แดนสุวรรณบรรลัย
TannyRULADY
## บทที่ 1 ทางวิถีเงาสีเงิน(1)

"กาลครั้งหนึ่ง ณ สถานซึ่งห่างไกลจากดินแดนใด ยังมีแดนอันรุ่งเรืองและรุ่งโรจน์เหนือถิ่นไหน เต็มไปด้วยความสุขของผองชนผู้คน และความยิ่งใหญ่ขจรขจายไปทั่วทิศแสนไกล จนมิอาจมีดินแดนใดเทียบเคียง"
"แดนสุวรรณคือชื่อของสถานนั้น แดนที่ทุกสิ่งรุ่งโรจน์ดั่งทองคำ ถิ่นที่ไม่มีสิ่งใดจะนำพาความทุกข์มาให้ และไร้ซึ่งผู้ใดได้เห็นคืนวันอันเลวร้ายใต้ฟ้าสีทองผ่องอำไพ"
"กระทั่ง วันที่แดนนี้ไม่ใช่สิ่งที่เคยเป็นอีกต่อไป"
ยามเช้าหนึ่งใต้ฟ้าสีคราม ฝูงนกพาบินตามกันใต้แสงตะวันอันสาดส่องลงมา ขณะสายลมพัดพาใบไม้เหนือผืนหญ้าปลิวไสว เป็นสัญญาณของวันอันสดใส ในเขตป่าชานเมืองไร้อันตรายใดให้หวั่นเกรงในสายตา พาคนเห็นรู้สึกน่าชม
บนถนนอิฐไร้สีแสนยาวไกลข้างป่า ฝีเท้าสวมเกราะเหล็กของหลายคนเหยียบประทับเกิดเสียงดัง คนนำหน้าสุดเป็นอัศวินสวมชุดเกราะแผ่นโลหะหนาแต่หัวจรดเท้าถือดาบใหญ่ โล่สูงสีเขียวที่ถือไว้กับชุดผ้าเหนือเกราะสีเดียวกัน สลักตราพยัคฆ์ขาวยืนด้วยคู่ขาหลัง เป็นสัญลักษณ์อันเกรียงไกรเหนือสิ่งใด
เหล่าทหารที่ติดตามอัศวินมาสิบกว่าคน ซึ่งสวมหมวกเหล็กกับเกราะโซ่ถักและดาบประจำตัว ล้วนสวมชุดผ้าสลักสัญลักษณ์ใกล้เคียงกัน นั่นคือตราแห่งพยัคฆ์รัตน กองทัพอันยิ่งใหญ่ที่ปกครองชีวิตและเมืองใดในดินแดนนี้
ทุกคนต่างเงียบงันและเดินบนถนนโดยไม่สนใจสิ่งใดพักใหญ่ กระทั่งทหารหญิงที่อยู่หน้าสุดเอ่ยทักอัศวิน
"ท่าน เรามาทำอะไรนะ?"
"ตามหาและเฝ้าดูใครบางคน กับจัดการถ้าเห็นว่าเป็นอันตราย"
อัศวินตอบด้วยเสียงแข็งขันโดยไม่หันกลับไป ทำให้ทหารอีกคนถามบ้าง
"คนที่เราถูกส่งให้มาตามหาเป็นใครเหรอ?"
"เบื้องบนไม่ระบุรายละเอียดให้ บอกแค่ว่าถ้าเห็นเป็นอันตรายฆ่าได้ทันที คงเป็นคนที่พวกเขาหมายหัว ส่วนใหญ่ไม่เกินมือเราเท่าไหร่ เลวร้ายสุดก็กบฎที่ไม่เคยผ่านการฝึกรบ"
"หวังว่าจะไม่เจองานยากนะท่าน"
คณะนักรบเดินเท้าผ่านพุ่มไม้เรื่อยไป พบสัตว์ต่าง ๆ จากพงไพรไม่ไกล ได้ยินเสียงใดที่พวกเขาทำไว้ เห็นผลและดอกของไม้หลากชนิดที่ดูไร้พิษภัย แต่ก็ไม่มีใครคิดเข้าไป เพราะรู้ว่าไม่ใช่เป้าหมายตน
กองทหารเดินผ่านลานหญ้าพักใหญ่ จนในที่สุดก็เจอเขตคนอาศัย เป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่อาคารส่วนใหญ่ทำด้วยอิฐก่อเรียงต่อเป็นแถว ถึงสภาพรอบข้างดูไม่ดีเท่าไร ก็ไม่เลวร้ายจนเกินอาศัย แม้ไม่มีคนผ่านไปมาในสายตา ทว่าพืชไร่สีเขียวที่ถูกปลูกให้เห็น สัตว์ในคอกที่ส่งเสียงร้องออกมา อาคารที่คงสภาพดี ก็มากพอให้รู้ว่ามีคนอาศัยที่นี่
"ท่าน ที่นี่ดูเงียบจนน่าประหลาดนะ มั่นใจเหรอว่าไม่มีอะไรพลาด?"
ทหารหญิงคนเดิมถามด้วยความแคลงใจ พลางสังเกตสภาพแวดล้อมที่ดูไม่น่าวางใจ
"ไม่มีอะไรพลาดในงานนี้"
อัศวินเกราะหนายืนยันคำเดิม พร้อมนำพาทุกคนออกจากหมู่บ้านอย่างไม่เร่งรีบ
เหล่าทหารเดินเท้ามาเรื่อยจนเจอแม่น้ำสะอาดใส ซึ่งมีปลาว่ายไปมาให้ได้เห็น แม้ใครในแถวจะอยากสัมผัสถึงความเย็นจากอากาศยามเช้านี้ ก็ไม่มีใครกล้าทำอะไรนอกคำสั่งหัวหน้า ขึ้นสะพานอิฐข้ามสายน้ำอย่างไม่ลังเลตามอัศวินนำ
ทว่าหลังข้ามสะพานมาได้ หัวหน้าทัพพยัคฆ์รัตนก็ชูหมัดขวาขึ้นมา เป็นสัญญาณให้ทุกคนหยุดก้าวและรอคำสั่ง
สิ่งที่รอทุกคนอยู่ข้างหน้า คือป่าใหญ่เต็มไปด้วยไม้สูงและพุ่มกระจัดกระจายตามทาง เสียงนกร้องอย่างเบาบางดังพอให้ทุกคนสังเกตได้ สัตว์เล็กพุ่งกระโจนผ่านไม้พุ่มเรื่อยให้คนหันมอง จนเห็นว่าถิ่นนี้มีไม้ดอกหลากสีหลายพันธุ์ให้ความสดใส ทว่าในตอนนั้น อัศวินชุดเขียวก็ชักดาบที่เหน็บข้างกายเอาไว้ออกมา ขณะออกคำสั่งแก่ทหารผู้ติดตาม
"เตรียมอาวุธ เราใกล้ถึงปลายทางแล้ว แต่ในป่าแบบนี้ไม่น่าวางใจ ระวังตัวให้ดี"
"รับทราบ!"
ทหารทั้งหลายชักดาบออกมาตามคำสั่ง แล้วพากันเดินต่อไปในป่าใหญ่อย่างไม่กังขา ทว่ายิ่งพวกเขาเดินเข้าไป กลับรู้สึกถึงความผิดปกติรอบข้าง เสียงใด ๆ ในละแวกใกล้เคียงเริ่มหายไป สัตว์น้อยใหญ่เริ่มไม่มีให้เห็นในสายตา พาทุกคนที่เดิมตามกันสงสัยว่ากำลังเกิดอะไร กระนั้นก็ยังเดินต่อไปไม่ใส่ใจ จนเสียงใครบางคนร้องโหยหวนเรียกให้ได้ยิน
"ใครก็ได้ ช่วยด้วย"
!!!
เสียงโลหะกระแทกดังสนั่นลั่นป่า ฝูงนกกาเกาะไม้พาบินหนี แม้กระรอกในพุ่มไม้ก็ไม่มีอยู่ เหลือไว้เพียงอัศวินกับเหล่าทหารผู้ติดตาม ที่ยังยืนนิ่งเพราะไม่เข้าใจว่ากำลังเผชิญสิ่งใด กระนั้นก็รู้ในทันทีว่าไม่ใช่เรื่องดี
"ระวังให้ดี ตอนนี้มีอะไรให้เราจัดการแน่แล้ว"
"ท่านแน่ใจนะว่าไม่ใช่ใครที่เรากำลังตามหา"
"เป้าหมายเราห่างจากนี่อีกพอสมควรกับไม่ไปไหน ไม่ใช่อะไรในป่านี้แน่ แต่เอาเถอะ เปลี่ยนแผน หาแหล่งเสียงนั่น"
ไม่มีใครตอบรับอะไรหลังจากนั้น เพราะไม่รู้ว่านั่นจะเป็นอะไรได้ เพียงแต่ออกนอกเส้นทางอิฐถนนหลัก เข้าพงไพรไปหาที่มาของเสียงปะทะก่อนหน้า ทว่าภาพที่กำลังรอเหล่าทหารกับอัศวิน กลับไม่ใช่อะไรที่คาดหวังไว้แม้แต่น้อย
ในเขตลานโล่งของผืนหญ้าแสนกว้างไกล เต็มไปด้วยคราบเลือดเปรอะเปื้อนจนพื้นเป็นสีชาด ร่างไร้ชีวิตของเหล่าทหารกำลังนอนเกลื่อนกลาด ในสภาพที่ถูกบางอย่างฉีกกระชากเกราะพร้อมร่าง โดยเกราะที่ทุกคนสวมล้วนประทับตราพยัคฆ์ขาวอย่างเหล่าผู้มาเยือน และบางอย่างก็กำลังรออยู่ ณ กลางลาน
สิ่งนั้นเป็นบางอย่างที่คล้ายมนุษย์สวมชุดเกราะโลหะในท่านั่ง สวมผ้าคลุมสีฟ้าเขียวปกปิดทั้งร่างไม่ให้ใครได้เห็นส่วนใด แสงอาทิตย์ที่สาดผ่านใบต้นไม้สูงลงมา ส่องให้เห็นคราบเลือดที่เปื้อนผ้าคลุมและเกราะชัดเจน ในมือขวาถือดาบยาวปักพื้น ซึ่งแทงทะลุร่างทหารคนหนึ่งจนจมกองเลือด พอให้ได้รู้ว่าเสียงก่อนหน้ามาจากอะไร
ในที่สุดตัวตนที่ซ่อนรูปลักษณ์ไว้ใต้ผ้าคลุม ก็หันหาอัศวินเกราะหนากับทหารแห่งพยัคฆ์รัตน
"ฉันไม่รู้ว่าแกเป็นใคร แต่จากที่แกฆ่าหน่วยลาดตระเวนในป่านี้ คงปล่อยไว้ไม่ได้"
อัศวินพยัคฆ์พูดด้วยเสียงเรียบราบ ต่อนักดาบแปลกหน้าผู้ฆ่าทหารไปมากจนกองซากล้อมรอบ ไม่นานตัวตนปริศนาก็ลุกขึ้นพร้อมชักดาบที่ปักพื้น ยืนหลังค่อมต่อหน้าผู้นำเหล่าทหาร แล้วยื่นมือซ้ายสวมเกราะหนาหาอัศวินหน้าตนอย่างช้า เสมือนต้องการบางอย่างจากนักรบตรงหน้า
"ฆ่ามัน!"
อัศวินชุดเขียวสั่งพร้อมกระแทกโล่ใหญ่ใส่พื้นให้เกิดเสียง ทหารทั้งหลายจึงตั้งแนวเรียงล้อมศัตรู นักดาบใต้ผ้าคลุมจึงกระชับดาบยาวในมือมั่นเตรียมปะทะ ขณะกางขาตั้งท่ารอไม่ต่างกัน
สามทหารพุ่งปะทะหมายฟันโจมตีพร้อมกัน ทว่าทันใดนั้นจอมดาบก็ซัดอาวุธตัดร่างทั้งสามด้วยความชำนาญ ความเร็วเหนือสายตาพาทุกคนตะลึงต่อภาพที่สามทหารกระเด็นออกไกลในอากาศ ขณะเลือดสาดกระเซ็นจนผืนหญ้าเป็นสีแดงฉานอีกครา
หัวหน้าทหารที่เห็นท่าไม่ดีรีบพุ่งใส่พร้อมยกโล่ไว้ ทำให้นักรบชุ่มเลือดพุ่งทะยานฟ้าแล้วลงกำลังฟาดดาบใส่ แม้โล่ของอัศวินจะรับการโจมตีได้ แรงปะทะก็ทำให้เขากระเด็นออกนอกวงล้อม
ทหารที่ยังเหลือพยายามไล่โจมตีศัตรูหนึ่งเดียว กระนั้นอีกฝ่ายกลับเบี่ยงหลบทุกการโจมตีด้วยฝีก้าวที่ว่องไว แล้วฟาดดาบสวนกลับไปให้หมดสภาพทีละคนสองคน จนกองรวมกับศพที่ถูกฆ่าก่อนหน้าไม่ต่าง ระหว่างนั้นผ้าคลุมที่สวมก็ถูกคมดาบฉีกกระชาก จนเผยร่างสวมเกราะแผ่นให้ได้เห็น
เมื่อเหลือทหารคนสุดท้ายที่ยืนหยัดสู้ จอมดาบก็พุ่งอาวุธแทงทะลุเกราะเลือดทะลัก เมื่อเห็นว่าเหยื่อไม่ขยับ จึงใช้กำลังสะบัดดาบให้ซากศพกระเด็นใส่อัศวินเกราะหนาที่อยู่ไม่ไกล เขาจึงยกโล่ใหญ่ขึ้นกระแทกร่างนั้นให้เบี่ยงออกไป เพื่อประจักษ์ว่ากลางลานเลือดนี้มีเพียงสองนักรบที่เหลือรอด
ทว่าขณะอัศวินพยัคฆ์กำลังพิจารณาศัตรูตรงหน้า ก็เห็นตราวงกลมสีทองบนเกราะสีหม่นที่อีกฝ่ายสวมไว้ ด้วยความรู้ที่มีจึงเข้าใจในทันใด ว่าตรานั่นหมายถึงอะไร
"อัศวินแห่งชาลิกา! มาทำอะไรที่นี่!?"
ตราที่อัศวินเห็นนั้นไม่ใช่อะไรที่เขาควรได้เห็น อย่างน้อยที่สุดก็ในตอนนี้ จนความสงสัยเกิดขึ้นในใจ กระนั้นไม่นานเขาก็นึกขึ้นได้ ว่าสิ่งที่ต้องทำตรงหน้านี้คืออะไร
"อะไรก็ช่าง ฉันปล่อยแกไว้ไม่ได้"
สองนักรบก้าวเท้าอย่างช้าและหนักแน่นหากัน อัศวินถือโล่มั่นหมายป้องกันสิ่งใดที่ฝ่ายประเคนใส่ ขณะจอมดาบไร้ตัวตนกระชับอาวุธในมือขวามั่น ต่างฝ่ายต่างหยุดนิ่ง โดยฝ่ายหนึ่งยืนหยัดอย่างมุ่งมั่นต่อศึกนี้ ขณะที่อีกฝ่ายยังยืนหลังโกง เสมือนร่างกายไม่สมประดี ในที่สุดทั้งสองก็ขยับอาวุธ เป็นสัญญาณพร้อมปะทะกลางกองซากในพงไพร
อัศวินพยัคฆ์รัตนเปิดศึกด้วยการวาดอาวุธใส่ ทว่านักดาบปริศนาใช้โล่ที่ติดเกราะแขนปัดป้องออกจนเสียจังหวะ แล้วใช้โอกาสนี้จับอาวุธไว้ในสองมือ ตีลังกาม้วนหน้าทะยานฟ้า อาศัยกำลังฟาดดาบอย่างจัง กระทั่งโล่ที่อีกฝ่ายยกขึ้นกันหลุดกระเด็นออกไป และยังลุกขึ้นตั้งท่าได้ไม่ดี จอมดาบจึงโจมตีต่อทันที
นักรบเกราะหนาวาดดาบขึ้นรับการโจมตีไม่ยากเย็นเท่าไร ทว่าในจังหวะที่ต่างฝ่ายต่างออกแรง นักดาบปริศนาก็ชิงจังหวะถอยหนี จนศัตรูที่ลงแรงปะทะดาบเสียหลักอีกครั้ง เมื่อนักฆ่าเห็นช่องว่างโจมตี จึงพุ่งอาวุธพิชิตศัตรูทันที
!!!
