นายสำคัญขนาดนั้น? [จบแล้ว]
SuchZ
## หวังว่าสักวันหนึ่ง

เสียงฝนกระทบกระจกหน้าต่าง สร้างบรรยากาศอึมครึมภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ ซิกซ์นั่งชิดริมเตียง มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาเลื่อนลอย ฝ่ามือกำเข้าหากันแน่นเหมือนพยายามสะกดอารมณ์ที่กำลังเอ่อล้นออกมา
"คุณไคลน์...ยังไม่กลับมาอีกเหรอครับ" น้ำเสียงแผ่วเบาหลุดออกมาจากปากของเขา จะรู้คำตอบดีอยู่แล้ว
ทุกคืนเขารอคอย รอให้ไคลน์กลับมา แม้รู้ดีว่าคนคนนั้นไม่มีวันมองมาทางเขาด้วยสายตาแบบที่เขาหวังไว้
บานประตูถูกผลักเปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก้าวเข้ามา ไคลน์ถอดเสื้อโค้ทแล้วโยนมันไปที่โซฟาโดยไม่แม้แต่จะมองซิกซ์ด้วยซ้ำ ร่างสูงโปร่งเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่ไม่ใช่ของซิกซ์
กลิ่นของใครบางคนที่ไคลน์ใช้เวลาอยู่ด้วยทั้งคืน
ซิกซ์กำผ้าห่มแน่นขึ้น รู้สึกถึงความหนาวเย็นที่ไม่ได้มาจากอากาศภายนอก แต่มาจากหัวใจของตัวเอง
"คุณไคลน์...ทานข้าวก่อนมั้ยครับ ผมทำอาหารไว้ให้"
ชายหนุ่มเพียงปรายตามองแล้วหัวเราะในลำคอ "ไม่จำเป็น ฉันกินมาแล้ว"
กินกับใคร...?
ซิกซ์ไม่กล้าถามออกไป ได้แต่พยักหน้ารับเบา ๆ แล้วลุกขึ้นเพื่อเก็บอาหารที่เขาตั้งใจทำให้ แต่ก่อนที่เขาจะเดินออกไป ไคลน์ก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง
"เลิกพยายามทำอะไรที่ฉันไม่ได้ต้องการสักที"
คำพูดนั้นเหมือนใบมีดที่กรีดผ่านหัวใจ ซิกซ์ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะก้มหน้าลงซ่อนความรู้สึกของตัวเอง
"ครับ..."
คืนแล้วคืนเล่าที่ซิกซ์ต้องเผชิญกับความเย็นชาของไคลน์ เขาไม่รู้เลยว่าทำไมตัวเองถึงยังอดทนอยู่ที่นี่ ทั้งที่รู้ดีว่าไม่เคยมีค่าพอให้ถูกมองเห็น
บางคืนไคลน์กลับบ้านพร้อมรอยจูบที่คอ บางคืนเขากลับมาพร้อมกลิ่นเหล้า และบางคืน...เขาไม่กลับมาเลย
ซิกซ์นั่งอยู่หน้าห้องนอนของไคลน์จนเช้า ดวงตาแดงก่ำเพราะอดหลับอดนอน เขาอยากเป็นคนที่ไคลน์เลือก อยากเป็นคนที่ไคลน์ต้องการ แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามแค่ไหน มันก็ไม่เคยพอ
จนกระทั่งวันหนึ่ง...
"ซิกซ์" ไคลน์เรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงไร้ความรู้สึก "ออกไปจากชีวิตฉันซะ"
ซิกซ์เงยหน้าขึ้นมองคนที่เป็นทั้งโลกของเขาด้วยความตกใจ "คุณไคลน์..."
"ฉันไม่ต้องการนายอีกต่อไป"
ซิกซ์นั่งกอดเข่าอยู่ในห้องมืด มีเพียงแสงจากโคมไฟข้างเตียงที่ให้ความสว่างลาง ๆ ดวงตาแดงช้ำจากการร้องไห้ มือกำชายเสื้อของตัวเองแน่นราวกับต้องการยึดเหนี่ยวอะไรสักอย่างไว้
เขาไม่มีที่ไป...
ครอบครัวของเขาตัดขาดกับเขาตั้งแต่แม่เสีย ไม่มีใครเหลืออยู่ให้กลับไปหาอีกแล้ว และที่นี่—คฤหาสน์ที่เขาเคยคิดว่ามันเป็น "บ้าน"—ตอนนี้กำลังจะไล่เขาออกไปอีกที่หนึ่ง
ความจริงแล้ว...ไคลน์ไม่เคยต้องการเขาเลยตั้งแต่ต้น
ย้อนกลับไปเมื่อปีก่อน การแต่งงานของพวกเขาไม่ใช่เพราะความรัก แต่เป็นเพราะข้อตกลงทางธุรกิจ พ่อของซิกซ์ต้องการรวมอำนาจกับตระกูลของไคลน์ จึงยื่นข้อเสนอให้ทั้งสองแต่งงานกัน
ไคลน์ไม่มีทางเลือก เขายอมรับเพราะไม่อยากให้ธุรกิจของครอบครัวต้องลำบาก แต่เขาไม่เคยชอบซิกซ์เลยตั้งแต่แรก
"นายมันแค่ข้อแลกเปลี่ยน"
คำพูดของไคลน์ในวันแต่งงานยังดังก้องอยู่ในหัวของซิกซ์ วันนั้นในชุดเจ้าบ่าวสีขาว เขายืนยิ้มให้ไคลน์ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือสายตาเย็นชา
"ฉันจะไม่มีวันรักนาย"
ซิกซ์รู้...แต่เขาก็ยังเผลอหวัง
หวังว่าสักวันหนึ่งไคลน์จะใจอ่อน หวังว่าสักวันหนึ่งไคลน์จะหันกลับมามองเขาบ้าง
แต่ตอนนี้ เขาควรเลิกหวังได้แล้วใช่ไหม?
มือของซิกซ์สั่นเมื่อยกขึ้นเช็ดน้ำตา เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างเจ็บปวด
"ฉันมันโง่จริง ๆ..."
ไม่มีบ้านให้กลับไป ไม่มีใครให้พึ่งพา และไม่มีแม้แต่หัวใจของคนที่เขารัก
เขาจะไปที่ไหนได้อีก?


## เตะฝุ่น

ซิกซ์ไม่ได้โง่ เขารู้ว่าไคลน์ไม่เคยรักเขา แต่ถึงอย่างนั้น หัวใจของเขาก็ยังดึงดันที่จะรักไคลน์อย่างไม่มีข้อแม้
ทำไมเขาถึงรักคนใจร้ายแบบนั้น?
เพราะไคลน์เคยทำให้เขารู้สึกว่าได้รับความรัก—ถึงแม้มันจะเป็นแค่การแสดงก็ตาม
ย้อนกลับไปก่อนที่พวกเขาจะแต่งงาน ไคลน์เคยอ่อนโยนกับเขา เคยดูแลใส่ใจจนซิกซ์คิดว่านี่อาจเป็นโชคชะตาของเขา รอยยิ้มอบอุ่น คำพูดที่ปลอบโยน มือที่คอยแตะไหล่เบา ๆ เวลาที่เขาท้อใจ
ทุกอย่างมันเหมือนจริงเหลือเกิน...จนกระทั่งเขารู้ว่าทั้งหมดเป็นแค่ "การแสดง"
ไคลน์ทำไปเพราะต้องการให้ซิกซ์ยอมแต่งงานเท่านั้น
"ตระกูลแกรนด์เวลล์จะไม่มีวันปฏิเสธข้อตกลงนี้ ถ้าลูกคนเล็กบ้านนั้นคิดว่าฉันรักเขา ไม่รู้สิ เป็นไปได้ฉันก็ไม่อยากจะจดทะดบียนสมรสด้วย"
ซิกซ์รับรู้ความจริงข้อนี้ในคืนก่อนวันแต่งงาน เขาได้ยินไคลน์พูดกับใครสักคนทางโทรศัพท์ ประโยคนั้นทำให้หัวใจของเขาเหมือนถูกบีบจนแทบหายใจไม่ออก
แต่มันสายไปแล้ว...เขาเดินออกมาไม่ได้อีก
และตอนนี้—เมื่อทุกอย่างสิ้นสุดลง ไคลน์ก็กำลังดำเนินการเรื่องการหย่า
ข้อตกลงที่ซิกซ์แทบไม่มีประโยชน์อะไรเลย ในสายตาของไคลน์ เขาเป็นเพียงเศษเสี้ยวที่ไร้ค่า ข้อแลกเปลี่ยนที่หมดอายุใช้งาน
"ซิกซ์" เสียงของไคลน์ดึงเขากลับมาสู่ความเป็นจริง "เอกสารเตรียมไว้แล้ว นายแค่เซ็นแล้วออกไปจากชีวิตฉัน"
ซิกซ์มองกระดาษตรงหน้า มันเป็นเพียงแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่ง แต่กลับหนักอึ้งราวกับจะบดขยี้เขาให้แตกสลาย
"...ทำไมคุณถึงใจร้ายกับผมขนาดนี้?" เสียงของเขาสั่นเครือ น้ำตากำลังจะไหลแต่เขาก็พยายามกลั้นมันไว้
ไคลน์หัวเราะเบา ๆ "อย่ามาทำเป็นน่าสงสารซิกซ์ นายเองก็รู้ตั้งแต่ต้นว่าฉันไม่ได้รักนาย"
"แต่อย่างน้อยก็—"
"มันก็แค่การแสดง" ไคลน์ตัดบท "ฉันไม่จำเป็นต้องแสดงต่อไปแล้ว"
ซิกซ์รู้ว่าไคลน์ใจร้ายกับเขาแค่ไหน แต่กับคนอื่น...ไคลน์ไม่เคยเป็นแบบนี้เลย
เขาใจดี ยิ้มให้ทุกคน พูดคุยอย่างอ่อนโยน ช่วยเหลือคนที่ต้องการความช่วยเหลือ แต่กับซิกซ์—ไคลน์ไม่เคยเหลือแม้แต่เศษเสี้ยวของความเมตตาให้เขาเลย
ทำไมต้องเป็นเขาที่ถูกทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียว?
มือของซิกซ์สั่นเมื่อจับปากกา เขาเม้มปากแน่นเพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดรอดออกมา
รักที่เขาทุ่มเทให้ไคลน์มาตลอด...มันไม่มีความหมายเลยใช่ไหม?
ซิกซ์รู้ว่าตัวเองโง่...โง่ที่ยังรัก โง่ที่ยังหวัง โง่ที่ยังเชื่อว่าเขาสามารถเอาชนะหัวใจที่เย็นชาของไคลน์ได้
ที่ผ่านมาเขาทำทุกอย่างเพื่อไคลน์ พยายามดูแล ใส่ใจ ทำให้ไคลน์สบายใจที่สุด หวังว่าสักวันหนึ่ง...ไคลน์จะเห็นค่าเขาบ้าง
แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคืออะไร?
แม้แต่ นามสกุล ไคลน์ก็ไม่ยอมให้เขาใช้ร่วมกัน
"นายไม่มีสิทธิ์ใช้ 'อัศวเกียรติ' เพราะนายไม่ได้เป็นคนของฉัน"
คำพูดของไคลน์ในวันที่จดทะเบียนสมรสยังคงกรีดลึกอยู่ในใจ
แม้พวกเขาจะแต่งงานกัน ซิกซ์กลับถูกกันออกห่างเหมือนเป็นคนนอก ไคลน์ไม่เคยมองเขาเป็นคู่ชีวิต ไม่เคยยอมให้ใครเรียกซิกซ์ว่า 'คุณนายอัศวเกียรติ' ไม่เคยให้เกียรติแม้แต่ในเรื่องเล็กน้อย
แล้วเรื่องบนเตียงล่ะ? อย่างน้อยตรงนั้นเขาคงมีค่าบ้างใช่ไหม?
ไม่เลย—ทุกครั้งที่พวกเขานอนด้วยกัน ไคลน์จะป้องกันตลอด และหลังจากนั้นเขาก็จะโยนยาให้ซิกซ์กินเสมอ
"กินซะ ฉันไม่ต้องการมีอะไรผูกมัดกับนาย"
ซิกซ์จำได้ดีในคืนนั้นที่เขาเผลอร้องไห้ตอนที่กลืนยาลงไป รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงสิ่งของที่ไคลน์ใช้แล้วก็ทิ้ง
ไม่เคยมีคำพูดหวานหู ไม่เคยมีสัมผัสที่อ่อนโยน และไม่เคยมีความหมายอะไรในชีวิตของไคลน์เลย
มีสักเสี้ยววินาทีไหมที่เขาสำคัญสำหรับไคลน์?
ซิกซ์ถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ไม่มีคำตอบใดเลยที่ช่วยปลอบโยนหัวใจของเขาได้
แต่ถึงอย่างนั้น...เขาก็ยังยืนหยัด
เขายังเชื่อว่า หากเขาอดทนต่อไป สักวันหนึ่งความดีและความรักของเขาจะเปลี่ยนใจไคลน์ได้
แต่เปล่าเลย แค่ซิกซ์หมดประโยชน์เพราะโดนที่บ้านตัดขาด ไคลน์ก็พร้อมจะเขี่ยซิกซ์ออกไป
ซิกซ์นั่งอยู่ที่โต๊ะประชาสัมพันธ์ของสำนักงานไร่ส้ม กำใบสมัครงานในมือแน่น วันนี้เป็นวันที่เขาต้องเริ่มต้นใหม่ หลังจากเดินเตะฝุ่นหางานมาเกือบสัปดาห์
เขารู้ดีว่าโอกาสของเขาน้อยแค่ไหน ชื่อของเขาอาจไม่เป็นที่รู้จักในสังคม แต่ นามสกุล ของเขาต่างหากที่เป็นอุปสรรคใหญ่ ทุกที่ที่เขาสมัครงาน ล้วนแต่ปฏิเสธเขาทั้งที่เขามีคุณสมบัติครบถ้วน แค่ค้นประวัติเพียงเล็กน้อยก็รู้แล้วว่าเขาคือ "แกรนด์เวลล์" ที่ถูกทิ้ง และพวกเขาก็ไม่ได้ต้องการให้เขามีที่ยืนในโลกของธุรกิจใดๆ
ราวกับว่าชื่อถูกจดเข้าบัญชีดำ ห้ามข้องเกี่ยว
แต่ไร่ส้มที่นี่ไม่สนใจเรื่องพวกนั้น เขาน่าจะมาที่นี่แต่แรก ที่ที่ไม่สนความวุ่นวายโลกภายนอก
"ผ่านค่ะ คุณซิกซ์ เริ่มงานได้พรุ่งนี้เลยนะคะ"
ซิกซ์เงยหน้าขึ้นมองพนักงานฝ่ายบุคคลอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนจะรีบพยักหน้ารับ ขอบคุณเธอเสียงสั่น ๆ
ในที่สุด...เขาก็ได้งาน
ดีที่เขากำลังวุ่นและกำลังต้องการคนเลยไม่ได้ใส่ใจนัก
เกือบได้ใช้แผนเปลี่ยนนามสกุลเอาเองเข้าแล้ว


## ส้มเน่า

วันแรกของการทำงานในไร่ส้ม
ซิกซ์ตื่นแต่เช้า สวมเสื้อแขนยาว กางเกงยีนส์ และรองเท้าบูทที่ได้รับแจกจากไร่ หลังจากเซ็นเอกสารรับรองต่าง ๆ เสร็จ เขาก็ถูกพาไปที่แปลงส้มขนาดใหญ่ที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา
"งานของเราหลัก ๆ คือดูแลสวน เก็บเกี่ยวผลผลิต แล้วก็ช่วยกันแพ็คส่งออก" หัวหน้าคนงาน ลุงคำอธิบายให้ฟังขณะพาเขาเดินสำรวจพื้นที่
คนงานรอบตัวส่วนใหญ่เป็นชาวบ้านในละแวกนี้ หลายคนเป็นผู้สูงวัยที่ทำไร่มาทั้งชีวิต บ้างก็เป็นแรงงานที่เข้ามาใหม่เหมือนเขา
"มาใหม่เหรอ?" ชายหนุ่มวัยใกล้เคียงกันถามขึ้น
ซิกซ์พยักหน้า "อือ เพิ่งเริ่มวันนี้"
"ผมเจเอิงนะ เรียกเจหรือเอิงเฉยๆก็ได้ อยู่แผนกคัดส้ม ยินดีที่ได้รู้จัก"
ซิกซ์ยิ้มตอบ แม้ว่ารอยยิ้มจะยังดูอ่อนแรงเพราะความเหนื่อยล้าใจจากช่วงที่ผ่านมา
งานในไร่ไม่ง่ายเลย ซิกซ์ต้องตื่นก่อนพระอาทิตย์ขึ้น ออกไปช่วยเก็บส้มโดยใช้ตะกร้าแขวนกับเอว ปีนบันไดเพื่อเก็บลูกที่อยู่สูง ต้องแยกผลที่สุกแล้วออกจากผลที่ยังไม่พร้อมขาย
เหงื่อไหลท่วมตัว มือที่ไม่เคยหยาบกร้านเริ่มมีรอยถลอกจากการถือเครื่องมือหนัก ๆ แต่ถึงจะเหนื่อย...เขากลับรู้สึกดีที่ได้ทำอะไรด้วยตัวเอง
ที่นี่ไม่มีใครมองเขาด้วยสายตาสงสาร ไม่มีใครรู้ว่าเขาเคยเป็นใคร ทุกคนปฏิบัติกับเขาเหมือนเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง
ที่สำคัญ—ที่นี่ไม่มีไคลน์
—
แม้ที่แห่งนี้จะเป็นของไคลน์ แต่เขาก็รู้จักตารางเวลาของอดีตสามีดี ไคลน์แทบไม่เคยมาเยี่ยมไร่ส้มด้วยตัวเอง ทุกอย่างถูกบริหารผ่านผู้จัดการและทีมงาน ทำให้ซิกซ์มั่นใจว่าเขาจะสามารถทำงานที่นี่โดยไม่ถูกไล่ออกเพียงเพราะว่าไคลน์รู้ว่าเขาอยู่ที่นี่
"ซิกซ์ มื้อนี้นายกินข้าวกับพวกเราไหม?" เอิงถามหลังจากเลิกงาน
ซิกซ์หันไปมองเพื่อนร่วมงานที่เริ่มมองเขาด้วยความคุ้นเคยและเปิดรับ
...ที่นี่อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ของเขาก็ได้
บทที่ 7: คนที่หายไป
ซิกซ์นั่งล้อมวงกินข้าวเย็นกับเพื่อนร่วมงานใต้ซุ้มไม้ของไร่ส้ม บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะ อาหารเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความอบอุ่น
"ซิกซ์ นายดูเป็นคนเก่งอดทนสู้งานจังเลยนะ" เอิงพูดพลางตักข้าวเข้าปาก ก่อนจะเหลือบมองเขาด้วยความสงสัย "ทำไมถึงมาอยู่คนเดียวล่ะ?"
คำถามที่ควรจะเป็นเรื่องธรรมดา แต่กลับทำให้ซิกซ์ชะงัก มือที่กำช้อนสั่นเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าลงนิดหนึ่ง
"...ฉันไม่มีครอบครัว"
เสียงของเขาเบาจนแทบจะจมหายไปกับเสียงลมพัด ใครบางคนดูเหมือนจะอยากถามต่อ แต่ก็หยุดไว้เมื่อเห็นแววตาของซิกซ์
"งั้นอยู่กับพวกเราก็ได้" เอิงพูดยิ้ม ๆ "ที่นี่ไม่มีใครอยู่ตัวคนเดียวหรอกนะ พวกเราก็เหมือนครอบครัวกัน"
เพื่อนร่วมงานคนอื่นพยักหน้าเสริม บางคนตบไหล่เขาเบา ๆ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเป็นกันเองจนซิกซ์เผลอยิ้มออกมาเล็กน้อย
วันนี้อากาศเย็นลงเล็กน้อย แต่หัวใจของเขาอุ่นขึ้นกว่าเดิม
—
งานของวันนี้
เช้าตรู่ ซิกซ์ออกไปช่วยเก็บส้มเหมือนเดิม แต่วันนี้เขาได้รับมอบหมายให้คัดแยกผลส้มที่เสียจากผลที่ดี งานนี้ต้องใช้ความละเอียดมาก เพราะถ้ามีผลเสียปะปนไป อาจทำให้ส้มในลังเดียวกันเน่าเร็วขึ้น
"อย่าคิดว่าส้มทุกลูกเหมือนกันนะซิกซ์" ป้าศรีที่ทำงานตรงนี้มานานกว่า 20 ปีบอกเขา "มันก็เหมือนคน บางลูกดูดีภายนอก แต่ข้างในเน่าเสียแล้ว"
ซิกซ์พยักหน้ารับ ฟังอย่างตั้งใจ
...บางทีเขาเองก็เหมือนส้มเน่าในสายตาของใครบางคน
เมื่อถึงช่วงบ่าย เขาก็ไปช่วยคนอื่น ๆ ในโรงคัดแยก ล้างส้ม แพ็คใส่กล่อง ก่อนจะขนขึ้นรถเพื่อส่งไปขาย ความเหนื่อยสะสมมาตั้งแต่เช้าทำให้ปวดเมื่อยไปทั้งตัว แต่เมื่อเห็นคนงานหัวเราะกันตอนทำงาน มันก็ทำให้ซิกซ์รู้สึกดีขึ้น
เขาเริ่มปรับตัวเข้ากับชีวิตใหม่ได้ทีละนิด...หรือเปล่า?


## เงียบ

ซิกซ์กลับมาที่ห้องพักของไร่ ซึ่งเป็นบ้านไม้หลังเล็กที่แบ่งเป็นห้องสำหรับคนงาน กลิ่นของไม้เก่าผสมกับอากาศเย็นของค่ำคืนทำให้รู้สึกเงียบเหงาอย่างประหลาด
เขาถอดรองเท้า ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง
ทันทีที่สมองว่างเปล่า ภาพของอดีตที่เพิ่งผ่านพ้นไปก็ย้อนกลับมาอีกครั้ง
"ทำไมถึงมาอยู่คนเดียวล่ะ?"
เขาเม้มปากแน่น...
เขาไม่ได้ "มาอยู่คนเดียว" เพราะเขาเลือก แต่เพราะเขา ไม่มีที่ให้กลับไป ต่างหาก
มือยกขึ้นกอดตัวเอง น้ำตาหยดลงบนฝ่ามือโดยไม่รู้ตัว สุดท้ายแล้ว เขาก็ยังอ่อนแออยู่ดี
—
อีกด้านหนึ่ง – คฤหาสน์อัศวเกียรติ
ความเงียบที่ไม่เคยมีมาก่อนปกคลุมไปทั่วบ้านหลังใหญ่ ไคลน์นั่งอยู่บนโซฟา เอนตัวพิงพนักพลางถอนหายใจ
ไร้เสียงฝีเท้าเบา ๆ ที่มักจะเดินผ่านไปมา ไม่มีใครมาคอยถามว่าเขาทานอะไรหรือยัง ไม่มีแม้แต่เงาของคนที่เขาเคยชินกับการเห็นอยู่ในบ้านนี้
ไคลน์ไม่ได้โง่ เขารู้ว่าซิกซ์เป็นคนเงียบ ๆ และไม่ค่อยสร้างความวุ่นวาย แต่ในตอนนี้ที่ทุกอย่างเงียบไปจริง ๆ...
เขากลับรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างขาดหายไป
"ก็ดีแล้วนี่ ที่ไม่อยู่ให้น่ารำคาญสายตา"
เขาบอกตัวเองแบบนั้น
แต่แล้วทำไมเขาถึงนึกถึงซิกซ์ไปหมดทุกที่?
ตอนตื่นนอน—ไม่มีใครมาเปิดผ้าม่านให้ ตอนกินข้าว—ไม่มีใครนั่งเงียบ ๆ คอยมองดูเขาอย่างห่วงใย ตอนอาบน้ำ—ไม่มีขนมปังหรือเครื่องดื่มอุ่น ๆ รออยู่ที่โต๊ะเล็ก ๆ ข้างเตียงเหมือนเคย
ยิ่งตอนที่พ่อบ้านจัดเตรียมเสื้อผ้าและน้ำขิงมาให้หลังจากที่เขาเมาหนัก...
เขาไม่ได้ถาม แต่เขารู้ดีว่าคนที่สั่งให้พ่อบ้านทำแบบนี้มาตลอดคือ ซิกซ์
ไคลน์กระแทกแก้วลงบนโต๊ะ หงุดหงิดกับตัวเองที่เอาแต่คิดถึงคนที่ควรลืมไปได้แล้ว
...แต่ทำไมมันยิ่งน่าโมโหที่ไม่มีซิกซ์อยู่ที่นี่?
ไร่ส้ม – เช้าวันใหม่
ซิกซ์ใช้ชีวิตในไร่ส้มมาได้เกือบหนึ่งเดือนแล้ว ชีวิตใหม่ของเขาเรียบง่าย ตื่นเช้ามาทำงาน กลางวันพัก กินข้าวกับเพื่อนร่วมงาน ตกเย็นก็กลับห้องพัก บางครั้งก็ออกไปเดินเล่นดูดาว เฝ้ามองธรรมชาติที่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปตามฤดูกาล
มันไม่เลวร้ายเลย—แต่อยู่ลึก ๆ ก็ยังมีบางอย่างที่ว่างเปล่า
เช้านี้ระหว่างที่เขากำลังเก็บส้ม เขาเห็นครอบครัวหนึ่งเดินผ่านสวนเข้ามา พ่อ แม่ และเด็กน้อย เด็กตัวเล็ก ๆ วิ่งเล่นอยู่ท่ามกลางต้นส้ม หัวเราะเสียงดังด้วยความสดใส
ซิกซ์เผลอหยุดมองภาพตรงหน้า...
ถ้านั่นเป็นเขากับไคลน์และลูกของพวกเขา—ก็คงดี
เขาสะบัดหัวเบา ๆ ไล่ความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองออกไป
อย่าคิดถึงเขาอีก...เขาไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเราแล้ว
มือของเขาเอื้อมไปแตะท้องของตัวเองเบา ๆ ในอดีตเขาเคยแอบ กินยาคุมกำเนิดปลอม ๆ เพียงเพราะหวังว่าวันหนึ่งหากเขาตั้งครรภ์ขึ้นมา อาจจะมีสักเสี้ยววินาทีที่ไคลน์จะเปลี่ยนใจมองเขาอย่างคนสำคัญบ้าง
แต่เขาก็ไม่เคยกล้าหยุดกินยาคุมจริง ๆ เพราะความเป็นจริงคือ ไคลน์ไม่รักเขา และเขาเองก็ไม่พร้อมจะให้ลูกเกิดมาบนโลกที่พ่อแม่ไม่ได้รักกัน
เขาหวังลมๆแล้งๆว่าหากมีลูกอะไรๆจะดีขึ้น แต่ก็กลัวหากผลลัพธ์มันไปทางตรงกันข้าม
ถ้าตอนนั้นเขามีลูกขึ้นมาจริง ๆ...วันนี้ก็คงพาลูกมาลำบาก
ตอนนี้ก็เช่นกัน เขาไม่มีคู่แล้ว ไม่มีความคิดเรื่องอนาคตที่จะสร้างครอบครัวแล้ว คิดเรื่องนี้ไปก็เปล่าประโยชน์
เขาเงยหน้ามองไร่ส้ม สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ
"อย่างน้อยที่นี่ก็มีส้มให้กินทุกวัน"
หัวหน้าคนงานบอกเขาว่าในไร่ให้กินส้มได้เท่าที่ต้องการ ขอแค่อย่านำออกไปขาย นั่นเป็นกฎเพื่อป้องกันการลักลอบขโมยส้มออกไปทำกำไรเอง
ซิกซ์หยิบส้มขึ้นมา หยุดมองมันครู่หนึ่งก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า ไคลน์ชอบกินส้ม
ริมฝีปากของเขาเม้มเข้าหากันเล็กน้อย อย่างจำใจยอมรับ
บางทีการคิดถึงคนที่เรารักที่อยู่ห่างไกลแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยมันไม่ได้ทำให้เขาเจ็บปวดเท่ากับตอนแรกแล้ว
ตอนนี้ไคลน์คงกำลังมีว่าที่ภรรยาคนใหม่แล้วสินะ...
เขาถอนหายใจเงียบ ๆ ก่อนจะสะบัดความคิดนั้นออกไปแล้วก้มหน้าทำงานต่อ


## เป็นบ้า

อีกด้านหนึ่ง – ไคลน์ อัศวเกียรติ
ช่วงนี้งานของไคลน์หนักขึ้นกว่าปกติ เขาทุ่มตัวเองให้จมอยู่กับเอกสาร การประชุม และการตัดสินใจทางธุรกิจ ทว่าไม่ว่าจะทำมากแค่ไหน เขาก็หนีบางสิ่งไปไม่ได้
ภาพหลอนของซิกซ์...
เสียงของซิกซ์ดังอยู่ในหัวของเขา
"คุณไคลน์ ทำงานหนักไปแล้วนะครับ...พักหน่อยเถอะ"
เขาหยุดพิมพ์เอกสารตรงหน้า เงยหน้าขึ้นมองไปรอบตัว ห้องทำงานยังคงเงียบสงัด ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นจริง ๆ
ไคลน์พ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ ลุกขึ้นไปหยิบบุหรี่จากกล่อง หยิบขึ้นมาคาบไว้ที่ปาก แต่ก่อนจะจุดไฟ เขากลับนึกถึงใบหน้าของซิกซ์
"แค่กลิ่นบุหรี่ก็สำลักแล้วครับ…"
เขานึกถึงใบหน้าซิกซ์ที่ขมวดคิ้ว เวลาที่เขาสูบบุหรี่แล้วควันลอยไปใกล้ ๆ ซิกซ์มักจะไอเบา ๆ แล้วถอยห่างไปเสมอ
ไคลน์จ้องบุหรี่ในมือก่อนจะสบถเสียงเบา โยนมันลงถังขยะ
นี่เขาเป็นบ้าไปแล้วหรือไง?
เวลาผ่านไป ไคลน์ยังคงพยายามโฟกัสกับงาน จนกระทั่งในช่วงบ่าย เขาเห็นครอบครัวหนึ่งเข้ามาพูดคุยเรื่องธุรกิจส้ม สามีพาภรรยาและลูกน้อยมาด้วย เด็กหญิงตัวน้อย ที่นั่งอยู่บนตักแม่ พลางดึงชายเสื้อของพ่อ หัวเราะ ยิ้ม ร่าเริงอย่างมีความสุข
ไคลน์มองภาพนั้นนิ่ง ๆ จนกระทั่งครอบครัวนั้นออกไป...
เขายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองช้า ๆ
"ถ้านั่นเป็นฉันกับซิกซ์...และลูกของเรา..."
เขาไม่รู้ตัวเลยว่ายืนนิ่งอยู่นานแค่ไหน จนสมองเริ่มย้อนคิดกลับไป
ถ้าเขาไม่บังคับให้ซิกซ์กินยาคุมทุกครั้งหลังจากมีอะไรกัน...
บางทีตอนนี้เขาอาจได้อุ้มลูกไปนานแล้ว
บางทีซิกซ์อาจจะยังอยู่ตรงนี้กับเขา อาจจะนั่งอยู่ตรงข้ามเขาในห้องอาหาร อาจจะเป็นคนที่พาลูกเดินเล่นอยู่ในสวนหลังบ้าน อาจจะเป็นคนที่คอยพูดเตือนเขาว่า "ทำงานหนักเกินไปแล้วนะครับ"
แต่ตอนนี้ ซิกซ์ไปอยู่ที่ไหนกัน...?
เขาผลักซิกซ์ออกจากชีวิตเองแท้ ๆ...แล้วทำไมถึงรู้สึกว่างเปล่าแบบนี้?
เขาหัวเราะเยาะตัวเองในใจ—เขามันเลว ใจร้าย ไม่เห็นค่าคนที่รักเขาอย่างแท้จริง
—
ค่ำคืนที่ว่างเปล่า
ไคลน์กลับมาถึงบ้านตอนดึก เขาก้าวเท้าเข้าไปในห้องที่ซิกซ์เคยอยู่ ห้องที่เขาเคยสั่งให้เก็บข้าวของทุกอย่างของซิกซ์ไว้ครบถ้วน...
แต่ตอนนี้ เจ้าของของมันกลับไม่อยู่แล้ว
สายตาของเขาหยุดลงที่กระปุกยาคุมบนโต๊ะเล็กข้างเตียง
ภาพในอดีตแวบเข้ามาในหัว—ซิกซ์นั่งอยู่บนเตียง ก้มหน้ากลืนยาเงียบ ๆ ทุกครั้งหลังจากที่พวกเขานอนด้วยกัน ไม่มีคำพูดอะไร มีเพียงสายตาที่ปวดร้าวที่ซิกซ์พยายามซ่อนเอาไว้
ไคลน์เอื้อมมือไปคว้ามันขึ้นมา ก่อนจะเหวี่ยงมันลงถังขยะอย่างหงุดหงิด
เขาทิ้งตัวลงบนเตียงของซิกซ์ สูดลมหายใจลึก ๆ กลิ่นจาง ๆ ของซิกซ์ยังติดอยู่ที่หมอน
เขาคิดถึงซิกซ์อีกแล้ว...
—
ความฝันดีที่มีซิกซ์อยู่ในนั้น
ในฝัน...
ซิกซ์ยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน มือของซิกซ์ยื่นมาสัมผัสใบหน้าของเขาแผ่วเบาเหมือนในวันที่ยังอยู่ด้วยกัน
"คุณไคลน์...อย่าลืมกินข้าวนะครับ"
"คุณไคลน์...ดื่มน้ำขิงหน่อยนะ ผมทำให้"
"คุณไคลน์...ผมรักคุณนะครับ"
ไคลน์ยืนมองซิกซ์ที่ยังคงส่งรอยยิ้มให้เขาในฝัน แต่เมื่อเขาเอื้อมมือไปสัมผัส...
ซิกซ์กลับเลือนหายไป
ไคลน์สะดุ้งตื่นขึ้นมา หัวใจเต้นแรง มือของเขากำหมอนแน่น
เขาพ่นลมหายใจหนัก ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นปิดหน้า
นี่เขากำลังเป็นบ้าเพราะซิกซ์อยู่จริง ๆ ใช่ไหม...?


