บุตรสาวคนโตจากตระกูลต่ำต้อยผู้มีมิติพิเศษ
พู่กันเคาะๆ
## บทที่ 1 เต้าหัว

เดือนสิงหาคม ฤดูใบไม้ร่วง แสงแดดส่องสว่างจ้า
บนผืนแผ่นดินอันกว้างใหญ่ไพศาล ทุ่งข้าวสีทองถูกสายลมพัดโบกไหว ก่อให้เกิดคลื่นระลอกแล้วระลอกเล่า
ท่ามกลางคลื่นสีทองที่โยกไหว เด็กหญิงตัวน้อยในชุดเสื้อกั๊กสีเขียว ผมเกล้ามวย ยืนหลับตา กางแขนทั้งสองข้าง ใบหน้าเปี่ยมด้วยความสุขท่ามกลางกลิ่นหอมของข้าว
"เต้าหัว~"
"เต้าหัว~"
เสียงใสกังวานอันเป็นเอกลักษณ์ของเด็กหนุ่ม ไร้กังวลและเปี่ยมด้วยความสุข ดังแว่วมาแต่ไกล แผ่กระจายไปทั่วทุ่งข้าวตามสายลม
เด็กหญิงได้ยินเสียงเรียก ลืมตาขึ้นทันที เอียงศีรษะมอง ก็เห็นเด็กหนุ่มวิ่งดั่งสายลมบนคันนา กำลังโบกมือและวิ่งมาหาเธออย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นเด็กหนุ่ม เด็กหญิงยิ้มตาหยี ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มสดใส ยกมือโบกให้เขา "พี่สาม หนูอยู่นี่!"
หยาน เหวินเทา เห็นเด็กหญิง สีหน้าสดใส ขายาวก้าวเร็วขึ้นอีก
ท่ามกลางทุ่งข้าวสีทอง เด็กหญิงในชุดเขียวยืนยิ้มบาง คิ้วงามโดยไม่ต้องวาด ริมฝีปากแดงโดยไม่ต้องทา ดวงตาดั่งดวงดาว ผิวขาวดั่งหยก
แม้จะเห็นมาเก้าปีแล้ว หยาน เหวินเทา ก็ยังรู้สึกว่าน้องสาวคนโตของเขาดูไม่เบื่อ ราวกับนางฟ้าจากสวรรค์
"พี่สาม ทำไมพี่มาล่ะ?"
เมื่อเด็กหนุ่มมาถึง เด็กหญิงก็ถามด้วยรอยยิ้ม แก้มขาวนวลแดงระเรื่อเพราะแดดจัด ยิ่งดูน่ารักน่าเอ็นดู
"ยังจะถามอีก แดดแรงขนาดนี้ วิ่งออกมาทำไม ไม่กลัวผิวคล้ำหรือไง"
หยาน เหวินเทา พอมาถึงก็รีบถอดหมวกสานที่สวมอยู่ สวมให้น้องสาวอย่างระมัดระวัง
"ดูสิ หน้าแดงไปหมดแล้ว กลับบ้านเดี๋ยวย่าต้องดุแน่"
เด็กหญิงยืนนิ่งให้พี่ชายสวมหมวกให้ พอสวมเสร็จก็เกาะแขนพี่ชายอย่างสนิทสนม ออดอ้อน "ถ้าย่าโกรธ พี่สามต้องช่วยขอร้องให้หนูนะ"
"เจ้าเด็กนี่!" หยาน เหวินเทา ใช้นิ้วจิ้มหน้าผากน้องสาว สีหน้าทั้งเอ็นดูทั้งจนปัญญา "ไปกันเถอะ กลับบ้านกันเร็วๆ ลุงใหญ่ส่งจดหมายมา ย่ารอให้เจ้าอ่านจดหมายอยู่"
"หา?" เด็กหญิงชะงักไป "ทำไมส่งจดหมายมาตอนนี้ล่ะ?"
หยาน เหวินเทา ส่ายหน้า "ใกล้ฤดูเก็บเกี่ยวแล้ว คงถามว่าเราจะไปเมืองที่ลุงใหญ่ทำงานเมื่อไหร่มั้ง"
เด็กหญิงยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ แสดงว่าไม่สนใจเรื่องนี้เลย
เห็นดังนั้น หยาน เหวินเทา ก็หัวเราะ "อะไรกัน ไม่อยากเจอลุงใหญ่กับป้าใหญ่หรือ?"
ปีที่น้องสาวคนโตเกิด ลุงใหญ่สอบได้เป็นขุนนาง ปีถัดมาก็ได้เป็นจินซื่อลำดับที่สาม ได้รับแต่งตั้งเป็นนายอำเภอระดับเจ็ด ตอนนั้นน้องสาวยังเล็ก ย่าก็ไม่ค่อยแข็งแรง ลุงใหญ่ไปรับตำแหน่งก็พาสองคนไปด้วยไม่ได้ จึงให้อยู่บ้านเกิด
ปล่อยไว้แบบนั้น แปดปีผ่านไป
มองน้องสาวคนโตที่อายุเก้าขวบแล้วแต่เพิ่งเคยเจอพ่อแม่ไม่กี่ครั้ง หยาน เหวินเทา รู้สึกสงสารขึ้นมาในใจ
"อยากเจอสิ!" เด็กหญิงตอบอย่างไม่ใส่ใจ
เมื่อเทียบกับการถูกจำกัดอยู่ในเรือนหลังบ้าน เธอชอบชีวิตอิสระในชนบทมากกว่า ถ้าเป็นไปได้ เธออยากอยู่ในทุ่งนาไปตลอดชีวิต เป็นคนสบายๆ
ตอนนี้ พี่น้องเดินมาถึงถนนใหญ่ในชนบทแล้ว คนรอบข้างก็เยอะขึ้นทันที
"อ้าว เต้าหัวกับเหวินเทานี่เอง!"
"ลุงสาม!"
"คุณชายอู๋!"
"ป้าหก!"
"ลุงห้า!"
พี่น้องทั้งสองทักทายผู้คนอย่างน่ารักและมีมารยาท ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของคนรอบข้างยิ่งกว้างขึ้น
"แดดแรงขนาดนี้ พวกเจ้าออกมาทำไมกัน?"
"จะเป็นอะไรไปได้ ต้องเป็นเต้าหัวออกมาตรวจตรานาข้าวของพวกเขาอีกแล้วแน่ๆ"
พอได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข
เด็กหญิงตัวน้อยหัวเราะตาม: "ไม่ดูไม่ได้นะคะ บ้านหนูมีแค่ผลผลิตเท่านี้แหละ"
"เต้าหัว ฟังป้าสิ พ่อของเจ้าเป็นถึงนายอำเภอ เจ้าเป็นคุณหนูบ้านขุนนาง ไม่จำเป็นต้องลำบากเหมือนพวกเราหรอก กลับบ้านไปใช้ชีวิตสุขสบายเถอะ"
เด็กหญิงตอบพร้อมรอยยิ้ม: "ป้าคะ นายอำเภอก็ต้องกินข้าวเหมือนกันนะคะ!"
"ฮ่าๆๆ ดูเต้าหัวของพวกเราสิ ตัวเล็กๆ ก็รู้จักช่วยเหลือครอบครัวแล้ว ไม่แปลกเลยที่หยาน เล่าไท่ไท่รักเธอนักหนา"
"ก็น่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ นั่นแหละ ถ้าข้ามีหลานสาวแบบนี้ ก็คงจะรักจนตายเลย"
ท่ามกลางเสียงหัวเราะและพูดคุย เด็กหญิงยิ้มตลอดเวลา มือข้างหนึ่งจับแขนพี่ชายคนที่สาม อีกมือหนึ่งแตะต้นข้าวริมทาง ก้าวเดินอย่างร่าเริงกระโดดโลดเต้นมุ่งหน้าไปยังบ้านที่ใหญ่โตที่สุดในหมู่บ้าน
เมื่อพี่น้องทั้งสองเดินห่างออกไป เสียงไม่เป็นมิตรก็ดังขึ้นในกลุ่มคน
"น่ารักแล้วไง ก็แค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง!"
"ไล่อี้ หุบปากสกปรกของเจ้าซะที เต้าหัวทำอะไรให้เจ้าหรือ?"
"ข้าแค่ทนไม่ได้ที่พวกเจ้าประจบประแจงเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ถ้าพ่อนายอำเภอของเธอรักเธอจริง ก็คงไม่ทิ้งเธอไว้ที่บ้านเกิดตั้งแปดปี"
"เจ้าไม่รู้ก็อย่าพูดมั่ว เต้าหัวอยู่ที่นี่เพื่อกตัญญูต่อหยาน เล่าไท่ไท่ต่างหาก"
"ฮึ นั่นแค่ข้ออ้างหลอกคนนอก พวกเจ้าก็เชื่อด้วยหรือ? ข้าได้ยินมาว่าท่านอำเภอยานแต่งอนุภรรยาจากตระกูลนักปราชญ์ที่ทำงาน อนุภรรยาคนนั้นให้กำเนิดลูกแฝดชายหญิง ลูกสาวแฝดงดงามราวกับดอกไม้ ท่านอำเภอยานรักใคร่มาก ส่วนเต้าหัวที่โตมาในหมู่บ้านดูเหมือนลูกชาวบ้าน ท่านอำเภอยานจะชอบได้อย่างไร......"
ชาวนาพูดเสียงดังมาก ประกอบกับพื้นที่โล่งในชนบท แม้จะเดินออกมาไกลพอสมควร หยาน เหวินเทาและน้องสาวก็ยังได้ยินเสียงสนทนาของผู้คนเป็นช่วงๆ
"พี่สาม ทำอะไรน่ะ?"
เด็กหญิงรีบดึงหยาน เหวินเทาที่กำลังจะเดินกลับไปเถียง
หยาน เหวินเทาตัวสูงใหญ่ อายุแค่สิบสามปี แต่ความสูงเกือบเท่าผู้ชายโตแล้ว เด็กหญิงแทบจะดึงเขาไว้ไม่อยู่
"ข้าจะไปสั่งสอนไล่อี้ที่ปากเน่านั่น"
เห็นหยาน เหวินเทาโกรธจัด เด็กหญิงก็หัวเราะออกมา: "โอ้โห พี่สามเก่งจังเลย ตอนนี้พูดเป็นสำนวนได้แล้วนะ!"
หยาน เหวินเทาขึ้นชื่อว่าไม่ชอบอ่านหนังสือ พอได้ยินน้องสาวล้อเลียน ความโกรธก็จางลงไปบ้าง
เด็กหญิงฉวยโอกาสดึงเขากลับมา: "ก็แค่คนนอกนินทากันเล่นๆ จะจริงจังทำไมล่ะ?"
หยาน เหวินเทายื่นมือจะลูบหัวเด็กหญิง แต่ติดหมวกสานเสียก่อน: "เต้าหัว เจ้าอย่าไปฟังที่พวกเขาพูดเลย เจ้าเป็นธิดาคนโตของบ้านยาน ลูกสาวอนุภรรยาคนนั้นไม่มีทางข่มเจ้าได้หรอก ถึงแม้ว่า... ถึงแม้ว่า..."
เด็กหญิงเอียงหน้ามองหยาน เหวินเทาที่หน้าแดงก่ำ ดวงตากลมโตเป็นประกายแวววาว ยิ้มกว้างถาม: "ถึงแม้ว่าอะไรล่ะ?"
หยาน เหวินเทากัดฟัน: "ถึงแม้ว่าลุงใหญ่จะรักลูกสาวของอนุภรรยาจริง เจ้าก็ไม่ต้องกลัว เจ้ายังมีย่ากับพวกเราอยู่ พวกเราจะไม่ยอมให้ใครรังแกเจ้าแน่นอน!"
เด็กหญิงยิ้มสดใส เผยให้เห็นฟันขาวที่แทบจะทำให้ตาพร่า มือขวาพลิกไปมาในรวงข้าวริมทาง เมื่อเห็นดอกข้าวสีเขียวในฝ่ามือเข้มขึ้น รอยยิ้มในดวงตาก็ยิ่งลึกซึ้ง
"ใช่แล้ว มีย่าอยู่ ต่อให้พ่อเป็นขุนนางใหญ่โตแค่ไหน ก็ไม่กล้าไม่เชื่อฟังย่าหรอก" น้ำเสียงไม่มีความกังวลแม้แต่น้อย
"เต้าหัว เด็กบ้าคนนี้ รีบกลับมาหาย่าเดี๋ยวนี้ อยากถูกแดดเผาจนดำเป็นถ่านหรือไง!"
เสียงตะโกนทรงพลังดังมาจากลานบ้านที่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร ฟังก็รู้ว่าคนพูดร่างกายแข็งแรงมาก
เด็กหญิงตัวสั่น ทำหน้าจนใจก้าวขาสั้นๆ วิ่งไปที่ประตูใหญ่ พลางตะโกน: "ย่าขา เต้าหัวน้อยที่น่ารักของย่ากลับมาแล้วค่ะ!"


## บทที่ 2 การข้ามภพมาเกิดใหม่

"เจ้ายังรู้จักกลับมาด้วยนะ!"
พอก้าวเข้าประตูใหญ่ เต้าหัวก็โดนเคาะหัวดังโป๊ก
"โอ๊ย! พี่สามช่วยด้วย ยายไม่รักเต้าหัวแล้ว"
เสียงใสๆ ของสาวน้อยดังขึ้นในลานบ้าน
จากนั้นในลานบ้านก็วุ่นวายไปหมด ไก่บินสุนัขกระโดด
"เจ้าเด็กบ้า สามวันไม่ตีก็จะขึ้นหลังคา แดดแรงขนาดนี้ไม่กลัวแดดเผาหรือไง วิ่งออกไปนอกบ้านทุกวัน ในนาข้าวมีทองหรือมีเงินหรือไง ถึงได้ดึงดูดเจ้าขนาดนี้?"
"มีทองค่ะยาย! ดูสิ ต้นข้าวสีทองอร่ามเหมือนทองไหมล่ะ?"
"ทองบ้าอะไร ลูกสาวบ้านอื่นเขาอยากอยู่แต่ในบ้านทั้งวัน ส่วนเจ้านี่ ถ้าไม่โดนแดดเผาจนดำเป็นถ่าน เจ้าก็คงอยู่ไม่สุขใช่ไหม?"
"ยายใจร้าย เต้าหัวไม่อยากดำเป็นถ่านหรอก ที่ออกไปข้างนอกเพราะรู้ว่าตัวเองไม่ดำ ใครใช้ให้หนูได้รับผิวสวยตามธรรมชาติมาจากยายล่ะคะ"
"อย่ามาพูดจาหวานล้อมนะ ผิวดีแค่ไหนก็ไม่มีใครทำร้ายมันแบบเจ้าหรอก"
ในลานบ้าน เด็กหญิงในชุดสีเขียววิ่งวนรอบลานเหมือนกระต่ายที่หลุดออกจากกรง ตามหลังมาด้วยคุณยายที่ดูกระฉับกระเฉง ผมเผ้าเรียบร้อยไม่มีสักเส้นหลุดลุ่ย กำลังวิ่งไล่ตามอย่างว่องไว
"หยาน เต้าหัว หยุดเดี๋ยวนี้!"
"ไม่ค่ะ ยายหยุดก่อน"
"ยายแก่ๆ อย่างข้าจับเจ้าเด็กน้อยคนนี้ไม่ได้แล้วหรือไง"
"...ยายขา หนูผิดไปแล้ว ต่อไปจะไม่ออกไปตอนเที่ยงอีกแล้ว"
"ยังจะมีต่อไปอีก เจ้าไม่มีต่อไปแล้ว"
"ไม่เอานะ~"
เมื่อเห็นคนแก่กับเด็กน้อยไล่จับกันโดยที่ไม่มีใครหน้าแดงหรือหอบ ทุกคนที่อยู่ใต้ชายคาต่างอดชื่นชมไม่ได้
"สุขภาพแม่ดีขึ้นทุกปีเลยนะ" หยาน จื้อเฉียง บุตรชายคนที่สามของบ้านเอียนมองดูสองคนที่กำลังวิ่งเล่นกันในลานบ้านพลางยิ้ม
อู่ซือภรรยาของเขายิ้มน้อยๆ "ก็ใช่น่ะสิ แค่มีเต้าหัวอยู่ แม่ก็ไม่มีเวลาว่างเลย คนเราพอได้เคลื่อนไหว จิตใจก็สดชื่นขึ้นเองเป็นธรรมดา"
หยาน เหวินเทา มองพ่อแม่ที่ดูชอบความวุ่นวายด้วยสีหน้าจนปัญญา "พ่อ แม่ ห้ามพวกเขาหน่อยสิครับ แดดแรงขนาดนี้ ระวังจะเป็นลมแดดนะ"
พอได้ยินคำพูดนี้ หยาน จื้อเฉียง จึงรีบเก็บรอยยิ้มบนใบหน้า รีบเดินเข้าไปในลาน คว้าตัวเต้าหัวที่แก้มแดงระเรื่อไว้ แล้วหันไปพูดกับยายเฒ่า "แม่ ลูกจับเต้าหัวได้แล้ว เข้าบ้านไปสั่งสอนเธอดีกว่า"
เมื่อเห็นกล้ามแขนที่โผล่พ้นแขนเสื้อของลุงสาม เต้าหัวก็รู้จักกาลเทศะพอที่จะไม่ดิ้น ได้แต่มองยายเฒ่าที่กำลังหอบเล็กน้อยและเดินเร็วๆ เข้ามาด้วยสายตาน่าสงสาร
"เจ้าใช้แรงมากเกินไปแล้ว เด็กตัวเล็กๆ แค่นี้ จะทนแรงที่เจ้าจับได้หรือ?"
พอเห็นหลานสาวคนโตถูกลูกชายคนที่สามจับ ยายเฒ่าก็ไม่พอใจทันที จ้องเขาอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วรีบรับตัวเด็กน้อยมาจากมือเขา
หยาน จื้อเฉียง เกาจมูกอย่างเก้อๆ ด้วยสีหน้าจนใจ
เขารู้ว่าต้องเป็นแบบนี้ ในบ้านนี้ แม่รักเต้าหัวที่สุด ถ้าแม่จะสั่งสอนเองก็ได้ แต่ถ้าใครกล้าแตะต้องเต้าหัวแม้แต่นิดเดียว แม่จะไม่ยอมทันที
"ไปกันเถอะ ตามข้ามาในห้อง"
ยายเฒ่าหยานจ้องหลานสาวคนโตด้วยสายตาดุๆ แล้วจูงมือเธอเดินเข้าไปในห้องโถง
เต้าหัวไม่ซุกซนอีกต่อไป เอนตัวเข้าหายายอย่างสนิทสนม "ย่าขา หนูจะไม่ทำอีกแล้ว"
ยายเฒ่าหยานแค่นเสียงหึในลำคอ "เจ้าอาจจะกล้าทำ แต่ต่อไปก็ไม่มีโอกาสแล้ว พ่อแม่เจ้าส่งจดหมายมา ต่อไปพวกเขาจะสั่งสอนเจ้าเอง ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะยังซุกซนได้อีกไหม"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเต้าหัวก็หุบลงทันที "ย่า พวกเราไม่ไปได้ไหมคะ อยู่ที่หมู่บ้านหยานเจียนี่ก็ดีแล้ว"
ยายเฒ่าหยานเอานิ้วจิ้มที่หน้าผากหลานสาว รู้สึกเหมือนเหล็กดีกลายเป็นเหล็กเสีย "เจ้านี่ บางคนอยากจะย้ายเข้าไปอยู่ในเมืองยังไม่มีโอกาสเลย แต่เจ้ากลับเป็นตัวประหลาด ให้ไปก็ไม่ยอมไป"
เต้าหัวเบ้ปาก "ในเมืองไม่อิสระเหมือนในหมู่บ้านหรอก"
ยายเฒ่าหยานรู้นิสัยหลานสาวดี จึงไม่พูดอะไรมาก พาเธอมาที่อ่างน้ำ พับแขนเสื้อขึ้นแล้วเช็ดหน้าให้ "เจ้าโชคดีที่เกิดมาหน้าตาดี ไม่ดำ ไม่งั้นซุกซนแบบนี้ทุกวัน โตขึ้นจะแต่งงานยังไง"
เมื่อได้ยินคำว่าแต่งงาน เต้าหัวก็สั่นสะท้านทันที มองยายด้วยสายตาน้อยใจ "ย่า จะแต่งงานอะไรกัน หนูยังเด็กอยู่นะ" ในยุคโบราณการดำรงชีวิตไม่ใช่เรื่องง่าย อายุยังน้อยนักก็ต้องคิดเรื่องแต่งงานแล้ว
เห็นสีหน้าแปลกๆ ของหลานสาว ยายเฒ่าหยานก็ยิ้ม "เด็กอะไรกัน เจ้าอายุเก้าขวบแล้ว ถึงเวลาต้องเรียนรู้กฎเกณฑ์บางอย่างแล้ว หลายปีที่ผ่านมา แม่เจ้าส่งจดหมายมาอยากรับตัวเจ้าไป เจ้าก็เอาย่าแก่คนนี้มาเป็นข้ออ้างหลบเลี่ยงไปได้ คราวนี้พ่อแม่เจ้าจะรับทั้งย่าหลานไป ข้าอยากรู้ว่าเจ้าจะมีข้ออ้างอะไรอีก"
"อะไรกันเนี่ย!" เต้าหัวเขย่าแขนยาย พูดอย่างงอนๆ "หนูไม่ได้เอาย่ามาเป็นข้ออ้างนะคะ หนูแค่ไม่อยากจากย่าไปเท่านั้นเอง"
"อย่าเขย่าสิ เขย่าจนย่าแก่คนนี้เวียนหัว" ยายเฒ่าหยานดึงหลานสาวให้นั่งลง
เต้าหัวมองยายเฒ่าหยาน ถามย้ำอีกครั้ง "ย่า เราต้องไปจริงๆ เหรอคะ ไม่ไปไม่ได้เลยเหรอ"
ยายเฒ่าหยานพยักหน้าอย่างแน่วแน่ "ไม่ไปไม่ได้ เจ้านี่ ข้าก็ไม่รู้ว่าในหัวเจ้าคิดอะไรอยู่ โตในหมู่บ้าน ต่อไปเจ้าก็เป็นแค่สาวบ้านนอก ไปอยู่ในเมือง เจ้าก็จะได้เป็นคุณหนูขุนนาง ลองคิดดูเอง"
เต้าหัวรู้ว่าคราวนี้คงหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว จึงไม่ติดใจเรื่องนี้อีก แต่ถามว่า "แล้วอาสามกับป้าสามล่ะคะ"
ยายเฒ่าหยาน "พวกเขาก็ไปด้วย พ่อเจ้าส่งจดหมายมาบอกว่า คราวนี้เขาอาจจะได้ต่ออายุราชการ แม่เจ้าซื้อที่ดินไว้ที่นั่นบ้าง อาสามของเจ้าไปก็พอดี จะได้ช่วยดูแล"
เต้าหัวเท้าคางด้วยมือทั้งสอง ถามอย่างสงสัย "ทำไมพ่อยังไม่ได้เลื่อนตำแหน่งอีก เป็นนายอำเภอมาสามสมัยแล้วนะ" ความสามารถดูจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่
ยายเฒ่าหยานมองหลานสาวด้วยหางตา สีหน้าก็หม่นลง เห็นได้ชัดว่ากังวลเรื่องลูกชายคนโตเช่นกัน ถอนหายใจพลางพูด "พ่อเจ้าเป็นคนจากบ้านฮานเหมิน รากฐานไม่แข็งแรง ในวงราชการก็ไม่มีใครที่จะช่วยเหลือกันได้ การเลื่อนตำแหน่งจะง่ายได้อย่างไร"
เต้าหัวไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
แม้จะมีชีวิตมาสองชาติ แต่เธอก็ไม่เคยมีประสบการณ์ในวงราชการ
เห็นยายอารมณ์ไม่ค่อยดี รีบเปลี่ยนเรื่อง "แล้วบ้านเราจะทำยังไงคะ"
ยายเฒ่าหยานถูกดึงความสนใจไปทันที "ย่าคิดไว้หมดแล้ว ที่นาของเราก็จะให้คนในตระกูลที่ลำบากเช่าทำ ส่วนบ้าน จื้อซินสกุลที่ห้าปีที่แล้วช่วยคนจนขาหัก หางานทำไม่ได้ ก็ให้ครอบครัวเขาย้ายมาอยู่ช่วยดูแลแทนแล้วกัน"
เห็นยายเฒ่าหยานวางแผนทุกอย่างไว้หมดแล้ว เต้าหัวก็หมดหวังโดยสิ้นเชิง "แล้วเราจะไปเมื่อไหร่คะ"
"หลังเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง" ยายเฒ่าหยานเห็นหลานสาวทำหน้าอาลัยอาวรณ์ จึงลูบหัวเธอ "เจ้านี่ เกิดมามีบุญแต่ไม่รู้จักบุญ จะได้ไปอยู่กับพ่อที่เป็นถึงท่านนายอำเภอ ยังไม่เต็มใจอีก"
"หนูไม่ได้ไม่เต็มใจนะคะ" เต้าหัวพึมพำ เธอแค่ไม่รู้ว่าจะอยู่กับพวกเขาอย่างไร
ตอนที่ข้ามภพมา พ่อแม่ชาตินี้ของเธอยังอายุน้อยกว่าเธอในชาติก่อนเสียอีก