ปลายดาบยาวแทงเข้าช่องมองเห็นอันเล็กแคบของหมวกอัศวินอย่างแม่นยำ เลือดไหลพุ่งเคลือบใบดาบเป็นสีเลือดขณะผู้ถูกโจมตีนิ่งสนิท เมื่อเห็นว่าปลิดชีวิตศัตรูได้ นักฆ่าสวมผ้าคลุมจึงกระชากอาวุธออกมา ปล่อยอีกฝ่ายล้มลงกองพื้นไป
ทว่าหลังจบศึกได้ไม่นาน เสียงฝีก้าวก็ดังอีกครั้ง จนนักดาบผู้กำชัยหันมองตามอย่างช้า
เสียงฝีเท้าที่สั่นเทา เป็นของทหารหญิงผู้บาดเจ็บจากการโจมตี แต่ยังยืนหยัดกระชับดาบในสองมือ แม้สองแขนจะสั่นระริกจนถืออาวุธได้ไม่ดี และสีหน้ากับแววตาแสดงความกลัวสุดขีดออกมาก็ตามที ก่อนที่จะตะโกนถามออกไป
"แก แกเป็นอะไร? แกเป็นตัวบ้าอะไร?!?"
มือดาบนักฆ่าไม่ตอบอะไร เพียงลงแรงพุ่งดาบยาวในมือลงพื้น แทงทะลุเกราะหนาของอัศวินผู้สิ้นชีพแหลก เกิดเป็นเสียงปะทะอันไม่น่าอภิรมย์ จนของเหลวสีแดงเข้มไหลทะลักจากร่าง เคลือบลานหญ้าใกล้เคียงให้เป็นสีเดียวกัน กระนั้นความกลัวจนตัวสั่นก็ไม่ทำให้ทหารผู้เหลือรอดกล้าวิ่งหนีไป
ในที่สุดนักดาบสวมผ้าคลุมก็ออกแรงแขน ฟาดอาวุธให้ร่างสวมเกราะหนาที่ถูกเสียบคาดาบกระเด็น กระแทกทหารผู้เหลือรอดคนท้ายสุดล้มลงไป และในที่สุดก็เหลือเพียงเขาที่ยังยืนหยัดในป่าไพรชุ่มเลือด
ผู้ถูกเรียกว่าอัศวินแห่งชาลิกา กลับมายืนหยัดตัวตรงอย่างคนปกติอีกครั้ง จนเกิดเสียงเกราะโลหะขยับพร้อมกระดูกเข้าที่ เขาสะบัดดาบในมือขวาให้เลือดกระเซ็นสิ้นหมด แล้วเก็บเข้าปลอกเหน็บเอวอีกครั้งหนึ่ง
นักฆ่าชุ่มเลือดเดินออกจากลานสังหาร สู่ถนนอิฐสีหม่นที่เหล่าทหารใช้เข้ามาหาความตายจากคมดาบตน ตามเส้นทางที่คิดว่าอาจควรไปอย่างไม่เร่งรีบเท่าไร จนในที่สุดก็พ้นเขตป่าใหญ่ สู่สถานใหม่พาให้รู้สึกแปลกตา
ภาพทัศน์ต่อหน้าผู้มาเยือน คือลานหญ้าเขียวขจีสุดลูกหูลูกตาจรดขอบฟ้าสีคราม กับสายลมพัดพาให้มองไม้ดอกที่ขึ้นเป็นสวนหย่อมตามถนนอิฐ ไม่ไกลกันมีสายน้ำกว้างใสไหลตามทาง พร้อมกังหันน้ำขนาดใหญ่ตั้งไว้ พาให้มองหาสิ่งอื่นที่น่าจะเป็นจุดเด่น เห็นอาคารสูงใหญ่สีสะอาดตั้งตระหง่านไม่ไกลเท่าไร จึงเดินตามทางอิฐต่อไป
อัศวินเดินลู่ลมที่พัดผ่าน พาผ้าคลุมหุ้มร่างสะบัดตามอย่างช้า กระนั้นเขาก็ไม่ใส่ใจสิ่งรอบตัวเท่าไรนัก ย่ำบนพื้นอิฐเรื่อยไปดังไร้สิ่งใดในความคิด กระทั่งรู้สึกว่าฝีเท้าติดบางอย่าง จึงหันมองลงมา ณ ฝ่าเท้าตน
สิ่งนั้นคือสัตว์สี่เท้าขนปุยสีดำ ที่กำลังยืนนิ่งต่อหน้านักดาบ กับเขี้ยวแหลมและคู่ตาสีเขียวอย่างอสรพิษที่แหงนขึ้นอย่างพิจารณา หูแหลมชูตั้งซ้ายขวาขยับเป็นระยะ ไม่ต่างจากหางที่กำลังส่ายไปมาเมื่อจ้องผู้มาเยือน ก่อนเคลื่อนตัวเข้าหาฝีเท้าสวมเกราะของนักดาบ แล้วถูไถไปมาอยู่พักหนึ่ง อีกฝ่ายจึงยืนนิ่งไม่ทำอะไร จนในที่สุดแมวนั้นก็ตัดสินใจทำบางอย่าง
แมวดำทะยานออกไปอย่างลิงโลด กระโจนสลับไปมาระหว่างถนนอิฐกับลานหญ้าสองฝั่งข้างทาง จนถึงทางแยกที่เลือกไปตามเส้นทางซึ่งแตกต่าง เป็นทางอิฐแดงที่มีขนาดเล็กกว่าถนนหลัก เจ้าสี่เท้านั่งนิ่งกับที่พักใหญ่ จนเห็นว่านักรบเกราะเคลือบเลือดไม่ยอมทำอะไร จึงส่งเสียงร้องลากยาวออกไปให้อีกฝ่ายได้ยิน
นักดาบยืนนิ่งสนิทไม่ขยับแต่อย่างใด ในที่สุดแมวตัวจ้อยจึงกระโจนกลับมาที่เดิม แล้วงับผ้าคลุมที่ยาวลงมาของอีกฝ่ายไว้ พยายามลากให้ไปตามต้องการ เขาจึงเริ่มก้าวเท้าตามทิศทางที่แมวลากไป เจ้าเท้าปุยจึงคอยเดินนำทางให้อย่างช้า พลางหันมองเป็นระยะว่าผู้สวมผ้าคลุมยังตามมาไหม
ทั้งสองเดินตามทางเรื่อยไป จนในที่สุดก็หยุดลงต่อหน้าอาคารหนึ่ง ซึ่งจอมดาบสังเกตว่าตั้งสูงตระหง่านแต่ไกล เป็นอาคารปูนสีขาวทรงเหลี่ยมติดบานกระจกรอบเป็นระยะ ปลายถนนอิฐนี้คือประตูไม้บานใหญ่สำหรับเข้าไปในอาคาร ที่กำลังถูกแมวขนปุยดันเปิดเข้าไปจนเกิดเสียง เพียงพอแค่ให้ตัวเองเข้าได้ ก่อนมุดหายไปจากสายตาใครในบริเวณ
ตัวตนปริศนาวางฝ่ามือบนคู่บานประตู เปิดออกเกิดเสียงไม้ขยับดังก้องในห้องโถง เห็นเป็นทางกว้างสีขาวโพลนตลอดรอบข้างกับพื้นสีไม้ ซ้ายขวาใกล้ประตูมีตะเกียงให้แสงตั้งคู่กัน ในห้องกว้างตรงหน้าไม่มีอะไรนอกจากความว่างเปล่า กับเส้นทางไปยังเขตอื่นของอาคาร จึงเดินตามเสียงฝีก้าวจ้อยร่อยที่ได้ยิน
เมื่ออัศวินเดินไปในอาคารขาว ก็พบว่าตามผนังถูกประดับประดาด้วยรูปภาพที่มีไม่มากเท่าไร และมีแสงสว่างจากบานกระจกส่องเข้ามาให้ได้เห็นรายละเอียดชัด กระนั้นก็ไม่ได้ใส่ใจแต่อย่างไร เพียงเดินต่อไปเท่านั้น
ทว่ายิ่งผู้มาเยือนเดิน เสียงฝีก้าวที่เขาได้ยินกลับยิ่งต่างออกไป เป็นเสียงฝีก้าวของคนที่ช้าและเบาบาง พร้อมเสียงไม้กระทบพื้นเป็นระยะ กระทั่งเขามาถึงเกือบสุดทางมุมอาคารจึงหยุดลง รอดูว่าเจ้าของฝีเท้านั้นเป็นใคร
ในที่สุดฝีเท้าสวมรองเท้าแตะก็หยุดลง พร้อมกับที่ไม้เท้ายาวสีหม่นปรากฏให้เห็น
"สวัสดี ท่านผู้ชมที่แสนดี ยินดีต้อนรับสู่หอศิลป์ของข้า มีสิ่งใดที่ท่านเห็นคุณค่าในสถานนี้ไหม?"


## บทที่ 2 ทางวิถีเงาสีเงิน(2)

"สวัสดี ท่านผู้ชมที่แสนดี ยินดีต้อนรับสู่หอศิลป์ของข้า มีสิ่งใดที่ท่านเห็นคุณค่าในสถานนี้ไหม?"
เจ้าของเสียงอ่อนหวานและเบาบางชวนวางใจ เป็นหญิงสาวร่างสูงใหญ่ในเสื้อคลุมยาวสีม่วง กับเสื้อทับหลวมโพรกสีดำขลิบ ผิวเธอเป็นสีงาช้างอย่างน่าชม ใบหน้าแฝงด้วยความงามประสมน่ารักตามอายุที่ไม่มากนัก ผมสีหม่นยุ่งกระเซิงยาวถึงหลัง มือซ้ายขวาพันผ้าจับไม้เท้าไว้ โดยเด่นชัดสุดคือตาสีเพลิงอันว่างเปล่าไม่สะท้อนสิ่งใด ซึ่งกำลังจับจ้องไปยังคู่สนทนา
"ขออภัยที่ข้ามิได้แนะนำตัว ข้ามีนามว่าจูโน นักวาดและผู้ดูแลประจำหอศิลป์นี่ ไม่นานนี้ข้าได้ยินเสียงประตูเปิดจึงลงมาดูว่าใครมาเยือน เพราะไม่ค่อยมีแขกไปใครมาในเวลานี้เท่าไร มีสิ่งใดท่านปรารถนาให้ข้าช่วยไหม?"
แม่สาวแห่งหอศิลป์ยังจ้องนักดาบชุ่มเลือดผู้มาเยือนด้วยแววตาอยากรู้เห็น กระนั้นอีกฝ่ายก็เพียงยืนนิ่งเยือกเย็น ไม่โต้ตอบแต่อย่างใด พาความสงสัยทวีในใจเธอมากขึ้นไป
"ท่านดูอ่อนล้าและอิดโรยนะ ท่านไม่ต้องการความช่วยเหลือใดหรือ?"
เสียงร้องของแมวดังขึ้นจากด้านหลังนักวาด เป็นเจ้าขนปุยตัวเดิมที่นำพานักดาบมายังอาคารนี้ ไม่นานเจ้าสี่เท้าก็วิ่งมายืนหน้าผู้มาเยือน แล้วแหงนมองเจ้าของหอศิลป์ผู้ก้มลงอย่างมีนัย
"นิลกาฬ เป็นเจ้าเองหรือที่พาเขาเข้ามา?"
แมวดำผู้ถูกเรียกว่านิลกาฬร้องขานรับพร้อมพยักหน้า จูโนจึงเผยยิ้มเบาบางออกมา ก่อนหันหาผู้สวมเกราะหน้าตน
"นิลกาฬเป็นสหายข้าเอง เขาคงอยากให้ท่านได้มาเหยียบเยือนสถานนี้ ท่านสนใจเชยชมผลงานในหอศิลป์นี้ไหม?"
นักดาบใต้ผ้าคลุมยังนิ่งสงบไม่ตอบสนองดังเดิม จูโนที่เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นเช่นนั้นจึงพูดต่อไป
"หากท่านสนใจ ก็ตามข้ามาเถิด ข้าจะพาท่านเชยชมผลงานในสถานนี้เอง"
แม่สาวร่างใหญ่เดินนำออกไปพร้อมไม้เท้าในมือ นิลกาฬจึงงับผ้าคลุมลากให้นักดาบขยับตามพร้อมส่งเสียงคำราม ไม่นานเขาก็เดินตามอย่างไม่เร่งรีบเท่าไร จนในที่สุดก็ตามทันกัน
"เดิมที หอศิลป์นี้เป็นของนักวาดท่านหนึ่ง ผู้ซึ่งมีชื่อเสียงกว้างไกล ใครก็ตามต่างชื่นชมในฐานะศิลปินผู้สรรค์สร้าง ใช้ชีวิตเพื่อรังสรรค์งานวาดเรื่อยไป แม้ถึงวันที่เขาสิ้นใจ ชิ้นงานของเขาก็คงอยู่ให้ถูกพูดถึงตลอดไป"
ผู้มาเยือนมองงานศิลป์ติดผนังที่มีอยู่ประปรายตามทางที่นักวาดนำไป ส่วนใหญ่เป็นภาพวาดทิวทัศน์ที่ใช้สีอ่อนสบายตา พารู้สึกผ่อนคลายตามบรรยากาศ ชวนเขาหันมองเรื่อยขณะเดินตามนิลกาฬและจูโน
"ชิ้นงานส่วนมากเป็นภาพวาดทิวทัศน์อย่างนักวาดท่านนั้นถนัด เขามักเดินทางเรื่อยไปในแดนนี้ แดนสุวรรณที่เหล่าเราอาศัย และวาดภาพออกมาเป็นตัวแทนความทรงจำ"
ทว่าเมื่อเดินไปได้พักใหญ่ นักวาดก็หยุดก้าวอย่างไม่เห็นเหตุใด
"แต่น่าเสียดาย ข้าที่เป็นผู้ดูแลหอศิลป์นี้ กลับมิได้รังสรรค์งานไว้มากมายเท่าไรนัก"
ไม่นานจูโนก็หันกลับมา แล้วเบนหน้าหาสองมือซึ่งกุมไม้เท้าเอาไว้ ด้วยสีหน้าที่ดูไม่สู้ดีเท่าไรนัก
"อย่างท่านประจักษ์ ดวงตาข้ามองไม่เห็น ต้องให้นิลกาฬเป็นสหายเคียงข้าง ใช้ไม้เท้าหาเส้นทางก้าวเดิน จึงไม่สะดวกจะไปไหนไกลห่างหอศิลป์นี้เท่าไรนัก ไม่แม้แต่จะหาวัตถุดิบทำสีวาดภาพอย่างข้ารัก"
แล้วในที่สุด นักวาดก็เผยรอยยิ้มเบาบางออกมา กับทำเสมือนมองนักดาบตรงหน้าด้วยแววตาฉงนสงสัย
"จะรังเกียจไหม ถ้าข้าอยากให้ท่านช่วยพาออกตามหาสีสันสำหรับภาพวาดข้า?"
นักดาบไม่ยอมตอบอะไร ไม่ส่งเสียงใดให้ใครได้ยิน ก่อนยื่นมือซ้ายสวมเกราะหนาหาสาวเจ้าผมเทาเข้มอย่างช้า พาเจ้าตัวเลิกคิ้วกับเอนคอเล็กน้อยด้วยความสงสัย ก่อนเอ่ยถามออกไปด้วยเสียงเบาบางอย่างเคย
"ท่านกำลังทำอะไรหรือ?"
นักรบสวมเกราะยังยื่นมือหาคู่สนทนาอยู่อย่างนั้น พาให้เธอเผลอยิ้มกับส่งเสียงหัวเราะเล็กน้อยออกมา
"ท่านช่างประหลาดจริง ข้ารับว่านั่นคือคำตอบรับของท่านนะ สิ่งที่ข้าปรารถนาอยู่นี่"
จูโนหยิบแผ่นกระดาษขนาดเล็กยื่นให้ผู้มาเยือนรับไว้ อีกฝ่ายจึงนำมาอ่านให้เข้าใจว่าคืออะไร
"หินปูน งาช้าง หยาดสมุทร ไข่นกเอี้ยง เบอร์รี่ฟ้า ถ่านไม้ ทองคำ และแมลงเกล็ดแดง คือสิ่งที่ข้าต้องการใช้วาดภาพ ข้ามีงาช้าง ถ่านหิน เบอร์รี่ฟ้า และแมลงเกล็ดแดงที่ถูกทำเป็นเม็ดสีแล้ว ข้าอยากให้ท่านช่วยข้า ตามหาสิ่งที่เหลือได้ไหม?"
