ตกหลุมรัก คุณชายมาเฟีย
Frozen_Blood
## อิจเมจ

พระเอก ซัน  เบญพิพัฒน์ อายุ 37 ปี  ชายหนุ่มผิวสีแทนใบหน้าคมเข้ม เหมือนหนุ่มแขกจากแดนไกลโครงหน้าที่เฟอร์เฟคเหมือนกับลูกรักของพระเจ้าของเขานั้นทำให้ใครๆต่างหลงไหลอยากจะครอบครองเป็นเจ้าของแถมรวยล้นฟ้าไปอีกแต่ก็ไม่เคยมีข่าวกับสาวคนไหนเลยซักคนจนใครๆต่างพากันเม้าว่าอาจเป็นเกย์หรือเปล่าแต่ก็ยังไม่มีสื่อไหนกล้าถามแบบนั้นไปเพราะกลัวว่าถ้าถามจะได้ไปนอนเฝ้ารากมะม่วงซะก่อน
นางเอก น้ำแข็ง  อาโอกิ อายุ 30 ปี หญิงสาวที่มีจุดเด่นคือผิวที่ขาวอย่างกับหิมะแถมหน้าก็หวานอย่างกับน้ำผึ้งเดือน 5ก็ไม่ปาน แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้ใบหน้าหวานๆนั้นจะมีความร้ายกาจซ้อนเอาไว้อยู่ ใครจะคิดว่าใบหน้าสวยๆนี้จะร้ายได้มากกว่าที่ทุกคนคิดกัน แต่กับมาตกม้าตายเพราะเจอผู้ชายที่หล่อราวกับเทพเจ้านั้นเอง
พระรอง  พัค  คว็อน อายุ 37 ปี  ชายหนุ่มรูปงามเป็นที่ต้องตาต้องใจของสาวน้อยสาวใหญ่แต่ด้วยความที่เขานั้นเฟรนลี่แบบสุดๆเลยทำให้ยังไม่มีใครได้หัวใจดวงนี้ไปครองเลย แต่ใครจะรู้ว่าพ่อหนุ่มเฟรนลี่คนนี้จะมีสาวที่ตนนั้นตกหลุมรักมานานแล้วแต่ดูเธอเหมือนจะไม่สนใจตนแม้แต่น้อยเลยหรือว่าตนนั้นเฟรนลี่มากเกินไปเลยทำให้เธอคนนั้นไม่มั่นใจหรือว่าที่จริงแล้วเธอไม่ได้สนใจตนตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
นางรอง มาย  อาโอกิ อายุ 30 ปี เป็นเพื่อนสนิทกับน้ำแข็งมาตั้งแต่เด็กๆเธอนั้นเป็นคนมีความมั่นใจสูงมากแต่ใครจะรู้ว่าความมั่นใจนั้นเธอสร้างมันขึ้นมาเพื่อปกผิดความกลัวในใจของเธอเอง เพราะจริงๆแล้วเธอก็แค่ผู้หญิงคนนึงมีความกลัวในทุกๆเรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเธอเองแถมเธอยังไปแอบหลงรักผู้ชายที่อยู่สูงกว่าเธอเป็นสิบเท่าอีก มันคงเป็นความรักที่ไม่มีวันจะเป็นไปได้เลยแม้แต่น้อย  แต่ถ้ามีโอกาศเธอก็อยากจะลองเสี่ยงดูซักครั้งเพราะอย่างน้อยเธอก็ได้สู้เพื่อความรักของเธอแล้วผลมันจะเป็นยังไงก็จะยอมรับแบบไม่มีเงี่ยนไขอะไรทั้งนั้น


## INTO

INTO
ซูโดกว็อน (กรุงโซลประเทศเกาหลี)
ณ ห้องประชุมที่ตอนนี้ทุกคนภายในห้องพากันเงียบกริบมาได้ซักพักแล้วส่วนสาเหตุของการเงียบแบบนี้ก็คงหนีไม่พ้นเรื่องภายในบริษัทอีกตามเคย
"ผมไม่ได้มีเวลามากพอมานั่งดูพวกทุกในนี้เงียบกันหรอกนะ ถ้าภายในเดือนนี้ยังหาคำตอบมาให้ผมไม่ได้ ก็คงมีคนได้ออกจากงานกันเพราะผมถือว่าให้เวลาในการหาคำตอบมานานพอสมควรแล้ว ทั้งที่เรื่องที่เกิดขึ้นผมไม่ควรให้โอกาศเลยด้วยซ้ำ จริงมั๊ย"พนักงานที่นั่งอยู่ภายในห้องประชุมพากันเงียบกว่าเก่าแถมเหงื่อตกกันเป็นแถวๆใช่ว่าจะไม่ได้เจอบอสใหญ่เรียกเข้ามาประชุมแล้วเจอเรื่องแบบนี้แต่ครั้งนี้มันน่ากลัวกว่าครั้งไหนๆเลย
"เดี๋ยวผมจะรีบจัดการให้เรียบร้อยให้เร็วที่สุดครับบอส"ซันพยักหน้าเชิงรับรู้แล้วลุกออกจากห้องประชุมไปโดยที่ไม่ได้พูดอะไรเลยซักคำ ทำให้การประชุมต้องจบแบบงง
"พี่ภพ ทำไมถึงได้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอ่ะพี่ไหนว่าคราวที่แล้วบอสจัดการไปหมดแล้วไงอ่ะ รอบนี้แม่งเงินหายออกไปเป็น10ล้านเลยนะพี่ ถ้าให้พวกเราชดใช้ชาตินี้จะหมดมั๊ยเนี่ยรินมีหนี้อีกเยอะมากเลยนะที่ยังต้องใช้อยู่อ่ะ"รินพนักงานสาวโอดควรให้ผู้จัดการบริษัทฟัง
"พี่ก็ไม่รู้ว่ะ ว่าเรื่องมันเกิดขึ้นได้ไงแต่พี่ก็งงว่าไปเซ็นเอกสารตอนไหนว่ะทั้งที่ช่วงหลังๆมานี้เซ็นผ่านดิจิตอลตลอดเลยแล้วพี่ก็มีหลักฐานเก็บไว้แทบจะทุกใบเลยแต่ใบที่มีปัญหาเสือกไม่มีไปอีก นี่จะโดนอะไรบ้างยังไม่รู้เลยเนี่ยกูจะบ้า"ภพพูดอย่างหมดแรงเพราะตนไม่รู้ว่าไปทำงานพลาดตอนไหนเพราะจำไม่ได้เลยว่าเคยเซ็นเอกสารเบิกเงินพวกนี้
"เออๆพี่ รินถามหน่อยดิทำไมวันนี้รองประธานกมลถึงไม่เข้าประชุมด้วยอ่ะเห็นทุกทีต่อให้เจ็บเจียนตายยังไงก็ยังมาเลย"ภพทำหน้าคิดตามที่รินพูดแต่ก็หยุเคิดก่อน เพราะตอนนี้สมองรับเรื่องอะไรอีกไม่ไหวแล้ว
"ชั่งแม่งไปเถอะ แค่นี้สมองก็จะระเบิดอยู่แล้วพี่ว่านะเราเอาเวลานี่ไปหาสาเหตุเถอะเดี๋ยวสิ้นเดือนนี้ไม่มีอะไรคืบหน้ากูโดนแน่ๆ ไม่ใช่แค่ใยเตือนนะใบลาออกเลยแหละ"ภพและรินและพนักงานคนอื่นๆพากันเดินออกจากห้องประชุมเพื่อกับไปทำงานของตนจ่อทั้งที่ไม่มีอารมณ์จะทำแล้วก็ตาม  อีกด้านนึงภายในห้องนอนเล็กๆมีหญิงสาว 2 คนที่นั่งกิมมาม่าจนตาจะหลุดออกจากเบ้าอยู่แล้วเพราะว่าหางานไม่ได้ซักทีงานที่ทำอยู่ก็มีๆหายๆไม่แน่นอนกับชีวิตเลย
