ชาวนาผู้ยิ่งใหญ่
ต้นไม้แห่งความอลวน
## บทที่ 1 การเริ่มต้นใหม่

ประตูเล็กของคุกเปิดออก ก้าวเท้าออกมา แสงแดดสาดส่องลงบนตัวของหวังเสี่ยวเฟย เขายกมือขึ้นบังแสง หรี่ตามองแสงแดดที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของฤดูใบไม้ผลิ
ออกมาแล้ว!
หวังเสี่ยวเฟยรู้สึกอยากจะร้องไห้
สามปี!
ติดคุกมาสามปี หวังเสี่ยวเฟยรู้สึกราวกับผ่านไปหนึ่งศตวรรษ ในช่วงเวลาสามปีนี้ เขาได้เรียนรู้และเข้าใจอะไรมากมาย
"พี่!"
ในตอนนั้น เสียงเรียกแผ่วเบาของสาวน้อยดังขึ้น
"เสี่ยวเฟย!"
เสียงที่คิดถึงมาตลอดดังขึ้นพร้อมกัน
กะพริบตาสองสามที หวังเสี่ยวเฟยร้องเสียงสั่น "แม่!" หลังจากเรียกออกไป เขาก็คุกเข่าลงต่อหน้าหญิงวัยกลางคนที่มีใบหน้าเหนื่อยล้าและดูชราลง
"พี่..." น้องสาวหวังไฉเสียจับมือของหวังเสี่ยวเฟยไว้
"ออกมาได้ก็ดีแล้ว ออกมาได้ก็ดีแล้ว!" หลู่เซียงเหลียนจับมือหวังเสี่ยวเฟยพลางร้องไห้น้ำตาไหล
"หวังเสี่ยวเฟย ออกไปแล้วต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่นะ อย่ากลับมาที่นี่อีก!"
ผู้คุมมองหวังเสี่ยวเฟยพลางพูดประโยคนั้น แล้วหมุนตัวกลับไป
ประตูคุกปิดลงอีกครั้ง
มองประตูใหญ่ที่ปิดลง หวังเสี่ยวเฟยยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ภาพต่างๆ ในคุกผุดขึ้นมาในความคิด
ตอนนี้หวังเสี่ยวเฟยรู้สึกสะเทือนใจมาก หลังจากเกิดเรื่องนั้นขึ้น เขารู้ว่าชีวิตของตัวเองเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
เพื่อนนักโทษหลากหลายระดับที่พบในคุกได้สอนความรู้มากมายให้เขา ทำให้หวังเสี่ยวเฟยเต็มไปด้วยความมั่นใจสำหรับชีวิตหลังออกจากคุก
แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ สิ่งสำคัญคือการได้รับการถ่ายทอดวิชาซิวเจินโบราณ ความรู้ทั้งหมดอยู่ในสมองของเขา แม้ว่าในคุกจะไม่สามารถพิสูจน์ความรู้เหล่านั้นได้ แต่เนื้อหาเหล่านั้นก็ฝังแน่นอยู่ในสมองของเขา แม้อยากลืมก็ลืมไม่ได้
ในช่วงเวลาสามปีที่แอบฝึกฝน หวังเสี่ยวเฟยรู้สึกได้ชัดเจนว่าร่างกายของเขาเปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก
เสี่ยวฟางล่ะ?
หวังเสี่ยวเฟยมองไปรอบๆ ภาพของหญิงสาวที่สวยงามผุดขึ้นในความคิด
"พี่ มองอะไรอยู่ อย่ามองเลย หลี่ฟางฟางเปลี่ยนใจไปนานแล้ว แม่ไม่ยอมให้บอกพี่มาตลอด"
น้องสาวโตเป็นสาวแล้ว มองออกทันทีว่าพี่ชายกำลังคิดอะไร จึงแค่นเสียงพูดประโยคนั้น
"ลูก กลับบ้านกันเถอะ!"
หลู่เซียงเหลียนใช้เสื้อเช็ดน้ำตา
เมื่อหันไปมองน้องสาว ก็ได้ยินหวังไฉเสียพูดว่า "พี่ สามปีนี้เกิดเรื่องมากมาย พี่ไม่รู้หรอก ตอนนี้พวกเขาสองคนอยู่ด้วยกันแล้ว!"
กำหมัดแน่น หวังเสี่ยวเฟยฝืนยิ้มพูดว่า "ไป กลับบ้านกัน"
"ลูก ออกมาแล้วก็ใช้ชีวิตให้ดีๆ นะ ผู้หญิงแบบนั้นเราไม่สนใจหรอก"
"แม่ ลูกรู้"
หวังเสี่ยวเฟยไม่ใช่คนในเมือง แต่เป็นคนชนบท และเป็นลูกชาวนาที่ยากจนมาก อย่างไรก็ตาม เขาฉลาดมาตั้งแต่เด็ก ผลการเรียนก็อยู่ในระดับแนวหน้าของชั้น ตั้งแต่มัธยมต้นจนถึงมัธยมปลายก็เรียนในตัวอำเภอ จนกระทั่งตอน ม.6 ขณะที่ไปเดินเที่ยวกับเพื่อนร่วมชั้นอย่างเจิงจื้อ เกิดความขัดแย้งระหว่างกัน จนลงเอยด้วยการตีกัน
หวังเสี่ยวเฟยยังจำเหตุการณ์ตอนนั้นได้ดี เป็นเรื่องที่พวกนักเลงข้างถนนลวนลามหลี่ฟางฟาง แล้วทั้งสองฝ่ายก็ตีกัน ผลคือเจิงจื้อพลั้งมือแทงนักเลงคนหนึ่งตาย
ตอนนั้นหวังเสี่ยวเฟยไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไร อย่างมากก็แค่ถูกตักเตือนแล้วปล่อยตัว แต่พ่อของเจิงจื้อใช้เส้นสายบางอย่าง ผลักดันให้คดีฆาตกรรมตกเป็นของหวังเสี่ยวเฟย
ในช่วงเวลานั้นเอง ครอบครัวของหวังเสี่ยวเฟยก็เกิดเรื่องขึ้นกะทันหัน พ่อของเขาถูกรถชน ต้องรีบผ่าตัดด่วน แต่ครอบครัวหวังไม่มีเงินพอที่จะจ่ายค่าผ่าตัดให้พ่อของหวังเสี่ยวเฟย และไม่มีกำลังที่จะรับภาระค่าใช้จ่ายที่สูงลิบ
ตอนนั้นพ่อของเจิงจื้อปรากฏตัวต่อหน้าหวังเสี่ยวเฟย เขาเสนอเงื่อนไขว่า ถ้าหวังเสี่ยวเฟยยอมรับผิดแทน เขาจะรับผิดชอบค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดของพ่อหวังเสี่ยวเฟย
เมื่อนึกถึงสภาพของพ่อ หวังเสี่ยวเฟยวัยเพียง 17 ปีที่ยังไม่ทันจบ ม.6 ก็ตัดสินใจยอมรับผิดแทนอย่างแน่วแน่
ผลสุดท้ายคือหวังเสี่ยวเฟยถูกตัดสินจำคุก 10 ปี และถูกส่งเข้าคุกนับแต่นั้น
โชคดีที่หวังเสี่ยวเฟยประพฤติตัวดีมากในคุก ประกอบกับมีคนใหญ่คนโตที่รู้จักกันช่วยเหลือหลังพ้นโทษ ผลคือนั่งคุกไปแค่ 3 ปี หวังเสี่ยวเฟยก็ได้รับการปล่อยตัว
เรื่องราวในอดีตเหมือนควัน หวังเสี่ยวเฟยไม่ได้ใส่ใจเรื่องการรับผิดแทน เพราะมันเป็นการแลกเปลี่ยนอยู่แล้ว แต่สิ่งที่ทำให้เขาเสียใจคือหลี่ฟางฟาง เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะเธอ ที่จริงเขาก็ติดคุกเพราะเธอด้วย แต่ตลอด 3 ปีเธอไม่เคยมาเยี่ยมเขาสักครั้ง ซ้ำร้ายยังไปมีผู้ชายคนอื่นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
"พ่อ สบายดีแล้วเหรอ?" เมื่อเห็นพ่อที่ยืนอยู่ข้างรถม้าด้วยใบหน้าตื่นเต้น หวังเสี่ยวเฟยรู้สึกจมูกแสบร้อน
"เสี่ยวเฟย พ่อเป็นหนี้บุญคุณลูก!" หวังซิ่งซานจับมือลูกชายพลางพูดเสียงสะอื้น
"ไม่หรอก ขอแค่พ่อหายดีก็พอแล้ว"
"พ่อเขา รีบขับรถเถอะ กลับบ้านกันเถอะ" หลู่เซียงเหลียนจ้องหวังซิ่งซานด้วยสายตาดุ
"ได้ กลับบ้าน กลับบ้าน" หวังซิ่งซานเหวี่ยงแส้ ขับรถม้ามุ่งหน้าสู่ชนบท
จากการที่พ่อแม่ขับรถม้าหลายชั่วโมงมารับตน หวังเสี่ยวเฟยเดาว่าสถานการณ์ที่บ้านคงไม่ค่อยดี ขณะเดียวกันก็รู้สึกซาบซึ้งใจกับน้ำใจของพ่อแม่
นั่งอยู่บนรถม้า น้องสาวเล่าเรื่องราวต่างๆ ให้ฟังมากมาย เมื่อได้ยินว่าเพื่อนร่วมชั้นคนไหนสอบติดมหาวิทยาลัยก็ไปเรียนต่อ คนไหนทำธุรกิจก็ทำธุรกิจ บางคนก็เป็นข้าราชการ หวังเสี่ยวเฟยก็อดรู้สึกหดหู่ไม่ได้
แต่ไม่นาน หวังเสี่ยวเฟยก็ปัดความรู้สึกหดหู่ทิ้งไป เขารู้ดีถึงสถานการณ์ของตัวเอง ตั้งแต่เกิดเรื่องตีกันครั้งนั้น ชีวิตของเขาก็เปลี่ยนไปแล้ว
จริงๆ แล้ว หวังเสี่ยวเฟยมีความลับอยู่อย่างหนึ่ง ความลับนี้จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เคยบอกใคร และต่อไปเขาก็จะไม่มีวันบอกความลับนี้กับใคร
ตอนที่ทุกคนตีกันนั้น สถานที่เกิดเหตุคือร้านรับซื้อของเก่า หวังเสี่ยวเฟยถูกแทงบาดเจ็บ ล้มกระแทกประตูร้านรับซื้อของเก่าเปิดออก พอดีไปล้มทับกองของเก่าพวกนั้น ไม่รู้เป็นอย่างไร น้ำเลือดจากตัวเขาซึมเข้าไปในกองของเก่า พอน้ำเลือดซึมเข้าไป ก็มีข้อมูลมากมายถ่ายทอดมาจากแผ่นไม้เก่าแผ่นหนึ่ง
พอการถ่ายทอดข้อมูลจบลง แผ่นไม้นั้นก็กลายเป็นเถ้าถ่าน ทุกอย่างช่างประหลาดเหลือเกิน
เรื่องนี้ทำให้หวังเสี่ยวเฟยได้สัมผัสกับความรู้ที่แทบจะพลิกความคิดของเขา
สิ่งที่ทำให้หวังเสี่ยวเฟยตกใจที่สุดคือ เนื้อหาของข้อมูลเหล่านั้นหลากหลายมาก มีครบทุกประเภท
รถม้าเดินทางอีกสามชั่วโมงจึงมาถึงหมู่บ้านเล็กๆ แห่งหนึ่งบนภูเขา
มองดูทิวทัศน์ของหมู่บ้านที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา แล้วมองดูบ้านของตัวเองที่ทรุดโทรม หวังเสี่ยวเฟยมองดูหมู่บ้านบนภูเขาที่คุ้นเคย ในใจก็มีความรู้สึกว่า นับจากนี้ไป ตัวเองกำลังจะก้าวเดินบนเส้นทางที่พิเศษอย่างแท้จริง


## บทที่ 2 ขาดเงิน

ข้ามกระถางไฟ อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า...
