วิถีนักปรุงยาแห่งยุทธภพ
Mokigi
## บทที่ 1 ความพยายามที่ไม่สมบูรณ์

ตูม!!
เสียงระเบิดดังสนั่นไปทั่วบริเวณ
"หลงเทียนหยาง!!"
เสียงตะโกนดุดันดังขึ้นทันทีที่ หลงเทียนหลี่ ผู้เป็นบิดาปรากฏตัว เขามาถึงที่เกิดเหตุด้วยความรวดเร็ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธจัด ขณะที่เหล่าสมาชิกตระกูลอีกจำนวนหนึ่งเดินตามหลังมาด้วยสีหน้าเอือมระอากับเหตุการณ์ซ้ำซากที่ดูเหมือนจะกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว
"เจ้าจะสร้างเรื่องวุ่นวายอีกนานแค่ไหนกัน หลงเทียนหยาง!"
น้ำเสียงหนักแน่นของหลงเทียนหลี่ดังก้องไปทั่วบริเวณ สายตาของเขาจับจ้องไปยังจุดเกิดเหตุ รอคำตอบจากลูกชายที่ยังไม่ปรากฏตัวออกมา
เสียงของเด็กหนุ่มดังแทรกออกมาจากกลุ่มควันที่ยังลอยฟุ้งอยู่ทั่วห้อง
"ท่านพ่อ! ในที่สุดความพยายามนับร้อยๆครั้งของข้าก็สำเร็จ! ข้าปรุงยาได้แล้ว!"
ร่างของเด็กชายที่มีอายุประมาณสิบสี่-สิบห้าปรากฏขึ้นจากม่านควัน เขามีเส้นผมสีดำสนิทที่ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงจากการระเบิด ใบหน้าเปื้อนรอยเขม่า เสื้อสีขาวที่เคยสะอาดสะอ้านตอนนี้เต็มไปด้วยร่องรอยระเบิด แต่สายตาของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ
"ข้าลองทุกวิธีจนกระทั่ง ทุกอย่างออกมาได้ผลตามที่ข้าคิดไว้ " หลงเทียนหยางเอ่ยพลางเดินตรงมาหาหลงเทียนหลี่ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและตื่นเต้น
"เทียนหยาง เจ้าบอกว่าสำเร็จสินะ! ไหน! เอามาให้ข้าดูหน่อย"
"นี่ครับ ท่านพ่อ!"
หลงเทียนหยางยื่นขวดแก้วในมือให้หลงเทียนหลี่อย่างมั่นใจ หลงเทียนหลี่รับขวดแก้วจากมือที่ยื่นมาจากหลงเทียนหยาง แม้จะดมกลิ่นและมองดูเขาก็ไม่อาจรู้ว่านี่คือยาชนิดไหน
"เทียนหยาง.... นี่คือยาอะไร?" น้ำเสียงที่ดูสงสัยออกมาจากหลงเทียนหลี่ ด้วยความที่ภรรยาของเขาและเป็นแม่ของหลงเทียนหยางเป็นนักปรุงยา เขาจึงมีความรู้เกี่ยวกับสมุนไพรและยาอยู่บ้าง แต่กลับไม่เคยเห็นยาชนิดนี้มาก่อน
หลังจากหลงเทียนหยางได้ยินคำถามเขาก้มหน้าลงพร้อมกับมีท่าทางกระอักกะอ่วนเล็กน้อย
"นี่..คือยาระบายขอรับ! ท่านพ่อ!"
หลังได้ยินคำตอบจากหลงเทียนหยางทำให้หลงเทียนหลี่อึ้งเงียบไป แม้แต่ผู้คนโดยรอบที่ได้ยินกับคำตอบนั้นก็อึ้งเงียบไปตามกัน
"งั้น... ในช่วงสอง-สามเดือนที่ผ่านมาการระเบิดนับร้อยๆครั้งก็เพื่อยาระบายที่ยังไม่แม้แต่จะควบแน่นเป็นเม็ดนี่น่ะหรอ"
"ขอรับ!!"เสียงตอบกลับอย่างมั่นใจของหลงเทียนหยางหลังจากได้ยินคำถามจากผู้เป็นพ่อทำให้หลงเทียนหลี่มีสีหน้าโกรธเกลี้ยวเขาเริ่มแผ่กำลังภายในออกมาอย่างเห็นได้ชัด
"ทะ ท่านพ่อ~ ท่านไม่เห็นต้องโกรธขนาดนี้เลยนักปรุงยาหน้าใหม่ก็ควรเริ่มต้นที่ยาระดับหนึ่งก่อนไม่ใช่หรอ"
"ใช่ แต่ข้าไม่แค่เห็นนักปรุงยาหน้าใหม่คนไหนทำเตายาระเบิดนับร้อยๆครั้งจากการที่ปรุงยาระดับหนึ่งและเป็นระดับต่ำที่สุดอย่างยาระบายอีกด้วย!"
"แต่ข้าก็ทำสำเร็จแล้วนะ ท่านพ่อ.."
หลงเทียนหยางตอบกลับด้วยความกระอักกระอ่วน พร้อมกับหันหน้าหนี
"นี่คือสำเร็จของเจ้าสินะ จริงๆแล้วไม่ใช่เพราะข้าไม่รู้จักยาระบาย แต่เพราะยาที่เจ้าทำมันไม่อาจเรียกว่าเป็นยาระบายที่เป็นแค่ยาระดับหนึ่งและเป็นระดับต่ำที่สุดได้ด้วยซ้ำ"
หลังพูดจบ หลงเทียนหลี่ได้เดินเข้าไปหาหลงเทียนหยางด้วยความโกรธ จนแทบอยากจะทุบตีลูกชายที่คอยสร้างปัญหา เมื่อหลงเทียนหยางเห็นแบบนั้นจึงรีบหลบหลังพ่อบ้านประจำตระกูลอย่างหวังหู่วอย่างรวดเร็ว
หวังหู่วเป็นพ่อบ้านตระกูลหลง แม้จะเป็นพ่อบ้านแต่ก็มีความแข็งแกร่งเป็นรองแค่เจ้าตระกูลอย่างหลงเทียนหลี่
หวังหู่วยกมือทั้งสองข้างขึ้นในท่าทางผ่อนคลาย ราวกับขอให้หลงเทียนหลี่ใจเย็นลง
"นายท่านโปรดใจเย็นก่อน อย่างน้อยนายน้อยก็ปรุงยาสำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว นี่ถือเป็นความสำเร็จจากการพยายามนับร้อยครั้งไม่ใช่หรือ"
"ฮึ หวังหู่วเจ้าพูดออกมาจากใจรึเปล่าละ"
"ท่านพ่อ ลุงหวังไม่โกหกอยู่แล้ว! ใช่ไหมลุงหวัง"
หลงเทียนหยางพูดขึ้นทันทีที่หลงเทียนหลี่ถามหวังหู่ว พร้อมกับหันหน้าไปถาม แต่สิ่งที่เห็นจากใบหน้าของหวังหู่วคือรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาดูเหมือนจะฝืนๆ เมื่อเขาพูดออกไป เขาไม่สามารถซ่อนความไม่เต็มใจที่มีอยู่ในแววตาได้
"อะไรกัน แม้แต่ท่านก็..." หลังหลงเทียนหยางเห็นใบหน้าไม่เต็มใจของหวังหู่วก็ได้ก้มหน้าลงพร้อมกับสีหน้าเจ็บปวดใจ
"เอาละๆ อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันที่นายน้อยต้องปลุกพรสวรรค์แล้ว ถ้านายน้อยเกิดบาดเจ็บจากการทุบตีของท่านไม่แน่อาจส่งผลเสียต่อนายน้อยก็ได้"
หวังหู่วพูดกับหลงเทียนหลี่เพื่อให้เขาใจเย็นลง เพราะอีกไม่กี่วันการปลุกพรสวรรค์ของหลงเทียนหยางก็จะมาถึงจึงต้องการให้หลงเทียนหยางเตรียมพร้อมให้มากที่สุด
"เฮ้อ... ได้ ข้าก็ไม่ต้องการให้เกิดความผิดพลาด"
"ดีละ นายน้อยตอนนี้ท่านไปพักผ่อนก่อนเถอะ ขอให้ท่านเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการปลุกพรสวรรค์ในอีก 3 วันข้างหน้า"
หวังหู่วหันไปพูดกับหลงเทียนหยางด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล หลงเทียนหยางจึงพยักหน้าตกลงและเดินกลับห้องด้วยท่าทางเจ็บปวดใจ
"หวังหู่ว เจ้าคิดว่าพรสวรรค์ที่เทียนหยางปลุกจะเป็นอะไร"
หลงเทียนหลี่ถามหวังหู่วด้วยท่าทางจริงจัง เมื่อหวังหู่วได้ยิน เขาหันไปมองหลังของหลงเทียนหยางที่เดินออกไป
"ข้าไม่รู้หรอก แต่ข้าบอกได้เลยว่ามันจะไม่ใช่พรสวรรค์ด้านการปรุงยาแน่นอน"
"เฮ้อ..." หลังได้ยินคำตอบหลงเทียนหลี่ได้ถอนหายใจพร้อมกับหันไปมองหลงเทียนหยางที่เดินออกไป