"ไอ้แข็ง กูว่าเราต้องหางานทำแบบจริงจังแล้วนะมึงนี่กูกินมาม่าติดกันมา 7 วันแล้วนะมึงผมกูล่วงจะไม่เหลืออยู่บนหัวแล้วเนี่ย"มายผู้ที่กินมาม่าเสร็จก่อนเอ่ยขึ้น เพราะไม่ไหวกับสภาพที่เป็นอยู่นี่แล้วนี่มันคือตกต่ำแบบสุดๆเลยไม่เคยแย่กันแบบนี้มาก่อนเลยถึงจะไม่ค่อยมีแต่ก็ไม่เคยแย่แบบนี้เลย
"ไอ้มาย มึงเรียกชื่อกูเต็มๆเถอะขอร้องล่ะเรื่องงานก็หากันอยู่ป่ะว่ะแต่ใช้ว่ามันจะหาได้ง่ายๆนิมึง  มีมาม่าให้แดกก็ดีแค่ไหนแล้วว่ะหรือว่าเราต้องไปเป็นเด้กเสิร์ฟจริงๆว่ะกูไม่ได้มีปัญหากับอาชีพนี้เลยนะมึงถ้ามันนับว่าเวลาไปทำแล้วโดนลวนลามแต่เจ้าของเสือกบอกให้ยอมนี่แหละ กูอยากจะเตะปากแม่งไอ้ห่า พูดมาได้ไอ้สัสกุขอให้ลูกหรือญาติมันเจอแบบนั้นบ้าง"มายพยักหน้าเห็นด้วยกับที่เพื่อนสนิทของตนพูด  ไอ้เจ้าของร้านตัณหากับ
"แล้วเราจะเอาไงต่ออ่ะ เอาจริงนะมึงการที่เราทั้งคู่เรียนจบปริญญามานี่หางานยากกว่าคนเรียนจบ ม.3sหรือม.6อีกนะมึง"น้ำแข็งทำหน้าเหนื่อยๆเมื่อพุดถึงเรื่องงานที่ไปหาสมัครมานี่เดินส่งใบสมัครมาจะเดือนแล้วเนี่ยไม่มีที่ไหนรับหรือโทรให้ไปสัมภาษ์ซักที่เลยทั้งที่เกรดของเราก็ๆไม่ได้แย่เท่าไหร่ อยากรู้เว๊ยว่าเขาใช้อะไรในการรับพนักงานเข้าทำงานกันว่ะ
"จริงอย่างที่มึงพูดแต่ก็นั้นแหละ เราทำอะไรได้ล่ะก็ต้องเดินหน้าสมัครงานต่อไปกูว่านะเดี๋ยวช่วงบ่ายๆเราไปเดินเก๋ๆแถวๆห้าง p มั้ยเพื่อว่าจะมีแมวมองมาติดต่อเราไปเป็นดาราหน้าตาเราก็ดีอยู่นะมึงว่าป่ะ"มายพนักหน้ารับอย่างไวก่อนจะแยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัวแล้วก็มานินกองกันอยู่ที่หน้าทีวีเครื่องเล็กรอจนถึงเวลาที่ทั้งคู่จะได้ออกไปเฉิดฉายข้างนอกเพราะห้องพักมันไม่ไกลจากห้างเท่าไหร่เดินไปก็ได้คิดซะว่าออกกำลังกายจะได้หุ่นสวยๆ     บ่าย 2 ทั้งสองสาวมาถึงห้างก็เล่นเอาเหงื่อตกไปตามๆกันถึงจะเดินมาบ่อยแต่ก็ไม่ชินซักทีเลยที่ที่ทั้งสองสาวจะไปนั่งเก่ก็คือลานว่างด้านล่างของห้างเพราะแถวนั้นจะมีเด้กวัยรุ่นและพวกผู้จัดละครหรือผู้จัดการดารามาบ่อยมาก
"ไอ้น้ำแข็ง เดี๋ยวกูมานะเดินมาตั้งไกลเหนื่อยว่ะไปหาน้ำฟรีกินก่อนนั่งรออยู่ตรงนี้นะเดี๋ยวมา"น้ำแข็งพยักหน้ารับก่อนจะนั่งชิวๆจนมีสายเรียกเข้าโทรเข้ามา
Rrrrrr(สายเรียกเข้า)
"สวัสดีค่ะ  น้ำแข็งพูดสายอยู่ค่ะ"
"สวัสดีค่ะ ติดต่อจากบริษัท xx นะค่ะจะขอแจ้งเรื่องเอกสารที่เคยมายื่นไว้ก่อนหน้านี้ค่ะพอดีว่าคุณสมบัติของคูณน้ำแข็งไม่ตรงกับทางบริษัทเราค่ะ ต้องขอประทานอภัยมาไว้นะที่นี่ด้วยนะค่ะ ขอบคุณค่ะ"
เงียบ  เงียบ  เงียบ
น้ำแข็งไม่ได้มีโอกาศพูดอะไรเลยแม่นางคนนั้นโทรมาพูดอยู่คนเดียวแถมพอพูดจบก็วางสายกันไปเฉยๆเลยนี่มันวันอะไรว่ะเนี่ยทำไมต้องมาได้รับรู้อะไรแบนี้ด้วยเนี่ยแทนที่การได้รับโทรศัพท์จะเป็นเรื่องที่ดีแต่ที่ไหนได้เป็นเรื่องที่โครตเลวร้ายเลยเว๊ย  อารมณ์ไม่ดีอยากไปหาที่เย็นๆนั่งถ้ายังนั่งอยู่ตรงนี้มีหวังได้ระเบิดแน่นอน
"ตุ๊บบบบบ"ของหล่นกระจายเต็มหน้าอยู่หญิงสาวไม่คิดว่าะชนกันแรงขนาดนี้ เดี๋ยวนะนั้นมันโทรศัพท์ไอ้โฟนรุ่นล่าสุดนี่ทำไมน้อนถึงได้ไปนอนอยู่บนพื้นแบบนั้น พูดดดดด
"ขอโทษค่ะ พอดีว่าชั้นไม่ได้มองค่ะ ขอโทษจริงๆนะค่ะ"น้ำแข็งรีบขอโทษขอโพยคนตรงหน้าทั้งที่ยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปดูด้วยซ้ำว่าตนนั้นเดินชนกับใคร  แต่อีกฝ่ายเงียบสนิทน้ำแข็งเลยต้องจำใจเงยหน้าขึ้นไปมอง
"หล่ออออออออออ"นี่คือคำแรกที่หลุดออกมาจากปากของหญิงสาว
"หึ"แค่เสียงหึคำเดียวทำให้น้ำแข็งได้สติกับมาแล้วโค้งขอโทษอีกครั้งแต่คราวนี่อีกฝ่ายยอมพูดออกมาแล้ว
"ไม่เป็นไร"พูดแค่นั้นแล้วก็เดินจากไปเลยจ๊ะแบบว่าจากไปจริงๆไม่ต้องให้รับผิดชอบอะไรเลยหรือยังไงหรือว่าจะส่งบิลมาเก็บทีหลังงี้ยังไงดีว่ะ
"ไอ้น้ำแข็ง มึงเป็นอะไรทำไมเอามือขยี้หัวตัวเองขนาดนั้นว่ะแค่นี้ยังอุบาทไม่พออีกหรอว่ะ"น้ำแข็งได้สติอีกครั้งเพราะเสียงของเพื่อนสนิทตนตอนนี้ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นต่อให้เพื่อนด่าก็ชั่งมันไปก่อน
"ไอ้มาย กูมีเรื่องจะบอกคือวันนี้แม่งเป็นวันที่โครตซวยของกูเลยมึง บริษัทที่กูไปวางใบสมัครเขาโทรมาบอกว่ากูคุณสมบัติไม่ตรงกับที่บริษัทเขาต้องการแต่มึงรู้มั๊ยว่าเมื่อกี้กูเจออะไร ผู้ชายมึงคือแบบหล่อ หล่อมาก หล่อยเหี้ยๆอ่ะมึงกูอยากเป็นเมียเขาอ่ะแล้วที่สำคัญเขาใจดีมึงไม่โว๊ยวายอะไรใส่กุเลยทั้งที่กูทำของเขาตกกระจายเลยจ๊ะ  กูว่าอีกไม่นานกูจะมีผัวแน่นอนกูมั่นใจแบบนั้น แต่ดูๆแล้วเขาคนนั้นน่าจะรวยเอาเรื่องแหละมึงเพราะการแต่งตัวคือดูดีเลยทีเดียวเลย แต่เสียดายว่ะที่กูไม่ได้เห็นหน้าเขาอ่ะเพราะเขาใส่แว่นปิดบังความหล่อไปอี๊กกกกก"มายยืนฟังเพื่อนสนิทเล่าอย่างงงๆอะไรของมันว่ะอยู่ดีๆก็อารมณ์ดีขึ้นมาเฉยเลยแต่ก็ชั่งมันไปเถอะเพื่อต่อจากนนี้ชีิวิตจะมีอะไรดีกับเขาบ้าง


