเซิงเงียบนิ่งไม่เอ่ยสิ่งใด เดิมทีเขาคิดว่าปัญหาก็คือพลังลมปราณที่ไม่หมุนเวียนของตนเองทำให้จิตวิญญาณง่ายต่อการสูญหาย ภายภาคหน้าหากนำแสงของดวงดาวมาเปลี่ยนแปลงเป็นพลังที่แท้จริงในร่างกายคงทำได้ยาก แต่คิดว่าอย่างน้อยก็สามารถชำระล้างกระดูกในขั้นตอนนี้สำเร็จ คิดไม่ถึงว่าจะยังคงไม่สำเร็จ
แสงอรุณค่อยๆ เปลี่ยนเป็นรุนแรงขึ้น เขายืดตัวลุกขึ้น มุ่งออกไปยังด้านนอกของหอตำรา สาเหตุคงเป็นเพราะว่าเขานั่งขัดสมาธิมาทั้งคืน ร่างกายรู้สึกปวดเมื่อย ก้าวเดินเชื่องช้าลง เมื่อมองจากทางด้านหลัง กลับดูเหมือนเด็กที่เพิ่งหายจากโรคร้าย
เดินกลับไปยังอาคารหลังเล็กๆ จ้องมองไปยังเตาไฟ ไอน้ำที่ร้อนพุ่งออกมาจากกาน้ำ เขารู้สึกเศร้าเสียใจ ตามบันทึกของคัมภีร์ชำระล้างกระดูก เขาคิดว่าเมื่อตนเองกลับมาถึง ทั่วทั้งตัวคงจะสกปรก ดังนั้นเขาจึงเตรียมน้ำร้อนไว้ก่อน ใครจะไปคิดว่าแม้แต่เหงื่อสักหยดก็ไม่ไหลออกมา
เขาคิดไตร่ตรอง ในที่สุดจึงตัดสินใจอาบน้ำชำระร่างกาย
ไม่ใช่เพราะว่านั่งอยู่บนพื้นมาทั้งคืน และก็ไม่ใช่เพราะว่าฝุ่นละอองในสำนักฝึกหลวง
ร่างกายของเขามีปัญหา เช่นนี้จึงทำให้เขาไม่ชอบร่างกายตนเองอย่างยิ่ง เขาคิดว่าร่างกายตนเองสกปรกมาตลอด
เขาขยันหมั่นเพียรในการล้างหน้าบ้วนปาก รักความสะอาดอย่างยิ่ง ติดสะอาดเล็กน้อย ที่จริงแล้วคงจะเป็นเพราะจุดนี้
เขาเอาน้ำร้อนเทลงในถังใหญ่ที่มุมกำแพง เดินเข้าไปข้างใน ใช้ผ้าเช็ดหน้าเปียกประกบลงบนใบหน้า พิงอยู่ที่ขอบถังกางแขนทั้งสองข้างออกไปด้านหลังเพื่อค้ำกาย รู้สึกเหนื่อยล้าอย่างยิ่ง
ข้างใต้ผ้าเช็ดหน้าที่เปียกมีเสียงทอดถอนลมหายใจที่เบาบางไม่สามารถได้ยินออกมา
เวลานี้
กำแพงของสวนทางด้านนั้น ก็มีเสียงทอดถอนลมหายใจสะท้อนออกมาไม่ชัดเจน
เฉินฉางเซิงคิดในใจ ที่จริงแล้วทุกที่ล้วนแต่มีผู้คนที่เศร้าเสียใจ
ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเฉินฉางเซิงทดลองชำระล้างกระดูก แม้จะเป็นผู้คนที่มองเห็นเขาจุดแสงสว่างดาวโชคชะตาไม่กี่คนเหล่านั้นก็ไม่รู้ เพราะว่าการชำระล้างกระดูกเป็นเรื่องสามารถพบเห็นได้บ่อยกว่า อีกทั้งแม้จะเป็นคนที่สามารถมองเห็นว่าดาวโชคชะตาถูกจุดสว่าง ก็ไม่มีทางมองเห็นเส้นแสงนั้น เป็นธรรมดาที่จะไม่รู้ว่าปลายอีกด้านของเส้นแสงเป็นมือของผู้ใดกุมอยู่
การเสริมสร้างความแข็งแรงให้ตนเองของมนุษย์ไม่มีขีดจำกัด
แต่ไหนแต่ไรมาการชำระล้างกระดูกไม่ใช่เป็นเรื่องเพียงแค่วันเดียว
ในค่ำคืนนี้ เฉินฉางเซิงได้เดินเข้าไปในหอตำราอีกครั้ง นั่งลงบนพื้นลองทำต่อไป
ในตอนนี้เด็กหนุ่มอายุสิบสี่แปรเปลี่ยนความรู้สึกพ่ายแพ้เป็นความฮึกเหิมอีกครั้ง เวลาที่ใช้อาจจะน้อยเกินไป สิ่งเหล่านี้ล้วนจะต้องขอบคุณชีวิตที่ผ่านมารวมทั้งเรื่องราวและประสบการณ์เหล่านั้น แน่นอนว่าเขาควรจะเคียดแค้นเรื่องราวเหล่านั้นยิ่งกว่า
เฉินฉางเซิงไม่มีเวลาเศร้าซึม เพียงแค่ไม่หยุดที่จะลอง ต้องพยายาม
ไม่สำเร็จก็จักพลีชีพ ประโยคนี้เหมาะสมกับเขาที่สุด
จิตใจสงบครุ่นคิดอย่างหนัก แสงดวงดาวหนาแน่นนับไม่ถ้วนแต่กลับมองไม่เห็นส่วนสำคัญที่สุด ตามเส้นแห่งโชคชะตาที่ไร้รูปร่าง จากท้องฟ้ายามค่ำคืนที่สูงห่างไกลออกไป หลั่งไหลเข้ามายังร่างกายของเขาอีกครา ราวกับลมฤดูใบไม้ผลิที่วนเวียนไม่ไปไหน
แสงดวงดาวเหล่านั้นเหมือนกับคืนเมื่อวาน ซึมเข้าไปในร่างกายอย่างเงียบๆ ไม่มีเสียงใด หลังจากนั้นก็หมดหนทางได้เห็นอีก
ขั้นตอนนี้ต่อเนื่องยาวนาน จนกระทั่งท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีขาว เขาถึงตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
เขาเพ่งมองมือทั้งสองข้างของตนเองอย่างละเอียด ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เขาใช้มือถูไปยังหน้าผากของตนเอง หาหยดเหงื่อสักหยดก็ไม่พบ เสื้อผ้าเก่าบนร่างกายของเขายังคงแห้ง สายลมยามรุ่งอรุณพัดมาจากนอกหน้าต่าง ปะทะกับแขนเสื้อทั้งสองข้างอย่างสบาย
เขาไม่เข้าใจ ถึงแม้พลังลมปราณจะตัดขาด แม้เส้นขนและเส้นผมต่างต้องแบกรับแสงดวงดาว ควรที่จะมีบางอย่างเปลี่ยนแปลงถึงจะถูก
แสงดวงดาวเหล่านั้นไปที่ไหนแล้ว
เขาคิดว่าแสงดวงดาวเหล่านั้นล้วนแต่กระจายไปยังฟากฟ้า กลายเป็นสิ่งที่ไม่มีรูปร่าง
เขาไม่รู้ เมื่อตอนตนเองหลับตาคิดใคร่ครวญอย่างหนักกับการฝึกฝนอย่างเงียบๆ แสงดวงดาวเหล่านั้นผ่านทะลุเส้นผมสีดำและมือของเขา ผ่านทะลุเสื้อผ้าเก่าๆ และกระบี่สั้นระหว่างเอว เข้าไปยังร่างกายเขาอย่างเงียบเชียบไม่มีเสียง ไม่สูญหายไปแม้แต่น้อย
ราวกับปุยหิมะทะลุผ่านสายลมผ่านต้นไม้ และร่วงหล่นลงบนพื้น
ไม่มีใบไม้สักใบที่รองรับหิมะนั่น นี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากยิ่ง
แต่ก็ได้เกิดขึ้นจริงแล้ว
ตอนนี้มองดูแล้วป่าไม้ผืนนั้นยังคงเขียวชอุ่มเจริญงอกงาม ไม่มีสีขาวสักนิด
ทว่าในความเป็นจริง
บนพื้นด้านล่างของป่าไม้ หิมะสะสมกลายเป็นหนาขึ้นเล็กน้อย
นี่คือการเก็บสะสม
คงจะมีสักวันหนึ่ง ที่จะปะทุออกมา
หรือ ระเบิดออกมา


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 027

ตอนที่ 27 หลายปีมาแล้ว
รุ่งอรุณเวลายามห้า เฉินฉางเซิงลืมตาทั้งสองข้าง เขาไม่ได้ตื่นนอน แต่คือการตื่นมาจากสภาวะการใคร่ครวญอย่างหนัก ยืนยันว่าร่างกายของตนเองยังคงไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น เขาส่ายศีรษะ เดินกลับไปยังอาคารหลังเล็กๆ เริ่มอาบน้ำ พิงขอบถังไม้ ให้ความร้อนของน้ำชำระความเหนื่อยล้าของร่างกายและจิตใจ เสียงหลังจากทอดถอนลมหายใจทะลุผ่านผ้าเช็ดหน้าที่เปียกชุ่มแปรเปลี่ยนเป็นเสียงพึมพำกับตนเอง “เมื่อไหร่ถึงจะสามารถหาวิธีได้เล่า”
ถังไม้ใบนี้สูงประมาณครึ่งกายของคน วางอยู่ด้านหลังอาคารด้านล่างกำแพงของสำนัก ใกล้ๆ กับกำแพง เวลาต่อมาชั่วครู่ ได้ยินเสียงทอดถอนหายใจลึกลับออกมาจากกำแพงอีกฝั่งพร้อมกับประโยคหนึ่งที่เต็มไปด้วยความกลัดกลุ้มใจ “เมื่อไหร่ถึงจะสามารถตามหาคนนั้นพบเล่า”
เฉินฉางเซิงนึกถึงเสียงทอดถอนหายใจที่ได้ยินเมื่อวานตอนเช้าตรู่ หยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากใบหน้า หมุนกายจ้องมองไปยังกำแพงทางด้านนั้น สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าคือผืนไม้เลื้อยสีเขียว กำแพงสูงอย่างยิ่ง มองไม่เห็นทิวทัศน์ทางด้านนั้น และก็ไม่รู้ว่าผู้ที่กล่าวประโยคนั้นคือใคร
เสียงนั้นอ่อนนุ่มเยาว์วัย คงจะเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ความเศร้าโศกเสียใจของแต่ละคนไม่เหมือนกัน แต่ที่เหมือนกันคือความเศร้าโศกเสียใจ ทันใดนั้นเฉินฉางเซิงรู้สึกเห็นใจแม่นางที่อยู่หลังกำแพงทางด้านนั้น เพียงแค่คิดไปถึงสถานการณ์ไม่นานนี้ของตนเอง ที่จริงแล้วก่อนหน้านี้เขายังไม่มีคุณสมบัติที่จะเห็นใจผู้ใด
หลายวันต่อมาผ่านพ้นไปด้วยคลื่นลมที่สงบเงียบ ทุกวันเขาอ่านตำราอยู่ในหอตำรา เวลาค่ำคืนมาถึงก็จะดึงแสงดวงดาวชำระล้างกระดูก ตั้งแต่ต้นจนจบของขั้นตอนการชำระล้างกระดูกเขาหลับตาคิดใคร่ครวญอย่างหนัก เป็นธรรมดาที่จะไม่รู้ว่าแสงดวงดาวเหล่านั้นได้ซึมเข้าไปในร่างกายของตนเอง เพียงมองจากภายนอกไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ทั้งสิ้น ผลสุดท้ายเป็นเช่นนี้ก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะทำให้ผิดหวัง แต่เขายังคงขยันฝึกฝนไม่หยุดพัก ไม่ได้รับผลกระทบใดๆ ทั้งสิ้น
เช่นเดียวกับที่เขาฝึกบำเพ็ญเพียร คนงานที่บูรณะซ่อมแซมสำนักฝึกหลวงก็ทำงานด้วยความเป็นระเบียบต่อไป อาจารย์ซินของสำนักการศึกษากลางไม่ได้ยืนจัดการอยู่หน้าแท่น แต่คงจะจัดสรรเบี้ยหวัดมาไม่ขาด และทั้งเวลาที่เร่งรีบ บรรดาช่างฝีมือและคนงานต่างไม่กล้าเกียจคร้านเป็นธรรมดา
กำแพงไม่ได้ซ่อมแซมมาเป็นเวลาเนิ่นนาน แม้แต่เสียงก็ไม่อาจขวางกั้น ลมจึงสามารถเล็ดลอดมาได้เป็นธรรมดา
ข่าวคราวการบูรณะซ่อมแซมสำนักฝึกหลวง แพร่กระจายไปยังเมืองจิงตูอย่างรวดเร็ว เรื่องที่สำนักฝึกหลวงมีนักเรียนเพิ่มมาอีกหนึ่งคน ผู้คนค่อยๆ รับรู้อย่างช้าๆ เพราะว่าสำนักฝึกหลวงตกอับอย่างแท้จริง ผู้คนจึงกล้าที่จะแอบวิพากษ์วิจารณ์ แต่กล้าสืบสวนความจริงกันที่ไหน สุดท้ายแล้วเป็นเพียงแค่เพิ่มบทสนทนาระหว่างโต๊ะอาหารและโต๊ะน้ำชา
เฉินฉางเซิงไม่รู้ว่าโลกภายนอกกำลังเก็บสะสมเรื่องราว เขาอยู่ในสำนักส่วนลึกที่สุดของตรอกไป๋ฮวาศึกษาตำราฝึกฝนบำเพ็ญเพียรอย่างเงียบๆ ใช้ชีวิตเหมือนเดิมซ้ำๆ เดิมทีไม่รู้สึกว่าวันเวลาที่ผ่านไปจืดชืดไม่มีรสชาติ
ดูจากภายนอก เขาคล้ายกับว่าไม่ได้ใส่ใจว่าจะชำระล้างกระดูกสำเร็จหรือไม่ ในความเป็นจริงจิตใจของเขาทั้งหมดผูกติดกับเรื่องนี้ พื้นของหอตำราไม่ได้ถูกเช็ดทำความสะอาดมาหลายวันแล้ว สำหรับคนรักสะอาดเช่นเขาเรื่องนี้ไม่ค่อยมีให้เห็น นี่ก็ถือเป็นหลักฐานอย่างหนึ่ง
ชำระล้างกระดูกไม่สำเร็จ ไม่ได้หมายความว่าชีวิตที่ศึกษาเล่าเรียนของเขาเวลานี้จะไม่ได้รับสิ่งใด
เขาได้อ่านตำรามากมายในหอตำรา ตำราส่วนใหญ่ล้วนแต่เคยอ่านที่ซีหนิงมาแล้ว มีบางตำราที่เกี่ยวข้องกับการชำระล้างกระดูกจึงเป็นครั้งแรกที่เคยเห็น เปรียบเทียบสองสิ่งนี้ เขาตกใจที่พบว่าแต่ไหนแต่ไรมาตัวอักษรเหล่านั้นตนเองเคยอ่านมาตั้งแต่เยาว์วัย มีความเกี่ยวข้องกับการฝึกบำเพ็ญเพียรมากมาย
เมื่อตอนที่เขาเยาว์วัยได้ท่องตำราเหล่านั้น ไม่รู้ว่าตัวอักษรที่เข้าใจยากยิ่งเหล่านั้นแท้จริงแล้วมีความหมายว่าอะไร เขากับศิษย์พี่ถามอาจารย์ก็ไม่ได้คำตอบที่เป็นรูปธรรม จึงคิดว่าเป็นสิ่งที่มีความรู้ประเสริฐยิ่งใหญ่ ไม่ได้ใคร่ครวญอย่างละเอียดรอบคอบ จนกระทั่งตอนนี้เขามาถึงจิงตู อยู่สำนักฝึกหลวงได้เห็นตำราการฝึกบำเพ็ญเพียรของการชำระล้างกระดูกเบื้องต้น เขาถึงได้รู้ เดิมทีโลกใบนี้มีวิชาการฝึกบำเพ็ญเพียรเช่นนี้ ผู้แกร่งกล้าสมัยก่อนได้ทิ้งประสบการณ์ที่ล้ำค่า บรรดาพรรคที่ยิ่งใหญ่เหล่านั้นไม่ถ่ายทอดวิธีการฝึกฝนให้คนภายนอก แม้กระทั่งผู้แกร่งกล้าของเผ่ามารก็ไม่ถ่ายทอดความลับเหล่านี้ ล้วนแต่อยู่ในตำรามหามรรคสามพันเล่มที่วัดเก่าในเมืองซีหนิง!
เช่นนี้หมายถึงอะไร
ผู้ใดกล่าวว่าเขาฝึกบำเพ็ญเพียรไม่เป็น เขาเพียงแค่ยังไม่เคยเริ่มฝึก นี่คือความคิดของเขาเมื่อก่อน ตอนนี้ เขารู้ว่าประโยคนี้ก็ผิดพลาด ผู้ใดกล่าวว่าเขายังไม่เริ่มฝึกบำเพ็ญเพียร ไม่ เมื่อเวลาที่เขาเริ่มฝึกพูด ก็เริ่มฝึกบำเพ็ญเพียรแล้ว!
ตำราสามพันธรรมะของวัดเก่าที่ซีหนิง เป็นความรู้ที่แตกแยกออกมาเกี่ยวข้องกับการฝึกบำเพ็ญเพียร พลังจิตในโลกของเขาเมื่อก่อน คือหมอกผืนใหญ่ แต่ตอนนี้วิชาการฝึกบำเพ็ญเพียรที่เขาเข้าใจ คือฝุ่นละอองเม็ดเล็ก กลายเป็นจุดศูนย์กลางท่ามกลางม่านหมอก ด้วยเหตุนี้ไอน้ำจึงเริ่มเกาะตัว เป็นฝนห่าใหญ่ที่โหมตกหนัก!
เฉินฉางเซิงเข้าไปอยู่ในดินแดนที่แปลกประหลาดมหัศจรรย์ หรือกล่าวได้ว่าท่องเที่ยวกำลังท่องเที่ยวอยู่ กล่าวได้ว่าคล้ายจะเข้าใจ และก็กล่าวได้ว่าเข้าใจอย่างถ่องแท้ คล้ายกับถูกค้อนทุบลงหน้าผาก แต่ที่จริงแล้วการอธิบายที่ใกล้เคียงที่สุดยังคงเป็นประโยคที่ว่า เก็บสะสมแล้วปะทุออกมา
ตั้งแต่ที่นักพรตจี้เก็บเขามาจากแม่น้ำเล็กๆ จนถึงตอนนี้ก็สิบสี่ปีกว่าแล้ว ทุกวันทุกคืนเขาอ่านตำราไม่หยุดพักมาเป็นเวลาสิบสี่ปี ชีวิตที่ผ่านมาในการอ่านตำราทั้งสิบสี่ปีก็คือขั้นตอนการเก็บสะสม เขาได้ตระเตรียมรากฐานที่เพียบพร้อมอย่างยิ่ง สุดท้ายแล้วต้องการเพียงแค่ช่วงจังหวะหนึ่งเท่านั้น ก็จะสามารถเข้าใจความรู้ทั้งสิบสี่ปี เปลี่ยนแปลงทั้งหมดเป็นความรู้ของโลกใบนี้ต่อตนเอง ต่อจากนั้นแปรเปลี่ยนเป็นพลังของตนเอง
ก็เหมือนกับดินปืนที่ถูกประกายไฟจุดให้ลุกไหม้
พลังจิตในโลกของเฉินฉางเซิงปรากฏการณ์ระเบิดครั้งใหญ่มาแล้วหนึ่งครั้ง เขาละโมบที่จะอ่านตำราทั้งหมดที่มีของหอตำรา เข้าใจหลักเกณฑ์การบำเพ็ญเพียร ด้วยเหตุนี้จึงนำเรื่องราวบนคัมภีร์เต๋าที่แตกแยกในซีหนิงออกมารวบรวมใหม่อีกครั้ง ทบทวนใหม่อีกครั้ง หลังจากนั้นจึงเข้าใจอย่างแท้จริง เข้าใจความลับในการบำเพ็ญเพียรของโลกใบนี้ด้วยความเร็วที่คาดไม่ถึง เข้าใจรายละเอียดวิชาการบำเพ็ญเพียรเหล่านั้น เพียงแค่ทฤษฎีหรือความรู้ทางด้านการบำเพ็ญเพียรบนโลกนี้ ตอนนี้คนที่รอบรู้มากกว่าเขาเกรงว่ามีน้อยอย่างยิ่ง!
แม้ยังไม่สามารถชำระล้างกระดูกสำเร็จ ไม่คาดคิดว่าจะมีความคิดยิ่งใหญ่ปรากฏขึ้นมาเช่นนี้ สำหรับเฉินฉางเซิง นี่คือความแปลกใจและดีใจ ทั้งยังเป็นการปลอบประโลมใจ หลังจากอารมณ์เขาสงบลง พลันเกิดสิ่งที่ไม่สามารถอธิบายและไม่สงบขึ้นมากมาย เขาเดินไปยังริมหน้าต่างของหอตำรา มองไปยังทิศทางของเมืองซีหนิง คิดใคร่ครวญอย่างเงียบๆ คัมภีร์ในวัดเก่าแห่งนั้นไม่ใช่สิ่งธรรมดา อาจารย์ก็ไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน เขาเตรียมรากฐานการบำเพ็ญเพียรอย่างเหนียวแน่นแข็งแกร่งเช่นนี้ เพราะเหตุใดถึงไม่ยินยอมสอนการบำเพ็ญเพียรให้ตนเองโดยตรง ต้องรอให้ตนเองมาจิงตูถึงจะเริ่มน่ะหรือ คงจะเพราะโรคของตนเองรักษาไม่ได้ง่ายๆ จึงอยากให้ตนมาที่นี่เพื่อจะดูว่ามีโอกาสอะไรบ้าง
เวลาผ่านไปดั่งสายน้ำ ชั่วพริบตาเดียวก็ผ่านพ้นไปสิบกว่าวัน คนของจวนขุนพลเทพตงอวี้ไม่ได้ปรากฏตัวอีก แม่นางที่นามว่าซวงเอ๋อร์ก็ไม่ได้มาอีก ชีวิตที่สงบเงียบไม่ถูกรบกวน เช่นนี้ทำให้เขามีความสุข แต่ถังซานสือลิ่วตลอดมานี้ก็ไม่ได้ปรากฏตัว เช่นนี้ทำให้เขาไม่ค่อยมีความสุข เขาทิ้งที่อยู่ไว้ที่โรงเตี๊ยม คิดว่าฝ่ายตรงข้ามคงจะสามารถหาตนพบ ดีแล้ว เจ้าเด็กคนนั้นอาจจะกำลังฝึกฝนอย่างหนักที่สำนักเทียนเต้า
สำนักฝึกหลวงมีเพียงเฉินฉางเซิงเพียงผู้เดียว ที่นี่คือสำนักของเขาผู้เดียว
เขาอ่านตำราอย่างสงบ บำเพ็ญเพียรเงียบๆ ค่อยๆ ลืมโลกภายนอก เขาถูกโลกภายนอกลืมเลือน บางคราคิดไปถึงเมื่อตอนอยู่ที่สำนักการศึกษากลาง ได้ยินเสียงพูดคุยเรื่อยเปื่อยเหล่านั้น คิดไปถึงกิจกรรมต้อนรับศิษย์ใหม่ที่ครื้นเครงของสำนักเทียนเต้าและสำนักเด็ดดารา เขารู้สึกอิจฉา แต่ไม่ได้ใส่ใจมากนัก เขาเคยชินกับชีวิตที่จืดชืดไร้รสชาติมานานแล้ว เขากับศิษย์พี่อ่านตำราอยู่ที่วัดเก่าในซีหนิง ได้ยินเพียงเสียงของเขาเอง
เพียงแค่การชำระล้างกระดูกแต่ก็ผ่านมาหลายวัน ร่างกายของเขาไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ มองไม่เห็นความหวังที่จะสำเร็จ เขาจะไม่ละทิ้ง ที่จริงแล้วอาจจะเปลี่ยนเป็นไม่ใส่ใจเล็กน้อย เขาตัดสินใจแล้วหากไม่กี่วันนี้ยังไม่สำเร็จ ก็จะไปหาวิธีการอื่นในตำรา
บางครั้งการไม่ใส่ใจก็ทำให้ผู้คนสูญเสียความฮึกเหิม แต่ก็ทำให้ผู้คนเยือกเย็นยิ่งขึ้น สภาพจิตใจของเฉินฉางเซิงตอนนี้ไม่สามารถกล่าวได้ว่าฟื้นคืนเจตนาเดิม ก็นับได้ว่ากลับไปยังจุดเริ่มต้น เวลานี้จ้องมองบนพื้นที่ปกคลุมไปด้วยฝุ่นละอองบางๆ ผู้ชื่นชอบความสะอาดเช่นเขาขมวดหัวคิ้วขึ้นมา ไม่ยินดีอย่างยิ่ง
ความไม่ยินดีต่อตนเองเช่นนี้ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ จนเขาคิดว่าตนเองเปลี่ยนเป็นเกียจคร้านขึ้นมาก
เขาตักน้ำที่ใสสะอาดมาจากบ่อ เริ่มเช็ดทำความสะอาดพื้น ฝุ่นละอองค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความสะอาดสะอ้าน หลังจากบนพื้นเปียกน้ำเช็ดทำความสะอาดจนสะอาด พลันมีกลิ่นบางอย่างแผ่กระจายอ่อนๆ ออกมา เขาลืมไปแล้วว่านี่คือเหงื่อที่หลั่งออกมาในวันนั้น วันที่จุดแสงสว่างให้ดาวโชคชะตา รู้สึกงุนงง กลิ่นนั้นเบาบางอย่างยิ่ง ถูกลมยามค่ำคืนพัดผ่านคงจะสลายไปอย่างไร้ร่องรอย
หลังจากทำเรื่องเหล่านี้เสร็จสิ้น เขาจึงนั่งลงอย่างสบาย เริ่มดึงแสงดวงดาวชำระล้างกระดูกต่อไป
ทั่วทั้งผืนของสำนักฝึกหลวงเงียบเชียบ เขาหลับตาใคร่ครวญ ลืมสรรพสิ่งและตนเองไปสิ้น จึงไม่ได้ยินเสียงในป่าไม้ภายนอกหน้าต่าง เดิมควรจะเป็นเวลาที่นกพักผ่อน แต่จู่ๆ พลันส่งเสียงดังลอดมา เสียงช่างไพเราะประทับใจ เงียบไปชั่วครู่ กบจึงได้ส่งเสียงร้องกังวานอีกครา น้ำเสียงยินดีอย่างยิ่ง
ผีเสื้อตัวหนึ่งโบยบินมาจากด้านนอกหน้าต่าง ร่อนลงอยู่บนพื้นข้างกายของเขา ไม่ยินยอมที่จะจากไปอีก
เป็นพื้นที่เขาเพิ่งจะเช็ดให้สะอาดสะอ้านตรงนั้น
ตรอกไป๋ฮวาเป็นตรอกธรรมดาที่อยู่ในจิงตู แน่นอน มันเคยมีชื่อเสียงอย่างยิ่ง เพราะว่าสำนักฝึกหลวงที่อยู่ลึกเข้าไปของตรอกแห่งนี้เคยมีชื่อเสียงอย่างยิ่ง เวลาเดียวกัน สวนร้อยหญ้าที่อยู่ในตรอกแห่งนั้นก็เคยมีชื่อเสียงอย่างยิ่ง ที่นั่นเคยเป็นสวนป่าของทางราชวงศ์มาก่อน
การก่อกบฏที่มีชื่อเสียงที่สุดในประวัติศาสตร์ของราชวงศ์ต้าโจวในครานั้น ก็เกิดที่สวนร้อยหญ้าพอดี ปีนั้นจักรพรรดิไท่ซงเพิ่งจะเข้ารับตำแหน่ง หวังรีบร้อนประทับบนอาชามุ่งจากจวนไปยังพระราชวัง และพบกับพวกซุ่มโจมตีจักรพรรดิที่ยังหลงเหลืออยู่ที่นี่ ตอนนั้นจักรพรรดิไท่จงยังคงสวมฉลองพระองค์เมื่อตอนยังบรรทม
บทสรุปของกบฏครั้งนั้น ผู้คนทั่วดินแดนต้าลู่ล้วนแต่ทราบดี องค์จักรพรรดิไท่ซงสุดท้ายได้รับชัยชนะอย่างหวุดหวิด ศิษย์พี่ศิษย์น้องของพระองค์ในครานั้นถูกสังหารไปหลายคน เวลาเดียวกันบรรดาผู้ติดตามถูกฟันคออีกหลายร้อยคน
เพราะเหตุนองโลหิตในครานั้น จึงกล่าวได้ว่าเป็นประวัติศาสตร์อันไร้เกียรติยศ สวนร้อยหญ้าถูกยกเลิกให้อยู่ในฐานะสวนป่าของราชวงศ์ มอบให้ตำหนักเทียนเต้าดูแล ใช้ในการปลูกพืชสมุนไพรและผลวิญญาณ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะวันนั้นดินของสวนร้อยหญ้ารับเอาโลหิตจำนวนมากมายเพื่อไปบำรุงหรือไม่ อาจจะเป็นเพราะมีศพฝังอยู่ใต้ดินจำนวนมาก พืชสมุนไพรของที่นี่จึงเจริญเติบโตดีงามอย่างยิ่ง จึงถูกราชสำนักให้ความสำคัญอีกครั้ง เฝ้าดูแลอย่างเข้มงวด
ในความเป็นจริง มีเพียงคนจำนวนน้อยที่ล่วงรู้ สวนร้อยหญ้าถูกดูแลอย่างเข้มงวด นอกจากพืชสมุนไพรและผลวิญญาณเหล่านั้นจะล้ำค่าและหายากแล้ว ยังเป็นเพราะว่ามักจะมีผู้ยิ่งใหญ่ที่ไม่สะดวกจะปรากฏตัวมาพัก เช่นปีนั้นที่องค์จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์ถูกขับไล่ออกจากพระราชวังครั้งแรก จึงได้มาบำเพ็ญเพียรในวัดแห่งนี้ และก็เป็นเพราะสาเหตุนี้ หลังจากนั้นตำหนักเทียนเต้าจึงได้รับผลประโยชน์มหาศาล
ตอนนี้สวนร้อยหญ้าก็มีผู้มีฐานะสูงส่งกำลังพักอยู่
กำลังปีนป่ายอยู่ด้านล่างของกำแพงเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยไม้เลื้อย มีโต๊ะและเก้าอี้ที่ทำมาจากหิน บนโต๊ะมีถ้วยน้ำชา ในถ้วยน้ำชามีชาฉงอวี่ซินอันล้ำค่าและพบเห็นได้ยากอย่างยิ่ง มีแม่นางคนหนึ่งกำลังดื่มน้ำชา
ใบหน้าของนางอ่อนเยาว์ นัยน์ตาดำเป็นประกายสีดำ ริมฝีปากราวกับดอกเหมยแดง ขนตาเรียวยาว มีสีแดงระเรื่ออยู่บนพวงแก้มที่ขาวนวลทั้งสองข้าง มองดูแล้วงดงามยิ่งนัก
นั่นคือความงดงามที่สมบูรณ์ดีอย่างยิ่ง มองดูแล้วทำให้ผู้คนมีความสุขทั้งร่างกายและจิตใจ และไม่มีเจตนาร้ายใดๆ อย่างสิ้นเชิง
แต่แม่นางผู้นั้นกลับไม่รู้สึกมีความสุขสักเท่าไหร่ ลักษณะท่าทางเป็นทุกข์อย่างยิ่ง เพราะว่านางยังหาคนผู้นั้นไม่พบ


