จิตมาร (心魔)
suwannasa_niyay
## ตอนที่ 1

ค่ำคืนที่มืดมิด ไม่มีแม้กระทั่งดวงดาว เมฆดำทะมึนเคลื่อนตัวบดบังแสงจันทร์ราวกับจะกลืนกิน ขอบฟ้าด้านหน้าปรากฏแสงสีแดงฉานตัดกับพื้นหลังสีดำ ควันไฟลอยตามลม กลิ่นคละคลุ้งเหม็นไหม้ผสมกลิ่นคาวเลือด
เสียงกระทบกันของโลหะยังคงมีให้ได้ยินไม่ขาดสาย ทหารสองฝ่ายยังคงโรมรันฆ่าฟันศัตรูตรงหน้า ทิ้งกองซากศพที่นองไปด้วยเลือดไว้ด้านหลัง กระทั่งทหารคนสุดท้ายล้มลง ฝนห่าใหญ่จึงได้โรยตัวลงมาราวกับจะชำระล้าง ยิ่งกลับทำให้เกิดภาพที่น่าหดหู่
ศพทหารสองแคว้นนอนกองทับถมกัน น้ำฝนที่เจิ่งนองมองราวกับทะเลเลือด ควันไฟค่อยๆ มอดลง หลงเหลือเพียงกลุ่มก้อนควันสายหนึ่งที่ล่องลอยอย่างอิสระไปรอบๆ สมรภูมิรบแห่งนี้ จนมาวนเวียนอยู่รอบๆ กองซากศพกลุ่มหนึ่ง ควันดำสายนั้นค่อยๆ ลอยวนต่ำลงและเหมือนจะสลายไปเมื่อสัมผัสถูกศพเหล่านั้น
กองพลลาดตระเวนของแคว้นโม่ค่อยๆ ย่างเข้ามาในสมรภูมิรบอย่างระแวดระวัง ทั้งหมดกระจายตัวเพื่อสำรวจหาผู้รอดชีวิตร่วมแคว้น หากเป็นฝ่ายตรงข้าม ทหารเหล่านี้ถูกสั่งให้สังหารทันที โดยไม่คิดจะเก็บไว้เป็นเชลยให้สิ้นเปลืองเสบียง
สำรวจโดยรอบอยู่ครึ่งค่อนวัน ไม่พบวี่แววผู้รอดชีวิต ทหารนายหนึ่งจึงวิ่งไปรายงานนายกองที่นั่งสั่งการบนหลังอาชาตัวใหญ่
"มีผู้รอดชีวิตหรือไม่"
"ไม่มีขอรับ"
"เก็บอาวุธที่ใช้การได้กลับค่าย!!"
นายกองสั่งการจบก็ชักม้ากลับโดยมีผู้ติดตามจำนวนหนึ่ง ทหารส่วนที่เหลืออยู่ทำตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมาย
ทหารส่วนใหญ่ช่วยกันเก็บหอก ดาบ ธนูที่ใช้งานได้ เว้นเพียงทหารกลุ่มหนึ่งที่นอกจากเก็บอาวุธแล้วยังเที่ยวค้นตัวศพเหล่านั้น
บ้างเจอป้ายหยก บ้างเจอแหวนหยก บ้างเจอปิ่น สิ่งของเหล่านี้ล้วนเป็นของแทนใจจากคนที่บ้านให้กับพ่อ สามี พี่ชาย น้องชาย หรือแม้กระทั่งลูกชายไว้เป็นกำลังใจยามออกศึก ทหารกลุ่มเลือกเก็บเฉพาะของมีค่า แม้กระทั่งเบี้ยอัฐอันน้อยนิดที่ติดตัวมาก็ไม่เว้น
"เฮ้ย!!" เสียงทหารผู้หนึ่งที่กำลังค้นศพร้องอย่างตกใจ เมื่อเกิดความเคลื่อนไหวจากใต้ศพที่เขาค้นหาของมีค่าอยู่ ทำให้ทหารที่อยู่ใกล้ ๆ กันหันมามอง
"อะไร เจ้าเจออะไร?" ทหารกลุ่มเดียวกันรีบปรี่เข้ามาใกล้ๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น
"ศพขยับได้"
"ศพที่ไหนจะขยับได้กัน ถ้าขยับได้ก็แสดงว่ายังไม่ตาย" พอสิ้นคำพูดนายทหารผู้นั้นก็เบิกตากว้างก่อนตะโกน "มีคนรอด"
ทหารสองสามนายที่อยู่ใกล้ๆ วิ่งเข้ามาช่วยกันยกศพออกไป จนพบมือของใครบางคนขยับอยู่ภายใต้กองศพ กระทั่งทหารยกศพด้านบนออกเผยให้เห็นนายทหารผู้หนึ่งถูกลูกธนูปักบนร่างหลายดอก ร่างกายตั้งแต่ช่วงอกขึ้นไปถึงลำคอ และใบหน้าซีกหนึ่งถูกไฟคลอก หากแต่ยังมีลมหายใจ
ทหารที่เข้ามาช่วยต่างตกตะลึงกับสภาพผู้รอดชีวิตตรงหน้า ก่อนทหารนายหนึ่งจะรู้สึกตัว
"ไปเร็ว รีบพาเขากลับค่าย"
พลทหารสองนายวิ่งหามเปลเข้ามา ทหารที่อยู่ใกล้ ๆ ช่วยกันยกร่างที่ไร้สติขึ้นบนเปล ด้วยความเร่งรีบ ทำให้ทหารเหล่านั้นไม่ทันเห็นป้ายหยกเนื้อดีสลักอักษรคำว่าหยุนหล่นลงบนกองซากศพ
ชายหนุ่มร่างโปร่งบางในเครื่องแบบพลทหารชั้นผู้น้อย กำลังก้มตักน้ำอยู่ที่ริมน้ำ จนน้ำเต็มถังจึงหาบไปยังโรงครัวของค่ายทหารแห่งแคว้นโม่
ชายหนุ่มหาบน้ำมายังถังน้ำภายในโรงครัว ผ่านนายทหารหลายคนที่ทำหน้าที่ปรุงอาหารสำหรับคนทั้งค่าย เขาเปิดถังน้ำและเทน้ำที่หาบมาลงไป
"ไอ้ใบ้ หาบน้ำเสร็จแล้วไปขนฟืนมาเติมด้วย" ทหารที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าพ่อครัวตะโกนบอกเสียงดังแข่งกับเสียงเคาะกระทะในมือ
เจ้าใบ้ พยักหน้าแรงๆ ให้ จากนั้นก็หิ้วถังและไม้หาบออกจากโรงครัว ตรงไปยังห้องเก็บฟืน และนำฟืนกลับเข้ามาเติมในโรงครัว
"ไอ้ใบ้ เติมฟืนเสร็จแล้วก็ไปกินข้าว ข้าแบ่งส่วนของเจ้าไว้ให้แล้ว" หัวหน้าพ่อครัวเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนที่คาดเอวอย่างลวก ๆ ก่อนถอดผ้ากันเปื้อนออกวางกองรวมไว้บนโต๊ะที่มีสำรับอาหารอยู่ชุดหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจแล้วเดินออกจากโรงครัวไป
ไอ้ใบ้ขนฟืนเข้ามาเติมอีกสองสามรอบ จากนั้นจึงล้างไม้ล้างมือแล้วมานั่งกินข้าวในโรงครัวเพียงลำพัง เมื่อกินเสร็จก็นำถ้วยชามไปล้างแล้วเข้ามาหอบกองผ้ากันเปื้อนไปซักที่ริมแม่น้ำ เสร็จจากซักผ้า เจ้าใบ้ก็ลงไปอาบน้ำในแม่น้ำ ก่อนเข้ากระโจมเพื่อนอนพักผ่อน
ตั้งแต่เขาฟื้นขึ้นมา จนกระทั่งหายดี เขาก็ถูกส่งให้มาทำงานที่โรงครัว วันๆ เที่ยวหาบน้ำ ขนฟืน ล้างถ้วยชาม วนเวียนอยู่อย่างนี้ ด้วยเพราะเขาจำอะไรไม่ได้ ไม่รู้ว่าตนเองเป็นใคร คนอื่นบอกว่าเขาพูดไม่ได้เลยเรียกไอ้ใบ้ ตนเองก็ไม่ใคร่จะเข้าใจในสิ่งที่คนอื่นพูดมากนัก
ไอ้ใบ้ตื่นขึ้นมาก่อนท้องฟ้าจะเปลี่ยนสี เขารีบตรงไปที่โรงครัวจัดการตักน้ำจากถังเพื่อนำมาล้างถ้วยชามที่ทหารใช้เมื่อคืน ล้างเสร็จเมื่อฟ้าสางพอดี จากนั้นจึงเข้าไปยังห้องเก็บฟืนเพื่อหยิบถังน้ำกับไม้หาบแล้วเดินตรงไปยังแม่น้ำ
"ไอ้ใบ้ วันนี้ขบวนเสบียงจากเมืองหลวงจะมาถึง เจ้าหาบน้ำเสร็จแล้วก็รีบไปช่วยขนเสบียงด้วยเล่า" เสียงสั่งการดังมาจากในโรงครัว เขาจึงพยักหน้ารับ
ไอ้ใบ้หาบน้ำอยู่หลายรอบจนน้ำเต็มถังใบใหญ่ที่วางเรียงรายอยู่ด้านนอกโรงครัวซึ่งเป็นน้ำที่ใช้สำหรับล้างถ้วยชาม เขาเก็บเครื่องมือประจำตัวไว้ในห้องเก็บฟืนดังเดิมก่อนออกมายืนไม่รู้ทิศทางว่าต้องไปขนเสบียงที่ใด
ในโรงครัวยังคงวุ่นวายกับการเตรียมอาหารเช้าให้บรรดาเหล่าทหาร จึงไม่มีใครสนใจเขา กระทั่งไอ้ใบ้เห็นชายร่างสูงใหญ่กำยำคนหนึ่งเดินแบกกระสอบบางอย่างไปไว้ที่กระโจมเก็บเสบียงแล้วเดินจากไป เขาจึงเร่งเดินตามจนมาถึงขบวนเสบียงที่มาจากเมืองหลวง จอดเทียบรอให้นายทหารตรวจสอบ
"พวกเจ้า ช่วยกันขนเสบียงนี้ไปไว้ด้านใน" นายทหารที่ตรวจสอบลงบันทึกเสบียงในเกวียนเล่มหนึ่งเอ่ยพร้อมชี้ไปยังพลทหารที่ยืนอยู่ใกล้ ให้ช่วยกันเข็นเกวียนเข้าไปยังด้านใน
เมื่อจดบันทึกครบทุกเกวียนแล้วนายทหารผู้นั้นก็ชี้มาที่เขาและชายร่างใหญ่ที่เขาเดินตามมาในตอนแรก "เจ้าและเจ้า ไปนำของบนหลังม้าไปส่งยังกระโจมท่านแม่ทัพ"
เจ้าใบ้มองไปยังม้าตัวใหญ่ที่ยืนเรียงกันสองสามตัว บนหลังม้ามีห่อผ้าพาดไว้ เขาจึงเดินเข้าไปคว้าห่อผ้าเหล่านั้นมาทั้งหมด
"ไม่คิดว่าตัวเจ้าเล็กนิดเดียวกลับมีกำลังวังชามากมาย" ชายร่างใหญ่เดินเข้ามาฉวยห่อผ้าไปจากเขาบางส่วน "มา ข้าช่วยเจ้า"
เจ้าใบ้พยักหน้าให้ก่อนเดินตรงไปยังกระโจมท่านแม่ทัพ โดยมีชายร่างใหญ่เดินตาม เขาเคยช่วยยกสำรับไปให้ท่านแม่ทัพที่กระโจมอยู่หลายครั้ง จึงจำได้อย่างแม่นยำว่าต้องเดินไปยังทิศทางใด
เมื่อเดินมาถึงเขาก็พบทหารยามเฝ้าอยู่หน้ากระโจมเหมือนทุกครั้ง จึงเดินตรงเข้าไปหาทหารยามเหล่านั้น แต่กลับถูกชายร่างใหญ่รั้งเอาไว้
"นี่กระโจมพักของท่านแม่ทัพรึ? "
'กระโจมพัก?' ไอ้ใบ้ขบคิดตามก่อนพยักหน้า ด้วยตั้งแต่เขาฟื้นคืนสติขึ้นมาและอยู่ในค่ายแห่งนี้มาเป็นแรมเดือน ก็เห็นท่านแม่ทัพเพียรเข้าออกที่กระโจมนี้ เช่นนั้นแล้วจะเป็นกระโจมอื่นไปได้อย่างไรกัน
ไอ้ใบ้เดินเข้าไปหาทหารยาม โดยมีชายร่างใหญ่เดินตามมาไม่ห่าง เมื่อมายืนอยู่ตรงหน้าทหารยามผู้นั้น เขาจึงยื่นห่อผ้าไปทางหน้ากระโจม
"เจ้ามาทำไม จะเข้าไปหาท่านแม่ทัพรึ?" ทหารยามถาม เขาจึงพยักหน้า "ไอ้ใบ้ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้านึกจะอยากมาก็มาได้" ไอ้ใบ้รีบส่ายหน้าปฏิเสธ
"พี่ชาย ท่านเข้าใจผิดแล้ว พวกข้าเพียงแต่นำสัมภาระนี้มาให้ท่านแม่ทัพตามคำสั่งเท่านั้น" ชายร่างใหญ่พูดขึ้น เขาจึงพยักหน้าแรงๆ
"เจ้าเป็นใคร เหตุใดข้าจึงไม่เคยเห็นหน้า"
"ข้ามาพร้อมกับขบวนเสบียงของท่านรองแม่ทัพ"
"ข้างนอกมีเรื่องอะไรกัน" เสียงทรงอำนาจดังออกมาจากในกระโจม ทหารยามที่คุยกับเขาจึงพยักหน้าให้ทหารอีกคนเข้าไปรายงานภายในกระโจม ไม่นานทหารผู้นั้นก็กลับออกมา
"พวกเจ้าเข้าไปได้"
ไอ้ใบ้พยักหน้าแล้วเดินเข้าไปในกระโจม เขาเดินเลี่ยงมาทางด้านข้างผ่านด้านหลังของเก้าอี้ที่วางเรียงเป็นแถว แล้ววางห่อผ้าลงบนตั่ง
ครั้งนี้ชายร่างใหญ่กลับไม่ตามเขามาติดๆ หากแต่ค่อยๆ เดินพร้อมกับกวาดสายตาไปรอบๆ เขาจึงมองตาม
ท่านแม่ทัพนั่งอยู่บนตั่งกลางกระโจม ฝั่งตรงข้ามกับที่เขายืนอยู่ มีเก้าอี้วางเรียงกันอีกแถวมีชายผู้หนึ่งนั่งอยู่
ไอ้ใบ้แค่มองผ่านจากนั้นก็เดินไปหาชายร่างใหญ่ก่อนคว้าห่อผ้ามาวางรวมบนตั่ง เขาอยากรีบกลับไปทำงานที่โรงครัวที่ยังมีอีกมากมาย
"เจ้าสืบความแน่ชัดแล้วอย่างนั้นรึ ว่าเสี่ยวหลานลอบติดตามข้ามา"
"ข้าแน่ใจ ถึงได้อาสามาส่งเสบียงให้กับท่านที่นี่ เพื่อจะมาลากเจ้าตัวดีกลับจวน"
ไอ้ใบ้ทำงานตามคำสั่งเสร็จก็เดินออกจากกระโจม หากผู้ที่มาด้วยกลับไม่เดินตามมาอย่างคราแรก เขาจึงหันกลับไปดึงชายร่างใหญ่ให้เดินตามออกมา
"โอ๊ย!!" เสียงที่รอดผ่านลำคอออกมาเป็นครั้งแรก ทำให้ไอ้ใบ้ตกใจยิ่งกว่าถูกชายร่างใหญ่จับบิดแขนกดลงที่พื้นกระโจมเสียอีก เขามิได้เป็นใบ้!!