## ตกหลุมรัก ครั้งที่ 1

ตกหลุมรัก ครั้งที่ 1
1 อาทิตย์ ผ่านไป
ช่วงหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยนอกเสียจากเงินในกระเป๋าที่เบาบางลงอย่างน่าตกใจ อยากเกิดเป็นคนรวยแล้วนอนอยู่บ้านเฉยๆว่ะทำไมชีวิตของผู้หญิงหน้าตาดีต้องมาลำบากอะไรขนาดนี้ด้วยว่ะเนี่ยนี่ก็พยายามหางานมาตลอดหลายเดือนแล้วด้วยแต่ก็เงียบกริบเลย ทำไมว่ะตอนนี้ทุกบริษัทแม่งพนักงานมันเต็มหมดเลยหรือไงฮ่ะ พูดแล้วก็อารมณ์เสีย
"ไอ้มาย มึงเป็ฯเหี้ยไนทำหน้าอย่างกับคนอกหักเลย"น้ำแข็งหันไปถามเพื่อนสนิทที่นั่งคอตกมาซักพักแล้วเดี๋ยวเพื่อนจะหาว่าไม่สนใจอีก
"ก็ไม่เชิงหรอกมึง มึงรู้ใช่ป่ะว่ากูแอบปลื้มคุณพัคอ่ะแล้วกูก็พยายามจะเข้าไปทำงานที่บริษัทนั้นมาตลอดเลย แล้ววันนี้โอกาศของกูมาก็มาถึงแต่กูดันไปทำโก๊ใส่เขาอ่ะดิเลยโดนไล่ออกมาอย่างกับหมาเลย พูดแล้วจะร้องไห้อ่ะมึง"น้ำแข็งพยักหน้าอย่างเห็นใจเพื่อนสนิทของตนเพราะตนรู้ดีว่าไอ้มายมันคลั่งรักคุณพัคของมันแค่ไหนถึงไอ้คุณพัคนั้นจะดูเฟรนลี่ยังไงก็แบบเหมือนมีอะไรบางๆกั้นอยู่อารมณ์แบบว่าเหมือนจะเข้าถึงง่ายแต่ก็ไม่ง่ายงี้มั่ง
"เอาน่ามึง นี่มันโอกาศดีแล้วที่มึงได้ไปสัมภาษ์ที่นั้นอ่ะเขาคงไม่ตัดสิทธ์มึงเพียงเพราะว่ามึงไปเอ๋อใส่เจ้าของบริษัทหรอกมึง มันดูปัญญาอ่อนเกินไปอ่ะทำใจให้ร่มๆก่อนเดี๋ยวเขาก็โทรมาแหละไม่ต้องคิดมาก นี่ถ้ามึงได้งานต้องพากูไปเลี้ยงฉลองด้วยนะอยากกินบุฟเฟ่พอดีเลยเพื่อนรัก"น้ำแข็งยิ้มตาปิดให้กับเพื่อนสนิท ที่ตนพูดแบบนั้นก็เพราะไม่อยากห้เพื่อนเครียดด้วย ไหนๆได้โอกาศไปสัมภาษ์งานทั้งทีถึงจะไม่ได้อยู่ฟังผลก็เถอะแต่มันก็ยังมีเซอร์เซ็นที่เราจะได้ทำงานที่นั้นอยู่ อย่างน้อยพระเจ้าก็คงช่วยพวกเราทั้งคู่บ้างแหละอย่างน้อยได้ทำงานซักคนก็ยังดีไม่งั้นอาจมีอดตายได้งับ
"ถ้ากูได้ทำจริงๆนะ กูจะพามึงไปเลี้ยงบุฟเฟ่ 3 วันติดเลยไอ้น้ำแข็งเพื่อนรัก"มายพูดอย่างติดตลก เพราะไม่รู้ว่าจะคิดมากไปทำไมในเมื่อตนนั้นได้พลาดไปแล้วแต่ถ้าได้ทำงานที่นั้นก็ดีเลยเพราะงานดีเงินก็ดีอีกด้วย
"กูรักมึงตรงนี้แหละเพื่อนเลิฟ ว่าแต่มึงยังไม่เลิกชอบคุณพัคอะไรนั้นอีกหรือไงนี่มึงชอบมากี่ปีแล้วเนี่ย"มายยกมือขึ้นแล้วชูสามนิ้วแล้วหัวเราะแห้งๆส่งมาให้
"3 ปีแล้วมึงแต่มันก็ฟิลแบบเราชอบดารางี้ไงมึง กูไม่ได้อยากเอาเขามาเป็นผัวซะหน่อยใครจะไปเป็นแบบมึงเจอกันแค่ไม่กี่นาทีอยากได้เขาเป็นผัวเฉยทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำไอ้ห่า ไอ้คนใจง่าย"น้ำแข็งลอยหน้าลอยตาใส่มายแล้วก็ไม่สนใจส่ิงที่เพื่อนพูดเพราะว่ามันเป็นเรื่องจริงก็หัวใจดวงน้อยๆนี่ไม่เคยเต้นแรงกับใครมาก่อนเลยนิแต่อยู่ดีๆมาเต้นแรงเพราะผู้ชายคนนี้นั้นแปลว่าต้องรู้สึกชอบอย่างจริงจังงี้แน่เลย
"ก็คนมันใช่อ่ะครับน้อนๆ ห้ามไม่ได้นะ แต่ว่ากูจะไปเจอเขาอีกที่ไหนดีว่ะมึงคนรวยๆเขาชอบไปไหนกันบ้างไหนบอกกูมาสิเพราะกูรู้ว่ามึงชอบหาแหล่งข้อมูลพวกนี้"มายทำหน้าคิดก่อนจะไถ่โทรศัพท์มือถือส่วนตัวก่อนจะหันโชว์ให้เพื่อนสนิทดู
"อ่ะนี่ 5 ที่นั่งชิวสำหรับนักธุระกิจพันล้าน"น้ำแข็งมองอย่างเหลือเชื่อไม่น่าเชื่อว่าไอ้เพื่อนตัวดีจะหาอะไรแบบนี้มาได้ มึงนี่ก็หน้ากลัวเหมือนกันนะเนี่ยเหมือนพวกโรคจิตที่ชอบหาข้อมูลเอาไว้สะกดรอยตามงี้
"เออๆเอาไว้กูอารมณ์ดีๆแล้วจะไปลองไปดูล่ะกัน มึงเถอะไปนอนพักได้แล้วเดี๋ยวเย็นๆค่อยไปหาอะไรกินข้างนอกกัน เมื่อเช้าก็ตื่นเช้าไม่ใช่ไง"มายหยักหน้าก่อนจะลุกไปอาบน้ำแล้วเข้าไปนอนพักตามที่เพื่อนสนิทบอก   น้ำแข็งมองเพื่อนสนิทที่เดินเข้าไปในห้องส่วนตัวของตัวเองแล้วก็หันกับมาสนใจจอคอมเก่าๆของตัวเองต่อนั่งหาสมัครงานต่อไป วันนี้ก็ส่งใบสมัครไปเกือบจะ 10 ที่แล้วเนี่ยก็ยังไม่มีที่ไหนสนใจหรือคิดต่อกับมาเลยซักที่ นี่ตนจะเป็นคนเดียวแล้วมั่งที่ส่งใบสมัครไปหาบริษัทต่างๆเยอะที่สุดในโลกเนี่ยแทบจะส่งไปทุกบริษัทในกรุงโซลแล้วมั่งแม่ง
ตึก    ตึก   ตึก   แกร๊กกกกก
"เหี้ย!!!"น้ำแข็งตกใจเลนอุทานคำหยาบออกมาเพราะตกใจเสียงวิ่งของเพื่อนสนิทตนที่อยู่ดีๆก็วิ่งพรวดออกมาจากห้องนอนแล้วตรงมาหาตน