หลังจากทำพิธีต่างๆ ตามประเพณีหลังออกจากคุกเสร็จแล้ว ทุกคนจึงได้นั่งคุยกันในบ้านถึงเรื่องที่เกิดขึ้น
ตอนนี้หวังเสี่ยวเฟยถึงได้เห็นสภาพความเป็นอยู่ที่บ้านอย่างชัดเจน
มองไปรอบบ้านแล้วไม่มีเฟอร์นิเจอร์ดีๆ เลย โทรทัศน์ก็ไม่มีให้เห็น
เมื่อมองดูเสื้อผ้าของพ่อแม่และน้องสาว แม้จะซักสะอาดแต่ก็เห็นได้ชัดว่าเก่ามาก บางตัวถึงกับมีรอยปะชุน
"ฉันจะไปคืนรถม้า" หวังซิ่งซานพูดแล้วเดินออกไป
"รถม้าไม่ใช่ของบ้านเราเหรอ?" ตอนนี้หวังเสี่ยวเฟยถึงเข้าใจว่าเพื่อมารับเขา ที่บ้านถึงกับต้องยืมรถม้ามา
"เป็นของบ้านจ้าวเล่าสี่ในหมู่บ้าน ได้ยินว่าลูกสาวเขาไปรวยที่เมืองจังหวัด ส่งเงินกลับมาบ้างเป็นครั้งคราว" หลู่เซียงเหลียนพูดเพียงเท่านั้น
"ที่บ้านลำบากมากใช่ไหม?" เมื่อนึกถึงว่าตอนมารับตนถึงกับไม่กล้าใช้เงินค่ารถเมล์ หวังเสี่ยวเฟยก็เข้าใจว่าที่บ้านคงจะยากจนถึงขั้นแทบไม่มีข้าวกิน
"ไม่เป็นไร ไม่มีอะไร ลูกเพิ่งออกมาต้องพักผ่อนให้ดีก่อน เรื่องที่บ้านไม่ต้องสนใจ" หลู่เซียงเหลียนมองหน้าลูกชายพร้อมรอยยิ้ม
ตอนนี้เพื่อนบ้านต่างทยอยมาที่บ้านของหวังเสี่ยวเฟย
คนในหมู่บ้านอยู่ใกล้กัน รู้เรื่องเล็กเรื่องใหญ่ของกันและกัน วันนี้ที่ครอบครัวหวังเข้าเมืองไปรับหวังเสี่ยวเฟยทุกคนก็รู้ ตอนนี้ต่างก็มากันหมด
"เสี่ยวเฟย เจ้าต้องเป็นคนดีนะ ต่อไปอย่าไปตีกันหรือก่อเรื่องอีก" อาจงหวังมองหวังเสี่ยวเฟยพลางถอนหายใจ
"เสี่ยวเฟย ช่วยที่บ้านหน่อยนะ ดูสิ ไฉเสียตอนนี้จะต้องออกจากโรงเรียนแล้ว เฮ้อ" ครูหลี่ที่เคยสอนหวังเสี่ยวเฟยส่ายหน้าถอนหายใจ
"น้อง เธอไม่ได้เรียนแล้วเหรอ?" หวังเสี่ยวเฟยหันไปมองน้องสาว
หวังไฉเสียมองพี่ชายแล้วลังเลก่อนตอบว่า "ที่บ้านไม่มีเงินส่งหนูเรียนมหาวิทยาลัย"
หวังเสี่ยวเฟยถึงนึกขึ้นได้ว่าน้องสาวสอบติดมหาวิทยาลัย
"ไฉเสีย ผู้หญิงเรียนมากไปทำไม ป้าของเธอพูดถึงเรื่องคู่ที่จะแต่งงานช่วงก่อนหน้านี้ แม่ลูกสองคนคิดยังไง ต้องให้คำตอบเกี๋ยวเหล่าโหย่วสักทีแล้ว เขาบอกว่าจะให้สินสอดสามหมื่นนะ"
"ใช่ ถ้าแต่งงานครั้งนี้สำเร็จ หนี้สินที่บ้านของพวกเธอก็จะได้ใช้คืนไปได้เกือบครึ่ง"
หวังเสี่ยวเฟยได้ยินแล้วก็โมโห ตะโกนว่า "น้อง เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
หลู่เซียงเหลียนถอนหายใจแต่ไม่พูดอะไร
เซียงเชินจื่อพูดว่า "เสี่ยวเฟย เจ้าอาจจะไม่รู้ หลังจากพ่อเจ้าผ่าตัดเสร็จ การรักษาพยาบาลช่วงหลังก็ใช้เงินไปมาก ตอนปู่ของเจ้าเสียก็ใช้เงินไปอีกก้อนใหญ่ บ้านของเจ้าแทบจะยืมเงินชาวบ้านทุกบ้านแล้ว ก่อนหน้านี้เจ้าไม่รู้ก็ช่างเถอะ ตอนนี้เจ้าออกมาแล้ว ทุกคนก็หวังพึ่งเจ้านะ"
"ป้าเซียง พวกท่านวางใจได้ เงินพวกนี้พวกเราจะใช้คืนแน่นอน!"
หลู่เซียงเหลียนมองลูกชายแวบหนึ่งแล้วรีบพูด
"แม่ ทำไมพวกท่านถึงไม่บอกอะไรผมเลย?" หวังเสี่ยวเฟยโกรธขึ้นมา
"พี่ แม่บอกว่าพี่อยู่ในนั้นสามปี ไม่รู้ว่าข้างนอกเป็นยังไงบ้าง เรื่องที่บ้านค่อยๆ เล่าให้พี่ฟังทีหลัง"
เมื่อเห็นชาวบ้านมากันเรื่อยๆ หวังเสี่ยวเฟยก็เข้าใจในใจว่า ตอนนี้ทุกคนอยากมาทวงหนี้ แต่เพราะเป็นเพื่อนบ้านกัน จึงไม่กล้าพูดตรงๆ ตอนนี้ถึงกับจะขายลูกสาวใช้หนี้!
คิดถึงตรงนี้ หวังเสี่ยวเฟยจึงหันไปพูดกับทุกคนว่า "ลุงป้าน้าอาทั้งหลาย ผมหวังเสี่ยวเฟยกลับมาแล้ว ถึงต้องออกไปทำงานก็จะใช้เงินคืนให้ครบ พวกท่านวางใจได้"
"เสี่ยวเฟย มีคำพูดนี้ของเจ้าพวกเราก็สบายใจแล้ว เฮ้อ ทุกคนก็ลำบากกันทั้งนั้น!"
โจวชูมองไปที่หวังเสี่ยวเฟยและกล่าวชื่นชม
หลังจากที่ทุกคนนั่งคุยกันสักพัก ต่างก็แยกย้ายกันกลับ
ในตอนนั้น พ่อหวังซิ่งซานก็กลับมาถึง หวังเสี่ยวเฟยสังเกตเห็นว่าสีหน้าของพ่อดูไม่ค่อยดีนัก
"พ่อครับ เป็นอะไรหรือเปล่า?"