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 028

ตอนที่ 28 ข้ามกำแพงพบเสื้อคลุมสีดำ
แม่นางผู้นั้นนามว่าลั่วเหิง ชื่อเล่นลั่วลั่ว เพราะว่าตั้งแต่ครั้งยังเยาว์วัย ก่อนที่นางจะเอ่ยประโยคใดมักเพิ่มคำบางคำจนติดเป็นนิสัย ดังเช่นเมื่อตอนนางตะโกนเรียกเหยี่ยวนกเขาท้องขาวที่ร่อนลงบนมือน้อยๆ ของตนเอง ดังเช่นเมื่อนางให้จระเข้ยักษ์ในแม่น้ำรีบยกตัวขึ้นไปทางฝั่ง มักจะกล่าวว่า “คิกๆ เร็วหน่อย!”
ลั่วลั่วปีนี้อายุสิบสี่ปี อายุยังเยาว์วัยยิ่งนัก เพราะว่าสาเหตุบางอย่าง รูปร่างลักษณะท่าทางมองแล้วอ่อนกว่าอายุจริงเล็กน้อย ลักษณะอ่อนเยาว์ มีท่าทางเหมือนกับไร้เดียงสา ตั้งแต่นางเกิดมาก็ได้รับความร่ำรวยมีเกียรติยศที่เฟื่องฟู ไม่ทุกข์ไม่กลัดกลุ้มใจ ถึงแม้จากบ้านเกิดที่ไกลโพ้น หลังจากมาถึงจิงตูก็เป็นเช่นนี้
นางใช้ชีวิตอยู่ที่สวนร้อยหญ้าในจิงตูใกล้จะครบหนึ่งปีแล้ว น้อยมากที่จะคบค้าสมาคมกับโลกภายนอก จึงหลีกหนีความโดดเดี่ยวไม่ได้
เรื่องพรรค์นี้ นางไม่ใส่ใจ เพราะว่านางสนใจเพียงแค่ว่าจะบำเพ็ญเพียรอย่างไร
ทางด้านการบำเพ็ญเพียรนางมีปัญหาบางอย่างที่ไม่สามารถแก้ไขได้
ถึงแม้จะเป็นบิดาที่คล้ายกับว่าไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ก็แก้ไขไม่ได้ ดังนั้นนางจึงเดินทางไกลโพ้นพันลี้มาถึงจิงตู
นางเคยปิดบังฐานะของตนเองไปเข้าเรียนที่สำนักเทียนเต้าและสำนักเด็ดดารา แอบเชิญอาจารย์ที่มีชื่อเสียงมาสอน จนกระทั่งนางหารือปัญหากับผู้เก่งกาจในพระราชวัง สิ่งที่เสียใจก็คือปัญหาเหล่านั้นยังคงไม่ได้รับคำตอบ
เมื่อเวลาที่ผิดหวังที่สุด ในค่ำคืนนั้นพลันรับรู้ถึงดาวดวงหนึ่งในท้องฟ้ายามราตรีถูกจุดสว่าง นางไม่รู้ว่าดาวดวงนั้นอยู่ที่ไหน แต่รู้ว่าพลังจิตดวงนั้นแข็งแกร่งอย่างยิ่ง สงบเงียบอย่างยิ่ง อีกทั้งยังมีจุดที่แตกต่างกับพลังจิตของมนุษย์ธรรมดาที่บำเพ็ญเพียรอย่างชัดเจน
สามารถรับรู้ถึงสิ่งเหล่านี้
เพราะนางมีพรสวรรค์พิเศษ ดังนั้นนางมั่นใจว่าสิ่งที่ตนเองรับรู้เป็นของจริง ด้วยเหตุนี้นางจึงอยากตามหาคนผู้นั้น
นางอยากนำปัญหาที่รบกวนจิตใจตนมานานหลายปีวางลงด้านหน้าของคนผู้นั้น ปรารถนาว่าจะได้รับคำตอบ
แต่ผ่านมายี่สิบวันแล้ว นางยังคงหาคนผู้นั้นไม่พบ ผู้ใต้บัญชาที่ถูกส่งออกไปเหล่านั้น แม้กระทั่งผู้มีฝีมือที่ผู้คนนับถือในพระราชวังล้วนแต่ช่วยตามหา ก็หาเบาะแสใดๆ ไม่เจอทั้งสิ้น เช่นนี้จึงทำให้ความผิดหวังของนางเพิ่มขึ้น
ลั่วลั่วรู้สึกย่ำแย่ ชาชงอวี่ซินที่ล้ำค่าและมีชื่อเสียงในถ้วยก็ไม่สามารถดึงดูดความสนใจใดๆ ของนางได้ จึงถูกวางตามปกติ เป็นผู้เชี่ยวชาญทางด้านชาเช่นนาง เหตุใดถึงไม่แสดงความสนใจในน้ำชาที่หอมจรุงใจเช่นนี้
นี่เป็นกริยาที่ไม่สมเหตุสมผล
เวลานี้ นางได้กลิ่นหอมสายหนึ่ง
ลั่วลั่วเบิกตาโต ร่างกายเปลี่ยนเป็นแข็งทื่อ
กลิ่นหอมสายนี้บางเบาอย่างยิ่ง แต่หลังจากสูดเข้าไป กลับแผ่ขยายขึ้นทันที แปรเปลี่ยนเป็นกระจ่างชัดอย่างยิ่ง ราวกับสุราชั้นดีที่ทำให้ผู้คนลุ่มหลง ในสวนร้อยหญ้ามีผลไม้ประหลาดล้ำค่านับไม่ถ้วน หลังจากเข้าสู่ยามค่ำคืนจะแพร่กระจายเป็นกลิ่นทุกชนิดหลากหลายสาย ท้ายที่สุดกลับกลบกลิ่นหอมสายไม่ได้
หุบเขาซึ่งเต็มไปด้วยภูเขาดอกไม้ทุ่งกว้างที่นางใช้ชีวิตอยู่เมื่อครั้งเยาว์วัย กลิ่นหอมที่กำจายออกมาในตอนที่ดวงอาทิตย์ขึ้นยามฤดูร้อน ก็ไม่ได้หอมถึงเพียงนี้!
นางกล้าสาบานต่อดวงดาวเต็มท้องฟ้า ว่าตนเองไม่เคยได้กลิ่นที่หอมเช่นนี้มาก่อนในชีวิต
แม้ว่ากลิ่นหอมยังคงเบาบางเช่นนี้
นี่คือกลิ่นอะไร กลิ่นหอมเช่นนี้มาจากที่ไหน
เมื่อลั่วลั่วคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ทันใดนั้นพบว่ากลิ่นหอมสายนั้นได้จางหายไปแล้ว เพียงแค่ชั่วพริบตา กลิ่นหอมนั่นก็ไม่รู้ว่าหายไปแห่งไหน และก็หาไม่เจอแม้แต่น้อย นางรู้สึกหมดอาลัยตายอยาก คิดว่าพลาดสิ่งสำคัญอย่างมากในชีวิตไปแล้ว
นางเดินตามขอบกำแพงมุ่งไปยังทางทิศตะวันออกหลายสิบก้าว เดินไปถึงไม้เลื้อยที่มีกลิ่นดอกไม้แผ่กระจาย พบว่ากลิ่นหอมไม่ได้มาจากที่ตรงนี้ จิตใต้สำนึกมองไปยังไม้เลื้อยเต็มกำแพง คลับคล้ายว่ากลิ่นหอมจะกระจายมาจากกำแพงด้านนั้น
กำแพงด้านนั้นคืออะไร เหมือนว่าจะเป็นสำนักฝึกหลวงที่ถูกระงับใช้ หลังจากนางมาพักที่สวนร้อยหญ้า ที่นั่นสงบเงียบไม่มีเสียงมาตลอด ราวกับว่าคือสวนสุสาน ทว่าจู่ๆ ก็คึกคักขึ้นมาตั้งแต่เมื่อวันก่อน เหมือนกับว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
จะต้องไปดูหรือไม่
ทันใดนั้น นางคิดว่ากลิ่นหอมนี้กับคนที่นางตามหามาตลอดมีความเกี่ยวข้องกัน
มือของลั่วลั่วกำแน่นอยู่ที่แขนเสื้อ จิตใจเปลี่ยนเป็นตึงเครียดเล็กน้อย มิได้หมุนกาย สายตาจ้องมองไปยังท้องฟ้ายามราตรี
ตะเกียงน้ำมันแขวนอยู่ด้านหลังของกระถางดอกไม้กำลังส่องเป็นลำแสงสว่างไสว เลือนหายเข้าไปในส่วนลึกของความมืดยามราตรี มีการเปลี่ยนรูปร่างก่อนที่จะสูญหายไป
อธิบายได้ว่าที่นั่นมีคน อาจจะมีพลังบางอย่างอยู่ที่นั่น
นางรู้ว่าผู้คนเหล่านั้นคือใคร คือคนที่รับผิดชอบในการอารักขานาง แต่ในเวลาเดียวกัน คนเหล่านี้ก็ควบคุมการกระทำของนาง ทุกครั้งที่จะไปสำนักเทียนเต้าและสำนักเด็ดดาราล้วนแต่ต้องเตรียมตัวล่วงหน้าเป็นเวลานาน ยิ่งกว่านั้นยามค่ำคืนไม่อนุญาตให้นางออกไปแห่งใด
ลั่วลั่วกำลังจ้องมองเงาที่อยู่บนกำแพงของตนเอง คิดว่าตนเองไร้ประโยชน์ ขลาดเขลาย่างยิ่ง
ทันใดนั้นนางจึงยิ้มออกมา ส่ายศีรษะ ดึงกระดุมเม็ดหนึ่งออกมาจากด้านหน้าของเสื้อทางฝั่งซ้าย หลังจากนั้นจึงปล่อยมือออก
กระดุมเม็ดนั้นทำมาจากนอแรดขัดให้กลมเกลี้ยงเกลา ร่วงหล่นจากมือน้อยๆ ของนางตกลงพื้น
เพียงแค่ได้ยินเสียงกระดุมตกดังแปะเบาๆ
หมอกควันเข้าปกคลุมกำแพงด้านล่าง พุ่งเข้าพุ่งออกจากไม้เลื้อยทางด้านใน
พึ่บพั่บ พึ่บพั่บ เงาร่างกายสิบกว่าเงาออกมาจากความมืดยามราตรีราวกับลูกธนูที่ถูกยิงออกมาก็มิปาน
บุรุษวัยกลางคนที่เป็นผู้นำชูฝ่ามือโบกขึ้น ไล่หมอกควันให้แตกกระจายออกไป กลับพบว่าด้านล่างกำแพงล้วนแต่ไม่มีสิ่งใด
ผู้คนสิบกว่าคนเห็นได้ชัดว่าฝีมือไม่ธรรมดา อยู่ในโลกนี้คงจะมีหลายคนที่เป็นผู้แกร่งกล้า แต่ทว่าเวลานี้ใบหน้าของพวกเขามีสีซีดเซียวผิดปกติ น่าหวาดกลัวอย่างยิ่ง
มีคนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา “ฝ่า...คุณหนู...ไม่พบแล้วขอรับ”
อารมณ์ของบุรุษวัยกลางคนผู้นั้นมืดมนจนถึงขีดสุด เอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า “รีบรายงานให้พระราชวังทราบ!”
ลั่วลั่วไม่ได้เดินไปไหนไกล นางเพียงแค่ไปยังกำแพงอีกด้านหนึ่ง
นางเชื่อว่าผู้คนในเผ่าของนางคงหานางไม่พบในระยะเวลาสั้นๆ เพราะว่ากระดุมซึ่งมองดูแล้วเหมือนกระดุมธรรมดาที่นางเพิ่งใช้ไปเม็ดนั้นคือกระดุมพันลี้
กระดุมพันลี้เป็นของวิเศษอย่างหนึ่ง สามารถให้คนเดินทางไประยะทางไกลในชั่วพริบตา ถึงแม้ตรงหน้าจะเป็นศัตรูที่แกร่งกล้า ก็สามารถอาศัยสิ่งนี้ออกห่างไปได้ เป็นของล้ำค่ายิ่งนัก ถึงขนาดกล่าวได้ว่าไม่ต่างอะไรกับชีวิตหนึ่ง ถึงแม้จะเป็นราชวังต้าโจวกับพรรคฉางเซิง ก็มีไม่กี่เม็ด
แต่นางใช้ไปตามอารมณ์ เพียงเพื่อข้ามกำแพงหนึ่งด้าน
อย่างไม่ต้องสงสัย นี่คือการทำลายสิ่งของให้เสียหายตามอำเภอใจอย่างหนึ่ง และก็เป็นเพราะเช่นนี้เอง นางแน่ใจว่าคนเหล่านั้นคงคิดไม่ถึงว่านางจะใช้กระดุมพันลี้อย่างแน่นอน คาดไม่ถึงว่าเป็นเพียงเพื่อข้ามกำแพงแค่หนึ่งด้าน นางคงมีเวลาเพียงพอที่จะตามหาแหล่งกำเนิดของกลิ่นหอมนั้น
เพียงแค่หาคนผู้นั้นพบ สิ้นเปลืองกระดุมพันลี้เพียงแค่หนึ่งเม็ดแล้วจะนับเป็นอะไรได้เล่า
แต่ไหนแต่ไรมานางเป็นคนใจกว้าง
ครึ่งปีก่อนตอนเข้ามาพักที่สวนร้อยหญ้า เพราะว่าประหลาดใจและสนใจในเรื่องเก่าของเมื่อหลายสิบปีก่อน นางจึงปีนป่ายไปด้านบนกำแพง อยากจะไปดูสำนักฝึกหลวงสักคราหนึ่ง ผ่านมาเป็นเวลาหลายเดือนเป็นครั้งแรกที่นางได้เข้ามาจริงๆ พบว่าเวลานี้แตกต่างกับครานั้นอย่างยิ่ง
บริเวณรอบๆ ยังคงเงียบสงบ แต่ว่าต้นหญ้าริมทะเลสาบถูกตัดให้ราบเรียบ แสงของดวงดาวส่องประกายทำให้มองเห็นสาหร่ายน้ำที่ถูกทำความสะอาดไปมากแล้ว สิ่งที่เปลี่ยนแปลงมากที่สุดก็คือสิ่งปลูกสร้างเหล่านั้น นอกจากอาคารหลักที่ชำรุดอย่างรุนแรง อาคารที่พักต่างล้วนซ่อมแซมจนใกล้เสร็จเหมือนใหม่
ความมืดมิดยามราตรีกาล มีเพียงแค่หอตำราที่มีแสงสว่าง
ลั่วลั่วเดินไปทางนั้นสองก้าว ทันใดนั้นมีสายลมปะทะใบหน้า นางหลับตาแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ในที่สุดก็สามารถหากลิ่นหอมที่หลงเหลือในสายลมได้ ทันใดนั้นใบหน้าปกคลุมไปด้วยท่าทางเคลิบเคลิ้ม รู้ว่าตนเองไม่ได้มาผิดที่
เมื่อนางลืมตาขึ้น ท่าทางเคลิบเคลิ้มแปรเปลี่ยนเป็นระมัดระวัง รูปร่างหน้าตางดงามอ่อนเยาว์ปิดบังความหนาวเหน็บ
ด้านหลังต้นไม้ริมทะเลสาบ มีคนหนึ่งคนเดินออกมาช้าๆ
คนนั้นสวมใส่เสื้อคลุมสีดำยาวถึงหัวเข่า แขนเสื้อทั้งสองข้างถูกตัดจนถึงเข่า มองดูแล้วประณีตอย่างยิ่ง ศีรษะและใบหน้าถูกคลุมด้วยหมวกของเสื้อคลุมสีดำ เต็มไปด้วยความลึกลับ
ลั่วลั่วจ้องมองคนผู้นั้นยิ้มน้อยๆ มือด้านขวาค่อยๆ ยกมาถึงด้านหน้าเสื้อด้านซ้าย ออกแรงอย่างเงียบเชียบ ถอดกระดุมที่ทำจากนอแรดออกมา
นั่นก็เป็นกระดุมพันลี้
นางไม่รู้ว่าคนเสื้อคลุมสีดำนั่นคือผู้ใด แต่ชัดเจนอย่างยิ่งว่าฝ่ายตรงข้ามรอให้ตนเองปรากฏตัวมาตลอด นี่ก็คือปัญหา
ตั้งแต่เด็กสิ่งที่นางได้รับการสั่งสอนก็คือ ไม่ต้องเอาตนเองเข้าไปอยู่ในสถานการณ์ที่อันตราย และนางยังสัมผัสได้ชัดเจนยิ่งนัก คนเสื้อคลุมสีดำนั้น...โดยเฉพาะมือของเขาที่กุมบางสิ่งสีดำทมิฬอย่างแนบแน่น คุกคามกับตนอย่างยิ่ง
ดังนั้นนางไม่ลังเลที่จะเตรียมตัวใช้กระดุมพันลี้เม็ดที่สอง
นางใจกว้างอย่างยิ่ง ล้างผลาญยิ่งนัก เพราะว่านางมีคุณสมบัติอย่างนี้
นางปล่อยมือ กระดุมร่วงหล่นยังพื้น
ทว่าในเวลานี้ ผู้ที่สวมเสื้อคลุมสีดำทั้งตัวผู้นั้น ก็ปล่อยมือตนเองเช่นกัน
มือของเขากำลังกุมวัตถุสีดำทมิฬชิ้นหนึ่ง คล้ายกับว่าทำมาจากเหล็ก มีปลายแหลมคมทั้งสองด้าน ตรงกลางหนาเล็กน้อย ผิวด้านนอกเกลี้ยงเกลาเป็นมัน มองดูแล้วเหมือนกระสวยทอผ้า
อาวุธเหล็กสีดำนั้น ร่วงหล่นลงบนพื้นเร็วกว่ากระดุม ปลายแหลมคมปักลึกลงไปบนพื้นดินที่อ่อนนุ่มบนสนามหญ้า
เสียงเหล็กเสียดสีกันเบาๆ ผิวด้านนอกเกลี้ยงเกลาเป็นมันของอาวุธเหล็ก เกิดเป็นเกล็ดละเอียดอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นเกล็ดก็แตกออกมาเป็นเสี่ยงๆ แปรเปลี่ยนเป็นแผ่นเหล็กละเอียดจำนวนนับไม่ถ้วน พุ่งไปยังรอบๆ ท้องฟ้ายามราตรีอย่างเงียบกริบ
ตามแผ่นเหล็กที่ปลิวว่อน พลังลมปราณที่แกร่งกล้า ชั่วพริบตาแผ่คลุมไปยังจุดศูนย์กลางของสำนักฝึกหลวงเป็นรัศมีวงกลมราวร้อยจั้ง
หมอกควันค่อยๆ แผ่กระจาย
ร่างของลั่วลั่วโผล่พรวดออกมายังที่เดิม ริมฝีปากเต็มไปด้วยโลหิต!
สุดท้ายแล้วกระดุมพันลี้ไม่สามารถช่วยนางออกไปได้!
นางมองไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืน พบเพียงแค่แสงดวงดาวที่ซับซ้อนส่องลงมา ไม่รู้ว่าอาวุธเหล็กที่เหมือนกับกระสวยทอผ้าคือของวิเศษอะไร ท้ายที่สุดแล้วปิดล้อมพื้นที่ว่างกว้างใหญ่เช่นนี้ได้!
รอยยิ้มของนางถูกระงับเอาไว้ จ้องมองไปยังคนเสื้อคลุมสีดำที่อยู่ข้างต้นไม้ กล่าวอย่างจริงจัง “ลำบากลำบนฝึกฝนจนถึงขั้นทะลวงอเวจี...อืม ข้าลืมไป...พวกเจ้าไม่ได้กล่าวเช่นนี้ แต่โดยสรุปแล้วล้วนแต่เป็นเรื่องที่ไม่ง่าย เจ้าแน่ใจว่าอยากจะเป็นเถ้าธุลี อีกทั้งครอบครัวเผ่าพันธุ์ของเจ้าจะต้องถูกไล่สังหารชั่วลูกชั่วหลาน จนกระทั่งสุดท้ายแล้วไม่มีแม้แต่คนเดียวที่จะรอดชีวิต ต้องจ่ายด้วยราคาที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ คิดว่าคุ้มค่าอย่างนั้นหรือ”
นี่ไม่ใช่การใช้อำนาจคุกคาม แต่คือการบอกเล่าถึงการวิเคราะห์ปัญหา ดังนั้นจึงมีพลังมากยิ่งขึ้น
ผู้ที่เป็นภัยต่อแผนการใดๆ ของนาง ล้วนแต่จะต้องได้รับความโกรธแค้นยาวราวแม่น้ำแดงแปดร้อยลี้อย่างไม่มีสิ้นสุด
“เช่นนั้น อันดับแรกจะต้องรู้ว่าข้าคือใคร”
คนเสื้อคลุมสีดำผู้นั้นค่อยๆ ถอดหมวกคลุมที่ติดกับเสื้อออก ใบหน้าที่ซื่อตรงถ่อมตัวปรากฏออกมา
นี่คือบุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่ง ไม่มีสิ่งที่เป็นพิเศษใดๆ หากอยู่ในกลุ่มผู้คนที่มุ่งมายังจิงตู คงไม่มีผู้ใดสามารถจดจำลักษณะของเขาได้แน่นอน ยิ่งเมื่อเขาใช้หวีมวยผมขึ้นมา
ค่ำคืนนี้ เขาไม่ได้ปลอมตัว ผมสีดำขลับสยายลงมาประบ่า ด้วยเหตุนี้ เมื่อแสงดวงดาวส่องกระทบเขามารสีดำทั้งสองของเขานั้น จึงชัดเจนยิ่งขึ้น
คนผู้นี้เป็นบุรุษวัยกลางคนมาจากเผ่ามาร กล่าวด้วยความเคารพอย่างเปิดเผย
“...โดยเฉพาะหากสามารถสังหารฝ่าบาทในเมืองมนุษย์ ไม่ต้องเอ่ยถึงชีวิตของข้า ต่อให้เป็นจิตวิญญาณ ข้าก็ปรารถนาจะถวาย”