"เจ้าเป็นใคร!!" เสียงของคนที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ถามพร้อมชักกระบี่ออกมาเตรียมพร้อม
เสียงความเคลื่อนไหวภายในกระโจมทำให้ทหารยามข้างนอกพากันเข้ามาหลายคน
"คนผู้นี้บอกว่าติดตามท่านมาจากเมืองหลวง" ทหารยามผู้หนึ่งบอก
"เจ้าลอบเข้ามาในค่ายแห่งนี้มีจุดประสงค์อะไร" ท่านแม่ทัพยังคงนั่งอยู่บนตั่ง ถามออกมาด้วยเสียงทรงอำนาจ
"เพราะเจ้า ทำให้ข้าเสียแผน" ชายร่างใหญ่กัดฟันพูดอย่างแค้นเคืองก่อนที่เขาจะถูกลากให้ลุกขึ้นพร้อมทั้งมีดสั้นที่จ่ออยู่บนลำคอที่ปรากฏแผลเป็นน่ารังเกียจ
"เสี่ยวหลาน?"
ไอ้ใบ้ได้กลิ่นหอมหวานแผ่กำจายมาจากชายร่างใหญ่ ยิ่งสูดดมก็ยิ่งรู้สึกสดชื่น อาการเมื่อยล้าจากการทำงานดูจะค่อย ๆ ทุเลาลง แม้แต่ไหล่ที่ถูกจับกดลงกับพื้นเมื่อครู่ยังอาการดีขึ้น
เขามัวแต่เคลิบเคลิ้มอยู่กับกลิ่นหอมหวาน จึงไม่ทันได้สังเกตสิ่งรอบข้าง เพียงแต่ก้าวตามแรงลากของชายร่างใหญ่ออกไปยังกระโจม มารู้สึกตัวอีกทีเมื่อเสียงโลหะกระทบกัน
มีดสั้นที่กำลังจะจ้วงแทงมาทางเขาถูกสกัดไว้ด้วยกระบี่ พร้อมกับแรงที่ดึงร่างของเขาให้ออกห่างจากชายร่างใหญ่ เพียงพริบตาชายคนนั้นก็พลันหายไป
"เสี่ยวหลาน เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?"
ไอ้ใบ้มองชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนหันไปมองหาชายร่างใหญ่ที่หนีหายไปไกล แต่กลิ่นหอมหวานยังคงมีอยู่จาง ๆ เขากระหายอยากจะสูดกลิ่นเช่นนี้ยิ่งนิ่งนัก
"เสียวหลาน" ชายตรงหน้าขยับมาใกล้ตรึงไหล่ของเขาไว้ จับพลิกหน้าพลิกหลังสำรวจดู "เหตุใดเจ้าจึงมอมแมมเยี่ยงนี้" ชายผู้นั้นยังคงสำรวจร่างกายของเขาจนกระทั่งชะงัก เมื่อมือข้างหนึ่งเกลี่ยปัดผมที่ปรกหน้าเขาไว้ซีกหนึ่ง "กะ เกิด เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า"
ไอ้ใบ้มองชายหนุ่มอย่างไม่เข้าใจก่อนส่ายหน้าแรงๆ ด้านหน้ากระโจมมีท่านแม่ทัพยืนมองมาที่พวกเขา ทหารยามมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
'เกิดสิ่งใดขึ้น?' เขาเหลียวมองรอบกายด้วยความฉงนสงสัย


## ตอนที่ 2

ไอ้ใบ้ถูกนำตัวเข้ามาในกระโจมของท่านแม่ทัพอีกครั้ง โดยมีรองแม่ทัพนั่งที่เพิ่งเดินทางมาจากเมืองหลวงนั่งอยู่เคียงข้าง ท่าทางของอีกฝ่ายช่างร้อนรนยิ่งนัก ประเดี๋ยวลุกขึ้น ประเดี๋ยวนั่งลง ประเดี๋ยวพลันเดินไปเดินมา
"จินเฉวียน เจ้านั่งลงดื่มชาสักจอกให้ใจเย็นลงก่อนดีหรือไม่"
"เจ้าจะให้ข้าใจเย็นได้อย่างไร ในเมื่อ...ในเมื่อเสี่ยวหลานมีสภาพเช่นนี้!"
ท่านแม่ทัพส่ายหน้าอย่างระอา ไม่ทันไรทหารยามยังหน้ากระโจมพลันร้องรายงานการมาถึงของผู้ที่เขาให้ไปตามตัวมา
"ให้เข้ามา" เดิมรองแม่ทัพหยุนนั้นร้อนใจอยู่ก่อนแล้ว จึงรีบเอ่ยอนุญาตแทนเจ้าของกระโจมทันที
พ่อครัวและหมอประจำค่ายก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าหวาดหวั่น จากนั้นทั้งสองจึงคุกเข่าลงเบื้องหน้าท่านแม่ทัพใหญ่ ไอ้ใบ้ที่นั่งอยู่ด้านข้างเห็นเช่นนั้นจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเดินไปสมทบกับคนทั้งสองพร่อมทั้งคุกเข่าลงอยู่ด้านข้างพ่อครัว
"เสี่ยวหลาน เจ้าทำอะไร!" หยุนจินเฉวียนตกใจไมาน้อยที่เห็นน้องชายของตนกระทำเช่นนั้น จึงเดินเข้าไปฉุดรั้งให้อีกฝ่ายลุกขึ้น พลางลากกลับไปนั่งที่เก้าอี้ข้างกายเขาเช่นเดิม จึงพลันเห็นสายตาของเสี่ยวหลานที่จ้องมองไปยังพ่อครัวอย่างขอความช่วยเหลือ หากแต่คนผู้นั้นเอาแต่ก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตาผู้ใด
'ข้ากระทำสิ่งใดผิดไปหรือ?' ไอ้ใบ้เพียงแต่ขบคิดในใจ
"เจ้าเป็นหัวหน้าพ่อครัวสินะ หยุนหลานไปทำอะไรที่โรงครัวของเจ้า"
สิ้นคำถามของท่านแม่ทัพ ทำให้พ่อครัวประจำค่ายถึงกับสะดุ้งสุดตัว พลางเบิกตากว้างมองไปที่เจ้าใบ้ที่บัดนี้นั่งอยู่เคียงข้างท่านรองแม่ทัพ อีกทั้งยังส่งสายตามาให้เขาราวกับจะร้องไห้ จึงพึมพำเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว "คะ คะ คุณ คุณชายหยุน"
"ตอบ!!" เสียงทรงพลังของท่านแม่ทัพข่มให้พ่อครัวยิ่งกลัวลนลานมากขึ้น
กลิ่นหอมหวานเย้ายวนแผ่กำจายออกมาทำให้ไอ้ใบ้ลุกขึ้นแล้วเดินตามกลิ่นนั้นไปหยุดอยู่ด้านข้างของพ่อครัว ก่อนจะคุกเข่าลงอีกครั้ง
"เสี่ยวหลาน เจ้าทำอะไร"
ครั้งนี้ไอ้ใบ้ไม่ยอมลุกตามแรงดึงรั้งของท่านรองแม่ทัพ แต่กลับเบียงตัวหลบอยุ่ด้านหลังพ่อครัวสร้างความประหลาดใจให้แก่ผู้คนที่อยู่ในกระโจมไม่น้อย
"คะ คุณชายน้อย ได้โปรดอย่าทำเช่นนี้" พ่อครัวที่ได้สติ รีบหันกลับไปห้ามปรามคุณชายน้อยผู้สูงศักดิ์ เมื่อเห้นอีกฝ่ายยังคงจ้องมองมาที่ตนเองนิ่ง จึงโขกศีรษะให้อีกฝ่ายเพื่ออย่างอ้อนวอน
'เหตใดข้าจึงดมกลิ่นหอม ๆ จากตัวท่านไม่ได้' ไอ้ใบ้สงสัยหากแต่ไม่สามารถเอ่ยออกมาเป็นคำพูดได้เฉกเช่นคนทั่วไป
"มีผู้ใดสามารถบอกได้หรือไม่ ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น!" ท่านแม่ทัพกล่าวเสียงหนักอีกครั้ง มองเห็นสภาพวุ่นวายยังเบื้องหน้า
"ระ เรียนท่านแม่ทัพ" พ่อครัวเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก " คะ คุณชายน้อยถูกส่งให้มาทำงานที่โรงครัวเมื่อเดือนก่อน สาเหตุมาจาก...มาจากคุณชายน้อย คุณชายน้อยพูดไม่ได้ขอรับ" หลังตอบคำถามเขาพลันรีบก้มศีรษะลงด้วยความหวาดกลัว
"พูดไม่ได้!!" หยุนจินเฉวียนพลันลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจเป็นอย่างมาก
"ท่านหมอ เป็นเช่นนี้จริงรึ" ท่านแม่ทัพเอ่ยถามหัวหน้าหมอทหารประจำค่ายพลางเหลือบมองสหายสนิทที่บัดนี้ใบหน้าซีดเผือดอย่างเห็นได้ชันคราหนึ่ง
"ขอรับท่านแม่ทัพ เมื่อหลายเดือนก่อน คุณชายหยุนถูกพาตัวกลับมาจากสนามรบ ในตอนนั้นคุณชายบาดเจ็บสาหัส ถูกลูกธนูหลายดอก อีกทั้งมีดอกหนึ่งเป็นธนูเพลิงจึงเป็นเหตุให้เกิดแผลไฟคลอกตั้งแต่ช่วงลำตัวขึ้นไปลามไปถึงใบหน้า"
"เจ้าว่าอย่างไรนะ เสี่ยวหลานมีบาดแผลมากมายถึงเพียงนี้เชียวรึ" หยุนจินเฉวียนกล่าวพลางมองใบหน้าของน้องชายด้วยความเวทนาสงสาร
ไอ้ใบ้ได้กลิ่นหอมกำจายออกมาจากท่านรองแม่ทัพทำให้เขาหันไปมองที่มาของกลิ่นนั้น เป็นเหตุให้กลิ่นหอม ๆ ภายในกระโจมเริ่มหนาแน่นขึ้น เขาจึงสูดหายใจเข้าไปอย่างเคลิบเคลิ้ม
"บาดแผลภายนอกในยามนี้ได้รับการรักษากระทั่งหายสนิทดีแล้ว แต่ยังหลงเหลือรอยแผลเป็นซึ่งเกิดจากไฟคลอกครานั้น และที่ตำคัญ..." ท่านหมอหยุดชะงักคำพูดพลางสูดลมหายใจคราหนึ่งห่อนเอ่ยต่อไปว่า "ดูเหมือนคุณชายน้อยจะได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจ เป็นเหตุให้ในยามนี้ เขาไม่อาจจดจำสิ่งใดได้แม้กระทั่งชื่อแซ่ของตัวเอง และไม่สามารถพูดได้ตั้งแต่นั้นมา"
"แล้วเหตุใดพวกเจ้าถึงไม่ตรวจสอบ ว่าผู้ที่ช่วยกลับมาจากสนามรบผู้นี้คือผู้ใด"
"พวกข้าน้อยไม่สามารถตรวจสอบได้ขอรับ ด้วยไม่พบป้ายประจำตัวของคุณชายน้อย คาดว่าคุณชายคงจะทำหล่นหายในสนามรบ อีกทั้งใบหน้า...กลับกลายเป็นเช่นนั้น ยามไปสอบถามผู้ใด กลับไม่มีผู้ใดจดจำได้ "
"จินเฉวียน เจ้าจะยืนยันได้อย่างไร ว่าคนผู้นี้คือหยุนหลาน"
"ท่านหมอ ตอนที่ท่านรักษาเสี่ยวหลาน ท่านพบแผลเป็นที่ใดหรือไม่" หยุนจินเฉวียนถาม
ท่านหมอครุ่นคิด "อืม...รู้สึกว่า...จะเป็นหลังเท้า...มีปานแดงเล็ก ๆ ค่อนไปทางนิ้วก้อย แต่ไม่มีแผลเป็นใดใดขอรับ"
หยุนจินเฉวียนพยักหน้าให้กับท่านแม่ทัพคราหนึ่ง
"พวกเจ้าออกไปได้แล้ว" ท่านแม่ทัพเอ่ยอนุญาต
เมื่อได้รับอนุญาตให้ออกไป คนทั้งสองจึงลุกขึ้นและถอยหลังออกจากกระโจมไป ไอ้ใบ้เห็นเช่นนั้นพลันทำตามในทันที หากแต่ถอยหลังไปได้เพียงไม่กี่ก้าวกลับถูกทั้งรองแม่ทัพรั้งเอาไว้อีกครั้ง
"ท่านแม่ทัพให้พ่อครัวกับท่านหมอออกไปเท่านั้น ส่วนเจ้าต้องอยู่ก่อน"
ไอ้ใบ้ส่งสัญญาณมือวุ่นวายไปทางโรงครัว เพื่อพยายามบอกกล่าวว่าเขายังมีงานต้องทำในโรงครัวอีกมากมายนัก พ่อครัวที่กำลังจะก้าวพ้นกระโจมเห็นเช่นนั้นจึงรีบเอ่ยปากห้ามห้ามปรามทันที
"คุณชายน้อยขอรับ งานในโรงครัวท่านไม่ต้องทำแล้วขอรับ เดี๋ยวข้าน้อยให้ผู้อื่นมาทำแทนท่าน ท่านโปรดอยู่ที่นี่และเชื่อฟังท่านรองแม่ทัพเถอะขอรับ"
ไอ้ใบ้มองหน้าชายสองคนสลับกันไปมาอยู่ครู่หนึ่ง จึงเข้าใจว่านี่คงเป็นคำสั่งใหม่จากพ่อครัวจึงพยักหน้าแรง ๆ อย่างเชื่อฟัง
'ข้าคงกระทำสิ่งใดให้ท่านไม่พอใจอีกแล้ว ท่านถึงส่งข้าไปทำงานกับผู้อื่น'
ไอ้ใบ้ไม่ได้นึกแปลกใจแต่อย่างใด ด้วยก่อนหน้าที่เขาจะเข้าไปทำงานในโรงครัว เขาเคยอยู่ช่วยงานที่โรงหมอมาก่อน ครานั้นท่านหมอมักเรียนขานเขาเป็นตัวเกะกะ เนื่องเพราะอ่านหนังสือไม่ออก สั่งงานอะไรก็ไม่ได้ความ ท่านหมอเห็นว่าเขาไร้ประโยชน์จึงส่งตัวเขาไปทำงานในโรงครัว
หลังจากภายในกระโจมเหลือกันอยู่เพียงสามคน ไอ้ใบ้จึงถูกดึงให้ไปนั่งยังเก้าอี้ตัวเดิมอีกครั้ง ท่านรองแม่ทัพสนทนากับท่านแม่ทัพราวชั่วยาม[1]กระทั่งตะวันตรงหัว จึงได้พาเขาออกจากกระโจมท่านแม่ทัพ
ไอ้ใบ้ถูกพาตัวมายังกระโจมอีกหลังหนึ่ง ซึ่งมีขนาดเล็กกว่ากระโจมของท่านแม่ทัพ อีกทั้งยังกระโจมนอนของเขาเป็นอย่างมาก
"เสี่ยวหลาน เจ้าพักกับข้าที่นี่ก่อน ไว้ให้เฟิงเจวี้ยนจัดกระโจมให้เจ้าเรียบร้อยค่อยย้ายไปพักที่นั่น"
ไอ้ใบ้ส่ายหน้าและชี้ไปยังทิศทางซึ่งเป็นที่ต้องของกระโจมนอนของเหล่าผู้รับใช้ในโรงครัวพักอยู่ร่วมกัน
"เจ้าจะกลับไปนอนยังกระโจมพักของเจ้าเช่นนั้นหรือ"
ไอ้ใบ้พยักหน้าแรงๆ