"ฮึ! ตกลงกันว่าจะยืมรถเขาแล้วผมจะช่วยงานที่บ้านเขาหนึ่งวัน แต่ตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว บอกว่าม้าหิวโซ ต้องให้ผมช่วยงานอีกวัน"
เมื่อเห็นสภาพความเป็นอยู่ในบ้านและได้ยินคำบ่นของพ่อ หวังเสี่ยวเฟยก็เข้าใจถึงความยากลำบากของครอบครัว
"พ่อแม่ครับ ในเมื่อผมกลับมาแล้ว เรื่องของครอบครัวก็เป็นเรื่องของผมด้วย ผมหวังว่าพ่อแม่จะไม่ปิดบังผมอีก"
หลู่เซียงเหลียนถอนหายใจแล้วพูดว่า "ในเมื่อลูกรู้แล้ว แม่ก็จะเล่าให้ฟัง ตระกูลเจิงช่วยจ่ายค่าผ่าตัดให้พ่อลูก แต่ค่ารักษาพยาบาลหลังผ่าตัดพวกเขาไม่ได้จ่าย เพื่อรักษาพ่อลูกและจัดงานศพปู่ของลูก พวกเราได้ยืมเงินจากชาวบ้านมาประมาณ 40,000 หยวน น้องสาวลูกจดบันทึกไว้หมดแล้ว ต้องใช้คืนทั้งหมด"
สีหน้าของหวังเสี่ยวเฟยเปลี่ยนไปทันที ตอนนั้นตระกูลเจิงสัญญากับเขาว่าหลังจากที่เขายอมรับผิด นอกจากค่าผ่าตัดแล้ว จะรับผิดชอบค่าอาหารและค่ารักษาพยาบาลระหว่างพักฟื้นทั้งหมด แต่ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้?
หวังซิ่งซานนั่งยองๆ กุมหัวพูดว่า "ทรมานแม่ของลูกมาก ทั้งหมดเป็นเพราะพ่อไม่มีความสามารถ แม่ของลูกต้องวุ่นวายไปหมด ทั้งดูแลพ่อ ทั้งส่งน้องสาวลูกเรียน คราวนี้น้องสาวลูกสอบได้ดี ติดมหาวิทยาลัยในเมืองหลวง แต่ครอบครัวเราจะมีเงินที่ไหนส่งเธอเรียน!"
"พ่อแม่วางใจได้ เงินพวกนี้ผมจะหามาใช้คืนเอง!" หวังเสี่ยวเฟยรู้สึกปวดใจเมื่อเห็นท่าทางสิ้นหวังของพ่อแม่
เมื่อมองไปที่น้องสาว หวังเสี่ยวเฟยถามว่า "น้อง เปิดเทอมคงเหลืออีกครึ่งเดือนใช่ไหม?"
"อืม"
หวังไฉเสียรู้สึกเศร้าใจ ตอบรับเบาๆ
"น้อง เธอไม่ต้องกังวล เราต้องเรียนมหาวิทยาลัยให้ได้ เรื่องเงินพี่จะหาทางจัดการเอง ยังไงก็ต้องส่งเธอเรียนมหาวิทยาลัยให้ได้!"
"เสี่ยวเฟย เราห้ามทำเรื่องไม่ดีนะ!"
หลู่เซียงเหลียนตกใจ มองหวังเสี่ยวเฟยด้วยสีหน้าจริงจังและพูด ราวกับกลัวว่าลูกชายจะทำอะไรที่ไม่เหมาะสมอีก
"เสี่ยวเฟย เรื่องใช้หนี้ค่อยๆ ทำไป สักวันก็ต้องใช้หมด ส่วนเรื่องเรียนของไฉเสีย ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องเรียนก็ได้ ผู้หญิงสักวันก็ต้องแต่งงาน"
หวังซิ่งซานก็กังวลว่าหวังเสี่ยวเฟยจะทำอะไรที่ไม่เหมาะสมเพื่อเงิน
"พ่อวางใจได้ ผมไม่ทำเรื่องไม่ดีแน่นอน แค่เงินไม่กี่หมื่น ผมจะหาทางหามาให้ได้!"
ตอนนั้นหวังไฉเสียดวงตาเป็นประกาย มองพี่ชายแล้วถามว่า "พี่ หนูจะได้เรียนมหาวิทยาลัยจริงๆ เหรอ?"
เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังของน้องสาว หวังเสี่ยวเฟยรู้สึกปวดใจพูดว่า "เธอวางใจได้ พี่จะจัดการทุกอย่างเอง!"
"ดีจังเลย!"
ดวงตาของหวังไฉเสียเป็นประกาย
หลู่เซียงเหลียนและหวังซิ่งซานมองหน้ากัน ในดวงตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความกังวล
ทุกคนคุยกันจนดึก ต่างถามถึงชีวิตของหวังเสี่ยวเฟยในคุก หวังเสี่ยวเฟยก็เล่าสถานการณ์ของตัวเองคร่าวๆ แน่นอนว่าส่วนใหญ่เล่าแต่เรื่องดีๆ
ตอนกลางคืนนอนบนเตียง ได้กลิ่นผ้าห่มที่ชัดเจนว่าตากแดดมาเพื่อตัวเอง หวังเสี่ยวเฟยนอนไม่หลับ ในหัวคิดมากที่สุดคือเรื่องหาเงิน
ตอนนี้ที่บ้านขาดเงิน ถ้าตัวเองจะฝึกฝน ก็ต้องซื้อสมุนไพรและของอื่นๆ ก็ต้องใช้เงินเหมือนกัน
แต่จะหาเงินมาได้ยังไงดีนะ?


## บทที่ 3 การปรุงยา

หวังเสี่ยวเฟยคิดทั้งคืน เงินสี่หมื่นกว่าหยวนเป็นเรื่องใหญ่ที่กดดันเขาอยู่ ถ้าไม่แก้ไขเรื่องนี้ น้องสาวก็จะไม่ได้เข้ามหาวิทยาลัย และครอบครัวก็จะยังคงยากจนต่อไป
ดูเหมือนว่าจะต้องลองใช้ความรู้เหล่านั้นดู ถ้าได้ผลจริง บางทีโอกาสของครอบครัวอาจจะอยู่ตรงนี้ก็ได้!
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หวังเสี่ยวเฟยสะพายตะกร้าเตรียมออกจากบ้าน
"เสี่ยวเฟย เจ้าจะไปไหน?"
เห็นลูกชายสะพายตะกร้าจะออกไป หลู่เซียงเหลียนรีบถาม
"แม่ ตอนอยู่ในคุกผมได้เรียนรู้เรื่องสมุนไพรจากคนหนึ่ง แล้วก็ได้อ่านจากหนังสือมาเยอะ ผมอยากขึ้นเขาไปดูว่าจะหาสมุนไพรไปขายในเมืองได้ไหม ได้ยินว่าสมุนไพรราคาดีนะ"
ได้ยินว่าเป็นเรื่องนี้ หลู่เซียงเหลียนพยักหน้าแล้วพูดว่า "เจ้าระวังตัวด้วย อย่าไปไกลเกินไป"
รับคำแล้ว หวังเสี่ยวเฟยก็เดินตามทางขึ้นเขาไป
"อ้าว เสี่ยวเฟยนี่เอง เป็นไง เพิ่งกลับมาก็จะออกไปแล้วเหรอ?" ระหว่างทาง หวังเสี่ยวเฟยเห็นเซียงเชินจื่อกำลังทำงานอยู่ในไร่
"จะขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร"
หวังเสี่ยวเฟยตอบสั้นๆ
"เจ้ารู้จักสมุนไพรด้วยเหรอ?"
"เรียนมาบ้าง"
"ในคุกยังเรียนพวกนี้ได้ด้วยเหรอ?" เซียงเชินจื่อส่ายหน้าแล้วถอนหญ้าต่อไป
เซียงเชินจื่อเป็นสาวสวยอายุราวยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปด แต่เพราะสามีไปทำงานต่างถิ่น งานบ้านทั้งหมดเธอต้องทำคนเดียว ทำให้ผิวคล้ำขึ้นเพราะตากแดดมาหลายปี
หวังเสี่ยวเฟยเดินไปก็นึกถึงตอนที่เซียงเชินจื่อเพิ่งแต่งเข้ามาในหมู่บ้านใหม่ๆ จำได้ว่าตอนนั้นเขาอายุสิบเจ็ด เธอสวยจนทำให้เขาตะลึง!
ไม่รู้ตัวว่าเวลาผ่านไปสามปีแล้ว!
หวังเสี่ยวเฟยส่ายหน้า รู้สึกว่าความทรงจำที่หายไปกำลังกลับคืนมา
"ฉุนเฟิงเฉ่า!"