## โคจรมาพบกัน

เวลาผ่านไป ไคลน์ยังคงพยายามโฟกัสกับงาน จนกระทั่งในช่วงบ่าย เขาเห็นครอบครัวหนึ่งเข้ามาพูดคุยเรื่องธุรกิจส้ม สามีพาภรรยาและลูกน้อยมาด้วย เด็กหญิงตัวน้อย ที่นั่งอยู่บนตักแม่ พลางดึงชายเสื้อของพ่อ หัวเราะ ยิ้ม ร่าเริงอย่างมีความสุข
ไคลน์มองภาพนั้นนิ่ง ๆ จนกระทั่งครอบครัวนั้นออกไป...
เขายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองช้า ๆ
"ถ้านั่นเป็นฉันกับซิกซ์...และลูกของเรา..."
เขาไม่รู้ตัวเลยว่ายืนนิ่งอยู่นานแค่ไหน จนสมองเริ่มย้อนคิดกลับไป
ถ้าเขาไม่บังคับให้ซิกซ์กินยาคุมทุกครั้งหลังจากมีอะไรกัน...
บางทีตอนนี้เขาอาจได้อุ้มลูกไปนานแล้ว
บางทีซิกซ์อาจจะยังอยู่ตรงนี้กับเขา อาจจะนั่งอยู่ตรงข้ามเขาในห้องอาหาร อาจจะเป็นคนที่พาลูกเดินเล่นอยู่ในสวนหลังบ้าน อาจจะเป็นคนที่คอยพูดเตือนเขาว่า "ทำงานหนักเกินไปแล้วนะครับ"
แต่ตอนนี้ ซิกซ์ไปอยู่ที่ไหนกัน...?
เขาผลักซิกซ์ออกจากชีวิตเองแท้ ๆ...แล้วทำไมถึงรู้สึกว่างเปล่าแบบนี้?
เขาหัวเราะเยาะตัวเองในใจ—เขามันเลว ใจร้าย ไม่เห็นค่าคนที่รักเขาอย่างแท้จริง
—
ค่ำคืนที่ว่างเปล่า
ไคลน์กลับมาถึงบ้านตอนดึก เขาก้าวเท้าเข้าไปในห้องที่ซิกซ์เคยอยู่ ห้องที่เขาเคยสั่งให้เก็บข้าวของทุกอย่างของซิกซ์ไว้ครบถ้วน...
แต่ตอนนี้ เจ้าของของมันกลับไม่อยู่แล้ว
สายตาของเขาหยุดลงที่กระปุกยาคุมบนโต๊ะเล็กข้างเตียง
ภาพในอดีตแวบเข้ามาในหัว—ซิกซ์นั่งอยู่บนเตียง ก้มหน้ากลืนยาเงียบ ๆ ทุกครั้งหลังจากที่พวกเขานอนด้วยกัน ไม่มีคำพูดอะไร มีเพียงสายตาที่ปวดร้าวที่ซิกซ์พยายามซ่อนเอาไว้
ไคลน์เอื้อมมือไปคว้ามันขึ้นมา ก่อนจะเหวี่ยงมันลงถังขยะอย่างหงุดหงิด
เขาทิ้งตัวลงบนเตียงของซิกซ์ สูดลมหายใจลึก ๆ กลิ่นจาง ๆ ของซิกซ์ยังติดอยู่ที่หมอน
เขาคิดถึงซิกซ์อีกแล้ว...
—
ความฝันดีที่มีซิกซ์อยู่ในนั้น
ในฝัน...
ซิกซ์ยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน มือของซิกซ์ยื่นมาสัมผัสใบหน้าของเขาแผ่วเบาเหมือนในวันที่ยังอยู่ด้วยกัน
"คุณไคลน์...อย่าลืมกินข้าวนะครับ"
"คุณไคลน์...ดื่มน้ำขิงหน่อยนะ ผมทำให้"
"คุณไคลน์...ผมรักคุณนะครับ"
ไคลน์ยืนมองซิกซ์ที่ยังคงส่งรอยยิ้มให้เขาในฝัน แต่เมื่อเขาเอื้อมมือไปสัมผัส...
ซิกซ์กลับเลือนหายไป
ไคลน์สะดุ้งตื่นขึ้นมา หัวใจเต้นแรง มือของเขากำหมอนแน่น
เขาพ่นลมหายใจหนัก ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นปิดหน้า
นี่เขากำลังเป็นบ้าเพราะซิกซ์อยู่จริง ๆ ใช่ไหม...?
ไคลน์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเสียศูนย์
ช่วงนี้ไม่ว่าเขาจะทำอะไร ทุกอย่างกลับมีเงาของซิกซ์ทับซ้อนอยู่ในนั้น
เขาทำงานหนักกว่าเดิม นั่งประชุมติดกันหลายชั่วโมง แต่สุดท้ายเมื่อเงยหน้าขึ้นมา คนที่เขาหวังว่าจะเห็นอยู่ข้าง ๆ กลับไม่อยู่แล้ว
เมื่อคืนเขาฝันถึงซิกซ์อีกครั้ง—ฝันถึงรอยยิ้มของคนที่เขาเคยผลักไสไปไกลแสนไกล
ไคลน์เริ่มทนไม่ไหวแล้ว
พ่อบ้านเสนอให้เขาลาพักบ้าง และเขาก็ตัดสินใจจะไปดูงานที่ไร่ส้มของตระกูล ซึ่งปกติเขาไม่ค่อยไปดูแลเอง ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผู้จัดการ
"บางทีเปลี่ยนบรรยากาศอาจช่วยให้ฉันเลิกคิดเรื่องบ้า ๆ ได้บ้าง"
—
ไร่ส้ม – วันที่ไคลน์มาถึง
รถ SUV คันหรูแล่นผ่านถนนลูกรังเข้าสู่บริเวณไร่ส้มกว้างใหญ่ ผู้จัดการไร่และหัวหน้าคนงานมายืนรอต้อนรับ
"คุณไคลน์มาเองเลยเหรอครับ?" ผู้จัดการเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ เพราะปกติไคลน์มักจะมอบหมายให้ทีมงานดูแลที่นี่
"ฉันอยากมาดูด้วยตัวเอง" ไคลน์ตอบเสียงเรียบ พลางสวมแว่นกันแดด "พาฉันเดินสำรวจไร่หน่อย"
—
ซิกซ์กำลังแบกตะกร้าส้มอยู่ในแปลง ลมหายใจหอบเล็กน้อยเพราะต้องเดินไปมาเก็บผลส้มสุก เสียงหัวเราะของเพื่อนร่วมงานทำให้บรรยากาศดูมีชีวิตชีวา
"ซิกซ์ รีบมือหน่อยสิ เดี๋ยวต้องไปคัดแยกอีก!"
"รู้แล้ว ๆ!" ซิกซ์ตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม
ในตอนนี้...เขากำลังพยายามมีความสุขกับชีวิตใหม่ที่ไร่ส้ม แม้จะเหนื่อยแต่ก็เป็นความเหนื่อยที่เขาเลือกเอง
—
แต่เขาไม่รู้เลยว่าคนที่เขาไม่อยากพบที่สุด กำลังมุ่งหน้ามาที่นี่


## คนสำคัญที่ไม่คาดคิด

ซิกซ์ยืนอยู่หน้าศาลาไม้ที่ใช้ต้อนรับแขกของไร่ส้ม พนักงานคนอื่นกำลังวุ่นวายแก้ปัญหาด้านระบบน้ำในไร่ ทำให้ผู้จัดการและหัวหน้าคนงานต้องออกไปดูแลเอง
"ซิกซ์ นายช่วยพาแขกสำคัญชมไร่แทนพวกเราหน่อยได้ไหม?"
ซิกซ์กะพริบตา ไม่คิดว่าตัวเองจะได้รับมอบหมายหน้าที่นี้
"แขกสำคัญเหรอครับ?"
"ใช่ คงเป็นนักการเมืองหรือเจ้าของธุรกิจใหญ่ ๆ นั่นแหละ แค่พาเดินชมไร่ ต้อนรับให้ดี พยายามอย่าให้แขกไม่พอใจล่ะ"
ซิกซ์พยักหน้า เข้าใจดีว่าหน้าที่ของเขาคืออะไร
เขารีบเลือก ส้มลูกสวย ๆ จากแปลงที่ดีที่สุด ตัดกิ่งที่มีผลสมบูรณ์ติดมาสองสามกิ่งเพื่อให้แขกได้ชิมระหว่างเดินชมไร่ นอกจากนี้ยังเตรียมตะกร้าใบเล็กเผื่อแขกอยากลองเก็บส้มเอง
"คิดรอบคอบแล้ว...ไม่มีปัญหาแน่"
แต่เมื่อเดินไปถึงศาลาต้อนรับ...
โลกของเขากลับหยุดนิ่ง
ร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงนั้น—เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นเล็กน้อย สวมแว่นกันแดด ผมยุ่งเล็กน้อยราวกับไม่ได้จัดทรงดี ๆ มาเป็นวัน คือคนที่เขาเคยใช้ชีวิตร่วมกัน
ไคลน์ อัศวเกียรติ
ซิกซ์ตัวแข็งทื่อ หัวใจร่วงลงไปอยู่ตาตุ่ม มือสั่นเล็กน้อย ความรู้สึกทั้งหมดที่พยายามกลบฝังไว้ระเบิดขึ้นมาทันที
ไคลน์เองก็ดูอึ้งไปเช่นกัน
"ซิกซ์?"
ซิกซ์รู้ว่าถ้าอยู่ตรงนี้ต่อไปอีกแค่ นิดเดียว เขาจะร้องไห้ออกมาแน่ ๆ
และเขา ไม่ต้องการให้ไคลน์เห็นน้ำตาของเขาอีกแล้ว
ร่างโปร่งหันหลังแล้วออกตัววิ่งหนีเข้าป่าไปทันที
—
ไคลน์รีบวิ่งตามทันที
เขาไม่รู้ว่าทำไมซิกซ์ถึงมาอยู่ที่นี่ ไม่รู้ว่าทำไมซิกซ์ถึงต้องหนีจากเขา แต่หัวใจของเขาบอกว่า เขาต้องตามไปให้ทัน
ซิกซ์วิ่งผ่านแนวต้นไม้ ลัดเลาะไปตามเส้นทางที่เต็มไปด้วยเถาวัลย์และใบไม้หนา ๆ แต่ไคลน์เร็วกว่าที่คิด
มือแกร่งคว้าข้อมือของซิกซ์ได้ทันก่อนที่ร่างของอดีตภรรยาจะไปไกลกว่านี้
"อย่าหนีจากฉันอีก!"
ซิกซ์พยายามดิ้น แต่ไคลน์กลับกระชับอ้อมแขน กอดเขาแน่นขึ้น
"ปล่อยผม!" ซิกซ์เสียงสั่น "คุณต้องการอะไรจากผมอีก!?"
ไคลน์ไม่ตอบ เขาแค่กอดซิกซ์ไว้แน่นราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยไปแล้ว ซิกซ์จะหายไปจากชีวิตเขาอีกครั้ง
ซิกซ์หายใจหอบ หัวใจเต้นแรงจนเจ็บไปหมด เขาไม่อยากเผชิญหน้ากับคนคนนี้เลย แต่เมื่ออยู่ใกล้กันขนาดนี้ เขาก็สังเกตเห็นบางอย่าง
ขอบตาของไคลน์ ดำคล้ำ ราวกับคนที่แทบไม่ได้นอนมาหลายคืน ผมที่เคยเซ็ตเรียบร้อยกลับยุ่งเหยิงกว่าปกติ แววตาที่เคยเย็นชากลับดูว่างเปล่าและอิดโรย
ไคลน์เองก็กำลังสังเกตเขาเช่นกัน
มือของซิกซ์—มือที่เคยเนียนนุ่ม บัดนี้ เริ่มด้านขึ้น เพราะงานหนักที่ไร่ แขนขามีรอยขีดข่วนและแผลเล็กน้อย คงเป็นรอยจากกิ่งไม้และการทำงานภาคสนาม
ไม่มีใครพูดอะไรออกมา
ทั้งสองคนต่างเห็น 'ร่องรอย' ของกันและกัน...ว่าต่างคนต่างก็ไม่ได้สบายดีเลย
แต่ใครกันล่ะที่ทำให้พวกเขากลายเป็นแบบนี้?
...ก็คือไคลน์เองไม่ใช่เหรอ?
ไคลน์ยังคงกอดซิกซ์แน่น ไม่ยอมปล่อยแม้ว่าอีกฝ่ายจะพยายามผลักเขาออกก็ตาม
"ปล่อยผม!" ซิกซ์ร้องออกมาอีกครั้ง แต่เสียงของเขาสั่นเครือจนแม้แต่ตัวเองยังรู้สึกได้
ไคลน์กลับกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น เขาไม่ได้พูดอะไรในตอนแรก แค่ซุกใบหน้าลงกับไหล่ของซิกซ์ ราวกับต้องการยืนยันว่า นี่คือเรื่องจริง ไม่ใช่แค่ภาพหลอนในหัวของเขา
"นายอยู่ตรงนี้จริง ๆ"
ผ่านไปหลายนาทีที่มีเพียงเสียงหายใจของทั้งสองคน ซิกซ์เป็นฝ่ายหยุดดิ้นก่อน ความเหนื่อยล้าทำให้เขาได้แต่นิ่งไป ไหล่บางสั่นไหวเบา ๆ
"ทำไมต้องหนี?" ไคลน์พูดขึ้นมาในที่สุด น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย
ซิกซ์กัดริมฝีปากแน่น ทำไมต้องถาม? ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่ามันเป็นเพราะอะไร
"ผมไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับคุณอีกแล้ว..." ซิกซ์ตอบเบา ๆ "คุณไม่ต้องเสียเวลามาตามหาผม"
ไคลน์หัวเราะในลำคอ แต่มันเป็นเสียงหัวเราะที่แห้งแล้งเต็มไปด้วยความขมขื่น
"ไม่เกี่ยวข้องงั้นเหรอ?" เขาเงยหน้าขึ้น สบตากับซิกซ์โดยตรง
"แต่ทำไมนายถึงยังอยู่ในหัวฉันตลอดเวลาล่ะ?"
ซิกซ์ชะงักไป
หัวใจของเขาสั่นไหวเพราะคำพูดนั้น แต่เขาจะเชื่อได้ยังไง?
"โกหก" ซิกซ์พูดเสียงเบา "คุณไม่ได้ต้องการผมหรอก คุณแค่—"
"ฉันไม่ได้โกหก" ไคลน์ตัดบท เขาขบกรามแน่น สบถกับตัวเองเบา ๆ ก่อนจะปล่อยมือจากซิกซ์ในที่สุด
ซิกซ์รีบถอยหลังไปทันทีที่เป็นอิสระ แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ไคลน์
"ดูสภาพนายสิ" ไคลน์พูดขึ้น น้ำเสียงของเขายังคงเข้มแต่ฟังดูไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
"มือของนายด้านขึ้น ขาของนายมีแต่แผล นายลำบากขนาดไหนกันแน่?"
ซิกซ์กำมือแน่น เขาไม่อยากให้ไคลน์พูดถึงเรื่องนี้ เขาไม่ต้องการให้ไคลน์สงสาร
"ผมไม่ได้ลำบาก" ซิกซ์เถียงกลับ "ผมเลือกเองว่าผมจะใช้ชีวิตยังไง"
"งั้นเหรอ?" ไคลน์แค่นหัวเราะ ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้อีกครั้ง "แล้วทำไมนายต้องหนี? ทำไมนายถึงยังสั่นแบบนี้?"
ซิกซ์หลบตา เขาไม่อยากตอบ เพราะคำตอบมันชัดเจนเกินไป
เขากำลังกลัว... กลัวว่าจะพ่ายแพ้ให้กับไคลน์อีกครั้ง
"คุณเองก็ไม่ต่างกัน" ซิกซ์พูดขึ้น พลางจ้องมองใบหน้าของไคลน์ "ขอบตาของคุณดำคล้ำขนาดนี้ คุณแทบไม่ได้นอนเลยใช่ไหม?"
ไคลน์ชะงักไป
"เสื้อผ้าของคุณก็ไม่ได้รีดดีเหมือนเมื่อก่อน ผมของคุณยุ่งเหยิง คุณดูเหมือนคนที่กำลัง...ทรมาน"
ไคลน์เม้มปากแน่น ไม่ตอบโต้
ซิกซ์หัวเราะเบา ๆ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเศร้า
"คุณก็ทำร้ายตัวเองไม่ต่างจากที่คุณทำร้ายผมหรอก...ใช่ไหม?"
คำพูดนั้นทำให้ไคลน์พูดไม่ออก
เขากำลังเผชิญกับอะไรอยู่กันแน่? ทำไมซิกซ์ถึงมองเห็นทุกอย่างที่เขาพยายามปิดบัง?
ไคลน์สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะก้าวเข้าไปหาอีกครั้ง "ซิกซ์...กลับบ้านกับฉัน"
ซิกซ์ส่ายหน้าแทบจะทันที "ไม่มีบ้านไหนที่เป็นของผมอีกแล้ว"
ไคลน์ขบกรามแน่น รู้สึกเหมือนโดนตบหน้าอย่างแรง
เขาเป็นคนผลักซิกซ์ออกไปเอง แล้วตอนนี้เขากลับต้องมาเผชิญกับความจริงที่ว่าซิกซ์ ไม่มีวันกลับมา
"คุณไคลน์..." ซิกซ์เรียกชื่อเขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะถอยหลังไป
"ขอให้คุณมีความสุข...กับชีวิตที่ไม่มีผม"
แล้วซิกซ์ก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ไคลน์ยืนอยู่ท่ามกลางไร่ส้มที่เงียบงัน
—
ไคลน์มองตามแผ่นหลังที่ค่อย ๆ หายไป...รู้สึกเหมือนบางอย่างในตัวเขากำลังแตกสลาย


## แผนการของคนสิ้นหวัง

หลังจากที่ซิกซ์เดินจากมา เขาพยายามจะทำงานต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่หัวใจของเขากลับ ไม่สงบเลยแม้แต่นิดเดียว
เขาไม่ควรสนใจไคลน์อีกแล้ว—เขาพูดแบบนั้นกับตัวเองซ้ำ ๆ แต่ภาพของไคลน์เมื่อครู่ยังคงติดอยู่ในหัว
ขอบตาคล้ำ ผมยุ่งเหยิง ดวงตาที่เคยเย็นชา แต่ตอนนี้เต็มไปด้วยบางอย่างที่ซิกซ์อ่านไม่ออก
"เขาดูแย่...มาก"
แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น มันก็ไม่ใช่เรื่องของเขาอีกแล้วใช่ไหม?
—
ไร่ส้มเริ่มวุ่นวาย
"หัวหน้า! คุณไคลน์หายไป!"
เสียงของพนักงานคนหนึ่งดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มคนงานที่กำลังพักช่วงเย็น ทุกคนเริ่มมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนที่เสียงพูดคุยจะเริ่มดังขึ้น
"เมื่อกี้ยังเห็นอยู่เลย..."
"หรือว่าเดินหลงไปในไร่?"
"แต่ก็ไม่น่าหลงได้นี่ ไร่ส้มมันไม่ได้ซับซ้อนขนาดนั้น"
ซิกซ์ที่กำลังทำงานอยู่สะดุ้งทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น
ไคลน์หายไป...?
เขาไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองออกตัววิ่งไปที่โรงเก็บของเร็วแค่ไหน หัวใจเต้นแรง มือคว้าเอาขนมปัง น้ำอุ่น และผ้าห่มติดมือไปโดยอัตโนมัติ
"เขาหิวหรือยัง?"
"เขาหนาวไหม?"
"เขาจะเป็นอะไรหรือเปล่า?"
แม้จะพยายามตัดใจ แต่สุดท้ายเขาก็ยัง ห่วงไคลน์มากกว่าที่คิด
—
ซิกซ์ออกวิ่งไปยังแปลงส้มด้านใน ซึ่งเป็นส่วนที่อยู่ไกลจากพื้นที่หลักของไร่ เส้นทางที่เต็มไปด้วยต้นไม้หนาทึบ เป็นไปได้ว่าไคลน์อาจจะเดินเข้ามาลึกเกินไปแล้วหลงทาง
"คุณไคลน์! คุณไคลน์!"
เขาตะโกนเรียกเสียงดัง วิ่งไปตามแนวต้นส้มพลางกวาดตามองไปรอบ ๆ
หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ เพราะยิ่งวิ่งไปไกลเท่าไหร่ ก็ยิ่ง ไม่มีวี่แววของไคลน์เลย
"อย่าเป็นอะไรไปนะ..."
แม้จะบอกว่าต้องลืม แต่ถ้าไคลน์เป็นอะไรขึ้นมา ซิกซ์รู้ว่าเขาจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองแน่
—
แล้วในที่สุด เขาก็พบร่างของไคลน์
ไคลน์นั่งพิงต้นส้มอยู่กลางแปลง ผลส้มบางลูกร่วงลงมาข้าง ๆ ดูเหมือนเขาจะเดินมาจนเหนื่อยแล้วตัดสินใจนั่งพัก แต่เพราะไม่ได้คุ้นเคยกับเส้นทางในไร่ เลยกลับออกไปไม่ถูก
ซิกซ์รีบพุ่งเข้าไปหา ทรุดตัวลงนั่งตรงหน้า
"คุณไคลน์!"
ไคลน์เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาดูมึน ๆ เหมือนคนที่นั่งอยู่กับความคิดของตัวเองนานเกินไป
"ซิกซ์..."
ซิกซ์กัดริมฝีปากแน่น สายตามองสำรวจร่างของไคลน์อย่างรวดเร็ว
"คุณเป็นอะไรไหม? หิวไหม? หนาวหรือเปล่า?"
เขาพูดพร้อมกับหยิบขนมปังออกจากถุง แล้วยื่นน้ำอุ่นให้ไคลน์
ไคลน์รับมันไปเงียบ ๆ มองซิกซ์ที่ยังคงเป็น ซิกซ์คนเดิม
แม้เขาจะทำร้ายซิกซ์ไปมากแค่ไหน...แต่สุดท้ายซิกซ์ก็ยังห่วงเขาอยู่ดี
ซิกซ์เห็นไคลน์ไม่ตอบอะไร เลยกางผ้าห่มออก แล้วคลุมไหล่ให้โดยอัตโนมัติ
"คุณนั่งอยู่ตรงนี้มานานแค่ไหนแล้ว?"
ไคลน์ไม่ตอบ เขาแค่มองซิกซ์นิ่ง ๆ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ
"...ฉันเดินมาเรื่อย ๆ ไม่รู้ตัวว่านานแค่ไหนแล้ว"
"แล้วทำไมไม่โทรบอกใคร?" ซิกซ์ถามเสียงเข้มขึ้น
ไคลน์หัวเราะเบา ๆ "โทรศัพท์แบตหมด"
ซิกซ์ถอนหายใจหนัก ๆ ก่อนจะกอดอกมองเขาอย่างเหนื่อยใจ
"คุณนี่มันจริง ๆ เลย..."
ไคลน์มองคนตรงหน้าที่กำลังบ่นเขาด้วยสีหน้าเป็นห่วง หัวใจของเขาเจ็บจี๊ดขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล
"ซิกซ์เป็นห่วงฉันขนาดนี้...แต่ทำไมวันนั้นฉันถึงปล่อยเขาไปง่าย ๆ กันนะ?"
—
ซิกซ์นั่งลงข้าง ๆ ไคลน์ในที่สุด
"...คุณพักสักหน่อยก่อนก็ได้ เดี๋ยวค่อยเดินกลับ"
เขาไม่อยากยอมรับว่าตัวเองยังห่วงไคลน์มากแค่ไหน แต่การเห็นไคลน์อยู่ในสภาพนี้—เขาทำเป็นไม่สนใจไม่ได้จริง ๆ
ไคลน์เหลือบตามองซิกซ์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
ร่างโปร่งที่เคยอยู่ใต้ชายคาเดียวกันกับเขา...ตอนนี้กำลังเป็นห่วงเขาอีกครั้ง
...แล้วเขาเคยเห็นค่าของซิกซ์บ้างไหม?
ไคลน์กำขวดน้ำอุ่นในมือแน่น—แล้วค่อย ๆ เอื้อมไปแตะหลังมือของซิกซ์เบา ๆ
"ซิกซ์..."
ซิกซ์สะดุ้ง หันมามองเขาด้วยสายตาสับสน
ไคลน์ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาแค่กระชับผ้าห่มให้ตัวเองมากขึ้นก่อนจะพึมพำออกมาเบา ๆ
"...อุ่นจัง"
ซิกซ์หลบตา รีบลุกขึ้นยืนก่อนจะพึมพำตอบกลับ
"กลับกันเถอะ"
—


## ห่วง

แต่หัวใจของพวกเขา...ไม่ได้เย็นชาต่อกันเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
ไคลน์รู้สึกอุ่นใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน
ทันทีที่เขาเห็นซิกซ์เป็นคนที่ออกมาตามหาเขา หัวใจที่เคยว่างเปล่ากลับรู้สึกเหมือนถูกเติมเต็มอีกครั้ง
เขาไม่ได้อยากให้ใครออกตามหาเขาเลย ไม่ว่าจะเป็นผู้จัดการไร่ หรือพนักงานคนอื่น ๆ
เขาอยากรู้แค่อย่างเดียว…ว่าในบรรดาทุกคน จะมีซิกซ์อยู่ในนั้นไหม?
ถ้าซิกซ์ไม่มาตามหา มันคงเป็นคำตอบที่ชัดเจนว่าซิกซ์ตัดเขาออกจากชีวิตได้แล้ว
แต่ซิกซ์มา…
แม้ว่าซิกซ์จะวิ่งออกมาตามหาเขาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล แม้ว่าซิกซ์จะถือขนม น้ำอุ่น และผ้าห่มมาด้วยอย่างลืมตัว นั่นก็บอกได้ทุกอย่างแล้วว่า ซิกซ์ยังคงห่วงเขาอยู่
—
หลังจากที่นั่งพักอยู่ใต้ต้นส้มสักพัก คนงานกลุ่มแรกที่ออกตามหาเขาก็เริ่มเดินมาถึง
"คุณไคลน์! คุณอยู่ตรงนี้เอง!"
พนักงานคนหนึ่งร้องขึ้นด้วยความโล่งใจ ขณะที่อีกคนรีบวิ่งเข้ามาหา "ทุกคนกำลังตามหาคุณกันให้ทั่วเลยนะครับ!"
ไคลน์เหลือบตามองไปยังซิกซ์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะหันไปมองพนักงาน
"ฉันโอเค ไม่ต้องห่วง"
"แต่—"
"กลับไปก่อน ฉันจะเดินกลับเอง"
น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่ง แต่หนักแน่นพอที่ไม่มีใครกล้าขัด พนักงานเลยทำได้แค่พยักหน้าอย่างลังเลก่อนจะถอยออกไป
ซิกซ์มองไคลน์ด้วยสายตาสงสัย
"ทำไมคุณถึงให้พวกเขากลับไป?"
ไคลน์ไม่ได้ตอบในทันที เขาเพียงเอนศีรษะพิงต้นส้ม มองขึ้นไปยังท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอ่อนจากแสงอาทิตย์ยามเย็น
"ซิกซ์…"
"..."
"ถ้านายไม่มาตามหาฉัน..." ไคลน์พูดเสียงเบา "ฉันคงเดินลึกไปเรื่อย ๆ จนทะลุไร่อื่น ๆ หรือไม่ก็หายเข้าไปในป่าแล้วอดตายไปจริง ๆ ก็ได้"
ซิกซ์เบิกตากว้าง ก่อนจะขมวดคิ้วแน่น "คุณ—!"
"ฉันอยากรู้" ไคลน์พูดต่อ ตวัดสายตามองซิกซ์ตรง ๆ "ว่านายจะออกตามหาฉันไหม"
ซิกซ์กัดริมฝีปากแน่น จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าสู่เกมที่ตัวเองไม่ได้อยากเล่น
"คุณตั้งใจจะลองใจผมเหรอ?"
"ถ้านายไม่มาตามหา" ไคลน์ตอบเสียงเบา "ฉันก็คงรู้แล้วว่าฉันไม่มีโอกาสอะไรอีกแล้ว"
ซิกซ์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก
เขาไม่รู้ว่า ไคลน์กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่
แต่สิ่งที่เขารู้แน่ ๆ คือ...
ไคลน์กำลังสิ้นหวังมากกว่าที่เขาคิด
ไคลน์อาจจะเพิ่งมองเห็นค่าของเขา...แต่ซิกซ์ไม่ได้รู้สึกดีเลยสักนิด
แม้ว่าหัวใจของเขาจะโง่งมรักชายตรงหน้ามาเนิ่นนาน แต่มันก็ไม่ง่ายขนาดนั้นที่จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม แผลที่ได้รับมาไม่ได้จางหายไปแค่เพราะคำพูดหรือสายตาที่ดูอ่อนลงของไคลน์
ซิกซ์สูดหายใจลึก พยายามเรียกสติของตัวเองกลับมา
"คุณไคลน์..." เขาเอ่ยเรียกเสียงเรียบ ก่อนจะมองสบตาไคลน์ตรง ๆ
"บางทีคุณอาจจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับผมเลยก็ได้ คุณอาจจะแค่ ไม่ชิน ก็เท่านั้น"
ไคลน์ขมวดคิ้วทันที "ไม่ใช่แบบนั้น—"
"ผมพูดไม่จบ" ซิกซ์ขัดขึ้น น้ำเสียงของเขาไม่ได้แข็งกร้าว แต่ก็ไม่ได้อ่อนโยนเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
"คุณอาจจะแค่ไม่ชินที่ไม่มี ตัวน่ารำคาญ อย่างผมอยู่ในชีวิ"
ไคลน์นิ่งเงียบ
"...ซิกซ์"
"คุณแค่อยากมีที่ระบายอารมณ์ใช่ไหม?" ซิกซ์หัวเราะเยาะตัวเอง "ยิ่งที่ระบายโง่เท่าไหร่ ก็ยิ่งดี เพราะที่ระบายโง่ ๆ คนนี้ไม่เคยคิดจะทำร้ายคุณเลยสักครั้ง"
ดวงตาของไคลน์ฉายแววเจ็บปวดขึ้นมา แต่ซิกซ์ไม่ได้สนใจมัน
เขาเคยเป็นคนที่ยอมทุกอย่างเพื่อให้ไคลน์หันมามอง แต่ตอนนี้...เขาเหนื่อยแล้ว
เขาหัวเราะเบา ๆ แต่มันเต็มไปด้วยความขมขื่น "คุณมีคนที่เหมาะสมมากมายครับ ไม่ใช่คนที่ไร้ค่าอย่างผมหรอก"
ยิ่งรัก...ก็ยิ่งเหมือนส้มเน่าที่ไม่มีค่าในสายตาของอดีตสามี
ไคลน์เม้มปากแน่น รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าด้วยคำพูดของซิกซ์
แต่เขาจะเถียงอะไรได้? มันคือความจริงไม่ใช่หรือไง?
เขาเองเป็นคนทำให้ซิกซ์ต้องรู้สึกแบบนี้มาตลอด และตอนนี้ซิกซ์กำลังตอกย้ำให้เขารู้ว่า เขาพลาดอะไรไปบ้าง
"ซิกซ์..."
"ผมไม่มีอะไรที่ทำประโยชน์ให้คุณได้อีกแล้ว" ซิกซ์พูดตัดบท เขาสูดลมหายใจลึก กดความเจ็บปวดไว้แล้วเดินจากไป
ไคลน์เอื้อมมือออกไปเหมือนอยากจะคว้าเขาไว้ แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่มองแผ่นหลังของซิกซ์ค่อย ๆ ห่างออกไป


## ไม่ยอมให้นายเป็นของใคร

หลังจากออกจากไร่ส้ม...
ซิกซ์กลับไปยังห้องพักเล็ก ๆ ของเขาตามเดิม ไม่ได้ฟังคำขอร้องใด ๆ ของไคลน์
เขารู้ดีว่าไคลน์เจ้าแผนการคนนั้น แค่ต้องการใครสักคนอยู่ข้าง ๆ
ไม่ใช่ เขา
แค่ ใครก็ได้ ที่พร้อมจะอยู่ตรงนั้น เป็นที่ระบายอารมณ์
แต่เขาไม่ใช่คนโง่ที่จะยอมกลับไปเป็นของเล่นให้อีกฝ่ายอีกแล้ว
ซิกซ์ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง มองไปรอบห้องพักที่เรียบง่าย ไม่มีเครื่องเรือนหรูหราเหมือนบ้านของไคลน์ ไม่มีของใช้ราคาแพง ไม่มีพ่อบ้านคอยดูแล
เขามีแค่ตัวเอง
แค่...ตัวเองเท่านั้น
เขามองไปรอบ ๆ แล้วก็รู้สึกว่า มันก็ดีแล้วนี่
—
แต่ไคลน์ไม่ใช่ปัญหาเดียวที่เขาต้องรับมือ
ตอนนี้...มีคนกำลังพยายามเข้ามาในชีวิตของเขา
คนงานในไร่ที่เขามองเป็นแค่น้องชาย แต่ดูเหมือนจะไม่ได้คิดแค่พี่น้องกับเขา
เขาตามมาถามไถ่สารทุกข์สุขดิบเสมอ แวะเอาขนมมาให้ ดูแลเขาในวันที่ฝนตก หรือแม้แต่ช่วยงานในไร่โดยไม่มีเหตุผล
เขากำลังพยายามจีบเขาอยู่แน่ ๆ
แต่ซิกซ์ใจแข็งมาก—เขารู้ว่าตัวเองยัง ลืมคนเก่าไม่ได้
แล้วถ้าหากเขาเปิดใจให้ใครใหม่ไปทั้ง ๆ ที่ยังลืมไคลน์ไม่ได้...เขาก็อาจจะทำร้ายจิตใจคนใหม่โดยไม่ตั้งใจ
เขาไม่ต้องการให้ใครต้องเจ็บปวดเพราะเขาอีก
อยู่คนเดียวแบบนี้...มันก็ดีแล้วนี่
—
แต่ไคลน์ล่ะ?
ตอนนี้ไคลน์กำลังคิดอะไรอยู่?
ไคลน์ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะทำเรื่องแบบนี้มาก่อน
เขาเป็นคนผลักไสซิกซ์ออกไปเองแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับทนไม่ได้เมื่อรู้ว่า มีคนอื่นกำลังพยายามเข้าหาซิกซ์
ไม่ได้เด็ดขาด!
ซิกซ์เป็นของเขา—ถึงจะเคยเป็นอดีตภรรยา แต่ก็ยังเป็น 'ของเขา' อยู่ดี
—
ไคลน์ไม่รีรอ เขาพาตัวซิกซ์กลับมาจากไร่ส้มในทันที
ซิกซ์ดิ้นขัดขืน ทุบตีเขาไปตลอดทาง แต่ไคลน์กลับไม่ปล่อยมือจากอีกฝ่ายแม้แต่วินาทีเดียว
"คุณไคลน์! คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับผมอีกแล้ว!"
ซิกซ์พยายามแกะมือไคลน์ออกจากข้อมือตัวเอง แต่ไคลน์กลับกระชับแน่นกว่าเดิม ดวงตาสีน้ำเงินเข้มของเขาฉายแววจริงจัง และเอาแต่ใจ
"ไม่มีสิทธิ์? นายเป็นเมียฉัน"
"อดีตเมีย!"
"ก็ยังเป็นเมียอยู่ดี"
"คุณมันบ้าไปแล้ว!" ซิกซ์ตะโกนลั่น ดิ้นแรงขึ้น
"ถ้านายไม่อยากกลับไปจริง ๆ ก็บอกมาสิ" ไคลน์หยุดเดิน มองซิกซ์ตรง ๆ
"ถ้านายพูดออกมาตรง ๆ ว่านายไม่ต้องการฉันอีกแล้ว ฉันจะปล่อย"
ซิกซ์ชะงักปากค้าง หัวใจเต้นแรง เขาทำได้ไหม?
ทำไมมันพูดออกไปง่าย ๆ ไม่ได้ล่ะ?
ทำไมใจเขาต้องสั่นขนาดนี้ด้วย?
ไคลน์มองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยความลังเลของซิกซ์ แล้วเขาก็ รู้คำตอบทันที
เขาไม่ได้พลาดไปหมดทุกอย่าง
ซิกซ์อาจจะเจ็บปวด อาจจะเสียใจ
แต่ซิกซ์ยังรักเขาอยู่
—
ไคลน์พาซิกซ์กลับมาถึงบ้านโดยไม่ยอมปล่อยมืออีกฝ่ายเลยตลอดทาง
แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ...เขาไม่ได้เย็นชาโหดร้ายเหมือนแต่ก่อน
เขาไม่ได้ตะคอกใส่ ไม่ได้ทำร้ายจิตใจซิกซ์เหมือนเคย
กลับกัน เขาเองก็ทำตัวไม่ถูก
เพราะแม้ว่าเขาจะรู้ว่ายังมีโอกาส แต่มันก็สายไปแล้วที่จะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
—
ซิกซ์นั่งอยู่ที่โซฟา แขนกอดอกแน่น มองไคลน์ที่เดินไปเดินมาเหมือนคนทำอะไรไม่ถูก
"ตกลงคุณจะเอายังไงกับผมกันแน่?" ซิกซ์ถามเสียงแข็ง
ไคลน์หยุดเดิน มองเขานิ่ง ๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างตรงไปตรงมา
"ฉันไม่ยอมให้นายเป็นของใคร"
ซิกซ์หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ แต่ไม่มีรอยยิ้มในดวงตา
"แต่คุณไม่เคยเห็นค่าผมเลย"
ไคลน์เม้มปากแน่น เขาจะเถียงอะไรได้?
เขารู้ดีว่า เขาทำร้ายซิกซ์ไปมากแค่ไหน
แต่ถึงอย่างนั้น...
เขาก็ไม่มีวันยอมให้นายเป็นของคนอื่นอยู่ดี


