Undead War
NewMaiJew
## CHAPTER 1: ณ จุดเกิดเหตุ

ซ่า…ซ่า…ซ่า…
ฝนเม็ดน้อยเม็ดใหญ่จำนวนมากตกลงมาจากเมฆฝนสีดำที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าอันมืดครึ้ม หยาดลงบนตึกรามบ้านช่องที่ตอนนี้ร้างผู้คนจนกลายเป็นซากปรักหักพังที่รอวันถล่มลงมา สายลมอ่อน ๆ พัดโชยมา ทำให้สิ่งรอบข้างอย่างใบไม้หรือเศษกระดาษชิ้นน้อยใหญ่ปลิวไปตามกระแส พื้นถนนเต็มไปด้วยกองเลือดสีแดงเข้มเหนียวเหนอะและกองศพของตัวอะไรบางอย่างที่ดูแล้วรูปร่างคล้ายคลึงกับมนุษย์ แต่มันกลับน่าขนลุก มันนอนตายเป็นจำนวนมหาศาล
แต่สิ่งที่น่าสนใจยิ่งกว่ามันอยู่ตรงกลางสี่แยก
กองศพ 'ซอมบี้' นอนกองทับถมกันจนกลายเป็นภูเขาขนาดย่อม ๆ มีเลือดสีดำไหลออกมาตามบาดแผล เส้นเลือดสีดำและสีแดงบาง ๆ ผุดขึ้นมาตามเนื้อหนังของศพเหล่านั้น แต่ละศพล้วนมีบาดแผลอยู่ตามจุดต่าง ๆ ของร่างกาย ไม่ว่าจะเป็นรอยกระสุนปืน รอยถูกของมีคมเฉือนจนเนื้อหนังหลุดหายไป รวมถึงรอยกัด และไม่มีท่าทีจะเยียวยาสมานแผลให้หายเป็นปลิดทิ้งได้
สิ่งที่น่าสนใจมากกว่ากองศพพวกนั้นก็คือ มีชายคนหนึ่งนั่งชันเข่าอยู่บนยอดกองซากศพพวกนั้น ร่างกายของเขาชุ่มไปด้วยเลือดและเต็มไปด้วยบาดแผลรอยข่วนรอยบอบช้ำ รวมถึงรอยแผลอื่น ๆ โชคดีที่มีน้ำฝนมาชำระล้างคราบเลือดที่ตกค้างอยู่ตามร่างกายจนเผยให้เห็นผิวหนังสีเทาซีดและมีเส้นเลือดสีดำผุดออกมา เขายังไม่ตาย แต่เพียงพักเหนื่อยจากการต่อสู้กับพวกมันกว่าร้อยตัวด้วยตัวเองคนเดียว ในมือขวากำด้ามดาบคาตะนะสีดำที่ชุ่มไปด้วยน้ำฝนและเลือดสีดำของพวก 'ซอมบี้' คมดาบที่บิ่นเหลี่ยมไปเล็กน้อยสะท้อนแสงแวววาว เส้นผมสีดำขลับเปียกปอนไปด้วยน้ำฝน ถ้าฝนยังไม่ตก คุณอาจจะได้กลิ่นคาวเลือดฟุ้งกระจายอยู่ทั่วบริเวณนี้อย่างแน่นอน แต่วันนี้กลับโชคดีเหมือนพระเจ้าประทานพรให้หยาดฝนทุกเม็ดทำการชำระล้างสิ่งปฏิกูลให้หมดสิ้น
แต่ครั้งนี้ พระเจ้ากลับทอดทิ้ง…ปล่อยให้มนุษย์ตายตามลำพัง
"โอ…พระผู้เป็นเจ้า…" ชายคนนั้นภาวนาออกมาด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งพร้อมกับเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มีแต่เมฆครึ้ม "ทำไมท่านถึงได้ทอดทิ้งเราแบบนี้ เราทำอะไรให้ท่านโกรธหรือ?"
เขาเงียบไปพักหนึ่ง แต่เสียงตอบรับก็มีแต่เสียงฝน
"ท่านสร้างโลกนี้ขึ้นมาอย่างสดใส แต่กลับทำลายลงอย่างช้า ๆ แล้วปล่อยให้มันเน่าเฟะอย่างเย็นชาเพราะมนุษย์อย่างพวกเรางั้นหรือ? ผมไม่เถียงหรอกนะว่ามนุษย์อย่างพวกเราทำอะไรเหี้ย ๆ ให้กับโลกใบนี้บ้าง แต่พระเจ้าก็มีหน้าที่รับฟังคำสารบาปแล้วชำระล้างให้มันผ่องใสไม่ใช่หรือ?" น้ำตาอุ่น ๆ ของชายหนุ่มไหลรินผสมกับน้ำฝนเย็น ๆ ที่หยดลงมากระทบกับใบหน้าที่มองขึ้นไปข้างบนเพื่ออ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้า แต่สิ่งที่ได้กลับมาเป็นคำตอบก็คือเสียงฟ้าร้องและสายฟ้าที่ผ่าลงมาที่ตึกหลังหนึ่งที่อยู่ด้านขวามือ ส่งผลให้ตึกนั้นถล่มลงมา แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาตกใจแม้แต่น้อย แต่รู้สึกกว่าแย่ที่ท่านผู้นั้นไม่ฟังยอมคำขอร้องของเขา
"ก็ได้…ในเมื่อท่านได้เลือกคำตอบของท่านแล้ว" ดวงตาของชายหนุ่มแดงก่ำด้วยสีเลือด "มันก็ถึงเวลาที่ผมก็ต้องเลือกคำตอบและเส้นทางโชคชะตาของผมแล้ว"
ชายหนุ่มยืนขึ้น สายตาที่โกรธเกรี้ยวนั้นยังคงจ้องเขม็งไปยังท้องฟ้าอย่างท้าทาย
"กูจะหันหลังให้กับมึง!! พระเจ้า!! หยาดฝนที่กระหน่ำลงมาก็เป็นเพียงแค่ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติล่ะวะ!!" เขากระโดดลงมาจากกองศพเหล่านั้นพร้อมกับชี้ดาบคาตะนะขึ้นฟ้าโดยไม่สนว่าพวกซอมบี้กลุ่มใหม่นับร้อยกำลังวิ่งเข้ามาเนื่องจากเสียงที่ชายหนุ่มได้คำรามสุดเสียงออกไป ซึ่งพวกมันมีความไวต่อเสียงอย่างดี ถ้าเป็นคุณ คงอยากจะนั่งอยู่เฉย ๆ ไม่พูดไม่จา แม้ว่าในใจเราอยากจะตะโกนออกไปสุดเสียงมากก็ตาม แต่ด้วยความอยู่รอดแล้ว การเลือกที่จะหุบปากแล้วอยู่เฉย ๆ แล้วรอให้พวกนั้นเดินผ่านไป หรือเพียงหวังแค่ลม ๆ แล้ง ๆ รอให้มีหน่วยกู้ภัยมาช่วยชีวิต หรือรอให้มีคนใจบุญเดินผ่านมาช่วย…ไม่แน่หรอก คนสมัยนี้ไม่ได้ใจดีเหมือนหน้าตา พวกเขาอาจจะพุ่งเอามีดจ้วงใส่หน้าท้องของคุณจนทะลุจนถึงด้านหลัง กระชากเอากระดูกสันหลังออกมากัดกินน้ำไขสันหลังของคุณหรือเลือดแทนน้ำเปล่าอย่างหิวกระหาย
นั่นอาจจะเป็นอีกหนึ่งในความเป็นจริงที่อาจจะเกิดขึ้นหรือไม่เกิดขึ้นในอนาคตก็เป็นได้
ความจริงในตอนนี้ก็คือ ผมที่กำลังใช้พลังในการคงสภาพร่างกายของตัวเองให้อยู่ในร่างผีดิบยืนอยู่ท่ามกลางฝูงพวกมัน ถ้าไม่มีพลังนี่ ผมคงอยู่ได้ไม่เกินสองวันหรอก นั่นแหละ ผมไม่ได้สนใจหรอกว่าพวกซอมบี้มันจะมารุมกินโต๊ะผมสักเท่าไหร่ แน่นอน….เนื้อหนังสีเทาซีด เส้นเลือดสีดำผุดขึ้นมาจนเกือบจะทะลุเนื้อ ดวงตาสีแดงก่ำ รอบดวงตาสีดำ กล้ามเนื้อเพิ่มขึ้นและแน่นขึ้น
ใช่แล้ว…ผมเคยตายมาก่อน…จากนั้นก็เกิดใหม่และได้รับพลังนี้มา…อย่างเป็นปริศนา
ตอนแรกก็คิดว่ามันเหมือนดั่งของขวัญจากพระผู้เป็นเจ้า ซึ่งมันก็ควรจะเป็นแบบนั้น แต่ก็ช่างเถอะ…ผมไม่สนบุคคลที่ปรากฏตัวในพระคัมภีร์ไบเบิลเพียงอย่างเดียว หรือจากลมปากและน้ำลายของคนนั้นคนนี้เขาพูดกัน ถ้าจะง่ายกว่าก็คือปล่อยให้ผมตายเหมือนกับพวกตัวประกอบในหนังซอมบี้น่าจะเป็นการดีที่สุด
ผมกำดาบคู่ใจไว้แน่นแล้วกระโดดพุ่งเข้าไปประจันหน้ากับความมันอย่างกล้าหาญ พร้อมกับเหวี่ยงคมดาบฟันคอซอมบี้จนขาดสะบั้นเป็นจำนวนมากที่กำลังเคลื่อนตัวมาทั้งกองทัพอย่างบ้าคลั่ง
"เข้ามา!!"
__________________________________________________________
To Be Continue Ep.2


## CHAPTER 2: มื้อเช้าสองพ่อลูก

วันนี้เป็นวันที่อากาศร้อนอบอ้าวตามแบบฉบับของประเทศไทย ในทางกลับกันที่ว่าช่วงนี้เป็นช่วงเดือนตุลาคม ซึ่งเป็นเดือนที่กำลังจะเข้าสู่ฤดูหนาว แต่ไม่ว่าจะยังไง ฤดูหนาวของประเทศไทยหรือจะเป็นฤดูไหนก็ไม่ต่างอะไรกับฤดูร้อนเลยแม้แต่นิดเดียว เพียงช่วงเดือนนี้มันแค่ทำให้อุณหภูมิลดลงเพื่อไม่ให้คนตายจากความร้อนมากกว่านี้อีกแล้วเท่านั้น แม้ว่าอากาศมันเริ่มเย็นลงนิดหน่อยในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ผมรู้สึกถึงมันได้อย่างดีเลยทีเดียว
เพราะว่าผมนอนอยู่ในห้องแอร์…
"ตื่นได้แล้วลูกชาย!" เสียงของพ่อดังขึ้นพร้อมเสียงเคาะประตู "วันนี้มหาลัยเปิดเทอมแล้วไม่ใช่เหรอ?"
ผมลืมตาขึ้นมา เห็นว่าตัวเองกำลังมองเพดานสีขาวที่มีโปสเตอร์หนังซอมบี้นับสิบแปะเรียงรายกันเป็นแถว ซึ่งโปสเตอร์พวกนี้ล้วนเป็นใบที่ไปขอซื้อต่อจากโรงหนังหลายแห่ง ซึ่งบางโรงหนังก็ไม่อยากจะเก็บมันไว้ให้เปลืองพื้นที่ แต่ในบางโรงกว่าจะดีลมาได้ก็แทบตายเหมือนกัน ผมชอบเรื่องของซอมบี้เป็นอย่างมาก ส่วนใหญ่ในเวลากลางคืน ผมจะใช้เวลาในการศึกษาเรื่องราวเกี่ยวกับซอมบี้และดูหนังซอมบี้คืนละสองเรื่องเพื่อศึกษาพฤติกรรมของพวกมัน ซึ่งมันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว เพราะ ณ เวลานี้มันแทบไม่มีซอมบี้อยู่เลย ผมจึงไม่รู้ว่าผมจะสามารถทำการทดลองหรือศึกษามันตรง ๆ ได้ยังไง หนังบางเรื่องอย่างเช่น ซอมบี้ที่รัก ซึ่งมันเหลือเชื่อที่ซอมบี้คอยไล่ล่ากัดกินสมองอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่สุดท้ายก็ไม่รักกับมนุษย์จนทำให้หัวใจกลับมาเต้นอีกครั้ง และหลังจากนั้นก็กลับมาเป็นมนุษย์เหมือนเดิมเฉยเลย!! เคสที่ผมศึกษานั้นมีอยู่เรื่องเดียวที่คิดว่าเป็นที่อ้างอิงได้มากที่สุดก็คือซีรีส์เรื่อง เดอะ วอล์กกิ้ง เดด ที่ซอมบี้ในเรื่องนี้มันดูจริงไปหมด แต่ช่วงหลัง ๆ พวกซอมบี้ก็กลายเป็นเพียงกระสอบทรายให้แก่มนุษย์ที่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่ซอมบี้ก็ทิ้งความน่ากลัวไว้เบื้องหลัง แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมได้รู้ว่ามนุษย์เรานี่น่ากลัวที่สุดแล้ว…
"ลุกแล้วครับ ๆ" ผมพูดอย่างงัวเงีย "กำลังก้าวเท้าขวาออกจากเตียงแล้ว"
"เออ ๆ ดี ๆ รีบอาบน้ำแล้วลงมากินข้าวได้แล้ว วันนี้มีเรียนแต่เช้าไม่ใช่เหรอลูก?"
"ก็มีตอนสิบโมงนี่ครับ" ผมงง
"ตอนนี้เก้าโมงครึ่งแล้วนะ"
"…."
หลังจากนั้น อะดรีนาลินก็ถูกสูบฉีดเข้าไปอย่างรุนแรง ดวงตาของผมเบิกขึ้นพร้อมกับพุ่งออกจากเตียงอย่างรวดเร็ว คว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำ แต่ผ้าเช็ดตัวดันไปติดกับประตูห้องน้ำจนทำให้ผมสะดุดล้มลง โชคดีที่ยังคงรั้งผ้าเช็ดตัวไว้ทัน ไม่งั้นหน้าคงแหกไปแล้ว หลังจากที่อึ้งอยู่ได้ไม่นานเพราะต้องแข่งกับเวลา ผมจึงต้องรีบอาบน้ำอย่างไว ในทางกลับกัน ทำไมการอาบน้ำครั้งนี้ช่างดูลำบากยากเย็นเหลือเกิน แชมพูหมดขวด ทำสบู่ตกพื้นตั้งหลายรอบ แถมยาสีฟันก็หมดหลอดอีก แต่ที่แย่กว่านั้นก็คือ…แปรงสีฟันของผมถูกแมลงสาบตัวเบ้อเร่อไต่นอนพักบนแปรงสีฟันอย่างสบายใจเฉิบ และนั่นเป็นสิ่งที่ผมรับไม่ได้มากที่สุดในเช้าวันนี้
"อะไรกันอีกวะเนี่ย!!"
สุดท้ายแล้วก็ต้องทำใจกำจัดมันโดยการเหวี่ยงทั้งที่วางแปรงสีฟันลงถังขยะ มัดปากถุงขยะแล้วกระโดดถีบตีนคู่สองสามทีเพื่อให้แน่ใจว่ามันไปสู่สุคติเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
มารู้อีกทีว่าตอนนี้เวลาแปดโมงครึ่ง ซึ่งมันทำให้ก็ได้รู้ว่าตัวเองโดนพ่อต้มแต่เช้า
มื้อเช้าวันนี้ก็ยังเหมือนเดิมตามประสาพ่อลูก ก็คือซีเรียลอาหารเช้าและข้าวกล้องเซเว่นแบบเวฟสามนาทีก็สามารถทานได้อย่างง่าย ๆ โชคร้ายที่พ่อทำอาหารไม่เป็น แม้ว่าจะเคยลองทำไม่รู้กี่ครั้งแต่ดูเหมือนว่าโชคแห่งอาหารของเขานั้นแทบไม่ได้เข้าข้างเขาเสียเลย ส่วนเมนูข้าวกล้องเซเว่นวันนี้เป็นข้าวผัดกุ้ง ซึ่งนั่นทำให้ผมอารมณ์เสียนิดหน่อย เป็นเพราะว่าส่วนตัวเป็นคนไม่ชอบอาหารทะเล…ไม่สิ…กินสัตว์น้ำไม่ได้เลยสักอย่าง ให้ตายสิ ถ้าวันสิ้นโลกมาถึงแล้วทั้งชีวิตผมต้องกินอาหารพวกนี้เพื่อยื้อชีวิต ตัวเองน่าจะเป็นคนแรก ๆ ที่ต้องตายเลยล่ะมั้ง
"พ่อ! ผมเคยบอกแล้วไงว่าผมไม่กินข้าวผัดกุ้ง" ผมพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เขาก็เงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยสายตาที่ดูเหนื่อยใจ
"เป็นลูกผู้ชายอกสามศอกก็ต้องกินให้ได้หลาย ๆ อย่างสิ" เขาพูด "คนเรากินเพื่ออยู่ ไม่ได้อยู่เพื่อกิน เพราะฉะนั้นกิน ๆ ไปเถอะ เดี๋ยวไปเรียนสาย"
"ก็ผม…"
"แกไม่ได้แพ้อาหารทะเลหรืออะไรพวกนี้เลยสักนิด!" พ่อสวนกลับเพราะรู้ว่าผมกำลังจะพูดอะไร "แกก็แค่กลัว! กลัวที่จะกินเนี่ยนะ ฉันจะเชื่อเลยจริง ๆ ว่ามีลูกที่กินอะไรไม่ได้แบบนี้"
มันเป็นเรื่องปกติที่ทุกเช้าจะต้องมีเรื่องชวนทะเลาะอยู่เรื่อย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอาหาร ไม่ก็เรื่องตื่นสาย หรือไม่ก็เรื่องที่ไม่จัดที่นอนให้เป็นระเบียบ ซึ่งก็แน่อยู่แล้วสำหรับสองพ่อลูกที่ต้องทำหน้าที่ตัวเองในตอนเช้า แม่ที่ทำงานตอนกลางคืนไม่สามารถมาทำหน้าที่นี้ได้ เธอยังคงนอนหลับอยู่บนเตียงที่ทั้งเนื้อทั้งตัวก็มีแต่รอยช้ำที่ถูกพวกมนุษย์ตัวผู้สารเลวกระทำ ซึ่งมันก็ไม่สบอารมณ์พ่อเท่าไหร่
ผมนับถือพ่อจริง ๆ ที่เขาสามารถรับเรื่องแบบนี้ได้ แต่ในทางกลับกัน อายุของแม่ก็มากขึ้นทุกวัน ๆ ก็ควรที่จะเลิกอาชีพแบบนี้แล้วไปทำอย่างอื่นดีกว่า เมื่ออยู่ในนั้นไม่ต่างอะไรกับนรกเลยจริง ๆ ผมเคยให้แม่พาไปที่ที่ทำงาน ก็เจอกับเพื่อนรุ่นน้องที่อายุเท่า ๆ กับผม ซึ่งมันเป็นไอเดียของแม่ที่มีอยากจะให้ลูกชายอายุสิบแปดได้โตเป็นผู้ใหญ่เสียที ก็เลยพามาอาบน้ำหาประสบการณ์ และพ่อก็รู้เรื่องนี้แต่เลือกที่จะไม่ทะเลาะกับแม่ เพราะเขารักแม่มากจนยอมทุกอย่าง แม้กระทั่งยอมให้แม่ทำงานอาชีพนี้ต่อ เพราะว่าเป็นงานสบาย ๆ แค่ทำตัวสวย ๆ ให้พวกผู้ชายหื่นกามเข้ามาเลือก จ่ายเงินและขึ้นห้อง หลังจากนั้นทุกอย่างก็จบลงบนเตียงและทำเรื่องอย่างว่า
นั่นแหละ…สิ่งที่ผมเจอในวันนั้นก็เป็นอย่างที่บอกไปทั้งหมด ก่อนที่พ่อจะจีบแม่ เขาเคยเป็นลูกค้าของแม่มาก่อน หลังจากนั้นก็เผลอทำแม่ท้องสุดท้ายก็ต้องรับผิดชอบโดยการแต่งงานกับเธอ ในความเป็นจริงแม่สามารถไปทำแท้งก็ได้ แต่พ่อเขาขอไม่อยากให้เด็กในท้องตายและเขาก็รักแม่มาก ๆ จนยอมได้ทุกอย่าง หลังแต่งงานเชื่อเถอะว่าทั้งสองไม่เคยทะเลาะกัน แต่แม่ก็เป็นภรรยาและแม่ที่ดี เธอเลี้ยงผมให้โตมาเป็นคนที่รู้จักคิด รู้จักที่จะเป็นเสือมากกว่าหมา ผมเคยถามพ่อว่าทำไมถึงปล่อยให้แม่ทำงานแบบนี้ พ่อไม่ตอบอะไรมาก แค่ตอบว่า "พ่อแค่รักแม่มากจนยอมแม้กระทั่งขายตัว"
ช็อกสิครับ
"เมื่อเช้าแม่กลับถึงบ้านกี่โมง?" ผมถาม
"ก็เวลาเดิม แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะสายหน่อย คงไปต่อกับลูกค้าบางคนมา" พ่อตอบด้วยน้ำเสียงที่เป็นปกติ แต่แววตาของพ่อดูหม่นหมอง แน่ล่ะ ในใจลึก ๆ แล้วพ่อไม่อยากจะเอาอนาคตตัวเองที่จะได้รับมรดกจากที่บ้านตัวเองจนกลายเป็นเจ้าของบริษัทมาทิ้งกับผู้หญิงสำส่อนขายตัวเพื่อเลี้ยงตัวเองให้มีข้าวกินทุก ๆ วันหรอก แต่ที่ทำไปทั้งหมดเป็นเพียงเพราะความรักทั้งนั้น เขาถูกตัดชื่อออกจากวงศ์ตระกูลทันทีเมื่องานแต่งงานจบไปพร้อมกับเงินหนึ่งล้านบาทสุดท้ายเพื่อให้เอามาตั้งตัว แต่ด้วยความที่ในตอนนั้นพ่อยังไม่มีงานทำ แม่ก็เลยต้องยังคงทำงานกลางคืนต่อไป จะมีสักกี่คืนในหนึ่งเดือนที่พ่อจะได้นอนกอดแม่ ไม่หรอก…ไม่มี ซึ่งหน้าที่เลี้ยงลูกก็ต้องตกไปอยู่กับพ่อ แต่พอผมโตขึ้นเรื่อย ๆ พ่อก็สอนให้ผมรู้จักช่วยเหลือตัวเอง แต่ก็นั่นแหละ มันทำให้ผมเข้าใจได้ว่า โลกนี้ไม่มีชีวิตไหนที่เดินไปในทางที่โรยไปด้วยกลีบกุหลาบ
"ความจริงถ้าแม่เข้างานเร็วหน่อยก็น่าจะทำรอบได้ไวนี่" ผมพูดพลางตักซีเรียลขี้นมากิน
"คนส่วนใหญ่ก็ชอบอะไรที่มันสด ๆ ใหม่ ๆ ทั้งนั้นแหละลูก แต่แม่แกตอนนี้ก็เริ่มมีอายุแล้ว แม้ว่านางก็ยังสวยสำหรับพ่อ แต่มันก็เริ่มไม่เป็นที่ต้องการของวงการแล้ว อีกไม่นานก็ต้องโดนเขี่ยทิ้ง"
"พ่อก็พูดแรงไป ถ้าแม่ตื่นขึ้นมาได้ยินก็คงเสียใจแย่" ผมขมวดคิ้ว
"ไม่ต้องห่วงหรอกน่า แม่เขาหลับสนิทไปแล้ว" พ่อยิ้ม
มันก็คงจะดีถ้าไม่มีใครอยู่ด้านหลังด้วย โต๊ะกินข้าวเป็นทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ทำจากไม้สักปลอมเคลือบเงาอย่างดี เก้าอี้สี่ตัววางอยู่ด้านทิศเหนือและทิศใต้ทิศละสองตัว ผมนั่งอยู่ทางทิศใต้ซึ่งตรงกับประตูห้องของตัวเอง แต่พ่อนั่งอยู่ฝั่งทิศเหนือซึ่งตรงกับห้องของพ่อและแม่ สาเหตุที่ผมปูมาขนาดนี้เพียงอยากให้รู้ว่า แม่กำลังยืนอยู่ข้างหลังพ่อด้วยเส้นผมที่ตั้งเด่แข็งเหมือนปีศาจที่กำลังพิโรธ เพราะต้องฉีดสเปรย์เพื่อให้เส้นผมอยู่ทรงตลอดเวลาเหมือนผู้ชายที่ฉีดสเปรย์เพื่อให้จัดทรงได้ง่าย แต่ในทางกลับกัน สมัยนี้แทบไม่มีผู้หญิงคนไหนเขาทำกันแล้ว สถานการณ์ที่ผมพอวิเคราะห์ได้ก็คือ พ่อซวยอีกแล้ว เพราะคำพูดที่บางทีก็พูดไม่คิดแบบนี้มักจะทำให้แม่อารมณ์ขึ้นทุกเวลา แต่มันก็เป็นเรื่องปกติของผู้หญิงอยู่แล้วที่จะหัวเสียกับเรื่องพวกนี้ แต่แม่คงยกให้เป็นกรณีพิเศษที่รู้กัน
ผมกลืนน้ำลาย
"ผมคิดว่าผมต้องไปเรียนแล้วล่ะ เดี๋ยวรถจะติดเอา" ผมไม่รอให้ใครพูดต่อ ผมคว้ากระเป๋าสะพายและวิ่งออกจากบ้านอย่างรวดเร็วและปล่อยให้พ่อเผชิญชะตากรรมที่ตัวเองเพิ่งก่อไว้
"ลูกไม่ได้ขับรถนี่ แล้วก็ไม่ได้นั่งแท็กซี่ด้วย แล้วจะมาอ้างว่ารถติดได้ยังไง" พ่อขมวดคิ้วอย่างงง ๆ "ปกติก็นั่งบีทีเอสไปมหา'ลัยตลอดนี่"
"ที่รักคะ" เสียงเย็น ๆ ดังขึ้น
พ่อสะดุ้งเฮือก ก่อนที่จะค่อย ๆ หันไปหาภรรยาที่ยืนทำหน้าเป็นนางยักษ์ ชีวิตคู่ก็เป็นแบบนี้แหละ แรก ๆ ก็หวานขนาดน้ำผึ้งเดือนห้าผสมน้ำตาล แต่พออยู่ไปนาน ๆ จนมีลูกมีเต้าก็เริ่มเป็นอย่างที่ทุกคนเห็น นางฟ้ามีแต่รอยยิ้มจนกลายมาเป็นนางผีเสื้อสมุทรที่พร้อมจะพิโรธได้ตลอดเวลา แม้ว่าหุ่นของภรรยาแต่ละคนหลังมีลูกไม่ต่างไปจากถังแก๊สเดินได้ แต่ในทางกลับกันกับ บัว ภรรยาสุดที่รักของ ชิน ถือว่ายังหุ่นดีอยู่ เธออยู่ในชุดทำงานที่เป็นชุดสายเดี่ยวสีดำสุดเซ็กซี่ หน้าอกยังเต่งตึงไม่ต่างจากเด็กสาวมหาลัย กระโปรงแดงรัดรูปสั้นเสมอหูเผยให้เห็นต้นขาและอวดทรวดทรงอันสวยงามที่เป็นหนึ่งในจุดขายของเธอ นางสวมถุงเท้ายาวถึงต้นขาสีดำเหมือนนักเรียนญี่ปุ่นเพื่อเผยผิวต้นขาขาว ๆ เรียวยาวจนหนุ่ม ๆ ต้องหลง แม้กระทั่งสามีตัวเอง แม้ว่าเจ้าตัวจะอายุขึ้นเลขสี่ ด้วยความที่ดูแลตัวเองดีมาตั้งแต่แรก ผิวพรรณและรูปร่างก็ไม่ต่างจากผู้หญิงอายุยี่สิบต้น ๆ สักเท่าไหร่
"ว่ะ…ว่าไงจ๊ะที่รักจ๋า…" ชินพูดด้วยเสียงตะกุกตะกัก
"ที่รักก็ปากร้ายได้ทุกวันเลยนะคะ ขนาดฉันอายุตั้งขนาดนี้ก็ยังเป็นที่นิยมอยู่เลย" บัวถือวิสาสะเข้ามานั่งคร่อมบนตักชินพร้อมเอาใบหน้าที่ยังสวยแบบไร้เครื่องสำอางเข้ามาเผชิญหน้ากับสามี เธอมองดูสามีของตัวเองและยิ้มอย่างเย้ายวน "เอ๋! นี่หึงเค้าขนาดนี้เลยเหรอ? แต่ไม่ต้องห่วงนะ เช้านี้จะอยู่กับที่รักทั้งเช้าเลย"
"แต่ผมต้องไปทำงานนะที่รัก ไม่งั้นผม…" ชินพยายามหลบหน้า แต่บัวก็จับหน้าสามีมาเผชิญตัวเองอยู่ดี
"เห…ปากไปตรงกับใจเลยนะคะ" เธอใช้ริมฝีปากอันอวบอิ่มประกบกับริมฝีปากแห้ง ๆ ของสามีเบา ๆ ตามที่ตัวเองเคยเรียนรู้มาจากที่ทำงาน พอถอนริมฝีปากออกมาเบา ๆ นางก็มองตาสามีตัวเองด้วยสายตาที่เยิ้มชวนสยิว ซึ่งสามารถสะกดสามีตัวเองให้อยู่กับที่ได้ในพริบตา ใบหน้าของชินแดงไม่ต่างจากมะเขือเทศเนื่องด้วยมนต์เสน่ห์ของภรรยาที่รักทำให้ตกอยู่ในห้วงภวังค์
"วันนี้ฉันต้องเข้างานบ่ายสามแต่ยังไม่ง่วงเลย ช่วยทำให้ง่วงหน่อยสิ วันนี้เธอลาพักงานก่อนก็ได้ เมื่อวานฉันกลับมาก็เห็นแต่นั่งทำงาน" บัวโน้มตัวเข้าไปกระซิบที่ข้างหู "มาทำอะไรที่มันผ่อนคลายกันดีกว่า นะคะ"
...….
เชื่อเถอะ ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่บ้านผม ความจริงผมจะเรียกว่าบ้านแบบจริง ๆ ก็คงจะพูดยาก การที่จะสร้างหรือหาบ้านสักหลังในกรุงเทพมหานครก็เป็นเรื่องที่ยากเอาการ พวกเราสามพ่อแม่ลูกอาศัยอยู่ที่คอนโดขนาดกลาง ผมเรียนหนังสือและทำงานรับจ้างเป็นฟรีแลนซ์รับออกแบบนู่นนี่ บางทีผมก็ขายหนังโป๊เพื่อเสริมรายได้ให้ครอบครัว ซึ่งมันก็ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าจนผมแทบไม่มีเวลาทำอะไรเลย แน่ล่ะ สินค้าส่วนใหญ่เป็นของหายากที่ใช่ว่าจะหากันได้ง่าย ๆ แต่สุดท้ายผมก็หาได้อยู่ดี ใช่ครับ…ครอบครัวของผมมีกันอยู่แค่สามคน แต่ละคนก็มีเส้นทางหาเงินของตัวเองเพื่อให้ครอบครัวอยู่กันไปอย่างมีความสุข
ผมเดินอยู่บนฟุตปาธ ผ่านผู้คนมากมาย ไม่ว่าจะมีฐานะจนหรือรวยกว่า ผมแอบมองแต่ละคนที่เดินสวนไป นักธุรกิจถือกระเป๋าเอกสารสีดำในมือ จับมือถือคุยกับใครสักคนอยู่ด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด ลักษณะการแต่งตัวด้วยชุดสูทสีเทาเข้ม มีลายทางสีแดงเลือดหมูจาง ๆ ซึ่งถ้าไม่สังเกตก็คงไม่เห็น อายุคงไม่ห่างจากพ่อแม่ตัวเองเท่าไหร่ แต่ด้วยใบหน้าที่ดูแก่กว่าวัยทำให้พอรู้ว่าเขาเคร่งเครียดกับงานขนาดไหน บางทีผมก็คิดว่าถ้าต้องเครียดขนาดนี้เพื่อให้ได้เงินมาเยอะ ๆ มันคงจะไม่ค่อยคุ้มเท่าไหร่
เมื่อผ่านขอทานชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ใต้บันไดขึ้นบีทีเอส คนนี้ก็ไม่ได้ทำงานอะไร ไม่ต้องเคร่งเครียด แต่สิ่งที่ตามมาคือความกดดันในการใช้ชีวิต เสื้อผ้าขาดวิ่นสกปรกมอมแมมจากการเปื้อนโคลนเปื้อนน้ำฝน รวมถึงกางเกงขาสั้นที่ขาดรุ่งริ่งจนไม่เหลือชิ้นดี สองมือถือแก้งกาแฟเซเว่นที่สามารถหาได้ตามถังขยะยื่นมาข้างหน้าพร้อมกับสีหน้าที่อ้อนวอนขอเศษเหรียญจากผู้คนนับร้อยที่เดินผ่านไปโดยไม่สนใจไยดี จะมีใครสักคนมั้ยที่จะสนใจเอาเศษเหรียญไปหย่อนให้เขา…ไม่หรอก หนึ่งในร้อยก็คงจะทำแบบนั้น ผมก็เคยมาลองคิดดูหลายตลบในช่วงสองสามวันที่ผ่านมานี้ว่าทำไมคนเราถึงต้องช่วยคน เพราะอยากเป็นที่สนใจงั้นเหรอ? ช่างเถอะ…คิดไปก็ปวดหัว
ผมคิดเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปเรื่อยในขณะที่ตัวเองยัดหูฟังทั้งสองด้านเข้าหูและเปิดเพลงคลาสสิกบรรเลงเบา ๆ เดินขึ้นไปยังสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอส ต่อแถวตอกบัตรเพื่อขึ้นไปยังชานชาลาเพื่อยืนรอรถไฟ อากาศมันเริ่มร้อนตามเวลาที่เดินไปเรื่อย ๆ จนทำให้เสื้อนักศึกษาเริ่มมีเหงื่อซึม เมื่อรถไฟฟ้ามาถึง แต่ละคนก็พยายามเบียดตัวเองเพื่อให้ได้เข้าไปข้างใน จะได้ไม่ต้องเสียเวลารอขบวนต่อไป ชีวิตคนเมืองกรุงก็เป็นแบบนี้แหละ และอาจจะต้องเจออะไรต่อมิอะไรอีกเยอะ
_______________________________________________________________________
To Be Continue Ep.3


## CHAPTER 3: มีอะไรให้คิดอีกเยอะ

การเบียดกันอยู่ในรถไฟฟ้าราวกับว่าเป็นนรกและสวรรค์รวมกัน ในกรณีที่คุณเป็นผู้ชายและคุณเบียดกับผู้หญิงสวย ๆ ตรงสเปกของคุณทุกอย่างหรือยืนอยู่ใกล้กับเด็กมัธยมน่ารัก ๆ (คุกซะแล้วกู) และยืนอยู่ท่ามกลางแอร์เย็น ๆ นั่นคือสวรรค์
แต่ถ้าเป็นนรกล่ะ…มันเป็นยังไง…?
มึงต้องยืนเบียดกับพนักงานบริษัทอ้วน ๆ ใส่เสื้อเชิ้ตคับ ๆ ที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเหม็น ๆ ซึ่งกูกำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ต่างอะไรกับตกนรก แม้ว่าผมจะสูงเพียงหนึ่งร้อยหกสิบห้าเซนติเมตร แต่มือก็ยังสามารถเอื้อมถึงห่วงในรถไฟฟ้าได้ แต่ทุกครั้งที่รถไฟมันเบรกกะทันหัน แม้ว่ามันจะมีโอกาสที่จะเกิดขึ้นได้เพียงน้อยนิดเท่านั้น มันก็ทำให้ใบหน้าของผมจุ่มเข้าไปที่หน้าอกแก่ ๆ ย้อย ๆ เปื้อนเหงื่อเหม็น ๆ นั้นจนแทบเอาชีวิตไม่รอด ใบหน้าอันอวบอ้วนของเขานั้นก็ไม่ได้แคร์อะไรผมเลยแม้แต่น้อย แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่ผมเจอมาตลอดเวลาเดินอยู่ในเมือง สายตาของเขาสื่อถึงความเห็นแก่ตัวของตัวเองที่ปล่อยให้ตัวเองอ้วนแล้วมาเดือดร้อนผู้อื่นในรถไฟฟ้าทั้ง ๆ ที่พื้นที่ตรงนั้นสามารถมีคนไปยืนได้ถึงสี่คนเลยทีเดียว
"สถานีต่อไป…สยาม" เสียงผู้ประกาศพูดออกลำโพงหลังเสียงสัญญาณ นั่นหมายความว่ามันถึงสถานีที่ผมจะต้องลง รถไฟฟ้าเริ่มชะลอเพื่อไปจอดเทียบที่ชานชาลา ผู้โดยสารแต่ละคนที่กำลังจะลงที่สถานีนี้เริ่มมีปฏิกิริยาอย่างหนึ่งที่ทุก ๆ เช้าก่อนไปโรงเรียนหรือมหาวิทยาลัย ทุก ๆ คนจะอยู่ในท่าที่พร้อมพุ่งตัวออกไปกันอย่างพร้อมเพรียง เมื่อประตูเปิด เพื่อป้องกันไม่ให้คนที่ยืนรออยู่ที่ชานชาลาเสียมารยาทพุ่งสวนทางเข้ามา คนข้างในก็ต้องถือโอกาสพุ่งสวนออกไปก่อนและผมก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ต้องแหวกกองทัพมนุษย์เหงื่อออกมา
ในที่สุดก็มาถึงซะที ผมเดินไปที่วินมอเตอร์ไซค์บอกให้เขาพาไปที่มหาวิทยาลัย ซึ่งพี่วินคนนี้ก็รู้จักผมเป็นอย่างดี เพราะผมใช้บริการเขาตั้งแต่สมัย ม.ปลาย เขาแต่งตัวเหมือนกับทุก ๆ วันด้วยเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินซีดแขนสั้น มีเสื้อกั๊กสีส้มสวมทับเพื่อให้รู้ว่ากูคือวินมอเตอไซด์นะ
"ไปมอครับพี่เบียร์" ผมพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อย ๆ
"ว่าไงไอ้น้องชาย วันนี้ไปเรียนเหรอ?" พี่เบียร์ถามด้วยเสียงสดใส พลางขยับรถจักรยานยนต์มาให้ผมขึ้นซ้อน
"ใช่พี่" ผมยิ้มแหยะ ๆ พร้อมวาดขาขึ้นซ้อนรถจักรยานยนต์เหมือนทุกครั้ง
"วันนี้ได้ข่าวว่าบีทีเอสคนเยอะมากเลยนี่" พี่เบียร์สตาร์ตเครื่อง
"มีคนมาบอกเหรอ" ผมถาม
"ก็ลูกค้าพี่หลายคนเข้ามาก็บ่นใส่อย่างเดียวเลย" พี่เบียร์เร่งเครื่องทะยานออกไปบนถนน "พี่ก็ไม่รู้จะพูดยังไง ก็ทำได้แต่ทำหน้าที่ตัวเองและรับฟัง แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไร ก็แค่รับฟัง พอถึงที่หมายก็รับเงินแล้วก็กลับมาที่นี่ ก็จบ"
"ฟังดูง่ายดีนะพี่" ผมกลอกตามองบน
"ชีวิตที่คิดมาก อยู่ไปก็เครียดเปล่า ๆ"
"มันก็จริง…"
ใช่…มันก็จริง…ปกติผมเป็นคนที่คิดอะไรมากเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แต่มันก็เป็นธรรมชาติของมนุษย์ที่มีความคิดอยู่แล้ว จะไปห้ามให้ไม่คิดเลยก็คงจะเป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าคิดแล้วไม่พูดออกมามันก็อีกเรื่อง แล้วเอาไประบายที่อื่น เหมือนตัวผมที่กำลังระบายอยู่ตอนนี้ หมายถึงพิมพ์ในมือถือ เพราะบางทีการพูดอะไรที่เราคิดออกไปมันก็สามารถทำร้ายคนได้ แต่ในทางกลับกันมันก็สามารถกลายเป็นดาบสองคมที่จะย้อนมาทำร้ายเราในภายหลังได้เหมือนกัน
การใช้บริการวินมอเตอร์ไซค์มันมีข้อดีอยู่อย่างตรงที่ว่า เราไม่ต้องมารถติดให้เสียอารมณ์ แต่ข้อเสียก็คือผมเสี่ยงเป็นมะเร็งปอดเนื่องจากควันที่ออกมาจากท่อไอเสียของรถที่ลอยขึ้นมามันก็สามารถทำอันตรายให้ได้เหมือนกัน ซึ่งทุกครั้งที่ผมใช้บริการวินมอเตอร์ไซค์ผมก็ต้องเอามือปิดปากปิดจมูกตลอดเวลา ซึ่งผมก็ใช้บริการพี่เบียร์มาตั้งแต่สมัย ม.ปลาย สงสัยเชื้อมะเร็งคงเริ่มก่อตัวแล้วล่ะมั้ง
ผมมาถึงมหาวิทยาลัยในไม่กี่อึดใจ เพราะพี่เบียร์แกเป็นเซียนขับมอเตอร์ไซค์แถวย่านพระรามสี่แห่งนี้ ซึ่งทำให้แกรู้ทุกซอกทุกมุม เปรียบดั่งพี่แกได้เขมือบแผนที่ไปหมดทั้งเขต เพราะไม่ว่าจะไปที่ไหน พี่เบียร์แกก็พาไปได้ทุกที่โดยไม่ถามสักคำว่าต้องผ่านทางไหน เนื่องจากพี่แกรู้เส้นทางที่สามารถใช้เป็นทางลัดได้หมดทุกเส้น นี่แหละเขาเรียกว่า ไม่เอาเปรียบลูกค้า แม้ลูกค้าจะเอาเปรียบเรา!
หลังจากที่จ่ายเงินพี่เบียร์ไปสามสิบบาท ผมมองนาฬิกาตัวเอง ปรากฏว่าตอนนี้เวลาสิบโมงครึ่ง นั่นก็หมายความว่าผมเข้าเรียนสายอีกแล้ว แต่ตามกฎงี่เง่าของมหาวิทยาลัยที่ต้องเข้าเรียนให้ตรงเวลาและถ้ามาช้าเกินสิบห้านาที อาจารย์ก็จะเช็คชื่อให้ เลต ไป ส่วนถ้ามาหลังจากนั้นก็กลายเป็นขาดทันที ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมกำลังโดนอยู่ ณ ตอนนี้ แต่ก็นะ พื้นที่ในมหาวิทยาลัยออกจะกว้าง จะเดินไปไหนมาไหนก็ได้ไม่มีใครว่า ผมเห็นผู้คนที่เดินไปเดินมา ฟันธงได้เลยว่าส่วนน้อย ๆ ส่วนนั้นอาจจะเดินไปอย่างไม่มีจุดหมาย แต่ผมเหรอ…
ผมเดินไปเซเว่นดีกว่า…
ยิ่งเข็มสั้นของนาฬิกาเข้าใกล้เลขสิบสองเมื่อไหร่ อากาศก็ยิ่งร้อนมากเท่านั้น แดดเริ่มแผดเผาพื้นปูนจนร้อน แต่ก็ทำอะไรพวกเราไม่ได้เพราะใส่รองเท้า แต่ทว่าแดดมันสามารถแผดเผาทั้งร่างกายได้อย่างช้า ๆ มันจะพยายามทรมานเราให้ละลายอย่างช้า ๆ จนไม่เหลือแม้แต่กระดูก…บ้าไปกันใหญ่แล้ว ก็เดินในที่ร่มสิ มันจะไปยากอะไร ผมเดินออกมาจากเซเว่นพร้อมกับถุงพลาสติกที่ใส่ของกินสำหรับมื้อเที่ยง ซึ่งผมก็ซื้อมาเยอะอยู่เหมือนกัน ถ้าหากคิดว่าผมไม่มีที่ที่จะไปอยู่ก็คิดผิด เพราะว่าตึกคณะของผมนั้นมีห้องหนึ่งที่สามารถให้นักศึกษาเข้าไปนั่งเล่นได้ แม้ว่าผมจะอยู่ได้แค่ไม่กี่เดือน แต่ก็อย่าดูถูกความสามารถในการหลงนะครับ
ตึกคณะนิเทศศาสตร์แตกต่างจากตึกคณะอื่นตรงที่ว่าคณะของผมนั้นไม่เน้นความหรูหราอะไรมาก แต่จะเน้นเอางานของนักศึกษามาตั้งโชว์เพื่อแสดงว่าเป็นเอกลักษณ์ของทางคณะและเป็นตัวอย่างให้รุ่นน้องรุ่นต่อ ๆ ไป ซึ่งก็คือรุ่นของผมนั่นเอง แม้ว่าผมจะอยู่คณะนิเทศก็จริง แต่ก็ไม่ได้มีความสามารถในด้านสื่อเลยแม้แต่นิดเดียว ที่ผมยอมมาอยู่คณะนี้เป็นเพราะว่าผมอยากจะเรียนจบให้ไวที่สุด แล้วหางานทำเป็นตัวเป็นตนเพื่อเลี้ยงที่บ้าน ผมเดินตรงไปยังลิฟต์แต่สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าก็คือ ภาพนักศึกษาที่กำลังยืนต่อแถวเพื่อขึ้นลิฟต์ยาวเหยียด รวมถึงอาจารย์ที่กำลังจะขึ้นไปสอนก็เดือดร้อนไปตาม ๆ กัน
"คือ…เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ" ผมถามหญิงสาวร่างบางที่อยู่ด้านหน้าของผม
"เห็นบอกว่าลิฟต์เสียน่ะค่ะ คงจะไปเรียนไม่ได้สักชั่วโมง" เธอตอบพร้อมกับหันหน้ามาหาผม เชื่อเถอะว่าตอนนั้น เวลารอบตัวผมถูกเปลี่ยนให้ช้าลงกว่าปกติหลายเท่า นั่นฟาง เธอเป็นดาวคณะ ให้ตายสิ ผมได้คุยกับดาวคณะ!! แต่ก็นะ เธอเป็นคนที่เฟรนด์ลี่ มีคนคุยตั้งหลายคน เพื่อนก็เยอะ โด่งดังที่สุดในคณะ ลูกครึ่งไทย-เกาหลี แถมยังเป็นดาราอีกด้วย ชีวิตของผมมาถึงจุดนี้ได้ยังไง!! แต่ก็นะ มันเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว นางสูงน้อยกว่าผมนิดหน่อย ร่างกายผอมบางจนไม่กล้าจะแตะต้องเพราะกลัวว่าเธอจะแหลกสลาย ใบหน้าอันเรียวงามของเธอ ดวงตาที่เป็นประกาย จมูกเป็นสันโค้งที่รู้ว่าเธอไปทำมาแน่ ๆ และริมฝีปากที่อมชมพูนั่น และผิวพรรณที่ขาวเปล่งประกายจนไม่รู้จะหาคำไหนมาบรรยาย เอาเป็นว่าเธอสวยก็แล้วกัน
"เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?" เธอเอียงศีรษะไปทางขวาเล็กน้อยอย่างงง ๆ
"อ๊ะ! เปล่า ๆ ไม่มีอะไรหรอกครับ แค่คิดอะไรหน่อยเท่านั้นเองครับ" ผมยิ้มแหยะ ๆ
"เอ๋…? รู้สึกเขินที่ได้คุยกับฉันงั้นเหรอ…?"
….
เอ๋…?
นางอ่านใจได้งั้นเหรอ…?
สักพักนางก็หัวเราะคิก ๆ ให้ตายสิ น่ารักชะมัด
"ขอโทษทีนะ พอดีเราเป็นคนมีความสามารถในเรื่องของการอ่านใจน่ะ หวังว่าฉันคงไม่ได้ไปอ่านอะไรที่เป็นความลับของคุณหรอกนะคะ" เธอทำสีหน้าเศร้าเล็กน้อย
"นั่นเป็นคำพูดของผมมากกว่า แต่เดี๋ยวนะ…?" ผมชะงักไปครู่หนึ่ง "อ่านใจงั้นเหรอ?"
"ใช่แล้ว…"
ติ้งงง!! ลิฟต์ทำงานแล้ว นักศึกษาที่อยู่ ณ บริเวณนั้นต่างพากันดีใจ เพียงหนึ่งวินาทีก่อนที่จะถาถมเบียดกันเข้าไปในลิฟต์โดยไม่ปรานีใครทั้งนั้น ฟางที่หันมองก็เริ่มลุกลี้ลุกลน
"โอ๊ย! ขอโทษนะคะ แต่ฉันรีบจริง ๆ น่ะค่ะ แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ยังอยากจะคุยต่อน่ะค่ะ รบกวนขอไลน์ได้ไหมคะ?" ผมได้ยินดังนั้นจึงรีบควักมือถือขึ้นมา แต่กลับหล่นลงพื้น โชคดีที่ไม่เป็นอะไร ผมยื่นมือถือให้เธอ ฟางแอดไลน์ของเธอแล้วส่งมือถือมาให้ผมอย่างเร่งรีบ จากนั้นก็รีบวิ่งตรงเข้าไปในลิฟต์ทันที ปล่อยให้ผมยืนนิ่งหน้าแดงอยู่ตรงนั้น
ในขณะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิด ผมลองเธอผ่านช่องว่างที่แคบลงเรื่อย ๆ และเชื่อหรือไม่ว่า เธอยิ้มและโบกมือให้ผมก่อนที่ประตูลิฟต์เหล็กกล้านั้นจะปิดลง
____________________________________________________________________
To Be Continue Ep.4


## CHAPTER 4: จุดกำเนิดฝันร้าย

"ผมอยากจะอธิบายเรื่องของการทำให้การเขียนบทหนังให้ดูดีมากขึ้นนะครับ พวกคุณคิดว่าพวกเราควรทำยังไงกันบ้าง ที่จะทำให้เราเขียนมันออกมาได้ดี" อาจารย์โต๋งเปิดสไลด์ในโปรแกรมพาวเวอร์พอยต์ พลางอธิบายสิ่งที่เขากำลังจะสอนในชั่วโมงนี้ "พวกคุณว่าเรื่องราวแบบไหนเขียนยากที่สุด เอาแบบนี้ ผมถามคนที่เก่งที่สุดในห้องก่อนก็แล้วกัน ว่าไงคุณนัท?"
ชายร่างสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร ตัดผมรองทรงสูงยาวและยังไว้ปิดคิ้วเป็นหน้าม้า แต่งตัวชุดนักศึกษาที่ถูกรีดมาอย่างดี ชายเสื้อถูกเก็บไว้ในกางเกงสแลกสีดำทรงกระบอกของเขาอย่างประณีตได้ยืนขึ้น ใบหน้าของเขาเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจเกินคำบรรยาย เหมือนเขารู้คำตอบที่อาจารย์ต้องการอยู่แล้ว
"อันนี้ผมไม่รู้ครับ" คำตอบที่เขาตอบด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม ซึ่งใคร ๆ ก็รู้ว่าเขาเคยเป็นหนึ่งในผู้เข้าชิงเดือนของปีนี้ และเกือบจะชนะอยู่แล้วจากคะแนนเสียงของคนทั้งคณะ แน่นอน ผมก็เป็นหนึ่งในคะแนนเสียงเช่นกัน แต่เขาดันสงสารคนที่หล่อกว่าคนหนึ่งที่เพิ่งตกรอบไป เพราะเขาชักเริ่มไม่สนใจตำแหน่งเดือนประจำคณะจึงสละสิทธิ์ไปเฉย ๆ แบบนั้น ซึ่งผลที่ตามมาก็คือความเป็นที่นิยมของเขาก็ยิ่งสูงขึ้นไปอีก บวกกับว่าตัวเองเป็นคนหน้าตาดี จึงเป็นที่หมายปองของสาว ๆ
โอเค ๆ เข้าเรื่องต่อเลยละกัน
อาจารย์โต๋งทำสีหน้าไม่พอใจกับคำตอบที่เขาไม่อยากจะได้ยินจากศิษย์เอกของเขาแม้แต่น้อย เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยอารมณ์ที่เขาอยากจะมุดแทรกแผ่นดินหนีไปเลย แต่ด้วยความที่อาจารย์เริ่มมีอายุและมีรูปร่างอวบ จึงทำแบบนั้นได้ยาก นัทเป็นศิษย์เอกของอาจารย์โต๋งและยังครองตำแหน่งคนทำหนังอันดับหนึ่งของคณะที่ไม่มีใครเปรียบได้อีกแล้ว แถมยังหน้าตาดี แต่งตัวดี จึงทำให้มีคนชอบเข้าหาอยู่เรื่อย ซึ่งผมก็เป็นหนึ่งในชนกลุ่มน้อยที่ไม่ได้คิดจะเข้าหา เป็นเพราะว่าผมไม่ได้หลงใหลกับงานทำหนังหรือเรื่องพวกนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เพียงแต่ว่าผมไม่อยากเรียนคณะบริหารธุรกิจเพราะมันยาก อันที่จริงผมก็กลัวที่จะเรียนไม่จบด้วยแหละเลยตัดสินใจมาเรียนที่คณะนิเทศ
"น่าจะเป็นแนวตลกล่ะมั้งครับจารย์" มีใครคนหนึ่งตอบ 'นิว' นั่นเอง เขาเป็นเพื่อนของนัท ได้ข่าวลือว่าฝีมือพอ ๆ กัน แต่อายุน้อยกว่าสองปี แต่ก็อายุมากกว่าผมเพียงปีเดียว ซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ ผมเอง เขาน่าทึ่งตรงที่ว่าอายุแค่ยี่สิบปีก็มีงานที่อลังการกว่าเด็กทุกคนในมหา'ลัยแล้ว นั่นเป็นเพียงส่วนหนึ่งที่ผมเห็นในมหา'ลัย แต่ผมก็เคยคุยกับเขาอยู่ไม่นานจนทำให้รู้ว่าเขาเป็นคนที่อัธยาศัยดีทีเดียว แต่ก็ไม่รู้อะไรนอกจากนั้นอีกแล้ว แต่ที่รู้ ๆ ก็คือนัทกับนิวเป็นคู่หูทำหนังที่แข็งแกร่งที่สุดในนิเทศ
"ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ? คุณนิว" อาจารย์โต๋งถาม "คุณอย่าคิดจะสปอยล์วันพีชผมเชียวนะ"
"เอาน่าจารย์ ให้ผมได้ตอบก่อน" นิวยิ้มแหะ ๆ แล้วจึงเปลี่ยนใบหน้ามาเป็นใบหน้าที่ดูจริงจัง ซึ่งมันเป็นความสามารถพิเศษที่เขาสามารถเปลี่ยนอารมณ์ได้รวดเร็วจนมนุษย์เมนบางคนยังอาย "ก็เพราะมันยากที่จะทำให้ใครหัวเราะกับมุกตลกนี่ ขนาดโจ๊กเกอร์สมัยที่ยังปกติ จะคิดแต่ละมุกให้คนขำได้ยังลำบากเลยจารย์"
"ที่ตอบมาก็มีเหตุผล" อาจารย์โต๋งเอามือลูบคางตัวเองอย่างครุ่นคิด "เดี๋ยวธีสิสผมจะให้คุณทำหนังตลก ดูซิว่าคุณจะทำออกมาได้ไหม"
"อ้าว! แล้วทำไมต้องเป็นผมด้วยละครับ" นิวห่อไหล่
"ก็อยากรู้ว่าคุณจะทำได้ไหมแค่นั้น" ก่อนที่นิวจะพูดอะไรออกมา เหมือนอาจารย์โต๋งจะรู้อยู่แล้วจึงสวนเขากลับ "คุณเงียบ ๆ ไปก่อน เดี๋ยวผมจะเปิดหนังสั้นที่รุ่นพี่ของพวกคุณได้ทำ ซึ่งมันเกี่ยวกับงานรับน้องที่ผ่านมาเป็น Case Study"
และแล้วเขาก็เปิดหนังสั้นที่ว่านั้นให้ดู
มันคือหนังสั้นซอมบี้ทุนสูง (สำหรับเด็กนักศึกษา) ที่ทำเพื่อเป็นงานส่งในวิชาที่ผมกำลังเรียนอยู่ ความยาวของหนังสั้นเรื่องนี้อยู่ที่สามสิบนาที ซึ่งน่าจะเป็นรุ่นพี่ที่จบไปแล้วทำแน่นอน เพราะว่านักแสดงแต่ละคนที่ผมเห็นในนี้ไม่รู้จักเลยแม้แต่คนเดียว แต่ก็นะ เรื่องราวในหนังเริ่มต้นว่ามีเด็กนักศึกษาคนหนึ่งเดินอยู่ท่ามกลางสุสานในตอนกลางคืน ดูเหมือนว่านางกำลังหลงทางอยู่ด้วย แล้วจู่ ๆ ก็ไปเจอกับชายคนหนึ่งที่เดินขากะเผลก เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง เนื้อหนังสีซีดจนแทบไม่รู้เลยว่าตอนเมกอัปต้องใช้รองพื้นเบอร์ไหนถึงจะทำให้ซีดเป็นตีนไก่ได้ขนาดนี้ พอนางเอกเดินเข้าไปเพื่อที่จะถามทาง ผู้ชายคนนั้นก็หันมา ปรากฏว่าเขาคือซอมบี้ เสียงประกอบที่จู่ ๆ ก็ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยก็ทำให้ทั้งห้องสะดุ้งไปตาม ๆ กัน นางเอกกรีดร้องแล้ววิ่งหนีออกไป ซอมบี้เห็นดังนั้นจึงวิ่งตามไป การแสดงทั้งหมดในเรื่องนี้มันดูไม่ธรรมชาติเลย
ปัง!!
มีเสียงอะไรบางอย่างกระแทกที่กระจกอย่างรุนแรงจนที่ให้ทุกคนให้ความสนใจหันหลังไปมองต้นเสียง ซึ่งมันอยู่ตรงนั้นนั่นเอง ใครคนหนึ่งพยายามเอาหัวเคาะกับกำแพงเบา ๆ เป็นผู้หญิงแฮะ เพราะมีผมปิดใบหน้า นักศึกษาแต่ละคนเริ่มกลัวสิ่งที่ตัวเองกำลังมองอยู่ ณ ตอนนี้ บางคนถึงกับกระซิบว่า ซอมบี้หรือเปล่าวะ?
ผมคิดว่าไม่ใช่…เป็นไปได้ที่ไหนที่เราเพิ่งดูหนังสั้นซอมบี้ของรุ่นพี่นักศึกษาได้ไม่ถึงห้านาทีแล้วจู่ ๆ ก็มีซอมบี้มายืนเอาหัวเคาะกับประตูกระจกเลยเนี่ยนะ ถ้ามันเป็นเรื่องจริงก็คงจะเป็นที่เซอร์ไพรส์สำหรับผมและทุกคนในห้องเรียนอย่างแน่นอน
"เป็นของสาขาคณะการแสดงปะพวกเรา?" เปีย นักศึกษาหญิงร่างบางลุกขึ้นพูดปลอบทุกคนทั้ง ๆ ที่เหงื่อก็ชุ่มไปทั้งตัว "บางทีนี่อาจจะเป็นเพื่อนเราจากสาขานั้นก็ได้นะ บางทีก็มาเพื่อโปรโมตละครเวทีของปีนี้ไง"
"แต่เรียนอยู่สาขาการแสดงนะ คอนเซปต์ของละครเวทีของพวกเราไม่ได้เป็นซอมบี้" ปายพูด นั่นส่งผลให้ทั้งห้องเกิดอาการหน้าซีดไปหมด
"ทุกคนอยู่ในความสงบก่อน เดี๋ยวอาจารย์จะเป็นคนออกไปจัดการให้ คงเป็นเด็กที่ชอบแกล้งกันเฉย ๆ แหละ ไม่มีอะไร" อาจารย์โต๋งรวบรวมความกล้าแล้วเดินไปที่ประตู แต่หญิงผมยาวปริศนาก็ยังคงเอาหัวเคาะกับประตูเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ดูจากการแต่งตัว ดูจากเครื่องแบบแล้ว เธอน่าจะเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยผมนี่แหละ ผมมองเห็นไม่ค่อยชัดเพราะเธอใสเสื้อคลุมสีดำทับอยู่ เมื่ออาจารย์กำลังจะเปิดประตู ผมสังเกตรอยสีแดงที่ชุ่มอยู่บนชุดนักศึกษาสีขาว ทำให้ผมนึกถึงเลือด ตอนนี้ผมเบิกตาโพลงทันที
"อาจารย์! หยุดก่อน!!"
อ่า…ผมคงไม่กล้าที่อยู่ดี ๆ ก็พุ่งขึ้นไปตะโกนแบบนั้นหรอก เพราะเลือดนั่นอาจจะเป็นเลือดปลอมก็ได้ วงการมายาสมัยใหม่ก็แบบนี้แหละ จะแยกของจริงกับของปลอมออกก็ต้องใช้เวลานาน
อาจารย์โต๋งเปิดประตูด้วยสีหน้าที่หงุดหงิดพอสมควร
"คุณเป็นใคร? คุณมีสิทธิ์อะไรมารบกวนการสอนของผม? คุณมีเรียนหรือเปล่า?" อาจารย์รัวคำถามออกไปแทบไม่มีเวลาให้หายใจหลังจากที่เปิดประตูออกไปแล้ว
แต่เวลาหายใจหลังจากนั้นคือ หายนะ!
ในพริบตาเดียวนั้น จู่ ๆ นักศึกษาสาวคนนั้นพุ่งเข้ามากัดแขนอาจารย์โต๋งทันที ท่ามกลางความตกใจของอาจารย์และนักศึกษาที่อยู่ตรงนั้น ทำให้ทุกคนลุกออกจากที่นั่งและกระโจนถอยห่างจุดเกิดเหตุทันที อาจารย์ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แขนของเขามีเลือดพุ่งออกมาไม่ต่างจากท่อประปาแตก แต่ซอมบี้สาวนั้นก็ยังฝังเขี้ยวไปให้ลึกที่สุด และดูเหมือนมันกำลังชอบกลิ่นคาวเลือดนี้มาก
"ใครก็ได้ดึงยัยนั่นออกมาจากอาจารย์โต๋งเร็วสิ!!" วินตะโกนลั่นอย่างกลัว ๆ "พล! มึงเข้าไปสิ!"
วินใช้พละกำลังของเขาที่มีผลักร่างพลที่กำลังยืนอึ้งเข้าไปหานักศึกษาสาวที่กำลังขย้ำกัดกินแขนอาจารย์โต๋งอย่างบ้าเลือด ดูจากสภาพเขาคงไม่รอดแน่นอน พลพยายามตั้งสติแล้วกระชากตัวนักศึกษาคนนั้นออกมา ด้วยความที่ตัวเองเป็นคนที่แรงเยอะ ร่างนักศึกษาจึงหลุดจากอาจารย์โต๋งด้วยแรงกระชากเพียงครั้งเดียว และแล้วมันก็เปิดเผยใบหน้าที่ทำให้ผมไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต! ใบหน้าที่บิดเบี้ยวซีดเผือด สีเลือดที่ผุดขึ้นบนใบหน้าเหมือนมีรากไม้แทรกอยู่ใต้ผิวหนัง ดวงตาสีขาวโพลนไม่ต่างจากผีดิบ ร่างกายชโลมไปด้วยเลือดสีแดง ส่งกลิ่นคาวไปทั่วบริเวณ ส่วนอาจารย์โต๋งนอนหมดสติไปแล้ว แขนที่ถูกกัดมีเลือดไหลออกมาไม่ต่างจากท่อประปาที่แตกแล้ว ทุกคนที่ถอยหลังติดผนังไม่ละสายตาจากซอมบี้ตัวนั้น มันไม่รีรอ มันพุ่งเข้าใส่พลและทุกคนโดยไม่คิดชีวิต
"อะไรกันวะเนี่ย!!" นัทโวยวาย
จู่ ๆ ร่างที่หมดสติของอาจารย์โต๋งก็ลุกขึ้นมา…เวรละ…อาจารย์โต๋งกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว…เขามองมาที่พวกเราและกระโจนเข้าใส่อย่างไม่รีรอเช่นกัน เขาและซอมบี้สาวกัดกินนักศึกษาไปหลายคนและส่งผลให้คนที่โดนกัดนั้นกลายร่างเป็นพวกเดียวกับมันในเวลาไม่ช้า ทุกคนต่างหวาดกลัวกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่บางคนที่ตั้งสติพอที่จะหยิบอะไรที่สู้ได้ก็เข้าสู้และป้องกันตัวเอง อย่างนิวหยิบปากกาด้ามยาวแทงเข้าที่หัวของมันตัวนึงเพื่อเปิดทางให้ทุกคนที่ยังรอดชีวิตได้หลบหนี
"พวกเรา!! หนี!!" นิวตะโกนและถีบซอมบี้ล้มหงายหลังไป หลังจากนั้นเขาก็วิ่งออกไปโดยไม่สนใจคนอื่น
ผมที่ได้สติก่อนจึงวิ่งตามนิวไป แต่ก็รู้สึกแปลกใจที่ทั้งห้องมีแต่เขาคนเดียวที่มีสติดีที่สุดในห้อง รองลงมาก็น่าจะเป็นผม เพราะว่าเหตุการณ์แบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิต มนุษย์เป็นพวกที่กลัวสิ่งที่ตัวเองไม่รู้และจะใช้สัญชาตญาณของตัวเองตัดสินทันทีว่ามันเป็นภัยคุกคามต่อตัวเองและเผ่าพันธุ์ของตัวเองหรือไม่
ซึ่งในกรณีนี้ ใช่อย่างแน่นอน!
"อย่าใช้ลิฟต์!" นิวบอกผมในขณะที่กำลังจะกดลิฟต์ "เราจะเสี่ยงลงลิฟต์แล้วเจอกับพวกมันไม่ได้"
"แล้วถ้าไม่มีพวกมันเลยล่ะ?" ผมถามกลับ นิวทำหน้าเขม็งใส่
"กูไม่คิดจะเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงหรอกนะ" เขาวิ่งลงทางบันไดหนีไฟไป "ตามมา"
ผมตัดสินใจตามนิวไป จู่ ๆ ก็มีมือหนึ่งพุ่งเขามาคว้าตัวผมแล้วดึงเข้าไปในห้องเก็บไม้กวาดของแม่บ้าน ตัวผมที่กำลังจะโวยวาย แต่ใครบางคนทำเสียงจุ๊ ๆ ไว้ก่อน ผมจึงไม่ออกเสียงอะไร นิวนั่นเอง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเหงื่อ ผมได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นและยังได้ยินเสียงเขาหอบ ซึ่งเขาพยายามใช้เสียงให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้
"อย่าส่งเสียง" เขากระซิบ "พวกมันมีอยู่ทุกที่ พวกมันครองมหา'ลัยเราแล้ว"
"แล้วเราจะทำยังไงกันดี?" ผมถามด้วยเสียงกระซิบ
"กูดูหนังซอมบี้มาเยอะ กูพอรู้ว่าจะทำยังไงให้รอด" นิวแสยะยิ้มแล้วหยิบไม้กวาดทางมะพร้าวขึ้นมาสองอัน เขายื่นให้ผมหนึ่งอัน "นายต้องเอาไว้ใช้ป้องกันตัว ซอมบี้พวกนี้ก็อย่างที่ในหนังบอกและกูหวังว่านายจะเคยดูหนังซอมบี้มาบ้างสินะ จะฆ่ามันก็ให้เล็งที่หัว ถ้าจะกันให้มันหลบไป ใช้แรงทั้งหมดที่มี ขอแนะนำตัวเองใหม่ กูชื่อ นิว"
ผมรับไม้กวาดทางมะพร้าวมา "นี่ชื่อ เอ็น"
"โอเค เอ็น กูรู้ว่านายไม่ใช่คนขี้ขลาดอะไร ในเมื่อวันนี้เรามีชะตาร่วมกันแล้ว เราจะฝ่าพวกมันออกไป มันฟังดูบ้าเลือดเกินไป แต่เราไม่มีตัวเลือกมากนัก อย่าเป็นตัวถ่วงให้กันและกันและถ้าใครล้ม อย่าคิดจะกลับมาช่วยเด็ดขาด เข้าใจนะ เพราะกฎการเอาชีวิตรอดมันเปลี่ยนไปแล้ว"
"นายพูดเหมือนกับว่านายเคยใช้ชีวิตอยู่ในโลกซอมบี้มาแล้วงั้นแหละ" ผมยักคิ้ว
"ไม่เคย แต่นี่แหละ โลกที่กูใฝ่ฝันก็มาถึง กูวางแผนที่จะใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้มานานแล้ว ในที่สุดความฝันกูก็เป็นจริงขึ้นมาสักที!!"
"นี่ล้อกันเล่นใช่ม้้ยเนี่ย!!" ผมโวย
"หึหึ"
นิวกระโจนออกจากห้องเก็บไม้กวาดออกไปโดยที่ไม่ได้ให้สัญญาณแล้วฝ่าดงซอมบี้ออกไป ทิ้งให้ผมอยู่คนเดียวกับด้ามไม้กวาด ให้ตายสิ วันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับผม…เรามาถึงจุดนี้ได้ยังไง…จุดที่ต้องออกมาสู้กับฝูงซอมบี้ มันต้องมีทางใดสักทางสิที่ไม่ต้องจัดการกับพวกมัน นิวเปิดประตูห้องเก็บไม้กวาดมา ผมสังเกตเห็นว่าใบหน้าของเขาชโลมไปด้วยเลือดของพวกซอมบี้ นี่เขาไปทำอะไรมากันแน่เนี่ย!?
"ออกมาได้แล้ว! ไอ้ขี้ขลาด! ช่วยชั้นจัดการพวกมันหน่อย!" นิวดึงผมออกมาเผชิญหน้ากับพวกมันสองตัวที่กำลังวิ่งเข้ามาหาผม
"บทเรียนแรก" นิวเข้ามาข้างหลังผมแล้วคว้าแขนของผมที่จับด้ามไม้กวาดอยู่และตั้งท่าเตรียมสู้ให้ พอพวกมันวิ่งเข้ามาในระยะการโจมตี นิวเหวี่ยงแขนผมหวดซอมบี้สองตัวนั้นเข้าที่ขมับเต็ม ๆ จากนั้นเขาจึงจัดการกับอีกตัวโดยการปล่อยมือจากผมแล้วคว้าด้ามไม้กวาดของเขาที่ตกอยู่ไม่ไกลหวดเขาที่กลางศีรษะ ซึ่งเป็นศูนย์รวมของเส้นประสาทอย่างแรง จึงทำให้ซอมบี้นั้นล้มลงไปกับพื้นแล้วสิ้นสภาพในที่สุด "อย่าลังเลที่จะลงมือกับมัน"
ผมทรุดลงไปกับพื้น ต่อมารู้สึกคลื่นไส้อย่างบอกไม่ถูก กลิ่นคาวเลือดที่ลอยเข้ามาแตะจมูกนั้นทำให้ผมอาเจียนออกมาในที่สุด ไม่รู้หรอกว่าเมื่อเช้าผมกินอะไรมาบ้าง แต่ที่รู้ ๆ กันก็คือ มันออกมาหมดเลย ซึ่งนิวก็ไม่ได้คลื่นไส้กับสิ่งที่ตัวเองกระทำอยู่ ดวงตาของเขาไร้ชีวิตชีวา แต่ในทางกลับกัน ดูเหมือนว่าเขาได้เจอกับสิ่งที่เขากำลังโหยหา ในตอนนั้นมันทำให้ผมรู้ได้ว่าเขาเป็นคนกระหายเลือดขนาดไหน เสียงโหยหวนที่ดังอยู่ในอาคารมันก้องไปทั่วบริเวณ ไม่รู้ว่าเพื่อน ๆ หรือคนในอาคารโดนเล่นงานไปเท่าไหร่แล้ว แต่อย่างเดียวทำผมภาวนาก็คือ…
ขอให้ฟางปลอดภัย
"รีบมาเร็ว เดี๋ยวพาไปที่บ้านชั้นก่อน ที่นั่นมีของจำเป็นสำหรับการเอาชีวิตรอดจากโลกที่แสนโหดร้ายแบบนี้" นิวเอามือมาวางไว้บนบ่าของผม "ไม่ต้องห่วงเรื่องอ้วกหรอก ชั้นไม่ทางบอกใครอย่างแน่นอน ศพแรกก็เป็นแบบนี้แหละ แต่เดี๋ยวศพต่อ ๆ ไปก็ชินไปเอง"
ร่างกายของผมสั่นเทิ้มไปด้วยความกลัว ซึ่งเขาก็สามารถสัมผัสได้
"ความจริงชั้นปล่อยให้นายอยู่ตรงนี้และรอพวกผีดิบนั่นเข้ามากินสมองนายได้เลยนะ แต่ที่ช่วยนายเอาไว้เมื่อกี้ เป็นเพราะว่าชั้นเห็นอะไรบางอย่างในตัวนาย" นิวจ้องมาที่ผมด้วยสายตาที่เย็นชา "นายต้องปรับสภาพ ปรับความคิดทุกอย่าง ไม่ไม่ว่าจะเป็นกฎหมายหรือถูกผิด มันใช้การในโลกนี้ไม่ได้แล้ว นายจำไว้สิ่งเดียวก็คือนายต้องเอาชีวิตให้รอดเท่านั้น"
ผมตั้งใจฟังและพยักหน้า จากนั้นผมก็พยายามตั้งสติ พยายามหายใจเข้าออกแม้ว่าบริเวณตรงนั้นจะเต็มไปด้วยกลิ่นเลือดก็ตาม มันก็จริงอย่างที่นิวว่า พวกที่ตามก่อนส่วนใหญ่มักจะไม่ยอมรับและไม่ยอมปรับสภาพเข้ากับเหตุการณ์นั้น จึงทำให้ตัวเองถูกฆ่า ใช่…เราไม่ยอมรับสิ่งที่มันเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววิฯ ต่างหาก แต่ใครล่ะจะสามารถตั้งสติได้ขนาดนี้ อย่างในหนังมันเกิดขึ้นแล้วมีแต่พระเอกคนเดียวที่ตั้งสติและเอาตัวรอดจากสถานการณ์ได้ทุกเมื่อ ซึ่งมันก็ไม่ได้น่าแปลกอะไร
แต่นี่มันชีวิตจริง ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม ไม่มีพระเอก ไม่มีนางเอก มีแต่ตัวเราเองซึ่งมีอยู่สองตัวเลือก ระหว่างเปิดใจยอมรับฝันร้ายที่กลายเป็นจริงแล้วหาทางเอาชีวิตรอดให้ถึงที่สุดเพื่อวันข้างหน้า หรือร้องไห้ฟูมฟายโหยหาโลกที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นที่อยู่ในจินตนาการเพื่อปกปิดความจริงที่แสนโหดร้าย นี่แหละคือสิ่งที่โลกของเรากำลังเล่นตลกอยู่
ผมมองนิว จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลอาบแก้ม
"ไปกันเถอะ"


