time-
Daoist0q3thf
## ‘01’ - 01

กิจกรรมรับน้องเป็นกิจกรรมที่ปี 1 ทุกคนต้องเคยเจอ ในแต่ละคณะหรือสาขากิจกรรมก็จะแตกต่างกันออกไป ‘ไทม์’ เด็กปี 1 สาขาวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ก็ต้องเจอเหตุการณ์รับน้อง บอกตามตรงว่าเขาไม่ได้อยากเข้าเลยสักนิด แต่ก็ไม่อยากมีปัญหากับเพื่อนหรือรุ่นพี่เลยจำเป็นต้องจำใจ
“อยากกลับบ้านจังโว้ย”
บูม เพื่อนใหม่ของไทม์ เอ่ยพร้อมกับเอนหลังพิงเสาทิ้งความเหนื่อยล้าจากการทำกิจกรรมรับน้อง ไทม์ที่เห็นเพื่อนเหนื่อยยื่นขวดน้ำให้เขา
“เอาน่า เดี๋ยวก็ได้กลับบ้านแล้ว ทนอีกหน่อยสิ”
พูดพลางเอื้อมมือไปบีบพุงอ้วนๆ ของคนข้างๆ เล่น พวกเขานั่งพักระหว่างที่รอทำกิจกรรมรับน้องต่อ
เอาจริงๆ ไทม์ก็ไม่ได้อยากทำกิจกรรมพวกนี้หรอก มันทั้งเหนื่อยทั้งเลิกเย็นแถมยังต้องคอยห้อยป้ายนี่ตลอดอีกด้วย รำคาญจะตาย
“ปีหนึ่งรวม!!” เสียงเรียกรวมของรุ่นพี่ให้ปีหนึ่งทุกคนที่นั่งกันอยู่ลุกพรวดออกจากที่นั่งไปยืนเข้าแถวเรียงหนึ่งก่อนรุ่นพี่จะให้นั่งลงกับพื้นปูน
“พี่จะแจ้งเรื่องกิจกรรมนะคะ เรื่องแรกกิจกรรมล่าลายเซ็นน้อง ๆทุกคนจะต้องมีสมุดสำหรับล่าลายเซ็นสองเล่ม เล่มแรกเล่มสีฟ้าสำหรับของรุ่นพี่ เล่มที่สองเล่มสีเหลืองสำหรับเพื่อนในสาขา พี่จะให้เวลาสองอาทิตย์นะคะ โดยลายเซ็นของเพื่อนจะต้องครบตามจำนวนรายชื่อในสาขา ส่วนของรุ่นพี่จะต้องมีลายเซ็นของรุ่นพี่อย่างน้อยร้อยสามสิบลายเซ็นนะคะ…”
รุ่นพี่ยังคงอธิบายกิจกรรมต่อจนเสร็จและในที่สุดก็ถึงเวลาปล่อยเสียที หลังจากไทม์อำลาและแยกย้ายกับบูมเขาก็ตรงไปอาคารร้อยปีทันที
อาคารร้อยปีเป็นอาคารที่เรียกได้ว่าเก่าแก่ที่สุดในมหาวิทยาลัยเลยก็ว่าได้ เมื่อก่อนมันถูกใช้เป็นตึกเรียนแต่ปัจจุบันนี้มันถูกบูรณะให้เป็นอาคารสำนักงานวิชาการและห้องสมุดแล้ว
ไทม์เดินเข้าตึกขึ้นไปยังชั้นสามที่เป็นชั้นห้องสมุด ทำการแตะบัตรนักศึกษาก่อนจะวางของก่อนเข้าไปด้านใน ทันที่เข้ามาขั้นแรกก็กวาดสายตาผ่านเลนส์แว่นมองไปยังรอบๆ ห้องดูเหมือนว่าวันนี้คนจะใช้บริการไม่เยอะ แต่ก็ดีแล้วแหละ มันดูสงบดีแล้วอีกอย่างเขาก็ไม่ชอบที่ที่มีคนเยอะๆด้วย
สองขาเดินตรงไปยังล็อคที่ 11 ล็อคสำหรับหนังสือนวนิยายสืบสวนสอบสวนก่อนจะเดินไปตามทางเรื่อย ๆ ก่อนจะหยุดที่กลางล็อค ใช้สายตากวาดมองหาหนังสือที่ต้องการในที่สุดก็เจอมัน ทำการเอื้อมมือจนสุดหมายจะหยิบหนังสือที่อยู่ด้านบนแต่ไม่ว่าจะเอื้อมยังไงก็เอื้อมไม่ถึง
“สูงแฮะ”
แม้จะพยายามเอื้อมมืออีกครั้งคราวนี้เขย่งเท้าด้วยและในที่สุดเขาก็หยิบมันได้สำเร็จ แต่ก็ได้ดีใจได้เพียงเสี้ยววิเพราะหนังสือที่อยู่ติดกับหนังสือที่ดึงมามันดันร่วงให้หัว และด้วยความตกใจบวกกับความซุ่มซ่ามดันเผลอขยับตัวไปกระแทกกับชั้นหนังสือทำให้หนังสือที่อยู่ด้านบนร่วงลงมาใส่นับไม่ถ้วนจนล้มกับพื้น
“โอย~เจ็บ”
เจ้าตัวมองเพดานสูงพร้อมเบ้หน้าด้วยความเจ็บจากเหล่าหนังสือ​ที่หล่นมาใส่ ให้ตายเถอะนี่มันวันซวยอะไรวะเนี่ย
“เป็นอะไรรึเปล่าคะ”
ใบหน้าของใครบางคนยื่นเข้ามาในกรอบสายตาให้เห็นผู้หญิงผมบลอนด์ทองกับใบหน้าที่ออกแนวเซ็กซี่เหมือนสาวลูกครึ่งกำลังยืนมองจากบนหัวด้วยสีหน้าที่งงสุดๆ
“คุณคะ”
“ครับๆ!!”
เสียงสวยเรียกดึงสติให้ไทม์กุลีกุจอลุกพรวดจากกองหนังสือที่หล่นทับแต่ด้วยความรีบเกินไปเลยทำให้ตอนยืนเซเกือบจะล้มไม่เป็นท่าแต่โชคดีที่ได้ผู้หญิงผมบลอนด์ช่วยดึงเอาไว้ทำให้เขากลับมายืนตรงได้ดังเดิม
“ขอบคุณครับ”
ไทม์ก้มขอบคุณพร้อมกับยืนเต็มความสูงทำให้ได้เห็นใบหน้าของเธอชัดๆอีกครั้ง ริมฝีปากรูปกระจับสีแดงอ่อนรับกับใบหน้าที่คมคายออกไปทางลูกครึ่งมองดูแล้วเธอสวยราวกับพวกดาราฮอลลีวูดเลยก็ว่าได้
“มีอะไรรึเปล่าคะ”
เธอแสดงสีหน้าสงสัยพร้อมกับปั้นคิ้วขมวดเล็กน้อย ดันเผลอไปจ้องเขาเสียได้ “เอ่อ…ป่าวครับ คือ ยังไงก็ขอบคุณอีกครั้งนะครับ” ไทม์ก้มขอบคุณเธออีกครั้ง
“เหมือนเธอจะมีแผลที่หัวนะ”
“เอ๊ะ?” ยกมือแตะๆที่หน้าผากแต่ก็ไม่เห็นจะมี คนตรงหน้าส่ายหัวพร้อมกับหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะวิสาสะเอื้อมมือมาแตะที่หน้าผากเบาๆ
“ตรงนี้ต่างหาก” นิ้วเรียวสวยแตะลงที่แผลบนหน้าผากเบาๆ
“อ่อ ขอบคุณครับ”
“เจ็บรึป่าว” เธอเอ่ยด้วยสีหน้าเป็นห่วงพร้อมกับจิ้มๆแผลเบาๆเพื่อเช็คแผลบนหน้าของคนซุ่มซ่าม
“ไม่เจ็บครับ คงจะโดนตอนหนังสือหล่นใส่” ได้แต่ยิ้มแห้งกลับไป เอาจริงมันก็เจ็บแหละแต่ตอนนี้รู้สึกอายมากกว่า ดันมาซุ่มซ่ามต่อหน้าคนอื่นซะได้ โคตรจะซวยเลย!
“เกิดอะไรขึ้นหรอครับ” รุ่นพี่บรรณารักษ์วิ่งหน้าตาตื่นมาทางพวกเขา
“อ่อ พอดีเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะครับ ต้องขอโทษด้วย”
“งั้นเดี๋ยวผมช่วยนะครับ” รุ่นพี่บรรณารักษ์เหมือนจะเดินเข้าทางที่พวกเขายืนอยู่แต่จู่ ๆ รุ่นพี่คนสวยก็พูดดักเอาไว้
“นายกลับไปดูแลด้านหน้าเถอะ เดี๋ยวทางนี้พวกเขาจัดการเอง”
“แต่..”
“ไปเถอะ”
รุ่นพี่สาวคนสวยเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบทำให้รุ่นพี่บรรณารักษ์คนนั้นยอมแพ้และก็เดินจากไปอย่างช่วยไม่ได้
ไทม์หันกลับมาจัดการกับกองหนังสือบนพื้นค่อยๆ หยิบมันเข้าชั้นดังเดิมโดยมีรุ่นพี่สาวสวยผมบลอนด์คอยช่วย พวกเขาใช้เวลาอยู่สักพักใหญ่ในการเก็บหนังสือทั้งหมดเข้าชั้นจนในที่สุดก็เหลือเล่มสุดท้าย
ขณะที่กำลังก้มตัวลงหยิบเป็นเวลาเดียวกันที่รุ่นสาวตรงหน้าก็เอื้อมมือมาหยิบด้วยเหมือนกันทำให้เขาต้องชะงักออกพร้อมกับก้มหัวขอโทษอีกคนอย่างไม่ตั้งใจ
“ขะ-ขอโทษครับ”
“ขอโทษเรื่องอะไรคะ” เธอทำหน้าสงสัยพลางสอดหนังสือเล่มสุดท้ายในมือเข้าชั้น
“ก็เรื่องที่ผมซุ่มซ่ามจนทำให้คุณลำบากน่ะครับ” ไทม์พูดพลางเกากางเกงตัวเองด้วยความเขิน
“อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้เอง” เธอยกยิ้มน้อยๆอย่างเป็นมิตร
“ยังไงก็ ขอบคุณอีกครั้งนะครับ” ไทม์ก้มหัวขอบคุณเธออีกครั้งไม่รู้ว่าครั้งที่เท่าไหร่แต่ก็ขอบคุณไปก่อน
“ขอบคุณบ่อยเกินไปแล้วนะเนี่ย”
“เอ๊ะ? อ่อ พอดีผมติดนิสัยมาตั้งแต่เด็กแล้วน่ะครับ”
“อ๋อ”
“ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมของตัวนะครับ” ไทม์ก้มหัวลาเธออีกครั้งก่อนจะรีบหมุนตัวเดินออกมาแต่ก็ยังไม่ทันที่จะก้าวเธอก็เรียกรั้งไว้ “เดี๋ยวก่อน”
“ครับ?” เธอก้มหยิบอะไรบางอย่างที่พื้นก่อนจะยื่นมาให้ “ให้ผมหรอครับ” ชี้นิ้วเข้าหาตัวเองเป็นการถามแต่เหมือนว่าเขาจะเข้าใจอะไรบางอย่างผิดไป
“กระเป๋าตังค์ตก” พอบอกว่าเป็นกระเป๋าตังค์ตกไทม์ก็รีบค้นกางเกงของตัวเองทันที
เออใช่ กระเป๋าตังค์มันไม่อยู่ที่ตัวนี่ว่า “อ่อ ของผมเอง ขอบคุณครับ” เขายื่นมือไปรับพร้อมกับยิ้มแห้งก่อนพูดขอบคุณครั้งที่ร้อย
“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” เธอพยักหน้ารับเบาๆก่อนที่ไทม์จะรีบหมุนตัวเดินออกจากตังค์นั้นทันที
โอ๊ย ซุ่มซ่ามไม่พอแล้วยังจะทำตัวเด๋อด๋าอีกแล้วแบบนี้เธอจะมองเขาเป็นคนยังไงวะเนี่ย
ไทม์เดินมายังอาคารตึกข้างๆ อาคารสำนักงานวิชาการก่อนจะหย่อนตัวลงที่เก้าอี้ไม้ใต้ตึกและจะเอาหนังสือที่ยืมมาออกมาวางแต่ก็ดันเกิดมือไม้อ่อนจนเกือบทำหนังสือร่วง
“ฟู่ว~ เกือบไปแล้ว”
ถ้าหนังสือร่วงขึ้นมาจริงๆ นี่ยุ่งเลย
จัดการเปิดหนังสือไล่หาข้อมูลที่อาจารย์สั่งงานวันนี้ ขณะนั้นเองสายตาก็เหลือบไปเห็นใครบางคนไกลๆ ผมสีบลอนด์สะดุดตายาวกลางหลัง ถ้าจำไม่ผิดจะเป็นพี่สาวคนสวยเมื่อกี้นะ
สายตาจดจ้องมองเธอ ขนาดมองจากข้างหลังจากไกลๆ ยังออร่าจับเลย ว่าแต่เธอชื่ออะไรนะ
“ทำไรอ่ะ!!!”
“เฮือก!!”
เสียงสะโตนทำให้ผมหลุดออกจากภวังค์ รีบหันไปหาต้นเสียงจนพบว่าคือติมนั่นเอง
ติมเป็นเพื่อนสนิทอีกคนที่อยู่กลุ่มเดียวกัน แต่เขาไม่ค่อยจะมาเข้ารับน้องสักเท่าไหร่ เพราะหมอนี่เตรียมตัวจะเป็นักกีฬาฟุตบอลของมหาลัยน่ะสิ
“ยังไม่ไปคัดตัวหรอ”
“ยัง รอพี่เขาเรียก” อีกคนพูดพร้อมกับนั่งลงฝั่งเดียวกัน “เมื่อกี้ส่องสาวหรอ”
“บ้า ไม่ได้ส่อง” รีบหันกลับไปสนใจหนังสือตรงหน้าเพื่อกลบเกลื่อน “หรอ ไหนบอกจะทำเรื่องคดีเฮช เฮช โฮร์มไม่ใช่หรอ แต่ไอ้หน้าที่มึงเปิดอยู่มันเป็นของเอ็ดกีนนะ”
เอ๊ะ? มองหน้าหนังสือพบว่ามันเป็นคนละเรื่องที่จะหาข้อมูลจริงๆ ชิบล่ะ
“เห~~ นี่ล่กขนาดเปิดเรื่องผิดเลยหรอเนี่ย ไหนว่าไม่ได้ส่องไงเพื่อน”
หนอยแน่เจ้าติม มันจะรู้มากเกินไปแล้วนะ
“ละ-แล้วไงล่ะ คนเรามันก็ต้องมีส่องๆ บ้างแหละน่า” พยายามพูดกลบเกลื่อน ติมน่ะเป็นคนฉลาดแล้วก็เจ้าเล่ห์มาก บวกกับว่าเขาป็นคนโกหกใครไม่เป็นด้วยเลยไม่แปลกที่เรื่องแค่นี้ที่ติมจะดูออก
“แต่พี่สาวคนนั้นก็สวยจริงนะ ดูสิ พวกตัวผู้แถวนี้มองตาเป็นมันเลย”
“อย่าพูดแบบนั้นสิ เดี๋ยว​ก็โดนด่าหรอก” ไม่พูดเปล่าพลางยกมือตีแขนคนข้างๆ ไปทีนึง ถ้าคนอื่นมาได้ยินเข้าเดี๋ยวจะเป็นเรื่องเอาได้
“กลัวไรเล่า ไม่มีใครเขาทำไรหรอก นี่ในมหาลัยนะ มีเรื่องขึ้นมาได้โดนทัณฑ์บนหรอก”
พูดเสร็จเจ้าตัวก็หันไปเล่นเกมส์ในมือถือต่อ แต่ขณะที่กำลังจะหันสายตากลับไปทำงานก็ต้องชะงักอีกรอบเมื่อเห็นว่าพี่สาวคนสวยคนนั้นกำลังยืนคุยกับรุ่นพี่ผู้ชายคนนึงดูสูงหุ่นมีกล้ามเนื้อดูกลายๆ น่าจะเป็นคนที่ฮอตน่าดู
“ไอบูมไปไหนอ่ะ” ติมที่กำลังจดจ่อกับมือถือ​เอ่ยถามผม
“เห็นว่าไปทำธุระมั้ง เดี๋ยว​ก็คงมาแหละ ตอนบ่ายสองต้องเข้ารับน้องอีกนี่”
“นี่แก นั่นใช่ผู้หญิง​คนนั้นป่ะ”
“คนไหนอ่ะ”
“ก็คนที่แฟนเก่าแกไปจีบไง”
เสียงสนทนา​ของคนใกล้เคียงดังจนทำให้​เขาต้องหยุดฟังก่อนจะมองตามที่ผู้หญิงหนึ่งในนั้นชี้แต่ไม่ว่าจะมองยังไงก็ไม่รู้สักทีว่าคนที่พวกเธอคือใครกัน
ว่าแต่ นินทากันโต้งๆ แบบนี้เลยหรอเนี่ย
“อ๋ออีนั่นน่ะหรอ ใช่ ว่าแต่ทำไมมันมาเสนอหน้าที่ตึกนี้ล่ะ”
“จะไปรู้มั้ยละ คงมาเดินอ่อผู้ชาย​ล่ะมั้ง”
“เหอะ แรดซะไม่มี”
สองสาวนั่นนินทาเสร็จ​ก็เดินจากไปได้แต่ทิ้งปมความสงสัย​ให้ไทม์ที่ไม่รู้เรื่อง​รู้​ราว​
“มึงกำลังสงสัย​ใช่มั้ยว่าสองคนนั่นกำลัง​นินทา​ใครอยู่”
ติมพูดขึ้น​ขณะที่​สายตา​ยังคง​จดจ่อ​กับ​เกมส์​ในมือถือ​
“มึงรู้ได้ไงอ่ะ” ทั้งที่มันกำลังรวมสมาธิ​ไปที่เกมส์ในมือถือแท้ๆ แถมยังไม่ได้​เงยหน้าขึ้นมามองด้วยแต่กลับมารู้ความคิดของเขาเฉย
“หน้ามึงมันบอกไง”
“หน้ากูหรอ” ผมยกมือจับหน้าไปพลาง
“เออ”
“งั้นมึงรู้หรอว่าสองคนนั้นนินทาใคร”
“มึงกวาดสายตามองดิ แค่นี้ก็น่าจะรู้แล้ว”
หัวคิ้วขมวดปมก่อนจะทำการกวาดสายตาไปรอบๆ ตามที่ติมบอกอยู่​สองสามรอบ
“ใครอ่ะ”
พอไทม์ตอบไอติมก็ถึงกับเงยหน้าขึ้นพร้อมกับทำหน้าราวกับกำลังด่าว่า นี่มึงยังไม่รู้อีกเรอะ
ก็เขาไม่รู้จริงๆ
“เมื่อกี้สองคนนั่นมองไปทางไหน”
“ตรงโน้น” ไทม์พูดพร้อมกับ​ชี้ไปบริเวณ​ด้านหน้า “แล้วตรงนั้นมันมีผู้หญิง​กี่คน”
ไทม์หันไปมองอีกรอบพบว่าบริเวณ​ตรงที่เขาชี้มีผู้หญิง​เพียงแค่คนเดียวคือพี่สาวผมบลอนด์​ที่​ช่วยเขาในห้อง​สมุด​เมื่อครึ่งชั่วโมง​ที่แล้ว
อย่าบอกนะว่าคนที่สองคนนั้นนินทาคือพี่สาวคนนั้นน่ะ
“ก็ตามนั้นแหละ”
“แล้วทำไมต้องนินทาพี่สาวคนนั้นด้วยอ่ะ”
“มีสองอย่าง สิ่งพูดเป็นจริงยอมรับไม่ได้เลยนินทากับสอง แค่เขาสวยกว่าเด่นกว่ามองแล้วขัดใจก็เลยนินทา”
แค่เนี้ยะ​นะ
“งั้นพี่สาวคนนั้นก็ไม่ได้ผิดน่ะสิ”
“อืม”
และดูเหมือน​มันจะยังไม่จบเริ่มมีเสียงซุบซิบ​ของกลุ่มผู้หญิง​ที่ถัดจากโต๊ะของพวกเขาไม่ไกลพูดถึงพี่สาวคนนั้นในทางที่ไม่ดี
ขมวดคิ้วของเขาเริ่มเป็นปมอีกครั้ง แค่เธอเด่นกว่ามันต้องขนาดนี้กันเลยหรอ อยากจะรู้จริงๆ ว่าพี่สาวคนนั้นทำอะไรผิดทำไมถึงต้องนินทากันขนาดนี้ด้วย
“มึงกำลังสงสัย​อยู่​ใช่มั้ยว่าทำไมพี่สาวคนนั้นถึงโดนนินทา” มันรู้ความคิดผมอีกแล้ว
“ใช่”
“ก่อนมึงจะไปสงสัย​เรื่องเขามึงสงสัย​เรื่อง​ตัวเองก่อนว่าเมื่อไหร่งานมึงจะเสร็จ​ เอาแต่เสือกเรื่องชาวบ้านอยู่นั่นแหละ​งานการไม่เดินสักที”
“แหะๆ ลืมเลย”
ไทม์ได้แต่ยิ้มแหยๆ ให้เพื่อนคนข้างๆ ยุ่งเรื่องชาวบ้านเพลินไปหน่อย
สายตาทอดมองแผ่นหลังเล็กที่อยู่​ไกลๆ ที่กำลังเดินออกจากตึกนี้ ถ้าเป็นเขาแล้วต้องทนอยู่กับเสียงนินทาพวกนี้ทุกวันคงไม่ไหวหรอก อึดอัด​แย่


## '01'-02

แรงสั่นที่เอวเรียกความสนใจ มือเรียวสวยหยิบมือถือที่เหน็บอยู่ที่เอวออกมาก่อนจะกดรับเมื่อเห็นว่าชื่อบนหน้าจอเป็นเพื่อนสนิท
“ว่า…”
[ไอ้ลู! ไปห้องสมุดหรือไปขี้เนี่ย นานแท้] ยังไม่ทันที่จะพูดเสร็จเสียงของคนปลายสายก็ตะโกนลั่นออกมาจนหญิงสาวต้องยกมือถือออกห่างจากหู
“เฮ้อ เจออุบัติเหตุนิดหน่อย”
[อุบัติเหตุอะไรวะ แล้วเป็นอะไรรึเปล่า โอ๊ย!] น้ำเสียงห้าวของเบลล์อ่อนลงพร้อมกับเสียงดังตึงและเสียงร้องคงน่าจะลุกแล้วชนโต๊ะเหมือนๆเคยนั่นแหละ
“เปล่า แค่เข้าไปช่วยคนเฉยๆ” ระหว่างคุยลูซี่ก็เดินไปตามซอกซอยชั้นหนังสือพลางกวาดสายตาหาหนังสือที่ต้องการ
[อ่อ แล้วหาหนังสือเจอยังอ่ะ] สองขาหยุดเดินอยู่ที่ซอยชั้นหนังสือที่อยู่ด้านในสุดก่อนจะหันไปหยิบเก้าอี้สำหรับปีนมาใช้ในการหยิบหนังสือที่อยู่ชั้นที่สี่
“เจอแล้ว ทำไม”
[ฝากซื้อโกโก้หน่อยดิ เหมือนเดิมนะ]
“อือ”
หลังจากที่คุยกับเบลล์เสร็จก็รีบจัดการยืมหนังสือให้เรียบร้อย นี่ก็กินเวลามากแล้วยังไม่ได้เริ่มงานสักที ลูซี่เดินออกจากห้องสมุดตรงไปเรื่อย ๆยังคาเฟ่ที่อยู่ห่างจากห้องสมุดประมาณ 200 เมตร เอาจริงๆมันก็ถือว่าไกลอยู่แหละแต่ก็ไม่ไกลมากจนเดินไม่ไหว
“โกโก้หวานเจ็ดสิบห้าเปอร์เซ็นต์กับคาปูชิโน่อย่างละแก้วค่ะ”
“ทั้งหมดเก้าสิบห้าบาทค่ะ” หยิบมือถือขึ้นมาสแกนจ่ายพร้อมกับหันหน้าจอสลิปให้พนักงานดู
“เรียบร้อย ค่ะ เดี๋ยว นั่ง รบกวนรอสักครู่ นะคะ” ขณะที่กำลังนั่งรอลูซี่ก็กวาดสายตามองรอบๆ จนไปหยุดกับทาร์ตไข่ในตู้กระจกก่อนจะนึกได้ว่าทาร์ตไข่เป็นของโปรดเบลล์ ว่าแล้วก็ซื้อไปให้เธอสักหน่อยดีกว่า
ระหว่างรอก็หยิบมือถือขึ้นมาเล่นไปพลางแต่ก็เล่นได้แค่แปปเดียวก็ต้องยกมือถือลงเพราะเสียงจากด้านนอกทำให้ฉันต้องหันไปมอง นักศึกษากลุ่มใหญ่กลุ่มหนึ่งหรือจะเรียกสาขาหนึ่งก็ว่าได้กำลังเดินจับมือกันเป็นแถวๆ เดินผ่านร้านโดยมีรุ่นพี่ปีอื่นเดินคุมอยู่จนไปหยุดที่เด็กปีหนึ่งคนหนึ่งที่เกือบปลายแถว เด็กปีหนึ่งที่เธอเจอในห้องสมุดคนที่ทำหนังสือกว่ายี่สิบหล่นใส่หัวเมื่อชั่วโมงที่ผ่านมา เด็กปีหนึ่งหน้าหวานที่มีแว่นทรงกลมประดับอยู่บนหน้า ริมฝีปากสีชมพูอ่อนที่เห็นแล้วก็รู้ว่าคงเป็นคนที่ดูแลสุขภาพได้ดีมาก
ไม่นานเสียงเรียกจากพนักงานก็ดังขึ้นให้ลูซี่ต้องละสายตาจากนอกกระจก ก่อนจะเดินไปรับเครื่องดื่มที่เหลือแล้วเดินออกจากคาเฟ่เพื่อที่จะตรงดิ่งไปยังตึกคณะบริหาร
ก่อนที่จะเดินจากลูซี่หยุดยืนหน้าคาเฟ่มองไปทางกลุ่มนักศึกษานั้นที่กำลังยืนเรียงแถวเพื่อกำลังไหว้ศาลเจ้าพ่อสรงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ของมหาวิทยาลัย เหมือนเขาจะรู้ตัวว่าเธอกำลังมองเขาอยู่ หนุ่มแว่นหันซ้ายหันขวาก่อนจะหันาทางหญิงสาว เขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะยิ้มแห้งพลางส่ายสายตาที่เลิ่กลั่กก่อนจะหันกลับไป
“หึ” ความเด๋อด๋าของเขาทำเธอเผลอหัวเราะออกมาก่อนจะเดินออกมาจากตรงนั้น
ให้ตายเถอะคนอะไรจะเด๋อด๋าได้ขนาดนี้ แต่ก็นะ น่าสนใจจริงๆ
เดินจนมาถึงตึกคณะทันทีที่วางของลงบนโต๊ะหินอ่อนเบลล์ที่นอนฟุบอยู่ก็ตื่นขึ้นมาทันทีราวกับกำลังรอเธออยู่
“โกโก้มาแล้ว” เบลล์บิดขี้เกียจ พร้อมกับ เอื้อมมือ มาคว้าแก้วโกโก้ ไปดื่มในทันที “อร่อย”
เบลล์ดูดเสร็จก็เอ่ยออกมาพร้อมกับทำแก้มกลมตามสไตล์ของเธอ ลูซี่ส่ายหัวกับความเด็กน้อยของเพื่อนสาว เบลล์เธอก็มีนิสัยอย่างนี้แหละ อายุเท่ากันแต่นิสัยไม่ต่างกับเด็กสามขวบเลย
“อ๊ะนี่ ทาร์ตไข่” ลูซี่ส่งถุงทาร์ตไข่วางลงหน้าอีกคน เบลล์ที่เห็นก็ถึงกับตาวาวทันทีก่อนจะรับไปเปิดเช็ค “ซื้อให้หรอ ขอบคุณน้า” ลูซี่ยกมือดันหน้าเบลล์ที่พุ่งตัวมากอด
“ขอบคุณอย่างเดียวก็ได้ไม่ต้องกอด”
“งั้นหอมก็ได้ จุ๊บ”
เบลล์เอื้อมมือมาจับแก้มพร้อมกับกดจมูกลงที่แก้มหนักๆ สุดท้ายก็หนีไม่พ้นอยู่ดีแต่ก็เอาเถอะ เพราะเธอน่ารักถึงได้ยอม
สองสาวนั่งทำงานพลางนั่งกินขนมไปกันไปพลางก่อนจะเหลือบมองเวลาที่มุมล่างจอโน้ตบุ๊คพบว่าตอนนี้เวลาบ่ายสองแล้ว
“ไงสองสาว ยังไม่กลับกันอีกหรอ” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยทำให้พวกเธอหันไปมอง
เจเจเดือนคณะมนุษย์ศาสตร์สาขาภาษาจีน เพื่อนสมัยเด็กของลูซี่ แต่ก็ไม่ถึงขั้นกับสนิทหรอก ก็พอคุยกันได้
“ยังอ่ะ กะจะทำงานให้เสร็จก่อนน่ะ” เบลล์ตอบพลางเคี้ยวทาร์ตไข่เต็มปาก
“โห ขยันกันจริง” เจเจนั่งลงตรงที่ว่างระหว่างลูซี่กับเบลล์
ยอมรับว่าเจเจเป็นคนเข้าถึง ง่าย ใจดี หน้าตาก็ดีด้วย สูงร้อยแปดสิบกว่าๆหุ่นนายแบบ ฐานะก็ดีมีหน้ามีตาในสังคม แถมยังเก่งรอบด้านจนเรียกได้ ว่า เป็น ผู้ชาย ที่แสนจะเพอร์เฟค เลยก็ว่าได้ ผู้ชายแบบเขาใครๆก็หมายปองอยากจะเป็นแฟนเขาทั้งนั้น
“แล้วนายไม่กลับหรอ”
“อ๋อ เรารอเรียนบ่ายน่ะ” นั่งทำงานเงียบๆฟังพวกเขานั่งคุยกัน ขณะที่กำลังคุยกันอยู่จู่ ๆก็มีลมแรงพัดมาจนข้าวของที่อยู่บนโต๊ะเกือบปลิว
“อ๊าก ลม!” เบลล์กรีดร้องพร้อมกับเอี้ยวตัวมาจับพวกแก้วพวกถุงขนมกับแก้วน้ำที่ว่างเปล่า แต่เหมือนถุงทาร์ตไข่มันไม่รักดีมันปลิวออกจากอ้อมกอดของเบลล์ก่อนที่กล่องทาร์ตไข่จะร่วงหล่นใส่หัวของลูซี่เต็มๆ
เมื่อลมแรงหยุดพัดเธอเอื้อมมือไปหยิบกล่องทาร์ตไข่ที่อยู่บนหัวออก
“ลูซี่เศษขนมหล่นเต็มหัวเลย” ลูซี่ปั้นหน้าคิ้วขมวดพลางเอื้อมมือไปปัดเศษบนหัว เจเจที่เห็นว่าเธอยังปัดไม่หมดเขาก็ลุกขึ้นพร้อมกับวิสาสะเอื้อมมือมาปัดเศษขนมที่อยู่บนหัวให้เบาๆ “อ่ะ หมดแล้ว”
“ขอบใจ” เธอหันไปขอบคุณเขา เวรชิบ ไอ้ลมบ้าแกทำให้ฉันดูแย่
เสียงแจ้งข้อความจากมือถือของเจเจดังขึ้นเขาหยิบมันออกจากกระเป๋าเป้ขึ้นมาดู “เพื่อนเราเรียกแล้ว เดี่ยวเราขอตัวก่อนนะ”
“อ่าว จะไปแล้วหรอ”
“อือ เห็นว่าที่สาขามีปัญหาน่ะ เลยเรียกรวม”
“อ๋อ งั้นเจอกัน” เจเจหยิบกระเป๋าลุกจากเก้าอี้โดยไม่ลืมที่จะหันมาโบกมือลา พวกเธอมองตามแผ่นหลังของเจเจจนเขาลับสายตาไปก่อนที่จะหันกลับมาสนใจงานตรงหน้าต่อ
“ดูท่าทางหมอนั่นจะยังไม่ตัดใจจากลูนะ”
“อืม คงงั้น”
เธอตอบเบลล์ไปโดยที่สายตายังคงจดจ้องหน้าจอโน้ตบุ๊คอยู่ ดูจากอากัปกิริยากับสายตาของเจเจเมื่อกี้ก็พอจะรู้อยู่แหละว่าขายังคงชอบลูซี่อยู่ทั้งที่ก็เคยปฏิเสธไปรอบนึงแล้วแต่ก็ได้คำตอบกลับมาว่า ‘ตอนนี้เธอยังไม่มีใครเราขอโอกาสเธออีกครั้งได้มั้ย เราสัญญาว่าจะไม่ทำให้เธอรำคาญใจ’ ก็นั่นแหละมันเลยเป็นอย่างที่เห็น
“หมอนั่นนี่สุดๆเลยนะ โดนปฏิเสธไปตั้งขนาดนั้นยังมีคววามพยายามอยู่อีก เป็นฉันนี่ยอมแพ้ตั้งแต่โดนปฏิเสธละ”
“ก็นะ” ไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ ซึ่งลูซี่ก็ไม่ได้อะไรนะก็ปล่อยให้เขาทำแบบนั้นต่อไป ไม่ใช่ว่าที่ปล่อยให้เขาตามจีบต่อเพราะเธอมีใจ แต่เขาเลือกเองว่าจะยังจีบต่อ อีกอย่างเขาบอกเองว่าจะไม่ทำให้รำคาญ ซึ่งเธอก็ขัดอะไรไม่ได้ก็ได้แต่ปล่อยไปตามนั้น
“เดินไปอย่าแตกแถวกันนะครับ จับมือกันดีๆ!”
“อะไรนั่นน่ะ”
เสียงคนตะโกนจากทางฟุตบาทจากหน้าคณะมันดังมากจนสองสาวถึงกับต้องหันไปมอง กลุ่มคนกลุ่มใหญ่ที่คุ้นตาเหมือนจะเป็นพวกเด็กสาขาหนึ่งที่เจอเมื่อตอนกลางวันแถวคาเฟ่ กลุ่มคนค่อยๆดินผ่านไปจนสายตาไปหยุดที่ผู้ชายใส่แว่นคนหนึ่งที่คุ้นหน้าคุ้นตาดีที่กำลังเดินจับมือเพื่อนๆ พลางยกขาเตะคนข้างหน้าด้วยท่าทางเด๋อด๋า จู่ ๆ มุมปากก็ยกขึ้นอัตโนมัติพร้อมกับแค่นหัวเราะเล็กน้อย
“หัวเราะอะไรอ่ะลู” เบลล์ถามขณะที่ยังเคี้ยวทาร์ตไข่อยู่เต็มปาก “ไม่มีอะไร เลิกกินแล้วมาช่วยกันทำงานได้แล้ว”
ลูซี่เอื้อมมือหมายจะยึดทาร์ตไข่ในมืออีกคนแต่เบลล์ก็เลือกที่จะยัดมันเข้าปากไปทั้งหมด
“อู้แอ้ว (รู้แล้ว)”
ไดแต่ส่ายหัวเนือยๆ กับนิสัยเด็กของเพื่อนสนิทตรงหน้าก่อนจะเหลือบสายตามองเด็กแว่นที่ใกล้จะลับสายไปอีกครั้งพลางคิดอะไรบางอย่างในหัว
“น้องแว่นคนนั้นใช่มั้ย” เบลล์บุ้ยปากไปทางผู้ชายใส่แว่นคนนึงในกลุ่มปีหนึ่งที่พึ่งเดินผ่านไป
“อะไร”
“ไม่ต้องมาอะไรเลย รู้นะว่ามองน้องคนนั้นอยู่”
“แล้ว?”
“ไม่ปฏิเสธด้วยนะ”
“แล้วทำไมต้องปฏิเสธ”
“ฮั่นแน่~ ร้ายกาจนักน้า~” จะปฏิเสธทำไมล่ะในเมื่อเธอมองเด็กคนนั้นจริงๆ “แล้วรู้ชื่อเขาปะ”
“รู้”
“เขาบอกหรอ”
“ป่าว อ่านป้ายชื่อเอา” ปากตอบแต่สายตายังคงจดจ้องเด็กคนนั้นอยู่ จนเขาค่อยๆเดินละจากสายตาไป
“มองขนาดนั้นเดินเข้าไปขอไลน์เขาเลยมั้ย” เบนสายตามาหาเพื่อนสาวที่กำลังเท้าคางมอง “ได้หรอ”
“ล้อเล่นมั้ยล่ะ”
“อ่าวหรอ แต่ก็น่าลองขอจริงๆนะ” เบลล์เอื้อมมือมาจับแขนพร้อมกับส่ายหน้าราวกับกำลังห้าม “ใจเย็นสาว รู้ว่าอยากคุยกับเขามากแต่ช่วยยับชั่งใจบ้าง”
“หึ ก็ได้ๆ” ยกมือทำท่ายอมแพ้ก่อนจะกลับไปสนใจตรงหน้าต่อ ทำกันไปสักพักระหว่างรอทำงานต่อจากเบลล์เธอก็นั่งเล่นโซเชียลไปพลาง ขณะนั้นเองก็เลื่อนไปหยุดกับโพสต์ๆหนึ่ง
‘ggg4478 share scient computer 62 page รับน้องวันแรก ไหว้ศาลพระพิฆเนศ รูปภาพ 25+’
กดเข้าที่รูปภาพก่อนจะหยุดที่รูปรวมหนึ่ง สายตาสะดุดกับชายใส่แว่นตั้งแต่แรกก่อนมุมปากจะยกยิ้ม
นิ้วเรียวกดเซฟรูปนั้นก่อนจะทำการตัดส่วนที่ไม่ใช้ออกทั้งหมดจนเหลือแค่ส่วนเดียวก่อนจะทำการเซฟมันลงเครื่อง
เสียงโหวกเหวกจากทางด้านหลังเรียกความสนใจให้หันไปมองพบว่าเป็นกลุ่มนักศึกษาสองกลุ่ม กลุ่มนึงเหมือนจะเป็นคณะมนุษย์ฯ ส่วนอีกกลุ่มหนึ่งเป็นสาขาวิทย์ฯ คอมฯ ที่เดินผ่านไปก่อนหน้า
สายตามองไปที่เด็กแว่นคนหนึ่งแต่เหมือนอีกฝ่ายจะรับรู้เขาหันมาสบตาครู่หนึ่งพร้อมกับสะดุ้งไปหนึ่งทีก่อนจะทำสายตาเลิ่กลั่กแล้วยิ้มให้และก้มหัวเล็กน้อยแล้วเบนสายตาออกไป
มุมปากยกยิ้มอัตโนมัติก่อนจะส่ายหัวเบาๆ “เลิกยิ้มแล้วมาช่วยงานได้แล้ว”
“รู้แล้วน่า” หัวเราะเบาๆก่อนจะหันกลับมาทำงานต่อจากคนขี้บ่นพลางพูดหนึ่งประโยคอยู่ในใจ
หวังว่าอนาคตอันใกล้เราจะได้เจอกัน
ไทม์


## ‘02’-01

“มึง กูหนีกลับบ้านทันป่ะวะ” ติมพูดขึ้นพลางเอนตัวยืนพิงกับกำแพงห้องน้ำด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก
“ทำไมวะ แล้วทำไมทำหน้าอาลัยตายอยากขนาดนั้นน่ะ” ไทม์หันไปถามเพื่อนตัวดีอย่างอดห่วงไม่ได้
“ก็เมื่อวานกูซ้อมบอลกลับดึกมันล้าไปทั้งตัว เลยไม่อยากเข้ารับน้องอ่ะ”
ติมมันเป็นนักกีฬาฟุตบอลของมหาวิทยาลัยช่วงนี้อยู่ในช่วงคัดตัวเข้าทีมเลยต้องไปฝึกหลังเลิกกิจกรรมทุกวันเลยไม่แปลกที่มันจะเหนื่อยล้าขนาดนั้น
“ไม่ไหวก็ไม่ต้องเข้า ลาพี่เขาเอาก็ได้” เสียงตะโกนของบูมดังออกมาจากห้องน้ำ
“ก็ถ้าไม่ติดว่าวันนี้พี่เขาบอกว่าห้ามขาดกูก็คงลาหรอก”
เมื่อวานช่วงเย็นประธานรุ่นส่งข้อความเข้ากลุ่มว่าวันนี้ปีหนึ่งต้องเข้าทุกคนห้ามขาดเพราะเห็นว่าจะคุยเรื่องกิจกรรมอะไรสักอย่างนี่แหละ “เสร็จแล้ว ป่ะ”
พวกไทม์ลงจากตึกคณะตรงไปยังลานข้างตึกที่ที่ใช้ทำกิจกรรมรับน้องของสาขาวิทย์ฯ คอมฯ ทันทีที่พวกเขามาถึงก็จัดการวางกระเป๋าบนโต๊ะหินอ่อนพร้อมกับนั่งลงเพื่อรอทำกิจกรรม
“พวกนาย อย่าลืมจ่ายค่าห้องนะ” พวกเขาที่นั่งคุยกันอยู่หันไปมองเพื่อนผู้หญิงในสาขาคนหนึ่งพร้อมกับทำหน้าสงสัย “ค่าห้องอะไรอ่ะ”
“ก็ค่าห้องที่ต้องเก็บคนละเก้าร้อยไง เงินส่วนกลางสำหรับใช้ในกิจกรรมอ่ะ” พอเธออธิบายพวกเขาก็ร้องอ๋อทันที เกือบลืมไปเลยนะเนี่ยว่าต้องจ่ายด้วย
“โอเคๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้จ่ายนะ” ตอบเออออไปก่อนจ่ายมั้ยไม่รู้ค่อยคิดอีกที
“มึงกูสงสัยอ่ะ ทำไมต้องเก็บค่าห้องด้วยวะ” บูมถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนผู้หญิงคนนั้นไปแล้ว
“เมื่อกี้เขาก็บอกไงว่าเอาไว้ในกิจกรรมอ่ะ”
“นี่มันมหาลัยแล้วนะยังต้องเก็บอีกหรอ แถมตั้งเก้าร้อยเลยนะนั่น อีกอย่างเก็บตอนนี้จะได้ใช้รึเปล่าวะ”
เขาเห็นด้วยกับที่ติมพูด พวกกิจกรรมของปีหนึ่งอย่างเช่นกีฬาสีหรือกิจกรรมอื่นๆที่มันต้องใช้เงินส่วนรวมมันก็ไม่ได้บ่อยขนาดนั้น อีกอย่างถ้าจะต้องเก็บเงินจริงๆก็ไปเก็บเอาตอนวันที่จะใช้ก็ได้ แล้วอีกอย่างเงินตั้ง 900 คูณกับจำนวนคนในสาขา 85 คนรวมกันก็เงินเป็นกว่า 76,500 ตั้งเกือบแสนมันไม่มีทางที่จะใช้หมดภายในปีสองปีอย่างแน่นอน
“แล้วมึงจะจ่ายป่ะ” ไทม์กับติมส่ายหน้า ใครจะไปจ่ายล่ะเงินเยอะตั้งขนาดนั้นพวกเขาไม่ได้กลัวเพื่อนทำเงินหายนะแต่กลัวว่าจะเพื่อนจะแอบเอาไปใช้เองซะมากกว่า
หลังจากนั่งคุยเล่นกันไปสักพักพวกรุ่นพี่ก็เริ่มทยอยกันมา
“ปีหนึ่งรวม!!” เสียงตะโกนของรุ่นพี่ทำเด็กปีหนึ่งทุกคนที่กำลังพูดคุยกันอยู่รีบกุลีกุจอวิ่งมาเข้าแถวภายในไม่กี่วินาที
“นับตลอดนับ!”
“หนึ่ง! สอง! สาม!…” เสียงนับตลอดดังฟังชัดไปเรื่อย ๆจนคนสุดท้าย “สาขามีกี่คนครับ!” พี่ประธานรุ่นถามขึ้นด้วยน้ำเสียงดังแต่ก็ไม่มีใครตอบเลยสักคน
“ถามทำไมไม่ตอบครับ!! ปากเป็นอะไรกัน!!” เสียงของพี่ว๊ากทำเอาพวกปีหนึ่งพากันสะดุ้งเฮือก “แปดสิบห้าคนครับ!!” หนึ่งในเพื่อนตะโกนตอบ
“เมื่อวานผมบอกว่าไงครับ ผมบอกว่าห้ามขาดไม่ใช่หรอ แล้วทำไมวันนี้ถึงมาแค่แปดสิบคน! ตอบ!” ไม่มีเสียงตอบรับ ไทม์แอบเหลือบสายตามองเพื่อนพบว่าทุกคนต่างก้มหน้ากันทั้งนั้น
“ใครจะไปรู้วะว่ามันจะหยุดกัน” ติมแอบบ่นเบาๆแต่เหมือนพี่ว๊ากจะได้ยิน
“คุยอะไรกัน!!! ผมสั่งให้พวกคุณคุยรึไง!!” เสียงของพี่ว๊ากทำเอาพวกเขาสะดุ้งโหยงก่อนที่จะเหลือบมองคนข้างๆพบว่าติมมองบนพร้อมกับเบะปากอยู่
ไทม์หลุดขำเล็กน้อยก่อนจะเม้มปากกลั้น “ปีหนึ่ง!! กอดคอ!!”
ปีหนึ่งพร้อมใจกันกอดคอจะเรียกว่าพร้อมใจก็ไม่ได้เพราะคงไม่ได้มีใครอยากทำแบบนั้น
“ลุกนั่งห้าสิบครั้ง ปฏิบัติ!!” สิ้นเสียงคำสั่งปีหนึ่งเริ่มลุกนั่งพร้อมกับเสียงนับที่ดังลั่นแต่ไม่มีความพร้อมกันเลยสักนิด “หยุด! หยุด!! เอาใหม่ ลุกนั่งห้าสิบครั้ง ปฏิบัติ!!”
“ฮึ่ม!” เสียงถอนหายใจแรงจากคนข้างๆ ดังขึ้นที่ข้างหู ไม่ใช่แค่ติมหรอกเขาก็ด้วย เข้าใจนะว่าช่วงนี้มันยังไม่ปลดระเบียบ เด็กปีหนึ่งจะต้องเชื่อฟังรุ่นพี่ทุกอย่างห้ามขัดแต่แค่เพื่อนมาไม่ครบก็ไม่ถึงกับต้องสั่งลงโทษขนาดนี้ก็ได้มั้ง “หนึ่ง!! สอง!! สาม!!…”
หลังจากลุกนั่งจนครบพวกรุ่นพี่ก็ปล่อยให้ปี 1 นั่งพักกันอยู่ครู่ ไทม์รับน้ำจากรุ่นพี่คนหนึ่งมาดื่มพร้อมกับสูดหายใจลึก
“ปีหนึ่งลุก!! เรียงแถว เดี๋ยวจะให้ซ้อมบูมกัน” พี่ประธานรุ่นจัดการแบ่งเป็นกลุ่มๆ หลังจากถูกจับแยกเป็นกลุ่มบูม ไทม์ ติมและเพื่อนอีกเจ็ดแปดคนคนก็เริ่มซ้อมบูมโดยมีรุ่นพี่สองสามคนคอยกำกับ
ผ่านไปครึ่งชั่วโมงซ้อมไปพักไป ไทม์หย่อนตัวนั่งลงที่ขอบปูนใกล้ๆ พลางใช้มือนวดขาที่ปวดเมื่อย บูมหย่อนตัวลงข้างๆ เอื้อมมือแตะที่บ่าด้วยความเป็นห่วง
“มึงไหวมั้ยเนี่ย” พยักหน้าตอบเนือยๆ
“มึงแน่นะ”
“เออ ไหวๆ” อยากจะบอกว่าไม่ไหวนะแต่กลัวจะเป็นตัวถ่วงเพื่อนเลยตอบแบบนั้นไป
“ปีหนึ่งรวม!!” เสียงเรียกรวมทำเอาเด็กปีหนึ่งกุลีกุจอวิ่งรวมแถวภายในไม่กี่นาที
“จัดแถวเลยเดี๋ยวจะบูมกัน ผู้ชายมาอยู่ข้างหน้าผู้หญิงไปอยู่ข้างหลัง”
เดินอ้อมไปด้านหน้าจัดแถวตามพี่ประธานสั่งโชคดีที่ไม่ได้อยู่แถวหน้าสุด ไม่อยากเด่น เดี๋ยวผิดขึ้นมาเดี๋ยวขายหน้าแย่
“กอดคอ!! พร้อม!!” เสียงแขนที่กระทบกับเนื้อผ้าพร้อมกับเสียงเท้าก้าวขาไปข้างหน้าเพื่อตั้งท่าพร้อมบูม
“บูม!!!” เสียงบูมประสานดังก้องไปทั่วบริเวณโดยมีสายตาของรุ่นพี่คอยดู
“อีกรอบนะ กอดคอ!! พร้อม!! บูม!!!” บูมกันอีกครั้งจนเสร็จ เงยหน้าขึ้นสูดหายใจลึกแต่ก็ต้องหรี่ตาเพราะจู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็เบลอขึ้นมากระทันหัน พยายามหรี่ตากวาดมองไปรอบๆ ก็พบว่ารอบๆ ด้านภาพก็เบลอเหมือนกัน
“ไอ้ไทม์ แว่นมึงตก”
“ห๊ะ? ไหน ๆ”
ไทม์ก้มมองหาแว่นรอบๆ แต่ด้วยภาพทุกอย่างมันเบลอไปหมดทำให้มองอะไรแทบไม่เห็นเลย
“อยู่นี่ๆ มึงอย่าขยับดิเดี๋ยวเหยียบ” พยายามขยับขาเพื่อจะหลบให้ติมหยิบแว่นให้แต่ด้วยสายตาที่เบลอจัดทำให้รู้สึกมึนหัวทรงตัวไม่ค่อยอยู่
แกร๊บ
“ไอ้ไทม์ มึงเหยียบแว่นแล้ว”
“ห๊ะ? จริงดิ” พยายามก้มมองเท้าเพื่อหาแว่นตัวเองแต่เหมือนยิ่งขยับตัวก็ยิ่งเหยียบแว่น
“ไอ้ไทม์มึงยกขาดิ” บูมตีขาข้างขวาให้ยกขึ้น เขาพยายามหรี่ตามองคนข้างๆ ที่ก้มๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา
“เอ้า สภาพเละเทะเลย” ไทม์รับแว่นมาใส่พลางกระพริบตาปรับภาพตรงหน้าจนมันเหมือนจะเริ่มชัดขึ้นแต่มันก็ไม่ชัดขนาดจนเหมือนปกติแถมยังมีแต่รอยแตกกับคราบดินที่เกาะและยังเช็ดออกไม่หมดอีก
“มึงมีอันสำรองมั้ย” ได้แต่ส่ายหน้า ราคาแว่นสายตามันค่อนข้างจะแพงเลยไม่ได้ซื้ออันสำรองเก็บไว้ ตอนแรกก็คิดว่ากะจะใช้อันนี้ไปสักช่วงปีสองปีสามแล้วค่อยเปลี่ยนนั่นแหละแต่ดันมาแตกเอาซะก่อน
“สงสัยคงต้องตัดใหม่แล้วล่ะ”
“ก็ต้องตัดใหม่แหละ หรือมึงจะใส่ต่อก็ได้นะไม่มีใครว่า” เขามองค้อนติมก่อนจะเอื้อมมือฟาดแขนไปทีนึงแต่ก็ต้องวืดเพราะติมดันลุกหนีซะก่อน
“แถวข้างมอมันมีร้านตัดแว่นอยู่ลองไปดูดิ น่าจะไม่แพงหรอกมั้ง”
“จริงหรอ เออๆเดี๋ยวไปดู”
ทำกิจกรรมไปเรื่อย ๆ จนมาถึงช่วงห้าโมงเย็นเป็นเวลาเลิกพอดี ตอนแรกบูมก็กะจะมาเป็นเพื่อนแต่มีธุระด่วนเลยต้องกลับก่อน ส่วนติมก็มีซ้อมฟุตบอลเลยเป็นผลให้เขาต้องมาคนเดียว
ไทม์เดินไปตามฟุตบาทข้างมหาวิทยาลัยพลางกวาดสายตามองหาร้านตัดแว่นที่เพื่อนบอก แต่ด้วยสภาพการมองเห็นมีแต่รอยแตกของแว่นเต็มไปหมดทำให้เดินลำบากกว่าปกติ
สายตาหยุดไปที่ร้านหนึ่งที่มีป้ายหน้าร้านใหญ่มากมีตัวหนังสือสีฟ้าเด่นหราอยู่ด้านบนร้าน ‘แว่นสวยรวยตา’ ไทม์หยุดมองซ้ายมองขวาดูรถเพื่อจะข้ามถนน ยานพาหนะสารพัดชนิดขับผ่านหน้าไปหลายนาทีตอนนี้ก็ยังไม่ได้ข้ามสักที
รออยู่กว่าเกือบยี่สิบนาทีในที่สุดเขาก็ได้ข้าม ไทม์รีบวิ่งจากอีกฝั่งมาถึงอีกฝั่งได้อย่างปลอดภัย เดินต่อมาอีกนิดจนมาหยุดยืนที่หน้าร้าน พยายามหรี่ตามองชะเง้อด้านในก่อนจะเอื้อมมือไปจับประตูแต่ก็ต้องชะงักก่อนเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นป้ายหน้าร้านที่โชว์ว่า ‘close’
“ไม่นะ”
ได้แต่ยืนมองป้ายอย่างหมดอาลัยอาวรณ์พลางถอนหายใจก่อนจะเดินออกมาอย่างช่วยไม่ได้ อุตส่าห์ไปกดตังค์มาเพื่อตัดแว่นแท้ๆ แต่ร้านดันมาปิดซะงั้น แต่เอาจริงๆร้านก็ไม่ได้ผิดหรอกนะถ้าจะผิดก็ผิดที่เขาที่ไม่เช็คเวลาเปิดปิดของร้านให้ดี
ไทม์เดินเอื่อยไปตามริมถนนพลางถอดแว่นที่แตกออกมาเช็ด ขณะนี้เองจู่ ๆ ก็ไดัยินเสียงแตรรถจากด้านหลัง เขาหันไปมองด้วยภาพทุกอย่างมันเบลอไปหมดจากการถอดแว่นก่อนจะโดนมือของใครบางคนกระชากแขนอย่างแรงจนหงายหลังไปกับพื้น
“โอ๊ย” ความเจ็บแล่นแปล่บที่ขาพลางกวาดมือไปตามพื้นเพื่อหาแว่นของตัวเอง “โทษทีที่ดึงแรง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า”
เสียงคุ้นเคยให้หันไปมองแต่ด้วยภาพที่เบลอจนแทบจะปวดหัว ไทม์หรี่ตามองคนหน้าพร้อมกับลุกขึ้นยืนโดยมีคนตรงหน้าช่วยพยุง พอยืนขึ้นเต็มตัวก็เห็นร่างของคนตรงหน้าได้อย่างชัดเจน เป็นผู้หญิงผมสีบลอนด์กับรูปร่างที่ได้สัดส่วนเดาได้ทันทีว่าเธอต้องเป็นคนที่สวยมากแน่ๆ ​
“นี่! เจ็บตรงไหนรึเปล่า” เสียงเรียกของเธอทำเขาหลุดออกจากภวังค์
“ครับๆ! ไม่เป็นไรครับ! ผมสบายดีครับ!” เสียงหัวเราะเยาะจากคนตรงหน้าทำเขาถึงกับขมวดคิ้ว
“ค่ะ ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว แต่ที่น้องคุยมันคือกรวยนะคะ”
คำตอบของเธอทำเขาถึงกับเงยหน้าทันที ไทม์พยายามหรี่ตามองพบว่าไอ้ที่เขาคุยอยู่มันคืออะไรบางอย่างรูปทรงกรวยสีแดงจริงๆ ไทม์หันขวาเล็กน้อยเห็นว่าเธอยืนถัดจากกรวยแค่นิดเดียวก่อนจะหันไปยิ้มแห้งให้เธอพร้อมกับก้มหัวขอโทษ
“ขอโทษด้วยครับ ผมมองไม่ค่อยเห็น”
“ไม่เป็นไรค่ะ แล้วนี่…แว่นตาเธอ”
รับแว่นตามาไว้ในมือพร้อมกับคลำๆ เพื่อสำรวจสภาพของแว่นก่อนใส่ แต่ก็ต้องคิ้วขมวดเพราะดูเหมือนว่ากระจกแว่นจะแตกจนเหลือแต่กรอบแล้ว
“พี่ขอโทษนะที่ทำแว่นของเราแตก แต่เมื่อกี้รถมอไซค์จะขับชนเราพี่เลยต้องดึงเธอเข้ามาก่อน” พอรู้เหตุผลของเธอก็แทบอยากจะก้มขอบคุณเธอโดยทันที
“ไม่เป็นไรครับ ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณและขอโทษพี่มากกว่าทั้งที่รู้อยู่ว่าตัวเองสายตาสั้นก็ยังไม่ระวังตัวเอง”
เม้มปากแน่นพร้อมกับพูดขอโทษ ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าเป็นคนสายตาสั้นมากและรู้ว่าแถวนี้รถเยอะก็ยังจะไม่ระวังตัวเอง นี่ถ้าเกิดเธอไม่ดึงเอาไว้ป่านนี้คงไปนอนเจาะน้ำเกลือแล้ว
“แล้วนี่เธอกำลังจะไปไหนหรอ”
“ผมมาตัดใหม่แว่นที่ร้านนี้อ่ะครับ แต่ร้านมันปิดผมเลยจะไปหาร้านที่ห้างแทนน่ะครับ”
“สภาพนี้น่ะนะ?”
“ครับ”
สภาพนี้ของเธอคงหมายถึงเขาในตอนนี้ที่ไร้แว่นตาช่วยในการมองเห็น ก็อยากจะกลับบ้านเลยนะแต่แว่นมันแตกจนละเอียดไปแล้วถ้าไม่ไปตัดใหม่พรุ่งนี้ก็ไม่มีใช้ สายตาของไทม์สั้นกว่า 300 ถือว่าค่อนข้างเยอะ ถ้าไม่ใส่แว่นภาพทุกอย่างจะเบลอไปหมดแทบไม่เห็นอะไรเลยความรู้สึกจะเหมือนหายตาไปข้างนึง
“เดี๋ยวพี่ส่งไปดีกว่า ให้เดินไปแบบนี้มันอันตราย”
“ไม่ดีกว่าครับ ผมเกรงใจ อีกอย่างเราก็พึ่งรู้จักกันด้วยผมไม่อยากรบกวนน่ะครับ” จะให้เธอที่พึ่งจะเจอกันเป็นธุระพาไปตัดแว่นมันก็กะไรอยู่
“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”
ยกมือสวัสดีเธอก่อนจะเดินผละออกมาแต่ก็ยังไม่ทันที่จะก้าวพ้นจากตรงนั้นก็เท้าเจ้ากรรมก็ดันไปสะดุดอะไรบางอย่าง ทันทีที่รู้ว่ากำลังจะล้มลงพื้นผมหลับตาปี๋รับความเจ็บที่จะตามมาแต่ก็มีอะไรบางอย่างสอดเข้ามารับที่หน้าท้องทำให้ไม่รู้สึกเจ็บ
“ไม่เป็นไรใช่มั้ย” เสียงนุ่มที่ข้างหูรู้ได้ทันทีว่าเป็นพี่คนสวยคนเมื่อกี้ เธอใช้มืออีกข้างจับหลังพร้อมกับค่อยๆ ดันตัวจนยืนตรงตามปกติ
“ขอบคุณครับ” หันไปขอบคุณ เธอช่วยไว้อีกแล้ว
“ให้พี่ไปส่งเถอะ เธอมองไม่เห็นแบบนี้เดินไปคนเดียวมันจะอันตราย นะ”
“แต่…”
“ไม่มีแต่ค่ะ ถ้ายังดื้อพี่จะทำโทษนะคะ” เสียงนุ่มที่กระซิบข้างหูทำเอาขนลุกซู่ ไปทั้งตัว
“งั้นพี่ไปเอารถก่อน รอตรงนี้นะคะ ห้ามไปไหน” ประโยคสุดท้ายทำเอาเขาถึงกับต้องกลืนน้ำลายอึกไม่กล้าปฏิเสธ ได้ยืนนิ่งรอเธอมาอย่างโดยดี
ไม่นานก็เห็นเงารถคันหนึ่งสีดำจอดเทียบข้างๆ พร้อมกับพี่ผู้หญิงผมบลอนด์ลงจากรถตรงมาพาเขาขึ้นรถ ทันทีที่ก้นสัมผัสกับเบาะก็รับรู้ได้ทันทีว่ารถคันนี้ต้องเป็นรถที่แพงมากแน่ๆ เพราะทั้งสัมผัสและกลิ่นมันดูหรูหราจนไม่กล้าขยับตัว มากเพราะกลัวจะไปทำรถของเขาเป็นรอย
“คาดเบลท์เองได้มั้ย”
“ได้ครับ”
พยักหน้าตอบพลางดึงสายคาดเบลท์เอามาเสียบกับแป้นเพราะตาที่เบลอจัดทำให้เสียเวลาอยู่พักใหญ่


## '02'-02

บรรยากาศภายในรถเงียบสนิทจนได้ยินเสียงแอร์ยิ่งทำให้รู้สึกเกร็งกว่าเดิม ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง แม้ภาพตรงหน้ามันจะเบลอจนแทบไม่เห็น อะไรเลยแต่ก็รับรู้ว่ารถเคลื่อนตัวไม่ช้าและไม่เร็วมาก
เวลาผ่านพักใหญ่ เรายังคงอยู่บนถนนเส้นเดิมขยับบ้างเป็นพักๆ เพราะ ด้วยรถที่ติดขนัดจากช่วงเวลาเลิกงานและเด็กเลิกเรียนเลยไม่แปลกที่รถจะติดขนาดนี้ จะว่าไปก็พึ่งนึกขึ้นได้ตั้งแต่ขึ้นรถมายังไม่รู้ชื่อเธอเลย
“จะว่าไปพี่ชื่ออะไรหรอครับ ขอโทษ นะครับที่ถามเอาป่านนี้”
“ลูซี่ค่ะ” เธอตอบขณะที่สายตาของเธอยังคงจดจ้องไปที่ถนน
“ส่วนผม…”
“ไทม์สินะ” ยังไม่ทันที่ผมจะบอกชื่อตัวเองเธอก็พูดชื่อเขาขึ้นมาอย่างกับรู้อยู่แล้ว ไทม์หันไปมองเธออย่างตกใจขณะเดียวกันก็เห็นลางๆ ว่าเธอก็หันมามองเขาอยู่ครู่หนึ่งด้วย
“พี่เห็นป้ายชื่อเราตอนที่เราเกิดอุบัติเหตุ ที่ห้องสมุด น่ะ”
คำตอบของพี่ลูซี่ทำเขาถึงกับชะงัก ที่แท้เธอก็คือพี่ผู้หญิงคนนั้นที่ช่วยตอนที่เกิดอุบัติเหตุในห้องสมุดนี่เอง
พอยิ่งคิดแบบนั้นก็ยิ่งอายตัวเอง นั่นก็หมายความว่าเขาทำตัวเด๋อด๋าต่อหน้าเธอเป็นครั้งที่สองแล้วสิ ว่าแล้วก็ทุบหัวตัวเองไปหนึ่งที ไอ้ไทม์เอ้ย~โคตรน่าอายเลย
“ทุบหัวทำไมคะ ปวดหัวหรอ”
“อะ-อ๋อ ผมปวดตาน่ะครับ”
“ปวดมากมั้ย ” ฟังจากน้ำเสียง เธอดูเป็น ห่วงผมไม่น้อย
“ก็พอประมาณครับ” เพราะภาพทุกอย่างมันเบลอไปหมดทำให้เขาต้องเพ่งมองมากขึ้นมันเลยส่งผลให้ไทม์เริ่มจะปวดตาค่อนข้างมาก ไทม์ตอบพลางยกมือนวดตาให้คลายความปวด ก่อนจะหลับตาสักครู่เพื่อพักสายตา
“ทนหน่อยนะคะ ใกล้จะถึงแล้ว”
สัมผัสอุ่นที่มือให้ใจเต้นตึกตัก ไทม์เม้มปากแน่นกลั้นความเขินเอาไว้แม้จะมองไม่เห็นแต่ก็รับรู้ได้ว่าสัมผัสเมื่อกี้มันคือมือสวยของเธอ
รถยนต์เลี้ยวเข้าลานจอดรถห้างสรรพสินค้าก่อนจะจอดสนิท ทำการปลดเบลท์ลงจากรถยืนรออีกคนอยู่ข้างรถ
“มาค่ะ จับมือพี่ไว้นะ”
ลูซี่เอื้อมมือมาดึงแขนเบาๆ ให้เดินตามก่อนเธอจะมาเดินขนาบข้างทำให้ได้กลิ่นน้ำหอมลอยเข้าจมูกได้อย่างชัดเจน
ระหว่างทางลูซี่จะคอยบอกคอยดึงแขนอยู่ตลอดเพื่อป้องกันไม่ให้เขาเดินชนหรือสะดุดบันไดเลื่อน ทั้งสองเดินกันมาเรื่อย ๆ จนถึงร้านตัดแว่นลูซี่ดันตัวเขาให้เข้าไปข้างในก่อนที่เธอจะหันไปคุยอะไรบางอย่างกับพี่พนักงาน
“เดี๋ยวรบกวนน้องผู้ชายมานั่งตรงนี้เลยค่ะ”
ลูซี่ดึงแขนให้นั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่งพร้อมกับกระตุกกระเป๋าที่สะพายอยู่เบาๆ เป็นเชิงให้ถอด “น้องผู้ชายสายตาสั้นเท่าไหร่คะ”
“สามร้อยครับ”
“เพื่อความชัวร์พี่ขออนุญาตวัดค่าสายตาก่อนนะคะ” ขยับหน้าเข้าไปที่เครื่องวัดสายตาใช้เวลาอยู่พักนึงกว่าจะเสร็จ
“เดี๋ยวรบกวนน้องผู้ชายเลือกกรอบแว่นให้หน่อยนะคะ เดี๋ยวพี่จะได้ใส่กรอบให้เลย”
“ผมเอาอันเก่าเลยได้มั้ยครับ” พูดพร้อมกับหยิบแว่นอันเก่าที่แตกยื่นให้พี่พนักงานดู “ได้ค่ะ เอาทรงนี้เด๊ะๆเลยเนาะ”
“ครับ”
“งั้นเดี๋ยวรอสักครู่นะคะ” นั่งรออยู่ที่เดิมพลางกวาดสายตามองไปรอบๆทั้งที่ก็รู้อยู่ว่ามองไม่ค่อยจะเห็นแต่เพราะมันว่างเกินเลยทำให้อยู่ไม่สุก “เป็นไงมั่ง”
ลูซี่เดินมาพร้อมกับหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ “เสร็จแล้วครับ รอแค่แว่น”
“แล้วซื้ออันสำรองด้วยรึเปล่า” ส่ายหัวเป็นคำตอบ ก็อยากจะซื้อหอกนะแต่เงินมันไม่พอน่ะสิ
“เงินไม่พอน่ะครับ”
“ซื้อไปเลยเดี๋ยวพี่ออกให้” พอเธอพูดแบบนั้นไทม์ก็รีบส่ายหัวปฏิเสธทันที “ไม่ได้นะครับ พี่ลูซี่จะมาจ่ายใหผมทำไม”
“ก็พี่ทำแว่นเราแตกหนิ พี่ก็ต้องจ่ายให้มันก็ถูกแล้วไม่ใช่เหรอ”
“แต่เราพึ่งจะรู้จักกันเองนะครับ อีกอย่างพี่ลูซี่ก็อุตส่าห์พาผมมาตัดแว่นอีก ผมไม่อยากรบกวนพี่ลูซี่ไปมากกว่านี้แล้ว”
“มันไม่ใช่การรบกวนเลยค่ะ พี่ก็แต่ต้องการจะรับผิดชอบที่ทำแว่นเราแตกเฉยๆ”
“แต่…”
“ไม่มีแต่ค่ะ”
ลูซี่ไม่รอให้ไทม์ได้ปฏิเสธอีกครั้งเธอหันไปบอกกับพี่พนักงานพร้อมกับลุกหนีเดินไปจ่ายเงินทันที ทำให้ไทม์ได้แต่มองตามแผ่นหลังเบลอๆ พลางเบะปากอย่างขัดใจ เอาจริงๆ เขารู้สึกเกรงใจเธอเอามากๆ เพราะตั้งแต่เจอกันครั้งแรกที่ห้องสมุดเธอก็เป็นคนช่วยเขา มาครั้งนี้ก็ช่วยพามาตัดแว่นแถมยังออกเงินให้อีก
เขาไม่รู้ว่าการที่ลูซี่เลือกทำแบบนี้เธอมีแผนอะไรแอบแฝงรึป่าว แต่เท่าที่เซ้นต์มันบอก เขารู้สึกว่าเธอก็ดูจริงใจจริงๆ
รอไม่นานพี่พนักงานก็เอาแว่นใหม่มาให้ ทันทีที่รับถุงแว่นมาเขาก็ทำการลองสวมแว่นใหม่ทันที กระพริบตาถี่เพื่อปรับแสงจนภาพทุกอย่างจากที่เบลอกลับมาชัดแจ๋วอย่างที่มันควรจะเป็น
“เป็นไง”
“ชัดแจ๋วเลยครับ”
“แล้วเห็นพี่ชัดมั้ย” หันไปมองลูซี่ที่มานั่งข้างๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ พอได้เห็นใบหน้าของเธอชัดเจน
“ครับ…ชัดแจ๋วเลยครับ”
คนตรงหน้ายกยิ้มมุมปากอย่าง​พอใจก่อนจะเอาใบหน้าถอยห่าง ไม่ไหว เขินจนตัวจะระเบิดอยู่แล้ว
“ก็ดีค่ะ งั้นเรากลับเลยมั้ย”
“ครับ…” เม้มปากแน่นกลั้นความเขินก่อนจะยกมือทาบยกวัดหัวใจที่เต้นตุบๆราวกับจะหลุดออกมาข้างนอก อยู่กับเขาตั้งนานไม่เขินมาเขินเอาป่านนี้ นี่เขาบ้าหรือดีกันแน่เนี่ย
“งั้นผมกลับก่อนนะครับ…”
“เดี๋ยวพี่ไปส่งค่ะ”
“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมกลับเอง” โบกมือปฏิเสธหยอยๆ แค่นี้ก็รบกวนเธอมากพอแล้วจะให้เธอไปส่งอีกก็กะไรอยู่
“แน่ใจเหรอ ฝนตกหนักนะ”
ลูซี่บุ้ยปากออกไปทางหน้าต่างพบว่าด้านนอกฝนตกนักมากจริงๆ แล้วแบบนี้เขาจะกลับบ้านยังไงล่ะเนี่ย “อ่าว”
“ให้พี่ไปส่งเถอะ เดี๋ยวเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจะแย่เอานะ” ได้แต่บึนปากเล็กน้อยกลับไปด้วยความขัดใจ
“เอ่อ…สงสัยคงต้องเป็นแบบนั้นแล้วล่ะครับ”
ท้ายสุดก็เลือกไม่ได้คงต้องกลับกับเธอจริงๆ แล้วล่ะ
ตลอดระหว่างทางไทม์กับลูซี่ก็คุยสัพเพเหระไปเรื่อยและก็ได้รู้จักเธอคร่าวๆ ลูซี่เรียนคณะมนุษย์ศาสตร์เอกธุรกิจภาคอินเตอร์ชั้นปีที่ 3 บ้านของเธอทำธุรกิจส่วนตัวแต่ดูจากรถที่ขับบวกกับที่เธออาสาจ่ายค่าแว่นให้ก็น่าจะรวยพอควร
ไทม์ได้แต่นั่งเปื่อยนับชั่วโมงกว่าจะหลุดออกจากถนนใหญ่ในที่สุดก็ถึง รถยนต์คันหรูเทียบจอดสนิทที่หน้าบ้านก่อนจะหันไปถอดเบลท์ก่อนจะหันขอบคุณเธออีกครั้ง
“ขอบคุณพี่ลูซี่อีกครั้งนะครับที่พาไปตัดแว่นแล้วก็มาส่งด้วย แถมยังช่วยดูแลทั้งครั้งแรกแล้วก็ครั้งนี้ด้วย”
“ไม่เป็นไรค่ะ พี่เต็มใจ”
“แต่ถึงแบบนั้นผมก็ยังเกรงใจอยู่ดีครับ งั้น…ผมขอคอนแทคพี่ลูซี่ได้มั้ยครับ”
ลูซี่เลิกคิ้วมองด้วยสายตาราวกับกำลังคิดว่าไอ้เด็กนี่คิดจะจีบฉันหรือไง
“คือ-คือ ผมไม่ได้จะจีบพี่ลูซี่นะครับ คือ ผมจะขอบคุณน่ะครับแต่ตอนนี้ผมยังคิดไม่ออก” ตอบไปอย่างร้อนรนกลัวว่าเธอจะเข้าใจผิด
คนตรงหน้ายกยิ้มมุมปากพร้อมกับขยับตัวเข้ามาใกล้จนใบหน้าเกือบชิดกัน
“พี่ยังไม่ได้ว่าอะไรนี่คะ แต่ถ้าเราจะจีบพี่จริงๆ จะก็จีบได้นะ พี่พร้อม”
“พะ-พร้อมอะไรล่ะครับ ผมไม่ได้จะจีบสักหน่อยนะ”
หันหน้าหลบสายตาเจ้าเล่ห์คู่นั้นพร้อมกับดันไหล่ของเธอให้ออกห่างเบาๆ อีกคนหัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมกับถอยตัวออกไป “พี่แค่ล้อเล่นเฉยๆไม่เห็นต้องกลัวขนาดนั้นเลย แต่ถ้าอยากจีบก็ได้นะเดี๋ยวพี่เคลียร์คิวให้พอดีคนจีบพี่เยอะ”
“พี่ลูซี่อ่ะ!!” หันไปบึนปากใส่แต่เธอกลับเอาแต่หัวเราะไม่หยุดตั้งแต่เมื่อกี้ ลูซี่คนใจดีคนเมื่อกี้อยู่ไหนทำไมจู่ก็กลายเป็นนคนเจ้าเล่ห์แบบนี้ได้ล่ะเนี่ย เอาพี่ลูซี่คนใจดีกลับคืนมานะ!!
“หึ เข้าบ้านได้แล้วค่ะ เดี๋ยวคนในบ้านเค้าจะเป็นห่วง”
“งั้น ผมไปก่อนนะครับ พี่ลูซี่ก็…ขับรถดีๆนะครับ”
“ค่ะ ฝันดีนะครับ”
“ฝันดีครับ” โบกมือลายืนมองรถคันหรูที่ค่อยๆ ลับจากสายตาไป ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
ลืมคอนแทคพี่ลูซี่!
“เวรเอ๊ย!” ตีหน้าผากตัวเองไปป๊าบนึง เด๋อไม่พอยังขี้ลืมอีก เอาไว้คราวหน้าถ้าเจอค่อยขอก็แล้วกัน
เดินเข้าบ้านก่อนจะมองหาแม่แล้วสวัสดี​ทักทาย​
“กลับมาแล้วครับ”
พูด​พร้อมกับ​วิ่งเข้าไปกอดคนเป็นจากทางด้านหลังแล้วหอมแก้มไปหนึ่งที
“กลับมาแล้วหรอลูก หิวรึยัง”
“หิวแล้วครับ หิวมากกกกกก”
“งั้นหนูมาเก็บผ้าให้แม่ก่อน เดี๋ยว​แม่ไปทำอาหารให้”
“ได้ครับ”
รับผ้าที่แม่เก็บแล้วก่อนจะเดินเก็บผ้าตามราวจนครบ เดินขึ้นชั้นสองเข้าห้องเปลี่ยน​เสื้อผ้าจัดการผับแล้วก็​แขวนให้เป็นระเบียบ
เสียงสั่นแจ้งเตือนจนทำให้ต้องหยิบมือถือ​ขึ้นมาดู
แจ้งเตือน​ Facebook มีการแนะนำเพื่อนใหม่
แนะนำ​อีกล่ะ แนะนำ​ทั้งปีไอ้แอพเนี้ย ก่นบ่นไปงั้นสุดท้ายก็กดดูอยู่ดี เมื่อนิ้วเรียวกดอ่านก็ต้องกับขมวดคิ้ว
Lucyxx
ชื่อคุ้นๆ แฮะ
ด้วยความสงสัยเลยกดไปดู ภาพโปรไฟล์​ที่สีดำสนิทกับภาพหน้าปกที่มีแต่ท้องฟ้า เลื่อนลงมาดูพบว่าแอคเคาท์​นี้โพสต์​น้อยมาก ส่วนใหญ่​จะเป็นเพื่อนในเฟสแท็ก​เสียมากกว่า​ อย่างเช่น​
Lukeggeasy แท็ก Lucyxx
ฉันมาทำอะไรที่นี่…
หรือจะเป็นโพสต์​
Lukeggeasy แท็ก Lucyxx
มึงแกล้งกูวววววว อีเด็กเ***
คอมเมนท์​
Lucyxx
สม :-D
Lukeggeasy แท็ก Lucyxx, mommy
แม่ ไอ้ลูมันแกล้งผมมมมม
คอมเมนท์​
mommy
ไม่ตีกันสิลูก
Lucyxx
:-D
Lukeggeasy
แม่ดูมันดิ
เหอๆ แต่ละโพสต์​มีแต่ตีกัน เลื่อนลงมาอีกนิดก็ต้องหยุด โพสต์​ที่ไม่มีประโยค​ มีแค่อิโมจิกับรูปๆ เดียว
🌕🌔🌓🌒🌑
รูปน้ำตกเล็กๆ ยามค่ำคืนที่มีแสงจันทร์​ส่องลงมากระทบ หญิงสาวในชุดเดรสสั้นสีขาวเปิดหลังกับผมบลอนด์​ที่คุ้นตาเหมือน​กำลังวิ่งเล่น​ในแอ่งน้ำตรงกลาง
สวยจัง เหมือนนางฟ้าเลย
รู้ตัวอีกทีก็เผลอกดเซฟรูปไปแล้วไม่พอยังกดหัวใจอีก ตายล่ะ เขารู้แน่ๆ ว่ากำลังส่องอยู่
เสียงข้อความ​เข้าทำเอาสะดุ้งเฮือก และที่ยิ่งกว่านั้นเจ้าของ​ข้อความ​ที่ทักมาคือคนที่กำลังส่ง​อยู่​
ชิบหายแล้ว!!!
นิ้วเรียวรีบกดอ่านเพื่อจะขอโทษ​แต่ก็ต้องชะงักเพราะข้อความ​ที่พิมพ์​มา
Lucyxx : สวัสดี​ค่ะ
Lucyxx : ไทม์ใช่มั้ยคะ
เขารู้จักเราได้ไงอ่ะ
time 00.00 : ขอโทษ​นะครับ เรารู้จักกันด้วยหรอครับ
ถามไปก่อนเป็นมารยาท​ ถ้าเขาทักว่าเห็นเราส่องค่อยขอโทษ​อีกที
Lucyxx : พี่ลูซี่เองค่ะ
Lucyxx : ที่ไปส่งเราเมื่อชั่วโมง​ที่แล้ว
time 00.00 : พี่ลูซี่เองหรอครับ ผมตกใจหมดนึกว่าคนอื่น
Lucyxx : กลัวโดนว่าเรื่องส่องเฟสหรอคะ
ง่ะ รู้จริงๆ สินะว่าเขากำลังส่อง เขินเลย
time 00.00 : พี่ลูซี่ถึงบ้านยังครับ
Lucyxx : ยังค่ะ เป็นห่วงหรอคะ
time 00.00 : นิดหน่อย​ครับ
time 00.00 : เป็น​ผูัหญิง​กลับบ้านดึกมันอันตราย​ แล้วพี่ลูซี่ยิ่งสวยๆ ด้วยมันเข้าตาพวกโรคจิต​นะครับ
Lucyxx : ห่วงพี่แบบนี้พี่ก็เขินแย่สิคะ
time 00.00 : ง่า
Lucyxx : พี่มารับพี่ชายพี่น่ะค่ะ
Lucyxx : ถ้าเจอโรคจิตจริงเดี๋ยว​พี่ให้พี่ชายต่อยสักป๊าบเอาก็ได้ค่ะ
“ไทม์ กับข้าวเสร็จ​แล้ว​ลูก!!” เสียงตะโกนดังมาจากชั้นล่าง ดูท่าจะคุยต่อไม่ได้แล้ว
“เดี๋ยว​ลงไปครับ!”
time 00.00 : แม่ตามกินข้าวแล้วไว้ค่อยคุยใหม่นะครับ
Lucyxx : ค่ะ
Lucyxx : ทานเผื่อพี่ด้วยนะคะ
time 00.00 : ส่งสติกเกอร์​
รีบเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้ก่อนจะรีบลงไปยังชั้นล่าง “ทำไมเก็บผ้านานจังลูก คุยกับสาวอยู่หรอ”
ประโยคทักของแม่ทำเอาไทม์สะดุดบันไดเกือบหน้าทิ่ม “แม่~”
“แบบนี้ท่าจะจริงสินะ”
“แค่รุ่นพี่ที่รู้จักน่ะครับ”
“จ๊ะๆ รุ่นพี่ก็รุ่นพี่ มาๆ ทานข้าวกัน” แม่หัวเราะ​เล็กน้อย​ ดูจากสีหน้าก็รู้ไม่เชื่อกันแน่ๆ
จะว่าไปเหมือนลืมอะไรบางอย่าง มือเรียวกดเปิดหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้งกดเข้าแชทที่คุยล่าสุดกดเข้าโปรไฟล์แล้วรับเพื่อน
คุณกับ Lucyxx เป็นเพื่อนกันแล้ว


## '03'-02

รถมอเตอร์ไซค์สีน้ำเงิน WAVE 110 เคลื่อนตัวไปบนถนนเส้นหลักด้วยความเร็วประมาณ 60 กม./ชม. มันไม่ช้าไม่เร็วจนทำให้ฌะอได้เห็นวิวทิวทัศน์รอบๆ ได้ชัดเจน “พี่ลูซี่เคยนั่งมอเตอร์ไซค์มั้ยครับ”
ไทม์ตะโกนถามผ่านลมที่ดังจนแทบหูอื้อ “ไม่เคยค่ะ นี่ครั้งแรก”
“โห จริงหรอครับเนี่ย”
น้ำเสียงของเขาฟังดูไม่เชื่อแต่มันคือเรื่องจริง นี่เป็นการนั่งมอเตอร์ไซค์ครั้งแรกในชีวิตของเธอก็ว่าได้ เพราะที่ผ่านมาเวลาเดินทางไปไหนก็จะเดินทางด้วยรถยนต์ตลอด ไม่ขับเองก็มีคนขับให้ แต่ก็ไม่ใช่ว่าที่บ้านจะไม่มีมอเตอร์ไซค์เลย ก็มีอยู่สองคันเป็นของลุคทั้งหมดแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เคยซ้อนเลยสักครั้งเดียว ไม่ใช่เพราะไม่อยากซ้อนแต่ลุคมันไม่ยอมให้เธอซ้อนด้วยเหตุผลที่ว่า
“จะมานั่งมอเตอร์ไซค์ทำไม อย่างมึงนั่งรถยนต์ไปเถอะ” ถึงแม้ปากคนเป็นพี่จะพูดไปแบบนั้นแต่เธอก็รู้ดีว่าที่ลุคไม่ยอมให้ซ้อนเพราะเป็นห่วงนั่นแหละ
ขับมาเรื่อยๆ จนมาถึงยังสวนสาธารณะกลางเมืองจากโรงแรมมามันไม่ได้ไกลมากห่างกันแค่ประมาณ 10 กิโลเมตรได้ รถมอเตอร์ไซค์ค่อยๆเทียบจอดที่ลานจอดรถ “พี่ลูซี่ผมขอแวะกินข้าวก่อนได้มั้ยครับ ผมหิว”
“ได้ค่ะ แล้วเราจะกินอะไร”
“บะหมี่ร้านตรงนั้นน่ะครับ ผมเคยมากินกับเพื่อนเมื่อวันก่อนอร่อยมากเลยครับ พี่ลูซี่ลองมั้ยครับ”
ไทม์พูดพลางชี้นิ้วไปทางร้านบะหมี่ที่อยู่ไม่ไกลจากลานจอดรถที่ทั้งสองคน“ถ้าไทม์บอกขนาดนั้นพี่ก็คงไม่ขัด”
เดินเข้ามานั่งในร้านบะหมี่พลางกวาดสายตามองสำรวจ รอบๆ มีร้านอาหารตั้งเรียงรายอยู่ประมาณสองสามร้านแต่ละร้านลูกค้าไม่ได้เยอะมากอาจจะเพราะด้วยเวลาที่ตอนนี้ดึกแล้วคนคงเริ่มบางเบา แต่ก็ยังมีลูกค้ารวมถึงไรเดอร์รับอาหารเข้ามาเรื่อยๆ อย่างไม่ขาดสาย
“พี่ลูซี่กินอะไรครับ มีบะหมี่น้ำ เกี๊ยวน้ำ บะหมี่เกี๊ยวแล้วก็บะหมี่แห้ง”
“พี่ไม่รู้ว่าอันไหนอร่อยกว่ากัน ไทม์ช่วยแนะนำให้พี่หน่อยได้มั้ยคะ” ไทม์หันมองป้ายเมนูบนร้านชั่งใจอยู่ครู่ “งั้นเกี๊ยวน้ำมั้ยครับ ถ้าเป็นบะหมี่ผมกลัวว่าพี่ลูซี่จะอิ่มเกิน”
“ได้ค่ะ”
ไทม์ลุกขึ้นตรงไปสั่งอาหารอยู่แป๊บนึงก่อนจะกลับมานั่งรอตามเดิม ระหว่างรอทั้งสองคนก็นั่งคุยไปเรื่อย ไม่นานบะหมี่สองชามก็มาเสริฟ ลูซี่จัดการปรุงบะหมี่ในชามของตัวเองก่อนจะเริ่มลงมือชิม ทันทีที่ลิ้นสัมผัสกลิ่นของน้ำซุปก็ตีขึ้นมาทันที ส่วนเรื่องรสชาติทั้งกลมกล่อมและความเข้มข้นของน้ำซุปบวกกับความอร่อยของตัวเกี๊ยวมันกับลงตัวจนไม่อยากจะหยุดกินเลย
“อร่อยมั้ยครับ”
“อร่อยมากเลยค่ะ ไม่แปลกเลยที่คนจะเยอะ”
“ใช่มั้ยครับ ผมน่ะวันไหนเลิกเร็วก็จะพากันมากินบะหมี่ที่นี่ไม่ก็ซื้อกลับไปฝากที่บ้านบ้าง แต่ถ้ามาช่วงสามสี่โมงคนจะเยอะมากเลยครับ รอกันเป็นชั่วโมงเลย”
ไทม์เล่าด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุข รอยยิ้มนั่นมันทำให้เธอเผลอหลุดยิ้มอีกครั้ง
“พี่ลูซี่ลองชิมบะหมี่แห้งนี่ดูสิครับ อร่อยมาก” ไทม์ยื่นช้อนที่ใส่เส้นบะหมี่แห้งมาตรงหน้า เธอมองอย่างชั่งใจช้อนตามองคนตรงหน้า “ให้พี่ชิมหรอคะ”
“ครับ” มองช้อนที่ยื่นมาตรงหน้าอย่างชั่งใจก่อนจะอ้าปากกินมัน ทั้งที่ปกติเธอจะคอยหยอดไทม์อยู่ประจำเพื่อทำให้เขาเขินเพื่อที่จะได้เห็นเขาเขิน แต่พอเขาทำแบบนี้มันทำให้ใจของเธอสั่นระห่ำอย่างที่ไม่เคยเป็น นี่เธอเป็นโรคหัวใจรึไงกันเนี่ย
“อร่อยมั้ยครับ” ไทม์มองอย่างตั้งใจ เพื่อรอคำตอบ “อร่อยมากเลยค่ะ” พอได้ยินคำตอบไทม์ยกยิ้มกว้างอย่างภูมิใจ
“ใช่มั้ยครับ บะหมี่ร้านนี้อร่อยทุกอย่างเลยครับ ผมชอบมาก”
“ขายเก่งแบบนี้พี่คงต้องมาบ่อยๆแล้วค่ะ”
“ใช่มั้ยครับ แต่ถ้าพี่ลูซี่ไม่อยากมาคนเดียวเดี๋ยวผมมาเป็นเพื่อนก็ได้นะครับ”
“แล้วถ้าพี่อยากให้ไทม์มาในสถานะอื่นไทม์จะมามั้ย” ยกยิ้มลอบหัวเราะเบาๆ กับสีหน้างงงวยของคนตรงหน้า “มะ-หมายความว่ายังไงหรอครับ”
“ก็หมายความว่า…พี่อยากให้ไทม์มาในสถานะแฟนไงคะ”
“แค่ก!! พะ-พี่ลูซี่อ่ะ! พูดอะไรอ่ะครับ อย่าแกล้งกันแบบนี้สิครับ ผมเขินนะ” ไทม์ก้มหน้างุดเผยให้เห็นแก้มกลมที่แดงระเรื่อโผล่ออกมา
น่ารัก
ทั้งสองนั่งกินกันอีกอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะเรียกเด็กในร้านมาเก็บตังค์ ตอนแรกไทม์ก็ยื่นเงินในส่วนของตัวเองมาให้นั่นแหละแต่ลูซี่ปฏิเสธไปเพราะเขาอุตส่าห์พาเธอออกมานั่งรถเล่นเธอก็อยากตอบแทนเขาบ้าง
“พี่ลูซี่อยากไปที่ไหนอีกมั้ยครับ” เดินมาที่รถลูซี่รับหมวกกันน็อกมาใส่ให้เรียบร้อย “ไทม์มีที่ที่แนะนำมั้ยคะ”
ไทม์ทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่ “พี่ลูซี่รู้จักคาเฟ่แมวมั้ยครับ” เธอพยักหน้าตอบ เธอรู้จักเป็นอย่างดีอยู่แล้ว เพราะเวลาว่างจากการเลิกเรียนเบลล์มักจะลากเธอไปด้วยตลอด “รู้จักค่ะ”
“งั้นไปคาเฟ่แมวกันครับ อยู่ไม่ใกล้ๆนี่เอง”
จากสวนสาธารณะถึงคาเฟ่แมวใช้เวลาเพียงแค่ 5 นาทีถึง รถมอเตอร์ไซค์เทียบจอดที่จอดรถบริเวณหน้าร้าน
ทันทีที่ก้าวเข้ามาในร้านไทม์ก็พุ่งตัวเข้าไปอุ้มน้องแมวพร้อมกับพูดกับแมวด้วยเสียงสองมันยิ่งทำให้เขาน่ารักยิ่งขึ้นไปอีก
“อ๊ะ น้องแมว~~”
“อ่าวน้องไทม์ วันนี้มาซะดึกเชียว” ผู้หญิงคนหนึ่งทักเขาอย่างสนิทสนมซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นเจ้าของร้าน
“พอดีวันนี้ติดธุระน่ะครับ เลยมาดึก” ไทม์วางแมวลงกับพื้นก่อนจะเดินไปยังเคาน์เตอร์สั่งอาหาร “พี่ลูซี่เอาอะไรมั้ยครับ ”
“พี่เอาอเมริกาโน่แก้วนึงก็พอค่ะ”
สั่งอาหารกันเสร็จก็พากันมานั่งที่โต๊ะ ระหว่างรออาหารไทม์ก็นั่งเล่นกับแมวไปพลางโดยมีลูซี่นั่งมองอยู่ไม่ห่าง พลางกวาดสายตามองบรรยากาศรอบๆ คาเฟ่ถูกตกแต่งด้วยโทนสีครีมมีต้นไม้ประดับบ้างประปรายไม่รกตา ถัดจากเคาน์เตอร์ไม่ไกลมีคอนโดแมวตั้งอยู่ขนาดของมันใหญ่พอที่แมวสิบตัวสามารถอยู่ได้อย่างสบายๆ
“น้อง~~ มีขนมด้วย มากินเร็ว”
เสียงของไทม์ให้ต้องละสายตาไปมอง ไทม์นั่งลงกับพื้นพร้อมกับยื่นขนมแมวเพื่อเรียกความสนใจจากแมว และมันก็ได้ผลไม่นานเหล่ากองทัพแมวนับสิบก็ตรงมาหาเขาพร้อมกับปีนป่ายเพื่อที่จะกินขนมในมือ
“น้อง เดี๋ยวก่อน~ ใจเย็นๆ เอ๊อะ!” ท่าทางของไทม์ที่กู่ร้องพลางยกแขนที่ถือขนมหนีทำให้เธอถึงกับหลุดขำออกมา
“พี่ลูซี่ ช่วยผมด้วย”
ไทม์หันมาขอคความช่วยเหลือพลางทำหน้าเบ้ ดูท่าเขาจะไม่ไหวสินะ ลูซี่ลุกจากเก้าอี้เดินไปหยิบขนมแมวเเลียก่อนจะยื่นไปตรงกลางวง ไม่นานฝูงแมวก็เปลี่ยนเป้าหมายจากไทม์ตรงมาหาเธอก่อนจะแย่งกันกินขนมในมือ
“โห ทำไมน้องไม่เห็นปีนพี่ลูซี่มั่งเลย ทีผมนี่ปีนจนเกือบจะถึงหน้าแล้ว”
“ก็ไทม์ยกขนมหนีน้องนี่คะ ไม่แปลกที่น้องจะปีน เวลาเราจะให้ขนมน้องแมวเราอย่าไปยกหนีต้องให้ตรงๆแบบนี้ไม่งั้นน้องก็จะตะเกียกตะกายปีนเรานะคะ”
ไทม์บึนปากพร้อมกับขยับตัวเข้ามาใกล้ก่อนจะรับขนมไปจากมือเพื่อให้ขนมน้องแทน “ของที่สั่งได้แล้วจ้า” เสียงของพี่พนักงานเรียกให้พวกเขาหันไปมอง
“ไวท์ช็อคโกแล็ตกับพุดดิ้งของน้องไทม์ แล้วก็อเมริกาโนของแฟนน้องไทม์” ประโยคสุดท้ายของเธอทำเอาไทม์หน้าขึ้นสี
“มะ-ไม่ใช่นะครับ พี่ลูซี่เขาเป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยต่างหาก”
“อ่าวหรอ งั้นพี่ขอโทษด้วยนะคะ พี่ไม่รู้จริงๆ” ลูซี่ยกยิ้มพลางส่ายหัวให้เธอ “ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องแค่นี้เอง”
“โอเคๆ งั้นพี่ไม่รบกวนพวกเขาแล้ว” เมื่อได้ของกินแล้วทั้งสองคนก็ต่างจัดการกับของกินตรงหน้าส่วนไทม์ก็กินไปเล่นกับแมวไป
ขณะที่กำลังมองไทม์ที่เล่นกับแมวอย่างเพลิดเพลินใจก็เหลือบไปเห็นแมวตัวหนึ่งข้างเก้าอี้ที่ลูซี่นั่ง มันเป็นแมวเปอร์เซียสีขาวขนฟูฟ่องหน้าตาเย่อหยิ่งดูไม่รับแขกสักเท่าไหร่
“ไงเจ้าเหมียว” เธอยื่นมือไปหามันเพื่อที่จะลูบแต่เหมือนจะแมวเปอร์เซียจะไม่ยอมให้ความร่วมมือมันลุกขึ้นเดินหนีไปหาไทม์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแทน
“เมี๊ยว~”
“อ๊ะ เจ้าขนฟู” ไทม์อุ้มเจ้าแมวเปอร์เซียขึ้นวางบนตักพร้อมกับลูบขนที่ฟูฟ่องนั่นอย่างเบามือ
“เมี๊ยว~” เหมือนว่าเจ้าแมวจะรู้สึกดีมันใช้หัวของมันถูไถกับตัวไทม์ราวกับมันร้องขอให้เขาทำต่อไป
“ชอบให้ลูบหรอ” เห็นแบบนั้นไทม์ก็ลูบมันต่ออย่างเบามือสลับกับก้มหอมฟัดหลังเจ้าแมวอย่างหมั่นเขี้ยว จู่ๆ ภายในก็เกิดความรู้สึกไม่ชอบใจบางอย่างแปลกๆ
ลูซี่จ้องมองเจ้าแมวเปอร์เซียที่กำลังอ้อนไทม์ไม่หยุดแต่เหมือนมันจะรู้ว่าเธอกำลังจ้องมองมันอยู่มันก็หันมามองก่อนมันจะเชิดหน้าใส่แล้วหันไปอ้อนไทม์
ลูซี่ที่เห็นดังนั้นคิ้วก็กระตุกทันที ไอ้แมวหน้าหยิ่งนี่อยู่ดีไม่ว่าดีจะหาเรื่องกันใช่มั้ย
“ไทม์พี่ขออุ้มแมวตัวนั้นบ้างได้มั้ยคะ”
“ตัวนี้หรอครับ ได้สิครับ” ไทม์อุ้มเจ้าแมวหน้าหยิ่งส่งให้ เจ้าแมวหน้าหยิ่งที่รู้ว่ามันกำลังจะถูกส่งให้เธอมันก็ดิ้นพร้อมกับร้องส่งเสียงไม่หยุด “อย่าดิ้นสิเดี๋ยวตกนะ”
“เมี๊ยว!”
“ขอบคุณค่ะ” รับเจ้าแมวหน้าหยิ่งเอามาไว้บนตักแต่มันก็พยายามจะปีนออกแถมยังถีบมือของเธอไม่ให้แตะตัวของมันด้วย เมื่อเห็นว่ามันยังดื้ออยู่ลูซี่จึงสอดมือเข้าใต้ขาหน้าทั้งสองข้างพร้อมกับจับคอไว้ก่อนจะก้มลงไปพูดกับมัน “อย่าดื้อสิเจ้าเหมียว อยู่นิ่งๆ เป็นเด็กดีนะเดี๋ยวมีรางวัลให้”
เหมือนเจ้าแมวหยิ่งจะรู้ถึงเจตนาของฉันและรู้ว่ามันไม่สามารถต้านได้มันหยุดดิ้นพร้อมกับร้องขู่ออกมาเบาๆ
“พี่ลูซี่รีบกลับมั้ยครับ ผมจะขอไปเล่นกับน้องก่อน” เธอส่ายหัวเบาๆ เป็นคำตอบ “ไทม์ไปเล่นกับน้องเลยค่ะ ถ้าพี่จะกลับเดี๋ยวพี่เรียก”
ไทม์วิ่งตรงไปยังคอนโดแมวเธอที่เห็นดังนั้นก็แอบลอบยกยิ้มกับท่าทางน่าเอ็นดูไม่น้อย “เมี๊ยว”
เสียงของเจ้าแมวบนตักเหมือนมันกำลังบ่นฉันอยู่ที่ไม่ยอมปล่อย เธอจึงใช้มือนวดที่คอของมันเพื่อหยอกล้อเล็กน้อย “ทำไม อิจฉาเพื่อนรึไงที่เขาเล่นด้วย”
“เมี๊ยว” สีหน้าท่าทางที่ดูเบื่อของมันบ่งบอกว่าไม่ได้อิจฉาเพื่อนแต่มันกำลังด่าเธออยู่ต่างหาก
“หึ เป็นแค่แมวแต่ด่าเก่งจังนะ ทีเป็นเขากลับออเซาะไม่หยุด” พอพูดออกไปแบบนั้นเจ้าแมวหยิ่งก็งับเข้าที่มือของเธอเบาๆ เป็นราวกับบอกว่าให้เธอหุบปาก
“ไอ้แมวนี่” ลูซี่กัดฟันพูดเก็บอารมณ์หงุดหงิดก่อนจะจับหัวเจ้าแมวหยิ่งอย่างหมั่นไส้
เวลาผ่านไปประมาณชั่วโมงกว่าไทม์ยังคงเล่นกับฝูงแมวอยู่เหมือนเดิมส่วนลูซี่ก็ยังคงนั่งมองเขาเล่นกับแมวที่เดิมที่มีเจ้าแมวหน้าหยิ่งนอนอยู่บนตักอย่างไม่สบอารมณ์เหมือนเดิมด้วย
ขณะที่กำลังนั่งมองไทม์อย่างเพลิดเพลินอยู่นั้นจู่ๆ เจ้าแมวหน้าหยิ่งก็กระโดดลงจากตักตรงไปยังหน้าร้าน ลูซี่มองตามมันดูเหมือนว่าเจ้าแมวหน้าหยิ่งจะเดินไปนอนอยู่หน้าประตู สงสัยมันคงจะเบื่อเธอเข้าให้แล้วล่ะ
เสียงสั่นจากโทรศัพท์ให้ฉันหันไปสนใจพบว่าคนที่โทรมาคือลุค ลูซี่ลุกจากเก้าอี้พลางเหลือบมองอีกคนที่กำลังเล่นกับแมวอยู่ ก่อนจะเดินออกมาจากนอกตัวร้านเพื่อรับโทรศัพท์
“ว่า”
[มึงอยู่ไหนเนี่ย] เสียงจากปลายสายดังจนทำให้เธอต้องยกโทรศัพท์ออกจากหู
“ข้างนอกไง ทำไม”
[ป่าว กูเหงา] คำตอบของลุคทำเอาคนเป็นน้องถึงกับถอนหายใจออกมา
“งั้นกูวาง”
[เดี๋ยวๆๆๆๆ อย่าพึ่งดิ กูล้อเล่น โถ่ อย่าใจร้ายกับพี่มึงดิวะ]
“แล้วสรุปมีอะไร” ตอบออกไปด้วยอารมณ์ที่โคตรจะเหนื่อยใจ รู้แหละว่าคนเป็นพี่เป็นคนแบบนี้แล้วก็รู้ว่าต่อให้ด่าไปสักเท่าไหร่มันก็ไม่สะทกสะท้านสุดท้ายก็จะกลับมากวนตีนต่อย่างทุกครั้งมัน เลยทำให้เธอเหนื่อยใจกับนิสัยกวนประสาทของเขาสุดๆ
[เมื่อกี้คุณอาอัสดาเขามาคคุยกับกูแล้วถามหามึง เห็นว่าจะคุยอะไรสักอย่างนี่แหละ แต่กูบอกเขาไปแล้วว่ามึงมีธุระด่วนเลยกลับก่อน]
“ก็คงจะเรื่องเดิม ๆนั่นแหละ”
เรื่องเดิมๆ ที่ว่ามันมีอยู่ไม่กี่เรื่องหรอก ไม่เรื่องธุรกิจไม่ก็เรื่องลูกชายของเขา ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมต้องเป็นเรื่องลูกชายของเขาเรื่องของเรื่องก็คือตั้งแต่ลูกชายของเขาเรียนจบทั้งคุณอาอัสดาและภรรยาของเขาเวลาเจอกันทีพวกท่านก็มักจะยกเรื่องลูกชายของเขามาพูดอยู่บ่อยครั้งเพื่อที่ต้องการจะจับลูกชายของเขาให้หมั้นหมายกับเธอ ซึ่งแน่นอนว่าคำตอบของเธอก็คือปฏิเสธ
ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้จักแต่แค่ไม่ชอบ แล้วยิ่งคุณอามาพยายามกรอกหูขายลูกชายบ่อยๆ แบบนี้มันก็ยิ่งทำให้เริ่มมีความคิดที่จะตัดเขาออกจากพันธมิตรทางธุรกิจเลยด้วยซ้ำ ฉันไม่ได้สนใจหรอกนะ ถึงแม้เขาจะขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิทของพ่อก็ตามที
[คงงั้น เที่ยวเสร็จมึงก็ให้ไอ้เด็กนั่นมันไปส่งมึงที่บ้านเลยไม่ก็ให้พี่โจไปรับไม่ต้องวกมาที่นี่]
“แล้วมึงล่ะ”
[กูออกมาล่ะ ขี้เกียจอยู่ อยู่ไปก็ไม่มีอะไรทำน่าเบื่อจะตายชัก]
“อือ”
[แค่นี้ล่ะ ถึงบ้านแล้วทักบอกด้วย]
“ไม่เข้าบ้าน?”
[เออ กูมีเจคต้องทำ] คอนโดของลุคอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมาก ตั้งแต่มีคอนโดส่วนตัวชอบที่จะไปอยู่ที่นั่นมากกว่าด้วยเหตุผลที่ว่าขี้เกียจขับรถ ซึ่งความแล้วพี่ชายตัวดีต้องการที่จะเล่นเกมส์ได้อย่างเต็มที่มากกว่าต่างหากเพราะถ้าเขายังอยู่ที่บ้านก็จะไม่สามารถเล่นเกมส์ได้อย่างสะดวก
“เจคหรือเกมส์”
[ทั้งสองอย่างแหละ แค่นี้นะ]
คุยเสร็จเธอที่กำลังจะเดินเข้าคาเฟ่จู่ๆ สายตาก็เหลือบเห็นอะไรบางอย่างที่หน้าร้าน เดินเข้าไปใกล้พบว่าเป็นเจ้าแมวหน้าหยิ่งตัวนั้นที่ออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้กำลังขู่หมาพันธุ์ไทยสีน้ำตาลตัวหนึ่ง
ลูซี่รีบตรงดิ่งเข้าไปแทรกระหว่างเจ้าแมวหน้าหยิ่งกับหมาพันธุ์ไทยก่อนจะพยายามไล่มันไป แต่เหมือนว่าเจ้าหมาตัวนั้นมันยังคงส่งเสียงคำรามอยู่ เธอเลยตัดสินใจหันไปอุ้มเจ้าแมวหน้าหยิ่งขึ้นอก มันก็ยังคงขู่และเหมือนจะพุ่งลงไปทุกเมื่อทำให้เธอต้องล็อคตัวมันพร้อมกับเอ่ยเสียงปราม
“ไม่เอาๆ เข้าร้านดีกว่าป่ะ” ยังไม่ทันที่จะเดินเข้าคาเฟ่เจ้าหมาตัวนั้นก็ส่งเสียงเห่าพร้อมกับกระโจนเข้ามาหมายจะทำร้ายเจ้าแมวหยิ่งที่อยู่บนอกทำให้ลูซี่ต้องเอี้ยวตัวเพื่อเบี่ยงเจ้าแมวไปอ้อมอกให้พ้นเจ้าหมาที่พยายามกระโดดขึ้นมาพร้อมกับส่งเสียงปราม
“เมี๊ยว!!!”
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!” ลูซี่พยายามสลัดเจ้าหมาที่พยายามตะเกียกกายขึ้นมาแต่ด้วยที่เธออุ้มเจ้าแมวเปอร์เซียในระดับที่สูงพอที่จะไม่ให้หมากระโดดขึ้นมาได้เจ้าหมาเลยทำได้แค่ตะกุกขาฉันจนเป็นทางยาว
“พี่ลูซี่เกิดอะไรขึ้นครับ!”
ไทม์กับพี่เจ้าของร้านพากันวิ่งออกมาด้วยใบหน้าแตกตื่น
“ไป! ไอ้หมานี่นี่” พี่พนักงานหยิบไม้กวาดมาไล่จนมันวิ่งหนีไป
“พี่ลูซี่เป็นอะไรรึป่าวครับ” ไทม์เข้ามาจับก่อนจะหมุนตัวเธอเพื่อสำรวจรอยแผล “พี่ไม่เป็นอะไรค่ะ”
“ไม่เป็นอะไรล่ะครับรอยเล็บเป็นทางเลย” ไทม์มองแผลที่ขาพร้อมกับทำหน้าเบ้ราวกับรู้สึกผิด
“ตายแล้ว ขาเราเป็นแผลนี่ เราเข้าไปทำแผลข้างในก่อนไป”
สุดท้ายฉันก็ถูกพาเข้ามาทำแผลที่ด้านในร้าน ลูซี่นั่งลงที่โต๊ะเดิมก่อนที่พี่เจ้าของร้านเดินเข้าไปในร้านและเดินออกมาพร้อมกับกล่องปฐมพยาบาลออกมา “เดี๋ยวผมทำให้เองครับ”
“โอเคงั้นพี่ขอตัวไปปิดร้านก่อนล่ะกันมีอะไรก็เรียกนะ”
หลังจากพี่พนักงานแยกตัวออกไปไทม์ก็เริ่มลงมือทำแผลให้เธอ มือหนาหยิบสำลีออกมาจากถุงจัดการใส่แอลกอฮอล์ก่อนจะแตะลงบนแผลเบาๆ “แสบบอกนะครับ”
“ค่ะ” หญิงสาวนั่งมองไทม์ที่ค่อยๆ บรรจงทำแผลอย่างตั้งใจ แอบเห็นว่าเขากำลังเม้มปากเกร็งมือ สงสัยคงจะกลัวว่าเธอจะเจ็บล่ะมั้ง
“ไม่ต้องกลัวว่าพี่จะเจ็บหรอกค่ะ ทาลงไปเลย” ไทม์ช้อนตามองเม้มทำตาปริบๆ ใส่ “แต่พี่ลูซี่จะเจ็บนะครับ”
“ไม่เป็นไรค่ะ เราทำเต็มที่เลย”
“อืม…ก็ได้ครับ”
จากนั้นไทม์ก็เริ่มทำแผลอย่างไม่เกร็ง ลูซี่ที่นั่งมองดูเขาที่กำลังแผลอย่างตั้งใจก็แอบลอบยกยิ้ม จำความได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันรู้สึกว่าเขาเป็นคนที่ค่อนข้างจะซุ่มซ่ามหรือจนบางทีก็มีนิสัยที่เหมือนเด็กสามขวบ แต่พอได้มาเห็นมุมแบบนี้ก็รู้สึกได้ว่าเขาเป็นคนที่อบอุ่นใส่ใจคนรอบข้างไม่น้อยอาจจะมีเด๋อๆ ด๋าๆ บ้างแต่พอมาเจอกับตัวแบบนี้ก็ทำให้ใจสั่นอยู่ไม่น้อยเลย
“เสร็จแล้วครับ”
“ขอบคุณค่ะ” ทำแผลกันเสร็จก็เป็นจังหวะที่พี่เจ้าของร้านเดินกลับมาพอดี
“แล้วนี่จะกลับกันเลยใช่มั้ย”
“ครับ เดี๋ยวผมต้องไปส่งพี่ลูซี่อีก”
“โอเค งั้นเดินทางกลับบ้านกันดีๆนะ แล้วก็พี่ขอโทษเรื่องหมาเมื่อกี้ด้วยนะลูซี่”
“ไม่เป็นอะไรค่ะพี่ มันเป็นแค่อุบัติเหตุ”
“งั้นกันนะ มาที่นี่อีกได้เสมอเลยนะ” หลังจากร่ำลากันเสร็จก็แยกย้ายกัน ขณะที่ลูซี่กำลังจะเปิดประตูจู่ๆ ก็มีอะไรบางอย่างมาสะกิดที่เท้าพอหันมาก็พบว่าเป็นเจ้าแมวหน้าหยิ่งกำลังเขี่ยเท้าเธออยู่
“มีอะไรหืม” ลูซี่ย่อตัวลงพลางเอื้อมมือไปลูบแต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้มันจะไม่ได้หนีหรือขู่เหมือนตอนแรก
“เมี๊ยว” เจ้าแมวหยิ่งเดินมาดมที่แผลที่ถูกแปะด้วยผ้าก็อตก่อนจะใช้ลิ้นเลียที่ข้างแผลอย่างเบาๆ ราวกับกำลังขอโทษเรื่องเมื่อกี้ ลูซี่ยกยิ้มเล็กน้อยพลางลูบหัวของมันแรงๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว
“ไม่เกลียดกันแล้วรึไงหืม”
“เมี๊ยว” แต่พอพูดไปแบบนั้นมันก็เหมือนจะรับรู้ได้ เจ้าแมวหยิ่งสะบัดหัวเพื่อจะสลัดมือของเธอที่เล่นหัวของมันราวกับกำลังบอกว่า ยังเกลียดอยู่นะแต่ตอนนี้เอาไว้ก่อน
“เรื่องมากซะจริง ไปล่ะไว้คราวหน้าเจอกันใหม่”
“เมี๊ยว”
“อือ ไม่ต้องห่วงหรอกเดี๋ยวฉันจะโผล่หน้ามาให้แกเกลียดเล่นแน่ๆ” มือเรียวขยี้หัวของมันเบาๆ ก่อนจะเดินออกจากร้านไปโดยที่ไม่ลืมที่จะหันไปมองมัน
“เหมือนน้องจะชอบพี่ลูซี่นะครับ” ไทม์พูดพลางยื่นหมวกกันน็อกมาให้ “ไม่หรอกค่ะ มันไม่ได้ชอบพี่แต่มันเกลียดพี่ต่างหาก”
“เอ๊ะ? เกลียดหรอครับ”
“ค่ะ แล้วดูท่าจะเกลียดพี่ขึ้นไส้เลยค่ะ” จัดการตัวเองกันเสร็จรถมอเตอร์ไซค์ก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกโดยมีสายตาของเจ้าแมวหน้าหยิ่งคอยมองจนลับสายตาไป
ไทม์ขับรถมอเตอร์ไซค์ถึงบ้านของเขาซึ่งตอนแรกไทม์ก็ยืนยันว่าจะมาไปส่งที่บ้านนั่นแหละแต่ด้วยตอนนี้มันก็เที่ยงคืน แล้วอีกอย่างก็ไม่อยากให้เขาขับรถคนเดียวตอนดึกๆ เลยให้เขาขับมาที่บ้านแล้วให้คนที่บ้านขับมารับแทน
พูดคุยกันอยู่ได้แค่แป๊บเดียวรถยนต์สีดำก็ขับเคลื่อนมาจอดที่หน้าบ้านดูท่าว่าฉันคงจะต้องกลับแล้ว
“พี่กลับก่อนนะคะ”
“ครับ กลับบ้านดีๆนะครับ” ไทม์โบกมือลาพร้อมกับส่งยิ้มแก้มป่องมาให้ “ฝันดีนะคะ แล้วก็ขอบคุณที่พาพี่ไปแว้นนะคะ”
ไทม์เบิกตาโพรงเล็กน้อยก่อนจะหัวเราออกมา “ครับ ไว้วันหลังผมพาไปแว้นอีกนะครับ”
“ค่ะพี่จะรอ”
โบกมือลาพร้อมกับก้าวขึ้นรถก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวออกไป “วันนี้เป็นไงบ้างครับ” หลังจากรถเคลื่อนตัวออกจากบ้านไทม์มาได้สักระยะ
หัวหน้าบอดี้การ์ดก็เอ่ยถาม “ก็…สนุกดีค่ะ”
“เห็นว่าไปขี่มอเตอร์ไซค์เล่นกันหรอครับ” เลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเขาเอ่ยถามแบบนั้น “ค่ะ ลุคมันบอกหรอคะ”
“ถึงคุณลุคไม่บอกผมก็รู้อยู่ดีนั่นแหละครับ” ก็สมกับเป็นหัวหน้าบอดี้การ์ดของตระกูล ไม่จำเป็นต้องบอกทุกเรื่องเขาก็สามารถที่จะรู้เรื่องของพวกเขาได้เป็นอย่างดี
“ค่ะ ออกไปแว้นมาค่ะ” หัวหน้าบอดี้การ์ดมองลูซี่ผ่านกระจกหลังก่อนจะหันกลับไปมองที่ถนนตามเดิม
“แปลกนะครับที่ใช้คำนี้”
“งั้นหรอคะ คงจะติดใจมั้งล่ะคะ”
“ดูท่าคุณลูซี่จะติดใจมากเลยนะครับ”
“ค่ะ ติดใจมากจนอยากจะให้มันเป็นแบบนี้ทุกๆ วันเลยค่ะ”