"ไม่ได้ ข้าไม่อนุญาต"
ไอ้ใบ้ขมวดคิดวไม่เข้าใจพลางลดมือที่ชี้ลงอย่างยอมจำนน จากนั้นจึงได้ยืนก้มหน้านิ่งอยู่เช่นนั้นเพื่อรอรับคำสั่งต่อไป
"ใครอยู่ข้างนอก เข้ามา" หยุนจินเฉวียนสั่งเสียงดัง พลทหารผู้หนึ่งพลันก้าวเข้ามาประสานมือคารวะ
"ให้คนไปที่กระโจมพักของผู้รับใช้ในโรงครัว สั่งให้ย้ายข้าวของของคุณชายน้อยมาไว้ที่กระโจมของข้าให้หมด แล้วไปแจ้งแก่ท่านแม่ทัพว่าคุณชายน้อยไม่ต้องการกระโจมพัก ต่อไปนี้เขาจะพักกับข้าที่กระโจมนี้"
"ขอรับ" ทหารผู้นั้นรับคำสั่งจากนั้นจึงก้าวถอยหลังเดินออกไปทันที
"เสี่ยวหลาน เจ้ามานั่งนี่" หยุนจินเฉวียนนั่งลงบนตั่งกลางกระโจม จากนั้นจึงตบลงที่นั่งข้างตัสเบา ๆ
ไอ้ใบ้มองสำรวจโดยรอบกระโจมคราหนึ่ง ในกระโจมแห่งนี้มีเพียงเขากับท่านรองแม่ทัพเท่านั้น หาได้มีผู้อื่นอีก อีกทั้งคนผู้นี้ยังเอาแต่เรียกขานเขาว่าเสี่ยวหลานมาตั้งแต่อยู่ในกระโจมของท่านแม่ทัพ
'หรือข้าจะมีนามว่า เสี่ยวหลาน' ไอ้ใบ้ครุ่นคิด แต่ยังมิทันได้คลายความสงสัย ท่านรองแม่ทัพที่ดูจะใจร้อนเป็นอย่างยิ่ง จึงลุกเดินมาลากตัวเขาไปนั่งที่ตั่ง
"เสี่ยวหลาน เจ้าจำข้ามิได้จริง ๆ หรือ" ไอ้ใบ้หรือเสี่ยวหลานพยักหน้าแรง ๆ
"เหตุใดเจ้าถึงไม่เอ่ยวาจา หรือว่าเจ้าเกรงกลัวสิ่งใด"
เสี่ยวหลานส่ายหน้าแรง ๆ เขาไม่ได้กลัวสิ่งใด แต่ที่เขาไม่รู้วิธีการพูดว่าต้องทำเช่นไร อีกทั้งก่อนหน้านี้ ท่านหมอหลาย ๆ ท่านล้วนบอกว่าเขาเป็นใบ้กันทั้งนั้น
เขาอ้าปากออกและนึกถึงเมื่อครั้นที่ถูกชายร่างใหญ่กดลงกับพื้น จากนั้นจึงลองเปล่งเสียง "โอ๊ย..." พลันเกิดเสียงแผ่วเบาไหลผ่านลำคอออกมา
"เสี่ยวหลาน เจ้าเป็นอะไร เจ็บปวดตรงไหน"
เขาส่ายหน้าแรง ๆ ด้วยรอยยิ้ม 'ข้าอยากพูด สอนข้าหน่อย' เนื่องเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาสามารถบังคัยให้ตนเองเปล่งเสียงออกมาได้ จากนั้นเขาจึงอ้าปากและพยายามเปล่งเสียง "โอ๊ย โอ๊ย" ออกมาอย่างดีใจไม่หยุด
หยุนจินเฉวียนเห็นน้องชายของตนมีสีหน้าตื่นเต้นดีใจ จึงเข้าใจในความคิดของอีกฝ่าย และไม่คิดจะห้ามปรามปล่อยให้เสี่ยวหลานเปล่งเสียงเช่นนั้นไปเรื่อย ๆ ด้วยความเอ็นดูพลางรินน้ำชาให้อีกฝ่าย ก่อนเอ่ยถาม
"เจ้าหิวหรือไม่"
เขาส่ายหน้าแรง ๆ ด้วยคิดว่าท่านรองแม่ทัพจะเอ่ยห้ามปรามเขา แต่... 'หา! หิว?' เขาคิดตามคำพูดของอีกฝ่าย 'ใช่ ๆ ข้าหิว' เสี่ยวหลานรีบเปลี่ยนเป็นพยักหน้ารับแรง ๆ อีกทั้งยังยกมือขึ้นลูบท้องตัวเอง 'ตั้งแต่เช้าข้ายังไม่ได้กินอะไรเลย ท่านพ่อครัวคงลืมแบ่งอาหารไว้ให้ข้าเป็นแน่'
"ใครอยู่ข้างนอก"
"ขอรับ รองแม่ทัพหยุน" พลทหารรีบก้าวเข้าประสานมือตรงกลางกระโจม
"ให้คนจัดสำรับเข้ามา"
"ขอรับ"
'นี่ท่านจะให้ข้ากินข้าวแล้วใช่หรือไม่' เสี่ยวหลานดีใจรีบหันซ้ายแลขวา พลันเห็นห่อสัมภาระที่ยังคงวางอยู่บนพื้นยังไม่ถูกจัดเก็บลงหีบ เขาจึงลุกขึ้นพร้อมกับเดินตรงไปที่ห่อผ้านั้นก่อนจะชะงักคราวกับนึกสิ่งใดขึ้นมาได้ จึงยกมือขึ้นสำรวตดู 'ไม่สกปรก' ถึงแม้จะเป็นเช่นนั้น เขากลับไม่มั่นใจจึงเช็ดถูฝ่ามือกับเสื้อของตัวเอง
เสี่ยวหลานคลี่ห่อผ้า ปรากฏว่าด้านในมีอาภรณ์เนื้อดีสองสามชุด เขาจึงนำมันไปจัดเก็บลงหีบผ้าให้อย่างเรียบร้อย
"เสี่ยวหลาน เจ้าทำอะไร" หยุนจินเฉวียนที่เฝ้ามองดูการกระทำของอีกฝ่ายอยู่ห่าง ๆ ได้เดินเข้ามาเอ่ยถามพลางเดินตามเสี่ยวหลานไปรอบ ๆ เห็นเสี่ยวหลานชี้ไปที่อาภรณ์ที่วางไว้ในหีบ
"โอ้! เด็กดี เจ้าช่วยพี่ใหญ่เก็บผ้าอย่างนั้นหรือ"
สัมผัสจากฝ่ามือบนหัวทำให้เสี่ยวหลานเงยหน้ามองท่านรองแม่ทัพที่บัดนี้เรียกขานตนเองว่าพี่ใหญ่ สายตาที่จ้องมองมานั้นให้ความรู้สึกอบอุ่นเอ็นดู จนเขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาก่อนจะพยักหน้าแรง ๆ และหางานอะไรในกระโจมเพื่อทำเป็นอย่างต่อไป
หากแต่กระโจมแห่งนี้กลับสะอาดสะอ้านเรียบร้อย เขาเหลียวซ้ายแลขวาอยู่พักใหญ่ แต่กลับไม่มีอะไรให้เขาทำได้อีกต่อไปแล้ว
"เจ้ามองหาอะไร"
"โอ๊ย โอ๊ย" เขาอยากจะบอกกล่าวอีกฝ่า หากแต่จนใจที่ยามนี้เขาสามารถเปล่งเสียงออกมาได้เพียง โอ๊ย โอ๊ย เท่านั้น
"เจ้าคงหิว รอสักประเดี๋ยวสำรับคงมาถึง"
เสี่ยวหลานพยักหน้าแรง ๆ ก่อนถูกลากมานั่งบนตั่งตามเดิม
"เฮ้อ...พี่ใหญ่ต้องขอโทษเจ้า ที่ดูแลเจ้าไม่ดี นี่ถ้าน้องรองมาเห็นเจ้าในสภาพเยี่ยงนี้ นางคงจะเจ็บปวดไม่น้อย"
ท่านรองแม่ทัพพูดในสิ่งที่เขาไม่ใคร่จะเข้าใจนัก หากแต่สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ปัดปอยผม ทั้งลูบไล้รอยแผลบนใบหน้าอย่างแผ่วเบานั้น กลับทำให้เขามีความรู้ประหลาดก่อเกิดในใจ ซึ่งเขาไม่รู้ว่าความรู้สึกเช่นนี้คือสิ่งใดกันแน่
จากนั้นยังเบื้องนอกกระโจมพลันมีเสียงทหารรายงานว่าพ่อครัวนำสิ่งของของคุณชายน้อยมาส่งให้ เมื่อเขาเห็นพ่อครัวมาถึงก็คุกเข่าลงกลางกระโจม เขาจึงเข้าไปคุกเข่าลงข้าง ๆ ทันทีและเอามือลูบท้องของตัว 'ท่านพ่อครัว ท่านลืมแบ่งอาหารให้ข้าหรือไม่ ข้าหิว'
"คุณชายน้อย ข้ามิได้ลืม เพียงแต่เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นเสียก่อน ทำให้ท่านไม่ได้กลับไปกินข้าวที่โรงครัว" เสี่ยวหลานพยักหน้าแรง ๆ "ท่านรอประเดี๋ยว คนที่โรงครัวกำลังจะยกข้าวมาให้ท่านแล้ว" เขาพยักหน้ารับอีกครั้งแรง ๆ และคุกเข่ารออยู่ข้าง ๆ พ่อครัวอย่างเดิม โดยครานี้ท่านรองแม่ทัพไม่ได้มาดึงตัวเขาออกไปอีก
"เจ้ามีนามว่าอะไร และมีความเป็นมาอย่างไร จึงได้เข้าใจท่าทางของเสี่ยวหลานเช่นนี้" หยุนจินเฉวียนเอ่ยถามอย่างสนใจ
"เรียนท่านรองแม่ทัพ ข้าน้อยมีนามว่าเฉิงตง เคยเป็นพ่อครัวในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งก่อนจะถูกเกณฑ์มาเป็นทหารขอรับ ส่วนเรื่องของคุณชายน้อย ข้าคอยสังเกตและจดจำท่าทางเอาขอรับ"
"นั่นคือข้าวของที่ติดตัวอยู่กับเสี่ยวหลานอย่างนั้นหรือ" หยุนจินเฉวียนชี้ไปที่ห่อผ้าเก่า ๆ ในมือของเฉิงตง
"ขอรับ เดิมทีด้วยที่ไม่ทราบว่าคุณชายน้อยคือผู้ใดเขาจึงไม่มีของใช้ส่วนตัว สิ่งของเหล่านี้ล้วนเป็นของที่พี่น้องในค่ายไม่ใช้แล้ว จึงได้นำมาให้...เอ่อ...คุณชายน้อย...ขอรับ" ปลายประโยคเฉิงตงกล่าวอย่างลังเล
ปัง!
เสียงทุบตั่งดังขึ้น พร้อมกับกลิ่นหอมเย้ายวนที่แผ่กำจายออกมา เสี่ยวหลานหันไปทางท่านรองแม่ทัพ อยากจะเข้าไปใกล้หมายจะดอมดมสูดกลิ่น
เฉิงตงก้มตัวคำนับลงบนพื้น ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตาท่านรองแม่ทัพแม้แต่น้อย
"เอาล่ะ ๆ เจ้าลุกขึ้น แล้วเล่าเรื่องของเสี่ยวหลานในช่วงที่ผ่านมาให้ข้าฟังสิ"
กลิ่นหอมเย้ายวนค่อย ๆ จางหายไป เมื่อเฉิงตงบอกเล่าในสิ่งที่เขาไม่เข้าใจให้กับท่านรองแม่ทัพได้รับรู้ หากแต่ถูกขัดจังหวะด้วยสำรับอาหาร ท่านรองแม่ทัพจึงให้เขาได้กินอาหารที่ถูกยกมามากมาย กับข้าวสามสี่อย่าง มีทั้งเนื้อ ที่นาน ๆ เขาจะมีโอกาสได้กินสักชิ้น ไหนจะขนม และน้ำชาร้อน ๆ
เสี่ยวหลานจดจ่ออยู่กับสำรับอาหารเบื้องหน้า โดยมิได้ใส่ใจฟังเรื่องราวที่เฉิงตงบอกเล่าให้ท่านรองแม่ทัพได้รับฟังแม้แต่น้อย เขาเอาแต่กินอาหารตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย
'ท่านพ่อครัวกับรองแม่ทัพ หากมีสองคนนี้อยู่ด้วยกัน ข้าจะได้กินของดี ๆ มาก ๆ'
[1] 1 ชั่วยาม = 2 ชั่วโมง


## ตอนที่ 3

เสี่ยวหลานกินอาหารมากมายตรงหน้าจนหมดอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงยกสำรับถ้วยชามเดินออกจากกระโจมไปยังโรงครัวอย่างเงียบเชียบ ซึ่งยามนั้นหยุนจินเฉวียนกำลังฟังเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับน้องชายของตนในเวลาที่ผ่านมาจากเฉิงตงด้วยท่าทีใคร่ครวญ เป็นเหตุให้ไม่ทันได้สนใจความเคลื่อนไหวที่เกิดภายในกระโจมมากนัก
เมื่อเสี่ยวหลานเขาสำรับยกถ้วยชามมาถึงโรงครัว เขาได้อ้อมไปทางด้านข้างเป็นลานล้างภาชนะอย่างคุ้นเคย ด้วยเมื่อคืนเขาเพิ่งจะเสร็จงานจากที่นี่ ยามนี้ในลานถูกกองเต็มไปด้วยถ้วยชามที่เหล่าทหารกินไว้อีกครั้ง หากแต่ยังไม่มีผู้ใดมาล้างเขาจึงนั่งลงทำงานของตนเองเฉกเช่นที่เคยทำอยู่ทุกวัน
ในระหว่างที่เขากำลังครอบถ้วยชามที่ล้างเสร็จเรียบร้อยลงบนชั้นไม้ไผ่อยู่นั้น เฉิงตงพลันวิ่งกระวีกระวาดเข้ามาห้ามปรามเขาด้วยท่าทีร้อนรน
"คุณชายน้อย ได้โปรดอย่าทำเช่นนี้"
เสี่ยวหลานเห็นยังเห็นทหารอีกหลายนายเดินตามหลังเฉิงตงมา ก่อนที่จะแยกย้ายไปยืนด้านข้างเผยให้เห็นท่านรองแม่ทัพที่เร่งฝีเท้าติตตามมา
"เฮ้อ...เจ้าช่างสั่งสอนน้องชายข้าได้ดียิ่งนัก" หยุนจินเฉวียนเห็นการกระทำของเสี่ยวหลานจึงอดไม่ได้ที่จะตำหนิหัวหน้าพ่อครัว
"ท่านรองแม่ทัพ ข้าน้อยสมควรตาย ๆ" เฉิงตงตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก รีบทรุดตัวลงกับพื้นพร้อมทั้งโขกศีรษะหลายครั้งหลายครา
"พอ ๆ" หยุนจินเฉวียนเอ่ยห้ามด้วยความรำคาญใจ ก่อนก้าวเข้าไปใกล้ ๆ เสี่ยวหลาน จากนั้นจึงเหลียวมองรอบกาย
'อีกนิดเดียวงานข้าก็จะเสร็จแล้ว' เสี่ยวหลานยกถ้วยชามในมือเพื่อดึงดูดสายตาของท่านรองแม่ทัพ พลางทำท่าทางเพื่อบอกกล่าวให้อีกฝ่ายได้ล่วงรู้
"เสี่ยวหลานต้องการอะไร" หยุนจินเฉวียนหันไปถามเฉิงตงที่ยังคงคุกเข่าก้มมหน้าอยู่กับพื้น
"ข้าน้อยคาดว่า... คุณชายน้อยต้องการทำงานต่อขอรับ" เฉินตงเห็นว่าเบื้องหน้าของคุณชายน้อยมีถ้วยชามที่ล้างเสร็จแล้วจำนวนหนึ่งวางแช่อยู่ในถังน้ำ จึงคาดเดาเช่นนั้น