จอมดาบชุ่มเลือดเก็บใบรายชื่อวัตถุดิบเอาไว้ เป็นการยอมรับสัญญาจากคู่สนทนา
"เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ ช่วยอยู่เคียงข้างข้าในการเดินทางที"
เจ้าเท้าปุยวางเท้าประทับขาสวมเกราะของนักดาบเป็นจังหวะ เสมือนฝากฝังให้ดูแลสหายแทนตน ก่อนเดินหายไปในที่ลับตา พร้อมกับที่จูโนพาเดินสู่ทางออกจากหอศิลป์ต่อไป จนเผชิญหน้าทางเข้าอาคารที่มีแสงส่องเข้ามาจึงหยุดลง
"ข้าไม่รู้ทิศทางนอกหอศิลป์เท่าไร ได้โปรดระวังอันตรายให้ข้าด้วย ท่านผู้ชมที่แสนดี"
สาวใหญ่ร่างสูงในชุดคลุมเดินบนถนนอิฐเรื่อย โดยมีไม้เท้าในมือแตะพื้นนำทาง นักรบใต้ผ้าคลุมที่เดินข้างกันจึงไม่ทำอะไรมากไปกว่ามองซ้ายขวาหาอันตราย กระนั้นก็มีเพียงความงดงามของผืนหญ้าและดอกไม้ในสายตาให้เห็น เป็นความสวยงามที่ถูกสายลมพัดพา ขณะนำพานักวาดให้ไปด้วยกัน
หลังจูโนเดินไปได้พักหนึ่ง ไม้เท้าของเธอก็สะดุดเข้ากับหินข้างทางก้อนหนึ่ง ซึ่งมีขนาดเล็กพอประมาณ จึงหยุดลงแล้วหยิบขึ้นพิจารณา เป็นหินสีขาวขุ่นขนาดเล็กกว่ากำมือ คือหินปูนอย่างเธอต้องการไว้ใช้เอง
"สัมผัสของหินนี่ ช่างคุ้นเคยเสียจริง"
ทว่าด้วยความแคลงใจ เธอจึงหันหานักดาบที่นั่งลงไม่ห่างจากเธอเท่าไร
"ช่วยดูให้ข้าที ว่านี่คือหินปูนที่ข้าตามหาหรือไม่"
ตัวตนปริศนารับหินไว้พิจารณา เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรแปลกตา จึงยื่นคืนให้สาวเจ้ารับไว้ในเวลาไม่นาน
"ขอบคุณที่ช่วยข้านะ ท่านผู้มาเยือน"
จูโนยิ้มพอใจให้นักรบสวมเกราะที่อยู่ใกล้ พร้อมเก็บก้อนหินในมือเข้าใต้เสื้อทับ ก่อนลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือหาอัศวินปริศนา ผู้กำลังนั่งที่แหงนมองขึ้นมาอย่างเงียบงัน
"ไปกันเถอะ ท่านผู้ชมที่แสนดี นำพาข้าไปหาสีสันของภาพวาดต่อที"
นักดาบสวมผ้าคลุมยื่นมือสวมเกราะจับมือสาวเจ้าไว้ แล้วลุกขึ้นยืนอย่างช้าไม่ให้ดึงอีกฝ่ายมากเกินไป ในที่สุดทั้งคู่ก็ยืนเคียงกัน ก่อนจะพากันก้าวไปบนถนนอิฐกลางผืนหญ้าและสายลมพัดพา
ทั้งสองเดินเรื่อยถึงทางเข้าป่าใหญ่ พร้อมได้ยินเสียงหนึ่งซึ่งดังไกลออกไป เป็นดนตรีประหลาดที่ดังเรื่อยเป็นบทเพลงบรรเลงให้ได้ยิน ชวนให้ชื่นชมหลงใหลและอยากฟังต่อเรื่อยไป จนดวงตาสีเพลิงของจูโนเบิกกว้างอย่างใส่ใจ
"สิ่งนั้น เสียงเพลงหรือ?"
นักดาบปริศนาชักอาวุธประจำตัวออกมาอย่างช้า เพราะรู้ดีว่ามีอะไรเกิดขึ้นในป่าตรงหน้า คือการฆ่าและนองเลือดของทหารที่นอนเป็นกองซาก แต่ก็ไม่แสดงทีท่าใดมากไปกว่านั้น
"ช่วยคุ้มกันข้า พาไปหาเสียงนั้นที ข้าอยากรู้ว่ามีสิ่งใดรออยู่"
ยิ่งนักวาดกับนักดาบเหยียบย่ำบนถนนในพงไพร แสงตะวันก็ส่องลงมากระทบพวกเขาน้อยลง จนรู้สึกถึงร่มเงาจากแมกไม้ได้ไม่ยาก ขณะเสียงบรรเลงดังชัดขึ้นตามเวลา จนในที่สุดพวกเขาก็พบว่าเสียงนั้นมาจากอะไร
ต่อหน้าสองนักเดินทางในป่าใหญ่ คือชายในเชิ้ตขาวกับเสื้อกั๊กและโค้ตดำ พร้อมหมวกสามเหลี่ยมทับผมหยิกสีน้ำตาล และผ้าโพกหน้าสีเดียวกัน กำลังบรรเลงสีซอให้เสียงเพลงไพเราะ ผู้กำลังนั่งพิงต้นไม้ใหญ่อย่างสบายใจ ใกล้เขามีม้าดำกับรถลากจอดอยู่ไม่ไกลกัน ทันใดนั้นเขาก็หันหาทั้งสองหลังรู้ว่าใครมาเยือน พร้อมขยับปีกหมวกเล็กน้อยแทนการทักทาย
"อา ท่านคงเป็นนักเดินทางสินะ? และข้ารู้ดีว่าท่านไม่ได้หมายฆ่าเอาชีวิตเรา สนใจสิ่งใดเป็นพิเศษไหม?"
"หือ? ท่านเป็นใครหรือ?"
จูโนถามกลับไป ด้วยสงสัยใคร่รู้ในตัวตนคนหน้าตน
"นามคือแอนคู ข้าพาผู้ปรารถนาควบรถไปยังปลายทางและค้าสิน ส่วนใหญ่เป็นสิ่งที่ข้าเก็บเกี่ยวมา หากต้องการสิ่งใดหรือมีข้อสงสัยก็ถามได้ เพียงไม่ถามว่าได้มาอย่างไรถือเป็นอันพอใจ"
"ท่านค้าสิ่งใดบ้างเล่า?"
"หลายหลากมากมาย เชิญท่านชมตามสบาย"
บุรุษชุดดำคลายถุงผ้ามัดไว้ เผยให้เห็นของด้านนี้หลากชนิดที่ใส่รวมไว้ กระจายออกมาให้ได้ชม
"ขออภัย ดวงตาข้ามองไม่เห็น ช่วยบอกได้ไหมว่ามีสิ่งใดบ้าง?"
"โอ้ เอาเถอะ ท่านลองบอกสิ่งต้องการมาก่อน เผื่อข้าหาให้ได้"
"หยาดสมุทร ไข่นกเอี้ยง และทองคำน่ะ"
"หยาดสมุทร คงหมายถึงมณีสีน้ำทะเลเช่นนี้ ใช่ไหม?"
แอนคูหยิบหนึ่งในของจากกองเหนือผืนผ้าขึ้นมา เป็นหินจรัสสีฟ้าครามอย่างงามทว่าขรุขระ กระนั้นก็ไม่ทำให้สีสันอันสดใสหายไปแต่อย่างไร ให้แม่สาวผมกระเซิงรับสัมผัสไว้ในมือ
"ใช่แล้ว ราคาเท่าไรกัน?"
"ห้าสิบออรัม ไม่ขาดไม่เกิน"
จูโนหยิบเหรียญเงินตราที่เก็บใต้เสื้อออกมา ให้คู่ค้าตามราคาตกลงไว้ ก่อนลุกขึ้นแล้วโค้งให้เล็กน้อย
"ขอบคุณที่ขายมณีนี้แก่ข้า ท่านวาณิชย์"
"มิเป็นไร ไข่นกเอี้ยง หากท่านหมายถึงไข่นกสีฟ้าเขียว ออกจากถนนอิฐไปทางเหนือไม่ไกลจะมีลานหญ้า ถ้าข้าไม่พลาดในเขตนั้นมีต้นไม้ใหญ่ พร้อมรังนกกับไข่ที่ว่าในนั้น ส่วนทองคำ ข้าเสียใจที่ไร้คำแนะนำใดให้ท่าน"
ระหว่างแอนคูพูด เขาก็หันมองอัศวินเคลือบเลือดผู้ยืนแน่นิ่งไม่ไหวติง ทว่าเมื่อเห็นดังนั้น เขากลับเผยรอยยิ้มใต้ผ้าโพกหน้าออกมา มากพอให้ใครก็ตามที่อยู่ใกล้เห็นได้ว่ากำลังแสดงอารมณ์แบบใด
"อย่างน้อยข้ามั่นใจ ว่านักรบผู้นี้คงพาให้ท่านปลอดภัยได้เป็นแน่แท้ ลาก่อนนักเดินทาง จนกว่าเราพบกันอีกครา"
เมื่อเห็นว่าสิ้นธุระใด นักค้าจึงหยิบซอมาบรรเลงเสียงเพลงไพเราะอีกครา พานักวาดหันมองอัศวินที่อยู่ใกล้ เพื่อถามตามความคิดต่อไป
"ท่านช่วยนำพาข้าไปยังลานหญ้าที่ว่าได้ไหม? ท่านอัศวิน"
เมื่อได้ยินดังนั้น อัศวินสวมผ้าคลุมจึงเป็นฝ่ายก้าวนำอย่างช้า เรียกให้นักวาดขยับไม้เท้าตามไม่ไกลกัน
จอมดาบไร้นามหยุดนิ่งต่อหน้าลานหญ้าอีกครา สถานที่เขาคร่าชีวิตไปเป็นจำนวนมากไม่นานนี้ จนพื้นกลายเป็นสีเลือดจากร่างทหารที่กระจายทั่ว กระนั้นก็ไม่หันเหมองสิ่งใด เพียงรอให้สาวเจ้าที่มาด้วยกันได้อยู่ข้างตนเท่านั้น
"นี่หรือ คือลานหญ้าที่ท่านวาณิชย์ว่าไว้?"
จูโนเดินเข้าไปในพื้นที่โล่ง แม้นักดาบจะไม่ได้เดินนำทางให้ เธอ็ก้าวเดินเรื่อยด้วยท่าทีสบายใจ ถึงรอบข้างจะเต็มไปด้วยเศษซากไม่น่าอภิรมย์ ด้วยไม้เท้าหรือฝีเท้าเธอไม่จมลงในอะไรเหล่านั้น ทำให้เขาเดินตามเข้าไปโดยไม่แสดงท่าทีอะไรให้อีกฝ่ายแคลงใจ ในที่สุดเขาก็หยุดก้าว ต่อหน้าต้นไม้ใหญ่ที่นักวาดกำลังวางมือทาบ
ทว่าหลังเธอพิจารณาต้นไม้ได้ไม่นานเท่าไร เสียงร้องของวิหคก็ดังขึ้น จากคู่นกสีดำน้ำตาลในรังไม้ พร้อมนกน้อยอีกหลายตัวที่อยู่ใกล้เปลือกไข่แตก พาเธอหันหาด้วยความแปลกใจ ก่อนยิ้มในเวลาไม่นานเพราะรู้ว่าพบอะไร
"เป็นเรื่องจริง สิ่งที่ข้าต้องการอยู่ตรงนี้"
ไม่นานเธอก็ขยับมือหาคู่นกตัวจ้อยที่กำลังหันมา แล้วส่งเสียงร้องตามประสาสัตว์ ก่อนยื่นมือขวาหาแล้วเอ่ยถาม
"ท่านวิหค ข้าขอเปลือกไข่ของลูก ๆ ท่านได้ไหม? ข้าต้องการใช้รังสรรค์งานศิลป์น่ะ"
คู่นกส่งเสียงร้องออกมา ก่อนพากันคาบเปลือกไข่สีฟ้าเขียว ที่ยังไม่แตกละเอียดเสียทีเดียว วางลงบนมือนักวาดที่ยืนหา หาเธอยิ้มกับหัวเราะเบาบางในลำคอด้วยความพอใจ พร้อมเก็บไว้ใต้เสื้อร่วมกับของชิ้นอื่นที่เธอได้มาแล้วตอบกลับไป
"ขอบคุณนะ ท่านวิหค"
ทว่าก่อนพวกเขาจะทำอะไร เสียงหนึ่งก็ดังจากเขตไม่ไกลนัก เป็นเสียงโลหะขยับที่ดังเป็นระยะ อัศวินไร้นามนึกได้ในเวลาไม่นานว่านั่นเป็นเสียงใด ขณะจูโนหันไปตามแหล่งเสียง
"ท่านได้ยินเหมือนข้าไหม? เสียงของโลหะนั่น เหมือนบางสิ่งถูกลากตามทาง"
ความสงสัยพาให้สาวตาบอดเดินออกไป ตามหาที่มาขอเสียงลาก ขณะอัศวินสวมผ้าคลุมเพียงแค่ก้าวตามอย่างไม่กังขาอะไร และในที่สุดทั้งคู่ก็หยุดลง เมื่อเสียงหญิงสาวอีกคนดังขึ้น
"ใคร ก็ได้ ช่วยข้าด้วย"
นักฆ่าผู้ปิดบังใบหน้าหันหาที่มาของเสียง จึงเห็นว่าผู้เอ่ยคำนั่นหาใช่ใคร นอกไปจากทหารหญิงผู้บาดเจ็บที่มีชีวิตรอด และถูกเขาโจมตีเป็นคนสุดท้ายไม่นานนี้ ที่พยายามลากร่างชุ่มเลือดของตนหนีไกลจากพงไพร
"หืม?"
จูโนส่งเสียงขึ้นมาด้วยความสนใจ ก่อนก้าวหาผู้บาดเจ็บที่กำลังไถลหนี ขณะนักดาบกระชับอาวุธที่มีมั่น แล้วเดินเข้าไปอย่างเชื่องช้าดังตั้งท่ารอปะทะ ขณะเธอผู้มีรอยแผลบนร่างแสดงความกลัวออกมา เมื่อเห็นว่าใครกำลังเข้าหา
"ไม่ อย่าเข้ามา"
เธอส่งเสียงอันสั่นระริกและเบาบางออกมา เมื่อเห็นว่านักฆ่าผู้ซ่อนใบหน้าใต้ผ้าคลุมอยู่ตรงหน้า พร้อมดาบที่ฆ่าทุกคนที่มาด้วยกัน กระนั้นเธอก็ลากร่างหนีไปได้ไม่ไกล ด้วยสภาพที่ไม่สมประดีเท่าไร
"ขอร้องล่ะ อย่า"
ก่อนผู้บาดเจ็บจะพูดอะไรมากไปกว่านี้ แม่สาวนักวาดก็นั่งลงไม่ไกลจากเธอเท่าไร แล้ววางมือแตะไหล่อย่างช้าให้รู้สึกวางใจ พร้อมเผยรอยยิ้มเบาบางอันเป็นเอกลักษณ์ให้เห็น
"ไม่ต้องกังวล ไม่มีสิ่งใดทำอะไรท่านได้หรอก"
"ไม่ สัตว์ประหลาดนั่น มันฆ่าพวกของข้าทุกคน"
"ข้าบอกแล้วไง ไม่มีสิ่งใดทำอะไรท่านได้"
จูโนหัวเราะเล็กน้อย ก่อนหยิบของออกมายื่นให้ ได้เป็นขวดแก้วขนาดเล็กกับของเหลวสีแดงบรรจุด้านใน แม้จะแสดงสีหน้าไม่มั่นใจ ทหารผู้บาดเจ็บก็รับไว้ในมือ
"น้ำยารักษาน่ะ ข้าพกเอาไว้เผื่อว่าใครต้องใช้ รสชาติไม่ต่างจากน้ำผลไม้เท่าไร ดื่มเถิด เพื่อให้แผลท่านได้สมาน"
ทหารหญิงแม้ยังลังเลกับสิ่งที่จะทำจากนี้ ก็ตัดสินใจดื่มน้ำยาจากขวดแก้วในมือ ไม่นานรอยแผลที่เธอมีก็สลายไป ทิ้งไว้เพียงรอยฉีกของเกราะโซ่กับเสื้อผ้า และความแปลกใจบนใบหน้าเท่านั้น
"แผล หายแล้ว?"
"ใช่แล้ว บัดนี้ ไปเถิด ทำสิ่งที่ท่านควรทำ"
"ข ขอบคุณ"
เธอผู้หายดีพยายามใช้กำลังที่มีลุกขึ้น แล้วรีบวิ่งหนีทันทีโดยไม่เหลียวหลังกลับมา จนเผลอทำบางสิ่งตกระหว่างทาง
"ช้าก่อน! ท่านทำของตกไว้!"