## CHAPTER 5: หัวใจที่เน่าสลาย

กลิ่นคาวเลือด เสียงร้องโหยหวน เสียงเคี้ยวเนื้อและกระดูกที่พวกซอมบี้กำลังเคี้ยวมันสมองและเนื้อมนุษย์ติดกระดูกของใครสักคนอยู่ สภาพระเบียงทางเดินจากที่เคยสะอาดตอนนี้เต็มไปด้วยศพมนุษย์และซอมบี้ที่ชุ่มไปด้วยเลือดนอนไม่ได้สติอยู่ตรงนั้น และยังมีตัวที่ยังเดินได้ยืนนิ่งอยู่ แต่ก็ยังมีบางตัวที่เดินไปมาด้วยท่าทางที่น่าขนลุก ทุกครั้งที่มันก้าวเดิน จะมีเสียงเนื้อหนังขยับตัดกับเสียงกระดูกที่แตกร้าวเสียดสีกันไปมา พวกมันไม่มีลมหายใจเลยไม่สามารถได้ยินเสียงพวกมันเวลามันสูดอากาศ เพราะมันไม่สามารถทำได้ มันไม่ได้อยู่ด้วยอากาศ ทำไมน่ะเหรอ? เมื่อกี้นิวจับมันมาหนึ่งตัวและใช้ถุงพลาสติกคลุมหัวมันและรัดมันด้วยเทปพันสายไฟสีดำแน่นจนต่อให้แรงเยอะขนาดไหนก็ไม่มีวันแกะมันออกได้ มันดิ้นไปดิ้นมาแต่รู้ได้เลยว่ามันไม่ได้ดิ้นเพราะความทรมานที่เกิดจาดการขาดอากาศหายใจ มันดิ้นเพราะมันพยายามสู้แรงผู้ชายสองคนที่กำลังตรึงมันอยู่กับพื้นต่างหาก มันกระทบฟันตัวเองเหมือนกำลังจะบอกว่า "ถ้ากูออกไปได้เมื่อไหร่ กูจะเก็บมันสมองของพวกมึงไว้เป็นของหวาน" ปกติมนุษย์จะมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินสี่นาที เนื่องจากออกซิเจนไม่สามารถเข้าถึงสมองได้ จะทำให้เซลล์สมองตายซึ่งมันควรจะเป็นอย่างนั้น แต่ในทางกลับกัน แม้ว่าร่างกายจะตายแต่ตราบใดที่สมองก็ยังไม่ถูกทำลายมันก็ยังสามารถเคลื่อนไหวได้อยู่ดี แต่น่าแปลกที่แม้ว่ามันขาดอากาศนานถึงสิบนาที มันก็ยังไม่เป็นอะไร แสดงว่าต่อให้พวกมันอยู่ในอวกาศก็ยังสามารถเคลื่อนไหว ตอนแรกผมกะจะใช้คำว่า "มีชีวิต" แต่คงใช้ไม่สะดวกนักกับพวกผีดิบเดินได้ ผมไม่ใช่หมอที่จบด้านนี้มาโดยตรง ข้อสันนิษฐานของผมเมื่อกี้อาจจะผิดก็ได้
"พวกมันต่อให้ไม่มีลมหายใจก็ยังเคลื่อนไหวได้" นิวพูดในขณะที่ใช้กระบองที่ทำมาจากด้ามไม้กวาดทางมะพร้าวฟาดเข้าที่กะโหลกศีรษะของซอมบี้ที่ถูกถุงพลาสติกครอบจนเกิดเสียงแตกร้าวของกะโหลกและเลือดสีดำทมิฬพุ่งกระฉูดออกมาเปื้อนภายในถุงที่ครอบหัวมัน อีกทั้งลูกตาทั้งสองข้างที่ถลนออกมาด้วยแรงกระแทกก็กระเด็นไปไม่ถึงไหน นิวต้องหวดถึงสองครั้งกว่ามันจะแน่นิ่งได้
"แล้วจะทำยังไงกันดี?" ผมถาม ส่วนนิวถอนหายใจแล้วปัดเส้นผมที่ยาวปิดใบหน้าไปไว้ด้านหลัง ความจริงผมเป็นพวกที่ไม่ค่อยสนิทกับใครในห้อง แต่ก็มีนิวคนเดียวที่พอสนิทกันแต่ก็ไม่มาก เขาเป็นชายร่างสูงหนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตรและมีรูปร่างอวบนิดหน่อย แต่ร่างกายของเขาได้ถูกห่อหุ้มไปด้วยกล้ามเนื้อบาง ๆ เหมือนกับสไปเดอร์แมน ไว้ผมยาวปิดหน้า แต่ก็มีหลายครั้งที่เขาจะเสยผมและใช้ยางมัดผมสีดำมัดเป็นหางม้าไว้ด้านหลัง ใบหน้าของเขามีแก้มนิด ๆ ทำให้ดูอ่อนหวานไม่ต่างจากเด็กผู้หญิง ซึ่งวันนี้เขาไว้หนวดเบา ๆ จึงทำให้ใบหน้าที่อ่อนหวานดูขมขึ้นทันตาเห็น แต่แววตาก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม เขาเป็นคนสายเลือดจีนแท้แต่ดันพูดภาษาจีนไม่ได้ บางคนก็ทักว่าเขาเป็นคนญี่ปุ่นบ้าง เกาหลีบ้าง แต่ก็ช่างเถอะ ผมรู้จักแค่ว่าเขาเป็นหนึ่งในคนทำหนังของคณะ ผมเคยไปช่วยเขาทำหนังหลายเรื่อง ซึ่งหนังของเขาส่วนใหญ่ก็จะเป็นหนังอกหัก ดาร์ก โรแมนติกที่ส่วนใหญ่จะจบแบบแย่ทั้งนั้น ผมไม่รู้ว่าอะไรที่ให้เขาเป็นแบบนี้
เขาหันมาหาผมพร้อมขมวดคิ้ว
"เราต้องไปช่วยยูอิ แฟนชั้นที่เรียนอยู่ชั้นสาม" นิวพูด ซึ่งนั่นทำให้ผมรู้สึกแปลกใจไม่น้อย
"ก็แย่แล้วนิว! ป่านนี้ยูอิคงถูกพวกซอมบี้รุมกินโต๊ะไปหมดแล้วมั้ง!" ผมแย้ง
"มึงไม่รู้จักแฟนกูดีเท่ากูหรอก!!" นิวเดือด "กูเชื่อว่าแฟนกูจะรอดออกมาได้!!"
"แล้วนายจะไปยังไง?" ผมถาม "ซอมบี้ก็มีอยู่เต็มทางเดิน"
"บันไดหนีไฟก็สามารถพาเราไปได้ทุกที่นี่ หัดคิดซะบ้าง" เขาพูดแล้วกระโดดข้ามราวบันไดลงไปจากชั้นที่เราอยู่ตอนนี้คือชั้นที่เจ็ด เขากระโดดข้ามราวบันไดไปเรื่อย ๆ ทีละชั้น ๆ จนถึงชั้นสาม ผมไม่รอช้าวิ่งตามลงไปทีละขั้น ๆ เพราะร่างกายของผมเองก็ไม่ได้แข็งแกร่งขนาดว่าสามารถทำกระโดดโลดโผนได้ขนาดนั้นหรอก แต่มันถูกทดแทนด้วยความเร็ว ผมเป็นคนวิ่งเร็วมากมาตั้งแต่สมัยมัธยมแล้ว แค่วิ่งลงบันไดแค่นี้ก็ไม่ใช่ปัญหา ผมวิ่งตามนิวที่กระโดดข้ามราวบันไดไปอีกชั้นอย่างคล่องแคล่วจนผมตามเขาทัน เขารู้ว่าผมจะต้องตามมาจึงรอ เขามองออกไปทางช่องกระจกเล็ก ๆ ที่อยู่ตรงบานประตูเหล็ก ผมสังเกตเห็นว่ามีซอมบี้ตัวนึงยืนจังก้าต่อหน้าเรา เมื่อผมกำลังจะพูดอะไรออกไป นิวยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามอย่างรวดเร็วเหมือนเป็นสัญญาณบอกว่า "มึงอย่าคิดจะพูดอะไรทั้งนั้นในตอนนี้เด็ดขาด"
"เงียบก่อน" นิวกระซิบแล้วกวักมือเรียกให้ผมเดินเข้าไปใกล้ ๆ "นายเห็นอะไรมั้ย?"
ผมสังเกต แต่ก็ไม่เห็นอะไร
ผมจึงส่ายหน้า
"ดูให้ดี ๆ กูจ้องหน้ามันตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว แต่มันไม่เห็นกู นั่นก็หมายความว่า"
"มันตาบอด"
"ใช่! ตาบอด" นิวแสยะยิ้ม "เราได้เปรียบตรงที่ว่าเราสามารถเคลื่อนไหวได้โดยที่พวกมันไม่เห็น แต่มันก็เหมือนคนตาบอดที่ประสาทการรับรู้ด้วยเสียงและกลิ่นจะเพิ่มขึ้นจนน่ากลัวเลยทีเดียว"
"นี่เอามาจากหนังซอมบี้ปะเนี่ย"
"อันนี้มันอ้างอิงมาจากทฤษฎีของจริงโว้ย!" นิวโวยเบา ๆ เพื่อไม่ให้มันได้ยิน จริง ๆ แล้วประตูหนีไฟจะเก็บเสียงได้ดี แต่สิ่งที่นิวทำไปเมื่อกี้เป็นเพราะว่าเราต้องปลอดภัยไว้ก่อน
"มีแผนว่าไง?" ผมถาม
"บุกเขาไปเลย กูขี้เกียจคิดแผน"
ผมอึ้งไปพักใหญ่ คนบ้าที่ไหนบุกเข้าตะลุยเข้าไปในดงซอมบี้เหมือนกับว่าตัวเองกำลังเล่นเกมเลฟฟอร์เดดเลยฟะ ชีวิตเราจริง ๆ มันเปราะบางมาก แค่ซอมบี้โขนเพียงครั้งเดียว แม้ว่าจะเล็กน้อยแค่ไหนก็สามารถกลายร่างได้แล้ว นิว!! แกมันไม่มีหัวคิดซะเลย!
"ตามมาเร็ว!! คุ้มกันด้วย!!" เขาไม่พูดมากไปกว่านี้แล้วพุ่งออกไปหวดซอมบี้ตัวที่ยืนอยู่ด้านหน้าทันที ผมจำใจที่จะต้องออกไปเหมือนกันแล้วจัดการหวดที่หัวซอมบี้ร่วงไปตัวนึง พวกมันบางตัวที่วิ่งเข้ามา ผมกับนิวจะยันมันไว้โดยการถีบให้ถอยหลัง ไม่ก็ล้มเพื่อจะได้มีโอกาสฆ่าได้สูงขึ้นและตัวที่ช้าก็สามารถจัดการได้ด้วยแรงที่มี ตอนนี้พวกเราสองคนเหมือนนักรบสปาต้าสองคนสุดท้ายที่กำลังรบกับเผ่าเปอร์เซีย นิวเหมือนกษัตริย์ลีโอไนดัสและผมเป็นมือขวาของเขา ซึ่งชื่อว่าอะไรสักอย่าง ผมจำไม่ได้ โชคดีที่ั้ชั้นนี้ซอมบี้มีไม่เยอะมาก พวกเราจึงจัดการได้ไว มันยากมากที่จะฆ่าได้สักตัวสองตัวในขณะที่พวกมันถาโถมเข้ามากันเป็นฝูง
นิววิ่งไปตามระเบียงทางเดินที่ชุ่มไปด้วยเลือดและกลิ่นของมันฟุ้งยิ่งกว่าชั้นที่แล้วเสียอีก เขาเข้าไปในห้องสามศูนย์ห้าซึ่งเป็นที่ตั้งห้องเรียนของยูอิ แฟนของนิว ซึ่งผมก็เคยเจออยู่ไม่กี่ครั้ง ไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัวแต่ก็เคยได้คุยบ้างไม่กี่ครั้งเช่นกัน เธอเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่นและมีหน้าตาสวยเป็นรองแค่ฟาง ก่อนที่เธอจะมาคบกับนิว ก็มีผู้ชายหลายคนมาจีบซึ่งผมก็เป็นหนึ่งคนที่จีบเธอไม่ติด แบบว่าแป้กตั้งแต่พูดประโยคแรกเลย เธอตอบกลับมาว่า ชั้นมีคนที่ชอบมาก ๆ อยู่แล้ว จึงไม่อยากรับความรู้สึกใครได้อีก นั่นจึงทำให้ส่วนใหญ่หันไปจีบฟางแทน แต่ครั้งนี้ผมต้องเอาให้ได้!
เมื่อผมตามนิวเข้าไปก็เห็นสภาพที่ผมถึงกับทรุดลงกับพื้น เป็นภาพที่นิวกำลังกอดศพของยูอิอยู่ น้ำตาของเขาไหลอาบแก้ม ใบหน้าของเขาบ่งบอกได้ถึงความผิดหวังในตัวเองอย่างมาก ชุดนักศึกษาหญิงสีขาวเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดง ใบหน้าของเธอถูกกัดจนแหว่งเห็นเพียงฟันที่โผล่ออกมาทักทาย ดวงตาของเธอเบิกกว้าง นัยน์ตาสีดำค่อย ๆ จางหายไปซึ่งเป็นสัญญาณว่าเธอกำลังจะกลายร่างอีกไม่นาน
"ทำไมกัน…" ผมพูดขึ้น จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลโดยที่ไม่รู้สาเหตุ ทำไมต้องไหลล่ะ? แฟนกันก็ไม่ใช่… แถมไม่ค่อยจะได้คุยกัน ช่วงเวลาดี ๆ ก็ไม่เคยมีด้วยกัน แล้วทำไมผมต้องมาร้องไห้ให้กับคนที่ไม่ได้รักผมล่ะ…
"นิว…ไม่ช้าเธอก็จะกลายร่างแล้วนะ" ผมเช็ดน้ำตาด้วยแขนเสื้อแล้วพูดออกไป
"ไม่…" นิวมองใบหน้าของยูอิที่ซีดเผือก ปากของเธอเริ่มขยับ นั่งเป็นสัญญาณว่า เธอเริ่มกลายร่างแล้ว เส้นเลือดสีดำค่อยปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เรียวสวยของเธอ แม้ว่าส่วนนึงจะโดนกัดแหว่งไปแล้วก็ตาม
"ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่…."
เวรกรรม…นิวเสียสติไปแล้ว…
หลังจากนั้น ซอมบี้ยูอิก็พุ่งเข้ามากัดคอนิว แต่เขาคว้าไปที่คอของร่างแฟนสาวก่อนที่จะดันเข้าไปกระแทกที่ผนัง การกระทำของเขาทำให้ผมช็อกเล็กน้อย นั่นร่างแฟนตัวเองเลยนะ!! ทำไมถึงทำแบบนี้ ผมไม่เคยเห็นนิวทะเลาะหรือได้ข่าวทำร้ายแฟนมาก่อน ไม่ว่าจะคนไหน เขาต้องไม่ใช่คนที่ต้องทำร้ายผู้หญิงนี่!!
"มึงอย่าเพิ่งโลกสวย เอ็น!!" นิวตะคอก ผมสะดุ้ง "อย่าลืมว่าตอนนี้เราอยู่ในสถานการณ์แบบไหน เราควรทำอย่างไรเพื่อให้เรามีชีวิตรอดเพื่อคนที่ตายไปแล้ว เราจะไม่ปรานีต่อซอมบี้ทุกตัว ไม่เว้นแม้แต่ว่าซอมบี้ตัวนั้นจะเคยเป็นคนที่เรารักมากแค่ไหนก็ตาม คนเราถ้าถึงเวลาตายก็คือต้องตาย แต่พอตายแล้วมีถูกปลุกขึ้นมาเป็นอย่างอื่น เรามีหน้าที่ต้องกำจัด"
เขาหันมาหาผมและแสยะยิ้มทั้งน้ำตา
"เพื่อยูอิ" เขาเหวี่ยงร่างของยูอิลงไปกับพื้นแล้วคว้ากระบองของเขาซัดไปที่ศีรษะของซอมบี้ยูอิติดกับพื้นเต็มแรง มันแรงจนทำให้สมองระเบิดออกมาพร้อมกะโหลกศีรษะที่แหลกเป็นเสี่ยง ๆ เลือดสีดำกระเด็นไปทั่วทิศทาง ร่างกายของเธอกระตุกอยู่สองสามทีก่อนที่จะแน่นิ่งไป เขายืนนิ่งถืออาวุธมัจจุราชที่เพิ่งปลิดชีพกายหยาบแฟนสาวตัวเองอย่างเลือดเย็นอยู่ในมือ ผมมองนิวที่กำลังร่างกายสั่นเทิ้มไปด้วยความโศกเศร้าที่ต้องเสียคนรักไปโดยที่ไม่ได้กลับคืนมาชั่วนิรันดร ในช่วงเวลานั้น มันทำให้ผมตระหนักอย่างนึง นั่นก็คือ โลกซอมบี้ที่เราเคยเห็นในหนัง ไม่ว่าจะเป็นกฎหมายที่ใช้ไม่ได้ อำนาจทุกอย่างถูกธรรมชาติยึดคืน ความตายที่ย่างก้าวเขามาติดตามเป็นดั่งเงา
นิวเดินเข้ามาหาผม
"กูขอถามมึงเพียงคำถามเดียว เอ็น" นิวมองหน้าผมด้วยสีหน้าที่จริงจัง
ผมเงียบ พร้อมพยักหน้าเบา ๆ
"จากนี้ไปมันจะหนักหนาสาหัสกว่านี้" นิวหยิบกระบองของผมมายื่นตรงหน้า
"มึงพร้อมที่จะเผชิญกับยุคสมัยใหม่แห่งกลียุคที่กำลังจะมาถึงมั้ย?"
ผมมองใบหน้าของนิวที่ในดวงตาเปี่ยมไปด้วยไฟนรกที่ลุกไฟอย่างบ้าคลั่ง เขาพร้อมที่จะสังหารทุกสรรพสิ่งที่ขวางหน้าโดยที่ไม่พูดอะไร


## CHAPTER 6: เข้าสู่กลียุค

"พวกเราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไปใช่มั้ย!?" เสียงคาโอริน หญิงสาวชาวลูกครึ่งญี่ปุ่นจับมือธัน สาวแว่นร่างเล็กชาวไทยวิ่งหนีซอมบี้มาด้วยกันสองคน พวกเธอจับมือแน่นราวกับว่าทั้งสองรวมกันเป็นหนึ่งที่ไม่อาจจะพลัดพลาดจากกันได้ ทั้งสองคนเป็นคู่รักเลสเบี้ยนที่คบหาดูใจกันมากว่าสองปี แต่ยังไม่ได้คบกันเป็นแฟน ทั้งคู่เป็นนักศึกษาปีสี่ซึ่งกำลังจะจบการศึกษาในปีนี้ และหากทั้งคู่เรียนจบ พวกนางได้วางแผนว่าจะย้ายไปอยู่ที่ประเทศอเมริกาเพื่อแต่งงาน ซึ่งมันเป็นที่รู้ดีอยู่แล้วว่าการแต่งงานในประเทศไทยไม่สามารถแต่งงานกับเพศเดียวกันได้ มันอาจจะเป็นเรื่องบัดสีบัดเถลิง แม้ว่าพวกเธอจะเป็นคู่เลสเบี้ยนคนดังของโรงเรียนก็ตาม นั่นก็ไม่ได้ทำให้พวกเธอดีใจอยู่ลึก ๆ หรอก จริง ๆ แล้วพวกเธอมีความรู้สึกผิดต่างหากที่รักเพศเดียวกัน โดยเฉพาะคาโอรินที่มีผู้ชายที่ชอบอยู่แล้ว แต่ไม่สามารถรู้สึกรักได้แม้แต่น้อย นั่นเป็นความรู้สึกที่ขัดแย้งกับตัวเอง ชอบ แต่ไม่ได้รัก ไม่ต่างจากที่ตัวเองถูกตัวเองขังอยู่ในห้วงความขัดแย้งที่ไร้สิ้นสุดและไร้ทางออก
พวกเธอวิ่งไปตามทางเดินพร้อมกับส่งเสียงหอบจนซอมบี้ที่อยู่ใกล้ ๆ ได้ยินเสียงและวิ่งไล่ตามมาติด ๆ แต่ทั้งสองก็ยังวิ่งไปเรื่อย ๆ แต่ไม่คิดจะปล่อยมือจากกัน
"ใช่!! พวกเราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป ตลอดไปเลยนะ" ธันตอบกลับอย่างเศร้า ๆ เพราะคำว่า 'เพื่อน' มันทำให้เธอรู้สึกแย่ แม้ว่าทั้งสองจะมีความรักให้กัน แต่ก็ยังไม่ได้ขึ้นสถานะว่าเป็นแฟน เพราะเหตุผลบ้างอย่างที่มันกระทบกระเทือนถึงชื่อเสียงของเธอที่มีต่อมหาวิทยาลัย เธอเป็นถึงมือซ้ายของอาจารย์โต๋งและเธอไม่อยากจะหลุดออกจากตำแหน่งนั้นเพราะว่าไปคบกับผู้หญิงคนเดียว คนเดียวที่เธอรักหมดหัวใจ แต่มีแค่เส้นบาง ๆ กั้นอยู่แค่ว่า มันจะเป็นการรักเพศเดียวกัน ซึ่งอาจารย์โต๋งจะต้องตัดเธอออกจากตำแหน่งนี้อย่างแน่นอน
"โอ๊ย! ช่วยด้วย!!" เสียงธันร้องขึ้นมาจากด้านหลังของคาโอริน "คาโอริน!!"
เมื่อหญิงสาวหันไปหาธัน ปรากฏว่าเข้าตัวกำลังโดนซอมบี้ตัวนึงกัดเข้าที่แขนจนทำให้ความเร็วในการวิ่งตกไประดับนึง คาโอรินหยุดวิ่ง แต่นั่นเป็นความคิดที่แย่เอามาก ๆ เป็นเพราะว่าธันกำลังจะตายและจะทำให้ตัวของคาโอรินตายอย่างแน่นอน
"ช่วยฉันด้วย…ที่รัก" ธันเริ่มร้องไห้ จู่ ๆ ก็มีซอมบี้อีกสองสามตัวพุ่งเข้าหากัดร่างกายของเธอจนเลือดกระฉูดไปทั่วบริเวณ พวกมันคงคิดว่าผู้หญิงคนนั้น ช่างเป็นอาหารกลางวันที่แสนโอชะเสียจริง ๆ  คาโอรินมองคนที่ตัวเองรักด้วยความหวาดกลัว ตอนนี้ความขัดแย้งในตัวก็เพิ่มขึ้น ถ้าช่วยเธอมันก็มีความเสี่ยงที่เธอจะโดนกัดเสียเอง หรือว่าจะหนีและทิ้งคนรักเอาไว้แบบนัั้น แต่ถ้าทิ้งเธอไป มันก็ไม่ได้เป็นการพิสูจน์รักแท้ที่คาโอรินที่่มีต่อธัน
จะเอายังไงดี…
"ช่วยฉันด้วย เจ็บเหลือเกิน" ธันดิ้นไปมาทั้ง ๆ ที่มือซ้ายของเธอกำลังบีบรัดมือของคาโอรินจนเลือดไม่มีจะเลี้ยง ซึ่งเธอก็ไม่ได้คิดถึงตรงนั้นสักเท่าไหร่
"ปล่อยมือฉัน…" คาโอรินพูด อยู่ดี ๆ น้ำตาของเธอก็ไหลลงมาตามใบหน้า แววตาของเธอไม่ได้บ่งบอกถึงความอาลัยอาวรณ์เลยสักนิด แต่เป็นแววตาของซาตานที่เต็มไปด้วยความเย็นชา หญิงสาวสะบัดแขนของคนที่เคยรักหลุดด้วยการสะบัดเพียงครั้งเดียว ธันตกใจเป็นอย่างมาก แต่ใจสลายด้วยในเวลาเดียวกัน
"คาโอริน!!"
"จะให้กูกับมึงเป็นรักต้องห้ามไปตลอด ชีวิตกูก็ล่มสลายกันพอดี!!" คาโอรินตะคอกใส่เหมือนกับว่าสิ่งที่อัดอั้นในใจนั้นได้ถูกปล่อยออกมา "ตาย ๆ ไปซะเถอะมึง!!"
ว่าแล้วคาโอรินก็จัดการใส่เท้าถีบร่างของอดีตคนรักล้มหงายหลังไปหาพวกซอมบี้และพวกมันก็จัดการรุมกินโต๊ะอย่างบ้าคลั่งราวกับว่ามันเป็นอาหารมื้อโอชะเลยก็ว่าได้ เสียงฉีกเนื้อทำให้คาโอรินถึงกับสำรอกออกมาเพราะมันไม่ต่างอะไรที่ตัวเองฆ่าเอง เธอฆ่าอดีตคนรักของตัวเอง แต่ซอมบี้เป็นคนลงมือปลิดชีพ เธอวิ่งออกไปพร้อมกับปาดน้ำตา 'ฉันจะต้องรอด' เธอพูดกับตัวเอง 'ความรักจะหาต่อไปข้างหน้าก็มีอยู่เยอะแยะ!!'
พวกเรากำลังวิ่งหนีพวกซอมบี้ที่กำลังไล่กวดอยู่ นิวใช้กำลังแขนอันมหาศาลของเขาดันตู้เหล็กที่ตั้งอยู่ข้าง ๆ ทางล้มลงเพื่อสกัดพวกมัน แต่ก็สกัดไม่ได้นาน พวกมันก็สามารถปีนผ่านมาได้อย่างง่ายดาย พวกมันมีการเรียนรู้ที่รวดเร็ว พวกมันสามารถแก้ปัญหาได้บางอย่างเพื่อเป้าหมายที่เหมือนกันอยู่เป้าหมายเดียวก็คือ เลือดเนื้อและสมองของพวกเรานั่นเอง ผมหวดพวกมันสองตัวที่จู่ ๆ ก็พุ่งเข้ามาหมายจะแหวกหน้าท้องและได้ชิมเลือด ขอโทษทีที่จะให้ทำแบบนั้นได้ยาก ผมหวดพวกมันติดกับกำแพงหนึ่งตัวและอีกตัวผมหมุนตัวหลบกรงเล็บของมันและใช้หัวกระบองสวนทิ่มขึ้นที่คาง พริบตาเดียวที่ผมเห็นนิววิ่งเข้ามา ผมก็ก้มหมอบลงกับพื้น ส่วนนิววิ่งเข้ามากระโดดถีบซอมบี้ตัวที่ผมเสยคางไปและใช้กระบองฟาดเข้าที่ศีรษะของมันจนสมองแบะอยู่กับพื้น เราไม่มีเวลาที่จะชื่นชมคอมโบที่เพิ่งทำไปเมื่อกี้ สิ่งสำคัญอย่างหลักเลยก็คือเราต้องออกจากที่นี่ให้ได้ พวกเราอยู่ชั้นสอง และเราไม่สามารถลงไปชั้นหนึ่งได้ เพราะบันไดหนีไฟมันสุดแค่ชั้นนี้ พอถึงจุดนี้มันทำให้ผมรู้สึกเกลียดสถาปนิกที่ไม่ออกแบบให้บันไดหนีไฟลงไปให้ถึงชั้นหนึ่ง ผมกับนิวหันหลังชนกัน
"เอ็น ตรงหน้าชั้นมีอีกตัว"
"ข้างหลังชั้นก็มี"
นิวหยิบเศษเหล็กที่อยู่ตรงเท้าของเขาและปาไปเสียบทะลุกะโหลกศีรษะของซอมบี้ตรงหน้าเขาด้วยแรงเหวี่ยงอันมหาศาล ปกติแล้วนิวเป็นคนมีพละกำลังที่เกินมนุษย์แล้ว เขาเคยเล่าให้ฟังก่อนที่จะเกิดเรื่องราวกลียุคนี้ว่า เขาเป็นคนออกกำลังกายที่ใช้แรงเกินกำลังมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว จนพละกำลังของเขาสามารถยกรถได้คันนึงเลยทีเดียว อันนี้เขาไม่ได้พูดเล่น แต่เขาเคยยกรถของตัวเองให้ดูแล้ว ซึ่งเขาทำได้จริง ๆ!!
"ให้ช่วยมั้ย?" นิวถาม
"ไม่ต้อง"
ผมไม่ยอมให้เขามาช่วยเพียงฝ่ายเดียวหรอก พริบตานั้น ในที่สุดผมก็ยอมใช้ทักษะการใช้อาวุธที่ถูกพ่อบังคับให้ฝึกฝนมานาน ควงกระบองเป็นวงก่อนจะฟาดไปที่หัวมันสิบทีด้วยความเร็วที่เหนือแรง มันเป็นทักษะที่ผมฝึกอยู่ประมาณสองปี ต้องมีกำลังแขนที่แกร่งพอที่จะทำได้ เมื่อก่อนพ่อบังคับให้ผมฝึกเคนโด กระบอง และปืน จนทำให้ผมมีทักษะติดตัว ด้วยเหตุผลที่ว่า ผมจะสามารถเอาทักษะพวกนี้ไปปกป้องคนที่เรารักได้ แต่ก็ไม่คิดว่าจะได้ใช้มันเร็วขนาดนี้ ยุคสมัยกลียุค ทักษะการต่อสู้เป็นทักษะที่สำคัญมากในการเอาชีวิตรอด
จากนั้นซอมบี้ที่ปืนพ้นตู้มาได้ก็เริ่มวิ่งเข้ามาประจันหน้า ส่วนซอมบี้อีกฝั่งนึงก็วิ่งเข้ามาประจันเหมือนกัน
"มันเริ่มเข้ามาเยอะเกินไปแล้ว ต่อให้เป็นพลังของชั้นกับทักษะของนายก็ไม่มีทางเอาชีวิตรอดได้หรอก" นิวบอก
"แล้วเราจะทำยังไงดี?"  ผมถาม
"โดดลงจากหน้าต่าง" ไม่พูดเปล่า นิวพุ่งเข้าไปกระแทกกับหน้าต่างบานใหญ่จนกระจกแตก ร่างกายของเขาดิ่งลงพสุธาอย่างรวดเร็ว เขาหมุนตัวจากที่แผ่นหลังของเขาจะถึงพื้น เปลี่ยนให้เป็นฝ่าเท้าของเขาแทน เมื่อเท้าของเขาถึงพื้น เขาสั่งให้ผมกระโดดลงมา
"ลงมาเลย!!"
"จะบ้าเหรอ!! กูจะกระโดดได้ยังไง มันสูงนะเว่ย!!" ผมเหงื่อตก "กูก็ไม่ได้มีพละกำลังที่แข็งแกร่งเทียบเท่าซูเปอร์แมนอย่างนายสักหน่อย"
"เดี๋ยวจะรอรับให้ ไม่โดดก็เรื่องของนาย จะตายที่นี่ก็ไม่มีใครว่าหรอก" เมื่อเขาเห็นซอมบี้ตัวนึงที่จะวิ่งเข้าใส่ เขาจับมันแล้วหักคอจนศีรษะหลุดออกมาจากบ่า และร่างกายของมันก็ล้มลงกับพื้น
ในขณะที่ยังสองจิตสองใจว่าจะทำยังไงต่อไป ถ้าผมยังอยู่ตรงนี้ยังไงก็ต้องตาย ถ้าโดดลงไป โอกาสตายก็จะลดน้อยลง แต่จะไว้ใจนิวให้รับเข้าทันได้หรือเปล่า ผมฆ่าซอมบี้ไปได้สองสามตัวในระหว่างคิดว่าผมจะเอายังไงดี ในชีวิตจริงพวกมันไม่เคยรอให้เราคิดเสร็จหรอก มันจะคอยวิ่งพุ่งเข้าสู่เป้าหมายของมันโดยที่ไม่ได้สนใจว่าเป้าหมายกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เชื่อเถอะว่า พวกมันย่อมไม่มีความปรานีต่อเป้าหมายอยู่แล้ว จู่ ๆ มีหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งหนีลงมาจากบันไดหนีไฟคนละฝั่งที่ผมวิ่งมา เธอหลบการโจมตีของซอมบี้อย่างรวดเร็ว แต่เธอก็ส่งเสียงออกมาด้วยความหวาดกลัว ด้วยร่างกายที่มันขยับไปเอง ผมวิ่งเข้าไปช่วยเธอโดยที่ในหัวนั้นไม่ได้มีข้อมูลความคิดแบบนั้นอยู่ด้วยซ้ำ
กระบองถูกหวดไปที่กลางหน้าผากของซอมบี้ตัวหนึ่งที่อยู่ใกล้หญิงสาวคนนั้นมากที่สุด ผมดึงเสื้อของอีกตัวเข้ามาหาตัวแล้วดีดกระบองฟาดกลางกระหม่อมจนมันสิ้นฤทธิ์ไป
"ไม่เป็นอะไรนะ?" ผมถาม
"ไม่เป็นไรค่ะ" คาโอรินตอบ "แต่รีบหนีกันดีกว่านะคะ"
"บันไดหนีไฟก็มีถึงแค่ชั้นนี้ ส่วนลิฟต์ก็พังไปแล้ว"
"งั้นกระโดดลงทางหน้าต่างกันเถอะค่ะ เมื่อกี้ชั้นเห็นคนกระโดดลงไปแล้วไม่เป็นอะไรเลย ชั้นคิดว่าถ้าเรากระโดดลงไปก็ไม่เป็นอะไรแน่นอนค่ะ" คาโอรินพูดด้วยความมั่นใจที่มาพร้อมกับแววตา
"มันเสี่ยงมากเลยนะ ถ้ากระโดดลงไปผิดท่าแล้วเกิดขาหักขึ้นมาจะทำยังไง"
"ไม่มีเวลาคิดแล้วค่ะ" เธอคว้ามือของผมและวิ่งออกไป ส่งผลให้ตัวเองถูกกระซากตามไปด้วย พละกำลังที่เกินกำลังผู้หญิงนี่มันคืออะไรกัน
เธอแบกผมด้วยพละกำลังของเธอและกระโดดลงไปทางหน้าต่าง พวกซอมบี้ที่วิ่งไล่กวดเข้ามาต่างก็ตกลงไปทางหน้าต่างจนร่างกายพวกมันแหลกเหลวจนไม่สามารถใช้งานได้ นิวที่ยืนรออยู่ตรงนั้นพลางจัดการฆ่าพวกซอมบี้ที่วิ่งเข้ามาหมายจะลิ้มลองเลือดอันหอมหวานของเขาที่ไม่มีซอมบี้ตัวไหนเคยลิ้มลองมาก่อนถึงกับอึ้ง เมื่อร่างของคาโอรินถึงพื้น เธอเหวี่ยงผมลงจากบ่า ใบหน้าของนิวดูประหลาดใจเมื่อได้เห็นคาโอริน
"ผู้หญิงอะไรวะเนี่ย แกร่งเกินไปแล้ว" ผมครวญ
"นี่นิวมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเนี่ย" คาโอรินถาม
"กะ…ก็ไม่อยากถูกพวกซอมบี้ฆ่าก็ต้องดิ้นรนเอาตัวรอดเป็นเรื่องธรรมดา" นิวตอบ "ว่าแต่เธอแหละ มาอยู่นี่ได้ยังไง"
"พอ ๆ ไม่ต้องมาถามอะไรมากมาย ตอนนี้เอาชีวิตให้รอดก่อนดีมั้ย!?" ผมไม่รู้นะว่าสองคนนั้นเคยมีความสัมพันธ์อะไรมาก่อน ถึงได้พูดจาเหมือนเคยสนิทสนมกันมาก่อน แต่ตอนนี้มันใช่เวลาที่ต้องมาตอบคำถามนี้กันแล้ว ผมคว้ากระบองของตัวเองที่ตกอยู่ที่พื้นแล้วลากทั้งสองคนออกจากพื้นที่บริเวณนั้น
"เราต้องไปที่ตึกจอดรถก่อน ถ้าขับรถออกไปได้เราก็จะมีโอกาสรอดชีวิตได้มากขึ้น" นิวบอก
"นายมีกุญแจรถใช่มั้ย" ผมถาม
"ชั้นเสียบคาไว้บนรถตลอดเวลา ไม่มีทางที่จะไม่หาย" เขาพูด
"แบบนั้นยิ่งโดนขโมยเข้าไปใหญ่เลยไม่ใช่เหรอ!?"
"ก็ไม่เคยโดนขโมยสักครั้งเลยนี่"
พวกเราวิ่งไปตามทางเดินที่ทอดยาวไปถึงตึกเรียนต่าง ๆ ในระหว่างทางนั้นก็เจอซอมบี้หลายตัว ตัวไหนที่สามารถหลบได้ ผมจะหลบแล้วให้นิวจัดการ ส่วนตัวไหนที่ผมจัดการได้ ผมก็ลงมือ ณ ตอนนั้นเลย ส่วนผู้หญิงที่ผมข้างหลัง เหมือนจะชื่อคาโอริน หรืออะไรสักอย่าง เพราะผมเคยเจอเธออยู่ไม่กี่ครั้งที่มหาวิทยาลัย แถมยังเป็นรุ่นพี่ของผมอีกด้วย เธอวิ่งตามพวกเราติด ๆ แต่ดูเหมือนว่าเธอจะวิ่งมาอยู่ฝั่งผมมากกว่าที่จะไปอยู่ฝั่งนิว เรื่องนี้ผมไม่เข้าใจ หรือจะเป็นเพราะว่าเธอไม่ได้รู้จักนิวมาก่อนเลยไม่ค่อยไว้ใจเท่าไหร่ แต่ผมที่ถูกเธอแบกและยังถูกเหวี่ยงลงพื้นก็คงไว้ใจได้สักส่วนนึงล่ะมั้ง
เมื่อถึงตึกจอดรถ นิวเพิ่มความเร็วที่ฝีเท้าของตัวเองแล้ววิ่งขึ้นบันไดไปแทนที่จะใช้ลิฟต์
"นายจอดไว้ชั้นไหน?" ผมถาม
"ชั้นสองนี้เอง"
"นายใช้เส้นสายยังไงถึงสามารถจอดรถไว้ชั้นสองได้กันล่ะเนี่ย" ที่ผมพูดแบบนี้เป็นเพราะว่าผมเคยขับรถมาจอดที่ตึกนี้มาก่อน และตึกจอดรถนี้สูงสุดอยู่ที่ชั้นที่สิบ การที่เราจะมาจอดที่ชั้นสองนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้นอกจากว่าจะมาเช้าจริง ๆ ผมว่านิวคงจะต้องมาถึงเช้ามาก ๆ ถึงจะได้จอดเพียงชั้นสอง ส่วนชั้นหนึ่งนี่ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ เพราะมันเป็นของคณะอาจารย์ฝ่ายบริหารเท่านั้นถึงจะจอดได้
"ชั้นไม่มีเส้นสายอะไรทั้งนั้นเว่ย!" เขาชะโงกหน้ามาแล้วพูด "ทุกอย่างที่ชั้นได้มานั้นไม่เคยได้มาจากเส้นสายของชั้นเลยแม้แต่ครั้งเดียว"
ดูท่าเขาจะเกลียดการใช้เส้นสายเข้าไส้เลยแฮะ ไม่งั้นเขาคงไม่พูดถึงขนาดนี้หรอก
ผมกับคาโอรินวิ่งขึ้นวิ่งขึ้นบันไดไป
"เดี๋ยวนาย นายชื่ออะไร" คาโอรินถาม "ฉันชื่อคาโอริน"
"เอ็น" ผมตอบ "ยินดีที่ได้รู้จักนะ แต่เดี๋ยวค่อยคุยกันต่อบนรถ"
เมื่อถึงรถของนิว ผมไม่เห็นเขาขึ้นไปนั่งบนรถและสตาร์ตเครื่องยนต์พร้อมออกไปจากที่นี่เมื่อสมาชิกครบทีม แต่กลับเห็นเขายืนเผชิญหน้ากับกลุ่มผู้ชายจำนวนห้าคน แต่ละคนมีไม้เบสบอลเป็นอาวุธประจำกาย แต่งตัวนักศึกษาแต่ใส่หมวกคลุมหน้าเหลือแต่เพียงดวงตาที่โผล่พ้นมาให้เห็น ผมหยุดอยู่ตรงหัวบันไดเพื่อวิเคราะห์สถานการณ์ เท่าที่ผมเห็นในตอนนี้ก็คือนิวกำลังเผชิญหน้ากับโจทย์เก่าของเขาอยู่ที่เคยมีเรื่องกันเมื่อนานมาแล้ว แต่เขาเป็นคนที่ไม่ค่อยมีเรื่องกับใคร จะไปมีศัตรูที่ไหนกัน
"ว่าไงไอ้นิว ทำอะไรหายงั้นเหรอ?" ชายร่างใหญ่ที่ยืนอยู่ตรงกลางถามด้วยน้ำเสียงที่กวนประสาท นิวไม่ตอบ ซึ่งเขาก็รู้ปฏิกิริยาของนิวดี จึงชูกุญแจรถของนิวขึ้นมาพร้อมกับมองมันเสมือนเพชรที่เพิ่งถูกขุดออกมาจากโคลนตม ให้ตายสิ เขาโดนขโมยกุญแจรถงั้นเหรอ มันจะโทษใครไม่ได้นอกจากจะต้องโทษตัวเองที่สะเพร่าได้ถึงขนาดนี้ ผมยืนมองสถานการณ์ได้สักครู่ก่อนที่จะเข้าไปยืนข้าง ๆ
"โฮ่! เดี๋ยวนี้แกมีเพื่อนแล้วเหรอ?" มันพูดออกมาด้วยความแปลกใจและเยาะเย้ย "คนที่โลกส่วนตัวสูงอย่างแกมีเพื่อนกับเขาด้วยเหรอวะ? อะ! ไหน ๆ ก็จะตายกันหมดอยู่แล้ว ก็ตายเฉพาะแค่พวกแกเลยละกัน"
ผมจำได้แล้ว! พวกนี้เป็นนักเลงที่ชอบปลอมตัวมาเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยผมและคอยหลอกหาผู้หญิงไปฟันแล้วทิ้ง ส่วนผู้ชาย ถ้าไม่จับไปเป็นทาสรับใช้ก็จะกลายเป็นกระเป๋าเงินให้มันแทน แม้จะไม่ใช่แก๊งใหญ่อะไร แต่โดยเฉพาะหัวหน้าหนุ่มที่กำลังยืนเผชิญหน้าอยู่นี้ชื่อ 'กันต์' พ่อเป็นถึงนายกรัฐมนตรี ที่ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถแตะต้องตัวเขาคนนี้ได้ นี่จึงเป็นสาเหตุที่เขายิ่งใหญ่ที่สุดในมหาวิทยาลัย เพราะถูกเลี้ยงมาโดยมีพ่อของตัวเองหนุนหลังมาอยู่ตลอด ผมจำข่าวนึงได้เมื่อสองสามวันที่ผ่านมา เมื่อนายกชนะการเลือกตั้ง เขาได้ประกาศว่าเขาจะแต่งตั้งลูกชายของเขาเป็นนายกคนต่อไปหากหมดวาระ นั่นกลายเป็นข่าวดังเพียงชั่วข้ามคืน
แต่วันนี้มันไม่มีอีกแล้ว ไม่ว่าจะเป็นนายกหรือผู้มีอิทธิพลทั้งหลายที่คิดว่าตัวเองเป็นใหญ่ในประเทศ พอโลกของเราถึงคราวกลียุค คนพวกนี้ก็ไม่ต่างจากก้อนอาหารชุ่มเลือดอันโอชะที่ให้ซอมบี้มันไล่ล่าเพื่อความสนุกก่อนที่จะกัดกินอย่างเอร็ดอร่อย มนุษย์เรานี่ก็แปลก บางคนเชื่อว่าผีน่ากลัวกว่าคน เพราะมันสามารถหลอกคนและทำอะไรที่มันเหนือธรรมชาติได้ แต่หารู้ไม่ว่าบางทีมนุษย์ด้วยกันเองนี่แหละเป็นสัตว์ที่เดินสองขาที่น่ากลัวที่สุดบนโลกใบนี้ แม้ว่าพวกซอมบี้จะน่ากลัวก็จริง แต่ยังไงความน่ากลัวอันเป็นที่หนึ่งมันก็ตกเป็นของมนุษย์ธรรมดาตามเคย พวกเราวิ่งหนีอย่างหวาดกลัวจากพวกซอมบี้ แต่ก็ไม่น่ากลัวเท่ามายืนประจันหน้ากับมนุษย์ที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะทำอะไร ผมมองว่าตามจิตวิทยา คนเราจะกลัวในสิ่งที่เราไม่รู้ ซึ่งมันก็จริง แต่กับพวกซอมบี้ เรารู้ว่ามันจะเข้ามากัดกินเรา และเราไม่อยากโดนมันกัดเพราะหากโดนกัดก็จะตาย ถึงกลัวและวิ่งหนีไปให้ไกล
ผมไม่ได้ขยับตัวเข้าใกล้มากเพราะเกรงว่าจะเป็นตัวถ่วงให้นิวมากกว่า แต่น่าเสียดายที่พวกผมถูกจับได้ทันที ซึ่งมันทำให้ผมคิดว่า 'แค่ยืนแอบอยู่เฉย ๆ มันเป็นความคิดที่ดีที่สุด' แต่ในความจริงนั้น มันเป็นความคิดที่แย่พอ ๆ กับพุ่งออกไปเผชิญหน้ากับพวกมันโดยที่เบื้องหน้าไม่ได้มีความหวาดกลัว
"เดี๋ยวนี้มีเพื่อนมาสมทบด้วยงั้นเหรอ?" กันต์พูดอย่างเหยียดหยาม "แกโซโล่มาตลอดเลยนี่ แล้วทำไมตอนนี้ถึงเข้าหาพวกแล้วล่ะ หืม?"
นิวไม่ตอบ ท่าทางของเขาเหมือนทำท่าจะยอมแพ้
ผมไม่ได้รู้จักเขาถึงขนาดว่าท่าทางของเขากำลังจะทำอะไร แต่รู้สึกสังหรณ์ใจว่าจะเกิดอะไรบางอย่างขึ้น
จู่ ๆ ก็มีซอมบี้วิ่งขึ้นมาทางบันได! มันกำลังพุ่งเข้ามาหาผมอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่ให้พวกผมได้ตั้งตัว
อีกนิดเดียว…
อีกนิดเดียว เล็บของมันกำลังจะได้ลิ้มลองเลือดของผมแล้ว!!!!


## CHAPTER 7: นาทีหลบหนี

จู่ ๆ ก็มีมือเข้ามาคว้าข้อมือของซอมบี้ นั่นมือของนิวนั่นเอง เพียงพริบตาเดียว เขาสามารถวิ่งเข้ามาถึงผมที่ห่างกันถึงสามเมตร!? สายตาของเขาเยือกเย็นอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เขาจัดการหักข้อศอกด้วยมือข้างที่ว่างและใช้พละกำลังเหวี่ยงร่างของมันเข้าไปสกัดกับฝูงของมันที่กำลังจะเข้ามาใกล้ เชื่อเถอะว่าคุณไม่อยากรู้จำนวนของพวกมันที่พยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาหาถุงเสบียงแน่ ๆ
"ไปแย่งกุญแจรถกูมา! เอ็น! ส่วนพวกซอมบี้เดี๋ยวสกัดไว้ให้เอง!" นิวสั่ง "เร็วเข้า!! ไม่มีเวลาแล้ว!"
ผมทำตามคำสั่งแต่โดยดี แต่ละก้าวที่ผมขยับ แต่ละก้าวที่ผมซอยเท้าออก มักจะรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่อยู่ใต้เท้าจนความรู้สึกลึก ๆ แล้วผมไม่อยากจะก้าวเท้าออกไปแม้แต่ก้าวเดียว ผมไม่รู้ว่าจะกลัวอะไร ระหว่างพวกซอมบี้และพวกมนุษย์นักเลง แม้ขาของผมกำลังเริ่มชา สมองของผมเริ่มสั่งงานช้าลง ไม่สิ นี่อาจจะเป็นช่วงที่เวลากำลังหมุนช้าลงก็ได้ ใช่ มันกำลังให้ผมคิดว่าจะทำยังไงต่อไปดี ผมยังสามารถควบคุมร่างกายของตัวเองได้ตามปกติ สมองยังคิดได้ แต่เส้นประสาทนั้นกำลังรับรู้อะไรต่ออะไรได้ช้าลง เสียงของนิวที่ตะโกนมาหาผมมันกำลังดังอยู่ในหัว มันวนลูปแบบไม่มีที่สิ้นสุด เหมือนกำลังเป็นสัญญาณให้ผมต้องตื่นจากภวังค์บ้า ๆ นี้ได้แล้ว คาโอรินที่กำลังตกใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีวันจบก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สมองเธอในตอนนี้คงจะแฮงก์ไปแล้ว มันเป็นข้อมูลที่เราไม่ได้มีประสบการณ์และไม่ได้มีการฝึกฝนมาก่อน จึงไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากว่าเธอจะยืนอยู่และให้ซอมบี้พวกนั้นฉีกเนื้อเธอออกมาเป็นชิ้น ๆ เสียงของโหยหวนของพวกมันทำให้เลือดเนื้อของผฒชาไปหมด แม้เวลาตัวเองจะเคยอยู่หนังซอมบี้มามากมายขนาดไหน ก็ยังกลัวเสียงพวกมันที่เจาะเข้าไปทำให้เลือดผมที่มีอุณหภูมิต่ำลง
มือของผมไขว่คว้ากุญแจรถที่มีพวงกุญแจเป็นพูชีนแคทจากมือของกันต์ กำลังแขนของผมนั้นไม่ได้มีมากมาย จึงใช้โอกาสที่มันกำลังตกใจกลัวนี้ให้เป็นประโยชน์ ผมเหยียดแขนออกจนสุด ถ้าแขนยืดออกมาเป็นแขนลูฟี่ได้ก็คงจะดี แต่ขอโทษที่ว่านี่เป็นโลกแห่งความจริงจึงไม่สามารถทำแบบนั้นได้ เพียงเสี้ยววินาที ผมคว้ากุญแจรถมาจากมือของมันได้ พอนักเลงหนุ่มรู้ตัวจึงใช้มืออีกข้างชกเข้าที่ซี่โครงเข้าอย่างจัง แรงหมัดนั้นได้ผ่านการฝึกซ้อมและผ่านประสบการณ์มานักต่อนัก จึงส่งผลให้กระดูกซี่โครงของผมเริ่มร้าว กระบองที่เป็นอาวุธคู่กายนั้นหลุดจากมือ ผมรู้สึกถึงมันได้ เสียงร้าวเบา ๆ ครวญครางออกมาจากร่างกายของผม ความรู้สึกที่เจ็บแปลบมันขยายวงกว้างขนาดรู้สึกเจ็บถึงเส้นผม มันมองมาที่ผมพร้อมกับกระชากกุญแจรถไปจากมือและแสยะยิ้มอย่างสยดสยอง นี่มันไม่เหมือนรอยยิ้มของมนุษย์ทั่วไปเลย…
"อยู่ดี ๆ ร่ายกายของการปะทะว่ะ" กันต์พูดพร้อมเหวี่ยงเข้าพุ่งเข้ามากระแทกเข้าที่ท้องเต็ม ๆ จึงส่งผลให้ร่างกายชาขึ้นไปอีก แขนขาจากที่แรงน้อยอยู่แล้วกลับไม่มีแรงแม้จะลุกขึ้นยืน สมองของผมนั้นว่างเปล่า แต่ก็มีแวบเดียวเท่านั้นที่ภาพนั้นได้ผุดขึ้นมาให้หัว มันเป็นรูปของพ่อแม่ที่กำลังซ่อนตัวอยู่ในบ้าน พ่อใช้แรงทั้งหมดขนเฟอร์นิเจอร์มาขวางประตูเพื่อไม่ให้พวกซอมบี้พังเข้ามาได้ ส่วนแม่ที่กำลังสติแตกกับเรื่องที่เกิดขึ้นกำลังวิ่งไปรอบบ้านและทำลายข้าวของอย่างไร้เหตุผล ส่วนพ่อที่ยังตั้งสติได้ก็เข้าไปล็อกตัวแม่เพื่อให้ตั้งสติให้ดี เพราะเขามั่นใจว่าเขามีเวลามากพอที่จะทำให้ภรรยากลับมามีสติอีกครั้งและสามารถหาวิธีที่จะมีชีวิตรอดต่อไปหรือจะหนีย้ายไปอยู่ที่อื่น
ภาพนั้นหายไปพร้อมกับที่ผมสำรอกออกมาเป็นเลือดสีแดงเข้ม นิวที่กำลังสู้กับซอมบี้อย่างยากลำบากได้ตัดสินใจโยนสมุนของกันต์ทั้งหมดไปให้พวกซอมบี้กินเพื่อเป็นนกต่อ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเป็นแบบสโลว์โมชัน นิววิ่งเข้ามาโดยการที่เขาเหวี่ยงตัวเองเข้ามาเพื่อให้ถึงตัวผมให้ไวที่สุด ก่อนที่ฝ่าเท้าของกันต์จะประทับลงบนศีรษะของผมในไม่กี่วินาทีนี้ ผมค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาของผมเริ่มจะเลอะเลือนแล้ว หูของผมแทบจะไม่ได้ยินเสียงอะไรนอกจากเสียงลมเบา ๆ แทนที่จะเป็นเสียงของนิวที่พยายามแหกปากตะโกนจนปากแทบจะฉีกจนถึงใบหู
"เอ็น! หลบไป! เอ็น!!" ครับ…ผมไม่ได้ยิน
เขาเข้ามาถึงตัวนักเลงหนุ่มทันเวลาและคว้าร่างของกันต์แล้วเหวี่ยงไปหาพวกซอมบี้ทันที ซอมบี้บางตัวที่กินเนื้อของเหยื่อที่เข้ามาก่อนหน้าก็พุ่งไปลิ้มลองเนื้อของเหยื่อรายใหม่ทันที จากสีหน้าอันไร้ชีวิตชีวาของพวกมันพอจะบอกได้ว่ามันรู้ได้อย่างไรเมื่อได้ลิ้มลองเหยื่อรายใหม่นี้
แต่ผมกลับลืมอะไรบางอย่าง…
…..
กุญแจรถ….
มันยังอยู่ในมือของกันต์…
กันต์กำลังโดนพวกมันกัดกินเลือดเนื้ออยู่
ผมหันไปมองนิวที่กำลังแบกคาโอรินที่สภาพร่างกายและจิตใจไม่พร้อมที่จะวิ่ง เขาให้เธอขึ้นหลังและวิ่งผ่านร่างของผมไปโดยที่ไม่ได้ถามถึงกุญแจเลยแม้แต่น้อย อะไรกัน…กุญแจรถหายไปแล้ว ถ้าจะให้ไปสตาร์ตรถโดยการใช้วิธีเชื่อมสายไฟอย่างที่เห็นในหนังล่ะก็ผมทำไม่ได้หรอก ต่อให้เป็นนิวก็คงไม่ได้ อีกประมาณครึ่งนาทีเพื่อรอให้พวกซอมบี้สนุกกับมื้อกลางวันของมันจนหมดแล้วมันจะหันมาสนใจของหวานอย่างพวกเราโดยไม่ต้องสงสัย ตอนนี้ทำได้เพียงรอ เพราะต่อให้วิ่งต่อไปก็วิ่งต่อไปไม่ไหวอยู่ดี ต่อให้วิ่งไหวก็ไม่รู้ว่าเราจะไปเจออะไรต่อไปอีก ร่างกายของผมเพิ่งโดนปะทะมาอย่างสาหัส ลมหายใจผมขาดช่วง จังหวะการเต้นของหัวใจไม่โดยจะปกติเท่าไหร่
จบเห่แล้ว…
"จะนั่งอยู่ตรงนั้นอีกนานมั้ย?" เสียงนิวดังมาจากด้านหลัง
ผมได้พบความจริงเมื่อหันหลังไป เขาวางร่างของคาโอรินที่สุดท้ายก็หมดสติที่เบาะหลังก่อนที่จะปิดประตูรถ ดวงตาของเขาไม่ได้บ่งบอกถึงความกระวนกระวายในตัวเขาเลย
"กุญแจรถละก็ อยู่นี่" เขาชูกุญแจรถขึ้น
เป็นไปได้ยังไง…?
"ทีนี้รีบขึ้นรถได้หรือยัง ก่อนที่พวกมันจะกินออร์เดิร์ฟหมดก่อน"
ผมนั่งคุกเข่าอยู่ไม่นาน แต่นั่นก็ไม่ได้ปล่อยให้นิวยืนรออย่างใจเย็น เวลาตอนนี้แสนจะมีค่ายิ่งกว่าเงินตรา เขาตัดสินใจพุ่งตัวเข้ามาคว้าร่างกายของผมและเหวี่ยงขึ้นบ่าเหมือนกระสอบข้าวอย่างง่ายดาย ผมสังเกตว่าสีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนเลยแม้แต่นิดเดียว เขาจับให้ผมนั่งข้างคนขับก่อนที่ตัวเองจะวิ่งขึ้นไปนั่งอีกฝั่งหนึ่ง จู่ ๆ ก็มีสองคนขึ้นมาบนรถโดยนั่งเบาะหลัง ปรากฏว่าเป็นนัทกับกิ๊บ ทั้งสองดูเหนื่อยและใจหายกับเรื่องที่เกิดขึ้น กิ๊บยกร่างของคาโอรินให้นั่งเพื่อให้มีพื้นที่พอสำหรับนั่งสามคน
"พวกมึงก็หนีมาทันงั้นเหรอ?" นิวถามโดยมองผ่านทางกระจกหลัง
"ตอนนี้อย่าเพิ่งพูดอะไรมาก รีบซิ่งหนีกันก่อนดีกว่า" นัทเอามือมาวางบนไหล่ของนิว "กูอยากให้มึงเหยียบให้มิด ขอให้หนีกลับไปได้ก็พอ"
"จัดไป" นิวแสยะยิ้ม
นิวจัดการเข้าเกียร์ เท้าขวาเหยียบคันเร่ง ยานพาหนะเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ผมแทบจะคว้าเข็มขัดนิรภัยมาคาดแทบไม่ทัน แรงกระชากของรถทำให้แผ่นหลังติดกับพนักพิงอย่างช่วยไม่ได้ ทั้งสองคนที่ยังมีสติมีสภาพไม่ต่างจากผมสักเท่าไหร่ เพิ่มเติมก็คือพวกเขาไม่ค่อยรู้สึกถึงวิธีการขับรถของนิวเลยแม้แต่น้อย
"ชั้นรู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่" นัทยิ้ม "พวกเราชินแล้ว"
นิวเหวี่ยงรถตัวเองให้ชนกับพวกซอมบี้ที่บังอาจมาขวางทางจนเลือดสีแดงเข้มกระฉอกมาโดนรถจนเปื้อนไปรอบคันและยังไม่รวมถึงพวกเครื่องในเอย ไขสมองของพวกมันเอย แต่นั่นมันไม่ใช่ปัญหาในตอนนี้ แม้ว่าสิ่งปฏิกูลจะเปื้อนรอบคัน แต่ก็มีอยู่สองอย่างที่ยังทำความสะอาดได้แม้แต่เวลานี้ นั่นก็คือที่ปัดน้ำฝนทั้งหน้าและหลัง แต่ดูเหมือนว่าจะต้องเพิ่งน้ำล้างกระจกหน้าเพื่อล้างเลือดออกให้หมด เมื่อถึงทางลงไปสู่ชั้นสองซึ่งเป็นการวน นิวก็ยังไม่ชะลอความเร็ว แต่กลับเพิ่มความเร็วขึ้นอีก ดวงตาของเขาบ่งบอกถึงความกระหายเลือดในตัวอย่างมาก ทั้งรอยยิ้มที่แม้แต่ตัวเองที่นั่งข้างนิวทุกชั่วโมงเรียนก็ยังไม่เคยเห็นและพนันได้เลยว่าแม้แต่นัทกับกิ๊บก็ไม่เคยได้เห็น
เพราะอะไรกันล่ะ…
นิวไม่ใช่คนที่จะไปหาเรื่องใครก่อนอยู่แล้ว เขาค่อนข้างจะเก็บตัว เมื่อเรียนจบ น้อยครั้งมาก ๆ ต่อเทอมที่จะยอมออกไปกินข้างกลางวันหรือไปสถานบันเทิงต่าง ๆ ตามประสาเด็กนักศึกษามหาวิทยาลัย แถมตัวสถาบันก็ตั้งอยู่ ณ ใจกลางเมืองกรุงเทพมหานครจึงเหมาะแก่การ 'ไหล' ไปไหนต่อไหนเรื่อยเปื่อยอยู่แล้ว จากที่สังเกตคือเขาตรงกลับบ้านอย่างเดียว ผมไม่รู้ว่าทำไม ถ้ามองในมุมมองของคนทั่วไปอาจจะคิดว่า 'จะทำอะไรก็เรื่องของเขา ไม่ได้เกี่ยวข้องธุระกงการอะไรกับชีวิตของเราอยู่แล้ว สนุกกับการเป็นตัวของตัวเองนั่นแหละ ดีที่สุด' ใช่ ผมควรคิดแบบนั้น แต่ผมก็ไม่รู้อย่างแน่ชัดเหรอกว่าจริง ๆ แล้วเขาเป็นคนยังไง ใช้ชีวิตแบบไหน เพราะการเรียนของเขานั้นไม่ตกเลย แม้ผมจะอยู่ปีหนึ่งแต่ก็ได้ยินเรื่องราวของเขามาจากรุ่นพี่ปีสี่หลายต่อหลายคน
"เปิดเพลงฟังกันสักหน่อยมะ?" ทันทีที่ผ่านทางลงมาได้ เขาก็เสนอจะเปิดเพลงโดยที่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
"จะบ้าเหรอ!" ผมพุ่ง "ขับไปเลย!!"
แน่ล่ะ…เขาไม่ฟัง ใบหน้าของคู่รักทั้งสองที่นั่งอยู่ข้างหลังเปลี่ยนสี ส่วนยัยคาโอรินที่ยังไม่ได้สติก็ยังไม่ได้สติอยู่แบบนั้น ไม่สามารถโต้ตอบอะไรได้อีกในจังหวะนี้ นิวปล่อยมือจากพวงมาลัย ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงและเปิดบลูทูธอย่างกับว่าเขากำลังทำในขณะที่รถยังจอดอยู่ สิ่งที่ทำให้ผมแปลกใจก็คือ เขาเชื่อมต่อกับบลูทูธของรถนี้โดยใช้เวลาไม่ถึงสองวินาที เมื่อเชื่อมต่อเสร็จมือทั้งสองข้างของเขาก็กลับไปจับพวงมาลัยอย่างเดิม
ให้ตายสิ ทำได้ยังไงกัน…
"ขอเพลงอะไรก็ได้หน่อย" นิวทัก
"พะ…เพลง…?" ผมหน้าตึง
"ช่าย เพลง อะไรก็ได้ นี่ฟังได้หมดอะ"
"แบบนี้ก็ได้เหรอ…?"
"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ โลกนี้มันเป็นไปได้ทุกอย่างแหละ เพียงแค่คนเรามันไม่กล้าที่จะทำ ถึงได้พูดได้ไงว่า 'แบบนี้ก็ได้เหรอ' ชั้นก็เลยตอบกลับไปว่า ได้" นิวยิ้ม "ไม่เห็นจะยาก หากเราทำ"
เขาปล่อยมือซ้ายจากพวงมาลัยไปจิ้มที่ขมับของตัวเอง
"คนเรามันคิดไม่เหมือนกันหรอกจริงมั้ย ปรัชญาของแต่ละคนก็ยิ่งไม่เหมือนกัน นายที่เทอมนี้เรียนวิชาปรัชญาเบื้องต้นก็น่าจะเข้าใจอยู่แล้วนี่"
ผมพยักหน้าแบบส่ง ๆ ไป เพราะวิชาที่เขาหมายถึง ผมไม่ได้คิดจะตั้งใจเรียนแม้แต่นิดเดียว เรียนก็เพื่อให้ผ่าน แต่ในความเป็นจริงลึก ๆ แล้วผมรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังพลาดอะไรไปบางอย่าง ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นจิกซอว์ที่มีชิ้นส่วนไม่ครบ ชิ้นส่วนที่มันขาดหายไป ยังไม่มีวี่แววว่าจะสามารถหาได้จากไหนได้อีก ผมไม่ได้รู้สึกแบบนี้ตั้งแต่เลิกกับคนรักเมื่อหกเดือนที่แล้ว เธอชื่อ 'เอ็มมา' เธอเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดที่ผมคบมา เราคบกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมต้นและรู้สึกว่าเราคือจิกซอว์ชิ้นสุดท้ายของกันและกัน แต่ปรากฏว่าจิกซอว์ชิ้นนั้น รูปร่างมันไม่เหมาะสมที่จะทำให้จิกซอว์สมบูรณ์ได้ เราจึงจูนทุกอย่างเข้าหากัน แต่สุดท้ายก็เข้ากันไม่ได้เลยสักอย่าง ไม่ว่าจะเป็นความคิด วิถีชีวิต การกินและทุกอย่าง เราไม่สามารถจูนกันติดแม้ว่าต่างฝ่ายจะรักกันสุดหัวใจขนาดไหน เมื่อสุดท้ายแล้วถ้าไปกันไม่ได้ก็ต้องแยกทางกันตรงนั้น แต่ผมดันโง่ที่ฝืนเดินต่อไป แม้ว่าฝ่าเท้าของผมจะเต็มไปได้แผล หัวใจของผมโดนเธอกรีดหลายแผล เธอก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะทำร้ายผมหรอก แต่ในเมื่อผมไม่ปล่อยเธอไป ฝ่ามือและหัวใจของผมก็ยังเจ็บและเป็นแผลอยู่แบบนั้นต่อไปเรื่อย ๆ ไม่มีวันหาย แต่มารู้อีกทีว่าเธอมีคนใหม่ หลังจากที่ต่างคนต่างเข้าเรียนต่อที่มหาวิทยาลัยได้แล้ว เธอเรียนที่เดียวกันกับผม แต่ไม่รู้ว่าในสถานการณ์ตอนนี้ชะตาชีวิตของเธอจะเป็นยังไงต่อไป ในความเป็นจริงผมควรห่วงตัวเองเป็นหลัก…
จู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจมากกว่าซี่โครง ดูเหมือนว่าแผลเป็นที่ผมใช้เวลาร่วมครึ่งปีเพื่อจะรักษาให้หายเริ่มปริออก
"เป็นอะไรหรือเปล่าวะ? หน้าเปลี่ยนตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว" นิวถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
ผมสะดุ้งเล็กน้อย พยายามเปลี่ยนสีหน้า
"มะ…ไม่เป็นอะไรหรอก" ผมพยายามหาคำแก้ตัว แต่ดูเหมือนวันนี้สมองจะไม่ค่อยแล่นเอาเสียเลย
"จะโกหกชั้นก็ไม่ว่านะ แต่อย่าโกหกใจตัวเองดีกว่า" นิวพูดเหมือนอ่านใจผมออก "แม้ชั้นจะเป็นคนที่ไม่ค่อยมีเพื่อน แต่ก็ไม่เคยที่ไม่เจ็บเรื่องของคนรัก"
"นายรู้ได้ไง?" ผมถาม "สถานการณ์แบบนี้ทำไมถึงได้อ่านการออกอีก ไม่คิดเหรอว่าอาจจะกำลังสิ้นหวังกับช่วงเวลาที่เรากำลังยืนอยู่บนเส้นด้ายแบบนี้"
"ใบหน้าของนายดูเหมือนคนที่เคยช้ำรักมาแล้วครั้งนึง แต่ไม่ได้รู้สึกจะยอมรับมันเท่าไหร่" เขาตอบแบบเรียบ ๆ
"ทำไมถึงรู้?"
"ชั้นเคยมีใบหน้าความรู้สึกแบบนายก่อนที่จะเป็นแบบนี้ยังไงล่ะ" เขาตอบ "แผลในใจมันเจ็บก็จริง นายยังขาดการเรียนรู้เข้าใจมัน พร้อมที่จะอยู่และรับมือกับความเจ็บปวดเหล่านั้นให้ได้ แม้ตอนนี้นายจะยังไม่ยอมรับ กาลเวลามันจะเยียวยาจิตใจนายได้"
"มันก็ผ่านมาตั้งหกเดือนแล้วนะ…ความเจ็บลึก ๆ นั้นก็ยังไม่หายเลย" ผมก้มหน้ามองพื้น ตอนนี้ไม่ได้สนความเร็วของรถที่นิวขับแล้ว เพราะความรู้สึกบ้า ๆ พวกนั้นมันทำลายทุกอย่าง ผมอยากจะเปิดประตูและกระโดดลงไปให้พวกซอมบี้รุมโทรมจังเลย…จะได้ตาย ๆ หายไปจากโลกนี้ หลุดพ้นจากความทุกข์ทรมานพวกนี้เสียที แม้ว่าวันสิ้นโลกมาถึงได้ไม่นาน ผมก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจเท่าเฝ้าวันวานที่มีความสุขเหล่านั้นที่มีให้กับ 'เธอ' คนนั้น ผมเฝ้าบอกตัวเองเรื่อยมาว่าให้เดินหน้าต่อไปและยังหลอกตัวเองมาตลอดว่าเราเดินออกมาจากตรงนั้นได้เยอะมาก ๆ แล้วนะ แต่ในความเป็นจริงผมก็ยังย่ำอยู่ที่เดิมอยู่ดี
"อะไรที่มึงคิดอยู่ตอนนี้ให้เลิกคิดไปก่อนดีกว่า" นัทยื่นมือมาแตะที่บ่า "กูไม่รู้นะว่าในรายละเอียดยิบย่อยพวกนั้นมึงคิดอะไรอยู่ แต่กูรู้ว่าสิ่งที่คิดรู้สึกลึก ๆ แล้วมันไม่ได้ต่างจากนิวเท่าไหร่"
ผมมองที่นิว
"มันเองก็ผ่านสมรภูมิหัวใจมาเยอะ" เขาบอก "ลืมแนะนำตัวเลย กูชื่อนัทนะ"
"ส่วนนี่ชื่อกิ๊บนะ ยินดีที่ได้รู้จัก" กิ๊บพูดออกมา
ผมพยักหน้า
"เราชื่อเอ็น ยินดีที่ได้รู้จักทั้งสองคนนะ" ผมยิ้มออก
"เรานั่งใกล้ ๆ กันวิชาอาจารย์โต๋งแต่ก็แทบไม่มีโอกาสได้พูดคุยอะไรกันเลยแฮะ" นัทบอก
"มันก็จริง เรามันพวกเก็บตัวนิดหน่อยน่ะ"
"ก็เหมือน ๆ กับนิวอะแหละ วัน ๆ อยู่แต่ในห้อง จะออกจากห้องก็แค่ ไปเรียน ไปเดินห้าง ไปกินข้าวด้วยกัน ไม่ก็ไปดูหนังด้วยกันไรงี้ มันเป็นพวกที่เพื่อนน้อย แถมยัง…อย่างที่บอก" ผมทำหน้างง
"สมรภูมิหัวใจ" กิ๊บเสริม
"อยากเพิ่งพูดเรื่องนั้นเลยดีกว่า ตอนนี้ต้องหาทางกลับบ้านเราให้ได้ก่อน" นิวขัดขึ้น
"บ้านพวกนายอยู่ที่ไหนกันเนี่ย" ผมถาม
"เป็นบ้านแถวบางกะปินี่แหละ" นิวตอบ
"ตอนนี้เราต้องเข้าไปหลบอยู่ที่ไหนสักที่ก่อน หาอาวุธ เสบียง น้ำ ยา ของแต่ละคนเพื่อให้อยู่รอด" นัทพูดขึ้น "เหมือนเรากำลังอยู่ในเกมเอาชีวิตรอดในโลกของซอมบี้เลยแฮะ"
สถานการณ์ข้างนอกตอนนี้ เราได้ออกมาจากรั้วมหาวิทยาลัยเป็นที่เรียบร้อย สิ่งที่เราเห็นนั่นก็คือซอมบี้ที่มีอยู่ทุกที่ พวกมันมีเป็นกองทัพ ศพที่นอนนิ่งจมกองเลือดมีอยู่ทั่วบริเวณ ไฟที่ลุกไหม้จากร้านอาหาร จากสภาพแล้วดูเหมือนว่าจะเกิดการระเบิดเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา ซอมบี้แต่ละตัวเดินกันเกะกะถนน บางตัวไม่มีท่อนร่างแต่ก็ยังพยายามเคลื่อนที่โดยใช้มือคลานไปตามพื้นถนนและรอยเลือดที่ค่อย ๆ ไหลออกจากเครื่องในของพวกมันทำให้ย้อมถนนบางส่วนกลายเป็นสีแดงเข้ม ทุกคนในกรุงเทพได้กลายเป็นซอมบี้กันหมดแล้ว พวกมันบางตัวก็วิ่งเข้ามากระแทกกับรถเราจะโงนเงน บางตัวกระโดดเข้ามาบนกระโปรงรถและพยายามจะทุบกระจกรถให้แตก
"หนีสิ! หนี!" นัทตะโกน
"ขอโทษนะลูกนะ" นิวเข้าเกียร์จากออโต้เป็นเกียร์สปอร์ต เขาเร่งเครื่องออกไปและชนพวกมันจนล้ม บางตัวกระเด็นไปบนอากาศก่อนที่จะตกลงบนหลังคารถ ด้วยแรงขับเคลื่อนของรถที่ไปด้านหน้าเต็มกำลัง ส่งผลให้มันกลิ้งหล่นลงไปนอนที่พื้น แต่ด้วยความที่สมองมันยังอยู่ดี มันจึงลุกขึ้นมาอย่างไร้ความเจ็บปวด ประสาทที่รับรู้ถึงความเจ็บปวดนั้นตายไปหมดแล้ว สิ่งที่มันยังคงหลงเหลืออยู่ในตอนนี้ก็คือ สมองที่สั่งการร่างกายให้ขยับไปตามนั้นเพื่อเป้าหมายเดียว 'เนื้อมนุษย์'
"ไม่ได้การ ถ้าชนมากกว่านี้ รถคงไปได้ไม่ไกลไปจากนี้มากแล้ว" นิวพึมพำอยู่ในลำคอ เขารู้รถของตัวเองดี แม้ว่ารถของเขาจะหุ้มเกราะบาง ๆ มาเพื่อกันรถชนก็ตาม แต่มันก็ไม่ได้จะปกป้องได้ขนาดนั้น แต่การที่เขาชนซอมบี้ที่มันไม่ต่างอะไรกับชนมนุษย์ด้วยกันเองไปสิบกว่าศพก็ไม่ต่างจากที่ต้องไปชนถุงข้าวสารที่หนักเกินหกสิบกิโลกรัมหรอก
มันเป็นไปไม่ได้ที่จะออกไปจากเมืองแน่นอน!
"กิ๊บ! นัท! เอาอาวุธที่อยู่ท้ายรถมา!" นิวตะโกนสั่งแล้วแสยะยิ้ม "ที่เสียเงินไปเป็นหมื่นเพื่อรอวันพิพากษาโลกนี้ช่างคุ้มเสียจริง ๆ"
"เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ!?" ผมถามอย่างไม่เชื่อคำพูดที่เขาเพิ่งพูดออกมา ผมได้ยืนชัดเจนสองรูหู แต่อยากให้แน่ใจว่าเขากำลังจะสื่อความหมายเดียวกับสิ่งที่ผมคิดหรือเปล่า ผมพนันแบบทุ่มหมดตัวเลยว่าเขาหมายความว่าแบบนั้น
"กิ๊บ! ช่วยรับที!" สิ่งที่เขาหยิบส่งให้กิ๊บก็คือ 'ดาบคาตะนะสองเล่ม' 'มีดสั้นจำนวนมาก' 'ปืนพกหลายกระบอกพร้อมกระสุน' และ 'กระเป๋าบรรจุปืน' ในชีวิตจริงมันแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะซ่อนอาวุธมากมายขนาดนั้นไว้บนรถได้ แถมเขาอยู่ตั้งปีสาม ซึ่งมันยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ที่จะซ่อนอาวุธได้ตั้งสามปีตลอดที่เขาเข้าเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัย ให้ตายสิ รู้สึกไม่ดีเลยเมื่อเห็นอาวุธมากมายอยู่ตรงหน้า แม้ว่ามันจะไม่ใช่อาวุธสงคราม แต่ละอย่างมันก็ขึ้นชื่อว่า 'มัจจุราช' ที่สามารถพรากชีวิตคนได้อย่างง่าย ๆ
"นายเอาดาบไป เอ็น" นิวบอก "นายเคยบอกในห้องเรียนว่านายเคยเรียนเคนโดมาด้วย ฉันเชื่อใจในฝีมือดาบของนาย"
"ชั้นยังไม่เคยจับดายจริงมากก่อนเลยนะ" ผมท้วง
เขาเร่งเครื่องพร้อมกับชนเขากับซอมบี้อีกหลายสิบตัว เหมือนจะพยายามให้รถตัวเองพังเต็มแก่ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกระหายเลือดที่มีอย่างไม่มีหมด นั่นทำให้ผมรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ความรู้สึกเจ็บแปลบที่อยู่ตรงซี่โครงก็กำเริบขึ้นอีกครั้ง ผมไม่ได้อยากจะเหวี่ยงดาบหนัก ๆ ทั้ง ๆ ที่อยู่ในสภาพแบบนี้หรอกนะ…
"รถกำลังจะไปไม่รอดในอีกหนึ่งนาที เอ็น นายต้องเลือกแล้วล่ะ" นิวเริ่มกดดัน "บางทีลูกนกไม่จำเป็นต้องสอนก็บินเองได้ โดยการถูกผลักออกจากรัง"
ผมมองนิวตาไม่กระพริบ
คำถามที่ควรจะมีหลายคำถามในหัว แต่กลับมาเพียงคำถามเดียว
แค่คำตอบที่ผมจะตัดสินใจตอบไป จะเปลี่ยนชีวิตของผมไปตลอดกาล
จะหยิบดาบขึ้นสู้…
หรือยอมตายเป็นหมาซอมบี้ข้างถนนอยู่นี่แบบไร้ค่า…
จะตัดสินใจยังไงดี…


