จ่าฝูงจอมคลั่งรัก
Pinkstargiel
## ปฐมบท

" Wolf " มีความหมายว่าหมาป่า แต่ในเรื่องนี้ " Wolf " จะเป็นชื่อที่ผู้คนใช้เรียกแทนเผ่าพันธุ์หนึ่งที่เกิดขึ้นจากการทดลองของนักวิทยาศาสตร์ที่ผสมดีเอ็นเอระหว่างหมาป่ากับมนุษย์เพื่อเหตุผลบางอย่าง
ประเทศแอนเดล
เป็นประเทศหมู่เกาะที่ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิกและเป็นประเทศปิด แต่ถึงเช่นนั้นก็มีการส่งออกและนำเข้าสินค้ามากมาย โดยสินค้าส่งออกสำคัญของประเทศ คือ น้ำมันและเพชรพลอย
เมืองหลวงของประเทศนี้ คือ "เมืองเบ็กแฮม" ซึ่งเมืองของแอนเดลมีทั้งหมด 4 เมือง แต่ละเมืองจะถูกแบ่งออกเป็นหมู่เกาะแยกออกไปเป็นเมืองๆ ไม่ไกลห่างกันมากนัก โดยมีเมืองเบ็กแฮมเป็นจุดศูนย์กลาง
ในปัจจุบันผู้นำของประเทศนี้ คือ แพรทิก คิงส์ลีย์ ซึ่งเป็นผู้นำคนที่ 45 ที่ได้ขึ้นรับตำแหน่งอย่างฉับพลันเนื่องด้วยการเสียชีวิตของผู้นำคนที่ 44 โดยยังรับวาระได้ไม่ถึง 4 ปี ซึ่งตามประเพณีแล้วผู้นำของประเทศจะต้องเป็นคนจากตระกูลคิงส์ลีย์เท่านั้น ทำให้แพรทิกผู้มีศักดิ์เป็นน้องชายเพียงคนเดียวของผู้นำคนที่ 44 ได้ขึ้นรับตำแหน่งต่อโดยปริยาย
ต้นกำเนิดของ Wolf
ย้อนกลับไปตอนที่ผู้นำคนที่36ขึ้นรับตำแหน่ง ในสมัยนั้นเป็นสมัยที่เทคโนโลยีของประเทศกำลังพัฒนา นักวิทยาศาสตร์ เกล แอนทิโอ ได้คิดค้นทำการทดลองนำเอาดีเอ็นเอของมนุษย์ผสมกับดีเอ็นเอของหมาป่า เขาทำการทดลองนับล้านครั้งจนท้ายที่สุดผลที่ได้ คือ วูลฟ์ สิ่งมีชีวิตครึ่งมนุษย์ครึ่งหมาป่าที่มีพละกำลังมากกว่ามนุษย์ทั่วไป และด้วยสติปัญญาพร้อมทั้งกายหยาบเป็นมนุษย์ทำให้ง่ายต่อการควบคุม
ผลที่ได้ในครั้งนี้ "เกือบ" ตรงตามที่เขาต้องการ หลังจากทำการทดลองและเฝ้าดูพฤติกรรมของวูลฟ์มานานร่วม 16 ปี จึงถือกำเนิดสิ่งมีชีวิตใหม่ของประเทศแอนเดลขึ้น โดยที่เป้าหมายรองของนักวิทยาศาสตร์คนนี้คือส่งออกสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ออกนอกประเทศ เพื่อเป็นหนึ่งในสินค้าที่ขายดีจากประเทศแอนเดล แต่เพราะเสียงคัดค้านจากผู้นำคนที่ 40 ทำให้เป้าหมายของเขาต้องจบลงที่วูลฟ์ต้องเป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่แต่ภายในประเทศแอนเดลเท่านั้น
Heterosexual
แม้ปกติแล้วเรื่องอารมณ์ทางเพศของวูลฟ์จะเหมือนมนุษย์ทุกประการ แต่เพราะมีสายโลหิตของสัตว์เดรัจฉานอีกครึ่งหนึ่งไหลเวียนอยู่ในตัวทำให้วูลฟ์มีช่วงเวลาพิเศษที่เรียกว่า "ช่วงติดสัด" ในช่วงนั้นประสาทรับกลิ่นของวูลฟ์จะรับกลิ่นฟีโรโมนจากเพศตรงข้ามได้เป็นพิเศษทำให้เกิดอารมณ์ทางเพศสูงเกินกว่าสติจะควบคุมได้
Antisexual attraction
เป็นยาที่ใช้สำหรับวูลฟ์ที่อยู่ในช่วงติดสัดหรือมีอารมณ์ทางเพศสูง จนไม่สามารถควบคุมความรู้สึกนึกคิดได้ ซึ่งทางรัฐบาลจะแจกให้โดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายเพื่อป้องกันการเกิดอาชญากรรมข่มขืนขึ้น
SoH : Security Of Human
องค์กรใหญ่ที่ดูแลความปลอดภัยของมนุษย์และคอยดูการเคลื่อนไหวของวูลฟ์ไม่ให้เทียบขั้นเหนือกว่ามนุษย์ได้
WAR
เหตุเพราะวูลฟ์เหล่านั้นต้องอยู่เบื้องล่างของมนุษย์ ส่วนใหญ่จึงไม่ได้รับความยุติธรรม และถูกทารุณได้อย่างไม่ผิดกฎหมาย
บางตัวถูกจับไปขายเพื่อธุรกิจและผลประโยชน์ส่วนตน
บางตัวเป็นคนรับใช้และเป็นที่ระบายอารมณ์ต่างๆ ของมนุษย์ น้อยตัวนักที่จะได้รับอิสระและออกหากินด้วยตนเอง
28 ปีให้หลังวูลฟ์ถือกำเนิด เกิดการประท้วงเรียกร้องสิทธิ์ของวูลฟ์ขึ้นอย่างโกลาหล เพราะจำนวนประชากรวูลฟ์มีเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจนเกือบเทียบเท่าจำนวนประชากรมนุษย์ ทำให้องค์กร SoH ไม่สามารถคุมสถานการณ์ในตอนนั้นได้ วูลฟ์หลายตัวจึงสามารถที่จะผันตัวเองให้มีฐานะที่สูงขึ้นได้ด้วยความที่วูลฟ์มีสติปัญญาและแข็งแรงมากกว่ามนุษย์หลายเท่าตัวทำให้ดูเหมือนว่า ณ ช่วงเวลานั้นวูลฟ์ถือไพ่เหนือกว่ามนุษย์มาก
แต่แล้วเหตุการณ์กลับพลิกผันเมื่อจู่ๆ วูลฟ์ก็เพิ่มจำนวนประชากรไม่ได้ และหลายตัวก็ถูกกดขี่ข่มเหงจากการลุกขึ้นเพื่อท้วงสิทธิ์ของตนทำให้มีวูลฟ์จำนวนมากที่ถึงแก่ความตายหลังจากเหตุการณ์ประท้วงครั้งนั้น ส่งผลให้วูลฟ์ที่เหลือรอดคือวูลฟ์ที่สามารถผันตัวให้มีฐานะที่สูงขึ้นซึ่งมีเพียงไม่กี่เปอร์เซ็นต์เท่านั้นที่ทำได้
อย่างไรก็ตามสงครามครั้งนี้ยังไม่สิ้นสุดลง จนกว่าจะมีผู้ที่ชนะและผู้ที่แพ้ไป


## บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของบางสิ่ง (1/2)

“ When I understand my enemy well enough to defeat her, then in that moment, I also love her “
A.E. Wiggin
"เมื่อผมเข้าใจศัตรูดีพอจนชนะเธอได้ ชั่วขณะนั้นเอง ผมก็ตกหลุมรักเธอในเวลาเดียวกัน"
- เอ.อี. วิกกิน
โรงเรียนเมเนสเล่
เมืองเซทูล่า
ตึกตึกตึก
ร่างเล็กของเด็กชายสายเลือดมนุษย์ผสมหมาป่าตัวหนึ่งกำลังวิ่งตามทางเดินเพื่อออกจากโรงเรียนด้วยความรีบร้อนหลังได้ฟังข่าวที่ไม่ค่อยดีนักจากคุณครูประจำชั้นเกี่ยวกับเรื่องพ่อของเขาซึ่งมันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมานานแล้วทว่าพ่อของเจ้าตัวกลับปกปิดเรื่องนี้ไว้ พอมารู้เองเอาในตอนนี้ที่ทุกอย่างสายเกินไป...ก็ทำให้เด็กตัวเล็กรู้สึกใจตกไปหล่นอยู่ที่ตาตุ่ม
เขาทั้งตกใจทั้งเสียใจและทำอะไรไม่ถูก แต่ด้วยความที่ต้องถึงที่หมายให้เร็วที่สุด เด็กชายอายุเพียงสิบสองขวบจึงจำเป็นต้องกลั้นความรู้สึกเหล่านั้นของตนเก็บไว้ก่อน
ปึก!
ทว่าเขากลับสะดุดอะไรบางอย่างในระหว่างที่วิ่งอยู่และด้วยความเร็วที่ต่างจากมนุษย์ทั่วไปทำให้ทั้งตัวของเขาพุ่งทิ้งตัวลงกับพื้นอย่างแรง
"จะรีบไปไหนล่ะ ยังไม่ได้เล่นด้วยกันเลย"
เด็กชายวัยสิบขวบซึ่งเป็นมนุษย์กล่าวขึ้นมาอย่างขำๆ เพราะเจ้าตัวมักจะกลั่นแกล้งวูลฟ์เด็กตัวนี้อยู่เป็นประจำ
วูลฟ์เด็กตัวน้อยค่อยๆ ยันตัวเองขึ้นนั่งบนพื้นก่อนน้ำตาที่กลั้นเอาไว้จะไหลพรากลงมาเพราะความเจ็บทางร่างกายและจิตใจทำให้เขาควบคุมมันไว้ไม่อยู่ ทำเอาเด็กคนที่แกล้งเขาเริ่มทำตัวไม่ถูกเพราะไม่เคยเห็นเขาร้องไห้ให้เห็นมาก่อน
"เป็นอะไรรึป่าว?"
เสียงหวานเล็กของใครบางคนดังเข้ามาในโสตประสาททำให้เด็กชายเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงเป็นจังหวะเดียวกับที่เจ้าของเสียงนั้นยื่นมือเล็กมาข้างหน้า
"เอลล่า อย่าไปยุ่งกับมันเลย ออกมานี่เร็วๆ เข้า"
เสียงของเด็กหญิงอีกคนแทรกขึ้นมา ด้วยท่าทางที่รังเกียจตัวเขาทำให้เด็กชายยันตัวลุกขึ้นยืนด้วยตัวเองโดยไม่สนใจมือเล็กที่ยังคงยื่นรอให้เขาจับอยู่
ทว่าคนตัวเล็กกว่าตรงหน้าเด็กชายไม่ได้นึกเสียหน้าอะไรซ้ำเธอยังล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวลายเชอรี่ออกมาจากกระเป๋ากระโปรงแล้วยื่นมันให้เขาอีก
"หนูเข้าใจที่พี่ไม่อยากคุยด้วย แต่รับผ้าเช็ดหน้าไว้เถอะนะ.."
เด็กชายเลื่อนสายตาลงมองผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นก่อนจะเลื่อนกลับไปมองเด็กสาวตรงหน้าที่ตัวเล็กกว่าเขา
เธอมองเขากลับตาใสแป๋ว ดูไม่มีพิษมีภัย ไร้เดียงสา และด้วยดวงตาที่จริงใจนั้นก็ทำให้เขาเลือกที่จะรับผ้าเช็ดหน้าไว้ก่อนร่างเล็กกว่าจะถูกเพื่อนๆ ของเธอดึงมือพาเดินออกไป
เด็กชายตัวน้อยจึงได้แต่ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตาที่เปรอะเปื้อนใบหน้าก่อนจะรีบวิ่งออกจากโรงเรียนไปตามเดิม
ศาลประจำการเมืองเซทูล่า
ณ สถานที่ที่เป็นดั่งจุดศูนย์กลางแห่งความยุติธรรม เด็กชายตัวน้อยที่นั่งอยู่ได้แต่ข่มตาลงแน่นเนื่องจากอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าจะได้ฟังคำพิพากษาจากบุคคลที่นั่งอยู่บนแท่นสูงสุดของห้องนี้แล้ว...
"ศาลขอตัดสิน…ให้คิม บอมจุน มีความผิดฐานกักขังหน่วงเหนี่ยววูลฟ์เพื่อผลประโยชน์ส่วนตน..ให้โทษจำคุกยี่สิบปี"
สิ้นเสียงประกาศจากผู้ที่มีอำนาจสูงสุดในศาล ชายที่ถูกตัดสินนิ่งราวกับไม่มีข้อสงสัยใดที่ถูกตัดสินเช่นนี้ เขาค่อยๆ หันไปมองข้างหลังเพื่อสบตากับลูกชายเพียงตัวเดียวที่ยืนมองเขาอยู่ก่อนแล้วด้วยนัยน์ตาอาวรณ์ทั้งน้ำตาที่เอ่อล้น
ก่อนตำรวจสองนายจะพากันเดินปรี่เข้ามาประชิดตัวผู้ต้องหาแล้วหยิบที่คล้องกุญแจมือขึ้นมา เด็กชายที่มองภาพพ่อของตนกำลังถูกคล้องกุญแจมือได้แต่กำหมัดแน่น เขายอมรับว่าตนอ่อนแอแต่สำหรับเรื่องนี้ ถ้าเขาไม่ทำอะไรซักอย่าง ความอ่อนแอนั้นจะทำให้เขาสูญเสียพ่อแน่
คิดดังนั้นร่างเล็กจึงวิ่งออกมาหยุดอยู่เบื้องหน้าศาลอย่างถือวิสาสะ แม้จะไม่รู้เรื่องที่พ่อถูกจับแต่เขาก็ไม่ใช่เด็กที่โง่ เขารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับงานที่พ่อของเขาทำและพอจะประติดประต่อเดาออกได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
"พ่อของผมไม่ผิด พ่อของผมไม่ได้ทำ บอกเจ้านายของคุณ ได้โปรดอย่ามายุ่งกับพ่อผมเลย ผมขอร้อง"
เขาพูดออกมาโดยกลั้นก้อนสะอื้นไว้ในลำคอทั้งน้ำตาก่อนจะคุกเข่าลงเบื้องหน้าศาลพลางยกมือขึ้นขอร้อง
"..."
หญิงสาวรูปร่างอวบอั๋นมีน้ำมีนวลผิวสีแทนวัยเกือบสี่สิบที่นั่งอยู่สูงกว่ามองต่ำลงมาซึ่งมันไม่ใช่สายตาที่มองอย่างเห็นใจ
แต่เป็นสายตาที่มองลงมาอย่างไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ เย็นชา และอันตราย จนเด็กชายต้องตัวแข็งไปเมื่อถูกสายตานั้นปรายตามอง
เพราะมันไม่ใช่สายตาที่มองมนุษย์ด้วยกัน..ทว่ามันกลับเป็นเพียงสายตาที่มองสัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่งก็เท่านั้น
"เอาตัวมันออกไป"
ผู้พิพากษาสาวประกาศเสียงกร้าวก่อนตำรวจอีกสองนายจะพากันเดินเข้าไปใกล้เด็กชายแล้วพยายามดึงแขนเขาให้ลุกขึ้นยืน
หลังถูกรวบตัวแล้วเด็กชายจึงหันขวับไปมองผู้เป็นพ่อ และก็ต้องพบว่าพ่อของเขากำลังจะก้าวขาเดินออกไปจากห้องพิพากษานี้แล้ว
"ฮึก..พ่อ..!!"
เขาพยายามดึงดันตัวเองออกมาจากการถูกจุบกุมเพื่อวิ่งไปหาบุคคลที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อ แต่เพราะเขาเป็นเพียงวูลฟ์เด็กที่ยังไม่โตเต็มวัยทำให้เขาสู้แรงตำรวจอีกสองนายที่จับตัวเขาไว้แน่นไม่ได้เลย
"ป..ปล่อย!!"
เขาหันไปตะคอกใส่ตำรวจสองนายที่ประกบข้างอยู่ก่อนสายตาจะเลื่อนไปเห็นร่างหนาของใครบางคนที่ยืนมองเขาอยู่ก่อนแล้วไม่ใกล้ไม่ไกล
แต่เมื่อสบตากับเด็กชายเข้า คนคนนั้นก็เบือนหน้าก่อนจะรีบเดินออกไปจากห้องโดยมีเสียงของเด็กชายตะโกนตามไล่หลังมาอย่างบ้าคลั่ง
"ซักวัน!! ซักวันมันจะไม่เหลืออะไร ผมจะแย่งทุกอย่างที่เป็นของมัน คอยดู!!"
คฤหาสน์คิงส์ลีย์
"หึ แย่งมันมาเองงั้นเหรอ.."
ชายหนุ่มที่ยืนจิบไวน์อยู่ริมระเบียงกว้างชั้นสองของคฤหาสถ์แค่นหัวเราะออกมาอย่างนึกสมเพช
"เป็นแค่วูลฟ์เด็กแท้ๆ ...ได้ยินมาว่าร่างกายอ่อนแอกว่าวูลฟ์ชนชั้นล่างทั่วไปด้วยนี่ น่าสมเพชจริงๆ"
"...ครับ"
ชายที่นำข่าวมารายงานได้แต่ตอบกลับไปเท่านั้นอย่างกล้ำกลืนเพราะในใจก็นึกสงสารวูลฟ์เด็กตัวนั้นไม่น้อย
แต่เพราะหน้าที่ควรมาก่อนความรู้สึก..เขาจึงพยายามไม่แสดงความสงสารออกมามากนัก อีกอย่างหนึ่ง..แม้วูลฟ์เด็กตัวนั้นจะสูญเสียพ่อ แต่การเสียสละของพ่อเขาในครั้งนี้จะทำให้เขาอยู่อย่างสบายกว่าวูลฟ์ทั่วไปอยู่แล้ว
"เรื่องการเลี้ยงดูลูกชายของมิสเคอร์คิมที่ตกลงไว้ ให้ผมเริ่มจัดการยังไงดีครับ"
"ไม่เห็นจะยาก"
เขาพูดพลางหันมาสบตาลูกน้องคนสนิทและนั่นก็ทำให้ผู้ที่ได้รับคำตอบเบิกตากว้าง
"ส่งไปสถานเลี้ยงวูลฟ์เด็กกำพร้าที่ไกลที่สุด ที่จะทำให้มันหาทางกลับไปหาพ่อของมันไม่ได้อีก"
"แต่นายครับ-"
"แกรู้ดีถ้าเรื่องนี้หลุดไปจะเป็นยังไง...ไม่ใช่เหรอ?"
ร่างสูงยืนฟังเงียบ ถึงใบหน้าของเขาจะเรียบนิ่งแต่ผู้เป็นนายกลับรู้ดีว่าเขากำลังรู้สึกผิดอยู่เต็มอกจึงได้แต่เดินเข้ามาตบบ่าของเขาเบาๆ
"บางทีการจะเป็นใหญ่..มันก็ลำบากแบบนี้แหละนะ"
"เพราะคิดแบบนั้นถึงเป็นแบบนี้สินะ..แพทริก"
เสียงหวานปนทุ้มของหญิงคนหนึ่งพูดแทรกขึ้นมาทำให้ชายทั้งสองหันไปมองต้นเสียงก่อนจะพบกับเจ้าของเสียงผู้เป็นถึงบุคคลที่มีอำนาจในศาลสูงสุดเมื่อครู่
"ไม่ใช่ว่าเธอได้เงินค่าปิดปากเรียบร้อยแล้วเหรอ..ฮาร์ลี่?"
"ระดับคนสนิทของนายไม่มีล่าช้าหรอก แต่ที่ฉันมาที่นี่ก็เพราะมาหานาย"
"มาหาฉัน..?"
เธอพยักหน้าเบาๆ ให้เป็นคำตอบพลางเลื่อนสายตาไปมองลูกน้องคนสนิทของเพื่อนชายเชิงต้องการให้เขาออกไปและแน่นอนว่าเพื่อนสนิทแม้ไม่พูดกันก็เข้าใจความหมายที่จะสื่อ
"ไปจัดการเรื่องที่ฉันสั่งซะ แล้วห้ามใครเข้ามารบกวนฉัน"
"ครับนาย" ร่างสูงตอบเท่านั้นก่อนจะโค้งตัวลงสองครั้งแล้วเดินออกจากตรงนั้นไป
"มีเรื่องอะไร”
แพทริกพูดเปิดประเด็นพลางเดินไปพิงแขนที่ริมระเบียงกว้างพลางยกแก้วไวน์ขึ้นมาจิบดื่ม ฮาร์ลีย์จึงเดินเข้ามาพิงแขนที่ริมระเบียงบ้างแล้วตอบออกไป
"พี่ฉันลองทดลองยาตัวใหม่กับสัตว์ทดลองทั้งหมดที่นายส่งมาให้แล้ว มันได้ผลตามที่พ่อฉันหวังไว้ แต่ว่า.. " เจ้าตัวพูดค้างไว้อย่างลังเลใจก่อนสุดท้ายจะกล่าวต่อจนจบ
"นายมั่นใจจริงๆ แล้วใช่มั้ยที่จะทำแบบนี้"
เธอมองดูปฏิกิริยาของเขาอย่างจดจ่อซึ่งเจ้าตัวก็ไม่แสดงออกว่าสนใจมากเท่าไหร่นักอยู่ดี
"ทำไมจะไม่ล่ะ? อีกอย่าง...ยังไงมันก็อยู่ในแผนสำรองของพ่อเธอนี่ ถึงฉันไม่เห็นด้วย เธอก็ต้องทำตามคำสั่งเสียของพ่ออยู่ดี"
"คิดว่าฉันแคร์มากเหรอ?" ฮาร์ลี่ตอบกลับทันควัน ทำให้แพทริกแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ
"ยังไงก็มีพี่เธอแหละนะ..ที่แคร์" หลังได้ยินอีกบุคคลที่ถูกกล่าวขึ้นมาก็ทำให้ผู้เป็นน้องสาวยักไหล่เบาๆ
เพราะมันก็จริงอย่างที่อีกฝ่ายว่าล่ะนะ..


## บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของบางสิ่ง (2/2)

สิบห้าปีต่อมา
คฤหาสน์คิงส์ลีย์
“จากคำให้การณ์ของ โทมัส โคล ซึ่งอยู่ในที่เกิดเหตุพอดีกับที่ตำรวจให้ความช่วยเหลือทำให้ศาลได้ตัดสินว่า คิม บอมจุน วูลฟ์หนุ่มวัย 27 ปี มีความผิดฐานกักขังหน่งเหนี่ยวและข่มขืนมนุษย์ โดยศาลให้โทษจำคุกยี่สิบปีและยึดทรัพย์สินทั้งหมดเป็นของกลาง”
“สวัสดีค่ะ ดิฉัน ไอริน วานีกา กำลังถ่ายทอดสดสถานการณ์ประท้วงขอความประชาธิปไตยของเผ่าพันธุ์วูลฟ์ ณ ถนนบาร์ดีย์ ในขณะนี้ผู้ประท้วงส่วนใหญ่ได้ถูกตำรวจรวบตัวไว้แล้วตามคำสั่งโดยตรงจากผู้นำสูงสุดของประเทศ แพทริก คิงส์ลีย์ค่ะ”
“…จากการเพิ่มมาตรากฎหมายข้อที่ 613 ของแพรทริก คิงส์ลีย์ ว่าด้วย วูลฟ์ชนชั้นสูงไม่สามารถมีส่วนเกี่ยวข้องทางด้านธุรกิจทุกประเภทได้อีกต่อไป เป็นผลให้บริษัทยักษ์ใหญ่อย่างบริษัท นิวเจเนเรชั่น ที่เตรียมจะจับมือทำสัญญากับบริษัท นีลออลีน ต้องหยุดชะงักลง นอกจากนี้ยังส่งผลกระทบต่อกิจการที่มีวูลฟ์เป็นเจ้าของอย่างเป็นวงกว้าง และอย่างที่ทราบนะคะว่าในขณะนี้ประเทศของเราได้รับรายได้หลักมาจากบริษัทที่มีวูลฟ์เป็นผู้ประกอบการทั้งสิ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับ บริษัท นิวเจเนเรชั่น ทั้งนี้ มาตราการกฎหมายที่เพิ่งออกใหม่นั้นจะเป็นผลด้านดีหรือด้านลบ ดิฉัน..”
หลังภาพเรื่องราวต่างๆ ที่ถูกรวบรวมเอาไว้เป็นคลิปเดียวถูกฉายขึ้นให้ใครอีกคนในห้องซึ่งมีอำนาจเหนือกว่าได้ดู มือหนาก็กดรีโมทในมือทำให้ภาพข่าวต่างๆ ที่ถูกฉายอยู่บนทีวีเครื่องใหญ่ดับลงพลันจนหน้าจอมืดสนิท
"ข่าวแรก เป็นข่าวที่เกิดขึ้นเมื่อสิบห้าปีก่อน คดีวูลฟ์กักขังหน่งเหนี่ยวและข่มขืนมนุษย์ ถูกตัดสินเพียงเพราะคำให้การณ์ลอยๆ จากปากลูกนักการเมืองที่แค่อ้าปากก็นับได้ว่าเป็นหลักฐานสำคัญในคดี”
ชายในชุดสูธสีน้ำเงินเป็นทางการพูดกล่าวออกมาอย่างสุภาพแม้ถ้อยคำในประโยคจะจงใจฟาดฟันอีกฝ่าย ด้วยท่าทางและลุคของเขาแทบจะกลืนไปกับคำว่า 'มนุษย์' แล้วด้วยซ้ำทว่าร่างกายที่กำยำและนัยน์ตาสีน้ำตาลอมเหลืองมรกตบ่งบอกได้ชัดเจนถึงสายเลือดที่แท้จริงของเขา
“ข่าวในครั้งนั้นถูกปิดลงอย่างเห็นได้ชัดว่าไร้ซึ่งความยุติธรรมและพินิจพิจารณา...แต่ที่น่าสนใจที่สุดคือ แม้เรื่องราวจะผ่านมาสิบห้าปีจนกระทั่งถึงข่าวล่าสุดที่คุณได้เห็นซึ่งเป็นสถานการณ์ในปัจจุบัน…พอจะตระหนักได้มั้ยครับ ว่าอะไรคือความต่าง?"
แม้จะกล่าวด้วยท่าทางสุภาพนั้นแต่หารู้ไม่ว่านัยน์ตาสีสวยนั้นกลับกำลังลอบมองอีกฝ่ายอย่างดุดันหลังเห็นเจ้าตัวนั่งควงปากกาไม่เลิกตั้งแต่เห็นหน้าราวกับว่าการควงปากกาสนุกกว่าที่จะต้องมาฟังวูลฟ์อย่างเขาพูด
"ที่ผมมาหาคุณถึงที่ในวันนี้ เพราะอยากเจรจากับคุณอย่างสันตินะครับ มิสเตอร์คิงส์ลีย์”
เจ้าของนามสกุลนั้นหยุดควงปากกาทันควันพลางวางมันลงบนโต๊ะกระจกที่ตั้งอยู่เบื้องหน้าตนก่อนเขาจะค่อยๆ เลื่อนนัยน์ตาสีน้ำเงินอ่อนขึ้นมาสนใจวูลฟ์หนุ่มในที่สุด
"ขออภัยที่เสียมารยาท ผมแค่กำลังคิดว่า...นักวิทยาศาสตร์ที่คิดค้นเผ่าพันธุ์คุณขึ้นมาทำอะไรผิดพลาด 'มาก' เกินไปรึป่าว เพราะจากคำพูดของคุณ ดูเหมือนว่าจะลืมรากเหง้าตัวเองไปหมดแล้วว่าเกิดจากเผ่าพันธุ์ของผมที่ใช้ทั้งแรงกายและสมองสร้างคุณขึ้น”
เนื้อความที่ไม่ใช่สิ่งที่ควรกล่าวกลับถูกพูดออกมาด้วยน้ำเสียงปกติทำให้วูลฟ์หนุ่มถึงกับต้องนิ่งไป ซ้ำคนพูดยังพูดต่อด้วยสีหน้ายิ้มแย้มไม่กระทบกระเทือนอะไรอีก
"ดังนั้น ผมถึงได้ให้สิทธิ์เผ่าพันธ์ของคุณได้แค่ในบ้างเรื่อง แต่ขนาดนี้แล้วคุณก็ยังไม่สำเหนียก…ว่ามันดีมากแค่ไหนแล้วที่ผมยังอุตส่ามอบสิ่งดีๆ ให้กับเผ่าพันธุ์คุณน่ะ?"
วูลฟ์หนุ่มถึงกับขำออกมาอย่างตั้งใจด้วยสีหน้าเนือยๆ หลังได้ฟังคำแก้ต่างของบุคคลที่เป็นถึงผู้นำของประเทศนี้
"อย่างเช่นอะไรดีล่ะครับ เรื่องที่ให้วูลฟ์หางานทำเลี้ยงชีพตัวเองได้แต่ก็ปิดกั้น หรือเรื่องที่ให้วูลฟ์มีสิทธิ์ได้รับการศึกษาซึ่งตัวคุณก็น่าจะรู้ดีอยู่แก่ใจ...ว่ามันส่งผลด้านดี หรือด้านเสียมากกว่ากันแน่"
"ถ้าคุณถูกกดดันแบบผม คุณก็จะทำอย่างที่ผมทำ เดวิด" อีกฝ่ายตอบพลางขานเรียกชื่อวูลฟ์หนุ่มด้วยท่าทีไม่รู้ร้อนรูหนาวตามเคยทำให้เจ้าของชื่อกล่าวตอบ
"คุณรู้เหตุผลของตัวเองดี มันมีเรื่องอื่นอีกหลายเรื่องที่คุณสามารถทำให้เผ่าพันธุ์ของเราได้ แต่คุณกลับเลือกให้ไอสิ่งที่คุณเรียกว่าสิ่งดีๆ ...ซึ่งเป็นเหตุผลหลักที่ทำให้วูลฟ์หลายตัวต้องจบชีวิตตัวเองลง" แพทริกยักคิ้วข้างหนึ่งหลังฟังจบขึ้นก่อนจะถามออกไปด้วยสีหน้ายียวน
"แล้วไม่ใช่เพราะไอสิ่งดีๆ นั้นหรือไงที่ทำให้คุณและพวกพ้องของคุณสามารถมายืนถึงจุดนี้ได้? ผมมอบให้พวกคุณถึงขนาดนี้แล้วแต่กลับยังไม่พอใจและเรียกร้องเพิ่ม…คุณคิดว่าปัญหาจริงๆ มันมาจากใครกัน?"
จริงอยู่ที่เขาและพวกพ้องของเขาก้าวเข้าสู่วูลฟ์มีฐานะได้ก็เพราะสิทธิ์ที่แพทริก คิงส์ลีย์ คนนี้มอบให้ แต่กว่าพวกเขาจะผ่านขั้นตอน ขั้นลำดับเหล่านั้นมาได้ก็แทบตายได้เหมือนกัน เหตุเพราะการปลุกปลั่นปั้นน้ำเป็นตัวที่มีผู้นำหน้าเลือดคนนี้อยู่เบื้องหลัง
มือหนาของเดวิดกำแน่นจนข้อนิ้วกลายเป็นสีขาวด้วยความพยายามระงับอารมณ์ความโกรธที่ระอุอยู่ในใจของตน
ในเมื่อผู้ที่เลือกเขาให้มาเจรจากับผู้นำจอมยั่วยุและหน้าหนาคนนี้ ไว้ใจว่าเขาจะสามารถควบคุมอารมณ์ของตนเองไว้ได้เป็นอย่างดี ดังนั้นเขาต้องพยายามไม่ทำให้บุคคลนั้นต้องผิดหวัง
ทว่าสุดท้ายทุกอย่างกลับพังทลายลงหลังวูลฟ์ตัวใหญ่ได้ยินประโยคที่หยามศักดิ์ศรีถัดจากนั้น
"เรื่องคืนความยุติธรรมอะไรนั่นให้วูลฟ์ พวกคุณควรจะตระหนักได้ตั้งแต่เกิด..ว่ามันไม่มีสิ่งนั้นมาตั้งแต่ที่เผ่าพันธ์ของคุณเกิดจากหลอดทดลองแล้วล่ะ"
ปึ้ง!
หมัดของเดวิดกระแทกลงบนโต๊ะทำงานของแพทริกอย่างแรงจนโต๊ะกระจกแตกเป็นรอยร้าวผิดกับมือหนาที่ไม่เป็นอะไรเลยราวกับทำจากหิน
บอดี้กาดที่ยืนอยู่มุมห้องทำท่าจะเข้ามาจับตัวร่างหนาไว้ แต่แพทริกกลับยกมือขึ้นห้าม แม้ตอนนี้เดวิดจะดูน่ากลัวมากแค่ไหนแต่เขาก็ไม่มีท่าทีว่าจะกลัวแต่อย่างใด หนำซ้ำยังยกยิ้มขึ้นมาอย่างสะใจที่สามารถทำให้วูลฟ์หนุ่มตรงหน้าหมดความอดทนได้
"ถึงเผ่าพันธุ์ของผมจะเกิดจากหลอดทดลองและมีเลือดมนุษย์ไหลเวียนอยู่ในร่างเพียงแค่ครึ่ง แต่เผ่าพันธุ์ของผมก็มีความเป็นคนมากกว่าคุณ" เดวิดประกาศเสียงกร้าวออกไปด้วยนัยน์ตาดุดันอย่างไม่ปิดบังอีก
"ถ้าเผ่าพันธุ์ของผมเป็นความผิดพลาดจากการทดลอง คุณเองก็เป็นความผิดพลาดจากพระเจ้าที่สร้างคุณเหมือนกัน....คุณคือความผิดพลาดบนโลกใบนี้ แพทริก คิงส์ลีย์"
รอยยิ้มบางๆ ของเจ้าของชื่อเริ่มเลือนหายไปหลังถูกจี้จุด มือหนาเลื่อนไปจับวัตถุสีเงินที่เหน็บอยู่ข้างหลังในขณะที่กำลังมองวูลฟ์ตรงหน้าไปด้วยพลางคิดจะยิงห่ากระสุนใส่วูลฟ์ตรงหน้าเสียหน่อย แม้จะรู้ดีว่าคงไม่อาจทำให้วูลฟ์หนุ่มตายได้แต่แค่ทรมาน มันก็มากเกินพอสำหรับเขาแล้ว
ก็อกๆ
แต่ยังไม่ทันได้สำเร็จโทษก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนเป็นจังหวะเดียวกับที่เขาลุกขึ้นยืนประชันหน้ากับวูลฟ์ที่ตัวใหญ่กว่า ก่อนที่คนเคาะจะเปิดประตูเข้ามาโดยไม่รอให้ใครอนุญาติ
"หมดเวลาของแกแล้ว" ผู้มาใหม่พูดพลางหันไปมองกาดให้พาตัวร่างหนาออกไปก่อนอะไรจะบานปลายไปกว่านี้
"ถือว่าผมเจรจากับคุณอย่างสันติแล้วนะครับ มิสเตอร์คิงส์ลีย์"
วูลฟ์หนุ่มทิ้งท้ายไว้เท่านั้นพลางส่งยิ้มยะเยือกให้แล้วก้าวเดินลิ่วออกจากห้องไปโดยไม่รอให้กาดสองคนนั้นถึงตัว
แพทริกได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด เจ้าตัวเสยผมขึ้นพลางทิ้งตัวลงนั่งที่เดิมแล้วถามบุคคลที่เข้ามาขัดการตัดสินโทษของเขาเสียงแข็ง
"มีอะไร"
"สัตว์ทดลองหมายเลข 24"
หลังได้ยินหมายเลขนั้นแพทริกก็ถึงกับชะงักไป ความหงุดหงิดที่ถูกก่อตัวขึ้นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนกลายเป็นความสงสัยปนกังวลไปในทันที ก่อนเขาจะดึงสติตนกลับมาเพื่อฟังสิ่งที่เคน ด็อกเตอร์คนสนิทที่รู้จักกันมาหลายปีกำลังจะบอก
เพราะตอนนี้พวกเขากำลังทำเรื่องที่ยิ่งใหญ่มาก เปรียบได้ว่าหากเกินการควบคุมเพียงเสี้ยวเดียว เกมของสงครามเย็นนี้จะต้องพลิกเป็นแน่..
"ทีมของฉันพยายามแก้ไขดีเอ็นเอของมันมากเกินไป..มันอาจไม่มีสิทธิ์รอดได้”
แพทริกถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แม้ที่โล่งใจจะหมายถึงสัตว์ทดลองหมายเลข 24 อาจตายก็ตาม เพราะสิ่งที่เขาหวั่นใจมากกว่าไม่ได้เกิดขึ้น โดยเฉพาะไม่ได้เกิดขึ้นกับตัวแปรสำคัญ..
“ใช้สัตว์ทดลองหมายเลข 25 แทน”
“แต่หมายเลข 24 ใกล้เคียงกับตัวต้นแบบที่สุด”
ด็อกเตอร์เคนสวนกลับทันที เขาไม่ต้องการให้เพื่อนของเขาอย่างแพทริกใช้อะไรที่สิ้นเปลืองโดยเฉพาะกับสัตว์ทดลองที่หามาได้อย่างยากลำบาก
สีหน้าของอีกฝ่ายหลังได้ยินเริ่มเคร่งเครียดขึ้นมาแต่ยังไม่ทันได้หาทางแก้อะไร จู่ๆ ด็อกเตอร์เคนก็ยกมือถือขึ้นมาแนบข้างหูก่อนหลังรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากมัน
“..งั้นเหรอ”
เขาตอบคนปลายสายไปด้วยท่าทางที่คลายกังวลทำให้คนที่มองอยู่ขมวดคิ้ว ด็อกเตอร์เคนจึงลดมือถือในมือลงแล้วหันไปพูดบอกกับเขาต่อ
“มีคนช่วยมันได้แล้ว”
แม้อีกฝ่ายจะโล่งขึ้นมาหน่อยหลังจากที่ได้ยินแต่คิ้วของเขาก็ยังไม่หายขมวดเป็นปมเนื่องจากเขารู้ดีว่าการที่ด็อกเตอร์นำข่าวแบบนี้มาบอก มันหมายความว่าทั้งด็อกเตอร์เคนและคนในทีมของเจ้าตัวได้พยายามเต็มความสามารถแล้ว แต่การที่จู่ๆ จะมีคนสามารถช่วยสัตว์ทดลองหมายเลข 24 นี้ได้เสียดื้อๆ จึงทำให้เขาสงสัยไม่น้อยเลย
“ใคร?”
“ลูซี่” แพทริกพยักหน้ารับรู้เบาๆ เขาพอจะคุ้นๆ กับชื่อนี้อยู่เพราะอีกฝ่ายเองก็เคยเล่าให้ฟังว่าเธอคนนี้เป็นเด็กใหม่ของทีมเขาที่เก่งใช้ได้ แม้จะทำงานกับเขาได้แค่ไม่กี่เดือนแต่ก็สามารถซึมซับและปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมได้รวดเร็ว แต่ปัญหาก็คือ..
“หล่อนอยู่ในทีมคนดูแลสัตว์ทดลองหมายเลข 25 ไม่ใช่?”
“บางครั้งฉันก็ให้หล่อนเข้ามามีส่วนร่วมในทีมน่ะ อย่างที่เคยบอก..หล่อนมีความสามารถจริงๆ”
“หืม….” คนที่ได้ฟังพึมพำในลำคอพลางนึกคิดอะไรบางอย่างก่อนจะพูดต่อออกมา
“คงต้องทำความรู้จักกันหน่อยแล้วสิ…”
สถานที่ลับ XxQ
"ดีที่วิกเตอร์เลือกส่งมึงไป ถ้าเป็นกูป่านนี้ไม่มานั่งเล่าสถานการณ์แบบมึงหรอก"
คำพูดด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัวถูกพูดขึ้นมาโดย อลัน วูลฟ์หนุ่มที่มีรูปร่างเล็กกว่าวูลฟ์ทั่วไป หากเดินปนกับพวกมนุษย์แน่นอนว่าไม่มีใครแยกออกได้แน่เพียงแต่ในกรณีที่เขาสวมแว่นตากันแดดไว้เท่านั้น เพราะนัยน์ตาของเขามีสีเทาเข้มปนสว่างซึ่งแตกต่างจากมนุษย์อย่างเห็นได้ชัด
"นั่นสินะ นับถือในความอดทนของนายจริงๆ" เสียงหวานที่ต่างออกไปจากเสียงทุ้มถูกพูดขึ้นบ้างทำให้เดวิดหันไปสนใจเจ้าของเสียง
เจนนิส วูลฟ์สาวหุ่นเอ็กซ์ เธอมีดวงตาที่คมเฉี่ยวสีน้ำตาลอ่อนประกายทองและดึงดูดเพศตรงข้ามได้อย่างดี ที่สำคัญอาวุธสังหารในคราบความงามนี้ดึงดูดได้แม้กระทั่งมนุษย์เช่นกัน
"ว่าแต่เธอเถอะ เรื่องที่วิกเตอร์มอบหมายให้ไปเป็นไงบ้าง"
"รอเจ้าตัวมาฟังพร้อมกันทีเดียว ฉันไม่อยากพูดเยอะ "
เจ้าตัวตอบทั้งยังสนใจตัวเองในกระจกอยู่ เดวิดจึงได้แต่ส่ายหัวกับนิสัยของเธออย่างปลงๆ พลางถอนหายใจออกมาเมื่อนึกถึงบุคคลที่เป็นผู้เลือกเขาให้ไปเจรจากับแพทริกซึ่งเจ้าตัวไม่ได้รอเขาอยู่ในห้องที่มักเป็นห้องประชุมของพวกเขาด้วย
"เป็นจ่าฝูงแท้ๆ ยังจะไปหาอีก...แทนที่จะอยู่กับที่"
"ก็ไปหาทุกเย็น...ยังไม่ชินอีกเหรอ" แม้จะไม่กล่าวชื่อเต็มๆ ออกมาว่าจอมจ่าฝูงไปหาใครแต่วูลฟ์สาวอีกตัวที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ ก็พอรู้ว่าเดวิดหมายถึงใคร
โรส วูลฟ์สาวอีกตัวในฝูงนี้ซึ่งแตกต่างจากเจนนิสอย่างสิ้นเชิงเนื่องด้วยเจ้าหล่อนไม่ค่อยพูดมากนักทว่าฉลาดเป็นกรด รวมถึงลุคที่ไม่ห่วงสวยนั้นยิ่งบ่งบอกได้ชัดเจนว่าเธอคือฝั่งตรงข้ามของเจนนิสมากแค่ไหนทว่ากลับกัน เธอกลับมีนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนประกายทองซึ่งเป็นสีเดียวกับเจนนิสราวกับตั้งใจทั้งๆ ที่ทั้งคู่ไม่มีความสัมพันธ์ด้านสายเลือดต่อกันเลย
"ก็ไม่คิดว่าจะทุกเย็นของทุกวันขนาดนี้ แล้วยิ่งวันนี้ที่ฉันออกไปเปลืองน้ำลายกับสิ่งมีชีวตประเภทนั้นมา มันก็น่าจะยิ่งต้องอยู่ฟังฉันรายงานไม่ใช่รึไง"