เสี่ยวหลานพยักหน้าแรง ๆ 'ใช่ ๆ ๆ อีกประเดียวก็เสร็จแล้ว เจ้าอย่ามาขวางข้า ข้ายังต้องไปหาบน้ำอีก' เขาทำไม้ทำมือชี้ไปยังถังน้ำที่วางอยู่ข้าง ๆ โอ่งใบใหญ่ที่ตั้งเรียงรายอยู่ข้างโรงครัว
ท่านรองแม่ทัพกลับคว้าถ้วยชามในมือของเขา จากนั้นจึงส่งให้กับพลทหารผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ ก่อนจะดึงมือของเขาขึ้นมาพลิกดูฝ่ามือ
"ต่อไปนี้เจ้าไม่ต้องมาล้างถ้วยล้างชามแล้วเข้าใจหรือไม่" หยุนจินเฉวียนกล่าวเสียงเข้มอย่างไม่ใคร่จะพอใจ เมื่อเห็นฝ่ามือของน้องชายที่เฝ้าทะนุถนอมมาตั้งแต่เด็กหยาบกร้านเช่นนี้
แม้เสี่ยวหลานมิใคร่จะเข้าใจว่าเขาทำงานได้ไม่ดีอย่างไร ถึงได้ถูกอีกฝ่ายสั่งห้ามเช่นนี้ แต่กลับพยักหน้าแรง ๆ เพื่อแสดงออกว่าตนเข้าใจและรอฟังคำสั่งใหม่อย่างใจจดใจจ่อ
"พวกเจ้า พาคุณชายน้อยไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเสีย และดูแลให้ดี"
"ขอรับ" ทหารสองนายรับคำก่อนเดินตรงมาหาเขา
"คุณชายน้อย เชิญ"
เสี่ยวหลานมองไปทางพ่อครัวคราหนึ่ง ก่อนหันไปมองพลทหารทั้งสอง ซึ่งทุกคนต่างก็จับจ้องมาที่เขา
"เสี่ยวหลาน เจ้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ากับพวกเขาก่อน จากนั้นค่อยตามข้าไปที่กระโจมท่านแม่ทัพ" หยุนจินเฉวียนเห็นท่าทางลังเลของเสี่ยวหลานจึงหันไปเอ่ยย้ำอีกครั้ง อีกฝ่ายจึงพยักรับ
เมื่อท่านรองแม่ทัพจากไปพร้อมทหารกลุ่มที่ติดตามมากลุ่มนั้น เสี่ยวหลานจึงหันกายมุ่งหน้าไปทางลำธารที่อยู่ลึกเข้าไปในป่าด้านหลังโรงครัว
"คุณชายน้อย ท่านจะไปที่ใดหรือขอรับ" เฉิงตงอีกอีกฝ่ายเดินจากไปยังทิศทางตรงข้าม พลันรู้สึกตกใจเป็นอย่างมารีบลุกขึ้นและติดตามคุณชายน้อยไปทันที โดยมีพลทหารทั้งสองนายเดินตามมาอย่างงงงวย
เสี่ยวหลานชี้ไปทางลำธาร
"ช้าก่อนขอรับ ช้าก่อน" เฉิงตงห้ามปรามหากแต่อีกฝ่ายกลับไม่หยุดเดิน เขาจึงเอ่ยเสียงแข็งเฉกเช่นเดียวกับเมื่อคราที่สั่งงานอีกฝ่ายในโรงครัว "หยุดก่อน" เสี่ยวหลานได้ยินเช่นนั้นจึงหยุดฝีเท้าลงทันที เฉินตงถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความอ่อนใจ"ท่านจะไปอาบน้ำที่ลำธารเฉกเช่นแต่ก่อนไม่ได้ ยามนี้ท่านต้องไปอาบที่กระโจมของท่านรองแม่ทัพ"
'ที่กระโจม? อาบตรงไหน?' เสี่ยวหลานไม่เข้าใจสิ่งที่พ่อครัวกล่าวแม้แต่น้อย จึงได้แต่ยืนนิ่งมองอีกฝ่ายด้วยความฉงนสงสัย
"ท่านได้โปรดตามข้ามา ประเดี๋ยวข้าพาไป"
เสี่ยวหลานพยักหน้าให้ จากนั้นจึงติดตามหัวหน้าพ่อครัวไปอย่างเชื่อฟัง ด้วยเขามีความคิดว่า หากเชื่อฟังหัวหน้าพ่อครัวเขาจะมีข้าวกิน อีกทั้งอีกฝ่ายไม่เคยทำให้เขาเจ็บ
เมื่อเข้ามาถึงกระโจมที่พักของท่านรองแม่ทัพ เฉิงตงได้พาคุณชายน้อยเข้ามายังส่วนด้านในซึ่งมีฉากกั้นบังสาย ซึ่งด้านหลังฉากมีถังไม้ขนาดใหญ่ตั้งอยู่
"ท่านลงไปอาบในนี้ได้" เฉิงตงชี้เข้าไปในถังไม้ที่บัดนี้เติมน้ำไปแล้วครึ่งหนึ่ง "ข้าจะไปรอท่านอยู่ที่ด้านนอก เขาแล้วหันกายเดินออกไปยืนรออยู่อีกด้านหนึ่งของฉากกั้น
เสี่ยวหลานลังเลอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นจึงถอดชุดพลทหารที่ตนสวมใส่ออกแล้วหย่อนกายลงไปในถังอย่างรวดเร็ว เพียงหย่อยกายไปได้ครึ่งตัวเขาพลันลุกพรวดขึ้นมาด้วยความตระหนก จากนั้นก็วิ่งออกไปหาพอครัวในสภาพเปลือยเปล่า
"เกิดอะไรขึ้นขอรับคุณชายน้อย" เฉิงตงที่เห็นสภาพและท่าทางของอีกฝ่ายพลันให้ตกใจเป็นอย่างมาก แม้ปากเอ่ยถามอย่างร้อนรน หากแต่มือยังคงหยิบคว้าเสื้อคลุมที่พาดอยู่บนฉากกั้นมาคลุมกายให้อีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว
เสี่ยวหลานที่บัดนี้ใบหน้าซีดเผือดราวกับหวาดกลัวสิ่งใดพลันชี้เข้ายังหลังจฉาก พลทหารสองนายที่ยืนรอกับพ่อครัวประสาทเครียดขึงขึ้นมาทันที มือหนึ่งประทับไว้ที่ด้ามดาบก่อนแยกย้ายเป็นสองทางย่องอย่างระมัดระวังเข้าไปด้านหลังฉาก
"เฉิงตง ด้านในนี้ไม่มีผู้ใด" เสียงพลทหารผู้หนึ่งตะโกนบอกออกมาจากด้านใน เฉิงตงจึงเดินเข้าไปติดตามมาด้วยคุณชายน้อย
เมื่อมาถึงข้างถังไม้ใบใหญ่ เสี่ยวหลานจึงชี้เข้าไปในถังน้ำ พลทหารทั้งสองนายรวมทั้งพ่อครัวจึงก้มมองลงไปดูผืนน้ำด้านใน พลทหารผู้หนึ่งถึงกับชักดาบออกมาควานลงไปในน้ำ หากแต่ไม่พบสิ่งใดผิดปกติ
"ในน้ำไม่มีอะไรนี่ขอรับ"
เสี่ยวหลานจุ่มมือลงไปในน้ำคราหนึ่วด้วยความรวดเร็ว มือชักมือขึ้นมาพลางสะลัดมือให้พ่อดู
"อ้อ!" เฉิงตงพอจะคาดเดาความคิดของอีกฝ่ายได้ จึงจุ่มมือลงไปในน้ำจากนั้นจึงเอ่ยถาม "น้ำร้อนไปหรือขอรับ"
เสี่ยวหลานขบคิดก่อนพยักหน้าแรงๆ พ่อครัวและพลทหารทั้งสองต่างพากันพ่นลมหายใจออกมา จากนั้นพลทหารทั้งสองจึงแยกตัวออกไปก่อนหิ้วถังน้ำมาเติมน้ำในถังให้กับเขา และให้เขาทดสอบความร้อนของน้ำอยู่หลายครั้งหลายครา กว่าที่เขาจะลงไปอาบน้ำในถังไม่ได้ พลทหารทั้งต้องขนน้ำเข้ามาอยู่หลายสิบรอบทีเดียว และครานี้ยังมีพ่อคอยยืนเฝ้าอยู่ข้าง ๆ อีกทั้งหลังจากอาบน้ำเสร็ขอีกฝ่ายยังช่วยเขาแต่งตัวด้วยชุดผ้าไหมเนื้อดีอีกด้วย
เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ให้แก่คุณชายน้อยเรียบร้อยแล้ว เฉิงตงจึงบอกให้พลทหารทั้งสองพาคุณชายน้อยไปส่งยังกระโจมของท่านแม่ทัพตามคำสั่งของท่านรองแม่ทัพ ส่วนเขาก็กลับไปทำหน้าที่ในโรงครัวเช่นเดิม
เสี่ยวหลานทำตามคำสั่งของพ่อครัวอย่างว่าง่าย แต่เมื่อพลทหารมาส่งเขาถึงหน้ากระโจม กลับให้เขาเดินเข้าไปภายในเพียงลำพัง เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าแต่เดินเข้าไปภายใน ที่เป็นเช่นนี้เพราะเขาไม่เคยเข้าพบท่านแม่ทัพมาก่อน
เสี่ยวหลานจำได้ว่า ผู้ที่เข้ามาพบท่านแม่ทัพจ หากไม่มียศตำแหน่งะต้องคุกเข่ากลางกระโจม ดังนั้นเมื่อเขาก้าวเข้าถึงกลางกระโจมจึงคุกเข่าลง ขณะกำลังจะโขกศีรษะคำนับพลันมีคนผู้หนึ่งเข้ามารั้งกายของเขาไว้ จากนั้นยังประคองให้เขาลุกขึ้น
"ไอ้เจ้าคนแซ่เฉิงมันสั่งสอนน้องข้าเยี่ยงไรกัน จึงได้ดูราวกับคนโง่งมเช่นนี้" หยุนจินเฉวียนว่ากล่าวอย่างเดือดดาล
เสี่ยวหลานเดินตามการจับจูงของท่านรองแม่ทัพไปยังเก้าอี้กที่ตั้งอยู่ด้านข้าง ก่อนถูกกดไหล่ให้นั่งลงจากนั้นอีกฝ่ายจึงนั่งลงเคียงข้างกับเขา
"ฟังจากที่เจ้าเล่ามา นอกจากเสี่ยวหลานจะจำสิ่งใดไม่ได้แล้ว ข้าเกรงว่าเขาจะกลับกลายมามีนิสัยเฉกเช่นเด็กเล็ก ๆ ผู้หนึ่ง" ท่านแม่ทัพกล่าวหลังจากเห็นสหายของตนพาน้องชายมานั่งเรียบร้อยแล้ว
"เปลี่ยนกลับไปเป็นเด็กเช่นนั้นหรือ" หยุนจินเฉียวทนคำอย่างไม่คาดคิด
"ถูกต้อง จากที่เมื่อครู่ข้าลองสอบถามหมอในค่ายอีกครั้ง ปรากฏว่าภายหลังจากเสี่ยวหลานฟื้นคืนสติขึ้นมา กว่าเขาจะสามารถกินอาหารหรือทำสิ่งใดได้ด้วยตัวเอง กลับต้องใช่เวลาเรียนรู้ไม่น้อย ท่านหมอยังบอกอีกว่านี่มิใช่อาการเจ็บป่วยหรือเสแสร้ง หากแต่เสี่ยวหลานนั้นทำไม่เป็นเสียมากกว่า"
"เช่นนั้นเสี่ยวหลานจึงมีโอกาสกลับมาพูดได้อีกครั้ง" หยุนจินเฉวียนพูดขึ้นอย่างมีความหวัง
"ข้ามั่นใจเช่นนั้น"
"ข้าเกรงว่า หากให้เสี่ยวหลานพักอยู่ที่ค่ายแห่งนี้ต่อไปไร้ซึ่งคนคอยดูแล ดีไม่ดีจะไม่ปลอดภัย"
"เช่นนั้นข้าจะให้คนไปส่งเสี่ยวหลานที่จวนดีหรือไม่"
"เสี่ยวหลานในยามนี้หลงเชื่อผู้คนได้ง่ายดายยิ่งนัก"
"เอาเช่นนี้เถิด ข้าจะให้เฉิงตงกลับไปพร้อมกับเสี่ยวหลานดีหรือไม่ อย่างน้อยคนผู้นั้นก็เข้าใจการกระทำของเสี่ยวหลาน"
"คงต้องเป็นเช่นนั้น" หยุนจินเฉวียนครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงตอบรับข้อเสนอของอีกฝ่าย
"หากไม่มีสิ่งใดแล้วเจ้าก็พาเสี่ยวหลานไปพักผ่อนเถิด อีกวันสองวันค่อยออกเดินทาง"
"แล้วท่านจะกลับเมืองหลวงเมื่อใด"
"สถานการณ์ที่ชายแดนช่วงนี้ไม่ค่อยจะสู้ดีนัก แม้ทหารของแคว้นหลู่จะถอยทัพไปแล้ว แต่ก็ยังมิอาจวางใจ"
"เช่นนั้นหลังจากข้าเดินทางไปตรวจสอบหน้ายังด่านปัจฉิมเสร็จสิ้น ข้าจะมาเยี่ยมเยียนท่านอีกคราก่อนกลับเมืองหลวง"
"ได้ เจ้ากับเสี่ยวหลานกลับไปพักผ่อนเถิด"
เสี่ยวหลานไม่รู้ว่าคนทั้งสองพูดคุยเรื่องอันใดกัน เขาเข้าใจเพียงแต่ว่า เขาจะได้กลับไปทำงานกับเฉิงตงในอีกวันสองวันข้างหน้าพลันรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง ส่วนในยามนี้เขายังไม่ต้องทำงานอะไรทั้งสิ้น ด้วยท่านแม่ทัพอนุญาตให้เขาพักได้
"เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน ไปกันเถิดเสี่ยวหลาน"
เสี่ยวหลานพยักหน้าพลางเดินตามท่านรองแม่ทัพกลับไปยังกระโจมพักที่ตนเข้าไปอาบน้ำเมื่อครู่ ท่านรองแม่ทัพก้าวเข้าไปนั่งบนตั่งกลางกระโจมโดยดึงรั้งให้เขาเข้าไปนั่งข้าง ๆ พลางกล่าวกับเขาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอบอุ่ยยิ่งนัก
"เสี่ยวหลาน เจ้าต้องพยายามฝึกพูดให้มาก ๆ รู้หรือไม่" เขาพยักหน้ารับพลางเปล่งเสียงผ่านลำคอออกมา
"โอ๊ย โอ๊ย"
"นี่คงเป็นคำที่เจ้าพึ่งจะพูดได้ ใช่หรือไม่" เขาพยักหน้าอีกครั้ง
"ประเดี๋ยวเจ้าก็พูดได้ ข้าเชื่อมั่นใจตัวเจ้า เจ้าไม่ต้องรีบร้อนไป" เขาพยักหน้าอีก
"ท่านหมอบอกว่าเจ้าจำผู้ใดมิได้" เขาพยักหน้ารับ "ไม่เป็นไร ๆ พี่ใหญ่จะค่อย ๆ ช่วยเจ้าเอง"  ท่านรองแม่ทัพพูดอย่างปลอบโยน จากนั้นจึงเอ่ยเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับตัวเขาให้ฟัง
ตระกูลหยุนเป็นตระกูลขุนนางมาหลายชั่วคน ยามนี้เป็นรุ่นของยุนเยว่ซึ่งเป็นประมุขของจวน ดำรงตำแหน่งเสนาธิการทหาร มีฮูหยินสองคน ฮูหยินใหญ่นาม เถียนหนี นางมาจากตระกูลเถียนที่เป็นตระกูลบัณฑิต ซึ่งเป็นมารดาของหยุนหลาน หรือก็คือเสี่ยวหลาน