## คำพูดที่ไม่มีวันย้อนคืน

ซิกซ์มองไคลน์ด้วยสายตาอ่านไม่ออก
ไคลน์บอกว่า เขาไม่ยอมให้ตนเป็นของใคร
แล้วไง?
ตอนที่ยังอยู่ในสถานะ เมีย ไคลน์ไม่เคยเห็นค่าของเขาเลย ไม่เคยแม้แต่ให้ใช้นามสกุลเดียวกัน
แต่พอเขาจากไปแล้วกลับมาทำแบบนี้?
"คุณไคลน์" ซิกซ์พูดเสียงเรียบ "ถ้าคุณจะรั้งผมไว้แค่นี้ ผมขอกลับไร่ส้ม"
คำว่า กลับไปที่เดิม ทำให้ไคลน์กัดกรามแน่น สายตาวาวโรจน์ขึ้นมาทันที
"ฉันไม่ให้ไป"
"คุณไม่มีสิทธิ์ห้ามผมอีกแล้ว"
"ฉันมี" ไคลน์ก้าวเข้ามาใกล้จนแทบชิดกัน "เพราะฉันจะไม่ยอมให้นายอยู่กับไอ้หมอนั่น"
ซิกซ์หัวเราะเยาะ
"หึ… ไอ้หมอนั่น? คนงานที่ไร่เหรอ?"
"ใช่"
"งั้นคุณช่วยบอกหน่อยได้ไหมว่าผมกับเขาเป็นอะไรกัน?"
"...!"
ไคลน์ตอบไม่ได้
เพราะความจริงก็คือ ซิกซ์ไม่ได้เป็นอะไรกับชายคนนั้นเลย
"เขาดีกับผม" ซิกซ์พูดต่อ "แต่ผมยังไม่ได้ตอบรับอะไร เพราะผมไม่อยากเอาใครมาแทนที่คุณ"
ไคลน์ชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ซิกซ์ถอนหายใจ หัวเราะเยาะตัวเองเบา ๆ "แต่คุณเองก็ไม่เคยคิดจะให้ผมเป็นที่หนึ่งในชีวิตคุณเลย"
"...ซิกซ์"
"คุณเคยผลักไสผม" ดวงตาของซิกซ์สั่นไหว "คุณเคยพูดเองว่าผมเป็นแค่ตัวน่ารำคาญในชีวิตคุณ"
"..."
"คุณเคยบังคับให้ผมกินยาคุม เพราะไม่อยากให้ผมมีลูกของคุณ"
"ซิกซ์—"
"ตอนนี้คุณมารั้งผมไว้เพื่ออะไร?"
"...หรือแค่เพราะคุณไม่อยากเห็นผมเป็นของคนอื่น?"
ไคลน์พูดไม่ออก เขากำหมัดแน่น เขาเองก็หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เหมือนกัน
"ถ้าคุณคิดว่าแค่พูดว่าผมเป็นเมีย แล้วผมจะยอมกลับไปเป็นเหมือนเดิม..." ซิกซ์เงยหน้าขึ้น สบตากับเขา "คุณคิดผิด"
ไคลน์รู้สึกเหมือนโดนต่อยที่หน้า คำพูดที่เขาเคยใช้ทำร้ายซิกซ์...ตอนนี้มันย้อนกลับมาหาเขาเอง
—
ซิกซ์ลุกขึ้น หันหลังเตรียมจะเดินออกไป
ไคลน์เอื้อมมือออกไปคว้าแขนเขาไว้ แต่ครั้งนี้ ซิกซ์สะบัดออกอย่างแรง
"ผมไม่ไปไหน" ซิกซ์พูดชัดเจน "แต่ไม่ได้หมายความว่าผมจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม"
"...หมายความว่ายังไง?"
ซิกซ์หันกลับมามองไคลน์ ดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชา
"หมายความว่า...ตอนนี้คุณไม่ใช่สามีของผมอีกต่อไปแล้ว"
ไคลน์นิ่งไป
"คุณเป็นแค่คนแปลกหน้าที่ผมเคยรัก"
—
คำพูดนั้น...ไคลน์ไม่มีวันย้อนคืนมันกลับมาได้อีกแล้ว
ซิกซ์นั่งอยู่บนเตียงในห้องเดิมที่เขาเคยอาศัย
ห้องที่เขาเคยใช้ชีวิตร่วมกับไคลน์—แต่ไม่เคยมีความรู้สึกว่าเป็น บ้าน เลยแม้แต่นิดเดียว
เขาควรจะโกรธที่ถูกพากลับมาโดยไม่ถามความสมัครใจ
แต่สิ่งที่ทำให้เขาโกรธยิ่งกว่า คือ เขาอาจไม่มีวันมีลูกได้อีกแล้ว
เขาเป็น โอเมก้ายีนเด่น โอกาสมีลูกสูงกว่าสายพันธุ์อื่น แต่ตอนนั้นไคลน์กลับ บังคับให้เขากินยาคุมกำเนิดที่กดฮอร์โมนรุนแรง
กินมาไม่รู้กี่เดือน กี่ปี
"ฮอร์โมนถูกกดนานขนาดนั้น..."
"ร่างกายฉันยังกลับมาเป็นปกติได้ไหม?"
ซิกซ์กัดริมฝีปากแน่น เขาเกลียดไคลน์ที่เคยทำกับเขาแบบนั้น
แต่ขณะเดียวกัน...เขาก็โล่งใจที่ ตัวเองไม่มีลูกจริง ๆ
เด็กคนนั้นคงน่าสงสารมากแน่ ๆ หากเกิดมาแล้วต้องอยู่ท่ามกลางพ่อแม่ที่ไม่ได้รักกัน
—
เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดความคิดของซิกซ์
"เข้ามาได้ครับ"
ประตูเปิดออก เผยให้เห็นชายสูงวัยในชุดพ่อบ้านที่คุ้นเคย
"คุณซิกซ์..." พ่อบ้านโค้งตัวให้เล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มบาง "ดีใจที่คุณนายกลับมานะครับ"
ซิกซ์สะดุ้งเล็กน้อย เขาไม่ได้ยินคำนั้นมานานแค่ไหนแล้ว?
"ผม...ไม่ใช่คุณนายอีกต่อไปแล้วครับ"
"หากเป็นพวกเรา คุณก็ยังเป็นเสมอ" พ่อบ้านตอบเสียงนุ่ม "แม้แต่ตอนที่คุณจากไป...คุณท่านก็ยังเป็นเหมือนเดิม"
ซิกซ์ชะงัก "...ไคลน์เป็นยังไงบ้างครับ ตอนที่ผมไม่อยู่"
พ่อบ้านถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเริ่มเล่า
—
ไคลน์เปลี่ยนไปมากหลังจากที่ซิกซ์ออกจากบ้านไป
ในช่วงแรก ทุกอย่างยังดูเหมือนเดิม เขายังใช้ชีวิตตามปกติ ยังทำงานหนักเหมือนทุกวัน แต่ในความเป็นปกตินั้น มันมีบางอย่างที่หายไป
"เขาเลิกกลับบ้านตรงเวลา"
"เริ่มทำงานหนักขึ้นกว่าเดิม ขนาดที่บางวันไม่แตะอาหารเลย"
"แต่ทุกเช้าที่ผมไปทำความสะอาดห้องของคุณ..." พ่อบ้านเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "ข้าวของทุกอย่างยังอยู่เหมือนเดิม ไม่มีอะไรเคลื่อนที่แม้แต่นิดเดียว"
ไคลน์ไม่เคยให้ใครเข้าไปยุ่งกับข้าวของของซิกซ์เลย
"และทุกคืน...ห้องที่เขาเคยนอน ก็ไม่มีคนใช้อีกเลย"
ซิกซ์กะพริบตา นึกย้อนถึงวันแรกที่ไคลน์พาตัวเขากลับมา
ไคลน์นอนอยู่ในห้องของเขา...บนเตียงของเขา
"เขากินไม่ได้ นอนไม่หลับ สูบบุหรี่มากขึ้น..."
"และบางครั้ง ผมยังได้ยินเขาพูดคนเดียวตอนที่เมาหนัก"
"...พูดอะไรเหรอครับ?"
พ่อบ้านเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มเศร้า ๆ
"ชื่อของคุณครับ"
—
ซิกซ์เม้มปากแน่น หัวใจรู้สึกแปลกประหลาดจนอธิบายไม่ถูก
เขาอยากสะใจไหม?
ใช่ เขาควรจะสะใจ
ไคลน์เป็นคนทำให้เขาเจ็บมาก่อน ก็สมควรแล้วที่จะเจ็บกลับ
แต่ทำไมกัน...
ทำไมเขาถึงรู้สึกหน่วงไปหมดแบบนี้?


## ไม่ยอม

"คุณไคลน์เป็นแบบนี้มาตลอดเหรอครับ?"
"ครับ" พ่อบ้านพยักหน้า "หรือจริง ๆ ต้องบอกว่า...เขาเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว"
ซิกซ์เงยหน้าขึ้นอย่างไม่เข้าใจ
พ่อบ้านถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจเล่าความจริงที่ถูกปิดไว้มานาน
"คุณท่าน...ไม่เคยได้รับความรักจากครอบครัวของตัวเอง"
"ตั้งแต่เกิดมา...เขาก็ไม่เคยเป็นที่รักของใครเลย"
—
ไคลน์เป็นลูกคนโตของตระกูล แต่ไม่ได้รับความรักจากพ่อแม่
พ่อแม่ของไคลน์ทุ่มเททุกอย่างให้กับ น้องชายคนเล็ก ที่เกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์มากมาย
เด็กคนเล็กคนนั้นได้รับความรัก ได้รับโอกาส ได้รับทุกสิ่งที่ไคลน์ไม่มี
"ฉันมีไว้เพื่อให้สืบทอดธุรกิจ"
"แต่น้องมีไว้เพื่อให้รัก"
—
ไคลน์เติบโตขึ้นมาในฐานะ รั้วของตระกูล
เขาถูกสอนให้ แข็งแกร่ง และ ไร้หัวใจ
และเมื่อเวลาผ่านไป เขาก็กลายเป็นแบบนั้นจริง ๆ
—
ซิกซ์กำมือแน่น น้ำตาเริ่มเอ่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ไคลน์ที่เขาเคยรู้จัก...อาจจะไม่ได้เย็นชาโดยธรรมชาติ
แต่เพราะเขาไม่เคยได้รับความรักจากใครเลย
ซิกซ์รู้สึกเหมือนมีก้อนหนัก ๆ กดอยู่ในอก
แม้ว่าไคลน์จะเคยทำร้ายเขา แต่มันก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ไคลน์เองก็เป็นคนที่ถูกทำร้ายมาก่อน
แต่แล้วไง?
ถึงจะเข้าใจ แต่ซิกซ์จะทำอะไรได้ล่ะ?
—
ซิกซ์เช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยิ้มให้พ่อบ้าน แม้ว่ารอยยิ้มนั้นจะดูฝืดเฝื่อนมากก็ตาม
"ขอบคุณที่เล่าให้ฟังนะครับ"
พ่อบ้านมองเขาอย่างเข้าใจ ก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย
"ถ้าคุณต้องการอะไร...บอกพวกเราได้เสมอ"
—
หลังจากพ่อบ้านออกไป ซิกซ์ก็เอนตัวพิงหัวเตียง ดวงตาเหม่อลอยไปยังเพดาน
ตอนนี้เขาเข้าใจไคลน์มากขึ้นแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้น...
แผลที่ไคลน์ฝากไว้ให้เขา มันก็ไม่ได้หายไปง่าย ๆ
และซิกซ์ก็ไม่แน่ใจเลยว่า เขาจะให้อภัยผู้ชายคนนั้นได้จริง ๆ หรือเปล่า
ซิกซ์ไม่คิดเลยว่าหลังจากกลับมาอยู่ที่บ้านของไคลน์ได้ไม่นาน เขาจะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้
น้องชายของไคลน์—อีวาน ฟอน อัศวเกียรติ เพิ่งกลับจากต่างประเทศ และทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในบ้าน เขาก็เข้าหาซิกซ์ทันที
"ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะครับ พี่สะใภ้"
คำว่า พี่สะใภ้ ถูกพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งล้อเล่นกึ่งเย้าหยอก รอยยิ้มบนใบหน้าของอีวานดูเป็นมิตร แต่สายตากลับไม่ใช่เลย
มันเต็มไปด้วยความสนใจบางอย่าง...ที่ซิกซ์ไม่ชอบเลยแม้แต่นิดเดียว
—
"คุณอีวาน" ซิกซ์ขยับตัวถอยห่างเล็กน้อย "ผมเลิกเป็นพี่สะใภ้ของคุณไปนานแล้ว"
"หืม? จริงเหรอครับ?" อีวานหัวเราะเบา ๆ "เสียดายนะ...เพราะผมว่า พี่สะใภ้ผมน่ารักดี"
ซิกซ์ขมวดคิ้วทันที รู้สึกถึงลางไม่ดี
อีวานก้าวเข้ามาใกล้ มากเกินไป
"ว่าแต่...ตอนนี้พี่ชายผมคงไม่ได้สนใจพี่แล้วสินะ?"
"..."
"ถ้าอย่างนั้น..." อีวานโน้มตัวเข้ามาใกล้ รอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้า "มาอยู่กับผมไหมล่ะ?"
"เป็นเมียน้อยของผมก็ได้นะ"
—
เพล้ง!
เสียงแก้วน้ำที่ซิกซ์ถืออยู่ร่วงลงพื้น น้ำกระจายไปทั่วพรม
ซิกซ์เบิกตากว้าง เขาไม่อยากเชื่อว่าคนตรงหน้าจะกล้าพูดอะไรแบบนี้ออกมา!
"คุณอีวาน!" ซิกซ์ถอยหลังไปอีกก้าว รู้สึกขยะแขยงขึ้นมาในทันที "คุณพูดอะไรออกมา?"
"อะไรเหรอครับ?" อีวานยังคงยิ้ม แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความเย้าหยอกและจงใจยั่วยุ
"พี่ชายผมรักใครไม่เป็นหรอกนะ"
"คุณก็รู้ใช่ไหม?"
"อยู่กับเขาไปก็ไร้ประโยชน์"
อีวานหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้อีกครั้ง ซิกซ์กำลังจะขยับตัวหนี แต่ทันใดนั้น—
—
พลั่ก!!
หมัดหนัก ๆ พุ่งเข้าใส่ใบหน้าของอีวานเต็มแรง จนร่างสูงเซไปชนกับโต๊ะกระจกด้านข้าง!
"ไอ้เวรเอ๊ย!"
เสียงของไคลน์ดังขึ้น พร้อมกับที่เขากระโจนเข้าไปคว้าคอเสื้อน้องชายขึ้นมา ต่อยซ้ำไปอีกหมัดเต็มแรง!
อีวานเงยหน้าขึ้นมา เลือดซึมมุมปาก แต่กลับหัวเราะออกมาแทน
"โอ้โห...พี่ชาย"
"ครั้งแรกเลยนะเนี่ย ที่เห็นพี่มีอารมณ์โมโหแบบนี้"
—
ไคลน์โมโหจนตัวสั่น
ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาพยายามเป็นพี่ชายที่ดี เป็นลูกที่ดี
เขาทำทุกอย่างเพื่อให้พ่อแม่มองเห็นเขาบ้าง แต่ก็ไม่มีวันได้รับความรักนั้นเลย
เขาให้ทุกอย่างกับน้องชายของตัวเองมาตลอด...แต่สิ่งเดียวที่เขาจะไม่ยอมเสียไปคือซิกซ์!
"แกกล้าดียังไง!" ไคลน์กัดฟันแน่น "แกรู้ไหมว่ากำลังทำบ้าอะไรอยู่!?"
"ก็แค่หยอกเล่น" อีวานยิ้มเยาะ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบเลือดตรงมุมปาก "ทำไมพี่ต้องจริงจังขนาดนี้ด้วยล่ะ?"
เขาหรี่ตามองไคลน์ ก่อนจะหัวเราะอีกครั้ง "หรือว่า...พี่จะรักพี่สะใภ้เข้าจริง ๆ ?"
ไคลน์ชะงักไปเล็กน้อย แต่ยังคงไม่ยอมปล่อยมือจากคอเสื้อน้องชาย
ซิกซ์ที่ยืนตัวแข็งอยู่นาน รีบวิ่งเข้ามาห้าม
"พอเถอะครับคุณไคลน์!"
ซิกซ์จับแขนของไคลน์แน่น พยายามดึงตัวเขาออกจากอีวาน "อย่าทำแบบนี้เลย"
"แต่—!"
"คุณจะไปชกเขาให้พ่อแม่คุณไม่พอใจเหรอครับ?"
"..."
ไคลน์กัดกรามแน่น เขาเกลียดที่ซิกซ์พูดถูก
หากเขาลงมือมากกว่านี้ สิ่งที่พ่อแม่จะพูดไม่ใช่การตำหนิอีวาน แต่จะเป็นการตำหนิเขา
"พอเถอะครับ..." ซิกซ์พูดเสียงเบาลง "ปล่อยเขาไปเถอะ"
ไคลน์สูดหายใจลึก ก่อนจะผลักอีวานออกแรง ๆ
อีวานหัวเราะ พลางยกมือขึ้นยอมแพ้
"โหดชะมัดเลยพี่ชาย"
เขาปรายตามองซิกซ์ ก่อนจะยักไหล่ "เสียดายจังเลยนะครับพี่สะใภ้"
"..."
"แต่ถ้าพี่เบื่อพี่ชายเมื่อไหร่...ผมยังว่างอยู่นะ"
ซิกซ์เม้มปากแน่น เขารู้สึกขยะแขยงมากกว่าหวาดกลัวเสียอีก
ไคลน์หันไปมองอีวานด้วยสายตาเย็นชา "ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้"
อีวานหัวเราะ "ครับ ๆ ไม่กวนแล้วก็ได้"
—
หลังจากส่งแขกกลับไปได้ ซิกซ์ก็รีบพาไคลน์ไปทำแผล
เขาไม่ได้พูดอะไรขณะที่เช็ดเลือดออกจากมุมปากของไคลน์อย่างเบามือ
ไคลน์มองซิกซ์เงียบ ๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายดูแลเขาโดยไม่ขัดขืน
แม้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาซิกซ์จะโกรธเขามาก แต่สุดท้ายซิกซ์ก็ยังเป็นห่วงเขาอยู่ดี
...
ซิกซ์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้ามองเขา "เสร็จแล้วครับ"
ไคลน์ไม่พูดอะไร เขาแค่จับข้อมือซิกซ์ไว้...
แล้วดึงให้อีกฝ่ายล้มลงมานั่งข้างเตียง
"คุณไคลน์—"
"นอนนี่"
ซิกซ์ชะงัก "ผมจะกลับห้องตัวเอง"
"ไม่ต้อง"
ไคลน์เอนตัวลงนอนบนเตียง แต่ก็ยังจับมือซิกซ์เอาไว้แน่น
"คุณไคลน์..." ซิกซ์ถอนหายใจ "ปล่อยมือผมเถอะครับ"
"ไม่"
ซิกซ์มองใบหน้าของไคลน์ที่เต็มไปด้วยรอยช้ำและแผลแตก แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขามากที่สุด...
คือดวงตาของไคลน์ที่มีแต่เขาสะท้อนอยู่ในนั้น
ไคลน์มองเขาเงียบ ๆ ก่อนจะพึมพำออกมาเบา ๆ
"...ฉันแค่เหนื่อย"
"..."
"ขอนอนแบบนี้สักพักได้ไหม?"
ซิกซ์กัดริมฝีปากแน่น
—
ไคลน์...ที่เคยเย็นชา
ไคลน์...ที่เคยทำร้ายเขา
ตอนนี้กำลังทำตัวอ่อนแอต่อหน้าเขาเป็นครั้งแรก
...
ซิกซ์ไม่พูดอะไร เขาแค่ปล่อยให้มือของตัวเองถูกไคลน์กุมเอาไว้ตลอดทั้งคืน


## เป็นของฉัน

ซิกซ์มองมือของตัวเองที่ยังถูกไคลน์กุมเอาไว้แน่น
มันอบอุ่น...แต่มันก็เป็นพันธนาการ
ซิกซ์รู้ดีว่าตัวเองยังไม่สามารถ ตัดใจ จากผู้ชายคนนี้ได้ แต่เขาก็ไม่อยาก ยอมแพ้ ง่าย ๆ อีกแล้ว
—
ไคลน์ไม่ได้ปล่อยมือเขาแม้แต่วินาทีเดียว แม้กระทั่งตอนที่เขาหลับ
ซิกซ์ลองขยับมือออกเบา ๆ แต่ไคลน์กลับกระชับแน่นขึ้น ราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป
ผู้ชายคนนี้...กำลังกลัวอะไรอยู่กันแน่?
—
เช้าวันรุ่งขึ้น
ซิกซ์ตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกได้ถึงแรงกดที่มือ
เขาหันไปมองข้าง ๆ ไคลน์ยังคงนอนอยู่ที่เดิม
เส้นผมสีเข้มยุ่งเล็กน้อยเพราะการขยับตัวไปมา แต่แม้จะดูไม่เป็นระเบียบ มันกลับทำให้ไคลน์ดูมีเสน่ห์ขึ้นอย่างน่าหงุดหงิด
ซิกซ์กำลังจะดึงมือออกอีกครั้ง แต่ทันใดนั้น ไคลน์ก็ขยับตัว
"...อืม"
เปลือกตาของไคลน์กระพริบช้า ๆ ก่อนจะเปิดขึ้น
ดวงตาสีน้ำเงินเข้มสบกับซิกซ์ตรง ๆ
—
"ยังอยู่ตรงนี้เหรอ?"
น้ำเสียงของไคลน์แหบพร่า แต่แฝงไปด้วยความพอใจ
"คุณให้ผมนอนตรงนี้ทั้งคืน" ซิกซ์ตอบเสียงเรียบ พยายามจะดึงมือออกอีกครั้ง "ตอนนี้ปล่อยมือได้แล้ว"
"ไม่"
ไคลน์พูดจบก็ดึงซิกซ์ลงมานอนข้าง ๆ อีกครั้ง
ซิกซ์เบิกตากว้าง "คุณไคลน์!"
"อีกหน่อย" ไคลน์พึมพำ กดหน้าลงกับไหล่ของซิกซ์ เหมือนเด็กที่ไม่อยากปล่อยของเล่นที่ตัวเองรัก
"แค่...อีกหน่อย"
—
ซิกซ์รู้สึกได้เลยว่า...ไคลน์กำลังยึดติดกับเขามากขึ้นเรื่อย ๆ
และสิ่งที่ไคลน์ทำเมื่อคืน...มันไม่ใช่แค่ความต้องการจะครอบครอง
มันคือ ความกลัว
—
ตอนสายของวัน
ไคลน์ต้องออกไปทำงาน แต่ก่อนที่เขาจะไป เขากลับพูดกับพ่อบ้านเสียงหนักแน่น
"ห้ามให้ อีวาน เข้าใกล้ซิกซ์อีก"
พ่อบ้านพยักหน้าทันที "ครับ คุณท่าน"
ไคลน์หันกลับมามองซิกซ์ ดวงตาฉายแววเอาแต่ใจ
"อย่าคุยกับมันอีก"
ซิกซ์ถอนหายใจ "คุณจะมาออกคำสั่งกับผมไม่ได้แล้วนะครับ"
"ได้สิ" ไคลน์พูดหน้าตาย "เพราะนายเป็นของฉัน"
"..."
ซิกซ์จ้องเขาเงียบ ๆ ก่อนจะพูดเสียงเรียบ
"แล้วตอนที่คุณผลักไสผมล่ะ? ตอนที่คุณไม่เห็นค่าผมเลยแม้แต่นิดเดียวล่ะ?"
"...ฉันมันโง่"
ไคลน์ตอบกลับมาโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว
"แต่ตอนนี้ฉันไม่ปล่อยนายไปแล้ว"
ซิกซ์นิ่งไป หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้
—
ไคลน์เปลี่ยนไปจริง ๆ ใช่ไหม? หรือเขาแค่กลัวจะเสียของของตัวเองกันแน่?
ซิกซ์ไ
ไคลน์ยืนพิงโต๊ะทำงาน ดวงตาเป็นของฉัน
เข้มจ้องมองซิกซ์ที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาตรงหน้า
"ฉันได้รับโอกาสที่จะ เล่นงาน ธุรกิจของครอบครัวนาย"
คำพูดนั้นทำให้ซิกซ์ชะงักไปเล็กน้อย แต่สิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจที่สุดคือสิ่งที่ไคลน์พูดต่อมา
"แต่ฉันจะไม่ทำ..." ไคลน์หยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสบตากับซิกซ์ "ถ้านายไม่อยากให้ฉันทำ"
—
ไคลน์...กำลังขออนุญาตจากเขา?
ไม่ใช่การตัดสินใจเองโดยไม่สนใจความรู้สึกของเขา?
ซิกซ์มองเขานิ่ง ๆ "คุณหมายความว่ายังไง?"
"หมายความตามนั้น" ไคลน์ตอบเสียงเรียบ "ฉันได้ข้อมูลมาไม่นานมานี้..."
"ข้อมูลเกี่ยวกับครอบครัวของนาย"
—
ซิกซ์ขมวดคิ้ว ครอบครัวของเขา?
"ฉันเพิ่งรู้ไม่นานว่าธุรกิจของครอบครัวนายมีเบื้องหลังที่สกปรกแค่ไหน"
ไคลน์พูดต่อ ดวงตาของเขาฉายแววเกลียดชังอย่างชัดเจน
"ฉันเพิ่งรู้ว่า พวกมัน คือคนที่เกือบฆ่าฉันในอดีต"
"...!"
ซิกซ์เบิกตากว้าง อะไรนะ!?
—
ไคลน์หัวเราะเยาะ ก่อนจะพูดต่อ "นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงต้องแต่งงานกับนาย?"
ซิกซ์นิ่งไป ก่อนจะตอบเสียงเบา "ก็เพราะข้อตกลงทางธุรกิจ..."
"ไม่ใช่แค่นั้น" ไคลน์สบตากับเขา "เพราะตอนนั้นฉันไม่มีทางเลือก"
—
หลายปีก่อน
ธุรกิจของครอบครัวซิกซ์พยายามจะ กลืน อาณาจักรของตระกูลอัศวเกียรติ
พ่อของซิกซ์เป็นคนใจเย็นและเฉียบขาด เขาไม่ลังเลเลยที่จะใช้ทุกวิถีทางเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ
"พ่อของนายเป็นคนกดฉันจนเกือบตาย" ไคลน์พูดเสียงเรียบ "เขาใช้ทุกวิธีที่จะบีบฉันให้จนมุม"
"ฉันถูกบีบให้ต้อง ยอมแต่งงานกับนาย เพื่อรักษาทุกอย่างเอาไว้"
"...!"
ซิกซ์กำมือแน่น เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย
—
เขาคิดมาตลอดว่า ไคลน์เป็นคนเลือกที่จะแต่งงานกับเขาเพราะธุรกิจ
แต่ไม่เคยรู้เลยว่า เบื้องหลังของเรื่องนี้มันโหดร้ายแค่ไหน
—
"ฉันเคยคิดว่านายก็เป็นเหมือนคนพวกนั้น" ไคลน์พูดต่อ ดวงตาของเขาฉายแววรู้สึกผิด "ฉันเลยเกลียดนาย"
ซิกซ์เงียบไป หัวใจของเขารู้สึกหนักอึ้งไปหมด
ไคลน์ไม่ได้เกลียดเขาเพราะตัวเขาเอง...แต่เพราะครอบครัวของเขา
—
"แล้วตอนนี้ล่ะครับ?" ซิกซ์ถามเสียงเบา
"..."
ไคลน์มองเขานิ่ง ๆ ก่อนจะถอนหายใจ
"ฉันรู้แล้วว่านายไม่เหมือนพวกนั้น"
—
"แล้วนายล่ะ?" ไคลน์พูดต่อ "นายจะห้ามฉันไหม ถ้าฉันจะเล่นงานครอบครัวของนาย?"
ซิกซ์กำมือแน่น...เขาไม่รู้ว่าควรตอบว่ายังไง
—
พวกเขาไม่ใช่ครอบครัวของเขาอีกแล้ว
พ่อของเขาตัดขาดจากเขาตั้งแต่แม่ตาย
เขาไม่มีเหตุผลที่จะต้องปกป้องพวกเขาเลย
แต่ถึงอย่างนั้น...มันก็เป็นสายเลือดของเขาอยู่ดี
—
ซิกซ์กัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะเงยหน้าสบตากับไคลน์
"ถ้าผมบอกว่า ไม่ให้ทำ คุณจะฟังผมจริง ๆ เหรอ?"
"อืม" ไคลน์ตอบโดยไม่ลังเล "ฉันจะไม่ทำ ถ้านายไม่อยากให้ทำ"
"...!"
ซิกซ์เบิกตากว้าง ไคลน์ยอมฟังเขาจริง ๆ
—
ซิกซ์หลับตาลง ก่อนจะพูดออกมาช้า ๆ
"ทำเถอะครับ"
ไคลน์เลิกคิ้ว "แน่ใจเหรอ?"
ซิกซ์หัวเราะเยาะตัวเอง "แน่ใจครับ"
เขาลืมตาขึ้น สายตาของเขาไม่มีความลังเลหลงเหลืออีกแล้ว
"คนที่เคยผลักผมลงเหว...ผมไม่จำเป็นต้องปกป้องพวกเขาหรอกครับ"
—
ไคลน์จ้องมองเขา ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย
"เข้าใจแล้ว"
"งั้นฉันจะทำให้พวกมันพังยับเยินเอง"


## ความจริง

ซิกซ์ยืนเงียบมองดูชายหญิงตรงหน้าที่เคยเป็น ครอบครัว ของเขา
พ่อแท้ ๆ กับแม่เลี้ยงที่เคยทำร้ายเขา ทรมานเขา กดเขาจนต้องแต่งงานกับไคลน์
ตอนนี้พวกเขากำลังคุกเข่าต่อหน้าเขา ร้องไห้อ้อนวอนขอให้เขาช่วย
—
"ซิกซ์! ได้โปรดเถอะ!" พ่อของเขาพูดเสียงสั่นเครือ "ลูกเป็นคนเดียวที่สามารถช่วยเราได้!"
"พวกเราผิดไปแล้ว! แม่ขอโทษนะลูก!" แม่เลี้ยงของเขาสะอื้น "ได้โปรดพูดกับไคลน์ให้ทีเถอะ...ให้เขาหยุดเล่นงานธุรกิจของเราสักที!"
—
ซิกซ์มองภาพตรงหน้าแล้วรู้สึกเย็นชา
ในอดีต...เขาเคยร้องไห้อ้อนวอนพวกเขาแบบนี้
เคยร้องขอให้พ่อช่วยแม่ของเขา แต่สิ่งที่ได้รับคือความเฉยชาและความรุนแรง
—
ตอนนี้พวกเขาถูกผลักให้จนตรอกแล้วจริง ๆ สินะ?
จนถึงขั้นต้องมาอ้อนวอน 'ลูกชายที่ตัวเองเคยทรมาน' แบบนี้
—
ซิกซ์เหลือบตาไปเห็นกล้องหลายตัวซ่อนอยู่ไกล ๆ
—
พวกเขาถ่ายไลฟ์สดอยู่
พวกเขาต้องการให้คนทั้งโลกเห็นว่าซิกซ์เป็นลูกที่ "อกตัญญู" ที่ไม่ช่วยครอบครัว
—
แต่พวกเขาประเมินเขาต่ำไปมาก
ไม่ได้มีแต่พวกเขาสักหน่อยที่จะไลฟ์สดได้
—
ซิกซ์ไม่ได้พูดอะไร เขาแค่ถอดเสื้อนอกออกช้า ๆ
—
คนที่มองจากไลฟ์อาจจะคิดว่าเขาแค่ทำให้ตัวเองดูผ่อนคลายขึ้น แต่ไคลน์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร
ซิกซ์กำลังจะแฉความจริง
—
ไคลน์มองร่างกายของซิกซ์ที่เผยให้เห็นร่องรอยบาดแผลบนผิวเนื้อ
—
แผลเหล่านี้...มันถูกสร้างขึ้นมาโดยเครื่องสำอาง
ไคลน์เป็นคนช่วยทำมันกับมือ—แต่เขากลับรู้สึกปวดใจจนแทบทนไม่ได้
เพราะซิกซ์เปิดรูปภาพของตัวเองก่อนเลเซอร์รอยแผลออกไปให้ดู
ไคลน์เห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับร่างกายของซิกซ์ในอดีต
—
ไคลน์จำได้ว่ามือของเขาสั่นเล็กน้อย ตอนที่ต้องใช้แปรงแต่งหน้าแต่งเติมรอยแผลพวกนั้นให้กลับมาเหมือนเดิม
—
เขาเจ็บปวดจนแทบจะฆ่าคนที่ทำร้ายซิกซ์ให้หมด
—
และตอนนี้ซิกซ์ก็กำลังใช้มันเป็นอาวุธ
—
"คุณมาขอร้องคนที่คุณเคยไล่ออกจากบ้านงั้นเหรอครับ?"
ซิกซ์พูดเสียงเรียบ ดวงตาไม่มีแววลังเลอีกต่อไป
—
"จากคนที่คุณสร้างรอยแผลพวกนี้?"
เขาชี้ไปที่ร่องรอยบนร่างกายตัวเอง
"จากคนที่คุณฆ่าแม่ของเขาตาย?"
—
พ่อของซิกซ์หน้าซีดลงทันที
"ซิกซ์!" แม่เลี้ยงของเขาแทบจะร้องกรี๊ด "ลูกพูดอะไรออกมา!?"
—
"พูดความจริงไงครับ"
ซิกซ์พูดเสียงเรียบ กล้องทุกตัวกำลังถ่ายภาพนี้ไปทั่วทั้งประเทศ
"แกโกหก! ฉันให้คนพาแกไปเลเซอร์รอยนั่นออกก่อนแกจะแต่งงานไปแล้วนี่!!"
"หึ ใช่ครับ คุณชายคนโตของบ้านโดนลากเหมือนหมูเหมือนหมาไปลบร่องรอยที่โดนทรมานสารพัดวิธีนับปีตั้งแต่แม่แท้ๆของเขาตาย"
"จะพูดอะไรก็พูดไปเถอะ กล้องมันตัดไปตั้งแต่แกถอดเสื้อแล้ว แกควรรีบคุกเข่าคลานมาขอร้อง ขอโทษแล้วรีบไสหัวไปบอกผัวแกว่าให้เลิกไล่กวาดซื้อามกับทรัพยากรหลักเก็บไว้สักที ขายมาให้ราคาถูกๆด้วยเราจะไม่ถือสา คุกเข่า!"
"คุกเข่าไม่มีหรอกครับ มีแต่คุกเฉยๆรับไปแทนก็แล้วกันนะครับ"
"แกมันโง่เอง โง่เหมือนแม่ เหมือนพ่อแก ไอ้ลูกหมา"
"โง่? โง่ยังไงครับแม่เลี้ยง"
"โง่ที่ยอมทำทุกอย่างกลัวว่าแม่แกจะโดนทรมาน แกเลยยอมโดนแทนทั้งที่แม่แกตายไปตั้งนานแล้วไง แม่แกก็โง่โดนเขี่ยทิ้งง่ายทั้งที่ฉันพูดไม่กี่คำ พ่อแกก็โง่เชื่อฉันไปเสียทั้งหมดบอกให้กำจัดแม่แกก็กำจัด บอกให้กำจัดแกก็กระเด็นออกจากบ้าน"
"ครับ"
"ฉันรู้ว่าแกเกลียดพ่อของแก จะทำอะไรก็ทำเถอะ เอาพ่อแกเข้าคุกเลยก็ดี ฉันกับลูกจะรับทุกอย่างไว้เอง"
"ถ้าบอกได้ว่าแม่ผมตายยังไง จะช่วยให้สมใจก็แล้วกันนะ"
"เหอะ เรื่องนั้นน่ะถามพ่อแกเองตอนอยู่ในคุกคงจะดีกว่านะ อีโง่" หล่อนก็จากไปทั้งอย่างนั้น โดยที่ไม่รู้เลยว่าคำพูดเมื่อครู่ ได้ยินไปนับล้านคนแล้ว
—