## CHAPTER 8: กลิ่นคาวเลือดที่หอมหวาน

"นายต้องรีบตัดสินใจแล้วล่ะ" นิวเริ่มชะลอรถ พวกซอมบี้เริ่มวิ่งเข้ามากระแทกกับรถจนโงนเงน กิ๊บกรีดร้องอย่างหวาดกลัวในอ้อมกอดของนัท ผมรู้ทันทีว่าทั้งสองไม่มีความสามารถในด้านการต่อสู้ มีแค่นิวกับผมเท่านั้นที่จะสามารถปกป้องสองคนนี้ได้ ความคิดที่ย้อนแย้งเริ่มบีบคั้นกดดันอยู่ในหัว ร่างกายของผมเริ่มเย็นซีดสลับร้อนผ่าวด้วยอะดรีนาลินที่มันสูบฉีดโดยไม่ได้ตั้งใจ นั่นหมายความว่าใจนึงอยากให้หนีไปแต่อีกใจอยากให้สู้เพื่อที่จะกลับไปหาครอบครัวของผมเอง ทั้งสองคนนั้นคือสองคนสุดท้ายที่ผมจะสู้เพื่อให้มีชีวิตรอดอยู่ต่อไป ถ้าผมมาตายตอนนี้ก็คงจบเกมพอดี แม้ว่าครอบครัวของผมจะไม่ได้สมบูรณ์เหมือนคนอื่น ๆ แต่ด้วยความรักหมดหัวใจที่มีให้พวกท่านกลายเป็นแรงผลักที่จะเชื่อมั่นในตัวเองที่จะฝ่าฟันไปถึงพวกท่านได้
"รีบคิดหน่อยสิเอ็น!" นัทเริ่มหัวเสียเพราะซอมบี้หลายตัวเริ่มทำการทุบกระจกด้วยพละกำลังที่มหาศาลเกินกว่าแรงมนุษย์ธรรมดาจะมีได้จนเริ่มร้าว รอยร้าวเริ่มขยายวงกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ผมมีเวลาเพียงห้าวินาทีในการตัดสินใจ
ห้า…
ถ้าผมลงไป พลาดครั้งเดียวคือตาย โดนข่วนเล็ก ๆ ครั้งเดียวคือตาย โดนกัดครั้งเดียวคือตาย ล้มครั้งเดียวคือตาย
สี่…
เพียงความกลัวแค่เสี้ยวเดียวคือตาย
สาม…
หมดศรัทธาในตัวเองคือตาย ซึ่งตอนนี้ผมกำลังเริ่มหมดศรัทธาในตัวเองแล้ว…
สอง…
เอาไงดี…
หนึ่ง…
นิวยื่นดาบคาตะนะให้
"ไม่มีเวลาแล้วนะ"
ไม่ ๆๆๆ กูยังไม่ได้ตัดสินใจเลยโว้ย!!
ศูนย์!!
พวกมันข้างนอกพยายามตะเกียกตะกายอย่างบ้าคลั่งเพื่อที่จะเข้าไปลิ้มลองเนื้อมนุษย์ที่กลิ่นหอม รสชาติของ มันสมองและเนื้อติดมันของพวกมนุษย์ที่อยู่ในรถคันนี้ที่เพิ่งพุ่งชนกับเสารางรถไฟฟ้าบีทีเอสเข้าอย่างจัง ๆ เมื่อกี้ แต่มันก็ส่งผลให้ซอมบี้หลายตัวที่อยู่ในบริเวณนั้นตายไปหลายตัวเลยทีเดียว ก็มีบางตัวที่สูญเสียแขนขาไปแต่มันก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคสำคัญอะไรกับเป้าหมายที่จะได้รู้สึกถึงเนื้อที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยเลือดอยู่เต็มปากของพวกมัน ควันที่ขึ้นโขมงออกจากกระโปรงรถเป็นสัญญาณบอกว่ารถของนิวนั้นไปต่อไม่ได้แล้ว นั่นเป็นสัญญาณที่ดีต่อพวกมันที่จะรุมกินโต๊ะ
แต่เสียใจด้วย
นิวใช้พละกำลังอันมหาศาลของเขาถีบประตูรถทั้งฝั่งผมและฝั่งเขาอย่างแรงจนประตูรถหักและกระเด็นออกไปเพื่อทลายม็อบซอมบี้เพื่อที่จะมีโอกาสได้วิ่งฝ่าออกไปได้ ผมพุ่งตัวออกไปพร้อมชักดาบคาตะนะออกมา แม้ว่าผมจะไม่เคยใช้ดาบจริงมาก่อน น้ำหนักของมันแตกต่างจากดาบไม้โดยสิ้นเชิง เลยทำให้การประสานระหว่างข้อมือและดาบยังไม่สมดุลกันเท่าไหร่ อาจารย์เคนโด้มักสอนผมเสมอว่า ไม่ว่าจะจับอาวุธไหน ให้รู้สึกว่ามันหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวกับร่างกายของเรา ท่านสอนผมในขณะที่ผมชอบทำดาบหลุดจากมือทุกครั้งที่ต้องประลองกับศิษย์เพื่อนรุ่นเดียวกัน
ผมกับนิวไม่มีเวลาที่จะให้คิดอะไรมาก จัดการฟันหัวซอมบี้ตายไปคนละหนึ่งตัว ไม่อยากเชื่อว่าคมดาบนั้นเหนือกว่าดาบทั่วไปเสียอีก ความคมของมันสามารถฟันกะโหลกศีรษะของมนุษย์ให้ขาดได้โดยการตวัดด้วยความเร็วปานกลางเพียงครั้งเดียว แถมรอยการฟันก็ยังเรียบเนียนอีกด้วย
นี่คือดาบญี่ปุ่นของจริง แตกต่างจากของปลอมที่ขายอยู่ทั่วไปตรงที่ของปลอมจะไม่สามารถคมได้เท่านี้ และจะบิ่นทุกครั้งเมื่อตวัดออกไปแรง ๆ แถมโลหะที่เอามาสร้างก็ไม่ใช่เหล็กกล้าแท้ จึงสามารถเห็นความแตกต่างของความทนทานและความคมของใบมีด
ให้ตายสิ…โคตรสะใจเลย!!
ผมเริ่มจะคุมความป่าเถื่อนในตัวเองไม่ได้แล้ว…
ใบมีดในมือส่องแสงประกายแวววับทุกครั้งที่ผมตวัดมันไปบนอากาศฟันทะลุเนื้อเยื่อ ตัดผ่าเซลล์ของตัวมันจนไม่สามารถที่จะทำให้พวกมันลุกขึ้นมาอีกเป็นทั้งที่สอง ตอนนี้ร่างกายของผมนั้นได้หลอมรวมกับดาบตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่มันรู้สึกดีที่ได้กลิ่นคาวเลือด และผมเชื่อสุดหัวใจเลยว่าใบมีดของผมนั้นจะรู้สึกดีกับมันด้วยเช่นกัน นิวฟาดฟันพวกซอมบี้อย่างมันมือ ผมไม่รู้ว่าเขาเรียนหรือผ่านอะไรมา ร่างกายท่อนบนของเขาที่เหลือแต่เสื้อกล้ามสีดำเผยให้เห็นท่อนแขนอันกำยำ ปกคลุมไปด้วยกล้ามเนื้อแข็ง ๆ ราวกับเกราะเหล็ก ผิวที่ขาวกว่าคนไทยทั่วไปตัดกับสีเสื้อกล้ามทำให้ผิวของเขาสว่างราวกับผิวของสตรี ยามที่เขาตวัดดาบฟันหัวซอมบี้แบะไป เลือดของมันก็กระเด็นมาโดนผิวของเขาจนทำให้ดูเหมือนดอกกุหลาบขาวที่ถูกย้อมไปด้วยโลหิต
พวกมันมีเยอะเกินกว่าจะรับมือได้ ไม่น่าเชื่อว่าคนแค่สองคนจะสู้พวกมันได้ถึงขนาดนี้ สิ่งที่น่าแปลกใจก็คือพวกมันบางตัวนั้นเดิน บางตัวก็วิ่ง ผมไม่เข้าใจในการกระทำที่ไม่สามารถคาดเดานี้ได้เลย ในระหว่างสู้ แม้ว่าจะพยายามเรียนรู้อะไรบางอย่างจากมันเท่าไหร่ ข้อมูลที่ผมได้มาก็ไม่ต่างจากข้อมูลที่ได้จากในหนังหรือในเกม อย่างแรกก็คือต้องจัดการเข้าที่หัว ซึ่งเป็นจุดอ่อนเดียวของมัน อย่างที่สอง ฆ่าตัวที่มันเข้ามาใกล้ที่สุดก่อน อย่างที่สาม เมกชัวร์ด้วยว่าพวกมันแน่นิ่งจริง ๆ ทุกอย่างที่ผมได้เรียนรู้ข้างต้นนี้ผมเรียนรู้ได้ระหว่างฟันพวกมันนี่แหละ การที่ผมไม่ได้ฝึกมานาน การเคลื่อนไหวของผมมันเริ่มจะฝืด ๆ ไปหน่อย กล้ามเนื้อของผมหายไปหมดหลังจากที่ไม่ได้ออกกำลังกายตั้งนาน พุงที่ค่อยยื่นออกมาทุกวันมันจะเป็นตัวถ่วงที่ดีที่สุดระหว่างการต่อสู้เลยก็เป็นได้ แตกต่างจากนิวที่ร่างกายกำยำที่ ดูเหมือนผ่านการออกกำลังกายมาดี การเคลื่อนไหวอันทุกท่วงท่าของเขาพลิ้วไหวราวกับสายน้ำที่มีปลาคาร์ปว่ายอยู่ พวกเราสองคนไม่ได้ไปไหนไกล พวกเรายังคงยืนอยู่ที่เดิมเพราะว่านัทกับกิ๊บยังไม่ยอมลงมาจากรถ
"กูจะถ่วงเวลาไว้ให้ มึงไปพานัทกับกิ๊บลงมาและเอาปืนลงมากระบอกนึง!" นิวตะโกนสั่งผมและเขาหมุนตัวเหวี่ยงดาบฟันหัวซอมบี้ขาดไปที่เดียวห้าตัว ให้ตายสิ เขามันปีศาจชัด ๆ
ผมทำตามแต่โดยดี เพราะตอนนี้จำนวนของมันก็เริ่มลดลงอย่างเห็นได้ชัดแล้ว ดูเหมือนว่านิวจะฆ่าไปหลายสิบตัวแล้ว ผมพุ่งเข้าไปในรถ ระหว่างที่ซอมบี้นั้นเข้าไปใกล้ นิวขว้างระเบิดมือที่ไม่รู้ว่าเจ้าตัวเอามาจากนั้นไว้ห่างจากตัวไม่กี่เมตร เขาพุ่งเข้าไปหลบเศษระเบิดหลังกำแพงที่ทลายลงมาจากเสาบีทีเอส จึงเป็นสิ่งที่ดึงความสนใจให้พวกมันวิ่งเข้าไปหานิวเพียงคนเดียว เขาหนีพวกมันไปยืนอยู่บนยอดของซากปรักหักพังแล้วปล่อยให้พวกซอมบี้วิ่งตามขึ้นไปเพื่อชะลอการเคลื่อนไหวของมัน
"พวกมึงไม่ต้องกลัว เดี๋ยวจะพาออกไป" ผมพูดกับทั้งสอง "ปืนอยู่ไหน?"
"มึงมีใบอนุญาตแล้วเหรอ?" นัทถาม
"ไม่มี แต่ตอนนี้กูคิดว่าไม่มีตำรวจที่ไหนจะมีตามจับคนที่พกปืนในช่วงเวลาแบบนี้หรอก" ผมแสยะยิ้ม
"มึงเคยยิงปืนมาก่อนหรือเปล่า?" กิ๊บถาม
"เคยแต่บีบีกัน แต่ปืนจริงนี่น่าจะไม่ต่างกัน" ผมปาดเหงื่อทั้ง ๆ ที่ยังถือดาบอยู่ ปืนมีสองกระบอก กระสุนปืนเต็มแม็ก ส่วนแม็กที่ไว้เต็มก็มีอยู่เยอะแยะ ให้ตายสิ รถไอ้นิวนี่มันคลังอาวุธชัด ๆ
"งั้นเอามาให้กูยิงซัปพอร์ตมึงดีกว่า กูเคยเรียนยิงปืนมาก่อน" กิ๊บหยิบปืนไปจากมือของผม "ญาติกูเป็นทหารน่ะ นางเคยสอนกูยิงปืนสำหรับทหารหญิงไว้ ไม่น่ายาก"
"จะเอางั้นเหรอกิ๊บ เค้าไม่อยากให้แฟนตัวเองเข้าไปเสี่ยงนะ" นัทอ้อนวอน
"แฟนเค้าเป็นคนขี้ขลาดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ หุบปากแล้วออกไปสู้ซะ" กิ๊บขมวดคิ้วใส่ "ไม่งั้นก็ตายอยู่กันหมดนี่แหละ นิวกับเอ็นออกไปสู้จนตัวตาย เรามานั่งหลบอยู่แบบนี้เนี่ยนะ โคตรสมเพชเลย"
"ช่างแม่งเรื่องนี้เถอะ ตอนนี้เราต้องรีบไปแล้ว เร็วเข้า!!" ผมแย้งก่อนที่ทั้งสองจะดราม่ากันอีก
ผมพุ่งตัวออกไป กิ๊บเปิดประตู ในมือทั้งสองถือปืนพกข้างละกระบอก นัทก็ออกมาด้วยเช่นกัน เขาออกมาพร้อมกับกระเป๋าใบใหญ่คาดว่าจะมีอาวุธที่ผมไม่เห็นอัดแน่นอยู่ในนั้น ในมืออีกข้างของเขาถือแม็กของปืนพกที่จะคอยส่งให้กับกิ๊บ ให้ตายสิ สลับบทบาทกันซะงั้น
นิวที่ยืนอยู่บนยอดกองศพที่เขาได้ฆ่าไป มันทำให้จำนวนของซอมบี้ลดลงอีก แต่ผมเห็นว่าเขาเริ่มเหนื่อยกันแล้วจึงสั่งให้กิ๊บยิงสกัดซอมบี้ แต่เธอดันยิงพลาดไปถูกแขนถูกร่างกายของมัน แน่ล่ะ ยิงถูกจุดนั้นมันไม่สามารถทำอะไรพวกมันได้ ตามที่หนังซอมบี้ได้กล่าวเอาไว้ตั้งหลายเรื่องที่ว่าเส้นประสาทของพวกมันตายหมดแล้ว จึงไม่สามารถรู้สึกถึงความเจ็บปวดได้อีกต่อไป เพราะงั้นสิ่งที่จะทำให้พวกมันหยุดเคลื่อนไหวแบบถาวรได้ก็คือการทำงานส่วนหัวของมันนั่นเอง
"เล็งที่หัวมันสิกิ๊บ!" นิวตะโกน
"ใจเย็น ๆ สิวะ!" กิ๊บหัวเสียเพราะเล็งไม่โดนสักที เสียงปืนที่ดังขึ้นทำให้ซอมบี้ทุกตัวหันมาหาเธอกันหมดเลย นั่นทำให้ผมต้องพุ่งเข้าไปฆ่าพวกมันให้ตายทีละตัวเพื่อให้กิ๊บทำตัวเองให้ชินกับปืนที่ถือทั้งสองมือ จากนั้นเธอจึงตัดสินใจเก็บปืนแนบไว้ที่กระโปรงนักศึกษาของเธอและถือปืนมือเดียว เมื่อเธอลั่นไกปืน กระสุนตะกั่วพุ่งทะยานออกจากปลายกระบอกปืนเข้าไปฝังอยู่ในศีรษะของซอมบี้ตัวหนึ่ง มันล้มหน้าคะมำลงไปกับพื้น นั่นเป็นสัญญาณว่ามือปืนคนใหม่ของกลุ่มเราได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว หญิงสาวยืนนิ่ง มือไม้สั่นเทิ้มไปด้วยความกลัว แน่ล่ะ เธอไม่เคยยิงใครมาก่อน แต่ตอนนี้ไม่มีเวลามาพูดถึงเรื่องนั้นแล้ว เพราะผมก็ไม่เคยจับดาบจริงฟันคนมาก่อน เคยแต่จับดาบฟันฟาดฟันกับหุ่นไม้เท่านั้นเอง
"พวกเรา! วิ่งไปให้ถึงบ้านกูเลย" นิวตะโกนและกระโดดลงมาจากยอด เมื่อเขาถึงพื้น ใบมีดสีดำชุ่มเลือดของเขาได้ตวัดไปเป็นวง ส่งผลให้พวกซอมบี้หัวขาดถึงหกตัว ร่างกายของพวกมันล้มลงกับพื้นแต่ก็ยังสามารถตะเกียกตะกายได้อยู่ ถ้ายังไม่ทำลายหัวสมองของพวกมัน ยังไงมันก็ไม่แน่นิ่ง
"แล้วบ้านมึงอยู่ที่ไหน!?" เอ็นถาม
"อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้เท่าไหร่ วิ่งไปอีกสามซอยก็ถึงแล้ว!" นิวตอบ "พวกกูสามคนรู้ดีเพราะอยู่ด้วยกันนี่แหละ ตอนนี้วิ่งสุดชีวิต!!"
เท้าของผมดีดตัวออกไป พยายามฝ่าดงพวกมันไปให้ได้ พวกเราเคลื่อนไหวเป็นขบวน นิวคือแม่ทัพที่มีพละกำลังที่แข็งแกร่ง ส่วนกิ๊บเป็นส่วนโจมตีระยะไกลและซัปพอร์ตแม่ทัพ ส่วนนัทเป็นส่วนซัปพอร์ตหน่อยโจมตีระยะไกลและค่อยบอกว่าจะมีซอมบี้ออกมาจากตรงไหน ส่วนผมเป็นหน่วยคุ้มกันหลังเพราะต้องมีคนประกบหน้าหลังของนัทที่หิ้วกระเป๋าใบโตที่ใส่ของจำเป็นสำหรับการเอาชีวิตรอดอย่างยิ่ง แต่ในความเป็นจริงแล้ว เราไม่อยากจะเสียเพื่อนคนไหนไปต่างหาก อะดรีนาลีนของผมที่ยังคงสูบฉีดแบบไม่มีวันหมดก็ยังคงฟาดฟันเหล่าซอมบี้สายวิ่งที่คอยวิ่งตามพวกเรา พวกมันวิ่งเร็วเหนือกว่ามนุษย์จึงต้องใช้ความพยายามและสมาธิสูงมากในการจัดการพวกมัน
การที่จะจัดการพวกมันในขณะที่วิ่งอยู่นั้นมันยากเกินกว่าที่จะรับมือได้ ส่วนตอนนี้แขนของผมเริ่มอ่อนแรงลงแล้ว
ผ่านไปหนึ่งซอยแล้ว เสียงปืนที่ดังออกมาจากปืนของกิ๊บจะดึงพวกมันให้เขามาใกล้
จู่ ๆ สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
มีมือของซอมบี้ตัวหนึ่งที่รอดจากการโจมตีของผมไป แล้วเข้าไปถึงตัวนัท เหมือนมันรู้ว่าคนไหนความสามารถในการต่อสู้อ่อนแอที่สุดในกลุ่ม ให้ตายสิ พวกมันมีความคิดอย่างนั้นเหรอ!?
เป็นไปไม่ได้…
"ชะ…ช่วยด้วย!!" นัทตะโกน
ผมเห็นดังนั้นจึงเข้าไปดึงร่างของนัทออกมาก่อนที่เขาจะโดนกัด
แต่โชคร้าย…
ฟันของมันงับเข้าที่ลำตัวของผม!!!


## CHAPTER 9: ไปให้ถึงเซฟเฮาส์

แต่เสียใจ ร่างกายของผมนั้นขับอะดรีนาลีนออกมามากพอสมควร จึงสามารถหลบฟันที่แสนจะอันตรายของมันได้อย่างง่ายดาย แต่น่าเสียใจยิ่งกว่าถ้ามันจะไม่ยกมือขึ้นแล้วลงมือข่วนลงมาที่ใบหน้าของผม ผมพยายามหลบกรงเล็บที่เต็มไปด้วยคราบเลือดของมัน แต่มันเร็วกว่า จึงทำให้กรงเล็บหนึ่งอันข่วนผ่าเฉียดดวงตาของผมไป สุดท้ายมันกลายเป็นเพียงแผลบาง ๆ ที่เลือดไหลออกมาเพียงเล็กน้อย
"ไอ้เอ็น!!" นิวแผดเสียง
ขบวนเริ่มเสียแล้ว เหลืออีกหนึ่งซอยก็ถึงแล้วแท้ ๆ
"กูไม่เป็นไร!!" ผมถีบตัวที่ข่วนผมจนมันกระเด็นออกไป ให้ตายสิ แผลเริ่มเลือดไหลมากแล้ว แต่อะดรีนาลีนที่หลั่งออกมามันทำให้ความเจ็บปวดนั้นน้อยลง ไม่อยากจะจินตนาการว่าถ้าผ่านช่วงเวลานี้ไปแล้ว แผลมันจะเจ็บขึ้นอีกสักเท่าไหร่เชียว พวกมันค่อย ๆ ล้อมวงเข้ามาหาเรามากขึ้นทุกที ขบวนก็เริ่มเสียหลักแล้ว นัทที่ล้มลงไปเมื่อกี้กำลังดันตัวเองให้ลุกขึ้นยืน ส่วนกิ๊บก็ยังยิงหัวของพวกซอมบี้อย่างไม่หยุด และยังเปลี่ยนแม็กใหม่ที่อยู่ในกระเป๋ากระโปรงของเธอ ตอนนี้เห็นได้ชัดเลยว่าพละกำลังของนิวนั้นเริ่มอ่อนแรงลงทุกที สังเกตได้จากท่าทางที่เขาฟันพวกมัน แม้ว่าใบมีดจะไม่มีรอยบิ่นเลยแม้แต่มิลลิเมตรเดียว แต่ผู้ที่ถือดาบนั้นเริ่มจะไม่ไหวแล้ว อย่าว่าแต่เขาเลย ผมก็เริ่มไม่ไหวแล้วเหมือนกัน แต่ถ้าเรายอมแพ้ตรงนี้ เราก็ไม่สามารถไปถึง 'เซฟเฮาส์' ได้เลย ทุกอย่างที่เราทำได้ก็เพื่อการเอาชีวิตรอดของตัวเองทั้งนั้น แต่ละคนมีเป้าหมายในการเอาชีวิตรอด ผมต้องเอาชีวิตรอดเพื่อที่จะไปหาพ่อแม่ผู้ที่เป็นสองคนสุดท้ายของครอบครัว ถ้าผมขาดสองคนนี้ไป ผมก็ไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร เพื่อนที่นอกเหนือจากนัท กิ๊บ และนิวก็น่าจะตายกันหมดแล้ว แฟนก็ไม่มี แถมยังต้องมาทนทุกข์ทรมานกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันแบบนี้ สู้ตายจากโลกนี้ยังเป็นทางออกที่ดีที่สุดและง่ายที่สุดจะดีกว่า
"เร็วเข้า!! พวกมันแห่กันมาเยอะแล้วนะ!!" นิวฉุดผมกับนัทให้ลุกขึ้น ตัวผมก็ไม่รู้ตัวว่าตัวเองล้มไปตั้งแต่เมื่อไหร่
สมองของผมอื้อไปหมด ใบหน้าของซอมบี้แต่ละตัวช่างน่าตลกเสียจริง ๆ
เฮ้…ทำไมไม่ยิ้มกันล่ะ ทำไมถึงได้ซีเรียสกันนัก ทำไมถึงได้กระหายเลือดแบบนั้นล่ะ เลือดมันหอมหวานขนาดนั้นเลยเหรอ เนื้อมนุษย์นี่มันรสชาติเป็นอย่างไร ถ้าจะชิมสักคำ พวกนายสามารถแนะนำหน่อยได้ไหมว่าผมสามารถไปชิมใครก่อน พวกเราทุกคนย่อมมีครั้งแรกกันทั้งนั้น ไม่ว่าจะกินของที่ชอบครั้งแรกทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ตัวเลยว่าของที่เราไม่เคยกินจะกลายมาเป็นของโปรดในเวลาต่อมา
"ไอ้เอ็น!! ตั้งสติหน่อย!!" นิวตบหน้าผม
สักพักต่อมาผมก็ได้สติ
"ให้ตายสิ ไม่มีเวลามาจิตหลุดแล้ว รีบตามมาเร็ว ไม่งั้นจะทิ้งไว้ที่นี่แหละ!" จากนั้นนิวก็วิ่งออกไป จัดขบวนให้เป็นอย่างเดิม จากนั้นพวกเราก็วิ่งไปเรื่อย ๆ จนถึงบ้านของนิว จะเรียกว่าบ้านก็คงจะเรียกได้ไม่เต็มปาก เพราะ 'บ้าน' ของนิวนั้นก็คือคอนโดใหม่ที่เพิ่งสร้างขึ้นไม่นานมานี้ ด้วยราคาที่แพงหูฉี่ และอยู่ ณ ใจกลางเมืองที่รถติดเป็นอันดับต้น ๆ ของโลก จึงไม่ค่อยมีใครเข้ามาอยู่ ข้อมูลที่ให้มาข้างต้นมันเป็นข่าวดีที่ว่าซอมบี้ในคอนโดนี้อาจจะน้อยถ้าเปรียบกับที่อยู่ด้านนอก ประชากรทั้งประเทศมีเกือบแปดสิบล้านคน ในเมืองหลวงนั้นก็น่าจะปาไปกว่าสามสิบล้านคนเข้าไปแล้ว แค่ดูจากคอนโด อะพาร์ตเมนต์หรือห้องเช่าถูก ๆ ต่าง ๆ นานาที่ถูกสร้างขึ้นนับสิบในทุก ๆ ปีที่ผ่านมา
"ร่มรื่นฤดี คอนโด" นี่เป็นชื่อคอนโดของนิว
พวกเราเข้าประตูมาเป็นที่เรียบร้อย แต่พวกซอมบี้ก็ยังวิ่งตามมาอย่างไม่ลดละ พวกมันวิ่งประจันหน้าเข้ามาเหมือนกองทัพที่จะเข้ามาตีประตูเมือง
"ปิดประตู!!" นิวตะโกนสั่ง
นัทกับผมวิ่งไปยังประตูใหญ่เท่าประตูป้อมปราการเหล็ก ทั้งสองคนดันบานประตูเข้าหากันเพื่อจะปิดตายพวกเราให้อยู่ในนี้ ซอมบี้บางตัวที่อยู่ในตึก กิ๊บกับนิวมีหน้าที่จัดการพวกมัน ส่วนใหญ่กิ๊บจะมีหน้าที่เก็บตัวที่อยู่ด้านนอกที่พยายามจะวิ่งเข้ามาด้านใน พวกเราทั้งหมดล้วนมีศักยภาพที่เข้ากันได้และผ่านการใช้อาวุธมาแล้วสามคน แต่อีกคนน่าจะเป็นข้อยกเว้น ประตูของคอนโดนี้สูงประมาณสามเมตรซึ่งมันมีน้ำหนักตามที่เห็น ผมต้องออกแรงมากกว่านี้เพื่อให้มันขยับเข้าไปปิดทางเข้าของพวกมัน ผมกัดฟันพร้อมกับดันบานประตูสุดชีวิตเพื่อให้มันปิดตายได้ทันเวลา ส่วนบานประตูของนัทนั้นเริ่มจะเข้ามาปิดกันแล้ว อีกนิดเดียว
อีกนิดเดียว…
อีกนิดเดียว…
ในที่สุดประตูหน้าก็ปิดตาย เมื่อประตูได้ปิดลงพวกซอมบี้ก็มาถึงประตูพอดี ผมกับนัทใช้พละกำลังทั้งหมดดันพวกมันเอาไว้ แม้ว่ามันจะไม่มีสติปัญญาเหมือนมนุษย์ แต่มันก็รู้ว่ามันควรจะทำยังไงเพื่อให้ได้ลิ้มลองเนื้อเลือดของมนุษย์ กิ๊บจัดการล็อกประตูทั้งหมด ทั้งกลอนกลางและกลอนล่าง แม้ว่ากลอนทั้งสองจะเป็นเหล็กกล้า แต่ใครจะไปรู้ว่ามันจะพังเมื่อไหร่ นิวที่จัดการกับซอมบี้ที่อยู่ชั้นล่างแล้วนั้นก็หยิบโซ่ที่อยู่หลังโต๊ะยามมาพันไว้กับที่จับของประตูเพื่อการันตีว่าพวกมันจะไม่มีวันพังเข้ามาได้ บวกกับว่าพวกเราก็ออกไปไม่ได้เช่นกัน
พวกเราทุกคนล้มนั่งลงบนพื้นโดยไม่ได้สนใจเลยว่าบนพื้นจะสกปรกขนาดไหน ผมทิ้งดาบลงพื้น นิวก็เช่นกัน แต่ละคนเหนื่อยหอบอย่างน่าสงสาร แต่จู่ ๆ ผมก็นึกอะไรออก ซึ่งเป็นเรื่องที่สำคัญมาก ผมเบิกตาโพลง ความเหนื่อยหายไปทันที อะดรีนาลีนที่เพิ่งหยุดสูบฉีดไปเมื่อกี้ก็กลับมาใหม่
"พวกเราลืมใครไว้ข้างหลังหรือเปล่าวะ…?" ผมถามทุกคน สิ่งที่ได้กลับมาก็คือ ไม่มีใคร
"คาโอรินไง…เธอหมดสติอยู่ และเธอก็ไม่ได้หนีมาพร้อมกับเรา" ผมพูดพร้อมยืนขึ้น
คำพูดของผมนั้นทำให้ทั้งสามคนตาโตพร้อมกัน ใบหน้าของแต่ละคนมีแต่คำว่า 'ฉิบหาย'
"เวรแล้ว ถ้าเรากลับไปช่วยอาจจะเสียที่นี่ไปเลยก็ได้นะเว้ย" นิวแย้งเหมือนจะรู้ว่าผมคิดจะทำอะไร "ถ้านายคิดจะออกไปช่วยผู้หญิงคนนั้นล่ะก็ฝันไปเถอะ นายไม่ได้มีพลังอะไรที่จะต่อกรกับพวกมันทั้งกองทัพด้วยตัวคนเดียวหรอก แถมนายก็เพิ่งโดนข่วนด้วย"
"ว่าไงนะ!?" นัทลุกขึ้น "คงต้องฆ่าก่อนที่จะกลายเป็นพวกมัน"
กิ๊บจ่อปืนมาที่ผม
"อย่าแม้แต่จะคิด นัท" นิวทำเสียงเข้มแล้วหันมาหานิว "ผู้หญิงคนเดียวที่สลบอยู่แถมยังไม่รู้ว่าจะได้สติเมื่อไหร่ บวกกับว่าเธอไม่มีอาวุธที่จะสู้อะไรกับพวกมันที่มีกันเป็นกองทัพได้เลย คิดดูว่ากว่าพวกเราจะฝ่ามาถึงที่นี่ได้มันลำบากขนาดไหน อย่าหวังว่าผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนเดียวจะทำอะไรพวกมันได้ ตอนนี้กลายเป็นอาหารของมันเรียบร้อยไปแล้ว"
ผมยอมแพ้ เพราะสิ่งที่นิวพูดมานั้นมันคือความจริง
"ยังไม่ได้แม้จะได้คุยกันเลย" ผมตอบอย่างเศร้า ๆ
"ผู้หญิงในโลกนี้จะหาได้ใหม่ก็ไม่ยากหรอก แต่จะยากกว่าตอนที่โลกเป็นปกติแค่นั้น" นิวเข้ามายืนตรงหน้าผม "มึงลองคิดดูให้ดี ๆ นะ มึงมีความสามารถในการปกป้องคนอื่นได้ มันเป็นทักษะหนึ่งที่สำคัญมากในโลกแบบนี้ ถ้านายเจอผู้หญิงที่นายชอบ ก็สร้างสถานการณ์แล้วโดดเข้าไปช่วยอย่างเท่ ๆ ยังได้เลยเพื่อน"
นิวยิ้ม
"ชั้นกะว่าจะทำแบบนั้นแหละ"
"มันจะดีเหรอ?" ผมถาม
"โลกนี้มันเทานะเพื่อน ไม่ว่าจะโลกยุคไหนมันก็เทาหมดนั่นแหละ ไม่มีขาวไม่มีดำ ไม่มีคนที่ชั่วที่สุด ไม่มีคนที่ดีที่สุด มีแต่ตรงกลางซึ่งเป็นสมดุลของมนุษย์ นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้มนุษย์อยู่รอดจนถึงทุกวันนี้ไง" นิวตอบ
"ชั้นสามารถเชื่อใจนายได้ไหม" ผมถามอีก
"นายเชื่อใจชั้นได้" เขาตอบแทบจะทันที "แล้วชั้นล่ะ…จะเชื่อใจนายได้ไหม?"
ผมลังเลอยู่ชั่วครู่
"ได้"
"โอเค ตอนนี้ทุกคนเชื่อใจกันแล้ว แต่ตอนนี้แค่อยากรู้ว่าเอ็นจะกลายเป็นซอมบี้เมื่อไหร่" กิ๊บจ่อปืนมาที่ผมทั้ง ๆ ที่ปืนในมือนั้นสั่นเทิ้มไปด้วยความกลัว
"โดนข่วนนิดหน่อยไม่น่าจะเป็นอะไรหรอก" นิวพูดพร้อมเอาตัวมาบังวิถีกระสุน
"เดี๋ยวไปให้แฟนชั้นทำแผลให้ดีกว่า" นิวบอก
แต่ละคนเงียบ
นิวถอนหายใจ
"โอเค ๆ ก็ได้ ๆ ยังไม่ได้เป็นแฟนกันจริง ๆ ยังเป็นคนคุยอยู่และชั้นยังไม่ได้บอกพวกนายสองคนด้วย ตอนนี้ชั้นให้เธอมาอยู่กับชั้นชั่วคราวเฉย ๆ ตามประสาคนรักกันแต่ยังไม่ได้ขึ้นสถานะว่าเป็นแฟนกันเท่านั้นเอง"
"แล้วตอนนี้จะขึ้นไปยังไง ลิฟต์ก็ไม่น่าจะใช้ได้แล้วนี่" นัทบอก
"ไม่หรอก คอนโดนี้มีระบบสำรองไฟที่สามารถมีไฟใช้ได้สามวัน ถ้าใช้ไม่ได้ประหยัดเท่าไหร่อะนะ" ผมพูด
"แสดงว่าลิฟต์ก็ยังใช้ได้อยู่น่ะสิ" นัทพูด
นิวพยักหน้า
"งั้นขึ้นไปก่อนดีกว่า อยู่ตรงนี้มันเริ่มร้อนแปลก ๆ" กิ๊บบอก
"ร้อนเหรอ?" ผมถาม
"อืม" เธอตอบแล้วเดินไปที่ลิฟต์
ที่ถามนี่ไม่ได้จะแย้งว่ากิ๊บเป็นผู้หญิงที่ไม่มีความอดทนหรอกนะ แต่สิ่งที่เธอพูดออกมาเมื่อกี้นั้นมันทำให้ผมนึกถึงซีรีส์ซอมบี้เกาหลีที่อยู่ในเน็ตฟลิกซ์ หลายอย่างที่พวกเราเจอในวันนี้มันไม่ค่อยเหมือนกับซอมบี้ในหนังเท่าไหร่ แต่ข้อมูลพื้นฐานนั้นถูกต้องอย่างไม่ต้องสงสัย แต่สิ่งอื่นใดที่ผมงงไปหมดนั้นก็คือ อากาศของประเทศไทย ระหว่างที่ขึ้นลิฟต์ไปยังห้องพักของนิวที่อยู่ชั้นสิบเอ็ด พอเข้าไปในห้องก็เจอกับหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนโซฟา ในมือถือไม้กางเกงที่ทำจากไม้โอ๊กสีน้ำตาลเข้ม ใบหน้าของเธอแม้ว่าจะดูขาวใส แต่ก็ไม่ได้ดูสดใสไปสะทีเดียว เธอมีน้ำตาที่ไหลลงมาตามใบหน้า เธอดับไฟในห้องจนหมดและปิดผ้าม่านแง้มให้แสงสว่างเล็ก ๆ น้อย ๆ ส่องเข้ามาในห้อง แสงสว่างนั้นได้ส่องผ่านหยดน้ำตาทำให้เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เธอกำลังร้องไห้อยู่
"นี่ฟาง แฟน…เอ้ย…เพื่อนเราเอง เอ็น" เขาพูดพร้อมกับแง้มผ้าม่านให้เปิดกว้างกว่าเดิม นั่นทำให้แสงเข้ามาในห้องจนเผยให้เห็นใบหน้าของหญิงสาว นั่นทำให้ผมรู้ว่าเธอคือคนที่มาแอดไลน์และอ่านใจผมเมื่อเช้านี้นี่เอง แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกใจสลายและแปลกใจในเวลาเดียวกันเดียวกัน ผมเพิ่งรู้เมื่อกี้ว่าเธอมีแฟนเช่นกัน ไม่สิ คนคุยมากกว่า สาเหตุที่เธอให้ไลน์ผมมาหมายความว่านิวไม่ได้เป็นเจ้าของชีวิตผู้หญิงคนนี้นั่นเอง แม้ว่านิวจะบอกว่าฟางเป็นเพื่อน แต่ในความเป็นจริงแล้วเธอไม่ได้เป็นเพื่อนกันจริง ๆ หรอก การเป็นคนคุยก็ไม่ต่างจากเพื่อนเท่าไหร่ แต่ความสัมพันธ์จะลึกซึ้งมากกว่าเพื่อนแต่รองจากแฟน ถ้าจะสรุปก็คือ 'กิ๊ก' นั่นเอง ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ผมจะต้องตัดใจกับผู้หญิงคนนี้ ต่อให้นิวบอกว่าตัวผมเองสามารถหาผู้หญิงมาครองคู่ได้โดยที่เราไปปกป้องตัวเขาหรือจะสร้างสถานการณ์ขึ้นมาเองก็ได้ แต่ผมมองว่ามันไม่ได้สำคัญเท่าว่าคน ๆ นั้นซาบซึ้งกับการกระทำของเราหรือเปล่า และให้เวลามันเป็นตัวตัดสินความสัมพันธ์จะเป็นการดีที่สุด ตอนนี้ผมเพียงทำได้แค่ตัดใจจากเธอเท่านั้น
"ยินดีที่ได้รู้จักครับฟาง" ผมยิ้ม พยายามทำตัวให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด
เธอพยักหน้าพร้อมกับปาดน้ำตาและยิ้มบาง ๆ ให้ผม ลิปสติกสีชมพูอ่อนนั้นประทับอยู่บนริมฝีปากเล็ก ๆ ของเธอ เวลาที่เธอยิ้มให้ ทำให้ดูน่ารักกว่าเดิมหลายเท่า
"ตัวเองเป็นอารายค้าบ ร้องไห้ทำไมเหรอ?" นิววางดาบที่เปื้อนเลือดไว้บนพื้นแล้วเข้าไปโอบฟางที่ยังเป็นแค่ 'คนคุย' เพื่อให้เธอรู้สึกดีขึ้น ซึ่งลึก ๆ ในหัวใจของผู้หญิงคนนั้นยังรู้สึกดีกับผู้ชายที่กำลังโอบกอดเธออยู่อีกงั้นเหรอ? "โชคดีนะที่ตอนเช้าอาจารย์ตัวเองแคนเซิลคลาสและตัวเองก็กลับมาที่นี่ก่อน ไม่งั้นแย่แน่เลย"
น้ำเสียงของนิวฟังดูแอ๊บแบ๊วแตกต่างจากเมื่อกี้อย่างเห็นได้ชัด เขาดูอ่อนแอเมื่อได้อยู่กับคนที่เขารัก ผมมองไปยังนัทและกิ๊บที่ยืนกอดกันอย่างหวานชื่น สักพักผมก็ย้อนกลับมามองที่ตัวเองก็รู้ได้ทันทีเลยว่าการที่เราไม่มีคนที่รักอยู่ข้าง ๆ นั่นไม่ได้หมายความว่าในยุคซอมบี้ครองเมืองแบบนี้มันจะรู้สึกดี ลึก ๆ แล้วผมรู้สึกแย่มากที่ไม่ได้มีคู่ครองที่ตัวเองรักอยู่ข้าง ๆ และอิจฉาคนรอบข้างที่มีคนรู้ใจคอยซัปพอร์ต เป็นเหมือนกิ๊บที่คอยปกป้องนัท และนิวปกป้องฟาง ผมจะมีโอกาสได้ทำแบบนั้นบ้างหรือเปล่า…
คงยาก…
.....
ห้องคอนโดของนิวนั้นเปรียบเสมือนเพนต์เฮาส์ขนาดเล็กที่มีสามห้องนอนแยกและสามห้องน้ำ ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ที่เรียบง่าย มีโคมไฟสีทองนวลที่ห้อยลงมาจาดเพดานเป็นไฟหลักของห้องที่คอยให้ความสว่างไสวของห้อง และยังมีไฟดวงสีขาวเป็นดวงที่ช่วยให้แต่ละพื้นที่สว่างขึ้น โดยรวมของห้องนั้นแบ่งเป็นสามพื้นที่หลัก ๆ โดยไม่รวมห้องนอน ได้แก่ โซนห้องครัวที่เป็นพื้นที่เล็ก ๆ สำหรับคนทำอาหารยืนคนเดียว แต่อุปกรณ์เครื่องครัวมีครบทุกอย่าง ห้องนั่งเล่นที่อยู่ถัดจากครัว มีโซฟาตัวใหญ่วางอยู่กลางห้อง มีโต๊ะหินอ่อนขาเตี้ยสีขาววางอยู่หน้าชั้นวางทีวี มีอินเตอร์เน็ตเราต์เตอร์ที่มีไฟสีเขียวส่องสว่างอยู่ภายในตัวเครื่อง นั่นหมายความว่าไฟฟ้าและอินเตอร์เน็ตยังใช้ได้ดีอยู่ โซนสุดท้ายก็คือโซนทำงาน ความจริงก่อนหน้านั้นจะเป็นโซนห้องกินข้าว แต่เขาได้เติมโต๊ะทำงานที่มีคอมพิวเตอร์แม็กวางอยู่ และชั้นหนังสือใหญ่สองชั้นวางอยู่ข้าง ๆ ที่เต็มไปด้วยดีวีดีหนังนับพันกล่องที่ไม่รู้ว่าทั้งชีวิตจะสามารถดูหมดหรือเปล่า
ในระหว่างที่ทุกคนอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ฟางและกิ๊บช่วยกันเตรียมมื้อเย็น นิวเป็นพวกพ่อบ้านที่ชอบไปซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อกับข้าวมาทำอาหารกินเองที่คอนโด เขาบอกว่าถ้ากินอาหารตามร้านอาหารด้านนอกนั้นจะมีโซเดียมเยอะและไขมันทรานส์ที่เยอะเกินไปจะทำให้อ้วนได้ง่าย ถ้าไม่ขี้เกียจจริงเขาก็จะออกไปหาอะไรกินข้างนอก เขาไม่ยอมเรียกฟางมาทำอาหารให้กินเพราะถ้าเรียกมาแค่นี้ สู้ไปนอนค้างที่หอพักของเธอเลยดีกว่า
นิวให้ยืมเสื้อผ้าของเขาและได้รู้ว่าเสื้อผ้าของเขาส่วนใหญ่มีแต่สีดำ โดยปกติแล้วผมจะไม่ค่อยใส่สีดำเท่าไหร่ แต่ด้วยความที่ตัวเองไม่มีทางเลือกมากก็ต้องยอมเอาเสื้อยืดยูนิโคลสีดำไปใส่ เพราะเนื้อผ้าดูเบาสบายที่สุดแล้ว เขาเลือกที่จะใส่กางเกงยีนสีดำและเสื้อยืดสีดำ เขาให้เหตุผลว่าเขาต้องเตรียมพร้อมสู้เสมอ ส่วนแผลที่ถูกเล็บซอมบี้ข่วนก็ถูกฟางปฐมพยาบาลเป็นที่เรียบร้อย ระหว่างที่เธอกำลังปฐมพยาบาลอยู่นั้นเราสองคนไม่ได้คุยอะไรกันเลย เธอใส่ยาฆ่าเชื้อและยาอะไรไม่รู้ที่เป็นน้ำแดง ๆ จากนั้นเธอก็พันผ้าพันแผลปิดตาผมไว้
เมื่ออาหารเย็นเสร็จแล้ว ทุกคนอาบน้ำกันเสร็จหมด แต่ละคนเข้ามานั่งล้อมวงที่โต๊ะกินข้าวที่อยู่ในโซนทำงานของนิว อาหารเย็นวันนี้มีหมูสามชั้นผัดพริกเกลือ ผัดผักคะน้าหมูกรอบ ต้มจืดฟัก และข้าวผัด รู้ได้เลยว่ามื้อนี้อาจจะเป็นมื้อแรกและเป็นมื้อที่ดีที่สุดในโลกซอมบี้ ผมไม่รู้ว่ามื้อต่อ ๆ ไปจะได้กินดี ๆ แบบนี้อีกหรือเปล่า
"รออะไรล่ะ กินกันเลย" ผมพูดพร้อมตักข้าวผัดข้าวปาก ผมรู้สึกถึงเมล็ดข้าวที่หุงสุกพอดี ลิ้นของผมสามารถสัมผัสได้ถึงมันทุกเมล็ด รสชาติหวานที่ออกมาจากแคร์รอตที่ถูกหันเป็นลูกเต๋าทำให้ซีอิ๊วที่ถูกผสมลงในข้าวมีรสที่กลมกล่อมขึ้นมาทันที และยังมีเนื้อหมูย่างที่ถูกหันเป็นชิ้นเล็กที่ทำให้ยกระดับความกลมกล่อมขึ้นไปอีก
มันมีสิ่งที่ผิดปกติอย่างนึงก็คือแต่ละคนกำลังนั่งมองผมกิน
"เกิดอะไรขึ้นเหรอ?" ผมถาม
"มึงรู้ไหมว่าทำไมเราถึงไม่ยอมกินกันสักที?" นิวถามกลับ
ผมยักไหล่เพื่อเป็นสัญญาณว่าไม่รู้
"คือประเพณีของเราน่ะ ก่อนกินข้าวพร้อมหน้ากันจะต้องมีใครสักคนนึงต้องกล่าวคำขอบคุณอาหาร ซึ่งถ้าไม่มีใครยอมกล่าวก็ต้องรอจนกว่าจะมีใครอาสาหรือตักข้าวกินเป็นคนแรก" นิวอธิบาย "นัทและกิ๊บก็เจอมาหมดแล้ว"
"ก็ได้ เราก็เคยไปโบสถ์และได้กล่าวอยู่" ผมวางช้อนส้อมและประสานมือ ทุกคนทำตาม
"ข้าแด่พระเจ้า ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้ มื้อที่ไม่รู้ว่าเราจะได้ทานอีกเมื่อไหร่ ขอบคุณกลียุคที่พระองค์ได้นำมาหาเราเพื่อพาพวกเราทั้ง…" ผมนับจำนวนว่ามีกี่คน "พวกเราทั้งห้าคนได้มาเจอกัน แต่มอบพระพรกับคาโอรินที่เราได้ทิ้งไว้ในดงของพวกผีดิบ และขอบพระคุณสำหรับอาหารมื้อนี้"
"อาเมน…"
ทุกคนหยิบช้อนส้อมขึ้นมาตักข้าวเข้าปากเมื่อพูดคำว่า 'อาเมน' จบ
"อากาศข้างนอกยังร้อนเหมือนเดิมเลยแฮะ" นัทพูด "ต้องอาบน้ำตั้งสองรอบแน่ะ"
"ร้อน…" ผมทวนคำ
"ใช่ร้อน" นัทถอนหายใจ "ถ้าประเทศไทยเย็นกว่านี้ก็คงจะดี"
จู่ ๆ ผมก็นึกอะไรขึ้นได้
"ปกติแล้วซอมบี้จะต้องอยู่ในสภาพอากาศที่หนาวเย็นไม่ใช่เหรอ?" ผมถาม


## CHAPTER 10: สำรวจพื้นที่

"ใช่…แล้วไง?" นิวถามกลับพร้อมกับยักไหล่
"ที่ประเทศไทยนี่มันอากาศร้อนนะ พวกมันจะมีชีวิตรอดได้ยังไง มันแข็งแกร่งได้ขนาดนี้ทั้งในสภาพอากาศแบบนี้อะนะ?" ผมทวนความรู้
"เออว่ะ" นัททำหน้าเหวอจนเหนี่ยงโผล่ "ทำไมคิดไม่ถึงวะ"
"ตามทฤษฎีมันอาจจะเป็นเป็นไปตามนั้นก็ได้" กิ๊บแย้ง "เราก็เห็นมากับตาแล้วนี่ ขนาดสภาพอากาศบ้านเมืองเรามันร้อนขนาดนี้ แต่มันก็ยังมีชีวิตอยู่ได้ แถมแข็งแกร่งมากด้วย"
ทุกคนเงียบกันหมด เสียงแอร์ดังมาก แต่ละคนหมดสนุกกับอาหารมื้อแรกในโลกซอมบี้ทันที สีหน้าของแต่ละคนซีดบ่งบอกได้ถึงความซิบหายทางความคิดที่เกิดขึ้นในหัว ผมไม่รู้ว่าแต่ละคนเขาคิดอะไรในหัว แต่ที่รู้ ๆ ก็คือมันไม่น่าใช่เรื่องที่ดีสักเท่าไหร่ แต่ละคนมองหน้ากันอย่างระมัดระวัง ความเงียบปกคลุมแต่ก็ถูกทดแทนด้วยเสียงแอร์ ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ไม่มีใครกินอาหารต่อ มีแต่ใบหน้าที่ซีดเผือดของแต่ละคนที่มีคำถามอยู่ในหัวมากมาย
"หมายความว่ายังไงดีเรื่องนี้…" นิวกอดอกอย่างครุ่นคิด "นายกำลังจะบอกว่าสภาพอากาศมันมีผลกับซอมบี้งั้นเหรอ…ไม่เคยได้ยินมาก่อน"
"ซีรีส์เกาหลีซอมบี้ของเน็ตฟลิกซ์ไง" ผมพูด "เวลาอากาศร้อนมันจะตายทัน หรือไม่ก็วิ่งหาที่หลบและหลับจนกว่าอากาศจะเย็นลงหรือไม่ก็ตกกลางคืน"
"เป็นไปได้มั้ยเอ็น ทฤษฎีที่นายตั้งมาเมื่อกี้มันอาจจะยังพิสูจน์ไม่ได้" นิวหรี่ตา "แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ เพียงแค่เรายังไม่ได้ทดลองเท่านั้น"
"หมายความว่าไง?" ผมถาม
"อยากจะทดลองสักหน่อยมั้ยล่ะ?" นิวถามกลับ "ข้อมูลเบื้องต้น…"
จู่ ๆ ก็มีมือของใครบางคนทุบลงบนโต๊ะ เป็นฟางนั่นเอง ใบหน้าของเธอดูโกรธเกรี้ยว บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนอย่างสัมผัสได้
"ถ้าอยากจะทดลอง พิสูจน์หรือพูดคุยเกี่ยวกับพวกซอมบี้บ้าบอล่ะก็ เชิญออกไปคุยด้านนอกเลย ตรงนี้เขาจะกินข้าวกัน ใช่มั้ยพี่กิ๊บ" กิ๊บรีบพยักหน้าโดยเร็ว
หลังจากที่ทำฟางโกรธที่แต่ละคนก็ไม่เคยเห็นมาก่อน พวกเราจัดการกินมื้อเย็นทันทีโดยที่คำถามก็ยังคงค้างคาอยู่ในหัวตลอดเวลา ระหว่างมื้อเย็นนั้นแต่ละคนเลือกที่จะเงียบมากกว่าจะพูดอะไรออกมา เป็นเพราะว่าสิ่งที่ค้างคานั้นได้ไปกลบความคิดทุกอย่างที่เกิดขึ้นจนไม่มีพื้นที่ให้คิดอย่างอื่นนอกจากปริศนาลี้ลับของซอมบี้ สุดท้ายนิวแค่พูดขึ้นมาว่า
"เดี๋ยวกินข้าวเสร็จจะพาไปดูอะไรบางอย่าง"
เมื่อกินข้าวเสร็จ ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเย็น ผมยืนอยู่บนระเบียงที่สามารถออกไปยืนรับลมได้ สิ่งที่อยู่ด้านล่างนั้นมันอยู่ในสายตาของผม ไม่ว่าจะเป็นพวกซอมบี้ที่ตอนนี้จำนวนเริ่มลดลงแล้ว เหลือพวกนี้เพียงไม่กี่สิบตัวที่เดินไปเดินมาอยู่ทั่วบริเวณอย่างไร้จุดหมาย บางทีผมก็รู้สึกหวั่น ๆ เล็กน้อยกับพวกมัน เพราะไม่รู้ว่าตัวไหนมันเป็นยังไง แม้ว่าซอมบี้แต่ละตัวความสามารถมันเหมือนกัน ก็คือกัดทีเดียวก็ทำให้ตายและกลายเป็นพวกมันได้ ผมช่วยพวกผู้หญิงล้างจานแล้วถืออาวุธประจำกายตัวเองออกไปจากห้องพร้อมกับทุกคน พวกเราตั้งขบวนอย่างเดิมเหมือนกับตอนที่พวกเราวิ่งฝ่าดงซอมบี้เข้ามาที่นี่ พวกเราลงลิฟต์มายังชั้นที่หนึ่ง นิวพาเราเดินเลี้ยวซ้ายซึ่งจะไปเจอกับประตูที่จะพาเราไปไหนสักแห่ง ส่วนฟางยังคงอยู่เฝ้าห้อง
"หลังประตูนี้จะพาเราไปยังที่จอดรถชั้นใต้ดิน รถทุกคันที่อยู่ที่นี่สามารถใช้ได้หมดเพราะเจ้าของกลายเป็นซอมบี้หมดแล้ว" นิวบอก
"เดี๋ยวก็โดนกฎหมายข้อหาลักขโมยหรอกนิว" นัทแย้ง
"ตอนนี้กฎหมายมันใช้ได้ที่ไหนกัน ต่อให้คนใหญ่คนโตขนาดไหนมาขออาศัยกูก็ไม่รับแล้ว ปล่อยให้มันตายอยู่ท่ามกลางพวกเดียวกันนี่แหละ" นิวตอบกลับด้วยอารมณ์หงุดหงิด
"เอาน่า กูแค่พูดเล่นเฉย ๆ" นัทยักไหล่
นิวไม่สนใจ จากนั้นเข้าค่อย ๆ เปิดประตูเหล็กออก มันเป็นประตูเหล็กที่ดูหนังอึ้งพอควร และเป็นประตูที่เหมาะกับการป้องกันพวกซอมบี้ได้เป็นอย่างดี เราเดินเข้าไปข้างในโดยที่ผมเป็นคนเดินนำ ข้างในนั้นเป็นเพียงทางหนีไฟธรรมดาที่มีกลิ่นเหม็นชื้นเท่านั้น ผมพยายามเดินให้มีเสียงน้อยที่สุดเผื่อมีพวกมันรออยู่ด้านล่าง โชคดีที่มันเป็นบันได ยังพอยื้อเวลาได้อยู่แป๊บนึง ลมหายใจของผมถูกสูดเข้าออกอย่างระมัดระวังทั้ง ๆ ที่ออกซิเจนพวกนั้นเราคุ้นเคยกับพวกมันเป็นอย่างดี แต่พอมาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ทุกอย่างมันวางอยู่บนเส้นด้าย
เมื่อลงบันไดมาได้ครึ่งชั้น ยังเหลืออีกครึ่ง ปลายบันไดของชั้นใต้ดินเจอประตูแบบเดียวกันปิดอยู่ ผมค่อย ๆ ย่องไปโดยที่มีพรรคพวกตามมา กิ๊บกำปืนพกไว้ในมือแน่นเหมือนกับไม่อยากให้มันหลุดจากมือไป ส่วนนัทถือมีดทำครัว ผมไม่รู้ว่าเราจะเจออะไรต่อไป จู่ ๆ เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้น นิวเดินผ่านขบวนไปอย่างชิลล์ ๆ แถมยังส่งเสียงเท้าดังอีกด้วย เสียงนั่นสะท้อนกับกำแพงและเพดานที่แคบของทางหนีไฟจนก้อง
"นิว ทำอะไรน่ะ!" ผมทำเสียงให้เบาที่สุดแต่ทำให้นิวได้ยิน
"ก็เดินสำรวจไง" นิวตอบกับด้วยสีหน้าที่กวนตีน
"อย่าทำเสียงดังสิ"
"ทำไม?"
"เดี๋ยวพวกมันก็มาหรอก"
"ไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว ยังไงเราก็ฆ่าพวกมันได้สบาย ๆ เพราะเราทำมากันแล้วไม่ใช่เหรอ?"
นัทส่ายหน้า ใช่…ที่ผ่านมาเขาไม่ได้ฆ่าซอมบี้เลยแม้แต่ตัวเดียว
"ปลอดภัยไว้ก่อนดีไหมล่ะ?"
"ก็ได้…"
ผมเคยได้ยินและประสบกับคำว่า คำพูดไม่ตรงกับการกระทำ หลังจากที่เขาพูดจบ เข้าวิ่งเข้าไปที่ประตู เขาเปิดประตูแล้วพุ่งออกไปโดยที่ไม่บอกไม่กล่าว สิ่งที่เขาทำนั้นทำให้พวกเราอีกสามคนนั้นตกใจเป็นอย่างมาก ผมตัดสินใจวิ่งออกไปโดยไม่สนใจเสียงอีกแล้ว
"โธ่เว้ย…" ผมพ่นลมหายใจออกจากจมูกก่อนที่จะสูดเข้าไปใหม่และถีบประตูออกไป พวกเราตั้งท่าตั้งรับพวกมันไว้อย่างแข็งแรงอย่างที่ไม่ได้ซ้อมกันมาก่อน แต่กลับเป็นว่าไม่มีพวกซอมบี้เลยแม้แต่ตัวเดียว นิวยืนอยู่กลางที่จอดรถที่มีรถจอดอยู่หลายคัน ส่วนใหญ่จะเป็นรถสปอร์ตที่ต่อให้ทำงานมาทั้งชีวิตก็ไม่มีวันได้ขับรถพวกนี้ได้เลย ผมรู้สึกแปลกใจว่าทำไมไม่มีซอมบี้อยู่บริเวณนี้เลย
"นี่เป็นที่จอดรถที่พวกซอมบี้ไม่มีวันเข้ามาถึงเด็ดขาด เพราะถ้าไม่มีใครพามันเข้ามา ก็ไม่สามารถเข้ามาได้" นิวพูด
"อยากพูดเซอร์เรียลให้มาก มันน่ารำคาญ" นัทบ่น "ความจริงกูก็อยากขับรถแบบนี้มานานแล้ว"
"ขับไปลุยซอมบี้กันไหมจ๊ะ ที่รัก" กิ๊บเอาหัวไปพิงไหล่แฟนหนุ่มเป็นเชิงอ้อน
"ก่อนไปก็ต้องดูกว่ามีกุญแจรถหรือเปล่า" นัทพูดอย่างจริงจัง "คนพวกนี้ส่วนใหญ่จะเอากุญแจรถติดตัวไปตลอดเวลา"
"เออ นั่นสิ…" ผมเห็นด้วย "ถ้ารถไม่มีกุญแจก็ไม่สามารถขับได้ แม้แต่สตาร์ตเครื่องยนต์ยังไม่ได้เลย"
"รถบางคันจะมีกุญแจเสียบอยู่ที่รถ บางคนก็ฝากกุญแจไว้ที่ยาม"
"ถ้ากูเป็นยาม กูจะขับไปเล่นให้พังก่อนเลย" นัทแสยะยิ้ม
"ลองคิดละกันว่าเดี๋ยวนี้สังคมเราเริ่มมีคนขี้เกียจขึ้นเป็นกอง" นิวเริ่มเข้าประเด็นที่ไม่คิดว่าจะถูกหยิบยกเอามาพูดในเวลานี้ "ขนาดสั่งอาหารยังต้องสั่งออนไลน์กันแล้วเลย ทุกอย่างมันสะดวกสบายไปหมดจนเราแทบไม่ต้องทำอะไรกันแล้ว อีกหน่อยถ้ามนุษย์ยังขี้เกียจอยู่แบบนี้ก็อาจจะกลายเป็นอย่างมนุษย์อ้วนที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ เดินไปเยี่ยวยังลำบากเหมือนในเรื่องวอลล์อีก็ได้"
"สภาพแบบนั้นกูไม่เอาหรอก" กิ๊บเห็นด้วย "อ้วนแล้วเดี๋ยวไม่สวย"
"ก็ตามนั้นแหละ กูก็ไม่อยากอ้วนไปกว่านี้แล้ว" ผมเห็นด้วย
มันก็จริงที่มนุษย์เราเดี๋ยวนี้เริ่มขี้เกียจขึ้น บางคนยังขี้เกียจอ่านหนังสือให้ครบแปดบรรทัดเลย แต่มันไม่รวมผมที่เป็นคนชอบอ่านหนังสือเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว โชคดีที่อ่านเรื่องซอมบี้มาไม่น้อยจึงพอจะมีข้อมูลของพวกมัน ผมคิดว่าเรื่องราวปรากฏการณ์ซอมบี้บุกโลกแบบนี้อาจจะเป็นครั้งแรกเลยก็เป็นได้ สภาพของเมืองทั้งเมืองคงไม่ต่างจากซากปรักหักพังของเมืองเก่าแน่นอน ยุคของมนุษย์กำลังจะหมดแล้ว แต่เผ่าพันธุ์ไหนล่ะจะมาแทนที่…? มนุษย์ต่างดาวเหรอ? ไม่รู้เหมือนกันแฮะ แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องมีชีวิตรอดต่อไปให้ได้
"เอาจริง ๆ เลยนะนิว" นัทพูดขึ้น "แทนที่จะพามาที่นี่ มึงพาพวกกูไปหาของกินก่อนไม่ดีกว่าเหรอ?"
"พาหนะมันก็สำหรับพวกเราเหมือนกัน หากอาหารเราหมดก็ต้องออกไปหาเพิ่มอีก จะวิ่งไปก็คงไม่มีใครอยากจะทำแบบนั้นใช่มั้ยล่ะ? แต่เราก็ต้องเริ่มตั้งอาณานิคมของเราและต้องจัดการอะไรหลาย ๆ อย่างที่สามารถป้องกันซอมบี้ให้ได้" นิวพูด "ไม่ได้อยากจะพูดให้ดูเป็นหัวหน้านะ แต่เชื่อเถอะว่าไม่มีใครสติดีที่จะรับมือกับสถานการณ์แบบนี้เท่ากูแล้ว"
ทุกคนเงียบ ไม่มีใครเถียง
หลังจากนี้พวกเรามุ่งหน้าไปเซเว่นที่อยู่ในตัวคอนโด ด้วยความที่คอนโดนี้เป็นคอนโดระดับหกดาว เซเว่นที่มาเปิดที่นี่จึงเป็นเซเว่นที่สาขาใหญ่สาขาหนึ่งเลยทีเดียว รู้สึกว่าเจ้าของคอนโดจะรู้จักกับเจ้าสัวจึงสามารถเอาเซเว่นขนาดใหญ่เข้ามาเปิดได้ โดยปกติแล้ว ในเมื่อมันเกิดเหตุการณ์ไวรัสซอมบี้แพร่กระจายไปทั่วประเทศหรือทั่วโลกแบบนี้ส่วนใหญ่เราจะมีเวลาในการเตรียมเสบียงอาหาร ผมคิดว่าอาหารในเซเว่นอาจจะโดนเอาไปหมดแล้วก็ได้
"ฟังให้ดีนะทุกคน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าแตกตื่น ให้ตั้งสติไว้ให้อยู่" นิวพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "ตอนนี้ต่อให้เป็นมนุษย์ด้วยกันก็ไม่สามารถไว้ใจกันได้นอกจากพวกเรากันเอง มนุษย์ต่างมีความโลภอยู่ภายใต้จิตสำนึกของตัวเองทั้งนั้น แนะนำให้ระวังตัวจะดีที่สุด"
ผมรู้งาน
"กิ๊บ ถ้านี่บอกให้ยิงใครจัดการเลยนะ" ผมพูด
"ทำไมต้องยิงคนด้วยล่ะ?"  กิ๊บถาม "คนมันก็มีชีวิตเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?"
"ตอนนี้เราต้องทำทุกอย่างเพื่อความอยู่รอดของเราเอง ถ้ามันจำเป็น กูยอมกินเนื้อมนุษย์แทนอาหารทั่วไปที่กำลังนับถอยหลังรอวันหมดนี่แหละ ตอนนี้ไม่มีใครสามารถผลิตอาหารให้เราอีกแล้ว นอกจากว่าเราจะปลูกผักและเลี้ยงปศุสัตว์ขึ้นเอง"
"ปลูกผักกูพอได้ แต่เลี้ยงปศุสัตว์นี่ไม่ไหวจริง ๆ" กิ๊บทำหน้าขยะแขยง
เมื่อพวกเราถึงเซเว่น มันมีสภาพย่ำแย่สุด ๆ มีศพนับร้อยนอนตายกระจัดกระจายอยู่ทั่วบริเวณ ถ้าให้เดาน่าจะเกิดขึ้นเมื่อคนกำลังแย่งอาหารแน่นอน ข้างในมืดสนิท นิวบอกให้พวกเราใช้ไฟฉายจากมือถือสมาร์ตโฟนของแต่ละคน ซึ่งมันทำให้ผมลืมไปเลยว่าเรายังมีสมาร์ตโฟนอยู่ในมือที่สามารถติดต่อกับโลกภายนอกได้ แต่ปรากฏว่าสัญญาณโทรศัพท์นั้นไม่มีแล้ว ความจริงถ้ายังมีสัญญาณหลงเหลือแม้ว่าจะเหลืออยู่เพียงขีดเดียวก็ตาม คนแรกที่ผมอยากจะโทรไปหาก็คือพ่อกับแม่ พวกท่านตอนนี้ไม่รู้เป็นยังไงบ้าง จะยังมีชีวิตรอดอยู่หรือตายแล้ว…
จู่ ๆ ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างตกลงพื้นในเซเว่น ทำให้พวกเราหันอาวุธไปตามเสียงนั้น ข้างในนั้นมืดก็จริงแต่มันก็ไม่ได้กว้างพอที่จะมีพื้นที่ให้ใครก็ตามที่เข้ามาในนี้ก่อนเราหนีรอดออกไปได้ นิวให้สัญญาณมือเป็นเชิงให้เข้าไปพร้อมกัน เมื่อถึงจุดที่มีเสียงเกิดขึ้นนั้นกลับไม่มีใครอยู่ มีเพียงปลากระป๋องหนึ่งกระป๋องนอนอยู่ที่พื้นเท่านั้น แต่นั่นก็ยังทำให้นิวไว้ใจกับสถานการณ์ไม่ได้
"ให้กิ๊บไปยืนเฝ้าที่ประตูดีกว่า เพราะนางมีอาวุธระยะไกล" นิวพูด ซึ่งกิ๊บก็ทำตามที่บอกอย่างว่าง่าย สิ่งที่เราทำทุกอย่างนั้นล้วนแล้วเราทำด้วยความระมัดระวัง ยังไม่รวมถึงการวางเท้าในแต่ละก้าว ผมหยิบตะกร้าสีส้มที่วางล้มอยู่
ข้าง ๆ ขึ้นมาแล้วเริ่มจัดการกวาดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหลากยี่ห้อที่ยังคงเหลืออยู่บนชั้นวางใส่ลงในตะกร้าจนแทบไม่เหลือ ตอนนี้ผมอยากจะให้เอาเสบียงไปให้หมด ผมใช้ปากคาบมือถือไว้และส่องไฟเพื่อให้แสงสว่างเพียงเล็กน้อย คนอื่นก็ทำเช่นนั้นเหมือนกัน ส่วนกิ๊บที่ยืนเฝ้ายามอยู่ด้านนอกพยายามไม่ทำตัวให้ตัวเองเด่นจนเกินไป
พอใส่อาหารจนเต็มผมจึงเอาตะกร้ามาเพิ่ม ทีนี้ต้องเป็นพวกของสด โชคดีที่แอร์ของตู้เย็นเพิ่งปิดได้ไม่นาน จึงไม่ทำให้ของกินเน่า ผมคว้าอาหารสดหลายอย่างลงตะกร้าอย่างว่องไว ส่วนคนอื่นน่าจะไปเก็บอย่างอื่น บอกตามตรงเลยว่าไม่เคยเดินเข้าเซเว่นพร้อมอาวุธมาก่อน แม้ว่าจะมีป้ายบอกอยู่ที่น่าประตูว่าห้ามนำอาวุธเข้ามาก็ตาม เพราะเซเว่นที่เราเข้าอยู่ทุกวัน เราเข้ามาแบบไร้อาวุธ เพียงแค่มาซื้อของกินเสร็จก็จ่ายเงินแล้วเดินกลับบ้านเท่านั้น แต่วันนี้เราทำผิดกฎของร้านสะดวกซื้ออย่างมหันต์ แต่ไม่ว่าจะยังไงตอนนี้เราต้องเผชิญกับความจริงที่เราต้องทำเพื่อความอยู่รอดของตัวเอง อ่า…เต็มอีกตะกร้าหนึ่งแล้ว ส่วนของผมนั้นพอแค่นี้ก่อนดีกว่า
"กูว่าพอแค่นี้ก่อนดีกว่า" ผมพูดขึ้น "แค่นี้ก็ถือว่าเราได้เสบียงเยอะมากแล้ว"
"ไม่ เราต้องเอาไปให้หมด นี่ยังไม่รวมสต๊อกที่อยู่หลังร้านอีกนะ" นิวแย้งออกมาจากอีกฝั่ง
"กูเห็นด้วยกับนิวนะ ที่คอนโดไม่รู้ว่าใครสามารถลงมาที่นี่บ้าง กูว่าผู้รอดชีวิตที่อาศัยอยู่ในนี้คงมีเป็นร้อย" นัทเสริม     "ก็ได้" ผมยอมแพ้ มันก็จริงที่ว่าจะมีคนอื่นที่สามารถลงมาเอาเสบียงที่นี่ได้ตลอดเวลา ทางที่ดีคือเราควรเอาไปให้หมดก่อนที่จะไม่เหลือให้เราในครั้งต่อไป
"เดี๋ยวกูเข้าไปดูหลังร้านหน่อยนะ เพื่อนกูคนนึงบอกว่าสต๊อกหลังร้านนั่นเยอะกว่าอีก" ว่าแล้วนัทก็เดินเข้าไปหลังร้าน ส่วนผมกับนิวที่ได้เสบียงมาเต็มตะกร้านั้นได้หิ้วมาไว้ที่หน้าร้าน ซึ่งกิ๊บที่ยืนรออยู่ถึงกับน้ำลายสอเมื่อได้เห็นของกินมาวางอยู่ตรงหน้า
"เราต้องจ่ายเงินด้วยมั้ยเนี่ย?" ผมถามขึ้น
"มีเงินติดตัวกันด้วยเหรอ?" ชายหนุ่มถามกลับด้วยสีหน้าที่เริ่มเหลืออด เมื่อเห็นดังนั้นจึงส่ายหน้า
"ไม่มี ไม่มี"
"ก็นั่นแหละ เราไม่เงินติดตัวเลยสักบาท แต่เราสามารถขนอาหารได้ตั้งขนาดนี้ เดี๋ยวนัทก็คงออกมาพร้อมกับอาหารอีกเป็นกระบุงแน่นอน" นิวยิ้มอย่างภาคภูมิใจ สักพักต่อมาเข้าก็นึกอะไรขึ้นได้ "ความจริงมันต้องออกมาขอความช่วยเหลือแล้วนา"
"นั่นสิ เห็นไปนานแล้ว ความจริงมันไม่น่าจะนานขนาดนี้" ผมเห็นด้วย
"เข้าไปดูกันเถอะ กิ๊บ ขอยืมปืนกระบอกนึงหน่อย" กิ๊บยื่นปืนพกให้นิวกระบอกนึง เขาเช็กที่ปืนดูว่าปลดเซฟตี้หรือยัง เมื่อเขามั่นใจในปืนของตัวเองว่าพร้อมใช้งานแล้ว ผมกับนิวจึงค่อย ๆ เดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้ออีกครั้ง เราเดินแยกกันตรงช่องขนมกรุบกรอบเพื่อกระจายกำลัง เราย่องกันไปอยู่พักใหญ่ จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงโครมครามกันที่หลังร้าน พวกเราไม่รอช้า นิวพุ่งเข้าไปถีบประตูจนบานพับหัก นิวเหยียบบานประตูไว้เพื่อไม่ให้มันกระเด็นไปไกลกว่านี้แล้วจ่อปลายกระบอกปืนไปในความมืด ผมพุ่งเข้าตามนิวไป หันใบมีดไปหาใครก็ตามที่อยู่ในนั้น
ปรากฏว่าไม่มีใครอยู่ตรงนั้นเลยสักคน
จากนั้นผมได้ยินเสียงปืนดังขึ้นหลายนัด
"แย่แล้วมันออกจากหลังร้าน" ว่าแล้วชายหนุ่มพุ่งตัวออกไปเปิดประตูหลังร้านที่อยู่ด้านมุมห้อง พอผลักประตูออกไป มันจะทะลุไปถึงด้านหน้าคอนโด มันเป็นการออกแบบของสถาปนิกที่แปลกดี แทนที่จะเอาหน้าร้านมาตั้งหันหน้าออกแต่กลับเอาหลังร้านออก ยอมใจคนออกแบบจริง ๆ
"ระวังด้วย มันมีปืน" นิวเตือน
ผมตามหลังชายหนุ่มไปติด ๆ ข้างนอกมีซอมบี้นอนตายอยู่เป็นจำนวนมาก มันไม่ใช่ศพที่พวกเราฆ่า เพราะเลือดสีดำที่กระฉอกออกมาจากแผลของมันยังดูใหม่อยู่ นิวจัดการพวกมันที่อยู่บริเวณรอบ ๆ เพื่อไม่ให้พวกมันเข้ามาโจมตีพวกเราเวลาเผลอ ผมมองเห็นกลุ่มคนประมาณห้าคนกำลังวิ่งออกไปจากคอนโดและหายวับไปกับตา
"นัทล่ะ?" นิววิ่งเข้ามาถามพลางเช็ดเลือดด้วยเศษผ้า
"น่าจะโดนลักพาตัวไปแล้ว" ผมตอบด้วยน้ำเสียงที่กลัว ๆ
"นายเหยียบอะไรอยู่น่ะ?" ชายหนุ่มก้มลงไปมองที่ใต้เท้าและเห็นว่ามีกระดาษขนาดเอสี่เขียนอะไรบางอย่างด้วยปากกาเพอมาเน้นสีดำอยู่ ผมก็ไม่รู้ว่ามันเขียนอะไรจนกระทั่งผมเท้าออก
"ถ้าอยากได้เพื่อนคืน เอาน้ำกับอาหารและอาวุธทั้งหมดมาให้เรา ไม่งั้นเพื่อนของแกได้เป็นอาหารพวกซอมบี้แน่ ๆ พวกกูให้เวลามึงถึงสี่ทุ่มคืนนี้ เจอกันที่หน้าสยามสแควร์"
"พวกมันบ้าไปแล้ว สยามสแควร์เราเพิ่งหนีออกมาจากที่นั่นเลย จะให้กลับไปเนี่ยนะ?" ผมบ่น
"ยังไงเราก็ต้องไป" ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด "กูกับกิ๊บไปแน่นอน แล้วนายจะไปด้วยมั้ย?"
"ก็ต้องไปสิวะ ลงเรือลำเดียวกันแล้วนี่"
"ให้มันได้อย่างนี้สิ" นิวยิ้ม "เดี๋ยวเราไปเตรียมอาวุธกัน คืนนี้ได้มีนองเลือดแน่"