ฮูหยินรองนาม ชุนอี่ นางมาจากตระกูลชุนที่เป็นตระกูลพ่อค้า เป็นมารดาของ หยุนจินเฉวียน และ หยุนจิงลี่ พี่ใหญ่ และพี่รองของหยุนหลาน
แม้เถียนหนีจะเป็นฮูหยินใหญ่ หากแต่ไร้วี่แววการให้กำเนิดทายาท กระทั่งชุนอี่ตั้งครรภ์และให้กำเนิดบุตรชายและบุตรสาวจึงรักและเอ็นดูเด็กทั้งสองเสมือนลูกในไส้
เมื่อหยุนจินเฉวียนอายุสิบขวบปี หยุนจิงลี่ อายุเจ็ดขวบปี หยุนหลานจึงได้ถือกำเนิดเกิดมา ทำให้คุณชายน้อยเป็นที่รักและเอ็นดูของผู้คนในจวน ยิ่งกับหยุนจิงลี่ที่คอยดูแลเลี้ยงดูประหนึ่งแม่นมก็ไม่ปาน
"ส่วนเรื่องที่เจ้าแอบหนีมาหน้าด่าน ข้าล่วงรู้ว่าเจ้าชื่นชมในความสามารถของท่านแม่ทัพมาตั้งแต่วัยเยาว์ แต่เพราะเหตุใดเจ้าจึงลอบเข้ามาในกองทัพนี้เช่นนี้ คงมีเจ้าเท่านั้นที่รู้"
เสี่ยวหลานที่ได้ฟังเรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวของตน กลับยังทำตัวเฉยชาด้วยไม่รู้ว่าต้องรู้สึกเช่นไร การมีพวกเขาอยู่กับไม่มีมันจะต่างกันอย่างไร เสี่ยวหลานไม่อาจเข้าใจได้
"เฮ้อ… เพราะความซุกซนของเจ้า ทำให้ใบหน้าของเจ้าเป็นเยี่ยงนี้ ไว้กลับถึงเมืองหลวง ท่านแม่ใหญ่และท่านแม่ต้องหาหมอมารักษาใบหน้าให้เจ้าได้แน่นอน"
เสี่ยวหลานฟังพี่ใหญ่ของตนพูดคนเดียวไปเรื่อย เรื่องนั้นที เรื่องนี้ที เล่าเรื่องราวมากมายที่เขาไม่รู้ ฟังเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง จนเวลาล่วงเลยจนกระทั่งค่ำมืด ก็มีสำหรับอาหารเหมือนเมื่อตอนกลางวันมาให้เขากินอีกคราอย่างอิ่มหนำ
หลังจากที่เสี่ยวหลานได้มาพักอยู่ในกระโจมเดียวกับพี่ใหญ่ ยามนอนได้นอนบนที่นอนซึางปูได้ด้วยผ้าขนสัตว์แสนอบอุ่น ยามกลางวันไม่ต้องทำงาน ยามอาบน้ำไม่ต้องเดินไปอาบน้ำเย็น ๆ ในลำธาร ที่สำคัญได้ยามกิน ยังมีอาหารมากมายอีกทั้งยังมีเนื้อสัตว์ใสทุกมื้อ
และในทุกวันจะมีเฉิงตงคอยอยู่กับเขา สอนเขาพูด สอนเขาใส่เสื้อผ้ายาก ๆ หลาย ๆ ชั้นที่เขาไม่คุ้นเคยและไม่ใคร่จะชอบใจนัก ด้วยชุดพลทหารชุดเก่าของเขายังสวมใส่ง่ายกว่า ถึงแม้มันจะไม่อบอุ่นเท่าก็ตาม
"ตง ตง" เขาเอ่ยออกเสียงเรียกชื่อเฉิงตง
"ฮ่า ๆ ขอรับ ๆ อาตงมาแล้วขอรับคุณชายน้อย" เฉิงตงที่ล่วงรู้จากท่านหมอว่าคุณชายน้อยหาได้โง่งมไม่ แต่เป็นเพราะนิสับกลับกลายไปเป็นเด็กทำให้เขายิ่งเอาใจใส่อีกฝ่ายมากขึ้น อีกทั้งการที่อยู่ปรนนิบัตคุณชายน้อยผู้นี้หลายวันพลันให้รู้สึกเอ็นดูอีกฝ่ายเป็นอย่างยิ่ง
"ตง ตง พี่ใหญ่ พี่ใหญ่"
"ท่านรองแม่ทัพออกไปลาดตระเวนรอบค่าย อีกเดี๋ยวก็กลับแล้วขอรับ" เฉิงตงตอบคำอย่างไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเมื่อได้ยินคุณชายน้อยพร่ำเรียกตนสลับกับท่านรองแม่ทัพราวกับเด็กหัดพูด
"มา มา พูด พูด"
"ขอรับ ๆ อาตงจะสอนคุณชายน้อยพูดนะขอรับ"
เฉินตงในวัยห้าสิบกว่าใช้วีวิตเพียงลำพัง ไร้ภรรยาและบุตร เป็นเหตุให้ยามที่วันทั้งวันค่อยปรนนิบัติดูแลคุณชายหยุนหลาน พลันรู้สึกผูกพันโดยไม่รู้ตัว อีกทั้งยามนี้ท่านแม่ทัพยังอนุญาตให้เขาไม่ต้องกลับไปทำงานที่โรงครัว จึงทุ่มเทความรู้ทั้งหมดเท่าที่ตนเองพอจะทำได้ ไม่ว่าจะสอนพูด สอนอ่านตัวอักษร สอนการใช้ชีวิตประจำวันให้แก่คุณชายน้อย ซึ่งคุณชายหยุนหลานผู้นี้หลับเฉลียวฉลาดยิ่งนัก เรียนรู้และจดจำได้อย่างรวดเร็ว
เฉิงตงสอนคุณชายน้อยไปได้ไม่นาน ท่านรองแม่ทัพก็กลับเข้ามาในกระโจม
"พี่ใหญ่"
"เรียกพี่ใหญ่ได้แล้วหรือ แล้วเจ้ายังพูดสิ่งใดได้อีกบ้าง" หยุนจินเฉวียนกล่าวอย่างตื่นเต้นดีใจ ความเหนื่อยล้าจะการขี่ม้าลาดตะเวนพลันหายไปราวกับปลิดทิ้ง
"ตง ตง" เสี่ยวหลานชี้ไปที่เฉิงตง "ทหาร" ชี้ไปที่พลทหารที่ติดตามหยุนจินเฉวียนเข้ามา จากนั้นเดินไปที่โต๊ะที่วางป้านชา "ชา" เขาเทชาลงในจอก "พี่ใหญ่ ดื่ม" แล้วส่งถ้วยชาให้หยุนจินเฉวียน
"ขอบใจเจ้ามาก" หยุนจินเฉวียนรับจอกชาพลางกล่าวอย่างดีอกดีใจ "เพียงแค่วันเดียวเจ้ากลับสามารถพูดได้เช่นนี้ พี่ใหญ่รู้สึกวางใจไม่น้อย"
"คุณชายน้อยจดจำอักษรได้บ้างแล้วขอรับ" เฉิงตงรีบรายงาน สร้างความยินดีให้แก่หยุนจินเฉวียนยิ่งนัก
"หือ? ดี ๆ  ดียิ่ง"
"พี่ใหญ่ ดี ดี"
"ใช่ พี่ใหญ่ของเจ้าใจดี"
"ใจ ดี ใจดี"
เสี่ยวหลานทวนคำซ้ำไปซ้ำมา ไปเรื่อย ๆ อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย หยุนจินเฉวียนบอกคำ เขาก็พูดตาม โดยเฉิงตงคอยรินน้ำชาให้พวกเขาเป็นระยะๆ


## ตอนที่ 4

เช้าวันรุ่งขึ้น ยังหน้าค่ายทหารแคว้นโม่ ขบวนเดินทางขนาดเล็กกำลังเตรียมความพร้อมก่อนเดินทางไกล ด้วยการเดินทางจากชายแดนไปยังเมืองหลวงจำต้องใช้เวลากว่าค่อนเดือน โดยช่วงสี่ถึงห้าวันแรกตลอดเส้นทางจะพบเพียงป่ารกชัฏและเทือกเขาสูงชันเท่านั้น กว่าจะเข้าสู่เส้นทางที่พบจะพบหมู่บ้านหรือเมืองเล็ก ๆ ก็เข้าสู่วันที่หกแล้ว พอเข้าหมู่บ้านหรือตัวเมืองต่าง ๆ การพักแรมก็จะสะดวกสบายยิ่งขึ้น
หยุนจินเฉวียนเดินมาส่งเสี่ยวหลานที่รถม้าด้วยตัวเอง ตามติดมาด้วยเฉิงตงซึ่งรับหน้าที่ดูแลคุณชายน้อยตั้งแต่นี้เป็นต้นไปกระทั่งเดินทางส่งถึงจวนหยุนในเมืองหลวง
ด้วยอย่างไรหยุนจินเฉวียนก็มิอาจวางใจให้เฉิงตงดูแลเสี่ยวหลานแต่เพียงผู้เดียว เขาจึงได้สั่งให้ทหารคนสนิทอย่างซิหมิงคอยคุ้มกันขบวนเดินทางกลับเข้าเมืองหลวงไปด้วยอีกผู้หนึ่งพร้อมด้วยทหารฝีมือดีราวสิบกว่าคนที่ท่านแม่ทัพส่งมาให้
"เสี่ยวหลาน ระหว่างเดินทาง เจ้าห้ามซุกซน จงเชื่อฟังเฉิงตงและซิหมิง เข้าใจหรือไม่"
"เข้าใจ"
"เฉิงตง ระหว่างทางดูแลคุณชายน้อยให้ดี" หยุนจินเฉวียนเอ่ยกำชับกับเฉินตงอีกครั้งหลังจากกล่าวกำชับมาหลายครั้งหลายครา
"ขอรับ ท่านรองแม่ทัพ"
"ซิหมิง เมื่อเจ้าเดินทางถึงจวน ให้นำสารฉบับนี้ส่งให้ท่านพ่อก่อน หลังจากท่านพ่ออ่านสารของข้าแล้วเจ้าค่อยพาเสี่ยวหลานเข้าจวน ป้องกันมิให้ให้แม่ใหญ่และจิงลี่ตื่นตกใจ"
"ขอรับคุณชาย" ซิหมิงกล่าวพลางรับสารฉบับนั้นมาเก็บไว้ในอกเสื้อของตน
เมื่อได้เวลาออกเดินทางเฉิงตงจึงพาคุณชายน้อยขึ้นไปบนรถม้า โดยที่ตนทำหน้าที่เป็นผู้บังคับบังเหียน ด้านหน้ามีทหารขี่ม้านำไปสี่คน ที่เหลือขี่ม้าตามหลัง ส่วนซิหมิงคอยขี่ม้าขนาบอยู่ข้างๆ รถม้า
เสี่ยวหลานมองดูสองข้างทางด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาเกาะขอบหน้าต่าง ยื่นหน้ามองไปรอบ ๆ จนกระทั่งทนไม่ไหว คลานไปหาเฉิงตงที่คุมรถม้าอยู่
"ตงตง"
"ขอรับ"
"นั่น อะไร" เขาชี้ไปที่ข้างทาง
"ไก่ป่าขอรับ"
"ไก่ ไก่"
"ไก่ป่า"
"ไก่ ป่า ไก่ ป่า"
"ขอรับ"
"นั่น ๆ" เสี่ยวหลานชี้ไปที่ตัวอะไรสักอย่างที่วิ่งหายเขาไปในป่า เมื่อมันได้ยินเสียงรถม้าควบผ่าน
"กวาง"
"กวง"
"ไม่ใช่ขอรับ กวาง"
"กะ กะ วาง"
"กวาง"
เสี่ยวหลานใช้เวลาอยู่พักใหญ่กว่าจะพูดคำว่ากวางได้อย่างถูกต้อง และตลอดการเดินทางจนถึงกระทั่งพักกินอาหารเที่ยง เสี่ยวหลานชี้นั่นนี่ให้เฉิงตงสอนพูดอยู่ตลอดเวลา จนซิหมิงต้องเป็นฝ่ายคอยส่งถุงหนังบรรจุน้ำให้ทั้งสองดื่มแก้กระหาย
เสี่ยวหลานมองหมั่นโถวกับเนื้อแห้งในมือ ก่อนค่อย ๆ กัดกินอย่างช้า ๆ
"สี่ห้าวันที่ยังไม่พ้นหุบเขา คุณชายน้อยอดทนกินอาหารเหล่านี้ไปก่อนนะขอรับ ไว้เข้าเมืองแล้วข้าจะจัดหาอาหารอร่อยๆ ให้ท่านกิน" เฉิงตงที่พอจะคุ้นเคยกับคุณชายน้อยเอ่ยขึ้น เพราะรู้ว่าคุณชายชื่นชอบการกินอาหารอย่างยิ่ง
"มีตงตง มีพี่ใหญ่ มีข้า มีอาหารเต็มโต๊ะ"
เฉินตงเข้าใจได้ทันทีว่าคุณชายน้อยหมายความว่าอย่างไร
หลังจกาทั้งคนและม้าพักผ่อนกระทั่งคลายความเหน็ดเหนื่อย ซิหมิงจึงเดินเข้าไปหาคุณชายน้อยเพื่อแจ้งว่าพวกเขากำลังจะเดินทางต่อ
"คุณชายน้อยขอรับ พร้อมเดินทางแล้วขอรับ"
"ไม่ คุณชายน้อย ไม่" ซิหมิงได้ยินถึงกับผงะ พลันคิดไปว่าคุณชายน้อยช่างดื้อดึงนัก พักผ่อนเกือบครึ่งชั่วยาม[1]แล้วยังมิยินยอมที่จะออกเดินทางต่อ
"ขุนพลซิ ท่านอย่าได้เข้าใจคุณชายน้อยผิดไป" เฉิงตงเห็นท่าทีของอีกฝ่ายจึวรีบกล่าวอธิบาย "คุณชายน้อยเพียงไม่ชอบให้เรียกขานเช่นนั้น"
"อ้อ! เช่นนั้น ข้าควรเรียกขานคุณชายน้อยว่าอย่างหรือพี่เฉิงตง"
"ท่านต้องเรียกคุณชายว่า เสี่ยวหลาน"
"ข้าไม่บังอาจ" ซิหมิงกล่าวอย่างไม่แน่ใจนัก
"เรายังต้องเดินทางอีกหลายวัน ท่านคงต้องทำใจแล้วล่ะ" เฉิงตงตบบ่าขุนพลหนุ่มอย่างให้กำลังใจ "เสี่ยวหลาน เราเดินทางต่อกันเถิด"
เสี่ยวหลานพยักหน้าและลุกขึ้นเดินตามเฉิงตงกับซิหมิง "ไปต่อ"
"ขอรับ" เฉิงตงพาเสี่ยวหลานกลับขึ้นรถม้า โดยมีซิหมิงเดินตามหลัง
ช่วงเย็นของการค้างแรมในป่าคืนหนึ่ง ทหารบางส่วนออกไปล่าสัตว์ เพื่อนำมาเป็นอาหารให้กับคุณชายน้อย ที่ดูจะไม่ค่อยชอบใจเนื้อแห้งนัก เฉิงตงกำลังวุ่นวายกับการเตรียมอาหาร ทำให้เสี่ยวหลานอยู่ลำพังเพียงผู้เดียว เขาเห็นม้าถูกผูกไว้ที่ต้นไม้ ปล่อยให้มันแทะเล็มหญ้าอ่อนไปเรื่อยๆ เขาจึงเดินเข้าไปใกล้ๆ
เฉิงตงออกไปตักน้ำที่ลำธารกับทหารผู้หนึ่งใกล้ๆ จุดที่พวกเขาพักทำให้เสี่ยวหลานเดินออกห่างจากรถม้าที่ใช้หลับนอนมาหลายคืน โดยมิมีผู้ใดทันสังเกตเห็น
เสี่ยวหลานยืนมองดูม้าตัวใหญ่กำลังแทะเล็มหญ้าโดยไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย เขาจึงยกมือขึ้นลูบลำคอของมันครั้งสองครั้ง เจ้าม้าตัวโตก็ยังคงนิ่งเฉย เสี่ยวหลานปลดสายบังเหียนออกแล้วพยายามป่ายปีนขึ้นไปบนหลังม้า
"ฮี้ๆ ..."