แม้จูโนจะเอ่ยทัก ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่หยุดชะงัก วิ่งออกไปจากลานหญ้าแห่งพงไพร ไกลจากกองซากทหารและอัศวินที่ถูกสังหารเหนือแอ่งสีชาด จนเสียงฝีก้าวเบาบางตามเวลาและหายไป
"เด็กหลงทางนั่น คงเผชิญอะไรที่น่ากลัวเหนือสิ่งใดที่เคยเผชิญในชีวิตมา ไม่บ่อยนักที่ข้าจะเห็นใครแสดงท่าทีแบบนั้น สงสัยเหลือเกินว่านางเผชิญเรื่องใดในพงไพร จึงได้หวาดกลัวมากเพียงนั้น"
แม่สาวตาบอดหยิบของที่ผู้วิ่งหนีทิ้งไว้ ได้เป็นแท่งโลหะที่มีสีของทองคำ ทว่าสีสันกลับเปล่งประกายยิ่งกว่า และน้ำหนักเบาจนน่าประหลาดใจ เธอจึงรู้ในทันทีว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอตามหาแต่แรก
"หืม? ศิลาเพลิงนี่ ยังมีคนใช้อีกหรือ? ไม่สิ เป็นแท่งหลอมเช่นนี้ คงถูกลวงว่าเป็นทองคำให้ซื้อเป็นแน่"
แต่หลังเธอได้มันไว้ในมือไม่นาน ก็เผลอยิ้มออกมาด้วยความดีใจ
"จริงสิ ศิลาเพลิงนี้ใช้แทนทองคำได้ อาจเป็นโชคดีของข้า ทว่าน่าเสียดาย ที่เป็นโชคร้ายของเด็กคนนั้น"
เมื่อนักวาดได้ทุกสิ่งที่ต้องการไว้กับตัว ก็หันหานักดาบแล้วยิ้มให้ พร้อมผงกหัวเล็กน้อยแทนการขอบคุณ
"ข้าขอบคุณท่านที่นำพาข้าให้มาหาของเหล่านี้ หากไม่มีท่านช่วยไว้ ข้าคงไม่อาจได้สีสันดังปรารถนาเป็นแน่"
ทว่าขณะเธอกำลังผงกหัว ก็ถูกอัศวินไร้นามวางมือซ้ายแตะไหล่ไว้ จับไม่ให้ขยับไปมากกว่านี้ จนสาวเจ้าที่กลับมายืนเป็นปกติรู้สึกฉงนสงสัย และแสดงความคิดออกมาผ่านแววตา
"ท่านไม่ต้องการคำขอบคุณจากข้าหรือ? ทำไมล่ะ?"
จอมดาบสวมผ้าคลุมไม่พูดอะไร ก่อนขยับมือที่จับอีกฝ่ายไว้ลง ตอบสนองทีท่าด้วยความเงียบงันเท่านั้น
"เช่นนั้น ท่านอยากเชยชมภาพที่ข้ากำลังจะวาดไหม? อย่างน้อยที่สุด ท่านก็เป็นคนช่วยข้าหาสีสันเหล่านี้ ข้าอยากแบ่งปันมันกับท่าน สิ่งที่ท่านช่วยให้ข้าได้รังสรรค์ ท่านว่าอย่างไรกันล่ะ?"
อัศวินไม่พูดอะไร เพียงเก็บดาบในมือขวาเข้าปลอกข้างกายแล้วยืนนิ่ง เสมือนรอให้อีกฝ่ายเอ่ยพูดต่อ
"ไปกันเถอะ ท่านผู้ชมที่แสนดีของข้า ข้าจะนำพาท่านไปยังเพิงนักวาดเอง"
จูโนเป็นฝ่ายเดินนำออกจากลานหญ้าของป่า จอมดาบจึงก้าวตามในเวลาไม่นาน พาให้เธอยิ้มและหัวเราะเล็กน้อยด้วยความดีใจ พากันกลับสู่ถนนอิฐเส้นหลัก ผ่านบรรยากาศอันน่าชมของป่าใหญ่ สู่สถานที่พวกเขาจากมาอีกคราหนึ่ง
ไม่นานนักทั้งสองก็อยู่ต่อหน้าอาคารขาวหอศิลป์ ทว่านักวาดไม่หยุดเพียงนั้น เธอเดินต่อไปจนเลยอาคารใหญ่ พาให้อัศวินที่เดินตามมาหยุดชะงัก จนอีกฝ่ายที่เดินไปได้พักหนึ่งรับรู้ว่าผู้ติดตามหาได้อยู่ใกล้ และตัดสินใจหันกลับมา
"มีอะไรหรือท่านอัศวิน? ตามข้ามาสิ"
นักวาดเอ่ยถามด้วยความสงสัย นักดาบปริศนาจึงก้าวตามสาวเจ้าต่อ กระทั่งได้เห็นว่าเธอพามายังสถานใด
สิ่งที่รอต่อหน้าคู่ผู้มาเยือน คือเพิงอิฐสีขาวขนาดไม่เล็กใหญ่เกินไป ซึ่งให้ความรู้สึกสบายตา ที่มีช่องลมจำนวนหนึ่งให้ความเย็นพัดผ่านด้านใน และกำลังรอให้พวกเขาเดินเข้าไป
"นี่คือเพิงนักวาด สถานที่เจ้าของหอศิลป์เดิมใช้วาดภาพ ภาพทั้งหลายในหอศิลป์ล้วนถูกวาดที่นี่ หวังว่าท่านจะได้พบความสบายใจในสถานนี้"
ทั้งสองพากันเข้าไปด้านในเพิงอิฐ ที่มีผืนผ้าใบพร้อมขาตั้งอยู่ด้านใน ณ ฟากหนึ่ง ใกล้กันเป็นจุดเก็บอุปกรณ์สำหรับวาดภาพที่แตกต่าง ตั้งแต่พู่กัน ขวดเก็บเม็ดสี จานสี จนถึงสิ่งที่ไม่คุ้นตาสำหรับผู้มาเยือน อีกฝั่งเป็นเขตสวนไม้ดอกขนาดเล็กบนโต๊ะที่ถูกจัดเรียงเอาไว้ ให้สีสันสวยงามแก่ใครที่ได้เห็น รอบข้างเป็นหน้าต่างช่องลมที่เปิดให้แสงและลมผ่านเข้ามา ให้ความเย็นสบายแม้เข้ามาได้ไม่นาน แล้วนักวาดก็เข้าหาบริเวณเก็บอุปกรณ์ต่อไป
"ขวดแก้ว ขวดแก้ว ขวดแก้ว ขวดแก้ว"
จูโนพึมพำกับตัวเอง พลางวาดมือควานหาขวดแก้วเปล่าจากโต๊ะเก็บของ มาตั้งไว้บนโต๊ะเตรียมของ เมื่อเห็นดังนั้นนักดาบชุ่มเลือดจึงช่วยหยิบให้จนครบตามจำนวนวัตถุดิบที่มี ก่อนเธอผงกหัวพร้อมยิ้มให้แทนการขอบคุณ
นักวาดหยิบเปลือกไข่สีฟ้าเขียวออกมา ไม่นานนักเธอก็วางมันบนแผ่นผ้าซึ่งมีครกกับสากวางไว้ ให้อัศวินไร้ชื่อเห็น
"ข้าอยากฝากท่านทุบเปลือกไข่ให้เป็นผุยผง สำหรับเก็บเป็นเม็ดสีในขวดแก้ว ต้องรบกวนท่านด้วย"
อัศวินสวมผ้าคลุมจับหยิบสากกับจับครกถือไว้ ก่อนออกแรงทุบเปลือกไข่ลงไปเรื่อย ทำตามเจ้าของเพิงขอให้ลุล่วงตามเวลา พลางสังเกตการกระทำของอีกฝ่ายต่อไป
สาวใหญ่ในชุดคลุมม่วงถือหินปูนกับหยาดสมุทรไว้ในสองมือ ก่อนกำแน่นจนเกิดเสียงเปราะดัง กระนั้นจอมดาบชุ่มเลือดก็ไม่ใส่ใจ ยังทุบเปลือกไข่ให้เป็นชิ้นเล็กลงไป
ท้ายที่สุด จูโนก็ถือศิลาเพลิงสีทองคำไว้ในมือ แล้วจับมั่นไว้ไม่ให้ขยับไปไหน แล้วมองด้วยสายตาไม่น่าพอใจเท่าไร
"ช่างน่าเสียดาย เจ้าไม่ใช่สิ่งที่ข้าตามหาแต่แรก"
ทว่าแม้จะพูดอย่างนั้น ใบหน้าอันน่ารักของเธอก็เผยรอยยิ้มอันจริงใจออกมา ขณะแววตาแสดงอารมณ์ไม่ต่างกัน
"แต่ก็ขอบคุณที่มาเติมเต็มสีสันแก่ข้านะ"
นักวาดบดขยี้ศิลาสีทองในมือจนเกิดเสียงแหลกสลาย พร้อมกับที่เปลวเพลิงลุกโชนขึ้นจากมือพันผ้า เกิดเป็นภาพอันน่ากลัวที่ทำให้อัศวินไร้นามตั้งท่าระวัง กระนั้นไม่นานเพลิงนั่นก็ดับไป เมื่อเธอเทเศษผงศิลาในมือลง
"ให้เจ้าได้เป็นสีสันที่ข้าต้องการเถิด"
แขกแห่งเพิงนักวาดยังคงท่าทีไม่วางใจ จ้องมองแม่สาวผมยุ่งยาวไม่หันเหไปไหน เสมือนเกรงกลัวในสิ่งที่เกิด จนเธอผู้บดขยี้ศิลารับรู้และหันหา ก่อนยิ้มให้ด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนจากเดิมเท่าไร
"อย่าได้กังวล ข้าเพียงเปลี่ยนศิลาให้เป็นผงสำหรับทำสีวาดรูป นั่นเป็นศิลาเพลิง ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะมีประกายไฟ"
อัศวินปริศนาหยุดนิ่งอยู่อย่างนั้นพักใหญ่ ก่อนเบนความสนใจหามือขวาของสาวเจ้าที่บดขยี้ศิลาเป็นผงจนเพลิงลุก ทว่ามือเธอกลับไร้อาการบาดเจ็บใด ไม่แม้แต่รอยไหม้เล็กน้อย ผ้าที่พันไว้ก็ยังคงอยู่ในสภาพดีจนน่าประหลาดใจ แต่เขาก็ไม่ปริปากพูดอะไร แค่จ้องมองอยู่อย่างนั้น จนเธอส่งเสียงหัวเราะเบาบางออกมา
"เชื่อมั่นในข้าเถิด ท่านผู้ชมที่แสนดี มิมีสิ่งใดให้ห่วงเลย"
เมื่อได้รับคำยืนยันดังนั้น จอมดาบก็กลับไปทุบเศษเปลือกไข่ให้เป็นผงละเอียดต่อเรื่อย ขณะเจ้าของเพิงตระเตรียมวัสดุที่ตนไม่เข้าใจว่าคือสิ่งใด แต่ก็ตั้งหน้าทำตามอีกฝ่ายขอไว้ จนในที่สุดทุกสิ่งก็เรียบร้อย เป็นผงไข่ในขวดแก้ว แล้วเขาก็ยื่นให้เธอที่เพิ่งจัดการบางอย่างบนจานสีเสร็จเรียบร้อยพอดี
"โอ้ ขอบคุณท่านมาก ที่เหลือข้าจัดการเอง"
จูโนรับขวดใส่ผงไข่สีเขียวฟ้าเอาไว้ ใช้ช้อนตักส่วนหนึ่งลงช่องของจานสี ก่อนหยิบอีกขวดที่ใส่ของเหลวใสเทลงไปเล็กน้อย แล้วประสมให้เนื้อรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน เช่นวัสดุอื่นที่กลายเป็นสี ทว่ากลับมีสีเทาอ่อนประสมมาด้วย แต่นักดาบที่สังเกตเห็นก็ไม่ทักท้วงแต่อย่างใด เพียงรอดูว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร
นักวาดผมยุ่งจัดเตรียมเก้าอี้นั่งไว้หน้าผ้าใบเหนือขาตั้งไม้ พร้อมจานสีในมือซ้ายกับพู่กันในมือขวา เธอทำท่าเสมือนกำลังมองผ้าใบตรงหน้า แม้ว่าดวงตาที่ล่องลอยจะมองไม่เห็นก็ตามที แล้วแววตากับสีหน้าตั้งมั่นของเธอก็กลับมาอีกครา
"ข้าอยากแบ่งปันความงดงามของภาพวาดนี้ร่วมกับท่าน ได้โปรด เชยชมให้สาสมดังท่านปรารถนาเถิด"
อัศวินปริศนาขยับดาบสวมปลอกออกจากข้างเอว วางสองมือบนกำบังดาบแทนไม้เท้าค้ำยืน มองสาวใหญ่นักวาดสะบัดพู่กัน ลงสีดำเป็นพื้นของภาพไว้ ก่อนเอ่ยทักผู้ชมด้านหลังอย่างเบาบาง
"ท่านนำเก้าอี้มานั่งชมให้สะดวกได้นะ ข้าไม่ว่าอะไรท่านหรอก"
แม้นักวาดจะพูดเช่นนั้น นักดาบก็ไม่ยอมขยับไปไหน มองนักวาดลงสีเรื่อยไป จนเห็นเป็นร่างสวมเกราะโลหะหมองหม่นหุ้มร่าง ประทับตราวงกลมสีทอง มือซ้ายขวาวางเหนือดาบยาวอันปักพื้น และเริ่มเป็นรูปร่างมากขึ้นเรื่อย
สิ่งต่อไปที่ถูกวาดลงผืนผ้าใบ คือผ้าคลุมสีฟ้าเขียวที่คลุมตั้งแต่ไหล่ถึงหลัง มันใหญ่และหนาพอให้เห็นได้ว่าขนาดแท้จริงเป็นอย่างไร ทำให้นักรบสวมเกราะเริ่มรู้สึกถึงความประหลาดบางอย่าง
ทันทีที่สาวเจ้าลงสีที่ทำจากงาช้าง ความคิดของอัศวินไร้นามก็หายไปในทันใด จนเธอลงสีจากหยาดสมุทรอันมีเพียงเพียงน้อยนิด กับหินปูนที่ถูกลงน้ำหนักสีแตกต่าง จนในที่สุดก็เหลือเพียงสีเลือด ที่เธอกำลังจะลงเป็นอย่างสุดท้าย
ทว่าก่อนเธอจะได้ทำอะไร แมวดำขนปุยก็กระโจนขึ้นมาหานักวาดบนตัก จนเธอเผลอร้องอุทาน ขณะจานสีในมือกระเด็นเล็กน้อยก่อนหล่นตกพื้น จนสีที่ยังเหลือกระเซ็นเปื้อนภาพวาดบนผืนผ้าใบ
"นิลกาฬ! เจ้าทำอะไรน่ะ?"
จูโนออกเสียงดุใส่สหายตัวน้อยของเธอเล็กน้อย ก่อนนิลกาฬหลับตาแล้วส่งเสียงร้อง พลันหันมองภาพวาดอันสมบูรณ์ดี ที่วัสดุทุกชิ้นถูกใช้เป็นสีสันของภาพนี้ แล้วทะยานลงไปนั่งตามประสาสัตว์สี่เท้า
"แต่เอาเถอะ อย่างน้อยภาพนี้ก็สมบูรณ์แล้ว"
ภาพที่จูโนวาดออกมา เป็นอัศวินสวมเกราะสีหม่นที่มีคราบเลือดเปรอะเปื้อนประทับตราทองคำ ผู้วางมือสองข้างไว้เหนือดาบสีเงิน โดยบางส่วนของร่างถูกคลุมโดยผ้าคลุมสีฟ้าเขียว
สิ่งที่เด่นชัดสุดของภาพ คือใบหน้าสีขาวอ่อนของอัศวิน ที่เป็นของหนุ่มน้อยวัยแรกรุ่นผู้มีสเน่ห์พอประมาณ ทว่าใบหน้าอันน่ารักนั้น กลับแสดงออกมาเพียงความเคร่งเครียดแลเย็นชา คู่ดวงตาสีน้ำทะเลไร้ประกาย มองไปยังข้างหน้าอย่างว่างเปล่าไร้จุดหมาย โดยสิ่งที่เด่นชัดไม่ต่างกัน คือผมกระเซิงสีขาวราวหิมะที่ยาวประต้นคอ ดังเป็นผู้มาจากเทพนิยาย
"ข้าให้ชื่อภาพวาดนี้ว่านักฆ่าไร้หน้า ข้าวาดเขาจากอัศวินคนหนึ่ง ผู้ซึ่งร่อนเร่พเนจรเรื่อยไป เสมือนตามหาสิ่งใดที่ตนไม่รู้จัก เขาพยายามแยกตัวเองออกจากโลกนี้ ดังไม่คู่ควรกับสิ่งใดที่ได้เผชิญ โอบรับเพียงความรุนแรงแลเลือด เพื่อให้ได้รู้สึกถึงบางสิ่งที่คิดว่าควรค่า บางอย่างที่ทำให้ไม่ต่างอะไรจากสัตว์ร้ายไร้สติ แม้จิตส่วนลึกจะร้องหาบางสิ่งก็ตามที แต่เสียงนั้นกลับไม่มีใครได้ยิน ไม่แม้แต่มีใครเห็น จึงยอมรับสภาพนักฆ่าเลือดเย็น และเลือกที่จะเป็นเช่นนั้นต่อไป"
แล้วในที่สุดจูโนก็ลุกขึ้น ก่อนก้มมองอัศวินไร้นามตรงหน้าที่เตี้ยกว่าตนพอประมาณเพื่อเอ่ยถาม
"นั่นคือท่าน ใช่ไหม?"