## '04'-01

Sciences Computer 60 (194)
19.30 น.
จิ๋ว (ประธานรุ่น) : พรุ่งนี้พี่ขอนัดปี 1 ตอน 8 โมงครึ่ง ที่ตึกสาขานะครับ
จิ๋ว (ประธานรุ่น) : เลทได้ไม่เกิน 9 โมง
จิ๋ว (ประธานรุ่น) : ส่วนชุดก็ขอเป็นชุดลำลอง นะครับ แล้วอย่าลืมเอาสมุดลายเซ็น มาด้วยเดี๋ยวพี่จะเช็คนะครับ
ไทม์มองแชทในมือถือ ก่อนจะปิดหน้าจอ มือถือ ลงพร้อม กับถอนหายใจ แทนที่วันนี้จะได้หยุดอยู่บ้านกลับต้องไปมหาวิทยาลัยอย่างปฏิเสธไม่ได้ ก็รู้แหละว่ากิจกรรมรับน้องมันสำคัญ แต่ให้หยุดพักผ่อนสักวันก็ได้ นี่วันเสาร์อาทิตย์ก็ไม่ได้พัก เหตุผลก็ไม่มีให้ไปซ้อมอย่างเดียว
ไทม์ไม่เข้าใจว่ากิจกรรมรับน้องมันน้องจากสร้างความสัมพันธ์มันได้ประโยชน์อะไรอีกมั้ย พอได้จับเข่าคุยกับเพื่อนคำตอบที่ได้คือ ไม่มี เหนื่อยๆก็เหนื่อย เขาไม่รู้หรอกนะ ว่าสำหรับคนอื่นมันดีแบบไหนแต่สำหรับไทม์ เขาไม่ชอบแค่นั้นแหละ
หันมองนาฬิกา บนหน้าจอมือถือ พบว่าตอนนี้ 8 โมงแล้ว ไทม์ลุกจากเก้าอี้หยิบจานเพื่อเอาไปล้างเก็บ “เอาไว้ในซิงค์ก็ได้ลูกเดี๋ยวแม่ล้างเอง” แม่ชะโงกหน้าออกมาจากในครัว
“ไม่เป็นไรครับ ผมล้างแป๊บเดียวเอง”
“แต่มันจะสายเอานะลูก”
“เลทได้ถึงเก้าโมงครับ ไม่เป็นไรหรอก” ยกจานชามเข้ามาในครัวจัดการล้างจนเสร็จสรรพก่อนจะหันไปลาแม่ที่กำลังยืนทำของอยู่ไม่ห่าง
“ผมไปก่อนนะครับ” เดินเข้าไปกอดท่านด้านหลังก่อนจะโน้มตัวหอมแก้มท่านหนึ่งฟอด
“จ๊ะ เดินทางปลอดภัยนะลูก”
ไทม์เดินออกจากบ้านตรงไปยังป้ายรถเมล์ที่อยู่หน้าซอยมาขึ้นรถตู้สายประจำ การเดินทางใช้เวลาประมาณเกือบหนึ่งชั่วโมงถึงตึกสาขา ความจริงมันก็ควรจะถึงแต่ครึ่งชั่วโมงแรกนั่นแหละแต่ด้วยเพราะรถติดก็ปาไปครึ่งชั่วโมงแล้วกว่าจะรอรถกอล์ฟอีกก็ปาไปเกือบยี่สิบนาทีแล้ว
เดินมายังตึกสาขาตรงไปยังโต๊ะม้านั่งประจำก่อนจะรีบวางของเข้าไปนั่งในแถวเพื่อรอทำกิจกรรม
“ไงมึง” เอื้อมมือไปตบบ่าบูมเบาๆ ก่อนจะนั่งลงที่ว่างข้างๆ วันนี้ติมไม่ได้เข้ากิจกรรมรับน้องเพราะต้องไปซ้อมฟุตบอลเพื่อเตรียมคัดตัวแข่งฟุตบอลมหาวิทยาลัย
“ปีหนึ่งมากันครบยัง หัวแถวนับตลอดนับ!” เสียงของพี่ว้ากเรียกความสนใจจากพวกเขาที่กำลังนั่งคุยกันอยู่
“หนึ่ง! สอง! สาม!…” เสียงนับตลอดไปสุดจนถึงคนที่ 80 คน ซึ่งจำนวนจริงๆมันคือ 85 คน “ไอ้รองวันนี้น้องลากี่คน” พี่ระเบียบหันไปถามพี่รองประธานที่อยู่ไม่ไกลก่อนพี่คนนั้นจะตอบกลับมา
“ลาสามไปซ้อมบอลสอง”
“โอเค งั้นเริ่มทำกิจกรรมเลย ปีหนึ่งลุก!!” เหล่าเด็กปีหนึ่งลุกขึ้นตามคำสั่งก่อนจะจัดระเบียบแถวอัตโนมัติ “เดี๋ยวแบ่งกลุ่มซ้อมบูมตามเดิมนะ แยกตามกลุ่มที่เคยอยู่แล้วไปตามจุดที่เคยซ้อมเลยนะครับ”
กลุ่มผมเดินตามรุ่นพี่คนหนึ่งจนมาหยุดที่สวนข้างๆตึก “น้อง ๆตั้งแถวตามเดิมเลยนะคะ เดี๋ยวจะเริ่มซ้อมบูมกัน” กิจกกรมรับน้องดำเนินไปเรื่อย ๆซ้อมบูมบ้างสันทนาการบ้าง จนตอนนี้ถึงเวลาใกล้จะช่วงเที่ยงแล้ว
“ปีหนึ่งเดี๋ยวพี่จะปล่อยเราไปพักนะครับ แล้วกลับมารวมตัวที่นี่อีกทีตอนบ่ายโมงครึ่งนะครับ ปีหนึ่ง! แยกย้าย!”
“มึงไปหาติมกัน”
“ไปดิ” ไทม์กับบูมหยิบกระเป๋าเดินออกจากตึกสาขาตรงไปยังตึกกีฬาที่อยู่ห่างออกไปกว่า 2 กิโลเมตร ขณะที่กำลังเดินกันอยู่จู่ๆ บูมก็กระตุกกระเป๋าของเขาพร้อมกับชี้ไปที่รถกอล์ฟกำลังขับมา “มึงๆ รถกอล์ฟมาพอดี ขึ้นมั้ย”
“ขึ้นดิ ไปๆ” 2 หน่อวิ่งไปรอที่ป้ายรถเมล์ก่อนที่รถกอล์ฟจะค่อยๆ เทียบจอดแล้ววิ่งขึ้นไปนั่ง เอาจริงๆ พวกเขาเดินไปก็ได้นะแต่เพื่อร่นเวลาและลดความเหนื่อยล้าก็เลยเลือกที่จะขึ้นรถกอล์ฟดีกว่า
ไม่นานก็ถึงตึกกีฬา ทันทีที่ลงจากรถไทม์ก็ทักหาติมทันที
time 00.00 : ถึงแล้ว อยู่หน้าตึก
ยืนรอข้อความติมอยู่ไม่นานเสียงข้อความก็ดังขึ้นก่อนจะรีบเปิดหน้าจอดูข้อความที่ติมส่งมา
tim🖤 : กำลังออกไป
พวกเขายืนรอกันอยู่ครู่ไม่นานติมก็เดินออกมาพร้อมกับยกมือทักทาย “ไงมึง”
“โห พ่อนักฟุตบอลรูปหล่อ มีแฟนยังคะเนี่ย” บูมทำท่าบิดตัวแหย่ติมเล่น ติมที่เห็นเพื่อนก็ถึงกับเลิกคิ้วพร้อมกับลูบแขนอย่างขนลุก “คะพ่อง”
“ฮ่าๆๆๆ” เล่นกันพอสนุกก็พากันเดินไปยังโรงอาหารกลางที่ฝั่งตรงข้ามถนนของตึกกีฬา
“มึงกินไรดี”
“ซื้อแถวๆข้างหน้าโรงอาหารนั่นแหละ”
“ไปดิ” ทั้งสามดินดูร้านอาหารที่ด้านหน้าโรงอาหารกันอยู่สักพักจนได้ของกินคนละอย่างสองอย่างก่อนจะพาเข้าไปในโรงอาหารกลางเพื่อหาที่นั่งกินข้าว
“เออมึง กูไม่ได้ไปซ้อมเป็นไงมั่ง” ทันทีที่ก้นแตะกับเก้าอี้ติมก็เปิดประเด็นขึ้นมาทันที “ก็เหมือนเดิมอ่ะ ซ้อมบูม สันทนาการแล้วก็คุยเรื่องล่าลายเซ็น”
“อะไรคือสันทนาการวะ” บูมเงยหน้าจากถ้วยก๋วยเตี๋ยวพร้อมกับทำสีหน้า คิ้วขมวด
“ก็นันทนาการไง มันก็อันเดียวกันแหละ ” ติมเป็นคนตอบ
“ก็กูไม่รู้หนิ เคยได้ยินแต่นันทนาการ ” กินข้าวเสร็จก็นั่งเล่นกันต่อ ขณะนั้นเองไทม์ก็เกิดอยากจะกินแซนวิชขึ้นมา
“เดี๋ยวกูไปซื้อแซนวิชแป๊บ จะเอาอะไรกันป่ะ”
“ฝากซื้อน้ำเปล่ากับบิ๊กไบท์อันนึง” บูมยื่นแบงก์ ห้าสิบมาให้ “มึงอ่ะเอาไรป่ะ” ติมที่กำลังฟุบหน้ากับกระเป๋ากีฬาส่ายหัวเนือยๆ ไทม์ที่เห็นดังนั้นจึงลุกจากโต๊ะตรงไปยังซุปเปอร์มาร์เก็ตที่อยู่ไม่ไกลจากโซน Food Court
เดินตามซอกซอยหาดูของที่จะกินและของที่เพื่อนฝาก เมื่อได้ของเสร็จแล้วผมก็ไปจ่ายเงินให้เรียบร้อย ขณะที่กำลังยืนรอของเวฟอยู่นั้นก็ได้ยินประโยคสนทนาบางอย่างเข้า
“เป็นไงมึง วันนี้ได้เจอกับยัยน้องรหัสมึงเปล่าวะ”
“ลูซี่อ่ะหรอ เจอแล้ว ทำไม” ได้ยินชื่อที่คุ้นเคยก็ถึงกับขมวดคิ้ว ทันที “แล้วได้คุยอะไรกันป่ะ”
“ก็ปกติอ่ะ คุยไปเรื่อย”
“ว่าแต่มึงจะจีบยัยนั่นจริงหรอวะ ทำไมยังไม่เห็นคืบหน้าเลย”
“จะรีบไปทำไมล่ะ จะจีบสาวสักคนมันก็ต้องใช้เวลาดิ”
“กูถามจริงนะ มึงแน่ใจแล้วหรอที่จะจีบยัยลูซี่อ่ะ ยัยนั่นทั้งหยิ่งแถมดูจะจีบยากด้วย”
“มึงไม่เข้าใจไง ยิ่งจีบยากยิ่งดียิ่งเด็ด แล้วอีกอย่างมึงก็น่าจะรู้ว่ายิ่งถ้าเป็นลูซี่นะ จีบติดเท่ากับชนะเลยนะ”
“ยังไงวะ”
“ก็หมายความว่า ถ้ากูจีบติดทำให้ยัยนั่นหลงรักกูได้แล้วสลัดทิ้งก็จะทำให้ไอ้ลุคมันช้ำใจได้ไงล่ะ” ประโยคทำให้เขายิ่งขมวดขึ้นไปใหญ่
“โห ความคิดมึงนี่ เหี้ยจริงๆ”
“ฮ่าๆๆๆ อย่างงั้นหรอ เพื่อทำให้พี่ชายยัยนั่นมันเจ็บช้ำกูทำได้มากกว่านี้อีก” เบิกตาโพลงทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น นี่หมายความว่าพี่คนนั้นคิดจะจีบพี่ลูซี่แล้วสลัดทิ้งทีหลังอย่างนั้นหรอ สารชั่วจริงๆ
ไทม์เหลือบมองสองคนนั้นที่เดินจากไปอย่างไม่เข้าใจ แค้นพี่ชายเขาทำไมต้องไปลงกับน้องสาวเขาล่ะ เลวมาก ไม่ สิ ทั้งเลวทรามชั้นต่ำเลยแหละ
“น้องคะ ของเวฟได้แล้วค่ะ” คนแบบนี้ไม่น่ามีชีวิต อยู่ บนโลกเลย ทำตัวสกปรกกันจริงๆ
“น้องคะ! ของเวฟได้แล้วค่ะ” เสียงเรียก ของพี่พนักงานทำให้เขาหลุดออกห้วงความคิดก่อนจะหันไปรับของเวฟพร้อมกับก้มหัวเล็กน้อยเพื่อเป็นการขอโทษ
ทันทีที่มาถึงโต๊ะจัดการวางของเสร็จ สรรพก็เป็นจังหวะที่ติมที่หลับกับบูมที่กำลังเล่นเกมส์เงยหน้ามาพอดี
“ไปนานนะมึง กูนึกว่ามึงไปทำของในร้านเค้าหล่นหมดล่ะ”
“จะบ้าหรอ แค่รอของเวฟ” ไทม์ยื่นของกับตังทอนให้ติมก่อนจะเริ่มแกะของกินของตัวเอง ระหว่างที่ นั่งกินอยู่หัวสมองก็นึกถึงเรื่องเมื่อกี้
“ไอ้ไทม์”
ทั้งที่มันก็ไม่ใช่ เรื่องของตัวเองแต่กลับคิดไม่ตก จะว่าห่วงก็ห่วง จะว่าไม่ห่วงก็ไม่ห่วง ความคิดมันสับสนไปหมด
“ไอ้ไทม์!!!!” เสียงเรียกของเพื่อนพร้อมกับเสียง ทุบโต๊ะทำเอาเขาถึงสะดุ้งโหยงจนเกือบทำแซนวิชในมือหลุด
“อะไรๆ มีอะไรกัน”
“พวกกูสิต้องถาม มึงเป็นเหี้ยไรเนี่ย เรียกเป็นสิบรอบแล้วก็ไม่ตอบ” ไทม์มองเพื่อนทั้งสองด้วยสีหน้าสงสัยเขาก็ได้แต่ส่งยิ้มแห้งไป “โทษทีๆ พอดีเหม่อน่ะ”
เขาหลบสายตาคู่นั้นของติมที่กำลังมองมาอย่างจับผิดพลางทำเป็นยกมือกินแซนวิชต่ออย่างกับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“เหม่อถึงพี่ลูซี่ของมึงอยู่ไง”
พรูด!!! น้ำเปล่าที่กินเข้าไปถูก พ่นออกมาทันที ยกมือทุบอกเพื่อให้หายไอโดยมีบูมคอยลูบหลังอยู่
“มะ-ไม่ใช่นะ ไม่ได้เหม่อสักหน่อย! แล้วพี่ลูซี่ก็ไม่ได้เป็นของกูด้วย”
“อ่า โอเคๆ ไม่ได้เหม่อก็ไม่ได้เหม่อ” สายตาของติมที่มองมาดูไม่เชื่อกันสักนิด แถมมันยังทำหน้าทำตาเจ้าเล่ห์ราวกับรู้ความลับของเขาทุกอย่าง ไอ้นี่นี่ รู้ทุกเรื่องจริงๆ
“มึงแกล้งกูอ่า” ไทม์เบะปากพลางหยิบฝาขวดน้ำปาใส่ติมด้วยความหมั่นไส้แต่ก็ทำอะไรมันไม่ได้เพราะอีกฝ่ายใช้มือรับฝาขวดได้อย่างทันทีแถมยังมันทำหน้าล้อเลียนเขาอีก คอยดูนะถึงตามันเมื่อไหร่เขาจะเอาคืนให้สาสมเลย


## ‘03’-01

งานสังคมเป็นงานประเภทที่ลูซี่เกลียดที่สุด มันไม่ใช่ไม่ดีแต่มันวุ่นวาย ต้องปั้นหน้าเข้าหาคนที่ไม่รู้จักไม่ก็คุยแต่กับเรื่องที่ไม่อยากจะเข้าใจ กวาดสายตามองรอบๆ ก่อนจะผละทอดมองออกไปที่นอกหน้าต่างอย่างเบื่อหน่าย
“อยากกลับบ้านว่ะ” ลุคเดินมายืนขนาบข้างพร้อมกับกับเอนหลังพิงกับกำแพงด้วยสีหน้าที่เบื่อหน่าย “ไม่คิดว่าจะมา” ลุคไหวไหล่ เล็กน้อยพลางถอนหายใจ
“ถ้าแม่ไม่บังคับกูก็ไม่มาหรอก” ก่อนหน้านี้สองวันพ่อกับแม่ขอให้ทั้งสองมาออกงานนี้แทน ตอนแรกพวกเธอก็ปฏิเสธไปนั่นแหละ แต่พวกท่านขอเพราะด้วยเหตุหนึ่งก็คือพวกท่านต้องไปทำงานที่ต่างประเทศ เลยไม่สะดวกที่จะไปงาน
ส่วนเหตุผลที่สองก็คือเจ้าของงานเป็นเพื่อนสนิทของพ่อ มันเป็นงานเปิดตัวสินค้าของเครือบริษัทอัสดากรุ๊ปจริงๆ มันก็ไม่มีอะไรมากหรอกก็แค่งานเปิดตัวสินค้า ซึ่งจริงๆ เธอมาแค่คนเดียวก็ได้แต่แม่สั่งว่าให้ลุคมาเป็นเพื่อน ตอนแรกลุคก็ปฏิเสธค้านหัวชนฝานั่นแหละ อ้างด้วยเหตุผลต่างๆ นาๆ ที่มันเอามาอ้างได้แต่ก็ต้องแพ้ด้วยคำประกาศิตของแม่
“งั้นก็เลือกเอาระหว่างไม่ไปงานกับเครื่องเกมส์ของแกที่จะถูกขายต่อเป็นของมือสอง” นั่นแหละเลยเป็นเหตุที่ทำให้ลุคต้องมายืนอยู่ตรงนี้
เสียงดนตรีหยุดลงพร้อมกับชายหญิงคู่หนึ่งที่ปรากฏบนเวทีคาดว่าน่าจะเป็นพิธีกร ผู้คนในงานต่างพากันหันไปให้ความสนใจก่อนที่ผู้ชายบนเวทีจะพูดเปิด
“ยินดีต้อนรับ แขกผู้มีเกียรติ ทุกท่าน ขอต้อนรับ เข้าสู่งานเปิดตัวแบรนด์… ”
ไม่นานคุณผู้หญิงท่านหนึ่งที่คาดว่าน่าจะเป็นภรรยาของคุณอาอัสดาเจ้าของแบรนด์ที่เป็นเพื่อนสนิทของพ่อก็ขึ้นไปบนเวทีพร้อมกับพูดกล่าวบรรยายถึงสินค้าแบรนด์ของตัวเอง
งานเปิดตัวสินค้าดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ “ไปห้องน้ำนะ”
ลุกขึ้นก่อนจะหันไปบอกคนข้างๆ ลุคหันมาพยักหน้าให้ด้วยใบหน้าที่พร้อมหลับทุกเมื่อ
เดินออกจากฮอลล์ จัดงานไปตามทางเดินที่ทอดยาวก่อนจะเลี้ยวเข้าห้องน้ำ จัดการทำธุระระหว่าง นั้นก็หยิบมือถือขึ้นมาเล่นไปพลาง
“แก ผู้ชายคนนั้นโคตรหล่อเลย” เสียงเจี้ยวจ๊าวที่หน้าห้องน้ำแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร “คนไหนของแกวะ”
“ก็คนนั้นไง คนผมน้ำตาลหล่อๆ ที่ฉันชี้ให้แกดูอ่ะ”
“อ๋อ คนนั้นน่ะหรอ ที่ชื่อโลๆอะไรนะ”
“โลอะไรล่ะ เขาชื่อลุค”
เมื่อได้ยินชื่อคนคุ้นเคยก็ถึงกับขมวดคิ้วทันที มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่ชื่อของลุคจะถูกถึง ด้วยหน้าตาที่หล่อบวกกับพื้นฐานฐานะเลยทำให้มันมักจะมีสาวๆ พูดถึงหรือชื่นชอบอยู่ไม่น้อย “แต่ว่าเขามากับแฟนนี่”
“แฟนเฟินอะไรล่ะ นั้นน้องสาวเขา ชื่อลูซี่” ดูเหมือนว่า คนพวกนั้นจะเริ่มพูดถึงเธอแล้ว “เอ๊ะ? ลูซี่หรอ เดี๋ยวนะเหมือนเคยได้ยิน ที่ไหนมาก่อน”
“ที่ไหนวะ”
“อ๋อ นึกออกล่ะ เหมือนว่าคนที่ชื่อลูซี่นี่จะเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับ ฉันด้วยนะดังด้วย”
“ดังเรื่องไหนหรอแก”
“ก็หลายเรื่องนะ แต่เรื่องที่ดังๆก็ไม่พ้นเรื่องผู้ชายอ่ะ” ประโยคพูดของคนพวกนั้นทำเอามือที่จะกดชักโครกต้องชะงัก ดูท่าเรื่องของเธอที่คนพวกนั้นพูดถึงคงไม่ใช่เรื่องดีซะแล้วสิ “เรื่องมันว่าไงหรอ”
“ก็แบบ เปลี่ยนผู้ชายบ่อย ทำตัวหยิ่งจนหน้าหมั่นไส้อ่ะ”
“หรอ แต่นางก็หยิ่งจริงนะ ขนาดฉันยังไม่ชอบเลย”
ว่าแล้วต้องเป็นเรื่องแบบนี้ ก็นะ มันเป็นมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ผู้หญิงส่วนใหญ่มักจะชอบลุค เพราะหน้าตาที่หล่อสมาร์ทและโปรไฟล์ดี ต่างกับลูซี่ที่โดนเกลียดเพียงเพราะหน้าหยิ่งและไม่ค่อยสุงสิงกับใคร
จัดการกดชักโครกเดินออกจากห้องน้ำ ผู้หญิง สองคนนั้นเมื่อเห็นเธอต่างก็ทำหน้าตกตื่นก่อนจะหลบสายตาและรีบเดินออกจากห้องน้ำไป ก็อย่างนี้แหละ พวกเก่งแต่ลับหลังพอต่อหน้ากลับไม่กล้าแม้จะสบสายตาก็ได้แต่ทำตัวกากแบบนี้แหละ
จัดการธุระจนเสร็จเดินตรงออกจากห้องน้ำ ไปเรื่อยๆ ตามทางเดิน สายตาทอดมองออกด้านนอกหน้าต่างบานใหญ่ สายตาเหลือบไปเห็นใครบางคนที่อยู่ด้านล่างหน้าโรงแรม หยุดยืนมองพร้อมกับ หรี่ตาเพ่งพบว่าเป็นคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาดี เขาคือไทม์หนุ่มแว่นคนนั้นที่พึ่งกันเมื่อวันก่อนนี่เอง มุมปากยกยิ้มก่อนจะรีบเดินลงลิฟต์ลงไปชั้นล่าง
ทันทีที่ ลงมาถึงชั้นล่างก็รีบกวาดสายตามองหา พบไทม์ในชุดไปรเวทที่กำลังถือถุงบางอย่างเดินมาอย่างทุลักทุเล มุมปากยกยิ้มอัตโนมัติให้กับท่าทางเก้ๆ กังๆ ของเขา
เดินตรงดิ่งเข้าไปพร้อมกับยกมือแตะที่แขนหนาของเขาเบาๆ “อ๊ะ! พี่ลูซี่”
ไทม์หันมาพร้อมกับทำสีหน้าตื่นตกใจ นั่นยิ่งทำให้เธอรู้สึกเอ็นดูยิ่งขึ้นไปอีก
“สวัสดีค่ะ เจอกันอีกแล้วนะ”
“ครับ ว่าแต่วันนี้พี่ลูซี่แต่งตัว สวยเชียว มางานปาร์ตี้ หรอครับ ”
“ก็ไม่เชิงค่ะ แล้วไทม์ล่ะ ” เอ่ยทักพลางมองถุงพลาสติก ขนาดใหญ่ สองถุงในมือของเขา “มาส่งของน่ะครับ”
ทั้งสองคนเดินมานั่งที่ม้านั่งหน้าทางเข้าเพื่อรอคนรับของ ไทม์วางถุงตรงที่ว่างข้างๆ ของด้านในมันเหมือนเป็นของกินอะไรสักอย่างที่เป็นสีส้มแดงคล้ายๆกับพวกน้ำพริกกากหมูที่เคยเห็นเลยคิดว่าน่าจะใช้
“น้ำพริกกากหมูหรอ”
“ครับ อร่อยนะครับพี่ลูซี่สนใจมั้ย”
“อร่อยเหมือนคนขายรึเปล่า” ยกยิ้มพร้อมกับเท้าแขนเขยิบใบหน้าเข้าไปใกล้ให้อีกคนตกใจเล่น
“พะ-พี่ลูซี่อย่าแกล้งกันสิครับ ผมเขินนะ” ไทม์เอี้ยวตัวออกพร้อมกับยกถุงขึ้นบังหน้าที่แดงระเรื่อง ใบหน้าที่เขินอาย คนอะไรไม่รู้น่ารักจนใจเจ็บอยากจะเสียนิสัยฟัดแก้มนั่นให้รู้แล้วรู้รอด
นั่งคุยกันไปสักแป๊บไทม์ก็จัดการเข้าไปส่งของก่อนจะเดินออกมาด้วยสีหน้าสดใส เขาเดินตรงมานั่งลงข้างลูซี่ที่เดิม “พี่ลูซี่จะเข้าไปข้างในเลยมั้ยครับ”
“ไล่พี่หรอ เสียใจจัง” ฉันแกล้งทำหน้าเศร้าทั้งที่ในใจนึกสนุก และก็เป็นอยย่างที่คิดไทม์ทำสีหน้าตกใจพร้อมกับส่ายหนน้ารัว “ปะ-เปล่านะครับ ผมแค่ถามเฉยๆ”
“หึ พี่ล้อเล่นค่ะ ว่าแต่เราจะกลับแล้วหรอ” ไทม์ยักหน้าพลางเม้มปากแน่นเผยให้แก้มแดงระเรื่อล้นแก้มออกมา จู่ ๆ หัวสมองก็เกิดความคิดอกุศลขึ้นมา ถ้าเกิดเธอฟัดแก้มแดงของคนน่ารักตรงหน้าแรงๆ มันจะเป็นยังไงนะ
“ผมจะกลับแล้วครับ”
“กลับยังไงหรอ”
“มอเตอร์ไซค์ที่บ้านน่ะครับ เดี๋ยวผมขี่กลับ”
“คนเดียวน่ะหรอ”
“ครับ มีอะไรรึเปล่าครับ” จู่ ๆ ก็เกิดนึกเป็นห่วงขึ้นมา ทั้งที่ปกติเขาอาจจะทำแบบนี้เป็นเรื่องปกติก็ได้ แต่ไม่รู้สิ แค่รู้สึกเป็นห่วงไม่อยากให้เขาขี่รถขับกลับคนเดียว แล้วจู่ๆ หัวสมองนึกอะไรบางอย่างได้ “ไทม์รีบกลับมั้ย”
“ไม่นะครับ พี่ลูซี่จะไปไหนรึเปล่าครับ”
“พี่อยากนั่งรถเล่นน่ะค่ะ จะรบกวนไทม์พาไปได้รึเปล่า” ไทม์ทำสีหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่ “ได้นะครับ แต่พี่ลูซี่ไม่ต้องเข้าไปข้างในแล้วหรอครับ”
เอาจริงๆ เธอก็ต้องกลับเข้าไปในงานแหละ แต่ความรู้สึกเบื่อหน่ายที่จะต้องเข้าไปพบปะผู้คนมันมีมากกว่า
“ก็ต้องเข้านั่นแหละค่ะ แต่พี่อยากอยู่กับเรามากกว่า”
“มันจะดีหรอครับ”
“ดีสิ ถ้าอยู่กับไทม์อะไรมันก็ดีไปหมดแหละ” ยกยิ้มให้อีกคนเล็กน้อยแล้วก็เป็นไปตามคาด ไทม์หน้าแดงระเรื่อจากความเขินก่อนเขาจะหลบสายตามองพื้น
“พี่ลูซี่อ่ะ แกล้งผมอีกแล้ว”
“หึ ไม่ต้องกังวลเรื่องของพี่หรอกค่ะ เแค่ออกมานอกงานแป๊บเดียวเอง ไม่เป็นไรหรอก”
“งั้นก็ได้ครับ งั้นพี่ลูซี่รออยู่ตรงนี้สักครู่นะครับเดี๋ยวผมไปเอารถก่อน”
มองตามแผ่นหลังของไทม์จนเขาลับสายตาก่อนจะหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าถือขึ้นมาส่งข้อความหาใครบางคน
Lucyxx : ออกไปข้างนอกนะ
Lukeggeasy : มึงจะทิ้งกูหรอไอ้ลู
Lucyxx : ป่าวทิ้ง
Lucyxx : แค่เบื่อ
Lukeggeasy : ส่งสติ๊กเกอร์
Lukeggeasy : แล้วมึงไปกับใคร
Lucyxx : น้อง
Lukeggeasy : น้อง?
Lukeggeasy : ไอ้เด็กนั่นอ่ะนะ
Lucyxx : อือ
Lukeggeasy : นี่มึงทิ้งพี่ไปเที่ยวกับผู้ชายหรอ
Lukeggeasy : ใช่สิ เดี๋ยวพี่ชายคนนี้มันสำคัญแล้วสินะ
Lucyxx : รำคาญ ไปล่ะ
Lukeggeasy : ไอ้ลู!!!
Lukeggeasy : ไอ้น้องเวรกูจะฟ้องแม่
Lucyxx : ส่งสติ๊กเกอร์
ปิดหน้าจอมือถือเก็บลงกระเป๋าในเวลาเดียวกันไทม์ก็ขับรถมอเตอร์ไซค์มาจอดเทียบด้านหน้าพอดี ลุกตรงไปหาเขารับหมวกกันน็อกมาใส่ก่อนจะจัดระเบียบชุดก้าวขึ้นมอเตอร์ไซค์สีน้ำเงิน WAVE 110
“รถเก่าหน่อยนะครับ ขับได้ไม่เร็วมาก”
“ถ้าเป็นไทม์ขี่รถอะไรพี่ก็นั่งได้หมดค่ะ” จัดการหยอดคนตรงหน้าไปทีนึงพอหอมปากหอมคอ แล้วก็เป็นอย่างที่คาด ไทม์หันพูดงุบงิบพร้อมกับใบหน้าแดงระเรื่อภายใต้หมวกกันน็อก “พี่ลูซี่อ่ะ!!”
“หึ ก็พี่พูดจริงนี่คะ ถ้าเป็นไทม์ไม่ว่าจะอะไรพี่ก็ไม่เกี่ยงหรอก”
“งือ” เสียงอู้อี้ของคนข้างหน้าแม้จะเบาแต่ก็ได้ยินมันอย่างชัดเจน
“ผะ-ผมว่าออกรถเลยดีกว่า เดี๋ยว จะยิ่งดึก”
ไทม์เปลี่ยนเรื่องคุยก่อนจะค่อยๆ ออกรถอย่างช้าๆ ลูซี่เอื้อมมือไปจับเอวของเขาอย่างเบาๆ แต่ก็พอจะรู้ได้ว่าไทม์เป็นผู้ชายที่เอวบางมาก เหลือบเห็นใบหูของเขาที่แดงระเรื่อ ให้มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ดูท่าเขาคงจะเขินไม่น้อยนะเนี่ย


## '04'-02

หลังจากแยกย้ายกับติม ไทม์กับบูมก็กลับมายังตึกสาขาพบว่าเพื่อนคนกับรุ่นพี่คนอื่นๆ ก็เริ่มทยอยกันมาบ้างแล้ว 2 หน่อนั่งเล่นที่ม้านั่งเพื่อรอเวลาเข้ากิจกรรม ไม่นานรุ่นพี่ก็เรียกรวมตั้งแถวและทำกิจกรรมเหมือนช่วงเช้า สันทนาการบ้างซ้อมบูมบ้าง แต่ดูเหมือนพวกพี่ๆที่เป็นประธานจะไปเรียนพวกพี่ปีสองเลยเหลือแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น
“ปีหนึ่งนั่งได้”
“ขอบคุณครับ/ค่ะ” ทันทีที่ก้นแตะพื้นเหล่าเด็กปีหนึ่งต่างก็โอดครวญขึ้นมาทันที
“โคตรเมื่อยเลยว่ะ ปกติก็ซ้อมหนักอยู่แล้วนี่ขนาดพวกพี่ประธานไม่อยู่ยังเบาให้เลย”
บูมบ่นพลางยืดขาไปด้านหน้าพลางใช้มือนวดขาเพื่อคลายความเมื่อย “นั่นดิ”
เท้าแขนเอนไปด้านหลังพร้อมกับยืดขาออกไปด้านหน้า ก็อย่างที่บูมพูดแหละ ปกติก็ซ้อมกันหนักอยู่แล้วนี่ขนาดพวกพี่ประธานไม่อยู่นะเนี่ยยังซ้อมหนักไม่ต่างกับตอนปกติเลย
“พี่สวัสดีครับ/คะ”
เสียงของพวกรุ่นพี่ทำให้ทุกคนพากันหันไปมอง เป็นกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งราว ๆ สี่คน บางคนใส่ชุดนักศึกษา บางคนใส่ชุดช็อปของสาขา ถ้าให้เดาก็คงเป็นพวกพี่ปีสามปีสี่แน่ๆ เพราะออร่ามันออก
“ปีหนึ่ง สวัสดีพี่ปีสี่”
“สวัสดีครับ/คะ” เด็กปีหนึ่ง ยกมือไหว้ตามคำสั่ง ก่อนหนึ่ง ใน พี่ปีสองจะหันไปคุยอะไรบางอย่างกับพวกพี่ปีสี่ “พี่ปีสี่มาแนะนำตัวหน่อยค่ะ”
หนึ่งในพี่ปีสี่เดินมาหยุดตรงหน้า เขาใส่ชุดช็อปสีดำกางเกงยีนส์สีน้ำเงิน เข้มเข่าขาดผมสีดำแสกกลางน้อยๆ ดูโดยรวมแล้วหล่ออย่างกับศิลปินเกาหลีเลย
“สวัสดีครับพี่ชื่อเวล เป็นประธานรุ่นปีสี่นะครับ”
“สวัสดีค่ะพี่ชื่อไจ๋นะ เป็นรองประธานปีสี่” พี่สาวคนสวยในชุดนักศึกษาพูดขึ้นพร้อมกับเดินมาขนาบข้างพี่คนแรกก่อนเธอจะผายมือไปทางพี่เสื้อช็อปสีดำอีกคนที่ยืนกอดอกปั้นหน้าคิ้วขมวดเยื้องไปด้านหลังของเธอพร้อมกับส่งสัญญาณให้เพื่อนพูด
“แซน ไม่มีตำแหน่ง” ดูท่าพี่คนนี้จะเป็นคนพูดน้อยและโลกส่วนตัวค่อนข้างสูงนะ
“แล้วก็อีกคนที่ยืนคุยโทรศัพท์ตรงนู้นชื่อพี่ลุคนะ เป็นพี่ระเบียบ” ทุกคนมองตามมือพี่ไจ๋ที่ชี้ไปที่พี่เสื้อช็อปสีดำอีกคนที่ยืนหันหลังกำลังคุยโทรศัพท์ห่างออกไปไม่ไกลกันมาก
เขามีผิวขาวออร่าตัดกับสีผมน้ำตาลแดง ส่วนสูงประมาณร้อยแปดสิบกว่ากับหุ่นที่ดูสมส่วนราวกับที่ออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ แม้จะเห็นเพียงแค่ด้านหลังแต่ก็รับรู้ได้ว่าเขาคงหน้าตาดีไม่น้อยเลย
“งั้นเดี๋ยวหนูขอคุยกับน้องต่อนะคะ”
แนะนำตัวกันเสร็จสรรพพวกพี่ปีสี่ก็เดินแยกออกไปนั่งที่ม้านั่งที่อยู่ด้านหลังพวกปีหนึ่ง “เรื่องที่พี่จะคุยก็คือเรื่องประกวดดาวเดือนนะคะ คนที่คุยไว้ออกมายืนข้างหน้าเลยค่ะ”
เพื่อนสามคนออกไปยืนข้างหน้าตามที่รุ่นพี่สั่ง “เดี๋ยวพี่จะให้ปีหนึ่งยกมือโหวตนะว่าจะให้เพื่อนคนไหนประกวดเดือน”
“มึงจะโหวตให้ใครวะ” บูมเอนตัวพร้อมมาทางผม “ไม่รู้ว่ะ ไอ้แชมป์มั้ง”
ไอ้แชมป์ที่ว่าก็คือหนึ่งในเพื่อนที่ออกไปยืนข้างหน้านั่นแหละ แชมป์มันเป็นผู้ชายหน้าตาดีทีเดียวตาตี๋นิดผิวขาวผ่องร่างโปร่งสูงสเปกผู้หญิงหลายคน
“หรอ แต่ไอ้เต้ยมันก็หล่ออยู่นะ” เต้ยก็คือเพื่อนอีกคนที่ออกไปยืนด้านหน้า เต้ยเป็นผู้ชายที่ออกหน้าหวานตัวไม่ได้สูงโปร่งขนาดแชมป์แต่โดยรวมก็หน้าตาดีไม่น้อยเลย
“แต่เอาจริงๆ กูว่าไอ้ติมมันก็หล่อพอๆ กับไอ้พวกนี้เลยนะ ทำไมไม่​เป็นมันวะจะได้โหวต”
“มึงอย่าลืมสิว่ามันเป็นนักกีฬา ถ้าต้องมาซ้อมแข่งดาวเดือนด้วยมีหวังตายกันพอดี”
“เออจริงด้วย ลืมเลย”
ติมเป็นอีกคนที่เขายืนยันอีกเสียงว่ามันเป็นคนที่หน้าดีมากอีกคนหนึ่ง เรียกได้ว่าหล่อไม่แพ้สองคนนี้เลย ใบหน้าคมตัดกับผิวขาวสูงร้อยแปดสิบ โดยรวมคือหน้าตาดีเลยทีเดียว
“ใครโหวตน้องแชมป์ยกมือเลย” ปีหนึ่งจำนวนหนึ่งรวมถึงไทม์พากันยกมือขึ้น กวาดตามองจำนวนที่ยกก็ประมาณครึ่งหนึ่งได้ “โอเค ต่อไปใครน้องเต้ยยกมือค่ะ” เพื่อนอีกจำนวนหนึ่งยกมือขึ้นก็พอๆ กับตอนแรก
“แชมป์สี่สิบสามเต้ยสามสิบเจ็ด แชมป์เยอะกว่า” พอผลออกทุกคนก็ถึงกับโห่ร้องบ้างปรบมือบ้าง แต่ก็นะสองคนนี้มันหล่อจริงๆผลโหวตสูสีกันขนาดนี้ก็ไม่แปลก “ส่วนดาวก็เป็นแนนนะ โอเค เดี๋ยวแชมป์กับแนนไปคุยกับพี่อิ๋งเรื่องแข่งดาวเดือนเลย”
หลังจากรุ่นพี่จัดแจงเรื่องดาวเดือนเสร็จก็มีรุ่นพี่อีกคนนึงมายืนแทนที่ต่อ
“ปีหนึ่งวันนี้พี่นัดตรวจสมุดล่าลายเซ็นใช่มั้ยครับ ไปเอามาเลยพี่จะตรวจ” ทันทีที่รุ่นพี่คนนั้นพูดจบเหล่าเด็กปีหนึ่งก็กุลีกุจอกันไปเอาสมุดสำหรับล่าลายเซ็นออกมาทันที
“มึง กูทำแบบนี้ได้ป่าวว่ะ” บูมยืนสมุดเล่มเล็กสีชมพูเล่มหนึ่งสีฟ้าเล่มหนึ่งมาให้ดูขณะที่ไทม์กำลังหยิบสมุดของตัวเองในกระป๋า
“หวานแหววเชียว”
“ทำไงได้ล่ะก็สมุดเก่าที่กูมีมันมีแต่สีนี้อ่ะ” มันพูดพร้อมกับทำแก้มป่องก่อนจะพากันเดินกลับมานั่งที่เดิม “เอาเถอะก็ดีกว่าไม่มีล่ะกัน”
สมุดลายเซ็นของไทม์เล่มหนึ่งเป็นสีครีมเล่มหนึ่งเป็นสีน้ำเงิน พี่เขาไม่ได้บังคับฟิกสีเขาก็เลยทำสีที่ชอบซะเลย
“เสร็จแล้วใช่มั้ย เดี๋ยวพี่จะอธิบายการขอลายเซ็นนะ สมุดลายเซ็นทั้งสองเล่มจะแยกเป็นลายเซ็นเพื่อนกับลายเซ็นรุ่นพี่ แล้วเวลาขอ……”
ในขณะที่รุ่นพี่กำลังอธิบายอยู่นั่นเสียงของเพื่อนปีหนึ่งก็แทรกขึ้นมาเป็นระยะ ไทม์ที่กำลังนั่งฟังอย่างตั้งใจต้องถึงกับพยายามเงี่ยหูฟังเพื่อจะจับใจความ
“คุยอะไรกันนักกันหนาห๊ะ!!!! ไม่เห็นรึไงว่าพี่เขาพูดอยู่!!! ถ้าอยากคุยกันนักจะให้ออกมายืนพูดข้างหน้านี่!!!”
เสียงทุ้มของใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังทำให้เสียงที่เคยจ๊อกแจ๊กจอแจเงียบสงัดลงในทันที ไทม์ค่อยๆ แอบเหลือบหันไปมอง เขาเป็นผู้ชายผมสีน้ำตาลแดงถ้าจำไม่ผิดพี่คนนี้จะเป็นพี่ลุคที่เป็นอดีตพี่ระเบียบนะ
“พูดต่อ” ลุคหันไปพูดกับพี่ที่ยืนพูดก่อนหน้าให้อธิบายต่อรอบนี้ไม่มีเสียงพูดขัดแม้แต่น้อย
หลังจากรุ่นพี่อธิบายการล่าลายเซ็นเสร็จก็มีรุ่นพี่คนหนึ่งเดินมาขนาบข้างมีคนแรก “ปีหนึ่งเดี๋ยวจะมีเอกโลจิสติกส์มาบูมกับเรานะ”
หลังจากรุ่นพี่พูดจบไม่นานก็มีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งเดินมาทางที่เรากำลังทำกิจกรรมอยู่คาดว่าน่าจะเป็นเด็กสาขาโลจิสติกส์นั่นแหละ
“ปีหนึ่งลุก!! เรียงแถว!!!” สิ้นเสียงลุคปีหนึ่งทุกคนก็ลุกขึ้นจัดแถวทันทีก่อนที่เด็กสาขาโลจิสติกส์จะเดินเรียงแถวมาที่ด้านหน้าของพวกเขา “ปีหนึ่งสวัสดีเพื่อนโลจิสติกส์!!”
“สวัสดีครับ/ค่ะ”
เมื่อทักทายกันเสร็จก็เริ่มกิจกรรมบูมโดยที่ฝ่ายเอกโลจิสติกส์เริ่มก่อน ขณะที่ยืนรออยู่ไทม์แอบชำเลืองมองลุคที่ยืนอยู่ด้านหน้า พอมองเขาอย่างพินิจเขาดูคล้ายกับลูซี่มาก
เหมือนคนที่ถูกมองจะรู้ตัวพี่ลุคหันมาสบตาทำให้เขาต้องรีบเบนสายตาไปทางอื่นอย่างหวั่นเกรงกลัวเขาจะจับทำโทษ
หลังจากฝั่งโลจิสติกส์บูมเสร็จเรียบร้อยทีนี้ก็ถึงตาของพวกเขา คนที่ทำหน้าที่สั่งบูมคือลุค น้ำเสียงเขาเวลาตะโกนดูห้าวมากจนทำให้ทุกครั้งที่เขาตะโกนไทม์ก็จะสะดุ้งเกือบทุกรอบ เหมือนเป็นพี่ลูซี่เวอร์ชั่นโหดอย่างไงอย่างนั้นเลย
ทันทีที่เอกโลจิสติกส์เดินจากพ้นสายตาไปเสียงของลุคก็ทำให้ไทม์ถึงกับต้องสะดุ้งอีกครั้ง “ปีหนึ่งกอดคอ!!!!”
“บูม!!!!” สิ้นเสียงเหล่าปีหนึ่งก็บูมตามคำสั่งเมื่อบูมเสร็จก็พากันเงยหน้าตั้งแถวตรง ไทม์แอบชำเลืองตามองอดีตพี่ระเบียบปีสี่ตรงหน้าพร้อมกับกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงคอ สีหน้าที่นิ่งสนิทกับแววตาที่ดูไม่ชอบใจถ้าให้เดาก็คงเป็นเรื่องที่บูมไม่พร้อมกันตอนที่บูมกับเอกโลจิสติกส์เมื่อกี้นี่แหละ
“คุณรู้มั้ยทำไมผมถึงให้บูมใหม่”
“บูมไม่พร้อมกันครับ/ค่ะ” ทุกคนตอบเป็นเสียงเดียวกัน
“คุณก็รู้ตัวเองหนิ สิ่งที่ผมได้ยินที่ผ่านมามีแต่คนบอกว่าพวกคุณบูมดีพร้อมเพรียงกันตลอด แล้วทำไมพอมาวันนี้ถึงได้เละเทะได้ล่ะ คุณช่วยตอบผมมาหน่อยสิ”
พี่ลุคกวาดใช้สายตานิ่งเรียบกวาดมองพวกเขาทีละคนอย่างใจเย็นส่วนไทม์ก็ไม่ได้สบตากับเขาตรงๆ เพราะไม่อยากประชันกับความอึดอัดสักเท่าไหร่
“โอเค ไม่ตอบก็ไม่เป็นไร ปีหนึ่ง!!! เลิกแถว!!”
“ขอบคุณครับ/ค่ะ” สิ้นคำสั่งปีหนึ่งทุกคนก็แยกย้ายกันไปทันทีขณะที่ไทม์ยังคงงงอยู่ “มึง เขาไม่สั่งทำโทษเราหรอวะ” เอื้อมมือไปสะกิดบูมที่กำลังหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย
“จะพูดทำไมเล่าเขาไม่สั่งทำโทษก็ดีแค่ไหนแล้ว ไปกลับบ้าน” บูมพูดพร้อมกับลากมือผมให้เดินออกจาตึกสาขาทันที
ไทม์หันมองตามด้วยความสงสัยไม่หายแล้วพบว่าพี่ลุคได้เรียกรวมพี่ปีสองและเหมือนจะคุยอะไรสักอย่างด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แต่ก็นั่นแหละสุดท้ายเขาก็เลือกที่จะไม่สงสัยอะไรมากมายแล้วหันหลังเดินกลับบ้านไป
สองขาเดินไปตามทางฟุตบาทถนนเส้นหลักของมหาวิทยาลัยพร้อมกับเปิดเพลงคลอฟังไปด้วย เสียงสั่นของโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงให้ไทม์ต้องหยิบมันขึ้นมาดูพบว่าเป็นลูซี่ที่ส่งข้อความมา นิ้วเรียวกดที่ข้อความแจ้งเตือน พบว่าลูซี่ส่งรูปแมวตัวหนึ่งกำลังนั่งหันหลังอยู่ พินิจเพ่งรูปก่อนจะนึกอ๋อในใจถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นแมวตัวนึงในค่าเฟ่แมวของพี่เจนที่เขากับลูซี่เคยไปเมื่อคราวก่อน
Lucyxx : ส่งรูปภาพ
time 00.00 : คาเฟ่พี่เจนหรอครับ
Lucyxx : ค่ะ พี่แวะมาทำธุระแถวนี้พอดีเลยแวะเข้ามาน่ะค่ะ
time 00.00 : ผมอยากไปมั่งจัง
time 00.00 : อยากเล่นกับน้องงงงงง
time 00.00 : พุงน้องน่าฟัด
Lucyxx : อยากฟัดน้องแมวขนาดนั้นเลยหรอคะ
time 00.00 : มากเลยครับ แต่ไม่ว่างเลย
Lucyxx : ถ้าอยากฟัดก็ฟัดพี่แทนก่อนได้นะคะ
ข้อความของอีกคนทำเอาใบหน้าของเขาเห่อร้อนทันที
อีกแล้ว พี่ลูซี่แกล้งผมอีกแล้ว
นี่ขนาดมาแค่ข้อความนะถ้าเธออยู่ตรงหน้าตอนนี้ผมคงได้เขินหัวมุดลงดินแน่ พอนึกถึงแบบนั้นใบหน้าเจ้าเล่ห์ของลูซี่ก็ลอยเข้ามาในหัว ไทม์สะบัดไล่ความคิดก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาตอบ
time 00.00 : พี่ลูซี่อ่ะ
time 00.00 : ส่งสติกเกอร์
time 00.00 : อย่าพิมพ์แบบนี้สิครับ
Lucyxx : ทำไมล่ะคะ ไม่ชอบหรอ
time 00.00 : ป่าวครับ ผมเขิน
Lucyxx : แย่ล่ะ ทำไงดี
time 00.00 : มีอะไรหรอครับ
Lucyxx : พี่อยากเห็นไทม์เขิน
time 00.00 : พี่ลู่ซี่อ่ะ แกล้งผมอีกแล้วนะ
Lucyxx : 555555
Lucyxx : ก็ไทม์น่ารัก พี่เลยหยอกเล่น
ประโยคของลูซี่ทำเขาแทบกรี๊ดออกมา บอกตามตรงว่าไม่ชินเลยสักนิด ตั้งแต่วันนั้นที่เธอพาไปตัดแว่นเธอก็หยอดเขาถี่ขึ้น และเขาก็เขินเธอทุกครั้งไม่เคยต้านทานได้เลย
Lucyxx : พี่ไปทำธุระก่อนนะคะ
Lucyxx : ไว้พรุ่งนี้เจอกันค่ะ
time 00.00 : พี่ลูซี่รู้ได้ไงครับว่าพรุ่งนี้จะเจอกัน
Lucyxx : โชคชะตาไงคะ มันลิขิตไว้แล้วว่าเราต้องได้เจอกัน
time 00.00 : โห เอาประโยคแบบนี้มาจากไหนครับเนี่ย
Lucyxx : จากไหนไม่รู้ รู้แค่ว่ามาจากใจพี่ก็พอค่ะ
time 00.00 : ส่งสติกเกอร์
Lucyxx : พี่ไปล่ะ เจอกันค่ะ
time 00.00 : เดินทางดีๆนะครับ
Lucyxx : ส่งสติกเกอร์
เมื่อคุยเสร็จสรรพก็เก็บมือถือลงกระเป๋ากางเกง คุยเสร็จก็เก็บมือถือลงกระเป๋ากางเกงพร้อมกับก้าวเดินต่อไปบนทางฟุตบาท ขณะที่หยุดยืนตรงสี่แยกพลางมองซ้ายมองขวาเพื่อรอข้ามถนนอยู่นั้นจู่ ๆ ก็เกิดโครมจากไม่ไกล ไทม์ชะเง้อมองอยู่สักพักก่อนจะเห็นอะไรบางอย่างที่อยู่ไกลๆบริเวณกองไม้
รีบเดินตรงไปที่กองไม้ฝั่งแยกด้านซ้ายก่อนจะเริ่มเห็นอะไรบางอย่างที่โผล่ออกมาจากด้านข้างมันเป็นเหมือนรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่คันหนึ่งที่นอนแอ้งแม้งอยู่ ไทม์ดินไปด้านข้างเพื่อไปดูให้แน่ชัดแต่ก็ตกใจอีกครั้งเมื่อรถบิ๊กไบค์คันนั้นมันกำลังทับลุคอยู่
“พี่ลุค!!”
ไทม์รีบเข้าไปขยับตัวรถที่ทับขาอีกข้างของลุคก่อนจะใช้มืออีกข้างดึงตัวของลุคออกมาอย่างทุลักทุเล
“ซี๊ด! เจ็บชิบ” ลุคยันตัวนั่งก่อนจะพับขากางเกงขึ้นจนให้เห็นรอยถลอกขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเลือด “ไปโรงพยาบาลดีกว่าครับ เดี๋ยวผมเรียกรถพยาบาลให้”
“อย่าพึ่ง เอ็งไปดูลูกหมาให้ก่อน”
“ลูกหมา?” หันมองตามมือของอีกคนที่ชี้ไปที่กองไม้ข้างๆ ก่อนจะก้มมองอย่างพินิจพร้อมกับเงี่ยหูฟังและก็ได้ยินเสียงร้องหงิง ๆ
มีลูกหมาจริงด้วย
ไทม์ใช้มือควานหาจนมือไปแตะอะไรบางอย่างพยายามก้มมองจนแน่ใจว่าที่จับอยู่คือลูกหมาก่อนจะค่อยใช้มือช้อนตัวลูกหมาออกมาอย่างเบามือ มันเป็นหมาพันธุ์เยอรมันเชเพิร์ดขนาดตัวใหญ่กว่าฝ่ามือนิดเดียว
ไทม์จัดการอุ้มมันวางลงบนตักที่กำลังตัวสั่นร้องหงิงด้วยเสียงที่เบาหวิวก่อนจะเหลือบเห็นว่าตรงตัวของมันมีแผลขนาดใหญ่อยู่ “หงิง”
“น้องบาดเจ็บด้วยครับ”
“งั้นพาไปหาหมอ” ลุคลุกขึ้นด้วยพร้อมกับยกรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ขึ้นมาจากพื้นอย่างทุลักทุเล
“เอ๊ะ? แล้วพี่ลุคล่ะครับ”
“ก็นี่ไง เดี๋ยวพี่เป็นคนขี่เอ็งอุ้มหมาซ้อนพี่ไป”
“แต่พี่ลุคเจ็บอยู่นะครับ จะให้ขี่ได้ไง”ไทม์ลุกขึ้นยืนเถียงเขาฉอด ๆ ขณะที่ยังอุ้มเจ้าลูกหมาไว้ในอก “แผลแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก หรือเอ็งจะปล่อยให้ลูกหมามันเจ็บจนตาย”
“แต่…”
“เร็ว” เขาก้าวขึ้นรถพร้อมกับออกคำสั่งไม่รอให้อีกคนพูดเถียง ไทม์เม้มปากแน่นก่อนจะเดินตามและปีนขึ้นรถโดยมีมือลุคคอยจับไว้ให้ขึ้นไปอย่างขัดไม่ได้
รถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบท์คันโตขับออกจากมหาวิทยาลัยตรงดิ่งไปยังคลีนิคสัตวแพทย์ที่อยู่ในซอยข้างมหาวิทยาลัย ทันทีที่มาถึงไทม์ก็รีบลงจากรถตรงดิ่งเข้าไปด้านในทันที
“คุณหมอครับ ผมขอฝากน้องไว้ก่อนได้มั้ยครับพอดีพี่ผมเขารถล้มจะพาเขาไปโรงพยาบาลก่อนน่ะครับ”
“อ๋อได้ค่ะ เดี๋ยวตอนมาเรายื่นใบนี้ได้เลยนะคะ”
“ขอบคุณครับ”
ไทม์รับบัตรมาจากคุณหมอก่อนจะรีบวิ่งออกมาหาลุคที่นั่งฟุบรออยู่บนรถด้วยสีหน้าที่ดูทรมานจากแผล
“ไปกันครับ” ลุคเงยหน้ามองผมด้วยสีหน้าสงสัย “ไปไหน”
“ไปโรงพยาบาลไงครับ ไปทำแผล”
“แผลแค่นี้ไม่เป็นไรหรอกน่า” ลุคหลบสายตาพร้อมกับทำหน้ามุ่ยเหมือนเด็กที่กำลังโดนบังคับ
“ไม่ได้ครับ ยังไงก็ต้องทำแผลครับ ถ้าไม่ทำเดี๋ยวแผลมันจะอักเสบหรือติดเชื้อนะครับ พอปล่อยไว้นานมันจะเสี่ยงแผลเน่าแล้วก็…”
“พอๆ เออๆไปก็ได้วะ บ่นเป็นแม่เลย” สุดท้ายเขาก็ยอมไปถึงแม้จะมีบ่นงุบงิบก็ตามที
รถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบท์ขับเคลื่อนตัวออกจกาคลีนิคสัตวแพทย์ตรงไปยังโรงพยาบาลที่อยู่ไม่ไกล พอมาถึงลุคทำการจอดรถก่อนจะพากันเดินเข้าโรงพยาบาลโดยมีไทม์ที่คอยพยุง เมื่อจัดการส่งพี่ลุคเข้าห้องฉุกเฉินเขาก็มานั่งรอที่ด้านหน้า รออยู่พักใหญ่ลุคก็นั่งรถเข็นออกมา
“มากับคนไข้ใช่มั้ยครับ เดี๋ยวเชิญทางนี้เลยครับ”
เดินตามบุรุษพยาบาลมาจนถึงโซนรับยา บุรุษพยาบาลทำการล็อคล้อก่อนเขาจะเดินจากไปก่อนจะรุดตัวนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆรอเรียกชื่อรับยา ระหว่างนั้นก็กวาดสายตามองแขนขาของของคนข้างๆ ที่ถูกพันไปด้วยผ้าพันแผล
“มองอะไร” เสียงของลุคเรียกออกจากภวังค์พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าลุคกำลังมองเขาด้วยความใบหน้าที่สงสัยสุดๆ “เอ่อ เปล่าครับ คือแค่มองแผลเฉยๆ”
ทั้งคู่ต่างหันกลับมานั่งนิ่งอยู่ครู่ก่อนที่ไทม์จะหันไปถามถึงสาเหตุที่รถล้ม ลุคเล่าว่าขณะที่เขากำลังจอดรถแชทโทรศัพท์กับเพื่อนอยู่ที่ริมถนนช่วงสี่แยก จู่ๆ ขาได้ยินเสียงหมามากจากแยกฝั่งซ้ายเลยขับรถไปดูพบว่ามีลูกหมาตัวหนึ่งกำลังถูกหมาใหญ่ตัวโตประมาณสองตัวรุมกัดอยู่ เขาที่เห็นดังนั้นเลยตัดสินใจบิดคันเร่งมอเตอร์ไซค์ตรงไปที่กลุ่มหมาเพื่อไล่หมาตัวใหญ่ แต่ด้วยความเร็วที่ขับมาทำให้ลุคเสียหลักล้มที่ข้างกองไม้
นั่งคุยกันอยู่สักพักชื่อของลุคก็ถูกประกาศผ่านลำโพง เมื่อรับยาเสร็จสรรพไทม์ก็เข็นรถวีลแชร์ที่มีลุคนั่งอยู่ออกมายังประตูทางออก ทันทีที่จอดรถลุคที่ทำท่าจะลุกไทม์จึงรีบหันไปห้ามเขาทันที
“เดี๋ยวก่อนครับพี่ลุค พี่นั่งรอตรงนี้นะครับเดี๋ยวผมไปเรียกแท็กซี่ให้” ไทม์ที่กำลังจะหันหลังวิ่งไปเรียกแท็กซี่ก็ต้องชะงักจากเสียงเรียกของอีกคน
“แท็กซี่? เรียกทำไม มามอไซค์ก็กลับมอไซค์ดิ จะเปลืองตังกลับแท็กซี่ทำไม” ลุคเงยหน้ามองพร้อมกับขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
“พี่ลุคเจ็บอยู่ผมจะให้พี่ขับกลับได้ยังไงล่ะครับ”
“ตอนขับมายังขับได้เลยแล้วทำไมตอนกลับจะขับไม่ได้” ลุคพูดพร้อมกับยันตัวลุกก่อนจะเดินหนีด้วยท่าทีที่ไม่ฟังกันเลยสักนิด
นิสัยเหมือนเด็กที่ไม่ชอบเข้าโรงพยาบาลเลย
เดินมาถึงรถพบว่าพี่ลุคสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์รอแล้วสุดท้ายเราก็ต้องกลับด้วยมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบท์ดังเดิม
มอเตอร์ไซค์บิ๊กไบท์ขับกลับมายังคลีนิคสัตวแพทย์อีกครั้ง ทันทีที่มาถึงไทม์ก็เข้าไปคุยกับคุณหมอส่วนลุคก็นั่งรอที่รถ
คุณหมอบอกว่าน้องหมาน่าจะต้องอยู่ที่นี่รอดูอาการประมาณสองถึงสามวันเพราะน้องโดนกัดจากหมาใหญ่ทำให้มีแผลฉกรรจ์ ไทม์เดินตามคุณหมอเข้าไปในห้องสำหรับพักฟื้นสัตว์เลี้ยงเห็นน้องหมาพันธุ์เยอรมันเชเพิร์ดที่นอนอยู่ในกรงฝั่งในสุด
“ทนหน่อยนะเจ้าหนู เดี๋ยวอีกสองสามวันจะมารับนะ” เอื้อมมือไปลูบหัวมันอย่างเบามือ เจ้าลูกหมาก็ผงกหัวขึ้นมาพร้อมกับดมมืออยู่ครู่ก่อนที่มันจะใช้หัวถูไถกับมือเหมือนมันกำลังจะบอกว่าจะรอ
ไทม์เม้มปากแน่นก่อนจะก้มลงไปหอมหัวมัน “ไปนะเจ้าหนู แล้วเจอกัน” บอกลาเสร็จก็เดินออกจากห้องตรงมายังเคาน์เตอร์เพื่อจะทำการชำระเงิน
“อ๋อ พี่ชายหนูจ่ายเงินเรียบร้อยแล้วค่ะ” มือที่กำลังจะหยิบเงินออกจากระเป๋าตังชะงักทันที
“เอ๊ะ? จ่ายแล้วหรอครับ”
“ค่ะ ตั้งแต่ก่อนที่น้องจะออกไปน่ะค่ะ” ก่อนจะออกไปก็หมายความว่าช่วงก่อนจะที่พวกเขาจะไปโรงพยาบาลน่ะสิ ไทม์ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองลุคที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนรถอย่างไม่สนใจอะไร “อ่อ ขอบคุณครับ​”
“ค่ะ เดี๋ยวอีกสองวันสามารถมารับน้องกลับได้เลยนะคะ”
“ครับ ขอบคุณมากครับ” เดินออกจากคลีนิคตรงไปที่รถเป็นจังหวะเดียวกันที่ลุคเงยหน้าขึ้นมาพอดี “เสร็จแล้วใช่มั้ย”
“ครับ พี่ลุคกลับบ้านไปเลยก็ได้ครับเดี๋ยวผมนั่งรถเมล์กลับเอง”
บอกกับอีกคนก่อนจะเตรียมตัวเดินแยกออกมา เขาคิดว่าควรให้เขากลับบ้านไปพักผ่อนจะดีกว่าเพราะถ้าหากเขายังฝืนขับรถไปส่งที่มหาวิทยาลัยผมกลัวว่าแรงสั่นสะเทือนมันจะกระทบกับแผลทำให้แผลอักเสบได้
“ไม่ต้อง กลับด้วยกันนี่แหละ ยังไงก็ต้องผ่านมออยู่ดี” ยังไม่ทันได้แย้งลุคก็จัดการสตาร์ทรถเตรียมและยื่นหมวกกันน็อคมาให้
“แต่…” ยังไม่ทันที่จะปฏิเสธก็ถูกอีกคนออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน “เร็ว”
“งั้น…พี่ลุคใส่เถอะครับ เดี๋ยวถ้าล้มอีกมันจะแย่นะครับ” ใช้มือดันหมวกกันน็อคกลับไป ถ้าจะเขาบังคับกลับขนาดนี้ก็ให้เขาใส่เถอะ กลัวว่าถ้าล้มขึ้นมาแล้วเขาจะเจ็บหนักกว่าเดิม
“เอ็งนั่นแหละใส่ มีเรียนไม่ใช่ไงเดี๋ยวก็สายหรอก”
ลุคจัดการยัดเยียดหมวกกันน็อคให้เขาก่อนที่เขาจะถอยรถออก “เร็ว” สุดท้ายก็ต้องยอมทำตามที่อีกคนบอกอย่างช่วยไม่ได้ ไทม์ได้แต่ถอนหายใจกับความดื้อของคนตรงหน้าก่อนจะจัดการใส่หมวกกันน็อคให้ตัวเองก่อนจะเดินไปขึ้นรถพร้อมกับบ่นเขาอยู่ในใจ
คนอะไรดื้อจริงๆรู้ว่าเจ็บก็ยังจะฝืนอีก
รถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบท์เคลื่อนตัวออกจาคลีนิคมาถึงมหาวิทยาลัยอย่างสวัสดิภาพในเวลาเพียงไม่กี่นาที รถมอเตอร์ไซค์เคลื่อนตัวจอดที่หน้าตึก IT ตึกที่เขาจะต้องเข้าเรียนช่วงบ่าย
ลงรถจัดการถอดหมวกกันน็อคส่งคืนอีกคนพร้อมกำชับเรื่องยาที่เขาจะต้องทาและกินเพราะดูจากท่าทางนิสัยของเขาดูท่าน่าจะไม่ยอมกินยาง่ายๆ
“ขอบคุณมากครับ ลุคขับกลับดีๆนะครับแล้วก็อย่าลืมกินยาให้ตรงเวลานะครับ”
“เออน่า เอ็งนี่สั่งเป็นแม่เลย ถามจริงนี่ติดเชื้อคนในบ้านฉันมาบ้างเปล่าเนี่ย” ประโยคสุดท้ายของลุคทำให้เขาต้องคิ้วขมวดทำหน้างงกับสิ่งที่เขาพูด
คนในบ้าน? หมายความว่าไงเนี่ย
“เอ่อ หมายความว่าไงครับ”
“เออๆ ช่างมันเถอะ ไม่มีอะไรแล้ว ไปล่ะ” ลุคไม่รอให้อีกคนได้สงสัยต่อเขาก็ทำการบึ่งรถออกไปทันทีปล่อยให้ไทม์ยืนเอ๋ออยู่อย่างนั้น
อะไรของเขาตอนแรกก็ดุจนน่ากลัวไม่กล้าเข้าใกล้แต่พอตอนพาน้องหมาไปคลีนิคก็ใจดีแอบออกค่ารักษาโดยที่เราไม่รู้แถมเมื่อกี้ก็บ่นใส่งุ้งงิ้งเหมือนเด็กๆ จนเขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าสรุปพี่ลุคแกเป็นคนยังไงกันแน่
ได้แต่ส่ายหัวสลัดความคิดอันน่าปวดหัวก่อนจะเดินหันหลังขึ้นไป
“แปลกคนจริงๆ วุ้ย”


## ‘05’-01

“ปีหนึ่งพร้อมกันกว่านี้หน่อยค่ะ!”
รุ่นพี่สันทนาการตะโกนแข่งกับเสียงกลองและเสียงร้องเพลงจากเด็กปีหนึ่ง วันนี้หลังจากเลิกเรียนเด็กปีหนึ่งทุกคนทั้งสาขาวิทย์ฯ คอมฯ สาขาภาพยนตร์ และสาขาคณิตศาสตร์ก็ถูกรุ่นพี่สั่งให้มารวมตัวกันที่สแตนเชียร์เพื่อที่จะทำการซ้อมเชียร์สำหรับงานกีฬาสีเฟรชชี่ที่จะเกิดขึ้น
เอาจริงก็ซ้อมกันมาได้สักสองสามวันแล้วล่ะ แต่วันนี้พวกรุ่นพี่บอกว่าจะให้มาซ้อมจริงที่สแตนให้เหมือนวันจริงจะได้ไม่มีอะไรผิดพลาด
“พี่แบบนี้ขออีกรอบนะ ขอพร้อมกันแบบนี้นะ เอ้า! หลีดตั้งแถวเลย” สิ้นคำสั่งของพี่สันทนาการเหล่าหลีดของสีฟ้าก็เดินมาตั้งแถวที่ด้านหน้าสแตนเชียร์ตั้งท่าเตรียมพร้อมทันที
“โอเค หลีดพร้อม!!!”
“พร้อม!!!” หลีดตะโกนตอบดังฟังชัดอย่างแข็งขัน “กองเชียร์พร้อม!!!”
“พร้อม!!!!”
“สาม!! สี่!!” เมื่อเพลงเริ่มบรรเลงร้องหลีดก็เริ่มเต้นไปตามจังหวะ ปีหนึ่งที่อยู่บนสแตนเชียร์ก็เหมือนกันไม่ได้แค่นั่งเฉยๆ แต่ต้องมีท่านู่นนี่นั่นให้ทำตามด้วย
หลังจากซ้อมกันเสร็จสรรพก็ได้มีเวลาพักหายใจหายคอช่วงหนึ่ง ไทม์ที่กำลังกินน้ำอยู่ก็หันไปหาบูมที่ใช้แขนสะกิด
“พี่ลุคแกนี่โคตรจะฮอตเลยว่ะ” บูมพูดพลางยกแก้วน้ำที่มันไปแอบซื้อมาเมื่อสินาทีก่อนขึ้นดื่ม “ยังไงวะ” ถามขึ้นโดยที่สายตาของมันยังคงจดจ้องอยู่กับมือถือที่อยู่ในมืออย่างไม่ลดละ
“ก็ดูดิ เดินไปไหนก็มีแต่สาวมองตลอด นี่ถ้าพี่แกลงกีฬานะ สาวๆนี่กรี๊ดกันคอแตกกันไปข้างอ่ะ”
มันก็จริงอย่างที่บูมพูดนะ พี่ลุคเป็นผู้ชายสูงราวๆ ร้อยแปดสิบกว่าๆ ผิวขาวหน้าคมแถมหุ่นก็มีแต่กล้ามสวยๆ เรียกได้ว่าทรงอปป้าเกาหลีเลยก็ว่าได้ ขนาดเขาที่เป็นผู้ชายด้วยกันยังมองว่าพี่แกหล่อมากจนอดที่จะเหลียวมองไม่ได้เลย
“เดี๋ยวขออีกรอบนะคะ เอาทีเดียวผ่านเลยนะจะได้ไปพัก” พักได้ครู่เดียวพี่สันทนาการก็ให้ซ้อมอีกรอบ “กูขี้เกียจแล้วอ่ะ”
“ทนหน่อยเดี๋ยวก็ได้พักแล้ว”เรา เริ่มซ้อมเชียร์อีกครั้งคนที่อยู่บนสแตนเชียร์ก็ทำหน้าที่ร้องไปส่วนหลีดก็เต้นตามจังหวะ หลังจากซ้อมเสร็จพี่สันทนาการก็ทำการพูดคุยกันอยู่ครู่ก่อนจะนัดแนะและชี้แจงกิจกรรมก่อนจะปล่อยให้ไปพักทานข้าว
2 หนุ่มเดินออกจากสนามตรงไปยังโรงอาหารกลางพบว่าติมกำลังนั่งรอพร้อมกับจานข้าวที่พวกเขาฝากซื้อไว้แล้วก่อนจะเงยหน้าจากมือถือยกมือตอบรับคำทักทายของบูม “ไงมึง”
“ขึ้นสแตนเชียร์เป็นไง”
ทันทีที่ก้นหย่อนตัวลงมันก็ก่นบ่นออกมาทันทีอย่างกับคนแก่ “โฮ่ย! โคตรร้อน เหนื่อยก็เหนื่อย แถมยังต้องแหกปากร้องจนเจ็บคออีก”
“ฮ่าๆๆ งั้นมาลองซ้อมบอลดิ สนุกแถมสนามเทนนิสข้างๆมีสาวๆมาซ้อมด้วย อาหารตาเพียบ”
“หึ ไม่เอาอ่ะ อยากนอนเฉยๆมากกว่า เหนื่อย”
บูมส่ายหัวหงึกๆ ก่อนจะเอนหลังกับพนักพิงอย่างคนหมดแรง ก็แหงล่ะขนาดเขายังหมดแรงเลยแล้วคนขี้เกียจอย่างบูมมันจะเหลือหรอ ทั้งต้องนั่งบนสแตนเชียร์ที่เต็มไปด้วยไอร้อนจากแดดที่ถูกหลังคาสังกะสีดูดลงมา ไหนจะความอบจากจำนวนคนสแตนที่เยอะจนเหม็นเหงื่อตัวเอง ไหนจะต้องแหกปากร้องเพลงแถมยังต้องทำท่าทำแขนให้เข้ากับจังหวะเพลงอีก มันเลยไม่แปลกที่จะหมดแรงหมดสภาพกันขนาดนี้
นั่งคุยกันไปอยู่ครูก่อนจะต่างคนต่างก้มหน้าก้มตาจัดการอาหารของตัวเอง เสียงของใครบางคนทำให้พวกเขาที่กำลังตั้งหน้าตั้งตากินต้องเงยหน้าขึ้นมาแต่พอรู้ว่าเจ้าของเสียงนั้นคือใครพวกเขาก็ต้องถึงกับอึ้งไปชั่วครู่
“ขอนั่งด้วยได้มั้ยคะ”
“พี่ลูซี่”
ก่อนหน้า 20 นาที
นิ้วเรียวเลื่อนหน้าจอมือถือไล่ดูโซเชียลอัพเดทสถานการณ์พลางเอนหลังพิงกับระเบียงทางเดินที่หน้าห้องเรียนรอใครบางคนที่อยู่ด้านใน
“เสร็จแล้ว” เสียงเอื่อยเฉื่อยจากประตูเรียกความสนใจให้ฉันหันไปมองพบว่าเป็นเบลล์ที่เดินออกมาด้วยสีหน้าห่อเหี่ยวราวกับคนหมดแรง ออกมาด้วยสภาพแบบนี้งานคงไม่ผ่านชัวร์
“ไม่ผ่าน?”
เบลล์พยักหน้าตอบรับ ก็ไม่ผิดจากที่คาดไว้ โปรเจ็คนี้เป็นโปรเจ็คการบริหารธุรกิจระหว่างประเทศหรือ B.B.A. โปรเจ็คนี้ค่อนข้างยากเพราะต้องเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมดอีกทั้งยังต้องเก็บและวิเคราะห์ข้อมูลทำสรุปอย่างละเอียดมันเลยค่อนข้างยาก ขนาดเธอที่เคยผ่านงานมายังยากเลยแล้วยิ่งเบลล์ที่หัวไม่ค่อยไปทางนี้ยิ่งยากเข้าไปใหญ่
“แล้วนั่นอะไร” ถามถึงถุงพลาสติกสีดำในมือของเธอ “ขยะ จารย์แกฝากทิ้ง” เบลล์ตอบด้วยน้ำเสียงที่ดูเบื่อหน่ายสุดๆ พลางแกว่งถุงขยะเบาๆ
เดินลงจากตึกตรงไปยังคาเฟ่ฝั่งตรงข้ามของโรงอาหาร “แล้วแกจะกลับเลยป่ะ”
“รอไอ้ลุคน่ะ ช่วงบ่ายนู่นเลย”
ปกติลูซี่กับลุคจะแยกกันกลับแต่เพราะเมื่อวานคุณพี่ชายตัวดีดันรถล้มในมหาวิทยาลัยมันเลยต้องอาศัยเธอคอยรับคอยส่งแทน ตอนที่รู้ตอนแรกก็ถามนะแต่ลุคก็ไม่ยอมบอกพอเห็นแผลเท่านั่นแหละถึงได้บอกแต่ก็ไม่หมดจนเธอบ่นไปถึงยอมเล่าเรื่องให้ฟัง
ตอนแรกก็แอบโมโหนะที่พี่ชายเธอทำอะไรไม่ค่อยคิดหน้าคิดหลังแต่พอมารู้เหตุผลจริงๆ ก็โมโหไม่ลง เธอเข้าใจนะเพราะถ้าเป็นเธอก็อาจจะทำแบบนั้นเหมือนกัน และที่เซอร์ไพรส์ยิ่งกว่าคนที่มาช่วยดันเป็นไทม์ หนุ่มน้อยน่ารักคนนั้นและก็พึ่งมารู้เมื่อวานว่าไทม์เป็นหลานรหัสลุคด้วย
“งั้นฉันกลับก่อนนะ แล้วแกจะไปหาพี่ลุคเลยป่ะ”
“คงงั้น…” ขณะที่กำลังจะเดินแยกจู่ๆ สายตาก็เหลือบไปเห็นใครบางคนไกลๆ “ฉันว่าจะไปปกินข้าวก่อน”
“อ่าว ไม่ไปหาพี่ลุคแล้วหรอ”
“เดี๋ยวให้มันมาเจอที่โรงอาหารนี่หละ ไปล่ะ” เบลล์พยักหน้าตอบด้วยสีหน้างงก่อนจะโบกมือลาและเดินแยกออกมาทันที
สองขาสาวเท้าตรงไปยังโรงอาหารพร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆ จนไปหยุดกับคนๆ นึ่งในชุดที่โต๊ะใน Food Court ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นเพื่อนของไทม์อีกคน ระหว่างนั้นก็เดินทำทีว่ากำลังซื้ออาหารอยู่เพื่อไม่ให้ดูน่าผิดสังเกตุจนเกินไป
“ไงมึง” เสียงหนึ่งเรียกความสนใจให้หันไปมองพบว่าเป็นไทม์กับเพื่อนอีกคนหนึ่งที่เดินไปยังโต๊ะนั้น ลูซี่แอบเหลือบมองอยู่เป็นระยะก่อนจะหันกลับมารับอาหารที่สั่งไว้พร้อมกับ จ่ายเงินเสร็จสรรพ
เธอเดินหยิบถาดอาหารตรงไปยังโต๊ะที่มีสามหนุ่มนั่งคุยกันอย่างสนุกสนานก่อนจะต่างพากันก้มจัดการอาหารตัวเอง
เมื่อถึงโต๊ะแอบเหลือบเห็นท่าเคี้ยวข้าวของอีกคนตุ้ยๆ ก็นึกแอบเอ็น ดูท่าทางของเขา “ขอนั่งด้วยได้มั้ยคะ”
ไทม์กับเพื่อนๆ หันมามองพร้อมกัน โดยเฉพาะไทม์ที่ทำหน้าตกใจ พร้อมกับแก้มกลมๆ ที่อมข้าวไว้
“พี่ลูซี่”
“ค่ะพี่เอง พี่ขอนั่งด้วยได้มั้ยคะ” ลูซี่ยกยิ้มให้ไทม์พลางกวาดสายตารอบโต๊ะ เพื่อนคนหนึ่งที่อยู่ใน ชุดบอลขยับเก้าอี้ตัวเองพลางยื่นแขนไปทางเก้าอี้ว่างข้างไทม์ “เชิญ ตามสบายเลยครับ”
“ขอบคุณค่ะ”
หย่อนตัวลงที่เก้าอี้ว่างพลางเหลือบมองคนข้างตัว ไทม์รีบเคี้ยว ข้าวกลืนก่อนจะหันมายิ้มให้ด้วยท่าทางน่ารัก จนเธออยากจะเอื้อมมือไปบีบแก้มกลมนั่นจริงๆ แต่ก็ต้องกลั้นใจไม่ให้เผลอทำอะไรแบบนั้นออกไป
“สวัสดี ครับพี่ลูซี่ ไหนตอนแรกพี่ลูซี่บอกไม่มีเรียนไงครับ”
“พอดีมาส่งพี่ชายน่ะค่ะ แล้วก็ มาส่งงานอาจารย์ด้วย” ไทม์พยักหน้ารับคำตอบก่อนจะทั้งคู่ต่างจะหันไปจัดการอาหารตรงหน้า
“อ้อใช่ นี่เพื่อนผม นี่บูมส่วนนี่ติมครับ”
“สวัสดีค่ะ” ลูซี่หันไปทักทายเพื่อนๆ ของไทม์ ก่อนจะพูดคุยกันได้อยู่ครู่หนึ่งแต่การสนทนานั้นก็ต้องหยุดชะงักเมื่อมีมือปริศนาวางจานลงที่ข้างเธอ
“นั่งด้วยดิ” คนมาใหม่ไม่รอให้อนุญาตเขานั่งลงที่เก้าอี้ที่มาจากไหนก็ไม่รู้ที่ข้างเธอ
“พี่ลุคสวัสดีครับ” เด็กๆ หันไปยกมือไหว้คนมาใหม่
ใช่! ไอ้คนข้างๆ คือลุค พี่ชายตัวแสบของเธอเอง ลูซี่หันไปมองมันด้วยสีหน้าที่หลากหลายอารมณ์ ลุคหันมามองพร้อมกับเลิกคิ้วใส่ “มองไร ไม่เคยเห็นคนไง”
ไอ้…
เธอสูดลมหายใจเข้าเก็บอารมณ์โมโหไม่ให้หลุดออกมา เสียงหัวเราะจากลำคอเบาๆ ของมันทำเอาเธอถึงกับเม้มปากแน่น เธอรู้สาเหตุที่เขามานั่งโต๊ะนี้ ไม่ใช่ว่าเขาหวงน้องสาวสุดสวยคนนี้หรอก แต่ที่มานั่งก็เพราะมันตั้งใจจะกวนและมานั่งเป็นก้างขวางคอต่างหาก
“เอ่อ รู้จักกันหรอครับ” เพื่อนของไทม์ที่ชื่อบูมถามขึ้นพร้อมกับสายตาของเด็กๆ ที่มองมาด้วยความสงสัย “เออ ไอ้นี่น้องพี่เอง” ลุคตอบพร้อมกับตักข้าวใส่ปากอย่างสบายใจ
“มิน่าล่ะ ตอนผมเห็นพี่ลุคครั้งแรกเลยนึกถึงพี่ลูซี่เลย”
“โห ไม่เคยได้ยินใครพูดแบบนี้นานแล้วนะ ปกติมีแต่คนบอกว่าพี่เป็นแฟนกับไอ้ลู แค่นึกว่าจะต้องเป็นแฟนกันนะ หยี๋~~ ขนลุก”
ลุคพูดพร้อมกับมองคนข้างตัวด้วยสายตาที่แลดูรังเกียจ เธอก็ไม่ต่างกันหรอก ใครจะอยากเป็นแฟนกับมัน ทำตัวทุเรศไปวันๆ
“ว่าแต่แผลพี่ลุคดีขึ้นยังครับ”
“ดีขึ้นเยอะแล้ว ดีใจว่ะขนาดเอ็งยังเป็นห่วงพี่เลย”
“หมายความว่าไงหรอครับ”
“พวกเอ็งดูสิ ขนาดพี่เจ็บแทบตายน้องแท้ๆ มันยังไม่สนใจพี่เลย พูดแล้วก็เศร้าว่ะ” ลุคพูดพลางทำหน้าทำตาเหมือนคนจะร้องไห้ทั้งที่จริงเขาก็แค่เสแสร้งตอแหลไปงั้นแหละ
สายตาของทุกคนในโต๊ะมองมาที่เธอราวกับถามถึงความจริง ในเมื่อมันอยากจะแสดงละครแบบนั้นก็ได้ ถอนหายใจเฮือกหนึ่งหันไปหาคนเป็นพี่ก่อนจะเอื้อมมือไปจับแขนข้างขวาพลางใช้มือลูบผ้าพันแผลเบาๆ
“น้องขอโทษนะ ไม่ใช่ว่าไม่สนใจแต่ช่วงนี้น้องยุ่งๆเลยไม่ค่อยได้ดูแลน่ะ ต่อไปนี้น้องจะคอยดูแลพี่เองนะ ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็แล้วแต่พี่จะได้ไม่ต้องน้อยใจอีก” ช้อนตามองคนพี่พบว่าอีกคนคิ้วขมวด มองด้วยสายตาน่าขนลุกก่อนจะกลับมาทำสีหน้าปกติ ลุคยกยิ้มมุมปากพร้อมกับ ยกมืออีกข้างที่ไม่ได้พันแผลขึ้นมาบีบแก้มคนน้องพลางส่ายไปมาเบาๆ
“แหม น้องสาวที่น่ารักพูดถึงขนาดนี้พี่ชายคนนี้จะน้อยใจลงกันได้ยังไงล่ะหืม~”
ลุคจูบลงที่หน้าผากมนของลูซี่ ก่อนจะเปลี่ยนมาหอมแก้มทั้งสองข้างหนักๆ ราวกับหมั่นไส้กัน ทำเอาเธอขนลุกไปทั้งตัวทันที
“ไอ้… ” ยังไม่ทันจะด่าก็นึกขึ้นได้ว่าไม่ได้อยู่กันแค่ 2 คน รีบกลืนคำนั้นลงไปในคอปรับสีหน้าให้เป็นปกติ
“น่ารักจัง ผมอยากมีพี่แบบนี้บ้าง” ฉันหันไปยกยิ้มบางๆให้น้อง ปากอยากบอกว่าอย่าเลยได้แค่พูดในใจ พี่แบบนี้แค่พี่คนเดียวก็เกินพอแล้วค่ะ


## '05'-02

นั่งเล่นกันอีกสักพักก่อนที่จะแยกย้ายกันไป น้อง ๆ ก็กลับไปซ้อมต่อ ส่วนลุคก็ไปกับเพื่อน ลูซี่ที่ว่างตอนแรกก็จะกลับแต่นึกขึ้นได้ว่าวันนี้พยากรณ์อากาศ ว่าฝนจะตกเลยกะจะอยู่รอส่งไทม์ก่อน
นั่งเล่นมือถือรอที่ร้านขนมข้างๆ โดยไม่ลืมที่จะส่งข้อความหาไทม์
Lucyxx : พี่รอที่ร้าน Jrill ข้างๆ สนามนะคะ
รอข้อความอยู่ไม่นานก็ขึ้นว่าอ่านแล้ว
time 00.00 : พี่ลูซี่ยังไม่กลับหรอครับ
Lucyxx : รอส่งไทม์ค่ะ
time 00.00 : ผมเลิกเย็น ไม่ต้องรอก็ได้ครับ
Lucyxx : ไม่เป็นไรค่ะ อีกอย่างวันนี้ตอนเย็น ฝนตกด้วย พี่ไม่อยากให้เรากลับเองค่ะ มันอันตราย
time 00.00 : เอางั้นหรอครับ
time 00.00 : แต่ผมเกรงใจ
Lucyxx : ไม่ต้องเกรงใจค่ะ พี่ตั้งใจเอง อีกอย่างพี่จะทำงานด้วย
Lucyxx : ให้พี่ไปส่งนะคะ
time 00.00 : ก็ได้ครับ เดี๋ยวเสร็จแล้วผมทักไปนะครับ
time 00.00 : ขอบคุณนะครับ
Lucyxx : ค่ะ
time 00.00 : ส่งสติกเกอร์
พอคุยจบก็หันมาเปิดไอแพดทำงานของตัวเองต่อ อันที่จริงไม่ใช่ที่ว่าจะไปส่งเพราะกลัวว่าฝนจะตกแล้วน้องจะกลับไม่ได้หรอกนะ แต่ที่เลือกจะไปส่งก็เพราะว่าอยากอยู่กับน้องเฉยๆ
ยอมรับตรงๆ ว่าตั้งแต่เจอน้องครั้งแรกก็รู้สึกเอ็นดูแต่เพราะวันนานเข้ากลับกลายเป็นว่ารู้ตัวอีกทีก็มองว่าน้องน่ารักไปแล้ว
จะว่าเธอครั่งรักก้ได้ ก็น้องน่ารักจริงๆ หนิ
นั่งทำงานของตัวเองไปพลางอยู่ประมาณ 2 ชั่วโมงกว่าก็แอบเห็นว่าเริ่มมีปีหนึ่งทยอยออกจากสนามแล้ว ไม่นานก็เห็นไทม์กับเพื่อนอยู่ไกลๆ กำลังเดินมาทางนี้
ไทม์หันไปบอกลาเพื่อนก่อนจะเดินเข้ามาในร้านแล้วเดินตรงมาหาที่นั่ง อยู่โต๊ะริมกระจกด้านในสุด
“พี่ลูซี่ กลับกันครับ” เงยหน้าจากไอแพดมองคนตรงหน้า “รอแป๊บนึงนะคะ พี่ขอเคลียร์งานตรงนี้แป๊บนึง”
“โอเคครับ” ไทม์นั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ลูซี่ที่เห็นดังนั้นจึงเอ่ยถามเผื่อว่าเขาจะหิว “จะกินอะไรก่อนมั้ยคะ”
“ไม่เป็นไรครับ ผมยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่”
รีบจัดการงานตรงหน้าเพื่อไม่ให้อีกคนรอนาน แต่พอเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าไทม์หายไปแล้วทิ้งไว้แต่กระเป๋าเป้ที่อยู่บนโต๊ะ พลางกวาดสายตามองพบว่าไทม์ยืนอยู่ที่หน้าตู้ขนมข้างเคาน์เตอร์ ลูซี่เก็บของลุกจากเก้าอี้เดินตรงไปหาไทม์ที่กำลังยืนจ้องขนมในตู้อย่างใจจดใจจ่อโดยไม่ลืมที่จะหยิบกระเป๋าของน้องมาด้วย
“อยากกินหรอคะ” ไทม์หันมามองตาใสก่อนจะพยักหน้าด้วยท่าทางน่ารัก “เลือกเลยค่ะ เดี๋ยวพี่จ่ายให้”
“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมจ่ายเอง” ไทม์หันมาพร้อมกับทำสายตาที่กำลังบอกว่าอย่าจ่ายให้เขา เธอจึงยกยิ้มพร้อมกับหัวเราะเบาๆ
“โอเคค่ะ” พออีกคนได้ยินคำตอบก็ถึงกับยิ้มตาหยีเหมือนเด็กๆ ทันทีก่อนเขาจะหันไปสั่งขนมกับพนักงาน
ให้ตายเถอะ ช่างน่ารักอะไรขนาดนี้
เมื่อซื้อขนมเสร็จสรรพก็พากันเดินไปยังอาคารจอดรถที่อยู่ห่างออกไปจากสนามประมาณ 300 เมตรแล้วขับรถออกจากมหาวิทยาลัยทันที รถ Mercedes Benz รุ่น E-Class ขับไปเรื่อยๆ ตามถนนเส้นหลัก ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีจากฟ้าเป็นเทา
“เหมือนฝนจะตกเลยครับ”
“เห็นว่าวันนี้จะมีมรสุมเข้าน่ะค่ะ ฝนน่าจะตกหนักอยู่”
“อย่างนี้พี่ลูซี่จะกลับยังไงล่ะครับ” ไทม์หันมาพูดพร้อมกับทำตาที่ดูน่ากังวล “เป็นห่วงพี่หรอคะ”
“ครับ ผมเป็นห่วง”
ก้อนเนื้อในอกเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา ใบหน้าเห่อร้อนจนถึงกับต้องยกมือปิดปากหันหน้าหนีเพื่อปกปิดความเขินนั่น บ้าจริง แค่หน้า น่ารัก ของน้องมันทำให้เธอถึงขั้นเสียอาการไปแล้วหรอเนี่ย เธอต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆเลย
“พี่ลูซี่ รถขยับแล้วครับ” เสียงของไทม์เรียกสติ ฉันรีบขยับรถที่ติดอยู่บนถนนทันที
“พี่ลูซี่โอเครึเปล่าครับ เมื่อกี้ผมเห็นพี่ลูซี่หน้าแดงด้วยเป็นไข้รึเปล่าครับ” หันไปยิ้มตอบให้น้องเพื่อไม่ให้อีกคนกังวล “พี่โอเคค่ะ แค่ช่วงนี้พักผ่อนน้อยไปบ้าง”
“งั้นกลับไปพี่ลูซี่ต้องพักผ่อนเยอะๆนะครับ จะได้ไม่ป่วย”
มุมปากยกยิ้มอัตโนมัติ “ค่ะ พี่จะพักผ่อนเยอะๆนะคะ”
ทันทีที่รถเทียบจอดหน้าบ้านฝนก็เทลงมาทันทีอย่างกับรู้เวลา ตอนแรกก็กะจะขับรถกลับเลยแต่ไทม์บอกว่าให้รอฝนซาก่อนเพราะเขากลัวว่าถ้าเธอขับกลับตอนนี้มันจะอันตรายเกินไป เลยเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอมานั่งอยู่ในห้องรับแขก
มองตามไทม์ที่ตอนนี้กำลังวิ่งกุลีกุจอไปทั่วบ้าน ดูท่าทางคงจะวิ่งไปปิดหน้าต่างที่เปิดเอาไว้แน่ๆ
“ให้พี่ช่วยมั้ยคะ” ไทม์ชะเง้อหน้าออกมาจากทางขึ้นบันไดชั้น 2 พร้อมกับทำหน้าชั่งใจอยู่ครู่“งั้นรบกวนพี่ลูซี่ช่วยไปดูหน้าต่างที่ห้องซักผ้าหลังบ้านให้หน่อยครับ ผมไม่รู้ว่าปิดรึยัง”
“โอเคค่ะ”
ลุกจากโซฟาตรงไปยังห้องซักผ้าหลังบ้านพลางใช้สายตากวาดตามองไปรอบๆ บ้านของไทม์เป็นบ้านทาวน์โฮม 2 ชั้น ภายในบ้านตกแต่งด้วยโทนสีครีมมีเฟอร์นิเจอร์ไม้สักตกแต่งบ้างประปรายพอดูรวมๆ แล้วสบายไม่ตาไม่น้อย
มาถึงห้องซักผ้า​พบว่าหน้าต่าง​ที่อยู่​ถัดจาก​เครื่องซักผ้า​มันเปิดอยู่​ เดินไปปิดให้เรียบร้อย​จากนั้นก็หันไปหยิบไม้ถูพื้น​ที่ตั้งอยู่​ข้างๆ เครื่อง​ซักผ้า​มาถูเช็ดพื้นที่เปียกจากน้ำฝนที่สาดเข้ามา
“พี่ลูซี่​ครับ​ เดี๋ยว​ผมทำเอง” ไทม์รีบตรงดิ่งมาหาฉันแต่ยังไม่ทันจะถึงที่ก็เกิดลื่นล้มมาซะก่อน​ ลูซี่รีบวางไม้ถูพื้น​เข้าไปช่วยพยุงอีกคนขึ้นมาจากพื้นทันที​ “เป็น​ไรมั้ยคะ”
“เจ็บครับ​ งือ” น้องเบะปากดวงตาเริ่มเอ่อด้วยน้ำใสๆ​ เธอพยุง​ไทม์เดินมาพักที่โซฟาก่อนจะหย่อนตัวลงข้างๆ
“เจ็บมากมั้ยคะ” ไทม์พยักหน้าตอบพลางใช้มือจับ​ก้นที่พึ่งล้มกระแทกไปเมื่อกี้​ ตอนที่น้องล้มตอนแรกยอมรับว่าตกใจมากเกือบสติหลุดเรียกคนมาเปลี่ยนกระเบื้อง​แต่ก็นึกขึ้น​ได้​ว่ามันเป็นแค่อุบัติเหตุ​ก็เลยรีบดึงสติตัวเองแล้วเข้าไปพยุงน้อง​
“พี่ลูซี่ครับ”
แต่เอาจริงก็แอบโมโหตัวเองอยู่เหมือนกัน​ที่ไม่ดูแลน้องให้ดีปล่อยให้น้องลื่นล้ม​ ถ้าเอะใจให้เร็วกว่านี้น้องก็คงไม่ต้องเจ็บ “พี่ลูซี่ครับ!!”
“คะ?” เสียงของไทม์เรียกสติ หันไปมองคนข้างตัวพบว่าตอนนี้ไทม์กำลังหันมามองด้วยใบหน้าสงสัยสุดๆ “พี่ลูซี่เป็นอะไรรึเปล่าครับ ผมเห็นหน้าพี่ลูซี่เครียดมากเลย”
“อ๋อ พี่รู้สึกผิดน่ะค่ะ ที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้เราเจ็บ”
“อย่าพูดแบบนั้นสิครับ”
“แต่...” ยังไม่ทันที่จะพูดจบไทม์ก็เอื้อมมือมาแตะหลังมือเบาๆ พร้อมกับส่งยิ้มให้
“มันเป็นอุบัติเหตุครับ มันไม่ได้ร้ายแรงอะไร อีกอย่างที่ผมลื่นก็เพราะผมวิ่งด้วยแล้วก็ไม่ได้ดูเลยล้ม พี่ลูซี่ไม่ได้ผิดอะไรเพราะงั้นไม่ต้องรู้สึกผิดนะครับ”
ใบหน้าเห่อร้อนก้อนเนื้อในอกเต้นระส่ำจนเกือบจะหลุดออกมานอกอก รอยยิ้มหวานนั่นกับความอุ่นของมือส่งผลให้เธอเกือบสติหลุด มุมปากยกยิ้มออกมาพร้อมกับหัวเราะออกมาเล็กน้อย
จะน่ารักเกินไปแล้วนะ
“โอเคค่ะ พี่จะทำตามที่ไทม์บอกนะคะ”
“ดีมากครับ โอ๊ย!” ไทม์เบ้หน้าพลางจับก้นที่พึ่งโดนกระแทก ดูท่าทางจะเจ็บมากนะนั่น “เจ็บมากมั้ยคะ”
“ครับ ขยับนิดหน่อยก็เจ็บเลย” น้องช้อนตามองพร้อมกับเบ้ปาก “งั้นไปหาหมอดีกว่าค่ะ อย่าปล่อยไว้นานมันจะอักเสบ”
“ครับ” พยุงไทม์ให้ลุกขึ้นพยุงค่อยๆ เดินไปที่รถ น้องพูดขณะที่ค่อยๆนั่งลงที่ข้างคนขับ
“แบบนี้ผมจะโดนฉีดยามั้ยครับเนี่ย”
“ไม่หรอกค่ะ อย่างมากก็ให้ยากินกับยาทามา” ไทม์ช้อนตาขึ้นมามองด้วยท่าทางที่เหมือนกับเด็กน้อย ให้ตายเถอะ ทำไมนับวันน้องยิ่งน่ารักมากขึ้นทุกวันนะ แบบนี้เธอจะไม่ไหวเอานะ
“ผมไม่ชอบทายาเลย มันลำบาก”
“งั้นให้พี่ทาให้มั้ยคะ” ขยับใบหน้าไปใกล้อีกคนจนเห็นถึงแก้มกลมที่เริ่มแดงฝาดขึ้นทีละนิด “พี่ลูซี่อ่ะ แกล้งผมอีกแล้ว ฮือ”
หัวเราะในลำคอเล็กน้อยก่อนจะวิสาสะเอื้อมมือใปจับแก้มกลมบีบเล่นเล็กน้อย
“ก็เราน่ารักนี่คะ พี่อดใจไม่ไหวหรอก” ไทม์พองลมในปากทำให้เห็นสีแดงระเรื่อที่แก้มอย่างชัดเจนพลางพูดอุบอิบเบาๆ
“ผมไม่ได้น่ารักซะหน่อยนะ ผมหล่อต่างหาก” ส่ายหัวเบาๆ กับพฤติกรรมเด็กน้อย แต่ก็อภัยเพราะน้องน่ารัก
“ค่ะๆ ไทม์ไม่ได้น่ารักเลย ไทม์หล่อมากๆค่ะ พอใจยังคะ” เธอเลิกคิ้วมองคนที่ยังทำแก้มป่องไม่เลิก ถ้าเอื้อมมือไปจับอีกไทม์จะด่ามั้ยนะ
ไทม์ช้อนตามองพอพลางเม้มปากเบาๆ “พอใจแล้วครับ”
“ดีมากค่ะ งั้นไปโรงพยาบาลกันนะคะ น้องไทม์คนหล่อ” ลูซี่ปิดประตูฝั่งข้างคนขับก่อนจะเดินเข้าไปนั่งที่คนขับก่อนจะออกรถออกมา
พอมาถึงโรงพยาบาลไทม์ก็ถูกเข็นเข้าห้องตรวจทันที ส่วนเธอก็ได้แต่นั่งรอข้างนอก
“ไง” เสียงคุ้นหูให้ลูซี่ละจากมือถือหันไปมองพบว่าเป็นเจเจกำลังยิ้มทักทายให้กัน “ไง มาหาหมอหรอ”
“ป่าว มาเยี่ยมญาติน่ะ แล้วลูล่ะ”
“พาน้องมาหาหมอน่ะ”
“ลูมีน้องด้วยหรอ”
“รุ่นน้องที่มหาลัย” พอเขาได้ยินคำตอบก็ปั้นคิ้วขมวดทันที แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรนอกจากพยักหน้า​ตอบ
“แล้ววันเสาร์ลูว่างมั้ย”
“มีธุระน่ะ”
“ว่าแล้วเชียว” เจเจถอนหายใจ​เล็กน้อย​ “ทำไมหรอ”
“กะว่าจะชวนไปพิพิธภัณฑ์​น่ะ เห็นว่าเชิญ​ศิลปิน​ต่างชาติมาด้วย แต่ลูปฏิเสธ​แบบนี้ก็คงต้องไปคนเดียว​แล้วแหละ”
เขารู้ว่าเธอชอบงานศิลปะ​ และวันหยุดเธอก็มักจะไปพิพิธภัณฑ์​อยู่​บ่อยๆ ไม่ใช่ว่าไม่อยากไปนะ แต่รู้ว่าหากตอบตกลงไปก็เท่ากับว่าเธอยังให้ความหวังเขาอยู่​ การปฏิเสธ​คือการตัดไฟตั้งแต่​ต้นลมแบบนี้ถึงจะดีที่สุด
“เอาเถอะ ถึงงั้นเราก็ยังไม่ยอมแพ้หรอกนะ เอาไว้วันหลังเราจะมาทำคะแนนใหม่แล้วกัน ไปล่ะ”
มองนามหลังแผ่นใหญ่​จนลับตาไป เจเจน่ะเป็นคนที่ดูเพียบพร้อม​ ใจดีและเก่งในหลายๆ ด้าน แถมยังเกิดมาในตระกูล​ชื่อดังอีก ลูซี่รู้จักกับเขามาตั้งแต่มัธยม​ปลาย​ ทั้งคู่เป็นเพื่อนกันแต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นสนิทมาก
เจเจทำดีกับฉันตลอด ทั้งคอยดูแล บางทีก็คอยไปรับไปส่งแทนลุคหรือพี่โจ ลูซี่รู้ว่าเจเจแอบชอบฉันมานานเพราะด้วยอากัปกิริยา​และคำพูด​ที่​ดูเป็น​ห่วงเป็น​ใยต่างๆ
จนมาช่วงปีที่แล้วเจเจได้มาบอกชอบและเธอก็ได้ปฏิเสธ​ไปในทันที ตอนนั้นเขาดูผิดหวัง​มาก​ แต่ทำไงได้เธอคิดกับเขาแค่เพื่อนนี่ แต่ถึงแบบนั้นเขาก็ยังตามจีบอยู่โดยใช้เหตุผล​ว่า
‘ในเมื่อลูไม่มีใครเราก็ยังมีสิทธิ์​’ ซึ่งเธอก็ไม่ได้ว่าอะไรแต่ขออย่าทำให้เธอรำคาญ​ก็​พอ
หลังจาก​นั่งรอมาสักพักไทม์ก็ถูกเข็นออกมา ลูซี่ลุกเดินตรงไปหาน้อง “หมอว่าไงบ้างคะ”
“หมอบอกว่ากินยากับทายาแล้วพักสองสามวันครับ” ไทม์พูดพร้อมกับทำปากขมุบขมิบพร้อมกับทำสีหน้าที่เหมือนกับเด็กที่โดนขัดใจ “ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะคะ”
“พรุ่งนี้ผมมีซ้อมสแตนครับ ถ้าผมไม่ไปเพื่อนในสาขาต้องโดนซ่อมแน่เลย” ประโยคของน้องทำเอาเธอถึงกับคิ้วกระตุก “ไม่หรอกค่ะ ตอนเราแจ้งพี่เขาเราก็ถ่ายใบรับรองแพทย์ไปให้สิคะ แค่นี้พี่เขาก็ไม่ซ่อมเพื่อนแล้ว”
“แต่…”
“ไม่มีแต่ค่ะ พักก็คือพักค่ะ” ไทม์พองแก้มพลางบึนปากอย่างขัดใจ “สัญญากับพี่นะคะว่าเราจะนอนพักอยู่บ้าน”
ยื่นนิ้วก้อยทำสัญญากับเด็กน้อยคนข้างๆ ไทม์เม้มปากแน่ก่อนจะยื่นนิ้วมาเกี่ยว “ก็ได้ครับ”
ลูซี่ส่งยิ้มให้เขาพร้อมกับใช้มือที่ว่างอีกข้างลูบศรีษะของเขาเบาๆ “เก่งมากค่ะ ไว้หายดีพี่จะพาไปเที่ยวนะคะ”
“ลู~~” เสียงเรียกดังมาแต่ไกลทำให้ต้องเงยหน้าจากไอแพดหันไปมองจนพบว่าเป็นเบลล์ที่วิ่งมาแต่ไกล
“โอ๊ยเหนื่อย” เบลล์วิ่งมาก่อนจะนั่งแปะด้วยสภาพที่หมดแรง “พึ่งตื่นรึไง”
เอ่ยทักทายดูจากทรงแล้ววิ่งมาสภาพนี้คงตื่นสายแน่ๆ เบลล์คว้าขวดน้ำของลูซี่มากินก่อนจะยิ้มแห้งให้ “แหะ นิดนึง”
“ไม่น่านิดนะ”
“ก็อนิเมะกำลังเดือดนี่ จะไม่ดูต่อก็ไม่ได้ เดี๋ยวมันค้าง” เธอส่ายหน้ากับความแถของคนตรงหน้าด้วยความเอ็นดู “ถ้าทีหลังเป็นอีกจะลากมานอนที่บ้านนะ”
“ง่า” วันนี้สองสาวมีสอบเก็บคะแนนวิชาการบริหารและการจัดการเลยต้องมาก่อนเวลาเพื่อเตรียมตัว แต่เอาจริงลูซี่ไม่จำเป็นต้องเตรียมตัวมากก็ได้เพราะงานที่ทำทุกวันนี้ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับการเรียนนอกห้องเรียนอยู่แล้ว
ในที่สุดก็ถึงเวลาเข้าสอบ ทันทีที่อาจารย์บอกเริ่มลูซี่ก็ลงมือทำข้อสอบทันที เธอใช้เวลาสิบนาทีในการทำข้อสอบก่อนจะทำการตรวจคำตอบอีกรอบแล้วกดส่ง
สำหรับคนอื่นคงคิดว่าเธอตอบมั่วๆ รีบทำรีบออกแต่แต่ความจริงเธอก็ตอบตามตำราและเท่าที่รู้นั่นแหละ ข้อสอบมันไม่ได้ยากเพราะนี่แค่สอบเทสหลังบทเรียน ตอบผิดก็แค่ผิดไม่ได้ตาย อีกอย่างทางบ้านก็ไม่ได้เคร่งเรื่องคะแนนสอบมากสักเท่าไหร่ ยกเว้นอาม่าอ่ะนะ ลูซี่กับลุคเลยสามารถอิสระในการเรียนอย่างเต็มที่ ไม่เชื่อดูลุคสิ คะแนนออกมาแต่ละเทอมลุ้นยิ่งกว่าลุ้นหวยอีกว่าจะโดนไทร์เมื่อไหร่
ลูซี่ออกมายืนรอเบลล์ที่หน้าห้องระหว่างรอก็ไถมือถือไปพลาง ไม่นานเบลล์ก็เดินออกมาจากห้องด้วยสีหน้าที่ดูท้อแท้
“เป็นไง”
“ยังไม่ตาย”
“ยากหรอ”
“เรียกว่าไม่เข้าหัวเลยดีกว่า” ก็คือยากแหละ “โอ๊ย~ ฉันคิดผิดจริงๆ ที่มาเรียนสายนี้เนี่ย แม่จ๋าย้ายทันมั้ย” เดินมาถึงลิฟต์เบลล์ก็เอาหัวโหม่งกระจกลิฟต์ทันที
“จะย้ายไปสาขาไหนล่ะ”
“ใจเย็นจ้า แค่ประชด” เบลล์ยกมือปางห้าม “ถ้าไม่ติดว่าสอบที่มอโตเกียวไม่ติดกับพ่อขอนะ ฉันจะไปเข้าญี่ปุ่นแล้ว”
เบลล์ชอบอนิเมะเธอเคยบอกว่าอยากเข้ามหาวิทยาลัยโตเกียว พ่อของเธอก็เลยเสนอว่าถ้าสอบติดจะให้ไป แต่พอไปสอบกลับกลายเป็นว่าเธอสอบไม่ผ่านพ่อบอกว่าต้องมาเรียนสาขานี้แทน ซึ่งตอนแรกเบลล์ก็ไม่ยอมหรอกเธออยากเข้าสาขาญี่ปุ่น แต่เพราะด้วยความที่บ้านของเธอเปิดทำธุรกิจส่งออกอะไหล่ไปญี่ปุ่นบวกกับความที่รักพ่อมากจึงยอมเรียน
เป็นเธอคงไม่ยอมหรอก เพราะชีวิตเธอ เธอเป็นคนกำหนดเอง
สองสาวเดินลงจากตึกผ่านสนามเทนนิสตรงไปยังลานจอดรถที่อยู่หลังสนามกีฬา ขณะนั้นเองคนข้างๆ ก็หยุดเดินและมองไปที่สนาม
“ลูๆ นั่นน้องไทม์ป่ะ” เบลล์สะกิด​พร้อมกับ​ชี้ไปยังสแตนที่อยู่​ในสนาม ลูซี่มองตามพบกับเด็กใส่แว่นที่หน้าคุ้นนั่งอยู่ด้านบน “ไหนลูบอกว่าน้องหยุดไง ทำไมโผล่มาได้… เอ้า!”
ไม่รอให้เบลล์พูดจบลูซี่รีบเดินตรงไปยังสแตนทันที พอเดินมาถึงพวกรุ่นพี่ที่คาดว่าน่าจะเป็นปีสองก็พากันยกมือไหว้ ส่วนปีหนึ่งพากันหันมามองยกเว้นไทม์ที่มัวแต่กินน้ำไม่สนใจรอบข้าง​
“เอ่อ…พี่ลูซี่สวัสดี​ครับ​ มีธุระ​อะไรรึเปล่า​ครับ​”
ปีสองพี่คนหนึ่งหันมาถามด้วยสีหน้าที่ดูเกร็ง “เรียกเด็กที่ชื่อไทม์ให้หน่อยค่ะ”
“ได้ครับ” เด็กคนนั้นรีบเดินไปที่สแตนทันที
สองปีสามสาขานี้ทุกคนล้วนแล้วแต่รู้จักลูซี่กันทั้งนั้น ที่ทุกคนดูเกร็งและเกรงใจเธอไม่ใช่เพราะว่าเธอคือน้องสาวของลุคที่เป็นพี่ระเบียบ​สุดโหดของที่นี่หรอก แต่เป็นเพราะเธอเคยมาต่อยมันและด่ามันต่อหน้าเพื่อนและรุ่นน้องถึงสาขากลายเป็นว่าทำให้ทุกคนต่างพากันกลัวเธอไปโดยปริยาย​
ลูซี่ยืนมองไทม์ที่ยังคงไม่รู้เรื่อง ปีสองเรียกไทม์ลงมาเขาทำหน้างงอย่างไม่รู้เรื่องก่อนที่เพื่อนสนิทของเขาที่นั่งข้างๆ ถ้าจำไม่ผิดน่าจะชื่อบูมชี้นิ้วมาทางเธอที่ยืนอยู่ด้านล่าง ไทม์หันมาพอเห็นลูซี่เขาตกใจก่อนจะทำหน้าเลิ่กลั่กก่อนจะรีบเดินลงมา
“ท-ทำไมพี่ลูซี่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะครับ”
“คำถามนี้พี่ควรเป็นคำถามมากกว่าค่ะ”
เสียงกลืนน้ำลายของคนตรงหน้าดังอึก ไทม์ก้มหน้ามองพื้นพร้อมกับกำกางเกงด้วยความเกร็ง
“พี่ขอตัวน้องกลับนะคะ พอดีเมื่อวานน้องเกิดอุบัติเหตุหมอให้พัก” หันไปบอกกับปีสอง
“อ่อได้ครับ เดี๋ยวผมบอกประธานให้”
“แต่…”
“ไม่มีแต่ค่ะ” ไทม์เม้มปากแน่นหลังจากโดนดุ “กระเป๋าอยู่ไหนคะ”
“ตรงนู้นครับ” เดินไปที่วางกระเป๋าก่อนจะหยิบใบของน้องมา “กลับค่ะ”
ไม่รอให้ตอบเธอคว้ามือน้องแล้วเดินออกมาทันทีโดยมีเบลล์เดินตามมาติดๆ มาถึงรถลูซี่ก็จัดการเก็บกระเป๋า​ไว้ที่กระโปรง​หลังรถ
“พี่ลูซี่โกรธ​ผมหรอครับ” ไทม์ถามด้วยสีหน้าที่ดูกังวล “โกรธ​ค่ะ”
เมื่อเห็นว่าน้องเริ่มเม้มปากแน่นและทำหน้าจะร้องไห้เธอเลยเดินเข้าไปลูบหัวเขาเบาๆ ก่อนจะดันตัวของน้องให้ขึ้นรถโดยที่ไม่ได้พูดอะไร
รถยนต์​คันหรูขับเรื่อยๆ ไปตามถนนโดยมีเสียงเพลงเปิดคลอเบาๆ
“นี่ลู จะไม่ปลอบน้องมันสักหน่อยหรอ น้องจะร้องแล้วเนี่ย” เบลล์ที่นั่งอยู่เบาะหลังกระเถิบมากระซิบ​ด้านหลังฝั่งประตู​คนขับ ลูซี่หล่มองคนข้างตัวไทม์ร้องไห้เอามือปาดน้ำตาเงียบๆ เธอที่เห็นดั้งนั้นจึงเอื้อมไปหยิบทิชชู่​เอื้อมให้เขา
“เอามือเช็ดแบบนั้นเดี๋ยวจะเจ็บตาเอานะคะ”
ไทม์หันมารับทิชชู่​ในมือด้วยใบหน้าที่เอ่อน้ำตาก่อนจะเอาไปเช็ด “ขอบคุณครับ​ ฮึก!”
ทั้งคู่ไม่ได้พูด​อะไรต่อจนขับมาส่งเบลล์ ก่อนไปเธอยังมีทิ้งท้ายไว้ให้อีก ‘อย่าไปดุน้องมากนะ เดี๋ยวน้องมันกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้’ พอฟังแล้วทำให้ลูซี่เริ่มกังวลว่าจะเป็นแบบนั้นจริงๆ
ขับมาถึงบ้านของไทม์ทำการจอดรถเทียบจอดที่ข้างรั้วหน้าบ้าน ทั้งสองคนเดินลงจากรถโดยที่มีไทม์นำ ตอนเดินเข้ามาฉันกวาดสายตามองรอบๆ ดูเหมือนคุณแม่​ของน้องจะไม่อยู่​บ้าน
“ยาที่หมอให้มาอยู่ไหนคะ” ไทม์ชี้นิ้วไปที่โต๊ะหน้าทีวีขณะที่​ยังสะอื้น “นั่งรอตรงนี้ก่อนค่ะเดี๋ยว​พี่ไปเอายามาให้”
ฉันเดินไปหยิบยาที่น้องต้องทานออกมาพร้อมกับ​สเปรย์​แก้ปวดก่อนจะนั่งลงบนโซฟาข้างเขา
“ทานยาก่อนค่ะ แล้วค่อยทา” รับเอื้อมมือมารับยาก่อนจะนั่งมองมือที่มียาพร้อมกับ​ทำปากเบะ “เป็น​ไรคะ”
เธอถามขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกคนเอาแต่นั่งมองยาที่อยู่​ในมือไม่ยอมกินสักที​ “ไทม์”
“ผมรู้สึกผิด ถ้าผมไม่ไปพี่ลูซี่ก็คงไม่โกรธ​แบบนี้” ไทม์พองแก้มเม้มปากจนเห็นแก้มที่แดงระเรื่อ
“ถ้าไม่อยากให้พี่โกรธคราวหน้าก็ต้องเชื่อฟัง​พี่นะคะ”
“พี่ลูซี่ไม่โกรธหรอครับ”
“โกรธค่ะ แต่ตอนนี้หายแล้ว”
“จริงหรอครับ” ไทม์หันมาพูดพร้อมกับทำตาแป๋วอย่างน่ารักจนทำให้ลูซี่เผลอกัดปากเพื่อระงับอารมณ์​และหัวสมองที่กำลังคิดเรื่องไม่ดีอยู่
“ค่ะ”
“ เย้-โอ๊ย!” น้องทำท่าจะยกมือดีใจแต่เพราะยังเจ็บอยู่​เลยกระทบจนตัวงอ “อย่าขยับมากสิคะ เรายังเจ็บอยู่”
“ก็ผมดีใจนี่ครับ” ได้แต่ส่ายหัวเนือยกับความเด็กน้อยของคนข้างๆ “แต่ถ้ามีคราวหน้าอีกพี่จะไม่ใช่แค่โกรธแล้วนะคะ”
“พี่ลูซี่จะลงโทษผมหรอครับ” ใบหน้าของน้องที่มีความกังวลมันทำให้เธออดไม่ไหวที่จะแกล้ง “นั่นสินะ ลงโทษอะไรดี”
“ง่า~อย่าลงโทษผมเลยนะครับ” ไทม์เอื้อมมาจับแขนพร้อมกับเขย่าด้วยท่าทางออดอ้อน “งั้นต่อไปนี้เราก็ต้องเชื่อฟังพี่นะคะ ห้ามดื้อห้ามซนห้ามขัดคำสั่ง”
“ครับ! ต่อไปนี้ผมจะเชื่อฟังพี่ลูซี่ทุกอย่างเลยครับ!” ไทม์ทำท่าตะเบ๊ะบวกกับใบหน้าหวานนั่นทำให้ลูซี่เผลอยิ้มออกมาโดยอัตโนมัติ
“ดีมากค่ะ” ฉันเอื้อมมือไปบีบแก้มน้องด้วยความหมั่นเขี้ยวทำให้แก้มที่แดงอยู่แล้วยิ่งแดงระเรื่อเข้าไปอีก สัมผัสแรกคือแก้มน้องนิ่มมาก มันนิ่มเสียจนทำให้เธออยากจะจับฟัด ณ ตรงนั้นเลย
ถามว่าเธอบ้ามั้ยที่คิดแบบนั้นบ่อยๆ จะบอกว่าเธอบ้าก็ได้
ก็ทำไงได้คนมันหลงไปแล้วนี่ จะถอนตัวตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้วล่ะ


## ‘06’-01

“ปีหนึ่งเก็บกระเป๋าเสร็จก็มาเข้าแถวเลย อย่าลืมเรียงตามความสูงด้วย”
เสียงของรุ่นพี่ดังมาเป็นระยะ จัดการมัดผ้าสีฟ้าเข้าที่แขนของตัวเองเสร็จก็หันไปผูกผ้าให้เพื่อนที่ยืนอยู่ข้างๆ ต่อ กิจกรรมที่กำลังเข้าร่วมกันอยู่นั้นไม่ใช่กิจกรรมอื่นใดนอกจากงานกีฬาสีเฟรสชี่ งานที่เด็กปีหนึ่งอย่างพวกเขาต้องไปนั่งตบมืออยู่บนสแตนเชียร์ไม่ก็ลงแข่งกีฬาสุดเหนื่อย
“เอ้าเดินๆ อย่าแตกแถวนะปีหนึ่ง”
ขบวนกีฬาสีออกเคลื่อนตัวโดยมีพี่ๆ สโมสรนักศึกษาคอยเดินคุมอยู่ข้างๆ ขบวน ในแต่ละขบวนของแต่ละสีด้านหน้าขบวนจะเป็นนักศึกษาที่แต่งตัวแฟนซีตามธีม ถัดมาก็เป็นนักศึกษาปีหนึ่งที่ต้องตั้งแถวตาสีตามสาขาของตัวเอง พอขบวนเริ่มเดินบรรยากาศรอบๆ ก็เริ่มคึกคักผู้มากมายทั้งคนในมหาวิทยาลัยและคนจากด้านนอกต่างพากันออกมาชื่นชมขบวนทั้งถ่ายรูปทั้งออกมาเชียร์
ขบวนค่อยๆ ทยอยเข้าสนามมีเสียงบรรยายของพิธีกรและเสียงเพลงจากวงดุริยางค์เป็นแบ็คกราวนด์ ไทม์กวาดสายตามองรอบๆจนสายตาไปหยุดที่ใครคนหนึ่งที่คุ้นตาอยู่ที่สแตนฝั่งซ้ายสุดของสนาม ลูซี่ในชุดเสื้อยืดสีเขียวอ่อนกางเกงยีนส์ทรงกระบอกสีดำขาดเข่าผมสีบลอนด์ทองสว่างถูกรวบมัดครึ่งหัวปลายผมดัดม้วนเล็กน้อย พอมองโดยรวมแล้ววันนี้ก็เธอสวยไม่น้อยเลย
“พี่ลูซี่นี่สวยเนาะ”
“อืม หือ?”
พอตั้งสติได้ว่าเผลอพูดบางอย่างออกไปโดยไม่รู้ตัวก่อนจะหันไปมองคนข้างๆ ที่เป็นต้นตอพบว่าบูมกับหรี่ตามมองอย่างจับผิดพร้อมกับยิ้มแหย่เป็นเชิงแซว
“ฮั่นแน่~~รู้นะว่าชอบเขาแต่ไม่ต้องจ้องขนาดจะกลืนกินขนาดนั้นก็ได้”
กลืนกินอะไรล่ะก็พูดไปเรื่อยเดี๋ยวมันชักจะติดนิสัยขี้แซวมาจากติมล่ะนะ ไทม์เบนสายตาไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาล้อเลียนนั่นแต่กลับหันไปสบตาคนที่ถูกพูดถึงพอดี ไทม์รีบยกยิ้มพลางผงกหัวสวัสดีเบาๆ ลูซี่ก็ผงกหัวยกยิ้มตอบกลับมา เอาจริงๆ
เกือบไปแล้ว เกือบโป๊ะแตกแล้วไง
หลังจากจบการเปิดงานกว่าจะเสร็จก็ปาไปเกือบครึ่งชั่วโมงในที่สุด
ก็ได้ขึ้นไปนั่งบนสแตนเชียร์สักที เริ่มจากกิจกรรมเชียร์หลีดไปเรื่อย ๆ จนถึงช่วงการแข่งกีฬา ระหว่างที่รุ่นพี่ปล่อยให้ปีหนึ่งนักพักกันอยู่นั้นจู่ๆ เสียงซุบซิบจากสาวๆ ก็เริ่มดังขึ้น เขามองตามสายตาของเพื่อนผู้หญิงไปยังด้านล่างพบว่าเป็นพี่ลุคในชุดเสื้อยืดสีดำกางเกงยีนส์ใส่แว่นดำคาดผมที่กำลังยืนคุยกับพวกรุ่นพี่กันอย่างสนิทสนมก่อนที่จะหันมาที่ด้านบน ไทม์ที่เห็นก็ยกมือไหว้ตามประสาคนรู้จักลุคพยักหน้ารับก่อนที่เขาจะหันไปคุยกับรุ่นพี่คนอื่นต่อ
“ไอ้ติมมันอยู่ไหนวะไม่เห็นเลย”บูมหันมาบ่นกับเพื่อนข้างๆ พลางหยิบทิชชูขึ้นมาเช็ดหน้า ไทม์บุ้ยปากไปกลุ่มคนที่ยืนอยู่ข้างๆ สแตน
“นู่นไง”
“อ๋อ อยู่นี่เอง” ถอนหายใจพลางส่ายหัวเนือยๆ กับความมึนของเพื่อนตัวเองก่อนจะกลับไปสนใจกับการแข่งบอลในสนามต่อ
เวลาล่วงเลยผ่านไปกิจกรรมกีฬาสียังคงดำเนินต่อมาจนถึงช่วงการแข่งกีฬาฟุตบอลชายระหว่างสีเขียวกับกับสีฟ้า นักกีฬาเริ่มลงสนามไทม์กับบูมยกมือโบกมือให้ติมที่อยู่ในสนามเพื่อเป็นกำลังใจ
การแข่งขันฟุตบอลเริ่มต้นขึ้นจนถึงช่วงกลางเกมส์ จู่ๆ ผู้เล่นประตูของฝั่งสีฟ้าก็เกิดบาดเจ็บขึ้นมากระทันหันทำให้การแข่งขันต้องหยุดชะงักลง ผู้บาดเจ็บถูกพาออกมาที่ข้างสนาม พวกรุ่นพี่รวมตัวคุยกันด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดก่อนที่จะมีรุ่นพี่คนหนึ่งหันมามาถามเด็กปีหนึ่งแต่ก็ไร้คำตอบ
ลุคที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่จู่ๆ ก็หันมาทางไทม์ที่นั่งอยู่ด้านบนก่อนจะกวักมือเรียกให้ลงไป ไทม์เลิกคิ้วเล็กน้อยพร้อมกับชี้มาที่ตัวเองเป็นเชิงถามว่า ลุคที่เห็นก็พยักหน้าเล็กน้อยเป็นคำตอบทำให้เขาต้องลงจากสแตนไปหาอย่างช่วยไม่ได้
ทันทีที่ลงมาลุคก็ทำการยกแขนคล้องคอทันที “เอ็งเล่นบอลเป็นป่ะ”
“ก็…พอได้ครับ” เอาจริงๆ เขาก็เล่นฟุตบอลเป็นแหละ สมัยมัธยมก็เล่นกับเพื่อนบ่อยแต่ก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้น ส่วนเหตุผลที่ไม่ลงก็เพราะไม่อยากตากแดดเนี่ยแหละ มันร้อน
“พี่จะให้เอ็งไปเป็นประตูแทนเจ้านั่น ไหวมั้ย” พอรู้ว่าตัวเองกำลังจะโดนให้ลงไปแข่งฟุตบอลเขาก็มีอาการอึกอักทันที
“คือ…”
“เฮ้ย ได้ตัวคนลงแทนยัง ใกล้จะหมดเวลานอกแล้วเนี่ย”รุ่นพี่คนหนึ่งตะโกนบอกพร้อมกับทำสีหน้าเคร่งเครียด
หันไปมองพวกรุ่นพี่ที่เริ่มทำสีหน้าเคร่งเครียดก่อนจะหันไปหาลุคที่ยืนข้างตัว
เอาไงเอากันวะ “ได้ครับ เดี๋ยวผมลงแทนก็ได้”
“เยี่ยม! เดี๋ยวจบงานนี้พี่พาไปเลี้ยง เฮ้ย! ได้ตัวประตูแล้วเอาเสื้อให้น้องใส่เลย” ลุคเอ่ยพร้อมกับดันตัวไทม์เข้าไปวงสนทนาของพวกรุ่นพี่ปีสอง ในที่สุดเขาก็ตอบตกลงไปจนได้ เอาเถอะ คิดซะว่าช่วยเพื่อนร่วมโลกแล้วกัน
ทันทีที่ลงสนามติมก็วิ่งมาหาทันที “ไม่อยากเชื่อว่ามึงจะลงด้วย”
“เหตุสุดวิสัยน่ะ ไปประจำที่ไป” พูดพลางดันหลังขอเพื่อนให้ไปยืนประจำที่พร้อมกับหันตัวเองมายืนที่ตำแหน่งรักษาประตู สายตาสบเข้าใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างสนามลูซี่ที่กำลังยกมือถือขึ้นมาเหมือนถ่ายอะไรสักอย่างก่อนจะโบกมือให้ ไทม์ยกยิ้มกลับก่อนจะหันกลับมาโฟกัสเกมส์ตรงหน้า
นกหวีดเป่าขึ้นอีกครั้งบ่งบอกว่าการแข่งขันเริ่มแล้ว ไทม์ละสายตาจากที่อื่นหันมามองจดจ่อกับการแข่งขัน ฝั่งสีเขียวเป็นฝ่ายเริ่มนักกีฬาเบอร์สิบส่งบอลต่อให้เพื่อนแต่ก็ถูกติมวิ่งตัดเลี้ยงลูกเข้าประตูของฝั่งตรงข้ามทำแต้มได้
จะว่าไปนี่ก็เป็นครั้งแรกเลยนะที่เขาได้มาเห็นติมเล่นบอลอย่างใกล้ชิดแบบนี้ ฝีมือของติมเรียกได้ว่าเก่งไม่น้อยไม่แปลกใจที่เขาจะได้เลือกให้ติมเป็นตัวจริงในแมตช์กระชับมิตรระหว่างมหาวิทยาลัยในอีกสองเดือนข้างหน้า
ครึ่งแรกจบไปเริ่มเข้าครึ่งหลังเขาก็ยังคงลงมาเล่นเป็นผู้รักษาประตูเหมือนเดิม ในครึ่งหลังการแข่งขันเริ่มตึงเครียดมากขึ้นเพราะคะแนนฝั่งสีเขียวตีตื้นขึ้นมาจนตอนนี้สองต่อสองแล้ว
ตอนนี้ถึงช่วงนาทีที่ 80 กว่า ไทม์ยืนเตรียมตั้งรับอยู่ที่หน้าประตูโกล ส่วนการแข่งขันในสนามตอนนี้เรียกได้ว่าค่อนข้างดุเดือดกันเลยทีเดียว เบอร์ 5 ของทีมสีเขียวทุ่มบอลจากข้างสนามต่อด้วยเบอร์ 23 ทีมเดียวกันรับบอลด้วยอกอย่างสวยงามแต่ไม่นานก็ถูกตัดบอลด้วยติม ติมวิ่งเลี้ยงบอลยาวมาเรื่อย ๆ จนในที่สุดติมก็ยิงเข้าประตูฝ่ายตรงข้ามอย่างสวยงาม
“ลูกที่สองของทีมสีฟ้าเข้าไปแล้วครับผม จากน้องติมสาขาวิทย์ฯ คอมฯ โอ้โห ยิงได้สวยจริงๆ...”
ติมวิ่งดีใจโดยมีเพื่อนในทีมคนอื่นๆ วิ่งมาร่วมดีใจด้วยก่อนมันจะวิ่งข้ามฝั่งมาแท็กมือกับไทม์ที่ยืนเหงาอยู่หน้าประตูโกล เกมยังคงดำเนินต่อการแข่งที่ดุเดือดกลับมาอีกครั้ง ไทม์ยืนเตรียมตั้งรับที่หน้าประตูโกลพลางใช้สายตามองลูกบอลที่ถูกเตะไปมาไม่ละ
“เบอร์สามสิบฝั่งสีเขียวชิงบอลจากฝั่งสีฟ้าวิ่งฝ่าวงไปยังอีกฟากแล้วครับ”
ไทม์ใช้สายตาจดจ่อไปที่ลูกบอลกับเบอร์สามสิบที่ตอนนี้กำลังวิ่งฝ่าดงตรงมาเขา ไทม์กางแขนเตรียมพร้อมตั้งรับและจังหวะนี้แหละก่อนจะกระโจนเข้ารับบอลทันที!
ปั่ก!!!
เสียงดังปั่กพร้อมกับความจุกที่แล่นขึ้นจมูกก่อนจะตั้งสติแล้วโยนบอลให้เพื่อนในทีมทันที
“โอเคมั้ยมึง” หันไปหาติมที่วิ่งมาข้างประตูตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ จะบอกว่าโอเคมั้ยก็ไม่ เพราะเมื่อกี้ตอนที่กระโดดรับบอลมันกระแทกเข้าหน้าเขาน่ะสิ ตอนนี้รู้สึกชาไปหมดเลยแต่ก็พยายามตั้งสติเพื่อให้เล่นจนจบ
“ออกไปพักมั้ย” ส่ายหน้าเป็นคำตอบ “นี่ก็ใกล้จะจบเกมแล้ว กูทนได้ไม่เป็นไร”
“แน่นะ”
“เออ ไปได้แล้วเข้าเล่นกันแล้วน่ะ” เขาดันหลังติมให้กลับเข้าสนาม เอาจริงๆ มันก็มึนๆ ไม่ค่อยจะไหวแหละแต่ที่ผมยังฝืนเล่นต่อเพราะผมไม่อยากออกจากเกมกลางคัน อีกอย่างทีมเราไม่มีประตูด้วยแล้วตอนนี้ก็ใกล้จะหมดเวลาแล้วเลยคิดว่าเล่นให้จบๆ ไปเลย
ในที่สุดการแข่งขันก็จบลง ทีมของเราเป็นฝ่ายชนะ 3 – 2 ไทม์เดินไปรวมกับคนในทีมแต่จู่ๆ ก็เกิดปวดหัวจี๊ดขึ้นมาจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่
“ไหวมั้ยมั้ยมึง” ไทม์ส่ายหัวเป็นคำตอบ
ปากบอกไหวแต่ความจริงคือเจ็บจะตายอยู่แล้ว มันทั้งเจ็บทั้งมึนหัวเหมือนกับมีใครเอาค้อนมาทุบหัว ติมที่เห็นก็รีบวิ่งเข้ามาช่วยเพื่อนพยุงเดินเข้าข้างสนามก่อนที่คนอื่นๆ จะเริ่มกรูกันเข้ามาดูอาการ
“ไทม์เป็นไงบ้าง” เสียงคุ้นเคยให้เขาต้องหันไปมองพบว่าเป็นลูซี่ที่เอื้อมมือมาจับหน้าอย่างเบามือ ไม่รู้ทำไมพอเห็นหน้าเธอเขาก็เบะปากน้ำตารื้นทันที ราวกับสบายจนจนอย่างจะระบายออกมาให้หมดเลย
“ผมเจ็บ” ลูซี่ลูบศรีษะของเขาอย่างเบามือที่สุด
“ทนหน่อยนะคะ เดี๋ยวพี่พาไปทำแผลให้”
“ครับ” และนั่นคือเสียงสุดท้ายที่ได้ยินก่อนที่ภาพตรงอย่างจะดับไป
ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งชั่วโมง​ที่แล้ว​
[สบายดีมั้ยลูก]
“หนูสบายดีค่ะ กงไม่ต้องห่วง”
[ได้ยินอย่างนั้นก็ดีแล้วลูก แล้วเจ้าลุคล่ะ อาม่าเขาอยากคุยกับเจ้าลุคน่ะ ไม่ได้เจอนานอาม่าเขาคิดถึง] ลูซี่เหล่สายตาไปมองคนที่ถูกพูดถึงที่ตอนนี้กำลังง่วนกับการคุยกับคนในสีของตัวเองอยู่
“ลุคกำลังยุ่งอยู่ค่ะกง ตอนนี้น่าจะยังไม่สะดวก เดี๋ยวลูบอกให้ลุคโทรกลับไปนะคะ”
[ติดงานอะไรหรอลูก กงได้ยินเสียงคนเต็มไปหมดเลย]
“งานกีฬาสีมหาลัยน่ะค่ะ”
[อย่างนั้นหรอ งั้นกงไม่กวนแล้ว อะไรของแกเนี่ย]​ เสียงขลุกขลัก​ในสายให้ฉันแอบคิ้วขมวด​ คงจะเป็นอาม่านั่นแหละ​ที่มาแย่งโทรศัพท์​จากอากงไป​
[อาหมวย​ ลื้อไปตามอาตี๋มาให้อั๊วหน่อย]​
“ลุคกำลังยุ่งอยู่ค่ะอาม่า​”
[มันจะยุ่งอะไรนักหนาแค่งานกีฬาสี…แกจะไปเซ้าซี้​อะไรหลานมัน​ เจ้าลูก็บอกอยู่​ว่าเจ้าลุคมันยุ่ง…​ ]​ เธอได้แต่แอบลอบถอนหายใจ​กับความรั้นของอาม่า​
“งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ ต้องไปดูแลน้องที่สแตนต่อ”
[อั๊วยังไม่ได้คุยกับอาลุคเลย เอาอาลุคมาคุยก่อน-/เลิกกวนหลานได้แล้ว หลานจะได้ไปทำธุระต่อสักที/อะไรของแกเนี่ย ฉันจะคุยกับหลาน] เสียงของอากงเล็ดลอดเข้ามาในสายพร้อมกับเสียงของอาม่าที่กำลังก่นบ่นอากง
[ลูลูกหนูไปทำธุระต่อเลย กงไม่กวนแล้ว/ปล่อยฉัน! ฉันจะคุยกับหลาน] เสียงบ่นของอาม่าดังเล็ดลอดมาเรื่อยๆคาดว่าอากงน่าจะเดินมาดึงมือถือในมือของอาม่าแน่ๆ
“งั้นขอตัวก่อนนะคะ รักกงนะคะ”
ลูซี่ถอนหายใจก่อนจะเก็บมือถือลงกระเป๋ากางเกง อาม่าแกรักลูกหลานมากโดยเฉพาะลูกหลานที่เป็น​ผู้ชาย​ ส่วนเธอที่เป็นผู้หญิงแกก็มักจะขับไสไล่ส่งอยู่ตลอดเพียงเพราะเธอเป็น ‘ผู้หญิง’ ไม่รู้ว่าบ้านอื่นเขาเป็นมั้ยนะเรื่องที่รักลูกหลานผู้ชายมากกว่าผู้หญิง ตอนแรกก็ไม่เข้าใจจนวันหนึ่งเธอเคยได้ยินอาม่าคุยกับอากงว่าสาเหตุที่แกไม่ชอบเธอเพราะเพียงแค่ฉันเป็นผู้หญิงและเป็นลูกของแม่ ไม่รู้เพราะอะไรทำไมอาม่าถึงได้เกลียดแม่กับยายกันนักหนา แต่ก็นั้นแหละ ตั้งคำถามไปก็เท่านั้นคิดไปก็ปวดหัว เธอเลิกที่จะสนใจเรื่องนี้แล้วทำตัวเองให้ดีเพื่อที่จะมีอนาคตที่ดีก็พอ
เดินเข้าสนามก่อนจะหยุดยืนที่ข้างสแตนเชียร์เบลล์ที่กำลังนั่งกินขนมอยู่เอื้อมมือมากระตุกเสื้อเธอ “ไปไหนมาอ่ะ นานจัง”
“คุยธุระกับที่บ้านน่ะ” ลูซี่กอดออกพลางทอดมองออกไปที่สนาม ดูเหมือนว่าตอนนี้กำลังเป็นช่วงเปิดงานพิธีพอดี
“โอ๊ะ พี่ลุคมาด้วยหรอ ไม่ใช่ว่าเจ็บอยู่ไม่ใช่ไง”
“มันดื้อน่ะ” ตอนแรกเธอจะไม่ให้เขามาแล้วแต่พี่ชายตัวดีของเธอมัน ดื้อคะยั้นคะยอจะมาให้ได้ บอกว่าขี้เกียจอยู่บ้านมันน่าเบื่อแถมยังขึ้นไปนั่งรอบนรถเธออย่างกับเด็กที่เอาแต่ใจอยากจะเที่ยว เธอบอกให้มันลงมันก็ไม่ลงจนรำคาญเหนื่อยกับความรั้นของมันเลยจำใจพามามหาลัยด้วย