เจ้าม้าที่กินอาหารของมันอยู่ดี ๆ พลันตื่นตกใจเมื่อมีคนปีนขึ้นมาบนหลังของมันอย่างกะทันหัน เป็นเหตุให้มันวิ่งเตลิดออกไปอย่างไม่รู้ทิศรู้ทาง
"คุณชายน้อย!!"
ทหารที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างพากันตกใจเป็นอย่างมาก ต่างพากันทิ้งงานในมือและวิ่งไปที่ม้าที่ผูกไว้ ก่อนจะพยายามควบม้าตามไปให้ทัน
เสี่ยวหลานก้มตัวกอดคอม้าไว้แน่น กลิ่นหอมประหลาดแผ่กำจายออกมาจากที่ไหนสักแห่ง ลอยตามลมเข้ามาปะทะใบหน้า เขาจึงพยายามยืดตัวเพื่อมองหาที่มา
แม้กลิ่นหอมนี้จะไม่เย้ายวนเท่ากับที่เขาเคยได้กลิ่นจากเฉิงตงหรือหยุนจินเฉวียน แต่เมื่อสูดเข้าไปแล้วกลับให้ความสดชื่นไม่น้อย
เสี่ยวหลานกำขนตรงแผงคอม้าไว้แน่น จากนั้นก็ยืดตัวตรง เพ่งมองไปข้างหน้า ม้าตัวนี้วิ่งเตลิดเข้ามาในป่าลึกที่มีต้นไม้ใหญ่ขึ้นอยู่หนาแน่น กลิ่นหอมประหลาดค่อยๆ จางหายไปพร้อมกับม้าที่ค่อยๆ ลดฝีเท้าลง
'กลิ่นมาจากไหน' เขาเหลียวมองไปรอบกาย 'หรือจะอยู่ด้านหลัง' เสี่ยวหลานหันกลับไปตามทางที่ผ่านมาทันที แต่ไม่พบเห็นสิ่งใด เขาพยายามกระตุกขนม้าสองสามทีหวังให้ม้าหยุด มันกลับสะบัดหัวและพยายามสลัดเขาลง
"ฮี้ๆ ..."
เสี่ยวหลานได้กลิ่นหอมประหลาดอีกครั้ง หากยังไม่ทันได้ทำอะไร เขาก็พลัดตกจากหลังม้า อีกทั้งกลิ้งลงไปตามเนินเขา กระทั่งไปกระทบถูกต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง
"เจ็บ" เขาเอ่ยออกมาแผ่วเบา แต่ยังมีสติ ร่างกายเขาไม่อาจขยับเขยื้อนได้เพราะกลิ้งตกลงมาไกล
เสี่ยวหลานมองไปรอบกาย ได้ยินเพียงเสียงใบไม้ไหว เสียงแมลงและสัตว์กลางคืนร้องอยู่ไกล ๆ ไม่นานเขาก็ผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลียจากการเดินทาง
'หิว ถ้าหลับแล้วจะได้ไม่หิว'
เมื่อแสงอาทิตย์พ้นขอบฟ้า ความอบอุ่นเข้าอาบไล้ผืนป่า เรียกให้คนที่นอนตากน้ำค้างทั้งคืนตื่นขึ้นมา
เสี่ยวหลานลืมตาขึ้นพยายามขยับตัวที่ปวดระบมจนสามารถลุกเดินได้ ตามร่างกายมิได้มีบาดแผลอะไรนอกจากรอยขีดข่วนที่เกิดจากกิ่งไม้และก้อนหิน อาภรณ์ชุดงามฉีกขาดบางแห่งอีกทั้งยังเลอะเทอะมอมแมม
เขาเดินไปเรื่อยๆ อย่างไม่รู้ทิศทาง มองสำรวจไปรอบกายอย่างสนใจ แต่ไม่มีใครให้คำตอบในสิ่งที่เขาอยากรู้
"ตงตง" เขาร้องเรียก แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับ จึงได้แต่มุ่งหน้าเดินต่อไป
"หิว มีเพียงข้า ไม่มีของกิน" เขาพึมพำก่อนเดินต่อไปเรื่อยๆ จนตะวันตรงหัว ร่างกายเริ่มอ่อนแรง และกระหายน้ำ
เสี่ยวหลานนั่งลงใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร ระหว่างคิดหาทางอยู่นั้น เขารู้สึกมีอะไรตกลงมากระทบศีรษะ จึงแหงนมองบนต้นไม้
สัตว์ตัวน้อย หางฟูๆ สองสามตัวกระโดดไปมาบนกิ่งไม้ เจ้าตัวนี้ "กระรอก" เสี่ยวหลานจำได้ว่าเฉิงตงเรียกสัตว์ตัวน้อยเหล่านี้อย่างไร
กระรอกน้อยกำลังกระโดดไปมาบนกิ่งไม้ พอเจอลูกกลม ๆ แดง ๆ มันก็หยุดและหยิบมากัดกิน
"กิน"
เสี่ยวหลานเห็นกระรอกกินลูกกลมๆ บนต้นไม้ จึงลุกขึ้นยืน และพยายามเอื้อมมือไปคว้าเจ้าลูกแดง ๆ ที่อยู่ตามกิ่งไม้ แต่เอื้อมเท่าไรก็เอื้อมไม่ถึง แม้จะพยายามกระโดดคว้าแล้วก็ตาม
เขานั่งลงที่โคนต้นไม้ดังเดิมอย่างหมดแรง เมื่อมองลงไปบนพื้นหญ้า เขาเห็นลูกกลม ๆ แดง ๆ ที่ถูกกระรอกกัดแทะหล่นเกลื่อนพื้น พลันสายตาของเขาพบเห็นเจ้าลูกแดง ๆ สองสามลูกที่ปะปนอยู่ ยังไม่ถูกกัดกิน จึงหยิบขึ้นมา
ลูกกลม ๆ แดง ๆ ผิวมันวาวผิดกับลูกอื่น ขนาดเท่าจอกชา เขาจึงลองดมดูแต่กลับไร้กลิ่น เมื่อมองเทียบกับลูกที่ถูกกระรอกกัดกินนั้น ก็ต่างกันไม่มาก เสี่ยวหลานจึงตัดสินใจกินมันเข้าไป
ยังไม่ทันส่งลูกแดง ๆ เข้าปาก เขากลับถูกหินปาใส่ เจ้าลูกนั้นกลิ้งตกลงไปบนผืนหญ้า เสี่ยวหลานจึงหันไปมองตามทิศทางของหิน
ชายรูปร่างสูงโปร่งยืนอยู่เบื้องหน้า ใบหน้าสะอาดหมดจด สวมอาภรณ์สีขาวขลิบฟ้า ลวดลายนกขายาว ๆ ปากยาว ๆ ปักด้วยด้ายสีฟ้าอ่อนและสีเทา ด้านหลังสะพายบางสิ่งรูปทรงยาวๆ พันไว้ด้วยผ้าสีขาว
เสี่ยวหลานจ้องมองชายคนนั้น ที่ยืนมองเขานิ่งๆ เมื่อเห็นอีกฝ่ายไม่มีท่าทีอะไร เขาจึงเอื้อมไปคว้าเจ้าลูกกลม ๆ แดง ๆ ที่หล่นลงพื้นลูกนั้นขึ้นมาอีกครั้ง
กลับเป็นเฉกเช่นเดิม ชายคนนั้นขว้างหินใส่เขาอีกครั้ง เสี่ยวหลานจึงลุกขึ้นด้วยความโมโห
"สิ่งนั้นกินไม่ได้"
"ทำไม"
"มันมีพิษ"
"มีพะ พิษ" เสี่ยวหลานพยายามออกเสียงตาม "พิษ กินไม่ได้"
ชายรูปงามพยักหน้าน้อย ๆ ทำให้เขานั่งลงที่โคนต้นไม่ดังเดิมด้วยท่าทางห่อเหี่ยว 'กระรอกกินได้ แต่ข้ากินไม่ได้' เสี่ยวหลานดึงทึ้งต้นหญ้ารอบ ๆ กายอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร
"หิว" เขาพึมพำเสียงอ่อย
เหวินลู่ฟงที่เพิ่งออกจากการกักตนเพื่อฝึกวิชาภายในหุบเขาดอกเหมย เมื่อผ่านค่ายกลอำพรางทางเข้าหุบเขาออกมา เขากลับได้ยินเสียงร้องเรียก 'ตงตง' จึงได้เดินตามเสียงนั้นมา
จากนั้นเขาก็ได้พบเด็กหนุ่มอายุราวสิบหก สิบเจ็ดปี ใบหน้างดงาม สวมใส่อาภรณ์เนื้อดี หากแต่มอมแมม กำลังนั่งจ้องมองผลโลหิตอยู่ใต้ต้นหยางเหมย เมื่อเห็นเด็กคนนั้นกำลังจะกินผลโลหิตเขาจึงเข้าขัดขวาง
เด็กหนุ่มหันมามองทางเขา ทำให้ได้เห็นใบหน้าชัดเจน เสี้ยวหน้าด้านหนึ่งมีรอยปื้นแดง คล้ายถูกน้ำร้อนลวก ทำให้ใบหน้างดงามนั้นแลอัปลักษณ์ไปทันที
หากสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเหวินลู่ฟง คงจะเป็นดวงตาของเด็กคนนั้นที่ใสบริสุทธิ์ราวกับหยาดน้ำค้าง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนอมแดงงดงามยิ่งนัก
เหวินลู่ฟงเผลอไผลจนเกือบจะปล่อยให้เด็กหนุ่มส่งผลโลหิตเข้าปากอีกคราเขาจึงรีบเดินเข้าไปขัดขวางและกล่าวห้าม
เด็กหนุ่มทำตัวราวกับคนโง่งมและนั่งลงบนพื้นหญ้าอีกทั้งยังดึงทึ้งใบหญ้ารอบ ๆ กาย พึมพำอะไรบางอย่าง
"หิว"
คำที่ได้ยินนั้นทำให้เหวินลู่ฟงอดยิ้มอย่างเอ็นดูไม่ได้ เด็กหนุ่มอายุขนาดนี้มิมีผู้ใดคอยอบรมสั่งสอนหรืออย่างไร จึงได้ทำตัวราวกับผ่านโลกมาเพียงไม่กี่ขวบปี
[1] 1 ชั่วบาม = 2 ชั่วโมง


## ตอนที่ 5

เสี่ยวหลานมองดูลูกกลม ๆ แดง ๆ บนพื้นหญ้าอย่างเสียดาย พลางหวนนึกถึงคำกล่าวของท่านหมอประจำค่าย
'สมุนไพรบางอย่างแม้รักษาโรคได้ แต่หากกินเข้าไปอาจจะตายได้เช่นกัน ดังนั้นเจ้าจงเชื่อฟังข้า กินได้คือกินได้ ห้ามกินคือห้ามกิน ถ้าเจ้าไม่อยากตาย'
"หิว" เขายังคงพึมพำ
เสียงยวบยาบของผืนหญ้าใกล้ ๆ ตัวเขา ทำให้เสี่ยวหลานเงยหน้าขึ้นมอง และพบกับชายหนุ่มรูปงามผู้นั้นส่งรอยยิ้มบางๆ มาให้
"เจ้าหิวรึ"
"อือ" เขารับคำแล้วก้มหน้ามองผลแดง ๆ อีกครั้ง สายลมอ่อน ๆ วูบไหวใกล้ ๆ ทำให้เสี่ยวหลานหันมอง
ชายหนุ่มรูปงามกำลังลอยล่องอยู่บนอากาศราวกับนกสีขาวตัวใหญ่บินไปเกาะบนกิ่งไม้ กระรอกที่อยู่บนนั้นต่างวิ่งหนีไปหลบซ่อน ไม่นานชายผู้นั้นก็โผร่อนลงมายืนข้างกายเขา
เหวินลู่ฟงย่อกายลงและส่งผลหยางเหมย[1]ที่เขาเก็บมาเต็มผ้าเช็ดหน้าให้เด็กที่พร่ำบ่นว่าหิว เด็กหนุ่มทำเพียงแต่จ้องเขานิ่ง สลับกับผลหยางเหมย
"หิวไม่ใช่รึ?" เด็กหนุ่มพยักหน้า "กินสิ" เขาบอกพร้อมทั้งวางผ้าเช็ดหน้าลงตรงหน้าเด็กผู้นั้น
"พิษ กินไม่ได้"
"ผลโลหิตนั่น" เขาชี้ไปที่ผลโลหิตบนพื้นหญ้า "กินไม่ได้ มันมีพิษ ส่วนผลหยางเหมยนี่" เหวินลู่ฟงหยิบผลหยางเหมยขึ้นมา "สิ่งนี้กินได้" จากนั้นเขาก็ส่งผลหยางเหมยเข้าปาก และกินให้เด็กหนุ่มดู
"หยางเหมย" เด็กหนุ่มทวนคำ แล้วหยิบผลหยางเหมยขึ้นมาลองดม ก่อนจะส่งเข้าไปเคี้ยว และเมื่อจะยื่นมือมาหยิบผลต่อไป กลับชะงักลง มองมาทางเขา "กิน"
"กินได้" เหวินลู่ฟงย้ำ แต่เด็กหนุ่มกลับส่ายหน้า
"กิน" เด็กหนุ่มหยิบผลหยางเหมยส่งให้เขา
"ข้าไม่หิว เจ้ากินเถิด หากยังไม่อิ่ม ข้าจะขึ้นไปเก็บให้เจ้าใหม่"
"อืม" เด็กหนุ่มยิ้มรับ และหยิบผลหยางเหมยขึ้นมากินจนหมด ก่อนส่งผ้าเช็ดหน้าให้เขา "หยางเหมย อีก"
เหวินลู่ฟงอดหัวเราะกับความไร้เดียงสาของเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ เขารับผ้าเช็ดหน้าคืนกลับมาก่อนทะยานขึ้นไปบนต้นหยางเหมยเพื่อเก็บผลของมันให้กับเด็กหนุ่ม
เสี่ยวหลานมองดูชายรูปงามบินไปเกาะกิ่งนั้นที กิ่งนี้ที และร่อนลงมาพร้อมกับผลหยางเหมยที่รสชาติหวานอมเปรี้ยวฉ่ำน้ำ นอกจากกินอิ่มแล้วยังดับกระหายอีกด้วย
เขารับผลหยางเหมยมาจากชายรูปงามและนั่งกินอย่างเพลิดเพลิน 'สิ่งที่ชายรูปงามให้เป็นสิ่งที่กินได้ ถ้าห้ามก็กินไม่ได้' เสี่ยวหลานพยายามจดจำ
"เจ้าเข้ามาอยู่ในป่านี้ได้อย่างไร"
เสี่ยวหลานชะงักไปกับคำถามพร้อมครุ่นคิด "เดินมา"
"เดินมาเพียงผู้เดียวอย่างนั้นรึ?"