ขณะที่กำลังเดิน หญ้าป่าต้นหนึ่งดึงดูดความสนใจของหวังเสี่ยวเฟย
เมื่อเดินเข้าไปใกล้หญ้าป่าต้นนั้น หวังเสี่ยวเฟยนึกถึงรายละเอียดของฉุนเฟิงเฉ่าในความทรงจำมาเปรียบเทียบอย่างละเอียด ใบหน้าก็เผยรอยยิ้ม นี่คือสมุนไพรที่เขาต้องการจริงๆ
ค่อยๆ ขุดฉุนเฟิงเฉ่าใส่ตะกร้า หวังเสี่ยวเฟยมั่นใจในความทรงจำของตัวเองมากขึ้น
สิ่งที่หวังเสี่ยวเฟยกังวลที่สุดคือสมุนไพรในความทรงจำอาจสูญพันธุ์ไปแล้ว แม้ว่าในความรู้อันมากมายนั้นจะบอกว่าสมุนไพรเหล่านี้เป็นสมุนไพรทั่วไป หาได้ตามข้างทาง แต่เวลาผ่านไปนานขนาดนี้ หวังเสี่ยวเฟยก็อดกังวลไม่ได้
ตอนนี้พอเจอสมุนไพรต้นนี้ หวังเสี่ยวเฟยก็หายกังวลเสียที
"เสี่ยวเฟย เจ้าขุดหญ้าหมูทำไม?" ตอนนั้นเอง มีเสียงดังแจ่มใสดังมา
หวังเสี่ยวเฟยเงยหน้าขึ้นมอง เห็นว่าเป็นโจวจินฝา จึงรีบทักทาย "สวัสดีครับลุงโจว"
"เสี่ยวเฟย หญ้าป่านั่นมีเต็มภูเขา เจ้าเอาไปทำไม บ้านเจ้าไม่ได้เลี้ยงหมูนี่"
"ผมเรียนรู้เรื่องการดูสมุนไพรมาจากคนในคุก ขึ้นมาบนเขาเพื่อลองดูว่าจะจำสมุนไพรได้ไหม"
"อ้อ บนเขานี้ไม่ค่อยมีสมุนไพรหรอก มีแต่หญ้าป่าเยอะแยะ ระวังตัวด้วยล่ะ บนเขามีงูเยอะ"
โจวจินฝาพูดไม่กี่ประโยคก็เดินลงเขาไป
หวังเสี่ยวเฟยมองโจวจินฝาเดินลงเขาไป แล้วก็ค้นหาสมุนไพรที่ต้องการต่อ
เมื่อหวังเสี่ยวเฟยเจอฉุนเฟิงเฉ่าอีกต้น เขาก็รู้ว่าที่โจวจินฝาพูดนั้นถูก สมุนไพรชนิดนี้มีทั่วไปจริงๆ มีอยู่ทั่วภูเขานี้
หลังจากนั้น ตะกร้าสะพายหลังของหวังเสี่ยวเฟยก็เต็มไปด้วยสมุนไพรที่เขาต้องการ
ตอนนี้หวังเสี่ยวเฟยก็เข้าใจแล้วว่า ความรู้ที่เขาได้รับมานั้นเก่าแก่มาก ชื่อของสมุนไพรหลายชนิดได้เปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง
"พี่ ทำไมพี่ขุดหญ้าป่ามาเยอะแยะเลย!" หวังไฉเสียเห็นหวังเสี่ยวเฟยวางตะกร้าลง รีบเข้าไปดูทันที
"นี่คือสมุนไพรที่ลูกว่าเหรอ?" หลู่เซียงเหลียนก็เข้ามาดูสักครู่ ในดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล
หวังเสี่ยวเฟยยิ้มพลางกล่าว "พวกคุณอย่าดูถูกของพวกนี้สิ จริงๆ แล้วทุกสิ่งในโลกนี้ล้วนมีคุณค่า แม้แต่หญ้าข้างทางก็มีคุณค่าในตัวมัน มันจะมีประโยชน์หรือไม่ สำคัญอยู่ที่สูตร ถ้าผสมถูกต้อง ฤทธิ์ที่แสดงออกมาจะทรงพลังมาก"
หลังจากเก็บสมุนไพรพวกนี้มาแล้ว หวังเสี่ยวเฟยก็มั่นใจในความรู้ในหัวของเขามากขึ้น พูดจาก็มีความมั่นใจมากขึ้น
หวังไฉเสียมองหน้าหวังเสี่ยวเฟยสักครู่แล้วยิ้มพูดว่า "พี่ มีความรู้จังเลย!"
หลู่เซียงเหลียนก็ยิ้มพลางพูดว่า "ได้ ได้ ลูกพูดมีเหตุผล"
"แม่ครับ ที่บ้านมีเหล้าไหม เหล้าไฉ่เจี้ยนเฉาก็ได้"
"มี มี ยังเหลืออยู่ครึ่งไห เป็นเหล้าที่ปู่ซื้อไว้ตั้งแต่ยังอยู่ ไม่ได้ดื่มเลย"
พูดถึงตรงนี้ หลู่เซียงเหลียนก็นึกถึงปู่ของหวังเสี่ยวเฟยที่เสียไปแล้ว สีหน้าก็หม่นลง
มองดูไหเก่าแก่ใบนั้น หวังเสี่ยวเฟยพยักหน้าพลางพูดว่า "ได้ ผมจะดองยา"
ตามวิธีที่เรียนรู้มา หวังเสี่ยวเฟยก็ลงมือทำในห้องอย่างไม่หยุดมือ
ฉุนเฟิงเฉ่าใช้ได้แค่ส่วนปลายราก เปลือกต้นปักต้องใช้ชั้นในสุด หญ้าสามข้อใช้ได้แค่ข้อที่สอง...
หวังเสี่ยวเฟยไม่รู้ว่าสมุนไพรพวกนี้ตอนนี้เรียกว่าอะไร เขาแค่หาตามชื่อในความทรงจำทีละอย่าง แล้วจัดการตามที่จำได้ทีละอย่าง
"พี่ ทำไมแต่ละอย่างพี่เอาแค่นิดเดียวล่ะ?" หวังไฉเสียมองพี่ชายด้วยความสงสัย เธอพบว่าพี่ชายกลับมาคราวนี้ดูแปลกไป รู้อะไรเยอะแยะไปหมด ไม่ใช่คนหุนหันพลันแล่นเหมือนก่อนแล้ว ดูสุขุมมาก
พี่เปลี่ยนไปแล้ว!
มองดูหวังเสี่ยวเฟยทำงาน หวังไฉเสียยิ่งงงมากขึ้น
"นี่เป็นความรู้เรื่องยา น้องยังไม่เข้าใจหรอก นี่คือสุรายาที่จะขายเอาเงินให้น้องเรียนหนังสือนะ"
หวังเสี่ยวเฟยยิ้มพลางคุยกับน้องสาว พร้อมกับทำงานของตัวเองไปด้วย
หลังจากตรวจสอบไหเหล้าอย่างละเอียดแล้วว่าไม่มีปัญหา หวังเสี่ยวเฟยก็ใส่สมุนไพรที่เตรียมไว้ลงไปในไหตามลำดับที่จำได้
ทำเสร็จแล้ว หวังเสี่ยวเฟยปิดฝาไห แล้วยิ้มบอกน้องสาวว่า "เรียบร้อย พรุ่งนี้ก็เอาไปขายได้แล้ว"
หวังไฉเสียชี้ที่ไหเหล้าพลางพูดว่า "แค่นี้ก็ขายได้เหรอ?" พูดพลางหัวเราะ
หวังเสี่ยวเฟยก็หัวเราะเช่นกันพลางพูดว่า "ไม่เชื่อก็ช่างเถอะ"
ตอนกินข้าวเที่ยง หวังซิ่งซานก็ได้ยินเรื่องที่หวังเสี่ยวเฟยดองยา ถอนหายใจพลางพูดว่า "ลูก เรื่องใช้หนี้ค่อยๆ ทำไป อย่ารีบ ลูกพักอยู่บ้านสักพักก่อน พักให้ดีแล้วค่อยคิดเรื่องอนาคต"
"ใช่ เสี่ยวเฟย อย่ารีบ"
หลู่เซียงเหลียนก็มีความกังวลลึกๆ คิดว่าลูกชายเพิ่งได้กลับบ้าน อย่าให้มีปัญหาอีกเลย
"พ่อแม่วางใจได้ ผมจะไม่หุนหันพลันแล่นอีกแล้ว!"
หวังเสี่ยวเฟยแน่นอนว่าเข้าใจความคิดของพ่อแม่
"พี่ ไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัยก็ไม่เป็นไร พี่น้องหลายคนก็ไปทำงานในเมืองกัน เดี๋ยวหนูก็จะไปทำงานในเมือง ยังไงพวกเราช่วยกัน ต้องใช้หนี้ได้แน่นอน"
หวังไฉเสียพูดอย่างจริงจัง
เห็นคนในครอบครัวทั้งสามพูดแบบนี้ หวังเสี่ยวเฟยก็ไม่อยากอธิบายอะไรมาก ยิ้มแล้วไม่พูดอะไรอีก


## บทที่ 4 ทดลองยา

วันต่อมา ทุกคนในบ้านออกไปทำงานในทุ่งนา ไม่มีใครให้หวังเสี่ยวเฟยตามไปด้วย เขาจึงได้แต่อยู่บ้านรอเวลาที่สุรายาจะแช่เสร็จ
ตามความทรงจำของเขา สุรายาชนิดที่ง่ายที่สุดนี้ใช้เวลาเพียงวันเดียวก็สามารถดื่มได้แล้ว และมีสรรพคุณสูงมาก
พอถึงเที่ยงวัน เห็นแดดจัดลอยเด่นอยู่บนฟ้า หวังเสี่ยวเฟยก็อุ้มโถออกมา แล้วค่อยๆ เปิดฝาออกอย่างระมัดระวัง
พอเปิดโถออก กลิ่นหอมก็โชยมา
เมื่อสูดดมเข้าไปลึกๆ หวังเสี่ยวเฟยก็รู้สึกเคลิบเคลิ้ม
หอมจริงๆ!
เป็นกลิ่นหอมพิเศษที่แตกต่างจากกลิ่นสุราที่หวังเสี่ยวเฟยเคยได้กลิ่นมาก่อนโดยสิ้นเชิง
เมื่อรินสุราลงในชามเล็กน้อย มองดูแล้วสุรานี้ใสมาก ไม่มีสีอะไรเลย และไม่ขุ่นด้วย
อืม กลิ่นหอม สี และความรู้สึกนี้...
เทียบกับความรู้ในความทรงจำของตน หวังเสี่ยวเฟยมั่นใจได้แล้วว่านี่คือสุราที่เขาต้องการ
มันจะมีฤทธิ์แรงขนาดนั้นจริงหรือ?