## บทที่ 3 ไม่มีใครเทียบได้

หมู่บ้านหยานเจีย
คฤหาสน์แคว้นแยสาว
เต้าหัวนั่งอย่างสงบในห้องโถง จดบันทึกผลผลิตของปีนี้อย่างตั้งใจ
หยาน เล่าไท่ไท่นั่งอยู่ข้างๆ มองหลานสาวด้วยสายตาเอ็นดู เห็นหลานสาวจดบันทึกผลผลิตอย่างละเอียดทีละบรรทัด ใบหน้าก็ยิ่งเต็มไปด้วยความพึงพอใจและภาคภูมิใจ
นางรู้ว่า ชาวบ้านและญาติพี่น้องต่างลับหลังพูดว่านางลำเอียง ไม่รักหลานชาย แต่กลับรักหลานสาวตัวน้อยคนนี้จนสุดหัวใจ
แต่คนพวกนั้นก็ไม่ดูบ้างว่า เต้าหัวของนางน่ารักขนาดไหน
ไม่เพียงแต่หน้าตาดี ยังเป็นมงคลกับครอบครัวอีกด้วย
ตั้งแต่เกิดมา ลูกชายคนโตของนางที่สอบตกถึงสองครั้งก็สอบผ่านขั้นจวี่เหริน ปีถัดมายังสอบได้จินซื่อลำดับที่สาม ได้รับแต่งตั้งเป็นนายอำเภอระดับเจ็ด
หลังจากนั้น ตระกูลของพวกเขาที่เคยเป็นเพียงครอบครัวระดับกลางในหมู่บ้านหยานเจีย ก็เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ ทุกปี ค่อยๆ เจริญรุ่งเรืองขึ้นมา
นอกจากนี้ เด็กหญิงคนนี้ยังมีน้ำใจอบอุ่น อบอุ่นจนทำให้หัวใจของผู้คนละลาย
พ่อของเด็กๆ เสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อย นางต้องเป็นหม้ายตั้งแต่อายุยังน้อย เพื่อเลี้ยงดูลูกทั้งสี่คน นางต้องทำงานทั้งวันทั้งคืน จนร่างกายทรุดโทรมอย่างหนัก
ในปีที่ลูกชายคนโตได้รับแต่งตั้งเป็นนายอำเภอ นางรู้สึกว่าสามารถไปรายงานต่อสามีได้แล้ว ความกดดันที่อัดอั้นมาตลอดก็คลายลง จากนั้นร่างกายของนางก็เริ่มทรุดลง
หลังจากนั้น นางก็ไม่สามารถทำงานหนักได้อีก ปกติก็หอบแฮ่กๆ ต้องกินยาตลอด
ตอนที่ลูกชายคนโตเข้ารับตำแหน่ง เต้าหัวถูกทิ้งไว้ที่บ้านเกิด หนึ่งเพราะหลานสาวยังเล็กเกินไป ไม่เหมาะกับการเดินทางไกล สองคือ เต้าหัวผิวขาวนวลและน่ารัก ลูกชายคนโตเห็นว่านางชอบ จึงตั้งใจให้เต้าหัวอยู่เป็นเพื่อนคลายเหงา
เมื่อเด็กหญิงอายุห้าขวบ ไม่รู้ว่าได้ยินข่าวมาจากไหนว่าพระที่วัดบรรพตห่างออกไปสิบกว่าลี้สามารถรักษาโรคของนางได้ จึงแอบตามคนในหมู่บ้านที่ไปไหว้พระที่วัดไปขอยามาให้
แดดร้อนในฤดูร้อนแผดเผาจนผู้ใหญ่ยังรู้สึกเจ็บปวด แล้วเด็กตัวน้อยๆ จะทนได้อย่างไร
เมื่อเห็นเต้าหัววิ่งหลายสิบลี้ เดินโซเซมาพร้อมยาที่ขอมา หัวใจของนางก็ไม่เคยอ่อนโยนขนาดนี้มาก่อน
แปลกดี หลังจากนั้น ร่างกายของนางก็ดีขึ้นเรื่อยๆ ทุกวัน ตอนนี้ออกไปข้างนอก ใครๆ ก็พูดว่านางสุขภาพดี ดูกระปรี้กระเปร่า แม้แต่สตรีวัยสาวทั่วไปก็วิ่งไม่ทันนาง
เด็กหญิงคนนี้ คือดวงดาวแห่งโชคลาภของนางจริงๆ
"ย่า พวกเราจะส่งผลผลิตจากที่นาสองร้อยกว่าไร่ไปที่อำเภอหลินอี๋ทั้งหมดเลยหรือ?" เต้าหัวเงยหน้าขึ้นมองหยาน เล่าไท่ไท่ หลังจากคำนวณผลผลิตของปีนี้เสร็จ
อำเภอหลินอี๋คือเมืองที่พ่อของเธอไปรับตำแหน่งนายอำเภอ
หยาน เล่าไท่ไท่พยักหน้า "มณฑลทางเหนือหลายแห่งประสบภัยแล้งเมื่อปีที่แล้ว อำเภอหลินอี๋อยู่ทางเหนือ แม้จะไม่ได้แล้งมาก แต่ผลผลิตก็ไม่ค่อยดี พวกเราส่งข้าวไปที่นั่น ส่วนหนึ่งเก็บไว้ใช้ในครอบครัว อีกส่วนหนึ่งสามารถแลกเป็นเงินได้"
เต้าหัวถอนหายใจ แกล้งทำเป็นผู้ใหญ่พูดว่า "ดูเหมือนว่าชีวิตของพ่อคงไม่ค่อยสบายนัก"
ภัยธรรมชาติอย่างนี้ แม้แต่ในยุคปัจจุบันก็ยังป้องกันได้ยาก
หยาน เล่าไท่ไท่: "เข้าใจความยากลำบากของพ่อเจ้าแล้วใช่ไหม พอไปถึงอำเภอหลินอี๋ เจ้าต้องสนิทสนมกับพ่อให้มากๆ นะ"
หลานสาวตั้งแต่เกิดจนถึงตอนนี้ไม่เคยอยู่กับพ่อแม่เลย ปกติก็แทบไม่พูดถึง เรื่องนี้ทำให้เธอกังวลไม่น้อย กลัวว่าหลานสาวจะห่างเหินกับพ่อแม่
เธอแก่แล้ว ต่อไปหลานสาวก็ต้องพึ่งพาพ่อแม่อยู่ดี พอไปถึงอำเภอหลินอี๋แล้ว เธอต้องพยายามสร้างความสัมพันธ์ระหว่างลูกชายกับหลานสาวให้มากขึ้น
เต้าหัวเบ้ปาก "พ่อมีลูกสาวที่รักอยู่แล้ว เขาอาจจะไม่สนใจฉันก็ได้"
หยาน เล่าไท่ไท่จ้องหลานสาวอย่างไม่พอใจ "อะไรกัน เจ้าคิดว่าตัวเองสู้ลูกสาวของอนุภรรยาไม่ได้หรือ?" แม้ว่าจะเป็นหลานทั้งคู่ แต่ขอโทษนะ เธอลำเอียง ไม่ว่าลูกชายคนโตจะเขียนจดหมายมาบอกว่าลูกแฝดของอนุภรรยาเป็นอย่างไร ในสายตาของเธอ ไม่มีใครจะเทียบเต้าหัวได้
เต้าหัวลุกขึ้นยืนทันที เชิดหน้าขึ้นพูดอย่างดุดัน "ฉันจะสู้เขาไม่ได้ยังไง? ฉันแค่ไม่อยากจะไปเทียบกับเขาต่างหาก" ไปเทียบกับเด็กน้อย มันเสียศักดิ์ศรีเกินไป!
แม้ว่าตอนนี้ร่างกายของเธอจะเป็นเด็กน้อย แต่จิตใจข้างในเป็นผู้ใหญ่ที่กำลังจะอายุสามสิบแล้ว
หยาน เล่าไท่ไท่มองหลานสาวที่แกล้งทำท่าเข้มแข็งอย่างขบขัน ปลอบใจว่า "วางใจเถอะ เจ้าเป็นหลานสาวคนโตของตระกูลหยาน ไม่มีใครจะข้ามหน้าเจ้าไปได้"
เต้าหัวกระโดดเข้าไปกอดหยาน เล่าไท่ไท่ทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "พี่ชายก็ข้ามหน้าไม่ได้เหรอ?"
"เจ้าช่างเจ้าเล่ห์จริง!" หยาน เล่าไท่ไท่เอานิ้วแตะที่หน้าผากของเต้าหัว "นั่นเป็นพี่ชายแท้ๆ ของเจ้า เจ้ายังจะอิจฉาเขาอีกหรือ?"
"ยังไงย่าก็รักเต้าหัวที่สุด" เต้าหัวซุกหน้าในอ้อมอกของย่า พูดอย่างซุกซน
สำหรับคุณย่าคนนี้ที่เป็นคนแรกที่เธอเห็นเมื่อลืมตาขึ้นมา และเป็นคนที่เลี้ยงดูเธอมาด้วยมือ การประจบและทำให้ท่านหัวเราะนั้น เธอชำนาญจนไม่มีอะไรจะชำนาญไปกว่านี้แล้ว
"ใช่ ยายแก่คนนี้รักเจ้าเด็กบ้านี่ที่สุดแล้ว" หยาน เล่าไท่ไท่ส่ายหน้าทั้งเอ็นดูและจนปัญญา
"แม่!" ในตอนนั้นเอง สามีภรรยาหยาน จื้อเฉียงก็เดินเข้ามา
เต้าหัวออกมาจากอ้อมกอดของยายเฒ่า ทักทายลุงสามและป้าสาม แล้วนั่งลงอย่างว่าง่ายที่ข้างๆ
ตระกูลหยานมีท่านนายอำเภอคนหนึ่ง ดังนั้นกฎระเบียบในบ้านจึงเข้มงวดกว่าครอบครัวอื่นในหมู่บ้าน
เมื่อผู้ใหญ่พูด เด็กๆ แม้ไม่ต้องหลีกไป แต่ก็ไม่ควรพูดแทรกตามใจชอบ
หยาน จื้อเฉียง: "แม่ ข้าวของพวกเราจัดเตรียมเสร็จแล้ว"
หยาน เล่าไท่ไท่พยักหน้า ลูกชายคนที่สามทำอะไรละเอียดรอบคอบเสมอ นางไม่จำเป็นต้องกังวล: "ดี พรุ่งนี้พวกเจ้าก็ออกเดินทางได้"
หยาน จื้อเฉียงลังเลเล็กน้อย: "แม่ ให้ลูกอยู่เดินทางพร้อมแม่ดีกว่าไหม?"
หยาน เล่าไท่ไท่จ้องลูกชายคนที่สามอย่างดุ: "ถ้าเจ้าอยู่ แล้วใครจะดูแลข้าวของมากมายพวกนั้น?"
"งั้นให้ข้าอยู่แทนก็ได้" อู่ซือรีบพูดแทรก
ข้าวของต้องขนส่งทางน้ำ ต้องออกเดินทางก่อน แต่ถ้าทั้งนางและสามีไปด้วยกัน ปล่อยให้แม่ เต้าหัว และเหวินเทาเดินทางตามหลัง หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นระหว่างทาง พวกเขาจะไปอธิบายกับพี่ใหญ่อย่างไร?
หยาน เล่าไท่ไท่โบกมือ: "เหวินฮุยยังเล็ก ต้องการการดูแลจากเจ้า ข้าจะไปกับเต้าหัวและเหวินเทา มีสองสามีภรรยาตระกูลซุนไปด้วย พวกเราจะเดินทางตามถนนหลวง จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก"
หยาน จื้อเฉียงเห็นแม่ตัดสินใจแล้ว ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก
ยายเฒ่าเลี้ยงดูพี่น้องทั้งสี่คนมาด้วยตัวคนเดียว ยังส่งเสียให้ลูกชายได้เป็นถึงท่านนายอำเภอ นางมักจะเด็ดเดี่ยวในการตัดสินใจ เมื่อตัดสินใจแล้วก็ยากที่จะเปลี่ยนใจ
วันรุ่งขึ้น หยาน จื้อเฉียงและภรรยาพาลูกชายคนเล็กเหยียนเหวินฮุยวัย 6 ขวบออกเดินทางไปอำเภอหลินอี๋ก่อน
มีคนในตระกูลแย้นซื่อมาส่งมากมาย
"จื้อเฉียง หลังจากนี้ต้องกลับมาเยี่ยมพวกเราคนแก่ๆ บ้างนะ"
"ปู่สาม วางใจได้ พวกเราจะกลับมาทุกปี อย่าลืมว่าพวกเรายังต้องมาไหว้บรรพบุรุษด้วย"
"จื้อเฉียง ถ้าร่ำรวยแล้วอย่าลืมพี่น้องบ้านเกิดนะ"
"ไม่ลืมหรอก ไม่ลืมแน่นอน"
"......"
ท่ามกลางความอาลัยของทุกคน รถม้าที่บรรทุกหยาน จื้อเฉียง ภรรยา และข้าวของค่อยๆ เคลื่อนห่างออกไป
ในเวลาเดียวกัน ที่คฤหาสน์แคว้นแยสาว แยสาวหยุนซีหลานสาวของหัวหน้าตระกูลมองเต้าหัวที่กำลังจัดข้าวของด้วยความอิจฉา
"เต้าหัว ไปอำเภอหลินอี๋แล้วเจ้าก็จะได้เป็นลูกสาวท่านนายอำเภอแล้วนะ"
เต้าหัวขำคำพูดของเด็กสาว หันมายิ้มตอบ: "ไม่ไปหลินอี๋ข้าก็เป็นลูกสาวท่านนายอำเภออยู่แล้วนี่"
แยสาวหยุนซีอึ้งไป ทำปากบึ้ง
ในฐานะหลานสาวของหัวหน้าตระกูล ในหมู่บ้านหยานเจีย เด็กๆ ทุกคนต่างประจบเอาใจนาง แต่มีคนหนึ่งที่นางไม่มีทางเอาชนะได้
คนผู้นั้นก็คือหยาน เต้าหัวที่อยู่ตรงหน้านี่เอง
มองใบหน้าขาวอมชมพู ผิวละเอียดนุ่มนวลของเต้าหัว แยสาวหยุนซีรู้สึกอิจฉาจนน้ำลายเป็นรสเปรี้ยว
ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้เติบโตมาอย่างไร? ปกติเห็นนางชอบวิ่งเล่นในทุ่งนา แต่ผิวกลับไม่คล้ำเลย ช่างน่าอิจฉาจริงๆ
ต้องรู้ว่านางและเด็กผู้หญิงคนอื่นๆ ในหมู่บ้านแค่ออกไปข้างนอกก็โดนแดดเผาจนคล้ำแล้ว
หน้าตา สู้ไม่ได้
ฐานะ ปู่ของนางเป็นหัวหน้าตระกูลหยาน แต่พ่อของอีกฝ่ายเป็นท่านนายอำเภอ
นางแพ้เต้าหัวตั้งแต่หัวจรดเท้าจริงๆ
ทุกครั้งที่ยืนอยู่ข้างเต้าหัว นางรู้สึกด้อยค่า ความรู้สึกนี้ทำให้นางไม่สบายใจ ดังนั้นนางจึงไม่ชอบเล่นกับเต้าหัวเลย และยังห้ามไม่ให้เด็กคนอื่นๆ ในหมู่บ้านเล่นกับเต้าหัวด้วย
ครั้งนี้ถ้าไม่ใช่เพราะปู่บังคับให้มาบอกลาเต้าหัว นางก็ไม่อยากย่างกรายมาที่คฤหาสน์แคว้นแยสาวหรอก
นึกถึงคำพูดที่ปู่และพ่อคุยกันลับๆ แยสาวหยุนซีอดไม่ได้ที่จะพูดอย่างอิจฉา: "เต้าหัว ข้าว่าเจ้าคงได้เป็นลูกสาวท่านนายอำเภอไม่นานหรอก ปู่ข้าบอกว่า พ่อเจ้าเป็นจือเซี่ยนมาสามสมัยแล้ว จือเซี่ยนก็ต้องมีการประเมินผล ถ้าไม่ผ่าน ก็จะถูกปลดออกจากตำแหน่ง"
เต้าหัวหยุดจัดข้าวของ หันไปมองเด็กสาว
อย่าดูถูกเด็กผู้หญิงสมัยโบราณ บางครั้งความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของพวกเขา แม้แต่นางที่เป็นผู้ใหญ่ก็ต้องยอมแพ้
"เรื่องในบ้านข้า ไม่ต้องให้เจ้ามาห่วงหรอก ต่อไปพ่อข้าต้องมีอนาคตที่รุ่งโรจน์แน่นอน เจ้ามีธุระอะไรอีกไหม? ข้ายังมีของต้องจัดอีกมาก ไม่ส่งเจ้าแล้วนะ"
พูดจบ ก็ทิ้งเงาหลังอันสง่างามให้เด็กสาว


## บทที่ 4 เพียงเพราะมองเห็นในฝูงชนเพียงแวบเดียว

เมื่อจัดการธุระในบ้านเสร็จสิ้น หยาน เล่าไท่ไท่ก็พาหลานสาวคนโต หลานชายคนที่สาม และคนรับใช้อาวุโสสองคน ออกเดินทางไปยังอำเภอหลินอี๋ที่บุตรชายคนโตไปรับตำแหน่ง
หยาน เล่าไท่ไท่มีศักดิ์อาวุโสสูงในตระกูล อีกทั้งในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ตระกูลหยานก็ได้ช่วยเหลือญาติพี่น้องในตระกูลมาไม่น้อย ดังนั้นเมื่อพวกเขาจะออกเดินทาง หัวหน้าตระกูลและผู้อาวุโสในตระกูลจึงมาส่ง
"พี่สะใภ้ ปีนี้ฝนน้อย ผลผลิตทางการเกษตรทุกที่ไม่ค่อยดี แต่หมู่บ้านหยานเจียของเราใช้เมล็ดพันธุ์ที่ท่านให้มา ผลผลิตกลับเพิ่มขึ้นกว่าปีก่อนถึงหนึ่งส่วน ข้าขอแทนทุกคนขอบคุณท่านด้วย"
ชาวนาต้องพึ่งฟ้าฝน ทั้งปีทำงานหนักยังไม่แน่ว่าจะมีข้าวกินอิ่มท้อง หัวหน้าตระกูลจึงรู้สึกขอบคุณหยาน เล่าไท่ไท่จากใจจริง ปีนี้เพราะผลผลิตเพิ่มขึ้นหนึ่งส่วน สมาชิกในตระกูลจึงมีรอยยิ้มมากขึ้น ไม่ทุกข์ระทมเหมือนปีก่อนๆ
หยาน เล่าไท่ไท่รีบประคองหัวหน้าตระกูลที่กำลังจะโค้งคำนับ พูดด้วยความจริงใจว่า "หัวหน้าตระกูลอย่าได้พูดเช่นนั้นเลย ครอบครัวข้าแม่ม่ายลูกกำพร้า หากไม่ได้ตระกูลคอยช่วยเหลือทั้งเปิดเผยและลับๆ จื้อเกาและพวกเขาจะมีวันนี้ได้อย่างไร"
หัวหน้าตระกูลก็พูดด้วยความจริงใจเช่นกัน "พี่สะใภ้อย่าพูดเช่นนั้นเลย ในเมื่อเป็นญาติพี่น้องกัน ก็ควรช่วยเหลือเกื้อกูลกัน สิ่งที่พวกเราทำนั้นเป็นเรื่องเล็กน้อย"
"จื้อเกา จื้อหย่วน จื้อเฉียง สามพี่น้องที่มีความสำเร็จเช่นทุกวันนี้ ล้วนเป็นเพราะพี่สะใภ้อบรมสั่งสอนมาอย่างดี"
"พี่สะใภ้ ท่านก็รู้สถานการณ์ของตระกูล หากจื้อเกาต้องการความช่วยเหลือใดๆ ขอเพียงบอกมา ตระกูลจะสนับสนุนอย่างเต็มที่"
ในตอนนั้น ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ในตระกูลก็พากันแสดงท่าทีเห็นด้วย
"ใช่แล้ว แม่ของจื้อเกา หากพวกท่านไปถึงอำเภอหลินอี๋แล้วต้องการอะไร ก็เขียนจดหมายกลับมาบอก" ท่านปู่ใหญ่คนที่สามของตระกูลกล่าว
หยาน เล่าไท่ไท่รู้สึกซาบซึ้งใจ "ข้าขอขอบคุณทุกท่านแทนจื้อเกา หากมีโอกาสในภายหน้า ข้าจะให้เขากลับมาขอบคุณทุกท่านด้วยตัวเอง"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หัวหน้าตระกูลและผู้อาวุโสทั้งหลายต่างพอใจ
"......"
พูดคุยกันไปมาผ่านไปครึ่งชั่วโมง
เต้าหัวนั่งอยู่บนรถม้า แกว่งขาสั้นๆ อย่างเบื่อหน่าย ขณะที่เธอกำลังจะปีนเข้าไปงีบในรถ ย่าของเธอก็โบกมือลาหัวหน้าตระกูลและคนอื่นๆ เสียที
ขึ้นรถม้าแล้ว หยาน เล่าไท่ไท่ถอนหายใจยาว
"พรืด!"
เมื่อเห็นท่าทางโล่งอกของยายเฒ่า เต้าหัวก็กลั้นไม่อยู่ หลุดหัวเราะออกมา
หยาน เล่าไท่ไท่จ้องหลานสาวอย่างไม่พอใจ "เจ้าว่าย่าตลกนักหรือ?"
เต้าหัวนั่งลงข้างยายเฒ่า "ย่าคะ หนูนึกว่าย่าสนุกกับการพูดคุยกับหัวหน้าตระกูลและคนอื่นๆ เสียอีก"
หยาน เล่าไท่ไท่กลอกตา "เจ้าก็บอกเองว่ามันเป็นการพูดเพ้อเจ้อ ใครจะสนุกกับเรื่องแบบนี้ได้?"
เต้าหัว "แล้วทำไมย่าถึงคุยกับพวกเขานานขนาดนั้นล่ะคะ?"
หยาน เล่าไท่ไท่ "เส้นใยเดี่ยวไม่อาจถักทอเป็นผืนผ้า ไม้ต้นเดียวไม่อาจเป็นป่า ถึงพ่อเจ้าจะเป็นนายอำเภอระดับเจ็ด แต่ก็ไม่อาจแยกตัวจากตระกูลเยี่ยนได้ คนที่ไม่มีตระกูลให้พึ่งพา ย่อมไปได้ไม่ไกล"
"ฮ่า... พ่อเจ้าเป็นนายอำเภอมาเกือบเก้าปีแล้ว ตลอดมาก็ขยันขันแข็ง แต่ทำไมถึงเลื่อนตำแหน่งไม่ได้สักที? ก็เพราะรากฐานไม่แข็งแรงไงล่ะ ถ้าในวงราชการมีคนช่วยพูดดีให้พ่อเจ้าสักหน่อย..."
พูดถึงตรงนี้ หยาน เล่าไท่ไท่ก็หยุดลง สีหน้าดูไม่ค่อยดี
เมื่อเห็นเช่นนั้น หยาน เหวินเทาก็ดึงแขนเต้าหัว ส่งสัญญาณให้เธอไม่ต้องถามต่อ
เต้าหัวรู้ว่าย่ากำลังนึกถึงป้าสี่
ในปีที่พ่อของเธอสอบได้จินซื่อ เพื่อนร่วมรุ่นหยางปั๋วยี่ก็มาขอแต่งงานกับป้าสี่
หยางปั๋วยี่นี้มาจากตระกูลใหญ่ ในเมืองหลวงยังมีญาติเป็นขุนนางระดับ 4 แม้ตัวเขาจะเป็นเพียงผู้สอบแข่งขันได้ระดับซิ่วไฉ แต่สำหรับบ้านหยานในตอนนั้น ก็ถือเป็นการแต่งงานที่ดีทีเดียว
หลังจากป้าสี่แต่งเข้าไป ตอนแรกบ้านหยางก็ยังสนิทสนมกับบ้านหยาน แต่ต่อมาหยางปั๋วยี่ก็สอบได้จินซื่อ ตระกูลหยางย้ายไปอยู่เมืองหลวงทั้งครอบครัว หลังจากนั้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองตระกูลก็จืดจางลง
เต้าหัวคิดในใจ ตระกูลหยางคงเห็นว่าพ่อของเธอเป็นนายอำเภอมาหลายสมัยแล้วแต่ก็ยังเลื่อนขั้นไม่ได้ ไม่มีค่าพอที่จะลงทุน จึงเลือกที่จะห่างเหินความสัมพันธ์
ต้องยอมรับว่า คนสมัยโบราณช่างเห็นแก่ผลประโยชน์จริงๆ!
แม้หลานชายหลานสาวจะไม่พูดอะไร แต่หยาน เล่าไท่ไท่ก็พูดต่อไปเอง "หลายปีมานี้ ในตระกูลมีทายาทรุ่นหลังที่เรียนหนังสือได้หลายคน วันหน้าหากพวกเขาสอบได้ ในวงราชการ พ่อเจ้าก็จะมีคนช่วยเหลือ"
เต้าหัวไม่เห็นด้วย "แต่ไม่รู้ว่าต้องรออีกนานแค่ไหน?"
หยาน เล่าไท่ไท่มองหลานสาวด้วยหางตา "ถ้าพ่อเจ้ารอไม่ทัน ก็ยังมีพี่ชายคนโตคนรองของเจ้าอยู่ ยังไงก็ต้องรักษาความสัมพันธ์กับตระกูลไว้"
เต้าหัวยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ เธอก็ไม่ได้บอกว่าจะตัดความสัมพันธ์กับตระกูลนี่นา
หลายปีที่อยู่ในหมู่บ้านหยานเจีย เธอก็พอเข้าใจแล้วว่า ความสัมพันธ์ในระบบตระกูลสมัยโบราณนั้นแน่นแฟ้นมาก ไม่มีใครกล้าแยกตัวออกจากตระกูลของตนเองหรอก
การมีตระกูลคอยหนุนหลังทำให้ไม่มีใครกล้ารังแก แต่หากไร้ตระกูล ก็เหมือนคนไร้ราก ออกไปข้างนอกใครๆ ก็สามารถเหยียบย่ำได้
เต้าหัวเปิดม่านรถม้าแล้วมองไปทางหมู่บ้าน พบว่าหัวหน้าตระกูลและคนอื่นๆ ยังยืนอยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน เธอรู้สึกประทับใจมาก เพื่อการพัฒนาของตระกูล พวกเขาถึงกับยอมลดตัวลงมาขนาดนี้
"ยาย หนูเพิ่งรู้วันนี้เองว่าคุณปู่หัวหน้าตระกูลพูดจาคล่องแคล่วขนาดนี้"
ทั้งเรื่องที่ว่าคนในตระกูลเดียวกันควรช่วยเหลือเกื้อกูลกัน และที่พวกเขาเคยช่วยเหลือมาก่อนนั้นเป็นเรื่องเล็กน้อย...
นัยที่แท้จริงก็คือต้องการให้พ่อบุญธรรมของเธอช่วยเหลือตระกูลไม่ใช่หรือ?
หยาน เล่าไท่ไท่มองหลานสาวที่ฉลาดเฉลียว แล้วมองหลานชายคนที่สามที่ซื่อๆ พลางส่ายหน้า "ก็แค่ต่างตอบแทนกันเท่านั้นแหละ บางเรื่องรู้กันในใจก็พอ ไม่จำเป็นต้องพูดออกมา"
เต้าหัว: "หนูไม่บอกคนอื่นหรอก"
หยาน เหวินเทางงงวย เกาหัวแกรกๆ เขาฟังไม่เข้าใจว่าย่ากับน้องสาวคุยอะไรกัน
"พี่สาม เราไปนั่งข้างนอกกันเถอะ ให้ซุนม่าเข้ามาอยู่เป็นเพื่อนยาย"
"ได้!"
บนถนนหลวงที่มุ่งสู่อำเภอหลินอี๋ รถม้าคันหนึ่งแล่นไปอย่างช้าๆ บนรถมีชายชราวัย 50 กว่าขับรถ ข้างๆ เขามีเด็กหนุ่มสองคนนั่งอยู่ คนโตดูซื่อๆ แข็งแรง คนเล็กดูน่ารักอ่อนโยน
"คุณชายเต้าหัว จะร้องเพลงสักเพลงให้ยายเฒ่าฟังไหม?" ซุนปั๋วยิ้มมองเต้าหัวที่แต่งตัวเป็นผู้ชายที่นั่งข้างๆ
เนื่องจากต้องเดินทาง เต้าหัวคิดว่าการแต่งตัวเป็นผู้หญิงไม่สะดวก จึงเปลี่ยนมาแต่งตัวเป็นผู้ชาย
เรื่องนี้หยาน เล่าไท่ไท่ไม่ได้ว่าอะไร กลับยังสนับสนุนด้วย คิดว่าเต้าหัวฉลาด แม้ว่าหลายปีมานี้แต่ละที่จะค่อนข้างสงบ แต่การออกเดินทาง ถ้าสามารถรักษาความสงบเงียบได้ก็ควรรักษาไว้
"ได้เลย พี่สาม ร้องด้วยกันนะ"
"ได้!"
เสียงเพลงใสๆ ไม่นานก็ดังขึ้นบนถนนหลวง
เดินบ้างหยุดบ้าง หยาน เล่าไท่ไท่ก็ไม่ได้เร่งให้ซุนปั๋วรีบเร่งเดินทาง
หลานสาวและหลานชายคนที่สามโตมาถึงขนาดนี้ยังไม่เคยออกนอกอำเภอเลย ให้พวกเขาได้ดูได้เห็นมากๆ เพิ่มพูนประสบการณ์ก็เป็นเรื่องดี
ระหว่างทาง เมื่อพบโรงแรมก็จะแวะพัก เมื่อเจอเมืองที่น่าสนใจก็จะเข้าไปเดินเที่ยว
แต่หลังจากผ่านไปครึ่งเดือน เมื่อพวกเขาเริ่มเข้าสู่เขตภาคเหนือ โอกาสเช่นนี้ก็น้อยลง
ยิ่งเดินทางขึ้นเหนือ ผู้อพยพตามถนนก็ยิ่งมากขึ้น
เมื่อเห็นผู้อพยพผอมโซตามถนน หยาน เล่าไท่ไท่อดถอนหายใจไม่ได้ "ฮ้า ดูเหมือนว่าภัยแล้งทางเหนือปีที่แล้วจะรุนแรงมาก"
เต้าหัวเห็นทุ่งนาแห้งแตกระแหง อารมณ์ก็ไม่ค่อยดี ตลอดทางพูดน้อยลงมาก ก้มหน้ามองดอกข้าวสีเขียวมรกตที่เหมือนไฝบนฝ่ามือ ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่
"ยายเฒ่า ข้างหน้ามีโรงแรม คืนนี้เราพักที่นี่ไหม?" เสียงถามของซุนปั๋วดังขึ้น
หยาน เล่าไท่ไท่เปิดม่านรถม้าดูโรงแรม เห็นว่าโรงแรมดูดีพอสมควร จึงพยักหน้าเห็นด้วย แล้วพาเต้าหัวและหยาน เหวินเทาลงจากรถ
โรงแรมตั้งอยู่นอกประตูเมือง มีผู้คนสัญจรไปมามาก สองข้างทางเต็มไปด้วยรถม้าและเกวียนวัว ดูคึกคักมาก
เต้าหัวรู้สึกอยากรู้อยากเห็นทุกอย่างในยุคโบราณ พอลงจากรถก็มองซ้ายมองขวา
"ที่นี่คนเยอะ ทุกคนอย่าห่างกัน เหวินเทา ดูแลน้องสาวด้วย" หยาน เล่าไท่ไท่จับมือเต้าหัวแน่น ยังไม่ลืมเตือนหลานชายคนที่สามให้คอยระวัง
ตอนนี้เต้าหัวว่าง่ายมาก มือหนึ่งจับมือหยาน เล่าไท่ไท่ อีกมือจับมือหยาน เหวินเทา
ที่หมู่บ้านหยานเจีย เธอได้ยินเรื่องพ่อค้าทาสมาไม่น้อย
ในยุคโบราณนี้ ถ้าถูกพ่อค้าทาสจับไป แทบจะไม่มีโอกาสได้กลับคืนมา
การออกเดินทาง จะระมัดระวังมากเกินไปก็ไม่ได้
"อื้อ อื้อ~"
เมื่อใกล้จะถึงประตูโรงแรม จู่ๆ เต้าหัวก็ได้ยินเสียงครวญครางและเสียงคำรามแผ่วๆ ดังมาจากรถม้าข้างๆ เธอหันไปมองโดยไม่รู้ตัว
ที่หน้ารถม้าคันหนึ่งท่ามกลางผู้คนที่สัญจรไปมาไม่ขาดสาย ดวงตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความหวังและการวิงวอนก็พุ่งเข้ามาในสายตาของเต้าหัวอย่างกะทันหัน