นักดาบไม่ยอมตอบอะไร ยังยืนนิ่งไม่ตอบสนองอย่างนั้นเรื่อยไป กระนั้นนั่นก็มากพอให้นักวาดเข้าใจ
"ให้ข้าได้เชยชมใบหน้าของท่านอย่างเต็มแก่ จะได้ไหม?"
แม้อีกฝ่ายจะมิยอมปริปาก สาวเจ้าร่างใหญ่ก็ยื่นมือพันผ้าหาอัศวินตรงหน้า ขยับผ้าคลุมที่ปิดบังศีรษะกับใบหน้าออก ให้เห็นใบหน้าอันงามงดไร้อารมณ์ แววตาอันว่างเปล่าประสมความเยือกเย็นที่แหงนมองนักวาด กับผมอันเงางามโบกสะบัดตามสายลม ทุกอย่างเป็นไปตามภาพวาดบนผืนผ้าใบ ไม่มีจุดต่างใดให้เห็นแม้แต่น้อย
เธอวางมือสัมผัสใบหน้าของอัศวินหนุ่มอย่างเบาบาง พลางขยับเรื่อยให้ได้รู้ว่าอีกฝ่ายมีรูปลักษณ์เช่นไร ในตอนนั้นเองที่เธอเผยยิ้มออกมา เพราะความสุขที่เกิดในใจ
"ใบหน้าท่าน ช่างเลิศเลอเสียกระไร งดงามตามคิดไว้เลย"
นักดาบหนุ่มรู้สึกถึงความประหลาดบนใบหน้าตน คือความอบอุ่นอันประหลาด ที่ทำให้อารมณ์ความรู้สึกไม่เหมือนเดิม จนขยับมือจับแขนอีกฝ่ายไว้ กระนั้นกลับไม่ดันออกไป เพราะบางสิ่งที่ติดค้างในใจ
"ผู้มาเยือนที่แสนดี ท่านมีนามว่าอะไรหรือ?"
แม้จะรู้ว่านักวาดตาบอด บางสิ่งก็พาให้นักดาบหนุ่มเบนตาสีน้ำทะเลหลบ หลีกจากแววตาสีเพลิงที่จ้องลงมา ซึ่งว่างเปล่าไม่ต่างจากตนเท่าไร แต่ในที่สุดเขาก็พูดประโยคแรกออกไป ด้วยน้ำเสียงหนุ่มวัยแรกรุ่นอันเย็นชาไม่ต่างจากสายตา
"นามนั้น ข้าไม่มีหรอก"
"หากเช่นนั้น ข้าขอเรียกท่านว่าอิโระได้ไหม? อัศวินและวีรชนของข้า"
จูโนยิ้มถามด้วยความสงสัย ต่อหนุ่มไร้ชื่อตรงหน้าในฝ่ามือเธอ เขาใช้เวลากับตัวเองพักใหญ่ เพราะความกังวลและสับสนในใจ แต่ในที่สุดก็ตอบกลับไป
"ได้สิ"
เมื่อได้สัมผัสจนพอใจ จูโนก็ขยับมือลงมา วางลงบนไหล่เด็กหนุ่มผู้ได้นามว่าอิโระ แล้วถามต่อด้วยโทนเสียงคงเดิม
"แท้จริงแล้วท่านเป็นใครหรือสิ่งใด ไฉนใยมาเยือน ณ สถานนี้?"
"ข้า ก็ไม่รู้เหมือนกัน"
อิโระตอบด้วยเสียงที่เบากว่าก่อนหน้า ดังไม่รู้ว่าตนควรตอบเช่นไร แต่นั่นก็ทำให้จูโนหัวเราะออกมาเล็กน้อย และเผยรอยยิ้มเบาบางอย่างเธอทำมาตลอดออกมา เสมือนว่ามีสุขกับบางสิ่งที่ได้รับรู้
"เช่นนั้น เรามาตามหามันด้วยกันเถิด อัศวินของข้า"


## บทที่ 3 ทางวิถีเงาสีเงิน(3)

"ท่านมาจากเขตแดนใดหรือ?"
"ข้าเกิดและอาศัยในแดนสุวรรณ แต่ไม่รู้อะไรในดินแดนนี้มากเท่าไร"
ณ นอกเพิงนักวาดที่เป็นผืนหญ้าซึ่งลาดชันไม่มากนัก สายลมเย็นพัดพาความสบายต่อร่างกายมาให้ ขณะแสงอาทิตย์ให้ความอบอุ่นไม่ต่าง ระหว่างนั้นนักวาดร่างใหญ่ก็ถือไม้เท้าเดินบนถนนอิฐสู่หอศิลป์ ขณะอัศวินหนุ่มผมขาวกำลังถือผืนผ้าใบใส่กรอบ ที่สาวเจ้าวาดรูปเอาไว้เดินตามพร้อมสนทนา
"ข้ารู้ว่าท่านไม่โกหกเรื่องที่มองไม่เห็น แต่ท่านรู้ว่าใบหน้าข้าเป็นแบบไหนได้ยังไง?"
"นั่นเพราะข้ามองท่านด้วยหัวใจยังไงล่ะ"
"เอ๋?"
อิโระชะงักชั่วครู่ ขณะเผลอแสดงสีหน้าแปลกใจ จนความเย็นยะเยือกหายไป
"ฮิฮิ ข้าล้อเล่น ที่จริงข้าใช้เสียงสะท้อนให้เห็นเป็นภาพในความคิดน่ะ"
จูโนเผลอยิ้มและหัวเราะชอบใจออกมา เมื่อเห็นท่าทีของเด็กหนุ่มคู่สนทนา
"แต่ท่านเห็นสีสันได้ยังไงล่ะ?"
"สีสัน ถ้าหากข้าบอกว่าตัวข้ามีญาณล่ะ?"
"ท่านก็ไม่ได้เห็นทุกอย่างไปเสียหมด ข้าคิดว่าไม่น่าใช่"
"หืม ช่างสังเกตนี่ท่านอิโระ ที่จริง ข้าเรียกมันว่าสัญชาตญาณ ข้าเลือกสีสันของภาพวาด ตามบางสิ่งที่บอกข้าว่ามันควรเป็นเช่นนั้น แต่นั่นก็ไม่ได้ถูกไปเสียทุกที มีบางครั้งที่ข้าเลือกสีผิดด้วย"
"แต่ท่านก็เลือกสีสำหรับภาพวาดของข้าได้ถูกทั้งหมดเลย ประหลาด"
อัศวินผมขาวหยิบภาพวาดที่ถือไว้ขึ้นมาพิจารณา จนมั่นใจว่าภาพนักรบหนุ่มชุ่มเลือดบนผืนผ้าใบไม่ต่างอะไรจากตน
"บางทีนั่นอาจเป็นญาณแท้จริงของข้ากระมัง"
"คงเป็นอย่างนั้นแหละ"
"ว่าไปแล้ว มีเหตุผลอะไรให้ท่านมาที่ทางวิถีเงาสีเงินนี่ไหม?"
"นั่นชื่ออะไรน่ะ?"
"แปลกจังที่ท่านไม่รู้ ท่านอยากเข้าใจไหมล่ะ?"
จูโนถามอีกฝ่ายด้วยความอยากรู้เห็น อัศวินหนุ่มผู้เยือกเย็นจึงตัดสินใจตอบอย่างไม่ยากเย็น
"ข้าอยาก"
"ทางวิถีเงาสีเงิน เป็นชื่อของเขตบริเวณนี้ ท่านเดินมาหอศิลป์ข้าผ่านถนนอิฐสายหลักใช่ไหม?"
"ใช่ นิลกาฬพาข้ามาตามถนนอิฐนั่น"
"คนที่นี่เรียกถนนนี้ว่าทางวิถีสีเงิน เป็นทางที่พาทุกคนไปยังจุดใหญ่ทั้งหลายในเขตนี้ ตั้งแต่ลานหญ้ากว้างไกล หมู่บ้านที่ผู้คนอาศัย ป่าใหญ่ให้ร่มเงา จนถึงอาคารหอศิลป์"
"ข้าเดาว่าฉายาเงาสีเงินคงมาจากป่าใหญ่ ที่ให้ร่มเงาบนถนนสีหม่นใช่ไหม?"
"ใช่แล้ว เพราะทุกคนสนใจในป่าใหญ่ที่ให้ความร่มเย็นเป็นอย่างดีเลยได้ชื่อนี้ แต่ว่า ท่านยังไม่ตอบคำถามข้าเลยนะว่าอะไรพาให้ท่านมาสถานนี้แต่แรก?"
"เหตุผลที่ข้ามาทางวิถีสีเงินเหรอ?"
อิโระครุ่นติดอยู่พักหนึ่ง ขณะเดินตามจูโนสู่อาคารหอศิลป์ตรงหน้า เมื่อได้คำตอบในใจก็พูดออกไป
"ข้าได้ข่าวว่าที่นี่มีทหารจากกองทัพพยัคฆ์รัตนโผล่มาเรื่อย ข้าเลยสงสัยว่าสถานนี้มีอะไร แต่ก็ไม่เคยได้คำตอบเลย"
"เพราะมีบางอย่างสังหารพวกเขาให้ตายลงไปใช่ไหม?"
"ใช่"
"ไม่เป็นไรหรอก ท่านอิโระ ข้าเชื่อว่าสักวันท่านจะได้คำตอบเอง"
คู่หนุ่มสาวเดินเข้ามาถึงด้านในหอศิลป์ ผ่านโถงทางเดินขาวพร้อมแสงส่องผ่านช่องลม กับรูปวาดตามผนังได้ไม่นาน นักวาดตาบอดก็หยุดไม้เท้าลงตรงบริเวณที่ผนังค่อนข้างโล่ง มากพอให้แขวนรูปที่อีกฝ่ายยกมาไว้ได้
"ท่านอิโระ ข้าขอรูปวาดของข้าได้ไหม?"
"ได้สิ"
อิโระยื่นผืนผ้าใบลงสีคืนให้นักวาด เธอหยิบวัสดุสีใสประหลาดออกจากใต้เสื้อ ติดไว้กับขอบกรอบภาพวาด แล้ววางภาพนาบผนังขาวของหอศิลป์ ให้ภาพวาดของอัศวินหนุ่มผู้หมองหม่นถูกแขวนไว้แก่ผู้มาเยือนเชยชม
"เท่านี้ รูปวาดนี่ก็สมบูรณ์อย่างแท้จริงแล้ว"
"ถ้าท่านหมายถึงว่าให้ผู้คนได้เห็นด้วยน่ะนะ"
จูโนพยักหน้ารับอย่างไม่ลังเล ก่อนหันเหหาคู่สนทนาให้ได้เห็นหน้าตนชัดเจน
"ท่านอิโระ ข้ามีสิ่งหนึ่งที่สงสัย แต่ข้าไม่มั่นใจว่าถามท่านได้ไหม?"
"ถามข้ามาเถอะ ผลลัพธ์เป็นยังไงท่านก็ได้รู้เอง"
"ท่านโกรธแค้นอะไรกับกองทัพพยัคฆ์รัตนหรือ?"
คำถามนั้นทำอิโระขมวดคิ้วสงสัย จนถามออกไปตามใจคิด
"ทำไมท่านถึงสงสัยล่ะ?"
"ข้ารับรู้ท่าทีที่ท่านมีตอนเผชิญเด็กผู้หญิงคนนั้น ท่านพยายามเก็บความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ แม้จะไม่แสดงออกมาข้าก็รับรู้ได้ เด็กคนนั้นก็เช่นกัน ความรู้สึกที่ทำให้นางกลัวได้เช่นนั้น ข้าอยากเข้าใจว่ามันคือสิ่งใด"
ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศจนน่าอึดอัด อัศวินเกราะสีหม่นยืนนิ่งไม่แสดงอารมณ์ใดผ่านสีหน้า แม้ว่าจะขบคิดบางอย่างจนแววตาแสดงความไม่สมประดีออกมา ขณะนักวาดยังจ้องรอฟังคำตอบอย่างสงสัย แม้เธอจะมองไม่เห็นก็ตาม
"ข้าไม่ตอบได้ไหม?"
"ได้สิ หากท่านไม่สบายใจที่จะให้คำตอบ ข้าก็ไม่ขัดอะไร"
"ขอบคุณที่ท่านเข้าใจ"
ทั้งสองหันมองภาพวาดบนผนังหอศิลป์ ชื่นชมความงามที่นักวาดสลักสีเอาไว้ แม้เจ้าตัวจะไม่เห็นภาพตรงหน้า ก็รู้ว่าเป็นสิ่งน่าพอใจ จากท่าทีของอัศวินหนุ่มผู้จ้องมองอย่างสนอกสนใจ จนสังเกตว่าอีกฝ่ายละสายตาหาตนด้วยเหตุผลบางอย่าง
"ท่านมีอะไรหรือเปล่า? ท่านหญิงจูโน"
"ข้าเพียงสงสัย ตัวท่านมีสถานใดเป็นปลายทางในใจไหม?"
"ไม่เลย ไม่มี ข้าแค่ร่อนเร่พเนจรตามเส้นทางที่คิดว่าควรไป ไม่มีปลายทางไหนเลย"
"หากท่านไม่รู้ว่าจะไปทางใด สนใจจะไปกับข้าไหม? ข้ามีบางสิ่งอยากให้ท่านได้เห็น"
"ข้าสนใจ นำทางข้าไปเลย"
จูโนเดินนำเข้าไปในเส้นทางวกวน จนถึงหน้าประตูหนึ่งซึ่งปิดสนิท ทว่าเมื่อเธอหยิบบางอย่างออกมายื่นหน้าแถบกระจกด้านข้าง บานประตูกลับเปิดออกให้เห็นห้องทรงเหลี่ยมสีโลหะขนาดใหญ่ กับประตูรางเหล็กที่เปิดออกเกิดเสียงกระทบให้พวกเขาเข้าไป ทำให้อิโระสังเกตบางอย่างได้ คือแท่นวงกลมนูนเหนือพื้นห้องที่สลักตราวงกลมสีทอง อย่างตราบนเกราะตน
ทว่าก่อนเขาจะคิดอะไรมากไปกว่านี้ นักวาดก็ขยับฝีเท้าเหยียบบนแท่นนั้นจนยุบลงไป พร้อมกับที่เสียงประตูรางเหล็กดังหลังปิดลง และห้องเหล็กกำลังเคลื่อนขึ้นไปสู่ด้านบน
"เรากำลังไปไหน?"
หนุ่มผมขาวเอ่ยถามอย่างสงสัย ขณะแหงนมองตะแกรงเหล็กรอบห้องที่มีช่องให้เห็นผนังด้านนอก
"ชั้นบนสุดของหอศิลป์นี้"
ประตูรางเหล็กเปิดออก ให้เห็นห้องทรงวงกลมกับแสงไฟตะเกียงสลัว ที่อยู่นอกตะแกรงเหล็กขนาดใหญ่ เมื่อพวกเขาพากันเข้าไป ก็ได้เห็นแท่นศิลาประหลาดสีเทา กับเสาที่ชูสูงขึ้นมาให้เห็นชัดในสายตา
"ท่านเคยเห็นสิ่งนี้ไหม?"
"เสานี้ข้าเคยเห็นผ่านตา แต่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร"
"สิ่งนี้ถูกเรียกว่าเสาเชื่อมทาง มันถูกใช้เดินทางไปยังประตูอื่นใดที่เหมือนกันได้ สิ่งนี้ถูกสร้างขึ้นในแดนสุวรรณหลายทศวรรษที่ผ่านมา ทว่าเพราะเหตุผลบางอย่าง มันถูกปิดใช้งานถึงทุกวันนี้"
สาวใหญ่นักวาดหยิบบางสิ่งออกมา เป็นเหรียญตราศิลาขรุขระขนาดเท่าฝ่ามือ ที่มีแสงส่องสว่างออกมาจากลายสลักประหลาดบนด้านหนึ่ง เธอยื่นมันหาแผ่นกระจกเหนือแท่นเสาเชื่อมทาง จนแสงสีฟ้าส่องออกมาไม่ต่างจากเหรียญตราศิลา พาอิโระที่มองอยู่แสดงอาการแปลกใจ
"เสาเชื่อมทางถูกเปิดใช้งานได้ด้วยสิ่งนี้ ที่เรียกว่าศิลาอักขระ มันสามารถใช้เดินทางไปยังประตูใดที่ยังใช้งานอยู่ได้ ไม่ว่าไกลเพียงไหน เพียงแค่มีศิลาอักขระและอยู่ที่เสาเชื่อมทาง ท่านก็ไปเยือนประตูอื่นได้ดังใจ"
"แต่ประตูนี้ทั้งหมดในแดนสุวรรณถูกปิดใช้งานไม่ใช่เหรอ?"