นั่งมองสุราอยู่ตรงนั้น หวังเสี่ยวเฟยนึกถึงสรรพคุณของสุราในความทรงจำ
ตอนอยู่ในคุก หวังเสี่ยวเฟยคลุกคลีกับคนหลายประเภท พวกเขามักจะพูดเล่นกันเรื่องต่างๆ ส่วนใหญ่เป็นเรื่องชายหญิง
แม้จะอายุเพียง 17 ปี หวังเสี่ยวเฟยก็ได้รู้เรื่องชายหญิงมากมายจากการพูดคุยของทุกคน สิ่งที่จำได้แม่นที่สุดคือเรื่องที่ผู้ชายไม่สมชาย ซึ่งมักเป็นจุดที่ทุกคนหยิบยกมาล้อเลียนกัน
หวังเสี่ยวเฟยยังจำได้ว่าเคยได้ยินเพื่อนนักโทษคนหนึ่งบ่นว่า ถ้าใครทำให้เขาแข็งแรงได้ตลอด จะให้เงินเท่าไหร่ก็ได้
ขณะที่นึกถึงเรื่องนี้ หวังเสี่ยวเฟยก็คิดถึงชายวัยกลางคนคนนั้นในระหว่างที่กำลังคิดหาทางแก้ปัญหาการเงินของครอบครัว ชายคนนั้นเป็นเจ้าของกิจการ แต่มีปัญหาเรื่องสมรรถภาพ ด้วยเหตุนี้ภรรยาของเขาจึงไปมีชู้ เขาโกรธมากจึงตัดอวัยวะเพศของชายชู้จนต้องติดคุก แต่เพราะมีอิทธิพลมาก เขาจึงติดคุกเพียงสองปีก็ได้ออกมา
เป้าหมายของสุราโถนี้ของหวังเสี่ยวเฟยก็คือชายวัยกลางคนคนนั้น
สุรานี้จะได้ผลจริงหรือเปล่า อย่าให้ถึงเวลาแล้วไม่ได้ผลจนถูกหัวเราะเยาะ!
หวังเสี่ยวเฟยเริ่มกังวลเกี่ยวกับประสิทธิภาพของสุรานี้อยู่บ้าง
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หวังเสี่ยวเฟยก็ยกชามขึ้นดื่มสุราในชามจนหมดในคำเดียว
ช่างมันเถอะ ลองดื่มดูก่อนดีกว่า
"ไม่เห็นเป็นไรนี่!"
หลังดื่มแล้ว หวังเสี่ยวเฟยลองสำรวจสภาพร่างกายตัวเอง แล้วถอนหายใจ คิดว่าตัวเองคงคิดมากไป
เขาปิดฝาโถแล้วเก็บกลับที่เดิม ในใจรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง
แต่พอหวังเสี่ยวเฟยเพิ่งเก็บสุราเสร็จ ก็รู้สึกถึงความร้อนที่พุ่งขึ้นมาจากท้องน้อย แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกร้อนไปทั้งตัว
อ้า!
พอมองลงไปด้านล่าง หวังเสี่ยวเฟยก็ตกใจ เหลียวซ้ายแลขวา แล้วค่อยๆ ใช้มือบีบจุดสำคัญ รู้สึกได้ชัดเจนว่าแข็งแรงมาก
ได้ผลจริงๆ!
ตอนนี้หวังเสี่ยวเฟยไม่สงสัยอีกต่อไปแล้ว
แต่หวังเสี่ยวเฟยพบว่าหลังดื่มสุรานี้ ทั้งตัวร้อนผ่าว โดยเฉพาะจุดสำคัญนั้นตึงจนทรมานมาก
ดื่มมากไปแล้ว!
มองไปรอบๆ พลังอันแข็งแกร่งนั้นทำเอาหวังเสี่ยวเฟยแทบบ้า
ต้องไปแช่น้ำในแม่น้ำแล้ว!
ไม่คิดอะไรมาก หวังเสี่ยวเฟยวิ่งออกจากบ้านไป
พอออกจากบ้าน หวังเสี่ยวเฟยก็วิ่งไปที่แม่น้ำ
"เสี่ยวเฟย เกิดอะไรขึ้น ทำไมรีบวิ่งไปที่แม่น้ำขนาดนั้น?" พอวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว หวังเสี่ยวเฟยก็ได้ยินเสียงคนเรียก
"เซียงเชินจื่อนี่เอง!"
เมื่อเห็นว่าเป็นเซียงเชินจื่อเพื่อนบ้าน หวังเสี่ยวเฟยก็ต้องหยุดฝีเท้า
ทันใดนั้นหวังเสี่ยวเฟยก็สังเกตเห็นว่าสายตาของเซียงเชินจื่อจับจ้องไปที่ส่วนล่างของเขา
พอมองตามสายตานั้น ใบหน้าของหวังเสี่ยวเฟยก็แดงขึ้นมา เขารีบใช้มือบังโดยสัญชาตญาณพลางพูดว่า "อากาศร้อนมาก ผมจะไปว่ายน้ำครับ"
พูดจบก็ไม่พูดอะไรอีก รีบวิ่งไปที่ลำธารอย่างรวดเร็ว
เซียงเชินจื่อถ่มน้ำลายเบาๆ มองดูหวังเสี่ยวเฟยที่วิ่งจากไป ใบหน้าของเธอก็แดงเรื่อขึ้นมาเช่นกัน เพราะเธอเห็นสภาพตรงนั้นของเขาอย่างชัดเจน
"ไอ้เด็กบ้านี่จริงๆ..." ขณะที่พึมพำ ดวงตาของเซียงเชินจื่อก็เริ่มร้อนผ่าว สายตามองเห็นหวังเสี่ยวเฟยกระโดดลงไปในลำธารแต่ไกล
"ไอ้เด็กบ้านี่!"
เซียงเชินจื่อรีบเข้าห้องไปอย่างรวดเร็ว
หวังเสี่ยวเฟยไม่รู้ว่าการกระทำของตนได้กระตุ้นอารมณ์ของเซียงเชินจื่อ หลังจากกระโดดลงไปในลำธารแล้วถึงรู้สึกว่าความร้อนในตัวเริ่มคลายลง
คงไม่มีอันตรายอะไรหรอก!
นึกถึงความทรงจำสักครู่ หวังเสี่ยวเฟยก็รู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง สุรายาชนิดนี้ไม่เป็นอันตรายต่อร่างกาย มันเป็นเพียงไป้หยวนจิ่วขั้นพื้นฐานที่ผู้ฝึกตนใช้เพื่อบำรุงอวี่เจี๋ย แม้จะดื่มสุรายานี้แล้วมีเพศสัมพันธ์กับผู้หญิงก็จะไม่รู้สึกเหนื่อยล้า ยิ่งไปกว่านั้นยังมีสรรพคุณบำรุงร่างกายสำหรับคนธรรมดาอีกด้วย
แช่อยู่ในน้ำ หวังเสี่ยวเฟยได้ฝึกวิชากำลังภายในสักพัก ก็รู้สึกชัดเจนว่าฤทธิ์ยาเริ่มแผ่ซ่าน แล้วซึมเข้าสู่ร่างกายของเขา ความรู้สึกที่ฤทธิ์ยาแผ่ซ่านออกมานั้นพิเศษมาก ราวกับว่าอวี่เจี๋ยของเขาได้รับการเสริมกำลังเพิ่มขึ้น
ดูท่าหลังจากใช้หนี้แล้ว ตัวเองก็ต้องหาซื้อมาดื่มบ้างแล้ว!
หวังเสี่ยวเฟยรู้ว่าวันนี้ตัวเองดื่มมากไปหน่อย ถ้าดื่มแค่แก้วเล็กๆ ก็คงไม่ต้องมาแช่น้ำในลำธารแบบนี้
ในเมื่อตัวเองยังเป็นแบบนี้ ดูท่าต้องเตือนคนอื่นตอนแนะนำให้ดื่มด้วย อย่าดื่มมากเกินไป
หลังจากผ่านไปกว่าชั่วโมง หวังเสี่ยวเฟยจึงขึ้นจากลำธาร เขามองดูจุดสำคัญของตัวเองโดยไม่รู้ตัว ต้องบอกว่ารู้สึกแข็งแรงขึ้นกว่าเดิม
สวมกางเกงแล้ว หวังเสี่ยวเฟยพาดเสื้อไว้บนบ่า เดินกลับบ้านด้วยท่อนบนเปลือยเปล่า
เนื่องจากการฝึกฝนมาเป็นเวลานาน กล้ามเนื้อท่อนบนของหวังเสี่ยวเฟยจึงสมส่วนมาก กล้ามเนื้อแต่ละมัดมีรูปทรงสวยงาม สาวๆ และภรรยาคนอื่นที่เดินผ่านมาต่างแอบมองเขาเป็นระยะ
"เสี่ยวเฟยกลับมาแล้วเหรอ?" พอเดินมาใกล้บ้าน เซียงเชินจื่อเพื่อนบ้านก็โผล่ออกมาจากที่ไหนไม่รู้ ทักทายขึ้น
"เซียงเชินจื่อ กำลังยุ่งอยู่เหรอครับ?"
"ก็ใช่น่ะสิ ไอ้คนบ้านั่นไม่ยอมกลับบ้าน งานในบ้านเต็มไปหมด นี่ไฟในบ้านก็ดับอีกแล้ว เธอซ่อมเป็นไหม?"