## บทที่ 5 พ่อค้าทาส

"เต้าหัว ดูอะไรอยู่ล่ะ เข้าโรงแรมได้แล้ว"
หยาน เหวินเทา เห็นเต้าหัวหันมองไปข้างหลังอยู่ตลอด จึงจับมือเธอไว้ พร้อมกับขยับเข้าไปใกล้ๆ คอยระวังไม่ให้ใครมาชนเธอ
เต้าหัวมีรูปร่างหน้าตาดี แม้ตอนนี้จะแต่งตัวเป็นผู้ชายและสวมเสื้อผ้าผ้าดิบ แต่ก็ยังดูงดงามน่ามอง เมื่อลงจากรถม้า หลายคนต่างมองมาทางพวกเขา
หยาน เล่าไท่ไท่ ก็มองมาด้วย: "อย่าเหลียวซ้ายแลขวา"
ภายใต้การดึงของทั้งสอง เต้าหัวรีบหันกลับมา กดความไม่สบายใจในใจไว้ ไม่กล้าหันไปมองอีก
เธอไม่ใช่เด็กจริงๆ ผ่านม่านรถที่เปิดขึ้นนั้น เธอเห็นใบหน้าเด็กที่ช้ำและบวมแดง ทำให้รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
แต่เธอไม่กล้าสืบหาความจริง
ไม่มีอะไรมาก เพียงแค่มีชายร่างใหญ่สองคนยืนอยู่ข้างรถม้าคันนั้น
ไม่นาน เต้าหัวก็ถูกหยาน เล่าไท่ไท่ พาเข้าโรงแรม ตอนนี้ ซุนปั๋วและซุนม่าที่ไปจอดรถม้าก็กลับมาแล้ว
หยาน เล่าไท่ไท่ จองห้องพักสองห้อง ห้องหนึ่งเธอพักกับเต้าหัวและซุนม่า อีกห้องหนึ่งซุนปั๋วพักกับหยาน เหวินเทา
"เดินทางมาทั้งวัน ทุกคนกลับห้องพักผ่อนกันเถอะ"
หยาน เล่าไท่ไท่ จูงเต้าหัวเดินไปที่ห้อง ระหว่างนั้น เต้าหัวอดใจไม่ไหว หันไปมองนอกโรงแรมอีกครั้ง
น่าเสียดาย ม่านรถม้าคันนั้นถูกปล่อยลงมาหมดแล้ว มองจากข้างนอกไม่เห็นความผิดปกติใดๆ
แต่ชายร่างใหญ่สองคนนั้นยังคงยืนเฝ้าอยู่ข้างๆ
เต้าหัวกวาดตามองเอวที่ป่องของทั้งสองคน ดวงตาวูบไหว
กลับถึงห้อง เต้าหัวดูเหม่อลอย เมื่อคนรับใช้นำอาหารมาส่ง เธอก็แค่กินเล็กน้อย
เห็นเช่นนั้น หยาน เล่าไท่ไท่ คิดว่าหลานสาวเหนื่อยจากการเดินทาง จึงเร่งให้เธอรีบเข้านอนพักผ่อน
ตอนกลางคืน เต้าหัวนอนพลิกไปพลิกมาหลับไม่ลง ทุกครั้งที่หลับตา ภาพใบหน้าเด็กที่ช้ำและบวมแดงก็ผุดขึ้นมาในหัว
เป็นพวกค้ามนุษย์หรือ?
หรือเป็นเรื่องสกปรกในตระกูลใหญ่?
ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องที่เธอจะยุ่งได้ เธอก็ไม่มีความสามารถที่จะจัดการ
ชายร่างใหญ่สองคนที่อาจซ่อนอาวุธไว้ที่เอวนั้น ดูก็รู้ว่าเป็นคนใจโหด ฝ่ายเธอ ย่า ซุนปั๋ว ซุนม่า ต่างก็แก่แล้ว พี่ชายคนที่สามก็เป็นแค่เด็กหนุ่มอายุ 13 ปี พวกเขาไม่มีกำลังที่จะต่อสู้กับคนพวกนั้น
ถ้าไม่ระวัง อาจจะทำให้พวกเขาเองต้องเดือดร้อนไปด้วย
"ทำไมยังไม่นอนอีก เหนื่อยหรือ?" หยาน เล่าไท่ไท่ รู้สึกว่าหลานสาวยังไม่หลับ จึงอดทนต่อความง่วง ค่อยๆ ลูบหลังเธอ
มองดูใบหน้าที่สงบของยายเฒ่า จิตใจของเต้าหัวค่อยๆ สงบลง สมองว่างเปล่า เปลือกตาหนักขึ้นเรื่อยๆ แล้วค่อยๆ หลับไป
เช้าวันรุ่งขึ้น หยาน เล่าไท่ไท่ ก็ปลุกเต้าหัวตื่น
"ผู้อพยพตามถนนมีมากขึ้นเรื่อยๆ พวกเราควรรีบไปถึงอำเภอหลินอี๋ดีกว่า"
หยาน เล่าไท่ไท่ กังวลว่าเส้นทางอาจไม่ปลอดภัย คิดแล้วคิดอีก จึงตัดสินใจเร่งความเร็วในการเดินทาง
หลังกินอาหารเช้าและจ่ายค่าห้อง หยาน เล่าไท่ไท่ ก็พาหลานชายหลานสาวออกจากโรงแรม
ตอนออกไป เต้าหัวสังเกตรถม้าในโรงแรม พบว่ารถม้าที่น่าสงสัยเมื่อวานหายไปแล้ว ในใจรู้สึกสับสน ไม่รู้ว่าควรโล่งใจ (ที่ไม่ต้องกังวลว่าจะช่วยคนหรือไม่) หรือควรเป็นห่วงคนในรถม้า
หลังจากนั้น ระหว่างทาง เต้าหัวและคณะพบเห็นผู้อพยพมากขึ้นเรื่อยๆ
และบ่อยครั้ง ยังเห็นผู้อพยพปล้นคนเดินทางด้วย
เพื่อความปลอดภัย หยาน เล่าไท่ไท่ จ่ายเงินจำนวนหนึ่ง ขอร่วมทางกับคณะสำนักงานขนส่ง
เนื่องจากมีการปล้นบนถนนเกิดขึ้นบ่อยครั้ง การเดินทางจึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะล่าช้า ตอนเย็น สำนักงานขนส่งไม่สามารถไปถึงโรงแรมที่กำหนดไว้ได้ จึงต้องหาวัดร้างแห่งหนึ่งพักแรม
ทันทีที่เข้าวัดร้าง สีหน้าของเต้าหัวก็เปลี่ยนไป
รถม้าคันนั้น!
รถม้าถูกผูกไว้ในลานวัด ชายร่างใหญ่สองคนนั่งยองๆ อยู่ข้างรถม้า จุดไฟกองหนึ่ง ตอนนี้กำลังย่างเนื้อชิ้นหนึ่งที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไร
"อื้อๆๆ"
เมื่อทุกคนเดินผ่านรถม้า ได้ยินเสียงดังมาจากในรถ ต่างก็มองไป
ตอนนี้ มีหญิงคนหนึ่งยิ้มแล้วมุดออกมาจากรถม้า: "ลูกที่บ้านกำลังงอแงน่ะ"
ได้ยินดังนั้น คนของสำนักงานขนส่งไม่พูดอะไร เดินเข้าวัดร้างไปเลย
หยาน เล่าไท่ไท่ หน้าบึ้ง จับเต้าหัวและหยาน เหวินเทา รีบเดินตามคนของสำนักงานขนส่งไป
"พี่ใหญ่ รถม้าคันนั้นไม่ชอบมาพากล มีเด็กอยู่ในนั้นอย่างน้อยสิบกว่าคน" ชายหนุ่มคนหนึ่งในสำนักงานขนส่งกระซิบบอกหัวหน้า
หัวหน้าสำนักงานขนส่งหันไปมองรถม้าในลาน: "ออกเดินทาง อย่ายุ่งเรื่องของคนอื่น"
ได้ยินบทสนทนา เต้าหัวเงยหน้ามองทั้งสองคน
หยาน เล่าไท่ไท่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงเลือกที่นั่งใกล้กับคนของสำนักงานขนส่ง และกำชับหลานชายหลานสาวไม่ให้วิ่งเพ่นพ่าน
เมื่อค่ำคืนมาถึง มีผู้คนหลายกลุ่มเดินทางมาถึงวัดร้าง
ระหว่างนั้น หลายคนสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติกับรถม้าในลานวัด แต่ไม่มีใครกล้าออกมาพูดอะไร
เต้าหัวซุกหน้าในอ้อมอกของหยาน เล่าไท่ไท่ พลางสังเกตสีหน้าของทุกคนในวัดร้างอย่างละเอียด
ไม่ใส่ใจ, ชินชา, เพิกเฉย, เฉยชา...
คนพวกนี้ไม่มีมโนธรรมกันหรือไง?
ก็ไม่เชิง
พวกเขารู้ว่าคนทั้งสามในลานวัดอาจเป็นพวกค้ามนุษย์ แต่สำหรับคนที่ต้องระเหเร่ร่อนอยู่นอกบ้านมาหลายปี การกลับบ้านอย่างปลอดภัยคือความปรารถนาสูงสุด ส่วนเรื่องไม่ดีระหว่างทาง...
พวกเขายังช่วยเหลือตัวเองแทบไม่ไหว จะไปมีแรงสนใจชีวิตคนอื่นได้อย่างไร
เห็นเต้าหัวจ้องมองลานวัดไม่หยุด หยาน เล่าไท่ไท่จึงยื่นมือปิดตาหลานสาวทันที
นางรู้ว่าหลานสาวคนนี้ฉลาดกว่าคนทั่วไปตั้งแต่เด็ก แต่บางครั้งการฉลาดเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป
"นอนเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องเดินทางอีก"
หยาน เล่าไท่ไท่กระซิบบอกเต้าหัว
เต้าหัวพยักหน้ารับ หลับตาลงตามคำ แต่กลับไม่อาจข่มตาหลับได้
พวกค้ามนุษย์...
ความรู้จากชาติก่อนทำให้นางไม่อาจเพิกเฉยได้
แต่นางก็ไม่มีความสามารถพอที่จะช่วยเหลือเด็กๆ ที่ถูกลักพาตัวไป
ตลอดทั้งคืน สมองของเต้าหัวสับสนวุ่นวาย
พอฟ้าสาง ท่ามกลางความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงของนางและการเพิกเฉยของผู้อื่น ชายร่างกำยำสองคนนั้นก็ขับรถม้าจากไป
หยาน เล่าไท่ไท่ถอนหายใจเบาๆ หยิบอาหารแห้งมาสั่งให้หลานชายหลานสาวกิน แต่ตัวเองกลับไม่แตะต้องแม้แต่คำเดียว
ขณะที่สำนักงานขนส่งเก็บข้าวของเตรียมออกเดินทาง จู่ๆ ก็มีเสียงโกลาหลดังมาจากนอกวัดร้าง
"แย่แล้ว พวกผู้อพยพหิวจนคลุ้มคลั่ง เห็นใครก็ปล้น"
หัวหน้าสำนักงานขนส่งสีหน้าเปลี่ยนไปทันที รีบตะโกนบอก: "เร็ว รีบออกจากที่นี่" หากถูกผู้อพยพล้อมไว้ในวัดร้าง สินค้าต้องสูญแน่ และพวกเขาอาจไม่มีชีวิตรอดถึงวันพรุ่งนี้
หยาน เล่าไท่ไท่ก็ตกใจกลัว รีบจับมือหลานชายหลานสาวแน่น สั่งซุนปั๋วให้ไปจูงรถม้า
แม้ซุนปั๋วจะอายุเกือบ 60 แล้ว แต่ร่างกายยังคล่องแคล่วว่องไว เคลื่อนไหวเร็วกว่าคนหนุ่มของสำนักงานขนส่งเสียอีก เขารีบนำรถม้ามา พอหยาน เล่าไท่ไท่และคนอื่นขึ้นรถเสร็จก็รีบขับออกจากวัดร้างทันที
หลังจากควบม้าอย่างรวดเร็วออกมาไกลจากวัดร้างกว่าสิบลี้ และไม่เห็นผู้อพยพตามมา ซุนปั๋วจึงค่อยๆ ลดความเร็วลง
"ช้าลงหน่อย รอคนของสำนักงานขนส่งด้วย"
หยาน เล่าไท่ไท่เป็นห่วงว่าการเดินทางคนเดียวจะไม่ปลอดภัย จึงตัดสินใจเดินทางไปกับคนของสำนักงานขนส่ง
ในรถม้า หัวใจของเต้าหัวยังคงเต้นรัวไม่หยุด
เมื่อคนหิวจนคลุ้มคลั่ง พวกเขาจะบ้าคลั่งอย่างที่สุด
ตอนที่ขับรถออกจากวัดร้าง นางเห็นคราบเลือดแดงฉานเต็มพื้น
นางที่เติบโตมาในสังคมที่สงบสุข ไม่เคยเห็นภาพเช่นนี้มาก่อน แม้แต่ตอนนี้นึกถึงก็ยังรู้สึกขนลุกซู่
เต้าหัวรู้สึกอึดอัดในรถม้า จึงรีบเลิกม่านรถขึ้นเล็กน้อย หวังใช้ทิวทัศน์นอกรถช่วยลบเลือนภาพนองเลือดในหัว
รถม้าโคลงเคลงเคลื่อนไปช้าๆ จิตใจของเต้าหัวค่อยๆ สงบลง
ทันใดนั้น รถม้าที่จอดอยู่ข้างทางทำให้เต้าหัวสะดุ้งโหยง
"เต้าหัว เป็นอะไรหรือ?" หยาน เล่าไท่ไท่ถามด้วยความเป็นห่วง
นางไม่ทันคิดว่าภัยแล้งทางเหนือจะรุนแรงถึงเพียงนี้ ระหว่างทางมีผู้อพยพมากมาย หากรู้แต่แรกคงเดินทางทางน้ำกับลูกชายคนที่สามแล้ว เต้าหัวคงตกใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่
เต้าหัวรีบปล่อยม่านลง แกล้งทำเป็นใจเย็น: "หลานไม่เป็นไร"
หยาน เล่าไท่ไท่ดึงนางเข้ามากอด ไม่พูดอะไร เพียงลูบหลังปลอบ
เต้าหัวซุกตัวในอ้อมกอดย่าอย่างว่าง่าย แต่ผ่านไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ลุกขึ้น เลิกม่านรถขึ้นอีกครั้งมองไปด้านหลัง
ม่านรถถูกเลิกขึ้น ปล่อยลง แล้วเลิกขึ้น ปล่อยลงอีก หลายครั้ง
เต้าหัวสูดหายใจลึก มองไปที่หยาน เล่าไท่ไท่: "ท่านย่า หลานอยากลงไปปลดทุกข์"
หยาน เล่าไท่ไท่ดูไม่เต็มใจ แต่ก็รู้ว่าธรรมชาติเรียก จะให้หลานสาวอั้นไว้ก็ไม่ได้: "ย่าไปด้วยนะ"
เต้าหัวรีบส่ายหน้า: "ไม่ต้องหรอก ให้พี่สามไปกับหลานก็พอ"
หยาน เล่าไท่ไท่คิดครู่หนึ่ง มองไปที่หยาน เหวินเทา: "ดูแลน้องสาวให้ดี ไปเร็วมาเร็ว!"


## บทที่ 6 การช่วยชีวิต

"เต้าหัว เธอสะดวกไหม ฉันจะคอยเฝ้าดูให้อยู่ข้างๆ นี่"
หลังจากลงจากรถม้า เต้าหัวก็ลากหยาน เหวินเทาเข้าไปในป่าข้างทาง
"ชู่!"
เต้าหัวย่อตัวลง ทำท่าให้เงียบ บอกให้หยาน เหวินเทาไม่ต้องพูด แล้วชี้ไปที่ริมถนนด้านหน้า
"มีอะไรหรือ?"
หยาน เหวินเทาลดเสียงลงโดยอัตโนมัติ
เต้าหัวกระซิบว่า "เห็นรถม้าคันนั้นไหม ดูเหมือนคันที่อยู่ในวัดร้างไหม? เราไปดูกันเถอะ"
หยาน เหวินเทาส่ายหัวทันทีโดยไม่ต้องคิด "ไม่ได้! เต้าหัว ฟังพี่สามสิ ทำธุระเสร็จแล้วรีบกลับกันเถอะ ย่ายังรออยู่ อย่าให้ท่านต้องเป็นห่วง เรื่องอื่นไม่ใช่เรื่องที่เราจะไปยุ่งได้"
เขาไม่ใช่เด็กแล้ว เขาก็ได้ยินเรื่องอันตรายของโลกภายนอกมามากพอ
ที่วัดร้าง แม้แต่คนที่มีฝีมือจากสำนักงานขนส่งก็ยังไม่กล้ายุ่ง พวกเขาไม่ควรไปแส่หาเรื่องวุ่นวาย
เต้าหัวเงียบลง
ในแง่ของเหตุผล เธอไม่ควรไปยุ่งกับเรื่องที่ไม่ใช่ธุระของตน
แต่เมื่อนึกถึงเด็กๆ ในรถม้าที่อาจถูกพวกค้ามนุษย์ลักพาตัวไปยังที่ที่ไม่น่าไว้ใจ หัวใจเธอก็รู้สึกทรมานยิ่งนัก
"พี่สาม เราแค่แอบไปดูหน่อย เมื่อกี้ฉันสังเกตดูดีๆ แล้ว ผู้ชายร่างกำยำสองคนนั้นไม่อยู่ มีแค่ผู้หญิงคนนั้นที่เฝ้ารถอยู่คนเดียว แค่เธอคนเดียวฉันก็จัดการได้"
"เธอน่ะหรือ?" หยาน เหวินเทามองดูเต้าหัวที่ตัวเล็กๆ อย่างไม่เชื่อถือทั้งในสายตาและสีหน้า
เต้าหัวยืดอกขึ้น "พี่ก็รู้ว่าฉันแข็งแรงแค่ไหน"
หยาน เหวินเทาพูดอย่างหงุดหงิด "นั่นจะเรียกว่าแข็งแรงได้ยังไง ก็แค่แข็งแรงกว่าเด็กผู้หญิงทั่วไปนิดหน่อย ฉันใช้มือเดียวก็กดเธอลงได้"
"โธ่ พี่สาม อย่าพูดเรื่องนี้เลย โอกาสผ่านไปแล้วไม่กลับมา เดี๋ยวพวกผู้ชายตัวใหญ่สองคนนั้นกลับมา เราก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว ลองคิดดูสิ เด็กๆ ในรถก็อายุเท่าฉันกับเหวินฮุย พี่จะทนดูพวกเขาถูกลักพาตัวไปได้หรือ?"
ด้วยความที่เป็นคนใจดี หยาน เหวินเทาได้ฟังแล้วก็เกาหัวอย่างหงุดหงิด สุดท้ายก็พูดอย่างจำใจ "แค่ไปดูแวบเดียว ถ้าช่วยได้ก็ช่วย ถ้าช่วยไม่ได้ก็รีบถอยกลับมาทันที"
เต้าหัวพยักหน้าแรงๆ "ฉันรู้ ฉันสัญญา"
ฟ้าดูเหมือนจะเข้าข้างพวกเขา ขณะที่ทั้งสองกำลังย่องเข้าไปหารถม้า รถก็ขับเข้าไปในป่าเอง
จากนั้น รถม้าก็สั่นอย่างรุนแรง
ไม่นาน เด็กชายสองคนอายุราวสิบขวบ มือถูกมัดไพล่หลัง ก็กระโดดลงจากรถ เซซังเซไปทางป่าลึก
"ไอ้เด็กบ้า กล้าทำร้ายข้าหรือ ถ้าข้าจับได้ จะเฉือนหนังพวกแกให้เละ"
หญิงร่างใหญ่ก็กระโดดลงจากรถตามมา ไล่ตามไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ ตาของเต้าหัวก็เป็นประกาย 'พรึ่บ' ลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งไปที่รถม้า
หยาน เหวินเทาอยากห้ามแต่ไม่ทัน ได้แต่วิ่งตามไป
"โครม!"
เต้าหัวเปิดประตูรถ เห็นเด็กเจ็ดแปดคนถูกมัดอยู่ในรถที่แออัด มองพวกเขาด้วยสีหน้าหวาดกลัว
"พี่สาม เร็ว แก้เชือกให้พวกเขา"
เต้าหัวรีบหยิบมีดสั้นที่ผูกไว้ที่น่องออกมา กระโดดขึ้นรถ แล้วเริ่มตัดเชือกที่มัดเด็กๆ
หยาน เหวินเทาเห็นเต้าหัวหยิบมีดสั้นออกมาก็ตกใจ "เต้าหัว ทำไมเธอถึงพกมีดด้วยล่ะ?"
เต้าหัวไม่หันมามอง "ออกจากบ้านมา จะไม่เตรียมอาวุธป้องกันตัวสักหนึ่งสองอย่างได้ยังไง? พี่สาม อย่าพูดตอนนี้ รีบหน่อย ผู้หญิงคนนั้นกำลังจะกลับมาแล้ว" แล้วหันไปถามเด็กๆ ในรถ "จำได้ไหมว่าบ้านอยู่ที่ไหน?"
เด็กๆ ในรถพยักหน้าก่อน แล้วส่ายหน้า
เห็นแบบนี้ เต้าหัวก็รู้สึกปวดหัว
เด็กๆ เหล่านี้คนโตอายุสิบกว่าปี คนเล็กสุดอายุแค่เจ็ดแปดขวบ
คิดสักครู่ เต้าหัวรีบถอดถุงเงินที่ติดตัวออกมา แจกเงินเกอซึให้เด็กแต่ละคน "พอลงจากรถม้าแล้ว ให้วิ่งไปที่ที่มีคนเยอะๆ พอเจอเมืองก็เข้าไป แล้วไปหาที่ว่าการ ให้พวกเขาส่งพวกเจ้ากลับบ้าน อย่าให้ถูกจับอีกเด็ดขาด"
ตอนนี้ หยาน เหวินเทาได้แก้เชือกที่มัดเด็กๆ ออกหมดแล้ว "เต้าหัว พวกเราต้องไปแล้ว" พูดจบก็คว้ามือเต้าหัวกระโดดลงจากรถม้า
"พวกเราช่วยได้แค่นี้ พวกเจ้ารีบหนีไปเถอะ" พูดกับเด็กๆ แค่ประโยคเดียว ไม่รอให้พวกเขาตอบสนองอะไร หยาน เหวินเทาก็ลากเต้าหัววิ่งหนีไป
"พี่สาม วิ่งช้าลงหน่อย"
เต้าหัวถูกหยาน เหวินเทาลากวิ่ง พลางหันกลับไปมองข้างหลัง
เห็นเด็กๆ ฉลาดพากันวิ่งหนีไปหมดแล้ว จึงค่อยโล่งอก
สมัยโบราณไม่เหมือนสมัยนี้ เธอก็ไม่รู้ว่าทำแบบนี้จะช่วยพวกเขาได้หรือเปล่า
ได้แต่ภาวนาให้พวกเขากลับไปหาพ่อแม่ได้ทุกคน
ทันใดนั้น มีเสียงกรีดร้องแหลมดังมาจากป่าไม่ไกล
หยาน เหวินเทาถูกเต้าหัวดึงให้หยุดฝีเท้า "พี่สาม ยังเหลืออีกสองคน"
"สองคนนั้นช่วยไม่ได้แล้ว เจ้าไม่เห็นหรือว่าหญิงคนนั้นไล่ตามพวกเขาไปแล้ว?" หยาน เหวินเทาจะลากเต้าหัวไปโดยไม่ฟังเหตุผล
"พี่สาม พวกเราไปดูหน่อยเถอะ บางทีอาจจะช่วยอะไรได้"
"เจ้านี่!"
หยาน เหวินเทาถูกเต้าหัวรบเร้าจนหมดทาง จำใจพาเธอมุ่งหน้าไปทางที่มีเสียงดังมา
ไม่นาน หลังพุ่มไม้แห่งหนึ่ง ทั้งสองเห็นคนสามคนกำลังต่อสู้กัน
หญิงร่างกำยำขี่คร่อมอยู่บนตัวเด็กหนุ่ม บีบคอเขาแน่น
เพราะหายใจไม่ออก ตาเด็กหนุ่มถลน หน้าแดงก่ำ เส้นเลือดปูดโปน
เด็กหนุ่มอีกคนนอนอยู่บนพื้น ใช้ขาทั้งสองรัดคอหญิงคนนั้นแน่น
ทั้งสามคนพันกันอยู่แบบนั้น
เห็นภาพนั้น เต้าหัวไม่พูดพร่ำทำเพลง คว้าก้อนหินขนาดลูกบาสเกตบอลข้างเท้า ขว้างใส่หัวหญิงคนนั้นทันที
ตอนที่หยาน เหวินเทารู้ตัว หญิงคนนั้นก็หัวแตกล้มลงไปแล้ว
เลือดพุ่งออกมาจากศีรษะของหญิงคนนั้น สีแดงฉานทำให้เต้าหัวชะงักเล็กน้อย แต่เธอก็รีบทิ้งความรู้สึกนั้น วิ่งเข้าไปผลักหญิงคนนั้นออก ช่วยเด็กหนุ่มที่ถูกทับอยู่ข้างใต้
"พี่สาม อย่ายืนเหม่อสิ รีบช่วยคนเร็ว!"
หยาน เหวินเทาได้สติ รีบไปช่วยเด็กหนุ่มอีกคน พอพยุงขึ้นมา ก็ได้ยินเสียงร้องตกใจของเต้าหัว
"ตายจริง เจ้าโดนแทง?"
เต้าหัวมองท้องของเด็กหนุ่มที่เปื้อนเลือดอย่างตกตะลึง
เด็กหนุ่มอ่อนแรงมาก "พวกท่านรีบไปเถอะ ชายร่างใหญ่สองคนนั้นกำลังจะกลับมาแล้ว"
เต้าหัวมองเด็กหนุ่มอีกคน แล้วมองหยาน เหวินเทา ไม่รู้จะทำอย่างไรดี
ทิ้งเด็กหนุ่มคนนี้ไว้ เขาต้องตายแน่
ตอนนั้น มีเสียงเรียกดังมาจากริมทาง
เด็กหนุ่มอีกคนสีหน้าเปลี่ยนไป "สองคนนั้นกลับมาแล้ว ขอบคุณที่ช่วยพวกเรา พวกท่านรีบไปเถอะ ข้าจะพาเขาเข้าป่าไปซ่อน" พูดจบก็จะไปพยุงเด็กหนุ่มที่ถูกแทง
เห็นแขนขาอ่อนแรงของเขา เต้าหัวหลบเท้า "พี่สาม แบกเขาขึ้นมา พวกเรากลับกัน"
หยาน เหวินเทามองเต้าหัว กัดฟันก้มตัวลง แบกเด็กหนุ่มที่ถูกแทง รีบวิ่งกลับไปที่รถม้าของพวกเขา
เต้าหัวพยุงอีกคน รีบตามไป


## บทที่ 7 พื้นที่พิเศษ

"เต้าหัวกับเหวินเทายังไม่กลับมาอีกหรือ?"
บนรถม้าที่อยู่นอกป่า หยาน เล่าไท่ไท่เหยียดคอมองเข้าไปในป่าเป็นระยะๆ ใบหน้าแสดงความกังวลอย่างชัดเจน
ซุนปั๋วก็มีสีหน้ากระวนกระวายเช่นกัน "ยายเฒ่า ให้ข้าไปตามหาพวกเขาดีไหม?" ขบวนรถม้าของสำนักงานขนส่งเพิ่งผ่านไปเมื่อครู่ ถ้าพวกเขาไม่รีบตามไป คงจะตามไม่ทันแล้ว
หยาน เล่าไท่ไท่โบกมือ "ไม่ต้อง ถ้าเจ้าไปแล้วพลาดกับพวกเขา จะยิ่งแย่กว่าเดิม"
ในตอนนั้นเอง ซุนม่าก็ร้องขึ้นด้วยความดีใจ
"กลับมาแล้ว กลับมาแล้ว!"
หยาน เล่าไท่ไท่และซุนปั๋วต่างดีใจ รีบหันไปมองในป่า เมื่อเห็นเหวินเทาแบกเด็กหนุ่มคนหนึ่ง เต้าหัวพยุงเด็กหนุ่มอีกคน เดินโซเซมา ทั้งสองคนก็เปลี่ยนสีหน้าทันที
"เร็ว ไปรับพวกเขาเร็ว" หยาน เล่าไท่ไท่เอ่ยขึ้นเกือบจะโดยสัญชาตญาณ
ซุนปั๋วไม่พูดอะไรอีก วิ่งไปหาเต้าหัวทั้งสี่คนทันที
ด้วยความช่วยเหลือของซุนปั๋ว ไม่นานเต้าหัวทั้งสี่ก็ขึ้นรถม้า
ทั้งสี่คนขึ้นรถแล้ว ซุนปั๋วไม่ต้องรอคำสั่ง ขับรถม้าออกไปทันที
ในรถม้า เต้าหัวไม่มีเวลาอธิบายกับหยาน เล่าไท่ไท่ รีบหยิบขวดเซรามิกเล็กๆ ออกมาจากห่อของตน "พี่สาม เปิดเสื้อเขา ข้าจะทายาให้เขา"
หยาน เหวินเทาทำตามทันที แต่เมื่อสัมผัสกับคราบเลือดที่ท้องของเด็กหนุ่มที่ถูกแทง มือก็สั่นเล็กน้อย
เมื่อเสื้อของเด็กหนุ่มที่ถูกแทงถูกเปิดออก รอยแผลเลือดที่น่าตกใจก็ปรากฏต่อสายตาทุกคนทันที
เห็นเต้าหัวยกขวดเซรามิกขึ้นจะเทยาลงบนแผลของเด็กหนุ่มที่ถูกแทงอย่างสะเพร่า เด็กหนุ่มอีกคนรีบยื่นมือออกมา "บาดแผลของเขาหนักเกินไป ต้องหาหมอมาดูก่อน ไม่สามารถทายาส่งเดชได้"
เต้าหัวเบิกตากว้าง "ตอนนี้จะไปหาหมอที่ไหน? พอหาหมอเจอ เขาก็ตายเพราะเสียเลือดมากแล้ว"
เด็กหนุ่มก็รู้ว่าตอนนี้การหาหมอเป็นไปไม่ได้ แต่ในใจก็ยังไม่วางใจ
เด็กหนุ่มที่ถูกแทงบาดเจ็บเพราะช่วยเขา ถ้าพวกเขาไม่ตายในมือพวกค้ามนุษย์ แต่กลับตายเพราะใช้ยาผิด นั่นคงจะน่าเสียดายเกินไป
"แต่ว่า...แต่ว่าเจ้าก็ไม่ควรทายาส่งเดชนี่"
"อะไรกันทายาส่งเดช นี่เป็นยาห้ามเลือดอย่างดี!" เด็กหนุ่มที่ถูกแทงเพราะเสียเลือดมาก ตอนนี้หน้าซีดแล้ว เต้าหัวใจร้อน เห็นเด็กหนุ่มจับมือเธอไม่ปล่อย จึงยื่นมือออกไปสลัดเขาออก
หากเป็นปกติ เด็กหนุ่มคงไม่ถูกสลัดออกง่ายๆ แต่ตอนนี้ เขาถูกพวกค้ามนุษย์อดอาหารมาหลายวัน อีกทั้งเมื่อครู่ก็ต่อสู้กับหญิงคนหนึ่ง ร่างกายไม่มีแรงแล้ว
เด็กหนุ่มถูกสลัดออก กระแทกศีรษะ จึงหมดสติไป ก่อนจะจมสู่ความมืด เขามองเห็นเต้าหัวโรยผงที่ไม่รู้ว่าเป็นอะไรลงบนตัวเด็กหนุ่มที่ถูกแทงอย่างไร้เรี่ยวแรง
ในรถม้าเงียบลง เต้าหัวตั้งใจทายา
ในระหว่างนี้ หยาน เล่าไท่ไท่ไม่ได้พูดอะไรเลย จนกระทั่งเต้าหัวทายาเสร็จ เด็กหนุ่มที่ถูกแทงหลับไป เธอจึงจ้องเต้าหัวและหยาน เหวินเทาด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยว
......
"ท่านย่า อย่าโกรธเลย ต่อไปเต้าหัวจะไม่กล้าอีกแล้ว"
"ใต้หล้านี้ยังมีเรื่องที่เจ้าไม่กล้าทำอีกหรือ? บอกข้าสิ ทำไมเจ้าถึงใจกล้าขนาดนั้น? นั่นเป็นพวกค้ามนุษย์ที่ฆ่าคนตาไม่กะพริบนะ เจ้าเคยคิดไหม ถ้าเกิด...เกิดเจ้าถูกพวกมันจับไป จะเกิดอะไรขึ้น?"
"แล้วเจ้าด้วย หยาน เหวินเทา เต้าหัวไม่รู้เรื่อง แล้วเจ้าก็ไม่รู้เรื่องด้วยหรือ? ตามไปทำเรื่องบ้าๆ บอๆ ด้วยกัน"
"ท่านย่า ข้าผิดไปแล้ว"
"เจ้าผิดแน่..."
ในความมืดมน เซียวเย่หยางได้ยินเสียงสนทนาเบาๆ ของสามคน ตอนแรกเขายังงุนงง แต่พอนึกได้ว่าเขาหนีออกมาจากมือพวกค้ามนุษย์ได้ ก็ตื่นขึ้นมาทันที ลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน
รถม้าคันนี้ดูเก่าๆ หน่อย เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ของตระกูลใหญ่โต
ตอนนี้ในรถม้ามีแค่เขากับเด็กหนุ่มที่ถูกแทง
เห็นเด็กหนุ่มที่ถูกแทงหายใจสม่ำเสมอ สีหน้าก็ไม่ซีดเท่าที่คิด เซียวเย่หยางก็แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
"เฮ้ย ตื่นแล้วเหรอ?"
ทันใดนั้น ม่านรถม้าก็ถูกเปิดออก เด็กคนที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันและขว้างก้อนหินใส่พวกค้ามนุษย์จนล้มลงก็ขึ้นมาบนรถม้า
เด็กคนนั้นมองเขาแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองเด็กหนุ่มที่ถูกแทง จากนั้นจึงหยิบน้ำเต้าออกมาจากในรถม้าแล้วยื่นให้เขา
เมื่อเห็นเด็กหนุ่มจ้องมองตนเองนิ่งโดยไม่รับน้ำเต้า เต้าหัวก็กลอกตาอย่างรำคาญ
เด็กน้อยคนนี้ ระวังตัวจริงๆ
"ดื่มเถอะ ไม่มีพิษหรอก"
เซียวเย่หยางลังเลครู่หนึ่งก่อนรับน้ำเต้ามา เขาไม่ได้กังวลเรื่องพิษหรอก แต่การอบรมที่ได้รับมาตั้งแต่เด็กสอนให้เขาไม่ควรรับของจากคนอื่นง่ายๆ
แต่ตอนนี้ เขาหิวจนทนไม่ไหวแล้ว
มารยาทอะไรนั่น เอาไว้ก่อนก็แล้วกัน
"กลืกๆ~"
เซียวเย่หยางดื่มรวดเดียวเกือบหมด ถ้าไม่เห็นว่าเด็กตรงหน้าทำหน้าป่องขึ้นมา เขาคงดื่มจนหมดไปแล้ว
เขาคืนน้ำเต้าให้อย่างเก้อเขิน และเพื่อบรรเทาความอึดอัด จึงถามอย่างกระอักกระอ่วน: "นี่มันน้ำซุปอะไรกัน?" อร่อยจริงๆ!
แม้ว่าเขาจะเติบโตมาในที่ที่หรูหราที่สุดในโลกใบนี้ และเคยเห็นของดีมามากมาย แต่ในบรรดาอาหารที่เคยกิน ไม่มีอะไรเทียบได้กับน้ำซุปในน้ำเต้านี้เลย
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากดื่มน้ำซุปเข้าไป ร่างกายที่อ่อนแรงก็ดูเหมือนจะมีเรี่ยวแรงขึ้นมาทันที
คงเป็นความรู้สึกของเขาเองแน่ๆ
แม้แต่ยาบำรุงที่ดีที่สุดก็คงไม่มีฤทธิ์วิเศษขนาดนี้!
น้ำเต้าใบไม่ใหญ่ เต้าหัวรับน้ำเต้ากลับมา เมื่อเขย่าดูก็พบว่าน้ำซุปเหลือน้อยมาก ใบหน้าจึงเหี่ยวลงทันที
ในน้ำเต้าไม่ได้บรรจุอะไรวิเศษหรอก แค่น้ำข้าวธรรมดา
แต่วัตถุดิบที่ใช้ต้มน้ำข้าวนี้ไม่ธรรมดา มันมาจากมิติพิเศษของเต้าหัว
ใช่แล้ว มิติพิเศษ
การเกิดใหม่ในยุคโบราณ บางทีสวรรค์อาจกลัวว่าเธอจะอยู่ไม่รอด จึงมอบความสามารถพิเศษให้ - มิติพิเศษ ดอกข้าวสีเขียวเล็กๆ ที่อยู่บนฝ่ามือขวาของเธอ
มิติไม่ใหญ่ น้ำวิเศษหรือโอกาสในการบำเพ็ญเซียนอย่าคิดเลย ข้างในมีที่ดินแค่สามแปลง แปลงหนึ่งเป็นดินเหลือง แปลงหนึ่งเป็นดินแดง และอีกแปลงเป็นดินดำ แต่ละแปลงมีขนาดแค่หนึ่งหมู่
มิตินี้ค่อนข้างกวนใจ ต้องคอยดูดซับพลังจากพืชพรรณภายนอก โดยเฉพาะพลังจากต้นข้าวจะดีที่สุด
โดยสรุปก็คือ เธอต้องใกล้ชิดกับธรรมชาติให้มาก ดอกข้าวในฝ่ามือของเธอจึงจะเขียวชอุ่มและเปล่งประกาย
ยิ่งดอกข้าวเขียวสดใส ดินในมิติก็ยิ่งอุดมสมบูรณ์ และสิ่งที่ปลูกก็จะมีคุณค่าทางโภชนาการสูงขึ้น
เธอค้นพบว่าตัวเองมีมิติพิเศษตอนอายุครึ่งขวบ
ตอนนั้นเธอออกไปข้างนอกไม่ได้ ไม่สามารถสัมผัสกับพลังของพืชพรรณ ที่ดินสามแปลงในมิตินั้น ไม่ต้องพูดถึง แม้แต่ดินแห้งแตกระแหงในภาคเหนือก็ยังดีกว่า
หลังจากที่เธอเดินและวิ่งได้ เธอก็เริ่มภารกิจเพิ่มความอุดมสมบูรณ์ให้ดินในมิติ
การเพิ่มความอุดมสมบูรณ์นี้ใช้เวลาถึงเก้าปี
ความพยายามไม่เคยทำให้ผิดหวัง ตอนนี้ผลผลิตจากดินในมิติมีคุณภาพสูงกว่าภายนอกหลายเท่า
น้ำข้าวในน้ำเต้านี้เธอตั้งใจเตรียมไว้ให้หยาน เล่าไท่ไท่
หลายปีมานี้ แม้ว่าเธอจะให้ยายกินอาหารจากมิติเป็นประจำ และสุขภาพของยายก็ดีกว่าคนแก่ทั่วไปมาก แต่ยายก็อายุมากแล้ว การเดินทางกว่าครึ่งเดือนนี้ ร่างกายคงทนไม่ไหว
แย่แล้ว น้ำข้าวของเธอถูกคนดื่มไปซะแล้ว!
เต้าหัวจ้องเซียวเย่หยางอย่างโกรธๆ นึกถึงว่ายังมีคนหมดสติอยู่ในรถม้า จึงตัดสินใจป้อนน้ำข้าวที่เหลือให้เขา