## '06'-02

ขณะที่กวาดสายตามองไปเรื่อยๆ ก็หันไปทางสแตนเชียร์ของสีฟ้าที่อยู่ข้างๆแล้วดันไปสบตากับคนคุ้นเคย ไทม์ที่เห็นก็แอบสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเป็นฝ่ายหลบสายตาไป มุมปากยกยิ้มอัตโนมัติอย่างน้อยวันนี้ก็มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นล่ะนะ
เมื่อพิธีเปิดงานจบก็เริ่มการแข่งขันกีฬา เสียงกองเชียร์ของแต่ละสีร้องแข่งกันเสียงดังจนฟังแทบไม่ได้ศัพท์ ลูซี่โยกนั่งมานั่งที่เก้าอี้ข้างสแตนเพื่อให้เด็กๆ ทำกิจกรรมได้สะดวกระหว่างที่งานกีฬาสีดำเนินไปเรื่อยๆ เธอก็นั่งเล่นมือถือแก้เบื่อไปพลาง
“ไงลูซี่” เงยหน้าจากมือถือหันไปมองพบว่าเป็นเจเจในชุดกีฬา “ไง วันนี้มัแข่งหรอ”
“เขาขอมาน่ะ จะไม่ลงก็ไม่ได้ไอ้พี่รหัสมันดันไปรับปากไว้แล้ว”
เจเจเป็นอดีตนักกีฬาปิงปองและเคยไปแข่ง ระดับประเทศด้วย แน่นอนว่าฝีมือของเขาเรียกได้ว่าไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน แต่ช่วงนี้เจเจเคยบอกว่าจะพักเพราะพึ่งไปแข่งกลับมาค่อนข้างที่จะเหนื่อย แต่ด้วยดีกรีระดับนักกีฬาทีมชาติในการแข่งขันกีฬาสีมหาวิทยาลัยใครๆก็อยากให้ลงเพราะไม่ว่าจะสีไหนก็อยากได้ถ้วยเอาไว้อวดกันทั้งนั้น
“แล้วนายแข่งกี่โมง”
“ถามแบบนี้จะไปเชียร์รึไง”
“ก็ถ้าว่างน่ะนะ” เจเจยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย​ เขาไหวเล็กน้อยก่อนจะขอตัวแยกไป​ “ใจร้ายจัง”
เวลาดำเนิน​ไปเรื่อย​ๆ ​เธอก็มีแอบแวะไปซื้อของกินมานั่งทานบ้าง​ ขณะที่เธอกำลังช่วยปีสองดูแลของสวัสดิการ​สายตาก็เหลือบไปเห็นใครบางคนในสนาม​ ไทม์ในชุดผู้รักษาประตู​สีขาวหรอ ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย
“นั่นน้องไทม์นี่​ น้องลงด้วยหรอ” เบลล์ที่กำลังถือถาดแก้วน้ำหยุดหันมองไปในสนามก่อนจะพากันเดินไปที่ข้างสแตนเชียร์
สองสาวนั่งลงที่ชั้นล่างสุดของสแตนเชียร์ พลางมองดูผู้รักษาประตูเสื้อขาวอย่างตั้งอกตั้งใจ ตั้งแต่รู้จักกับไทม์เธอไม่คิดว่าเขาจะเล่นกีฬาด้วยซ้ำ ด้วยหุ่นที่ดูบอบบางและผิวขาวจนเกือบซีดเลยทำให้ดูว่าคนอย่างไทม์จะเล่นกีฬาได้
แต่ท่าทางที่กำลังเตรียมตั้งรับและคอยจดจ้องลูกบอลมันช่างน่ารักเสียเหลือเกินจนอยากจะวิ่งไปจับมาฟัดซะให้แก้มเขียวเลย
การแข่งขันดำเนินไปเรื่อย ๆ เกมส์ยังคงมีทีท่าดุเดือดแต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอละสายตาจากผู้รักษาประตูฝั่งสีฟ้าไปได้
“แหม จ้องไม่วางตาเลยนะ นี่ถ้าลูกตาแกเป็นเลเซอร์ป่านนี้ตัวน้องมันคงทะลุจนตัวพรุนไปแล้วน่ะ”
ไหวไหล่เล็กน้อยพลางขัยบตัวเปลี่ยนท่านั่งให้หายเมื่อย เบอร์สามสิบฝั่งสีเขียวชิงบอลจากฝั่งสีฟ้าแล้ววิ่งฝ่าวงตรงมายังประตูที่ไทม์ยืนตั้งรับอยู่ จังหวะที่เบอร์สามสิบยิงลูกบอลตรงมายังประตูเป็นจังหวะเดียวกันที่ไทม์กระโดดรับบอลเหมือนจะสวยงามแต่สายตามันดันเห็นว่าลูกบอลนั่นมันกระแทกที่หัวของไทม์เต็ม ๆ
ลูซี่ที่เห็นดังนั้นก็ลุกขึ้นแทบจะเดินตรงเข้าไปในสนามทันทีแต่ก็ถูกเบลล์ดึงเอาไว้ก่อน“ไอ้ลูจะไปไหน”
“ไทม์โดนบอลกระแทกหัว”
“จริงดิ” เธอหันกลับไปมองไทม์ที่อยู่ในสนามเห็นเขากำลังคุยกับเพื่อนอยู่พร้อมกับทำมือว่าโอเคก่อนเพื่อนจะกลับไปแข่งต่อ ตอนที่เห็นน้องโดนบอลกระแทกหัวใจของเธอแทบหล่นไปถึงตาตุ่ม เป็นห่วงแทบจะพุ่งเข้าไปหา รู้ว่าน้องเจ็บแต่ก็ทำได้แค่ยืนมอง
เดินไปยังสแตนเชียร์สีฟ้าตรงไปหาพี่ชายตัวดีพลางเอื้อมมือไปดึงแขนที่มีผ้าพันเต็มไปหมดจนมันถึงกับหันมาทำหน้าอย่างจะกินหัว “อะไร”
“น้องโดนบอลกระแทกหัว”
“ห๊ะ?!” ลุคหันไปมองไทม์ในสนามด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปก่อนจะหันไปบอกคนอื่น ๆ จากนั้นไม่นานเสียงนกหวีดก็ดังขึ้นเป็นการบ่งบอกว่าการแข่งขันจบแล้ว ทันทีที่สิ้นเสียงนกหวีดฉันและคนอื่นๆ ก็รีบตรงดิ่งเข้าไปหาน้องทันที
ลูซี่เอื้อมมือไปจับแก้มทั้งสองอย่างเบามือ ไทม์เงยหน้าหรี่ตามองด้วยใบหน้าที่ดูเจ็บปวด “ไทม์เป็นไงบ้าง”
เขาเบะปากพร้อมกับตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่เหมือนอยากจะร้องไห้เต็มทน “ผมเจ็บ”
ใบหน้านั้นและคำตอบมันยิ่งทำให้เธอเจ็บปวดใจมากกว่าเดิม ลูซี่เอื้อมมือไปลูบหัวไทม์อย่างเบามือเพื่อเป็นการปลอบ “ทนหน่อยนะคะ เดี๋ยวพี่ทำแผลให้”
“ครับ” สิ้นเสียงสุดท้ายของไทม์ก่อนน้องจะสลบไป “เอาเปลมาแบกน้องที” ลุคที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หันไปบอกคนอื่น ๆ เพื่อที่จะพาไทม์ไปยังห้องพยาบาล เธอว่าเธอคงต้องคุยกับลุคเรื่องน้องสักหน่อยแล้วล่ะ
มาถึงห้องพยาบาลไทม์ถูกพาตัวเข้าไปด้านในส่วนลูซี่กับลุคก็รออยู่ที่ด้านนอก เธอยืนมองไทม์ผ่านกระจกบานขุ่นที่ไม่ว่าจะเพ่งตามองสักเท่าไหร่​ก็​ไม่มีทางเห็น​
“เลิกทำหน้าตาเหมือนยักษ์​ลงแดงสักทีเถอะ​ ไอ้ไทม์มันแค่โดนบอลกระแทกหัว ไม่ได้โดนเตะอัดสักหน่อย” ประโยคพูดกวนประสาทให้เธอหงุดหงิดมากกว่าเดิม แต่เธอก็ไม่ได้โต้ตอบเพราะเถียงไปก็เท่านั้นมีแต่จะทำให้โมโหมากขึ้นไปอีก
เธอนั่งลงที่เก้าอี้หน้าห้องพยาบาลขณะที่สายตายังคงจดจ้องไปที่ประตูอย่างไม่วางตา
“โกรธรึไง” เหลือบตามองคนข้างๆ ใช่! เธอโกรธและโมโหมาก โกรธทุกอย่างที่ทำให้น้องเจ็บ
“เออ โกรธ โกรธทุกอย่างที่ทำให้น้องเจ็บ ทำไมวะ ทำไมน้องต้องมาเจ็บตัวด้วย”
“มันเป็นอุบัติเหตุ ใครจะไปคิดล่ะว่าแข่งอยู่ดีๆ มันจะโดนบอลอัดอ่ะ”
“แล้วทำไมมึงต้องให้น้องลงด้วยวะ ทำไมไม่เป็นคนอื่น แล้วเนี่ยสุดท้ายน้องก็ต้องมาเจ็บตัว…shitt!!” เธอเสยผมพร้อมกับสบถออกมาพลางกระแทกหลังตัวเองกับพนักพิงอย่างอารมณ์เสีย “นี่มึงจะบอกว่ากูผิดว่างั้น?”
“ไอ้ลู มึงจะโทษทุกอย่างแบบนี้ไม่ได้ ที่กูให้น้องมันลงก็เพราะเห็นเพื่อนมันบอกว่าไอ้ไทม์มันเคยเล่นบอลกูก็เลยเรียกมันลงมา ไม่ใช่ว่ากูไม่ถามความสมัครใจกูถามแล้ว แล้วน้องมันก็ตอบตกลง แล้วใครจะคิดว่ามันจะเกิดอุบัติเหตุ มึงต้องเข้าใจด้วยว่าการเล่นกีฬาพวกนี้มันต้องมีเกิดอุบัติเหตุบ้าง มันไม่ใช่กีฬาที่แค่ยืนโชว์หน้าหล่อแล้วก็ทำแต้มได้นะ นี่มันฟุตบอล มันต้องวิ่งมันมีชนมีกระแทกกันบ้าง”
ที่ลุคพูดมันก็มีเหตุผล แต่ภายในใจของฉันตอนนี้มันมีแต่ความร้อนรุ่มโมโหและความโกรธเต็มไปหมด ยอมรับว่าโกรธมันที่ให้น้องลง โกรธคนที่เตะบอลใส่ โกรธลูกบอลที่บังอาจมากระแทกหน้าน้อง โกรธทุกอย่างที่ทำให้น้องเจ็บ
“แต่…น้องเจ็บไงลุค” ลูซี่หันมองประตูสีขุ่นด้วยสายตาว่างเปล่า ใจฉันหล่นไปถึงตาตุ่มตั้งแต่เห็นสีหน้าเจ็บปวดของไทม์ แทบอยากจะพุ่งเข้าไปกอดตอนน้องบอกว่าเจ็บ หัวใจเธอในตอนนั้นมันสั่นไปหมด ห่วงจนไม่รู้จะทำยังไงต่อ แต่มันก็ทำอะไม่ได้นอกจากพูดปลอบให้น้องเบาใจลง
“มึงรู้ตัวรึเปล่าตอนนี้มึงสติหลุดไปไกลมากเลยนะ” หันไปมองหน้าพี่ชายที่นั่งข้างๆ เธอยอมรับว่าตัวเองสติหลุดไปมากตั้งแต่ที่เห็นน้องโดนลูกบอลกระแทก “มึงจะชอบใครกูไม่ว่านะ แต่มึงต้องมีสติให้มากกว่านี้”
ยอมรับว่าครั้งนี้เธอไม่มีสติจริงๆ เธอแค่ห่วงน้อง ห่วงมากจนแทบจะพุ่งเข้าไปในสนามเลยด้วยซ้ำถ้าไม่ติดว่าเบลล์มันดึงเอาไว้​ หาเหตุผลที่เป็นแบบนี้ได้ไม่มากหรอก​ นอกจากชอบไทม์​และไม่ต้องการเห็นคนที่ชอบเจ็บก็เท่านั้นเอง
ประตูห้องพยาบาลเปิดออกพร้อมกับคุณพยาบาล “มากับน้องใช่มั้ยคะ คุณหมอเชิญด้านในค่ะ” ลูซี่รีบลุกตรงดิ่งเข้าไปด้านในทันทีปล่อยให้ลุครออยู่ด้านนอก
ทันที่เข้ามาด้านในเธอก็กวาดสายตามองหาไทม์ทันที พบว่าน้องนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงที่อยู่ไม่ไกลมาก ลูซี่นั่งลงที่เก้าอี้ว่างฝั่งตรงข้ามของคุณหมอ
“น้องมีอาการระบมตรงหน้าผากเล็กน้อยนะคะ ให้น้องทานยาให้ครบแล้วก็ทายาก่อนนอนทุกครั้งจนกว่าจะหาย แล้วก็ช่วงนี้อย่าเอาอะไรรัดหน้าผากนะคะ เดี๋ยวแผลจะอักเสบ”
“ค่ะ”
“ตอนนี้หมอให้น้องทานยาแก้ปวดกับทายาไปแล้วให้นอนพักก่อน สักอีกชั่วโมงนึงพอเขาตื่นก็เอาเจลเย็นอันนี้ให้น้องแปะเอาไว้ที่หน้าผากนะคะ ประคบไว้จะได้หายปวด”
“โอเคค่ะ ขอบคุณมากค่ะคุณหมอ” รับถุงยามาไว้ในมือก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ว่างข้างเตียงที่ไทม์นอนอยู่ เอื้อมมือลูบหัวคนที่นอนอยู่เบาๆ
“หมอว่าไง” ลุคที่เดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เดินมาหยุดยืนข้างๆ “ระบมเล็กน้อย”
“บอกแล้วว่ามันไม่เป็น​อะไรหรอก​ เลิกเครียดได้แล้ว​” มือหนาของคนข้างๆ ที่กำลัง​ลูบศรีษะของเธอเบาๆ ​ให้เธอคลายกังวล​ “อือ”
“ถ้างั้น​กูกลับล่ะ” ได้ยินดังนั้นเธอก็เตรียมตัวจะ​ลุกขึ้นแต่ก็ถูกลุคกดไหล่ให้นั่งลงดังเดิม​ “มึง​อยู่​กับน้องมันไปนั่นแหละ​ เดี๋ยว​กูกลับเอง”
“แต่… ”
“ห่วงมันไม่ใช่ไง​ อยู่​ดูแลมันไปนั่นแหละ​ มันพึ่งโดนบอลกระแทก​มาสภาพนั้นกลับบ้านเองไม่ได้หรอก”
“แล้วมึงจะกลับยังไง​ มึงเจ็บอยู่นะ” ถึงแม้ตอนนี้ลุคจะดีขึ้นแล้วแต่เธอก็ยังเป็น​ห่วงอยู่​ “เดี๋ยว​ให้ไอ้​แซนมารับ​ ไปล่ะ​ มีอะไรก็ทักมาล่ะกัน”
มองตามแผ่นหลังของคนเป็นพี่​ ตั้งแต่เด็กยันโตลุคมักจะชอบแกล้งชอบแหย่เธอประจำ​ แต่ทุกครั้ง​เวลาที่เธอมีปัญหา​หรือจัดการอะไรไม่ได้ก็มีมันนี่แหละคอยช่วยคอยเตือนอยู่ตลอด​ ลุคเป็นพี่ชายที่เธอนับถือมากถึงแม้บางครั้ง​มันจะชอบทำตัวปัญญาอ่อน​ก็​เถอะ
เสียงขลุกขลิกบนเตียงต้องให้หันมอง ดูเหมือนว่าไทม์จะตื่นแล้ว เธอลุกจากเก้าอี้พร้อมกับเข้าไปช่วยพยุงไทม์ให้ลุกขึ้นนั่ง “อรุณสวัสดิ์​ครับพี่ล​ู​ซี่​” มุมปากเผลอยกยิ้มกับความโก๊ะของอีกคน​
“ต้องสายสวัสดิ์ค่ะ​ ตอนนี้บ่ายแล้ว​ ดูท่าจะเบลอหนักนะ” ไทม์มองหน้าเธอด้วยสภาพที่ดูยังไม่ตื่นดี​ สงสัยยังคงเบล​ออยู่
“อ่า ผมหลับไปนานแค่ไหนครับเนี่ย” คนตรงหน้าขยี้ตา “ประมาณชั่วโมงนึงค่ะ”
ขนาดแค่ขยี้ตายังน่ารักเลย
“ชั่วโมงนึง เอ๊ะ!? ผมต้องไปขึ้นสแตนเชียร์นี่ ไม่ได้ๆ ผมจะมานอนอยู่อย่างนี้ไม่ได้” ไทม์ลุกลี้ลุกลนพยายามจะพยุงตัวเองเพื่อลุกออกจากเตียง เธอส่ายหัวน้อยๆ กับพฤติกรรมเด็กน้อยของเขา นี่คงลืมสินะว่าตัวเองโดนบอลกระแทกหัวมา
ลุกจากเก้าอี้เอื้อมมือไปกดไหล่ของอีกคนให้นั่งลงที่เดิม “ไม่ต้องไปแล้วค่ะ ไทม์กลับบ้านไปพักได้เลย”
“แต่…แต่กิจกรรมยังไม่เลิกเลยนะครับ ผมจะกลับไม่ได้ ถ้าไม่ไปเดี๋ยวผมจะโดนหักคะแนน”
ปากงุ้ยๆ ของไทม์มันทำให้หัวสมองของเธอคิดไม่ดีเอาเสียเลย ผิดไหมที่รู้สึกหมั่นเขี้ยวอยากจะจับจูบให้รู้แล้วรู้รอด ว่าไปก็แอบสบัดหัวเบาเพื่อสลัดความคิดอันชั่วช้าของตัวเอง
“เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ ลุคมันจัดการให้เรา สิ่งที่เราต้องทำตอนนี้คือต้องกลับไปพักนะคะ”
“แต่…” ยกนิ้วเรียวแตะลงที่ริมฝีปากของอีกคนเบาๆ เพื่อเป็นการสั่งให้เขาหยุดพูด
“อย่าดื้อค่ะ ไม่งั้นพี่จะลงโทษเรานะคะ” ไทม์พองแก้มเม้มปากแน่นก่อนจะนั่งลงที่เตียงแต่โดยดี “ก็ได้ครับ”
“ดีมากค่ะ ป่ะ กลับบ้านกันค่ะเดี๋ยวพี่ไปส่ง” หันไปหยิบกระเป๋าเป้ของไทม์กับถุงยาก่อนจะหันไปพยุงไทม์ให้ลุกเดินเพราะกลัวว่าน้องจะยังมึนอยู่ “เดินไหวมั้ย”
“ครับ”
เดินกันมาที่ลานจอดรถด้านข้างตึก โชคดีที่วันนี้เธอเลือกจอดรถตึกนี้เลยทำให้ไม่ต้องเดินไกลมาก มาถึงรถก็จัดแจงเปิดประตูให้น้องเข้าไปนั่งที่เบาะข้างคนขับก่อนจะหันไปเก็บของที่เบาะหลัง “พี่ลูซี่ครับ”
“คะ?” หันไปตามเสียงเรียกพบว่าไทม์กำลังชะโงกหน้าออกมาจากประตูรถ “ขอบคุณนะครับ”
“เรื่องอะไรหรอคะ”
“ก็…ทุกเรื่องครับ พี่ลูซี่คอยช่วยผมตลอดเลย มีแต่ผมที่เอาแต่หาเรื่องใส่ตัว” เธอยกยิ้มก่อนจะเดินไปหาน้อง “อย่าโทษตัวเองเลยค่ะ เรื่องแบบนี้มันไม่มีใครอยากให้เกิดหรอก” ไทม์เม้มปากแน่นจนทำให้แก้มขาวป่องขึ้นจนเห็นเส้นเลือดฝาดจางๆ
น่ารักอีกแล้ว
เท้าแขนลงที่หลังคารถก่อนจะโน้มตัวลงไปจนใบหน้าเกือบชิดส่งผลให้ฉันได้เห็นดวงตาสีน้ำตาลอ่อนได้อย่างชัดเจน
“แต่ถ้าจะขอบคุณพี่…ก็ไปออกเดทกับพี่สักวัน แค่นั้นพี่พอใจแล้วค่ะ”
“พะ-พี่ลูซี่อ่ะ!!!! แกล้งผมอีกแล้ว ฮืออออ ผมเขินนะ” เป็นไปตามคาดไทม์หน้าแดงก่ำก่อนเขาจะยกมือขึ้นปิดหน้าส่งผลให้ประโยคสุดท้ายของเขาได้ยินแค่เสียงอู้อี้ฟังไม่ค่อยชัดสักเท่าไหร่ ให้ตายเถอะพอยิ่งเห็นแบบนี้เธอก็ยิ่งอดใจไม่ไหว น้องน่ารัก น่ารักมากจนอยากจะเก็บเอาไว้คนเดียว
“ไทม์ อย่าไปทำสีหน้าแบบนี้ให้ใครเห็นนะคะ”
ไทม์เงยหน้าจากมือมองฉันด้วยสายตาที่สงสัย “พี่หวง” น้องไม่ได้ตอบอะไรแต่หน้าแดงช็อคไปเรียบร้อย มุมปากยกยิ้มก่อนจะเอื้อมมือไปปิดประตูลงแล้วเดินไปที่เบาะคนขับ
ที่พูดไปเธอไม่ได้แค่พูดเล่น เธอพูดจริง ถามว่าทำไมน่ะหรอ ก็น้องน่ารักไง น่ารักจนเธอหลงโงหัวไม่ขึ้นแล้วด้วย


## ‘07’-01

“แม่ขอโทษนะที่ไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนหนู”
“ไม่เป็นไรครับ แม่ไปเถอะเดี๋ยวลุงจะรอนาน” ไทม์วางกระเป๋าเสื้อผ้าของแม่ลงที่ช่องเก็บของท้ายรถลุง
“งั้นแม่ไปนะลูก มีอะไรก็โทรมานะลูก”
“เดินทางโดยสวัสดิภาพครับแม่”
“ลุงไปก่อนนะลูก”
“สวัสดีครับลุง” ผมหันไปบอกลาลุง ยืนมองรถเก๋งสีเงินขับออกไปจนพ้นสายตา วันนี้ไทม์กับแม่มีธุระจะต้องกลับต่างจังหวัดเนื่องจากอีกสองวันเป็นวันทำบุญใหญ่ตา ตอนแรกจะต้องไปด้วยแต่ดันมาเจ็บบวกกับวันจันทร์วันที่จัดงานดันมีสอบเทสด้วยเลยไปไม่ได้ กลายเป็นว่าวันนี้จนถึงวันจันทร์เขาเลยตองอยู่เฝ้าบ้านแทน
หันหลังเดินกลับเข้าบ้านแต่ยังไม่ทันที่ขาจะก้าวเข้าเขตประตูก็ได้ยินเสียงของรถยนต์ก่อนจะหันมองพบกับรถยนต์คันหรูสีดำที่คุ้นเคยกำลังจอดเทียบที่หน้าบ้าน ประตูฝั่งคนขับเปิดออกเผยให้เห็นผู้หญิงผมสีบลอนด์ทองในชุดเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินขาวกางเกงสแล็คสีดำ
“อรุณสวัสดิ์ค่ะ”
“พี่ลูซี่! ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะครับ”
“ได้ข่าวว่าคุณแม่เราไม่อยู่พี่ก็เป็นห่วง เลยมาอยู่เป็นเพื่อนเราน่ะค่ะ” ได้ยินคำตอบบถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง เดี๋ยวนะ แล้วเธอรู้ได้ไงว่าเขาอยู่บ้านคนเดียว “เพื่อนเราบอกน่ะค่ะ”
คำตอบของลูซี่ทำเขาตกใจอีกครั้ง เดี๋ยวนะ พี่ลูซี่อ่านใจได้หรอ! “ก็สีหน้าเรามันบอกชัดเลยค่ะ”
“ง่ะ” ยกมือแนบแก้มด้วยความเขินอาย โอ๊ย น่าอายเป็นบ้า อย่างนี้ถ้าเขาเผลอคิดอะไรไม่ดีออกไปเธอต้องรู้แน่ๆ
“เข้าบ้านพักผ่อนเถอะค่ะ เรายังไม่หายดี ออกมายืนนานๆแบบนี้เดี๋ยวจะมึนหัวเอานะคะ”
“ผมไม่เป็นไรแล้วครับ ดีขึ้นตั้งเยอะแน่ะ”
“แน่นะคะ” พี่ลูซี่ทำสายตาไม่เชื่อ​ เขาเลยทำท่าขึงขังเพื่อบอกว่าตัวเองหายดีขึ้นแล้วจริงๆ​ “แน่สิครับ​ ดูสิผมยืนตรงไม่มึนไม่เซเลยครับ ถ้าพี่ลูซี่ไม่เชื่อผมจะทำให้-อั่ก!”
“ไทม์!!!”
หยิบน้ำแข็งใส่ผ้าก่อนจะเอาไปโป๊ะที่แผลบนหน้าผากของคนที่นอนอยู่ ย้อนเหตุการณ์ไปเมื่อสิบนาทีก่อนขณะที่ไทม์กำลังโชว์ความเก๋าเบ่งกล้ามว่าตัวเองหายดีแล้ว แต่จังหวะนั้นเองก็มีลูกบอลปริศนาลอยมากระแทกเข้าหน้าน้องอย่างจัง เป็นผลให้ไทม์น็อกสลบไปในทันที
ตอนแรกเธอก็เกือบโกรธแต่พอหันไปเห็นต้นตอก็พบเป็นเด็กประถมสองสามคนวิ่งโร่เข้ามาขอโทษขอโพย เห็นดังนั้นเธอจึงได้แต่ตักเตือนไป
เสียงขลุกขลิกบนเตียงนอนให้หันไปมอง พบว่าไทม์เหมือนจะตื่นแล้ว ลูซี่หยิบผ้าใส่น้ำแข็งนำไปประคบหน้าผากที่ถูกลูกบอลกระแทก ไทม์ที่กำลังปรือตาหันมามองพร้อมกับยกมือมาจับผ้าที่แปะที่หน้าผาก
“ดีขึ้นมั้ยคะ”
“มึนอ่ะครับ ตาลายเลย” ไทม์พองแก้มขาวๆ จนเห็นรอยฝาดที่กำลัง​แดงระเรื่อ​ได้อย่างชัดเจน​ “งั้นเรานอนพักเถอะค่ะ”
“แต่ผมยังไม่ได้ล้างจานเลย”
“เดี๋ยวพี่ล้างให้คะ”
“แต่…” ไทม์หันมามองด้วยสีหน้ายังคงดึงดันจะลุกให้ได้ เลยทำให้เธอต้องพูดด้วยโทนเสียงต่ำเป็นแกมบังคับให้เขาเชื่อฟัง “ไทม์ นอนพักค่ะ”
แล้วมันก็ได้ผล ลูซี่รู้ว่าเขาเกรงใจที่ฉันจะต้องมาล้างจานให้เขาทั้งที่มันควรจะเป็นหน้าที่เขา เธอไม่ได้ซีเรียสอะไรกับการต้องมาล้างจานให้คนอื่นที่ไม่ใช่บ้านตัวเองหรอกนะ คิดว่าก็แค่ช่วยๆ กัน อีกอย่างน้องก็เจ็บอยู่ด้วยสภาพนั้นลุกขึ้นมาล้างไม่ไหวหรอก
“นอนพักนะคะ เดี๋ยวพี่ล้างจานเสร็จจะขึ้นมาหา” ดันตัวไทม์ให้นอนลงกับเตียงเบาๆ ก่อนจะวิสาสะเอือ้มมือลูบหัวของอีกคน “ขอโทษแล้วก็ขอบคุณนะครับ”
“เพื่อเราพี่ยินดีค่ะ” ลูซี่นั่งมองอีกคนจนเห็นว่าเขาหลับจึงค่อยลุกออกจากห้องตรงไปยังห้องครัวชั้นล่าง​ ก่อนจะหันไปหยิบถุงมือยางเตรียมตัว​ที่จะล้างจาน​แต่ก็นึกขึ้นได้
แย่ล่ะ เธอล้างจานไม่เป็น
ยกมือขึ้นมากุมขมับอย่างเหนื่อย​ใจ ทำไมเธอถึงไม่ซ้อมมาก่อนนะ​
หยิบมือถือขึ้นมากดเข้าแอปพลิเคชันโทรศัพท์ก่อนจะกดโทรหาใครคนหนึ่ง
[ว่าไงลูก] เสียงปลายสายที่คิดถึง คนๆนั้นไม่ใช่ใครนอกจากคุณยายสร ที่เธอเลือกโทรหาคุณยายหนึ่งก็เพราะคงมีแค่ท่านที่ช่วยได้ และสอง เธอคิดถึง
“สวัสดีค่ะคุณยาย คุณยายเป็นไงบ้างคะช่วงนี้”
[ก็ตามสไตล์คนแก่นั่นแหละลูก ออดๆแอดๆ อยู่บ้านบ้างไปสวนบ้างไปโรงบาลบ้าง ก็วนอยู่แค่นี้ล่ะลูก]
“คุณยายรู้จักคำว่าสไตล์ด้วยหรอคะเนี่ย”
[ไอ้เจ้าลุคมันสอนน่ะ] พอพูดถึงลุคก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่ออาทิตย์ก่อนมันไปเยี่ยมคุณยายที่บ้าน เธอก็อยากไปนะไม่ได้ไปหาท่านตั้งสองปีแล้ว แต่ด้วยงานที่มันรัดตัวเลยไม่สามารถจะปลีกตัวออกมาได้เลย​
“คุณยายคะ​ ตอนนี้คุณยายว่างมั้ยคะ​ พอดีหนูจะรบกวน​คุณ​ยายช่วยบอกวิธีล้างจานให้หน่อยค่ะ”
[วิธีล้างจานหรอลูก ได้สิลูก ว่าแต่หนูจะไปช่วยพี่ๆแม่บ้านเค้าล้างหรอลูก]​
“อ๋อ ป่าวค่ะ พอดีหนูจะช่วยรุ่นน้องล้างจานน่ะค่ะ พอดีเขาเกิดอุบัติเหตุ”
[รุ่นน้องลูก ยายถามได้มั้ยว่าใคร]
“คนที่หนูจีบอยู่น่ะค่ะ” เสียงหัวเราะของคนปลายสายดังขึ้นทันทีที่ได้ยินคำตอบ
[จริงหรอเนี่ย ตกใจเลย ไม่เจอหนูนานมาอีกทีมีคนที่ชอบแล้วหรอเนี่ย ฮ่าๆๆ สงสัยยายคงต้องปิดซอยเลี้ยงแล้วล่ะมั้งเนี่ย] ไม่แปลกที่คุณยายจะแปลกใจ เพราะแค่ปกติเธอก็ไม่ค่อยจะสนใจใครอยู่แล้ว ยิ่งเรื่องความรักยิ่งแล้วใหญ่ แต่ครั้งนี้เธอกลับชอบเขาและเข้าหาเอง มันเลยไม่แปลกที่ท่านจะตกใจขนาดนี้
“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ”
[แล้วคนนี้ใช่สำหรับหนูมั้ยล่ะ] คำถามของคุณยายทำให้ถึงกับต้องหยุดคิด ใช่มั้ยหรอ ไม่รู้สิ แค่รู้สึกว่าทุกครั้งที่ได้คุยกับไทม์หรืออยู่กับไทม์มันรู้สึกสบายใจและปลอดภัยเหมือนกับเขาเป็นที่พักผ่อนใจของเธอ และทุกครั้งที่เห็นน้องเจ็บเธอก็จะรู้สึกแย่และรู้สึกผิดไปด้วย แบบนี้มันคือความรู้สึกนั้นรึป่าวนะ
“พูดยากค่ะ แต่หนูก็รู้สึกสบายใจเวลาอยู่กับเขานะคะ รู้สึกอยากปกป้องเขา อยากเห็นเขายิ้มให้ในตอนตื่นเช้าก็ก่อนเข้านอนทุกวันเลยค่ะ แบบนี้มันเรียกว่าคนที่ใช่หรือเปล่าคะ”
[แล้วหนูคิดว่ายังไงล่ะลูก]
“ก็คงใช่ มั้งคะ” เธอไม่รู้ว่าจะตอบว่าอะไร ไม่ใช่ไม่ชัดเจนกับความรู้สึก แต่เพราะเธอไม่เคยมีความรักในแบบวัยรุ่นหนุ่มสาวทั่วไปมากกว่าเลยไม่รู้ว่าไอ้สิ่งที่ตัวเองคิดมันใช่จริงๆหรือเปล่า
[หนูไม่ต้องคิดเยอะนะลู เราแค่ซื่อสัตย์กับความรู้สึกกับตัวเองก็เท่านั้น ชอบก็คือชอบ รักก็คือรัก เราก็แค่ทำตามความรู้สึกไปก็เท่านั้นเอง]
“ขอบคุณค่ะคุณยาย”
[คุยกันมาเยอะแล้วจนลืมเรื่องล้างจานไปเลยเนี่ย ฮ่าๆๆ]
“นั่นสิคะ งั้นเรามาเริ่มกันเลยมั้ยคะ”
[เอาสิ มา ก่อนอื่นเลยหนูต้องใส่ถุงมือยางก่อน] ฉันกดเปิดสปีกเปอร์โฟนก่อนจะวางมันลงบนเคาน์เตอร์ข้างๆซิ้งค์
“ใส่เรียบร้อยแล้วค่ะ”
[จากนั้นหนูก็เอาฟองน้ำไปใส่น้ำยาล้างจาน แต่หนูไม่ต้องใส่เยอะนะลูก แค่หยดสองหยดพอ] กวาดสายตาจนไปหยุดกับขวดปั๊มที่ตั้งอยู่ตรงหน้าก่อนจะหยิบมันขึ้นมาเปิดฝาออกพบว่าเป็นขวดน้ำยาล้างจาน หยิบฟองน้ำไปใส่น้ำยาน้ำล้างจานตามที่คุณยายบอกแต่เหมือนจะกดแรงไปทำให้น้ำยาล้างจานออกมาเยอะเกิน
“เอ่อ คุณยายคะ หนูใส่น้ำยาเยอะเกินอ่ะค่ะ เป็นอะไรรึเปล่าคะ”
[ไม่เป็นไรลูก เสร็จแล้วหนูก็เอาฟองน้ำไปใส่น้ำแต่ไม่ต้องเยอะนะลูก] ลูซี่เอื้อมมือไปเปิดก็อกน้ำใส่ในฟองน้ำก่อนจะบีบมันให้เกิดฟอง
“เสร็จแล้วค่ะ”
[จากนั้นหนูก็เอาฟองน้ำไปถูกับจานชาม ถูหลายๆครั้งหน่อยนะลูก จะได้สะอาด]
“โอเคค่ะ” หยิบจานในอ่างขึ้นมาขัดๆถูๆอย่างทุลักทุเลจนมันสะอาดเอี่ยม พอเห็นว่ามันสะอาดจนพอใจก็หันไปถามถึงขั้นตอนต่อไป
“หนูถูเสร็จแล้วค่ะ ต้องทำไงต่อคะ”
[เสร็จแล้วหนูก็เอาพวกจานไปล้างน้ำแล้วก็เอามือถูๆให้พวกคราบกับน้ำยามันหมดแล้วเอาจานไปวางตากที่ชั้นวางจานนะลูก]
“แล้วฟองน้ำล่ะคะ”
[เอาไปล้างน้ำลูก เวลาหนูล้างฟองน้ำหนูต้องคอยบีบๆฟองน้ำน้ำยาออกด้วยนะ ออกให้มากที่สุดนะ]
“บีบหรอคะ”
[ใช่ลูก บีบๆ รูดๆ ให้มันออกน่ะ] ประโยคของคุณยายถึงกับทำให้เธอต้อง​ขมวดคิ้ว​ ทำไมไอ้ประโยค​เมื่อกี้มันฟังดูแปลกๆนะ​
สลัดหัวเอาความคิดอกุศล​ออกจากหัวก่อนจะหันกลับมาสนใจกับสิ่งตรง​หน้าต่อ​ จัดการเอาฟองน้ำไปล้างจนมันสะอาดก่อนจะหันไปหยิบจานในอ่างขึ้นมาล้าง แต่ทันทีที่เปิดก๊อกจนสุดก็ต้องสะดุ้งกับน้ำก๊อกที่กระเด็นเข้าหน้าอย่างจังจนต้องเอื้อมมือไปปิดมันทันที
[เสียงอะไรน่ะลูก]
“น้ำมันกระเด็นน่ะค่ะ สงสัยหนูจะเปิดแรงเกิน” ยกแขนขึ้นปาดน้ำที่อยู่บนหน้าพร้อมกับสูดหายใจลึกสงบอารมณ์ บ้าเอ้ย เปียกหมดเลย
[เปิดเบาๆ ลูก เดี๋ยวมันกระเด็นใส่]
เอื้อมมือไปเปิดก๊อกน้ำอีกครั้งแต่ครั้งนี้พยายามเปิดให้เบากว่าเดิมก่อนจะหยิบจานชามในอ่างขึ้นมาล้างให้สะอาด
ถอนหายใจด้วยความโล่งใจในที่สุดก็ล้างเสร็จสักที ถอดถุงมือแขวนมันเอาไว้ที่เดิมก่อนจะหันไปหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปรายงานส่งคุณยาย
“เสร็จแล้วค่ะ หนูถ่ายส่งในไลน์ด้วย สะอาดดีมั้ยคะ”
[เก่งมากลูก]
“แบบนี้หนูพอจะเป็นแม่บ้านแม่เรือนได้มั่งมั้ยคะ”
[ได้อยู่แล้วลูก ค่อยๆฝึกไปเดี๋ยวก็เป็นเอง]
“ขอบคุณคุณยายมากนะคะที่สอน”
[แค่นี้เอง แค่หนูโทรมาหายายก็ดีใจแล้ว ไว้ว่างๆแวะมาหากันบ้างนะลูก]
“ไปอยู่แล้วค่ะ ไว้เจอกันนะคะคุณยาย”
[จ้า โชคดีลูก]
“สวัสดีค่ะ” เมื่อวางสายก็แอบเห็นเวลาสิ้นสุดการโทรที่ขึ้นโชว์เวลากว่าหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ตั้งแต่ที่เคยโทรหาคุณยายเหมือนครั้งนี้จะนานสุดเลยก็ได้มั้ง ก็นะ ไม่เจอท่านตั้งนาน ไหนๆ ได้คุยกันก็ขอคุยนานๆ มั่งจะเป็นไรไป


## '07'-02

เดินขึ้นชั้นสองเปิดประตูเข้าห้องพบว่าไทม์ยังคงนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง หางตาเหลือบไปเห็นตัวเองในกระจกพบว่าเสื้อที่ใส่อยู่เปียกซกไปครึ่งตัวแล้ว ลืมไปเลยว่าโดนน้ำสาดมา ดีนะที่ไทม์ยังไม่ตื่นไม่งั้นน้องคงคิดว่าเธอไปทำก๊อกบ้านเขาแตกมาแน่ๆ
ว่าแล้วก็หันไปเสื้อสำรองที่ติดมาในกระเป๋าก่อนจะเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำที่อยู่ด้านนอกห้อง ที่หยิบเสื้อสำรองมาเปลี่ยน ไม่ใช่ว่าเธอกะจะมานอนค้างที่นี่หรอกนะแม้ในใจลึกๆ ก็แอบคิดอย่างนั้น แต่เพราะรู้ว่าไทม์อยู่บ้านคนเดียวและคงไม่มีแรงลุกขึ้นมาทำอะไรเองได้ เธอเลยตัดสินใจหยิบเสื้อผ้าสำรองเผื่อในกรณีเกิดเหตุสุดวิสัยสภาพจะได้ไม่น่าเกลียดเกิน
กลับเข้าไปในห้องของไทม์อีกครั้งก่อนจะก่อนจะนั่งลงตรงที่เก้าอี้ข้างเตียง ระหว่างนั้นก็หยิบโน๊ตบุ๊คขึ้นมาทำงานฆ่าเวลา สายเหลือบมองเวลาบนหน้าจอพบว่าตอนนี้ใกล้จะเที่ยงแล้ว กดเข้าแชทในโน๊ตบุ๊คทักหารองหัวหน้าบอดี้การ์ดคนสนิททันที
Lucyxx : พี่ยูว่างมั้ยคะ​
Lucyxx : พอดีลูจะรบกวนฝากซื้อข้าวให้หน่อยน่ะค่ะ
Heexiu : ได้ค่ะ
Heexiu : รับอะไรดีคะ
Lucyxx : เอาเซ็ตเสต็กเนื้อกับข้าวผัดกุ้งค่ะ
Lucyxx : ส่งโลเคชั่น
Heexiu : รับทราบค่ะ
Heexiu : อีกประมาณ 15 นาทีถึงนะคะ
Lucyxx : โอเคค่ะ
Heexiu : ส่งสติกเกอร์
ระหว่างรอข้างฉันก็นั่งทำงานที่ค้างไว้ไปพลางๆ ขณะนั้นเองก็ได้ยินเสียงขยับตัวจากบนเตียง เธอละสายตาจากโน๊ตบุ๊คหันไปมองคนบนเตียงพบว่าไทม์กำลังขยับตัวหันมาทางนี้ เหมือนว่าผ้าห่มที่คลุมตัวจะหลุดออกลูซี่ที่เห็นก็ลุกจากเก้าอี้ตรงไปยังเตียงเพื่อจะจับผ้าห่มแต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินบางอย่าง
“แง่มๆ พ่อ…”
จู่ๆ น้ำใสๆ ก็เอ่อออกมาพร้อมกับเสียงสะอื้นเบาๆ เธอที่เห็นก็ตกใจมากๆ ดูท่าไทม์คงจะฝันร้ายแน่ๆ เดินไปนั่งลงที่ข้างเตียงวิสาสะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาอย่างเบามือพร้อมกับเอื้อมมือไปลูบศรีษะเพื่อปลอบประโลม
ตั้งแต่รู้จักเขาไทม์เคยเล่าให้ฟังว่าเขาอยู่กับแม่สองคน ส่วนเรื่องพ่อเขาไม่ได้เล่าอะไรให้ฟังเลยแม้แต่น้อย ไม่รู้ว่าเป็นใคร ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน เธอเคยถามเรื่องพ่อของเขา ไทม์ก็ดูกระอักกระอ่วน​ไม่อยากพูด เธอเลยเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องคุยแทน เธอคิดว่าเขาคงไม่อยากพูดถึงคนที่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน ไม่รู้หรอกว่าพวกเขาจากกันแบบไหนแต่ถ้าน้องไม่ต้องการตอบเธอก็จะไม่เค้น
เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นดูท่าพี่ฮีซูคงจะมาถึงแล้ว ลูซี่รีบลงจากชั้นสองตรงไปยังหน้าบ้านแต่ก็ต้องคิ้วขมวดเมื่อเห็นคนที่สามโผล่มาด้วย
“ไง” ลุคในชุดไปรเวทยางยีนส์​เข่าขาดสีดำกับเสื้อยืดสีเขียวขี้ม้า​ที่กำลังยีนกอดอกพิงกับรถยนต์อยู่​ที่ด้านหลังพี่ฮีซู
“มาทำไม”
“ว่าง​ ทำไม​ มาไม่ได้รึไงห๊ะ? แค่นี้ทำเป็นหวง”
“ไอ้…”
“พอเลยค่ะ​ โตๆ กันแล้วนะคะยังจะตีกันอีก” พี่ฮีซูเดินมาขวางทันทีที่เห็นว่าพวกเธอกำลังจะตีกันก่อนจะยื่นถุงข้าวมาให้ “นี่ข้าวตามที่สั่งค่ะ”
“ขอบคุณค่ะ แล้วนี่พี่ฮีซูจะกลับเลยรึเปล่าคะ”
“เดี๋ยว​ต้องพาคุณลุคไปล้างแผลก่อนน่ะค่ะ” เธอพูดพลางเหลืบมองคนที่ยืนเก็กหล่ออยู่ด้านหลัง​ เธอ​แอบเหลือบมองแขนของลุคเหมือนว่าผ้าพันแผลจะน้อยลงกว่าวันแรกๆ​ ดูท่าคงจะใกล้หายดีแล้วล่ะ​ ก็มีคนดูแลนี่
“งั้นดิฉันขอตัวก่อนนะคะ”
“ขอบคุณมากค่ะ แล้วก็ฝากลุคมันด้วยนะคะพี่ฮีซู”
“รับทราบค่ะ คุณลุคไปกันเถอะค่ะ”
“ไปล่ะ ไอ้น้อง” ลุคเดินมาบอกลาพลางบีบบ่าของฉันหนักๆเป็นการหยอกล้อก่อนจะก้มใบหน้าลงมากระซิบที่ข้างหู “แล้วก็อย่าไปเผลอทำอะไรไม่ดีกับไอ้เด็กนั่นแหละ”
“กูไม่ได้เหี้ยอย่างมึง”
“แต่มึงก็เคยคิด” ประโยคของลุคทำเอาเธอหันขวับ เดี๋ยวนะ มันรู้ได้ไง ลุคยกยิ้มมุมปากอย่างกับสีหน้าของเธอออกพลางเอาใบหน้าออกพร้อมกับตบบ่าเบาๆ
“เริ่มติดนิสัยของไอ้เด็กนั่นมาแล้วนะเนี่ยมึง ไปล่ะ ไว้เจอกันที่บ้าน” ลุคหันหลังเดินขึ้นรถไปปล่อยให้ฉันสงสัยกับประโยคที่มันพูด
ติดนิสัยไทม์งั้นหรอ…หมายความว่ายังไง
รถยนต์สีดำคันหรูเคลื่อนตัวออกไปจนลับสายตาฉันก็กลับเข้าบ้านทันที เมื่อเปิดประตูเข้ามาในบ้านก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าไทม์ลงมาจากชั้นสองแล้ว ไทม์ในสภาพหัวฟูฟ่องใบหน้าง่วงงุนตื่นไม่เต็มตาปากงุ้ยๆ เดินขยี้ตามาทางฉัน
“เมื่อกี้ใครมาหรอครับ” ลูซี่เดินไปจับแขนของเขาก่อนจะพาให้ไปนั่งที่โต๊ะอาหาร
“คนที่บ้านน่ะค่ะ พอดีพี่ฝากเขาซื้อข้าว”
“เมื่อกี้เหมือนผมเห็นพี่ลุคด้วย เขาไปไหนหรอครับ” ระหว่างที่ไทม์ถามเธอก็จัดเตรียมข้าวกล่องเพื่อให้เขาทาน “ไปล้างแผลที่โรงพยาบาลน่ะค่ะ”
“แล้ว…แล้วแผลพี่ลุคเป็นยังไงมั่งครับ”
“ดีขึ้นเยอะแล้วค่ะ เขามีคนดูแลดี”
“อ๋อ โอ๊ะ! ข้าวผัดกุ้ง ของโปรดผมเลย พี่ลูซี่ เอ๊ะ? อันนี้ซื้อให้หรอครับ” ดวงตาลุกวาวตอนเห็นกับข้าวของโปรดของไทม์มันทำให้หัวใจของเธอพองโตขึ้นมาทันที ให้ตายสิคนอะไรทำไมน่ารักได้ขนาดนี้นะ เห็นแล้วก็อยากจับมาหอมหัว แต่ไม่ได้ๆ เธอกับน้องพึ่งจะรู้จักกันยังทำแบบนั้นไม่ได้
“ใช่ค่ะ ทั้งหมดนี่ของไทม์เลย”
“ขอบคุณครับ แล้ว…ของพี่ลูซี่ล่ะครับ อันไหนหรอ”
เท้ามือกับเก้าอี้พลางค่อยๆเขยิบใบหน้าเข้าไปเชิงหยอกล้อ “ของพี่ ก็คนนี้ไงคะ”
แก้มขาวเริ่มแดงขึ้นพร้อมกับดวงตาเบิกโพลงของอีกคน แต่เขาก็เม้มฮึบก่อนจะเอื้อมมือมาดันแขนของลูซี่เบาๆ
“ผมไม่เขินหรอก ประโยคแค่นี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอกนะ”
“หืม?” มุมปากยกยิ้มขึ้นอัตโนมัติไม่คิดว่าอีกคนจะมาไม้นี้ ปากบอกไม่เขินแต่หน้าแดงระเรื่อนี่มันคืออะไรกันนะ ช่างเป็นคนที่ปกปิดไม่เก่งซะเลย
“อย่างนี้ก็ยากแล้วน่ะสิ สงสัยพี่ต้องหาวิธีทำให้ไทม์เขินใหม่แล้วล่ะมั้ง”
“ง่ะ” ไ​ทม์ชะงักไปเล็กน้อย​ ท่าทางน่ารักของเขาทำเอาเธอหุบยิ้มไม่ได้​เลย​ “กินข้าวกันเถอะค่ะ​ เราจะได้กินยาแล้วพักผ่อนนะคะ”
“ครับ​” พอเริ่มทนอาหารก็แอบเหลือบมองคนตรงหน้า ทันทีที่ข้าวคำแรกเข้าปากเขาก็ถึงกับดวงตาลุกวาวทันที “อื้ม! อร่อย ร้านไหนหรอครับเนี่ย”
“ร้านลูกพี่ลูกน้องของพี่น่ะค่ะ ถ้าไทม์ชอบเอาไว้คราวหน้าพี่พาไปกินนะคะ”
ไทม์พยักหน้ารับเหมือนเด็กก่อนจะหันไปจัดการข้าวในกล่อง ด้วยท่าทางที่น่ารักของเขามันทำให้เธอต้องยกยิ้มอัตโนมัติทันที
ทานข้าวกันเสร็จก็ได้เวลาพักผ่อนของไทม์แต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่อยากพักสักเท่าไหร่
“ไปนอนพักได้แล้วค่ะ”
“ไม่นอนได้มั้ยครับ ผมขี้เกียจนอนแล้ว” ไทม์ที่กำลังนั่งกอดหมอนใบใหญ่หันมาทำตาแป๋วใส่กัน เขาคิดว่าทำหน้าแบบนั้นใส่เธอจะได้ผลรึไง
ใช่ มันได้ผล ได้ผลดีเลยล่ะ
แต่เพื่อสุขภาพอันดีของไทม์ยังไงก็ตามใจไม่ได้ “ไม่ได้ค่ะ ยังไงก็ต้องนอนพักนะคะ”
“แต่ว่า…”
ดูเหมือนไทม์จะยังไม่ยอมแพ้ เธอจึงนั่งลงที่โซฟาที่ข้างไทม์พร้อมกับเอื้อมมือไปบังคับใบหน้าสวยให้หันมาก่อนจะใช้นิ้วเรียวค่อยๆ ลูบไล้แก้มสวยเบาๆ ให้อีกคนขนลุกเล่น
“พี่ไม่อยากเห็นไทม์ร้องเวลาโดนทำโทษนะคะ” ดวงตาของคนตรงหน้าเบิกโพลงพวงแก้มสวยค่อยๆ แดงระเรื่อจนเห็นชัด “พะ-พี่ลูซี่จะทำโทษผมหรอครับ”
“ก็ถ้าไม่ฟังพี่ก็คงต้องทำแหละค่ะ” ไทม์เม้มปากก่อนจะทำตัวเลิ่กลั่กพร้อมกับดันตัวเธอออกเล็กน้อยก่อนจะรีบหนีขึ้นชั้นสอง “งะ…งั้นผมไปนอนก่อนนะครับ เอ่อ…ฝันดีนะครับ”
ลูซี่มองตามแผ่นหลังของไทม์จนลับสายตา มุมปากยกยิ้มอัตโนมัติเมื่อนึกถึงใบหน้าที่เขินอายเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ยอมรับว่าที่ทำไปเมื่อกี้เธอตั้งใจ ก็น้องน่ารักเกินจะอดใจไหวนี่
เวลาผ่านไปกว่าสองชั่วโมงหลังจากที่ไทม์ขึ้นไปพักผ่อน ลูซี่ก็นั่งทำงานที่โต๊ะทำงานข้างเตียงของเขาไปพลาง หันมองดูนาฬิการที่มุมขวาล่างของหน้าจอโน๊ตบุ๊คพบว่าตอนนี้บ่ายสามกว่าแล้ว
“อือ…หาว” เสียงหาวของคนบนเตียงเรียกความสนใจให้หันไปมอง ไทม์บิดขี้เกียจพลางกลิ้งตัวไปมาเหมือนเด็กก่อนจะพลิกตัวหันมาทางลูซี่
“กี่โมงแล้วครับ”
“บ่ายสามแล้วค่ะ”
“จะเย็นแล้วหรอเนี่ย” ไทม์พูดพึมพำพร้อมกับยันตัวลุกขึ้นนั่ง “พี่ลูซี่ครับ ผมหิวแล้ว ไปกินข้าวกันครับ”
ได้ค่ะ แต่พี่ขอทำงานส่วนนี้ก่อนแปปนึงนะคะ”
“ได้ครับ” ไทม์พยักหน้ารับก่อนเธอจะหันมาจัดการงานที่ค้างตรงหน้าให้เสร็จ เมื่อจัดการเสร็จจัดการเก็บของหันมาพบว่าไทม์กำลังนั่งกอดตุ๊กตารอด้วยความตาแป๋วราวกับกำลังรอเวลานี้อยู่เลย
ช่างน่ารักอะไรขนาดนี้นะ
“ไปกินข้าวกันค่ะ”
“ครับ”
นั่งมอเตอร์ไซค์ WAVE 110 สีน้ำเงินคันเดิมที่เคยนั่งเมื่อตอนนั้น ใส่หมวกกันน็อคขึ้นซ้อนท้าย “พี่ลูซี่เกาะเอวผมไว้นะครับ เดี๋ยวตก”
ไทม์เอื้อมมาจับมือของเธอให้ไปเกาะเอวเขา
การกระทำนี้มันทำให้เธอใจเต้นขึ้นมาทันที “ทำแบบนี้พี่เขินนะคะเนี่ย”
“พี่ลูซี่เขินหรอครับ เย้ ดีจังผมได้หนึ่งแต้มแล้ว” ไทม์ชูมือสองข้างด้วยความดีใจ ท่าทางนั้นยิ่งทำให้ลูซี่อดจะแอบหัวเราะไม่ได้ “หึ”
รถมอเตอร์ไซค์สีน้ำเงินเคลื่อนตัวออกเคลื่อนตัวไปตามถนนซอกซอยใช้เวลากว่า 20 นาทีจนมาถึงที่หมาย มอเตอร์ไซค์จอดเทียบที่จอดรถหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง ร้านนี้เป็นร้านของลูกพี่ลูกน้องของเธอเอง ซึ่งมันก็คือร้านเดียวกับที่เธอฝากพี่ฮีซูซื้อเมื่อตอนกลางวันนั้นแหละ
เราเดินเข้ามาในร้านพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ดูเหมือนว่าวันนี้ลูกค้าจะเยอะเป็นพิเศษ
“ไงลู” แรงตบที่บ่าข้างซ้ายให้หันไปพบคนคุ้นหน้าคุ้นตา “ไง” เขาคือวิลเลียมลูกพี่ลูกน้องคนสนิท
“เป็นไงมั่ง เห็นช่วงนี้โพสต์สเตตัสเพ้อบ่อยหนิ” วิลเลียมไหวไหล่เล็กน้อย “ก็นะ ก็เรื่องร้านนี่แหละ แต่ตอนนี้ก็ดีขึ้นล่ะ”
“เอาหน่า คิดจะเป็นเจ้าของร้านอาหารก็ยากแบบนี้แหละ ค่อยๆเรียนรู้ไปเดี๋ยวก็ได้เอง” วิลเลียมถอนหายใจพร้อมกับทำสีหน้าเหนื่อยใจ จจริงๆ ฐานะทางบ้านของวิลเลียมก็ไม่ได้ต่างอะไรกับพวกเขาเลย เรียกได้ว่าก็ระดับเศรษฐีด้วย แต่เพราะความชอบและความอยากจะทำเขาเลยเปลี่ยนนจากงานดูแลธุรกิจที่บ้านมาเปิดร้านอาหารแทน
“เอาเถอะๆ เรื่องกูช่างมันเถอะ ว่าแต่ นี่ใคร” วิลเลียมส่งสายตาไปทางไทม์เป็นเชิงถาม “นี่ไทม์ รุ่นน้องที่มอ”
“สวัสดีครับ” ไทมืยกมือไหว้ด้วยท่าทางเกร็ง “ดีๆ งั้นกูไม่กวนล่ะ ทานข้าวให้อร่อยนะ ไปล่ะ” วิลเลียมเดินนำไปที่โต๊ะที่จัดเตรียมไว้ก่อนจะแยกไปทำงานต่อ
หลังจากสั่งอาหารไปรอสักพักอาหารก็มาเสริฟ
“เอ๊ะ? ร้านนี้มีข้าวผัดกุ้งด้วยหรอครับ ในเมนูผมไม่เห็นมีเลย”
“คงจะเป็นข้าวในเซ็ตนั่นแหละค่ะ”
“อ๋อ” ไทม์ไม่ได้ถามต่อก่อนจะหันไปจัดการอาหารของตัวเอง เอาจริงๆ มันก็ไม่มีหรอก ร้านนี้เป็นร้านอาหารสไตล์ตะวันตกในส่วนของข้าวมันไม่มีอยู่แล้ว แต่เพราะไทม์ชอบกินเธอเลยไปขอให้วิลเลียมทำให้
นั่งทานกันไปจนอาหารเริ่มพร่องไปมากทั้งสองคนก็สั่งของหวานมานั่งทานเล่นกันไปพลางๆ
“พี่ลูซี่ครับ วันนี้ขอบคุณมากนะครับ” งยหน้ามองคนตรงข้ามที่กำลังเม้มปากแน่นราวกับกำลังเขินอะไรบางอย่างอยู่
“เรื่องอะไรหรอคะ”
“ก็…ทุกเรื่องเลยครับ ผมไม่รู้จะอธิบายยังไงดี แแต่…พี่ลูซี่คอยช่วยผมตลอดเลย ผมอ่ะ ทั้งซุ่มซ่ามไม่ค่อยระวังตัวเองเลยเจ็บตัวบ่อยๆ แล้วพี่ลูซี่ก็เข้ามาช่วยผม ผมเลยแบบ…รู้สึกว่าตัวเองเป็นตัววุ่นวายยังไงก็ไม่รู้” มุมปากยกยิ้มกับประโยคของเขา
“ไทม์ไม่ได้เป็นตัววุ่นวายของพี่ แต่ไทม์เป็นดวงใจของพี่นะคะ พี่จะปล่อยให้ดวงใจของพี่บาดเจ็บได้ยังไงกัน”
“เอ๊ะ? ดวงใจของพี่ลูซี่หรอครับ ผมเป็นดวงใจยังไงหรอครับ แล้ว…มันคืออะไรอ่ะ มันเหมือนแบบดวงกลมๆ หรือป่าวครับ” ดวงตาแป๋วๆกับสีหน้าสงสัยของไทม์ทำเอาเธอถึงกับหลุดขำออกมาในทันที ความคิดของเขามันช่างเด็กน้อยเสียจริง
“จะคิดแบบนั้นก็ได้ค่ะ”
“อืม…งงอ่ะ”
“เอาเถอะ แต่ไม่ว่าจะยังไงพี่ก็จะคอยปกป้องเราเสมอนะคะ”
“แต่แบบนี้พี่ลูซี่จะเหนื่อยสิครับ” ไทม์พองแก้มเผยให้เห็นสีแดงระเรื่ออยู่กลายๆ “เพื่อไทม์พี่ไม่เหนื่อยหรอก ต่อให้เหนื่อยแค่ไหนพี่ก็จะสู้ค่ะ”
“พี่ลูซี่พูดเหมือนเป็นอเวนเจอร์เลย”
“หึ แล้วอยากให้พี่เป็นอเวนเจอร์มั้ยล่ะคะ” ไทม์ทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่ก่อนจะตอบออกมา แต่คำตอบนั้นกลับทำให้เธอถึงกับหลุดหัวเราะอีกครั้ง
“อีนี่ เมื่อกี้มึงอ่อยผัวกูใช่มั้ย!!!”
จู่ๆ ก็มีหญิงวัยประมาณราวๆ พวกเขาแต่คาดว่าน่าจะโตกว่ามาผลักไหล่หาเรื่องลูซี่ “คุณเป็นใครคะ”
“อย่ามาทำเป็นไขสือ เมื่อกี้มึงอ่อยผัวกู” ทั้งสองคนมองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ “ใครคือผัวคุณ ฉันก็อยู่เฉยๆ ของฉันมั้ย”
“มึงอย่ามาตอแหล!!” ไม่พูดเปล่าผู้หญิงคนนั้นลงมือตบลูซี่อย่างจังจนหน้าหัน ไทม์ที่เห็นดังนั้นจึงรีบเข้ามาขวางทันที
“คุณครับ แบบนี้มันเกินไปนะ”
“อย่ามาเสือก! ถอยไป!”
หญิงคนนั้นทำท่าจะผลักไทม์แต่เขาแรงเยอะกว่าเลยทำให้แรงผลักนั้นไม่มีผล
“ไทม์ หลบไปค่ะ เดี๋ยวพี่จัดการเอง” เสียงทุ้มต่ำกว่าปกติเอ่ยขึ้นพร้อมกับดันตัวไทม์ให้ถอยห่าง
“แต่-” หันไปหาอีกคนที่อยู่ด้านหลังก็ต้องชะงักเมื่อเห็นสายตาของเธอที่ดูน่ากลัวผิดปกติ ไทม์ค่อยๆ ถอยออกมาให้ลูซี่ได้ประจันหน้ากับหญิงปริศนา หญิงสาวผู้นัั้นเอื้อมมือหมายจะจิกหัวเธอแต่ก็ต้องหยุดเพราะลูซี่จับเอาไว้ได้ทัน
สายตาคมกริบจ้องมองคนต้นเรื่องจนอีกฝ่ายต้องถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง “เมื่อกี้บอกว่าฉันไปอ่อยผัวคุณใช่มั้ย? ไหนล่ะผัวคุณ เรียกมาสิ”
“มึงอย่ามาเปลี่ยนเรื่อง กูจะตบมึง-”
“กู บอก ให้ เรียก ผัว มึง มา”
ลูซี่เน้นและลงเสียงหนักทีล่ะคำ ถ้ามันเป็นอย่างที่หญิงสาวปริศนาพูดจริงๆ ก็จะเคลียร์ๆ กันไปเลย แต่ดูทรงเปลี่ยนเรื่องแบบนี้ใช่แน่ๆ หาเรื่องตบเธอชัดๆ
“ว่าไง เรียกผัวมึงมาสิ กูจะได้เคลียร์ตรงนี้”
หญิงสาวปริศนาทำท่าอีกอักก่อนจะเชิดหน้าท้า “กูไม่เรียก มึงมีปัญหากับกูมั้ย”
“ได้ น้อง เรียกตำรวจยัง” ลูซี่หันไปถามน้องพนักงานที่ยืนดูอยู่ข้างๆ “เอ่อ…เรียกแล้วค่ะ”
“มึงเรียกตำรวจมาทำไม!! อยากโดนดีรึไงห๊ะ!” หญิงสาวปริศนาทำท่าจะเดินไปตบน้องพนักงาน ลูซี่ที่เห็นจึงเขยิบตัวไปยืนบังทันที
“มีปัญหากับฉันไม่ใช่หรอ ถ้าจะด่าก็ด่าฉันไม่ต้องพาลไปด่าคนอื่น”
“มึงโดนกูแน่ กูจะให้พ่อจัดการมึง!”
ลูซี่ไม่ตอบให้เพียงมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าที่ไม่ได้หวาดกลัวเลยสักนิด​
ไม่นานตำรวจก็มาถึงพร้อมกับ​คนที่อ้างตัวว่าเป็นพ่อของเธอ​
“พ่อ​ จัดการมันเลย​ มันหาเรื่องหนู”
“คุณเป็นใครมาหาเรื่องลูกสาวผมทำไม”
“เป็น​ลูกสาวตระกูล​วรลักษณ์​ แล้วก็ไม่ได้ทำอะไรลูกสาวของคุณ​ด้วย​ ลูกสาวของคุณต่างหาก​ที่มาตบหน้าฉัน”
พอได้ยินนามสกุล​ชายผู้ที่อ้างว่าเป็นพ่อก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะทำตัววางกล้ามใส่
“ไม่อยากเชื่อเลยว่าคนจากตระกูล​ใหญ่​จะโกหกหน้าด้านๆ​ ขนาดนี้”
“อยากดูหลักฐานมั้ยคะ​ ลองพิมพ์​หาในอินเตอร์​เน็ต​ดูคิดว่าน่าจะมีคนลงเอาไว้นะคะ​ ตอนที่ลูกสาวคุณเดินมาตบฉัน”
“อย่ามาเล่นลิ้น​กับฉัน!!!”
“ไม่ได้เล่นลิ้นค่ะ​ สมัยนี้อินเตอร์​เน็ต​มันรวดเร็ว​และแรงนะคะ​ แค่อัปคลิปลงข่าวมันก็แพร่กระจาย​ไปทั่วแล้ว”
ไม่นานเสียงจากโทรศัพท์​ของพนักงาน​ในร้านก็ดังขึ้นก่อนพนักงานคนนั้นจะโชว์หลักฐาน​คลิปที่หญิงสาว​ตบเธอ​พร้อมกับ​คอมเมนท์​ก่นด่ามากมายก่ายกอง​จนนับไม่ได้
ชายวัยกลางคน​ที่ได้เห็นคลิป​วีรกรรม​ของลูกสาวถึงกับพูดไม่ออก​ได้แต่กำมือแน่นด้วยความโมโห​
“บอกก่อนนะคะว่าฉันไม่ใช่คนใจดี​ที่ทำฉันเจ็บแล้วจะให้อภัย​ อย่าลืมเตรียมเงินค่ารักษา​แผลให้ด้วยนะคะ​ ส่วนบิลเก็บเงินจะตามไปทีหลัง”
พูดจบลูซี่ก่อนจะลากไทม์เดินออกมาทันทีโดยไม่ลืมฝากตำรวจให้จัดการต่อ
“พี่ขอกุญแจรถหน่อย”ลูซี่รับกุญแจรถมาก่อนจะทำการสตาร์ท​ “เดี๋ยว​พี่ขับเอง”
ระหว่างทางที่กลับบ้านทั้งสองไม่พูดคุยอะไรกัน​ แล้วที่ไทม์เซอร์ไพรส์​เขาไม่คิดว่าลูซี่จะขับมอเตอร์ไซค์​เป็น​ แถมยังขับเร็วจนเขาถึงกับเอื้อมมือไปเกาะที่จับด้านหลังเพื่อไม่ให้ตกด้วย
มาถึงบ้านไทม์เดินตามสาวรุ่นพี่อย่างเงียบๆ​
“เอ่อ​ พี่ลูซี่ครับ​ ทายาก่อนมั้ยครับ”
ลูซี่หันมองอีกคนก่อนจะพยักหน้ารับและเดินไปนั่งรอที่โซฟา​
ไทม์ยกกล่องปฐมพยาบาล​วางไว้ที่โต๊ะเล็กหน้าทีวีก่อนจะเปิดหาอุปกรณ์​มาทำแผลให้อีกคน​ บรรยากาศ​รอบๆ​ มันดูเงียบผิดปกติ​ มีแค่เสียงก๊อกแก๊กจากอุปกรณ์​ทำแผลเท่านั้นที่ได้ยินชัด
“ขอโทษ​นะคะ” มือที่กำลังจะเอื้อมไปทำแผลชะงักกึกก่อนจะมองคนตรงหน้า​ด้วยความสงสัย​ “ขอโทษ​ทำไมครับ”
“ก็พี่ทำให้ต้องมาวุ่นวาย”
ไทม์ยกยิ้มกพลางเอื้อมมือไปทำแผล​ “วุ่นวาย​อะไรน่ะครับ​ ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ​ ผมเป็นผู้ชายแท้ๆ​ ได้แต่ยืนดูเฉยๆ​ ไม่พอยังไม่ช่วยทำอะไรอีก”
สายตาที่รู้สึกผิดของอีกคนทำให้หัวใจของลูซี่ปวดหนุบๆ​ ลู​ซี่​เอนหัวซบลงที่ไหล่กว้างเป็นการบ่งบอก​ว่าเขาไม่ผิด
“หนูไม่ผิดหรอกค่ะ​ แบบนั้นแหละดีแล้ว​ พี่ไม่อยากลากใครมาเกี่ยวด้วย”
“พี่ลู​ซี่​ไม่โกรธ​ผมหรอครับ”
“ทำไมต้องโกรธด้วยล่ะคะ​ เราไม่ผิดสักหน่อย” รอยยิ้มกว้างทำให้ไทม์รู้สึกโล่งใจ​ “แล้วพี่ลูซี่ยังเจ็บปากอยู่มั้ยครับ”
“นิดหน่อย​ค่ะ​ เดี๋ยว​ก็หายแล้ว”
ไทม์ขยับตัวเข้าไปใกล้ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปเป่าที่มุมปากที่มีแผลเบาๆ​ “หายไวๆ​ นะครับ”
การกระทำ​ของเขาทำให้เธอถึงกับอึ้งไปสักพัก​ มือเรียวยกขึ้นมาแนบหน้าของอีกคนอัตโนมัติ​พร้อมกับ​ดึงใบหน้าของอีกคนเข้าหอมฟอดจนอีกคนถึงกับตั้งตัวไม่ถูก
“พะ-พี่ลู​ซี่! ทำอะไรครับเนี่ย!”
“พี่ไม่ได้บอกใช่มั้ยว่าพี่เป็นคนที่มีความอดทนต่ำมาก”
“เอ๊ะ?” สายตาทั้งสองสอดประสานมองคนตรงหน้าด้ววความงงงวย​
“ถ้าคราวหน้าเราเล่นกับใจพี่แบบนี้อีก​ พี่ไม่รับรองนะคะว่าจะจบแบบไหน”
ประกาศิตของอีกคนทำเอาเขาถึงกับขนลุกซู่​ไปทั้งตัว​ “ขะ-ขอโทษ​ครับ”
มุมปากยก​ยิ้ม​เบาๆ​ พลางปล่อยมือและเขยิบตัวออก
“ไปทานยาได้แล้วค่ะ​ จะได้นอนพัก”
“คะ-ครับ”
ไทม์​หยิบกล่องพยาบาล​ขึ้นมากอดแน่นพร้อมกับ​รับลุกออกมาจากตรงนั้นโดยเร็ว​ เมื่อเห็นว่าน้องเดินลับสายตาไปแล้วมือเรียวก็ยกขึ้นมากุมหน้าผากเพื่อระงับอารมณ์​ที่พลุ่งพล่าน​ไปไกลจากเหตุการณ์​เมื่อกี้
“เกือบแล้ว”
ดีนะที่ยังยั้งอารมณ์​ทัน​ ถ้าไม่เธอไม่ยั้งอารมณ์​นะ​ ได้มีมากกว่านี้แน่
ร่างบางสูดลมหายใจ​เข้าเฮือกใหญ่​พลาง​เอนหลังพิงกับโซฟาพยายาม​สลัดความคิดอุบาทว์​ๆ​ ออกจากหัว
แต่เมื่อกี้​ แก้มน้องหอมมากเลยนะ​ ถ้าทำมากกว่านี้
ไม่ๆๆ​ พอ!! เลิกคิดสักทีนังลูซี่​ มึงกับน้องยังไม่ได้เป็น​อะไร​กัน​อย่าคิดลึกให้มาก


## ‘08’-01

แหงนมองท้องฟ้าพร้อมกับเงี่ยหูฟังเสียงของนกกระจิบ สูดลมหายใจเอาอากาศบริสุทธิ์ให้เต็มปอด ในที่สุดวันนี้ก็ได้ลุกออกจากเตียงสักทีหลังจากนอนซมอยู่สามวันติด ถึงแม้ตอนนี้จะดีขึ้นแล้วแต่ก็ยังมีมึนๆ บ้าง ถ้าเป็นคนอื่นคงวันเดียวหาย แต่เวลาไทม์โดนอะไรกระแทกหัวมักจะปวดไปสามสี่วันเลย เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรแต่ก็ชินแล้วแหละ
ขึ้นรถเมล์สายประจำเดินไปนั่งที่ว่างเบาะหลังสุดที่เหลืออยู่ ผมหยิบหูฟังขึ้นมาใส่พร้อมกับเล่นเพลงในลิสท์ที่ตั้งไว้นั่งฟังไปพลาง
ระหว่างที่รถเมล์แล่นไปตามถนนเส้นหลักไทม์ก็สังเกตว่ารถเริ่มติดและคนก็เริ่มเยอะจนอัดแแน่นเป็นปลากระป๋อง ถึงแม้เรื่องแบคนคบนี้จะเกิดขึ้นเป็นประจำแต่เขาก็ไม่เคยชินกับเรื่องแบบนี้สักที มันทั้งอึดอัด หายใจไม่ออก แล้วถ้ายืนนะยิ่งแทบจะเป็นลมเลย
ขณะที่เขากำลังตัวลีบอยู่ก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากมือถือ กดเข้าที่แจ้งเตือนพบว่าเป็นลูซี่ที้่ทักมาหา เขารีบกดตอบกลับเพื่อไม่ให้อีกคนรอนาน
Lucyxx : อรุณสวัสดิ์ค่ะ
Lucyxx : ไปเรียนแล้วหรอคะ
time 00.00 : ครับ
time 00.00 : พี่ลูซี่รู้ได้ไงครับ
Lucyxx : พี่มารับเราหน้าบ้านแต่ไม่เห็นใคร เลยคิดว่าเราน่าจะไปเรียนแล้วน่ะค่ะ
time 00.00 : ขอโทษที่ไม่ได้บอกนะครับ
Lucyxx : ขอโทษทำไมล่ะคะ พี่ต่างหากที่จะมาแล้วไม่บอกเราเอง
Lucyxx : แล้วนี่ไปมอยังไงคะ
time 00.00 : รถเมล์ครับ
time 00.00 : คนแน่นมากเลย
Lucyxx : ให้พี่ไปรับมั้ยคะ
time 00.00 : ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวก็ถึงแล้ว
Lucyxx : แล้วแผลที่หัวดีขึ้น​รึยังคะ
time 00.00 : ดีขึ้น​มาก​แล้วครับ
time 00.00 : ต้องขอบคุณ​พี่ลูซี่​เลยครับ​ ถ้าไม่ได้​พี่ลูซี่ผมแย่แน่ๆเลยครับ
Lucyxx : ดีใจที่ได้ยิน​อย่างนั้น​นะคะ​
เงยหน้าจากมือถือ​มองรอบๆ​ ดูเหมือนว่า​ใกล้จะถึงจุดที่จะต้องลงรถแล้ว​ เขารีบพิมพ์​ตอบกลับลูซี่ก่อนจะหยิบของเพื่อเตรียมลงรถ
time 00.00 : ผมต้องลงรถแล้ว​ ไปก่อนนะครับ​
Lucyxx : ค่ะ​ งั้นพี่ไม่กวนเราแล้ว เดินทาง​ปลอดภัย​นะคะ
time 00.00 : พี่ลูซี่ก็เหมือนกัน​นะครับ
Lucyxx : ค่ะ แล้วเจอกันค่ะ
time 00.00 : ส่งสติกเกอร์
พิมพ์เสร็จก็เป็นเวลาเดียวกันที่รถเมล์ถึงที่หมายพอดี ทันทีที่ประตูรถเปิดออกผมก็รีบเบียดเสียดผู้คนออกมาให้ทันก่อนที่ประตูรถจะปิด
ทันที่เท้าแตะลงบนพื้นปูนไทม์ก็รีบโกยเอาอากาศเข้าปอดทันที ให้ตายเถอะ เกือบจะไม่รอดซะแล้ว จริงๆ ที่บ้าเขาก็มีรถมอเตอร์ไซค์นะ เขาสามารถขับมันมามหาลัยได้แต่ผมก็เลือกที่จะนั่งรถเมล์เพราะว่ามหาลัยขอไทม์กับบ้านมันค่อนข้างที่จะไกลกันกว่า 20 กิโลเลย อีกอย่างถนนเส้นนี้รถค่อนข้างจะเยอะด้วยมันค่อนข้างอันตรายเลยคิดว่านั่งรถลเมล์ปลอดภัยสุดแล้วล่ะ
เดินเข้าเขตมหาลัยก่อนจะไปยืนรอรถกอล์ฟที่ป้าย ขณะที่ยืนมองดูวิวรอบๆ ก็มีแรงตบบ่าที่ไหล่ให้เขาสะดุ้งโหยง
“ไง!”
“เชี่-! ไอ้ติม” เป็นติมที่มาตบบ่า ไทม์จับไหล่ที่โดนตีพร้อมกับยกมือหวดแขนมันไปทีนึง “โอ๊ย ตีกูทำไมเนี่ย”
“มึงอ่ะ กูขวัญเสียหมดเลยเนี่ย” ติมปั้นคิ้วขมวดก่อนจะทำเสียงล้อเลียน “โอ้โห คำโบราณซะด้วย ขวัญเสียหมดเลย”
“โบราณตรงไหน เขาใช้กันทั่วบ้านทั่วเมือง” ติมส่ายหน้าพร้อมกับทำหน้ารับไม่ได้ ติมมึงอ่ะแหละโบราณ
หลังจากยืนเถียงกันอยู่ครู่รถกอล์ฟก็มาพอดี พวกเขาก้าวขึ้นไปนั่งเถียงกันบนรถต่อ มาถึงหน้าตึกเรียนพวกเขาลงรถก็เห็นคนบูมที่กำลังยืนจ้องมือถืออยู่หน้าตึก พอพวกเขากำลังจะเดินเข้าไปทักก็เป็นจังหวะที่บูมเงยหน้าขึ้นมาพอดี
“อ่าว มึงมาแล้วหรอ”
“อือ มึงตื่นยังเนี่ย ทำหน้าง่วงเชียว” ติมพูดพร้อมกับยื่นมือไปบีบแก้มอ้วนเล่น “ตื่นแล้ว แล้วพวกมึงจะกลับเลยมั้ยอ่ะ”
คำถามของบูมทำเอาพวกผมต้องขมวดคิ้ว​ ​ “นี่มึงจะโดดเรียนหรอ​ นิสัยไม่ดี​ นี่แน่ะ” ติมฟาดที่แขนบูมเบาๆเป็นเชิงหยอกล้อ​ บูมเกาแขนที่ถูกฟาดพร้อมกับตอบด้วยสีหน้าง่วง​ ดูท่ามันจะง่วงจริงๆ อ่ะแหละ​ ตาจะหลับอยู่แล้วนั่น
“ป่าวนะ อาจารย์ยกคลาสต่างหาก” บูมหันจอมือถือให้ดูเพื่อโชว์หลักฐาน ไทม์กับติมไล่อ่านข้อความที่อาจารย์ส่งมาในกลุ่ม
สถิติ Sinece Computer (58)
a.um : อาจารย์ขอยกคลาสนะคะ
a.um : วันนี้อาจารย์มีธุระค่ะ
a.um : เจอกันอาทิตย์หน้านะคะ
“ยกคลาสจริงด้วยว่ะ”
“แล้วเอาไงต่ออ่ะ วันนี้ก็ไม่มีรับน้องด้วย จะอยู่นี่ก็เปื่อย” พวกเขาสามคนมองหน้ากันก่อนจะมีความคิดนึงผุดเข้ามาในหัว “งั้นไปเที่ยวกันมั้ย ไหนๆก็ได้หยุดแล้ว”
“เอาดิ แล้วจะไปไหนล่ะ”
“วันนี้มีงานเกมส์จัดที่ห้าง คือ…กูอยากไปอ่ะ” บูมพูดด้วยเสียงที่เบากว่าปกติแต่ก็ได้ยินกันชัดเจน
“เอาสิ” พอได้ยินคำตอบบูมก็แสดงสีหน้าดีใจออกมา บูมมีนิสัยค่อนข้างเหมือนเด็กแล้วก็เป็นคนที่ขี้อายไม่ค่อยกล้าพูดกับคนแปลกหน้า แต่ถึงอย่างนั้นเวลาที่เล่นเกมส์มันจะเป็นอีกคนเลย มีความมั่นใจและกล้าพูด เขาไม่รู้ว่าไอ้นิสัยแบบนี้เขาเรียกว่าอะไร แต่ถึงอย่างนั้นบูมก็เป็นเพื่อนที่ดีกับพวกไทม์เป็นเพื่อนที่น่ารักคนหนึ่งเลยล่ะ
ตอนนี้ทั้งสามมาอยู่ที่ห้างสรรพสินค้าแล้ว มันอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัย ตอนแรกก็กะจะมาแท็กซี่กันแต่บูมบอกว่าวันนี้มีงานเกมส์คนจะเยอะเลยคิดว่านั่งรถไฟฟ้ามาลงที่ห้างจะเร็วกว่า ทันทีที่เข้ามาในงานเขาก็กวาดสายตาไปรอบๆ เพื่อสำรวจบรรยากาศ
“คนเยอะใช่เล่นนะเนี่ย”
“เออดิ กูก็คิดว่างานกลางๆ ที่ไหนได้งานโคตร” ตอนแรกบูมบอก่าเป็นงานเกมส์ใหญ่แต่ก็ไม่คิดว่าจะใหญ่ขนาดนี้ มีทั้งบูธเกมส์และบูธไอทีมากมายแถมยังมีเวทีใหญ่สำหรับเปิดงานอีก เรียกได้ว่าเป็นงานระดับประเทศเลยก็ได้
“ว้าว โคตรเท่เลย” เสียงบูมเรียกความสนใจให้ไปมอง พบอีกทีมันก็ไปเกาะกระจกตู้ใสที่ด้านในใส่เครื่อง playstation รุ่นลิมิเต็ด ปกติเครื่อง playstation มันจะมีสีขาวกับแถบสน้ำเงินเรียบๆ แต่เครื่องนี้มันแตกต่างกัน เป็นสีดำทองลายนูนคล้ายหิน มันอาจจะดูแปลกแต่พอมันมาอยู่รวมกันกลับสวยมาก
“โห ราคาไม่ใช่น้อยเลยนะเนี่ย” เขามองป้ายราคาที่ติมชี้
300,000!! ราคาขนาดนี้ซื้อมอเตอร์ไซค์หรูๆ ได้คันสองคันเลยนะเนี่ย บูมที่ตอนแรกเกาะตู้กระจกอยู่ก็ถึงกับรีบเอามือออกทันที
“ว้าว เครื่องเพลย์นี่โคตรสวยเลย ราคาน่าจะแพงน่าดูเลยว่ามั้ย” เสียงของใครคนหนึ่งเรียกความสนใจ พวกเขาหันไปมองเป็นชายคนหนึ่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้ากางเกงยีนส์
ว่าแต่ เขาเป็นใครอ่ะ
“เอ่อ…ใครวะ” ติมก้มหน้ามากระซิบกับผม “ไม่รู้ว่ะ”
“จะว่าไปเครื่องเพลย์นี่ราคาเท่าไหร่ครับ” ชายคนนั้นหันไปถามพนักงานที่อยู่ด้านหลัง “สามแสนครับ”
“ราคากำลังดีเลยนะเนี่ย ไม่ถูกไม่แพงไป” พวกเขามองคนๆ นั้นอย่างไม่เข้าใจ “มึงไปเถอะ” บูมหันมาสะกิดพวกเขาให้เดินออกจากบูธแต่ก็ต้องหยุดชะงักกับคำพูดของคนๆ นั้น
“อ่าว ทำไมนายไม่ซื้อล่ะ นี่รุ่นลิมิเต็ดเลยนะ หรือว่านายไม่มีเงิน” ประโยคของเขาทำเอาเขาถึงกับคิ้วกระตุกเลยทีเดียว “นี่จริงหรอเนี่ย ขอโทษทีพอดีฉันไม่รู้ ฉันน่าจะถามนายก่อนจะได้แนะนำเครื่องเพลย์ราคาถูกให้”
ประโยคนั่นฟังดูยังไงก็คือคำดูถูกชัดๆ ไทม์ใช้สมองอันน้อยนิดพยายามคิดถึงเหตุและผลของการกระทำของเขาแต่ไม่ว่าจะคิดยังไงก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี
ไทม์เหลือบมองบูมที่ตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำและตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ดูท่าทางเพื่อนของเขาจะไม่โอเคแล้วสิ “มะ-ไม่ดีกว่าครับ”
“อ่าว จ่ายไม่ไหวหรอ ว้า น่าเสียดาย งั้นอันนี้มั้ย เครื่องเพลย์รุ่นเก่าราคาแค่หลักพันเอง ฉันว่าน่าจะเหมาะกับนายนะ”
“ไอ้-” เขารีบคว้าแขนติมเมื่อเห็นว่าเขากำลังจะปรี่เข้าไป “ติม ใจเย็น” เหลือบมองบูมที่ยืนอยู่ด้านหน้า แอบเห็นว่าดวงตาของเขาเริ่มมีน้ำตาเอ่อ เขาเดินเข้าไปหาเขาพร้อมกับบีบมือเบาๆ เพื่อให้เขาผ่อนคลายขึ้นแต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผล บูมเม้มปากแน่นก่อนจะสะอื้นออกมาเบาๆ
เวรเอ้ย ไอ้ผู้ชายคนนี้มัน…เหี้ยจริงๆ
“อ่าวเด็กๆ มาเที่ยวกันหรอ” เสียงคุ้นเคยทำให้พวกเขาพากันหันไปมอง พบว่าเป็นพี่ลุค เขาเดินตรงมาพร้อมกับวางมือลงบนหัวของบูมก่อนจะหันไปทางชายนิสัยเสีย
“อ่าว นี่มันคุณทิมนี่ ไม่เจอกันนานสบายดีมั้ยครับ” ชายนิสัยเสียหรือคุณทิมทำหน้าเลิ่กลั่กต่างจากเมื่อกี้อย่างชัดเจน “เอ่อ ครับ สะ-สบายดีครับคุณลุค”
“ว่าแต่มาซื้อของหรอครับ”
“ครับ ผมมาซื้อเครื่องเพลย์น่ะครับ ว่าแต่ คุณลุครู้จักกับเด็กพวกนี้หรอครับ” ไทม์ยืนมองพี่ลุคกับคุณทิมที่คุยกันอย่างกับรู้จักกันมานาน
“เขาเป็นรุ่นน้องคนสนิทของผมเองครับ”
“อะ-อ๋อ งั้นหรอครับ”
“จะว่าไปคุณทิมก็ชอบเล่นเกมส์เหมือนกันนี่​ คุณทิมพอจะช่วยแนะนำผมหน่อยได้มั้ยครับ” คุณทิมที่ได้ยินแบบนั้นจู่ๆ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป เขาดูเลิ่กลั่กไม่น้อยเลย “จะดีหรอครับ คือผม…”
​“ทำไมจะไม่ดีล่ะครับ คุณเป็นถึงหัวหน้าฝ่ายขายของบริษัทอุปกรณ์เกมส์เลยนะครับ แค่แนะนำให้ผมเหมือนกับที่แนะนำให้รุ่นน้องของผมเมื่อกี้…มันคงจะไม่ยากเกินไปสำหรับหัวหน้าฝ่ายอย่างคุณหรอกนะครับ” ประโยคของพี่ลุคทำเอาคุณทิมถึงกับหน้าเสียทันที งั้นแสดงว่าตอนที่คุณทิมพูดจาดูถูกเราตอนแรกพี่เขาเห็นหมดเลยสินะ
“ผะ-ผมขอโทษด้วยครับ ผม…”
“คุณขอโทษผมทำไมครับ ผมยังไม่ได้ว่าอะไรคุณเลยนะ” คนตรงหน้ายกยิ้มพิมพ์ใจให้อีกฝ่าย แต่รอยยิ้มนั่นกับทำให้เขารู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก
“อ๊ะ ดูเหมือนน้องสาวผมจะตามล่ะ ไม่เป็นไรเอาไว้คราวหน้าล่ะกัน งั้นผมไปก่อนนะคุณทิม ไว้เจอกันที่บริษัทนะครับ” ประโยคสุดท้ายพี่ลุคก้มหน้าไปพูดที่ข้างหูของคุณทิมพร้อมกับตบบ่าเบาๆ ก่อนจะเดินมาคล้องคอพวกเขา“เด็กๆ ไปกินข้าวกัน”
ระหว่างนั้นเองผมก็หันไปมองคุณทิมที่อยู่ด้านหลัง เขายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อนใดๆ ก่อนจะหันกลับมามองรุ่นพี่ที่เดินคล้องคอบูมที่อยู่ด้านหน้า
ดูท่าทางคนๆ นี้คงจะไม่ใช่แค่คนธรรมดาแล้วล่ะ


## '08'-02

ที่ร้านอาหารญี่ปุ่น​ร้านหนึ่งพวกเขาเดินเข้ามาด้านในโดยมีลุคเดินนำ​มายังโต๊ะหนึ่งที่อยู่​ด้านในสุด​พบคนที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี​
“พี่ลูซี่สวัสดี​ครับ” ลูซี่เงยหน้าจากมือถือก่อนจะส่งยิ้มให้บางๆ​ “สวัสดี​ค่ะ​”
“กับน้องมันนี่ยิ้มปากจะฉีก​ ทีกับกูนี่แทบจะกินหัวอยู่ละ” ลูซี่หุบยิ้มทันทีพร้อมกับใช้​สายตาเชือดเฉือนมองคนพี่​ “ลุค​ น่ารำคาญ​”
ไทม์หย่อนตัวลงฝั่งตรงข้าม​กับลูซี่พลางลอบขำกับสองพี่น้องเบาๆ​ สองคนนี้ตีกันอีกแล้ว​
“เด็กๆ อยากกินอะไรเลือกเลยนะ​ เดี๋ยว​พี่ลุคเขาเลี้ยง” ลุคที่กำลังหยิบมือถือ​ถึงกับชะงักพร้อมกับชี้นิ้วเข้าหา​ตัวเอง​พลางขยับปากถามคนข้างๆ ว่า​ กูหรอ​
“ก็มึงบอกเองว่าจะจ่าย”
“กูพูดตอนไหน​ ตกลง​กันแล้วว่าคนละครึ่งนี่”
“ลุค​ ยายบอกว่าเป็นพี่ควรเลี้ยงน้อง​ ไม่ใช่น้องเลี้ยง​พี่​ อีกอย่าง​เด็กๆ ก็เป็นรุ่นน้องในสาขามึงด้วย​ มึงก็ควรทำตัวเป็นพี่ที่ดีนะ”
“มึงไม่ต้องเอายายมาอ้างเลย​ ไม่รู้แหละ​ กูไม่ยอมอ่ะ​”
“งั้นเป่ายิ้งฉุบ”
“มา” พวกเขานั่งมองสองพี่น้องเป่ายิ้งฉุบ​อย่างงงงวย​ แต่ก็แอบเอ็นดูนะ​ เวลาสองคนนี้อยู่​แยกกันเหมือนคนที่ดูดุดูมีพาวเวอร์​แต่พออยู่ด้วยกันก็เหมือนเด็กสองคนที่ชอบเถียงกันไม่รู้จักโต
“หึ กูชนะ” พี่ลูซี่ฉุบชนะส่วนพี่ลุคแพ้
“ชิ​ เซ็ง”
“เดี๋ยว​พวกเขาจ่ายกันเองก็ได้ครับ” ติมพูดขณะที่มือยังเปิดเมนูอยู่​ คนโตสุดที่เอนหลังพิงพร้อมกับ​ทำหน้าเบื่อหน่ายพูดด้วยน้ำเสียงสุดเซ็งที่แพ้น้องสาวของตัวเอง
“เดี๋ยว​จ่ายให้​ สั่งมาเถอะ”
“ขอบคุณ​ครับ” ติมตอบกลับอย่างไว​ ไทม์รู้นะที่มันถามก็แค่ตามมารยาท​ก็เท่านั้น​ กูรู้นะว่ามึงอยากกินของฟรีอ่ะ​
ระหว่าง​นั่งรออาหารเราก็พูดคุย​ไปพลาง​ พวกเขาได้เล่าเรื่องที่โดนหาเรื่องในงานเกมส์ให้พี่ลูซี่ฟัง​ แล้วก็ได้รู้ว่าคุณทิมนั้นเขาเป็นหัวหน้า​ฝ่ายข​ายของบริษั​ทขายอุปกรณ์​เกมส์ที่เป็นธุรกิจ​ของบ้านของลุคกับลูซี่​ ลุคเล่าว่าเขาเห็นตั้งแต่ช่วงที่เราเดินเข้ามาแล้ว​ ตอนแรกเขาคก็กะจะเข้ามาทักแหละแต่พอเห็นว่าคุณทิมเข้ามาพูดไม่ดีเลยยืนดูอยู่ครู่นึงก่อนจะเดินเข้ามา​ช่วย​
“คือ…” บูมแทรกขึ้น​ก่อนจะเว้นช่วง​ไป​ เขาก้มหน้าก้มตาใบหน้าแดงก่ำเหมือนจะอยากพูดอะไรสัก​อย่าง​แต่ก็ไม่กล้า​ ทุกคนต่างพากันหันไปมองด้วยความลุ้นจนลุคต้องเอ่ยถามขึ้นมา​ “ว่าไง”
“ผม… ขะ-ขอบคุณ​ครับ” แม้บูมจะไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองคนที่กำลังจะขอบคุณ​แต่ก็เหมือน​ว่าลุคจะรับรู้​ “อือ​ ไอ้เอ็นไอ​ (อือ​ ไม่เป็นไร)​”
“ทุเรศ​ ทำไมไม่กินให้หมดก่อน” ลูซี่หันไปเอ็ดคนพี่พร้อมกับ​ทำสีหน้ามองคนเป็นพี่ด้วยความรังเกียจ​ “อำไอ​ อังเอียดอึไร​ (ทำไม​ รังเกียจ​รึไง)​”
ลุคยื่นหน้าไปใกล้ทำให้ลูซี่ต้องถอยตัวออกเล็กน้อย​พร้อม​กับยกมือตบหน้าอีกคนเบาๆ จนลุคถึงกับร้องออกมา​
“โอ๊ย! มึงตบกูทำไมเนี่ย​” ทั้งสองคนตีกันเหมือนเดิม​ผมก็ได้เแต่นั่งมองด้วยความเอ็นดู​
“ไอ้บูมมึงร้องไห้ทำไม” ประโยค​ของติมทำเอาพวกเขาที่กำลังเล่นกันอยู่ต้องหยุดชะงัก​ พวกเขาหันไปมองที่หัวโต๊ะ​ บูมร้องไห้อยู่จริงๆ​ ​ไทม์ที่้เห็นดังนั้นก็รีบลุกจากเก้าอี้​ไปปลอบเพื่อนตัวกลมทันที “บูมเป็นไร​ ร้องไห้ทำไม”
“มัน… ฮึก!​ ฮือ!!!” ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็น​ผล​ ทำไงดีล่ะทีนี้​ เขาไม่เคยปลอบคนร้องไห้ซะด้วย
“ลุค​ มึงทำน้องร้องไห้”
“ห๊ะ? กูหรอ​ อ่า​ ชิบหายล่ะ” พี่ลุคทำหน้าเลิ่กลั่กอย่างบอกไม่ถูก​ เขาเขยิบตัวเองมาใกล้ยกมือตบหัวบูมเบาๆ เป็นเชิงปลอบ “เอ่อ​ พี่ขอโทษนะ​ พี่ไม่รู้ว่าพี่ทำอะไรให้เอ็งร้องไห้​ แต่… พี่ขอโทษแล้วกัน”
เหมือนว่าบูมจะเริ่มหยุดร้องแล้วแต่ก็ยังคงสะอื้น​อยู่​ “ไอ้ลู​ ช่วยกูหน่อย” ลุคหันไปขอความช่วยเหลือ​จากน้องสาว​ ลูซี่ที่เห็นดังนั้น​ก็ถึงกับวางช้อนส้อมแล้วถอนหายใจ​ไปหนึ่ง​ที
“บูม​ บอกพี่ได้มั้ยว่าเราร้องไห้​ทำไม”
“ผม… ฮึก! ผม​ ซึ้งครับ” คำตอบของบูมทำเอาพวกเขางงกันไปตามๆ ก​ัน​ “ซึ้ง​ ซึ้งที่พี่ลุคช่วยหรอ” บูมพยักหน้า​ตอบ​
“มันต้องซึ้งถึงขั้นร้องไห้เลยหรอวะ” พี่ลุคบ่นพึมพำ​เบาๆ​
“ตอนเขา…. ฮึก! ดูถูกผม​ ผมโกรธมาก ผมก็แค่… อยากดูเครื่อง​เกมส์​เท่านั้นเอง”
เขาเข้าใจ​บูมนะ​ ตอนที่คุณทิมพูดแบบนั้นเขาก็โกรธเหมือนกัน​ เราก็แค่อยากจะเข้าไปชมของที่เราชอบก็แค่อยากจะเห็นมันใกล้​ๆ แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องพูดดูถูกเราเหมือนกับว่าเราไม่มีปัญญา​ซื้อ​ขนาดนั้นด้วย​ ยอมรับว่าตอนนั้นโมโหจนอยากจะพูดแต่เขากลัวว่ามันจะบานปลาย​ อีกอย่าง​ต้องคอยห้ามติมที่เกือบจะพุ่งไปต่อยเขาแล้วก็ปลอบบูมด้วย เลยทำได้แต่ปล่อยเลยตามเลย
“ผมรู้ว่าผมไม่มีเงินขนาดนั้น​ แต่… ผมก็ไม่กล้าพูด​ ผมกลัวแล้วก็อายด้วย”
“การที่เรากลัวหรืออายมันไม่ได้แปลว่าเราไม่สู้คน​ แต่ถ้าเราสู้กลับแบบที่ไม่รู้จักคู่ต่อสู้​มันจะทำให้เราเสียเปรียบ​โดยง่าย​ สิ่งที่เอ็งทำน่ะ​ มันถูก​แล้ว​ จำไว้​ ถ้ามีคนทำแบบนี้ให้เดินหนีหรือเมินใส่​อย่าไปเถียง​ เพราะยิ่งเถียงมันจะกลายเป็นว่าเราร้อนตัวแล้วจะยิ่งเข้าแผนมัน​ หรือถ้าไม่ไหว​ บอกพี่​ เดี๋ยว​พี่จัดการเอง”
ลุคพูดจบมุมปากของไทม์ก็ยกยิ้มขึ้นมาทันที​ บางครั้งพี่ลุคก็ดูดุดูน่ากลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้​ บางครั้งเขาก็เอาแต่ใจเหมือนเด็กที่ไม่รู้จักโต​ แต่ในหลายๆ ครั้งที่เขาก็เป็นผู้ใหญ่​มากจนเราเองก็คาดไม่ถึง​
“ขอบคุณ​ครับ​ ฮือ!!!”
“เฮ้ย​ เอ็งอย่าร้องด​ิ​ เดี๋ยวไอ้ลูมันด่า” เมื่อเห็นว่าบูมร้องไห้ลุคก็ถึงกับทำตัวไม่ถูก​ ไทม์ฺแอบหัวเราะ​กับท่าทาง​ของเขาที่พยายาม​ปลอบบูมด้วยท่าทาง​เงอะงะพร้อม​กับหันซ้ายหันขวาหาคนช่วย​ เขาดูไ​ม่เหมือน​พี่ลุคที่สอนเราเมื่อกี้เลย
“เด็กๆ ของหวานมาเสริฟแล้ว​ เลิกซึ้งแล้วมากินขนมกันค่ะ” ของหวานทยอยเสริฟลงบนโต๊ะ พวกเขาที่ชุลมุนอยู่ก็ค่อยๆแยกย้ายกลับไปนั่งของตัวเองตามเดิม
ทานข้าวกันเสร็จพวกเขาก็เดินเล่นกันต่อ ระหว่างทางเราก็เดินเข้าเดินออกร้านู้นทีร้านนี้ทีจนมาหยุดที่ร้านฟิกเกอร์ที่ชั้น 3 ของห้าง ขณะที่ทุกคนเข้าไปในร้านไทม์กับลูซี่ก็ยืนรออยู่ด้านนอก
“แผลดีขึ้นยังคะ” ไทม์ยกมือจับหน้าผากตรงบริเวณที่เคยโดนบอลกระแทก “ดีขึ้นเยอะแล้วครับ แต่ก็มีมึนๆ บ้างตอนที่ก้มนานๆอ่ะครับ”
“ตอนที่เราโดนบอลกระแทกหัวตอนนั้นใจพี่หล่นวูบเลยค่ะ พี่โมโหมาก โมโหทุกอย่างจนขาดสติเลย”
“ขอโทษนะครับที่ทำให้เป็นห่วง” ก้มหน้าขอโทษด้วยความรู้สึกผิด “ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ไทม์ไม่ได้ผิดสักหน่อย ถ้าจะผิดก็ผิดที่ลูกบอลมันบังอาจลอยไปโดนหน้าสวยๆ ของเรานั่นแหละ”
ลูซี่พูดติดตลกทำเอาเขาถึงกับหลุดหัวเราะออกมาทันที เหตุการณ์นั่นเดิมทีมันไม่ได้มีใครผิดหรอก กีฬาแบบนี้ในการแข่งขันอุบัติเหตุมันเกิดขึ้นได้อยู่แล้ว ยิ่งเป็นพวกกีฬาที่ต้องปะทะกันโดยตรงด้วยเลยไม่แปลกที่จะได้ยินข่าวว่านักกีฬาบาดเจ็บ เขาเองก็ก็มีส่วนผิดด้วยแหละที่ไม่ระวังเองตัวเอง ดันวิ่งเอาหน้าไปรับบอลแบบนั้นจะเจ็บก็ไม่แปลก
รออยู่สักพักอีกสามคนก็เดินออกมาพร้อมกับฟิกเกอร์จำนวนหนึ่ง ไทม์แอบนับจำนวนฟิกเกอร์ ในถุงติมกับบูมมีแค่คนละตัวสองตัวต่างกับพี่ลุคที่ในถุงมีไม่ต่ำกว่าสิบ เห็นหน้าตาดุๆ แบบนี้พี่แกก็สายสะสมฟิกเกอร์นะเนี่ย
“เห็นร้านของหวานแล้วอยากกินว่ะ” ลุคที่เดินนำพูดขึ้นพลางเหลียวมองร้านขนมหวานที่เราเดินผ่านมา “กินมากระวังเบาหวานจะถามหา”
“เอ๊ะมึงนี่ไอ้ลู ก็กูชอบอ่ะ ว่าแต่คนอื่นมึงก็เหมือนกันกินแต่น้ำพริกกากหมู สั่งทีเป็นลังกูยังไม่ว่าอะไรเลย”
ประโยคของพี่ลุคทำไทม์ถึงกับต้องหันไปมองอีกคน จะว่าไปเขาก็เหมือนจะคุ้นๆ บ้านผมขายน้ำพริกกากหมูทั้งหน้าร้านที่แม่ไปขายกับป้าแล้วก็ออนไลน์ มันมีอยู่วันนึงที่จู่ๆ ก็มีออเดอร์กว่ายี่สิบแพ็ค แล้วนามสกุลก็เป็นนามสกุลเดียวกับพี่ลูซี่ หรือว่า…!
“ใช่น้ำพริกยี่ห้อแม่ศรหรือเปล่าครับ เหมือนเคยเห็นพี่ลูซี่ลงไอจีอยู่” บูมถามให้คลายสงสัย
“ใช่ค่ะ” นั่นไง! น้ำพริกแม่ผมจริงๆด้วย
“เอ๊ะ น้ำพริกกากหมูแม่ศรนี่มันของแม่มึงนี่หว่าไอ้ไทม์” ติมหันมาถามเพื่อความแน่ใจกับ “จริงดิ” ลุคที่ได้ยินก็ถึงกับหยุดเดินแล้วหันมาถามอีกคน
“จริงดิ”
“ครับ ของแม่ผมเอง”
ลุคทำหน้าคลายสงสัยก่อนจะเหลือบตามองคนน้องที่ไม่หือไม่อืออยู่ข้างๆ “อ๋อ…สงสัยกูต้องไปกินบ้างล่ะ”
ขณะที่เราคุยเล่นกันไปพลางจู่ๆ ไทม์ก็ได้ยินเสียงดังมาจากทางเกมส์เซ็นเตอร์ ไทม์ชะเง้อมองหาต้นตอจนไปพบกับกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่อยู่ด้านหน้าเครื่องเล่นต่อยมวย
“เฮ้ย! ไอ้เจมส์มายืนนี่หน่อยดิ”
“ทะ…ทำไมหรอ”
“อย่าถามมากดิบอกให้มายืนก็มายืน” ไทม์ยืนมองการกระทำของคนพวกนั้น เหมือนคนที่เป็นหัวโจกสั่งให้ชายหน้าติ๋มไปยืนด้านในแป้น
“ดะ…เดี๋ยวก่อน พวกนายจะให้ฉันเป็นเป้าหรอ”
“ก็ใช่ไง อย่าลีลาดิเร็วๆ”
“แล้วแบบนี้เราก็โดนสิ”
“มึงก็หลบสิ”
“แต่…”
“เร็วๆ!!” ชายหน้าติ๋มถูกเพื่อนในกลุ่มผลักเข้าไปในเครื่องเล่นแต่พอดูๆ ไปเหมือนไม่ใช่เพื่อนเลย เหมือนพวกนักเลงที่กำลังแกล้งคนอื่นมากกว่า หนึ่งในแก๊งนั้นทำท่าวอร์มแขนก่อนจะปล่อยหมัดลงที่นวมเต็มแรงจนนวมนั่นกระแทกโดนใบหน้าอย่างจังๆ
“ไอ้ไทม์! ทำไรวะ” เสียงของติมทำเอาเขาหลุดออกจากภวังค์ทันที ไทม์หันไปมองพบว่าตอนนี้ทุกคนมองด้วยสีหน้าสงสัย
“เอ่อ…คือ” คือเขาแค่อยากช่วยพี่หน้าติ๋มคนนั้นแต่อธิบายทุกคนไม่ถูกเลยตัดสินใจเบนสายตาเป็นเชิงบอกแต่เหมือนทุกคนจะไม่รู้
“คือ…ไปต่อยมวยกันมั้ยครับ”
“ห๊ะ?” เป็นไปตามคาดทุกต่างพากันทำหน้าสงสัยและไม่เข้าใจ “ตอนนี้อ่ะนะ” ไทม์พยักหน้าตอบ
“นะครับๆๆ นะๆๆๆ”
“ถ้าไทม์อยากเล่นก็ได้ค่ะ พี่ไม่ขัด” คำตอบของลูซี่ทำเอาไทม์ยกยิ้มทันที ในขณะที่คนอื่นๆ ยังงงๆ อยู่
พวกเขาเดินตรงไปยังโซนเกมส์เซ็นเตอร์ที่อยู่อีกฝั่งตรงข้ามก่อนจะไปหยุดอยู่หน้าเครื่องเล่นต่อยมวย พวกเขายืนมองเด็กกลุ่มนั้นอยู่ครู่ก่อนไทม์จะเป็นคนเอ่ยทัก
“เอ่อ…ขอโทษนะครับ คือขอเล่นเครื่องนี้หน่อยครับ” พูดอย่างเกร็งๆ ก่อนคนกลุ่มนั้นพากันหันมามองก่อนที่คนที่เหมือนเป็นหัวโจกของแก๊งพูดขึ้น
“ไม่เห็นรึไงวะว่าเล่นอยู่” คำตอบของเขาทำพวกหันหน้ามองกัน “เอ่อ…แต่” หัวโจกคนเดิมเหมือนจะเดินเข้ามาหาเรื่องพี่ลูซี่ที่เห็นดังนั้นก็เข้ามาขวางทันที
“เราขอเล่นหน่อยได้มั้ยคะ” หัวโจกเมื่อเห็นพี่ลูซี่ท่าทีก็เปลี่ยนไปทันที “ถ้าคนสวยอยากเล่นก็ได้ครับ เชิญเลย เฮ้ย! ไอ้เจมส์มานี่ดิ” หัวโจกดึงชายหน้าติ๋มให้เข้าไปยืนที่เดิม เดี๋ยวนะ จะให้เขามาเป็นเป้าอีกแล้วหรอ
หันมองที่ชายหน้าติ๋มเขาก็หันมาสบตากับเขาพอดี แต่สายตาเขาที่มองมาเหมือนกำลังขอความช่วยเหลือ
“อันนี้คือ?” ลูซี่หันไปถามหัวโจกที่ยืนข้างๆ พร้อมกับชี้ไปที่ชายหน้าติ๋ม “อ๋อ ก็ถ้าต่อยแบบธรรมดามันจะไม่สนุกไงครับ ผมก็เลยใส่เป้าเข้าไปด้วย”
“เป้า?”
“ถ้าคนสวยต่อยโดนเป้าก็เอารางวัลไปเลย” ลูซี่พยักหน้าตอบก่อนจะเดินเข้าดึงนวมลงมาจนสุดพร้อมกับหันไปพูดอะไรบางอย่างกับชายหน้าติ๋มตรงหน้า
“ชื่ออะไร”
“ผะ-ผม ชื่อเจมส์ครับ”
“ย่อตัวลงหน่อย แล้วก็หลับตาด้วย” ชายหน้าติ๋มสั่นกลัวแต่ก็ยอมทำตามแต่โดยดี “เปลี่ยนเป็นเตะได้มั้ย”
“ได้ครับคนสวย” ลูซี่ถอยออกมาเล็กน้อยพร้อมกับตั้งท่าก่อนจะกวาดขาฟาดผ่านศรีษะของชายหน้าติ๋มไปโดนเครื่องเล่นอย่างฉิวเฉียด เครื่องเล่นร่วงหล่นลงสู่พื้นทันที แก๊งนักเลงที่ไทม์ตั้งชื่อใหม่ต่างยืนมองด้วยความตกใจรวมถึงคนแถวนั้น
ไทม์ก็ตกใจเหมือนกันไม่คิดว่าเธอจะแรงเยอะขนาดนี้ ว่าแต่ ขาเธอยังโอเคดีมั้ยนะ เตะไปขนาดนั้นท่าจะเจ็บน่าดู
“แย่ล่ะ มันล้ม” ลูซี่เอ่ยออกมาด้วยสีหน้านิ่งสนิทราวกับไม่รู้สึกอะไรทั้งนั้นต่างกับคนอื่นที่กำลังช็อคอยู่
“เกิดอะไรขึ้นหรอคะ” พนักงานคนหนึ่งวิ่งมาด้วยหน้าตาตื่น “อ่า พอดีฉันเผลอทำเครื่องเล่นพังน่ะค่ะ น่าจะเล่นแรงเกิน ไม่ทราบว่าต้องรับผิดชอบยังไงคะ”
“เอ่อ เดี๋ยวฉันขอไปถามผู้จัดการก่อนนะคะ” พี่พนักงานวิ่งหายไป “เมื่อกี้กูน่าจะบอกให้มึงออมแรงนะ ดูสิ เครื่องเล่นเขาพังเลย”
พี่ลูซี่ไหวไหล่เล็กน้อยพร้อมกับกับทำหน้าเบื่อหน่าย “ไม่เห็นสนุกเลย”
ไม่นานพี่พนักงานก็กลับมาพร้อมกับผู้จัดการ เขาคุยกับพี่ลูซี่อยู่ครู่ “เดี๋ยวมา”
เธอหันมาบอกก่อนจะเดินจากไปกับผู้จัดการ
กลับมาที่เหตุการณ์ตรงหน้าตอนนี้มีพี่พนักงานมาจัดการเก็บกวาดซากเครื่องเล่นที่พังยับเยิน ส่วนพวกแก๊งนักเลงก็พากันกระซิบกระซาบพร้อมกับลากหัวโจกไปคุย เบนสายตาหันมองชายหน้าติ๋มยังคงช็อคอยู่ ไทม์ที่เห็นดังนั้นก็รีบเดินไปหาเขา
“นายชื่อเจมส์ใช่มั้ย” เขาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อไทม์เอามือไปแตะเขาก่อนจะพยักหน้ารัวๆ “ครับๆๆ”
“นายโอเคมั้ยเนี่ย”
“อะ-โอเคครับ โอ๊ย!” เหมือนเขาจะเจ็บแผล ไทม์ก็ทำอะไรไม่ถูก “เอ่อ เราว่านายไปหาหมอดีกว่านะ เดี๋ยวมันจะอักเสบ”
“ขะ-ขอบคุณมากครับ”
คุยกันจบเป็นจังหวะเดียวกับที่ลูซี่เดินกลับมาพอดี “เป็นไงบ้างครับ”
“เรียบร้อยค่ะ”
“งั้นไปกันเถอะไป” เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้วพวกเขาก็จะเตรียมตัวกลับแต่จู่ๆ ก็มีเสียงโวยวายของใครบางคนมาจากด้านหลัง “เฮ้ย!! จะไปไหนวะ!” หันกลับไปพบว่าเป็นหัวโจกที่เดินตรงดิ่งมาทางเราด้วยสีหน้าที่ดูโมโหจัด
“คิดว่าทำแบบนี้แล้วพวกกูจะปล่อยไปไง!” พวกเขาต่างพากันมองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจ “หมายความว่าไงครับ ก็เครื่องเกมส์พังแล้วนี่ ก็จบเกมส์ไง” ผมตอบไป
ก็เครื่องเล่นพังมันก็ไม่มีอะไรให้ทำต่อแล้ว อีกอย่างเขาก็คิดว่าถ้าเครื่องเล่นพังคนที่ชื่อเจมส์ก็น่าจะไม่ต้องโดนแกล้งแล้ว แต่ดูท่าทางแบบนี้เรื่องคงไม่จบง่ายแน่ๆ
“ยังไง ไม่เข้าใจ” ลูซี่ตอบกลับไปด้วยสีหน้านิ่ง “มึงอย่ามาทำไขสือ อย่าคิดว่าเป็นผู้หญิงแล้วกูจะไม่กล้านะ”
“บอล ใจเย็นก่อน”
“มึงไม่ต้องมาเสือก!!” บอลหรือหัวโจกผลักเจมส์ออกจนเขากระเด็นไปกระแทกกับกำแพงอย่างจง พวกเขาจึงรีบเข้าไปดูอาการ นี่มันจะเกินไปแล้วนะ ทำร้ายเพื่อนตัวเองได้ยังไงกัน
“อีสวย มึงอย่าคิดว่ามีพวกแล้วจะรอด กูจะสั่งคนให้มาข่มขืนมึงแล้วโยนทิ้งไว้ข้างถนนเลย”
“ไอ้…” ประโยคนั่นทำให้ผมถึงกับสบถขึ้นมาทันที ไอ้นี่ทำตัวสวะไม่พอ ยังพูดจาน่ารังเกียจอีก แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่เขาที่รู้สึกแบบนั้นลุคด้วยเช่นกัน ทันทีที่เขาได้ยินก็แทรกตัวเข้ามากันไอ้หัวโจกที่เดินพุ่งเข้าหาลูซี่ทันที
“เฮ้ย พูดอะไรให้เกียรติเพศแม่มึงด้วย” น้ำเสียงกดต่ำฟังแล้วทำให้ขนลุก ระดับความสูงที่สูงกว่ากับสายตาที่เหมือนพร้อมจะฉีกอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ ได้ทุกเมื่อมันดูน่าสยองจนเขาถึงกับกลืนน้ำลายทันที
“ถอยไป!!”
ไอ้หัวโจกปล่อยหมัดตรงหมายจะชกพี่ลุคทียืนขวาง แต่ด้วยทักษะและความไวเหนือมนุษย์ลุคกลับรับหมัดนั่นก่อนจะใช้แรงของเขาบีบมือแน่นจนอีกฝ่ายถึงกับร้องออกมา ตามมาด้วยเสียงดังกร๊อบที่คิดว่าน่าจะเป็นเสียงกระดูกที่ราวกำลังแตกหัก อีกฝ่ายร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดก่อนจะทรุดลงกับพื้น ลุคดึงแขนไอ้หัวโจกขึ้นมาด้วยมือเดียวขึ้นเหนือหัวจนจนระดับใบหน้าของไอ้หัวโจกอยู่ระดับเดียวกับเขา
“ครั้งนี้กูแค่เตือน ถ้าครั้งหน้ามึงทำอะไรกับน้องกูรวมถึงไอ้เด็กเจมส์นั่นอีก อนาคตมึงดับแน่” พูดจบเขาก็ปล่อยมือออกทำให้ไอ้หัวโจกนั่นร่วงลงพื้นทันที
“พวกมึงอ่ะ เพื่อนไอ้นี่ใช่มั้ย ฝากไปบอกพี่ชายมันด้วยว่าให้ดูแลน้องมันดี”
“ครับพี่ พวกผมขอโทษด้วยครับ” เพื่อนของเขาที่ยืนดูอยู่ก็รีบเข้ามาพยุงก่อนจะพากันก้มหัวขอโทษและรีบเดินหนีจากไป
พวกผมเดินเข้าไปสมทบพร้อมกับเพื่อนที่พยุงเจมส์เดินตามมา “พี่ลุครู้จักไอ้หัวโจกนั่นด้วยหรอครับ” ไทม์ถามด้วยความสงสัย
“ตอนแรกก็ไม่รู้หรอก แต่พอดูดีมันหน้าคล้ายๆ กับลูกน้องที่ทำงานที่ร้านซ่อมรถพี่ เลยถ่ายส่งไลน์ไปถามมัน ก็เลยรู้”
“แล้วจะเอาไงต่อดีครับ ตอนนี้ก็ห้าโมงกว่าแล้วด้วย” บูมถามขึ้นพร้อมโชว์หน้าจอมือถือที่แสดงเวลาให้เราดู “กลับสิ อยู่ทำไมเล่า”
“เอ่อ…คือ” เสียงอีกคนเรียกให้เราหันไปมองพบว่าเป็นเจมส์ ลืมไปว่าเขายังอยู่นี่ “เอ็งอ่ะ กลับไง” ลุคหันไปถามเจมส์ที่ยืนเก้งๆ กังๆ
“ผม..กลับรถเมล์ครับ”
“กลับด้วยกันนี่แหละ”
“เอ่อ…ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมกลับเองก็ได้ครับ แค่นี้ก็ขอบคุณมากแล้วครับ” เจมส์ก้มหัวขอบคุณเก้าสิบองศา “มันเย็นแล้วกลับด้วยกันนี่แหละ เดี๋ยวไปส่ง จะได้พาไปหาหมอด้วย”
“แต่…”
“อย่าทำตัวดื้อเหมือนไอ้ไทม์ดิ กลับเองคนเดียวถ้าเจอไอ้พวกนั้นอีกจะสู้เขาไหวไง ไปกลับ” ลุคไม่พูดพร่ำทำเพลงเดินมาดึงมือเจมส์ก่อนจะเดินนำพวกเขาไป ไทม์ที่เห็นก็แอบยกยิ้มเล็กน้อย
พี่ลุคแกก็มีมุมใจดีเหมือนกันนะเนี่ย ว่าแต่ไอ้ก่อนหน้านี้ที่บอกว่าดื้อเหมือนเขามันหมายความว่าไงนะ
รถยนต์ SUV แปดที่นั่งเทียบจอดที่หน้าประตูทางเข้าหน้าตึกของโรงพยาบาล​พวกเขาลงจากรถ​ส่วนลุคก็เอารถไปจอด​ ไทม์กับเจมส์นั่งรอ​อยู่​ที่หน้าห้องฉุกเฉิน​เพื่อรอทำแผลส่วนคนอื่นๆ ก็รอที่คาเฟ่ด้านนอก​ ตอนแรกลูซี่ก็จะมาด้วยแหละแต่เขากลัวเจมส์เกร็งเลยขอเป็นคนมาเป็นเพื่อนเอง​ ลูซี่ก็ได้แต่ถอนหายใจ​ก่อนจะยื่นบัตรเครดิต​มาให้สำหรับ​จ่ายค่ารักษา​ก่อนจะไปรอที่คาเฟ่ฝั่งตรงข้ามตึก​
ขณะที่​นั่ง​รอ​อยู่​หน้าหัอง​ฉุกเฉิน​ผมก็แอบชำเลืองมองคนข้างๆ​ ที่ดูเกร็งๆ​
“นายโอเคมั้ยเนี่ย” เจมส์สะดุ้ง​เฮือกก่อนจะตอบแบบกระอึกกระอัก​ “เอ๊ะ? เอ่อ…อะ-โอเคครับ” สภาพของเขามันดูไม่โอเคเลยสักนิด
ยังไม่ทันได้คุย​ต่อเจมส์ก็ถูก​เรียกเข้าไปทำแผล ใช้เวลาไม่นานเขาก็ออกมาพร้อมกับใบหน้าที่มีผ้าก็อตแปะอยู่ เราพากันเดินออกมายังโซนรับยา ไทม์กวาดสายตามองหาที่นั่งแต่ดูเหมือนว่าคนจะเยอะมากทำให้แทบไม่เหลือที่นั่งเลย
“ไม่ที่นั่งเลยอ่ะ​ งั้นเรายืนกันมั้ย”
“อะ… อ๋อ​ ได้ๆ” เรายืนหลบอยู่กำแพงด้านหลัง​ ไทม์แอบเหลือบมองคนข้างๆ ก่อนจะเอ่ยถาม “เราขอถามอะไรหน่อยได้มั้ย”
“ได้ๆ”
“นายกับคนที่ชื่อบอลเป็นเพื่อนกันหรอ” เจมส์ที่ได้ยินคำถามก็ถึงกับสตั้นไปในทันที​ก่อนจะหันกลับไปแล้วยกยิ้มด้วยสายตาที่ดูเศร้าสร้อย​ “อืม เราเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็กเลยล่ะ”
“…”
“เราอยู่ซอยเดียวกัน แล้วแม่ของพวกเขาก็เป็นเพื่อนบ้านที่สนิทกันพวกเขาก็เลยสนิทกัน”
“แล้วตอนแรกเขาแกล้งนายแบบนี้หรือป่าว” เจมส์นิ่งคิดอยู่ครู่ก่อนจะพยักหน้าตอบเบาๆ งั้นแสดงว่าเขาโดนบอลแกล้งมาโดยตลอดเลยสินะ
“นายไม่โกรธหรือเกลียดคนพวกนั้นบ้างหรอที่ทำร้ายนายขนาดนี้” เจมส์เงยหน้ามายิ้มให้พร้อมกับส่ายหัวเล็กน้อย “ไม่นะ ก็เพื่อนกันนี้”
คำตอบของเขาทำเขาถึงกับขมวดคิ้วทันที ไม่โกรธอย่างนั้นหรอ ทำไมล่ะ เขาทำร้ายกันตั้งขนาดนั้นแต่ยังไม่โกรธอีก
ไม่ทันที่จะถามต่อเสียงประกาศชื่อของคนข้างๆ ก็ดังขึ้นพอดี เราเดินไปที่ช่องจ่ายเงิน ขณะที่เจมส์กำลังง่วนอยู่กับการหยิบกระเป๋าตังผมก็ยื่นบัตรเครดิตที่ลูซี่ให้มาแทรกให้คุณพยาบาลทันที​ เจมส์ที่ไม่รู้เรื่องกำลังจะยื่นเงินให้คุณพยาบาลไทม์ที่เห็นดังนั้นก็ไปดึงมือทันที
“เราจ่ายแล้ว” เจมส์ทำหน้างงใส่ผมเอื้อมมือไปรับใบเสร็จ​ให้ก่อนจะดันตัวเขาไปที่ช่องรับยา​
รับยาเสร็จ​ก็พากันเดินออกมาแต่ยังไม่พ้นตึกไทม์ก็ถูกเจมส์ดึงกระเป๋าเป้เอาไว้ก่อนจะวิ่งมาดักหน้า
“เดี๋ยวก่อนๆ ไทม์นายจ่ายเงินให้เราทำไม”
“อ่า ไม่ห็นเป็นไรเลยนี่ แค่นี่เอง” เลือกตอบโกหกไป เอาจริงก็อยากบอกหรอกแต่ลูซี่ขอไว้ เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมแต่ก็ได้แต่ตอบแบบนั้นแหละ คิดว่าดีที่สุดแล้ว
“ไม่ได้นะ เอ้านี่ เราคืน” เจมส์ยื่นเงินจำนวนหนึ่งมาให้ ไทม์ที่เห็นดังนั้นก็ดันมือเขากลับไป “ไม่เป็นไรหรอก นายเก็บไว้เถอะ”
“แต่…”
“เอาน่าแค่นี้เอง อีกอย่างเราอยากช่วยนายน่ะ”
“เอางั้นหรอ”
“เอางั้นแหละ” เจมส์เม้มปากพร้อมกับก้มหัวเล็กน้อย “ขอบคุณมากๆ เลยนะ ขอบคุณจริงๆ คือ…เราไม่รู้จะตอบแทนพวกนายยังไงดี”
“ไม่ต้องหรอก เห็นคนเดือดร้อนเราก็ต้องเข้าไปช่วยดิ” เขาไม่ได้ซีเรียสกับการตอบแทนสักเท่าไหร่ จะทำก็ได้ไม่ทำก็ได้ ตอนแรกที่เลือกเขาไปช่วยเขาก็ไม่รู้หรอกว่าถ้าไม่มีพวกลูซี่กับลุคเขาจะโดนอะไรบ้าง เพราะตอนนั้นคิดว่าแค่ว่าอยากจะช่วยเขาที่กำลังถูกคนพวกนั้นกลั่นแกล้งเฉยๆ
ถึงแม้ลึกๆ ไทม์จะไม่เข้าใจเพราะไม่เคยเจอกับตัวแต่ผมก็รับรู้ได้ว่าเขาน่าจะกำลังเจ็บปวดอยู่ เลยเอื้อมมือเข้าไปช่วยก็เท่านั้นเอง
“งั้นเราไปกันเถอะ ทุกคนคงรอกันแแล้-”
“เอ่อ… เดี๋ยว!” ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบเขาก็พูดแทรกขึ้นมาทันที “ว่า”
“เราว่า เรากลับเองน่าจะดีกว่า”
“ทำไมอ่ะ จะไม่กลับด้วยกันหรอ” เจมส์ยิ้มน้อยๆ พร้อมกับส่ายหัว “แค่นี้เราก็เกรงใจจะแย่แล้ว”
ไทม์ที่จะพูดต่อแต่พอเห็นสีหน้าของเขาก็เกิดเปลี่ยนใจขึ้นมาทันที “โอเค งั้นก็ได้”
เจมส์ยิ้มกว้างเมื่อได้ยินคำตอบที่น่าพอใจ “งั้นเราฝากนายไปขอบคุณคนอื่นๆ ด้วยนะ แล้ว…ถ้ามีโอกาสเราอยากจะตอบแทนนาย ได้มั้ย”
“ได้สิ ได้ตลอด”
“ขอบคุณนะ งั้นเราไปล่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะ”
“อืม โชคดีนะ” เจมส์โบกมือลาก่อนจะเดินแยกจากไป ไทม์มองแผ่นหลังของเขาจนลับสายตาพร้อมกับคำถามนับไม่ถ้วนที่อยู่ในหัว
เดินมาถึงคาเฟ่ก็พบว่าทุกคนออกมายืนรอกันแล้ว “เรียบร้อยใช่มั้ยคะ” ไทม์พยักหน้าตอบลูซี่ไป
“แล้วคนนั้นน่ะ ไปไหน” บูมถามขณะที่ปากยังเคี้ยวขนมอยู่ “กลับไปแล้วอ่ะ”
“อ่าว” ไทม์ไหวไหล่เล็กน้อย “งั้นเราก็กลับได้แล้วไป” พี่ลุคพูดขึ้นก่อนจะเดินนำไปยังลานจอดรถ
ขณะที่เดินอยู่ก็เกิดนึกอะไรขึ้นมา “มึง ถามอะไรหน่อยดิ”
“ว่า” ติมหันมาเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไป “ถ้าสมมติเพื่อนสนิทมาแกล้งมึงแรงๆ มึงจะโกรธมั้ย”
ติมที่ได้ยินคำถามนั้นถึงกับหยุดเดินแล้วเลิกคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจ
“โกรธดิ เผลอๆ กูจะต่อยกลับด้วย” คำตอบของมันทำเอาไทม์ถึงกับหลุดหัวเราะออกมา อย่างที่คิดไว้เลย ไอ้เพื่อนคนนี้มันป่าเถื่อนโคตร
“ถามทำไม” ผมส่ายหัวเล็กน้อย “ป่าวๆ ไม่มีไร” คุยกันเสร็จเราก็เดินกันต่อ
พอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อกี้เขาก็ถึงคิ้วขมวดขึ้นมาทันที ทั้งที่ใจอยากจะถามแต่พอเห็นสีหน้าของเขามันกลับพูดไม่ออก
หยุดเดินพร้อมกับหันมองไปยังทางด้านหลังที่เจมส์เดินออกไปเมื่อตอนก่อนหน้าพร้อมกับคำถามในหัว
เจมส์…นายเป็นคนยังไงกันแน่นะ