"กรี๊ดดดดดดดดดดด  มึงกูได้ทำงานบริษัทคุณพัคแล้วววววววววว"น้ำแข็งที่ยังอยู่ในอาการงงก็ทำได้แค่ยิ้มดีใจไปกับเพื่อนสนิทที่ตอนนี้ยืนเต้นท่าแปลกๆอยู่หน้าทีวีของตน
"ดีใจด้วยนะมึง"มายหันมายิ้มกว้างให้น้ำแข็งก่อนจะวิ่งเข้ามากอดการที่เธอได้ทำงานนั้นแปลว่าเราทั้งคู่จะรอดจากการจนแบบไร้ที่ตินี่แล้วถึงจะไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากแต่ก็ชีวิตคงดีกว่าตอนนี้แน่นอน
"ขอบคุณมึงมากนะที่ค่อยอยู่ข้างๆกูในทุกๆเรื่องราวที่ผ่านมาเลย ต่อไปชีวิตเราทั้งคู่จะดีกว่านี้แน่นอนกูมั่นใจ  มึงไม่ต้องทำงานก็ได้นะเดี๋ยวกูหาเงินเองมึงก็ทำขนมขายอย่างที่มึงเคยคิดไว้ดิเอามั๊ย เดี๋ยวกูลงทุนให้ยังไงเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันยังจำคำพูดนี้ได้ใช่มั๊ย"น้ำแข็งน้ำตาจะไหลกับคำพูดของเพื่อนสนิทก่อนทั้งสองคนจะยืนกอดกันอยู่นานสองนานก่อนจะตกลงกันว่าจะไปหาซื้อชุดทำงานให้มายเพราะได้ทำงานในบริษัทหรูๆซักทีก็ต้องแต่งตัวให้เข้ากับสถานที่ซะหน่อยเดี๋ยวเขาจะหาว่าไม่ให้เกียรติบริษัท
"เราจะไปกันเลยหรือไง ไหนว่าจะไปช่วงบ่ายๆไงมึงพักก่อนก็ได้นะเมื่อเช้าก็ตื่นเร็วนิ"มายส่ายหน้าเพราะตนอยากจะไปซื้อชุดจะแย่อยู่แล้ว
"งั้นตามใจมึงล่ะกัน เดี๋ยวกุไปอาบน้ำก่อนล่ะกันมึงก็นอนพักไปก่อน"น้ำแข็งพุดจบก็ลุกไปอาบน้ำเพราะตั้งแต่เช้ายังไม่ได้อาบน้ำเลยแค่แปรงฟันเฉยๆเพราะไม่ได้ออกไปไหนอยู่แล้วจะอาบก็เปลืองน้ำไปอีกช่วงนี้อะไรที่ประหยัดได้ก็ต้องประหยัด    หลังจากที่น้ำแข็งเข้าห้องน้ำไปมายก็นั่งดูว่าจะไปซื้อชุดที่ไหนดีแต่ก็คงไม่ได้เอาแพงเว่อร์อะไรขนาดนั้นเพราะเงินก็ยังต้องใช้อย่างประหยัดอยู่ดีตนคิดไว้ว่าถ้าได้ทำงานที่นั้นได้ซักพักอยากจะให้น้ำแข็งไปสมัครที่นั้นด้วยเพราะที่นั้นเงินดีมากแล้วสวัสดีการก็ดีคือเป็นบริษัทในฝันของใครหลายๆคนเลยก็ว่าได้เพราะกว่าจะได้เข้ามาทำงานที่นี่ก็ไม่ง่ายเลยต้องรอให้ทางบริษัทเปิดรับคนเองใน 1 ปี บริษัทจะเปิดแค่ 1-2 ครั้งเท่านั้นเพราะทุกครั้งที่ผ่านมาตนไม่เคยจะทันเลยแต่รอบนี้ทันก็เลยตั้งความหวังไว้มากพอได้ทำงานจริงๆก้เหมือนกับฝันไปเหมือนกัน   ผ่านไปเกือบ 30 นาทีน้ำแข็งก็ออกมาจากห้องน้ำทั้งสองสวยเตรียมตัวออกไปข้างนอกใครจะไปรู้ว่าการออกไปข้างนอกครั้งนี้จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของทั้งสองสาวไปตลอดกาล
"ไอ้มาย รู้สึกอะไรมั๊ยว่ะทำไมกูรู้สึกว่าวันนี้จะมีเรื่องอะไรซักอย่างเกิดขึ้นกับเราเลยว่ะหรือว่ากูคิดมากเกินไปว่ะ แต่ก็นั้นแหละขอให้เป็นเรื่องที่ดีก็แล้วกัน"น้ำแข็งพูดขึ้นอย่างสงสัย
"ก็รู้สึกนะ แต่ก็ขอให้เป็นเรื่องที่ดีเหมือนกันเนอะ"ทั้งสองสาวเดินออกจากห้องอย่างอารมณดีก่อนจะพาตัวเองไปถึงที่ห้างใกล้ๆห้องพักก่อนจะมาแวะร้านเสื้อผ้าที่อยู่ด้านนอกของห้างเพราะราคาสินค้าด้านนอกจะถูกกว่าเท่าตัวเลย ถ้าไปซื้อในห้างก็คงได้แค่ไม่กี่ตัวแน่นอน
"ไอ้มาย มึงใส่กางเกงแบบนี้ดิกูว่าสวยแถมยังดูไฮโซอีกด้วยยังไงบริษัทมึงก็ไม่ได้กำหนดการแต่งตัวอยู่แล้วนี่ใช่ป่ะว่ะ"มายหยักหน้าเป็นคำตอบแล้วเดินมาดูกางเกงตัวที่น้ำแข็งเลือกให้
"มึงว่ากูใส่เสื้อแบไหนดีว่ะ ตอนแรกจะใส่เสื้อเชิตแต่มันดูแปลกๆป่ะว่ะเด็กใหม่ใส่เสื้อเชิตไปทำงานอ่ะ มาช่วยกูคิดทีดิ"น้ำแข็งเดินไปช่วยเพื่อนสนิทเลือกเสื้อตอนแรกคิดไม่ตกกับการเลือกกางเกงพอเลือกกางเกงได้แล้วมาติดตรงเสื้ออีกเอาเข้าไป จะไปทำงานทีวุ่นวายเหมือนกันนะเนี่ย
"ก็ว่าไม่เห็นเกี่ยวเลยมึงว่าจะใส่อะไรไปก็ได้ป่ะว่ะ มาทำงานนะมึงไม่ได้มางานแฟชั่นจะต้องแต่งตัวโอเว่อร์ขนาดนั้น กูว่ามึงเลือกตัวที่มึงชอบแล้วก็มั่นใจเถอะ อย่าไปสนใจอะไรเล็กๆน้อยๆแบบนั้นเลยมึง นี่กูเริ่มหิวแล้วเนี่ยไปหาอะไรอร่อยๆกินกันป่ะหรือว่าจะไปดื่มซักนิดดีไม่ได้โดนโซจูมาพักนึงแล้วน๊าเพื่อน"มายหัวเราะให้กับเพื่อนสนิทของตนจริงๆเลยเอ๊อะหาแต่เรื่องดื่มตลอดเลย ไม่เคยเข็ดกับโซจูซักทีเลยกินทีไรพังกันไม่เป็นท่าตลอดแต่ก็เลือกที่จะกินตลอดเช่นกัน อย่างว่าแหละของมันอร่อยอ่ะเนอะ
"มึงจะดื่มตั้งแต่บ่ายไม่ได้ป่ะว่ะ แล้วนี่กูยังไม่ได้ทพงานเลยมึงจะฉลองซะแล้วสุดจริงๆเลยมึงเนี่ย"น้ำแข็งส่งยิ้มหวานๆไปให้เพื่อนสาวก่อนจะพากันเดินเลือกเสื้อต่ออีกนิดแล้วก็พากันไปนั่งที่ร้านปิ้งย่างชื่อดัง
"สวัสดีค่ะ ลูกค้ารับเป็นอะไรดีค่ะ"น้ำแข็งรับเมนูมาแล้วเปิดดูอย่างตื่นเต้นเพราะการได้มากินอาหารดีๆแบบนี้นานๆจะได้มาทีหรือไม่ก็ต้องมีเรื่องอะไรดีเช่น วันเกิดหรือได้ทำงานแบบนี้แหละถึงจะได้เข้าร้านดีๆแบบนี้