## บทที่ 8 อย่าดูถูก

"เธอชื่ออะไร?" เต้าหัวถามเด็กหนุ่มอีกคนหนึ่งหลังจากป้อนน้ำข้าวให้เด็กหนุ่มที่ถูกแทง
เด็กหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนไม่อยากจะบอก แต่ในที่สุดก็พูดออกมา "เซียวเย่หยาง!"
พอได้ยินชื่อ เต้าหัวก็รู้ว่าเขาไม่ใช่เด็กจากครอบครัวธรรมดา
ครอบครัวธรรมดาไม่ตั้งชื่อแบบนี้
อย่างเธอเอง แม้ว่าพ่อจะเป็นนายอำเภอระดับเจ็ด แต่เพราะเติบโตในชนบท จนถึงตอนนี้ก็ยังคงใช้ชื่อ 'เต้าหัว' ที่เรียบง่ายและตรงไปตรงมา
เต้าหัวมองสำรวจเซียวเย่หยางตั้งแต่หัวจรดเท้า
อายุราวสิบเอ็ดสิบสองปี หน้าสกปรก ผมยุ่งเหยิงเหมือนรังไก่ เสื้อผ้าทั้งสกปรกทั้งเหม็น ดูจากสภาพแล้วก็ไม่ต่างอะไรกับผู้อพยพข้างนอก
แต่จากท่านั่งที่ตรงและท่าทางที่สงบนิ่ง แสดงให้เห็นว่าเด็กคนนี้ได้รับการอบรมมาเป็นอย่างดี
ในขณะที่เต้าหัวกำลังสำรวจเซียวเย่หยาง เซียวเย่หยางก็แอบมองสำรวจเต้าหัวอย่างไม่ให้รู้ตัวเช่นกัน
ผิวขาวเนียนละเอียด!
นี่คือความประทับใจแรกที่เซียวเย่หยางมีต่อเต้าหัว
ตอนนี้เต้าหัวแต่งตัวเป็นเด็กผู้ชาย เขาจึงมองว่าเธอเป็นเด็กผู้ชาย แต่เด็กผู้ชายคนนี้ไม่ถูกใจเขาเท่าไหร่
ในความคิดของเขา เด็กผู้ชายควรจะตัวสูงใหญ่ดูน่าเกรงขาม แต่นี่กลับบอบบางอ่อนแอ ผิวขาวนวลยิ่งกว่าเด็กผู้หญิง มันเป็นอะไรกันแบบนี้?
แม้ว่าหน้าตาจะไม่ใช่แบบที่เขาชอบ แต่ก็กล้าหาญมาก
การที่ใช้ก้อนหินทุบคนลักพาตัวจนสลบ นับว่าเป็นการกระทำที่กล้าหาญและเด็ดเดี่ยวมาก!
หลังจากประเมินเซียวเย่หยางเบื้องต้นแล้ว เต้าหัวก็ชี้ไปที่เด็กหนุ่มที่ถูกแทงซึ่งยังคงหมดสติอยู่และถามต่อ "แล้วเขาล่ะ? เขาชื่ออะไร?"
เซียวเย่หยางส่ายหน้า "ไม่รู้!" เด็กๆ ที่ถูกคนลักพาตัวล้วนถูกจับมาจากที่ต่างๆ พวกเขาอยู่ด้วยกันไม่นาน จึงไม่รู้จักกันและกัน
เต้าหัวแปลกใจ "พวกเธอไม่ได้มาด้วยกันเหรอ?"
เซียวเย่หยาง "ไม่ใช่"
เต้าหัว "แล้วทำไมหนีมาด้วยกันล่ะ?"
สีหน้าของเซียวเย่หยางดูหม่นหมองลง "คนอื่นๆ ขี้ขลาดเกินไป ไม่กล้าต่อต้านคนลักพาตัว มีแต่เขาที่ไม่ยอมแพ้ แอบวางแผนหนีกับฉัน"
เต้าหัวพยักหน้า "พวกเธอสองคนกล้าหาญมากเลยนะ"
เซียวเย่หยางชำเลืองมองเต้าหัวแล้วถาม "แล้วเธอล่ะ? เธอชื่ออะไร?"
"ฉันชื่อเต้าหัว"
"เต้าหัว?" เซียวเย่หยางขมวดคิ้วมองสำรวจเต้าหัว
ทำไมถึงตั้งชื่อเหมือนผู้หญิงแบบนี้?
สังเกตเห็นสายตาแปลกๆ ของเซียวเย่หยาง เต้าหัวรู้สึกสงสัย แต่คิดสักครู่ก็เข้าใจ ตอนนี้เธอแต่งตัวเป็นเด็กผู้ชาย การมีชื่อเหมือนผู้หญิง ถ้าไม่รู้สึกแปลกก็แปลกแล้ว
"ไอ! ไอ!"
เด็กหนุ่มที่ถูกแทงฟื้นขึ้นมา
พอลืมตาขึ้น ดวงตาของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความระแวง แต่พอเห็นเต้าหัวและเซียวเย่หยางชัดเจน จึงค่อยๆ ผ่อนคลายลง
"พวกเรา...หนีออกมาได้แล้วเหรอ?" เด็กหนุ่มที่ถูกแทงมองไปที่เซียวเย่หยาง
เซียวเย่หยางพยักหน้า
ตอนนี้เอง เด็กหนุ่มที่ถูกแทงจึงวางใจได้อย่างสมบูรณ์
เต้าหัวตรวจดูบาดแผลของเด็กหนุ่มที่ถูกแทงอีกครั้ง และทายาให้อีกรอบ "ฉันแค่ช่วยห้ามเลือดให้เบื้องต้น หลังจากนี้เธอต้องเข้าเมืองไปหาหมอให้ตรวจดูอย่างละเอียด เข้าใจไหม?"
เด็กหนุ่มที่ถูกแทงมองเต้าหัวด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณ" เขารู้ว่าที่รอดชีวิตมาได้ก็เพราะน้องชายคนนี้
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาใช้ก้อนหินทุบคนลักพาตัวได้ทันเวลา เขาคงถูกบีบคอตายไปแล้ว
และยาห้ามเลือดนี่ก็คงไม่ใช่ของถูกๆ อย่างน้อยก็ดีกว่ายาที่หมอแก่ขาเป๋ในหมู่บ้านของเขาใช้
เซียวเย่หยางนั่งเงียบอยู่ข้างๆ มองขวดยาเซรามิกเล็กๆ ในมือเต้าหัวหลายครั้ง
นั่นมันยาอะไร?
ฤทธิ์ห้ามเลือดยังดีกว่ายาทาบาดแผลที่ใช้ในค่ายทหารเสียอีก
เต้าหัวหันไปมองเด็กหนุ่มที่ถูกแทง "อ้อ เธอชื่ออะไร?"
เด็กหนุ่มที่ถูกแทง "เจ้าเอ้อร์โก่ว พวกเธอเรียกฉันว่าอี้โกวจื่อก็ได้"
เต้าหัวพยักหน้า ชื่อนี้เข้ากับรสนิยมการตั้งชื่อของชาวบ้านในปัจจุบันดี "พวกเธอถูกคนลักพาตัวจับไปได้ยังไง?" เด็กสองคนนี้อายุกว่าสิบขวบแล้ว ตามหลักแล้วไม่น่าจะถูกลักพาตัวได้นี่นา!
พอได้ยินคำถามนี้ สีหน้าของทั้งสองคนก็ไม่ค่อยดีนัก
เจ้าเอ้อร์โก่วเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก น้ำเสียงหม่นหมอง "ที่บ้านเกิดเกิดภัยแล้ง พ่อแม่แอบขายผมให้ครอบครัวหนึ่งเป็นลูกเขย ผมไม่เชื่อ จึงหนีกลับบ้าน ระหว่างทางก็เจอพวกค้ามนุษย์..."
เต้าหัวถอนหายใจ
ชาวบ้านในสมัยโบราณมีชีวิตที่ยากลำบาก เธอเชื่อว่าพ่อแม่ของเจ้าเอ้อร์โก่วก็คงไม่อยากขายลูก แต่เพื่อความอยู่รอด พวกเขาก็ไม่มีทางเลือก
ที่หมู่บ้านหยานเจีย เธอก็เคยได้ยินเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับการขายลูกเพื่อความอยู่รอด
"แล้วเธอล่ะ? เธอถูกลักพาตัวมายังไง?" เต้าหัวหันไปถามเซียวเย่หยาง
เซียวเย่หยางทำหน้าบึ้งตึง พูดเสียงอู้อี้ว่า "ผมโดนพลอยโดนไปด้วย"
"หืม?" เต้าหัวและเจ้าเอ้อร์โก่วหันไปมองเซียวเย่หยางพร้อมกัน
เซียวเย่หยาง: "วันนั้นผมอารมณ์ไม่ดี ไม่รู้ทำไมถึงเดินเข้าไปในตรอก พอดีเห็นพวกค้ามนุษย์ทุบเด็กคนหนึ่งจนสลบ แล้ว...ผมก็โดนจับไปด้วย"
เต้าหัวพูดไม่ออก ไม่รู้จะแสดงสีหน้าอย่างไรดี "เธอนี่โชคร้ายจริงๆ!" นี่มันเหมือนในตำนานที่เดินเข้าไปมอบตัวให้เขาจับเลยนี่
ในตอนนั้นเอง หยาน เหวินเทาก็ขึ้นมาบนรถม้า
พอขึ้นมาก็รีบพูดทันที "พวกค้ามนุษย์มาแล้ว ตอนนี้กำลังค้นหาคนอยู่ข้างหลัง ยายเฒ่าบอกให้บอกพวกเธอว่า อย่าส่งเสียงเด็ดขาด"
พอได้ยินคำนี้ เต้าหัว เซียวเย่หยาง และเจ้าเอ้อร์โก่วทั้งสามคนต่างใจเต้นตึกตัก
เต้าหัวแหวกม่านรถม้าขึ้นเล็กน้อย ค่อยๆ มองไปด้านหลัง
ตอนนี้พวกเขาอยู่ข้างโรงเตี๊ยมริมทาง
รอบๆ นอกจากพวกเขาแล้ว ยังมีคนจากสำนักงานขนส่งและคนอื่นๆ อีกหลายคน
ขณะนี้ ชายร่างกำยำสองคนกำลังค้นหาคนทีละคน แม้แต่รถม้าของคนอื่นก็ต้องตรวจสอบ
เห็นท่าทางของพวกเขาที่จะไม่ยอมเลิกราถ้าไม่เจอคน เต้าหัวปล่อยม่านลง ขมวดคิ้วแน่น
เซียวเย่หยางมองดูภายในรถม้า ไม่มีที่ซ่อนคนเลย คิดแล้วจึงพูดว่า "หรือว่าพวกเราลงจากรถดีกว่า ถ้าพวกค้ามนุษย์เจอ ฉันกลัวว่าพวกเขาจะลงโทษพวกเธอ"
คนที่ช่วยพวกเขา ทั้งคนแก่และเด็ก ไม่มีทางสู้พวกค้ามนุษย์ได้
เต้าหัวปฏิเสธทันที "ตอนนี้ลงไปสายไปแล้ว พอพวกเธอลงไป พวกเขาก็จะเจอทันที"
หยาน เหวินเทาตื่นเต้นจนเหงื่อซึมที่หน้าผาก "ยายเฒ่าบอกว่า ขอแค่พวกเธอไม่ส่งเสียงก็จะไม่มีปัญหา ยังไงพวกเราก็มากับสำนักงานขนส่ง คนสองคนนั้นคงไม่กล้าปะทะกับสำนักงานขนส่งหรอก"
เต้าหัวส่ายหน้า "คนของสำนักงานขนส่งอาจจะไม่ช่วยพวกเรา" พูดพลางหยิบห่อผ้าของเธอออกมาอีกครั้ง ค้นหาสักครู่แล้วหยิบขวดเซรามิกเล็กๆ สองใบออกมา
เซียวเย่หยางดวงตาวาบแวบ แล้วก็เห็นเต้าหัวถือขวดเซรามิกลงจากรถม้า เดินไปหาคนของสำนักงานขนส่ง
เมื่อเห็นคนของสำนักงานขนส่งรับขวดไป เซียวเย่หยางก็โล่งใจทันที
ฉินอู่มองดูขวดในมือ แล้วมองดูเต้าหัวที่กระโดดโลดเต้นวิ่งไปหาหยาน เล่าไท่ไท่ ในใจรู้สึกทึ่ง
เด็กบ้านนี้ช่างฉลาดจริงๆ ถึงกับรู้จักติดสินบนเขา!
ชำเลืองมองรถม้าที่ปิดประตูแน่นของพวกเขา ฉินอู่สั่งชายหนุ่มข้างๆ "เสี่ยวหลิว เจ้าไปดูแลหน่อย อย่าให้ชายร่างกำยำสองคนนั้นทำอะไรบ้าๆ"
ฉินเสี่ยวลิ่วพยักหน้าทันที พาคนสองคนไปยืนข้างรถม้าของบ้านเต้าหัว
ผ่านไปสักพัก พวกค้ามนุษย์เดินมา ฉินเสี่ยวลิ่วจ้องตาพวกเขาทันที "จะทำอะไร นี่เป็นลูกค้าของสำนักงานขนส่งเรา รีบไปให้พ้น!"
พวกค้ามนุษย์มองดูรถม้า แล้วมองดูฉินเสี่ยวลิ่วและคนอื่นๆ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่หลังจากชั่งใจแล้ว ก็หันหลังเดินจากไป ไปค้นหาที่อื่นต่อ
"พี่หกน้อย ท่านเก่งจริงๆ!"
พอคนพวกนั้นไป เต้าหัวก็มองฉินเสี่ยวลิ่วด้วยสายตาชื่นชมทันที
ในสำนักงานขนส่งทั้งหมด มีแต่เขาที่มีความเห็นอกเห็นใจมากที่สุด อาจเป็นเพราะเพิ่งออกมาทำงานขนส่งก็ได้
ฉินเสี่ยวลิ่วรู้สึกเขินเล็กน้อย ยิ้มพลางเกาท้ายทอย ชี้ไปที่รถม้าเบาๆ พูดเสียงเบา "คนบนรถอีกสองสามวันนี้อย่าให้ออกมาดีกว่า พวกค้ามนุษย์อาจจะติดตามอีกพักใหญ่"
ดวงตาของเต้าหัวเบิกกว้างทันที "พวกท่าน...พวกท่านรู้ว่ามีคนอยู่บนรถ?"
ฉินเสี่ยวลิ่วเชิดหน้าอย่างภาคภูมิใจ "พอรถม้าของพวกเจ้าตามขบวนพวกเรามา พี่ห้าของข้าก็เห็นแล้ว"
ใบหน้าของเต้าหัวเกร็งเล็กน้อย เธอคิดว่าพวกเขาทำอย่างระมัดระวังแล้ว ไม่คิดว่าจะถูกจับได้!
คนโบราณนี่เก่งเกินไปหรือเปล่า?
เห็นสีหน้าเธอไม่ดี ฉินเสี่ยวลิ่วรีบปลอบ "ไม่ต้องกังวล พวกเราจะไม่บอกใคร"
เต้าหัวพูดอย่างขอบคุณ "ขอบคุณค่ะ"
ฉินเสี่ยวลิ่วโบกมือ แสดงว่าไม่ต้องใส่ใจ
หลังจากนั้น เมื่อได้รับถุงเนื้อแห้งที่หยาน เล่าไท่ไท่มอบให้ ฉินเสี่ยวลิ่วก็ยิ้มแย้มจากไป
มองดูเงาร่างของเขา และคนของสำนักงานขนส่งที่อยู่ไกลออกไป เต้าหัวเตือนตัวเองในใจว่า ต่อไปอย่าได้ดูถูกคนโบราณคนไหนเป็นอันขาด!


## บทที่ 9 คนบ้านนอกและคนโชคร้าย

"กินช้าๆ หน่อย ระวังจะสำลัก!"
"ขนมปังกับเนื้อแห้งยังมีอีกเยอะ ไม่ต้องรีบ"
"เต้าหัว เร็ว เอากระติกน้ำให้เย่หยางกับอี้โกวจื่อหน่อย"
ในรถม้า หยาน เล่าไท่ไท่มองเซียวเย่หยางและเจ้าเอ้อร์โก่วที่กำลังยัดอาหารเข้าปากอย่างรวดเร็วด้วยสายตาเป็นห่วง พลางสั่งให้เต้าหัวหยิบของให้พวกเขาเป็นระยะ
"ไอ้พวกค้ามนุษย์ใจดำ ดูสิทำให้คนอดอยากขนาดไหน"
"ถ้าครอบครัวของพวกเขาเห็นสภาพแบบนี้ จะต้องเจ็บปวดแค่ไหน?"
"หลังจากกลับบ้านแล้ว พวกเจ้าอย่าได้ไปวิ่งเพ่นพ่านอีก ดูสิ คราวนี้ต้องทนทุกข์ทรมานขนาดไหน"
คนที่อายุมากมักจะใจอ่อน หยาน เล่าไท่ไท่ก็ไม่ต่างกัน หลังจากที่สำนักงานขนส่งขับไล่พวกค้ามนุษย์ไปแล้ว ความปลอดภัยก็ได้รับการรับประกัน เมื่อเห็นสภาพอันน่าสงสารของเซียวเย่หยางและเจ้าเอ้อร์โก่ว ก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้
เซียวเย่หยางและเจ้าเอ้อร์โก่วต่างก็รับคำอย่างว่าง่าย ส่วนจะฟังเข้าหูมากน้อยแค่ไหน ก็มีแต่พวกเขาเท่านั้นที่รู้
ส่วนเต้าหัวและหยาน เหวินเทาที่อยู่ข้างๆ กำลังเหม่อลอย
"ปั๊ก! ปั๊ก!"
"พวกเจ้าสองคนด้วย ถ้าต่อไปกล้าทำอะไรบ้าๆ อีก คอยดูว่ายายแก่คนนี้จะจัดการยังไง!"
หยาน เล่าไท่ไท่ตบหัวเต้าหัวและหยาน เหวินเทาคนละที
หยาน เหวินเทายอมรับการลงโทษอย่างสงบ
ส่วนเต้าหัวร้องโอดโอยแล้วกระโจนเข้าไปกอดหยาน เล่าไท่ไท่: "ย่า พวกเราผิดไปแล้ว ทำให้ย่าเป็นห่วง ต่อไปจะไม่กล้าทำอีกแล้ว"
หยาน เล่าไท่ไท่ชำเลืองมองหลานสาวตัวดี
เด็กคนนี้เธอเลี้ยงมาตั้งแต่เล็กจนโต จะมีความคิดอะไรในหัวเธอรู้ดี
ดูท่าทางยอมรับผิดดีอยู่หรอก แต่เธอกล้ารับประกันว่า ถ้าเจอเหตุการณ์แบบนี้อีก ยังไงก็ต้องทำแบบเดิม
"ข้าคงห้ามเจ้าไม่ได้แล้ว แต่ดีนะที่อีกไม่กี่วันก็จะเข้าเขตจงโจวฟู่แล้ว ต่อไปก็รอให้พ่อแม่เจ้าจัดการเจ้าเองเถอะ"
พอได้ยินแบบนั้น สีหน้าของเต้าหัวก็หมดสภาพทันที ทิ้งตัวพิงไหล่หยาน เหวินเทา
เห็นแบบนั้น หยาน เล่าไท่ไท่ก็ยิ้มอย่างพอใจ
ด้านข้าง เซียวเย่หยางกำลังกินเนื้อแห้งพลางแอบมองปฏิสัมพันธ์ระหว่างหยาน เล่าไท่ไท่กับเต้าหัว
หน้าหวานคนนี้ดูจะเป็นที่รักใคร่ในบ้านมากทีเดียว
ก่อนหน้านี้เขายังคิดว่า แม้คนนี้จะหน้าตาไม่ถูกใจเขาเท่าไหร่ (ดูเป็นผู้หญิงเกินไป) แต่ก็กล้าหาญ ทั้งยังฉลาดหลักแหลม เขาอาจจะยอมรับมาเป็นคนรับใช้ในห้องหนังสือ คอยดูแลพู่กันและหมึก
แต่ดูจากท่าทีของยายเฒ่าที่มีต่อเขาแล้ว วิธีนี้คงใช้ไม่ได้
แม้ตระกูลของเขาจะร่ำรวย แต่คนอื่นก็อาจจะไม่ยอมให้ลูกแก้วดวงใจมาเป็นผู้ติดตามของเขา
ฮ่า คงต้องหาวิธีอื่นตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตแล้ว
ความคิดนี้ของเขา เต้าหัวไม่รู้หรอก ถ้ารู้เข้า คงต้องพ่นน้ำลายใส่หน้าเขาแน่
เธอเสี่ยงอันตรายช่วยคน คนคนนี้ไม่คิดตอบแทนก็แล้วไป ยังจะคิดเอาเธอมาเป็นทาส หน้าด้านขนาดไหนกัน? สมควรโดนสั่งสอน!
พอถึงเย็น ขบวนรถก็จอดข้างทางอีกครั้ง
"ผู้อพยพมากเกินไป เมืองตามเส้นทางต่างปิดประตูหมด คืนนี้คงต้องนอนกลางแจ้งอีกแล้ว" หยาน เล่าไท่ไท่เลิกม่านรถม้าดูสถานการณ์ภายนอก พลางถอนหายใจพูด
"ท่านยาย ก่อไฟเรียบร้อยแล้ว เชิญท่านลงมาสูดอากาศหน่อยเถอะขอรับ"
เสียงของซุนปั๋วดังขึ้น
หยาน เล่าไท่ไท่หันไปมองเซียวเย่หยางและเจ้าเอ้อร์โก่ว: "อยู่ในรถมาสองวันแล้ว พวกเจ้าก็ลงไปสูดอากาศกันบ้างเถอะ"
เซียวเย่หยางไม่พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้า ส่วนเจ้าเอ้อร์โก่วดูจะกังวลอยู่บ้าง: "พวกเราลงไปได้แล้วหรือขอรับ?"
เต้าหัว: "น่าจะได้แล้วล่ะ สองวันนี้ไม่เห็นพวกค้ามนุษย์เลย คงจากไปแล้ว"
ทั้งห้าคนลงจากรถ นั่งล้อมรอบกองไฟกับซุนปั๋วและซุนม่า
ไม่ไกลนัก คนของสำนักงานขนส่งมองมาทางพวกเขา
"โอ้โห ที่แท้ก็ซ่อนคนไว้จริงๆ"
"สองหนุ่มนั่นกล้าจริงๆ กล้าแย่งคนจากมือพวกค้ามนุษย์"
"ข้าสืบมาแล้ว พวกค้ามนุษย์คราวนี้เสียหายหนัก ไม่เพียงแต่หัวหน้าโดนทุบหัวจนแตก เด็กที่ถูกจับก็หนีไปห้าหกคน จับกลับมาได้แค่สามคน"
ฉินเสี่ยวลิ่วรีบพูดต่อ: "สมน้ำหน้า ข้าอยากซัดพวกค้ามนุษย์มานานแล้ว สองหนุ่มนั่นทำได้ดี"
"ปั๊ก!"
ฉินอู่ตบหัวฉินเสี่ยวลิ่วทีหนึ่ง: "ดีอะไรดี พวกเขาโชคดีที่ไม่ถูกพวกค้ามนุษย์จับได้ ถ้าถูกจับได้ล่ะ เจ้าคิดหรือว่าจะเกิดอะไรขึ้น?"
"ไม่เพียงแค่เด็กสองคนนั้น แม้แต่ยายและคนรับใช้ก็ต้องตายด้วย"
"พวกเราเป็นคนขนส่ง เวลาออกเดินทาง สิ่งที่ต้องระวังที่สุดคือการยุ่งเรื่องของคนอื่น พวกเจ้าจำไว้ให้ดี อย่าไปยุ่งเรื่องคนอื่น อย่าพูดเรื่องไม่เป็นเรื่อง กลับบ้านอย่างปลอดภัยคือสิ่งสำคัญที่สุด"
ฉินเสี่ยวลิ่วมองฉินอู่แล้วพึมพำว่า "พี่ห้า ทำไมพี่ถึงช่วยพวกเขาล่ะ?"
ฉินอู่จ้องเขาด้วยสายตาดุดัน "ก็เพราะพี่สามกับคนอื่นๆ ที่บาดเจ็บไง" เขาได้ลองใช้ยาห้ามเลือดที่เต้าหัวให้มา เห็นว่าได้ผลดีจริงๆ ถึงได้ตกลงที่จะช่วยปกป้องพวกเขา
ถ้าไม่ใช่เพราะผลประโยชน์ที่มากพอ เขาจะพาพี่น้องทั้งหมดไปเสี่ยงอันตรายกับพวกค้ามนุษย์ที่โหดร้ายได้อย่างไร
สมดังคำโบราณที่ว่า ไม่กลัวโจรขโมย แต่กลัวโจรจ้องจะขโมย
ถึงแม้พวกเขาจะมีคนมาก แต่พวกเขาต้องคุ้มกันสินค้าและต้องเดินทาง ถ้าพวกค้ามนุษย์พวกนั้นตั้งใจจะมาหาเรื่อง คอยก่อกวนพวกเขาเป็นระยะ พวกเขาอาจจะรับมือไม่ไหว
ฉินเสี่ยวลิ่วแสดงท่าทีไม่เห็นด้วย "พี่ห้า ผมว่าที่พี่พูดไม่ค่อยถูก การออกเดินทางแบบนี้ ไม่ควรช่วยเหลือกันหรอกหรือ?"
ฉินอู่จ้องเขาด้วยสายตาเย็นชา "เจ้าคิดว่าเป็นการช่วยคน แต่อาจไม่ใช่การช่วยจริงๆ เด็กสองคนนั้นดูเหมือนจะช่วยเด็กพวกนั้น แต่ช่วยได้จริงหรือ? พวกเขาจะได้กลับไปหาพ่อแม่จริงหรือ? จะไม่ถูกลักพาตัวหรือถูกขายอีกหรือ? บางทีจุดจบอาจจะยิ่งแย่กว่าตกอยู่ในมือพวกค้ามนุษย์ก็ได้"
"พอแล้ว ทุกคนเงียบๆ หน่อย พักผ่อนให้ดี พรุ่งนี้ต้องเร่งความเร็วขึ้น"
ฉินอู่นั่งบนรถม้าข้างๆ หันไปมองเต้าหัวและคนอื่นๆ ที่กำลังเตรียมอาหาร แล้วถอนหายใจในใจ
ไม่ใช่ว่าเขาใจร้าย แต่เพราะมีครอบครัวใหญ่อยู่เบื้องหลัง
เมื่อเขาพาคนออกมา ก็ต้องพาคนกลับไปอย่างปลอดภัย ไม่เช่นนั้น จะตอบแทนความไว้วางใจของพ่อแม่พี่น้องได้อย่างไร
ตลอดทางนี้ เขาก็ดูแลพวกเขาอย่างดีแล้ว มะรืนนี้ เมื่อเข้าเขตจงโจวฟู่ ก็จะถึงจุดหมายปลายทางของการขนส่งแล้ว หวังว่าหลังจากนี้พวกเขาจะเดินทางอย่างปลอดภัย
ที่หน้ากองไฟ
เซียวเย่หยางและเจ้าเอ้อร์โก่วต่างขยับร่างกาย หลายวันมานี้ต้องขับรถม้าตลอด พวกเขาก็รู้สึกอึดอัดมาก อยากจะขยับร่างกายให้สบายมานานแล้ว
"มานี่ เช็ดหน้าหน่อย ดูสิว่าสกปรกขนาดไหน"
ซุนม่าส่งผ้าเปียกให้เซียวเย่หยางและเจ้าเอ้อร์โก่ว
ทั้งสองคนรับผ้ามาเช็ดทันที ใครจะอยากสกปรกถ้ามีโอกาสได้สะอาด?
ถึงแม้จะรู้มานานแล้วว่าเซียวเย่หยางไม่ใช่เด็กจากครอบครัวธรรมดา แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่สะอาดของเขา เต้าหัวก็ยังรู้สึกประหลาดใจ
หน้าตาดีเกินไปแล้ว
แม้จะแต่งตัวมอซอ ก็ยังไม่อาจปิดบังความสง่างามที่มีติดตัวได้
เจ้าเอ้อร์โก่วดูธรรมดามาก แต่แววตาของเขาดูซื่อตรง ระหว่างคิ้วมีแววของความมุ่งมั่น ให้ความรู้สึกน่าเชื่อถือและไว้วางใจ
หยาน เล่าไท่ไท่มองเซียวเย่หยางเงียบๆ แล้วพูดขึ้นทันที "หลังจากนี้ พวกเจ้าก็อย่าลงจากรถบ่อยนัก!" พูดพลางหันไปมองเต้าหัว "เจ้าด้วย อยู่ให้สงบๆ หน่อย"
เต้าหัวกับเซียวเย่หยางสบตากัน แล้วเงียบไม่พูดอะไร
ยุคนี้ หน้าตาดีเกินไปก็เป็นเรื่องยุ่งยาก
"กินอาหารก่อน กินเสร็จแล้วรีบพักผ่อน"
หลังจากหยาน เล่าไท่ไท่แบ่งอาหารเสร็จ เต้าหัวก็หยิบขึ้นมากินทันที เธอมีนิสัยเรียบง่ายมาตั้งแต่เด็ก จึงไม่ได้สนใจเรื่องภาพลักษณ์เลย ทำอะไรตามสบายที่สุด
ส่วนเซียวเย่หยางนั้น เขาใช้ผ้าเปียกเช็ดมือก่อน แล้วจึงหยิบอาหารขึ้นมาเคี้ยวช้าๆ ท่าทางสุภาพและสง่างาม
ทำให้หยาน เล่าไท่ไท่และคนอื่นๆ มองเขาบ่อยครั้ง
ระหว่างนั้น เต้าหัวกินเร็วไปหน่อย จึงมีเสียงดังบ้าง
เมื่อได้ยินเสียง เซียวเย่หยางขมวดคิ้ว อดทนสักครู่ แล้วใช้ศอกกระทุ้งเต้าหัว เป็นสัญญาณให้เบาลง
น่าเสียดาย เต้าหัวไม่เข้าใจความหมายของเขา กลับคิดว่าเธอบังเขาอยู่ จึงรีบขยับไปนั่งข้างๆ
เห็นแบบนั้น เซียวเย่หยางรู้สึกหมดคำพูด พึมพำเบาๆ "บ้านนอก!"
เต้าหัวหูดี จึงหันไปมองทันที "เจ้าว่าอะไรนะ?"
เซียวเย่หยางมองเต้าหัวตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาดูรังเกียจ "หน้าตาดีแต่ไร้ประโยชน์" หน้าตาดูดี แต่กิริยามารยาทไม่มีเลยสักนิด
เต้าหัววางอาหารลง "เจ้าหมายความว่าอะไร?" เด็กน้อยคนนี้ต้องการถูกสั่งสอน!
เซียวเย่หยางอดทนกับอารมณ์ คิดว่าคนนี้เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเขา จึงพูดด้วยความอดทน "เจ้าควรระวังกิริยามารยาทของตัวเองบ้าง" ตอนนี้เขาตกอับเท่านั้น ไม่งั้นคนแบบนี้ไม่มีทางได้เข้าใกล้เขา
เต้าหัวเบิกตากว้างทันที มองดูตัวเอง
ไม่เห็นมีอะไรผิดนี่!
ข้างๆ นั้น หยาน เล่าไท่ไท่กลับหัวเราะ "เย่หยางพูดถูก เจ้าควรระวังมากขึ้น"
เต้าหัวพูดอย่างไม่พอใจ "แต่หนูเป็นแบบนี้มาตลอดนะ"
หยาน เล่าไท่ไท่ "ที่หมู่บ้านหยานเจียได้ แต่ไปอำเภอหลินอี๋ไม่ได้" ที่หมู่บ้านหยานเจียจะป่าเถื่อนหน่อยก็ไม่เป็นไร แต่ไปถึงอำเภอก็เป็นลูกสาวนายอำเภอ ต้องเรียนรู้กิริยามารยาท
"อะไรกัน!" เต้าหัวทำหน้าไม่พอใจ จ้องเซียวเย่หยาง "ข้าเป็นบ้านนอก? แล้วเจ้าเป็นอะไร? คนโชคร้าย?"