## ‘09’-01

ลืมตามองเพดานพร้อมกับขยี้ตาเบาๆ เพื่อความสายตาก่อนจะยืดแขนยืดขาเพื่อบิดขี้เกียจคลายความเมื่อย ในเช้าวันพฤหัสบดีแบบนี้จริงๆ ไทม์ควรจะอยู่ที่มหาวิทยาลัยแล้ว แต่เมื่อคืนอาจารย์ไลน์บอกในกลุ่มว่าขอยกคลาสเพราะติดงานเลยทำให้ตอนนี้ไทม์ยังนอนแอ้งแม้งบนที่นอนอยู่
พลิกตัวเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์บนตู้ข้างหัวนอน กดเปิดหน้าจอพบว่าตอนนี้ 9 โมงกว่าแล้ว ไทม์ยันตัวลุกก่อนจะตรงไปยังห้องน้ำที่อยู่​ด้านนอก​ ทำการล้างหน้าล้างให้สดชื่น​ ขณะที่กำลังแปรงฟัน​เสียงแจ้งเตือนจากมือถือก็ดังขึ้นให้ผมละสายตาหันไปมอง
ใช้นิ้วก้อยที่ยังไม่เปียกน้ำกดปลดล็อคหน้าจอก่อนจะกดที่ข้อความแจ้งเตือน ไทม์ไล่อ่านข้อความแจ้งเตือนทีละตัว
‘วันนี้เป็นวันเกิดของ Lukeggeasy’
มันคือแจ้งเตือนวันเกิดแล้วชื่อไอดีนี้ก็เป็นของลุคด้วย งั้นแสดงว่าวันนี้เป็นวันเกิดลุคน่ะสิ
จัดการตัวเองเสร็จเดินออกจากห้องน้ำโดยไม่ลืมที่จะหยิบมือถือออกมาด้วย ไทม์เดินกลับมานั่งบนเตียงกดเข้าแอปแชทไลน์ก่อนจะทักไปหาใครบางคน
time 00.00 : พี่ลูซี่ครับ
time 00.00 : ว่างมั้ยครับ
รอไม่นานก็ข้อความจากอีกฝั่งก็ตอบกลับมา
Lucyxx : ว่างอยู่ค่ะ
Lucyxx : มีอะไรรึเปล่าคะ
time 00.00 : ผมเห็นแจ้งเตือนในไลน์ว่าวันนี้วันเกิดพี่ลุคน่ะครับ
time 00.00 : ผมไม่แน่ใจว่าใช่ป่าว
Lucyxx : อ๋อ
Lucyxx : ใช่ค่ะ วันนี้วันเกิดลุคมัน
เป็นไปตามอย่างที่คิดวันนี้วันเกิดลุคจริงๆ ด้วย แต่เขายังไม่มีของขวัญเลยทำไงดี
time 00.00 : ผมยังไม่มีของขวัญเลยครับ
time 00.00 : ทำไงดี
Lucyxx : งั้นไปซื้อพร้อมพี่มั้ยคะ
time 00.00 : ได้หรอครับ
Lucyxx : ค่ะ พี่อยากจะให้เรามาช่วยเลือกของขวัญด้วย
time 00.00 : งั้นโอเคครับ ให้ผมไปกี่โมงครับ
Lucyxx : สักสิบเอ็ดโมงก็ได้ค่ะ
Lucyxx : เจอกันที่นี่นะคะ
Lucyxx : ส่งโลเคชั่น
time 00.00 : โอเคครับ เจอกันครับ
Lucyxx : เจอกันค่ะ
ยืนชะเง้อคอมองตึกสูงระฟ้าตรงหน้าสลับกับโลเคชั่นในมือถือเพื่อความแน่ใจว่ามาถูกจริงๆ ก่อนจะพี่ยามคนหนึ่งเดินเข้ามาถาม “น้อง มีธุระอะไรรึเปล่า”
“เอ่อ…คือ ผมมาหาคนน่ะครับ”
“ได้นัดไว้รึเปล่า” ไทม์พยักหน้าตอบพี่ยามไป จะบอกว่านัดรึเปล่าผมก็ยังไม่แน่ใจเพราะลูซี่แค่ส่งโลเคชั่นมาว่าให้มาเจอที่นี่แต่ไม่ได้บอกรายละเอียดอะไรไว้ “งั้นไปติดต่อประชาสัมพันธ์ด้านในเลย”
“โอเคครับ ขอบคุณมากครับ”
เดินเข้าไปด้านในตึกตามที่พี่ยามบอก พอเข้ามาถึงก็ต้องตะลึงกับความโอ่อ่าของด้านใน กวาดสายตามองรอบๆ สำรวจอย่างพินิจ ความสูงด้าของเพดานสูงลิบจนแทบจะวัดไม่ได้ ส่วนความกว้างของตรงล็อบบี้ด้านหน้าไม่ต้องพูดถึง น่าจะกว้างขนาดเท่าสนามฟุตบอลที่เขาใช้กันได้เลย ฝั่งด้านซ้ายมีเก้าอี้หลายตัวตั้งเรียงกันน่าจะเป็นโซนรับแขก ส่วนฝั่งขวามีคาเฟ่ชื่อดังตั้งอยู่ ส่วนตรงกลางตึกบริเวณบันไดเลื่อนมีน้ำตกและเหล่าต้นไม้พันธุ์เลื้อยนาๆ ชนิดตกแต่งอยู่รอบๆ ราวกับว่าถ้าขึ้นไปชั้นบนจะเข้าไปในป่าอเมซอนอย่างไงอย่างงั้นเลย มองดีๆ ส่วนตรงกลางมันเป็นแบบพื้นที่โปร่งทรงกระบอกแล้วล้อมลอบด้วยระเบียงของแต่ละชั้น เขาก็ไม่รู้หรอกว่ามันเรียกว่าอะไรแต่พอมองดูๆ ดีแล้ว นี่มันห้างสรรพสินค้าห้างชัดๆ เลย
เมื่อสำรวจอย่างพอใจผมก็เดินไปตรงจุดประชาสัมพันธ์ “สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าติดต่อเรื่องอะไรคะ”
“อ่า…” ติดต่อเรื่องอะไรอันนี้เขาคิดไม่ออก ถ้าบอกว่ามาหาพี่ลูซี่ไปเขาจะว่าอะไรมั้ยนะ แล้วเขาจะรู้จักพี่ลูซี่รึเปล่า “คือ…ผมมาหาพี่ลูซี่น่ะครับ”
“ขอบัตรประชาชนหน่อยค่ะ” หยิบบัตรประชาชนส่งให้พี่พนักงาน เธอคีย์ข้อมูลอยู่ครู่ก่อนจะส่งคืน
“เดี๋ยวเชิญนั่งรอที่โซนรับแขกฝั่งขวามือก่อนนะคะ พอดีคุณลูซี่ติดประชุมอยู่ อีกประมาณยี่สิบนาทีกว่าจะเลิกน่ะค่ะ”
“อ๋อ ได้ครับ ขอบคุณมากครับ”
รับบัตรประชาชนเก็บใส่กระเป๋าก่อนจะเดินไปนั่งรอที่โซนรับแขกก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาเล่นรอ
นั่งเล่นโทรศัพท์ไปพลางแก้เบื่อระหว่างนั่งรอ เล่นไปสักพักก็เห็นว่าแบตเหลือเพียง 40% เลยต้องตัดสินใจเก็บมือถือลงเพื่อเซฟแบตไม่ให้หมด​ทำให้ตอนนี้ว่างสุดๆ เลย​ ด้วยความไม่มีอะไรทำไทม์เลยเปลี่ยนมานั่งมองผู้คนที่เดินผ่านไปมา​แทน
ระหว่าง​รอก็นั่งคิดเรื่องของขวัญ​ที่​จะซื้อไปพลาง​ เขาไม่รู้ลุคชอบอะไรไม่ชอบอะไร​ รู้แค่ว่าเขานิสัยแบบไหน​แล้วก็เป็นพี่ชายของลูซี่แค่นั้น​ ส่วนอย่างอื่นเขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย
“ว๊าย!!!” เสียงร้องของใครบางคนทำให้เขาต้องหันไปมอง​ พบว่าเป็นผู้หญิง​ใส่แว่นคนหนึ่งคาดว่าน่าจะเป็นพี่พนักงาน​ที่นี่​กำลังก้มเก็บเอกสารที่กระจัดกระจาย​ตามพื้น​ เมื่อเห็นดังนั้นไทม์ก็ลุกจากเก้าอี้ตรงไปช่วยพี่เขาเก็บในทันที​
“ผมช่วยนะครับ”
“ขอบคุณ​มากค่ะ” ทำการเรียงก่อนจะยื่นกองสุดท้าย​ที่อยู่​ในมือของตัวให้พี่เขาแต่ยังไม่ทันทีเธอจะรับปึกที่อยู่ในแฟ้มที่เธอถืออยู่ก็ร่วงออกมากระจัดกระจาย​อีกครั้ง​ “ไม่นะ!!”
อ่​า… แย่ล่ะ
พี่พนักงานเริ่มลนก่อนจะรีบก้มเก็บเอกสารที่กระจัดกระจาย​ตามพื้นแต่เหมือนยิ่งเก็บยิ่งแย่​ คงเพราะว่าเมื่อเธอเก็บเธอก็หนีบเอาไว้แต่พอจะเอื้อมมือไปเก็บกระดาษ​ ที่หนีบเอาไว้ก็ร่วงอีก​
“เอ่อ… ผมว่าเอากระดาษที่เก็บวางไว้บนโต้ะ​แล้วหาอะไรทับดีกว่ามั้ยครับ​ ไม่งั้นมันก็ร่วงอยู่แบบนี้”
“ไม่เป็นไรค่ะ อ๊ะ!?” ยังพูดไม่จบประโยคเอกสารที่เก็บก็ปลิวว่อนอีกรอบ ถ้าเขาไม่ทำอะไรสักอย่างวันนี้ก็คงเก็บกันไม่เสร็จแน่ จัดการเอาปึกกระดาษในมือเอาไปวางบนโต๊ะกระจกแล้วเอาโทรศัพท์ทับไว้ไม่ให้มันปลิวก่อนจะหันไปขอกระดาษในมือของพี่เอาเพื่อจะเอามาวาง
“ขอกระดาษอันนั้นหน่อยครับ ผมจะเอามาวาง”
“คะ? เดี๋ยวนะคะ อ๊ะ!?” เธอยื่นเอกสารในมือให้แต่ก็มีบางส่วนที่หล่นเพราะถือไม่ดี แต่โชคดีที่เขาเอามือไปรองรับไว้ทันไม่งั้นมีหวังได้เก็บใหม่แน่ๆ
ไทม์วางปึกกระดาษวางบนโต๊ะข้างๆกองแรกก่อนจะหันไปช่วยพี่พนักงานเก็บกระดาษที่เหลือจนเสร็จ จะว่าไปนึกขึ้นได้ว่าตัวเองมีถุงผ้าอยู่ หยิบถุงผ้าใส่เอกสารทั้งหมดลงกระเป๋าก่อนจะยื่นให้เธอ เพราะคิดว่านี่น่าจะเป็นการแก้ปัญหาที่ดีที่สุดแหละ
“ผมเอาเอกสารใส่ถุงผ้าให้แล้ว คราวนี้ก็คงไม่ร่วงกระจายแล้วล่ะครับ” นอกจากเธอจะทำร่วงทั้งกระเป๋าน่ะนะ
“ขอบคุณมากนะคะ ขอบคุณมากจริงๆ ถ้าไม่ได้คุณช่วยฉันคงแย่แน่”
“ไม่เป็นไรครับ ผมเต็มใจช่วย”
“งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ” เธอค้อมศรีษะเล็กน้อยก่อนจะแยกตัวออกไป
“เป็นคนใจดีเหมือนกันนะคะ” เสียงอันคุ้นเคยให้เขาต้องหันไปมองในทันที “พี่ลูซี่! สวัสดีครับ”
“สวัสดีค่ะ”
“เมื่อกี้พี่ลูซี่เห็นด้วยหรอครับ ตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ตั้งแต่เราเลิกเล่นมือถือนั่นแหละค่ะ” งั้นก็หมายความว่าเห็นตั้งแต่แรกสินะ “อ่าว แล้วทำไมพี่ลูซี่ไม่เข้ามาหาผมล่ะครับ”
“พี่ไม่อยากรบกวนน่ะค่ะ เห็นเรายุ่งกันอยู่”
“งั้นเราไปกันเลยมั้ยครับ” หยิบมือถือขึ้นมาเช็คเวลาเหมือนว่าตอนนี้จะบ่ายกว่าแล้ว “งั้นไปกันค่ะ”
รถยนต์ Mercedes-Benz สีดำเคลื่อนตัวไปตามถนนเส้นหลักด้วยความเร็ว 60 กม. / ชม. ระหว่างทางเราไม่ค่อยได้คุยอะไรกันมาก ส่วนนึงเพราะเห็นว่าอีกคนขับรถอยู่เลยไม่อยากกวน
ระหว่างทางไทม์ได้ข้อมูลจากลูซี่ จริงๆ แล้ววันนี้จะไม่มีปาร์ตี้วันเกิด มากสุดก็แค่นัดเพื่อนพี่น้องคนสนิทมากินข้าวกินขนมกัน ไม่ใช่ว่าแค่ปีนี้ที่ไม่อยากจัดแต่ปกติก็ไม่มีการจัดปาร์ตี้วันเกิดอยู่ของพลุคอยู่แล้ว ด้วยเหตุผลที่ว่า ‘วุ่นวาย’
ซึ่งมันขัดกับนิสัยของลุคมาก เพราะดูภายนอกเขาเหมือนคนชอบปาร์ตี้แต่ความจริงคือไม่ชอบความวุ่นวาย แต่เขาก็คิดว่าก็แค่วันเกิดไม่จำเป็นต้องจัดอลังการแค่กินข้าวกินขนมพร้อมหน้าพร้อมหน้าแค่นั้นก็เกินพอแล้ว
ถึงห้างสรรพสินค้ารถยนต์คันหรูค่อยๆเทียบจอดที่ลานจอดรถ เราเดินเข้าห้างระหว่างเดินไทม์ก็คอยสอดส่องหาของขวัญสำหรับลุคอยู่ตลอด
“พี่ลูซี่ครับ พี่ลูซี่จะซื้อของขวัญอะไรให้พี่ลุคหรอครับ”
“คงเป็นพวกเกมส์ไม่ก็ฟิกเกอร์แหละค่ะ มันชอบอะไรพวกนี้” จะว่าไปคราวก่อนที่มาห้างลุคก็ซื้อฟิกเกอร์ไปเยอะแล้ว แล้วเขาก็ไม่รู้ด้วยว่าถ้าซื้อไปมันจะซ้ำกับของเก่าหรือเปล่า
“อืม…คิดไม่ออกเลยครับทำไงดี พี่ลูซี่ช่วยคิดหน่อยครับ” หันไปขอความช่วยเหลือจากคนข้างตัว อีกอย่างลูซี่ก็เป็นน้องสาวคิดว่าถามจากคนใกล้ตัวนี่แหละดีที่สุดแล้ว
“ก็ได้นะ แต่ต้องมีค่าตอบแทนนะคะ”
“ง่า…ก็ได้ครับ ว่าแต่จะให้ตอบแทนอะไรหรอครับ” ลูซี่ยกยิ้มุมปากเล็กน้อย “เอาไว้พี่คิดออกแล้วเดี๋ยวบอกนะคะ”
“ก็ได้ครับ” ของตอบแทนหรอ คงเป็นของที่ไม่ยากอะไรหรอกมั้ง
เราเดินวนดูจนรอบห้างจนมาหยุดที่ร้านขายเกมส์และฟิกเกอร์ ไทม์กับพี่ลูซี่แยกกันดูของขวัญ เดินไปตามวอกซอยพร้อมกับกวาสายหาของที่คิดว่าจะเหมาะเป็นของขวัญให้พี่ลุค เดินวนอยู่สักพักจนไปหยุดอยู่ที่โซนเกมส์ผู้ใหญ่
เหล่าแผ่นเกมส์หลากหลายสีที่มีรูปทั้งผู้หญิงและผู้ชายที่แต่งตัววาบหวิว มุมขวาล่างแปะสติ๊กเกอร์ 20+ เอาไว้ ดูก็รู้นี่มันเกมส์โป๊ชัดๆ!!
“อยากได้หรอคะ” เสียงกระซิบจากคนด้านหลังทำเอาเขาสะดุ้งเฮือก พบว่าเป็นลูซีที่กำลังยกยิ้มมองเขาสลับกับเกมส์โป๊ที่อยู่บนเชลล์
ชิบหายแล้ว!!
“ป่าวนะครับ…คือ…ผมแค่เห็นแล้วก็…สงสัยเฉยๆ” เธอเลิกคิ้วรอคำตอบพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก ต่างกับเขาที่กำลังเลิ่กลั่กกลัวอีกคนจะเข้าใจผิด “เอ่อ…จริงๆนะครับ”
“หึ ค่ะ พี่เชื่อค่ะ” มุมปากที่ยกยิ้มนั่นดูก็รู้ว่าคงไม่เชื่อ เธอคงคิดว่าเขาเป็นเด็กนิสัยไม่ดีชอบเล่นเกมส์โป๊แน่ๆ เลย ฮือ~
เดินหากันอยู่เกือบชั่วโมงในที่สุดก็ได้ของขวัญสักที ไทม์ได้ฟิกเกอร์อนิเมะเรื่องดังรุ่นลิมิเต็ด ส่วนลูซี่ก็ซื้อเครื่องเล่นเกมส์รุ่นใหม่ หลังจากจ่ายเงินกันเสร็จตอนแรกก็กะจะกลับกันเลยแต่ด้วยความหิวและตอนนี้ก็บ่ายกว่าแล้วต้องหาอะไรกินก่อนไม่งั้นได้หิวตายแน่
ร้านที่เลือกเป็นร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดเปิดใหม่ ภายในร้านตกแต่งโทนแดงสลับขาว มีป้ายมีตู้เกมส์ตั้งเป็นของตกแต่งดูๆ แล้วนึกถึงพวกร้านอาหารฟาสฟู้ดในเกมส์เลย
ทันทีที่อาหารมาเสริฟด้วยความหิวผมก็รีบจัดการอาหารตรงหน้าทันที ต่างกับจานของลูซี่ที่ยังไม่พร่องเลยแม้แต่น้อย “พี่ลูซี่ไม่กินหรอครับ อร่อยนะ”
ลูซี่เท้าคางพร้อมกับยกยิ้มเล็กน้อย “แค่เห็นหนูกินพี่ก็อิ่มแล้วค่ะ”
ประโยคนั่นทำให้มือที่กำลังจะเข้าปากหยุดชะงักทันที เดี๋ยวนะ หนูหรอ “ทะ-ทำไมต้องเป็นหนูด้วยล่ะครับ มันแปลกๆนะครับ”
“ทำไมล่ะคะ น่ารักดีออก หนูไทม์ของพี่” ยิ่งฟังรู้สึกแปลกๆ มันไม่ได้เชิงขนลุกแต่มันรู้สึกถึงใบหน้าที่เห่อร้อนหัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก
บ้าเอ้ย!! นี่เราเขินหรอเนี่ย
“นะ-น่ารักอะไรล่ะครับ ผมหล่อต่างหาก” พูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้เพื่อกลบความเขิน “ค่ะ หล่อมากค่ะ ทั้งหล่อทั้งน่ารักจนพี่เลิกมองไม่ได้เลยค่ะ”
มุมปากที่ยกยิ้มกับน้ำเสียงนุ่มๆยิ่งทำให้ผมเขินมากขึ้นไปอีก
“ฮือ~~ พี่ลูซี่อ่ะ อย่าแกล้งกันแบบนี้สิครับ ผมเขินนะ” ยกมือปิดหน้าตัวเองเพื่อปิดความเขิน “ค่ะๆ พี่ไม่แกล้งแล้วก็ได้ เดี๋ยวคนน่ารักแถวนี้จะเขินจนกินข้าวไม่ได้”
บึนปากเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าอีกคนยังคงแกล้งไม่หยุด “พี่ลูซี่อ่ะ ฮือ” เขาจะเขินไม่ไหวแล้วนะ “ผมงอนละ-โอ๊ย!!”
ยังพูดไม่ทันขาดคำมือเจ้ากรรมก็ดันไปกระแทกกับโต๊ะซะงั้น เวรเอ้ย กะจะแกล้งงอนซะหน่อยเชียว ไอ้มือบ้าให้ความร่วมมือหน่อยก็ไม่ได้
“เจ็บมากมั้ยคะ”
“เจ็บ…ครับ” เพราะความเจ็บทำให้ไทม์พูดได้ไม่เต็มเสียง ได้แต่นั่งกุมมือแล้วทำหน้าเบ้ “พี่ขอมือหน่อยค่ะ”
“เอาไปทำไมอ่ะครับ ซี๊ด”
“พี่จะทายาให้ค่ะ” ถึงยังจะงงๆแต่ก็ส่งมือให้ ลูซี่จับมือไทม์เบาๆ ก่อนจะหยิบขวดเล็กๆ บางอย่างออกมาจากกระเป๋า เขาหรี่ตามองพบว่ามันคือยาหม่องแบบน้ำ
“เจ็บก็บอกนะคะ”
“ครับ” เธอเปิดฝาขวดก่อนจะทาตรงจุดที่กระแทกกับโต๊ะพร้อมกับเกลี่ยยาให้ทั่วแผล แทนที่สายตาควรจะจดจ้องมือที่กำลังถูกทาแผลกลับกลายเป็นมองหน้าเธอซะงั้น
ดวงตาคม ขนตาเรียงสวย ปากเล็กสีแดงอวบอิ่มทุกอย่างตอบรับใบหน้าเรียวสวยได้เป็นอย่างดี ดูๆแล้วสวยจนละสายตาไม่ได้เลย
“จ้องพี่แบบนี้พี่คิดตังค์นะคะ” เสียงเรียกดึงสติผมให้หลุดออกจากภวังค์แล้วพบว่าอีกคนกำลังมองเขาอยู่ด้วยเช่นกัน
“ขอโทษครับ ผม-ผมไม่ได้ตั้งใจมองนะครับ คือ…ก็ พี่ลูซี่สวยเกินจนผมอดมองไม่ได้”
“ไทม์”
“ครับ”
“รู้ตัวรึเปล่าว่าเวลาลนเราจะพูดสิ่งที่คิดอยู่ในหัวออกมา” ประโยคนั่นทำให้เขาต้องฉุกคิดก่อนจะยกมือที่ว่างจับหน้าของตัวเอง แย่ล่ะ เผลอพูดสิ่งที่คิดออกไปซะได้ แล้วแบบนี้พี่ลูซี่จะคิดว่า้ขาเป็นคนยังไงเนี่ย ฮือ
“นี่ถ้าเจอพวกศัตรูแล้วเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้เราลนแบบเมื่อกี้ พี่ว่าเราน่าจะโดนเก็บเป็นคนแรกแน่ๆ”
“ง่ะ” ก็จริงอย่างที่พี่ลูซี่พูดนั่นแหละ ทุนเดิมไทม์ก็เป็นคนซุ่มซ่ามอยู่แล้ว แล้วยิ่งเวลาลนหรือถูกกดดันมากๆ มันจะทำให้เขาเผลอพูดสิ่งที่คิดออกมาทุกครั้งเลย
“แล้วมันดีหรือไม่ดีหรอครับ”
“มันมีทั้งข้อดีแล้วก็ไม่ดีค่ะ ข้อดีก็คือรับรู้ว่าคนๆ นั้นมีความจริงใจหรือเปล่า ส่วนข้อเสียถ้ามีข้อมูลสำคัญอีกฝ่ายจะรู้หมด ไม่ก็ถ้ารู้ว่าเราไม่จริงใจโดนฆ่าแน่ๆ ค่ะ”
พอฟังแล้วมันเหมือนจะดูดีแต่ไม่ดูดีเลยสักนิด แบบนี้ถ้าอนาคตเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นมาเขาแย่แน่ๆ
“กังวลหรอคะ” ไทม์เงยหน้า เหมือนว่าลูซี่จะอ่านสีหน้าเขาออกก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อตอบ “ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ ถ้ามันเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้นจริงพี่ไม่มีทางปล่อยให้ใครมาทำอะไรเราได้หรอกค่ะ”
“พี่ลูซี่จะปกป้องผมหรอครับ”
“ค่ะ”
“แต่พี่ลูซี่เป็นผู้หญิงนะครับ”
“แล้วเป็นผู้หญิงมันปกป้องใครไม่ได้หรอคะ” น้ำเสียงและสีหน้าที่เปลี่ยนไปของอีกคนทำให้ไทม์รู้สึกผิดทันที เขาพูดอะไรผิดหรอ หรือประโยคของเขามันไปสะกิดอะไรบางอย่างของเธอเข้า
“เอ่อ…คือผมไม่ได้ตั้งใจจะหมายความว่าอย่างนั้นนะครับ คือ..” ไทม์ไม่ได้จะหมายความว่าเป็นผู้หญิงจะปกป้องใครไม่ได้ เพราะตั้งแต่เด็กเขาก็มีแม่ที่คอยดูแลคอยปกป้องอยู่ตลอด คือจะอธิบายยังไงดีล่ะ เขาพูดไม่ถูก ปกติเขาจะได้ยินว่าผู้ชายจะต้องปกป้องผู้หญิงเสมอพอมาได้ยินแบบนี้มันค่อนข้างที่จะไม่ชิน
“ผมขอโทษครับ ผม…ไม่คิดว่ามันจะทำให้พี่ลูซี่รู้สึกไม่ดี ขอโทษนะครับ ขอโทษจริงๆ” เม้มปากก้มหัวสำนึกผิดก่อนจะมีมือมาลูบศรีษะเบาๆ ทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นมองพบว่าอีกคนกกำลังยกยิ้มบางๆ อยู่
“ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องแค่นี้เอง พี่ก็ขอโทษเหมือนกันค่ะที่พูดไปแบบนั้น”
“แต่…”
“อย่าคิดมากค่ะ แค่นี้เอง”
“ก็ได้ครับ”
รถยนต์คันโปรดเทียบจอดบริเวณที่จอดรถ ก่อนจะหันไปหยิบของที่อยู่เบาะหลัง “ทำไมรถเยอะจังครับ มีคนอื่นนอกจากเรามาด้วยหรอครับ”
“คงจะเป็นเพื่อนลุคมันน่ะค่ะ”
“เยอะมั้ยครับ” ไทม์หันมาถามด้วยสีหน้าที่กังวล “ไม่ต้องกังวลค่ะ มีแค่สามคนค่ะ”
พอได้ยินคำตอบเขาก็ดูโล่งอกทันที ดูท่าจะกังวลน่าดู
เราเดินเข้ามาในตัวบ้านสิ่งแรกที่ได้เห็นทันทีที่เข้ามาก็คือความวุ่นวายและเสียงโหวกเหวกโวยวายของคนสองคน
“ไอ้เหี้ย!! อีกล่ะ มึงโกงกูป่ะเนี่ยไอ้ลุค”
“โกงห่าอะไรล่ะ ก็เล่นอยู่ด้วยกันมั้ยล่ะ”
“พวกมึงจะเสียงดังทำไมเนี่ย หนวกหู”
“หนวกหูก็อุดหูสิ”
“อีห่านี่” สาวสวยหนึ่งเดียวในแก๊งค์หยิบหมอนใบโตที่อยู่ใต้หัวของคนที่นอนอยู่ปาใส่คนหัวสีเบจที่นั่งด้านล่าง “โอ๊ย ปาใส่กูทำไมเนี่ย เจ็บ”
“กูสิต้องเจ็บ ไอ้สัส ดึงมาได้” คนที่นอนอยู่ผงกหัวขึ้นมามองเพื่อนด้วยสายตาที่หงุดหงิด “โทษๆ”
“สวัสดีค่ะ” ลูซี่ทักทายแทรกการสนทนาของคนทั้งสี่เพื่อตัดปัญหาการตีกัน ก่อนไจ๋เพื่อนสาวในแก๊งของลุคจะลุกจากโซฟาตรงดิ่งมากกอดเธอพร้อมกับโยกตัวเบาๆ “น้องลูของพี่~~” “คิดถึง”
“คิดถึงเหมมือนกันค่ะ”
“น้องลู~” เวลทำท่าจะลุกขึ้นจากพื้นเพื่อตรงมาหาลูซี่แต่ก็โดนลุคดึงคอเสื้อเอาไว้จนเขาต้องกลับไปนั่งตามเดิม “มึงดึงกูทำไมเนี่ย กูจะไปกอดน้อง”
“กอดตีนกูนี่” ประโยคนั่นทำให้เธอถึงกับหลุดหัวเราะออกมาทันที “มึงนี่ยังหวงน้องไม่เปลี่ยนเลย” พี่ไจ๋พูดก่อนนจะปล่อยให้เป็นอิสระ
“กูไม่ได้หวง แต่มึงเป็นผู้ชายไอ้ลูมันเป็นผู้หญิงจะให้ไปกอดกันได้ไง”
“หรอ แต่กูก็กอดไอ้ไจ๋ได้ปกตินะ” ประโยคของพี่เวลทำลูซี่อดสงสัยไม่ได้ “พวกพี่คบกันหรอคะ”
ทุกคนมองไปทางเวลกับไจ๋พร้อมกัน “บ้าน่าน้องลู พี่เนี่ยนะจะไปคบกับไอ้เวล โคตรเป็นไปไม่ได้เลยล่ะ”
“อ๋อ งั้นตอนนี้พวกพี่ก็เป็นแค่เพื่อนกันสินะคะ” เน้นคำว่าเพื่อนเพื่อดูอากัปกิริยาของคนทั้งสอง แล้วก็ตามคาดเวลที่กินน้ำอยู่ถึงกับสำลักไอ ต่างกับไจ๋ที่ยังคงนิ่ง แต่ดูเหมือนเธอจะไม่รู้เรื่องเสียด้วยซ้ำ “แค่ก!!”
ความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ทุกคนต่างรู้ว่าเวลชอบไจ๋แต่ติดตรงสถานะคำว่าเพื่อนและไจ๋ที่ไม่รู้เรื่องนี่แหละ เลยทำให้ความสัมพันธ์ของคนทั้งสองไม่มีความคืบหน้าสักที
“แล้วคนข้างหลังนั่นใคร” แซนลุกขึ้นนั่งพร้อมกับมองไปยังคนที่อยู่ด้านหลังของลูซี่ ไทม์ที่ยืนอยู่ข้างหลังค่อยๆโผล่หน้าออกมาให้เห็นก่อนจะเอ่ยทักทาย
“เอ่อ สวัสดีครับ”
“อ่าว มาคนเดียวหรอ แล้วไอ้สองคนนั้นล่ะ” ลุคถามขึ้นขณะสายตายังคงจับจ้องอยู่กับเกมส์บนจอทีวีอยู่ “ติดธุระ มาไม่ได้ครับแต่ฝากอวยพร​วันเกิด​มาให้”
“น้องปีหนึ่งใช่มั้ย” ไจ๋ชะเง้อหน้ามาเพื่อคุยต่างกับคนที่อยู่ด้านหลังลูซี่ที่กำลังหดคอหนี “คะ-ครับ”
“ไอ้ไจ๋น้องมันกลัวแล้วน่ะ” เวลเอื้อมมือมาดึงมือไจ๋ให้เธอถอยห่างก่อนจะคว้าไหล่เธอจนนั่งลงไปกับพื้น “ไอ้เวลอย่าดึงสิ ฉันจะคุยกับน้อง!”
“ถ้าอยากคุยมากมาคุยกับกูนี่มา”
“ไม่!! กูไม่อยากคุยมึง”
“ว้าย มันไม่อยากคุยกับมึงว่ะ”
“ไอ้สัสนี่” ลุคหันมาล้อคนข้างก่อนจะโดนพี่เวลยกเท้าถีบแล้วเอนตัวหลบจนล้มกลิ้ง ลูซี่ที่ยืนดูได้แต่ส่ายหัวเบาๆ ยังคงเป็นแก๊งค์ที่วุ่นวายไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ
หลังจากที่วุ่นวายมามากพอลูซี่ก็ขอปลีกตัวแยกออกมาเพื่อช่วยแม่บ้านเตรียมของสำหรับเย็นนี้ หลายคนอาจจะสงสัยว่าคนอย่างเธอที่ล้างจานไม่เป็นแต่ดันทำอาหารเป็นซะงั้น เอาจริงๆ ก็ทำไม่เป็นหรอก แต่ตั้งแต่วันนั้นที่ไปเฝ้าไทม์เพื่ออัพสกิลแม่บ้านเธอก็กลับมาให้ป้านวลสอนทำอาหารทันที
แน่ล่ะ ถ้าชอบน้องแล้วคิดจะจีบถ้าไม่ฝึกความเป็นแม่บ้านจะจีบติดได้ยังไง จริงมั้ย?
“คุณหนูจะให้ป้าออกไปซื้อเค้กมั้ยคะ” ป้านวลหันมาถามขณะกำลังหั่นผักสำหรับทำอาหารเย็นนี้ “ไม่ต้องหรอกค่ะ ทำสปาเก็ตตี้แล้วปักเทียนเอาก็พอแล้วค่ะ”
ลุคไม่ชอบกินเค้ก มันเคยบอกว่าเลี่ยนกินแล้วแสบคอ ส่วนที่เลือกเอาสปาเก็ตตี้แทนเค้กก็เพราะมันคือของโปรดของลุค กินเช้ากินเย็นกินได้ทุกวันจนไขมันจะอุดตันอยู่แล้ว ถึงอย่างนั้นมันก็ยังคงกินต่อ
ก็มีช่วงนี้แหละที่มันลดไปบ้างก็เพราะล่าสุดที่ไปตรวจสุขภาพประจำปีคุณหมอบอกว่าลุคกินแป้งเยอะเกินไป ต้องลดแป้งลงบ้างไม่งั้นอาจจะเกิดโรคอ้วนในอนาคตได้ แน่ล่ะพอมันได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับงอแงเลยทีเดียว เพื่อสุขภาพที่ต้องมาก่อนเลยต้องลดอย่างช่วยไม่ได้ แต่ไหนๆ วันนี้ก็วันเกิดลุคแล้ว เธอจึงตัดสินใจที่จะทำสปาเก็ตตี้ของโปรดให้แทนเค้กวันเกิด แต่แค่วันนี้นะ


## '09'-02

ใช้เวลากว่าชั่วโมงครึ่งในการทำอาหารจนเสร็จ มันไม่ได้ยากแต่แค่เยอะ เพราะเธอทำเผื่อพวกพี่ๆ แม่บ้านพ่อบ้านและบอดี้การ์ดด้วย พวกเขาก็สำคัญเหมือนกันจะไม่ให้ทำเผื่อก็กะไรอยู่
“ป้านวลให้คนยกอาหารไปไว้ที่ห้องนั่งเล่นเลยนะคะ”
“ได้ค่ะคุณหนู” จัดการล้างไม้ล้างมือก่อนจะเดินออกมายังห้องนั่งเล่น แต่พอออกมาขาก็ต้องหยุดชะงักเมื่อจู่ๆ เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ยกมือถือขึ้นมาเช็คพบว่าคนที่โทรเข้ามาคือแม่ กดรับโทรศัพท์ก่อนจะเดินออกไปยังสวนด้านนอกเพื่อไม่ให้เสียงรบกวนเล็ดลอดเข้าไปในสาย
“สวัสดีค่ะแม่”
[ว่าไงลูกสาว ทำไรอยู่]
“นั่งอยู่ที่สวนค่ะแม่”
[อ่าว แม่นึกว่าเราทำงานอยู่]
“วันนี้วันเกิดลุคมันน่ะค่ะ เลยรีบเคลีย์งานให้เสร็จ”
[พักบ้างก็ดีนะลู เรียนด้วยทำงานด้วยเดี๋ยวจะไม่ไหวเอา]
“ไม่เป็นไรค่ะแม่ แค่นี้เอง”
[อ่ะๆ ตามใจ] เอาจริงเธอสามารถเลือกว่าจะเรียนอย่างเดียวก็ได้นะ แต่พอเห็นทุกคนทำงานเธอก็อยากจะลดภาระที่บ้านบ้างเลยเลือกที่จะช่วยทำงานตั้งแต่ที่ยังเรียนอยู่
บอกตามตรงว่าตอนแรกเหนื่อยมาก เครียดทุกวันเพราะแค่เรียนกับทำงานส่งอาจารย์ก็เหนื่อยแทบแย่แล้ว พอมาเจองานบริษัทนี่ยิ่งแล้วใหญ่เลย เครีดจนเกือบจะร้องไห้ทุกวัน ตอนนั้นก็ไม่เข้าใจว่าลุคมันทำไปได้ไง แต่พอทำๆไ ปก็เริ่มเข้าใจและทำได้ในที่สุด
[แล้วนี่เจ้าลุคมันไปไหนล่ะ]
“อยู่ข้างในกับเพื่อนน่ะค่ะ”
[วันนี้วันเกิดเจ้าลุคสินะ แม่ฝากฮีซูซื้อของขวัญให้แล้วคงได้เย็นนี้แหละ]
“แล้วแม่กับพ่อจะกลับวันไหนคะ”
[ทำไม คิดถึงรึไงฮึ]
“เปล่าค่ะ ถ้าพ่อกับแม่ยังไม่กลับหนูจะได้แอบจัดปาร์ตี้ที่บ้าน”
[แหม~ เอาตามสบายใจเลยจ๊ะคุณลูกสาว] ประโยคประชดของแม่ทำเอาเธอถึงกับหลุดขำออกมา
[โอ๊ะ ตอนนี้ที่นู่นกี่โมงแล้วนะ] ยกมือถือออกมาดูเวลาพบว่าตอนนี้สองทุ่มกว่าแล้ว
“สองทุ่มสามสิบห้าแล้วค่ะแม่”
[ดึกขนาดนี้แล้วหรอเนี่ย งั้นแม่ไม่กวนล่ะ ฝากแฮปปี้เบิร์ดเดย์เจ้าลุคด้วยนะ]
“แม่ไม่บอกลุคเองหรอคะ”
[แม่บอกแล้ว แต่ฝากไปบอกอีกรอบล่ะกัน]
“โอเคค่ะ ฝันดีค่ะแม่”
[ฝันดีจ้า]
วางสายเสร็จก็เดินเข้าบ้าน แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้เห็นบางสิ่งบางอย่างในห้องรับแขก
แซนที่ทำหน้าง่วงอยู่บนโซฟาไม่สนใคร เจลที่กำลังงอแงแล้วเวลกำลังปลอบ? และลุคที่กำลังกอดคอไทม์ที่กำลังหน้าแดงร้องเพลงคาราโอเกะด้วยความอิน
“I’m a leave the door open ~
(I’m a leave the door open)
I’m a leave the door open, girl~
(I’m a leave the door open, hoping)
That your feel the way I feel
And you want me like I want you tonight, baby
(Tell me that you’re coming through~) woo!!”
เสียงร้องที่ทั้งเพราะปนเพี้ยน ดูก็รู้ยังไงก็ว่าเมาชัดๆ แต่ประเด็นคือ ทำไมไทม์ถึงหน้าหน้าแดง และทำไมไทม์ถึงเมาได้
เดินตรงไปหาคนที่คิดว่าเป็นคนต้นเรื่องแต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากถามก็โดนเจ้าลุคเข้ามากอดคอพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาในสภาพที่เมาแอ๋
“มาแล้วหรอน้องสาวของพี่~ เอิ่ก! สนใจมาร้องเพลงด้วยกันมั้ยจ๊ะ~” กลิ่นเบียร์ตีหึ่งเข้าจมูกทันทีที่มันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ เธอเบ้หน้าพร้อมกับดันของอีกคนออก “ไม่”
“เชอะ” ลุคบึนปากหันกลับไปหยิบแก้วน้ำสีอำพันยกดื่มจนหมดแก้วก่อนจะหย่อนตัวลงบนโซฟาเหมือนกับเด็กสามขวบ
ตรงเข้าไปหาไทม์ที่กำลังหน้าแดงโยกตัวตามเพลงอยู่กับพื้นก่อนจะเอื้อมมือไปจับใบหน้าน้องให้หันมา “ไทม์ ไหวมั้ย”
“หวายครับ! พี่ลูชี่ กิงมั้ยครับ” ไทม์ยกแก้วยื่นมาให้พร้อมกับยิ้มแฉ่ง รอยยิ้มสวยนั่นกระตุกใจของเธอให้เต้นรัวกว่าเดิม น้องน่ารัก น่ารักจนอยากจะฟัดแก้มกลมๆ นั่นให้ช้ำ อยากจะกัดฝังรอยเขี้ยวเอาไว้ให้เป็นสัญลักษณ์
“พี่ลูซี่ เป็นไรรึเปล่าครับ” เสียงเรียกให้หลุดออกจากความคิดแต่ก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าคนที่กำลังคิดถึงอยู่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้
ดวงตากลมสีน้ำตาลที่โดนแสงไฟบางส่วนสาดจนสีของดวงตาอ่อนจนเห็นดีเทลข้างในได้อย่างชัดเจน ริมฝีปากชมพูอวบอิ่ม จมูกหยดน้ำ ผิวขาวใสที่ตอนนี้เริ่มแดงก่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ดูโดยรวมแล้วสวยจนละสายตาไม่ได้เลยจริงๆ
ไม่รู้ว่าเวลารอบตัวเดินไปเร็วแค่ไหนแต่ความรู้สึกมันเหมือนโดนเวลามันหยุดไปดื้อๆ
“เล่นเกมกัน!!” เสียงลุคดึงฉันให้หลุดออกจากภวังค์ “ผมเล่นด้วย!” ไทม์หันไปยกมือพร้อมกับตะโกนลั่น ต่างกับลูซี่ที่สติหลุดอยู่
“เมาขนาดนี้มึงยังจะเล่นอีกเรอะ” เวลพูดขึ้นขณะกำลังดึงไจ๋ให้ลุกจากพื้นอย่างทุลักทุเล “กูดื่มจนหายเมาล่ะ”
“เขามีแต่ดื่มจนเมา ดื่มจนหายเมามีที่ไหน”
“มีที่นี่แหละ! มาๆ เล่นเกมกัน”
“ผมเล่นด้วย” ไทม์พยายามลุกจากพื้นแต่ด้วยความเมาทำให้เขาลุกขึ้นไม่ไหวก่อนจู่ๆ จะค่อยเริ่มเบะปากและน้ำตาค่อย ๆ เอ่อ “ผมลุกไม่ได้”
ดูท่าว่าน้องน่าจะเมามากแล้ว
“หนูเมามากแล้ว นอนพักก่อนมั้ย” ไทม์หันส่ายหัวรัวก่อนจะหันหน้ามาแล้วเบะปากเหมือนเด็กน้อย “ไม่เอา ผมจะเล่นเกม”
“ไทม์” กดเสียงต่ำเป็นเชิงดุเพื่อให้น้องฟังแต่กลับกลายเป็นทำให้น้องร้องไห้ซะอย่างนั้น​
ชิบล่ะ
“ไอ้ลู มึงน้องทำน้องมันร้องไห้เรอะ!” ลุคเดินมาพร้อมกับตีไหล่เธอเบาๆ​ “กูไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย”
“ฮึก!” ชิส! ทำไงดี ไม่ใช่ไม่อยากแต่เพราะเธอปลอบคนไม่เป็นต่างหาก นี่คือครั้งแรกด้วยซ้ำ
“ไทม์ พี่ขอโทษนะคะ”
“ฮึก! ผม…ผมลุกไม่ได้ มันติด” คำตอบของน้องทำให้ลูซี่ถึงกับอึ้ง ส่วนลุคที่เดินไปนั่งก็ถึงกับหัวเราะออกมาดังลั่น
“อะไรนะคะ” ถามย้ำเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง “ผม…ติด”
“เฮ้อ” ถอนหายใจพลางยกมือตบหน้าผาก อ่อ สรุปคือน้องเมาจนลุกไม่ไหวเลยร้องไห้ว่างั้น “หนูไม่ได้ติดค่ะ หนูแค่เมา”
“ผมเมาหรอครับ” ไทม์เงยหน้าขึ้นมาถามก่อนจะพยักหน้า​ตอบไป​ “เราเมามากด้วยค่ะ​ แล้วพี่คิดว่าเราควรพัก”
“แต่…แต่ผมอยากเล่นเกม”
“ไทม์” ไทม์หันมากอดแขนพร้อมกับเขย่าเบาๆ เป็นเชิงขอร้อง “นะครับ” น้องเสียงที่ออดอ้อนถ้าเป็นคนอื่นเธอคงปฏิเสธเสียงแข็งไปแล้ว แต่นี่น้องไง
ถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะพยักหน้าตอบเบาๆ ไทม์ที่ได้ยินคำตอบก็ยกมือดีใจ “เย้ ขอบคุณครับ แต่…แต่พี่ลูต้องมาเล่นด้วยนะครับ”
“เฮ้อ ก็ได้ค่ะ แต่แค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้นนะคะ”
เราทุกคนมานั่งรวมกันที่ห้องนั่งเล่นรวมถึงไจ๋ที่สภาพไม่น่ามานั่งด้วยก่อนเวลจะเริ่มทำการแจกไพ่รอบวง “เริ่มนะ”
เกมที่จะเล่นคือเกมคิง วิธีการเล่นก็คือคนที่ได้ไพ่คิงจะเป็นคนสุ่มหมายเลขและทำการสั่งว่าจะให้หมายเลขไหนทำอะไรโดยที่คนที่ถือเลขนั้นจะต้องทำตามคำสั่ง ถ้าไม่ทำตามก็จะโดนทำโทษ เดิมทีเกมคิงไม่ได้เล่นแบบนี้แต่จะมีกติกาที่ซับซ้อนมากกว่านี้ แต่พอเล่นกันมาเรื่อยๆ กติกาก็เริ่มเปลี่ยนตามคนเล่น ก็แล้วแต่จะเล่นกัน
“คิง! ได้คิง!” ไจ๋พูดขึ้นพร้อมกับยกการ์ดเป็นการบอกว่าตัวเองเป็นคิงก่อนเธอจะกวาดสายตาเยิ้มๆ มองรอบโต๊ะ “สองกับสามหอมแก้มกัน!!”
สิ้นคำสั่งทุกคนยกเว้นพี่แซนกับพี่เวลต่างก็มีสีหน้าตื่นเต้นทันที คงจะเป็นสองคนนั้นสินะ
“สั่งเหี้ยไรเนี่ย กูยอมโดนทำโทษดีกว่า” พูดจบเวลก็ทำการกระดกแก้วเหล้าที่เตรียมไว้จนหมดแก้วทันที ตามด้วยแซน
“อะไรอ่ะ แบบนี้ก็ไม่แฟร์ดิ”
“พวกกูสิไม่แฟร์ ฮึ้ย~ ขนลุก” เวลทำท่าลูบแขน ก่อนที่ลุคจะทำการสับไพ่และแจกใหม่ “เอ้าๆ เล่นใหม่ๆ”
รับไพ่มาก่อนจะพลิกก่อนจะพบว่าตัวเองได้ไพ่คิง ลูซี่กวาดสายตามองรอบก่อนจะไปหยุดที่ไทม์และเลื่อนไปยังพี่ชายตัวดีที่กำลังชะโงกหน้าดูไพ่น้อง
“ฉันได้คิง” พูดจบพร้อมกับเปิดไพ่ลงบนโต๊ะ ทุกคนต่างพากันมองมาที่เธอพร้อมกับทำสายตาที่เหมือนหวั่นกลัวกันอย่างไงอย่างงั้น ยกเว้นไทม์คนนึงที่เหมือนจะดูสนุกอยู่คนเดียว
ในใจนึกคิดจะแกล้งไทม์แต่ตอนนี้น้องเมามากคงต้องเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้ต้องจัดการเจ้าตัวต้นคิดก่อน แต่พอคิดดูถ้าให้ไทม์จัดการ…
มุมปากยกยิ้มเมื่อคิดอะไรบางอย่างออก
“ให้หมายเลขห้าแต่งหน้าให้หมายเลขหนึ่ง” ทันทีที่ออกคำสั่งสีหน้าของบางคนก็ดูโล่งใจเมื่อรู้ว่าตัวเองรอด ต่างกับลุคที่ตอนนี้เลิ่กลั่กสุด
“น้องไทม์ลูกหนูได้เลขอะไรลูก” ไจ๋หันไปถามไทม์ที่ดูไม่รู้เรื่องสุด ไทม์ยกไพ่ขึ้นมาดูจนใกล้เกือบจะชนแว่น “ห้าครับ”
“สัสเอ้ย” เสียงของเจ้าของเลขบ่นพึมพำไม่ดังมากแต่ก็ยินชัด “ไอ้ลุคเบอร์ไร”
“หนึ่ง” น้ำเสียงกึ่งประชดโยนไพ่ลงบนโต๊ะพร้อมกับยกมือลูบใบหน้าด้วยความเซ็ง “ทำไมต้องกูด้วยวะเนี่ย”
“มาๆ เบิกอุปกรณ์เลย” เวลตบเข่าฉาดเขาดูตื่นเต้นกว่าคนอื่น ไจ๋หันไปหยิบกระเป๋าเครื่องสำอางก่อนจะยื่นให้ไทม์ “อ่ะนี่ลูก หนูใช้ได้เต็มที่เลย”
“ให้ผมทำไรหรอครับ”
“แต่งหน้าไอ้ลุค” เวลลุกไปยืนด้านหลังลุคพร้อมกับเลิกผมหน้าของมันขึ้นเตรียมพร้อมสำหรับการแต่งหน้า ต่างกับลุคที่นั่งกอดอกทำหน้าบึ้งไม่ไหวตึงพร้อมกับขยับปากพูดกับลูซี่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามว่า ‘ฝากไว้ก่อนไอ้เด็กเวร’
กระตุกมุมปากเยาะยิ้ม คิดจะเอาชนะเธองั้นหรอ คิดผิดแล้ว คิดผิดตั้งแต่ที่เลือกนั่งตรงนั้นด้วย เพราะจุดที่มันนั่งคือช่วงกึ่งกลางของโซฟาแล้วด้านหลังดันมีตู้กระจก มันเลยทำให้เธอเห็นเลขของลุครวมถึงของไทม์ด้วย
“ต้องแต่งแบบไหนหรอครับ”
“แบบไหนก็ได้ค่ะ เอาที่หนูชอบเลยค่ะ”
“อู้ว~ หนูด้วย”
ไทม์เปิดกระเป๋าค้นอุปกรณ์อยู่ครู่ก่อนจะหยิบแป้งพัฟออกมา น้องเปิดแป้งพัฟหรี่ตามมองด้วยความสงสัยก่อนจะใช้นิ้วแปะลงที่ตลับ
“เดี๋ยวหนูลูก หนูใช้ฟองน้ำอันนี้สิ แตะๆ แป้งแล้วก็เอาไปทาที่หน้าลุคมัน” ไจ๋เบรคน้องพร้อมกับรีบยัดฟองน้ำรูปหยดน้ำใส่มือไทม์ทันที แหงแหละ แป้งพัฟที่ไทม์ถืออยู่ราคามันไม่ใช่ถูกเลย จู่ๆ จะเอานิ้วไปแตะเล่นคงไม่มีใครโอเคหรอก
“ใช้อันนี้หรอครับ”
“ใช่ๆ แตะแป้งสามสี่ทีแล้วเอาไปทาหน้ามันเลย” ไทม์พยักหน้าทำตามที่พี่ไจ๋บอก
“แปะ” น้องทำเสียงพร้อมกับแปะฟองน้ำลงที่แก้มของลุคก่อนจะค่อยๆ ถูขึ้นถูลงเหมือนถูหวยแล้วค่อยๆ ถูไปรอบๆ ตามกรอบใบหน้า จากนั้นก็รับที่เขียนคิ้วมาแล้วทาตรงคิ้วสวยจนเปลี่ยนรูปกลายเป็นคิ้วปลิง ต่อด้วยลิปมันสีแดงทาลงที่ริมฝีปากรูปกระจับค่อยๆ ทาให้ตรงตามรูปปากแต่เหมือนมันจะไม่ตรงสักเท่าไหร่
“เสร็จแล้วครับ”
“ฮ่าๆๆๆๆ เหมือนงิ้วเลย” แป้งพัฟสำหรับสีผิวขาวอมชมพูที่ถูกทาจนเกือบเต็มหน้ามีช่องโหว่เป็นดวงๆ คิ้วที่ถูกทาให้หนาเหมือนปลิงข้างซ้ายใหญ่ข้างขวาเล็ก ปากสีแดงที่มีลิปมันทาจนเกือบเหมือนปากของยักษ์ในรามเกียรติ์
ลุครับกระจกจากพี่แซนมา พอเห็นหน้าของตัวเองที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางสีหน้าของมันจากที่บึ้งบูดอยู่แล้วก็ถึงกับตกใจทันที
“เชี่ย นี่กูแปลงร่างเป็นงิ้วแล้วหรอเนี่ย”
“ฮ่าๆๆๆ สวยออก”
“สัสเอ้ย” มันคงอยากบ่นมากกว่านี้แหละ แต่คงเห็นว่าไทม์ยังเมาอยู่และไม่อยากให้น้องเสียใจเลยได้แต่ทนเอาไว้ก่อน
“มาๆ รอบต่อไปเลย” เวลทำการสับไพ่ก่อนจะเริ่มแจกอีกครั้ง แง้มไพ่ขึ้นมาพบว่าตัวเองได้ไพ่คิงอีกครั้ง
“คิง” ฉันเปิดไพ่ลงบนโต๊ะ สีหน้าของทุกคนดูตกใจเล็กน้อยยกเว้นไทม์ที่พยายามชะเง้อดูไพ่ของลูซี่ ส่วนลุคที่ได้ยินก็ถึงกับทำสีหน้าไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่
“งั้นก็ ให้หมายเลขหนึ่ง สาม สี่ ห้า แต่งตัวให้หมายเลขสอง”
“โอ๊ะ กูหนึ่งว่ะ” เวลวางไพ่ลงบนโต๊ะก่อนจะตามด้วยแซน ไจ๋และไทม์ตามลำดับ
“หนึ่ง”
“ห้า”
“ผมสี่ครับ” พอลงครบทุกคนต่างพากันหันไปมองคนสุดท้ายที่ยังไม่ได้ลงเป็นอันบอกได้ว่ามันคือหมายเลขที่จะต้องโดนจับแต่งตัว
“สอง” ลุคโยนไพ่ลงบนโต๊ะอย่างไม่สบอารมณ์ ก็แหงล่ะ มันโดนลงโทษอีกรอบนี่
“นี่มึงโกงป่าวเนี่ย”
“จะโกงได้ไงกูไม่ได้เป็นคนแจกไพ่สักหน่อย” ลุคได้แต่จิ๊ปากอย่างไม่พอใจ มันคงรู้แหละว่าถ้าเธอเป็นคิงมันจะเป็นเหยื่อคนแรกที่ฉันจะเล่นงาน
“แล้วชุด?” แซนหันมาถามหาชุด หันไปหยิบถุงกระดาษวางลงบนโต๊ะก่อนที่ทุกคนยกเว้นไทม์กับลุคจะลุกมาดู
“ฮ่าๆๆๆ ไอ้เหี้ย” แวนหยิบชุดด้านในออกมาคลี่ก่อนจะหัวเราะลั่นพร้อมกับหันไปมองคนที่จะใส่ที่กำลังนั่งหน้าบึ้งอยู่ด้านหลัง “ขำเหี้ยไร”
“ชุดนี่แม่งน่ารักว่ะ”
“ชุดเหี้ยไรวะ” ลุคที่กำลังจะลุคมาดูแต่ก็ถูกแซนดึงเอาไว้ “ไปเปลี่ยนชุด”
“เดี๋ยว ชุดไร”
“เออน่า ไปเปลี่ยนก่อน” ลุคถูกแซนกับเวลลากออกไปพร้อมกับไจ๋ที่เดินตามไปติดๆ “ไทม์หนูนั่งรออยู่ตรงนี้ก็ได้ลูก ยิ่งมึนๆอยู่”
“ครับ”
หลังจากทุกคนลุกออกไปลูซี่ก็ย้ายตัวเองไปนั่งที่ว่างข้างไทม์ “ไหวมั้ยคะ”
“อือ…ผมง่วงแล้วครับ” มือหนายกขยี้ตาก่อนจะหาวออกมา “ไปนอนมั้ยคะ เดี๋ยวพี่บอกป้านวลให้จัดห้องนอนให้”
“นอนนี่หรอครับ”
“ดึกขนาดนี้พี่คงไม่ให้เรากลับหรอกค่ะ”
“อืม…ก็ได้ครับ”
“แล้วพี่ๆ เขาล่ะครับ ยัง…ยังเล่นไม่เสร็จ”
“เดี๋ยวพี่บอกให้ค่ะ พวกพี่เขาไม่ว่าหรอก” ไทม์ทำแก้มป่องพยักหัวตอบเล็กน้อย จะผิดมั้ยที่คิดว่าเวลาน้องเมามันดูน่ารักจนอยากจะกดอยากจะหอมให้แก้มช้ำซะเหลือเกิน
“ไอ้สัสเอ้ย!!!”
“ฮ่าๆๆๆๆ ถอยๆ กูจะถ่าย”
“ถ่ายพ่อง!”
“ฮ่าๆๆๆๆ” เสียงโหวกเหวกโวยวายจากทางด้านหลังเรียกความสนใจให้หันไปมอง คนอื่นๆ เดินนำโดยที่มีลุคในชุดเมดทำหน้าบึ้งเดินตาม
“โอ๊ะ น่ารักดีนี่” มุมปากยกยิ้มอัตโนมัติกับผลลัพธ์ที่ออกมาต่างกับคนโดนทำโทษที่ทำหน้ายู่กว่าเดิมหลายเท่า
“น่ารักเหี้ยอะไรไอ้สัส มึงแกล้งกู”
“ทำไมพูดงั้นล่ะ น้องอุตส่าห์ตั้งใจซื้อของขวัญวันเกิดให้เลยนะเนี่ย” พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูน่าน้อยใจแต่ดูเหมือนคนพี่จะจับได้ ลุคขยับปากแบบไม่มีเสียงออกมาสองคำทำให้ฉันที่เห็นถึงกับแค่นเสียงหัวเราะออกมา
‘ตอแหล’
หึ รู้ก็ดีนี่
“หาว~”ดูเหมือนว่าไทม์จะง่วงเต็มที่แล้ว เธอว่าเธอควรจะพาน้องไปนอนดีกว่า “เดี๋ยวฉันพาน้องไปนอนก่อนนะคะ น้องง่วงแล้ว”
“เดินไหวใช่มั้ยนั่น” เวลถามขึ้น “อือ…ไหวครับ”
“ราตรีสวัสดิ์นะลูก” ไจ๋พูดพร้อมกับแตะแขนน้องเบาๆ อย่างเอ็นดู ตั้งแต่ตอนเล่นเกมล่ะ สองคนนี้ไปเป็นแม่ลูกกันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย
“ผมไปนะครับ ราตรีสวัสดิ์ครับ”
“เออๆ เดินดีๆ ด้วยล่ะ” ดึงแขนไทม์ให้ลุกขึ้นพร้อมกับคอยจับแขนเพื่อพยุงไม่ให้ล้ม
เดินขึ้นชั้นสองตรงเข้าห้องนอนที่อยู่ถัดไปจากห้องของเธอก่อนจะพาน้องนั่งลงบนเตียงแล้วทำการจัดแจงวางของของไทม์ที่โต๊ะหัวเตียง ไม่รู้ว่าน้องง่วงขนาดไหนแต่ก็น่าจะง่วงมากเพราะทันทีที่ไทม์สัมผัสกับเตียงน้องก็ปีนขึ้นเตียงเตรียมตัวพร้อมนอนทันที
“พี่ลูครับ”
“ว่าไงคะ” นั่งลงที่ข้างเตียงหันไปหาน้องที่ตอนนี้อยู่ในผ้าห่มพร้อมนอนเรียบร้อย “ผมลืมให้ของขวัญพี่ลุคอ่ะครับ ทำไงดี”
“เดี๋ยวพี่เอาให้ก็ได้ค่ะ”
“พี่ลุคจะไม่โกรธมั้ยครับ” เอื้อมปิดไปก่อนจะวิสาสะเอื้อมมือไปถอดแว่นน้อง ไทม์ที่ทำหน้าง่วงเต็มที่หันมาถามพร้อมกับแก้มป่องเหมือนเด็กสามขวบ จังหวะที่ไทม์หันมาเป็นจังหวะที่ฉันเปิดไฟจากหัวเตียงพอดีทำให้แสงไฟสาดส่องเข้าที่ใบหย้าให้เห็นดวงตาใสที่ไร้เดียงสานั่นได้อย่างชัดเจน
“พี่ลุคไม่โกรธหรอกค่ะ เขาจะดีใจต่างหากที่ได้ของขวัญจากหนู” มือเรียวเอื้อมลูบศรีษะของอีกคนอย่างเบามือเป็นการกล่อม
“นอนได้แล้วค่ะ คนเก่งของพี่ ถ้าไม่รีบนอนเดี๋ยวจะปวดหัวเอานะ”
“งั้นผมนอนก่อนนะครับ ราตรีสวัสดิ์…หาว~ ครับ” มุมปากยกยิ้มอัตโนมัติให้กับท่าทางไร้เดียงสานั่น
“ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”
ดวงตาคู่สวยหลับตาลงทันทีที่พูดจบก่อนจะเอื้อมมือไปปิดไฟที่หัวนอน
นั่งจ้องมองคนที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอย่างไม่รู้สึกรู้สา นึกย้อนไปตั้งแต่ที่เจอกันวันแรกที่ห้องสมุดของมหาวิทยาลัย ความรู้สึกที่ได้เจอตอนนั้นมันเป็นความรู้สึกเอ็นดูเสียมากกว่า จะว่าไงดีล่ะ ไทม์น่ารักจนใจเจ็บ จนอยากจะเก็บเอาไว้ฟัดเล่นให้ได้ แต่พอมาคิดอีกทีน้องก็ไม่ใช่สเปคของเธอเลยด้วยซ้ำ
ลูซี่ไม่ได้ชอบผู้ชายที่ดูง้องแง้งหรือซุ่มซ่ามแต่พอยิ่งเจอกันบ่อยได้ทำความรู้จักได้คุยกันมาเรื่อยๆ ก็กลับรู้สึกที่มันมากกว่า ก็ไม่อยากจะยอมรับหรอกว่าชอบแต่การกระทำกลับสวนกันอย่างสิ้นเชิง เข้าหา ชวนคุยหรือพยายามหาเรื่องเจอต่างๆ นาๆ จนเริ่มตอบตัวเองไม่ได้ว่ารู้สึกยังไงแน่
แต่พอมาวันที่น้องเจ็บเพราะโดนบอลกระแทกหน้าตอนนั้นก็รู้ได้ว่าตัวเองห่วงน้องจนสติแตก
ปกติถ้าไม่ใช่คนสนิทเจ็บตัวหรือเป็นอะไรไปฉันก็ไม่ค่อยได้สนใจอยู่แล้ว แต่พอมาเป็นน้องกลับรู้สึกหงุดหงิด
โกรธทุกอย่างไปหมดจนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยด้วยซ้ำ
ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร โกรธไปเพื่ออะไรทั้งที่เรื่องของตัวเองก็ไม่ใช่ แต่กลับห่วงจนไม่อยากเห็นเขาเจ็บอีก
พอกลับมาทบทวนตัวเองก็ตอบได้ว่าเธอชอบน้องไปแล้ว
ไม่รู้ว่าตอนนี้น้องคิดแบบเดียวกับฉันรึเปล่าแต่ดูจากพฤติกรรมต่างๆดูเหมือนว่าน้องจะยังคงคิดกับเธอแค่รุ่นพี่ที่สนิทเท่านั้น
แต่ตอนนี้ลูซี่ไม่ได้อยากเป็นแค่รุ่นพี่แล้ว อยากเป็นแฟนมากกว่า เพราะฉะนั้นสิ่งที่ทำต่อไปก็คือการจีบสินะ
มือเรียวลูบศรีคนที่นอนหลับตาพริ้มเบาๆ พูดเอ่ยด้วยเสียงที่เบาที่สุดเพื่อไม่ให้อีกคนตื่น
“เด็กน้อย ถ้าพี่จีบหนูหนูจะรับไหวมั้ยนะ”
แต่ก็นะ ไหวไม่ไหวหนูก็ต้องรับแหละ เพราะพี่ชอบหนู และพี่จะจีบหนูจนกว่าหนูจะเป็นของพี่


## ‘10’-01

ค่อยๆ ขยับตัวพร้อมกับพยายามลืมตาแต่ด้วยความหนักอึ้งของดวงตาไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่ก็ลืมไม่ขึ้นสักที ยกมือขยี้ตาก่อนจะดึงผ้าห่มที่ล่นลงไปที่ตัวขึ้นมาห่มจนมิดคอ
เอ๊ะ? เดี๋ยว
ทำจมูกฟุดฟิดเมื่อกลิ่นผ้าห่มลอยแตะจมูก กลิ่นทำไมมันไม่คุ้นเลย ค่อยๆ ลืมตา สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานโล่งสีขาวก่อนจะหันซ้ายขวาและค่อยๆ ยันตัวขึ้นแล้วมองรอบๆ สิ่งของที่อยู่ในห้องดูไม่คุ้นตา ไหนจะโทนสีออกขาวทอง ดูยังไงก็ไม่ใช่ห้องของเขาเลยสักนิด
พยายามเค้นนึกจากส่วนสมองอันน้อยนิดของตัวเองก่อนจะมีภาพบางอย่างลอยเข้ามาในหัว ภาพของคนสี่ห้าคนที่หน้าคุ้นที่อยู่ตรงห้องรับแขก ภาพของลุคที่แต่งคอสเพลย์? และหน้าขาว
มือตบเข่าฉาดในที่สุดก็นึกออกแล้ว เมื่อวานเป็นวันเกิดลุคแล้วเขาก็มาบ้านพร้อมกับลูซี่ แล้วทีนี้ช่วงทานข้าวเขาก็ดันไปดื่มไวน์แล้วดันเมาหนักเลยทำให้ต้องมานอนอยู่นี่
บ้าเอ้ย! ลืมไปได้ไงเนี่ย
ก็อกๆ
เสียงเคาะประตูให้หันไปมองก่อนจะรีบคว้าแว่นขึ้นมาใส่แล้วลุกจากเตียงเดินไปเปิดประตูพบว่าเป็นลูซี่ที่อยู่ในชุดนอนเสื้อเชิ้ตกับกางเกงขาสั้นสีน้ำเงิน “อรุณสวัสดิ์ค่ะ”
“เอ่อ…อรุณสวัสดิ์ครับ”
“ปวดหัวรึเปล่าคะ”
“เอ๊ะ? ปวดหัว ก็ไม่นี่ครับ”
“ดีแล้วค่ะ” ที่ลูซี่ถามก็คงจะเพราเมื่อคืนนี้แหละ “คือ…เมื่อคืนผมดื่มไปเยอะมั้ยครับ” พี่ลูซี่เลิกคิ้วเล็กน้อย
“เห็นลุคบอกว่าครึ่งขวดค่ะ” อ่า…ก็ถือว่าเยอะอยู่นะ เขาไม่เคยกินแอลกอฮอล์เลย นี่เป็นครั้งแรกด้วยซ้ำ มันไม่แปลกหรอกที่ผมจะกินแค่ครึ่งขวดแล้วก็เมาแอ๋เหมือนคนกินสิบขวดอย่างไงอย่างงั้น
“ทีหลังถ้ารู้คออ่อนก็อย่าฝืนกินเยอะนะคะ พี่เป็นห่วง” จู่ๆ หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาดื้อๆ เดี๋ยวนะ แค่เธอบอกเป็นห่วงทำไมต้องใจเต้นขนาดนี้ด้วยเนี่ย “ทะ-ทำไมหรอครับ มันไม่ดีหรอครับหรือกินไม่ได้”
“กินน่ะกินได้ค่ะ แต่ต้องรู้ลิมิตตัวเอง อีกอย่างเราพึ่งจะหัดกินถ้าไปกินกับคนที่ไม่สนิทแนะนำให้ว่าอย่ากินมากเพราะเดี๋ยวเราจะโดนมอมเอาได้ค่ะ”
“ถ้างั้น ถ้าวันหลังผมจะกิน พี่ลูซี่อยู่เป็นเพื่อนผมได้มั้ยครับ” ลูซี่ที่ได้ยินดังนั้นก็ถึงกับเลิกคิ้วทันที เธอคงจะคิดว่าผมพูดอะไรเพ้อเจ้อหรือยังเมาค้างอยู่แน่เลย เธอยกยิ้มมุมปากพร้อมกับแค่นหัวเราะในลำคอ
“แน่ใจหรอคะที่ให้พี่อยู่เป็นเพื่อน” คำตอบของคนตรงหน้าทำให้เขาถึงกับชะงัก “มะ-หมายความว่าไงหรอครับ”
“เราคงไม่คิดว่าพี่จะนั่งเฝ้าอยู่เฉยๆ ดูเรานั่งกินเหล้าหรอกนะคะ” เดี๋ยวนะ ไอ้สีหน้าเจ้าเล่ห์นั่นมันอะไรเนี่ย
“พะ-พี่ลูซี่จะแกล้งผมหรอครับ” ไม่เอานะ ผมไม่อยากโดนแกล้ง
“อะไรที่เราคิดว่าพี่จะแกล้งเราล่ะ หืม?”
“ก็…ไม่รู้ครับ” ก็เห็นว่าพี่ลูซี่แลก้งพี่ลุคบ่อยๆนี่ ก็เลยคิดว่าถ้าเขาเมาคงโดนแกล้งแบบลุคแน่ๆ เขาไม่เอานะ เขาอาย
“พี่ไม่ชอบแกล้งคนเมาค่ะ แต่ถ้าเป็นเรา…ก็ไม่แน่”
“เอ๊ะ? ไหนพี่ลูซี่บอกว่าจะไม่แกล้งไงครับ”
“พี่บอกตอนไหนคะ”
“ก็…” ไม่รู้จะตอบว่าอะไร ได้แต่อึกๆอักๆ
“หรือเห็นว่าพี่ชอบแกล้งไอ้ลุคมันเลยคิดว่าพี่จะแกล้งเราบ้าง อย่างนี้หรอ” พยักหน้าตอบ คนตรงหน้าแค่นหัวเราะเบาๆ
“อันนั้นเขาไม่เรียกว่าแกล้งค่ะ แค่ทำโทษคนแพ้เฉยๆ”
“มันก็เหมือนๆ กันนั่นแหละครับ”
“เหมือนกันตรงไหน หืม?” เอาจริงมันก็ไม่เหมือนหรอกแต่เขาก็ไม่รู้จะพูดว่าอะไรดี ลุคกับลูซี่ชอบแข่งกันไม่ก็เล่นเกมกัน แล้วส่วนใหญ่ลูซี่ก็จะชนะตลอดทำให้โดนทำโทษอยู่เรื่อยๆ
“พวกพี่แค่เล่นแล้วลุคมันแพ้ คนก็ต้องทำโทษสิ ถูกมั้ย”
“แล้วถ้าผมแพ้ พี่ลูซี่จะทำโทษผมหรือเปล่าครับ” เธอเลิกคิ้วก่อนจะยกยิ้มมุมปาก
“ลองมั้ยล่ะ” สายตาเจ้าเล่ห์ไล่มองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าให้เขาขนลุกเกรียวไปทั้งตัว
เธอสาวเท้าตรงเข้ามาหาผมส่งผลให้ไทม์ต้องเดินถอยหนีก่อนขาจะชนเข้ากับขอบเตียงเสียหลักนั่งลงไปโดยที่ลูซี่เท้าแขนโน้มตัวลงมาจนใบหน้าจนเกือบแนบชิด
คนตรงหน้าใช้สายตาคมจ้องมองลึกเข้ามาที่นัยน์ตาราวกับจะกลืนกินกันก่อนเธอจะใช้มือเรียวสวยค่อยๆ ลูบไล้ตามกรอบใบหน้าพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มแหบแบบเซ็กซี่จนต้องแอบกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงคอ
“งั้นเอาเกมอะไรดีล่ะ true or dare หรือจะเป็นเป่ายิ้งฉุบเปลื้องผ้าดี” ประโยคสุดท้ายทำเอาไทม์หน้าร้อนผ่าว เดี๋ยวนะ!! ไอ้ฉุบเปลื้องผ้านี่มันหมายความว่าไงเนี่ย ลูซี่เธอคิดอะไรอยู่!!
“มะ-ไม่…” ส่ายหน้ารัวปฏิเสธออกไปอย่างไม่เป็นคำก่อนจะพยายามหลบสายตาเจ้าเล่ห์นั่นแต่ก็ไม่เป็นผล เพราะเธอใช้มือเรียวบังคับหน้าของเขาให้หันกลับแต่กลายเป็นว่าตอนนี้หน้าของเราใกล้จนปลายจมูกสัมผัสกัน
“รู้มั้ยว่าตอนเราเขินมันน่าฟัดขนาดไหน” คำว่าฟัดที่ถูกเน้นคำทำให้ไทม์รู้สึกเหมือนมีอะไรในตัวระเบิดปุ้งออกมาทันทีทันใด
ด้วยความเขินที่มากทำให้ไทม์ถึงกับพูดไม่ออก ลูซี่ที่เห็นปฏิกิริยาของไทม์เธอก็ยกยิ้มมุมปากก่อนจะถอยออกไปปล่อยให้ไทม์ได้เป็นอิสระ
“แม่บ้านเตรียมอาหารเรียบร้อยแล้ว อาบน้ำเสร็จก็รีบลงไปนะคะ เดี๋ยวจะกับข้าวจะหมดซะก่อน”
ลูซี่ออกจากห้องไปเหลือเพียงไทม์ที่ยังคงนั่งช็อคอยู่ที่เดิม เสียงแจ้งเตือนในมือถือดังขึ้นดึงสติให้กลับมาดังเดิมก่อนจะเหลือบไปมองว่าเป็นข้อความของแม่ที่บอกว่าตอนนี้ใกล้จะถึง
ใกล้จะถึง…เดี๋ยวนะ
“เชี่ย!!” ลืมไปว่าวันนี้ต้องไปรับแม่ที่สนามบินนี่หว่า ตายแล้ว ยกมือทึ้งหัวด้วยความหงุดหงิดก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาตอบแม่กลับไป
แม่ : ใกล้จะถึงแล้ว
แม่ : น่าจะอีกประมาณครึ่งชั่วโมง
time 00.00 : โอเคครับ
รีบจัดการอาบน้ำแต่งตัวก่อนจะวิ่งลงไปยังชั้นล่าง แต่พอลงมาก็พบว่ามีลูซี่นั่งรออยู่ที่โต๊ะกินข้าวอยู่แล้ว
เดินตรงเข้าไปหาเธอพร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆ ดูเหมือนว่าคนอื่นๆ จะยังไม่ลงมากัน
“คนอื่นยังไม่ตื่นหรอครับ”
“ค่ะ คงจะตื่นกันอีกทีช่วงบ่ายน่ะค่ะ” สงสัยหลังจากที่เขาขึ้นไปนอนพวกลุคคงดื่มกันต่อจนเมาหนักล่ะมั้ง
มัวแต่คิดเรื่องอื่นจนนึกขึ้นมาได้ว่าต้องไปรับแม่ที่สนามบินก็หันไปบอกกับลูซี่
“พี่ลูซี่ครับ ผมต้องไปรับแม่ที่สนามบิน คงกินไม่ทันเพราะอีกครึ่งชั่วโมงแม่ผมก็น่าจะถึงแล้ว”
“งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่ง” เมื่อเห็นว่าเธอจะลุกไทม์จึงรีบเบรคเอาไว้ “ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมไปเอง”
“จากที่นี่ไปถึงสนามบินมันใช้เวลาประมาณยี่สิบนาที ถ้าเราขึ้นรถเมล์ไปก็ต้องทนร้อนไปเบียดเสียดกับผู้คน แต่ถ้าขึ้นรถแท็กซี่ถ้าดันไปเจอกับแท็กซี่ไม่ดีก็อาจจะโดนหลอกได้”
พอคิดตามที่ลูซี่ก็ทำเอาไทม์ถึงกับไม่กล้าจะปฏิเสธ
“ให้พี่ไปส่งเถอะค่ะ”
“กะ-ก็ได้ครับ”
รถจักรยานยนต์สองล้อขับลัดเลาะไปตามซอกซอยด้วยความเร็วประมาณ 90 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
“เหวอ~~” ด้วยความเร็วที่มากพอบวกกับมอเตอร์ไซค์ที่เป็นแบบบิ๊กไบค์ทำให้ไทม์ต้องใช้มือข้างนึงจับไหล่คนข้างหน้าส่วนมืออีกข้างนึงจับหมวกเพื่อกันไม่ให้มันปลิว
ใช้เวลาสิบนาทีก็มาถึงสนามบิน ทันทีที่ลงจากมอเตอร์ไซค์ก็รีบหยิบมือถือขึ้นมาก่อนจะกดโทรหาแม่ทันที
“สวัสดีครับแม่ ผมถึงแล้ว ตอนนี้แม่อยู่ไหนครับ”
[ตอนนี้แม่รออยู่ที่คาเฟ่จ๊ะ]
“แม่ช่วยถ่ายรูปร้านกับส่งโลเคชั่นมาให้หน่อยครับ”
[โอเคจ๊ะ]
หลังจากวางสายไม่นานแม่ก็ส่งรูปคาเฟ่กับส่งโลเคชั่นมาให้ทางแชท
“พี่ลูซี่ครับ เดี๋ยวผมขอตัวไปรับแม่ก่อนนะครับ ขอบคุณที่มาส่งนะครับ”
ก่อนไปผมหันไปขอบคุณพี่ลูซี่ “เดี๋ยวพี่รอค่ะ”
“เอ๊ะ? รอหรอครับ”
“ค่ะ เดี๋ยวพี่จะพาเรากับคุณแม่ไปส่งที่บ้านค่ะ” เหลือบสายตาไปมองรถมอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่ข้างๆ มอเตอร์ไซค์มันนั่งได้แค่ 2 คนนี่ แล้วจะขับไปส่งได้ยังไงล่ะ
“ไม่ต้องห่วงเรื่องรถค่ะ พี่ไปส่งเรากับคุณแม่ได้แน่นอน” ราวกับว่าลูซี่เธออ่านใจออก ก็ถ้าพี่ลูซี่บอกอย่างนั้นล่ะก็ “ก็ได้ครับ”
“ถ้างั้นผมไปรับคุณแม่ก่อนนะครับ”
“ค่ะ พี่จะรออยู่ที่ประตูหนึ่งนะคะ”
“ครับ”
ตกลงกับลูซี่เสร็จไทม์ก็รีบไปหาแม่ที่คาเฟ่ทันที
“สวัสดีครับแม่ รอนานมั้ย” พอเจอปั๊บก็รีบตรงดิ่งไปกอดแม่ทันทีก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงตรงที่ว่างข้างๆ
“ไม่นานจ๊ะลูก วิ่งมาเหนื่อยทานหน่อยนี่หน่อยมั้ยลูก”
แม่ดันแก้วน้ำชามะนาวมาด้านหน้า รับมาก่อนจะดื่มให้ชื่นใจ “จะนั่งพักก่อนมั้ยลูก”
“ไม่เป็นไรครับ ผมหายเหนื่อยแล้ว”
“โอเคจ๊ะ งั้นเรากลับบ้านกัน” หันไปหยิบกระเป๋ากับของสัมภาระก่อนจะพากันเดินตรงไปยังประตูทางออกของสนามบิน ทันทีที่ออกมาด้านหน้าก็กวาดสายตามองรอบๆ จนไปเจอกับลูซี่ที่ยืนพิงรถยนต์คันหรูอยู่ไม่ไกล
เดี๋ยวนะ เธอไปเอารถยนต์มาจากไหนเนี่ย แล้วมอเตอร์ไซค์ล่ะ หายไปไหนล่ะ
เหมือนเธอจะเห็นเขาก่อนเธอจะเดินตรงมาทางนี้พร้อมกับยกมือสวัสดีไหว้แม่ที่ยืนเยื้องอยู่ทางด้านหลัง “สวัสดีค่ะแม่”
“อ่า…สวัสดีจ๊ะ” แม่รับมือไหว้เธอพร้อมกับส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร “หนูชื่อลูซี่ค่ะ เป็นรุ่นพี่ที่สนิทที่มหาวิทยาลัยน่ะค่ะ”
“อืม…เหมือนน้าจะเคยเห็นเราที่ไหนนะ ถ้าจำไม่ผิดน่าจะในทีวีนะ” ก็นะ ก็ลูซี่เป็นลูกหลานตระกูลดังนี่เนาะ จะเคยเห็นผ่านตาในทีวีบ้างก็ไม่แปลก
“ถ้างั้น เรากลับกันเลยมั้ยคะ”
“ครับ” หิ้วกระเป๋าเดินตามลูซี่แล้วจัดเรียงมันลงที่ท้ายรถเก๋งสีดำอย่างเป็นระเบียบก่อนจะพากันขึ้นรถ ไม่นานรถยนต์สีดำก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวออก นั่งข้างคนขับส่วนแม่ก็นั่งที่เบาะหลัง
“ว่าแต่ให้หนูมารับแม่แบบนี้แม่เกรงใจนะเนี่ย”
“ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ หนูเต็มใจ แล้วอีกอย่างหนูเองก็อยากจะทำความรู้จักกับคุณแม่ให้มากๆ ด้วยน่ะค่ะ” เธอลอบมองด้วยกระจกมองหลังพร้อมกับยิ้มมุมปาก
“เอ๊ะ? ทำความรู้จักหรอจ๊ะ” แม่ทำหน้าสงสัยก่อนจะส่งยิ้มกลับไป “งั้นก็ ยินดีที่ได้รู้จักนะจ๊ะ หนูลูซี่”
“เช่นกันค่ะ” เหลือบมองคนสองคนที่ส่งยิ้มให้กันพลางยกมือจับคางพร้อมกับใช้ความคิด
สายตาแบบนั้นต้องมีเงื่อนงำแน่ๆ เลย


## '10'-02

ภายใน 1 ชั่วโมงครึ่งในที่สุดก็ถึงบ้านสักที ไทม์ช่วยแม่ขนของลงจากรถก่อนจะนำไปวางที่ห้องนั่งเล่น
“หนูลูซี่อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนสิจ๊ะ แม่ซื้อกับข้าวมาเพียบเลย”
“ถ้างั้นเดี๋ยวหนูช่วยนะคะ” ลูซี่เดินตรงไปยังห้องครัวช่วยแม่จัดการเตรียมอาหาร ส่วนไทม์ก็ช่วยแม่เคลีย์กระเป๋าเดินทาง
“ไทม์ ไปซื้อน้ำแข็งใหม่ให้แม่หน่อย เหมือนมันจะหมดแล้วน่ะ”
“คร้าบ” วางของที่ยังเคลียร์ไม่เสร็จแล้วหันไปหยิบเงินในกระเป๋าก่อนจะหันไปชะโงกหน้าถามลูซี่ที่อยู่ในครัว
“พี่ลูซี่จะเอาอะไรมั้ยครับ”
“ไม่ค่ะ” เมื่อได้คำตอบก็เดินออกจากบ้านตรงไปยังร้านค้าที่อยู่ถัดไปจากบ้านห้าหลัง เปิดประตูเข้าไปก่อนจะทักทายเจ้าของร้านอย่างสนิทสนม
“ป้าครับ ขอน้ำแข็งยี่สิบบาทครับ”
“จ้า รอเดี๋ยวนะจ๊ะหนู” ระหว่างรอก็กวาดสายตามองรอบๆ บนเชลท์วางของ “เอ้อ ว่าแต่ผู้คนหญิงคนนั้นน่ะ เป็นแฟนหนูหรอลูก”
“เอ๊ะ? ผู้หญิงหรอครับ”
“ก็คนนั้นไง ที่เคยมาส่งหนูน่ะ” ผู้หญิงคนนั้น หรือว่า…พี่ลูซี่หรอ!!
“ค-คือ ไม่ใช่นะครับ คือ…คือ เขาเป็นรุ่นพี่ที่สนิทที่มหาวิทยาลัยน่ะครับ”
“อย่างงั้นหรอกหรอ อ่ะนี่ น้ำแข็งจ๊ะ” รับถุงน้ำแข็งมาก่อนจะส่งเงินไปให้คุณป้า “แต่จะว่าไปป้าก็เชียร์นะ ถ้าเราจะคบกับเด็กคนนั้นน่ะ”
“คบหรอครับ”
“ไทม์ก็น่ารักเด็กคนนั้นก็สวยเซ็กซี่ด้วย อร้าย~ ยิ่งคิดก็ยิ่งฟิน” คุณป้ายกมือแนบแก้มพร้อมกับบิดตัวส่ายก้นเหมือนคนกำลังเขิน แต่คนที่ควรจะเขินมันควรเป็นเขาไม่ใช่หรอ
“ฮ่าๆ งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ” หัวเราะแห้งก่อนจะวางเงินที่โต๊ะแล้วหยิบถุงน้ำแข็งก่อนจะเดินออกจากร้านปล่อยให้คุณป้ายืนเขินอยู่แบบนั้นไป
มาถึงบ้านไทม์ก็เดินตรงไปที่โต๊ะกินข้าวพบว่ากับข้าวถูกจัดเตรียมไว้แล้ว “กับข้าวเยอะเหมือนกันนะเนี่ย” พูดไปก็เอาน้ำแข็งในถุงเทใส่กระติกน้ำแข็งบนโต๊ะไปพลาง
“สร้อยสวยดีนะคะ” เสียงทุ้มต่ำที่ด้านหลังคอให้ไทม์ขนเกรียวไปทั้งตัว หันขวับไปหาต้นตอที่อยู่ด้านหลังพบว่าเป็นลูซี่ที่กำลังยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์
“พ-พี่ลูซี่ทำอะไรน่ะครับ”
“หืม? ก็เห็นสร้อยเราสวยดี ก็แค่ดูเฉยๆ เองค่ะ ทำไมหรอ หรือเขินพี่” เธอยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์อีกครั้ง “ล-แล้วทำไมไม่มาดูข้างหน้าดีๆล่ะครับ จะไปดูที่ด้านหลังทำไม”
“ก็ดูข้างหลังมันเร้าใจมากกว่านี่คะ” ร-เร้าใจหรอ มันหมายความว่ายังไงล่ะนั่น
“เอาล่ะเด็กๆ มาทานข้าวได้แล้ว” แม่พูดพลางนั่งลงที่เก้าอี้โต๊ะกินข้าว ก่อนที่ไทม์จะนั่งตามที่ข้างแม่ส่วนลูซี่ก็นั่งที่ฝั่งตรงข้ามของเขา
ระหว่างทานข้าวพวกเขาก็คุยกันกินไป ทั้งเรื่องสัพเพเหระหรือเรื่องที่มหาวิทยาลัยก็แล้วแต่
“จะว่าได้ข่าวว่าคุณแม่ขายน้ำพริกกากหมูด้วยใช่มั้ยคะ”
“ใช่แล้วจ๊ะ ว่าแต่หนูรู้ได้ยังไงล่ะเนี่ย”
“พอดีหนูได้ยินมาจากคนรู้จักน่ะค่ะ” เธอเหลือบมองไทม์ครู่หนึ่งก่อนจะหันไปคุยกับแม่ต่อ
“คุณแม่หนูก็ชอบน้ำพริกกากหมูนะคะ เขาก็เลยฝากมาถามวันที่ขายน่ะค่ะ”
“แม่ขายทุกวันยกเว้นวันอาทิตย์ ทางเพจกับแอปพลิเคชั่นเดริเวอร์รี่น่ะค่ะ”
“แบบนี้ออเดอร์ก็คงเยอะสินะคะ” แม่ยกยิ้มน้อยๆ “มันก็ไม่ได้เยอะขนาดนั้นหรอกจ๊ะ”
สลับมองคนทั้งสองที่พูดคุยกันอย่างถูกคออย่างไม่น่าเหลือเชื่อ
แต่ก็นะ แบบนี้ก็ดีแล้ว
ทานกันไปได้ชั่วโมงกว่าในที่สุดเราก็ทานกันจนหมด “เดี๋ยวหนูช่วยนะคะ”
“ขอบคุณจ๊ะ” แม่กับลูซี่ช่วยกันยกจานชามเข้าไปในครัว “ไทม์ ยกถุงขยะไปทิ้งข้างนอกให้แม่หน่อยสิ”
“คร้าบ” หันไปเก็บขยะใส่ถุงดำก่อนจะเดินออกไปทิ้งที่หน้าบ้าน “อ่าว นั้นน้องไทม์นี่”
หันไปตามเสียงต้นตอพบว่าเป็นพี่แอนพี่ข้างบ้านนี่เอง
“สวัสดีครับพี่แอน วันนี้พี่หยุดหรอครับ” พี่แอนทำงานเป็นสตาฟในค่ายเพลงชื่อดัง ถ้าจำไม่ผิดเหมือนจะทำงานตำแหน่งผู้ช่วยสไตลิสต์ด้วย
“ใช่ สองอาทิตย์ที่แล้วพี่ทำงานไม่ได้หยุดเลย เหนื่อยแทบแย่เลยล่ะ”
“ฮ่าๆ อย่างนั้นหรอครับ”
ระหว่างที่คุยกันอยู่จู่ๆ ก็รู้สึกพลังงานแปลกๆ จากในบ้าน ค่อยๆ หันไปมองก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าลูซี่กำลังจ้องมองมาทางนี้ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
“นั่นใครหรอไทม์” พี่แอนยื่นหน้าเข้ามาในรั้วพร้อมกับมองเข้าไปในบ้าน “อ๋อ นั่นพี่ลูซี่น่ะครับ เธอเป็นรุ่นพี่ที่สนิทที่มหาวิทยาลัยน่ะครับ”
“อ๋อ สวยซะด้วยนะนั่น”
“แหะๆ”
“แอน รดน้ำเสร็จยังลูก มาช่วยแม่ทำขนมหน่อย” เสียงป้ากิ่งดังออกมาจากในบ้าน “ค่า”
“งั้นพี่ไปก่อนนะ” พี่แอนหันมาโบกมือลาก่อนจะวิ่งเข้าบ้านไป
“เพื่อนข้างบ้านหรอคะ” ลูซี่เดินออกมาพร้อมกับรอยยิ้มหวาน แต่ทำไมกลับรู้สึกขนลุกแปลกๆ ยังไงก็ไม่แฮะ “เอ่อ…ใช่ครับ”
“เห~ เป็นคนที่น่าสนใจดีนี่” เธอยิ้มแล้วเบนสายตามองบ้านข้างๆ ส่วนไทม์ก็ได้แต่มองเธออย่างไม่เข้าใจ
“อะไรน่าสนใจหรอครับ ผมงง” เธอหัวเราะออกมาเล็กน้อยพร้อมกับสาวเท้าเดินตรงมาทางเขาก่อนจะเอามือไพ่หลัง ลูซี่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนเห็นดวงตาสีสวยของเธอได้อย่างชัดเจน
“มะ-มีอะไรหรอครับ” ถามเธอกลับไปปด้วยน้ำเสียงสั่น ไม่ใช่กลัวอะไรนะ แต่มันแค่รู้สึกแปลกเฉยๆ จะว่ายังไงดีล่ะ คือตอนนี้ใจเขาเต้นไม่หยุดเลย กลัวหรอ? กังวลหรอ? ไม่ใช่สิ ความรู้สึกนี้มัน เหมือนจะเป็นเขินมากกว่า
“พี่แค่อยากมองใกล้ๆ เฉยๆ” คำตอบของเธอเล่นทำเอาผมงง “มองใกล้ๆ ทำไมหรอครับ หรือที่หน้าของผมมันมีอะไรติดอยู่”
“จะว่ามีก็มีค่ะ”
“เอ๋? จริงหรอครับ” พูดพลางเอามือจับหน้าเพื่อสำรวจแต่ไม่ว่าจะหายังไงก็หาไม่เจอ อยู่ไหนล่ะไอ้ที่ติดหน้านั่นน่ะ
เธอยกยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับถอยใบหน้าออกไป “หึ ก็ความน่ารักไงล่ะ ที่ติดอยู่ที่หน้าของเรา”
“เอ๊ะ??!!” จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนใบหน้าเห่าร้อนไม่พอยังเหมือนว่าร่างกายจะระเบิดเลย
“หึ คุณแม่ทำบัวลอยไว้รีบเข้าไปกินนะคะ เดี๋ยวมันจะเย็นชืดหมด” เธอเดินเข้าไปพลางผิวปากไปด้วยอย่างอารมณ์ดีทิ้งให้ไทม์ยืนหน้าแดงอยู่ที่เดิม
มองแผ่นหลังที่ค่อยๆ เดินเข้าไปในบ้านด้วยความรู้สึกปั่นป่วนท้องไปหมดก่อนจะยกมือปิดหน้าบดบังความเขินไม่ให้ใครเห็น
โอ๊ย!! เขิน!! เขินไปหมด!! เขินจนพูดไม่ออกเลย ฮือ~~
“ฮือ~~”
พยายามสูดหายใจเข้าเพื่อตั้งสติก่อนจะเดินเข้ามาในบ้านตรงมายังที่โซนห้องรับแขกพบว่ามีถ้วยบัวลอย 1 ถ้วยวางไว้อยู่ก่อนแล้วพร้อมกับลูซี่และแม่ที่นั่งกินอยู่พลางพูดคุยไปพลาง
ไทม์นั่งลงที่โซฟาตัวเล็กก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบถ้วยบัวลอยขึ้นมาตักกินพลางเหลือบตามมองรุ่นพี่สาวอย่างหวาดหวั่น
“จะว่าไปคุณแม่คะ หนูมีเรื่องจะขออนุญาตคุณแม่น่ะค่ะ”
“ขออนุญาตเรื่องอะไรหรอจ๊ะ”
“หนูจะขออนุญาตจีบลูกชายคุณแม่น่ะค่ะ”
พรู่ด!!!!!
บัวลอยที่กินเข้าไปพ่นพรูดออกมาทันที จ-จีบหรอ!!! ไทม์รีบวางถ้วยบัวลอยกับโต๊ะทันที “ด-เดี๋ยวก่อนครับ! ที่จะจีบคือ…หมายความว่าไงครับ”
“ตายแล้ว พูดจริงหรอเนี่ย” หนุเหมือนเสียงทักท้วงของไทม์จะไม่มเป็นผล
“หนูพูดจริงค่ะ” เหมือนคนทั้งสองคนจะไม่ได้ยินที่ผมพูด “หนูชอบไทม์ค่ะ ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเลยค่ะ” คำตอบของเธอทำผมช็อค ชอบหรอ เธอบอกว่าชอบเขาอย่างนั้นหรอ จริงดิ เรื่องจริงดิ ฝันแน่ๆ เรื่องนี้แค่ฝันแน่ๆ
“แม่ดีใจนะ ที่ไทม์มีคนชอบถึงขนาดนี้น่ะ”
“น้องทั้งใจดีกับคนอื่น เป็นคนอ่อนโยน ถึงแม้บางครั้งน้องจะดูซุ่มซ่ามเทอะทะไปหน่อยก็เถอะ แต่น้องก็น่ารักน่านะคะ” เธอหัวเราะพร้อมกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ สรุปเขาชมหรือเขาว่ากันแน่เนี่ย งง
“ว่าแต่ที่จะจีบลูกชายแม่เนี่ย จริงหรอจ๊ะ”
“จริงค่ะ หนูเลยมาขออนุญาตคุณแม่เนี่ยแหละค่ะ”
“แม่ไฟเขียวเลยจ๊ะ”
“แค่ก!!!” คำตอบของแม่ทำเอาเขาถึงกับสำลักลายทันที “แต่ยังไงก็จีบกันแบบระวังๆ หน่อยนะจ๊ะ เพราะไทม์เขาค่อนข้างขี้เขินน่ะ แม่กลัวว่าถ้าน้องเขินมากๆ เดี๋ยวจะซุ่มซ่ามจนเจ็บตัวน่ะจ๊ะ ฮ่าๆๆๆ”
ไอ้จีบกันระวังๆ นี่มันหมายความว่ายังไงกันเนี่ย แล้วไอ้ที่ว่าขี้เขินเนี่ยคืออะไรเนี่ย เขินมากหรอ หรือยังไง
“ไม่ต้องห่วงค่ะคุณแม่ หนูจะทะนุถนอมน้องอย่างดีเลยค่ะ”
“ได้ยินแบบนี้แม่ก็โล่งใจ ยังไงก็สู้ๆ นะจ๊ะ”
“ขอบคุณค่ะ”
เสียงกดกริ่งจากหน้าบ้านทำให้ทุกคนต่างละหันไปมอง “โอ๊ะ ป้านาจะมานะ พวกหนูนั่งทำความรู้จักกันไปนะ เดี๋ยวแม่ไปหาป้านาก่อน”
พูดจบแม่ก็รีบลุกและเดินออกไปทิ้งเขาให้อยู่กับลูซี่อยู่เพียง 2 คน บรรยากาศภายในห้องรับแขกเงียบสงบได้ยินแต่เพียงเสียงของพัดลมแอร์กับเสียงทีวีที่เปิดคลอไว้เบาๆ
มือเรียวยกถ้วยบัวลอยขึ้นมาซดพลางเหลือบมองรุ่นพี่สาวที่นั่งทานบัวบอยอย่างเงียบๆ ก่อนจะหลบสายตาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายรู้ทันว่าเขากำลังแอบมองอยู่
“สงสัยหรอคะ ว่าทำไมพี่ถึงชอบเรา”
ประโยคของเธอทำเอาเขาสะดุ้งเฮือกราวกับรู้ความคิด “พ-พี่ลูซี่รู้ได้ยังไงครับ”
“ก็เพราะหัวใจของเราเชื่อมต่อกันยังไงคะ ไม่ว่าไทม์จคิดอะไรพี่ก็รู้หมดนั่นแหละค่ะ”
“พรูด!!!!! แค่กๆๆ” น้ำกะทิที่ซดไปก็พ่นพรูดออกมาอีกครั้งก่อนจะหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาและจัดการเช็ดน้ำกะทิที่เปรอะเปื้อนทั้งที่โต๊ะและขากางเกง
เธอพูดอะไรของเธอน่ะ เขาเขินจนร้อนออกหูแล้วนะ!!!
“หน้าแดงเชียว เขินหรอคะ”ลูซี่ลุกขึ้นก่อนจะตรงมาเท้าแขนที่พนักแขนโซฟาผมแล้วก้มหน้ามาใกล้จนหน้าผากเกือบชิดกัน
“ป-เปล่านะครับ คือ-คือ…ผม”
“พ-พี่ลูซี่จะทำอะไรน่ะครับ​ เดี๋ยว​ก็แม่​เห็น​หรอก” ปากสั่น​ ใจสั่นตุ๊บๆ​ สติจะหลุดหมดแล้ว​นะ
“ก็เราน่ารักจนพี่อดใจไม่ไหวนี่คะ”
“พี่ลูซี่แกล้งผมอ่ะ”
“เขาไม่ได้เรียกว่า​แกล้ง​ เขาเรียกว่าอ่อยค่ะ” อ่อยหรอ! พูดเล่น​ ลูซี่พูดเล่นแน่ๆ​ เขาคงแค่แกล้งเราแน่ๆ​… เนาะ
พยามคิดแบบนั้นในใจแต่ดูเหมือนว่า​จะไม่ได้ผล​ เธอวิสาสะถอดแว่นเปิดผมที่บดบังหน้าผากก่อนจะก้มเอาหน้าผากแตะกันจนเห็นดีเทลของใบหน้าแม้จะไม่ชัด​
“หน้าแดงเชียว​ ไข้ขึ้น​หรอเนี่ย”จู่ๆ ก็​รู้สึก​เหมือนได้ยินเสียงระเบิด​ออกหูพร้อมกับ​เสียงฉ่าที่ดังออกมา
“มะ… ผ-ผม… ” ถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว “ป-ป่าวนะครับ ผม…ผม ไม่ได้เขินนะ!!”
“หืม…” เธอก็ยกยิ้มมุมปากราวกับกำลังสนุก
“เสียงดังอะไรกันน่ะลูก ดังออกไปหน้าบ้านเลย” เสียงของแม่ดังออกมาจากด้านหน้าบ้าน
“คือ-คือ ป่าวครับ คือ-แค่เล่นกันเฉยๆ” พยายามคุมเสียงที่สั่นจากความเขินก่อนจะตอบกลับแม่ไป ถ้าแม่รู้เขาโดนล้อแน่ๆ ไม่เอาๆ จะให้แม่รู้ไม่ได้เด้ดขาด
เสียงครืดดังจากที่ไหนสักแห่งพวกเขาหันไปมองพบว่าเป็นมือถือของลูซี่ที่ชาร์จแบตเอาไว้บนโต๊ะ เธอเดินไปรับโทรศัพท์แล้วพูดคุยกับคนในสายอยู่ครู่ก่อนจะวางไป
“ดูเหมือนจะต้องกลับก่อน คงอยู่เล่นกับไทม์ต่อไม่ได้แล้วสิ เสียดายจัง” เธอหันมามองพร้อมกับทำท่าทางเสียดาย ดีแล้วครับ เขาไม่อยากเขินจนเป็นลมตายคาห้องรับแขก
“ถ้างั้นพี่ขอตัวกลับก่อนนะคะ เอาไว้วันหลัง…” เธอเดินเข้ามาหาผมก่อนจะก้มลงมาจนหน้าเกือบชิดพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่โคตรจะเซ็กซี่ “พี่จะมาเล่นด้วยใหม่นะคะ”
“อึก…ครับ”
“อ่าว หนูลูซี่จะกลับแล้วหรอลูก” แม่เดินมาทักพร้อมกับถือตะกร้าใส่ขนมมาด้วย “ค่ะ พอดีมีธุระต้องไปจัดการน่ะค่ะ ขอโทษนะคะที่ไม่สามารถอยู่ถึงเย็นได้”
“ไม่เป็นไรจ๊ะ แค่นี้เอง”
“ถ้างั้นหนูขอตัวกลับก่อนนะคะ ไว้จะแวะมาใหม่นะคะ แล้วก็ขอบคุณสำหรับอาหารนะคะ สวัสดีค่ะคุณแม่”
“จ๊า งั้นเดินทางกลับดีๆ นะ ไทม์ไปส่งพี่หน่อยสิลูก”
“คร้าบ” เดินออกมาส่งลูซี่ที่รถบริเวณที่จอดหน้าประตู “พี่ลูซี่ ไว้คราวหน้ามาเที่ยวที่บ้านอีกนะครับ”
“พูดแบบนี้เชิญชวนหรอคะ หรือว่า…จะถูกใจพี่ซะแล้ว” เธอหันมาพร้อมกับทำหน้าเจ้าเล่ห์ “ป-ป่าวนะครับ คือ…ก็แบบ ก็แค่เห็นพี่ลูซี่สนิทกับแม่ก็เลย อยากชวนมาน่ะครับ”
“แค่นั้นเองหรอคะ เฮ้อ~ เสียดายจัง”
“ง่ะ” เธอถอนหายใจพร้อมกับทำหน้าเสียดาย “หึ พี่ล้อเล่นค่ะ งั้นไว้ว่างๆพี่จะมาเที่ยวนะคะ”
“ครับ”
“งั้น ไว้เจอกันนะคะ” ริมฝีปากนุ่มแตะลงบนแก้มข้างขวาเบาๆ “กลับก่อนนะคะ”
เสียงเครื่องยนต์ค่อยๆ ห่างออกไปจนไม่ยินแล้ว ทิ้งให้ไทม์ยืนช็อคค้างอยู่ที่เดิม “อะ-”
ไม่ไหว แบบนี้ไม่ไหวแน่