"ได้ครับ ผมช่วยดูให้" หวังเสี่ยวเฟยเดินตามเซียงเชินจื่อเข้าไปในบ้านของเธอ
"ดูสิ ตัวเธอมีแต่เหงื่อไปหมด"
เซียงเชินจื่อพูดพลางลูบหลังของหวังเสี่ยวเฟยทีหนึ่ง
ก่อนที่หวังเสี่ยวเฟยจะทันได้ตั้งตัว เซียงเชินจื่อก็หยิบผ้าขนหนูผืนหนึ่งมาพูดว่า "มานี่ ป้าช่วยเช็ดหลังให้หน่อย เธอเช็ดเองไม่ถึง"
"ไม่ต้องครับ ไม่ต้อง ผมช่วยดูไฟให้แล้วกลับไปเช็ดเอง"
พูดพลางตรวจดูแล้วพบว่าหลอดไฟขาด รีบพูดว่า "หลอดไฟขาดครับ มีหลอดสำรองไหม ผมจะช่วยเปลี่ยนให้"
"มี พอดีมีอยู่หลอดหนึ่ง"
พูดจบ เซียงเชินจื่อก็หยิบหลอดไฟจากบนโต๊ะให้หวังเสี่ยวเฟย
"ระวังนะ เก้าอี้ที่เธอยืนอยู่อันตราย ฉันจะช่วยจับให้"
พูดจบ เซียงเชินจื่อก็โอบขาของหวังเสี่ยวเฟยไว้
อ๊า!
พอถูกผู้หญิงคนนี้กอด หวังเสี่ยวเฟยที่เพิ่งเปลี่ยนหลอดไฟเสร็จก้มลงมองก็เห็นใบหน้าของเซียงเชินจื่ออยู่ใกล้จุดนั้น ตกใจจนพลัดตกลงมา ทับเซียงเชินจื่อลงกับพื้น
ลุกขึ้นมาถามว่าเซียงเชินจื่อเป็นอะไรหรือเปล่า หวังเสี่ยวเฟยก็รีบกลิ้งตัวออกมาวิ่งหนีออกไป


## บทที่ 5 เข้าเมือง

"เสี่ยวเฟย ตื่นแต่เช้าเลยหรือ? จะเข้าเมืองหรือ?"
"เสี่ยวเฟย ทำไมเดินไปล่ะ?"
ฟ้าเพิ่งจะสลัว หวังเสี่ยวเฟยก็ตื่นขึ้นมาแล้ว เขาระมัดระวังวางขวดเหล้าไว้ในตะกร้าสะพายหลัง แล้วสะพายมันออกจากบ้าน วันนี้หวังเสี่ยวเฟยจะเข้าเมืองเพื่อนำเหล้าไปแลกเงิน
ตลอดทาง ชาวบ้านที่พบเห็นหวังเสี่ยวเฟยต่างทักทายเขาด้วยความเป็นมิตร
"ใช่ครับ จะเข้าไปดูในเมืองหน่อย"
การเดินเท้าเข้าเมืองไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสำหรับชาวบ้าน หลังจากทักทายทุกคนตลอดทาง หวังเสี่ยวเฟยก็ก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังตัวอำเภอ
จริงๆ แล้ว เมื่อคืนหวังเสี่ยวเฟยก็นอนไม่ค่อยหลับ ขณะนอนอยู่บนเตียง ในหัวเต็มไปด้วยภาพของเซียงเชินจื่อ หวังเสี่ยวเฟยไม่เคยรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับผู้หญิงขนาดนี้มาก่อน เป็นเพราะฤทธิ์ของสุรายาที่ทำให้เขาทรมานไม่น้อย
แต่เพราะการฝึกฝน ตอนตื่นเช้ามา หวังเสี่ยวเฟยกลับไม่รู้สึกเหนื่อยล้าเลย ยังคงเดินอย่างกระฉับกระเฉงบนถนน
จริงๆ แล้ว การเดินทางเข้าเมืองก็ไม่ได้ไกลมากนัก หลังจากเดินทางประมาณสองชั่วโมงกว่า พร้อมกับดวงอาทิตย์ที่สูงขึ้น หวังเสี่ยวเฟยก็เข้ามาถึงตัวอำเภอแล้ว
เดินเที่ยวในเมืองทั้งเช้า จนกระทั่งใกล้เที่ยง หวังเสี่ยวเฟยจึงเริ่มติดต่อคน
ล้วงเงินสองกว่านออกมาจากห่อผ้า หวังเสี่ยวเฟยเดินไปที่ตู้โทรศัพท์ริมถนนแห่งหนึ่งเพื่อโทรหาเบอร์ที่จำได้
หลังจากเสียงกริ่งดังอยู่พักหนึ่ง ก็มีเสียงไม่ค่อยกระฉับกระเฉงดังมาจากปลายสาย "ผมปางต้าซียง คุณเป็นใครครับ?"
"เฮียปัง ผมหวังเสี่ยวเฟยครับ"
"หวังเสี่ยวเฟย? อ๋อ เสี่ยวเฟยนี่เอง ออกมาแล้วหรือ?"
"ครับ เพิ่งออกมา ตอนนี้มาถึงอำเภอแล้ว"
"นั่นสิ มาถึงอำเภอแล้วจะไม่มาหาพี่ได้ไง อยู่ไหน เดี๋ยวให้คนไปรับ"
หวังเสี่ยวเฟยจึงบอกสถานที่ไป
ปางต้าซียงคนนี้ก็คือคนที่เข้าคุกเพราะทำร้ายคนที่ขโมยเมียเขา ระหว่างทำงานในคุกครั้งหนึ่ง ถ้าไม่ใช่หวังเสี่ยวเฟยช่วยเอาไว้ เขาก็คงถูกหินก้อนใหญ่ที่กลิ้งลงมาจากภูเขาทับตายแล้ว หลังจากออกมาครั้งนี้ ปางต้าซียงก็แสดงน้ำใจมาก ช่วยติดต่อประสานงานให้ ด้วยความช่วยเหลือจากพี่ใหญ่หลายคนในคุก หวังเสี่ยวเฟยถึงได้ออกมาเร็วขนาดนี้
หลังจากยืนรออยู่ริมถนนสักพัก รถเบนซ์คันใหญ่ก็แล่นมา
ปางต้าซียงโผล่หน้าออกมาจากรถพูดว่า "รีบขึ้นมาสิ"
เห็นว่าปางต้าซียงมารับด้วยตัวเอง หวังเสี่ยวเฟยก็พยักหน้าในใจ ปางต้าซียงคนนี้เป็นคนรู้จักบุญคุณจริงๆ
หลังจากนั่งเข้าไปในรถ ปางต้าซียงก็หัวเราะฮ่าๆ พูดว่า "ในที่สุดนายก็ออกมาแล้ว กินข้าวก่อน กินเสร็จแล้วพี่พาไปเที่ยวสนุกๆ หน่อย"
พูดถึงตรงนี้ เห็นหวังเสี่ยวเฟยยังมีตะกร้าสะพายหลังอยู่ ก็หัวเราะพูดว่า "ทำไมยังสะพายของแบบนี้มาด้วยล่ะ?"
"ที่ผมออกมาได้ครั้งนี้ก็เพราะพี่ใหญ่หลายคนช่วย ที่บ้านมีเหล้าดีอยู่ เลยเอามาให้พี่ๆ ได้ลองดื่มกัน"
ปางต้าซียงก็หัวเราะฮ่าๆ พูดว่า "ดีเลย เซี่ยวหวัยชอบดื่มเหล้ามาก แค่บอกเขา รับรองว่าต้องรีบมาทันที" พูดจบก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรแจ้งคนอื่น
โทรเสร็จหลายสาย ปางต้าซียงก็หัวเราะฮ่าๆ พูดว่า "เรียบร้อย ทุกคนได้ยินว่านายออกมาแล้วก็อยากมากันหมด เราไปรอพวกเขากันเถอะ"
"ได้ครับ"
ได้พบเพื่อนในคุก หวังเสี่ยวเฟยก็ดีใจแน่นอน
"เซี่ยวเจ้า วันนี้กินที่นี่นะ"
รถเพิ่งจอด ทั้งสองคนก็เห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินมาต้อนรับ
"เฮียเจ้า"
"เสี่ยวเฟย เฮ้อ ออกมาได้ก็ดีแล้ว ออกมาได้ก็ดีแล้ว!"
เฮียเจ้าชื่อเฉาหยงเหอ เดิมเป็นข้าราชการ เพื่อช่วยน้องชายใช้หนี้ จึงยักยอกเงินหลวง ผลคือเข้าคุก ครั้งนี้ที่หวังเสี่ยวเฟยออกมาได้เร็วขนาดนี้ เขาก็ทุ่มเทช่วยเหลือไม่น้อย หวังเสี่ยวเฟยรู้สึกขอบคุณเขาจากใจจริง
หลังจากสามคนเข้าไปในภัตตาคารหรูนี้แล้ว ปางต้าซียงก็ยิ้มพูดว่า "ธุรกิจนายนี่ยิ่งทำยิ่งใหญ่นะ ไม่เลวเลย!"
"ก็ดีนะ ก็ดี"
เฉาหยงเหอยิ้มเบาๆ
ในตอนนั้น มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาจากข้างนอก อายุมากกว่าหวังเสี่ยวเฟยเล็กน้อย เขาพาหญิงสาวที่สวมใส่เครื่องประดับหรูหราเข้ามาด้วย
"เสี่ยวเฟย!"
ขณะที่พูด ชายหนุ่มคนนั้นก็เดินยิ้มเข้าไปหาหวังเสี่ยวเฟย
"พี่ชายเจิ้ง"
ทั้งสองคนจับมือและกอดทักทายกัน
"นี่น้องชายของฉัน" เจิงหลินเหว่ยหันไปพูดกับหญิงสาวที่มาด้วย
หญิงสาวคนนั้นไม่ได้แสดงท่าทีเป็นมิตร เธอมองหวังเสี่ยวเฟยด้วยสายตาประเมิน
"เพียะ!"