## บทที่ 10 พบอุปสรรค

สองวันต่อมา เต้าหัวและคณะเดินทางเข้าสู่เขตจงโจวฟู่
เต้าหัวคิดว่าหลังจากเข้าสู่จงโจวฟู่แล้ว การเดินทางจะราบรื่นขึ้น แต่ไม่คาดคิดว่าจะพบผู้อพยพมากขึ้นเรื่อยๆ
"ทำไมผู้อพยพถึงมีมากขึ้นเรื่อยๆ ล่ะ?"
เซียวเย่หยางแค่นเสียงอย่างเย็นชา "จะเป็นอะไรไปได้ ก็คงเพราะขุนนางที่นี่ไม่ทำงาน กินเงินเดือนเปล่าๆ น่ะสิ"
เต้าหัวมองเขาแวบหนึ่งแต่ไม่พูดอะไร ในใจก็เห็นด้วยกับคำพูดนี้
ประชาชนต้องทนทุกข์ก็เพราะขุนนางไม่ทำงานนั่นแหละ
อย่างไรก็ตาม หยาน เหวินเทาที่อยู่ข้างๆ ไม่พอใจ "เธอไม่ควรตีตราทุกคนแบบนี้ ขุนนางหลายคนก็ทำงานดีนะ"
หยาน เล่าไท่ไท่ก็พยักหน้าเห็นด้วย "ถูกต้อง เด็กหยาง เธอยังไม่ได้ไปสำรวจด้วยตัวเอง อย่าเพิ่งพูดอะไรแบบนี้ส่งเดชเลย"
เต้าหัวรู้ว่าย่าและพี่ชายคนที่สามกำลังพูดแทนพ่อของเธอที่เป็นนายอำเภอระดับเจ็ด คิดแล้วจึงเบี่ยงประเด็น "เมื่อกี้พี่หกน้อยมาบอกว่า พอสำนักงานขนส่งเข้าเมืองแล้วจะต้องแยกทางกับพวกเรา"
หยาน เล่าไท่ไท่ขมวดคิ้ว "จากเมืองฟู่เฉิงถึงอำเภอหลินอี๋ยังอีกไกล..." พวกเขามีทั้งคนแก่และเด็ก การเดินทางคนเดียวคงไม่ปลอดภัย
เต้าหัวก็กังวลเรื่องความปลอดภัยระหว่างทาง จึงพูดว่า "ย่า งั้นแบบนี้ดีไหม พอเข้าเมืองแล้วเราอย่าเพิ่งออกเดินทาง เขียนจดหมายไปที่อำเภอหลินอี๋ให้พ่อส่งคนมารับพวกเราดีกว่า"
ตลอดทางที่ผ่านมา พวกเขาได้เห็นและได้ยินเรื่องผู้อพยพปล้นและฆ่าคนมาไม่น้อย เพื่อความปลอดภัย ระมัดระวังไว้หน่อยจะดีกว่า
หยาน เล่าไท่ไท่พยักหน้า "ความคิดนี้ไม่เลว ทำแบบนี้แหละ"
เต้าหัวหันไปมองเซียวเย่หยางและเจ้าเอ้อร์โก่ว "ใกล้จะถึงเมืองแล้ว พวกเธอสองคนมีแผนอะไรไหม?"
เมื่อได้ยินคำถาม ทั้งสองคนต่างเงียบและหุบปากแน่น
เซียวเย่หยางมีวิธีอยู่ เขาสามารถไปหาสำนักงานอำเภอได้โดยตรง ถ้าคนที่สำนักงานอำเภอรู้ฐานะของเขา ก็ต้องส่งเขากลับเมืองหลวงอย่างนอบน้อม
แต่ถ้าทำแบบนั้น เรื่องที่เขาถูกพ่อค้าทาสลักพาตัวไปก็จะปิดไม่มิด ถ้าคนในเมืองหลวงรู้เข้า เขาจะอับอายขายหน้าอย่างมาก
ส่วนเจ้าเอ้อร์โก่ว เขาแค่ไม่รู้จะทำอย่างไรดี เขาถูกครอบครัวขาย แม้จะกลับไปได้ก็ต้องถูกส่งไปเป็นลูกเขยบุญธรรมอยู่ดี
เห็นพวกเขาเป็นแบบนี้ หยาน เล่าไท่ไท่รู้สึกสงสาร ถอนหายใจแล้วพูดว่า "เข้าเมืองก่อน ค่อยคิดหาทางกันทีหลัง"
เมื่อย่าพูดแล้ว เต้าหัวก็ไม่ถามอะไรอีก
ใกล้เที่ยง ฉินเสี่ยวลิ่วจากสำนักงานขนส่งก็รีบร้อนมาที่รถม้าของครอบครัวเต้าหัว
"พี่หกน้อย ทำไมมาล่ะ จะเข้าเมืองแล้วเหรอ?" เต้าหัวถามด้วยรอยยิ้ม
ครั้งนี้ออกจากบ้าน หยาน เล่าไท่ไท่เตรียมอาหารมามาก ช่วงนี้ส่งไปให้สำนักงานขนส่งบ่อย ไปๆ มาๆ พวกเขาก็สนิทกับฉินเสี่ยวลิ่วอย่างรวดเร็ว
ฉินเสี่ยวลิ่วส่ายหน้า สีหน้าค่อนข้างเคร่งเครียด "วันนี้คงเข้าเมืองไม่ได้แล้ว"
เต้าหัวตกใจ "มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกเหรอ?"
ฉินเสี่ยวลิ่วเล่าข่าวที่สำนักงานขนส่งได้รับมา "ปีที่แล้ว ทางเหนือมีหลายมณฑลประสบภัยแล้ง จงโจวฟู่อยู่ใกล้คลองใหญ่ ภัยแล้งยังไม่รุนแรงนัก ทำให้ผู้อพยพจำนวนมากหลั่งไหลมาทางนี้"
"เมื่อมีผู้อพยพมาก ย่อมเกิดเรื่องได้ ทางผ่านที่จำเป็นต้องใช้เข้าเมือง สองวันนี้ถูกกลุ่มผู้อพยพยึดไว้ ที่ว่าการกำลังหาทางแก้ไข แต่ไม่รู้ว่าจะแก้ไขได้เมื่อไหร่"
หยาน เล่าไท่ไท่ใจร้อน ตบขาดังปัง "นี่มันเรื่องอะไรกัน!"
เต้าหัวจับแขนหยาน เล่าไท่ไท่ พลางปลอบใจไปด้วยและมองฉินเสี่ยวลิ่ว "พี่หกน้อย สำนักงานขนส่งของพวกพี่จะทำยังไง?"
พอได้ยินคำถามนี้ หยาน เล่าไท่ไท่และคนอื่นๆ ก็มองไปที่ฉินเสี่ยวลิ่ว
ฉินเสี่ยวลิ่วมีท่าทีขอโทษ "พวกเราส่งของมีกำหนดเวลา พี่ห้าบอกว่าจะอ้อมเข้าเมือง เพราะต้องเดินทางผ่านเส้นทางภูเขายาวมาก อาจจะไม่สามารถ... ไม่สามารถพาพวกท่านไปด้วยได้แล้ว"
คำพูดที่แท้จริงของฉินอู่คือ: พวกเขามีทั้งคนแก่และเด็ก เดินทางช้า เส้นทางภูเขาเดินยาก พาพวกเขาไปด้วย อาจจะส่งของไม่ทันตามเวลาที่กำหนด ถ้าระหว่างทางเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมาอีก ยังต้องแบ่งคนมาคุ้มครองพวกเขา จะเพิ่มภาระให้ทุกคนมาก
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น สายตาของหยาน เล่าไท่ไท่และซุนปั๋วกับซุนม่าก็หม่นลงทันที
เต้าหัวและเซียวเย่หยางก็ก้มหน้าลง
หยาน เหวินเทาและเจ้าเอ้อร์โก่วต่างมองหน้ากัน
ทุกคนรู้สึกหนักใจ หากไม่มีสำนักงานขนส่งคุ้มกัน พวกเขาเดินทางเองคงไปได้ไม่ไกลก็ถูกปล้น
เสียทรัพย์สินยังดี หากเจอคนใจร้าย อาจถึงขั้นเสียชีวิตได้
เห็นพวกเขาเป็นเช่นนี้ ความรู้สึกผิดบนใบหน้าของฉินเสี่ยวลิ่วก็ยิ่งเพิ่มขึ้น "ยายเฒ่า ขอโทษด้วยครับ"
หยาน เล่าไท่ไท่ฝืนยิ้มบางๆ "ไม่ต้องขอโทษหรอก ที่พวกเจ้าพาพวกเราเดินทางมาได้ขนาดนี้ ยายก็ขอบคุณมากแล้ว สำนักงานขนส่งต้องส่งของ เป็นอาชีพหากินของพวกเจ้า จะปล่อยให้ล่าช้าไม่ได้ พวกเจ้าทำแบบนี้ก็ถูกต้องแล้ว"
พูดจบก็มองไปที่ซุนม่า
ซุนม่าเห็นสัญญาณก็รีบหยิบห่อเนื้อแห้งออกมาจากรถม้า
หยาน เล่าไท่ไท่ยื่นเนื้อแห้งให้ฉินเสี่ยวลิ่ว "นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากยาย ช่วงนี้ขอบคุณที่พวกเจ้าดูแลพวกเรามา"
ฉินเสี่ยวลิ่วโบกมือปฏิเสธซ้ำๆ รู้สึกไม่สบายใจมากขึ้น "ไม่ต้องๆ ปกติพวกเรากินมากพออยู่แล้ว"
หยาน เล่าไท่ไท่แกล้งทำไม่พอใจ "อะไรกัน ดูถูกของที่ยายให้หรือ?" พูดจบก็ยัดเนื้อแห้งใส่มือฉินเสี่ยวลิ่วทันที
ถือเนื้อแห้งไว้ ฉินเสี่ยวลิ่วเดินจากไปพลางหันกลับมามองทุกๆ สามก้าว
พอเขาไป หยาน เล่าไท่ไท่ก็ทุบขาตัวเองแรงๆ "ล้วนเป็นความผิดของยายแก่คนนี้ ไม่มีอะไรก็อวดดีทำเป็นเก่ง จะเดินทางเองทำไมกัน ตอนนี้ดีแล้ว ถูกดักรอบนอกถนนเข้าให้"
"ท่านย่า ท่านทำอะไรคะ!" เต้าหัวและหยาน เหวินเทาพุ่งเข้าไปพร้อมกัน คนละข้างจับมือท่านย่าไว้
หยาน เล่าไท่ไท่มองหลานชายหลานสาวด้วยสีหน้าสำนึกผิด "ถ้าไม่ใช่เพราะย่าดันทุรังจะแยกเดินทางกับอาสาม ป่านนี้คงไม่ต้องเจอเรื่องแบบนี้"
เต้าหัวจับมือท่านย่า "ถ้าจะโทษก็โทษหลานเถอะค่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะอยากให้พวกเราได้เห็นโลกกว้าง ท่านย่าก็คงไม่ต้องลำบากแบบนี้"
หยาน เหวินเทาไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่พยักหน้าตาม "ใช่ๆ"
หยาน เล่าไท่ไท่ถอนหายใจ "แล้วตอนนี้จะทำยังไงดีล่ะ?"
เต้าหัวขมวดคิ้ว มองไปรอบๆ ตอนนี้คนของสำนักงานขนส่งยังเก็บของไม่เสร็จ ยังไม่ได้ไป พวกผู้อพยพไม่กล้าเข้ามาใกล้ แต่พอคนของสำนักงานขนส่งไป สิ่งที่รอพวกเขาอยู่จะเป็นอะไรก็ไม่รู้
คิดแล้วคิดอีก เต้าหัวก็รีบกระโดดลงจากรถม้า "ท่านย่า รอหลานสักครู่นะคะ" พูดจบก็วิ่งไปหาฉินเสี่ยวลิ่ว
"พี่หกน้อย!"
เห็นเต้าหัวมา ฉินเสี่ยวลิ่วก็รีบวางของในมือลง "เต้าหัว มีอะไรหรือ?"
เต้าหัวดึงตัวฉินเสี่ยวลิ่ว พูดเสียงเบา "พี่หกน้อย ช่วยหาเสื้อผ้าแบบที่ผู้อพยพใส่ให้พวกเราสักไม่กี่ชุดได้ไหมคะ?"
ฉินเสี่ยวลิ่วมองไปที่ฉินอู่ ตอนนี้ฉินอู่กำลังมองพวกเขาอยู่
เต้าหัวรู้ว่าผู้มีอำนาจตัดสินใจของสำนักงานขนส่งคือฉินอู่ จึงรีบหยิบยาห้ามเลือดออกมาขวดหนึ่ง "หนูมีค่าตอบแทนให้ค่ะ"
ฉินอู่มองเต้าหัว "เก็บไว้เถอะ แค่เสื้อผ้าไม่กี่ชุด เดี๋ยวเสี่ยวลิ่วจะเอาไปให้"
ได้ยินดังนั้น สีหน้าเต้าหัวก็สดใสขึ้นมาทันที "ขอบคุณลุงฉินอู่ค่ะ" พูดจบก็รีบยัดยาห้ามเลือดใส่มือฉินเสี่ยวลิ่ว แล้ววิ่งจากไป
ฉินเสี่ยวลิ่วถือยาห้ามเลือดมองฉินอู่ "พี่ห้า ทำยังไงดีครับ?"
ฉินอู่จ้องเขาตาขวาง "ยังไม่รีบไปหาเสื้อผ้าอีก จำไว้ ต้องเป็นพวกสกปรกขาดรุ่งริ่ง แม้แต่คนจะปล้นก็ไม่อยากแตะต้องแบบนั้น"
"ครับ!"
ฉินเสี่ยวลิ่ววิ่งไปแล้ว ฉินอู่ขมวดคิ้วลูบหน้าตัวเอง พึมพำ "เสี่ยวลิ่วเป็นพี่ชาย ทำไมมาถึงฉันกลับกลายเป็นลุงฉินอู่ไปได้?" ทำให้เขาขึ้นไปอีกรุ่นเลย


## บทที่ 11 ปลอมตัวเป็นผู้อพยพ

"เสื้อผ้าพวกนี้มันเหม็นเหลือเกิน!"
เซียวเย่หยางบีบจมูก ขมวดคิ้ว มองชุดผู้อพยพที่ฉินเสี่ยวลิ่วเพิ่งส่งมาให้ด้วยสีหน้ารังเกียจ
ชุดเหล่านี้มันช่างเป็น... นอกจากจะขาดและสกปรกแล้ว ยังเต็มไปด้วยคราบสกปรกนานาชนิด ส่งกลิ่นเหม็นฉุน แม้แต่ซุนปั๋วและซุนม่าที่เคยเป็นผู้อพยพมาก่อนยังไม่กล้าแตะต้อง
เต้าหัวได้เตรียมใจไว้แล้วเกี่ยวกับเสื้อผ้าของผู้อพยพ แต่พอได้เห็นของจริง ก็แทบจะอาเจียนเพราะกลิ่นเหม็น
ยื่นมือออกไปแล้วก็ชักกลับ ยื่นออกไปแล้วก็ชักกลับ ทำแบบนี้หลายครั้ง เต้าหัวก็ยังไม่กล้าตัดสินใจ
ในที่สุด หยาน เล่าไท่ไท่ก็ออกมาตัดสินใจ: "คนละหนึ่งชุด ก่อนที่สำนักงานขนส่งจะจากไป ทุกคนต้องใส่ให้หมด"
เห็นยายเฒ่าหน้าซีดขณะสวมชุดผู้อพยพ เต้าหัวก็กัดฟัน หุบปาก หลับตา คว้าชุดผู้อพยพมาสวมทันที
โชคดีที่ตอนนี้เป็นฤดูใบไม้ร่วงแล้ว อากาศเย็นลง ไม่จำเป็นต้องถอดเสื้อผ้าที่ใส่อยู่ออก แค่สวมชุดผู้อพยพทับด้านนอกก็พอ
คนอื่นๆ เห็นพวกเขาสวมใส่แล้ว ก็กัดฟันตามสวมชุดผู้อพยพเช่นกัน
เต้าหัว: "หลังจากใส่เสื้อผ้าแล้ว อย่าลืมทำให้หน้าสกปรกด้วย" พูดจบก็นั่งยองๆ ลง เอามือถูกับพื้น แล้วเอามาป้ายหน้าตัวเอง จากนั้นก็ยื่นมือไปทำหน้าหยาน เล่าไท่ไท่
คนอื่นๆ ก็ทำตาม
ไม่นาน ผู้อพยพเจ็ดคนก็พร้อมแล้ว
"ยายเฒ่า แล้วรถม้าจะทำยังไง?" ซุนปั๋วถาม
หยาน เล่าไท่ไท่มองรถม้า สีหน้าลังเล
ม้าตัวนี้ซื้อมาตอนที่เต้าหัวเกิด ตอนที่ลูกชายคนโตไปสอบที่ปักกิ่งก็ใช้มันลากไป ถ้าจะทิ้งไปอย่างนี้ก็เสียดายจริงๆ
เต้าหัวรู้ว่ายายเฒ่าเสียดาย แต่ถึงจะเสียดายก็ต้องทิ้ง
แม้ว่ารถม้าของพวกเขาจะไม่หรูหรา แถมยังค่อนข้างเก่า แต่ในสายตาของผู้อพยพที่หิวโหย มันก็ยังเป็นเหยื่อชั้นดี เมื่อไม่มีสำนักงานขนส่งคุ้มครอง การถูกปล้นเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
เพื่อความปลอดภัย พวกเขาต้องทิ้งรถม้า เก็บเสื้อผ้าแค่เล็กน้อย ปลอมตัวเป็นผู้อพยพ ปะปนกับกลุ่มผู้อพยพ จึงจะสามารถเข้าเมืองฟู่เฉิงได้อย่างปลอดภัย
"ท่านยาย ของเก่าไม่ไป ของใหม่ก็ไม่มา พอถึงอำเภอหลินอี๋แล้ว ให้พ่อหาคันใหม่ให้ท่านยาย หรูหรากว่านี้ สง่างามกว่านี้ ดีไหมคะ?"
หยาน เล่าไท่ไท่รู้ว่าหลานสาวกำลังปลอบใจตน ในเวลาเช่นนี้ เธอเป็นผู้ใหญ่ไม่ควรถ่วงเท้าคนอื่น จึงโบกมือ บอกให้พวกเขาทำตามสะดวก
เต้าหัวหันไปทางซุนปั๋วและซุนม่า: "จัดของกันหน่อย เดี๋ยวเราแต่ละคนถือห่อผ้าคนละใบก็พอ"
ซุนปั๋วและซุนม่ารีบเข้าไปในรถม้า ไม่นานก็ออกมาพร้อมห่อผ้าหลายใบ
เต้าหัวและคนอื่นๆ รับไปคนละใบ
จากนั้น เต้าหัวมองไปที่สำนักงานขนส่งที่ยังไม่ได้จากไป พยักหน้าให้ฉินอู่และฉินเสี่ยวลิ่ว แล้วก็พยุงหยาน เล่าไท่ไท่เดินเข้าป่า เตรียมอ้อมทางไปรวมกับกลุ่มผู้อพยพที่อยู่ด้านหลัง
จากระยะไกล จนกระทั่งมองไม่เห็นร่างของเต้าหัวและคณะแล้ว ฉินเสี่ยวลิ่วจึงเหลียวกลับมามองรถม้าที่ถูกทิ้งไว้ข้างทาง พูดอย่างเหม่อลอยว่า: "พวกเขาทิ้งรถม้าไปง่ายๆ อย่างนี้เลยหรือ?"
ต้องรู้ว่าม้าหนึ่งตัวอย่างน้อยต้องใช้เงิน 20 เลี่ยงถึงจะซื้อได้ พวกเขาขนส่งหนึ่งเที่ยว ถ้าไม่มีเหตุการณ์ผิดปกติใดๆ สุดท้ายแต่ละคนอาจจะไม่ได้ส่วนแบ่งถึง 20 เลี่ยงด้วยซ้ำ
ฉินอู่: "บอกแล้วไงว่าพวกเขาไม่ใช่คนธรรมดา" ดูได้จากที่เด็กคนนั้นสามารถหยิบยาห้ามเลือดชั้นดีออกมาได้หลายขวดอย่างง่ายดาย
"พอเถอะ พวกเราก็ควรไปได้แล้ว พวกเขาสามารถคิดหาวิธีและลงมือทำได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้ จะต้องให้พวกเราเป็นห่วงทำไม? ในโลกนี้ คนจนอาจไม่มีชีวิตยืนยาว แต่คนฉลาด ไม่ว่าอย่างไรก็หาทางรอดได้"
"แล้วรถม้าล่ะ?"
"เด็กคนนั้นไม่ได้ทำสัญญาณให้พวกเราแล้วหรือ ไปจูงมาสิ"
------
เพื่อความปลอดภัย เต้าหัวและคนอื่นอีก 7 คนเดินอ้อมในป่าเป็นระยะทางไกล ก่อนจะออกมาสู่ถนนใหญ่และเดินร่วมกับผู้อพยพที่เดินกันเป็นกลุ่มเล็กๆ
หลังจากนั้น การเดินทางของเต้าหัวและคณะก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและตื่นเต้น
ไม่ใช่เรื่องอื่นใด แต่เป็นเพราะผู้อพยพที่ยึดครองถนนได้ปะทะกับทหาร
ในระหว่างนั้น มีคนฉวยโอกาสในความวุ่นวาย ปล้นทุกคนที่พบเจอ หากปล้นไม่ได้หรือไม่ได้อะไรเลยก็จะฆ่าคนทิ้งไปเลย
เต้าหัวและคณะเกือบจะตกเป็นเหยื่อ โชคดีที่ในช่วงวิกฤต เต้าหัวได้ส่งสัญญาณให้ทุกคนโยนห่อสัมภาระทิ้งไป พวกโจรได้ของไปแล้ว เห็นว่าเต้าหัวและคณะแต่งตัวขาดๆ วิ่นๆ ก็ด่าๆ แล้วเดินจากไป
หลังจากที่ว่าการปราบปรามความวุ่นวายลง เต้าหัวและคณะต่างรู้สึกเหมือนได้ไปเยือนประตูนรกมาแล้ว
"ข้าวของทั้งหมดหายไปแล้ว แล้วพวกเราจะไปอำเภอหลินอี๋กันอย่างไร?" หยาน เล่าไท่ไท่ พูดด้วยความกังวล
เต้าหัวรีบกระซิบข้างหูท่านยายทันที: "ท่านยาย ไม่ต้องกลัว หลานยังมีเงินอยู่"
หยาน เล่าไท่ไท่ หันไปมองหลานสาวด้วยความประหลาดใจ: "เจ้ายังมีเงินอยู่หรือ?"
เต้าหัวพยักหน้า: "ก่อนออกจากบ้าน หลานได้เย็บบัตรเงินไว้ในเสื้อหลายใบ เผื่อไว้ยามฉุกเฉิน เดี๋ยวเข้าเมืองฟู่เฉิงแล้ว พวกเราค่อยไปแลกเงิน"
หยาน เล่าไท่ไท่ โล่งใจ แตะที่หน้าผากหลานสาว: "เจ้าช่างเจ้าเล่ห์จริง"
เต้าหัวลูบหน้าผาก ค้าน: "ท่านยาย นี่เรียกว่าฉลาดต่างหาก"
หยาน เล่าไท่ไท่ ยิ้ม: "ใช่ เจ้านี่แหละฉลาดที่สุด"
ด้านข้าง เซียวเย่หยาง เห็นรอยกังวลบนใบหน้าของยายเฒ่าหายไป มองเต้าหัวแวบหนึ่ง ดวงตาเป็นประกาย
เด็กคนนี้ ต้องบอกว่าเป็นคนฉลาดจริงๆ เหมาะที่จะเป็นคนรับใช้
มาอยู่ข้างกายเขาก็สมควรแล้ว น่าเสียดายที่ยายเฒ่ารักเขามาก คงไม่ยอมให้เขาขายตัวเป็นทาสหรอก
"ไปกันเถอะ เข้าเมือง"
------
ในเวลาเดียวกัน ที่ด้านหลังสำนักงานขุนนางอำเภอหลินอี๋
แย้นจื้อเกา สวมชุดขุนนาง เดินไปเดินมาในห้องโถงใหญ่ด้วยความกังวล: "นับวันแล้ว แม่และคนอื่นๆ ควรจะมาถึงตั้งแต่หลายวันก่อน แต่ตอนนี้ยังไม่เห็นแม้แต่เงา จะเกิดอะไรขึ้นระหว่างทางหรือเปล่า?"
"พี่ใหญ่ อย่าร้อนใจไป แม่อายุมากแล้ว เดินทางช้าหน่อยก็เป็นไปได้" ชายวัยกลางคนหน้าตาเฉลียวฉลาดพูดยิ้มๆ หยุดครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองหยาน จื้อเฉียง ที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้ากังวลเช่นกัน
"น้องสาม ไม่ใช่พี่จะว่า แต่ครั้งนี้เจ้าทำไม่รอบคอบจริงๆ ไม่ควรมาก่อนแล้วปล่อยให้แม่เดินทางมาเอง ดูสิ ตอนนี้ทั้งพี่ใหญ่และข้าต่างก็เป็นห่วง"
ได้ยินดังนั้น หยาน จื้อเฉียง เงยหน้ามองพี่ชายคนที่สอง เหยียนจื้อหยวน ริมฝีปากขยับจะแย้ง แต่นึกถึงว่าแม่ยังไม่มาถึง ก็กลืนคำพูดกลับลงไป
ตอนนี้เขาก็เสียใจจริงๆ ไม่ควรฟังแม่ ควรจะยืนกรานไปด้วยกัน
หลายวันมานี้ เขาได้ยินเรื่องผู้อพยพก่อจลาจลมาไม่น้อย ถ้าแม่ เต้าหัว และเหวินเทาเกิดอะไรขึ้น เขาจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองเลย
"พี่ใหญ่ ข้าจะออกไปตามหาแม่เดี๋ยวนี้"
เหยียนจื้อหยวน ส่ายหน้าพลางยิ้ม: "น้องสาม เจ้าโตป่านนี้แล้ว ทำไมยังคิดอะไรแล้วทำเลยอยู่อีก? ข้าถามหน่อย เจ้าจะไปตามหายังไง? รู้หรือว่าแม่เดินทางมาเส้นทางไหน?"
หยาน จื้อเฉียง ขมวดคิ้ว: "ถึงอย่างไรก็ดีกว่าอยู่เฉยๆ กังวลอยู่ที่นี่"
เหยียนจื้อหยวน เบ้ปาก แสดงความไม่เห็นด้วยชัดเจน
ในความเห็นของเขา นี่เป็นการทำงานที่ไร้ประโยชน์ เสียเวลาเปล่า ไม่ควรทำ
"พอเถอะ" แย้นจื้อเกา ขัดจังหวะทั้งสอง "อย่างนี้ พวกเจ้าไปด้วยกันทั้งคู่ เส้นทางมาอำเภอหลินอี๋มีไม่กี่เส้น บางทีอาจจะเจอกลางทางก็ได้"