"ใช่แล้ว แต่เราออกตามหาเสาเชื่อมทางในแดนสุวรรณ แล้วเปิดใช้งานมันได้"
"ท่านจะออกเดินทางเหรอ?"
"ข้าปรารถนาออกเดินทาง เพื่อตามหาสีสันในแดนสุวรรณมาตลอด ทว่าเพราะสายตาที่หายไป ทำให้ข้าไปไหนได้ไม่ไกลนักจากหอศิลป์ หากแต่ว่าถ้ามีเพื่อนร่วมทาง ข้าคงไม่หวั่นเกรงเท่าไรนัก"
เมื่อพูดดังนั้น จูโนก็ยื่นมือข้างว่างหาหนุ่มคู่สนทนา พลางเบนดวงตาเปี่ยมความสงสัยหันหาตามกัน
"ในฐานะที่ท่านไม่มีจุดหมายปลายทางใด ท่านว่าอย่างไรล่ะ?"
อิโระยืนนิ่งไม่แสดงสิ่งใดพักใหญ่ เสมือนไม่มีความรู้สึกนึกคิดใดในใจ แต่ในที่สุดก็ตอบออกไปอย่างเยือกเย็น
"ข้าตกลง"
แต่หลังตอบตกลงได้ไม่นาน เขาก็ชะงักเพราะนึกอะไรได้
"แล้วหอศิลป์ท่านล่ะ? ไหนจะนิลกาฬอีก?"
ทันทีที่เขาเอ่ยคำถาม เสียงร้องของแมวก็ดังจากแท่นกลางห้อง เรียกสายตาชายหนุ่มให้หันมองเจ้านิลกาฬ ที่กำลังหลับตาและกระดิกหางไปมาให้เห็นชัดเจน
"ว่าตามจริง มีบางครั้งที่นิลกาฬเป็นผู้ดูแลหอศิลป์นี้แทนข้า และเขาก็ทำได้ค่อนข้างดี ข้าคิดว่าคงไม่เป็นอะไร"
"ดูนิลกาฬจะเป็นแมวที่ฉลาดนะ"
"ไม่เช่นนั้นเขาจะนำทางให้ข้าได้หรือ?"
จูโนเผลอหัวเราะขบขันเล็กน้อย ขณะนิลกาฬเชิดหน้าเสมือนว่าภูมิใจ อิโระที่เห็นสถานการณ์จึงยืนนิ่งขบคิดพักหนึ่ง ก่อนตัดสินใจลูบหัวแมวดำเป็นการชื่นชม จนเจ้าตัวขยับหัวเข้าหามือผู้มาเยือนมากขึ้น กระทั่งอีกฝ่ายหยุดลูบไปเอง
"อย่างนั้น เราจะออกเดินทางกันวันไหนล่ะ?"
"วันนี้ ข้ามิมีสิ่งใดต้องเตรียมไป ข้าปรารถนาแสวงหาสิ่งที่อยู่ข้างหน้าเท่านั้น"
"ขออภัยข้า แต่ท่านมั่นใจนะว่ามีเงินตรามากพอ?"
อัศวินหนุ่มแสดงอาการกังวลใจจนเสียความเยือกเย็น เมื่อเห็นทีท่าวางใจเกินไปของนักวาด
"อย่าได้กังวลเลย ข้ารู้ว่าต้องทำอะไร ไปกันเถอะ ท่านอัศวิน"
"ทางลงอยู่อีกฟากท่านหญิง"
อิโระชี้นิ้วหาห้องเหล็กที่พาตนขึ้นมา ขณะจูโนกำลังเดินไปอีกฝั่งแทน ทำให้นิลกาฬที่เห็นร้องทักเบา ๆ กระนั้นนักรบหัวขาวก็ไม่แสดงท่าทีอะไร เพราะรู้ว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็นภาพใดในสายตา
"โอ้ ขออภัยที่ข้าไปผิดทาง"
"ข้าเข้าใจแล้วว่าทำไมท่านอยากได้เพื่อนร่วมทาง"
คู่นักวาดกับนักรบพากันกลับไปที่ห้องเหล็กประตูรางอีกครั้งเพื่อลงไป ก่อนแมวดำขนปุยยกขาหน้าขยับไปมา เสมือนเป็นการร่ำลาทั้งสอง พร้อมกับที่ประตูปิดลง และห้องเหล็กพาทั้งสองลงไปยังด้านล่างอีกครั้ง
เมื่อพวกเขาลงมาด้านล่าง ก็ใช้เวลาไม่นานออกมาจากหอศิลป์ ทำให้อัศวินยืนรอเพื่อคิดอะไรพักใหญ่
"แล้ว เราจะไปทางไหนล่ะ?"
"หากจะเดินทางไปแสนไกลในแดนสุวรรณ ทางวิถีสีเงินจะพาเราออกจากป่าไปนอกสถานนี้เอง"
อิโระกับจูโนพากันเดินตามทางอิฐกลับเข้าไปในป่าร่มไม้ ทว่าเมื่อก้าวได้สักพักกลับไม่พบนักค้าชุดดำข้างทางจากก่อนหน้า กระนั้นก็ไม่ใส่ใจอะไร เพราะคิดว่าน่าจะขึ้นรถม้าออกจากป่านี้ไปแล้ว
นักวาดก้าวเท้ามาถึงสุดทางของป่าใหญ่ ก่อนหยุดไม้เท้าในมือไว้ อัศวินเกราะสีหม่นจึงถามด้วยความแปลกใจ
"มีอะไรเหรอ?"
"ข้างหน้านั้น ในหมู่บ้านเล็กนั่น บางอย่างกำลังมา"
"บางทีท่านอาจคิดผิดที่ช่วยเด็กคนนั้นไว้"
"หรือไม่ก็เป็นเรื่องดีที่ให้พวกเขาได้รู้ว่าเกิดอะไรในสถานนี้"
อิโระเริ่มระแวดระวังรอบข้างขณะเดินเข้าไป ในหมู่บ้านที่เงียบงันจนเหมือนไร้คนอาศัย ขณะจูโนยังไม่แสดงอาการใด เดินต่ออย่างไม่รู้สึกกังวลแต่อย่างใด จนในที่สุดพวกเขาก็พบว่าอะไรกำลังรออยู่
สิ่งที่อยู่หน้าทางเข้าหมู่บ้านเล็กในป่าใหญ่ คือทัพทหารพยัคฆ์รัตนกับอัศวินอย่างที่เผชิญก่อนหน้า ทว่าคราวนี้พวกเขามาพร้อมนักรบสวมเกราะดำหนา ประดับประดาด้วยสีเหลืองทองตลอดหัวจรดเท้า ทำให้สองผู้มาเยือนหยุดชะงัก
"กองทหารพยัคฆ์รัตน"
อัศวินหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงอาฆาตขึ้นพร้อมเตรียมชักดาบ ก่อนนักวาดยกมือขึ้นห้ามไว้
"ช้าก่อน ข้าจะคุยกับพวกเขาเอง"
เมื่อเห็นว่าสาวเจ้าต้องการเช่นนั้น อิโระก็ไม่ขัดใจ ปล่อยเธอเดินนำเข้าหากองทัพผู้มาเยือนทางวิถีเงาสีเงิน กระทั่งอัศวินพยัคฆ์รัตนผู้นำทัพเบนความสนใจมา
"สวัสดี ท่านผู้มาเยือนทางวิถีเงาสีเงิน มีอะไรให้ข้าได้ช่วยท่านไหม?"
"ตอนนี้กองทัพของเรากำลังตามหาใครบางคนในบริเวณนี้อยู่น่ะ"
"ใครกันหรือ? เป็นคนแบบไหน? เผื่อข้าเคยเห็นในสายตา"
"เห็นว่าเป็นคนที่ตัวสูงไม่มากเท่าไร สวมเกราะนักรบสีหมองประทับตราสีทอง มีผ้าคลุมสีน้ำเงินเขียวปิดหน้ากับตัว พกดาบยาวติดตัว ไม่รู้ว่าอยู่แถวนี้หรือเปล่า"
ทว่าหลังสนทนาไม่นาน อัศวินก็สังเกตว่าผู้มีรูปลักษณ์ตามกล่าว กำลังยืนหลังสาวใหญ่ร่างสูงที่กำลังสนทนาด้วย
"ขอบคุณที่ท่านพยายามช่วย แต่ดูเหมือนเราจะเจอเขาแล้ว"
"ช้าก่อน หากท่านหมายถึงชายที่อยู่ด้านหลังข้า เขาเป็นมิตรของข้าเอง"
"ขออภัยด้วย เพื่อนของท่านสร้างความเสียหายเลวร้ายให้กองทัพเรา เราปล่อยไว้ไม่ได้"
ทว่าเมื่ออัศวินชุดเขียวจะเดินเข้าไป นักวาดตาบอดก็ขยับฝีก้าวขวางไว้ทันที
"บางที คนของพวกท่านอาจมาเพื่อทำอะไรเลวร้าย และเขาเป็นคนที่หยุดเอาไว้ได้ในป่านี้ ที่มิมีสิ่งใดชั่วช้าให้กังวลใจ ท่านคิดจริงหรือว่าสถานนี้จะมีอะไรน่ากลัวให้คนของท่านมาเยือน?"
"ข้าขอโทษนะท่านหญิง"
อัศวินเกราะหนาไม่รอช้า รีบพุ่งเข้าไปด้วยกำลังและความเร็วให้อีกฝ่ายพ้นทาง จนอิโระที่ยืนนิ่งตลอดมากระทั่งเห็นทีท่าไม่ดี เริ่มก้าวเท้าพร้อมวางมือขวากระชับดาบเสียบปลอกเตรียมพร้อม
ทว่าอัศวินกลับถูกจับเกราะแขนตรึงไว้ กระทั่งเกิดเสียงโลหะบิดผิดรูป เมื่อถูกฝ่ามือของจูโนจับไว้
"ได้โปรดเถอะ อย่าทำสิ่งใดไม่น่าอภิรมย์ในสถานไร้พิษภัยนี้เลย"
อัศวินพยัคฆ์รัตนขยับแขนตนกลับมาอย่างช้า จนเห็นว่าเกราะที่สวมนั้นเป็นรอยบุบสลาย กลายเป็นลายนิ้วมือประทับชัดเจน แม้เขาจะไม่บาดเจ็บอะไร ก็แสดงท่าทีหวาดกลัวจนลนลานออกมา แม้ว่าจะพยายามเก็บอาการก็ตามที
"ถอยทัพ! ทุกคนถอยทัพเดี๋ยวนี้!"
ผู้นำทัพทหารทะยานหนีจากหน้าฉากการเผชิญ พาทหารที่เหลือตกอยู่ใต้ความสับสนมึนงง ขณะบางคนรีบวิ่งตามหัวหน้าไปอย่างไม่ลังเล เสมือนรู้ตัวว่าควรทำอะไรต่อไป
"เฮ่ย! พวกแกจะไปไหน! เป็นบ้าอะไรกัน?"
นักรบสวมเกราะดำทองถามด้วยความไม่สบอารมณ์ แต่ในที่สุดก็ตัดใจจากคนหนี และหันกลับมาที่หญิงตรงหน้า
"ไอ้พวกใจเสาะ แค่ผู้หญิงคนเดียวยืนขวางจะไปมีพิษสงอะไร? จัดการนาง!"
นักรบเกราะทองเหลืองชี้หอกในมือขวาสั่งทหารที่ยังเหลือ พวกเขาจึงกระชับอาวุธเตรียมปะทะ ขณะแม่สาวตาบอดยังไม่ไปไหน ทำให้อิโระตัดสินใจวิ่งเข้าไปเพื่อขัดขวาง
!!!!!!
เสียงโลหะตัดฟันดังขึ้นก่อนใครได้ตั้งตัว พร้อมการปรากฏของสะเก็ดไฟในสายตา หลังสามทหารถูกฟันร่างฉีกเลือดกระเซ็น โดยคมอาวุธโลหะใบเพลิงขนาดใหญ่ที่ชุ่มเลือด และยังมีไอร้อนระเหยเรื่อยให้ได้เห็นในสายตา
จูโนยืนนิ่งต่อหน้าทุกคนที่กำลังตกใจ ด้วยคทาในมือขวาเธอมีดาบโลหะใบเพลิงยื่นออกมา เป็นอาวุธที่เธอใช้จัดการสามเหยื่อก่อนหน้าอย่างง่ายดาย ประเคนความตายให้ศัตรูกลายเป็นศพ เสมือนรับรู้ทุกสิ่งตรงหน้า แม้ว่าดวงตาสีเพลิงอันน่ากลัวนั้นจะไม่เห็นภาพใด พาอิโระที่เห็นทุกสิ่งตลอดมาแสดงอาการตกใจไม่ปิดบัง ด้วยไม่คาดหวังภาพในสายตา
"ดูเหมือนพวกเจ้าจะไม่เข้าใจ ว่าแท้จริงแล้วศึกเป็นอย่างไร"
จูโนแสยะยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย ขณะนัยน์ตาสีเพลิงแดงอันว่างเปล่า แสดงความสมเพชเต็มแก่ออกมา แก่เหล่าทัพทหารศัตรูตรงหน้า ที่เธอพร้อมฆ่าไม่ว่าเวลาใดนับจากนี้
"เอาเถอะ เดี๋ยวก็รู้"
"ฆ่านาง!"
นักรบสวมเกราะประดับตระการตาออกคำสั่งอีกครั้ง ทำให้ทหารจำนวนมากกว่าก่อนหน้าพากันบุกโจมตีในทีเดียว กระนั้นพวกเขากลับถูกดาบด้ามยาวในสองมือของนักวาดฟาดปัดออกไป ไม่มีใครได้โอกาสโจมตี
เมื่อไม่มีใครเข้าใกล้เธอได้ นักดาบหญิงก็กระชับด้ามยาวของอาวุธในสองมือ ลงแรงฟันร่างทุกคนที่อยู่ตรงหน้าพร้อมกัน จนเลือดไหลพุ่งเป็นน้ำพุเมื่อเหยื่อล้วนล้มกระเด็น มีเพียงเธอผู้ยืนเป็นสง่ากลางกองซากทหารและลานเลือดเท่านั้น
ทหารที่ยังหลงเหลือเกิดชะงักเพราะความสยองขวัญอันประจักษ์ ขณะแม่สาวตาบอดก้าวเท้าเข้าหาพวกเขาเรื่อย เหยียบย่ำแอ่งเลือดจากทุกคนที่ตายลงไป ทำให้คนที่เหลือตัดสินใจได้ในทันใด วิ่งหนีไปโดยทิ้งทุกสิ่งไว้ข้างหลัง
"ทหารพวกนี้พึ่งหวังไม่ได้สักคน ได้เสีย! ข้าจัดการเอง!"
นักรบเกราะดำทองชี้หอกหาศัตรู พานักวาดตาบอดกระชับหอกตั้งท่ารอปะทะ ทำให้เขาพุ่งอาวุธในสองมือใส่ด้วยความเร็วสุดกำลัง หมายมั่นแทงอีกฝ่ายให้สิ้นสภาพในทีเดียว
จูโนที่ยืนนิ่งตลอดมาขยับฝีก้าวเมื่อปลายหอกศัตรูเข้าใกล้ ซัดอาวุธในมือให้ใบหอกนั้นทิ่มลงพื้น พร้อมลงฝีเท้าเหยียบไว้ไม่ให้ขยับ ก่อนตวัดฟันอีกฝ่ายจนอาวุธหลุดมือและเกราะเสียหาย เธอจึงอาศัยจังหวะนักรบเสียท่าพุ่งเข้าไป ใช้ฝ่ามือกำคออีกฝ่ายตรึงขึ้นกลางอากาศให้ไร้ทางสู้ ก่อนกระซิบอย่างเบาบางกับเหยื่อตน
"นั่นละรุกฆาต"
"แก แกมันสัตว์ประหลาดแบบไหนกัน!"
นักรบผู้สิ้นท่าเอ่ยถามด้วยเรี่ยวแรงที่ยังเหลือ ขณะเธอผู้ชนะขยับลูกตาหันหาดังว่ามองเห็น ก่อนโยนอีกฝ่ายขึ้นฟ้าด้วยพละกำลังอย่างใจเย็น แล้วพุ่งอาวุธในมือขวาขึ้นไป
!!!!!!