## ง้อ

คดีความมากมายที่ถูกซ่อนไว้มานานกำลังจะถูกเปิดเผย
ซิกซ์ไม่รู้สึกสะใจ ไม่รู้สึกดีใจ
—
เขาแค่คิดว่า มันถึงเวลาที่ความจริงต้องถูกเปิดเผยแล้ว
—
ไคลน์มองซิกซ์เงียบ ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นแตะแผ่นหลังของซิกซ์เบา ๆ
เหมือนเป็นการบอกว่า "ฉันอยู่ตรงนี้ นายไม่ได้อยู่คนเดียว"
—
และในวันต่อมา คดีความของครอบครัวตระกูลซิกซ์ก็กลายเป็นข่าวโด่งดังไปทั่วทั้งประเทศ
เสียงหอบหายใจแรง ๆ กับร่างกายที่สั่นสะท้านของไคลน์ทำให้ซิกซ์ต้องลืมตาตื่นขึ้นมาในความมืด เขาขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะรู้สึกถึงแรงกอดที่แน่นขึ้นผิดปกติจากคนข้างกาย ร่างกายของไคลน์ชื้นไปด้วยเหงื่อ แผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงถี่ ๆ ราวกับเพิ่งผ่านอะไรที่เลวร้ายมา
"ไคลน์?" ซิกซ์ขยับตัวเข้าไปใกล้ วางมือลงบนแขนของอีกฝ่าย เขย่าเบา ๆ "นี่... คุณไคลน์ คุณเป็นอะไร?"
แต่แทนที่อีกฝ่ายจะตอบ ไคลน์กลับกระตุกเฮือก หายใจแรงขึ้นกว่าเดิมราวกับยังติดอยู่ในฝันร้าย ซิกซ์ขมวดคิ้วแน่น ใช้มือทั้งสองจับใบหน้าของไคลน์และโน้มเข้ามาใกล้ ก่อนจะกระซิบเรียกด้วยน้ำเสียงมั่นคง
"คุณไคลน์!!"
ราวกับเสียงของเขาสามารถฉุดรั้งไคลน์กลับมาได้ ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นทันที ร่างสูงสะดุ้งสุดตัวก่อนจะหอบหายใจหนักกว่าเดิม เสียงของซิกซ์ยังดังอยู่ข้างหู แต่ไคลน์ไม่ทันรับรู้ด้วยซ้ำว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร เขาทำเพียงคว้าร่างของซิกซ์เข้ามากอดแน่นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายไป
ซิกซ์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะรู้สึกถึงแรงสั่นสะท้านที่มาจากไคลน์
"ฝันร้ายเหรอ?" ซิกซ์เอ่ยถามเสียงอ่อนโยน มือหนึ่งลูบแผ่นหลังของไคลน์เบา ๆ อย่างปลอบโยน "ฝันว่าอะไร?"
ไคลน์ไม่ตอบ เพียงรีบผละออกแล้วจับไหล่ของซิกซ์ไว้แน่น ดวงตาวูบไหวไปด้วยอารมณ์หลากหลาย ซิกซ์มองใบหน้าของเขาภายใต้แสงสลัวแล้วก็รู้ได้ทันทีว่าฝันร้ายนั้นคงหนักหนาไม่น้อย
"ซิกซ์เจ็บมากไหม ไปหาหมอๆ ต้องไปหาหมอ..." ไคลน์พึมพำ ก่อนจะกระตุกเสื้อของซิกซ์ขึ้นอย่างร้อนรน ดวงตาคมกวาดมองไปทั่วผิวเนื้อเปลือยเปล่าอย่างระแวดระวัง มองหาบาดแผลที่ติดอยู่ในห้วงฝันของตัวเอง แต่กลับไม่พบสิ่งใด
ไม่มีรอยเลือด ไม่มีรอยช้ำ ไม่มีร่องรอยของความทรมานอย่างที่เขาเห็นในฝัน
เขาปล่อยลมหายใจออกมาแรง ๆ ร่างทั้งร่างอ่อนแรงลงจนแทบทรุด มือที่สั่นอยู่เมื่อครู่เอื้อมไปกอบกุมใบหน้าของซิกซ์ไว้ก่อนจะซุกหน้าลงบนลาดไหล่ของอีกฝ่าย
"... นายปลอดภัย"
ซิกซ์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยกแขนขึ้นกอดตอบ ลูบแผ่นหลังของไคลน์ช้า ๆ พลางพยายามปลอบอีกฝ่าย
"ฉันไม่เป็นไร... ไม่เป็นไรจริง ๆ"
แต่ไคลน์ยังคงกอดแน่นไม่ยอมปล่อย
"มัน...น่ากลัวมาก... ซิกซ์ ฉันฝันว่านาย..." เสียงของไคลน์สั่นเครืออย่างที่ซิกซ์ไม่เคยได้ยินมาก่อน "ฝันว่านายถูกทำร้าย... ถูกทรมานจนมีแต่แผลเต็มตัวไปหมด"
ซิกซ์เข้าใจทันทีว่าทำไมไคลน์ถึงร้อนรนขนาดนี้ เขาถอนหายใจแผ่ว ลูบศีรษะของไคลน์เบา ๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายซึมซับความเป็นจริงว่าสิ่งที่ฝันไม่ใช่เรื่องจริง
"ฉันอยู่ตรงนี้ ไคลน์ ฉันไม่เป็นอะไร"
ไคลน์ซุกหน้าลงกับไหล่ของซิกซ์ ไม่พูดอะไรอีก ปล่อยให้หัวใจของตัวเองค่อย ๆ สงบลงช้า ๆ ภายใต้อ้อมแขนของคนที่เขารักมากที่สุด
เช้าวันต่อมา หลังจากฝันร้ายเมื่อคืน ไคลน์ยังคงรู้สึกไม่สบายใจ แม้ว่าซิกซ์จะบอกว่าไม่เป็นไร และกอดปลอบเขาแล้วก็ตาม แต่ความรู้สึกผิดก็ยังหลงเหลืออยู่
เขาคิดว่าเมื่อคืนตัวเองอาจจะแสดงออกมากเกินไป จนซิกซ์ต้องคอยปลอบแทนที่จะเป็นเขาที่ปกป้องอีกฝ่าย ไคลน์ไม่ชอบให้ตัวเองดูอ่อนแอแบบนั้น เขาต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อแก้ไขความรู้สึกนี้ และเพื่อให้ซิกซ์รู้ว่าเขาเองก็สามารถดูแลอีกฝ่ายได้เช่นกัน
แถมตอนนี้วิธีการที่เขาใช้ให้ซิกซ์มาอยู่ข้างกายได้ แต่เขาอยากเริ่มต้นกันใหม่ อยากให้ซิกซ์มอบโอกาสให้คนที่ตาบอด โง่เขลาคิดไม่ได้ว่าทำไมที่ผ่านซิกซ์โดดเดี่ยวมาโดยตลอด
ดังนั้น ไคลน์จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพิมพ์ค้นหาในเบราว์เซอร์อย่างจริงจัง
"วิธีง้อแฟนให้ได้ผล"


## ง้อ(2)

"วิธีง้อแฟนให้ได้ผล"
ผลการค้นหาปรากฏขึ้นเป็นสิบ ๆ หน้า มีทั้งบทความ บล็อก และกระทู้จากประสบการณ์ตรง ไคลน์เลื่อนดูไปเรื่อย ๆ อ่านหัวข้อแรกที่เจอ
1. ทำอาหารให้เขา
ไคลน์ขมวดคิ้วเล็กน้อย คิดถึงฝีมือการทำอาหารของตัวเองแล้วก็รู้สึกว่าอาจจะเป็นหายนะมากกว่าการง้อ แต่เขาก็จดไว้ในใจ
2. ซื้อของขวัญที่อีกฝ่ายชอบ
"ซิกซ์ชอบอะไรนะ..." ไคลน์พึมพำกับตัวเองแล้วเริ่มไล่เรียงในหัว ซิกซ์ไม่ใช่คนติดของแบรนด์เนมหรือของหรู แต่ชอบของที่มีความหมายมากกว่า
3. ใช้คำพูดที่น่ารักและจริงใจ
ไคลน์เลื่อนผ่านข้อนี้ไปแบบเร็ว ๆ เพราะไม่มั่นใจว่าตัวเองจะทำได้ เขาไม่ใช่คนพูดจาหวาน ๆ แต่ก็จดไว้เป็นตัวเลือกเผื่อจำเป็นต้องใช้
4. เซอร์ไพรส์ด้วยสิ่งที่อีกฝ่ายไม่คาดคิด
เขาหยุดนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะเริ่มคิดแผนในหัว
"โอเค... ลองทำทุกข้อเลยแล้วกัน"
ไคลน์เริ่มต้นจากการเดินเข้าครัว สิ่งแรกที่เขาต้องทำคืออาหาร แต่พอเปิดตู้เย็นออกมาแล้วเห็นของสดเต็มไปหมด เขาก็ยืนคิ้วกระตุกอยู่หน้าตู้สักพัก ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเสิร์ชอีกครั้ง
"เมนูง่าย ๆ สำหรับมือใหม่ที่ไม่เคยเข้าครัว"
เขาตั้งใจแน่วแน่ว่าต้องทำให้สำเร็จ ไม่ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นยังไงก็ตาม!
ไคลน์ยืนมองตู้เย็นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสูดลมหายใจลึกแล้วเริ่มลงมือทำตามแผน "ง้อแฟน" ข้อแรกของเขา—ทำอาหารให้ซิกซ์
เขากดโทรศัพท์ดูเมนูง่าย ๆ สำหรับมือใหม่ และพบกับเมนู "ไข่คนกับขนมปังปิ้ง" ซึ่งดูเหมือนจะไม่ยากเกินไปสำหรับคนที่ไม่เคยทำอาหารมาก่อน
ขั้นตอนที่หนึ่ง: ตอกไข่
ไคลน์มองไข่ในมือแล้วทำตามวิธีในคลิปที่เปิดค้างไว้ เขาพยายามตอกเบา ๆ ที่ขอบชาม แต่...
แป๊ะ!
ไข่แตกเละเทะคามือ ทั้งเปลือกทั้งเนื้อไข่ไหลเยิ้มลงบนเคาน์เตอร์ ไคลน์ชะงักไปสองวินาทีก่อนจะถอนหายใจแรง ๆ แล้วหยิบกระดาษมาเช็ด
"ไม่เป็นไร ลองใหม่..."
ครั้งที่สอง เขาใช้แรงน้อยลง แต่ไข่กลับไม่ยอมแตก ไคลน์เริ่มหงุดหงิด ก่อนจะเผลอใช้แรงมากขึ้นจนไข่แตกคามืออีกครั้ง
"ให้ตายเถอะ!"
หลังจากพยายามอยู่หลายครั้ง ในที่สุดเขาก็สามารถตอกไข่ลงในชามได้อย่างสมบูรณ์แบบ แม้ว่าจะมีเปลือกไข่ตกลงไปปะปนอยู่บ้างก็ตาม
ขั้นตอนที่สอง: ตีไข่และปรุงรส
ไคลน์เทนมใส่ลงไป ตามด้วยเกลือและพริกไทยเล็กน้อย แต่พอเขย่าเกลือ...
พรึ่บ!
ฝากระปุกเกลือเปิดออก และเกลือจำนวนมากเทลงไปในชามไข่ ไคลน์เบิกตากว้าง กัดฟันกรอดแล้วรีบตักเกลือออกอย่างพยายามกู้สถานการณ์
"โอเค... แค่ไข่เค็มหน่อยคงไม่เป็นไร" เขาพึมพำปลอบใจตัวเอง
ขั้นตอนที่สาม: ตั้งกระทะ
ไคลน์หมุนเตาแก๊สอย่างระมัดระวัง ใส่เนยลงไป แต่แทนที่เนยจะละลายอย่างสวยงาม มันกลับไหม้เร็วเกินคาด ทำให้เกิดควันลอยขึ้นมา
ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ!
เสียงเครื่องจับควันดังลั่นทั่วห้อง
"ให้ตายสิวะ!"
ไคลน์รีบปิดเตา เปิดหน้าต่าง แล้วใช้มือโบกไล่ควัน ในขณะที่กำลังวุ่นวาย เสียงฝีเท้าเบา ๆ ก็ดังขึ้นด้านหลัง
"คุณไคลน์ คุณทำอะไร?"
ไคลน์ชะงักทันที ก่อนจะหันไปมองคนที่ยืนอยู่ตรงประตูครัว—ซิกซ์ยืนอยู่ตรงนั้นในสภาพงัวเงีย ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
ปกติไคลน์ไม่สั่งจากนอกบ้านมาก็จะสั่งพ่อบ้านไว้ล่วงหน้านี่ว่าจะกินอะไร
"ฉัน..." ไคลน์พยายามคิดหาคำตอบที่ดูดี "ฉันกำลังทำอาหารให้นายกิน"
ซิกซ์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนจะกวาดตามองครัวที่เต็มไปด้วยคราบไข่ กระปุกเกลือที่เปิดทิ้งไว้ และควันจาง ๆ ที่ยังลอยอยู่
"...เพื่อ?"
"... ง้อ" ไคลน์ตอบเสียงแผ่ว ก่อนจะเบือนหน้าหนีเพราะรู้สึกเขินแปลก ๆ
ซิกซ์นิ่งไปสองวินาที ก่อนที่มุมปากจะกระตุกขึ้นเล็กน้อย
"คุณกำลังง้อผม?"
ไคลน์พยักหน้าช้า ๆ ยังคงหลบตา แต่ซิกซ์กลับหัวเราะออกมาเบา ๆ
"งั้นขอลองชิมหน่อยสิ"
"ยังไม่ได้ทำเสร็จเลย" ไคลน์รีบบอก แต่ซิกซ์กลับเดินเข้าไปใกล้ หยิบช้อนขึ้นมาตักไข่ที่เขาทำไว้ขึ้นมาชิม
ทันทีที่รสชาติแตะลิ้น ซิกซ์นิ่งไป ก่อนจะยิ้มออกมาแล้วพูดว่า
"อืม... เกลือเยอะไปหน่อย แต่ความพยายามได้คะแนนเต็มนะครับ"
ไคลน์มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของซิกซ์ ก่อนจะรู้สึกว่าความลำบากทั้งหมดของเขาในเช้านี้... อาจจะคุ้มค่ากว่าที่คิดก็ได้
หลังจากชิมไข่ที่เค็มเกินไปจนแทบกลืนไม่ลง ซิกซ์ก็หัวเราะเบา ๆ แล้วมองไคลน์ที่ยังทำหน้าบึ้งอยู่
"ถ้างั้นเดี๋ยวผมสอนเอง"
ไคลน์เลิกคิ้วขึ้น "สอน?"
"ก็ใช่น่ะสิ คุณอยากทำอาหารให้ผมกินใช่ไหมล่ะ? งั้นต้องทำให้อร่อยสิ" ซิกซ์พูดพร้อมกับดึงไคลน์ให้มายืนข้าง ๆ กันที่เคาน์เตอร์ "เรามาลองใหม่กันเถอะ"
ไคลน์ยังคงทำหน้าบึ้ง แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ พยักหน้ารับแบบเสียไม่ได้ แล้วปล่อยให้ซิกซ์เป็นคนอธิบายขั้นตอนให้ทีละนิด
สิ่งที่ทำให้ไคลน์ประหลาดใจก็คือ..ทุกอย่างดูง่ายดายเหลือเกินเมื่อซิกซ์เป็นคนทำ
ซิกซ์ตอกไข่อย่างคล่องแคล่วโดยไม่มีเปลือกตกลงไปแม้แต่ชิ้นเดียว คนไข่กับนมอย่างพอดี ปรุงรสแบบไม่มากไม่น้อย ตั้งกระทะให้ร้อนกำลังดี ก่อนจะเทส่วนผสมลงไปแล้วใช้ไม้พายคนอย่างใจเย็น ไม่เหมือนกับไคลน์ที่รีบร้อนและทำพลาดแทบทุกขั้นตอน
ไคลน์ยืนมองด้วยความทึ่ง
"...ทำไมมันดูง่ายขนาดนี้"
ซิกซ์หัวเราะเบา ๆ "ก็เพราะผมเคยทำบ่อยไง คุณลองทำเองอีกทีสิ ผมจะคอยดูอยู่ข้าง ๆ"
ด้วยความไม่ยอมแพ้ ไคลน์ลองทำใหม่อีกครั้ง และคราวนี้ซิกซ์คอยช่วยจับมือบ้าง ชี้แนะเป็นระยะ ไม่นานนัก ไข่คนที่ดูดีเป็นครั้งแรกก็ออกมาจากกระทะ พร้อมกับขนมปังปิ้งกรอบ ๆ และเบคอนที่ทอดได้อย่างพอดี
"..." ไคลน์จ้องอาหารฝีมือตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
ซิกซ์หัวเราะ "เห็นไหมล่ะ ไม่ยากเลย คุณเก่งมาก"
เมื่ออาหารเช้าถูกจัดใส่จานเรียบร้อย ทั้งสองก็นั่งกินด้วยกัน ไคลน์ลิ้มรสอาหารที่ตัวเองทำแล้วก็รู้สึกว่า
"อร่อยจริง ๆ ด้วย"
ซิกซ์กลั้นขำกับสีหน้าตกใจของไคลน์ ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย
"อืม อร่อยจริง คุณมีแววเป็นเชฟนะเนี่ย"
ไคลน์เหล่มองซิกซ์ที่แกล้งชมเกินจริง ก่อนจะกระแอมเบา ๆ แล้วพูดต่อ "แต่ฉันยังไม่จบแค่นี้หรอก"
ซิกซ์เลิกคิ้ว "หมายความว่าไงครับ?"
"ข้อที่สองในวิธีง้อแฟน ซื้อของขวัญให้"


## ง้อ (3)

"ข้อที่สองในวิธีง้อแฟน ซื้อของขวัญให้"
ซิกซ์ชะงักไปนิดหน่อยก่อนจะหัวเราะออกมา "จริงจังขนาดนั้นเลย?"
ซิกซ์ถามด้วยความเอ็นดู ไคลน์คงไม่เข้าใจด้วยซ้ำไปว่าซื้อของมาง้อน่ะ มันต้องทำลับๆแล้วเซอร์ไพรส์
ไม่นึกว่าไคลน์จะไม่รู้และพูดตรงๆแบบนี้ด้วยซ้ำไป
"แน่นอน" ไคลน์พูดเสียงหนักแน่น "ไปห้างกัน ฉันจะซื้อของให้"
ซิกซ์ก็ตกลงอย่างว่าง่าย คิดว่าของในครัวก็ขาดไปเยอะเลย ให้เจ้าของบ้านจ่ายเงินส่วนนี้บ้างก็ดี
---
ที่ห้างสรรพสินค้า
ซิกซ์เดินเลือกของในซูเปอร์มาร์เก็ตอย่างใจเย็น ในขณะที่ไคลน์เดินตามหลังโดยไม่พูดอะไรเป็นพิเศษ แต่คอยมองทุกอย่างที่ซิกซ์หยิบขึ้นมาดู
ซิกซ์เลือกซื้อนม ขนมปัง ผักสด และเครื่องปรุงบางอย่างมาเติมในครัว ไคลน์ไม่พูดอะไร แต่แอบหยิบของบางอย่างที่ซิกซ์ดูนานเป็นพิเศษไปจ่ายเงินเพิ่ม
เมื่อเดินออกจากซูเปอร์มาแล้ว ซิกซ์แวะไปโซนของใช้ส่วนตัวบ้าง หยิบแชมพูขึ้นมาดู ลองดมกลิ่นตัวทดลองกลิ่นอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะวางคืน แล้วเดินไปดูนาฬิกาข้อมือที่โชว์อยู่ในตู้กระจก
ไคลน์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่พูดอะไรเลย แต่เขาหันไปสะกิดพนักงานทันทีที่ซิกซ์เดินไปดูอย่างอื่น
"เอาอันนี้ครับ"
พนักงานมองหน้าไคลน์ ก่อนจะพยักหน้าแล้วยื่นกล่องใส่ให้
ซิกซ์เดินต่อไปยังโซนเสื้อผ้า เขาลองแตะเสื้อตัวหนึ่งขึ้นมาดู ลองแนบกับตัวสักพักแล้วก็วางคืน เพราะชั่งใจระหว่างตัวนี้และอีกตัวที่กำลังยื่นมือไปจำมัน ไคลน์จ้องมองอยู่เงียบ ๆ แล้วหยิบเสื้อตัวเดียวกันออกมาอีกตัว พลางเตรียมจะหยิบตัวที่ซิกซ์จะจับด้วย
"นี่จะซื้อทุกอย่างที่ฉันมองเลยหรือไง?" ซิกซ์ถามด้วยรอยยิ้ม
ไคลน์ชะงัก ก่อนจะตอบเสียงเรียบ "ก็... ใช่"
ซิกซ์หลุดหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ "คุณมัน... จริงจังเกินไปแล้ว"
ซิกซ์เริ่มรู้ตัวตั้งแต่แชมพูแล้ว ไม่นึกว่าเขาจะซื้อสินค้าทุกอย่างที่เขาแตะเลยจริงๆ
ไคลน์ไม่ได้ตอบอะไร แต่ยื่นถุงของขวัญทั้งหมดให้ซิกซ์แทน
"ทั้งหมดนี่ ของนาย"
ซิกซ์มองถุงที่เต็มไปด้วยของมากมายที่เขาแค่หยิบมาดูเฉย ๆ แล้วก็ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะยื่นมือออกไปรับ
"ขอบคุณครับ แต่ผมถือหมดนี่ไม่ไหวหรอกนะ ไม่พอใส่รถด้วย"
ไคลน์ยกยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปากอย่างพอใจ ก่อนจะให้ทางห้างส่งตามไปที่บ้าน พลางคิดว่า
ข้อที่สาม: ใช้คำพูดที่น่ารักและจริงใจ... อืม ข้อนี้อาจจะยากที่สุด
แต่ในเมื่อเขาตั้งใจง้อทั้งที ก็ต้องทำให้ครบทุกข้อ!
หลังจากที่ซื้อของเสร็จ ทั้งสองคนก็เดินออกจากห้างพร้อมกับถุงของเต็มมือในส่วนที่พอจะพากลับได้ ซิกซ์อดไม่ได้ที่จะเหล่มองไคลน์ที่ดูจะซื้อของให้เขามากเกินความจำเป็นไปหน่อย
"ตกลงคุณจะง้อผมหรือจะเลี้ยงผมไปตลอดชีวิตกันแน่?"
ไคลน์เหลือบมองซิกซ์ก่อนจะตอบหน้าตาย "ทั้งคู่มันก็ไม่เลวเหมือนกันนะ"
ซิกซ์ชะงักไปนิดหน่อยก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วส่ายหัว "พูดจริงพูดเล่นกันแน่เนี่ย?"
ไคลน์ไม่ตอบอะไร เพียงแค่หันไปมองหน้าอีกฝ่ายนิ่ง ๆ รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏที่มุมปากอย่างไม่รู้ตัว ซิกซ์เห็นแบบนั้นก็ได้แต่ส่ายหัวอีกรอบ
"ช่างเถอะ คุณชนะ กลับบ้านกันครับ" ซิกซ์เองก็คิดว่ากำแพงระหว่างพวกเขาสองคนมันบางลงมากแล้ว ถ้าไคลน์ทำตัวดีๆน่ารักแบบนี้อีก
เราก็คงเป็นคู่รักเข้าสักวัน
แต่ไคลน์กลับขมวดคิ้ว "ยังไม่ครบทุกข้อ"
"อะไรอีกล่ะ?"


## เข้ามาก่อน

"อะไรอีกล่ะ?"
"ข้อที่สามใช้คำพูดที่น่ารักและจริงใจ"
ซิกซ์เลิกคิ้วขึ้นสูง "คุณจริงจังขนาดนั้นเลย?"
"แน่นอน" ไคลน์ตอบหนักแน่น แม้ว่าในใจจะรู้สึกว่าข้อนี้เป็นข้อที่ยากที่สุดสำหรับเขา แต่ในเมื่อทำมาถึงขนาดนี้แล้ว จะมาหยุดตรงนี้ไม่ได้เด็ดขาด
ซิกซ์มองไคลน์อย่างสนใจ "งั้นลองพูดมาสิคีบ ผมรอฟังอยู่"
ไคลน์นิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจลึกแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ซิกซ์"
"หืม?"
"ฉันดีใจที่นายอยู่ตรงนี้"
ซิกซ์กระพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะเอียงคอ "แล้ว?"
ไคลน์จ้องหน้าอีกฝ่าย ก่อนจะเบือนสายตาหลบเล็กน้อย รู้สึกถึงความร้อนที่เริ่มขึ้นมาที่ใบหู
"...ขอบคุณที่ดูแลฉันเสมอมา"
ซิกซ์ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าจางลง ดวงตาวูบไหวไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ไคลน์เองก็อ่านไม่ออก
"..."
ไคลน์เม้มปากแน่น ก่อนจะตัดสินใจพูดต่อ
"ฉันรู้ว่าฉันไม่ใช่คนที่ดีพร้อม"
ซิกซ์ขมวดคิ้วทันที "เดี๋ยว ๆ นายพูดอะไรแบบนั้นทำไม?"
"แต่ฉันพยายาม" ไคลน์พูดต่อโดยไม่สนใจการขัดของซิกซ์ "ฉันพยายามจะเป็นคนที่ดีขึ้นเพื่ออยู่ข้าง ๆ นาย"
ซิกซ์นิ่งไป  มือที่ว่างเปล่าก็กำชุดตัวเองแน่น
"และไม่ว่าข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น..." ไคลน์พูดช้า ๆ ราวกับกำลังย้ำให้ตัวเองจำได้ด้วย "ฉันจะไม่ยอมปล่อยนายไปเด็ดขาด ดีกันนะ"
ซิกซ์มองไคลน์อยู่นาน ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ "ให้ตายเถอะ..."
ไคลน์เลิกคิ้ว "อะไร?"
ซิกซ์ส่ายหัว ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ไคลน์แล้วใช้มือข้างหนึ่งขยี้ผมอีกฝ่ายอย่างแรง "นี่มัน... คุณง้อหรือตั้งจะทำให้ผมเขินกันแน่เนี่ย?"
ไคลน์ชะงักไปกับสัมผัสกะทันหัน ก่อนจะเห็นว่าปลายหูของซิกซ์เริ่มขึ้นสีจาง ๆ
อืม... เหมือนจะได้ผลมากกว่าที่คิดแฮะ
"งั้นแปลว่าฉันพูดใช้ได้ผล? ดีกันนะ ดีกันได้แล้วใช่ไหม?"
ซิกซ์หัวเราะ "ครับ ดีกัน"
ไคลน์ยกยิ้มบาง ๆ พอใจกับผลลัพธ์ที่ออกมา แม้ว่าตัวเองจะรู้สึกเขินแทบตายก็ตาม
ข้อที่สาม—สำเร็จ!
---
แต่ไคลน์ยังไม่หยุดอยู่แค่นั้น เพราะเขายังมีข้อสุดท้ายที่ต้องทำ...
เซอร์ไพรส์ด้วยสิ่งที่อีกฝ่ายไม่คาดคิด
และเขามีแผนไว้แล้ว ว่าจะทำให้ซิกซ์ประหลาดใจมากที่สุดเท่าที่เคยมีมา!
หลังจากง้อสำเร็จไปแล้วสามข้อ ไคลน์ก็เริ่มคิดแผนการสำหรับข้อสุดท้าย เซอร์ไพรส์ด้วยสิ่งที่อีกฝ่ายไม่คาดคิด
เขาพยายามคิดว่าอะไรคือสิ่งที่ซิกซ์จะไม่ทันตั้งตัว และสุดท้ายก็นึกขึ้นได้ว่า…
"ซิกซ์ไม่เคยชอบจัดงานวันเกิดของตัวเอง"
จากที่เคยสังเกตมา ทุกปีซิกซ์มักจะปล่อยให้วันเกิดของตัวเองผ่านไปเฉย ๆ ไม่มีการฉลอง ไม่มีเค้ก ไม่มีปาร์ตี้ บางปีก็แค่ไปกินข้าวธรรมดา ๆ เท่านั้น
ไคลน์ขมวดคิ้ว รู้สึกว่าเรื่องนี้มันไม่ถูกต้องสักนิด คนที่ยอดเยี่ยมแบบซิกซ์ควรได้รับวันพิเศษที่เหมาะสม และถ้าซิกซ์ไม่เคยจัดงานวันเกิดให้ตัวเอง งั้นปีนี้เขาจะเป็นคนจัดให้เอง!
---
วันถัดมา
ซิกซ์มองไคลน์ที่ดูเหมือนจะมีท่าทีแปลก ๆ ตั้งแต่เช้า อีกฝ่ายเอาแต่จ้องโทรศัพท์เป็นระยะ ส่งข้อความหาใครบางคน และดูเหมือนจะพยายามเก็บอะไรบางอย่างเป็นความลับ
แต่ซิกซ์ก็ไม่ได้ติดใจอะไรมาก เพราะคิดว่าไคลน์อาจจะยุ่งเรื่องงาน
จนกระทั่งตกเย็น ขณะที่ซิกซ์กำลังจะกลับบ้าน ไคลน์ก็โผล่มาตรงหน้าเขาแล้วพูดว่า
"ไปกับฉันหน่อย"
"ไปไหน?"
"เซอร์ไพรส์" ไคลน์ตอบสั้น ๆ แล้วคว้ามือซิกซ์ไปจับไว้แน่น ก่อนจะลากไปที่รถ
ซิกซ์ขมวดคิ้วอย่างสงสัย แต่ก็ยอมขึ้นรถไปกับไคลน์แต่โดยดี
---
เมื่อรถแล่นไปถึงจุดหมาย ซิกซ์ก็ตาโตเมื่อเห็นสถานที่—
ร้านอาหารสุดหรูที่เขาไม่คิดว่าไคลน์จะเลือกพามา
"เดี๋ยว... ไคลน์ นี่มัน..."
"เข้าไปก่อน" ไคลน์พูดพลางเปิดประตูให้ ก่อนจะพาซิกซ์เดินเข้าไปด้านใน
ทันทีที่เปิดประตูห้องจัดเลี้ยงส่วนตัวเข้าไป
"เซอร์ไพรส์!!!"
ซิกซ์ชะงักทันทีที่เห็นเพื่อน ๆ และคนสนิทของเขาอยู่ในห้อง ทุกคนถือหมวกปาร์ตี้และลูกโป่ง มีเค้กก้อนใหญ่ตั้งอยู่กลางโต๊ะ พร้อมกับของขวัญมากมายที่ซ้อนกันอยู่
ซิกซ์หันไปมองไคลน์ด้วยสีหน้าตกใจเต็มที่
"นี่มันอะไรกัน..."