"อีกเดี๋ยวก็กลับแล้ว" เสียงวูลฟ์หนุ่มที่แตกต่างออกไปพูดร่วมวงสนทนาขึ้นมาด้วย
"มึงรู้ได้ไง บารอน"
เจ้าของชื่อที่ถูกเรียกชื่อเป็นวูลฟ์ธรรมดาทั่วไปที่ได้รับโอกาสเข้ามาอยู่ในฝูงของวูลฟ์ชั้นสูงนี้ เขามีร่างกายที่กำยำและมีนัยน์ตาสีทองอร่ามราวกับดวงอาทิตย์ ทว่าสิ่งที่ไม่ธรรมดาของเขาคือความสามารถ
เพราะหากกำหนดความสามารถของเขา..คือทุกอย่าง เขาเชี่ยวชาญในทุกๆ ด้าน ฉลาด และแข็งแรง ทำให้งานหลักของเขาคือการควบคุมและดูแลทุกส่วน เรียกได้ว่าเป็นมือขวาของจ่าฝูงก็ว่าได้
"เวลาแบบนี้คงกำลังรอดูเป้าหมายอยู่" บารอนอธิบายต่อเสียงเรียบหลังเลื่อนสายตาไปมองนาฬิกาครู่หนึ่ง ทว่าคำตอบของเขากลับยังไม่ได้ไขข้อสงสัยอื่นๆ ของเดวิด
"จนตอนนี้กูยังไม่รู้เลยว่ามันตามใครนักหนา…มึงรู้มั้ยว่าใคร"
"อืม" บุคคลที่ถูกถามอีกครั้งตอบในลำคอก่อนจะพยักหน้าเบาๆ ไปด้วยหลังคิดบางอย่างในหัว
"คิดว่ารู้นะ"
"พูดแบบนี้แสดงว่าไปรู้มาเอง?" อลันถามต่อด้วยท่าทางที่ดูจริงจังแปลกๆ ทำให้บารอนรีบพูดดักไว้ก่อน
"รู้ไว้แค่นั่นคือแผนสำรองของเราก็พอ ถึงเวลาเมื่อไหร่ มันนั่นแหละจะบอกเอง"
"จำเป็นต้องลึกลับขนาดนี้เลยเหรอ คุณเป้าหมายลับอะไรเนี่ย"
และคำตอบของเขาก็ทำให้โรสนึกสงสัยขึ้นมาด้วย แน่ล่ะ กฎหลักฝูงของพวกเขาคือห้ามมีความลับต่อกันหากไม่ใช่เรื่องสำคัญจริงๆ ที่อาจมีผลกระทบในวงกว้าง
ดังนั้น หมายความว่าเรื่องนี้ต้องสำคัญมากแน่ แต่จะสำคัญในทางไหน..นั่นแหละปัญหาล่ะ
"จำเป็นสิ...เป็นถึงความลับของคนสำคัญก็ต้องลึกลับหน่อยเป็นธรรมดา"
เมืองเซทูล่า
มหาวิทยาลัยเซทูล่า
เด็กนักศึกษามากมายพากันกรูออกมาจากตึกเรียนหลังเสียงออดหมดเวลาสอบครั้งสุดท้ายดังขึ้น
ร่างหนาที่นั่งอยู่ในรถหรูละสายตาจากเอกสารในมือที่ถือติดมาด้วยทันทีที่ได้ยินเสียงออดนั้นเพื่อมองหาใครบางคนที่เป็นเป้าหมายในทุกวันของเขา และแม้ผู้คนจะเยอะมากมายขนาดไหน ใช้เวลาเพียงครู่เดียวเขาก็เห็นเธอในหมู่ผู้คนเหล่านั้นแล้ว ด้วยเส้นผมสีบลอนด์ทองที่ถูกแสงแดดอ่อนๆ ตกกระทบลงบนเส้นผมและผิวขาวผ่องอีกทั้งใบหน้าสวยที่ยากจะละสายตาเมื่อได้มองยิ่งทำให้เธอเป็นจุดสนใจได้ง่ายขึ้น
ทว่าใบหน้างดงามหมดจดจนเป็นที่หมายปองของใครต่อใคร กลับไม่ได้เป็นที่หมายปองของเขาผู้นี้ที่คอยติดตามเธอมาตลอดหลายเดือน แม้พักหลังมานี้ใบหน้าที่มักเคร่งขรึมเย็นชานั้นมักจะเผลอคลี่ยิ้มออกมาให้กับท่าทางโก๊ะๆ ของเธอโดยที่ตัวเจ้าของก็ไม่เคยสังเกตุตัวเองเลยก็ตาม
อย่างเช่นตอนนี้…
"เอลล่า!"
กรอเดีย เพื่อนร่วมสาขาของเจ้าของชื่อนั้นตะโกนเรียกเสียงดังทั้งที่เจ้าตัวกำลังวิ่งอยู่ทำให้คนบริเวณนั้นต้องหันไปมองไม่เว้นแม้แต่เจ้าของชื่อที่หันกลับไปทั้งที่ยังยกมือเล็กขึ้นมาปิดหน้าม้าของตัวเองเพื่อกันไม่ให้ปลิวไปตามแรงลมอยู่
"อย่าวิ่งสิกรอเดีย เดี๋ยวก็ล้มจนได้" คนที่ถูกว่าหอบหายใจอยู่เบื้องหน้าร่างเล็กอยู่ซักพักจนกระทั่งหายเหนื่อยถึงได้พูดออกมา
"ไม่วิ่งไม่ได้หรอก เกิดมาไม่ทันชวนเธอก็แย่พอดี"
"ชวน?"
เอลล่าทวนคำนั้นพลางลดมือลงวางข้างลำตัว กรอเดียจึงอาศัยจังหวะนั้นคว้ามือเล็กไปจับไว้พลางคลี่ยิ้มกว้าง
"ไปฉลองขึ้นปีสามกันเถอะ! นานๆ จะฉลองทั้งที ไปฉลองด้วยกันน้าาา"
กรอเดียทำหน้าอ้อนทว่าร่างบางยังไม่ทันได้ตอบอะไร เพื่อนของกรอเดียอีกคนที่เดินตามหลังมาก็พูดต่อขึ้นก่อน
"ได้ข่าวมาว่า.. แกเพิ่งจะฉลองไปอาทิตย์ที่แล้วไม่ใช่เหรอ ทำมาเป็น"
"อย่ามาขัดนะ เดียน่า! ไม่ช่วยกันก็เดินผ่านไปเลยก็ได้" น้ำเสียงของเจ้าหล่อนผิดกับที่พูดกับเอลล่าอย่างสิ้นเชิงทำให้เดียน่าเบะปากอย่างหมั่นไส้แต่คนที่เห็นกลับไม่ได้สนใจอะไรเพราะสิ่งที่เธอสนใจที่สุดในตอนนี้คือคำตอบของเพื่อนสาวในสาขาอีกคนต่างหาก
"ไปมั้ยเอลล"
คนที่ถูกชวนอีกรอบยังนิ่งไม่ตอบ ไม่ใช่เพราะเจ้าหล่อนกำลังคิดว่าจะไปดีมั้ย แต่เพราะไม่รู้ว่ารอบนี้จะปฏิเสธเพื่อนยังไงดีต่างหาก
"ถามจริง ตั้งแต่รู้จักกันมา แกเคยเห็นเอลล่าได้ไปไหนมาไหนบ้างฮะ"
เดียน่าที่เห็นท่าทางทำตัวไม่ถูกของร่างเล็กกว่าพูดขึ้นเพื่อเตือนสิ่งที่เพื่อนสาวคนสนิทน่าจะรู้ดีอยู่แล้วทำให้คนที่เซ้าซี้เริ่มนึกขึ้นได้
"ก็จริง ฉันว่าจะถามนานแล้ว…ทำไมเธอถึงไม่ได้ไปเที่ยวไหนบ้างเลยอ่ะ คนที่บ้านหวงเหรอ"
"ไม่ได้หวง พี่เขา…คงไม่อยากให้ฉันไปในที่ๆ ไม่รู้จักโดยไม่มีเขาน่ะ"
"งั้นก็ให้พี่เธอมาฉลองด้วยสิ ฉันไม่ว่าอะไรนะ” เอลล่านึกคิดไปครู่เพราะข้อเสนอของกรอเดียก็น่าสนใจดีเหมือนกัน ยังไง..เธอก็อยู่ในสายตาของพี่นี่นา
"แล้ว..ฉลองที่ไหนล่ะ"
"Aden pub นี่ฉันปิดผับฉลองเลยนา ไม่มาไม่ได้แล้วมั้ย"
"ได้ ยิ่งเป็นผับยิ่งมั่นใจ พี่ไม่ให้ฉันไปแหงๆ" เอลล่าตอบกลับทันควันทำให้คนที่ฟังทำหน้าหงอยกว่าเก่า
"โธ่ ลองขอก่อนสิ ฉันก็อยากให้เธอไปนะ ไม่เคยเห็นเธอได้เปิดโลกบ้างเลย ไม่งั้นเดี๋ยวฉันคุยกับพี่ให้มั้ย" เอลล่าเงียบพลางนึกหวนไปถึงใบหน้าเข้มๆ ของพี่คนสนิทและนั่นก็ทำให้เธอรีบส่ายหัว
"ไม่เป็นไร ฉันจะลองขอเอง" สิ้นเสียงบอกมือถือในกระเป๋าก็สั่นขึ้นมาเธอจึงล้วงหยิบมันออกมาแล้วรีบลาเพื่อนสาวทั้งสองหลังเห็นชื่อของคนที่โทรมาก่อนจะกดรับสายพลางเดินต่อ
“เลิกเรียนรึยังคะ พี่จอดรออยู่หน้ามหาลัยแล้วนะ” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยเอ่ยถามทำให้หญิงสาวที่เพียงได้ยินเสียงพี่ชายก็มีความสุขขึ้นมายิ้มออก
"เอลใกล้จะถึงหน้ามหาลัยแล้วค่ะ รอเอลแปปนึงนะคะ”
“ค่ะ ไม่ต้องรีบนะเอล พี่รอได้”
“ได้ค่ะ ไว้เจอกันนะคะ"
แม้จะบอกเช่นนั้นแต่ร่างเล็กกลับรีบสับขาเรียวเดินไวขึ้นกว่าเดิมเพราะเธอไม่อยากให้คนปลายสายต้องรอนานพลางลดมือถือในมือลงเพื่อเก็บใส่กระเป๋าสะพายข้างไปด้วย
ปึก!
ในขณะที่กำลังวุ่นกับการเก็บของใส่กระเป๋าทำให้เธอไม่ได้ดูทางและชนเข้ากับใครบางคนที่เดินสวนมาเข้าอย่างเต็มแรงจนของๆ คนที่เธอชนตกเต็มพื้นไปหมด
"ข..ขอโทษค่ะ!"
เอลล่าขมวดคิ้วเรียวเล็กน้อยหลังได้รับคำกล่าวขอโทษจากคนที่เธอเป็นคนชน แต่สับสนได้ไม่เท่าไหร่เธอก็เลื่อนสายตาไปมองคนที่ชนก่อนจะเห็นปลอกคอที่สวมอยู่ที่คอของฝ่ายตรงข้าม
ตามกฎหมายแล้ววูลฟ์ทุกตัวที่อยู่ในระดับกำลังศึกษาเล่าเรียนจะต้องมีปลอกคอสวมไว้โดยเฉพาะเพื่อเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกว่าเจ้าตัวแตกต่างจากมนุษย์ทั่วไปซึ่งในข้อนี้เอลล่าก็ไม่เข้าใจถึงเหตุผลนักว่าทำไม แต่เท่าที่รู้เธอไม่มองว่ามันเป็นข้อดีซักนิดเดียว
"ฉันสิคะต้องขอโทษ ของตกหมดเลย ขอโทษนะคะ"
เอลล่าพูดบ้างด้วยน้ำเสียงไม่เอาผิดพลางก้มลงเก็บของที่ตกอยู่บนพื้นแล้วยื่นคืนให้เจ้าของที่จู่ๆ ก็นิ่งไปเหมือนตกใจกับบางอย่างอยู่
"เจ็บตรงไหนรึป่าวคะ"
"อ..อ๋อ ป่าวค่ะ….ฉันแค่แปลกใจ…ที่คุณไม่ได้จะเอาผิดฉันเหมือนคนอื่นๆ"
เอลล่าจากตอนแรกที่ดูเป็นกันเอง เธอกลับนิ่งขึ้นมาทันทีก่อนที่วูลฟ์สาวตรงหน้าจะพูดต่อพลางส่งยิ้มมาให้อย่างจริงใจ
"จะว่าอะไรมั้ย...ถ้าฉันอยากจะรู้ชื่อของคุณ" คนที่ถูกถามเม้มปากแน่นเป็นเส้นตรงก่อนจะพูดออกมาเสียงแผ่วๆ อย่างไม่ต้องคิด
"จริงๆ ฉันก็อาจไม่ต่างจากคนพวกนั้นหรอกค่ะ" พูดจบ สายตาของเธอก็เหลือบไปสะดุดกับรถคันหนึ่งที่คุ้นตาพอดีนั่นทำให้เจ้าตัวแตกตื่นแล้วหันไปพูดต่อรีบๆ
"ขอตัวนะคะ"
พูดแค่นั้นเธอก็รีบวิ่งตรงดิ่งไปยังรถเก๋งสีดำที่จอดอยู่ไม่ไกล เจ้าตัวเปิดประตูเข้าไปนั่ง คาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยแล้วหันมาส่งยิ้มหวานให้คนที่นั่งอยู่ฝั่งคนขับ
"ขอโทษที่ให้รอนะคะ..พี่แอลเจ"
ชายหนุ่มเจ้าของเรือนร่างสูงราวกับนายแบบทว่าไม่ผอมแห้งจนเกินไปไม่ได้พูดอะไรตอบเหมือนทุกที เขาทำเพียงมองคนอายุน้อยกว่าด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนักนั่นทำให้เอลล่ารู้ทันทีว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ พี่ของเธอเห็นอย่างชัดเจน และมันคงไม่เป็นอะไรมากหรอก หากเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ไม่ได้อยู่ในหนึ่งข้อที่พี่จอมบงการของเธอห้ามเอาไว้
"พี่ว่าพี่บอกหนูหลายรอบแล้วนะคะ" เสียงทุ้มเอ่ยต่ำเชิงดุยิ่งทวีคูณความน่ากลัวให้ร่างเล็กแต่เจ้าหล่อนก็ทำใจดีสู้เสือแล้วถามต่อออกไป
“บ..บอกอะไรคะ"
“เอลล่า…” เรียกชื่อครั้งที่หนึ่ง..หมายความว่าไม่ใช่เวลามาเล่น เจ้าของชื่อที่ถูกดุรู้ดีอยู่แก่ใจจึงลอบกลืนน้ำลายแล้วตอบออกไป
"แต่เมื่อกี้นี้เอลเป็นคนชนเขาจนของตกเต็มพื้นนะคะ จะให้เอลเดินออกมาเฉยๆ …ก็ไม่ได้"
"เราตกลงกันแล้วนะคะ พี่เคยบอกหนูว่าห้ามเข้าใกล้วูลฟ์เด็ดขาด ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม หนูก็ตอบตกลงแล้วนี่คะ"
"แต่ว่าเรื่องแบบนี้มัน-"
"เอลล่า" เรียกชื่อครั้งที่สอง…หมายความว่าอย่าดื้อ และที่สำคัญที่สุดคืออย่าเถียง การถูกเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงเข้มๆ ในครั้งนี้จึงทำให้เอลล่าต้องปิดปากเงียบทันทีอย่างไม่มีทางเลือก
"เราตกลงกันแล้ว" พี่เธอน่ะ..คราวจะดีก็ดีราวกับเทพบุตร แต่คราวจะดุก็ดุซะยิ่งกว่าหมา
"อย่าให้พี่ต้องดุหนูนักเลย” เพราะอย่างนั้นเธอจึงไม่ขอเสี่ยงทะเลาะด้วยจะดีกว่า
"หลังจากนี้อย่ายุ่งกับพวกมันเป็นครั้งที่สอง ไม่งั้นข้อตกลงที่เราเคยคุยกันไว้ พี่จะยกเลิกให้หมด แล้วหนู…ก็ไม่ต้องออกมาเรียนที่นี่อีก”
ริมฝีปากอวบอิ่มยู่เล็กน้อยหลังได้ยินก่อนจะยอมพยักหน้าเข้าใจไปอย่างไร้ซึ่งทางเลือก ในเมื่อความจริงแล้วเธอไม่ได้รับสิทธิ์ให้ออกจากบ้านด้วยซ้ำไป ที่เธอออกมาเรียนได้ทุกวันนี้ไดก็เพราะข้อตกลงต่างๆ ที่เธอเสนอและให้สัญญากับคนข้างๆ ไว้
เอลล่าถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะพิงหัวเล็กลงกับเบาะแล้วมองออกไปข้างนอกกระจกรถทำให้เธอเห็นกลุ่มเด็กนักศึกษาที่กำลังยืนคุยกันอย่างสนุกสนานอยู่ที่ป้ายรถเมล์กันท่าทางราวกับจะไปสถานที่เดียวกันเพื่อฉลองสอบเสร็จ
และเห็นทีครั้งนี้ก็จะเป็นอีกครั้งที่เธอทำได้แค่มองคนเหล่านั้นมีอิสระกันอย่างที่ตนไม่มี
เอลล่าไม่ได้พูดอะไรอีกเลยจนถึงบ้าน พอกินข้าวและช่วยล้างจานเสร็จเจ้าหล่อนก็ปลีกตัวเข้าไปในห้องนอนของตัวเองแต่ไม่นานนักแอลเจก็ตามขึ้นมา
ก็อกๆ
กำปั้นหนาเคาะประตูห้องนอนของคนอายุน้อยกว่าก่อนจะพูดบอกอยู่แค่หน้าประตูซึ่งผิดจากทุกครั้งที่มักจะเดินเข้าไป
"พี่ซื้อเค้กช็อกโกแล็ตมาให้อยู่ในตู้เย็นนะคะ คนบอกว่าจ้าวนี้อร่อยมาก อย่าลืมออกมากินด้วยล่ะ"
เอลล่าที่นอนกอดหมอนข้างอยู่ถอนหายใจออกมา เธอไม่ได้ตอบอะไรแล้วพลิกตัวนอนตะแครงข้างเพื่อมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง
เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร ทำไมยังไม่ชินอีก..
เธอคิดพลางหลับตาลงแต่ยังไม่ทันเข้าสู่ห้วงนิทรา มือถือของเธอก็ดังขึ้นมาก่อน มือบางจึงยกหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมาดูเพื่อกดรับสาย
"ว่าไงเอลล่า มาได้มั้ย"
เสียงของกรอเดียดังมาจากปลายสายทันทีที่เธอรับ คำถามนั้นทำให้เอลล่านิ่งคิดไปครู่ใหญ่ ถึงจะยังไม่ได้ลองขอแต่ดูจากท่าทางแล้วเธอคาดว่าคำตอบของพี่ก็คือ 'ไม่' นั่นแหละ
"คงไม่ได้หรอก"
"ทำไมตอบเหมือนเดาเองเลยล่ะ" คนปลายสายดันดูออกในทันที เอลล่าจึงอธิบายเพิ่มอย่างช่วยไม่ได้
"เพราะฉันไม่กล้าขอน่ะสิ เพิ่งโดนดุเรื่องไม่เป็นเรื่องมาเลยคิดว่าขนาดเรื่องแค่นั้นยังโดนดุ เรื่องไปฉลองกับเพื่อนคงยิ่งแล้วใหญ่"
"โห่ อะไรเนี่ย เธอโตแล้วนะเอลล่า ควรมีอิสระเป็นของตัวเองได้แล้ว"
ใช่ เธอก็คิดแบบนั้น เธอควรจะได้รับอิสระในเมื่อเธอก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว แต่จะทำยังไงได้..
"บางทีพี่อาจจะเป็นห่วงฉันมาก..ถึงไม่ยอมปล่อยให้ฉันได้ไปไหนเองบ้างเลย" เอลล่าพูดเสียงเหนื่อยๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกครั้ง
นี่เธอถอนหายใจกี่ครั้งแล้วนะ?
ปลายสายเงียบหายไปซักพักจนร่างบางแอบคิดว่านี่คือการจบบทสนทนาแล้วทว่าจู่ๆ กรอเดียก็กล่าวโพล่งขึ้นมาน้ำเสียงตื่นเต้นเหมือนคิดอะไรดีๆ ขึ้นมาได้
"เดี๋ยวฉันช่วยเธอเอง!” เอลล่าถึงกับขมวดคิ้วหลังได้ยินคำพูดที่ดูจริงจังนั้นของเพื่อนสาวในสาขาที่ลึกๆ แล้วทำให้เธอรู้สึกว่า...
"ทำตามที่ฉันบอกแล้วกัน” จะไม่ใช่เรื่องดีเสียเท่าไหร่