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 029

ตอนที่ 29 หนึ่งประโยคปลุกลมฝน
แสงดาวส่องประกายจากท้องฟ้ายามราตรี ผ่านทะลุสิ่งปิดกั้นไร้รูปร่าง ก่อเกิดเป็นแสงหักเหที่แปลกประหลาด ส่องกระทบลงบนใบหน้าของบุรุษเผ่ามารวัยกลางคน ราวกับว่าสีหน้าของเขาซีดขาวขึ้นมาอีก มองแล้วราวกับหิมะที่ไม่ละลายทางทิศเหนือ
ลั่วลั่วยกมือขึ้นมา เช็ดโลหิตออกจากริมฝีปาก จ้องมองเขาแล้วกล่าวว่า "พวกเจ้าอยากจะลักพาตัวหรืออยากสังหารข้า"
บุรุษเผ่ามารกล่าวด้วยความสงบ "ลักพาตัวท่าน ข้าไม่มีวิธีที่จะออกจากจิงตูได้ ดังนั้นขออภัย ข้าคงทำได้แค่สังหารท่านเสียทีนี้"
ลั่วลั่วจ้องเขม็งทันใดนั้นก็สามารถมองเห็นเขามารทั้งสองเขาอยู่ระหว่างเส้นผม เอ่ยถาม "ดูเหมือน เจ้ารอข้ามาเป็นเวลานานแล้ว"
บุรุษเผ่ามารก้มกายลงเล็กน้อย กล่าวว่า "เริ่มจากวันที่ฝ่าบาทจากดินแดนมา จะกล่าวให้ชัดเจนก็คือ ตั้งแต่วันที่ฝ่าบาทข้ามผ่านแม่น้ำที่มีกลิ่นคาวโลหิต ข้าก็เฝ้ารอมาตลอด รอคอยวันนี้มาถึง"
ลั่วลั่วกล่าวว่า "อย่างนั้นก็รอมานานจริงๆ"
"ข้าจากบ้านเกิดมาเป็นระยะเวลาหลายปี ติดตามตั้งแต่ท่านเริ่มการเดินทางครั้งนี้มาเป็นระยะเวลาปีกว่าแล้ว อยู่ที่จิงตูแอบซ่อนราวกับหนูมาเป็นระยะเวลาครึ่งค่อนปี หากจะกล่าวถึงการดำเนินชีวิตก็คือเฝ้ามองท่านยามค่ำคืนอย่างเงียบๆ ไร้รสชาติและอันตรายอย่างยิ่ง"
บุรุษเผ่ามารบรรยายช่วงชีวิตสองสามปีที่ผ่านมาของตนเอง ไม่สนใจ ในความเป็นจริงเหี้ยมโหดอย่างยิ่ง จนกระทั่งสามารถกล่าวได้ว่าเศร้าสลดและเร้าใจ
หลบซ่อนอยู่ในเมืองซึ่งเป็นส่วนสำคัญที่สุดของมนุษย์มาเป็นเวลายาวนาน
เขาจำเป็นต้องทุ่มเทสิ่งของที่ต้องแลกเปลี่ยนอย่างยิ่งใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจิตวิญญาณ
เขานิ่งเงียบชั่วครู่ หมุนกายจ้องมองไปยังทะเลสาบทางทิศเหนือที่ไกลโพ้น กล่าวออกมาจากใจ "ข้าคิดถึงลมหิมะที่บ้านเกิด ยิ่งคิดถึงภรรยาและลูกสาว ขอบคุณฝ่าบาทที่กรุณาให้โอกาสข้าทำภารกิจที่ยิ่งใหญ่ในค่ำคืนนี้สำเร็จ"
หลังจากฟังสองประโยคนี้จบแล้ว ในใจของลั่วลั่วก่อเกิดความเสียใจเล็กน้อย
นางคิดไม่ถึง เผ่ามารเฝ้าจ้องโอกาสกับตนมาตลอด นึกไม่ถึงว่าจะจากบ้านเกิดติดตามมาถึงจิงตูมาโดยตลอด วางแผนล้ำลึกยาวไกล ใช้จิตใจลุ่มลึกจนถึงระดับนี้ โอกาสชั่วพริบตาที่ถูกเผ่ามารจับได้ จะต้องไม่ปรากฏเหตุการณ์คาดไม่ถึงใดๆ เป็นแน่
สิ่งที่นางเสียใจก็คือ โอกาสนี้ตนเองเป็นผู้เสนอให้เผ่ามาร ถ้าหากไม่ใช่เพราะนางใช้กลอุบายจนหลุดพ้นจากผู้อารักขาของเผ่านางเพื่อตามหาคนผู้นั้น บุรุษเผ่ามารที่อยู่ตรงหน้า อาจจะทำได้เพียงแค่หลบซ่อนตัวต่อไป พลังชีวิตค่อยๆ หมดไปอยู่ในโลกมนุษย์ จนกระทั่งแก่เฒ่า
นางจ้องไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืน มองไปยังแสงสะท้อนที่ชัดเจนของดวงดาวเหล่านั้น รู้ว่าของวิเศษชิ้นนั้นสามารถตัดขาดโลกด้านในกับโลกด้านนอกทั้งสองออกจากกันได้โดยสมบูรณ์ แม้ว่าคนของนางอยู่ที่กำแพงด้านนั้นของสำนักฝึกหลวง แต่ก็คงไม่สามารถได้ยินเสียงร้องของนางเป็นแน่
เวลานี้สถานที่นี้ ไม่มีผู้ใดสามารถช่วยตนได้ นอกจากตนเอง
ลั่วลั่วแน่ใจในสถานการณ์ของตนเอง แต่กลับสงบนิ่ง มองไปยังบุรุษเผ่ามารผู้นั้น ที่มีรูปร่างหน้าตาอ่อนเยาว์ จิตใจแน่วแน่ที่ต้องการจะตอบโต้พลันเข้ามาแทนที่ "ขั้นทะลวงนรกแกร่งกล้ายิ่งนัก แต่ก็ยังไม่แข็งแกร่งพอ ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมีคุณสมบัติที่จะสังหารข้าได้"
"ในจิงตู อุปสรรคมีมากมาย มนุษย์ที่แกร่งกล้าที่นี่ก็มีมากมาย ถ้าหากข้าแข็งแกร่งเกินไป ข้าสามารถก่อกวนผู้ยิ่งใหญ่ระดับแม่นางม่ออวี่ได้อย่างง่ายดาย แต่เมื่อพระราชวังต้าโจวส่งผู้เก่งกาจมาเพียงไม่กี่คน ข้าก็เสียชีวิตแล้ว ดังนั้นข้าจึงไม่สามารถแข็งแกร่งได้"
บุรุษเผ่ามารจ้องมองไปยังนางกล่าวว่า "วิทยายุทธ์ของข้าชำนาญในการอำพรางตัว ถึงแม้จะไม่ได้แข็งแกร่งเป็นพิเศษ แต่ก็ไม่ได้อ่อนแอ เหมาะแก่การสังหารฝ่าบาทพอดี ดังนั้นข้าจึงเหมาะสมที่สุด ดังนั้นผู้ที่ปรากฏตัวต่อหน้าท่านวันนี้จึงเป็นข้า มิใช่ผู้อื่น"
ลั่วลั่วกล่าวว่า "ข้าต้องการรู้ชื่อของเจ้า"
นางกล่าวประโยคนี้สงบนิ่งอย่างยิ่ง ตนเองมีความรู้สึกอย่างที่ผู้สูงส่งมีต่อผู้ด้อยกว่าชนิดหนึ่ง
"ข้านามว่าโม๋เหอ" บุรุษเผ่ามารกล่าวตอบอย่างเชื่อฟัง
ลั่วลั่วกล่าวว่า "โม๋เหอเป็นแซ่ มิใช่ชื่อ"
บุรุษเผ่ามารยิ้มน้อยๆ ใบหน้าซีดเซียวราวกระดาษขาวพลันย่นขึ้น ดูน่าเกรงกลัวเล็กน้อย "ฝ่าบาท ประวิงเวลาก็ไม่ได้มีความหมาย"
ลั่วลั่วหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะไพเราะอย่างยิ่ง พัดตามสายลมยามค่ำคืนไปยังสถานที่ห่างไกล ถ้าหากไม่มีสิ่งกีดกั้น อย่างน้อยผู้คนที่อยู่กำแพงด้านนั้นคงจะได้ยินอย่างชัดเจน แต่บุรุษเผ่ามารผู้นั้นมิได้มีความคิดที่จะหยุดยั้ง
"ข้าคิดว่าเจ้าไม่ใส่ใจที่ข้าประวิงเวลา" นางจึงไม่ลองอีก กล่าวอย่างจริงจังออกไป
บุรุษเผ่ามารกล่าวว่า "หากสังหารฝ่าบาท ทำให้ข้าหลบหนีออกจากจิงตูได้อย่างยากยิ่งเป็นแน่ อย่างนั้นเวลานี้ อาจจะเป็นเวลาร้อยกว่าปีสุดท้ายของชีวิตข้า สามารถพูดคุยกับฝ่าบาทผู้มีสายเลือดสูงศักดิ์เช่นนี้ คิดดูแล้ววิญญาณของข้าคงจะพักผ่อนได้ง่ายดายยิ่งขึ้น"
ลั่วลั่วเบิกดวงตากลมโตเขม็ง กะพริบขนตาน้อยๆ เอ่ยถามด้วยความแปลกประหลาดใจ "เจ้าไม่กังวลว่าจะถูกมนุษย์พบหรือ"
บุรุษเผ่ามารชี้ไปยังสิ่งของราวกับแท่งเหล็กที่อยู่บนสนามหญ้าด้านหน้าตน
"ที่นี่ใกล้กับพระราชวังอย่างยิ่ง" นางกล่าวเตือนด้วยความหวังดี
บุรุษเผ่ามารกล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก "ข้าเชื่อว่า แม้แต่จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์กำลังจ้องมองมาที่นี่ ก็ไม่สามารถค้นพบว่าพวกเรากำลังทำสิ่งใด"
"ดีล่ะ ข้าก็มั่นใจอย่างยิ่งว่าจะไม่มีผู้ใดมาช่วยข้าแล้ว"
ลั่วลั่วถอนหายใจออกมา หน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างชัดเจน กลับดูน่ารักยิ่งนัก
"เช่นนั้น เจ้าแน่ใจว่าสามารถสังหารข้าได้จริงหรือ"
กล่าวประโยคนี้จบ ทันใดนั้นนัยน์ตาของนางแปรเปลี่ยนเป็นสว่างไสวอย่างยิ่ง ราวกับไข่มุกสองเม็ดก็มิปาน มือข้างขวาปลดแส้หนังเส้นหนึ่งออกมาจากเอว แส้หนังเส้นนั้นยาวอย่างยิ่ง ยาวจนกองขึ้นมาอยู่ตรงข้างเท้าของนาง ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เก็บไว้ที่เอวได้อย่างไร
"นี่คือแส้วิรุณโปรยในตำนานหรือ"
บุรุษเผ่ามารราวกับว่าหดหู่ใจอย่างยิ่ง ไม่รู้ว่าเพราะเห็นอาวุธเทพในตำนาน หรือเพราะว่าสาเหตุอื่น
หลังจากนั้นเขาจ้องมองไปยังลั่วลั่ว กล่าวจริงจังอย่างยิ่ง "ไม่ว่ารอบตัวของท่านจะพกศาสตราวิเศษยากพบเห็นมาเท่าไหร่ ฝ่าบาท ค่ำคืนนี้ท่านก็จะต้องเสียชีวิต เพราะนี่คือการเตรียมการของใต้เท้ากุนซือ เช่นนั้นจึงไม่อาจเกิดเรื่องคาดไม่ถึงใดๆ"
ฟังประโยคนี้ มือน้อยของลั่วลั่วใช้แรงกุมด้ามแส้ จนซีดขาวเล็กน้อย
กุนซือของเผ่ามาร ในดินแดนต้าลู่ชื่อนี้เป็นหนึ่งในชื่อที่น่าหวาดกลัวที่สุด
บิดาของนางก็ให้ความสนใจกับคนผู้นี้อย่างยิ่ง
สงครามครั้งใหญ่ในปีนั้นได้สิ้นสุดลง เผ่ามารพ่ายแพ้ให้กับการร่วมมือกันทางการทหารของมนุษย์และเผ่าปีศาจอย่างย่อยยับ แต่เพราะมิได้สูญเสียเอกราช จึงยังสามารถยืนหยัดอยู่ในดินแดนทางทิศเหนืออันหนาวเหน็บได้อย่างยากลำบาก จนกระทั่งไม่กี่ปีมานี้ส่อเค้าว่าจะฟื้นคืนขึ้นมา นอกจากองค์ชายเผ่ามารผู้ไร้ความรู้สึกปกครองดินแดนเสวี่ยเหล่าได้อย่างมั่นคงแล้ว สาเหตุที่สำคัญก็คือแผนการของกุนซือเผ่ามาร ไม่ว่าจะเป็นแผนการร้ายที่คาดคิดไม่ถึง หรือว่าเบื้องหลังนโยบายเรื่องปากท้องของมวลประชาอันน่าประทับใจ ล้วนแต่มีเงาของคนผู้นั้น
ใช่แล้ว เป็นเงาของคนผู้นั้น
กุนซือของเผ่ามาร เป็นมนุษย์คนหนึ่ง
ไม่มีผู้ใดรู้ เพราะเหตุใดมนุษย์คนหนึ่งยินยอมที่จะหักหลังเผ่าพันธุ์ของตนเอง ทุ่มเทขายชีวิตให้เผ่ามาร แต่ทั่วดินแดนต้าลู่ล้วนทราบดี มนุษย์ผู้นี้ได้รับความยกย่องในเผ่ามารอย่างยิ่ง เพียงมองจากจุดนี้ ก็ทำให้รู้ว่าคนผู้นี้สุดท้ายแล้วเก่งกาจเพียงใด
แผนการเล่ห์กลของกุนซือเผ่ามาร แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยพ่ายแพ้ ความคิดของเขาราวกับว่าไม่มีรูรั่ว เขาเข้าใจจิตใจของมนุษย์จึงนำมาใช้ให้เกิดประโยชน์ อยู่เหนือคำที่เรียกว่าฝีมือระดับสุดยอดมานานแล้ว แปรเปลี่ยนเป็นมีพละกำลังที่ยากจะกล่าวถึง
หลายปีมานี้ ไม่รู้ว่าผู้คนที่มุ่งไปยังทางทิศเหนือพ่ายแพ้ให้กับแผนการสกปรกของคนผู้นี้มากี่คราแล้ว แม้กระทั่งกองกำลังใหญ่ยังไม่ได้เคลื่อนกำลังพลก็ล้มตาย คนผู้นี้นำมาซึ่งความเสียหายให้แก่เผ่ามนุษย์ ถึงขนาดที่ว่าเปรียบกับผู้มีฝีมือสูงส่งทั้งแปดของเผ่ามารความน่าหวาดกลัวรวมกันยังคงมีมากกว่า
ผู้แกร่งกล้าเผ่ามนุษย์จำนวนนับไม่ถ้วน รวมทั้งนักรบของเผ่าปีศาจ ล้วนแต่เคยวางแผนค้นหากุนซือของเผ่ามารผู้นี้ หลังจากนั้นก็จะสังหารเขาอย่างเงียบๆ แต่ว่าแต่ไหนแต่ไรมาไม่มีผู้ใดทำสำเร็จ นอกจากผู้แกร่งกล้าที่ใช้กระบี่ของพรรคฉางเซิง ก็ไม่มีผู้ใดหาเขาพบอีก
จนกระทั่งวันนี้ ยังคงไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่ากุนซือของเผ่ามารแซ่อะไร รูปร่างลักษณะเป็นเช่นไร เป็นคนที่ไหน มีการไปมาหาสู่อย่างไร ถึงทำให้เขาเลือกที่จะทรยศเผ่ามนุษย์ เข้าร่วมเผ่ามาร ถึงขนาดมีเรื่องเล่าว่า หลังจากที่เผ่ามารพ่ายแพ้ย่อยยับในปีนั้น เดิมทีกุนซือผู้นี้ไม่ได้กลับไปดินแดนเสวี่ยเหล่ากับเผ่ามาร แต่เลือกที่จะปิดบังฐานะของตนเอง ตอนนี้ดำรงชีวิตอยู่ที่โลกมนุษย์ เขาอาจจะเป็นเพื่อนบ้านของเจ้า อาจจะเป็นอาจารย์ของเจ้า จนกระทั่งอาจจะเป็นปรมาจารย์ท่านหนึ่ง
นี่ก็คือจุดที่น่าเกรงกลัวที่สุดของกุนซือเผ่ามาร
ผู้คนเพียงรู้ว่ามักจะสวมใส่เสื้อคลุมสีดำ
ผู้แกร่งกล้าเผ่ามารมากมาย เมื่อเอ่ยถึงเขา ล้วนแต่เรียกด้วยความเคารพยำเกรงว่า
ท่านเสื้อคลุมสีดำผู้ยิ่งใหญ่
ลั่วลั่วจ้องมองไปยังบุรุษเผ่ามารที่สวมใส่เสื้อคลุมสีดำข้างต้นไม้ ในใจค่อยๆ สงบลง
หากนี่คือแผนการของกุนซือเผ่ามาร อย่างนั้นตนเองอาจจะรอดพ้นได้ยากยิ่ง ผู้ใดล้วนแต่ทราบดี แผนการของกุนซือเผ่ามารมองดูแล้วราวกับว่าง่ายๆ แต่ว่าแต่ไหนแต่ไรไม่มีรูรั่วใดๆ ไม่มีเหตุการณ์เหนือความคาดหมายเกิดขึ้น
บุรุษเผ่ามารที่สวมเสื้อคลุมสีดำข้างต้นไม้ผู้นั้น คงจะเป็นคนที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของกุนซือผู้นั้น
อาวุธที่ทำมาจากเหล็กแท่งนั้นอยู่ในสนามหญ้าด้านหน้าเขา ปฏิเสธการเปลี่ยนแปลงทั้งหมดจากด้านนอกโดยตรง
นางมาถึงสำนักฝึกหลวงเพียงลำพัง
และไม่มีผู้ใดสามารถมองเห็นนาง
นางคงจะต้องเสียชีวิตเป็นแน่
สถานการณ์นี้ง่ายอย่างยิ่ง กล่าวอยู่บนตรรกะไม่อาจจับผิดได้
นางรู้ว่าตนเองสามารถทำได้เพียงพึ่งพลังของตนเองเพื่อที่จะมีชีวิตรอด
แต่นางรู้ยิ่งกว่าว่า กุนซือเผ่ามารในตำนานนั้น คำนวณกำลังความสามารถที่แท้จริงของฝ่ายตรงข้ามอย่างแม่นยำมาเป็นแน่ เหมือนกับที่บุรุษเผ่ามารได้กล่าวก่อนหน้านี้แล้ว เขาไม่นับว่าแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่ได้อ่อนกำลัง เหมาะแก่สามารถสังหารนางพอดี
สามารถสังหารนางได้อย่างแน่นอน
นางสามารถมองระดับกำลังที่แท้จริงของฝ่ายตรงข้ามได้ เพราะว่าคือพรสวรรค์ของนาง แต่มิได้หมายความว่านางสามารถเอาชนะฝ่ายตรงข้ามได้
หากแบ่งตามกำลังของมนุษย์ ตอนนี้นางคือขั้นเริ่มถอดจิต พิจารณาตามอายุของนาง ระดับขั้นนี้คงจะทำให้ใต้หล้าตกตะลึง ทว่าหากต้องต่อสู้ชิงความเป็นความตายด้วยมือเปล่ากับผู้แข็งแกร่งที่เป็นผู้ใหญ่ ระดับขั้นนี้ไม่เพียงพอที่จะให้นางมีชีวิตต่อไปได้
"ช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตสามารถพูดคุยมากมายกับฝ่าบาทผู้สูงศักดิ์ ข้าพึงพอใจอย่างยิ่ง"
บุรุษเผ่ามารย่างก้าวช้าๆ มุ่งมายังนาง ค่อยๆ ยกมือข้างขวาขึ้น ปลายนิ้วสามารถมองเห็นแสงสีขาวเบาบาง
นั่นคือกลุ่มแสงที่มาจากการรวมกันของปราณแท้
ลั่วลั่วรับรู้ถึงกลิ่นอายอันน่าเกรงกลัวที่แผ่กระจายออกมาจากก้อนแสง จึงหรี่ตาลงเล็กน้อย
เท้าของบุรุษเผ่ามารสวมใส่รองเท้าที่ยาวขึ้นไปครึ่งน่อง ทั้งเก่าและชำรุด
ส้นรองเท้าเหยียบบนสนามหญ้า ไม่ได้หลงเหลือร่องรอยใดๆ
เวลากลางวัน ต้นหญ้าถูกตัดให้สั้นเตียน โคนที่สั้นเตียนส่งกลิ่นที่ทำให้ผู้คนมีความสุข
คล้ายกับว่าเพราะตัดต้นหญ้าจนสั้นเตียนดังนั้นจึงทำให้ต้นหญ้ามีพลังมากยิ่งขึ้น จึงต้านทานส้นรองเท้าของบุรุษเผ่ามารเอาไว้ได้
ไม่ นั่นเป็นเพียงภาพแค่ชั่วพริบตาเท่านั้น
ในความเป็นจริง เมื่อบุรุษเผ่ามารกำลังเหยียบก้าวแรก ร่างกายก็เริ่มเปลี่ยนเป็นเลือนราง หลังจากนั้นจึงหายไปไม่เห็น!
ดวงตาของลั่วลั่วแปรเปลี่ยนเป็นสุกสว่างยิ่งขึ้น ราวกับว่าต้องการส่องแสงท้องฟ้ายามค่ำคืนให้สว่าง
นางรู้ว่าบุรุษเผ่ามารผู้นี้สามารถหลบซ่อนบนโลกมนุษย์มาเป็นเวลาเนิ่นนาน เหมือนกันกับที่ตัวเขากล่าวไว้ วิชาอำพรางตัวของเขาดีเลิศอย่างยิ่ง แต่คิดไม่ถึงว่า ฝ่ายตรงข้ามจะสามารเลือนหายไปอย่างง่ายดายเช่นนี้ท่ามกลางการต่อสู้
เวลาต่อมา บุรุษเผ่ามารปรากฏด้านหลังของนาง!
หมัดที่น่าเกรงกลัวนั้น ชกเข้าที่ด้านหลังของนาง!
พลังความสามารถของบุรุษเผ่ามารแข็งแกร่งกว่านางมาก แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ เขาก็ได้ออกหมัดที่แข็งแกร่งที่สุด
เขานำพลังแท้จริงทั้งหมดมารวบรวมไว้ที่ฝ่ามือ โจมตีสุดพลัง ถึงแม้ระหว่างการโจมตี มือข้างขวาของเขาจะต้องใช้การไม่ได้ แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ เพียงแค่สามารถสังหารหญิงสาวผู้นี้ แม้แต่ชีวิตและวิญญาณของเขาล้วนแต่สามารถถวายให้ได้ แล้วจะใส่ใจกับมือเพียงข้างเดียวได้อย่างไร
ลั่วลั่วหมดหนทางที่จะต้านทานหมัดนั้นไว้ได้ ในความเป็นจริง แม้แต่รอยเท้าของฝ่ายตรงข้ามนางก็ไล่จับไม่ได้
แต่แส้ของนางทำได้
มือขวาของนางกุมแส้ยาวเส้นนั้น ราวกับอสรพิษวิญญาณสะบัดกาย ปลายแส้คล้ายกับลิ้นงู อยู่ในท้องฟ้ายามราตรีสะบัดกวัดแกว่งไปยังกลางอากาศ แทงเข้าไปยังลำคอทางด้านหลังของบุรุษเผ่ามาร
ในเวลาเดียวกัน นางปล่อยมือออก กระดุมเม็ดที่สามได้ร่วงหล่นบนพื้น
ท่าทางเมินเฉยบนใบหน้าที่ขาวซีดของบุรุษเผ่ามาร ไม่ได้สนใจเลยสักนิด ยังคงชกต่อไป
เสียงหัวเราะเยาะเบาๆ เสียงหนึ่ง
บนลำคอของเขามีหยดโลหิตไหลออกมา
ในเวลาเดียวกัน หมัดของเขาชนเข้าที่หลังของลั่วลั่ว
เผ่ามารกำเนิดท่ามกลางหุบเขาสายลมหิมะ พลังของพวกเขาใช้เทือกเขาเป็นชื่อเรียก
หมัดของเขา ก็คือภูเขาหนึ่งลูก
ภูเขาลูกนี้ปะทะไปยังร่างกายของหญิงสาวโดยตรง
ภาพนั้นมองดูแล้วช่างโหดร้ายเหี้ยมโหด
กระดุมเม็ดนั้นร่วงหล่นบนพื้น
หมอกควันเกิดขึ้นเล็กน้อย เมื่อยังไม่กระจาย ลั่วลั่วพลันหมุนกาย เผชิญหน้ากับหมัดที่น่าเกรงกลัวนั่น
การเคลื่อนไหวร่างกายที่แปลกประหลาดอยู่ตรงหน้าของบุรุษเผ่ามารผู้นั้น กล่าวตามเหตุผล เดิมทีนางไม่มีเวลาหมุนกาย แต่ว่านางสามารถทำได้
เพราะว่านางได้ใช้กระดุมพันลี้ไว้ล่วงหน้าก่อน
กระดุมพันลี้หมดหนทางที่จะช่วยนางให้ข้ามผ่านสิ่งกีดกั้นที่ไร้รูปร่างนั้น แต่อย่างน้อยที่สุดก็สามารถช่วยให้นางหมุนกายได้
แต่หมุนกายมาจะสามารถช่วยอะไรได้เล่า
หมัดที่น่าเกรงกลัวยิ่งมายิ่งเข้าใกล้ ปลายนิ้วเต็มไปด้วยแสงของพลังยิ่งมายิ่งจะสว่างไสว
เพียงเพราะว่าฐานะที่สูงส่ง ดังนั้นช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิต จะต้องสิ้นชีวิตต่อหน้า
ไม่
รูปร่างหน้าตาของลั่วลั่วเต็มไปด้วยความอ่อนเยาว์แต่แสดงออกถึงความเด็ดเดี่ยวหนักแน่น
นางร้องเสียงดังใส กำหมัดน้อยๆ ชกออกไปอย่างไม่เกรงกลัวหมัดที่มาปะทะใบหน้า
เสียงปะทะกันเสียงหนึ่งดังสนั่นหวั่นไหว!
พื้นดินแยกออกปลิวว่อน ควันละอองฟุ้งกระจาย บนสนามหญ้าปรากฏร่องรอยลึกดังใยแมงมุมนับไม่ถ้วน ป่าไม้ผืนนั้นเพิ่งจะถูกตัดเล็มเสร็จ แต่กลับลู่ไปกับลม!
สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านบางเบาและอ่อนนุ่ม
ฝุ่นละอองค่อยๆ หายไป ปรากฏร่างกายของคนสองคน
บุรุษเผ่ามารผู้นั้นยืนอยู่ที่เดิม อารมณ์บนใบหน้าที่ขาวซีดซับซ้อนอย่างยิ่ง หยดโลหิตจำนวนนับไม่ถ้วนค่อยๆ ไหลลงมา
เสื้อคลุมสีดำของเขาฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กๆ จำนวนนับไม่ถ้วน เผยให้เห็นร่างกายขาวซีดแข็งแรง
หมัดขวาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเลือดและเนื้อ มองเห็นกระดูกสีขาวที่น่ากลัว
อาการบาดเจ็บที่น่าหวาดกลัวที่สุดคือที่ศีรษะ
เขามารด้านซ้ายของเขา หักลงตั้งแต่โคน โลหิตสดๆ กำลังไหลทะลักออกมา
เขี้ยวแหลมที่ส่องแสงสีเหลืองอ่อนๆ ท่อนหนึ่ง ปักลึกเข้าไปบนหน้าผากของเขา สั่นเทาเล็กน้อย
หากเขี้ยวแหลมที่คมกริบนี้แทงเข้าไปลึกอีกนิด อาจจะ สังหารเขาได้แล้ว!
บุรุษเผ่ามารยื่นมือออกไปอยากจะดึงเขี้ยวแหลมอันนั้นออก ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด กลับไม่กล้าสัมผัส
เขาทราบดี ถ้าหากไม่ใช่เพราะกุนซือมอบศาสตราวิเศษเอาไว้ปราบปรามสนามรบนี้ อย่างนั้นเขาก็คงจะถูกหญิงสาวผู้นี้จู่โจมสังหารแล้ว
คิดมาถึงตรงนี้ สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นซีดขาวยิ่งขึ้น หวาดกลัวขึ้นมา
"นี่...ก็คืองาจักรพรรดิ"
เขาจ้องเขม็งไปยังดวงตาของลั่วลั่ว น้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อย เอ่ยอย่างเจ็บปวดและโกรธแค้น "สมกับตำนานเล่าขานฝ่าบาทผู้มีสิ่งของล้ำค่านับไม่ถ้วนอย่างแท้จริง นึกไม่ถึงว่าจะมีของป้องกันระดับนี้ ท้ายที่สุดแล้วข้าประเมินท่านต่ำเกินไป"
กระดุมพันลี้สามเม็ด แส้วิรุณโปรยหนึ่งเส้น ยังมีงาจักรพรรดิหนึ่งชิ้น
ไม่ว่าจะเป็นชนิดไหน หากวางไว้บนโลกใบนี้ก็จะทำให้ครอบครัวล่มจม...ไม่ ผู้แกร่งกล้าเหล่านั้นคงจะยินยอมให้ครอบครัวย่อยยับล้มตายเพื่อครอบครองของล้ำค่า
แต่สิ่งเหล่านี้ ล้วนแต่บนร่างกายของนาง ถูกนางใช้อย่างไม่เสียดาย
ถ้าหากให้บรรดาผู้แกร่งกล้าบนโลกมองเห็นภาพยามค่ำคืนนี้ คงจะตีอกชกหัวแน่นอน เสียดายอย่างหาที่สุดมิได้
แต่ว่านางไม่เป็นเช่นนั้น เพราะว่านางคือลั่วลั่ว นางใจกว้างอย่างยิ่ง อย่างนั้น นางจึงใจกว้างต่อตนเองก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งสิ่งของเหล่านี้ เดิมทีก็เป็นของนาง
"ข้าจะต้องยอมรับ ฝ่าบาทท่านโต้ตอบได้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก ความสามารถของสายเลือดที่มีมาตั้งแต่กำเนิด แข็งแกร่งอย่างแท้จริง แต่ที่น่าเสียใจก็คือ...นี่คือแผนการที่กุนซือได้วางไว้ เขาคงจะคิดถึงสิ่งที่อยู่บนตัวท่านแล้วแน่นอน และมั่นใจว่าสิ่งของเหล่านั้นไม่เพียงพอที่จะสังหารข้า"
บุรุษเผ่ามารยื่นมือไปเช็ดโลหิตที่อยู่บนใบหน้าขาวซีด ภายใต้แสงดวงดาวที่โค้งงอเล็กน้อย มองแล้วน่าหวาดกลัวอย่างยิ่ง
สุดท้ายแล้วเขากล่าวว่า "ข้ายังมีชีวิตอยู่ อย่างนั้นท่านก็ตายเสียเถอะ"
สถานการณ์ของลั่วลั่วไม่ดีนัก ก่อนหน้านั้นใช้แขนเสื้อเช็ดริมฝีปากจนสะอาดสะอ้าน ตอนนี้มีโลหิตไหลออกมาอีกครา
นางจ้องมองบุรุษเผ่ามาร กระตุกแส้เบาๆ แส้เส้นยาวสะท้อนกับแสงดาว อยู่ในท้องฟ้ายามค่ำคืนราวกับว่ามีชีวิตขึ้นมา ไม่ใช่งู แต่คือมังกร
มังกรหนึ่งตัวท่ามกลางลมฝน
แส้วิรุณโปรย อยู่ในอันดับที่สิบเจ็ดของการจัดอันดับอาวุธร้อยชนิด
บุรุษเผ่ามารหายตัวไป บริเวณรอบๆ หอตำราเกิดเสียงคำรามสนั่นหวั่นไหว ด้านในมีแสงไฟลอดออกมาราวกับเรือลำเล็กในคลื่นยักษ์ เดี๋ยวมืดมิดเดี๋ยวสว่างไสว เดี๋ยวหายไปเดี๋ยวปรากฏ
ลั่วลั่วยืนนิ่ง แส้วิรุณโปรยในมือ ร่ายรำอย่างบ้าระห่ำอยู่ในสายลมยามค่ำคืนไม่หยุดหย่อน
มีฝนตกลงมาเบาบาง
บังเอิญมีกลิ่นอายที่เหน็บหนาวแผ่ออกมาจากความมืดยามราตรี จะถูกสายฝนปกคลุมกลบกลับไป
บังเอิญมีแสงที่รวดเร็วสว่างวาบออกมาจากสายลม ทันใดนั้นสายลมกลับเพิ่มความรุนแรง ก่อตัวเป็นสิ่งกีดขวาง
แส้วิรุณโปรย สามารถดึงดูดสายฝนสายลมจากทุกทิศทุกทาง เป็นอาวุธที่ดีที่สุดในการใช้ปกป้องร่างกาย
เมื่อนางออกจากบ้านเกิด นี่จึงเป็นเหตุผลว่าเหตุใดถึงเลือกแส้วิรุณโปรยเป็นอาวุธ
แต่ถึงอย่างไรนางก็เป็นเพียงหญิงสาวคนหนึ่ง บรรลุเพียงขั้นเริ่มถอดจิต ห่างกับบุรุษเผ่ามารไกลยิ่งนัก
หากนางใช้งาจักรพรรดิโจมตีฝ่ายตรงข้ามไม่สำเร็จ บุรุษเผ่ามารคงสามารถอาศัยพลังปราณอันทรงพลังต่อต้านอานุภาพของแส้วิรุณโปรยได้โดยตรงและใช้กำลังปะทะสังหารนางได้ แต่ตอนนี้สถานการณ์ก็ไม่ได้ดี
วิทยายุทธ์ของบุรุษเผ่ามารแปลกประหลาดพิสดาร โคจรเป็นวงที่ยากจะเข้าใจ เดินเหินตามสบายใจอยู่ในท้องฟ้ายามค่ำคืน
แส้ของนางสามารถขับเคลื่อนลมฝนทั่วสารทิศ นำมาปกป้องตนเองอย่างแน่นหนา กลับไม่มีหนทางที่จะไล่จับฝ่ายตรงข้ามได้ เป็นธรรมดาที่จะหมดหนทางโจมตี
ไม่สามารถโจมตีได้นาน ปกป้องอย่างไรจึงจะสามารถไปได้อย่างต่อเนื่อง
แส้วิรุณโปรยถึงแม้จะมีจิตวิญญาณ แต่สุดท้ายก็ต้องใช้พลังจิตของนางในการควบคุม ลมฝนก่อเกิดอีกระลอกหนึ่ง พลังปราณที่ใช้ค่อยๆ หมดลง
ลมหายใจของนางแปรเปลี่ยนยิ่งมายิ่งถี่ขึ้น ไม่รู้ว่าสามารถประคองของวิเศษที่แปลกประหลาดไว้ไม่ให้เกิดสิ่งใดได้หรือไม่ ประคองจนให้คนของนางคนของนางรีบมาถึง
นางยังคงเยือกเย็นเด็ดเดี่ยวยืนหยัดต่อไปมากกว่าผู้คนที่อายุเท่ากัน กำลังรอคอย
นางเฝ้ารอเวลาเพียงชั่วพริบตาให้ฝ่ายตรงข้ามปรากฏกายออกมาอย่างแท้จริง
นางใช้ของวิเศษที่ติดตัวมาหมดแล้ว แต่ยังคงไม่สามารถหลุดออกมาจากสถานการณ์นี้ได้ แต่ว่านางยังมีแส้ สิ่งสำคัญยิ่งกว่าก็คือ นางยังปกปิดฝีมือเอาไว้
มีแต่นางที่ล่วงรู้ ถึงแม้สิ่งที่นางกุมไว้ในมือคือแส้วิรุณโปรย แต่เวลาใช้กลับใช้วิชาเพลงกระบี่
วิชาเพลงกระบี่ชุดนั้นก็มีลมฝนสองคำนี้
กระบี่ลมฝนแห่งเขาจงซาน
จุดที่น่าเกรงกลัวที่สุดของเพลงกระบี่ชุดนี้ ก็คือสามารถรวบรวมลมฝนทั่วทั้งท้องฟ้าให้เป็นหนึ่ง โจมตีจุดอ่อนแอที่สุดของฝ่ายตรงข้าม
บุรุษเผ่ามารผู้นั้นร่างกายได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่สามารถกลับไปแข็งแรงเหมือนก่อนหน้าได้ นางเชื่อว่าหากให้โอกาสตนเองอีกสักครา รับรองว่าสามารถสังหารฝ่ายตรงข้ามได้
ปัญหาอยู่ตรงนี้ หลังจากบุรุษเผ่ามาได้รับบาดเจ็บ ถึงแม้จะโกรธแค้น แต่กลับยังคงมีสติสัมปชัญญะ แสดงออกถึงความอดทน คงจะไม่ฉวยโอกาสได้เหมือนคราวก่อน อาศัยวิทยายุทธ์ที่แปลกประหลาด เคลื่อนตัวอยู่ด้านนอกลมฝน ไม่ให้โอกาสนางลงมือเลย
ลั่วลั่ว พลันรู้สึกว่าไม่ได้รับความเป็นธรรม
วิทยายุทธ์ของผู้แกร่งกล้าเผ่ามารแต่ไหนแต่ไรมาต่างลึกลับ ควบคุมมิได้ก็ไม่เป็นไร แต่หากนางสามารถเรียนเคล็ดลับของวิชากระบี่ลมฝนแห่งเขาจงซานได้สำเร็จทั้งหมด ถ้าหากสามารถเข้าใจสัจธรรมการเรียกลมฝนทั่วสารทิศ คงจะไม่เป็นฝ่ายถูกกระทำเช่นตอนนี้
เพราะเหตุใดอาจารย์ของสำนักเทียนเต้าและสำนักเด็ดดารา ล้วนแต่ไม่รู้ว่าจะสอนตนอย่างไร ถ้าหากตนเองสามารถหาคนผู้นั้นในค่ำคืนนั้นพบ เขาคงจะสามารถสอนนางได้หรือไม่ ใช่แล้ว ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าตามหาเจ้าหนุ่มคนนั้น ตนเองคงไม่พบกับการลอบสังหารเช่นนี้ เหตุใดถึงน่าเวทนาเช่นนี้
ใช่แล้ว ทั้งหมดล้วนแต่ต้องโทษเจ้าคนผู้นั้น
ลั่วลั่วไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างยิ่ง ดังนั้นนางไม่อยากใจกว้างแล้ว นางตัดสินใจถ้าหากภายหลังสามารถหาคนนั้นพบ ตนเองจะไม่มอบของกำนัลมากมายให้เขา...อาจจะ นำของกำนัลแบ่งเป็นครึ่งหนึ่ง
คิดเรื่องนี้อยู่ การสู้รบยังคงดำเนินอย่างต่อเนื่อง
อันตรายกำลังย่างกายเข้ามาใกล้
บนลำคอของนางมีบาดแผลออกมามากขึ้น ก่อนหน้านั้นบุรุษเผ่ามารค้นพบรูรั่วของแส้วิรุณโปรย นำมาซึ่งการโจมตีที่เกือบจะถึงชีวิต
ลั่วลั่วไม่เพียงแค่ไม่ได้รับความเป็นธรรม เริ่มเศร้าโศกเสียใจขึ้นมา
นางไม่อยากจะเสียชีวิต
ตั้งแต่ต้นจนจบนางคิดว่าการมีชีวิตอยู่เป็นเรื่องที่มีความสุขที่สุด เป็นเรื่องที่งดงามที่สุด เจ้าดู เมฆบนฟ้างดงามอย่างยิ่ง เมฆของเมืองจิงตูช่างสวยงาม บางคราเหมือนกับเส้นผมของหญิงสาวที่เดินตามถนน เมฆของบ้านเกิดก็สวยงาม บางคราก็เหมือนกับใบหน้าหนุ่มน้อยของกลุ่มโจรที่ขี่ม้าออกปล้น
ถึงแม้จะต้องตาย นางก็ไม่ต้องการถูกสังหารที่จิงตู
เพราะเช่นนั้นจะทำให้ผู้คนจำนวนมากมายเสียชีวิตโดยที่ไม่มีโทษ ดังเช่นหญิงสาวที่อยู่บนถนน ดังเช่นโจรขี่ม้าหนุ่มน้อย
โลหิตบนร่างกายของลั่วลั่วยิ่งมายิ่งไหลมากขึ้น
แส้วิรุณโปรยก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นไม่มีแรงขึ้นมา
บุรุษเผ่ามารยังคงหลบซ่อนอยู่ในความมืดยามราตรี ไม่รู้อยู่แห่งใด
นางเหนื่อยล้าอย่างยิ่ง หลังจากนั้นรู้สึกง่วงนิดหน่อย
แส้วิรุณโปรยนี้ไร้เสียงไร้ลมหายใจอยู่ในความมืดยามราตรี สายลมสายฝนโปรยพัดลงมาก็ไม่มีเสียง บุรุษเผ่ามารผู้นั้นก็ไม่มีเสียงใดๆ เกิดขึ้น
ทั่วทั้งผืนของสำนักฝึกหลวงเงียบเชียบ เหมาะแก่การนอนหลับอย่างยิ่ง
นอกจากนางฝึกบำเพ็ญเพียร เที่ยวเล่น เรื่องที่ชื่นชอบที่สุดก็คือการนอนหลับ
นางรู้ว่าตอนนี้ไม่สามารถนอนหลับได้ แต่ว่าง่วงอย่างยิ่ง
ตอนนี้ มีเสียงหนึ่งได้ทำลายความเงียบ
สำนักฝึกหลวงที่ตกอยู่ในความมืดยามราตรีได้ตื่นขึ้นมา
ลั่วลั่วก็ตื่นขึ้นมา
"สะท้อนดวงดาว พลังปราณตามปรารถนา ข้อมือขึ้นสู่ไหล่ รวบรวมลมฝน"
ลั่วลั่วไม่รู้ว่าผู้ใดเอ่ย
แต่นางรู้ว่านี่คือเนื้อหาเพลงกระบี่ลมฝนแห่งเขาจงซาน
ใต้จิตสำนึกให้นางกุมแส้หมุนข้อมือ เข่าข้างซ้ายงอเล็กน้อย พลังปราณขึ้นสู่ด้านบน ไม่ใส่ใจว่าวิชากระบี่จะเอ่ยถึงพลังลมปราณเหล่านั้น ทำตามที่ร่างกายเคลื่อนไหว ก้าวผ่านอวัยวะภายในโดยตรง มาถึงระหว่างหน้าอก หลังจากนั้นนางรู้สึกว่ามือที่จับด้ามแส้ร้อนขึ้นมา
ต่อมาล่ะ
นางคิดด้วยความผิดหวังห่อเหี่ยว
ความมืดยามราตรียังคงดำมืด
เสียงนั้นดังขึ้นมาอีกครา
"โต้วเจิ่น ขุยหลิ่ว"
คำทั้งสองฟังแล้วรู้สึกแปลกประหลาด
แต่หากแยกออกมา ผู้คนที่ใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ล้วนแต่รู้ดีว่านี่คือสิ่งใด
โต้วเจิ่น คือดาวสองดวงที่แยกกันอยู่ทางตะวันออกและตะวันตก
ขุยหลิ่ว คือดาวสองดวงที่แยกกันอยู่ทางทิศใต้และทิศเหนือ
ระยะเวลาหมื่นปีพันปีดวงดาวยังคงไม่เคลื่อนไหวคงที่เช่นนี้ตลอดไป โดยเฉพาะดวงดาวที่มีชื่อเสียงเหล่านั้น บรรดาผู้คนบนโลกตั้งแต่คนชราไปจนถึงเยาว์วัย ล้วนจดจำตำแหน่งของพวกมันได้อย่างชัดเจน
ลั่วลั่วตะลึงงัน ไม่เข้าใจความหมายของสิ่งนี้ นี่คือทิศทางไหน
หรือว่าจะต้องแทงออกไปยังตำแหน่งของดาวโต้วบนท้องฟ้า หลังจากนั้นดาวเจิ่น
ทันใดนั้น นางตื่นจากภวังค์
ระหว่างโต้วเจิ่น สามารถวาดได้หนึ่งเส้น
ระหว่างขุยหลิ่ว ก็สามารถวาดได้หนึ่งเส้น
จุดที่ทั้งสองเส้นมาบรรจบกัน ก็คือจุดหนึ่งเดียวในท้องฟ้ายามราตรี
ลั่วลั่วเบิกตากลมโต มองไปยังทิศทางนั้น
แส้วิรุณโปรยในมือของนาง เตรียมตัวที่จะแทงไปยังทิศทางของจุดนั้นในท้องฟ้าอยู่ก่อนแล้ว
แส้วิรุณโปรยรวบรวมลมฝนนับร้อยเป็นเส้นเดียว แปรเปลี่ยนเป็นกระบี่หนึ่งเล่ม
กระบี่ลมฝนแห่งเขาจงซาน
ในสำนักฝึกหลวง ลมฝนสงบอย่างรวดเร็ว ความปรารถนาของกระบี่กลับยิ่งใหญ่
เสียงหัวเราะเบาๆ ดังออกมา
มีโลหิตสดๆ ไหลพุ่งออกมาราวกับความมืดยามราตรี
เวลาเดียวกันก็มีเสียงดังขึ้นมา เป็นเสียงร้องที่เจ็บปวดแฝงไปด้วยความตกตะลึงและโกรธแค้นของบุรุษเผ่ามารผู้นั้น