## เงินซื้อไม่ได้...ถ้าไม่มากพอ

"งานวันเกิดของนาย" ไคลน์พูดเรียบ ๆ แต่แฝงไปด้วยความภาคภูมิใจ "ฉันจัดให้เอง"
ซิกซ์นิ่งไปนานจนไคลน์เริ่มสงสัยว่าเขาจะโอเคกับสิ่งนี้หรือเปล่า แต่แล้วจู่ ๆ ซิกซ์ก็ยิ้มออกมา รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะมีทั้งความตกใจ ความซาบซึ้ง และอะไรบางอย่างที่อธิบายไม่ได้
"ไคลน์..." ซิกซ์เอ่ยเสียงแผ่ว ก่อนจะถอนหายใจแล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ "นายมันบ้า..."
ไคลน์ยักไหล่ "นายไม่ค่อยให้ความสำคัญกับวันเกิดตัวเอง ฉันก็เลยจัดให้แทน"
ซิกซ์มองไคลน์นิ่ง ๆ ก่อนจะพูดช้า ๆ
"ขอบคุณนะ"
ไคลน์รู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรงขึ้นนิดหน่อยเมื่อได้ยินคำนั้นจากปากซิกซ์ แต่เขาก็ทำเพียงแค่พยักหน้ารับเบา ๆ
ข้อสุดท้าย—สำเร็จ!
แต่สิ่งที่ไคลน์ไม่ได้คาดคิดก็คือ…
ตอนที่ซิกซ์เป่าเทียนเสร็จ เขาหันมาก่อนจะกดจูบลงบนแก้มไคลน์ต่อหน้าทุกคน
ไคลน์ชะงักค้าง ขณะที่เสียงโห่แซวจากคนในงานดังขึ้นรอบตัว
"นั่นรางวัลสำหรับคนที่ง้อสำเร็จ" ซิกซ์กระซิบข้างหู พร้อมรอยยิ้มที่ดูจะซุกซนกว่าปกติ
ไคลน์รู้สึกว่า—
บางทีการง้อแฟนอาจจะไม่แย่เท่าที่คิดก็ได้
เบื้องหลังแผนการเซอร์ไพรส์ของไคลน์
ตอนที่ไคลน์ตัดสินใจว่าจะจัดงานวันเกิดให้ซิกซ์ เขารู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะซิกซ์เป็นคนที่ไม่ชอบความวุ่นวายและไม่เคยจัดงานวันเกิดของตัวเองเลย แต่เขาก็มั่นใจว่านี่จะเป็นเซอร์ไพรส์ที่อีกฝ่ายไม่มีทางคาดคิด
สิ่งแรกที่ไคลน์ทำคือ นัดแนะแขก—ซึ่งกลายเป็นอุปสรรคใหญ่กว่าที่คิด
เขาเริ่มจากการติดต่อเพื่อนสนิทของซิกซ์ก่อน แต่ทุกคนก็ติดงานกันหมด บางคนอยู่ต่างเมือง บางคนกำลังเดินทางไปต่างประเทศ บางคนก็ติดประชุมสำคัญ ถึงแม้ว่าทุกคนจะบอกว่าอยากมา แต่ก็ไม่มีใครสะดวกเลย
ไคลน์ฟังข้ออ้างของแต่ละคนด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนจะตอบกลับไปอย่างจริงจัง
"ฉันจ่ายให้ พวกนายมางานนี้ให้ได้"
เพื่อนของซิกซ์ที่ปลายสายพากันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงหนึ่งจะตอบกลับมาอย่างตกใจ
"เฮ้ เดี๋ยวๆๆ นายหมายความว่ายังไงจ่ายให้?"
"ก็หมายความตามนั้น" ไคลน์ตอบเรียบๆ "ฉันจะจ่ายเงินให้พวกนาย เทียบเท่ากับเงินเดือนหนึ่งเดือน ขอแค่พวกนายมาที่นี่ให้ทันงานวันเกิดซิกซ์"
ปลายสายเงียบสนิทไปพักใหญ่ ก่อนที่เสียงโวยวายจะดังขึ้น
"ไคลน์! นี่มันเกินไปแล้ว!"
"ฉันเกรงใจนะ แต่ก็จะรับไว้ ขอบใจมาก!"
"ให้ตายเถอะ นี่ง้อเมียหรือทุ่มทุนสร้างละครรักกันแน่?"
"ฮ่าๆๆ นี่ไม่ใช่งานวันเกิดธรรมดาแน่ๆ ดูออกเลยว่าง้อหนักมาก"
ไคลน์ไม่ได้ตอบอะไรนอกจากบอกให้ทุกคนรีบมา และแน่นอนว่าเมื่อทุกคนได้ยินว่ามีเงินเดือนเป็นค่าตอบแทน ทุกคนก็ตัดสินใจหาทางเคลียร์งานอย่างรวดเร็ว
---
จัดเตรียมสถานที่
เมื่อแขกพร้อมแล้ว สิ่งต่อไปที่ไคลน์ต้องทำคือ จัดเตรียมสถานที่และอาหาร
"ฉันต้องการร้านอาหารที่ดีที่สุด ห้องส่วนตัวที่กว้างขวาง และตกแต่งให้เหมือนเป็นงานสำคัญที่สุดของปี"
เจ้าของร้านอาหารหรูแทบสะดุ้งเมื่อได้ยินคำขอนั้น
"เอ่อ... คุณจะจัดงานใหญ่แค่ไหนเหรอครับ?"
"งานวันเกิดภรรยาผมไม่ต้องโออ่ามาก แต่ให้ทุกอย่างออกมาดี ดีที่สุด" ไคลน์ตอบเรียบๆ ก่อนจะยื่นบัตรเครดิตให้ "ถ้ามันเกินงบ ก็เพิ่มวงเงินไปเลย"
เจ้าของร้านถึงกับกลืนน้ำลาย แต่เมื่อเห็นจำนวนเงินที่ไคลน์เสนอให้ ก็รีบตกลงทันที
ทีมงานของร้านเร่งมือจัดเตรียมห้อง ตกแต่งด้วยไฟสวย ๆ ลูกโป่ง และดอกไม้สด ทุกอย่างถูกวางแผนอย่างประณีตจนดูเหมือนเป็นงานเลี้ยงสุดหรูสำหรับเจ้าของวันเกิดที่สำคัญที่สุดในโลก
---
อบเค้กและห่อของขวัญ
แม้ว่าไคลน์จะสามารถซื้อเค้กจากร้านดังได้ง่าย ๆ แต่เขากลับเลือกที่จะให้ เพื่อน ๆ ของซิกซ์มาช่วยกันอบเค้กเอง
"อะไรนะ? ให้พวกเราทำเค้กเอง?"
"ใช่" ไคลน์พยักหน้า "มันต้องมีความหมายมากกว่าการซื้อเค้กสำเร็จรูป"
"นายแน่ใจนะว่าอยากให้พวกเราทำ? พวกเรานี่นะ?"
"ใช่ ฉันจ่ายเงินให้แล้ว ลงมือทำซะ"
แม้ว่าหลายคนจะโอดครวญว่าตัวเองไม่มีฝีมือด้านทำขนมเลย แต่สุดท้ายก็ต้องช่วยกันคนละไม้คนละมือ อบเค้ก ตกแต่งหน้าเค้ก และเขียนข้อความสวย ๆ สำหรับซิกซ์
ของขวัญทุกชิ้นถูกห่ออย่างประณีต โดยแต่ละคนพยายามเลือกของที่ซิกซ์จะชอบและมีความหมายที่สุด
---
วันงาน—ทุกอย่างเป็นไปตามแผน
เมื่อถึงเวลางาน แขกทุกคนก็มากันครบตามที่นัดหมาย ทุกคนรู้ดีว่านี่เป็น "งานง้อแฟน" ของไคลน์ จึงพยายามช่วยทำให้งานออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด
และเมื่อซิกซ์มาถึง—เห็นทุกคนที่มารวมตัวกัน ได้รับเค้กจากเพื่อน ๆ และได้รู้ว่าไคลน์เป็นคนจัดงานทั้งหมดให้
เขาก็รู้ทันทีว่า—
นี่ไม่ใช่แค่งานวันเกิด แต่มันคือคำบอกรักของไคลน์ที่ไม่มีคำพูดใด ๆ
ไคลน์ที่ปากแข็งเสมอ ไคลน์ที่ไม่เคยแสดงออกมากมาย กลับยอมทุ่มสุดตัวเพื่อให้ซิกซ์ได้มีวันเกิดที่ดีที่สุดในชีวิต
และนั่นคือเหตุผลที่ซิกซ์ตัดสินใจ ให้รางวัลง้อแฟนเป็นจูบต่อหน้าทุกคน
เสียงแซวจากเพื่อน ๆ ดังระงม
"โอ้โห! งานนี้ไม่ใช่แค่คืนดีแล้วล่ะมั้ง?!"
"ฮ่าๆๆ ไคลน์ นายทำให้พวกเรามองนายเปลี่ยนไปเลยว่ะ!"
"แบบนี้เรียกว่าสามีที่มีข่าวจะหย่าแต่ดันลงทุนง้อเมียขนาดนี้ปะ?"
ไคลน์ไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแค่มองซิกซ์ที่ยิ้มให้เขา ดวงตาสื่อความหมายมากกว่าคำพูดใด ๆ
และบางที—
นี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่ไคลน์รู้สึกว่า เขาไม่ได้แค่ 'ง้อแฟน' แต่กำลังทำให้ซิกซ์ตกหลุมรักเขาอีกครั้งก็เป็นได้
หลังจากงานวันเกิดจบลง และแขกทุกคนทยอยกลับไปจนหมด บรรยากาศในห้องก็เงียบลง เหลือเพียงไคลน์และซิกซ์ที่นั่งอยู่ด้วยกัน
ซิกซ์เอนตัวพิงพนักโซฟา พลางหันไปมองไคลน์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ "ฉันอยากจะพูดอะไรหน่อย"
ไคลน์เลิกคิ้ว "หืม?"
"คุณใช้เงินเยอะไป" ซิกซ์พูดตรง ๆ "แค่เค้กชิ้นเดียวที่คุณตั้งใจจะให้ ผมก็พอใจแล้ว ไม่ต้องจัดใหญ่แบบนี้หรอกนะ แต่ก็ขอบคุณนะครับ"
ไคลน์ชะงักไปนิดหนึ่ง แต่แอบโล่งใจในใจลึก ๆ ที่ซิกซ์ไม่รู้ว่าเขา จ้างเพื่อน ๆ ของซิกซ์มาด้วยเงินหลายแสน ถ้าซิกซ์รู้ เขาคงโดนบ่นหนักกว่านี้แน่
"ฉันก็แค่..." ไคลน์เกาหลังคอเบา ๆ "อยากให้นายมีวันเกิดที่ดีที่สุด"
ซิกซ์ถอนหายใจ แต่ก็ยิ้มมุมปากเล็ก ๆ "ผมซาบซึ้งนะ แต่คุณไม่ต้องทำอะไรขนาดนี้หรอก ปีหน้าถ้าจะทำ แค่เค้กกับคุณและผมอยู่ด้วยกันก็พอ"
ไคลน์พยักหน้าช้า ๆ "โอเค ถ้านายบอกแบบนั้น"
ซิกซ์จ้องไคลน์อยู่นาน ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง "ว่าแต่... เราหย่ากันแล้ว ทำแบบนี้มันจะดีเหรอ?"
ไคลน์นิ่งไปสองวินาที ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ
"เรายังไม่ได้หย่ากันนะ"
ซิกซ์ขมวดคิ้ว "อะไรนะ?"


## เรายังไม่ได้หย่ากันนะ

"เรายังไม่ได้หย่ากันนะ"
ซิกซ์ขมวดคิ้ว "อะไรนะ?"
"เอกสารนั่น ฉันเผาทิ้งไปแล้ว" ไคลน์พูดพลางหัวเราะเบา ๆ "ไม่ได้เอาไปทำเรื่องต่อหรอก"
ซิกซ์อ้าปากค้าง "คุณไคลน์!"
"ฉันรู้ว่าฉันมันโง่ แต่..." ไคลน์เอื้อมมือไปจับมือของซิกซ์ไว้แน่น "ฉันไม่อยากเสียนายไปจริง ๆ นะคุณภรรยา"
ซิกซ์เงียบไป ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยกมือตีแขนไคลน์เบา ๆ "คุณนี่มัน..."
ไคลน์ยิ้มขำ ก่อนจะดึงซิกซ์เข้ามากอด ซิกซ์ไม่ได้ขัดขืน แต่ก็แอบบ่นในใจว่าตัวเองให้อภัยง่ายไปไหมนะ?
แต่พอคิดอีกที...
หล่อ รวย เอาใจเก่งขนาดนี้ ให้อภัยก็แล้วกัน
แต่ในใจลึก ๆ ซิกซ์ก็บอกตัวเองว่า ถ้าไคลน์ทำตัวเหมือนเมื่อก่อนอีกล่ะก็ เขาจะทิ้งอีกฝ่ายไว้คนเดียวแน่ ๆ
ชีวิตคนมันสั้น ถ้ารักกันได้ ก็รักกัน เห็นค่ากันในยามที่ยังมีอยู่ ดีกว่าปล่อยให้มันสายเกินไปในวันที่ไม่มีโอกาสแล้ว
ข่าวฉาว—กับความจริงที่แตกต่าง
ขณะที่สื่อพากันประโคมข่าวเรื่อง "ไคลน์ อัศวเกียรติ กำลังคบหากับนักธุรกิจสาวทรงอิทธิพล" ข่าวดังกล่าวแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว โดยมีภาพของไคลน์กับหญิงสาวคนหนึ่งในงานเลี้ยงทางธุรกิจถูกแชร์กันว่อนอินเทอร์เน็ต
"หรือว่างานแต่งรอบสองกำลังจะเกิดขึ้น?"
"เขาตัดขาดจากซิกซ์จริง ๆ แล้วใช่ไหม?"
แต่ในขณะที่ข่าวกำลังร้อนแรง…
---
ตัดภาพมาที่ความจริง—ไคลน์กับซิกซ์กำลังเลือกแหวนแต่งงานใหม่ด้วยกัน
ภายในร้านจิวเวลรี่สุดหรู ไคลน์และซิกซ์ยืนอยู่หน้าตู้โชว์ที่มีแหวนเรียงรายเป็นประกาย แหวนวงเก่าถูกถอดออกวางอยู่ข้าง ๆ ก่อนที่ซิกซ์จะหยิบมันขึ้นมาพิจารณา
"นายไม่อยากได้วงใหม่เหรอ?" ไคลน์เอ่ยถาม
ซิกซ์ยิ้มบาง ๆ "ฉันอยากได้วงใหม่ เพราะครั้งนี้เราจะเริ่มต้นกันใหม่"
ไคลน์พยักหน้า แต่ซิกซ์กลับพูดต่อ "แต่ฉันก็อยากเก็บวงนี้ไว้ด้วย"
"ทำไมล่ะ?"
"ก็เพราะตอนที่นายคุกเข่าขอฉันแต่งงานครั้งแรก นายสวมวงนี้ให้ฉัน" ซิกซ์พูดเสียงเรียบ "ถึงมันจะถูกเลือกมาแบบลวก ๆ แต่ตอนนั้นผมรู้สึกดีมาก"
ไคลน์มองซิกซ์นิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ
"ถ้างั้น... ฉันขอทำให้มันถูกต้องกว่านั้นหน่อยแล้วกัน"
แล้วไคลน์ก็คุกเข่าลง ตรงนั้น กลางร้านจิวเวลรี่หรูหรา ท่ามกลางสายตาของพนักงานและลูกค้าคนอื่น ๆ
ซิกซ์เบิกตากว้าง "นี่! คุณไคลน์!"
ไคลน์ยกกล่องแหวนที่เพิ่งเลือกได้ขึ้นมา เปิดออกอย่างมั่นใจ "ซิกซ์ ยอมรับฉันเป็นสามีนายอีกครั้งเถอะนะ"
ซิกซ์รู้สึกว่าความร้อนพุ่งขึ้นมาที่หน้า ในขณะที่พนักงานร้านพากันอมยิ้มแอบเชียร์เบา ๆ
"ให้ฉันคุกเข่าบอกรักนายแบบนี้อีกกี่สิบครั้ง ร้อยครั้ง หมื่นครั้ง ฉันก็ทำได้" ไคลน์พูดเสียงจริงจัง "แต่ฉันอยากให้นายรับแหวนวงนี้ตอนที่เราต่างรู้ว่า ครั้งนี้มันถูกต้องจริง ๆ"
ซิกซ์กัดริมฝีปาก พยายามไม่หลุดยิ้ม แต่สุดท้ายก็พยักหน้า "ตกลงครับคุณสามี"
เสียงปรบมือจากพนักงานดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเขิน ๆ ของซิกซ์ ขณะที่ไคลน์สวมแหวนวงใหม่ให้ และซิกซ์ก็เก็บแหวนวงเก่าไว้กับตัว
---
ไร่ส้ม…หรืออาณาจักรของภรรยา?
หลังจากนั้นไม่นาน ไคลน์ก็จัดปาร์ตี้ฉลองเล็ก ๆ ที่ ไร่ส้ม "Golden Crest Orchard" ซึ่งเป็นแหล่งทำเงินสำคัญของพวกเขาเอง
"ทำไมต้องเป็นที่นี่?" ซิกซ์ถามขณะมองบรรยากาศรอบ ๆ ที่เต็มไปด้วยแสงไฟเล็ก ๆ และโต๊ะจัดเลี้ยงสวยงาม
"เพราะที่นี่เป็นที่ที่ฉันได้โอกาสกอดนายอีกครั้ง" ไคลน์ตอบเสียงเรียบ
ซิกซ์เหลือบตามองเขาอย่างจับผิด "แน่ใจนะว่าไม่มีเหตุผลอื่น?"
ไคลน์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะกระซิบใกล้ ๆ หู "ก็นิดหน่อย... ฉันอยากให้ทุกคนรู้ว่า ซิกซ์เป็นภรรยาของเจ้าของที่นี่"
ซิกซ์หรี่ตา "นายหมายถึง?"
ไคลน์ปรายตาไปมอง ชายหนุ่มคนหนึ่ง ที่กำลังจิบไวน์อยู่มุมหนึ่งของงาน เขาคนนั้นเคยเป็นคนที่พยายามเข้าใกล้ซิกซ์ตอนที่ข่าวหย่าออกมา ไคลน์ยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะกระชับมือซิกซ์แน่นขึ้น
"ตอนนี้เขารู้แล้วล่ะ ว่าภรรยาฉันคือใคร"
ซิกซ์อดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะ "หึงเหรอ?"
"แน่นอน" ไคลน์ตอบโดยไม่ลังเล "ฉันใช้เงินฟาดงานนี้เพื่อประกาศให้โลกรู้ว่านายเป็นของฉัน"
ซิกซ์ส่ายหัว แต่ก็ยอมให้ไคลน์ดึงตัวเข้าไปกอดอยู่ดี
---
สองวันในไร่ กับชีวิตคู่รักที่เรียบง่าย
หลังจากปาร์ตี้จบลง ทั้งคู่ก็ตัดสินใจใช้เวลาอีกสองวันทำงานในไร่จริง ๆ
ไคลน์ที่เคยชินกับสูทแพง ๆ ต้องเปลี่ยนมาใส่เสื้อเชิ้ตพับแขนกับกางเกงยีนส์ ขณะที่ซิกซ์สอนวิธีเก็บส้มอย่างถูกต้อง
"ระวังหน่อย คุณชาย" ซิกซ์แซว "ถ้าหยิบผิดเดี๋ยวส้มช้ำหมด"
"หึ ฉันกำลังพยายามอยู่" ไคลน์ตอบ ก่อนจะมองซิกซ์ที่กำลังยืนอยู่ใต้ต้นส้มแสงแดดอ่อน ๆ
ไคลน์อดไม่ได้ที่จะคว้ากล้องขึ้นมาถ่ายภาพของอีกฝ่ายเอาไว้
"คุณแอบถ่ายรูปผมเหรอ?" ซิกซ์หันมาทำหน้าตกใจ
"ก็ใช่" ไคลน์ตอบหน้าตาย "เก็บไว้ดูตอนคิดถึง"
ซิกซ์อ้าปากค้าง ก่อนจะโยนส้มใส่ไคลน์เบา ๆ "บ้า!"
ไคลน์หัวเราะ ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ ดึงซิกซ์มากอดเอาไว้กลางไร่ส้ม
"อยู่แบบนี้ดีจัง" ไคลน์กระซิบ
ซิกซ์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "อย่ามาโรแมนติกเลย คุณต้องช่วยผมทำงานให้เสร็จก่อนถึงจะได้พัก"
"ได้เลยครับคุณนายแห่ง Golden Crest" ไคลน์แกล้งพูด ก่อนจะโดนซิกซ์ตีแขนเบา ๆ อีกรอบ
และนี่คือการเริ่มต้นใหม่—ที่ไม่ใช่แค่การแต่งงาน แต่เป็นการใช้ชีวิตร่วมกันจริง ๆ


## เมิน

"แอบตามผมทำไม ไม่ไว้ใจกันไม่ต้องมายุ่งกันอีก" น้ำเสียงที่เย็นยะเยือกเรียบนิ่งอย่างที่ไคลน์ไม่คุ้นดังออกจากปากภรรยา เมื่อเขามำทีเป็นเพิ่งเลิกงานกลับเข้าบ้าน
"คือ..ก็..เป็นห่วงนายไง ฉันแค่...ฉันขอโทษ" ไคลน์ตอบอย่างทำตัวไม่ถูก ซิกซ์ดูโกรธมากจนเขากลัวจะพูดอะไรผิดไป
มันเป็นเพราะฝันร้ายนั่นตามหลอหลอนเขามาหลายคืนแล้ว ภาพที่ภรรยาของเขาถูกทำร้าย เขากลัวจริงๆว่ามันจะเกิดขึ้น
กลัวว่าจะช่วยภรรยาไม่ทัน
แต่ซิกซ์ก็อยู่รอรับฟังอะไรอีกเพียงแค่เดินจากไป
ไคลน์เคยคิดว่าไม่มีอะไรเจ็บปวดไปกว่าการที่ซิกซ์หันหลังให้เขาในอดีตแล้ว  แต่ตอนนี้ เขาถึงได้รู้ซึ้งว่าการถูกเมินเฉยจากคนที่รักมันบีบหัวใจขนาดไหน
ทั้งที่เพิ่งเริ่มต้นกันใหม่แท้ๆนี่เขาทำพังอีกแล้ว?
ซิกซ์เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จากที่เคยเป็นคนพูดน้อยอยู่แล้ว ตอนนี้กลับแทบไม่สนใจเขาเลย ไคลน์พยายามพูดดีด้วย ทำตัวอ่อนโยน คอยตามเอาใจ แต่ไม่ว่าจะทำยังไง ซิกซ์ก็ยังคงนิ่งเฉย เดินผ่านไปโดยไม่แม้แต่ปรายตามอง ตั้งแต่ที่โดนจับได้ว่าแอบตามซิกซ์เวลาที่ออกไปข้างนอกทุกครั้ง
ไคลน์รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่เศษอากาศในสายตาของอีกฝ่าย
แรก ๆ เขาคิดว่าอาจเป็นแค่เรื่องบังเอิญ หรือซิกซ์อาจจะอารมณ์ไม่ดี แต่พอผ่านไปหลายชั่วโมงผ่านไป เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าซิกซ์กำลังทำแบบที่เขาเคยทำในอดีต—จงใจเมินเขาเหมือนที่เขาเคยทำเมินซิกซ์
ตอนนั้นซิกซ์รู้สึกยังไงนะ? ตอนที่ซิกซ์พยายามเข้าหาแต่โดนปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตอนที่ซิกซ์มองเขาด้วยสายตาสั่นไหว แต่เขากลับแกล้งทำเป็นไม่สนใจ มันต้องเจ็บปวดขนาดไหนกัน
แค่วันเดียวที่โดนเมิน เขาก็แทบขาดใจตายแล้ว
สุดท้าย ไคลน์ทนไม่ไหว เขาเดินไปคว้าแขนซิกซ์ที่กำลังจะเดินหนีไปอีกครั้ง ดวงตาสีเข้มของเขาสั่นระริก ริมฝีปากเม้มแน่นก่อนที่เสียงสะอื้นจะหลุดออกมา
"พอแล้ว...ซิกซ์ อย่าเมินฉันแบบนี้เลย" ไคลน์พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ฉันรู้แล้วว่ามันเจ็บขนาดไหน ฉันขอโทษ ขอโทษที่เคยทำแบบนี้กับนาย ได้โปรด...อย่าเกลียดฉันเลย"
ซิกซ์มองเขานิ่ง ๆ ไม่พูดอะไร ไคลน์ยิ่งใจเสีย เขาเอื้อมมือไปจับมืออีกฝ่าย แต่ซิกซ์กลับเบือนหน้าหนี ทำเหมือนไม่ได้ยิน
"ซิกซ์!" ไคลน์เรียกเสียงดังขึ้น ดวงตาแดงก่ำจากน้ำตาที่กลั้นไว้ไม่อยู่ "ฉันรักนายนะ อย่าทำแบบนี้เลย... ฉันอยู่ไม่ได้ถ้านายไม่รักฉันแล้ว"
เสียงสะอื้นของไคลน์ทำให้ซิกซ์ชะงัก สุดท้ายเขาก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบศีรษะไคลน์อย่างอ่อนโยน
"คุณนี่บื้อจริง ๆ" ซิกซ์พูดพลางหัวเราะในลำคอ "ผมไม่ได้เมินคุณจริง ๆ หรอก แค่แกล้งเล่นเฉย ๆ"
"หะ?" ไคลน์เงยหน้ามองอีกฝ่ายทั้งน้ำตาคลอ ซิกซ์ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะกอดเขาไว้แน่น
"ผมไม่ได้โกรธคุณเลย" ซิกซ์กระซิบข้างหู "แค่แกล้งเล่นเท่านั้น... แล้วก็ดูสิ ผมทำคุ๊ร้องไห้แล้ว ขอโทษนะไม่คิดว่าคุณจะเสียใจขนาดนี้"
"ซิกซ์...ฉันคิกว่านายจะไม่รักฉันแล้ว" ไคลน์กอดเขาแน่นขึ้น น้ำตายังไหลอยู่แต่คราวนี้เป็นเพราะโล่งใจ
ซิกซ์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพยักหน้า "รักสิ ผมรักสามีของผมที่สุดแล้ว"
ไคลน์ซุกหน้าเข้ากับอกอีกฝ่าย ซิกซ์ลูบหลังเขาเบา ๆ แล้วกระซิบเสียงแผ่ว
"คุณก็ไม่ได้รู้สักหน่อยว่าตอนที่คุณไปทำงาน ผมแอบตามไปเฝ้าทุกวันเลย"
ไคลน์ชะงักไปก่อนจะเงยหน้ามองอีกฝ่ายที่มีสีหน้าไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย
"นี่นาย..."
ซิกซ์ยักไหล่ "ก็แค่คิดถึง อยากเห็นหน้าคุณน่ะ ถือว้าหายกันก็แล้วกันนะ"
ไคลน์หมดคำพูด เขาเม้มปากแน่นก่อนจะซุกตัวกลับเข้าไปกอดอีกฝ่ายแน่นขึ้นกว่าเดิม
ให้ตายเถอะ... เขารักซิกซ์จริง ๆ
ไคลน์นั่งอยู่หน้าจอโทรศัพท์ พลางขมวดคิ้วอย่างใช้ความคิด นิ้วเรียวไถหน้าจอขึ้นลง ขณะที่สายตากวาดมองคำแนะนำเกี่ยวกับของขวัญวันครบรอบสำหรับคู่รัก
"ของขวัญวันครบรอบสำหรับภรรยา"
"ไอเดียของขวัญสุดพิเศษสำหรับคนรัก"
"ทำยังไงให้คู่รักประทับใจในวันสำคัญ"
ไคลน์กดเข้าไปดูบทความต่าง ๆ ที่ขึ้นมา แต่ไม่ว่าจะอ่านไปกี่อัน มันก็ไม่มีคำตอบที่ถูกใจเขาเลย สร้อยคอ? นาฬิกาหรู? ดินเนอร์ใต้แสงเทียน? มันดูธรรมดาไปสำหรับซิกซ์—ภรรยาสุดที่รักของเขา
"เฮ้อ..." ไคลน์ถอนหายใจ ก่อนจะพิมพ์คำค้นหาใหม่
"ของขวัญวันครบรอบที่ภรรยาจะไม่มีวันลืม"
บทความใหม่ขึ้นมา แต่ก็ยังไม่มีอะไรที่โดนใจเขาจริง ๆ ไคลน์เริ่มขมวดคิ้วหนักขึ้นแล้วคิดในใจ
ทำไมมันยากขนาดนี้วะ
สุดท้าย เขาตัดสินใจเปลี่ยนแนวทางใหม่แทนที่จะซื้อของเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำไมไม่ให้ของขวัญชิ้นใหญ่ไปเลยล่ะ?
"ของขวัญวันครบรอบ ซื้อบ้านใหม่ให้ภรรยาดีไหม?"
ไคลน์กดค้นหา คำแนะนำที่ขึ้นมามีทั้งคนที่บอกว่าเป็นไอเดียที่ยอดเยี่ยม และบางคนก็บอกว่ามันใหญ่เกินไปสำหรับของขวัญวันครบรอบ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา...สำหรับเขา มันเล็กน้อยมากถ้าเป็นเรื่องของซิกซ์


## วันครบรอบ

แต่พอคิดไปคิดมา บ้านอย่างเดียวอาจจะยังไม่พอ...
ไคลน์พิมพ์คำค้นหาใหม่ "ของขวัญวันครบรอบ ซื้อรถใหม่ให้ภรรยาดีไหม?"
รถหรอ? ซิกซ์เองก็ขับรถอยู่แล้ว แต่ถ้าเป็นรถที่หรูขึ้น ปลอดภัยขึ้น หรือเป็นรุ่นที่อีกฝ่ายเคยพูดว่าอยากได้ล่ะ?
แต่ถ้าซื้อแค่รถอย่างเดียวจะดูน้อยไปไหม?
ไคลน์มองหน้าจอ พลางถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะตัดสินใจพิมพ์อีกครั้ง
"ของขวัญวันครบรอบ ยกทุกอย่างให้ภรรยาเลยดีไหม?"
เขามองประโยคที่พิมพ์ค้างไว้ก่อนจะกดค้นหา จริง ๆ ถ้าซิกซ์อยากได้อะไร เขาก็พร้อมให้หมดนั่นแหละ บ้าน รถ ที่ดิน ทรัพย์สิน หรือแม้กระทั่งธุรกิจของเขา—แค่ซิกซ์พูดคำเดียว เขาก็พร้อมจะยกให้หมด
ไคลน์พิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะเหนื่อย แต่เพราะเขากำลังคิดหนัก
หรือจะยกตัวเองให้ไปเลยดีนะ?
ไคลน์มองหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังเปิดค้างไว้อยู่ก่อนจะหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ
"จะไปหาซื้ออะไรทำไมให้วุ่นวะ..." เขาพึมพำ พลางเอนตัวพิงพนักเก้าอี้แล้วเหม่อมองเพดาน
ของขวัญที่ดีที่สุดสำหรับซิกซ์ เขาน่ะเป็นของซิกซ์อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง? ทั้งร่างกาย ทั้งหัวใจ ทุกอย่างของเขาเป็นของภรรยาหมดแล้ว จะมีอะไรที่ล้ำค่ากว่านี้อีกล่ะ
...แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังอยากให้ของขวัญที่จับต้องได้อยู่ดี ก็แค่...อยากให้ซิกซ์มีความสุขที่สุดในวันสำคัญ
—อีกด้านหนึ่ง—
ซิกซ์เองก็เตรียมของขวัญสำหรับวันครบรอบปีแรกเหมือนกัน เพราะนี่เป็นปีแรกที่พวกเขาได้เปิดใจและเริ่มต้นกันใหม่อย่างแท้จริง มันไม่ใช่แค่วันครบรอบที่เต็มไปด้วยความอดทนหรือความเสียใจอีกต่อไป แต่มันเป็นปีที่น่ายินดี เป็นปีที่พวกเขาได้รักกันอย่างสมบูรณ์
เขาเลือกทำสิ่งดี ๆ ที่เหมาะสม น่ารัก และพิเศษพอจะทำให้ไคลน์จดจำวันครบรอบปีนี้ไปตลอด
และเมื่อถึงวันจริง ไคลน์ที่ตั้งใจเตรียมบ้าน รถ และสารพัดของขวัญไว้ กลับต้องยืนอึ้งอยู่หน้าห้องนอนเมื่อเห็นภาพตรงหน้า
ซิกซ์กำลังนั่งอยู่บนเตียง ร่างกายสะอาดหมดจดหลังจากอาบน้ำเสร็จเรียบร้อย ผิวขาวเนียนของอีกฝ่ายมีเพียงเสื้อเชิ้ตตัวบางคลุมไว้แบบลวก ๆ แขนเสื้อถูกพับขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นข้อมือที่มีริบบิ้นสีแดงสดผูกเอาไว้อย่างตั้งใจ
ซิกซ์ยกข้อมือขึ้นแล้วเอียงคอมองไคลน์ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา
"ของขวัญวันครบรอบ" ซิกซ์พูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่กลับแฝงความหมายที่ร้อนแรงไว้ในนั้น
ไคลน์ที่ยืนมองอยู่ถึงกับชะงัก ดวงตาสั่นไหวราวกับกำลังพยายามยับยั้งอะไรบางอย่าง
"นาย..." เขาอ้าปากจะพูด แต่กลับกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง
ซิกซ์ไม่ได้แค่ผูกโบว์ที่ข้อมืออย่างเดียว เขารู้ดีว่าไคลน์อยาก "แกะของขวัญ" นี้มานานแค่ไหน และดูเหมือนว่าภรรยาผู้เย็นชาในวันก่อน ๆ จะจงใจแกล้งเขาให้แทบคลั่งตาย
ไคลน์แทบพุ่งเข้าไปทันที แต่ยังฝืนยืนนิ่ง ๆ พยายามคุมตัวเองสุดชีวิต
"ฉัน..." ไคลน์กำมือแน่น เสียงแหบพร่ากว่าปกติ "ฉันจะอดใจไม่ไหวแล้วนะ"
ซิกซ์ยกยิ้มขึ้นนิด ๆ ก่อนจะขยับตัวขึ้นไปนั่งกลางเตียงแล้วเหยียดแขนไปข้างหน้า เหมือนกำลังรอให้ไคลน์เข้ามา "แกะของขวัญ" ด้วยตัวเอง
"ก็แกะสิ"
ไคลน์สบถเบา ๆ ก่อนจะพุ่งเข้าไปกอดซิกซ์แน่น ดันร่างของอีกฝ่ายให้เอนลงไปบนเตียง มือปลดโบว์ออกจากข้อมือของซิกซ์อย่างรวดเร็ว ก่อนจะจูบอีกฝ่ายอย่างหนักหน่วง
"หึ..." ซิกซ์หัวเราะเบา ๆ ระหว่างที่ไคลน์กำลังไล่จูบซอกคอของเขา "ดีใจมากเลยเหรอ?"
"มาก..." ไคลน์กระซิบเสียงพร่า "ฉันรอวันนี้มานานแล้ว นายทำแบบนี้ฉันจะไม่ปล่อยให้นายได้นอนเลยนะ"
ซิกซ์ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่ใช้แขนโอบรอบคอของไคลน์แล้วดึงเขาเข้ามาใกล้ขึ้น ก่อนที่ทุกอย่างจะจบลงที่เตียงตามที่ไคลน์ต้องการมาตลอด—ในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความรัก ความอบอุ่น และความเป็นของกันและกัน
แสงอ่อน ๆ ของยามเช้าส่องลอดผ่านม่านเข้ามาในห้อง ไคลน์ลืมตาขึ้นก่อนจะยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ ร่างกายของเขายังอุ่นอยู่จากไอรักของเมื่อคืน และที่สำคัญกว่านั้นคือ คนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ก็ยังอยู่ตรงนี้ ไม่ได้หายไปไหน
ซิกซ์ยังคงหลับตาอยู่ ดวงหน้าเรียบเฉยแต่ดูผ่อนคลาย แขนของอีกฝ่ายพาดอยู่บนอกเขาอย่างเคยชิน ไคลน์มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกเต็มตื้นในอก
เมื่อคืนเป็นคืนที่ดีที่สุดที่เขาเคยมีมา


## สำรองในสำรอง

เขาค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นมาพิงหัวเตียง มองซิกซ์ที่เริ่มขยับตัวตื่น ดวงตาคมค่อย ๆ เปิดขึ้นช้า ๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะหันมาสบตาเขา
"อรุณสวัสดิ์" ไคลน์เอ่ยเสียงนุ่ม
ซิกซ์กระพริบตาเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นมานวดขมับตัวเองเบา ๆ "อืม... ตื่นแล้วเหรอ?"
"ตื่นก่อนนายตั้งนานแล้ว" ไคลน์หัวเราะเบา ๆ พลางเอื้อมมือไปเกลี่ยผมที่ยุ่งเหยิงของอีกฝ่าย "เมื่อคืน...หลับสบายไหม?"
ซิกซ์ชะงักไปนิดหน่อยก่อนจะเหลือบตามองเขาอย่างรู้ทัน "คุณจะถามทำไม ทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว?"
ไคลน์หัวเราะเบา ๆ แต่ยังไม่ทันจะพูดอะไร ซิกซ์ก็พลิกตัวไปคว้านหาบางอย่างที่โต๊ะข้างเตียงตามความเคยชิน
แต่แล้วมือของเขาก็สัมผัสกับความว่างเปล่า
คิ้วของซิกซ์ขมวดเข้าหากันทันที เขาลืมตาตื่นเต็มที่แล้วพลิกตัวขึ้นมานั่ง หันไปมองโต๊ะข้างเตียงที่มันว่างเปล่าอย่างไม่น่าเชื่อ
"กระปุกยา..." เขาพึมพำกับตัวเองก่อนจะหันไปมองไคลน์ที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่
"อ้อ นั่นน่ะเหรอ?" ไคลน์ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ "ฉันทิ้งไปแล้ว"
ซิกซ์นิ่งไปเป็นวินาที ก่อนจะหันมามองเขาด้วยสายตาคมกริบ "ไคลน์"
"อะไรครับ?" ไคลน์ยกมือขึ้นกอดอก ทำหน้ายิ้ม ๆ
"คุณ..." ซิกซ์ถอนหายใจ พลางยกมือขึ้นกุมขมับ "เอาจริง?"
"จริงสิ" ไคลน์เอียงคอ "ไม่ต้องกินแล้วนะครับ ไม่จำเป็นแล้ว"
ซิกซ์มองเขานิ่ง ๆ ราวกับกำลังประเมินว่าไคลน์พูดจริงหรือแค่แกล้งเล่น
"ฉันคิดมาดีแล้ว" ไคลน์พูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ฉันอยากมีครอบครัวกับนายจริง ๆ นะซิกซ์ อยากใช้ชีวิตไปด้วยกันแบบนี้... ตลอดไป"
"แต่ถ้านายยังไม่พร้อมมีลูกก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจะพานายไปตรวจและรับยาที่เหมาะกับนายได้"
ซิกซ์ยังคงมองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่ริมฝีปากจะค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
"ไคลน์..." เขาเอื้อมมือไปจับใบหน้าของอีกฝ่ายไว้ ก่อนจะก้มลงไปกดจูบที่หน้าผากของเขาแผ่วเบา "นายมันบื้อจริง ๆ"
"หืม?" ไคลน์กะพริบตาปริบ ๆ
"ฉันก็คิดเหมือนกันนั่นแหละ" ซิกซ์พูดพลางหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเลื่อนมือลงมาประสานกับมือของไคลน์ "งั้นก็ดี... ไม่ต้องกินแล้ว"
ไคลน์ยิ้มกว้างทันที "จริงนะ!?"
"จริงสิ"
"รักนายที่สุดเลย!" ไคลน์พลิกตัวขึ้นคร่อมซิกซ์ทันทีด้วยความดีใจ "งั้นเรามาฉลองการเลิกยาคืนนี้อีกสักรอบดีไหมครับ?"
ซิกซ์ที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกไคลน์กอดแน่นพร้อมกับฝังใบหน้าลงกับซอกคอของเขา
"คุณไคลน์..." ซิกซ์พ่นลมหายใจออกมาอย่างอ่อนใจ "ผมยังไม่ได้ตื่นเต็มที่เลยนะ"
"งั้นก็ไม่ต้องตื่นแล้วครับ" ไคลน์หัวเราะก่อนจะกดจูบอีกฝ่ายอีกรอบ
และดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นเช้าที่สดใสสำหรับพวกเขาทั้งคู่... แบบที่ไม่ได้มีแค่พระอาทิตย์ที่ขึ้นเท่านั้น
ซิกซ์ตื่นขึ้นมาในเวลาต่อมา รู้สึกตัวว่าที่นอนข้าง ๆ ว่างเปล่า ไคลน์คงตื่นไปก่อนแล้ว
เขายืดตัวเล็กน้อยก่อนจะขยับลุกขึ้นนั่ง แต่พอหันไปมองโต๊ะข้างเตียงก็ต้องขมวดคิ้ว เมื่อเห็นเอกสารกองโตถูกวางไว้อย่างเรียบร้อย
"อะไรเนี่ย?" ซิกซ์พึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหยิบเอกสารขึ้นมาดู
บ้าน รถ ที่ดิน และทรัพย์สินอีกมากมายถูกเปลี่ยนชื่อมาเป็นของเขาทั้งหมด
ซิกซ์เงียบไปครู่หนึ่ง มองกองเอกสารตรงหน้าด้วยสีหน้าที่ทั้งปวดหัวและเอ็นดูไปพร้อมกัน ก่อนจะยกมือขึ้นมากุมขมับ
บ้านหลังเดิมที่อยู่กันสองคนก็ใหญ่พอจะเดินหลงแล้ว… แล้วนี่ซื้อเพิ่มทำไมอีกตั้งหลายหลัง?
รถ... นี่มันสำรองในสำรองของสำรองอีกทีหรือไง? จะมีสิบกว่าคันทำไม ในเมื่อมีแค่สองคน?
ซิกซ์ถอนหายใจยาว ยิ่งเปิดดูก็ยิ่งเจอของที่ไคลน์ซื้อเตรียมไว้ให้
นี่ต้องสอนการใช้เงินใหม่ไหมเนี่ย?