## CHAPTER 11: ฟาร์มของ

นิวเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้กับกิ๊บและฟางฟังเป็นที่เรียบร้อย กิ๊บโกรธมากที่มันบังอาจมาลักพาตัวแฟนหนุ่มของตัวเองได้ ผมพอเข้าใจความรู้สึกที่ต้องถูกพรากจากกันแบบนี้ เพราะผมก็เคยโดนมาแล้วเหมือนกันก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้โลกของพลิก พวกเราศึกษาเส้นทางเดินเป็นอย่างดี เนื่องด้วยตัวพวกเราเองมีกันเพียงสามคน ซึ่งเราจะแบ่งหน้าที่กันโดยให้นิวเป็นแม่ทัพ ซึ่งจะใช้ปืนพกหนึ่งกระบอกที่เหลืออยู่ ส่วนผมจะอยู่ตรงกลางคอยจัดการพวกซอมบี้หรือมนุษย์ที่อยู่ระยะประชิด ในความเป็นจริงมันรู้สึกหวั่น ๆ ที่รู้ตัวเองดีว่าวันนี้มือของผมกำลังจะเปื้อนเลือดของมนุษย์คนใดคนหนึ่งอย่างแน่นอน ซึ่งผมภาวะนาไม่อยากให้เรื่องมันเกิดขึ้นแบบนั้น แค่ยื่นหมูยื่นแมวเสร็จก็ต่างแยกย้ายกลับบ้านกลับช่องก็พอแล้ว ส่วนกิ๊บเป็นมือปืนดูหลังพวกเราไว้ เพราะดูจากที่กิ๊บได้ถือปืนยิงพวกซอมบี้ดูแล้วว่าเธอเป็นคนที่ใช้ปืนที่เก่งที่สุดในหมู่พวกเรา ในความเป็นจริงเธอบอกว่าเธอสามารถใช้ปืนได้เกือบทุกแบบ ถ้าเธอได้ปืนกลหรืออาวุธหนัก ๆ เธอสามารถกลายเป็นมนุษย์สงครามที่จะเป่าใครให้ตายได้ทันที ในส่วนตรงนี้ผมกับนิวยกให้เธอคือที่สุดของกลุ่มในเรื่องของการโจมตีในระยะไกล
ฟางเตรียมอาหารกับน้ำที่เราเพิ่งไปเอามาจากเซเว่นในกระเป๋าเดินทางใบหนึ่งที่นิวไม่ได้ใช้แล้วจนเต็มกระเป๋า ความจริงเราแทบจะแบ่งเกือบครึ่งหนึ่งจากเสบียงทั้งหมดที่เรามีให้กับพวกมัน แต่นิวกลับบอกว่ามันคุ้มสำหรับแลกหนึ่งชีวิตให้รอด ใช่…ผมคงเห็นแก่ตัวเอานั่นแหละ ส่วนอาวุธ นี่คือสิ่งสำคัญที่เราควรจะมีให้กับพวกมัน เราไม่รู้อาวุธที่ว่านี้พวกเราจะหาได้จากไหน ภายในเวลาไม่ถึงห้าชั่วโมงนี้เราคงจะหาไม่ไหวแน่นอน
"ถ้าหัวหมอหน่อยก็คือให้ปืนพกไปกระบอกเดียวแล้วบอกว่า 'อาวุธกูก็เอามาให้ตามสัญญาแล้ว' จริง ๆ พวกเราไม่ได้ทำสัญญาอะไรกับพวกมันเลยแท้ ๆ น่ารำคาญ" กิ๊บบ่นขณะที่ตัวเองกำลังใส่กระสุนลงในแม็กโดยมีฟางนั่งช่วยอยู่ข้าง ๆ อารมณ์โกรธของกิ๊บยังคงรุนแรงและพร้อมที่จะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ
"ใครบอกว่ากูจะเอาอาวุธไปให้พวกมัน แต่พวกมันจะต้องเอาตัวนัทคืนมาให้เรา" นิวพูดพลางเช็กอาวุธทั้งหมดที่เขามี ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะเป็นคนที่สะสมอาวุธระยะประชิดได้เยอะขนาดนี้ ส่วนใหญ่เขาจะเก็บมีดไว้หลายแบบ ระหว่างที่เราเตรียมตัว เขาเอาเสื้อคลุมตัวยาวบาง ๆ มาให้ผมใส่ เขาบอกว่ามันช่วยให้ผมเคลื่อนไหวได้ดีขึ้นและเหมาะกับนักดาบที่สุด ส่วนเขาสวมเสื้อกันกระสุนบาง ๆ ภายใต้เสื้อยืดของเขาและใส่เสื้อคลุมเป็นเสื้อคลุมหนังสีดำ เขาบอกว่าคราวนี้เขาจะให้ผมถือดาบเพียงคนเดียว ซึ่งเขาให้ดาบคาตะนะแก่ผมอีกเล่มเพื่อใช้เป็นดาบคู่ ความจริงเพียงแค่ดาบเล่มเดียวผมตวัดได้ลำบากอยู่แล้ว แต่การที่ต้องมาใช้ดาบทีเดียวสองมือแบบนี้คงควบคุมใบมีดได้ลำบากกว่าเดิม สุดท้ายผมจึงต้องเอาดาบที่สองเป็นดาบสำรองไป
"ยังไงก็เตรียมอาวุธไปหน่อยก็ดีนะนิว" ฟางบอกด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเป็นห่วง "ความจริงไม่ได้อยากให้ไปนะ แต่ช่วงเวลาแบบนี้จะให้ทำยังไงนอกจากต้องไปชิงตัวคืนมา"
"มันก็ใช่" ผมว่า "ส่วนมากเรามีแต่อาวุธระยะใกล้ทั้งนั้น เราจะไปเอาอาวุธพวกปืนมาจากไหนกันล่ะ?" ในหัวผมเห็นว่าพวกเราอยู่ท่ามกลางดงศัตรูที่มีปืนและอาวุธระยะไกลครบมือ ซึ่งจุดนี้ผมรู้อยู่แล้วว่าพวกมันจะฆ่าเราทันทีถ้าเราตุกติก
"หาอาวุธมันไม่ยากหรอก แต่นี่คงต้องให้กิ๊บช่วย ก่อนหน้านี้ฉันพยายามขอใบอนุญาตในการครอบครองอาวุธปืนเพื่อให้ตัวเองมีอาวุธเพื่อใช้ตอบโจทย์สถานการณ์แบบนี้" นิวรูดซิปปิดกระเป๋าเมื่อเห็นว่ามีทุกอย่างที่มันต้องการอยู่ในกระเป๋าใบนี้แล้ว "มีอยู่ที่เดียวที่สามารถหาอาวุธปืนหรืออะไรพวกนี้ได้"
นิวเปิดจีพีเอสบนแท็บเล็ตแล้ววางบนโต๊ะ จุดที่มันชี้ไปอยู่ที่สถานีตำรวจซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่นี่
"นี่เป็น สน.ที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ เราสามารถขับรถออกไปเอาอาวุธที่นั่นได้ ในนั้นจะมีอาวุธหนักอาวุธเบา กระสุน เสื้อเกราะกันกระสุน และอาวุธหลายอย่างที่เราต้องขนมา ตอนนี้ขอให้ทุกคนจำไว้ว่า เรื่องใบอนุญาตในการพกพาอาวุธหรือกฎหมายต่าง ๆ นานาในตอนนี้ใช้ไม่ได้อีกต่อไป" นิวพูด "กฎข้อเดียวของการมีชีวิตอยู่คือห้ามตาย นี่เป็นวันแรกของยุคซอมบี้ แต่ละคนยังไม่พร้อมที่จะฆ่ามนุษย์ด้วยกันเอง แต่คืนนี้เราจะพยายามไม่ให้เกิดการนองเลือด ทรัพยากรที่ให้พวกมัน เราสามารถหาใหม่ได้เรื่อย ๆ ในช่วงเวลานี้ โชคดีที่กลุ่มเรามีกันไม่กี่คน แถมแต่ละคนก็ไม่ได้เป็นกินจุด้วย ฉันจึงพร้อมที่จะเสียสละเสบียงบางส่วนให้กับพวกมัน"
ผมตั้งใจฟังอย่างตั้งใจ
"คืนนี้เราจะวัดดวงในการยื่นหมูยื่นแมว" นิวพูดต่อ "ปกติที่เห็นในหนังนั้นผลที่ตามมาก็คือความตายของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง แต่ในชีวิตจริง อะไร ๆ ก็เกิดขึ้นได้เสมอ ฉะนั้นได้เตรียมพร้อมสู้ให้ดี ไม่รู้ว่าพวกมันมีกี่คน ไม่รู้ว่าเก่งสักแค่ไหน แต่ในทางกลับกัน กิ๊บ เอ็น ถ้าสู้ก็ต้องพร้อมที่จะฆ่าทันที จำไว้ให้ดี…"
เขาเว้นช่วงพร้อมกับมองหน้าผมสลับกับกิ๊บ
"โลกนี้มันไร้กฎหมายไปแล้ว…"
พวกเราออกมาจากคอนโดโดยใช้ประตูหลังของเซเว่น ผมหยิบถุงขนมมันฝรั่งทอดกรอบถุงใหญ่มาถุงหนึ่งเพื่อเป็นนกต่อให้กับพวกซอมบี้ ตอนนี้พวกเราไม่อยากจะใช้รถสปอร์ตพวกนั้นเพราะไม่มีใครกล้าขับ นิวจะวิ่งขึ้นไปบนรถที่จอดอยู่หน้าคอนโดคันใดคันหนึ่งแล้วใช้กุญแจผีสตาร์ตรถทันที ผมมองออกไปเห็นซอมบี้เดินไปมาอยู่ประมาณสิบตัว ตอนนี้มันเริ่มมืดแล้ว อากาศมันเริ่มหนาวลงอย่างแปลกประหลาด โดยปกติแล้วมันไม่ควรหนาวขนาดนี้แม้ว่าจะเป็นช่วงฤดูหนาวก็ตาม ผมค่อย ๆ เดินออกไปแล้วเหวี่ยงกำลังแขนทั้งหมดที่มี ปาถุงขนมมันฝรั่งทอดกรอบออกไปยังทิศทางตรงข้ามกับรถเป้าหมายของเรา เมื่อมันตกถึงพื้น นั่นส่งผลให้พวกมันได้เห็นเสียงกรอบกรอบของถุง จึงทำให้พวกมันวิ่งไปยังทิศทางแหล่งกำเนิดเสียงทันที
"ไม่น่าเชื่อเลยว่ามันจะได้ผลเกินคาด" นิวพูด
"ตามันมองไม่เห็นแม้ว่าจะอยู่ในระยะเผาขน แต่ถ้าหูกับจมูกล่ะก็ไวเชียวล่ะ" ผมแสยะยิ้ม "ตอนนี้ล่ะ รีบไป"
เราสามคนวิ่งกึ่งย่องไปยังรถฮอนด้าซิตี้สีขาวที่จอดอยู่ไม่ห่างกันมาก เราโชคดีที่สุดที่เจ้าของรถนั้นทิ้งกุญแจเสียบคาไว้กับรถ นิวขึ้นไปนั่งที่คนขับแล้วสตาร์ตเครื่องยนต์ทันที เสียงเครื่องยนต์ทำให้พวกซอมบี้ละจากถุงขนมมันฝรั่งทอดกรอบหันมาให้ความสนใจกับเสียงที่ดังกว่า ผมและกิ๊บขึ้นมาถึงบนรถและปิดประตูอย่างรวดเร็วแม้ว่าจะมีสัมภาระเยอะสักแค่ไหน แล้วฝากกระเป๋าเดินทางไว้ที่กิ๊บซึ่งเธอนั่งอยู่เบาะหลัง
"ความจริงมึงไม่น่าสตาร์ตรถก่อนเลยนะเว้ยไอ้นิว!" กิ๊บตวาด
"ก็ข้างในมันโคตรอับเลยนี่หว่า" นิวสวนกลับ
ซอมบี้ตัวหนึ่งวิ่งเข้ามากระแทกกับกระจกหน้าต่างอย่างรุนแรงเหมือนลืมความเจ็บปวด จึงทำให้กระจกแตกเป็นเสี่ยง ๆ ซึ่งนั่นมันกระจกฝั่งของผม!! มือของมันตวัดแกว่งไปมาหมายจะคว้าตัวผมให้ได้
"ไปเร็วสิ!!" ผมโวยวาย
"จัดให้!!" นิวพูดพร้อมกับเข้าเกียร์และเหยียบคันเร่งจะมิด
รถพุ่งทยานออกไป นั่นทำให้ซอมบี้ตัวนั้นหายไปจากนอกรถ แต่ก่อนที่มันจะปลิวออกไป เล็บของมันได้ข่วนเข้าที่แขนของผมจนเป็นแผลเลือดซิบ จู่ ๆ มันก็ทำให้แผลรอยข่วนอีกแผลหนึ่งปวดขึ้นมากะทันหัน ผมเจ็บจนไม่อยากจะกลั้นเสียงร้องออกมา แต่สุดท้ายผมเลือกที่จะกลั้นเสียงเอาไว้ เพื่อไม่ให้ทุกคนรู้ว่าตอนนี้ผมมีสิทธิ์ติดเชื้อซอมบี้ไปแล้ว!!
"เป็นอะไรหรือเปล่าเอ็น!!" นิวถาม
"ไม่เป็นไร…" ผมตอบพลางกัดฟันแน่น
เมื่อพวกเราออกไปยังถนนใหญ่ พวกเราเห็นซอมบี้นับร้อยเดินเข้ามาหาพวกเรา ผมชักดาบออกมาทั้งสองเล่มและวางพาดไว้กับหน้าต่างประตูรถที่ไม่มีกระจกแล้ว นิวเห็นดังนั้นเขาจึงเหยียบเข้าไปประจัญบานกับพวกมัน เมื่อมีซอมบี้บางตัวเข้ามาใกล้ผม มันก็จะโดนใบมีดเฉือนด้วยความเร็วของรถโดยที่พวกมันไม่รู้ตัว จู่ ๆ เลือดของมันตัวหนึ่งกระเด็นโดนใบหน้าของผม แต่ด้วยความที่ยังคุมสติได้อยู่จึงวางดาบลงที่ตักและใช้แขนเสื้อเช็ดออก รถเริ่มบุบลงไปทุกทีแล้ว แต่พวกเราก็สามารถฝ่าพวกมันออกมาได้ ผมเก็บดาบเข้าฝักทั้งสองเล่มและหันมาให้ความสนใจกับบาดแผลบาง ๆ ที่เพิ่งได้มาเมื่อกี้ มันไม่ได้หนักหนาอะไร แต่ดูเหมือนว่าผมมีโอกาสติดเชื้อเพิ่มแล้ว
"นิว"
"ว่าไง?"
"ถ้ากูเป็นอะไร หรือกลายเป็นซอมบี้ก็ฆ่ากูได้ทันทีเลยนะ" ผมบอก
"คิดอะไรอยู่วะ?" นิวถามด้วยความแปลกใจ
"มึงก็ต้องอยู่รอดเหมือนกับพวกเราสิวะ" นิวพูดเสียงดัง "กูไม่ยอมให้มึงตายแน่"
ผมยิ้มพร้อมขอบคุณอยู่ในใจ ขอโทษนะนิว แม้ว่านายจะไม่ยอมให้ฉันตายหรือกลายไปเป็นพวกมัน แต่ด้วยรอยแผลที่มันเกิดขึ้นมา อีกไม่กี่ชั่วโมงฉันก็ต้องกลายเป็นพวกมัน
เมื่อไปถึงสถานีตำรวจ พวกเราวิ่งลงไปจัดการกับพวกซอมบี้ ผมเหวี่ยงดาบออกไปฟันหัวของพวกมันขาดเป็นสองท่อน อาการเจ็บปวดของแผลทั้งสองทีได้หายเป็นปลิดทิ้ง แต่ผมรู้สึกได้ว่าผมถือดาบได้มั่นคงกว่าที่เคยเป็น ผมจึงชักดาบออกมาอีกเล่มและเหวี่ยงมันออกไปตัดหัวเจ้าพวกซอมบี้ขาดไปหลายตัว ไม่จริงน่า…ร่างกายของผมแข็งแรงขึ้นงั้นเหรอ…? จากอะไรกันล่ะ…? ตอนนี้ไม่มีเวลาจะมานั่งคิดเล็กน้อยอะไรแล้ว มันเป็นเพราะอะดรีนาลินล่ะมั้ง พอมันหาย พละกำลังก็คงจะกลับเป็นอย่างเดิม กิ๊บใช้ปืนยิงพวกมันที่เข้ามาใกล้โดยนางหันหลังพิงกับนิวที่ใช้มีดสั้นคู่ในการจัดการพวกมันในระยะประชิด เขาพุ่งเข้าไปแทงที่หัวของมันตัวหนึ่งและกระชากมีดออกมาก่อนที่จะถอยหลังไปตั้งหลัก จากนั้นเขาก็ทำแบบเดิมซ้ำไปซ้ำมา ด้วยความที่มันเป็นตอนกลางคืน การโจมตีของพวกเราบางครั้งก็พลาดไปบ้าง แต่สถานีตำรวจนั้นอยู่ไม่ไกล ซอมบี้ที่เข้ามาทีละตัวทีละตัวนี่มันน่ารำคาญเหลือเกิน
"กิ๊บหยุดยิงก่อน มันจะทำให้พวกมันเข้ามาเพิ่มอีก" นิวพูดพร้อมยื่นมีดมาให้
"กูใช้ไม่เป็น!" กิ๊บสวนกลับ
"ก็ต้องพยายามเรียนรู้ที่จะใช้แล้วแหละ เล็งที่หัว อย่าปล่อยมือจากมีดเด็ดขาด!"
เธอรับมีดจากนิวและแทงเข้าที่หัวสมองของพวกมันตัวหนึ่ง และสามารถทำให้มันหยุดเคลื่อนไหวได้ แต่เธอกลับต้องใช้แรงอย่างมากที่จะดึงมีดที่ปักอยู่ออก ตอนนี้จำนวนของพวกซอมบี้เริ่มลดลงอย่างเห็นได้ชัด
"วิ่งเข้าไปในสถานีเลย" ผมตะโกนพร้อมกับวิ่งขึ้นไปยังสถานีตำรวจ
ภายในนั้นยังมีซอมบี้ตำรวจประจำการอยู่ประมาณห้าตัว ผมสังเกตได้ว่าแต่ละตัวยังมีปืนอยู่ที่กระเป๋าใส่ปืนที่ติดอยู่ที่เข็มขัดทั้งนั้น ผมฟันหัวมันขาดไปตัวหนึ่งและพุ่งเข้าไปฟันอีกสองตัวขาดด้วยใบมีดอันคมกริบอย่างรวดเร็ว รู้สึกได้ทันทีเลยว่าผมรวดเร็วขึ้น เพราะความเร็วของมนุษย์ทั่วไปนั้นไม่สามารถเคลื่อนไหวได้รวดเร็วขนาดนี้อย่างแน่นอน ความรู้สึกนี้มันคืออะไร หัวใจของผมเต้นช้าลง เหงื่อที่เคยออกตอนนี้ไม่ออกแม้แต่เม็ดเดียว ความรู้สึกที่จับดาบได้มั่นคงยิ่งขึ้น น้ำหนักของมันหายไปเยอะจนคิดว่าผมกำลังถือดาบของเล่นอยู่
เกิดอะไรขึ้นกับกูวะ…?
เมื่อจัดการพวกมันจนหมด ผมจึงจัดการเอาปืนทั้งหมดออกมาจากกระเป๋าใส่ปืนของพวกมัน คือปืนที่ตำรวจไทยใช้ นั่นก็คือปืนพกสั้นยี่ห้อซิก ซาวเออร์ พีสามสองศูนย์ เอสพี ขนาดเก้ามิลลิเมตร ซึ่งมีกระสุนสำรองอยู่คนละสามแม็ก ปืนทุกกระบอกยังมีลูกกระสุนอยู่เต็มและยังไม่ได้ปลดเซฟตี้ กิ๊บตามขึ้นมาบนสถานีก่อนแล้วเห็นปืนพกที่ผมเอามาได้ก็ตาวาว
"มึง! กูขอนะ! นี่ปืนของตำรวจใช่มั้ย" นางเอาตาเข้าไปใกล้ปืนและเอาไปจ่อที่ปลายกระบอกปืนทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้เช็กว่าเซฟตี้ยังถูกล็อกอยู่หรือไม่ "ปืนของตำรวจจริง ๆ ด้วย หนักไปหน่อยแต่ก็ถ้าฝึกฝนก็สามารถปืนทีเดียวสองมือได้ล่ะนะ"
"ยิงสองมือมันยากจะตาย" ผมยื่นปืนที่เหลือให้กิ๊บ
"เอ็นเคยยิงปืนด้วยเหรอ?" นางถามทั้ง ๆ ที่ดวงตายังคงจับจ้องอยู่ที่ปืน
"เคยแต่บีบีกัน" ผมพูดจากนั้นก็สังเกตเห็นว่าเธอกำลังถือมีดสั้นอยู่ด้วย "เอามีดมาให้ฉันก่อนดีกว่า ถ้าจะถือปืนที่อยู่เต็มมือขนาดนั้นน่ะ"
เธอส่งมีดสั้นให้ผมอย่างไม่ลังเล จู่ ๆ สัญชาตญาณของผมนั้นทำงาน ผมรู้สึกถึงอะไรบางอยู่ที่อยู่ในเงามืด ร่างกายของผมมันขยับไปเอง เพียงเสี้ยววินาทีผมปามีดสั้นที่อยู่ในมือออกไป ใบมีดนั้นเฉียดหัวของกิ๊บเพียงนิดเดียว แต่มันกลับไปปักเข้าที่ใครบางคนที่อยู่ในเงามืด กิ๊บตกใจสุดขีดกับสิ่งที่เกิดขึ้นและเผลอกรีดร้องออกมาเล็กน้อยและจ่อปลายกระบอกปืนมาที่หน้าผากของผมอย่างรวดเร็ว
"มึงจะทำอะไร!" กิ๊บตะคอกใส่ "มึงจะฆ่ากูงั้นเหรอ!?"
"ดะ…เดี๋ยวก่อนสิ!!" ผมแก้ตัว "กูไม่ได้จะทำอย่างนั้นนะ"
"แล้วเมื่อกี้มันคืออะไร? ไม่มีซอมบี้อยู่แถวนี้สักหน่อย" สายตาของกิ๊บดูไม่เชื่อ
ผมจึงเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์ของผมและฉายไปทางที่ผมปามีดไป ปรากฏว่ามีซอมบี้ตัวหนึ่งนอนตายอยู่ตรงนั้นโดยมีมีดสั้นของผมปักเข้าที่กลางศีรษะอย่างแม่นยำ…ดูจากสภาพการตาย มันคงตายมาพักหนึ่งก่อนที่มันจะกลายเป็นพวกซอมบี้
นี่ผมเป็นคนจัดการงั้นเหรอ…?
ทั้ง ๆ ที่ไม่เห็นตัวมันเลยเนี่ยนะ…
"โอเค…มึงทำได้ยังไง…?" กิ๊บถามแต่ก็ยังไม่ลดปืนลง "ถ้ามึงปาพลาดนี่มันอาจจะฆ่ากูได้เลยนะเว่ย!"
"กูขอโทษ แต่เห็นนั่นมั้ย? มันตายแต่มึงไม่ตายไงกิ๊บ" ผมบอกพร้อมชี้ไปที่ร่างอันไร้วิญญาณของซอมบี้ ถึงอย่างนั้นมันก็ทำให้กิ๊บลดปืนลงได้ เธอสูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อให้ตัวเองใจเย็นลง เธอวางปืนทุกกระบอกไว้บนโต๊ะที่อยู่ไม่ห่างจากตัว จากนั้นเธอเดินเข้าไปในห้องเก็บอาวุธของตำรวจที่อยู่ไม่ห่างจากกัน ซึ่งผมก็ตามเข้าไปด้วย
"แล้วนิวล่ะ?" ผมถาม
"รออยู่ข้างนอก รอดูว่าพวกมนุษย์จะเข้ามาอาวุธเพิ่มที่นี่หรือเปล่า" เธอตอบพร้อมกับหยิบมือถือสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดไฟฉาย "ไม่น่าเชื่อว่ารัฐบาลมีเงินจากภาษีพวกเราถมเถ แต่ไม่เอาไปซื้อเครื่องปั่นไฟเหมือนที่คอนโดเรามีเนี่ยนะ"
"อย่าพูดมาไป" ผมพึมพำ
"แล้วไง!?" กิ๊บขึ้นเสียงอย่างโกรธเกรี้ยว "ประเทศนี่มันล่มจมขนาดไหนแล้วดูดิ ตอนนี้ซอมบี้ก็เต็มเมือง พวกที่สามารถเอาชีวิตรอดได้อย่างเราสักวันก็ต้องเป็นเหมือนพวกมันนี่แหละ!"
"โอเค ๆ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว" ผมเอาน้ำเย็นเข้าลูบ ซึ่งผมก็รู้ว่าผมคงทำให้เธอใจเย็นไม่ได้เท่านัทหรอก "ไปหาอาวุธต่อดีกว่า"
"คอยดูนะ ถ้ากูได้จับปืนหนักเมื่อไหร่ พวกที่เอาผัวกูไปไม่ตายดีแน่" กิ๊บกำมือแน่น แม้ว่าภายในจะมืดแต่ก็สามารถรู้ได้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ จริง ๆ แล้วในนี้มันก็ไม่ได้มืดมากนะ ผมเห็นปืนอยู่หลายกระบอกและยังมีกล่องกระสุนที่อยู่ในตู้เหล็กด้านในสุด
"กิ๊บไปเอากระเป๋านะ เดี๋ยวนี่ไปเอาปืนเอง" ผมพูด
"มึงอะไปเอากระเป๋า มึงไม่รู้จักปืนไปมากกว่ากูหรอก ที่จะเอาไปก็ใช่ว่าจะให้พวกมันสักหน่อย" กิ๊บทำเสียงเข้ม "กูอยากจะประกาศสงครามกับพวกมันฉิบหาย!"
ผมตัดบทด้วยการเข้าไปหยิบกระเป๋าสำหรับใส่ปืนที่วางซับซ้อนกันอยู่ในตู้เหล็ก ในนั้นมีสนับมือเหล็กวางอยู่หลายคู่ซึ่งผมเอามาคู่นึง บอกตามตรงว่าผมไม่รู้สึกถึงน้ำหนักของมันเลยสักนิด มันควรจะหนักกว่านี้สิ แต่ก็เอาเถอะ อะดรีนาลีนยังคงสูบฉีดอยู่ล่ะมั้ง
"เอามาสักสองกระเป๋าก็ได้" กิ๊บพูด
"เค ๆ" ผมตอบอย่างไม่สนใจ
กิ๊บหยิบปืนกับกระสุนมาวางไว้บนโต๊ะสำหรับเตรียมตัวออกรบเพื่อให้ตำรวจสามารถเอาอุปกรณ์มาวางเตรียมไว้ ผมจึงจัดการยัดปืนทุกกระบอกที่กิ๊บเอามาวางใส่ลงในกระเป๋า รวมถึงกล่องกระสุนที่ผมเรียงมันอย่างเป็นระเบียบ กิ๊บบอกว่าเรามีปืนไรเฟิลหนักห้ากระบอก ลูกซองที่ยิงได้สองนัดสามกระบอก ลูกซองยิงได้หลายนัดสองกระบอก ปืนกลเบาหกกระบอก ปืนพกสิบกระบอก ปืนไรเฟิลซุ่มยิงสองประบอกพร้อมกระสุนที่ขนไปหมดตู้ ซึ่งรวมใส่กระเป๋าได้ทั้งหมดสี่กระเป๋าซึ่งแต่ละใบนั้นหนักมาก กิ๊บแบกไม่ไหว ผมกับนิวจึงต้องแบกคนละสองกระเป๋า มันน่าแปลกใจที่ผมแบกสองกระเป๋าแต่ไม่ได้รู้สึกถึงน้ำหนักของมันเลย แถมเหงื่อก็ไม่ออกด้วย ผมคิดว่านี่ไม่น่าเกี่ยวข้องกับการสูบฉีดของอะดรีนาลินแล้ว…


## CHAPTER 12: ยื่นหมูยื่นแมว 

สยามสแควร์ยามค่ำคืนเวลาสี่ทุ่มนี้โดยปกติแล้วก็ยังมีวัยรุ่นเดินกันให้วุ่นไปหมด แต่ตอนนี้มันกลับร้างผู้คน รวมถึงพวกซอมบี้อีกด้วย สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่ลอยคลุ้งอยู่บนอากาศ ไม่มีแสงสว่างอยู่รอบ ๆ บริเวณ มีแต่เพียงแสงจากตะเกียงที่ไปเจออยู่ตามร้านขายของในสยามสแควร์ซึ่งสามารถใช้น้ำมันก๊าดในการจุดตะเกียงเพื่อให้แสงสว่าง เราเอามันมาหลายตะเกียงและจุดวางไว้รอบ ๆ ตัวเราเพื่อให้ทัศนะการมองเห็นของพวกเรากว้างขึ้นไปอีก อีกทั้งยังสามารถป้องกันไม่ให้พวกมันเข้ามาได้ใกล้มากกว่าเดิมอีกด้วย เราได้ไอเดียในการใช้มีดหรือดาบฆ่ามันเพื่อให้เกิดเสียงน้อยที่สุด จะใช้ปืนเมื่อจวนตัวจริง ๆ หรือใช้ฆ่ามนุษย์ ในความเป็นจริงผมไม่คิดอยากจะฆ่ามนุษย์ด้วยกันเลยแม้แต่นิดเดียว ส่วนแผลที่โดนพวกมันข่วนเริ่มแสดงอาการปวดอีกแล้ว แถมมันยังปรากฏเส้นเลือดสีดำบาง ๆ ขึ้นมาจากใต้ผิวหนังที่ดูแล้วน่าสยดสยองเหลือเกิน ด้วยความที่ไม่อยากให้นิวและกิ๊บรู้แม้กระทั่งโดนข่วน เพราะไม่อยากให้ให้แตกตื่น ถ้าผมกลายเป็นซอมบี้ขึ้นมา ผมจะต้องมีสติพอที่จะเอาปืนมาเป่าสมองตัวเองทันทีอย่างไม่ลังเล พวกเราทั้งหมดถืออาวุธประจำกายของตัวเองครบครัน กิ๊บมีปืนกลหนักหนึ่งกระบอก กระสุนสำรองกว่าสิบแม็กอยู่ที่เข็มขัดหนังสีดำสองเส้นซึ่งคาดไขว้กันเป็นตัวเอ็กซ์อยู่ที่เอวอันผอมบางของเธอและยังมีปืนพกที่อยู่ในชองใส่กระบอกปืนพกที่คาดไว้ที่เข็มขัดเส้นที่สองและเส้นที่หนึ่งของเธอ เรียกไว้ว่าเธอพร้อมฆ่าทุกคนที่ขวางหน้า นิวถือปืนลูกซองที่สามารถยิงได้หกนัดติดต่อกันรวด พร้อมกระสุนหลายนัดที่อยู่ในกระเป๋าใส่กระสุนที่คาดอยู่กับเข็มขัดของเขา อีกทั้งมีปืนสั้นใบมีดสีดำซึ่งเป็นหนึ่งในของสะสมของเขาเหน็บไว้กับเข็มขัดเป็นแนวนอนด้านหลัง เมื่อสูญเสียอาวุธระยะไกล เขาจะสามารถชักมันออกมาจัดการศัตรูได้ง่ายดาย ส่วนผมมีปืนเอ็มสิบหกหนึ่งกระบอก ปืนพกหนึ่งกระบอกที่เหน็บไว้กับชองปืนที่เข็มขัดพร้อมแม็กกระสุนห้าแม็ก ด้านหลังผมคาดดาบคาตะนะไว้สองเล่มไขว้กันเป็นตัวเอ็กซ์และยังมีมีดสั้นมองเล่มที่คาดไว้กับซองใส่มีดที่ต้นขา เรียกได้ว่าพวกเราสามคนนั้นอาวุธครบมือสุด ๆ
ลมเย็น ๆ พัดผ่านพวกเราเบา ๆ ซึ่งตอนนี้เราเข้าสู่โหมดระวังตัวแบบที่สุด ผมไม่รู้ว่าพวกมันจะมาไม้ไหน แต่การที่พวกมันจ้องซุ่มยิงพวกเรามันคงจะไม่สวยเท่าไหร่ แต่ไม่เป็นไร เพราะตอนนี้เราให้ฟางมาเป็นหน่วยซุ่มยิงให้กับเรา แม้ว่าเธอจะไม่มีประสบการณ์ในการยิงปืนเลยแม้แต่น้อย แต่ด้วยความที่คนของเรามีไม่กี่คน ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เราจะต้องระมัดระวังตัวให้ก่อนและขู่มันด้วยว่า 'เรามีพลซุ่มยิงอยู่แถวนี้ ถ้าไม่อยากโดนเป่าหัวสมองกระจุยก็คืนเพื่อนกูมาซะดี ๆ แล้วทางใครทางมัน' กิ๊บสอนการใช้ปืนไรเฟิลซุ่มยิงเบื้องต้นให้เผื่อเกิดสถานการณ์ที่ไม่คาดคิดและผมก็หวังว่าเธอจะสามารถยิงมนุษย์ด้วยกันได้นะ เชื่อเถอะ เมื่อเธอเห็นสภาพของโลกปัจจุบันที่เป็นอยู่แล้วเธอแทบจะช็อกไปเลยทีเดียว เหงื่อของผมไหลลงมาตามใบหน้าหลายแม็กจนต้องยกมือขึ้นมาปาดเหงื่อทั้ง ๆ ที่อากาศนั้นไม่ได้ร้อนเลยแม้แต่นิดเดียว แถมผมก็ไม่ได้อ่อนแอขนาดที่ว่าแค่ยืนเฉย ๆ ก็เหงื่อไหลได้เลย แต่เป็นเพราะตอนนี้ผมคงอ่อนแอลงและกำลังจะกลายร่างหรือเปล่า…?
ในระหว่างที่รอ ก็มีซอมบี้บางตัวเข้ามาในเขตแสงสว่าง ก็เป็นหน้าที่ของผมก็ใช้ดาบฟันหัวของพวกมันขาดครึ่ง รู้สึกได้เลยว่าการตวัดดาบของผมรวดเร็วขึ้น แม้ว่าจะลองผ่อนแรงแล้วก็ตาม เรี่ยวแรงมันมาจากไหนกัน ไม่ใช่เป็นเพราะอะดรีนาลีนแล้วมันเป็นเพราะอะไรกันแน่ เพราะพื้นฐานผมไม่ได้เป็นคนที่แข็งแรงอยู่แล้ว แต่ดาบธรรมดาเล่มเดียวจะเหวี่ยงตวัดออกไปก็ต้องใช้แรงแทบหมด
แบบนี้มันไม่ปกติแล้ว…
"ตอนนี้กี่โมงแล้ว?" นิวพูดขึ้นทำลายความเงียบลง
"จะสี่ทุ่มแล้ว" กิ๊บตอบพลางมองนาฬิกาในโทรศัพท์มือถือสมาร์ตโฟนก่อนที่จะรีบปิดหน้าจอและยัดลงไปในกระเป๋ากางเกงที่รัดรูปเผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอชัดเห็น
"ไม่เห็นวี่แววของพวกมันเลยสินะ" ผมถอนหายใจ
"ใจเย็น ๆ น่าเอ็น" นิวพูดเป็นเชิงห้ามด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ "ยังไม่สี่ทุ่มเลย อย่าเพิ่งด่วนสรุปดีกว่านะ"
ผมพยักหน้าเบา ๆ อย่างเซ็ง ๆ
ให้ตายสิ ขอให้เรื่องมันจบ ๆ ไปจะดีที่สุด
"ฉันไม่คิดเลยว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น" ผมพูดขึ้นโดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
"คิดอย่างนั้นเหมือนกัน นัทไม่น่า…" จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนหลายคนใกล้เข้ามา ซึ่งเสียงนั่นผมเป็นคนได้ยินเสียงนั่นเป็นคนแรก จึงกำปืนในมือแน่นและหันไปยังทิศทางต้นเสียงทันที คนอื่นที่เห็นคนก็ทำตามอย่างไร้คำถาม เพราะคำถามนั้นค่อยถามทีหลัง ตอนนี้เราต้องระแวงและไม่ไว้ใจอะไรสักอย่างนอกจากพวกพ้องของตัวเอง ใช่…ผมได้ยินเสียงฝีเท้าที่กระทบกับพื้นคอนกรีตจริง ๆ พวกมันกำลังเดินเข้ามาหาพวกเราด้วยความเร็วคงที่ ให้ตายสิ มันเกิดอะไรขึ้นกับผมกันแน่ ถ้าเงี่ยหูฟังให้ดี แม้กระทั่งเสียงลมหายใจของพวกมันผมก็ยังได้ยินชัดสองหู!
"พวกมันงั้นเหรอ?" กิ๊บปลดล็อกเซฟตี้ปืนของตัวเอง
"ใช่…" ล่ะมั้ง…
เพียงไม่กี่อึดใจเท่านั้นก็ปรากฏกลุ่มคนจำนวนประมาณสิบคนพร้อมกับอาวุธจับฉ่าย ไม่ว่าจะเป็นปืนพก ซึ่งดูยังไงก็เป็นปืนเถื่อน มีดทำครัว ปืนอูซี่ (ไอ้คนที่ถือมันดูท่าจะเป็นหัวหน้า เพราะมันยืนอยู่หน้ากลุ่ม) มีดสั้นของทหาร ไม้เบสบอล ท่อนไม้คมแฝก และมีดดาบมาเชเต้ ซึ่งถ้าเทียบกับอาวุธที่พวกเรามี มันต่างกันราวกับฟ้าเหว เพียงเราเปิดยิงกระหน่ำพวกมัน เราสามารถชนะศึกนี้ได้ในเวลาไม่ถึงห้าวินาที แต่มันดันเอานัทที่ร่างกายสะบัดสะบอมมัดกางแขนไว้กับไม้กางเขนที่เอามาจากโบสถ์ใกล้ ๆ เลือดที่ไหลออกมาตามบาดแผลที่เกิดจากพวกมันซ้อมเขาจนหมดสภาพ ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะหมดสติอยู่และถัดจากเขาก็มีเหยื่ออีกคนที่ถูกมัดไว้กับไม้กางเขนเช่นเดียวกับนัท แต่ร่างกายสะบัดสะบอมมากกว่าและดูเหมือนว่าเขากำลังจะตายในไม่ช้านี้แล้ว ดูดี ๆ เธอเป็นผู้หญิงผมสีทองยาวปิดใบหน้า เราไม่สามารถยิงได้เพราะมีโล่มนุษย์อยู่ถึงสองโล่ แต่ผมเห็นอาวุธของพวกมันแล้วรู้ได้ทันทีเลยว่าพวกมันไม่สามารถจัดการพวกเราได้อย่างแน่นอน
พวกมันเดินมาหยุดอยู่ตรงข้ามกับพวกเรา เสียงลมหายใจของเหยื่อทั้งสองนั้นรวยรินที่สุด เมื่อสังเกตหน้าตาของพวกมันแต่ละคนดูเหมือนว่าพวกมันจะเป็นนักเลงสยามที่ออกข่าวเมื่อไม่นานมานี้ พวกมันเป็นนักเลงกลุ่มใหญ่ที่คอยป่วนชาวบ้านแถบสยามนี่เป็นประจำ สมาชิกส่วนใหญ่จะเป็นเด็กกระโปกไปยังเด็กมหาวิทยาลัยปีหกที่รักสถาบันจัดจนเรียนยังไงก็ไม่ยอมจบเสียที ตอนนี้พวกมันมากันสิบคนซึ่งน้อยมาก ๆ หากเปรียบกับทั้งหมดที่ผมเคยเห็นในขณะที่เดินที่สยามสแควร์แห่งนี้เมื่อสองสามวันที่ผ่านมา
"ว่าไงพวก" คนที่ถือปืนอูซี่ทักทายด้วยการยกมือไหวแต่ไม่ก้มหัวอย่างกวนตีน ผมรู้ว่ามันกำลังจะปั่นประสาทพวกเราอยู่ แต่ผมภาวนาไม่ให้กิ๊บระเบิดลงละกัน ไม่งั้นเธอเป่าหัวพวกนั้นหมดก่อนที่จะได้พูดอย่างแน่นอน
"กูชื่อ 'ไรท์' เป็นหัวหน้าแก๊งนักเลงสยามที่กำลังโด่งดังในโซเซียลเน็ตเวิร์กช่วงนี้" มันยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และชี้ปืนอูซี่มาทางพวกเรา "พวกมึงก็คงจะรู้จักพวกกูแล้วล่ะมั้ง เพราะพวกกูโด่งดังซะขนาดนั้น ถ้าจะให้ไปออกทีวีก็คงยากหน่อย ยังมีสาว ๆ ทั่วสยามต้องการจะไปกับพวกกูอยู่ โดยเฉพาะกู ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!"
"กิ๊บ มึงใจเย็น ๆ ไว้นะเว่ย" ผมกระซิบ เพราะรู้ว่าเธอเริ่มโกรธเป็นฟืนเป็นไฟไปแล้ว "เราจะต้องเจรจากับพวกมันอย่างสันติที่สุด ไม่ใช่ว่าเราสู้พวกมันไม่ไหว แต่เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อนองเลือดพวกมัน"
"กูจะฆ่าพวกมัน" เธอพูดอย่างโกรธแค้นและกัดฟัน น้ำตาของเธอไหลลงมาตามใบหน้าที่เรียวสวยทำให้รู้ว่าไฟของเธอกำลังปะทุแล้ว "มันบังอาจทำกับผัวกูแบบนี้กูยอมไม่ได้"
"กูรู้และเข้าใจนะเว่ย" ผมพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ ผมจับไหล่เธอและบีบแน่น ผมรู้ว่าผมไม่ได้สนิทกับเธอจนถึงขนาดแตะเนื้อต้องตัวได้ แต่ตอนนี้ผมต้องรั้งเธอไว้ก่อน "กูจะช่วยมึงฆ่าพวกมันก็ได้ แต่ขอให้พวกมันคืนนัทมาก่อน หลังจากนั้นมึงจะล้างบางพวกมันได้ไม่ต้องกลัวผิดเลย"
ลมหายใจของเธอจากฟุดฟิดไม่ต่างจากวัวกระทิง ตอนนี้เริ่มเบาลงอย่างเห็นได้ชัด ไฟของเธอเริ่มอ่อนลงซึ่งนั่นเป็นสัญญาณที่ดี เธอพยักหน้าเบา ๆ เป็นเชิงเข้าใจ
"ขอให้มันจริง" เธอพูดออกมาเป็นเสียงต่ำ
"พวกมึงคงจะเอาเครื่องบรรณาการมาให้พวกเราแล้วสินะ" ไรท์เริ่มต้นพวกเข้าประเด็น "ดูจากสัมภาระที่อยู่ข้างหลังของพวกมึงแล้วรู้สึกได้กลิ่นดินปืนและกลิ่นอาหารมากมายอยู่ในกระเป๋าทั้งสองใบใหญ่นั่น"
มันเป็นการสันนิษฐานได้มั่วที่สุดเท่าที่ได้ยินมาเลยทีเดียว คนบ้าอะไรจะได้กลิ่นไกลถึงห้าเมตรกันเล่า
"กูเอามาให้พวกมึงครบแล้ว ปล่อยตัวประกันออกมาด้วย" นิวพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูแข็งแรง
"ได้! แต่กูเห็นว่าพวกมึงถืออาวุธครบมือกันมาแบบนี้ กูก็กลัวเป็นเหมือนกันนะ เผื่อกูอาจจะพูดอะไรกวนตีน ๆ พวกมึงออกไปแล้วทำให้พวกมึงคนใดคนหนึ่งไม่พอใจขึ้นมาอาจจะทำให้คนใดคนหนึ่งของพวกมึงเกิดไม่ชอบหน้ากูขึ้นมาแล้วเป่าหัวกูกระจุยขึ้นมาจะทำยังไง" มันยิ้มและเบิกตา จากนั้นก็ยิ้มเห็นฟันออกมาอย่างกวนส้นตีนสุด ๆ แต่ดูจากสภาพการแต่งตัวของมันไม่ต่างจากเด็กแว้นธรรมดาที่เกิดมารกโลกเท่านั้นเอง ในข้อมือข้างขวาของมันใส่นาฬิกาจีช็อกอยู่ ซึ่งผมเห็นแล้วรู้สึกหงุดหงิดชอบกล
"กูอยากให้หนึ่งในพวกมึงเดินเข้ามาหากูเพื่อยื่นหมูยื่นแมว" มันพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง แตกต่างจากเมื่อกี้โดยสิ้นเชิง "แต่กูไม่อยากให้มึงมา" ซึ่งมันชี้ไปที่นิว และมันก็ชี้มาที่ผมเช่นกัน แต่มันไม่ได้ชี้ไปที่ 'กิ๊บ'!!
"กูไม่อยากยื่นหมูยื่นแมวกับตัวผู้" มันแสยะยิ้มอย่างหื่นกระหาย "แต่ถ้าเป็นน้องคนนั้นกูยินดีเลยจ้ะ นางฟ้าหรือเปล่าคะเนี่ย?"
"แบบนี้มันขี้โกงนี่หว่า!!" นิวตะคอกอย่างเหลืออด "กูก็เอาของที่พวกมึงต้องการมาแล้ว มึงยังจะเอาอีกอย่างนั้นเหรอ!!?"
"แบบนี้ก็แย่น่ะสิ" มันพูดอย่างผิดหวัง แม้ว่าลึก ๆ แล้วมันไม่ได้รู้สึกอย่างนั้นเลยแม้แต่น้อย "พวกเราอุตส่าห์เดินไกลตั้งหนึ่งกิโลเมตรเพื่อมาเจรจาธุรกิจกับพวกคุณมึงเลยนะครับ"
ผมเกลียดคำพูดแบบนี้ที่สุด…
"ถ้าเข้าใจแล้วให้เธอวางปืนทุกกระบอกลงกับพื้นให้หมด อย่าให้จับได้นะว่ามีปืนอยู่กับตัว และก็อย่าทำอะไรที่ทำให้พวกพี่ตื่นเต้นนะจ๊ะ เดี๋ยวปืนพี่ลั่น" มันพูดเป็นเชิงเต๊าะใส่กิ๊บที่กำลังโมโห
ให้ตายสิ แกว่งเท้าหาเสี้ยนจริง ๆ
"เร็ว ๆ สิ พวกกูไม่มีเวลามากนะเว่ย!" ไรท์ถุยน้ำลายไปด้านข้างอย่างหมดความอดทน
กิ๊บลังเลอยู่พักนึง จากนั้นเธอก็ปลดอาวุธปืนทั้งหมดออกจากร่างกายของเธอ กิ๊บหยิบกระเป๋าทั้งสองที่เต็มไปด้วยอาวุธปืนและอาหารไปหาพวกมัน ด้วยความโทสะของกิ๊บที่มีและอะดรีนาลีนที่สูบฉีดได้ที่แล้วทำให้พละกำลังของเธอนั้นเพิ่มขึ้นจนสามารถยกของที่หนักกว่าน้ำหนักของตัวเองได้อย่างสบายแม้ว่าจะหนักเกินไปเล็กน้อยสำหรับผู้หญิงคนหนึ่งก็ตาม
พวกมันเห็นดังนั้นก็ยิ้มด้วยความหื่นกาม ราวกับว่าเป็นเสือที่จ้องจะขย้ำกระต่ายแต่กลับไม่รู้เลยว่า พวกมันเป็นเพียงหมาที่ให้หมาป่าที่กำลังโกรธเข้าไปขย้ำแทนมากกว่า!!
พวกมันกลับไม่เดินเข้ามา แบบนี้มันไม่เรียกยื่นหมูยื่นแมวแล้ว…ผมกระชับปืนเอ็มสิบหกของตัวเองให้พร้อมสำหรับการถีบลูกตะกั่วออกไปทันที หากเกิดเรื่องที่มันคาดฝันขึ้นและดูท่านิวก็จะรู้เรื่องนี้อยู่แล้วจึงยืนนิ่ง ๆ ให้ตายสิ ผมอ่านใจเขาไม่ออกเลยว่าเข้าจะทำอะไรต่อไปกันแน่
"แหม ๆ มาส่งถึงที่เลยนะจ๊ะ" คนที่ถือไม้เบสบอลพูดใส่หญิงสาวที่กำลังมองพื้นอยู่ เธอวางกระเป๋าไว้ข้างหน้าพวกมันแรง ๆ ทำให้ไรท์นึกสนุกอยากเล่นสนุกกับหญิงสาวที่มีใบหน้าสวย ๆ คนนี้มากขึ้น เพราะตอนนี้พวกเราติดกับดักมันเสียแล้ว และผมหวังว่านิวคงจะทำอะไรสักอย่างกับสถานการณ์แบบนี้ เพราะในระยะห้าเมตรกับปืนที่เพิ่งเคยจับ คงจะยิงให้โดนจุดตายพวกมันคงจะทำได้ยากยิ่ง ไรท์เดินผ่านกระเป๋าเครื่องบรรณาการไปหากิ๊บและจับใบหน้าของเธอ เมื่อกิ๊บสะบัดใบหน้าของตัวเองออกมาจากมือ ดูเหมือนจะเป็นการยั่วโทสะให้กับอีกฝ่าย จึงถูกไรท์ตบฉาดเข้าไปที่ใบหน้าที่ขาวไร้ริ้วรอยนั้นจนเกิดรอยแดงทันที แรงตบนั้นทำให้ใบหน้าของเธอหันไปเกือบถึงด้านหลัง
ในขณะนั้นดูเหมือนว่านัทจะฟื้นแล้วและเห็นแฟนของตัวเองโดนตบก็เริ่มคลั่ง เขาพยายามดิ้นอย่างหนักเพื่อให้ตัวเองหลุดจากพันธนาการพวกนี้เสียที แต่ตอนนี้แผลที่ข้อมือของนัทเริ่มเปิด เนื่องจากเชือกที่พวกมันมัดเป็นเชือกกระสอบที่มีความขรุขระ ถ้าถูกมัดและดิ้นมากเท่าไหร่ เชือกก็จะเริ่มบาดมากขึ้นเท่านั้น
"ปล่อยเมียกูไปนะเว่ย!" นัทพยายามตะคอกออกมา
ไรท์มองไปที่นักโทษอย่างมีคำถามสลับกับมองหญิงสาวที่ตัวเองเพิ่งทำร้ายไปหยก ๆ
จากนั้นเขาก็รู้
"เข้าใจละ พวกมึงสองคนเป็นผัวเมียกันนี่เอง" มันแสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ใบหน้าของมันบงบอกได้ถึงชัยชนะที่มันกำลังภูมิใจ "แต่งงานกันหรือยังล่ะ หื้ม?"
"อย่าทำอะไรเมียกูนะเว่ย!!" นัทตะคอกอีก แต่ก็ไม่ได้ทำให้ไรท์สะเทือนแม้แต่น้อย
"เงียบสิวะ!" ลูกน้องของไรท์ที่ถือไม้เบสบอลจิ้มอาวุธของตัวเองไปที่ปากของนัทอย่างแรงจนแผลที่ปากเปิด กิ๊บที่เห็นสภาพนั้นก็ถึงกับพูดไม่ออก
ไรท์กระชากเส้นผมของกิ๊บให้หงายหน้าขึ้นมา ซึ่งเธอก็พยายามขัดขืนอย่างเต็มที่ เมื่อผมกับนิวเห็นดังนั้นจึงยกปืนขึ้นมาเล็งไปที่หัวของสารเลวคนนั้นทันที ชี้ของพวกเราอยู่ที่ไกปืนพร้อมยิงทันทีเพียงกดนิ้วลงไปเต็มเหนี่ยว แต่ไม่สามารถทำแบบนั้นเพราะไอ้สารเลวนั่นได้เอาตัวของกิ๊บไปป้องตัวเองต่างโล่และยังเอาปืนอูซี่จ่อที่ขมับของกิ๊บอีกด้วย ส่วนนัทก็ยังคงสะบัดสะบอมและสูญเสียเรี่ยวแรงไปเยอะจึงทำได้แต่ดิ้นบนไม้กางเขนเท่านั้น
"ไอ้สัส!!" นัทแหกปากพร้อมกับน้ำตาที่กำลังไหลย้อยอาบแก้ม
"กูอยากจะเพิ่มอีกหนึ่งข้อในสัญญาของเราว่ะ" ไรท์พูดและกดปลายกระบอกปืนเย็น ๆ ไปที่แก้มของกิ๊บหนักขึ้น "กูอยากจะเอาผู้หญิงคนนี้ไปกับเราด้วย หวังว่าจะเอาไปเป็นนางบำเรอน่ะ หน้าตาน่ารักขนาดนี้ ผู้ชายกลุ่มเราคงจะชอบกับของขวัญชิ้นนี้แน่นอน รับรองว่าแปดเปื้อนทั้งหายและใจก่อนที่จะส่งไปให้พวกซอมบี้กัดกินหลังจากที่พวกเราเล่นเบื่อแล้ว"
"อ่อ! แล้วอีกอย่าง พวกมึงจะต้องเอาอาหารและปืนกระสุนมาบรรณาการของเราทุกอาทิตย์" สารเลวพูดด้วยรอยยิ้มที่แสดงถึงชัยชนะของตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ
นิวกับผมยืนนิ่ง ผมกัดฟันอย่างโกรธแค้น ส่วนนิวทำได้เพียงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
"แสดงว่าพวกมึงจะไม่ยอมสงบสุขกันใช่มั้ย?" นิวพูดออกมาด้วยเสียงเรียบ ๆ
"ถ้าพวกมึงทำตามข้อตกลงของพวกเราทั้งหมดก็ถือว่าสงบสุขกัน แต่เมื่อข้อตกลงและผลที่ตามมาจะเป็นยังไงก็ขึ้นอยู่กับพวกมึงล่ะนะ" ไรท์ยังคงแสยะยิ้ม ดวงตาของมันเปล่งประกายไปด้วยแสงสว่างแห่งชัยชนะ กูมีทาสเป็นของตัวเองอีกแล้วโว้ย!
"กูปฏิเสธข้อตกลงของพวกมึงทั้งหมด"


## CHAPTER 13: RED RIGHT HAND

"อะไรนะ!?" สีหน้าของไรท์เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินคำตอบที่ไม่ตรงกับสิ่งที่คาดว่าจะได้ยินในหัวของตัวเอง ตอนนี้ทุกอย่างที่มันกำลังชักใยเริ่มขาดลงแล้ว การควบคุมของมันเริ่มสูญเสียความสมดุลของตัวเองไปแล้ว ไม่น่าเชื่อเพียงไม่กี่คำที่ออกจากปากของนิวจะทำให้หัวหน้าแก๊งนักเลงสยามนั้นถึงกับเหวอไปข้างนึงเลยทีเดียว
"กูบอกว่ากูปฏิเสธข้อตกลงของพวกมึงทั้งหมดไง" เขาพูดดังขึ้นอีกเพื่อให้พวกมันรู้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่น ใบหน้าของนิวนิ่งเรียบ แต่คิ้วของเขากระตุกหลายรอบมาก เหมือนกับว่ากำลังจะไม่แสดงสีหน้าให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ไรท์แสร้งยิ้ม
"แบบนี้ก็แย่น่ะสิ" เขาพูด "แย่สำหรับมึงนะ เพราะว่าตอนนี้กูมีตัวประกันถึงสองคน แถมผู้หญิงคนนี้ แค่กูเผลอกดไกอูซี่แสนน่ารักของกูขึ้นมา หัวของเพื่อนมึงระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ แน่นอน"
"มึงอย่าทำแบบนั้นนะเว่ย!!" นัทโวยวาย
"เฮ้ย! บอกให้มันเงียบหน่อยสิวะ! เดี๋ยวพวกซอมบี้ก็แห่กันมาหรอก!" ไรท์ดุสมาชิกในแก๊ง ในจังหวะนั้นกิ๊บถือโอกาสรอดของตัวเองกัดเข้าที่แขนของไรท์จนจมเขี้ยว เมื่อไรท์รู้สึกถึงแรงกัดของหญิงสาวจึงเหวี่ยงร่างของหญิงสาวออกไปพร้อมกับตบเข้าที่ใบหน้าฉาดใหญ่และใช้เท้าสกปรกของมันถีบร่างของกิ๊บกระเด็นไปนอนกับพื้นอย่างโกรธจัด
"อีกะหรี่นี่มันกัดกู!" ไรท์สบถออกมาพร้อมมองรอยกัดของหญิงสาวซึ่งตอนนี้เป็นแผลเลือดไหวซิบ ๆ
ปัง!
เสียงปืนไรเฟิลซุ่มยิงของฟางดันสนั่นทั่วบริเวณ กระสุนบินลอยแหวกอากาศมา ผ่านพวกผมไปถูกที่แขนของไรท์ทันที แผลที่ถูกยิงด้วยปืนสไนเปอร์นั้นแรงพอที่จะทำให้กระสุนทะลุแขนของเข้าไปเจาะที่ท้องของมัน ไรท์ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด พวกซอมบี้เริ่มเข้ามาในแสงสว่าง ซึ่งในความเป็นจริงพวกมันได้ยินเสียงตั้งแต่นัทโวยวายเป็นที่เรียบร้อยแล้ว นิววิ่งเข้าไปทันที เขาเล็งปืนไปที่ลูกน้องของไรท์ทั้งหมดแล้วกราดยิงอย่างไม่ปรานี กระสุนลูกปรายกว่าร้อยนัดที่แตกออกมาจากกระสุนลูกซองลอยแหวกอากาศด้วยความเร็วแสงเข้าเป้าไปเกือบทุกนัด ทำให้สามารถล้มไปสองคน ส่วนที่เหลือนั้นหลบไปเข้าไปอยู่ด้านหลังของตัวประกัน
เมื่อเห็นนิวทำแบบนั้นผมจึงทำตาม ผมยิงกระสุนกราดไปเช่นกัน แต่พยายามอย่างหนักเพื่อไม่ให้กระสุนเข้าไปถูกร่างของตัวประกันแม้แต่นัดเดียว ซึ่งการทำแบบนั้นมันเป็นการกระทำที่ยากต่อการควบคุมแรงเหนี่ยวของปืนมากมาย แต่ในใจผมยังภาวนาไม่ให้เพื่อและตัวประกันอีกคนหนึ่งเป็นอะไรไป พอถึงระยะประชิด นิวจับที่ปลายกระบอกปืนลูกซองของตัวเองก่อนที่จะใช้มันฟาดไปที่ลูกน้องของมันที่ถือไม้เบสบอลทันที และได้ประดาบกับคนที่ถือมีดมาเชเต้ ก่อนที่จะใช้มีดสั้นของตัวเองแทงเข้าที่ใต้คางจนมิดด้ามทะลุไปถึงสมอง ผู้ที่ถูกแทงถึงกับตาเหลือกและล้มลงไปนอนคว่ำกับพื้นอย่างน่าอนาถ ส่วนมีดนิวได้ชักออกมาอย่างรวดเร็วด้วยพละกำลังที่แข็งแกร่งของตัวเอง เมื่อผมเข้าไปถึงตัวพวกมันและทิ้งปืนไรเฟิลเพราะกิ๊บเคยบอกว่าปืนไรเฟิลจะใช้ลำบากมากในระยะประชิด ให้ใช้มีดจะเป็นการดีที่สุด
ผมชักมืดออกมาจากชองใส่มีดที่ต้นขาหนึ่งเล่มแล้วแทงเข้าที่ท้องของคนที่ถือปืนพกเถื่อนทันที!
อ่า…มือผมเปื้อนเลือดแล้ว
ตอนนี้ในหัวของผมมันโล่งไปหมด โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองนั้นกำลังกระหน่ำแทงศพของลูกน้องของไรท์ที่ถือปืนเถื่อนนั้นอย่างเลือดเย็น อ่าา…กลิ่นเลือดนี่มันหอมจริง ๆ รู้สึกอยากจะกลืนมันลงคอจริง ๆ!!
"ไอ้เอ็น!!" เสียงหนึ่งเรียก แต่มันฟังดูเบลอจริง ๆ แต่ผมจำเสียงนั้นได้ มันเป็นเสียงของนิวนั่นเอง! "ไปได้แล้ว เราช่วยนัทและกิ๊บได้แล้ว รีบไปกันเถอะ พวกซอมบี้ก็เริ่มทยอยเข้ามากันแล้ว!"
ผมได้สติทันที เห็นกิ๊บกับนิวกำลังหามร่างของนัทอยู่ เมื่อทั้งสองเห็นว่าผมได้สติแล้ว กิ๊บใช้มือข้างที่เหลือฉุดให้ผมลุกขึ้นมา ก่อนที่ผมจะออกวิ่งไปกับพวกพ้อง จู่ ๆ เสียง ๆ หนึ่งทำให้ผมอยู่วิ่งทันที
"ชะ…ช่วย…ด้วย…" เป็นเสียงเล็ก ๆ ที่ไม่น่าจะมีใครได้ยิน
แต่ผมกลับได้ยิน…
เพียงเสี้ยววินาทีที่มีเวลาให้ผมมีเวลาตัดสินใจ
ผมวิ่งกลับไปมานักโทษหญิงคนนั้นทันที เธอมีสภาพที่ดูแย่มาก บาดแผลเต็มร่างกายที่สกปรกและเต็มไปด้วยดินโคลนและสิ่งปฏิกูลมากมาย ผมสีทองของเธอยุ่งเหยิง เสื้อผ้าสกปรกและขาดวิน ใบหน้าดูเลื่อนลอยเหมือนกับว่าจิตวิญญาณของเธอนั้นถูกย่ำยีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ผมใช้มีดอีกเล่มตัดเชือกทั้งเส้นออก เมื่อร่างกายของเธอหลุดจากพันธนาการ ผมจึงแบกเธอวิ่งหนีไปยังรถและไม่ลืมที่จะคว้ากระเป๋าอาวุธและอาหารติดมือไปด้วย น่าแปลกใจอีกตรงที่แรงของผมสามารถแบกร่างหญิงสาวไว้บนบ่าและอีกมือถือกระเป๋าที่หนักกว่ายี่สิบกิโลกรัมในมือเดียวอย่างง่ายดาย ตอนนี้ผมไม่มีเวลาที่จะมานั่งคิดเล็กคิดน้อยอะไรแล้ว เธอกำลังจะตายในไม่ช้า ถ้าผมไม่ตัดสินใจจะช่วยเธอและหนีออกไปจากที่นี่เสีย ขาของผมอยากจะให้วิ่งหนีออกไปจากที่นี่ซะ แต่สัญชาตญาณของผมไม่เห็นด้วย
"แม่งเอ๊ย!" ผมสบถออกมา
จากนั้นเท้าของผมก็ถีบตัวออกจาก ณ จุดนั้นทันที ซอมบี้นั้นมาทุกทิศทาง แต่รถของเราที่ดั่งเป็นตั๋วที่จะพาเราออกไปจากที่นี่นั้นได้จอดรออยู่แล้ว ผู้โดยสารทุกคนกำลังรอการมาถึงของผมอยู่ แต่การที่ต้องแบกของหนักไว้ตั้งสามอย่างนั้นแทบทำให้วิ่งไม่ถนัดเลย ผมเห็นฟางวิ่งถือปืนไรเฟิลซุ่มยิงเข้ามา จากนั้นเธอก็เล็งมาทางผม...เดี๋ยวสิ...
เธอทำอะไรน่ะ...?
จากนั้น เธอก็ลั่นไกปืนทันที ด้วยความที่เธอไม่เคยได้ยิงปืนทำให้ถูกแรงถีบของปืนกระแทกเข้าที่ร่างกายอย่างจังจนหงายหลังลงไปนอนกับพื้น กระสุนปืนของไรเฟิลพุ่งผ่านผมไปเจาะทะลุหัวของซอมบี้ประมาณสี่ห้าตัวพร้อมกันที่กำลังจะเข้ามากัดผมให้ได้ ผมไม่ได้มีพลังวิ่งเร็วจนขนาดสามารถวิ่งได้เหมือนควิกซิลเวอร์สักหน่อย ส่วนนิวได้เห็นฟางล้ม เขาพุ่งเข้าไปรับตัวแฟนสาวทันทีและอุ้มไปนั่งด้านข้างคนขับ กิ๊บแบกนัทมานั่งบนรถเรียบร้อยและใช้ปืนที่อยู่ในรถยิงกราดพวกซอมบี้อย่างบ้าคลั่ง
เธอไม่เคยเจอฝันร้ายที่ร้ายขนาดนี้มาก่อน ปลอกกระสุนสีทองลอยออกจากกระบอกปืนหลังจากได้ทำหน้าที่มัจจุราชของมันเสร็จสิ้นไม่หยุดหย่อนราวกับว่ามันจะกระเด็นออกมาเรื่อย ๆ อย่างไม่รู้จบ เธอกดที่ไกปืนอย่างแน่นไม่หวังจะให้นิ้วอันเรียวสวยนั้นหลุดจากมันเด็ดขาด ผลจากการกระทำของกิ๊บทำให้ซอมบี้ที่อยู่บริเวณนั้นไม่ค่อยลดมากสักเท่าไหร่ เพราะเธอทำได้แต่ยิงกราดจนไม่ได้เล็งเข้าที่หัว นิวจึงใช้ปืนพกคู่เป่าสมองพวกมันทีละตัว ทีละตัว จนสามารถทำให้จำนวนของมันลดลงอย่างง่ายดาย
ส่วนผมที่ยังคงวิ่งอยู่รู้สึกเหมือนว่าตัวเองเริ่มหมดแรงแล้ว ขาของผมเริ่มอ่อนแรง แต่ระยะทางมันอีกไม่ถึงสิบเมตรก็ถึงแล้ว ผมจึงฝืนขาของตัวเองโดยการถีบส่งตัวด้วยแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่พุ่งไปยังจุดที่รถจอดทันที นิวพยายามยิงตัวที่อยู่ใกล้ที่สุดจนตอนนี้เราสามารถมีเวลาเหลือพอที่จะขับรถหนีออกไปจากที่นี่ได้แล้ว
"นิวมาแล้ว! กิ๊บหยุดยิง! ได้เวลาไปกันแล้ว!" ดูเหมือนกิ๊บจะไม่ฟัง เธอยิงกราดไปเรื่อย ๆ จนสุดท้ายแล้วกระสุนก็หมด ด้วยความที่เธอบันดาลโทสะขึ้นมาเอง เธอโกรธจนแทบคุมอารมณ์ไม่อยู่แล้วจึงโดยปืนในมือทั้งหมดใส่พวกมัน ซึ่งใคร ๆ ก็รู้ว่ามันเป็นการกระทำที่ดูเหมือนเป็นการฆ่าตัวตายทางอ้อม ผมเห็นว่ามันไม่ดีแล้ว ผมจึงวางหญิงสาวปริศนาไว้ข้าง ๆ นัทที่ตอนนี้หมดสติไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ จากนั้นผมจึงพุ่งเข้าไปอุ้มกิ๊บที่เริ่มคำรามอย่างบ้าคลั่งอย่างคนเสียสติ เมื่อนิวเห็นดังนั้นจึงโล่งอก เขาจึงกลับขึ้นมานั่งบนรถและขับออกไปจากสถานที่แห่งนั้นทันที
รถพุ่งทยานออกไปชนกับพวกซอมบี้และออกจากสยามสแควร์ทันที ในระหว่างนั้น ผมมองที่มือขวาของตัวเอง มีเลือดสีแดงสดเปื้อนอยู่พลางครุ่นคิด
เราฆ่าคนไปแล้ว...มือเปื้อนเลือดซะแล้วสิ...