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 030

ตอนที่ 30 ตำราเก่าเปลี่ยนฟ้าใหม่
ต่อจากนั้น เสียงนั้นได้ดังขึ้นมาอีกครา
ยังคงเป็นสี่คำ ดวงดาวสี่ดวง ตำแหน่งเดียวกัน
“ซู่ซู ถันเว่ย”
แส้วิรุณโปรยในมือของลั่วลั่ว มุ่งไปยังตำแหน่งเสียงที่ได้ยิน เม็ดฝนและสายลมในความมืดยามราตรีทั้งหมดรวบรวมเป็นเส้นแสงหนึ่งลำ มาจากเจตจำนงของดาบจงซาน รวบรวมเป็นลมฝน ราวกับมองข้ามกาลเวลา แทงเข้าไปยังตำแหน่งที่อยู่ในท้องฟ้ายามค่ำคืนอย่างแม่นยำ
มีเพียงความมืดมิดยามราตรี ไม่มีอะไรทั้งสิ้น เมื่อแส้วิรุณโปรยแทงเข้าไป กลับมีโลหิตไหลออกมาพร้อมเสียงร้องที่ทุกข์ทรมานดังขึ้นอีกครา! เสียงร้องที่ตระหนกตกใจและโกรธแค้นไม่เหมือนกับก่อนหน้า ในเสียงร้องที่เจ็บปวดทรมานแฝงไปด้วยความผิดหวังห่อเหี่ยวใจ จนกระทั่งยังมีความหวาดกลัวอยู่เลือนราง
ลั่วลั่วรู้สึกพลังปราณแท้ของตนเองหมุนเวียนในร่างกายอย่างรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าเส้นลมปราณเหล่านั้นไม่ได้ไหลตามความต้องการในวิชาเพลงกระบี่ ในมือกลับยังคงสามารถกุมด้ามแส้ได้ ขนาดที่ว่ามีพลังมหาศาลมากกว่าเวลาปกติที่ฝึกฝน
นี่ทำให้นางไม่เข้าใจอย่างยิ่ง แต่สิ่งที่มากกว่าก็คือความยินดี
ในเวลาต่อมา เสียงนั้นไม่ได้หยุด บางคราเอ่ยถึงเคล็ดลับของวิชาเพลงกระบี่ลมฝนแห่งเขาจงซาน บอกนางว่าควรจะออกอาวุธแบบไหน บางคราเอ่ยถึงวิธีการขับเคลื่อนของปราณแท้ แต่ชัดเจนว่าไม่เหมือนกับวิชาเพลงกระบี่ สิ่งที่เอ่ยมากกว่าก็คือดวงดาวในท้องฟ้ายามราตรี
ฟังเสียงนั้น ราวกับว่าลั่วลั่วกลับไปเมื่อยังเป็นเด็ก บิดาอยู่บนก้อนหินที่หน้าผา ชี้เมฆที่ล่องลอยบนท้องฟ้าสอนวิธีการต่อสู้ให้ตนเอง ความรู้สึกของนางยิ่งมายิ่งสงบนิ่ง ยิ่งนานยิ่งเยือกเย็น เดิมทีไม่ได้ครุ่นคิดสิ่งใด พลังจิตหมุนเวียนตามสบาย แส้วิรุณโปรยในมือร้องคำรามออกไป ดังเช่นกระบี่ยาวที่แหลมคมไม่หยุดแทงออกไปยังความมืดยามราตรี!
เปรี้ยงๆ เปรี้ยงๆ มองในท้องฟ้ายามค่ำคืนว่างเปล่าไม่มีสิ่งใด มีเสียงปะทะดังขึ้นนับไม่ถ้วน คือเสียงแส้วิรุณโปรยที่แข็งแกร่งและน่าหวาดกลัวฟาดลงบนร่างคน มีผ้าฉีกขาดหลายสิบชิ้นปลิวว่อน ร่วงหล่นลงมายังพื้น ผ้าที่ฉีกขาดเหล่านั้นล้วนแต่เป็นสีดำ
ฟึ่บๆ ฟึ่บๆ แส้วิรุณโปรยที่กวัดแกว่งอย่างบ้าระห่ำครึ่งท่อนเปื้อนไปด้วยโลหิต มีโลหิตจำนวนนับไม่ถ้วนพ่นออกไปยังความมืดยามราตรี กลับมองไม่เห็นคนที่บาดเจ็บ เหมือนกับพู่กันที่ไร้รูปร่างจุ่มลงหมึกที่ฝนจากหินสีดำ กำลังเขียนตัวอักษรแบบหวัด รูปภาพมองดูแล้วแปลกประหลาดอย่างยิ่ง
หลังจากเสียงร้องที่เจ็บปวดทรมานและโกรธแค้นดังสนั่น ผู้แกร่งกล้าเผ่ามารในที่สุดก็หมดหนทางที่จะอำพรางร่องรอยการเคลื่อนไหวของตนเอง ล้มลุกคลุกคลานออกมาจากความมืด เท้าทั้งสองสัมผัสกับพื้น กลิ้งไปกับพื้นหลายสิบตลบ ถอยไปถึงริมทะเลสาบถึงจะกล้าหยุด
บนร่างกายของผู้แข็งแกร่งเผ่ามารล้วนแต่เต็มไปด้วยรอยแผลของแส้วิรุณโปรยที่แทงออกมา โลหิตไม่หยุดไหลลงมา เสื้อคลุมสีดำแปรเปลี่ยนเป็นเศษผ้านานแล้ว ยุ่งเหยิงคลุมอยู่บนร่างกาย มองแล้วน่าเวทนาจนตรอกอย่างยิ่ง เอาที่ไหนมาพูดว่ายังมีพลังอำนาจเหมือนก่อนหน้านั้น
ความคิดแรกที่ถูกบีบบังคับให้ออกมาจากความมืดก็คือถอยหลัง ออกจากแส้วิรุณโปรยยิ่งไกลยิ่งดี ในขณะที่จนตรอกจึงได้ถอยกลับ ยังคงไม่ลืมดึงศาสตราวิเศษที่ปักอยู่บนสนามหญ้าชิ้นนั้น เพราะว่าเวลานี้เขาถูกตีจนเกือบจะกลายเป็นวิญญาณ
เขาคุกเข่าลงเหมือนสุนัขตัวหนึ่งที่อยู่ข้างทะเลสาบ มือข้างขวาหยิบของวิเศษมากำบังศีรษะแน่นขนัด เสียงเหมือนกับเครื่องสูบลมที่ชำรุดก็มิปาน แหบแห้งไม่น่าฟังอย่างที่สุด ความรู้สึกข้างในเต็มไปด้วยประหลาดใจโกรธแค้นรวมถึงหวาดกลัว เพราะไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่เข้าใจว่านี่เกิดอะไรขึ้น
“ใคร…เป็นใคร! ? ออกมา!”
ได้รับความไว้วางใจจากกุนซือเสื้อคลุมสีดำ แบกรับภารกิจที่สำคัญเช่นนี้ เพราะว่าผู้แกร่งกล้าเผ่ามารผู้นี้เชี่ยวชาญในด้านวิทยายุทธ์รวมทั้งวิชาที่หายสาบสูญไปในเมืองเสวี่ยเหล่า เชี่ยวชาญทางด้านการอำพรางตัวอย่างยิ่ง สามารถมีชีวิตอยู่ในโลกของมนุษย์เป็นระยะเวลายาวนาน ในเวลาเดียวกันเขาก็มีจิตใจที่แข็งแกร่งทรหดที่ยากจะจินตนาการได้ ไม่ใช่เพราะว่าท้อใจเพราะพบเจอกับความพ่ายแพ้เพียงชั่วขณะ แต่ค่ำคืนนี้เกิดเรื่องราวขึ้น ทั้งหมดล้วนแต่เกินระดับที่เขาสามารถจะรับได้ มันใกล้จะทำลายจิตใจที่แน่วแน่ของเขาแล้ว
เพราะว่าเขาเชี่ยวชาญการอำพรางการเคลื่อนไหว ในที่สุดก็ถูกฝ่ายตรงข้ามมองออก! ศัตรูที่ตั้งแต่ต้นตนจนถึงสุดท้ายไม่มีตัวตนผู้นั้น คล้ายกับว่าควบคุมวิทยายุทธ์ของเขา สามารถชี้ขาดทั้งหมดว่าต่อไปเขาปรากฏที่ไหน เช่นนี้จะเป็นไปได้อย่างไร
“ที่จริงแล้วเจ้าเป็นใคร! ออกมาให้ข้าเห็น!”
ผู้แกร่งกล้าเผ่ามารมองดูบริเวณรอบๆ สำนักฝึกหลวงที่มืดมิด จ้องมองไปยังไฟด้านนอกหอตำราที่มืดสลัว คิดว่าตนเองคล้ายกับลืมอะไรไปบางอย่าง ใบหน้าเต็มไปด้วยโลหิตไหลออกมาอย่างรุนแรง ความรู้สึกไม่สงบ เสียงสั่นเทารุนแรงอย่างยิ่ง
ลำแสงบนพื้นหญ้าด้านนอกหอตำราแปรเปลี่ยนเป็นสว่างขึ้นเล็กน้อย เพราะว่าประตูได้เปิดขึ้น
เวลาต่อไปมา ลำแสงรอบๆ แปรเปลี่ยนเป็นมืดสลัว เพราะว่ามีคนเดินออกมา
หนุ่มน้อยคนหนึ่งยืนอยู่บนขั้นบันไดหิน
เขาสวมใส่ชุดนักพรตเต๋าเก่าคร่ำครึ กุมกระบี่สั้นไว้ในมือ
ใบหน้าของเขามีสีขาวเล็กน้อย ตึงเครียดเล็กน้อย แต่แววตามีความเด็ดเดี่ยวแน่นิ่ง ไม่มีความหมายว่าจะถดถอย
เฉินฉางเซิงอยู่ในหอตำรามาตลอด
ค่ำคืนสองสามวันนี้ เขาก็อยู่ในหอตำรา
เขากำลังดึงแสงดวงดาวชำระล้างกระดูก
เหตุที่เขาตื่นจากสภาวะการนั่งสมาธิใคร่ครวญ ไม่ใช่เพราะว่าการต่อสู้ที่ดุเดือดด้านนอกหอตำรา แต่เป็นเพราะว่าผู้แกร่งกล้าเผ่ามารใช้ศาสตราวิเศษชิ้นนั้น ทำให้ก่อเกิดเป็นการรบกวนอย่างหนึ่งต่อแสงดาวที่ส่องลงมาจากท้องฟ้ายามราตรี
เขาเดินไปยังริมหน้าต่าง ถึงจะพบกับการสู้รบดุเดือดที่ดำเนินอยู่ใต้ความมืดยามค่ำคืนของสำนักฝึกหลวง เขาไม่รู้ว่าหญิงสาวนางนั้นคือผู้ใด แต่มองเห็นเขามารของบุรุษผู้นั้น ดังนั้นจึงเข้าใจว่าตนเองควรจะยืนอยู่ฝ่ายไหน
หลังจากนั้น บุรุษเผ่ามารหายไปในความมืดมิด
แส้ยาวในมือของหญิงสาวผู้นั้น ค่อยๆ เรียกสายลมสายฝนที่เต็มท้องฟ้าอย่างไร้เสียง
เมื่อแรกเริ่มเขาคิดว่าตนเองเดิมทีไม่มีความสามารถที่จะช่วยหญิงสาวผู้นั้น เพราะว่าตนเองแม้แต่การชำระล้างกระดูกก็ไม่สำเร็จ แต่หญิงสาวผู้นั้นกับบุรุษเผ่ามารชัดเจนว่าล้วนแต่เป็นคนที่เก่งกาจ
เขายืนอยู่ในมุมของขอบหน้าต่าง แอบมองการต่อสู้ ให้กำลังใจหญิงสาวผู้นั้น ไม่ได้เปล่งเสียงใดๆ เพราะว่าเขาไม่อยากเป็นสาเหตุการเปลี่ยนแปลงของการต่อสู้ครานี้ ไม่อยากทำให้การปรากฏตัวของเขา เบี่ยงเบนความสนใจของหญิงสาว
เผ่ามารคงไม่ได้ใส่ใจความเป็นความตายของมนุษย์ธรรมดา แต่หญิงสาวผู้นั้นคงไม่ได้เป็นเช่นนั้น
แม้เป็นความละเอียดเช่นนี้ เขาก็จะไม่ผิดพลาด เขาเป็นคนที่ละเอียดรอบคอบคนหนึ่ง
แต่ในเวลาต่อมา เขาพลันพบกับความตกตะลึง คล้ายกับว่าตนเองสามารถเปลี่ยนแปลงการต่อสู้ครานี้ได้จริงๆ
แส้ยาวที่หญิงสาวผู้นั้นถืออยู่ชัดเจนว่าไม่ใช่ของธรรมดา แต่เมื่อใช้กลับไม่ใช่วิชาแส้ แต่คือวิชาเพลงกระบี่
เพลงกระบี่ลมฝนแห่งเขาจงซาน
อยู่ในวัดเก่าที่ซีหนิง เฉินฉางเซิงเคยอ่านเพลงดาบชุดนี้มาแล้ว เขาจดจำได้อย่างชัดเจน บันทึกอยู่ในคัมภีร์อวี้หัวม้วนที่สี่
แน่นอน วิชาเพลงกระบี่เหล่านั้นเป็นรูปแบบข้อโต้เถียงที่มีอยู่ในบรรดานักพรตเต๋าผู้มีสติปัญญา จนกระทั่งมาถึงไม่กี่วันมานี้ เขาพบตำราที่สอดคล้องกันในหอตำรา ถึงจะเข้าใจว่าแต่ไหนแต่ไรมาประโยคเหล่านั้นคือวิธีเคลื่อนไหวพลังปราณแท้รวมทั้งวิธีการเรียกชื่อที่ยอดเยี่ยม
เพลงดาบชุดนี้ เขาสามารถท่องจากข้างหลังมาข้างหน้าอย่างคล่องแคล่ว บวกกับไม่กี่วันที่ได้ศึกษาใหม่อีกครา จึงสามารถมองออกว่าหญิงสาวกำลังเคลื่อนไหวด้วยแส้ที่ซ่อนเร้นเพลงกระบี่ มีเพียงลมฝนแห่งเขาจงซานที่โปรยลงมาเท่านั้นที่ไม่ก่อให้เกิดความหนาวเหน็บ แต่เห็นชัดว่าวิธีการเคลื่อนพลังปราณแท้ของนางมีปัญหาบางอย่าง มิเช่นนั้นคงราบรื่นสละสลวย
ใช่แล้ว ในร่างกายของเขาไม่มีพลังปราณแท้สักหยด แต่เขาได้ศึกษาวิธีการขับเคลื่อนพลังปราณแท้เรียบร้อยแล้ว
สองสามวันนี้นำความรู้การบำเพ็ญเพียรในสมองมาเปรียบเทียบความแตกต่างอยู่ในหอตำรา เขาลองเดินทะลวงขีดจำกัดของเส้นพลังปราณเพื่อมาขับเคลื่อนพลังปราณแท้ เพราะว่าทำมาแล้วหลากหลายวิธีจึงพบว่า
เส้นพลังลมปราณเก้าขั้นของเขาไม่สามารถเชื่อมต่อกันได้
ถ้าหากเขาปรารถนาจะบำเพ็ญเพียร ก็จะต้องหาวิธีใหม่ทั้งหมด
เขาไม่รู้ว่าวิธีการนี้จะใช้ได้หรือไม่ สามารถที่จะควบคุมเพลงกระบี่ลมฝนแห่งเขาจงซานได้หรือไม่ เพราะว่าเขาเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาที่ไม่มีพลังปราณแท้ แต่เวลานั้นหญิงสาวแปรเปลี่ยนเป็นบาดเจ็บทั่วกาย มองแล้วก็คงจะต้องเสียชีวิต เขาคงจะต้องเดิมพันสักตาหนึ่ง หวังว่าจะสามารถช่วยฝ่ายตรงข้ามได้
ก็คือประโยคนั้น
‘สะท้อนดวงดาว พลังปราณตามปรารถนา ข้อมือขึ้นสู่ไหล่ รวบรวมลมฝน’
โชคดีก็คือ เมื่อหญิงสาวแสดงเพลงกระบี่ลมฝนจงซานได้พบกับปัญหาการขับเคลื่อนปราณแท้ คล้ายกับสภาวะของเขาอย่างยิ่ง
โชคดียิ่งกว่านั้นก็คือ นางไม่รู้ว่าเฉินฉางเซิงเป็นใคร กลับฟังความคิดของเขาจากจิตใต้สำนึก
ความโชคดีที่แท้จริงก็คือ เฉินฉางเซิงคาดการณ์เช่นนั้น ทว่ากลับประสบความสำเร็จกับร่างกายของนาง
กระบี่ลมฝนแห่งเขาจงซาน ในที่สุดก็ได้แสดงอานุภาพที่แท้จริงอย่างเต็มที่
“แต่ว่าเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าอยู่ที่ไหน”
ริมทะเลสาบ บุรุษเผ่ามารที่มีโลหิตท่วมกายจ้องเขม็งมาที่เฉินฉางเซิง เอ่ยด้วยความโกรธแค้นและผิดหวังห่อเหี่ยว
แส้วิรุณโปรยอานุภาพน่าตกตะลึง โดยเฉพาะหลังจากหญิงสาวได้รับการชี้แนะจากเฉินฉางเซิง หลังจากสามารถแสดงออกถึงพลังแท้จริงของกระบี่ลมฝนแห่งเขาจงซานได้ เช่นนั้นเพียงแค่สามารถหาตำแหน่งผู้แกร่งกล้าเผ่ามารพบ ก็สามารถทำให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างแน่นอน
ปัญหาก็คือ เพราะเหตุใดเพียงแค่ประโยคเดียวเฉินฉางเซิงสามารถทำลายการเคลื่อนไหวของเขาได้
“หิมะเหนือ ก้าวดอกเหมย สามพันกว่าทิศทาง เหล่านี้ล้วนแต่ต้องท่องจำ”
เฉินฉางเซิงเดินไปข้างๆ หญิงสาวผู้นั้น ตั้งกระบี่กับหน้าอก มองไปยังผู้แกร่งกล้าเผ่ามารที่อยู่ไกลออกไป สีหน้าระมัดระวัง กลับเอื้อนเอ่ยวาจาตามสบาย “เมื่อก่อนข้าไม่รู้ว่านี่คือย่างก้าวหยั่งเทวา แต่ข้าเคยท่องจำ”
ใช่แล้ว นี่เป็นวิชาที่ลึกลับของเผ่ามาร
ย่างก้าวหยั่งเทวา
อาศัยวิชาย่างก้าวชนิดนี้ สามารถไปมาได้อย่างคล่องแคล่ว สิ่งที่สำคัญกว่าก็คือ สามารถหยิบยืมความลับของลมหิมะที่ซ่อนอยู่ในกระบวนท่า อำพรางตำแหน่งของตนเอง
ถึงแม้จะอยู่ในเผ่ามาร กระบวนท่านี้ก็เป็นความลับไม่เผยแพร่
แต่เมื่อเฉินฉางเซิงยังเยาว์วัย ล้วนแต่ท่องจำสามพันกว่าทิศทางและการเรียงลำดับได้จนหมด
เวลานั้น เขาคิดว่าตนเองได้อ่านนิยายเกี่ยวกับการศึกษาเล่มหนึ่งชื่อว่า ‘บันทึกควันลุ่มหลงจิงหัว’ จนกระทั่งแปดวันก่อน เขาได้อ่านสิ่งที่คนรุ่นก่อนของนิกายหลวงได้บันทึกเกี่ยวกับการต่อสู้กับเผ่ามาร นำทั้งสองมาเปรียบเทียบกัน ถึงจะเข้าใจว่านิยายเล่มนั้น ที่จริงแล้วคือตำราเก็บรวบรวมวิชา
“ดังนั้นเจ้ากำลังโกหก เจ้าไม่ใช่คนโม๋เหอ เจ้ามิได้แซ่โม๋เหอ”
เฉินฉางเซิงจ้องมองไปยังบุรุษหนุ่มเผ่ามารกล่าวออกมาด้วยความเคร่งขรึม “เจ้าคือเผ่าเยียซื่อ แซ่ของเจ้าคือเยียซื่อ”
ผู้แกร่งกล้าเผ่ามารผู้นั้นตะลึงงัน สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นน่าเกลียดไม่น่าดูยิ่งขึ้น
เขาไม่ได้คิดเรื่องราวมากมาย
เดิมทีเขาคิดว่าหนุ่มน้อยที่อยู่ในหอตำรา ไม่ได้ก่อให้เกิดผลกระทบใดๆ กับแผนการในค่ำคืนนี้ เพราะว่าหนุ่มน้อยผู้นั้นชำระล้างกระดูกยังไม่สำเร็จ คิดไม่ถึง หนุ่มน้อยคนนั้นเกือบจะทำลายแผนการของท่านกุนซือได้
สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงยิ่งกว่าก็คือ เหมือนหนุ่มน้อยจะใส่ใจในคำโกหกที่ไม่ได้เกี่ยวกับการต่อสู้ของตนมากกว่า
ทำให้เขากลัดกลุ้ม อึดอัดอย่างยิ่ง
หลังจากนั้น เขาเริ่มรู้สึกเศร้าสลดขึ้นมา กล่าวพึมพำออกไป “ท่านกุนซือแท้จริงแล้วมีสติปัญญาที่มิมีผู้ใดเปรียบ เขาคาดคะเนว่าข้าไม่อยากเสียชีวิต อยากจะใช้ศาสตราศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองตนเองหนีออกไป...ด้วยเหตุนี้ เขาวางแผนให้เจ้าคนประหลาดผู้นี้ปรากฏตัวออกมา”