## ‘11’-01

“ปีหนึ่งนั่งเรียงแถวตามที่ซ้อมไว้เลย” เสียงของรุ่นพี่เรียกเหล่าปีหนึ่งให้ไปนั่งประจำที่ตามที่เคยซ้อมไว้
วันนี้มีงานกีฬาสีกระชับมิตรระหว่างมหาวิทยาลัย ซึ่งมหาวิทยาลัยของผมก็ได้ส่งสามสาขาเข้าร่วมงานนี้ได้แก่ สาขาวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ สาขาวิทยาศาสตร์การกีฬาและสาขามนุษย์ศาสตร์
พอได้นั่งผมก็หาววอดๆ ขึ้นมาทันที พลางเขยิบตัวเองไปพิงไหล่ของบูม “ทำไรน่ะ”
“ขอพิงหน่อย ง่วง”
“แหม่ กูก็ง่วงมั้ย”
บูมแซวพลางตีหัวผมเบาๆ เมื่อคืนกว่าผมจะได้นอนก็ปาไปเกือบเที่ยงคืนเพราะมัวแต่คิดถึงเรื่องเมื่อวานที่พี่ลูซี่มาขอแม่เพื่อจีบเขา
ตอนที่ได้ยินครั้งแรก​ยอมรับว่าตกใจมาก ถึงจะพอรู้อยู่แหละว่าตลอดที่ผ่านมาเธอกำลังจีบแต่ก็ไม่คิดว่าจะถึงขั้นมาขอแม่กันตรงๆ แบบนี้
แถมก่อนกลับยังมีการหอมแก้มอีกเป็นใครก็ช็อคก็เขินกันทั้งนั้นแหละ​ โอ๊ย~ ยิ่งคิดก็ยิ่งเขิน
“เป็นไรทำไมหน้าแดง” บูมหันมาทัก “ป๊าว ร้อนเฉยๆ”
“หรอ” มันตอบก่อนจะหันไปโฟกัสที่สนามทั้งที่ความจริงมันดูไม่ได้เชื่อในคำตอบของเขาเลย
ตบแก้มเพื่อเรียกสติ เขินแค่นี้พอโฟกัสกับกิจกรรม​ตรงหน้าก่อนค่อยไปเขินต่อที่บ้าน
‘ต่อไป จะเป็นการเดินขบวนจากแต่ละมหาวิทยาลัย​’
เสียงประกาศ​จากลำโพงดังขึ้นทำให้ทุกคนในงานต่างพากันเงียบ วงดุริยางค์​ที่ตั้งแถวอยู่​ตรงกลางสนามเริ่มบรรเลง​เพลงก่อนจะเริ่มมีขบวนจากมหาวิทยาลัย​ต่างๆ เดินเข้าสนามมา ทุกคนต่างพากันชื่นชมขบวนกันอย่างสนุกสนานบ้างก็มียกมือถือ​ขึ้นมาถ่ายรูป​เพื่อเก็บ​บรรยากาศ​
ขณะที่กำลังชื่นชมขบวนสายตาก็ดันไปหยุดที่ใครคนหนึ่งที่ถือป้ายมหาวิทยาลัยอยู่ด้านหน้าขบวน ลูซี่จากที่ผมเคยสีบลอนด์เบจที่ตอนนี้ถูกย้อมสนิทสีดำสนิทในชุดกินรีกับเครื่องประดับสีเขียวอ่อนปนทองที่มองดูแล้วราวกับออกมาจากเทพนิยาย ขบวนของมหาวิทย​าลัยเดินเข้าไปตั้งแถวในสนามและเป็นจังหวะเดียวกันที่คนด้านล่างเงยหน้ามาทางผมพอดีทำให้เขาตกใจจนลนทำมือถือตก
“ฟ้องพี่ลูซี่นะ ว่ามึงแอบถ่ายรูป​เขาน่ะ”
เสียงของเพื่อนข้างๆ ทำเอาไทม์หันไปตีทีนึงก่อนจะหันไปทำหน้าดุใส่เพื่อนตัวดีที่ตอนนี้กำลังหัวเราะ​คิกคักอย่างสนุกสนาน
“มึงนี่” ไม่พูดเปล่าก็เอามือที่ว่างตีมันไปอีกหนึ่งที
“อะไรเล่า ก็แค่แซวเฉยๆ ป่ะ หรือว่าชอบพี่เขาแล้วห๊ะ”
“ไม่ใช่สักหน่อย มั่วแล้ว”
พูดไปพร้อมกับหลบสายตาพลางก้มมองรูปลู​ซี่​ที่เผลอแอบถ่าย ถามว่าชอบมั้ย เขาตอบไม่ได้หรอก ไม่ใช่ไม่ชอบแต่มันพูดยาก ก็เขากับลูซี่พึ่งจะรู้จักกันไม่นานพึ่งจะได้ทำความรู้จักกันเอง ความรู้สึกตอนนี้มียังมีแค่ความรู้สึกดีๆ อยู่ เป็นความปลาบปลื้มแบบห่างๆ ถ้าจะชอบจริงๆ เดี๋ยวก็คงรู้ตัวเองแหละ
หลังจากเปิดพิธี​เสร็จ​ต่อไปก็เป็นการแสดงของแต่ละมหาวิทยาลัย​ โดยมหาวิทยาลัย​ของไทม์จะได้โชว์ที่ทีมที่ 3
“มึง กูกลัวทำผิด​ว่ะ”
“ตามที่ซ้อมก็ไม่เป็นไร​แล้ว”
พูดไปแบบนั้นแต่ในใจก็แอบกลัวอยู่ เพราะช่วงก่อนวันแข่งไทม์หยุดซ้อมไปครึ่งวัน ถึงแม้ตะไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงก็ตามแต่ก็ยังแอบประหม่าอยู่
เสียงสั่นแจ้งเตือนจากมือถือให้เขาต้องรีบหยิบขึ้นมาดูพอรู้ว่าเป็นลู​ซี่​ก็รีบกดเข้าไปอ่านทันที
Lucyxx : สู้ๆ นะคะ
Lucyxx : ส่งสติกเกอร์​
ยังไม่ทันตอบก็รีบชะเง้อมองหาเจ้าของข้อความ​ทันทีก่อนจะ​เห็น​ว่าเธอยืนโบกมือหยอยๆ อยู่​ที่​ชั้น 1 ของอัฒจันทร์​
time 00.00 : จะ​พยายาม​เต็มที่​ครับ!!!
time 00.00 : ส่งสติกเกอร์​
พิมพ์​เสร็จ​ก็​เงยหน้า​มาโบกมือ​กลับลู​ซี่​ก็หันมายิ้มให้เล็กน้อย​
‘ต่อไปเป็นการแสดงจากมหาวิทยาลัย​ G Bac’
“ปีหนึ่ง​เตรียมตัว​ครับ!!!!”
เสียงของรุ่นพี่ทำให้​ทุกคนที่กำลังมัวชื่นชม​การแสดง​ต้องรีบหยิบอุปกรณ์​ขึ้นมาเตรียมตัว​
“พร้อม!!!”
“สามสี่!!!”
ดนตรีเริ่มบรรเลงเชียร์หลีดเดอร์กับคนบนสแตนเริ่มทำการแสดง ธีมเชียร์ของมหาวิทยาลัยของไทม์จะอยู่ในธีมกินรีเล่นน้ำที่มาจากพุทธประวัติ
ตอนแรกที่พี่เขาคุยกันเห็นว่าจะเอาแนวแฟนตาซีนั่นแหละ แต่เพราะเสียงส่วนใหญ่อยากได้ธีมออกไทยๆ เลยจบที่ธีมนี้
การแสดงดำเนินไปจนจบก่อนจะตามด้วยเสียงปรบมือ
“เอาล่ะๆ พักก่อนครับ”
พวกรุ่นพี่ทยอยเดินแจกน้ำพอถึงคิวของไทม์ก็หันไปรับแต่ก็ต้องชะงักเมื่อคนแจกน้ำเป็นลู​ซี่​ที่ตอนนี้ได้เปลี่ยนเป็นชุดลำลองธรรมดาแล้ว
“น้ำค่ะ”
“ขอบคุณ​ครับ”
รับน้ำมาดื่มส่วนลู​ซี่​ก็เดินแจกต่ออีกนิดหน่อย​ก่อนจะมานั่งลงตรงที่ว่างด้านข้างของบูม
“พี่ลู​ซี่​ครับ ตอนเดินขบวนไทม์มันแอบถ่ายพี่ด้วย”
“แค่ก!” น้ำที่กินเข้าไปเกือบทะลักออกใส่คนข้างหน้า
“มึงจะพูดทำไมเล่า!” ไม่พูดเปล่ายังยกมือที่ไหล่จนมันต้องลุกหนี
แต่ก็เป็นจังหวะเดียวกันที่ดันไปสบตากับเธอพอดี
บูมใช้มือดดันตัวของเขาให้ไปนั่งข้างลูซี่แทนที่บูม ไทม์แอบเหลือบมองคนข้างตัวแว็บนึงก่อนจะรีบหันกลับ
บ้าเอ้ย! ทั้งเรื่องที่แอบถ่ายเมื่อกี้กับเรื่องเมื่อวาน โอ๊ย~ ตอนนี้แค่จะสบตาก็ยังไม่กล้าเลย
“เมื่อกี้ตอนแสดงโชว์เราเท่มากเลยนะคะ”
“จริงหรอครับ”
“ค่ะ พี่ถ่ายเราไว้ด้วยนะ”
ลูซี่เปิดคลิปที่ถ่ายให้ดู ไทม์ที่เห็นตัวเองในคลิปก็ถึงกับขมวดคิ้ว ไม่ใช่ว่าลูซี่ถ่ายไม่ดีนะแต่ทำไมสภาพผมในคลิปทำไมมันดูทุเรศขนาดนั้นวะเนี่ย
“ทำไมขมวดคิ้วแบบนั้นล่ะคะ พี่ถ่ายไม่ดีหรอคะ“
“ป่าวครับ ผมแค่สงสัยว่าทำไมสภาพผมมันตลกได้ขนาดนี้เฉยๆ ครับ”
“ตลกตรงไหน เท่ออก”
“จริง​หรอครับ”
“ค่ะ” ถ้าพี่ลูซี่บอกว่าเท่งั้นเท่ก็ได้
“ลูซี่ไปเตรียมตัว​ได้แล้ว” รุ่นพี่คน​หนึ่ง​ที่ไม่คุ้นหน้าเดินมาสะกิดพี่ลูซี่
“โอเคค่ะ”
“เตรียมตัว​ไปไหนหรอครับ”
“ไปแข่งน่ะค่ะ”
“พี่ลู​ซี่​แข่งด้วยหรอครับ”
“แข่งยิงธนู​น่ะค่ะ” พอได้คำตอบไทม์ก็ทำตาวาวทันที ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอ​ยิงธนูเป็นด้วย อยากไปดูจัง
“ผมอยากไปดูพี่ลู​ซี่​แข่งอ่ะครับ”
“จริงหรอครับ”
“จริงครับ!” พูดไปพยักหน้า​ไป
“เรานี่น่ารักจริงๆ” ลู​ซี่​เอื้อมมือ​มาบีบแก้มอย่างหมั่นเขี้ยว​ “งือ~พี่ลูซี่ง่ะ”
ยกมือขึ้นมาลูบแก้มตรงที่พี่ลู​ซี่​บีบ “จริงๆ พี่ก็อยากให้เราไปเป็นกำลังใจ​นะ แต่ไม่รู้ว่ารุ่นพี่เราจะให้ไปด้วยมั้ย”
พอได้ยินแบบนั้นไทม์ก็เบะทันที นั่นสิ ลืมไปว่าตัวเองต้องขึ้นแสตนใหญ่ จะย้ายไปแสตนเล็กที่สนามที่ลู​ซี่​แข่งก็ไม่ได้ด้วย
“จะไปได้ยัง มัวแต่จู๋จี๋​กันอยู่​นั่นแหละ”
เสียงแกมดุจากคนด้านหลัง​ให้พวกเขาพากันหาไปมองพบว่าเป็น​ลุค​ในชุดเสื้อยืดสีเขียวขี้มากางเกง​ยีนส์​สีดำขาดเข่าแว่นตาสีชาคาดผมกำลัง​ยืนกอดอกมองพวกเขาอยู่​
“พี่ลุคมาด้วยหรอครับ”
“ที่จริงก็ไม่ได้อยากมาหรอก แต่เมื่อคืนใครก็ไม่รู้ บอกว่าอยากให้มาดูอุตส่าห์​ฝึกซ้อม​”
ลุคเหล่มองน้องสาวที่ตอนนี้ทำสีหน้านิ่งสนิท “ไว้แข่งเสร็จ​พี่จะทักมาหานะคะ”
พูดจบเธอก็ลุกขึ้นแล้วเดินผ่านโดยที่ไม่ลืมที่จะกระแทกไหล่ของคนเป็นพี่อย่างหมั่นไส้​
“โอ๊ย! อะไรของมึงเนี่ยมาชนกูทำไม”
ลูซี่เหลือบมองคนพี่ก่อนจะหันไปอย่างไม่สนใจ เธอคงเขินแหละ ก็นะ เธอก็คงอยากให้พี่ชายตัวเองมาเชียร์​เหมือนที่อยากให้เขาไปเชียร์​นั่นแหละ​ แต่ก็คงไม่กล้าพูดตรงๆ​ เลยทำเป็นเดินชนแก้เขิน
“กูไปล่ะ” ลุคหันมาบอกลาก่อนจะเดินตามไปสมทบลูซี่ที่เดินไปไกลแล้ว
หลังจากการแสดงจบต่อไปก็จะเป็นการแข่งขัน​ฟุตบอล​ ทีมของมหาวิทยาลัยวิจิตรศิลป์​มหาวิทยาลัย​ของไทม์เจอกับมหาวิทยาลัย​ T.G.C ที่จะแข่งกันในช่วงบ่าย​ รุ่นพี่เลยให้พวกเขาพักไปหาข้าวกินก่อนค่อยมาขึ้นสแตนกันช่วงบ่ายอีกที
ไทม์​ได้นัดติมกับลู​ซี่​และลุคมากินข้าวแต่ลูซี่ไม่ว่างเห็นว่าต้องวอร์ม​ก่อนแข่ง ส่วนลุคก็​อยู่​เฝ้าเลยบอกให้พวกเขากินข้าวไปก่อนเลย
“มึงต้องไปแข่งช่วงบ่ายนี่ สู้ๆ​ นะ”
บูมตบไหล่คนข้างๆ ต่างกับติมที่ตอนนี้ทำหน้า​กังวลกับการแข่งขัน​
“เครียดหรอ”
“นิดนึง”
“เครียด​ทำไม มึงซ้อมมาตั้งเยอะ แค่ทำให้เต็มที่ก็พอแล้ว” พูดเสริมเพื่อให้กำลังใจเพื่อน
“กูไม่ได้เครียดเรื่องนั้น กูเครียดเรื่องทีมที่ต้องแข่งด้วยต่างหาก​”
“ทำไม​วะ”
“ก็กูได้ยิน​มา​ว่า​ไอ้ทีมนี้มันชอบเล่นตุกติก​ แถมแม่งยังเล่นแรงด้วยกูเลยนั่งเครียดไง”
มหาวิทยาลัย​ T.G.C มหาวิทยาลัย​ชื่อดังมักจะได้ออกข่าวในเรื่องที่ไม่ดีอยู่เป็นประจำ
ถ้าเกิดทีมนั้นเล่นตุกติก​มาเขากลัวอย่างเดียวคือกลัวติมซัดหน้าฝ่ายตรงข้ามเนี่ยแหละ เวลามันโมโหยิ่งน่ากลัวด้วย
“เฮ้ย นั่นมันเด็กวิจิตรศิลป์​นี่ไปทักสักหน่อยมั้ย”
“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยว​ก็โดนยำในสนามแล้วทักไปก็เสียเวลาเปล่า ฮ่าๆๆๆๆ”
เสียงกวนบาทาทำให้ติมแทบจะลุกออกจากโต๊ะพุ่งเข้าซัดเด็กต่างสถาบัน​ทันที แต่โชคดีที่พวกเขาไว้ทันไม่งั้นได้มีเรื่องก่อนแข่งแน่ๆ
“ติมใจเย็น”
“มึงดูมันดิ กวนส้น***ขนาดนี้ยังจะให้กูใจเย็น​อีกหรอ”
“เออกูรู้ แต่ถ้ามึงไปซัดมันก่อนก็เท่ากับมึงเป็นคนเริ่มนะ อีกอย่างอย่าลืมว่ามึงเป็นนักกีฬา ถ้ามึงมีปัญหา​ก็เท่ากับมึงจะถูกตัดสิทธิ์​เลยนะ”
ได้ยินดังนั้นติมก็ได้แต่ถอนหายใจ​เฮือก​ใหญ่​ก่อนจะกลับมานั่งสงบสติอารมณ์​ตามเดิม
“อย่าไปเล่นตามมัน ที่ไอ้พวกนั้นมันกวนเพราะต้องการให้มึงฟิวส์​ขาดจะได้ตัดคนแล้วมันจะได้เล่นง่าย มึงต้องตั้งสติให้มากๆ ถ้ามึงไปเล่นตามมันจะเข้าแผนมันพอดี”
“เออ”
“ใจเย็น​แลัวก็มากินข้าวมา มึงจะได้​ไปเตรียมตัว”
พวกเขาหันมาจัดการ​อาหาร​ของ​ตัวเอง​ต่อ ตอนนี้ก็ได้แต่ภาวนาให้เพื่อนมีสติน่ะนะ
ย​้อนกลับไปเมื่อวานเย็น​ ภายในห้องนอนสี่เหลี่ยมทรงตัวแอลขนาดใหญ่​ มีชายผมสีน้ำตาลแดงกำลังนอนอืดอยู่บนพื้นห้องที่ปูด้วยพรมสีดำ​ ก่อนจะมีเสียงเปิดประตูดังขึ้นให้เจ้าตัวต้องเหลือ​บหันไปมอง​
‘ถ้าจะให้ช่วยงานไม่ว่างนะ​ กำลังหายใจอยู่’
‘พรุ่งนี้​มึงว่างป่ะ’
‘ไม่ว่าง บอกว่าหายใจอยู่​ไง’ เท้าเรียวถีบเข้าที่อกของชายที่ชื่อว่าลุคที่นอนแผ่อยู่พื้น
‘ไอ้เหี้ย! มันจุก’
‘สรุปพรุ่งนี้​มึงว่าง ไปเชียร์กูด้วย’
ลุคหงกหัวมองน้องสาวที่ตอนนี้หำลังลอบมองเขาด้วยสีหน้าบึ้ง
‘เชียร์ไร’
‘กีฬามหาลัย กูแข่ง ไปเชียร์ด้วย’
พูดจบยัยน้องสาวตัวดีก็สะบัด​ตูดเดินออกไปจากห้องทันที
บอกกูแค่นี้กูจะไปตรัสรู้​มั้ยล่ะว่ามึงแข่งอะไร
ลุคต้องถึงกับทักไปเบลล์เพื่อนรักน้องสาวจนได้รู้รายละเอียด​ สรุปคือลูซี่ลงแข่งธนู แล้วทีนี้ไทม์เด็กที่เธอจีบกับเพื่อนต้องขึ้นสแตนไปเชียร์ไม่ได้ เบลล์ก็มีแข่งว่ายน้ำเลยทำให้ไม่มีใครว่างไปเชียร์
ถ้ามองในฐานะคนนอกก็อาจจะคิดว่าคนอย่างลูซี่ไม่จำเป็น​ต้องมีคนมาเชียร์หรอกแค่แข่งไปให้จบๆ ก็พอ แต่หารู้ไม่ว่าไอ้เด็กหน้านิ่งหน้าตาเจ้าเล่ห์คนนี้ไม่ว่าจะแข่งอะไรก็แล้วแต่จะต้องมาขอกำลังใจไม่ก็ลากเขาให้มาเชียร์ตลอด
จะบอกว่าเป็นน้องน้อยติดพี่ก็ได้​ แค่เธอไม่แสดงออกก็แค่นั้น
“ขอกำลังใจ​หน่อย” เนี่ย พูดปุ๊บมาปั๊บเลย
“ยังไม่พออีกหรอ” ลุคเท้าคางมองคนเป็นน้องที่ยืนอยู่ด้านล่างข้างสนามผ่านแว่นตาสีชา
“ยัง เอาอีก”
ลูซี่ยืนจ้องผมนิ่งราวกับกำลัวกดดันจนเขาถึงกับถอนหายใจ​ออกมาก่อนจะยันตัวลุกแล้วเอื้อมมือไปแปะหัวแล้วขยี้เบาๆ
“สู้ๆ”
ลูซี่แอบยกยิ้มน้อยก่อนจะเดินไปรวมกับโค้ช งี้แหละ แม้ตัวกับสมองโตแค่ไหนน้องก็ยังเป็นน้องอยู่วันยังค่ำ
การแข่งขัน​ยิงธนูได้เริ่มสักที ลูซี่ได้คิวยิงที่ 7 การแข่งยิงธนูของที่นี่ใช้ระยะการยิงอยู่ที่ 30 เมตรและ 50 เมตร แต้มก็นับตามที่ยิงโดนวง
วงสีขาววงใน 2 คะแนน วงนอก 1 คะแนน, วงสีดำวงนอก 3 คะแนน​ วงใน 4 คะแนน, วงสีฟ้าวงนอก 5 คะแนน​ วงใน 6 คะแนน, วงสีแดงวงนอก 7 คะแนน​ วงใน 8 คะแนน, วงสีเหลือง​วงนอก 9 คะแนน​ วงใน 10 คะแนน และตรงกลาง 10 คะแนน​
ระหว่างรอผมก็กวาดสายตามองรอบๆ สนามแข่งยิงธนู​ไม่ได้ใหญ่​มาก จุคนคนได้ราวๆ 2,000 คน สนามตรงกลางมี 2 สนาม อันที่จริงมันก็คือสนามตะกร้อกับแบตมินตันนั่นแหละ​
“มึงๆ วันนี้ใครแข่งบ้าง”
“ก็นี่ไงตามโพสต์​เนี่ย มึงอ่านสิ”
“ไหน มีลูซี่ด้วยหรอ”
พอได้ยินชื่อของน้องสาวหูก็ผึ่งทันที
“เออ กูว่านะ นางได้เต็มอีกแน่เลย”
“แหม ก็นางเก่งนี่ เก่งแบบเก่งมาก~~~~ เก่งจนกูคิดว่านางไปอ่อยกรรมการ​รึเปล่า​”
คิ้วทั้งสองข้างเริ่มขมวดปมคิ้วข้างขวาเริ่มกระตุกแปลกๆ
“เอ๊ะ รึว่าจะจริงวะฮ่าๆๆๆๆ ว๊าย!!” กระป๋อง​น้ำอัดลม​ที่กระเด็น​กลิ้งหลุนๆ ค่อยๆ ตกลงมาตรงที่นั่งของลุค
“ขอโทษ​ด้วยครับพอดีกระป๋อง​มันจับไม่ค่อยอยู่”
ลุ​คหันไปยิ้มพลางหยิบกระป๋องที่ปาไปมาบี้แล้วทิ้งขยะ เหอะ น่ารำคาญ​จริงไอ้พวกปากมากเนี่ย
การแข่งขันเริ่มแข่งกันดุเดือดนักกีฬา​ทุกคนต่างตรึงเครียด​ต่างกับลูซี่ที่ยืนหลับตาทำสมาธิ​อย่างสงบ
มือเรียวหยิบลูกธนูและคันธนูขึ้นมาตั้งท่าและปล่อยลูกเมื่อสัญญาณ​ดัง พอลูกธนูปักลงตรงกลางเป้าเสียงเฮก็ดังขึ้นทันที แต่ใบหน้าของลูซี่ยังคงดูสงบนิ่ง ลูซี่ยิงต่อไปจนครบผลสรุปคะแนนก็ออก
150 เต็ม!!
เป็นไงน้องผม เก่งมะ
รับเหรียญเสร็จลุคก็ออกมารอที่นอกสนาม แต่ขณะนั้นเองหูก็ดันไปยินบางอย่างเข้า “มึงไปหาน้องมันดิ เนี่ยน่าจะรับเหรียญเสร็จละ”
“น้องไหนวะ”
“น้องรหัสมึงไง ลูซี่อ่ะ”
พอได้ยินชื่อน้องสาวตัวเองก็เหลือบมองเสียบต้นตอที่มาจากด้านหลังทันที อ๋อ ไอ้แก็ปนี่เอง
แก็ปเป็นอริของลุค เราต่างไม่ชอบขี้หน้ากัน ตั้งแต่ปวช.แก๊ปมักจะมาหาเรื่องผมบ่อยๆ ด้วยเหตุผลปัญญาอ่อนนาๆ ของมัน ทุกครั้งที่สู้กันแก๊ปก็ไม่เคยสู้ชนะสักครั้งจนแก๊ปไปเรียนมวยแล้วกลับมาสู้กับเขาอีกครั้งก็ยังสู้ไม่ได้ แก๊ปเลยเลือกที่จะเปลี่ยนเป้าหมายมาเล่นงานลูซี่แทน เพราะแก๊ปรู้ว่าถ้าเล่นเขาตรงๆ ไม่ได้ก็เล่นกับคนที่เขารัก แต่หารู้ไม่ว่าลูซี่แม่งน่ากลัวกว่าเขาอีก
แล้วก็อย่างที่คิดพอลูซี่ออกมามันเดินตรงมาหาเขาทันทีโดยที่ไม่ได้ทักไอ้แก็ป
“ป่ะ”
“ไม่ทักพี่รหัสมึงหน่อยหรอ” พูดพลางเหลือบมองเจ้าของชื่อที่ตอนนี้กำลังทำหน้าไม่พอใจ
“ไม่อยากคุยกับคนความคิดสกปรก”
อุ๊ย แรง
“มึงก็ไปด่าเขา เขาชอบมึงอยู่นะ”
“แล้วไง ถ้าชอบแล้วคุกคามความเป็นส่วนตัวก็ไม่คุยหรอก“
มุมปากยกยิ้มอย่างพอใจในคำตอบ งี้แหละ คนนิสัยไม่ดีมันก็ต้องเจอกับคนร้ายๆ แบบนี้แหละ ถึงจะสนุก
กลุ่มเครื่องปาสระอึ ที่มีอายุไขไร้กำหนดแล้วก็มี เสี้ยวชีวิตของกางเกงในตัวเมื่อวานซืนของชินจัง บัลมุงค์=เฟซาเรี่ยน ไอแซ็ค=ชไนเดอร์ สองในสามที่เหลือของความรู้สึกเดียงสานั้น­หนึ่งในสามก็ คือ ความรู้สึกกังวลหนังเล็บเปิด การทรยศที่ชั้นรู้คือการ ไม่รู้ชื่อแต่ทำเหมือนรู้ไปหมด แมวไม่อยู่หนูร่าเริง รักลูกให้ผูกรักวัวให้ตี แต่ที่จริงเมื่อกี้ก็คือ รักวัวให้ผูกรักลูกให้ตี แย่งกันไปมา ตาอยู่เอาไปกิน ปู๊ด ปู๊ด ปู๊ด ปู๊ด ปู๊ด ปู๊ด ปู๊ด ปู๊ด ปู๊ด กระสุนอึเหลว (3)
time 00.00 : @tim🖤สู้ๆ
time 00.00 : เอาแชมป์มาให้ได้นะ
BOOM : อย่าไปตีกับเขาล่ะ
tim🖤: เออๆ
tim🖤: จะพยายามละกัน
การแข่งขันในช่วงบ่ายเริ่มขึ้น เป็นการแข่งฟุตบอลระหว่างมหาวิทยาลัยผมกับมหาวิทยาลัย T.G.C เสียงเชียร์เริ่มดังขึ้นอีกครั้ง
หลังจากเลือกฝั่งรุกและรับเสร็จการแข่งขันก็เริ่มขึ้น ฝั่ง T.G.C เป็นฝ่ายรุกและทีมหาลัยวิจิตรศิลป์​เป็นฝ่ายรับ
ฝั่ง T.G.C เบอร์ 11 เป็นคนเริ่มบุกคู่กับเบอร์ 24 ก่อนจะส่งให้คนอื่นๆ ในทีม ขณะที่เกมการแข่งขันกำลังดำเนินอย่างดุเดือดจู่ๆ ก็เกิดอุบัติเหตุกลางสนาม
ติมที่ยืนงงและข้างๆ ก็มีนักกีฬาของอีกฝั่งที่กำลังนอนทำท่าเจ็บปวดอยู่ กรรมการโชว์ใบเหลืองให้ติมทำให้ติมที่ยืนงงหันไปถาม เพื่อนในทีมรีบเดินไปห้ามพร้อมกับดึงเขาออก
ติมแสดงสีหน้าโมโหราวกับพร้อมบวกฝ่ายตรงข้าม และขณะนั้นเองไทม์ก็แอบเห็นใบหน้าของอีกฝั่งลางๆ เหมือนว่าเขากำลังยิ้มอยู่
แสดงว่าไอ้ที่ล้มเมื่อกี้ก็คือการแสดงสินะ
ติมถอนหายใจเพื่อสงบสติอารมณ์ก่อนจะกลับมาเแข่งต่อ
“ไอ้พวกนั้นมันเริ่มเล่นตุกติกแล้วอ่ะ แบบนี้ไอติมมันจะโดนใบแดงป่าววะ”
“ไม่รู้ดิ แต่ถ้าโดนใบเหลืองอีกรอบก็ต้องออกจากสนามเลยอ่ะ“
ถ้าจำไม่ผิดตามกฏคือถ้าผู้เล่นโดนใบเหลืองติดต่อกัน 2 ครั้งจะได้ใบแดงในรอบที่ 2 แล้วต้องออกจากสนามทันที ซึ่งตอนนี้ติมได้ใบเหลืองไปแล้วรอบนึงถ้าโดนใบเหลืองอีกรอบโดนไล่ออกจากสนามแน่
ติมแสดงสีหน้าโมโหราวกับพร้อมบวกฝ่ายตรงข้าม และขณะนั้นเองไทม์ก็แอบเห็นใบหน้าของอีกฝั่งลางๆ เหมือนว่าเขากำลังยิ้มอยู่
แสดงว่าไอ้ที่ล้มเมื่อกี้ก็คือการแสดงสินะ
ติมถอนหายใจเพื่อสงบสติอารมณ์ก่อนจะกลับมาเแข่งต่อ
“ไอ้พวกนั้นมันเริ่มเล่นตุกติกแล้วอ่ะ แบบนี้ไอติมมันจะโดนใบแดงป่าววะ”
“ไม่รู้ดิ แต่ถ้าโดนใบเหลืองอีกรอบก็ต้องออกจากสนามเลยอ่ะ”
ถ้าจำไม่ผิดตามกฏคือถ้าผู้เล่นโดนใบเหลืองติดต่อกัน 2 ครั้งจะได้ใบแดงในรอบที่ 2 แล้วต้องออกจากสนามทันที ซึ่งตอนนี้ติมได้ใบเหลืองไปแล้วรอบนึงถ้าโดนใบเหลืองอีกรอบโดนไล่ออกจากสนามแน่
การแข่งกลับมาดำเนินอีกครั้งแต่คราวนี้ฝั่งเราเริ่มเล่นอย่างระมัดระวังมากขึ้นแต่ถึงอย่างนั้นอีกฝ่ายก็ยังเล่นตุกติกจนทำให้ผู้เล่นฝั่งเราโดนใบแดงออกสนามไปทีละคนสองคน
เสียงเป่านกหวีดหมดเวลาตอนนี้แต้มถูกนำไปกว่า 3-0 ผู้เล่นฝั่งเราเริ่มมีความกดดัน ไทม์กับบูมอยากจะลงไปหาเพื่อนเพื่อให้กำลังใจแต่ก็ไปไม่ได้เพราะต้องร้องเพลงเชียร์
“การแข่งเป็นไงบ้างคะ”
ลูซี่ที่ตอนนี้อยู่ในชุดวอร์มกีฬาเดินมานั่งลงที่ว่างข้างเขมพร้อมกับลุคที่ตอนนี้ใส่แว่นแล้ว
“ก็…โดนใบแดงไปสี่คนแล้วครับ” ลูซี่หันไปมองจอที่แสดงผลคะแนนหรา
“โดนเล่นซะแล้วสิ”
“โดนไปเยอเลยครับ มีคนบาดเจ็บด้วย แถมไอติมก็โดนใบแดงไปสองใบแล้วครับ” บูมหันมาเสริม
“ถ้าเป็นกูนะ เดินไปซัดแม่งเลย”
“ป่าเถื่อน” ลูซี่พูดขึ้นมาลอยๆ แต่รู้เลยว่าพูดถึงใคร “แหม~ แม่คนดี ทีตัวเองไม่ป่าเถื่อนเลยเนาะ”
ลูซี่ไม่ตอบเพียงยักไหล่เบาๆ
เสียงเชียร์ของทีมมหาวิทยาลัย T.G.C ดังกระหึ่มและดูจะหึกเหิมยิ่งกว่าเดิมทำให้มหาลัยทีมอื่นๆ ต่างพากันหันไปมอง
“เค้าดูคึกคักจังเลยนะครับ”
“ก็ทีมเขาคะแนนนำนี่คะ จะคึกคักกันจะไม่แปลกหรอกค่ะ”
คิ้วขมวดจมอยู่กับความคิด ไม่นานก็มีเสียงประกาศดังเพื่อบ่งบอกว่าการแข่งขันครึ่งหลังกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว


## '11'-02

นักกีฬาทั้งสองทีมเริ่มทยอยลงสนามกวาดสายตามองหาเพื่อนจนไปเจอมันพอดี แต่ก็ต้องขมวดคิ้วและพยายามหรี่ตามอง ติมที่ตอนนี้ดูสงบและจริงจังมากกว่าตอนแรกที่มีหน้าหงุดหงิด
“เฮ้ย หรือไอติมมันจะเอาจริงแล้วว่ะ งั้นแสดงว่าเราอาจจะชนะได้ใช่ป่ะ”
“อืม ถ้าอีกฝ่ายไม่เล่นตุกติกอ่ะนะ”
การแข่งขันเริ่มฝ่ายเราเป็นคนเขี่ยบอลประตูแรกโดนอีกฝั่งทำแต้มไปจนขึ้น 4-0 ทั้งคนบนสแตนและคนในสนามคนในทีม T.G.C กระโดดดีใจแต่สายตาก็สังเกตเห็นคนๆ หนึ่งที่กำลังนิ่งสงบไม่ไหวติงกับเสียงโห่ร้อง
บอลถูกขว้างจากอีกฝั่งติมใช้ความเร็วตัดบอลก่อนจะพุ่งตรงเตะบอลเข้าประตูของอีกฝั่งทันที เสียงโห่ร้องดีใจของคนทั้งสแตนและคนในสนามดังขึ้นแต่ใบหน้าของเพื่อนก็คงยังสงบนิ่งเหมือนเดิม
เริ่มเกมต่ออีกฝั่งตัดบอลติมก็ตัดบอลกลับแล้ววิ่งตรงผ่านฝั่งตรงข้ามจนยิงบอลเข้าประตูอีกครั้ง
เสียงโห่ร้องดีใจดังขึ้นจนพวกเขาต่างกระโดดกอดกันด้วยความดีใจ การแข่งขันเริ่มดุเดือดขึ้นอีกครั้งติมทำประตูได้เรื่อยๆ จนตอนนี้ 4-6 แล้ว
การแข่งขันยังคงดำเนินต่อเหลือเวลาอีกประมาณ 10 นาที เพื่อนในทีมเลี้ยงลูกเพื่อที่จะส่งให้ติมแต่กลับมีคนมาบังเขาไว้ ไทม์จดจ่อลุ้นใจแทบขาดแต่สายตาดันเหลือบเห็นว่าอีกฝ่ายแอบใช้ศอกกระแทกเข้าที่ท้องของติมโดยที่ไม่ให้กรรมการเห็น
“เฮ้ย ฝั่งนั้นโกงนี่ใช้ศอกกระแทกท้องเฉย” ไทม์ที่เห็นดังนั้นถึงกับยืนขึ้นพร้อมกับชี้ไปในสนามทำให้คนที่อยู่บนสแตนเริ่มซุบซิบและเริ่มเพ่งเล็งมากขึ้นและบางคนถึงกับยกมือถือขึ้นมาถ่ายเลยด้วย
ติมใช้โอกาสนี้วิ่งหลบก่อนจะรับลูกแล้ววิ่งตรงและทำประตูพร้อมกับร้องโห่ที่ดังขึ้น ขณะเดียวกันคนในสนามที่เป็นทีมของอีกฝ่ายก็แหงนขึ้นมามองเขาด้วยความไม่พอใจก่อนจะวิ่งออกไป
สายตาแบบนั้นดูก็รู้ว่าอยากจะซัดเขามากแค่ไหน ก็ทำไงได้ล่ะ ตัวเองเล่นตุกติกเองนี่
“มันมองมึงอ่ะ ไม่ใช่จบนี่แม่งมาหาเรื่องมึงนะ ตอนกลางวันก็รอบนึงล่ะ”
“นั่นดิ”
“ตอนกลางวันนี่หมายความว่าไงคะ” ลูซี่หันมาถามด้วยสีหน้าจริงจัง
“ตอนกลางวันพวกผมนัดกินข้าวกันที่โรงอาหารแล้วมีคนในทีมนั้นเขาพูดเหยียดให้พวกเขาได้ยินน่ะครับ”
“ให้พี่จัดการให้มั้ยคะ” นั่นไง
“มะ-ไม่เป็นไรครับพี่ลูซี่ แค่นี้เอง” ลืมไปว่าลูซี่เป็นสายไฟท์ ถ้าไม่ห้ามไว้เธอคงได้ไปจัดการคนพวกนั้นจริงๆ
ปี๊ด~ ปี๊ด~ ปี๊ด~~~~~~
เสียงนกหวีดดังขึ้นเป็นสัญญาณหมดการแข่งขันพร้อมกับเสียงเฮของคนบนสแตนที่ดังจนแสบหู มหาวิทยาลัยวิจิตรศิลป์ทำคะแนนชนะ 8-4 เรียกได้ว่าชนะขาดลอยกันเลยทีเดียว ส่วนคนที่ทำคะแนนก็ไม่ใช่ใครนอกจากติมเพื่อนของเขาเอง แล้วประเด็นคือทำคนเดียวด้วยนะ วิ่งอยู่คนเดียวโดนเล่นอยู่คนเดียวไม่แบ่งใครแต่สุดท้ายก็อดทนไม่ไฟท์กับอีกฝ่ายจนเอาชนะได้
เวลาผ่านไปจนเย็นสรุปวันแรกมหาวิทยาลัยวิจิตรศิลป์ได้เหรียญทองไปกว่า 5 เหรียญ ทั้งฟุตบอล, ยิงธนู, ว่ายน้ำ, วิ่ง 400 เมตรชายและวิ่ง 400 เมตรหญิง
ตอนนี้เรากำลังเตรียมตัวเพื่อที่จะกลับบ้าน ทุกคนต่างพากันมายืนรอเพื่อขึ้นรถ แต่ไทม์ดันเกิดปวดห้องน้ำขึ้นมาซะอย่างนั้นก่อนจะหันไปบอกกับเพื่อน
“มึง กูปวดห้องน้ำ​อ่ะ ถ้าไปตอนนี้จะทันมั้ยอ่ะ”
“ทัน”
“งั้นเดี๋ยวกูมานะ”
“ให้ไปเป็นเพื่อนมั้ย” ติมหันมาถาม “ไม่ๆ แป็บเดียวเอง”
“แน่นะ”
“เออ เดี๋ยวมา” พูดจบก็รีบวิ่งออกมาทันที
เดินมาเข้าห้องน้ำตรงข้างสนาม ตอนแรกก็จะกะเข้าตรงปากทางเข้านั่นแหละ​ แต่คนมันเยอะมากบวกกับตอนนี้คนก็พึ่งออกมาจากสนามด้วยเลยเลือกมาเข้าที่ด้านข้างดีกว่า​
ขณะที่กำลังจัดการธุระอยู่นั้นก็มีชายสองคนเข้ามาในห้องน้ำ สายตาเหลือบไปมองก็พบว่าทั้งสองคนเป็นนักกีฬาจากทีมมหาลัย T.G.C
“แหมๆ ดูสิเราเจอใคร”
“เอ~~ถ้าจำไม่ผิดใช่คนที่จะโกนตอนที่มึงไปกระแทกท้องเขาป่ะ”
“กระแทกอะไร แค่อุบัติเหตุเอง ฮ่าๆๆๆๆ”
“ฮ่าๆๆๆๆ”
เสียงหัวเราะประสานของคนพวกนั้นทำให้เขาอยากจะรีบออกจากที่นี่ทันที เมื่อจัดการธุระเสร็จก็หลบสายตาและเดินเบี่ยงออกเพราะไม่อยากคุยด้วยเดี๋ยวจะมีเรื่อง
“เฮ้ย จะไปไหน ยังไม่ได้คุยกันเลย”
หนึ่งในพูดด้วยโทนเสียงต่ำพร้อมกับเดินมาบังทาง ส่วนอีกคนก็เดินมาสมทบ
ชายที่ต่อยท้องติมใช้มือดันหน้าผากของเขาให้เงยหน้าขึ้นก่อนจะใช้มือนั่นจิกผมพร้อมกับส่ายไปมาจนเจ็บไปหมด
“ไม่พูดอะไรหน่อยหรอ ที่ตอนนั้นยังปากแจ๋วอยู่เลยนี่ ห๊ะ?!”
“ปล่อยนะ”
พยายามแกะมือนั่นออกแต่พอยิ่งแกะมือที่กำผมก็แรงขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้ไทม์ถึงกับเบ้หน้าออกมาก
“ฮ่าๆๆ ปล่อยหรอ อยากให้กูปล่อยก็ก้มกราบกูสิ”
พูดจบอีกฝ่ายก็เหวี่ยงไทม์จนของเอวกระเด็นไปกระแทกกับอ่างล้างมืออย่างแรง ไม่พอเขายังใช้เท้าถีบเข้าที่ท้องจนไทม์ถึงกับทรุดลงกับพื้น
สองมือกุมท้อง ความจุกแล่นแปร๊บขึ้นมาจนหายใจแทบไม่ออก
แม่งเอ้ย! จุกชิบ
“โอ๊ย~ ดูทำหน้าเข้าสิ น่าจะจุกน่าดู ให้ช่วยมั้ยล่ะ”
“มึงจะช่วยมันยังไงวะฮ่าๆๆๆๆ”
ชายคนนั้นเอื้อมมือมาจิกผมอีกครั้งพร้อมกับดึงขึ้นจนไทม์ตัวลอย “ก็…แบบนี้ไง!!”
มือนั่นต่อยซ้ำเข้าที่ท้องจากที่ตอนแรกก็จุกแทบหายใจไม่ออกตอนนี้ยิ่งหนักกว่าเดิมอีก ทันทีที่มือนั่นปล่อยผมไทม์ก็ร่วงลงกับพื้นทันที มือที่เคยกุมท้องตอนนี้หมดแรงจนแทบจะขยับไม่ได้
“ทะ-ทำ…บะ-แบบนี้…ทำไม”
เค้นแรงเพื่อจะพูดแต่ด้วยความจุกทำให้คำที่ออกมามันเบาจนแทบไม่ได้ยิน
“อะไรนะ พูดอะไรไม่ได้ยินเลย”
อีกฝ่ายใช้ปลายเท้าชายคางไทม์ให้เงยขึ้น ส่วนอีกคนก็ก้มหน้าลงมาพร้อมกับจิกหัวของเขาแล้วยกขึ้นเพื่อดูสภาพของไทมฺที่ได้แต่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น
“ไอ้คนปากแจ๋วเมื่อตอนนั้นมันหายไปไหนกันนะ”
เพราะความเจ็บมันทำให้ภาพตรงหน้ามันเบลอมากจนแทบจะมองอะไรไม่เห็น
ทำไงดี แบบนี้ผมโดนกระทืบแน่ๆ
ทำไงดี…
พี่ลูซี่…
ปัง!!!!!!
“อ๊ากกก!!!!”
เสียงดังปังพร้อมกับประตูห้องน้ำที่เปิดออกอย่างแรงจนไปกระแทกเข้ากับหนึ่งในนั้นอย่างจังจนกระเด็น
“ใครวะ-อั่ก!!”
ไม่ทันได้ยินเสียงตอบของคนปริศนาภาพตรงหน้าที่เลือนลางก็เห็นว่าชายคนนั้นโดนเตะเข้าที่ท้องอย่างแรงจนไปกระแทกเข้ากับอ่างล้างมือก่อนจะร่วงลงพื้นไป
“หนอย~ยัยสวย อย่าคิดว่าเป็นผู้หญิงแล้วกูจะปล่อยมึงนะเว้ย!!!!” ชายคนนั้นตะโกนด่าและพยายามจะลุกจากพื้น
ผู้หญิง…หรอ
หรือว่า พี่ลูซี่!!
‘ถ้าผมโดนทำร้าย ผมไม่น่ารอดครับ ฮ่าๆ’
‘ทำไมถึงคิดงั้นล่ะคะ’
‘ก็ผมกากนี่ครับ แถมยังสู้ใครไม่ได้อีกด้วย ถ้าโดนทำร้ายจริงผมคงตายแน่ๆ’
‘ไม่ต้องกลัวไปหรอกค่ะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พี่จะไปช่วยเราเอง’
‘แม้ว่าจะอันตรายหรอครับ’
‘ค่ะ แม้จะอันตราย หรือแม้ว่าพี่ต้องตายหรือทำผิดบาปพี่ก็จะยอมค่ะ’
คำสัญญาในวันนั้นไม่อยากเชื่อเลยแฮะว่าเธอจะทำจริง
ดีใจแฮะ
ค่อยๆ เงยหน้ามองแม้ว่าภาพตรงหน้ามันจะเบลอมากจนแทบมองไม่เห็นเลยก็ตาม
“พะ-พี่ลูซี่ ผม…เจ็บ”
ทันทีที่พูดจบเห็นลางๆ ว่าเธอกำลังเดินตรงไปหาอีกฝ่ายที่กำลังลุกขึ้นและพุ่งตรงหมายจะต่อยพี่ลูซี่
“มึงโดนกูแน่!!!”
เธอใช้มือซ้ายรับหมัดนั่นจากนั้นก็เตะตัดขาก่อนจะใช้ส้นเท้าที่คิดว่าน่าจะเป็น​ข้างขวาตอกเข้าไปที่ข้างแก้มขวาด้วยแรงมหาศาล​จนอีกฝ่ายกระเด็น​ไปกระแทกกับกำแพงห้องน้ำก่อนจะร่วงลงพื้นนอนแน่นิ่ง
เธอเดินตรงมาหาก่อนจะช่วยพยุงเขาให้ลุกนั่งพิงกับกำแพงด้านข้าง
“เจ็บมากมั้ยคะ”
“ครับ เจ็บมากเลยครับ”
“พี่ขอโทษ​นะคะ ทั้งที่สัญญา​เอาไว้แล้วแท้ๆ” แม้จะมองเห็นไม่ค่อยชัดแค่ก็สัมผัสได้ว่าลู​ซี่​กำลังทำสีหน้า​กังวลอยู่
“ขอโทษ​ทำไมครับ… แค่พี่ลู​ซี่​มาช่วย… ผมก็ดีใจมากแล้ว”
มือเรียวเอื้อมมาลูบแก้มเบาๆ แต่เขากลับสัมผัสได้ถึงความสั่นของมือทั้งสองนั่น
“พี่ลู​ซี่​ ร้องไห้หรอครับ”
“คงงั้นมั้งคะ”
เค้นแรงอันน้อยนิดพยายาม​เอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้ “ไม่ร้องนะครับ ยิ่งพี่ร้อง… ผมยิ่งเจ็บนะครับ”
มือเรียวของลูซี่ยกมาจับมือข้างที่เช็ดน้ำตาให้ก่อนจะเอียงแก้มแนบกับมือของเขา
“พี่จะไม่ร้องแล้วค่ะ พี่ไม่อยากเห็นเราเจ็บอีก”
มุมปากยกยิ้มอย่างพอใจแต่ต้องหุบเมื่อเห็นลางๆ ว่าคนด้านหลังค่อยๆ ลุกขึ้นก่อนจะง้างของแหลมสีเงินที่คาดว่าน่าจะเป็น​มีดอะไรสัก​อย่าง​หมายจะแทงลงที่เธอ
“พี่ลู​ซี่​ข้างหลัง!!”
ด้วยความไวลูซี่ใช้มือบังมีดจนมันเสียบทะลุก่อนจะทำการล็อคแล้วดึงให้แขนของอีกฝ่ายลงมาแล้วทำการยกขาเตะเสยคางจากทางด้านหลังจนอีกฝ่ายปล่อยมีดที่เสียยคามือจากนั้นก็หมุนตัวเตะตัดขาแล้วใช้ส้นเท้าเตะเข้าที่แก้มซ้ายจนอีกฝ่ายกระเด็น​ไปกระแทกกับอ่างล้างมือและน็อคคาอ่าง
“ไอ้ลู! มึงอยู่ไหน-เชี่ยไรเนี่ย!!!”
ประตูเปิดออกพร้อมกับเสียงโวยวายที่คุ้นหูก่อนจะพบว่าเป็นลุค บูมแล้วก็ติม
“ไอ้ไทม์!!”
ติมกับบูมรีบตรงดิ่งมาดูไทม์พร้อมกับพลิกตัวเพื่อสำรวจแผล
“ไอ้พวกนั้นมันทำมึงหรอ”
“อือ แต่ไม่เป็นไรแล้วล่ะ”
“ให้ตายเถอะ รู้งี้กูน่าจะตามมึงมาด้วย ขอโทษนะมึง”
ทั้งติมกับบูมทำสีหน้าที่รู้สึกผิด พวกเขาไม่ผิดหรอก คนผิดคือเขาเอง ถ้าเขาไม่ตะโกนในตอนนั้นเรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น
“ไอ้ลูมึงอย่าดึงมีดออกนะเดี๋ยวเลือดหมดตัว”
“กูไม่โง่ดึงออกหรอก”
“หรอ เฮ้ยพวกมึงอ่ะ มีใครขับรถเป็นมั่ง” ลุคหันมาถาม
“ผมพี่” ติมหันไปตอบ ในกลุ่มคนที่ขับรถเป็นมีแค่ติมแค่คนเดียว
“มึงเอารถกูพาไอ้สองคนนี้ไปโรงบาลก่อน จอดอยู่ข้างๆ ทะเบียน กข สองสองหนึ่งสี่ เดี๋ยวไอ้พวกนี้กูจัดการเอง”
“เคพี่” ลุคโยนกุญแจให้ติม บูมหันมาช่วยพยุงไทม์ให้ลุกขึ้นจากพื้น
“ฝากตรงนี้ด้วย”
“เออ”
ใช้เวลาตรวจร่างกายกว่าชั่วโมง ทั้งเอ็กซเรย์ตรวจภายในและภายนอก คุณหมอบอกว่าเขาช้ำในมากจึงต้องแอดมิน ส่วนลูซี่แค่ทำแผลที่มือ
“แล้วนี่มึงจะบอกแม่มั้ย” บูมที่นั่งอยู่บนโซฟาหันมาถาม “ยังอ่ะ”
“ถ้าไม่บอกตอนนี้จะบอกตอนไหนล่ะ มึงอยู่กับแม่แค่สองคนนะ ถ้ามึงไม่กลับบ้านนานๆ แม่มึงจะไม่สงสัยเอารึไง มึงก็รู้อยู่ว่ามึงโกหกใครไม่เก่ง”
ก็จริงอย่างที่ติมมันพูด เขาน่ะโกหกใครไม่เคยได้ตั้งแต่ไหนตั้งแต่ไรแล้ว เมื่อก่อนตอนม.ปลายตอนที่เขาเคยโดนบูลลี่เขาก็เคยโกหกว่าเกิดอุบัติเหตุ ถัดมาไม่กี่วันแม่รู้ว่าที่เขาพูดน่ะโกหก แม่ไม่ได้ไปถามใครแต่ท่านรู้เพราะใบหน้าของเขามันบอกหมด
“เอาไงดี”
ได้แต่ถอนหายใจด้วยความกังวล ที่เขาไม่อยากบอกแม่เพราะกลัวท่านจะเป็นห่วงจนเครียด แม่ของเขายิ่งเป็นมะเร็งปากมดลูกด้วย กลัวว่าถ้าแม่รู้เรื่อง​จะเครียดและโทษตัวเองจนล้มเหมือนปีก่อน
“ไทม์!!”
ประตู​ห้องเปิดออกพร้อมกับแม่ที่สภาพกระหอบกระหืดเหมือนคนวิ่งมา
“แม่!!! อั่ก!!” ด้วยความตกใจเลยเผลอลุกแต่ลืมว่าตัวเองเจ็บอยู่ “แม่ ทำไมแม่มาอยู่นี่ที่”
“หนูลูซี่โทรมาบอกแม่น่ะสิ” จะว่าไปตั้งแต่​ฟื้นเขาก็ไม่เห็น​ลู​ซี่​กับลุคเลยนี่ ถ้าจำไม่ผิดก่อนมานี่ลุคบอกว่าจะจัดการคนพวกนั้น แล้วลูซี่ล่ะ ทำแผลเสร็จ​แล้วเธอไปไหน
“แล้วตอนนี้หนูเป็นไงบ้าง ยังเจ็บอยู่มั้ย”
“ดีขึ้นหน่อยแล้วครับ แต่ยังมีเจ็บบ้าง”
“ตอนที่แม่รู้เรื่องแม่ตกใจมากเลยนะ แม่ขอโทษ​นะลูก”
“อีกแล้วครับแม่ แม่ไม่ได้เกี่ยวข้อง​อะไรสักหน่อยจะขอโทษ​ทำไมครับ”
“แต่แม่…”
“แค่แม่ไม่โกรธ​ผมก็ดีใจแล้วครับ”
“แม่จะไปโกรธหนูทำไมล่ะลูก แค่รู้ว่าหนูไม่เป็นอะไรมากแม่ก็ดีใจแล้ว”
แม่เอื้อ​มมือมาลูบผมเบาๆ ก่อนจะก้มมาหอมที่กลุ่มผม ไม่นานประตู​ก็​เปิดออกพร้อมกับ​ลุค
“เป็น​ไงบ้างพี่” บูมที่นั่งเล่น​มือถือ​อยู่​ตรงโซฟา​เงยหน้าถาม
“เรียบร้อย อีกไม่นานก็น่าจะโดนไล่ออกล่ะ”
“โดนไล่ออกเลยหรอครับ-โอ๊ย!”
คำตอบของลุคทำเอาไทม์ถึงกับเผลอลุกขึ้นนั่งแต่ก็ต้องร้องเพราะลืมว่าตัวเองเจ็บอยู่
“แหงสิ เล่นพกมีดเข้าสนาม หาเรื่องผู้อื่น แถมเป็นนักกีฬาของมหาลัยด้วย แค่พักการเรียนกับโดนจับมันไม่พอหรอก”
“แต่ผมเคยได้ยินว่ามหาลัยนี้เวลานักศึกษามีเรื่องกันมักจะปล่อยผ่านหนิพี่” ติมพูดเสริม
“แล้วคิดหรอว่าไอ้ลูมันจะยอม”
“เออนั่นสิ”
“แล้วตอนนี้พี่ลูซี่ไปไหนหรอครับ” จะว่าไปตั้งแต่ฟื้นมาผมยังไม่เห็นลูซี่เลย เมื่อกี้เขาก็ทักแชทเธอไปแล้วแต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตอบกลับมา
“ไอ้ลูมันโดนสอบปากคำอยู่ เดี๋ยวดึกๆ มันก็มา” ประโยคของลุคทำเอาไทม์ถึงกับสะดุ้งจนหลุดออกจากความคิด
“พะ-พี่ลุครู้ได้ไงครับว่าผมคิดอะไรอยู่”
“หน้ามึงมันบอก” เขาพูดพลางนั่งลงที่โซฟาข้างบูม
“ขนาดนั้นเลยหรอครับ”
“ขนาดนั้นแหละ”
ก็พอรู้หรอกนะว่าเวลาคิดอะไรหน้าของเขามักจะแสดงสีหน้าจนหลายคนมักบอกว่าสีหน้าเขามันอ่านง่ายอยู่เสมอแต่ก็ไม่คิดว่ามันจะอ่านง่ายขนาดนี้
“แล้วทำไมพี่ลูซี่ถึงโดนสอบปากคำล่ะครับ เธอแค่มาช่วยผมไม่ใช่หรอ แถมยังโดนพวกนั้นใช้มีดแทงมือด้วย”
“อย่าลืมสิว่าที่ไอ้พวกนั้นนอนน็อคเพราะฝีมือไอ้ลู”
จริงด้วย
“ไอ้เจ้าพวกนั้นยังไงมันก็โดนคดีอยู่แล้ว แต่ไอ้ลูมันดันทำเกินกว่าเหตุน่ะสิ ตำรวจเลยเรียกมันไปสอบปากคำ”
“แล้วแบบนี้พี่ลูซี่จะโดนอะไรมั้ยครับ”
“มากสุดก็โดนตักเตือนกับเสียค่าปรับนั่นแหละ”
“เสียค่าปรับหรอลูก เสียเท่าไหร่เดี๋ยวแม่ออกให้”
แม่ผมทำท่าจะควักตังค์ลุคที่เห็นก็รีบห้ามทันที “ไม่เป็นไรครับแม่ แค่นี้เอง”
“แต่แม่เกรงใจ น้องหนูบาดเจ็บไม่พอยังต้องมาเสียเงินอีก”
“โอ๊ย~ ไม่เป็นไรเลยครับ สำหรับพวกเขาเรื่องเงินเรื่องเล็ก”
“แต่…”
“ไม่เป็นไรจริงๆ ครับ การที่น้องผมมันทำแบบนั้น มันรู้อยู่แล้วครับว่าผลที่ตามมามันจะเป็นยังไง ในตอนนั้นมันไม่ได้สนว่าตัวเองจะโดนคนที่บ้านด่ามั้ยหรือต้องติดคุกหรือโดนอะไรรึเปล่า แต่สุดท้ายมันก็เลือกทำเพราะสิ่งที่มันคิดตอนนั้นคือช่วงไทม์ครับ”
ประโยคของลุคทำให้ไทม์นึกถึงเมื่อวันนั้นเลย
‘แม้จะอันตราย หรือแม้ว่าพี่ต้องตายหรือทำผิดบาปพี่ก็จะยอมค่ะ’
สิ่งที่ลูซี่ทำเธอไม่เคยลังเลเลยรวมถึงเมื่อตอนที่ไปช่วยเขาก็เหมือนกัน เธอเลือกที่จะจัดการคนพวกนั้นโดยไม่สนว่าอีกฝ่ายมีอาวุธมั้ย เธอไม่สนว่าอีกฝ่ายจะมาเยอะแค่ไหนแต่เธอก็เลือกที่จะช่วยเขาอยู่​ดี
นี่เขา…กำลังทำให้เธอลำบากอยู่หรอเนี่ย​ รู้สึกผิดแฮะ
“ถ้าหนูพูดแบบนั้นก็ได้จ๊ะ”
เสียงโทรศัพท์ของลุคดังทำให้ทุกคนต้องละสายตาหันไปมอง
“ฮัลโหลครับ ห๊ะ อ่อ รู้แล้วครับ เดี๋ยวกลับครับ” ลุควางสายพร้อมกับปั้นคิ้วขมวดเล็กน้อย “แม่ผมตามแล้วงั้นผมกลับก่อนนะครับ”
“พี่หวัดดี”
“เออๆ ไปล่ะ”
ไทม์มองตามแผ่นหลังของลุคจนเขาออกจากห้อง​
“ไทม์​ นอนพักได้แล้วลูก”
“แต่…”
“ไม่กังวล​ ทุกอย่างมันจะดีขึ้นเอง” ไทม์เม้มปากแน่นก่อนจะค่อยๆ​ โน้มตัวลงนอนตามที่แม่บอก
“ก็ได้ครับ”
หวังว่าเขาตื่นขึ้นมาแล้วจะไม่มีเรื่องที่ไม่ดีเกิดขึ้นนะ
“ยังไงคราวหน้าก็อย่าทำเกินกว่าเหตุละกัน”
“ไม่รับปากนะคะ”
สีหน้าของชายวัยกลางคนในเครื่องแบบตำรวจที่เต็มไปด้วยยศที่ติดเต็มไหล่บ่งบอกได้ว่าเหนื่อยใจ​กับหลานสาวคนนี้
“หนูไปก่อนนะคะ หวัดดีค่ะ” ลู​ซี่​ลุกขึ้นพร้อมกับ​ยกมือไหว้ก่อนจะเดินออกจากห้องสอบปากคำ
ระหว่าง​นั้นก็พลางขยับแขนขาเพื่อให้คลายจากความเมื่อยล้า​เพราะกว่าจะสอบปากคำเสร็จก็กินเวลากว่า 3 ชั่วโมง​เต็ม
มือเรียวเปิดประตู​ทางออกแต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีคนหน้าคุ้นใส่สูท​ดำยืนรออยู่หน้าประตู
“ผมมารับครับ”
พี่โจบอดี้การ์ด​คนสนิทโผล่มาแบบนี้เธอรู้ได้ทันทีว่ามีคนสั่งมาแน่ๆ
“ไอ้ลุคสั่งให้มารับหรอครับ”
“ป่าวครับ คุณ​ผู้ชายสั่ง”
คิ้วขมวดปมกว่าเดิมเมื่อไม่ใช่คนที่คิด พ่อหรอ งานหยาบล่ะ เธอได้ถอนหายใจก่อนจะพยักหน้า​ตอบ
รถหรู​เคลื่อนตัวออกจากสถานีตำรวจ​ระหว่างทางเธอก็พี่บอดี้การ์ด​คนสนิทเพื่อไม่ให้เงียบ
“พี่ว่าพ่อจะดุหนูมั้ย”
“ไม่เหลือครับ”
“พี่ไม่คิดหน่อยหรอ”
“สั่งให้ผมมารับถึงที่คงไม่มีอะไรนอกจากเรียกไปดุหรอกครับ”
ก็จริง
ลูซี่ถอนหายใจ​เอนหลังกับพนักพิง มันเป็นปกติที่เวลามีเรื่องถึงตำรวจเธอมักจะโดนเรียกไปดุเป็นประจำ​
ลูซี่ไม่ใช่ลูกคุณ​หนูที่เวลาสู้คนจะใช้วาจาเข้าสู้ หากสุดท้ายการเจรจาไม่ใช่ทางออกส้นตีนเท่านั้นถึงจะดีที่สุด ไอ้ประโยค​นี้เธอไม่ได้เป็นคนคิดแต่พี่ชายของเธอสอนมา
รถหรูเทียบจอด ณ ที่จอดรถของบ้าน ลูซี่ลงจากรถด้วยสีหน้าคิ้วขมวดก่อนจะเดินตรงเข้าไปในบ้าน
สองขาหยุดยืนอยู่หน้าประตูไม้บ้านใหญ่​มือเรียวทำท่าจะเคาะแต่ประตู​ก็ถูกเปิดออกจากด้านในเสียก่อน
“หวัดดีค่ะ”
“นั่งลงก่อน ขอคุยธุระแป๊บ”
ลูซี่นั่งลงที่เก้าอี้นิ่มฝั่งตรงข้าม​ของโต๊ะทำงานพ่อ ระหว่าง​รอเธอก็สำรวจห้องไปพลางๆ
ไม่ใช่ว่านี่เป็นการเข้ามาครั้งแรกแต่แค่ไม่ได้เข้ามาบ่อยก็เท่านั้น ล่าสุดถ้าจำ​ไม่ผิด​คือเข้ามาเมื่อสองปีก่อน เธอเข้ามาเอาซีดีเกมส์​ 18+ ให้ลุคเพราะเขาโดนพ่อยึดเอาไว้แล้วไม่กล้าเข้ามาเอง ตอนพ่อรู้พ่อสวดยับโดนเฉพาะ​ลุคที่ใช้เธอให้เข้ามาเอา ส่วนเหตุ​ผลที่โดนยึดก็ไม่ใช่ไร กวนตีนพ่อมากเกินก็แค่นั้นเอง
“มา”
“เรื่องเมื่อตอนเย็นใช่มั้ย” เธอไม่รอให้พ่อถาม
“ใช่ สรุปเรื่องมันเป็นไง”
“ก็แค่กระทืบคนเอง”
“กระทืบแบบไหนทำไมถึงขั้นขึ้นสน.ได้”
“หนักไปหน่อยน่ะ”
“แล้วต้นเหตุ​ล่ะ”
“มันทำน้องก่อน” คนเป็นพ่อได้ยินก็ถึงขั้นคิ้วขมวด “ผู้ชาย?”
“ใช่”
“นี่ฉันไม่อยู่​เดือนนึงแกไปมีแฟนแล้วหรอเนี่ย”
“จีบอยู่ ยังไม่ได้เป็นแฟน”
“แล้วทำไมผู้ชายของเราถึงปล่อยให้เราไปมีเรื่องได้ล่ะ”
“น้องโดนหาเรื่องก่อนแล้วน้องก็ไม่สู้คน แถมฝั่งนั้นก็มีมีดพ่อยังจะให้หนูอยู่เฉยอีกหรอ”
“ชอบขนาดถึงขั้นยอมทำแบบนั้นเลยหรอ”
“ก็ทีพ่อยังเคยมีเรื่องเพื่อช่วยแม่เลย แล้วทำไมหนูจะทำไม่ได้บ้าง” คำตอบของลูกสาวทำเอาคนเป็นพ่อถึงกับหรี่ตามอง
“นี่ไอ้เจ้าลุคมันสอนอะไรบ้าๆ อีกแล้วใช่มั้ย”
“ป่าวสอน หนูแค่มีพี่ชายเป็นไอดอลเฉยๆ”
ชายวัยกลางคน​ได้ยินคำตอบของลูกสาวก็ถึงกับถอนหายใจ​ออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะใช้นิ้วขมับที่เริ่มเต้นตุบๆ
“โอเคๆ พ่อยอมแล้ว”
“งั้นหนูไปได้ยัง”
“ยัง จะรีบไปไหน”
“ไปหาน้อง”
“ไม่ได้เจอกันตั้งนานอยู่คุยกับพ่อก่อนสิ ผู้ชายแกไม่หายไปไหนหรอก”
คำตอบของพ่อทำลูซี่ถึงกับเบ้ปาก ใจเธออยากจะไปหาไทม์ใจจะขาดแล้ว ไม่รู้ตอนนี้เป็นไงบ้าง
“เด็กคนนั้นชื่อไทม์สินะ อายุสิบเก้า อยู่​กับแม่สองคน ที่บ้านทำน้ำพริกกากหมูขาย เรียนวิทย์คอมฯ ม.เดียวกับแก”
“รู้เยอะขนาดนี้เป็นสตอคเกอร์หรอ”
“ไม่กวนตีนสักวันมันจะตายรึไง”
“ไม่ตายค่ะ แค่ขาดใจ”
เสียงถอนหายใจ​ดังขึ้นอีกครั้ง ไม่ใช่อะไรแค่เหนื่อยใจกับความกวนประสาทของลูกสาวเฉยๆ
สมแล้วที่มีพี่เป็นไอดอล เหมือนพี่ชายมันไม่มีผิดเลย
“ประวัติก็ดูธรรมดาไม่ได้พิเศษ​อะไร แต่เท่าที่ได้ยินมาเด็กแกดูท่าจะซุ่มซ่าม​เอาเรื่องนะ” เขาพูดพร้อมกับวางเอกสารประวัติของไทม์ลงบนโต๊ะ
“แล้วไง แค่น้องน่ารักแค่นั้นสำหรับ​หนูก็เกินพอแล้ว”
“ดูท่าแกจะรักเด็กนั่นมากเลยนะ”
“มากๆ เลยค่ะ”
ตอนแรกก็แค่ชอบ แต่ช่วงหลังๆ มาผนวกกับเหตุการณ์​หลายๆ อย่างทำให้เธอชัดเจนกับรับรู้ความ​รู้สึก​ได้ว่าสิ่งที่เธอทำมันไม่ใช่แค่ความรู้สึก​ชอบ แต่มันคือความรู้สึก​รักต่างหาก​
“แกนี่เหมือนพี่แกเป๊ะเลย”
“หนูกับไอ้ลุคก็ได้เชื้อมาจากพ่อนั่นแหละ”
สมัยก่อนพ่อของลูซี่​ก็เฮ้วๆ ไม่ต่างกับพวกเธอนั่นแหละ​ เผลอๆ หนักกว่าด้วย
พ่อได้ฉายาปีศาจดำ ตัวเป้งของวิทยาลัย RTac ใครหาเรื่องก็ต้องโดนซัดร่วงทุกราย แต่พ่อไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใครสักเท่าไหร่บวกกับความหน้าตา​ดีด้วยเลยมีแต่คนหมั่นไส้​ไม่น้อย
ก๊อกๆๆ
เสียงเคาะประตู​ดังขึ้นหยุดการสนทนาของสองพ่อลูกพร้อกมับประตูที่เปิดออกพร้อมกับหัวหน้าแม่บ้าน
“ขออนุญาตค่ะ คุณผู้ชายคะคุณผู้หญิงเรียกน่ะค่ะ”
“เดี๋ยวผมไปครับ” พูดเสร็จพ่อก็หันมาพูดกับลูซี่ “ส่วนแกน่ะ คราวหน้าคราวหลังก็อย่าไปมีเรื่องอีก ไม่ใช่ว่าจะมีอำนาจแล้วจะทำอะไรตามใจได้นะ”
“น้องโดนทำร้ายขนาดนั้นหนูอยู่เฉยไม่ได้หรอกค่ะ”
“ฉันรู้ แกจะชอบใครรักใครฉันไม่เคยว่าหรอกนะ แต่ก็ควรมีสติให้มาก เขาไม่ได้เดือดร้อนในสิ่งที่แกทำแต่หากเกิดเหตุร้ายถึงขั้นปางตายมาคนที่เสียใจที่สุดก็จะเป็นเขา ไม่ใช่แก จำเอาไว้ด้วยล่ะ”
พูดจบพ่อก็เดินออกจากห้องไปปล่อยให้ลูซี่จมอยู่กับความคิดและคำพูดเมื่อกี้ คำพูดนั่นมันเหมือนกับตอนที่ลุคพูดไม่มีผิด ก็จริงที่เวลาเกิดเรื่องกับไทม์ไม่ว่าจะเรื่องใหญ่หรือเรื่องเล็กก็ตามเธอมักจะสติหลุดทุกที และอย่างคราวนี้ก็เหมือนกัน ลูซี่อาละวาดจนสุดท้ายต้องขึ้นโรงพัก แม้จะสามารถจัดการได้แต่หากวันนึงมันเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดอย่างที่พ่อบอก คนเสียใจไม่ใช่มันเธอแต่จะเป็นไทม์เสียมากกว่า
ไทม์กับลูซี่มีสิ่งที่แตกต่างเป็นอย่างมาก ไทม์เป็นเด็กน่ารักเรียบร้อย เวลามีปัญหามักจะใช้เหตุผลเข้าแก้ต่างกับเธอที่นิสัยเย็นชา เจ้าเล่ห์ และเวลาที่มีปัญหาถึงแม้จะใช้เหตุผลเข้าแก้แต่ก็ได้ไม่มาก
พอมาคิดดูดีๆ เธอก็เริ่มกังวล นี่เธอยังเหมาะสมกับไทม์จริงๆ หรอ แถมตั้งแต่รู้จักกันไทม์ก็มีแต่เรื่องเจ็บตัวอีก นี่เธอเป็นตัวปัญหาเรียกแต่เรื่องมาให้เขาเจ็บตัวหรอ
เสียงสั่นจากมือถือให้เธอหลุดออกจากความคิด ลูซี่หยิบมือถือออกจากกระเป๋ากางเกง พอเปิดหน้าจอก็ต้องตกใจเพราะมันมีข้อความที่ยังไม่เปิดอ่าน
นิ้วเรียวกดเข้าแอปเพื่อเช็ค ข้อความล่าสุดที่ส่งมาก็ไม่ใช่ใครนอกจากลุคที่ถามไถ่ประมาณว่าโดนพ่อด่ามั้ย แต่พอเลื่อนลงมาสายตาก็ต้องมาสะดุดกับข้อความจากคนๆ นึง ลูซี่รีบกดเข้าข้อความทันที มีหลายข้อความที่ไทม์ส่งมาแต่มันไม่แจ้งเตือน
18.20 น.
time 00.00 : พี่ลูซี่เป็นไงบ้างครับ
time 00.00 : เห็นพี่ลุคบอกว่าคุณตำรวจเรียกตัวไปสอบปากคำด้วย
19.00 น.
time 00.00 : พี่ลุคบอกว่าพี่ลูซี่จะมาตอนค่ำๆ แต่ตอนนี้ผมยังไม่เห็นเลย
time 00.00 : เกิดอะไรขึ้นรึเปล่าครับ
time 00.00 : ถ้ามีอะไรก็บอกผมได้นะครับ ถึงผมจะไปหาไม่ได้ก็เถอะ
19.30 น.
time 00.00 : ผมขอโทษนะครับที่ทำให้พี่ลูซี่ลำบาก
time 00.00 : ตั้งแต่รู้จักกันผมสร้างแต่เรื่องให้พี่ลูซี่ตลอดเลย
time 00.00 : พี่ลูซี่คอยช่วยคอยดูแลผมตลอด แต่ผมทำอะไรให้ลูซี่ไม่ได้เลย
time 00.00 : ขอโทษนะครับ
พออ่านจบลูซี่ก็ลุกออกจากห้องแล้วเดินตรงดิ่งไปที่รถแล้วขับออกไปทันที ที่ปลายทางก็ไม่ใช่ที่ไหนนอกจากจากโรงพยาบาลที่เจ้าของข้อความพักอยู่
มาถึงโรงพยาบาลลูซี่ตรงดิ่งไปยังห้องพักก่อนจะทำการเปิดประตูและมุ่งตรงโผเข้ากอดคนที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงคนไข้ที่ยังคงงงงวยไม่รู้เรื่อง
“พะ-พี่ลูซี่ มาได้ไงครับเนี่ย”
“พี่ขอโทษนะคะ”
“ครับ? ขอโทษเรื่องอะไรหรอครับ” ไทม์เงยหน้ามองอีกคนด้วยความงง “ทุกเรื่องค่ะ เพราะพี่เราถึงต้องมาเจ็บแบบนี้”
“เอ๊ะ?” ไทม์ได้แต่คิดและสงสัย ไอ้ที่เขาเจ็บตัวมันเพราะตัวเขาเองไม่ใช่หรอ
“ตั้งแต่เรารู้จักกันไทม์ก็เจ็บตัวอยู่ตลอด คงเป็นเพราะพี่ที่เป็นตัวซวยนำโชคร้ายมาให้เราถึงต้องมาซวยอยู่แบบนี้”
หรือว่าลูซี่จะคิดมากเรื่องข้อความที่เขาส่งไป “มันไม่จริงหรอกครับ”
ลูซี่ค่อยๆ คลายอ้อมกอดจนเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน
“คนที่ทำคือผมต่างหาก ตั้งแต่เด็กๆ แล้วผมมักจะซุ่มซ่ามหาเรื่องเจ็บตัวเสมอ มันไม่ได้เกี่ยวกับที่รู้จักกับพี่ลูซี่เลย”
“เมื่อก่อนน่ะ เวลาผมซุ่มซ่ามหรือทำอะไรเจ็บตัวคนรอบข้างนอกจากแม่ก็มักจะคอยด่าคอยล้อผมอยู่เสมอ แต่กับพี่ลูซี่กับเพื่อนๆ ที่นี่ไม่เคยทำแบบนั้นเลย ทุกคนคอยช่วยเหลือผม แล้วก็อย่างวันนี้พี่ลูซี่มาช่วยผมอย่างไม่ลังเลเลย แถมยังปกป้องผมจากคนไม่ดีด้วย เพราะฉะนั้น ไม่ต้องคิดมากนะครับ”
ไทม์ส่งยิ้มให้เธอเพื่อเป็นการบอกว่าไม่ให้เธอคิดมาก ลูซี่ที่ได้เห็นรอยยิ้มนั่นความคิดด้านลบที่เคยคิดว่าเธอไม่เหมาะสมก็ถูกลบล้างไปในทันที
“ขอบคุณมากนะคะ ต่อไปนี้พี่จะไม่คิดมากแล้วค่ะ” เธอพูดก่อนจะนั่งลงที่เตียงคนไข้
“ดีแล้วครับ หาว~”
ดูเหมมือนว่าฤทธิ์ยาจะเริ่มออกไทม์ยกมือขยี้ตาที่ตอนนี้พร้อมที่จะปิดทุกเมื่อ
“นอนพักเถอะค่ะ พี่ไม่กวนแล้ว”
“แล้วพี่ลูซี่ล่ะครับ”
“เดี๋ยวพี่นอนที่โซฟานี่ก็ได้ค่ะ”
“จะเฝ้าหรอครับ”
“ค่ะ คืนนี้พี่จะเฝ้าเอง”
ไทม์ยื่นมือทั้งสองไปจับมือของอีกคน “งั้น ฝันดีนะครับ”
ไทม์เอนตัวเพื่อเตรียมที่จะพักผ่อน ลูซี่จัดการขยับผ้าห่มให้ก่อนจะก้มลงจุมพิตลงที่หน้าผากของเขาเบาๆ
“ฝันดีนะคะ ที่รักของพี่”


## '12’-01

ผ่านมาสามวันในที่สุดไทม์ก็ได้ออกจากโรงพยาบาล​สักที แต่ก็ยังคงต้องกินและทายาตามหมอสั่งจนกว่าจะหายและต้องไปตรวจเช็คอาการอีกรอบเพื่อความชัวร์​
วันนี้ไทม์มาเรียนตามปกติส่วนวันที่หยุดติมกับบูมก็เลคเชอร์​งานเอาไว้ให้
มือหนากดแป้นพิมพ์​เป็นจังหวะหยุดๆพักๆบ้างเพื่อหยุดอ่านไกด์ไลน์โค้ดในอินเตอร์เน็ต
“เอ้า เออเร่อเฉย​ กูว่ากูใส่ถูกแล้วนะ”
เสียงคนฝั่งซ้ายดังขึ้นให้ไทม์ต้องละสายตาหันไปมองใบหน้าของบูมที่มีแว่นตาประดับอยู่บนหน้ากำลังขมวดคิ้วจ้องจอคอมฯ​ ​อย่างไม่ละ
“ไหน” ขยับเก้าอี้พร้อมกับชะเง้อหน้าดูจอของบูมพลางพิมพ์แก้โค้ดอยู่สักแป๊บก่อนจะรันโค้ดจนได้สำเร็จ
“มันผิดตัวนึงน่ะเลยเออเร่อ”
“อ๋อ” หลังจากแก้โค้ดให้บูมเสร็จก็มีแรงกระตุกเสื้อเบาๆ​ จากด้านขวา
“ด้วยดิ” เขยิบไปทางโต๊ะติมเอื้อมมือไปจับเม้าส์พลางเลื่อนสกอร์เช็คโค้ดก่อนจะแก้โค้ดที่เออเร่อจนเสร็จ
“เสร็จล่ะ ลองรันดู” ติมรันโปรแกรมตามที่บอก
“ได้แล้ว แต๊งกิ้วเด้อ”
เวลาล่วงเลยผ่านไปจนหมดชั่วโมงพวกเขาเตรียมเก็บของเพื่อเตรียมตัวไปกินข้าวเที่ยง เสียงแจ้งเตือนมือถือดังขึ้นแต่เหมือนไม่ใช่แค่ของเขาคนเดียวแต่ทั้งห้อง
“อาจารย์นัทบอกว่าวันพุธนี้สอบสถิตินะ”
เพื่อนทั้งห้องพากันโห่ร้องพร้อมกับบ่นกันระงม ไม่ใช่แค่พวกเขาหรอกพวกเขาก็ด้วย
“โอย ยังเรียนไม่ถึงไหนเลย จะสอบกันแล้ว จารย์!” ติมก่นบ่น ก็อย่างที่ติมพูดนั่นแหละ ที่ผ่านมาตลอดสองเดือนเราเรียนกันแค่สามครั้งเองเพราะอาจารย์ไม่ว่างสอนต้องไปทำธุระบ้างไม่ก็ไปหาหมอบ้างแล้วจู่ๆ​ ก็มาสอบเอาปุ๊บปั๊บแบบนี้พวกเขาก็ตั้งตัวไม่ทันน่ะสิ
“แล้วทำไงอ่ะ”
“ทำไงได้ล่ะ ก็ต้องสอบดิ”
ถอนหายใจเฮือก วิชานี้เขายิ่งไม่ถนัดด้วย ไม่ดิ แย่เลยล่ะ สถิติก็ไม่ต่างอะไรกับคณิตศาสตร์มันผลสุดท้ายมันก็ต้องคำนวณเหมือนๆ​ กัน แต่ที่ยากกว่าคือวิชานี้มันดันต้องใช้โปรแกรมอะไรไม่รู้ด้วย งานยากเลยทีนี้
สามหน่อเดินกันมาที่โรงอาหารกลางเดินหาร้านที่กันอยู่ครู่ก่อนจะลงเอยที่ร้านอาหารญี่ปุ่น ระหว่างนั่งรออาหารก็นั่งคุยกันไปพลาง
“มึง ไอ้โปรแกรมที่เราเรียนสถิตินี่ชื่อโปรแกรมอะไรนะ”
“ไม่รู้ว่ะ จำได้แค่มันเป็นโปรแกรมสีฟ้าๆอ่ะ” คำตอบของบูมทำเอาเขาถึงถอนหายใจออกมาทีเดียว
“เออใช่ จะว่าไปมึงสนิทกับพี่ลุคนี่” เงยหน้าจากชามราเมงของตัวเองเมื่อได้ยินชื่อของคนคุ้นเคย
“แล้วทำไมอ่ะ”
“ไปขอชีทเรียนพี่เขากันมั้ยล่ะ อย่างน้อยก็จะได้มีอะไรอ่านก่อนสอบด้วย”
“อย่างนั้นก็ดีนะ กูไม่อยากคะแนนตกด้วยเดี๋ยวแม่ด่า” เขาเห็นด้วยนะ เพราะตั้งแต่เปิดเทอมมาวิชาสถิติเป็นวิชาเดียวที่ไม่มีเอกสารเรียนเลยแม้แต่แผ่นเดียว หวังว่ารุ่นพี่คนสนิทจะมีชีทเรียนให้พวกเขานะ
พอทานข้าวกันเสร็จพวกเขาก็เดินตรงไปยัง co working space สถานที่ที่ลุคอยู่ มันอยู่ไม่ไกลจากโรงอาหารกลางเดินแค่ห้านาทีก็ถึง ประตูอัตโนมัติเปิดออกทันทีที่ก้าวเข้ามาในนี้เสียงรบกวนต่างๆ​ ก็หายไปทันทีพร้อมกับ​กวาดสายตามองรอบๆ​ เพื่อหาลุคแต่ด้วยความกว้างของ co working space ดูเหมือนจะยากต่อการหาตัวเขา หยิบมือถือขึ้นมาทักหาแต่ก็ไร้วี่แววการอ่านแชท
“นั่นพี่ลุคป่ะ”
“ไหนวะ” ไทม์กับติมมองตามนิ้วชี้ของบูมไปยังแผ่นหลังของชายคนหนึ่งที่กำลังนอนฟุบบนโต๊ะที่ฝั่งด้านในสุดของห้อง ไทม์​พยายาม​เพ่งมองแผ่นหลังกว้างที่ดูคุ้นตาแต่ด้วยคนนั้นเขาฟุบหน้าอยู่เลยไม่แน่ใจว่าใช่หรือเปล​่า
“ก็คล้ายอยู่นะ แต่กูว่าโทรหาแกก่อนดีกว่า” หยิบมือถือขึ้นมากดโทรหาลุคไม่นานชายที่ฟุบกับโต๊ะคนนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับยกมือถือที่อยู่ข้างตัวขึ้นมารับ
[โหล] เสียงงัวเงียของคนปลายสายรู้เลยว่าเขาพึ่งตื่น
“ผมอยู่ในเวิร์คกิ้งสเปซแล้วครับ”
[อ๋อ ถึงแล้วหรอ] ตามที่เดากันไว้ชายคนนั้นคือลุคจริงๆด้วย ลุคหันมาพร้อมกับยกมือขึ้นเหนือหัวให้พวกเขาเห็นก่อนจะวางสายกันไป
“สวัสดีครับพี่”
“อือๆ” ลุคพยักหน้ารับด้วยสภาพตาปรือที่พร้อมจะหลับทุกเมื่อ ก่อนจะเขาจะขยับตัวเล็กน้อยเพื่อบิดขี้เกียจให้หายง่วง “แล้วมีอะไร”
“พี่ลุคมีชีทเรียนวิชาสถิติมั้ยครับ พอดีวันพุธนี้ผมจะสอบน่ะครับ” เอ่ยพลางนั่งลงตรงที่ว่างฝั่งตรงข้าม
“แล้วพวกเอ็งไม่มีหรอ ปกติวิชานี้จารย์นัทแกจะให้พวกเอกสารไม่ก็หนังสือนะ” ส่ายหัวเป็นคำตอบกลับไป นอกจากอาจารย์แกจะเข้าสอนน้อยแล้วเรื่องเอกสารในการเรียนไม่ต้องพูดถึง ไม่มีให้เลยมากกว่า อย่างมากก็แค่บอกว่าในอินเตอร์เน็ตมีไปหาเพิ่มเติมเอา
“ไม่มีเลยครับพี่”
“ไม่มีจริงดิ พวกสไลด์ก็ไม่มีเลยหรอ” ลุคถามย้ำอีกครั้ง
“ครับ” พยักหน้าตอบ ก็จะมีได้ไงล่ะ ตอนเรียนแกก็บอกว่าให้จดอย่างเดียวแล้วเนื้อหาตอนเรียนก็มีแค่นิดเดียวที่เหลือก็ทำงานตลอด
“แต่ปกติแกก็ต้องให้นะ ช่วงเรียนอาทิตย์ที่สามสี่อาทิตย์แรกอ่ะ”
“คือ…ตั้งแต่เปิดเทอมเราเรียนแค่สามครั้งเองครับ”
“สามครั้งเนี่ยะนะ? พูดเล่นป่ะเนี่ย” ดูเหมือนลุคจจะยังไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่​ ก็นะรุ่นก่อนๆ​ เขาเรียนกันปกติจะมีก็แต่รุ่นพวกเขาเนี่ยที่เรียนแค่สามครั้งตั้งแต่​เปิดเทอม
“ครับ แกไม่ติดธุระไม่ก็ไปหาหมออ่ะครับ เลยยกคลาสบ่อย” บูมอธิบายให้ฟัง​ ลุคที่ได้ยินคำตอบถึงกับทำสีหน้างงงวยกันเลยทีเดียว อย่าว่าแต่ลุคงงเลย พวกเขาก็งงเหมือนกัน
“อ่า… จริงดิ​ โอเค​ แต่เดี๋ยวพี่ต้องกลับไปดูก่อนนะ ไม่รู้ยังอยู่รึป่าว แต่ถ้ามีเดี๋ยวพรุ่งนี้เอามาให้ ทันอยู่ใช่มั้ย”
“ทันครับพี่”
“โอเค งั้นก็ตามนั้น แต่ถ้าไม่เจอเดี๋ยวสรุปเนื้อหาคร่าวๆให้ พอจะจำได้อยู่” ได้ยินคำตอบจากลุค​พวกเขาก็ใจชื้นขึ้นมา อย่างน้อยก็ไม่เสียเปล่าที่มาขอแกถึงแม้จะเผลอแอบคิดว่าแกคงไม่มีหนังสือเรียนแน่ๆ​
“ขอบคุณมากครับพี่”
“เออๆ”
“งั้นพวกผมไปก่อนนะครับ” ลุคพยักหน้ารับก่อนจะฟุบตัวลงนอนกับโต๊ะดังเดิม ส่วนพวกเขาก็เดินแยกตัวออกมาไม่อยากอยู่รบกวนแก ไม่รู้ว่าหนังสือที่ขอลุคไปแต่อย่างน้อยก็มั่นใจได้ว่าพรุ่งนี้คงมีอะไรสักอย่างให้อ่านสอบนั่นแหละ
ไทม์ในชุดไปรเวทยืนอยู่หน้าคฤหาสน์หลังโตที่คุ้นพลางกำแขนที่ผ้าพันแผลพัน​อยู่​ด้วยความเกร็ง
เมื่อคืนลุคทักมาบอกว่าให้มาเอาเอกสารกับไฟล์ที่บ้าน เพราะวันนี้เขาต้องไปทำงาน
ตอนแรกแม่บอกว่าจะนั่งแท็กซี่มาส่งเพราะกลัวเขาถูกทำร้ายเหมือนวันก่อน แต่ไทม์บอกว่าไม่เป็นไร​เดี๋ยว​ขับมอเตอร์ไซค์​มา
ลู​ซี่​ก็เหมือนกันบอกว่าจะมารับแต่เขาก็ปฏิเสธ​ไปเพราะเกรงใจ เห็นว่าวันนี้ลู​ซี่​ต้องไปประชุม​ด้วย อีก​อย่าง​ทางบริษัท​กับบ้านเขามันคนละฝั่งเลยเลยเกรงว่าถ้ามารับจะทำให้ลูซี่ไปทำงานช้ายิ่งกว่าเดิม
ช่องบานเล็กตรงป้อมยามค่อยๆ แง้มเปิดพร้อมกับลุงยามคนนึงที่ชะโงกหน้าออกมา
“มาหาใครครับ”
“มาหาพี่ลุคน่ะครับ”
“อ๋อ คุณไทม์ใช่มั้ยครับ รอสักครู่นะครับ”
รออยู่แป็บนึงก่อนประตูบานเล็กจะเปิดออก เดินเข้าไปในบ้าน เหมือนนี่จะเป็นครั้งที่สองที่เขามาที่นี่ ครั้งแรกมาเมื่อตอนวันเกิดของพลุค
“สวัสดีค่ะคุณไทม์”
ป้าแม่บ้านออกมารับ เขาจำได้เมื่อคราวก่อนก็เจอเธอ ถ้าจำไม่ผิดคุณป้าจะเป็นหัวหน้าแม่บ้านด้วย
“วันนี้มาหาคุณลูซี่หรอคะ”
“ปะ-ป่าวครับ วันนี้ผมมาเอกสารกับไฟล์เรียนน่ะครับ”
“อ่าวหรอคะ เสียดายเลย โฮะๆๆ งั้นเข้ามานั่งรอข้างในก่อนะคะ”
รอยยิ้มขี้เล่นทำเขาถึงกับเหงื่อตก อย่าบอกนะรู้กันหมดแล้วอ่ะ!!!
เดินมานั่งลงที่โซฟากลางห้องรับแขกระหว่างรอก็กวาดสายตาสำรวจรอบๆ จะว่าไปตอนนั้นพวกเขาก็จัดปาร์ตี้วันเกิดลุคห้องนี้นี่ แต่ตอนนั้นเอาแต่เกร็งแถมยังเมาด้วยเลยไม่ได้มองเลย
“นั่นหนูไทม์ใช่มั้ยลูก”
เสียงใสให้เขาหันไปมองพบกับหญิงวัยกลางคนในชุดเดรสสบายๆ สีครีม “เอ่อ…ครับ สวัสดีครับ”
“สวัสดีจ๊ะ อันนี้ของหนู”
เธอยื่นเอกสารกับแฟลชไดรฟ์มาให้เขาเอื้อมมือไปรับพร้อมกับเช็คของ “จะเสียมารยาทมั้ยถ้าแม่จะถามอะไรหน่อย”
แม่หรอ!!! ผู้หญิงคนนี้เป็นคุณแม่ของลุคกับลูซี่หรอเนี่ย!
“คะ-ครับ ได้ครับ” จากที่เกร็งอยู่แล้วตอนนี้ยิ่งเกร็งกว่าเดิมอีก
“หนูกับลูซี่เป็นกันใช่มั้ยจ๊ะ” คำถามของคุณแม่ทำเอาของที่อยู่ในมือเกือบหลุด
“ปะ-ป่าวครับ เราเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันเฉยๆ นะครับ”
“อ่าวหรอ แต่วันนั้นแม่ได้ยินเจ้าลุคพูดกับลูซี่ประมาณว่าไม่ไปขอกำลังใจจากที่รักอะไรนี่แหละ”
“หนูจีบน้องอยู่น่ะค่ะ” เสียงของคนมาใหม่ให้พวกเขาหันไปมองพบว่าเป็นลูซี่
“พี่ลูซี่”
“สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีครับ” ลูซี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่เห็นรู้เรื่อเลย “ประชุมเสร็จแล้วหรอลูก”
“ค่ะ”
“แล้วที่ว่าจีบ คือเรื่องจริงหรอลูก”
“จริงค่ะ” ลูซี่ตอบพลางหย่อนตัวนั่งลงข้างๆ “ตอนแรกก็แค่เอ็นดูแต่พอรู้เริ่มรู้จักเริ่มได้คุยหนูก็เริ่มชอบเลยตัดสินใจจีบน้องค่ะ”
คำตอบของพี่ลูซี่ทำเอาเขาเขินแทบจะมุดเอกสารที่อยู่ในมือ เรื่องนี้ไม่ว่าเธอจะพูดกี่ครั้งก็ยังเขินทุกรอบทั้งที่ความจริงเขาเป็นคนถูกจีบอยู่แท้ๆ
“ว้าว จริงหรอเนี่ย แล้วตอนนี้จีบกันถึงไหนแล้วล่ะ”
“พึ่งเริ่มค่ะ หนูพึ่งจะไปขอน้องกับแม่น้องมา”
“แล้วแม่น้องว่าไงบ้าง”
“ก็อนุญาตค่ะ แต่แม่น้องบอกว่าให้จีบน้องเบาๆ หน่อยเพราะน้องขี้อาย กลัวจะเขินจนเผลอซุ่มซ่ามแล้วเจ็บตัวน่ะค่ะ”
“พี่ลูซี่อ่ะ!!”
ทั้งคุณแม่ทั้งลูซี่ก็พากันหัวเราะชอบใจ ให้ตายเถอะมาพูดแบบนี้เขาก็เขินนะ อยากมุดดินหนีจะแย่อยู่แล้ว
“เออใช่ เห็นเจ้าลุคบอกว่าหนูไทม์ต้องสอบสถิตินี่นา ไหนๆ ก็มาแล้วทำไมไม่ให้พี่ลูซี่ติวให้เลยล่ะ พี่ลูซี่เรียนเก่งนะ”
“เอ่อ…ผมเกรงว่าพี่ลูซี่จะไม่สะดวก–”
“สะดวกค่ะ”
“เอ๊ะ?” ไหนเมื่อเช้าลูซี่บอกว่ามีงานต่อไง “พอดีช่วงบ่ายเขาเลื่อนประชุมไปวันอื่นน่ะ วันนี้ก็เลยว่าง” เธอพูดพร้อมกับ​หันมายิ้มมุมปากให้
“งั้น…เอาแบบนั้นก็ได้ครับ”
เดินตามลูซี่มาจนถึงห้องๆ หนึ่งที่คาดว่าน่าจะเป็นห้องทำงานของเธอก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ว่างส่วนพี่ลูซี่ก็จัดเตรียมห้อง ระหว่างนั้นก็แอบกวาดสายตาสำรวจ ห้องทำงานของพี่ลูซี่ตกแต่งด้วยโทนสี neutral ทำให้พอเข้ามาแล้วรู้สึกสบายตาราวกับอยู่ในธรรมชาติ
เปิดเอกสารของลุคแต่พอเปิดมาก็ต้องตกใจเพราะด้านในมีแต่รูปวาดเต็มไปหมด
“มีอะไรหรอคะ” ลูซี่ที่กำลังอ่านไฟล์เอกสารอยู่บนคอมฯ หันมาถาม “อ่อ ป่าวครับ แค่ตกใจที่มันดูยากกว่าที่คิดน่ะครับ”
จะให้พูดได้ไงว่าในเอกสารมีแต่รูปวาดน่ะ ถ้าลูซี่เห็นคงบ่นแน่ๆ
“เรามาเริ่มกันเลยมั้ยคะ”
“ครับ”
ลูซี่เริ่มทำการสอนไทม์ก็เปิดเอกสารไปพร้อมๆ กัน แน่นอนว่าลูซี่เห็นรูปวาดต่างๆ นาๆ ในเอกสารนั่น เธอก็บ่นออกมาเล็กน้อยแล้วให้เขาจดใส่แท็บเล็ตของเธอแล้วค่อยส่งไฟล์ทีหลัง
การติวดำเนินไประหว่างนั้นผมก็แอบเหลือบมองคนตรงหน้าไปด้วย ตั้งแต่วันที่เรารู้จักกันไทม์รู้สึก​ว่า​ลูซี่ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ที่้เขาเคยเจอ เธอสวยจนทุกสายตาต้องหยุดมอง เธอฉลาดและเจ้าเล่ห์​จนผมตามไม่ทัน และเธอแกร่งจนใครก็สู้ไม่ได้ สำหรับ​ไทม์ที่คอยเฝ้ามองอยู่ใกล้ๆ ลูซี่จึงเป็นคนที่เท่มากๆ เท่ซะจนบางทีก็อายตัวเองว่าทั้งที่ตัวเองเป็นผู้ชายแท้ๆทำไมถึงไม่ได้สักเสี้ยวนึงของเขาบ้าง
“ไทม์”
ยิ่งคิดก็ยิ่งท้อ อย่างที่ว่าแหละ เรามันต่างราวกับฟ้ากับเหวจริงๆ
“ไทม์!!”
เสียงของลูซี่ทำเอาเขาสะดุ้งหลุดออกจากความคิด​ “ครับ!”
“คิดอะไรอยู่คะ”
“เอ่อ…” ลืมไปเลยว่าติวอยู่​ แย่จริงๆ เลย “ขอโทษ​ครับ มัวแต่คิดเรื่องของพี่ลูซี่จนลืมไปเลยว่าติวอยู่​แหะๆ”
หัวเราะ​กลบเกลื่อน​เผื่อเธอจะหายโกรธ​แต่ผลสุดท้าย​ก็ไม่ สายตานิ่งเรียบของลูซี่ทำให้​ขนแขนลุกเกรียวแทบทั้งตัว ตายล่ะ นี่เขาทำให้เธอโกรธ​แล้วสินะ
“พี่ลู​ซี่…โกรธ​ผมรึเปล่าครับ”
“โกรธ​ค่ะ” ว่าแล้วเชียวน่ะ​
“ขอโทษ​ครับ” ก็นะ เขาไม่ตั้งใจเรียนนี่ เมื่อกี้เท่าที่สังเกตุ​เวลาที่ลูซี่สอนเธอดูตั้งใจ​และจริงจัง​มาก ไม่แปลกตอนที่เหม่อเธอจะโกรธ
“เมื่อกี้บอกว่ามัวแต่คิดเรื่องของพี่​อยู่​สินะคะ”
“ครับ”
“งั้นบอกพี่ได้มั้ยคะว่าเรื่องของพี่นี่เรื่องแบบไหน”
“เอ่อ…ก็ ผมคิดว่าพี่ลูซี่เท่ดีครับ”
จ้องมองเพื่อดูอากัปกิริยา​ของ​คนตรงหน้า​ ลู​ซี่​เอื้อมมือกดปิดสไลด์​กับเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้าพลางแอบลอบกลืนน้ำลาย​ที่​เหนียว​หนืด​ลงคอ​
“พี่ลู​ซี่​โกรธ​ผมจริงๆ ด้วยสินะครับ ขอโทษนะครับ ผมขอโทษจริงๆ”
ก้มหัวเล็กน้อยเพื่อขอโทษ แต่พอเงยหน้าขึ้นมาพบว่าลูซี่กำลังยกยิ้มมุมปากอยู่ “เอ่อ…มีอะไรหรอครับ”
ลูซี่ลุกจากเก้าอี้เดินอ้อมมาฝั่งผมพลางใช้มือเรียวค่อยๆ ลูบไล้ไปตามขอบโต๊ะก่อนจะไล่มาตามแขนจนถึงคอก่อนจะก้มใบหน้าและซิบที่ข้างหู
“รู้ใช่มั้ยว่าถ้าทำผิดต้องลงโทษ”
ลมเบาๆ ที่ข้างหูบวกกับน้ำเสียง​ที่มันดูเซ็กซี่จน​ทำให้ขนแขนลุกเกรียวไปทั้งตัว หัวใจดวงน้อยๆ เต้นตุ๊บๆ จนจะหลุดออกมา
เสียงเครื่องปรับอากาศ​ตีกับเสียงนาฬิกา​จากสิตที่แทบไม่มีตอนนี้ยิ่งสติแตกจนลมจะจับแล้ว
ทำไงดี ทำไงดี แบบนี้ได้เขินจนเป็นลมล้มพับแน่
“อ๊า!!!!! ผมลืมไปเลยว่าต้องกลับไปให้อาหารแมวข้างบ้าน!!!!!”
ลูซี่เลิกคิ้วมองผมด้วยความสงสัย ต่างกับไทม์ที่ตอนนี้เลิ่กลั่กมองยังไงก็รู้ว่าไทม์โกหกแน่ๆ
“แมวของข้างบ้านหรอคะ”
“คะ-ครับ”
“แล้วเจ้าของเขาไม่ให้ข้าวน้องกินหรอคะเราถึงต้องให้เอง”
เออว่ะ ลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปเลย โอ๊ย~ ตายแล้ว โป๊ะแตกอีกแล้ว
“เราคงไม่อยากอยู่กับพี่สินะคะ ไม่เป็นไรค่ะ งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งก็ได้”
น้ำเสียงที่ดูน่าน้อยใจทำให้เขาถึงกับไปไม่เป็น เมื่อเห็นว่าลูซี่ทำท่าจะเก็บของใจของเขามันก็สั่นระกำทันที ริมฝีปากเม้มแน่นมือเรียวเอื้อมไปจับปลายเสื้อของเธอเป็นการบ่งบอกบางอย่าง
“ถ้างั้นก่อนไปส่ง ช่วยแวะร้านอาหารร้านนึงให้หน่อยได้มั้ยครับ มันมีโปรฯ คู่รัก ถ้าเราไปกินด้วยกัน คงน่าจะลดได้เยอะอยู่นะครับ”
ลูซี่ที่ได้ยินก่อนจะหันมายกยิ้มมุมปาก “ได้ค่ะ ถ้าหนูอยากกินพี่ก็จะพาไป”
“เชิญด้านในเลยค่ะ”
เราเดินตามพนักงานเข้ามานั่งที่โต๊ะด้านในสุดของร้าน ตอนแรกก็ตั้งใจว่าจะไปร้านที่ไทม์แนะนำนั่นแหละแต่พอไปแล้วร้านดันมาปิดปรับปรุงซะงั้น ก็เลยเปลี่ยนแผนมานั่งกินที่ร้านอาหารตามสั่งแทน
“พี่ลูซี่อยากินอะไรพิเศษมั้ยครับ”
“จะเลี้ยงหรอคะ”
“คะ-ครับ”
คนตรงหน้าสะดุ้งเฮือกก่อนจะยกสมุดเมนูขึ้นมาบังหน้าเพื่อปกปิดความอายแต่ก็ไม่มิดเพราะผิวขาวนั่นมันดันแดงยันหูด้วย
น่ารักแฮะ
ระหว่างรออาหารฉันก็ท้าคางจ้องมองคนตรงหน้าสังเกตว่าน้องหน้าแดงมาก
“เป็นไรคะ ทำไมหน้าแดง”
“แค่ร้อนน่ะครับ” ไทม์ทำท่าพัดสายตาหลบหลีกราวกับไม่กล้าสบตาตรงๆ โกหกสินะ
“อ่อ แต่พี่ว่าไม่ร้อนนะคะ ตรงที่เรานั่งก็โดนพัดลมพอดี แถมอากาศเมื่อชั่วโมงที่แล้วแถวนี้ฝนก็ตกด้วยอากาศกำลังดีไม่ร้อนหรอกค่ะ”
“แค่ก!” ทันทีที่ได้ยินคำตอบไทม์ก็ถึงกับสำลักน้ำ “ค่อยๆ ดื่มสิคะ สำลักมากๆ เดี๋ยวจะไอได้นะคะ”
“ขอโทษครับ แค่ก! พอดีมันตกใจน่ะครับ”
“ตกใจที่พี่รู้ว่าเราเขินหรอคะ”
“ง่ะ”
“ถ้าเขินบอกตรงๆ ก็ได้นี่คะ ไม่เห็นต้องปกปิดกันเลย”
“ก็มันเขินจนบอกตรงๆ ไม่ได้นี่ครับ”
ขณะนั้นเองจู่ๆ ไฟก็ดับ เสียงโวยวายด้วยความตกใจของลูกค้ากับพนักงานในร้านดังขึ้นระงม ไฟภายในร้านดับทั้งหมดจนแทบจะมองไม่เห็นต่างกับไฟถนนและไฟที่ร้านอื่นๆ กลับเปิดตามปกติ
“เอ๊ะ ทำไมไฟดับได้เนี่ย”
“นั่นสิ”
“กรี๊ดดดดดดดด!!!!!” เสียงกรีดร้องจากด้านหลังร้านทำให้ทุกคนต่างหันไปมองตามมาด้วยเสียงของหล่นดังมาเป็นระยะจนมันผิดสังเกต
“เดี๋ยวพี่มานะคะ คอยดูทางนี้ไว้ให้หน่อย”
ลูซี่ตัดสินใจวิสาสะวิ่งเข้าไปยังหลังร้านพร้อมกับเปิดไฟฉายจากมือถือกวาดไปรอบๆ จนไปหยุดกับคุณป้าคนหนึ่งที่ล้มกับพื้นรอบๆ มีรอยเลือด สายตาเหลือบเห็นเงาคนที่กำลังวิ่งออกไปทางด้านหลังก่อนจะตัดสินใจวิ่งตามไปโดยไม่ลืมบอกให้พนักงานในร้านโทรแจ้งตำรวจกับรถพยาบาล
ออกมาทางด้านหลังร้านเห็นว่าคนร้ายใส่หมวกกันน็อคทำท่าจะขี่มอไซค์หนี ลูซี่จัดการวิ่งไปดึงที่จับท้ายมอเตอร์ไซค์แล้วก่อนจะเอื้อมไปดึงตัวของคนร้ายจนร่วงลงจากรถมอเตอร์ไซค์
“เลิกหนีได้แล้ว”
ยังไม่ทันที่จะจับจู่ๆ คนร้ายก็พุ่งมาหาพร้อมกับมีดทำครัว ลูซี่เบี่ยงตัวหลบก่อนจะทำการต่อยเข้าที่ข้อมือจนมดีร่วงลงมา ขณะที่กำลังเตะมีดให้ออกห่างคนร้ายก็ใช้หมวกกันน็อคฟาดลงที่ศรีษะของเธอเต็มๆ จนทำให้ทรงไม่อยู่ล้มลงกับพื้น
“บ้าเอ้ย”
ความเจ็บแล่นแปร๊บบวกกับความมึนจากการโดนตีนหัว ภาพเบลอๆ ที่เห็นว่าคนร้ายกำลังหมายจะตีอีกรอบ
“พี่ลูซี่!!”
เสียงเรียกของไทม์ดึงสติก่อนเธอจัดการเตะตัดขาของอีกฝ่ายจนล้มหงายหลังและจัดการใช้ส้นเท้าตอกเข้าที่ใบหน้าจนอีกทะลุหมวกกันน็อคจนทำให้อีกฝ่ายแน่นิ่งไป
“พี่ลูซี่เป็นไงบ้างครับ”
“ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้เอง”
“ไม่เป็นไรที่ไหนล่ะครับ หัวแตกเลยนะครับ” มือเรียวเอื้อมแตะสิ่งเย็นๆ ที่อยู่บนหัว เลือดสีแดงฉ่านที่ไหลลงมาไม่หยุด แตกเมื่อไหร่กันเนี่ย
“ไปทำแผลทำก่อนเถอะครับ”
“เอางั้นก็ได้ค่ะ”
มาทำแผลที่โรงพยาบาลจนเสร็จแล้วก็ต่อด้วยให้ปากคำกับตำรวจ เรื่องเมื่อวันก่อนพึ่งจะจบไปมีเรื่องใหม่มาให้ปวดหัวอีกแล้ว ถ้าพ่อกับลุครู้เรื่องคงบ่นเธอหูชาอีกแน่


## '12'-02

เรากลับมายังบ้านของไทม์โดยที่ลูซี่เป็นคนขับ ใช่ เธอขับเอง ตอนแรกไทม์จะให้นั่งแท็กซี่กลับแต่น้องบอกว่าห่วงเพราะเธอบาดเจ็บอยู่ จริงๆ ก็อยากจะทำอย่างนั้นนะ แต่ถ้าให้คนมาเอารถกลับที่บ้านต้องรู้แน่ๆ ว่าเธอไปมีเรื่อง ผลสุดท้ายเลยขับกลับเอง
มาถึงบ้านที่คุ้นเคย ไทม์เดินนำเข้าบ้าน พึ่งสังเกตว่าแม่ของน้องไม่ได้อยู่บ้าน “พี่ลูซี่นั่งรอก่อนนะครับ เดี๋ยวผมไปเอาน้ำมาให้พี่ลูซี่จะได้กินยา”
ไทม์หายไปในครัวอยู่ครู่ก่อนจะกลับมาพร้อมน้ำเปล่าขวดเล็ก 1 ขวด
“กินยาก่อนนะครับ แล้วก็นอนพักที่นี่เลย”
มือที่จะป้อนยาถึงกับชะงักก่อนจะหันไปมองหน้าพร้อมกับเลิกคิ้ว “ให้พี่นอนที่นี่หรอคะ”
ไทม์พยักหน้าตอบ
“พี่ลูซี่เจ็บอยู่จะให้ขับรถกลับคนเดียวได้ไงล่ะครับ”
“แค่นี้เองค่ะ”
“ไม่ได้ครับ! ผมรู้ว่าพี่ลูซี่ทั้งเก่งทั้งแกร่งแผลแค่นี้ไม่สะเทือนหรอก แต่ว่าคนเจ็บก็คือคนเจ็บ คนเจ็บก็ต้องพักห้ามฝืนนะครับ!”
เสียงแกมดุกับใบหน้าที่จริงจังทำเอาฉันถึงกับเถียงไม่ออก สีหน้าของน้องเป็นห่วงอย่างที่พูดจริงๆ
บ้าเอ้ย! น่ารักชะมัด
“โอเคค่ะ พี่จะเชื่อฟังเราจะไม่ขับรถกลับคนเดียวโอเคมั้ยคะ”
“ดีมากเลยครับ”
พอตกดึกน้องก็พาเธอขึ้นมาที่ห้องนอน ตอนแรกเธอก็สงสัยว่าน้องจะให้นอนตรงไหนเลยถามออกไป
“แล้วจะให้พี่นอนที่ไหนหรอคะ”
“ห้องผมครับ”
“คะ? ห้องเราหรอคะ” เหมือนน้องพึ่งจะได้สติ ใบหน้าขาวค่อยๆ แดงระเรื่อ “อะ-เอ่อ…ก็ มันมีอยู่ห้องเดียวนี่ครับ ห้องแม่ก็ล็อคด้วย แล้วจะให้พี่ลูซี่นอนที่โซฟารับแขกมันก็ยังไงอยู่”
ไทม์ทำปากมุบมิบพูดเสียงเบาแต่ลูซี่ด้ยินทุกคำ “แล้วพี่นอนตรงไหนหรอคะ”
“ที่เตียงครับ”
“แล้วเราล่ะ”
“เดี๋ยวผมนอนที่พื้นเอาก็ได้ครับ”
“ได้ไงล่ะคะ เราเป็นเจ้าของบ้านนะ”
เดี๋ยวพี่นอนพื้นเองค่ะ”
“จะให้พี่ลูซี่นอนพื้นได้ไงล่ะครับ พี่ลูซี่เป็นแขกนะครับ”
“งั้นเอางี้ เรานอนด้วยกันบนเตียงนี่แหละค่ะ”
“ไม่ได้นะครับ!!!”
“?”
“ที่ผมไม่นอนที่เตียงด้วยไม่ใช่ว่าผมรังเกียจพี่ลูซี่นะครับ แต่ตอนนี้เรายังไม่ได้เป็นอะไรกัน ผมอยากให้เกียรติพี่ลูซี่ครับ แม้ว่าพี่ลูซี่จะเป็นคนจีบผมก็ตาม”
สีหน้าของน้องดูจริงจังและเธอก็เชื่อว่าที่น้องพูดนั่นคือความจริง หัวใจของลูซี่เหมือนโดนสูบฉีด อุณหภูมิในร่างกายเริ่มพุ่งสูงขึ้น นี่เป็นครั้งที่สองใช่มั้ยที่เธอเขินกับคำพูดที่แสนจะธรรมดานั่น
บ้าเอ้ย เขินจนทำตัวไม่ถูกแล้วเนี่ย
“โอเคก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”
“แค่นี้เอง ยินดีครับ”
กลางดึกที่คิดว่าจะนอนหลับแต่พอเอาเข้าจริงกลับนอนไม่หลับซะงั้น ร่างบนฟูกพลิกกลิ้งไปมาไม่หยุดจนคนบนเตียงถึงกลับต้องชะเง้อมาดู
“นอนไม่หลับหรอคะ”
“ครับ”
“งั้นมานอนข้างบนมั้ยคะ เดี๋ยวพี่ไปนอนข้างล่างเอง”
“ไม่เป็นไรครับ ผมนอนได้”
“แน่ใจนะคะ”
“ครับ ที่ผมนอนไม่หลับคงเพราะตื่นเต้นน่ะครับ”
“ตื่นเต้นหรอคะ”
“ครับ ก็นี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้หญิงมานอนที่บ้านครั้งแรกด้วย ก็เลย..ตื่นเต้นน่ะครับ” แม้ภายในห้องจะมืดมากและมีแค่แสงไฟจากถนนด้านนอกแต่ก็สามารถเห็นใบหน้าที่แดงระเรื่อของไทม์ได้อย่างชัดเจน
ดูท่าจะเขินน่าดู
ลูซี่ยกยิ้มนึกสนุก เธอพลิกขยับตัวพลางเท้าแขนหันมาทางเขา “ให้พี่ช่วยมั้ยคะ เผื่อจะหายตื่นเต้น”
“ยังไงหรอครับ”
“ก็อย่างเช่น…ให้พี่ไปนอนข้างๆ ไงคะ”
“พะ-พี่ลูซี่อ่ะ” แล้วก็เป็นอย่างที่คิดจกาที่หน้าแดงอยู่แล้วตอนนี้ยิ่งแดงมากกว่าเดิมอีก “อะไรคะ เขินหรอ”
“ปะ-ป่าวนะครับ ผมไม่ได้เขินสักหน่อย โอ๊ย!!”
เสียงดังปั่กจากมือที่ไปกระแทกกับขอบโต๊ะหัวเตียงให้ลูซี่รีบลุกจากเตียงไปดูทันที “เป็นอะไรรึป่าวคะ”
“เจ็บครับ”
“ไหนดูสิ”
ลูซี่จับมือข้างที่กระแทกขึ้นมาเป่าก่อนจะจุมพิตลงที่มือนั่นอย่างเบามือ ไม่พอเธอยังช้อนสายตามองเขาด้วยสายตาที่แตกต่าง สายตาที่ดูเจ้าเล่ห์ราวที่เหมือนกับเสือที่พร้อมจะกินเหยื่อได้ทุกเมื่อ “พะ-พี่ลูซี่”
พอยิ่งเห็นแบบนั้นลูซี่ก็ยิ่งสนุก เธอจึงไม่หยุดที่แค่จุมพิตแต่กลับค่อยๆ ใช้จมูกไล่ไปตามแขนขาวไม่พอยังขบเบาๆ จนทำให้ไทม์ถึงกับสะดุ้ง​เฮือก
“พะ-พี่ลูซี่ ผม…ผม เฮือก!!”
ความรู้สึก​ที่วูบวาบภายใน​ท้องกับอุณหภูมิ​ของ​ร่างกาย​ที่เหมือนจะสูงขึ้นจนเหมือนพร้อมจะระเบิด​อยู่​ทุกวิอย่าง​ที่ไม่เค​ยเป็น​มา​ก่อน​
“พอแล้ว..ครับ ผม…เสียวพุง”
“เสียวพุงหรอคะ มากมั้ย”
ไทม์เม้มปากแน่นพลางพยักหน้า​ตอบ พอลูซี่เห็นดังนั้น​เธอกลับไม่หยุดแต่เธอกลับขบแรงขึ้นอีกจนไทม์เผลอส่งเสียง​ร้องออกมา
“ซี๊ด”
สายตาเจ้าเล่ห์​ช้อนตามองอีกคน ใบหน้าที่แดงก่ำบวกกับสีหน้าที่ดูจะไม่ไหวทะลุออกมาจากความมืด​จนสามารถเห็นได้อย่างชัดเจน
เสียงร้องของไทม์ยิ่งกระตุ้นให้เธออยากกัดกินเขามากขึ้น เธอปล่อยแขนข้างที่ขบเล่นก่อนจะเปลี่ยนท่านั่งมาเป็นขึ้นคร่อมที่ขาทั้งสองข้างของเขาแทน
หญิงสาวใช้มือเรียวลูบไล้ที่แก้มก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้แล้วใช้จมูกสวยค่อยๆ เขี่ยจมูกของอีกคนเพื่อเป็นการกระตุ้นเร้าอารมณ์ของอีกฝ่าย
ก้อนเนื้อที่อกเต้นตุบๆ จนได้ยินเสียง พุงน้อยๆ เริ่มวูบวาบยิ่งกว่าเดิมจนแทบนั่งไม่ไหว ไทม์ที่เดิมสติก็แทบจะไม่มีตอนนี้ยิ่งสติของไทม์ยิ่งเตลิดเข้าไปอีก
สมองขาวโพลนรู้สึกเหมือนจะเริ่มตาลายจากอาการเขินจนอุณหภูมิในร่างกายที่ร้อนวูบวาบ แล้วจู่ๆ ก็มีเสียงบางอย่างดังขึ้นมาในหัว
'หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง’
‘อะไรวะ’ ผมหันไปมองติมที่จู่ๆ ก็พูดอะไรไม่รู้ขึ้นมา
‘สุภาษิตไง ไม่เคยได้ยินไง’
'ก็เคย แล้วมันแปลว่าไรอ่ะ’
‘ตอบโต้ด้วยวิธีแบบเดียวกันไง’
'ตอบโต้หรอ’
'ก็สมมติว่า พี่ลูซี่จูบมึง มึงก็จูบกลับไง’ คำตอบของติมทำเอาผมถึงกับหน้าร้อนขึ้นมาทันทีก่อนจะหันไปตีมันทีนึง
'มึงยกตัวอย่างอะไรของมึงเนี่ย!’
'เอ้า ก็ยกตัวอย่างให้เห็นง่ายๆ ไง’
'มึงนี่’
พอนึกถึง​คำพูดนั้นของเพื่อนพร้อมกับ​จินตนาการ​ ใจที่เต้นแรงก็ยิ่งเต้นแรงมากขึ้นไปอีก ดวงตาพร่ามัวมองใบหน้า​สวย​ของ​อีกคนสูดหายใจ​เข้าก่อนจะ​ใช้มือทั้งสอง​ข้าง​จับที่ใบหน้า​แล้วทำการประกบปากอย่างรวดเร็ว
“ราตรีสวัสดิ์​ครับ!!”
ไม่ปล่อย​ให้อีกคนได้พูดเขาก็มุดตัวเข้าผ้าห่มล้มลงนอนทันที ลูซี่ที่ตอนนี้​กำลังทำหน้าเอ๋ออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เธอขยับตัวนั่งลงกับฟูกทำการยกมือขึ้นมาจับริมฝีปาก​ที่โดนประกบ หัวใจที่เต้นรัวในตอนแรกตอนนี้มันกลับเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม อุณหภูมิ​ห้องที่ว่าเย็นจู่ๆ ตอนนี้ก็รูัสึกร้อนวูบวาบ​แปลกๆ
หรือว่าเธอเขิน
พอคิดได้แบบนั้นมุมปากก็ยกยิ้มก่อนจะหัวเราะ​ออกมาเบาๆ
ไหนว่าขี้เขินไม่ตอบโต้ใครไง แล้วนี่อะไร ทำไมถึงทำให้เธอเขินขนาดนี้ได้
ร้ายกาจ​จริงๆ นะ
เสียงนาฬิกาในห้อง​ดังให้เธอหันไปมองพบว่าตอนนี้ตี 1 กว่าแล้ว มัวแต่เล่นกับน้องจนลืมดูเวลาเลยหรอเนี่ย
เธอขยับตัวก่อนจะก้มจุมพิต​ลงผ่านผ้าห่ม “ราตรีสวัสดิ์​ค่ะ เอาไว้วันหลัง​พี่ค่อยแก้มือใหม่นะคะ”
พูดจบเธอก็ลุกขึ้นแล้วนอนลงในที่ที่ของตัวเองโดยไม่ลืมโพสต์​ความรู้สึก​ของวันนี้​ลงไปในหน้าเฟสของตน
Lucyxx
It’s such a good day. 😳