## CHAPTER 14: หญิงสาว

เธออยู่ในภวังค์นิทราเป็นเวลานานจนไม่รู้ว่าวันเดือนนั้นผ่านไปเท่าไหร่แล้ว เธอหลับไปตลอดชีวิตหรือเปล่า ไม่ก็หลับไปเป็นร้อยปี จากนั้นก็ตื่นขึ้นมาพบกับโลกที่เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วจนเจ้าตัวเองก็ไม่สามารถตามทันได้ ทุกอย่างมันมืดไปหมด ไม่มีภาพความฝันเข้ามาในตัวเหมือนตอนที่นอนหลับในเวลากลางคืนหรือกลางวัน ซึ่งส่วนใหญ่เธอจะฝันอะไรบางอย่างที่ทำให้เธอตื่นขึ้นมาพบกับยามเช้าที่แสนสดใส ก่อนที่หายนะจะพังทลายความฝันที่สวยงามนั้นจนกลายเป็นฝันร้ายจนเธอไม่สามารถนอนหลับได้ในคืนแรก สุดท้ายเธอก็ถูกพวกแก๊งนักเลงสยามจับมาย่ำยี่ทั้งร่างกายและจิตใจจนเธออยากจะลืมความฝันที่สวยงามนั่นไปเสีย ระหว่างที่พวกมันได้กระทำชำเรากับเธออย่างทรมาน ได้แต่เพียงหวังว่าสิ่งที่เห็นและรู้สึกอาจจะเป็นความฝันที่เธอเพียงจินตนาการขึ้นมาเท่านั้นเอง
"เธอเป็นยังไงบ้าง?" เสียงใครน่ะ…? เสียงผู้ชาย พวกมันงั้นเหรอ? เดี๋ยวนะ…ฟังดูดี ๆ แล้วไม่เหมือนพวกมันเลยแม้แต่น้อย
แล้วเป็นเสียงของใครกันล่ะ
เธอไม่กล้าที่จะเปิดตามองเพื่อหาต้นตอของเสียงปริศนาที่เพิ่งได้ยินเมื่อกี้
"ทำแผลให้เสร็จหมดแล้ว ให้เธอกินยาคุมไปเม็ดนึงเพราะพวกมันกระทำเธอหนักไปเหมือนกัน ไม่รู้ว่าจะท้องหรือเปล่า แต่โชคดีที่กิ๊บมียาคุมที่เอาไว้เสริมหน้าอกตัวเองด้วยจึงไม่ต้องเสี่ยงตายออกไปหาข้างนอก" อีกเสียงนึงพูด ซึ่งมันอยู่ใกล้มาก ๆ
แต่เดี๋ยวนะ…ยาคุมงั้นเหรอ?
เธอค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา
"อ่า…" เธอคราง
"อ๊ะ…เธอฟื้นแล้ว" เสียงของเอ็นพูดขึ้น "นี่เธอ เป็นอะไรมากมั้ยครับ?"
"ใจเย็น ๆ สิเอ็น เธอเพิ่งได้สติ อย่าเพิ่งถามอะไรเธอมากเลย" นิวเตือน
"อืม…" ผมหยักหน้าอย่างว่าง่าย "แล้วนัทเป็นยังไงแล้วบ้าง"
"ตอนนี้ยังโคม่าอยู่ พวกมันซ้อมมันหนักไปจริง ๆ ส่วนพวกมันก็ยังลอยนวล แต่ตอนนี้ก็ให้ฟางดูลาดเลาบนดาดฟ้าและฝึกยิงปืนกับกิ๊บไว้แล้ว"
"พวกมันเป็นแก๊งที่โหดร้ายเอาการเลย ฉันไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน" ผมทำหน้าเศร้า พลางมองใบหน้าของหญิงสาวที่ตอนนี้มีผ้าพันแผลพันรอบศีรษะ ผ้ากอซแปะอยู่บริเวณแผลที่ซ้ำและแผลสด ซึ่งมันดูเกินกว่าผู้หญิงวัยรุ่นคนหนึ่งจะรับได้ แม้เธอจะได้สติแล้ว แต่เธอก็ยังไม่สามารถลืมตาได้เต็มที่ เพราะอาการบวมที่ตาทั้งสองข้างยังไม่ยุบ นี่ก็ผ่านมาสองวันแล้วตั้งแต่เราช่วยนัทและหญิงสาวปริศนาออกมาจากแก๊งนักเลงสยามได้ ก็ไม่มีวี่แววของพวกมันเลย นิวมีหน้าที่ตรวจดูรอบ ๆ คอนโดว่ามีอะไรที่ผิดปกติหรือเปล่าและเขามักจะกลับมาพร้อมมีดทำครัวและอาหาร โดยอ้างว่าการใช้มีดเป็นอาวุธพื้นฐานในการป้องกันตัวอาจจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด ซึ่งในความจริงแล้วเราสามารถใช้มีดที่เขาสะสมไว้ก็ได้ แต่ก็ไม่ได้ขัดใจอะไรเขา แต่อาจจะเป็นเพราะว่ามีดพวกนั้นราคาแพงเกินไป และมันจะไม่คุ้มอย่างแน่นอนหากจะสูญเสียมันให้กับพวกซอมบี้ตัวใดตัวหนึ่ง ซึ่งนั่นอาจจะทำให้นิวตรอมใจตายยิ่งกว่าที่ได้เห็นฟางแฟนสาวของเขาตายลงต่อหน้าต่อตา ตอนนี้ผมไม่ได้ชอบเธอแล้ว เป็นเพราะว่าผมไม่ได้อยากจะไปแย่งสิ่งที่มีค่าที่สุดของนิวนั่นเอง ส่วนนัทก็ยังโคมา ฟางให้กิ๊บสอนยิงปืนให้ นี่คือสถานการณ์ที่เรายังคงเป็นอยู่ตอนนี้ ซึ่งผมกำลังกลัวอยู่เสมอว่าพวกมันจะกลับมาจัดการเราเมื่อไหร่ แต่ตอนนี้ทุกคนนั้นต่างเป็นเพื่อนกันและได้รับความไว้เนื้อเชื่อใจต่อกันและกัน จึงสามารถพกอาวุธมีดเดินไปมาในห้องคอนโดได้ เมื่อวานผมบุกรุกเข้าไปที่ห้องตรงข้ามเพื่อใช้เป็นห้องส่วนตัวของตัวเอง ในห้องนั้นมีอาหารกระป๋อง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเป็นปลากระป๋อง แต่การที่ผมไม่สามารถกินปลาได้ มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรเมื่อมันมาตั้งเด่อยู่ในห้องของผม ยังโชคดีหน่อยที่ยังมีแฮมกระป๋องจำนวนมากตั้งอยู่ในตู้กับข้าว ดูเหมือนว่าจะเจ้าของห้องนี่น่าจะชอบอาหารกระป๋องมาก ๆ เลย แต่มันแปลกที่ว่าเขาไม่ได้เอาอะไรไปเลย ถ้าให้เดาก็คือ เขาอาจจะออกไปทำงานแล้วตอนนี้อาจจะเป็นซอมบี้เดินอยู่ที่ไหนสักแห่ง หรือไม่ก็โดนฆ่าไปแล้ว ไม่ว่าด้วยน้ำมือของผมเองหรือน้ำมือของใคร มันไม่สำคัญว่าใครฆ่า แต่มันสำคัญตรงที่ว่า
"ขออนุญาตนะครับ…" ทุกครั้งที่ผมกลับไปที่ห้องของตัวเองมักจะพูดขออนุญาตก่อนเสมอ แม้จะรู้ตัวดีอยู่แล้วว่า ต่อให้ไม่พูดอะไร จะทำลายข้าวของในห้องนั้นมากขนาดไหนก็ตาม ก็ไม่มีเจ้าของห้องหรือใครหน้าไหนมาต่อว่าทั้งนั้น แต่ผมรู้สึกว่าเราเพิ่งออกมาจากโลกมนุษย์ที่แสนสวยงามได้ไม่นาน ต้องอาจให้มีการปรับตัวเล็กน้อย ซึ่งแต่ละคนจะใช้เวลานานเท่าไหร่ อันนี้ไม่มีใครสามารถตอบได้แม้แต่คนเดียวนอกจากตัวเอง แต่ในบางครั้งตัวเราเองก็ยังไม่สามารถตอบคำถามอะไรนั่นได้เลย
ผมเข้าไปในห้องนั้นพร้อมกับเปิดเครื่องปั่นไฟที่เจออยู่ชั้นบนสุด มันอยู่บนชั้นเพนต์เฮาส์ที่ดูจะสภาพแล้วน่าจะเป็นชั้นที่เจ้าของคอนโดเคยอาศัยอยู่อย่างแน่นอน ผมขโมยของมาหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเสบียงอาหารที่สามารถอยู่กินได้ตลอดทั้งปี ปืนพกและลูกซอง ซึ่งผมเอาไปให้กิ๊บสอนยิงจนตอนนี้ผมแทบจะใช้มันคล่องแล้ว และที่เป็นไฮไลต์ที่สุดก็จะมาอยู่ที่เครื่องปั่นไฟสองเครื่องที่ผมสามารถแบ่งให้นิวได้ ซึ่งผมแบ่งเสบียงอาหารให้กับนิวส่วนหนึ่ง ซึ่งในตอนนี้เราแทบไม่มีปัญหาเรื่องอาหารเลย เพราะพวกเราทุกคนรู้อยู่แต่ใจแล้วว่าเราสามารถมีกินอยู่ได้ตลอด ถึงแม้ว่าของมันสามารถมีวันหมด แต่เรายังสามารถปลูกขึ้นได้ ดีไม่ดีเราสามารถเพาะพันธุ์ปศุสัตว์ขึ้นมาเองก็ได้ ส่วนเรื่องพ่อแม่ ผมพยายามติดต่อกับพวกท่านอยู่หลายครั้งจนแทบจะถอดใจ ผมไม่รู้ว่าพวกท่านตายหรือยัง
ผมทิ้งตัวลงบนโซฟา หยิบรีโมตขึ้นมาเปิดเครื่องปรับอากาศ มันทำงานเป็นปกติ แต่ร่างกายของผมนั้นกลับร้อนรุ่ม ผมถอนหายใจพลางนึกถึงหญิงปริศนาที่ยังนอนอยู่อีกห้องได้เป็นอย่างดี
ทำไมเราถึงได้ช่วยเธอออกมาล่ะ…?
เราแทบไม่รู้จักเธอด้วยซ้ำ…
เป็นเพราะว่าเธอเป็นหนึ่งในเหยื่อของพวกมันงั้นเหรอ…?
ไม่ใช่
เป็นเพราะเราสงสารงั้นเหรอ…?
อันนี้ก็ยิ่งไม่ใช่เข้าไปใหญ่
แล้วอันนี้ล่ะ?
เป็นเพราะเราชอบเธอเข้างั้นเหรอ...?
ผมสะบัดหน้าอย่างแรง
ไม่ ๆ มันห่างไกลกว่านั้นเยอะ
จู่ ๆ มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ผมหลุดจากห้วงคำถามความคิดบ้า ๆ เหล่านั้น แล้วชักมีดที่เสียบไว้กับเข็มขัดออกมาถือ ก่อนที่จะค่อย ๆ เดินไปที่ประตู เมื่อมองออกไปจากห้องโดยใช้ตาแมว เห็นฟางยืนอยู่หน้าประตู และมีท่าทีที่จะเคาะประตูอีกครั้ง แต่ผมฉวยจังหวะเปิดประตูออกก่อน ทำให้เธอตกใจเล็กน้อย เธอยิ้มให้ผม รอยยิ้มที่แสนน่ารักนั้นทำให้ผมรู้สึกร้อนรุ่มเข้าไปใหญ่ จู่ ๆ ผมก็รู้สึกได้ว่าแผลที่โดนข่วนแบบเฉียด ๆ นั้นได้เริ่มทำพิษผมเข้าเสียแล้ว ทั้ง ๆ ที่ไม่เป็นแบบนี้มาก่อน พยายามทนความเจ็บปวดนี้และสู้หน้าฟางให้ได้
"เออ…คือวันนี้จะชวนมากินข้าวเย็นด้วยน่ะ เวลาเดิม ตอนนี้นัทก็ดูเหมือนจะพ้นขีดอันตรายแล้ว ส่วนผู้หญิงอีกคนที่เอ็นช่วยมาก็รู้สึกตัวแล้ว ตอนนี้ก็อยู่ในการดูแลของฉันเองแหละ" ฟางพูดด้วยรอยยิ้มที่มองกี่ทีก็ไม่มีวันเบื่อ
"อืม…เข้าใจแล้ว เดี๋ยวถึงเวลาละเดี๋ยวเข้าไป" ผมยิ้มตอบ
เธอยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ไม่มีท่าทีว่าจะเดินออกไปไหน เธอยืนอยู่ตรงนั้นนานพอที่จะทำให้ผมเหงื่อออกได้ จากนั้นก็เข้ามากอดผมอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ผมไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไง ทำได้เพียงตกใจกับเหตุการณ์ที่ไม่ได้คาดฝันไว้เลย แต่เธอกอดผมไม่นาน จากนั้นก็วิ่งเข้าห้องไป ทิ้งให้ผมยืนอยู่ตรงนั้น อยู่กับความเงียบ
อาหารมื้อเย็นนั้นไม่ได้มีอะไรที่หรูหรามาก เพียงแฮมกระป๋องอุ่นไมโครเวฟ ข้าวสวยที่เพิ่งหุงเสร็จใหม่ ๆ และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปคนละชาม พวกเราต่างคนต่างก็เป็นเพื่อนกัน จึงไม่เรื่องมากในส่วนของอาหารการกิน เป็นเพราะว่าในยุคสมัยของซอมบี้ ไม่ว่าอะไรเราก็ควรที่จะกินเพื่อความอยู่รอด ฟางกำลังจัดเรียงจานบนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ เพราะตอนนี้คงยังไม่ถึงเวลานัด แน่ล่ะ…ผมมาก่อนเวลาตั้งครึ่งชั่วโมง จึงเดินเข้าไปดูอาการของหญิงปริศนาก่อน ส่วนนิวหลับอยู่ในห้องและกิ๊บยังคงนั่งอยู่ข้าง ๆ เตียงนัทในห้องของพวกเขา
ในขณะที่ผมกำลังจะเดินเข้าไปยังห้องของหญิงปริศนา ฟางก็เดินเข้าสวนกับผมอย่างงง ๆ พร้อมทั้งเอาไหล่มากระทุ้งกับแขนผมเบา ๆ แต่นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้รับรู้ถึงอะไรบางอย่างที่เธอพยายามจะสื่อออกมา แต่ผมยังไม่สามารถรับรู้ได้ว่า เธอกำลังจะสื่อสารกับผมเรื่องอะไร เมื่อเธอเดินสวนผมไป เธอยังหันมาชำเลืองมองผมด้วยหางตาแล้วหันกลับไปทำกิจกรรมของตัวเองต่อ นั่นก็คืออ่านหนังสือ
ผมเดินเข้าไปในห้องที่หญิงสาวปริศนากำลังหลับปุ๋ยอยู่ ดูเหมือนว่าฟางจะเอาผ้าพันแผลบางส่วนออกให้แล้ว แต่ก็ยังมีผ้ากอซแปะอยู่ตามจุดต่าง ๆ ของร่างกาย สภาพร่างกายของเธอดูดีขึ้นกว่าเก่าและดูเหมือนว่าเธอพอจะมีแรงลุกออกไปนั่งกินมื้อเย็นกับพวกเราแล้ว เธอไม่รู้สึกตัวเมื่อผมเข้ามาให้ห้อง แสงสลัวจากดวงอาทิตย์ด้านนอกส่องผ่านม่านเข้ามาโดยทำให้ห้องนั้นสว่างไม่มาก ผมมองไปที่ใบหน้าของเธอ เผยให้เห็นใบหน้าอันสวยของเธอแม้ว่าจะมีรอยช้ำอยู่ก็ตาม ดวงตาของผมมองเธอเหมือนกับว่าตัวเองกำลังถูกสะกดด้วยเวทย์มนตร์อะไรบางอย่าง จนทำให้ดวงตาข้างที่โดนข่วนนั้นกระตุกเล็กน้อยแต่ถี่ยิบจนสามารถรู้สึกถึงมันได้
เธอเป็นใครกันนะ
จู่ ๆ เธอก็ลืมตาขึ้นช้า ๆ และเห็นผมที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอ
"ใครน่ะ!" เธอตกใจและถีบตัวเองให้ถอยห่างโดยที่ไม่ระวังหลังของตัวเองเลย แรงถีบนั้นส่งผลให้ศีรษะของเธอกระแทกเข้ากับหัวเตียง "โอ๊ย!!"
"เดี๋ยวสิ! จู่ ๆ ก็ลุกพรวดพลาดแบบนี้ได้ยังไงกันเล่า" ผมพยายามจะเข้าไปช่วยให้เธอกลับไปนอน แต่เธอกลับมองผมด้วยสายตาที่ไม่น่าไว้วางใจเท่าไหร่ นั่นแหละ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมเป็นใคร
"ฟางอยู่ไหน?" เธอถามอย่างกลัว ๆ "แล้วแกเป็นใคร?"
"เอ๊ะ…เออ ขอโทษทีที่ไม่ได้แนะนำตัว พอดีเธอสลบไปตั้งสองวัน" ผมยิ้มและค่อย ๆ ถอยออกมาห่างจากตัวเธอพอประมาณ "ฉันชื่อนิว เป็นนักศึกษาคณะนิเทศ ซึ่ง…ตอนนี้เป็นนักดาบไปแล้ว ก็คิดซะว่าฉันเป็นนักดาบก็แล้วกัน ฉันช่วยเธอออกมาจากแก๊งนักเลงสยามได้และเธอถูกพวกมันทำร้ายจนปางตาย โชคดีที่ฟางสามารถปฐมพยาบาลเธอได้ เพราะเธอเคยมีประสบการณ์ด้านพยาบาลมาก่อน"
เธอมองผมโดยตาไม่กะพริบ
"ตาเธอแล้ว" ผมผายมือให้หญิงสาว
"ฉันชื่อ ฮีซุย" เธอพูดเบา ๆ "เป็นภาษาญี่ปุ่นที่แปลว่าหยก"
ผมพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ
"เป็นนักศึกษาคณะนิเทศ ภาคการแสดง ตอนนี้คงจะเป็น…ผู้ประสบภัย" ฮีซุยตอบ
ผมพยายามกลั้นขำมาก สุดท้ายก็ต้องระเบิดหัวเราะออกมาจนทำให้หญิงสาวที่ยังคงนั่งเอาผ้าห่มมาปิดครึ่งหน้ามองอย่างหงุดหงิด
"เป็นผู้ประสบภัยแล้วไงยะ?" เธอตวาดอย่างหงุดหงิดเพราะไม่ชอบให้หัวเราะตอนที่กำลังซีเรียส
"ขอโทษที ๆ พอดีหลังจากที่เจอเรื่องพวกนั้นทำให้ไม่ค่อยได้หัวเราะเท่าไหร่น่ะ" ผมยิ้มและปาดหยดน้ำตาแห่งความสุข "นี่เป็นครั้งแรกในรอบสองสามวันที่ได้หัวเราะเลยเชียวล่ะ"
"อะไรจะขนาดนั้น" ฮีชุยทำแก้มป่อง
"แล้วตอนนี้อาการของเธอเป็นยังไงบ้าง?" ผมถาม
"ก็ไม่รู้สินะ" เธอทำตากลมโตอย่างใสชื่อ
ให้ตายสิ…น่ารักชะมัดเลย…
"ก็น่าจะดีขึ้นล่ะมั้ง พลังงานก็ดูเหมือนจะกลับมาเต็มแล้วด้วย อีกทั้ง…เดี๋ยวนะ" เธอมองมาที่ผมคล้ายว่าจะพยายามจะจับผิดผมอะไรสักอย่าง เธอเอาผ้าห่มที่ผิดครึ่งหน้าลงและยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผมเล็กน้อย "ฉันจำเสียงคุณได้ ใช่ที่มานั่งเผ้าฉันที่นี่หรือเปล่าคะ?"
"มันก็ใช่อยู่หรอก เพราะฉันเป็นคนพาเธอมาที่นี่เองแหละ" ผมยิ้ม
เธอหน้าแดงก่ำเล็กน้อยก่อนที่จะชักหน้ากลับไปพร้อมดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดใบหน้าของตัวเอง
"…." เธอพึมพำอะไรบางอย่างอยู่ใต้ผ้าห่ม
"เมื่อกี้เธอพูดอะไรนะ" ผมเอียงคอทำหน้างง
"เอ้า! เอ้า! ถึงเวลากินข้าวแล้วเพื่อน" นิวเปิดประตูเข้ามาเรียกผม "ตอนนี้ทุกคนออกมากันหมดแล้วนะ ดูเหมือนว่าต้องขอแรงนายช่วยแบกนัทออกมาหน่อยแล้ว เจ้าตัวยังเดินไม่ได้เลย"
"อ่า ได้ ๆ" ผมตอบรับ จากนั้นนิวก็ปิดประตูตามหลัง "เธอคงจะหิวมากล่ะสิ ออกไปเจอเพื่อน ๆ ของฉันกัน และจะได้ทำความรู้จักกับครอบครัวของเรากัน"


## CHAPTER 15: สีขาวที่แปดเปื้อน

แสงสว่างจากเทียนส่องประกายไปทั่วห้อง ตอนนี้เป็นเวลาค่ำซึ่งเป็นเวลาที่เราจะต้องปิดไฟทุกดวงและใช้เพียงแสงเทียนเพื่อความปลอดภัยต่อมนุษย์ด้วยกัน พวกเราเชื่อสุดใจเลยว่ามนุษย์ ณ ตอนนี้ได้กลายเป็นศัตรูตัวฉกาจของพวกเราเป็นที่เรียบร้อย นับจากที่มีเรื่องกันกลางสยามแควร์เมื่อไม่กี่วันก่อน บนโต๊ะอาหารมีสมาชิกรวมกันอยู่หกคน ประกอบไปด้วย นัทที่นิวอุ้มมานั่งที่เก้าอี้และให้กิ๊บที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ป้อนข้าวต้มเข้าปากก่อนที่จะกลืนลงคอไปด้วยความเจ็บปวด อาการของเขาถือว่าพ้นขีดอันตรายไปแล้ว แต่ฟางก็ไม่อยากให้นัทลุกออกมาจากเตียงเร็วขนาดนี้ แต่กิ๊บไม่ยอมที่จะมาร่วมโต๊ะอาหารโดยที่ไม่มีนัท สุดท้ายฟางจึงยอมให้นัทลุกออกมาเพียงหนเดียวเท่านั้น ถ้าอาการมันแย่ลงหรือมีเลือดซึมออกมาจากบาดแผลต้องอุ้มกลับไปที่เตียงด่วนเลย ฟางกับนิวนั่งอยู่หัวโต๊ะตรงข้ามกัน ส่วนผมนั่งอยู่ข้างฮีซุยที่ยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง เธอดูอึดอัดที่ต้องมานั่งร่วมโต๊ะอาหารกับคนแปลกหน้าทั้งห้าคน บรรยากาศดูตึงเครียดเพราะไม่มีใครอยากจะพูดอะไรออกมาเลยสักคำ ต่างคนต่างรับประทานอาหารที่อยู่บนโต๊ะอย่างเงียบ ๆ แม้ว่าดูจากภายนอกจะไม่ค่อยตึงเครียดเท่าไหร่ แต่สายตาของกิ๊บดูไม่ค่อยไว้ใจฮีซุยเท่าไหร่ บางครั้งเธอจ้องหญิงสาวที่ผมช่วยไว้อย่างจะกินเลือดกินเนื้อจนบางครั้งทำข้าวต้มหกใส่นัทจนเขาร้องออกมาเสียงหนัก แต่โชคดีที่นิวไหวตัวทัน เขาพุ่งเข้ามาปิดปากผู้ป่วยชายเพื่อไม่ให้ส่งเสียงดังเพื่อเรียกพวกซอมบี้หรือมนุษย์เข้ามาในอาณาเขตของเรา
เราใช้คำว่า 'อาณาเขต' เมื่อวานเพราะว่าเรามีกันถึงหกคน ในอนาคตอาจจะมีประชากรมาเพิ่มก็ได้ แต่ก็ยังไม่ได้ตัดสินใจแน่ชัดว่าจะรับสมาชิกใหม่มาเร็ว ๆ นี้ ซึ่งฮีซุยนั้นก็เป็นหนึ่งในสมาชิกของพวกเราเช่นกันโดยการโหวตและกิ๊บก็ออกเสียงโหวตเห็นด้วยแม้ว่าจะไม่เต็มใจก็ตาม เพราะฮีซุยนั้นเป็นหนึ่งในเหยื่อของแก๊งนักเลงสยามอยู่แล้ว แถมยังไม่มีที่ไปอีก จึงดีที่สุดแล้วที่เราจะรับเธอเข้ามาในกลุ่มของพวกเรา
"เราว่ามาแนะนำตัวกันดีกว่า" ผมพูดขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย "รู้สึกว่าเราจะมีสมาชิกใหม่เข้ามาในกลุ่มด้วยนี่"
"พูดเหมือนกับว่าเรามีสมาชิกกลุ่มเป็นร้อย ๆ คน" กิ๊บแซะ "มีกันอยู่แค่นี้ไม่รู้ก็ไม่รู้จะว่ายังไงกันแล้ว"
"เอาน่า" ผมยิ้มแหยะ "ในเมื่อเรารวมกันเป็นกลุ่มตัวละครหลักแบบนี้แล้ว ก็ต้องเริ่มมีอะไรเป็นทางการบ้างแล้ว"
"เริ่มจากฉันก่อนก็ได้" นิวพูดขึ้น "ชื่อ 'นิว' ก่อนเกิดกลียุคเป็นนักศึกษาคณะนิเทศของมหาวิทยาลัยสยาม หลังเกิดเรื่อง เป็นมือปืนและหัวหน้ากลุ่มนี้"
"ชื่อ 'กิ๊บ' " กิ๊บแนะนำตัวเองก่อนที่จะป้อนข้าวต้มนัทและทำเศษข้าวต้มเลอะเป้าแฟนหนุ่ม "ก่อนหน้านี้เป็นนักศึกษาเรียนคณะเดียวกับนิว หลังเกิดเรื่องเป็นมือปืน ส่วนนี่ผัวฉัน ชื่อ 'นัท' เรียนคณะเดียวกัน หลังเกิดเรื่องก็เป็นแค่ตัวถ่วง"
คำพูดของกิ๊บทำให้แฟนหนุ่มถึงกับมองมาที่แฟนสาวด้วยสายตาอันน่าสงสาร
"ไม่ต้องมาเถียงเลยนะพี่นัท!" กิ๊บตวาด "ตอนที่พี่ถูกจับตัวไปรู้มั้ยว่ากิ๊บกลัวขนาดไหน! พี่ไม่แข็งแกร่งเลย!"
"พี่ขอโทษ…" นัทพูดเสียงอ่อน
"ฉันชื่อ 'ฟาง'" ฟางปากไวตัดบททั้งสองทิ้ง "ก่อนหน้านี้เรียนคณะเดียวกับนิว ตอนนี้เป็นมือซุ่มยิง อาวุธหลักจะเป็นปืนไรเฟิลซุ่มยิง"
"ชื่อ 'เอ็น'" ผมพูด "เมื่อก่อนเรียนคณะเดียวกับคนอื่น ตอนนี้เป็นนักดาบและหน่วยลุยระยะประชิดของกลุ่ม"
ใช่แล้ว…ก่อนหน้านี้เราได้แบ่งหน้าที่ซึ่งกันและกันเป็นที่เรียบร้อย ว่าใครทำอะไรโดยเฉพาะเรื่องการต่อสู้ พวกเราทุกคนล้วนไม่อยากจะมีสงครามกับใครทั้งนั้น แต่ในเมื่อโลกมันได้บีบบังคับเราให้เข้าสู่สงครามแห่งคนเป็นนั้นไม่สามารถคาดเดาได้ว่ามันจะสิ้นสุดเมื่อไหร่ ดีไม่ดีมันอาจจะสิ้นสุดเมื่อมนุษย์คนสุดท้ายได้ตายไปจากโลก
ความเงียบครอบคลุมพวกเราอีกครั้ง ไม่ชอบเลยบรรยากาศแบบนี้ ตึงเครียดได้ใจจริง ๆ
"ถึงตาเธอแล้วล่ะ น้องใหม่" ผมพูด ซึ่งเธอแอบสะดุ้งเล็กน้อย สมาชิกที่เหลือหยุดทานมื้อเย็นเพื่อฟังคำแนะนำตัวของสมาชิกใหม่ที่ทุกคนรู้จักแค่ชื่อ
"ชื่อ 'ฮีซุย'…"  เธอเริ่มพูดด้วยสีหน้าอันแดงก่ำ "เรียนมหาวิทยาลัยมายา คณะการแสดง ตอนนี้ก็…"
เธอเงียบไป
ผมมองสมาชิกแต่ละคนอย่างมีคำถามในหัวว่า 'ผมควรจะทำอย่างไรต่อไปดี' ก่อนที่จะหันไปหาเธอ
"ไม่ต้องกลัวไปหรอก เธอเป็นสมาชิกของเราแล้ว ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องเกร็งแล้วนะ" ผมปลอบ
"อย่าเพิ่งดีกว่าเอ็น" ฟางพูดเป็นเชิงห้าม "ฮีซุยเพิ่งเจออะไรที่กระทบจิตใจเธอเกินไป ฉันว่าปล่อยให้เธอค่อย ๆ ปรับตัวก่อนดีกว่า แต่ตอนนี้เธอก็ไม่มีอะไรที่ต้องกลัวแล้วนะฮีซุย เพราะเราเป็นเพื่อนกันแล้ว"
ใบหน้าของฮีซุยดีขึ้นเมื่อได้ยินคำว่า 'เพื่อน'
เมื่อฮีซุยเริ่มพูดกับคนอื่นในกลุ่ม ซึ่งก็ทำให้บรรยากาศของมื้อเย็นนี้มีสีสันมากขึ้น แทนที่จะเป็นเพียงสีดำขาว ทุกคนต่างมีความสุขยิ่งขึ้นเมื่อใบหน้าอันน่ารักของหญิงสาวที่เป็นสมาชิกใหม่ของเรานั้นยิ้มออกมาด้วยความจริงใจ ความหนาวเย็นยะเยือกเมื่อสักครู่ถูกความอบอุ่นของฮีซุยละลายไปหมดแล้ว เหลือแต่เพียงรอยยิ้มที่เริ่มค่อย ๆ เกิดบนใบหน้าของทุกคน
ยกเว้นกิ๊บที่ยังคงไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไรเลย
เมื่อมื้อเย็นได้ถูกรับประทานจนหมดแล้ว ฟางและกิ๊บช่วยกันล้างจาน ฮีซุยช่วยเก็บโต๊ะ ส่วนพวกผู้ชายอย่างผมและนิวเดินออกไปที่ระเบียง ปกติแล้วจะมีแสงสว่างจากตึกรามบ้านช่องส่องสว่างไปทั่วบริเวณไกลสุดลูกหูลูกตา แต่คืนนี้กลับมืดจนไม่สามารถเห็นอะไรได้เลย ซึ่งมันเป็นการดีที่จะทำให้เราสามารถสังเกตเห็นผู้บุกรุกเข้ามาบุกพวกเราได้ ผมมั่นใจได้เต็มร้อยเลยว่ามนุษย์อย่างพวกเราไม่สามารถมองเห็นในความมืดที่มืดไม่ต่างจากหลับตาได้อย่างแน่นอน ทางเดียวก็คือต้องจุดไฟเพื่อให้แสงสว่าง แต่ความผิดพลาดจะอยู่ตรงนั้นเมื่อพวกมันสร้างแสงสว่างไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม มันจะเป็นเป้าอย่างดีให้กับนักซุ่มยิงสามารถสอยมันได้อย่างง่ายดาย เพราะตอนนี้ทักษะความแม่นปืนของฟางนั้นก็พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว อาจเป็นเพราะความที่เจ้าตัวนั้นหัวไวด้วย จึงสามารถเรียนรู้อะไรต่ออะไรได้ในเวลาอันรวดเร็ว
นิวควักบุหรี่ขึ้นมาสูบก่อนที่จะยื่นให้ผม แต่ก็ปฏิเสธไป
"รู้มั้ยว่าฉันคิดอะไรก่อนที่จะตักอาหารเข้าปากในทุก ๆ มื้อหลังจากเกิดกลียุค" เขาพ่นควันออกมากจากปากก่อนที่จะเริ่มตั้งคำถามกับผม
ผมไม่ตอบ
นิวสูดมะเร็งเข้าปอดอีกครั้งและพ่นควันออกมา มันลอยเป็นกลุ่มควันหนาก่อนที่มันจะค่อย ๆ สลายหายไปตามกาลเวลาที่มีให้มันได้ชมโลกกว้างเพียงไม่กี่วินาที
"ฉันคิดว่าเราจะต้องมีชีวิตรอดไปเพื่ออะไร" เขาพูด "ทำไมต้องมีชีวิตอยู่? ชีวิตของเรามีค่าพอที่จะได้กินข้าวจานนี้หรือเปล่า? พอกินไปแล้วชีวิตต่อจะทำอะไรอีก? จะทำอะไรที่มันคุ้มค่าพอที่จะสมควรได้กินข้าวในแต่ละมื้อ? ถ้าเป็นนาย นายจะตอบคำถามพวกนี้ยังไง?"
ตัวผมเองก็ไม่สามารถตอบบางคำถามนั้นได้ แต่เป้าหมายของผมก็คือ…
"นายอยากจะกลับไปหาพ่อแม่ตัวเองที่ยังคิดว่าจะยังอยู่ที่คอนโดของตัวเองงั้นเหรอ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยและไร้อารมณ์
เขาเงียบไปพักหนึ่ง
"ทำไมถึงหลอกตัวเองอย่างนั้นล่ะ?" เขาพูดประโยคนั้นออกมา
ผมมองหน้านิวที่กำลังยกมือขึ้นมาสูดมะเร็งเข้าปอดเป็นครั้งที่สาม
เขาบอกว่าผมหลอกตัวเองงั้นเหรอ?
"นายอาจจะมีคำถามในหัวว่าทำไมฉันถึงได้พูดแบบนั้นใช่มั้ย?" เขาพูดแล้วดับบุหรี่ด้วยการขยี้ก้นบุหรี่ที่รั้วระเบียงซึ่งถูกทาด้วยสีขาว หลังจากนั้นมันก็เปื้อนไส้บุหรี่จนมันกลายเป็นรอยด่างสีดำ ไม่จากหญิงสาวที่มีแต่รอยแปดเปื้อนและความบริสุทธิ์ที่ได้ถูกพลัดพราก "นายเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองมีเป้าหมายที่จะมีชีวิตจะอยู่ไปเพื่ออะไร เลยหลอกตัวเองขึ้นมาว่าจะอยู่เพื่อกลับไปหาพ่อแม่ตัวเอง ซึ่งในความเป็นจริงแล้วพ่อแม่นายอาจจะตายไปแล้วก็ได้ และไม่นายก็ฉันอาจจะฆ่าไปแล้วก็ได้"
ผมฉุน
แผลที่โดนข่วนแสบร้อนอย่างเห็นได้ชัด รอยแผลเกิดสีแดงก่ำอย่างไม่มีสาเหตุ
"หน้านายไปโดนอะไรมา?" นิวถาม "โดนข่วนหรือเปล่า? ทำไมเพิ่งมาเห็นล่ะเนี่ย?" นิวตั้งคำถามขึ้นมาหลายข้อจนทำให้ผมต้องควบคุมความโกรธและสติของตัวเองให้อยู่ เพราะว่าผมจะให้นิวรู้เรื่องที่ผมโดนข่วน แม้ว่าจะเฉียด ๆ ก็ตามไม่ได้เด็ดขาด
"เปล่า ๆ แค่น่าจะล้มไปโดนเหล็กข่วนหน้าล่ะมั้ง" ผมแก้ตัวอย่างกะทันหัน ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าคำแก้ตัวแบบนี้มันใช้ไม่ได้ทุกสถานการณ์ แต่ก็เอาเถอะ ใช้คำพูดเป็นใหญ่ไว้ก่อนแล้วถ้านิวไม่เชื่อค่อยหาหลักฐานมาโต้ทีหลัง เพราะแม้ว่าซอมบี้ตัวนั้นข่วนผมมาได้สามวันแล้ว แต่ก็ไม่มีท่าทีที่จะไม่สบายหรือกลายร่างเลยแม้แต่นิดเดียว ในทางกลับกัน มันเปรียบเสมือนยาดีที่ทำให้ผมรู้สึกแข็งแรงกว่าที่เคยเป็น ดวงตาและประสาทการได้ยินนั้นพัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จนบางทีผมสามารถได้ยินเสียงครางเบา ๆ ของพวกซอมบี้ได้ในระยะห้าร้อยเมตร ซึ่งมนุษย์ธรรมดานั้นไม่สามารถทำได้แน่นอน
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเรากันแน่…
"งั้นเหรอ?" นิวพยักหน้าอย่างเชื่อใจ "มันก็จริง เพราะรอยมันแค่ขีดเล็ก ๆ ขีดเดียว พวกมันคงทำไม่ได้หรอก ทีหลังก็อย่าซุ่มซ่ามแบบนี้อีกละกัน"
"อ่า…เข้าใจแล้ว" ผมพูด
ผมเดินกลับเข้าไปในห้อง แต่ด้วยความที่ต้องแหวกม่านก่อนจึงทำให้ไม่ทันมองคนที่ยืนอยู่หลังผ้าม่าน ทำให้ชนกับใครบางคนจนอีกฝ่ายล้มลงไปกับพื้น
"อะ! ขอโทษนะ!"
คนที่ถูกผมชนล้มนั่นก็คือฮีซุยนั่นเอง
"ฮีซุย…ขอโทษ…เป็นอะไรมั้ย? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" ผมโผเข้าไปพยุงร่างของหญิงสาวขึ้นมา
"ฉันไม่เป็นไรค่ะ" เธอยิ้ม "ฉันมองไม่ดูทางเอง"
"เกิดอะไรขึ้นวะ?" นิวที่ได้ยินเสียงโครมครามพุ่งเข้ามาจากระเบียงเพื่อมาดูเหตุการณ์
"ไม่มีอะไรหรอก แค่ชนฮีซุยล้มเฉย ๆ" ผมพยุงร่างของหญิงสาวให้ลุกขึ้นมา
"งั้นก็ไม่มีเป็นไร ไหน ๆ แผลของฮีซุยก็เริ่มดีขึ้นเยอะแล้ว งั้นอาทิตย์หน้าให้นายกับฮีซุยออกไปหาอาหารเพิ่มละกัน เพราะเดี๋ยวกูต้องไปหาของใช้" นิวพูด
"เอางั้นเหรอ?"
"ก็แยกกันไปดีกว่า"
"ปกติถ้าแยกกัน มันมีโอกาสเสี่ยงสูงที่จะโดนพวกซอมบี้หรือพวกนักเลงสยามฆ่าได้ง่าย ๆ เลยนะ เหมือนหนังสยองขวัญเกรดบีไง ที่ปกติแล้วคนแยกกันจะตายง่าย ๆ เสมอ"
"เอาน่า เอารถไปกันคนละคันก็ไม่มีปัญหาหรอก พวกเราต่างมีฝีมือกันหมดแล้วนี่"
"งั้นก็ได้ พรุ่งนี้ให้กิ๊บช่วยฝึกฮีซุยยิงปืนหน่อยสิ"


## CHAPTER 16: หัวใจที่กลับมาเต้นอีกครั้ง

ก่อนที่เหตุการณ์กลียุคนี้เกิดขึ้น ชีวิตของผมนั้นเดินทางเป็นเส้นตรงเสมอ มันเป็นชีวิตที่แสนน่าเบื่อ ตอนเช้าตื่นมาอาบน้ำอาบท่าแล้วขึ้นบีทีเอสไปเรียนที่มหาวิทยาลัย พอเรียนเสร็จก็ตรงดิ่งกลับบ้านทันที เพราะผมไม่ได้อินเรื่องของการไปไหนมาไหนหลังเลิกเรียนเลย แม้ว่ามหาวิทยาลัยจะตั้งอยู่ใกล้ ๆ กับแหล่งชอปปิงทั้งหลายที่ตั้งอยู่ ณ ใจกลางกรุงเทพมหานครก็ตาม พอกลับบ้านก็จะทำอาหารกินเอง ส่วนมากจะเป็นข้าวไข่เจียวง่าย ๆ แม่สอนผมทำอาหารอยู่แค่เมนูเดียวตั้งแต่สมัยที่เรียนอยู่ชั้นมัธยมต้น ทั้งชีวิตที่อยู่มาจนถึงทุกวันนี้ก็มีแต่ข้าวไข่เจียวสูตรของตัวเองนี่แหละที่ผมสามารถทำกินเองได้ทุกครั้งที่กลับมาถึงบ้านและพ่อยังรถติดอยู่กลางสยาม มันเป็นชีวิตที่แสนเหงา ไม่มีใครอยู่บ้านให้คุยด้วย กว่าพ่อและแม่จะกลับก็ดึกพอควร
ไข่ใบสุดท้ายที่ผมเอามาจากเซเว่นด้านล่างของคอนโดได้ถูกแปรรูปเป็นไข่เจียวโปะข้าวสวยร้อน ๆ  กลิ่นไข่เจียวที่ใส่เครื่องเทศหลายชนิดที่ไม่คิดว่าจะสามารถใส่ลงไปได้ส่งกลิ่นหอมชวนรับประทานอยู่บนโต๊ะอาหารในห้องมืด ๆ ในความเป็นจริงผมไม่ค่อยชอบเปิดไฟเมื่ออยู่คนเดียว เพราะมันทำให้เสียค่าไฟเยอะ แต่ตอนนี้จะไม่มีบิลเรียกเก็บค่าไฟส่งมาถึงตู้ไปรษณีย์ที่อยู่ด้านล่างแน่นอน แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ผมเป็นคนที่ชอบอยู่ในความมืดซะมากกว่า มันเป็นความรู้สึกอ้างว้างเมื่อทุกอย่างสว่าง แต่เรากลับรู้สึกเดียวดาย ในบางครั้งผมได้เห็นภาพหลอนของหญิงสาวเส้นผมสีชมพู เดินไปไหนต่อไหนในสายตาของผมที่ไม่มีใครสามารถเห็นอย่างที่ผมเห็นได้เลย
'เธอคืออดีตไปแล้ว' ผมคิด
ก๊อก! ก๊อก!
ผมตื่นจากภวังค์ความคิดที่แสนเหม่อลอยกลับมาอยู่ในโลกแห่งความจริงเพราะเสียงเคาะประตู ผมใช้เวลาเพียงอึดใจเดียวในการตั้งสติ แล้วจึงเดินออกไปเปิดประตูโดยที่ไม่ได้หยิบอาวุธติดมือไปด้วย เป็นเพราะว่าผมกับนิวออกสำรวจทั่วชั้นแล้วว่าไม่มีใครอาศัยอยู่ที่นี่นอกจากพวกเรา คนที่ยังอยู่นั้นส่วนใหญ่ก็กลายร่างเป็นซอมบี้กันหมดแล้ว จึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องระมัดระวังตัวตลอดเมื่ออยู่ที่บ้าน
ฮีซุยมายืนยิ้มอยู่หน้าประตูห้อง ใบหน้าของเธอวันนี้ดูสดใสขึ้นมากกว่าวันก่อน ๆ รอยแผลของเธอหายเป็นปลิดทิ้งแล้ว ผมยาวสีน้ำตาลอ่อนดูเปล่าประกายแข่งกับใบหน้าที่ไร้รอยแผลและผ้ากอซที่ถูกถอดออกเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ดูรวม ๆ แล้วเธอเป็นคนสวยคนหนึ่งเลยทีเดียว
"มีอะไรหรือเปล่าครับ?" ผมถาม
"ตั้งแต่วันนี้ไป จะขอมาอยู่ที่ห้องนายนะ" เธอตอบแทบจะทันทีและรวดเร็ว
"เดี๋ยวนะ ๆ" ผมแย้ง "ยังมีห้องอื่นอีกไม่ใช่เหรอ?"
"มันก็ใช่ แต่อยู่คนเดียวมันเหงานี่ แถมถ้าไปอยู่ห้องนู้นมันก็มีแต่คนมีคู่อะ ไม่อยากรู้สึกเป็นส่วนเกิน" เธอตอบโดยที่ใบหน้าของเธอเริ่มแดงก่ำ
เธอคิดอะไรอยู่กันแน่
เธอใช้คำว่าเหงามาเป็นข้ออ้างที่จะได้อยู่ห้องเดียวกับผม ซึ่งมันก็สมเหตุสมผลอยู่ตรงที่เธอเป็นเพียงผู้หญิงคนเดียวที่เพิ่งเจออะไรหนัก ๆ มาจนอยากจะมีใครสักคนมาคอยอยู่ข้าง ๆ ซึ่งนั่นมันเป็นสิ่งที่ผมเคยเจอเมื่อครั้งที่ยังอยู่กับแฟนเก่าที่ทิ้งผมไปอย่างไม่ไยดี ไม่ต่างจากขนมถุงที่ถูกกินจนหมดแล้ว เปลือกนอกก็ไม่มีความจำเป็นที่จะถูกเก็บไว้ จึงถูกโยนทิ้งจนกลายเป็นขยะไปในที่สุด
ทำไมจู่ ๆ ผมเข้าใจเธอ…
"ได้มั้ย…?" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนลูกแมวที่น่าสงสาร "ถ้าไม่ได้ไม่เป็นไร เดี๋ยวไปอยู่อีกห้องก็ได้"
ว่าแล้วเธอก็เดินไปอีกห้องที่อยู่ถัดจากห้องของผม ให้ตายสิ ทำไมผมไม่ได้ตอบอะไรเธอเลย เกิดอะไรขึ้นกับเรากันแน่…แต่ความรู้สึกที่ดีแบบนี้เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน มันเป็นความรู้สึกที่ไม่ได้ประสบพบเจอมานานมากแล้ว
ผมชอบเธองั้นเหรอ…
กรี๊ดดดดดดด!!!!
เสียงกรีดร้องนั้นดังออกมาจากห้องของฮีซุยที่เจ้าตัวเพิ่งเข้าไปเมื่อกี้ สักพักต่อมาก็ได้ยินเสียงสิ่งของหล่นลงมากระแทกพื้น ผมจึงไม่ช้า วิ่งเข้าไปที่ห้องนั่นทันที เมื่อเห็นว่าประตูมันปิดอยู่ ผมจับลูกบิดแล้วพยายามจะผลักเข้าไป แต่มันล็อก แน่ล่ะ ระบบประตูของคอนโดสมัยนี้มักจะล็อกอัตโนมัติจากข้างใน ในเมื่อเวลามันมีจำกัด เพราะไม่รู้ว่าเธอจะเจออะไรในห้องนั้นบ้าง แต่ในทางกลับกัน ห้องที่อยู่ใกล้กับห้องของพวกเรานั้นผมกับนิวเป็นคนตรวจสอบเป็นที่เรียบร้อยไปแล้ว
หรือว่าเราสะเพร่าเอง!?
ในเมื่อใช้ไม้อ่อนเปิดประตูไม่ได้ ผมจึงก้าวไปด้านหลังประมาณสองก้าวก่อนที่จะรวบรวมกำลังทั้งหมดไว้ที่ต้นแขนและไหล่ จากนั้นก็ใช้แรงขาถีบส่งพุ่งเข้าไปกระแทกกับบานประตู เพียงแรงกระแทกหนึ่งทีทำให้ประตูบานหนักนั้นถึงกับหลุดออกจากบานพับกระเด็นออกไปไกลถึงสามเมตร
ผมพุ่งตัวเข้าไปหาหญิงสาวพลางมองซ้ายมองขวาเพื่อหาศัตรู แต่สิ่งที่เจอมีเพียงฮีซุยที่ยืนอยู่กลางห้องด้วยสีหน้าที่หวาดกลัว แปลกอย่างเดียวที่ รอบข้างไม่มีศัตรูเลยแม้แต่คนเดียว
"เป็นอะไรหรือเปล่า?" ผมถามอย่างกลัว ๆ "เจ็บตรงไหนมั้ย?"
"ไม่เป็นไรหรอก แต่ดูนี่สิ เค้าเจออะไรด้วยแหละ" หญิงสาวอุ้มอะไรบางอย่างอยู่ในอ้อมแขน เมื่อมาดูดี ๆ แล้ว มันคือลูกแมวนั่นเอง ขนสีขาวนวลของมันดูอ่อนนุ่มราวกับพรม ไม่รู้ว่ามันเป็นพันธุ์อะไร แต่มันดูน่ารักมากเมื่อมันนอนขดอยู่ในอ้อมแขนของฮีซุย "มันกำลังกินนมจากเต้าของแม่ แล้วจู่ ๆ ก็ชั้นหนังสือจะหล่นลงมาทับ เค้าช่วยได้แค่ตัวเดียว"
ในหน้าของเธอดูเศร้า ผมมองตามสายตาของเธอที่เป็นตัวบอกทางให้ผมมอง จากนั้นก็ได้เห็นชั้นหนังสือที่คว่ำอยู่และฟุ้งไปด้วยเม็ดฝุ่น สิ่งที่หน้าสลดใจที่สุดก็คือหางแมวสีขาวที่มีรอยเปื้อนจากขี้ฝุ่นสีดำโผล่ออกมาจากชั้นวางหนังสือ มันไม่ได้เคลื่อนไหว มันนิ่งเหมือนรูปปั้น…ที่ไร้ชีวิตชีวา
มันตายแล้ว…
โลกนี้มันโหดร้ายแม้กระทั่วสัตว์ตัวเล็ก ๆ
"มันคงเพิ่งจะคลอดลูกได้ไม่นาน โชคดีที่ตัวนี้เดินห่างแม่และพี่น้องและช่วยได้ทัน" น้ำตาเย็น ๆของหญิงสาวเริ่มไหล เธอกอดลูกแมวแน่นขึ้นไปอีก
ผมมองไปที่ลูกแมวสีขาวตัวเล็กนั้น ตาของมันหลับปี้ที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับพี่น้องและแม่ของมัน ถ้าผมกับฮีซุยทิ้งมันไว้ที่นี่ สักวันมันก็จะต้องตายตามครอบครัวไป นั่นมันอาจจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า แต่ถ้าหากเลี้ยงมันไว้ในโลกที่แสนโหดร้ายแบบนี้ ยังไงมันคงจะตายได้เข้าสักวัน มันคงทุกข์ทรมานเกินกว่าแมวตัวหนึ่งจะรับได้
"เราเลี้ยงเอาไว้แหละ" ผมพูดขึ้น
ฮีซุยหยุดร้องไห้พร้อมกับมองหน้าผมที่กำลังยิ้ม
"เอ็นจะเลี้ยงเอาไว้เหรอ?" หญิงสาวถาม
"ความจริง…เราเลี้ยงด้วยกันก็ได้นะ" ผมพูดอย่างเขิน ๆ "แบบว่า…มาอยู่ที่ห้องฉันก็ได้ เจ้าเหมียวอาจจะรู้สึกดีกว่าก็ได้ที่มีเธอดูแลมัน และฉันก็…"
"เธอก็จะดูแลฉันอีกทีงั้นเหรอ…?" หญิงสาวต่อจนจบประโยค นั่นทำให้ผมอึ้งไปพักนึง
"ชะ…ใช่" ผมตอบ "ตามนั้นแหละ"
เราเงียบกันไปสักพัก ยังยืนอยู่จุดเดิม ไม่มีใครพูดออกมา ในห้องมืด ๆ มีแสงสว่างจากข้างนอกทั้งสองช่องทางแบบสลัว ๆ ทำให้ในห้องในมีเพียงความสว่างแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ และขนลูกแมวสีขาวที่ส่องสว่างอย่างเห็นได้ชัดแม้จะอยู่ภายใต้เงาเล็ก ๆ ของฮีซุย
"มาอยู่ด้วยกันนะ" ผมพูดออกไปจนได้ นั่นเป็นคำที่ผมคิดมานานหลังจากที่เคยพูดกับใครคนหนึ่งไป นั่นทำให้หัวใจผมกลับมาเป็นมนุษย์อีกครั้งหลังจากที่ตัวเองไม่ต่างจากซอมบี้ในเวลาที่ผ่านมา ก่อนจะทำให้ผมกลายร่างเป็นซอมบี้อีกหลังในเวลาต่อมา เชื่อได้เลยว่าผมจะไม่ลืมสีผมที่ยังเป็นเอกลักษณ์ของเธอได้เลย ในยามที่ผมเดินอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลก ทุกคนที่ทำสีผมเหมือนเธอทำให้แผลที่ยังคงมีมีดแทงคาไว้อยู่นั้นเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างแสนสาหัส ผมทนอยู่แบบนั้นมานานนับปีจนมันเกิดกลียุค ซึ่งเป็นยุคที่ผมควรจะตายไปตั้งนานแล้ว แต่กลับไม่ตาย
"อื้ม!" รอยยิ้มที่แสนสดใสปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่น่ารักของเธอก่อนที่จะเข้าซุกที่อกผมโดยมีลูกแมวอยู่ในอ้อมกอด "เค้ากอดไม่ได้อะ…กอดเค้าหน่อยจิ"
"ได้สิ" ผมยิ้มก่อนที่จะยื่นมือเข้าไปกอดร่างของเธอ
"ชีวิตของเค้าก็คือชีวิตของเธอนะ" ฮีซุยซบผมมากขึ้น
"ไม่หรอก" ผมบอก
"ชีวิตของเราทั้งคู่เป็นของกันและกันต่างหาก"


## CHAPTER 17: เสียงกระซิบ

การเลี้ยงลูกแมวนั้นไม่ได้ยากเท่าไหร่ แต่โชคดีที่ฮีซุยเป็นคนรักแมว จึงเอาใจใส่มันมากกว่าผม ในความเป็นจริงผมก็เป็นคนหนึ่งที่ชอบแมวมาก แต่ไม่มีเวลาเลี้ยง เนื่องด้วยพ่อกับแม่นั้นไม่ชอบสัตว์เลี้ยงเอามาก ๆ จึงไม่มีโอกาสได้เลี้ยงสักที ผมเทนมแพะให้ลูกแมวน้อยกินทุกเช้า ๆ และจะเล่นกับมันเพื่อรอให้ฮีซุยทำอาหารเสร็จ นี่ผ่านมาได้หนึ่งอาทิตย์หลังจากที่ผมกับเธอตกลงคบกัน เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารักที่สุดคนหนึ่งเลยทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นงานบ้าน เธอสามารถทำได้หมด แม้กระทั่งออกไปหาอาหารและข้าวของเครื่องใช้คู่กับผม โดยฝีมือการยิงปืนของเธอนั้นพัฒนาอย่างรวดเร็วจนกิ๊บแปลกใจ ส่วนลูกแมวที่ฮีซุยไปเจอนั้นเราตั้งชื่อว่า "เนโกะ" ที่แปลว่าแมวเหมียวและดูเหมือนว่ามันจะชอบชื่อใหม่มันมาก ๆ เลยทีเดียว ผมนั่งมองเนโกะที่กำลังกินนมในชามอย่างเอร็ดอร่อย จู่ ๆ กลิ่นหอม ๆ ก็รอยมาจากในครัว
ผมเดินเข้าไปในครัวเห็นแฟนสาวของตัวเองกำลังหันหลังทำอาหารในผ้ากันเปื้อน ซึ่งทำให้ผมรู้สึกคึกคักอย่างบอกไม่ถูก ผู้หญิงอะไรทั้งเซ็กซี่และมีเสน่ห์ขนาดนี้ทั้ง ๆ ที่ใส่เพียงเสื้อยืดกางเกงยีนเท่านั้น ผมไม่ได้สนใจว่าเธอกำลังทำเมนูอะไรให้ผมทาน สิ่งที่มันยั่วยวนที่สุดก็น่าจะเป็นหุ่นที่ผอมเพรียวมีน้ำมีนวลเล็กน้อย ส่วนที่น่าจะเป็นไฮไลต์ที่สุดก็คือบั้นท้ายอันกลมสวยได้รูปของเธอนั่นแหละ มันโยกย้ายไปมาเหมือนอยากจะเชื้อเชิญใครก็ตามเข้ามาสำรวจมัน ซึ่งเหยื่อนั่นก็คงจะเป็นผมแล้วสินะ
"ทำอะไรอยู่เหรอคะ? เหมียว" เป็นคำเรียกน่ารัก ๆ ที่ต่างคนต่างคิดขึ้นมาให้กับคนที่เรารัก ซึ่งผมรู้สึกดีที่ได้เรียกเธอว่า "เหมียว" เพราะว่าใบหน้าของเธอทั้งน่ารักและน่าเอ็นดูเหมือนแมว จึงเรียกแบบนั้น
ผมเข้าไปสวมกอดเธอจากด้านหลังพร้อมหอมแก้มไปฟอดใหญ่
"ไอ้หมีบ้า!! จู่ ๆ ก็เข้ามาด้านหลังแบบไม่ทันตั้งตัวแบบนี้ตกใจหมด!" ชื่อเรียกแทนผมก็คือ 'หมี' เธอให้เหตุผลว่า ออร่าของผมที่เธอเห็นเหมือนตุ๊กตาหมีน่ากอด อีกทั้งร่างกายของผมก็ใช่ว่าจะอุดมไปด้วยมัดกล้าม ส่วนใหญ่จะเป็นไขมันมากกว่า แต่รูปร่างทั้งหมดก็ยังอยู่ในภายใต้คำว่าอวบอย่างเดียว
"เห็นแฟนตัวเองทำอาหารและเผยบั้นท้ายเซ็กซี่ ๆ แบบนี้ใครมันจะไปอดใจไหว หืม!?" จากนั้นผมก็จุมพิตที่ลำคอของเธอโดยที่ไม่ให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัว ซึ่งนั้นส่งผลให้เธอถึงกับขนลุกและเสียวในเวลาเดียวกัน เธอครางออกมาเล็กน้อยซึ่งเสียงนั้นยิ่งทำให้ผมอยากขึ้นไปอีก
"เดี๋ยวเถอะอีหมี!!" เธอร้องออกมาพร้อมกับใบหน้าที่เริ่มแดง
"เหมียวน่ารักแบบนี้จะให้เค้าทำยังไงล่ะ?" ผมยิ้ม "มื้อเช้าเดี๋ยวไว้ก่อนเถอะ กลับไปนอนกันเหมือนเดิมมั้ย? เค้ายังง่วงอยู่เลย เค้าก็รู้ว่าเหมียวยังไม่ตื่นง่าย ๆ แบบนี้หรอก"
"เดี๋ยวทำมื้อเช้าให้เสร็จก่อนสิ เนี่ยเดี๋ยวจะเสร็จแล้ว" เธอพูด
เธอเอาไข่เจียวขึ้นจานเสร็จ จากนั้นก็หันมาจุมพิตที่ริมฝีปากของผมทันที โดยที่ไม่ให้ผมได้ตั้งตัวแม้แต่น้อย ริมฝีปากของเธอนุ่มนวลและยังชุ่มชื่นเกินกว่าจะบรรยาย เมื่อเธอโจมตีกลับมาแบบนี้มีเหรอที่ผมจะไม่โต้กลับ ผมสอดลิ้นเข้าไปทักทายริมฝีปากของเธอก่อนที่จะดันมันเข้าไปในปากและเล่นกับลิ้นที่แสนอ่อนนุ่มของเธอ จากนั้นเราจูบกันอย่างดูดดื่ม อย่างกับว่ามันเป็นวันสุดท้ายที่เราจะอยู่ด้วยกัน
"เค้าทนไม่ไหวแล้วอะเอ็น" หญิงสาวดึงริมฝีปากออกมาพร้อมน้ำลายสีใสยืดออกมา พร้อมกับมองด้วยสายตาที่เคลิ้บเคลิ้ม
"ไม่หิวแล้วเหรอที่รัก?" ผมแสยะยิ้มอย่างชั่วร้ายทั้ง ๆ ที่ยังหน้าแดงอยู่
"หิวอย่างอื่นมากกว่า" เธอผละออกจากผมก่อนที่จะจูงมือผมไปที่ห้องนอน
ก่อนหน้านี้ห้องนี้เต็มไปด้วยฝุ่นและคราบเลือด ผมจึงจัดการทำความสะอาดจนสามารถอยู่อาศัยได้ แต่ส่วนที่เหลือผมแทบไม่ได้ทำความสะอาดเลย ไม่ว่าจะเป็นห้องนั่งเล่นหรือห้องครัว พอฮีซุยมา เธอไม่สามารถอยู่ในห้องแบบนี้ได้ จึงช่วยกันจัดการทำความสะอาดจนเหมือนห้องใหม่โดยใช้เวลาเพียงหนึ่งวัน เราสองคนเป็นคู่ใหม่ปลามัน ไม่ต่างจากสามีภรรยาที่เพิ่งจะแต่งงานใหม่กันเลยทีเดียว ความสัมพันธ์ของเราสองคนนั้นถือว่าไปกันด้วยดี เธอซาบซึ้งที่ผมได้ช่วยเธอออกมาจากจุดนั้น แถมยังรู้ว่าผมเป็นคนดูแลเธอในขณะที่เธอไม่ได้สติ แม้ว่าฟางจะดูแลมากกว่าก็ตาม แต่คนที่เอาใจใส่มากที่สุดก็เป็นผมนั่นเอง
"เอ็น!!" เสียงนิวเคาะประตู
เสียงเคาะนั้นดังขึ้นในขณะที่ผมเพิ่งโยนร่างของแฟนสาวขึ้นเตียงพร้อมที่จะขย้ำเธอเป็นชิ้น ๆ นั่นทำให้อารมณ์ความต้องการของสัตว์ป่านั้นมลายหายไปสิ้น ผมหัวเราะกับเธอเล็กน้อยและจูบเธอหนึ่งทีก่อนที่จะลุกออกไปเปิดประตูให้ชายหนุ่มที่เพิ่งบังอาจมาขัดจังหวะกันแบบนี้
"ว่าไง?" ผมถามอย่างรีบร้อน
"วันนี้เป็นเวรของนายที่จะต้องไปค้นหาเสบียงแล้วนะ" เขาพูดอย่างเลือดเย็นโดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่า เกิดอะไรขึ้นภายในห้องบ้างแถมเจ้าตัวก็ยังไม่รู้ว่าเพิ่งขัดจังหวะการขึ้นสวรรค์ของผมและฮีซุย
"ก็…ก็รู้สิ เดี๋ยวจะออกไปแล้วนี่ไง" คำพูดที่เปล่งออกไปนั้นมีมูลอย่างเห็นได้ชัด ไม่ว่าจะเป็นชุดนอนที่กำลังใส่อยู่ ใบหน้าที่แดงก่ำทั้ง ๆ ที่ไม่ได้เป็นไข้แม้แต่อย่างใด และอย่างสุดท้ายที่ไม่บอกก็รู้ เพราะว่าน้องชายของผมนั้นแข็งตัวจนสามารถเห็นเป็นแท่งเอ็นทะลุกางเกงผ้าออกมาอย่างชัดเจน ซึ่งนิวมีเหตุผลพอที่จะวิเคราะห์ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้างรวมถึงการวิเคราะห์สภาพร่างกายของผมในเวลาที่ถูกเรียกตัวอย่างกะทันหันแบบนี้
"เอาเถอะ เวลาของพวกนายคือเวลาสิบโมงเช้า ปกติพวกนายจะต้องออกมาเตรียมตัวเสร็จตั้งแต่เก้าโมงครึ่งแล้ว แต่ก็นะ วันนี้สายได้ละกัน" จากนั้นเขาก็เดินกลับเข้าห้องตัวเองไปและปล่อยให้ผมยืนอึ้ง ๆ อยู่พักใหญ่
การค้นหาเสบียงอาหารนั้นส่วนมากจะเป็นหน้าที่ของผมกับฮีซุย เนื่องจากการเคลื่อนไหวของเราทั้งสองนั้นรวดเร็วแต่เงียบสงัดดั่งเงา จนตอนนี้ผมกับแฟนสาวได้ฉายาว่า "คู่เงา" เราเคลื่อนไหวโดยไม่มีเสียงซึ่งเป็นเทคนิคที่น่าจะมีติดตัวมาตั้งแต่เกิด เป็นเพราะว่าการร่วมงานครั้งแรกของเรานั้นมันผ่านไปได้ด้วยดีและไม่ถูกซอมบี้เจอตัวเลยแม้แต่ครั้งเดียว ส่วนใหญ่จะเจอเพราะเสียงคำรามของพวกมันบางตัวที่จะเรียกตัวอื่นเข้ามาตามเสียงที่ได้ยิน พวกมันไม่มีภาษาที่จะสื่อสารกัน เพราะผมเคยจับพวกมันมาหันหน้าชนกัน พวกมันไม่กัดกันเองแต่มันมีประสาทรับกลิ่นที่ดีกว่ามนุษย์ ดวงตาของพวกมันมืดบอด ต่อให้มีมีดมาจ่อที่ดวงตาของพวกมันห่างประมาณหนึ่งมิลลิเมตร พวกมันยังไม่รู้สึกหวาดกลัวเท่าไหร่ พวกมันไร้ความรู้สึก ไม่การเจ็บปวด ถ้าจะให้พูดง่าย ๆ ก็คือ ส่วนที่เป็นมนุษย์ของพวกมันได้ตายลงไปแล้ว พวกมันไม่รู้ว่าตัวเองเคยเป็นใคร พวกมันไร้ความต้องการยกเว้นเพียงสิ่งเดียว คือการได้ลิ้มลองเนื้อมนุษย์และได้ดื่มไวน์เลือดอันแสนเลิศรสพวกนั้น
การหาเสียงนั้นจะออกไปเป็นคู่ ซึ่งมีกันอยู่สามคู่ คู่แรกจะเป็น นิวและฟาง คู่ที่สองจะเป็นนัทและกิ๊บ ตอนนี้นัทเริ่มจะใช้ปืนเป็นแล้วจากที่ไม่เคยใช้มาก่อน แต่ก็ต้องให้กิ๊บเป็นคนนำมากกว่า และคู่สุดท้ายก็คือ ผมและฮีซุย
ผมสะพายดาบคู่ไว้ที่หลัง ซึ่งตอนนี้ผมสามารถเหวี่ยงมันไปมาไม่ต่างจากส่วนหนึ่งของร่างกาย พละกำลังของผมแข็งแกร่งขึ้นหลังจากที่ต้องไปเผชิญหน้ากับพวกซอมบี้ทุกครั้งที่ออกไปหาเสบียง เราไม่เจอมนุษย์อยู่เลย ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ดี สิ่งที่ผมเรียนรู้มาก็คือเราไม่ควรที่จะใช้อาวุธระยะประชิดเพียงอย่างเดียว อาวุธระยะไกลก็เป็นอีกกุญแจที่สามารถทำให้มีชัยในทุกการต่อสู้ ผมมักจะเตรียมปืนพกไปสองกระบอก กระสุนแม็กสำรองประมาณสองแม็กและปืนนไรเฟิลเอ็มสิบหกของนิวและกระสุนประมาณห้าแม็ก ซึ่งแม้ว่าจะเยอะ แต่ก็ยังดีกว่าขาด ส่วนฮีซุยจะใช้เพียงปืนพกคู่อย่างเดียว เพราะเธอไม่มีแรงพอที่จะถือไรเฟิลเดินไปเดินมาทั้งวันได้ แถมเธอเองเป็นเพียงหญิงสาวร่างเล็กที่ดูอ่อนแอ นั่นทำให้เธอต้องฝึกการต่อสู้ระยะประชิดจากนิวและหัดยิงปืนกับกิ๊บ การฝึกยิงปืนนั้นเป็นอะไรที่เสี่ยงสำหรับเรา เพราะเสียงปืนนั้นจะนำพาพวกซอมบี้และพวกมนุษย์เข้ามาใกล้ ๆ พื้นที่ของเราอย่างแน่นอน เราฝึกกันที่ดาดฟ้าและให้ฟางใช้กล้องส่องทางไกลส่องดูทั่วบริเวณว่ามีใครซ่อนตัวอยู่ตรงไหนบ้าง ในกลุ่มนับว่าฟางมีความสามารถในการมองเห็นระยะไกลได้ดี รวมทั้งยังใช้กล้องส่องทางไกลยิ่งมีโอกาสที่จะจ๊ะเอ๋กับมนุษย์ไม่กลุ่มใดก็กลุ่มหนึ่ง
"เหมียวเตรียมตัวเสร็จยัง?" ผมถามแฟนสาวที่กำลังแต่งตัวอยู่
"ยังค่ะ" เธอตอบกลับ "วันนี้ก็ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ"
ผมเดินเข้าไปด้านหลังเธอ เพราะรู้ว่าเธอไม่สามารถดึงซิปด้านหลังของเสื้อเกราะได้ เมื่อเธอเห็นผมในกระจก จากใบหน้าที่ดูทุกข์ทรมานก็เปลี่ยนไปเป็นใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
"หมีรูดซิปให้เค้าหน่อยสิ" หญิงสาวทำเสียงหวานพร้อมกับเอนตัวมาพิงที่อกของผม ความสูงของเธอเพียงครางของผมเท่านั้นเอง ทำให้เธอยิ่งดูน่ารักน่าเอ็นดูไม่ต่างจากลูกแมวเท่าไหร่เลย ยิ่งนิสัยของเธอเป็นคนขี้อ้อนแบบนี้ยิ่งทำให้ผมหลงรักเข้าไปใหญ่
"ไม่ต้องมาฝากเนื้อฝากตัวเลย" ผมค่อยรูดซิปขึ้นให้เธอก่อนที่จะกระซิบไปที่หูของเธอ "กลับถึงห้องเมื่อไหร่จะขโมยให้หมดเลย นังเหมียว"
ผมหัวเราะ หึหึ ก่อนที่จะหยิบปืนไรเฟิลคู่ใจมาประคองไว้ที่แขนทั้งสองข้าง
เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว ผมจะลงบันไดไปชั้นใต้ดินเพื่อไปยังลานจอดรถ รถคันโปรดของผมก็ยังจะเป็นรถลัมโบกีนีติดตั้งเกราะรอบคันซึ่งผมและนัทช่วยกันติดเกราะให้มันเอง แม้ว่าจะไม่มีความรู้ในเรื่องของทำเสริมรถยนต์เท่าไหร่ แต่ด้วยความพยายามของนัทที่ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคทั้งหลายก็สามารถติดเกราะรถได้สำเร็จหมดทุกคัน
พอขึ้นรถกันแล้ว ฮีซุยจะเปิดหน้าต่างแง้มเอาไว้เล็กน้อยเพื่อระบายอากาศ เพราะว่าแอร์ทุกตัวในรถทุกคันเสียหมดเลย ซึ่งถ้าไม่มีผู้เชี่ยวชาญด้านนี้โดยตรงก็ไม่สามารถรู้ถึงสาเหตุได้อย่างแน่นอน ผมสตาร์ตรถและเหยียบคันเร่งทะยานออกไปจากลานจอดรถชั้นใต้ดินไปยังชั้นพื้นดินทันที แม้ว่าเครื่องยนต์จะดังและเรียกพวกซอมบี้เข้ามาหามากก็ตาม แต่ก็มีฟางคอยสกัดให้อยู่แล้วจากดาดฟ้าและกิ๊บที่เป็นคนคุ้มกันประตูรั้วของที่นี่ เธอเปิดประตูบานใหญ่ให้เราออกไปจากนั้นก็เปิดลงอย่างรวดเร็ว
เป้าหมายของเราก็คือห้างสรรพสินค้าที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโดเท่าไหร่ จำนวนของซอมบี้ไม่ได้ลดลงจนสามารถเห็นความแตกต่างได้มากนัก แต่ทุกครั้งที่ออกมาเราไม่จำเป็นต้องฆ่ามันทุกตัว เผื่อจะมีศัตรูบุกรุกอาณาเขตของเราจะได้มีไม้กันหมาไว้ก่อน แต่ในทางกลับกัน เราก็จะลำบากอีกเพราะพวกซอมบี้นั้นก็จ้องจะเข้ามากินเราด้วยเช่นกัน ผมขับไปถึงห้างสรรพสินค้าใช้เวลาไม่ถึงห้านาที ซึ่งผมจะจอดรถแอบไว้ห่างจากตัวห้างประมาณสิบเมตรแล้วให้พวกเราวิ่งเข้าไป ผมรู้ว่าการทำแบบนี้โดยมีกันแค่สองคนนั้นเป็นเรื่องที่เสี่ยงตายเอามาก ๆ แต่วิธีนี้เป็นวิธีการที่ดีที่สุดเท่าที่จะคิดได้
ห้างนี้เตรียมไปด้วยศพมากมาย ทั้งตายและยังไม่ตาย ผมชักดาบออกมาหนึ่งเล่มคอยสะกิดพวกมันบางตัวที่คิดจะซุ่มโจมตีตอนเผลอ จู่ ๆ ผมจิ้มไปโดนตัวนึงและมันพุ่งเข้ามาหมายจะกัดผมให้จมเขี้ยว แต่ฮีซุยเร็วกว่า เธอฝังลูกตะกั่วในหัวสมองของพวกมันก่อนที่จะเข้ามาถึงตัวผมเสียอีก แต่การกระทำนั้นมันทำให้ซอมบี้ที่อยู่ในละแวกนั้นโดยกรูเข้ามาหา
"เค้าขอโทษที่ใช้ปืนนะหมี" เธอขอโทษและชักปืนอีกกระบอกออกมา
"ไม่เป็นไร" ผมชักดาบอีกเล่มออกมา "ไม่ว่ายังไงก็ต้องจัดการพวกมันอยู่แล้ว"
พวกเรามีกฎในการล่าเสบียงไว้ชัดเจนว่า 'หลีกเลี่ยงการต่อสู้กับซอมบี้ให้ได้มากที่สุด ไม่จำเป็นก็ไม่ต้องสู้' แต่ตอนนี้นับว่าเราจำเป็นต้องต่อสู้กับพวกมันจริง ๆ ผมกับฮีซุยทำงานเข้าขากันได้ดี เธอจะเป็นคนยิงพวกมันในระยะไกลและผมจะเป็นคนจัดการกับพวกมันในระยะประชิดซึ่งผมจะดาหน้าเข้าไปบวกกับมันโดยตรงเลย บางคนอาจจะคิดว่ามันเป็นการกระทำที่บ้าบิ่นและโอกาสตายอยู่สูงมาก แต่ด้วยการที่นิวฝึกให้ผมสามารถต่อสู้กับพวกมันได้เป็นฝูงจึงสามารถลืมจุดนั้นได้เลย
ใบมีดอันคมกริบลอยผ่านคอพวกมัน บางใบมีดตัดกะโหลกศีรษะของผมหลุด พวกมันล้มลงไปทีละตัว ๆ จนตอนนี้จำนวนของมันเริ่มลดลง มีบางตัวที่เข้ามาประชิดผมมาก ๆ แต่ก็ได้แฟนสาวช่วยไว้ เธอมักจะยืนอยู่กับที่และคอยยิงพวกมันที่จะเข้ามาในแต่ละทิศทางอย่างคล่องแคล่ว จากสถิติที่เธอทำมานั้นความคลาดเคลื่อนของวิถีกระสุนที่จะไปถูกเป้าหมายนั้นแทบไม่มี แม้ว่าพวกมันจะไม่ได้มาเป็นกองทัพ แค่เป็นกลุ่มย่อย ๆ ไม่ถึงยี่สิบตัว จึงสามารถชนะพวกมันได้อย่างไม่ยากนัก แต่สิ่งที่น่าจะเป็นห่วงก็น่าจะมีแค่กำลังของตัวเองมากกว่าว่าจะตัวเราจะหมดแรงเมื่อไหร่ ยามที่ใบมีดตวัดไปกลางอากาศ ฟันคอของพวกมันหลุดจากบ่าตัวแล้วตัวเล่า เหมือนจะมีอยู่ตัวนึงที่พูดอะไรบางอย่างกับผมด้วยเสียงกระซิบ
"แกเป็นพวกเราแล้ว…"
ก่อนใบมีดผมจะฟันผ่านลำคอของมันไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ทำให้มันรู้ตัวเลยว่าโลกมันหมุนเร็วแค่ไหน ตอนนี้ร่างกายของผมโชกไปด้วยเลือดของพวกมัน ซึ่งมันเป็นปกติที่การฆ่าพวกมันจะมีเลือดที่ยังไม่แข็งตัวกระฉูดออกมาจากปากแผล
แต่กลับกลายเป็นว่าเสียงคำพูดของซอมบี้ตัวนั้นมันดันฝังอยู่ในหูของผมแล้ว เมื่อซอมบี้ตัวสุดท้ายกำลังจะเข้ามาทำร้ายผมที่กำลังจิตหลุด จู่ ๆ กระสุนจากไหนก็ไม่รู้พุ่งเข้ามาเจาะกบาลของซอมบี้ตัวนั้นทะลุท้ายทอย จากนั้นศพเดินได้ตัวนั้นก็ล้มลงกับพื้นไม่ต่างจากกระสอบทราย ฮีซุยตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะว่ากระสุนนัดนั้นไม่ได้มาจากเธอ แต่มาจากทิศใดทิศหนึ่ง
ปัง!!
กระสุนนัดนึงลอยเข้ามาเจาะที่หน้าท้องของผมจัง ๆ
เลือดกระฉูดเป็นท่อประปาแตก…
ร่างกายของผมจู่ ๆ ก็เอนและล้มลงในที่สุด
เกิดอะไรขึ้นกันแน่วะ…?