ทันใดนั้น เจิงหลินเหว่ยก็ตบหน้าผู้หญิงคนนั้นพร้อมด่า "เธอมองน้องชายฉันด้วยสายตาแบบไหน อีตัวดอก กูแนะนำให้รู้จักน้องชายกูเพราะให้เกียรติเธอ แต่กลับกล้ามองด้วยสายตาแบบนี้ ไสหัวไป!"
พูดจบก็จะเดินเข้าไปตบอีก
หวังเสี่ยวเฟยได้แต่ยิ้มแห้งๆ "นี่...นี่...เป็นพี่สะใภ้เหรอครับ?"
"นังนี่ไม่มีปัญญา!"
พูดถึงตรงนี้ เขาหันไปพูดกับผู้หญิงคนนั้น "ไสหัวไป อย่ามารบกวนพวกเรากินข้าว"
ผู้หญิงคนนั้นตกใจกลัวจนวิ่งออกไป
ปางต้าซียงหัวเราะ "ไอ้หมอนี่ ยังคงอารมณ์ร้ายเหมือนเดิม!"
เฉาหยงเหอยิ้มขื่นพูด "เฮ้อ นายนี่!"
"ช่างมันเถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะเสี่ยวเฟย กูเจิงหลินเหว่ยคงตายในคุกไปแล้ว!"
หวังเสี่ยวเฟยนึกถึงเรื่องในคุกที่แบ่งเป็นฝักฝ่าย และการต่อสู้ลับระหว่างกัน มีครั้งหนึ่งเจิงหลินเหว่ยมีเรื่องขัดแย้งกับอีกฝ่าย ถ้าไม่ใช่เพราะตนเองเอาชีวิตเข้าแลกปกป้องเจิงหลินเหว่ย แม้เขาจะไม่ตายแต่ก็ต้องพิการขาแน่
เจิงหลินเหว่ยคนนี้ไม่ธรรมดา พ่อของเขาตอนนี้เป็นรองผู้ว่าเมือง ก็ถือว่ามีอำนาจวาสนา
"เสี่ยวเฟย ฉันให้คนช่วยตรวจสอบคดีของนาย หาพยานหลักฐานต่างๆ นายถูกใส่ร้ายจริงๆ เรื่องนี้แทบไม่เกี่ยวกับนายเลย นายนี่...ฉันรู้มาแล้ว ผู้หญิงที่นายช่วยตอนนี้เป็นเมียคนอื่นไปแล้ว!" เจิงหลินเหว่ยมีความสามารถไม่น้อย เขาขุดคุ้ยเรื่องของหวังเสี่ยวเฟยขึ้นมาตรวจสอบอีกครั้ง
เฉาหยงเหอพูด "เรื่องนี้สำคัญอยู่ที่เสี่ยวเฟย ถ้าอยากจะพลิกคดีก็ไม่ใช่ไม่ได้ ฉันรู้มาว่าตระกูลเจิงนั่นไม่ได้ทำตามกฎ พ่อเขาไม่ได้ช่วยพ่อนายตามที่ตกลง ตัวเขาเองยังข่มขืนผู้หญิงที่นายช่วยด้วย"
"จัดการ จัดการให้ตายไปเลย!"
เจิงหลินเหว่ยพูดเสียงเข้ม
หวังเสี่ยวเฟยถอนหายใจพูด "ช่างเถอะ ตอนนั้นพ่อผมก็ต้องการเงินจริงๆ ถ้าไม่ได้เงินก้อนนั้น พ่อผมก็ผ่าตัดไม่ได้ มันเป็นเรื่องที่ตกลงกันแล้ว"
"ถึงจะเป็นอย่างนั้น ตระกูลเจิงก็ไม่ได้ทำตามสัญญานะ เสี่ยวเฟย เรื่องนี้นายไม่ต้องยุ่ง พี่ต้องช่วยนายแน่ โรงงานเล็กๆ ของตระกูลเจิงนั่นไม่อยู่ในสายตากูหรอก กูจะจัดการให้พวกมันรู้ว่าอะไรคือความยุติธรรม!" ปางต้าซียงพูดพร้อมกับแค่นเสียง
ทุกคนคุยเรื่องทั่วไปกันสักพักแล้วก็นั่งลง
ตอนนั้นมีชายวัยกลางคนคนหนึ่งรีบร้อนเดินเข้ามาพูด "มาสายแล้ว มาสายแล้ว!"
"เซี่ยวหวัย ได้ยินว่ามีเหล้าดื่มทำไมไม่รีบมาล่ะ?" ปางต้าซียงหัวเราะลั่น
หวังเสี่ยวเฟยเห็นว่าคนที่มาคือเพื่อนในคุกเหวยปูเกา รีบทักทายกับเหวยปูเกา
"เหล้าล่ะ? ขอดูก่อน"
เหวยปูเการีบถามถึงเหล้า
ทุกคนเห็นท่าทางของเขาก็พากันหัวเราะ


## บทที่ 6 เหล้าดี

พอเปิดไหออก กลิ่นหอมพิเศษก็โชยมา ทุกคนที่ยืนอยู่ต่างพากันสูดดมกลิ่นหอมนั้น
"นี่เหล้าอะไรกัน หอมจังเลย วันนี้ต้องดื่มให้เยอะหน่อยแล้ว!"
เจิงหลินเหว่ยเป็นคนที่ดื่มเหล้าดีๆ มามากมาย รีบวิ่งไปที่หน้าไหทันที
"ไม่เลว กลิ่นหอมจริงๆ!" เฉาหยงเหอก็ชมขึ้นมา
เมื่อเห็นเจิงหลินเหว่ยจะรินเหล้า หวังเสี่ยวเฟยรีบห้ามไว้: "พี่ชายเจิ้ง เหล้านี้ฤทธิ์แรงมาก ไม่ใช่ให้พวกพี่ดื่มที่นี่ กลับบ้านค่อยดื่มเถอะ!"
"อะไรนะ กลับบ้านค่อยดื่ม?" เจิงหลินเหว่ยมองหวังเสี่ยวเฟยอย่างงงๆ "นายเอาเหล้ามาแต่กลับให้พวกเรากลับไปดื่มที่บ้าน?"
เหวยปูเกาก็ไม่พอใจ พูดเสียงดัง: "บ้าบอ นี่มันเวลากินข้าว ไม่ดื่มตอนนี้จะให้กลับไปดื่มที่บ้าน?"
หวังเสี่ยวเฟยพูดอย่างเกรงใจ: "คือว่า ผมเคยดื่มมาแล้ว หลังจากดื่มผมต้องไปแช่น้ำในแม่น้ำตั้งสองชั่วโมงถึงจะหายร้อน แค่แก้วเดียวก็แรงมากแล้ว"
"หา?" พอหวังเสี่ยวเฟยพูดแบบนี้ ทุกคนต่างเบิกตาโต
"จริงเหรอ แรงขนาดนั้น?" เจิงหลินเหว่ยอุทานออกมา
หวังเสี่ยวเฟยพูดอย่างเก้อเขิน: "จริงๆ แล้ว ผมเอาเหล้าไหนี้มาให้พวกพี่ลองชิมดู ถ้าดีก็ช่วยโปรโมทให้หน่อย"
"มันแรงอย่างที่นายว่าจริงๆ เหรอ จะไม่มีผลข้างเคียงกับร่างกายใช่ไหม?" เฉาหยงเหอถาม
"เป็นตำรับโบราณ ไม่มีผลข้างเคียงกับร่างกาย ยังช่วยฟื้นฟูร่างกายด้วย" หวังเสี่ยวเฟยจำต้องอธิบาย
ตอนนี้ปางต้าซียงที่เงียบมาตลอดก็สนใจขึ้นมา ถามอย่างจริงจัง: "จริงเหรอ?"
หวังเสี่ยวเฟยตอบ: "ผมจะโกหกพวกพี่ทำไม?"
"งั้นก็ดี รินมาแก้วนึง ฉันจะดื่ม!"
เมื่อเห็นหวังเสี่ยวเฟยจะห้าม ปางต้าซียงโบกมือ: "ไม่ต้องพูดแล้ว ถ้าเป็นอย่างที่นายว่าจริง จะกลัวอะไรว่าพวกเราจัดการไม่ได้? ดื่ม!"
เหวยปูเกาก็ยิ้มพูด: "พูดถูก ดื่ม!"
"เกิดอะไรขึ้นอย่าโทษผมนะ!" หวังเสี่ยวเฟยยิ้มขื่น
เจิงหลินเหว่ยหัวเราะ: "ใครจะไปโทษนาย ถ้าเป็นอย่างที่นายว่า เหล้านี้ก็เจ๋งมาก"
พูดจบ เขาก็ดื่มเหล้าในแก้วหมดในอึกเดียว
"เยี่ยม!"
หลับตาลิ้มรสสักครู่ เจิงหลินเหว่ยถอนหายใจ: "เหล้าดีจริงๆ"
ตอนนี้เหวยปูเกาก็ดื่มเหล้าในแก้วหมดแล้ว กำลังหลับตาลิ้มรสอยู่เช่นกัน ไม่ยอมลืมตาเลย
หวังเสี่ยวเฟยเกาหัวแกรกๆ เห็นว่าคนพวกนี้ยิ่งดื่มยิ่งมัน ไม่ฟังคำเตือนเลย
แต่คิดว่าเหล้านี้เป็นเหล้าบำรุงร่างกาย ก็ไม่ค่อยกังวลว่าจะดื่มจนเสียสุขภาพ
ตอนนี้ปางต้าซียงดื่มเหล้าไปทั้งชาม
"ไม่เลว เหล้าดีจริงๆ!"