## บทที่ 2 ความคิดถึง

เวลาล่วงเลยไปหลายชั่วโมงหลังจากเหตุการณ์ระเบิด
ค่ำคืนมืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์อ่อนโยนส่องลงมา สายลมแผ่วเบาพัดผ่าน ทิ้งความหนาวเย็นไว้ในอ้อมกอดของความเงียบ
"ให้ตายสิ ถ้าการปรุงยาคืบหน้าได้สักครึ่งของการบ่มเพาะก็ดีสิ" หลงเทียนหยางพึมพำกับตัวเอง พลางถอนหายใจยาว ราวกับทุกความพยายามที่ผ่านมาถูกแรงกดดันบดขยี้ แม้เขาจะฝึกปรุงยามากเพียงใด ความก้าวหน้าก็ยังเทียบไม่ได้กับการบ่มเพาะที่เขาทำแบบลวกๆ ด้วยซ้ำ
หลงเทียนหยางได้ลุกยืนจากท่านั่งขัดสมาธิเพื่อเดินตรงไปที่โต๊ะที่ตั้งอยู่ในห้อง บนโต๊ะมีตำราเกี่ยวกับสมุนไพรและพื้นฐานการปรุงยาวางอยู่ สภาพของมันบ่งบอกถึงการถูกใช้งานบ่อยครั้ง
"ท่านแม่..." เสียงเรียกเบาๆ หลุดออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเจื่อนๆ บนใบหน้า "ตอนนั้นข้าบอกกับท่านว่าข้าจะเป็นนักปรุงยาที่เก่งที่สุด แต่ดูๆ แล้ว มันคงจะไม่ง่ายอย่างที่ข้าคิดแล้วละ..."
หลงเทียนหยางยื่นมือไปหยิบตำรานั้นซึ่งเป็นของที่แม่เขาทิ้งไว้ก่อนจะจากไป เขามองมันนิ่ง ราวกับจะดึงเอากำลังใจจากอดีตกลับมา แม่ของหลงเทียนหยางมีชื่อว่า เฉาชิงหรง หญิงผู้เคยมีชื่อเสียงในฐานะนักปรุงยาผู้เปี่ยมพรสวรรค์ แต่เพราะแต่งเข้าตระกูลหรง ภายหลังจึงเปลี่ยนชื่อเป็น หลงชิงหรง
ความคิดถึงแม่แทรกซึมเข้ามาในจิตใจ แต่ไม่ทันจะปล่อยให้ความเศร้าถาโถม หลงเทียนหยางกลับยืนตรงขึ้น จับตำราในมือแน่น และพึมพำกับตัวเองเบาๆ "ยังไงข้าก็ต้องทำให้ได้... ต้องทำให้ได้..."
ค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความเงียบสงบผ่านพ้นไปจนถึงยามเช้า แสงแรกของพระอาทิตย์เริ่มส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา กระทบกับพื้นหินเย็นๆ ในห้อง หลงเทียนหยางลืมตาตื่นขึ้น ท่าขัดสมาธิที่คุ้นเคยช่วยให้เขารู้สึกมั่นคงในทุกเช้าที่เริ่มต้น เขาหันไปมองพระอาทิตย์ที่กำลังขึ้นเหนือขอบฟ้า แสงสีทองนุ่มนวลสะท้อนบนใบหน้า ส่องประกายในแววตาของเขา ที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความหวัง ท่ามกลางแสงยามเช้า ความท้อแท้จากเมื่อคืนราวกับไม่เคยมีอยู่เลย
"เอาละ! วันนี้ต้องทำให้สำเร็จให้ได้!
หลงเทียนหยางยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะ จากนั้นดึงเข้าไปตบที่แกล้มของตัวเอง เสียงนั้นเหมือนเป็นสัญญาณให้ใจของเขากลับคืนสู่ความมั่นคง ราวกับว่าเขากำลังดึงพลังบางอย่างจากภายในมาใช้ เพื่อสร้างสมาธิและความมั่นใจในตัวเอง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกและปล่อยออกมา ก่อนจะก้าวเดินออกจากห้องโดยไม่หันกลับ สายตาของเขามุ่งไปข้างหน้า เหมือนมีเส้นทางที่ต้องเดินไปให้ถึง เขามุ่งหน้าไปยังห้องปรุงยาเพื่อจะทำให้การปรุงยาของเขาสมบูรณ์
ขณะหลงเทียนหยางกำลังเดินไปยังห้องปรุงยา เขาก็พบกับหลงเทียนหลี่และหวังหู่วที่นั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ขนาดใหญ่ ใบหน้าของพวกเขาผ่อนคลายท่ามกลางความเงียบสงบ หลงเทียนหลี่ถือถ้วยชาร้อนในมือ ขณะที่หวังหู่วกำลังยิ้มให้กับหมากล้อมที่วางอยู่บนโต๊ะ เสียงจิบน้ำชาแผ่วเบาในอากาศ เมื่อหลงเทียนหยางเห็นอย่างนั้นเขาจึงเดินเข้าไปหาเพื่อจะทักทายทั้งสอง
"ท่านพ่อ! ลุงหวัง!" เสียงเรียกดังขึ้นในความเงียบ ทำให้ทั้งสองหันไปหาต้นเสียงนั้น พบว่าหลงเทียนหยางกำลังก้าวเข้ามาใกล้ ขณะที่หลงเทียนหยางเดินมา หลงเทียนหลี่จึงเอ่ยถามขึ้นด้วยเสียงที่ค่อนข้างหนักแน่น "เทียนหยาง เจ้ากำลังจะไปไหน?"
หลงเทียนหยางมองไปที่ทั้งสอง ก่อนจะตอบอย่างราบเรียบ "ข้ากำลังจะไปห้องปรุงยา แต่บังเอิญเห็นท่านพ่อกับลุงหวังก็เลยแวะมาน่ะขอรับ"
หวังหู่วที่นั่งอยู่ข้างๆ ได้ยินเช่นนั้นก็เอ่ยถามขึ้น "นายน้อย ท่านบอกกำลังไปที่ห้องปรุงยารึ?"
"เอ๋ อะ ใช่" หลงเทียนหยางตอบสั้นๆ ก่อนที่หลงเทียนหลี่จะยิ้มปนโกรธเล็กน้อย และถามต่อด้วยน้ำเสียงที่แฝงความหมายลึกซึ้ง "ไม่ใช่เจ้ารึไงที่ทำลายมันไปแล้วน่ะ?"
"ฮ่า... ใช่ ถ้างั้นข้าควรไปฝึกที่ไหนดีละ?" หลงเทียนหยางถามกลับอย่างไม่แยแส รอยยิ้มที่แฝงความโกรธของบิดาก็ไม่ได้ทำให้เขาหยุดพูดแม้แต่น้อย
"เจ้า! หึ ช่างเถอะ เตาที่มีอยู่ก็ถูกเจ้าระเบิดไปหมดแล้ว ถึงมีห้องเจ้าก็ไปปรุงยาไม่ได้อยู่ดี" หลงเทียนหลี่ตอบด้วยความไม่พอใจ
หลงเทียนหยางยิ้มเล็กน้อยพร้อมเอ่ยว่า "ที่มันระเบิด ข้าว่าเตามันไม่ดีมากกว่า"
"กล้าพูดนะ!" หลงเทียนหลี่โกรธขึ้น แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เขาไม่อยากทำลายความฝันและความตั้งใจของลูกชาย จึงเลือกที่จะปล่อยคำพูดนั้นไป
"ถ้าข้ามีเตาดีๆ อยู่ละก็มันต้องไม่ระเบิดและจะสำเร็จแบบสมบูรณ์ด้วย" หลงเทียนหยางพูดอย่างมั่นใจ
เมื่อหลงเทียนหลี่ได้ยินเช่นนั้น เขามองหลงเทียนหยางด้วยสายตาครุ่นคิดก่อนเอ่ยถามเสียงเรียบ "เจ้าแน่ใจหรือไม่ว่า ถ้ามีเตาดี เจ้าจะทำให้มันเสร็จสมบูรณ์ได้?"
"แน่นอน ท่านพ่อ!" หลงเทียนหยางตอบด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม
หลงเทียนหลี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะหยิบแหวนวงหนึ่งออกมา "งั้นเอาแหวนวงนี้ไป"
หวังหู่วที่นั่งอยู่เงยหน้าขึ้นทันทีเมื่อเห็นแหวนวงนั้น เขาลุกขึ้นราวกับจะพูดบางอย่างเพื่อห้ามหลงเทียนหลี่ แต่หลงเทียนหลี่เพียงยกมือขึ้นหยุดไว้โดยไม่พูดอะไร หวังหู่วจึงกลับไปนั่งลงเงียบๆ แม้สีหน้าจะยังเต็มไปด้วยความกังวล
หลงเทียนหยางสังเกตเห็นท่าทีเมื่อครู่ของหวังหู่ว จึงหันไปถามหลงเทียนหลี่ด้วยความสงสัย "ท่านพ่อ แหวนวงนี้คือ..."
หลงเทียนหลี่มองลูกชายด้วยสายตานิ่ง ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่น "มันเป็นของแม่เจ้า ในนี้มีหลายสิ่งที่จำเป็นสำหรับนักปรุงยา หนึ่งในนั้นคือเตาระดับห้า"
คำพูดนั้นทำให้หลงเทียนหยางตกใจจนพูดไม่ออก คำพูดนั้นทำให้หลงเทียนหยางตกใจจนพูดไม่ออก เขาไม่เคยคาดคิดว่าแม่ของเขาจะฝากสิ่งล้ำค่าเช่นนี้ไว้ให้ ความดีใจและความคิดถึงที่หลั่งไหลเข้ามาทำให้เขารู้สึกหนักอึ้งไปทั้งใจ เขาหลับตาลงแน่น พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา
หลงเทียนหลี่มองลูกชายด้วยแววตาอ่อนโยน "เทียนหยาง สิ่งนี้แม่เจ้าทิ้งไว้ให้ แม้จะอาจเร็วไปสักหน่อย แต่ถ้ามันช่วยให้เจ้าประสบความสำเร็จได้ แม่เจ้าคงดีใจมากแน่"
"ขอบคุณขอรับ ท่านพ่อ!" หลงเทียนหยางปาดน้ำตา แล้วรับแหวนวงนั้นมาด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวขอบคุณด้วยเสียงหนักแน่น
จากนั้น เขาวิ่งออกไปด้วยความมุ่งมั่น ตั้งใจหาสถานที่เพื่อฝึกปรุงยา หัวใจของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังและแรงผลักดันที่จะไม่ทำให้ทั้งหลงเทียนหลี่และหลงชิงหรงต้องผิดหวัง


## บทที่ 3 การปรุงยา

ไม่นานหลังจากที่หลงเทียนหยางแยกจากหลงเทียนหลี่และหวังหู่ว ตอนนี้เขาอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในป่าหลังจวนตระกูลหลง
จวนตระกูลหลงตั้งอยู่ทางเหนือของเมืองฉิง แม้เมืองฉิงจะไม่ใช่เมืองใหญ่ แต่ด้วยการสนับสนุนจากตระกูลหลง ทั้งด้านการค้าและการดูแลความปลอดภัย ทำให้เมืองฉิงมีความมั่นคงและเจริญรุ่งเรืองมากกว่าเมืองใกล้เคียง
ก่อนที่ตระกูลหลงจะตั้งรกรากที่เมืองฉิง สถานที่แห่งนี้เคยเผชิญกับการโจมตีของสัตว์วิญญาณอยู่บ่อยครั้ง โดยเฉพาะจากทางเหนือ ทว่าด้วยความแข็งแกร่งของตระกูลหลง พวกเขาสามารถปกป้องพื้นที่และจัดการกับสัตว์วิญญาณเหล่านั้นได้สำเร็จ ส่งผลให้สัตว์วิญญาณส่วนใหญ่ไม่กล้าเข้าใกล้เมืองอีก
ด้วยเหตุนี้ ผู้คนในเมืองฉิงต่างเคารพและยกย่องตระกูลหลงอย่างลึกซึ้งในฐานะผู้ปกป้องที่นำพาความสงบและความปลอดภัยมาสู่เมือง
ภายในถ้ำมีพื้นที่กว้างขวางพอสมควร แม้บางจุดจะมีหินขวางอยู่ แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการฝึกวิชา หลงเทียนหยางมักใช้สถานที่นี้ในการบ่มเพาะพลัง เพื่อหลีกเลี่ยงสายตาผู้อื่นที่อาจมองว่าเขาไม่ใส่ใจในการฝึกฝน
อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้เขาไม่ได้มาเพื่อบ่มเพาะพลัง แต่เพื่อฝึกปรุงยา แต่เดิมหลงเทียนหยางไม่เคยปรุงยาที่นี่ เพราะกลัวว่าหากเตาปรุงยาระเบิด อาจทำให้ถ้ำพังลงมาด้วย แต่ตอนนี้เขามีเตาปรุงยาระดับห้า ซึ่งเป็นของที่แม่ของเขาทิ้งไว้ให้ ด้วยความมั่นคงของเตานี้ เขาจึงไม่ต้องกังวลเรื่องระเบิดอีกต่อไป
หลงเทียนหยางนำแหวนมิติออกมาเพื่อตรวจสอบสิ่งของภายใน เมื่อเขานำสิ่งของออกมาดู ก็ต้องตกใจและตื่นเต้นอย่างมาก เพราะในแหวนมีเตาปรุงยาระดับห้าจริง ๆ นอกจากนี้ยังมีสมุนไพรจำนวนมาก และบางชนิดยังเป็นสมุนไพรระดับสามและสี่ที่หาได้ยากอีกด้วย
"นี่มัน...ไม่น่าเชื่อ! แม้สมุนไพรระดับหนึ่งและสอง ตระกูลเราจะหาได้ไม่ยาก แต่สมุนไพรระดับสามขึ้นไปกลับแทบไม่เคยพบเห็น ทว่าในแหวนวงนี้กลับมีทั้งระดับสามและระดับสี่อยู่ด้วย!" หลงเทียนหยางกล่าวด้วยความตื่นเต้นที่ไม่อาจปิดบังได้
"ไม่สิ...ตอนนี้มันยังไม่มีประโยชน์ต่อเรา" หลงเทียนหยางพึมพำเบา ๆ พลางส่ายหน้า เขารู้ดีว่าตนเองยังไม่มีความสามารถพอที่จะปรุงยาด้วยสมุนไพรระดับนั้นได้ จึงเก็บพวกมันไว้อย่างระมัดระวัง ก่อนจะนำเตาปรุงยาออกมาแทน
"เริ่มเลยดีกว่า"
ทันทีที่คำพูดของหลงเทียนหยางสิ้นสุดลง เขารวบรวมพลังภายในอย่างรวดเร็ว มือข้างหนึ่งยกขึ้น เปลวไฟพวยพุ่งออกจากฝ่ามือ ลุกโชนและส่องสว่าง เขาโยนเปลวไฟลงไปในเตาอย่างแม่นยำ ไฟในเตาลุกโชนขึ้นทันที หลงเทียนหยางหยิบสมุนไพรสี่ชนิด ใบมะขามดำ, ตะไคร้แดง, ใบหนาม และหญ้าผี แล้วโยนพวกมันใส่ลงในเตา สี่สมุนไพรค่อยๆ ถูกไฟแผดเผาและส่งกลิ่นหอมอันเข้มข้นออกมา โดยแต่ละชนิดช่วยกระตุ้นการขับถ่ายอย่างมีประสิทธิภาพ
มือทั้งสองของหลงเทียนหยางยื่นออกไปอย่างมั่นคง เขาปล่อยพลังภายในควบคุมอุณหภูมิในเตาให้คงที่ สมาธิของเขาทุ่มเททั้งหมดไปกลับการสังเกตการเปลี่ยนแปลงของสมุนไพรในเตา ทุกรายละเอียดถูกจับจ้องอย่างไม่ละสายตาแม้เพียงวินาทีเดียว เขารู้ดีว่าเพียงแค่ความผิดพลาดเล็กน้อยก็อาจทำให้การปรุงยาพังทลายลงได้ ทุกสิ่งในถ้ำเงียบงัน เหลือเพียงเสียงของไฟและการเคลื่อนไหวของสมุนไพรที่ค่อยๆ แปรสภาพตามอุณหภูมิที่เขาควบคุมอย่างแนบเนียน กระทั่งลมหายใจของเขาก็ดูจะกลมกลืนไปกับบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดนี้
บนใบหน้าของหลงเทียนหยางเริ่มมีเหงื่อไหลออกมา แม้ทั่วไปแล้วนักปรุงยาผู้มีความสามารถจะสามารถกลั่นยาระดับหนึ่งและควบแน่นได้ไม่ยาก แต่เขากลับต้องใช้ความพยายามอย่างยิ่งเพื่อเข้าสู่ขั้นตอนการกลั่นยา ความยากลำบากนี้ทำให้บางครั้งเขารู้สึกถึงความท้อแท้ แต่สิ่งนี้ไม่เคยทำให้เขาล้มเลิก การก้าวไปข้างหน้าด้วยความมุ่งมั่น แม้ในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด เขายังคงตั้งใจไม่ยอมแพ้
"บางทีอาจเป็นเพราะเตานี่ที่ทำให้มันง่ายกว่าที่ผ่านมามากเลยทีเดียว" หลงเทียนหยางยิ้มอย่างพึงพอใจ ขณะพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดีใจ การปรุงยาเข้าสู่ขั้นตอนการกลั่นครั้งนี้ราบรื่นกว่าครั้งก่อน
"เยี่ยม! การกลั่นครั้งนี้ถือว่าสมบูรณ์แบบ ที่เหลือแค่การควบแน่น"
หลงเทียนหยางกลับเข้าสู่สมาธิอีกครั้ง เขาใช้พลังภายในสร้างความร้อนและบีบอัดของเหลวที่มาจากการกลั่นสมุนไพรให้เข้มข้นขึ้น เขารู้ดีว่าถ้าพลาดในขั้นตอนนี้ ทุกสิ่งที่ทำมาอาจสูญเปล่าได้ เขาจดจ่ออยู่กับการควบคุมพลังอย่างแม่นยำ เพื่อให้การควบแน่นนี้สมบูรณ์แบบที่สุด
ความร้อนที่หลงเทียนหยางสร้างขึ้นล้อมรอบของเหลวจากการกลั่นและค่อยๆ บีบมันเข้าเป็นวงกลม นี่คือขั้นตอนที่เขาไม่เคยถึงมาก่อน แม้จะตื่นเต้นแค่ไหน เขาก็ต้องข่มมันไว้เพื่อไม่ให้มาทำลายสมาธิ ไม่นานกลิ่นหอมอ่อนๆ เริ่มลอยขึ้นมา—ซึ่งเป็นสัญญาณบอกว่าการบีบอัดเสร็จสิ้นแล้ว หลงเทียนหยางไม่รอช้า เขาเก็บพลังภายในทันทีที่ได้กลิ่น และค่อยๆ หยิบเม็ดยาขึ้นมา
"ฮ่าฮ่าฮ่า!! ในที่สุด! ในที่สุด! ฮ่าฮ่าฮ่า!!"
เสียงหัวเราะด้วยความดีใจดังก้องในถ้ำ ในที่สุดก้าวแรกสู่ความฝันของเขาก็เป็นจริงเสียที