## CHAPTER 18: หน้ากากหนังมนุษย์

"ลากตัวมันมา" เสียงหนึ่งพูด "อย่าให้มันตายนะเว่ย! มันเป็นคำสั่งของหัวหน้า! ถ้ามันตายหัวหน้าคงเอาพวกเราตายแน่!"
เสียงใครวะ…?
เสียงดูเหมือนเด็กแว้นหน้าปากซอยที่ชอบทำตัวเหลวแหลกไปวัน ๆ เมื่อครั้งที่ยังเด็กพ่อชอบซื้อนาฬิกาจีช็อกให้ใส่เรือนนึงและผมชอบมันมาก ๆ หวังว่าในอนาคตเมื่อมีเงิน ผมอาจจะตระเวนซื้อนาฬิกาจีช็อกมาหลาย ๆ เรือน จากนั้นก็เก็บมันไว้เป็นคอลเลกชั่น แต่เมื่อผมเห็นพวกเด้กแว้นเขาใส่กัน ผมถึงกับถอดนาฬิกาของตัวเองออกอย่างขมขื่นแล้วปาลงกับพื้นจนหน้าปัดแตก หลังจากนั้นผมก็เกลียดจีช้อกตั้งแต่นั้นมา คนเรามักจะมีสิ่งที่เกลียดซึ่งส่วนใหญ่มาจากแบ็กกราวน์สตอรี่ของแต่ละบุคคล นั่นก็เป็นส่วนหนึ่งของพื้นหลังว่าทำไมผมถึงเกลียดเด็กแว้นเข้าไส้
ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนลากไปไหนสักแห่ง ซึ่งตอนนี้ผมถูกคุมหัวด้วยถุงผ้ากำมะหยี่สีดำเพื่อไม่ให้เห็นว่าเราอยู่ที่ไหน ผมไม่รู้ว่าฮีซุยจะเป็นยังไง แต่ผมเป็นห่วงเธอเหลือเกิน
"หัวหน้ายังไม่ตื่นอีกเหรอ?" เสียงเดิมพูดด้วยความรู้สึกที่ผิดหวัง ผมแกล้งทำเป็นสลบอยู่แต่ยังรู้สึกเจ็บแผลที่ถูกยิงอยู่ดี "นี่จะบ่ายโมงแล้วนะ นอนกินบ้านกินเมืองฉิบหาย"
"อย่าพูดอย่างนั้นสิ ถ้าเขารู้เขาอาจจะฆ่านายตายได้นะ" อีกเสียงนึงพูด ฟังดูเจ้าเล่ห์
"เปิดประตูเร็ว ๆ เข้า กูไม่อยากแบกไอ้นี่นานนะเว้ย!" เสียงแรกพูด
เสียงเสียดสีที่ฟังดูแสบแก้วหูดังขึ้น เสียงฝีเท้าดังขึ้นตามมา คาดว่าน่าจะมีกันสักสิบคนได้ คนที่แบกร่างของผมนั้นหายใจฟืดฟาดเหมือนอยากจะโยนร่างที่ไร้สติลงกับพื้นเพื่อให้ตัวเองรู้สึกเบาหวิว แต่ก็นะ แบกร่างผู้ชายอวบ ๆ แบบนี้ไม่รู้สึกหนักก็เป็นจอมพลังแล้ว สักพักเขาก็หยุดเดิน จากนั้นมันก็ยกร่างของผมวางไว้บนเก้าอี้โดยก้นกระแทกกับเก้าอี้ไม่แรงมาก แต่ก็ทำให้รู้สึกปวดที่แก้มก้นทันที
"จับมาได้แค่คนเดียว ป้อมปราการของมันมีนักแม่นปืนอยู่ ท่าทางเก่งมาก มันสอยพวกเราล่วงไปหลายคน" มันพูดถึงฟาง ส่วนผมยังคงนั่งนิ่งอยู่ พยายามไม่ให้พวกมันสังเกตุว่าตื่นแล้ว
"ไม่เป็นไร" เสียงหนึ่งพูด แต่น้ำเสียงและท่วงทำนองนั้นแตกต่างจากคนที่ผ่าน ๆ มา ฟังดูเป็นคนที่มีความเป็นผู้นำสูง ความเย็นชาที่ซ่อนอยู่ภายในที่สามารถรู้สึกได้ "ถ้าอยากเข้าถ้ำเสืออย่างปลอดภัย ก็ต้องมีอะไรไปล่อ ถอดถุงผ้ามันออกมา"
แสงสว่างพุ่งเข้ามากระทบกับสายตาทันทีที่ถุงผ้าสีดำได้ถูกดึงออกมาจากศีรษะ ผมหยีตาเล็กน้อยเพื่อให้สายตาได้ปรับสภาพ ผมเพิ่งมารู้ว่าตัวเองถูกมัดด้วยเชือกกำมะหยี่หยาบ ๆ เวลาขยับข้อมือจะรู้สึกถึงความคมของเชือกที่กำลังข่วนจนหนังเริ่มถลอก เมื่อสายตาเริ่มปรับสภาพได้ ผมเห็นว่าตัวเองกำลังอยู่ในห้องที่ไหนสักแห่งที่เต็มไปด้วยผู้คน มีประมาณสิบคนเข้ามายืนอยู่ข้างหลังผม และมีอยู่หนึ่งคนที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านหน้าผม เขามองมาที่ผมเหมือนกับว่าเขากำลังเจาะเข้าไปในดวงตาทะลุไปจนถึงจิตใจ พอสังเกตสถานที่ที่ผมอยู่ ณ ตอนนี้ดูเหมือนจะเป็นห้องร้างห้องหนึ่งของตึกไหนสักที่ ดูจากสภาพคงไม่น่าไกลจากคอนโดของนิวเท่าไหร่ กลับมาที่บุคคลปริศนาที่นั่งจ้องตาผมไม่กะพริบ ใบหน้าของเขาดูเหมือนว่าผมเคยเห็นที่ไหนมาก่อน ใบหน้าทรงรีสีคล้ำดูเจ้าเล่ห์ ตัดทรงผมสกินเฮด ใส่แว่นตากรอบหนาสีดำ ร่างกายสูงแต่ผอม มีมัดกล้ามเล็กน้อย
"คนนี้ใช่ไอ้นิวแน่เหรอ?" มันพูด
"ก็คงจะใช่…ล่ะมั้งครับ…" เจ้าของเสียงที่แบกผมพูดออกมาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
"ไอ้นี่มันไม่ใช่ไอ้นิว!!" มันลุกขึ้นพรวดและหยิบเก้าอี้ทุ่มลงกับพื้นอย่างหัวเสียจนเก้าอี้ไม้ผุ ๆ พัง ๆ แหลกเป็นเสี่ยง ๆ ไม่มีชิ้นดี "กูต้องการไอ้นิว!! แล้วมึงเอาไอ้นี่มาให้กูเนี่ยนะ!!"
ผมงงไปหมดแล้ว…
"ไม่เป็นไร" มันหอบเล็กน้อยจากการบันดาลโทสะก่อนที่จะกลับเข้าสู่ภาวะนิ่งเฉยอีกครั้ง เขาจ้องมาที่ใบหน้าของผมอีกครั้งพร้อมกับแสยะยิ้ม "ความจริงมันเป็นไปตามแผนที่วางเอาไว้เป๊ะ"
มันหันไปหน้าลูกน้อง
"ไปเอาผู้หญิงเข้ามาดิ๊" เขาพยักหน้าสั่งลูกน้อง ซึ่งพวกมันสองคนในนั้นทำตามอย่างว่าง่าย คนแรกมีปืนไรเฟิลอยู่หนึ่งกระบอก ส่วนอีกคนมีปืนลูกซองคู่ที่สามารถยิงได้ทีละสองนัด พวกมันทั้งสองโกนหัว โกนคิ้วและโกนหนวดจนไม่เหลือเส้นขนอะไรปรากฏอยู่บนส่วนศีรษะและใบหน้าเลย แถมยังสวมเครื่องแบบ รปภ. ของห้างอีกด้วย ซึ่งเครื่องแบบที่ว่านั้นจะมีเสื้อเกราะกันกระสุนที่ปกปิดเพียงด้านหน้าท้องเท่านั้น ส่วนที่เหลือมีเพียงกางเกงยีนและรองเท้าผ้าใบ เมื่อพวกมันเดินออกไปนอกห้องไม่กี่อึดใจก็กลับเข้ามา พร้อมเสียงลากใครบางคนเข้ามาด้วย
"ปล่อย!!" นั่นเสียงฮีซุย!
"ถ้าอยากจะฆ่าหัวหน้าครอบครัวเสือ ก็ต้องเอาเสือตัวที่อ่อนแอออกมาก่อน" มันมองข้ามผมไป รอยยิ้มที่แสน
ชั่วร้ายแยกออกมาพร้อมใบหน้าอันบิดเบี้ยวของมัน "วันนี้มาเล่นบทตำรวจดีตำรวจเลวกันดีกว่า"
คู่หูผู้คุมหัวโล้นทั้งสองคนลากหญิงสาวมาวางไว้อยู่ข้าง ๆ ผมโดยที่ให้เธอนั่งลงกับพื้น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยแผลและคราบน้ำตา รวมถึงรอยแผลและคราบเลือดตามร่างกายของเธออีกด้วย ผมเผ้าของเธอยุ่งเหยิง เสื้อผ้าฉีกขาดรุ่งริ่งจนเห็นชุดชั้นใน อาวุธของเธอถูกยึดไปหมด ซึ่งอันนี้ไม่ต้องบอกก็ร้
"ฮะ…ฮีซุย…" ผมเรียกแฟนสาว "มะ…ไม่เป็นอะไรนะ…?"
หมัดหนัก ๆ รอยเข้ามากระแทกกับใบหน้าของผมจัง ๆ จนใบหน้าหันไปตามแรงที่หมัดนั้นปล่อยออกมา เลือดกระฉอกออกจากปาก แผลที่ถูกซอมบี้ขวนแสบขึ้นจนต้องหลับตาข้างหนึ่งไว้ ผมพ่นเลือดออกมา กลิ่นเลือดนั้นเหม็นคาวสลับหอมหวาน…ให้ตายสิ…เกิดอะไรขึ้นกันแน่…?
"ใครบอกให้มึงเห่า!!?" มันตะคอกใส่หูจนโลกทั้งใบมีแต่เสียงวิ้งก้องอยู่ในหัว
ผมไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่หลับตาปี๋เพื่อบรรเทาอาการเสียงวิ้ง ทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามันไม่ได้ช่วยอะไรมาก
"มึงจะเห่าได้ ต่อเมื่อกูสั่งเท่านั้น" มันพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "ตอนนี้กูมีเวลาว่างตั้งเยอะ แต่น่าเสียดายที่กูเป็นคนขี้ใจร้อนนึกนึง"
มันเข้ามายื่นมือกดที่ต้นขาของผมเบา ๆ จากนั้นก็ค่อย ๆ ใส่น้ำหนักมากขึ้นเรื่อย ๆ รอยยิ้มอันแสนชั่วร้ายยังปรากฏอยู่บนใบหน้าและดวงตาปีศาจของมันจ้องมาที่ผม
"ไอ้นิวอยู่ที่ไหน?" มันถาม "โอเค ๆ ไม่ถามคำถามนี้ละ แม่งน่าเบื่อว่ะ เอางี้ดีกว่า เอางี้ดีกว่า…มึงรู้จักอะไรไอ้นิวกับไอ้นัทบ้าง? บอกกูมาให้หมด"
ผมไม่ปริปาก
"อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่น่า แค่อยากจะทำความรู้จักพวกมันให้มากขึ้นไง…อ้อ!! ลืมแนะนำตัวไปเลย กูชื่อ วิน เป็นหัวหน้าแก๊งนักเลงสยาม เชื่อเถอะ มึงคงได้ยินชื่อมาบ้างแล้วว่าแก๊งของกูมีคนมากมายและโหดเหี้ยมขนาดไหน ในยามที่กฎหมายไม่สามารถใช้การได้อีกต่อไป ทำให้แก๊งของเราขยายอาณาเขตไปได้เรื่อย ๆ รวมถึงเขตของมึงด้วย"
ผมเม้มปากพร้อมกลืนเลือดตัวเองที่ไหลออกจากแผลในปาก…
ทำไมรู้สึกว่าเลือดหวาน…?
"กูไม่อยากถามให้เปลืองน้ำลายหรอกว่ากบดานของพวกแกอยู่ที่ไหนเพราะกูรู้อยู่แล้ว แต่กูแค่อยากรู้จักไอ้สองคนนี้มากขี้นเท่านั้นเอง"
เป็นไปไม่ได้ที่จะจับผมมานั่งมัดไว้กับเก้าอี้พร้อมกับถามคำถามอยากทำความรู้จักหรอก พวกมันมีจุดประสงค์อย่างอื่นแน่นอน
ผมนิ่ง
"บอกหน่อยเถอะน่า" มันเปลี่ยนสีหน้ามายิ้มอย่างเป็นมิตร ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แก่ใจแล้วว่าตัวเองกำลังปั้นหน้าทุเรศ ๆ เพื่อหวังอะไรบางอย่าง ซึ่งมันใช้ไม่ได้ผลกับตัวผมหรอก
ผมยังคงนั่งนิง ริมฝีปากไม่ขยับ
วินถอนหายใจอย่างถอดใจ
"ใช้ไม้อ่อนไม่ได้ผล ก็ต้องจำเป็นต้องทำใจใช้ไม้แข็งแล้วสินะ" มันหันไปพยักหน้าให้ลูกน้องขอมันคนนึง ซึ่งลูกน้องคนนั้นคือคนที่แบกผมเข้ามานั่นเอง มันเป็นชายร่างกายผอมบาง แต่สูงโย่ง ผิวคล้ำกว่าวิน ใบหน้าเลือนลอยไร้ความปรานีและความรู้สึกจนถึงขนาดต่อให้ฆ่าลูกแมวก็ไม่ทำให้สีหน้าของมันเปลี่ยนไปได้ มันเดินไปหาฮีซุยจากนั้นก็กระซากเส้นของเธอให้ลุกขึ้นยืน เธอกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดก่อนที่จะดิ้นรนจากพันธนาการที่ไม่อาจดิ้นจนหลุดได้
"อย่าทำอะไรฮีซุยนะเว่ย!!" ผมตะคอกใส่ลูกน้องของวิน
"มึงไม่มีสิทธิ์สั่งลูกน้องกู!!" วินตะคอกกลับเหมือนครูฝึกทหารตะคอกเมื่อทหารใต้บังคับบัญชาเริ่มออกนอกลู่นอกทาง "ไอ้พล! มึงลองทำอะไรแฟนสาวสุดที่รักของมันหน่อยสิวะ เริ่มจากระดับหนึ่งก่อน"
"จัดให้เลยครับหัวหน้า" มันแสยะยิ้มออกมาอย่างชั่วร้ายก่อนที่จะยื่นริมฝีปากไปสไลด์ลำคอของเธอ จนเธอกรีดร้องอย่างขยะแขวง
"หยุดนะเว่ยไอ้สัส!!" ผมตะโกนเสียงหลง
"กูบอกว่ามึงไม่มีสิทธิ์มาสั่งลูกน้องกู!!" วินตบเข้าที่บ้องหูผมอย่างแรงจนสายตาและสติเริ่มเลอะเลือน "มึงจะบอกมั้ย!?"
ผมที่เริ่มควบคุมสติได้ยังคงนิ่งไม่ตอบ
"นิวกับนัทเป็นเพื่อนกู…"
"อ่าหะ…?" มันพยักหน้า "แล้วยังไงต่อ?"
"เรากบดานอยู่ที่เดียวกัน…"
"อ่าหะ?"
"นิวเป็นคนดี…"
"กูไม่อยากรู้ส่วนตรงนี้ของมันโว้ย!!" มันหยิบเศษเก้าอี้แล้วปาไปใส่กำแพง "ไอ้พล!! ระดับสอง!!"
"ระดับสองเลยเหรอหัวหน้า!? จัดให้" ว่าแล้วพลจัดการใช้มือของตัวเองจับหน้าอกของฮีซุยอย่างมันมือ หญิงสาวหลุดครางออกมาเล็กน้อย ใบหน้าของเธอแดงก่ำแม้ว่าจะมีรอบแผลก็ตาม "นุ่มดีว่ะ เป็นเมียคนไร้น้ำยาแบบไอ้เอ็นนี่มันเสียชาติเกิดจริง ๆ มาเป็นเมียพี่ดีกว่ามั้ย?"
"…" ผมกัดฟันอย่างโกรธแค้น ผมทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากยืนมองแฟนสาวของตัวเองโดนกระทำอยู่อย่างนั้น
"บอกได้ยัง?" วินถามด้วยสีหน้าบึ้งตึง
"…" ผมยังคงไม่ตอบ
วินถอนหายใจและยังให้สัญญาณกับพล ซึ่งลูกน้องร่างสูงคนสนิทก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจเหมือนกับตัวเองเพิ่งได้ของเล่นใหม่ที่พ่อซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด เขาใช้มือล้วงเข้าไปที่หว่างขาของแฟนสาว คงไม่ต้องบรรยายเพิ่มนะว่าเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น ฮีซุยร้องออกมาและดิ้นรนอย่างทรมานใจ น้ำตาของเธอไหลอาบแก้มด้วยความเจ็บปวด ภาพที่เห็นนั่นยิ่งทำให้ผมกัดฟันแน่นเข้าไปใหญ่
จะเลือกอย่างไรระหว่างไม่บอกเพื่อปกป้องกลุ่ม แต่คนรักของตัวเองดันถูกกระทำแบบนั้นต่อหน้า หรือบอกไปเลยเพื่อรักษาร่างกายและจิตใจของหญิงสาว
ซึ่งผมยังนิ่งเงียบอยู่…
"เอ้า!? ว่าไง จะบอกมั้ย?" มันถาม
น้ำตาของผมไหลอาบแก้มแต่ก็ยังไม่มีคำพูดใดแลดรอดออกมาจากปาก ความเงียบปกคลุมทั้งห้อง มีเสียงเล็ก ๆ มาจากเสียงของฮีซุยที่กำลังร่ำไห้อย่างทรมานใจ
"เอ็น…ช่วยเค้าด้วย" เธอเริ่มร้องไห้ออกมา
"น่าเบื่อว่ะ ทั้งมันทั้งมึง ตายหลังเมียมึงก็แล้วกันนะ" วินพูดพร้อมชักปืนพกออกมาจากเอวและเล็งไปที่ฮีซุยทันที แต่ดวงตาของมันยังคงจ้องมองที่ผมอย่างเลือดเย็น "จะฆ่านังนี่ทิ้งก็น่าเสียดาย นางจะกลายเป็นนางโลมชั้นดีของเราเลยทีเดียว แต่เรื่องนั้นยกเป็นเป็นเรื่องรองดีกว่า ในเมื่อเรื่องหลักของเราสามารถทำให้สำเร็จจนกระทั่งเรื่องรองเป็นผลพลอยได้ ให้ตายสิ มีผู้หญิงสวย ๆ ที่อยู่ในการปกครองของนิวตั้งสองคน น่าอิจฉาจริง ๆ ว่ามั้ย? เอาล่ะ…บอกลาแฟนสาวได้เลยถ้าไม่บอก"
วินกำลังปลดเซฟตี้
"เอ็น!!" ฮีซุยตะโกนอย่างหวาดกลัว
"สาม!"
"ช่วยด้วย!!"
"สอง!!"
ช่างแม่งแล้ว!!
"หนึ่ง"
"ใช้กูเป็นตัวล่อ!!" ผมตอบ ซึ่งวินทำหน้างง "นิวเป็นคนรักเพื่อนมาก พร้อมที่จะเสียสละเพื่อเพื่อนเสมอ ถ้าเอากูไปล่อให้นิวออกมาช่วย พวกมึงทุกคนสามารถรุมฆ่านิวยังไงก็ได้ตามใจ"
วินแสยะยิ้มออกมา
"เห็นมั้ยล่ะที่รัก ว่าแผนนี้ต้องได้ผล" มันพูด
…ที่รัก…? ใคร?
เมื่อพลปล่อยตัวฮีซุย เธอปาดน้ำตาและยิ้มอย่างชั่วร้ายพร้อมกับเดินไปหาวินโดยไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย วินวาดแขนมาโอบไหล่หญิงสาวพร้อมจุมพิตกันอย่างดูดดื่มปล่อยให้ผมจมอยู่กับความงงงวยของสถานการณ์ที่กลับตาลปัตรแบบนี้ หญิงสาวแทบไม่ได้แลมองผมเลยแม้แต่น้อย และจังหวะการจูบของทั้งสองนั้นดูเหมือนคู่รักกันจริง ๆ
ที่ไม่ใช่กับผม…
"ไม่ได้จูบเมียทั้งนาน คิดถึงจังเลย" ปีศาจร้ายยิ้มให้ฮีซุย ซึ่งนางก็ยิ้มตอบ
"ก็ไปทำงานให้ผัวนี่แหละ ฉันก็คิดถึงที่รักเหมือนกันนะ" นางมองมาที่ผมอย่างเลือดเย็น ปราศจากความรักราวกับว่าหัวใจที่ผมให้ถูกขยำทิ้งคงถังขยะไม่ต่างจากกระดาษที่มีแต่คำผิดเขียนอยู่ในนั้น
"เกิดอะไรขึ้น…" ผมพูดเบา ๆ ยังคงตะลึงกับสถานการณ์ที่ไม่คาดฝันนั้น…


## CHAPTER 19: กลายร่าง

"ก็เห็น ๆ กันอยู่นี่คะที่รัก" ฮีซุยยื่นหน้าเข้ามา "ฉันแกล้งทำเป็นรักแกเพื่อจะให้แกแยกออกมาจากกลุ่มเนี่ยแหละ พอแกคนเดียวก็ตามอะไรแทบไม่ได้นอกจากขย่มกูบนเตียงเท่านั้น ให้ตายสิ มีอยู่แค่นั้นยังมีหน้ามาภูมิใจลีลาบนเตียงอีก อยากจะอ้วก"
เจ็บสัส…
"ว่ากันว่า อาวุธที่ร้ายกาจของผู้หญิงมีสองอย่าง เป็นสองอย่างที่มีพลังทำร้ายสูงยิ่งกว่าปืนหรือศาสตราวุธไหน ๆ เลยทีเดียว นั่นก็คือ ที่อยู่ตรงหว่างขาของพวกนางและมารยาหญิงที่ไม่จำเป็นต้องเปลืองแรง เพียงแค่พูดไม่กี่คำให้ผู้ชายหลงเชื่อแต่ถูกเชิดเป็นหุ่นกระบอกก็สำเร็จแล้ว" วินพูดอีกด้วยน้ำเสียงที่ดูถูก
ฮีซุยยิ้มเจ้าเล่ห์
"ทำไงกับไอ้นี่ดีล่ะหัวหน้า?" พลถามด้วยรอยยิ้มที่เหมือนกับตัวตลกโรคจิต ใบหน้าของมันที่ซูบผอมจนเห็นกะโหลกศีรษะที่คั่นระหว่างหูของมันได้ชัดเจน ขอบตาที่คล้ำนั้นบ่งบอกได้ถึงสุขภาพที่ย่ำแย่ของตัวของมันเอง ในแววตาของมันว่างเปล่าจนไม่สามารถเดาใจได้ออกว่ามันคิดกำลังจะทำอะไรต่อจากนี้
"ก็ตามใจมึง ไอ้พล" วินตอบอย่างมั่นใจพลางโอบไหล่แฟนสาวแพศยาของมันกระชับขึ้นก่อนที่จะก้มไปจุมพิตที่แก้มอันนุ่มนวลของเธอ…ต่อหน้าผม "ความจริงกูอยากให้ไอ้นี่ตาย ต่อหน้าไอ้นิว"
"ไอ้นิวเอามึงตายแน่" ผมพูดข่มและถ่มน้ำตาลรดรองเท้าหนังของมันที่ไม่รู้ว่าขโมยมาจากใคร
มันผละจากฮีซุยและใช้เท้าข้างที่มีน้ำลายเปลืองเตะเข้าที่ใบหน้าของผมจัง ๆ พละพลังของมันดูมากกว่าคนปกติ นั่นทำให้ร่างกายกระเด็นไปอีกทาง ผมรู้สึกเจ็บจี๊ดที่กรามจนมารู้อีกทีว่าเลือดไหลกบปาก ให้ตายสิ ทั้งชีวิตที่อยู่มากว่ายี่สิบปีไม่เคยเลือดไหลเยอะขนาดนี้มาก่อน สมองทำงานช้าลง สายตาเริ่มเลอะเลือน ก่อนที่ภาพจะตัดกลายเป็นสีดำ ผมเห็นฮีซุยยื่นหน้าเข้ามาหาพร้อมกับกระซิบอะไรบางอย่างที่ตอนนี้ประสาทการได้ยินของผมหยุดการได้ยินไปแล้ว
จากนั้น…ภาพทุกอย่างก็ตัดไปเป็นสีดำ…
กลิ่นสาบสางของอะไรบางลอยเข้าแตะที่จมูก เสียงหยดน้ำที่ดังก้องอยู่ในความเงียบสงบ ความมืดสนิทที่ขนาดลืมตาตื่นขึ้นจากภวังค์ยังคิดว่าตัวเองกำลังหลับตาอยู่ ราวกับว่าจะไม่มีวันเห็นแสงเดือนแสงตะวันอีกต่อไป แต่ก็ยังมีแสงสว่างราง ๆ ที่ส่องมาจากด้านบนหัวของตัวเองที่พอให้เห็นว่าร่างกายของตัวเองครบสามสิบสอง แผลที่ถูกยิงแสบราวกับถูกสาดน้ำกรดอยู่ตลอดเวลา ยามที่ขยับตัว ผมยังรู้สึกถึงลูกตะกั่วอุ่น ๆ ยังคงฝังอยู่ในแผลนั้น ตราบใดที่กระสุนยังค้างอยู่แบบนี้ ผมอาจจะตายในอีกไม่กี่นาทีก็เป็นได้ สิ่งที่ทำได้ตอนนี้ก็คืออยู่นิ่ง ๆ รอคอยความตายที่กำลังจะมาถึง
ยามที่ผมลืมตาขึ้นมา สิ่งที่ผมคิดอยู่ข้างต้นนั้นมันหลั่งไหลเข้ามาอยู่ในหัว ราวกับท่อประปาแตกเนื่องจากมีเด็กมือบอนพยายามจะเล่นซนกับมัน ลมหายใจอ่อนระทวยจนไม่สามารถหายใจทางจมูกได้ จนต้องหายใจทางปาก ผมไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ถ้าให้เดาผมน่าจะอยู่ในท่อระบายน้ำ เพราะผมรู้สึกถึงน้ำเหม็น ๆ ที่อยู่ใต้ร่าง เสื้อผ้าเปียกปอนและส่งกลิ่นเหม็นเน่า
ให้ตายสิ…เมื่อไหร่ยมทูตจะมารับตัวสักทีนะ
"ไง" เสียงหนึ่งเรียกซึ่งผมคุ้นกับเสียงนี้เป็นอย่างมาก มันเป็นทั้งดั่งเสียงจากสวรรค์และเสียงที่หลอกหลอนสั่งตรงมาจากนรก ผมมองขึ้นไปทางเสียง เห็นฮีซุยยืนมองอยู่ ผมเห็นเธอเป็นเพียงแค่เงาสีดำ เพราะว่ามองย้อนแสงขึ้นไป แต่ผมสามารถเดาได้ทันทีว่าเธอกำลังยิ้มเยาะให้กับความโง่เขลาต้องตัวเองที่หลับหูหลับไปรักคนที่ถือมือซ่อนอยู่ด้านหลัง ซึ่งเธอสามารถจะแทงผมให้ทะลุกลางหัวใจเมื่อไหร่ก็ได้
"อืม…" ผมตอบไปเพียงแค่นั้น
"อยู่ในนี้สบายมั้ย?" เธอถาม
"สบายกว่าอยู่ในหัวใจเธอละกัน" ผมตอบอย่างไม่สนใจ
"นี่…ขอถามหน่อยสิ"
"…"
"เธอรักฉันหรือเปล่า?"
"ตอบไม่ได้…"
"ทำไมล่ะ?"
"สิ่งที่เธอทำมาทั้งหมดนั้นมันหลอกลวง!" ผมขึ้นเสียงอย่างใจสลาย "หัวใจที่เน่าเฟะของมึงที่หยิบยื่นเอามาให้กู และบอกให้กูดูแลมันไม่ต่างจากชีวิตของตัวเอง แต่หัวใจอันสวยงามของมึงดันอยู่กับไอ้เด็กแว้นสารเลวนั่นอะนะ!!"
ทั้งสองเงียบ ไม่มีใครพูดต่อ
ผมเริ่มสะอื้น
"ผมรักคุณนะฮีซุย รักจนสุดหัวใจ แต่จะไม่มีอะไรจะมาเปลี่ยนแปลงความรู้สึกนี้ได้อีกแล้ว ต่อให้คุณจากไป คุณจะไม่มีวันออกไปจากความทรงจำของผมแน่นอน" ผมลุกขึ้นยื่น ความเจ็บปวดอันแสนสาหัดต้องทำให้ผมกัดฟันและรวบรวมพละกำลังที่มีให้เผชิญหน้ากับความเศร้าที่อยู่ตรงหน้า น้ำตาอาบแก้มผสมกับเลือดที่ยังค้างอยู่ตามใบหน้าไหลหยดลงพื้น
นี่สินะที่เขาเรียกว่า ร้องไห้น้ำตาไหลดั่งสายเลือด
"จะมาพูดอะไรตอนนี้" เธอพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีความสงสารเลยแม้แต่น้อย "รู้ตัวหรือเปล่าว่าตัวเองกำลังจะตาย"
"รู้สิ" ผมตอบ "ไม่งั้นคงจะไม่บอกความรู้สึกที่อยู่ภายในใจได้หรอก ยังมีอีกหลายคำเลยนะที่ยังไม่ได้หรอก แต่มันคงไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้วล่ะมั้ง"
"แผลที่โดนยิงน่ะ…ฉันเอาออกให้แล้ว ถ้ายังรู้สึกว่ายังมีกระสุนอยู่ในแผลล่ะก็ บอกได้เลยว่าเธอคิดไปเองทั้งนั้น"
ผมอึ้ง…แต่ไม่ได้ตอบอะไรนอกจากทำว่า "ขอบคุณนะ…"
"ไม่เป็นไร" เธอพูด "เธอจะสามารถสู้ได้สะดวกขึ้นไง"
"เธอว่าไงนะ?"
จู่ ๆ เสียงสว่างก็สาดส่องเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัวเพราะมีใครบางคนเปิดช่องของลูกกรงออก ซึ่งนั่นมันทำให้รู้ว่าท่อน้ำนี่ถูกแก๊งนักเลงสยามดัดแปลงจนมันกลายเป็นกรงขนาดใหญ่ไปแล้ว พรรคพวกของมันกว่าร้อยคนยืนเรียงรายอยู่รอบด้าน แต่มีเพียงด้านข้างเท่านั้นที่มีกำแพงกั้นอยู่ ผมเห็นวินนั่งมองผมอย่างสบายใจเฉิบ ไม่ต่างจากคนที่เข้ามาสวนสัตว์เพื่อมาดูสัตว์ป่าที่ถูกขัง ซึ่งนั่นก็เป็นผมเอง ใบหน้าของมันยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ไม่ต่างจากที่เจอกับมันเป็นครั้งแรก ฮีซุยปีนลงจากกรงและเดินเข้าไปหาแฟนหนุ่มสารเลวของเธอ ตอนนี้แสงสว่างมันมากพอที่ทำให้ผมลองเห็นรายละเอียดมากขึ้น เธอสวมเสื้อสายเดี่ยวสีดำและกางเกงขาสั้นซึ่งเผยให้เห็นต้นขาอันเรียวงาม ซึ่งนั้นเธอคนนี้แตกต่างจากฮีซุยที่ผมรู้จัก เธอแต่งหน้าไม่ต่างจากสก๊อยที่เพิ่งได้จับเครื่องสำอางเป็นครั้งแรก ใบหน้าที่ขาวโพลงเหมือนเลือกรองพื้นมาผิดเบอร์ รวมทั้งลิปสติกสีม่วงที่ประทับอยู่บนริมฝีปากที่อวบอิ่มและอายลายเนอร์บนขอบตาของเธอทำให้ดูเป็นคนละคน
"นี่มันหมายความว่ายังไงวะเนี่ย!? ไอ้วิน!!" ผมตำคอกอย่างเหลืออด
"กูแค่อยากจะทดสอบอะไรมึงหน่อยก่อนที่พวกไอ้นิวจะมา" มันพูดอย่างสบายใจเฉิบ อย่างกับว่ามันสามารถควบคุมทุกอย่างได้ "ระหว่างรอ ลูกน้องของกูคงจะเบื่อที่จะมายืนรอ กูจึงจัดโชว์พิเศษให้กับพวกลูกน้องเสียหน่อย"
มันดีดนิ้วด้วยมือขวา
กำแพงด้านขวามือของผมได้เปิดออก ผมเห็นชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาผม คนนี้ผมจำหน้าได้ มันคือ 'ไรท์' คนที่จะให้ผมไปยื่นหมูยื่นแมวเมื่อหลายวันที่ผ่านมา มันอยู่ในสภาพที่สะบัดสะบอม มันมองมาที่ผมด้วยสายตาที่ขอความน่าสงสาร อย่างที่มันไม่เคยทำมาก่อนเมื่อครั้งที่ผมเคยทำให้มัน
"อะ…เอ็น…เอ็นใช่มั้ย?" มันพูด "ขอบคุณพระเจ้า มึงต้องช่วยกูออกไปจากที่นี่นะเว่ย!"
"แล้วกูจะช่วยมึงยังไง ถ้าจะถามให้ดีกว่านั้น ทำไมกูจะต้องช่วยมึง?"
เมื่อไรท์กำลังจะขยับปาก วินก็พูดแทรกขึ้นมา
"เอาละ ลูกน้องที่น่ารักทุกคน วันนี้จะมีโชว์พิเศษระหว่างที่กูส่งหน่วยไปลากคอมันมาที่นี่แล้ว เผื่อพวกแกจะเบื่อตายกัน กูก็เลยจะให้สองคนนี้ปะทะกับซอมบี้หนึ่งร้อยตัวเลยเป็นไง!!"
พวกลูกน้องของวินส่งเสียงเฮฮากันอย่างยกใหญ่ ราวกับเป็นผู้ชมในโคลอสเซียมยังไงยังงั้น ผมรู้สึกคุ้นหน้ากับลูกน้องของมันบางคน เพราะเห็นจากในข่าวทางทีวีที่บางคนในนั้นไปก่อเรื่องจนโดนตำรวจจับเข้าคุก บางคดีเป็นข่าวครึกโครมไปทั่วจนทุกสื่อนั้นฉายข่าวนี้ลงทุกช่องทาง จนถึงทุกวันนี้พวกมันสามารถรอดจากห้องกรงได้เพราะเหตุการณ์กลียุคนี่จนไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันจะมาเข้าร่วมแก๊งนักเลงสยามได้
"ฉิบหายแล้ว…" คำพูดของไรท์เต็มไปด้วยความกลัวที่แผ่ออร่าออกมาอย่างเห็นได้ชัด
"อะไรของมึงวะ?" แผลถูกยิงที่หน้าท้องเจ็บแปลบอีกครั้ง รวมถึงแผลเป็นเล็ก ๆ ที่อยู่ใต้ตาของผมอยู่ ๆ ก็เจ็บแปลบราวกับว่ามีเหล็กร้อน ๆ มาสัมผัสที่มัน ความเจ็บปวดเหล่านี้ไม่ต่างอะไรกับตกนรกทั้งเป็น ผมทรุดลงไปกับพื้นท่ามกลางเสียงเชียร์ เสียงด่า คำหยาบมากมายถาโถมเข้ามาราวกับพายุก็ไม่ปาน เสียงคำสาปแช่งให้ถึงแก่ความตายก็พุ่งเข้ามาอย่างไม่ขาดสายเช่นกัน
"ไอ้เอ็น!! มึงลุกขึ้นเร็ว!" ไรท์กระซากเสื้อของผมขึ้นจนได้ยินเสียงเสื้อขาดเล็กน้อย "มึงอยากตายหรือไงวะ!? ตอนนี้มึงกับกูก็ไม่ต่างอะไรกับผู้ร่วมชะตาเดียวกันแล้ว ซอมบี้หนึ่งร้อยตัว เราต้องฆ่ามันให้ได้คนละห้าสิบตัวถึงจะผ่านไปได้ สิ่งที่มึงต้องทำในตอนนี้ก็คือตั้งสติและสู้พวกมัน!"
ความเจ็บปวดหายไป แต่อะดรีนาลีนกลับสูบฉีดขึ้นมาแทน
ผมกัดฟันพร้อมกับลุกขึ้นยืน ความเจ็บปวดยังคงมีอยู่ แต่อะดรีนาลีนนั้นทำให้บรรเทาความเจ็บปวดให้เบาลงเพียงไม่กี่นาที นั่นก็เป็นเวลาที่ประตูเปิดออก ซอมบี้นับร้อยพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว จู่ ๆ ก็มีปืนไรเฟิลตกลงมาจากด้านบนสองกระบอก ผมกับไรท์รับไว้คนละกระบอก จากนั้นก็กราดกระสุนยิงใส่พวกมันอย่างไม่ยั้งมือ เสียงปืนดังสนั่นไปทั่วบริเวณ ทุกครั้งที่ปลายนิ้วแตะที่ไกปืน ผมมักจะเล็งเข้าที่หัวก่อนเสมอ พยายามใช้กระสุนให้น้อยที่สุด อย่างมากสองนัดต่อหนึ่งตัว ไม่งั้นกระสุนจะหมดและพวกเราจะตกที่นั่งลำบาก แม้ว่าผมกับไรท์จะเป็นศัตรูกัน แต่เมื่อได้สู้กันแบบเคียงบ่าเคียงไหล่ก็รู้สึกว่าเราน่าสามารถเข้าขากันได้ดีในอนาคต ในพริบตาเดียว ซอมบี้ก็นอนลงไปกองอยู่กับพื้นถึงยี่สิบศพ ดูจากสภาพแล้ว ไรท์ก็เป็นคนหนึ่งที่ยิงปืนแม่น ไม่ว่าพวกซอมบี้จะวิ่งเข้ามากี่ตัวเข้าก็สามารถสอยมันล่วงได้หมด แม้ว่าภายในจิตใจลึก ๆ นั้น เขาหวาดกลัวต่อสิ่งเหล่านี้เป็นอย่างมาก
จู่ ๆ กระสุนปืนไรเฟิลของผมนั้นหมดไปแล้ว จากนั้นก็มีมีดทำครัวตกลงมาจากด้านบน เมื่อมองตามขึ้นไป เห็นพลยืนอยู่พร้อมกับโบกมือทักทายไม่ต่างจากเด็กปัญญาอ่อนที่พยายามจะเยาะเย้ยผู้ใหญ่เล่น เสียงโฮ่ร้องของพวกลูกน้องและเสียงของวินดังโหยหวนแข่งกับเสียงปืนที่ดังสนั่นของไรท์ ซึ่งตอนนี้เราสามารถเก็บไปได้เกือบห้าสิบตัวแล้ว พวกมันเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที
"เดี๋ยวกูจะเข้าไปในระยะประชิดแล้วให้มึงยิงสกัดพวกมันให้ด้วย!" ผมสั่ง
"กระสุนกูจะหมดแล้ว!!" ไรท์ตะโกนบอก
"หนึ่งนัดต่อพวกมันหนึ่งตัว กูเชื่อว่ามึงทำได้!!" เมื่อพูดจบผมหยิบมีดที่พื้นก่อนที่จะพุ่งเข้าไปหาพวกมันอย่างไม่คิดชีวิต นี่เป็นครั้งแรกที่ผมต้องพุ่งเข้าไปหาพวกมันแบบลุยเดี่ยว เพราะส่วนใหญ่ผมจะไม่บ้าพลังขนาดนี้ แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เพื่อความอยู่รอดของธรรมชาติมนุษย์ มนุษย์นั้นสามารถทำอะไรก็ได้เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง ต่อให้จะต้องฆ่าคนตายก็ตาม
แต่นี่เป็นการฆ่าคนที่ตายไปแล้ว มันไม่ได้เป็นบาปอะไรนักหนาหรอก
ผมแทงเข้าที่คางทะลุไปจนถึงสมองของซอมบี้ตัวแรกก่อนที่จะกระชากมีดออกมาสุดแรง จากนั้นก็ถีบร่างของมันไปชนกับซอมบี้ตัวอื่น โชคดีที่เป็นพื้นที่แคบ พวกมันที่ไม่มีสติปัญญาแล้วก็ไม่สามารถพลิกแพลงสถานการณ์แบบนี้ได้ เสียงกระสุนเฉี่ยวผ่านศีรษะผมไปเล็กน้อย แต่ผมก้มกลบอย่างว่องไวก่อนที่จะเข้าไปรับมือกับซอมบี้อีกตัว ตอนนี้การต่อสู้ระหว่างเราสองคนกับพวกมันเริ่มแย่ลง เพราะว่าการที่แรงเข้าทะลุกะโหลกศีรษะทะลุไปจนถึงสมองและต้องกระชากออกมาในเวลาเพียงชั่วพริบตานั้นจำเป็นต้องใช้แรงเป็นอย่างมาก
เมื่อผมกระซากมีดออกมาจากศีรษะของซอมบี้ตัวหนึ่ง จู่ ๆ ซอมบี้อีกตัวนั้นกระโดดเข้ามากัดเข้าที่แขนของผมทันที!!
ผม…ตายแล้ว…งั้นหรือ?
ฟันอันแสนสกปรกของมันฝังเข้าไปในเนื้อหนังของผม เลือดพุ่งกระฉูดออกจากบาดแผลราวกับท่อประปาแตก ความเจ็บปวดแผ่ขยายอย่างทวีคูณจนไม่มีอะไรเจ็บไปกว่านี้อีกแล้ว ผมกรีดร้องโหยหวนก่อนที่พวกซอมบี้จะเข้ามารุมกินโต๊ะผม สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นทำให้พวกลูกน้องโห่ร้องอย่างสะใจ อย่างกับว่าพวกมันกำลังกระหายที่จะกลิ่นเลือดอันหอมหวานเหล่านี้
"ไอ้เอ็น!!" ไรท์ตะโกนทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แก่ใจแล้วว่า ผมไม่สามารถได้ยินอยู่ดี
ไรท์เล็งปืนไปที่ซอมบี้ตัวใดตัวหนึ่ง เมื่อลั่นไกปืน สิ่งที่ออกมาจากปลายกระบอกปืนคือความว่างเปล่า กระสุนของเขาหมดแล้ว ดูจากสภาพนั้นเหลือเพียงซอมบี้ประมาณสี่สิบตัว ซึ่งพวกเราฆ่าพวกมันไปได้เกินครึ่ง มีดทำครัวตกลงมาต่อหน้าของชายหนุ่มด้วยน้ำมือของพลที่ตอนนี้หัวเราะราวกับเป็นคนบ้า ไรท์หยิบมีดขึ้นมาและพุ่งเข้าไปแทงที่หัวของพวกมัน เขาทั้งแทงและกระชากมีดออกมาจนเลือดสีดำของพวกมันพุ่งกระฉูดออกมา จู่ ๆ เขาก็โดนมือของซอมบี้ตัวหนึ่งคว้าเอาไว้ ด้วยที่พละกำลังของซอมบี้นั้นมหาศาล จึงไม่สามารถทำให้ตัวไรท์นั้นหลุดจากพันธนาการนี้ไปได้ เมื่อวินเห็นดังนั้นก็แสยะยิ้มอย่างมีชัย ฮีซุยก็เช่นกัน
"ปืนไรเฟิลสองกระบอกกับมีดทำครัวสองเล่มและคนสองคนจะไปทำอะไรซอมบี้สายลุยหนึ่งร้อยตัวได้กันเล่า พวกมึงนี่แม่งโคตรโง่เลยว่ะ!!" วินระเบิดหัวเราะออกมาอย่างสะใจ "โดยเฉพาะมึงไอ้เอ็น กูเห็นมึงที่มหาลัยฯ แล้ว มึงเป็นแค่สวะชั้นต่ำที่รอวันตายเท่านั้นล่ะวะ!!"
ไรท์ถูกซอมบี้ตัวนั้นพุ่งเข้ามากัด เขาร้องออกมาอย่างทรมาน นี่เป็นวาระสุดท้ายของเขาบนโลกใบนี้แล้ว เลือดไหลออกมาจากแผล แต่ไรท์ยังคงไม่ปล่อยมีด ยังไม่ยอมแพ้ต่อความตายก่อนที่ลมหายใจเฮือกสุดท้ายจะปล่อยออกมา เขาแทงไปที่หัวของซอมบี้และกระชากออกมาด้วยพละพลังของเขาที่มี อีกทั้งยังเหวี่ยงแขนที่ถูกกัดนั้นออกมาโดยที่ไม่สนใจว่าเนื้อหนังของเขาจะฉีกขาดออกไปมากมายเพียงใด มือของเขาที่ถูกกัดถูกเหวี่ยงไปชกเข้าที่ใบหน้าของซอมบี้ตัวหนึ่งล้มหงายหลังลงไป แต่ซอมบี้อีกนับสิบพุ่งเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัว พวกมันไม่สนใจในสิ่งที่ชายหนุ่มได้กระทำ ไรท์ถูกพวกมันผลักจนล้ม แต่เขาไม่ยอมที่จะตายง่าย ๆ เขาทั้งถีบ แทงพวกมันโดยไม่รู้สึกเปลืองแรง เขาดิ้นรนเหมือนกับไส้เดือนที่กำลังถูกนกรุมจิก ซึ่งสภาพมันก็ไม่ได้ต่างกันมาก เขาทั้งถูกกัดที่ขาและแขนจนความเจ็บปวดนั้นเหนือกว่าความฮึดสู้ของชายหนุ่ม จากนั้นเขาจึงยอมศิโรราบให้กับความตายแต่โดยดี
เมื่อวินเห็นดังนั้นเขาก็ถอนหายใจอย่างยินดี จากนั้นเขาก็ปรบมือเหมือนเขาเพิ่งดูภาพยนตร์เรื่องเด็ดจบ รวมถึงคนอื่น ๆ ก็ปรบมือตามไปด้วย
"เป็นการแสดงที่ดีจริง ๆ เลยว่ามั้ยที่รัก" วินจับมือของฮีซุยขึ้นมาจุมพิต
"เห็นด้วยค่ะที่รัก แต่เมื่อไหร่พวกของนิวจะมาถึงเหรอคะ?" หญิงสาวถาม
"อีกไม่กี่นาทีก็จะมาถึงแล้ว การแสดงมันสั้นกว่าที่คาดเอาไว้ คงจะต้องรอกันอีกหน่อย แต่ก็นะ" วินอันหื่นกามของมันดันดื้อเข้าไปจับที่ก้นของเธอจนหญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอก็ยินดีที่จะให้แฟนหนุ่มทำแบบนั้น เรียกอย่างง่าย ๆ ว่าเธอสามารถถวายตัวให้กับแฟนหนุ่มของตัวเองเลยก็ยังได้ "บางทีเราอาจจะไปพักกันที่ห้องก่อนดีมั้ย?"
ก่อนที่วินจะลุกขึ้น เขาได้ยินเสียงบางอย่างออกมาจากกรงนั่น ไม่ใช่เสียงของซอมบี้ที่กำลังเคี้ยวเนื้อกับกระดูกอย่างเอร็ดอร่อย แต่เป็นเสียงหักกระดูกที่พวกซอมบี้ไม่นานจะมีปัญญาทำแบบนั้นได้ เขาชะงักและสั่งให้พวกลูกน้องเงียบ ทุกคนมองไปที่หัวหน้าใหญ่เป็นตาเดียวพร้อมกับลุ้นว่าเขากำลังจะทำอะไรต่อ
"อะไรเหรอคะที่รัก?" หญิงสาวถาม
"ฉันได้ยินอะไรบางอย่างออกมาจากในกรง" เขาตอบอย่างระมัดระวังพร้อมทั้้งเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ
ต่อมากองซอมบี้ที่กำลังกัดกินร่างของเอ็นนั้นขยับขึ้นลงอย่างแปลกประหลาด เหมือนมีอะไรบางอย่างที่ทรงพลังกำลังต้านพวกซอมบี้อยู่ ภายในพริบตา พวกซอมบี้กระเด็นขึ้นไปบนเพดานของกรงจนทำให้กรงเหล็กนั้นงอทันที ท่ามกลางความตื่นตกใจของทุกคน มีบางอย่างกำลังลุกขึ้นมาจากกองศพของพวกซอมบี้ ร่างกายของมันเป็นสีขาวซีดแต่มีแผลเหวอะหวะอยู่ตามร่างกาย แต่ไม่กี่วินาทีมันก็ค่อยสมานแผลจนหายดี เผยให้เห็นร่างกายที่กำยำและเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ
นั่นคือ เอ็น…ใช่…นั่นแหละผม
ใบหน้าขาวซีดไม่ต่างกับพวกซอมบี้ เส้นเลือดเผยให้เห็นชัดเห็นตามใบหน้าและตามร่างกาย ขอบตาสีดำรวมถึงนัยน์ตาสีเลือด ให้ตายสิ…ผมกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว


## CHAPTER 20: หนึ่งต่อร้อย

แม้ว่าผมจะกลายเป็นซอมบี้ แต่สติสตังค์ทุกอย่างที่มีไม่ต่างจากตอนที่ยังเป็นมนุษย์ สิ่งที่แตกต่างกันออกไปก็คือ ผมรู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อย ไขมันที่หน้าท้องกลับยุบหายไปราวกับว่ามันไม่เคยมีอยู่ รวมถึงไขมันที่แก้มทั้งสองข้างก็หายไปเช่นกัน ทุกส่วนแทนที่ด้วยกล้ามเนื้อที่แข็งราวกับเหล็กจนไม่น่าเชื่อ แผลถูกยิงที่หน้าท้องสมานกันจนไม่เหลือร่องรอยใด ๆ เลย
สายตาของทุกคนที่จับจ้องเข้ามาหาผมเป็นตาเดียวนั้นทำให้รู้สึกรำคาญอย่างบอกไม่ถูก โดยเฉพาะที่วินมันเบิกตามองมาที่ผมอย่างไม่เชื่อสายตาของตัวเอง ผมจับกรงและงอมันได้เหมือนงอลวด เมื่อออกแรงมากขึ้น มันหักออกมาคามือผมทันที ซอมบี้ตัวหนึ่งจะเข้ามากัดผมแต่ก็โดนหมัดของผมกระแทกเข้าที่ใบหน้าจนได้ยินเสียงกะโหลกแตกแล้วล้มลงไปนอนกับพื้นทันที และนั่นก็เป็นซอมบี้ตัวสุดท้ายในกรงนั่น
ให้ตายสิ…พลังนี่มันอะไรกัน…?
"หัวหน้า…ไอ้นี่มันตัวอะไร?" พลถาม
"จะไปรู้เหรอ…" วินปาดเหงื่อที่ไหลลงมาตามหน้าผาก "ตอนนี้เรามีซอมบี้กว่าพันตัวที่อุตส่าห์เก็บไว้ได้ และยังมีลูกน้องกว่าร้อยคน"
"จะฆ่ามันใช่มั้ย?" พลถามอีก
"ก็เออน่ะสิ!!" วินตะคอก "ฆ่าแม่งเลย!!"
เมื่อสิ้นเสียงของผู้นำ ไม่มีใครกล้าที่จะแม้แต่จะขยับเท้าเข้าไปเลยแม้แต่ก้าวเดียว ทุกอย่างหยุดนิ่ง เงียบสงัด แต่น่าแปลกใจที่ผมยังสามารถได้ยินเสียงลมหายใจของพวกมัน รวมถึงเสียงความดันเลือดที่สูบฉีดอยู่ในร่างกายสกปรกของพวกมัน สิ่งที่ชัดที่สุดก็คงจะเป็นเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจของพวกมันที่เต้นไม่เป็นจังหวะตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ชีพจรของพวกมันเต้นอย่างบ้าคลั่งราวกับว่าความกลัวเหล่านั้นเป็นต้นเหตุให้เป็นแบบนี้ ซึ่งมันก็เป็นเรื่องจริง เพราะตอนนี้ผมก็รู้สึกถึงมันอยู่ในร่างกายของผมเอง ให้ตายสิ…ความรู้สึกดี ๆ แบบนี้มันคืออะไรกัน เหมือนกับว่าตัวเองยกภูเขาออกจากอกเลย ถ้าเปรียบเทียบกันคงจะเป็นภูเขาเอเวอร์เรดล่ะมั้ง
"พวกมึงแม่งทำบ้าอะไรกันอยู่วะ!?" พลตะคอกเมื่อเห็นว่าลูกน้องในสังกัดของตัวเองไม่ทำตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชาสูงสุด (ที่ไม่รู้ว่าเขาเป็นที่น่าเคารพต่อลูกน้องหรือเปล่า) "พวกมึงมีกันเป็นร้อยคน รุมมันที่มีอยู่แค่คนเดียวก็เหลือแหล่แล้ว!! มันก็แค่มนุษย์ธรรมดานี่แหละวะ!!"
เมื่อไม่มีใครกล้าเข้าไปโจมตีผม พลประทับปืนจากนั้นก็เล็งมาที่ผม เชื่อเถอะว่ากลิ่นเหงื่อของมันที่ย้อยลงมาตามใบหน้านั้นทำให้รู้ถึงความกลัวที่อยู่ภายใต้ความรู้สึกจอมปลอมของตัวเองที่สร้างมาเพื่อเป็นเกราะกำบัง มีแต่คนที่อ่อนแอเท่านั้นแหละที่จะทำแบบนั้นได้ตลอดเวลา แต่คนแบบนี้ก็น่าเป็นที่ยอมรับในเรื่องของการเก็บความรู้สึกของจริงเลยทีเดียว มือของมันสั่นราวกับเจ้าเข้า แม้ในความเป็นจริงแล้วนั้นมันไม่ได้มีอะไรนอกจากความหวาดกลัวในสิ่งที่ตัวเองไม่รู้ แต่ดันพูดออกมากับลูกน้องเมื่อว่าตัวเองรู้ดี แท้จริงคือ แม่งไม่รู้ห่าอะไรเลย!!
"ตายซะ!! ไอ้สัส!!" ชายร่างสูงกระหน่ำลูกตะกั่วเข้ามาหาผมเป็นห่าฝน แต่น่าเสียดายที่ผมหลบไม่ได้ เพราะไม่เร็วพอ จึงทำให้กระสุนเจาะร่างผมไป แต่ในทางกลับกัน ผมไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลยแม้แต่นิดเดียว แน่ล่ะ ร่างกายของซอมบี้นั้นเส้นประสาทรับรู้ได้ตายไปแล้ว ต่อให้ตัดคอ ตัดนิ้ว ตัดแขน ตัดขา ก็ไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่นิดเดียว
เมื่อกระสุนของมันหมด แววตาของมันเปลี่ยนไปราวกับฟ้าเหว ความกลัวของมันฉายชัดเกินร้อยเปอร์เซ็นต์ จู่ ๆ ก็มีกระสุนพุ่งเข้ามาเจาะที่แผ่นหลังของผมจนทำให้ร่างกายล้มลง ถ้าให้เดาน่าจะเป็นหนึ่งในสมุนของวินนั่นแหละ จู่ ๆ ก็มีร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาทับผมจนไม่สามารถหนีไปได้
"ถ้ามึงกลายร่างเป็นซอมบี้ได้! มึงก็สามารถตายอีกรอบได้โดยการทำลายหัวมึงสินะ!!" มันตะคอก "รุมแม่งเลย!!"
หลังจากนั้นเสียงฝีเท้าที่วิ่งกรูกันเข้ามา ให้ตายสิ… ความจริงมันน่าจะฝังลูกตะกั่วในหัวผมให้จบ ๆ ไปแล้วแท้ ๆ แต่ความโง่เขลาของมัน จึงทำให้มันต้องมาเจอจุดจบอันน่าเศร้าของตัวเองเสียได้ ในขณะที่มันกำลังประกาศชัยชนะของมันโดยการอวดโม้ไปเรื่อยเปื่อย พวกสมุนก็วิ่งกรูเข้ามาหมายจะฆ่าผมให้ตาย
ผมค่อยก้าวเทาออกจากกรง ไม่ได้ยินเสียงรองเท้าที่กระทบกับพื้นเลย เพราะเสียงโห่คำรามของพวกมันดังจนกลบเสียงทุกอย่างลง รวมถึงเสียงอาวุธที่พวกมันกำลังถือมาด้วย อาวุธทั้งหมดชี้มาที่ผมเป็นจุดเดียว แต่น่าแปลกใจที่ผมรู้สึกมั่นใจเต็มร้อยว่าจะชนะได้แน่ ๆ จากนั้นก็อีกก้าว และเดินต่อไปหาพวกมันอย่างไม่เกรงกลัว เท้าของผมก้าวต่อไปเรื่อย ๆ ความเร็วเริ่มเพิ่มขึ้น เพิ่มขึ้นจนกลายมาเป็นการวิ่งเยาะ ๆ จากนั้นฝีเท้าของผมเริ่มซอยถี่ขึ้นมาเป็นการวิ่งแทน จนตอนนี้ผมกำลังจะเข้าเผชิญหน้ากับพวกมันกว่าร้อยคนในไม่ช้า
เมื่อหมัดของผมกระแทกเข้ากับใบหน้าของพวกมันคนแรกที่เข้ามาถึงตัวผม พละกำลังที่หน้าเชื่อถือทำให้ศีรษะของมันหลุดจากบ่าทันที ผมอึ้งอยู่ได้ไม่กี่วินาทีจากนั้นก็ต้องดึงสติกลับมาใหม่ ผมคว้าดาบขึ้นสนิมของคนที่ตายเมื่อกี้มาอีกสามคนจนร่างกายขาดเป็นสองท่อน สายตาอันเฉียบคมเห็นว่าใบมีดขึ้นสนิมนี้จากที่เคยบิ่นอยู่เพียงสองถึงสามมิลลิเมตร จนตอนนี้ได้บิ่นไปเกือบครึ่งแล้ว กระสุนตะกั่วกระหน่ำพุ่งเข้ามาเจาะที่ร่างกายของผมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ของพล แต่เป็นคนอื่นที่ฝีมือการยิงปืนไม่ต่างจากเด็กอนุบาล แผลที่ถูกยิงทั้งหมดได้ขับลูกตะกั่วที่ฝังอยู่ตายร่างกายออกจนหมด จากนั้นก็ปิดปากแผลเองโดยอัตโนมัติ แต่ก็มีข้อเสียตรงที่ว่าร่างกายต้องใช้พลังงานปริมาณระดับนึงที่จะรักษาแผลให้หายได้ (ผมไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ร่างกายตัวเองนั้นทำงานอย่างไร แต่จากที่อธิบายมาข้างต้นนั้นมันเกิดมาจากความเข้าใจส่วนตัวและความรู้สึกเท่านั้น)
แต่ให้ตายสิ…รู้สึกดีเป็นบ้า!!
ผมคว้าปืนพกมาจากคนที่ผมเพิ่งหักแขนไปเหมือนหักแท่งขนมป็อกกี้ เสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดนั้นดังทะลุแก้วหู แต่นั่นก็แทบไม่ทำให้ผมสะทกสะท้านอะไรมากมายหรอก จากนั้นผมกระหน่ำยิงปืนออกไป จนตอนนี้ฆ่าพวกมันหมดไปเกือบสิบคนถึงจะได้ แต่พวกมันก็ยังกรูกันเข้ามาหมายจะเอาชีวิต
โชคดีของผมแท้ ๆ ที่เห็นพวกมันคนหนึ่งถือดาบคาตะนะของผมอยู่เล่มหนึ่ง!!
มือและเท้าของผมประสานการทำงานได้อย่างดีเยี่ยม สัญชาตญาณของตัวเองทำงานเต็มเปี่ยม ผมคว้าคอมือของพวกมันที่ขวางทางและโยนพวกมันออกไปเหมือนเป็นเพียงของเล่นชิ้นเดียว เมื่อไปถึงคนที่ถือดาบของผม มันทิ่มใบมีดเข้ามาแทงที่กลางหน้าอกทันที เมื่อมันเห็นว่าเป้าหมายของตัวเองไม่ล้ม ใบหน้าจากที่ยิ้มอย่างมีชัยกลับเปลี่ยนมาเป็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวทันทีเมื่อยังเห็นผมยังคงยืนนิ่งและมีพวกสมุนแมลงน่ารำคาญใช้มีด ดาบ และของมีคมต่าง ๆ นานาแทงเข้าที่ลำตัวของผมทั้ง ๆ ที่ผมไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย
"นั่นดาบของกูที่เพื่อนกูให้มานะเว่ย!" ผมพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ "อยากเอามือสกปรกนั่นมาจับและหันเข้ามาเจ้าของที่แท้จริงของมันสิวะ!!"
ผมคว้าข้อมือของมันและกระซากใบมีดให้หลุดจากอก จากนั้นแผลก็สมานทันที รวมถึงรอยแผลที่เหลือด้วย ตอนนี้พละกำลังของผมกำลังจะลดลงเพราะเหตุเกิดมาจากการที่ตัวเองต้องใช้พลังสมานแผลมากจนเกินไป ลมหายใจเริ่มหอบเสียแล้ว เมื่อได้จับดาบ รู้สึกได้ทันทีเลยว่าน้ำหนักของมันแทบไม่มี มันเบาเทียบเท่าขนนกเลยทีเดียว ผมพุ่งเข้าไปฟันพวกลูกน้องของวินตายเกลื่อนด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ เลือดของพวกมันเปื้อนตามร่างกายของผมเต็มไปหมด แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผมหยุดนิ่งได้ ตอนนี้ผมแทบไม่ได้สนใจลูกน้องของวินเลยแม้แต่นิดหน่อย สำหรับผมแล้ว พวกมันเป็นเพียงแมลงต่ำต้อยเท่านั้น พวกลูกน้องกระหน่ำทั้งยิงและฟันแทงเข้ามาหาผม แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี และแล้วชีวิตของมันก็จบลงด้วยความตายเท่านั้น
เป้าหมายของผมคือผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงนั้น
"ไอ้วิน!" ผมคำรามในลำคอ
ผมฆ่าพวกลูกน้องไปหลายคน จากนั้นผมก็เห็นว่าวินได้หายตัวไปแล้ว เพราะมีลูกน้องคนหนึ่งขยับเข้ามาจนบังทัศนวิสัยจนศัตรูคู่แค้นของผมลับหายไป ส่วนพวกแมลงก็ยังคงโจมตีใส่ผมแบบไม่ขาดสาย จนแผลสมานกันไม่ทัน จู่ ๆ ความเจ็บปวดก็เริ่มเข้ามา ให้ตายสิ ถึงขีดจำกัดแล้วเหรอ…? ผมคว้าหอกจากมือของลูกน้องคนหนึ่งมาได้ แต่ก็ต้องแลกโดยการที่ต้องทิ้งดายคาตะนะลงกับพื้นอย่างช่วยไม่ได้ จากนั้นก็ทิ่มเข้าไปที่ท้องของพวกมันคนหนึ่ง เมื่อออกแรงมากขึ้น ปลายแหลมของหอกนั่นทะลุไปกลางหลังทันที แล้วไปเสียบกับคนอื่น ๆ ต่อจนกลายเป็นลูกชิ้นเนื้อมนุษย์ ผมโยนพวกมันออกไปให้พ้นทาง ตอนนี้เหลือพวกมันอยู่ไม่กี่คนแล้ว จากที่นับได้ก็น่าจะมีเหลือประมาณยี่สิบกว่าคนได้ ผมก้มลงพื้นคว้าดาบขึ้นมา จากนั้นผมก็วิ่งเข้าไปประจันหน้ากับพวกมันที่สีหน้าเริ่มแสดงความหวาดกลัวอยู่หน่อย ๆ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผมใจอ่อนและสงสารลงได้เลยแม้แต่เปอร์เซ็นต์เดียว เพราะสิ่งที่พวกมันได้กระทำต่อร่างกายและจิตใจของผมนั้น มันก็ไม่ได้มีความสงสารต่อผมเลยแม้แต่น้อย แถมยังอยากจะให้ผมตายอีก เชื่อเถอะว่า สภาพผมในตอนนี้ ยมบาลคงยังไม่อยากจะรับผมไปอยู่ด้วยแน่ ๆ ความศรัทธาในพระเจ้าในตอนนี้ได้มลายหายไปหมดสิ้นเมื่อหัวใจของผมได้ถูกขยี้จนแหลกเป็นเสี่ยง  ๆ
รักศัตรูเหมือนรักตัวเอง…ให้ตายสิ มันก็แค่คำพูดจากลมปากเท่านั้น
ผมไม่สนว่าการฆ่ากันจะทำให้เป็นบาปและตกนรก แต่ขอโทษที ตอนนี้มันก็ต่างจากตกนรกทั้งเป็น ใบมีดอันคมกริบฟันผ่านร่างกายของพวกมันไปอย่างรวดเร็วจนไม่รู้สึกพวกมันไม่รู้สึกเจ็บเลย ถ้าจะรู้สึกอีกทีก็คงจะได้ไปนั่งคุยกับยมบาลแล้ว
เมื่อผมฆ่าพวกมันจนหมด รู้สึกตัวอีกทีว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ท่ามกลางศพของพวกมัน แต่สิ่งที่น่าแปลกใจก็คือ ผมเห็นพลยืนถือปืนบาซูก้าประทันไหล่และเล็งมายังผม ต่อให้ว่าพลังสมานแผลจะมากมายขนาดไหน แต่ถ้าโดนกระสุนบาซูก้าระเบิดใส่ ผมคงไม่รอดอย่างแน่นอน ความจริงผมสามารถทิ้งดาบและหลับตากลางแขนให้มันยิงระเบิดร่างกายของผมให้กระจุยเป็นเศษเนื้อเลยก็ได้ แต่สิ่งที่ผมยังแค้นฝังหุ่นที่มีต่อวินนั้นยังอยู่ การที่มันทำร้ายร่างกายของผมนั้นไม่เป็นปัญหา เพราะมันเป็นเพียงแต่กายหยาบ แต่มันส่งผู้หญิงมาทำลายหัวใจของผมจนต้องมาอยู่ในสภาพของซอมบี้ที่ไร้จิตใจแบบนี้มันยกโทษให้ไม่ได้จริง ๆ
ในความเป็นจริงแล้ว ผมรู้ว่าลึก ๆ ฮีซุยไม่ได้อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นหรอก เพราะเป้าหมายของมันไม่ใช่ผม แต่เป็นนิว เชื่อเถอะว่าผมไม่ได้โทษเขาเลยแม้แต่นิดเดียว แถมเรื่องล้างบางแก๊งนักเลงสยามนี้นิวไม่จำเป็นต้องมาเกี่ยวอยู่แล้ว ผมเคยถูกพวกมันไถเงินและโดนซ้อมมาไม่รู้กี่ครั้งจนมองว่าเป็นไอ้ขี้แพ้ที่เป็นเสมือนเอทีเอ็มที่สามารถมารีดไถเมื่อไหร่ก็ได้ เงินที่ผมได้รับจากทำงานพิเศษ ซึ่งผมทำงานพิเศษเยอะมาก ๆ ไม่ว่าจะเป็นส่งหนังสือพิมพ์ช่วยเช้ามือดระหว่างเสาร์และอาทิตย์ และเป็นพนักงานเสิร์ฟที่ร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในสยามสแควร์ ด้วยความที่ผมเป็นคนร่างเล็ก แต่ก็มีไขมันปกคลุมไปทั่วร่างกายเลยทำให้ดูอ่อนแอ ซึ่งผมก็อ่อนแอจริง ๆ นั่นแหละ พลกับวินมันก็เรียนที่เดียวกับผม แถมยังเรียนห้องเดียวกันก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์กลียุคนี่ขึ้น ผมไม่เข้าใจว่าทำไมถึงแค้นนิวขนาดนั้น แต่ในทางกลับกัน ทางมันเองก็เป็นฝ่ายที่ทำให้ผมเกิดความแค้นขึ้นมาจนอยากจะฆ่าพวกมันให้หมดทั้งแก๊ง ไม่ว่าพวกมันจะมีความผิดน้อยหรือมาก แค่พวกมันแบกชื่อแก๊งนักเลงสยามไปไหนมาไหนก็มีความผิดทั้งสิ้น
ผิดเพราะเกิดมานี่แหละ!!
"เคยเรียนห้องเดียวกันแท้ ๆ แต่วันนี้กูต้องมาฆ่ามึงนี่ เป็นเรื่องที่น่าเศร้าจริง ๆ เลยสินะ" มันพูด "แต่ถ้าให้คิดอีกอย่างนั่นก็คือ มึงตายไปแล้ว และกลายร่างเป็นซอมบี้แบบพิเศษที่ยังมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน แถมยังฆ่าลูกน้องของกูกว่าร้อยคนตายเป็นเบือ นั่นมันแสดงให้เห็นว่ากูไม่ควรเก็บอสูรกลายอย่างมึงไว้ และ…"
"หยุดเห่าได้แล้ว!!" ผมคำราม "มันน่ารำคาญ!!"
พลชะงักไปวูบหนึ่ง ก่อนที่มันจะกดยิงบาซูก้าใส่ผม ซึ่งกระสุนของบาซูก้านั้นจะช้ากว่ากระสุนปืนอยู่ไม่น้อย นั่นจึงทำให้ผมใช้ความเร็วของตัวเองหลบกระสุนอันเบ้อเร่อนั้นได้อย่างสบาย มันไประเบิดกำแพงพวกนั้นพัง นั่นทำให้รู้ว่าผมอยู่บนตึกสูง ซึ่งถ้าตกลงไปก็คงมีแต่ตายสถานเดียว ผมพุ่งเข้าไปหาพลอย่างรวดเร็วและจัดการฟันศีรษะพลจนขาด ความจริงผมแทบจะไม่ได้มีความแค้นส่วนตัวอะไรกับเขาเลย แต่หนังหน้าของมันนั้นทำให้ผมรู้สึกแย่อย่างบอกไม่ถูก มันเป็นใบหน้าของเด็กแว้นใส่นาฬิกาจีช็อกที่ผมเคยเห็นเมื่อนานมาแล้ว จนภาพนั้นมันติดอยู่ในสมองของผมเรื่อยมา จนถึงตอนนี้ก็ไม่สามารถเอามันออกจากหัวได้
จู่ ๆ ก็เกิดแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ซึ่งให้ความรู้สึกไม่ต่างจากแผ่นดินไหว
ตึกกำลังจะถล่ม!!
"จะทดสอบอะไรกันอีกล่ะ!!" ผมคำรามอย่างเกรี้ยวกราด
จากนั้นพื้นที่ผมเหยียบอยู่นั้นก็ได้ถล่มลงไป ร่างของผมก็ดันตกไปด้วย!!


## CHAPTER 21: เสียงประสานลมหายใจ

แรงโน้มถ่วงของโลกนี้มันเท่าไหร่กันแน่ อันนี้ผมไม่รู้จะให้คำตอบกับตัวเองยังไงดี…
ใช่…ผมกำลังล่วงสู่ที่ต่ำจากที่สูง ตอนนี้ภาพทุกอย่างได้ถูกทำให้ช้าลงด้วยเทคนิคอะไรบางอย่าง ซึ่งในความเป็นจริงแล้วมันเกิดขึ้นในสมองของผมเท่านั้น มันเป็นภาพสุดท้ายที่เห็นก็คือความว่างเปล่า ท้องฟ้าที่มีแต่เมฆมีดำปกคลุมจนไม่เหลือแม้แต่แสงสุดท้าย ไม่ต่างจากชีวิตของคนเราที่กำลังเผชิญหน้ากับความทุกข์และดิ่งลงพสุธา อย่างน้อยผมก็ไม่ได้จะดิ่งลงอย่างเดียวดาย ยังมีเศษหิน เศษดินที่คอยดิ่งเป็นเพื่อนผม แม้ว่าจะเป็นเพียงเสี้ยววินาที แต่มันรู้สึกยาวนานกว่าที่มันจะเป็น พื้นข้างล่างมีเหล่าซอมบี้อยู่เต็มไปหมด แต่ก็เอาน่ะ การที่ผมกลายร่างเป็นซอมบี้อยู่แบบนี้มันก็คงคิดว่าเป็นพวกเดียวกันนั่นแหละ จู่ ๆ ก็มีหยดน้ำเล็ก ๆ เย็น ๆ หยดลงมาบนแก้ม
ฝนเหรอ?
เมื่อหนึ่งหยด ก็จะมีต่อสองหยด สี่หยด แปดหยด เต็มทวีคูณจำนวนของหยดน้ำฝนเท่านั้นเรื่อย ๆ จนกลางเป็นห่าฝนที่ฝนกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง ในระหว่างนั้นเป็นเวลาที่ร่างกายของผมได้ตกลงสู่พื้น เสียงกระดูกสักหลังที่หักเป็นเสี่ยง ๆ กระดูกกว่าร้อยชิ้นตามร่างกายหักเป็นกิ่งไม้แห้ง ความเจ็บปวดทั่วร่างกายประจันเข้าเล่นงานผมอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันตั้งตัว เลือดกระฉอกจากปากล็อตใหญ่ ผมอยากจะร้องออกไปให้รู้แล้วรู้รอดนะว่าความเจ็บปวดอย่างทรมานแบบนี้มันเป็นยังไง แต่น่าเสียดายที่ผมไม่สามารถตะเบ็งเสียงได้ น่าจะเกิดอะไรบางอย่างกับเส้นเสียงของผมอย่างแน่นอน สิ่งที่ออกมาจากปากก็มีเพียงแค่ลมเท่านั้น
โชคดีที่พลังซอมบี้ยังไม่หมด กระดูกสันหลังและกระดูกทุกชิ้นที่แตกหักไม่ต่างจากแก้ว รวมถึงอวัยวะภายในที่เสียหายได้ถูกเยียวยาจนกลับมาเป็นปกติ เป็นดั่งปาฏิหาริย์และคำสาปที่ส่งตรงมาจากพระเจ้า นี่เป็นสาเหตุที่ผมอยากที่จะเลิกเชื่อในพระเจ้าและหันเข้าหาความเชื่อในข้อเท็จจริงที่กำลังจะเผชิญดีกว่า เมื่อก่อนผมเป็นคนที่เชื่อในพระเจ้านะ แต่ก็ไม่เคยที่จะได้แสดงออกเลย ก่อนที่จะเกิดกลียุค ผมเชื่อในตัวท่านมาเสมอ แต่เมื่อเกิดเหตุการณ์นั้น ผมคิดว่ามันคือคำสาปจากคนที่บูชาท่านอยู่ทุกวัน  มันทำให้ผมหมดศรัทธาทันที
เมื่อทุกส่วนของร่างกายถูกเยียวยาจนหมด จู่ ๆ พลังของผมก็หายไป ผิวที่ซีดก็กลับมาเป็นสีเนื้อมนุษย์ปกติ รวมถึงเส้นเลือดที่ผุดขึ้นมาตามแขนก็หดตัวกลับ แต่สิ่งที่เหลืออย่างเดียวก็คือร่างกายที่กำยำขึ้น ไม่มีไขมันปกคลุมเหมือนเมื่อก่อน ซึ่งนี้อาจจะเป็นพรจากฟ้าอีกข้อหนึ่ง แต่พลังซอมบี้ที่ผมได้มาก็ไม่ต่างจากคำสาปที่จะตายก็ไม่ได้ จะอยู่ก็อยู่อย่างทรมานทั้งร่างกายและจิตใจ แม้ว่าผมจะอยู่แบบนี้มาทั้งชีวิต ในทางกลับกันผมก็ยังไม่ชินกับจุดนี้สักเท่าไหร่ ผมนอนอยู่อย่างนั้นแม้ว่าจะถูกลายล้อมไปด้วยฝูงซอมบี้นับพัน พวกมันจะยังไม่เข้ามาทำร้ายผม ถ้าไม่ส่งเสียงหรือขยับตัว สิ่งที่ทำให้คิดอยู่ก็คือ ผมจะทำยังไงถึงจะรอดไปจากที่นี่? จะทำยังไงที่จะกลายร่างเป็นซอมบี้แบบนั้นอีกที? ต้องถูกกัดอีกเหรอ? ไม่เอาหรอกนะ วิธีนี้มันเจ็บจนแทบอยากจะตายจริง ๆ ถ้าวิธีมันได้ผลก็คงจะต้องเลี้ยงซอมบี้ไว้เป็นตัวกระตุ้นพลังสินะ แต่มันน่าแปลกใจที่อยู่ ๆ ผมก็มีพลังซอมบี้ขึ้นมาเอง ถ้าจะเป็นพรหรือคำสาปของเบื้องบนก็อาจจะเป็นไปได้ แต่ผมต้องการคำอธิบายที่มันอยู่ในหลักของวิทยาศาสตร์ต่างหาก ส่วนพวกศาสนาก็เอาไว้ตอนที่เข้าตาจนก็เอาไว้หลอกตัวเองได้ว่า ทั้งหมดมันเป็นความผิดของพระเจ้าหรือคนบนฟ้าอะไรก็ว่าไป แต่ตอนนี้เราต้องอยู่ในความเป็นจริงที่เป็นทั้งความทุกข์ทรมานและเต็มไปด้วยปริศนาร้อยแปดพันเก้า
เสียงลมหายใจของพวกมันดังประสานกันอย่างไพเราะไม่ต่างจากวงประสานเสียงของคริสตจักร ไม่ว่าจะเป็นเบส เทนเนอร์ ออโต้ และโซปราโน ล้วนแล้วประสานกันอย่างไพเราะจนไม่คิดว่ามันน่าสะพรึงกลัว แต่ในทางกลับกัน ทำไมผมถึงต้องมานั่งฟังพวกซอมบี้ประสานเพลงกันอยู่ด้วยล่ะเนี่ย…?
ตอนนี้พละกำลังของตัวเองเริ่มฟื้นฟูเป็นที่เรียบร้อยรวมถึงแผลทุกส่วนที่สมานกันเป็นปกติจนไม่เหลือรอยขีดข่วนอะไรเลย ความรู้สึกของผมในตอนนี้คือหนาวจนใจจะขาด เสียงฝนทุกหยดดังกระทบกับพื้นเบื้องล่างก้องตัวในหัวตลอด ซึ่งนั่นมันก็ยังฟังดูไพเราะกว่าเสียงประสานเสียงลมหายใจของพวกซอมบี้เป็นหลายสิบเท่า แต่ก็ช่างมันเถอะ ตั้งแต่เหตุการณ์พวกนี้มันเกิดขึ้น ผมผ่านเหตุการณ์เสี่ยงตายมาเกือบนับครั้งไม่ถ้วน ก็ไม่แปลกใจที่ครั้งนี้ผมจะสามารถยืนขึ้นและฆ่าพวกซอมบี้ไปให้หมดทั้งบริเวณได้ด้วยตัวคนเดียว
ความคิดเมื่อกี้ส่งผลให้อะดรีนาลีนในร่างกายสูบฉีดอีกครั้ง แรงฮึดที่ไม่รู้ว่าไปขุดออกมาจากไหนได้กลายเป็นแรงกายและแรงใจเพื่อให้ตัวเองลุกขึ้นมา ผมค่อย ๆ ชันตัวเองให้ลุกขึ้นพร้อมกับหยิบดาบคาตะนะที่หล่นลงมาพร้อมกับผมขึ้นมาถือ ตอนนี้พวกมันยังไม่ได้กลิ่นผมเพราะมีกลิ่นน้ำฝนที่ทำให้ประสาทรับกลิ่นเพี้ยน ผมใช้มือที่ว่างนั้นปาดเส้นผมที่เปียกโชกของตัวเองไปด้านหลังพร้อมกำดาบในมือแน่น
"เข้ามาสิวะ" ผมพูดขึ้น "กูจะฆ่าแม่งให้หมดเลย!!"
ผมพุ่งเข้ามาฟันคอของซอมบี้หนึ่งตัวขาด นั่นทำให้พวกซอมบี้ที่เหลือกรูกันเข้ามาหาผม ตอนนี้ไม่เหลือพลังซอมบี้แล้ว ผมทำได้เพียงใช้เท้าถีบพวกมันด้วยแรงเท่าที่มี แต่ก็ยังไม่มาพอที่จะมีแรงส่งขนาดนั้น จู่ ๆ มีซอมบี้ตัวหนึ่งคว้าแขนผมได้และกัดอย่างไม่รีรอ จากนั้นผมก็รู้สึกว่าพลังซอมบี้นั้นกลับมาอีกแล้ว ในตอนนั้นผมรู้ได้ทันทีว่า พิษซอมบี้ที่ทำปฏิกิริยากับเซลล์ในร่างกายของผมนั้นทำให้เซลล์ของผมกลายพันธุ์ไปชั่วขณะ เพราะว่าผมเคยโดนข่วนที่ใบหน้าและพิษของซอมบี้เข้าสู่ร่างกายของผมในปริมาณที่น้อยมาก ๆ จนเซลล์ในร่างกายสามารถชนะพิษตัวนี้ได้และสร้างภูมิคุ้มกันและสามารถปรับตัวเข้ามาพิษของซอมบี้จนสามารถทำให้เซลล์ในร่างกายกลายพันธุ์และมอบพลังซอมบี้ให้กับผมนั่นเอง!
เพียงเสี้ยววินาทีนั้น ทำให้ผมรู้และเห็นสิ่งเหล่านั้นได้มากขึ้น พละกำลังของซอมบี้ได้กลับมาแล้ว จับหัวซอมบี้ขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าไปกัดที่คอของมันก่อนเลือดสีดำพุ่งกระจายไปทั่วบริเวณ เลือดของพวกมันขมได้ใจ ต่างจากเลือดของมนุษย์ที่ออกไปในทางเค็มเล็กน้อยและมีกลิ่นคาวบาง ๆ แต่เลือดสีดำเหล่านี้ทำให้ผมรู้สึกว่าพลังของตัวเองพัฒนาขึ้นไปอีกขั้น
ให้ตายสิ! เลือดของซอมบี้ก็มีพิษที่ทำให้ผมกลายร่างได้นี่!!
ผิวของผมกลับมาซีดอีกครั้ง เส้นเลือดทั่วร่างกายผุดขึ้นมา ขอบตาของผมดำขึ้น นัยน์ตาออกแดงเล็กน้อย เมื่อพละกำลังกลับมาจนครบ ผมจึงเหวี่ยงร่างของมันกระเด็นไปไกล ซึ่งมันปลิวออกไปไม่ต่างจากกระดาษ จากนั้นใบมีดอันคมกริบได้ฟันทะลุร่างทะลุคอของพวกซอมบี้จนหมด ในระหว่างที่ผมกำลังตะลุมบอนกับพวกมัน จู่ ๆ ผมก็นึกไม่ออกว่าตัวเองกำลังทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร ในเวลานี้คนส่วนใหญ่มักจะยอมให้พวกซอมบี้ฆ่ายังจะง่ายกว่าดิ้นรนเอาตัวรอด เกิดคำถามมากมายอยู่ในหัว ไม่ว่าจะเป็น ทำไม? เพื่ออะไร? แล้วตัวเองจะเป็นยังไงในอนาคต?
แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมนึกขึ้นได้ ว่าผมยังมีเพื่อนที่ผมไว้ใจอยู่ และพวกนั้นอาจจะถูกวินเล่นงานอยู่ก็ได้ ตอนนี้ผมได้พลังใหม่มาและมากพอที่จะฆ่าพวกมันให้หมดได้ในเวลาอันสั้น ผมยอมกลายเป็นปีศาจเพื่อจะปกป้องคนที่ผมรัก แต่คงไม่ใช่ฮีซุย ใช่…เธอคือคนที่ผมเคยรัก แต่ในทางกลับกัน หรืออาจเป็นเพราะว่าตัวเองเหงาหรือเปล่า แต่การใช้ชีวิตอยู่กับเธอเท่าที่ผ่านมามันก็มีความสุขอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าจะเป็นเวลาที่เราได้ใช้เวลาร่วมกันบนเตียง ได้ทำกิจกรรมร่วมกันรวมถึงออกไปล่าอาหารและข้าวของร่วมกัน
ผมเริ่มชักไม่แน่ใจแล้วว่าความรู้สึกแบบนั้นมันคืออะไรกัน…?
ในขณะที่ผมคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ร่างกายของผมนั้นได้ตอบสนองต่อสัญชาตญาณได้อย่างดีเยี่ยม ผมตวัดใบมีดไปกลางอากาศฟันพวกมันตายไปหลายสิบศพ ทั้งเนื้อทั้งตัวของผมในตอนนี้เปื้อนเลือดสีดำของพวกมัน แต่ก็ยังโชคดีที่ยังมีน้ำฝนคอยชำระสิ่งที่เปื้อนอยู่ออก จู่ ๆ มืออีกข้างของผมไปคว้าดาบคาตะนะของผมอีกเล่มราวกับว่ามันเป็นปาฏิหาริย์ที่ดาบคู่ใจทั้งสองเล่มกลับมาอยู่ในมือของผมอีกครั้ง แม้ว่าผมไม่เคยเรียนวิชาดาบคู่มาก่อน แต่มันก็ไม่ได้ยากเท่าไหร่ ผมเพิ่งพละกำลังของตัวเองเหวี่ยงดาบฟันคอของซอมบี้ขาดทีละตัว ๆ
ผมเห็นปืนไรเฟิลอยู่ไม่ไกลจากตัวเอง
เมื่อพุ่งเข้าไปถึงปืน โชคดีมากที่ยังไม่พัง ผมคว้ามันขึ้นมาโดยที่ต้องทิ้งดาบไปหนึ่งเล่มและเสียบดาบไว้ที่กางเกง แม้ว่ามันจะเฉือนเนื้อของผมไปบ้าง แต่ไม่มีเวลาให้มานั่งเจ็บปวดอยู่อีกแล้ว ผมปลดเซฟตี้ปืนและเปิดฉากกราดยิงพวกซอมบี้อย่างเอาเป็นเอาตาย
หนึ่งนัดต่อหนึ่งตัว เป็นคติประจำใจของผมเพื่อประหยัดกระสุนปืน จำนวนของพวกมันลดลงอย่างรวดเร็ว เพราะประสาทสัมผัสและสัญชาตญาณที่เฉียบคมมากขึ้น จึงทำให้ผมสามารถฆ่าพวกมันได้เยอะ ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ทั้งโลกจะเป็นยังไง แต่ประเทศไทยเรามีประชากรอยู่เจ็ดสิบถึงแปดสิบล้านคน อย่างน้อยที่สุดผมจะต้องฆ่าคนไทยที่กลายเป็นซอมบี้ด้วยกันเองถึงสิบล้านคน ซึ่งเป็นจำนวนที่เยอะมาก ๆ ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริง ผมอาจจะกลายเป็นฆาตกรที่มีค่าหัวอันดับหนึ่งของโลกที่รัฐบาลโลกต้องการตัวเป็นอันดับหนึ่งก็เป็นได้
แต่ในทางกลับกัน รัฐบาลโลกหรืออะไรนั่นมันไม่มีแล้วในโลกที่เน่าเฟะและไร้กฎเกณฑ์แบบนี้ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตามล้วนแล้วทำเพื่อเอาชีวิตรอดของตัวเองทั้งสิ้น โลกใบนี้มีแต่มนุษย์ที่เห็นแก่ตัว
หรือไม่จริง…?