ปางต้าซียงชมออกมา
มองดูอาหารเต็มโต๊ะ หวังเสี่ยวเฟยเดินมาทั้งเช้าก็หิวแล้ว คิดว่าช่างมันเถอะ กินให้อิ่มก่อนค่อยว่ากัน จึงก้มหน้าก้มตากินอย่างเอาเป็นเอาตาย
"เสี่ยวเฟย ไม่ดื่มสักแก้วเหรอ?" เจิงหลินเหว่ยเห็นหวังเสี่ยวเฟยไม่ดื่มเหล้า จึงถามขึ้น
ยิ้มขื่น หวังเสี่ยวเฟยตอบ: "ผมขอผ่านดีกว่า เหล้านี้ฤทธิ์แรงมาก"
"แรงยิ่งดี ยังไม่รู้สึกอะไรเลย!"
เจิงหลินเหว่ยพูดจบประโยคนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
เมื่อมองไปที่คนอื่นๆ ที่ดื่มเหล้าแล้ว ทุกคนต่างก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเช่นกัน
ปางต้าซียงมีสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เขาเบิกตากว้าง ดวงตาทั้งสองเต็มไปด้วยความยินดี
"เซี่ยวเจ้า มีอะไรบางอย่างไหม?" ปางต้าซียงถามตรงๆ
เฉาหยงเหอก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปเช่นกัน เขาพูดกับทุกคนว่า "ตามฉันมา"
หลังจากพูดจบก็หันไปมองหวังเสี่ยวเฟยแล้วถามว่า "เสี่ยวเฟย จะไปด้วยกันไหม?"
หวังเสี่ยวเฟยรีบโบกมือปฏิเสธ "ผมกินข้าวต่อดีกว่า"
"ได้!"
ทุกคนไม่พูดอะไรมาก เดินออกไปเลย
หวังเสี่ยวเฟยก็ไม่ใช่คนไม่รู้เรื่อง เขารู้ดีว่าพวกเขาจะไปทำอะไรที่ไม่ดี ตอนนี้ในหัวของเขากลับนึกถึงร่างอวบอิ่มของเซียงเชินจื่อ เขารีบสั่นศีรษะไล่ความคิดแล้วก้มหน้ากินต่อ
มองดูเหล้านั้นแล้ว หวังเสี่ยวเฟยก็อดยิ้มไม่ได้ คิดในใจว่าดูเหมือนเหล้านี้จะได้ผลดี ไม่งั้นคนพวกนี้คงไม่รีบร้อนขนาดนี้
หวังว่าพวกเขาจะช่วยขายเหล้านี้ให้ได้ราคาดี
จริงๆ แล้ว ตอนแรกหวังเสี่ยวเฟยตั้งใจจะขายเหล้านี้เพื่อหาเงิน ระหว่างทางมาก็คิดแล้วว่า ถ้าไม่มีใครรู้จัก ใครจะยอมจ่ายเงินซื้อล่ะ ดังนั้น ตอนนี้เขาจึงคิดว่าจะให้พี่ๆ ในคุกลองชิมก่อน ถ้าให้พวกเขาช่วยโปรโมท เหล้านี้ถึงจะมีโอกาสขายออก
หลังจากกินเสร็จ หวังเสี่ยวเฟยก็นั่งดื่มน้ำชาพลางรอทุกคนกลับมา
เวลาผ่านไปทีละนิด คนแรกที่กลับมาคือเฉาหยงเหอ
เฉาหยงเหอเดินเข้ามาก็จ้องมองไปที่ไหเหล้า คว้าเอาไหเหล้ามากอดไว้แล้วพูดกับหวังเสี่ยวเฟยว่า "เหล้านี้ฉันเอาไว้ บอกราคามา"
หวังเสี่ยวเฟยกำลังจะพูด ปางต้าซียงก็เดินเข้ามา พอเห็นไหเหล้าอยู่ตรงหน้าเฉาหยงเหอ ก็รีบพูดว่า "เหล้านี้ให้ผม หนึ่งล้าน ผมเอา"
เขาเสนอราคาหนึ่งล้านเพื่อซื้อเหล้านี้โดยตรง
ต้องรู้ว่าวันนี้เป็นวันที่ปางต้าซียงรู้สึกภูมิใจที่สุดในรอบหลายปี ความรู้สึกสุขสมที่เพิ่งได้รับเมื่อครู่นี้เป็นสิ่งที่เขาไม่ได้สัมผัสมานานมากแล้ว ไม่คิดเลยว่าเหล้านี้จะทรงพลังขนาดนี้ เขาถึงกับรู้สึกว่าอวี่เจี๋ยของตัวเองเต็มเปี่ยมขึ้น โดยไม่มีความรู้สึกไม่สบายตัวใดๆ เลย
หวังเสี่ยวเฟยก็ตกตะลึง เบิกตากว้างมองปางต้าซียง รู้ว่าเหล้านี้ดี แต่ก็ไม่คิดว่าปางต้าซียงจะยอมจ่ายราคาสูงขนาดนี้
"ปางลาว ผมเอามาก่อน ผมก็ให้หนึ่งล้านเหมือนกัน"
เฉาหยงเหอก็เริ่มแย่งขึ้นมา
ขณะที่สองคนกำลังโต้เถียงกัน เหวยปูเกาก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามา พอเห็นเหล้าอยู่ตรงหน้าเฉาหยงเหอ สีหน้าก็เปลี่ยนไปพลางพูดว่า "เหล้านี้ผมเอา"
ทุกคนโต้เถียงกันอีกพัก เจิงหลินเหว่ยก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม มองไปที่หวังเสี่ยวเฟยแล้วพูดว่า "เหล้าดีจริงๆ น้องชาย เธอคงไม่ได้มีแค่ไหเดียวใช่ไหม? ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เหล้านี้ดีมาก มีเท่าไหร่ฉันก็ช่วยขายให้ได้หมด"
คนที่กำลังโต้เถียงกันอยู่ถึงได้นึกขึ้นได้ว่าหวังเสี่ยวเฟยมาที่นี่เพื่อขอให้ทุกคนช่วยขาย ดังนั้นทุกคนจึงหันมามองที่หวังเสี่ยวเฟย
หวังเสี่ยวเฟยมองดูทุกคนแล้วพูดว่า "เหล้านี้ดีจริงๆ ผมสามารถทำเพิ่มได้บ้าง รับรองว่าได้ผลเหมือนกัน แต่ไม่ได้แพงขนาดที่เฮียปังเสนอมาหรอก ไม่คุ้มกับหนึ่งล้าน ถ้าทุกคนต้องการ ผมกลับไปทำให้คนละไหก็พอ อย่าแย่งกันเลย"
ปางต้าซียงส่ายหน้าพูดว่า "น้องชาย พูดตามตรง เรื่องนี้เป็นปมในใจของพี่มาตลอด วันนี้เธอช่วยรักษาปมในใจของพี่ได้ เรื่องนี้พี่ต้องขอบคุณเธอ! เฮ้อ ถ้าตอนนั้นไม่ใช่เพราะปัญหาของตัวเอง ยายนั่นจะไปมีผู้ชายคนอื่นได้ยังไง ตอนอยู่ในคุกพี่เคยบอกว่า ใครช่วยพี่ได้ จ่ายเท่าไหร่ก็ยอม เสี่ยวเฟย เงินหนึ่งล้านนี้อย่าปฏิเสธเลย พี่ว่ามันคุ้มค่า!"
เจิงหลินเหว่ยยิ้มพูดว่า "เฮียปังพูดถูก เหล้านี้ต้องดูว่าให้ใคร สำหรับบางคนอาจจะไม่มีค่าอะไรเลย แต่สำหรับคนที่ต้องการ นี่คือของดีที่หาซื้อด้วยเงินไม่ได้เลย น้องชาย เธออย่าพูดอะไรอีกเลย สถานการณ์ที่บ้านเธอพวกเราก็รู้กันหมด พวกเราก็ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน ในเรื่องนี้นอกจากพวกเราจะช่วยเธอแล้ว จริงๆ แล้วพวกเรายังสามารถใช้ของนี้สร้างเครือข่ายความสัมพันธ์ได้ด้วย คนที่ได้ประโยชน์จริงๆ คือพวกเรา"
เฉาหยงเหอพยักหน้าพูดว่า "เสี่ยวเฟย งั้นแบบนี้ เธอรับผิดชอบทำเหล้า พวกเราช่วยดำเนินการ พอได้กำไรแล้วค่อยแบ่งกัน เธอว่าไง?"
หวังเสี่ยวเฟยพยักหน้าพูดว่า "ได้ ไม่มีปัญหา แต่ว่าวัตถุและสิ่งของมีน้อย คงทำได้ไม่มาก"
"ไม่เป็นไร มีก็ดีแล้ว"
ปางต้าซียงมองไปที่ไหเหล้า
ตอนนี้รู้แล้วว่าหวังเสี่ยวเฟยยังทำเพิ่มได้ เฉาหยงเหอจึงผลักไหเหล้าให้ปางต้าซียงพลางพูดว่า "รู้ว่าเธออยากได้ ให้เธอก่อน"
ปางต้าซียงหัวเราะฮ่าๆ หยิบบัตรธนาคารใบหนึ่งยื่นให้หวังเสี่ยวเฟยพลางพูดว่า "นี่เป็นค่าเหล้าที่ผมจองไว้หนึ่งไห"
เมื่อคนอื่นจะให้เงิน หวังเสี่ยวเฟยรีบโบกมือปฏิเสธ "ไม่ต้องใช้เงินมาก พอทำเสร็จแล้วค่อยให้"
ได้รับมรดกโบราณ ชาวนาผู้ต่ำต้อยก้าวเดินบนเส้นทางแห่งความรุ่งโรจน์
ให้พวกคุณได้เห็นพลังอันยิ่งใหญ่ของชาวนาผู้ต่ำต้อย!