## บทที่ 4 พิธีปลุกพรสวรรค์

ภายในห้องทำงานของหลงเทียนหลี่ ความเงียบงันปกคลุมราวกับเวลาเองยังหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงปลายพู่กันที่ขีดเขียนลงบนกระดาษ ดังก้องเบา ๆ ท่ามกลางบรรยากาศอันเคร่งขรึม เมื่อเส้นสุดท้ายถูกลากจบ เขาวางพู่กันลงบนแท่นหยกอย่างแผ่วเบา ดวงตาเรียบเฉยจับจ้องไปยังบานประตูตรงหน้า ท่าทีสงบนิ่งราวกับกำลังรอคอยบางสิ่งที่จะมาถึง
เสียงฝีเท้าค่อยๆ ดังใกล้เข้ามาจากอีกฟากของประตู แม้บานประตูยังคงปิดสนิท หลงเทียนหลี่กลับสัมผัสได้ถึงตัวตนของผู้มาเยือน
"เทียนหยาง เจ้ามีธุระอันใดถึงมาที่นี่?" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงความสงสัย
ไม่นาน บานประตูค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นหลงเทียนหยางที่ยืนอยู่ด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุข
"ท่านพ่อ ข้ามาเพื่อมอบสิ่งนี้ให้ท่าน" หลงเทียนหยางกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นใจ ก่อนยื่นขวดแก้วในมือ "นี่คือสิ่งที่ข้าพยายามทำให้สำเร็จ หลังจากล้มเหลวในครั้งก่อน"
หลงเทียนหลี่รับขวดแก้วนั้นมาด้วยสายตาเรียบเฉย เขาเปิดฝาอย่างไม่เร่งรีบ ก่อนเทของในขวดลงบนฝ่ามือ สิ่งที่ปรากฏคือเม็ดยาระบายที่สมบูรณ์แบบ ดูราวกับผ่านการปรุงด้วยความละเอียดอ่อนและประณีต
เมื่อเห็นผลสำเร็จตรงหน้า หลงเทียนหลี่ลุกขึ้นจากเก้าอี้ช้า ๆ ก้าวไปหาบุตรชายของเขา เขาวางมือลงบนไหล่ของหลงเทียนหยางด้วยแรงกดเบา ๆ
"ดีแล้ว เจ้าทำได้" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบปราศจากความตื่นเต้น "ตอนนี้เหลือเวลาอีกสองวันก่อนถึงวันปลุกพรสวรรค์ เจ้าไปทำสิ่งที่อยากทำเถอะ"
"ขอรับ ท่านพ่อ" หลงเทียนหยางตอบรับ ก่อนหมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้อง แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นธรณีประตู เสียงของหลงเทียนหลี่ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"เทียนหยาง ตอนนี้พลังของเจ้าอยู่ระดับใดแล้ว?"
หลงเทียนหยางหยุดชะงัก หันกลับมาตอบด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ราวกับไม่มีสิ่งใดให้ต้องกังวล "ตอนนี้อยู่ที่สร้างพื้นฐานขั้นหก ขอรับ"
หลงเทียนหลี่หลิ่วตาลงเล็กน้อย แววตาที่แฝงไว้ด้วยความสงสัยทำให้บรรยากาศรอบตัวดูเคร่งขรึมขึ้น "ไม่ใช่ว่าเมื่อสามเดือนก่อน เจ้าอยู่ที่ขั้นสี่รึ? ทำไมถึงพัฒนาได้ช้าขนาดนี้?"
"เอ่อ...อาจจะเป็นเพราะข้าไม่มีพรสวรรค์ด้านนี้กระมัง เลยทำให้พัฒนาช้ากว่าคนอื่น" หลงเทียนหยางตอบพร้อมยิ้มเจื่อน ท่าทางของเขาดูเหมือนพยายามหาข้ออ้างที่ไม่น่าเชื่อถือ ความจริงแล้ว เวลาส่วนใหญ่ของเขาถูกใช้ไปกับการปรุงยาอย่างหนักจนละเลยการบ่มเพาะพลัง
หลงเทียนหลี่เงียบไปครู่หนึ่ง สายตาคมดั่งใบมีดของเขามองทะลุผ่านรอยยิ้มที่บุตรชายแสดงออก ทว่าก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
"ช่างเถอะ เจ้าไปได้แล้ว" เขาพูดพลางส่ายหน้าเบา ๆ พร้อมสะบัดมือส่งสัญญาณให้หลงเทียนหยางออกไป
หลงเทียนหยางโค้งศีรษะเล็กน้อยก่อนเดินออกจากห้อง แม้จะผ่อนคลายขึ้นเมื่อพ้นจากสายตาของบิดา แต่ในใจเขากลับเต้นระรัวเหมือนมีบางสิ่งค้างคา
ทันทีที่ประตูปิดลง เสียงถอนหายใจของหลงเทียนหลี่ดังขึ้นเบา ๆ เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังขวดแก้วที่วางอยู่บนโต๊ะ
สองวันผ่านไป
ตลอดเวลาที่ผ่านมา หลงเทียนหยางหมกตัวอยู่ในถ้ำลึก ปลีกตัวจากทุกสิ่ง เขาทุ่มเทให้กับการปรุงยาอย่างเงียบงัน เปลวไฟในเตาปรุงยาส่องแสงวูบไหว สะท้อนเงาของเขาที่กำลังจดจ่ออยู่กับเม็ดยา
แม้วันปลุกพรสวรรค์จะใกล้เข้ามา แต่หลงเทียนหยางกลับไม่แสดงความกระตือรือร้นหรือสนใจใด ๆ ราวกับไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร เขาได้เลือกเส้นทางของตนเองไว้แล้ว เส้นทางที่มุ่งไปยังการปรุงยา มากกว่าการแสวงหาพลังจากพรสวรรค์
เสียงเปลวไฟแตกดังเบา ๆ ขณะที่กลิ่นหอมของสมุนไพรอบอวลทั่วพื้นที่ หลงเทียนหยางสูดลมหายใจลึก ดวงตาฉายแววแน่วแน่ "ไม่ว่าพรสวรรค์จะเป็นอย่างไร ข้าก็จะสร้างทางของตัวเอง" เขาพึมพำ ก่อนหยิบสมุนไพรอีกกำขึ้นมาใส่ในเตา
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งเหลือเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงก่อนถึงพิธีปลุกพรสวรรค์
ที่ลานกว้างทางทิศตะวันออกของเมืองฉิง บรรยากาศเริ่มคึกคัก เสียงพูดคุยของผู้คนดังก้องในอากาศ สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เสาหินสูงใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลางลาน เสานั้นเป็นศูนย์กลางของพิธีกรรมสำคัญที่กำลังจะเริ่มต้น
เสาหินถูกแกะสลักอย่างประณีตด้วยลวดลายโบราณที่เล่าขานถึงตำนานการปลุกพรสวรรค์ บนตัวเสามีแก้วใสรูปทรงแปลกตาสองชิ้นฝังอยู่ตรงกลาง อันแรกอยู่ด้านล่าง และอีกอันอยู่ด้านบน
แก้วใสด้านล่างมีหน้าที่แสดงแสงสีที่จะบ่งบอกถึงชนิดของพรสวรรค์ของผู้เข้าร่วม ส่วนแก้วด้านบนจะส่องประกายตามระดับพรสวรรค์ ตั้งแต่แสงจางจนถึงแสงเจิดจ้าที่เปรียบเสมือนสัญลักษณ์ของผู้มีพรสวรรค์สูงส่ง
สายลมเย็นพัดผ่านลานกว้าง เสียงกระซิบของผู้คนเริ่มลดลงเมื่อเวลาของพิธีกรรมใกล้เข้ามา ทุกคนต่างจับจ้องด้วยความคาดหวัง บ้างหวังถึงพรสวรรค์อันทรงพลัง บ้างหวังเพียงการยอมรับในฐานะผู้บ่มเพาะพลัง
แต่ในมุมหนึ่ง หลงเทียนหยางที่เพิ่งก้าวออกจากถ้ำหลังการปรุงยาตลอดสองวัน ยืนมองลานพิธีจากระยะไกล
แก้วใสที่ถูกฝังอยู่ในเสาหินกลางลานนั้น เป็นวัตถุโบราณที่เต็มไปด้วยปริศนา ไม่มีผู้ใดรู้ที่มาที่แท้จริงของมัน มีเพียงตำนานเล่าขานว่าแก้วใสเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นโดยเหล่าเทพเจ้าโบราณในยุคที่โลกยังเต็มไปด้วยพลังแห่งปาฏิหาริย์
คุณสมบัติของแก้วใสเหล่านี้ยิ่งแปลกประหลาด มันจะทำงานได้ก็ต่อเมื่อมีสองชิ้นและต้องถูกจัดวางในตำแหน่งเฉพาะ—ชิ้นหนึ่งด้านล่าง อีกชิ้นหนึ่งด้านบนเสาหิน และที่สำคัญ มันสามารถถูกกระตุ้นให้ทำงานได้เพียงครั้งเดียวต่อปีเท่านั้น
เมื่อถึงวันปลุกพรสวรรค์ พลังที่ไม่อาจอธิบายได้จะถูกปลดปล่อยจากแก้วใสทั้งสอง เผยแสงที่บ่งบอกถึงพรสวรรค์และระดับของผู้เข้าร่วม ทว่านอกเหนือจากพิธีกรรมสำคัญนี้แล้ว แก้วใสจะไม่แสดงปฏิกิริยาหรือพลังใด ๆ ตลอดช่วงเวลาที่เหลือของปี
แม้จะถูกใช้ในพิธีปลุกพรสวรรค์มานานนับหมื่นปี แต่จนถึงปัจจุบัน ไม่มีผู้ใดสามารถล่วงรู้ความลับที่แท้จริงของแก้วใสนี้ได้
สีที่ปรากฏบนลูกแก้วด้านล่างของเสาหิน เป็นสิ่งที่ทุกคนเฝ้ารอ เพราะมันคือสัญลักษณ์ของเส้นทางที่พรสวรรค์จะกำหนดให้แก่ผู้เข้าร่วมพิธี
เมื่อพลังในแก้วถูกกระตุ้น มันจะแสดงสีสันที่แตกต่างออกมาตามชนิดของพรสวรรค์ที่ผู้เข้าร่วมครอบครอง สีแดง บ่งบอกถึงพรสวรรค์ด้านการบ่มเพาะพลัง ซึ่งถือเป็นเส้นทางที่ได้รับการยกย่องและมีผู้แสวงหามากที่สุด สีฟ้า บ่งบอกถึงพรสวรรค์ด้านการปรุงยา เส้นทางที่เต็มไปด้วยความละเอียดอ่อนและต้องการความรู้ลึกซึ้ง
สีเหลือง คือพรสวรรค์ด้านการเล่นกลและควบคุมพลังหลากหลาย สายที่เต็มไปด้วยความคิดสร้างสรรค์และปริศนา สีเขียว แสดงถึงพรสวรรค์ในการหล่อหลอมสิ่งของ เส้นทางแห่งการสร้างสรรค์อาวุธและสิ่งประดิษฐ์ที่แข็งแกร่ง
และสุดท้าย สีขาว—สีที่ไม่มีใครอยากเห็น มันคือสัญลักษณ์ของผู้ไร้พรสวรรค์
ส่วนลูกแก้วด้านบนของเสาหิน เป็นสิ่งที่ทุกสายตาจับจ้องไม่แพ้กัน เพราะมันไม่ได้เพียงแค่แสดงพรสวรรค์เท่านั้น แต่ยังเป็นตัวกำหนดระดับของพรสวรรค์ที่ผู้เข้าร่วมถือครอง