"อืม"
"เจ้ากำลังจะไปที่ใด? "
"ไป ตงตง"
"ตงตงคือสถานที่ใด"
"ตงตง ก็คือ ตงตง"
"ตงตงมีลักษณะเป็นเช่นไร"
"ตงตง...ตัวเท่าพี่ใหญ่...ผมมีทั้งสีดำ สีขาว มีผมรอบปาก"
"ตงตงเป็นชายไว้หนวดเคราสินะ"
"หนวดเครา"
"หนวดเคราหรือที่เจ้าเข้าใจว่ามันเป็นผมรอบปาก"
"หนวดเครา หนวดเครา อืม หนวดเครา" เสี่ยวหลานครุ่นคิดและจดจำคำใหม่
"ข้ามีนามว่าเหวินลู่ฟง เป็นศิษย์สำนักกระเรียนทอง แล้วเจ้าล่ะมีนามว่าอะไร"
"เหวิน เหวินลู่…"
"เรียกข้าว่าลู่เกอก็ได้"
"ลู่...เกอ"
"ใช่ ลู่เกอ"
"ลู่เกอ" เสี่ยวหลานชี้ไปที่ชายรูปงาม ก่อนนี้มาที่ตนเอง "เสี่ยวหลาน" และมองไปรอบๆ กาย "ตงตง พี่ใหญ่" จากนั้นก็ชี้ไปที่ชายรูปงามสลับกับตนเอง "ลู่เกอ เสี่ยวหลาน ลู่เกอ เสี่ยวหลาน" จากนั้นก็หันไปสนใจหยางเหมยต่อ
"เจ้าอิ่มหรือไม่"
"อืม"
"เช่นนั้น ข้าดูบาดแผลให้เจ้าดีหรือไม่"
"ไม่ เจ็บ"
"ข้ารักษาให้ เจ้าจะได้หายเจ็บ"
"ลู่เกอ หมอ"
"ข้ามิใช่หมอ ข้ามียารักษาแผลภายนอกติดตัวเท่านั้น"
"อะ อืม" เสี่ยวหลานพยักหน้าอย่างลังเล แต่ก็ยอมให้อีกฝ่ายโรยผงขาว ๆ ลงบนแผลให้
"ดีขึ้นหรือไม่"
"อืม"
จากที่เหวินลู่ฟงได้พูดคุยกับเสี่ยวหลาน รู้เพียงว่าเด็กหนุ่มยังพอมีญาติพี่น้องบ้าง หากเขาคาดไม่ผิด ตงตงคงเป็นผู้ติดตามของเด็กหนุ่มเป็นแน่
เขาไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มพลัดหลงกับผู้อื่นได้อย่างไร ด้วยคำพูดที่ไม่ค่อยเป็นประสาทำให้เขายากต่อการสืบหาว่าเด็กหนุ่มผู้นี้มาจากที่ใด
ในตอนนี้เขาคงทำได้อย่างเดียว คือพาเสี่ยวหลานกลับไปยังสำนักกับเขาก่อน จากนั้นค่อยส่งคนไปสืบหาที่มาของเด็กหนุ่มผู้นี้
"เสี่ยวหลาน เจ้าเดินทางไปเมืองฉู่หยวนกับข้าก่อนดีหรือไม่" เหวินลู่ฟงตัดสินใจลองถามเด็กหนุ่ม
"ฉู่หยวน"
"ใช่ เมืองฉู่หยวน"
"ตงตง พี่ใหญ่"
"ไว้ถึงที่สำนักกระเรียนทองแล้ว ข้าจะส่งคนไปช่วยตามหาพี่ชายเจ้ากับตงตงดีหรือไม่"
"มีตงตง มีพี่ใหญ่ มีข้า มีของกินเยอะๆ มีเพียงข้า ไม่มีของกิน"
"ฮ่า ๆๆ แล้วมีข้าอยู่กับเจ้าละ"
"มีลู่เกอ มีข้า มีหยางเหมย"
"เจ้าไปอยู่กับข้าที่สำนักกระเรียนทอง เจ้าก็มีอาหารกิน"
"อืม" เสี่ยวหลานลังเลเล็กน้อยก่อนพยักหน้ารับ
"เจ้าเดินทางไหวหรือไม่"
"ไหว"
"งั้นเราก็เดินทางกันเถิด นี่ก็สายมากแล้ว"
เสี่ยวหลานพยักหน้าแรง ๆ ก่อนลุกขึ้น และเดินตามลู่เกอไป คราแรกเขาเดินตามอีกฝ่ายไม่ทัน จนเหวินลู่ฟงสังเกตเห็น จึงลดฝีเท้าลง
การเดินทางของเหวินลู่ฟงช้ากว่ากำหนดเดิมอยู่มาก หากเขาให้วิชาตัวเบาคงเดินทางถึงหมู่บ้านกระบี่ภายในสองวัน จากนั้นจึงค่อยขี่ม้ากลับเข้าเมืองฉู่หยวน ใช้เวลาอีกสองวัน แต่นี่ฟ้ากำลังจะเปลี่ยนสี เขายังไม่สามารถออกจากหุบเขาดอกเหมยได้เลย
"เราพักค้างแรมตรงนี้ก่อน พรุ่งนี้ค่อยเดินทางต่อ" เมื่อเขามองหาที่พักเหมาะ ๆ ได้แล้วจึงหันไปบอกเสี่ยวหลาน อีกฝ่ายถึงกับทรุดตัวลงนั่งลงกับพื้นทันทีจนเขาตกใจ
"เสี่ยวหลาน!!"
"อืม" เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมอง กรอบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ เขาจึงนั่งลงข้างๆ ก่อนใช้ชายแขนเสื้อซับเหงื่อให้
"เจ้าคงเหนื่อยมาก เดินต่อไม่ไหวเหตุใดจึงไม่บอกข้า"
"..."  'บอกได้รึ'
"เฮ้อ…" เมื่อไม่ได้คำตอบ เหวินลู่ฟงจึงได้แต่ถอนหายใจ ก่อนพยุงเด็กหนุ่มไปนั่งบนขอนไม้ใกล้ "เจ้านั่งพักตรงนี้ก่อน เดี๋ยวข้าไปหาอะไรมาให้กิน"
"อืม"
เมื่อลู่เกอเดินหายไปในป่า เสี่ยวหลานก็ได้แต่มองไปรอบ ๆ กาย ที่มีแต่ต้นไม้ใหญ่ ท้องฟ้าสีส้มค่อยๆ แปลเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ดวงจันทร์ส่องแสงนวลบนท้องฟ้า บดบังแสงของดวงดาว
แสงจันทร์ที่ส่องสว่างพอให้เขามองสิ่งที่อยู่รอบกาย เสี่ยวหลานถอดรองเท้าของตนออกทั้งสองข้าง เผยให้เห็นแผลพุพองที่เกิดจากการเดินเป็นเวลานาน
เมื่อครั้นที่เขาทำงานกับเฉิงตง ต้องหาบน้ำวันละหลายรอบ แต่ไม่เคยเดินมากมายขนาดนี้ แผลที่ฝ่าเท้านั้น เจ็บแสบกว่าแผลจากรอยขีดข่วนตามร่างกายอยู่มาก
เขายืดขาตรงไปข้างหน้า ยกปลายเท้าลอยขึ้น ลมอ่อนๆ พัดผ่านแผลพุพองนั้น ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย ก่อนวางขาเหยียดตรงลงบนหญ้าเย็นๆ
"เจ็บ" เขาพึมพำ
เหวินลู่ฟงรู้สึกผิดไม่น้อยเมื่อคิดถึงสีหน้าเหน็ดเหนื่อยของเสี่ยวหลาน ใบหน้าซีดเซียว โหนกแก้มขึ้นสีระเรื่อเม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มกรอบหน้า เห็นแล้วน่าสงสารยิ่งนัก
เขาหลงกับรูปลักษณ์ภายนอกของเด็กหนุ่มวัยสิบหก สิบเจ็ดปี จนลืมไปว่าภายในตัวของเสี่ยวหลานนั้น ไม่ประสาราวกับเด็กเล็กๆ
เหวินลู่ฟงจับไก่ป่าได้ตัวหนึ่ง จากนั้นเขาก็หาลำไผ่ไว้สำหรับตักน้ำ เมื่อได้สิ่งของที่ต้องการแล้วเขาจึงเดินกลับไปหาเสี่ยวหลาน
เสี่ยวหลานเห็นลู่เกอเดินกลับมาพร้อมไก่ป่าในมือ เขาจำเจ้าสัตว์ตัวนี้ได้ เขามองสำรวจที่ตัวลู่เกอ แต่กลับไม่เห็นของกิน
"ลู่เกอ หยางเหมย"
"เจ้าอยากกินผลหยางเหมยอย่างนั้นรึ?"
"ของกิน"
"เจ้าหิว?"
"หิว" เขาพยักหน้า
"กระหายน้ำหรือไม่"
"อืม" เขาพยักหน้าอีกครั้ง ลู่เกอจึงส่งกระบอกไม้ไผ่ให้ ในนั้นมีย้ำอยู่เต็มกระบอก เขาจึงรับมาดื่ม
"รอข้าสักประเดี๋ยว แล้วเจ้าจะได้กิน"
"กิน หยางเหมย"
"ไม่ใช่หยางเหมย ไก่ย่าง"
"ไก่ป่า" เสี่ยวหลานชี้ไปที่ไก่ป่า ที่นอนคอพับคออ่อนอยู่บนพื้นหญ้า
"ถูกต้อง นี่คือไก่ป่า หากปรุงสุกแล้วสามารถกินได้"
"กินได้"
"เจ้าต้องรอก่อน"
"อืม รอ" เสี่ยวหลานพยักหน้าแล้วนั่งรอตามคำสั่ง
เขาเห็นลู่เกอเดินไปเก็บกิ่งไม้เล็กๆ มากองรวมกัน จากนั้นก็ก่อไฟ อากาศยามค่ำคืนช่างหนาวเย็น เมื่อมีไออุ่นจากกองไฟ เสี่ยวหลานจึงคลานเข้าไปนั่งใกล้ ๆ
ไม่นานนักลู่เกอก็นำไก่ย่างร้อนๆ ส่วนกลิ่นหอมๆ มาให้เขารับไว้ ไก่ตัวอ้วนถูกแบ่งออกไปเล็กน้อยเท่านั้น
เสี่ยวหลานเห็นลู่เกอกินเนื้อไก่ เขาจึงทำตาม "กินได้" จากนั้นเขาก็ลงมือกิน
"เสี่ยวหลาน"
"อืม" เขาเงยหน้าขึ้นจากเนื้อไก่ขึ้นมองลู่เกอ
"หากเจ้าเจอกระดูกในเนื้อไก่ สิ่งนั้นกินไม่ได้ เจ้าต้องทิ้งมันไป"
เสี่ยวหลานเห็นแท่งสีขาว ๆ ในมือลู่เกอ ก่อนจะดึงแท่งสีขาวเล็กๆ คล้ายๆ กันออกจากเนื้อไก่
"นี่ กินไม่ได้"
"ถูกต้อง กระดูก กินไม่ได้"
"กระดูก กินไม่ได้"
"ถูกต้อง"
"อืม" เสี่ยวหลานแทะเนื้อไก่ต่อไป เมื่อพบกระดูกก็ดึงออกมา "กระดูก กินไม่ได้" และทิ้งลงพื้น "กระดูก" เขาดึงกระดูกออกจากปากเมื่อหลงกินเข้าไป
"เสี่ยวหลาน เวลากิน เจ้าไม่ควรพูด ประเดี๋ยวกระดูกติดคอ เข้าใจหรือไม่"
"เข้าใจ ไม่พูด กิน"
เหวินลู่ฟงนั่งดูเสี่ยวหลานกินไก่ท่าทางเอร็ดอร่อย และเชื่อฟังเขาเป็นอย่างดี ดูแล้วเสี่ยวหลานเป็นเด็กเฉลียวฉลาด เหมือนไม่เคยออกมาสู่โลกภายนอกมาก่อน ไม่รู้ว่าตลอดมา เด็กหนุ่มเติบโตมาเช่นไร
แก้มและมุมปากของเสี่ยวหลานเต็มไปด้วยคราบน้ำมันจากไก่ย่าง เด็กหนุ่มดูจะไม่ใส่ใจมันสักนิดเมื่อกินเสร็จ เขาจึงเอื้อมมือไปเช็ดคราบน้ำมันออกให้
"น่าเสียดายนักที่ใบหน้าเจ้าเป็นเยี่ยงนี้"
จากที่มองดู รอยแผลบนใบหน้าของเสี่ยวหลานไม่น่าจะมีมาตั้งแต่กำเนิด แต่อาจจะเกิดจากความไม่รู้ประสาของเจ้าตัวมากกว่า ทำให้เกิดบาดแผลอัปลักษณ์เช่นนี้
[1] หยางเหมย (楊梅 : Chinese Bayberry) เอี่ยบ๊วย หรือยัมเบอรี่ มีถิ่นกำเนิดจากประเทศจีน ในประเทศญี่ปุ่น เรียก ยามาโมโม


## ตอนที่ 6

เมื่อกินอาหารเสร็จ เหวินลู่ฟงช่วยจัดการเรื่องที่หลับนอนให้แก่เสี่ยวหลานได้นอนห่างจากกองไฟไม่มากนักเพื่อความอบอุ่น หากแต่ไม่ใกล้จนเกินไปกระทั่งเป็นอันตราย
"เสี่ยวหลาน มานอนข้างๆ ข้านี่ จะได้ไม่หนาวมาก"
เสี่ยวหลานเชื่อฟังและทำตามทันที อีกฝ่ายเดินเท้าเปล่ามาหาเขา เหวินลู่ฟงเห็นรองเท้าของเสี่ยวหลานถอดวางอยู่ไม่ไกล
"เหตุใดเจ้าจึงไม่สวมรองเท้า"
"เจ็บ"
"เจ้าเจ็บเท้ารึ?"
"อืม" เสี่ยวหลานพยักหน้า
"ขอให้ข้าดูหน่อยสิ"
เสี่ยวหลานที่ยังคงยืนอยู่ยกเท้าขึ้นมาข้างหนึ่ง สูงเสมอใบหน้าของเขา ในขณะที่เขากำลังนั่งอยู่ข้างกองไฟ ทำให้ถึงกับผงะ
"เจ้านั่งลงก่อน คราหน้าห้ามทำแบบนี้เข้าใจหรือไม่"
"อืม"
เมื่อเสี่ยวหลานนั่งลงแล้ว เขาจึงจับยกเท้าของอีกฝ่ายขึ้นมาสำรวจดู ที่ฝ่าเท้าทั้งสองข้างมีแผลพุพองจำนวนไม่น้อย
"เสี่ยวหลาน หากเจ้าเจ็บ เจ้าเหนื่อย หรือหิว เจ้าควรบอกข้า"
"อืม"
เหวินลู่ฟงชื่นชมในความอดทนของเด็กหนุ่ม แม้เหนื่อยหรือบาดเจ็บ กลับไม่ปริปากบ่นสักคำ แต่หากพรุ่งนี้ยังให้เสี่ยวหลานเดินทั้งที่บาดเจ็บอยู่เช่นนี้ อีกสามวันก็คงจะไปไม่ถึงหมู่บ้านกระบี่เป็นแน่
"เจ้านอนพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้เราค่อยเดินทางกันต่อ" เขาบอกกับอีกฝ่ายหลังจากที่ใส่ยาสมานแผลให้แล้ว
รุ่งเช้าเสี่ยวหลานขยับตัวตื่น ทำให้ลู่เกอรู้สึกตัวด้วยเช่นกัน ทั้งสองจึงเตรียมตัวออกเดินทางอีกครั้ง คราแรก เขาจะไม่สวมรองเท้า เพราะมันไม่สบายเท้าแต่ลู่เกอสั่งให้ใส่ เขาจึงทำตาม
ออกเดินทางมาได้สักระยะหนึ่ง เขาเริ่มเจ็บฝ่าเท้า และจำได้ว่าถ้าเจ็บสามารถบอกกล่าวแก่อีกฝ่ายได้
"เจ็บ"
เสี่ยวหลานบอกออกไปแล้ว แต่อีกคนหาได้สนใจไม่ เขาจึงเดินตามไปหากแต่เดินได้ช้าลง และอาการเจ็บรุนแรงขึ้น ลู่เกอหันมามองเมื่อเขาเดินทิ้งระยะห่างมากขึ้น
"เจ็บ" เขาลองบอกอีกครั้ง
"เจ้าเจ็บฝ่าเท้ารึ?"