## บทที่ 12 ขอทานที่ว่าการ

เมืองจงโจวฝู่
ผู้ลี้ภัยจำนวนมากมายแออัดอยู่นอกประตูเมือง พวกเขานั่งรวมกันเป็นกลุ่มเล็กๆ บางคนมีสีหน้าเหม่อลอย บางคนมีความหวัง บางคนสิ้นหวัง มองประตูเมืองที่ปิดสนิท
ตอนนี้ เต้าหัวและคนอื่นๆ ก็อยู่ในกลุ่มผู้ลี้ภัย ทุกคนมีสีหน้าไม่ค่อยดี
"มาถึงเมืองฝู่เฉิงด้วยความยากลำบาก แต่กลับเข้าประตูเมืองไม่ได้" เต้าหัวพูดด้วยความอึดอัด
เซียวเย่หยางพูดว่า "สถานการณ์แบบนี้เป็นเรื่องปกติ เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งเกิดการจลาจลของผู้ลี้ภัย ถ้าเปิดประตูเมืองตอนนี้ ผู้ลี้ภัยพากันทะลักเข้าเมือง ใครจะรู้ว่าจะเกิดความวุ่นวายอะไรขึ้นบ้าง?"
เต้าหัว: "แต่มีผู้ลี้ภัยมากมายขนาดนี้ ที่ว่าการจะปล่อยไว้ไม่สนใจไม่ได้นะ?"
"ใครบอกว่าไม่สนใจ?"
มีคนแทรกขึ้นมา
เต้าหัวหันไปทันที: "คุณลุง ท่านมีข่าวอะไรหรือ?"
เมื่อเห็นทุกคนหันมามอง ชายชราจัดท่านั่งให้ตรง ไอสองสามที แล้วพูดว่า "เมื่อวานฉันเดินวนเวียนอยู่ที่ประตูเมือง ได้ยินทหารยามพูดว่า เมื่อไม่กี่วันก่อนมีขุนนางใหญ่จากเมืองหลวงมา"
"ขุนนางใหญ่จากเมืองหลวง?"
"ใช่แล้ว ได้ยินว่ายังพาทหารมาด้วยเยอะเลย ทางเหนือของเราประสบภัยแล้ง ขุนนางใหญ่จากเมืองหลวงมาก็เพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยนั่นแหละ"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ คนอื่นๆ ต่างมีสีหน้าตื่นเต้น ส่วนเซียวเย่หยาง แววตาวูบไหว ก้มหน้าลง ไม่รู้กำลังคิดอะไร
ช่วงเที่ยง มีทหารออกมาจากในเมือง แบกถังข้าวต้มที่ยังมีไอร้อนลอยฟุ้ง
พอพวกเขาปรากฏตัว ในทันใดนั้น ผู้ลี้ภัยก็พากันกรูเข้าไป
ชั่วครู่เดียว นอกประตูเมืองก็เกิดแถวยาวเหมือนมังกร
เต้าหัวให้ซุนม่าดูแลหยาน เล่าไท่ไท่ ส่วนเธอจูงหยาน เหวินเทา พร้อมกับซุนปั๋ว เซียวเย่หยาง และเจ้าเอ้อร์โก่วไปต่อแถว
ไม่มีทางเลือก ห่อของพวกเขาทิ้งไปหมดแล้ว แม้จะมีบัตรเงินติดตัว แต่เข้าเมืองไม่ได้ก็แลกไม่ได้ จึงต้องต่อแถวรับข้าวต้ม
ระหว่างต่อแถวรอ เซียวเย่หยางเห็นอะไรบางอย่าง จู่ๆ ก็วิ่งออกจากแถว เจ้าเอ้อร์โก่วเห็นแล้ว กลอกตาไปมา มองเต้าหัวที่กำลังต่อแถวรับข้าวต้ม กัดฟันแล้วรีบวิ่งตามไป
พอหยาน เหวินเทาบอกเต้าหัว เธอหันไปมอง เห็นเพียงเงาร่างของทั้งสองหายไปในกลุ่มผู้ลี้ภัยที่แออัด
เต้าหัวขมวดคิ้ว: "พวกเขาสองคนจะไปทำอะไร?"
หยาน เหวินเทาส่ายหน้า: "ไม่รู้ เย่หยางดูเหมือนเห็นอะไรบางอย่าง"
เต้าหัวสีหน้าเปลี่ยนไป: "ไม่ต้องสนใจพวกเขาแล้ว พวกเราไปรับข้าวต้มกัน ย่าหิวมาทั้งคืนแล้ว"
หยาน เหวินเทาไม่มีข้อโต้แย้ง
ในสายตาเขา เซียวเย่หยางและเจ้าเอ้อร์โก่วเป็นเพียงคนผ่านทางเท่านั้น จะเทียบกับย่าและน้องสาวของตัวเองได้อย่างไร
ต่อแถวกว่าครึ่งชั่วยาม เต้าหัว หยาน เหวินเทา และซุนปั๋วได้ข้าวต้มมาสามชาม เอากลับไปแบ่งกันกินกับหยาน เล่าไท่ไท่และซุนม่า
หยาน เล่าไท่ไท่มองหลานชายหลานสาวด้วยความสงสาร: "มีประสบการณ์ครั้งนี้ก็ดี ให้พวกเจ้าได้ลิ้มรสความยากลำบากของชีวิตก่อน" พูดจบก็ถอนหายใจ มองซ้ายมองขวา
"เด็กหยางกับอี้โกวจื่อยังไม่กลับมา จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?"
เต้าหัวก็ไม่มั่นใจ: "คงไม่มีอะไรหรอก เด็กคนนี้ดูฉลาดดี"
หยาน เล่าไท่ไท่ส่ายหน้า: "จะฉลาดแค่ไหน ตอนนี้เขาก็แค่เด็กครึ่งโต เจอผู้ใหญ่เข้าก็ต้องเสียเปรียบ"
หยาน เหวินเทา: "หรือว่า ให้ผมกับซุนปั๋วไปตามหาดู?"
หยาน เล่าไท่ไท่ครุ่นคิดสักครู่: "อย่าไปไกล ดูแถวๆ นี้ก็พอ ถ้าคนหายจริงๆ... ก็คงเป็นชะตากรรมของพวกเขา"
หยาน เหวินเทาและซุนปั๋วออกไป เต้าหัวนั่งลงข้างหยาน เล่าไท่ไท่ พึมพำว่า: "คงไม่โชคร้ายขนาดนั้นหรอก"
แต่พอนึกถึงว่าเซียวเย่หยางเดินไปไหนก็เจอคนลักพาตัวได้ ก็รู้สึกไม่แน่ใจขึ้นมา
ผ่านไปสักพัก หยาน เหวินเทาและซุนปั๋วกลับมาด้วยท่าทางหมดอาลัยตายอยาก
ทั้งสองส่ายหน้าให้หยาน เล่าไท่ไท่และเต้าหัว
เต้าหัวฝืนยิ้ม: "เซียวเย่หยางเห็นใครบางคนไม่ใช่หรือ? บางทีอาจจะเป็นคนในครอบครัวเขา ตอนนี้เขาอาจจะกลับบ้านไปแล้ว เจ้าเอ้อร์โก่วตามเขาไป ก็คงไม่เป็นอะไร"
หยาน เล่าไท่ไท่ถอนหายใจ: "หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น"
แม้จะพูดอย่างนั้น แต่ทุกคนก็ยังหวังว่าทั้งสองจะกลับมา
ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร หลังจากอยู่ด้วยกันมานาน หากไม่ได้เห็นว่าทั้งสองคนปลอดภัยหรือไม่ พวกเขาก็ไม่สบายใจ
น่าเสียดาย คืนนั้นเซียวเย่หยางและเจ้าเอ้อร์โก่วไม่ได้กลับมา
วันรุ่งขึ้น ทั้งสองคนก็ยังไม่เห็นเงา
เต้าหัวมองประตูเมืองที่ยังคงปิดสนิท แล้วมองหยาน เล่าไท่ไท่ที่ผอมลงไปมาก: "ท่านย่า ประตูเมืองนี้ไม่รู้ว่าจะต้องรออีกนานแค่ไหนกว่าจะเปิด เซียวเย่หยางและเจ้าเอ้อร์โก่วคงไม่กลับมาแล้ว เราไปกันเถอะหรือไม่?"
หยาน เล่าไท่ไท่เงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้า: "ไป ค่อยๆ เดิน ถึงแม้ว่าเราจะต้องขอทานไปตามทาง เราก็ต้องไปให้ถึงอำเภอหลินอี๋"
เต้าหัวยิ้มเบาๆ พูดเสียงเบา: "แน่นอน ท่านลืมไปแล้วหรือว่าหลานยังมีบัตรเงินอยู่" ถ้าเข้าเมืองฟู่เฉิงไม่ได้ เมืองอื่นๆ ตามทางคงไม่ใช่ว่าจะเข้าไม่ได้ทุกเมือง
พูดในทางที่แย่ที่สุด ถึงแม้ว่าเมืองเหล่านี้จะเข้าไม่ได้ทั้งหมด ก็ต้องเจอเศรษฐีสักหนึ่งหรือสองคนใช่ไหม ถึงตอนนั้น อย่างมากก็แค่เสียเปรียบนิดหน่อย ก็ยังคงแลกเงินได้แน่นอน
แม้แต่ในกรณีที่แย่ที่สุด แลกเงินไม่ได้ เต้าหัวก็ยังรับประกันได้ว่าพวกเขาจะสามารถไปถึงอำเภอหลินอี๋ได้อย่างปลอดภัย อย่าลืมว่า เธอยังมีพื้นที่มิติอยู่ ยังไงก็แอบเอาอาหารออกมาได้บ้าง ไม่ให้ทุกคนอดตาย
วันที่สาม ฟ้าเพิ่งจะสาง เต้าหัวและคนอื่นๆ ออกจากเมืองฟู่เฉิง มุ่งหน้าไปยังอำเภอหลินอี๋
หลังจากพวกเขาจากไปไม่นาน ทหารสวมเกราะกลุ่มหนึ่งก็มาถึงหน้าประตูเมืองอย่างกะทันหัน ทหารเหล่านี้ค้นหาในกลุ่มผู้อพยพอยู่ระยะหนึ่ง สุดท้ายก็กลับไปมือเปล่า
------
ครึ่งเดือนต่อมา
เต้าหัวทั้งห้าคนที่ดูเหมือนขอทาน มองป้ายหินที่สลักคำว่า 'อำเภอหลินอี๋' สามตัวอักษรด้วยน้ำตาคลอเบ้า
"ท่านย่า ผ่านป้ายหินนี้ไป เราก็จะเข้าสู่อำเภอหลินอี๋แล้ว"
"ดี ดี ดี!"
หยาน เล่าไท่ไท่พูดคำว่า 'ดี' สามครั้งด้วยน้ำเสียงสะอื้น
เต้าหัวก็รู้สึกโล่งอกอย่างมาก
มาอยู่ในยุคโบราณแล้ว แค่นั่งรถม้า เธอก็บ่นว่ารถม้าสั่นไม่มั่นคง แต่หลังจากเดินเท้ามาครึ่งเดือน เธอไม่กล้าบ่นว่ารถม้าไม่ดีอีกแล้ว
รถม้าถึงจะสั่นแค่ไหน ก็ยังดีกว่าเดินสองขาอยู่ดี
"ไป อีกเดี๋ยวก็จะได้เจอพ่อแม่ของพวกเจ้าแล้ว"
เต้าหัวมองดูเสื้อผ้าที่พวกเขาสวมใส่ ถาม: "ท่านย่า พวกเราไปพบท่านพ่อในสภาพแบบนี้ พวกเขาจะ..."
หยาน เล่าไท่ไท่รีบเบิกตากว้าง: "จะอะไร? เขาจะกล้าดูถูกยายแก่อย่างข้าหรือ?"
เต้าหัวยิ้มขื่น
เขาไม่กล้าดูถูกยาย แต่จะดูถูกเธอสิ
ตั้งแต่เด็กเธอก็ไม่ได้เติบโตข้างๆ พ่อแม่ และความรักระหว่างคนเราต้องอาศัยการอยู่ร่วมกัน ถ้าจะบอกว่าพ่อแม่ของเธอรักเธอมากแค่ไหน เธอไม่เชื่อหรอก
"ไปเถอะ กลัวอะไร มียายอยู่ ใครก็รังแกเจ้าไม่ได้"
อำเภอหลินอี๋ หน้าประตูใหญ่ที่ว่าการอำเภอ
หยาหยี่ที่เฝ้าประตูกำลังปรึกษากันว่าหลังเลิกงานจะไปเที่ยวที่ไหน กำลังคุยกันสนุก จู่ๆ ก็ได้กลิ่นเหม็นฉุน เงยหน้าขึ้นมาก็พบว่า หน้าประตูใหญ่ที่ว่าการอำเภอมีขอทานห้าคนมายืนอยู่
"ท่านเจ้าหน้าที่ ขอถามหน่อย ที่นี่คือที่ว่าการอำเภอหลินอี๋ใช่ไหม?" ซุนปั๋วยิ้มแล้วเดินหน้าไปถาม
"ไปๆๆ ขอทานที่ไหนมา มาจากไหนก็กลับไปที่นั่น" หยาหยี่หน้าประตูใหญ่ต่างแสดงสีหน้ารังเกียจแล้วไล่ซุนปั๋วออกไป
ซุนปั๋วยังอยากถาม หยาหยี่คนหนึ่งเริ่มหมดความอดทน ชักดาบที่เอวขึ้นมาทำท่าจะฟันซุนปั๋ว
"เจ้าจะทำอะไร?"
หยาน เหวินเทาเห็นแล้วตกใจ วิ่งสองก้าวเป็นสามก้าว รีบวิ่งไปคว้าแขนหยาหยี่ไว้ ช่วยซุนปั๋วเอาไว้ได้
"ไพร่บ้านบังอาจ กล้ามาก่อเรื่องหน้าที่ว่าการอำเภอ อยากตายแล้วใช่ไหม?" หยาหยี่คนอื่นๆ พากันเข้ามา พวกเขามีคนมาก สองสามทีก็กดหยาน เหวินเทาลงกับพื้น
เห็นพวกเขาปฏิบัติกับหยาน เหวินเทาแบบนั้น หยาน เล่าไท่ไท่โกรธจนหายใจไม่ทั่วท้อง
"หยุดเดี๋ยวนี้!"
เต้าหัวก็ทั้งโกรธทั้งร้อนใจ ส่งหยาน เล่าไท่ไท่ให้ซุนม่า รีบวิ่งขึ้นไป ชี้นิ้วใส่หยาหยี่ พูดเสียงดัง: "พ่อของข้าคือแย้นจื้อเกา นายอำเภอหลินอี๋ ถ้าพวกเจ้ากล้าทำอะไรพี่สามของข้า ข้าจะไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้"
พอพูดแบบนี้ออกไป หยาหยี่ที่เมื่อกี้ยังหัวเราะเยาะอย่างภาคภูมิใจต่างก็ชะงักกันไปทันที


## บทที่ 13 ความรักแท้ยังคงมีอยู่ในโลกใบนี้

ด้านหลังสำนักงานขุนนาง
ชายหนุ่มอายุราวยี่สิบกว่าปีแต่งกายแบบนักปราชญ์ เดินอย่างรีบร้อนไปยังลานเล็กๆ
"คารวะท่านที่ปรึกษาหลิน!"
สาวใช้ในลานหลังต่างคำนับให้ชายหนุ่ม รอจนเขาเดินห่างออกไปจึงลุกขึ้น
"ท่านที่ปรึกษาหลินนี่ทำเหมือนที่นี่เป็นบ้านตัวเองไปแล้ว"
"เบาๆ หน่อย ฟูเหรินยังไม่ว่าอะไรเลย พวกเราจะไปพูดอะไรได้"
"ฮึ คุณนายหลินได้รับความโปรดปราน ลูกชายลูกสาวของนางก็ได้รับความโปรดปราน ฟูเหรินก็ต้องให้เกียรตินางบ้าง"
"ไม่รู้ว่าท่านที่ปรึกษาหลินไปทำอะไรที่ซวงซิงหย่วน"
"ช่างเถอะ ไม่เกี่ยวกับพวกเราอยู่แล้ว..."
ที่ซวงซิงหย่วน
หลินไฉเลี่ยงเดินเข้าประตูลานมาก็ร้องบอกหญิงสาวรูปร่างงดงามที่อยู่ในลาน "เร็วเข้า! รีบจัดการให้เรียบร้อย แล้วไปที่ประตูสำนักงานขุนนาง ยายเฒ่ามาถึงแล้ว"
"อะไรนะ?!"
หลินอีเหนียงที่กำลังรดน้ำต้นไม้ในลานตกใจจนทำน้ำรดต้นไม้หล่นพื้น
หลินไฉเลี่ยงเห็นหลินอีเหนียงยืนนิ่งไม่ขยับ รู้สึกร้อนใจมาก "โอ้ พี่สาวที่รัก ยังยืนนิ่งอยู่ทำไม รีบไปเรียกเหวินปินกับอีซวงสิ นี่เป็นครั้งแรกที่พี่จะได้พบยายเฒ่า ต้องสร้างความประทับใจที่ดีให้ท่านสิ"
"ข้ารีบมาบอกพี่ก่อน ฝั่งฟูเหรินคงจะได้รับข่าวเร็วๆ นี้ พี่ต้องรีบหน่อย ถ้าได้พบยายเฒ่าก่อนฟูเหริน ยายเฒ่าต้องมองพี่ด้วยสายตาที่ต่างออกไปแน่"
เมื่อครู่เขากำลังจะกลับบ้าน บังเอิญเห็นการปะทะกันระหว่างหยาหยี่กับหยาน เล่าไท่ไท่พอดี
ขณะที่หยาหยี่ถูกตำแหน่งของหยาน เล่าไท่ไท่ทำให้ตกใจ เขาก็รีบวิ่งมาหาพี่สาว
นายอำเภอรักใคร่พี่สาว ถ้าได้รับความโปรดปรานจากยายเฒ่าด้วย วันหน้าชีวิตพวกเขาจะยิ่งดีขึ้นไปอีก
ตอนนี้หลินอีเหนียงก็ได้สติแล้ว "ใช่ๆๆ เจ้าพูดถูก" พูดจบก็วิ่งเข้าห้องเหมือนลมพัด ทั้งจัดการความเรียบร้อยทั้งสั่งสาวใช้ไปเรียกลูกชายลูกสาว
ในเวลาเดียวกัน ก็มีคนไปรายงานแย้นจื้อเกาและภรรยาเอกหลี่ฟูเหรินแล้ว
------
ที่ประตูสำนักงานขุนนาง
หยาน เล่าไท่ไท่เช็ดฝุ่นบนใบหน้าของหยาน เหวินเทาด้วยความเป็นห่วง
หลานชายคนที่สามของนางเป็นคนซื่อสัตย์และกตัญญู ตลอดทาง เขาแบกนางเดินมาเกือบครึ่งทาง แม้ว่าขาจะสั่นด้วยความเหนื่อยล้า ก็ไม่เคยบ่นสักคำ เมื่อครู่เห็นเขาถูกหยาหยี่กดลงพื้นจนขยับไม่ได้ นางโกรธจนแทบจะระเบิด
"ท่านย่า หลานไม่เป็นไรหรอก ไม่เจ็บเลยสักนิด"
หยาน เหวินเทากลัวย่าจะเป็นห่วง ฝืนยิ้มทั้งที่เจ็บ แต่พูดยังไม่ทันจบ มือของเต้าหัวก็ยื่นมาจิ้มแก้มเขาแรงๆ
"โอ๊ย! เต้าหัว เจ้าทำอะไรน่ะ!"
หยาน เหวินเทาร้องพลางกุมแก้ม
เต้าหัวพูดอย่างใจเย็น "มีคนทำหน้าบวมแล้วแกล้งทำเป็นอ้วน ข้าต้องเปิดโปงสิ"
นางตั้งใจทำ นางต้องการให้ย่าเห็นว่าพี่สามบาดเจ็บหนักแค่ไหน
ตอนนี้ นางรู้สึกผิดหวัง
แม้จะไม่เคยใกล้ชิดกับพ่อแม่ในชาตินี้มาก่อน แต่นางก็ยังมีความหวังกับพวกเขา โดยเฉพาะพ่อของนาง ในฐานะจือเซี่ยน นางหวังจริงๆ ว่าจะได้เห็นขุนนางที่ขยันและรักประชาชน
แต่การกระทำของหยาหยี่เมื่อครู่ ทำให้นางรู้สึกรังเกียจอย่างที่สุด
ใช้อำนาจข่มเหงคนอ่อนแอ แสดงออกมาอย่างชัดเจน
เห็นเรื่องเล็กก็รู้เรื่องใหญ่ พ่อของนางคงไม่ได้ดีอย่างที่ย่าพูดถึง
นางรู้นิสัยของย่าดี แม้จะเป็นแค่ภรรยาชาวนา แต่กลับเป็นคนที่มีเหตุผลที่สุด ในตระกูลเยี่ยน แม้แต่หัวหน้าตระกูลก็ยังให้ความเคารพนาง
ทำไมน่ะหรือ?
ก็เพราะนับถือในความยุติธรรมของนางนั่นเอง
หยาหยี่พวกนั้นนางไม่คิดจะทำอะไร แต่พ่อของนาง ต้องโดนดุและต่อว่าแน่นอน
ขณะที่เต้าหัวกำลังคิดถึงเรื่องเหล่านี้ หญิงสาวสวยคนหนึ่งแต่งตัวงดงาม มือทั้งสองจูงเด็กคนละคน ปรากฏตัวที่หน้าประตูสำนักงานขุนนาง
"ขอทานที่ไหนมานี่ ไล่พวกเขาไปเร็วๆ พวกเขาตัวเหม็นมาก!"
เด็กชายที่จูงมือหญิงสาวบีบจมูก มองเต้าหัวทั้งห้าคนด้วยสีหน้ารังเกียจทันทีที่มาถึง
เด็กหญิงก็ทำหน้าทนไม่ได้เช่นกัน ชี้ไปที่หยาหยี่ข้างๆ แล้วสั่ง "พวกเจ้ายังยืนทำอะไรอยู่ รีบไปไล่พวกเขาไป!"
หลินไฉเลี่ยงที่ตามมาได้ยินคำพูดของหลานชายหลานสาว แทบจะคุกเข่าลงตรงนั้น
ในตอนนี้ในใจเขามีเพียงสองคำ: จบเห่แล้ว!
เมื่อครู่เขารีบร้อนจนลืมบอกพี่สาวเกี่ยวกับการแต่งตัวของหยาน เล่าไท่ไท่
หลินอีเหนียงรู้สึกทนไม่ไหวกับกลิ่นเหม็นที่โชยมาจากขอทานทั้งห้าคนที่อยู่ไม่ไกล แต่เธอยังคงรักษามารยาทไว้ ไม่ได้ไล่พวกเขาไป
ยายเฒ่ามาถึงแล้ว เธอต้องแสดงความเป็นสตรีที่ดีงาม
แต่เธอไม่สามารถซ่อนสายตาได้ ความรังเกียจปรากฏชัดในดวงตา
จากระยะไกล เต้าหัวมองหญิงงามและเด็กชายหญิงฝาแฝดด้วยสายตาขบขัน เป็นครั้งแรกที่เธอไม่ได้ปลอบประโลมหยาน เล่าไท่ไท่ที่โกรธจนหน้าซีด
ทำไมน่ะหรือ?
เธอเดาได้ถึงตัวตนของคนทั้งสามแล้ว
หญิงคนนี้คงเป็นหลินอีเหนียง อนุภรรยาคนโปรดของพ่อเธอ ส่วนเด็กสองคนนั้นก็คือลูกแฝดที่เธอให้กำเนิด ลูกชายลูกสาวสุดที่รักของพ่อเธอ
ช่างได้รับความโปรดปรานจริงๆ ภรรยาเอกยังไม่ทันมาถึง พวกเขากลับกล้ามาก่อนอย่างโจ่งแจ้ง
ธรรมเนียมนี้...
ทันใดนั้น เต้าหัวก็เข้าใจว่าทำไมพ่อของเธอถึงได้เป็นนายอำเภออยู่เก้าปี
ถ้าไม่สามารถดูแลบ้านตัวเองได้ แล้วจะดูแลบ้านเมืองได้อย่างไร?
เมื่อเรื่องในครอบครัวยังยุ่งเหยิง ผลงานจะดีได้อย่างไร?
วิสัยทัศน์ก็ไม่ดีเท่าไหร่ แม่ลูกสามคนนี้ชัดเจนว่าเป็นตัวถ่วง เสียเปล่าที่มีคนส่งข่าวมาให้ล่วงหน้า
ไม่เช่นนั้น การเป็นคนแรกที่มารับแม่ที่เดินทางมาไกล แม้จะผิดธรรมเนียม แต่ก็แสดงถึงความกตัญญู
ในยุคโบราณที่ปกครองด้วยความกตัญญูเช่นนี้ นั่นคือชื่อเสียงที่ดีมาก
น่าเสียดาย!
สามคนนี้ช่างเอาหัวไปกระแทกกำแพงจริงๆ
การพบกันครั้งแรก จากที่เธอรู้จักยายเฒ่า พวกเขาต้องพ่ายยับ!
"แม่!"
ในตอนนั้น เสียงตื่นเต้นดังมาจากสำนักงานขุนนาง จากนั้นทุกคนก็เห็นแย้นจื้อเกาในชุดขุนนางวิ่งออกมา แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าหยาน เล่าไท่ไท่
เสียงดังมากจนเต้าหัวรู้สึกเจ็บแทน
"ลูกไม่กตัญญู ทำให้แม่ต้องลำบาก!"
แย้นจื้อเกาไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบกอดหยาน เล่าไท่ไท่ทันที
หยาน เล่าไท่ไท่ร้องไห้น้ำตาไหล มือสั่นเทาขณะกอดศีรษะลูกชายคนโต พูดด้วยเสียงสะอื้น
ข้างๆ นั้น เต้าหัวเลิกคิ้ว
พ่อของเธอช่างใจกล้า ไม่ใช่เธอจะพูด แต่กลิ่นบนตัวพวกเขาตอนนี้ ยากที่ใครจะทนได้
แต่เขากลับซุกหน้าลงบนตัวยายเฒ่าเลย
กล้าจริงๆ!
ทั้งหมดนี้ ถ้าไม่ใช่ความรู้สึกจริงใจไม่รังเกียจเลย เขาก็ต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญการแสดงระดับสูง
ขณะที่เต้าหัวกำลังคิดเช่นนี้ ทันใดนั้นแขนของเธอก็ถูกคว้าไว้ เมื่อหันไปมอง ก็เห็นสตรีงามสง่าคนหนึ่งมองเธอด้วยดวงตาเอ่อน้ำ
"เจ้าคือเต้าหัวใช่ไหม?"
เสียงของสตรีผู้นั้นสั่นเครือเล็กน้อย มองเต้าหัวด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความรักและตื่นเต้น
เพียงชั่วขณะ เต้าหัวก็รู้ว่าคนผู้นี้คือใคร
"แม่!"
คำเรียกนี้ เต้าหัวเปล่งออกมาด้วยความรู้สึกจริงใจ
ในตอนนี้ เธอไม่พบความรังเกียจใดๆ กลับเห็นแต่ความยินดีที่ซ่อนไม่อยู่ในดวงตาของสตรีผู้นั้น
"จ้ะ!"
น้ำตาของหลี่ฟูเหรินไหลออกมาทันที เธอดึงเต้าหัวเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก
ขณะซบอยู่ในอ้อมอกของหลี่ฟูเหริน รู้สึกถึงความตื่นเต้นและดีใจของเธอ เต้าหัวรู้สึกงงงวย รีบมองไปที่หยาน เล่าไท่ไท่และแย้นจื้อเกาที่ยังคงกอดกันร้องไห้ ความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูกผุดขึ้นในใจ
ความรักระหว่างแม่กับลูก เป็นความรู้สึกที่บริสุทธิ์ที่สุดในโลก มาจากหัวใจ จะมีการคำนวณอะไรได้?
เต้าหัวพบว่า เธอมักจะมองทุกสิ่งรอบตัวด้วยสายตาจากชาติก่อน และมองข้ามไปว่า ในโลกนี้ยังมีความรู้สึกจริงใจอยู่
ไม่เกี่ยวกับระยะทาง ไม่เกี่ยวกับความงามหรือความน่าเกลียด...