ลูกแก้วด้านบนจะส่องแสงออกมาสี่ระดับ เริ่มจาก แสงจาง ซึ่งบ่งบอกถึงพรสวรรค์ในระดับต่ำ เส้นทางที่ต้องพยายามอย่างหนักเพื่อให้ก้าวไปข้างหน้า ต่อมาคือ แสงสว่างอ่อน ที่แสดงถึงพรสวรรค์ในระดับปานกลาง เป็นพื้นฐานที่มั่นคงและได้รับการยอมรับ
แสงสว่างชัดเจน เป็นระดับสูง แสดงถึงพรสวรรค์ที่โดดเด่น ผู้ครอบครองระดับนี้มักได้รับการยกย่องและคาดหวังจากผู้คนรอบข้าง และสุดท้าย แสงเจิดจ้า ซึ่งเป็นระดับสูงสุด ถือเป็นสัญลักษณ์ของผู้ที่ได้รับพรสวรรค์อันเหนือชั้น เป็นแสงที่หายากยิ่งและมักถูกเชื่อว่าเป็นผู้ที่ฟ้าประทานมา
เมื่อดวงอาทิตย์เคลื่อนมาถึงจุดสูงสุดในยามเที่ยง เสียงพูดคุยและความคึกคักในลานพิธีค่อย ๆ เงียบลงทันที ทันใดนั้น พลังลึกลับบางอย่างก็ถูกปลดปล่อยออกมาจากเสาหินกลางลาน
กระแสพลังนั้นแผ่ขยายออกไปในอากาศราวกับคลื่นที่มองไม่เห็น แต่กลับสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ปกคลุมทั่วบริเวณ ลานกว้างที่เคยเต็มไปด้วยเสียงพูดคุย บัดนี้กลับกลายเป็นสถานที่ที่เงียบงันราวกับไม่มีผู้ใดอยู่
"ตอนนี้ถึงเวลาแล้ว!"
เสียงประกาศดังก้องไปทั่วลานกว้าง ทุกสายตาเงยหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้า ชายชราผู้หนึ่งปรากฏตัวท่ามกลางหมู่เมฆ ร่างของเขาเปล่งรัศมีอันสง่างาม ชุดยาวสีเทาเข้มสะบัดตามแรงลม ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองผู้คนด้านล่าง ก่อนจะยกมือขึ้นอย่างทรงอำนาจ
"พิธีปลุกพรสวรรค์จะเริ่มต้นบัดนี้!" เขาประกาศเสียงดังกังวานราวกับพลังของฟ้าร้อง
ทันทีที่เสียงประกาศของชายชราสิ้นสุด เสียงฝีเท้าก็ดังก้องขึ้นในความเงียบสงัด ชายหนุ่มผู้หนึ่งก้าวออกจากฝูงชนด้วยความมั่นใจ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความองอาจ "ข้าจะเป็นคนแรกเอง!" เขากล่าวเสียงดังพลางเดินตรงไปยังเสาหิน
เมื่อมาถึง เขายื่นมือออกไปแตะลูกแก้วใสที่ฝังอยู่ด้านล่างของเสา ก่อนจะหลับตาและปล่อยพลังภายในเข้าสู่ลูกแก้ว ทันใดนั้น แสงสีแดงสดก็สว่างขึ้นจากลูกแก้วด้านล่าง สะท้อนถึงพรสวรรค์ด้านการบ่มเพาะที่เป็นเส้นทางของเขา
ถัดมา แสงสว่างอ่อนจากลูกแก้วด้านบนก็ปรากฏขึ้น ชายชราที่ลอยอยู่กลางอากาศมองเห็นแสงทั้งสองอย่างชัดเจน ก่อนจะประกาศด้วยเสียงดังฟังชัด "พรสวรรค์การบ่มเพาะ ระดับปานกลาง!"
คำประกาศของชายชรา ทำให้ผู้คนที่จับจ้องอยู่พากันพยักหน้ารับรู้ แม้ชายชราผู้นี้จะไม่ได้แนะนำตัว แต่ทุกคนในลานต่างเข้าใจตรงกันว่าเขาคือผู้ทำหน้าที่ดำเนินพิธีปลุกพรสวรรค์ในครั้งนี้
"เมื่อเสร็จแล้ว อยากอยู่ก็อยู่อยากไปก็ไป แต่หากเลือกอยู่ ให้ไปอยู่ทางขวาของเสาหินเพื่อไม่ให้รบกวนผู้อื่น" ชายชรากล่าวเสียงเรียบนิ่ง แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจ
ชายหนุ่มที่ได้ยินเช่นนั้นพยักหน้าเบา ๆ และเดินไปยังด้านขวาของเสาหิน
"คนต่อไป!" เสียงของชายชราดังขึ้นอย่างเรียบเฉย ตามคำสั่งนั้น ผู้คนที่ยืนอยู่ในลานเริ่มทยอยเข้ารับการปลุกพรสวรรค์ โดยมีเสียงประกาศของชายชราเป็นจังหวะ
"พรสวรรค์การบ่มเพาะ ระดับต่ำ"
"พรสวรรค์การหล่อหลอม ระดับต่ำ"
"พรสวรรค์การเล่นกล ระดับต่ำ"
"พรสวรรค์การปรุงยา ระดับกลาง"
"ไร้พรสวรรค์"
คำประกาศเหล่านั้นสลับกันไปอย่างต่อเนื่อง ส่วนใหญ่ของพรสวรรค์ที่ปรากฏออกมาอยู่ในระดับต่ำ บางครั้งก็มีระดับกลางที่หายากแสดงตัวออกมา แต่ส่วนใหญ่กลับไม่สามารถข้ามผ่านกรอบของระดับต่ำได้ แม้แต่คำประกาศว่า "ไร้พรสวรรค์" ก็ไม่ได้ทำให้ผู้คนตกใจนัก เพราะในพิธีนี้ การได้รับพรสวรรค์ที่ต่ำหรือไร้พรสวรรค์นั้นเป็นเรื่องธรรมดา
เวลาได้ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ผู้คนในลานพิธีเริ่มน้อยลงเรื่อย ๆ บางกลุ่มยังคงยืนอยู่เพื่อเฝ้าดูการประกาศพรสวรรค์ของผู้คนที่เหลือ
"คนต่อไป!" ชายชรากล่าวเสียงเรียบ ก่อนที่ทุกสายตาจะหันไปจับจ้องหญิงสาวผู้หนึ่งที่ก้าวออกมาด้วยความสง่างาม
เธอเดินมาอย่างมั่นใจ เส้นผมสีขาวออกชมพูเล็กน้อยพลิ้วไหวตามลม ร่างของเธอเพรียวบางและงดงามราวกับเทพธิดา ผิวสีขาวใสเปล่งประกายภายใต้แสงแดด เสื้อผ้าสีฟ้าสะอาดตาเข้ากันได้ดี ดวงตาสีฟ้าอ่อนของเธอเต็มไปด้วยเสน่ห์ที่ยากจะอธิบาย ราวกับมีพลังบางอย่างที่ดึงดูดใจชายใดที่พบเห็นให้ต้องหลงใหล
ขณะที่เธอกำลังก้าวเดินไปยังเสาหิน สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เธอ บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงกระซิบกระซาบของผู้คนที่เริ่มพูดถึงนาง
"นั่นคือ ไป๋หยุน! นางเป็นคนของตระกูลไป๋" ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
"แม้ตระกูลไป๋จะไม่แข็งแกร่งเท่าตระกูลหลง แต่ถ้าพูดถึงเรื่องการปรุงยา ตระกูลไป๋คือที่หนึ่งในเมืองฉิงเลย" อีกคนกล่าวเสริมด้วยความชื่นชม
เมื่อไป๋หยุนก้าวไปถึงเสาหิน เธอไม่รีรอให้เสียเวลา มือเรียวขาวสะอาดของเธอยื่นไปแตะที่ลูกแก้วพร้อมปล่อยพลังภายในออกมา
ทันใดนั้น ลูกแก้วด้านล่างก็ส่องประกายแสงสีฟ้าอันเจิดจ้า และในเวลาเดียวกัน ลูกแก้วด้านบนก็เปล่งแสงสว่างชัดเจน
ชายชราที่เฝ้าดูอยู่เบื้องหน้าถึงกับแสดงสีหน้าตกใจเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะตั้งสติและประกาศเสียงดัง "พรสวรรค์การปรุงยา ระดับสูง!"
สิ้นเสียงประกาศ เสียงฮือฮาของฝูงชนก็ดังขึ้นทันที ผู้คนที่ยังอยู่ในลานพิธีต่างพากันแสดงความตกใจและทึ่งอย่างเห็นได้ชัด ใครจะไปคาดคิดว่าพรสวรรค์ระดับสูงเช่นนี้จะปรากฏขึ้นในวันนี้!
แม้เสียงฮือฮาและความตื่นตกใจของผู้คนจะดังขึ้นรอบลานพิธี แต่ไป๋หยุนกลับเพียงยิ้มบาง ๆ ด้วยความพึงพอใจ รอยยิ้มนั้นสง่างามและแฝงด้วยความมั่นใจ
เธอไม่แสดงอาการตื่นเต้นหรือโอ้อวด ราวกับว่าผลลัพธ์นี้เป็นสิ่งที่เธอคาดหวังไว้แล้วตั้งแต่แรก หลังจากนั้นเธอก็หมุนตัวอย่างสง่างามและเดินจากไป ทิ้งความประทับใจให้กับทุกสายตาที่จับจ้องเธอ
"ตอนนี้ไม่มีใครแล้วใช่ไหม?" ชายชรากล่าวถามเสียงดัง ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากระยะไกล "ผู้อาวุโส ข้ายังไม่ได้ปลุกพรสวรรค์ขอรับ!"
เสียงนั้นเป็นของหลงเทียนหยางที่กำลังวิ่งเข้ามาด้วยท่าทางเหนื่อยล้า
ชายชรามองเขาอย่างเรียบนิ่งก่อนเอ่ย "คนสุดท้ายแล้วสินะ งั้นเริ่มเลย"
หลงเทียนหยางค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้เสาหิน ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบที่ดังขึ้นจากผู้คนรอบลานพิธี
"นั่นมันบุตรชายของเจ้าตระกูลหลง หลงเทียนหยางนี่!"
"ข้าได้ยินว่าเขาอยากเป็นนักปรุงยานี่นา"
"ใช่ แต่โอกาสเป็นไปได้คงน้อยมาก ข้าได้ยินมาว่าเขาระเบิดเตาไปเป็นร้อยแล้ว"
แม้จะถูกวิจารณ์อย่างเปิดเผย แต่หลงเทียนหยางกลับไม่สนใจคำพูดเหล่านั้น เขาก้าวเดินอย่างมั่นคงและเงียบสงบไปจนถึงเสาหิน
เมื่อมาถึง เขายื่นมือออกไปแตะที่ลูกแก้วและปล่อยพลังภายในทันที หัวใจของเขาเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมา ขณะที่ลูกแก้วเริ่มเปล่งแสงสีแดง และตามมาด้วยแสงเจิดจ้าจากลูกแก้วด้านบน
ลานพิธีเงียบลงอีกครั้ง ทุกสายตาจับจ้องไปที่หลงเทียนหยาง และแม้ในสถานการณ์นี้ เขายังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย ชายชราที่เห็นผลลัพธ์ถึงกับแสดงความตกใจ ก่อนตั้งสติและประกาศเสียงดัง
"พรสวรรค์การบ่มเพาะ ระดับสูงสุด!" คำประกาศนั้นสร้างความตื่นตะลึงไปทั่วลานพิธี...