## ‘13’-01

สองขาเดินไปตามฟุตบาทอย่างเชื่องช้าเพราะมัวแต่คิดเรื่องเมื่อคืนกับเรื่องเมื่อเช้า
ย้อนกลับไปเมื่อชั่วโมงก่อนขณะที่ไทม์กำลังจะแต่งตัวเพื่อมาเรียนแต่ดันลืมว่าเมื่อคืนไม่ได้นอนคนเดียว
ร่างกายที่เปลือยท่อนบนค่อยๆ หันตัวไปด้านหลังมองคนบนเตียงที่นั่งพิงที่กำลังยิ้มเจ้าเล่ห์
“หุ่นดีนะคะเนี่ย”
ชิยหายแล้ว!!! พี่ลูซี่อยู่ด้วยนี่หว่า!!
“พะ-พี่ลูซี่ยังไม่ไปอาบน้ำหรอครับ”
“พี่อาบเสร็จแล้วค่ะ มันว่างระหว่างนั้นเลยมานั่งเล่นในห้อง แต่ก็ไม่คิดว่าจะได้เจอช็อตเด็ดแบบนี้”
“ง่ะ” ยิ่งพูดยิ่งเขิน บ้าเอ้ย มาโป๊ต่อหน้าพี่ลูซี่เฉยเลย
ยังไม่จบแค่นั่นขณะที่ไทม์กำลังหยิบเสื้อผ้าเพื่อที่จะเอาไปใส่ในห้องน้ำขณะนั้นเองผ้าเจ้ากรรมก็ดันมาเกิดหลุดซะดื้อๆ ด้วยความตกใจผมพยายามจะก้มลงไปหยิบผ้าขนหนูแต่ก็ดันทะเล่อทะล่าทำผ้าที่ถือตกจนทำให้เห็นสภาพที่เปลือยเปล่าเต็มๆ
“เหวอ~ ผะ-ผมไปแต่งตัวก่อนนะครับ”
ด้วยความตกใจตอนนั้นเลยรีบวิ่งออกมายังไม่ทันได้สังเกตสีหน้าของอีกคน แต่ถ้าให้เดาเธอก็คงจะยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนทุกทีนั่นแหละ
เดินมาจนใกล้จะถึงตึกที่นัดกับพวกติมไว้ขณะที่กำลังเดินจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงแตรจากด้านหลัง พอหันมองก็ต้องรียกระโดดหลับทันที
ใครเขาให้มาขี่มอเตอร์ไซค์บนฟุตบาทได้ไงฟระ!! เดี๋ยวถ่ายส่งตำรวจเลย!
แต่ยังไม่ทันจะได้หยิบมือถือจู่ๆ ก็เจ็บซี๊ดที่มือกับเข่า พอเช็คดูกลับพบว่ามีเลือดกับรอยถลอกเต็มไปหมด
“ไอ้มอเตอร์ไซค์เวร ซี๊ด~” ยิ่งขยับยิ่งเจ็บ ยิ่งขยับยิ่งตึง ให้ตายเถอะ แบบนี้เข้ารับน้องไม่ได้แน่ๆ แทบแผลแบบนี้กว่าจะหายก็เป็นอาทิตย์ โดนน้ำก็ไม่ได้โดนผ้าเสียดสีก็ไม่ได้ โคตรจะทรมานเลย
“เป็นอะไรรึเปล่าครับ” หันไปตามเสียงพบกับผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังยื่นมือมาตรงหน้า หน้าตาของเขาดีมากถ้าบอกว่าเป็นนายแบบหรือดาราเขาก็เชื่อนะ
“ก็…ถลอกนิดหน่อยน่ะครับ”
“หรอ แต่ที่พี่เห็นมันไม่ใช่แค่นิดหน่อยนะ เดี๋ยวพี่พาไปทำแผลก่อนดีกว่าา ปล่อยไว้เดี่ยวมันจะติดเชื้อ”
“ไม่เป็นไรครับแค่นี้เอ-อั่ก!” ไม่ทันจะลุกก็ต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บอีกรอบ “เห็นมั้ย แค่จะยืนเรายังเจ็บเลย ไปทำแผลเถอะ ยิ่งฝืนยิ่งเจ็บนะ เดี๋ยวเราต้องเข้ารับน้องด้วยนี่”
ประโยคของเขาทำเอาไทม์งง รู้ได้ไงว่าเขาต้องเข้ารับน้อง
“เอาเป็นว่าไปทำแผลก่อนล่ะกันนะ”
สุดท้ายไทม์ก็ไม่มีทางเลือกต้องไปตามที่เขาบอก จะให้ปฏิเสธก็ยังไงอยู่เล่นทำหน้าใจดีแบบนั้นปฏิเสธไม่ลงหรอก
“ก่อนนอนอย่าลืมทายานะคะ แล้วก็พยายามอย่าให้โดนน้ำเดี๋ยวจะแผลอักเสบติดเชื้อเอา”
“ขอบคุณครับ”
ทำแผลเสร็จก็เดินออกมาเห็นว่าพี่คนนั้นยังยืนรออยู่ ไทม์หันไปขอบคุณพี่เขา “ขอบคุณพามาทำแผลนะครับ”
“ไม่เป็นไรแค่นี้เอง”
“ถ้างั้นเอาไว้วันหลังผมขอเลี้ยงข้าวเป็นการตอบแทนนะครับ”
“ตอบทงตอบแทนอะไรกัน แค่นี้เอง”
“ไม่ได้ครับ พี่อุตส่าห์ช่วยผมทั้งที”
“แต่…”
“นะครับ” ไทม์ยืนยันอย่างหนักแน่น แม่มักจะสอนเสมอว่าเวลาใครช่วยต้องตอบแทนเขา เพราะฉะนั้นเมื่อพี่เขาช่วย เขาก็ต้องตอบแทนกลับ
”เฮ้อ~ ก็ได้ๆ พี่ยอมแล้ว แค่ตอบแทนใช่มั้ย” พี่เขายกมือทำท่ายอมแพ้ แต่ไทม์แอบเห็นนะว่าเขายิ้มด้วย “ครับ”
“เอางั้นก็ได้ เรานี่ดื้อจริงๆ เลยนะ”
“ผมป่าวดื้อนะครับ”
“ฮ่าๆ งั้นหรอ”
เสียงสั่นจากมือถือดึงการสนทนาของพวกเขาให้หยุด คนตรงหน้าหยิบมือถือขึ้นมาเช็ค “เพื่อนพี่ตามแล้ว พี่คงต้องไปก่อนล่ะ”
“ขอบคุณอีกครั้งนะครับ” ก้มขอบคุณพี่เขาอีกครั้ง “เดี๋ยวก่อนสิ”
“ครับ?”
“เรายังไม่ได้ให้คอนแทคพี่เลยนะ” มองโทรศัพท์ที่เขายื่นมาด้วยความสงสัย คอนแทค? คอนแทคอะไร
“ทำหน้างงอีก เมื่อเราบอกเองนี่ว่าจะเลี้ยงข้าวตอบแทนน่ะ ถ้าไม่มีคอนแทคแล้วเราจะนัดเลี้ยงข้าวพี่ยังไง”
“เออ จริงด้วยแฮะ”
“นี่ลืมจริงๆ สินะ” ได้แต่หัวเราะแห้งใส่ เขานี่แย่จริงๆ เอื้อมมือไปรับมือถือของเขาก่อนจะพิมพ์คอนแทคของตัวเองลงไปพอเสร็จก็ส่งคืน
“นี่ครับ”
พี่เขาพิมพ์บางอย่างไม่นานมือถือของไทม์ก็ดังพร้อมกับข้อความจากแชทจากพี่เขา
“นั่นคอนแทคพี่ เวลามีปัญหา​อะไรก็ทักมาหาพี่ได้นะ”
“จะดีหรอครับ ผมเกรงใจ”
“เกรงใจอะไรกันล่ะ คนกันเอง”
“แต่ว่า…”
“โอ๊ะ พี่ต้องไปแล้ว ไว้เจอกันนะ” ไม่รอให้ไทม์ได้พูดจบเขาก็รีบวิ่งออกไปโดยไม่ลืมที่จะหันมาโบกมือลา
เป็นรุ่นพี่ที่แปลกคนจริงๆ
เดินมายังตึกที่นัดกับเพื่อนเอาไว้ด้วยสภาพที่ลำบากพอเพื่อนเเห็นก็ปรี่เข้ามาช่วยทันทีพร้อมกับซักถามจนยอมเล่าความจริง
“คิดไงถึงไปบอกเขาแบบนั้นน่ะห๊ะ!” มือหนาของเพื่อนจับหัวของไทม์แล้วโยกไปมาจนมึนหัว สองคนนั้นได้ยินเรื่องที่ผมเล่าก็แสดงสีหน้าที่ดูเหนื่อยใจออกมาทันที
“แค่ตอบแทนเอง ไม่เป็นไรหรอก” พูดพลางเอามือลูบผมที่ยุ่งเหยิง
“แล้วแน่ใจหรอว่าพี่เขาเป็นคนดีอ่ะ”
“อือ”
“อะไรที่บ่งบอกว่าเขาเป็นคนดี”
“อือ…” อะไรที่บอกว่าเขาเป็นคนดีงั้นหรอ “หน้าตามั้ง”
ได้ยินปุ๊บเพื่อนก็ถึงกับถอนหายใจทันที ติมตบหน้าผากตัวเองพร้อมกับสบถออกมา “กูจะบ้า”
“ไทม์ แค่หน้าตามันวัดอะไรไม่ได้หรอกนะ ไม่เคยได้ยินหรอบางครั้งคนที่ดูใจดีอาจจะนิสัยแย่ก็ได้”
พอคิดตามก็จริงอย่างบูมพูด “มึงพึ่งรู้จักกับเขาแค่ชั่วโมงเดียวด้วยจะตอบแทนมันก็ได้แต่ก็ตอบแทนอะไรที่มันเล็กๆ น้อยๆ ก็ได้”
“อีกอย่างช่วงนี้มึงก็พึ่งโดนหาเรื่องด้วย ที่รักมึงรู้เข้าเดี๋ยวจะงานเข้า”
“พี่ลูซี่ไม่ใช่ที่รักสักหน่อยนะ!!!”
“กูยังไม่ได้พูดชื่อพี่ลูซี่เลย อะไรๆ หรือว่าชอบพี่เขาแล้วล่ะห๊ะ”
“ไอติม!!!!”
ไม่พูดเปล่าใช้มือฟาดลงที่แขนของมัน ไอ้นี่นี่จะรู้มากเกินไปแล้วนะ!
“แค่หยอกเล่นเองน่า เขินรึไง”
“ไม่ได้เขินสักหน่อย”
“อ้อหรอ”
“มึงนี่” สายตาของมันดูไม่ได้เชื่อในคำตอบของเลยแม้แต่น้อย เอาจริงๆ ก็เขินอยู่แหละ โดนแซวขนาดนั้นแถมเป็นเรื่องของลูซี่ด้วย ไม่รู้ทำไมแต่ทุกครั้งที่มันแซวแล้วพูดชื่อลูซี่ขึ้นมาอุณหภูมิในร่างกายจะสูงขึ้นอัตโนมันทันที
หรือว่าเราชอบพี่เขาแล้วจริงๆ นะ
เรียนเสร็จเราก็ตรงดิ่งไปยังตึกสาขาเพื่อเข้ารับน้อง วันนี้ติมไม่ได้ไปซ้อมบอลเพราะแข่งเสร็จเรียบร้อยแล้วเลยมาเข้ารับน้องแทน
“มึงไปบอกพี่เขาไปว่าบาดเจ็บ”
“ไม่เป็น-”
“พี่ครับเพื่อนผมโดนมอไซค์เฉี่ยว” ยังไม่ทันพูดจบติมก็หันไปบอกรุ่นพี่ซะก่อน ก่อนที่มันจะดึงแขนแล้วลากผมไปนั่งที่โต๊ะไม้โดยที่ไม่ได้ถามเขาสักคำ
“มึงนั่งรอนี่เลย”
“กูซ้อมได้ไม่เป็น​ไรสักหน่อย”
“อย่ามาทำเป็นเก่ง นั่งเงียบๆ ไปเลย”
พูดจบมันก็หันแล้วเดินหนีไปรวมแถวกับพวกปี 1 คนอื่นๆ สุดท้ายก็ต้องมานั่งเฉยๆ ที่ไทม์ดื้อดันจะซ้อมไม่ใช่ว่าอยากจะซ้อมหรอก แต่เพราะไม่อยากเป็นขี้ปากใครว่าทำแอ๊บซ้อมไม่ได้ สาขาเรายิ่งมีคนขี้เม้าท์เยอะอยู่
“ไง เจอกันอีกแล้วนะ”
หันไปตามเสียงแต่ต้องตกใจเมื่อเห็นว่าคนที่มาทักคือรุ่นพี่ที่พาไปทำแผลเมื่อเช้า “เอ๊ะ? พี่ เอ๊ะ?”
“ฮ่าๆๆ ตกใจล่ะสิที่เจอพี่ที่นี่”
“ครับ” ต้องตกใจสิใครจะไปคิดว่าพี่เขาจะอยู่สาขาเดียวกับเรา “พี่อยู่สาขาเดียวกับผมหรอครับเนี่ย ผมไม่ได้สังเกตเลย ขอโทษด้วยนะครับ”
“ขอโทษทำไมล่ะ พี่ไม่ได้ใส่ป้ายแล้วก็ไม่ได้บอกด้วยเดาให้ตายก็ไม่รู้หรอก” เขาพูดพร้อมกับจับป้ายชื่อขึ้นมาโชว์ให้ดู พี่ฟาโรห์หรอ แสดงว่าเป็นพี่ปี 2 สินะ
“อีกอย่าง ช่วงก่อนหน้านี้พี่ก็ไม่ค่อยได้เข้าด้วย เราจะไม่าเห็นก็ไม่แปลกหรอก” อย่างนี้นี่เอง
“ปีสอง รวม!!!”
“โอ๊ะ เขาเรียกแล้ว พี่ไปก่อนนะ” มองตามแผ่นหลังใหญ่ที่วิ่งไปรวมกับเพื่อนๆ ก่อนจะหันกลับมาสนใจกับกิจกรรมรับน้องต่อ
พี่เขาก็เป็นคนดีนี่
“เอ้า!! บูม!!!”
เสียงบูมของคนในสาขาดังกระหึ่ม​จนหูแทบอื้อ แถมยังต้องมานั่งดูเฉยๆ ไม่ได้ยืดเส้นยืดสายทำให้ตอนนี้อาการง่วงเริ่มออก
“ผมขอไปเข้าห้องน้ำ​หน่อยได้มั้ยครับ” หันไปถามรุ่นพี่คนหนึ่งที่เป็นแผนกสวัสดิการ​
“ได้สิ แต่ต้องไปเข้าตึกข้างๆ นะ เพราะห้องน้ำที่นี่เขาซ่อมบำรุง​อยู่​”
“ขอบคุณ​ครับ​”
พูดเสร็จก็รีบลึกออกมาทันที ผมเดินลัดเลาะไปยังตึกข้างๆ เพื่อเข้าห้องน้ำ พอจัดการธุระ​ตัวเอง​เสร็จ​ก็รีบเดินเพื่อจะกลับไปยังตึกสาขาแต่ด้วยความเจ็บจากแผลทำให้เดินเหินไม่ค่อยสะดวก
กรุ๊งกริ๊ง​
เสียงกระดิ่งกรุ๊งกริ๊งดังเข้ามาในโสตประสาท พอหันไปก็พบว่ามีจักรยาน​คันหนึ่งกำลังพุ่งตรงมาทาง​นี้​ สัญชาตญาณ​บอกว่า​ต้องขยับ​ตัวหลบแต่จู่ๆ ความเจ็บ​จากแผลก็แล่นปรี๊ดขึ้นมาทำให้ขาทั้งสองข้างทรุดลงไปกับพื้น
“เจ็บ!”
แต่ไม่ว่าจะเจ็บแค่ไหนก็ต้องหลบ ถ้าไม่หลบโดนแน่ๆ เอื้อมมือไปจับขายันตัวลุกก่อนจะพาตัวเองเดินกระเผลกออกจากตรงนั้นแต่เหมือนจะไม่ทัน จักรยาน​คันนั้นพุ่งเข้าชนจนตัวของไทม์กระเด็นล้มลงกับพื้นพร้อมกับ​ร่างของคุณลุงคนหนึ่งที่กำลังร้องโอดโอยอยู่​บนตัวผมอีกที
“คะ-คุณ​ลุงโอเคมั้ยครับ” ถามไปงั้นแต่สภาพตัวเองก็ไม่ได้ต่างกันเลย
“โอย~เจ็บนิดหน่อยหนู”
“ไทม์!!!/ไทม์!!”
เสียงสองเสียงดังจนทำให้ผมต้องเหลือบมอง ฟาโรห์​กับลูซี่รีบวิ่งมาทางเขา แต่เดี๋ยวนะ ลูซี่มาไงล่ะเนี่ย
“โอเคมั้ย”
“ไม่เลยครับ”
“เดี๋ยว​พี่พาไปทำแผลนะ”
ลูซี่เอื้อมมือมาจับจักรยาน​กับคุณ​ลุงแต่ก็​เป็น​จังหวะ​เดียวกัน​ที่ฟาโรห์​ก็เอื้อมมาจะช่วยด้วย ทั้งสองชะงักมือก่อนจะปะทะสายตากัน เหมือนจะเห็นประกายแปล็บๆ ออกจากตาทั้งสองคนเลย
“คุณเป็นรุ่นพี่ที่อยู่​สาขาเดียวกับไทม์ใช่มั้ย ฝากบอกประธาน​สาขาของคุณด้วยว่าน้องบาดเจ็บ​ต้องไปทำแผล”
“ผมคงต้องปฏิเสธ​ ไทม์เป็นรุ่นน้องของผม ผมจะดูแลเขาเอง”
“คุณอยู่ในช่วงรับน้องอยู่จะมายุ่งตรงนี้ไง ไทม์เป็นคนของฉัน ฉันจะดูแลเอง”
“ผมยังยืนยันคำเดิม ไทม์เป็นรุ่นน้องในสาขาของผม ในเมื่อผมเป็นรุ่นพี่ผมก็ต้องดูแลเขา ส่วนคุณเป็นคนนอกก็ไม่ควรเข้ามายุ่ง”
“ว่าไงนะ” ลูซี่ลุกขึ้นประจัน​หน้ากับอีกคนด้วยสีหน้าที่พร้อมจะไฟว้
ไทม์ที่หลุดออกจากการทับค่อยๆ กระเถิบ​ตัวเองนั่งพิงกับผนัง
“คุณ​พูดแบบนี้รู้จักฉันดีนักหรอ ถ้าฉันเป็นคนนอกคุณมันก็ไม่ต่างกันหรอก แล้วเท่าที่เห็นคุณพึ่งจะรู้จักน้องเพียงไม่กี่ชั่วโมง​นี่ คิดหรอว่าฉันจะไว้ใจให้น้องไปกับคุณ”
“ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงรับน้อง แล้วตอนนี้ก็กำลังทำกิจกรรม​อยู่​ ถ้าไม่ให้รุ่นพี่อย่างผมดูแลแล้วจะให้ทำ”
“ก็แค่รุ่นพี่ป่ะ”
“คุณ​ก็แค่รุ่นพี่​ที่สนิทเหมือน​กัน สถานะก็ยังไม่มีด้วยซ้ำมาพูดว่าน้องเป็นคนของคุณได้ยังไง”
“อะไรนะ!” ลูซี่ที่ได้ยินก็ปรี๊ดแตกทันที เธอกระชากคอเสื้อฟาโรห์​พร้อมกับ​มองสีหน้าที่หน้ากลัว
บรรยากาศ​แบบนี้ เหมือนตอนที่มีเรื่องที่สนามกีฬา​เลย แย่ๆ ถ้าไม่หยุดมีตีกันแน่ๆ ชิบหายแล้ว ทำไงดีๆ
“เลิกเถียงกันได้แล้วครับ!!!” รุ่นพี่ทั้งสองหันมามองพร้อมกัน​ “ผมไม่ไปกับใครทั้งนั้น ผมจะให้เพื่อนพาไปหาหมอ ส่วนพวกพี่ก็ดูแลคุณลุงไปล่ะกัน”
“แต่ไทม์…”
“ไม่มีแต่ครับ” ไทม์ยันมือกับกำแพงแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน “เอาเป็นว่าวันนี้แยกย้ายกันนะครับ สงบสติอารมณ์​ได้เมื่อไหร่ค่อยมาคุยกันนะครับ”
ค่อยๆ พยุงตัวเองเพื่อเดินกลับโดยที่ไม่หันมองอีกสองคนข้างหลัง ถ้าถามว่าทำไมไม่เลือกลูซี่ทั้งที่ลูซี่ก็สนิทมากกว่า ในตอนนี้เธออารมณ์ไม่ดีมากๆ แล้วหากเธอเลือกไปกับเธอ เขากลัวว่าจะทำให้ฟาโรห์ไม่พอใจแล้วก็กลัวจะกระทบกับการรับน้อง แล้วช่วงนี้เขายิ่งโดนเพ่งเล่งอยู่ด้วยและก็ไม่อยากเจ็บตัวอีก เลี่ยงได้ก็เลี่ยงดีกว่า
สองขาพยุงตัวเองเดินมาจนถึงตึกพอทุกคนเห็นก็พากันกรูเข้ามาหาทันที
“มึงฟัดกับใครมาเนี่ย!!” บูมจับตัวผมพลิกสำรวจ​อย่างละเอียด
“ไม่ได้ฟัด แค่โดนจักรยาน​ชนเฉยๆ”
“แล้วทำไมไม่โทรมา จะเดินมาทำไม”
“กูไม่ได้ถือโทรศัพท์​ไป”
“แล้วไอ้โรห์อ่ะ เห็นมันบอกจะไปดูเรานี่ แล้วมันหายไปไหน”
“ผมให้พี่เขาดูคุณลุงน่ะครับ ลุงเขาก็เจ็บเหมือนกัน”
“พี่ ผมขอพาเพื่อนไปหาหมอนะ” ติมหันไปบอกกับพี่ประธาน​รุ่น “วันนี้ก็ไม่มีไรมากด้วย งั้นหาหมอเสร็จ​ก็ทักมาบอกด้วยล่ะกัน ถ้าหมอให้หยุดก็ไม่ต้องมานะ แต่ถ่ายใบรับรอง​แพทย์​ให้พี่ด้วย”
“ครับ”


## '13'-02

บูมพยุงไทม์ให้เดินส่วนติมก็เดินนำไปยังที่รถพร้อมกับ​ถือของให้ วันนี้ติมเอารถยนต์​มาเลยไม่ต้องไปยืนรอรถที่หน้าป้ายรถเมล์​ให้เมื่อยขา
รถยนต์​เคลื่อนตัวออกผมนั่งหลังส่วนเพื่อนอีกสองคนก็นั่งหน้า
“ช่วงนี้มึงเจ็บตัวบ่อยเนาะ ปีชงป่ะเนี่ย” บูมทักขึ้น
“ฮ่าๆๆๆ คงงั้นมั้ง” เอาจริงปีนี้ก็ปีชงผมแหละ แต่ผมไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่ แต่ตอนนี้เริ่มเชื่อขี้นมาแล้วล่ะ
“เออ เมื่อกี้กูเห็นพี่ลูซี่มาถามหามึงด้วย เขาไปหามึงป่ะ”
“ไป ก็เกือบจะตีกับพี่ฟาโรห์​เนี่ย”
“ยังไง​วะ”
ไทม์เล่าเหตุการณ์​ตั้งแต่​ต้นจนจบให้เพื่อนฟัง พอเล่าจบทั้งติม บูมแล้วก็ไทม์ต่างก็สงสัย​เหมือนกัน​
“พี่ฟาโรห์​เขาชอบมึงป่าววะ”
“ไม่รู้ว่ะ”
“กูว่าชอบแน่ๆ กูดูออกตั้งแต่บอกจะไปตามมึงล่ะ” ติมพูดเสริม
“มึงนี่ ดูออกทุกคนเลยรึไง”
“ก็กูฉลาดนี่”
“จ้า พ่อคนฉลาด”
“อย่างพี่ลูซี่กูพอเข้าใจเพราะเขาคลั่งรักมึงมากถ้าจะตามไปก็ไม่แปลก แต่นี่พี่ฟา…อะไรนะ”
“พี่ฟาโรห์” บูมช่วยตอบให้
“เออนั่นแหละ มึงกับเขาก็พึ่งเจอกันครั้งแรก ก็เข้าใจนะว่าน้อง แต่ห่วงแบบไหนก่อนถึงขั้นต้องเดินไปตามเลยหรอ แค่รุ่นน้องไปเข้าห้องน้ำนานถึงกับต้องไปตามเลยหรอ มึงก็ไม่ได้เจ็บขนาดเดินไม่ได้ป่ะ ”
ไทม์พยายามคิดตาม ก็จริงของติมนะ ตอนที่โดนชนตอนนั้นก็แอบคิดเหมือนกัน อย่างลูซี่นี่เข้าใจได้เพราะเธอชอบโผล่แว็บมาทุกครั้งเวลาที่เขาเจอปัญหา แต่ฟาโรห์นี่แหละ ยังงงอยู่ว่าทำไมถึงมาอยู่ตรงนั้นได้ทั้งที่ควรจะอยู่รับน้องที่ตึกสาขาแท้ๆ
“เดี๋ยวนะ แล้วแบบนี้พี่ลูซี่ก็เจอกับพี่ฟาโรห์แล้วดิ”
“อือ เกือบไฟว้กันด้วย”
“ถามจริง?”
“อือ”
“ว่าแล้วเชียว” ติมหัวเราะออกมาเล็กน้อยพลางหมุนพวงมาลัย​เลี้ยวเข้าโรงพยาบาล​ “มึงรู้อยู่​แล้วหรอติม”
“ก็นะ”
“มึงรู้อะไรมึงก็บอกพวกกูมั่งดิ อย่าปล่อยให้พวกกูเดาแบบนี้!” บูมไม่พูดเปล่าพร้อมกับเขย่าตัวจนติมถึงกับโวยออกมาจนบูมต้องปล่อยมือ
“จะเขย่าทำเชี่ยไรเนี่ย! กูขับรถอยู่! มึงนี่”
“ก็​มึงชอบอุบอิบอ่ะ รู้แต่ไม่ชอบพูด”
“กูก็พูดอยู่ตลอดป่ะ”
“พูด! แต่ชอบอ้อมไง” เมื่อเห็นเพื่อนเริ่มจะตีกันผมจึงต้องรีบเข้าห้าม
“เอาน่า อย่าตีๆ กัน ตอนนี้ก็ถึงแล้ว เรื่องนั้นค่อยว่ากันใหม่เนาะ” ถ้าปล่อยให้ตีกันมีหวังได้หยุมหัวกันจริงๆ แน่
อีกฝั่งที่มหาลัยหญิงสาวผมสีดำสนิทใบหน้าคมกำลังปั้นหน้านิ่งแต่ภายในใจกลับร้อนระอุจนพร้อมที่จะปะทะได้ทุกเมื่อ
“นี่ เมื่อไหร่จะเลิกทำหน้าแบบนั้นสักทีอ่ะลู”
“ฉันก็ทำหน้าปกตินี่”
“ม่าย นี่มันไม่ปกติเลยสักนิด”
ดูยังไงก็ไม่ปกติสักนิด จากใบหน้าสวยที่ดูเจ้าเล่ห์จอมวางแผนตอนนี้ไม่ต่างจากยักษ์มารที่กำลังพิโรธเลย
ลูซี่น่ากลัว!
“ว่าแต่ ไปทำไรมาถึงได้โมโห​แบบนั้นล่ะ” ด้วยความสงสัยเบลล์เลยถาม “โดนยั่วโมโห​น่ะสิ”
“จริงดิ ใครอ่ะ”
“รุ่นน้องของไอลุคน่ะ”
“งั้นก็สาขาเดียวกับน้องน่ะสิ เอ๊ะ? หรือว่า ที่โมโหก็เพราะเรื่องน้องหรอ” พอได้ยินชื่อมือเรียวที่กำแก้วน้ำอยู่ก็เกิดเส้นเลือดปูดกำแก้วน้ำในมือจนบี้แหลกละเอียดก่อนจะทุบลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิด
จริงสินะเนี่ย!!
“พอจะรู้มั้ยว่าไอเด็กนั่นมันเป็นใคร”
“จะไปรู้เรอะ! ฉันไม่ได้อยู่สาขาเดียวกับน้องนะ! อีกอย่างฉันก็ไม่เคยเห็นด้วยอยากรู้ก็ไปถามพี่ลุคสิ”
พูดจบลูซี่ก็หยิบมือถือขึ้นมาโทรหาพี่ชายทันที แน่นอนว่าคาใจขนาดนี้ก็ต้องอยากรู้อยู่แล้ว
[ว่า]
“รู้จักเด็กที่ชื่อฟาโรห์มั้ย”
[หืม? อ่า อืม น้องรหัส ทำไม ไปมีเรื่องกับน้องมันมารึไง]
น้องเหรอ เหอะ! ฟังแล้วหงุดหงิด
“ใช่”
[ฮาๆ แกจะมีเรื่องกับทุกคนที่มายุ่งกับเจ้าไทม์รึไงห๊ะ?] ประโยคนั่นทำเอาเธอถึงกับงง ที่เขารู้เรื่องด้วยหรือนี่
“รู้ด้วยหรอ”
[เดา] เหอะ ก็สมกับพี่ชายเธออ่ะนะ
[สรุปยังไงเนี่ย]
“ก็นะ รุ่นน้องมึงมากวนประสาทกูก่อนนี่”
[ไหนเล่าสิ]
ลูซี่เล่าตั้งแต่ต้นเรื่องตั้งเธอไปที่ตึกสาขาจนถึง​ตอนที่เจอกับฟาโรห์​ ลุคที่ได้ยินในสิ่งที่น้องสาวเล่าก็ถึงกับหัวเราะออกมาเสียงดังจนเธอต้องยกมือถือออกห่าง
“ขำอะไร”
[ขำมึงนั่นแหละ​ ฮ่าๆๆๆๆๆ​ โอ๊ย~ กูจะบ้า]​
“รุ่นน้องมึงนั่นแหละบ้า มาหาว่ากูเป็นคนอกเฉย รู้จักกันก็ไม่ป่ะ ไม่รู้เรื่องยังจะมาพูดอีก”
[ฮ่าๆๆๆ ตอนที่เจอกันครั้งแรกนึกว่าจะติ๋มๆ ที่ไหนได้เป็นคนปากร้ายเหมือนกันนี่หว่า]
“เหอะ นิสัยเสียสิไม่ว่า”
[ฮ่าๆๆๆๆ มึงก็ไม่ได้ต่างกันหรอก จะไปต่อยเขาอยู่แล้วนี่]
“ชิ”
[แล้วนี่ได้คุยกับไอ้ไทม์ยัง]
“ยัง ไม่กล้าทักว่ะ”
[ไม่กล้าทักว่ะ วะฮ่าๆๆๆๆๆ น้องกูพูดคำว่าไม่กล้าออกมาว่ะ ฮ่าๆๆๆๆ]
“จะขำอะไรนักหนา รำคาญ”
[ก็มันน่าขำมั้ยล่ะ ปกติมึงเป็นแบบนี้ซะที่ไหน ไม่ว่าจะอะไรมึงก็จะลุยตลอด แต่วันนี้กลับไม่กล้าเฉย]
“ชิ” ได้แต่สบถออกมา มันก็จริงของเขาแหละ ปกติเธอยอมใครซะที่ไหน แต่ตั้งแต่เจอไทม์เธอก็เปลี่ยนไปกับราวคนละคน ยอมเขาตลอด พอมาวันนี้เจอเขาขรึมกับไปไม่เป็นซะอย่างนั้น พูดแล้วก็สมเพชตัวเอง เขาคงจะเอือมกับนิสัยนักเลงของเธอเต็มทนแล้วล่ะ
“นี่”
[ไร]
“มึงว่าน้องเอือมกูยัง”
[ห๊ะ? ยังไงนะ งง] ได้ยินแบบนั้นคนเป็นพี่ก็ถึงกับงง “ก็แบบว่า กูมีเรื่องก็บ่อย สร้างแต่ปัญหา ที่ไม่ยอมไปกับกูก็เพราะเอือมกูแล้ว”
[เป็นกูกูก็ไม่ไป ไม่ใช่ว่าเอือมนะ แต่ถ้าไปแล้วต้องทำให้คนใดคนหนึ่งน้อยใจหรือมีปัญ​หาทีหลังกูก็ไม่ไปหรอก สู้ให้เพื่อนพาไปแทนยังจะดีกว่า]
“ไม่ใช่เพราะเอือมหรอ”
[โว๊ะ! ถ้ามันเอือมมึงป่านนี้คงบอกให้เลิกยุ่งไปนานแล้ว]
“นั่น​สินะ​” ถึง​จะ​พูด​แบบนั้นเธอก็ยัติดวนกับความคิดนั้นอยู่​
[ที่เขาว่าเวลามีความรักจะเปลียนเป็นคนละคนสงสัยจะจริงแฮะ]
“กูไม่ได้เปลี่ยนไปสักหน่อย”
[มึงนั่นแหละ​ตัวดี​ เมื่อก่อนมึงเป็นแบบนี้ซะที่ไหน​ เอะอะอะไรก็จะใส่เดี่ยวอย่างเดียว​ พอมีความรักขึ้นมาก็กลายเป็นพระเอกในนิยายที่พอนางเอกไม่สนใจก็ทำตัวเป็นหมาหงอยคิดห่าอะไรเองไม่ได้ต้องกระตุ้นด้วยหมัดถึง​จะคิดเป็น]​
พอฟังที่ลุคพูดก็ไม่อยากจะยอมรับหรอก​ แต่ตอนนี้เธอเป็นแบบนั้นจริงๆ
[ไอ้ไทม์มันไม่ได้โกรธมึงสักหน่อย​ ที่ไม่ไปด้วยก็เพราะให้พวกมึงสงบสติอารมณ์​เพราะถ้าเกิดมันไปพูดอะไรไม่เข้าหูเดี๋ยว​จะยุ่งไปกันใหญ่]​
“เห้อ~ยากว่ะ”
[ยากเหี้ยไร​ มึงแค่ไปทักไปคุบกับมัน​ มันก็ตอบล่ะ]​
“นั่นแหละ​ปัญหา”
[โอ๊ยน่อ~ ร้อยวันพันปี​ไม่เคยป๊อด​ จะมาป๊อดอะไรป่านนี้คุณน้อง~ ไหนเคยบอกกับแม่เขาว่าจะจีบน้องจะดูแลน้องอย่างดี​ แล้ว​นี่อะไร​ ยังจีบได้ไม่ถึงไหนมึงก็บอกว่ายากแล้ว]​
“อย่าซ้ำเติม​ดิ”
[ไม่ได้ซ้ำแต่ด่ามึงอยู่​]​ ลู​ซี่​ถอนหายใจ​รอบที่ร้อย​ พี่น้อง​บ้านนี้ไม่เคย ให้กำลังใจ​กันหรอก​ มีแต่ด่าเท่านั่น​ แต่ก็นะ​ มันก็ช่วยให้มีสติเร็ว​ขึ้น
[เลิกฟุ้งซ่าน​แล้ว​ทักไปหามันซะ!]​
“งั้นกูวางก่อน”
[วางทำไมไม่ต้อง]​
“อยากเสือกก็บอก”
[เออ​ ส่งเสร็จแคปมาด้วย]​
ลูซี่ถอนกายใจอีกครั้งก่อนจะกดเข้าแชท​ นิ้วเรียวพิมพ์​ๆ​ ลบๆ​ หัวสมองโล่งจนคิดอะไรไม่ออก​ก่อนจะทำการพิมพ์แล้วส่งไป​
[แคปมาด้วยเด้อ]​
“เออๆ” ตอบเสร็จก็ทำการแคปส่ง​ ลุคกดเข้าดูก่อนจะขมวดคิ้วเป็นปมเมื่อได้อ่านข้อความ​
[กินข้าวยังเหี้ยไร!!! มันเจ็บก็ควรถามว่าเป็นไงมั่งไม่ใช่ถามเรื่องกินข้าว!!!!]​ ลุคตะโกนดังจนเธอต้องเอามือถือ​ออกจากหู
“ก็กูคิดไม่ออกหนิ”
[โอ๊ย~กูจะบ้าตาย! ลบแล้วส่งใหม่]​
ลูซี่กดตามที่บอกไม่นานอีกฝ่ายก็ส่งข้อความ​กลับมา​ “มึง​ น้องส่งกลับมาแล้ว”
[ส่งว่า]​
ลูซี่แคปส่งให้ลุค​ เขาพิจารณา​อ่านข้อความ​ทีละตัว
ช้ำในนิดหน่อย​ครับ​ คุณหมอ​บอกว่าพักสองวันก็ดีขึ้น​ครับ​ พร้อม​กับรูปถุงยาถุงหนึ่ง
“ส่งว่าไรดี”
[อยากส่งอะไรก็ส่งไปสิ]​
ลูซี่นึกคิดอยู่ครู่ก่อนจะกดพิมพ์ลงไป
Lucyxx​ : ให้พี่ไปรับมั้ยคะ
time 00.00 : ติมขับมาส่งที่บ้านแล้วครับ
“มึง”
[ไร]​
“แบบนี้คือน้องกำลัง​ปฏิเสธ​อยู่​ป่ะ” ลู​ซี่​แคปส่งให้คนเป็นพี่ดู​ [ก็น้องมันกลับบ้านแล้วมึงจะไปรับทำเพื่ออะไรล่ะ​ คิดมาก]​
นั่นน่ะสิเนาะ
Lucyxx​ : แล้วกินยายังคะ
time 00.00 : กินเรียบร้อย​แล้ว​ครับ​
ลูซี่นั่งจ้องข้อความไม่ยอมพิมพ์ต่อ คิดแล้วคิดอีกไม่รู้ว่าจะพิมพ์อะไรดี
“มึง มึง!”
[ว่า]
“กูควรทักไปขอนอนเป็นเพื่อนน้องดีมั้ย”
[เพื่อ? บ้านตัวเองก็มีมั้ย จะไปนอนบ้านคนอื่นทำไม]
“ก็กูอยากดูแลน้อง”
[ดู​แลแต่น้อง​ ไม่อยากดูแลพี่ชายมั่งล่ะ]​
“ดูแลทำไม​ โตแล้วก็ดูแลตัวเองดิ”
[เหอะ​ น้องมันก็โตแล้วมันก็ดูแลตัวเองได้เหมือนกั​นป่ะ]​
“ไม่เหมือน​ เพราะกูชอบน้อง”
[เชอะ!​ ไอ้คนคลั่งรัก]​
“ปัญญาอ่อน”
[เอ้า​ อีนี่]​
สรุปสุดท้าย​ลูซี่ก็ทักไปหาไทม์จนได้แต่เหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้อ่าน​ยิ่ง​ทำให้​ใจของเธอร้อนรนเข้าไปอีก
“กูวางก่อนล่ะ​ จะโทรหาน้อง​”
[ห๊ะ? โทร-]​
ยังไม่ทันทีที่​ลุคจะพูดจบลูซี่ก็ชิงตัดสายก่อนจะรีบกดโทรหาเจ้าของแชททันที​
[ฮัลโหล​ครับ]​
เสียง​งัวเงียจากอีกฝั่งของโทรศัพ​ท์ฟัง​แล้วจั๊กจี้หู​จากที่ปกติที่เคยคุยไม่เคยรู้สึก​ตื่นเต้น​ขนาดนี้มาก่อน
“พี่โทรมารบกวน​รึเปล่าคะ”
[ป่าวครับ​ พอดีผมกินยาไปแล้วมันทำให้ง่วงน่ะครับ]​
“แล้วอาการเป็นไงบ้างคะ”
[ดีขึ้นเยอะแล้วครับ​ แต่ยังมีปวดๆ​ อยู่]​
“พี่ขอโทษ​นะคะ​ ทั้งที่​สัญญา​แล้วแท้ๆ”
[พี่ลู​ซี่​ไม่ได้ผิดสักหน่อย​ อุบัติเหตุ​ถ้ามันจะเกิดมันก็เกิด​ เราไปเดาไม่ได้หรอกครับ]​
“พี่รู้ค่ะ​ แต่ถึงแบบนั้นพี่ก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี”
[เรื่องที่ทะเลาะ​กับพี่ฟาโรห์​ด้วยใช่มั้ยครับ]​
ดูเหมือน​ว่าไทม์จะรู้​ ใช่​ เรื่องนั้นด้วย​ ถึงแม้จะไม่ค่อยชอบขี้หน้าเจ้าหมอนั่นสักเท่าไหร่แต่เขาก็ถือว่าเป็นรุ่นพี่​ของไทม์​ การที่เธอไปหาเรื่องเขาแบบนั้นก็ถือว่าผิดอยู่
แต่มันหาเรื่องก่อนนะ
[ผมพูดบอกไม่ได้หรอกครับว่าใครผิดใครถูก​ แต่แค่รู้ว่าพี่ลู​ซี่​มาหาผมก็ดีใจมากแล้วครับ]​
[เพราะฉะนั้น​ พี่ลู​ซี่​เลิกโทษตัวเองได้แล้วนะครับ]​
“ก็ได้ค่ะ”
[แล้วก็​ ที่พี่ลูซี่บอกว่าผมเป็นคนของพี่ลูซี่​ ผมไม่ได้โกรธ​นะครับ​ แต่กลับรู้สึก​ดีใจมากกว่า​ จะว่าไงดี​ หาว~ ผมดีใจนะครับ​]​
คำตอบของเขาทำให้ลูซี่ถึงกับใจฟูอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน​ ใบหน้าร้อนวูบวาบใจเต้นตึกตักจนแทบจะระเบิดบ้าน่า​ อาการแบบนี้มันคืออะไรกันนะ​
“จริงหรอคะ”
[ครับ]​
เบลล์ที่พึ่งตื่นจากการฟุบหลับด้วยความงัวเงียมองเพื่อนสาวที่กำลังก้มหน้าแถมหน้าของเธอยังแดงระเรื่อราวกับคนกำลังเป็นไข้
“ลูเป็นไร”
ไม่ว่าจะถามหรือเขย่าตัวลูซี่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะตอบราวกับว่าเธอหลุดออกจากวงโคจรไปเรียบร้อยแล้ว จู่ๆ ลูซี่ก็เงยหน้าขึ้นกระทันหันทำให้เบลล์สะดุ้งเฮือกกับอากัปกิริยาของเพื่อนสาว
“ไทม์”
[ครับ]
“พี่รักหนูนะ”
[ครับ เอ๊ะ? เมื่อกี้ว่าอะไรนะครับ]
“พี่รักหนูนะคะ รักหนูคนเดียว”
[พะ-พี่ลูซี่อ่า] ดูเหมือนว่าอีกคนจะเขิน และดูจะเขินมากด้วย ฟังจากเสียงพลิกตัวไปมาก็รู้
“นอนพักเถอะค่ะ พี่ไม่กวนแล้ว ฝันดีนะคะ”
[ครับ ฮือออออ]
วางสายเสร็จมุมปากก็ยกยิ้มอย่างพอใจแต่ใบหน้าสวยยังคงแดงระเรื่ออยู่ให้พอเห็น เบลล์นั่งมองเพื่อนสาวที่กำลังนั่งยิ้มอย่างอิ่มเอิบ “ยิ้มไรอ่ะลู”
“ก็แค่มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นน่ะ”


## ‘14’-01

เอกสารนับสิบที่กองอยู่บนโต๊ะ เปิดแล้วเปิดอีกจนเริ่มตาลาย วันนี้อุตส่าห์ยกคลาสแล้วแท้ๆ แทนที่จะได้หยุดพักผ่อนแต่ต้องมาทำงานตั้งแต่เช้าแทน
บ่นไปก็ได้แต่ถอนหายใจ ช่วยไม่ได้ดันเกิดมาในตระกูลที่มีธุรกิจเยอะนี่นะ ก็ต้องช่วยที่บ้านมันก็เป็นปกติ ถ้าตอนนั้นช่วงที่อยู่มัธยมบอกพ่อว่าอยากทำอย่างอื่นก็คงไม่ต้องมานั่งปวดหัวแบบนี้
เสียงโทรศัพท์ออฟฟิศดังขึ้นให้ลูซี่ต้องละสายตาจากกองเอกสารหันไปรับ
“ค่ะ”
[คุณลูซี่คะ พี่ส่งแบบสินค้าไปแล้วรบกวนช่วยดูให้หน่อยค่ะ]
”ได้ค่ะ เดี๋ยวลูดูให้นะคะ”
พอวางหูเสร็จเสียงแจ้งเตือนข้อความจากอีเมลก็ส่งมาอีกมือเรียวเลยต้องเอื้อมกดดู
คุณลูซี่คะ รบกวนช่วยดูไฟล์โปรเจ็คให้หน่อยค่ะ
อ่านเสร็จก็พิมพ์ตอบกลับไป งานตัวเองก็ยังไม่เสร็จต้องมาทำงานอื่นอีก เหนื่อยจนร่างจะแตกแล้วเนี่ย
“เฮ้อ~”
เคลียร์​งานตัวเองจนเสร็จ​ลูซี่ก็เดินออกมาสูดอากาศที่ระเบียงชั้น​ 15​ ของตึก​ บริษัท​ของฉันมีทั้งหมด​ 2​ ตึก​ ตึกหลักมี​ 24​ ชั้น​ ตึกรองมี​ 5​ ชั้น​ ชั้นที่​ 15​ ของตึกหลักจะเป็นโซนคาเฟ่​ให้พนักงาน​หรือแขกมานั่งทำงานหรือนั่งพัก​ เวลาเครียดฉันก็มักจะมานั่งที่นี่บ่อยๆ​ มันทำให้สงบใจได้ดีเลยทีเดียว
“เอโย่ว”
หันไปตามเสียงพบกับคนที่ไม่คิดว่าจะมาอยู่ที่นี่​ ไอ้ลุคในชุดเสื้อเชิ้ตขาวกางเกงสแลคสีน้ำตาลอ่อนคาดแว่นสีชาที่ผม​ แต่ที่น่าตกใจสุด​
ทำไมไอ้ฟาโรห์​ถึงมา​อยู่​ที่นี่ด้วยเนี่ย
ลูซี่เดินตรงไปหาคนทั้งคู่กำลังนั่งพักผ่อนอย่างสบายใจ​
“มึงมาไม”
“มาคุยงานดิ”
“แล้วมันล่ะ มาทำไม” พูดพลางหันหางตาไปหาคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามลุค​
“ไม่คิดว่าน้องสาวพี่จะปากร้ายขนาดนี้​ พึ่งจะเจอกันแค่วันเดียวเองเรียกผมว่ามันเลย” ​ ฟาโรห์​ยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มอย่างใจเย็น​ต่างกับเธอที่ตอนนี้รู้สึก​คันตีนยุบยิบๆ​ ขึ้นมา
กระทืบ​ได้มั้ย​ ขอกระทืบมันตอนนี้เลยได้มั้ย
“ฮ่าๆๆๆๆๆ​ เอาจริงมันก็ไม่ได้ปากร้ายแบบนี้หรอก แต่ถ้าเจอคนไม่ถูกใจมันก็ทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจแบบนี้น่ะแหละ”
ไอ้พี่เวรนี่
“เอาน่า ไหนๆ ก็จะรู้จักกันอยู่แล้วทำ ก็ญาติดีกันไว้เถอะ”
“ใครจะไปอยากญาติดีกับมัน / ใครจะไปอยากญาติดีด้วย” เราทั้งสองคนหันมาสบตากันอัตโนมัติ
“ฮ่าๆๆๆๆๆๆ ว่าแล้วต้องตอบแบบนี้ เอาเถอะ ถึงแม้จะไม่มีหวังให้พวกเอ็งดีกันแต่ก็อย่าทะเลาะกันก็พอ เพราะคนที่เครียดตอนที่พวกเอ็งทะเลาะมันไม่ได้แค่ฉันหรอกนะ”
ประโยคหลังน้ำเสียงของลุคดูจริงจังพอสมควร คนที่ว่าคงจะเป็นไทม์สินะ ไม่อยากทำแบบนี้หรอกนะ แต่เพื่อไทม์ เพื่อไทม์
“จะยอมญาติดีด้วยก็ได้ ตราบใดที่ไม่มากวนประสาทก่อนน่ะนะ”
“ผมก็ไม่อยากจะพูดแบบนี้หรอก แต่ก็จะพยายามญาติดีก็แล้วกัน”
พยายามหรอ เหอะ ทำเป็นพูด ฝืนอยู่ล่ะสิท่า
“จริงหรอเนี่ย ฮ่าๆๆๆ ดีๆๆ แค่นี้ก็ดีแล้ว” ลุคลุกจากเก้าอี้พลางหยิบกระเป๋าคาดอกใบโปรดมาสะพายไหล่ก่อนนะเดินออกจากระเบียงไปโดยไม่ลืมทิ้งคำพูดไว้
“งั้นกูไปมอก่อนล่ะ แล้วก็ อย่าลืมญาติดีกันตามที่สัญญาด้วยนะ”
มองตามแผ่นหลังของคนพี่จนลับสายตาไปก่อนจะพูดบางอย่างขึ้น
“ฉันบอกไว้ก่อนนะ ที่พูดไปไม่ใช่เพราะพี่ชายฉันขอหรอกนะ ที่ทำก็เพื่อน้องเท่านั้น”
“ผมก็ไม่ต่างกับคุณหรอก คงไม่มีใครอยากทำให้คนที่ชอบร้องไห้เพราะตัวเองหรอก”
ประโยคของเขาทำเอาคิ้วขวาของเธอกระตุกทันที คนที่ชอบงั้นหรอ ก็พอจะดูออกตั้งแต่วันนั้นแล้วว่าชอบไทม์ แต่ก็ไม่คิดว่าจะพูดออกมาตรงๆ
“พูดตรงดีนี่”
“ก็ไม่จำเป็นต้องโกหกนี่”
ฟาโรห์เหลือบมองฉันที่ยืนอยู่ด้านข้าง สายตานั่น แม้จะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่ก็รับรู้ได้ว่าไอ้หมอนี่คงประเภทเดียวกัน
คิดแล้วก็น่าขนลุกชะมัด
อีกอย่างเธอก็รับรู้ได้ว่าประโยคนั่นมันคือการประกาศสงคราม
“ผมไม่ยอมหรอกนะ แม้จะมาช้ากว่า แต่ในเมื่อตอนนี้คุณกับไทม์ยังคงสถานะแค่รุ่นพี่รุ่นน้องผมก็ยังมีสิทธิ์ที่จะจีบน้องอยู่”
“ก็เอาสิ ถ้าคิดว่าทำได้ก็ลอง​ดู แต่ทางฉันก็จะไม่ออมมือให้คุณหรอกนะ คุณรุ่นน้อง”
เธอไม่มีทางยอมเด็ดขาด แม้ว่าอีกฝ่ายจะยังไม่เริ่มจีบน้องจริงๆ ก็ตาม แต่ก็ห้ามประมาท แม้แต่วินาทีเดียว
ใกล้จะเข้าช่วงรับน้องใหญ่เต็มที ตอนนี้ทุกสาขาก็เริ่มทำกิจกรรมและซ้อมมากขึ้น สาขาเราก็เช่นกัน
“ปีหนึ่งมานั่งเรียงตรงนี้เลย”
ปีหนึ่งนั่งเรียงแถวตามที่รุ่นพี่บอก วันนี้สาขาเรามีการพิธีบายศรีและผูกข้อมือ พอทำพิธีเสร็จก็ต้องรับน้องต่อ พอคิดแบบนี้ก็รู้สึกเหนื่อยขึ้นมาทันที อุตส่าห์คิดว่าพอทำพิธีเสร็จกะว่าจะได้กลับมาบ้านไปนอนแล้วแท้ๆ แต่ต้องมารับน้องอีก เฮ้อ~ แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว
พิธีบายศรีเริ่มขึ้นระหว่างทำพิธีก็แอบมองหาใครบางคน
“มองหาใครอ่ะ” บูมหันมาถาม “พี่ฟาโรห์ไม่มาหรอ”
บูมชะเง้อคอช่วยมองหาแต่เหมือนว่าจะไม่เจอเหมือนกัน “เหมือนจะไม่มา มั้งนะ”
“แล้วแบบนี้จะไม่เป็นไรหรอ นี่มันพิธีบายศรีของสาขานะ”
“นั่นดิ”
“ที่พี่เขาไม่โผล่เข้าก็เพราะติดงานที่บ้านน่ะ​”
ติมพูดขึ้นขณะที่ยังคงจดจ้องไปทางพิธี​ นั่นยิ่งทำให้พวกเขาสงสัยขึ้นไปอีก
“งานอะไรอ่ะ”
“จะไปรู้เรอะ​ ไม่ได้ถามเขาสักหน่อย”
“กูว่าพี่ฟาโรห์​ต้องเป็นพวกดาราหรือนายแบบแน่เลย” บูมพูดออกความคิดเห็น​
“กูว่าเป็นเจ้าของธุรกิจมากกว่า​ แบบพวกผับบาร์อะไรงี้”
“มึงจะบ้าหรอ​ พี่เขาออกจะดูใจดีจะไปทำอะไรพวกนั้นได้ไง”
“ทำไมจะไม่ได้​ คนเราจะหน้าตาแบบไหน​ ถ้าทำแล้วได้เงินจะงานอะไรมันก็ทำทั้งนั้นแหละ”
“จริงด้วย”
“นี่​ เลิกนินทาพี่เขาได้แล้วน่า​ เราทำพิธี​อยู่​นะ”
หันไปปรามเพื่อ​นทั้งสอง​ พออ้าปากถามนิดหน่อยก็พากันลากยาวไปไกลทุกทีเลย​ ​
พิธีกรรม​ดำเนินไปจนจบพวกรุ่นพี่ก็จัดแจงให้ปีหนึ่งลุกเรียงแถวเพื่อจะผูกข้อไม้ข้อมือ​ หัวแถวเริ่มจากพี่ปี​ 4​ ตามด้วยปี 3​ จากนั้นก็ปี​ 2​ แล้วก็เห็นพวกเพื่อนของพี่ลุคด้วย แถวปีหนึ่งขยับไปเรื่อยๆ​ จนมาถึงรุ่นพี่คนนึงที่ปลายแถว
“พี่ลุคสวัสดี​ครับ”
“เออ ดี”
“ผมนึกว่าพี่ลุคจะไม่มาซะอีก”
“โดนโทรจิกให้มาน่ะสิ” ฮาๆ ไม่แปลกใจกับคำตอบสักเท่าไหร่ ถ้าเห็นเพื่อนลุคเดาได้เลยว่าเขาต้องมาแน่ๆ ไม่ใช่ว่าพวกพี่เขาชอบอยู่ด้วยกันหรอก แต่แค่รู้ว่าถ้าเพื่อนเขามายังไงก็ต้องลากลุคมาด้วยแน่ๆ
“แล้วเป็นไงมั่ง”
“ครับ อะไรหรอครับ”
“กับไอ้ลูไง กุ๊กกิ๊กกันไปถึงไหนแล้วล่ะ”
“กุ๊กกิ๊กอะไรกันล่ะครับ ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย” ลุคทำสายตาแซวดูท่าคงไม่เชื่อ “หรอ อ่ะๆ ไม่กุ๊กกิ๊กก็ไม่กุ๊กกิ๊ก ไปๆ ไปเข้าแถวได้แล้ว”
ลุคหัวเราะพลางดันหลังของไทม์ให้เดินไปรวมแถวกับเพื่อนๆ
“เดี๋ยวเดินกลับสาขาไปรับทำกิจกรรมรับน้องต่อนะครับ”
“นั่นไง ช่วงเวลาที่แสนเบื่อหน่ายมาแล้ว”
“พวกกูควรบ่นมากกว่าไม่ใช่มึงไอติม​”
“อะไรเล่า​ บ่นนิดบ่นหน่อยก็ไม่ได้” ได้แต่หัวเราะแห้ง​ ไม่วายเพื่อนทั้งสองยังจะเถียงกันอีก​
“ว่าแต่ไอ้ไทม์​ แผลมึงหายแล้วหรอ” ติมหันมาถาม
“ก็เกือบหายแล้วล่ะ”
“ถ้าไม่ไหวต้องบอกนะ​ ไม่ต้องฝืน”
“รู้แล้ว”
พวกเขาต่อแถวเดินไปยังตึกสาขา​ พอมาถึงพวกรุ่นพี่ก็ไม่รอช้าให้ทำกิจกรรม​รับน้องต่อทันที
ส่วนไทม์วันนี้ไม่ได้ไปนั่งพักเนื่องจาก​แผลจากการโดนรถเฉี่ยวเมื่อวาน​มันใกล้จะหายและไม่เจ็บแล้วเลยเข้ารับน้องได้
“ปีหนึ่ง เดี๋ยววันนี้พี่จะตรวจสมุดลายเซ็นนะ ใครลายเซ็นไม่ถึงต้องซ่อม”
ประโยคของรุ่นพี่ทำเอาพวกปีหนึ่งอวดควรญกันเป็นแถวๆ
รุ่นพี่ทยอยตรวจสมุดลายเซ็นแล้วคนที่ลายเซ็นไม่ครบก็โดนจับแยกไปนั่งอีกโซน รวมถึงพวกผมด้วย สาขาเรามีอยู่กว่า 80 ชีวิต คนที่ลายเซ็นไม่ครบก็ปาไปกว่า 40 เกือบ 50 ชีวิตแล้ว
“ทำไมถึงเยอะกันแบบนี้ล่ะครับ มัวแต่ทำอะไรกันอยู่ สมุดลายเซ็นมีไว้ให้ขอลายเซ็นไม่ใช่ให้เก็บนะครับ!”
“ทำอย่างกับกูอยากทำอย่างงั้น” ติมบ่นพึมพำพลางถอนหายใจ
ก็นะ เพื่อนๆ ในสาขาส่วนใหญ่ก็เคยบ่นๆ กันว่าไม่อยากจะล่าลายเซ็น เพราะแค่ล่าลายเซ็นรุ่นพี่ก็ว่ายากแล้วยิ่งพวกรุ่นพี่ปีสูงๆ ยิ่งแล้วใหญ่ แทบจะหาตัวไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แถมส่วนใหญ่ก็ใช่ว่าจะให้กันง่ายๆ ต้องทำนู่นทำนี่กว่าจะได้มา พวกปีหนึ่งส่วนใหญ่ก็เลยไม่ค่อยอยากจะขอสักเท่าไหร่
“ปีหนึ่ง ลุก!!! ลุกนั่งห้าสิบครั้งปฏิบัติ!!!” ปี 1 ลุกนั่งตามคำสั่งแต่ยังไม่พร้อมกันพี่ระเบียบเลยสั่งให้ลุกใหม่จนกว่าจะพร้อม “พอ!!”
สิ้นคำสั่งพวกปี 1 ก็หอบแฮกแทบจะล้มนอนกับพื้นทันที
“อาทิตย์หน้าพี่จะตรวจอีกรอบ ถ้าใครยังล่าลายเซ็นไม่ครบตามยอดต้องซ่อมแบบนี้วันนันะครับ ทราบ!!!”
“ทราบ!!!”
กิจกรรมรับน้องดำเนินไปเรื่อยๆ จนในที่สุดก็ถึงเวลาปล่อยสักที 3 หนุ่มเดินไปตามฟุทบาทเพื่อจะเดินไปส่งติมซ้อมบอล หลังจากจบกีฬามหาลัยแล้วยังมีการแข่งระหว่างมหาลัยอีก ติมเลยยังคงต้องไปซ้อมจนกว่าจะถอดตัวเองออกมา
“ไหวมั้ยเนี่ย” บูมหันมาถาม “ไหว”
“แน่นะ ตอนที่โดนซ่อมกูเห็นว่ามึงทำหน้าแหยอยู่”
ติมหันมาถามย้ำ คือแผลที่โดนจักรยานทับมันยังไม่หายดีหรอก ยังมีปวดๆ อยู่บ้าง แล้วพอเมื่อกี้มาโดนซ่อมเลยทำให้จากที่ปวดอยู่แล้วยิ่งปวดหนักกว่าเดิมอีก
“มึงเอายามามั้ย”
“เอามาๆ”
“มึงรออยู่นี่เลย เดี๋ยวกูไปซื้อขนมปังมาให้ จะได้กินยาไปเลย จะได้ไม่ต้องมานั่งทรมานจนถึงบ้าน” บูมไม่รอให้ๆด้ปฏิเสธมันรีบวิ่งข้ามถนนไปร้านสะดวกซื้อที่อยู่ฝั่งตรงข้ามทันที
“หมั่นไส้ว่ะ”
“ห๊ะ?” หันไปหาติมที่ตอนนี้มันกำลังทำหน้าแปลกๆ ใส่ผม “ใคร”
“มึงนั่นแหละ”
“ทำไมอ่ะ”
“พอเป็นงี้ทีไรมึงชอบทำหน้าเกรงใจตลอดเลย หมั่นไส้” ไม่พูดเปล่ามันเอื้อมมือมาดึงแก้มผมเล่นด้วย “เอ็บอะ(เจ็บนะ)”
ยกมือขึ้นมาลูบแก้ม “ก็มันเกรงใจนี่ กูไม่อยากให้พวกมึงลำบาก”
“ถ้าลำบากป่านนี้พวกกูเลิกคบมึงไปนานล่ะ” ก็นั่นสินะ ตั้งแต่คบกันมาผมก็หาเรื่องให้เจ็บตัวไม่เว้นวัน เดี๋ยวล้มเดี๋ยวซุ่มซ่าบ้างไหนจะช่วงนี้ที่โดนหาเรื่องบ่อย แต่ถึงอย่างนั้นติมกับบูมก็ยังคงอยู่และคอยช่วยผมเสมอ
“เพราะฉะนั้น…เลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้ว!”
“อ๊า~~~ เอ็บ~~~ (อ๊า~~~ เจ็บ~~~)” ติมเอื้อมมือมาดึงแก้มอีกครั้งพร้อมกับโยกหัวเล่นด้วยความหมั่นไส้ ไม่นานบูมก็วิ่งกลับมาพร้อมกับแวนวิชห่อนึง
“อ่ะ กินนี่แล้วกินยาซะ จะได้เบาปวด”
“ขอบใจนะ อ่ะตังค์” เอื้อมมือไปรับแซนวิชมาก่อนจะควักตังค์ในกระเป๋าเพื่อจะคืนเพื่อนแต่ก็ถูกบูมดันมือกลับ
“ตังค์ไอติมไม่ใช่ตังค์กู”
“ห๊ะ?” คนถูกกล่าวทำหน้างงงวยก่อนจะใช้มือสำรวจกระเป๋าตังค์ของตัวเองพลางย้อนนึกคิด แล้วบ่นพึมพำ “เอาไปตอนไหนวะเนี่ย”
“งั้นหรอ ขอบใจนะ”
ท่ามกลางเสียงโวยวายของติมที่ถูกจิ๊กเงินไป ไทม์ก็ฉีกแซนวิชออกมากินอย่างเอร็ดอร่อยพลางมองเพื่อนทั้งสองที่กำลังตีกันอย่างไม่หยุดหย่อน เขารู้สึกโชคดีจริงๆ​ ที่มีเพื่อนดีขนาดนี้ถึงแม้บางทีจะชอบแซวชอบแหย่อยู่บ่อยๆ​ ก็ตาม


## '14'-02

“งั้นกูไปนะ​”
“เออๆ​ เจอกัน”
“อย่าไปเจ็บตัวที่ไหนอีกล่ะเข้าใจมั้ย”
“เออ​ รู้แล้วพ่อ​ ไปซ้อมไป”
โบกมือลาส่งเพื่อนก่อนจะเดินต่อไปตามทางเพื่อตรงกลับบ้าน​
“แล้วมึงจะไปไหนต่อป่ะ”
“คงกลับบ้านเลยอ่ะ”
“เหมือนกัน​ โดนซ่อมจนไม่อยากจะทำอะไรแล้วเนี่ย​ เหนื่อยก็เหนื่อย​ เมื่อยก็เมื่อย​ เฮ้อ~ เมื่อไหร่จะจบรับน้องสักทีว้า​ ไม่อยากโดนซ่อมอีกแล้วน้า เข่ากูจะเสื่อมอยู่แล้วเนี่ย”
บูมก่นบ่นพร้อมกับ​ถอนหายใจออกมา​ เขาก็เหนื่อยเหมือนกันแหละ​ แล้วยิ่งมาโดนซ่อมช่วงที่ตัวอยู่ด้วย​ โคตรจะทรมาน​เลย​
เมื่อนานมาแล้วไทม์เคยคิดว่าเกลียด​การรับน้อง​ เขายังยืนยัน​คำ​เดิม​ ตอนนี้แม่งก็ยัง​เกลียด​เหมือน​ ส่วนเหตุผล​ก็​คือ เหนื่อย!
ระหว่าง​ที่กำลังเดินกลับจู่ๆ​ ก็ได้ยินเสียงเด็กร้อง​ พวกเขาช่วยกันมองหาจนไปเจออยู่ตรงสวนใกล้ๆ​
“หนูเป็นอะไร” บูมถามขึ้นทันทีเมื่อเดินมาถึง​ “แมวผมอยู่บนนู้น”
เด็กน้อยอายุราวๆ​ ห้าหกขวบชี้นิ้วไปที่ต้นไม้ด้านบน​ พวกเขาพยายามมองหาจนไปพบว่ามีลูกแมวตัวสั่นเกาะอยู่บนต้นไม้
“ทำไมมันไปอยู่บนนั้นอ่ะ”
“มันหนีหมามาคับ​ ฮึก!”
“แล้วจะทำไงอ่ะ​ ไอติมก็ไม่อยู่ด้วย”
เพ่งมองสำรวจต้นไม้อย่างพินิจ​และคำนวณ​การปีนทั้งตอนขึ้นและตอนลง
“เดี๋ยว​กูปีนเอง”
“ห๊ะ?! เดี๋ยว​ๆๆๆๆ​ เดี๋ยว​ก่อน​ มึงจะปีนยังไง นั่นสูงสองสามเมตรเลยนะ”
“ปีนได้​ ปีนตามกิ่งไม้ไง”
“ไม่ได้! เดี๋ยว​ก็เจ็บตัวอีกหรอก​ เดี๋ยว​กูหาบันไดมาปีนเอง”
“มึงกลัวความสูงนี่​ เดี๋ยว​กูปีนเอง”
“ไม่ได้ก็คือไม่ได้​ หยุด! แล้วยืนอยู่เฉยๆ​ กูจะไปหาบันไดมาปีน​ รออยู่ตรงเลยนะ”
บูมไม่รอให้ผมได้ตอบ​ มันรีบวิ่งทิ้งให้ไทม์ยืนงงอยู่กับเด็กน้อยเพียงสองคน
ไม่นานบูมก็กับมาพร้อมกับบันไดอันยาวอันหนึ่ง บูมจัดการวางตั้งพิงกับต้นไม้สูดลมหายใจ​ก่อนจะปีนขึ้นไป​
ไทม์ที่จับบันไดสังเกต​เห็นว่าตอนที่มันก้าวขาสั่นจนกลัวมันจะตกลงมา
“บูม​ มึงไหวมั้ยเนี่ย”
“ไหวดิ” ปากบอกไหวแต่หน้ามันไม่ใช่เลยสักนิด​ ขาสั่นขนาดนี้เอาอะไรมาไหวก่อน “มึงลงมาเถอะ​ เดี๋ยว​กูขึ้นเอง”
“ไหวน่า”
“ไม่ มึงไม่ไหว”
บูมเคยเล่าให้ฟังว่าเมื่อก่อนเคยตกต้นไม้สูง​ เลยทำ​ให้​กลัวความสูง​ ทุกครั้งเวลาขึ้นตึกหรือขึ้นที่สูงๆ​​ แค่สองเมตรมันขาก็แทบสั่นแล้ว
“แต่…”
“ห้ามแต่​ ลงมา​ คนกลัวความสูงเวลาลงมาจะลงไม่ได้​ เดี๋ยว​ก็ได้ตกหรอก”
บูมคิ้วขมวด​พร้อมกับ​ทำหน้า​กังวลก่อนจะยอมแพ้และปีนบันไดลงมา
“มึงรอรับลูกแมวนะ” วางกระเป๋า​แล้วค่อยๆ​ ปีนขึ้นบันได​ก่อนจะปีนไต่ขึ้นไปอย่างชำนาญ​
ไทม์ปีนป่ายบ่อยๆ เพราะด้วยอยู่กับแม่แค่สองคน เวลาเปลี่ยนหลอดไฟหรือจำเป็นต้องปีนขึ้นที่สูงเขาก็มักจะทำเองเสมอ ตอนปีนแรกๆ ก็กลัวแหละ แต่พอปีนบ่อยๆ ก็เริ่มจะชินแล้ว
“เมี๊ยว~”
เจ้าลูกแมวน้อยร้องเสียงเบาหวิวแถมตัวก็สั่น ดูท่าจะกลัวมากเลยสิท่า “รอแป็บน้า ฮึบ”
ในที่สุดก็ถึงกิ่งที่ลูกแมวน้อยเกาะอยู่เสียที ผมเอื้อมมือค่อยๆ จับเพื่อไม่ให้มันกลัว พอจับหันมาเพื่อจะเตรียมตัวลงแต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้เห็นความสูงที่ตัวเองปีขึ้นมา
ชิบหายล่ะ ลงยังไงเนี่ย
“ไทม์!! ค่อยๆ ลงนะ!!”
บูมที่คอยอยู่ด้านล่าง​ตะโกน​ขึ้นมาสีหน้าของเขากับเด็กน้อยดูลุ้นมากว่าเขาที่ปีขึ้นไปอีก
ไทม์ยืนคิดว่าจะเอาแมวลงไปยังไงดี​ ถ้าลงแบบถือแมวก็มีโอกาสที่จะลื่นตกเพราะต้องจับต้นไม้มือเดียว​ แต่ถ้าเอาแมวใส่อะไรสัก​อย่างก็จะสามารถลงแบบสองมือได้
เมื่อได้ข้อสรุปไทม์ก็สำรวจตัวเองเพื่ออะไรใส่แมวจนนึกได้ว่ากระเป๋า​กางเกง​ใหญ่​พอที่จะใส่ลูกแมวตัวน้อยได้​ เอางี้ล่ะกัน!
จัดการจับลูกแมวใส่กระเป๋ากางเกงโชคดีที่มันพอดีเป๊ะ “เมี๊ยว~”
“ไม่ต้องร้องนะ อดทนหน่อยเดี๋ยวก็ได้ลงแล้ว”
ไทม์ค่อยๆ ปีนไต่ลงมาเรื่อยๆ พอปีนลงมาจนครึ่งทางจู่ๆ กิ่งที่ขาขวาเหยียบอยู่มันก็ดันขึ้นมา ภาพของกิ่งไม้ค่อยๆ ร่วงลงสู่พื้นปูนกับความสูงที่มองลงไป
เกือบแล้ว ไอ้ไทม์เกือบตกมั้ยล่ะมึง
“เป็นไรมั้ยมึง!!” บูมตะโกนขึ้นมาถามด้วยความเป็นห่วง “โอเคอยู่”
แต่ใจไม่โอเคสักนิดหน่อย
สูดลมหายใจลึกก่อนจะกลับมาตั้งสติและค่อยๆ ปีนไต่ลงมาอีกครั้ง ใกล้จะขั้นสุดท้ายบูมที่เห็นก็รีบเดินมาจับบันไดให้ ขาขาหนึ่งค่อยๆ ก้าวลงเหยียบบันไดมือก็คอยจับกิ่งไม้อย่างระมัดระวัง แต่พอจะก้าวขั้นต่อไปจู่ๆ พื้นบันได้ก็เกิดลื่นทำให้เขาเสียหลักแต่โชคดีที่บูมดันตัวเขาไว้ทันเลยทำให้ไม่ตกบันได
“เกือบแล้วไง”
ถอนหายใจเฮือกใหญ่ถ้าเพื่อนมารับไม่ทันมีหวังได้เจ็บตัวอีกแน่​ แต่คราวนี้​จะไม่ใช่แค่เจ็บตัว​อย่าง​เดียว​ แต่​ลูกแมวที่อยู่ในกระเป๋าก็มีโอกาส​ที่จะเจ็บด้วยเหมือนกัน
ค่อยๆ​ หย่อนเท้าแตะพื้นพร้อมกับ​นำลูกแมวน้อยที่กำลัง​สั่นกลัวส่งให้เด็กน้อย
“ขอบคุณ​คับ”
เด็กรีบโผเข้ากอดลูกแมวน้อยทันทีพลางร้องไห้โฮด้วยความดีใจ​
“แล้วมึงไม่บาดเจ็บ​ตรงไหนใช่มั้ย” บูมหันมาถามพลางหมุนตัวไทม์เพื่อสำรวจ​ “ไม่เป็นไร​ๆ”
“ดีแล้ว​ เมื่อกี้เกือบใจหายนึกว่ามึงจะตกลงมาซะอีก”
“นั่นดิ” ถ้าตกลงมารอบนี้น่าจะขาหักแน่ๆ
“หนูก็ดูน้องดีๆ​ นะ​ อย่าให้น้องวิ่งออกมาอีก​ มันอันตรา​ย​ เดี๋ยว​จะโดนพวกหมาขย้ำเอา” บูมหันไปบอกน้อง
“คับ​ ขอบคุณ​คับ”
​เด็กชายพูดขอบคุณเสร็จก็วิ่งอุ้มแมวกลับไปทันที
“มึงรอตรงนี้แป็บนะ เดี๋ยวกูเอาบันไดไปคืนลุงก่อน”
“เดี๋ยวกูช่วยยก”
“ไม่เป็นไรๆ แค่นี้เอง มึงรอตรงนี้เถอะ เดี๋ยวสะดุดล้มหน้าทิ่มอีก” มันพูดเหมือนเขาซุ่มซ่ามบ่อยเลย แต่ก็บ่อยจริงแหละ
“ก็ได้”
ระหว่าง​ที่กำลังยืนรอบูมไปเก็บบันได​ก็มีรถยนต์คันหนึ่งมาจอดเทียบที่ฟุตบาท​ กระจกบานนั้นลดลงจนเห็น​ใบหน้าของคนๆ​ หนึ่ง​ที่เหมือนว่าจะพึ่งเจอไปเมื่อไม่กี่วันก่อน
“พี่ฟาโรห์”
“ไง​ มายืนทำอะไรตรงนี้ล่ะ”
“รอเพื่อนครับ”
“อ๋อ​ แล้วจะกลับกันยัง”
“ก็เดี๋ยว​จะกลับแล้วครับ”
“เดี๋ยว​พี่ไปส่ง” เอ๊ะ?
“ไม่เป็นไร​ครับ​ ผมเกรงใจ” ไม่ใช่ว่ารังเกียจ​นะ​ แต่ว่าเกรงใจจริงๆ​
“ฝนมันจะตกแล้วนะ”
“ไม่เป็น-”
ซู่!!!!!!!!
พูดไม่ทันขาดคำฝนก็ตกลงมาห่าใหญ่​ ไทม์ฺเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ตอนแรกยังเป็นสีฟ้าตอนนี้กลับกลายเป็นสีดำทะมึน​ตั้งแต่​เมื่อไหร่​ก็ไม่รู้
ไอ้ฟ้าเวร​ ไม่เป็นใจให้กันเลยนะ
สุดท้ายก็จบด้วยพี่ฟาโรห์​ไปส่งทั้งสองคน ไทม์นั่งข้างคนขับส่วนบูม​ ระหว่าง​ทางพวกเขาไม่ได้คุยอะไรกันมากส่วนใหญ่​ก็มีแค่สารทุกข์สุกดิบ​กับเรื่องรับน้องเท่านั้น
“รับน้องเป็นไงบ้าง”
“ก็… เหนื่อยดีครับ”
“ฮ่าๆๆๆๆ​ อย่างงั้นหรอ”
บรรยากาศ​ภายใน​รถกลับมาเงียบอีกครั้ง​มันไม่ได้ตึงมากแต่ก็แอบเกร็งนิดๆ​ คงเพราะพึ่งจะเคยคุยกับฟาโรห์​จริงๆ​ จังวันนี้วันแรกเละไม่รู้จะพูดอะไร
“พี่​ฟาโรห์​ครับ​ ผมถามได้มั้ยว่าทำไมพี่ถึงไม่เข้ารับน้อง” บูมถามขึ้นทำให้ทำลายความเงียบภายในรถ
“อ๋อ พ่อพี่ป่วยน่ะ แล้วก็ต้องดูแลธุรกิจที่บ้านด้วย จะมาได้ก็ต่อเมื่อพี่สาวพี่กลับจากต่างประเทศน่ะ”
แบบนี้นี่เอง มิน่าล่ะที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นพี่ฟาโรห์โผล่มาเลย “ขอโทษนะครับที่ถาม”
“แค่นี้เอง​ ไม่เป็นไรหรอก​”
บทสนทนา​ดำเนินไปเรื่อยๆ​ เราไม่ได้คุยอะไรกันมากมาย​ รถยนต์​ขับมาเรื่อยๆ​ จนมาถึงบ้านบูม​ทำให้ตอนนี้เหลือ​แค่เขากับฟาโรห์​กันแค่สองคน​
บรรยากาศภายในรถกลับมาเงียบอีกครั้งจากที่ตอนแรกก็เกร็งอยู่แล้วตอนนี้ยิ่งกว่าเดิมอีก
“วันนี้บายศรีกับผูกข้อมือใช่มั้ย”
“ครับ”
“พี่ขอโทษนะที่ไม่ได้ไปผูกข้อมือให้” ฟาโรห์พูดขึ้นเบนสายตามามองครู่หนึ่งก่อนจะกลับไปมองถนนดังเดิม
“พี่ฟาโรห์ขอโทษทำไมครับ พี่ไม่ได้ผิดสักหน่อยนี่ครับ”
“เรานี่ ใจดีกับทุกคนเลยรึเปล่า”
คำถามของฟาโรห์ทำเอาไทม์ถึงกับงง คำถามนี้มันคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนเลยนะ
“ก็ไม่รู้สิครับ ผมก็เป็นแบบนี้มาตลอด”
รถยนต์จอดเทียบที่หน้าบ้านผมหยิบของเตรียมที่จะลง “พี่ขอข้อมือหน่อยได้มั้ย”
“เอ๊ะ? ข้อมือผมหรอครับ”
“อืม ข้างที่ไม่ได้ผูกสายสิญจน์น่ะ” มองมือข้างที่ไม่ได้ผูกสายสิญจน์ก่อนจะยื่นให้เขาอย่างงงๆ
“มีอะไรรึเปล่าครับ”
ฟาโรห์​จับมือข้างซ้ายก่อนจะหยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ลักษณะมันคล้ายกับสายสิญจน์ที่อยู่บนข้อมืออีกข้างแต่มันคนละสี ที่ผูกที่มอเป็นสีเทาสีของสาขาแต่ที่ฟาโรห์หยิบมาเป็นสีฟ้า
ฟาโรห์ค่อยๆ บรรจงผูกสายสิญจน์สีฟ้าอย่างเบามือ
“ผมถามได้มั้ยครับว่าทำไมต้องสีฟ้า”
ฟาโรห์เหลือบมองไทม์เล็กน้อยพร้อมกับยกยิ้มเล็กน้อยจนทำให้เขาแอบเกร็ง
“มันเป็นสีประจำตัวพี่น่ะ”
คำตอบของฟาโรห์ทำเอาไทม์ถึงกับคิ้วขมวด แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเราล่ะ แต่ดูเหมือนฟาโรห์จะอ่านใจอีกคนออก
“ที่พี่อยากให้เราใส่สีนี้ก็เพราะอยากให้เรารู้สึกว่ามีพี่ตลอดเวลาไง”
ทำไมคำตอบของฟาโรห์มันดูเหมือนกำลังจีบอยู่เลยนะ “มันหมายความไงหรอครับ”
ฟาโรห์ยกยิ้มมุมปาก “เดี๋ยวสักวันเราก็รู้เองแหละ”
ไทม์ได้กระพริบตาปริบๆ ด้วยความงง “ฮ่าๆๆๆ เอาน่าๆ เอาเป็นว่าช่วยใส่ไว้จนกว่าจะถึงวันนั้นด้วยนะ”
คิ้วทั้งสองขมวดปมหนักพยายามใช้ความคิด “ดูเหมือนว่าพี่จะต้องไปทำธุระแล้ว เอาไว้เจอกันที่มอนะ”
“ครับ ขอบคุณมากนะครับที่มาส่ง”
“ยินดีครับ แล้วก็” ฟาโรห์เอื้อมมือมาลูบผมอย่างเบามือ “ดูแลตัวเองดีๆ อย่าเจ็บตัวอีกล่ะ”
น้ำเสียงที่นุ่มนวลกับใบหน้ายิ้มหล่อนั่นจู่ๆ ก็ทำให้เขารู้สึกแปลกๆ
ไม่น่า…คงไม่มั้ง
“งะ-งั้นผมขอลงก่อนนะครับ แล้วก็ขอบคุณมากครับ”
รีบตัดบทรีบลงจากรถทันที ไม่นานรถยนต์คันนั้นก็เคลื่อนตัวออกไป ไทม์ยืนมองจนรถของพี่ฟาโรห์ลับสายตา มือลูบผมที่ถูกฟาโรห์ลูบพลางมองสายสิญจน์สีฟ้าบนข้อมือข้างซ้าย
คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง อาจจะเพราะฟาโรห์เป็นพี่รหัสก็ได้ ใช่ๆ คงเป็นเพราะพี่เขาเป็นพี่รหัสแหละ ฮ่าๆๆๆ พี่รหัสแหละ
มั้ง…


## '16'-02

ในคาบเรียนของปี 2 วิชาโปรแกรม JavaScript วันนี้เรียนสอบเทสเขียนโค้ด ถ้าใครเสร็จก่อนก็สามารถกลับได้เลย
ฟาโรห์กดแป้นพิมพ์เขียนโค้ดอย่างตั้งใจ สำหรับเขามันไม่ได้ยากมาก อาจจะเพราะเขาเคยเขียนโปรแกรม​มาก่อน​ เลยทำให้เวลาทำงานส่งอาจารย์​มันเลยง่ายเหมือนที่ทำเป็นปกติ
ใช้เวลาสอบเทสอยู่ครึ่งชั่วโมง​ฟาโรห์​ก็ทำเสร็จ​ เขาเดินออกจากห้องเรียนก่อนจะลงลิฟต์​เพื่อตรงไปยังลานจอดรถเพื่อจะกลับบ้าน​
“โรห์ๆๆๆๆๆๆ”
เสียงตื่นตูมบวกกับหน้าที่ดูตกใจก่อนจะมาหยุดยืนหอบตรงหน้าเขา
“เป็นไรไปป์”
“ไอ้แป๊กมันยกพวกไปตีน้อง!” พอได้ยินประโยคของเพื่อคิ้วทั้งสองก็ขมวดปมทันที “น้องไหน”
“น้องคนนั้นอ่ะ น้องที่มีเรื่องกับมันในไลน์กลุ่ม”
“ที่ไหน”
“ข้างหลังมอ”
พูดจบฟาโรห์ก็รีบวิ่งลงบันไดตรงดิ่งไปยังหลังมหาลัย ทันทีที่มาถึงเขาก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เห็น ภาพของคนห้าคนนอนกองอยู่กับพื้น สภาพแต่ละคนที่ราวกับถูกซัดเละจนดูแทบไม่ได้ ต่างกับน้องปีหนึ่งที่ยืนเด่นอยู่กลางเพื่อนของเขาที่นอนกอง เขามีแค่รอยเปรอะเปื้อนที่เสื้อผ้ากับรอยถลอกเล็กๆ น้อยๆ
รุ่นน้องคนนั้นหันมาพอเจอกับฟาโรห์ก็เลิกคิ้วก่อนจะเอ่ยทักด้วยสีหน้านิ่งราวกับว่าตรงนี้ไม่เคยเกิดอะไรขึ้น
“หวัดดีครับ”
ฟาโรห์​เดินเข้าไปพลิกตัวเพื่อนที่นอนกองอยู่​กับพื้น​ สภาพแต่ละคนก็ไม่ถึงขั้นมีแผลมากมายแค่โดนชกคนละหมัดสองหมัด​ แต่การที่นอนสลบเหมือด​กันแบบนี้แสดงว่าโดนน็อคตั้งแต่ทีแรกเลยสินะ
“ไหนๆ​ พี่ก็มาแล้วผมฝากจัดการเพื่อนพี่หน่อ​ยล่ะกัน” ติมหันไปหยิบกระเป๋าที่วางอยู่บนพื้นเพื่อจะเดินไปยังจุดรวมพลของทีมฟุตบอลแต่ก็ต้องชะงักเมื่ออีกคนเรียกรั้งไว้
“เดี๋ยว​ก่อนสิ นายเป็นคนจัดการเจ้าพวกนี้หรอ”
“ก็​ ตามที่เห็น ผมไปก่อนนะครับ”
ติมตอบด้วยใบหน้าที่นิ่งสนิท หันหลังจะเดินต่อแต่ก็ต้องชะงักอีกครั้งเมื่อฟาโรห์เอื้อมไปรั้งแขนเขาเอาไว้จนทำให้อีกคนถึงกับจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิด
“อะไรของพี่อีกเนี่ย ผมมีแข่งนะ”
“อยู่เฉยๆ แปปนึง”
ฟาโรห์ไม่พูดอะไรหยิบพลาสเตอร์แปะแผลออกมาจากกระเป๋าก่อนจะถือวิสาสะเอาไปแปะที่โหนกแก้มของติม
“เป็นแผลน่ะ ถ้าไปแข่งสภาพนี้เดี๋ยวจะโดนสงสัยเอา”
ติมยกมือลูบพลาสเตอร์แปะแตะพลางเหลือบมองคนตรงหน้าอย่างสงสัย “ขอบคุณ…ครับ”
“ไปแข่งก็ สู้ๆ นะ” ติมหรี่ตามองฟาโรห์อย่างชั่งใจ “ครับ”
ฟาโรห์มองแผ่นหลังใหญ่ที่ใกล้เคียงกัน ตอนแรกที่เจอกันเขาก็คิดว่ารุ่นน้องคนนี้ก็คงเป็นรุ่นน้องธรรมดาเหมือนกับพวกไทม์ แต่ไม่น่าเชื่อว่าเพียงแค่คนเดียวกลับสามารถจัดการพวกแป๊กได้โดยไม่ต้องมีอาวุธ
“อะ-โอย~”
เสียงอวดครวญจากคนที่นอนบนพื้น ดูเหมือนว่าพวกแป๊กจะเริ่มได้สติ
“ไง น่วมเชียวนะ” แป๊กมองค้อนเขาก่อนจะหันหน้าหนี “อย่ามายุ่งดิ”
“กูก็ไม่ได้อยากจะยุ่งหรอก แต่คนที่มึงหาเรื่องดันเป็นรุ่นน้องในสาขา ถ้ามีปัญหาขึ้นมาพวกมึงนั่นแหละจะซวยเอา”
“เรื่องของพวกกูมั้ยล่ะ อย่าเสือกให้มากไม่งั้นมึงจะโดนด้วย”
แป๊กเอ่ยทิ้งท้ายก่อนจะพากันเดินออกจากจุดนั้นจนลับสายตาไป ฟาโรห์ได้แต่ถอนหายใจ ช่างเถอะ เหนื่อยกับพวกนี้เต็มทนแล้ว
“อ๊ะ พี่ฟาโรห์นี่ครับ”
เสียงใสเอ่ยทักพอหันไปก็พบกับไทม์และบูมที่กำลังยืนถือถ้วยข้าวอยู่
“หวัดดี มาซื้อข้าวกินหรอ”
“ครับ แล้วพี่ฟาโรห์ล่ะครับ”
“พี่มาทำธุระน่ะ เออใช่สิ พี่มีเรื่องอยากจะถามพวกเราหน่อย จะได้มั้ย”
ะ“เรื่องอะไรหรอครับ”
“เพื่อนเราน่ะ ที่ชื่อติม” ไทม์กับบูมหันมองหน้าก่อนจะพยักหน้าตกลง
ทั้ง​ 3​ คนเดินมานั่งที่โต๊ะม้าหินอ่อนในมหาวิทยาลัย​ ตอนแรกก็กะจะหาที่นั่งแถวนั้นแหละ​ แต่บูมกับไทม์ต้องเข้าสอบเลยเลือกมานั่งแถวๆ​ ตึกที่น้องต้องสอบแทน
“พี่ฟาโรห์​จะตามอะไรเกี่ยวกับ​ติมหรอครับ”
“ติมเขาเคยเรียนพวกศิลปะ​การต่อสู้มาก่อนหรือเปล่า”
“ไม่เคยนะครับ​ หรือว่าติมไปมีเรื่องกับใครมาหรอครับ”
“อ๋อ​ โจรน่ะ” ฟาโรห์​เลือกที่จะโกหกเพราะไม่อยากให้เด็กๆ​ เป็นกังวล​ แต่ก็ดูเหมือนพวกเขา​จะรู้
“พวกพี่แป๊กใช่มั้ยครับ” บูมเอ่ยถาม​ เหมือนจะไม่เนียนแฮะ
“อ่า​ ใช่”
“ติมเขาเคยเล่าให้ฟังน่ะครับ​ ว่าสมัยเรียนอาชีวะ​ เขาเคยมีเรื่องมาก่อน”
“มีเรื่อง?”
“ครับ​ มีเรื่องจนเข้าคุกเลยล่ะครับ”
ฟาโรห์​ได้ยินก็ถึงกับคิ้วขมวด​ก่อนบูมจะเริ่มเล่า
ในช่วงขึ้นอาชีวะ​ปี​ 1​ ติมเรียนสาขาคอมพิวเตอร์​ธุรกิจ​ สาขาที่หลายคนคิดว่ายังไงก็คงไม่ไปมีเรื่องกับใครแน่ๆ​ แต่ก็คิดผิด​
ติมถูกรุ่นพี่ในวิทยาลัย​หาเรื่องด้วยเหตุผลที่โคตรจะแสนปัญญาอ่อน​
“เพราะมึงมันหน้าตีเกินไปไง”
ประโยค​ที่รุ่นพี่เมื่อตอนนั้นทำเอาติมถึงกับงงงวย​ ช่วงแรกๆ​ ติมก็ไม่ได้ตอบโต้​หรอก​ อย่างมากก็โดนแค่พูดจาเสียดสี​ จนกระทั่งวันหนึ่งของช่วงท้ายของปี​ 1​
ติมโดนดักกระทืบ…
6​ รุม​ 1​ แน่นอนว่ายังไงก็แพ้​ แต่โชคดีที่ไม่หนักเท่าไหร่​ ไม่ใช่ว่าติมจะสู้ไม่ได้​ แต่เขาเลือกไม่สู้ซะมากกว่า​ ส่วนเหตุผลก็ไม่ใช่อะไร​ เขามาเรียนไม่ใช่มาต่อยตี ปล่อยไปเดี๋ยว​มันก็เลิก
ตอนแรกก็คิดงั้นแหละแต่ก็เมือนจะคิดผิด
แม่งมาอีกล่ะ..
มาแบบเดิม​ พวกเดิม​ เพิ่มเติม​แม่งถือไม้มาด้วย​ คราวนี้กะว่าจะปล่อยแต่ก็คงไม่ได้​ เพราะถ้าปล่อยให้พวกมันมากระทืบเขาคงได้ไปนอนเจาะสายน้ำเกลือ​เล่นแน่
ผลสุดท้าย​เลยจบที่ต้องซัด​และติมก็ชนะ​ แม้พวกนั้นจะมากัน​ 6​ พร้อมไม้หน้าสามเต็มือแน่ติมก็สามารถเอาชนะได้ภายใน​ครึ่งชั่วโมง
ติมเคยเรียนวิชาการต่อสู้​มา​ เพราะพ่อของเขาอยากให้​เรียนเอาไว้ป้องกันตัว​ แต่ก็เลิกเสียก่อนเพราะเมื่อ​ 2​ ปี​ก่อนพ่อได้อย่ากับแม่เนื่องจาก​จับได้ว่าแม่มีชู้​ ทำให้ติมต้องมาอยู่กับพ่อแทน
ในทุกๆ​ วันที่ติมไปเรียนก็มักจะมีคนชอบมาหาเรื่องแต่ก็ไม่ได้หนักมากถึงขั้นขึ้นโรงขึ้นศาล​ก็แค่เด็กตีกันธรรมดา​ แต่พอติมสู้ชนะทุกครั้งทุกคนที่เคยหาเรื่องก็เริ่มหวั่นเกรง​ ไม่ค่อยกล้ายุ่งเพราะรู้ว่าต่อให้ไปกันเป็น​ 10​ ยังไง​ก็แพ้อยู่ดี
จนกระทั่ง​วันนึง​ วันที่เพื่อนต่างสาขาไปมีเรื่อง​ วันนั้นติมไม่ได้ไปด้วยเขาตรงกลับบ้านทันที​ แต่จู่ๆ​ ก็มีตำรวจมาหาถึงบ้านบอกว่าเขาเป็นคนต้นเรื่อง​ทำให้ถูกคุมตัวไปโดยไม่รู้เรื่อง
วันนั้นเขาจำได้ดีว่าพ่อเสียใจมากถึงขั้นร้องไห้ออกมาทีเดียว​ เขารู้สึก​ผิดจนถึงขั้นอยากจะฆ่าตัวตาย​ด้วยซ้ำ​ แต่ถ้าเขาทำก็เท่ากับว่าเขายอมรับผิด​ ติมเลยตัดสินใจ​ที่เล่าความจริง​ให้ตำรวจฟังจนนำไปสู่การจับกุมคนที่​กระทำความผิด​ทั้งหมด​
หลังจากติมถูกปล่อยตัวเขาก็กลับไปขอโทษ​พ่อและยอมดรอปเรียนปีนึงไปช่วยพ่อทำงานเพื่อที่จะพิสูจน์​ตัวเองว่าเขาดีขึ้นแล้วจริงๆ​ จนในที่สุดพ่อก็ยอมกลับมาเชื่อใจอีกครั้งก่อนจะกลับมาเรียนปีนี้
“ก็​ประมาณ​นี้ล่ะครับ”
หลังจากฟังบูมกับไทม์เล่าจบสมองของฟาโรห์​ก็เหมือนสตาฟไว้ชั่วขณะ​ ไม่คิดเลยว่าเด็กหน้านิ่งที่ดูไม่มีอะไรคนนั้นกลับผ่านเรื่องราว​ชีวิต​โชกโชน​ยิ่งกว่าตัวเขาอี​ก​ แล้วที่สำคัญเขาก็พึ่งรู้ด้วยว่าติมกับเขาอายุเท่ากัน​ แบบนี้ก็เรียกน้องไม่ได้แล้วสิ
“ชีวิต​เขาดูโชกโชน​ดีเนาะ”
“ตอนที่พวกผมฟังครั้งแรกก็ตกใจเหมือนกัน​ครับ​ เขายังเคยถามพวกผมด้วยนะว่ากลัวเขารึป่าว”
“แล้วเรากลัวมั้ย” ไทม์ส่ายหน้าเป็นคำตอบ​ “ไม่ครับ​ ถึงประวัติติมจะโชกโชน​แต่ติมก็ไม่เคยทำร้ายพวกเรา​แถมยังคอยช่วยอยู่ตลอด​ ติมเป็นเพื่อนที่ดีอีกคนของพวกเราครับ”
ไทม์ยิ้มตอบ​ ฟาโรห์​ที่เห็นถึงกับส่ายหัว​ เด็กคนนี้นี่เป็นคนดีจริงๆ
“โอ๊ะ​ พวกผมต้องไปสอบแล้ว​ งั้นขอตัวก่อนนะครับ”
“อือ​ สู้ๆ​ นะ​ แล้วก็ขอบใจที่เล่าให้ฟังนะ”
“ครับ​ ไปนะครับ”
ดวงตาสองคู่มองรุ่นน้องทั้งสองวิ่งดุ๊กดิ๊ก​กันไปตามซอยตึก​ เขาเองก็ต้องไปเรียนเหมือนกัน ฟาโรห์เก็บของลุกจากม้านั่งก่อนจะตรงขึ้นเรียน หวังว่าคงจะไม่มีอะไรให้วุ่นวายอีกแล้วนะ
16.00 น. เป็นเวลาเลิกเรียนของฟาโรห์ หลังจากเรื่องเป๊กก็ไม่มีเรื่องอย่างอื่นอีก ส่วนเรื่องรับน้องอาทิตย์นี้คงพักไปก่อน เขาก็ได้แจ้งในไลน์กลุ่มไปแล้วล่ะ ถ้าคนอื่นจะค้านก็ค่อยให้พวกนั้นทักมาคุยส่วนตัวเอาเอง
เดินลงจากตึกตรงไปยังลานจอดรถที่ได้จอดเอาไว้ ขณะที่กำลังไปตามทางเดินสายตาก็เหลือบไปเห็นใครบางคนที่นั่งเล่นโทรศัพท์ที่ม้านั่งหน้าตึกเรียน นักศึกษาคนหนึ่งในชุดวอร์มกีฬาของมหาวิทยาลัย ชุดวอร์มสีฟ้าที่แค่ดูก็รู้ว่าคงเป็นนักกีฬาฟุตบอลแน่
เดินตรงเข้าไปหาเจ้าตัวพอใกล้ก็เริ่มเห็นได้ชัดว่าเป็นคนที่เขาคิดแน่ๆ
“ติม…สินะ” เจ้าของชื่อละจากมือถือเงยหน้ามองคนต้นเสียงพร้อมกับเลิกคิ้ว “ครับ?”
“ไม่กลับบ้านหรอ”
“เดี๋ยวกลับครับ”
“พี่ไปส่งมั้ย” ติมเงยหน้ามองอีกคนพร้อมกับขมวดคิ้วอย่างสงสัย “ไม่เป็นไรครับ ผมกลับเองได้”
“เอาน่า เดี๋ยวพี่ไปส่ง”
ติมเงยหน้ามองอีกคนพรล้อมกับขมวดคิ้วเป็นปมหนักกว่าเดิมก่อนจะย้ำคำตอบ “ผมกลับเองได้ครับ”
“พี่ไปส่ง” สีหน้าของติมเริ่มเปลี่ยนพร้อมกับติ้วขมวดปมเป็นรอบที่สาม “ฝนมันจะตก เราพึ่งแข่งบอลมาด้วยจะได้กลับบ้านเร็วๆ จะได้กลับไปพักไง”
ติมสูดหายใจลึกหันมองอีกคนด้วยความไม่เข้าใจ “แล้วแต่พี่เลยล่ะกัน”
บรรยากาศบนลงเงียบสงบขนาดที่ว่าได้ยินเสียงแอร์กับเสียงรถยนต์ด้านนอกได้อยากชัดเจน ติมเท้าคางกับกระจกพลางทอดมองวิวด้านนอกด้วยความเบื่อหน่าย
“แข่งวันนี้เป็นไงมั่ง” ฟาโรห์เปิดประเด็นทำให้ติมเหลือบมองครู่นึงก่อนจะกลับไปมองวิวด้านนอกต่อ “ก็ชนะ ครับ”
“ดีใจด้วยนะ”
“ขอบคุณครับ”
บรรยากาศ​ในรถกลับมาเงียบ​อีก​ครั้ง​ ไม่ใช่ว่าติมไม่อยากคุยกับเขาเพราะรังเกียจ​แต่เพราะเขารู้ว่าฟาโรห์​กำลังจีบเพื่อนตัวเองอยู่​
“จะว่าไป​ เราอายุเท่าพี่ใช่มั้ย​ เห็นไทม์บอก”
คำถามของฟาโรห์​ทำเอาติมถึงกับหันไปมองพร้อม​ขมวดคิ้ว​ “ครับ”
“เกิดเดือนไหน”
“สิงหาครับ”
“งั้นก็เป็นน้องสินะ”
ติมมองรุ่นพี่อย่างพินิจ​ก่อนจะเอ่ยคำถาม​ “ผมถามจริงนะ​ พี่ต้องการอะไรจากผมกันแน่​”
“พี่ก็แค่อยากรู้จักเราก็แค่นั้นเอง”
“ไม่ใช่ว่าจะตีสนิทผมเพื่อจะจีบไอ้ไทม์หรอ”
ติมมองอีกคนเพื่อรอคำตอบ​ “ถ้าใช่แล้วจะทำไม”
ฟาโรห์​หันมามองอีกคนแต่คราวนี้สายตาของเขามันไม่ได้ดูใจดีเหมือนกับตอนแรก​ แววตาที่ดูเหมือนมีเลศนัย​และดูน่ากลัวในเวลาเดียวกัน
เขาไม่ชอบสายตาแบบนี้เลย​ มันเหมือนกับสายตาของคนๆ​ นั้น​ คนที่เขารังเกียจ​
“จอดรถเดี๋ยว​นี้​ ผมจะลง”
“ยังไม่ถึงนี่”
“จอด​ เดี๋ยว​ นี้” ฟาโรห์​ไม่ได้ตอบโต้ยังคงขับรถไปตามถนนต่อ​
“ผมบอกให้จอดไง!”
รถยนต์​ที่กำลังเคลื่อน​ตัวจู่ๆ​ ก็จอดกระทันหันจนติมแทบหัวทิ่ม​ ติมจับหัวตัวเองก่อนจะเงยหน้าขึ้นแต่ก็พบว่ารถได้มาจอดที่หน้าบ้านของเขาเรียบร้อย​แล้ว​
“ถึงแล้ว​ ลงสิ”
น้ำเสียงที่ดูเย็นชาราวกับ​ว่าไอ้รุ่นพี่คนเมื่อกี้เป็นคนละคน​กัน
ติมไม่รอยอกลาหรือเอ่ยคำขอบคุณ​เขารีบลงจากรถทันทีที่ตัวล็อคเปิดออก​ ตอนแรกเขาก็จะหันไปด่าสักคำก่อนจะเข้าบ้านแต่ก็ต้องชะงักเมื่อไอ้รุ่นพี่คนนั้นดันขับรถเข้ามาในบ้านหน้าตาเฉย
“เห้ย​ ใครบอกให้เข้าบ้าน”
ติมปรี่เข้าไปถามทันทีที่ฟาโรห์​ลงจากรถ​ “อยากเข้าเอง”
“เพื่อ? กลับไปเดียวนี้เล-”
“อ่าว​ มาแล้วหรอโรห์” เสียงชายวัยหลางคนเอ่ยขึ้นให้ทั้งสองคนที่ทำท่าจะทะเลาะกันต้องหยุดชะงักก่อนจะพาหันไปมอง
“สวัสดี​ครับลุง” ฟาโรห์​ยกมือไหว้ราวกับรู้จักกันมาก่อนนั่นยิ่งทำให้ติมขมวดคิ้ว​หนักขึ้นกว่าเดิม
“ดีๆ​ หืม​? รู้จักกับลูกชายลุงด้วยหรอ”
“ผมเรียนสาขาเดียวกับติมครับ”
“งั้นหรอ เข้ามาก่อนสิ” ติมมองตามฟาโรห์ที่เดินเข้าบ้านก่อนจะเดินตามเข้าไป ตอนนี้ความคิดในหัวของเขาตีกันไปหมด สรุปผู้ชายคนนี้ต้องการอะไรจากเขากันแน่
ในห้องรับแขกโถงกว้างติมนั่งมองคนตรงหน้าที่กำลังพูดกับพ่อของเขาอย่างสนุกสนานราวกับว่ารู้จักกันมากว่า 10 กว่าปี ทั้งที่ความจริงพึ่งรู้จักกันเมื่อปีที่แล้ว
เท่าที่พ่อเล่าให้ฟังคร่าวๆ คือพ่อของเขากับพ่อของฟาโรห์เป็นเพื่อนสมัยเรียน ทั้งสองท่านสนิทกันมาก แต่พอช่วงหลังเรียนจบทำงานก็เริ่มไม่ได้คุยกันจนช่วงหนึ่งที่พ่อของฟาโรห์ล้มป่วยจนไม่สามารถทำงานได้ แต่ก็ได้พ่อของติมช่วยเลยทำให้ฟาโรห์ได้รู้จักกับพ่อของเขา
ขณะที่กำลังนั่งคุยกันอยู่นั้นอยู่ๆ ก็มีเสียงสั่นแจ้งเตือนจากมือถือทำให้ติมต้องหยิบขึ้นมาดูพบว่าเป็นข้อความ​เพื่อนตัวเอง
“ผมขอตัวขึ้นเปลี่ยน​ชุดก่อนนะ”
พ่อพยักหน้า​รับ​ ติมหยิบของลุกออกไปโดยมีสายตาของฟาโรห์​มองตาม
พอเข้าห้องของตัวเองเขาก็วางของนั่งลงที่ที่นั่งขอบหน้าต่าง​ที่ประจำ​ก่อนจะกดเข้าแชทแล้วพิมพ์​ตอบเพื่อนตัวเองทันที
กลุ่มเครื่องปาสระอึ ที่มีอายุไขไร้กำหนดแล้วก็มี เสี้ยวชีวิตของกางเกงในตัวเมื่อวานซืนของชินจัง บัลมุงค์=เฟซาเรี่ยน ไอแซ็ค=ชไนเดอร์ สองในสามที่เหลือของความรู้สึกเดียงสานั้น­หนึ่งในสามก็ คือ ความรู้สึกกังวลหนังเล็บเปิด การทรยศที่ชั้นรู้คือการ ไม่รู้ชื่อแต่ทำเหมือนรู้ไปหมด แมวไม่อยู่หนูร่าเริง รักลูกให้ผูกรักวัวให้ตี แต่ที่จริงเมื่อกี้ก็คือ รักวัวให้ผูกรักลูกให้ตี แย่งกันไปมา ตาอยู่เอาไปกิน ปู๊ด ปู๊ด ปู๊ด ปู๊ด ปู๊ด ปู๊ด ปู๊ด ปู๊ด ปู๊ด กระสุนอึเหลว (3)
time 00.00 : ส่งรูปภาพ​
time 00.00 : อร่อยยยยยยยย
BOOM : พี่ลูซี่เลี้ยงหรอ
time 00.00 : ช่ายยยย
BOOM : ไอ้รูป3​ คือ?
BOOM : แหวนหมั้นหรอ
time 00.00 : ไม่ใช่​ๆๆๆๆ
time 00.00 : เห็น​มันสวยก็เลยใส่​ แล้วพี่ลูซี่ก็ใส่ด้วยเห็นมันคู่กันเลยถ่ายเฉยๆ
BOOM : จ้าๆ​ แค่คู่กันจ้า
time 00.00 : ส่งสติกเกอร์​
tim🖤: คบๆ​ ไปเลย
tim🖤: ไม่ต้องไปสนใจไอ้พี่ฟาโรห์แล้ว
time 00.00 : เอ๊ะ? ทำไมอ่ะ
BOOM : แปลกๆ นะ วันนั้นมึงยังไม่ดูไม่รังเกียจพี่เขาขนาดนี้เลยหนิ
BOOM : เกิดไรขึ้นวะ
tim🖤: แม่งเหี้ย
time 00.00 : ห๊ะ?
ยังไม่ทันจะพิมพ์ต่อจู่ๆ ก็มีมือปริศนามาดึงโทรศัพท์เขาไป ซึ่งคนที่ดึงก็ไม่ใช่ใครนอกจากฟาโรห์
ฟาโรห์เหลือบมองแชทที่ติมคุยกับเพื่อนก่อนจะเหลือบมองอีกคนที่ตอนนี้ทำท่าเหมือนจะพร้อมซัดเขาทันที
“พิมพ์แบบนี้ได้ไง ใจร้ายจังนะ”
“เอาโทรศัพท์คืนมา”
ติมยื่นมือหมายจะเอาโทรศัพท์คืนแต่อีกคนกลับยกมือสูงขึ้นทำให้ติมที่เตี้ยกว่าไม่สามารถหยิบได้
“บอกให้เอามาไง”
“ได้ แต่ต้องแก้ที่พิมพ์ไปด้วย”
“คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งผม”
“แต่สิ่งที่เราทำคือใส่ร้ายป้ายสีพี่อยู่นะ”
“แล้วมันสมควรมั้ยล่ะ เหอะ จะจีบกันแต่เอาคนอื่นเป็นทางผ่าน ถ้าไม่มีปัญญาขนาดนั้นจะไปจีบทำไม”
ฟาโรห์มองคนตรงหน้านิ่ง “พูดแบบนี้แสดงว่าเคยโดนมาก่อนสินะ”
พูดจบติมก็จับคอเสื่อของเขาก่อนจะกระแทกติดกำแพงอย่างแรง “แม้จะเป็นรุ่นพี่ที่จีบเพื่อนผมก็ซัดหน้าได้นะ”
แม้น้ำเสียงจะดูโมโหแต่แววตาของติมกลับมีน้ำตาเอ่อออกมา ก่อนจะปล่อยมือออกและหันหลังเพื่อจะปกปิดน้ำตาที่เอ่อออกมา
ฟาโรห์ลอบถอนหายใจก่อนจะเดินไปหาติมหมายจะเข้าไปปลอบแต่ก็ถูกอีกคนปัดมือออก​
“อย่ามายุ่ง!!”
ใบหน้าหล่อที่ตอนนี้มีแต่น้ำตา​ไม่เหมือนติมคนก่อนหน้าที่เคยซัดพวกแป๊กจนสลบเหมือด
“ออกไปได้แล้ว​ แล้วก็อย่าโผล่หน้ามาให้เห็นอีก” ฟาโรห์ถอนหายใจก่อนเดินออกจากห้องตามคำสั่ง​
ประตู​ปิดลงพอเห็นว่าอีกคนออกไปแล้วติมก็ทิ้งตัวเองลงบนเตียงก่อนปล่อยโฮออกมา
เขายังจำได้ดี​ เมื่อครั้นตอนที่ยังเรียนปวช.ปี​ 1​ เขาได้หลงรักผู้ชายคนหนึ่ง​ คนๆ​ นั้นเข้ามาตีสนิทจนติมเริ่มชอบ​ แต่แล้ววันหนึ่ง​ วันที่เขาไปสารภาพ​รัก​ ผู้ชายคนนั้นกลับปฏิเสธ​กลับมาและบอกว่า
“เหอะ! ชอบหรอ​ บ้าป่ะ​ มึงมันก็แค่ทางผ่านกับของเล่นแก้เบื่อกูเท่านั้นแหละ​”
ถึงแม้ตอนแรกติมจะรู้ดีอยู่เเล้ว​ว่าคนๆ​ นั้นไม่ได้ชอบเขา​ แต่ไอ้รูปประโยคกับสายตาน่ารังเกียจ​นั่นมันทำให้เขาโมโหจนฟิวส์ขาดจนเผลอลงมือซัดจนคนๆ​ นั้นถึงกับเสียโฉมไปเลย​
เขารู้ว่าตอนนั้นมันเป็นเพียงอารมณ์​ชั่ววูบ​ รู้ว่าเขาทำผิดมากแค่ไหน​ และก็รู้ว่าตัวเองผิดเองที่ไปหลงเชื่อคารมบ้าๆ​ นั่น​ ไม่งั้นเขาก็คงไม่ต้องมานั่งจมปลัก​กับความหลังอันน่ารังเกียจ​นั่น
ส่วนเรื่องที่บอกว่าสายตาของฟาโรห์​เหมือน​กับ​ของ​คนๆ​ นั้นเขาพูดไม่ผิด​ มันเหมือนจริงๆ
แววตาอันน่ารังเกียจ​นั่น​ เขาไม่อยากเห็​น​ เพราะทุกครั้งที่​เห็น​แววตานั้นทีไรมันรู้สึกอึดอัดจนอยากจะอ้วกทุกครั้ง​
แล้วถึงแม้จะรู้ว่าฟาโรห์ไม่ใช่ชายคนนั้น แต่สายตาเหมือนกัน เหมือนจนเขาไม่อยากอยู่ใกล้
เสียงมือถือสั่นจนทำให้ติมที่กำลังเช็ดน้ำตาต้องหันไปเปิดมือถือ แต่พอเห็นชื่อติมก็ถึงกับคิ้วขมวด
faroh add friend you
faroh : ส่งรูปภาพ
faroh : ลืมของ
faroh : เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่เอาไปให้
faroh : แล้วก็ห้ามบล็อค ห้ามหนีด้วย ไม่งั้นพี่ไม่คืน
ติมจิ๊ปากกำมือถือแน่นด้วยความโมโห ไอ้ที่เขาลืมมันคือมือถืออีกเครื่อง แล้วเครื่องนั้นมันเป็นเครื่องที่พ่อซื้อให้ตอนช่วงเรียนปวช.
สมองพยายามเค้นความคิดก่อนจะตัดสินใจแล้วกดปุ่มบนหน้าจอ
you block faroh
ช่างแม่ง ค่อยบอกพ่อว่าหายล่ะกัน


## '18'-02

แสงแดดผ่านเข้ามาจากทางหน้าต่างลงที่เตียงโดยตรงทำให้คนที่นอนอยู่ต้องขยับตัวก่อนจะค่อยๆ ลืมตาตื่น
ไทม์ยกมือขึ้นมาบังแดดที่แยงตาพร้อมกับยันตัวลุกจากเตียงแล้วมองรอบๆ เพื่อสำรวจ
พี่ลูซี่หายไปไหน?
เมื่อคำถามยิงเข้ามาในหัวไทม์ก็เด้งตัวเองจากเตียงตรงไปยังชั้นล่างทันทีก่อนจะเห็นแม่ตัวเองกำลังยืนทำกับข้าวในครัวอยู่
“อ่าวไทม์ ตื่นแล้วหรอลูก มากินข้าวมา”
“พี่ลูซี่ล่ะครับ”
“กลับไปตั้งแต่ตีห้าแล้วลูก เห็นบอกว่ามีธุระด่วน”
“อ๋อ”
สงสัยคงจะมีธุระจริง ไม่งั้นคงไม่รีบขนาดไม่ได้บอกลากันหรอก
“มากินข้าวมาลูก วันนี้มีเรียนหนิ เดี๋ยวคนขับรถเขามารับ”
“คนขับรถหรอครับ”
“ใช่จ๊ะ เห็นหนูลูซี่บอกว่าเ..ดี๋ยวให้คนมารับ”
ไทม์หย่อนตัวลงที่โต๊ะกินข้าว เธอคงเป็นกังวลกลัวไทม์โดนดักทำร้ายนั่นแหละ เพราะเมื่อวานก็พึ่งทีเรื่องกันไปไหนช่วงนี้จะโดนหาเรื่องบ่อยลูซี่จะห่วงมาก็ไม่แปลก
ทานข้าเสร็จขึ้นไปแต่งตัวอาบน้ำก็เป็นช่วงเวลาที่คนขับรถของพี่ลูซี่มาถึงพอดี ไทม์หันไปลาแม่ก่อนจะวิ่งไปขึ้นรถเก๋งสีดำหน้าบ้าน
“สวัสดีครับพี่คราม”
“สวัสดีครับคุณไทม์” เอ่ยคำทักทายกันก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวออก
ไทม์รู้จักคุณคราม เขาเป็นหัวหน้าบอดี้การ์ดตระกูลวรลักษณ์ ตอนที่เจอกันครั้งแรกเขาก็เกร็งๆ นั่นแหละ แต่พอได้รู้จักกันจริงพี่ครามถือว่าเป็นคนที่นิสัยดีมากๆ คนหนึ่งเลย
ใช้เวลาจากบ้านมามหาวิทยาลัยไม่นานเพียง 15 นาที โชคดีที่วันนี้รถไม่ติดเลยใช้เวลาเดินทางค่อนข้างเร็ว
หันไปขอบคุณพี่ครามเสร็จไทม์ก็เดินตรงดิ่งเข้าไปนั่งรอเพื่อนที่ใต้ตึกทันที ขณะที่กำลังจะหย่อนก้นลงก็มีเสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้เขาต้องหันไปหยิบมือถือในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดู
tim🖤: มึง
tim🖤: วันนี้กูไม่ไปนะ มีหมอให้พัก
tim🖤: ฝากเลคเชอร์ด้วย
time 00.00 : เคๆ
time 00.00 : แล้วเแผลเป็นไงมั่ง
tim🖤: ก็ดีขี้หน่อยล่ะ
tim🖤: แต่ยังมีช้ำในอยู่
time 00.00 : พักผ่อนๆ
time 00.00 : แผลหายค่อยมา
tim🖤: เออๆ
คุยกันเสร็จก็ออกจากแอพเข้าโซเชียลต่อ ดูเหมือนว่าวันนี้เขาจะต้องอยู่กับบูมกันแค่สองคนสินะ
“มึง~” เสียงดังมาแต่ไกลให้ต้องละจากมือถือหันไปมองพบว่าเป็นบูมที่กำลังวิ่งมาทางนี้
“บอกว่าอย่าวิ่ง เดี๋ยวก็ล้มหรอก”
“ก็กลัวไม่ทันอ่ะ”
“แหม่ เรียนตั้งเก้าโมง”
“แล้วติมอ่ะ ไม่มาหรอ”
“ไม่มาๆ”
“หรอ”
“ป่ะๆ ขึ้นเรียนกันเถอะ”
เดินกันไปขึ้นลิฟต์เพื่อขึ้นไปยังห้องเรียนที่ต้องเรียนวันนี้ ขณะที่ลิฟต์กำลังขึ้นไปยังชั้นจุดหมายจู่ๆ บูมก็หันมาถาม
“มึง เมื่อวานมึงกลับกับไอติมหรอ” ไทม์หันไปมองเพื่อนที่กำลังรอคำตอบ
“อืม ทำไมอ่ะ”
“แล้วได้แวะไหนกันป่ะ”
“ก็แวะนะ”
“แวะไหนหรอ ไปทำไรกัน” ประโยคคำถามของบูมทำให้ไทม์เริ่มสงสัยแต่ก็ไม่ได้ถามอะไร “ก็…พอดีเจอพี่ดีนแฟนเก่าพี่ลูซี่น่ะ เขาโดนตะลุมบอนเลยเข้าไปช่วยเขา”
“มีเรื่องกันหรอ แล้วติมมันเจ็บมากมั้ย” สีหน้าที่ดูเป็นห่วงมากเกินกว่าเหตุทำให้เริ่มคิ้วขมวดปม
“ก็…ช้ำในอ่ะ”
“ว่าไงนะ!!!”
ตึง!!! แรงกระแทกกับกำแพงลิฟต์ทำให้ตัวลิฟต์สั่นและเกิดเสียงดัง แต่ที่มันแปลกกว่าก็คงเป็นฝีมือมาจากที่บูมเพื่อนสนิมของเขากระแทกเจาเข้ากับกำแพงลิฟต์
“ทำไมมึงไม่ช่วยมันล่ะ! มึงทำอะไรอยู่ห๊ะ!! ต้องรอให้มันตายก่อนรึไง!!!”
น้ำเสียงตะโกนพร้อมกับมือทั้งสองที่กำลังเขย่าตัวเขาอยู่ทำให้ไทม์ถึงกับพูดไม่ออก นี่คือเพื่อนของเขาจริงๆ หรอ นี่คือเพื่อนที่เขาเคยมองว่านิสัยดีจริงๆ หรอ
“ช่วยนะ นี่ไง กูก็มีแผล” ไทม์ยกมือข้างที่มีแผลจากการกำมีดให้ดู บูมที่เห็นจึงปล่อยตัวเขาและหันหลังยืนนิ่งไป เป็นจังหวะเดียวกันที่ลิฟต์เปิดออกพอดี
“ขอโทษที นั่นสินะ ยังไงมึงก็ต้องช่วยมันอยู่แล้ว”
พูดจบบูมก็เดินนำออกไปทิ้งให้ไทม์ได้แต่ยืนงง
ภายในคลาสเรียนทุกอย่างก็ดหมือนปกติยกเว้นแค่เขากับบูม ตั้งแต่ออกจากลิฟต์บูมกับไทม์แทบไม่ได้คุยกันเลย จะมีคุยแค่เรื่องงานก็เท่านั้น
พอเลิกเรียนวันนี้พวกปี 1 ต้องเข้ากิจกรรมวันวิทยาศาสตร์ต่อและไทม์ต้องอยู่กับบูมทั้งวัน แบบนี้ไม่ดีแน่ยังไงก็ต้องเคลียร์ เขาไม่อยากเสียเพื่อนแบบครั้งเมื่อตอนมัธยมอีกแล้ว
“บูม มึงชอบติมใช่มั้ย”
บูมที่กำลังเดินนำอยู่ก็หยุดกึกก็หันมามองไทม์ด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออกก่อนจะหลบตาไป “อืม”
“ตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ช่วงสอบก่อนเข้ามหาลัย”
“ยังไม่ได้บอกมันหรอ”
“กูไม่กล้า กูกลัว”
บรรยากาศรอบๆ จู่ๆ ก็เกิดเงียบสนิทจนได้ยินเสียงป้าแม่บ้านถูพื้นที่กำลังถูพื้น เสียงในหัวเริ่มตีกันมั่วไปหมดไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อ
“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ เรื่องแค่นี้เองกูจัดการได้น่า” บูมหันมายิ้มแสดงสีหน้าเพื่อไม่ให้ไทม์เป็นห่วง “ป่ะๆ ไปงานวิทย์กัน เดี๋ยวตอนเย็นไปเยี่ยมไอติม”
บูมหันมาดึงมือไทม์ก่อนจะพากันเดินไปยังที่จัดงานวันวิทย์ “อืม”
หลังจากทำกิจกรรมวันวิทยาศาสตร์ทั้งสองคนก็นั่งรถประจำทางตรงไปยังบ้านติม พอมาถึงบ้านบูมก็ตรงดิ่งไปกดกริ่งไม่นานก็มีป้าแม่บ้านออกมาเปิดประตู
“เพื่อนของคุณติมใช่มั้ยคะ”
“ครับ”
“เชิญค่ะ”
สองหนุ่มเดินตามคุณป้าเข้ามายังในตัวบ้าน ไทม์ใช้สายตากวาดมองรอบๆ เพื่อสำรวจ บ้านของติมเป็นทรงโมเดิร์นหลังใหญ่ มีสวนขนาดใหญ่ด้านนอกให้นั่งเล่น มีสระน้ำส่วนตัวที่ใหญ่พอที่จะให้คนสิบคนสามารถลงไปเล่นได้ ด้านในตกแต่งสไตล์โมเดิร์นเรียบๆ แต่หรู
“คุณติมอยู่ในห้องทำงานนะคะ ชั้นสามห้องในสุดเลยค่ะ”
“ขอบคุณครับ”
ทั้งสองคนเดินไปตามทางที่คุณป้าแม่บ้านบอกจนมาถึงห้องที่คิดว่าน่าจะเป็นห้องทำงานของติม ไทม์เคาะประตูสองทีก่อนประตูจะถูกเปิดออกเผยให้เห็นคนด้านใน
“หืม? มาไงเนี่ย” ติมกวาดสายตามองเพื่อนทั้งสอง
“มาเยี่ยมน่ะ แล้วมึงเป็นไงมั่ง” บูมชะโงกหน้ามาแทรกทำให้ไทม์ที่ยืนอยู่ถึงกับหันมองเพื่อนเล็กน้อย
“ก็ดีขึ้นแล้ว”
ทั้งสองคนเดินตามติมเข้ามาในห้องทำงานที่มันไม่ดูเหมือนในห้องทำงานเลยสักนิด มันเหมือนเป็นห้องสำหรับเล่นเกมส์ เสียมากกว่า ก็ดูสิ พี่แกเล่นตกแต่งโทนอวกาศซะขนาดนี้เป็นใครก็บอกว่านี่คือห้องเล่นเกมส์
“แล้วทำไมทำหน้าแบบนั้น” ไทม์หันมองเพื่อนทั้งสองที่กำลังสนทนากันก่อนจะหย่อนตัวลงที่เก้าอี้ “ไม่มีไรสักหน่อย”
“หรอ? แน่ใจนะ”
“เออน่า แล้วไหนว่าแค่ช้ำในไง ทำไมแขนมึงมีผ้าพันแผลล่ะ”
“อ่อ พึ่งโดนเมื่อเช้า เจอคนเสพยาอาละวาดแล้วโดนลูกหลงนิดหน่อยน่ะ”
“มึงนี่ ชอบเจ็บตัวอยู่เรื่อยเลยนะ”
“ไอ้ไทม์เจ็บตัวเยอะกว่ากูอีก”
“ไอ้ไทม์มันไม่เป็นไรหรอก มันเก่งจะตาย แต่มึงสิน่าเป็นห่วง” คำพูดของบูมทำเอาไทม์ที่นั่งฟังอยู่ถึงกับขมวดคิ้ว มันหมายความว่าไง หมายความว่าชีวิตเขาจะเป็นยังไงก็ช่างมันหรอ
“มึงพูดเหมือนมันจะเป็นยังไงก็ช่างเลย”
“กูเปล่าพูดสักหน่อย” บูมเริ่มหน้าเสียแถมบรรยากาศในห้องเริ่มไม่โอเค ไทม์ที่เห็นดังนั้นจึงเปลี่ยนเรื่องไม่ให้บรรยากาศเสีย
“เออ วันนี้อาจารย์บอกว่าอาทิตย์หน้าจะสอบเทสเรื่องโปรแกรม เดี๋ยวเขาจะบอกโจทย์วันสอบอีกที”
“อ่า เค”
หลังจากนั้นทั้งสามคนก็คุยกันต่อ แม้ว่าบรรยากาศภายในห้องจะเริ่มหายตึงเครียดแต่ก็ยังมีความอึดอัดที่ยังคงเหลืออยู่
ก๊อกๆ
เสียงเคาะประตูเรียกให้พวกเขาละความสนใจจากคอมพิวเตอร์ให้หันไปมอง
“ขออนุญาตค่ะคุณติม”
“ครับ” สิ้นเสียงอนุญาตประตูก็เปิดออกพร้อมกับคุณป้าแม่บ้านที่โผล่ออกมาจากหลังประตู
“โทรศัพท์จากคุณผู้ชายค่ะ”
“เดี๋ยวกูมานะ” ติมลุกออกไปจากห้องทำให้ตอนนี้เหลือเขากับบูมแค่สองคน
บรรยากาศที่เคยคลายอึดอัดตอนนี้มันวนกลับมาอีกรอบ ไทม์มองเพื่อนชายที่เอาแต่หลบตา
“มึง” บูมเอ่ยขึ้นขณะที่สายตายังคงจดจ้องไปที่หน้าจอคอม “ว่า”
“กูขอไรมึงอย่างได้มั้ย”
“อะไรหรอ”
“อย่าอยู่ใกล้ติมได้มั้ย กูไม่อยากอยากให้มันเจ็บตัวอีก” บูมหันพร้อมกับใบหน้าที่จริงจัง แต่มันกลับให้ไทม์รู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างบอกไม่ถูก
“ได้สิ” เสียงที่ตอบออกมาเบาหวิวจนแทบจะไม่ได้ยิน “ขอบใจนะ”
ไทม์เม้มปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด มือหนาจิกกางเกงจนแทบขาด ไทม์ไม่อยากตอบแบบนี้ แต่เพราะไม่อยากเสียเพื่อนที่พึ่งจะสนิทกันเลยต้องยอมทำ
ประตูห้องเปิดออกให้สองคนด้านในหันไปมองพบว่าติมกลับมาแล้ว
“เมื่อกี้พ่อโทรมาเรื่องไรหรอ” บูมหันถามเพื่อนที่พึ่งเข้ามา
“ให้ส่งฟอร์เวิร์ดเมลให้เฉยๆ”
“มึง กูกลับก่อนนะ” ไทม์หันไปบอกเพื่อนทั้งสองคน
“ทำไมอ่ะ”
“กูลืมไปว่ามีธุระที่บ้านอ่ะ”
“เดี๋ยวกูไปส่ง”
“ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวกูกลับเอง” ไทม์เลือกที่จะปฏิเสธติมเพราะไม่อยากเผชิญกับความอึดอึด บวกกับไม่อยากมีปัญหากับบูมด้วย
“กูจะไปส่ง” ติมกดน้ำเสียงพร้อมกับสีหน้านิ่งทำให้ถึงกลับไม่กล้าปฏิเสธ
“ถ้างั้นกูกลับด้วยดีกว่า มึงไปส่งกูด้วยได้มั้ย” บูมที่เห็นว่าทุกคนจะไปกันหมดจึงขอกลับด้วย เขาไม่ยอมที่จะปล่อยติมให้อยู่กับไทม์สองต่อสองเป็นอันขาด หรืออาจจะเพราะเหตุผลอื่น
“เออๆ”
เสียงพูดคุยภายในรถดังเป็นระยะโดยที่คนคุยมีแค่บูมคนเดียว แล้วประเด็นคนที่เขาชวนคุยคือติมแต่ติมก็ตอบเพียงแค่ ‘อืม’ กับคำตอบเล็กๆ น้อยๆ
ขับเรื่อยๆ จนตอนนนี้มาถึงแถวบ้านบูม ตอนแรกบูมก็ทำท่างจะค้านจะให้ติมไปส่งไทม์ก่อน แต่ก็ไม่กล้าเพราะกลัวติมด่าเลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลย
หลังจากส่งบูมเสร็จเขาก็หันมาบอกลาติมกับเขา ทันที่บูมเดินขึ้นอพาร์ทเม้นท์ติมก็หันมาบอกให้เขาไปนั่งหน้า “นั่งนี่ก็ได้”
“มา นั่ง นี่” ติมกดเสียงต่ำใช้น้ำเสียงแกมบังคับทำให้ไทม์ต้องลุกไปนั่งข้างหน้าตามที่บอก
รถยนต์เคลื่อนตัวออกขับไปตามถนนเรื่อยๆ บรรยากาศในรถเงียบสนิทจนได้ยินเสียงแอร์ได้อย่างชัดเจน
“ไอบูมมันชอบกู กูรู้” ประโยคของติมทำเอาไทม์ถึงกับหันไปมองที่ตอนนี้เพื่อนชายยังคงจดจ้องอยู่ถนน “กูไม่ได้ยินหรอกนะ แต่ก็พอเดาจากสีหน้าของพวกมึงได้”
ไทม์ไม่พูดอะไรต่อเขาเอาแต่ก้มหน้าจมอยู่กับความคิด “เลิกคิดมากได้แล้วน่า กูไม่ทิ้งมึงไปไหนหรอก”
“กูกลัว กูไม่อยากแตกหักกับเพื่อนกับเรื่องนี้”
ดวงตาเริ่มร้อนก่อนจะเริ่มมีน้ำตาค่อยๆ ไหลออกมา ไทม์ยกยมือปาดน้ำตาที่ทยอยไหลออก รถยนต์ค่อยๆ จอดเทียบที่หน้าบ้านของไทม์บรรยากาศในรถกลับมาเงียบอีกครั้ง
“กูไม่อยากพูดแบบนี้หรอกนะ แต่โอกาศที่เราจะกลับไปอยู่กันสามคนค่อนข้างยาก” คำตอบของติมทำเอาไทม์ถึงกับปล่อยโฮ
“แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น กูสัญญาว่าจะอยู่กับมึง กูจะไม่ยอมทิ้งมึงไปไหนอย่างแน่นอน”