## แค่นี้ก็ดีพอแล้ว

เขารักไคลน์มากเกินกว่าที่จะปล่อยให้เรื่องแบบนี้มาทำให้ไคลน์เสียใจ
ซิกซ์ยิ้มบาง ๆ กับตัวเอง แม้จะมีความกังวลอยู่ลึก ๆ แต่ก็ไม่ได้เศร้าจนเกินไป
เขาเงยหน้าขึ้นมองไปทางประตู ได้ยินเสียงฝีเท้าของไคลน์ที่กำลังเดินมาใกล้
ไม่ว่าอนาคตจะเป็นยังไง ขอแค่มีไคลน์อยู่ด้วยกันแบบนี้ไปตลอดก็พอแล้ว
ซิกซ์เดินออกจากห้องนอนมาพร้อมกับเอกสารกองโตในมือ ใบหน้าหล่อเหลามีแววเคร่งขรึมขณะที่ก้าวเข้าไปหาไคลน์ที่นั่งจิบกาแฟอยู่ที่โต๊ะอาหารอย่างสบายใจ
"ไคลน์" ซิกซ์เรียกเสียงเรียบ
ไคลน์เงยหน้าขึ้นจากแก้วกาแฟ ก่อนจะยิ้มกว้างให้ภรรยา "อรุณสวัสดิ์ครับที่รัก"
ซิกซ์ยกเอกสารขึ้นมาแล้วโยนลงบนโต๊ะตรงหน้าอีกฝ่าย "นี่มันอะไรกัน?"
ไคลน์กะพริบตาปริบ ๆ มองเอกสารที่กระจายอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะยิ้มแบบไม่รู้สึกรู้สา "อ้อ ของขวัญครบรอบอีกส่วนไงครับ พอดีเอกสารเพิ่งมาส่งเมื่อเช้าแต่เรากำลังกอดกันอยู่"
"ของขวัญอีกส่วน?" ซิกซ์กอดอกมองเขา "ที่ดิน และทรัพย์สินอีกเพียบ… นายคิดจะซื้อดาวเคราะห์ให้ฉันอีกสักดวงไหมไคลน์?"
"เอ..." ไคลน์ทำท่าคิดจริงจัง "ถ้านายอยากได้ ฉันก็พอจะหาทาง—"
"ไคลน์" ซิกซ์พูดเสียงต่ำอย่างอดกลั้น "ฉันกำลังดุที่นายยกทุกอย่างมาให้ฉันอยู่นะ"
"ก็ไม่ได้ให้หมดสักหน่อย" ไคลน์รีบเถียงทันที "ฉันยังเหลือเงินอีกเยอะ เอาไว้ทำงาน หาเงินมาเลี้ยงภรรยาด้วยไง"
ซิกซ์ขมวดคิ้ว "นี่นายไม่รู้ตัวเลยเหรอว่าใช้เงินสิ้นเปลืองแค่ไหน?"
"มันก็เพื่อภรรยานี่นา" ไคลน์ยิ้มกว้าง "จะให้มากกว่านี้ก็ยังได้เลยนะ"
ซิกซ์มองอีกฝ่ายนิ่ง ๆ ก่อนจะเริ่มบ่นยาวเป็นชุด ไคลน์ได้แต่นั่งฟังพร้อมกับยิ้มแหย ๆ เพราะรู้ว่าซิกซ์ไม่ได้โกรธจริงจัง แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าภรรยาของเขาน่ารักชะมัดเวลาจริงจังแบบนี้
ผ่านไปเป็นชั่วโมง ซิกซ์ยังคงพูดไม่หยุด ขณะที่ไคลน์ก็ยังยิ้มรับทุกคำดุจนอีกฝ่ายเริ่มเหนื่อยและใจอ่อนลง
"ก็ผมอยากให้อะไรกับภรรยาของผมบ้างนี่"
สุดท้าย ซิกซ์ถอนหายใจออกมาแรง ๆ ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาประคองใบหน้าของไคลน์ แล้วกดจูบลงไปอย่างอ่อนโยน
ไคลน์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มกว้างขึ้นเมื่อซิกซ์ผละออกมา
"นายมันดื้อจริง ๆ" ซิกซ์พูดพลางใช้ปลายนิ้วจิ้มหน้าผากของเขาเบา ๆ "ถ้านายยังใช้เงินฟุ่มเฟือยแบบนี้ ฉันจะลงโทษนายแน่ ๆ"
ไคลน์กระพริบตา ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ "ภรรยากำลังขู่ผมเหรอครับ?"
"อืม" ซิกซ์พยักหน้าพลางจ้องเขาด้วยแววตานิ่ง ๆ "อยากลองโดนไหมล่ะ?"
ไคลน์มองอีกฝ่ายที่ขู่เขาด้วยใบหน้าหล่อเหลาและดวงตาคมเข้มที่ซ่อนรอยยิ้มไว้บาง ๆ แล้วอดคิดไม่ได้ว่าภรรยาของเขาน่ารักจริง ๆ
"ผมว่ามันก็น่าสนใจดีนะ" ไคลน์ยิ้มเจ้าเล่ห์ "ลองลงโทษผมคืนนี้ดีไหมครับ?"
ซิกซ์กลอกตา ก่อนจะผลักหน้าอีกฝ่ายออกเบา ๆ แต่ใบหน้ากลับมีรอยยิ้มจาง ๆ
ไคลน์มองซิกซ์ด้วยความรักสุดหัวใจ ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบา ๆ
"จริง ๆ ที่ผ่านมาซิกซ์แทบไม่ใช้เงินของฉันเลย... งั้นฉันยกให้หมดเลยก็สิ้นเรื่อง"
"ไคลน์!"
"โอเค ๆ ไม่พูดแล้วครับ!"
อากาศปลายฤดูใบไม้ร่วงเริ่มเย็นลง ไคลน์นั่งเงียบอยู่บนโซฟา ดวงตาคมจ้องออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าครุ่นคิด ข้างกายมีซิกซ์ที่เพิ่งเดินเข้ามาหย่อนตัวลงนั่งใกล้ ๆ พร้อมกับถือผ้าห่มติดมือมาด้วย เขาค่อย ๆ คลี่มันออกคลุมไหล่ให้สามี
"คิดอะไรอยู่ครับ?"
ไคลน์ถอนหายใจแผ่วเบา ไม่ได้หันไปมองภรรยาของตัวเอง "ฉันน่าจะรู้ตัวเร็วกว่านี้... น่าจะไม่ให้เธอกินยาคุมพวกนั้น"
ซิกซ์ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจ มือที่วางอยู่บนตักกำแน่นก่อนจะคลายออก เขาส่งยิ้มบาง ๆ แล้วเอื้อมมือไปกุมมือหนาไว้
"มันไม่ใช่ความผิดของคุณเลยครับ"
"แต่ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน..." ไคลน์กัดฟันแน่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "เธอควรจะมีความสุขที่สุด"
ซิกซ์จ้องมองสามีของเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ "แล้วตอนนี้ผมไม่ได้เป็นเหรอครับ?"
ไคลน์เลิกคิ้วขึ้นอย่างงุนงง "หมายความว่ายังไง?"
"ผมเป็นภรรยาของคุณ เป็นคู่ชีวิตของคุณ ถ้าคุณรักผม ผมก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว"
ไคลน์เม้มริมฝีปากแน่น มองลึกเข้าไปในดวงตาของซิกซ์ที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน ทว่าเขากลับมองเห็นบางอย่างที่ซุกซ่อนอยู่... ใช่ ซิกซ์เสียดาย แต่มันไม่ใช่สิ่งที่เขาจะเอามาโทษไคลน์
ซิกซ์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง "ผมคิดไว้ว่าจะไปอยู่ไร่ส้มของคุณสักพักครับ"
ไคลน์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ไร่ส้มของฉัน?"
"ของผมแล้วต่างหาก" ซิกซ์หัวเราะเบา ๆ "คุณเป็นคนยกให้ผมเองไม่ใช่เหรอครับ?"
ไคลน์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มจาง ๆ "ฉันไม่ได้คิดจะให้เธอไปอยู่คนเดียว"
"ผมรู้ครับ แต่ผมอยากไปพักที่นั่นสักระยะ ที่นั่นอากาศดี ธรรมชาติเยอะ ผมเบื่องานเดิม ๆ แล้ว คิดว่าถ้าไปอยู่ที่นั่นสักสองสามเดือนคงดี คุณไปด้วยกันไหม?"
ไคลน์ลังเลเล็กน้อย "แต่ฉัน—"
"แต่ถ้าคุณติดงานใหญ่ ผมจะอยู่ที่นี่ก็ได้ครับ อย่างน้อยก็มีคุณ" ซิกซ์เอียงศีรษะพิงไหล่สามี "แค่คุณอยู่กับผม ผมก็ไม่อยากได้อะไรอีกแล้ว"
ไคลน์ก้มมองใบหน้าของภรรยาที่แนบอยู่กับไหล่เขา รู้สึกจุกอยู่ในอกกับความอ่อนโยนของซิกซ์ เขายกแขนขึ้นโอบไหล่บางไว้ สูดลมหายใจลึก ๆ
"ฉันจะจัดการงานให้เร็วที่สุด" เขาพูดในที่สุด "แล้วเราจะไปอยู่ที่นั่นด้วยกัน"
ซิกซ์เงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาเป็นประกาย "จริงนะครับ?"
"จริง" ไคลน์โน้มตัวลงจูบหน้าผากเขาแผ่วเบา "ฉันอาจจะยังไม่ใช่คนที่ดี... แต่ฉันจะเป็นสามีที่ดีที่สุดให้เธอได้"
ซิกซ์ยิ้มกว้าง ก่อนจะกอดเขาแน่นขึ้น "แค่นี้ก็ดีพอแล้วครับ"


## ฤดูใบไม้ผลิของไร่ส้ม

อากาศยามเช้าที่ไร่ส้มสดชื่นเสมอ ลมพัดเอากลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกส้มลอยมาตามสายลม ซิกซ์ยืนมองแปลงต้นส้มที่กำลังออกผลเต็มต้นด้วยรอยยิ้ม แม้ว่าจะเป็นเจ้าของไร่อย่างเป็นทางการแล้ว แต่เขาก็ยังคงรู้สึกว่าที่นี่เป็นของไคลน์อยู่ดี
"มัวแต่มองอะไรอยู่?"
เสียงทุ้มของสามีดังขึ้นจากข้างหลัง ก่อนที่อ้อมแขนแข็งแรงจะโอบรอบเอวของซิกซ์แล้วดึงเข้าไปแนบอก ร่างโปร่งหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหันไปซบอกของไคลน์
"มองความสำเร็จของเราไงครับ"
"ของเธอต่างหาก" ไคลน์กดจูบลงบนขมับของภรรยา "ฉันก็แค่ช่วยเธอเท่านั้น"
"ไม่จริงหรอก ถ้าไม่มีคุณ ผมคงทำอะไรไม่ได้ขนาดนี้" ซิกซ์ขยับกอดร่างสูงแน่นขึ้น สูดลมหายใจลึก ๆ ซึมซับไออุ่นของสามี
—---
จากไร่สู่ผลิตภัณฑ์ – จุดเริ่มต้นของความฝัน
หลังจากที่ใช้ชีวิตในไร่ได้สักพัก ซิกซ์เริ่มสังเกตว่าแม้ผลผลิตของไร่จะดีมาก แต่รายได้กลับไม่ได้เพิ่มขึ้นมากนัก เขาจึงเริ่มศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับการแปรรูปผลผลิตจากส้ม
"ผมอยากลองทำผลิตภัณฑ์จากส้มดูครับ"
ไคลน์เลิกคิ้วมองภรรยาที่กำลังนั่งขมวดคิ้วจดอะไรบางอย่างลงสมุดบันทึก "คิดไว้ว่าอยากทำอะไรบ้าง?"
ซิกซ์ยื่นสมุดให้ไคลน์ดู ข้างในเต็มไปด้วยไอเดียมากมาย ตั้งแต่ แยมส้ม น้ำส้มคั้นเข้มข้น น้ำมันหอมระเหยจากเปลือกส้ม เทียนหอม กลิ่นส้ม จนถึงสบู่และโลชั่นสกัดจากส้ม
"ถ้าให้เลือกทำก่อน ผมคิดว่าควรเริ่มจากอะไรดีครับ?"
ไคลน์พิจารณาสิ่งที่ซิกซ์เขียนไว้ ก่อนจะชี้ไปที่ น้ำส้มคั้นเข้มข้นและแยมส้ม
"สองอย่างนี้ลงทุนไม่เยอะ และตลาดกว้าง คนกินน้ำส้มกับแยมเยอะอยู่แล้ว"
ซิกซ์พยักหน้า "งั้นเริ่มจากตรงนี้ก่อน แล้วค่อยต่อยอดไปผลิตภัณฑ์อื่น ๆ"
ไคลน์ยิ้มกับความมุ่งมั่นของภรรยา ก่อนจะยื่นมือไปลูบเส้นผมนุ่มเบา ๆ "ฉลาดมาก"
"รู้แล้วครับ" ซิกซ์ยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะขยับเข้าไปกอดเอวของไคลน์แน่น "ขอรางวัลหน่อย"
"หืม? อยากได้อะไร?"
"ขอกอดคุณอีกสักหน่อย"
ไคลน์หัวเราะ แต่ก็ยอมให้ซิกซ์ซุกตัวเข้าหาอย่างว่าง่าย
—---
จากไอเดียสู่ความจริง – ความพยายามที่ไม่สูญเปล่า
การเริ่มต้นไม่ง่ายเลย กว่าจะหาสูตรที่ลงตัวสำหรับแยมส้มต้องลองผิดลองถูกอยู่หลายครั้ง บางครั้งก็กวนแยมข้นเกินไป บางครั้งก็หวานเกินจนไม่ถูกใจ
"ทำไมมันไม่เหมือนที่คิดไว้นะ" ซิกซ์บ่นพึมพำ ขณะที่ไคลน์เดินเข้ามาดู
"ขอชิมหน่อย" ไคลน์ใช้ช้อนตักแยมส้มขึ้นมาชิม ก่อนจะพยักหน้า "รสชาติดีนะ แต่อาจจะต้องปรับเรื่องความข้นนิดหน่อย"
ซิกซ์ถอนหายใจ "ผมคำนวณอัตราส่วนน้ำตาลกับน้ำส้มแล้ว แต่มันยังไม่พอดี"
"ลองเปลี่ยนไปใช้วิธีเคี่ยวช้ากว่าเดิมไหม?"
ซิกซ์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลองทำตามที่ไคลน์แนะนำ และมันได้ผล! แยมออกมาสมบูรณ์แบบ
"คุณสุดยอดเลย!" ซิกซ์กระโดดเข้ากอดไคลน์อย่างดีใจ "รางวัล!"
ไคลน์หัวเราะ ก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากเบา ๆ "เธอนั่นแหละสุดยอด"


## การเปิดตัวของ Golden Crest

แม้จะมีผลิตภัณฑ์ที่ดีแล้ว แต่การทำตลาดไม่ใช่เรื่องง่าย ซิกซ์ต้องหาทางโปรโมตสินค้า หาตลาดเป้าหมาย และคำนวณต้นทุนกำไร ซึ่งบางครั้งก็มากจนเขาปวดหัว
"ทำไมตัวเลขมันดูไม่สมดุลเลยนะ"
ไคลน์เดินเข้ามานั่งข้าง ๆ ก่อนจะดึงภรรยาเข้าไปกอด ซิกซ์ซบไหล่สามีแล้วถอนหายใจ "ผมกลัวว่าถ้ามันไปได้ไม่ดี รายได้จะไม่คุ้มทุน"
"ไม่ต้องกดดันตัวเองขนาดนั้น" ไคลน์ลูบหัวปลอบ "ลองค่อย ๆ ปรับไปทีละจุด ฉันอยู่ตรงนี้ จะช่วยเธอเอง"
ซิกซ์ยิ้มออกมาแล้วกอดไคลน์แน่น "ขอบคุณนะครับ"
ไคลน์กระชับอ้อมแขน "อยากได้รางวัลอีกไหม?"
"อืม... ขอนอนกอดคุณนาน ๆ เลยได้ไหมครับ?"
"ได้สิ"
ซิกซ์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะซุกตัวแนบอกสามี ปล่อยให้ไออุ่นจากร่างกายของไคลน์ปลอบประโลมความเหนื่อยล้า
ผ่านไปเกือบปี ผลิตภัณฑ์จากไร่ส้มของซิกซ์เริ่มเป็นที่รู้จัก แยมส้มกลายเป็นสินค้าขายดี น้ำส้มคั้นเข้มข้นได้รับความนิยมจนต้องเพิ่มกำลังการผลิต ส่วนผลิตภัณฑ์อื่น ๆ อย่างสบู่และโลชั่นจากส้มก็เริ่มมีลูกค้าประจำ
ซิกซ์มองดูรายงานยอดขายด้วยความตื่นเต้น "เรา...ทำได้แล้ว!"
ไคลน์เดินเข้ามาหา ก่อนจะดึงภรรยาเข้ามากอดแน่น "ดีใจด้วย"
ซิกซ์ซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอด "ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นได้ก็เพราะคุณ"
"ไม่หรอก เธอต่างหากที่เป็นคนสร้างมันขึ้นมา" ไคลน์กระซิบข้างหู "ฉันแค่คอยสนับสนุน"
"งั้นผมจะให้รางวัลคุณเป็นพิเศษ"
"อะไรเหรอ?"
ซิกซ์ยิ้ม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าขึ้นจูบไคลน์เบา ๆ แล้วกระซิบข้างหู "คืนนี้... ผมขออยู่ในอ้อมกอดคุณทั้งคืนเลยได้ไหมครับ?"
ไคลน์หัวเราะเบา ๆ "เธอไม่เคยต้องขออยู่แล้วซิกซ์"
และในคืนนั้น ที่ไร่ส้มที่พวกเขาร่วมกันสร้างขึ้น อ้อมกอดของกันและกันก็ยังคงอบอุ่นเหมือนเดิม ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม...
ซิกซ์ก้าวเข้าไปในอาคารสำนักงานใหม่ด้วยความตกตะลึง เขาเพิ่งคิดจะขอให้ไคลน์ช่วยขยายพื้นที่สำนักงานเล็ก ๆ ในไร่ส้ม Golden Crest แต่กลับกลายเป็นว่าสามีของเขาจัดการเปิดสำนักงานใหญ่ในเมืองใหญ่ให้เสร็จเรียบร้อยแล้ว!
"คุณ..." ซิกซ์หันไปมองไคลน์ที่ยืนมองเขาด้วยรอยยิ้ม "ทำทั้งหมดนี้ตอนไหนกันครับ?"
"ก็ระหว่างที่เธอมัวแต่วุ่นอยู่กับแผนการตลาดและพัฒนาผลิตภัณฑ์ไง" ไคลน์ยกมือขึ้นลูบศีรษะภรรยาเบา ๆ "ฉันเห็นว่าถ้าจะขยายธุรกิจจริง ๆ เราต้องมีสำนักงานหลักในเมืองใหญ่ และที่ไร่ก็จะเป็นสำนักงานใหญ่สาขาลูกสำหรับการผลิต"
ซิกซ์มองดูรอบ ๆ อาคาร กระจกบานใหญ่เผยให้เห็นทัศนียภาพของเมือง พนักงานหลายคนเดินผ่านไปมา บ้างกำลังประชุม บ้างกำลังวางแผนงาน พื้นที่ทั้งหมดนี้ไม่ใช่สำนักงานเล็ก ๆ ในไร่อีกต่อไปแล้ว มันคือบริษัทที่สมบูรณ์แบบ
"คุณทำเกินไปแล้ว..." ซิกซ์พึมพำ แต่ดวงตาเต็มไปด้วยความตื้นตัน
ไคลน์ยิ้มมุมปาก "เกินไปตรงไหน?"
"ผมแค่จะขอให้ช่วยขยายสำนักงานนิดหน่อย..."
"แต่ฉันคิดว่าสำนักงานเล็ก ๆ มันไม่พอแล้ว ถ้าเราจะเติบโต เราต้องมองให้ไกลกว่าแค่ไร่" ไคลน์จับมือซิกซ์แน่น "ฉันรู้ว่าเธอมีความสามารถ และฉันอยากให้เธอได้ใช้มันเต็มที่"
ซิกซ์เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพุ่งเข้าไปกอดสามีแน่น "คุณนี่มัน...!"
"ดีเกินไปเหรอ?"
ซิกซ์หัวเราะ "ก็น่าจะใช่!"
—---


## อดีตที่ย้อนกลับมา

วันเปิดตัวสำนักงานใหญ่ของ Golden Crest เต็มไปด้วยแขกผู้มีเกียรติ นักลงทุน และสื่อมวลชน ทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น จนกระทั่ง...
เสียงเอะอะดังขึ้นที่หน้าอาคาร ผู้คนเริ่มหันไปสนใจ และเมื่อซิกซ์หันไปมองก็พบว่า แม่เลี้ยงและน้องคนละแม่ของเขาปรากฏตัวพร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ
"ซิกซ์! นี่แกกล้าดียังไงถึงมามีวันนี้ได้ ทั้งที่ทำให้พ่อของตัวเองต้องติดคุก!"
ซิกซ์มองหน้าผู้หญิงที่เคยพรากทุกอย่างไปจากเขา ก่อนจะเหลือบมองเด็กหนุ่มที่ยืนข้าง ๆ คนที่มีศักดิ์เป็นน้องชายต่างแม่ที่เคยมองเขาด้วยสายตาสมเพช ตอนนี้ทั้งคู่ยืนอยู่ตรงนี้ หลังจากเพิ่งได้รับการปล่อยตัวจากคดีที่เกี่ยวข้องกับพ่อของเขาเอง
"ผมไม่คิดว่าพวกคุณจะออกมาได้เร็วขนาดนี้นะครับ" ซิกซ์พูดเสียงเรียบ
"เราออกมาได้แล้ว และเราจะไม่ยอมให้แกใช้ชื่อเสียงของครอบครัวมาสร้างบริษัทนี่!"
ซิกซ์หัวเราะเย็น "ชื่อเสียงของครอบครัว? หรือหมายถึงชื่อเสียงของคนที่เคยทำร้ายผมมาตลอด?"
แม่เลี้ยงกัดฟันแน่น "แกมันอกตัญญู! พ่อเลี้ยงดูแกมาแท้ ๆ แต่แกกลับหักหลังเขา!"
เสียงฮือฮาจากแขกในงานเริ่มดังขึ้น นักข่าวเริ่มหันกล้องมาทางซิกซ์ ทุกคนต่างรอฟังว่าเขาจะตอบอย่างไร
ไคลน์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กุมมือซิกซ์ไว้แน่น เขารู้ว่าภรรยาของเขาเคยเป็นคนที่ไม่ชอบเป็นจุดสนใจ ขี้อายเมื่อต้องพูดต่อหน้าผู้คน แต่ตอนนี้คนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาคือ ซีอีโอของ Golden Crest และเป็น คู่ชีวิตของเขา
ซิกซ์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบรีโมตควบคุมและกดเปิดหน้าจอขนาดใหญ่ของเวที คลิปวิดีโอและเอกสารหลักฐานปรากฏขึ้น
คลิปที่เผยให้เห็นพ่อของเขาทำผิดกฎหมาย แม่เลี้ยงคอยช่วยฟอกเงิน และน้องต่างแม่ที่สมรู้ร่วมคิด
"ผมคิดไว้อยู่แล้วว่าวันหนึ่งพวกคุณต้องมาทำแบบนี้" ซิกซ์พูดเสียงเรียบ "เลยเตรียมหลักฐานเอาไว้ให้พร้อม"
เสียงฮือฮาดังกว่าเดิม สื่อเริ่มกดชัตเตอร์ถ่ายภาพรัว ๆ
"พวกคุณเคยพรากทุกอย่างไปจากผม ทำให้ชีวิตผมเหมือนตกนรก แต่ตอนนี้... ผมไม่ใช่ซิกซ์คนเดิมแล้ว"
แม่เลี้ยงหน้าซีดเผือด "ซิกซ์! แกกำลังทำลายครอบครัวตัวเอง!"
"ครอบครัวเหรอครับ?" ซิกซ์หัวเราะเย็น "ผมมีครอบครัวแล้วนะ"
เขาหันไปมองไคลน์ที่ยังคงกุมมือเขาแน่น "สามีของผมคือครอบครัวของผม และ Golden Crest ก็คือสิ่งที่เราสร้างขึ้นมาด้วยกัน"
นักข่าวเริ่มตั้งคำถามกันเซ็งแซ่ ข่าวการเปิดโปงของซิกซ์กลายเป็นเรื่องใหญ่ในวงการธุรกิจทันที
กลิ่นหอมของอาหารโชยออกมาจากห้องครัว เสียงมีดกระทบเขียงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ไคลน์ยืนอยู่หน้าเตา ทอดปลาด้วยท่าทางคล่องแคล่ว เดี๋ยวนี้เขาทำอาหารเก่งขึ้นมาก ถึงขั้นกลายเป็นพ่อครัวประจำตัวของซิกซ์ไปแล้ว
ด้านนอก ซิกซ์กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะในห้องนั่งเล่น ตรงหน้าเต็มไปด้วยผลิตภัณฑ์ใหม่ ๆ จาก Golden Crest วันนี้เขาต้องเลือกว่าตัวไหนจะถูกผลิตออกขายในล็อตถัดไป
"ตัวนี้ใช้ได้นะครับ" ซิกซ์หยิบ แยมส้มรสใหม่ที่ผสมกับน้ำผึ้งป่า ตักขึ้นชิม ก่อนจะจดโน้ตลงในสมุด "หวานกำลังดี ไม่กลบกลิ่นส้ม"
"แต่เธอกินไปสามช้อนแล้วนะ" ไคลน์พูดลอย ๆ จากในครัว
ซิกซ์หัวเราะ "ก็ต้องชิมให้แน่ใจไงครับ"
"แน่ใจว่าอร่อย หรือแน่ใจว่าเธอจะได้กินเยอะ ๆ?"
"ทั้งสองอย่าง"
ไคลน์ส่ายหน้า ก่อนจะปิดเตาแล้วเดินออกมาพร้อมกับจานอาหาร "กินของหวานมากไปไม่ดีนะ อาหารเย็นพร้อมแล้ว มากินก่อน"
ซิกซ์วางช้อนลง ก่อนจะลุกไปนั่งที่โต๊ะอาหาร ไคลน์ตักข้าวให้เขา ก่อนจะนั่งลงตรงข้าม เปิดทีวีเพื่อดูข่าวไปด้วย
เสียงข่าวในทีวีดังขึ้น
"ในวันนี้ ศาลได้มีคำตัดสินเกี่ยวกับคดีของอดีตนักธุรกิจชื่อดังและครอบครัวของเขา..."
ซิกซ์หยิบตะเกียบขึ้นมา แต่เมื่อได้ยินชื่อที่ประกาศในข่าว มือของเขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ "อ้อ... ได้เวลารับกรรมแล้วสินะครับ"
ไคลน์เลิกคิ้ว "อยากฟังรายละเอียดไหม?"
ซิกซ์พยักหน้า ก่อนจะเคี้ยวข้าวไปฟังข่าวไป
—---
บทสรุปของคนที่ไม่สำนึก
พ่อของซิกซ์:
ข้อหา: คดีฉ้อโกง การฟอกเงิน และการค้ามนุษย์ทางอ้อม (จากการบังคับแรงงานผิดกฎหมาย)
บทลงโทษ: จำคุก 35 ปี โดยไม่มีสิทธิ์ลดหย่อนโทษ
แม่เลี้ยงของซิกซ์:
ข้อหา: สมรู้ร่วมคิดในการฟอกเงิน และใช้เอกสารปลอมเพื่อช่วยเหลือการกระทำผิด
บทลงโทษ: จำคุก 20 ปี
น้องชายต่างแม่ของซิกซ์:
ข้อหา: ใช้อำนาจหน้าที่โดยมิชอบ เพื่อกดขี่พนักงานในบริษัทเก่า และปลอมแปลงบัญชีทางการเงิน
บทลงโทษ: จำคุก 15 ปี
—---
"ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ต้องออกมาใช้ชีวิตข้างนอกอีกนานเลยนะครับ" ซิกซ์พูดเรียบ ๆ ก่อนจะตักข้าวเข้าปาก
"เธอแน่ใจนะว่าฟังข่าวแบบนี้ไปด้วยแล้วจะกินข้าวอร่อย?" ไคลน์ถามพลางรินน้ำให้
ซิกซ์หัวเราะ "อร่อยสิครับ อาหารฝีมือคุณนี่"
ไคลน์ส่ายหน้าเล็กน้อย แต่ก็ยิ้มออกมา
—---


## ความสุขของปัจจุบัน

"แล้วพวกเขาออกมาเรียกร้องสิทธิอะไรอีก?" ไคลน์ถามพลางตักปลาลงจานของซิกซ์
"ก็อ้างว่าผมทำให้พ่อเข้าคุก แล้วพวกเขาเดือดร้อน" ซิกซ์ถอนหายใจ "ทั้งที่ตัวเองก่อเรื่องแท้ ๆ พอผมเอาหลักฐานออกมาประจาน ก็ดันซวยเอง"
ไคลน์เท้าคางมองภรรยา "ตอนแรกฉันคิดว่าเธอจะรู้สึกแย่ที่งานเปิดตัวบริษัทดันกลายเป็นข่าวฉาวไปด้วย"
ซิกซ์หัวเราะ "แย่สิครับ แต่ว่ามันก็ดีมากด้วย"
"หืม?"
ซิกซ์ยิ้มขี้เล่น "เราไม่ต้องเสียเงินโปรโมทแบรนด์เลยไงครับ ดังแบบไม่ทันตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ"
ไคลน์กลอกตาเล็กน้อย "เธอนี่มันจริง ๆ เลย"
"ก็คุณเป็นคนบอกให้มองทุกเรื่องเป็นโอกาสไม่ใช่เหรอครับ?" ซิกซ์แซว ก่อนจะซบไหล่สามี "สรุปคือ พวกเขากลับเข้าคุกไปแล้ว งั้นก็จบ"
"แล้วทรัพย์สินที่เธอได้รับจากครอบครัวเก่าจะเอายังไง?" ไคลน์ถาม
ซิกซ์ยักไหล่ "เก็บไว้ขยายธุรกิจสิครับ ใครจะรวยเท่าภรรยาของไคลน์อีก?"
ไคลน์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะดึงซิกซ์เข้ามากอดแน่น "ใช่ ใครจะรวยเท่าภรรยาของไคลน์อีก?"
ซิกซ์หัวเราะกับอกสามี ก่อนจะกระซิบ "ขอรางวัลอีกได้ไหมครับ?"
"อยากได้อะไร?"
"อืม... นอนซบอกคุณทั้งคืนเลยได้ไหมครับ?"
"เธอไม่เคยต้องขออยู่แล้วซิกซ์"
และในคืนนั้น ท่ามกลางบรรยากาศสงบสุขของบ้านพักตากอากาศที่ไร่ส้ม ซิกซ์ก็ได้ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของไคลน์ ปล่อยให้ทุกเรื่องราวที่ผ่านมาจบลง และเริ่มต้นวันใหม่ด้วยความสุขของพวกเขาทั้งสองคน
ช่วงหลังมานี้ ซิกซ์เองก็เริ่มอ้อนสามีมากขึ้น
จากที่เคยเป็นฝ่ายถูกไคลน์กอดอยู่ตลอด ตอนนี้กลับกลายเป็นว่า... เขาเองก็เริ่มซุกเข้าหาสามีมากขึ้นทุกวัน
มันไม่ใช่เพราะไคลน์ร้องขอ หรือเพราะต้องการเอาใจอีกฝ่าย แต่เป็นเพราะ เขาเองก็อยากอยู่ใกล้ไคลน์ตลอดเวลา
อยากกอด... อยากสัมผัส...
เหมือนเป็นผลข้างเคียงจากการที่ไคลน์ทำแบบนี้กับเขามากเกินไป จนเขาติดอ้อมกอดของสามีไปแล้ว
——
เช้าวันหนึ่ง ไคลน์ที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงรู้สึกถึงไออุ่นจากร่างของอีกคนที่ขยับเข้ามาใกล้ ก่อนจะถูกแขนแข็งแรงของซิกซ์โอบรอบเอวอย่างแนบแน่น
"อืม..." ไคลน์ครางเบา ๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาช้า ๆ "หืม? ซิกซ์?"
ซิกซ์ที่ตอนแรกนอนหันหลังให้เขา ตอนนี้กลับพลิกตัวมาซุกหน้ากับแผงอกของเขาแทน
"ขอนอนกอดหน่อย" ซิกซ์พูดเสียงง่วง ๆ
ไคลน์กระพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะยิ้มกว้าง เขาใช้มือลูบหลังของซิกซ์เบา ๆ พลางกดจูบลงบนกลุ่มผมนุ่ม
"เต็มใจให้กอดเสมอครับ"
——
เวลาอยู่บนโซฟา ไคลน์ที่กำลังนั่งดูโทรศัพท์อยู่ มักจะมีร่างของซิกซ์มานั่งเบียดข้าง ๆ
ไม่ใช่แค่พิงเฉย ๆ แต่เป็นการ ซุก จริง ๆ
หัวของซิกซ์เอนลงมาบนไหล่ของไคลน์ มือก็วางพาดบนต้นขาของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ
"ง่วงเหรอ?" ไคลน์หันมาถามยิ้ม ๆ
"เปล่า" ซิกซ์ตอบสั้น ๆ "แค่อยากกอด"
ไคลน์ยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู ก่อนจะใช้มืออีกข้างมาคลึงมือของซิกซ์เล่นเบา ๆ
——
แม้แต่เวลาทำอาหาร
ไคลน์ที่กำลังง่วนอยู่กับการหั่นผักอยู่ในครัว ต้องชะงักเมื่อรู้สึกถึงอ้อมแขนที่โอบรอบเอวของเขาจากด้านหลัง
"โอ๊ะ..." ไคลน์หัวเราะเบา ๆ "ภรรยากอดผมจากข้างหลังเลยเหรอครับ?"
ซิกซ์ไม่ตอบ แค่ซุกหน้าลงกับแผ่นหลังของไคลน์แล้วกอดแน่นขึ้น
ไคลน์หัวเราะในลำคอ ก่อนจะวางมีดลงแล้วหันกลับมากอดอีกฝ่ายตอบ
"แบบนี้พ่อครัวจะทำอาหารไม่ได้นะครับ"
"งั้นก็เลิกทำแล้วมากอดแทน" ซิกซ์พูดเสียงเรียบ แต่ไคลน์รู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังอ้อน
"หึ ๆ ได้ครับ" ไคลน์ยกมือขึ้นลูบศีรษะของซิกซ์เบา ๆ "อะไรกัน ช่วงนี้ภรรยาติดกอดจังเลยนะ"
ซิกซ์ไม่พูดอะไร เพียงแค่กอดเขาแน่นขึ้นอีก
ไคลน์ยิ้มอย่างมีความสุข
จากนี้ไป ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ เขาก็จะกอดกันแบบนี้เสมอ