##  CHAPTER 22: เสียงเพรียกแห่งความทรงจำ

"โอ…พระผู้เป็นเจ้า…" ผมพูดขึ้นด้วยเสียงที่แหบพร้อมกับมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่มืดครึ้มและมีห่าฝนกระหน่ำตกลงมาอย่างไม่ขาดสาย "ทำไมท่านถึงทอดทิ้งเราแบบนี้? เราทำอะไรให้ท่านโกรธหรือไง?"
คำถามที่ไร้ซึ่งคำตอบ มีแต่เสียงห่ากับเสียงฟ้าแทนคำตอบ ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมไม่ได้อยากจะได้ยินแม้แต่นิดเดียว
"ท่านสร้างโลกนี้มาสดใส แต่กลับทำลายลงอย่างช้า ๆ เพราะพวกเรามนุษย์งั้นหรือ?" น้ำตาอุ่น ๆ ของผมไหลริน ผสมกับน้ำฝนเย็น ๆ ที่หยดลงมากระทบกับใบหน้าที่มองขึ้นไปบนขึ้นไปอ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้า แต่สิ่งที่ได้กลับมาเป็นคำตอบก็คือเสียงฟ้าร้องและสายฟ้าที่ผ่าลงมาที่ตึกหลังหนึ่งที่อยู่ด้านขวามือส่งผลให้ตึกนั่นถล่มลงมา แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกตกใจเลยแม้แต่น้อย แต่รู้สึกแย่ที่ว่าท่านไม่ฟังคำขอร้องของเขา
"ก็ได้…ในเมื่อท่านได้เลือกคำตอบของท่านแล้ว" ดวงตาของผมแดงก่ำด้วยสีเลือด "มันก็ถึงเวลาที่ผมก็ต้องเลือกคำตอบและเส้นทางโชคชะตาของผมแล้ว"
ผมตัดสินใจยืนขึ้นสายตาที่โกรธเกรี้ยวนั้นยังคงจ้องเขม็งไปยังท้องฟ้า
"กูจะหันหลังให้กับมึง!! พระเจ้า!!"
เมื่อนั้นผมได้ยินเสียงซอมบี้ที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามา ผมตัดสินใจชูดาบคาตะนะขึ้นไปบนฟ้าพร้อมกับสาปแช่งต่อพระผู้เป็นเจ้าพร้อมปล่าวประกาศจะหันหลังให้กับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุกอย่าง ดาบคาตะนะที่กำอยู่ในมือส่องประกาบแวววับพร้อมที่จะฟันทุกอย่างขาดเป็นโมเลกุลนั่นทำให้เห็นว่ามันพร้อมใช้งานมากเพียงไหน เสียงฝีเท้าของซอมบี้นั้นกำลังใกล้เข้ามา คงไม่ต่ำกว่าร้อยตัว แน่ล่ะ มีผู้อาศัยอยู่ในกรุงเทพฯ เป็นล้านคน ส่วนที่ผมกับคนอื่น ๆ ได้ฆ่าไปไม่ถึงหนึ่งส่วนสี่เลย ดีไม่ดีมันอาจจะเป็นจุดจบของมนุษยชาติจริง ๆ ก็ว่าได้ แต่ในทางกลับกัน ผมก็ต้องทุกข์ทรมานแบบนี้ต่อไป
ผมโดดลงมาจากกองศพพวกซอมบี้ จากนั้นเหมือนเวลามันถูกตัดไป สติของผมเลือนราง สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าเป็นเพียงภาพที่เคลื่อนไหวไปอย่างรวดเร็วจนไม่สามารถเห็นได้ว่าตัวเองได้ทำอะไรลงไป พอรู้สึกตัวอีกทีก็เห็นว่าตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางศพของพวกซอมบี้ที่นอนตายจมกองเลือด ฝนหยุดตกแล้ว ร่างกายเลอะเลือดสีดำของพวกมันรวมถึงแขนและขาของตัวเองล้าจนไม่อยากจะเดินต่อไปอีกก้าว ผมมองสถานการณ์ออกว่าผมเพิ่งฆ่าพวกมันตายโดยที่ตัวเองก่อนหน้านั้นไม่ได้รู้สึกตัวเลยว่าตัวเองได้ทำแบบนั้นไป
เป็นเพราะอะไรกันแน่?
สัญชาตญาณงั้นเหรอ?
ถ้าบอกตัวเองไปว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไปเป็นเพียงแค่ความฝัน แต่กระนั้นมันคงจะใช้เป็นคำที่หลอกตัวเองไม่ได้ เพราะหลักฐานมันอยู่ตรงหน้าเรานี่เอง จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่า ถนนตรงนี้คือคอนโดที่ผมอาศัยอยู่กับพ่อแม่ สภาพของมันสกปรกขึ้นอย่างเห็นได้ชัดจากที่ไม่มีใครมาคอยทำความสะอาด มันไม่ใช่คอนโดใหญ่ ๆ แพง ๆ เท่าไหร่ แต่ก็พอดีสำหรับแม่ที่ออกหากินตอนกลางคืนและพ่อที่ต้องออกไปหาเช้ากินค่ำกับเด็กวัยรุ่นคนหนึ่งที่รายได้ก็ไม่สามารถทำให้ครอบครัวดีขึ้นเลย ซอมบี้ที่อยู่ในคอนโดไม่กี่ตัวที่ยังคงเดินเตร่ไปมาอย่างไร้จุดหมาย พลังซอมบี้ผมหมดลงทำให้ร่างกายของตัวเองหนักอึ้งอย่างน่าใจหาย ให้ตายสิ นี่ร่างกายของเราต้องรับภาระหนักขนาดนี้เลยเหรอ ผมเดินเข้าไปในคอนโดและหวังลม ๆ แล้ง ๆ ว่าพ่อแม่อาจจะยังอยู่ในห้อง บรรยากาศของคอนโดที่ตัวเองคุ้นชินนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง จากสถานที่ที่เคยคิดว่าปลอดภัย แต่ตอนนี้มันไม่ได้มีที่ไหนปลอดภัย แม้กระทั่งบ้านของตัวเอง
ผมตวัดดาบฟันหัวซอมบี้ตัวแรกที่หันหลังให้ขาดกระเด็นลอยไปบนอากาศก่อนที่จะตกลงมา เสียงกระทบของศีรษะซอมบี้ตัวนั้นทำให้ซอมบี้อีกสองสามตัววิ่งเข้ามาหาพร้อมกัน ร่างกายมนุษย์ตอนนี้อาจจะพอรับมือได้ แต่พละกำลังอาจจะไม่ไหว เมื่อพวกนั้นเข้ามาประชิดตัวผมถีบตัวนึงออกไปก่อนที่จะใช้ใบมีดของดาบฟันกะโหลกของมันขาดเป็นสองท่อน การฟันหนึ่งครั้งจำเป็นจะต้องใช้แรงในการเหวี่ยงอย่างมากและต้องเหวี่ยงอย่างแม่นยำการโจมตีถึงจะเกิดผล ส่วนอีกตัวผมกระชากหนังศีรษะของมันมาก่อนที่จะทุ่มมันลงพื้นและใช้ส้นเท้ากระทืบจนกะโหลกศีรษะแหลกและก้อนสมองไหลเละออกมา
ผมเริ่มชินกับกลิ่นคาวเลือดพวกนี้ซะแล้วสิ
ส่วนอีกตัวที่ผมถีบ มันก็พุ่งเข้ามาหาอย่างไม่คิดชีวิต ผมจึงฟันผ่ามันจากศีรษะยาวลงมาจนถึงระหว่างขา รู้ได้ทันทีเลยว่าซอมบี้หญิงตัวนี้ช่องคลอดแบ่งเป็นสองอันไปแล้ว ผมมองที่ซอมบี้ตัวนี้เหมือนกับใครบางคนที่ผมเคยเห็น แต่ก็ไม่น่าจะใช่…แต่พอคิดอีกที ความเป็นไปได้มันมีอยู่ถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่ซอมบี้ตัวนี้อาจจะเป็นคนหนึ่งคนที่รู้จักหรือไม่รู้จักก็ได้ ผมเผลอภาวนาว่าให้ตัวเองว่าขอให้ไม่ใช่คนที่รู้จัก แต่สุดท้ายก็ไม่ใช่จริง ๆ ซึ่งเมื่อกี้ผมแอบแค้นตัวเองที่ว่า เมื่อตัวเองหันหลังให้กับพระผู้เป็นเจ้าแล้ว ทำไมถึงยังภาวนาให้อยู่ล่ะ? ถ้ามองในทางที่ดีก็คืออาจจะแค่เผลอ แต่อีกด้านหนึ่งไม่ได้เห็นด้วยกับไอเดียนี้เท่าไหร่ ทำได้เพียงแค่ด่าทอในใจถึงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่มีวันเป็นจริงขึ้นมาได้
ผมเดินขึ้นบันไดหนีไฟเพราะเห็นว่าลิฟต์ใช้การไม่ได้แล้ว แน่ล่ะ เพราะว่าสลิงลิฟต์ได้ขาดลงไปแล้วหลังจากที่ต้องเสี่ยงดวงใช้ลิฟต์ตัวนี้เป็นเวลานาน เพราะลิฟต์อีกตัวก็เสีย ผมเคยคิดว่ามันอาจจะมีสักวันที่ลิฟต์ตัวนี้จะต้องฆ่าใครสักคนอย่างแน่นอน และสิ่งที่ผมคิดนั้นก็เป็นจริง
ห้องของผมนั้นอยู่ชั้นสิบเอ็ด ซึ่งการเดินในครั้งนี้ทำให้ขาที่ล้าอยู่แล้วนั้นยิ่งล้าเข้าไปใหญ่ เมื่อผ่านชั้นที่ห้าไป ผมตัดสินใจนั่งพัก จู่ ๆ ก็มีซอมบี้พุ่งเข้ามาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย แน่ล่ะ ไม่มีจังหวะให้ผมตั้งตัวเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว ดาบของผมถูกปัดออกไป มันจับแขนของผมไปซึ่งเรี่ยวแรงก็ยากที่จะต้านทานแรงของซอมบี้ได้ ลึก ๆ แล้วรู้สึกสมเพชตัวเองที่ผมเคยฆ่ามาแล้วเป็นร้อย ๆ ตัว แต่กลับมาเสียท่าให้กับซอมบี้กระจอก ๆ เพียงตัวเดียวเนี่ยนะ
เมื่อฟันเขี้ยวของมันได้ถูกฝังลงบนเนื้อ จู่ ๆ พละกำลังของผมก็เพิ่งขึ้นอย่างน่าตกใจ ร่างกายของผมเปลี่ยนเป็นผิวสีเท่า เส้นเลือดผุดออกมาอย่างเห็นได้ชัด ขอบตาดำขึ้น มัดกล้ามกระชับขึ้น ผมเอามือที่ยังว่างอยู่ผลักซอมบี้ตัวนั้นกระเด็นออกไปโดยที่กระชากเนื้อหนังของผมไปด้วย ความเจ็บปวดทั้งหมดทะยานขึ้นสู่สองได้ไม่นาน อาการก็บรรเทาลงและสิ่งที่ตามมาก็คือ แผลทั้งหมดนั้นได้สมานกันจนหายเป็นปลิดทิ้ง ไม่เหลือแม้แต่แผลเป็น
"เข้าใจละ ถ้าโดนกัดก็จะกลายเป็นซอมบี้แบบนี้" ผมพูดกับตัวเอง "เมกเซนซ์ดี"
สิ่งที่แย่กว่าก็คือผมไม่สามารถกลับคืนร่างมนุษย์ธรรมดาได้ เพียงแค่ต้องรอให้พิษในร่างกายจางไปเอง จากประสบการณ์ที่ผ่านมานั้น ต้องใช้เวลาประมาณยี่สิบนาทีเห็นจะได้ ในเมื่อพลังซอมบี้กลับมาแบบนี้ก็สบายล่ะ ผมจึงใช้โอกาสนี้วิ่งรวดเดียวให้ถึงชั้นสิบเอ็ดในเวลาเพียงสามสิบวินาที ถือว่าเป็นเวลาที่ไม่นานเท่าไหร่ ซึ่งก็ไม่ลืมที่จะเก็บดาบไปด้วย แต่สิ่งที่ผมเกลียดที่สุดในคอนโดนี้ก็คือไม่มีกลอนประตูของฝั่งบันไดหนีไฟ จึงไม่มีใครออกมาได้ นั่นเป็นสาเหตุที่ซอมบี้ตัวนั้นติดอยู่ในบันไดหนีไฟ ในความเป็นจริงผมมันไม่ได้มีแค่ตัวเดียว ผมได้ยินเสียงคำรามเบา ๆ ดังขึ้นมาจากด้านบน ซึ่งผมจะไม่เสียเวลาเข้าไปยุ่งกับพวกมันอย่างแน่นอน ผมออกแรงถีบด้วยพละกำลังที่มีทั้งหมด ส่งผลให้ประตูเหล็กหนากว่าสามเซนติเมตรนี้หักจากบานพับทั้งสองแล้วกระเด็นออกไปกระแทกกับผนัง
ไม่น่าเชื่อเลยว่าพละกำลังตัวเองตอนเป็นซอมบี้จะมากมายขนาดนี้
ผมวิ่งออกไปตามทางเดินไปยังห้องที่เป็นถิ่นพักอาศัยของครอบครัวเล็ก ๆ มีซอมบี้ไม่กี่ตัวเดินเพ่นพ่าน แต่ก็ไม่ได้คนณามือผมเท่าไหร่ เมื่อเห็นว่าประตูยังปิดอยู่ ซึ่งจำเป็นต้องใช้คีย์การ์ดเปิดเท่านั้น ซึ่งคีย์การ์ดหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ จึงออกแรงถีบ ด้วยการที่ว่ามันเป็นประตูไม้ แรงถีบของผมที่ยังควบคุมแรงไม่ได้ทำให้บานประตูหักเป็นสองท่อน ตามความจริงผมอยากจะพังประตูแบบนี้ตั้งนานแล้ว
สภาพในบ้านที่เห็นอยู่ตอนนี้นั้นจากที่เคยสะอาดสะอ้านเนื่องด้วยพ่อจะเป็นพ่อบ้านที่คอยทำงานบ้านในระหว่างที่แม่ไปทำงานตอนกลางคืน แต่บางคืนที่แม่ไม่ได้ไปทำงานก็จะแบ่งเบาภาระและปรนนิบัติผู้เป็นสามีอย่างดีเกินกว่าลูกค้าของเธอคนไหนจะได้รับ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น…ในบ้านนั้นดูเงียบเหงา จากที่ต้องมีเสียงทีวีดังออกมาจากห้องนั่งเล่นและเห็นพ่อนั่งดูรายการตลกเพื่อรอแม่กลับมา ซึ่งกว่าจะกลับก็ปาไปตีหนึ่งตีสองเพราะเธอต้องนั่งแท็กซี่กลับ ครอบครัวของเราไม่มีรถใช้แม้แต่คันเดียว ผมเคยคิดถึงอนาคตที่ว่าผมอาจจะเรียนจบ หางานทำที่ได้เงินดี ๆ เก็บเงินจนสามารถซื้อรถได้ ก็จะซื้อให้พวกท่านใช้นี่แหละ แต่ในทางกลับกัน เมื่อกลียุคได้บังเกิดขึ้นนั้นได้พัดพาความฝันของผมและความฝันของทุก ๆ ชีวิตหายไปกับยุคสมัยเก่าที่มีความเจริญรุ่งเรืองมากกว่านี้ เพราะถ้าจะเทียบกันแล้วสภาพตอนนี้นั้นไม่ได้ต่างจากเราย้อนกลับไปสู่ยุคหินที่ทันสมัยเท่านั้นเอง
สภาพของบ้านนั้นสิ่งของและเฟอร์นิเจอร์กระจุยกระจายเหมือนกับได้ผ่านการต่อสู้มาแล้ว มีรอยกระสุนปืนซึ่งถ้าลองดูดี ๆ แล้วจะเป็นรอยที่เกิดจากกระสุนลูกซองมากกว่า ผมไม่รู้หรอกว่าพ่อมีปืนลูกซองด้วย แต่ถ้าไม่ใช่ฝีมือพ่อก็คงจะเป็นคนอื่นที่เข้ามาขโมยของ มีศพซอมบี้ประมาณสามศพสภาพนอนตายและมีแผลที่เกิดจากกระสุนปืนเจาะเข้าที่ศีรษะจนสมองตาย นั่นน่าจะเป็นฝีมือของแม่เพราะเธอเคยซื้อปืนพกมาเก็บไว้หนึ่งกระบอก เมื่อเข้าไปยังห้องของพ่อแม่ สิ่งที่ผมเห็นนั้นแทบจะทำให้ผมถึงกับทรุดลงไปคุกเข่าอยูบนพื้น แรงขาไม่มีเลยเนื่องจากเห็นพ่อแม่ของตัวเองกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว แม้ว่ามันเป็นสิ่งที่ได้ถูกคาดการณ์ไว้แล้ว แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะเป็นจริง พวกเขาเดินเตร่ไปมาอย่างไร้ซึ่งจิตวิญญาณ ไร้ความรู้สึกนึกคิดทุกอย่าง
มันคือความสูญเสียครั้งใหญ่ของผมจริง ๆ
น้ำตาไหลอาบแก้มโดยไม่รู้ตัว…มันเป็นจริงอย่างนั้นหรือ…?
นี่มันไม่ใช่ฝันใช่มั้ย…?
มันก็จริงอยู่ที่ว่า สักวันพ่อแม่ก็ไม่ได้อยู่กับเราแล้ว ซึ่งในความเป็นจริงให้ผมเปิดประตูเข้ามาแล้วเห็นทั้งสองนอนตายอยู่นั่นอาจจะเป็นภาพที่น่าดูกว่าที่ต้องมาเจอพวกเขาเดินอย่างไร้วิญญาณแบบนี้ ทันทีที่พวกเขาเห็นผม ก็วิ่งเข้ามากัดเข้าที่ลำตัวของผมทันที แม้ว่าความเจ็บปวดทางกายนั้นจะเล็กน้อยแต่ในจิตใจนั้นเจ็บยิ่งกว่าถูกทรมานเสียอีก ในสภาพของซอมบี้ของผมในตอนนี้แม้ว่าจะถูกกัดยังไงก็ไม่สามารถทำอะไรผมได้แล้ว มีแต่ความเจ็บปวดเหล่านี้เท่านั้นที่ยังคงฝังอยู่ในแผล ชิ้นเนื้อถูกกัดกระชากออกมาตามด้วยเลือดสีแดงสดไหลออกมาจากปากแผลไม่ต่างจากน้ำก๊อก ความเจ็บปวดนั้นมีเพียงเสี้ยวเดียวเท่านั้น
"พ่อ…แม่…" ผมพูดพลางสะอื้นไปด้วย ภาพวันวานทุกอย่างนั้นถูกฉายขึ้นในหัวเพียงเสี้ยววินาที เป็นภาพที่ผมเกิดโดยมีแม่อุ้มผมอยู่ในอ้อมกอด โดยมีพ่อยืนร้องไห้อยู่ข้าง ๆ และยังมีเพื่อนของแม่ที่ทำงานอยู่ที่เดียวกันมาเยี่ยมผม ภาพในวันที่ผมเดินเตาะแตะได้ ซึ่งผมกำลังเดินไปหาแม่ที่กำลังนั่งยอง ๆ และเรียกผมให้เดินไปหา ภาพของผมที่ยิ้มหัวเราะร่าอย่างสนุกสนานเมื่อได้พ่อจับผมโยนขึ้นไปบนอากาศและรับไว้ได้อย่างทันเวลา ภาพที่แม่นอนพิงร่างของพ่อที่หลับไปแล้วโดยที่อุ้มผมที่ยังเป็นทารกซึ่งกำลังหลับอยู่ไว้ในอ้อมกอด เธอมองมาที่ผมก่อนที่จะบรรจงจุมพิตที่หน้าผากอย่างแผ่วเบา พร้อมกับกระซิบว่า
"พ่อกับแม่รักลูกนะ" เธอพูด
เพียงเสี้ยววินาทีนั้นผมใช้ดาบตวัดไปที่ศีรษะของทั้งสองคนขาดเป็นสองส่วนก่อนที่ผมจะระเบิดความรู้สึกเสียใจอย่างสุดชีวิตออกมา
"ว้ากกกกกกก!!!!"
เมื่อผมตั้งสติกลับมาได้ ก็คือต่อเมื่อพลังซอมบี้ได้หมดลงไปแล้ว ผมสังเกตตัวเองได้ว่าผมเพิ่งอาละวาดและพังบ้านจนห้องพ่อแม่หายไปเสี้ยวหนึ่ง เผยให้เห็นวิวที่ไม่ค่อยน่าดูเท่าไหร่ ผมไม่เห็นร่างกายของพ่อแม่แล้ว เห็นและซากเนื้อหนังของใครบางคนที่เลอะเต็มตัวไปหมด พอรู้ว่าเป็นของคนที่ผมเพิ่งปลิดชีวิตไปเมื่อกี้ก็อดที่จะโทษตัวเองไม่ได้ ความจริงลึก ๆ ผมอยากจะเอาพวกท่านไปฝัง แต่สุดท้ายร่างกายของพวกท่านก็แหลกไม่มีชิ้นดี ผมกลับไปที่ห้องของตัวเองปรากฏว่าเจอกระเป๋าเป้หนึ่งใบวางอยู่บนเตียงพร้อมกับจดหมายหนึ่งฉบับที่วางอยู่ข้าง ๆ กัน จดหมายจ่าหน้าถึงผม เขียนโดยลายมือของพ่อ
ถึง เอ็น ลูกรัก
พ่อไม่รู้ว่าพ่อจะกลายร่างเป็นซอมบี้เมื่อไหร่ แต่อยากจะบอกให้รู้ว่าตลอดเวลาที่ลูกเกิดมาเป็นเวลากับพ่อและแม่มีความสุขที่สุดในชีวิต แม้ว่าลูกจะเกิดมาโดยไม่ได้ตั้งใจก็ตาม อย่างที่เคยเล่าไว้ว่าพ่อกับแม่เคยเป็นเพียงลูกค้ากับผู้บริการมาก่อน ลูกจึงคิดว่าตัวเองเกิดมาไม่มีค่าอะไร แต่ในความเป็นจริงแล้วลูกเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตของพ่อและแม่ จะโทษพวกเราก็ได้ที่ให้ลูกเกิดมาแบบนี้ แต่ชาติหน้ามีจริงก็มาเจอกันอีกนะ พ่อเตรียมเสบียงอาหารและน้ำเอาไว้แล้ว ไม่รู้ว่าลูกจะรอดกลับมาหรือเปล่า แต่พ่อเชื่อว่าลูกจะต้องมาหาแน่นอน แต่ถ้าเจอว่าเราสองคนกลายเป็นซอมบี้ อย่าคิดจะลังเลเด็ดขาด มีปืน ยิงเข้าที่หัว มีมีด แทงที่หัว พ่อเชื่อว่าลูกทำได้ รอดต่อไปให้ได้นะ
รัก
พ่อและแม่
ก็รู้สึกแปลก ๆ ที่ไม่ใช่แม่เป็นคนเขียน แต่สิ่งที่ผมได้รับก็มีความรู้สึกไม่ต่างกัน ใช่…ก่อนที่ผมจะเกิดมา พ่อผมเป็นลูกค้าประจำของแม่ แต่พอเกิดอุบัติเหตุเข้าเป็นต้นเหตุที่ทำให้แม่ท้องและคลอดผมออกมา ตอนแรกผมอาจจะไม่ได้เกิด แต่โชคดีที่พ่อรับผิดชอบโดยการแต่งงานกับแม่ เชื่อเถอะว่าเมื่อมารู้ความจริงเมื่ออายุสิบหกก็รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าที่สุด แต่มันโชคดีของผมอีกที่ไม่มีใครในโรงเรียนรู้มาก่อนว่าผมเป็นลูกชายของสาวบริการ


## CHAPTER 23: น้ำตาที่ไร้ความชุ่มชื้น

มันไม่ง่ายเลยที่จะทำใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ น้ำตาหลายร้อยหยดหลั่งไหลลงมาไม่ต่างจากสายน้ำ สิ่งที่ผมคาดหวังไว้ว่าพ่อกับแม่อาจจะรอดได้ แม้จะรู้ตัวอยู่ก่อนหน้าแล้วว่ามันเป็นเพียงแค่ฝันลม ๆ แล้ง ๆ ผมเชื่อในพระเจ้าที่จะคุ้มครองพวกท่านได้ เมื่อยามที่ได้ประกาศหันหลังผู้ท่าน สิ่งที่เลวร้ายและไม่อยากให้เกิดขึ้นมันก็เกิดขึ้นจนได้ เพียงแค่มีซอมบี้บุกโลกก็เลวร้ายขนาดไหนแล้ว ผมนั่งอยู่ในห้องนอนของตัวเองพลางคิดถึงเรื่องราวต่าง ๆ มากมายรวมถึงมีภาพมากกว่าหลายล้านภาพหลั่งไหลและผ่านไปในหัวเรื่อย ๆ จนไม่รู้ว่าภาพไหนเป็นภาพอะไร แต่พอที่จะสรุปได้ว่ามันอาจจะเป็นภาพแห่งความทรงจำที่มันเข้ามาในหัว
ตอนนี้ผมไม่มีครอบครัวให้กลับไปหาแล้ว…
ผมตัวคนเดียวแล้ว…
ที่แย่กว่านั่นก็คือ…
ผมเป็นคนฆ่าพ่อแม่ของตัวเอง….
จะพูดเต็มปากก็ไม่ได้อีก เพราะว่าพวกเขาได้ตายตั้งนานแล้วจนกระทั่งฟื้นคืนชีพขึ้นมาเป็นซอมบี้ที่ไร้จิตใจ ไร้ความคิดอย่างที่เห็น ในความเป็นจริงผมเป็นคนที่ทำให้ร่างกายของพวกเขาไม่มีวันขยับได้อีกต่างหาก ต่อให้ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นฆาตกร แต่เทียบกันแล้ว ซอมบี้อีกตั้งหลายร้อยกว่าตัวที่ผมฆ่าไปก่อนหน้านั้นล่ะ? โลกทั้งใบจะไม่กล่าวหาว่าผมเป็นแจ็ค เดอะ ริปเปอร์ เลยเหรอ ลึก ๆ แล้วผมสรรเสริญเขานะ เป็นฆาตกรที่ตามฆ่าแต่ผู้หญิงตั้งหลายศพแล้วตำรวจก็ไม่สามารถจับได้ แต่น่าเสียดายที่ผมไม่เคยอ่านประวัติเขาเลย ถ้าผมบังเอิญเดินผ่านร้านหนังสืออาจจะเข้าไปหามาอ่านสักเล่มและคงหวังว่ายังจะมีให้ขโมยแทนที่จะขายและยังไม่ถูกทำลายไปนะ
ไม่มีน้ำตาให้ไหล ทั้ง ๆ ที่รู้สึกเสียใจ…เป็นเพราะอะไรกันแน่? พลังซอมบี้ที่อยู่ในตัวงั้นเหรอ? มันก็คงจะเป็นไปไม่ได้ แต่ก็อาจจะเป็นไปได้ เพราะผมก็ไม่เคยเห็นซอมบี้หลั่งน้ำตาเหมือนกัน
แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่จะมานั่งเสียใจอยู่แบบนี้ พวกพ้องของผมกำลังมีปัญหาใหญ่ ทันใดนั้น อะดรีนาลีนก็สูบฉีดไปทั่วร่างกาย ส่งผลให้อารมณ์อ่อนไหวเมื่อสักครู่ได้มลายหายไปราวกับว่าเมื่อกี้ผมไม่ได้แสดงความเสียใจออกมาเลยแม้แต่น้อย ผมหยิบเสื้อยืดสีแดงมาใส่และเสื้อคลุมสีดำที่ชายเสื้อยาวลงมาถึงเข้ามาสวม ซึ่งทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองเหมือนแวมไพร์ แต่ในความเป็นจริงก็เป็นได้แค่ซอมบี้ จากนั้นก็คว้ากระเป๋าเป้ขึ้นมาสะพายไว้ก่อนที่จะวิ่งออกจากห้องไป ซึ่งผมก็ไม่ลืมที่จะเอาขวดเล็กติดมือไปด้วย เพื่อที่จะใส่เลือดซอมบี้มาดื่มเพื่อกลายร่าง ตอนนี้ผมเริ่มชินกับร่างของซอมบี้แล้ว แม้ว่าช่วงแรก ๆ ที่กลายร่างจะมีอาการเจ็บแปลบ ๆ บริเวณกล้ามเนื้อและกระดูกซี่โครงยาวจนไปถึงกระดูกสันหลัง นั่นอาจเป็นเพราะว่าการกลายร่างอาจจะต้องเคลื่อนบางส่วนของร่างกายเพื่อคงความแข็งแกร่งเพื่อรองรับพลังก็เป็นได้ ผมเจอซอมบี้ระหว่างทาง ผมใช้ดาบฟันคอของมันจนขาด โดยปกติแล้วมนุษย์ถ้าโดนตัดหัวออกจากบ่าจะมีเลือดพุ่งกระฉูดเป็นน้ำพุจากเส้นเลือดใหญ่ แต่มันใช้ไม่ได้กับพวกซอมบี้เพราะเลือดของพวกมันไม่ไหลเวียนตามร่างกายเนื่องจากหัวใจหยุดเต้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว สิ่งที่ผมทำก็คือของควักหัวใจของมันออกมาและคั้นเลือดออกมาให้มากที่สุด เชื่อเหอะว่ากลิ่นของพวกมันเหม็นยิ่งกว่าเลือดมนุษย์หลายเท่าได้ และยังเป็นสีดำจนผมไม่ได้รู้สึกอยากจะพิศวาสมันสักเท่าไหร่ สู้ให้พวกมันมารุมกัดแล้วค่อยกลายร่างจะดีที่สุด แต่จากประสบการณ์การกลายร่างมาไม่กี่ครั้ง ผมจะต้องเสียพลังเล็กน้อยเพื่อรักษาแผลรอยกัดนี่อีก ถ้าดื่มเลือดแล้วกลายร่างจะดูเป็นการประหยัดพลังได้มากกว่า
แต่ก็นะ…ได้อย่างก็ต้องเสียอย่าง
สัจธรรมของโลกชัด ๆ
เมื่อบรรจุเลือดซอมบี้ได้เต็มแล้วก็จัดการนำฝามาปิดไว้แล้วเอาใส่ในกระเป๋าเสื้อคลุม โชคดีที่เป็นขวดไม่เล็กมาก จึงไม่ต้องห่วงเรื่องน้ำหนัก ผมเลยสามารถเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วยิ่งขึ้น เชื่อเถอะว่าพลังซอมบี้ที่ค้างอยู่ในตัวนั้นยังทำหน้าที่เสริมสมรรถภาพของผมได้ดีโดยการทำให้ผมวิ่งได้เร็วขึ้นจากความเร็วมนุษย์ปกติ พละกำลังก็มากขึ้นตาม แต่ก็ได้แค่เทียบเท่าเดอะ ร็อค เท่านั้น แต่โชคดีที่ผมเจอรถจักรยานยนต์จอดล้มอยู่หน้าคอนโดอยู่หลายคัน ซึ่งแต่ละคันดูสภาพไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ส่วนมากจะสกปรกด้วยซ้ำ รถจักรยานยนต์พวกนี้จะเป็นรุ่นเวฟ แต่เมื่อมองดี ๆ แล้วผมกลับเจอขุมทรัพย์ นั่นก็คือ 'บิ๊กไบก์' สีดำซึ่งเป็นสีที่ผมโปรดปรายเอามาก ๆ แม้ว่าสภาพจะดูสกปรกไปหน่อย แต่พอจับยกขึ้นมาตั้งและสตาร์คเครื่อง (มีกุญแจเสียบคาไว้อยู่) เครื่องยนต์ดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไรมาก เสียงเครื่องยนต์คำรามดังสนั่นเมื่อผมควบมัน ไม่ต่างจากม้าศึกที่มีอัศวินคู่ใจขี่อยู่
เพียงไม่กี่นาทีผมก็สามารถไปถึงคอนโดของนิวได้ แต่สิ่งที่เห็นก็คือประตูใหญ่หน้าคอนโดถูกทำลายลงไปแล้ว เศษกระจกและเศษไม้แปรรูปที่หักออกมาจากบานประตูบานใหญ่ตกมากองกับพื้นรวมถึงเศษอิฐ เศษปูน ที่ดูแล้วน่าจะมีการระเบิดเกิดขึ้น ซึ่งศัตรูเป็นใครกันถึงมีอาวุธแบบนี้ได้
มีซอมบี้เดินป้วนเปี้ยนอยู่ราวสิบตัว ไม่จำเป็นต้องใช้พลังซอมบี้ก็ได้ ความจริงถ้าจะใช้พลังซอมบี้ก็ไปกัดที่คอของตัวใดตัวหนึ่งและดื่มเลือดจนกลายร่างก็ได้ ไม่จำเป็นจะต้องคั้นเลือดใส่ขวดเก็บเอาไว้เลย
แต่ก็ช่างมันเถอะ…
ผมเดินเข้าไปฟันหัวซอมบี้ตก มีเลือดซึมไหลออกมาจากบาดแผล ผมจึงถือโอกาสเอาปากไปประกบกับแผลนั้นและดื่มเลือดที่ส่งกลืนเหม็นเนานั้นทันที พละกำลังของผมเริ่มหลั่งไหลเข้ามาในตัว อะดรีนาลีนสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง การไหลเวียนของเลือดเร็วขึ้นจนร่างกายเริ่มร้อนฉ่า ใบมีดของผมผ่าศีรษะซอมบี้สองตัวขาดในฉับเดียว และฟันคออีกสามตัวหลุดจากบ่า ตอนนี้ขอให้มีพลังซอมบี้ ต่อให้มาพันตัวก็น่าจะรับมือไหวอยู่สบาย ๆ
เมื่อจัดการพวกมันจนหมด ผมรีบวิ่งไปที่ลิฟต์ ซึ่งในตอนนี้มันก็ยังทำงานเป็นปกติเมื่อกดปุ่ม ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ทำงาน ซึ่งมันก็ทำให้ผมโล่งใจได้หนึ่งเปาะ ครั้นประตูลิฟต์เปิด ผมรีบเข้าไปอยู่ในลิฟต์ทันทีและกดไปชั้นที่เป็นบ้านของผมในตอนนี้
หรืออาจจะไม่ใช่แล้วก็เป็นได้
นิ้วของผมรัวปุ่มปิดลิฟต์อย่างบ้าคลั่งเพื่อให้ประตูลิฟต์เหล็กหนาเฮงซวยนี่ปิดให้เร็วที่สุด แต่ต่อให้กดจนปุ่มยุบหายไปมันก็ไม่ทำให้อะไรดีขึ้น แต่ความคิดนั้นมันดันสวนทางกับอารมณ์ของผมพอดี เมื่อลิฟต์ได้ถูกดึงขึ้นไป สิ่งที่ผมรู้สึกได้อย่างหนึ่งก็คือ ระหว่างที่ตู้ลิฟต์กำลังถูกดึงขึ้นไป มันรู้สึกโงนเงนผิดปกติ ทั้ง ๆ ที่โดยปกติแล้วมันควรนิ่งกว่านี้ จู่ ๆ ลิฟต์ก็เกิดกระแทกขึ้นมา จากนั้นรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังดิ่งจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ
ฉิบหายล่ะ…สลิงลิฟต์ขาดงั้นเหรอ!?


## CHAPTER 24: จากที่ต่ำ…ขึ้นสู่ที่สูง

จากที่สูง…ลงสู่ที่ต่ำ…
กาลเวลารอบตัวถูกทำให้ช้าลง ดวงตามองตรงไปยังประตูลิฟต์ ไม่เห็นอะไรนอกจากภาพที่สั่งสะเทือนเมื่อรู้ตัวเองว่ากำลังตกจากที่สูง ซึ่งในความเป็นจริงแล้วมันตกลงมาจากชั้นห้า แต่นั้นมันก็พอที่จะทำให้คนธรรมดาตายไม่ก็พิการตลอดชีวิตได้ แต่ถ้าเป็นผมก็ไม่รู้ว่าชะตาของตัวเองจะมาถึงจุดไหน จุดที่ต้องมาตายอนาถในลิฟต์แบบนี้ หรือจะพิการ ถ้ามองกันอย่างตรงไปตรงมา ความตายก็น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วก็เป็นได้ จริง ๆ ช่วงที่อยู่ในสถานะที่มีพลังซอมบี้อยู่ก็คงจะไม่เป็นอะไรมาก
ตู้ม!!!!
ผมละตัวลิฟต์ตกลงสู่ที่ต่ำเป็นที่เรียบร้อย ซึ่งมันไม่ใช่ชั้นหนึ่ง แต่เป็นชั้นใต้ดิน
แรงกระแทกทำให้ร่างกายกระแทกกับพื้นลิฟต์จัง ๆ โชคดีที่ศีรษะไม่โดน ไม่งั้นผมอาจจะตายไปจริง ๆ ก็เป็นได้ ตู้ลิฟต์โดยสารบิดงอรวมถึงประตูที่ปิดอยู่ ส่วนร่างกายของผมมีกระดูกซี่โครงหักประมาณห้าซี่ ซึ่งถือว่าเยอะมาก ๆ ความเจ็บปวดไม่ได้ถูกแสดงออกมา เพราะโชคดีทีมีอะดรีนาลีนสูบฉีดไปทั่วร่างกายเพื่อบรรเทาอาการเจ็บปวด นั่นมันก็เพียงพอที่จะใช้พลังซอมบี้รักษาและสมานกระดูกที่แตกหักเข้าได้ ผมค่อย ๆ ยันตัวเองให้ลุกขึ้น พยายามควบคุมจังหวะการหายใจให้อยู่ในระดับที่คงที่ แม้ว่าอะดรีนาลินจะสูบฉีดขนาดไหน แต่ถ้าหายใจเข้าออกมากเกินไปก็จะทำให้ออกซิเจนที่มีจำกัดหมดไปแน่นอน
ผมตะเกียกตะกายไปหาประตูลิฟต์และใช้พลังซอมบี้ทั้งหมดพยายามง้างประตูลิฟต์ให้เปิดออก ผลที่ได้ก็คือมันไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว ดูจากสภาพมันคงติดอะไรแน่นอน เชื่อเถอะไม่ว่าผมจะออกแรงมากเท่าไหร่ ผลลัพธ์ก็ยังเป็นเหมือนเดิม
ในที่สุดผมก็ถอดใจ แต่พอลองมาคิด ๆ ดูแล้ว สลิงลิฟต์มันไม่น่าจะขาดง่ายขนาดนี้ ถ้าไม่มีใครไปตัดมัน ผมเชื่อใจพรรคพวกของผมว่าไม่มีใครอยากไปยุ่งกับมันอย่างแน่นอน แถมเวลาผ่านไปเพียงเดือนกว่า ในระยะเวลาแค่นี้ไม่สามารถทำให้สลิงลิฟต์เปราะบางถึงขนาดบรรทุกคนหนึ่งคนไม่ได้จนมันขาด นั่นหมายความว่าต้องมีใครสักคนขึ้นไปตัดมันก่อนหน้านี้แล้ว
ซึ่งมันมีอยู่คนเดียว หนึ่งในแก๊งของวินมันเข้ามาบุกถึงที่นี่ ซึ่งทุกคนอาจจะตกอยู่ในอันตรายก็ได้
......….
ที่ห้องของนิว
"เสียงอะไรน่ะ?" นิวทัก
"เสียงของลิฟต์ที่ถูกพวกเราตัดไงล่ะ ตอนนี้อาจจะมีใครสักคนใช้ลิฟต์แล้วบังเอิญทำให้ลิฟต์ตก" ลูกน้องของ
วินคนหนึ่งพูด แต่ผู้บัญชาการของทีมนี้ไม่ได้สนใจ
"คุกเข่า!" เสียงของผู้นำหญิงคนหนึ่งสั่งให้นิวคุกเข่าในระหว่างที่ตัวเธอกำลังชี้ปลายกระบอกปืนไปหาฟางที่กำลังคุกเข่าชูมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะ ภายในห้องเละเทะไม่มีชิ้นดีที่เกิดจากการต่อสู้ นัทกับกิ๊บถูกเหล่าชายฉกรรจ์แห่งแก๊งนักเลงสยามสี่คนล็อกตัวเองไว้ แต่ละคนที่เหลือถือปืนไรเฟิล และกำลังชี้มาหานิวที่กำลังยืนอยู่กลางวงล้อมของศัตรู พวกมันบุกรุกเข้ามาตอนที่คนอื่นกำลังนอนอยู่ที่นอน กิ๊บไม่มีเวลามากพอที่จะพุ่งไปหยิบปืนของตัวเอง จึงถูกจับได้ง่าย ดูเหมือนว่าเธอจะถูกลวนลามนิดหน่อย ส่วนนัทนั้นช่วยเธอไม่ได้ เขาพุ่งเข้าไปชกหน้าของคนที่ล็อกแฟนสาวของตัวเอง แต่สุดท้ายก็โดนอีกคนพุ่งเข้ามาซัดเข้าลงไปนอนกับพื้นได้ในหมัดเดียว ส่วนนิวจัดการไปได้สองคนแต่ก็โดนผู้นำหญิงคนนั้นยิงเข้าที่แขนขวาก่อนที่เขาจะไปคว้าปืนพกได้ทัน ในความเป็นจริงพวกเขาประมาทเกินไป พวกเขาไม่น่าวางอาวุธไว้ห่างจากตัวเลย นิวคิดเช่นนั้น รวมถึงทุกคนด้วย
"กูบอกให้คุกเข่า" ไม่ช้า ผู้นำหญิงคนนั้นก็ยิงไปที่พื้น เฉียดใบหน้าของฟางเพียงเล็กน้อย แต่นั่นก็ทำให้เกิดรอยแผลเล็ก ๆ ผ่ากลางใบหน้าที่แสนงดงามไป เลือดอุ่น ๆ มีแดงไหลออกมาจากแผล เมื่อหญิงสาวกลับออกจากภวังค์ช็อกแล้ว แต่ก็เริ่มร่ำไห้ด้วยความกลัว ท่ามกลางความตกใจของนิวและกิ๊บ ทำให้กิ๊บยิ่งดิ้นรนเข้าไปใหญ่
"มึงขี้โกงนี่อีสัส!!" กิ๊บแยกเขี้ยวขู่ "แน่จริงก็ลองมาสู้กันดูสิวะ!! คาโอริน!!"
ใช่…เธอคือคาโอริน ผู้หญิงที่ทุกคนลืมไว้บนรถเมื่อครั้งที่หนีออกมาจากมหาวิทยาลัยด้วยกัน ความจริงนิวก็ไม่ได้แปลกใจที่คาโอรินกลับมาในสภาพของแก๊งนักเลงสยามแบบนี้ มันเป็นเรื่องที่ไม่น่ายินดีเอาเสียเลย ความเครียดครอบงำจิตใจของนิวว่าจะทำอย่างไรดี ในความเป็นจริงนิวคิดในหัวตลอดว่า เอ็นจะเป็นอย่างไรบ้าง…? จะตายหรือเปล่า…? ถ้าคิดในแง่ร้ายเอ็นคงจะตายไปเรียบร้อยแล้ว ศรัทธาของนิวจึงหมดลงตรงนั้น
"เอ็น…" ฟางสะอื้น "เธอจะปลดผนึกก็ได้นะ"
"กูก็ไม่อยากจะเปลื้องน้ำลายตะคอกมึงเลยนะอีฟาง" คาโอรินถอนหายใจก่อนที่จะพุ่งเข้ามาตะคอกใส่หูของฟาง "กูบอกไปก่อนหน้านี้แล้วใช่มั้ยว่าให้เงียบ!! ไม่งั้นกูจะยัดตะกั่วเข้ากบาลมึงตอนนี้นี่แหละ!!"
"เฮ้ย…ใจเย็นน่าคาโอริน" นิวเอาน้ำเย็นเข้าลูบ "ฉันจะทำในสิ่งที่เธอบอกเดี๋ยวนี้แหละ"
จากนั้น นิวก็ยกมือทั้งสองขึ้นเหนือศีรษะก่อนที่จะค่อยคุกเข่าลงทีละข้างอย่างช้า ๆ สายตามองเข้าไปในแววตาของคาโอรินที่ตอนนี้ฉายแววความแค้นและความกลัวในเวลาเดียวกัน เธอกำลังฝืนอะไรบางอย่างอยู่ จากนั้นก็ค่อย ๆ มองไปยังลูกน้องของคาโอรินที่มีกันอยู่ประมาณสิบคน อาวุธคบมือ แต่คิดผิดที่ใส่เพียงเสื้อยืดบาง ๆ ราคาถูกและกางเกงขาสั้นถูก ๆ ที่ไม่เหมาะกับการเอาชีวิตรอดในโลกแบบนี้เอาเสียเลย มีแต่คาโอรินที่ใส่กางเกงยืนขายาว ใส่เกราะกันกระสุนของตำรวจ ผมถูกมัดรวบไว้ด้านหลังเป็นหางม้า เชื่อเถอะ มันทำให้เธอดูสวยขึ้นเป็นกอง แทนที่จะปล่อยผมให้สยาย อาจเป็นเพราะตอนนั้นเธออาจจะยังไม่ได้สระผมก่อนเข้าเรียนคาบเช้าก็เป็นได้
"ดี…เชื่อฟังกันแบบนี้ตั้งแต่แรกก็ไม่มีใครต้องเจ็บตัวแล้ว แถมยังไม่มีใครจะต้องเสียโฉมด้วย" เธอมองไปที่ตัวประกันของตัวเองซึ่งตอนนี้เลือดไหลย้อยลงมาตามใบหน้าผสมกับน้ำตา จนใบหน้าอันงดงามที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด เธอไม่ได้เสียใจที่ตัวเองจะต้องเสียโฉม แต่เสียใจที่ศักดิ์ศรีของแฟนหนุ่มจะต้องถูกเหยียบย่ำขนาดนี้
"นิว ปลดผนึกเถอะ…" ฟางพูด
"ไม่" เขาปฏิเสธ "ฉันให้คำสัญญากับทุกคนแล้วว่าจะไม่ปลดผนึกพลังของตัวเองจนกว่าเราจะได้เจอกันอีก"
"คุยอะไรกันวะ?" คาโอรินใช้ปลายกระบอกปืนเกาหัวของตัวเองก่อนที่จะทำปืนลั่น
ปัง!!!
นั่นทำให้ทุกคนตกใจเป็นอย่างมาก โชคดีหรือโชคร้ายก็ไม่รู้ที่วิถีกระสุนห่างศีรษะเธอไปถึงสองเซนติเมตร แต่ดูเหมือนว่านั่นเป็นการจงใจมากกว่า ดูจากสีหน้าและแววตาของเธอนั่นไม่ได้ตกใจกับช่วงเวลาเฉียดตายเลยแม้แต่นิดเดียว แต่กลับหัวเราะออกมาอย่างสะใจ นั่นส่งผลให้ลูกน้องของตัวเองลดการ์ดลงมาเล็กน้อยและให้ความสนใจเพียงครึ่งเดียวไปหาผู้บังคับบัญชาของตัวเอง
"ปืนมันไม่ใช่ของเล่นจริง ๆ ด้วยแหะ" เธอแสยะยิ้มพร้อมเอาปลายกระบอกปืนไปส่องที่ตาขวาของตัวเอง ซึ่งนั่นได้สร้างความหวาดเสียวให้กับทุกคนที่เห็นสุด ๆ รวมถึงฟางที่กำลังกลัวสุดขีดว่าตัวเองจะโดนเป่าสมองหรือเปล่า แต่ฉากนี้มันทำให้เธอนึกถึงในคืนที่เธอโดนจับตัวไป ซึ่งนิวและแก๊งของเขาเองมาช่วยและต้องปะทะกับคนหนึ่งพันคน ซึ่งเหตุการณ์นั้นก็ผ่านมาเจ็ดปีแล้ว
"นิว…เค้าขอร้องละนะ" ฟางสะอื้น "ช่วยพวกเราด้วย"
ตัดมาที่ผมซึ่งตอนนี้สมานกระดูกซี่โครงได้แล้ว ผมตัดสินใจกระโดดขึ้นไปผลักประตูเพดานลิฟต์ให้เปิดออกก่อนที่จะดันตัวเองให้ขึ้นมาอยู่หลังคาลิฟต์ อากาศในนี้อับชื้นผมเห็นซากศพของซอมบี้นอนตายอยู่ห้าศพ เลือดของมันไหลนอง ผมจัดการก้มลงไปดื่มเลือดจากปากแผลเพื่อให้พลังซอมบี้ของตัวเองยังคงอยู่ เชือกสลิงที่ถูกตัดขาดถูกกองไว้ตรงนั้น ซึ่งพอหยิบขึ้นมาตรวจสอบ ต่อให้ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญก็รู้ได้ทันทีว่าเชือกสลิงนั้นได้ถูกตัดด้วยของมีคม ซึ่งไม่จำเป็นจะต้องระบุได้ว่าใช้อะไร แต่รู้ได้อย่างชัดเจนว่าต้องเป็นพวกของแก๊งวินแน่นอน ผมจัดการปีนโพรงลิฟต์อย่างบ้าคลั่ง โชคดีที่มีส่วนที่สามารถเกาะได้ แถมยังโชคดีซ้ำสองที่พลังซอมบี้ผมนั้นทำให้ร่างกายและพละพลังเหนือกว่ามนุษย์ปกติหลายเท่า ร่างกายของผมยืดหยุ่นขึ้น เหมาะสำหรับการต่อสู่และการเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วว่องไว ทุกมือที่ไขว่คว้านั้นไม่ได้แสดงออกถึงความเหนื่อยล้าเลย ผมแทบจะไม่รู้สึกถึงมันเลยด้วยซ้ำ
จากที่สูง…ลงสู่ที่ต่ำ…
แต่ตอนนี้มันกลับตาลปัตรไปหมดแล้ว
เพราะตอนนี้ผมกำลังตะเกียกตะกายสุดแรงเพื่อที่จะขึ้นจากที่ต่ำสู่ที่สูง
ผมนับชั้นไปเรื่อย ๆ
ชั้นแปด…
ชั้นเก้า…
ชั้นสิบ…ใกล้แล้ว อีกนิดเดียว
ชั้นสิบเอ็ด!!
ผมหยุดที่ชั้นนี้ก่อนที่จะใช้มือที่นิ้วทั้งห้าเหยียดตรงและแทงเข้าไปช่องระหว่างประตูลิฟต์ที่ปิดไม่สนิท ซึ่งครั้งนี้ได้ผล ประตูลิฟต์เปิดออกและผมยกเท้าขึ้นมาเหยียบบนโครงเหล็กก่อนที่จะใช้มืออีกข้างสอดเข้าไปที่ช่องและออกแรงง้างจนสุดกำลัง
สุดท้ายประตูลิฟต์ก็ถูกเปิดออก พร้อมกับตัวผมที่พุ่งออกไปยังห้องของนิว มีลูกน้องคนหนึ่งยืนเฝ้ายามอยู่หน้าห้อง เมื่อเห็นผมพุ่งเข้ามาก็ตกใจกับใบหน้าที่บิดเบี้ยวของผม ซึ่งไม่ต่างจากใบหน้าของซอมบี้ จึงยิงไปที่ลำตัวของผม ขอโทษทีที่กระสุนพวกนั้นทำอะไรร่างกายของผมไม่ได้ ยกเว้นว่าจะเล็งที่หัว แต่ก็ช้าไปเสียแล้ว เพราะว่าผมสามารถเข้าถึงตัวเขาได้ก่อน หลังจากนั้นผมจับหัวของชายคนนั้นแล้วหักคออย่างไร้ปรานี
ให้ตายสิ…ผมกลายเป็นปีศาจไปแล้วหรือไงเนี่ย…
ปัง!!!
นั่นเป็นอีกครั้งในรอบวันที่กาลเวลาถูกปรับให้ช้าลง ในเวลาเพียงเสี้ยววินาทีนั้นยาวนานราวกับเป็นชั่วโมง ภาพที่ผมเห็นก็คือ มีคนคนหนึ่งได้ยิงกระสุนตะกั่วเข้ามาหาผม กระสุนลูกนั้นจะไม่เป็นผล ถ้าโดนแค่ที่ลำตัว แต่นี่มันถูกเล็งมายังศีรษะของผมซะงั้น!!


## CHAPTER 25: ชายส่งสาส์นปริศนา

"เอ็นระวัง!!" ฟางกรีดร้องอย่างเสียขวัญเมื่อเห็นคนคุ้นหน้ากำลังจะถูกมัจจุราชบินเข้ามาปลิดชีพ เวลาถูกทำให้ช้าลงอีกแล้ว เหมือนกับที่เคยเกิดขึ้นก่อนที่ลิฟต์จะตกลงไปถึงพื้น กระสุนตะกั่วที่กำลังจะเข้ามาเจาะกะโหลกเหมือนพยายามจะสื่อสารกับผมว่าให้ผมยืนอยู่นิ่ง ๆ และให้มันฝั่งร่างลึกอยู่ในหัวสมองของแกเดี๋ยวนี้ มันหมุนควงสว่างอย่างบ้าคลั่งโดยไม่ได้คิดหน้าคิดหลังว่าหลังจากนั้นจะเป็นยังไง แต่มันคงคิดได้อย่างเดียวว่ามันต้องทำหน้าที่ของมันให้สำเร็จ เป็นภารกิจสุดยอดที่ต้องปลิดชีวิตคน ๆ นึง
ผมใช้ความเร็วทั้งหมดเบี่ยงตัวหลบกระสุนนั่น แต่โชคร้ายที่มันเจาะเข้าไปที่ใบหน้าของผมอย่างจัง
เผะ!!
"กรี๊ดดดดดดดดดดด!!!!!!!" ฟางกรีดร้องอย่างหวาดกลัว
ทุกคนเบิกตาโพลงเมื่อกระสุนเม็ดนั้นเจาะเข้าไปที่ใบหน้าจนทำให้แก้มระเบิด แต่ศีรษะไม่ได้เสียหาย แต่แรงกระแทกนั้นทำให้ผมหงายหลังลงไปนอนกับพื้นอย่างช่วยไม่ได้ ผมรู้สึกถึงแรงกระแทกนั้น ใช่…เหมือนกับตัวเองโดนหมัดเล็ก ๆ แต่กลับมีพละกำลังที่มากมายซัดเข้าตรงใบหน้าอย่างจัง ๆ เชื่อเหอะว่านั่นเป็นเพียงศูนย์จุดศูนย์ศูนย์หนึ่งวินาทีเท่านั้น
เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา ผมยังหายใจอยู่ ผมรู้สึกถึงหยดเลือดเย็น ๆ ที่อยู่บนใบหน้าของตัวเอง ความเจ็บปวดที่ยังคงรู้สึกได้นั้นเจ็บปวดราวกับโดนไฟมาคลอกบนใบหน้า แต่พอมองลงไปเห็นเลือดไหลกระฉอกออกมาเป็นสายน้ำ ผมรู้ได้ทันทีเลยว่ากระสุนนั้นทำให้ผมเป็นแผลเหวอหวะบนใบหน้า แต่โชคดีที่ดวงตาไม่เป็นอะไร ไม่งั้นผมอาจจะตาบอดไปตลอดชีวิตเลยก็ได้
ถ้าเป็นแบบนั้นจริงผมขอตายยังซะดีกว่า
ผมใช้พลังซอมบี้ค่อย ๆ เยียวยาสร้างเซลล์ใหม่ทดแทนและสมานแผลให้หายกลับเป็นเหมือนเดิม ซึ่งทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพียงสิบวินาที ผมค่อย ๆ ชันตัวเองให้ลุกขึ้นมา ท่ามกลางความงงงวยของทุกคนรวมถึงคาโอรินที่มือเริ่มสั่นเทิ้ม ความหวาดกลัวกำลังจะครอบงำจิตใจของเธอ คาโอรินถูกส่งมาฆ่าพรรคพวกของเอ็นให้หมด แต่วินไม่ได้บอกอะไรกับเธอเกี่ยวกับสิ่งนี้เลย เมื่อครั้งที่เธอเหนี่ยวไกและทำให้เอ็นกระเด็นหงายหลังไปนั้น ทำให้เธอดีใจมากกว่าที่เคยดีใจมากก่อนในชีวิต แต่ในเมื่อเป้าหมายที่น่าจะกำจัดได้แล้วกลับลุกขึ้นมาแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่ยังมีชีวิต บาดแผลเหวอหวะขนาดนั้นยังสามารถหายเป็นปลิดทิ้งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น นั่นทำให้คาโอรินยิ่งหวาดกลัวเข้าไปใส่ ปืนในมือเธอสั่น ซึ่งเธอเองก็รู้ตัวดี ดึงประคองข้อมือของตัวเองเพื่อไม่ให้สั่นไปมากกว่านี้
ตอนนี้ผมยังพูดไม่ได้ เพราะลิ้นขาดไป แต่ก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวมันก็งอกกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว ลูกน้องของวินที่ร่างกายสั่นเทิ้มไม่ต่างจากคาโอริน ผมเชื่อได้ว่าพวกเขาทั้งหมดเคยเห็นกันแต่ในหนัง แต่ไม่เคยคิดว่าจะได้ออกมาเห็นในชีวิตจริง แต่ถ้ามองรวม ๆ ดูแล้ว แค่ซอมบี้มันก็เหนือความเป็นจริงไปมากโข
"ไอ้เอ็นมันถูกกัดเหรอ…?" นิวถามขึ้นมาลอย ๆ แต่ก็ยังคงมองไปที่เอ็น
"ไม่รู้สิ…ดูเหมือนยังมีสติอยู่นะ…" ฟางพูดพลางสะอื้นอย่างหวาดกลัว
ผมยืนขึ้น นั่นทำให้ลูกน้องของวินคนหนึ่งสะดุ้งและเผลอลั่นไกปืนไรเฟิลเข้าที่ท้องผม ใช่…จุกมาก แต่ผมก็ยังคงยืนอยู่ ผมกัดฟังเพื่อระงับความเจ็บปวด จากนั้นก็หยิบปืนไรเฟิลของยามคนหนึ่งที่ผมเพิ่งฆ่าไปเมื่อกี้ขึ้นมาประทับ
"ทิ้งปืนลง!!" ลูกน้องคนนั้นตะคอกใส่ผมและทำท่าเหมือนจะไม่กลัว แต่ในความเป็นจริงอาจจะฉี่รดกางเกงแล้วก็ได้ ใครจะไปรู้ ธรรมชาติของมนุษย์บางคนจะทำเป็นไม่กลัวทั้ง ๆ ที่ตัวเองกำลังกลัวแบบขี้หดตดหาย จิตวิทยาข้อนี้อาจจะใช้ได้กับมนุษย์ขี้ขลาดทั่วไป แต่ไม่ใช่กับผมหรือนิว ผมควักกระสุนออกจากแผลและปล่อยให้แผลสมาน เลือดเลอะมือไปหมด แต่นาน ๆ เข้ามันก็จะเริ่มเหนียวและแห้งไปในที่สุด
"มันเจ็บนะ" ผมโยนหัวกระสุนทิ้งและเล็งปลายกระบอกปืนไปหาลูกน้องของคาโอรินและเหนี่ยวไก นิวเห็นดังนั้นเขาจึงพุ่งเข้าไปจัดการกับลูกน้องอีกคนและแย่งปืนมาได้ เข้ายิงหัวลูกน้องอีกคนที่กำลังล็อกคอนัทอยู่ ซึ่งทำให้เขาเป็นอิสระ ส่วนนัทได้ที เขาพุ่งเข้าไปจัดการกับอักคนที่กำลังล็อกคอแฟนสาวของตัวเอง แต่ทักษะการต่อสู้ของเขาไม่ได้ถูกขัดเกลาเลยแม้แต่น้อย ทำให้หมัดที่ปล่อยออกไปนั้นไร้ค่า แต่โชคดีที่กระสุนปืนของนิวช่วยไว้ทัน จึงทำให้กิ๊บหลุดจากพันธนาการ ผมพุ่งเข้าไปจัดการที่เหลือร่วมกับนิวจนลูกน้องทั้งหมดของคาโอรินตายราบคาบ
ทั้งสี่คนชี้ปลายกระบอกปืนไปที่คาโอรินที่ตอนนี้จับฟางขึ้นมาเป็นโล่และมีปืนชี้ไปที่คอของฟาง ทุกคนยกเว้นนิวต่างพากันกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ซึ่งผมตกใจกับการกระทำของเขาที่แสดงออกทางสีหน้าเป็นอย่างมาก
"ทิ้งปืนและมาคุยกันดี ๆ เถอะน่า คาโอริน" ผมพูด
"พวกมึงทุกตัวแม่งทิ้งกูไว้กลางดงซอมบี้!!" คาโอรินตะคอกอย่างโกรธแค้น "ถ้าไม่มีแก๊งของวินมาช่วยไว้ก็คงจะไม่มีวันได้แก้แค้นพวกมึงหรอก"
"ใจเย็น ๆ ก่อนคาโอริน ตอนนั้นพวกเราไม่ได้ตั้งใจนะ" นิวพยายามเอาน้ำเข้าลูบ "ปล่อยฟางไปก่อน ถ้าไม่อยากมีเรื่องเจ็บตัว ถือว่าเตือนแล้วนะ"
"โอ้โห!" คาโอรินทำหน้าแปลกใจ "ขนาดตอนนี้พวกมึงกำลังเสียเปรียบอยู่แบบนี้มันมีหน้ามาพูดแบบนี้อยู่อีกเหรอ? ใช่! มันก็จริงที่ว่าพวกมึงมีปืนชี้มาที่กูตั้งสี่กระบอก แต่กูมีแค่ปืนพกแค่กระบอกเดียว เลยอาจจะทำให้เจ็บตัว แต่พวกมึงเสียเปรียบที่ว่ากูจะทำให้มึงเจ็บใจ ไอ้นิว! ด้วยการเป่าสมองอีนี่ให้แหลกไปซะ หน้าตาก็ไม่สวยแล้วจะยังมาทำนิสัยเป็นอีนางเอกละครเจ้าน้ำตา อ่อนแอ ไร้ค่า
คิ้วฟางกระตุก
นิวกลืนน้ำลาย
"พอโดนนางร้ายร้ายใส่ ก็ทำเป็นร้องไห้เรียกร้องพระเอกให้มาช่วย แต่ขอโทษนะ นี่มันชีวิตจริง มันยิ่งกว่าในละครอีก หรือไม่จริงล่ะ?"
นิวถอนหายใจละลดปืนลง นั่นทำให้ทุกคนงงงวยกับสิ่งที่เกิดขึ้น
"เป็นอะไรไปวะนิว?" ผมถาม
"คาโอริน" ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกทางจมูก "มึงไปจี้จุดเขาเองนะ เรื่องนี้เค้าไปเกี่ยวนะฟาง"
"ว่าไงนะ?" คาโอรินงง จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าผู้หญิงที่เธอจับตัวมาเป็นตัวประกันนั้น เริ่มจะล็อกไม่อยู่ จากนั้นเธอก็ถูกฟางหมุนตัวก้มเพื่อให้ตัวเองหลุดจากพันธนาการด้วยพละกำลังที่ต่างจากเมื่อก่อนนี้ นั่นสร้างความตกใจให้กับคาโอรินได้ระดับนึงเลยทีเดียว ฟางหมุนตัวเข้ามาเผชิญหน้ากับศัตรูก่อนที่ฟันเข่าไปที่หน้าท้องเต็มแรงจนร่างของคาโอรินลอยเหนือพื้นไปเล็กน้อยก่อนที่จะตกลงสู่พื้นอย่างแรง ฟางไม่รอช้าพุ่งเข้าไปแย่งปืนจากคาโอรินทันที เหตุการณ์นี้สร้างว่ามึนงงให้กับผมและทุกคนยกเว้นนิวได้มาก
"เห็นมั้ย บอกแล้ว" นิวยักไหล่
"กูไม่ได้เป็นนางเอกเจ้าน้ำตา!" ฟางเตะอัดหน้าท้องของคาโอรินแบบไม่ยั้ง "กูไม่ได้อ่อนแอ! มึงไม่รู้หรอกว่าก่อนกลียุคกูไปทำอะไรมา! กูไม่ใช่เป็นคนไร้ค่า! ใครมาร้ายใส่กู กูก็ร้ายกลับได้เหมือนกันโว้ย! กูไม่ได้ต้องการพระเอก! กูต้องการแค่ผัวกูอย่างเดียวจบนะ!!"
คาโอรินนอนจุกอยู่ที่พื้น ฟางชี้ปืนไปที่คาโอรินด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิด แต่โชคดีที่นิวเข้าไปแย่งจากหญิงสาวได้ทันก่อนที่เธอจะฆ่าคนไป ถึงแม้ว่าการฆ่าคนในตอนนี้อาจจะดูเป็นเรื่องธรรมชาติสำหรับบางคน แต่ในบางทีเราก็ลืมวิถีชีวิตเก่า ๆ ของเราไปด้วย ซึ่งมันก็ไม่แปลกที่การดำรงชีวิตของพวกเราในตอนนี้นั้นไม่เหมือนเมื่อก่อน เมื่อโลกของเราไม่มีกฎหมายอีกต่อไป ศาลเตี้ยและความไร้ซึ่งกฎเกณฑ์ได้เข้าครอบงำผู้คนที่รอดชีวิตให้จับอาวุธและฆ่าคนที่ไม่ใช่พวกเดียวกัน แม้ว่ามันจะไม่เกิดขึ้นตอนนี้ แต่ในอีกไม่ช้ามันคงจะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน
"โอเค เอ็น" นิวพูดขึ้น "เดี๋ยวเราจะต้องคุยเรื่องนี้กันยาวหน่อยนะ ทั้งเรื่องที่นายถูกจับไป ยิ่งไปกว่านั้น นายต้องเล่าเรื่องที่นายกลายร่างเป็นซอมบี้แบบนี้ด้วย พวกกูไม่เข้าใจสถานการณ์เลย แล้วฮีซุยไปอยู่ที่ไหน?"
"เราไว้ใจฮีซุยไม่ได้" ผมพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ ฟังดูน่าหดหู่ "แท้จริงแล้วฮีซุยนั้นเป็นพวกแก๊งนักเลงสยามมาตั้งแต่แรกแล้ว เธอเป็นสปาย"
คำพูดของผมที่ได้เอ่ยออกไปนั้นเปี่ยมไปด้วยความเจ็บปวดลึก ๆ ที่อยู่ภายใน เธอไม่ควรที่จะเข้ามาทำให้ผมหวั่นไหวเลย นั่นมันทำให้เธอดูมีความผิดในทันที แต่ผมก็ยังคงรู้สึกผิดที่หวั่นไหวใจง่ายไปเอง ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแล้วผมเป็นคนผิดที่ต้องมารู้สึกแบบนี้ เป็นเพราะว่าผมเป็นฝ่ายไปจีบเธอมากกว่า โดยที่ไม่ได้ระวังเลยว่าเธอซ่อนมีดเพื่อเอาไว้แทงข้างหลังแทนที่จะเป็นดอกไม้กลิ่นหอม
จู่ ๆ คาโอรินค่อย ๆ ลุกขึ้นมา ทุกคนหันไปหาเธอพร้อมกัน
"ลุกขึ้นมา กูออมแรงตัวเองอัดมึงไม่ได้เพื่อให้มึงหลับไปหรอกนะ" ฟางพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำอย่างน่ากลัว
"…." เธอไม่พูด ทำได้เพียงกุมหน้าท้องของตัวเองอยู่ด้วยความเจ็บปวด
เมื่อเธอกำลังจะยืนขึ้น พยายามร้องขอความช่วยเหลือ แต่ไม่มีใครยอมช่วยฉุดให้เธอลุกขึ้น ผมเห็นเช่นนั้นจึงยื่นมือไปให้คาโอริน เธอมองฝ่ามือที่ซีดเซียวก่อนที่จะมองขึ้นไปที่ใบหน้าที่บิดเบี้ยวของผม นัยน์ตาสีดำมองเข้าไปในนัยน์ตาของเธอ ก่อนที่จะฉุดเธอขึ้นมา
ปัง!!!
เสียงปืนก็ดังลั่นสนั่นขึ้นอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย กระสุนจากที่ไหนสักแห่งพุ่งเข้ามาทะลุผ่านร่างของผมและทะลุไปเจาะที่หน้าท้องของคาโอรินจนเธอหงายท้องลงไปนอนกับพื้น เลือดไหลออกจากบาดแผลอย่างบ้าคลั่ง ส่วนผมทำได้แค่ปล่อยมือให้เธอล้มไปพร้อมกัดฟันอย่างเจ็บปวด ทุกคนรวมถึงผมหันไปหาเจ้าของเสียงปืนทันทีที่นัดแรกถูกปล่อยออกมา เห็นชายคนหนึ่งยืนชี้ปืนมาที่ผม เขาเป็นชายร่างกายกำยำ แต่งตัวด้วยชุดทหาร ตัดผมสกินเฮด นัยน์ตาของเขามีแต่ความโหดเหี้ยม ไร้ความปรานีต่อเป้าหมาย ริมฝีปากของเขากำลังแสยะยิ้มอย่างชั่วร้ายที่พร้อมจะฆ่าทุกคนที่อยู่ที่นี่ด้วยปืนมัจจุราชเพียงหนึ่งกระบอก แผลของผมกำลังจะสมาน แต่ก็ถูกมันกระหน่ำยิงจนเป็นแผลหลายจุดที่กลางหน้าอกของผม แม้ว่าผมจะโดนเจาะเข้าไปที่หัวใจ แต่ยังไงก็สามารถสมานกันได้อยู่ดี เมื่อมองเข้าไปที่แววตาของเขาแล้ว ทำให้รู้ได้ว่าเขาเป็นมืออาชีพในด้านการฆ่า ซึ่งทำให้ผมแปลกใจว่าทำไมเขาถึงไม่ยิงเข้าที่หัว
ทุกคนประทับปืนหันไปหาศัตรูคนใหม่
เราไม่ไว้ใจมัน
ยิ่งเป็นผู้ชายร่างใหญ่กล้ามเป็นมัด ๆ แบบนั้นยิ่งต้องระวังตัวให้มากขึ้นอีก
"ไม่ตายจริง ๆ ด้วย ตามที่ท่านวินพูดจริง ๆ ด้วยสินะ" เขาพูดขึ้นพร้อมกับเก็บปืนพกเข้าซองปืน "ซอมบี้บอย"
"แกเป็นใครวะ?" นิวถามพร้อมกับตั้งการ์ดพร้อมสู้ "ถ้าจะสู้ กูก็พร้อมเป็นคู่มือให้"
"ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อจะกำจัดพวกแกหรอกนะ แม้ว่าจะทำได้เพียงแค่ใช้มือเดียวก็ตาม" เขาถอนหายใจ "ฉันมาที่นี่เพื่อนำข้อความจากวินมาบอกพวกแกทุกคน"
ทุกคนนิ่ง
"ลดปืนลงก่อน มันไม่ได้อยากจะฆ่าเราจริง ๆ" ผมพูดขึ้นแต่ก็ไม่ได้ละสายตาไปจากชายร่างใหญ่
"นึกว่าจะคุยกันไม่รู้เรื่อง เกือบจะได้ตะลุมบอนกันซะแล้ว" เขาหัวเราะเบา ๆ อย่างผ่อนคลาย ก่อนที่จะเปลี่ยนอารมณ์มาจริงจังอีกครั้ง "ท่านวินฝากมาบอกว่า ท่านวินพร้อมที่จะทำสงครามกับพวกแกทุกคนซึ่งท่านมีคนเป็นพันคนและพวกมึงจะถูกล้อมด้วยจำนวนคนที่มากกว่า ซึ่งพวกมึงจะไม่มีทางชนะสงครามได้"
ข้อความนั้นทำให้ผมอึ้ง…
"พะ…พันคนเลยเหรอ…" ปากของผมสั่น แน่ล่ะ จำนวนขนาดนั้นผมต้านไม่อยู่แน่นอน "มันไปเอาคนมากขนาดนั้นมาจากไหนกัน…?"
"ส่วนใหญ่ก็เป็นทหารที่รอดชีวิตจากพวกซอมบี้แหละ ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น" ชายร่างใหญ่พูด "ถ้าเป็นฉัน ฉันจะหนีไปให้ไกลที่สุดและไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีกเป็นครั้งที่สอง ซึ่งพวกนายก็น่าจะรู้แล้วว่าท่านวินมันมีอิทธิพลขนาดไหน ทหารทุกนายพร้อมที่จะเสียสละเพื่อปกป้องท่านอยู่แล้ว"
ผมยืนนิ่ง
ไม่ไหวหรอก…ผมคิด คนจำนวนขนาดนั้นแถมยังเป็นทหารอีก ต่อให้มีผมกับนิวไป มันก็ยังมีความต่างอยู่ที่จำนวนคนอยู่ดี…
จู่ ๆ มีมือหนึ่งยื่นเข้ามาจับเข้าที่ไหล่ของผมและบีบเบา ๆ เป็นมือของนิวนั่นเอง เขาไม่ได้รู้สึกถึงความกลัวที่แผ่ออกมาจากชายร่างใหญ่คนนี้เลยแม้แต่นิดเดียว แต่กลับยิ้มออกมาอย่างมีความหวัง แววตาของเขาไร้ซึ่งความกลัวใด ๆ
ใช่…แสงสุดท้ายจะยังคงไม่ลับสูญไป
"ไม่ต้องกลัวหรอกน่า" เขาพูด
ชายร่างสูงกระตุกคิ้วขวาเล็กน้อย เมื่อนิวยิ้มไปที่ศัตรูด้วยความท้าทาย
"ต่อให้มาเป็นหมื่น ก็ทำอะไรพวกเราไม่ได้" คำพูดนี้ทำให้ชายร่างสูงเบิกตาโพลงอย่างแปลกใจ เขาไม่เคยเจอคนแบบนี้มาก่อน แม้ว่าเข้าจะขู่ ๆ ขนาดนี้ แต่ชายคนนั้นไม่คิดจะยอมแพ้และหนีไปเลย แต่กลับยืนผงาดท้าทายแบบนี้มันไม่ธรรมดา
คำพูดของนิวทำให้ผมกลับมามีความหวังอีกครั้ง ใบหน้าที่ของผมบิดเบี้ยวและซีดเซียว กลับมามีเลือดฝาดอีกครั้ง นัยน์ตากับมาเป็นมนุษย์ปกติดังเดิม ซึ่งเปี่ยมไปด้วยความหวังใหม่ นั่นทำให้ผมยิ้มได้อีกครั้ง
"ฝากกลับไปบอกท่านวินของมึงด้วยว่า เป็นมึงต่างหากที่จะต้องถูกล้อม" จบด้วยการแสยะยิ้มที่แสนชั่วร้ายของตัวเอง
ชายร่างสูงยิ้มพร้อมกับล้วงไปในกระเป๋ากางเกง เราทุกคนยกปืนขึ้นมาเล็งที่ชายคนนั้นทันที และดุท่าทีว่าจะทำอะไรต่อไป แต่ที่น่าแปลกใจก็คือเขาไม่ได้สะทกสะท้านกับสิ่งที่พวกเราได้ยกปืนขู่เมื่อกี้เลยแม้แต่น้อย สิ่งที่เข้าหยิบออกมานั้นคือซองจดหมายสีชมพู เขายื่นมาให้ผม
"ท่านวินได้ส่งการ์ดเชิญแต่งงานมาด้วย หวังว่าจะได้เจอกันในงานนะ" เขาพูด
เมื่อผมค่อย ๆ ก้าวออกไปรับซองการ์ดเชิญนั้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ผมเห็นจ่าหน้าซองถึงพวกเราว่า
เรียนเชิญ
เอ็นและพรรคพวก
สู่งานวิวาห์ระหว่าง วินและฮีซุย
(จาก แก๊งสยาม)
"ถ้าเจอกันไงงานก็อย่าลืมทักกันด้วยละกัน" ผมแสยะยิ้มอย่างท้าทาย "ขอรู้ชื่อได้มั้ย?"
"ฉันชื่อดอม ยินดีที่ได้รู้จัก ไม่แน่นายอาจจะโดนฉันฆ่าในสนามรบก็ได้ อย่าโกรธกันเลยนะ" เขาพูด แต่ผมกลับไม่พูดอะไร จากนั้นเขาก็เดินหายออกไปจากห้อง
ผมยืนนิ่ง
เราได้ประกาศสงครามกับแก๊งสยามแล้ว…