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 031

ตอนที่ 31 เมื่อฟ้าถล่มลงมา เขาอยู่ตรงหน้า
เฉินฉางเซิงไม่เข้าใจความหมายของเขาอย่างยิ่ง จึงขยับไปยังหญิงสาว พยายามให้ตนเองบังนางเอาไว้ด้านหลังอย่างเต็มที่
ใบหน้าของบุรุษเผ่ามารเศร้าสลด เอ่ยต่อ “เพราะการปรากฏตัวของเจ้า ข้าจึงหมดหนทางที่จะสังหารนาง ทำได้เพียงใช้ศาสตราศักดิ์สิทธิ์ เช่นนั้นข้าก็จะได้ตายไปพร้อมกัน นี่คือความตั้งใจของใต้เท้ากุนซือ ผู้ใดก็มิอาจต้านทานได้”
เฉินฉางเซิงรู้สึกไม่สงบ มือที่กุมด้ามกระบี่กุมให้แน่นยิ่งขึ้น
บุรุษเผ่ามารยืดตัวลุกขึ้น จ้องมองไปยังเฉินฉางเซิงกล่าวออกมาจากใจ “เจ้าหนุ่ม ข้าไม่รู้ว่าเจ้าคือใคร แต่ข้าคิดว่าภายภาคหน้าเจ้าจะต้องเป็นบุคคลที่ยอดเยี่ยมอย่างแน่นอน แต่น่าเสียดายค่ำคืนนี้เจ้าจะต้องเสียชีวิตพร้อมกับข้าเสียแล้ว”
กล่าวประโยคนี้จบ เขาชูอาวุธที่ทำจากเหล็กในมือขึ้น กลิ่นอายที่น่าเกรงกลัวอย่างยิ่งสายหนึ่งแผ่ลงมาจากฟากฟ้า แผ่นเหล็กละเอียดจำนวนนับไม่ถ้วน ปลิวว่อนมาจากความมืด ม่านกั้นระหว่างโลกภายนอกที่ไร้รูปร่างเลือนหายไปเหลือเพียงพื้นที่ว่างเปล่า
ตาข่ายยักษ์สีดำดุจภูเขาผืนหนึ่งกำลังร่วงหล่นลงมายังสำนักฝึกหลวง
“ตาข่ายควัน” สีหน้าของลั่วลั่วขาวซีด เอ่ยพึมพำออกไป
ตาข่ายควันอยู่ในอันดับสิบเก้าของการจัดลำดับร้อยศาสตรา
ศาสตราศักดิ์สิทธิ์ของเผ่ามาร
เล่าขานกันว่าจักรพรรดิเผ่ามารรุ่นแรกเมื่อต้องการล่าสัตว์จะใช้เป็นตาข่ายล่าสัตว์
เมื่อร่วงหล่นลงมา ฟ้าดินถูกปิดล้อม
ไม่มีสิ่งใดสามารถทำลายได้
อาวุธของเทพและปีศาจที่เลื่องลือเหล่านั้นไม่อาจทำลายได้
กล่าวกันตามเหตุผล อาวุธเผ่ามารที่แกร่งกล้าเช่นนี้ ควรจะอยู่ลำดับด้านหน้ากว่านี้อีกในการจัดลำดับร้อยศาสตรา อย่างน้อยที่สุดควรจะอยู่หลังจากแส้วิรุณโปรย แต่เพราะว่าผู้จัดทำลำดับร้อยศาสตราคือหอความลับสวรรค์ที่เป็นเผ่ามนุษย์ จึงเลี่ยงไม่ได้หากจะถูกสกัดกั้นไปบ้าง สาเหตุที่สำคัญยิ่งกว่านั้นก็เพราะว่าตาข่ายควันเคยได้รับความเสียหายอย่างรุนแรงมาแล้ว
ตามที่เล่าขานกันมายาวนาน ตาข่ายควันชื่อที่แท้จริงควรจะชื่อตาข่ายตรอก แต่กลับถูกผู้แกร่งกล้าซึ่งมีกำลังความสามารถแข็งแกร่งจนถึงระดับที่ยากจะจินตนาการผู้หนึ่งสร้างขึ้นมาใหม่ ไม่ให้ซ้ำกับในมือของจักรพรรดิเผ่ามารรุ่นแรกที่ได้ทำขึ้นมาชิ้นแรก ดังนั้นจึงถูกเปลี่ยนชื่อเป็นตาข่ายควัน
ถ้าหากยังคงเป็นตาข่ายตรอกที่สมบูรณ์ เพียงหนึ่งวันที่ได้เปิดใช้ ก็สามารถทำให้คนที่อยู่ใต้ตาข่ายแปรเปลี่ยนเป็นว่างเปล่าอย่างเงียบเชียบ ตอนนี้ตาข่ายควันได้รับความเสียหายรุนแรง แต่ยังคงสามารถตัดขาดจากโลกภายนอกได้เช่นกัน หากนำมาใช้ในการโจมตีจะต้องใช้โลหิตและชีวิตของผู้ครอบครองทั้งหมดเป็นเครื่องสังเวย!
คงจะเป็นสาเหตุที่บุรุษเผ่ามารไม่ยินยอมใช้อาวุธนี้โจมตีตั้งแต่แรกเริ่ม จนกระทั่งเฉินฉางเซิงใช้หนึ่งประโยคปลุกลมฝน ร่างกายของเขาจึงได้รับบาดเจ็บสาหัส รู้ว่าไม่สามารถทำให้ลั่วลั่วได้รับความบาดเจ็บจนเสียชีวิตได้ จึงจำใจใช้อาวุธชิ้นนี้
ถูกบีบบังคับให้ถึงแก่ความตาย เป็นธรรมดาที่จะรู้สึกโศกเศร้า
มองไปยังตาข่ายสีดำที่ร่วงหล่นลงมายังพื้นดิน ลั่วลั่วตื่นตระหนกอย่างยิ่ง สีหน้าขาวซีด นางรู้ว่าตาข่ายผืนนี้คือสิ่งใด รู้ว่าถึงแม้ตาข่ายควันอานุภาพไม่เหมือนกับในอดีตที่ผ่านมายาวนาน แต่คนธรรมดาก็ไม่สามารถต้านทานได้
แส้วิรุณโปรยของลั่วลั่วหมดหนทางที่จะต้านทานเป็นแน่
หอกน้ำค้างเทพในตำนานสามารถทำลายได้ แต่ว่าหอกเทพอยู่ในพระราชวัง ผู้ใดจะสามารถเอามาได้
นางแหงนมองไปยังตาข่ายสีดำที่อยู่ในความมืดยามค่ำคืน แทงแส้วิรุณโปรยในมือของนางเข้าไปราวกับสายฟ้าฟาด อีกทั้งยังพาเสียงคำรามลมฝนเข้าไปด้วย
ได้ยินเพียงแค่เสียงทุกข์ใจเสียงหนึ่ง
แส้วิรุณโปรยเป็นราวกับอสรพิษที่ถูกอสนีบาต กระดูกแตกหักเป็นท่อนๆ จำนวนนับไม่ถ้วน หวนกลับมาอย่างสิ้นหวัง
พลังที่น่ากลัวยากจะคาดคิดสายหนึ่งไหลมาตามด้ามของแส้ส่งผ่านมายังร่างกายน้อยๆ ของนาง
เสียงกระอักโลหิตดังขึ้นมา นางพ่นโลหิตออกมาจากปากไปทางด้านหลัง
การสู้รบที่ยากลำบากในค่ำคืนนี้ หากกล่าวต่อหญิงสาวอายุสิบสี่ปีเป็นการใช้กำลังที่หมดไปอย่างรวดเร็ว เวลานี้นางหมดหนทางที่จะประคับประคองเสียแล้ว ตรงหน้ามองเห็นความมืดมัวเลือนรางทั้งผืน นางใกล้จะสลบสิ้นสติ ภาพสุดท้ายที่มองเห็นก็คือ
หนุ่มน้อยผู้นั้นชักกระบี่สั้นออกมา แทงไปยังท้องฟ้าที่มืดมิด
กระบี่เล่มนั้นมืดสลัวๆ ธรรมดาอย่างยิ่งและยังสั้นอีกด้วย
หนุ่มน้อยชูมือขึ้นสูงยิ่งนัก มุ่งไปยังตาข่ายยักษ์สีดำราวกับท้องฟ้าทั้งผืน
การกระทำของเขาโง่เขลาเล็กน้อย ทำให้ผู้คนรู้สึกเศร้าเสียใจ
เพราะว่าระยะห่างไกลอย่างยิ่ง เป็นการกระทำที่ไม่เจียมตัว จึงทำให้คนรู้สึกผิดหวัง
เหมือนกับตั๊กแตนตำข้าวที่อยากขวางทางรถม้าที่กำลังห้อตะบึง เหมือนกับไข่นกใบหนึ่งร่วงหล่นลงจากแท่นกานลู่กระแทกกับพื้นแข็ง
ลั่วลั่วเสียใจอย่างยิ่ง ขออภัยอย่างยิ่ง ถ้าหากไม่เป็นเพราะตน เขาคงจะไม่เสียชีวิต
หลังจากนั้น นางพลันสลบไป
เสียงฟึ่บดังเสียงหนึ่ง
มองแล้วเหมือนตาข่ายยักษ์สีดำแข็งแกร่งยากจะทำลายได้ พลันฉีกออกจากตรงกลางเปลี่ยนเป็นรอยขาดขนาดใหญ่ ลมยามค่ำคืนที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกมาเป็นระยะเวลานาน กระหน่ำลงมายังตรงกลางตาข่าย สิ่งที่มาถึงคือแสงดาวที่แท้จริง ราวกับน้ำตกที่ไหลลงมาก็มิปาน
แสงดวงดาวในส่วนลึกทั่วท้องฟ้าพลันปรากฏก้อนเมฆที่ลุกไหม้โชติช่วงกลุ่มหนึ่ง เมฆสีแดงกลุ่มนั้นไม่รู้ว่าปรากฏออกมาเมื่อใด เพียงชั่วพริบตาก็ร่วงลงมาตรงกลางของสำนักฝึกหลวง ต้นหญ้าที่อยู่บนสนามหญ้าไหม้เกรียมเล็กน้อย ใบอ่อนของต้นไหวแห้งเหี่ยวม้วนงอ อุณหภูมิกลางลานเพิ่มสูงขึ้น
นั่นคือกิเลนเมฆแดงตัวหนึ่ง!
เท้าหน้าของกิเลนเมฆแดงเหยียบย่ำบนหน้าอกของผู้แกร่งกล้าเผ่ามารผู้นั้นซ้ำไปซ้ำมา ได้ยินเพียงเสียงกร๊อบๆ ดังขึ้น กระดูกหน้าอกของผู้แกร่งกล้าเผ่ามารแตกละเอียดหมดสิ้น โลหิตสดๆ พุ่งออกมาอย่างรุนแรง ร่างกายตกลงไปในพื้นหญ้า มือขวายังคงจับอาวุธนั้นแนบแน่น
ได้ยินเสียง ฟิ้ว ฟิ้ว ดังขึ้นต่อมา
ลำแสงกระบี่ที่เผาไหม้รุนแรงสายหนึ่งส่องแสงหยอกล้อกับท้องฟ้ายามราตรีของสำนักฝึกหลวง
แขนขวาของผู้แข็งแกร่งเผ่ามารขาดสะบั้นปลิวไปยังฟากฟ้าพร้อมกับโลหิตพุ่งกระจาย ร่วงหล่นลงในทะเลสาบที่ห่างไกลออกไป
บนหลังของกิเลนเมฆแดงคือบุรุษวัยกลางคน มีเกราะกำบังทั่วร่างกาย นอกจากนี้ยังเป็นสีแดงเข้ม อารมณ์เคร่งขรึม มองดังผู้ที่อยู่สูงกว่าจ้องมองผู้คนเหล่านี้
ผู้แกร่งกล้าเผ่ามารกะพริบตาเพื่อขับไล่ความรู้สึกสิ้นหวัง กล่าวพึมพำ “ที่แท้คือเจ้า มิน่าเล่าสามารถทำลายตาข่ายควัน...”
ขุนพลเทพของทัพอวี้เทียนแห่งต้าโจวเซวียสิ่งชวน ขี่กิเลนเมฆแดง ถือกระบี่เทวาส่องแสงสีโลหิต!
เขาได้รับความไว้วางใจจากจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์อย่างยิ่ง ควบคุมทหารรักษาพระราชวังต้าโจวมานานหลายปี
ขุนพลเทพทั้งสามสิบแปดคนแห่งต้าลู่ เขาอยู่อันดับที่สอง!
“เยียซื่อถันลวี่ เจ้าหลบซ่อนอยู่ในเมืองจิงตูดังคาด”
เซวียสิ่งชวน จ้องมองคนที่เต็มไปด้วยโลหิตอยู่ใต้เท้าของสัตว์พาหนะผู้นั้น ใบหน้าไร้ความรู้สึกเอ่ยว่า “แน่นอน เจ้าไม่มีคุณสมบัติให้ข้าตามหาเป็นเวลานาน แต่ข้าอยากรู้อย่างยิ่ง หลังจากถูกส่งเข้าไปในกรมอาญา จะยังไม่เอ่ยที่อยู่ของเสื้อคลุมชุดดำผู้นั้นได้หรือไม่”
บุรุษเผ่ามารผู้นั้นที่แท้ก็มีนามว่าเยียซื่อถันลวี่ เดิมทีเขาสิ้นหวังไปแล้ว ฟังประโยคนี้ถึงรู้ว่าเผ่ามนุษย์ได้เตรียมการเสาะหาใต้เท้ากุนซือจากตัวเขามาตลอด ความสิ้นหวังยิ่งทวีคูณขึ้นไปอีก เมื่อเขาพบว่าตนเองแม้แต่การฆ่าตัวตายยังทำไม่ได้ จึงทำให้สิ้นหวังอย่างยิ่ง
อะไรคือผู้แกร่งกล้าอย่างแท้จริง เซวียสิ่งชวนก็คือผู้แกร่งกล้าที่แท้จริง!
อยู่ตรงหน้าเขา เจ้าอยากจะเสียชีวิตยังมิอาจทำได้!
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว ในสำนักฝึกหลวงมีเสียงดังทะลุออกมาจากท้องฟ้านับไม่ถ้วน ในท้องฟ้ายังสามารถมองเห็นรถม้าบินที่กำลังเข้ามาใกล้ด้วยความรวดเร็ว
การสู้รบครั้งนี้เกิดเหตุใกล้กับพระราชวังอย่างยิ่ง เมื่อตาข่ายควันถูกทำลาย เป็นธรรมดาที่จะทำให้ผู้คนแตกตื่นเป็นจำนวนมาก
เซวียสิ่งชวน ผู้แกร่งกล้าระดับนี้มาถึงก่อนผู้อื่น ทหารรักษาพระราชวังที่เหลือรวมถึงผู้มีฝีมือในพระราชวังก็ทยอยตามกันมา
ในความมืดยามราตรีมีเงาของคนจำนวนนับไม่ถ้วนข้ามกำแพงมา พบว่าผู้คนเหล่านั้นกำลังมองภาพในสนามต่อสู้ ตกตะลึงอย่างยิ่ง เดิมทีไม่ได้ใส่ใจบุรุษเผ่ามารที่เซวียสิ่งชวนจับกุมอยู่ วิ่งห้อตรงไปยังด้านหน้าของลั่วลั่ว พานางออกมาอย่างรวดเร็ว
เซวียสิ่งชวน รู้ฐานะของคนเหล่านั้นจึงมิได้ขัดขวาง สามารถเสาะหาเยียซื่อที่เชี่ยวชาญในการหลบซ่อนอยู่ที่จิงตูพบและยังสามารถจับเป็นได้อีกด้วย เช่นนี้อาจจะสามารถเข้าใกล้กุนซือเผ่ามารลึกลับผู้นั้นได้ นี่ทำให้เขาพึงพอใจยิ่งนัก
ติดเพียงแค่วาจาก่อนที่เยียซื่อถันลวี่จะสลบไสลไปประโยคนั้น...
เซวียสิ่งชวนขมวดคิ้วขึ้น เขาชัดเจนยิ่งนัก เมื่อตนได้มาถึง ตาข่ายควันผืนนั้นได้แตกสลายไปแล้ว
มีทหารรักษาพระราชวังใช้มัดข้อมือบุรุษเผ่ามารผู้นั้น ลากเข้าไปในท่ามกลางความมืดยามค่ำคืน รอคอยผลลัพธ์ที่น่าเวทนาอย่างยิ่งของคนผู้นี้
กิเลนเมฆแดงย่ำเท้าช้าๆ หันกายออกไป
เขามองไปยังหนุ่มน้อยที่อยู่ไม่ไกลผู้นั้น ใบหน้าไร้ความรู้สึก เอ่ยถาม “เจ้าเป็นใคร”
เฉินฉางเซิงยังคงจับด้ามกระบี่สั้นแนบแน่น ยังคงไม่เข้าใจอยู่บ้างว่าแท้จริงแล้วเกิดสิ่งใดขึ้น เมื่อฟังประโยคนี้ เขาถึงตื่นจากภวังค์ นำกระบี่สั้นเก็บเข้าไปในฝัก กล่าวว่า “ข้าคือนักเรียนของที่นี่”
เซวียสิ่งชวนท่าทางประหลาดใจเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าหนุ่มน้อยที่ไม่สะดุดตาผู้นี้คือนักเรียนใหม่ของสำนักฝึกหลวงที่ถูกเล่าขานผู้นั้น
เขามองแวบหนึ่งก็รู้ว่าหนุ่มน้อยผู้นี้เป็นมนุษย์ธรรมดา กระบี่เล่มนั้นก็ธรรมดาอย่างยิ่ง ค่ำคืนนี้คงจะเป็นการรับเคราะห์ภัยที่ไม่เกี่ยวข้องกับตนเสียแล้ว
สำหรับหนุ่มน้อยผู้นี้นึกไม่ถึงว่าจะยังกล้าถือกระบี่สั้นขึ้นมา ขวางกั้นอยู่ด้านหน้าของบุรุษเผ่ามารผู้นั้น เขารู้สึกชื่นชมเขาไม่เบา แต่ก็คงจะชื่นชมได้แค่นี้ ไม่มีผู้ใดเต็มใจที่จะสนใจสำนักฝึกหลวงซึ่งเป็นสถานที่เคยถูกด่าทอ แม้แต่เขาก็ไม่อยากสนใจ
มีคนเข้ามาตรวจสอบฐานะของเฉินฉางเซิง
กิเลนเมฆแดงเหยียบเท้าก้าวขึ้นไป เหยียบบนก้อนเมฆทะยานออกไป และหายไปทางพระราชวังในเวลาไม่นาน
เฉินฉางเซิงกำลังถือสมุดรายชื่อเพื่อทำความเข้าใจ แหงนศีรษะมองแวบหนึ่ง
เช้าตรู่วันต่อมา เวลาเช้ามาก ลั่วลั่วตื่นขึ้นมา ร่างกายของนางเดิมทีไม่เหมือนกับมนุษย์ธรรมดาอยู่แล้ว เมื่อคืนวานสิ่งสำคัญก็คือสูญเสียพลังไปค่อนข้างมาก ไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ไม่ว่าอย่างไรกำลังวังชาได้ฟื้นคืนเป็นดังเดิมนานแล้ว
แต่ว่านางไม่ได้ลุกจากเตียงทันที นางเบิกตากลมโต จ้องมองลายปักวิจิตรงดงามบนผ้าม่านของเตียงนอน ครุ่นคิดสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน โดยเฉพาะอย่างยิ่งก่อนนางสลบไป ภาพที่ตนได้มองเห็นตอนสุดท้ายนั่น ทำให้รู้ตะลึงงันเล็กน้อย
ตาข่ายยักษ์สีดำได้ร่วงหล่นลงมา ราวกับว่าฟ้ากำลังถล่มมิปาน
เมื่อนางคิดว่าในเวลาต่อมาตนจะต้องเสียชีวิตไป นางมองเห็นหนุ่มน้อยคนนั้นยืนอยู่ด้านหน้าของตน ถือกระบี่ขึ้นมาแล้วเดินออกไป
เมื่อก่อนบิดามักจะกล่าวว่า เมื่อฟ้าถล่มก็จะมีร่างกายที่สูงใหญ่ค้ำยันแทนเจ้า ประโยคนี้ทำให้นางไม่ยินดี เพราะว่านางคิดว่าบิดาหยอกล้อที่ตนตัวเตี้ย แต่ตอนนี้อยู่ๆ นางยินดีที่ตนเองเติบโตมีร่างกายเล็กกะทัดรัด
หนุ่มน้อยผู้นั้นแท้จริงแล้วไม่ได้สูงมาก แต่สูงกว่านาง
ดังนั้นเมื่อท้องฟ้าถล่มลงมา เขาบดบังแทนนาง
ลั่วลั่วไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด รู้สึกดีใจยิ่งนัก หัวเราะ ฮ่าๆ ออกมา
หลังจากนั้นนึกบางอย่างออก ยันกายขึ้น ร้องเรียก “คนล่ะ”
ผู้คนในเผ่านางสิบกว่าคนได้ยินเสียงดังขึ้นจึงรีบมา มีท่าทางดุจเปลวเพลิง
นางกล่าวถามด้วยความไม่สงบ “เขาไม่เป็นไรใช่หรือไม่”
ผู้ที่จะสามารถปรนนิบัติใกล้ชิดนางได้ ไม่ว่าจะเป็นสตรีหรือบุรุษ ล้วนแต่เป็นบุคคลที่จะต้องฉลาดหลักแหลมอย่างยิ่ง เมื่อได้ฟังประโยคนี้ ก็รู้ว่านางถามถึงคือผู้ใด มีคนเอ่ยรายงาน “ท่านขุนพลเทพเซวียสิ่งชวน เมื่อคืนวานมาทันเวลาพอดี หนุ่มน้อยผู้นั้นไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใดเพคะ”
ลั่วลั่วตบอกตนเอง เสียใจเล็กน้อย
“เช่นนั้นก็ดีแล้ว”
นางพลิกกายตื่นนอน เอ่ยว่า “ข้าจะไปดูเขาเสียหน่อย”
คนของนางเหล่านั้นจ้องมองกันแวบหนึ่ง จึงคุกเข่าลงพร้อมกัน มีบางคนถึงขนาดเบ้าตาแดงก่ำ
ลั่วลั่วตื่นจากภวังค์ กล่าวออกไปด้วยความรู้สึกอยากขอโทษ “ข้าขอโทษ ต่อไปจะไม่เกิดเรื่องเหมือนเมื่อคืนอีกแล้ว”
บรรดาคนของนางรู้สึกโล่งอกเหลือเกิน องค์หญิงน้อยในที่สุดจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้วหรือ
“แต่ข้าอยากไปดูเขาจริงๆ”
ลั่วลั่วจ้องมองบรรดาคนของนางเอ่ยด้วยความจริงจัง “เขาเป็นคนสำคัญสำหรับข้า”
ฟังประโยคนี้จบ ในห้องพลันแปรเปลี่ยนเป็นเงียบกริบ
คิดไปถึงเรื่องเมื่อคืนที่องค์หญิงน้อยแอบออกไปจากสวนร้อยหญ้า สุดท้ายแล้วเผ่ามารมีโอกาสลอบทำร้าย ก็เป็นเพราะว่าดึกดื่นค่ำคืนอยากไปพบหนุ่มน้อยคนนั้น...
บรรดาคนของนางรู้สึกตื่นตระหนกเหลือเกิน องค์หญิงน้อยในที่สุดจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้วหรือ