## บทที่ 2 แม่พันธุ์ (1/3)

"ฉันกำลังออกไปแล้ว"
เสียงเล็กพูดกับคนปลายสายจบร่างบางในชุดเดรสปะไหล่กระโปรงบางสั้นเหนือเข่าสีชมพูก็กดวางสายก่อนจะหยิบโพสอิทที่เขียนบางอย่างไว้แล้วเดินไปติดมันที่หน้าประตูห้องนอนของตน
เธอหันหน้ากลับเข้ามาในห้องของตัวเองอีกครั้งพลางกดล็อคประตูห้องก่อนที่ขาเรียวทั้งสองข้างจะเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าต่าง ถึงบ้านที่เธออาศัยอยู่จะเป็นสองชั้นแต่โชคดีที่ห้องนอนของเธออยู่ชั้นหนึ่งแถมกรอบหน้าต่างก็ใหญ่พอที่เธอจะสามารถปีนออกไปได้ง่ายๆ ด้วย
เธอเปิดประตูรั้วบ้าน พยายามทำเสียงให้เบาที่สุดแล้วย่องเดินออกไปเพื่อเดินไปยังรถคันนึงที่จอดรออยู่ไม่ไกล
"เก่งมากยัยเพื่อนสาว" กรอเดียที่นั่งฝั่งคนขับทักด้วยคำชมทันทีที่เอลล่าเปิดประตูเข้ามานั่งลงบนเบาะข้างๆ เธอ
"เขาไม่เห็นหรอกน่า อาบน้ำอยู่ไม่ใช่รึไง" เธอพูดต่อขำๆ เมื่อเห็นเอลล่ายังหันกลับไปมองบ้านหลังที่ตัวเองเพิ่งเดินออกมาอยู่อย่างระแวงๆ
"เรารีบไปกันเถอะ" กรอเดียยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างนึกภูมิใจที่ในที่สุดก็สามารถพาเด็กหนีออกจากบ้านได้สำเร็จก่อนเจ้าหล่อนจะเริ่มขับรถออกไป
Aden Pub
กรอเดียเดินนำหน้าเอลล่าเข้ามาในผับอย่างคุ้นเคยจนกระทั่งถึงโต๊ะๆ หนึ่งที่มีกลุ่มเพื่อนๆ ในสาขานั่งอยู่ กรอเดียจึงพาเธอเดินเข้าไปนั่งซึ่งทุกคนก็ดูจะแปลกใจกับการมาของเอลล่าไม่น้อย
แน่ล่ะ เพราะอย่างว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมาจนจวนจะขึ้นปีสามแล้วร่างบางก็ยังไม่เคยได้ออกมาเที่ยวข้างนอกบ้างเลย ที่เดียวที่ทุกคนจะสามารถเจอเธอได้ก็มีแค่ที่มหาลัยเท่านั้นแหละ
ทุกคนพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน จนเวลาใกล้จะเที่ยงคืนเข้าทุกทีซึ่งมันเป็นเวลาที่เอลล่าตั้งใจจะกลับบ้าน และเธอก็คุยกับกรอเดียไว้ตั้งแต่บนรถแล้วว่าจะกลับในเวลาประมาณนี้ พอรู้ตัวเจ้าตัวก็วางแก้วน้ำส้มที่อยู่ในมือลงบนโต๊ะแล้วหันไปสะกิดกรอเดียที่กำลังฟังเพื่อนๆ คุยกันอยู่ทำให้คนโดนสะกิดต้องหันมามอง
"กรอเดีย มันจะเที่ยงคืนแล้ว"
"แปปหนึ่งได้มั้ยเอล ขอคุยกับเพื่อนก่อน"
"แต่เธอสัญญากับฉันแล้วนะ" เจ้าของเสียงอ่อนพูดว่าพลางทำปากยู่ขึ้นเล็กน้อยตามประสาก่อนเดียน่าที่นั่งอยู่ข้างๆ กรอเดียจะหันมาสนใจบ้างเพราะได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่แว่วๆ
"มีอะไรกัน"
"เอลล่าจะกลับแล้ว" คนที่ได้คำตอบถึงกับขมวดคิ้วแล้วพูดต่อทันควัน
"ทำไมรีบกลับล่ะ เพื่อนยังมาไม่ครบเลยนะเอล"
"ใช่มั้ย ยังไม่เล่นอะไรสนุกๆ กันเลย"
"อะไรสนุกๆ?" เอลล่าถามออกมาอย่างสงสัยทำให้กรอเดียยักคิ้วข้างหนึ่งขึ้น
"อยากรู้ก็รอดูสิ เธอมาทั้งทีก็มาให้คุ้มหน่อย" ร่างเล็กนั่งเงียบคิดไปครู่หนึ่ง ถึงจะไม่รู้ว่าคืออะไรแต่เวลาแบบนี้ เธอรู้สึกว่าตัวเองควรจะกลับได้แล้วจริงๆ ไม่ควรออกนอกลู่นอกทางไปมากกว่านี้แล้ว
"แต่ว่า..ฉันอยากกลับแล้ว แวะไปส่งฉันแปปเดียวไม่ได้เหรอ" พอเห็นท่าทางที่จะไม่ทำตามสัญญาของกรอเดีย ร่างบางจึงทำตาอ้อนเข้าสู้ทำให้เจ้าตัวที่ถูกอ้อนส่ายหัวพลางพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ
"เอางี้ เธอกินน้ำส้มหมดค่อยกลับ" ฟังจบเอลล่าก็เลื่อนสายตาไปมองแก้วน้ำของตัวที่ดูยังไงก็เหมือนยังไม่ได้กินซักอึก
แหงล่ะ ก็เพื่อนเธอไม่ได้สั่งน้ำส้มธรรมดามาแต่มันเป็นน้ำส้มที่มีแอลกอฮอล์ผสมอยู่ ถึงจะมีความหวานปนอยู่บ้างแต่ก็หักล้างความขมไม่ได้เลยและนั่นคือสาเหตุที่เอลล่าไม่ค่อยอยากดื่มเท่าไหร่
"ไม่ได้สิ ยังไงเราก็ตกลงกันแล้วนะ"
"แค่น้ำส้มแก้วเดียวเองเอล แปปเดียวก็หมด" พอได้ยินกรอเดียพูดออกมาอย่างหนักแน่นและจริงจังอีกครั้ง ร่างบางจึงถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างจำยอม
"งั้นก็ได้" พูดจบ นิ้วเรียวก็ยกขึ้นมาปิดจมูกของตนส่วนมืออีกข้างนึงก็คว้าแก้วขึ้นมายกดื่มรวดเดียวจนน้ำส้มหมดแก้วท่ามกลางสายตาของกรอเดีย
มือเล็กวางแก้วลงบนโต๊ะแล้วคว้าต้นแขนของกรอเดียไปจับไว้ด้วยสีหน้าที่ดูมึนๆ เล็กน้อยแต่ยังพอมีสติอยู่
"ทีนี้กลับบ้านกัน"
ทุกคนบนโต๊ะที่เห็นสถานการณ์เมื่อครู่เช่นกันก็ได้แต่มองอึ้งๆ ก่อนจะพากันขำออกมา กรอเดียจังได้ได้แต่ส่ายหัวอีกครั้งพลางพูดออกมาน้ำเสียงหน่ายๆ
"กลับก็กลับ" แค่นั้น เอลล่าก็ลาเพื่อนๆ ในสาขาแล้วเดินออกมานอกผับพร้อมกับคนที่จะพากลับก่อนจู่ๆ เจ้าตัวจะสะดุ้งเฮือกเมื่อนึกอะไรขึ้นได้
"เห้ย เอล! ฉันลืมมือถือไว้ข้างในว่ะ รอแปปนะ เดี๋ยวมา"
ร่างของกรอเดียวิ่งหายกลับเข้าไปในผับอีกครั้งโดยไม่รอให้เอลล่าได้ตอบอะไร เจ้าตัวจึงทำได้แค่ยืนรออยู่ตรงนั้น แต่ขณะที่เธอกำลังยืนรอและมองอะไรไปทั่วนั้น นัยน์ตาสีฟ้าคริสตัลก็สังเกตุเห็นร่างหนาของใครบางคนกำลังฉุดกระชากลากถูร่างที่เล็กกว่าอยู่
“ทำเป็นเล่นตัวไปได้น่า แมรี่”
"ป..ปล่อย!"
คิ้วเรียวถึงกับขมวดเมื่อเห็นเจ้าของเสียงซึ่งเป็นวูลฟ์สาวตัวเดียวกับที่ถูกเธอชนเมื่อตอนเลิกเรียนก่อนที่เอลล่าจะชะงักไปเมื่อเลื่อนสายตาไปมองคู่กรณีของวูลฟ์ตัวนั้น
..บุคคลในสาขาที่เธอไม่อยากยุ่งด้วยที่สุดเพราะเขาชอบทำตัวรุ่มร่ามและแอบลวนลามเธออยู่บ่อยๆ
หน้าเล็กส่ายไปมาเพื่อสลัดความกลัวที่กำลังเข้าครอบงำเพราะท่าทางวูลฟ์ตัวนั้นก็ไม่ได้ตกลงปลงใจที่จะไปด้วย เธอจึงพยายามที่จะไม่กลัวเพื่อที่จะเข้าไปช่วยวูลฟ์สาวออกมาได้
"วอดก้า!" เสียงหวานตะโกนเรียกชื่อเจ้าของร่างสูงเสียงดังจนชายเจ้าของชื่อหยุดการกระทำแล้วหันมามองเธอด้วยสีหน้าประหลาดใจ
"ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้"
"จะทำอะไร" เธอไม่สนใจคำถามของเขาพลางถามคำถามของตัวเองน้ำเสียงเรียบ ร่างหนาจึงขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะตอบ
"พวกนั้นไม่ได้บอกเหรอ"
"ฉันบอกให้ปล่อย ไม่งั้นฉันจะบอกผู้จัดการให้จัดการกับนายซะ"
คราวนี้เป็นเสียงของวูลฟ์สาวที่พูดขึ้นบ้างเสียงแข็งด้วยสายตาฟาดฟัน ทว่าวอดก้ากลับไม่สนใจสิ่งที่เธอพูดพลางใช้สายตาไล่มองเรือนร่างของเธออย่างถือวิสาสะ พอเห็นอย่างนั้นวูลฟ์ในอ้อมแขนแกร่งก็ยิ่งดิ้นหนีหนักขึ้น
"วอดก้า ถ้าผู้หญิงไม่ชอบก็อย่าไปยุ่งดีกว่ามั้ย"
คนที่ถูกว่าถึงกับขมวดคิ้วเป็นปมเมื่อเห็นว่าหญิงที่ไม่ยอมคุยกับเขาเป็นคนพูด ก่อนสุดท้ายเขาจะแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ พลางยอมปล่อยตัวร่างบางในอ้อมแขนออกง่ายๆ
"ถ้าฉันเลิกยุ่งกับมัน..ฉันยุ่งเธอแทนดีมั้ย?"
หมับ!
เมื่อเปลี่ยนเป้าหมาย มือหนาก็เอื้อมไปคว้าแขนบางไว้แน่นแทนแล้วกระชากเข้าหาตัวจนร่างบางต้องเซเข้าไปหา
วูลฟ์สาวตัวเล็กที่เพิ่งถูกปล่อยให้เป็นอิสระเดินเข้ามาเพื่อช่วยดึงตัวเอลล่าออกให้หลุดจากพันธการแต่ก็ถูกคนตัวสูงผลักออกไปอย่างแรงจนล้มลงกับพื้น คนตัวเล็กที่มองการกระทำทุกอย่างของเพื่อนในสาขาหันขวับไปมองตัวต้นเหตุอย่างตกใจเพราะคิดไม่ถึงว่าเขาจะเกินเยียวยาขนาดนีัก่อนจะตะโกนออกมาเสียงดังพลางดิ้นหนีออกจากอ้อมแขนเขา
"นายทำอย่างนี้ได้ยังไง ยังมีความเป็นผู้ชายอยู่รึป่าว!"
"ไปกับฉันสิ..จะได้รู้"
"ไอ้.." เอลล่าทำท่าเหมือนจะว่าอะไรบางอย่างต่อแต่แล้วท่าทางของเธอก็เปลี่ยนไปเมื่อจู่ๆ ความรู้สึกมึนๆ ก็แล่นเข้ามาในหัวของเจ้าหล่อน เธอเริ่มทรงตัวไม่ได้ทำให้ร่างเริ่มโอนเอนและหยุดที่จะต่อต้านคนตรงหน้า
แต่ทันใดนั้นเอง..
ฟึ่บ!
ร่างของเธอก็ถูกดึงออกมาอย่างแรงก่อนจนหลุดออกจากการถูกเกาะกุมของวอดก้าแล้วเซถลาเข้าไปหาร่างหนาของผู้มาใหม่ซึ่งเป็นคนคุ้นหน้าคุ้นตาของวูลฟ์สาวที่ถูกผลักเมื่อครู่
“คุณวิกเตอร์”
คนที่ถูกช่วยไว้เลื่อนสายตาขึ้นมองเจ้าของอกแกร่งที่สูงกว่าก่อนจะพบเข้ากับสันกรามเป็นสันและใบหน้าหล่อคมคายดูสง่ายิ่งกว่ารูปปั้นก่อนที่เจ้าของจะเลื่อนนัยน์ตาสีฟ้าทะเลอมเขียวมรกตลงมาสบทำให้เธอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ
"ไอวูลฟ์ห่านี่ ยุ่งอะไรด้วยวะ"
วอดก้าพูดเสียงกร้าวขึ้นพลางเอื้อมมือจะคว้าร่างบางในอ้อมแขนเมื่อครู่คืนแต่ก็ถูกมือหนาปัดออกไปอย่างแรงก่อน
"อย่าเอามือมาจับสุ่มสี่สุ่มห้า"
ทั้งๆ ที่เอ่ยบอกด้วยท่าทางนิ่งๆ ทว่าน้ำเสียงของเขากลับดูทรงพลังอย่างน่าเหลือเชื่อราวกับเป็นบุคคลมีอำนาจ แต่ถึงกระนั้นวอดก้าก็ทำเป็นเมินแล้วพูดดูถูกอีกฝ่ายที่เป็นวูลฟ์ต่อ
"ทำไม? ขี้ข้าอย่างมึงจะทำอะไรได้"
พอได้ยินเช่นนั้น วูลฟ์ร่างสูงหุ่นกำยำก็ก้าวขาเดินเข้าไปใกล้ทำให้วอดก้าโพล่งออกมาอย่างตกใจเพราะวูลฟ์ตรงหน้าตัวใหญ่และแข็งแรงกว่าเขามาก มากขนาดที่ว่าถ้าถูกตวัดแขนใส่คงทำให้เขาสลบได้เลย
"ถ้ามึงทำอะไรกู มึงโดนเจ้าของผับจัดการแน่.." วิกเตอร์ยักคิ้วข้างนึงขึ้นอย่างกวนๆ หลังจากที่ฟังจบก่อนจะพูดต่อ
"แล้วมึงคิดว่ากูเป็นใครกันล่ะ?"
นัยน์ตาสีฟ้าอมเขียวมรกตจ้องมองคนตรงหน้าอย่างแข็งกร้าวก่อนที่วอดก้าจะนึกขึ้นมาได้ว่าเจ้าของผับแห่งนี้ที่เขายืนอยู่ชื่อว่าอะไรและนั่นก็ทำให้เขาเริ่มหน้าถอดสี
"ทักทายหน่อยมั้ย คุณลูกค้า"
วอดก้าค่อยๆ ก้าวถอยหลัง เมื่อเห็นว่าวูลฟ์หนุ่มตัวใหญ่กว่าทำท่าจะก้าวเข้ามาใกล้อีกครั้งด้วยใบหน้าที่จ้องจะเอาเรื่อง ราวกับว่าถ้าได้ก้าวเข้ามาอีกแค่ก้าวเดียวก็จะพุ่งกระโจนร่างหนาๆ นั่นใส่ทำให้คนที่ถูกจ้องจะเอาชีวิตตัดสินใจวิ่งออกไปจากตรงนั้นทันทีโดยไม่ต้องคิด
"คุณวิกเตอร์คะ"
วูลฟ์สาวที่บัดนี้ได้ลุกขึ้นยืนจากพื้นแล้วพูดขึ้นมาพลางเลื่อนสายตาไปมองเอลล่าทำให้วูลฟ์ตัวหนาต้องก้มลงมามองคนในอ้อมแขนก่อนจะพบกับใบหน้าสวยที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงฉาน ดวงตากลมโตในตอนแรกหลี่ลงรวมทั้งท่าทางที่โอนเอนของเธอทำให้ดูเหมือนคนเมาไม่มีผิด
“ช่วยก็ช่วยไม่ได้ ยังจะเสนอหน้า”
เสียงทุ้มเอ่ยว่าด้วยน้ำเสียงที่ติดหงุดหงิด แน่ล่ะ เป็นเพราะยัยคนไม่รู้เรื่องคนนี้ถึงทำให้เขาต้องเผยตัวตนต่อหน้าเจ้าหล่อนทั้งที่ไร้ความจำเป็นแบบนี้
นึกคิดไปก็พาลแต่จะหงุดหงิดตัวเองเข้าไปใหญ่ เจ้าตัวจึงได้แต่หวังว่าการที่เธอเห็นใบหน้าของเขาจะไม่ส่งผลร้ายใดๆ ถัดมา
“เอ่อ..คุณวิกเตอร์"
เสียงหวานของวูลฟ์สาวเอ่ยเรียกอีกครั้งทำให้เขาหลุดออกจากความคิดแล้วเลื่อนสายตาไปมองเจ้าหล่อนที่ตอนนี้ได้มาประกบข้างและประคองร่างเล็กของหญิงสาวไว้แล้วทั้งยังทำท่าให้เขาปล่อยมือออกไปอีก
แม้เธอจะทำงานให้กับวิกเตอร์ได้ไม่นานทั้งยังไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขาโดยตรงมากนักแต่เธอก็พอจะรู้จากที่คอยสังเกตุมาตลอดว่าวูลฟ์หนุ่มร่างกำยำผู้นี้ แม้จะตัวใหญ่ดูน่าเกรงขามแต่หารู้ไม่ว่ามือหนาๆ นั้นกลับไม่กล้าสัมผัสเนื้อตัวของผู้หญิงคนไหน ขนาดที่ว่าแค่จับมือดีลงานกับเธอเขายังเลี่ยงเลยด้วยซ้ำ รวมถึงวูลฟ์สาวตัวอื่นๆ ที่พยายามชิดใกล้เขาก็มักจะถูกผลักไสออกมาราวกับรังเกียจไม่ต่างกัน
“ขอบคุณที่ช่วยนะคะ" ใบหน้าหล่อพยักหน้ารับเบาๆ หลังได้รับคำขอบคุณนั้นโดยที่นัยน์ตายังคงมองไปที่ร่างเล็กอย่างพินิจพิจารณาบางอย่างในหัว
“งั้น..ขอตัวก่อนนะคะ"
เจ้าหล่อนที่เห็นผู้เป็นนายเหนือหัวไม่ได้กล่าวอะไรอีกพูดขึ้นต่อเพราะน้ำหนักที่ถูกทิ้งลงมาเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ เธอจึงคิดจะพาตัวมนุษย์สาวข้างๆ ไปพักผ่อนที่บ้านตัวเองก่อนซักหน่อย รอให้เจ้าตัวตื่นขึ้นมาแล้วค่อยพาไปส่งที่บ้าน
“ไปขึ้นรถฉัน"
แต่แล้วคำที่ไม่คิดว่าจะได้ยินก็พูดขัดขึ้นก่อนทำให้แมรี่ขมวดคิ้วทันใด พอเห็นสายตาของคนพูดมองไปยังร่างที่เธอประคองอยู่เจ้าตัวจึงเข้าใจในความหมาย แต่ถึงอย่างนั้น..
“คุณวิกเตอร์..รู้บ้านเธอเหรอคะ”
นัยน์ตาสีฟ้าอมเขียวมรกตยอมเลื่อนไปมองคนถามก่อนจะพยักหน้าเบาๆ ส่งให้เป็นคำตอบ แมรี่จึงหันมองคนข้างตัวบ้างเป็นจังหวะเดียวกับที่ผู้เป็นนายหันหลังให้แล้วเดินออกไป เธอจึงรีบเดินตามไปพร้อมประคองร่างเล็กข้างๆ ไปด้วย แม้เจ้าหล่อนจะขึ้นชื่อว่าเป็นวูลฟ์แต่ด้วยยุคหลังมานี้วูลฟ์มีพลังที่ลดน้อยลงรวมถึงขนาดตัวของเจ้าหล่อนที่เล็กกว่าวูลฟ์ทั่วไปด้วยทำให้เธอต้องแบกร่างของมนุษย์สาวไปอย่างยากลำบาก
แต่แล้วในขณะนั้นเอง จู่ๆ ร่างของคนที่ถูกประคองกลับยื้อไม่ยอมเดินตามทั้งยังพยายามผละออกจากวูลฟ์สาวที่กำลังช่วยเหลืออีกต่างหาก
“อะ! เดี๋ยว!”
แมรี่พยายามใช้มือคว้าเนื้อตัวของเธอเอาไว้ให้อยู่ข้างๆ แต่เจ้าหล่อนก็สะบัดหนีแล้วผลักตัวอีกฝ่ายออกไปเพื่อเดินไปทางอื่นซึ่งแน่นอนว่าในเมื่อได้ชื่อว่าเป็นคนช่วยชีวิตของวูลฟ์สาวแล้ว เจ้าหล่อนไม่มีทางปล่อยผู้มีบุญคุณที่กำลังไม่ได้สติตอนนี้ไปไหนแน่
“ปล่อยยย! หิวน้ำ~”
เสียงหวานที่ดูเนือยๆ ขึ้นผิดกับปกติถูกกล่าวออกมาหลังถูกมือของแมรี่จับหมับเข้าที่ต้นแขนเล็ก วูลฟ์หนุ่มที่เดินนำอยู่ไม่ไกลนักจึงยอมหยุดเดินแล้วชำเลืองหันมามอง จากที่คิดไว้แล้วว่าจะไม่สนใจแม้จะได้ยินเสียงร้องของแมรี่เพราะคิดว่าเจ้าหล่อนคงจัดการได้ แต่ดูจากท่าทางที่ยื้อแย่งตัวเองของอีกฝ่ายขนาดนั้นแล้ว ดูเหมือนเขาจะคิดผิด
“อย่าดิ้นสิคะ ตัวแดงหมดแล้ว”
“ก็อย่าจับสิ! ปล่อยย”
พอเห็นคนตัวเล็กดึงตัวเองออกจากมือของแมรี่อีกครั้งก็ทำให้วิกเตอร์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พลางพลิกข้อมือข้างขวาเพื่อดูเวลาจากนาฬิกาเรือนหรูสีทองของตัวเองก่อนสุดท้ายจะตัดสินใจเดินเข้าไปคว้าต้นแขนของหญิงสาวที่กำลังจะเดินหนีไปอีกทางแล้ว
“เลิกดิ้นซักที ฉันเสียเวลากับเธอมานานเกินไปแล้ว”
ฟึ่บ!
สิ้นเสียงเอ่ยบอก เขาก็แทรกมือไปอุ้มลำตัวของเธอขึ้นมาทันทีโดยไม่บอกกล่าวทำให้เธอได้สติขึ้นมาแล้วใช้มือเล็กดันบ่าแกร่งออกไปแม้ตอนนี้เท้าจะลอยลิ่วไม่แตะพื้นแล้วก็ตาม
"ปล่อยยย" เธอว่าพลางพยายามดิ้นเพื่อให้เขาปล่อย แต่กลับกันมือหนากลับจับร่างของเธอแน่นขึ้นกว่าเดิมก่อนจะพูดขึ้นมาเสียงดุ
"อย่าดิ้น อยากเจ็บตัวรึไง"
"หิวน้ำ”
"งั้นก็เลิกดิ้นได้แล้ว เพราะถ้าดิ้นมาก ฉันจะให้เธอกินอย่างอื่นแทนน้ำแน่”
ดวงตากลมโตที่เคลิ้มๆ เริ่มหรี่ลงเรื่อยๆ จนกระทั่งปิดลงสนิททว่าใบหน้าสวยที่ขึ้นสีแดงฉานยังคงพยักหน้าหงึกหงักให้เป็นคำตอบทำให้คนตัวใหญ่ที่มองเห็นใบหน้าของเจ้าหล่อนคลี่ยิ้มออกมาบางๆ เพราะคิดว่าจัดการกับยัยตัวปัญหาได้แล้วหลังเจ้าหล่อนยื้อแย่งตัวเองอยู่นาน
“…กำลังหิวพอดีเลย”
“…” กลับกลายเป็นว่าไม่ใกล้เคียงเลยซักนิด
ถึงเจ้าหล่อนจะพูดทิ้งท้ายไว้แบบนั้นด้วยน้ำเสียงที่ค่อยลงกว่าเก่า แต่ทันทีที่สิ้นเสียงหวาน เจ้าของเสียงนั้นก็ทิ้งน้ำหนักตัวลงทั้งหมดแล้วหายเข้าไปสู่ห้วงนิทราไปในอ้อมแขนของชายแปลกหน้าที่เข้ามาช่วยเธอไว้ซึ่งตอนนี้ได้ถอนหายใจออกมาอีกรอบแล้ว แต่ก่อนเขาจะได้ก้าวเท้าออกไปก็ยังไม่วายหันไปหาแมรี่หลังรู้สึกว่ากำลังถูกมองอยู่
“ฉันจัดการต่อเอง” ไม่รอให้แมรี่ได้ตอบอะไรเขาก็ก้าวเดินลิ่วออกมาจากตรงนั้นทันทีหลังพูดจบ ทิ้งให้วูลฟ์สาวที่ถูกสั่งเสียงแข็งมองตามหลังอย่างไม่อยากเชื่อนัก
จากตอนแรกที่คิดว่าเขาเป็นโรคอะไรบางอย่างที่เกี่ยวกับการเลี่ยงการสัมผัสผู้อื่น ดูเหมือนเธอจะต้องคิดใหม่แล้วล่ะ