คมดาบใบเพลิงแทงทะลุร่างนักรบสิ้นท่า ปล่อยเขาค้างเอาไว้กลางอากาศ ขณะเลือดยังไหลพุ่งออกมาทั่วบริเวณเป็นสีแดง กระนั้นก็ไร้ซึ่งหยดใดสัมผัสนักวาดตาบอด ผู้ยังมองเหยื่อบนฟ้าด้วยแววตาน่ากลัวกว่าสิ่งใด
"กับคนอย่างเจ้า ไม่มีคุณค่าใดให้ได้รู้หรอก"
ในที่สุดจูโนก็กระชากอาวุธจากร่างไร้วิญญาณของศัตรูคนสุดท้าย ให้ตรงหน้ากลายสุสานแก่ผู้รุกราน ขณะอัศวินหนุ่มเดินเข้ามาอย่างไม่เชื่อสายตา ว่าทุกชีวิตถูกฆ่าโดยฝีมือเธอ ก่อนดาบใบเพลิงในมือเธอหายไป เหลือไว้เพียงคทานำทาง
"กำลังของท่าน กล้าแกร่งเหลือเกิน"
"ข้าเคยฝึกฝนการต่อสู้มาก่อน จากนักวาดเก่าผู้เคยเป็นเจ้าของหอศิลป์ เขาทำให้ข้ารู้วิชาดาบ การเอาชนะด้วยพละกำลัง แต่เหนืออื่นใด เขาสอนให้ข้าได้เข้าใจศิลปะ นั่นละที่ข้าชื่นชมอย่างแท้จริง"
เสียงประตูเปิดดังจากด้านหลังทั้งสอง อิโระผู้ไม่ไว้ใจจึงจับดาบอีกครั้ง ขณะจูโนเพียงหันกลับอย่างวางใจ ขณะผู้คนในหมู่บ้านล้วนเปิดประตูออกมา และชายหนึ่งในนั้นเดินเข้าหาเธอ
"ขอบคุณท่านนักวาดที่ช่วยจัดการทหารพวกนั้นให้ เราไม่รู้เลยว่าจะตอบแทนอย่างไรดี"
"มิเป็นไรหรอก เพียงสถานนี้ปลอดภัยข้าก็ดีใจ อะไรทำให้พวกท่านเป็นกังวลหรือ?"
"กองทหารพยัคฆ์รัตน พวกนั้นขึ้นชื่อเรื่องสร้างความเดือดร้อนให้แดนใดที่ไปเยือน พวกข้าก็ไม่รู้เท่าไรนัก แค่พยายามหลบซ่อนไม่ให้พวกนั้นรับรู้ตอนมาเยือน พวกนั้นมากันหลายครั้งแล้วก็หายไป ก่อนจะกลับมา จนถึงวันนี้ที่ท่านช่วยเรานี่แหละ"
"ที่พวกนั้นหายไปในบางที อาจต้องยกความดีความชอบให้อัศวินผู้นี้ ที่มาด้วยกันกับข้าก็ได้"
ชาวบ้านหนุ่มหันหาอิโระด้วยความสงสัย ก่อนเอ่ยถามต่อไป
"หมายความว่ายังไง? ท่านนักวาด"
"อัศวินนี้ คือผู้ที่เอาชนะเหล่าทัพทหารพยัคฆ์รัตนที่มาเยือนทางวิถีเงาสีเงิน เขาต่อกรกับพวกมันเพราะรู้ว่ามีพิษภัยที่จะนำเข้ามาในสถานนี่ เพียงแต่ครานี้ข้าเป็นคนจัดการเสียเอง"
"ข้าไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้ง ข้าแค่มีเหตุผลของตัวเองที่ทำแบบนั้น"
อิโระพูดตัดบท กระนั้นชาวบ้านกลับหยิบบางอย่างออกมา ได้เป็นแหวนเงินประดับมณีสีฟ้าอ่อน อย่างสีดวงตาเขา แล้วยื่นให้ดังต้องการอีกฝ่ายรับไว้
"แต่ท่านก็ช่วยหมู่บ้านเราไว้หลายครั้งแล้ว เพราะอย่างนั้น แม้มันจะไม่มากมายนัก ก็รับคำขอบคุณของเราไว้เถอะ"
นักดาบหนุ่มรับแหวนประดับเอาไว้พิจารณา แม้ว่าจะรู้สึกถึงความแปลกประหลาดบางอย่างจากมันได้ ก็ไม่เข้าใจว่าคืออะไร จึงตัดสินใจถามออกไป
"นี่แหวนอะไร?"
"ข้าไม่รู้นักหรอก เห็นว่าเป็นของประดับที่ได้จากพ่อค้า ข้าไม่มีสิ่งอื่นใดจะใช้ตอบแทนได้ เลยอยากให้เป็นแหวนนี้"
"ก็ ขอบคุณ"
อิโระมองแหวนในกำมือด้วยความแคลงใจ แต่ในที่สุดเก็บมันลงไป
"ท่านอัศวินมีนามว่าอะไรเหรอ? ข้ากับทุกคนจะได้จดจำว่าท่านเคยทำอะไรไว้ให้"
อัศวินผมขาวยืนนิ่งครุ่นคิดพักใหญ่ เพราะแท้จริงตนไร้นามใดให้คนจดจำ ทำเหล่าชาวบ้านจ้องมองด้วยความลุ้นระทึก กระนั้นเมื่อรู้ว่าควรพูดอะไร จึงเอ่ยฉายาที่ทุกคนจะเข้าใจออกไป
"เรียกข้าว่าอัศวินแห่งชาลิกา"
ทุกคนที่ได้ยินชื่อนั้นนอกจากจูโนต่างหยุดชะงัก เสมือนรับรู้อะไรที่ไม่ดีเท่าไรนัก แม้แต่ผู้ให้แหวนประดับกลับแสดงทีท่าลังเลออกมา ก่อนพยายามตั้งสติให้อยู่กับการสนทนา
"อัศวินแห่งชาลิกา งั้นเหรอ? อย่างไรเสีย ข้าก็ขอบคุณท่านทั้งสองที่ช่วยเราเอาไว้ ขอให้พวกท่านเดินทางอย่างสุขสวัสดิ์ ลาก่อน ท่านนักวาดและนักรบ"
ทุกคนในหมู่บ้านต่างพากันโค้งคำนับ แทนคำขอบคุณแก่สองผู้ปกป้องของสถานนี้
"ด้วยความยินดี"
จูโนโค้งรับขณะอิโระยืนนิ่งเฉย ก่อนพวกเขาพากันเดินออกไป บนทางอิฐสู่ลานหญ้านอกหมู่บ้าน
"อัศวินแห่งชาลิกา ดูชื่อนั้นจะแบกรับน้ำหนักเอาไว้นะ"
นักวาดเอ่ยขึ้นเปรยถามระหว่างเดินตามทาง
"ใช่ เป็นน้ำหนักที่ข้าต้องรับเอาไว้ ไม่ว่ายังไงก็ตาม"
อัศวินหนุ่มเอ่ยรับอย่างหนักแน่น ขณะยังเดินตามแม่สาวใหญ่หน้าตน จนในที่สุดเธอก็หยุดลง
"ท่านอิโระ ข้าขอถามอะไรก่อนไปไหนไกลกว่านี้ได้ไหม?"
จูโนหันหน้ากลับมา ให้อีกฝ่ายได้เห็นความสงสัยที่สุมในดวงตาสีแดงอันว่างเปล่า กับผมยาวอันยุ่งเหยิงและเสื้อทับสีดำที่พัดตามแรงลม โดยสิ่งที่ทำให้จับจ้องมากสุดหาใช่อื่นใด นอกไปจากรอยยิ้มอันสดใสที่เป็นธรรมชาติเหนืออื่นใด
"ท่านหวังว่าจะพบสิ่งใดในการเดินทางนี้เหรอ?"
"ข้า ไม่เข้าใจ"
อิโระตอบกลับไปด้วยความลังเลตามคิด
"ข้าหวังจะพบสีสันในการเดินทางไปเยือนในแต่ละสถาน เป็นความฝันข้าตั้งแต่เยาว์วัย ท่านมีสิ่งใดที่คาดหวังไหม?"
ระหว่างคู่หนุ่มสาวกำลังพูดคุย เสียงรถม้าก็ดังขึ้นจากด้านหลังอัศวิน จนทั้งสองพากันหันมองว่าใครมา เป็นพ่อค้าสวมโค้ตดำกับหมวกสามเหลี่ยม บนรถลากพร้อมม้าดำประจำตัว ที่กำลังหยุดลงเมื่อเห็นทั้งสองยืนนิ่งกลางทาง พลางขยับหมวกขึ้นเล็กน้อย แล้วแสดงทีท่าสงสัยในอะไรบางอย่าง
"โอ้ ท่านเองหรือจูโน? แล้วก็ อา ท่านคงเป็นอัศวินที่มาด้วยกันตอนนั้นสินะ? รูปลักษณ์ท่านแตกต่างจากที่ข้าคาดหวังเอาไว้พอสมควร แต่เอาเถอะ ดูเหมือนกำลังเดินทางไกล พวกท่านจะไปไหนล่ะ?"
"เรากำลังตามทางวิถีเงาสีเงินออกจากที่นี่น่ะ ท่านแอนคู"
"บังเอิญดีจริง ข้าก็กำลังเดินทางออกจากที่นี่พอดี มีราคาโดยสารสำหรับติดรถลากข้าไป อยู่ที่ยี่สิบออรัม ว่าอย่างไรล่ะท่านหญิงท่านชาย?"
"ข้าไม่เกี่ยงเรื่องราคาหรอก ท่านอิโระว่าอย่างไรล่ะ?"
"ก็ดีเหมือนกัน ไม่ต้องเสียกำลังเดินไกล"
"พวกท่านเลือกได้ดี มาเถอะ ขึ้นท้ายรถลากได้เลย มีของวางเอาไว้ ขอให้ระวังหน่อยก็แล้วกัน"
นักวาดขยับไม้เท้าควานหารถลากแล้วเป็นฝ่ายปีนขึ้นไปก่อน จากนั้นจึงยื่นมือให้นักรบหนุ่มจับขยับขึ้นตามไป ทำให้รถลากออกตัวอีกครั้ง ทันใดนั้นจูโนก็เกิดชะงักเพราะนึกอะไรได้ จึงหันไปหาอิโระที่นั่งไมไกลกัน
"จริงสิ ท่านอิโระ ท่านยังไม่ได้ตอบคำถามข้าเลยนะ"
"คำถามอะไรเหรอ?"
"ท่านคาดหวังจะพบสิ่งใดในการเดินทางนี้น่ะ?"
เมื่อได้ยินคำถามย้ำ อิโระก็แหงนหน้ามองฟ้าสีคราม พลางคิดตามคำพูดคู่สนทนา แล้วบอกตามคิดออกมา
"ยังไม่มีหรอก แต่ข้าเชื่อมั่น ว่าสักวันข้าจะได้พบมันเอง"
"เช่นนั้น ข้าก็หวังว่าท่านจะพบสิ่งที่ปรารถนาเช่นกัน"
แล้วรถลากก็ดำเนินต่อไป ใต้ฟ้าสีครามยามเที่ยงวัน กับแสงตะวันอันสาดส่องลงมา พาพวกเขาสงสัยว่าจะได้เผชิญสิ่งใดต่อไป ในการเดินทางซึ่งไร้จุดหมายปลายทางนี้


## บทที่ 4 ย่านวังบุริมชิมสุข(1)

ใต้ผืนฟ้ามืดหม่นกับแสงดาวแพรวพราวข้างแสงเดือน บนถนนอิฐสีเงินที่พอมีแสงไฟตะเกียงส่องให้ความสว่าง มีม้าดำกำลังเคลื่อนลากรถไม้อย่างไม่รีบเร่งเท่าไร โดยมีคนคุมหน้ารถม้าเป็นชายสวมหมวกปีกกว้างกับโค้ตดำ ผู้กำลังสีซอบรรเลงเสียงเพลงเบาบางอย่างไพเราะ แก่นักดาบหนุ่มกับนักวาดสาวที่กำลังนั่งหลับอยู่ข้างกันด้านหลังอย่างสงบ
หลังฝีกีบม้าดำประทับจุดสิ้นสุดของถนน วาณิชย์เจ้าของรถลากก็หยุดเสียงเพลงซอลง
"หยุดก่อน อลาสเตอร์ นี่แหละสถานที่ปลายทางของพวกเขา"
แอนคูแหงนหน้ามองท้องฟ้า ที่แสงอาทิตย์กำลังจะขึ้นมาให้ได้เห็นในไม่ช้า แม้ว่าความมืดจะยังไม่ไปไหน แสงสว่างริบหรี่ก็พอให้รู้ได้ว่าเป็นเวลาใด จึงหันไปหาคู่หนุ่มสาวด้านหลังที่ยังหลับสนิท พลางคิดว่าจะปลุกพวกเขาอย่างไร
"สะกิดปลุกอาจเสียมารยาทเกินไป ใช้ยางหอมก็แล้วกัน"
นักค้าหยิบไหเครื่องหอมในถุงเก็บของออกมา แขวนไว้บนเสาไม้ขนาดเล็กใกล้ที่คนนั่ง จุดก้อนยางหอมจากในกระเป๋าแล้วหย่อนใส่ลงไป เกิดเป็นกลิ่นหอมรัญจวนใจชวนชื่นชมลอยตามลม พาสาวใหญ่ในชุดคลุมยาวรู้สึกตัวตื่น พร้อมขยี้ตาตามสัญชาตญาณแม้ว่าจะมองไม่เห็น ก่อนเอ่ยถึงสิ่งที่รับรู้
"กลิ่นหอมนั่น มันอะไรกันน่ะ?"
"กำยานน่ะ ข้าขายชุดละสิบ ราคาสิบออรัม สนใจอยากให้ห้องมีกลิ่นหอมรัญจวนใจก็ซื้อไปประดับได้"
หลังจูโนตื่นได้ไม่นาน อิโระก็ขยับลุกขึ้นตามจนเสียงเกราะอัศวินดังขึ้น เขาหันหาที่มาของกลิ่นหอมอย่างไม่วางใจ กระทั่งเห็นว่ามาจากไหเครื่องหอมจึงละท่าทีระแวงลง ก่อนสบตาพ่อค้าผู้หันหาตนกับนักวาด และเริ่มการสนทนาต่อไป
"ยินดีต้อนรับ ท่านทั้งสอง สู่จุดสิ้นสุดของทางวิถีเงาสีเงิน"
อัศวินกวาดสายตาพิจารณาสถานมาเยือน เห็นว่าตนมาถึงสุดทางอิฐขาว ที่ซึ่งเส้นทางจากนี้ไปเป็นเส้นทางปูน โดยสิ่งที่กำลังรออยู่เบื้องหน้า คือสะพานกว้างอันจะพาข้ามฟากแม่น้ำแสนกว้างไกล ไปยังเมืองอีกฟากสุดลูกหูลูกตา
"ขึ้นสะพานข้ามแม่น้ำใหญ่ข้างหน้าไป ถ้าข้าจำไม่ผิด จะเป็นย่านวังบุริมชิมสุข หนึ่งในเขตคนอาศัยที่เคยรุ่งเรืองและเอิกเกริกมากที่สุดของแดนสุวรรณ อย่างน้อยก็เคยน่ะนะ อาจคาดหวังอะไรไม่ได้มากเท่าไร ขอให้เตรียมใจไว้ก่อนละกัน"
"ขอบคุณมาก ท่านแอนคู"
จูโนขานรับ ก่อนลงจากรถลากพร้อมอิโระที่คอยสังเกตสภาพรอบข้าง
"ด้วยความยินดีท่านหญิง ส่วนข้าขอลาไปหาสถานค้าสิน กอบโกยกินกำไรคนในละแวกนี้ก่อน สวัสดี"
บุรุษวาณิชย์ขยับปีกหมวกอำลา พานักวาดโบกมือกลับ ขณะอัศวินผงกหัวให้ ทันใดนักค้าก็ควบม้าลากรถข้ามสะพานอย่างไม่รีรอ ก่อนหายไปในความมืด ไม่ทิ้งร่องรอยใดให้ไล่ตาม
"ไปกันเถอะ ท่านอิโระ สู่เส้นทางของเรา"
นักวาดสาวขยับไม้เท้าในมือ ก่อนเริ่มฝีก้าวอย่างช้า
"ได้เลย"
จูโนกับอิโระก้าวเดินไป บนถนนใต้แสงริบหรี่ของท้องฟ้ายามเช้ามืด ผ่านอาคารไม้โอนเอนอันเลวร้าย ที่ดูเหมือนพร้อมจะถล่มลงมาทุกเวลา ฝ่าสายลมเย็นอันเบาบางตามเส้นทาง เผชิญบรรยากาศประหลาดที่ทั้งสองรู้สึกได้ ว่าไม่ใช่อะไรที่พวกเขาวางใจได้ จนอัศวินเตรียมกระชับอาวุธระวัง ก่อนนักวาดหันเหออกจากเส้นทาง สู่ริมสะพานปูนที่กำลังข้าม อันมีระเบียงสีทองเงางามกั้นไว้
"มีอะไรเหรอ? ท่านจูโน"
นักดาบเกราะหมองถามตามสงสัย ก่อนเดินเข้าไปริมสะพานตามเพื่อนร่วมทาง
"นี่คือสะพานชุบทองที่ถูกสร้างไว้ใช้ข้ามแม่น้ำเจ้าขุน แม่น้ำสายที่กว้างไกลและใหญ่สุดในแดนสุวรรณ เคยเป็นแหล่งอาศัยของเหล่าสัตว์น้ำน้อยใหญ่ แต่บัดนี้ พวกเขาไม่มีอยู่ให้เราได้เชยชมแล้ว"
"เกิดอะไรขึ้นกับที่นี่?"