"เอาเป็นเซทพรีเมี่ยมค่ะแล้วก็น้ำดื่มเป็นแบบรีฟิลค่ะ เดี๋ยวขอดูเมนูต่ออีกหน่อยนะค่ะเดี๋ยวจะสั่งแล้วจะเลือกค่ะ"พนักหน้าโค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปทั้งสองสาวก็ตั้งหน้าตั้งตาขีดเขียนลงบนกระดาษเมนูอย่างจริงจังไหนๆก็มากินบุฟเฟ่แล้วก็ต้องกินให้เต็มทีซะหน่อยแล้วที่สำคัฯคือต้องกินให้คุ้มที่สุดเท่าที่จะทำได้


## ตกหลุมรัก ครั้งที่ 2

ตกหลุมรัก ครั้งที่ 2
หลังจากที่เลือกกันได้แล้วทั้งคู่ก็ไม่รอช้าเรียกพนักงานมารับออเดอร์อย่างด่วนๆเพราะตอนนี้ท้องร้องแข่งกันไม่ไหวแล้วจ๊ะแม่  แค่เข้ามานั่งภายในร้านก็ฟินแล้วบรรยากาศภายในร้านเหมือนเราไปนั่งกินปิ้งย่างบนภูเขาเลยทั้งอบอุ่นและก็รู้สึกถึงความพิถีพิถันในการเลือกตกแต่งอีกด้วย ร้านนี้ไม่ได้หรูหรามากเท่าไหร่แต่ก็เลือกใช้วัตถุดิบได้ดีเลยทีเดียวและนั้นก็เลยทำให้คนเยอะมากเลยยิ่งช่วงใกล้ๆสิ้นปีถึงกับต้องจองโต๊ะเพื่อจะได้มานั่งกินกันเลยทีเดียว
"ไอ้น้ำแข็ง เมื่อกี้ได้สั่งหอยเชลล์ให้กูมั๊ย"น้ำแข็งพยักหน้าก่อนตอบ
"สั่งไปแล้วจะแม่  กูสั่งไปแค่ 6 ตัวก่อนนะเดี๋ยวกินไม่หมดโดนปรับเงินนะมึงจะชิบหายเอาแต่กูยังไม่ได้สั่งโซจูนะเดี๋ยวค่อยสั่งตอนที่เรากินไปได้ซักครึ่งนึงก็แล้วกัน เดี๋ยวแม่งแดกแต่โซจูไม่แดกอย่างอื่นอีกตามนี้นะมึง"มายพยักหน้าเข้าใจรอไม่นานอาหารต่างๆก็ทยอยมาเสิร์ฟ  น้ำแข็งมองเนื้อลิปอายอย่างไม่วางตาเลยให้ตายเถอะทำไมเนื้อมันถึงได้ดูเปล่งประกายขนาดนั้นเนี่ย แค่เห็นน้ำลายก็แตกแล้วเนี่ยแล้วไหนจะกลิ่นหอมของข้าวผัดกระเทียมนี่อีก จะทำให้ตายตั้งแต่เริ่มตัวเลยใช่มั๊ยเนี่ยโอ๊ยจะรอไม่ไหวแล้วเนี่ยเดี๋ยวก็กินแบบดิบๆแม่งเลยวันนี้จะกินเนื้อให้ได้ 10 ถาดขึ้นไปเลยค่อยดูถ้ากินไม่ถึงอย่ามาเรียกไอ้น้ำแข็งสายแดกเลย
"มึงวันนี้กูจะแดกเนื้อให้ได้ 10 คอนโดเลยมึงค่อยดูกูนะ ถ้าเขาเสิร์ฟช้ากว่านี้กูจะแดกแบบดิบๆแล้วแม่ง"น้ำแข็งบ่นๆให้เพื่อนฟังเพราะรู้สึกว่าหิวจนทนไม่ไหวแล้ว แต่พนักงานก็นำอาหารมาเสิร์ฟเรื่อยๆแหละเพียงแค่ว่าเตายังไม่มาเท่านั้นเองเพราะถ้าเตามานะมันจะดูวุ่นวายมากเลยแหละเพราะมือของเราทั้งคู่จะวุ่นอยูู่แถวๆเตาอย่างเดียวเลย
"มาแล้ว"มายร้องออกมาอย่างดีใจที่เห็นพนักงานเดินถือเตามาแต่ไกลเพราะถ้ามาช้ากว่านี้เพื่อนของเธออาจกินเนื้อแบบดิบๆเลยก็ได้มันจะทำให้คนอื่นตกใจเอาเด้อ
"ขอบคุณค่ะ"พอพี่พนักงานเดินกลับทั้งสองสาวก็ไม่รีรอจัดการเอาเนื้อลงไปย่างบนเตาอย่างรีบร้อนเพราะตอนนี้หิวจนจะกินควายเข้าไปได้อยู่แล้ว
"มึงๆลองข้าวผัดกระเทียมดิ อร่อยสัสๆเลยมึงกูฟินเดี๋ยวมึงสั่งมาอีก 1 นะกูจะเอามากินกับเนื้อลิปอายของกู"มายพยักหน้ารับทราบแล้วหันไปจดเอาไว้ก่อนเดี๋ยวค่อยสั่งให้รอบต่อไปเพราะตอนนี้เราต้องจัดการของรอบนี้ให้หมดก่อนค่อยต่อรอใหม่
ผ่านไป 30นาทีอาหารเศทแรกถูกสองสาวจัดการหมดไปในพริบตาแบบว่าหมดเกลี้ยงเลยแต่นั้นก็ไม่ทำให้ทั้งคู่อิ่มได้เพราะตอนนี้ทั้งสองสาวกำลังสั่งอาหารรอบใหม่กันอยู่แบบรอบนี้คงไม่ได้สั่งเยอะเหมือนรอบที่แล้วเพราะรอบนี้ถ้ากินไม่หมดต้องเสียค่าปรับด้วยแต่รอบนี้จะมีเครื่องดื่มโซจูเข้ามาด้วยเพราะถ้ามากินปิ้งย่างทั้งทีไม่กินโซจูด้วยมันก็เหมือนมาไม่ถึงเพราะจริงๆมันต้องกินคู่กันไปเลยแหละแต่กลัวว่จะสนใจโซจูมากกว่าเนื้อไงเลยต้องกินเนื้อไปก่อนแล้วค่อยตามด้วยโซจู
"มึงเอาหอยอีกป่ะ กูจะสั่งเพื่อ"น้ำแข็งส่ายหน้าเพราะตอนนี้ไม่อยากกินหอยเท่าไหร่อยากกินโซจูล้างปากมากกว่าเพราะตอนนี้เนื้อลิปอายก็ยังอยากกินอยู่เรื่อยๆเดี๋ยวจะกินโซจูกับเนื้อลิปอายมันคงเข้ากันหน้าดูเลยแหละแม๊
"นี่ไอ้มาย ทำไมวันนี้มึงดูไม่ค่อยดีใจที่ได้งานเท่าไหร่เลยว่ะ หรือว่ายังคิดมากเรื่องไปทำโก๊ใส่อีตาคุณพัคนั้นอยู่ว่ะ"มายพยักหน้าเป็นคำตอบตอนแรกก็จะไม่คิดแล้วแต่พอเพื่อนสนิทพูดถึงก็คิดอีกจนได้ ก็โอกาศได้อยู่ใกล้ๆไม่ได้มีบ่อยแต่ก็ดันทำพลาดไปอีกแถมคุณพัคก็ดูจะโมโหและหงุดหงิดมากด้วยอ่ะ เฮ้ออออออ
"กูจะพยายามไม่คิดมากล่ะกันมึง ว่าแต่มึงเถอะสรุปจะเอาไงจะทำขนมขายมั๊ยหรือจะไปหาสมัครงานต่อ"น้ำแข็งทำหน้าคิดก่อนจะตอบเพื่อนสนิท
"ก็ว่าจะหางานไปก่อนอ่ะมึง แต่ถ้าไม่ได้จริงๆก็คงจะทำขนมขายจริงๆล่ะแต่อยากเปิดร้านเบเกอร์รี่อยู่นะเพราะมันก็เป็นความฝันของกูอยู่อ่ะ"มายพยักอย่างเข้าใจ