## บทที่ 2 แม่พันธุ์ (2/3)

ตึก ตึก ตึก..
นิ้วเรียวยาวได้แต่เคาะพวงมาลับขับรถเป็นจังหวะในขณะที่รถของเขากำลังติดไฟแดงอยู่ ในหัวก็คิดวางแผนอะไรไปเรื่อยเปื่อยตามประสาบุคคลที่ได้ชื่อว่าเป็นจ่าฝูง ดังนั้น ทุกเวลามีค่าและความหมายสำหรับเขาเสมอ
"ที่นี่…"
แต่แล้วเสียงหวานก็ดังแทรกขึ้นทำให้เขาหันใบหน้าหล่อเหลาชำเลืองมองคนข้างๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่เธอเองก็หันไปมองเขาเช่นกัน จากนัยน์ตาสีฟ้าคริสตัลที่ดูเคลิ้มๆ กึ่งหลับกึ่งตื่นกลายเป็นเบิกตากว้างทันทีที่สบตากับเจ้าของนัยน์ตาที่มีเสน่ห์เหลือล้น
"คุณเทพบุตรร" คิ้วเรียวถึงกับขมวดเข้าหากันพลางมองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ
"แงงงงง ทำไมต้องมองเอลล่าแบบนั้นด้วย ใจเอลล่ามันสั่นน้า" เธอพูดต่อพลางยกมือบางขึ้นมาแนบอกข้างขวาของตัวเองแล้วทำหน้าตกใจหันขวับไปมองเขาเหลอหลา
"เอาคืนมาเลย"
"คืน?"
"หัวใจของเอลล่ามันไม่เต้นแล้ว…เพราะมันไปอยู่ที่คุณแน่ๆ" ร่างบางว่าน้ำเสียงจริงจังก่อนจะยื่นมือเล็กออกมาแบอยู่เบื้องหน้าเขา
"เอาหัวใจเอลล่าคืนมาเลย"
วูลฟ์หนุ่มตัวใหญ่หลุดหัวเราะออกมาอย่างไม่เก็บลุคใดๆ เมื่อได้ยินมุขหยอดด้วยท่าทางที่น่าเอ็นดูของหญิงตรงหน้า
"หัวใจที่ไหนอยู่ฝั่งขวากัน"
เขาพูดขำๆ แล้วหันกลับไปสนใจทางข้างหน้าต่อเมื่อเห็นว่าสัญญาณไฟแดงเปลี่ยนเป็นเขียวแล้ว แต่ก็ยังไม่วายแอบชำเลืองมองหญิงสาวข้างๆ ตลอดซึ่งตอนนี้เจ้าหล่อนกำลังทำหน้าเหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้อยู่
"..จริงด้วย" พอรู้ตัวดังนั้น เอลล่าจึงถามเขาต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนๆ
"ขอใหม่ได้มั้ย.." วิกเตอร์แค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอก่อนจะส่ายหัวให้เป็นคำตอบ
"แค่ลืมที่เอลล่าพูดไปก่อนหน้านี้เอง"
"เลิกงอแงแล้วนอนไป”
"ไม่เอาอ่ะ เอลล่ายังอยากมองหน้าคุณเทพบุตรอยู่เลย ถ้านอนเอลล่าก็อดมองพอดีสิ" พอได้ยินแบบนั้น วิกเตอร์ก็หันขวับไปมองก่อนจะรีบหันนี้เมื่อเห็นสายตาออดอ้อนจากคนข้างๆ
"นี่เป็นคนแบบนี้เหรอ"
"คนแบบไหนน" เสียงหวานเอ่ยถามยานๆ พลางยกมือทั้งสองขึ้นมาแนบแก้มของตัวเอง
"น่ารักใช่มั้ยยย” ร่างหนาทำนิ่งไม่ตอบซึ่งแท้จริงแล้วเขา 'พยายาม' สนใจกับการขับรถอยู่เพื่อไม่ให้สนใจคนข้างๆ ที่ดึงดูดให้เข้าหาเก่งเหลือเกิน
"ไม่"
"เอลล่าไม่น่ารักเหรอคะ" วิกเตอร์กลั้นริมฝีปากไม่ให้ยกยิ้มตามเสียงอ้อนนั้นแล้วส่ายหัวไปมาอย่างตั้งสติ
"เธอทำฉันไม่มีสมาธิขับรถ ถ้าอยากน่ารักนักก็นอนซะสิ"
"...ก็ได้"
ครั้งนี้เธอยอมอย่างง่ายดาย หลังเงียบกันไปครู่หนึ่งร่างหนาจึงค่อยๆ เลื่อนสายตาไปมองอีกครั้งก่อนจะสบตาเข้ากับคนตัวเล็กที่นอนพิงหัวลงกับเบาะแต่ยังจ้องเขาตาใสแป๋วอยู่
"ไม่น่ารัก" คนถูกจับได้ถึงกับรีบปิดตาลงทันทีที่ได้ยินก่อนจะพูดต่อ
"นอนแล้วค่ะ.."
"นอนแล้วพูดได้?"
"งือ.."
ริมฝีปากอวบอิ่มเบะขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกลับเข้ารูปเดิมเพราะหลับตาไปได้ไม่เท่าไหร่เธอก็กลับเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง ร่างหนาจึงยิ้มออกมาบางๆ เมื่อเห็นแบบนั้นก่อนจะพูดออกมาเสียงแผ่วเบา
"ค่อยน่ารักหน่อย.."
คฤหาสน์คิงส์ลีย์
"ผู้หญิงคนนี้ชื่อลูซี่ เป็นคนคิดค้นยาถึงได้ช่วยชีวิตสัตว์ทดลองหมายเลข 24 ไว้ได้..และฉันตั้งใจว่าจะให้มามีส่วนร่วมอย่างเป็นทางการในการดูแลสัตว์ทดลองหมายเลข 24 ด้วย"
ด็อกเตอร์เคนแนะนำมนูษย์สาวตัวเล็กผู้มีผิวสีขาวดุจน้ำนม ใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักราวกับตุ๊กตาทว่าดวงตาที่ควรจะสุกใสกลับดูเหมือนคนที่ผ่านเรื่องราวร้ายบางอย่างมามากจนนัยน์ตาไร้ซึ่งความรู้สึกใดแม้ริมฝีปากจะคลี่ยิ้มบางๆ อยู่ก็ตาม
"สวัสดีค่ะ คุณแพทริก" คนที่ถูกทักมองไปยังหญิงสาวพลางนึกคิดถึงผลงานที่เธอเพิ่งทำสำเร็จอย่างสวยงาม
"น่าประหลาดใจจริงๆ ที่เด็กใหม่อย่างเธอสามารถช่วยสัตว์ทดลองนั่นได้ ถ้าไม่มีเธอป่านนี้ฉันคงเสียเวลาแย่”
"ดิฉันไม่ได้ช่วยมากเท่าไหร่หรอกค่ะ ถ้าไม่ได้ความสามารถของด็อกเตอร์เคนก็คงทำไม่สำเร็จเหมือนกัน" แพทริกพยักหน้ารับเบาๆ โดยที่ยังคงจับจ้องใบหน้าของหญิงสาวด้วยสายตาที่เดาไม่ออกก่อนสุดท้ายเขาจะละสายตาไปมองเพื่อนคนสนิทบ้าง
"ฉันมีเรื่องต้องคุยกับด็อกเตอร์เคนเป็นการส่วนตัว"
ลูซี่ก้มโค้งตัวให้เล็กน้อยทันทีที่ได้ยินแล้วเดินออกไปตามประโยคบอกเล่าที่มีคำสั่งไปในตัว เมื่อภายในห้องเหลือเพียงเขาสองคนแพทริกก็พูดเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงจริงจังทันที
"ฉันอยากรู้ว่าในอนาคตอันใกล้..สัตว์ทดลองหมายเลข 1 จะเปลี่ยนแปลงไปมากแค่ไหน" เขาถามสิ่งที่สงสัยออกมาหลังนึกคิดได้ว่าเกิดอะไรขึ้นเกี่ยวกับสัตว์ทดลองหมายเลข 24 ที่ขึ้นชื่อว่าใกล้เคียงกับตัวต้นแบบมากที่สุดบ้าง เขารู้สึกกังวลไม่น้อยเลยกลัวว่าสิ่งเหล่านี้จะเกิดขึ้นกับตัวต้นแบบบ้างเช่นกัน
"ถ้าผลออกมาเมื่อไหร่ฉันจะมารายงานนายทันที" ด็อกเตอร์ตอบกลับทำให้แพทริกนิ่งคิดไปสีหน้าเคร่งเครียดอย่างไม่ปิดบัง
"มั่นใจจริงๆ ใช่มั้ยว่าผิดปกติจากปีที่แล้วแน่" คนที่ถูกถามเงียบคิดไปครู่ แม้ตลอดหลายปีที่ผ่านมาจะไม่มีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นกับสัตว์ทดลองหมายเลข 1 เลย แต่เขาก็ค่อนข้างมั่นใจว่าปีนี้จะต้องเกิดอะไรขึ้น แม้จะยังไม่รู้แน่ชัดว่าคืออะไร แต่สิ่งนั้นมันไม่เป็นผลดีต่อพวกเขาแน่
"เตรียมตัวรับมือกับผลลัพธ์ของการตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ของแกได้เลย..แพทริก”