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 032

ตอนที่ 32 อาจารย์ ท่านรับข้าเถอะ
“ข้ารู้เมื่อคืนวานข้าทำสิ่งที่ไม่เหมาะสม ข้าขออภัยกับทุกคนอีกครั้ง แต่เขามีความสำคัญกับข้าจริงๆ พวกเจ้าไม่อาจขัดขวางข้าได้ และไม่ต้องคิดวางแผนขัดขวางข้า แน่นอน ข้ารับรองว่าจะไม่ออกห่างจากสายตาของพวกเจ้า”
กล่าวประโยคนี้จบ ลั่วลั่วมุ่งออกไปยังด้านนอกห้อง ตลอดทางมีหญิงรับใช้ยื่นผ้าที่มีกลิ่นหอมให้นางเช็ดหน้า บ้วนปากในภาชนะ ระหว่างที่เดินนางเอ่ยกับคนที่เดินตามหลังว่า “ถึงแม้ว่าจะต้องเดินตาม ก็ไม่ต้องเดินตามใกล้เกินไป เป็นการเปิดโปงที่มาของข้า หากเขาตกใจก็จะเป็นการไม่ดีนัก”
ด้านหลังนาง บุรุษวัยกลางคนคนหนึ่งและหญิงงามนางหนึ่งจ้องมองกันแวบหนึ่ง ใบหน้าขาวซีดเล็กน้อย
พวกเขาคือผู้ช่วยและผู้ดูแลที่ฝ่าบาทส่งให้มาปรนนิบัติองค์หญิง
เวลานี้ได้ยินคำพูดขององค์หญิงน้อย ทำให้แจ่มชัดในเรื่องราวความรักพื้นบ้านระหว่างหญิงสาวผู้มั่งคั่งกับหนุ่มน้อยผู้ศึกษาร่ำเรียนระหกระเหินด้วยความยากลำบาก เป็นธรรมดาที่พวกเขาจะไม่สงบ
“ผู้ช่วยจิน ตอนนี้จะทำอย่างไรดี” หญิงงามผู้นั้นเอ่ยเสียงต่ำ
ผู้ช่วยจินบุรุษวัยกลางคนใบหน้าเขียวคล้ำ ไม่น่าดูจนถึงขีดสุด “พวกเจ้าปรนนิบัติรับใช้ใกล้ชิดล้วนแต่ไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใด ข้าจะรู้ได้อย่างไร ผู้ดูแลหลี่ หากเกิดปัญหาขึ้น เจ้าคงจะรับผิดชอบอย่างเต็มที่!”
ลั่วลั่วอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนที่ไปส่งที่ประตูข้างของสวนร้อยหญ้า นำสิ่งของที่บอกให้นางกำนัลจัดเตรียมไว้ก่อนแล้วขึ้นไปยังรถม้าที่มองแล้วธรรมดา มือน้อยๆ โบกให้กับทุกคน นั่งรถม้าขับไปยังตรอกไป๋ฮวาด้วยตนเอง ส่วนผู้มีฝีมือของเผ่านางได้แอบเดินทางไปก่อนนางนานแล้ว การกระทำของหญิงสาวสามารถพูดได้ว่ารวดเร็วและเฉียบขาด
ผู้ดูแลจ้องมองรถม้าค่อยๆ ลับตาไป ยกแขนเสื้อปาดน้ำตาที่หางตาเบาๆ รู้สึกไม่สบายใจ แต่กลับรู้สึกชื่นชม เอ่ยกับผู้ช่วยจินที่อยู่ข้างๆ “ในเมื่อองค์หญิงน้อยเริ่มมีความรักแล้ว เช่นนั้นคงต้องให้จักรพรรดิและราชินีทราบโดยเร็ว”
ใบหน้าของผู้ช่วยจินยิ่งทวีความไม่น่าดูขึ้นอีก เอ่ยว่า “หากจักรพรรดิทราบว่าองค์หญิงมีความรักใคร่กับมนุษย์ธรรมดา เจ้าคิดว่าพวกเราจะมียังมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกหรือ”
ผู้ดูแลหลี่ เอ่ยว่า “ลืมไปแล้วหรือ จักรพรรดิก็สมรสกับสตรีเผ่ามนุษย์มิใช่รึ”
ผู้ช่วยจินกล่าวอย่างโมโห “การสู่ขอกับการถูกสู่ขอ บุรุษกับอิสตรี เป็นเรื่องเดียวกันหรือ”
ผู้ดูแลหลี่ยิ้มเยาะ เอ่ยว่า “เก่งกาจ ประโยคนี้เจ้าก็ไปพูดกับราชินีเถิด”
ผู้ช่วยจินได้ยินพูดนั้นก็ไม่มีสิ่งใดจะเอ่ย ใจของเขาก็เช่นเดียวกัน
สวนร้อยหญ้ากับสำนักฝึกหลวงห่างกันเพียงแค่กำแพงเก่าๆ กั้น ถึงแม้จะเดินอ้อมตรอกไป๋ฮวา ระยะทางก็ใกล้อย่างยิ่ง รถม้าคันนั้นเดินทางได้ไม่ไกลก็ขับเข้าไปในประตูเก่าที่ไม้เลื้อยเพิ่งถูกตัดของสำนัก เมื่อมาถึงยังคงเงียบเชียบแต่ภายในสำนักกลับมีกลิ่นอายของการมีชีวิตใหม่
ทั่วทั้งสำนักฝึกหลวงเงียบสงบ ต้นไม้ในป่าทึบมีเสียงนกซ่อนอยู่ มุมชายคาที่ยื่นออกมาของอาคารหลังเล็กๆ กำลังสะท้อนกับแสงอาทิตย์ ราวกับเคลือบเงาไว้มิปาน สิงโตน้ำพุหินด้านนอกของอาคารหลักถูกปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดสะอ้าน ต้นหญ้าทั้งหมดถูกกำจัด เมื่อจ้องมองยังคงให้ความรู้สึกผ่านโลกมาอย่างโชกโชน แต่ในที่สุดก็ไม่ได้รู้สึกว่าถูกทิ้งไว้อีกแล้ว
ลั่วลั่วจูงม้าเดินไปยังริมทะเลสาบ จ้องมองร่องรอยลึกที่อยู่บนสนามหญ้าเหล่านั้น มองไปยังต้นไม้ที่ล้มลงระเนระนาดข้างริมทะเลสาบ คิดใคร่ครวญถึงการต่อสู้เมื่อคืน มองแล้วราวกับว่าเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ที่จริงแล้วเผ่ามารรอคอยที่จะลักลอบสังหารอย่างลับๆ มานานหลายปี ทันใดนั้นร่างกายรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมา
สำนักฝึกหลวงเงียบสงบเป็นพิเศษ คล้ายกับว่าไม่มีผู้ใดสักคน แต่ในความเป็นจริงซ่อนเร้นไปด้วยยอดฝีมือจำนวนมากมาย มีผู้แกร่งกล้าของเผ่านางและก็มียอดฝีมือที่ราชวังส่งมา นางแน่ใจอย่างยิ่งว่าจะไม่มีก่อเกิดปัญหาใดๆ ต่อความปลอดภัยของตน จิตใจถึงจะค่อยๆ ผ่อนคลาย
ประตูของหอตำราปิดสนิทแนบแน่น แต่แม่กุญแจดอกนั้นมิได้ถูกใส่กลอน นางรู้ว่าข้างในมีคน
นางถอนหายใจลึกๆ หนึ่งครั้ง รู้สึกตื่นเต้น จึงมุ่งไปยังทางด้านนั้น
เฉินฉางเซิงกำลังอ่านคัมภีร์หมิงหัวในมือ ที่จริงแล้ว การที่จิตใจกระจัดกระเจิงในขณะอ่านตำรานั้นกลับไม่ค่อยได้พบเห็นนัก แต่ตอนนี้เขากำลังคิดไปถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
มือซ้ายลูบฝักของกระบี่สั้นเบาๆ หวนคิดถึงภาพเหล่านั้นอย่างเงียบๆ คาดหวังว่าจะไม่กระทบต่อการเรียนในสำนักฝึกหลวงของตน
ผู้มีฝีมือเผ่ามารผู้นั้นนึกไม่ถึงว่าจะดักซุ่มอยู่ที่จิงตูเป็นระยะเวลายาวนาน
แต่ถึงอย่างไรจะต้องมีคนรับผิดชอบเรื่องนี้
หญิงสาวที่ถูกเผ่ามารลอบสังหารฐานะคงจะไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน ตอนนี้นางคงจะไม่เป็นไรแล้วกระมัง
กำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ด้านนอกของหอตำราพลันมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมา
เขายืดตัวลุกขึ้น เดินไปประตูจึงเปิดประตูไม้ที่หนักอึ้งออก หลังจากนั้นจึงพบกับหญิงสาวที่ตนกำลังเป็นห่วง
หญิงสาวมองแล้วตัวเล็กอย่างยิ่ง นัยน์ตากลมโตสุกสว่างสดใส ขนตายาวเป็นแพ ริมฝีปากแดง งดงามยิ่งนัก กำลังเบิกตากลมโต กะพริบขนตายาวทำให้น่ารักอย่างยิ่ง
เขายังไม่เคยคบค้าสมาคมกับหญิงสาวที่น่ารักเช่นนี้มาก่อน จึงเหม่อลอยไปชั่วขณะ
ลั่วลั่วเบิกตากลมโต กะพริบขนตาปริบๆ จ้องมองหนุ่มน้อยราวกับห่านใจลอยก็มิปาน รู้สึกเขินอายอยู่บ้าง ทั้งยังยินดีอยู่บ้าง ในใจคร่ำคิดวิธีการที่มารดาเคยสอนว่าแล้วต้องมีประโยชน์ไม่น้อย
“สวัสดี” เฉินฉางเซิงในที่สุดตื่นจากภวังค์ เดินถอยหลังหนึ่งก้าว
ลั่วลั่วเอ่ยตอบ “สวัสดี”
เฉินฉางเซิงกล่าวถามอย่างจริงจัง “ไม่ทราบว่ามีธุระอันใดหรือไม่”
ลั่วลั่วตะลึงงัน เมื่อคืนเพิ่งจะเคยพบกันและยังเกิดเรื่องราวมากมาย เจ้าไม่เข้าใจว่าข้ามาทำอะไรเชียวรึ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด จ้องมองลักษณะท่าทางที่จริงจังของเฉินฉางเซิง นางจึงจริงจังไปด้วย ทำความเคารพอย่างจริงจัง เอ่ยว่า “ขอบคุณอย่างยิ่งที่เมื่อคืนเจ้าช่วยชีวิตข้า”
ลักษณะท่าทางทำความเคารพอย่างจริงจังของหญิงสาว ดูแล้วงุ่มง่าม อาจจะเพราะว่าน้อยครั้งมากจริงๆ ที่นางจะเคารพผู้ใด โดยเฉพาะหลังจากออกจากบ้านเกิดมาถึงจิงตู แต่คำที่เรียกว่า จริงจังแต่มองดูแล้วงุ่มง่ามอย่างยิ่งเหมาะกับพวงแก้มที่งดงาม นั่นคือความน่ารักอย่างสมบูรณ์
เวลานี้นางน่ารักจริงๆ
เฉินฉางเซิงไม่คุ้นเคยกับการคบค้าสมาคมกับคนต่างเพศ กิริยาที่ถ่อมตัวก็งุ่มง่าม กล่าวต่อว่า “ไม่ต้องเกรงใจ ไม่ต้องเกรงใจ นี่คือสิ่งที่ข้าควรทำ”
นี่เป็นคำพูดพิธีรีตองที่มักจะเจอบ่อยๆ ลั่วลั่วกลับไม่ยินยอมพิธีรีตองกับเขา ยืดตัวตรง กลอกตาดำเล็กน้อย เอ่ยถาม “เพราะเหตุใดถึงเป็นสิ่งที่ควรทำ”
เฉินฉางเซิงตะลึงงัน หลังจากใคร่ครวญ จึงอธิบายอย่างตั้งใจว่า “เจ้าเด็กกว่าข้า และเขาก็เป็นเผ่ามาร พวกเราเป็นเผ่ามนุษย์ เช่นนั้นข้าควรจะต้องปกป้องเจ้าอย่างแน่นอน”
ลั่วลั่วได้ยินประโยคที่ว่าพวกเราเป็นเผ่ามนุษย์ จึงยิ้มออกมา หลังจากนั้นจึงสนใจรายละเอียดที่อยู่ในประโยคนี้ เขากล่าวว่าปกป้องเจ้าแต่ไม่ใช่ช่วยชีวิตเจ้า
“แต่ในที่สุดก็คือเจ้าช่วยชีวิตข้าแล้ว”
นางจ้องมองไปยังเฉินฉางเซิงแล้วเอ่ยถาม “ข้าจะนำอะไรมาตอบแทนเจ้าดีล่ะ”
เฉินฉางเซิงกล่าวอย่างจริงจัง “เจ้าเดินทางเพื่อจะมาแสดงความขอบคุณ เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว”
ลั่วลั่วคิดใคร่ครวญ จ้องมองไปยังเขาจึงยิ้มออกมา หลังจากนั้นหมุนกายออกไปยังด้านนอกของหอตำรา
นางหมุนกายยืดยาด เดินออกไปอย่างเด็ดเดี่ยวแน่วแน่
เฉินฉางเซิงจ้องมองด้านหลังเล็กกะทัดรัดของหญิงสาว รู้สึกปลงอนิจจังอย่างยิ่ง ตนเอ่ยว่าพอแล้วก็คือพอแล้ว เอ่ยว่าไปก็คือไป คนจิงตูทำสิ่งใดช่างใจกว้างเสียจริง
อย่างไรก็ตามเขาจึงกลับไปนั่งบนพื้นอีกครั้ง ขณะเตรียมตัวที่จะอ่านตำราต่อ...
หญิงสาวก็กลับมาอีกครา
นางขนสิ่งของเยอะแยะมากมายจากบนรถม้า หลังจากนั้นจึงนำของแต่ละสิ่งวางบนพื้นข้างหน้าของเฉินฉางเซิง
ของสิ่งแรกก็คือไข่มุกราตรี
ไข่มุกเม็ดนี้ใหญ่โตอย่างยิ่ง ถึงแม้จะไม่ได้ใหญ่เท่ากะละมัง แต่ใหญ่กว่าชามบะหมี่อย่างแน่นอนและยังกลมเกลี้ยงเป็นมัน ไม่มีจุดด่างพร้อยใดๆ ทั้งสิ้น
เฉินฉางเซิงเหม่อลอยจ้องมองไข่มุกราตรีกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนพื้นด้านหน้าตน
แม้แต่ไข่มุกราตรีเขายังไม่เคยเห็นมาก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงใหญ่โตเช่นนี้
เขาเคยได้ยินมา แท่นกานลู่ในพระราชวังมีไข่มุกราตรีเม็ดใหญ่โตจำนวนนับไม่ถ้วน แต่เขาเชื่อว่าไข่มุกราตรีเหล่านั้นไม่ใหญ่โตเท่าเม็ดนี้อย่างแน่นอน
เฉินฉางเซิงไม่เคยเห็นไข่มุกราตรี แต่กลับรู้ว่าสิ่งที่เหมือนลูกบอลมันเงาคือไข่มุกราตรี สาเหตุไม่ใช่เพราะว่าเขาเคยอ่านบันทึกหรือการบรรยายที่เกี่ยวข้องในตำรา แต่เป็นเพราะว่าทุกสิ่งที่ลั่วลั่วได้หยิบขึ้นมาจะแนะนำอย่างตั้งใจเหมือนเด็กๆ
ลั่วลั่วใจกว้างอย่างยิ่ง แต่คงจะไม่ให้สิ่งของมีค่าไปอยู่ในมือของผู้ที่ไม่คู่ควรเป็นแน่
“นี่คือตำรารวบรวมเคล็ดลับวิชาเพลงกระบี่แห่งเขาหลีซาน...ไม่ว่าจะเป็นพรรคฉางเซิงหรือเทือกเขาเทพธิดาศักดิ์สิทธิ์ ผู้ที่ต้องใช้กระบี่ล้วนแต่ต้องศึกษาเคล็ดลับวิชาเพลงกระบี่ชุดนี้ เพียงแต่ว่าพวกอนารยชนทางใต้ตระหนี่อย่างยิ่ง ไม่ยินยอมเผยแพร่ให้ภายนอกรับรู้ ข้า...ครอบครัวของข้าเพียงเพราะต้องการตำราเคล็ดลับเพลงกระบี่ชุดนี้ จึงต้องใช้แรงไม่น้อยกว่าจะได้มา”
นางนำตำราที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความโบราณส่งไปในมือของเฉินฉางเซิง ไม่ลืมที่จะเอ่ยเสริม “ฉบับนี้ถึงจะเป็นฉบับดั้งเดิม ฉบับที่อยู่ในหอกระบี่เขาหลีซานตอนนี้คือฉบับที่คัดลอกมาภายหลัง”
ลักษณะท่าทางของเฉินฉางเซิงเหม่อลอย จ้องมองตำราในมือ คิดว่าตนเองคงจะฝันเป็นแน่
ตนกำลังถือตำราเคล็ดลับวิชาเพลงกระบี่หลีซานอยู่ในมือรึ
ดินแดนต้าลู่ไม่มีผู้ใดไม่เคยได้ยินข่าวคราวของตำราเคล็ดลับวิชาเพลงกระบี่หลีซานที่ถูกคนขโมยไป
หรืออาจจะกล่าวได้ว่า นี่คือสิ่งที่ครอบครัวของนางช่วงชิงไป
หญิงสาวผู้นี้...ที่แท้คือใคร
มีเสียงตึงดังขึ้นครั้งหนึ่ง
ลั่วลั่วนำหีบที่หนักอึ้งวางไว้ด้านหน้าของเฉินฉางเซิง ละอองฝุ่นสั่นสะเทือนออกมาตามรอยแตกของพื้น
หีบถูกเปิดออก ด้านในเต็มไปด้วยทองรูปใบไม้กองไว้ แต่ว่านี่ไม่ใช่ทั้งหมด นางใช้มือน้อยๆ กอบทองรูปใบไม้ขึ้นแล้วปล่อยให้ร่วงหล่นราวกับใบไม้จริงๆ เผยให้เห็นสิ่งของที่แท้จริงที่อยู่ด้านล่าง นั่นคือหินผลึกล้ำค่าหายากซึ่งมีอยู่ครึ่งหีบ
“ใช่แล้ว ข้าพักอยู่ที่สวนร้อยหญ้า อยู่ข้างๆ นี้”
ลั่วลั่วนำสิ่งของออกมาจากข้างหลังราวกับเล่นกล แล้วยกตะกร้าไม้ไผ่ขึ้นมา เอ่ยว่า “...ข้าก็ไม่รู้ว่าเจ้าปรารถนาสิ่งใด จึงให้คนหยิบสิ่งของมาอย่างละนิดละหน่อย”
เฉินฉางเซิงถูกไข่มุกราตรี ตำราเคล็ดลับวิชาเพลงกระบี่และยังมีหินผลึกครึ่งหีบทำให้ตกตะลึงจนมึนชา แต่ตอนนี้จ้องมองผลไม้ประหลาดและยาสมุนไพรที่พบเห็นได้ยากยิ่งบนโลกใบนี้ในตะกร้าไม้ไผ่ ถูกคนวางกองไว้อย่างไม่ใส่ใจราวกับคือหญ้าป่าก็มิปาน ยังคงถูกทำให้ตกตะลึงอีกคราจึงพูดสิ่งใดไม่ออกทั้งสิ้น
ลั่วลั่วจ้องมองไปยังเขาด้วยความแปลกประหลาด ในใจใคร่ครวญนี่ยังไม่พออีกหรือ
นางคิดใคร่ครวญ มือยื่นไปที่หน้าอกเสื้อด้านซ้ายใช้แรงเพียงน้อยนิดดึงกระดุมออกมาหนึ่งเม็ด
เมื่อคืนนางดึงมาสามเม็ดแล้ว กระดุมเม็ดนี้ถูกดึงออกมา หน้าอกเสื้อทางด้านซ้ายจึงร่วงลงมาปรากฏเห็นลำคอที่ขาวสะอาด
เฉินฉางเซิงถูกความขาวสว่างทำให้ตื่นจากภวังค์ รีบหมุนกายหันหลัง เอ่ยถามด้วยความตกใจ “เจ้าจะทำสิ่งใด”
ลั่วลั่วนำกระดุมที่ทำมาจากนอแรดส่งให้ เอ่ยว่า “ฮ่าๆ ...ข้าก็เอาสิ่งนี้ให้เจ้าด้วย”
“นี่คืออะไร”
“กระดุมพันลี้ เจ้าเคยได้ยินหรือไม่”
เฉินฉางเซิงรับเอากระดุมเม็ดนั้น คิดไตร่ตรองบันทึกในตำราที่เกี่ยวข้องกับสิ่งของมหัศจรรย์เม็ดนี้ ตกตะลึงอย่างยิ่ง จึงยกกระดุมขึ้นไปในกลางอากาศเพื่อส่องกับแสงดวงอาทิตย์สังเกตดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน
ผ่านไปชั่วครู่ เขาจึงตื่นจากภวังค์ รีบนำกระดุมเม็ดนี้วางกลับไปในมือของหญิงสาว
“ไม่ได้ทำสิ่งใดจักไม่รับของรางวัล”
เขาจ้องมองหญิงสาวกล่าวอย่างจริงจัง “เรื่องเมื่อคืน สิ่งสำคัญก็คือขุนพลท่านนั้นได้มาช่วยชีวิตพวกเราทั้งสอง ข้ามิได้ทำสิ่งใดจริงๆ ถึงแม้จะทำสิ่งเล็กๆ แต่ก่อนหน้านี้ได้พูดไว้แล้ว เจ้าตั้งใจเดินทางมาเพื่อขอบคุณก็เพียงพอแล้ว ข้าจะรับสิ่งของที่ล้ำค่าเช่นนี้ได้อย่างไรกัน”
“เจ้าเข้าใจผิดแล้ว สิ่งของเหล่านี้มิได้มาขอบคุณบุญคุณที่เจ้าได้ช่วยชีวิต”
ลั่วลั่วชี้ไปยังสิ่งของที่วางอยู่บนพื้นเหล่านั้น เอ่ยว่า “สิ่งของเหล่านี้คือของคารวะอาจารย์”
เฉินฉางเซิงฟังไม่ค่อยเข้าใจ เอ่ยถาม “อะไรนะ”
“ของคารวะอาจารย์”
ลั่วลั่วจ้องมองดวงตาของเขา ท่าทางมั่นคงอย่างยิ่ง “อาจารย์ ข้าต้องการคารวะท่านเป็นอาจารย์ ฝึกบำเพ็ญเพียรกับท่าน”
ทั่วทั้งหอตำราเงียบสงบ
มีลมเย็นสดชื่นพัดมาจากด้านนอกหน้าต่าง
ไข่มุกราตรีที่อยู่บนพื้นสีดำสนิทค่อยๆ กลิ้งอย่างเชื่องช้า
ตำราเคล็ดลับวิชาเพลงกระบี่ที่เก่าแก่หน้ากระดาษค่อยๆ พลิก ปรากฏเป็นภาพของคนที่ยืนถือกระบี่หลายสิบภาพ
สมุนไพรในตะกร้าไม้ไผ่แผ่กระจายกลิ่นหอมอ่อนๆ
เฉินฉางเซิงใช้เวลาอยู่นานถึงจะเข้าใจว่าเกิดสิ่งใดขึ้น
เขาจ้องมองหญิงสาว เอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ “เพราะอะไร”
ลั่วลั่วเอ่ย “ค่ำคืนวันที่หก เป็นอาจารย์ที่จุดแสงสว่างให้กับดาวโชคชะตาของตนเองใช่หรือไม่”
เฉินฉางเซิงคิดใคร่ครวญ กล่าวว่า “ใช่แล้ว...ทว่า เจ้าดู ข้าเพิ่งจะจุดแสงสว่างดาวโชคชะตา ยังไม่สำเร็จการชำระล้างกระดูก เมื่อคืนข้ามองการต่อสู้ระหว่างเจ้ากับเผ่ามารผู้นั้น เจ้าแข็งแกร่งกว่าข้ายิ่งนัก แล้วจะมาให้ข้าเป็นอาจารย์เจ้าได้อย่างไร”
ลั่วลั่วเอ่ย “เมื่อคืน ข้าสามารถจู่โจมเผ่ามารผู้นั้นจนได้รับบาดเจ็บ ไม่ใช่เพราะท่านอาจารย์สอนข้าหรอกหรือ”
เฉินฉางเซิง กล่าวว่า “ก่อนอื่น ไม่เรียกข้าว่าท่านอาจารย์ได้หรือไม่”
ลั่วลั่วยิ้มหวาน พลางเอ่ย “ได้ อาจารย์”
เฉินฉางเซิงจนปัญญา ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาอธิบาย “นั่นเป็นเพียงแค่เรื่องบังเอิญ”
ลั่วลั่วยังคงยิ้มหวาน “แต่อาจารย์ท่านรู้เพลงกระบี่ลมฝนจงซาน รู้ย่างก้าวหยั่งเทวา นี่คงจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญกระมัง”
เฉินฉางเซิงคิดใคร่ครวญ จึงเอ่ยว่า “ข้าเพียงแค่...อ่านตำรามากกว่าคนอื่นนิดหน่อย”
ลั่วลั่วเบิกตากลมโต กล่าวอย่างตั้งใจ “เช่นนั้นวิธีการขับเคลื่อนพลังปราณแท้เล่า เคล็ดลับวิชาเพลงกระบี่ลมฝนจงซานข้าท่องจำจนคล่องแคล่วนานแล้ว แต่ไม่รู้จะใช้พลังปราณแท้ขับเคลื่อนออกมาควบคุมกระบี่ได้อย่างไร ปัญหานี้ถึงแม้จะเป็นอาจารย์สำนักเทียนเต้ากับสำนักเก็บเกี่ยวดวงดาวก็ไม่รู้ แต่อาจารย์...ท่านกลับใช้ประโยคเดียวชี้แนะได้”
เฉินฉางเซิงเงียบนิ่ง เขาอยากจะอธิบายว่านี่คือเรื่องบังเอิญอย่างแท้จริง ทว่าการใช้ประโยชน์จากพลังปราณแท้ภายใต้ข้อจำกัดของพลังปราณมีการทดลองเป็นที่พอใจจนใกล้เคียงกับการคาดเดาหลายอย่าง สถานการณ์คับขันเมื่อคืน ถูกบังคับให้ตะโกนออกไป คิดไม่ถึงหญิงสาวผู้นี้จะสำเร็จเกินความคาดหมาย
แต่ความสำเร็จของเมื่อคืน มิได้แสดงว่าจะสำเร็จตลอดไป
เขาก็ไม่สามารถนำปัญหาร่างกายของเขาอธิบายให้หญิงสาวผู้นี้ฟังได้
แน่นอน เขาไม่อาจรับหญิงสาวผู้นี้เป็นลูกศิษย์ได้
ถึงแม้ไข่มุกราตรีงดงามยิ่งนัก เคล็ดลับวิชาเพลงกระบี่จะเย้ายวนใจ ยาสมุนไพรเหล่านั้นจะดีเลิศ...
เขายืดตัวลุกขึ้น เตรียมที่จะออกจากหอตำรา แต่กลับพบว่า...ไม่สามารถก้าวเท้าเดินได้
เพราะว่าขาของเขาถูกคนกอดไว้
ลั่วลั่วเอียงตัวนั่งบนพื้น ร่างกายท่อนบนโน้มเอียงใช้สองมือกอดขาของเขาแนบแน่น
ใบหน้าน้อยๆ แนบติดกับขาของเขาแน่นขนัด
เขามองแล้วเหมือนกับหญิงสาวผู้น่าสงสารไม่ยินยอมถูกบุรุษผู้ทรยศหักหลังทอดทิ้งไป
ในใจของนางกลับเต็มไปด้วยความยินดี
นางคิดเงียบๆ ใช่แล้ว เป็นกลิ่นนี้!
“อาจารย์ ท่านรับข้าเถิด”
นางแหงนศีรษะขึ้น เบิกตากลมโตที่มีน้ำตาคลอ จ้องมองเฉินฉางเซิง กล่าวด้วยความน่าสงสาร “ท่านต้องการสิ่งใด ข้ารับปากท่านได้ทุกอย่าง”


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 033

ตอนที่ 33 คารวะอาจารย์ (ตอนต้น)
ระหว่างสำนักฝึกหลวงกับสวนร้อยหญ้า มีเพียงกำแพงเก่าๆ กั้นไว้ ด้านบนกำแพงเต็มไปด้วยไม้เลื้อย ส่วนมุมด้านล่างกำแพงก็เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ
ผู้ช่วยจินและผู้ดูแลหลี่ปีนขึ้นไปที่สันกำแพง แอบฟังการเคลื่อนไหวในหอตำราที่อยู่ไกลออกไป ทั้งสองเป็นผู้มีฝีมือขั้นสูงส่งลึกล้ำ องค์หญิงน้อยก็มิได้มีเจตนาปิดบังแต่อย่างใด ดังนั้นจึงมองเห็นชัดเจนว่าที่นั่นเกิดอะไรขึ้น เมื่อพวกเขาเห็นสิ่งที่องค์หญิงน้อยได้กระทำ พลันร่วงหล่นลงจากสันกำแพง แรงไม่ใช่น้อย
เสียงของหนักร่วงหล่นลงหลังกำแพงที่ไกลออกไปทางด้านนั้น ไม่ได้กระทบต่อหอตำราแต่อย่างใด ในสิ่งปลูกสร้างที่เงียบสงัดราวกับว่ามีรูปภาพที่ไม่เคลื่อนไหวตั้งอยู่บนพื้นสีดำมันวาว ในภาพนั้น ลั่วลั่วกำลังกอดขาเฉินฉางเซิงแนบแน่น เฉินฉางเซิงเหมือนกับรูปปั้นไม่กล้าแม้แต่จะขยับ
“เจ้าปล่อยมือ เจ้าปล่อยมือก่อน”
เฉินฉางเซิงตึงเครียดอย่างยิ่ง น้ำเสียงสั่นเทาเล็กน้อย ถึงแม้หญิงสาวผู้นี้มองแล้วอายุจะเพียงแค่สิบกว่าปี แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงเด็กหญิงคนหนึ่ง มือน้อยๆ ทั้งสองกำลังกอดขาแนบแน่นจึงเป็นเรื่องที่กระดากอายอย่างยิ่ง เขาจะกล้าขยับได้อย่างไร จึงทำได้เพียงแค่ไม่หยุดตะโกนเท่านั้น
“หากข้าปล่อยมือ อาจารย์ก็จะวิ่งหนีไป” ลั่วลั่วเอ่ยอย่างจริงจัง
เฉินฉางเซิงจนปัญญาจึงรีบให้สัญญา เอ่ยว่า “วางใจเถอะ ข้าไม่วิ่งหนีแน่นอน เจ้าปล่อยมือก่อน ปล่อยมือแล้วค่อยมาคุยกัน”
ลั่วลั่วแสดงออกว่าเชื่อฟังอย่างยิ่ง เชื่อคำพูดของเขา ปล่อยมือทั้งสองข้าง หลังจากนั้นชี้ไปยังพื้นด้านหน้าเป็นสัญญาณว่าให้เขานั่งลง
เฉินฉางเซิงคิดใคร่ครวญการกระทำที่คล่องแคล่วว่องไวของหญิงสาวก่อนหน้านี้ แน่ใจว่าตนหมดหนทางหนีจากมือน้อยๆ ของฝ่ายตรงข้ามได้ จึงทำได้เพียงถอนหายใจอยู่ในใจเงียบๆ แล้วนั่งลง
มองเห็นว่าเขาไม่ได้มีแผนการที่จะแอบหนีไป ลั่วลั่วจึงดีใจอย่างยิ่ง
ในหอตำราเงียบสงบไม่มีเสียง เฉินฉางเซิงไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยสิ่งใด รู้สึกอึดอัด แต่ชัดเจนว่าลั่วลั่วไม่ได้รู้สึกเช่นนี้ ใช้มือยันขากรรไกรไว้ ตั้งใจมองเขาเป็นอย่างยิ่งด้วยท่าทางยิ้มแย้ม
ทั้งสองคนใกล้อย่างมาก เฉินฉางเซิงสามารถเห็นใบหน้าของตนเองในนัยน์ตาที่สุกสกาวของนางได้ สามารถมองเห็นความชื่นชอบที่ออกมาจากจิตใจของนาง นั่นคือความชื่นชอบที่บริสุทธิ์ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดสุดท้ายแล้วจึงรู้สึกเช่นเดียวกัน รู้สึกว่ามีความรู้สึกดีอกดีใจทะลักออกมาจากส่วนลึกของจิตใจ
แต่ว่าเขาไม่สามารถตอบรับคำร้องขอของนางเพียงเพราะว่าความชื่นชอบหรือดีอกดีใจ ไม่ว่าจะมองอย่างไร ก็เป็นเรื่องที่ไม่มีสมเหตุสมผล เขาเอ่ยอย่างจริงจัง “ข้าเป็นมนุษย์ธรรมดาจริงๆ เมื่อกี้ก็พูดไปแล้ว ข้าเพิ่งกำหนดดาวโชคชะตา แม้แต่การชำระล้างกระดูกก็ไม่สำเร็จ เดิมทีเจ้าแข็งแกร่งกว่าข้า จะคารวะข้าเป็นอาจารย์ได้อย่างไร”
ลั่วลั่วยังคงมือยันที่คางจ้องมองเขา ราวกับว่าเขาเกิดมาก็รูปงามยิ่งนัก มองอย่างไรก็ไม่พอ “อาจารย์ ถ้าหากท่านเป็นเพียงแค่มนุษย์ธรรมดา จะทำเรื่องเหล่านั้นได้อย่างไร โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ท่านเป็นคนดี”
เฉินฉางเซิงไม่เข้าเรื่องราวที่ทั้งสองถกเถียงกันเกี่ยวข้องกับการเป็นคนดีอย่างไร กล่าวถามด้วยความไม่เข้าใจ “หลังจากนั้นเล่า”
“เมื่อคืนก่อนที่ข้าจะสลบไสล มองเห็นอาจารย์หยิบกระบี่สกัดกั้นก่อนที่ท้องฟ้าจะถล่มลงมา ดังนั้นอาจารย์เป็นคนดี”
ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของลั่วลั่วแฝงไปด้วยความหมายบางอย่าง “แต่แท้จริงแล้วนั่นไม่ใช่ภาพสุดท้ายที่ข้าเห็น ภาพสุดท้ายที่ข้าเห็นก็คือดวงดาวเต็มท้องฟ้า เป็นดวงดาวจริงๆ และตอนนั้น...ขุนพลเทพแห่งทัพอวี้เทียน เซวียสิ่งชวน ยังมาไม่ถึง”
เฉินฉางเซิงถึงรู้ว่านางเห็นเหตุการณ์แล้ว ไม่รู้ว่าจะเอ่ยสิ่งใจ ถึงถามว่า “เช่นนั้นแล้วเป็นอย่างไร”
“อาจารย์ กระบี่ของท่านสามารถทำลายตาข่ายควันได้ คงจะไม่ใช่กระบี่ธรรมดาอย่างแน่นอน เช่นนั้นท่าน ก็คงจะไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา”
สายตาของลั่วลั่วเลื่อนลงไปข้างล่าง หยุดอยู่ที่กระบี่สั้นระหว่างที่มองดูแล้วเป็นกระบี่ธรรมดา
เฉินฉางเซิงมองสีท้องฟ้าที่อยู่ด้านนอกหน้าต่าง พลันเอ่ยด้วยความตื่นตะลึง “อ๊ะ!”
ลั่วลั่วมองนอกหน้าต่างตามเขา รู้สึกแปลกใจ ในใจคิดว่าเกิดสิ่งใดขึ้น
“ตกเย็นแล้ว”
เฉินฉางเซิงชี้ไปยังด้านนอกหน้าต่าง เอ่ยว่า “ข้าต้องไปรับประทานอาหารก่อน วันหลังค่อยมาคุยกันดีหรือไม่”
ใบหน้าของลั่วลั่วพองขึ้นเล็กน้อย เหมือนกับหมั่นโถว น่ารักยิ่งนัก ทั้งยังเหมือนกับพยัคฆ์ตัวน้อย ยังคงน่ารักเช่นเดิม
นางกำลังจะโผเข้าหา
น้ำเสียงของเฉินฉางเซิงเปลี่ยนไป เอ่ยว่า “อย่าขยับ!”
ถึงแม้จะคบค้าสมาคมกันได้ไม่นาน แต่ลั่วลั่วก็เข้าใจนิสัยของเขาคร่าวๆ รู้ว่าบีบคั้นเกินไปเป็นเรื่องไม่ค่อยดี แต่ก็ไม่ยินยอมที่จะวางมือ จ้องมองเฉินฉางเซิงเดินไปถึงประตูของหอตำราอย่างเงียบๆ พลางเอ่ย “อาจารย์ ท่านรับข้าเถอะ”
กระโปรงของนางอยู่บนพื้นราวกับดอกไม้บาน นางนั่งอยู่ตรงกลางดอกไม้ น่าสงสารและน่ารักหาสิ่งใดเปรียบได้
เฉินฉางเซิงจะกล้าหันกลับไปมองได้อย่างไร มิเช่นนั้นคงใจอ่อนเป็นแน่ โบกมือติดต่อกันราวกับวิ่งหนีไป
กินข้าวกับน้ำซุปผักอยู่ที่ตรอกไป๋ฮวา ไปเดินเที่ยวที่จิงตูครึ่งค่อนวัน คาดการณ์ว่าหญิงสาวที่แปลกประหลาดผู้นั้นคงจะกลับไปแล้ว เฉินฉางเซิงจึงกลับไปสำนักฝึกหลวงอีกครั้ง เดินเข้าไปมองในหอตำราแวบหนึ่ง ไม่มีผู้ใดอย่างที่คิดไว้ ในที่สุดจึงผ่อนคลายลง
ท้องฟ้ายามค่ำคืนค่อยๆ มาเยือน คิดว่าวันนี้สิ้นเปลืองเวลามากมายอย่างน่าอับอาย เขาเตรียมตัวเสร็จเรียบร้อยด้วยความเร็วสูงสุด เริ่มคิดใคร่ครวญอย่างลึกซึ้ง เตรียมที่จะดึงแสงดวงดาวชำระล้างกระดูกอีกครั้ง ทว่ายังไม่ทันที่จะหลับตา ก็เห็นชายกระโปรงพลิ้วไหวอยู่ใต้แสงดาว หญิงสาวผู้นั้นเดินเข้ามา เฉินฉางเซิงจนปัญญา จึงเอ่ยว่า “ข้ากล่าวกับเจ้าแล้ว นั่นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้”
ราวกับลั่วลั่วไม่ได้ยินว่าเขากล่าวอะไร เอ่ยขึ้นมาเองว่า “อาจารย์ข้าย้ายสิ่งของทั้งหมดไปไว้ที่ห้องพักท่านแล้ว อาคารหลังเล็กๆ มีหนึ่งหลังที่มีเตา คงจะเป็นหลังท่านที่พักอยู่ ยาสมุนไพรตากลมอยู่ที่ชั้นลอย ส่วนของที่เหลือเก็บไว้ใต้เตียงของท่าน”
เฉินฉางเซิงเพิ่งจะสังเกตเห็น ไข่มุกราตรี ตำราเคล็ดลับวิชาเพลงกระบี่และของอื่นๆ ที่วางอยู่บนพื้นตอนนี้หายไปแล้ว เดิมทีเขาคิดว่าหญิงสาวคงจะนำสิ่งของกลับไป ใครจะคิดว่าสุดท้ายแล้วฝ่ายตรงข้ามจะช่วยเก็บเข้าไปในอาคาร ไม่รู้ว่าควรจะตอบกลับอย่างไร
“ข้าต้องการฝึกบำเพ็ญเพียร”
เขาจนปัญญา และก็ตัดใจที่จะเสียเวลาพลาดโอกาสดึงแสงดวงดาวชำระล้างกระดูกในค่ำคืนนี้ไม่ลง ทำได้เพียงแกล้งมองไม่เห็นว่าหญิงสาวผู้นั้นมีตัวตนอยู่ ปิดตาแนบแน่น
ทันใดนั้น เขาได้กลิ่นหอมอ่อนสายหนึ่ง โชยมาจากข้างแก้มทางด้านขวา
เขาตกใจลืมตาขึ้น เห็นเพียงแค่หญิงสาวนั่งลงข้างตนเอง ใบหน้าห่างจากตนเองไม่ถึงหนึ่งฟุต หากใกล้เข้ามาอีกนิดก็คงจะสัมผัสถึง
เขาถามอย่างจนปัญญา “เจ้าจะทำสิ่งใดกันแน่”
เพียงชั่วพริบตาดวงตาของนางสุกสกาว “อาจารย์ ข้าอยากคารวะท่านเป็นอาจารย์”
เฉินฉางเซิงไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด ทำได้เพียงแค่ละทิ้งเสีย ปิดตาลง เริ่มที่จะใคร่ครวญอย่างหนัก
เพราะว่าเป็นเจ้าหนุ่มจืดชืดที่มีตำราเต๋าเป็นสหายตั้งแต่เด็ก ภายใต้การจ้องมองของหญิงสาวผู้หนึ่งในระยะใกล้เพียงนี้ เขาคาดไม่ถึงว่าจะเข้าสู่การครุ่นคิดอย่างหนักจริงๆ
ท้องฟ้าค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีขาว มีไก่เพศผู้ส่งเสียงร้องระหว่างบ้านเรือนผู้คน ดังลอดเข้ามาในสำนักฝึกหลวง
เฉินฉางเซิงลืมตา ค่อยๆ ตื่นขึ้นช้าๆ พลันรู้สึกว่าบ่าด้านขวาหนักอึ้งและยังรู้สึกปวดเมื่อย
เขาหันไปมอง ก็สะดุ้งตกใจ หลังจากนั้นจึงถอนหายใจออกมา
หญิงสาวกอดแขนเขา ศีรษะอิงบนไหล่ของเขากำลังหลับปุ๋ย มองดูแล้วคงจะหลับมาทั้งคืน
เฉินฉางเซิงเขย่านางเบาๆ ให้ตื่น เอ่ยว่า “กลับบ้านเถอะ”
“ไม่เอา” ลั่วลั่วขยี้ตา กล่าวด้วยความเสียใจ
เฉินฉางเซิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ เอ่ยว่า “เพราะเหตุใดจะต้องเป็นเช่นนี้”
“เมื่อคืนอาจารย์ดึงแสงดาวดาวชำระล้างกระดูก ข้ากอดอาจารย์สูดดมกลิ่นนี้เป็นเวลานาน...ข้าแน่ใจแล้ว กลิ่นนั้นก็คือกลิ่นกายของอาจารย์ กลิ่นนั้นหอมอย่างยิ่ง ข้าอยู่ข้างๆ อาจารย์รู้สึกสบายอย่างยิ่งราวกับว่าได้กินผลอายุวัฒนะ”
ลั่วลั่วคิดไปถึงเมื่อคืนวาน ดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นสว่างไสวยิ่งขึ้นราวกับว่าแสงอรุณยังคงไม่อาจปกปิดดวงดาวไท่ไป๋ดวงนั้นได้ หลังจากนั้นรู้สึกเขินอายยิ้มออกมา เอ่ยต่อ “ข้าไม่เคยกินผลอายุวัฒนะ แต่เคยฟังท่านแม่พูด”
เฉินฉางเซิงไม่รู้จะเอ่ยสิ่งใดอีกครั้ง ในใจคิดว่าเพราะว่ากลิ่นหอมจึงอยากจะเป็นศิษย์เขาอย่างนั้นรึ เพียงเพราะว่าสามารถสูดดมกลิ่นของฝ่ายตรงข้ามทุกวันอย่างนั้นหรือ
“การฝึกบำเพ็ญเพียรของข้าพบเจอกับปัญหาที่ไม่มีทางออก ไม่มีผู้ใดสามารถแก้ไขได้ ถึงจะเป็นอาจารย์ของสำนักเทียนเต้ากับสำนักเก็บเกี่ยวดวงดาวก็ไม่สามารถแก้ไขได้ แต่อาจารย์ ท่านสามารถแก้ไขได้...วิธีขับเคลื่อนพลังปราณแท้ของเคล็ดลับวิชาเพลงกระบี่ลมฝนจงซาน ข้าเพียงแค่ใช้ประโยคที่ท่านเอ่ยเมื่อคืนก่อน นี่ก็คือหลักฐาน”
ลั่วลั่วจ้องมองเขาเอ่ยอย่างจริงจัง “ดังนั้น ข้าจะต้องคารวะท่านเป็นอาจารย์”
วิธีการขับเคลื่อนพลังปราณแท้ของเคล็ดวิชาเพลงกระบี่ลมฝนจงซานนั้นมีความสัมพันธ์กับความลับในร่างกายของเฉินฉางเซิง แน่นอน นี่ไม่ใช่เหตุผลสำคัญที่เขาปฏิเสธหญิงสาว “ข้าไม่มีคุณสมบัติสอนเจ้า และยังไม่มีเวลาสอนเจ้า ข้าต้องศึกษาตำรา ข้าต้องฝึกบำเพ็ญเพียร ข้ามีเรื่องสำคัญมากมายที่จะต้องไปทำ”
ลั่วลั่วเฝ้ามองเขามาหนึ่งวัน เป็นธรรมดาที่จะรู้ว่าเขาเห็นคุณค่าของเวลาอย่างยิ่ง ใส่ใจจนเกินไปเสียด้วยซ้ำ นางเอ่ยถาม “อาจารย์ เพราะเหตุใดท่านต้องรีบร้อนด้วยเล่า”
ใช่แล้ว การเห็นคุณค่าเวลาเช่นนี้ ราวกับว่าเป็นความกังวลด้วยซ้ำ
เฉินฉางเซิงมองเห็นความห่วงใยในดวงตาของหญิงสาวชัดเจน พลันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา แต่ไหนแต่ไรเขาแสดงออกสงบนิ่งอย่างยิ่ง มีคนจำนวนน้อยถึงจะมองออกว่าภายใต้การแสดงออกมาสงบนิ่งที่จริงแฝงไว้ด้วยความกังวล ไม่รู้เพราะเหตุใด ทันใดนั้นเขาอยากจะพูดคุยขึ้นมา
“ข้าต้องการเข้าร่วมการสอบใหญ่ อีกทั้ง...ข้าจะต้องได้อยู่ในอันดับแรก” เขาจ้องมองนาง กล่าวด้วยความจริงจัง
เวลาเช้าตรู่ของหอตำราสงบเงียบที่สุด ไม่มีเสียงของจักจั่นและเสียงนกร้อง และเป็นเวลาที่กบกับแมลงกำลังนอนหลับ
ผ่านไปเป็นเวลาเนิ่นนาน ไม่มีการเย้าหยอกและก็ไม่มีการย้อนถามที่ตกตะลึง
ถึงแม้จะเป็นถังซานสือลิ่วเมื่อได้ยินจุดมุ่งหมายเช่นนี้ของเฉินฉางเซิง อารมณ์ยังมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย
แต่ความรู้สึกของลั่วลั่วไม่เปลี่ยนแปลงแต่อย่างใด นางจ้องมองเฉินฉางเซิงอย่างตั้งใจ รอคอยให้เขาพูดต่อ
เฉินฉางเซิง เอ่ยถาม “เจ้า...เจ้าไม่รู้สึกว่า จุดมุ่งหมายเช่นนี้น่าขบขันหรือ อย่างน้อย...ควรจะตกตะลึงบ้าง”
“น่าขบขัน? ตกตะลึง? เพราะเหตุใด”
ลั่วลั่วได้ฟังคำถามนี้กลับเป็นฝ่ายไม่เข้าใจ เอ่ยว่า “อาจารย์เข้าร่วมการสอบใหญ่ จะต้องได้อันดับแรกอย่างแน่นอน”
หอตำราสงบนิ่งอีกครั้งหนึ่ง มีเสียงนกสะท้อนมาจากที่ไกลๆ แผ่วเบา แต่กลับยิ่งเพิ่มความสงบเงียบ
เฉินฉางเซิงตะลึงงัน
น้ำเสียงของนางทำให้เขารู้สึกว่าถ้าหากตนไม่สามารถสอบได้อันดับแรกของการสอบใหญ่ เช่นนั้นถึงจะเป็นเรื่องที่แปลกประหลาด
เขาไม่เคยกินผลอายุวัฒนะในตำนาน แต่เขาคิดว่าถึงแม้จะกินผลอายุวัฒนะหลายร้อยผลก็คงไม่ทำให้ร่างกายและจิตใจเบิกบานเท่ากับประโยคนี้
“เพียงแต่ อาจารย์เหตุใดจะต้องเข้าร่วมการสอบใหญ่ให้ได้”
ลั่วลั่วไม่รู้ว่าการตอบโต้ของนาง เป็นการปลอบประโลมเฉินฉางเซิงไปเท่าไหร่ นางถามด้วยความประหลาดใจ “อยากดูสุสานเทียนซูใช่หรือไม่ ข้าพาอาจารย์ไปได้”
เฉินฉางเซิงไม่ได้สนใจประโยคสุดท้ายที่นางกล่าว
เขายืดตัวลุกขึ้น เดินไปยังริมหน้าต่าง มองไปยังพระราชวังที่อยู่ไม่ไกลและมองไปยังทิศทางของหอหลิงเยียน
สามอันดับแรกของการสอบใหญ่สามารถเข้าไปดูศิลาสัจธรรมในสุสานเทียนซู นี่เป็นสิ่งที่เขาปรารถนา
แต่ว่าการสอบใหญ่ มีเพียงผู้ที่ได้ประกาศเป็นอันดับแรกถึงจะมีโอกาสคิดไตร่ตรองเงียบๆ อยู่ในหอหลิงเยียนเป็นเวลาหนึ่งคืน
นี่ถึงจะเป็นสิ่งที่เขาต้องการที่สุด