## บทที่ 14 บุตรสาวคนโตที่ถูกต้องตามกฎหมาย

"ลูกสะใภ้มาคำนับแม่เจ้าค่ะ แม่คงเหนื่อยมากจากการเดินทาง!"
หลังจากที่หยาน เล่าไท่ไท่พยุงแย้นจื้อเกาให้ลุกขึ้น หลี่ฟูเหรินก็รีบปล่อยมือจากเต้าหัว เช็ดน้ำตาบนใบหน้า แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าหยาน เล่าไท่ไท่ เสียงดังไม่แพ้ตอนที่แย้นจื้อเกาคุกเข่า
เต้าหัวขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงนั้น
"ดีๆๆ หลายปีมานี้ต้องขอบใจเจ้าที่อยู่เคียงข้างจื้อเกา ช่วยดูแลบ้านช่องทุกอย่าง เจ้าเหนื่อยมามาก" หยาน เล่าไท่ไท่จับมือหลี่ฟูเหรินแล้วรีบพยุงให้ลุกขึ้น
เธอพอใจลูกสะใภ้คนโตมาก
อ่อนโยน สงบเสงี่ยม สง่างาม และที่สำคัญคือเข้าอกเข้าใจผู้อื่น ใจกว้าง
แม้จะเป็นลูกสาวตระกูลพ่อค้า แต่ก็จัดการงานบ้านงานเรือนได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เธอไม่มีอะไรจะตำหนิ
การยอมรับของหยาน เล่าไท่ไท่ทำให้หลี่ฟูเหรินรู้สึกซาบซึ้งใจ น้ำตาที่เพิ่งเช็ดไปก็ไหลออกมาอีก พูดเสียงสะอื้น: "แม่เจ้าคะ สิ่งเหล่านี้เป็นหน้าที่ที่ลูกสะใภ้ควรทำอยู่แล้ว"
หยาน เล่าไท่ไท่กำลังจะพูดอะไรต่อ แต่ข้างๆ มีสตรีอีกคนคุกเข่าลง
"แม่เจ้าคะ ลูกสะใภ้คนที่สองมาคำนับ!"
หยาน เล่าไท่ไท่ไม่ได้ปล่อยมือหลี่ฟูเหริน มองไปที่สตรีที่คุกเข่าอยู่แล้วพูดยิ้มๆ: "อ้อ ลูกสะใภ้คนที่สองนี่เอง ลุกขึ้นเถอะ อย่าคุกเข่าเลย"
คุณสุนเห็นว่าหยาน เล่าไท่ไท่ไม่ได้ยื่นมือมาช่วยพยุงเหมือนที่ทำกับคุณผู้หญิงหลี่ ดวงตาฉายแววไม่พอใจวูบหนึ่ง แต่ก็รีบเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม ลุกขึ้นเอง แล้วโบกมือเรียกกลุ่มวัยรุ่นที่ยืนอยู่ไม่ไกล: "เหวินเจี๋ย อี๋ฮวน อี๋เล่อ พวกเจ้ายังยืนเหม่ออยู่ทำไม รีบมาคำนับย่าสิ!"
แย้นจื้อเกาที่อยู่ข้างๆ ส่ายหน้าพูด: "ไม่ต้องรีบ แม่เดินทางมาไกล คงเหนื่อยแล้ว ให้ท่านเข้าไปชำระล้างพักผ่อนก่อน แล้วค่อยพบหลานๆ ก็ไม่สาย"
สีหน้าคุณสุนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วยิ้มพูด: "เป็นข้าที่คิดไม่รอบคอบ ก็เพราะเหวินเจี๋ยกับพวกเขาพูดทุกวันว่าอยากพบย่า ข้าดีใจเกินไปจนลืมมารยาท ควรให้ท่านชำระล้างพักผ่อนก่อนจริงๆ"
หยาน เล่าไท่ไท่ยิ้มโบกมือ: "ยายแก่อย่างข้าไม่ได้เหนื่อยหรอก คนที่เหนื่อยคือเหวินเทา เพราะเขาแบกข้ามาตลอดทาง" พูดจบก็มองซ้ายมองขวา และเห็นอู่ซือยืนอยู่ที่มุมห้อง
"ลูกสะใภ้คนที่สาม เจ้ายืนอยู่ตรงนั้นทำไม ไม่มาดูลูกชายเจ้าหน่อยหรือ" อู่ซือคนนี้ แม้จะเป็นคนดี แต่ก็ซื่อเกินไปหน่อย เธอมาถึงแล้วก็ไม่คิดจะมาทักทาย
ดูลูกสะใภ้คนที่สองสิ ช่างเจรจาเก่งจริงๆ
อู่ซือเดินมาพร้อมรอยยิ้มเขินอาย: "แม่เจ้าคะ ลูกเห็นว่าแม่ไม่ได้พบพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่นานแล้ว ก็เลยอยากให้ท่านได้คุยกันมากๆ น่ะเจ้าค่ะ"
หยาน เล่าไท่ไท่พูดอย่างหงุดหงิด: "พวกเขาอยากคุยกับข้า แล้วเจ้าไม่อยากคุยหรือ?"
อู่ซือรีบโบกมือปฏิเสธ: "ไม่ใช่อย่างนั้นเจ้าค่ะ"
เต้าหัวที่ยืนเป็นตัวประกอบอยู่ข้างๆ รู้สึกจนใจเมื่อเห็นป้าสามที่ดูสับสน เธอยิ้มเดินเข้าไปจับแขนอู่ซือโดยไม่สนใจว่าใครจะรังเกียจหรือไม่: "ป้าสาม ย่าแค่พูดเล่นเท่านั้นเองค่ะ"
เมื่อได้ยินเต้าหัวพูดเช่นนั้น อู่ซือก็ผ่อนคลายลง มองเต้าหัวด้วยความรักใคร่ เห็นใบหน้าเปื้อนฝุ่นของเธอก็รีบหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดให้ พูดด้วยความเป็นห่วง: "เต้าหัวน่าสงสาร คงลำบากมากในการเดินทางสินะ?"
เต้าหัว: "......" หันไปมองหยาน เหวินเทา คิดในใจ: น่าสงสารพี่สามจริงๆ ยืนอยู่ข้างๆ แต่กลับถูกแม่ตัวเองเพิกเฉย คงเสียใจแย่เลย
แต่ความจริงตอนนี้หยาน เหวินเทากำลังยิ้มโง่ๆ
แม่รักเต้าหัว เขาก็รัก ดีกับเธอก็เป็นเรื่องที่ควรทำไม่ใช่หรือ?
ตอนนี้เอง แย้นจื้อเกาถึงได้มองมาที่ลูกสาวคนโต
อืม... เหมือนขอทานน้อย
อายุ 9 ขวบแล้ว ความสูงก็ใช้ได้ ส่วนอย่างอื่น ตอนนี้ยังดูไม่ออก
หลี่ฟูเหรินก็มองเต้าหัวเช่นกัน แต่สนใจที่เธอจับแขนอู่ซือมากกว่า เห็นเธาสนิทสนมกับอู่ซือ ก็รู้สึกเจ็บปวดในใจ
ลูกสาวดูห่างเหินกับเธอจัง!
เห็นอู่ซือสนิทสนมกับเต้าหัว หยาน เล่าไท่ไท่ก็ดีใจมาก แต่ก็จ้องเต้าหัวพลางว่า: "เจ้าเด็กคนนี้ แม่แท้ๆ ก็อยู่ตรงนี้ แต่กลับทำเหมือนตอนอยู่ที่หมู่บ้านหยานเจีย ไปแย่งแม่พี่สามของเจ้า รีบคืนคนให้เขาเสีย"
เต้าหัวทำปากยื่น: "ย่า ท่านลำเอียงชัดเจนเกินไปแล้วนะคะ!"
หยาน เล่าไท่ไท่หัวเราะเบาๆ แล้วหันไปพูดกับแย้นจื้อเกาและหลี่ฟูเหริน: "ข้าพาเด็กคนนี้มาให้พวกเจ้าแล้ว ต่อไปพวกเจ้าต้องดูแลให้ดีๆ" แม้สีหน้าจะดูรังเกียจ แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู
แย้นจื้อเกาและหลี่ฟูเหรินยิ้มพลางรับคำรัวๆ
แม่รักลูกสาวคนโต พวกเขาก็ดีใจ
"แม่ พวกเราเข้าไปกันเถอะ!"
"ได้!"
หยาน เล่าไท่ไท่ ให้สามีภรรยาแย้นจื้อเกาพยุงเข้าไปในเรือนหลังของสำนักงานขุนนาง
ขณะเดินผ่านประตูใหญ่ของสำนักงานขุนนาง เห็นหลินอีเหนียงกับลูกสองคนของนาง แย้นจื้อเกาตั้งใจจะแนะนำให้หยาน เล่าไท่ไท่รู้จัก แต่ยายเฒ่าไม่แม้แต่จะมอง เดินผ่านไปเลย
เต้าหัวที่เดินตามหลังมาหนึ่งก้าว เห็นเหตุการณ์นี้แล้วมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
เมื่อเข้าไปในเรือนหลัง หลี่ฟูเหรินพลางพยุงหยาน เล่าไท่ไท่เดินเข้าไป พลางหันไปมองเต้าหัว: "เต้าหัว แม่ให้หย่าหวันพาเจ้าไปล้างหน้าที่เรือนเจิ้ง เมื่อล้างหน้าเสร็จแล้วค่อยมาที่เรือนของยายเฒ่า"
ตามธรรมเนียมแล้ว ลูกสาวเพิ่งมาถึง นางในฐานะแม่ควรจะอยู่เคียงข้างตลอดเวลา แต่แม่สามีก็เพิ่งมาถึงเช่นกัน นางต้องดูแลด้วยตัวเอง มิฉะนั้นจะผิดหน้าที่ลูกสะใภ้
หยาน เล่าไท่ไท่ตั้งใจจะให้ลูกสะใภ้คนโตไปดูแลหลานสาว แต่พอเห็นลูกสะใภ้คนที่สองและสามที่เดินตามมา คิดแล้วก็ไม่พูดออกมา
ที่นี่ไม่ใช่หมู่บ้านหยานเจีย ทำอะไรไม่สามารถตามใจได้เหมือนเมื่อก่อน บางเรื่องถึงไม่ชอบก็ต้องอดทน
เต้าหัวไม่รู้สึกอะไร ไม่นานก็เห็นหย่าหวันคนหนึ่งที่ถักผมสองแกละ อายุราวสิบเจ็ดสิบแปด หน้าตาน่ารัก ยิ้มเดินมาหานาง เมื่อมาถึงตรงหน้าก็ย่อตัวคำนับ: "ผิงถงคารวะคุณหนูใหญ่!"
เต้าหัวยืดอกขึ้น พยักหน้าอย่างสงบนิ่ง: "อืม"
ข้ามเวลามาสมัยโบราณ 9 ปี นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนคำนับให้ แม้จะไม่แสดงออกทางสีหน้า แต่ในใจก็ตื่นเต้นอยู่บ้าง
นางรู้ดีว่า ที่นี่คือสมัยโบราณ คนโบราณให้ความสำคัญกับมารยาทและกฎระเบียบมาก นางไม่อยากทำให้เกิดเรื่องขบขันตั้งแต่มาถึง ให้คนนินทาลับหลัง
ผิงถงลุกขึ้น แม้ตอนนี้กลิ่นตัวของเต้าหัวจะแรงมาก แต่สีหน้าของนางก็ไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย ยิ้มพูดว่า: "คุณหนูใหญ่ บ่าวจะพาท่านไปที่เรือนเจิ้ง"
เต้าหัวมองไปที่หยาน เล่าไท่ไท่และคนอื่นๆ: "ท่านย่า พ่อ แม่ อาสะใภ้คนที่สอง อาสะใภ้คนที่สาม เต้าหัวขอไปล้างหน้าก่อน เดี๋ยวจะมาคำนับผู้อาวุโสทุกท่านอีกครั้ง"
หยาน เล่าไท่ไท่ยิ้มพยักหน้า โบกมือ แสดงว่านางสามารถไปได้แล้ว
เห็นเต้าหัวรับมือได้อย่างเหมาะสม แย้นจื้อเกาและหลี่ฟูเหรินมองตากันเงียบๆ ในใจต่างก็โล่งอกพร้อมกัน
สำหรับลูกสาวคนโต พวกเขามีความรู้สึกผิดอยู่บ้าง
เลี้ยงดูในชนบทตั้งแต่เด็ก ไม่เคยเรียนมารยาทและกฎระเบียบอย่างละเอียด ในสำนักงานขุนนางมีคนมากมาย ย่อมมีคนชอบนินทา พวกเขาไม่อยากให้ลูกสาวคนโตกลายเป็นหัวข้อสนทนาของคนอื่น
เต้าหัวจากไป หยาน เหวินเทาก็ถูกคนรับใช้พาไป ส่วนคนอื่นๆ ก็ตามหยาน เล่าไท่ไท่ไปที่โส้งเหอหยวนที่เตรียมไว้ให้นาง
หลี่ฟูเหริน: "แม่ นี่เป็นเรือนที่นายท่านเตรียมไว้ให้ท่านโดยเฉพาะ ท่านลองอยู่ดูก่อน ถ้าไม่ชินเราค่อยย้าย"
หยาน เล่าไท่ไท่ส่ายหน้า: "ไม่ต้องสิ้นเปลืองขนาดนั้น ข้าแค่หญิงชราคนหนึ่ง จะอยู่ที่ไหนก็ได้ ไม่จำเป็นต้องย้ายไปย้ายมา"
แย้นจื้อเกายิ้ม: "แม่เหนื่อยมาครึ่งชีวิตแล้ว ลูกก็อยากกตัญญูบ้าง"
หยาน เล่าไท่ไท่: "พวกเจ้าอยู่ดีมีสุข นั่นก็คือการกตัญญูแล้ว อ้อ เรื่องเต้าหัวพวกเจ้าต้องระวังหน่อย ถ้าข้ารู้ว่าพวกเจ้าทำให้มันลำบาก ข้าจะไม่ยอมนะ"
ได้ยินดังนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่ฟูเหรินก็เพิ่มขึ้นทันที
คุณสุนที่อยู่ข้างๆ แทรกขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม: "แม่ เต้าหัวเป็นลูกของพี่ใหญ่กับพี่สะใภ้ใหญ่ ใครจะกล้าทำให้เขาลำบากล่ะ?"
หยาน เล่าไท่ไท่: "หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น" พูดพลางมองลูกชายคนโต สายตามีแววเตือน
แย้นจื้อเกาถูกมองจนงง เขาก็รักลูกสาวคนโตมากนะ
คุณสุนที่อยู่ข้างๆ เห็นได้ชัด ในใจประหลาดใจที่ยายเฒ่ารักเต้าหัวมาก แกล้งทำเป็นน้อยใจ: "แม่รักเต้าหัวจริงๆ พูดสามประโยคมีสองประโยคที่เกี่ยวกับเขา"
หยาน เล่าไท่ไท่ทำหน้าเหมือนเป็นเรื่องปกติ: "เต้าหัวเป็นลูกสาวคนโตตระกูลหยาน ข้าก็ต้องรักเขาหน่อยสิ!"
เพิ่งพบกันครั้งแรก หยาน เล่าไท่ไท่ก็ไม่ปิดบังความรักที่มีต่อเต้าหัวเลย
เกี่ยวกับเรื่องนี้ ทุกคนในตระกูลหยานต่างก็เก็บไปคิด


## บทที่ 15 ปฏิกิริยาของแต่ละครอบครัว

เต้าหัวเดินตามหลังหย่าหวัน แอบสำรวจการจัดวางของเรือนหลังในเสี้ยนหย่าอย่างเงียบๆ
เรือนหลังของเสี้ยนหย่าไม่ได้หรูหราอลังการอย่างที่คิด พื้นที่ไม่ได้กว้างขวางมากนัก ลานเรือนก็ไม่มากเท่าไหร่ แต่สิ่งที่ควรมีก็มีครบ ทั้งศาลา ภูเขาจำลอง และสวนดอกไม้ไม่ขาดอะไรเลย
ทุกครั้งที่ผ่านแต่ละที่ สายตาของเต้าหัวจะหยุดมองเพียงชั่วครู่ แม้จะรู้สึกแปลกตาและสนใจสถาปัตยกรรมสวนโบราณ แต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป
อย่าคิดว่าเธอไม่เห็น ตอนนี้มีคนหลายคนแอบมองเธออยู่
ในเวลาแบบนี้ เธอไม่อยากให้ใครมองว่าเธอเป็นบ้านนอกเข้ากรุง
ข้างๆ นั้น ผิงถงที่นำทางก็แอบมองคุณหนูใหญ่คนใหม่
แม้คุณหนูจะอายุยังน้อย แต่ก็มีความหนักแน่นมาก ไม่เหมือนคุณหนูคนอื่นที่เมื่อมาถึงที่ใหม่ก็จะถามนั่นถามนี่ไม่หยุด
ขณะเดียวกัน ก็ไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวหรือเกร็ง ความสงบนิ่งและสุขุมนั้น ไม่เหมือนเด็กที่เติบโตมาในชนบทเลย
ก่อนหน้านี้คุณนายยังกังวลว่าคุณหนูใหญ่จะสู้คุณหนูสองและคนอื่นๆ ไม่ได้ แต่ดูตอนนี้ กลับเป็นความกังวลที่เปล่าประโยชน์
"คุณหนูใหญ่ เรือนเจิ้งใกล้จะถึงแล้วเจ้าค่ะ"
เต้าหัวมองผิงถงแวบหนึ่ง สาวใช้คนนี้แต่งตัวดีกว่าคนอื่น คงเป็นสาวใช้คนสนิทของแม่แน่ๆ
"ท่านพ่อ ท่านแม่ พักอยู่ที่เรือนเจิ้งใช่ไหม"
ผิงถงยิ้มพลางพยักหน้า "ใช่แล้วเจ้าค่ะ ท่านพ่อท่านแม่พักที่เรือนเจิ้ง รองท่านพ่อและรองคุณนายพักที่ชุนฮวาหยวน สามท่านพ่อและสามคุณนายพักที่ชิวสือย่วน ยายเฒ่าพักที่โส้งเหอหยวน"
ตอนนี้ เต้าหัวก้าวเข้าประตูใหญ่ของเรือนเจิ้งแล้ว "ฉันเห็นเรือนหลังมีมากกว่าสี่เรือน เรือนอื่นๆ ไม่มีคนอยู่หรือ"
ผิงถงสายตาวูบไหว ลังเลครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "เรือนอื่นๆ ก็มีคนอยู่เจ้าค่ะ คุณชายใหญ่และซื่อเย่พักที่เจ๋กุ้ยหวาน หลินอีเหนียงพาคุณชายหกและคุณหนูสามพักที่ซวงซิงหย่วน" พูดจบก็แอบมองดูปฏิกิริยาของคุณหนูใหญ่คนใหม่
แต่น่าเสียดาย เธอผิดหวัง
เห็นคุณหนูใหญ่คนใหม่เพียงแค่ยิ้มน้อยๆ แล้วก็ไม่พูดอะไร ผ่านเรื่องนี้ไปเลย
ไม่รู้ทำไม เมื่อเห็นท่าทีเช่นนั้น ผิงถงก็รู้สึกอย่างแรงกล้าขึ้นมาในใจ
คุณหนูใหญ่คนใหม่คนนี้ดูเหมือนจะไม่ธรรมดาเลย
เข้ามาในเรือนเจิ้ง ผิงถงพาเต้าหัวไปที่ห้องริมด้านซ้าย "คุณนายบอกว่า ต่อไปคุณหนูใหญ่จะพักที่นี่ ทุกอย่างในห้อง คุณนายจัดการเองทั้งหมด คุณหนูดูว่าต้องการอะไรเพิ่มเติม บอกบ่าวได้ บ่าวจะรายงานคุณนาย จะได้จัดหามาเพิ่มให้"
เต้าหัวกวาดตามองห้องแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร มองตรงไปที่น้ำอาบและเสื้อผ้าที่เตรียมไว้ในห้อง
เมื่อเห็นสิ่งเหล่านี้ เธอจึงปลดเปลื้องความเคร่งขรึมบนใบหน้า แสดงสีหน้าโล่งอก
ในที่สุดก็ได้อาบน้ำสะอาดๆ เสียที หลายวันมานี้ แทบจะทนไม่ไหวแล้ว
เห็นผิงถงยังไม่ไป กลับทำท่าจะช่วยอาบน้ำ เต้าหัวรีบพูด "พี่ ไปทำธุระของพี่เถอะ อาบน้ำฉันทำเองได้"
ผิงถงยังจับอารมณ์และนิสัยของคุณหนูใหญ่คนใหม่ไม่ได้ จึงไม่ได้ยืนกราน ยิ้มพูดว่า "บ่าวจะรออยู่นอกห้อง คุณหนูต้องการอะไร เรียกบ่าวได้"
เต้าหัวพยักหน้า "ได้"
ไม่นาน ผิงถงก็ออกจากห้อง และปิดประตูอย่างระมัดระวัง
เมื่อเธอไป เต้าหัวก็ถอนหายใจโล่งอก แล้วเริ่มถอดเสื้อผ้าอย่างคล่องแคล่ว
เธอรู้สึกอยากแช่น้ำจนทนไม่ไหวแล้ว
------
ในเวลาเดียวกัน แต่ละเรือนต่างก็วิพากษ์วิจารณ์คนที่เพิ่งได้พบวันนี้
ที่ซวงซิงหย่วน
หลินอีเหนียงรู้สึกกระวนกระวายใจ ขมวดคิ้วมองเหยียนเหวินปินและหยานอี้ซวงสองพี่น้อง เธอรู้ว่า วันนี้พวกเขาทำให้ยายเฒ่าโกรธหนักแล้ว
ข้างๆ หลินไฉเลี่ยงก็เดินไปเดินมาด้วยความกังวล เขากำลังคิดว่าจะทำอย่างไรถึงจะเปลี่ยนความประทับใจที่ไม่ดีของยายเฒ่าที่มีต่อพี่สาวและหลานชายหลานสาวได้
เหยียนเหวินปินมองจนเวียนหัว "น้าเล็ก อย่าเดินไปเดินมาเลย ผมเวียนหัวไปหมดแล้ว"
หลินไฉเลี่ยงโกรธนิดๆ "เจ้ายังจะเวียนหัวอีก รู้ไหมว่าวันนี้พวกเจ้าทำให้หยาน เล่าไท่ไท่โกรธมากแค่ไหน"
เหยียนเหวินปินหดคอ เมื่อเดือนก่อน เมื่อรู้ว่าย่าจะมา พ่อก็กำชับให้พวกเขาดูแลย่าให้ดี เมื่อครู่ที่พวกเขาเข้าใจผิดว่าย่าเป็นขอทาน ดูเหมือนจะไม่ถูกต้อง
ไม่รู้ว่าถ้าพ่อรู้เรื่องนี้ จะลงโทษพวกเขาหรือไม่
แม้ในใจจะรู้ว่าตัวเองทำผิด แต่เหยียนเหวินปินก็ยังดื้อดึงพูดว่า "พวกเราไม่ได้ตั้งใจ ใครจะรู้ว่าย่าจะเป็นขอทาน"


## บทที่ 15 ปฏิกิริยาของแต่ละครอบครัว_2

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินไฉเลี่ยงแสดงสีหน้าละอายใจ "ผิดฉัน ผิดฉันที่ไม่ได้อธิบายให้พวกเจ้าฟังให้ชัดเจน"
หลินอีเหนียงส่ายหน้า "ไม่เกี่ยวกับเจ้าหรอก เป็นความผิดข้า ข้าเองที่ไม่ได้ห้ามเหวินปินกับอีซวงไว้ทันเวลา"
เมื่อเห็นแม่และน้าชายต่างโทษตัวเอง เหยียนเหวินปินก็ลุกขึ้นยืนพูดอย่างไม่ใส่ใจ "แม่ น้าชาย ท่านไม่ต้องทำหน้าเศร้าขนาดนั้นหรอก มันมีอะไรร้ายแรงนักหรือ? เดี๋ยวพบท่านพ่อ พวกเราก็อธิบายให้ท่านฟังให้เข้าใจก็หมดเรื่อง"
เห็นลูกชายยังไม่ตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหา หลินอีเหนียงก็โมโหขึ้นมาทันที 'แปะ' ตบหัวเขาไปทีหนึ่ง "เจ้าว่าไม่มีอะไรร้ายแรงงั้นรึ? ทำให้ยายเฒ่าไม่พอใจ ต่อไปแม่ลูกเราสามคนก็อย่าหวังว่าจะมีวันดีๆ อีก"
เห็นแม่กับน้าชายพูดว่าเรื่องร้ายแรงขึ้นเรื่อยๆ หยานอี้ซวงที่อยู่ข้างๆ ก็ร้อนใจ "แม่ ท่านยายจะลงโทษพวกเราหรือ? พ่อรักพวกเรามาก คงไม่ปล่อยให้ยายเฒ่ารังแกพวกเราใช่ไหม?"
เห็นสายตาลูกสาวที่มองมาขอคำยืนยัน หลินอีเหนียงก็ปวดหัวจนต้องนวดขมับ "ยายเฒ่าเป็นแม่แท้ๆ ของพ่อเจ้า เจ้าคิดว่าพ่อเจ้าจะกล้าห้ามหรือ? กล้าจัดการหรือ?"
หยานอี้ซวง "แล้วจะทำยังไงดี? ท่านยายคงไม่เหมือนสวี้เหล่าถ่ายถ่ายที่บ้านโคโค่ที่ชอบตั้งกฎเกณฑ์ให้คนอื่นใช่ไหม? แล้วพ่อจะไม่รักพี่ชายกับข้าเพราะเรื่องนี้หรือ?"
หลินไฉเลี่ยงเห็นหลานสาวกังวลจนเกือบร้องไห้ รีบปลอบ "ไม่เป็นไรหรอก ยายเฒ่าเป็นคนมีเหตุผล คงไม่ถือสาพวกเจ้าที่เป็นเด็กๆ หรอก แต่เดี๋ยวตอนไปคำนับยายเฒ่า พวกเจ้าต้องทำตัวให้ดีๆ นะ"
"เหวินปินกับอีซวงน่ารักขนาดนี้ ต้องทำให้ยายเฒ่าชอบได้แน่ๆ ถ้ายายเฒ่าชอบพวกเจ้า พ่อของพวกเจ้าก็จะยิ่งรักพวกเจ้ามากกว่าเดิม"
หยานอี้ซวงกับเหยียนเหวินปินสบตากัน แล้วพยักหน้าเงียบๆ
ตอนนี้ทั้งสองรู้แล้วว่า ในบ้านนี้ ผู้ที่มีอำนาจสูงสุดไม่ใช่พ่ออีกต่อไป แต่เป็นยายเฒ่าที่เพิ่งมาถึง ต่อไปพวกเขาต้องพยายามเอาใจยายเฒ่าผู้นี้แล้ว
หลินอีเหนียงคิดสักครู่ แล้วดึงหยานอี้ซวงมาข้างๆ "แต่ก่อน ในจวนท่านเจ้าหน้าที่เมืองนี้ เจ้าเป็นลูกสาวคนเดียวของท่าน ของดีๆ ทุกคนก็จะเกรงใจเจ้า แต่ตอนนี้พี่สาวของเจ้ามาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นของในมือคุณหญิงหรือของที่คนนอกส่งมา ก็ต้องให้เธอก่อน ถ้าเจ้าเห็นแล้ว ห้ามแย่งชิงหรือโวยวายเป็นอันขาด เข้าใจไหม?"
สีหน้าของหยานอี้ซวงเปลี่ยนไปทันที "ข้าไม่ยอม พ่อรักข้าที่สุด ทำไมข้าต้องยอมให้ขอทานน้อยคนนั้นด้วย?"
หลินอีเหนียงหน้าบึ้งทันที "หุบปาก! ขอทานน้อยอะไร นั่นคือพี่สาวของเจ้า"
"แม่......"
เห็นหลินอีเหนียงหน้าตาโกรธจัด หยานอี้ซวงทั้งกลัวทั้งน้อยใจ น้ำตาก็ไหลออกมาทันที
เพราะเป็นฝาแฝดกับพี่ชาย เธอเกิดทีหลัง ร่างกายค่อนข้างอ่อนแอ ตั้งแต่เด็กจนโต แม่ไม่เคยตะคอกใส่เธอ แม้แต่คำพูดแรงๆ ก็แทบไม่เคยพูดกับเธอ แต่ตอนนี้กลับดุเธอขนาดนี้
เห็นหลานสาวสะอื้น หลินไฉเลี่ยงสงสารมาก รีบอุ้มเธอไว้ในอ้อมกอด แล้วมองหลินอีเหนียงอย่างไม่พอใจ "พี่สาวนี่ก็จริงๆ จะพูดดีๆ ไม่ได้หรือ? ดูสิ ทำให้อีซวงตกใจขนาดไหน"
พอลูกสาวร้องไห้ หลินอีเหนียงก็รู้สึกเสียใจ ถูกน้องชายต่อว่าก็ไม่พูดอะไร
หลินไฉเลี่ยงปลอบหยานอี้ซวงไปพลาง พูดเสียงเบาไปพลาง "แม่ของเจ้าไม่ควรดุเจ้า แต่เจ้าก็ทำผิดเหมือนกัน"
หยานอี้ซวงมีน้ำตาเต็มหน้า มองน้าชายอย่างสงสัย
หลินไฉเลี่ยงเช็ดน้ำตาบนใบหน้าเธอ "อีซวง เจ้าต้องจำไว้ ถึงเจ้าจะไม่ชอบอะไรแค่ไหน ก็ห้ามพูดออกมา"
หยานอี้ซวง "ทำไมล่ะ?"
หลินไฉเลี่ยง "เพราะแบบนั้นจะทำให้พ่อของเจ้าไม่ชอบ จะทำให้คนอื่นไม่ชอบ เจ้าก็ไม่อยากให้คนอื่นไม่ชอบเจ้าใช่ไหม?"
หยานอี้ซวงซุกหน้าเข้าอกน้าชาย พูดเสียงอู้อี้ "ข้าไม่ชอบพี่สาวคนนั้น น้าชาย ท่านว่าต่อไปพ่อจะชอบแต่เธอ ไม่ชอบข้าแล้วหรือ?"
หลินไฉเลี่ยงจิ้มจมูกหยานอี้ซวงเบาๆ พูดอย่างเอ็นดู "อีซวงของเราฉลาดมีพรสวรรค์ขนาดนี้ แค่แปดขวบก็แต่งกลอนได้แล้ว ผู้ใหญ่รักคนมีความสามารถ จะไม่ชอบเจ้าได้อย่างไร?"
ได้ยินคำพูดนี้ หลินอีเหนียงก็ผ่อนคลายลงทันที
เธอตกใจจนลืมไปว่า ท่านนายชอบคนมีความสามารถ เด็กผู้หญิงที่โตมาในชนบทคนนั้น จะมีความรู้และบุคลิกสู้อีซวงของเธอได้อย่างไร?
ที่ชุนฮวาหยวน
"เต้าหัว? ชื่อนี้ช่างบ้านนอกอะไรอย่างนี้? ข้ายังไม่อยากเรียกเลย" หยานอี้เล่อวัยเจ็ดขวบที่มีใบหน้าน่ารัก กำลังหัวเราะคิกคักล้อเลียนพี่ชายพี่สาว
เหวินเจี๋ยไม่เพียงไม่ห้าม ยังพยักหน้าเห็นด้วย "จริงๆ ด้วย บ้านนอกมาก"


## บทที่ 15 ปฏิกิริยาของแต่ละครอบครัว_3

หยานอี้ฮวนแสดงสีหน้าไม่เห็นด้วย ขมวดคิ้วพูดว่า "พี่ชายคนที่สอง อี้เล่อ เต้าหัวเป็นลูกสาวของคุณป้าใหญ่ คุณป้าใหญ่ปฏิบัติกับพวกเราดีมาตลอด พวกเราไม่ควรพูดถึงเต้าหัวลับหลังแบบนี้"
หยานอี้เล่อไม่ใส่ใจ "พูดแค่นี้จะเป็นไรไป เธอก็ไม่ได้เป็นลูกสาวของหยู่หวงต้าตี้ซะหน่อย จะพูดก็ไม่ได้หรือไง"
"ไอ้เด็กบ้า หยุดพูดเดี๋ยวนี้"
คุณสุนเดินเข้ามาในห้องอย่างกะทันหัน จ้องมองลูกสาวคนเล็กด้วยสายตาดุดัน
"แม่ ทำไมกลับมาแล้วล่ะ?" หยานเหวินเจี๋ย หยานอี้ฮวน และหยานอี้เล่อต่างลุกขึ้นยืนพร้อมกัน
คุณสุน "ตอนนี้ยายกำลังล้างหน้า แม่แอบกลับมาก็เพื่อจะกำชับพวกเจ้า เดี๋ยวพอไปถึงโส้งเหอหยวน ต้องประจบเอาใจยายให้ดีๆ แล้วก็เต้าหัวด้วย ต้องสร้างความสัมพันธ์ที่ดี เข้าใจไหม?"
หยานเหวินเจี๋ยหัวเราะพูด "แม่ วางใจเถอะ พวกเราจะประจบยายให้ดีๆ ส่วนเต้าหัว เด็กบ้านนอกที่ไม่เคยเห็นโลกกว้าง จัดการเธอก็ง่ายนิดเดียว"
คุณสุนจ้องลูกชาย "ถึงเต้าหัวจะเป็นเด็กบ้านนอก แต่เหนือหัวเธอยังมียายอยู่นะ บอกพวกเจ้าไว้เลย ยายของพวกเจ้าไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาเหยียบย่ำง่ายๆ พวกเจ้าระวังตัวไว้หน่อย"
"แล้วก็ ต่อไปห้ามพูดว่าบ้านนอกอะไรทั้งนั้น ชื่อเต้าหัวนี่ยายตั้งให้เองกับมือ ถึงในใจพวกเจ้าจะรังเกียจยังไง ก็อย่าแสดงออกมาให้เห็น"
หยานอี้เล่อหัวเราะวิ่งไปกอดคุณสุน "แม่ ลูกชายลูกสาวของแม่ไม่โง่ขนาดนั้นหรอก วางใจเถอะ พวกเราจะไม่ขัดแย้งกับเต้าหัวแน่นอน"
คุณสุนมองลูกสาวคนเล็กอย่างระอา "อะไรกันเต้าหัว ต้องเรียกพี่สาวสิ เธอเป็นบุตรีคนโตของตระกูลหยานนะ แล้วก็ เต้าหัวเป็นแค่ชื่อเล่น เรียกกันในหมู่คนสนิท ชื่อจริงของเธอคือแหยอี้ยี่"
หยานอี้เล่อเบ้ปาก "พี่สาวอายุมากกว่าเธอแค่ไม่กี่เดือนเอง ไม่งั้นบุตรีคนโตของตระกูลหยานก็คงเป็นพี่สาวแล้ว"
ได้ยินดังนั้น คุณสุนถอนหายใจ มองไปที่ลูกสาวคนโตอี้ฮวน
ใครจะว่าไม่ใช่ล่ะ แค่ต่างกันไม่กี่เดือน ไม่งั้นลูกสาวของนางก็คงได้เป็นบุตรีคนโตของตระกูลหยานแล้ว
ในชนบท ตำแหน่งบุตรีคนโตอาจไม่มีใครสนใจ
แต่หลังจากที่ได้พบปะกับนายหญิงขุนนางหลายท่าน นางถึงได้รู้ว่า ตระกูลใหญ่ที่มีรากฐานมั่นคง มักจะเลือกแต่งงานกับบุตรีคนโตของตระกูลก่อน
ชิวสือย่วน
อู่ซือก็กลับมาแล้ว
เด็กผู้ชายอาบน้ำเร็ว ไม่นานหยานเหวินเทาก็ยืนอยู่ตรงหน้าอู่ซือในชุดเสื้อชั้นใน
อู่ซือยิ้มเดินเข้าไปใกล้ ช่วยใส่เสื้อชั้นนอกให้เขาด้วยตัวเอง
"แม่ ผมทำเองได้"
อู่ซือตีมือหยานเหวินเทาออก ยืนกรานจะใส่เสื้อให้ ทำให้หยานเหวินเทารู้สึกเขินอายไปหมด
เห็นเขาเป็นแบบนั้น อู่ซือรู้สึกขำ "เจ้าเป็นลูกที่แม่คลอดออกมา จะมาอายแม่ทำไมกัน?"
หยานเหวินเทาหัวเราะเบาๆ ไม่ขัดขืนอีก
อู่ซือช่วยลูกชายใส่เสื้อไปพลางพูดไป "ที่นี่ไม่เหมือนหมู่บ้านหยานเจีย พูดจาทำอะไรต้องระวังให้ดี พวกเราสามตระกูลเพิ่งมาใหม่ ต่อไปเจ้าอย่าได้ซุกซนเหมือนตอนอยู่บ้านเก่าอีก"
หยานเหวินเทาพยักหน้า คำพูดแบบนี้พ่อก็เคยบอกเขามาก่อน เขาจำไว้ในใจหมดแล้ว
ตอนนั้น อู่ซือนึกอะไรขึ้นมาได้ ถอนหายใจ
หยานเหวินเทามองด้วยความสงสัย "แม่ เป็นอะไรหรือ?"
อู่ซือ "แม่เป็นห่วงเต้าหัว"
ได้ยินแบบนั้น หยานเหวินเทาก็ผ่อนคลายทันที "มีอะไรต้องเป็นห่วงเต้าหัวด้วยล่ะ"
อู่ซือ "เจ้าไม่รู้หรอก ไม่ว่าจะเป็นลูกสาวนอกสมรสของพี่ใหญ่ของเจ้า หรือพี่อี้ฮวนอี้เล่อของสกุลที่สอง หน้าตาและกิริยามารยาทล้วนเหมือนคุณหนูตระกูลใหญ่ แม่กลัวว่าเต้าหัว..."
หยานเหวินเทาพูดแทรก "แม่ ยังกลัวว่าเต้าหัวจะสู้พวกเขาไม่ได้อีกหรือ?"
อู่ซือ "หน้าตาไม่ต้องกลัวหรอก แต่เรื่องกิริยามารยาท... เต้าหัวอยู่บ้านนอกก็ไม่เคยได้เรียนนี่"
เรื่องนี้ หยานเหวินเทายิ่งไม่สนใจ "ไม่เคยเรียนก็เรียนสิ มียายอยู่ ใครกล้ารังแกเต้าหัว?"
อู่ซือส่ายหน้า จะง่ายขนาดนั้นได้ยังไง ทั้งครอบครัวใหญ่ ทุกคนล้วนเป็นหลานของยายเฒ่า ถึงยายจะรักเต้าหัวมากกว่า ก็ไม่อาจลำเอียงมากเกินไป
อีกอย่าง ยายก็ไม่อาจดูแลทุกเรื่องได้
ที่ดีที่สุดคือ เต้าหัวต้องยืนหยัดด้วยตัวเองให้ได้...