## บทที่ 2 แม่พันธุ์ (3/3)

บุคคลที่ตัวใหญ่กว่าวางหญิงสาวในอ้อมแขนลงบนเตียงนอนของเธอ และทันทีที่แผ่นหลังสัมผัสกับความนุ่มนิ่ม เจ้าหล่อนก็พลิกตัวกอดตุ๊กตาที่กองอยู่ข้างๆ พอดิบพอดีทันทีพร้อมทั้งคลี่ยิ้มออกมาราวกับกำลังฝันหวาน
วิกเตอร์ที่เห็นแบบนั้นจึงได้แต่มองใบหน้าที่คล้ายคลึงกับใครคนหนึ่งที่ทำเอานัยน์ตาของเจ้าตัวเย็นเฉียบไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ผิดกับเมื่อครู่ก่อนสุดท้ายเขาจะตัดสินใจเดินออกมาอย่างไม่นึกหวนกลับไปมอง ทว่าเจ้าของร่างแกร่งก็ต้องหยุดฝีเท้าที่ก้าวฉับๆ นั้นลงหลังเห็นบุคคลที่คุ้นเคยยืนพิงหลังกับรถของเขาอยู่
"ตามฉันมาทำไม…เจนนิส" เจ้าของชื่อที่ลดสายตามองต่ำอยู่เลื่อนสายตาขึ้นมาสบกับวูลฟ์หนุ่มที่พูดถามด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจนักเพราะเขากำลังรู้สึกว่าถูกล้ำเส้นอยู่
"เธอเป็นใคร"
"ฉันไม่จำเป็นต้องบอก"
วิกเตอร์ตอบกลับทันควันและพยายามไม่ใส่ใจกับนิสัยของเพื่อนสาวแล้วเดินผ่านเธอไปยังรถของตัวเอง แต่นั่นก็ไม่ทำให้ร่างเล็กกว่าหยุดได้ เธอหันมองตามเขาทุกก้าวเดินแล้วพูดถามต่อเสียงจริงจังอย่างไม่สำนึกในความผิด
"แต่นายไม่ควรมีความลับกับฉัน ฉันที่รู้จักนายมานานกว่าคนอื่น"
"แต่เธอก็ไม่ได้รู้จักฉันดีขนาดนั้นอยู่ดีนี่"
เจนนิสขำเบาๆ ในลำคอเพราะมันก็จริงอย่างเขาว่า...แม้เธอจะรู้จักเขามานานกว่าใครเพื่อน แต่เธอก็ไม่เคยเดาความคิดของเขาออกเลยซักครั้ง อย่างมากที่สุดก็แค่ดูออกว่าเขากำลังคิดวางแผนอะไรบางอย่างอยู่
อย่างเช่นตอนนี้
"นายคงรู้ใช่มั้ยว่าสายสืบอย่างฉันทำอะไรได้"
มือหนาที่กำลังจะเปิดประตูรถในตอนแรกหยุดชะงักไปอีกครั้งก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองเพื่อนสาวที่สนิทพลางพูดออกไปเสียงเข้มด้วยสีหน้าจริงจังราวกับเรื่องที่ปิดบังนี้….เป็นเรื่องใหญ่และสำคัญมาก มากเกินกว่าจะให้ใครล่วงรู้ได้
“เธอกำลังล้ำเส้น”
“……”
“เธอไม่มีสิทธิ์ค้นหาความจริงในความลับที่ฉันตั้งใจจะบอก เพราะฉันจะเป็นคนตัดสินใจเองว่าจะบอกเรื่องนี้กับใคร ตอนไหน และเมื่อไหร่” เขาพูดออกมาอย่างชัดเจนราวกับออกคำสั่งทำให้วูลฟ์สาวเงียบฟัง วิกเตอร์ที่เห็นจึงลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วพูดทิ้งท้ายไว้ต่อ
“ช่วยให้เกียรติกฎของฉันด้วย”
เขาต้องการที่จะย้ำกับเจนนิสให้หล่อนเข้าใจอย่างหนักแน่นว่าห้ามเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้เด็ดขาด สิ่งไหนที่เสี่ยงต่อแผนของเขา เขาจะเลี่ยงมันทั้งหมดและนั่นหมายถึงการที่เพื่อนเขาจะได้รู้ถึงแผนนี้ด้วย
“…..”
แน่นอนว่าฝั่งเจนนิสไม่รับรู้และไม่สนใจในเรื่องนี้ กลับกันเธอยังคิดว่าที่เขาปิดบังเพราะผู้หญิงคนนั้นอาจมีความสำคัญบางอย่างกับเขา ยิ่งพักหลังมานี้วิกเตอร์ดูเปลี่ยนไป เขาหมกมุ่นกับยัยเป้าหมายลับนี้มากขึ้นทุกวัน ตามทั้งเช้าทั้งเย็น แบบนี้จะไม่ให้เธอห่วงได้ยังไงในเมื่ออีกฝั่งเป็นมนุษย์ไม่ใช่วูลฟ์อย่างเขาหรืออย่างเธอ
“…”
สุดท้ายเธอก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาในความคิดนั้น เพราะอีกใจหนึ่งที่หนักแน่นกว่าก็คิดว่าวูลฟ์จ่าฝูงอย่างเขาคงไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องเหลวไหลอยู่แล้วในเมื่อเขามีการณ์ใหญ่ที่สำคัญกว่าต้องสนใจ คงเป็นเธอนั่นแหละที่คิดมากไปเอง
แต่ถึงอย่างนั้น…ก็ไม่ช่วยให้เธอลดความอยากรู้น้อยลงไปเลย ยังไงเธอก็อยากจะรู้เกี่ยวกับมนุษย์สาวคนนี้ให้ได้อยู่ดีว่าจะเป็นไม้ตายอะไรให้กับพวกของเธอถึงได้อยู่ในแผนของจ่าฝูงอย่างวิกเตอร์ได้
วูลฟ์หนุ่มที่คิดว่าเจนนิสเข้าใจดีแล้วลอบถอนหายใจออกมาอีกครั้งก่อนมือหนาจะเปิดประตูรถออกทำให้ร่างบางหยุดแผนตามสืบต่างๆ ในหัวพลางพูดขึ้นต่อ
"ไม่คิดจะไปส่งหน่อยเหรอ" เขาปรายสายตาไปมองหลังได้ยินด้วยนัยน์ตานิ่งๆ ตามนิสัยก่อนจะตอบเสียงเรียบ
"ก็ตั้งใจให้เป็นแบบนั้นไม่ใช่?" เจนนิสคลี่ยิ้มหวานออกมาทันทีก่อนจะรีบก้าวเดินไปที่ฝั่งข้างคนขับอย่างนึกอารมณ์ดีขึ้นมาเพราะครั้งนี้เขาไม่ใจร้ายผลักไสไล่ส่งเธอไปเหมือนทุกที
สถานที่ลับ XxQ
“การประท้วงในวันนี้มีผู้บาดเจ็บสาหัสฃจำนวนเก้าคน จากร่องรอยถูกทำร้ายราวกับถูกสัตว์ป่าฉีกทึ้งร่างกายทำให้ตำรวจสันนิษฐานว่ามีสาเหตุมาจากการทะเลาะวิวาทกับหนึ่งในผู้ประท้วง……การประท้วงของเผ่าพันธุ์วูลฟ์ที่มีติดต่อกันทุกวันและรุนแรงมากขึ้น เป็นการประท้วงขอความเป็นธรรมหรือเป็นการประกาศสงครามสร้างข้อขัดแย้งระหว่างเผ่าพันธุ์กันแน่ ดิฉันอยากให้คุณผู้ชมทางบ้านตัดสินจากสิ่งที่ได้เห็น…นี่หรือ เผ่าพันธุ์ที่พวกเราสร้างขึ้นมา…หรือจะดีกว่าหากถึงเวลาแล้วที่พวกเขาจะต้องสูญพันธุ์”
เสียงข่าวบรรยายภาพเหตุการณ์การชุมนุมในวันนี้ถูกฉายขึ้นโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่ที่ติดอยู่บนผนังกลางห้องโดยฝีมือของเดวิดหลังจากที่เขาเป็นวูลฟ์หนุ่มคนแรกที่มาถึงห้องสำหรับการรวมตัวของกลุ่มก่อนที่วูลฟ์ตัวอื่นๆ จะตามมาจนครบเมื่อใกล้ถึงเวลาประชุมตามปกติ
“เมื่อไหร่พวกเขาจะรู้ตัวว่าการประท้วงมันไม่ช่วยอะไร” เดวิดบ่นออกมาอย่างเหนื่อยใจ นี่ก็หลายวันติดต่อมาแล้วที่วูลฟ์จะต้องถูกจับไปโดยไม่จำเป็นจากการประท้วงที่ไม่ได้ช่วยอะไรทั้งทำให้ทุกอย่างบานปลายเข้าไปใหญ่อีกต่างหาก
“การประท้วงมันมีทุกประเทศและก็เป็นทางเดียวที่จะทำให้ผู้คนเห็นถึงปัญหาของเรา อีกอย่าง มึงอย่าลืมว่าพวกเขาไม่มีทางเลือกเหมือนพวกเรา มันเป็นทางเดียวที่พวกเขาจะปกป้องตัวเองได้” บารอนออกความเห็นบ้างทำให้อลันที่นั่งเงียบฟังทั้งคู่คุยกันอยู่ถอนหายใจออกมา
ปึ้ง!
เสียงเปิดและปิดประตูดังตามกันมาทำให้ทุกคนหันไปสนใจก่อนจะเห็นร่างหนาของจ่าฝูงเดินนำเข้ามาในห้องตามด้วยร่างเล็กกว่าของใครอีกคนเดินตามมาอยู่ข้างหลังทำให้เดวิดเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นแล้วถามออกมา
"ทำไมมาพร้อมกันได้?"
"ไม่รู้สิ"
เสียงทุ้มตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนักพลางเลื่อนสายตามองสำรวจไปทั่วห้องก่อนจะถามต่อออกมาเมื่อเห็นว่าขาดใครไป
"โรส?"
"ติดสัดเลยขังตัวเองอยู่ในห้อง ฉันเพิ่งโดนสั่งให้ไปซื้อยานอนหลับไปให้อยู่เนี่ย" เป็นอลันที่ตอบด้วยน้ำเสียงเนือยๆ ทำให้เจนนิสที่ได้ยินประโยคนั้นพูดกับอลันต่อ
"รู้แบบนี้ฉันไม่บอกหรอกว่ายานั่นมันทำอะไรได้บ้าง"
"บอกสิดี เธอก็รู้ว่านั่นคือหนึ่งในความฝันของโรสเลยนะ"
"แต่พวกเราถูกบังคับให้กินยาบ้านั่นมาตั้งกี่ปี เพิ่งมาหยุดกินเอาตอนนี้มันแก้ไขอะไรไม่ได้…" เสียงหวานเอ่ยค้างไว้หลังเหล่สายตาไปมองจ่าฝูงที่ตอนนี้นั่งลงบนเก้าอี้ประจำที่หัวโต๊ะ
"ยกเว้นวิกเตอร์น่ะนะเพราะไม่ได้กินมาตั้งแต่แรก"
"ไม่ลองก็ไม่รู้หรอก ยังไงไอฮารุมันก็เคยสันนิษฐานไว้ว่าอาจช่วยได้" บารอนพูดขึ้นบ้างหลังฟังบุคคลใหม่สนทนากับอลันอยู่ครู่ทำให้เจ้าหล่อนหันมาสนใจบารอนแทน
"ขอให้เป็นแบบนั้น เพราะถ้าไม่ใช่เผ่าพันธุ์เราสูญพันธุ์ก่อนแน่"
"ไม่สูญพันธุ์หรอกน่า มีวิกเตอร์อยู่ทั้งคน” เจนนิสถึงกับทำหน้าเนือยหลังได้ยินชื่อนั้นอยู่ในประโยคที่อีกฝ่ายพูด
"รู้แหละว่ามีลูกครั้งหนึ่งได้หลายตัว แต่กว่าจะหาแม่พันธุ์ให้วิกเตอร์ได้เราคงสูญพันธุ์กันก่อนพอดี"
ซึ่งมันดันมีสิ่งที่ยากยิ่งกว่าการหาวูลฟ์เพศเมียที่ไม่เคยกินยาระงับอารมณ์ นั่นคือเจ้าตัวพ่อพันธุ์เองจะสามารถจับตัวผู้หญิงที่ไหนได้ แค่แตะตัวยังเคลื่อนตัวหนีตลอดเลย วูลฟ์ทุกตัวในกลุ่มรู้จักจ่าฝูงของตัวเองดีจึงพากันถอนหายใจออกมาตามๆ กัน
"ไม่หรอก" เสียงทุ้มของวูลฟ์หนุ่มที่ถูกหยิบยกชื่อไปพูดดังขึ้นมาทำให้ทั่วทั้งห้องเงียบสงัดอย่างไม่ได้นัดหมาย
"เพราะยังไง..ฉันก็เจอแม่พันธุ์ที่ว่านั่นแล้ว"
"..."
ความเงียบเข้าครอบงำทั่วห้องอยู่ครู่ใหญ่หลังได้ยินสิ่งที่ไม่เคยคาดหวังว่าจะได้ยิน สีหน้าของวูลฟ์ทุกตัวในห้องดูตกใจไม่แพ้กันก่อนเดวิดจะเป็นตัวแรกที่ได้สติ
"เดี๋ยว! มึงไปเจอใครอะไรยังไง!!" เจ้าตัวตะโกนถามด้วยความรู้สึกประหลาดใจสุดๆ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงของอลันที่ยังทำหน้าเหมือนไม่ค่อยเชื่ออยู่แต่ก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าพูดเล่น
"แล้วใครวะ..."
ไม่แปลกที่มันยากที่จะเชื่อเพราะจ่าฝูงของพวกเขาไม่เคยแสดงความรู้สึกอะไรออกมาให้ได้เห็นเลยแม้แต่กับพวกเดียวกัน นัยน์ตาคมตวัดมามองวูลฟ์หนุ่มที่ถามก่อนจะตัดบทเสียดื้อๆ ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มร้ายขึ้นมา
“เริ่มประชุมได้”
ดวงตากลมโตที่ปิดสนิทค่อยๆ ลืมเปลือกตาตื่นขึ้นเนื่องจากแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาผ่านทางบานหน้าต่างทำให้เธอเริ่มรู้สึกตัว เธอค่อยๆ ยันตัวเองลุกขึ้นนั่งพลางไล่สำรวจดูเสื้อผ้าของตัวเองซึ่งยังเป็นชุดเดียวกับที่เธอใส่ไปผับเมื่อคืนทำให้เจ้าหล่อนเริ่มนึกย้อนว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
ดวงตาที่ในตอนแรกยังเปิดไม่เต็มตาเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ หลังเห็นภาพต่างๆ ทยอยเข้ามาในหัวก่อนเจ้าของจะยกมือขึ้นมาขยี้หัวแรงๆ อย่างนึกโมโหตัวเองทว่ายังไม่ทันได้คิดว่าอะไร เจ้าหล่อนก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
เธอมั่นใจว่าไม่เคยรู้จักเขามาก่อน แต่ทำไม..เขาถึงรู้ว่าบ้านเธออยู่ที่นี่กัน หนำซ้ำยังเป็นวูลฟ์ที่มีฐานะอีกต่างหาก เรื่องแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องดีต่อเธอเลยซักนิดเดียวแม้ผู้มีบุญคุณเมื่อคืนจะไม่ได้ทำอันตรายเธอแต่อย่างใดก็ตาม
พอคิดได้แค่นั้นร่างบางก็หยุดความคิดทั้งหมดแล้วรีบกระโดดลงจากเตียงเพื่อไปบอกเรื่องนี้กับพี่คนสนิทของตัวเองทว่ายังไม่ทันถึงบานประตูเธอก็ต้องชะงักไปก่อนหลังคิดขึ้นได้อีกว่าเหตุการณ์หลังเธออธิบายว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้วูลฟ์หนุ่มตัวนั้นต้องมาส่งจะเป็นยังไง…
ก็อกๆ
ในขณะที่ความคิดของเธอกำลังตีกันอยู่นั้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขัดขึ้นมาทำเอาดวงใจดวงน้อยตกไปอยู่ที่ตาตุ่มก่อนเสียงที่คุ้ยเคยจะดังอยู่หน้าบานประตู
"เอลล่า หนูตื่นรึยังคะ"
"ต..ตื่นแล้วค่ะ" เธอตอบกลับไปทันควันเสียงสั่นด้วยความล่กทำให้มือเล็กรีบยกขึ้นมาปิดปากตัวเองที่ดันพูดตอบไปโดยไม่ทันคิด
"งั้นพี่เข้าไปได้มั้ย"
"ไม่ได้ค่ะ คือ.." ร่างบางพูดค้างไว้พลางก้มมองเสื้อผ้าตัวเอง
"เอลกำลังจะไปอาบน้ำ..พี่มีอะไรรึป่าว"
"พี่แค่จะมาชวนหนูออกไปข้างนอกน่ะ หนูอยากไปมั้ยคะ"
นัยน์ตาสีฟ้าคริสตัลในตอนแรกที่เป็นกังวลแปรเปลี่ยนเป็นแวววาวขึ้นมาหลังได้ยินแบบนั้นก่อนจะพูดถามออกมาน้ำเสียงตื่นเต้นเพราะมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จู่ๆ เธอจะได้ออกไปข้างนอก ขนาดเป็นวันสำคัญของเธอ อย่างมากที่สุดก็แค่ฉลองในบ้านเท่านั้นเอง
"นั่นพี่พูดจริงๆ เหรอ!"
"จริงสิ"
เสียงทุ้มตอบออกมาโทนเสียงอ่อนอบอุ่นทำเอาร่างบางนึกใบหน้าของคนนอกประตูในตอนนี้ออกก่อนจะเริ่มรู้สึกผิดในเวลาถัดมาที่เมื่อคืนแอบหนีออกไปเที่ยวโดยไม่บอกเจ้าตัว อย่างน้อยก็ยังดีที่ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น..นอกจากการปรากฎตัวของวูลฟ์ที่มีฐานะตัวนั้น
แต่ดูท่า…ถ้าจะให้สารภาพหรือบอกเขาตอนนี้คงยากแล้ว
"ไปที่ไหนเหรอคะ"
"คาเฟ่แมว ที่หนูเคยบ่นว่าอยากไปไงคะ"
เอลล่านิ่งไปครู่หนึ่ง จริงอยู่ที่เธอเคยบ่นว่าอยากไปแต่นั่นมันก็เกือบปีแล้วที่เธอบ่นทำให้ไม่แปลกเลยที่ตอนนี้ความตื่นเต้นของเจ้าหล่อนมันจะลดน้อยลงไปจากเดิมขนาดนี้ แต่ถึงกระนั้นเธอก็ไม่อยากจะเรื่องมาก ขอแค่ได้ออกไปข้างนอกบ้างก็ถือเป็นบุญสำหรับเธอแล้ว
"ขอบคุณนะคะพี่แอลเจ"
ในฝั่งของอีกคนที่ยืนฟังอยู่ข้างนอกนิ่งไปหลังได้ยินคำขอบคุณที่จริงใจ นัยน์ตาของเขาสับสนราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างในหัวก่อนสุดท้ายเจ้าตัวจะตอบออกมาเสียงแผ่ว
"...ค่ะ"


## บทที่ 3 ความลับของแพทริก (1/2)

‘แม่!! ปล่อยแม่ของผม!!!!’
เด็กชายวัยสิบขวบตะโกนออกมาเสียงสั่น แม้จะถูกคนด้านบนใช้เท้าเหยียบอยู่บนหัวทำให้ข้างแก้มติดอยู่กับพื้นแต่ภาพที่แม่ของเขาถูกฉุดกระชากเสื้อผ้าท่ามกลางความมืดที่ได้รับความสว่างเป็นช่วงๆ จากฟ้าผ่ายังคงเห็นเด่นชัดที่สุดในสายตาของเขา
‘กรี้ด…!!!!’
เสียงกรี้ดดังออกมาด้วยความเจ็บปวดประกอบกับเสียงน้ำฝนที่กระทบบนหลังคาทำให้เขาหลับตาลงพริ้ม ในใจก็ภาวนาขอให้มันเป็นเพียงแค่ฝันร้ายก่อนจะพยายามบังคับตัวเองให้ยืนหยัดขึ้นมาจากพื้นเพื่อเอาชนะนรกบนดินนี้
ปึก!
‘อั้ก!’
ทว่าเขาก็ถูกคนที่วางเท้าอยู่บนหัวเตะเข้าที่หน้าท้องน้อยๆ ของเขาอย่างไร้ซึ่งความปรานีทำให้เด็กชายกลิ้งตัวล้มไปอีกทางก่อนเลือดสีแดงสดจะถูกขับออกมาจากริมฝีปากเล็ก
เจ้าของเท้านั้นเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าของเด็กชายก่อนจะคุกเข่าข้างหนึ่งเพื่อที่จะให้อีกฝ่ายได้เห็นใบหน้าชัดๆ
‘ทำตัวให้ดี..สมกับที่แกยังได้มีชีวิตอยู่บนโลกนี้ต่อไปซะเถอะ ไอหมา’
นัยน์ตาสีฟ้าอมเขียวมรกตเริ่มหลี่ลง ภาพตรงหน้าพร่ามัวขึ้นจากทั้งความมืดและเหตุการณ์เลวร้ายที่ถาโถมเข้ามาเกินกว่าเด็กตัวเล็กๆ จะรับได้ไหวทำให้เขาหลับตาลงพริ้มท่ามกลางเสียงร้องทรมานของผู้เป็นแม่
“อึก…”
วูลฟ์หนุ่มที่นอนหลับอยู่บนเตียงเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาท่ามกลางเหงื่อที่ไหลลงมาตามกรอบหน้า เขายันตัวเองขึ้นนั่งแล้วมองมือของตัวเองที่ยังคงสั่นอยู่บนหน้าตักราวกับเพิ่งผ่านเหตุการณ์เมื่อครู่มาหยกๆ นัยน์ตาสีฟ้าอมเขียวมรกตในตอนนี้ฉายความอ่อนแอออกมาอย่างไม่ปิดบังหลังภาพต่างๆ ที่ได้เห็นหวนคืนกลับเข้ามาในหัว
“ทำตัวให้ดี..สมกับที่ยังมีชีวิตอยู่บนโลกงั้นเหรอ”
เขาทวนสิ่งที่ยังคงดังก้องอยู่ในหัวเสียงสั่นก่อนจะกำหมัดแน่นพร้อมนัยน์ตาสีฟ้าอมเขียวมรกตที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความดุดันและโกรธแค้นในสิ่งที่เขาได้รับ…ที่ครอบครัวของเขาได้รับ…
ที่ๆ เขาอาศัยอยู่มาโดยตลอดหลังจากคืนนั้นมันไม่ใช่โลก..สำหรับเขามันคือนรกบนดินดีๆ ที่ไร้ซึ่งพญามัจจุราชตัดสินโทษความยุติธรรม
ดังนั้น เขานี่แหละ..จะเป็นคนตัดสินโทษคนเลวพวกนั้นด้วยน้ำมือของเขาเอง
Catsirita House
"หนูมาดูตัวนี้สิ น่ารักมั้ย"
แอลเจเรียกคนอายุน้อยกว่าที่ยืนอยู่ข้างหลังพลางใช้มือหนาอุ้มแมวตัวอ้วนพันธุ์สก็อตติช โฟลด์ สีเทาอ่อนตรงหน้าออกมาจากคอนโดแมวเพื่อโชว์ให้เธอดู
"น่ารักดีค่ะ"
เอลล่าตอบยิ้มๆ แล้วหันไปสนใจแมวตัวอื่นแทนโดยที่เจ้าหล่อนก็ไม่ได้เดินเข้าไปใกล้แต่อย่างใดทำให้ชายร่างสูงมองตามก่อนในเวลาถัดมาเธอจะเลื่อนสายตามองไปที่นาฬิกา
"ไปกันเถอะค่ะ เอลเริ่มหิวแล้ว"
เธอหันไปพูดกับคนที่อายุมากกว่าทำให้คนที่ถูกพูดด้วยพยักหน้าเบาๆ เอลล่าจึงก้าวเดินออกไปก่อนทิ้งให้คนเป็นพี่มองตามแผ่นหลังบางแล้วเดินตามออกไปเงียบๆ
"ลองกินของเอลมั้ย อร่อยน้า~"
หลังกลับมานั่งโต๊ะที่จองไว้ อาหารทุกอย่างก็นำมาเสิร์ฟเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่จึงพากันทานอาหารและพูดคุยอะไรกันไปเรื่อยตามประสาคนสนิททั่วไปจนกระทั่งร่างเล็กเริ่มรู้สึกปวดท้องน้อยขึ้นมาทำให้เจ้าหล่อนรู้ตัวว่าเธอดื่มน้ำโกโก้มิลค์ที่สั่งมามากเกินไปแล้ว
"พี่แอลเจ เดี๋ยวเอลมานะคะ ขอไปเข้าห้องน้ำหน่อย" เจ้าของชื่อพยักหน้ารับรู้เล็กน้อย ร่างบางจึงลุกออกจากเก้าอี้แล้วเดินไปตามทางที่มีป้ายบอกว่าห้องน้ำอยู่ตรงไหน
พอทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย ในขณะที่เธอกำลังล้างมือและส่องกระจกบานใหญ่อยู่ สายตาของเธอก็เลื่อนไปเห็นร่างของใครอีกคนที่เพิ่งเดินเข้ามา เธอเป็นวูลฟ์สาวผมสีน้ำตาลเข้มดัดรอนยาวถึงหน้าอกและด้วยใบหน้าที่สะสวยของเจ้าหล่อนก็ทำให้เอลล่าเผลอมองมากเกินไปจนเสียมารยาท
แต่ยังไม่ทันละสายตาไปไหน วูลฟ์สาวก็เลื่อนสายตามามองก่อนทำให้นัยน์ตาสีฟ้าคริสตัลรีบเลื่อนหนีกลับไปสนใจตัวเองในกระจกอีกครั้งโดยที่นึกแปลกใจว่าทำไมช่วงนี้เธอถึงได้เจอวูลฟ์ที่มีฐานะบ่อยนัก มันผิดปกติจนเธอเริ่มหวั่นใจยังไงชอบกล
ขณะที่กำลังคิดอยู่เธอก็ต้องหยุดความคิดนั้นลงเมื่อมองไปอีกทีกลับเห็นว่าวูลฟ์สาวที่เธอกำลังนึกถึงอยู่นั้นเดินมาประชิดตัวหยุดอยู่ข้างๆ เธออย่างตั้งใจแล้ว
"..มีอะไรรึป่าวคะ"
ร่างบางพูดถามออกมาเสียงอ่อนด้วยความกลัวว่าตัวเองได้ทำอะไรผิดไป วูลฟ์สาวเจ้าเสน่ห์ที่ถูกถามไม่ตอบอะไรนอกจากยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อมองใบหน้าของเธอด้วยนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนประกายทองที่ดูน่าหลงใหลจนคนถูกมองไม่สามารถเบือนสายตาหนีได้
"หื้ม..ไม่เหมือนใครอย่างที่คิดไว้สินะ" คำพูดที่เหมือนไม่ได้พูดกับใครถูกกล่าวขึ้นมา นั่นทำให้เอลล่าที่กำลังหลุดไปในภวังค์ของนัยน์ตาสีสวยได้สติ
"คะ..?" เจนนิสคลี่ยิ้มออกมาทว่ากลับดูไม่ค่อยเป็นมิตรนักก่อนจะผละใบหน้าออกมาแล้วพูดต่อ
"ขอโทษที่เสียมารยาท ฉันก็แค่สงสัย..ว่าเธอจะเหมือนมนุษย์ประเภทที่ชอบมองเหยียดวูลฟ์หรือป่าว” ถึงจะได้คำตอบเช่นนั้นมันก็ไม่ทำให้เอลล่าเข้าใจขึ้นกว่าเดิมเท่าไหร่เลย แต่เจ้าตัวก็ไม่คิดจะถามอะไรอีกหลังหน้าของคนพี่ที่พาเธอมาที่นี่เด้งขึ้นมาในหัว
วันนี้เขาอุตส่าใจดีพาเธอออกมาข้างนอก อะไรเลี่ยงได้เธอก็ควรเลี่ยงจะดีกว่า
"ขอตัวนะคะ" พูดจบร่างบางก็รีบเดินสวนออกไปโดยมีสายตาของเจน นิสมองตามอยู่ตลอดอย่างมีนัยแฝงซึ่งฝั่งของคนถูกมองก็ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลย
เจนนิสที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำทีหลังเลื่อนสายตามองไปยังโต๊ะที่คนตัวเล็กกว่าเมื่อครู่นั่งอยู่ก่อนสายตาจะไปสะดุดเข้ากับร่างหนาที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอ
เนื่องจากเจนนิสมักถูกทาบทามให้ใช้ความสามารถที่มี ตามสืบเรื่องนั้นเรื่องนี้อยู่ตลอดจึงไม่แปลกที่เธอจะสะดุดตากับผู้ชายคนนั้น..ที่หายหน้าหายตาไปจากวงการมืดนานหลายปีจนคนลือกันว่าเขาได้ตายไปจากโลกใบนี้แล้ว แต่ที่ไหนได้…
RrrrrrrrRrrrrrr
จู่ๆ มือถือในมือบางก็สั่นขึ้นมา เธอจึงยกมันขึ้นมารับกดรับสายโดยที่ไม่ได้มองชื่อคนที่โทรมาเพราะสายตากำลังจับจ้องไปที่ร่างหนาอยู่ไม่ขาดราวกับกลัวว่าหากละสายตาเพียงแค่เสี้ยววินาทีเดียว เขาอาจหายไปจากตรงนั้นก็เป็นได้
"วิกเตอร์เรียกรวมตัวด่วน ทางฝั่งนั้นส่งข้อมูลมาแล้ว” เสียงทุ้มจากปลายสายดังขึ้นมาทันทีที่เธอรับซึ่งเจ้าหล่อนก็ไม่แปลกใจเลยที่เป็นเสียงของเดวิดผู้ซึ่งมักจะตามติดชีวิตของเธอเป็นชีวิตจิตใจทำให้เธอพูดตอบเสียงเรียบๆ
"ไม่ว่าง"
"แต่เราต้องช่วยกันวางแผน" เจนนิสลอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ดูจากท่าทางแล้ว ครั้งนี้วูลฟ์หนุ่มตัวนี้ก็คงไม่ยอมเธอง่ายๆ เหมือนเดิมแน่
"ไม่มีฉันคนนึงไม่เป็นไรหรอก"
"ไม่ใช่แค่เธอไง ลืมเหรอว่าโรสก็ไม่มา"
"แต่ถึงฉันอยู่ก็ไม่ค่อยได้ช่วยอะไรเท่าไหร่อยู่แล้วนี่"
ดังนั้น วูลฟ์ดื้อด้านอย่างเดวิดต้องเจอไม้นี้แหละถึงจะยอมเธอ แม้ไม้ที่ว่านี้เธอก็แอบคิดจริงอยู่ก็เถอะ
"ทำไมถึงคิดแบบนั้น...” และก็เป็นอย่างที่คิด ไม้นี้ใช้ได้ผลกับวูลฟ์ปลายสาย น้ำเสียงของเขาอ่อนลงมาอย่างเห็นได้ชัด ถ้าได้มองตากัน สายตาของเขาตอนนี้คงกำลังเป็นห่วงเธออยู่ ไม่ผิดแน่
“น้อยใจอะไรไอวิกเตอร์มันอีกเหรอไง"
เจนนิสรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาในใจเล็กๆ ที่เดวิดดันจับจุดเธอได้อีกก่อนจะสลัดความรู้สึกนั้นออกไป เมื่อเห็นว่าคนที่เธอมองอยู่กำลังลุกออกจากเก้าอี้พร้อมทั้งหยิบมือถือที่วางบนโต๊ะไปด้วย
"ป่าว ก็แค่มีธุระสำคัญ แค่นี้นะ"
เธอตัดจบอย่างไม่สนใจอีกฝ่ายแล้วกดวางสายเพื่อรีบเดินตามหลังคนที่เพิ่งออกไปทางประตูหลังร้านทำให้มือเล็กเอื้อมไปคว้าจับประตูบานนั้นไว้ก่อนที่มันจะปิดลง
"ครับท่าน….. ท่านจะ..!" เสียงของคนข้างนอกพูดเสียงดังขึ้นด้วยความตกใจทำให้เจนนิสขมวดคิ้วเพราะสงสัยในประโยคของคนปลายสายที่เธอพอเดาออกว่าเขาเป็นใคร
ในอดีต แอลเจเคยทำงานในวงการมืด เขาขึ้นชื่อว่าเป็นถึงมือสังหารตัวฉกาจที่ไม่เคยทิ้งร่องรอยใดๆ ให้ตำรวจสืบสาวมาถึงตัวได้ นอกจากนี้เขายังซื่อสัตย์ราวกับสุนัข รับใช้นายเหนือหัวเพียงผู้เดียว..ซึ่งนายเหนือหัวที่ว่านั้น เบื้องหน้าเป็นคนดี เป็นที่เคารพนับถือของใครต่อใคร แต่คนในวงการมืดล้วนรู้ดีว่าเบื้องหน้าที่ขาวสะอาดนั้นกลับมีเบื้องหลังที่เน่าเฟะยิ่งกว่าซากศพ
"…ไม่รู้สิครับ แต่ผมคิดว่า........"
จู่ๆ คนที่เธอแอบฟังอยู่ก็เงียบไป บางทีเขาอาจจะกำลังรอฟังคนปลายสายพูดตอบอยู่ แต่สัญชาตญาณของเธอกลับรู้สึกได้ว่าคนข้างนอกนั้นรู้ตัวแล้วว่ากำลังถูกแอบฟังอยู่
ฟึ่บ
และก็เป็นดังที่คิด ประตูถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง แต่เพราะไม่ใช่มนุษย์ทำให้วูลฟ์สาวเร็วกว่า เธอรีบพุ่งตัวไปหลบบริเวณแถวนั้นได้ทันพอดิบพอดีจนทำให้ดูเหมือนไม่มีใครเคยอยู่ตรงนั้น
"ไว้ผมจะโทรกลับครับ"
สิ้นเสียงทุ้มเอ่ยบอกคนปลายสายเขาก็กดวางสาย สัญชาตญาณของแอลเจก็แม่นไม่ต่างกัน เขารู้ได้ทันทีว่ามีใครบางคนแอบสะกดรอยตามอยู่แต่เขาทำเพียงแค่มองตรงไปยังทางเข้าร้านด้วยนัยน์ตานิ่งๆ ก่อนจะพูดขึ้นมาเสียงเรียบทว่าหนักแน่น
"ถ้ามีครั้งหน้า..ฉันไม่ปล่อยไว้แบบนี้แน่.."
แอลเจก้าวขาเดินออกไปจากตรงนั้นหลังพูดจบ ร่างบางที่หลบอยู่จึงถอนหายใจออกมาเบาๆ ได้อย่างโล่งอก โดยปกติแล้วเธอจะไม่ตามสืบใครในระยะประชิดขนาดนี้หรอก แต่ด้วยความอยากรู้ใจจะขาดเธอถึงเลือกเสี่ยงทางนี้เพราะมันทำให้เธอรู้อะไรได้เร็วกว่า
แต่ดูท่าถ้าสืบต่อแบบนี้คงจะไม่คุ้มเท่าไหร่แล้ว แม้จะแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่คนอย่างแอลเจปล่อยเธอไปในครั้งนี้ ทั้งๆ ที่เขาก็ขึ้นชื่อว่าเป็นมือสังหารเลือดเย็น…หรือเพราะพักหลังมานี้เธอไม่เห็นหน้าของเขามานานหลายปีก็ไม่ทราบ บางทีเขาอาจเปลี่ยนวิธีการไปแล้วหลังจากได้อยู่ใกล้ผู้หญิงคนนั้นที่ดูจะเป็นตัวการณ์สำคัญซะเหลือเกิน
ยังไงก็ตาม...วูลฟ์สาวอย่างเจนนิสก็ไม่ยอมถอยง่ายๆ กับคำขู่แค่นั้นหรอก ยิ่งถูกปิดบังเธอยิ่งมีแรงเค้นเอาความลับนั้นออกมา ถึงจะเหนื่อยหน่อยแต่สำหรับเธอแล้ว การได้รู้ความลับของใครบางคนมันก็เหมือนกับว่าเราได้กุมชีวิตคนๆ นั้นไว้ในกำมือ หากเป็นการเล่นเกม มันเหมือนกับเธอเดินนำอยู่ก้าวหนึ่ง…ฟังดูได้เปรียบไม่น้อยเลย