"แต่ถ้ามึงอยากเปิดร้านจริงๆกูซับพอร์ตมึงได้นะ เพราะก่อนหน้านี้มึงซับพอร์ตมึงมากูตลอดเลยกูอยากตอบแทนมึงบ้างขนาดนามสกุลมึงยังให้กูได้เลย"น้ำแข็งยิ้มให้เพื่อนก่อนจะพูดตอบ
"กูเคยบอกมึงแล้วไงว่าไม่ต้องคิดมาก เรื่องนามสกุลที่บ้านกูก็เต็มใจให้มึงใช้อยู่แล้วไงไม่ต้องคิดมาก เดี๋ยวพ่อกับแม่กูที่อยู่บนสวรรค์ก็น้อยใจหรอกที่มึงมาคิดเล็กคิดน้อยแบบนี้  เราทั้งคู่ต่างพึ่งพากันมาตลอดแหละไม่มีใครช่วยใครมากกว่าหรอกเราจะอยู่ช่วยกันแบบนี้ไปตลอดแหละเนอะเพื่อนรักของกู"มายซึ้งใจจนต้องลุกไปนั่งข้างๆน้ำแข็งแล้วกอดกันกลมอยู่ที่โต๊ะ  พอคุยกันเข้าใจก็ลงมือทานอาหารต่อแต่รอบนี้กินโซจูพร้อมเนื้อย่างความอร่อยมันก็เพิ่มมากขึ้นสิบกะโหลกเลยทีเดียว ว่าไม่ได้นะเนี่ยพลังโซจูมันข่วยได้จริงๆน๊าาา   หญิงสาวทั้งสองคนนั่งดื่มจนครบเวลาที่ร้านกำหนดก็พากันเดินโซเซออกมาจากร้านเพราะช่วงหลังๆทั้งคู่จัดโซจูอย่างเดียวเลยพวกเนื้อย่างไม่ได้แตะเลยซักนิดเพราะโซจูมันเริสกว่านั้นเอง
"เมิงๆ กูว่านั่งพักแป๊ปดิกูเวียนหัวอ่ะเดี๋ยวเดินกับได้อ้วกออกมาพอดีนานๆจะได้กินของแพงไม่อยากอ้วกออกมันเสียดายอ่ะแม๊"มายพาเพื่อนสนิทนั่งพักอยู่ตรงทางออกด้านหลังของห้างโดยที่ทั้งสองสาวไม่รู้เลยว่ามีใครคนหนึงมองมาทางนี้ตั้งแต่ที่ทั้งคู่เดินออกมาจากร้านปิ้งย่างแล้ว
"ขอโทษนะครับ"มายเป็นคนที่หันไปมองตามเสียงเรียกก่อนจะเจอเข้ากับผู้ชายแต่งตัวดีใส่สูทผูกไทด์แถมใส่แว่นดำไปอีกพ่อเอ๋ยนี่มันในห้างเด้อใส่แว่นทำไมก่อน
"มีอะไรหรือเปล่าคะ"ชายหนุ่่มไม่ได้ตอบทำเพียงหยิบนามบัตรออกมาแล้วส่งให้กับมาย หญิงสาวก็รับมาอย่างงงๆ
"รบกวนให้คุณผู้หญิงคนนั้นโทรกับในวันพรุ้งนี้ด้วยนะครับ พอดีเจ้านายผมเขามีเรื่องจะคุยด้วยครับ ขอบคุณครับ"มายหันไปมองเพื่อนสนิทตัวเองที่ตอนนี้นั่งหลับไปแล้ว มันไปก่อเรื่องไว้ที่ไหนอีกเปล่าว่ะแต่มันก็ไม่ได้เล่าอะไรให้ฟังเลยนิอย่างบอกนะว่ามันไปกู้เงินนอกระบบอ่ะ  ถ้าเป็นแบบนั้นจริงไอ้น้ำแข็งกูจะฟาดมึงให้นะ
"ไอ้น้ำแข็ง ไอ้แข็ง ลุกๆตื่นด้วย"น้ำแข็งได้ยินที่เพื่อนสนิทเรียกก็ลืมตาขึ้นมองแล้วลุกตามที่มายเรียกแต่ก็ไม่ได้มีสติครบ 100%เพราะตอนนี้หนักหัวมากๆเลยแต่เมื่อกี้เหมือนได้ยินเสียงใครมาคุยอะไรก็ไม่รู้คงจะเป็นคนเข้ามาจีบไอ้มายอีกตามเคยนั้นแหละ   มายพยุงเพื่อนสนิทมาจนถึงห้องตลอดทางไอ้เพื่อนตัวดีก็บ่นอะไรไม่รู้ตลอดทางเลย
"โอ๊ย มึงตัวหนักชิบหายเลยเนี่ย แดกแต่มาม่าน้ำหนักเสือกขึ้นอีกเนอะ"มายวางน้ำแข็งที่โซฟาก่อนจะบ่นเข้าให้ แต่เพื่อนสนิทก็ไม่ได้รับรู้อะไรเสียแล้วมายมองเพื่อนอย่างเซ็งๆก่อนจะหยิบนามบัตรที่ได้รับมาเอาไปวางไว้ที่โต๊ะตรงทีวีแล้วตัวเองก็ไปหยิบน้ำมาดื่มปกติเดินกลับมาจากห้ามันก็ไม่ได้เหนื่อยอะไรมากหรอก แต่นี่ต้องแบกไอ้เพื่อนตัวดีนั้นสิถึงได้หอบแดกแบบนี้   สภาพเพื่อนสนิทตนดูไม่ได้เลยแม่งพากันเมาตั้งแต่ตะวันยังไม่ตกดินเลยถ้าได้ทำงานแบบจริงจังคงจะกินแบบนี้ไม่ได้แน่เลยเฮ้อออ
Rrrrrr(สายเรียกเข้า)
"สวัสดีค่ะ"มายกรอกเสียงหวานๆใส่โทรศัพท์เพราะว่าเป็นเบอร์แปลกเลยต้องพูดเพราะนิดนึง
"สวัสดีค่ะ โทรจากบริษัท cนะค่ะคุณมายได้รับสายจากทางฝ่าย HR แล้วใช่มั๊ยค่ะเรื่องที่ผ่านการสัมภาษ์"
"ใช่ค่ะ โทรมาแจ้งช่วงใกล้เที่ยงค่ะ"มายตอบกลับ
"ค่ะ ตอนนี้ดิฉันโทรมาแจ้งเรื่องการมาทำงานนะคะเริ่มงานวันพรุ้้งนี้เลยนะคะการทดลองงานอยู่ที่ 3 เดือนนะคะถ้าผ่านก็จะได้บรรจุเป็นพนักงานของบริษัทนะคะ เดี๋ยววันพรุ้งนี้ทางเจ้าหน้าที่จะมีเอกสารให้เซ็นรับทราบอีกทีนะคะ  พรุ้งนี้ขอให้มาทำงานตรงเวลากับที่แจ้งไปทางอีเมลนะค่ะ รบกวนแค่นี้ค่ะขอบคุณค่ะ"มายวางสายไปก็เดินไปนั่งตรงที่ทีวีก่อนจะหยิบคอมของน้ำแข็งมาล็อคอินเข้าเมลส่วนตัวของตนเพื่อดูว่าทางบริษัท C ส่งรายละเอียดอะไรมาบ้าง  แต่จะว่าไปทางนั้นก็ยังไม่ได้แจ้งเลยว่าจะให้เราทำงานตำแหน่งอะไรทั้งที่ตอนสมัครเราก็เลือกไว้เพื่อๆ 3-4 ตำแหน่งเพราะเจ้าหน้าที่ที่นั้นบอกให้กรอกไปแบบนั้น
"อือออ ไอ้มายทำไรว่ะ"น้ำแข็งที่เริ่มส่างลุกขึ้นจากโซฟาเห็นเพื่อนสนิทนั่งอยู่หน้าคอมแล้วทำหน้าจริงจังจ้องจอคอมอยู่แบบนั้น
"พอดีกูจะดูรายละเอียดงานอ่ะ เขาโทรมาบอกว่าส่งรายละเอียดมาในเมลอ่ะว่าแต่มึงเถอะส่างแล้วไง แดกจนเมาอ่ะมึงอ่ะสุดชิบหาย เออเมื่อตอนที่มึงเมามีคนเอานามบัตรมาให้มึงด้วยเอาไว้พรุ้งนี้ค่อยโทรไปหาเขาแหละกัน เพราะเขาบอกมาแบบนั้นอ่ะนี่มึงคงไม่ได้ไปกู้เงินนอกระบบมาใช่มั๊ยฮ่ะ"น้ำแข็งทำหน้างงแต่ก็ส่ายหน้าเชิงปฏิเสษ