## บทที่ 5 ความดื้อรั้น

เสียงประกาศดังกึกก้องสะท้อนทั่วลานพิธี คลื่นพลังแห่งความตื่นเต้นกระจายออกไปทันทีที่คำว่า "พรสวรรค์ระดับสูงสุด" ถูกเปล่งออกมา ความเงียบงันปกคลุมทั่วทั้งลานชั่วขณะ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเสียงฮือฮาดังกระหึ่ม
"พรสวรรค์ระดับสูงสุดงั้นหรือ… นี่มันเหนือกว่าที่ข้าคาดคิด!"
"นั่นสิ ข้าเคยได้ยินว่ามีอยู่แต่ในตำนานเท่านั้น! ใครจะไปนึกว่ามันจะปรากฏในเมืองเล็กๆ แบบนี้"
เสียงพูดคุยดังไปทั่วลานพิธี ผู้คนจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์ด้วยความตื่นเต้น พรสวรรค์ระดับสูงสุดที่ปรากฏในวันนี้ช่างยิ่งใหญ่เกินจินตนาการ บรรยากาศรอบลานพิธีถูกโอบล้อมด้วยความตื่นตะลึงและอัศจรรย์ใจ ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่หลงเทียนหยางอย่างไม่วางตา
หลงเทียนหยางกำหมัดแน่น สายตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เขาย่ำเท้าลงพื้นจนเกิดเสียงสะเทือน ก่อนตะโกนออกมาอย่างเดือดดาล "บ้าเอ้ย! ทำไมมันถึงได้เป็นระดับสูงสุดไปได้!"
ผู้คนที่ได้ยินคำตะโกนของหลงเทียนหยางต่างพากันนิ่งอึ้ง บรรยากาศรอบลานพิธีเต็มไปด้วยความมึนงงและสับสน สายตาหลายคู่หันมามองกันพลางตั้งคำถามในใจ—เหตุใดเขาจึงไม่พอใจกับพรสวรรค์ระดับสูงสุด?
ระดับที่ไม่ได้ปรากฏขึ้นมานานนับร้อยปี หรืออาจจะถึงพันปี!
ไม่นานนัก ทุกคนก็เริ่มเข้าใจเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมหลงเทียนหยางถึงแสดงความไม่พอใจออกมาเช่นนั้น เขาไม่ได้ปรารถนาพรสวรรค์อันยิ่งใหญ่ด้านการบ่มเพาะ แต่กลับต้องการเส้นทางของนักปรุงยาแทน ทว่าด้วยพรสวรรค์การบ่มเพาะระดับสูงสุดที่ปรากฏขึ้นนี้ เส้นทางที่เขาปรารถนากลับเลือนรางแทบจะเป็นไปไม่ได้
เสียงซุบซิบรอบลานพิธีค่อยๆ เบาบางลงเมื่อทุกคนตระหนักถึงความขัดแย้งในโชคชะตาของเขา สายตาหลายคู่เต็มไปด้วยความเห็นใจปนสับสน บางคนถึงกับถอนหายใจยาว ราวกับเข้าใจความรู้สึกของหลงเทียนหยางในตอนนี้
ขณะที่หลงเทียนหยางยังคงจมอยู่กับความไม่พอใจ เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นใกล้ๆ ก่อนที่ชายชราผู้หนึ่งจะก้าวเข้ามาหา เขายืนนิ่งอยู่ตรงหน้า พลางมองหลงเทียนหยาง
"เจ้าหนู ข้ารู้ว่าเจ้าปรารถนาจะเป็นนักปรุงยา" ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแต่เปี่ยมด้วยความเมตตา "แต่ด้วยพรสวรรค์ระดับนี้ เจ้าไม่ควรดันทุรังเดินบนเส้นทางที่เป็นไปไม่ได้ ยอมแพ้เถอะ มุ่งมั่นกับการบ่มเพาะ นั่นคือสิ่งที่ฟ้าลิขิตให้เจ้า"
คำพูดของชายชราทำให้ผู้คนรอบลานพิธีพยักหน้าเห็นด้วยเป็นเสียงเดียวกัน หลายคนมองหลงเทียนหยางด้วยสายตาเห็นใจและหวังว่าเขาจะยอมรับความจริง ทว่าคำตอบของหลงเทียนหยางกลับทำให้บรรยากาศพลันเปลี่ยนไป
"ไม่!" เขาตอบกลับด้วยเสียงหนักแน่น สายตาเปี่ยมไปด้วยความดื้อรั้น
เสียงอุทานดังขึ้นเบาๆ ท่ามกลางฝูงชน ทุกคนที่ได้ยินต่างรู้สึกสับสนและงุนงง พวกเขาตั้งคำถามในใจ—หลงเทียนหยางไม่รู้เลยหรือว่าหนทางสู่ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่อยู่ตรงหน้าแล้ว? พรสวรรค์ระดับสูงสุดที่หาได้ยากราวกับตำนานนี้ จะพาเขาขึ้นสู่จุดสูงสุดของโลกการบ่มเพาะ แต่เขากลับเลือกที่จะปฏิเสธมัน และมุ่งหน้าเดินในเส้นทางที่เต็มไปด้วยอุปสรรคและความยากลำบาก
ชายชราเหลือบมองหลงเทียนหยางด้วยแววตาเวทนา ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยประสบการณ์และความปรารถนาดี
"เจ้าหนู... เจ้ายังไม่เข้าใจโลกนี้ดีพอ" เขากล่าวช้าๆ แต่หนักแน่น "โลกนี้คือโลกของผู้แข็งแกร่ง ผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอ ไม่ว่าในเส้นทางการบ่มเพาะ การปรุงยา หรือแม้แต่สิ่งอื่นๆ ทุกคนต้องดิ้นรนอย่างหนักเพื่อก้าวขึ้นมาอยู่เหนือผู้อื่น แต่สำหรับเจ้า…เจ้ามีพรสวรรค์ระดับสูงสุด ที่แม้จะลงแรงเพียงน้อยนิด เจ้ายังสามารถก้าวสู่จุดสูงสุดได้ง่ายกว่าผู้อื่นนัก"
ชายชราหยุดไปชั่วครู่ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหลงเทียนหยาง ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "เจ้าต้องการทิ้งพรสวรรค์นี้ไปจริงๆ หรือ? ทิ้งหนทางที่ง่ายดายกว่าเพื่อเลือกเส้นทางที่เต็มไปด้วยความลำบาก?"
"ข้าไม่ต้องการ!" เสียงของหลงเทียนหยางดังขึ้นหนักแน่น ราวกับสะท้อนความแน่วแน่จากส่วนลึกในจิตใจ "ข้าจะเดินบนทางที่ข้าต้องการ!"
คำพูดที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นถูกเปล่งออกมาพร้อมกับสายตาที่ส่องประกายแรงกล้า ดวงตาคู่นั้นแสดงถึงเจตจำนงอันไม่สั่นคลอน ชายชราเห็นเช่นนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจยาว และส่ายหน้าเบาๆ ด้วยความปลงใจ
"เฮ้อ... เจ้าช่างหัวแข็งยิ่งนัก" เขาพึมพำกับตนเอง ทว่าท่าทางของเขาก็ไม่ได้แสดงความแปลกใจมากนัก เพราะดวงตาของหลงเทียนหยางนั้นบอกทุกสิ่งอย่างชัดเจน—ไม่ว่าใครจะพูดอะไร เขาก็ไม่มีวันยอมแพ้ต่อเส้นทางที่เลือกเอง
ชายชราได้แต่ถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะยอมแพ้ให้กับความดื้อรั้นของหลงเทียนหยาง "ช่างเถอะ..." เขากล่าวเสียงเบา "พูดไปเจ้าก็ไม่เปลี่ยนความคิดอยู่ดี"
จากนั้นชายชราก็หันไปประกาศเสียงดัง "พิธีปลุกพรสวรรค์สิ้นสุดลงแค่นี้!" พูดจบเขาก็เริ่มบินออกไป ทว่าในขณะที่ร่างของเขากำลังลอยสูงขึ้น เขาหยุดชั่วคราวและหันกลับมามองหลงเทียนหยาง
"อีกครึ่งปี สำนักเมฆาจะเปิดรับลูกศิษย์ หากเจ้าต้องการเข้าร่วม ก็จงเตรียมตัวให้ดี" ชายชราพูดทิ้งท้าย ก่อนจะบินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้หลงเทียนหยางยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
"ครึ่งปี... คงต้องวางแผนให้ดีแล้วสิ" หลงเทียนหยางพึมพำเบาๆ ขณะรอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา
ความมั่นใจที่ไร้ที่มาของเขาทำให้ผู้คนที่อยู่รอบข้างบางคนเริ่มรู้สึกประหลาดใจ ไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าเขาได้แรงบันดาลใจหรือพลังจากที่ไหน แต่สิ่งที่ชัดเจนคือการตัดสินใจในใจของเขาที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลง ราวกับเขามั่นใจเต็มที่กับเส้นทางที่ตนเองเลือกเดินไป


## บทที่ 6 ความฝันหรือความจริง

หลังพิธีปลุกพรสวรรค์สิ้นสุด หลงเทียนหยางเดินทางกลับถึงจวนตระกูลหลง ขณะก้าวผ่านประตูด้วยฝีเท้าเงียบสงบ ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
"นายน้อย ท่านเจ้าตระกูลรอพบท่านอยู่" หวังหู่วกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
หลงเทียนหยางหยุดชั่วครู่ ก่อนพยักหน้าเบาๆ "ท่านพ่อคงอยากรู้ว่าพรสวรรค์ของข้าคืออะไรสินะ" เขาคิด พลางถอนหายใจลึก
"ข้าเข้าใจแล้ว" เขาตอบกลับ แม้คำพูดเรียบง่าย แต่แววตากลับแน่วแน่ ราวกับได้เตรียมใจเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่รออยู่เบื้องหน้า
ทั้งสองเดินมาจนถึงห้องทำงานของหลงเทียนหลี่ ตลอดทางไม่มีคำพูดใดเกิดขึ้น บรรยากาศเงียบงันจนกระทั่งทั้งคู่หยุดยืนหน้าประตู
"นายท่าน นายน้อยมาถึงแล้วขอรับ" หวังหู่วกล่าวรายงานด้วยเสียงเรียบนิ่ง
"...เข้ามา"
ทันทีที่เสียงตอบรับดังขึ้น หวังหู่วเลื่อนประตูเปิดออก ให้หลงเทียนหยางก้าวเข้าไปข้างใน
ทันทีที่หลงเทียนหยางก้าวเข้ามาในห้อง ก็เห็นหลงเทียนหลี่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน เขารีบผสานมือคารวะก่อนกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงสดใส
"ท่านพ่อ!"
"อืม..." หลงเทียนหลี่พยักหน้ารับคำ ก่อนลุกจากที่นั่งแล้วก้าวเข้ามาหา
"เทียนหยาง พิธีปลุกพรสวรรค์วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง?" แม้น้ำเสียงจะฟังดูราบเรียบ แต่ในแววตากลับซ่อนความห่วงใยไว้อย่างปิดไม่มิด
หลงเทียนหยางสัมผัสได้ถึงความกังวลนั้น เขายิ้มกว้าง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงร่าเริง "ท่านพ่อ! พรสวรรค์ของข้าน่ะ ยอดเยี่ยมที่สุดในรอบพันปีเลยนะ ดังนั้นไม่ต้องกังวลไปหรอก!"
ขณะพูด เขายังทำท่าทางหยอกล้อคล้ายจะบอกให้บิดาผ่อนคลายลง หลงเทียนหลี่มองท่าทางนั้นก่อนถอนหายใจเบาๆ แต่ภายในลึกๆ กลับรู้สึกโล่งใจ
"งั้นหรือ? เป็นพรสวรรค์อะไรล่ะ!?" หลงเทียนหลี่เอ่ยถามด้วยความสนใจ ไม่ว่าผลจะออกมาเช่นไร เขาก็พร้อมสนับสนุนลูกชายของตนเต็มที่
หลงเทียนหยางนิ่งเงียบไปชั่วขณะ ก่อนตอบเสียงเรียบแต่หนักแน่น "มันคือพรสวรรค์การบ่มเพาะระดับสูงสุด"
ทันทีที่ได้ยิน หลงเทียนหลี่และหวังหู่วถึงกับอุทานออกมาพร้อมกัน "อะไรนะ! ระดับสูงสุดรึ!!" ความตกตะลึงฉายชัดบนใบหน้าของทั้งสอง ราวกับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
"ข้าบอกท่านแล้วมิใช่หรือ? พรสวรรค์ของข้าน่ะเยี่ยมที่สุดในรอบพันปี! " หลงเทียนหยางหัวเราะเสียงดัง ด้วยท่าทางเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของทั้งสอง
ทว่าขณะที่หลงเทียนหยางกำลังหัวเราะชอบใจ หวังหู่วก็พูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงแฝงความกังวล
"แต่นายน้อย แม้จะเป็นพรสวรรค์ระดับสูงสุด แต่มันคือพรสวรรค์ด้านการบ่มเพาะนี่ มิใช่ว่าท่านต้องการเป็นนักปรุงยาหรอกรึ? เช่นนี้แล้วท่านจะทำอย่างไร?"
หลงเทียนหลี่ที่มีความกังวลเช่นกัน จึงถามซ้ำอีกครั้ง "นั่นสิ เทียนหยาง เช่นนี้มิใช่ว่าเจ้าต้องละทิ้งเส้นทางของนักปรุงยาที่เจ้ามุ่งมั่นมาตลอดรึ?"
"ท่านพ่อ ลุงหวัง ท่านเห็นข้าเป็นเด็กไม่รู้จักโตหรือ?" หลงเทียนหยางเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มบาง ทว่าดวงตากลับฉายแววเศร้า "ความฝันก็คือความฝัน ความจริงก็คือความจริง แน่นอนว่าข้าต้องเลือกความจริงก่อนอยู่แล้ว แม้ข้าจะเป็นนักปรุงยาไม่ได้ แต่ข้าก็ยังมีชีวิตอยู่ต่อไปได้... เท่านั้นก็เพียงพอ"
น้ำเสียงของเขาฟังดูมั่นคง แต่กลับซ่อนความเจ็บปวดที่ไม่อาจปกปิดได้ หลงเทียนหลี่และหวังหู่วที่เห็นเช่นนั้นต่างพากันนิ่งเงียบ ไม่รู้ว่าจะเอ่ยคำใดออกมาในตอนนี้
ไม่นาน หลงเทียนหลี่ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "งั้นหรือ... เช่นนั้นก็ดีแล้ว อย่าจมอยู่กับความผิดหวังเกินไป ทุกสิ่งย่อมมีหนทางของมัน เอาละ ตอนนี้เจ้าไปพักก่อนเถอะ"
หลงเทียนหยางพยักหน้ารับ แม้ในใจยังคงหนักอึ้งอยู่บ้าง แต่ก็ฝืนยิ้มออกมา "ข้าเข้าใจแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนขอรับ"
กล่าวจบ เขาผสานมือคารวะ ก่อนจะหมุนกายเดินออกจากห้อง ทิ้งให้หลงเทียนหลี่และหวังหู่วมองตามแผ่นหลังของบุตรชายด้วยสายตาครุ่นคิด
หลงเทียนหลี่ทอดสายตามองประตูที่ปิดลงก่อนจะกล่าวถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "เจ้าคิดว่าเทียนหยางจะยอมแพ้จริงหรือไม่?"
หวังหู่วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายศีรษะเล็กน้อย "นายน้อยเป็นคนที่ไม่ยอมแพ้ต่ออะไรง่าย ๆ แต่จากที่พูดคุยเมื่อครู่ ข้าเห็นได้ชัดว่าเขาผิดหวังไม่น้อย ทว่าหากจะให้ข้าฟันธงว่าเขายอมแพ้แล้วหรือไม่นั้น... ข้าก็ไม่อาจตอบได้"
หลงเทียนหลี่พยักหน้าช้า ๆ แววตาเต็มไปด้วยความครุ่นคิด ไม่ว่าจะอย่างไร เขาจะคอยจับตาดูเส้นทางที่บุตรชายเลือกเดินต่อจากนี้
ค่ำคืนมาเยือน บรรยากาศภายในห้องของหลงเทียนหยางเงียบสงัด เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง ดวงตาปิดสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอ ทว่ารอบกายกลับแผ่คลื่นพลังออกมาอย่างต่อเนื่อง
ทันใดนั้น พลังปราณภายในร่างก็ปะทุขึ้น เปรียบเสมือนกระแสน้ำที่ทะลักออกจากเขื่อนกักเก็บ—นี่คือสัญญาณของการทะลวงขั้น
หลงเทียนหยางลืมตาขึ้น ดวงตามีประกายความประหลาดใจ "จากสร้างพื้นฐานขั้นหก สู่ขั้นเก้า...ภายในไม่กี่ชั่วโมง" เขาพึมพำกับตัวเอง
"ข้าเคยได้ยินว่าการทะลวงแต่ละขั้นต้องใช้เวลาหลายเดือน แต่นี่สินะ...พรสวรรค์ระดับสูงสุด" มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มแฝงเลศนัย ดวงตาสะท้อนความมุ่งมั่น
"ภายในครึ่งปี ข้าต้องเข้าสำนักเมฆาให้ได้ และจะทำให้พวกเขาไม่อาจปฏิเสธอะไรจากข้าได้"