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 034

ตอนที่ 34 คารวะอาจารย์ (ตอนปลาย)
นับตั้งแต่อาจารย์เก็บเขามาจากริมแม่น้ำเล็กๆ ประโยคที่เฉินฉางเซิงได้ยินบ่อยที่สุดก็คือ
โชคชะตาของเจ้าไม่ดี
โดยเฉพาะอย่างยิ่งคืนอายุสิบปีหลังจากที่ร่างกายของเขาส่งกลิ่นหอมแปลกๆ ออกมา ประโยคนั้นก็เป็นการอธิบายได้เป็นอย่างดี อยู่ในใจของเขาตั้งแต่ต้นจนจบ
ถ้าหากอยากเปลี่ยนแปลงโชคชะตาที่ไม่ดี มีเพียงแค่สองวิธี วิธีแรกคือต้องฝึกบำเพ็ญเพียรจนถึงขั้นอำพรางเทพ ไม่ดำรงอยู่ในวัฏจักรชีวิต
แต่ว่าขั้นอำพรางเทพมีอยู่แค่ในตำนานเท่านั้น
แม้แต่โจวตู๋ฟูผู้ที่ไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ได้ผู้นั้นอยู่ขั้นอำพรางเทพหรือไม่ ล้วนยังเป็นข้อสงสัย
วิธีที่สองก็คือพลิกฟ้าเปลี่ยนโชคชะตา ในตำนาน เวลาเดียวกันอาจารย์ก็เคยบอกเขาแล้ว ตั้งแต่เริ่มราชวงศ์ต้าโจว มีเพียงสามครั้งที่พลิกฟ้าเปลี่ยนโชคชะตาสำเร็จ บุคคลทั้งสามล้วนแต่เป็นผู้มีพรสวรรค์ที่มีอยู่เพียงน้อยนิดบนโลกใบนี้ และก็เป็นผู้แข็งแกร่งที่ไม่มีผู้ใดต่อกรได้ เขาเป็นเพียงแค่มนุษย์ธรรมดาที่ตัวเล็กนิดเดียว แล้วจะทำได้อย่างไร
ถ้าหากว่าทำไม่ได้ สุดท้ายแล้วก็เป็นเรื่องที่จะต้องทำให้ได้ ดังนั้นจะต้องเข้าร่วมการสอบใหญ่ เขาจะต้องสอบได้อันดับแรก เช่นนี้ถึงจะมีโอกาสเข้าไปในหอหลิงเยียนที่ห้ามมิให้ผู้ใดเข้า ไปดูรูปวาดของพวกเขา ดูว่าพวกเขาได้ทิ้งสิ่งใดไว้บ้าง
รูปภาพของขุนนางผู้ที่ทำคุณูปการทั้งยี่สิบสี่ท่านได้ถวายให้หอหลิงเยียนในระหว่างปีไท่จง หลังจากนั้นก็มีรูปเหมือนของขุนนางที่ทำคุณูปการท่านอื่นไว้ที่สถานที่แห่งนี้มาเรื่อยๆ แต่สิ่งที่สำคัญจริงๆ ก็คือยี่สิบสี่รูปแรก ในยี่สิบสี่รูปอาจจะซ่อนหลักฐานและเบาะแสความสำเร็จในการพลิกฟ้าเปลี่ยนโชคชะตาของราชวงศ์ต้าโจว
เฉินฉางเซิงตื่นจากภวังค์ ดึงสายตาจากพระราชวังกลับมาที่ในลาน หันกลับมามองหญิงสาวที่นั่งอยู่บนพื้นผู้นั้น
เขาชื่นชอบเด็กสาวผู้นี้อย่างยิ่ง แต่ว่าไม่สามารถรับนางเป็นศิษย์ได้ หญิงสาวพักอยู่ที่สวนร้อยหญ้า คืนก่อนถูกเผ่ามารลักลอบสังหาร ฐานะคงจะไม่ธรรมดา มากสุดก็อาจจะเป็นลูกหลานของเชื้อพระวงศ์ที่ถูกจักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์เนรเทศออกนอกเมือง จักรพรรดินีศักดิ์สิทธิ์จึงรับกลับมาอย่างลับๆ อีกครั้ง บุคคลเช่นนี้ใครจะสามารถยั่วยุให้เกิดเรื่องได้
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาไม่อยากแนะนำสิ่งที่ผิดพลาด
“ข้าจะไปล้างหน้าล้างตา หลังจากนั้นจะพักผ่อนเสียหน่อย เจ้ากลับบ้านไปก่อนเถอะ ไม่ต้องตามข้ามาแล้ว”
เมื่อเฉินฉางเซิงเอ่ย เขาตั้งใจทำให้น้ำเสียงกับอารมณ์ที่แสดงออกมาเย็นชายิ่งขึ้น ไม่รอให้หญิงสาวปฏิเสธจึงออกจากหอตำราไป
เขาเพียงคาดหวังให้หญิงสาวรู้ว่าเป็นเรื่องที่ยากแล้วถอยกลับไปเอง เมื่อยามค่ำคืนมาถึง เขากลับไปหอตำรา เห็นว่าหญิงสาวไม่อยู่จึงรู้สึกผ่อนคลายลงมา เริ่มดึงดูดแสงดวงดาวชำระล้างร่างกายต่อไป ในสภาวะที่ครุ่นคิดอย่างหนักไม่รู้สึกว่าเวลายามเช้าตรู่ได้มาเยือน เวลาหนึ่งค่ำคืนได้ผ่านพ้นไป
แสงดวงดาวที่สว่างไสวทั้งหมดทั้งมวลเหล่านั้นเข้าสู่ร่างกายของเขา เขายังคงไม่รู้ถึงสิ่งนี้ รู้เพียงแค่ว่าผิวหนัง เส้นขน และเส้นผมยังคงไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ทั้งสิ้น การชำระล้างกระดูกไม่มีสิ่งใดคืบหน้า เพียงแต่ว่าเขาคุ้นเคยกับสิ่งนี้แล้ว เพียงแค่ว่าเมื่อลืมตาขึ้นรู้สึกไม่เคยชินกับไหล่ขวาที่ว่างเปล่า
เขาเงียบนิ่งชั่วครู่ ออกจากหอตำรากลับไปชำระร่างกายที่อาคารหลังเล็กๆ
น้ำร้อนในถังไม้มีไอน้ำกระจายออกมา ล่องลอยขึ้นช้าๆ ไปตามไม้เลื้อยที่อยู่บนกำแพง หลังจากนั้นถูกตัดให้เป็นควันเส้นเล็กๆ นับไม่ถ้วน เขาแช่ตัวในน้ำร้อนหลับตาพิงผนังถังไม้รู้สึกอ่อนล้า รุ่งอรุณของสำนักฝึกหลวงก็เงียบเหงาเช่นนี้ เขารู้สึกว่าขาดอะไรไปบางอย่าง
เหมือนกับก่อนหน้านี้ที่ลืมตาตื่นขึ้น พบว่าไหล่ขวาขาดอะไรไปบางสิ่ง
ไม่มีเสียงที่ไพเราะน่าฟัง ไม่มีผู้ใดกอดแขนเขาด้วยความอาลัยอาวรณ์
เพียงแต่ว่าเวลาหลายวันมานี้ เขาคุ้นเคยกับการมีอยู่ของหญิงสาวผู้นั้น คิดมาถึงตรงนี้ เขารู้สึกเก้อเขิน ใบหน้าร้อนขึ้นมา ถึงจะเข้าใจว่าการฝึกบำเพ็ญเพียรสงบจิตใจทำอย่างไร แต่สุดท้ายแล้วก็หมดหนทางสลัดความฟุ้งเฟ้อในจิตใจและผลกระทบอย่างอื่นของอารมณ์
เขาเอาผ้าเช็ดหน้าที่เปียกชื้นปิดใบหน้า ไม่อยากให้ใบหน้าที่ร้อนเล็กน้อยถูกแสงอรุณยามเช้าพบเห็น
ทันใดนั้น กำแพงด้านข้างของถังไม้มีเสียงดังตูมสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นละอองกระจัดกระจาย ก้อนอิฐพังทลายลงมาระเนระนาด
เฉินฉางเซิงลดผ้าเช็ดหน้าลง มองไปด้วยความตกใจ เห็นเพียงแค่ฝุ่นละอองที่คละคลุ้ง กำแพงราวกับว่า...มีรูใหญ่รูหนึ่งเพิ่มขึ้นมา
ฝุ่นละอองค่อยๆ จางหายไป ลั่วลั่วเดินออกมาจากรูใหญ่ของกำแพง
นางหันไปมองเฉินฉางเซิงที่อยู่ในถังไม้ ยินดีอย่างยิ่ง เอ่ยว่า “คำนวณตำแหน่งไม่ผิด เป็นที่นี่!”
ประโยคนี้ไม่ได้พูดกับเฉินฉางเซิง แต่พูดกับบรรดาคนของนางที่ถือเครื่องมือก่ออิฐ
ทันใดนั้น กำแพงเก่าของอาคารหลังเล็กๆ ที่เงียบสงบ มีเสียงซ่อมแซมก่ออิฐดังขึ้นมิหยุด
บรรดาผู้คนที่ขะมักเขม้นทำงานไม่มีผู้ใดมองมาทางถังไม้ ราวกับว่ามองไม่เห็นหนุ่มน้อยที่อยู่ในถัง
จ้องมองภาพที่ดำเนินการก่อสร้างอย่างครึกครื้น เฉินฉางเซิงรู้สึกว่าน้ำในถังไม้กำลังเปลี่ยนเป็นเย็นฉับพลัน ร่างกายของเขาก็เปลี่ยนเป็นหนาวเหน็บ เขาตกตะลึงจนพูดไม่ออก ราวกับเป็นคนโง่เขลา อ้าปากค้าง คิดว่าภาพนี้ไร้สาระเหลือเกิน ตนอยู่ในภาพนี้ยิ่งไร้สาระหาสิ่งไหนเปรียบได้
เวลาผ่านพ้นไม่นาน ประตูไม้ใหม่เอี่ยมบานหนึ่งปรากฏออกมาระหว่างกำแพงสำนัก
บรรดาผู้คนเหล่านั้นถอยกลับไปสวนร้อยหญ้าราวกับกระแสน้ำ ประตูไม้ปิดลง สำนักฝึกหลวงสงบเงียบเหมือนก่อนหน้า
เอาเถอะ มีประตูเพิ่มหนึ่งบาน และยังมีคนเพิ่มมาอีกหนึ่งคน
“ทุกวันที่มาก็สะดวกสบายยิ่งขึ้น ไม่ต้องนั่งรถม้าแล้ว”
มือทั้งสองข้างของลั่วลั่วเท้าเอว จ้องมองไปยังประตูบานนั้น พึงพอใจยิ่งนัก
ทั่วทั้งผืนสงบนิ่ง ไม่มีผู้ใดตอบนาง
นางหันกลับไปมอง พบเพียงเฉินฉางเซิงที่ถูกแช่แข็งสั่นราวกับนกกระทาก็มิปาน มือทั้งสองกำลังจับถังไม้ มองแล้วน่าขบขันยิ่งนัก
ลั่วลั่วเอ่ยเรียบเฉย “อาจารย์ เชิญท่านชำระร่างกายต่อ ไม่ต้องสนใจข้า”
ทันใดนั้น ท่าทางของเฉินฉางเซิงเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมอย่างยิ่ง ในแววตาหวาดกลัวอย่างหาที่สุดมิได้
เขามองไปยังท้องฟ้าสีครามทางด้านหลัง เสียงสั่นเทา เอ่ยว่า “มังกร!”
ลั่วลั่วตะลึงตกใจ หันกลับไปมอง มองเห็นทั่วทั้งผืนเป็นท้องฟ้าสีคราม มังกรอยู่ที่ไหน
เวลานี้ ด้านหลังของนางมีเสียงน้ำจ๋อมแจ๋มดังขึ้น
นางหันกลับไปมอง มองเห็นเฉินฉางเซิงคลุมเสื้อผ้าด้วยความรวดเร็ว คว่ำถังไม้วิ่งตะบึงไปยังป่าไม้ ตามทางที่วิ่งไป น้ำไหลตลอดทาง ยิ่งอ่อนแรงมากเท่าไหร่ก็จะตกที่นั่งลำบากมากเท่านั้น ราวกับสุนัขตกน้ำ และยิ่งเหมือนกับสุนัขไร้บ้าน
มองภาพนี้ ลั่วลั่วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา โบกมือให้กับหลังของเขา ตะโกนออกไป “อาจารย์ ท่านจะต้องกลับมาเงาร่างของเฉินฉางเซิงหายลับเข้าไปในป่าไม้
ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของลั่วลั่วค่อยๆ หยุดลง ราวกับเสียใจ ทอดถอนหายใจเบาๆ เอ่ยว่า “อาจารย์ ท่านจะทำอย่างไรก็ไม่ยินยอมรับข้า”
เฉินฉางเซิงเปียกชื้นท่วมตัว เส้นผมสีดำสยาย แม้แต่รองเท้าก็ไม่มี รู้สึกจนตรอกอย่างยิ่งและก็ไม่กล้ากลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่สำนักฝึกหลวง เมืองจิงตูทั้งเมืองแต่กลับไม่รู้จะไปแห่งไหน เพราะว่าไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนและก็หาคนช่วยเหลือไม่พบ
โรงเตี๊ยมที่อยู่ด้านนอกสุสานเทียนซูหลินถึงแม้จะยังเก็บไว้ แต่ต้องเดินจากทางเหนือของเมืองเป็นระยะทางไกลอย่างยิ่ง เขาก็ไม่อยากถูกทหารลาดตระเวนคิดว่าสวมเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย จะกระทบกับภาพลักษณ์ของเมืองจิงตู สุดท้ายแล้วเขาเพียงจำใจที่จะไปสำนักเทียนเต้าที่อยู่ใกล้กัน
เขาดึงดูดสายตาและหัวเราะเยาะของนักเรียนสำนักเทียนเต้าได้สำเร็จ เขาจึงถือว่ามองไม่เห็นไม่ได้ยินเสีย จนกระทั่งในที่สุดสามารถเสาะหาที่อยู่ของถังซานสือลิ่วเจอ ไม่ลังเลที่จะก้าวเข้าไป กล่าวด้วยท่าทางเคารพ “ขอยืมเสื้อผ้าที่สะอาดสักชุด ครั้งนี้ข้าติดค้างน้ำใจของเจ้า”
ถังซานสือลิ่วจ้องมองลักษณะของเขา เขาตะลึงงันก่อน หลังจากนั้นหัวเราะออกมา เพียงแค่ระยะห่างระหว่างก่อนและหลังห่างกันยาวนาน ราวกับว่าพูดเชื่องช้า อาจจะพูดว่าตอบโต้ช้าอย่างมาก สำหรับเฉินฉางเซิง เสียงหัวเราะนี้ ยังคงเป็นเสียงที่ไม่รื่นหูอย่างยิ่ง
“แขกที่ยากจะมาเยือน...เป็นแขกที่ยากจะมาเยือนจริงๆ ...นี่เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า”
“แต่ไหนแต่ไรมาถึงแม้ข้าจะไม่ยินยอมสวมใส่เสื้อผ้าของผู้อื่น แต่ตอนนี้หมดหนทาง ดังนั้นขอร้องเจ้ารีบหน่อย”
น้ำเสียงของเฉินฉางเซิงจริงจังอย่างยิ่ง
ถังซานสือลิ่วรับรู้ได้ ถ้าหากตนเองช้ากว่านี้อีกสักนิด เจ้าเด็กผู้นี้คงจะโกรธขึ้นมาจริงๆ สะกดกลั้นอาการหัวเราะอย่างรวดเร็ว ยืดตัวลุกขึ้นหาเสื้อผ้าที่สะอาดให้เขา โยนผ้าเช็ดตัวสองผืนตามไปด้วย “เช็ดผมและเท้า เจ้าวางใจ ทั้งหมดคือผ้าเช็ดตัวใหม่”
“ขอบใจ”
เฉินฉางเซิงใช้ความรวดเร็วที่สุดจัดการตนเองให้เป็นระเบียบเรียบร้อย เช่นนี้ถึงจะถอนหายใจยาวๆ ออกมา สังเกตไปบริเวณรอบๆ ถึงจะพบว่าเจ้าเด็กผู้นี้แท้จริงคู่ควรที่จะเป็นผู้มีพรสวรรค์ที่ได้อันดับที่สามสิบหกในประกาศชิงอวิ๋น คาดไม่ถึงว่าแม้อยู่ที่สำนักเทียนเต้าแห่งนี้ก็ยังสามารถมีอาคารเล็กๆ เป็นของตนเอง เพียงแค่มองบนพื้นที่เต็มไปด้วยก้อนกระดาษที่ถูกขยำและอาหารที่ไม่รู้ว่ากินทิ้งไว้มากี่วันแล้ว รวมทั้งบนเก้าอี้ โต๊ะ เตียงทุกที่ล้วนแต่มีสิ่งของจิปาถะวางกองไว้ เขาพบว่าแม้อาคารแห่งนี้จะใหญ่ กลับไม่มีที่ให้เขาสามารถนั่งได้
“เชิญนั่ง” ถังซานสือลิ่วไม่ได้ตระหนักถึงความทุกข์ทรมานของเขาในเวลานี้
“นั่งที่ไหน” เฉินฉางเซิงถามอย่างจริงจัง
ถังซานสือลิ่วเพิ่งจะคิดออกว่าเจ้าเด็กผู้นี้มีนิสัยประหลาด ยืดตัวลุกขึ้นอย่างจนปัญญา พลางเอ่ย “ไป ไปกินข้าวกัน”
เดินไปตามทางเดินเพื่อจะมุ่งไปด้านนอกของสำนักเทียนเต้า เฉินฉางเซิงดึงดูดสายตาที่เพ่งมองมาจำนวนไม่น้อยอีกครา แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะว่าลักษณะจนตรอก กลับเป็นเพราะเขาเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กับถังซานสือลิ่ว นักเรียนของสำนักเทียนเต้าประหลาดใจอย่างยิ่ง ในใจคิดว่าหนุ่มน้อยผู้นี้คือใคร นึกไม่ถึงจะพูดคุยและหัวเราะกับถังซานสือลิ่วที่หยิ่งยโสเย็นชาได้
นั่งลงที่ร้านอาหารที่เงียบสงบและวิจิตรงดงามด้านนอกของสำนักเทียนเต้า ถังซานสือลิ่วพลันคิดเรื่องหนึ่งออก ขมวดคิ้วจ้องมองเฉินฉางเซิง กล่าวอย่างจริงจัง “ข้าไปโรงเตี๊ยมมาครั้งหนึ่งแล้ว เห็นข้อความที่เจ้าทิ้งไว้...เจ้าเข้าไปสำนักฝึกหลวงจริงหรือ”
เฉินฉางเซิงพยักหน้า เอ่ยว่า “ช่วงหลายวันเหล่านี้เจ้าทำอะไร”
ที่จริงแล้วเขาอยากจะถามถังซานสือลิ่ว เพราะเหตุใดรู้ว่าตนเข้าไปยังสำนักฝึกหลวงแต่กลับไม่ไปหา รู้ว่าเขารู้จักเพียงแค่คนเดียวในจิงตู ถึงแม้แต่ไหนแต่ไรมาเขาเชื่อว่าเพียงสามารถทนรับความโดดเดี่ยวได้ ไม่ว่าสิ่งใดก็สามารถทำได้ แต่หากสามารถไม่โดดเดี่ยว ก็คงจะไม่เลวนัก
เพียงเพราะว่านิสัยของเขา ที่จริงจึงยากจะถามออกไปตรงๆ
ฟังเขายอมรับว่าเข้าไปในสำนักฝึกหลวงจากปากของตนเอง ท่าทางของถังซานสือลิ่วจึงแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังและหนักแน่น คิดว่าเจ้าเด็กผู้นี้คงไม่อยากจะคุยเรื่องที่เศร้าโศกเสียใจของตน จึงเอ่ยตอบ “การชุมนุมไม้เลื้อยใกล้จะเริ่มขึ้นแล้ว ถึงแม้ข้าจะไม่เกรงกลัวผู้ใด แต่ก็ต้องเตรียมตัวเสียหน่อย”
เฉินฉางเซิงคิดในใจการชุมนุมไม้เลื้อยคืออะไร
ถังซานสือลิ่วเอ่ยถามอีกครา “เพราะเหตุใดเจ้าถึงเป็นอย่างวันนี้ เมื่อการสอบใหญ่มาถึง ข้าเพียงอยากสอบอยู่ในประกาศสามอันดับแรก ทุกวันอดหลับอดนอนจนจะไม่ไหวแล้ว จุดมุ่งหมายของเจ้ายังคงจะเป็นประกาศเป็นอันดับแรก ยังจะมีอารมณ์ไปสาดน้ำกับคนอื่นอีกรึ หรือว่า...ประสบกับเรื่องอันใด”
“สำนักฝึกหลวง...ข้าคงจะพักไม่ได้จริงๆ แล้ว”
เฉินฉางเซิงคิดใคร่ครวญถึงสิ่งที่ประสบมาในไม่กี่วันนี้ คิดจนไม่ว่าจะลืมตาหรือหลับตา เมื่ออาบน้ำหรือว่าอ่านตำรา ล้วนแต่มองเห็นหญิงสาวผู้นั้น ช่วยไม่ได้ที่จะท้อใจ กล่าวสำหรับเขาแล้ว เช่นนี้เป็นอารมณ์ที่ปรากฏได้ยากอย่างยิ่ง
ถังซานสือลิ่วคิดว่าเขาศึกษาตำราอยู่ที่สำนักฝึกหลวง ได้รับความเย็นชาและความอัปยศอดสูไม่มีที่สิ้นสุด อดไม่ได้ที่จะสงสาร จึงยื่นมือเข้าไปตบไหล่ของเขา พลางเอ่ยว่า “ไม่ไหวแล้วจริงๆ ก็ออกมาจากที่นั่น ข้า...เขียนจดหมาย ให้เจ้าไปศึกษาเล่าเรียนที่เวิ่นสุ่ย”
เฉินฉางเซิงถอนหายใจออกมา
ถังซานสือลิ่วเห็นเขาหน้านิ่วคิ้วขมวด อีกทั้งไม่ยินดี ในใจไตร่ตรองตอนแรกสำนักเทียนเต้ากับสำนักเด็ดดาราคัดออกอย่างไร้ความปรานี เจ้าก็ยังคงสงบนิ่งมั่นคงเด็ดเดี่ยว มิเช่นนั้นตนก็คงไม่ให้ความสำคัญกับเจ้า เพราะเหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ หรือว่าสำนักฝึกหลวงเป็นสถานที่ถูกสาปแช่งจริงกระนั้นหรือ
“ดื่มสุราเสียหน่อย นอนหลับสักตื่นก็จะดีขึ้น”
เขาให้เจ้าของร้านนำสุราชั้นเลิศแรงที่สุดมาสองเหยือก เหยือกหนึ่งเลื่อนไปตรงหน้าเฉินฉางเซิง
เฉินฉางเซิงจ้องมองเหยือกสุรา รู้สึกแปลกประหลาด หลังจากนั้นจึงเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “ข้าไม่เคยดื่ม”
ถังซานสือลิ่วตบโคลนปิดเหยือกออก เอ่ยว่า “วันนี้ดื่มเสีย เช่นนั้นก็เคยดื่มแล้ว”
เฉินฉางเซิงมีเรื่องในใจ ถังซานสือลิ่วที่จริงแล้วก็มีเรื่องในใจและยังกล่าวตามจริง หนุ่มน้อยทั้งสองนับว่ายังไม่ค่อยสนิทสนมกัน ต่างฝ่ายต่างไม่ค่อยเข้าใจกันและกัน เป็นธรรมดาที่จะไม่มีสิ่งใดพูดคุยกัน ทำได้เพียงยกแก้วสุราดื่มเงียบๆ เช่นนี้เรียกว่าเมื่อกลัดกลุ้มใจรินเองดื่มเอง
กลัดกลุ้มใจแล้วดื่มสุราทำให้คนเมาได้ง่ายดาย ยิ่งเป็นเฉินฉางเซิงที่เริ่มดื่มเริ่มเที่ยวด้วยแล้ว
แน่นอน ความสามารถในการดื่มสุราของถังซานสือลิ่วก็ไม่ได้ดีสักเท่าไหร่
“ผู้มีพรสวรรค์เช่นข้า จะมีเวลาไปเข้าร่วมการชุมนุมไม้เลื้อยอะไรนั้นเล่า แต่นั่นเป็นการช่วยนักเรียนที่ปัญญาอ่อนของจิงตู ที่กล้าระแวงความสามารถที่แท้จริงของตัวข้า...”
ถังซานสือลิ่วจ้องมองนักเรียนที่ใส่ชุดของสำนักเทียนเต้าด้านนอกร้าน หัวเราะเยาะพลางเอ่ย “ครั้งนี้ข้าจะต้องไปชกใบหน้าของคนเหล่านั้น!”
เฉินฉางเซิงมือทั้งสองกุมถ้วยสุรา ตาหรี่ลง เห็นได้ชัดเจนว่าเมามาย เอื้อนเอ่ยวาจาอู้อี้ “การชุมนุมไม้เลื้อย...แท้จริงแล้วคือสิ่งใด...มี...มีอะไรบ้าง...อาหารชั้นเลิศรึ...มีสุราไหม”
จิงตูมีสำนักเทียนเต้า สำนักเด็ดดารา สำนักจงซื่อและอื่นๆ ...สำนักทั้งหกแห่งมีประวัติศาสตร์ยาวนานที่สุดและยังเป็นสำนักที่ได้รับความเคารพที่สุด
ประวัติศาสตร์ที่ผ่านโลกมาโชกโชนปรากฏอยู่บนไม้เลื้อยด้านนอกของสำนักทั้งหกแห่ง ด้วยเหตุนี้สำนักทั้งหกแห่งจึงถูกเรียกว่าสำนักไม้เลื้อยทั้งหก มีเพียงนักเรียนของสำนักไม้เลื้อยทั้งหกที่ไม่ต้องเข้าร่วมการสอบเตรียม สามารถเข้าร่วมการสอบใหญ่โดยตรง เช่นนี้จึงสามารถเห็นฐานะของสำนักทั้งหกได้
การสอบเตรียมของการสอบใหญ่ปกติจะจัดขึ้นฤดูร้อน สำนักไม้เลื้อยทั้งหกไม่ต้องเข้าร่วมการสอบเตรียม แต่เพื่อไม่ให้นักเรียนพลาดโอกาสในการฝึกฝนตนเอง ดังนั้นเมื่อคะแนนของการเตรียมสอบใหญ่ได้ประกาศแล้ว สำนักทั้งหกจึงเชิญนักเรียนที่สอบผ่านการเตรียมสอบเข้าร่วมงานชุมนุมที่ยิ่งใหญ่กับนักเรียนสำนักของตน
การชุมนุมครานี้จะคึกคักกว่าการเตรียมสอบมากเพราะว่ามีนักเรียนของสำนักทั้งหกเข้าร่วม ที่ผ่านมาก็ได้ยืนยันว่าการชุมนุมได้รับการจัดอันดับ การจัดอันดับส่วนใหญ่จะใกล้เคียงกับการสอบใหญ่ ดังนั้นจึงค่อยๆ ถูกมองว่าเป็นทิศทางของการสอบใหญ่ที่จะเกิดขึ้น
แน่นอน การจัดลำดับนี้ไม่รวมถึงนักเรียนที่ได้รับความชื่นชมทางใต้และผู้มีความสามารถก็คงจะไม่แสดงฝีมือง่ายๆ
การชุมนุมนี้ก็คือการชุมนุมไม้เลื้อย
ตามนิสัยถังซานสือลิ่ว เดิมทีไม่เห็นค่าของการเข้าร่วมการชุมนุมไม้เลื้อย แต่ความสัมพันธ์ของเขากับรองเจ้าสำนักเทียนเต้า หลายวันก่อนถูกคนเปิดโปงออกมาจึงได้รับคำพูดใส่ร้าย หนุ่มน้อยผู้แข็งแกร่งที่ขึ้นไปอยู่ในประกาศชิงอวิ๋นของสำนักไม้เลื้อยด้วยกันต่างเหยียดหยามเรื่องเหล่านี้ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจเข้าร่วม
เพราะเหตุนี้เขาจึงปิดประตูฝึกซ้อมอย่างหนักอยู่ในสำนักเทียนเต้า รู้ว่าเฉินฉางเซิงไปสำนักฝึกหลวง แต่ก็ไม่มีเวลาไปหา
เฉินฉางเซิงวางแก้วสุราลง มือเช็ดริมฝีปาก เรอออกมา รู้สึกเกรงใจจึงเอ่ยขออภัย หลังจากนั้นกล่าว “ข้าขอให้เจ้าประสบความสำเร็จ”
ในเมื่อการชุมนุมไม้เลื้อยคือสิ่งที่เรียกว่าการประลองฝีมือของบรรดาผู้มีพรสวรรค์ เช่นนั้นก็ไม่เกี่ยวข้องกับเขา
เขาคิดเช่นนี้ กลับลืมไปว่าตอนนี้ตนเองก็ศึกษาที่สำนักฝึกหลวงและก็เป็นหนึ่งในสำนักไม้เลื้อยทั้งหก
แน่นอน ทั้งโลกก็คงเกือบจะลืมเลือนตรงจุดนี้แล้วกระมัง