## คุณอุ่นจัง

ซิกซ์เดินออกจากเรือนจำหลังจากใช้เวลาหลายชั่วโมงอยู่กับพ่อแม่เลี้ยงและน้องต่างแม่ของเขา สีหน้าของเขาเรียบเฉยตามปกติ แต่ลึก ๆ แล้วก็รู้สึกเหนื่อยล้าอยู่ไม่น้อย
พอขึ้นมานั่งในรถ คนขับส่วนตัวก็ออกตัวไปยังบ้านของเขาและไคลน์ทันที
ระหว่างทาง ซิกซ์เอนหัวพิงกระจก สายตาเหม่อมองออกไปด้านนอก...
แต่ไม่นาน ความคิดของเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป
จากเรื่องของครอบครัวที่ยุ่งเหยิง... เปลี่ยนเป็น เรื่องของไคลน์
เขานึกถึงสัมผัสอบอุ่นของอีกฝ่าย กลิ่นหอมประจำตัว เสียงหัวเราะทุ้ม ๆ ที่คอยปลอบโยนเขาเสมอ
อยากกอด...
ทันทีที่รถจอดลงหน้าบ้าน ซิกซ์ก็เปิดประตูลงจากรถอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินตรงเข้าไปข้างในด้วยความตั้งใจเพียงหนึ่งเดียว—หาไคลน์
——
ไคลน์ที่กำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก ได้ยินเสียงเปิดประตูแรง ๆ ก็ตกใจเล็กน้อย
"ซิกซ์?" เขาเงยหน้าขึ้น ก่อนจะเห็นว่าภรรยาของเขากำลังเดินตรงมาหาอย่างรวดเร็ว
"เป็นอะไรหรือเปล่า—"
ไคลน์ยังพูดไม่ทันจบ ซิกซ์ก็ก้าวขึ้นมาบนโซฟาแล้ว โถมตัวเข้ากอดเขาเต็มแรง
"อ๊ะ!" ไคลน์อุทานด้วยความตกใจ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ "หืม? คิดถึงผมขนาดนั้นเลยเหรอ?"
ซิกซ์ไม่ตอบ แค่ซุกหน้ากับไหล่ของเขาแล้วกอดแน่นขึ้น
ไคลน์ยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหลังของซิกซ์เบา ๆ "ดีใจจังที่ภรรยาติดกอดแบบนี้"
——
ตอนเย็น ระหว่างที่ไคลน์กำลังจัดโต๊ะอาหาร ซิกซ์ก็มานั่งที่เก้าอี้ข้าง ๆ ตามปกติ
แต่พอไคลน์ยกจานกับช้อนมาวางลงบนโต๊ะ เขาก็ต้องชะงักไปนิดหนึ่ง
...เพราะซิกซ์ ไม่ได้ นั่งปกติ
แต่กลับ ปีนขึ้นมานั่งบนตักของเขาแทน
ไคลน์กระพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ "คุณชายซิกซ์ครับ นี่มันโต๊ะอาหารนะครับ"
"รู้" ซิกซ์ตอบสั้น ๆ ก่อนจะเอนตัวพิงอกไคลน์อย่างสบายใจ
"งั้นทำไมมานั่งบนตักผมล่ะครับ?"
"อยากนั่งแบบนี้"
ไคลน์มองคนในอ้อมแขนที่พูดหน้าตายก่อนจะถอนหายใจยิ้ม ๆ "ภรรยาผมน่ารักขึ้นทุกวันเลยนะครับ"
ซิกซ์เหลือบตามองเขานิดหนึ่งก่อนจะเอียงหัวไปจูบแก้มไคลน์เบา ๆ "หุบปากแล้วกินข้าว"
ไคลน์หัวเราะ ก่อนจะหยิบช้อนขึ้นมา แล้วตักอาหารส่งให้ภรรยาที่นั่งบนตักเขา
จากนี้ไป ต่อให้เป็นโต๊ะอาหาร ซิกซ์ก็จะไม่ยอมนั่งที่ตัวเองแล้วล่ะมั้ง...
เช้าวันนี้ที่ไร่ส้มอากาศสดชื่นเหมือนเคย แต่ซิกซ์กลับรู้สึกไม่สดชื่นเลยแม้แต่นิดเดียว เขานั่งอยู่บนโซฟา ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของไคลน์ ขณะที่สามีกำลังอ่านเอกสารธุรกิจ
"ตัวเธออุ่น ๆ นะ" ไคลน์พูดขึ้นหลังจากเอามือแตะหน้าผากภรรยา "ไม่สบายหรือเปล่า?"
ซิกซ์ขยับซุกเข้าไปใกล้อีก "ไม่รู้ครับ แค่รู้สึกเพลียนิดหน่อย แล้วก็ขี้หนาวด้วย"
"ช่วงนี้เธอก็กินน้อยลงด้วย" ไคลน์ขมวดคิ้ว "เมื่อคืนยังบ่นว่าอยากกินของเปรี้ยว ๆ อยู่เลย"
"อืม... แค่รู้สึกไม่อยากอาหารเฉย ๆ ครับ แต่ขอกอดคุณได้ไหม?"
ไคลน์ถอนหายใจ ก่อนจะกระชับอ้อมแขนโอบภรรยาแน่นขึ้น "ฉันปล่อยให้เธอกอดอยู่แล้วนี่ไง"
"ก็อยากกอดเยอะ ๆ นี่ครับ" ซิกซ์ซุกหน้ากับอกสามี "คุณอุ่นจังเลย"
ไคลน์มองภรรยาที่ปกติค่อนข้างซนและกระตือรือร้น ตอนนี้กลับเอาแต่ซุกอ้อนเขาเหมือนแมวตัวเล็ก ๆ แถมยังดูอ่อนแรงกว่าปกติ นั่นทำให้เขาเริ่มกังวล
"ซิกซ์ เราไปหาหมอกันเถอะ"
ซิกซ์เงยหน้าขึ้นมอง "ผมไม่ได้ป่วยขนาดนั้นหรอกครับ"
"แต่เธอไม่เหมือนปกติเลย" ไคลน์พูดจริงจัง "ฉันเป็นห่วง"
"แต่..."
"ไม่มีแต่ ไปเดี๋ยวนี้"
สุดท้ายซิกซ์ก็ยอมให้ไคลน์พาไปโรงพยาบาล ไคลน์จับมือภรรยาแน่นตลอดทาง ไม่ยอมปล่อยให้ซิกซ์อยู่ห่างจากตัวเองเลยแม้แต่วินาทีเดียว


## ผลตรวจที่คาดไม่ถึง

"ภรรยาของผมมีอะไรผิดปกติไหมครับ? ไม่สบายตรงไหนไหมครับ?" ไคลน์ถามหมอทันทีหลังจากตรวจเสร็จ
หมอยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะหันไปทางซิกซ์ "ผมมีข่าวดีจะแจ้งให้ทราบครับ คุณไม่ได้ป่วย..."
ซิกซ์ขมวดคิ้ว "แล้วทำไมผมถึงรู้สึกแบบนี้ล่ะครับ?"
"เพราะคุณกำลังตั้งครรภ์"
"...!!!"
ทั้งซิกซ์และไคลน์อึ้งไปชั่วขณะ
ไคลน์กระพริบตา "อะไรนะครับ!?"
หมอหัวเราะเบา ๆ "คุณกำลังตั้งครรภ์ได้ประมาณแปดสัปดาห์แล้ว อาการที่คุณเป็นอยู่ทั้งหมดก็เพราะการเปลี่ยนแปลงของฮอร์โมน"
ซิกซ์ตะลึงพูดอะไรไม่ออก หันไปมองไคลน์ที่ยังคงจ้องหน้าหมออย่างไม่เชื่อสายตา
"นี่หมายความว่า...?" ไคลน์ค่อย ๆ หันไปมองภรรยา "เธอ... ท้องเหรอ?"
ซิกซ์กะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา "ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้นนะครับ"
ไคลน์ยังคงอึ้งอยู่ แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็รวบตัวซิกซ์เข้ามากอดแน่น
"เธอท้อง! ซิกซ์ เธอท้องจริง ๆ!"
ซิกซ์หัวเราะเบา ๆ "ครับ คุณได้เป็นคุณพ่อแล้ว"
ไคลน์แนบหน้าลงกับไหล่ของซิกซ์ กอดภรรยาแน่นขึ้นไปอีก "ฉันดีใจมาก... มากที่สุดเลย"
ซิกซ์ยิ้มพลางลูบหลังของสามี "ผมก็ดีใจครับ"
ทั้งสองกอดกันแน่นท่ามกลางบรรยากาศอบอุ่นของห้องตรวจ พร้อมกับความรู้สึกที่เอ่อล้นในใจว่า พวกเขากำลังจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบขึ้นอีกขั้น
คืนนั้นหลังจากกลับจากโรงพยาบาล ไคลน์กับซิกซ์ก็พากันกลับมาที่บ้านไร่ส้มของพวกเขา
ซิกซ์รู้สึกเหนื่อยจากอาการแพ้ท้องเล็กน้อย จึงหลับไปอย่างรวดเร็วหลังจากอาบน้ำเสร็จ ส่วนไคลน์ แม้จะนอนอยู่บนเตียงเดียวกันแต่กลับนอนไม่หลับ...
เขา กำลังคิดถึงอนาคตของลูก
'ลูกต้องการอะไรบ้าง?'
'ทรัพย์สินอะไรที่ควรเตรียมไว้ให้ดี?'
ไคลน์พลิกตัว หยิบสมุดโน้ตข้างเตียงขึ้นมาลิสต์ทรัพย์สินที่พอจะนึกออก
1. ไร่ส้ม Golden Crest – แน่นอนว่าส่วนหนึ่งของธุรกิจต้องเป็นของลูก
2. สำนักงานใหญ่ในเมือง – อาจจะต้องกันหุ้นส่วนหนึ่งไว้ให้ลูกในอนาคต
3. บ้านพักตากอากาศ – จะสร้างเพิ่มให้ลูกดีไหมนะ?
4. กองทุนการศึกษา – ต้องเตรียมเงินทุนมหาศาลให้ลูกได้เรียนทุกอย่างที่ต้องการ
5. เครื่องประดับของครอบครัว – แม่ของเขาเคยให้สร้อยตระกูลไว้ คงต้องมอบให้ลูกต่อ
6. ทรัพย์สินส่วนตัวของซิกซ์ – ตอนนี้ภรรยาของเขารวยยิ่งกว่าตัวเขาอีก...
7. หุ้นในธุรกิจต่าง ๆ – ต้องวางแผนระยะยาวเพื่อให้ทุกอย่างมั่นคง
"สามี คุณกำลังทำอะไรอยู่ครับ?"
เสียงงัวเงียของซิกซ์ดังขึ้นจากข้างเตียง ไคลน์หันไปมอง ภรรยาของเขาลืมตาเพียงครึ่งเดียว แต่ก็พยายามจะขยับเข้ามาหา
"นอนไม่หลับเหรอครับ?" ซิกซ์ถามพร้อมซุกตัวเข้าไปใกล้
ไคลน์ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะวางสมุดโน้ตลงแล้วโอบร่างภรรยาเข้ามากอด "แค่คิดอะไรนิดหน่อย"
"คิดอะไรขนาดต้องจดลงสมุดเลยเหรอครับ?" ซิกซ์เหลือบตามอง "เดี๋ยวนะ... หรือว่า—"
ซิกซ์คว้าสมุดไปเปิดดู พอเห็นลิสต์ทรัพย์สินที่ไคลน์เขียนไว้ ก็ตาโตทันที
"คุณจะยกของพวกนี้ให้ลูกตั้งแต่ตอนนี้เลยเหรอ!?"
ไคลน์หัวเราะเบา ๆ "ก็ต้องเตรียมไว้ตั้งแต่ตอนนี้ไง"
ซิกซ์ส่ายหน้าแรง "ลูกยังเป็นตัวจิ๋วอยู่เลย! คุณจะยกไร่ส้มกับสำนักงานใหญ่ให้ลูกแล้วเหรอครับ!?"
ไคลน์มองภรรยาที่ทั้งตกใจและขำในเวลาเดียวกัน ก่อนจะยกมือขึ้นลูบเส้นผมนุ่ม "เธอเองก็คิดจะให้ลูกทุกอย่างเหมือนกันไม่ใช่หรือไง?"
ซิกซ์ชะงักไปก่อนจะยิ้มบาง ๆ "ครับ ผมก็ดีใจมากที่ลูกมาแล้ว...ก็ เราพยายามกันมาตั้งนาน"
"ใช่" ไคลน์กระชับกอดภรรยาแน่นขึ้น "และฉันจะยกทุกอย่างให้ลูกกับภรรยาของฉันให้หมดเลย"
ซิกซ์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะซุกหน้าลงกับอกกว้าง "คุณเป็นสามีที่น่ารักที่สุดเลยครับ"
ไคลน์กดจูบลงบนเส้นผมนุ่ม "แล้วเธอคิดว่าเราควรตั้งชื่อลูกว่าอะไรดี?"
ซิกซ์เงยหน้าขึ้น ยิ้มกว้าง "ค่อยคิดพรุ่งนี้ก็ได้ครับ ตอนนี้ขอซุกคุณต่อก่อน"
ไคลน์หัวเราะ แล้วพลิกตัวให้ซิกซ์ซบอยู่ในอ้อมกอดแน่นขึ้น
คืนนั้น พวกเขานอนหลับไปพร้อมกับความสุขที่เอ่อล้นในใจ... เพราะจากนี้ไป พวกเขาจะไม่ได้มีแค่สองคนอีกต่อไปแล้ว


## ภรรยาขี้อ้อน

ดึกสงัดในห้องทำงานของไคลน์ ไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เป็นแสงเดียวที่ยังคงส่องสว่างอยู่ เขากำลังเช็กสถานะการผลิตล็อตใหม่ของผลิตภัณฑ์จาก Golden Crest เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผน
แต่แล้ว...
"ฮึก..."
เสียงสะอื้นแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านหลัง ไคลน์ขมวดคิ้วก่อนจะหันเก้าอี้กลับมามอง
ภาพที่เห็นคือ ซิกซ์ที่กำลังเดินเข้ามาหา ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา ก่อนจะปีนขึ้นมานั่งตักเขา
"ซิกซ์? เป็นอะไรครับ?" ไคลน์รีบประคองภรรยาด้วยความตกใจ "เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"
ซิกซ์ซบหน้ากับไหล่ของไคลน์ งอแงอย่างเห็นได้ชัด "ฮือ... ลูกอยากกิน..."
"หืม?" ไคลน์งุนงง ก่อนจะเหลือบไปเห็น ถ้วยบรรจุผลิตภัณฑ์ตัวทดลองที่วางอยู่บนโต๊ะ – ซึ่งตอนนี้ว่างเปล่า
"...อย่าบอกนะว่าที่เธอกินหมดแล้ว?"
ซิกซ์เงยหน้าขึ้นมองเขา ตาปริ่มน้ำ "ก็ลูกอยากกิน..."
ไคลน์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะลูบหลังปลอบ "ไม่เป็นไรนะ พรุ่งนี้ล็อตแรกของผลิตภัณฑ์ใหม่ก็เสร็จแล้ว เดี๋ยวฉันให้เขาส่งมาให้เลย"
ซิกซ์ยังคงซบหน้าอยู่กับอกสามี "แต่... แต่ผมอยากกินตอนนี้..."
"เอาไงดีนะ..." ไคลน์ลูบหัวภรรยาที่ซุกตัวแน่นขึ้นไปอีก ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบา ๆ "ถ้าลูกกับภรรยาอยากกิน เดี๋ยวฉันขับรถไปที่ไร่ไปหามาให้เองดีไหม?"
ซิกซ์เงยหน้าขึ้นทันที แต่กลับทำหน้าบึ้งกว่าเดิม "ไม่เอา! มันดึกแล้ว คุณจะขับรถไปเองไม่ได้!"
"แต่เธอบอกว่าอยากกินนี่"
"แต่ผมก็ไม่อยากให้คุณเป็นอันตราย..." ซิกซ์พูดเสียงอ่อย ซบอกสามีแน่นขึ้น "คุณสำคัญกว่าส้มพวกนั้น"
ไคลน์ยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะกระชับกอดภรรยาแล้วจูบขมับเบา ๆ "โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะครับ"
ซิกซ์พยักหน้าช้า ๆ แต่ก็ยังซึมอยู่ดี
ไคลน์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดแชทกลุ่มของพนักงาน Golden Crest พิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว
— "ขอโทษที่รบกวนช่วงพักนะ พอจะมีใครช่วยเอาผลิตภัณฑ์ล็อตแรกมาส่งให้ที่บ้านหน่อยได้ไหม? " —
เขายังพิมพ์ไม่ทันจบดีด้วยซ้ำ ก็มีข้อความตอบกลับแทบจะในทันที
— "ได้ค่ะ! เดี๋ยวจัดการให้เลย!"
— "พี่ซิกซ์อยากกินเหรอครับ!? ผมไปเอาให้เดี๋ยวนี้เลย!"
— "รอก่อนนะครับ! กำลังรวมทีมขับไปส่งให้!"
ไคลน์ขมวดคิ้วนิด ๆ แต่ก็อมยิ้ม
ทุกคนรักซิกซ์มากจริง ๆ
ซิกซ์ที่ยังซบไหล่เขาไม่รู้เลยว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น ไคลน์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะกดส่งข้อความเพิ่ม
— "ขอบคุณมาก ฉันจะเพิ่มโบนัสให้ทุกคนแน่นอน สิ้นปีนี้รอรับได้เลย" —
— "เย้!!!"
— "พวกเรายอมอดนอนเพื่อพี่ซิกซ์ได้อยู่แล้วค่ะ!"
ไคลน์อมยิ้มขณะลูบหัวภรรยาเบา ๆ "เดี๋ยวของที่เธออยากกินก็มาส่งแล้วนะ"
ซิกซ์ขยับออกมามองหน้าสามี "จริงเหรอครับ?"
"จริงสิ ทุกคนรีบจัดการให้แล้ว"
ซิกซ์ยิ้มกว้าง ก่อนจะกอดไคลน์แน่น "คุณมันดีที่สุดเลย!"
ไคลน์หัวเราะ "รู้แล้ว ๆ แต่ว่าต่อไปถ้าอยากกินอะไร ก็บอกแต่เนิ่น ๆ นะครับ"
ระหว่างที่ไคลน์กำลังโอ๋ภรรยาและรอของมาส่งอยู่นั้น เขาหยิบไม่ได้รู้เลยว่าตอนจะปิดหน้าต่างในบราวเซอร์หน้าเพจ หันเก้าอี้กลับไปหาภรรยานั้น ไปโดนปุ่ม"ไลฟ์สด" เข้าให้...
"หืม?" ไคลน์กะพริบตาเมื่อหันเก้าอี้กลับไป แต่ซิกซ์ที่ยังซุกอกอยู่ไม่ได้สังเกต
— "ทุกคน! นี่มันพี่ซิกซ์กับคุณไคลน์!"
— "อ้าว... พี่ซิกซ์ร้องไห้เหรอครับ!?"
— "อย่าบอกนะว่าแพ้ท้อง!??"
— "เฮ้ยยยยย!! พี่ซิกซ์ท้องจริง ๆ ใช่ไหม!!!???"
— "Golden Crest กำลังจะมีทายาทแล้วโว้ยยยย!!!"
ข้อความมากมายมีเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
"โอ้..." ไคลน์นิ่งค้างไปเล็กน้อย พวกเขากำลังไลฟ์สดอยู่ และคนดูพุ่งขึ้นหลักหมื่นในเวลาไม่กี่นาที
"อะไรเหรอครับ?" ซิกซ์ที่เริ่มอารมณ์ดีขึ้นเงยหน้ามองตามสายตาของไคลน์
ภาพที่ปรากฏในไลฟ์สดคือ ซิกซ์ที่กำลังกอดไคลน์แน่น ซุกตัวอ้อนสามีอยู่บนตักของเขา
"อะ... เอ่อ..." ซิกซ์กระพริบตาปริบ ๆ
และนั่นคือจังหวะที่ ช่องแชทของไลฟ์ระเบิด
— "กรี๊ดดดดด!!! นี่มันอะไร น่ารักเกินไปแล้ว!!!"
— "ฉันเครียดงานมาตลอดวัน แล้วมาเจอพี่ซิกซ์อ้อนคุณไคลน์แบบนี้ ฮือออ ฉันละลาย"
— "ซิกซ์ท้องจริง ๆ ใช่ไหมครับ!!!???"
— "นี่มันการประกาศข่าวดีของ CEO Golden Crest สินะ!!??"
ซิกซ์ตัวแข็งค้าง ก่อนจะรีบหันไปมองไคลน์ตาโต "คุณกดอะไรไปครับ!?"
ไคลน์กระแอมเบา ๆ "เอ่อ... คงเผลอกดไลฟ์สดตอนกำลังดูเพจบริษัท..."
"ฮะ!?"
— "คุณไคลน์เปิดไลฟ์สดเองเลยค่ะ โอ๊ย ฉันเป็นพยาน!"
— "พี่ซิกซ์รู้ตัวไหมว่าความน่ารักของตัวเองกระจายไปทั่วโลกแล้ว!?"
— "ทุกคนรู้แล้วนะครับว่าคุณไคลน์รักภรรยามากขนาดไหน!!"
ไคลน์ได้แต่ยิ้มแล้วโบกมือลาผู้ชมเพราะเห็นสีหน้าที่แดงก่ำของภรรยาแล้วก็รู้อนาคตเลย
ซิกซ์หน้าร้อนผ่าว รีบคว้าเมาส์มากดปิดไลฟ์สดทันที
แต่ก็สายไปแล้ว... เพราะคลิปนี้ถูกบันทึกไปแล้วเรียบร้อย
"ฮือออออ คุณไคลน์ ผมไม่กล้าออกจากบ้านแล้ว!!!"
ไคลน์หัวเราะ ก่อนจะรวบตัวภรรยาเข้ามากอด "เธอน่ารักขนาดนี้ ไม่แปลกหรอกที่ทุกคนจะชอบ"
ซิกซ์ซุกหน้าเข้ากับอกสามี กอดแน่นกว่าเดิม "แต่ผมอายยยยยย!" เพราะมุมแบบนี้ซิกซ์ให้สามีเขาเห็นเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น
สำหรับซิกซ์มันน่าเขินอายนี่
ไคลน์จูบขมับเบา ๆ แล้วหัวเราะ "ไม่เป็นไรหรอก ทุกคนรักเธอมากนะ"
และจากวันนั้น ข่าวเรื่อง CEO Golden Crest และสามีของเขากำลังจะมีลูก ก็กลายเป็นประเด็นร้อนบนโลกออนไลน์ไปโดยปริยาย...


## อ้อนสามี

เช้าวันรุ่งขึ้น ซิกซ์ตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย แต่พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เขาก็แทบจะตาสว่างในทันที
"#GoldenCrest" ติดเทรนด์อันดับหนึ่งในโซเชียลมีเดีย
และไม่ใช่แค่เพราะข่าวเรื่องที่เขากำลังตั้งครรภ์...
ผลิตภัณฑ์ตัวใหม่ของ Golden Crest ที่เขาเผลอกินหมดไปเมื่อคืน ขายดีถล่มทลายจนหมดสต็อก!
—---
ผลิตภัณฑ์ปริศนาที่ทำให้ทุกคนอยากชิม
ผลิตภัณฑ์ที่กลายเป็นกระแสไปทั่วคือ "แยมส้มฮันนี่โกลด์"
จุดเด่นของผลิตภัณฑ์:
ทำจากส้มพันธุ์พิเศษของไร่ Golden Crest ผสมน้ำผึ้งแท้
ไม่มีสารกันเสีย หอม หวาน อร่อย และดีต่อสุขภาพ
ใช้วัตถุดิบสดใหม่จากไร่ ส่งตรงจากแหล่งผลิต
เมื่อคืนที่ผ่านมา คลิปไลฟ์สดที่ไคลน์เผลอกดออกอากาศ ดันไปติดกระแสเพราะโมเมนต์หวานของผู้บริหาร แต่คนดูดันสังเกตเห็นว่า ซิกซ์กำลังอ้อนอยากกินแยมส้มตัวทดลอง
"อร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ!?"
"ถ้าพี่ซิกซ์ชอบขนาดนี้ ฉันต้องลองแล้วแหละ!"
"CEO ยังอ้อนสามีเพราะอยากกินแยมส้ม! พวกเราจะพลาดได้ไง!?"
หลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมง...
"SOLD OUT"
สินค้า 'แยมส้มฮันนี่โกลด์' ถูกจองจนหมดสต็อก แม้จะยังไม่ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการ!
—---
ไคลน์แสดงความยินดี & ย้ำให้ผลิตเพิ่ม
เมื่อเห็นกระแสตอบรับถล่มทลาย ไคลน์ก็ออกมาแสดงความยินดีผ่านเพจของบริษัททันที
"ขอบคุณทุกคนที่ให้ความสนใจแยมส้มฮันนี่โกลด์ของเรา เรากำลังเร่งผลิตเพิ่มตามคำเรียกร้อง!"
"CEO ของเรารับประกันความอร่อยด้วยตัวเองแล้ว หวังว่าทุกคนจะชอบนะครับ" (แนบภาพซิกซ์ตอนกำลังกินแยมส้มแบบฟินสุด ๆได้จากไคลน์ที่แอบถ่ายรูปนั้นไว้)
คอมเมนต์ใต้โพสต์พุ่งทะลุหลักหมื่นภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง
"ไม่แปลกใจเลยที่ขายหมด CEO ยังอดใจไม่ไหว!"
"ฉันจะกดสั่งจองรอบถัดไปแน่นอน!"
"แยมส้มที่ทำให้พี่ซิกซ์อ้อนคุณไคลน์ได้ ฉันต้องลอง!"
"Golden Crest ควรขายโมเมนต์ CEO & คุณไคลน์เป็นแพ็กเกจคู่กับสินค้า!"
—---
ซิกซ์ที่ยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย
ในขณะที่ทั้งโซเชียลกำลังพูดถึงเรื่องนี้ ซิกซ์ที่เพิ่งตื่นยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย
เขาเดินออกจากห้องนอนมาหาไคลน์ที่กำลังอ่านข่าวธุรกิจบนแท็บเล็ต พร้อมจิบกาแฟอย่างสงบ
"คุณ..." ซิกซ์เดินเข้าไปกอดสามีจากด้านหลัง "เมื่อคืนไลฟ์สดจริง ๆ เหรอครับ?"
ไคลน์หัวเราะเบา ๆ วางแท็บเล็ตลง ก่อนจะดึงภรรยามานั่งตักเหมือนเมื่อคืน "ใช่สิ... แล้วเธอรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น?"
ซิกซ์ขมวดคิ้ว "เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?"
ไคลน์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดหน้าเพจของ Golden Crest แล้วยื่นให้ดู
ซิกซ์กะพริบตาปริบ ๆ มองโพสต์และคอมเมนต์นับหมื่นที่กำลังพูดถึง "CEO ที่อ้อนสามีเพราะอยากกินแยมส้ม"
"...เดี๋ยว นี่มัน—"
ไคลน์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะกอดซิกซ์แน่นขึ้น "เธอเป็นพรีเซนเตอร์ที่ดีที่สุดของ Golden Crest แล้วล่ะ"
ซิกซ์หน้าแดงทันที "คุณ! ฮือออ ผมอาย!"
ไคลน์หัวเราะ ก่อนจะกดจูบขมับภรรยาเบา ๆ "ไม่เห็นต้องอายเลย ก็เธอน่ารักจริง ๆ นี่"
"แต่คนเห็นกันเป็นแสนเลยนะครับ!"
"ไม่เป็นไรหรอก" ไคลน์กระซิบข้างหู "เธอเป็นภรรยาของฉัน ฉันภูมิใจที่ได้อวดให้ทุกคนรู้"
ซิกซ์ยิ่งหน้าแดงหนักขึ้นกว่าเดิม ก่อนจะซุกตัวลงกับไหล่ของสามี "ฮือออ คุณไคลน์ ขอกอดหน่อย..."
ไคลน์หัวเราะในลำคอ ก่อนจะกระชับอ้อมแขนโอบภรรยาแน่นขึ้น "กอดได้ทั้งชีวิตเลยครับ"
และในขณะที่ซิกซ์กำลังอ้อนสามีอยู่นั้น...
เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"อะไรอีกครับเนี่ย..." ซิกซ์พึมพำ ก่อนจะหยิบขึ้นมาดู
[ด่วน! Golden Crest เปิดจองรอบสอง – SOLD OUT ภายใน 1 นาที!]
ซิกซ์อ้าปากค้าง หันไปมองไคลน์ตาโต "อะไรนะ!?"
ไคลน์หัวเราะเบา ๆ "เธอนี่มีพลังทำให้ทุกอย่างขายดีจริง ๆ"
ซิกซ์กัดริมฝีปาก ก่อนจะยิ้มออกมา "ก็ลูกอยากกินนี่ครับ..."
ไคลน์จูบหน้าผากภรรยาอีกครั้ง "ใช่... ลูกกับภรรยาของฉันน่ารักที่สุดเลย"
และในวันนั้น แยมส้มฮันนี่โกลด์ของ Golden Crest ก็กลายเป็นหนึ่งในผลิตภัณฑ์ที่ขายดีที่สุดของบริษัทไปโดยปริยาย… พร้อมกับเรื่องราวหวาน ๆ ของ CEO และสามีที่ทำให้ทุกคนอดยิ้มตามไม่ได้