## บทที่ 7 ครึ่งปีต่อมา

เวลาผ่านไปครึ่งปี หลงเทียนหยางใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการบ่มเพาะพลังภายในห้อง บางครั้งเขาก็ออกไปยังถ้ำหลังจวนตระกูลหลง เพื่อฝึกฝนในสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบ นอกจากนี้ เขายังฝึกปรุงยาเป็นบางครั้ง แม้จะไม่บ่อยเหมือนเมื่อก่อน แต่ตอนนี้เขาสามารถปรุงยาเสริมพลังได้แล้ว แม้ว่ายาที่ได้จะยังไม่สมบูรณ์ก็ตาม
ภายในถ้ำ หลงเทียนหยางนั่งขัดสมาธิอยู่บนก้อนหินขนาดใหญ่ รอบตัวเขามีกระแสพลังไหลเวียนอย่างมั่นคง แตกต่างจากเมื่อครึ่งปีก่อนอย่างชัดเจน หลังจากทะลวงเข้าสู่ ขั้นสร้างกระดูก ได้สำเร็จ พลังภายในของเขาก็เสถียรขึ้นมาก ทุกครั้งที่ฝึกฝน ลมปราณจะไหลเวียนได้ราบรื่นกว่าเดิม ขับเคลื่อนพลังในร่างอย่างเป็นธรรมชาติ
ไม่นาน หลงเทียนหยางลืมตาขึ้น ดวงตาทอประกายแสง ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง
"สร้างกระดูกขั้นหก... น่าเสียดาย ข้านึกว่าพรสวรรค์ระดับสูงสุดจะทำให้ข้าทะลวงถึง สร้างกระดูกขั้นเก้า ได้เสียอีก" เขาส่ายหน้าเล็กน้อยด้วยความผิดหวัง
แต่ไม่นานก็ปรับอารมณ์กลับมาได้ "ช่างเถอะ... แค่นี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว ที่เหลือคงต้องหาวิชาดีๆ มาฝึกก่อนจะดีกว่า" พูดจบ หลงเทียนหยางลุกขึ้นจากท่านั่งขัดสมาธิ บิดตัวเล็กน้อยเพื่อคลายความเมื่อย ก่อนจะเดินออกจากถ้ำไป
หลงเทียนหลี่นั่งพักผ่อนพร้อมกับดื่มชาอยู่ในสวนภายในจวน หลังจากเสร็จสิ้นการฝึกฝนตามปกติ พลังของเขาอยู่ที่ รวมปราณขั้นกลาง และติดอยู่ในระดับนี้มานานกว่ายี่สิบปีแล้ว!
ขณะที่หลงเทียนหลี่กวาดตามองไปรอบ ๆ เขาก็เห็นหลงเทียนหยางกำลังมุ่งหน้าไปยังห้องเก็บตำรา "เทียนหยาง เจ้าจะไปที่ห้องตำราหรือ?" หลงเทียนหลี่เอ่ยถามเสียงดังเพื่อให้บุตรชายที่อยู่ห่างได้ยิน จากนั้นจึงลุกขึ้นและเดินเข้าหา
หลงเทียนหยางที่ได้ยินเสียงเรียก หันไปมองตามต้นเสียง ก็พบว่าหลงเทียนหลี่กำลังเดินเข้ามา เขาไม่รอช้าที่จะประสานมือคารวะ "ท่านพ่อ" ก่อนตอบ "ใช่ขอรับ"
เมื่อหลงเทียนหลี่เข้ามาใกล้ ก็สังเกตเห็นระดับพลังของหลงเทียนหยาง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนเอ่ยขึ้นด้วยความประหลาดใจที่พยายามเก็บซ่อนไว้
"เทียนหยาง ดูเหมือนระดับพลังของเจ้าจะเพิ่มขึ้นจากครั้งก่อนอย่างชัดเจนเลย"
หลงเทียนหยางยิ้มบาง ๆ ราวกับจะโอ้อวด "ครึ่งปีก่อน ข้ายังอยู่ที่ สร้างพื้นฐานขั้นหก แต่ตอนนี้ ข้าอยู่ที่ สร้างกระดูกขั้นหก แล้วขอรับ"
หลงเทียนหลี่นิ่งไปเล็กน้อย ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะเอ่ยขึ้นเพียงสั้น ๆ "ถ้าก่อนหน้านี้เจ้า... ช่างเถอะ" เขาหยุดคำพูดของตนเองไว้กลางคัน ก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบา
"เจ้าจะไปที่ห้องตำราใช่หรือไม่?" หลงเทียนหลี่เอ่ยถาม
"ใช่ขอรับ" หลงเทียนหยางพยักหน้า "ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งอาทิตย์ก่อนที่ สำนักเมฆาจะเปิดรับศิษย์ ข้าจึงอยากหาวิชาดี ๆ สักเล่ม" เขากล่าวพลางมองบิดาด้วยสายตาอ้อนวอน เผื่ออีกฝ่ายจะแนะนำวิชาใดให้
หลงเทียนหลี่เห็นสายตาคาดหวังของบุตรชายก็อดขนลุกไม่ได้ "หยุดทำสายตาแบบนั้นได้แล้ว ข้าเห็นแล้วขนลุก!" พูดจบเขาก็ยกกำปั้นเคาะลงกลางศีรษะหลงเทียนหยาง แม้ไม่ได้แรงนัก แต่ก็ทำให้เจ้าตัวรู้สึกเจ็บไม่น้อย
"ท่านพ่อ ข้าเจ็บนะ!" หลงเทียนหยางโอดครวญ พลางใช้มือทั้งสองลูบศีรษะตรงจุดที่ถูกทุบ
"ตามมา" หลงเทียนหลี่เอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะหมุนตัวเดินนำไปยังห้องตำรา โดยไม่รอให้บุตรชายตอบอะไรอีก
หลงเทียนหยางยิ้มออกมาอย่างดีใจ รีบก้าวเดินตามหลังบิดาที่เดินไปอย่างไม่เร่งรีบ
ไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงห้องตำรา รอบข้างของห้องรายล้อมไปด้วยต้นไม้ แม้จะไม่สูงใหญ่นัก แต่ก็เพียงพอจะบดบังแสงอาทิตย์ ทำให้บรรยากาศรอบบริเวณดูร่มรื่น
ด้านหน้าห้อง มีชายสองคนยืนเฝ้าประตูอยู่ทั้งสองข้าง ดวงตาของพวกเขาคมกริบ กวาดมองทุกการเคลื่อนไหวโดยรอบอย่างระมัดระวัง
เมื่อผู้เฝ้าประตูเห็นว่าผู้มาเยือนคือหลงเทียนหลี่และหลงเทียนหยาง พวกเขาไม่รอช้าที่จะผสานมือคารวะ
"คารวะท่านเจ้าตระกูล คารวะนายน้อย" ทั้งสองกล่าวขึ้นพร้อมกันด้วยน้ำเสียงนอบน้อม
หลงเทียนหลี่พยักหน้ารับ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ "เปิดประตู"
เมื่อได้ยินคำสั่ง ผู้เฝ้าประตูทั้งสองหันกลับไปยืนประจำตำแหน่ง จากนั้นพวกเขายื่นมือแตะลงบนเสาหินที่ตั้งอยู่ข้างประตูทันที
ไม่นาน บนบานประตูปรากฏแสงเรืองรอง เส้นสายลวดลายโบราณค่อยๆ ปรากฏขึ้น เผยให้เห็นค่ายกลซึ่งถูกวางเอาไว้อย่างแน่นหนา
ทันทีที่เห็นเส้นสายลวดลายเรืองแสงปรากฏบนบานประตู หลงเทียนหยางหันไปถามหลงเทียนหลี่ด้วยความสงสัย
"ท่านพ่อ นั่นคือค่ายกลใช่หรือไม่ขอรับ?"
"ใช่ นี่คือค่ายกลป้องกันระดับสี่" หลงเทียนหลี่ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ไม่นานนัก ค่ายกลก็คลายออก ประตูค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นภายในห้องตำรา หลงเทียนหลี่ก้าวเข้าไปโดยไม่ลังเล ขณะที่หลงเทียนหยางรีบเดินตามไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อทั้งสองก้าวเข้าไปในห้องตำรา ประตูก็ปิดลงโดยอัตโนมัติ เสียงปิดประตูดังขึ้นกะทันหัน ทำให้หลงเทียนหยางสะดุ้งเล็กน้อย ทว่าก่อนที่เขาจะเอ่ยปากถาม แสงจากค่ายกลภายในห้องก็พลันส่องสว่างขึ้น ไล่ความมืดมิดให้จางหายไป
"นี่ก็เป็นค่ายกลหรือขอรับ?" หลงเทียนหยางเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"ใช่ เจ้าคงไม่รู้ว่ามีนักค่ายกลอยู่ในตระกูลเราด้วย" หลงเทียนหลี่ตอบเรียบๆ
"นักค่ายกล? ข้าไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย… ใครกันที่เป็นนักค่ายกลในตระกูลเรา?" หลงเทียนหยางขมวดคิ้ว เขาไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน
หลงเทียนหลี่หัวเราะเบาๆ "ไม่หรอก เจ้าเจอเขาบ่อยแล้ว แต่เอาไว้ก่อนเถอะ... เจ้าต้องการมาที่นี่เพื่อเลือกวิชาไม่ใช่หรือ?"
แม้หลงเทียนหยางจะยังสงสัยว่าใครคือนักค่ายกลลึกลับคนนั้น แต่เขาก็เลือกที่จะเก็บคำถามไว้ก่อน แล้วพยักหน้าตอบ "ใช่ขอรับ"
"เช่นนั้นเจ้าก็เลือกดูเอาเถอะ" หลงเทียนหลี่กล่าว ก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ตัวหนึ่งภายในห้อง เขาหยิบตำราเล่มใกล้มือขึ้นมา เปิดอ่านอย่างสบายใจ ราวกับลืมไปแล้วว่าพาบุตรชายมาด้วย
หลงเทียนหยางเห็นเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะถามด้วยน้ำเสียงขัดใจ "ท่านพ่อ… ท่านจะมาที่นี่ทำไมครับ?"
ทว่าหลงเทียนหลี่กลับทำเป็นไม่สนใจ ราวกับไม่ได้ยินคำถามนั้นแม้แต่น้อย
หลงเทียนหยางเห็นเช่นนั้นจึงถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปสำรวจวิชาต่างๆ ที่เก็บอยู่ในห้องนี้ วิชาส่วนใหญ่เป็นวิชาระดับต่ำ แต่ก็ยังมีบางวิชาระดับกลางอยู่บ้าง แต่อยู่ในระดับกลางขั้นต่ำเท่านั้น
หลงเทียนหยางยังคงเดินไปเรื่อยๆ จนไม่นานเขาก็หยุดและยื่นมือไปหยิบตำราวิชาหนึ่งขึ้นมาบนปกมีคำว่า "เนตรสวรรค์" เขียนอยู่