"อืม เจ็บ"
ลู่เกอปลดห่อผ้าที่สะพานติดตัวอยู่ตลอดเวลาออก ก่อนหันหลังและย่อตัวให้กับเขา ในมือกำแท่งยาวๆ ที่มีผ้าพันเอาไว้
"ขึ้นมา"
'ขึ้น อย่างไร?' เสี่ยวหลานไม่เข้าใจ จนลู่เกอหันมามอง
"เจ้าเคยขี่หลังผู้ใดหรือไม่" เขาส่ายหน้า
เหวินลู่ฟงยืนขึ้นเมื่อรู้ว่าเสี่ยวหลานคงขึ้นขี่หลังเขาไม่เป็น จึงเดินเข้าไปหา ก่อนแบกเด็กหนุ่มขึ้นหลัง สองแขนช้อนข้อพับขาของอีกฝ่ายไว้
"เอามือเกาะบ่าข้าไว้" เมื่อเสี่ยวหลานทำตามแล้ว เหวินลู่ฟงจึงออกเดินอีกครั้ง
เสี่ยวหลานตัวเบากว่าที่เขาคาดไว้ หากเดินสลับกับใช้วิชาตัวเบา เขาก็น่าจะไปถึงหมู่บ้านกระบี่ได้ในค่ำของวันพรุ่งนี้ เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงบอกให้เสี่ยวหลานเกาะเขาไว้ให้แน่น ก่อนเหินทะยานด้วยวิชาตัวเบาไปข้างหน้า
"ลู่เกอ บิน เสี่ยวหลาน บิน"
เสียงสดใสของคนที่อยู่บนหลังทำให้เหวินลู่ฟงรู้ว่า เสี่ยวหลานคงจะสนุกไม่น้อย ร่างกายเป็นเด็กหนุ่มหากแต่จิตใจยังคงเป็นเพียงเด็กน้อย เมื่อไปถึงสำนักกระเรียนทอง คงต้องหาคนดูแลอย่างใกล้ชิดเสียแล้ว
การเดินทางในสองวันนี้ค่อนข้างรวดเร็วและสนุกไม่น้อย เสี่ยวหลานแทบไม่ได้ลงเดินเลย เพราะลู่เกอให้เขาขี่หลังตลอดไม่ว่ายามเดิน หรือยามที่ลู่เกอพาเขาบิน
ระหว่างทางเมื่อพบเห็นสิ่งใดไม่รู้จัก เขามักจะถามลู่เกอ เหมือนคราที่ถามตงตง ลู่เกอก็จะตอบเขาเสมอ และยังสอนในสิ่งที่เขาไม่รู้อีกมากมาย
ลู่เกอไม่ให้เขาเดินทั้งที่เท้าเขาไม่เจ็บแล้ว เพราะต้องการที่จะเร่งการเดินทางให้ไวขึ้น กระทั่งมาถึงยังหน้าค่ายแห่งหนึ่ง เขาจึงได้รับอนุญาตให้ลงเดิน
"ค่าย พี่ใหญ่" เสี่ยวหลานชี้ไปที่ค่าย เหมือนกับที่พี่ใหญ่พักอยู่
"ที่นี่คือหมู่บ้าน มีชื่อว่าหมู่บ้านกระบี่"
"หมู่บ้านกระบี่"
"ถูกต้อง เหตุใดเจ้าถึงเรียกหมู่บ้านว่าค่าย หรือที่เจ้าจากมาเป็นค่ายทหาร"
"พี่ใหญ่มีทหาร ที่นอนเป็นกระโจมใหญ่"
"เจ้ามาจากชายแดนรึ?"
"ไม่ใช่ ค่าย พี่ใหญ่"
"ไม่ใช่ก็ไม่ใช่ เราเข้าไปในหมู่บ้านกันเถิด จะได้หาอาภรณ์ให้เจ้าผลัดเปลี่ยนเสียใหม่"
เหวินลู่ฟงพอจะคาดการได้ว่าเสี่ยวหลานคงมาจากค่ายทหารที่ตรึงกำลังอยู่บริเวณชายแดน และพี่ชายของเสี่ยวหลานคงมียศศักดิ์ไม่น้อย ดูได้จากอาภรณ์ชุดเก่าที่อีกฝ่ายสวมใส่
เสี่ยวหลานเดินเข้ามาในหมู่บ้านพร้อมกับลู่เกอ ภายในหมู่บ้านแห่งนี้ เขาได้กลิ่นหอมเย้ายวนแผ่กำจายอยู่โดยรอบ จนไม่สามารถแยกทิศทางของกลิ่นได้ ถึงอย่างนั้น กลิ่นที่ได้รับก็มากพอที่จะทำให้เขาสดชื่นคลายความเหนื่อยล้าลงได้
เหวินลู่ฟงสังเกตเห็นว่าตั้งแต่ที่เขาและเสี่ยวหลานก้าวเข้ามาในหมู่บ้านกระบี่ ชาวบ้านต่างพากันรังเกียจและหวาดกลัวเสี่ยวหลานอย่างเห็นได้ชัด หากแต่เด็กหนุ่มกลับไม่รับรู้สิ่งใด
เขาพาเสี่ยวหลานเข้ามายังโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง จากนั้นก็สั่งให้เสี่ยวหลานนั่งอยู่แต่ในห้อง ไม่ให้ออกไปไหน อีกฝ่ายยังคงเชื่อฟังเช่นเคย
เหวินลู่ฟงออกจากโรงเตี๊ยมมุ่งตรงไปยังร้านผ้าและหาซื้ออาภรณ์พร้อมหมวกที่มีผ้าคลุมปิดบังใบหน้า จากนั้นจึงตรงไปยังโรงเลี้ยงม้าเพื่อหาซื้อม้าตัวหนึ่ง
เมื่อกลับถึงยังโรงเตี๊ยมเขาก็สั่งอาหารสองสามอย่างให้ขึ้นไปส่งที่ห้อง เหวินลู่ฟงไม่วางใจให้เสี่ยวหลานพักเพียงลำพัง เขาจึงให้อีกฝ่ายพักห้องเดียวกับเขา
คำพูดที่ว่า ให้นั่งอยู่แต่ในห้อง ไม่ให้ออกไปไหนคงจะเป็นคำสั่งที่เคร่งครัดเกินไปสำหรับเสี่ยวหลาน เพราะเมื่อเขาก้าวกลับเข้ามาในห้อง กลับพบว่าเสี่ยวหลานนั่งนิ่งอยู่บนเตียงเหมือนคราแรกก่อนที่เขาจะออกไปไม่ผิดเพี้ยน
"เหนื่อยหรือไม่"
"ไม่ขอรับ" เสี่ยวหลานเริ่มพูดเป็นประโยคตามที่เขาสอนได้บ้าง
"เจ้าไปอาบน้ำและเปลี่ยนอาภรณ์ใหม่เสีย" เขายื่นห่อผ้าที่มีอาภรณ์ชุดใหม่ให้แก่เสี่ยวหลานรับไว้ อีกฝ่ายมองไปรอบๆ "ห้องอาบน้ำอยู่ด้านนั้น" เขาชี้ไปยังห้องอาบน้ำ เสี่ยวหลานจึงเดินเข้าไป
ไม่นานนักเสี่ยวเอ้อร์ก็นำอาหารขึ้นมาส่งให้ เขาจึงรอกินพร้อมกับเสี่ยวหลาน หากแต่รออยู่นานอีกฝ่ายไม่มีท่าทีว่าจะออกมาเสียที
"เสี่ยวหลาน"
"ขอรับ"
"เจ้ายังอาบน้ำไม่เสร็จอีกรึ?"
"เสร็จ ขอรับ"
"แล้วเหตุใดจึงยังไม่ออกมาอีก"
ครานี้ไม่มีเสียงตอบกลับ ทำให้เขาต้องลุกไปดู เมื่อเดินผ่านฉากกั้นไปแล้วเขาจึงเห็นเสี่ยวหลานกำลังใส่อาภรณ์ชุดใหม่อย่างทุลักทุเล จนเขาอดยิ้มขำไม่ได้
"เสี่ยวหลาน" เขาเรียกเสียงอ่อน
"ขอรับ"
เสี่ยวหลานหันมาทางเขา อาภรณ์ที่ยังใส่ไม่เรียบร้อย เผยให้เห็นผิวขาวเนียนตัดกับรอยแผลเป็นปื้นสีแดงขนาดใหญ่ไล่ตั้งแต่กลางลำตัวขึ้นไปยังแผงอกด้านหนึ่งและลำคอ รอยแดงแบบเดียวกับบนใบหน้า
"ลู่เกอ ยาก"
เสียงของเสี่ยวหลานเรียกสติของเหวินลู่หงให้กลับคืนมา เขาจึงเดินเข้าไปช่วยอีกฝ่ายจัดอาภรณ์ให้เข้าที่โดยพยายามเลี่ยงไม่มองรอยแผลที่น่าหดหู่นั่น
"บาดแผลนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร" เขาถามขึ้นทั้งที่รู้ว่าเสี่ยวหลานคงให้ความกระจ่างแกเขามิได้
"ธนูเพลิง"
"เจ้าถูกลอบทำร้ายรึ?"
"ไม่รู้"
"ยังเจ็บอยู่หรือไม่" เขาถามพร้อมกับมัดสายคาดเอวให้เรียบร้อย
"ไม่ขอรับ"
"ไปเถิด ออกไปกินข้าวกัน เจ้าจะได้พักผ่อน พรุ่งนี้เช้าเราค่อยเดินทางกันต่อ"
"ขอรับ"
เสี่ยวหลานออกมาจากห้องอาบน้ำก็เห็นกับข้าววางอยู่บนโต๊ะ จึงดีใจเดินเข้าไปนั่งที่โต๊ะทันที
คนทั้งสองนั่งกินข้าวไปอย่างเงียบๆ ไม่พูดไม่จาเพราะลู่เกอเคยบอกไว้ว่าเวลากินห้ามพูด เสี่ยวหลานก็ทำตามทุกครั้ง
"เสี่ยวหลาน เจ้าขี่ม้าเป็นหรือไม่" ลู่เกอถามขึ้นหลังจากกินข้าวเสร็จแล้ว
"เป็นขอรับ" เขาจำได้ว่าเคยขี่ม้าหนหนึ่ง
"อืม เอาไว้พรุ่งนี้ข้าค่อยซื้อม้าให้เจ้าอีกตัว"
"ขี่ม้า ไม่บิน"
"หนทางจากนี้ขี่ม้าไปจะสะดวกกว่า"
"เสี่ยวหลาน บิน"
"ไว้ถึงสำนักกระเรียนทองแล้ว ข้าค่อยสอนวิชาตัวเบาให้เจ้าดีหรือไม่"
"ไม่เบา บิน"
"ข้าไม่ได้บิน ข้าใช้วิชาตัวเบา"
"ตัวเบา คือ บิน"
"ถูกต้อง"
"บิน สอน ลู่เกอ สอน"
"ไว้ถึงสำนักกระเรียนทองก่อน"
"อืม" เสี่ยวหลานชะงักเล็กน้อย "ขอรับ"
"ท่าทางเจ้ายังมีเรื่องที่ต้องเรียนรู้อีกมาก เจ้าอ่านเขียนได้หรือไม่"
เสี่ยวหลานมองไปรอบๆ ห้องแต่ไม่มีตัวอักษร เมื่อมองไปที่ลู่เกอ เห็นพู่หยกสลักอักษร แต่เขาไม่รู้ว่าเป็นอักษรอะไร สุดท้ายจึงได้แต่ส่ายหน้า
"ไม่เป็นไร ไปนอนเถิด ข้าอาบน้ำเสร็จก็จะนอนพักผ่อนเช่นกัน"
"ขอรับ"
เสี่ยวหลานลุกและก้าวไปที่เตียงก่อนล้มตัวลงนอน หากแต่เขากลับนอนไม่หลับ เพราะทั้งวันเขาได้แต่ขี่หลังลู่เกอ เพิ่งจะได้เดินเองช่วงระยะเวลาสั้นๆ ตอนเข้ามาในหมู่บ้านเพียงเท่านั้น อีกทั้งกลิ่นหอมเย้ายวนที่ได้กลิ่นตั้งแต่เข้าหมู่บ้านมา ยังช่วยให้เขากระปรี้กระเปร่าไม่น้อย
เมื่อได้ยินเสียงลู่เกอเดินตรงมา เขาจึงรีบหลับตาลงทันทีเพราะลู่เกอสั่งให้เขาเข้านอน
เหวินลู่ฟงที่อาบน้ำเสร็จ กำลังจะเข้านอน กลับเห็นเสี่ยวหลานนอนหลับตาตัวเกร็งอยู่บนเตียงจึงค่อย ๆ นั่งลง
"เป็นอะไรไปรึ เสี่ยวหลาน"
"ไม่ หลับ" เสี่ยวหลานตอบทั้งที่ยังคงหลับตาแน่น
"เจ้านอนไม่หลับข้าก็ไม่ได้ว่าอันใด มิต้องเกร็ง" เมื่อสิ้นคำพูดเสี่ยวหลานก็ลืมตาโพลงขึ้นทันที
"ลู่เกอ ใจดี"
"แล้วมีใครใจร้ายกับเจ้ารึ? "
เสี่ยวหลานครุ่นคิด "ท่านหมอ เจ็บ ยาขม"
"นั่นอาจจะเป็นวิธีการรักษาเจ้า ใส่ยาบางชนิด เจ้าก็จะเจ็บ ยาที่ดื่มมักมีรสขม และท่านหมอหวังดีกับเจ้าแน่นอน"
เหวินลู่ฟงดับตะเกียงภายในห้อง แล้วล้มตัวลงนอนเคียงข้างเสี่ยวหลาน
"หากเจ้านอนไม่หลับ ข้าก็ไม่บังคับเจ้า ง่วงเมื่อไรก็นอน"
"อืม"
เสี่ยวหลานนอนมองเพดานห้องไปเรื่อย กระทั่งรับรู้ถึงลมหายใจเข้าออกที่ช้าลงและสม่ำเสมอ เขาจึงเอี้ยวตัวไปมอง ใบหน้าลู่เกอช่างงดงามหมดจดนัก แต่ใบหน้าของเขากลับมีสองสี ท่านหมอบอกว่าควรจะปกปิดใบหน้าข้างหนึ่งเพราะมันไม่เหมือนคนอื่น หากแต่เขาไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใด
เขาไม่รู้ว่าตนเองกำเนิดมาจากสิ่งใด รู้เพียงแต่กลิ่นหอมเย้ายวนที่เขาชื่นชอบนั้น ทันทำให้เขามีพลังที่กล้าแกร่งยิ่งขึ้น