## อยากกินแต่....

หลังจากกระแสของ แยมส้มฮันนี่โกลด์ ขายดีถล่มทลายจนต้องเปิดพรีออเดอร์รอบสอง ซิกซ์ ก็เริ่มคิดถึงผลิตภัณฑ์ใหม่ที่จะช่วยต่อยอดความสำเร็จของ Golden Crest
เขานั่งอยู่ในห้องทำงานในไร่ส้ม มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นต้นส้มที่ปลูกเรียงรายไปไกลสุดลูกหูลูกตา บรรยากาศสดชื่นทำให้สมองของเขาแล่นเร็วขึ้น
"แยมขายดีขนาดนี้แล้ว ถ้าเราทำอะไรเพิ่มจากส้มดีล่ะ?"
ซิกซ์หยิบสมุดโน้ตขึ้นมาจดไอเดียทันที
—---
ไอเดียผลิตภัณฑ์ใหม่จาก Golden Crest
1. "ส้มบดแช่แข็งพร้อมชง (Golden Citrus Infusion)"
ใช้ส้มสดบดละเอียดแล้วนำไปแช่แข็งในถุงแบ่งเป็นก้อน ๆ
สามารถนำไปชงกับน้ำร้อน หรือปั่นเป็นสมูทตี้
เหมาะกับคนที่อยากดื่มน้ำส้มแท้ ๆ แต่ไม่มีเวลาคั้นเอง
แปลกใหม่ ไม่เคยมีใครทำมาก่อน!
2. "สเปรย์น้ำมันหอมระเหยจากเปลือกส้ม (Citrus Refresh Mist)"
สกัดน้ำมันหอมระเหยจากเปลือกส้มแท้ 100%
ใช้เป็นสเปรย์ฉีดผ่อนคลาย หรือฉีดหมอนก่อนนอน
กลิ่นหอมสดชื่น ช่วยลดความเครียด
3. "ช็อกโกแลตไส้แยมส้ม (Golden Citrus Chocolate)"
ใช้แยมส้มฮันนี่โกลด์ที่ขายดีมาเป็นไส้ช็อกโกแลต
ผสมน้ำผึ้งแท้เพื่อเพิ่มความหอมละมุน
เหมาะกับสายของหวานที่อยากได้รสเปรี้ยวอมหวาน
4. "ซอสบาร์บีคิวรสส้ม (Citrus BBQ Sauce)"
ซอสหมักเนื้อที่ใช้น้ำส้มแท้หมักรวมกับเครื่องเทศ
ให้รสชาติเปรี้ยวหวานแปลกใหม่ เหมาะสำหรับหมักเนื้อย่าง
—---
ไคลน์กับภรรยาผู้มีไอเดียสุดยอด
ไคลน์ที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง เห็นซิกซ์กำลังนั่งขีด ๆ เขียน ๆ บนสมุดโน้ต เขายิ้มก่อนจะเดินเข้าไปยืนข้างหลัง แล้วโอบกอดภรรยาจากด้านหลัง
"เธอกำลังคิดอะไรอยู่ครับ?" ไคลน์กระซิบถาม
ซิกซ์เงยหน้าขึ้นยิ้ม "ผมคิดผลิตภัณฑ์ใหม่ได้แล้วครับ!"
ไคลน์หัวเราะ "ให้ฉันเดา... ต้องเป็นอะไรที่เกี่ยวกับส้มแน่ ๆ"
ซิกซ์ยิ้มภูมิใจ "แน่นอนสิครับ!"
ไคลน์หยิบสมุดขึ้นมาอ่าน ก่อนจะพยักหน้าอย่างพอใจ "ไอเดียดีทุกตัวเลย... แต่ฉันชอบ 'ส้มบดแช่แข็งพร้อมชง' นะ แปลกใหม่ดี"
ซิกซ์ตาเป็นประกาย "จริงเหรอครับ! ผมก็คิดว่าอันนี้น่าสนใจที่สุด!"
ไคลน์ยกมือขึ้นลูบหัวภรรยา "เธอเป็นคนเก่งจริง ๆ"
ซิกซ์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะซบอกสามี "แต่คุณก็เก่งเหมือนกันนะครับ ไม่งั้นผมคงไม่ได้มายืนตรงนี้"
ไคลน์ยิ้ม ก่อนจะกดจูบขมับของซิกซ์ "เราทำด้วยกันต่างหาก"
ซิกซ์ซุกตัวเข้ากอดแน่นขึ้น "แบบนี้ต้องให้รางวัลหน่อยแล้ว~"
"รางวัลอะไรครับ?"
"กอดแน่น ๆ ทั้งวันเลยดีไหมครับ?"
ไคลน์หัวเราะ ก่อนจะยกตัวซิกซ์ขึ้นมานั่งบนตัก "ได้สิ ถ้าภรรยาผมอยากกอด ผมก็ไม่ปล่อยให้ห่างอยู่แล้ว"
และในคืนนั้น Golden Crest ก็ได้ไอเดียผลิตภัณฑ์ใหม่เพิ่มขึ้นมาอีกหลายตัว พร้อมกับความรักของผู้บริหารทั้งสองที่เพิ่มขึ้นทุกวันเช่นกัน…
ไคลน์กำลังจัดเอกสารธุรกิจอยู่ที่โต๊ะทำงาน ขณะที่ซิกซ์นั่งอยู่ข้าง ๆ ถือ "ส้มเคลือบช็อกโกแลตสูตรพิเศษ" ที่ทีมวิจัยพัฒนาใหม่มองด้วยสายตาเว้าวอน
"ผมอยากกิน..."
เสียงพึมพำแผ่วเบาดังขึ้น ไคลน์หันไปมองภรรยาของเขาที่กำลังแกะซองผลิตภัณฑ์ทดลองออก ดวงตาเป็นประกายเหมือนเด็กน้อยเจอขนมสุดโปรด
"กินสิครับ" ไคลน์ยิ้ม "จะได้รู้ว่ารสชาติเป็นยังไง"
ซิกซ์พยักหน้าแรง ๆ แล้วหยิบชิ้นส้มเคลือบช็อกโกแลตขึ้นมา ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เอาเข้าปาก
แต่ยังไม่ทันได้กัดดี...
ซิกซ์หน้าเปลี่ยนสีทันที "อึก..."
ไคลน์ขมวดคิ้ว "ซิกซ์?"
ซิกซ์รีบวางชิ้นส้มลงก่อนจะยกมือขึ้นปิดปาก ใบหน้าซีดเผือด คลื่นไส้ขึ้นมาทันที!
ไคลน์รีบเข้ามาประคอง "เฮ้! เป็นอะไรครับ?"
ซิกซ์กลืนความรู้สึกจะอาเจียนลงไปแล้วทำหน้าหงอย "ฮืออออ ผมอยากกิน... แต่มันกินไม่ได้..."
"แพ้ท้องเหรอครับ?"
ซิกซ์พยักหน้าแรง ๆ "ใช่! แต่... แต่มันน่ากินมากเลยนะครับ!"
"แต่ถ้ากินแล้วรู้สึกไม่ดี ก็อย่าฝืนเลยนะครับ" ไคลน์ลูบหลังภรรยาเบา ๆ "ร่างกายเธออาจจะยังไม่พร้อมกับรสชาติพวกนี้"
"แต่ผมอยากกิน..." ซิกซ์ซบไหล่สามี ทำเสียงงอแง "ทำไมลูกต้องทำกับแม่แบบนี้ด้วย..."
ไคลน์กลั้นขำก่อนจะลูบหลังปลอบ "โอ๋ ๆ นะครับ เดี๋ยวรอให้เธอหายแพ้ท้องก่อน ค่อยลองใหม่นะ"
ซิกซ์พยักหน้าเบา ๆ แต่ยังดูหงอยเหมือนเดิม
ไคลน์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แอบอัดเสียงภรรยาส่งเข้ากลุ่มแชททีมงาน
— [เสียงซิกซ์]: "ฮือออออ ผมอยากกิน... แต่มันกินไม่ได้!"
— [เสียงไคลน์]: "ใจเย็นนะครับ เดี๋ยวหายแพ้ท้องแล้วค่อยลองใหม่นะ"
เขาตั้งใจส่งเข้าไปแค่ให้ทีมงานรู้กลาย ๆ ว่า
อย่าเพิ่งเอาผลิตภัณฑ์ใหม่มาให้ซิกซ์ลองในช่วงนี้
แต่...
ติ๊ง!
— [ทีมงาน]: "CEO อยากกินสินค้าตัวใหม่มากแต่แพ้ท้อง!?"
— [ทีมงาน]: "แปลว่ามันต้องอร่อยสุด ๆ จน CEO ยังเสียดายที่กินไม่ได้!?"
— [โพสต์หน้าเพจ Golden Crest]: "CEO ของเรายังแพ้ท้อง แต่เสียดายที่ชิมส้มเคลือบช็อกโกแลตสูตรพิเศษไม่ได้! เตรียมพบกับผลิตภัณฑ์ใหม่เร็ว ๆ นี้!"
ไคลน์: "..."
ทีมงานเร็วเกินไปอีกแล้ว!
เขายกมือขึ้นกุมขมับ นี่เขาแค่ส่งข้อความเสียงไปเฉย ๆ เองนะ!
ซิกซ์ที่ซบไหล่สามีอยู่เงยหน้าขึ้น "เป็นอะไรเหรอครับ?"
ไคลน์ยิ้มแห้ง ๆ "อ่า... ไม่มีอะไรครับ"
ดีนะที่เขาอัดไปแค่เสียง... ถ้าเป็นคลิปล่ะก็ มีหวังทั้งโลกได้เห็นภรรยาของเขาที่น่ารักมากแน่ๆ
ไคลน์ถอนหายใจ ก่อนจะดึงซิกซ์เข้ามากอด "เอาเถอะครับ อย่างน้อยก็รู้แล้วว่าสินค้าตัวนี้ต้องขายดีแน่นอน"
ซิกซ์รีบถามด้วนความงุนงง "รู้ยังไงเหรอครับ?"
"เปล่าครับ เราไปดูการ์ตูนต่อจากเมื่อคืนไหม เดี๋ยวสามีคนนี้จะไปทำมื้อเย็นให้ด้วย"
ไคลน์ก็ไม่กล้าตอบว่าเพิ่งทำอะไรลงไป เลยพาซิกซ์ไปนั่งดูการ์ตูนกันแทน
และ Golden Crest ก็ได้กระแสไวรัลเพิ่มขึ้นอีกครั้งเพราะ CEO แพ้ท้องที่อยากกินสินค้าตัวเองแต่กินไม่ได้…


## สามีผู้แพ้ทาง

โต๊ะทำงานของไคลน์เรียบร้อยเป็นระเบียบเหมือนเช่นเคย เอกสารที่ต้องตรวจสอบถูกจัดวางเป็นหมวดหมู่ หน้าจอโน้ตบุ๊กเปิดแสดงรายงานสำคัญ แต่ดวงตาของเขากลับละจากตัวอักษรบนหน้าจอไปที่กรอบรูปข้างโต๊ะ
เป็นรูปของซิกซ์... ภรรยาของเขา
ไคลน์เอนหลังพิงเก้าอี้ ถอนหายใจเบา ๆ ริมฝีปากยกยิ้มบาง ๆ ขณะที่นิ้วแตะลงบนหน้าจอโทรศัพท์ เปิดดูข้อความล่าสุดจากซิกซ์ แม้จะเป็นเพียงข้อความสั้น ๆ ที่ภรรยาส่งมาเกี่ยวกับเรื่องทั่วไป แต่ก็ทำให้วันทำงานของเขาดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก
"ทำงานดี ๆ อย่าหักโหมนะ"
คำพูดเรียบง่ายแต่กลับทำให้รู้สึกอบอุ่น เขากวาดสายตามองกองเอกสารตรงหน้าแล้วจัดการงานที่เหลือด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ความสามารถในการทำงานของไคลน์ไม่เคยลดลง แม้จะเสียสมาธิไปกับความคิดถึงภรรยาอยู่บ้าง แต่เขากลับใช้มันเป็นแรงผลักดันเสียมากกว่า
ระหว่างที่มือเซ็นอนุมัติเอกสาร ความคิดของเขาก็แล่นไปถึงอีกเรื่อง—มื้อเย็นของซิกซ์
"วันนี้ทำอะไรให้กินดีนะ?"
ไคลน์เคาะปลายนิ้วลงกับโต๊ะเบา ๆ คิดทบทวนว่าเมื่อคืนซิกซ์กินอะไรไปแล้ว และมีอะไรที่ภรรยาชอบเป็นพิเศษ อาหารที่ไม่หนักเกินไป แต่ก็ช่วยเติมพลังได้ดี คงต้องแวะซูเปอร์มาร์เก็ตสักหน่อย
เขามองเวลา ยังไม่ดึกเกินไป ถ้าเร่งมืออีกนิดคงได้กลับบ้านเร็ว
"รีบทำงาน รีบกลับบ้าน"
ไคลน์พึมพำกับตัวเองก่อนจะโฟกัสกลับมาที่งานตรงหน้า จัดการเอกสารกองสุดท้ายให้เสร็จในเวลาอันรวดเร็ว เพื่อที่เขาจะได้กลับไปหาคนที่รออยู่ที่บ้าน—ภรรยาของเขา
คืนนี้ไคลน์กลับบ้านเร็วกว่าปกติ—หรืออย่างน้อยเขาก็คิดว่างั้น แต่ทันทีที่เขาไขกุญแจเปิดประตูเข้าไป แสงไฟในห้องนอนยังคงส่องสว่างอยู่ แสดงว่าภรรยาของเขายังไม่นอน
และแน่นอน... กำลังรอเขาอยู่
"ไคลน์~"
เสียงอ้อนลากยาวดังขึ้นทันทีที่เขาก้าวเข้าไปในห้องนอน ร่างของซิกซ์ที่นั่งพิงหมอนอยู่บนเตียงขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะกางแขนออกมาเหมือนลูกแมวตัวโตที่รอให้เจ้าของเข้าไปกอด
ไคลน์ส่ายหัวอย่างเอ็นดู วางกระเป๋าลงที่โต๊ะข้างเตียงก่อนจะเดินไปนั่งลงข้าง ๆ
"ฉันกลับมาแล้ว"
"ทำไมกลับช้าจัง ลูกคิดถึง"
คนบนเตียงพึมพำเสียงเบา พลางจับมือของเขาไปแนบแก้ม ราวกับจะอ้อนให้มากขึ้นอีก
ไคลน์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ลูกคิดถึง หรือคุณคิดถึง?"
ซิกซ์เบะปาก หันหน้าหนีเล็กน้อยแต่ยังไม่ยอมปล่อยมือเขา "ก็ตัวเล็กในท้องคิดถึงจริง ๆ นี่นา เหมือนจะถามว่าทำไมพ่อยังไม่กลับมาสักที"
ไคลน์กลั้นยิ้มพลางลูบหน้าท้องของภรรยาเบา ๆ "หืม? แบบนั้นเลยเหรอ?"
"อื้ม! คุณไม่เชื่อเหรอ?" ซิกซ์ขยับตัวเข้าใกล้ขึ้น เอียงหน้ามาซบไหล่เขา "ฉันก็นอนไม่หลับด้วย..."
"ที่จริงก็แค่รอฉันอยู่ใช่ไหม?" ไคลน์แกล้งถามเสียงเรียบ มือยังคงลูบหน้าท้องของอีกฝ่ายเบา ๆ อย่างอ่อนโยน
ซิกซ์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ พร้อมกับยื่นมือมาโอบเอวเขา "อื้อ ก็รออยู่ไง"
ไคลน์ถอนหายใจอย่างยอมแพ้ เขาเคยคิดว่า ซิกซ์เป็นคนดื้อรั้น ไม่ชอบพึ่งพาใคร—แต่พอได้ใช้ชีวิตด้วยกันจริง ๆ กลับพบว่า ภรรยาของเขาขี้อ้อนมากกว่าที่คิด โดยเฉพาะตอนที่ตั้งครรภ์
และมันก็ได้ผลทุกครั้ง เพราะไคลน์ไม่เคยต้านทานการอ้อนของอีกฝ่ายได้เลย
"เอาล่ะ ฉันอาบน้ำก่อน แล้วจะมานอนด้วย"
"ไม่เอา..." ซิกซ์รั้งเขาไว้ ย่นจมูกใส่เหมือนแมวขี้งอน "ฉันอยากให้คุณกอดก่อน"
ไคลน์หัวเราะเบา ๆ ลูบเรือนผมของซิกซ์พลางกดจูบลงที่ขมับเบา ๆ "งั้นกอดก่อนแล้วกัน"
ซิกซ์รีบซุกเข้าหาเขาทันที อ้อมแขนเล็ก ๆ โอบรอบตัวเขาแน่น ราวกับกลัวว่าเขาจะหนีไปไหน
ไคลน์ลูบหลังอีกฝ่ายช้า ๆ พลางคิดในใจ—แบบนี้ฉันจะไปทำงานตอนดึกๆได้ยังไงกัน?
แต่ดูเหมือนว่าปัญหานี้เขาคงต้องยอมแพ้ไปตลอดชีวิต เพราะเขาก็เต็มใจถูกภรรยาอ้อนอยู่แล้ว...


## แพ้ทาง

หลังจากที่ซุกตัวอ้อนสามีได้สมใจ ซิกซ์ก็เงยหน้าขึ้นมามองไคลน์ด้วยแววตาวิ้ง ๆ ริมฝีปากขยับเล็กน้อยเหมือนกำลังจะขออะไรสักอย่าง
ไคลน์ที่อยู่ด้วยกันมานานขนาดนี้ อ่านใจภรรยาออกตั้งแต่ยังไม่ทันพูดด้วยซ้ำ
"หืม?" เขาเลิกคิ้ว "อยากได้อะไรอีกครับ?"
ซิกซ์รีบจับมือของไคลน์มากุมไว้ ยิ้มหวาน "ฉันอยากกินของหวาน"
ไคลน์ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจ "ที่รักครับ หมอบอกว่าให้ลดน้ำตาลลงบ้าง คุณกินไปเยอะแล้วนะคะ"
"แต่ฉันอยากกิน" ซิกซ์ขยับเข้ามาใกล้ กะพริบตาปริบ ๆ แบบที่รู้ว่าไคลน์มักจะแพ้ทาง
"ไม่ดื้อสิครับ" ไคลน์ใช้น้ำเสียงนุ่มแต่ยังคงหนักแน่น "คุณหมอเป็นห่วงสุขภาพของคุณกับลูกนะ"
ดวงตาของซิกซ์ที่เต็มไปด้วยความหวังเมื่อครู่เปลี่ยนไปทันที ใบหน้าที่น่ารักบูดบึ้งขึ้นก่อนจะเบะปาก น้ำตาคลอหน่วย "คุณไม่รักฉันแล้วใช่ไหม..."
ไคลน์ชะงัก "หืม? เดี๋ยวก่อนนะ—"
"คุณซื้อขนมไปให้คนอื่นหมดแล้วใช่ไหม!" ซิกซ์โพล่งขึ้นมา พร้อมกับปล่อยมือเขาไปกอดอก ทำหน้าตาเหมือนกำลังหึงหวงเต็มที่
ไคลน์กะพริบตาปริบ ๆ พยายามตามให้ทัน "ที่รัก... คุณพูดอะไรเนี่ย?"
"ก็ผู้หญิงคนนั้นไง! ที่คุณคุยด้วยบ่อย ๆ"
ไคลน์พยายามคิดว่า 'ผู้หญิงคนนั้น' ที่ซิกซ์พูดถึงคือใคร ก่อนจะนึกออกได้ว่าหมายถึง พยาบาลของคุณหมอที่ดูแลซิกซ์ตอนมาตรวจครรภ์
เขาถอนหายใจยาว แล้วดึงซิกซ์มากอดแน่น "ไม่มีอะไรแบบนั้นนะครับ"
แต่ซิกซ์ยังคงซุกหน้ากับอกเขา น้ำเสียงเง้างอด "โกหก... ฉันเห็นนะว่าคุณคุยกับเขาบ่อย"
ไคลน์ลูบผมภรรยาเบา ๆ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ที่รัก ฟังนะคะ คุณคือคนเดียวที่ฉันรัก รักมากที่สุด แล้วก็รักลูกของเราด้วย จะไปรักใครได้อีก?"
ซิกซ์เงียบไป แต่ยังกอดเขาแน่นไม่ยอมปล่อย
ไคลน์จูบที่ขมับเบา ๆ กระซิบข้างหูซิกซ์ซ้ำ ๆ "ฉันรักคุณนะ รักมาก ๆ"
เสียงอ้อน ๆ ที่งอแงเมื่อครู่ค่อย ๆ เงียบลง ซิกซ์ซบอกเขาแล้วพยักหน้าช้า ๆ แต่ยังไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ
"แล้วฉันกินของหวานได้ไหม..."
ไคลน์กลั้นยิ้ม มองภรรยาที่ออดอ้อนอย่างน่ารักก่อนจะคิดอะไรบางอย่างออก
"ถ้าไม่ใช่ของหวานที่หวานจัดล่ะครับ?"
ซิกซ์เงยหน้าขึ้นมา "มีด้วยเหรอ?"
"มีสิ" ไคลน์ยิ้ม "ฉันจะทำของว่างให้เอง อร่อยแน่นอน"
ซิกซ์ทำท่าลังเลนิดหน่อย แต่สุดท้ายก็พยักหน้า "ก็ได้... แต่ต้องอร่อยจริง ๆ นะ"
ไคลน์หัวเราะ "แน่นอนครับ"
และสุดท้าย คืนนี้ก็กลายเป็นอีกคืนที่ไคลน์ต้องยอมแพ้ให้กับความอ้อนของภรรยาอีกครั้ง
ค่ำคืนที่เงียบสงบถูกแทนที่ด้วยเสียงเอกสารกระทบกันเบา ๆ ในห้องทำงานของไคลน์ แสงจากหน้าจอโน้ตบุ๊กสะท้อนเงาของชายหนุ่มที่กำลังง่วนอยู่กับกองหลักฐานเกี่ยวกับอดีตของซิกซ์ ยิ่งอ่านไปลึกเท่าไหร่ หัวใจของเขาก็ยิ่งหนักอึ้ง
ไคลน์รู้ดีว่าอดีตของภรรยาไม่ง่าย แต่เขาไม่คิดว่ามันจะหนักหนาสาหัสขนาดนี้—ทั้งการถูกทอดทิ้ง ความอยุติธรรมที่ซิกซ์เคยเผชิญ และที่เลวร้ายที่สุด คดีฆาตกรรมแม่แท้ ๆ ของซิกซ์ที่ไม่เคยได้รับความเป็นธรรม
"ฉันจะจัดการทุกอย่างเอง" ไคลน์พึมพำกับตัวเองก่อนจะกดโทรศัพท์ติดต่อเครือข่ายที่เขามี เขาประสานงานกับตำรวจ เร่งรัดคดีที่ถูกปิดไปนานให้กลับมาสืบสวนใหม่ ทั้งการยักยอกทรัพย์ การค้ามนุษย์ และท้ายที่สุด คดีฆาตกรรมแม่ของซิกซ์
ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา หลักฐานใหม่ถูกเปิดเผย ตัวการที่อยู่เบื้องหลังความทุกข์ทรมานของซิกซ์ถูกลากออกมาสู่กระบวนการยุติธรรม ทุกอย่างจบลงเสียที ไคลน์มั่นใจว่าจากนี้ไป ไม่มีอดีตไหนจะตามมาทำร้ายภรรยาของเขาได้อีก
วันนั้น ไคลน์พาซิกซ์ไปที่สุสาน เขาจับมือภรรยาแน่น ขณะที่สายลมเย็นพัดผ่าน
"แม่ครับ" ซิกซ์พูดขึ้นเสียงเบา ย่อตัวลงตรงหน้าหลุมศพ แววตาที่เคยแข็งกระด้างดูอ่อนลง "ผมจัดการทุกอย่างแล้ว... คนที่ทำร้ายแม่ได้รับกรรมของพวกมันแล้ว"
ไคลน์มองซิกซ์เงียบ ๆ ก่อนจะย่อตัวลงข้าง ๆ เขา
"และนี่..." ซิกซ์เงยหน้าขึ้นสบตาไคลน์ ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองป้ายหลุมศพของแม่ "สามีของผม ไคลน์"
หัวใจของไคลน์เต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เขาเอื้อมมือไปลูบหลังมือของซิกซ์เบา ๆ รู้ดีว่าช่วงเวลานี้มีค่ากับภรรยาแค่ไหน
"คุณแม่ครับ" ไคลน์พูดเสียงนุ่ม "ผมสัญญาว่าจะดูแลซิกซ์ให้ดีที่สุด จะไม่ปล่อยให้เขาต้องแบกรับอดีตอีกต่อไป"
ซิกซ์หลุบตาลง กัดริมฝีปากแน่นก่อนจะสูดลมหายใจลึก น้ำตาอุ่นร่วงลงจากดวงตา แต่มันไม่ใช่เพราะความเจ็บปวด—แต่เป็นความโล่งใจ
อดีตของเขาถูกปิดลงเสียที และจากนี้ไป เขาจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข... เคียงข้างไคลน์
ทั้งสองต่างไม่คิดมาก่อนเลยว่าอีกฝ่ายจะสำคัญกับตนเองได้มากมายขนาดนี้


## เจ้าตัวแสบ

เช้าวันอาทิตย์ที่สดใส บ้านของไคลน์และซิกซ์ไม่ได้เงียบสงบเลยสักนิด เพราะมีเด็กชายวัยห้าขวบที่เต็มไปด้วยพลังงาน วิ่งซนไปทั่วบ้าน พร้อมเสียงหัวเราะดังก้อง
"พ่อ! พ่อ! จับให้ได้สิ!"
ไคเซล (Kaisel) เจ้าตัวแสบของบ้าน วิ่งวนรอบโซฟาด้วยความเร็ว ขณะที่ซิกซ์กอดอกยืนมองลูกชายตัวเล็กด้วยสายตาเอือมระอา แต่ก็เต็มไปด้วยความรัก
"ไคเซล มานี่เลย!" ซิกซ์เอ่ยเสียงดุ แต่เด็กน้อยกลับหัวเราะคิกคักแล้ววิ่งหนีไปอีก
ไคลน์ที่เพิ่งเดินออกมาจากครัว วางแก้วกาแฟลง มองลูกชายตัวแสบแล้วส่ายหัวเบา ๆ
"ถ้าพ่อจับได้ จะทำยังไงครับ?" ไคลน์ถาม
ไคเซลยิ้มกว้าง ยกนิ้วชี้ไปที่ซิกซ์ "ถ้าพ่อจับได้ ผมจะให้พ่อหอมแก้มแม่สามทีเลย!"
ซิกซ์ที่ยืนฟังอยู่ถึงกับหันขวับ "เดี๋ยว ๆ ทำไมเอาแม่มาเป็นของเดิมพัน?"
ไคลน์เลิกคิ้ว หัวเราะในลำคอ "น่าสนใจ"
ยังไม่ทันที่ไคเซลจะวิ่งหนี ไคลน์ก็ก้าวพรวดเดียวคว้าตัวลูกชายขึ้นมาอุ้มกลางอากาศ เจ้าตัวเล็กหัวเราะลั่น ดิ้นขลุกขลักแต่ก็ยอมแพ้ในที่สุด
"โอเค ๆ พ่อชนะแล้ว!"
ไคลน์หัวเราะ ก่อนจะกระซิบข้างหูลูกชายเบา ๆ "งั้นช่วยบอกแม่ให้หน่อย ว่าพ่อรักแม่ที่สุด"
ไคเซลพยักหน้าหงึก ๆ ก่อนจะหันไปทางซิกซ์ แล้วพูดเสียงดังฟังชัด
"แม่ครับ! พ่อบอกว่าพ่อรักแม่ที่สุดในโลกเลย!"
ซิกซ์หน้าแดงก่ำ มองไคลน์ที่ยืนยิ้มอยู่แล้วถอนหายใจยาว "สมรู้ร่วมคิดกันอีกแล้วใช่ไหม?"
ไคเซลหัวเราะคิกคัก "เปล่าเลยครับ! แม่ก็ต้องรู้ว่าพ่อรักแม่ที่สุด!"
ครอบครัวเล็ก ๆ นี้เต็มไปด้วยความอบอุ่นและรักที่ไม่เคยสิ้นสุด ทั้งสามคนมีความสุขกันในทุก ๆ วัน ไม่ว่าจะเป็นการเล่น การหัวเราะ หรือแม้แต่การอ้อนกันแบบนี้ ทั้งไคลน์และซิกซ์รู้ดีว่า ลูกคือสิ่งที่ทำให้ชีวิตของพวกเขามีค่ามากที่สุด และจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายความสุขนี้ได้


## อยากสิครับ

ค่ำคืนที่หนาวเย็น ซิกซ์นั่งข้าง ๆ ไคลน์ในห้องนั่งเล่นที่มีแสงไฟอ่อน ๆ ที่ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่น แต่เขากลับรู้สึกอยากได้อะไรบางอย่างจากไคลน์ มันไม่ใช่แค่การดูแล แต่เป็นสิ่งที่เขาคิดถึงมาเนิ่นนาน
"ไคลน์ครับ" ซิกซ์เรียกเสียงนุ่มและอ่อนโยน พร้อมกับโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มของเขาทำให้ไคลน์รู้สึกถึงความอ่อนหวานที่ซ่อนอยู่ในตัวภรรยาของเขา
"คุณไม่อยากมีลูกอีกคนเหรอครับ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่แอบมีความออดอ้อน แอบมองไปที่สามีด้วยดวงตาอ่อนโยน
ไคลน์ยิ้มเล็กน้อยแต่ยังคงเต็มไปด้วยความห่วงใย "อยากสิครับ" เขาตอบเสียงทุ้ม แต่ก็ไม่อาจปิดความกังวลที่มี "แต่ผมก็กลัวว่าคุณจะเหนื่อยนะซิกซ์"
ซิกซ์ยิ้มหวาน แล้วก็ขยับไปนั่งข้าง ๆ ไคลน์ ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่ทำให้ไคลน์รู้สึกอ่อนหวานในใจ "ผมไม่เหนื่อยหรอกครับ... " เขากอดแขนของไคลน์แน่น "ผมอยากมีลูกอีกคน"
ไคลน์ถอนหายใจอย่างหนักหน่วง ก่อนจะหันไปมองใบหน้าของซิกซ์ที่กำลังเต็มไปด้วยความหวัง "แต่ถ้าคุณเหนื่อย..." เขาเริ่มบอกแต่ถูกซิกซ์ขัดด้วยเสียงนุ่มนวล
"อย่าห่วงครับ" ซิกซ์พูดพร้อมกับยิ้มขึ้นมา "ผมพร้อมแล้ว ถ้าคุณอยากได้ลูกคนที่สอง ก็แค่บอกมา"
ไคลน์มองไปที่ซิกซ์อย่างสงสารหน่อย ๆ ก่อนจะยิ้มออกมา "ถ้าเธออยาก... เราก็ทำกันเถอะครับ" เขากระซิบเบา ๆ ข้างหูของซิกซ์
ซิกซ์รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากคำพูดนั้น "วันนี้... จะทำกันเลยไหมครับ?" เขาถามด้วยรอยยิ้มที่มีความขี้อ้อนอยู่เต็มตัว
ไคลน์พยักหน้าแล้วโน้มตัวไปหอมหน้าผากของซิกซ์ "ถ้าเธอต้องการ... คืนนี้จัดหนักเลยก็ได้ครับ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่
ซิกซ์ยิ้มยั่ว ๆ ก่อนจะจูบไคลน์เบา ๆ ที่ริมฝีปาก "ไม่ต้องเบาแล้วครับ... ผมอยากให้มันหนักหน่วงจริง ๆ ครับ"
หลังจากนั้น คืนของทั้งคู่ก็เต็มไปด้วยความรักที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความอบอุ่น ทั้งคู่ไม่มีอะไรขัดขวางหัวใจของกันและกัน สร้างความทรงจำใหม่ ๆ ที่จะอยู่ในใจไปตลอด
เช้าวันถัดมา
เมื่อแสงแดดเช้าส่องเข้ามาในห้อง ไคลน์ตื่นขึ้นมาและมองไปที่ซิกซ์ที่นอนหลับอยู่ข้าง ๆ ด้วยใบหน้าอ่อนโยน พร้อมกับคิดถึงสิ่งที่ได้ทำเมื่อคืน ทุกอย่างรู้สึกดีจนไม่อยากจะลืม
ซิกซ์ตื่นขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้า แต่ก็ยิ้มให้กับไคลน์ "เมื่อคืน... สนุกมากครับ" เขาพูดด้วยเสียงที่ยังคงแอบง่วงนอน
ไคลน์ยิ้มและขยับไปใกล้ "ผมดีใจที่คุณรู้สึกดีครับ ซิกซ์" เขาหยุดไปเล็กน้อย ก่อนจะบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ถ้าเธอต้องการลูกคนที่สอง... ผมก็พร้อมครับ" เขาย้ำคำพูดนั้นอย่างจริงจัง
ซิกซ์มองหน้าสามีด้วยความรัก "ผมรู้ครับ... ผมก็พร้อมเหมือนกัน" เขาพูดแล้วขยับไปใกล้แล้วจูบไคลน์เบา ๆ
ทั้งสองใช้เวลาร่วมกันในเช้าวันนั้นอย่างอบอุ่นและเต็มไปด้วยความรักที่ไม่สามารถอธิบายได้ มีเพียงแค่ความสุขที่เติมเต็มหัวใจของกันและกัน


## ทุกสิ่งทุกอย่าง

การเดินทางในครั้งนี้ของครอบครัวไคลน์ดูเหมือนจะพิเศษกว่าทุกครั้ง เมื่อซิกซ์กำลังตั้งท้องลูกคนที่สอง ไคลน์ยังคงห่วงใยซิกซ์อย่างไม่เคยเปลี่ยน แม้ภรรยาของเขาจะคอยยิ้มให้กับลูก ๆ แต่ในใจเขาก็รู้ดีว่า ซิกซ์กำลังอยู่ในช่วงที่ต้องการการดูแลเป็นพิเศษจากเขามากกว่าที่เคย
ครั้งนี้ ไคลน์ตัดสินใจพาครอบครัวไปเที่ยวไร้ส้มเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศและสร้างความทรงจำดี ๆ ซิกซ์เองเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายกับการอยู่บ้านเพียงลำพังหลังจากที่ลูกคนโตไคเซลเริ่มโตขึ้น และคาร์ลอสลูกคนเล็กก็ยิ่งร่าเริงออกไปข้างนอกบ่อย ๆ ซิกซ์จึงรู้สึกว่ายังอยากออกไปทำอะไรใหม่ ๆ ให้ตื่นเต้นเหมือนเดิม
ชื่อของลูกคนโต: ไคเซล (Kael)
ชื่อของลูกคนเล็ก: คาร์ลอส (Carlos)
ลูกในท้อง: เจ้าตัวเล็ก
การเดินทางเริ่มต้นจากเช้าตรู่ ขณะที่พวกเขาขึ้นรถมุ่งหน้าไปยังไร้ส้ม ไคเซลและคาร์ลอสต่างเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและกระตือรือร้นที่จะออกไปสำรวจสวนผลไม้ไกล้ๆ ไคลน์และซิกซ์เองก็พร้อมที่จะมีช่วงเวลาที่สงบและดีต่อใจ โดยไม่ต้องคิดเรื่องงานหรือภาระใด ๆ
เมื่อมาถึงไร้ส้ม พวกเขาเดินชมสวนผลไม้ท่ามกลางวิวธรรมชาติที่สวยงาม ไคเซลวิ่งไปข้างหน้าอย่างสนุกสนาน ส่วนคาร์ลอสวิ่งไปจับมือแม่อย่างร่าเริง ซิกซ์ยิ้มให้กับลูก ๆ แต่ก็แอบหันมามองสามีอย่างห่วง ๆ เพราะรู้สึกเหนื่อยกับการตั้งท้องอยู่เหมือนกัน ไคลน์เห็นท่าทางภรรยาก็รีบเข้ามาพยุง "คุณท้องแล้วนะครับ อย่าฝืนตัวเองมากเลย" เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
ซิกซ์ยิ้ม "ไม่เป็นไรครับ ฉันแค่ชอบที่ได้ออกไปข้างนอกบ้าง เด็ก ๆ ก็สนุกกันมากนะครับ"
ไคลน์ไม่พูดอะไรต่อ นอกจากโอบซิกซ์ไว้แน่น เขาพาภรรยานั่งพักใต้ต้นไม้ใหญ่ ข้าง ๆ ไคเซลและคาร์ลอสกำลังวิ่งเล่นและหยิบส้มมาให้แม่ "แม่ครับ รับส้มนี้นะครับ" ไคเซลยิ้มให้ซิกซ์
คาร์ลอสก็วิ่งมาแล้วก็ยิ้ม "คุณแม่ครับ รับส้มด้วยนะครับ"
ซิกซ์ยิ้มและรับส้มจากลูก ๆ "ขอบคุณนะครับลูก ๆ"
ไคลน์มองดูลูก ๆ ที่วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน "ลูก ๆ ของเราโตขึ้นแล้วจริง ๆ" เขาพูดเสียงเบา
ซิกซ์ยิ้มแล้วพูดเบา ๆ "พวกเขาเป็นทุกสิ่งของผม"
"คุณก็เป็นทุกอย่างของผมนะ คุณภรรยา" ไคลน์จูบเบาๆที่ขมับภรรยาของเขาที่กำลังมองดูลูกๆวิ่งเล่น
ช่วงเวลาที่ผ่านมา ไคลน์ให้ความสำคัญกับการดูแลซิกซ์มาก ทุกสิ่งที่เขาทำไม่ใช่แค่เพื่อภรรยาของเขา แต่เพื่อครอบครัวที่กำลังเติบโตขึ้น พร้อมกับความหวังใหม่ที่จะมีลูกสาวในเร็ว ๆ นี้
ในตอนเย็น พวกเขานั่งทานอาหารพร้อมกันที่บ้านพักในไร้ส้ม ไคเซลและคาร์ลอสทานอาหารอย่างอร่อย ซิกซ์เองก็กินอาหารที่ดีต่อสุขภาพ แม้จะท้องอยู่ แต่ยังคงใส่ใจตัวเองและลูกในท้อง ไคลน์ก็ทำอาหารเย็นให้ภรรยาด้วยความรัก
ตอนเย็น ไคลน์พาซิกซ์ไปนั่งชมพระอาทิตย์ตกด้วยกัน เขารู้ว่าภรรยาของเขามีความสุข แต่ในใจเขาก็ห่วงใยที่ต้องให้เธอผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไป ไคลน์โอบภรรยาของเขาไว้ในอ้อมกอด "เราจะผ่านมันไปด้วยกันครับ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น คุณและลูก ๆ จะได้ดีที่สุดครับ"
ซิกซ์ยิ้มแล้วกอดสามี "ขอบคุณครับ คุณคือทุกสิ่งของผมเหมือนกันนะ"
พวกเขานั่งอยู่ใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดาว เงียบสงบ แต่เต็มไปด้วยความรักที่อบอุ่นและมั่นคง และในไม่ช้า พวกเขาจะได้พบกับสมาชิกใหม่ที่กำลังจะมาถึง ซึ่งจะเติมเต็มความสุขให้กับครอบครัวนี้ให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น
-