## บทที่ 8 วิชาระดับต่ำที่ไม่มีใครทะลวงผ่าน

"เนตรสวรรค์... ระดับต่ำขั้นสูง" หลงเทียนหยางพึมพำพลางพลิกหน้าปก เปิดดูเนื้อหาด้านในอย่างตั้งใจ
"การฝึกวิชานี้จำเป็นต้องมีสมาธิระดับต่ำขั้นสูง และระดับจิตอยู่ที่ 'จิตมนุษย์' ผู้ฝึกจะได้รับการมองเห็นที่กว้างไกลขึ้น สามารถประยุกต์ใช้ได้หลายรูปแบบ วิชานี้แบ่งออกเป็นสามขั้น..."
หลงเทียนหยางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนพยักหน้ากับตัวเองอย่างพึงพอใจ โชคดีที่ตอนนี้เขามีทั้งระดับสมาธิและระดับจิตตามเงื่อนไขพอดี
นั่นเป็นผลจากการฝึกฝนที่มารดา—หลงชิงหรง—เคยบังคับให้เขาทำตั้งแต่ยังเด็ก นางเข้มงวดกับเขาเสมอ บังคับให้นั่งสมาธิและขัดเกลาจิตใจอย่างไม่ลดละ แม้ในตอนนั้นเขาจะรู้สึกเบื่อหน่าย แต่ตอนนี้กลับรู้สึกขอบคุณ
แต่หลังจากที่นางจากไป เขาแทบไม่ได้ฝึกอีกเลย
"ช่วยให้มองไกลขึ้น? แค่ชื่อดูยิ่งใหญ่? แต่ทักษะที่ให้กลับธรรมดาขนาดนี้?" หลงเทียนหยางขมวดคิ้วแสดงสีหน้าผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด
"วิชานี้มีถึงสามขั้น… คงไม่ใช่แค่มองไกลขึ้นในทุกขั้นหรอกนะ?" เขาพึมพำ พลิกหน้าต่อไป หวังว่าจะมีอะไรที่น่าสนใจกว่านี้
"ขั้นแรก: ภายในรัศมีเจ็ดเมตรสามารถมองเห็นทุกอย่างอย่างชัดเจน ระยะจะเพิ่มขึ้นตามระดับพลัง"
หลงเทียนหยางอ่านจบก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนพึมพำกับตัวเอง "ภายในรัศมีเจ็ดเมตรจะมองเห็นทุกอย่าง… แล้วระยะจะเพิ่มขึ้นตามระดับพลัง! ที่บอกว่ามองไกลขึ้นคือแบบนี้สินะ!" เขารู้สึกประหลาดใจ ก่อนจะพลิกหน้าต่อไป
"ขั้นสอง: สามารถมองทะลุสิ่งที่ต้องการได้ ยิ่งระดับพลังสูง ความสามารถยิ่งมาก"
"การมองทะลุ? ทำไมดูเหมือนจะด้อยกว่าขั้นแรกล่ะ?" หลงเทียนหยางขมวดคิ้ว ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้น แต่เขายังไม่หยุดอ่าน พลิกหน้าต่อไปทันที
"ขั้นสาม: ใช้การโจมตีทางจิตหรือสร้างการรบกวนทางจิตได้ ยิ่งระดับพลังสูง ความรุนแรงยิ่งมากขึ้น"
"การโจมตีทางจิต!?" หลงเทียนหยางเบิกตากว้าง "ปกติการใช้การโจมตีทางจิตต้องบรรลุ 'กำเนิดจิต' ก่อน แต่วิชานี้กลับทำได้… ทั้งที่ยังอยู่ในระดับต่ำ?"
ยิ่งอ่านก็ยิ่งแปลกใจ "ถ้าวิชานี้ทำได้จริง มันไม่น่าจะถูกจัดอยู่ในระดับต่ำ…" ดวงตาเขาทอแสงวูบวาบ ก่อนจะหันไปมองบิดาที่นั่งอ่านตำราอย่างสบายใจ ไม่รู้ว่าท่านพ่อจะรู้อะไรเกี่ยวกับวิชานี้หรือไม่?
หลงเทียนหยางเดินเข้าไปหาหลงเทียนหลี่ที่นั่งอ่านตำราอยู่ ก่อนเอ่ยถามอย่างไม่ลังเล "ท่านพ่อ ท่านรู้จักวิชา 'เนตรสวรรค์' หรือไม่?" แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย
หลงเทียนหลี่เงยหน้าขึ้น มองตำราที่บุตรชายถืออยู่ ก่อนตอบเรียบๆ "รู้จักสิ ข้าเองก็ฝึกมันอยู่"
"วิชานี้ดูเผินๆ อาจน่าสนใจ ทว่าที่มันอยู่ในระดับนี้เพราะมันยากเกินไป"
หลงเทียนหยางเอียงคอเล็กน้อย คิ้วขมวดแน่นก่อนถาม "ยาก? ยากเกินไปหรือ? ถ้ามันแข็งแกร่งก็ควรมีระดับสูงกว่านี้สิ ไม่ใช่หรือ?"
"เปล่าเลย" หลงเทียนหลี่กล่าวก่อนส่ายหน้าเล็กน้อย "จริงอยู่ว่ามันช่วยให้มองเห็นรอบทิศทาง มองทะลุ และใช้การโจมตีทางจิตได้ ทว่าหากเทียบกับการบรรลุพลังในระดับสูงแล้ว มันกลับไม่มีประโยชน์มากนัก"
"หากเจ้าบรรลุพลังที่สูงขึ้น การมองเห็นก็จะกว้างไกลขึ้นเอง ส่วนการมองทะลุ… เจ้าคิดว่ามันจะสำคัญอะไรนักหรือ? และสุดท้าย การโจมตีทางจิต แม้จะเป็นข้อได้เปรียบ แต่มันจะมีค่าอะไรหากเจ้าสามารถบรรลุ 'กำเนิดจิต' ได้เอง?"
หลงเทียนหลี่อธิบายอย่างเรียบง่ายแต่ตรงประเด็น ดวงตาจับจ้องไปยังบุตรชายที่กำลังครุ่นคิด
"แต่ใช่ว่าการบรรลุจะทำได้ง่าย ถ้าฝึกวิชานี้จะไม่สร้างข้อได้เปรียบหรือ?" หลงเทียนหยางถามด้วยความสงสัย
หลังคำถามถูกส่งออกไป หลงเทียนหลี่เพียงหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนจะลืมขึ้นอีกครั้ง จากดวงตาสีดำสนิท บัดนี้กลับเปล่งประกายเป็นสีทอง "นี่คือ 'เนตรสวรรค์' ขั้นแรก" เขากล่าวเรียบๆ "ข้าเริ่มฝึกมันตั้งแต่อายุพอๆ กับเจ้าตอนนี้... แต่มันก็ยังอยู่แค่ขั้นแรก"
"เจ้ารู้หรือไม่? ข้าใช้เวลาทั้งชีวิต แต่ยังไม่อาจทะลวงไปถึงขั้นต่อไปได้ และผู้ที่เคยฝึกวิชานี้ต่างก็เป็นเช่นเดียวกัน แม้บางคนจะทะลวงถึงขั้นสองได้ แต่ระดับพลังของพวกเขาก็อยู่ที่ 'กำเนิดจิต' แล้วทั้งสิ้น"
ดวงตาของหลงเทียนหยางไหววูบเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำกล่าวนั้น แม้ไม่อยากยอมรับ แต่เขาก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดวิชานี้จึงถูกจัดให้อยู่ในระดับต่ำ
"ท่านพ่อ ข้าอยากลองดู!"
แม้จะได้ฟังคำอธิบายจากหลงเทียนหลี่แล้ว แต่หลงเทียนหยางก็ยังคงยืนยันที่จะฝึกวิชานี้ "แม้จะไม่อาจทะลวงไปถึงขั้นสองได้ แต่ขั้นแรกก็ยังมีประโยชน์ ข้าเชื่อว่าหากใช้ให้ถูกวิธี มันจะช่วยข้าได้แน่นอน!"
หลงเทียนหลี่หลับตาลง ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นมองบุตรชายแวบหนึ่ง "ในเมื่อเจ้าตัดสินใจเช่นนั้น ข้าก็ไม่มีเหตุผลจะห้ามเจ้า"
ขณะที่หลงเทียนหยางกำลังหมุนตัวเดินจากไป เสียงของหลงเทียนหลี่ก็ดังขึ้น
"เทียนหยาง ข้ามีวิชาหนึ่งให้เจ้า"
สิ้นคำ หลงเทียนหลี่สะบัดมือ ดึงตำราจากแหวนมิติแล้วโยนให้หลงเทียนหยาง
หลงเทียนหยางหันกลับมาทันที ดวงตาจับจ้องตำราที่ลอยอยู่กลางอากาศกำลังพุ่งเข้าหาเขา ด้วยความรีบเร่ง เขายื่นมือออกไปคว้าตำราไว้แน่น ก่อนกวาดตามองตัวอักษรบนปก
"ระดับกลางขั้นสูง"
ตัวอักษรที่สะดุดตาทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น


## บทที่ 9 ฝ่ามือทะลวงฟ้า

"ระดับกลางขั้นสูง!"
เสียงของหลงเทียนหยางก้องกังวานไปทั่วห้อง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะหันไปมองหลงเทียนหลี่ด้วยความสงสัยปนตื่นเต้น
"ท่านพ่อ วิชานี้คืออะไรกัน?"
หลงเทียนหลี่เหลือบมองบุตรชายก่อนตอบเรียบๆ "เจ้าก็ดูเอาเองเถอะ ไม่อย่างนั้นข้าจะโยนให้เจ้าทำไม?"
คำตอบนั้นทำให้หลงเทียนหยางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ความรู้สึกนั้นจางหายไปทันที เมื่อสายตากลับไปจับจ้องตำราในมืออย่างตั้งใจ
"ฝ่ามือทะลวงฟ้า"
หลงเทียนหยางพึมพำพลางกวาดตามองตัวอักษรบนปกตำรา หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ชื่อของวิชานี้ให้ความรู้สึกทรงพลัง เขาค่อยๆ พลิกหน้าปก เปิดดูเนื้อหาด้านในอย่างตั้งใจ
"วิชานี้ถือเป็นทักษะการต่อสู้ที่มีพลังทำลายสูง สามารถโจมตีได้ทั้งเป้าหมายเดี่ยวและเป็นวงกว้าง ยิ่งผู้ใช้มีพลังมากเท่าใด อานุภาพของมันจะยิ่งรุนแรงขึ้นเท่านั้น"
"วิชานี้ดูทรงพลังไม่น้อย… สมกับที่อยู่ในระดับกลางขั้นสูง" หลงเทียนหยางพึมพำ สีหน้าเต็มไปด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะพลิกหน้าต่อไปทันที
"เมื่อฝึกสำเร็จ จะสามารถสร้างฝ่ามือขนาดมหึมาเพื่อโจมตีศัตรูได้ อย่างไรก็ตาม ผู้ที่มีพลังน้อยควรใช้ด้วยความระมัดระวัง เนื่องจากวิชานี้สิ้นเปลืองพลังมหาศาล"
หลงเทียนหยางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาฉายแววครุ่นคิด "วิชานี้คงใช้พลังไม่น้อย..."
แม้พลังทำลายจะสูงล้ำ แต่ก็ดูจะแลกมาด้วยการเผาผลาญพลังมหาศาล ทว่าหากสามารถใช้เพื่อเผด็จศึกได้ เขาก็อาจทำให้มันกลายเป็นไพ่ตายของตนเอง!
เวลาผ่านไปหลายชั่วยาม หลงเทียนหยางที่นั่งศึกษาวิชา ฝ่ามือทะลวงฟ้า ค่อยๆ ปิดตำราลง ก่อนเก็บมันเข้าแหวนมิติ จากนั้นลุกขึ้นยืนและหันไปทางหลงเทียนหลี่
"ท่านพ่อ ข้าขอตัวไปฝึกก่อนนะขอรับ"
หลงเทียนหลี่ละสายตาจากตำราในมือ เงยหน้าขึ้นมองบุตรชายครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก
"อืม... เจ้าไปเถอะ"
เมื่อได้ยินคำตอบจากบิดา หลงเทียนหยางคำนับก่อนจะหันไปทางประตู แต่เพียงก้าวไปถึงหน้าประตู เขาก็ชะงัก
"เอ่อ... แล้วข้าจะออกไปยังไงหรือ?" เขาเอ่ยถาม พลางค่อยๆ หันกลับไปมองหลงเทียนหลี่
หลงเทียนหลี่ส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปหยุดยืนข้างบุตรชาย แล้วเอื้อมมือแตะลงบนประตู
ทันใดนั้น ลวดลายแสงเรืองรองปรากฏขึ้น ค่ายกลป้องกันเริ่มทำงานอีกครั้ง ไม่นานนัก ประตูก็ค่อยๆ เปิดออก
หลงเทียนหยางมองประตูที่เปิดออกช้าๆ ก่อนจะหันไปมองบิดาอีกครั้ง คำนับกล่าวลา แล้วก้าวเดินออกไป
หลังจากออกจากห้องตำรา หลงเทียนหยางมุ่งหน้าไปยังถ้ำที่เขาใช้เป็นสถานที่ฝึกตลอดมา
ทว่าครั้งนี้ เขากลับเลือกพื้นที่ด้านนอกแทน "หากฝึกภายในโดยไม่ระวัง บางทีถ้ำอาจถล่มลงมาก็ได้" เขาคิดพลางกวาดตามองรอบๆ ก่อนจะตัดสินใจเริ่มฝึกฝนตรงลานกว้างหน้าถ้ำ
หลงเทียนหยางยืนนิ่ง หลับตาลงเพื่อรวบรวมสมาธิ ไม่นาน คลื่นพลังเริ่มก่อตัวขึ้นที่มือขวา
เขาลืมตาขึ้น ยกมือขวาขึ้นเสมอไหล่ ตั้งท่าพร้อมโจมตี ก่อนจะซัดฝ่ามือออกไปยังก้อนหินเบื้องหน้า
พลังที่ปลดปล่อยออกไปดูเหมือนเป็นเพียงฝ่ามือขนาดธรรมดาพุ่งตรงออกไป ทว่าทันทีที่กระทบ ก้อนหินกลับแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ!
"แม้จะยังไม่สมบูรณ์ แต่กลับมีพลังถึงเพียงนี้... หากข้าฝึกจนเชี่ยวชาญล่ะก็—" หลงเทียนหยางพึมพำ พลางฉายแววพึงพอใจในดวงตา ก่อนจะคิดบางอย่างขึ้นมาได้
"ในตำราบอกว่าสามารถสร้างมือขนาดใหญ่ได้... ข้าควรลองดูหรือไม่?" หลงเทียนหยางพึมพำกับตัวเอง ดวงตาฉายแววอยากรู้อยากเห็น
เขาตั้งท่าโจมตีอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้แตกต่างออกไป—ด้านหลังของเขาปรากฏฝ่ามือขนาดมหึมาที่ก่อตัวขึ้นจากพลังภายใน
"นี่มัน... กินพลังมากกว่าที่คิด!" เขากัดฟัน รู้สึกได้ถึงพลังที่ถูกดูดกลืนไปอย่างรวดเร็ว จนแทบควบคุมฝ่ามือยักษ์ไว้ไม่ไหว
แต่ก่อนที่พลังจะหมดสิ้น หลงเทียนหยางตัดสินใจปล่อยมันออกไป!
ตูม! เสียงระเบิดดังสนั่น หินแตกกระจายเป็นฝุ่น เสียงก้องไปทั่วบริเวณ
เสียงระเบิดดังกึกก้อง ก้อนหินขนาดใหญ่ที่อยู่เบื้องหน้าถูกทำลายเป็นเสี่ยงๆ เศษหินปลิวกระจายไปทั่ว เขารู้ซึ้งถึงพลังอันมหาศาลของวิชานี้
ทว่าทันทีที่ปล่อยฝ่ามือออกไป ร่างของหลงเทียนหยางอ่อนแรงจนไม่อาจยืนหยัดได้ เขาทรุดตัวลงกับพื้น หอบหายใจหนักหน่วง "พลังทำลายรุนแรงมาก...แต่ข้าในตอนนี้ยังรับภาระมันไม่ไหว" เขาพึมพำกับตัวเองก่อนจะทิ้งตัวลงนอนกับพื้นอย่างหมดแรง
สายลมอ่อนโยนพัดผ่าน ปล่อยให้ร่างกายที่เหนื่อยล้าได้พักชั่วครู่ ก่อนที่ความคิดจะค่อยๆ จัดเรียงตัวเอง "ข้าควรฝึกฝ่ามือธรรมดาให้ชำนาญเสียก่อน" เขากำมือแน่น ดวงตาฉายแววแน่วแน่
หลงเทียนหยางหยิบขวดยาออกจากแหวนมิติ ของเหลวภายในแม้จะไม่สมบูรณ์ แต่ก็เป็นยาเสริมพลังที่ช่วยฟื้นฟูกำลังภายในได้เร็วขึ้น
"ดีจริงๆ ที่ยังเก็บไว้อยู่..." เขาพึมพำก่อนจะเปิดจุกขวดและกระดกดื่มจนหมด
จากนั้น เขาเข้าสู่ท่านั่งขัดสมาธิ เดินลมปราณเพื่อเร่งการฟื้นฟู เวลาผ่านไปไม่นาน ดวงตาของเขาลืมขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะหยิบตำรา เนตรสวรรค์ ออกมาจากแหวนมิติ
"ข้าควรฝึกมันตอนไหนดี..." เขาพึมพำกับตัวเอง แม้แต่บิดาของเขายังกล่าวว่าวิชานี้ยากจะบรรลุ
แต่ในที่สุด หลงเทียนหยางก็กำหมัดแน่น สีหน้าแน่วแน่
"ตัดสินใจแล้ว! ข้าจะฝึกมันตอนนี้!"
เมื่อสิ้นเสียง เขาหลับตาลงอีกครั้ง เริ่มเข้าสู่ภาวะฝึกฝน
หกชั่วยามผ่านไป ดวงตาของหลงเทียนหยางค่อยๆ ลืมขึ้น จากดวงตาสีดำสนิท บัดนี้ กลับส่องประกายเรืองรองเป็นสีทอง