## บทที่ 3 ความลับของแพทริก (2/2)

สถานที่ลับ XxQ
“จากจดหมาย ไอแพทริกให้ความสำคัญกับสัตว์ทดลองหมายเลข 24 มาก ดูเหมือนจะเป็นโปรเจคยักษ์ใหญ่ลับๆ ของมันด้วย”
อลันพูดเปิดเนื่องจากเขาเป็นตัวต่อในการรับข้อมูลจากสายที่ถูกส่งไปสอดแนมใกล้ชิดกับแพทริกซึ่งเจ้าตัวก็ไม่สามารถปรากฎตัวในตอนนี้ได้เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกสงสัยใดๆ จากคนในนั้น
“ที่น่าสนใจคือมันจับมนุษย์ไปเป็นหนูทดลอง นอกจากสัตว์ทดลองหมายเลข 24 แล้ว ก็มีสัตว์ทดลองหมายเลขอื่นอีกมาก เดาว่าคงเป็นตัวสำรองไว้เผื่อว่าเกิดอะไรที่ผิดพลาดทำให้บางตัวตายกลางคัน”
สิ่งที่อลันพูดคงจะสร้างความตกใจต่อผู้ที่ได้ยินได้โดยไม่ต้องสงสัย แต่ปฏิกิริยาของเหล่าวูลฟ์ในห้องกลับนิ่งเงียบ ไร้ซึ่งความแปลกใจ คงเพราะหลายเดือนก่อนหน้านี้ จ่าฝูงของพวกเขาได้สันนิษฐานและวางแผนทั้งหมดเอาไว้ก่อนแล้วจึงไม่สร้างความแปลกใหม่แต่อย่างใด
ตอนนี้เหลือก็เพียงดำเนินแผนขั้นต่อไปเท่านั้น บารอนที่นั่งประสานมือวางอยู่บนโต๊ะจึงเลื่อนสายตาไปมองบุคคลที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หัวโต๊ะก่อนจะบอกเรื่องทางฝั่งของตัวเองให้อีกฝ่ายได้ทราบบ้าง
“เลขากูเพิ่งโทรมาบอกว่าบริษัทกูโดนยึดแล้ว ตอนนี้เหลือก็แต่บริษัทนิวเจเนเรชั่นของมึง..ไปแผนต่อไปเลยมั้ย”
เนื่องจากตามแผนที่เคยวางไว้เมื่อหลายเดือนก่อน หลังทุกบริษัทของวูลฟ์ถูกปิดตัวลงจนเหลือเพียงแค่นิวเจเนเรชั่น แผนต่อไปที่ต้องเสี่ยงก็จะเริ่มขึ้น โดยเฉพาะยิ่งไม่มีอะไรลองรับความเสี่ยงนั้น
“ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป” วิกเตอร์ตอบพลางเลื่อนสายตาขึ้นมองตรงแล้วพูดสั่งออกมาเสียงกร้าว
“ตอนนี้ห้ามเคลื่อนไหวอะไรทั้งนั้น..จนกว่ากูจะได้หลักประกัน” เดวิดที่นั่งอยู่ไกลสุดขมวดคิ้วกับประโยคหลังทันควัน
“หลักประกันอะไรวะ” นัยน์ตาสีฟ้าอมเขียวมรกตเลื่อนไปมองเดวิดบ้างก่อนจะพูดบางอย่างออกมาแทนคำตอบที่ไม่สามารถบอกได้น้ำเสียงจริงจัง
“แค่พวกมึงเชื่อใจกูก็พอ”
"หนูชอบร้านนี้มั้ยคะ"
ในขณะที่กำลังขับรถอยู่แอลเจก็พูดถามคนที่นั่งอยู่ฝั่งข้างคนขับขึ้นมาทำให้คนถูกถามพยักหน้าเบาๆ ทั้งรอยยิ้มที่คลี่ออกมาบางๆ
"ร้านนี้ตกแต่งแนววินเทจดี อีกอย่างอาหารที่นี่ก็อร่อย…" เสียงหวานเอ่ยอย่างตรงไปตรงมาก่อนจะหันไปมองคนที่กำลังมองทางข้างหน้าอยู่
"ขอบคุณที่เหนื่อยพามานะคะพี่แอลเจ เพราะ…"
เธอชะงักไปเมื่อคิดจะพูดถึงบุคคลๆ หนึ่งซึ่งเป็นนายเหนือหัวของอีกคน เธอจึงไม่อยากเอ่ยชื่อของเขาออกมานัก
"มันไม่ใช่ง่ายๆ เลยที่เขาจะอนุญาติให้พี่พาเอลออกมาข้างนอกแบบนี้"
คนตัวใหญ่ที่ลอบสายตาไปมองคลี่ยิ้มออกมาบางๆ พลางยกมือข้างหนึ่งขึ้นลูบหัวคนตัวเล็กอย่างอ่อนโยน
"พี่ไม่ได้เหนื่อยอะไรเลยค่ะ และถึงเหนื่อย..แค่หนูชอบพี่ก็หายเหนื่อยแล้ว" พอได้ยินแบบนั้น ร่างบางจึงหันไปส่งยิ้มหวานให้เขาโดยในใจก็นึกคิดอีกอย่าง
รู้แบบนี้ไม่น่าหนีออกมาเที่ยวเลยจริงๆ เรา…
ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น เพลงที่เปิดคลออยู่ในรถก็ถูกเปลี่ยนเป็นข่าวทำให้เอลล่าหันไปมองพร้อมทั้งรอยยิ้มบนใบหน้าหวานที่จางหายไปก่อนที่เสียงของนักข่าวสาวจะดังออกมา
“นับถอยหลังอีกไม่กี่วันก็จะถึงวันครบรอบยี่สิบปีการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ของประเทศแล้วนะคะ และในปีนี้ ท่านผู้นำของพวกเราอย่าง แพทริก คิงส์ลีย์ ได้บริจาคเงินจำนวนมหาศาลให้แก่สถานสงเคราะห์เด็กทั่วประเทศ เนื่องในวันเสียชีวิตของผู้นำคน..”
เสียงของนักข่าวสาวยังพูดไม่ทันจบประโยค มือเล็กก็เลื่อนไปเปลี่ยนช่องวิทยุก่อนเสียแล้วเพื่อฟังเพลงต่อทำให้แอลเจที่ลอบมองอยู่ผละมือออกจากหัวเล็กแล้วถามบางอย่างกับเธอหลังนึกอะไรขึ้นได้
"ว่าแต่..อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเกิดหนูแล้ว อยากได้อะไรรึป่าวคะ"
เอลล่าชะงักไปทันทีที่ได้ยินคำถาม เธอเกือบลืมไปว่าในวันเกิดทุกๆ ปีคนๆ นั้นมักจะต้องส่งของขวัญมาให้เธอ ไม่ว่าจะเป็นตุ๊กตา เสื้อผ้า กระเป๋า ของหรูหราต่างๆ
ถึงแม้ว่าของพวกนั้นจะถูกส่งมาให้โดยตรง แต่เธอก็ไม่เคยนึกขอบคุณเขาเลยซักนิดเดียว ในเมื่อคนคนนั้นไม่เคยแม้แต่โทรมาหรือดูดำดูแดงเธอเลยซักครั้งหลังแยกกันอยู่ ทั้งๆ ที่ก็มีกันอยู่แค่สองคนแท้ๆ หนำซ้ำยังทำเหมือนเธอเป็นพวกคลั่งสิ่งของอีกต่างหาก
"เอลไม่อยากได้อะไรทั้งนั้นค่ะโดยเฉพาะของที่มาจากเขา" เสียงหวานตอบออกมาอย่างจริงจังทำให้อีกฝ่ายที่รับรู้ถึงความไม่พอใจของเธอหวังจะพูดแนะนำเสียงอ่อน
"เอล พี่ว่า-"
"แค่ฉลองวันเกิดกับพี่สองคนก็พอค่ะ วันเกิดปีนี้เอลไม่อยากได้อะไรจริงๆ"
เขายังไม่ทันได้พูดอะไรมากก็ถูกร่างเล็กกว่าข้างๆ ตัดบทเสียแล้วทำให้เขายอมเงียบไป สำหรับเขาเรื่องนี้เป็นเรื่องที่น่าหนักใจอยู่พอสมควรเพราะเขาเองก็เป็นแค่คนกลาง แต่ในเมื่อร่างบางข้างๆ ..ผู้หญิงที่เขาดูแลมาตลอดหลายปีต้องการแบบนี้ เขาที่รู้เห็นและน่าจะเข้าใจความรู้สึกเธอที่สุดจึงไม่อยากขัดใจ...แค่นี้ชีวิตของเธอก็ถูกจำกัดให้อยู่ในขอบเขตมากเกินพอแล้ว
แม้การทำผิดพลาดในครั้งหนึ่งของเขาจะทำให้เจ้าตัวถูกทำโทษอย่างหนักทั้งยังถูกลดระดับลงมาเป็นเพียงแค่พี่เลี้ยงเด็กของเอลล่า แต่เขากลับนึกขอบคุณในความผิดพลาดของตัวเองในอดีตเสียอย่างนั้น
สำหรับแอลเจ เอลล่าเป็นเหมือนกับโซนที่ปลอดภัยของเขา เธอแปรเปลี่ยนมือสั่งหารอย่างเขาเป็นเพียงแค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่ต้องการจะดูแลเธอให้ดีที่สุด…ในฐานะที่เธอคือเอลล่า คนสำคัญของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้าชีวิตของเขา
ปึ้ง
เสียงปิดประตูรถดังขึ้นหลังวูลฟ์สาวได้ลงออกมาจากรถของตัวเองแล้ว เจ้าหล่อนก้าวขาเรียวยาวเดินตรงเข้าไปทางประตูซอมซ่อซึ่งภายในเต็มไปด้วยวูลฟ์หนุ่มมากมายที่กำลังฝึกการต่อสู้กันอยู่
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอปรากฎตัวในสถานที่อโคจรเช่นนี้ทำให้เจ้าตัวไม่ได้สนใจภาพที่เห็นเท่าไหร่นักซึ่งก็ไม่ต่างกับวูลฟ์หนุ่มมากมายที่เพียงแต่มองตามเธอเท่านั้นจนกระทั่งเธอเดินพ้นจากบริเวณตรงนั้นไป
เธอหยุดอยู่เบื้องหน้าบานประตูที่ซอมซ่อก่อนจะบิดลูกบิดเปิดประตูออกโดยไม่ได้เคาะ แม้การกระทำที่ถือวิสาสะของเจนนิสอาจทำให้เจ้าของห้องไม่พอใจได้แต่เจ้าหล่อนก็ไม่นึกใส่ใจอะไรแม้แต่น้อย
นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนประกายทองกวาดสายตาไปทั่วห้องก่อนจะเดินเข้าไปเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของเป้าหมายซึ่งกำลังตั้งหน้าตั้งตาทำอะไรบางอย่างอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์พอดี
ปึก
มือเล็กวางถุงเงินที่ค่อนข้างหนักลงบนโต๊ะเบื้องหน้าของวูลฟ์หนุ่มวัยยี่สิบเจ็ดปีเพื่อเรียกให้เขาสนใจกับการมาของเธอในครั้งนี้ซึ่งก็ได้ผลเหมือนทุกครั้ง ในที่สุดใบหน้าคมที่ไม่ได้โกนหนวดมาหลายอาทิตย์ก็หันไปมองเจ้าของเงินที่ให้มากกว่าทุกครั้งก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาแล้วถามน้ำเสียงกวนๆ
“มีอะไรให้รับใช้ครับ คุณเจนนิส”
“แฮคข้อมูลสถานีตำรวจ” สิ้นเสียงตอบกลับทันควันที่เหมือนรอให้เขาถาม อีกฝ่ายที่ได้รับคำตอบก็ครางในลำคอเบาๆ แล้วหันกลับไปจดจ่อที่หน้าคอมพิวเตอร์อีกครั้งด้วยความรู้สึกเข้าใจแล้วว่าทำไมครั้งนี้เธอถึงได้ให้เงินตอบแทนเขาเยอะขนาดนี้
สำหรับที่ประเทศนี้..ข้อมูลราชการเป็นสิ่งที่แฮคข้อมูลได้ยากที่สุดแล้วเนื่องจากระบบป้องกันที่แน่นหนารวมทั้งหากไม่ใช่มือฉมังจริงๆ ยิ่งจะเสี่ยงต่อการถูกจับได้เสียด้วยซ้ำไป
แต่เป็นโชคดี ที่เขาเคยแฮคข้อมูลระบบราชการนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว จากนายจ้างคนก่อนๆ น่ะนะ
“ชื่อ?” เสียงทุ้มเอ่ยถามอีกครั้งหลังกดอะไรหลายอย่างบนแป้นพิมพ์
“เอลล่า วาเนสตา” นิ้วเรียวกดพิมพ์ชื่อๆ นั้นที่ได้ยินใส่เข้าไป ในขณะที่กำลังแฮคระบบข้อมูลและใช้เวลาอยู่ครู่หนึ่งเท่านั้นภาพของหญิงสาวเจ้าของชื่อก็เด้งขึ้นมา
“อะไรวะ…”
เจนนิสถึงกับอุทานออกมาเมื่อเห็นว่ารายละเอียดประวัติของเจ้าหล่อนมีเพียงแค่วันเกิดกับปีเกิดเท่านั้น ไม่ขึ้นข้อมูลเกี่ยวกับพ่อแม่ สถานที่เกิด หรือแม้แต่กรุ๊ปเลือดซึ่งมันเป็นเรื่องผิดปกติ วูลฟ์หนุ่มที่นั่งอยู่ที่หน้าจอคอมจึงพูดขึ้นบ้างด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจ
“บุคคลลึกลับแห่งปี”
เจนนิสเริ่มกัดริมฝีปากของตัวเองอย่างคิดหนัก ตอนนี้ในหัวของเธอเริ่มตีกันมั่วไปหมด เธอสันนิษฐานถึงความสัมพันธ์ของผู้หญิงคนนั้นกับแอลเจอยู่หลายอย่างแต่กลับกลายเป็นว่าไม่ตรงซักอย่าง
“นามสกุลวาเนสตามีใครอีก”
สิ้นเสียงถาม นิ้วเรียวก็กดรัวๆ ที่แป้นพิมพ์อีกครั้งและครั้งนี้บนหน้าจอคอมก็ขึ้นเป็นลิสต์รายชื่อพร้อมภาพถ่ายของใครหลายคนเต็มไปหมดก่อนเจนนิสจะขมวดคิ้วเรียวเข้าหากันแล้วพูดขึ้นด้วยเสียงที่ปนตกใจเมื่อเห็นใบหน้าของใครคนหนึ่ง
“เดี๋ยวนะ..นี่มัน..”
นัยน์ตาสีสวยเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ จากความคาดไม่ถึง แม้จะยังมีส่วนที่ไม่สมเหตุสมผลแต่ก็มีความเป็นไปได้อยู่เช่นกันที่มนุษย์สาวคนนั้นจะเป็นถึงลูกของ..
“อะไรวะเนี้ย..!”
“หืม?”
เสียงรถมาจอดที่หน้าบ้านเรียกให้ร่างบอบบางที่นั่งอยู่บนชิงช้าหลังบ้านสนใจ เธอหันไปมองตามเสียงพลางนั่งคิดอยู่ซักพักแล้วตัดสินใจลุกขึ้นยืนพร้อมทั้งชามผลไม้ที่ยังกินไม่หมดเดินกลับเข้าไปในตัวบ้านก่อนจะพบเข้ากับแผ่นหลังของผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังยืนคุยกับพี่ของเธออยู่
แอลเจที่เห็นคนอายุน้อยกว่าเดินเข้ามา เขาก็เลื่อนสายตาจากคนตรงหน้าไปมองทำให้คนที่เหมือนกำลังคุยบางอย่างกับเขาอยู่ค่อยๆ หันไปมองช้าๆ
"ไม่เจอกันนาน..โตเป็นสาวแล้วสินะ"
ร่างบางถอนหายใจออกมาก่อนจะก้าวเดินไปหยุดอยู่เบื้องหน้าคนที่หายหน้าหายตาไปจากเธอนานหลายปีซึ่งเธอก็ไม่นึกอยากจะดีใจกับการมาของเขาในตอนนี้หรอก
"ไม่เจอกันนาน...จนเอลเกือบลืมไปแล้วว่าหน้าคุณเป็นยังไง ด็อกเตอร์เคน"
เจ้าของชื่อคลี่ยิ้มออกมาก่อนจะอ้าแขนแกร่งออกกว้างพลางพูดเสียงหวานอย่างตั้งใจ
"ไม่กอดหน่อยเหรอ"
"มาทำไมคะ" เอลล่าตอบกลับทันควัน ผู้เป็นพี่จึงส่งสายตาดุมาให้แต่ร่างบางก็ไม่ได้สนใจ ด็อกเตอร์เคนได้แต่หัวเราะหึๆ ในลำคอกับท่าทางที่ห่างเหินไปของหญิงตรงหน้าก่อนจะยอมลดแขนลงข้างกาย
"เย็นชา..เหมือนพ่อไม่มีผิด"
"...." ร่างบางเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรงเมื่ออีกบุคคลถูกกล่าวขึ้นมาด้วย ด็อกเตอร์เคนมองปฎิกิริยาของเธอนิ่งก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟากว้างซึ่งเอลล่าก็ไม่ได้เดินไปนั่งแต่อย่างใดซ้ำยังทำเพียงมองเขาด้วยนัยน์ตาเรียบนิ่งต่างจากปกติของตัวเจ้าหล่อนอีกต่างหาก
"ไม่อยากให้ฉันมาเหรอ เด็กน้อย"
"ถ้ามาเพราะคำสั่งก็กลับไปเถอะค่ะ เอลไม่ต้อนรับ" เสียงหวานเอ่ยออกไปอย่างไม่เกรงกลัวหรือเกรงใจใดๆ ทำให้แอลเจรีบพูดห้าม
"เอลล่า หนู-" แต่แล้วด็อกเตอร์เคนก็ยกมือขึ้นห้ามก่อนทำให้เขาต้องกลืนคำพูดลงไป ก่อนด็อกเตอร์เคนจะประสานมือหนาวางบนหน้าตัก
"ที่มาไม่ใช่เพราะคำสั่ง..แต่เพราะคิดถึง" ใบหน้าสวยทำหน้าเหมือนไม่อยากเชื่อนักก่อนนัยน์ตาสีฟ้าคริสตัลจะเลื่อนหนีไปอย่างเหนื่อยหน่าย
"งั้นตอนนี้คุณก็เห็นเอลแล้ว เอลขอตัวเลยแล้วกันนะคะ สวัสดี"
"เอลล่า" ร่างเล็กเดินตรงดิ่งกลับเข้าห้องนอนของตัวเองไปทันทีที่พูดจบโดยไม่รอให้ใครได้อนุญาติ แม้แต่เสียงเรียกของพี่ชายก็ไม่สามารถหยุดเธอได้แล้วในตอนนี้
แอลเจถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะโค้งตัวให้ด็อกเตอร์เคนเล็กน้อยเป็นการขอโทษต่อการกระทำที่ร่างเล็กได้ทำไป
"ฉันไม่โกรธคุณหนูของนายหรอก..แอลเจ" เจ้าของชื่อยืนเต็มความสูงตามเดิมเป็นจังหวะเดียวกับที่ด็อกเตอร์เคนลุกขึ้นยืนเพื่อเตรียมจะกลับ
ตอนแรกเขาก็ไม่คิดว่าจะต้องกลับเร็วขนาดนี้หรอก แต่ในเมื่อคนที่ทำให้เขาต้องมาที่นี่ดันไม่ยอมอยู่ให้เขาได้พูดคุย ก็ช่วยไม่ได้ที่เขาจะไปทำอย่างอื่นแทน
แอลเจมองตามแผ่นหลังหนาที่เดินหายไปจนลับสายตาก่อนเขาจะหันหน้าไปมองบานประตูห้องนอนที่เจ้าของห้องเพิ่งหนีเข้าไปเมื่อครู่พลางถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน ทว่าเมื่อเขาเลื่อนสายตาไปมองเคาท์เตอร์เขาก็คลี่ยิ้มออกมาได้
เวลามีอะไร เธอมักจะทำเผื่อเขาเสมอ ยกตัวอย่างเช่นชามผลไม้นี้..เห็นว่าก่อนเข้าห้องไปเมื่อครู่ก็ถือติดมือเข้าไปด้วย คงจะเตรียมไว้ตั้งแต่ตอนที่เขาปลีกตัวไปทำงานในห้องทำงานหลังถึงบ้านกันแล้วนั่นแหละ
เขาคิดไปมือก็เลื่อนไปหยิบผลไม้ชิ้นหนึ่งใส่ปากพลางก้าวเดินตรงดิ่งไปยังห้องนอนของเจ้าหล่อน ทว่าเขาสามารถก้าวได้เพียงแค่สามก้าว มือของเขาก็เริ่มสั่นตามมาด้วยความรู้สึกชาที่ขาทำให้เขาเริ่มทรงตัวไม่ได้แล้วทิ้งตัวกับพื้นอย่างแรง
เอลล่าที่ได้ยินเสียงเหมือนคนล้มดังตึงก็รีบเด้งตัวลุกออกมาจากเตียงนอนก่อนจะเบิกตากว้างหลังเปิดประตูแล้วพบว่าคนสนิทของตัวเองนอนอยู่บนพื้น
“พี่แอลเจ!”
"อึก.." ร่างเล็กถลาไปนั่งลงกับพื้นพลางประคองหัวของแอลเจขึ้นมานอนบนตัก คนที่ขยับร่างกายไม่ได้ราวกับเป็นอัมพาตจึงพยายามพูดบางอย่างออกมาทำให้ใบหน้าสวยก้มลงไปฟังใกล้ๆ
"..มี..คนอยู่…ในบ้าน..”
ใจดวงน้อยตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอรีบหันขวับมองไปรอบๆ กายตัวเองแล้วลุกขึ้นยืน เมื่อกวาดสายตาสำรวจไปรอบๆ แล้วไม่พบใคร เธอจึงวิ่งไปหยิบกรรไกรที่วางอยู่บนเคาท์เตอร์ซึ่งใกล้ตัวเธอที่สุดขึ้นมา มือเล็กอีกข้างที่สั่นเครือก็ล้วงหยิบมือถือของตัวเองออกมาเพื่อกดโทรออกหาใครคนหนึ่ง
แต่เพราะกำลังวุ่นวายอยู่นั้น รู้สึกตัวอีกทีเธอก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่อยู่ข้างหลัง เธอกำมือข้างที่ถือกรรไกรไว้แน่นก่อนจะกลั้นใจหันกลับไปแทงบุคคลที่ยืนอยู่ข้างหลังทันที
“โอ้ย!!!”
แต่เขากลับเร็วกว่า ร่างหนาเบือนตัวหนีพลางใช้มือหนาตะปบจับเข้าที่ข้อมือเล็กข้างที่จับกรรไกรไว้อยู่แล้วบิดมาไขว้ไว้ข้างหลังของเจ้าหล่อนทำให้เธอต้องปล่อยอาวุธคู่กายลงกับพื้นก่อนเขาจะคว้าข้อมือเล็กอีกข้างที่จับมือถืออยู่ไขว้มาข้างหลังเช่นเดียวกัน
คลิ๊ก!
เสียงล็อคกุญแจมือดังขึ้นในเวลาที่รวดเร็วหลังเธอรู้สึกถึงโลหะเย็นว้าบที่ข้อมือ ร่างเล็กออกแรงดีดดิ้นหนีอย่างสุดแรงแต่ก็ไม่สามารถสู้แรงคนข้างหลังได้เลยก่อนที่มือหน้าจะตะปบผ้าปิดที่จมูกโด่งรั้นของเธอไว้
และด้วยความตกใจก็ทำให้ร่างเล็กเผลอสูดหายใจเข้าไปก่อนที่เธอจะเริ่มรู้สึกเคลิ้มหลับไปในทันที