## ‘15’-01

เช้าวันพุธอีกวันที่ต้องไปมหาลัยทั้งที่ไม่ได้มีเรียน ไม่ว่าจะให้พูดกี่ครั้งไทม์ก็คงยืนยันคำเดิม เขาเกลียดการรับน้อง
ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องไปอยู่ดี เอาจริงเขาไม่รับรุ่นก็ได้นะ แต่เขาเคยได้ยินมาว่าถ้าไม่รับรุ่นจะถูกสั่งห้ามคุยกับคนในสาขา เขาก็ไม่รู้เหมือนกันนะว่าทำแบบนั้นไปเพื่ออะไรก็เลยยอมไปทำกิจกรรมทุกวันยอมเหนื่อยเพื่อตัดปัญหา
พอมาถึงก็นั่งลงที่ม้านั่งรอเพื่อนหยิบน้ำพริกกากหมูขึ้นมากินรอ
“เจอกันอีกแล้วนะ”
เสียงอันคุ้นหูให้ที่กำลังจกข้าวเหนียวน้ำพริกกากหมูต้องหันไปมอง “อี้อาโอ อะอัดอีอับ (พี่ฟาโรห์ สวัสดีครับ)”
“ฮ่าๆๆๆๆ เคี้ยวให้เสร็จก่อนค่อยพูดก็ได้” ฟาโรห์หย่อนตัวลงตรงที่ว่างฝั่งตรงข้าม
“ว่าแต่เรากินอะไรอยู่หรอ ดูน่าอร่อยจัง”
“อึก!” กลืนข้าวลงคอก่อนจะหยิบน้ำขึ้นมาดื่ม “ข้าวเหนียวน้ำพริกกากหมูครับ”
“ซื้อจากไหนหรอ”
“ที่บ้านผมขายครับ”
“หืม~ น่าสนใจ พี่อยากสั่งมากินมั่งอ่ะ”
“สั่งผ่านเฟสได้เลยครับ เดี๋ยวผมเอาเฟสให้” หยิบมือถือขึ้นมาจะเอาเฟสให้ “นี่ครับ”
ยื่นมือถือที่เปิดเฟสส่งให้เขา​ ฟาโรห์​มองพร้อมกับยกยิ้มก่อนจะเอามือถือของตัวเองมาแอดเอาไว้​
“แล้วพี่สั่งกับเราโดยตรงได้รึเปล่า”
“ได้ครับ”
“ถ้างั้น…พี่ขอคอนแทค​เราด้วยได้มั้ย” เงยหน้ามองตาคนตรงหน้า​ปริบๆ​ “ก็​เผื่อจะสั่งกับเราโดนตรงไง​ อีกอย่างเราเป็นรุ่นพี่​รุ่นน้อง​สาขาเดียวกันด้วย​ เผื่อเราอยากจะถามเรื่องเรียนจะได้คุยกันสะดวก”
แต่ปกติรุ่นพี่คนอื่นเขาก็ไม่ขอกันนะ​ มากสุดก็เข้ากลุ่ม​ แต่ด้วยความเกรงใจ​สุดท้ายเขาก็ให้คอนแทคไป
“ไทม์​ มาแล-เอ่อ…หวัดดีครับ”
บูมที่เห็นฟาโรห์​หยุดชะงักก่อนจะยกมือสวัสดี​ ตามด้วยติมที่มองฟาโรห์​สลับกับผมด้วยสายตาที่อ่านยากก่อนจะโน้มหัวเล็กน้อย​เพื่อสวัสดี​
“เพื่อนเรามาแล้วงั้นพี่ไปก่อนนะ​ แล้วเจอกันตอนรับน้อง”
“ครับ” พวกเขามองตามแผ่นหลังของฟาโรห์​จนเขาลับสายตาไปกับฝูงคนในตึก
“สรุปยังไงเนี่ย” ติมที่นั่งลงฝั่งตรงข้ามที่กำลังเอื้อมมือมาจกข้าวเหนียว​น้ำพริกกากหมูกิน​เอ่ยถาม​
“อะไรยังไง”
“ก็มึงกับพี่ฟาโรห์​อ่ะ​ สรุปยังไง​ เขามาจีบหรอ”
“ก็ไม่นะ”
“ใช่หรอ” สายตาของติมเหมือนกำลังจับผิด​
จะบอกว่าใช่ก็ไม่ใช่ซะทีเดียว​ เพราะจากที่สังเกตุ​พฤติกรรม​ตั้งแต่เจอกันวันแรกถึงตอนนี้ไทม์รู้สึก​เวลาฟาโรห์​มองมาที่เขาเขามีสายตาที่เหมือน​กับพี่ลูซี่เด๊ะๆ​ สายตาที่กำลังหว่านเสน่ห์​ยังไงอย่างงั้น
“เมื่อกี้กูเห็นพี่ฟาโรห์​เอาโทรศัพท์​มึงไปด้วยนี่​ เขาเอาไปทำไรอ่ะ”
“แอดเฟสน่ะ พี่ฟาโรห์เขาบอกว่าอยากสั่งน้ำพริก”
“เฟสร้านอย่างเดียวหรอ”
“เฟสกูด้วย”
“เพื่ออะไรอ่ะ เอาเฟสมึงไปเพื่อ?”
“เขาบอกว่าเผื่อกูถามเรื่องเรียน” พอได้ยินคำตอบเพื่อนทั้งสองก็ถึงกับคิ้วขมวดทันที
“เพื่อ? มึงก็ไม่ได้เรียนแย่ขนาดนั้นป่าวว่ะ อีกอย่าง ถ้ามึงจะถามมึงถามพี่ลูซี่กับพี่ลุคไม่ง่ายกว่าหรอวะ” บูมร่ายยาว
“นั่นมันก็แค่ข้ออ้าง แต่ความจริงเขาจะจีบมันต่างหากล่ะ”
“จริงดิ”
ก็พอจะเดาได้อยู่​ แต่ ณ ตอนนั้นจะไม่ให้มันก็ยังไงอยู่ เขาไม่อยากโดนมองว่าหยิ่งหรอกเลยให้ไป
“แล้วพี่ลูซี่อ่ะ เขาจะไม่โกรธหรอ”
นั่นสิ พี่ลูซี่กำลังจีบเราอยู่นี่นาแต่ถ้าลูซี่โกรธเขาคงเสียใจแย่ คิดไปก็เริ่มกังวล ทำไงดี เขาไม่อยากให้พี่ลูซี่โกรธ ไม่ใช่ว่ากลัวเวลาเธอโกรธหรอกนะ แต่ไม่อยากเห็นใบหน้าน้อยใจแบบครั้งนั้นอีกแล้ว พอเห็นแล้วก็รู้สึกเจ็บปวดใจแปลกๆ
“ทำหน้ากังวลอีกแล้ว!” ฝ่ามือติมสับลงที่หัวจนหลุดออกจากภวังค์​
“โอ๊ย!”
“จะทำหน้ากังวลอะไรนักหนา​ เขาไม่ได้เอาเฟสมึงไปขายมั้ย”
“ก็แหม​ ก็​กูกลัวพี่ลูซี่โกรธอ่ะ”
“จะกลัวเพื่อ? มึงกับพี่เขายังไม่ได้คบกันป่ะ”
“แต่ว่า…”
“เฮ้อ~ ถ้าจะกลัวเขาน้อยใจขนาดนั้นนะ เย็นนี้มึงก็ไปบอกเขาซะ บอกว่าพี่ฟาโรห์มาขอเฟสมึงแล้วก็ทำหน้าทำตาเหมือนจะจีบ”
“เอางั้นเลยหรอ”
“เออ ทำเลย เชื่อดิ พี่ลูซี่ไม่โกรธมึงหรอก แต่มึงจะได้เห็นสนุกๆ แทน”
“นี่ลู วันนี้เราต้องเรียนห้องไหนอ่ะ” เบลล์หันมาถามขณะที่ปากกำลังคาบช้อนไอติม “ตึกร้อยปีห้องประชุมสิบสี่”
“ไม่เข้าใจเลยว่าอาจารย์จะให้ย้ายมาเรียนที่ตึกนี้ทำไม ไกลก็ไกล ลิฟต์ก็พัง ต้องมาเดินขึ้นเองอีก เจ็ดชั้นมันเหนื่อยนะ!!! ทำไมอาจารย์ไม่เห็นใจพวกเราบ้าง~”
“ทำไงได้​ก็​อาจารย์​แกเจ็บขานี่​ ถ้าอยากจะเรียนก็ต้องเดินมาที่นี่เอา”
“แต่ฉันไม่อยากเรียน~ อยากนอนตีพุงอยู่บ้าน​ แง~” เบลล์ดิ้นร้องโอดครวญ​ก่อนจะค่อยๆ​ ลงไปกองกับพื้นบันไดชั้นแรก​
“แต่ถ้านอนตีพุงอยู่บ้านอาจจะโดนพ่อบ่นก็ได้นะ” พอได้ยินแบบนั้นเบลล์ก็รีบเด้งตัวเองให้มายืนตรงดังเดิม
“จริงด้วย​ งั้นเรียนก็ได้” ส่ายหน้าให้กับความเด็กน้อยของเพื่อนสาว​ ก็แบบนี้แหละ​ เธอชินแล้ว
สองสาวพากันเดินขึ้นบันไดจากชั้น​ 1​ ไปยังชั้น​ 10​ แน่นอนว่าสูงขนาดนี้ต้องย่อมเหนื่อยเป็นธรรมดา​โดยเฉพาะเพื่อนสาวจมอขี้เกียจ​
“ไม่ไหวแล้ว​ ขอพักก่อนได้มั้ย” เสียงหวานที่ตอนนี้เริ่มแหบจากความเหนื่อยเอ่ยขึ้นพร้อมกับ​สภาพที่แทบจะลงไปกองกับพื้นบันไดได้ทุกเมื่อ​
เดินลงไปดูเพื่อนที่หมดสภาพ​ “ไหวมั้ย” เบลล์ส่ายหน้ารัว​เป็น​คำตอบ
“นี่ชั้นที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย”
“ห้า”
“ม่ายยยยยย~” พอได้ยินเบลล์ก็ร่วงไหลลงไปกองกับพื้นบันไดทันที​ ก็แหงล่ะ​แค่​ 5​ ชั้นก็เหนื่อยเต็มทนแล้ว​ และยิ่งต้องเดินขึ้นไปจนถึงชั้น​ 10​ แค่นึกก็อยากจะร้องไห้ออกมาเลยล่ะ
“งั้นเราไปขึ้นลิฟต์​กันมั้ย”
“คนมันเยอะ​ รอนาน”
“งั้นก็ต้องอดทน​นะ​ อีกแค่ห้าชั้นเอง​ ไว้หลัง​เลิกคลาส​เดี๋ยวพาไปเลี้ยงขนม”
ดวงตาของเบลล์เปร่งประกาย​เหมือน​เด็ก​น้อยที่ดีใจเมื่อได้ยินว่าแม่จะให้ของรางวัล​เมื่อทำภารกิจ​สำเร็จ​ราวกับว่าไอ้ที่หอบกับเกือกกลิ้ง​กับพื้นบันได​เมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้น​
“โอเค!”
ความพยายาม​อยู่​ที่ไหนความเหนื่อย​อยู่​ที่นั่น​โดยเฉพาะ​เพื่อนสาวที่นั่งอยู่ด้านข้างเหนื่อยจนแทบจะลมจับอยู่รอมร่อ​
เธอก็เหนื่อยนะ​ แต่ไม่ได้มากขนาดนั้น​ คงเพราะเธอออกกำลังกายทุกวันด้วยแค่เดินบันได 10 ชั้นเลยชิวๆ
นักศึกษาค่อยๆ ทยอยเข้าห้องมา วันนี้สาขาฉันต้องเรียนคู่กับสาขาคณะมนุษย์ศาสตร์สาขาภาษาจีนซึ่งแน่นอนว่าก็ต้องเจอกับเจเจด้วย
“ไงลู” พูดไม่ทันขาดคำเจ้าตัวก็โผล่มาพอดี “ไง”
เจเจหย่อนตัวลงที่นั่งข้างๆ เป็นจังหวะเดียวกันที่เพื่อนของเขาเอ่ยแซวพอดี “แหม~ พอเจอสาวแล้วทิ้งเพื่อนเลยน้า~”
“ทิ้งบ้าไร มึงก็มานั่งตรงนี้สิ” เขาพูดพลางตบเก้าอี้ข้างเขาที่ว่างอยู่แต่เหมือนว่าเพื่อนของเขาจะไม่ยอมมานั่งด้วยแต่กลับไปนั่งแถวถัดไปแทน
“พวกกูนั่งนี่แหละ ไม่อยากไปรบกวนคุณคนสวยเขา” พูดไปพลางขำไป เพื่อนของเจเจนี่เป็นคนตลกจริงๆ
ในชั่วโมงเรียนเราก็ต่างคนต่างตั้งใจมีคุยกันบ้างแต่ก็ไม่ได้มากจนรบกวนคนอื่น ต่างจากเพื่อนสาวที่นั่งข้างๆ ที่ตอนนี้ฟุบไปกับโต๊ะเรียบร้อย
“นี่ลู เด็กคนนั้นน่ะ แฟนลูหรอ” เจเจถามขึ้นขณะที่สายตาของเขายังคงจดจ้องที่โปรเจ็คเตอร์หน้าห้อง เด็กคนนั้นที่เขาหมายถึงคงเป็นไทม์สินะ
“เปล่า กำลังจีบน้องอยู่”
คำตอบของเธอเหมือนจะไปสะกิดอะไรบางอย่าง เจเจยกยิ้มบางๆ แต่ดูเป็นการยิ้มเพื่อปลอบใจตัวเอง
เขาถอนหายใจก่อนจะเอนตัวพิงกับเก้าอี้ สายตาเขาเหม่อลอยสีหน้าเหมือนคนอกหัก “เฮ้อ~ ตรงจังนะ”
“ก็ไม่จำเป็นต้องพูดอ้อมหนิ”
“อกหักครั้งที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย”
“สองมั้ง”
“นับด้วยหรอเนี่ย”
บทสนทนาที่ดูเหมือนคุยเล่นธรรมดาแต่ว่าความหมายของมันกลับดูน่าอึดอัดจนพูดเล่นไม่ออก เธอรู้ว่าตัวเองเป็นคนตรงๆ ไม่พูดอ้อมค้อมและรู้ว่าตัวเองไม่เคยให้โอกาสใครหากคนนั้นไม่ใช่แม้ว่าจะเป็นคนที่สนิทก็ตามที แต่หากเลือกที่จะพูดอ้อมหรือไม่ปฏิเสธตั้งแต่แรกผลลัพธ์ก็จะยิ่งแย่กว่า เผลอๆ อาจจะโดนมองว่าเป็นผู้หญิงนิสัยชอบเก็บผู้ชายไว้เล่นสนุกเลยก็ได้
“แต่ฉันไม่ยอมแพ้หรอกนะ ตราบใดที่ลูยังไม่มีแฟนฉันก็ยังมีสิทธิ์”
“ทั้งที่ไม่มีสิทธิ์น่ะหรอ”
“ใช่” เจเจหันมาสบตาพร้อมกับยกยิ้มบางๆ ให้ “แม้จะไม่สิทธิ์ในตัวลูเลยก็ตาม”
คำพูดของเขายิ่งทำให้เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนเหมือนมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่ลำคอ
“นายนี่ดื้อเสียจริง ทั้งที่ฉันปฏิเสธไปขนาดนั้นแล้วนะ”
“ก็ฉันมันดื้อมาตั้งนานแล้วนี่ เธอก็รู้”
รอยยิ้มจากคนข้างๆ เป็นรอยยิ้มที่บ่งบอกว่าเขาจะไม่มีทางยอมแพ้แน่ มุมปากยกยิ้มก่อนจะหัวเราะออกมานิดๆ “แบบนี้…ฉันก็แย่สิ”
ระหว่างนั้นลูซี่กับเจเจก็คุยกันอีกแค่นิดหน่อยก่อนจะถึงเวลาเรียน พวกเราเดินลงจากตึกตรงไปลานจอดรถเพื่อจะกลับ ขณะที่กำลังเม้ามอยกันจู่ๆ ก็มีบางอย่างที่นอกรถทำให้ต้องหันไปสนใจ
“นั่นมันพวกน้องไทม์ป่ะ”
คำพูดของเบลล์ทำให้ลูซี่ต้องหยุดรถ “ไหน”
“นั่นน่ะ” เบลล์ชี้ออกไปด้านนอกกระจกตรงบริเวณลานกว้าง มีนักศึกษาชายสองคนที่คาดว่าน่าจะปี 1
ลูซี่พยายาม​พรี่ตามองเนื่องจากอยู่​ในรถแถมยังอยู่ฝั่งคนขับเลยทำให้มองไม่ค่อยชัด รออยู่สักพักจนสามารถเห็นชัดขึ้น ชัดว่าเป็นไทม์กับบูมจริงๆ แต่ทำไมสภาพของทั้งสองคนถึงได้เดินแปลกๆ ขาสั่นเดินไม่ค่อยตรงๆ เดินๆ หยุดๆ ขาสั่นเหมือนพึ่งโดนทำโทษมาเลย
ดับเครื่องก่อนจะลงไปตามด้วยเบลล์ที่เดินตามมา จู่ๆ ไทม์เหมือนจะล้มเพราะทรงตัวไม่อยู่ ลูซี่รีบวิ่งเข้าไปรับโชคดีที่รับทันได้พอดี
“โอเคมั้ยคะ” ไทม์เงยหน้ามองก่อนจะค่อยๆ​ พยุงตัวเอง​ “พี่ลูซี่​ มาไงครับเนี่ย”
“พี่เห็นพวกเราเดินแปลกๆ​ ก็เลยลงมาจากรถน่ะ”
“งั้นหรอครับ”
“แล้วนี่จะกลับกันเลยมั้ย​ เดี๋ยว​พี่ไปส่ง”
“พี่ลูซี่ไม่มีเรียนต่อหรอครับ”
“ค่ะ​ พวกพี่กะจะกลับพอดี” ไทม์กับบูมมองหน้ากัน​ “ก็ได้ครับ”
รถยนต์คันเดิมเคลื่อนตัวไปตามถนนโดยภายในรถเต็มไปด้วยเสียงก่นบ่นของไทม์กับบูม
“นี่ ทำไมพวกเราถึงมีสภาพแบบนั้นล่ะ โดนซ่อมหรอ” เบลล์ชะโงกหน้าไปถามคนด้านหลัง “ครับ”
“หนักขนาดนั้นเลยหรอ เห็นเกือบล้มด้วย”
“เอ่อ…คือว่า”


## ‘17’-01

“วันนี้พี่ไปรับนะคะ”
“ครับ”
“พี่รอที่ใต้ตึกนะคะ”
“โอเคครับ”
“พี่ไปกินข้าวด้วยนะคะ”
“ได้ครับ”
ตั้งแต่ที่เกิดเรื่องต่างๆ ลูซี่ก็ตามติดแจ เรียกได้ว่าไม่ว่าจะไปไหนเธอก็ตามไปด้วย ไทม์รู้ว่าที่เธอทำเพราะเธอเป็นห่วง ไม่อยากให้เขาเจ็บเหมือนที่ผ่านๆ มา อีกอย่างนึงพอเกิดเรื่องรับน้องแก๊งพวกเขาก็โดนพวกแป๊กเล็งเป้าทำให้ลูซี่ต้องคอยระวังอย่างใกล้ชิด
เว้นแต่วันนี้
“วันนี้พี่คงไปกับเราไม่ได้​ ต้องขอโทษ​ด้วยนะคะ”
[ก็​พี่ลู​ซี่​ติดงานนี่ครับ​ แค่นี้เอง]​
“ก็พี่เป็นห่วงเรานี่คะ”
[ถ้างั้น​ เวลาไปไหนผมจะเอาเพื่อนไปด้วย​ แล้วก็​จะคอยรายงานสถานการณ์​ให้พี่ล​ู​ซี่​ตลอดดีมั้ยครับ]​
“เราจะอึดอัด​รึเปล่า”
[ไม่เลยครับ​ ถ้าทำให้พี่ลูซี่สบายใจผมก็โอเค]​
“ขอบคุณ​นะคะ”
[ขอบคุณ​ทำไมครับ​ ผมต้องขอบคุณ​พี่ลู​ซี่​มากกว่า​ ถือว่าเป็นการซ้อมๆ​ ไว้ไงครับ]​
“แสดงว่าเรายอมรับรักพี่แล้วใช่มั้ยคะ”
[อ๊า! คือ…จะว่าไงดี แบบว่า​ ก็ยังแหละครับ​ แต่…ผมไม่อยากเห็นหน้ากังวลใจแบบเมื่อตอนนั้นมากกว่า​ ผมอยากเห็นพี่ลู​ซี่​ยิ้มเยอะๆ]
ประโยคบอกเล่าธรรมดากลับทำให้หัวใจของลูซี่พองโตอย่างบอกไม่ถูก​ ทำไมน้องถึงได้น่ารักแบบนี้นะ​ แล้วแบบนี้เธอจะไปไหนรอด
“ขอบคุณ​นะคะ​ พี่จะยิ้มเยอะๆ​ เลยค่ะ”
[ดีมากครับ​ / ไอ้ไทม์​จารย์​เข้าแล้ว/ งั้นผมไปก่อนนะครับ​ อย่าโหมงานมากนะครับ]​
“ค่ะ​ ไว้เจอกันค่ะ”
[บายครับ]​
“บายค่ะ”
พอวางหูเสร็จ​ลูซี่ก็เอนหลังพิงกับพนักพิงพลางถอนหายใจ​รอบที่ล้าน​ ปากตอบว่าจะไม่โหมงานหนักแต่มันไม่ได้จริงๆ​ เดือนนี้งานในส่วนของเธอเยอะมาก​เธอเลยอยากรีบทำให้เสร็จ
“เฮ้อ​ ทำต่อดีกว่า”
เสียงแป้นพิมพ์​ต๊อกแต๊กสลับกับเสียงแจ้งเตือนอีเมล​เข้าดังไม่ขาดสาย​ นอกจาจะต้องทำงานของตัวเองแล้วยังต้องคอยเช็คงานคนอื่นและยังต้องตอบเมลลูกค้าอีกด้วย​
เริ่มทำไปสักพักจู่ๆ​ ก็เริ่มจี๊ดที่หัว​ข้างซ้าย​ มือเรียวยกนวดหว่างคิ้วให้คลายแต่เหมือนจะไม่​ ดูท่าไมเกรนจะกำเริบอีกแล้วแฮะ
ลูซี่เป็นไมเกรนมาตั้งแต่สมัยเรียนมอปลาย​แล้ว​ ตอนแรกเธอก็ไม่รู้หรอนึกว่าแค่ปวดหัว​ธรรมดา​มารู้เอาตอนขึ้นมหาวิทยาลัยตอนไปตรวจสุขภาพประจำปี​เนี่ยแหละ​ถึงได้รู้ว่าเป็นไมเกรน
อาการไมเกรนเดิมทีมาจากหลายปัจจัย​ไม่ว่าจะเป็นความเครียด, พักผ่อน​ไม่เพียงพอ, ทำกิจกรรม​ที่หักโหมจนมากเกินไป​ หรือการอดอาหาร​ แต่ในกรณีของลูซี่​ หมอวินิจฉัย​ว่าสาเหตุ​มาจากความเครียด​สะสมมากกว่า
เพราะเดิมทีแม้เธอจะทำงานหนักแต่เธอก็พยายาม​หาเวลาพักหรือผ่อนคลาย​ตัวเองอยู่​ตลอด​ แต่พอช่วงมอปลายที่เธอทะเลาะกับอาม่าหนักๆ​ ตั้งแต่​ตอนนั้นเธอก็มีอาการไมเกรนกำเริบอยู่ตลอด​ เคยเป็นหนักสุดก็ทั้งอาทิตย์​ จะกินยาก็กินไม่ได้เพราะมีผลข้างเคียง​ทำให้น้ำนมไหล​หมอเลยสั่งห้าม​ เรียกได้ว่าใช้ชีวิต​ลำบากทำอะไรแทบไม่ได้เล​ย
เสียงโทรศัพท์​สำนักงานดังให้มือที่กำลัง​พิมพ์​งานต้องหยุดชะงักก่อนจะหันไปรับโทรศัพท์​
[คุณลูซี่คะ รถพร้อมแล้วค่ะ]
“เดี๋ยวลูไปค่ะ”
วางสายเสร็จลูซี่ก็เซฟงานปิดคอมฯ ก่อนจะเดินออกจากห้องเพื่อไปขึ้นรถที่เตรียมไว้ วันนี้ลูซี่มีนัดกับพาร์ทเนอร์รายใหญ่ตอนช่วง 10 โมง แม้ใจจะอยากพักขนาดไหนยังไงก็ต้องไปอยู่ดี
มาถึงสถานที่นัดหมายพอมาถึงบริษัทของพาร์ทเนอร์ลูซี่ก็เข้ามาทักทายสวัสดีกันตามารยาท โชคดีที่การคุยครั้่งนี้ง่ายกว่าที่คิด คงเพราะว่าเดิมทีเจ้าของบริษัทนี้เป็นเพื่อนอีกคนของแม่อยู่แล้วทำให้ครั้งนี้เลยคุยง่าย
หลังจากคุยงานเสร็จลูซี่ก็ดิ่งตรงกลับบริษัททันทีไม่ได้แวะที่ไหน ทันทีที่ลงจากรถลาพี่คนขับรถเสร็จขณะที่กำลังจะเดินขึ้นตึกจู่ๆ ก็รู้สึกจี๊ดหัวขึ้นมา มือเรียวยกมือจับหัวพร้อมกับบีบแน่น ความรู้สึกจุกอกจนอยากจะอ้วกออกมา มันหนักจนเธอไม่ไหวจนต้องหาที่ยัน
สองขาค่อยๆ เดินและพยายามใช้สายที่ตอนนี้หรี่จนแทบจะปิดจากอาการไมเกรนที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ มองหาที่นั่งพัก พอถึงม้านั่งลูซี่ที่กำลังจะนั่งลงก็เกิดทรงตัวไม่อยู่ ร่างกายที่กำลังจะร่วงลงพื้นจู่ๆ ก็มีมือปริศนาเข้ามาสอดรับตัวเธอไม่ให้หล่นลงพื้นพร้อมกับเสียงนุ่มทุ่มที่เคยได้ยินมาก่อน
“เป็นไมเกรนอยู่ยังจะดื้อทำงานอีก บ้าหรือดีเนี่ย”
ลูซี่ค่อยๆ หันไปมองต้นเสียงด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่าไม่ไหวกับอาการไมเกรนแล้ว
“ดีน หรอ”
“เออ ฉันเอง”
“อ่า ขอบใจ” ก่อนภาพทุกอย่างจะตัดไป
ชายหนุ่มหน้าคมนั่งมองหญิงสาวที่เคยอยู่ในสถานะของ ‘แฟนเก่า’ ที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงในห้องนอนรับแขกคอนโดของเขา ตอนแรกดีนก็กะจะพาไปส่งที่บ้านนั่นแหละ แต่ด้วยความที่ตอนที่พวกเขายังคบกันดีนไม่เคยไปบ้านของลูซี่เลยแม้แต่ครั้งเดียว จะมีก็แค่คอนโดของเธอซึ่งตอนนี้ไม่รู้ว่ายังอยู่มั้ย จะไปโทรให้ลุคมารับเขาก็ไม่มีคอนแทคอีกเพราะโทรศัพท์เครื่องเก่ามันเจ๊งไปแล้ว บวกกับก็เลิกกันไปแล้วไม่รู้จะมีคอนแทคไว้เพื่อเลยไม่ได้แอดไว้ เลยทำให้เขาต้องจำใจพาเธอมาพักที่คอนโดของเขาแล้วฝากเลขาของลูซี่ติดต่อลุคให้แทน
นั่งมองคนที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงก็นึกหวนถึงบรรยากาศเก่าๆ อย่างเช่น…
“พามาสวนสนุกทำไมเนี่ย” ลูซี่มองแฟนข้างๆ ที่ยืนหาววอดๆ ราวกับคนที่ไม่ได้อยากมาแต่ความจริงคือเขานั่นแหละที่ไปลากเธอออกจากคอนโด
“ถามแปลก พามาซักผ้ามั้ง”
ลู​ซี่​หันไปมองแฟนหนุ่ม​ข้างตัวด้วยสีหน้าคิ้วขมวด​ ไอ้นี่กวนตีนอีกล่ะ​
“เข้ากันได้แล้วไป” ดีนพูดก่อนจะเอื้อมมาจับมือพากันเข้าไป
“อะไรเนี่ย”
“ของขวัญวาเลนไทน์​ไง”
“ช่อไก่เนี่ยนะ”
“ใช่”
ลู​ซี่​ยกช่อไก่ขึ้นมาดูพลางหัวเราะ​ขำขัน​ เคยเห็นแต่ช่อดอกไม้​ นี่มาช่อไก่เฉย​
“แล้วคิดไงถึงซื้อมาให้เนี่ย”
“เห็นไก่แล้วนึกถึง​หน้าเธอพอดีเลยซื้อมา” ลูซี่หันมามองแฟนหนุ่มที่กำลังนอนสบายใจเฉิบอยู่ที่โซฟาที่ดูไม่สนใจอะไร ที่พูดมันหมายความว่าหน้าเธอเหมือนไก่ใช่มั้ยเนี่ย
แต่ก็นะ “ขอบใจ”
ตลอดที่ผ่านมาทั้งคู่ก็คบกันด้วยดีมาตลอด ดีนเป็นแฟนที่ดีดูแลเธอดีแต่แค่ปากหมานิสัยเถื่อนไปหน่อยไม่เคยทำให้ลูซี่เคลือบแคลงใจแม้แต่น้อย มีทะเลาะมีงอนกันบ้างตามประสาคนเป็นแฟน
ส่วนสาเหตุที่เลิกกันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แค่พอคบกันไปพวกเขารู้สึกว่ากลับเป็นเพื่อนกันดีกว่า เพราะที่ผ่านความรู้สึกต่างๆ มันไม่ได้มีความรู้สึกชอบมากพอที่จะทำให้คบกันต่อเลยตัดสินใจเลิกกัน
เสียงขยับตัวของคนบนเตียงให้ดีนละจากมือถือ​หันไปมองดู​เหมือนว่ายัยคนสวยจะรู้สึกตัวแล้ว
“ตื่นสักทีนะยัยคนสวย”
“นายอุ้มฉันมาหรอ”
ลูซี่ยกมือขยี้ตาให้หายจากความง่วงหันมองคนต้นตอของเสียงก่อนจะ​กวาดสายตาสำรวจรอบๆ​ แล้วยันตัวลุก
“ลากมามั้ง”
ไอ้…
ลูซี่มองคนตรงหน้าด้วยสีหน้านิ่ง​ “ยังกวนตีนหน้าตายเหมือนเดิมเลยนะ”
“กวนตีนตรงไหน​ เขาเรียกสร้างสีสันให้ชีวิต​ต่างหาก​”
ถอนหายใจ​ออกมาเล็กน้อย​ นอกจากจะกวนตีนเหมือนเดิมยังทำตัวน่าเตะเหมือนเดิมด้วย
“เมื่อคืนนอนน้อยหรอถึงเป็นไมเกรน”
“ก็นอนปกตินะ”
“ปกติของเธอคือตีหนึ่งตีสองหรอ”
“ก็…นะ”
ดีนถอนหายใจ​ด้วยความเหนื่อยใจ​ ดีนรู้ดีว่าลูซี่เป็นคนนอนดึก​ ไ​ม่ใช่เพราะดูหนังหรือเล่นโซเชียล​เพลิน​ แต่เธอทำงานเพลินต่างหาก
“รู้ว่าเป็นไมเกรนยังจะนอนดึกอีก”
“เป็นพ่อฉันรึไงถึงมาบ่นเนี่ย”
“อยากให้เป็นพ่ออีกคนมั้ยละ”
“หยุด​ความคิดไว้ตรงนั้นเลย” ดีนหัวเราะชอบใจ​
ลูซี่เป็นคนที่ดื้อเอามากๆ​ โดยเฉพาะ​เรื่องงานที่ชอบทำเกินตัว​ เธอทำแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร​แล้ว​ ทำให้​สมัยที่ยังคบกันดีนต้องคอยดุคอยลากอยู่​บ่อยๆ
ยกมือบีบหว่างคิ้วดูเหมือนอาการไมเกรนจะดีขึ้นแล้วแต่ก็ยังไม่หายสนิท​
“ปวดก็นอนไป​ ไม่ต้องมาฝืน”
“งานฉันยังไม่เสร็จ”
“ก่อนจะห่วงงานห่วงตัวเองก่อนมั้ย​ เธอเป็นอะไรไปแล้วไอ้เด็กนั่นมันจะอยู่ยังไง”
ประโยค​ของดีนทำเอาลู​ซี่​ขมวดคิ้ว​ ไอ้เด็กนั่นที่ว่าหมายถึงไทม์หรอ​ มันรู้ได้ไงเนี่ย
“รู้ด้วย?”
“ก็​เห็น​บ่อย”
ดีนกับลูซี่เรียนกันคนละมหาวิทยาลัย​ สงสัย​คงเห็นตอนอยู่ข้างนอกมั้ง​
“น้องมันน่ารักนะ​ จะว่าไปก็น่าจีบดู”
“ตีนกูมั้ยไอ้สัส”
“อะไรยัยสวย​ ไม่ได้พูดกับเธอสักหน่อย​ พูดลอยๆ​ ต่างหา-โอ๊ย!”
ไม่ปล่อยให้อีกคนได้พูดจบลู​ซี่​ก็หยิบหมอนขึ้นมาปาใส่อีกคนทันที​ รู้แหละว่าดีนแค่พูดเล่นๆ​ กะกวนตีนให้เธอหัวเสีย​ แต่ถ้าให้มันไปเจอน้องจริงๆ​ คนอย่างดีนจีบน้องตามที่พูดแน่
ลู​ซี่ทำท่าจะยันตัวลุกแต่ก็ถูกอีกคนพูดดัก​เอาไว้จนต้องชะงัก​ “ยังจะดื้ออีก​ บอกให้นอนไปไง”
“คนมีการมีงานต้องทำมั้ย”
“นอนไป​ งานนั่นให้พี่เธอทำแทน”
“แชทที่นายคุยกับไอ้ลุคมันหายไม่ใช่ไง”
ดีนยื่นมือถือให้ดูพบว่าเป็นแชทที่เขาพึ่งคุยกับลุค
Lukeggeasy : ฝากมันไว้ก่อนเดี๋ยวตอนเย็นไปรับ
Lukeggeasy : บอกมันด้วยว่างานมันเดี๋ยวกูทำต่อเอง
deankudou : เคพี่
“ที่นี้ก็นอนไปแล้วไป”
ดีนเอื้อมมือมาดึงมือถือพร้อมกับ​ดันตัวเธอให้นอนลงที่เดิมแต่ลูซี่กลับดื้อดึงก่อนจะยันตัวลุกแต่ก็โดนไมเกรนเล่นงานอีกรอบจนทำให้เธอต้องกลับไปนั่งที่เดิม
“นี่ไง ยังจะดื้ออีกมั้ย”ลูซี่จิ๊ปากพลางถอนหายใจอย่างไม่ชอบใจ
“จะกลับไปนอนบ้าน”
“ฉันไม่รู้บ้านเธอ”
“เดี๋ยวบอกทาง”
“เธอขึ้นรถตอนเป็นไมเกรนทีไรเธออ้วกทุกที”
ลูซี่คิ้วขมวดมองหน้าอดีตแฟนเก่า “ไม่ต้องมามอง ถ้ากลัวว่าที่รักเธอจะเข้าใจผิดก็เรียกให้มาเฝ้าไป”
สุดท้ายก็เลี่ยงไม่ได้ทำให้เธอก็กลับไปนอนดังเดิม ลูซี่หนิบมือถือเข้าแชทพิมพ์หาไทม์ เธอตั้งใจจะบอกเขาก่อนกลัวว่าไทม์มารู้เรื่องทีหลังกลัวจะทำให้เขาเสียใจ ทั้งที่ความจริงไม่รู้ว่าเขาจะเสียใจจริงๆ มั้ย


## ‘19’-01

เช้าวันศุกร์ที่ใครๆ หลายคนอยากให้มาถึงคงเพราะวันนี้จะเป็นสุดท้ายของสัปดาห์ที่จะได้ไปเรียนไม่ก็ไปทำงานเพราะวันพรุ่งนี้ก็จะได้หยุดแล้ว
แต่สำหรับไทม์มันไม่เลย…เขาไม่ได้อยากไปมหาลัยเลย แถมวันเสาร์อาทิตย์ก็ไม่ได้หยุด เพราะปี 1 คณะวิทย์ฯ จะต้องไปเข้าค่าย 5 วันของมหาลัย ซึ่งหมายความเขาจะต้องอยู่กับติมกับบูม 5 วัน
“เป็นอะไรรึเปล่าคะ” ลูซี่เอ่ยถามคนตรงหน้าที่เอาแต่เขี่ยข้าวในจานไม่หยุด
“แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะครับ” วันนี้ลูซี่มานอนที่บ้าน พักหลังมานี้เธอมักจะมานอนที่นี่บ่อยๆ ส่วนหนึ่งเพราะความเป็นห่วง ส่วนที่สอง เพราะคิดถึง
ลูซี่ที่เห็นใบหน้าซึมเศร้าในใจก็รู้สึกเป็นห่วงแต่ก็ไม่อยากเซ้าซี้ ลูซี่เอื้อมมือไปลูบหัวของเธอเบาๆ
“มีอะไรก็ระบายให้พี่ฟังได้นะคะ พี่พร้อมจะฟังและพร้อมจะเป็นกระสอบทรายให้เราระบายจนกว่าจะหายเครียดเลยค่ะ”
ประโยคของลูซี่ทำเอาไทม์ถึงกับหลุดขำ “ฮ่าๆๆ ขอบคุณมากนะครับ”
แม้จะน้อยนิดแต่ถ้ามันทำให้ไทม์ยิ้มได้เธอก็ดีใจแล้ว
รถยนต์ขับไปตามถนนใหญ่ตรงไปยังมหาวิทยาลัยไม่นานก็ถึงที่หมาย รูซี่บังคับพวงมาลัยเข้าจอดสถานที่นัดรวมตัวของเด็กปี 1 คณะวิทย์ฯ ไทม์หยิบข้าวของลงจากรถพลางกวาดตามองหาเพื่อนชายจนไปหยุดกับติมที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่ม้าหิน
“มีอะไรก็โทรมาได้ตลอดนะคะ ถ้าโทรหาพี่ไม่ติดก็โทรหาคนอื่นๆ ที่พี่ให้เบอร์ไว้นะคะ”
“ครับ งั้นผมไปก่อนนะครับ”
ลูซี่โบกมือลาคอยยืนมองไทม์จนเดินขึ้นรถไป เมื่อรถบัสคันใหญ่ขับออกไปจนลับสายตามือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะโทรหาใครบางคน
“ว่างป่ะ ช่วยไรอย่างนึงดิ”
บนรถบัสที่เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยจ๊อกแจ๊กจอแจ แต่ละคนต่างดูตื่นเต้นที่จะได้ไปเข้าค่ายต่างกับพวกเขาที่ไม่ได้ดูอยากจะไปสักนิด
ไทม์เหลือบมองบูมที่นั่งเบาะเยื้องขวา เขานั่งคนเดียวใส่หูฟังเงียบๆ แต่ดูเหมือนบูมจะรู้ตัวว่าเขาจ้องอยู่ บูมหันมาทำให้ติมต้องรีบหันหน้าหนี
ย้อนกลับไปเมื่อ 1 ชั่วโมงก่อนตอนที่มาถึงมหาลัยไทม์เข้าไปหาติมที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อน ขณะที่กำลังนั่งคุยเล่นก็เหลือบเห็นบูมที่เดินมาอยู่ไกลๆ ตอนแรกเขาทำท่าจะเดินเข้ามาแต่พอสบตากับไทม์เขาก็เดินเลี่ยงไปทันที
ที่บูมเป็นแบบนั้นติมบอกว่าหลังจากที่ส่งพวกเขาเสร็จบูมก็โทรมาหาเขา มาถามว่าพวกเขาได้ไปไหนกันต่อมั้ย แล้วไทม์พูดอะไรหรือเปล่า ติมที่ได้ฟังก็รู้สึกหงุดหงิดก่อนจะเค้นถามบูมจนเขายอมเล่า
พอติมได้ฟังจากปากบูมทั้งเรื่องที่บูมชอบเขากับเรื่องที่คุยกับไทม์ ติมไม่ได้รังเกียจเรื่องที่บูมชอบเขาหรอก แต่เขาหงุดหงิดที่บูมดันไปพูดไม่ดีกับไทม์ที่ว่าห้ามให้ไทม์ไปไหนมาไหนกับติม
ติมไม่เข้าใจว่าเขาพูดแบบนั้นไปเพื่ออะไร การที่ไทม์อยู่กับติมไม่ได้แปลว่าจะทำให้เขาโดนหาเรื่องไปด้วยหรือเป็นสาเหตุให้เจ็บตัว ที่เขาเจ็บตัวก็เพราะตัวเขาเอง เขาแค่อยากจะปกป้องเพื่อน ก็แค่นั้นเอง
แน่นอนว่าหลังจากที่ไทม์ได้ยินแบบนั้นเขาก็แอบรู้สึกผิดที่ตัวเองเป็นต้นเหตุให้เพื่อนต้องแตกแยก แต่ติมก็คอยปลอบและให้เหตุผลว่าที่มันเกิดเรื่องแบบนี้ก็เพราะตัวบูมเองต่างหาก
รถบัสขับไปตามถนนเส้นหลักเวียงจ๊อกแจ๊กจอแจเริ่มเบาลงจนได้ยินแต่เสียงเครื่องยนต์ของรถ จนขับมาถึงจังหวัดหนึ่งที่คาดว่าน่าจะช่วงครึ่งทางแล้วรถบัสจะได้ทำการจอดที่ปั๊มเพื่อให้นักศึกษาได้ทำการแวะพักและเข้าห้องน้ำ
ไทม์กับติมลงมาเข้าห้องน้ำขณะที่ไทม์กำลังยืนรอติมสายตาก็เหลือบเห็นว่าบูมก็มองเขาอยู่ก่อนจะหลบสายตาไป
“เสร็จล่ะ”
“อือ จะไปซื้ออะไรกินมั้ย”
“ไปดิ”
สองหนุ่มเดินเท้าเข้าซุปเปอร์มาเก็ตเพื่อหาซื้อขนมขณะที่ไทม์กำลังจะเดินไปจ่ายตังก็เหลือบไปเห็นติมกำลังยืนคุยกับบูมไกลๆ ไทม์ขยับไปหลังเชลท์เพื่อจะแอบฟัง
“กูขอโทษ กูไม่น่าพูดแบบนั้นเลย”
“คนที่ควรขอโทษคือไอ้ไทม์ไม่ใช่กูนะ”
“กู…”
“กูไม่รู้ว่ามึงคิดยังไงกับไอ้ไทม์นะ แต่อย่างที่กูเคยบอก ถ้ามึงยังคิดว่าเป็นเพื่อนอยู่ก็ควรไปขอโทษและเคลียร์ใจกันตรงๆ”
“อือ ไว้จะไปคุยนะ” พูดจบบูมก็เดินออกจากมินิมาร์ทไป ไทม์เดินไปจ่ายเงินก่อนจะหันไปมองติมที่กำลังถอนหายใจและทำสีหน้าที่ดูเหนื่อย
“ไหวมั้ยมึง”
“ก็โอเค อ่ะนะ”
“ไปๆ ไปขึ้นรถกันเถอะ” พูดพลางดันหลังเพื่อน ไทม์ก็คิดหนักไม่ต่างจากเพื่อนหรอก เขาไม่ตอยากให้มันเป็นแบบนี้ อยากให้กลับไปเป็นเหมือนเดิม
รถบัสขับไปเรื่อยๆ ตามเส้นทางเส้นทางจนในที่สุดก็มาถึง
“หยิบสัมภาระแล้วมาเข้าแถวตามสาขาตรงนี้นะ อย่าลืมตรวจเช็คของด้วยถ้าลืมไม่มีใครตามไปเอาให้นะ” อาจารย์หัวหน้าคณะพูดใส่โทรโข่ง
นักศึกษาปี 1 ทยอยเดินมาเข้าแถวตามที่อาจารย์บอกก่อนจะเริ่มทำการแบ่งกลุ่มสำหรับแบ่งห้องนอน และแน่นอนว่าไทม์ได้อยู่กับติมกับเพื่อนต่างสาขารวมถึงบูมด้วย
“ขอนอนนี่นะ” เพื่อนต่างสาขาคนหนึ่งวิ่งตรงไปยังห้องนอนชั้นบนสุดก่อนจะกระโดดลงบนเตียงโดยไม่รอเพื่อนคนอื่นๆ แบ่งห้อง
“มึงนี่ รอให้ชาวบ้านแบ่งห้องก่อนดิวะ”
“ไม่เป็นไรๆ หรอก เดี๋ยวพวกเรานอนห้องอื่นก็ได้ มันก็น่าจะเหมือนๆ นั่นแหละ” เพื่อนต่างสาขาคนหนึ่งเอ่ย
หลังจากตกลงแบ่งห้องสรุปแล้วห้องไทม์มีเขา ติม, บูม และเพื่อนต่างสาขาอีกสองคน
ขณะที่กำลังจัดกระเป๋าเพพื่อนต่างสาขาคนนึงที่ก่อนหน้านี้วิ่งเข้ามาจองห้องก่อนเอ่ยถามเพื่อนใหม่อีกสามคน
“นี่ๆ พวกนายอยู่สาขาเดียวกันใช่ป่ะ”
“ใช่ ทำไมอ่ะ”
“อยู่กลุ่มเดียวกันอ่อ”
คำถามของเพื่อนใหม่ทำเอาบรรยากาศในห้องถึงกับเงียบกริบก่อนจะมีเสียงตบหัวของเพื่อนใหม่อีกคนที่ตบเพื่อนจนหัวแทบหลุด
“มึงนี่ ถามอะไรดูบรรยากาศมั้ง”
“อะไรเล่า กูผิดอะไร กูจะไปรู้มั้ยว่าเขาทะเลาะกันอ่ะ” แม้จะพูดเสียงเบาแต่เขาได้ยินนะ ชัดด้วย
“ยังอีก!!” ว่าจบก็ถีบเพื่อนชายไปอีกหนึ่งดอก เอาให้อีกคนตกเตียงไปเลย “โอ๊ย!!!”
“ไม่เป็นไรหรอกๆ”
ก๊อกๆ
“อาจารย์เรียกแล้วนะ” เสียงเคาะประตูกับเสียงตะโกนของเพื่อนคนอื่นจากด้านนอกให้ทั้งห้าคนละไปมอง
“เออๆ เดี๋ยวไป” เพื่อนใหม่ตอบออกไป
“งั้นไปเถอะ” ติมเอ่ยก่อนจะนำเพื่อนออกไป ไทม์แอบเหลือบมองบูมที่เดินตามมาเงียบๆ สีหน้าของเขาดูอึดอัดจนอยากจะร้องไห้แต่ก็ต้องกลั้นไว้
ไทม์ชะลอความเร็วจะเข้าไปคุยแต่ก็ถูกเพื่อนเรียกจนต้องละออกไป
เอาไว้เคลียร์ทีหลังก็แล้วกัน
กิจกรรมเข้าค่ายวันแรกดูปกติไม่มีอะไรมาก แค่การสัมนาเรื่องอาชีพและวิชาสาขาที่เรียน โดยจะมีการแบ่งกลุ่มกลุ่มละ 5 คน โดยกลุ่มของไทม์สมาชิกก็กลุ่มที่นอนด้วยกันนั่นแหละ และเขาก็ได้รู้จักชื่อเพื่อนใหม่
คนที่พูดมากดูกวนๆ ชื่อบาจา ส่วนอีกคนที่ดูเหมือนพ่อแต่ก็ไม่ใช่พ่อชื่อธิน
“แล้วสรุปเราจะทำเรื่องอะไรกันดี” ธินเปิดประเด็น ทั้ง 5 คนสุมหัวประชุมตกลงกันเรื่องโปรเจ็คเพราะพวกเขาจะต้องส่งชื่อเรื่องภายในวันนี้
“ไหนๆ เราก็เรียนเขียนโปรแกรมกันมานี่ มาเขียนโปรแกรมเกี่ยวกับเกมส์กันป่ะ” ทันทีที่บาจาเสนอความคิดเห็นก็ถูกธินโบกหัวทันที
“พ่องมึงสิ เข้าค่ายแค่ห้าวันจะทำเว่อร์ไปเพื่อ” บาจาได้แต่เกาหัวแกกๆ ก่อนจะหันไปถามความเห็นคนอื่น
“แล้วพวกมึงว่าไงอ่ะ จะทำไรกัน”
สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำให้พวกไทม์ถึงกับงงตาแตก จะไม่ให้งงได้ยังไงก็พึ่งจะรู้จักกันก็เรียกมึงกูกันแล้ว
“อ่า…ยังคิดไม่ออกอ่ะ”
“แล้วมึงอ่ะติม”
“แปป กำลังหา reference จากเน็ตอยู่”
“แล้วมึงอ่ะ บูมใช่มั้ย” บูมที่ได้ยินเพื่อนเรียกชื่อก็สะดุ้งเฮือก “เอ่อ…คือ”
“หือ?” ด้วยท่าทางอึกอักๆ ทำให้เพื่อนในกลุ่มพากันหันไปมองด้วยความสงสัย แต่พอเขายิ่งถูกจ้องมองมากเท่าไหร่กลับยิ่งทำให้เขารู้สึกอึดอัดจนอยากจะร้องไห้มากเท่านั้น
ไทม์ที่เริ่มเห็นบูมเหมือนจะร้องไห้จึงรีบหันไปอธิบายให้เพื่อนใหม่ “เอ่อ…บูมเขาเป็นคนขี้อายน่ะ เขาเข้ากับคนอื่นไม่ค่อยเก่ง เวลาเจอเพื่อนใหม่ก็เป็นแบบนี้แหละ”
“อ่าวหรอ โทษๆ”
“มึงนี่ ถามอะไรไม่ดูเพื่อนเลย” ธินหันไปสวดเพื่อนชายหนึ่งยก “เอ้า! กูผิดอีกล่ะ”
จากบรรยากาศตอนแรกที่ดูตึงตอนนี้กลับมาปกติแล้ว บูมแอบเหลือบมองเพื่อนชายที่ตอนนี้กำลังห้ามเพื่อนใหม่พลางตีกับความคิดในหัว ทั้งที่เขาพูดไม่ดีแท้ๆ แต่ทำไมถึงช่วยเขาเอาไว้นะ
หลังจากที่ถกเถียงกันมาสักพักสุดท้ายก็ได้ข้อสรุป คือพวกเขาจะทำโปรเจ็ค UI Engine Game มันง่ายสุดและพวกเขาก็อยากทำด้วย
ส่งเรื่องให้อาจารย์เสร็จสรรพก็เป็นเวลาพักพอดี หลังจากรับกล่องข้าวมาทั้ง 5 หนุ่มก็เดินหาที่นั่งจนมาได้ที่สวนใกล้ๆ หอประชุม
“ข้าวค่ายนี่โคตรจืดเลย”
“มีให้แดกก็ดีแค่ไหนล่ะ”
“แง~”
เสียงก่นบ่นของเพื่อนใหม่ที่ไม่ว่าจะกี่ทีก็ทำให้ขำได้ทุกรอบ ไทม์รู้สึกขอบคุณอยู่ลึกๆ เพราะความบันเทิงของสองเพื่อนใหม่คนนี้ทำให้บรรยากาศในกลุ่มดูไม่อึดอัด
“กินข้าวเสร็จไปเดินเล่นกันมั้ย”
“แถวนี้มันมีที่เดินเล่นด้วยหรอวะ” ติมหันไปถามบาจาที่กำลังเคี้ยวข้าวตุ่ยๆ “อีอิ(มีดิ)”
“แดกให้เสร็จก่อนแล้วค่อยพูดได้มั้ย” บาจากลืนข้าวคำใหญ่ก่อนจะหยิบน้ำขึ้นทาดื่มตาม “มี!”
“ไม่ต้องพูดรอบสองก็ได้มั้ง”
“มันอยู่ไกลมั้ยอะ”
“ไม่ไกลๆ ห้างตรงข้างหลังหอนี่เอง”
“เอางั้นก็ได้”
หลังจากทานข้าวกันเสร็จทั้ง 5 คนก็เดินลัดเลาะมาตามถนนข้างหอประชุมตรงไปยังห้างสรรพสินค้าที่อยู่ใกล้ๆ โชคดีที่อาจารย์ให้เวลาพักตามสบายจะไปไหนก็ได้แต่ห้ามไกลแต่ขออย่างเดียวโปรเจ็คต้องเสร็จ
ขณะที่กำลังเดินเล่นไปเรื่อยอยู่นั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นมาสคอตเป็ดน่ารักกำลังถือไวโอลินยืนเล่นเพลงอยู่ไม่ไกล
“โอ๊ะ มีเป็ดเล่นไวโอลินด้วยแฮะ” บาจาไม่พูดเปล่าเขาเดินตรงไปยังมาสคอตเป็ดตัวนั้นก่อนเพื่อนคนอื่นๆ จะเดินตามมา
มาสคอตเป็ดบรรเลงเพลงด้วยไวโอลินตัวเดียวอย่างไพเราะ ไทม์ไม่รู้หรอกว่าเพลงที่เป็ดตัวนั้นกำลังเล่นอยู่นั้นมันเป็นเพลงอะไร แต่มันกลับเพราะจนไม่อยากหยุดฟังเลย
ไม่นานเพลงก็หยุดลงพร้อมกับเสียงปรบมือจากผู้คนที่มายืนดูรวมถึงพวกไทม์ด้วย เป็ดตัวนั้นก้มโค้งขอบคุณพร้อมกับแสดงท่าทางดีใจน่ารักออกมา แต่จังหวะหนึ่งที่ไทม์ได้บังเอิญสบตาเป็ดตัวนั้นจู่ๆ รู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก
“เป็นไร” ติมหันไปถามเพื่อนชายที่จู่ๆ ก็ทำท่าขนลุก
“ป่าว แค่รู้สึกเย็นๆ เฉยๆ สงสัยแอร์ตกมั้ง” ติมขมวดคิ้วปมพลางมองสำรวจรอบๆ แอร์ตกอะไรตรงนี้มันไม่มีแอร์ด้วยซ้ำ
“นี่ ไปเล่นเกมเซ็นเตอร์กัน” เสียงกึ่งยานของบาจาให้ทุกคนต่างหันไปมองก่อนจะพากันเดินออก “เออๆ ไปดิ”
ไทม์ที่กำลังจะหันหลังเดินออกก็ต้องหยึดชะงักเมื่อหันไปก็พบว่าเป็นมาสคอตตัวนั้นกำลังดึงเสื้อเขาอยู่
“เอ๊ะ? มีอะไรหรอครับ”
คุณเป็ดไม่ได้เอ่ยอะไรแต่เพียงทำท่าทางเขินอายยิ่งทำให้ไทม์ยิ่งงงไปใหญ่
“อะไรอ่ะ หรือว่า น้องเป็ดถูกใจมึงแล้ว” ประโยคของบาจาทำเอาไทม์ถึงกับขมวดคิ้ว แต่ก็ต้องขมวดคิ้วกว่าเพราะว่าคุณเป็ดตัวนี้ดันพยักหน้าตอบด้วย
“เอาจริงดิ”
“เห็นมั้ยล่ะ”
“แล้วจะทำไงอ่ะ จะให้เขาเดินไปด้วยมันก็แปลกๆ อยู่นะ”
ไทม์จับมือเป็ดก่อนจะยกยิ้ม “ขอบคุณสำหรับความชอบนะครับ ผมก็ชอบคุณเป็ดเหมือนกัน แต่ตอนนี้พวกเราต้องไปแล้ว คงจะอยู่เชียร์คุณไม่ได้ เอาไว้วันหน้าถ้าเจอกันอีก ผมจะมานั่งฟังคุณเป็ดเล่นไวโอลินทั้งวันเลยนะครับ”
ทันทีที่ปล่อยมือและเห็นว่าไทม์จะเดินจากไปคุณเป็ดก็พุ่งเข้าไปกอดขาไทม์ทันที ทำให้เขาเกือบจะหน้าทิ่ม
“เหวอ! คุณเป็ดคุณทำอะไรน่ะครับ”
“ไม่เอานะ!” เป็นครั้งแรกที่ได้ยินเสียงคุณเป็ดแม้จะออกผ่านนกหวีดบีบเสียงก็ตาม
นกหวีดบีบเสียงก็ตาม
“เอาว่ะ ซีนการละครแล้วหนึ่ง” บาจาพูดอย่างสนุกสนาน “เอ่อ…คุณเป็ดใจเย็นๆ นะครับ ผมต้องไปจริงๆ”
“ไม่เอาๆ จะอยู่กับเขา จะอยู่กับเขา ไม่ให้ไปไหนเด็ดขาด” คุณเป็ดกอดขาแน่นพร้อมกับเอาหน้าถู
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!” หมีมาสคอตตัวหนึ่งวิ่งมาจากไหนก็ไม่รู้วิ่งมาตีคุณเป็ดก่อนจะใช้แรงดึงคุณเป็ดจนหลุดออก คุณเป็ดแดดิ้นกับพื้นนั่นยิ่งทำให้พวกเขาตกเป็นเป้าสายตากว่าเดิม
“หยุดดิ้นเดี๋ยวนี้นะ!!!” คุณหมีตีคุณเป็ดที่ยังคงดื้อดึงก่อนจะค่อยๆ ลากออกไปจนลับสายตา คนตรงนั้นและพวกไทม์ได้แต่ยืนมองอย่างงงงวย
“อะไรวะเนี่ย”
นั่นสิ อะไรวะเนี่ย
หลังจากที่งงจากเหตุการณ์เมื่อกี้ทั้ง 5 หนุ่มก็เดินตรงมายังโซนเกมส์เซ็นเตอร์ ต่างคนต่างแยกกันไปเล่นเกมที่ตัวเองอยากเล่น ส่วนไทม์ก็ไปนั่งเล่นเกมส์สตรีทไฟเตอร์คนเดียว
ขณะที่ไทม์กำลังเล่นเกมส์อย่างขมักเขม้นเขาไม่รู้ตัวเลยว่ามีใครบางคนกำลังยินแอบมองอยู่ห่างๆ ชุดที่ดูคุ้นตาและดูเด่นมากจนคนที่เดินผ่านไปมายังสังเกตุเห็นแต่เจ้าตัวกลับไม่รู้เรื่องเลยสักนิด
“ทำไรอ่ะ”
ยกเว้นคนนึง
“มาเดินเล่นเฉยๆ น่ะ”
ติมหรี่ตามองคุณเป็ดที่อยู่ตรงหน้ากำลังพินิจพิจารณาก่อนจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย
“พี่คิดไงใส่ชุดนี้มาเนี่ย แล้วไอ้ละครเมื่อกี้ ถ้าห่วงก็มาหามันตรงๆ ก็ได้นี่ พี่ลูซี่”
คุณเป็ดขยับตัวออกจากหลังเครื่องเกมก่อนจะถอดหัวคุณเป็ดออกเผยให้เห็นใบหน้าสวยที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ
“รู้ด้วยหรอเนี่ย”
“ผมดูออกตั้งแต่แรกล่ะ” หญิงสาวไหวไหล่เล็กน้อย ไม่แปลกใจเท่าไหร่ สมกับเป็นลูกชายคนเดียวของลูกตระกูลจิราภัทร์
“มันมีเหตุผลน่ะ เดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง”
ย้อนกลับไปเมื่อตอนเช้าหลังจากส่งไทม์ขึ้นรถเสร็จ ลูซี่ได้โทรหาพี่ชายสุดที่รักให้มาช่วย ทันทีที่ลุครู้เรื่องเขาก็ปฏิเสธเธอทันที ใครมันจะบ้าตามน้องไปล่ะ เอาเวลาไปทำอย่างอื่นดีกว่ามั้ย
และแน่นอนว่าพอลุคปฏิเสธเธอมีหรอที่ลูซี่จะยอม ไม่อยู่แล้วมั้ย ลูซี่ได้ยกเรื่องคนที่ลุคชอบมาขู่ว่าจะไม่ช่วย แถมขู่ว่าจะฟ้องพ่อว่าเขาแอบโดดงานเพื่อตามสาวไปฮ่องกงทำให้ลุคไม่มีทางเลือกจึงจำใจต้องตกลง
ในตอนแรกลูซี่ก็กะจะแอบตามแบบเงียบๆ ธรรมดาๆ นั่นแหละ แต่ด้วยความที่ทั้งเธอและลุคต่างก็ดังและหน้าตาดี แถมค่ายที่พวกไทม์ไปบริเวณนั้นก็เป็นของตระกูลวรลักษณ์ด้วย จะให้คนที่นั่นรู้ว่าเป็นพวกเขาไม่ได้ มันเลยจบด้วยการใส่ชุดมาสคอตนี่แหละ
ตอนแรกที่บุครู้ว่าจะต้องใส่ชุดมาสคอตเขาปฏิเสธยกใหญ่และไม่ยอมใส่ด้วย
“ไม่เอา!!! แค่มาด้วยก็บุญแล้ว แล้วเรื่องอะไรกูจะต้องไปใส่ไอ้ชุดบ้านี่ด้วย!!!!”
“ลุค ช่วยน้องหน่อย”
ลูซี่ใช้วิชาอ้อนให้คนพี่ตายใจ และแน่นอนว่าได้ผล
“แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ”
“อือ”
หลังจากตกลงกันเสร็จทั้งสองคนก็ใส่ชุดมาสคอตคอยดูไทม์ห่างๆ ตอนแรก็กะจะแค่มาดูนั่นแหละ แต่พวกเขาดันเห็นคุณลุงที่ใส่ชุดมาสคอตเหมือนกันกำลังลำบากเลยอาสามาเล่นไวโอลินหาเงินให้
ตอนแรกก็แค่กะจะช่วยแล้วจากไปแต่เผอิญว่าพวกไทม์มาพอดีแถมยังมาหยุดยืนดูพวกเธอด้วย ทำให้อดีนาลีนความคิดถึงมันพุ่งพร่านเผลอทำเรื่องหน้าอายจนทำให้ลุกต้องออกมาลากตัวเธอกลับไป
“ก็ตามนี้แหละ”
ติมที่ได้ยินก็ได้แต่ทำหน้าอึ้ง ไม่รู้จะชมหรือว่าอะไรดี แค่ความคิดถึงและความเป็นห่วงมันส่งผลให้จากคนนิ่งๆ ดูสุขุมกลายเป็นคนบ้าในชั่วข้ามคืนได้ด้วยหรอ
แต่ก็นะ ความรักอ่ะเนาะ อะไรก็เกิดขี้นได้ถ้ามีความรักสักอย่าง
“แล้วพี่จะทำไงต่อ จะบอกมันมั้ย”
“ไม่ล่ะ เดี๋ยวน้องตกใจ เอาเป็นว่าระหว่างนี้พี่ขอฝากเราดูแลไปก่อนล่ะกัน มีอะไรก็โทรบอกพี่นะ” ลูซี่พูดพลางหันไปหยิบหัวเป็ดมาใส่พร้อมกับใส่นกหวีดบีบเสียง
“ฝากด้วยนะ” พูดจบเธอก็ลุกเดินออกไปจนลับสายตา และเป็นจังหวะเดียวกันที่ไทม์เดินมาพอดี
“นั่นมันคุณเป็ดหนิ มึงคุยอะไรกับเขาหรอ”
“ป่าว เขามาขอลายเซ็นเฉยๆ”
“ห๊ะ? ขอลายเซ็นทำไมอ่ะ” ไทม์พูดพลางเอียงหัวด้วยความสงสัย ท่าทางนั่นมันทำให้ไทม์ดูน่ารักมาก ไม่แปลกใจที่พี่ลูซี่จะหลงไทม์ขนาดนี้
“มึงนี่ก็เชื่อด้วยเนาะ กูพูดเล่นมั้ยล่ะ” ติมพูดพลางยกมือขยี้หัวก่อนจะเดินนำกลับไปรวมตัวกับเพื่อนๆ “อ่าวหรอ”
“นี่ หิวข้าวอ่ะ ไปหาไรกินกันมั้ย” บาจาพูดพลางเอามือลูบท้องที่กำลังร้องโครกคราก “แล้วจะกินไรล่ะ”
“ไม่รู้อ่ะ ไปเดินดูกันก่อนล่ะกัน”
ทั้ง 5 หนุ่มเดินสำรวจร้านอาหารเพื่อหาร้านที่จะนั่งทานกัน แต่ด้วยวันนี้เป็นวันศุกร์และตอนนี้ก็เย็นแล้วทำให้ผู้คนในร้านอาหารเยอะแทบทุกร้าน
“เอาไงอ่ะ คนเยอะทุกร้านเลย”
“ซื้อไปกินที่บ้านพักมั้ย” ธินหันมาเสนอความคิด “เอาดิ เห็นข้างนอกมีตลาดด้วยไปซื้อข้างนอกเถอะ ซื้อที่นี่คงได้กินชาติหน้าอ่ะ”
หลังจากตกลงกันเสร็จทั้ง 5 คนก็เดินออกจากห้างตรงไปยังตลาดด้านนอกห้าง ต่างคนต่างเดินซื้อของกินใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงก็ซื้อกันเสร็จ
พอมาถึงบ้านพักพวกเขาก็นั่งกินข้าวที่โต๊ะทานข้าวที่บ้านพักเขามีให้ ใช้เวลาทานอาหารกว่าชั่วโมงเพราะมัวแต่คุยเล่นกันอย่างสนุก ยกเว้นเพียงบูมคนเดียวที่นั่งเงียบๆ
ขณะที่ไทม์กำลังเคลีย์ขยะของตัวเองและเพื่อนๆ จู่ๆ บูมก็เดินเข้ามาจากทางด้านหลังทำให้เขาถึงกับสะดุ้งเฮือก
“เฮือก!” ใบหน้าที่ดูซึมเศร้ากับปากที่กำลังเม้มแน่น ดูก็รู้ว่าอยากร้องไห้มากขนาดไหน
“มีอะไรหรอ” ไทม์เอ่ยถามอย่างใจเย็นเพื่อไม่ให้บูมรู้สึกแย่ไปกว่านี้
“ขอคุยด้วย…ได้มั้ย”
“ได้สิ”


## '15'-02

ย้อนกลับไปเมื่อ 2 ชั่วโมงก่อน
“ปีหนึ่งรวม!!!!” ขณะที่เหล่าปี 1 กำลังนั่งพักอยู่จู่ๆ ก็มีเสียงเรียกรวมดังขึ้นทำให้พวกเขาต้องกุลีกุจอรีบเข้าไปตั้งแถวอย่างไม่เข้าใจ
“ปีหนึ่ง!! นับตลอดนับ!!!”
ปีหนึ่งนับจำนวตามคำสั่งแต่พอนับจบเหมือนว่าจำนวนจะขาดไปกว่า 30 ชีวิต
“พี่บอกว่ายังไงครับ!!! จะไปไหนให้ลาหรือแจ้งไว้!! แล้วนี่อะไร!! ลาก็ไม่ลา นึกจะหยุดก็หยุด! พวกนักกีฬาก็เหมือนกัน จะไปซ้อมก็ไม่เคยบอก! งั้นก็รับผิดบอบปีกันทั้งหมด! ปีหนึ่งกอดคอ!!!”
อะไรกันเนี่ย จู่ๆ ก็มาสั่งซ่อม ไอ้ที่บอกว่าพวกนักกีฬาไม่ยอมแจ้งอะไร พวกนักกีฬาทั้งสาขาปี 1 ก็มีแค่ติมคนเดียว แถมเวลามันจะไปซ้อมก็แจ้งพี่เขาตลอด แล้วที่ว่ารับผิดชอบทุกคนคืออะไร คนอื่นไม่เกี่ยวด้วยสักหน่อย
“ลุกนั่งหนึ่งร้อยครั้ง!!! ปฏิบัติ!!!”
สุดท้ายก็ต้องทำอย่างเลือกไม่ได้ ตอนแรกก็เหมือนจะผ่านไปด้วยดีแต่ด้วยความจำนวนที่ถูกทำโทษมันตั้ง 100 ครั้งเลยทำให้ช่วงท้ายๆ แต่ละคนเริ่มร่วง
“ไม่พร้อมเลย!! เอาใหม่! ลุกนั่งหนึ่งร้อยครั้ง!!! ปฏิบัติ!!!” ด้วยความเหนื่อยล้าทำให้ไม่สามารถลุกนั่งได้พร้อมเพรียงกันจึงทำให้รุ่นพี่สั่งซ่อมแล้วซ่อมอีกจนรวมๆ แล้ว 1,000 กว่าครั้ง
ฟาโรห์ที่เห็นว่าปี 1 เริ่มจะไม่ไหวจึงหันไปบอกเพื่อนแต่ก็เหมือนเขาจะไม่ฟังยังคงสั่งทำโทษไปจนเห็นว่าปี 1 พร้อมเพรียงสักที
ทันทีที่ทำโทษเสร็จไม่ใช่ว่าจะได้นั่งพักทันที​ พี่ระเบียบยังคงให้ปี 1 ยืนเรียงแถวก่อนจะเทศนาอยู่สักพักถึงจะให้นั่งได้
พอได้ฟังจนจบมือที่กำพวงมาลัยก็กำแน่นจนเกิดเสียงจนเพื่อนข้างๆ ถึงกับหันมาถาม
“ลู เป็นไร”
“ป่าว” แม้ปากจะปฏิเสธไปแต่ภายในใจกลับร้อนระอุ โมโหชะมัดเลย โมโหจนอยากจะขับรถกลับไปซัดหน้าไอพี่ระเบียบคนนั้น ณ ตอนนี้เลย
“พี่ลูซี่ โกรธหรอครับ” เหลือบมองคนด้านหลังผ่านกระจกเห็นว่าไทม์กำลังชะเง้อมา “ไม่ได้โกรธค่ะ”
“พี่ลูซี่โกหก” ไทม์พองแก้มน้อยๆ พลางบึนปากอย่างไม่พอใจ ทำให้เธอที่เห็นถึงกับต้องยอมพูดความจริง “เฮ้อ~ ค่ะ พี่โกรธ โมโหด้วย หงุดหงิดด้วยจนอยากจะซัดคนเลยค่ะ”
“ผมมขอโทษนะครับ ที่ทำให้พี่ลูซี่หงุดหงิด” ปฏิกิริยาของน้องทำเอาคนในรถถึงกับต้องหันไปมองด้วยความตกใจ
“หนูลูก หนูไม่ผิดเลย คนที่ผิดคือไอ้พี่ระเบียบหน้าเหียกคนนั้นต่างหาก”
“ใช่ๆ” บูมพยักหน้าหงึกๆ​ เห็นด้วยกับคำพูดของเบลล์​ เธอก็เห็นด้วยนะ​ คนที่ผิดคือไอ้พี่ระเบียบคนนั้นต่างหาก​
สำหรับ​การรับน้องการลงโทษน้องมันเป็นเรื่องปกติ​ จะลงโทษ​ก็​เมื่อรุ่นน้องไม่ฟังหรือทำผิดกฏแต่ต้องลงโทษ​ในฐานที่พอเหมาะพอควร​ ไม่ใช่นึกอยากจะลงโทษก็ลงโทษโดยไม่สนใจสภาพร่างกายคนอื่น คนแบบนี้น่ะ อย่าว่าแต่เหมาะเป็นพี่ระเบียบเลย ไม่แม้แต่จะเหมาะเกิดมาเป็นคนด้วยซ้ำ
หลังจากที่ส่งเบลล์กับบูมเสร็จ​ บรรยากาศ​ภายใน​รถ​ก็กลับมาเงียบอีกครั้ง​ ไทม์ที่ตอนนี้​ย้ายมานั่งด้านหน้าแอบเหลือบมองคนข้างๆ​
ใบหน้าที่เคยดูเจ้าเล่ห์​ตอนนี้นิ่งสนิท​ ดูก็รู้ว่าพี่ลู​ซี่​กำลัง​หงุดหงิด​อยู่​แน่ๆ​ จะอ้าปากเอ่ยถามรถยนต์​ก็​มาจอดหน้าบ้านพอดี​ มือที่กำลังจะเปิดประตู​ก็ลังเลจะทำยังไงดีให้เธอหายหงุดหงิด​นะ
“เอ่อ…พี่ลู​ซี่​ครับ​” ลูซี่หันมาเลิกคิ้วเชิงถาม​ “เข้าบ้านก่อนมั้ยครับ”
ขณะที่รอคำตอบก็แอบลอบกลืนน้ำลายที่หนืดคอ บอกตามตรงเวลาลูซี่หงุดหงิดผมไม่ค่อยกล้าทักสักเท่าไหร่หรดอก ไม่ใช่เพราะเธอน่ากลัวนะ แต่เพราะบรรยากาศที่อยู่รอบๆ ตัวเธอต่างหากมันทำให้ผมไม่กล้า
“ก็ได้ค่ะ”
เดินนำเข้าบ้านพี่ลูซี่เดินตามมาเงียบๆ พลางกวาดสายตามองดูเหมือนว่าแม่จะไม่อยู่บ้านด้วย
ขณะที่กำลังวางกระเป๋าลงบนโซฟาก็แอบเหลือบมองอีกคนอีกครั้ง มือหนากำกางเกงด้วยความกังวลและกำลังคิดว่าจะทำยังไงถึงจะทำให้หายหงุดหงิด แต่จู่ๆ ก็มีมือมาจับมือของพอเงยก็พบว่าเป็นลูซี่
“กังวลอะไรอยู่หรอคะ” ประโยคของลูซี่ทำเอาผมสะดุ้งเล็กน้อย “พี่ลูซี่รู้ด้วยหรอครับ”
“พี่เคยบอกแล้วไงว่าเราน่ะ อ่านง่ายจะตาย” ก็จริงแฮะ
“แล้วสรุปเรากังวลอะไรอยู่คะ บอกพี่ได้มั้ย”
“ผม…ไม่อยากให้พี่ลู​ซี่​หงุดหงิด​”
“กลัวพี่หรอคะ”
“ป่าวครับ​ ผมแค่ไม่อยากเห็นพี่ลู​ซี่​หงุดหงิด” แอบเห็น​มุมปากยกยิ้มก่อนที่มือเรียวจะเอื้อมมาลูบแก้มอย่างเบามือ
“ถ้าหนูไม่อยากเห็นพี่หงุดหงิด​พี่ก็ไม่หงุดหงิด​ค่ะ”
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์​กลับมาอีกครั้ง​ แต่มันกลับทำให้​ไทม์รู้สึกใจเต้นแปลกๆ​
“เอ่อ…ผมว่าผมไปอาบน้ำ​เปลี่ยน​ชุดก่อนดีกว่าครับ​ จะได้มาทายา”
“ให้พี่ช่วยอาบมั้ยคะ”
“ผะ-ผมอาบเองดีกว่าครับ!!!” หลบสายตาอันเจ้าเล่ห์ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นห้อง​ถ้าอยู่ต่อเขาโดนแกล้งแน่ๆ
อาบน้ำเสร็จ​จะเดินออกมาแต่งตัวที่ห้องก็พบว่าลูซี่มานั่งรอพร้อมกับ​ถุงยานวดเรียบร้อย​แล้ว​
ลู​ซี่​ตบเตียงที่ว่างข้างๆ​ “มานั่งนี่ค่ะ​ เดี๋ยว​พี่ทายาให้”
“แต่ผมยังไม่ได้​ใส่เสื้อผ้า​เลยนะครับ”
“ไม่เป็นไร​ เดี๋ยว​ก็​ต้องถอดแล้ว”
“เอ๊ะ!!!!!!” คนบนเตียงหัวเราะพร้อมกับยกยิ้มเจ้าเล่ห์​ รอยยิ้มนั่นทำหัวใจเขาสั่นอีกแล้ว​ “เดี๋ยว​ผมขอไปใส่เสื้อผ้าก่อนดีกว่าครับ”
“เราปวดทั้งขาไม่ใช่หรอ​ ไม่ต้องใส่หรอกค่ะ​ เดี๋ยว​จะทายายาก”
“แต่…”
“หรือว่ากลัวพี่ถกผ้า?”
“แล้วพี่ลูซี่จะถกผ้าทำไมล่ะครับ”
“นั่นสิ” มุมปากบนใบหน้าสวยค่อยๆ​ ยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์​ “แต่ก็น่าลองถกดูนะ​ เผื่อจะได้เห็นอะไรดีๆ​ อย่างเช่น…”
นัยน์ตา​สีน้ำตาลอ่อนหลุบมองส่วนล่าง​ ใบหน้าของเขาเห่อร้อรก่อนจะรีบเอามือปิด​ “พี่ลู​ซี่​ลามก!!!”
“หึ​” ลู​ซี่​ยกยิ้มอย่างพอใจ​ “ไปใส่เสื้อผ้า​ได้แล้วค่ะ​ แล้วก็​ใส่กางเกง​ขาสั้นมานะคะจะได้ทายาได้สะดวก”
“ครับ”
ใส่เสื้อผ้าเสร็จก็มานั่งลงที่เตียง ลูซี่ค่อยๆ เอายาออกมาจากถุงและเอื้อมมือมาจับขาข้างซ้ายพาดที่ขาของเธอก่อนจะเริ่มนวดยา
มือสวยค่อยๆ ไล่นวดตั้งแต่ต้นขายันปลายขา ตอนแรกก็คิดว่าจะเจ็บแต่ลูซี่กลับนวดได้อย่างพอดีมือจนอยากจะหลับซะตอนนี้เลย
ขณะที่กำลังจะเคลิ้มจู่ๆ ก็มีบางอย่างที่นุ่มนิ่มสัมผัสลงที่น่องขาจนทำให้ผมเผลอสะดุ้งเฮือก​ พอมองดีๆ​ ไอ้ที่นุ่มๆ​ นั่นก็คือริมฝีปาก​ของลูซี่เอง
“เหวอ!! พะ-พี่ลูซี่ ทำอะไรน่ะครับ มันสกปรกนะ”
ลูซี่เงยหน้าจากขาพลางเลิกคิ้ว​ “ก็ไม่นี่คะ​ หอมดีออก”
“พี่ลูซี่อ่ะ! แกล้งผมอีกแล้วอ่ะ”
“พี่ป่าวแกล้งนะ”
“ไม่เลยครับ​ แกล้งตลอดอ่ะ” พูดพลางบึนปากใส่​ ไม่แกล้งอะไรล่ะ​ เจอหน้ากันทีไรก็ชอบแกล้งเขาทุกที​
“ไม่ชอบให้พี่แกล้งหรอคะ”
“ป่าวครับ​”
“?” พี่ลู​ซี่​เลิกคิ้วเพื่อรอคำตอบ
“คือแบบว่า…ผมเขินแล้ว…เ​อ่อ…เวลาผมเขิน​ หน้าตาผมมันทุเรศ”
ลูซี่หัวเราะออกมาเบาๆ​ ก่อนจะขยับตัวเองมานั่งที่ว่างข้างพร้อมกับ​จับใบหน้า​ของไทม์ให้หันไปสบตากับเธอ
“หมาตัวไหนมันพูดว่าหนูทุเรศกันคะ เราออกจะน่ารักขนาดนี้” พูดพลางบีบแก้มทั้งสองข้างของเขาพร้อมกับเหวี่ยงไปมา
“อ๋มไอ่ไอ้อ้าอักอักอ่อยอับ (ผมไม่ได้น่ารักสักหน่อยนะครับ)” ยกมือลูบแก้มที่โดนบีบ “นี่ก็เย็นมากแล้ว นอนพักเถอะค่ะ”
ลูซี่ดันตัวไทม์ให้นอนลง ดึงผ้าห่มมาคลุมให้ก่อนจะโน้มตัวลงจุมพิตที่หน้าผากอย่างแผ่วเบา
“ฝันดีนะคะ”
“เดี๋ยว​ก่อนครับ” ลู​ซี่​หันมองแขนที่ถูกมือผมรั้งเอาไว้​ “ขอบคุณ​นะครับ​ ที่คอย​ดูแล​ผมตลอด”
มุมปากของเธอยกยิ้มก่อนเธอจะหันมาใช้มืออีกข้างวางลงบนมือของผมอีกที
“ก็พี่สัญญา​กับเราไว้นี่คะ​ จะให้ผิดสัญญา​ได้ยังไง​” มือเรียวเอื้อมมาลูบผมเบาๆ​ “จากนี้ก็ไม่ต้องกลัวนะคะ​ เพราะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นคนนี้จะคอยเป็นบอดี้การ์ด​ให้หนูเอง”
รอบยิ้มที่แสนอบอุ่น​กับประโยคที่ฟะงแล้วชื่นใจทำให้เผลอยกยิ้มกว้างอย่างที่ไม่เคยยิ้มมาก่อน​ “ขอบคุณนะ​ครับ​ ขอบคุณ​มากจริงๆ”
ลูซี่ที่นั่งข้างเตียงหันมองคนบนเตียงเป็นครั้งสุดท้าย​เพื่อเช็คว่าเขาได้หลับสนิทไปแล้วจริงๆ​ ​ก่อนจะจัดผ้าห่มให้ห่มตัวเขา​
สองขาเดินลงมายังชั้นล่างหยิบโทรศัพท์​ขึ้นมากดโทรหาใครบางคนพลางเดินเช็คประตู​หน้าต่างทุกบานก่อนจะเดินออกจากบ้านเพื่อนกลับบ้านของตัวเอง
เมื่อเห็นว่าปลายสายไม่มีทีท่าว่าจะรับจึงเปลี่ยนมาโทรสายตรงแทน​ และอย่างที่เดาไว้คนปลายสายรับทันที​
[ว่า]​
“มีเรื่องจะคุย”


## '17'-02

เสียงซุบซิบของเพื่อนในสาขาดังระงมไม่หยุด เรื่องที่ทุกคนบ่นกันก็ไม่ใช่อะไรนอกจากเรื่องของพวกแป๊ก
เรื่องของเรื่องคือเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนพวกปี 1 เรียนที่ตึกคณะอักษร แล้วหลังเรียนจบกลุ่มเพื่อนที่ยังไม่ออกจากห้องดันถูกพวกแป๊กที่จะเรียนต่อเข้ามาหาเรื่องจนเกิดเรื่องชกต่อยด้วยเหตุผลที่ว่า ปี 1 ไม่ได้ตั้งใจเหยียบตีน
หลังจากรู้เรื่องพวกปี 1 ก็พากันกรูเข้ามาห้าม ตอนแรกพวกแป๊กก็จะไม่ยอม จะต่อยคนที่เข้ามาห้ามด้วย แต่โชคดีที่ติมอยู่เลยห้ามทัน ทำให้พวกแป๊กละถอยไป
ตอนแรกพวกปี 1 กับพวกไทม์ก็สงสัยว่าทำไมพอติมมาพวกแป๊กถึงเกร็งไม่กล้ายุ่ง ติมจึงเล่าให้พวกเขาฟังแต่ก็แค่พวกไทม์นะ
ไทม์เลยรู้ว่าติมไปมีเรื่องกับพวกแป๊ก ตอนที่รู้ติมโดนบูมกับไทม์บ่นยับ บ่นจนต้องเอามือมาปิดหูเลย
ขณะที่ไทม์กำลังห้ามบูมที่กำลังฟาดงวงฟาดงาใส่เพื่อนก็ได้ยินเสียงสั่นจากมือถือในกระเป๋ากางเกงทำให้เขาต้องละไปหยิบมือถือขึ้นมาดูพบว่าเป็นลูซี่ทักมา
นิ้วเรียวกดเข้าแชทอ่านข้อความ​จนคิ้วขมวดปมก่อนจะรีบพิมพ์​กลับไปโดยไม่รีรอ
Lucyxx​ : พี่ขอโทษ​นะคะ
time 00.00 : ขอโทษ​เรื่องอะไรหรอครับ
Lucyxx​ : พี่เป็นไมเกรนแล้วมานอนพักที่ห้องของแฟนเก่าค่ะ
Lucyxx​ : พี่กลัวเราเข้า​ใจผิดเลยทักมาบอกก่อน
ประโยค​ที่ลูซี่พิมพ์​มาทำเอาไทม์ถึงกับขมวดคิ้ว​อีกครั้งก่อนจะพิมพ์​ถามกลับด้วยความเป็นห่วง​
แต่ทำไมพออ่านคำว่าแฟนเก่าแล้วเจ็บจี๊ดหัวใจแปลกๆ​ นะ
time 00.00 : แล้วเป็นเยอะมั้ยครับ​ ให้ผมไปรับมั้ย
Lucyxx​ : จริงๆ​ ก็อยากให้มารับค่ะ
Lucyxx​ : แต่ติดว่าเวลาพี่เป็นไมเกรนแล้วจะนั่งรถไม่ได้
time 00.00 : ให้ผมไปหามั้ยครับ
ไทม์จ้องมือถือรอคำตอบของอีกฝ่าย
Lucyxx​ : อยากค่ะ
Lucyxx​ : แต่กลัวจะรบกวนเรา
time 00.00 : ไม่รบกวนเลยครับ ผมว่าง
Lucyxx​ : ส่งโลเคชั่น
Lucyxx​ : มาถึงแล้วโทรบอกพี่นะคะ
time 00.00 : โอเคครับ
คุยเสร็จเก็บมือถือลงกระเป๋า ที่จะไปหาลูซี่เพราะเขาเป็นห่วง แต่ความจริงคืออยากจะไปดูคนที่บอกว่าเป็นแฟนเก่าต่างหาก
“มึง เดี๋ยวกูไปทำธุระก่อนนะ” หันไปบอกเพื่อนที่พึ่งเลิกหยุมหัวกัน
“ไปหาพี่ลูซี่ไง”
“รู้ด้วยหรอ”
“ธุระของมึงนอกจากเรื่องแม่ก็เรื่องพี่ลูซี่นี่แหละ” ได้แต่ยิ้มแห้งตอบกลับไป ก็จริงแหละ ช่วงหลังๆ มานี้ธุระของเขานอกจากเรื่องแม่ก็เรื่องของลูซี่นี่แหละ
“แล้วจะไปที่ไหน บ้านเขาหรอ”
“ป่าว เห็นว่าห้องแฟนเก่าอ่ะ”
“ห๊ะ? แฟนเก่า?” เพื่อนทั้งสองพอได้ยินคำตอบก็ถึงกับทำหน้าตกใจ
“เดี๋ยวนะ ทำไมพี่ลูซี่ถึงไปอยู่ห้องแฟนเก่าได้”
ไทม์ยื่นแชทให้เพื่อนอ่าน “แล้วมึงไปถูกหรอ”
“ไม่อ่ะ”
“เดี๋ยวกูไปส่ง กูเอามอไซค์มา”
“เค ฝากด้วย”
ขับมอเตอร์ไซค์กันมาเรื่อยๆ กันตามถนนใหญ่ คอนโดแฟนเก่าของลูซี่ที่ว่าอยู่คนละฟากจากตรงที่พวกเขาอยู่เลย เรียกว่าค่อนข้างไกลกันพอสมควร ส่วนบูมก็กลับกับพี่ชายไปก่อนแล้ว และด้วยความมามอเตอร์ไซค์ทำให้มากันสามคนไม่ได้
ขับตาม gps มาจนถึงที่หมาย ทันทีที่เท้าแตะพื้นก็ใช้สายตาสำรวจเป็นอย่างแรก คอนโดหรูตั้งตระหง่านในใจกลางเมือง​ ดูจากชื่อคอนโดกับบริเวณที่ตั้งใกล้ทั้งห้างและรถไฟฟ้า​คาดว่าราคาคงแพงน่าดู
“ให้รอมั้ย”
“รอหน่อยก็ดี”
ไม่ใช่ว่ากลัวนะ​ แต่มีเพื่อนอยู่อุ่นใจกว่า
หยิบมือถือ​ขึ้นมา​กดเบอร์​มือถือ​ต่อตรงหาลูซี่​แต่ขณะที่กำรอสายอยู่ก็มีผู้ชายคนหนึ่งมาหยุดยืนมองหน้าเขา
“ไทม์ใช่ป่ะ” ไทม์กระพริบตา​มองปริบๆ​ ก่อนจะพยักหน้า​ตอบ​ “ครับ”
ใครวะ
“ลูซี่นอนอยู่ข้างบน​ จะไปหาก็ตามมา” ชายคนนั้นพูดจบก็หันหลังเดินนำโดยที่ไม่รอคำตอบ​จากเขาเลย​ ไทม์หันไปสบตากับติมเป็นเชิงถาม
“จะไปมั้ยเนี่ย” ชายคนนั้นตะโกนถามเมื่อเห็นว่าไทม์ยังไม่เดินมา​ “ครับๆ​ ไปครับ”
ถึงจะงงๆ​ ก็เดินตามไปอยู่ดี
ไทม์กับติมเดินตามชายที่ตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าเป็นใครเข้าคอนโดหรู​ ระหว่าง​ทั้งสองแอบซุบซิบ​กันไม่ให้อีกคนได้ยิน
“มึงว่าใช่แฟนเก่าพี่ลู​ซี่​ป่ะ”
“กูจะรู้มั้ยเนี่ย​ก็​อยู่​ด้วยกันป่ะ”
ไทม์มองแผ่นหลังของคนตรงหน้า​ ความสูง​คาดว่าน่าจะประมาณ​ 185 หุ่นดีเหมือนพวกนายแบบ​ หน้าตาหล่อดุคมจนเหมือนไม่มีอยู่จริง​ รวมๆ​ แล้วหล่อโคตรๆ
“ถามเลย” ติมหันมากระทุ้งศอกเบาๆ​ “ถามไร”
“มึงอยากรู้หนิ​ ถามเลย”
ไทม์เหลือบมองคนตรงหน้าที่กำลังแตะคีย์การ์ด​ “เอ่อ…คือพี่คือแฟนเก่าของพี่ลู​ซี่​ใช่มั้ยครับ”
ชายคนนั้นหันเหลือบมองก่อนจะหันไปเปิดประตู​ “ใช่​ ทำไม”
พอ​ได้ยิน​คำตอบ​ก็​รู้สึก​จุกอกอย่าง​บอกไม่ถูก​ “ละ-แล้วทำไมพี่ลู​ซี่​ถึงมา​อยู่​ห้องคุณได้หรอครับ”
พูดพลางเดินตาม​เขาเข้ามาในห้อง
“พามาไง”
“คุณพามาหรอครับ”
“ใช่”
“แล้วทำไมไม่พาเธอไปส่งที่บ้านล่ะครับ”
ชายคนนั้นหยุดเดินแล้วหันมามองจนทำให้ไทม์แอบสะดุ้ง​กับสายตาที่คมกริบนั่น​ “หึง?”
“ผม…ไม่มีสิทธิ์​หึงเขาหรอกครับ” คบก็ยังไม่ได้คบจะไปสิทธิ์​หึงอะไรล่ะ​
“ถามจริงนะ​ สรุปใครจีบใครเนี่ย”
“เอ๊ะ?”
“เอ่อ…พี่ลูซี่​ จีบผมอยู่ครับ”
“แล้วทำไมเมื่อกี้พูดซะเหมือนเป็นคนจีบเขาเองล่ะ”
“เอ่อ…” คำถามของชายตรงหน้าทำเอามู้ดอารมณ์​ของไทม์พลิกจนทำตัวไม่ถูก​ สรุปยังไงเนี่ย​ หรือเขาเข้าใจอะไรผิดไปหรอ
“ถ้าชอบก็รีบบอกซะ​ ยับสวยยิ่งฮอตอยู่​ ถ้าช้าระวังจะโดนคาบไปก่อน​”
“เอ่อ…ครับ”
พูดจบเขาก็หันหลังเดินเข้าห้องไปปล่อยทิ้งให้เด็กทั้งสอง​ยืนงงกับเหตุการณ์​ตรงหน้า
สรุปเขาเข้าใจผิดจริงๆ​ หรอเนี่ย​ เขินเลย
ดวงตาค่อยๆ​ ลืมก่อนจะหรี่ตาเพื่อปรับภาพตรงหน้าให้ชัดเจน​ ร่างกายค่อยๆ​ ขยับให้หายคลายความเมื่อยพลางหันซ้ายขวาเพื่อสำรวจแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็น​ไทม์นั่งเล่นโน๊ตบุ้ค​อยู่​ใกล้ๆ
ยันตัวลุคจากเตียงไทม์ที่เห็นก็รีบถอดหูฟัง​แล้วตรงมาหาเธอทันที
“พี่ลูซี่เป็นไงมั่งครับ”
“ดีขึ้นเยอะแล้วค่ะ​ แล้วเราขึ้นมาได้ไงคะ”
“พี่ดีนพาขึ้นมาน่ะครับ”
พอได้ยินชื่อนี้ลูซี่ก็ถึงกับคิ้วขมวด​ “มันพาขึ้นมายังไงคะ”
ไทม์เล่าให้ฟังตั้งแต่​แรกว่าดีนมาจ้องหน้าแล้วถามก่อนจะเดินตามมาด้วยความงงๆ​ ลูซี่ที่ได้ยินคำตอบก็ถึงกับถอนหายใจ ไม่คิดว่าน้องจะซื่อขนาดนี้นะเนี่ย
“ทีหลังห้ามเดินตามคนแปลกหน้านะคะ ไม่ว่าคนรู้จักพี่ก็ตาม เพราะเราไม่รู้หรอกว่าคนๆ นั้นจะพาเราไปหลอกหรือทำอะไร เข้าใจมั้ยคะ”
“ครับ”
ไทม์พองแก้มป่องจนเห็นเส้นเลือดฝาด แก้มขาวมันล่อตาล่อใจจนทำให้ต้องเอื้อมมือไปบีบเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว
“งือ”
“ข้าวเสร็จแล้ว ไปกินได้แล้ว” เสียงจากคนหน้าประตูให้พวกเขาหันไปมองพบว่าดีนกำลังกอดอกยืนมองพวกเขาด้วยสีหน้านิ่ง
“ขัดจังหวะจริง”
ดีนไหวไหล่พร้อมกับทำหน้ากวนบาทา “นี่มันคอนโดฉัน จะเข้าห้องไหนตอนไหนมันก็เรื่องของฉันป่ะ”
“ไอ้เวรนี่” สบถพร้อมกับปาหมอนใส่คนกวนตีน “ไปไกลๆ ไป”
ดีนไหวไหล่พลางแลบลิ้นใส่ ไอ้นี่มันน่าโดนนัก
“เอ่อ…ปกติพี่เขากวนแบบนี้หรอครับ”
“ค่ะ เจ้าดีนมันกวนตีนแบบนี้ประจำแหละค่ะ เดี๋ยวเราก็ชินเอง”
“อ่อ ครับ”
“แล้วสรุปใครเป็นคนพาพี่ลูซี่กลับ”
“พี่ลุคมารับอ่ะ”
“อ่อ”
เมื่อวานหลังจากไปหาพี่ลูซี่ไทม์ก็ได้รู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างสองคนนั้น ก็คือดีนกับลูซี่เคยคบกันเมื่อช่วงปี 1 พอคบกันไปได้ปีนึงทั้งสองคนก็ตัดสินใจเลิกเพราะพอคบกันไปความรู้สึกต่างๆ มันไม่เพิ่มขึ้นหรือมีความอยากเป็นคู่ชีวืตเลยคิดว่ากลับไปเป็นเพื่อนเสียดีกว่า
“แล้ววันนี้พี่ลูซี่จะมารับมั้ย”
“ไม่อ่ะ กูไม่ให้มา”
“ทำไมอ่ะ”
“พี่เขาเป็นไมเกรนอยู่เลยให้พักอยู่บ้าน”
“แต่มึงจะไปหาเขาเอง” ติมตอบแทนทำให้ไทม์หันไปมองเพื่อนด้วยสายตาบ่งบอกว่า มึงรู้เยอะอีกแล้วนะเพื่อน
“แหม่ ห่วงเขาจังนะ”
“ก็ห่วงจริงหนิ”
“แหม~~~ เดี๋ยวนี้มันพัฒนา ไม่ปฏิเสธด้วย”
ไทม์ไหวไหล่เล็กน้อย เขาห่วงลูซี่จริงหนิ ไม่จำเป็นต้องปิดบัง เพราะต่อให้ปิดบังไปสองคนนี้ก็ต้องรู้อยู่ดี บอกไปตรงๆ นั่นแหละดีแล้วจะได้ไม่โดนแซวทีหลังด้วย
หลังจากเรียนเสร็จไทม์แวะซื้อขนมเบื้องของโปรดลูซี่ ขณะที่กำลังรอรถเมล์จู่ๆ สายตาก็เหลือบไปเห็นรถยนต์คันหนึ่งกับรถมอเตอร์ไซค์ที่ขับวิ่งผ่านหน้าไปอย่างรวดเร็วแต่ก็เห็นผ่านตาแวบๆ แล้วคนขับมอเตอร์ไซค์เหมือนจะเป็นดีนด้วย
ด้วยความสงสัยแต่ไม่รู้จะตามไปยังไงเลยได้แต่คิด
“ไอ้ไทม์ ยังไม่ไปไง”
ติมที่ขับมอเตอร์ไซค์มาจอดตรงหน้าก่อนจะเปิดชิลด์หมวกกันน็อคมาคุย
“เมื่อกี้กูเห็นพี่ดีนแกขับรถตามใครก็ไม่รู้อ่ะ”
“ห๊ะ? ขับตามคือไง”
ไทม์เล่าเหตุการณ์ให้ฟังติมที่ได้ยินดังนั้นก็ถึงกับปั้นคิ้วขมวดทันที “แล้วมึงจะตามเขาไปไง”
“อืม…” คิดตัดสินใจอยู่ครู่ เขาก็อยากตามไปดูบวกกับเป็นห่วงดีนด้วย ถึงแม้จะพึ่งรู้จักกันแค่วันเดียว และถึงแม้อีกฝ่ายจะเป็นแฟนเก่าลูซี่ก็เถอะ
“เฮ้อ แล้วมึงรู้รึไงว่าพี่เขาไปไหน”
“ไม่รู้อ่ะ”
ติมถอนหายใจให้กับความใจดีของเเพื่อนชายที่มีมากจนเกินไป “เฮ้อ​ เอาเป็นว่ากูไปส่งมึงที่บ้านพี่ลูซี่ดีกว่า เพราะถ้าปล่อยมึงไปเองคงไม่ถึงบ้านอ่ะ”
“ก็เว่อร์ไป”
“ไม่ได้เว่อร์หรอก​ มึงทำจริง​ แล้วกูก็รู้ด้วยว่าถ้ามึงรู้มึงจะตามพี่เขาไป”
ไทม์ได้แต่ยิ้มแห้งพูดไม่ออก​เพราะมันจริงอย่างที่ติมพูด​ พอไทม์ได้รู้จักกับใครสักคนไม่ว่าเขาคนนั้นจะดีหรือไม่ไทม์ก็มักจะคอยออกตัวเป็นห่วงเขาก่อนเสมอโดยไม่ได้คิดถึงตัวเอง​ เพราะแบบนี้แหละ​เลยทำให้คนรอบข้างต้องคอยเตือนคอยห้ามอยู่ตลอด
รถมอเตอร์ไซค์​ขับไปตามถนนเส้นหลักไทม์คอยกวาดสายตามองวิวทิวทัศน์​รอบๆ​ แต่ความจริงคือคอยมองหาดีนนั่นแหละ​
“มึง! กูไปอีกทางนะ! ข้างหน้ามันทำถนน!” ติมเปิดชิลด์หมวกหันมาตะโกนบอกเพื่อน​ “เออๆ”
ติมขับมอเตอร์ไซค์​เข้าซอยเพื่อหลบหลีกกาาจราจร​ที่ติดขัดจากการทำถนน​ ขณะที่ขับไปเรื่อยๆ​ นั้นจู่ๆ​ สายตาก็ดันไปเหลือบเห็นกลุ่มคนกำลังทำรุมมะตุ้มกันอยู่ไกลๆ
“มึงๆ​ๆ​ จอดก่อนๆ” ไทม์ตีหลังเพื่อนจนทำให้ติมต้องจอดรถกระทัน​หัน​พลางหันมาถามด้วยความ​สงสัย​
“อะไร​ ให้จอดทำไม”
“มีคนตีกัน” ไทม์พูดพร้อมกับ​ชี้ไปยังกลุ่มคนที่อยู่อีกฟากของถนนในซอย
“เชี่ย​ ต้องเรียกตำรวจ​มั้ยเนี่ย”
ไทม์พยายาม​พรี่ตามองเพ่งโฟกัส​เพื่อให้เห็นคนกลุ่มนั้นให้ชัด​ กลุ่มคนเริ่มถูกชายคนหนึ่งถูกสอยร่วงไปทีละคนๆ​ ก่อนจะที่ฮู้ดชายคนนั้นจะหลุดร่วงลงมาจนทำให้เห็นใบหน้าของชายที่กำลังซัดนัวกลุ่มคนได้​อย่างชัดเจน
“พี่ดีนนี่”
“ชิบหายล่ะ”
“มึง​ เราควรแจ้งตำรวจมั้ยอ่ะ”
“เดี๋ยว​ มึงทักไปหาพี่ลูซี่กับพี่ลุคแล้วส่งโลเคชั่น​ไปก่อน​ แล้วก็รออยู่นี่​ หลบหลังมอไซค์​ห้ามออกไปไหนนะ”
“เดี๋ยว​ มึงจะไปไหน”
“ไปช่วยพี่มันก่อน​ ห้ามออกมานะ”
พูดจบติมก็รีบวิ่งก่อนจะตรงดิ่งฟรีคิกใส่กลุ่มชายพวกนั้นทันที​
หลังจากส่งโลเคชั่น​ไทม์ก็รีบต่อสายหาลูซี่กับลุคแต่ไม่ว่าจะโทรยังไงปลายสายก็ไม่มีทีท่าว่าจะรับเลยแม้แต่น้อย​
“เฮ้ย​ มึงเป็นใครวะ”
“โอ๊ย!” ไทม์ที่กำลังนั่งหลบอยู่ร้องโอ๊ยออกมาเมื่อจู่ๆ​ ก็มีชายปริศนา​มาดึงคอเสื้อจากทางด้านหลังทำให้ตัวของเขาต้องลุกขึ้นจากพื้นอัตโนมัติ​
“มึงเป็นพวกมันใช่มั้ย”
“ปล่อยนะ!”
“หยุดดิ้นเดี๋ยวนี้!!” ชายคนนั้นไม่พูดเปล่าเขาต่อยเข้าที่ท้องของไทม์ ส่งผลให้ไทม์ทรุดลงไปกองกับพื้น
“เหอะ! หมดฤทธิ์สัก-อั่ก!!”
“ไอ้สัส!!!!!”
ยังไม่ทันที่ชายคนนั้นพูดจบก็ถูกบาทาของชายที่ชื่อว่าดีนประทับเข้าที่ใบหน้าก่อนจะซ้ำจนอีกฝ่ายแน่นิ่งไป
“ไทม์ไม่เป็นไรใช่มั้ย”
“กู…โอเค”
“ไม่ มึงไม่โอเคสักนิด” ติมพยุงไทม์ลุกจากพื้นก่อนจะพาไปนั่งบนรถมอเตอร์ไซค์
“กู…ขอโทษนะ ที่ทำให้มึงต้องมาลำบาก” ติมถอนหายใจ​ “มึงจะขอโทษ​เพื่อ​”
“แต่กูเป็นคนพามึงมานี่” ไทม์เบะปากพลางร้องซี๊ดจากคงามจุกที่โดนต่อยท้องจากเมื่อกี้​
“มึงไม่ได้พามา​ gps​ พามาต่างหาก​ อีกอย่าง​ต่อให้มึงไม่พามากูก็ต้องมาทำธุระแถวนี้อยู่แล้ว​ ถ้ากูเจอพี่มันมีเรื่องยังไงกูก็ต้องไปช่วยอยู่แล้ว​ เพราะฉะนั้น​เลิกโทษ​ตัวเอง​ไม่งั้นกูจะทุบมึงให้หลับเลย”
“แล้วพี่ดีนเป็นไงมั่ง”
“พี่มันไม่เป็นไรหรอก​ ดูดิ​ ยังเอาไม้ไล่ทุบพวกมันอยู่เลย”
หันไปหาคนต้นเรื่องที่ดูเหมือน​จะ​สบายดี​ ดูสิ​ เอาไม้ไล่ทุบคนพวกนั้นไม่พอยังไปเขย่าคอเขาอีก
“ใครเป็นส่งพวกมึงมาพูดมาดิ!!!!”
“กู…ไม่บอก…หรอก”
“มึงจะบอกมั้ย!” ไม่พูดเปล่าดีนใช้หัวโขกเข้ากลางที่หน้าผากอย่างแรงจนอีกฝ่ายสบลเหมือดไป
“เฮ้ย!! อย่างพึ่งหลับดิวะ!!! ตื่นขึ้นมาก่อน! เฮ้ย!! กูบอกว่าให้ตื่นไง!!”
“พี่ๆๆ​ หยุดก่อนๆ” ไทม์กับ​ติมที่เห็นว่าดีนเขย่าคอเสื้อคนพวกนั้นไม่หยุดจึงรีบเข้าไปห้ามก่อนที่พี่แกจะโวยวายไปมากกว่านี้
“ฮึ่ย!!!”
“เอาน่าพี่ใจเย็น​ๆ​ ก่อน​ เดี๋ยว​เราค้นของพวกมันก็ได้​ แค่นี้ก็น่าจะรู้ตัวคนส่งพวกมันมาแล้ว”
“เออ​ ก็ได้วะ”
ติม ไทม์และดีนค้นตัวและรถของเจ้าพวกนั้นแต่ค้นไปค้นมากลับไปเจอเบาะแสที่จะสาวถึงตัวหัวหน้ามันเลยแม้แต่น้อย
ปัง!!!
“โถ่เว้ย!!! ทำไมมันหาไม่เจอวะ!!!”
“ฮ่าๆๆๆๆๆ ดูอารมณ์เสียจังนะ คุณดีน”
เสียงปริศนาโผล่มาพร้อมกับชายคนหนึ่งที่เดินลงมาจากรถปริศนาที่มาจอดตรงไหนก็ไม่รู้พร้อมกับกลุ่มคนนับสิบ ดูท่าคงจะเป็นพวกของเจ้าพวกที่นอนสลบเหมือดอยู่ที่พื้น
“มึงเองหรอเนี่ย”
ไทม์กับติมมองดีนสลับกับกลุ่มชายพวกนั้น พูดแบบนี้แสดงว่าดีนก็รู้จักคนพวกนั้นอยู่แล้ว
“วันนี้มีน้องๆ มาแจมด้วยหรอคุณดีน แบบนี้ก็ดีสิจะได้สนุกกันหน่อย”
ชายที่ดูเหมือนหัวหน้าแก๊งเดินตรงมาทางพวกไทม์แต่ก็ถูกดีนเดินมากันเอาไว้
“อย่าแม้แต่จะคิด ถ้ามึงแตะเด็กพวกนี้แม้แต่ปลายผมกูไม่เอามึงไว้แน่”
“ฮ่าๆๆๆๆๆ แหม น่ากลัวจัง แต่จะให้ไม่แตะก็คงไม่ได้หรอก เพราะตอนนี้พวกแกอยู่ในวงของพวกฉันแล้ว”
“หลบไปก่อน” ดีนหันมากระซิบกับพวกไทม์พร้อมกับ​ยื่นท่อนเหล็กให้ไทม์เอาไว้ป้องกันตัว​ “แล้วพี่ล่ะครับ”
“กูคนเดียว​ไหว​ ส่วนมึงอยู่กับไอ้ไทม์ไป​ ถ้ามันเป็นไรขึ้นมาเดี๋ยว​ยัยสวยมาบีบคอกูอีก”
“ได้พี่”
ติมขยับมายืนบังไทม์เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเพ่งเล็งไทม์​
กลุ่มชายฉกรรจ์​เริ่มพุ่งเข้าใส่​ ติมและดีนก็เริ่มตะลุมบอน​ทันที​ แม้ว่าอีกฝ่ายจะมีจำนวนที่เยอะกว่าเท่าตัวแต่ก็ไม่ได้ทำให้ทั้งสองหนุ่มกระวนกระวาย​
ส่วนไทม์ระหว่าง​ที่ทุกคนมะรุมมะตุ้มก็พยายาม​ส่งข้อความ​หาลูซี่แต่ขณะนั้นเองจู่ๆ​ ก็โดนดึงโทรศัพท์​ก่อนจะโดนสวนไปหนึ่งหมัดทำให้​เซจนเกือบล้ม​ ชายฉกรรจ์​จะสวนอีกหมัดแต่ก็ถูกติม​ซัดจนร่วงลงไปก่อน
“shit! แม่งเยอะจังวะ” ติมสบถก่อนจะไล่ซัดพวกที่เหลือแต่ด้วยที่มันเยอะเกินทำให้แรงของสองหนุ่มเริ่มหมดแรง
ไทม์ที่เห็นสองคนที่เต็มไปด้วยบาดแผลเขาเริ่มเป็นห่วงและกลัวว่าสิ่งที่คิดในหัวมันจะเกิดขึ้น ทำไงดี เขาไม่อยากเป็นตัวถ่วงเพื่อนแต่ก็กลัวที่จะสู้
ขณะที่ทำในหัวกำลังตีกับความคิดสายตาก็เหลือบเห็นมีดยาวคมฟุตกว่าๆ ที่ถูกงัดออกมาหมายจะพุ่งตรงเข้าหาเพื่อนชาย
ทำไงดี ทำไงดี…ถ้าเขาไม่ทำอะไรสักอย่างติมต้องถูกแทงตายแน่ๆ
ไม่เอา ไม่เอาเด็ดขาด เขาไม่อยากให้ใครต้องมาเจ็บเพื่อเขาอีกแล้ว
สูดลมหายใจเข้าปอดลึกบังคบสองขาให้วิ่งพุ่งตรงออกไป “ย๊ากกกกก!!!!!”
มือหนาข้างซ้ายพุ่งเข้าจับใบมีดจนเลือดที่มือไหลพุ่งออกมาก่อนจะง้างท่อนเหล็กกระแทกขาแล้วฟาดเข้าที่หัวอย่างจังจนอีกฝ่ายล้มลงไปกอง
“ไอ้ไทม์ข้างหลัง!!” เสียงตะโกนของเพื่อนเรียกให้ไทม์ได้สติแต่จู่ๆ ชายฉกรรจ์คนนั้นก็ถูกรถยนต์จากไหนไม่รู้ขับชนจนร่างกระเด็นหลุนๆ ไปกับพื้นก่อนจะถูกใครบางคนกระโดดถีบยอดหน้าจนสลบคาที่
แผ่นหลังเล็กที่คุ้นตาผมยาวสีดำจนถึงกลางหลังก่อนตวัดขาเตะศรีษะของชายฉกรรจ์ที่เข้าจากทางด้านหลังจนทำให้ไทม์ได้เห็นใบหน้าได้อย่างชัดเจน
“พี่ลูซี่!!!”
“พี่มาช่วยแล้วค่ะ”