"มึงจะบ้าหรือไง กูไปอาบน้ำดีกว่าเหมือนยังส่างไม่ดีว่ะ"ทั้งสองต่างคนแยกย้ายทำธุระส่วนตัวของใครของมันจนตกเย็นทั้งคู่มานั่งคุยกันนิดหน่อยก่อนจะแยกย้ายกันนอนเพราะพรุ้งนี้มายต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปทำงานส่วนน้ำแข็งก็ยังมีภารกิจต้องโทรไปหาใครก็ไม่รู้แต่ไม่ได้รีบตื่นเพื่อไปโทรหรอก เอาไว้อยากตื่นตอนไหนก็โทรเมื่อนั้นแหละคืนนี้คงนอนหลับฝันดีแหละได้กินของอร่อยๆไปแล้วนิ อิอิ


## ตกหลุมรัก ครั้งที่ 3

ตกหลุมรัก ครั้งที่ 3
ช่วงสายของอีกวัน
น้ำแข็งตื่นขึ้นมาก็ลุกไปล้างหน้าล้างตาก่อนจะเดินมาชงกาแฟดื่มแล้วมานั่งโง่ๆที่โซฟาเจ้าประจำของตนก่อนจะไลน์ไปหาเพื่อนสนิทที่ออกไปทำงานตั้งแต่เช้าตรู่พอได้ขิบกาแฟไปพลางก็เริ่มนึกเรื่องที่จะทำวันนี้ออกเช่น โทรไปหาใครซักคนที่ฝากนาวบัตรไว้แล้วค่อยมาคิดต่อว่าวันนี้จะเอายังไงดี เฮ้อออออ
Rrrrrrr(โทรออก)
"สวัสดีค่ะ ที่ให้นามบัตรไว้เมื่อวานค่ะ"ทางสายสายยังเงียบไม่ได้ตอบกับอะไรจนทำให้น้ำแข็งเอาโทรสัพท์พลิกมาดูว่าปลายสายได้รับสายหรือยังหรือรับแล้วกดวางสายไปแล้ว
"ชั้นคิดว่าเธอจะโทรมาเช้ากว่านี้ซะอีกไม่คิดว่าจะโทรมาช่วงสาย เพราะปกติชั้นให้นามบัตรใครคนๆนั้นก็จะรีบโทรมาหาทันที"แค่คำพูดเพียงแค่นั้นทำให้น้ำแข็งขมวดคิ้วอย่างงงๆอิตาบ้านี่มันเป็ฯใครว่ะอยู่ดีๆก็มาพูดอวดอ้างเฉยเลย นี่กูเสียเงินโทรศัพท์เพื่อโทรหาคนบ้าแต่เช้าหรือว่ะเนี่ย
"นี่คุณ!! ชั้นไม่รู้หรอกนะว่าคุณเป็นใครแต่ถ้าจะพูดจากวนประสาทแบบนี้ชั้นวางนะเปลืองเงิน"น้ำแข็งเริ่มอารมณ์เสียแทนที่จะได้เริ่มต้นวันอย่างมีความสุขดันมาเจอเรื่องห่าเหวอะไรก้ไม่รู้แต่เช้าเลย กูว่าวันนี้ฤกดิ์ไม่ดีแล้วมั่ง
"หึๆ ปากเธอนี่มันน่าจริงๆเลยนะดูแล้วเธอคงจำชั้นไม่ได้ใช่มั๊ย ชั้นคือคนที่เธอเดินชนที่ห้างไงพอจะจำได้หรือยัง"น้ำแข็งเงียบไม่ชั่วขณะก่อนจะกดปิดเสียงที่โทรศัพท์แล้วกรี๊ดออกมาอย่างดัง
กรี๊ดดดดดดดดดดดด
"ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณมีธุระอะไรกับน้ำแข็งค่ะ"น้ำแข็งเปลี่ยนเสียงพูดอย่างไวให้ตายสิทำไมพ่อเทพบุตรคนนั้นถึงได้มาคุยสายกับตนได้ล่ะเนี่ยอย่าบอกนะว่านี่คือการจีบอ่ะ ให้ตายเถอะแม๊หนูเขินตัวบิดแล้วเนี่ย พึ่งรู้นะเนี่ยว่าคนรวยๆเขาจีบกันแบบนี้เฮ้ออ เบื่อที่ตัวเองสวยว่ะทำใจลำบากจัง
"พูดแบบเดิมก็ได้ ชั้นไม่ถือสา ชั้นได้ข่าวมาว่าเธอกำลังหางานทำอยูาพอดีชั้นอยากได้คนมาทำงานด้วยอยู่พอดีเธอสนใจจะมาทำงานกับชั้นมั๊ย"น้ำแข็งตาค้างอีกรอบเมื่อกี้เหมือนหัวใจจะหยุดเต้นไป 3 วิตอนที่ได้ยินเรื่องการทำงานให้ตายเถอะแม๊เร่ตามสมัครงานมาตั้งหลายเดือนบทจะได้งานก้ได้แบบง่ายๆอย่างนี้เลยหรอว่ะแล้วไอ้ความพยายามของชั้นที่ผ่านมามันไปอยู่ไหนค่ะ พูดดดดดดด!!!
"ทำค่ะ ไม่ว่าจะให้ทำตำแหน่งอะไรก็ทำหมดเลยค่ะแถมเรื่องเงินเดือนก็ไม่เรื่องมากด้วยค่ะพร้อมจะส่งเรซูเม่ด้วยค่ะ"น้ำแข็งตอบอย่างเสียงหวานเพราะนี่คือโอกาศที่จะได้งานและได้ผัวในคราวเดียวเลย ต่อให้ผู้ชายไม่ยอมจีบตนเดี๋ยวตนจีบเองก็ได้ไม่ใช่ปัญหาเพราะที่ผ่านมาไม่เคยมีใครทำให้ใจเต้นแรงแบบนี้มาก่อนนี่แหละคือคู่แท้ของหนู ยังไงก็ไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไปได้หรอกค่ะ
"เธอดูอยู่เป็นสินะ งั้นเดี๋ยวชั้นจะให้ลูกน้องนัดไปอีกทีแต่เธอไม่ต้องส่งเรซูเม่ไปที่บริษัทชั้นหรอกเดี๋ยวชั้นให้เลขาจัดการเอง หมดธุระแล้วแค่นี้สวัสดี ตู๊ดดดด"น้ำแข็งที่อ้าปากกำลังจะพูดตอบทำได้แค่อ้าปากค้างไปแบบนั้นเพราะคนในสายพูดจบแล้วก็กดตัดสายทิ้งไปเลยจ๊ะแบบไม่ใยดีอะไรกันเลย คือแบบจะไม่คุยอะไรนอกเหนือจากนี้เลยหรือไงแบบว่าทำไรอยู่งี้หรือว่าเราจะคิดไปเอาว่าเขาจีบเราว่ะ เพราะที่คุยๆมาเมื่อกี้ก็มีแต่เรื่องงานเท่านั้นเลยไม่มีเรื่องส่วนตัวปนมาซักนิดหรือว่าจะไม่ใ่ช่อย่างที่เราคิดน๊ะ
น้ำแข็งหยิบนามบัตรขึ้นมาอ่านดูอีกครั้งเพราะตั้งแต่ได้มาก็ไม่ได้จับหรืออ่านอะไรเลยไอ้เพื่อนตัวดีก็คงจะเป็นแบบเดียวกันั้นแหละรับมาเฉยๆไม่ได้สนใจข้อความในกระดาษแผ่นนั้นเช่นเดียวกันตน  น้ำแข็งเปิดคอมขึ้นมาแล้วหาข้อมูลของผู้ชายที่ตนพึ่งคุยสายด้วยเพียงแค่พิมพ์ชื่อแค่ไม่กี่ตัวก็ขึ้นมาว่า  ซัน เบญพิพัฒน์ อายุ 37 ปี  ชายหนุ่มผิวสีแทนใบหน้าคมเข้ม เหมือนหนุ่มแขกจากแดนไกลโครงหน้าที่เฟอร์เฟคเหมือนกับลูกรักของพระเจ้าของเขานั้นทำให้ใครๆต่างหลงไหลอยากจะครอบครองเป็นเจ้าของแถมรวยล้นฟ้าไปอีกแต่ก็ไม่เคยมีข่าวกับสาวคนไหนเลยซักคนจนใครๆต่างพากันเม้าว่าอาจเป็นเกย์หรือเปล่าแต่ก็ยังไม่มีสื่อไหนกล้าถามแบบนั้นไปเพราะกลัวว่าถ้าถามจะได้ไปนอนเฝ้ารากมะม่วงซะก่อน