## บทที่ 10 เนตรสวรรค์

ดวงตาสีทองคู่นั้นเปล่งประกายเรืองรอง ราวกับมีพลังบางอย่างซ่อนอยู่ หลงเทียนหยางกะพริบตาสองสามครั้ง ก่อนลองใช้ เนตรสวรรค์ สังเกตสิ่งรอบตัว
ทันทีที่พลังทำงาน โลกที่เขาเห็นเปลี่ยนไป—ทุกรายละเอียดภายในรัศมีเจ็ดเมตรปรากฏชัดเจน ไม่เพียงแต่ด้านหน้า แม้แต่ด้านข้างและด้านหลังก็สามารถรับรู้ได้ราวกับมองเห็นด้วยตาเปล่า
"นี่มัน...สุดยอด!" หลงเทียนหยางพึมพำ สีหน้าตื่นเต้น "ข้าสามารถมองเห็นทุกอย่างได้ราวกับมันเป็นการมองปกติเลย..."
แต่ก่อนที่เขาจะตื่นเต้นไปมากกว่านี้ ร่างกายกลับเกิดอาการผิดปกติ—ศีรษะปวดร้าว ภาพตรงหน้าหมุนคว้าง และไม่ทันไร...
"อึก!" เขาอาเจียนออกมาทันที
ร่างกายสั่นเล็กน้อย หลงเทียนหยางยกมือขึ้นกุมศีรษะ หายใจถี่ มองไปข้างหน้าด้วยสายตาสั่นไหว
"...เพราะยังไม่ชินสินะ" เขาพึมพำกับตัวเอง พลางค่อยๆ ปรับลมหายใจให้มั่นคงขึ้น
การรับรู้ที่มากเกินไปย่อมมีราคาของมัน สมองของเขาถูกกระหน่ำด้วยข้อมูลจำนวนมหาศาล หากไม่ฝึกให้ชำนาญเสียก่อน การใช้เนตรสวรรค์อาจกลายเป็นดาบสองคมแทนที่จะเป็นผลดีกับตัวเขาเอง
"ข้าคงต้องฝึกมันให้ดีกว่านี้" หลงเทียนหยางกำหมัดแน่น สายตาฉายแววแน่วแน่ แม้จะยังควบคุมได้ไม่สมบูรณ์ แต่พลังนี้... จะต้องมีประโยชน์กับตัวเขาอย่างแน่นอน
สามวันผ่านไป หลงเทียนหยางสามารถใช้ เนตรสวรรค์ ได้โดยไม่มีผลกระทบใดๆ ร่างกายและจิตใจเริ่มปรับตัวให้เข้ากับการมองเห็นที่เหนือธรรมดานี้
เนื่องจากวิชานี้ไม่สิ้นเปลืองพลังมากนัก เขาจึงเปิดใช้มันตลอดเวลา พร้อมกับฝึก ฝ่ามือทะลวงฟ้า ควบคู่ไปด้วย
ทุกการเคลื่อนไหว ทุกการโจมตี แม่นยำขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาสีทองคู่นั้นจับทุกจังหวะของพลังที่ไหลเวียนในร่าง สังเกตทิศทางลม และคำนวณจุดอ่อนของเป้าหมายโดยสัญชาตญาณ
ฝ่ามือที่ฟาดออกไปในวันนี้ ไม่ใช่เพียงพละกำลังที่ไรทิศทางอีกต่อไป—แต่เป็นฝ่ามือที่เฉียบคมและทรงพลัง
"ไม่คาดคิดเลยว่า เนตรสวรรค์ จะให้ผลลัพธ์ที่ดีถึงเพียงนี้"
ตอนแรกเขาเพียงแค่ถูกดึงดูดด้วยชื่อวิชาเท่านั้น ไม่เคยนึกมาก่อนว่ามันจะช่วยให้พัฒนาการของเขาก้าวกระโดดถึงเพียงนี้!
หลงเทียนหยางพอใจกับทักษะการต่อสู้ของตนในตอนนี้ไม่น้อย อยู่ๆ ก็มีความคิดบางอย่างแวบขึ้นมา เขาจึงนำเตาปรุงยาออกมา ตั้งใจจะเปลี่ยนไปฝึกปรุงยา
แม้ครึ่งปีที่ผ่านมาเขาแทบไม่ได้แตะต้องศาสตร์นี้ แต่ก็ไม่เคยคิดจะละทิ้งมันเลย!
"มาดูกันเถอะ... เนตรสวรรค์จะช่วยในการปรุงยาได้หรือไม่?"
หลงเทียนหยางรวบรวมพลังปราณ สร้างเปลวไฟขึ้นบนฝ่ามือ ก่อนจะสะบัดส่งมันเข้าเตาปรุงยา
ทันทีที่เปลวไฟติด ส่วนผสมของยาเสริมพลังถูกโยนตามลงไป กระบวนการหลอมเริ่มต้นขึ้น แต่ไม่นานนัก เขากลับรู้สึกถึงบางอย่างที่ผิดปกติ
"...แปลก ทุกทีข้าใช้แรงไฟระดับนี้ตลอด แต่ทำไมตอนนี้กลับรู้สึกว่ามันแรงเกินไป?"
แม้จะรู้สึกเช่นนั้น แต่หลงเทียนหยางยังคงรักษาระดับไฟไว้ดังเดิม ไม่นาน กลิ่นไหม้ก็เริ่มลอยออกมาจากเตา
เมื่อรู้ว่าการหลอมครั้งนี้คงไม่อาจสมบูรณ์ได้ เขาจึงค่อยๆ เบาไฟลงจนดับ ก่อนจะนำตัวยาที่ได้ใส่ขวดเก็บไว้
หลงเทียนหยางมองดูของเหลวภายในขวด สีหน้าครุ่นคิด "ครั้งนี้ดูแย่กว่าครั้งก่อนเสียอีก…"
เขาหยุดคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง "งั้นครั้งนี้มาลองทำตามความรู้สึกดูดีกว่า"
ไม่รอช้า เขาเริ่มต้นใหม่ เปลวไฟจากฝ่ามือถูกโยนเข้าสู่เตา พร้อมกับส่วนผสมของยา ทันทีที่การหลอมเริ่มต้น หลงเทียนหยางก็รับรู้ถึงความผิดปกติอีกครั้ง
"ไฟแรงเกินไป… แต่ครั้งนี้ข้าจะเชื่อความรู้สึกนี้"
เขาค่อยๆ ลดระดับไฟลง แม้จะเพียงเล็กน้อย แต่ความแตกต่างกลับชัดเจน ไม่นาน กลิ่นหอมอ่อนๆ ก็ลอยออกมาจากเตา
"ปกติจะมีกลิ่นไหม้ แต่นี่กลับมีกลิ่นหอม… นี่หมายความว่าข้ามาถูกทางแล้ว!"
ดวงตาของเขาส่องประกาย ความหวังที่ว่าครั้งนี้จะสำเร็จเริ่มก่อตัวขึ้น
กลิ่นหอมค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้เหลือเพียงขั้นตอนสุดท้าย—การบีบอัดเป็นเม็ดยา
หลงเทียนหยางไม่รอช้า เปลวไฟถูกเร่งขึ้นทันที ระดับไฟเพิ่มขึ้นอย่างมาก ทว่าความรู้สึกภายในกลับบอกให้เขาเพิ่มขึ้นอีก
แม้พลังปราณจะใกล้หมด แต่เขายังคงเร่งไฟขึ้นตามสัญชาตญาณ จนกระทั่ง… ความรู้สึกนั้นบอกให้หยุด
ในขณะเดียวกัน เม็ดยาก็สำเร็จสมบูรณ์!
เหงื่อท่วมทั่วร่าง พลังถูกใช้ไปจนเกือบหมด ทว่าบนใบหน้ากลับเปี่ยมไปด้วยความยินดี รอยยิ้มแห่งความสุขปรากฏขึ้น แทนที่ความเหนื่อยล้า
เขาหยิบเม็ดยาขึ้นมา ก่อนจะตะโกนออกมาด้วยความดีใจ
"ข้าทำได้!"
เสียงหัวเราะดังขึ้นด้วยความปลื้มปิติ ไม่นานเขาก็สงบลง แม้สีหน้ายังคงเปื้อนรอยยิ้ม
"หรือนี่จะเป็นเพราะเนตรสวรรค์?" เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ
"แต่ช่างเถอะ ยังไงนี่ก็ถือเป็นผลลัพธ์ที่ดี!"
เขาไม่คาดคิดว่าเนตรสวรรค์จะช่วยเขาได้มากถึงเพียงนี้ จากที่เคยเห็นมันเป็นเพียงวิชาระดับต่ำ ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่ามันอาจเป็นถึงวิชาระดับสูงเลยก็ว่าได้
"สี่วันที่เหลือ... ข้าน่าจะลองปรุงยาอื่นๆ ดูบ้าง"
แม้เขาจะจริงจังกับการบ่มเพาะเพียงใด แต่ความฝันของเขายังคงเดิม และตอนนี้... เปลวไฟแห่งความหวังก็ถูกจุดขึ้นแล้ว!
"ไม่มีพรสวรรค์ ก็สร้างขึ้นมาเอง!" หลงเทียนหยาง ผู้หลงใหลในศาสตร์การปรุงยาแม้ไร้พรสวรรค์ ไม่ยอมแพ้ต่อคำดูถูก ด้วยความมุ่งมั่นและโอกาสสำคัญ เขาจะเขียนตำนานใหม่และเปลี่ยนโลกยุทธจักรไปตลอดกาล!