## '19'-02

เดินออกมายังด้านนอกของบ้านพักเพราะไม่อยากให้เพื่อนในบ้านได้ยิน บรรยากาศรอบๆ เงียบสนิทมีเพียงแค่เสียงของแขกบางคนที่นั่งกินเหล้ากับเสียงนกแถวๆ นั้น
เมื่อทั้งสองคนนั่งลงที่ม้านั่งบริเวณบูมก็เริ่มเปิดประเด็นทันที
“กูขอโทษ” เมื่อได้ยินประโยคนั้นไทม์ถึงกับเลิกคิ้วแต่ก็ไม่ได้ตกใจมากเพราะเขาก็พอจะเดาได้อยู่แล้ว เพราะการที่บูมเรียกเขาออกมาคุยคงจะมีไม่กี่เรื่องหรอก
“กูก็ขอโทษเหมือนกัน เพราะส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะกู”
“ไม่ๆๆๆๆๆ มึงไม่ผิด กูต่างหากที่ผิด” บูมส่ายหัวรัวก่อนจะพุ่งตัวมาจับแขน ใบหน้าของเขาแดงก่ำดวงตาเริ่มมีน้ำเอ่อ
“กูผิดเองที่โทษมึงทั้งที่มึงไม่ได้ทำอะไรด้วยซ้ำ ฮึก!!! กูผิดเอง กูขอโทษ ฮือ!!!!!”
พูดจบบูมก็ปล่อยโฮออกมาก่อนจะเขาจะทรุดตัวลงกับพื้น ไทม์ก้มลงก่อนจะเข้าไปกอดปลอบเพื่อนโดยที่น้ำตาของเขาก็เริ่มเอ่อเช่นกัน
“ไม่เป็นไรๆ กูไม่โกรธมึงหรอก ไม่ต้องคิดมากนะ”
“ฮืออออออ!!!!! กูขอโทษ!!!!”
“อือ รู้แล้วๆ”
ไทม์กอดปลอบเพื่อนแน่นเพราะตัวเองก็ร้องไห้ไม่ต่างกัน
“เรากลับเป็นเพื่อนกัน ฮึก! เหมือนเดิมได้มั้ย”
“ได้สิ กูยินดี”
“ฮือ!!!” พอได้ยินคำตอบบูมรีบก็โผเข้ากอดไทม์ทันทีจนเขาเกือบล้มลงไปนอยกับพื้น
“เคลียร์กันได้แล้วใช่มั้ย”
เสียงคุ้นหูให้สองหนุ่มหันไปมองพบว่าเป็นติมที่ยืนมองอยู่ไม่ไกล
“มึงเห็นตั้งแต่แรกเลยหรอ”
“เออ”
“กูขอโทษนะ” บูมหันไปเอ่ยขอโทษเพื่อนชายอีกคน
“เอาน่า แค่นี้เอง” ติมพูดพลางยกมือลูบหัวเพื่อนเป็นเชิงปลอบ “กูไม่ได้โกรธมึงสักหน่อย เลิกร้องไห้ได้แล้ว ขี้มูกยืดแล้วเนี่ย”
ไม่พูดเปล่าติมก็หยิบทิชชู่มาซับน้ำมูกให้เพื่อนชาย “ไปๆ ไปนอนได้แล้วพรุ่งนี้ต้องเข้าหอประชุมตั้งแต่เช้า”
ทั้งสามคนเดินจูงมือกันกลับบ้านพัก มองกลายๆ ก็เหมือสามพี่น้องกำลังเดินจูงมือกัน
ไทม์เหลือบมองเพื่อนทั้งสองด้วยใบหน้าที่มีความสุขจนเอ่อล้น
มันเศร้านะ เขาอุตส่าห์มีเพื่อนที่สามารถไว้ใจได้ 100% ทั้งทีแต่ต้องมาแตกหักเพราะแค่เรื่องความรักแค่เรื่องเดียว ตอนแรกที่รู้ว่าจะต้องเสียเพื่อนไปเขาใจเสียมากจนกินกินไม่ได้นอนไม่หลับ แอบเศร้าจนไม่รู้จะทำยังไงต่อไป แต่ก็ดีใจที่เพื่อนที่เขารักจะได้กลับมาอยู่กันสามคนอีกครั้ง เขาปฏิญานตนเลยว่าจะรักษาเพื่อนพวกนี้เอาไว้ให้ดีที่สุด
ในอีกมุมมืดหนึ่งของบ้านพักเหล่ากลุ่มคนหลายคนกำลังจ้องมองทั้งสามคนอยู่ในมุมมืดหนึ่ง
“ไอ้พวกนี้ใช่มั้ย”
“ใช่ครับลูกพี่”
“ดี เตรียมตัวเอาไว้ วันพรุ่งนี้เราจะจัดการปิดบัญชีพวกมัน”
“ครับ”
“ทำไมเขาไม่ให้ไปทำที่บ้านอ่ะ มาให้ทำในห้องประชุมทำไม มันคิดไม่ออก-โอ๊ย!”
“เลิกบ่นแล้วมาช่วยทำงานได้แล้ว จะเอามั้ยเออ่ะ”
“เชอะ”
เสียงก่นบ่นแเละถกเถียงของสองเพื่อนใหม่ดังเป็นระยะ วันนี้พวกเขาต้องเอางานมาทำในห้องประชุมที่ทางมหาลัยได้จัดเตรียมเอาไว้ทั้งที่ตอนแรกอาจารย์บอกว่าทำที่ไหนก็ได้แท้ๆ แต่ไหนให้มานั่งทำในนี้เฉย
“เออ แล้วเมื่อคืนพวกมึงออกไหนกันวะ เข้าบ้านซะดึกเชียว”
“อ่อ ออกไปเคลียร์กันเฉยๆ” บูมเล่าเรื่องเมื่อคืนให้บาจากับธินฟังคร่าวๆ แต่ไม่ได้ลงรายละเอียดมาก
“อ๋อ แต่ก็ดีแล้วที่ดีกัน เป็นเพื่อนกันก็ต้องรักกันไว้”
“มึงพูดเหมือนคนแก่เลย”
“ไอ้สัสนี่” บาจายกมือฟาดติมด้วยความหมั่นไส้ก่อนพวกเขาจะพาหัวเราะกันด้วยสนุก
“นี่พวกนาย พวกนายทำหัวข้ออะไรหรอ” เพื่อนสาวในสาขาของพวกไทม์คนหนึ่งหันมาถามพวกเขา “ui engine game อ่ะ”
“โห ยากเลยน่ะนั่น”
“ก็มันคิดไม่ออกนี่นา”
หลังจากนั่งทำงานกันไป 3 ชั่วโมงอาจารย์ก็ได้ปล่อยพวกเขาให้สามารถเอางานออกไปทำที่บ้านพักหรือข้างนอกได้ ทั้ง 5 เลยเลือกไปนั่งทำที่คาเฟ่ใกล้ๆ ชายหาดประจำจังหวัด
นั่งทำกันไปตอนนี้ก็ได้งานกว่า 70% ถ้าเทียบกับกลุ่มอื่นๆ กลุ่มของพวกไทม์พวกเขาถือว่าทำงานกันเร็วมาก อาจจะเพราะในกลุ่มทุกคนสามารถทำงานได้และเก่งกันทุกคน ทำให้งานมันเดินเร็วจนใกล้จะเสร็จ
“นี่ก็ครึ่งนึงแล้ว ไปเดินเที่ยวกันมั้ย” คนพูดเจ้าเก่าเจ้าเดิมหันไปเชิญชวนเพื่อนอีก 4 คน
“เอางั้นก็ได้ ยังเหลืออีกตั้งหลายวันค่อยๆ ทำก็ได้”
เมื่อตกลงกันเสร็จทั้งห้าคนก็เดินลงขายหาดหน้าคาเฟ่ที่พวกเขามานั่งเล่นเพื่อพักผ่อน “ทะเล~~~~~”
บาจาวิ่งตรงลงทะเลไม่รอเพื่อนก่อนที่ติมจะเดินตามลงไป “แล้วพวกมึงจะลงมั้ย” ธินหันไปถามไทม์กับบูมที่นั่งลงตรงม้าหิน
“ไม่ล่ะ เดี๋ยวพวกกูเฝ้าของเอง มึงไปเถอะ”
“เค งั้นฝากของด้วยล่ะกัน”
ธินวางของก่อนจะเดินลงชายหาดไป ไทม์หยิบโน๊ตบุ๊คขึ้นมาเปิดเข้างานที่ค้างไว้ก่อนจะลงมือทำต่อ
“จะทำต่ออ่อ”
“อือ ไม่อยากค้างไว้น่ะ ไหนๆ มันจะเสร็จแล้วก็ทำให้เสร็จไปเลย”
“เดี๋ยวกูช่วย” บูมหยิบโน๊ตบุ๊คของตัวเองขึ้นมาช่วยไทม์ทำ
เสียงโหวกเหวกเรียกเพื่อนทั้งสองจากชายหาดทำให้ไทม์กับบูมหันไปมองก่อนจะโบกมือให้เพื่อน
“มึง ขอบคุณนะ” บูมเอ่ยขึ้นทำให้ไทม์หันไปมองเพื่อนพลางเลิกคิ้วสงสัย “เรื่องไรอ่ะ”
“เมื่อวานไง ทั้งที่กูทำผิดกับมึงขนาดนั้นแท้ๆ แต่มึงก็ไม่โกรธกูเลยสักนิด”
“เพราะกูไม่อยากเสียมึงไปเหมือนเพื่อนสมัยมัธยมไง แล้วอีกอย่าง ตั้งแต่เปิดเทอมมาก็มีแค่มึงกับติมเท่านั้นที่เข้ามาคุยกับกูก่อน กูไม่ยอมเสียเพื่อนไปเพราะเรื่องแค่นี้หรอก”
พอบูมได้ยินประโยคของเพื่อนก็เบะปากกลั้นน้ำตาไม่ให้เอ่อออกมา ไทม์ที่เห็นว่าเพื่อนจะร้องไห้จึงรีบหันไปลูบปลอบ
“อย่าร้องไห้ดิ เดี๋ยวกูร้องด้วยหรอก”
ทั้งสองหนุ่มกลั้นตาไปหัวเราะไป แม้จะเป็นโมเมนท์ที่แอบเศร้าแต่มันก็ตลกตรงที่ผู้ชายสองคนนั่งกลั้นน้ำตานั่งขอโทษในเรื่องที่ผิดพลาดแค่เล็กน้อย
ไทม์ไม่ได้โกรธเพื่อนคนนี้เลยสักนิด เขาแค่อยากอยู่กับเพื่อน เพื่อนที่เขารัก บูมก็เหมือนกันเขารักไทม์นะ แต่ด้วยความชอบติมที่มันบังตาจนไม่ได้คิดให้ถี่ถ้วนจนทำให้ต้องทะเลาะกับเพื่อน เขาไม่อยากจะเสียเพื่อนไปจึงตัดสินใจที่จะยอมถอยจากความชอบติมและขอโทษเพื่อนกลับมาเป็นเพื่อนไทม์อีกครั้ง
หลังจากที่หายเศร้าขณะที่สองหนุ่มกำลังช่วยกันขมักขะเม้นทำงานส่วนที่เหลือให้จนเสร็จจู่ๆ ก็มีเงาบางอย่างมาพาดตรงบริเวณที่พวกนั่ง
ไทม์กับบูมหันหลังไปมองก่อนจะพบกับชายฉกรรจ์สี่ถึงห้าคนที่ยืนอยู่ด้านหลังก่อนที่ภาพทุกอย่างจะตัดไป
อีกด้านหนึ่งสามหนุ่มที่อยู่บนชายหาดกำลังเล่นน้ำและถ่ายรูปกันอย่างสนุกสนาน
“เหวอ!!!!” เสียงโครมดังลั่นเพราะบาจาดันทรงตัวไม่อยู่ก่อนจะล้มลงน้ำทำให้เขาเปียกไปทั้งตัว
“ฮ่าๆๆๆ สมน้ำหน้า”
“ไอ้สาส!!!” บาจาลุกขึ้นมาก่อนจะพุ่งใส่ธินจนกลายเป็นว่าตอนนี้เปียกทั้งคู่
“ปล่อยกู!!”
สองหนุ่มเล่นกันอย่างสนุกโดยมีติมคอยยืนดูและกำทรายใต้น้ำขึ้นมาปาใส่เพื่อนด้วยความหมั่นไส้
“แย้กกกก!!!”
“โอ๊ย”
ขณะที่กำลังสนุกติมก็เหลือบหันไปทางด้านบนชายหาดแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าเพื่อนทั้งสองไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว
“ไอ้พวกนั้นไปไหนวะ” บาจากับธินหันไปมองด้านบนชายหาดตามติมพลางกวาดสายตาสำรวจ เหมือนว่าบริเวณรอบๆ ไทม์กับบูมจะไม่อยู่ด้วย
“เดี๋ยวกูไปดูไปก่อนนะ”
ติมเดินขึ้นจากชายหาดตามด้วยบาจาและธิน พอมาถึงเขาสำรวจข้าวของรวมถึงกวาดสายตามองหาเพื่อนแต่กลับไปพบร่องรอย ข้าวของทุกอย่างวางไว้ปกติมีเพียงโน๊ตบุ๊คฃสองเครื่องที่เปิดงานค้างเอาไว้
“มันไปซื้อขนมป่าว”
“ไปซื้อขนมยังไม่เอาโทรศัพท์กับกระเป๋าตังค์ไป” ติมพูดพลางเช็คกระเป๋าเงินของเพื่อนที่ภายในเงินของพวกเขายังอยู่ครบถ้วน
“เดี๋ยวกูไปเดินหาก่อน ฝากพวกมึงเฝ้าของด้วยเผื่อพวกนั้นมา” ติมพูดจบก่อนจะเดินไปทิ้งไว้ให้เพื่อนใหม่ทั้งสองยืนงง
ขอแค่อย่างเดียว อย่าเป็นอย่างที่เขาคิดก็พอ


## '16’-01

Sciences Computer 60 (194)
19.30 น.
จิ๋ว (ประธานรุ่น) : พรุ่งนี้พี่นัด 9 โมงนะคะ ต้องมาทุกคนไม่งั้นพี่จะไม่ให้รุ่น
tim🖤 : พรุ่งนี้ผมมีแข่งฟุตบอลไปรับน้องไม่ได้ครับ
แป๊ก (พี่ระเบียบ) : ไม่ได้ครับ ไม่งั้นพี่จะถือว่าไม่เอารุ่น
tim🖤 : ผมมีแข่งจริงๆ ครับ
tim🖤 : ส่งรูปภาพ
แป๊ก (พี่ระเบียบ) : ไม่ได้ก็คือไม่ได้ครับ
tim🖤 : แล้วพี่จะให้ผมทำไงก็อาจารย์เขาบอกให้ผมไปแข่ง
tim🖤 : มันเป็นการแข่งสำคัญด้วย ถ้าไม่ไปแข่งผมก็โดนตัดสิทธิ
แป๊ก (พี่ระเบียบ) : แล้วกิจกรรมรับน้องมันไม่สำคัญหรอครับ
แป๊ก (พี่ระเบียบ) : โตๆ กันแล้วคิดเอาเองว่าสิ่งไหนสำคัญกว่ากัน
tim🖤 : ผมแจ้งไปแล้วนะพี่ว่ามีซ้อมกับแข่งทั้งอาทิตย์ พี่ก็อนุญาตด้วย
แป๊ก (พี่ระเบียบ) : แจ้งแล้วก็ส่วนแจ้งแล้ว พี่ไม่นับ
แป๊ก (พี่ระเบียบ) : ต้องแยกให้ออกรับน้องก็ส่วนรับร้องแข่งก็ส่วนแข่ง
แป๊ก (พี่ระเบียบ) : ถ้าไปแข่งได้ก็ต้องมารับน้องได้
tim🖤 : งั้นผมก็ไม่เอารุ่นครับ
แป๊ก (พี่ระเบียบ) : ไม่อนุญาตให้ออกจากรุ่นครับ
tim🖤 : ผมมารับน้องไม่ได้จะให้ผมทำไง
tim🖤 : ก็พี่เป็นคนพูดเองตอนรับน้องนี่ครับว่าถ้าไม่อยากรับน้องก็ออกจากรุ่นไป
แป๊ก (พี่ระเบียบ) : รุ่นน้องไม่มีสิทธิ์เถียงรุ่นพี่
แป๊ก (พี่ระเบียบ) : เป็นแค่เด็กปี 1 อย่าปีนเกลียวให้มันมาก​ เดี๋ยว​จะโดนไม่ใช่น้อย
tim🖤 : เป็นรุ่นพี่ไม่มีสิทธิ์บังคับรุ่นน้องนะครับ
tim🖤 : แล้วพี่ก็อย่าลืมว่ากิจกรรม​รับน้องเป็นแค่กิจกรรม​เสริม​ ไม่ใช่กิจกรรม​หลักใครจะเข้าไม่เข้าก็ได้
แป๊ก (พี่ระเบียบ) : ทำไมน้องไม่มีสัมมาคารวะแบบนี้ครับ ไม่มีใครสอนหรอว่าใครเคารพรุ่นพี่
​tim🖤 : สอนครับ
tim🖤 : สอนว่า​ ถ้ารุ่นพี่ทำตัวไม่น่าเคารพก็ไม่ต้องไปเคารพ
Aumlnwza : มึงจะเกินไปล่ะนะ
Aumlnwza : อย่าคิดว่าเป็นรุ่นน้องแล้วพวกกูจะทำอะไรไม่ได้
​tim🖤 : แล้วแต่พี่เลยครับ
tim🖤 ออกจากกลุ่ม
“ผมไปก่อนนะครับพี่”
“จ้า เดินทางดีๆ น้า” ฟาโรห์หันไปลาพี่สาวก่อนจะเดินไปขึ้นรถของตัวเองที่จอดอยู่หน้าบ้าน
วันนี้ฟาโรห์มีเรียนช่วง 10 โมงแต่ที่ไปเช้าก็เพราะว่ามีรับน้อง ตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อวานมันก็ทำให้เขาไม่อยากจะไปร่วมรับน้องเลย
การลงโทษน้องแบบนั้นเขาไม่เคยเห็นด้วยเลยสักนิด จะทำโทษเพราะน้องทำผิดไม่ว่าหรอกแต่มันต้องทำโทษในขอบเขตที่ไม่มากเกินไป นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ ช่วงรับน้องช่วงแรกๆ เพื่อนในกลุ่มฟาโรห์บอกเขาว่าแป๊กเคยทำโทษน้องที่ใส่ชุดผิดโดยการให้ไปนอนคว่ำหน้าที่กลางสนามหญ้าโดยที่ฝนยังลงเม็ดอยู่ แล้วก็เคยสั่งลงโทษ​ให้น้องไปยืนยกแขนในบ่อน้ำที่มีแต่ดินโคลนชั่วโมง​นึงด้วย​
ฟาโรห์เคยเตือนแป๊กไปแล้วแต่ทางนั้นก็ไม่เคยฟังแม้แต่นิดเดียวแถมยังขู่ว่าถ้ายุ่งมากก็จะมากระทืบเขาเลยเลือกที่จะไม่ยุ่ง
มาถึงมหาลัยเดินตรงเข้าตึกสาขาพอมาถึงก็ต้องเห็นกลุ่มเพื่อนจับกลุ่มคุยกันอย่างหน้าเคร่งเครียด
“มีอะไรกัน” เดินตรงไปถามกลุ่มเพื่อน
“ก็เมื่อวานไอ้แป๊กกับเพื่อนมันไปตีกับปีหนึ่งในแชทกลุ่มอ่ะดิ”
ได้ยินดังนั้นฟาโรห์ก็รีบหยิบมือถือเข้าแชทเพื่อเช็คดูทันที เขาไล่อ่านข้อความตั้งแต่เริ่มต้นพออ่านจบคิ้วขมวดปมทันที
ว่าล่ะ…
แต่ที่เซอร์ไพรส์กว่าคือไม่คิดว่าน้องมันจะตอบโต้ขนาดนี้ เรียกได้ว่าไม่กลัวพวกแป๊กเลยสักนิด
“ถ้าจำไม่ผิดน้องคนนั้นเป็นเพื่อนเด็กพี่ลูซี่ด้วยนี่” จู่ๆ คิ้วข้างก็กระตุก เพื่อนไทม์?
นิ้วเรียวกดเช็คที่โปรไฟล์แชทที่ชื่อ tim🖤 พอเข้าไปดูรูปโปรไฟล์ส่วนใหญ่มีแต่แบคกราวด์สีดำไม่ก็รูปเงา ไม่มีโพสต์หรือข้อมูลอะไรเลยแม้แต่น้อย
ถ้าจำไม่ผิดเพื่อนไทม์มี 2 คน คนอ้วนๆ อวบๆ กับหน้าตาดีๆ คงเป็นใครสักคนนี่แหละ
“โอ๊ะ พวกไอ้แป๊กมาแล้ว”
กลุ่มเพื่อนหันมากระซิบบอกเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวมาแล้วก่อนจะพากันแยกวง
“ปีหนึ่ง!!! เมื่อเช้าใครไปทักไอ้คนที่ออกจากรุ่นออกมาดิ!!!!”
อั้มหนึ่งในเพื่อนแก๊งของแป๊กตะโกนเสียงดังจนทำให้ทั้งปี​ 1​ และปี​ 2​ ที่กำลังรอเข้ากิจกรรม​รับน้องถึงกับต้องพากันหันไปมอง
“เงียบทำไมวะ​ บอกให้ออกมาไง!!! อยากโดนซ่อมทั้งรุ่นรึไง!!!”
เมื่อเห็นว่าเพื่อนเริ่มโวยวายฟาโรห์ที่เห็นจึงเข้าไปห้ามโดยทันที
“ไอ้อั้ม​ มึงจะทำแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย น้องบางคนมันไม่ได้รู้ว่าพวกมึงห้ามคุยกับคนที่ออกจากรุ่นสักหน่อย”
“มันจะมาไม่รู้ได้ไง เป็นปีหนึ่งก็ต้องคอยอ่านไลน์กลุ่มดิ”
“แต่มันก็ใช่ว่าจะอ่านทุกคนหนิ บางคนก็ต้องมีธุระกันบ้างมั้ย”
“เห้ยมึงอย่าเสือกได้ป่ะ มันเรื่องของพวกกูกับปีหนึ่งไม่ใช่เรื่องของมึง” แป๊กที่เริ่มโมโหแทนเพื่อนมาแทรกระหว่างเขากับอั้มพร้อมกับผลักไหล่ของเขา
“กูก็ไม่ได้อยากจะเสือกหรอก แต่สิ่งที่มึงทำมันเกินไป น้องมันออกจากรุ่นไปแล้วก็ให้มันออกไปสิ ส่วนใครจะไปคุยกับน้องมันก็เรื่องของเขา ปีหนึ่งมันจะคุยกันเองมึงจะไปยุ่งเรื่องของน้องมันทำไม”
“ไอ้โรห์มึงจะเอาใช่ป่ะ!!! มึงอย่าคิดว่าคนอื่นอยู่แล้วกูจะไม่กล้า” แป๊กพุ่งมากระชากคอเสื้อฟาโรห์ เสียงกระซิบเริ่มจะดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเห็นทีท่าว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น ส่วนคนอื่นได้แต่คอยยืนดูอยู่ห่างๆ เพราะกลัวจะโดนลูกหลง
ฟาโรห์มองเพื่อนร่วมสาขาด้วยใบหน้านิ่งสนิทก่อนจะพูดบางอย่างขึ้น
“ปีหนึ่ง เก็บของแล้วขึ้นเรียนซะ ตอนเลิกเรียนไม่ต้องเข้ารับน้องนะครับผม เดี๋ยวมีอะไรพี่จะแจ้งเข้ากลุ่มอีกที”
“ไอ้เหี้ยโรห์!!”
“ข้าว ฝากพาไปส่งน้องขึ้นเรียนหน่อย” ฟาโรห์ไม่ได้สนใจปฏิกิริยาที่โกรธเกรี้ยวของแป๊กกับอั้มแม้แต่น้อยก่อนจะหันไปบอกเพื่อนสาวที่อยู่ยืนไม่ไกล
“ได้ๆ”
“ข้าว ถ้ามึงพาน้องไปกูจะเล่นมึงด้วย” แป๊กหันไปขู่แต่ข้าวก็ไม่สนใจก่อนจะพาน้องปี 1 ขึ้นตึกเรียน
“ส่วนพวกมึงก็พอได้แล้ว เลิกทำตัวไม่น่าเคารพสักที กูไม่รู้หรอกนะว่ามึงเครียดหรือแค้นอะไรใครก็ไม่ควรไปลงกับคนอื่นที่ไม่รู้เรื่อง พวกมึงก็โตๆ กันแล้วหัดคิดซะบ้างสิว่าถ้าน้องมันเป็นอะไรไปคนที่ต้องรับผิดชอบคือพวกมึง”
“อย่าสะเออะ-”
“ปีสองรวม!!!!!!”
ยังไม่ทันที่แป๊กจะง้างมือต่อยจู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนที่ดุดันเรียกปี 2 รวม ทำเอาทุกคนที่กำลังเตรียมตัวจะแยกย้ายต้องรีบไปรวมตัวทันที
พอมายืนรวมก็ได้รู้ว่าคนที่เรียกไม่ใช่ใครนอกจากพี่ลุคพี่ชายของลูซี่ รวมถึงเพื่อนๆ ของพี่แกด้วย
“เมื่อวานทำอะไรกันไว้รู้ใช่มั้ย”
“ครับ”
“เมื่อวานสั่งลงโทษปีหนึ่งไปเท่าไหร่”
ไร้เสียงตอบโต้จากปีสองทำให้ลุคต้องตะเบงเสียงดังขึ้นอีกจนทุกคนถึงกับสะดุ้งเฮือก ”ผมถามว่าสั่งลงโทษไปเท่าไหร่!!!!!!”
“หนึ่งพันสองร้อยครั้งครับ!!!!”
สายตาดุคมจ้องมองรุ่นน้องที่ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกราวกับกำลังรอรับชะตากรรม แล้วก็อย่างที่คิด…
“ลุกนั่งหนึ่งพันห้าร้อยครั้ง ปฏิบัติ!!!”
พอได้ยินคำสั่งเหล่ารุ่นน้องก็พากันทำสีหน้าตกใจเพราะพวกเขาไม่คิดว่าจะโดนเยอะแบบนี้
“พี่ มันไม่เยอะไปหน่อยหรอ” หนึ่งในปี 2 เอ่ยถาม
“แล้วตอนที่ซ่อมน้องทำไมไม่คิดได้แบบนี้บ้างล่ะ” ลุคด้วยสีหน้าเรียบเฉยพลางเลิกคิ้วเป็นเชิงถามกลับ
“ปฏิบัติเดี๋ยวนี้!!!”
ปีสองลุกนั่งตามที่ลุคสั่ง แต่ยังไม่ทันถึงครั้งที่สองร้อยแต่ละคนก็เริ่มร่วงกันแล้ว
“ไม่พร้อม!!! เอาใหม่!!!”
ปี 2 ลุกนั่งกันอยู่แบบนั้นไม่รู้กี่ครั้งโดยมีสายตาที่นิ่งสนิทของลุคจับจ้อง ไจ๋ที่ยืนอยู่ข้างๆ หันไปมองเพื่อนชายตัวเอง เธอรู้ว่าใจจริงของเขาไม่ได้อยากจะลงโทษน้องขนาดนี้ แต่หากไม่ลงโทษเลย พวกปี 2 ก็จะเหลิงบ้าอำนาจจนเกินไปโดยเฉพาะพี่ระเบียบอย่างแป๊ก ต้องทำให้เขารู้ว่าการที่เขาลงโทษจนเกินความจำเป็นมันมีผลเสียต่อตัวเขาและเพื่อนยังไง
“พอ!!!! ยืนอยู่อย่างนั้นแหละไม่ต้องนั่ง!!! รู้รึยังว่าเวลาร้องมันโดนทำโทษมันเหนื่อยมันทรมานแค่ไหน!!!”
“รู้ครับ!!/รู้ค่ะ!!!”
“เออ!! รู้แต่ก็ยังจะทำ!!! รู้แต่ก็ยังจะสั่ง!! ผมเคยบอกหลายหนแล้วใช่มั้ย! ว่าอย่าสั่งลงโทษเกินกว่าเหตุ! แล้วนี่อะไร!! ถ้าน้องมันเป็นอะไรขึ้นมาคุณรับผิดชอบมั้ย!!!”
“ผมแค่สั่งซ่อมลุกนั่งเองนะพี่”
“แล้วที่สั่งให้น้องนอนคว่ำหน้ากลางสนามกับลงไปยืนยกแขนในบ่อโคลนล่ะ จะบอกว่าไม่ได้สั่งรึไง!!!”
เงียบแบบเถียงไม่ออก เพราะที่ลุคพูดคือความจริงทั้งหมด พวกเขาเคยสั่งปีหนึ่งแบบนั้นไปจริงๆ แล้วแถมไม่อนุญาติให้น้องเปลี่ยนชุดด้วย เรียกว่ารับน้องทั้งสภาพนั้นเลย
“ผมจะไม่พูดซ้ำสอง ถ้ายังอยากทำกิจกรรมรับน้องอยู่ก็อย่าสั่งลงโทษเกินกว่าเหตุ แล้วถ้าผมยังเห็นว่าพวกคุณยังทำแบบเดิม ปีนี้และปีต่อๆ ไปจะไม่มีการรีบน้องอีก ทราบ!!!!!”
“ทราบ!!!”
เมื่อพวกลุคออกไปเหล่าปี 2 ก็พากันทรุดนั่งลงกับพื้นพร้อมกับเสียงถอนหายใจระงมออกมาทันที
“นึกว่าจะโดนสั่งให้ไปนอนคว่ำกลางสนามแล้ว เห้อ”
“พี่เขาไม่ทำหรอกน่า”
ปี 2 รู้ดี แม้ลุคจะดุและน่ากลัวจนทุกเกรงมากขนาดไหน​ แต่เขาก็ไม่เคยสั่งลงโทษน้องหนักจนเกินกว่าเหตุสักครั้งเดียว จะมีก็มีแค่ครั้งนี้แหละ​
โครม!!
เสียงโครมครามให้ทุกคนต้องหันไปมองกันเป็นตาเดียว​ ไอ้ต้นตอก็ไม่ใช่ใครนอกจากพวกแป๊กนั่นแหละ​
“แม่ง​ แค่สั่งซ่อมนิดหน่อยเองป่ะวะ​ ทำมาเป็นรับไม่ได้”
“พวกมึงก็เพลาๆ​ ลงบ้าง​ เขาให้รับน้องต่อก็บุญแค่ไหนแล้ว” ไปป์เพื่อนในสาขาหันไปเอ่ยเตือน
“มึงเงียบไปเลยอีไปป์”
“เอ้า” พอเตือนก็เป็นซะแบบนี้​ เพื่อนในสาขาเลยไม่ค่อยอยากจะเตือนกันสักเท่าไหร่​ เพราะถ้าเผลอไปเตือนมากๆ​ ก็กลัวจะมีปัญหา​ถึงขั้นโดนทำร้ายเอาได้ เลยตัดสินใจที่จะปล่อยเลยตามเลย


## ‘18’-01

เวลาผ่านไปราวชั่วโมงกว่ากลุ่มชายฉกรรจ์ก็ถูกจัดการจนหมดไม่เหลือสักราย ทั้งสี่คนยืนพักหายใจอยู่ไม่ไกลมองกลุ่มคนพวกนั้นที่กำลังถูกทยอยพาขึ้นรถเพื่อจีบส่งตำรวจ
“เฮ้อ~ จบสักที” ดีนพูดพลางหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดก่อนจะพ่นควันสีขาวออกมา
“ไทม์เจ็บมากมั้ย”
“เจ็บครับ แต่ไม่เป็นไรหรอก ไกลหัวใจจะตาย” ไทม์ยกยิ้มให้ลูซี่เพื่อให้อีกคนสบายใจแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล ลูซี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะพุ่งเข้ากอดอีกคน
“พี่ขอโทษนะคะ ทั้งที่สัญญากับเราเอาไว้แล้วแท้ๆ”
“ขอโทษทำไมล่ะครับ พี่ลูซี่ไม่ได้ผิดสักหน่อย” ยกมือแตะหลังของอีกคนเบาๆ
“แต่…”
“ห้ามโทษตัวเองนะครับ” ลูซี่ผละอ้อมกอดเงยหน้ามองคนตัวสูง ไทม์ยกยิ้มให้อีกคนเพื่อให้เธอสบายใจ “คนที่ผิดคนพวกนั้นไม่ใช่พี่ลูซี่สัก เพราะฉะนั้นห้ามโทษตัวเองเด็ดขาด”
“ค่ะ” รอยยิ้มนั่นทำให้เธอสบายใจแม้ลึกๆ จะรู้สึกเจ็บปวดก็ตาม
“โอ๊ย เหม็นความรักว่ะ-โอ๊ย!!” ดีนที่ยืนอยู่ไม่ไกลเอ่ยพลางพ่นควันออกจากปอดก่อนจะถูกบาทาของลูซี่ประทับเข้าที่สีข้าง
“มันเจ็บนะเห้ยยัยสวย!! มาถีบทำไมเนี่ย”
“หมั่นไส้”
“อะไรของเธอเนี่ย ถ้าเขินก็ไปลงไปที่น้องมันสิจะมาลงที่ฉันทำไม-เฮ้ย!!!” พูดไม่ทันจบดีนก็โดนเตะอีกรอบจนถึงกับต้องวิ่งหนี
“แผลมึงไม่เป็นไรใช่มั้ย” ติมเดินมาถามพลางชี้ไปที่มือข้างซ้าย
“ไม่เป็นไรหรอก แผลแค่นี้เอง ไกลหัวใจน่า”
“กูกลัวแม่มึงเครียด”
“เดี๋ยวกูบอกว่าช่วยลุงยามจับโจรก็ได้”
“ยิ่งโคตรไม่เนียนเลย”
“เอาน่า เดี๋ยวกูก็หาทางเองแหละ”
ติมถอนหายใจ เขารู้สึกต่อไทม์และแม่เพราะตั้งแต่เป็นเพื่อนกันยังไม่ถึงปีไทม์ก็โดนทำร้ายไปไม่รู้กี่รอบแล้ว ทั้งที่เคยบอกแม่เขาไว้แล้วแท้ๆ ว่าจะช่วยดูแล
“ไม่เครียดๆ เอาเป็นว่ากลับกันเถอะ กูกะว่าจะไปทำแผลด้วย”
“เออๆ พี่ลูซี่ครับ ผมวานไปส่งไอ้ไทม์ให้หน่อยได้มั้ยครับ” ติมหันไปบอกกับลูซี่
“ได้ค่ะ”
“ติม มึงอย่าลืมไปทำแผลนะ”
“เออๆ”
“กลับกันเถอะค่ะ เดี๋ยวตรงนี้ให้พี่ครามจัดการ”
“ครับ กลับก่อนนะ ไปทำแผลด้วย พี่ดีนผมกลับก่อนนะครับ”
“เออๆ”
หลังจากทำแผลเสร็จทั้งสองก็ตรงกลับบ้านทันที อาบน้ำกินยาที่คุณหมอให้มาเปลี่ยนชุดเตรียมพร้อมจะล้มตัวนอน
“พี่ลูซี่ยังปวดไมเกรนอยู่มั้ยครับ” ไทม์ที่ตอนนี้ซุกอยู่ในผ้าห่มหันมาถามด้วยใบหน้าน่ารักน่าชัง
“หายแล้วค่ะ”
“ดีแล้วครับ”
“แล้วไทม์เจ็บแผลมากมั้ย”
“ปวดๆ อ่ะครับ” ไทม์พูดพลางพองแก้มนิดๆ ทำให้เขาดูน่าเอ็นดูจนน่าเอื้อมมือไปบีบแก้ม
“กินยานอนพักผ่อนจะได้หายไวๆ นะคะ แล้วก็อย่าทำงานอะไรที่หนักมากๆ ไม่งั้นมันจะช้ำแล้วแผลฉีก ถ้าทำไม่ไหวก็บอกพี่บอกเพื่อนนะคะ”
“ครับ ขอบคุณนะครับ”
“พี่สิต้องขอบคุณ พี่ทำให้เราบาดเจ็บขนาดนี้เรายังไม่โกรธพี่เลย”
“โทษตัวเองอีกแล้ว เดี๋ยวผมก็งอนเลย” ไทม์บู้ปากพลางยกมือจิ้มแก้มลูซี่ ท่าทางน่าเอ็นดูเหมือนเด็กน้อยนั่นมันทำให้เธอหลุดหัวเราะออกมา
“ค่ะๆ พี่จะไม่โทษตัวเองอีกแล้วค่ะ”
“ดีมากครับ”
“เอาล่ะ ได้เวลานอนพักแล้วนะคะ”
“พี่ลูซี่จะกลับแล้วหรอครับ”
“อยากให้พี่กลับมั้ยคะ”
“กลับพรุ่งนี้ได้มั้ยครับ” ไทม์ส่งสายตาออดอ้อนยิ่งทำให้เธอใจอ่อน “อ้อนขนาดนี้พี่จะปฏิเสธได้ไงล่ะคะ”
ไทม์ส่งยิ้มพอใจกับคำตอบ ที่เขาไม่อยากให้เธอกลับก็เพราะเป็นห่วง ยิ่งช่วงนี้เจอเรื่องราวให้เจ็บตัวไม่เว้นแต่ละวันเลยไม่อยากให้เธอกลับคนเดียว
ถึงแม้จะรู้ว่าเธอแข็งแกร่งมากก็เถอะ
“ฝันดีนะคะ” ลูซี่ก้มลงจุมพิตที่หน้าผากอย่างแผ่วเบาก่อนไทม์จะค่อยๆ หลับลงจากฤทธิ์ยาจนหลับไป
“ฝันดีครับ”
พอเห็นว่าไทม์หลับแล้วลูซี่ก็ยังคงนั่งอยู่บนเตียงที่เดิม สายตาจ้องมองไปที่แผลบนมือไทม์พลางพลางก่นคิดในหัวไม่หยุด ทุกครั้งที่แวบมองแผลบนตัวน้องไม่ว่าจะแผลเล็กแผลใหญ่เธอรู้สึกเจ็บจี๊ดในใจทุกครั้ง
น้องเจ็บเธอก็เจ็บ น้องร้องไห้เธอก็ร้องไห้
ใครจะไปอยากเห็นคนที่เรารักเจ็บกันล่ะจริงมั้ย เราก็อยากจะปกป้องเขาให้ถึงที่สุด แม้จะรู้ว่าในบางครั้งมันอาจจะไม่สามารถทำได้แบบ 100% ก็ตาม
ลูซี่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ค่อยๆ เปิดประตูอย่างเบาๆ เพื่อไม่ให้รบกวนคนที่นอนอยู่ เดินลงมาจากชั้นสองลงมาด้านล่างเพื่อจะมาโทรศัพท์เช็คเรื่องเมื่อตอนเย็น เสียงประตูหน้าบ้านกับไฟในห้องรับแขกเปิดจนทำให้เธอต้องละและหันไปมอง
“อ่าว หนูลูซี่หนิ” เสียงอันคุ้นเคยกับใบหน้าที่แสนใจดีที่เหมือนเคยเห็นกันทุกวันทำให้ลูซี่ถึงกับใจเย็นและตกใจจนพูดไม่ออก
“คุณแม่”
บรรยากาศที่เงียบสนิทจนได้ยินเสียงพัดลมแอร์กับนาฬิกาได้อย่างชัดเจน
“น้ำจ๊ะ” คุณแม่เลื่อนแก้วน้ำมาไว้ตรงหน้าลูซี่เอ่ยขอบคุณก่อนจะรับมาดื่มเพื่อแก้ความอึดอัด
“ว่าแต่มีอะไรรึเปล่าจ๊ะ”
คุณแม่เอ่ยถามลูซี่ที่ตอนนี้เธอทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
“คือ…” ลูซี่กระอึกกระอักรู้สึกอยากจะร้องไห้อย่างบอกไม่ถูก
ลูซี่ที่เคยแข็งแกร่งลูซี่ที่ไม่เคยกลัวอะไรตอนนี้กลับกลัวที่จะบอกความจริงและพูดขอโทษกับคนตรงหน้า
“มีอะไรไม่สบายใจรึเปล่าลูก”
เงยหน้ามองคุณแม่ก่อนดวงตาจะเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ “หนูขอโทษค่ะ หนูขอโทษ”
“เป็นอะไรลูก” คุณแม่ตกใจที่จู่ๆ ลูซี่ก็ร้องไห้ออกมา เธอเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้กับเธออย่างแผ่วเบา แต่มันกลับยิ่งทำให้ลูซี่รู้สึกผิดเอาไปอีก
“หนูขอโทษ หนูรักษาสัญญาไม่ได้” ลูซี่ปล่อยโฮออกมาจนไม่เหลือคราบคุณหนูตระกูลวรลักษณ์ตอนนี้เหลือแค่ลูซี่หญิงสาวธรรมดาที่ร้องไห้เป็น
“สัญญาอะไรลูก”
“หนูทำให้น้องเจ็บ ทั้งที่หนูสัญญาแล้วแต่หนูก็ยัง…ปกป้องน้องไม่ได้ ฮือ!!!!!”
“ลูซี่”
“หนูขอโทษ หนูขอโทษ”
ลูซี่ลงไปนั่งกับพื้นห้องก่อนจะก้มลงกราบที่เท้าของคุณแม่ด้วยสภาพที่มือและตัวของเธอสั่นเครือ คุณแม่ที่เห็นก็รีบเข้าไปดึงให้เธอลุก
“ไม่เอาลูก ไม่ต้องร้องนะ หนูไม่ผิดเลย เพราะฉะนั้นหนูไม่ต้องขอโทษนะลูก”
ลูซี่เงยหน้าพร้อมกับพนมมือที่สั่นเครือ ใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยน้ำตาทำให้คุณแม่โทษเธอไม่ลง
“ลุกขึ้นมาเถอะลูก แม่ไม่โกรธหนูเลย” คุณแม่ดึงลูซี่มากอดปลอบพร้อมกับลูบหลังของเธอเพื่อปลอบ “แม่รู้ว่าหนูพยายามปกป้องไทม์มาตลอด แม่ไม่เคยโกรธหนูเลยนะ”
คุณแม่ยกมือเช็ดน้ำตาที่เอ่อล้นพลางลูบหัว “แม่ต้องขอบคุณหนูด้วยซ้ำนะที่คอยช่วยน้องมาตลอด เพราะถ้าไม่มีหนูกับเพื่อนๆ ของเขาน้องคงไม่กลับมายิ้มได้แบบนี้หรอก”
“กลับมายิ้มหรอคะ หมายความว่าไงหรอคะ”
ประโยคของคุณแม่ทำให้ลูซี่ถึงกับคิ้วขมวด หมายความเมื่อก่อนไทม์เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนหรอ
“ขึ้นมานั่งก่อนมา เดี๋ยวแม่จะเล่าให้ฟัง”
ย้อนกลับไปเมื่อตอนไทม์ยังเรียนอยู่มอต้นทุกครั้งที่ไทม์ไปโรงเรียนเขามักจะคอยโดนเพื่อนแกล้งอยู่เสมอ ไม่ว่าจะโดนไถเงิน โดนใช้งาน โดนบังคับให้แบกหนังสือเรียนให้เพื่อน หรือแม้กระทั่งบังคับให้สูบบุหรี่ก็ตาม
เพราะไทม์ปฏิเสธไม่ทำก็จะจบด้วยการโดนกระทืบ
ตอนแรกแม่ก็ไม่รู้หรอก มารู้ตอนที่อาจารย์โทรมาบอกว่าเขาเข้าโรงพยาบาล อาจารย์ได้เรียกผู้ปกครองของเด็กพวกนั้นมาขอโทษและทำการลงโทษแต่สุดท้ายก็ไม่เป็นผล เพราะมันจบด้วยการที่เรื่องเงียบและยัดเงินให้ลูกตัวเองไร้ความผิด แถมเด็กพวกนั้นยังกลับมาทำร้ายไทม์รอบสองจนเขาสติแตกและเผลอทำร้ายเพื่อน
หลังจากเหตุเหตุการณ์วันนั้นพวกเด็กเกเรก็ไม่กล้ายุ่งกับไทม์อีกเลย แต่ก็แลกกับการไม่มี ดารที่ต้องอยู่กับความโดดเดี่ยว
พอขึ้นมอปลายปลายไทม์ก็ยังเจอเหตุการณ์แบบนี้อยู่เรื่อยๆ แต่มีอยู่วันหนึ่ง ขณะไทม์กำลังเดินกลับบ้านเขาถูกดักทำร้ายจนเกือบปางไทม์ สติไม่มีแต่จู่ๆ ก็มีคนมาช่วยเขาเอาไว้
คุณแม่บอกว่าไม่รู้ว่าคนๆ นั้นเป็นใคร แต่ดูท่าน่าจะเป็นคนที่มีอิทธิพลมาก เพราะถึงขั้นที่ว่าทำให้เด็กพวกนั้นเลิกยุ่งกับไทม์ได้ต้องเป็นคนที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
หลังจากเรียนจบมอปลายตอนที่สมัครเข้ามหาลัยใหม่คุณแม่บอกว่ากลัวไทม์เข้ากับคนไม่ได้มากๆ
อย่างที่ได้เล่าไปไทม์มีปัญหาเรื่องเพื่อนมาก่อน และเขากลัวการมีเพื่อนมากๆ ถึงขั้นเคยบอกว่าไม่อยากมีเพื่อนเลย อยากเรียนภาคพิเศษแบบออนไลน์แล้วไปมหาวิทยาลัยแค่ไปส่งงานกับสอบแค่อย่างเดียว
แต่เนื่องด้วยสาขาภาคพิเศษมันค่อนข้างมีจำกัด สาขาที่ไทม์อยสกเรียนมันดันไม่มีเลยต้องมาลงภาคปกติแทน
“แม่ดีใจนะ ที่ตอนนี้ไทม์มีเพื่อนกับรุ่นพี่ที่ดีแล้ว แค่นี้เกินพอแล้วล่ะจ๊ะ”
คุณแม่หันมายิ้มบางๆ ทำให้ลูซี่เริ่มยิ้มออก
“เพราะฉะนั้นหนูก็ต้องไม่โทษตัวเองรู้มั้ย” คุณแม่พูดพลางยกมือลูบหัวเบาๆ
“ค่ะ ขอบคุณนะคะ”
“นี่ก็ดึกมากแล้ว ไปนอนพักผ่อนเถอะลูก”
“ค่ะ ราตรีสวัสดิ์นะคะ”
“จ๊ะ ราตรีสวัสดิ์จ๊ะ”
บอกลาเสร็จลูซี่ก็ขอตัวขี้นห้องนอน เปิดประตูเข้ามาในห้องมองคนที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง เดินตรงไปค่อยๆ นั่งลงที่ข้างเตียงให้เบาที่สุดก่อนจะยกมือลูบหัว
“จากที่ว่านี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขี้นพี่จะคอยปกป้องเราเองนะคะ”


## ‘20’-01

“แล้วทำไมกูต้องมากับตัวด้วยเนี่ย”
“หยุดบ่น กูช่วยมึงแล้วถึงคราวมึงต้องช่วยกูบ้าง”
ลูซี่ได้ถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อยพร้อมกับกลอกตาอย่างเบื่อหน่าย ทั้งที่เธอตั้งใจจะมาตามดูแลไทม์แท้ๆ แต่ทำไมเธอต้องมาช่วยลุคขายข้าวมันไก่ด้วยเนี่ย
“ขอโทษด้วยนะคะคุณหนูที่ต้องทำให้มาลำบากแบบนี้” พี่ฮีซูถือถาดที่ใช้เสริฟพลางหันมาพูดกับเธอ
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่นี้เอง ถ้าเป็นพี่ฮีซูหนูพร้อมช่วยเต็มที่ แต่ถ้าเป็นเรื่องไอ้ลุคหนูจะวิ่งหนีทันที”
“ไอ้สัส กูได้ยินนะ” ไม่พูดเปล่าลุคใช้ถาดเสิรฟอาหารเคาะหัวเธอก่อนลูซี่จะหันไปเตะขาพี่ชายเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ทำให้พี่ฮีซูที่เห็นเหตุการณ์ถึงกับหัวเราะออกมา
วันนี้สองพี่น้องแห่งตระกูลวรลักษณ์แวะมาช่วยพี่ฮีซูช่วยคุณแม่ขายข้าวมันไก่ เนื่องจากคุณแม่ของพี่ฮีซูป่วยและน้องสาวก็ต้องเรียนด้วยแถมของขายก็เตรียมเอาไว้หมดแล้วเธอเลยต้องกลับมาขายข้าวมันไก่แทน
ลูซี่หันกลับไปจัดข้าวมันไก่ใส่ห่อเพื่อเตรียมสำหรับลูกค้าที่สั่งกลับบ้าน ขณะที่กำลังทำหน้าที่อยู่นั้นเสียงแจ้งเตือนจากมือถือก็ดังขึ้นให้เธอต้องละสายตาหันไปมอง
มือเรียวใช้นิ้วก้อยที่ไม่เลอะกดแชทพบว่าคนส่งมาคือดีน
deankudou : อยู่ไหนเนี่ย
Lucyxx​ : ระยอง
Lucyxx​ : ทำไม
deankudou : ไปทำไรที่นั่น
Lucyxx​ : มาทำธุระ
deankudou : ไม่ใช่ว่าตามน้องมันไปไง
Lucyxx​ : รู้แล้วจะถามทำไม
deankudou : ยัยนี่
Lucyxx​ : แล้วสรุปมีไร
deankudou : ไอ้ตัวหัวหน้ามันหนีไปได้
Lucyxx​ : ไอ้พวกที่ไปกระทืบนายตอนนั้นอ่ะนะ
deankudou : ไอ้พวกนั้นต่างหากที่โดนกระทืบ
Lucyxx​ : จ้าๆ
Lucyxx​ : แล้วมันหนีไปไหน
deankudou : ระยอง
Lucyxx​ : ห๊ะ แถวไหน
deankudou : อำเภอเมือง
ข้อความของดีนทำเอาลูซี่ถึงกับวางมีดที่กำลังสับไก่อยู่ หมายความว่าเจ้าพวกนั้นอยู่ที่เดียวกับพวกเธออย่างนั้นหรอเนี่ย
Lucyxx​ : กี่คน
deankudou : 4
deankudou : แล้วตอนนี้อยู่แถวไหน
Lucyxx​ : อำเภอเมือง
deankudou : กรรม
deankudou : เอาเป็นว่าระวังไว้ด้วยล่ะกัน
deankudou : เพราะพวกมันจ้องเล่นงานเธอด้วย
Lucyxx​ : เค
Lucyxx​ : มีอะไรอัพเดทให้ด้วย
deankudou : เค
หลังจากคุยกับดีนเสร็จลูซี่ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา ทั้งที่ตอนแรกคิดว่าทุกอย่างจะจบแล้วดันต้องมาคอยระแวงไอ้พวกบ้านั่นอีก
“เป็นไร” ลุคหันไปถามขณะที่มือของเขาถือถาดเสริฟเปล่า “ไอ้ตัวหัวหน้ามันหนีมากบดานอำเภอเดียวกับเรา”
ลุคเลิกคิ้วก่อนจะวางถาด ดูเหมือนว่าลูกค้าในร้านจะเริ่มน้อยลงจนเกือบจะหมดแล้ว
“แล้วมึงจะเอาไง ตามล่าพวกมันมั้ย”
“แน่นอน แต่ตอนนี้ต้องหาตำแหน่งที่แน่นอนของพวกมันก่อน”
“แล้วจะหาพวกมันยังไง” ลูซี่มองหน้าคนเป็นพี่พลางใช้ความคิดก่อนจะยกมือถือโทรหาใครบางคน
[ครับคุณหนู]
“พี่ครามยังอยู่ระยองใช่มั้ยคะ”
[ครับ มีอะไรให้ผมทำหรอครับ]
“ช่วยหาตำแหน่งของพวกสยามหน่อยค่ะ ดีนบอกว่าพวกนั้นกบดานอยู่ที่ระยอง อำเภอเมืองค่ะ”
[รับทราบครับ ถ้าเจอแล้วให้จับพวกมันเลยมั้ยครับ]
“ค่ะ จับพวกมันได้เลยค่ะ”
[รับทราบครับ]
วางเสร็จเก็บมือถือลงกระเป๋า ลูซี่ถอนหายใจออกมารอยที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ ยอมรับว่าเธอค่อนข้างกังวล ไม่ใช่เพราะที่ไอ้พวกหัวหน้าสยามแก๊งค์ที่เคยมีเรื่องกับดีนเมื่อตอนนั้นหนีไป แต่กลัวว่าพวกนั้นจะลอบทำร้ายไทม์มากกว่า
พอยิ่งคิดก็ยิ่งเครียดพี่ฮีซูที่เห็นเจ้านายทำสีหน้าไม่ดีจึงหันไปถามไถ่ “มีอะไรรึเปล่าคะคุณหนู”
“แค่กังวลเรื่องแก๊งค์​สยามน่ะค่ะ​ เหมือนว่าหัวหน้ากับพวกมันอีกสองสามคนจะหนีมาดานที่ระยองนี่”
“ให้พี่ช่วยค้นหามั้ยคะ”
“ไม่เป็นไร​ค่ะ​ วันหยุดพี่ทั้งทีจะให้พี่มาทำงานได้ไง​ อีกอย่างพี่ต้องดูแลคุณแม่ด้วย​ เดี๋ยวทางนี้ให้พวกหนูกับพี่ครามจัดการดีกว่าค่ะ”
งนี้หนูกับพี่ครามจัดการเองค่ะ”
พี่ฮีซูมองลูซี่ด้วยสีหน้าจริงจังเป็นการบ่งบอกว่าเธอจะไม่ยอมทำตามที่ผู้ที่เป็นเจ้านายบอก
“คงไม่ได้หรอกค่ะ พี่เป็นบอดี้การ์ดของตระกูวรลักษณ์ต่อให้ต้องปิดร้านถาวรพี่ก็ต้องทำหน้าที่ของบอดี้การ์ดจนกว่าร่างกายจะแตกสลายค่ะ”
ลูซี่รู้อยู่แล้วว่าพี่ฮีซูต้องพูดแบบนี้ เธอรักงานของเธอและทำงานของตัวเองได้ดีมาตลอด ไม่มีการขาดงานเลยแม้แต่น้อย มีแค่ครั้งที่นี้ที่แม่ป่วยลุคเลยอนุญาตทำให้เธอสามารถหยุดมาดูแลแม่ได้
“แล้วคุณแม่กับน้องล่ะคะ”
“ตั้งแต่วันพรุ่งนี้น้องหยุดค่ะ น้องสามารถมาดูแลแม่แทนได้”
ลูซี่ถอนหายใจกับความดื้อรั้นกับพี่ฮีซู “ก็ได้ค่ะ”
“ขอบคุณค่ะ”
พี่ฮีซูยกยิ้มพอใจกับคำตอบก่อนจะหันกลับไปทำงานของตัวเองต่อ ลูซี่กลับมาทำงานของตัวเองพลางนึกคิดและตีกับความคิดของตัวเองอยู่ในหัว พวกแก๊งค์สยามมันเล็งเธอและดีนทำให้ลูซี่มีความกังวลและห่วงว่าไอ้พวกที่เหลือมันจะไปทำร้ายไทม์
“ทำไมทำหน้าอย่างนั้น เป็นห่วงไอ้ไทม์รึไง”
“อือ”
“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ไอ้ไทม์มันไม่ได้อยู่คนเดียวสักหน่อย”
“รู้” แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังคงเป็นกังวลอยู่ดี
ครืด~~~
เสียงสั่นจากโทรศัพท์ให้เธอออกจากความคิดหันไปมอง หน้าจอโทรศัพท์แสดงชื่อของไทม์ พอเห็นแบบนั้นเธอเห็นแบบนั้นก็รีบกดรับทันที
“ฮัลโหลค่ะ”
[พี่ นี่ผมเองนะ] เสียงอันคุ้นหูที่ไม่ใช่ไทม์แต่เป็นติมเพื่อนสนิทของไทม์
“ว่าไง แล้วไทม์ล่ะ”
[ไทม์กับไอ้บูมหายไปไหนไม่รู้ทิ้งข้าวของเอาไว้ ตอนนี้พวกผมกำลังหาอยู่]
“แล้วตอนนี้ได้เบาะแสอะไรมั่งมั้ย”
[ไม่เลยพี่ เพราะตรงหาดที่พวกผมไปนั่งเล่นมันไม่มีใครเลย เลยไม่มีใครเห็น]
“ส่งโลเคชั่นให้หน่อย เดี๋ยวพี่ไป”
[ได้พี่]
หลังจากวางสายไม่นานติมก็ส่งโลเคชั่นมาให้ ลูซี่กดเช็คตำแหน่งพบว่าตำแหน่งที่พวกเด็กๆ อยู่มันอยู่ค่อนข้างไกลจากตรงที่พวกเธออยู่กว่า 20 โล แต่ก็ไม่ได้ไกลจนทำให้เธอไปไม่ได้
ลูซี่หันไปดึงเสื้อคนเป็นพี่ชายที่กำลังมีความสุขกับการช่วยพี่ฮีซูขายข้าวมันไก่
“อะไร” ลุคหันมองน้องสาวด้วยใบหน้าที่บ่งบอกว่ากำลังถูกขัดจังหวะ “ไปช่วยหาน้องก่อน”
“ห๊ะ? หาทำไม”
“ไทม์กับบูมหายไปไหนไม่รู้ ตอนนี้ติมกับเพื่อนกำลังตามหาอยู่” ลุคที่ได้ยินก็ขมวดติ้วอยู่ครู่ก่อนจะหันไปบอกกับพี่ฮีซู “เดี๋ยวผมไปหาน้องก่อนนะครับ พอดีน้องหายไปไหนไม่รู้”
“เดี๋ยวพี่ไปด้วยค่ะ” พี่ฮีซูหยิบเสื้อคลุมเหมือนเตรียมจะไปด้วย “ไม่ต้องเลย พี่รออยู่นี่แหละ”
“ไม่ค่ะ หน้าที่อารักขามันหน้าที่ของพี่”
“พี่เจ็บอยู่ผมจะให้พี่ไปได้ไง” ประโยคของลุคทำให้ลูซี่ที่ได้ยินถึงกับขมวดคิ้ว พี่ฮีซูไปบาดเจ็บตอนไหนเนี่ย
“แต่ม้นคือหน้าที่ของพี่ พี่เป็นบอดี้การ์ดพี่จะปล่อยให้หัวหน้าตัวเองไปเผชิญอันตรายได้ไง”
“นี่คือคำสั่ง อยู่พักที่นี่และห้ามไปไหนเด็ดขาด” ลุคออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเข้ม เขาจะไม่ยอมให้พี่ฮีซูไปเสี่ยงอันตรายเด็ดขาด
“คงไม่ได้ค่ะ พี่ต้องขอโทษนะคะที่ต้องปฏิเสธแต่อย่างที่บอกไป มันเป็นหน้าที่ของพี่ค่ะ ไม่ว่ายังไงพี่ก็จะไป” ลุคถอนหายใจเฮือกใหญ่ ส่วนลูซี่ก็ได้แต่มองสถานการณ์ที่มันดูแปลกๆ
“เฮ้อ~ ก็ได้ แต่เกิดอันตรายผมจะส่งพี่กลับทันที”
“ขอบคุณค่ะ”
หลังจากคุยตกลงกันเสร็จลูซี่ก็ออกมารอลุคกับพี่ฮีซูที่ด้านนอกร้าน ขณะนั้นเองติมก็ได้ส่งโลเคชั่นใหม่มาให้พร้อมกับข้อความส่งมา
tim🖤: ส่งโลเคชั่น
tim🖤: ผมเจอเบาะแส
tim🖤: มีคนบอกว่าเจอพวกไอ้ไทม์อยู่กับพวกผู้ชายแถวโรงแรม
Lucyxx​ : โอเคค่ะ
Lucyxx​ : เดี๋ยวพี่ไป
คุยเสร็จเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงพลางถอนหายใจเพื่อคลายความเครียด ตอนนี้ในใจของเธอไม่อยู่เป็นสุขได้แต่ภาวนาว่าให้ไทม์ปลอดภัยด้วยเถอะ
ดวงตาค่อยๆ ลืมเห็นภาพตรงหน้าที่เบลอจนแทบจะมองไม่เห็น ไทม์พยายามขยับตัวเพื่อสำรวจแต่กลับขยับไม่ได้ มือทั้งสองถูกมัดไขว้หลังและรู้สึกจุท้องที่โดนต่อยก่อนจะโดนจับตัวมา
ไทม์กวาดสายตาสำรวจรอบๆ เห็นเพียงลางว่าเหมือนเป็นห้องมืดๆ แล้วก็เหมือนจะมีคนนอนอยู่ข้างๆ คิดว่าน่าจะเป็นบูม
ไทม์ค่อยๆ ไถตัวเองไปยังคนที่นอนอยู่ก่อนจะใช้หัวเข่าเขี่ยตัวเพื่อทำการปลุก
“บูมๆๆ”
“อืม…” บูมค่อยๆ ขยับก่อนจะเด้งตัวขึ้นมา “ทะ-ที่นี่ที่ไหนอ่ะ แล้วเรามาอยู่นี่ได้ไง”
“คงโดนพวกนั้นจับตัวมาแหละ”
“เดี๋ยวนะ แว่นมึงหายไปหนิ แล้วมองเห็นหรอ” ไทม์ส่ายหัวเล็กน้อย “ไม่ค่อยเห็นอ่ะ”
ปัง!!!!
เสียงเปิดประตูดังลั่นให้สองหนุ่มต้องหันไปมองก่อนจะพากันเขยิบตัวหนีเพื่อป้องกันตัวเอง
“ตื่นสักทีนะ” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งเดินตรงมาหาพวกเขาก่อนจะเดินมากระชากแขนไทม์ให้ลุกขึ้น
“จะเอาเพื่อนฉันไปไหน-อั่ก!!!” ยังไม่ทันพูดจบหนึ่งในชายฉกรรจ์ก็ยกเท้าถืบท้องบูมจนเขาจุกก่อนจะลงไปนอนกองกับพื้น
“บูม!! แกทำอะไรเขา!!” ไทม์พยายามจะเข้าไปช่วยเพื่อนแต่ด้วยแรงอันน้อยนิดทำให้เขาไม่สามารถจะหลุดพ้นจากการจับกุมจากชายฉกรรจ์อีกสองคนที่ล็อคตัวเขาเอาไว้ทำให้เขาทำได้แค่ดิ้นเท่านั้น
“หุบปาก!! รำคาญ!!” ชายคนหนึ่งตะโกนด่าไทม์ก่อนจะลากตัวเขาออกไปจากห้องโดนไม่สนคำโวยวายของเขาเลยแม้แต่น้อย “ปล่อยนะเว้ย! ปล่อย!”
เดนิมาถึงห้องๆ หนึ่งที่คาดว่าน่าจะเป็นบริเวณโถงไทม์ถูกเหวี่ยงจนล้มลงกับพื้นก่อนจะมีเสียงเท้าคู่หนึ่งเดินมาหยุดตรงหน้าพร้อมกับมือที่เอื้อมมาจิกหัวเขาให้เงยขึ้น
“เอาไงดีลูกพี่”
“อืม…หน้าตามันก็ดีอยู่นี่หว่า” ชายที่คาดว่าเป็นหัวหน้ากวาดสายตาสำรวจใบหน้าเขาอย่างคุกคามก่อนจะปล่อยมือทำให้หัวกระแทกกับพื้น
“ไปตั้งกล้องดิ”
“จะทำไรอ่ะลูกพี่”
“กูจะถ่ายคลิปมันแล้วเอาไปไถ่เงินนังลูซี่ แล้วพอได้เงินมากูก็จะเอาคลิปไอ้นี่เอาไปปล่อยในกลุ่มขาย รับรองรวยเละแน่ๆ” ชายหัวหน้าพูดพลางแสยะยิ้มกับความคิดชั่วร้าย ไทม์ที่ได้ยินก็ขนลุกเกรียวไปทั้งตัว ไอ้คนพวกนี้แม่งน่าขยะแขยงเสียจริง
“โห ลูกพี่สุดยอดเลยว่ะ”
“เออ รีบไปตั้งกล้องได้แล้ว”
“ครับ!” ลูกน้องที่เหลือวิ่งออกไปเตรียมของตามที่หัวหน้าบอก
ไม่นานลูกน้องพวกนั้นก็ทำการตั้งกล้องเสร็จ ชายผู้เป็นหัวหน้าก้มลงคว้าคอเสื้อไทม์ก่อนจะเขวี้ยงเขาไปที่โซฟาที่อยู่ใกล้ๆ
“ปล่อยนะ”
“ฮ่าๆๆๆ ปล่อยหรอ เรื่องดิ ตัวทำเงินอยู่ตรงหน้าเรื่องอะไรกูจะต้องปล่อย”
“หัวหน้าครับ เอาเพื่อนมันมาด้วยมั้ยครับ”
“เออ ไปลากมาด้วย คลิปจะได้สนุกๆ”
“หยุดนะเว้ย-อั่ก!!!” ไทม์ที่ได้ยินชื่อเพื่อนเขาพยายามจะลุกแต่ก็ถูกชายผู้เป็นหัวหน้าใช้เท้ายันท้องพร้อมกับบดขยี้จนตัวไทม์ถึงกับร้องไม่ออก
“ทำตัวให้มันดีๆ หน่อย ฉันไม่อยากให้ตัวแกเป็นรอบมาก เดี๋ยวราคามันจะดรอป”
“ไอ้…สัส” ไทม์กัดฟันพร้อมกับก่นด่าคนตรงหน้าด้วยความเจ็บปวดก่อนที่เท้าอันสกปรกนั่นจะเอาออกไป
“ปล่อยกูนะเว้ย!!!” เสียงบูมที่ดังมาแต่ไกลก่อนจะถูกโยนเข้ามาในห้อง
เสียงกดกล้องดังขึ้น ผู้ที่เป็นหัวหน้าจับบูมกับไทม์ลากมายังตรงกลางห้องก่อนจะแก้เชือกที่มือและเอาไปมัดกับเสากลางห้อง ชายสองคนตรงไปหาบูมก่อนจะทำการฉีกเสื้อผ้าท่อนบน บูมพยายามดิ้นเพื่อเอาตัวรอดส่วนไทม์ที่เห็นก็พยายามจะเข้าไปช่วยเพื่อนแต่ตัวเองก็ถูกคนพวกนั้นกระทืบท้อง สายตาที่พร่าเบลอนอนมองเพื่อนที่จะถูกกระทำชำเรา อยากจะก่นร้องออกมาแต่ก็ร้องไม่ออก ภาพแฟลชแบ็คต่างๆ ที่เคยโดนกระทำพรั่งพรูเข้ามาในหัว
ไม่เอาแล้ว
ไม่เอาแบบนั้นอีกแล้ว
ไม่อยากเสียเพื่อนอีกแล้ว…
“ปล่อยกู!!! ฮือ!!!”
“หุบปาก!!” หน้าของบูมหันตามแรงตบใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยน้ำตา จังหวะนั้นเองขณะที่ชายฉกรรจ์คนหนึ่งกำลังขึ้นคร่อมเขาจู่ๆ ก็มีเงาบางอย่างด้านหลังก่อนชายคนนั้นจะกระเด็นปลิวไปต่อหน้าต่อตา
ทุกสายตาหันไปมองพบว่าต้นตอที่ทำให้ชายฉกรรจ์ผู้นั้นกระเด็นนอนแน่นิ่งกับพื้นคือไทม์
ไทม์ที่ไม่ใช่ไทม์อย่างที่บูมเคยเห็น ไทม์ที่ตอนนี้ตามตัวเต็มใบด้วยแผลและรอยยิ้มสยองที่พร้อมจะทำลายทุกคน
“ไอ้นี่นี่! มันหลุดออกมาได้ไงวะ!! จับมัน!!” ผู้เป็นหัวหน้าออกคำสั่งก่อนที่เหล่าชายฉกรรจ์จะพุ่งตัวเข้าจับไทม์
ไทม์ค่อยๆ หันมายิ้มแสยะก่อนจะใช่ท่อเหล็กไล่ฟาดชายฉกรรจ์จนร่วงไปนอนแน่นิ่งกับพื้นเหลือเพียงผู้ที่เป็นหัวหน้าที่กำลังตื่นตกใจกับความน่ากลัวของเขา
“อย่าทำไรกูนะ จะเอาเพื่อนคืนก็เอาไปเลย จะเอารถด้วยมั้ย เอาไปเลนแล้วปล่อยฉันก็พอ”
ชายผู้เป็นหัวหน้าแก๊งค์สยามโยนกุญแจรถลงพื้นให้ไทม์แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้สนใจมันเลยแม้แต่น้อย
ไทม์ย่างเท้าเดินเข้าไปหาชายผู้เป็นหัวหน้าทำการแสยะยิ้มก่อนจะฟาดท่อลงไปที่กลางศรีษะของคนตรงหน้าจนอีกฝ่ายแน่นิ่งไปกับพื้น
บูมจ้องมองเพื่อนชายที่ตอนนี้กำลังยืนโซเซถือท่อเหล็กที่มีคราบเลือดติดอยู่ ไทม์ค่อยๆ หันมาหาเขาก่อนจะแสยะยิ้มและหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาค่อยๆ ย่างเท้าสาวเข้ามาและบ่นพึมพำ
ปัง!!
“ไทม์!!!”
ประตูโกดังถูกเปิดออกเผยให้เห็นกลุ่มคนที่คุ้นหน้าคุ้นตา พวกลูซี่และติมรีบตรงดิ่งมาหาพวกเขาและเป็นจังหวะเดียวกันที่ไทม์หันไปก่อนจะร่วงหล่นสู่พื้น
“ไทม์! ไทม์!”
ลูซี่เขย่าตัวไทม์ที่อยู่ในอ้อมอกแต่ดูเหมือนว่าเขาจะแน่นิ่งไปแล้ว ลุคย่อตัวก่อนจะจะจับไทม์พลิกตัวเพื่อสำรวจรอยแผลพบว่ามีเพียงรอยถลอก
“แค่สลบแหละ แต่ก็ต้องพาไปตรวจที่โรงพยาบาลก่อน”
“แล้วเจ้าพวกนี้…ฝีมือไอ้ไทม์หรอ” ติมเอ่ยถามพร้อมกับใช้เท้าเขี่ยร่างของชายฉกรรจ์ที่นอนสลบไหลระเกะระกะตามพื้น
“อือ ไทม์ใช่ไอ้นั่นฟาดอ่ะ” บูมพูดพลางชี้ไปที่ท่อเหล็กที่วางอยู่ข้างๆ ไทม์ให้ทุกคนต้องหันไปมอง
ลุคก้มหยิบขึ้นมาสำรวจก่อนจะปั้นคิ้วขมวดมองสลับกับคนที่กำลังหลับอยู่ในอ้อมอก เพราะสภาพท่อเหล็กที่มีรอยบิ่นและคราบเลือดจากการใช้ทุบตีพวกสยามมันช่างขัดกับใบหน้าและนิสัยเรียบร้อยของไทม์เสียเหลือเกิน ขัดเสียจนเขาไม่อยากจะเชื่อเลย
เสียงหวอจากรถตำรวจรวมถึงรถพยาบาลมาถึงยังหน้าโกดังพร้อมกับดีนและเหล่าลูกน้องของเขา
“จัดการหมดเลยหรอเนี่ย” ดีนหันไปถามพลางกวาดสายตาสำรวจพวกแก๊งค์สยาม
“น้องเป็นคนจัดการ” คำตอบของลูซี่ทำเอาดีนถึงกับเลิกคิ้วหันไปถามอีกครั้งว่าเขาไม่ได้หูฝาด
“เอาเป็นว่าฝากทางนี้ด้วยล่ะกัน เดี๋ยวพาน้องไปโรงพยาบาลก่อน”
ดีนมองตามอดีตแฟนสาวที่กำลังอุ้มไทม์ในท่าเจ้าสาวเดินขึ้นรถพยาบาลไปก่อนจะหันมามองลุคที่ยืนมองน้องสาวด้วยใบหน้านิ่ง ลุคหันมองดีนพลางเลิกคิ้วเป็นเชิงถามกลับ
“มองกูทำเหี้ยไรกูไม่รู้เรื่อง! มึงต่างหากที่ต้องเล่าให้กูฟัง!”


## '20'-02

ที่ห้องพักฟื้นของโรงพยาบาลเอกชนมีหญิงสาวสวยผมสีดำกำลังจ้องมองชายหนุ่มที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง มือเรียวเอื้อมลูบศรีษะของอีกคนเบาๆ ก่อนจะก้มลงจุมพิตที่หน้าผาก ทำไมนะ ทำไมคนน่ารักอย่างเขาถึงต้องมาคอยเจ็บตัวอยู่เรื่อยเเลยนะ
นั่งเท้าคางตีกับความตัวเองจู่ๆ ประตูห้องพักฟื้นก็ถูกเปิดออกเผยให้เห็นใครบางคน
“ว่าแล้วต้องมาอยู่ที่นี่”
“พ่อ”
คนที่อยู่หลังประตูไม่ใช่ใครนอกจากพ่อบังเกิดเกล้าของเธอ ชายวัยกลางคนเดินมานั่งลงที่โซฟาข้างๆ เตียงคนไข้พร้อมกับใช้สายตามองคคนที่ลูกสาวคนเล็กเคยบอกว่าชอบบและรักมากถึงขั้นขอทำงานที่บ้านเพื่อจะไปเฝ้าเลย
ศิน ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อของสองพี่น้องแห่งตระกูลวรลักษณ์ถอนหายใจออกมาเล็กน้อย
“เมื่อก่อน ก่อนที่พ่อจะคบกับแม่ก็เคยเกิดเหตุกาณ์แบบนี้แหละ”
ประโยคบอกเล่าของผู้เป็นพ่อทำเอาลูซี่ถึงกับหันมอง “เมื่อก่อนน่ะหรอคะ”
“อืม รู้ใช่มั้ยว่าเมื่อก่อนพ่อมีเรื่องบ่อย”
“เรื่องนั้นหนูรู้อยู่แล้ว”
“หลังจากที่รู้จักแม่ ตอนแรกพ่อก็พยายามตีตัวออกห่าง เพราะอย่างที่รู้ เมื่อก่อนพ่อมีเรื่องแทบเว้นวันพ่อไม่อยากให้แม่โดนลูกหลงไปด้วย แต่แม่ก็ดื้อ เอาแต่เข้าหาพ่อตลอดบอกว่าไม่อยากให้พ่อไปมีเรื่อง”
“ตอนแรกพ่อชอบแม่ยัง” ลูกซี่รู้สึกสนใจก่อนจะหันมาคุยกับผู้เป็นพ่อ
“ยัง ตอนแรกพ่อรู้สึกรำคาญเลยไล่แม่”
“แย่มาก ทำไมแม่ต้องชอบพ่อด้วย” ประโยคของลูกสาวทำเอาคนเป็นพ่อถึงกับคิ้วขมวดเหล่มอง “เดี่ยวเถอะฟังให้จบก่อนสิ”
“ที่พ่อทำแบบนั้นเพราะไม่อยากให้แม่มาเจ็บตัว เพราะไอ้พวกที่มาหาเรื่องพ่อมันก็ไม่ได้ใจดีกับผู้หญิงสักหน่อย มันเห็นใครยุ่งกับพ่อแม้ว่าจะเป็นผู้หญิงมันก็เล่นหมดแหละ”
“แล้วแม่ทำไง”
“แม่ไม่ยอม แม่ไปเคลียร์กับพวกที่มีเรื่องกับพ่อให้
“ห๊ะ? แม่อ่ะน่ะหรอคะ”
“ใช่ แม่เรานั่นแหละ พอพ่อรู้ก็เลยไปเตือนเลยทำให้ทะเลาะกัน” ศินเอนพิงกับพนักของโซฟา “หลังจากแยกจากกันวันนั้นวันที่ทะเลาะกัน พ่อคิดว่าแม่น่าจะเลิกยุ่งจนกลับไปแล้ว แต่พอตกดึกกลับมีสายโทรมาบอกว่าถ้าไม่มาแม่จะโดนพวกนั้นทำร้ายและข่มขืน”
“แล้วพ่อไปมั้ย”
“ไปสิ ใครจะปล่อยให้คนที่ชอบตกอยู่ในอันตรายล่ะ”
ลูซี่หรี่ตามองคนเป็นพ่อราวกับกำลังจับผิด “ไหนตอนแรกพ่อบอกว่าไม่ชอบแม่ไง”
“หรอ ตอนไหน” คำตอบของพ่อทำเอาลูซี่ถึงกับทำหน้าเบ้ บอกอยู่หยกๆ แท้ๆ ยังจะมาบอกว่าไม่ได้ชอบอีก
“แล้วตอนนั้นแม่ปลอดภัยมั้ยคะ โดนทำอะไรรึเปล่า”
“เปล่า ไอ้พวกนั้นเอาแม่มาล่อเฉยๆ”
“แล้วหลังจากนั้นเป็นไงคะ”
“หลังจากนั้นน่ะหรอ ตอนแรกพ่อก็กะจะถอยห่างเพื่อให้แม่ปลอดภัย แต่แม่ก็บอกว่าถ้าอยากให้ปลอดภัยก็คอยปกป้องสิ” ลูซี่เลิกคิ้วด้วยความเซอร์ไพรส์ เธอไม่คิดว่าแม่จะกล้าท้าพ่อของเธอขนาดนี้
“แล้วพ่อตกลงมั้ยคะ หรือปฏิเสธ”
“ตกลงสิ มาขนาดนี้แล้วจะถอยได้ไง” ศรยกยิ้มมุมปากนึกถึงเหตุการณ์เก่าๆ ที่เคยเผชิญ
“แล้ว…ทำไมพ่อถึงมาเล่าเรื่องนี้ให้หนูฟังหรอคะ” ศรมองลูกสาวสลับกับคนที่นอนอยู่บนเตียง
“พ่อจะไม่บังคับให้เราเลิกยุ่งกับเขาเพราะเรื่องวิวาทหรอกนะ แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากหนูรักและชอบเขาจริงจงอย่าทิ้งและไล่เขา แต่จงอยู่เคียงข้างและปกป้องเขาให้ถึงที่สุด”
ลูซี่ได้ยินประโยคอันซาบซึ้งของพ่อเธอขมวดคิ้วก่อนจะเม้มปากแน่น ตอนแรกเธอคิดว่าจะให้เธอเลิกยุ่งกับไทม์เหมือนในละครหลังข่าว แต่พอเจอแบบนี้ยอมรับว่าเธอซาบซึ้งจนพุ่งตัวเข้าไปกอดพ่อทันที
“ขอบคุณนะคะ ที่ไม่บังคับให้หนูเลิกยุ่งกับเขา” ศรยกมือลูบหัวลูกสาวที่กอดแน่นอย่างเบามือ
“เพราะพ่ออยากให้หนูมีความสุขไง อยากให้หนูอยู่กับคนที่หนูรักคนที่หนูเลือก ถ้าหนูเลือกคนๆ นี้พ่อก็จะพ่อก็จะรักคนๆ นี้ ถึงในใจพ่อจะไม่อยากให้หนูเจอเรื่องวิวาทบ่อยครั้งแต่พ่อก็รู้ว่าลูกพ่อเก่ง หนูจะปกป้องตัวเองและทุกคนให้ปลอดภัยได้ และถ้าหากหนูไม่ไหวหรือไม่ปลอดภัยพ่อกับเจ้าลุคก็จะเข้าไปปกป้องหนูเอง”
“ขอบคุณค่ะพ่อ ขอบคุณจริงๆ ค่ะ” ศรก้มจุมพิตศรีษะของลูกสาว “พ่อก็รักลูกนะ”
หลังจากจบซีนอารมณ์ศรก็ขอตัวกลับก่อนเพราะต้องไปดูงานต่างประเทศเหลือเพียงลูซี่ที่ยังคงเฝ้าไทม์อยู่ ขณะที่กำลังนั่งทำงานไปพลางลุคก็ทักข้อความมา
Lukeggeasy : ไอ้เด็กเหี้ยยยยยยย
Lukeggeasy : ทำไมไม่บอกกูห๊ะ!!!!
Lukeggeasy : ถ้ากุไม่ถามไอ้ดีนมึงก้ไม่คิดจะบอกกันเลยใช่มั้ย
Lucyxx​ : เรื่องอะไร
Lukeggeasy : ยังจะมาถามอีก
Lucyxx​ : ก็มันไม่จำเป็นต้องบอก จัดการแป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว
Lukeggeasy : หรอ
Lukeggeasy : เนี่ยหรอจัดการเสร็จแล้ว
Lucyxx​ : ผิดพลาดทางเทคนิคนิดหน่อย
Lukeggeasy : กูล่ะเหนื่อยกับมึงจริงๆ
Lucyxx​ : ขอโทษได้มั้ยล่ะ
Lukeggeasy : เห้อ
Lukeggeasy : กุเป็นห่วงมึงนะ ช่วยบอกกูบ้างก็ได้
Lucyxx​ : 🥹
Lukeggeasy : ไม่ต้องมาส่งอิโมจิ ครั้งนี้กูไม่ใจอ่อนหรอกนะ
ลูซี่ไล่อ่านข้อความของพี่ชายที่ดูเหมือนว่าจะกำลังน้อยใจ? ก่อนจะกดส่งพิมพืข้อความกลับไป
Lucyxx​ : น้อยใจ?
Lukeggeasy : ป่าวสักหน่อย
Lukeggeasy : 😒
คำตอบจากพี่ชายทำให้ลูซี่ถึงกับหลุดขำ
“พี่…ลูซี่” เสียงงัวเงียจากคนบนเตียงเรียกความสนใจจากมือถือ ลูซี่หันไปพิมพ์บอกคนในข้อความครู่หนึ่งก่อนจะรีบวางมือถือก่อนจะไปกดปุ่มเรียกหมอ
“เป็นไงบ้างคะ เจ็บปวดตรงไหนมั้ย“ ไทม์ส่ายหัวเล็กน้อยเป็นคำตอบ “ไม่ครับ ว่าแต่ บูมล่ะครับบ เขาเป็นไงบ้าง”
“บูมสบายดีค่ะ พี่ฝากติมให้ดูแลแทนแล้ว”
“แล้วคนพวกนั้นล่ะครับ”
“ถูกจับหมดแล้วค่ะ”
“งั้นหรอครับ” คำตอบของลูซี่กลับไม่ได้ทำให้ไทม์ดีใจหรือสบายใจอย่างที่ควร “มีอะไรหรือเปล่าคะ”
“ใคร…เป็นคนจัดการคนพวกนั้นหรอครับ” ลูซี่มองคนตรงหน้านิ่งพลางตีกับความคิดภายในหัวก่อนจะตัดสินใจพูดความจริงออกมา
“เราค่ะ” ไทม์ยกยิ้มเล็กน้อยแต่แววตาและสีหน้าเขาดูเสียใจกับสิ่งที่เขาได้เผลอทำลงไป ลูซี่ที่เห็นก็เอื้อมมือไปจับมือเขาพร้อมกับบีบเบาๆ เพื่อเป็นการให้กำลังใจ
“คนที่ทำร้ายคนอื่นก็ต้องโดนลงโทษแบบนี้ล่ะค่ะ มันเป็นเวรกรรมของเขา”
“แต่ผมไม่ได้อยากทำร้ายคนอื่น” ไทม์หันมองด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาที่เอ่อร้อน ลูซี่ขยับตัวมานั่งที่ข้างเตียงก่อนจะดึงเขาเข้ามากอดพร้อมกับลูบหลังเบาๆ
“พี่รู้ค่ะ พี่ก็ไม่ได้อยากทำร้ายใครเหมือนกัน”
ลูซี่เอื้อมมือจับแก้มทั้งสองอย่างเบามือพร้อมกับจ้องตาแสดงถึงความจริงใจ “จำคำพี่เอาไว้นะคะ แต่พี่ก็ยอมไม่ได้ที่คนอื่นจะมาทำร้ายเรา เพราะฉะนั้นพี่จำเป็นคนบาปเพื่อปกป้องเราค่ะ”
ไทม์เงยหน้ามองลูซี่เขาสัมผัสถึงความจริงใจที่ออกมาจากเธอได้อย่างชัดเจนทำให้ไทม์ยกยิ้มออกมาได้แม้จะเล็กน้อยก็ตาม
“ขอบคุณนะครับ ขอบคุณมากจริงๆ” ลูซี่ส่งยิ้มกลับให้ “พี่ยินดีค่ะ”
หลังจากส่งไทม์พักผ่อนลูซี่ก็ออกจากห้องเพื่อจะออกมาคุยธุระ ขณะที่กำลังกดมือถือเพื่อจะส่งข้อความถามความคีบหน้ากับดีนสายตาก็เหลือบเท้าของใครบางคนเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ ลูซี่เงยหน้าจากมือถือแต่พอเห็นคนตรงหน้าเธอก็ต้องถึงกับพูดไม่ออก
“อาม่า”


## ‘21’-01

สถานการณ์และบรรยากาศที่อึดอัดจนอยากจะออกไปจากที่นี่ขัดกับบรรยากาศคึกคักจากผู้คนในสวนสาธารณะ ลูซี่เหลือบมองอาม่าที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยความไม่เข้าใจ
“ยัยแพง ไปซื้อผลไม้ให้ฉันหน่อยสิ” อาม่าหันไปบอกกับแพงพยาบาลสาวคนสนิทที่คอยดูแลอาม่า “ค่ะ”
แพงยื่นมือมารับเงินพลางเหลือบมองลูซี่ด้วยความเป็นห่วง ลูซี่ยกยิ้มให้พี่พยาบาลสาวเพื่อให้ เธอเห็นดังนั้นจึงสบายใจได้เปราะหนึ่งแต่ก็ยังอดห่วงอยู่ดีแต่ก็ต้องไป
“งั้นแพงขอตัวก่อนนะคะ” พูดจบแพงก็เดินออกไปเหลือเพียงอาม่ากับลูซี่สองคนในตอนนี้
“เมื่อวันก่อนฉันได้ยินว่าแกหนีกลับไปกับผู้ชายไม่ยอมทำงานให้เสร็จ ทำไมถึงได้ทำตัวเหลวไหลแบบนี้ห๊ะ”
“หนูไมเกรนขึ้นทำงานไม่ไหวเลยวูบ แล้วดีนมาช่วยไว้เขาเลยพากลับไปพักค่ะ”
“อย่ามาอ้าง กับอีแค่ไมเกรนแค่นี้ยังทนไม่ได้แล้วอนาคตจะไปทำงานหนักได้ยังไง”
“แล้วทุกวันนี้หนูยังทำงานหนักไม่พอหรอ ต้องให้หนูเส้นเลือดในสมองแตกตายก่อนใช่มั้ยอาม่าถึงจะพอใจ”
ลูซี่ตอกกลับอาม่าไปอย่างหมดความอดทน ต่อให้เธอจะทำงานหนักสักเท่าไหร่ ต่อให้เธอทำงานจนเข้าโรงพยาบาลหรือให้เธอทำงานจนตายอาม่าก็ไม่มีทางพอใจหรอก
อาม่าทำท่าฟึดฟัดราวกับไม่พอใขในคำตอบที่เธอต้องการ “แกนี่ นิสัยเสียเหมือนแม่แกไม่มีผิดเลย”
“หนูว่านิสัยหนูเหมือนอาม่ามากกว่านะคะ”
“นี่แกด่าฉันว่านิสัยเสียเรอะ!” อาม่าขึ้นเสียงพร้อมกับหันมาแสดงสีหน้าที่ไม่พอใจ ลูซี่หันมองคนข้างๆ ด้วยสีหน้านิ่งพร้อมกับเลิกคิ้ว “ด่าหรอคะ ตรงไหนที่ว่าด่า หนูแค่พูดความจริงเฉยๆ”
พูดยังไม่ทันขาดคำทันทีที่คนข้างตัวลุกขึ้นใบหน้าของลูซี่ก็หันตามแรงตบของอาม่า
“ตอนนั้นฉันไม่น่าอนุญาตใจอ่อตนปล่อยให้แกรอดเลย รู้งี้ฉันน่าจะส่งคนให้ไปขโมยแกแล้วเอาไปทิ้งถังขยะซะก็ดี แกจะได้ไม่มาผยองใส่ฉันแบบนี้”
ลูซี่ยันตัวขึ้นยืนประจันหน้ากับอาม่าพร้อมกับแสดงสีหน้าที่นิ่งสนิทและไม่หวาดหวั่นต่อคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย
“ถ้าอาม่าไม่ชอบที่หนูทำตัวแบบนี้งั้นอาม่าก็ฆ่าหนูสิคะ ฆ่าหนูเลย” ลูซี่ก้มเอาใบหน้าเข้าไปใกล้ก่อนจะยกยิ้มอย่างเยือกเย็น “แต่จะฆ่าหนูคงยากหน่อยนะคะ ต้องเชือดให้ตายสนิท เพราะไม่งั้น หนูอาจจะตื่นขึ้นมาหลอกอาม่าได้”
“นี่แก!!!” อาม่าทำท่าจะง้างมือตบลูซี่แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าผู้คนรอบๆ เริ่มมองมาทางนี้
ลูซี่ทำเสียงจุ๊ปากพร้อมกับยกยิ้ม “จุ๊ๆๆ ไม่เอาไม่อาละวาดนะคะอาม่า เห็นมั้ยว่าเริ่มมีคนมองเราแล้ว โอ๊ะ เหมือนพี่แพงจะกลับมาแล้ว งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ พอดีต้องไปทำธุระต่อ ลาล่ะค่ะ”
พูดจบลูซี่ก็หมุนตัวเดินออกจากตรงนั้นโดยไม่สนใจเสียงโวยวายและก่นด่าของอาม่า
เดินออกมาจนพ้นรอยยิ้มเย็นเยือกเมื่อกี้ก็หุบลง ขณะที่เดินอยู่จะเข้าตึกขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นไทม์ยืนอยู่ตรงหน้า สีหน้าของเขาดูเป็นกังวล
“พี่ลูซี่โอเคมั้ยครับ”
ประโยคคำถามธรรมดาแต่กลับทำให้ลูซี่น้ำตาเอ่อทันที ไทม์ที่เห็นดังนั้นเขาก็ตกใจเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินเข้าไปกอดปลอบพร้อมกับจับศรีษะของอีกคนให้ซบลงที่ไหล่
“ร้องออกมาเถอะครับ ผมจะคอยอยู่ข้างๆ พี่ลูซี่เอง”
ภายในห้องพักฟื้นที่เงียบสนิทได้ยินแต่เพียงเสียงแอร์ เสียงทีวีและเสียงจากด้านนอกห้อง ไทม์เหลือบมองคนข้างตัวที่กำลังซบไหล่ทอดมองวิวนอกหน้าต่างด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
“โอเคยังครับ”
“ค่ะ ขอบคุณนะคะ” ลูซี่ผงกหัวก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้เพื่อเป็นการบ่งบอกว่าเธอโอเคดีแล้ว “ดีแล้วครับ”
ไทม์ส่งยิ้มกลับไป เขาไม่เชื่อหรอกว่าเธอโอเคแล้วจริงๆ แม้ใบหน้าจะยิ้มแต่เขาเห็นว่าแววตาของเธอยังคงเศร้าออยู่
ตอนที่ไทม์ตื่นขึ้นมาแล้วเห็นสีหน้าอึดอัดของลูซี่จากระเบียบของพักฟื้นเขาก็รีบวิ่งตรงดิ่งลงไปหาเธอทันทีด้วยความเป็นห่วง แล้วพอยิ่งเห็นลูซี่ร้องไห้เขาก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวด คงเพราะเขาเริ่มมีความรู้สึกดีๆ ต่อเธอเลยทำให้อยากเห็นรอยยิ้มของเธอมากกว่าหน้าเศร้าแบบนี้
ก๊อกๆๆ
“ขออนุญาตนะคะ” เสียงพยาบาลจากด้านนอกให้ผมลุกจากที่นั่ง พอประตูเปิดออกก็พบกับพยาบาลคนหนึ่งพร้อมกับเอกสารและถุงยา
“อาการเป็นไงบ้างเอ่ย”
“ดีขึ้นแล้วครับ”
“ดีแล้ว เดี๋ยววันนี้เรากลับบ้านได้เลยนะ ส่วนนี่ยากินต่อเนื่องจนหมดนะ แล้วถ้าอาการไม่ดีขึ้นหรือแพ้ยาให้มาหาพบแพทย์ทันทีเลยนะคะ” รับถุงยามาพร้อมกับตรวจยาที่อยู่ในถุง
ยาเยอะไม่ใช่เล่นเลยนะเนี่ย
“ครับ ขอบคุณมากครับ แล้วค่ารักษาต้องจ่ายยังไงหรอครับ”
“อ๋อ หนูคนนั้นชำระค่ารักษาให้แล้วค่ะ เรากลับบ้านได้เลย”
ไทม์เหลือบมองลูซี่ที่กำลังคุยโทรศัพท์กับใครสักคน “โอเคครับ ขอบคุณมากนะครับ”
หลังจากคุณพยาบาลออกไปไทม์ก็เข้าไปเปลี่ยนชุดกลับเป็นชุดใหม่ซึ่งคิดว่าลูซี่น่าจะเป็นคนเอามาให้
“เสร็จแล้วหรอคะ กลับกันเลยมั้ย” ลูซี่หันมาถาม ดูเหมือนว่าสีหน้าของเธอจะดูดีขึ้นกว่าเมื่อกี้นะ
“ครับ”
รถยนต์คันหรูคันเดิมค่อยๆ ขับไปตามถนนเส้นหลักตรงกลับเข้ากรุงเทพฯ ตอนแรกไทม์ก็กะจะกลับเข้าค่ายต่อแต่ลูซี่และเพื่อนๆ บอกว่าอยากให้เขากับบูมพัก แต่ทั้งสองคนไม่อยากทิ้งงานแต่สุดท้ายก็เลือกไม่ได้บวกกับวันนี้ก็วันสุดท้ายของค่ายแล้วพวกติมเลยพรีเซ้นท์แทน
ไทม์เหลือบมองคนข้างๆ จะว่าไปตั้งแต่ที่ออกจากโรงพยาบาลมาลูซี่ก็ยังไม่ยิ้มเลย นั่งไปสักพักเหลือบเห็นป้ายบอกทางที่บอกถึงสถานที่ที่หนึ่งจู่ๆ ในหัวก็เกิดปิ๊งไอเดียบางอย่างขึ้นมา
“พี่ลูซี่ครับ แวะสวนสาธารณะกันมั้ยครับ”
ขณะที่กำลังเทียบจอดที่สี่แยกไฟแดงลูซี่ก็หันมาพร้อมกับเลิกคิ้ว “อยากไปหรอคะ”
“ผมอยากไปครับ กับพี่ลูซี่”
ลูซี่มองเขาก่อนจะยกยิ้มมุมปากออกมาเล็กน้อย “เอาสิคะ ถ้าหนูอยากไปพี่ก็จะพาไป”
ไทม์ยกยิ้มพอใจกับคำตอบ “ขอบคุณครับ”
รถยนต์คันหรูขับมาตามทางที่ป้ายบอกทางบอก ใช้เวลาไม่กี่นาทีก็ถึงจุดหมาย ลูซี่เทียบจอดที่ข้างบึงน้ำทันทีที่จอดสนิททั้งคู่ก็เดินลงมาก่อนลูซี่จะนั่งลงบนกระโปรงรถเหลือเพียงไทม์ที่ยืนมองไม่กล้าขึ้นไปนั่ง
“ไม่มานั่งหรอคะ” ลูซี่ตบที่ว่างข้างๆ ไทม์ยืนมองอย่างเกร็งๆ “นั่งได้หรอครับ ผมกลัวรถเป็นรอย”
ลูซี่ยกยิ้มเบาๆ “ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ รถพี่ไม่เป็นรอยง่ายๆ หรอกค่ะ แต่ถ้ามันเป็นรอยเพราะหนูจริงๆ พี่จะเก็บรอยเอาไว้เป็นที่ระลึกเก็บไว้ดูเลยค่ะ”
คำตอบของเธอทำเขาถึงกับไปไม่เป็น ไม่ใช่ว่าไม่ดีใจนะ แต่แบบนี้มันกลับยิ่งทำให้เขาไม่กล้านั่งมากกว่า แต่ว่ากลับมาเล่นมุกได้ดังเดิมแบบนี้แสดงว่าดีขี้นแล้วสินะ
ไทม์ค่อยๆ ปีนขึ้นไปนั่งที่ฝากระโปรงรถพลางเหลือบมองคนข้างๆ ดูเหมือนลูซี่จะกลับมาทำหน้าเศร้าอีกแล้ว
“ทำไมถึงอยากมาที่นี่หรอคะ” ลูซี่เอ่ยถามขณะที่สายตาของเธอยังทอดมองวิวทิวทัศน์ตรงหน้า
“ผมอยากเห็นรอยยิ้มของพี่ลูซี่ครับ”
“ยังไงนะคะ?” คำตอบของไทม์คำตอบของไทม์ทำเอาลูซี่ถึงกับต้องหันมาเลิกคิ้ว
“เอ่อ…ก็แบบ คือ…จะว่ายังไงดี” ไทม์ตอบอย่างเลิ่กลั่ก ตอนแรกกะจะตอบแบบเท่ๆ แต่พอเจอลูซี่หันมาทำหน้าแบบนั้นยิ่งทำให้เขาเลิ่กลั่กอธิบายไม่ถูก
“คือแบบ…ผมอยากให้พี่ลูซี่หายเครียด แล้วก็…อยากให้พี่ลูซี่ยิ้มด้วย เลยคิดว่าถ้ามาที่นี่พี่ลูซี่น่าจะหายเศร้า น่ะครับ”
ลูซี่ที่ได้ยินก็ยกยิ้มก่อนจะหัวเราะออกมา “ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริงๆ”
ไทม์ยกยิ้มอย่างดีใจ เหตุผลคงเป็นเพราะคนข้างๆ ในที่สุดลูซี่ก็กลับมายิ้มแล้วแต่เหมือนรอบนี้เธอจะยิ้มกว้างกว่าทุกทีที่เคยเห็น แต่แค่นี้มันก็ทำให้ไทม์ใจฟูแล้ว แค่นี้แหละ ที่เขาต้องการ
“ไอติมครับไอติม ไอติมมั้ยครับ”
เสียงรถขายไอติมจากด้านหลังดังขึ้นให้ทั้งสองคนหันไปมอง
“กินไอติมกันมั้ยครับ”
“เอาสิคะ”
ลูซี่กับไทม์พากันเดินนมาที่รถไอติม สายตาของทั้งสองสำรวจป้ายที่แสดงถึงรสชาติก่อนจะจิ้มเลือก
“ผมเอารสสตอเบอรี่กับวนิลาช็อคชิพใส่ข้าวเหนียวครับ พี่ลูซี่เอารสอะไรครับ”
“เอาเหมือนไทม์เลยค่ะ”
“งั้นเอาสตอเบอรี่กับวนิลาช็อคชิพสองใส่ข้าวเหนียวสองถ้วยครับ”
รอไม่นานก็ได้ไอติม ไทม์ฉวยโอกาสจ่ายเงินก่อนเพื่อไม่ให้ลูซี่จ่าย เธอจ่ายให้เขาเยอะแล้วครั้งนี้เขาเลยขอเป็นคนจ่ายบ้าง
ทั้งคู่เดินมาหย่อนตัวลงที่พื้นหญ้าหน้ารถก่อนจะเอนพิงหลังกับหน้ารถ ทั้งสองคนนั่งกินไอศครีมกันอย่างเงียบๆ แต่มีพูดคุยกันบ้าง นั่งกินกันไปพอหมดถ้วยด้วยความเสียดายไทม์เลยจัดการยกซดไอศครีมที่ละลายอยู่ก้นถ้วย
“ซู้ด!!!! อร่อยจัง”
ท่าทางการซดไอศครีมของไทม์ทำเอาลูซี่ถึงกับหลุดหัวเราะ จะไม่ให้เธอหลุดหัวเราะได้ไงก็ไทม์เล่นซดดังขนาดนั้นแถมปากยังเลอะไอศกรีมอีก
“หึ ปากหนูเลอะแล้วค่ะ หันมาสิเดี๋ยวพี่เช็ดให้”
ไทม์หันหน้าตามคำสั่งแต่ก็ต้องตกใจเมื่ออีกคนไม่ได้ใช้มือหรือทิชชูเช็ดแต่อย่างใดแต่เธอกลับใช้ริมฝีปากอันนุ่มนวลเช็ดแทน
“พะ-พี่ลูซี่!!”
“อยู่นิ่งๆ สิคะ”
ลูซี่เอื้อมมือมาล็อคใบหน้าเมื่อเห็นว่าไทม์ตกใจเขินจนเผลอดิ้น ริมฝีปากเรียวค่อยบรรจงเม้มและค่อยๆ ใช้ชิ้นเลียไอศครีมที่รอบปากอย่างช้าๆ ไทม์เกร็งไปทั้งตัวมือหนากำเสื้ออีกคนแน่นก้อนเนื้อในอกเต้นตุ๊บๆ ราวกับจะหลุดออกมาข้างนอก
“เสร็จแล้วค่ะ”
ลูซี่ผละตัวออกก่อนจะเลียปากของตัวเองแล้วยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ต่างกับอีกคนที่ช็อคค้างอยู่
“พี่ลูซี่ทำแบบนี้ ผม…เขินนะครับ” ไทม์พูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้
ลูซี่ยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ “แทนคำขอบคุณน่ะค่ะ”
“เอ๊ะ?” คำตอบของลูซี่ทำเอาไทม์ถึงกับงงงวย
ลูซี่เงยหน้ามองท้องฟ้าก่อนจะเอนพิงไหล่ของไทม์แล้วยกยิ้ม “ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่คอยอยู่ข้างกันนะคะ”
“ผมสิครับต้องขอบคุณ ที่ผ่านมาพี่ลูซี่คอยช่วยผมตลอด ถ้าไม่ได้พี่ลูซี่ ผมก็ไม่รู้ว่าตอนนี้ผมจะเป็นยังไงบ้าง ขอบคุณนะครับ”
ไทม์หันไปยกยิ้มให้ลูซี่แต่นั่นกลับทำให้เธอรู้สึกอยากจะจับเขามาจูบเสียเหลือเกิน แต่ก็ไม่ทันที่จะห้ามใจลูซี่ก็ทำการเอื้อมมือไปจับใบหน้าของไทม์ก่อนจะบรรจงจูบทาบบนริมฝีปากของเขา
ลูซี่ค่อยๆ ละเมียดค่อยๆ ชิมความของไอศกรีมรสตอเบอรี่และวนิลาช็อคชิพจากปากของอีกคน ความตื่นเต้นในตอนแรกที่ใจเต้นตุ๊บๆ ตอนนี้เริ่มผ่อนคลายและเคลิบเคลิ้มกับจูบอันแสนหวานของเธอ
ลูซี่ผละตัวออกก่อนจะกดริมฝีปากลงที่แก้มแดงฝาดแต่นั่นกลับยิ่งทำให้ไทม์เขินตัวแทบแตกมากขึ้นไปอีก
ตอนแรกลูซี่เศร้าอยู่แท้ๆ แต่ทำไมพอหายเศร้าดันกลับมาเป็นแบบนี้ได้ล่ะเนี่ย มันเขินนะ! เขินจนจะมุดดินอยู่แล้วเนี่ย!
ลูซี่เอนศรีษะซบกับไหล่ของเขา มือเรียวเอื้อมมาจับมือแน่นทำให้สัมผัสถึงความอบอุ่นที่เคยสัมผัสอยู่ในหลายๆ ครั้ง ไทม์กำมือตอบแอบลอบยิ้มมุมปากแล้วเอนหัวซบที่ศรีษะของเธอก่อนจะหลับตาลง
“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”
“ผมก็…ขอบคุณเหมือนกันครับ”


## '21'-02

“เจอพี่รหัสยังอ่ะ”
“ยังอ่ะ ไม่ใช่ว่าเลิกกิจกรรมรับน้องไปแล้วไม่ใช่หรอ” ติมตอบไทม์ขณะที่สายตายังคงจดจ่อกับเกมในมือถือ วันนี้บูมลาเพราะเห็นว่าไปทำธุระที่บ้าน
หลังจากที่ไม่มีกิจกรรมรับน้องพวกปี 1 ก็มีแค่เรียนกับกิจกรรมของมหาวิทยาลัยที่เข้าเท่านั้น ส่วนพวกรุ่นพี่ก็มีคุยบ้างแต่ก็ไม่ได้คุยมากกันขนาดนั้นเพราะไม่ได้มีใครสนิท
ส่วนฟาโรห์เวลาเจอก็มีคุยมีทักทายกันบ้างแต่ก็ไม่ค่อยจบสวยเท่าไหร่เพราะทุกครั้งเขาเข้ามาคุยมักจะจบด้วยการเถียงกับติมทุกครั้ง ซึ่งเขาก็ไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของทั้งคู่หรอก แต่ดูว่าน่าจะมีอะไรมากกว่าที่เขาคิด
“ไงเด็กๆ”
พูดยังไม่ทันขาดคำคนที่คิดถึงก็โผล่มา ฟาโรห์ยกยิ้มทักทายทุกคนก็ยิ้มตอบยกเว้นติมที่คงทำหน้าบึ้งพร้อมกับจิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์
“สวัสดีครับ”
“หวัดดี พี่เอาของมาให้”
ไทม์รับถุงกระดาษมาพร้อมกับเปิดดูพบว่าข้างในมันคือหนังสือนิยายเล่มหนึ่งที่ถ้าจำไม่ผิดเป็นเรื่องที่เขาอยากได้ด้วย
“ขอบคุณนะครับ ว่าแต่…ให้ผมเรื่องอะไรหรอครับ”
“ต้อนรับสายรหัสไง”
“เอ๊ะ? สายรหัสหรอครับ” ฟาโรห์ไม่ตอบอะไรเพียงแต่ยกยิ้มเท่านั้น ก็ว่าแล้วว่าทำไมฟาโรห์ถึงให้สายสิญจน์สีฟ้าให้เขาที่แท้ก็เป็นสายรหัสกันนี่เอง
“แล้ววันนี้ตอนเย็นว่างมั้ย”
“ว่างครับ มีอะไรรึเปล่าครับ”
“พอดีพวกพี่ปีอื่นๆ เขาจะเลี้ยงสายรหัสน่ะ เลยให้พี่มาชวนเรา”
“อ๋อ ได้สิครับ”
“เยี่ยมเลย พวกเราจะไปด้วยก็ได้นะ เดี๋ยวพี่แจ้งพวกพี่เขาให้” ฟาโรห์หันไปบอกติมที่เอาแต่จดจ่อกับเกม ซึ่งแน่นอนว่าคำตอบของติมคือ…
“ไม่” ติมตอบเสียงหนักแน่นพร้อมกับมองอีกคนด้วยสายตาที่ราวกับจะพุ่งกระโดดกัดคอฟาโรห์ได้ทุกเมื่อ
“ทำไมล่ะ พี่อยากให้เราไปนะ” ติมหันมาเลิกคิ้วพร้อมกับทำหน้ากวน “เรา? โทษนะ สนิทกันหรอถึงมาชวน”
“ติม!” ไทม์หันไปปรามเพื่อนแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเพราะตอนนี้ทั้งคู่ได้เริ่มทำสงครามประสาทแล้ว
“ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะหืม? งอนพี่หรอครับ” ฟาโรห์พูดด้วยน้ำเสียงล้อเล่นพร้อมกับเอื้อมมือไปขยี้ผมของติมแต่ก็ถูกอีกคนปัดมือออก
ไทม์ที่ยืนมองเหตุการณ์พินิจพิจารณา ทั้งที่ทั้งสองคนกำลังตีกันอยู่แท้ๆ แต่ทำไมเขาสัมผัสได้ถึงบรรยากาศหวานแปลกๆ นะ
หรือว่า…
“ไอ้ไทม์มึงหยุดความคิดประหลาดๆ เลยนะ”
“เอ๊ะ? อะไรหรอ” หันไปพบว่าเพื่อนมองเขาอย่างจับผิด
ก็มันน่าคิดมั้ยล่ะ ดูดิ ตอนเจอกันวันแรกๆ ยังดีอยู่เลย แล้วมาวันนี้ตีกันเฉย แถมไอ้ประโยคแปลกๆ ราวกับคนกำลังกุ๊กกิ๊กกันไม่สงสัยสิแปลก
“มึง กูถามจริงนะ พี่ฟาโรห์เขาจีบมึงหรอ” ติมที่ได้ยินถึงกับหันมาคิ้วขมวดใส่ “จะบ้าเรอะ! ไม่มีทาง”
“หรอ”
“พอๆๆ เลิกคุยเรื่องนี้กันได้แล้ว” ติมเก็บของเพื่อเตรียมตัวจะหนีขึ้นเรียน ไทม์ยิ่งเห็นว่าเพื่อนทำท่าจะหนีเขาก็เกิดนึกสนุก
“นี่ติม~ ไม่ได้มีอะไรกันจริงๆ อ่ะ” ไทม์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกวนทำให้เพื่อนชายต้องหันมาพร้อมกับเอามือบีบหัวเขาเบาๆ เป็นเชิงหมั่นไส้
“บอกว่าไม่มีไง”
“โอ๊ย~” ไทม์ทำท่าแอ็คติ้งว่าเจ็บก่อนจะหัวเราะออกมา
“พวกเธอมายืนหัวเราะอะไรตรงนี้เนี่ย” สองหนุ่มที่กำลังยืนหัวเราะกันต้องหยุดก่อนจะหันไปมองพบว่าเป็นอาจารย์ที่เข้าสอนเซคพวกเขา
สองหนุ่มหันมามองหน้ากันก่อนจะพากันวิ่งเข้าห้องเรียนทิ้งให้อาจารย์ยืนงงอยู่หน้าประตู
เสียงกดแป้นพิมพ์ดังต๊อกแต๊กไม่หยุดตั้งแต่ช่วงเช้า ไม่ใช่ว่างานยังไม่เสร็จแต่เพราะต้องแก้ใหม่ทั้งหมดเลยต้องมาเร่งมือเอา
งานที่ว่าไม่ใช่งานบริษีทแต่เป็นงานโปรเจ็คปลายภาคของลูซี่กับเบลล์ต่างหาก ลูซี่ทำวิชาการขนส่งระหว่างประเทศ ส่วนเบลล์ทำอังกฤษ 2 เพราะเป็นงานคู่ทั้งคู่เลยแยกกันทำคนละวิชากันไปเลยจะได้ไว
“หลอนหูไปหมดแล้ว~”
“เงียบ รำคาญ” ลูซี่หันไปดุคนพี่ที่เอาแต่นอนอืดกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ในห้องทำงานของเธอ
ย้อนกลับไปเมื่อ ตอน 8.30 เบลล์โทรมาหาเธอ
[ลู~ จารย์แกบอกให้แก้อีกแล้ว~]
“ว่าไงนะ อีกแล้วหรอ”
[อือ แกบอกว่าให้ทำแบบที่ส่งไปอ่ะ] ลูซี่กดดูรูปที่เบลล์ส่งเข้าแชท เธอไล่อ่านตัวหนังสือที่อาจารย์ประจำวิชาเขียนโน๊ตเอาไว้ บอกตามตรงว่าอ่านแทบไม่ออกเลย ปกติตอนแกเขียนบนจอก็อ่านยากอยู่ล่ะ มาเขียนโน๊ตในเอกกระดาษยิ่งอ่านยากเข้าไปอีก
“แต่เวอร์ชั่นนี่แกเป็นคนบอกให้แก้เองนะ”
[บอกแล้ว แต่จารย์แกบอกว่า ถ้าอยากได้คะแนนเต็มก็ต้องแก้ตามที่ผมบอก แต่อยากได้น้อยหรือติด i ก็ไม่ต้องแก้ แกบอกเงี้ยะ]
ลูซี่ถอนหายใจ อีกแล้วหรอเนี่ย เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่อาจารย์แกเป็นแบบนี้ เพราะทุกครั้งที่เอางานไปให้แกตรวจแกมักจะให้เอากลับมาแก้ทุกรอบ แล้วพอแก้ตามที่แกบอกพอเอาไปให้ตรวจใหม่แกก็ยังจะให้แก้อยู่ดีทั้งที่ก็แก้ตามแกทุกระเบียดนิ้ว
“เฮ้อ ไม่เป็นไรฉันแก้เอง เบลล์ไปทำอังกฤษให้เสร็จเถอะ”
[เดี๋ยวเค้าช่วย]
“ไม่เป็นไรๆ แค่นี้เอง อีกอย่างอีกสองวันก็ต้องส่งอังกฤษแล้วเดี๋ยวงานนี้ฉันทำเอง”
[ก็ได้ แต่ถ้ามีอะไรให้ช่วยบอกได้เลยนะ]
“อือ ขอบใจนะ”
[งั้นไปล่ะ สู้ๆ น้าลู]
“จ๊ะ”
หลังจากวางสายลูซี่ก็ลุยแก้งานทันที แต่จังหวะนั้นเองลุคก็เปิดประตูห้องทำงานเข้ามาก่อนจะล้มตัวลงนอนที่โซฟาภายในห้องพร้อมกับเหตุผลที่ว่า…เหงา แต่ลูซี่ก็ไม่ได้ว่าอะไรนอกจากปล่อยให้พี่ชายตัวดีนอนไปแค่อย่ามากวนตอนทำงานก็พอ
พอ
“นี่”
“ไร จะทำงาน” ลูซี่เอ่ยตอบโดยยังคงจดจ้องอยู่ที่หน้าจอคอมฯ
“ไปกินหมูกระทะมั้ย”
ลูซี่ละสายตาจากคอมพิวเตอร์เหลือบพร้อมกับเลิกคิ้วมองคนพี่ที่กำลังนอนมองเพดาน “ดูว่างเนาะ”
“กูมีนัดกินเลี้ยงสายรหัส เลยจะชวนมึงไปด้วย”
“มึงก็ไปสิ”
“ไปเป็นเพื่อนหน่อย กูเหงา”
“กูต้องทำงาน”
“ไอ้ไทม์มาด้วยนะ ไอ้โรห์ก็มา” นิ้วเรียวที่กดคีย์บอร์ดหยุดชะงักก่อนจะกดต่อ “อีกครึ่งชั่วโมง”
“เยี่ยม” ลุคยกยิ้มพอใจกับคำตอบก่อนจะหันหลังเพื่อรอนอนอย่างสบายใจ
ใครจะปล่อยให้ไทม์อยู่กับฟาโรห์ได้ล่ะ พวกเขายิ่งเป็นศัตรูหัวใจกันอยู่ด้วย ถึงต่อให้ไปไม่ได้อยู่กันสองต่อสองก็เถอะ เธอก็ไม่ไว้ใจไอ้หมอนั่นอยู่ดี
ภายในครึ่งชั่วโมงในที่สุดเธอก็เคลียร์งานเสร็จสักที ลูซี่ทำงานอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวสำหรับไปกินหมูกระทะ วันนี้ลูซี่เลือกใส่ชุดเสื้อครอปสีครีมกับกางเกงขาสั้นใส่สบาย
รถยนต์หรูสีขาวขับตรงไปตามถนนวันนี้พวกเขาเอารถของลุคมาเพราะตอนแรกกะจะให้ลุคขับนี่แหละแต่พี่ชายตัวดีมันดันขี้เกียจเธอเลยต้องมาขับเอง
ใช้เวลาเพียง 15 นาทีก็ถึง ทำการเทียบจอดรถที่ลานจอดรถหันไปหยิบของก่อนจะเดินลงจากรถ ลูซี่กวาดสายตามองก่อนจะเดินตามลุคเข้าไปในร้าน ดูเหมือนสายรหัสกับเพื่อนลุคจะมาแล้ว
“ลุค~ ลู~” ไจ๋ยกมือเรียกให้ทั้งสองคนเดินไปที่โต๊ะ
“หวัดดีค่ะ” ลูซี่เอ่ยทักทายทุกคนพร้อมกับกวาดสายตามองจนไปหยุดอยู่ที่โต๊ะๆ หนึ่ง ดูเหมือนว่าไทม์กับเพื่อนกับเพื่อนจะมากันแล้ว ลูซี่จะเดินตรงไปที่โต๊ะไทม์แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าคนที่ไม่ชอบขี้หน้ากำลังเดินตรงไปยังโต๊ะของไทม์และนั่งลงที่ฝั่งตรงข้าม
จู่ๆ คิ้วข้างขวาก็กระตุก ไม่ได้การล่ะ แบบนี้เธอต้องไปบ้าง
ลูซี่เดินตรงไปที่โต๊ะของไทม์พร้อมกับเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง “สวัสดีค่ะเด็กๆ”
“อ๊ะพี่ลูซี่สวัสดีครับบ” ไทม์หันมายกยิ้มพร้อมกับสวัสดีส่วนเพื่อนของเขาก็ผงกหัวสวัสดีเบาๆ
“พี่ขอนั่งด้วยนะคะ” ไม่รอให้อีกคนตอบเธอก็หย่อนตัวนั่งลงที่ว่างข้างไทม์ทันที
“สวัสดีครับ ไม่คิดว่าจะเจอกันที่นี่นะเนี่ย”
“สวัสดีค่ะ ฉันก็ไม่นึกเหมือนกันว่าจะมาเจอที่นี่” ไทม์มองลูซี่สลับกับฟาโรห์ทำไมเหมือนเห็นประกายไฟฟ้าแว๊บๆ ออกมาจากตาของรุ่นพี่ทั้งสองนะ
เสียงซู่ๆ จากเตาปนกับเสียงจ๊อกแจ๊กจอแจของผู้คนในร้านก็ยังไม่ดังพอที่จะกลบเสียงสนทนาอันดุเดือดของลูซี่กับฟาโรห์ได้เลยแม้แต่น้อย
“ดูท่าคุณจะสู้ชีวิตมากเลยนะครับเนี่ย ช่วยที่บ้านทำงานไม่พอยังต้องไปบู้กับคนพวกนั้นอีก แล้วแบบนี้จะดูแลน้องยังไงให้ผมช่วยดูน้องมั้ยคุณจะได้ทำงานสะดวก”
“ไม่ต้อง แค่งานกับเรื่องวุ่นวายแค่นี้มันไม่คะนามือฉันหรอก”
“โห ขนาดนั้นเชียว”
“ก่อนจะมายุ่งเรื่องคนอื่นเอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ”
“ผมเอาตัวเองรอดอยู่แล้ว”
ไทม์ที่นั่งมองได้แต่ยิ้มแห้ง เมื่อไหร่สองคนนี้จะเลิกเถียงกันสักทีเนี่ย
“อะไรกันเนี่ย เถียงกันอีกแล้วเรอะ”
เสียงคนมาใหม่ให้ทุกคนบนโต๊ะพากันหันไปมองพบว่าเป็นลุคที่ตอนนี้ใบหน้าเริ่มแดงก่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอลล์
“นี่มึงดื่มเหล้าหรอ” ลูซี่เอื้อมมือไปดึงพี่ชายที่ทำท่าจะเซล้มให้นั่งลงที่ว่างข้างเธอ “นิด~นึง”
“แล้วจะกลับเลยมั้ย”
“จะบ้าเรอะ! กูพึ่งมาจะให้กลับได้ไง บ้าป่ะเนี่ย”
“มึงนั่งดีๆ นะ”
“ย้า~” ลูซี่จับพี่ชายที่หัวพร้อมจะทิ้งลงโต๊ะตลอดเวลาให้เอนพิงกับเก้าอี้พร้อมกับถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย
“ไหวมั้ยครับ” ไทม์เอ่ยถามลูซี่อย่างเป็นห่วง “​ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้เอง”
ถึงจะพูดไม่ไปแบบนั้นแต่ความจริงโคตรจะเหนื่อย ไปพี่เวรถ้าแกทำให้ฉันดูแย่ต่อหน้าน้องฉันจะฆ่าแกไอ้พี่เวร
กินกันไปสักพักลูซี่ก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ระหว่างที่กำลังยืนล้างมือก็ไม่เป็นจังหวะเดียวกันที่ฟาโรห์มาเข้าห้องน้ำพอดี
“ช่วงนี้คุณดูมีความสุขนะ ทั้งที่เจอมรสุมเยอะขนาดนั้นแท้ๆ” ฟาโรห์ยืนกอดอกพิงข้างอ่างล้างมือ
“หรอ มันก็ไม่ได้หนักหนาขนาดที่จะต้องมานั่งเศร้านี่”
“หึ น่าหมั่นไส้จริงๆ นะ”
“ว่าแต่คนอื่น เรื่องตัวเองจัดการได้แล้วรึไง” ฟาโรห์ยกยิ้มก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ “ถ้าได้ก็คงไม่มานั่งปวดหัวอยู่ทุกวันนี้หรอก”
ลูซี่รู้ดีว่าสิ่งที่เขาพูดมันหมายความว่ายังไงยังไง เธอพึ่งจะรู้เมื่อไม่นานมานี้ว่าฟาโรห์สนใจคนหนึ่งซึ่งก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเพื่อนสนิทของไทม์อย่างติม แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่ไหว้ใจเขาอยู่ดี เขาว่ากันว่าคนที่หน้าตาใจดีนี่แหละ มักจะร้ายที่สุด
“หยุดๆๆๆ!!!! พอแล้ว!!”
เสียงโหวกเหวกโวยวายด้านนอกให้ทั้งฟาโรห์และลูซี่ต้องรีบออกมาดูพบว่าโต๊ะของไทม์กำลังโวยวาย ทั้งสองคนรีบออกมาจากห้องน้ำตรงมายังที่โต๊ะพบว่าลุคเมาแอ๋ไม่พอยังพาไทม์เมาด้วย
“อา~ อยากกินอีก~” ไทมเอื้อมมือจะไปหยิบขวดเบียร์แต่ก็ถูกเธอดึงออก “พอแล้วค่ะ เราเมามากแล้วนะ”
“ผมยางม่ายเมา” เสียงที่ยานยืดและใบหน้าที่แดงก่ำ ดูยังไงก็เมาชัดๆ
“แล้วจะเอาไง” ฟาโรห์หันมาถามลูซี่ที่ตอนนี้ถอนหายใจออกมาเล็กน้อย “คงต้องพากลับ”
“นี่~กูไม่ได้เอาให้มันกินนา~ ไอ้ไทม์มันเอาไปกินเอง” ลุคเอ่ยขึ้นมา เพราะเขารู้ว่าในสถานการณ์นี้เขาคงเป็นผู้ต้องสงสัยหมายหนึ่งแน่ๆ
“อันนี้เรื่องจริงพี่ ผมเห็นมันนั่งจ้องขวดเบียนร์พี่ลุคก่อนจะหยิบขึ้นมากระดก ผมห้ามแล้วนะแต่ไม่ทันจริงๆ” ติมหันมาเสริมก่อนลูซี่จะหันไปหาเจ้าของขวดเบียร์
“แล้วทำไมเอามาวางตรงนี้”
ลุคหันมองน้องสาวด้วยใบหน้าแดงก่ำไม่ต่างกันแค่น้อยกว่าไทม์ “นี่กูผิดหรอเนี่ย”
ลูซี่ถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะหันไปบอกติม “พี่วานหยิบของไทม์ให้หน่อยพี่คงต้องพาเขากลับก่อน”
“ได้พี่”
“ส่วนลุค” ลูซี่หันไปหาพี่ชายตัวดี “เดี๋ยวกูกลับเอง มึงไปส่งมันไป”
“ดี” ลูซี่ไม่รอให้ลุคได้ตอบต่อก่อนจะดึงไทม์ให้ลุกขึ้นแล้วพยุงน้องออกจากร้านตรงไปยังรถ
“จะพาผมไปหนายอ่ะค้าบ~~” ไทม์ชะเง้อหน้าจากรถมาถามเธอพร้อมกับเอามือน้อยๆ กระตุกเสื้อเธอเบาๆ
ลูซี่ย่อตัวลงพร้อมกับเอื้อมมือไปลูบแก้มที่แดงก่ำเบาๆ “ได้เวลานอนของเด็กดื้อแล้วค่ะ”
“ผมม่ายด้ายดื้อน้า~” ไทม์โยกหัวเล่นเบาๆ ก่อนจะเอนพิงกับเบาะ “งั้นหรอคะ แล้วคนเด็กดีที่ไหนเขากินเบียร์โดยที่ไม่บอกกันหืม?”
“เด็กดีกินเบียร์ไม่ได้หรอครับ” ไทม์เบะปากทำหน้าเหมือนเด็กน้อยที่จะร้องไห้
“กินได้ค่ะแต่ต้องบอกพี่ก่อน เพราะเราเมาง่าย ถ้าเมาแล้วไปเดินหลงมันอาจจะโดนคนไม่ดีลักพาตัวได้ไงคะ”
ไทม์เม้มปากก่อนจะพยักหน้าหงึกๆ “ก็ด้ายคับ”
“ดีมากค่ะ งั้นกลับบ้านกัน”
ขับรถมาจนถึงบ้านจะหันไปเรียกไทม์ก็พบว่าน้องหลับไปแล้ว ช่วยไม่ได้ทางเดียวก็คือต้องอุ้มน้องขึ้นบ้านเอง ลูซี่จัดการสะพายกระเป๋าก่อนจะทำการช้อนตัวไทม์อุ้มท่าเจ้าสาวขึ้นบ้าน โชคดีที่วันนี้เหมือนว่าแม่น้องไม่อยู่อย่างน้อยก็สบายใจหน่อยไม่อยากให้แม่น้องมาเห็นภาพแปลกๆ แบบนี้
ลูซี่ค่อยๆ วางไทม์ลงบนเตียงอย่างเบามือทำการจัดผ้าห่มและหมอนให้น้องนอนสบาย
ลูบศรีษะอีกคนเบาๆ เพื่อกล่อมนอนแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเพราะจู่ๆ ไทม์ก็เด้งตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะหันมามองเธอด้วยสีหน้าง่วงเต็มที
“งืม~”
“พี่ทำตื่นหรอคะ”
“ผมร้อน” ไม่พูดพร่ำทำเพลงไทม์ก็ยกมือขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาที่ใส่อยู่ออกทันทีเผยให้เห็นกล้ามเนื้อขาวใต้ผ้า
“ไทม์ พี่ยังอยู่นะคะ” ลูซี่พูดปรามแต่สายตาของเธอจ้องกล้ามเนื้อเนียนสวยอย่างไม่ลดละ
“ผมร้อนนี่~” ไทม์เอนตัวไปยังด้านหลังและเอามือเท้ากับที่นอนก่อนจะใช้ขาทั้งสองข้างเขี่ยผ้าห่มออกให้พ้น
“อาบน้ำมั้ยคะ จะได้หายสร่าง”
“ผมขี้เกียจ ลุกม่ายไหว”
“ให้พี่อาบให้มั้ยล่ะคะ”
“เอาสิครับ อาบให้ผมหน่อย”
ลูซี่ตกใจเล็กน้อยเธอถามเล่นๆ แท้ๆ แต่ไม่คิดว่าอีกคนจะตอบจริง เอาล่ะ แย่ของจริงละที่นี่
นิยายรักหวานแหววทั่วๆ ไปเหมือนที่เคยๆ อ่านนั่นแหละ