## ส่วนที่ 1 ตอนที่ 035

ตอนที่ 35 หลายใจ? ของไร้ประโยชน์?
เมื่อกลับมาถึงสำนักฝึกหลวง ร่างกายของเขาคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นสุรา มึนเมาสะลึมสะลือ ลืมตาแทบไม่ขึ้น เดินโซซัดโซเซไปตามทางเดิน ส่วนเรื่องการชุมนุมไม้เลื้อยอะไรนั่น ถูกโยนทิ้งไปด้านหลังนานแล้ว จดจำไม่ได้อีกต่อไป
ในหอตำราไม่มีแสงไฟ เขาไม่อยู่สำนักฝึกหลวงก็เงียบสงัดเหมือนในอดีต เขาเดินไปยังริมทะเลสาบ บริเวณรอบๆ เงียบเชียบไร้ผู้คนมีเพียงดวงดาวที่สะท้อนกระเพื่อมในน้ำใสแจ๋ว
เขายืนอยู่บนก้อนหินข้างริมทะเลสาบ แหงนมองดวงดาวที่อยู่บนฟากฟ้า จ้องมองเป็นเวลาเนิ่นนาน หลังจากนั้นจ้องมองดวงดาวที่สะท้อนอยู่ในน้ำ จ้องมองเป็นระยะเวลายาวนาน หลังจากนั้นเขาหลับตายืนนิ่งเป็นเวลาเนิ่นนาน ทันใดนั้นตะโกนด้วยคำที่คล้ายกับคำหยาบคายต่อทะเลสาบเสียงดัง
เขาทำให้ผู้อื่นคิดว่าเป็นคนสุขุมสงบนิ่งอยู่ตลอด เป็นผู้ใหญ่กว่าอายุจริง ลักษณะท่าทางที่แสดงออกเช่นนี้พบเห็นได้น้อยยิ่ง ค่ำคืนนี้ถือโอกาสความเมาชักนำให้ทำ คาดไม่ถึงว่าจะเหนื่อยล้า จึงนั่งลงสนามหญ้าข้างทะเลสาบเสียตรงนี้ เอนกายไปข้างหลัง เริ่มเหม่อลอย
ทั่วทั้งผืนในหอตำรามืดสนิท เขาไม่ได้ไปอ่านตำราและชำระล้างกระดูกที่นั่น เขาเพียงแค่เอนตัวลงนอนบนสนามหญ้า ไม่ได้คิดสิ่งใดเหม่อลอยเพียงอย่างเดียว หลายปีมานี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากค่ำคืนอายุสิบขวบเขายังไม่เคยทำสิ่งใดที่ตามใจตนเอง นี่เป็นครั้งแรกที่เสียเวลา
ไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปนานเท่าไหร่ เขาลืมตาขึ้น พบว่าตนเองยังคงนอนอยู่บนสนามหญ้า มือทั้งสองข้างสัมผัสกับน้ำค้างเย็นบนใบหญ้า บนใบหน้าก็เปียกชุ่มเล็กน้อย ขอบฟ้าที่ไกลออกไปมีแสงรุ่งอรุณส่องเลือนราง คงจะเป็นเวลาหลังห้ายาม ถึงแม้หลังจากเมามายอยากจะปล่อยปละละเลยร่างกาย แต่เขาก็ยังคงตื่นนอนตรงเวลาเช่นนี้ กฎเกณฑ์การทำงาน พักผ่อนและวิธีการจัดการเรื่องราวละเอียดรอบคอบจนบางทีถึงขนาดโบราณคร่ำครึ ได้เข้าไปอยู่ในกระดูกของเขาจนแปรเปลี่ยนเป็นสัญชาตญาณเสียแล้ว เช่นนี้ทำให้เขารู้สึกเบื่อหน่ายอย่างยิ่ง
ความเคยชินเป็นสิ่งที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง แม้แต่การชำระล้างกระดูกก็ไม่สามารถล้างออกไปได้ เฉินฉางเซิงหันกลับไปมองอาคารหลังเล็กๆ ใช้ผ้าเช็ดหน้าที่เปียกชื้นข้างถังไม่ตั้งใจล้างทำความสะอาดใบหน้า ด้านหนึ่งก็ว่าคิดสิ่งเหล่านี้ล้วนไม่มีความหมายอะไร สายตามองเห็นกำแพงเก่ามีประตูใหม่เอี่ยมกำลังปิดแนบแน่น ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเหมือนกับรอคอยบางอย่าง
แต่ไหนแต่ไรมาสวรรค์ไม่เคยตอบรับสิ่งที่ร้องขอ แต่วันนี้ตอบรับแล้ว ได้ยินเพียงเสียงแอ๊ดดังขึ้น ประตูบานนั้นก็ถูกผลักออก หญิงสาวราวกับเหยียบก้อนหินข้ามแม่น้ำก็มิปาน นางกระโดดข้ามธรณีประตู หลังจากนั้นกระโดดด้วยความดีอกดีใจมาถึงด้านหน้าเขา ผมเปียหางม้าสีดำขลับคู่นั้นกวัดแกว่งทำให้น่ารักอย่างยิ่ง
ลั่วลั่วมองเขากล่าวด้วยความดีใจ “ฮ่าๆ อาจารย์ ท่านดูสิสะดวกอย่างยิ่งใช่หรือไม่”
หญิงสาวหัวเราะด้วยความดีใจ แต่ที่จริงแล้วนางประหม่ายิ่งนัก นางกลัวว่าเฉินฉางเซิงจะวิ่งหนีดังเช่นเมื่อวาน
เฉินฉางเซิงมิได้วิ่ง ไม่รู้ว่าเพราะวันนี้ไม่ได้เปลือยกายแช่ในถังไม้หรือไม่ อาจจะเป็นเพราะว่าเมื่อคืนยังไม่สร่างจากอาการมึนเมา หรืออาจจะเป็นเพราะว่าเขาเลิกต่อต้านการก่อกวนของนาง หรือพูดได้ว่า แท้จริงเขาก็คิดอยากจะมองเห็นหญิงสาวอย่างไม่มีเหตุผลเช่นกัน
เดินออกไปยังสำนักฝึกหลวง ซื้อเกี๊ยวน้ำมาสองถ้วย เขาเอาหนึ่งในถ้วยที่ไม่ใส่พริกส่งให้หญิงสาว หลังจากนั้นเดินมุ่งไปยังหอตำรา หญิงสาวยกถ้วยเกี๊ยว เดินตามหลังเขากระชั้นชิด ยินดีอย่างยิ่ง
รับประทานอาหารเช้าเรียบร้อย เฉินฉางเซิงเริ่มอ่านตำรา ใช้ความชำนาญอันดีเลิศเสาะหาจุดมุ่งหมายของตน นั่งบนพื้นตั้งใจอ่านตำราเงียบๆ นำตำราเอกสารของจริงนำมาเปรียบเทียบกับตำราสามพันมหามรรคที่เขาอ่านในวัดเก่าเมืองซีหนิง เขาเรียกวิธีการนี้ว่ายิ่งกว่าพิจารณา
การอ่านตำราเป็นเรื่องที่จืดชืดยิ่งนัก แต่มองผู้อ่านตำราเป็นเรื่องที่น่าเบื่อยิ่งกว่า เฉินฉางเซิงอ่านตำราเงียบสงบ ไม่พูดคุย ลั่วลั่วเมื่อแรกเริ่มให้ความสนใจอย่างยิ่ง นั่งอ่านด้วยกันอยู่ใกล้ๆ เขา อ่านไปชั่วครู่พบว่ามีตำรามากมายที่ไม่เข้าใจ แรกเริ่มคิดว่าไม่มีความหมายใดๆ คิดว่าการตื่นนอนตอนเช้าเป็นเรื่องที่ไม่ดีเสียจริง อาการง่วงนอนก็เหมือนกับบรรดามดที่อยู่ตามโคนต้นไม้ ข้างหน้าเดินไปข้างหลังก็มาเสริมมิได้หยุด เดินเข้ามาให้ฆ่าไม่ขาดสาย ทำให้นางคิดว่าศีรษะของตนยิ่งมายิ่งหนัก...
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด เฉินฉางเซิงตื่นจากการไตร่ตรองอ่านตำราจนถึงขั้นลืมเลือนตนเอง รู้สึกไหล่ขวาหนักอึ้งและปวดเมื่อย พลันคิดไปถึงภาพยามตื่นมาจากการครุ่นคิดในการชำระล้างกระดูก หันไปมองปราดหนึ่ง หญิงสาวผู้นั้นยังคงกอดแขนของเขาหลับดังคาด
ที่จริงแล้วมือของนางไม่ได้กอดรัดแขนขวาของเขา เพียงแค่จับแขนเสื้อของเขาเบาๆ นางไม่ได้พิงหัวไหล่ของเขา สาเหตุเพราะร่างกายของนางเล็กกะทัดรัด ในความเป็นจริงนางพิงต้นแขนของเขา ท่าทางของร่างกายเช่นนี้แท้จริงแล้วก็มิได้สบายนัก แต่ว่านางกำลังหลับลึก จนถึงขนาดนอนหลับสนิทอย่างยิ่ง
เฉินฉางเซิงจ้องมองขนตาที่แผ่ขยายคู่นั้น จ้องมองระหว่างขนตาเพราะว่าผ่อนคลายความอ่อนเยาว์จึงปรากฏให้เห็น เขายิ้มขึ้นมา
สามารถนอนหลับลึกเช่นนี้ หลับสนิทเช่นนี้ เป็นเพราะว่าผ่อนคลายเป็นแน่ นางสามารถผ่อนคลายได้เช่นนี้ เพราะว่านางไว้วางใจเขาอย่างยิ่ง การที่ถูกคนหนึ่งไว้วางใจเป็นความรู้สึกที่ดียิ่งนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับเขาที่เดินทางมาจิงตูเงียบเหงาเพียงลำพัง
ทันใดมีเงาหนึ่ง ตกกระทบบนใบหน้าของหญิงสาว
คนธรรมดาเมื่อนอนหลับมักจะไม่ชื่นชอบแสงไฟ ชอบเพียงความมืดมิด แต่หญิงสาวเห็นชัดว่าไม่เหมือนผู้ใด เงานั้นทำให้คิ้วของนางขมวดขึ้นมา จมูกย่นขึ้นเล็กน้อย มีส่งเสียงอู้อี้ไม่พอใจออกมาเบาๆ อาจจะตื่นขึ้นในเวลาต่อมา
เฉินฉางเซิงชอบมองหญิงสาวผู้นี้นอนหลับ เมื่อถูกรบกวน เป็นธรรมดาที่จะไม่ยินดี จ้องมองไปยังประตูของหอตำรา พลันคิ้วขมวดขึ้นโดยมิรู้ตัว
สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงประตูของหอตำราก็คือซวงเอ๋อร์ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด บนใบหน้าของนางเกาะไปด้วยน้ำค้าง แววตาเยือกเย็นถึงขีดสุด
วันนี้ซวงเอ๋อร์อารมณ์ไม่สู้ดีอย่างยิ่ง เพราะว่านกกระเรียนขาวกลับมาจากทิศใต้อันไกลโพ้น และมาพร้อมกับจดหมายของคุณหนู
คุณหนูไม่ใช่ผู้หญิงโง่เขลาที่ถูกสอนเชื่อฟังและมีคุณธรรมในตำราเลอะเลือนเช่นนั้น ต้าโจวแต่ไหนแต่ไรไม่ได้เรียกร้องให้ผู้หญิงยอดเยี่ยมดังหญิงทางทิศใต้ นางชัดเจนจุดนี้ยิ่งนัก ดังนั้นนางไม่เข้าใจ เพราะเหตุใดคุณหนูถึงเป็นห่วงเจ้าหนุ่มที่ไม่อยากได้หน้าผู้นั้น
ถึงแม้จะมีการหมั้นหมาย ถึงแม้สักวันหนึ่งการหมั้นหมายจะถูกยกเลิก เพราะเหตุใดคุณหนูยังต้องเป็นห่วงเจ้าเด็กคนนั้นด้วยเล่า ดีแล้ว ในจดหมายคุณหนูเพียงแค่เอ่ยว่าอยากทราบเรื่องราวหนุ่มน้อย ถึงแม้จะไม่นับว่าเป็นห่วง...แต่ เพราะอะไรต้องอยากรู้ด้วยเล่า
ซวงเอ๋อร์แท้ที่จริงชัดเจนยิ่งนัก คุณหนูไม่อยากให้เจ้าหนุ่มคนนั้นเปลี่ยนเป็นฝุ่นละอองของแม่น้ำในเมืองจิงตูเพียงเพราะการหมั้นหมาย ดังนั้นจึงให้นางไปสืบถามเสียหน่อย
นางไปสืบถามอย่างเชื่อฟัง รู้ว่าขณะนี้เฉินฉางเซิงเป็นนักเรียนหนึ่งเดียวในรอบหลายปีของสำนักฝึกหลวง อีกทั้งเมื่อดูจากอากัปกิริยาของนายท่านและฮูหยินแล้ว หนุ่มน้อยผู้นั้นคงจะไม่มีอนาคตเสียเท่าไหร่ อย่างน้อยที่สุดชีวิตก็คงจะปลอดภัยไม่มีปัญหาเกิดขึ้น
ตามที่คุณหนูกำชับในจดหมาย วันนี้นางจึงตั้งใจมาสำนักฝึกหลวง อยากถามเขาเสียหน่อยว่ายังต้องการความช่วยเหลือสิ่งใดหรือไม่ เช่นทางด้านเบี้ยหวัด คิดไม่ถึง นางเดินมาถึงหอตำรา เห็นภาพเกินความคาดหมายเช่นนี้!
หญิงสาวผู้นั้นคือใคร เพราะเหตุใดจึงกอดกับเจ้าเด็กนั่น นี่กำลังอ่านตำรารึ ถึงแม้สำนักฝึกหลวงจะตกอับ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นสถานที่อบรมสั่งสอนคน! เจ้าเด็กคนนี้คิดไม่ถึงว่าจะอยู่ในหอตำราโอบกอดกับหญิงสาวผู้นั้น! นับเป็นตัวอะไรได้เล่า!
มองดูภาพนี้ ซวงเอ๋อร์จากไปด้วยความโกรธแค้น เจ้ากับคุณหนูยังหมั้นหมายกัน ถึงแม้การหมั้นหมายนี้จะไม่นับอย่างแน่นอน แต่ถึงอย่างไรตอนนี้ยังมิได้ถอนการหมั้นหมาย ฐานะของเจ้าก็ยังคงเป็นสามีในอนาคตของคุณหนู! หาไม่แล้วเพราะเหตุใดคุณหนูอยู่ห่างนับพันลี้ยังคงเป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้า ยังเชิญผู้สูงส่งในพระราชวังมารักษาชีวิตน้อยๆ ของเจ้า ถึงแม้คุณหนูจะไม่ชอบเจ้า แต่ยังคงดูแลเอาใจใส่ต่อเจ้า เจ้ากลับสมคบคิดกับหญิงสาวผู้นั้น
ช่างเป็นคู่หญิงชายหมกมุ่นโลกีย์เสียจริง!
ตอนแรกซวงเอ๋อร์อยากจะนำประโยคสุดท้ายเมื่อกี้กล่าวออกมา แต่มองลักษณะที่งดงามไร้เดียงสาของหญิงสาว ใจกลับไม่แข็งพอ ทำได้เพียงจ้องมองเฉินฉางเซิงตะโกนออกไปด้วยความเกลียดชัง “หลายใจ!”
กล่าวสองคำนั้นออกมา นางจะมีอารมณ์เป็นห่วงสถานการณ์ของเฉินฉางเซิงที่ไหน สะบัดแขนเสื้อ หันหลังกลับออกไปด้วยความโกรธแค้น
สำนักฝึกหลวงเงียบสงัดไร้ผู้คน สนามหญ้าเป็นดั่งพรมสีเขียวข้างทะเลสาบเป็นที่ชื่นชอบของผู้คน แต่ซวงเอ๋อร์จิตใจกลัดกลุ้ม ยิ่งนานยิ่งจะไม่ยินดี
กลับไปถึงจวนขุนพลเทพตงอวี้ นางจึงเริ่มเขียนจดหมายถึงคุณหนู นำเรื่องราวที่ได้ไปสืบมา...โดยเฉพาะอย่างยิ่งภาพที่ได้ไปเห็นในวันนี้ บรรยายออกมาอย่างละเอียด ถึงแม้จะไม่ได้เสริมเพิ่มเติมเรื่องราวแต่อย่างใด เพียงแค่แจ้งสิ่งที่ได้เห็นสิ่งที่ได้ยินนำมาเขียน แต่ว่าในระหว่างตัวอักษรก็มิได้ปกปิดการตำหนิติเตียนแต่อย่างใด
นกกระเรียนขาวออกจากเมืองจิงตู บินไปยังเทือกเขาเทพธิดาทางทิศใต้อันไกลโพ้น
ช่วงเวลาพลบค่ำ พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าส่องแสงกระทบดอกไม้และใบหญ้าอันล้ำค่าระหว่างหน้าผา นกกระเรียนร่อนลงมาที่ข้างหน้าผา หญิงสาวยื่นมือไปแกะจดหมายออกมา อ่านเพียงเล็กน้อย ก็เงียบนิ่งเป็นเวลายาวนาน
นกกระเรียนคาบพู่กันมาครั้งนี้ จุ่มลงไปในหมึกพอดี และส่งไปในมือของนางพอดี
นางจับพู่กัน จ้องมองกระดาษที่ขาวราวหิมะ นิ่งเงียบเป็นระยะเวลายาวนาน พลันถอนหายใจออกมา ใช้ด้ามพู่กันเกาหัวสองสามที จ้องมองนกกระเรียน พลางเอ่ยด้วยความทุกข์ใจ “ไม่รู้จริงๆ ว่าควรเขียนสิ่งใด ตามบุคลิกเมื่อก่อนของเจ้า...นักพรตน้อยผู้นั้นไม่ควรจะเป็นคนเช่นนี้”
นกกระเรียนขาวไม่เอ่ยสิ่งใด เดิมทีไม่สามารถช่วยตอบคำถามนางได้ มันจึงใช้คอแตะเบาๆ ที่ข้อมือของนาง เป็นสัญญาณให้นางรีบลงพู่กัน
หลายใจ? เฉินฉางเซิงได้ยินสองคำนี้ก่อนที่ซวงเอ๋อร์จะจากไป เขารู้ว่านางเข้าใจผิดสิ่งใด แต่ว่าเขามิได้ใส่ใจ ยิ่งจะไม่ไล่ตามออกหอตำราเพื่ออธิบายสิ่งใด การหมั้นหมายระหว่างจวนเทพขุนพลยังไม่ได้ยกเลิก แต่หลังจากจวนเทพขุนพลได้ทำสิ่งที่ไร้ยางอายเยอะแยะมากมาย เขาคิดว่าฝ่ายตรงข้ามแม้แต่คุณสมบัติในการเข้าใจตัวเขาผิดก็ล้วนไม่มี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคุณสมบัติที่จะมาโกรธสิ่งใด แต่...ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เขากลับรู้สึกโมโหขึ้นมา
ลั่วลั่วตื่นขึ้นมา ขยี้ตาสองสามที สูดดมกลิ่นสตรีที่หลงเหลือในอากาศ เอ่ยถามอย่างแปลกใจ “อาจารย์ เมื่อครู่ผู้ใดมา”
เฉินฉางเซิงเอ่ย “หญิงรับใช้ของจวนขุนพลเทพตงอวี้”
ฟังชื่อของจวนขุนพลเทพตงอวี้ ท่าทางของลั่วลั่วเปลี่ยนไป กำลังเตรียมจะเอ่ยสิ่งใด พลันหยุดลง จ้องมองไปยังด้านนอกหอตำรา
บุรุษสองคนมาถึงด้านนอกหอตำรา
หนึ่งในนั้นมือไพล่หลังเดินเข้าไปในหอตำรา ไม่ได้ถูกเชิญให้เข้ามา ชัดเจนว่าเป็นคนเย่อหยิ่งอย่างยิ่ง
เขาสวมชุดพิธีการของอาจารย์สำนักเทียนเต้า
เฉินฉางเซิงให้ความสนใจ ท่าทางของคนผู้นี้เยือกเย็นถึงขีดสุด จ้องมองไปยังแววตาของตนอย่างไม่เป็นมิตร
“กำเริบ!”
อาจารย์ของสำนักเทียนเต้าผู้นั้นมองเฉินฉางเซิงแวบหนึ่ง หันหลังกลับออกไป ราวกับว่าหากมองนานกว่านี้อีกสักหน่อยจะแปดเปื้อนดวงตาเขา เหยียดหยามกันถึงเพียงนี้
เขามองไปยังคนข้างๆ ผู้นั้น ว่ากล่าวอย่างรุนแรง “สำนักฝึกหลวงยกเลิกใช้ไปแล้ว มีคุณสมบัติอะไรที่จะยังอยู่ในสำนักไม้เลื้อยทั้งหกรึ ส่วนคนผู้นี้...เป็นของไร้ประโยชน์ที่แม้แต่การชำระล้างกระดูกก็ไม่สำเร็จ ยังจะมีคุณสมบัติอะไรที่จะเข้าร่วมการชุมนุมไม้เลื้อย!”
	ตลอดชีวิตของ เฉินฉางเซิง นั้นเต็มไปด้วยความลึกลับ เริ่มต้นจากกลิ่นหอมประหลาดที่แผ่กำจายออกมาจากตัวทำให้เหล่าสิ่งมีชีวิตเกิดความหิวกระหาย ตามมาด้วยร่างกายที่อ่อนแอเสียจนทำให้ไม่อาจบำเพ็ญเพียรได้ สุดท้ายจบลงที่อาการป่วยที่ทำให้ชีวิตของเขามิอาจยืนยาว ตลอดระยะเวลาสิบกว่าปีที่ผ่านมาเขาทำได้แค่ท่องตำราจำนวนหลายพันเล่ม แม้จะรู้ว่าอาการป่วยมิอาจรักษา บางทีมันจะเป็นโชคชะตา แต่เขาก็อยากจะท้าทายลิขิตฟ้านี้ดูสักครั้ง เขามิใช่คนเก่ง แต่เขาอยากลอง และนั่นคือจุดเริ่มต้นเส้นทางการพลิกโชคชะตาของเขา...
แม้โชคชะตาจะกำหนดให้ชีวิตเขามิอาจยืนยาว
แต่เขาก็อยากจะพลิกชะตาฟ้า ท้าลิขิตสวรรค์!
	
	ระดับขั้นการบำเพ็ญเพียรแบ่งออกเป็น 9 ขั้น
	1.ขั้นรวบรวมพลังจิต
	2.ขั้นกำหนดดวงดาว
	3.ขั้นชำระกระดูก
	4.ขั้นถอดจิต
	5.ขั้นทะลวงอเวจี
	6.ขั้นรวบรวมดวงดาว
	7.ขั้นบริวารเทพศักดิ์สิทธิ์ / ขั้นเทพศักดิ์สิทธิ์
	8.ขั้นอำพรางเทพ
	9.ขั้นมหาอิสระ