## บทที่ 4 หลักประกัน (1/2)

"อือ…"
ความรู้สึกปวดไปทั่วร่างกายปลุกให้ร่างบางที่กำลังหลับอยู่รู้สึกตัวขึ้นมา นัยน์ตาสีฟ้าคริสตัลปรับภาพโฟกัสตรงหน้าขณะที่ยันตัวเองลุกขึ้นนั่งเพื่อมองไปรอบๆ ซึ่งเป็นเพียงแค่ห้องสี่เหลี่ยมโล่งๆ และมีบานหน้าต่างเล็กๆ เพียงบานเดียวเท่านั้น
แสงที่ส่องผ่านหน้าต่างบานนั้นทำให้ร่างบางขมวดคิ้วแล้วยกมือขึ้นจับหัวของตัวเองพลางพยายามนึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
แกร๊ก
ร่างบางที่กำลังคิดไปด้วยแล้วลุกขึ้นยืนไปด้วยชะงักทันทีเมื่อได้ยินเสียงบานประตูถูกเปิดออก เธอเลื่อนสายตาตวัดไปมองตามเสียงก่อนจะเห็นร่างของวูลฟ์สาวตัวหนึ่งยืนอยู่ในชุดเมดยูนิฟอร์มสีดำพร้อมถือถาดบางอย่างอยู่
“อย่าถามมากความ กินซะ”
ในขณะที่เดินมาวางถาดอาหารลงบนพื้นเบื้องหน้าของร่างเล็กเจ้าตัวก็พูดดักขึ้นไว้แม้จะยังไม่ถูกถามอะไรก็ตามทีก่อนจะรีบหมุนตัวเตรียมเดินกลับออกไป
“ด..เดี๋ยว!”
วูลฟ์สาวที่ทำท่าจะออกไปในตอนแรกหยุดตามเสียงเรียกแล้วหันกลับไปมองคนเรียกที่ไม่พูดอะไรต่อราวกับนึกบางอย่างอยู่
เผ่าพันธุ์วูลฟ์ขึ้นชื่อเรื่องซื่อสัตย์กับเจ้านายยิ่งกว่าอะไร การถามว่าที่นี่ที่ไหน หรือใครจับเธอมาที่นี่คงไม่มีความหมายอะไรแน่ ดังนั้น เธอจะต้องทำตัวดีๆ และเลือกทางอื่นแทน..
“ฉัน…ปวดท้อง”
เอลล่าหลุบสายตามองพื้นพลางยกมือขึ้นมากุมที่ท้องของตัวเอง หวังเพียงแต่ว่าอีกฝ่ายจะไม่ถามอะไรมากแล้วยอมพาเธอออกไป..ซึ่งดูเหมือนจะได้ผล
“ลุกขึ้น”
ร่างเล็กยอมลุกขึ้นยืนแต่โดยดีเป็นจังหวะเดียวกับที่วูลฟ์สาวนัยน์ตาสีน้ำเงินก้าวเดินตรงเข้ามาแล้วหมุนตัวของเอลล่าให้หันหลังก่อนเธอจะรู้สึกถึงความเย็นว้าบที่ข้อมือทำให้เจ้าหล่อนเข้าใจในทันทีว่าทำไมถึงยอมง่ายนัก
หลังข้อมือบางทั้งสองถูกรวบไว้แล้ว วูลฟ์สาวนิรนามก็ผลักหลังของร่างเล็กให้เดินนำออกไป ขาเรียวจึงยอมก้าวเดินออกไปพลางคิดถึงวิธีออกไปจากที่นี่ทุกวิถีทาง
เธอจะต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้
"กูขอค้าน"
บารอนพูดขึ้นเสียงแข็งหลังฟังวูลฟ์หนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นจ่าฝูงพูดเกี่ยวกับแผนที่กำลังจะทำต่อไปจบซึ่งเนื้อความนั้นเกี่ยวข้องกับเพื่อนสาวคนสนิทของเขาโดยตรง ที่สำคัญเจ้าตัวก็ไม่ได้อยู่ที่นี่เขาจึงออกหน้าออกความเห็นแทนเธออย่างไม่เห็นด้วย
"มึงก็รู้ว่าระบบรักษาความปลอดภัยของมันแน่นหนาขนาดไหน อย่าว่าแต่มือถือ แค่กล้องเล็กๆ ที่เราประดิษฐ์ขึ้นมาเองยังเสี่ยงเลย"
อลันที่ได้ยินเหล่สายตาไปมองก่อนจะโพล่งขัดขึ้นมาบ้าง
"แต่กูเห็นต่างนะ อย่าลืมดิว่าเทคโนโลยีที่เรามีก็ไม่ได้ด้อยไปกว่านั้นแล้ว"
เขาพูดด้วยสีหน้าที่มั่นใจเพราะเจ้าตัวเองก็ค่อนข้างมั่นใจในฝีมือด้านนี้ของตนอยู่พอสมควรทำให้บารอนข่มกรามแน่นแล้วหันไปถามวิกเตอร์
"มึงคิดแผนนี้ได้ยังไงโดยไม่ถามเจ้าตัวก่อน"
"ใครว่ากูไม่ถาม"
เสียงทุ้มเอ่ยตอบกลับทันควันแต่ยังไม่ทันที่บารอนจะได้สงสัย ทันทีที่สิ้นเสียงบอก บานประตูก็ถูกเปิดออกมาก่อนราวกับรู้ว่าถึงเวลาที่เจ้าตัวจะเข้ามาได้แล้ว เสียงส้นสูงดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้องที่เงียบงันทุกจังหวะที่ก้าวเดินจนกระทั่งหยุดอยู่ที่กลางห้อง ทุกสายตามองไปยังมนุษย์สาวที่หายหน้าหายตาไปปฏิบัติหน้าที่มาเจ็ดเดือนเต็มก่อนวิกเตอร์จะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วคลี่ยิ้มออกมาบางๆ
“ยินดีต้อนรับกลับมา...ลูซี่”
เจ้าของชื่อที่แม้นัยน์ตาจะไร้ความรู้สึกเจ้าหล่อนก็ยังคลี่ยิ้มออกมาอย่างนึกดีใจที่ได้กลับมายังที่ที่เคยอยู่ก่อนจะส่งยิ้มนั้นให้กับเพื่อนต่างสายพันธุ์ของเธอที่อยู่ในห้อง
"ลูซี่..."
บารอนพึมพำเรียกแต่นั่นก็ดังพอให้เจ้าของชื่อเลื่อนสายตาไปมองเขาได้ก่อนริมฝีปากรูปกระจับจะคลายรอยยิ้มลงแล้วพูดกับเขาเสียงจริงจัง
"วิกเตอร์คุยกับฉันแล้วบารอน"
เธอยืนรออยู่นานพอจะได้ยินประโยคที่บารอนพูดชัดเจนและพอเข้าใจถึงความเป็นห่วงของเขาอย่างดี เจ้าหล่อนจึงพูดย้ำด้วยตัวเองให้เขาอีกครั้งหวังจะคลายความกังวลของเขาลงบ้าง
"ฉันโอเคกับแผนนี้จริงๆ แล้วก็มั่นใจด้วยว่าถ้าฉันร่วมมือกับอลัน..ยังไงทุกอย่างจะต้องออกมาดีแน่" นัยน์ตาของบารอนไม่เปลี่ยนไปเลย ยังคงฉายแววออกมาถึงความไม่เห็นด้วยก่อนเจ้าตัวจะพูดต่อ
"แต่มันรับประกันไม่ได้ว่าจะไม่ถูกจับได้...มันเสี่ยงเกินไป ลูซี่"
"แต่มันก็คุ้มที่จะเสี่ยง...หรือนายว่าไม่จริง?"
"มัน.."
บารอนพูดแค่นั้นก็เม้มริมฝีปากแน่นเป็นเส้นตรง เขาสามารถพูดได้เต็มคำว่ามันไม่มีทางคุ้ม ทว่าพอมาไตร่ตรองในความเป็นจริง..มันตรงกันข้ามเลยต่างหาก
ลูซี่ถอยตอนนี้ไม่ได้ เธอได้เอาตัวเข้าไปใกล้และได้ใจศัตรูแล้ว เธอคือความหวังเดียวของเผ่าพันธุ์ที่จะได้หลักฐานการกระทำเลวๆ ของผู้นำผู้เป็นที่รักของคนในประเทศเพื่อทำให้เขาหลุดออกจากตำแหน่งโดยปริยาย..
จ่าฝูงของพวกเขาได้วางแผนทั้งหมดไว้แล้ว ตามกฎหมาย แม้ว่าคนที่จะต้องขึ้นเป็นผู้นำคนต่อไปได้ต้องเป็นคนของตระกูลคิงส์ลีย์เท่านั้น แต่หากมีหลักฐานพบว่าผู้นำคนใดคนหนึ่งทำให้ประเทศเสื่อมเสียก็จะถือเป็นโมฆะไป และจะเลือกผู้นำคนใหม่ตามเสียงของคนในประเทศเป็นใหญ่
แน่นอนว่า..เขาได้เตรียมหัวโขนไว้พร้อมสำหรับสถานการณ์นี้แล้วเช่นกัน
"เพื่อเผ่าพันธุ์ของผู้มีพระคุณ ต่อให้เสี่ยงแค่ไหน ฉันก็จะทำ"
ลูซี่ว่าต่ออย่างมุ่งมั่นพลางคลี่ยิ้มออกมาบางๆ ขณะที่เลื่อนสายตาไปมองบุคคลที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประจำตัวที่หัวโต๊ะ
"ถ้ามีอะไรที่ผิดปกติอย่าดึงดันที่จะอยู่ต่อ"
วิกเตอร์ที่มองสบตากับเจ้าหล่อนพอดีพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบตามประสาก่อนรอยยิ้มของลูซี่จะต้องเลือนหายไปหลังประโยคถัดไปถูกกล่าวออกมาพร้อมทั้งท่าทางที่ดูน่าเกรงขาม
"ฉันไม่ได้ช่วยชีวิตเธอเพื่อให้เธอถวายวิญญาณให้ฉัน รู้ใช่มั้ย" คนที่ถูกถามถึงกับชะงักไปครู่ก่อนสุดท้ายจะยกยิ้มขึ้นมาอีกครั้งเมื่อรับรู้ได้ถึงความห่วงใยของอีกฝ่ายที่ไม่ได้มีมาบ่อยๆ พลางพยักหน้าเบาๆ รับรู้ก่อนจะหันหน้ากลับไปพูดขำๆ กับบารอน
"เห็นมั้ย แค่เห็นวิกเตอร์เป็นห่วงฉันก็คุ้มแล้ว" วูลฟ์หนุ่มที่ถูกพูดด้วยได้แต่ส่ายหัวก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเอือมระอา
"ก็ขอให้คุ้มจริง"
RrrrrrRrrrrr
จู่ๆ มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะเบื้องหน้าวิกเตอร์ก็สั่นขึ้นทำให้เจ้าของมันคว้าไปหยิบขึ้นมาก่อนจะเห็นว่าเจ้าของเบอร์เป็นวูลฟ์รับใช้มือดีในคฤหาสถ์ของเขา
ลางสังหรณ์ของเขาไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก เจ้าตัวจึงลุกขึ้นยืนพรวดแล้วประกาศเสียงกร้าว
"แยกย้ายกันกลับได้ ส่วนเธอ.." วูลฟ์หนุ่มพูดค้างไว้พลางเลื่อนสายตาไปมองลูซี่เพื่อเจาะจงว่าคุยกับเธออยู่
"พรุ่งนี้จะให้คนเอาของไปให้"
"ค่ะ"
สิ้นเสียงตอบกลับเขาก็เดินออกมาจากห้องทันทีทำให้วูลฟ์ที่เหลือในห้องต่างพากันสงสัยกับท่าทางรีบร้อนของเขาแต่ก็ทำได้เพียงทำเป็นไม่สนใจไปแม้จะดูก็รู้ว่าจ่าฝูงของพวกเขามีความลับบางอย่างอยู่ก็ตาม
แต่อย่างว่า...พวกเขาเชื่อใจกันมากพอที่จะไม่สงสัยอะไรกัน
เพราะเข้าตาจนหมดหนทางจะต่อรอง จ่าฝูงอย่างเขาจึงต้องลักพาตัวเธอ หญิงสาวที่มีความเกี่ยวข้องบางอย่างกับผู้นำของประเทศมาเป็นตัวประกันสำคัญเพื่อใช้ต่อรองการเป็นผู้ชนะสงครามในประเทศนี้ที่ไม่มีวันสิ้นสุดลง