Rrrrrrr(สายเรียกเข้า)เพื่อนมาย
"อันยองจ๊ะเพื่อนสาว"น้ำแข็งกดรับสายเพื่อนอย่างอารมณ์ดีเพราะการที่ได้คุยกับพ่อเทพบุตรคนนั้นก็ทำให้ชีวิตที่เหี้ยวเฉาของอิน้ำแข็งคนนี้สดใสขึ้นมาได้ทันตาเห็น
"ทำไมเสียงสดใสจังเลยฮ่ะ มีเรื่องอะไรดีๆหรือเปล่าน้ำแข็ง"น้ำแข็งบิดซ้ายบิดขวากว่าจะตอบเพื่อนสนิท
"ก็ไม่มีอะไรหรอกแค่ได้ทำงานแล้วก็แค่นั้นแล้วที่สำคัญจะได้มีผัวเร็วๆนี้ด้วยแหละ อืออ พูดเองก็เขินเองอ่ะแม๊"มายได้แต่ๆงงแต่ก็ไม่ได้ถามเซ้าซี้อะไรเพื่อนสนิทฟังเพื่อนสนิทเล่าเรื่องอะไรก็ไม่รู้นักหนาแต่ที่ได้ใจความก็คงจะเป็นเรื่องที่ได้ทำงานในบริษัทที่ตนเคยอยากเข้ามานานมากแล้วแต่ที่นั้นนานๆจะเปิดรับทีแล้วจะไม่ค่อยรับคนนอกซักเท่าไหร่แล้วบริษัทนั้นเจ้าของก็ยังเป็นคนที่มันแอบชอบไปอ๊กโลกนี่มันกลมจริงๆแหละ
"นี่มึงดูมีความสุขมากกว่าได้ทำงานอีกนะเนี่ยไอ้แข็งว่าแต่มึงดูชอบคุณเขาจริงจังนะเพราะก่อนน่านี้ไม่เคยเห็นมึงเพ้อถึงผู้ชายแบบนี้มาก่อนเลย ถึงมึงจะเคบเพ้อแต่ก็ไม่มากเท่ากับคนนี้เลย ยังไงคือจะเข้าไปจีบเองงี้แหละ"น้ำแข็งตอบกับอย่างมั่นใจ
"ใช่จีะ ถ้ากูช้ามีหวังอดแดกค่ะกูไม่ใช่พวกที่ต้องคอยให้ผู้ที่ชอบมาจีบจ๊ะเพื่อนสาว ว่าแต่มึงเถอะได้ไปทำงานวันแรกเป็นยังไงบ้างทุกอย่างราบรื่นดีป่ะ"มายถอนหายใจออกมาก่อนจะตอบเพื่อน
"จะบอกว่าราบรื่นเลยก็ไม่ใช่อ่ะมึง เหมือนเลขาคุณพัคเขาไม่ชอบขี้หน้ากูว่ะมึงนี่เจอกันครั้งแรกนะทำเหมือนเกลียดกูมาตั้งแต่ชาติปางก่อนมึง แต่ที่เลี้ยงกูก็บอกว่าพี่เขาเกลียดทุกคนที่เป็นเด็กใหม่แหละเพราะกลัวว่าจะไปแกล้งบอสของเขางี้อ่ะมึง"น้ำแข็งเข้าใจเพื่อนสนิทตนเองเลย เพราะที่ตนเคยไปทำงานส่วนใหญ่ก็จะโดนไอ้พวกที่ทำงานก่อนเกลียดแบบนี้แหละกลัวว่าจะไปแย่งผัวพวกมันบ้างแหละแย่งงานบ้างแหละประสาทกันชิบหายคนเข้ามาทำงานก็แทนจะให้งานเสือกมาคิดอะไรปัญญาอ่อนอีก
"มึงไม่ต้องไปสนใจทำงานของมึงให้ดีก้พอแต่ถ้ามันมาวุ่นวายก็มาบอกกูเดี๋ยวกูจัดการเอง"มายอมยิ้มให้กับความใจร้อนของเพื่อนสนิทเธอเลยจริงๆเรื่องใจร้อนนี้ที่หนึ่งเลยทีเดียว
"ขอบใจมึงมากนะ แต่กูโอเคว่าแต่มึงเถอะเดี๋ยวเย็นนี้กูกลับไปเราไปหาซื้อเสื้อผ้ากันป่ะมึงจะได้มีใส่ไปทำงานไง"น้ำแข็งหัวเราะให้กับความเห่อของเพื่อนสนิท นี่เขายังไม่โทรมาคอนเฟิร์มอีกรอบเลยเนี่ยจะไปซื้อชุดแล้วจ๊ะอะไรคือความเห่อเบอร์นั้นก่อน
"ใจเย็นๆเพื่อน รอให้ทางนั้นโทรมาคอนเฟิร์มก่อนล่ะว่ะเดี๋ยวเราค่อยไปหาซื้อชุดกันนี่ต้องเลี้ยงฉลองกันอีกแล้วเนี่ย ช่วงนี้เราสองคนดวงมันดีจริงๆเลยเว๊ยหรือว่าพระเจ้าจะเห็นใจเราทั้งคู่แล้วว่ะ"น้ำแข็งพูดอย่างดีใจเดี๋ยวไว้ได้ทำงานจะหาเวลาว่างไปขอบคุณพระเจ้าซะหน่อยแล้วที่ประทานงานดีๆกับผู้ชายหล่อๆมาให้เนี่ย อิอิ
"แล้วนี่มึงเลิกงานกี้โมงว่ะ"น้ำแข็งปรับอารมณ์อีกรอบเลิกเขินแป๊ปนึง
"เดี๋ยว 4โมงนิดๆก็เลิกแล้วมึงแต่เห็นว่าจะมีประชุมตอนเลิกงานด้วยอ่ะมึงแต่คงไม่นานหรอกมั่งไม่ต้องห่วงกูจะดูแลตัวเองให้ดีที่สุดมึงสบายใจได้เลยครัช"มายพูดให้เพื่อนสนิทสบายใจเพราะเพื่อนคนนี้เป็นห่วงตนจนเกินเหตุอาจเป็นเพราะว่าตนนั้นไม่ค่อยสู้คนซักเท่าไหร่เลยทำให้น้ำแข็งต้องออกโลงปกป้องตลอดเลยที่ผ่านมา
"เออๆ ดูแลตัวเองให้ได้อย่างที่พุดด้วยล่ะไอ้มาย ถ้ามีใครทำอะไรก็บอกพี่เลี้ยงมึงด้วยไม่ใช่นั่งนิ่งเป็นคนตายล่ะ เลิกได้แล้วนะไอ้แม่พระเนี่ยเดี๋ยวจะเป็นบ้าเอา"มายหัวเราะกับสิ่งที่เพื่อนสนิทพูดบอก
"เข้าใจแล้วจ๊ะแม๊น้ำแข็ง งั้นกูไปก่อนนะเดี๋ยวว่างๆจะทักหาบ่อยๆเหงาแหละดูออก"มายพูดแซวเพื่อนสนิทก่อนจะวางสายไป   น้ำแข็งมองสายที่ถูกัดไปอย่างยิ้มๆอยากให้ชีวิตของเราทั้งคู่ดีแบบนี้ไปตลอดจังเลยเพราะชีวิตที่ผ่านมามันลำบากมากเลยไม่อยากกับไปใช้ชีวิตแบบนั้นอีกแล้วไม่อยากให้พ่อกับแม่ที่เสียไปต้องเป็นห่วงเวลานอนร้องไห้เพราะไม่รู้ว่าจะแก้ไขปัญหายังไงดี
"สาธุ ขอให้ได้งานนี้ด้วยเทิดถ้าไเ้ทำงานจะไปตระเวนทำบุญเลยเอ๊า"น้ำแข็งยกมือขึ้นขอพรจากสิ่งศักดิ์ก่อนจะพูดคำขอออกไปแต่ใครจะรู้ล่ะว่านั้นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้น้ำแข็งได้งานและได้....อีกด้วย
ผู้ชายที่เย็นชาคนนี้กำลังจะละลายเพราะความน่ารักและขี้เล่นของยัยน้ำแข็งคนนี้  ถึงชื่อจะเย็นนิดๆแต่ตัวจริงร้อยเว่อร์