## CHAPTER 26: ถอยหลังเพื่อเริ่มต้นใหม่

ฟางเย็บแผลที่เธอเพิ่งผ่าตัดเอาลูกตะกั่วออกจากหน้าท้องของคาโอรินที่กำลังนอนกัดผ้าเพื่อระงับความรู้สึกเจ็บปวดทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันแทบไม่ได้ช่วยได้มากเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยยาชาที่เคยขโมยมากจากโรงพยาบาลเมื่อสองอาทิตย์ก่อนช่วยได้ การผ่าตัดผ่านไปได้ด้วยดี และยังเป็นปาฏิหาริย์ที่เธอเรียนหมอมาก่อนที่จะย้ายไปเรียนนิเทศเพราะเรียนหนักเกินไป ซึ่งเธอก็ไม่ได้รักษาคาโอรินที่เอาปืนจ่อหัวเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วเพราะเต็มใจ แน่ล่ะ…เธอไม่ได้แฮปปี้เลยที่จะต้องมานั่งรักษาคนที่กำลังจะฆ่าตัวเอง แต่รักษาเพราะนิวได้ขอร้องเธอเอาไว้
เห็นแก่ผัวนะ ไม่งั้นฉันปล่อยมึงตายไปนานแล้ว
"โอเค เอ็น" นิวพูดขึ้น "ตอนนี้ฉันอยากให้นายเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างและทำไมนายโดนซอมบี้กัดแล้วไม่กลายเป็นซอมบี้กลับได้พลังซอมบี้มาแทน"
"ข้อท้ายไม่รู้แน่นอน แต่ฉันน่าจะมีภูมิคุ้มกันไวรัสซอมบี้ล่ะมั้ง หรืออาจจะเซลล์ในร่างกายของฉันสามารถเข้ากับเชื้อไวรัสซอมบี้ได้อย่างดีจนกลับกลายมาเป็นพลัง"
ทุกคนรวมถึงฟางที่กำลังเย็บแผลให้คาโอรินอย่างตั้งใจก็กำลังตั้งใจฟังอยู่
"ส่วนเรื่องราวก็อย่างที่บอกไป ฮีซุยหักหลังฉัน เพราะวินมันเอาฮีซุยมาเป็นเหยื่อล่อเพื่อให้นิวมาติดกับ แต่ดันเป็นฉันที่ติดกับเสียเอง"
"พอเข้าใจแล้ว" นิวพยักหน้า
"แก๊งนี้มันน่านัก" นัทพูดอย่างแค้นใจ "แล้วเราจะทำยังไงกันต่อ?"
"เราต้องจัดการบุกพวกมัน ล้างบางพวกมันให้หมด" ผมพูด
"กูไม่อยากจะทำสงครามหรอกนะ" กิ๊บสวนขึ้นมาด้วยอารมณ์หงุดหงิด "มึงแหกตาดูก่อนสิว่าไอ้คนที่ชื่อดอมมันขู่อะไรเราไว้ ศัตรูมีตั้งพันคนแล้วไอ้นิวเสือกไปยั่วมันเนี่ยนะ แบบนี้ต่อให้เราเก่งขนาดไหน ไอ้เอ็นจะมีพลังซอมบี้ แต่จำนวนเรามีอยู่แค่นี้จะไปสู้อะไรมันไหว!?"
ทุกคนเงียบ…
สิ่งที่กิ๊บพูดมามันคือความจริง…
เราไม่มีทางชนะเลย
"เราต้องถอยหลังไปตั้งหลักก่อน" นัทพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่จริงจัง "กิ๊บมีบ้านอยู่แถว ๆ บางนา เราน่าจะไปกบดานกันที่นั่นกันก่อนได้"
"อยู่ที่นี่เราจะไม่ปลอดภัยอีกต่อไป" นิวเสริม "ตอนนี้พวกเราอ่อนแอกันมาก เราต้องพร้อมสู้ให้มากกว่านี้"
"แล้วคาโอรินล่ะ?" ฟางถาม
"ก็เอาไปด้วย" ผมหันไปหาหญิงสาวที่นอนอยู่"พอเธอตื่นเมื่อไหร่เดี๋ยวฉันจะเป็นคนแบกเธอไปเอง ตอนนี้ให้ทุกคนเก็บของ เอาของที่จำเป็นไป แล้วไปเจอกันข้างล่าง ให้ใช้บันไดเท่านั้น เพราะไม่รู้ว่าลิฟต์อีกตัวจะใช้ไม่ได้อีกเมื่อไหร่"
"ตามนั้น" นัทพูด ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย
ระหว่างเก็บของ คาโอรินสามารถชันตัวเองให้ลุกขึ้นได้แล้ว แต่เธอไม่มีสัมภาระให้เก็บเลยให้นอนอยู่บนโซฟา ผมกลับมาที่ห้องของตัวเอง ทุกอย่างมันเงียบไปหัว ภาพในความทรงจำที่ทุกครั้งเมื่อกลับมาถึงห้องก็จะมีฮีซุยที่เข้ามากอดและหอมแก้มพร้อมถ่มว่าไปฝึกซ้อมเหนื่อยมั้ย เพราะช่วงนั้นผมต้องไปฝึกศิลปะการต่อสู้กับนิว ซึ่งเป็นอะไรที่เหนื่อยแบบสุด ๆ แต่มันก็แลกมาด้วยที่ทำให้ผมแข็งแกร่งขึ้นได้ ตอนนี้ทั้งห้องกลับมืดมนและเงียบเชียบจนได้ยินเสียงตัวเองหายใจ จากที่เคยมีคนข้าง ๆ กลายที่คอยช่วยแบ่งเบาภาระ มีคนช่วยซัปพอร์ตและหนุนกันเรื่อยมา พอมารู้ที่หลังว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้นมันเป็นเพียงการจัดฉากขึ้นเท่านั้น การแสดงของฮีซุยนั้นทำให้ผมเชื่อได้ร้อยเปอร์เซ็นเลยว่าเธอคนนี้คือคนสุดท้ายของชีวิตที่ทำให้ผมคิดว่าทั้งชีวิตนี้นอกจากพ่อแม่ก็มีเธอนี่แหละที่จะเดินไปข้างหน้าพร้อมกับผมแม้ว่าระหว่างทางจะเจอขวากหนามและอุปสรรคต่าง ๆ นานา
สุดท้ายแล้ว…มันก็เป็นเพียงแค่ฝันกลางวันเท่านั้น
การที่ผมได้กลายเป็นซอมบี้ก็เหมือนว่าผมตายไปจากเธอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และฟื้นคืนชีพกลับมาเป็นมนุษย์เพื่อได้รับโอกาสจากพระเจ้าที่ผมได้ทอดทิ้งไปเพื่อมีชีวิตรอดต่อไปเพื่อเหตุผลอะไรบางอย่างแม้แต่ตัวเองก็ไม่สามารถหาคำตอบได้
คำตอบของคำถามที่ตัวเองก็ยังไม่รู้ว่าคำถามนั้นมันคืออะไรนั้นมันคงจะอยู่ที่ไหนสักแห่งอย่างแน่นอน
เมื่อผมเก็บของทั้งหมดใส่ในกระเป๋าเป้ที่ครอบครัวผมทิ้งไว้ให้เป็นที่เรียบร้อย ผมกลับไปยังห้องนิวเพื่อรวมตัว เห็นนัทกำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้ากิ๊บ
"กิ๊บ" นัทยื่นแหวนให้ "แต่งงานกับเรานะ"
ผมยืนอึ้ง
หยดน้ำตาอุ่น ๆ ไหลอาบแก้ม จากนั้นเธอก็ตอบตกลงและเข้าสวมกอดนัทอย่างมีความสุขที่สุดในชีวิต นั้นทำให้ผมอดคิดไม่ได้ว่า สักวันผมจะมีโมเม้นท์แบบนี้บ้างหรือเปล่า ผมเห็นนิวโอบไหล่ฟางที่กำลังเอาศีรษะพิงไหล่ของแฟนหนุ่ม ทุกคนเป็นสักขีพยานของคู่รักนี้ที่ได้มีวันที่จะครองคู่กันตามกฎหมายแม้ว่ากฎหมายจะใช้ไม่ได้แล้วก็ตาม
จากนั้นผมก็นึกแผนอะไรบางอย่างออก
ผมแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย
"คิดอะไรออกแล้ว"


## CHAPTER 27: ลางร้ายเริ่มปรากฏ

ซอมบี้ตัวนั้นพุ่งเข้ามาหมายจะลิ้มรสเนื้อสด ๆ ของมนุษย์ผู้ซึ่งจับกระบองและสั่นเทิ้มไปด้วยความกลัว สายตาของเขาจับจ้องไปที่เนื้อเน่าเดินได้ที่กำลังเดินมาหาเขาด้วยความเร็วเท่ารถจักรยาน แม้ว่าความเร็วแค่นี้เป็นความเร็วที่ต่ำที่สุดของซอมบี้แต่มันก็ยังทำให้ชายคนนั้นกลัวอยู่ดี ขาของเขาสั่นและแทบจะไม่มีแรงแม้แต่พยุงขาของตัวเองให้ยืนอยู่ได้ในเวลานาน ๆ กระบองที่ทำจากกิ่งไม้หยาบ ๆ นั้นเป็นเพียงเครื่องป้องกันตัวเพียงหนึ่งเดียวของ "นัท" เท่านั้น เขายืนประจันหน้ากับซอมบี้แค่ตัวเดียว แต่เขาไม่สามารถจัดการมันได้เนื่องจากความกลัวที่เกิดขึ้นภายในจิตใจของเขาที่บันดาลขึ้นมาอย่างไร้สาระ นั่นทำให้เขาไม่กล้าแม้จะยืนย่างเท้าเข้าไปแม้แต่ก้าวเดียว เขาไม่ได้แม้จะดูเชิงของซอมบี้ตัวนี้ เพราะในความเป็นจริงมันไม่มีเชิงให้สังเกตเลย แค่พุ่งเข้าไปหวดมันที่กลางหัวแรง ๆ เพียงหนึ่งทีมันก็ล้มลงไปนอนกับพื้นแล้ว
แต่เขากลับกลัวจนร่างกายไม่ขยับไปตามคำสั่งของร่างกายเลย
"มัวทำบ้าอะไรอยู่วะ ?" เสียงคาโอรินดังขึ้นจากข้างหลังของชายหนุ่มที่สั่นเทิ้มไปด้วยความกลัว
เธอเดินย่างสามขุมเข้ามาโดยไม่ได้เกรงกลัวปีศาจคนตายที่ค่อยเดินเข้ามาเลยแม้แต่น้อยโดยที่ในมือขวาของเธอนั้นมีมีดโค้ง คารัมบิตสีเงินส่องประกายแวววับชุ่มไปด้วยเลือดสีดำ เธอเดินผ่านนัทไปจากนั้นก็ใช้มีดแทงเข้าที่ขมับของซอมบี้ตัวนั้นอย่างรวดเร็วและแม่นยำ โดยที่แววตาของเธอมีแต่ความว่างเปล่าและเย็นชาดุจปีศาจเจ้าหญิงหิมะ
"ถ้าจะมาเป็นตัวถ่วงแบบนี้เชิญออกไปเลยจะดีกว่า" หญิงสาวถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย
"ก็…ก็กูยังไม่พร้อมนี่หว่า" นัทเถียงกลับ
"ก็แล้วแต่มึงเลย จะบอกให้ว่าการแต่งตัวของมึงแม่งโคตรไม่เหมาะกับสถานการณ์เลยว่ะ" เธอพูดพร้อมกับมองนัทตั้งแต่ปลายเท้าจรดปลายเส้นผมที่ยุ่งเหยิงแต่เจ้าตัวก็พยายามทำให้ภาพลักษณ์ตัวเองดูดีอยู่ตลอดเวลาโดยการเอาเจลใส่ผมที่หาได้จากร้านสะดวกซื้อมาปาดลงที่เส้นผมให้เรียบอยู่ตลอดเวลา โดยที่ไม่ได้สนใจเลยว่าตัวเองไม่ได้อาบน้ำสระผมมากี่วันแล้ว ตอนกลางคืนแทบไม่อันกินอันนอนเพราะคันหนังศีรษะจนต้องแยกนอนกับกิ๊บ ซึ่งเธอก็เริ่มหมดความอดทนกับความเป็นลูกคุณหนูของเขาแล้วจริง ๆ เขามักจะสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวติดกระดุมคอเรียบร้อยและกางเกงสแลกสีดำที่ต้องเอาชายเสื้อยัดใส่เข้าไปในกางเกงให้เรียบร้อย นั้นมันทำให้การเคลื่อนไหวของเขาจะขัด ๆ กว่าพวกเราที่สวมเสื้อผ้าที่ทำให้เขาเคลื่อนที่ได้คล่องแคล่วว่องไวขึ้น
นัทไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้น เขาแค่ยืนนิ่งกำกระบองคู่ใจไว้ในมืออย่างแน่นในขณะที่คาโอรินเดินจากไปเพื่อไปสมทบกับพวกผม แม้ว่าร่างกายของนัทจะเลิกสั่นไปแล้วก็ตาม มันทำให้ความคิดในหัวของเขาแบ่งเป็นฝ่าย ๆ อย่างสับสน ความเป็นอีโก้ของเขาสูงเกินกว่าจะใช้หลักเหตุและผลมาเป็นที่ตั้ง แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เขาก็ไม่คิดจะใช้หลักเหตุและผลของธรรมชาติอยู่แล้ว
เวลาผ่านไปสองวันนับจากที่นัทขอแต่งงานกับกิ๊บ ใช่…ตอนนี้ทั้งสองยังไม่ได้จัดงานแต่งงานขึ้น แต่ภารกิจในครั้งนี้เกิดขึ้นเพราะว่าเราต้องหาของจัดงาน รวมถึงชุดแต่งงานของทั้งสองฝ่ายด้วย ซึ่งนิวไม่ได้ให้นัทและกิ๊บจับคู่กันทำภารกิจเพราะว่าอยากจะแบ่งเป็นฝ่ายเจ้าบ่าวเจ้าสาวมากกว่า เราแบ่งออกกันเป็นสองทีม ทีมแรกเป็นทีมเจ้าบ่าวก็มีผม นัทและนิว ส่วนทีมที่สองก็จะเป็นทีมฝ่ายเจ้าสาวมีฟาง กิ๊บและคาโอริน แต่สาเหตุที่คาโอรินมาช่วยนัทได้เพราะว่าเธอแค่มาถามฝั่งผู้ชายเรื่องธีมงานแต่งเฉย ๆ แถมร้านนั้นอยู่ในห้างที่อยู่ไม่ห่างจากบ้านของกิ๊บ
ใช่ครับ พวกเราตัดสินใจว่าจะไปเริ่มต้นทุกอย่างใหม่ที่บ้านของกิ๊บ ซึ่งอยู่ในหมู่บ้านแถวบางนา ส่วนห้างที่พวกเราได้แวะกันระหว่างทางนั้นเป็นเพียงศูนย์การค้าที่เราสามารถหาของทั้งหมดที่ต้องใช้ในทุกสถานการณ์ได้ ซึ่งเราได้ของที่จำเป็นสำหรับจัดงานแต่งงานเป็นที่เรียบร้อย รวมถึงเสบียงอาหารและของใช้ฟุ่มเฟือยต่าง ๆ นานา ที่เราไม่สามารถซื้อของพวกนี้ได้ ในชีวิตก่อนวันกลียุค ซึ่งในตอนนี้ของที่ขาดก็เหลือเพียงชุดแต่งงานของทั้งสองคนเท่านั้น เราไม่สามารถหาร้านขายชุดแต่งงานได้ที่ไหนเลย แม้ว่าเราจะแยกย้ายกันไปแต่ก็ยังติดต่อกันผ่านวิทยุสื่อสารที่เอามาจากร้านขายอุปกรณ์สื่อสาร (ที่ไม่ใช่โทรศัพท์)
"เจอร้านมั้ย?" ผมถามผ่านวิทยุ
"ไม่เจอร้านเลย เราว่าที่นี่ไม่น่าจะมี" ฟางตอบจากนั้นก็ได้ยินเสียงปืน ซึ่งมันดังมาจากฝั่งนู้นอยู่หลายสิบนัด "ว่าแต่ซอมบี้ที่นี่ก็เยอะไม่ใช่เล่นเลยนะ"
ไม่ทันขาดคำ ผมเห็นซอมบี้เดินมาจากด้านหลังผ่านกระจกเงาที่วางอยู่เฉียงไปด้านซ้าย นั้นทำให้ผมปามีดออกไปปักเข้าที่กลางกบาลของมันทันที
"พวกมึงแม่งปีศาจชัด ๆ " นัทประชด "ไอ้นิว มึงก็แรงควาย ส่วนไอ้เอ็น มึงก็มีพลังซอมบี้ ส่วนกูล่ะ ไม่มีเหี้ยอะไรเลย"
"แล้วมันแก้ไขอะไรได้บ้างกับปัญหาที่มึงมีอยู่ตอนนี้วะ ?" ผมถาม "เอาจริง ๆ ถ้ากูไม่โดนซอมบี้กัด กูก็ไม่ต่างอะไรกับมึงหรอกเว้ย!"
"กูรอดมาได้ยังไงวะ? มึงตอบกูดิ!" นัทตะคอก "ไม่มีพลัง ไม่มีกำลัง…"
มือของนิวพุ่งเข้ามาอุดปากนัทพร้อมกับจุปากให้เงียบ จากนั้นเขาก็ชี้ไปด้านหน้า สิ่งที่นัทและพวกเราเห็นนั้นแทบทำให้เข่าทรุดไปกับพื้น
นั่นคือซอมบี้ร่างยักษ์!
ร่างกายของมันไม่เหมือนซอมบี้ทั่วไป แต่เป็นร่างกายที่กำยำเหมือนกับว่ามันกลายพันธุ์จนกลายเป็นอาวุธชีวภาพไม่ต่างจากผม ในความเป็นจริงแล้วตัวผมเองก็เป็นหนึ่งในอาวุธชีวภาพเหมือนกัน แต่ดูทรงแล้วผมน่าจะเป็นผลลัพธ์ที่ประสบความสำเร็จที่สุดมากกว่า ผิวหนังของมันสีซีดใบหน้าบิดเบี้ยวดวงตาหายไปทั้งสองข้าง ทั้งร่างกายปกคลุมไปด้วยมัดกล้ามที่แน่นหนา แต่กลับไม่มีเสื้อผ้าปิดบังร่างกายเลยแม้แต่ส่วนเดียว
พวกเราจ้องมองมันจนแทบลืมหายใจ ราวกับถูกมันสะกดให้นิ่งอยู่กับที่ ความสูงของมันราวสองเมตร ไม่ต่างจากฝรั่งร่างยักษ์หนึ่งคนเลย ถ้าจะบอกว่ามันเป็นเพียงซอมบี้ธรรมดาก็คงจะเป็นไปไม่ได้ในความเป็นจริง เพราะรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมานั้นมันน่ากลัวกว่าที่คิดไว้เป็นหลายสิบเท่า
"เหมือนไทแรนเลย" ผมกระซิบ
"ไทแรน?" คาโอรินกระซิบถาม "มันคืออะไร?"
"อาวุธชีวภาพที่ร้ายกาจที่สุดของบริษัทร่มแดงในเกมไบโอฮาซาร์ด" นิวตอบแทนผม ผมเห็นเหงื่อหนึ่งเม็ดไหลย้อยลงมายังแก้มจนถึงคาง "เราสู้มันแทบไม่ได้ในเกม"
"แต่อาจจะสามารถสู้ได้ในชีวิตจริงนี่" ผมพูดอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
จู่ ๆ เสียงปืนก็ดังขึ้นอีกสองสามนัด พนันได้เลยว่ามันต้องมาจากกลุ่มผู้หญิงแน่นอน แต่สิ่งที่ไทแรนนั่นมันทำก็คือ มันคำรามเสียงก้องกังวานไปทั่วบริเวณ จากนั้นมันก็เริ่มออกวิ่งด้วยความเร็วประมาณห้ากิโลเมตรต่อนาที เมื่อผมกับนิวรู้ว่ามันจะทำอะไร นิวบอกให้ผมรีบแปลงร่างทันที ผมไม่รอช้าหยิบขวดเล็ก ๆ บรรจุของเหลวสีดำอยู่ภายในขึ้นมาดื่ม ใช่ครับ…มันคือเลือดของซอมบี้ ซึ่งผมได้ทำการวิจัยอยู่เมื่อวานว่าถ้าผมจำเป็นต้องแปลงร่างโดยที่ไม่ต้องให้ซอมบี้กัด จะสามารถแปลงร่างได้โดยวิธีอื่นมั้ย และคำตอบที่ได้นั้นก็คือ การดื่มเลือดที่มันสารพิษของพวกมัน หลังจากนั้นผมก็หาขวดเล็ก ๆ มาบรรจุเลือดของพวกมันไว้เป็นการแปลงร่างภาวะฉุกเฉิน ซึ่งผมมีมากสุดที่สามขวด เพราะหัวใจของซอมบี้นั้นหยุดเต้น การที่จะได้เลือดมานั้นช่างยากลำบาก ถ้าไม่ผ่าท้องพวกมันเพื่อคั้นเลือดจากหัวใจก็ต้องตัดหัวเพื่อเอาเลือดจากเส้นเลือดใหญ่ แต่สุดท้ายแล้วผมก็ต้องคว้านท้องพวกมันเพื่อบีบหัวใจให้เลือดมันไหลอยู่ดี เพราะค่าความดันเลือดเท่ากับศูนย์
เมื่อร่างกายของผมกลายเป็นซอมบี้เป็นที่เรียบร้อย ผมพุ่งออกไปพร้อมนิว ความเร็วของเขาสามารถทัดเทียมความเร็วพลังซอมบี้อย่างง่ายดาย ให้ตายสิ…นายเป็นตัวอะไรกันแน่…ถ้าเป็นมนุษย์ก็คงต้องเป็นนักกีฬาวิ่งแข่งทีมจักรวาลแล้วมั้ง แต่เขาเป็นแค่นักศึกษาคณะนิเทศเหมือนกับผมเท่านั้นเอง
"ไทแรนตัวนี้ไม่มีดวงตา งั้นแสดงว่าประสาทการได้ยินของมันคงจะดีไม่น้อย เราต้องเลื่อนที่ให้เบาและว่องไวกว่าเดิม เพราะเราไม่รู้ว่ามันทำอะไรได้บ้าง" นิวพูด
"รับทราบ" ผมตอบ
เมื่อเราวิ่งเกือบจะถึงตัวมัน ผมวิ่งขึ้นบันไดเลื่อนไป แต่สิ่งที่ไม่คาดฝันก็ได้เกิดขึ้น จู่ ๆ บันไดเลื่อนก็ถึงกับถล่ม เสียงเหล็กกระสบกับพื้นทำให้ไทแรนเบรกกะทันหัน นั่นส่งผลให้ร่างกายของมันชนกับซอมบี้สองสามตัวที่ยืนอยู่ตรงนั้นจนร่างกายแหลกสลาย
"พลังทำลายอะไรของมันวะ…?" นิวปาดเหงื่อบนหน้าผากหลังจากเบรกตัวเองได้เรียบร้อยแล้ว
"ฉิบหายละทีนี้ เราจะทำยังไงกันดี" ผมถาม "ปักหลักสู้กับมันเลยดีมั้ย?"
"มึงคิดว่าตัวเองจะสู้ไหวมั้ยล่ะ ?" เขาถามพร้อมกับมองเขาไปในดวงตาของผมเหมือนกำลังจะหาคำตอบที่จะประกันชีวิตตัวเองและคนอื่นได้
เขากำลังรอคำตอบของผมอยู่…
เวลามันก็กระชั้นชิดเข้ามาเรื่อย ๆ เชื่อเถอะ ผมแทบไม่มีเวลาที่จะคิดถึงคำตอบและสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากได้พูดคำตอบออกไปแล้ว อีกทั้งยังไม่มีเวลาคิดถึงผลที่จะเกิดหลังจากนั้นอีกด้วย ซอมบี้ที่ไม่รู้ที่มาที่ไป ไม่รู้ข้อมูลความสามารถของมัน รู้แต่เพียงว่ามันแข็งแกร่งมาก ๆ อย่างแน่นอน
ไม่มีเวลาจะมาคิดเล็กคิดน้อยแล้ว!!
"เดี๋ยวกูไปเอง…"
จากนั้นผมก็พุ่งตัวออกไปเพื่อเผชิญหน้ากับมัน…


## CHAPTER 28: อสูรไร้เทียมทาน

เชื่อเถอะว่ามันไม่มีอะไรบ้าบิ่นไปกว่าเอาตัวเองเข้าปะทะกับศัตรูที่หาเปอร์เซ็นต์ชนะไม่ได้เลย ฝีเท้าของผมก้าวสลับกันไปมาอย่างบ้าคลั่ง ดาบที่ถูกชักออกมาฟันเข้าที่ข้อเท้าซ้ายส่วนที่มีเอ็นร้อยหวายอยู่จนขาด จริง ๆ แล้วมันเป็นเพียงภาพในจินตนาการของผมเท่านั้น สิ่งที่เกิดขึ้นจริง ๆ ก็คือดาบของผมนั่นหักสะบั้นไป มันทิ้งเพียงบาดแผลเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่ามีดบาดบนข้อเท้าของมัน ใบมีดที่หักลอยขึ้นไปบนอากาศก่อนที่จะหล่นลงบนพื้น
ฉิบหายแล้ว…
ปัง!!
กระสุนตะกั่วลูกหนึ่งพุ่งเข้าไปเจาะที่หัวของมัน แทนที่จะล้ม แต่กลับหันหัวไปทางวิถีกระสุนที่ลอยมา จากนั้นมันก็เริ่มเดินไปหากิ๊บที่ยืนเล็งปลายกระบอกปืนไปหาอสูรยักษ์ตนนี้
ผมพุ่งตัวเข้าไปหามันอีกพร้อมกับใช้ดาบที่หักอยู่แทงเข้าที่ท้องของมันสุดแรง มันจะได้ผลหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ผลลัพธ์ที่ออกมาก็คือร่างของมันกระเด็นไปประมาณสามเมตร ให้ตายสิ…ร่างกายของมันหนักเอาเรื่อง
หนักอย่างกับว่าเรากำลังปะทะมือกับเหล็กหนักเป็นตันอยู่เลย…
"ทุกคนรีบหนี!!" ผมตะโกน
เมื่อประโยคของผมส่งผ่านไปยังหูของแต่ละคน ทั้งหมดเริ่มก้าวเท้าไปยังทิศทางของลานจอดรถ นิวชักมีดออกมาจากเข็มขัดพร้อมถือของในมืออยู่ด้วย ส่วนคาโอรินคว้ากระบองจากนัทไป ก่อนที่จะพุ่งเข้าไปฟาดซอมบี้คนหนึ่งที่อยู่ข้างหน้านิว ผมรีบวิ่งเข้าไปรับกิ๊บกับฟางและแบกทั้งสองคนขึ้นบ่าก่อนที่จะวิ่งฝ่าดงซอมบี้ออกมา ผมไม่รู้ว่าพลังซอมบี้ของผมมีขีดจำกัดอยู่แค่ไหน แต่การที่สามารถวิ่งไปด้วยแถมยังแบกผู้หญิงสองคนไปด้วยคงจะเป็นพลังที่มหาศาลน่าดู
เสียงฝีเท้าของมันค่อยตามมาเรื่อย ๆ ตอนนี้แขนของผมเริ่มอ่อนแรง นั่นอาจจะเป็นเพราะว่าพิษเริ่มหมดแล้ว หรือไม่ก็แขนเราล้าไปเอง ผมกลัวจนไม่กล้าหันกลับไปมอง สิ่งมีชีวิต (หรืออาจจะไม่มี) ตัวนั้น เหมือนเรากำลังเล่นเกมไบโอฮาซาร์ดจริง ๆ อยู่นั่นแหละ แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ต้องหนีไปให้พ้น
"เอ็น มึงวางพวกกูลงก่อนก็ได้ เดี๋ยวพวกกูวิ่งกันไปเอง" กิ๊บบอก ซึ่งผมก็ทำตามแต่โดยดี เพราะผมเริ่มหอบแล้ว เมื่อทั้งสองเท้าแตะพื้น พวกเธอก็ซอยเท้าวิ่งสุดชีวิต ส่วนผมที่ยังคงหยุดอยู่ตรงนั้น มองพรรคพวกกำลังวิ่งลับตาไป เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่กระแทกกับพื้นจนทำให้เกิดเสียง ตึง! ตึง! ดังเข้ามาเรื่อย ๆ ผมก้มหน้าลงกับพื้นพลางหอบอย่างเหน็ดเหนื่อย
จู่ ๆ เสียงก็เงียบไปอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย…
แต่รู้สึกได้ว่ามีเงาดำ ๆ อยู่ตรงหน้า
ผมเงยหน้าขึ้นไปมอง
.
.
.
.
ไทแรนยืนจังก้าอยู่ข้างหน้าผมซึ่งห่างกันไม่ถึงศอก…
มันมองมาที่ผม ผมมองไปที่มัน
ตาสบตา…
รู้ตัวได้ทันทีเลยว่าผมคงมาได้แค่นี้สินะ…
.
.
.
ทุกอย่างมันเป็นไปได้เสมอ โลกแห่งความจริงมักไม่มีข้อจำกัดของมัน โลกของเราล้วนมีแต่สิ่งที่เหนือจินตนาการตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นเวทย์มนต์หรือผีสางนางไม้ ผู้คนต่างพากันคิดว่ามันเป็นเพียงเรื่องราวที่ถูกแต่งขึ้นมา เมื่อเวลามันผ่านไปจนพวกมันไม่อาจปรากฏตัวให้เห็นอีก ทำให้คนรุ่นหลังเชื่อกันไปตาม ๆ กันว่า โลกของเรามีข้อจำกัดอยู่หลายอย่าง ซึ่งในความเป็นจริงของความเชื่อนั้นมันถูกแบ่งออกเป็นสองประเภท
อย่างแรกเป็นความเชื่อผ่านจินตนาการที่ถูกเล่ากันมาปากต่อปากแล้วเชื่อกันเป็นตุเป็นตะ
อย่างที่สองก็คือคนที่ไม่เชื่อเลย
แต่ในความเป็นจริงที่มีอยู่ในโลกใบนี้ก็คือทุกสิ่งทุกอย่างมันสามารถเกิดขึ้นได้
แม้กระทั่งซอมบี้ตัวเท่าความสองตัวรวมกันเข้ามายืนจังก้าอยู่ข้างหน้าผมโดยที่ผมไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเลยแม้แต่ก้าวเดียว ตัวใหญ่ขนาดนั้นไม่สามารถใช้ความเร็วชั่วพริบตาแบบนี้ได้อย่างแน่นอน ผมลองไปที่แขนตัวเอง ผิวหนังของตัวเองยังซีดอยู่ นั่นหมายความว่าพลังซอมบี้ของผมยังไม่หมดเวลา ส่วนใหญ่มันขึ้นอยู่กับว่าผมใช้พลังไปมากน้อยเพียงไหน ถ้าใช้มาก พลังก็จะยิ่งหมดไว แต่ถ้ายืนอยู่เฉย ๆ ก็จะใช้เวลาเกือบครึ่งวันเลยทีเดียว เหมือนเป็นแบตเตอรี่ที่ต้องการพลังงานอยู่ตลอดเวลา ซึ่งมันก็มีข้อดีข้อเสียที่แตกต่างกันออกไป
มันยืนอยู่ข้างหน้าผม…เพียงชั่วพริบตาเดียวร่างของผมก็ถูกของแข็งกระแทกเข้าอย่างจังจนกระเด็นไปออกไปไกลประมาณห้าเมตร ผมม้วนตัวก่อนที่จะถึงพื้นเพื่อไม่ให้กระดูกสันหลังกระแทกเข้ากับพื้น เมื่อมองไปหามันปรากฏว่ามันหายตัวไปแล้ว ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้ที่เรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้น ผมถุยเลือดทิ้งพร้อมหับมองไปรอบตัว
"ตัวก็ใหญ่ แต่หายไปเร็วเหมือนลิงเลยเว้ย" ผมเริ่มหงุดหงิด
จู่ ๆ สัญชาตญาณของผมก็ทำงานโดยอัตโนมัติ แขนของไทแรนเหวี่ยงเข้ามาจากด้านหลังของผม แต่ครั้งนี้ผมตั้งการ์ดป้องกันการโจมตีของมันเกือบไม่ทัน แขนของมันแข็งราวกับเหล็กกล้า ทำให้กล้ามเนื้อที่แขนของผมช้ำไปในทันที แต่โชคดีที่รวมกำลังไว้ที่ขาทั้งสองข้างด้วยจึงไม่ทำให้ตัวเองกระเด็นไปอีกรอบ
แข็งแกร่งสุด ๆ!!
ถ้าเป็นเราตอนที่ยังไม่มีพลังซอมบี้ ร่างกายของผมอาจจะแหลกสลายไปตั้งแต่หมัดแรกแล้วก็ได้ แต่การที่ทำให้ผมแขนของผมช้ำได้ถึงขนาดนี้ถือว่ามันแข็งแกร่งเกินกว่ามนุษย์ธรรมดาจะรับมือได้
ตอนนี้ผมเองก็สู้มันไม่ได้เช่นกัน!!
ผมตัดสินใจวิ่งหนีอีกครั้งด้วยความเร็วสูง แต่เมื่อหันหลังไปพร้อมที่จะวิ่งหนี ร่างของไทแรนกลับมายืนจังก้าอยู่ เหมือนกับว่ามันยืนอยู่ตรงนี้มานานแล้ว!! ความกลัวในจิตใจของผมเพิ่งขึ้นจนขีดสุด ไม่น่าเชื่อว่าผมในตอนนี้จะกลัวไทแรนตัวนี้ได้ มันสมควรที่จะกลัวอยู่เหรอ…
ผัวะ!!!
หมัดหนัก ๆ ราวกับลูกตุ้มหวดเข้าที่ท้องของผมจนได้ยินเสียงกระดูกซี่โครงหักดัง
กร๊อบบบบ!!!!
"อ้ากกกกกกกก!!!!"
หมัดนี้ไม่ได้ตั้งใจให้ร่างของผมกระเด็นเหมือนที่ผ่านมา แต่จะเผด็จศึกผมในทันที ดูเหมือนว่าซอมบี้อสูรตัวนี้จะมีความคิดเป็นของตัวเอง แต่ถูกใครบางคนสั่งมาเพื่อฆ่าผมโดยเฉพาะ แต่การคิดแบบนั้นมันออกจะเข้าข้างตัวเองมากเกินไปหน่อย เพราะว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะมีคนรู้จักและคับแค้นใจผมอยู่จนถึงขั้นขนาดส่งอสูรตนนี้มาฆ่าผม อีกทั้งคนที่ส่งมาอาจจะเป็นเรื่องที่ผมดูหนังเยอะเกินไป แต่ในความเป็นจริงแล้วมันเป็นเพียงซอมบี้ร่างยักษ์ที่เกิดการกลายพันธุ์ขึ้นมาก็เป็นได้ ซึ่งความคิดเมื่อกี้อาจจะเป็นความคิดที่พอเป็นไปได้มากที่สุดอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ร่างกายผมทรุดหนักจนอยากที่จะคว่ำไปนอนกับพื้นให้ได้อยู่แล้ว
ปังๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!
เสียงปืนกลดังอย่างรัวเร็ว ผมเห็นร่างของอสูรยักษ์นั่นเอามือบังกระสุนอยู่ สักพักก็ได้ยินเสียงปืนไรเฟิลซุ่มยิง ดังมาเป็นชุด ตอนนี้มันเริ่มถอยแล้ว ผมสังเกตที่รอยบาดตรงข้อเท้า ตอนนี้ไม่มีรอยบาดแล้ว! นั่นหมายความว่ามันมีพลังสมานแผลได้เหมือนกับผม ตอนนี้แม้ว่าผมกำลังสมานกระดูกซี่โครงเข้าด้วยกัน แต่มันก็ต้องใช้พลังค่อนข้างมากในการสมาน ดาบของผมก็หลุดมือไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ก็ยังโชคดีที่ทิ้งดาบอีกเล่มไว้บนรถ ไม่งั้นผมอาจจะต้องหาอาวุธใหม่อย่างแน่นอน
"เอ็น!! กูมาช่วยมึงแล้ว!!" เสียงนิวดังขึ้นมา แต่เสียงมันฟังดูอื้อ ๆ แปลก ๆ
ใช่…ผมเห็นนิว แต่ทุกอย่างมันเริ่มเบลอไปหมด
ให้ตายสิ…พลังซอมบี้ผมหมดไปแล้ว ความเจ็บปวดมันเกินว่ามนุษย์ธรรมดาจะรับไหว ภาระที่ร่างกายต้องแบกรับมันเกินขีดจำกัดไปมากโขเลยทีเดียว ผมจะสลบตรงนี้ไม่ได้…
หลังจากนั้น สติของผมก็เลื่อนลอย…ภาพในตาของผมเป็นสีดำหมดเลย
สุดท้ายแล้ว…มนุษย์ก็ยังอ่อนแออยู่ดี…


## CHAPTER 29: ความรู้สึกที่ซับซ้อน

"รีบหนีเร็วเข้า!!" เสียงหนึ่งตะโกน ฟังดูเป็นเสียงผู้ชาย เดาได้ว่าคงจะเป็นเสียงของนิว แต่เสียงมันอื้อไปหมดราวกับว่ามีใครเอาแผ่นใส ๆ มาปิดหูผมไว้
"เราจอดรถไว้ตรงไหน!?" นั่นน่าจะเป็นเสียงนัท
"ลงไปอีกชั้นก็ถึงแล้ว!" เสียงตอบดังขึ้นตามมาด้วยเสียงปืน ตอนนี้พลังซอมบี้ของผมน่าจะยังเหลือนิดเดียว เพราะผมยังได้ยินเสียงลมหายใจของพวกซอมบี้อยู่ไม่ไกลจากเรา ต่อจากนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของไทแรนดังมาแต่ไกล มันน่าแปลกใจที่ว่าพวกเราควรจะตายไปตั้งนานแล้ว แทนที่จะใช้ความเร็วที่มันสามารถเคลื่อนย้ายในพริบตามาฆ่าพวกเราทุกคนได้เพียงหมัดเดียว กลับเป็นการเดินช้า ๆ อย่างมั่นคงมาหาเรา…
มันยังไงกันแน่…
ทุกอย่างในตัวมันแม่งมีแต่ปริศนา…
รู้สึกตัวอีกทีผมก็อยู่บนหลังของคาโอรินซะแล้ว ตอนแรกผมคิดว่าตัวเองอยู่บนหลังนิวด้วยซ้ำ เพราะเส้นผมสีดำเงางามของเธอ แม้ว่าจะไม่ได้สระผมมาตั้งนานแล้วมันก็ยังเป็นประกายดั่งดวงดาว เสียงหอบของเธอจากการวิ่งหนีแบบสุดชีวิตนั้นฟังดูไพเราะ แต่ในทางกลับกันมันก็ทำให้ผมมีอารมณ์ไปชั่วขณะ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่จะทำแบบนั้น
ทุกคนเลี้ยวซ้ายไป ลางสังหรณ์ของผมบอกว่ามีซอมบี้สองตัวหลบอยู่
คนที่อยู่ใกล้มันที่สุดก็คือกิ๊บ!
ซึ่งเธอไม่สามารถเห็นมันทันแน่ เพียงศูนย์จุดหนึ่งเสี้ยววินาที เธอถูกกัดแน่!!
อะดรีนาลีนผมวิ่งพล่านในร่างกายอีกครั้ง ราวกับว่ามันเป็นหลอดสุดท้ายที่จะไว้ช่วยเหลือคนที่เรารัก ผมดีดตัวออกจากคาโอริน ซึ่งเกือบทำให้เธอล้มหน้าคว่ำลงไปกับพื้น จากนั้นผมชักมีดสั้นออกมา ก่อนที่จะเข้าไปประชิดกับซอมบี้ที่หลบมุมอยู่
จริง ๆ ด้วย…มีอยู่สองตัว
ท่ามกลางความตกใจของเพื่อน ทำให้แต่ละคนหยุดวิ่งทันที ก่อนที่จะเอามีดแทงขมับของซอมบี้สองตัวนั้นอย่างรวดเร็ว
"มันยังวิ่งได้นี่หว่า" นัทถอนหายใจ "แต่ก็…"
"อย่าเพิ่ง…รีบหนีก่อน" ผมตัดบทก่อนที่จะวิ่งนำทุกคนไปยังที่จอดรถ
เชื่อเถอะ ซอมบี้มันมากองรวมกันอยู่ด้านประตูหมดเลย จำนวนมันนับไม่ถ้วน แม้ว่ากระสุนปืนของเราก็มีเหลือไม่น้อย แต่เราก็ไม่อยากที่จะเสียมันไปอย่างเปล่าประโยชน์แบบนี้ ให้ตายสิ…ถ้ามีดาบทุกอย่างคงจะง่ายมากกว่านี้ เสียงตึงตังของไทแรนก็เริ่มดังเข้ามาใกล้แล้ว ผมหันไปมองด้านหลังก็เห็นเงาตะคุ่มของมันกำลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
เอายังไงกันดีวะ…
คิดสิ…คิด…ยังพอมีทางอื่นมั้ย?
"ช่างแม่ง!! ทะลุไปทั้งแบบนี้แหละ" จู่ ๆ นิวก็พุ่งเข้าไปถีบประตูของห้างจนส่งผลให้พวกซอมบี้กระเด็นออกไปคนละทิศคนละทาง
"กูก็ต้องเอาจริงแล้วสินะ!" เขาพูดพร้อมกับดวงตาที่ส่องประกายไปด้วยเปลวเพลิง
เขาหยิบท่อนเหล็กที่พื้นที่เจอโดยบังเอิญมาฟาดหัวซอมบี้ตัวหนึ่งที่เข้ามาประชิด ก่อนที่จะหมุนตัวไปเตะก้านคออีกตัว ผมเห็นดังนั้นจึงวิ่งเข้าไปร่วมวง โชคดีที่ผมพกมีด ไม่งั้นก็คงเสียท่าให้กับมันไปแล้ว ซอมบี้ที่อยู่รอบตัวมีกันประมาณยี่สิบตัว แต่เมื่อกี้กิ๊บกับฟางยิงช่วยสนับสนุนแล้วแล้ว จำนวนของมันก็เริ่มลดลง ผมจับหัวของซอมบี้ที่ใกล้ตัวที่สุดเข้ามาก่อนที่จะแทงเข้าที่หัวจนมิดด้าม จำนวนของมันเริ่มลดลง แต่การต่อสู้ครั้งนี้ทำให้ผมเกือบลืมไทแรนไปเสียสนิท!!
ลางสังหรณ์ของผมทำงานอีกครั้ง!!
ครั้งนี้รุนแรงกว่าเมื่อกี้ ผมหันหลังไป เห็นว่าไทแรนมันเริ่มเข้าใกล้พวกเรามากขึ้นกว่าเดิม!!
"เอ็น!! ไม่ต้องไปสนใจมันแล้ว ตอนนี้เราต้องรีบขึ้นรถ!!" นิวดึงสติของผมกลับมา
ซอมบี้ที่อยู่รอบตัวเริ่มมีจำนวนน้อยลงทุกที ความอึดอัดใจมันเพิ่มขึ้นทุกทีเมื่อเสียงฝีเท้าของไทแรนมันดังเข้ามาเรื่อย ๆ ภาพของตัวมันผุดเข้ามาในหัว รวมถึงภาพตอนที่มันกำลังจะฆ่าผมด้วย ความกลัวของผมนั้นเพิ่มขึ้นทุกขณะ ร่างกายไม่ฟังคำสั่งเลย มันหยุดนิ่งอยู่กับที่ราวกับก้อนหิน ทุกคนวิ่งไปยังรถเมื่อเห็นว่าจำนวนของซอมบี้ลดลงอย่างเห็นได้ชัดและเพียงพอที่จะวิ่งฝ่าไปได้โดยที่ไม่ถูกพวกมันจับกัด
ใช่…พวกเราฝ่าพวกมันไปได้อย่างปลอดภัย
เมื่อถึงรถที่จอดไว้ทั้งสองคัน ซึ่งคันหนึ่งเป็นรถเก๋งของนิว ส่วนอีกคันเป็นรถสปอร์ตของนัท คาโอรินวิ่งเข้าไปเปิดท้ายรถเพื่อยัดของที่เอามาใส่เข้าไปโดยที่ฟางยิงสกัดพวกซอมบี้สายวิ่งที่กำลังพุ่งตรงมาทางพวกเรา ในระหว่างนั้นกิ๊บและนัทที่แยกไปยังรถอีกคันดูเหมือนจะมีปัญหา
"แย่แล้วกิ๊บ เค้าทำกุญแจรถหาย ช่วยหากันหน่อย!!" นัทเอามือกุมขมับอย่างกังวล
"แล้วตัวเองเอาไปไว้ที่ไหน?" กิ๊บถามอย่างหงุดหงิด "ทำตกไว้หรือเปล่า!?"
"มันก็น่าจะเป็นแบบนั้นว่ะ…" เหมือนกิ๊บจะรู้ตัวจึงเข้าไปคว้าแขนของแฟนหนุ่ม
"ตัวเองคิดจะทำอะไร?"
"ก็จะวิ่งไปหากุญแจรถไง…"
"นี่เห็นรถสำคัญกว่าชีวิตตัวเองอีกเหรอ?" น้ำตาของกิ๊บคลอเบ้า
"…" นัทไม่ได้พูดอะไร
"เรากำลังจะแต่งงานกันแล้วนะ รถเราสามารถเจอได้ทั่วไปตามถนนที่เราผ่าน อย่างคันนี้ตัวเองก็เจอมันระหว่างทางไม่ใช่เหรอ?" แฟนสาวพยายามโน้มน้าวพร้อมกับชูแหวนเพชรซึ่งสวมอยู่ที่นิ้วนางข้างซ้าย "ในความคิดของเค้า นัทเป็นคู่ชีวิตของเค้าแล้ว แต่เค้าสำหรับนัทมันคืออะไร? จะทำอะไร จะตัดสินใจอะไรก็คิดถึงเค้าหน่อยนะ"
"เค้าคิดถึงกิ๊บอยู่เสมอ ถึงได้เลือกรถคันนี้ไง" เขาเถียง "ถ้าไม่มีรถคันนี้ งานแต่งเราจะไปดูดีได้ยังไงกัน?"
"เค้าไม่สนใจว่างานแต่งเราจะต้องเพอร์เฟกต์ไปหมดทุกอย่าง ความจริงแค่มีอาหารกับเครื่องดื่มนิด ๆ หน่อย ๆ ก็ดีใจแล้ว นัทต้องยอมรับให้ได้นะว่าสถานการณ์แบบนี้เราไม่จำเป็นต้องห่วงเรื่องหน้าตาของตัวเองแล้ว เอาชีวิตตัวเองให้รอดก่อนจะดีที่สุด"
"…" ไม่มีคำพูดใด ๆ ออกจากปากนัท
"เค้ารู้นะว่าจริง ๆ แล้วนัททำเพื่อตัวเอง" กิ๊บดึงตัวแฟนหนุ่มเข้ามากอด "ทุกคนล้วนทำในสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อตัวเองอยู่แล้ว เหมือนที่เค้าไปช่วยตัวเองออกมาจากแก๊งนักเลงสยามนั่นไง นั่นก็ทำเพื่อตัวเค้าเอง แต่ในทางกลับกัน เค้าก็ทำเพื่อให้คู่ชีวิตของเค้ามีชีวิตอยู่ต่อ"
กิ๊บจับหน้าของนัทเข้ามาจุมพิตก่อนที่จะดึงออกมาแล้วมองตากัน
"เราสองคนใช้ลมหายใจเดียวกันแล้ว เค้าจะไม่มีวันปล่อยมือแน่" กิ๊บยิ้มพร้อมกับจุมพิตนัทที่หน้าผาก "เราขึ้นรถนิวและปล่อยรถคันนี้ไปเถอะ"
นัทไม่ได้พูดอะไร
ราวกับว่าเขาไม่ได้ฟังในสิ่งที่เธอพูดเลยแม้แต่คำเดียว
ฝั่งรถนิว
"ปิดประตูท้ายรถแล้ว รีบไปกันได้เลย!!" ผมตะโกน
"ที่รัก!! รีบขึ้นรถเร็ว!" นิวเรียกแฟนสาวของตัวเอง ซึ่งปอกกระสุนปืนพกของเธอกระเด็นเกลื่อนพื้นไปหมด เพราะซอมบี้เริ่มกรูเข้ามาเรื่อย ๆ รวมทั้งไทแรนที่ค่อย ๆ เดินเข้ามาอย่างสุขุมใจเย็น ราวกับว่ามันมีเวลาที่จะเล่นกับพวกเราทั้งวันทั้งคืน
จู่ ๆ นัทก็สลัดตัวเองจากกิ๊บและวิ่งเข้าไปหาพวกซอมบี้
ท่ามกลางความตกใจของทุกคน มีผมคนเดียวที่ยังพอมีสติอยู่ ผมพุ่งเข้าไปคว้าตัวนัทอย่างรวดเร็ว
"มึงปล่อยกู!!" นัทตะคอก "กูจะเข้าไปหากุญแจรถ!!"
"ไม่มีประโยชน์หรอกเว่ย!! รถนั่นแทบไม่ได้สำคัญอะไรกับมึงเลย มึงก็น่าจะเห็นที่สิ่งที่ไอ้ไทแรนบ้านั่นทำกับกูแล้วใช่มั้ยล่ะ!?" ผมพยายามดึงสติเขากลับมา "อย่าเอาชีวิตตัวเองไม่ทิ้งกับรถเลย มันไม่คุ้ม"
ผมไม่รอให้เขาตัดสินใจ จึงแบกเขาขึ้นบ่าทันที
"ไอ้เหี้ย!! มึงจะทำอะไร! ปล่อยกูลงเดี๋ยวนี้นะ!!" นัทเริ่มโมโห
"กูขอโทษละกัน ที่กูทำไปเพราะเห็นว่าเป็นเพื่อน" ผมจับนัทโยนขึ้นรถนิวไป ซึ่งนิวได้สตาร์ตเครื่องรอพร้อมออกไว้อยู่แล้ว "และอีกอย่าง ถ้ามึงขัดขืน มึงสู้แรงกูไม่ได้หรอก"
"นิว!! ไปได้เลย!" กิ๊บพูดพร้อมกับรวบตัวแฟนหนุ่มไว้
"จัดไปเลยเพื่อน!!" เขาเหยียบคันเร่งทันที
พาหนะหนึ่งเดียวของพวกเราทะยานออกไปตามลานจอดรถ ชนซอมบี้สองสามตัวจนกันชนบุบไปเล็กน้อย แต่นั่นก็ไม่ทำให้นิวปล่อยคันเร่งเลยแม้แต่มิลเดียว หลังจากนั้น รถก็พุ่งทะยานออกจากลานลอดรถของห้าง ออกสู่ถนนใหญ่ทันที แม้ว่าซอมบี้จะมีเกลื่อนถนน แต่โชคดีที่นัทเชื่อมกันชนกับรถให้หนาขึ้น จึงไม่ทำให้เครื่องยนต์เป็นอะไรเลย ตอนนี้เราอยู่เส้นบางนา เรากำลังจะออกจากตัวเมือง สู่ชนบท ระหว่างนั้นนัทที่กำลังเสียใจที่ต้องทิ้งรถคู่ใจไว้ตรงนั้น เพราะก่อนที่จะออกมา เขาเห็นไทแรนได้พังรถของเขาจนระเบิดไปต่อหน้าต่อตา หลังจากนั้นเขาก็ทำได้แต่ซุกหน้าลงบนอกกิ๊บแล้วร้องไห้ราวกับจะขาดใจตาย ส่วนแฟนสาวก็ทำได้แค่ปลอบใจอยู่รวมทั้งลูบศีรษะแฟนหนุ่มเพื่อให้รู้สึกดีขึ้น
"ไม่ต้องเสียใจไปนะ สิ่งที่ล้ำค่ามากกว่ารถน่ะ อยู่ตรงหน้าเธอแล้วไง" เธอปลอบคนรัก
สุดท้ายแล้วสิ่งของที่ล้ำค่ามากกว่า ก็ไม่ใช่สิ่งใด นอกจากคนที่เราเคียงข้างกันเสมอ
ผมนั่งอยู่ข้าง ๆ คู่นี้ โดยที่ไม่รู้ว่าคาโอรินกำลังนั่งอยู่บนตักผม ดูเหมือนเธอจะยังไม่รู้ตัว แต่จะไล่ให้ไปนั่งบนเบาะดี ๆ ก็ไม่ได้เพราะตอนนี้ที่มันเต็มไปหมดแล้ว อีกอย่าง ๆ คาโอรินถ้ามองดี ๆ เธอก็เป็นผู้หญิงที่น่ารักคนหนึ่งเลยทีเดียว แต่ทำไมจู่ ๆ หัวใจของผมมันเต้นแรงขนาดนี้นะ…ไม่ได้รู้สึกแบบนี้ตั้งแต่คบกับฮีซุยแล้ว…จู่ ๆ คาโอรินก็ทิ้งตัว เอนหลังมาหาผมจนสะโพกของเธอเสียดสีกับน้องเอ็นของผม…
ใจเย็น ๆ เราจะให้ความหงี่ครอบงำไม่ได้…
"ทำไมเธอหัวใจเต้นแรงขนาดนั้นเนี่ย?" หญิงสาวถาม
"แค่วิ่งมาเหนื่อยแค่นั้นแหละ แต่ขอโทษนะ ช่วยไม่เอนมาได้มั้ย กระดูกซี่โครงยังไม่เข้าที่เลย" ผมยิ้มแหย ๆ
"อุ้ย! ขอโทษนะ" เธอยกตัวขึ้น หลังจากนั้นทำให้ผมรู้ว่า การพูดไปแบบนั้นมันเป็นการตัดสินใจที่ผิดเอามาก ๆ สะโพกของเธอเสียดสีกับท่อนน้องเอ็นอีกครั้ง สุดท้ายแล้วน้องขึ้นตื่นมาจนได้…แต่เธอก็ดูไม่ได้รู้สึกถึงน้องเลยแม้แต่นิดเดียว ซึ่งมันก็น่าจะเป็นสัญญาณที่ดีที่ยังคงความสัมพันธ์แบบ 'เพื่อน' แบบนี้ต่อไปสินะ…
เวลาผ่านไปไม่ได้นาน เราก็มีถึงหมู่บ้านพฤกษาซึ่งเป็นหมู่บ้านที่กิ๊บอาศัยอยู่ แม้ว่าหมู่บ้านของเธอจะมีซอมบี้เดินกันยั้วเยี้ยไปหมด แต่สุดท้ายแล้วผมก็ต้องเดินลงไปให้ซอมบี้กัดสักตัวหนึ่งก่อนที่จะกลายร่าง จากนั้นก็ค่อยล้างบางพวกมันให้หมดไปจากพื้นที่ ยังดีที่ผมยังมีดาบสำรองเก็บไว้ในรถ การล้างบางซอมบี้ทีละตัว ๆ ก็ไม่ใช่เรื่องยากอย่างที่เห็น ตอนนี้ซอมบี้มันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด เพราะว่ากลุ่มของพวกเราแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ กาลเวลามันผ่านไปมากเท่าไหร่ ถ้ายิ่งเรามีประสบการณ์มากขึ้น ความแข็งแกร่งก็จะยิ่งตามไปด้วยเช่นกัน จากที่ผมไม่เคยต่อสู้เลย แต่เมื่อพอสถานการณ์มันบีบบังคับให้ผมสู้ ผมไม่ใช่พระเอกนิยายที่ความคิดทั้งหมดมีแต่ความปรานี สู้ใครไม่ได้ ต้องคอยพึ่งพระรองที่แข็งแกร่งกว่าเสมอ
ไม่ใช่…ผมไม่ใช่คนแบบนั้นตั้งแต่ผมได้เจอกับซอมบี้ตัวแรกที่กัดอาจารย์โต๋งไป เหตุการณ์นั้นทำให้ผมต้องเปลี่ยนตัวเองใหม่และแข็งแกร่งกว่าเดิมเพื่อที่จะเอาชีวิตรอด เพื่อฟาง… ความจริงเมื่อผมรู้ว่าฟางไม่อาจจะสานความสัมพันธ์ไปมากกว่าเพื่อนได้แล้วนั้น ผมจึงไม่รู้ว่าตัวเองจะมีชีวิตต่อไปเพื่ออะไร แต่พอนึกถึงพ่อแม่ ก็ทำให้ตัวเองมีเป้าหมายมากยิ่งขึ้น พอฮีซุยเข้ามาในชีวิต มันทำให้เห็นว่าผมต้องพยายามมากขึ้นกว่าเดิมเพื่อจะปกป้องคนที่กุมหัวใจของผม แต่สุดท้ายแล้ว หัวใจที่อยู่ในมือของเธอก็ถูกขยี้เละจนไม่มีชิ้นดี…
เมื่อผมจัดการตัวสุดท้ายเสร็จแล้ว ผมเดินกลับมาที่บ้านของกิ๊บที่ตั้งอยู่ตรงหัวมุมซอยห้า ดูจะทรงแล้วทั้งหมู่บ้านจะร้างไปเรียบร้อยแล้ว ผมสำรวจดูบ้านแต่ละหลังไปเรื่อย ๆ ผมได้อาหารกระป๋องมามากมาย โชคดีที่พลังซอมบี้ยังไม่หมด จึงสามารถขนของได้มากกว่ามนุษย์ธรรมดาทั่วไป บ้านอีกหลังดูสภาพดีที่สุดในซอย เมื่อเดินเข้าไปก็พบว่ามีศพมนุษย์และซอมบี้เกลื่อนไปหมด ทั้งบ้านมีกลิ่นสาบเลือด น้ำหนอง และน้ำไขกระดูก จนไม่น่าเชื่อว่าบ้านที่ภายนอกดูสะอาดสะอ้านแต่ภายในตัวบ้านนั้นโสโครกไม่มีชิ้นดี
แม้ว่ากลิ่นพวกนั้นมันไม่พึงประสงค์เท่าไหร่ อย่างน้อยถ้ามันถูกทำความสะอาด มันก็จะเป็นบ้านที่น่าอยู่หลังนึงเลยทีเดียว แม้ว่าโครงสร้างและการออกแบบของบ้านมันแทบคล้ายกับบ้านทุกหลังในหมู่บ้าน บางบ้านก็ต่อเต็มนู้นนี่บ้างเล็กน้อยเพื่อสร้างความแตกต่างและเพื่อให้มีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง
ซึ่งไม่ต่างจากมนุษย์เราที่ต้องการจะแตกต่างจากคนอื่น
ผมมองเข้าไปในบ้านอยู่ได้ชั่วครู่ก่อนจะเดินกลับไปยังบ้านกิ๊บ ตอนนี้ทุกคนตัดสินใจที่จะเลือกบ้านของตัวเอง นัทอยู่กับกิ๊บที่บ้านของเธอ ส่วนนิวเลือกบ้านข้าง ๆ ซึ่งตัดสินใจที่จะอยู่กับฟาง ส่วนคาโอรินเลือกบ้านตรงข้ามกิ๊บ
ถ้างั้น…
บ้านข้าง ๆ คาโอรินก็น่าจะเป็นตัวเลือกที่ดี
"เฮ้!" คาโอรินทัก "เลือกบ้านของตัวเองได้หรือยังล่ะ?"
"ก็บ้านข้าง ๆ คา…เออ…บ้านตรงข้ามนิวแหละ" ผมพยายามเลี่ยงใช้คำว่าข้าง ๆ เพราะผมพยายามปิดกั้นอะไรบางอย่างอยู่ "แล้วคาโอรินเลือกบ้านไหนล่ะ?"
"ก็บ้านข้าง ๆ เธอแหละ" โอเค…ผมเขินนิด ๆ "จริงไม่ต้องเรียกชื่อเต็มฉันก็ได้นะเอ็น เรียกฉันสั้น ๆ ว่า ริน ก็ได้"
โอ…ไม่นะ…ผมแพ้รอยยิ้มแบบนี้…
"เราเป็นเพื่อนบ้านกันแล้วนะ" รินพูดด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยออร่า พร้อมกับยื่นมือเข้ามาจับมือ ให้ตายสิ มือนุ่มจัง…แต่มาคิดดูอีกที รินก็เป็นคนไทยเชื้อสายญี่ปุ่น ดูจากชื่อและใบหน้าของเธอที่ออกไปทางนั้นอย่างมาก ราวกับว่าเธอออกมาจากการ์ตูนอนิเมะยังไงยังงั้น
"งั้นเดี๋ยวขอตัวไปจัดบ้านก่อนนะ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็แค่ไปเคาะประตูบ้านเรียกละกัน" เธอพูดและเดินเข้าไปในบ้านของตัวเอง ข้าวของเครื่องใช้ของเธอแทบไม่มีอะไรมาก อีกอย่างตอนนี้ก็จะเย็นแล้ว เราต้องหาวิธีจัดการกับความมืดโดยด่วน
พอผมคิดเรื่องนี้ได้ ผมจึงรีบเข้าบ้านที่ตัวเองเลือก ในบ้านที่เลือกก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าไหร่ แต่ผมต้องจัดการกับศพสองศพให้เรียบร้อย ยังดีที่พลังซอมบี้ยังอยู่ แต่เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ได้ผมแทบเอาหัวโขกผนังให้พัง เพราะผมน่าจะปลดพลังก่อนที่จะพูดคุยกับเธอ ไม่อย่างนั้นมันก็ไม่ต่างจากที่เธอกำลังคุยกับคนตาย แต่โชคดีที่ผมเจอเทียนอยู่ในตู้กับข้าวในห้องครัว ซึ่งผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเจ้าของบ้านเก่าได้เอาเทียนไปไว้ในตู้กับข้าวซึ่งตอนนี้กับข้าวที่อยู่ในนั้นมันเน่าส่งกลิ่นเหม็นไปทั่ว
"งานหนักอีกแล้วสิกู…" ผมถอนหายใจ
ผมจัดการศพทั้งสองศพโดยการฝังไว้ที่สวนหลังบ้าน ระหว่างฝังจู่ ๆ ศพหนึ่งก็พุ่งเข้ามากัดผม ซึ่งก็ไม่ได้ตกใจอะไรกับมันเท่าไหร่ เพราะผมมีภูมิคุ้มกันพิษซอมบี้อยู่แล้ว ต่อให้โดนกัดจนพรุนก็คงจะไม่เป็นอะไรนอกจากความตายล่ะมั้ง ผมขยี้หัวของมันจนแหลกคามือด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย ผมไม่ได้รู้สึกสนุกกับการฆ่าพวกมันสักเท่าไหร่ เพียงแค่ผมอยากมีเวลาพักผ่อนเท่านั้น แม้ว่าเวลาจะผ่านไปแค่สองวันหลังจากที่พวกเราย้ายออกมาจากในเมือง ความรู้สึกมันนานไปกว่าสองปี สิ่งที่ยังหวังอยู่ในใจก็ยังคงคิดว่าผมยังจะกลับมาเจอฮีซุยอีกครั้ง
เธอเป็นคนแรกของผม…
เธอเป็นแฟนคนแรกที่ผมให้จนหมดหัวใจ
แบบนี้ก็ไม่ต่างจากเธอล้มหายตายไปจากชีวิตผม
แต่ในความเป็นจริง ผมควรจะขอบคุณเธอมากกว่าที่ทำให้ผมได้ค้นพบขุมพลังที่สามารถทำให้พวกเราเอาชีวิตรอดมาได้จนถึงทุกวันนี้ แต่ในทางกลับกัน เธอเป็นคนที่ใช้มีดแทงด้านหลังทะลุถึงหัวใจ ผมได้ตายลงไป แต่นรกกลับส่งผมกลับมามีชีวิตพร้อมกับพลังใหม่ที่จะใช้ต่อกรกับวันสิ้นโลกแบบนี้ เธอทำให้ผมกลายเป็นคนใหม่ที่แข็งแกร่งกว่าเดิม
ระหว่างที่คิดอยู่นั้นผมนั่งร้องไห้อยู่ในหลุมศพที่ผมกำลังจะฝังศพนิรนามสองศพนี้
"อยากเจอ…อีกสักครั้ง…" ผมสะอื้น
.
.
.
.
"ฮีซุย…"


## CHAPTER 30: ฮาวทูมูฟออน

นิ่มสบายจัง…
ความรู้สึกที่ทำให้หวนคิดถึงวันเก่า ๆ แบบนี้คืออะไร…?
อยากจะนอนอยู่แบบนี้ทั้งวัน ไม่อยากลุกไปไหน รู้สึกปลอดภัยเมื่อรู้สึกสบาย ร่างกายไม่ต้องเกร็ง ทุกกล้ามเนื้อคลายออก ปล่อยทั้งกายและใจไปตามน้ำ กลิ่นหอม ๆ ที่โชยมาแตะจมูกเบา ๆ นี่มันเป็นกลิ่นอะไรกัน…กลิ่นดอกไม้นี่นา…มันทำให้นึกถึงแม่ทันที เพราะท่านเคยใช้น้ำหอมกลิ่นนี้ฉีดไปทั่วเลือนร่างก่อนออกไปทำงาน จู่ ๆ น้ำตามันก็ไหล มันนานแค่ไหนที่ผมไม่ได้ร้องไห้แบบนี้ คงจะแค่สามวันสินะ ในความเป็นจริงมันช่างเป็นเวลาที่แสนสั้น แต่ในความรู้สึกเหมือนมันผ่านมาเป็นปี ๆ แต่ละวินาทีนั้นผ่านไปอย่างเชื่องช้า ราวกับว่าพระผู้เป็นเจ้าสาปให้วันเวลามันผ่านไปช้า ๆ จนไม่ทันได้สังเกต แสงจันทร์ส่องมาทางหน้าต่าง แม้ว่าจะเป็นเวลากลางคืน แต่ความรู้สึกที่ได้เห็นมันช่างอบอุ่นเหลือเกิน
"ตื่นแล้วเหรอ?" เสียงหนึ่งเอ่ยทัก เป็นเสียงผู้หญิง
เมื่อมองไปทางเสียงก็เห็นว่าเป็นคาโอรินนั่งอยู่ข้างเตียง
"เมื่อวาน?"
"ก็หลังจากที่จัดบ้านตัวเองเสร็จแล้ว เลยกะจะไปช่วยเพื่อน ๆ จัดบ้าน แต่เห็นว่าสองคู่นั้นไม่น่าจะต้องการคนช่วย เลยคิดว่าจะมาช่วยเอ็นนี่แหละ" เธอเล่า "แต่พอเข้ามาในบ้านก็ไม่เห็นมีใครอยู่ เลยไปหาที่สวนหลังบ้าน แล้วก็เห็นเธอนอนอยู่บนพื้นก็คิดว่าเป็นอะไร ที่แท้ก็แค่เหนื่อยและหลับไปเท่านั้น เลยแบกมาไว้บนเตียงนี่แหละ"
ผมพรวดพราดลุกเพราะเกรงว่าร่างกายตัวเองที่สกปรกจะทำให้เตียงสกปรกไปด้วย แต่สุดท้ายก็ไม่มีรอยเปื้อนอะไรเลย แถมเสื้อผ้าของผมก็เหลือแค่เสื้อกล้ามสีดำและกางเกงขาสั้น สักพักหญิงสาวที่หัวเราะออกมาอย่างสะใจ
"ขอโทษที ๆ ความจริงฉันเช็ดตัวให้เธอก่อนเอามาไว้บนเตียง" ผมหน้าแดง "แต่ก็ไม่ได้ถอดให้จนหมดหรอกนะ ยังไม่ได้บอกใช่มั้ยว่าฉันเป็นเลสเบี้ยน"
"ก็เพิ่งจะรู้นี่แหละ" ผมพูดด้วยความแปลกใจ
"จริงเหรอ?" คาโอรินส่งสายตาเย้ายวนมาหาผม เชื่อเถอะ…สัญชาตญาณของผมมันบอกว่า เธอนั้นปากไม่ตรงกับใจ สิ่งที่เธอกำลังจะสื่อความหมายก็คือ เธอไม่ได้ชอบผู้ชาย แต่กลับส่งสายตาลามกแบบนี้ให้กับผู้ชายอย่างผม หรือว่าเธอไม่ได้มองว่าผมเป็นผู้ชาย!?
"จะปล้ำเราเหรอ?" ผมถามอย่างหน้าด้าน ๆ จะให้มาอินโนเซ็นต์ก็ทำไม่ได้แล้ว
"คิดว่าจะทำอะไรล่ะ?" มือของเธอค่อยสางเส้นผมของผมอย่างเบามือ ให้ตายสิ ตอนนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นลูกแมวในกำมือจริง ๆ แต่สิ่งที่ผมคิดกลับไม่ได้เป็นแบบนั้น
"นอนยังไงให้ผมยุ่งเนี่ย" เธอยิ้มและขยี้หัวผมอย่างหมั่นเขี้ยว เมื่อผมเผลอ เธอพุ่งเข้ามาเอาริมฝีปากประกบกับริมฝีปากของผมทันที ท่ามกลางความตกใจของผม ไม่มีความผิดอะไรในหัวเลย ทุกอย่างมันมั่วไปหมดจนไม่สามารถเรียบเรียงอะไรในหัวได้เลย จู่ ๆ ทุกอย่างก็ว่างเปล่า หัวใจที่เต้นรัวเร็วไม่ต่างจากปืนกลก็ค่อย ๆ เต้นช้าลง เมื่อเธอสอดลิ้นเข้ามาในปาก นั่นทำให้ผมรู้สึกมีอารมณ์ร่วมไปกับเธอด้วย
เธอดึงริมฝีปากออกมา น้ำลายที่เธอแลกไปนั่นยืดออกมา ดวงตาอันยั่วยวนมองเข้ามาในดวงตาของผมอย่างหื่นกระหาย จากนั้นเธอถอดเสื้อยืดของเธอออกเผยให้เห็นชุดชั้นในสีดำมีลูกไม้เล็ก ๆ เกาะอยู่ตรงปลาย และเนินอกที่อวบอิ่มกลมได้รูปนั่นทำให้จิตใจของผมถูกสะกด
"ฉันเป็นเลสเบี้ยนก็จริง แต่อย่าลืมสิว่าลึก ๆ แล้วฉันก็เป็นผู้หญิงเหมือนกันนะ" เธอพูดพร้อมกับจุมพิตที่ริมฝีปากผมเบา ๆ
ความรู้สึกที่สบายแบบนี้มันคืออะไร แม้ว่าผมจะเคยรู้สึกแบบนี้่มาก่อน แต่ครั้งนี้มันกลับแตกต่างอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีความอึดอัดเลย ผมสามารถนอนอยู่ข้าง ๆ เธอได้ทั้งวันทั้งคืน เหมือนกับว่าที่ผ่านมา ผมได้มองข้ามสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไป ผมฝากหัวใจไว้กับผู้หญิงคนหนึ่งที่พร้อมจะขยี้หัวใจที่ฝากไว้ให้แหลกคามือ แต่สำหรับคาโอริน…เธอคือนางฟ้าของผม…
"คิดอะไรอยู่คะ?" เธอเอานิ้วมาแตะปลายจมูกผมเบา ๆ และหัวเราะอย่างมีความสุข "จริง ๆ ก็ไม่ได้คิดจะบอกเร็ว ๆ นี้หรอก แต่ก็นะ…จังหวะแบบนี้มันไม่ได้มีมาทุกวันหรอก"
ผมมองเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเธอพลางฟังในสิ่งที่เธอกำลังจะพูดอย่างตั้งใจ
"มะ…ไม่ได้คิดอะไรเลย…" ทุกคำพูดรวมถึงการนึกคิดล้วนถูกสะกดไว้โดยคาโอริน ให้ตายสิ…ช่วงที่อยู่กับฮีซุยไม่ได้เป็นแบบนี้เลย
"คนโกหก" จากนั้นคาโอรินโผเข้ามาจูบปากผมอีกครั้ง และคราวนี้รุนแรงกว่าเดิมสองเท่า ลิ้นของเธอบุกรุกเข้ามาทักทายลิ้นของผมก่อน จากนั้นค่อยละเลงไปยังฟันทุกซี่ราวกับมันไม่ได้รังเกียจเลยแม้แต่น้อย
ตอนนี้ผมอยู่ในการควบคุมของเธอหมดแล้ว ขี้โกงนี่ที่เธอเป็นคนโจมตีผมก่อน แต่ก็ไม่เป็นไร
ผมจัดการพลิกตัวเธอให้เธออยู่ด้านล่าง จากนั้นผมถอดเสื้อกล้ามออก เผยให้เห็นมัดกล้ามที่ครอบคลุมอยู่ทั่วร่างกาย รวมถึงซิกซ์แพ็กที่ขึ้นเป็นปุ่มอย่างชัดเจน นั่นแหละ พิษของซอมบี้ก็สามารถทำให้ร่างกายผมแข็งแกร่งขึ้น แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ในโหมดซอมบี้ก็ตาม คาโอรินเอามือไปลูบไล้กล้ามเนื้อหน้าท้องอย่างเบามือ ใบหน้าของเธอแสดงอารมณ์ความต้องการสูงมากกับให้เห็นสิ่งที่เธอปรารถนาจะเห็นจนมืออีกข้างหนึ่งต้องจิกที่แผ่นหลังของผม
ให้ตายสิ…ชอบชะมัด
.
.
เรานอนกอดราวกับว่าจะมีใครมาแยกเราจากกัน คาโอรินหันตัวมาทางผมซึ่งเธอเอาหัวหนุนอยู่บนแขน
ผมมองไปที่เธอก่อนที่เจ้าตัวจะเงยหน้าขึ้นมามองผม จากนั้นก็ส่งยิ้มให้
"เค้ารักเอ็นนะ" เธอพูดเบา ๆ
"เค้าก็รักรินเหมือนกัน" ผมโน้มตัวลงไปจุมพิตที่ศีรษะของคนรักก่อนที่จะผล็อยหลับไปทั้งคู่
ช่างเป็นคืนที่มีความสุขจริง ๆ
โรคระบาดยังคงอยู่รอบๆ ตัวเรา ไม่ได้หายไปไหน หมอทุกคนตายกันไปหมดแล้ว ความหวังดับวูบจนไม่เหลือแม้แต่แสงสุดท้าย ราวกับว่าตัวเองกำลังเดินอยู่ในอุโมงค์ไร้แสงสว่างและไร้สิ้นสุด พวกซอมบี้ต่างคอยจะได้กัดกินเนื้อมนุษย์อย่างกับเครื่องจักรที่ไม่มีวันเหนื่อย ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ก็มีแต่พวกมันอยู่เต็มไปหมด 

แต่ความหวังก็ยังไม่หมดไป เมื่อผมสามารถเอาชนะเชื้อไวรัสตัวนี้ได้ ทำให้ร่างกายของผมเกิดกลายพันธุ์และสามารถแปลงกายเป็นซอมบี้ได้ตลอดเวลา นั่นทำให้ผมวิวัฒนาการไปอีกขั้นเพื่อที่จะช่วยเหลือมวลมนุษยชาติได้