## บทที่ 16 ความงามที่น่าตะลึง

เรือนเจิ้ง
ผิงถงยืนรออย่างเงียบๆ อยู่นอกประตูห้องด้านซ้าย
ผ่านไปหนึ่งเค่อ สองเค่อ... ครึ่งชั่วยาม!
เห็นว่าเต้าหัวยังไม่เรียกให้เข้าไป ผิงถงก็เริ่มกังวล: "ทำไมคุณหนูใหญ่ยังอาบน้ำไม่เสร็จอีก?"
ในตอนนั้น สาวใช้คนหนึ่งที่แต่งตัวคล้ายกับผิงถงเดินมาพร้อมรอยยิ้ม: "พี่ผิงถง ฟูเหรินเป็นห่วงจึงให้ข้ามาดูคุณหนูใหญ่ เป็นอย่างไรบ้าง คุณหนูใหญ่ชำระร่างกายเสร็จหรือยัง?"
เมื่อเห็นคนที่มา ผิงถงยิ้มขื่นเล็กน้อย แล้วส่ายหน้าพูดว่า: "ผิงเสี้ยว เจ้ามาได้พอดี ช่วยฟังดูหน่อยสิว่าในห้องมีเสียงอะไรบ้างไหม?"
พูดจบ ผิงถงก็ผลักผิงเสี้ยวให้เข้าไปใกล้ประตู
ผิงเสี้ยวทำหน้าจนใจ: "พี่ผิงถง ท่านทำอะไรน่ะ?"
ผิงถง: "คุณหนูใหญ่บอกว่าจะอาบน้ำเอง ข้าก็เลยออกมา แต่ตอนนี้ผ่านไปครึ่งชั่วยามแล้ว ในห้องไม่มีเสียงอะไรเลย"
"หา?" ผิงเสี้ยวตกใจ ไม่ต้องให้ผิงถงผลัก เธอก็แนบหูกับประตูเอง ฟังอยู่ครู่หนึ่ง แล้วขมวดคิ้วมองผิงถง: "ในห้องไม่มีเสียงอะไรจริงๆ จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ผิงถงก็ไม่สนใจมารยาทอีกต่อไป รีบผลักประตูวิ่งเข้าไปข้างใน
ผิงเสี้ยวก็รีบวิ่งตามเข้าไปเช่นกัน
พวกเขาเป็นหย่าหวันคนสนิทของหลี่ฟูเหริน รู้ดีว่าฟูเหรินให้ความสำคัญกับคุณหนูใหญ่มากแค่ไหน
ถ้าคุณหนูใหญ่เกิดเป็นอะไรขึ้นมา อาจจะไม่เป็นไรกับตัวเธอ แต่ผิงถงที่ถูกส่งมาดูแลคุณหนูใหญ่คงจะต้องเดือดร้อนแน่
ผิงถงวิ่งเข้าไปในห้อง ตรงไปยังห้องอาบน้ำทันที เมื่อเห็นเต้าหัวที่หลับอยู่ข้างอ่างอาบน้ำ ดวงตาของเธอก็เปล่งประกายตะลึงงัน แล้วก็ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น
ผิงเสี้ยวตามมา เห็นเธอเป็นแบบนี้ กำลังจะพูดอะไร แต่พอสายตากวาดมองไป ก็เห็นเต้าหัวในอ่างอาบน้ำ คำพูดที่กำลังจะพูดก็ถูกกลืนกลับไป
ทั้งสองคนต่างกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว กลัวจะปลุกคนในอ่างอาบน้ำให้ตื่น
ใครจะคิดว่าเด็กขอทานที่สกปรกมอมแมมก่อนหน้านี้ จะมีใบหน้างดงามราวกับเทพธิดาเช่นนี้
ผ่านไปสักพัก ผิงเสี้ยวจึงได้สติกลับมา: "ก่อนหน้านี้คิดว่าคุณหนูสามอีซวงก็งามพอแล้ว แต่พอเทียบกับคุณหนูใหญ่... คงได้เป็นแค่สาวใช้เท่านั้น"
ตอนนี้ ผิงถงก็ได้สติกลับมาแล้ว เมื่อได้ยินคำพูดของผิงเสี้ยว ก็แสดงท่าทีเห็นด้วย แต่รีบพูดว่า: "เจ้าอย่าพูดแบบนี้อีกนะ คุณนายที่ซวงซิงหย่วนไม่ใช่คนที่จะยั่วโมโหได้"
ผิงเสี้ยวแค่นเสียง: "หลินอีเหนียงก็แค่อาศัยความสวยของตัวเอง และอายุน้อยกว่าฟูเหรินของพวกเราไม่กี่ปีเท่านั้น ถึงนายท่านจะรักใคร่ปานใด นางก็เป็นแค่อนุภรรยา"
ผิงถงส่ายหน้า: "เจ้านี่ ต่อไปพูดจาระวังหน่อยนะ นางเป็นคนที่เก่งในการแสร้งทำตัวอ่อนแอและประจบประแจง ถ้าตกอยู่ในมือนาง รอรับความทุกข์ไปเถอะ"
ผิงเสี้ยวทำปากเบะ ดูเหมือนจะไม่ยอมรับ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
"คุณหนูใหญ่ ท่านตื่นแล้ว!"
ผิงถงกำลังจะพูดเตือนผิงเสี้ยวอีก แต่ตอนนี้เธอได้สบตากับดวงตาดำใสแจ๋วคู่หนึ่ง
เต้าหัวพิงอยู่ในอ่างอาบน้ำ มองผิงเสี้ยวก่อน แล้วจึงพยักหน้าให้ผิงถง
นางไม่ได้หลับสนิท เพียงแต่แช่ตัวในน้ำอุ่น รู้สึกมึนศีรษะเล็กน้อย
เดินทางมาไกลขนาดนี้ นางก็เหนื่อยจริงๆ จึงหลับตาพักผ่อน
นางได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน ดูเหมือนว่าหลินอีเหนียงจะเป็นที่โปรดปรานมาก ดูท่าชีวิตต่อจากนี้ของนางคงจะน่าสนใจทีเดียว
"ไปตักน้ำร้อนมาอีก ข้าจะล้างตัวอีกครั้ง"
หนึ่งเค่อผ่านไป เต้าหัวห่มผ้าเช็ดตัวก้าวออกจากอ่างอาบน้ำ
"ผิวพรรณของคุณหนูใหญ่ช่างงดงามจริงๆ" เมื่อเห็นผิวที่ขาวนวลดั่งหยกของเต้าหัว ผิงเสี้ยวก็อุทานด้วยความชื่นชมอย่างจริงใจ
เต้าหัวยิ้มน้อยๆ ดูมีความสุขมาก
ไม่มีผู้หญิงคนไหนไม่ชอบมีผิวพรรณที่ดี เธอก็เช่นกัน
ผิงถงถือชุดเสื้อผ้าหลายชุดเดินเข้ามา วางเรียงบนเตียงทีละชุด "คุณหนู นี่คือชุดที่คุณหลี่ฟูเหรินเตรียมไว้ให้ เนื่องจากไม่ทราบขนาดตัวของคุณหนู จึงตัดตามขนาดของคุณหนูสองที่มีรูปร่างใกล้เคียงกัน แล้วก็ตัดเพิ่มทั้งขนาดใหญ่และเล็กอีกหลายชุด เชิญคุณหนูลองดูว่าชุดไหนพอดีตัว"
มองดูชุดที่วางเต็มเตียง เต้าหัวยิ้มมุมปาก "ท่านแม่ช่างใส่ใจจริงๆ"
ตอนที่เจอกันที่หน้าเสี้ยนหย่า แม่ไม่ได้รังเกียจเธอเลย กอดเธอไว้แนบอก เธอรู้สึกได้ว่าแม่คนนี้รักเธอจริงๆ
ผิงถงและผิงเสี้ยวคลี่ชุดออกทีละชุดให้เต้าหัวดูได้ชัดเจน
เต้าหัวประเมินรูปร่างตัวเองแล้วเลือกหนึ่งชุด "เอาชุดกระโปรงสีเขียวอ่อนนั่นแล้วกัน"
ผิงถงหยิบชุดที่เลือกมา ยิ้มพูดว่า "คุณหลี่ฟูเหรินบอกว่า คุณหนูเกิดในฤดูข้าวออกรวง ในจดหมายที่เขียนถึงกันก็มักพูดว่าชอบเล่นในทุ่งนา จึงคาดว่าคุณหนูคงชอบสีเขียว เลยเตรียมชุดสีเขียวมาให้หลายชุด"
ได้ยินดังนั้น เต้าหัวรู้สึกอบอุ่นในใจ "พี่ทั้งสองช่วยเล่าเรื่องแม่ให้ฟังหน่อยสิคะ เล่าว่าปกติท่านทำอะไรบ้าง ชอบอะไร ไม่ชอบอะไร"
"คุณหลี่ฟูเหรินยุ่งมากค่ะ ต้องดูแลทุกอย่างในเรือนหลัง จัดการงานบ้าน ต้อนรับแขก..."
สาวใช้ทั้งสองคนช่วยเต้าหัวแต่งตัวพลางเล่าเรื่องชีวิตประจำวันของคุณหลี่ฟูเหริน
"คุณหนู นอกจากผิวสวยแล้ว ยังมีผมสวยด้วยค่ะ" ผิงถงใช้ผ้าเช็ดผมให้เต้าหัว พูดยิ้มๆ "เดี๋ยวบ่าวจะเกล้าผมทรงฉุยเฟยให้คุณหนู"
เต้าหัวได้ยินก็รีบถาม "ทำง่ายๆ ได้ไหมคะ เช่น มวยผมไว้บนหัวเลย" ทรงฉุยเฟยดูยุ่งยากจัง
ผิงถงทำหน้าไม่เห็นด้วย "คุณหนู มีแต่ผู้ชายเท่านั้นที่มวยผมไว้บนหัว ผู้หญิงอย่างเราไม่มีทรงแบบนั้นหรอกค่ะ"
เต้าหัวถามต่อ "คุณหนูคนอื่นๆ ในเมืองก็ต้องเกล้าผมยุ่งยากแบบนี้หรือคะ"
ผิงถงพยักหน้า
เห็นดังนั้น เต้าหัวก็เงียบไป ไม่พูดอะไรอีก
ผิงถงยิ้มบอก "คุณหนูวางใจได้ค่ะ ฝีมือบ่าวดีนัก รับรองจะแต่งให้คุณหนูสวยหมดจด"
เต้าหัวคิดในใจว่า เธอไม่ได้กังวลเรื่องฝีมือหรอก แต่กลัวว่าถ้าทำผมทรงกุลสตรีแบบนี้ ต่อไปเดินไปไหนมาไหนก็คงก้าวขายาวๆ ไม่ได้แล้ว
ครึ่งชั่วยามต่อมา ภายใต้การนำของผิงถงและผิงเสี้ยว เต้าหัวออกจากห้องพัก มุ่งหน้าไปยังโส้งเหอหยวนของยายเฒ่า
ทั้งสามเพิ่งออกจากเรือนเจิ้งได้ไม่นาน ก็เจอกับหลินไฉเลี่ยงที่เพิ่งออกมาจากซวงซิงหย่วนพอดี
เมื่อเห็นสาวใช้คนสนิทของหลี่ฟูเหรินพาหญิงสาวชุดเขียวที่งดงามราวกับเทพธิดามา หัวใจของหลินไฉเลี่ยงก็ตกลงไปอยู่ที่ก้นเหว ความรู้สึกหวาดกลัวที่ไม่เคยมีมาก่อนผุดขึ้นมาในใจ
พี่สาวสามารถอยู่ในเรือนหลังของเสี้ยนหย่าได้เพราะอะไร
นอกจากการรู้กาลเทศะของตัวเธอเองแล้ว ก็เพราะท่านรักอีซวงมาก
แต่ตอนนี้ มีบุตรีคนโตแท้ๆ แบบนี้แล้ว อีซวงจะยังได้รับความรักเหมือนเดิมหรือ
ในตอนนี้ หลินไฉเลี่ยงรู้สึกหวั่นใจ
ในขณะที่หลินไฉเลี่ยงมองเต้าหัว เต้าหัวก็กำลังพินิจเขาเช่นกัน
"คุณหนู นั่นคือน้องชายของคุณหลินอีเหนียงค่ะ" ผิงถงกระซิบบอก
ได้ยินดังนั้น เต้าหัวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วเบนสายตาไปอย่างแนบเนียน เดินผ่านไป เมื่อห่างออกมาพอสมควรจึงถามเสียงเรียบ "ในละครมักบอกว่า เรือนหลังของผู้ดีไม่อนุญาตให้ชายแปลกหน้าเข้าออกตามใจชอบ ที่นี่ไม่มีกฎนี้หรือ"
ผิงถงและผิงเสี้ยวต่างก้มหน้า ไม่รู้จะตอบอย่างไร
เต้าหัวส่ายหน้า อดคิดไม่ได้อีกครั้งว่า บิดาของเธอที่เป็นนายอำเภอมา 9 ปีติดต่อกันนั้นไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ ไม่ต้องพูดถึงผลงาน แค่การวางกฎระเบียบก็ยังทำได้ไม่ดีเลย


## บทที่ 17 การตักเตือน

โส้งเหอหยวน
ภายใต้การดูแลของหลี่ฟูเหริน หยาน เล่าไท่ไท่ได้ชำระล้างร่างกายเสร็จเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้กำลังนั่งพิงเอนกายอย่างสบายอารมณ์บนแท่นนอน มองดูลูกหลานที่อยู่ในห้องด้วยความปลื้มปีติ
ตามหลักแล้ว การเดินทางมาไกลขนาดนี้ แม้แต่คนหนุ่มสาวก็คงจะเหนื่อยล้ามาก แต่บนใบหน้าของยายเฒ่ากลับไม่เห็นความอ่อนล้าเท่าไหร่ ดูแล้วยังมีกำลังวังชาดีทีเดียว
ในห้อง แย้นจื้อเกาถูกยายเฒ่าจับมือให้นั่งใกล้ๆ บนแท่นนอน
ส่วนคนอื่นๆ ก็นั่งแยกกันอยู่สองข้าง
ทั้งห้องเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยหัวเราะ ทุกคนล้อมวงคุยเรื่องครอบครัวกับยายเฒ่า
แย้นจื้อเกามองดูใบหน้าอิ่มเอิบและดวงตาเป็นประกายของมารดา รู้สึกประหลาดใจมาก
ตอนที่ยายเฒ่ายังสาว เพื่อเลี้ยงดูพี่น้องทั้งสี่คน ท่านทำงานหนักเกินไปจนร่างกายทรุดโทรม เมื่อไม่กี่ปีก่อนที่เขากลับบ้านเกิด ตอนนั้นยายเฒ่าเดินสามก้าวหอบหนึ่งที แต่ตอนนี้ดูเหมือนร่างกายจะแข็งแรงกว่าเขาเสียอีก
ไม่เพียงแต่เขาที่รู้สึกแปลกใจ หลี่ฟูเหรินและคุณสุนก็รู้สึกประหลาดใจมากเช่นกัน
ตอนที่พวกเขาแต่งเข้าบ้านหยาน ร่างกายของยายเฒ่าก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว แม้ว่าในจดหมายที่ติดต่อกันในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ยายเฒ่าจะบอกว่าร่างกายดีขึ้นมาก แต่พวกเขาก็ไม่ค่อยเชื่อ คิดว่ายายเฒ่าแค่พูดให้พวกเขาสบายใจ
แต่พอได้เห็นกับตา ร่างกายของท่านดีขึ้นจริงๆ
คุณสุนยิ้มพลางชมว่า: "แม่ ลูกสะใภ้เห็นว่าท่านยิ่งอยู่ยิ่งดูอ่อนเยาว์"
หยาน เล่าไท่ไท่หัวเราะคิกคัก แล้วมองหลี่ฟูเหรินด้วยสายตาอ่อนโยน: "ที่ร่างกายพังๆ ของข้าหายดีได้ ต้องขอบคุณเจ้าที่ให้กำเนิดลูกสาวที่ดีให้ตระกูลหยานของเรา ถ้าไม่ใช่เพราะเต้าหัวไปขอยาวิเศษมาให้ข้า อีกทั้งคอยทำให้ข้าหัวเราะมีความสุขในช่วงหลายปีมานี้ ข้าก็คงไม่หายดีได้เร็วขนาดนี้"
เรื่องที่เต้าหัวไปวัดขอยามา ยายเฒ่าเคยเล่าในจดหมายถึงบ้าน คนในตระกูลหยานก็รู้เรื่องนี้
เกี่ยวกับเรื่องนี้ ทุกคนคิดว่ายายเฒ่าแค่ชมว่าเต้าหัวมีความกตัญญู จึงไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก
ตอนนี้ได้ยินยายเฒ่าพูดถึงอีกครั้ง ในใจก็เริ่มคิดมากขึ้น
หยาน เล่าไท่ไท่ชมเต้าหัวต่อหน้าทุกคนในตระกูลหยาน หลี่ฟูเหรินรู้สึกดีใจมาก แต่ยังคงถ่อมตัวว่า: "แม่ ท่านชมมากเกินไปแล้ว เต้าหัวยังเด็กนัก เด็กน้อยจะรู้อะไร ที่ท่านหายดีเร็วขนาดนี้ เป็นเพราะท่านมีบุญวาสนามากต่างหาก"
แย้นจื้อเกาก็พูดขึ้นมาในจังหวะที่เหมาะสม "ใช่แล้ว เด็กน้อยคนนั้นจะทำอะไรได้ล่ะ ข้าว่าที่แม่ได้รับการดูแลอย่างดีก็เพราะสามและภรรยาของเขาต่างหาก"
อู่ซือได้ยินแย้นจื้อเกาพูดถึงครอบครัวของพวกเขา รีบพูดทันที "พี่ใหญ่ พวกเราไม่กล้าอวดอ้างหรอก ตอนอยู่บ้านเดิม แค่มีเต้าหัวอยู่ด้วย แม่ก็มีความสุขตลอด ท่านลุงสามในตระกูลเคยพูดไว้ว่า เมื่อจิตใจแจ่มใส โรคภัยก็จะหายไปเอง"
แย้นจื้อเกาแสดงสีหน้าประหลาดใจ มองไปที่หยาน เล่าไท่ไท่ "ตอนที่ข้ารับตำแหน่ง ข้าไม่ได้รับปากท่านลุงสามที่จะพาลูกชายของเขาออกมาด้วย เขาไม่ได้ห่างเหินกับพวกเราไปแล้วหรือ?"
หยาน เล่าไท่ไท่ยิ้มตาหยี "ลูกสาวของเจ้าอยากเรียนตัวอักษร เดินวนเวียนไปมาในหมู่บ้าน สุดท้ายก็ไปสนใจท่านลุงสามที่ผมขาวโพลน บอกว่าท่านมีปัญญามาก หากได้เรียนกับท่าน นางจะได้ประโยชน์ไปชั่วชีวิต"
"เกา ลูกไม่รู้หรอก ตอนนั้นเต้าหัวตัวเท่านี้เอง" หยาน เล่าไท่ไท่ใช้มือวัดความสูง "เด็กน้อยอายุแค่ 5-6 ขวบ แต่พูดวิจารณ์ท่านลุงสามของเจ้าอย่างผู้ใหญ่ ท่าทางนั้นทำเอาข้าขำจนแทบตาย"
พอได้ยินเช่นนั้น อู่ซือและหยาน เหวินเทาที่รู้เรื่องนี้ก็หัวเราะตามไปด้วย
คนอื่นๆ ในห้องเห็นยายเฒ่าหัวเราะจนตัวเอนไปข้างหลัง ก็ยิ่งรู้สึกสนใจเต้าหัวที่ยังไม่ได้พบหน้ากันอย่างเป็นทางการมากขึ้น
หยาน เล่าไท่ไท่หัวเราะสักพัก แล้วหันไปมองแย้นจื้อเกาและหลี่ฟูเหริน พูดด้วยสีหน้าเอ็นดู "เด็กคนนั้นฉลาดนัก ต่อไปเจ้าก็จะรู้เอง"
ด้านล่าง หยานเหวินซิ่วและหลานๆ เห็นหยาน เล่าไท่ไท่รักใคร่เต้าหัวเช่นนั้น นอกจากจะรู้สึกอยากรู้อยากเห็นแล้ว ในใจก็รู้สึกขมขื่นเล็กน้อย
เมื่อครู่พวกเขาพยายามเอาใจกันใหญ่ แต่นอกจากหลานคนโตหยานเหวินซิ่วที่ได้รับคำชมจากยายเฒ่าแล้ว คนอื่นๆ ก็แค่ได้พูดคุยเล็กน้อยเท่านั้น
หยานอี้ซวงเห็นบิดายิ้มมากขึ้นเรื่อยๆ ตามคำอธิบายของหยาน เล่าไท่ไท่ ดูเหมือนจะชอบพี่สาวคนโตมากขึ้นเรื่อยๆ ในใจก็อิจฉาจนทนไม่ไหว
นางต่างหากที่เป็นลูกสาวที่พ่อรักที่สุด!
หยานอี้เล่อที่อยู่ข้างๆ เห็นหน้าของหยานอี้ซวงยิ่งย่นมากขึ้น กลอกตาไปมาแล้วพูดเบาๆ "พี่สามคะ เมื่อลุงใหญ่มีพี่ใหญ่แล้ว ต่อไปจะยังรักพี่อยู่หรือเปล่า?"
หยานอี้ซวงขมวดคิ้ว "แน่นอน พ่อรักฉันที่สุด"
เสียงดังไปหน่อย ทำให้คนอื่นๆ หันมามองกัน
แย้นจื้อเกาเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของหยาน เล่าไท่ไท่จางลง จึงจ้องหยานอี้ซวงด้วยความไม่พอใจ "อี้ซวง ต่อหน้าผู้ใหญ่ จะส่งเสียงดังได้อย่างไร?"
เมื่อเห็นทุกคนมองมาที่ตน หยานอี้ซวงรู้สึกกลัวเล็กน้อย แต่พอนึกถึงพี่สาวคนโตที่ดูเหมือนขอทานคนนั้นที่มาแล้วก็ดึงดูดความสนใจของทั้งครอบครัว คำพูดที่ไม่ได้กลั่นกรองก็หลุดออกมา "ยายและพี่สามล้างหน้าเสร็จมาครึ่งค่อนวันแล้ว ทำไมพี่ใหญ่ยังไม่มาอีก? ปล่อยให้ยาย พ่อ และแม่รอ ช่างไม่มีมารยาทเอาเสียเลย"
"ปัง!"
พอพูดจบ หยาน เล่าไท่ไท่ก็ตบลงบนโต๊ะเตี้ยข้างๆ ใบหน้าที่เมื่อครู่ยังยิ้มแย้มกลับเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
"แม่!"
ทุกคนไม่คาดคิดว่าคุณยายจะโกรธถึงเพียงนี้ ต่างตกใจลุกขึ้นยืนกันหมด
แย้นจื้อเการีบเข้าไปประคองคุณยาย "แม่ อย่าโกรธเลย อี้ซวงยังเด็ก พูดไปโดยไม่ได้ตั้งใจ แม่อย่าไปถือสาเลยนะ"
ตอนนี้หลินอีเหนียงก็รีบเดินออกมาจากด้านล่าง คุกเข่าลงกับพื้น "คุณยาย อี้ซวงแค่อยากพบพี่สาวมากเกินไป เธอไม่ได้มีเจตนาอื่น ขอท่านโปรดให้อภัยด้วย"
ถ้าเธอไม่ออกมาก็ยังดี พอออกมา หยาน เล่าไท่ไท่ก็นึกถึงเรื่องที่หน้าประตูสำนักงานขุนนางขึ้นมาทันที สีหน้ายิ่งดูมืดครึ้มลงไปอีก
"ดี ดี ดี!"
หยาน เล่าไท่ไท่ไม่สนใจหลินอีเหนียง แต่หันไปมองแย้นจื้อเกาด้วยความโกรธ "ตั้งแต่เจ้าเป็นนายอำเภอ ข้าก็ไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับเจ้า คิดว่าเจ้าจะรู้จักควบคุมตัวเอง เป็นขุนนางที่ดูแลประชาชน แต่วันนี้ ช่างทำให้ข้าผิดหวังเหลือเกิน!"
"ทหารรับใช้ที่รังแกผู้อื่น อนุภรรยาและลูกสาวนอกสมรสที่เย่อหยิ่งไร้มารยาท แย้นจื้อเกา เจ้าช่างเก่งจริงๆ!"
"แม่!"
แย้นจื้อเการีบคุกเข่าลงทันที พร้อมกันนั้นหลี่ฟูเหรินก็คุกเข่าตามไปด้วย
คุณสุนและอู่ซือรู้สึกลำบากใจ พี่ชายและพี่สะใภ้คุกเข่าแล้ว พวกเขาควรคุกเข่าด้วยหรือไม่
ผู้ใหญ่ยังตกใจกันขนาดนี้ เด็กๆ ยิ่งไม่รู้จะทำอย่างไร ต่างหดคอหลบไปอยู่ตามมุมห้อง
แย้นจื้อเกาใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ "แม่ ทั้งหมดเป็นความผิดของลูก จะตีจะด่าอย่างไรก็ได้ แต่ขออย่าทำให้ตัวเองต้องโกรธจนเสียสุขภาพเลย"
หลี่ฟูเหรินก็รีบยอมรับผิด "แม่ ทั้งหมดเป็นความผิดของลูกสะใภ้ ที่ดูแลบ้านไม่ดี"
หยาน เล่าไท่ไท่มองแย้นจื้อเกาแวบหนึ่ง แล้วก้มตัวพยุงหลี่ฟูเหรินให้ลุกขึ้น "เจ้าไม่มีความผิดอะไร แม่เฒ่ารู้จักนิสัยเจ้าดี แต่มีบางคนพอได้เป็นขุนนางก็เริ่มลอยตัว ไม่รู้จักประมาณตน"
แย้นจื้อเการู้ว่าแม่กำลังพูดถึงตน ได้แต่ขำขื่นในใจ ไม่กล้าเถียงแม้แต่คำเดียว
หลี่ฟูเหรินไม่รู้จะพูดอย่างไร ได้แต่ประคองคุณยายให้นั่งลง
ผ่านไปครู่หนึ่ง ความโกรธบนใบหน้าคุณยายจางลงไปบ้าง แล้วแค่นเสียงใส่แย้นจื้อเกา
แย้นจื้อเการู้ว่าอารมณ์โกรธของแม่ลดลงแล้ว จึงยิ้มลุกขึ้นยืน
หลี่ฟูเหรินคิดสักครู่แล้วพูด "แม่ เต้าหัวไปนานแล้ว ให้ข้าส่งคนไปดูหน่อยดีไหมว่าทำไมยังไม่มา"
"ห้ามไป!"
หยาน เล่าไท่ไท่ห้ามเสียงดัง มองแย้นจื้อเกาด้วยสายตาเย็นชา
"ช่วงนี้ เต้าหัวของข้าลำบากมามากแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ แม่เฒ่าคงหิวตายระหว่างทาง ตอนนี้กลับถึงบ้านแล้ว จะไม่ให้เธอได้พักผ่อนบ้างหรือ"
แย้นจื้อเการีบพูด "เต้าหัวยังเด็ก เดินทางไกลมา ให้เธอพักก่อนเถอะ"
สีหน้าหยาน เล่าไท่ไท่ดูดีขึ้นเล็กน้อย หันไปพูดกับหลี่ฟูเหริน "เจ้าก็ห้ามไปรบกวนเธอ เด็กคนนั้นต้องเหนื่อยมาก เรื่องพบญาติ ยังไงคนก็มาถึงแล้ว จะพบตอนไหนก็ได้ ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้น"
หลี่ฟูเหรินได้แต่พยักหน้ารับ
เพราะเหตุการณ์นี้ บรรยากาศในห้องจึงดูอึดอัดเล็กน้อย แย้นจื้อเกาพูดอะไรก็ต้องระมัดระวัง เด็กๆ ยิ่งไม่กล้าพูดอะไรมาก
ตอนนั้นเอง มีเสียงรายงานของหย่าหวันดังมาจากนอกประตู
"นายท่าน ฮูหยิน คุณหนูใหญ่มาแล้วเจ้าค่ะ!"
พอพูดจบ ม่านประตูก็ถูกเลิกขึ้น
จากนั้น ทุกคนก็เห็นหญิงสาวในชุดสีเขียวเดินย้อนแสงเข้ามา พร้อมรอยยิ้มบางๆ
ม่านประตูปิดลง ทุกคนมองเห็นใบหน้าของหญิงสาวชัดเจน ต่างรู้สึกตื่นตาตื่นใจ
หญิงสาวยิ้มสดใส ชั่วพริบตานั้น บรรยากาศอึดอัดในห้องดูเหมือนจะถูกรอยยิ้มนี้ขับไล่ไปจนหมด
(1v1 รักบริสุทธิ์ โรแมนติก)
ณ จวนอ๋องเวยหยวน
ท่านอ๋องน้อยเซียวมัวซี วัย 5 ขวบ ผู้มีใบหน้ากลมป้อมเหมือนลูกเสือ เห็นแม่ของเขาทิ้งเขาไว้แล้ววิ่งออกไปที่ทุ่งนาอีกแล้ว ใบหน้าแบ๊วๆ ของเขาบูดบึ้งจนป่องขึ้นมา
ท่านอ๋องน้อยมองพ่อของเขาด้วยสายตาน้อยใจ พูดอย่างแก่แดดว่า "พ่อ ตอนนั้นทำไมพ่อถึงได้ชอบแม่ที่ชอบวิ่งออกไปข้างนอกคนนี้ล่ะ?"
เซียวเย่หยางเหลือบมองลูกชายตัวน้อยที่ทำตัวเป็นผู้ใหญ่ แล้วทำท่าครุ่นคิด
ใช่แล้ว เขาชอบผู้หญิงคนนั้นได้ยังไงนะ?
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง......
"ใครจะไปรู้ล่ะ คงโดนประตูหนีบสมองมั้ง!"
พ่อลูกที่มีชะตากรรมเดียวกันมองหน้ากัน พร้อมถอนหายใจอย่างจนปัญญาพร้อมกัน
ได้ภรรยา(แม่)ที่ไม่ค่อยอยู่บ้านจะทำยังไงดี?
เจ้าหญิงของตัวเอง ก็ต้องตามใจเท่านั้นแหละ!
......
เต้าหัวที่มีมิติพิเศษและข้ามเวลามายังยุคโบราณ เพียงต้องการใช้ชีวิตอย่างสงบในทุ่งนา แต่ใครจะรู้ว่าพ่อของเธอเป็นนายอำเภอ ทำให้เธอต้องย้ายจากชนบทเข้าเมือง!
ในเมืองมีเรื่องมากมาย เพื่อให้มีอำนาจในการต่อรองที่บ้าน เต้าหัวซื้อที่ดิน ปลูกดอกไม้ ปลูกสมุนไพร พัฒนาพันธุ์ข้าวให้ได้ผลผลิตสูงและคุณภาพดี ช่วยพ่อที่เป็นนายอำเภอมาเก้าปีก้าวหน้าขึ้นทีละขั้น ทำให้บ้านยานที่มาจากตระกูลต่ำต้อยได้เข้าสู่วงสังคมในเมืองหลวง!
นี่คือเรื่องราวการต่อสู้ของบุตรสาวคนโตจากตระกูลต่ำต้อยที่ช่วยให้ตระกูลรุ่งเรือง และเป็นเรื่องราวความรักหวานซึ้งที่เติบโตและประสบความสำเร็จร่วมกัน!
พระเอก: ต่อหน้าคนอื่นเป็นท่านอ๋องน้อยผู้เย่อหยิ่ง เป็นหวงหยวนหวางผู้แข็งกร้าว แต่ต่อหน้านางเอกกลับเป็นคนอ่อนโยนที่ยอมจำนน
นางเอก: มีสติในทุกเรื่อง อบอุ่นและเข้มแข็ง!
######
บุตรสาวคนโตจากตระกูลต่ำต้อยผู้มีมิติพิเศษ