"ความเลวร้ายมาเยือน ทำลายทุกชีวิตในย่านนี้ย่อยยับ จนไม่มีชีวิตใดอยากอาศัยอีกต่อไป"
"ท่านคิดว่าที่นี่ยังมีใครอาศัยไหม?"
"อาจยังพอมี ไปกันเถอะท่านอิโระ ข้าคาดว่าเบื้องหน้าอาจพอมีสิ่งดีรอเราอยู่"
ทั้งสองผ่านสะพานชุบทองข้ามแม่น้ำแสนกว้างไกล ไปสู่อีกฟากของสถานนี้ เป็นเขตเมืองที่มีอาคารบ้านไม้ร้าง ในสภาพไม่ต่างจากก่อนหน้าเท่าไร ทว่าสิ่งตรงหน้าพวกเขากลับให้ความรู้สึกต่างออกไป
ต่อหน้าสองผู้มาเยือน คือรั้วล้อมโลหะแสนไกลกว้างขนาบถนนขวาซ้าย กับซุ้มทางเข้าสีขาวขนาดใหญ่ทำจากปูน ประดับดาด้วยลาดลายสีทองที่ร่อนกร่อนตามเวลา พร้อมคู่รูปปั้นสีหราชสำริดยืนอย่างน่าเกรงขามหน้าบานประตู
"ประตูอะไรทำไมใหญ่ขนาดนั้น?"
อัศวินถามเพื่อนร่วมทางด้วยความสงสัย ด้วยรู้ว่าสิ่งตรงหน้ามีความหมายอะไรซ่อนไว้ แม้จะยังไม่รู้ว่าคือสิ่งใด
"หากผ่านเข้าไป เราคงได้รู้ว่านั่นเป็นของสิ่งใด"
นักวาดเดินผ่านบายประตูใหญ่เข้าไป ขณะอัศวินกวาดสายตาระวังอันตรายในความมืดให้เรื่อย ก่อนเห็นสวนหญ้ารกร้างกว้างขวาง ที่ใบหญ้าสูงชันเกินกว่าจะมองให้สวยงามได้ ตรงกลางเป็นบ่อน้ำพุปูนขนาดใหญ่ ที่ไม่มีน้ำไหลเวียนให้เห็น จึงเริ่มรู้ว่านี่เคยเป็นสถานที่ยิ่งใหญ่ในอดีต
เมื่อพวกเขาสำรวจได้พักหนึ่ง จึงพบเศษซากอาคารขาวขนาดมหึมา ที่โครงสร้างถล่มลงมาพอให้เห็นภายใน กระนั้นก็ยังพอคงรูปอาคารไว้ ให้รับรู้ว่าเคยเป็นสิ่งใดในสายตาอัศวิน
"ซากวัง"
"ดูเหมือนสถานนี้จะแตกต่างจากข้าจดจำ ท่านจะว่าอะไรไหม หากข้าอยากสำรวจว่าในวังนั้นเป็นเช่นไร?"
จูโนหันถามเพื่อนร่วมทางผู้อยู่ข้างกัน
"ไม่เลย ไปกันเถอะ"
อิโระพยักหน้ารับ ก่อนเดินตามสาวใหญ่ในชุดคลุม ไปยังซากวังที่อยู่ไม่ห่างบ่อน้ำพุกว้างเท่าไร แล้วดันประตูไม้บานใหญ่เข้าไป สู่ภายในห้องโถงกว้างของอาคาร
พื้นในวังใหญ่เป็นหินอ่อนสีสว่าง กลางห้องทางเข้ามีตราวงกลมทองประทับ ซ้ายขวามีตะเกียงไร้เปลวไฟแขวนเอาไว้ ไม่นานนักวาดก็วาดมือหาตะเกียงที่อยู่ใกล้ จนเปลวไฟลุกโชนให้ความสว่าง ปรากฏภาพแขวนประดับบนผนังต่อหน้าทั้งสองผู้มาเยือน ทว่ามันกลับถูกทำลายเกือบหมดสิ้น เหลือไว้เพียงกรอบชุบทองกับเศษผ้าใบ
"ภาพวาดเสียหายเหรอ? ใครกันที่ทำแบบนี้?"
จูโนเอ่ยถามอย่างเสียดายภาพตรงหน้า พลางวางมือขวาแตะกรอบภาพวาดนั้น
"เหมือนวังนี้ถูกทิ้งร้างมาพักใหญ่ ไม่ฟ้าฝนก็คนที่เข้ามา"
อิโระมองรอบข้างภายในวัง ก็พบเพียงความว่างเปล่าของเศษซากสีขาวประทับทอง ที่แทบไม่มีอะไรดีให้เชยชมในสายตา กระนั้นก็พาจูโนเดินตามทางโล่งกว้างของอาคารเรื่อย กระทั่งพบบันไดวนสำหรับขึ้นไปชั้นบน
"ท่านจูโน ท่านเดินขึ้นบันไดวนได้ไหม?"
"ได้สิ ไม่ต้องกังวลหรอก"
อัศวินสีหม่นก้าวขึ้นบันได พลางหันมองนักวาดตาบอดด้านหลัง ผู้ใช้ไม้เท้าขยับหาแต่ละชั้นก้าวอย่างทุลักทุเล จนเดินได้ไม่ไวว่องเท่าไรนัก อัศวินที่เห็นดังนั้นจึงเอ่ยทักออกไปตามใจนึก
"ดูท่านจะเดินไม่ถนัดเท่าไร ให้ข้าพาท่านตามขึ้นมาเถอะ"
"ได้สิ ช่วยพาข้าขึ้นไปที อัศวินของข้า"
จูโนยื่นมือหาอิโระให้จับรับไว้ แล้วพาก้าวขึ้นบันไดไปด้วยกันอย่างไม่เร่งรีบนัก แต่ก็เดินได้คล่องกว่าก่อนหน้า ในที่สุดก็มาถึงด้านบนที่ถล่มทลายเลวร้ายยิ่งกว่า มากพอให้เห็นเส้นขอบฟ้าสีแสด ที่แสงตะวันกำลังจะสาดส่องมา
ทว่าก่อนพวกเขาจะทำอะไร สัญชาตญาณนักดาบหนุ่มก็บอกว่าอันตรายกำลังเข้ามา จึงขยับมือจับอาวุธข้างเอว
"ระวังด้วย ที่นี่มีอะไรแปลกไป"
"ได้เลย ข้าจะช่วยท่านระวัง"
สาวตาบอดก้าวนำเข้าไปก่อน ทว่าไม่นานนัก อีกเสียงฝีก้าวโลหะก็ดังจากหลังมุมกำแพงถล่มทลาย ปรากฏกายสวมเกราะโลหะหนากับหมวกปิดหน้า พร้อมผ้าคลุมหัวดำและชุดคลุมขาวประดับลายทอง ผู้ซึ่งกำลังชักดาบใหญ่สีทองข้างเอวออกมา ตั้งท่าเตรียมปะทะสองผู้มาเยือน
"อารักษ์ราชา"
จูโนเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ชอบพอเท่าไร พร้อมยกไม้เท้าขึ้นมา ก่อนอิโระจะก้าวนำแล้วทักขัดจังหวะ
"ไม่จำเป็น ท่านจูโน ข้าเอง"
"ในเมื่อท่านว่าเช่นนั้น ข้าจะคอยยืนชื่นชมก็แล้วกัน"
อิโระชักดาบยาวประจำตัวออกมา กระชับในสองมือตั้งท่ารอปะทะ ขณะผู้ถูกเรียกว่าอารักษ์ราชายกดาบขึ้นต่อหน้า ก่อนเกิดประกายสีทองส่องแสงเรืองรอง อัศวินที่มองอยู่จึงรู้ว่านี่ไม่ใช่ศัตรูทั่วไป พร้อมวางแผนว่าจะปะทะอย่างไร
อารักษ์ราชาก้าวพุ่งเข้ามา แล้ววาดดาบด้วยความรุนแรงแลรวดเร็ว พาให้นักดาบสีหม่นรู้ว่าไม่ควรรับการโจมตีโดยตรง กระนั้นก็ยังจับจังหวะได้ไม่ดีเท่าไร จนไม่อาจหลีกการโจมตีถัดไปได้ทัน
นักดาบยกโล่ติดแขนขึ้นกันการโจมตี รับแรงกระแทกจนกระเด็นออกไป แต่นั่นก็มากพอให้รู้ว่าควรรับมืออย่างไร เมื่ออารักษ์ราชาตั้งท่าเตรียมพุ่งเข้ามา จึงทะยานหลบการโจมตีของศัตรู แล้วแทงเข้าช่องว่างของเกราะหลังทะลุทันที
แม้อัศวินทองจะทรุดลงไป ก็ยังไม่สิ้นท่าเสียทีเดียว อิโระจึงออกแรงถีบหลังอีกฝ่ายให้ล้ม ก่อนพุ่งดาบแทงกลางหลังย้ำอีกครั้ง กระทั่งเลือดไหลท่วมเป็นสาย กลายเป็นซากต่อหน้าสองผู้มาเยือน
"เรียบร้อย"
อัศวินพูดอย่างเรียบราบกับหญิงสาวที่มาด้วยกัน พลันเก็บดาบเข้าปลอกข้างเอว
"ไฉนใยท่านไม่อยากให้ข้าเข้าปะทะหรือ?"
นักวาดตาบอดถามด้วยความสงสัย ขณะเดินเข้าไปหาคู่สนทนาผู้มีคราบเลือดเปื้อนหน้า
"ข้าไม่อยากให้ใครมือเปื้อนเลือดโดยไม่จำเป็น ท่านก็ด้วย"
"อย่าได้กังวลเลย ข้าอาจไม่โปรดปรานการรบเท่าไร แต่หากจำเป็นข้าก็ทำได้"
"ถ้าข้าเห็นดี จะขอให้ท่านช่วยสู้ก็แล้วกัน"
อิโระนั่งลงข้างร่างไร้วิญญาณของผู้ถูกเรียกว่าอารักษ์ราชา พิจารณาลวดลายสีทองตามเสื้อผ้ากับเกราะ กระทั่งดาบใหญ่สีทองคำที่ถือไว้แม้สิ้นใจ จึงหยิบขึ้นมาพิจารณาว่าคืออะไร
"อารักษ์ราชา ฉายานั่นคืออะไร?"
"นั่นเป็นฉายาของเหล่านักรบผู้อารักขาเทวราชาแห่งแดนสุวรรณ ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในนครเทวัญอันเป็นเมืองหลวง บ้างกระจัดกระจายกันไปทั่วแดนสุวรรณ กระนั้นทุกคนก็มีสิ่งหนึ่งเหมือนกัน คืออาวุธอาคมอย่างที่ท่านถือไว้"
"อาวุธอาคมเหรอ?"
อัศวินเอ่ยกลับด้วยความสงสัย ขณะมองดาบสีทองในสองมือ
"ในอาวุธชิ้นนี้มีอาคมสลักไว้ ใช้เสริมพลังให้แกร่งกล้าขึ้น ข้ารู้สึกได้ตอนท่านปะทะกับอารักษ์ราชา ท่านลองหลับตาแล้วตั้งสมาธิสิ เผื่อว่าท่านจะรับรู้บางอย่าง"
เด็กหนุ่มตาฟ้าหลับตาลงตามสาวเจ้าแนะ เหลือเพียงความมืดมิดในสายตากับอาวุธในความคิด ทันใดนั้นบางอย่างก็ปรากฏให้รับรู้ เป็นอักขระประหลาดสีทองที่อ่านไม่ออก แต่กลับเข้าใจว่ามีไว้เพื่อใช้อาคมของอาวุธ จึงคิดให้อักขระนั้นเป็นรูปร่างชัด แสงสว่างสีทองจึงเปล่งปลั่งจากใบดาบที่เขาถือเอาไว้
"นั่นคือศาสตราชาลิกา อาคมที่วิหารแห่งชาลิกามอบให้เหล่าอารักษ์ราชา เพื่อปกปักษ์รักษาราชาและวิหาร มันเสริมพลังเวทแก่อาวุธที่ถูกสลักด้วยอาคมนี้ แล้วให้พุ่งโจมตีได้ มันอาศัยทักษะด้านเวทมนตร์คาถาไม่มาก ท่านจึงใช้มันได้ไม่ยาก"
"ท่านว่าข้าฉลาดน้อยเหรอ?"
อิโระสวนกลับไปแทบทันใด ทำให้จูโนที่ไม่ทันตั้งตัวเผลอหัวเราะในคอ
"ฮิฮิ ผิดแล้ว อาคมของอาวุธแต่ละชิ้นแตกต่างกันออกไป ตามแต่ใครจะสลักเอาไว้ ใช่ว่าทุกชิ้นจะถูกใช้ได้โดยทุกคน ข้าสามารถถอดอาคมจากอาวุธออกมาได้ ท่านอยากเก็บมันไว้ไหม?"
"ท่านจะถอดมันออกมายังไง?"
"ด้วยมีดสลักนี่"
นักวาดร่างใหญ่หยิบมีดใบศิลาที่เก็บไว้ออกมา ด้วยสีหน้าดังว่าตั้งตารอโอกาสนี้มานาน
"ท่านเก็บมีดเล่มนี้ไว้กับตัวตลอดเวลาเลยเหรอ?"
"เผื่อว่าข้าต้องใช้เช่นในเวลานี้ ท่านว่าอย่างไรล่ะ?"
"ได้สิ ทำให้ข้าที"
อิโระยื่นดาบให้สาวเจ้าที่อยู่ไม่ไกล ไม่นานเธอก็ลงปลายมีดศิลาแตะใบดาบ จนอักขระสีทองส่องแสงปรากฏบนใบมีด ขณะที่มันสลายหายจากใบดาบ ที่ถูกเปลวไฟลุกโชนก่อนอันตรธาน เหลือเพียงอักษรบนใบมีดกับความสงสัยในใจอัศวิน
"ดาบนั่น ได้ยังไงกัน?"
"ไม่ต้องกังวลหรอก ข้าเพียงเก็บดาบเล่มนั้นไว้กับตัวข้าเอง ทีนี้ ข้าขอดาบของท่านที"
อัศวินยื่นดาบยาวประจำตัวให้ตามขอ จูโนจึงลงคมมีดบนใบดาบให้ จนอักขระส่องแสงถูกสลักลงไปทั้งหมด
"เรียบร้อย"
"ขอบคุณ ท่านจูโน"
นักดาบหนุ่มผงกหัวแก่นักวาดผู้สลักอาคม ขณะสีของอักขระบนอาวุธเริ่มเจือจาง ทว่าแสงทองในสายตาเขากลับไม่จางลงไป จนเกิดสงสัยว่ามันมาจากไหน ก่อนหันหาแหล่งที่แสงส่องมา
แสงตะวันสีทองผ่องอำไพจากขอบฟ้าแสนไกล สะท้อนในดวงตาหมองหม่นของอัศวิน เปลี่ยนภาพทัศน์และบรรยากาศโดยรอบอันเคยหม่นหมองให้สดใส มอบความอบอุ่นและสว่างแก่สิ่งรอบข้าง พาเขายืนนิ่งเชยชมทุกสิ่งด้วยความประหลาดใจ จนในที่สุดเขาก็ได้ยินเสียงฝีก้าวกับไม้เท้า จากนักวาดตาบอดผู้ยืนข้างกองซากปรักหักพัง
"ท่านอยากนั่งพักก่อนหรือเปล่า?"
"ก็ดีเหมือนกัน"
อิโระนั่งลงไม่ห่างจากจูโน ก่อนสังเกตว่าอีกฝ่ายทำท่าดังว่าหันหาแสงตะวันอันสาดส่อง กระนั้นเขาก็เข้าใจว่าเธอรับรู้ความอบอุ่นได้ แม้ไม่เห็นภาพใดในสายตา จึงนั่งลงให้สายลมพัดพาความเย็นเข้ามา รู้สึกถึงเวลาอรุณาอันน่าชม
"ท่านเห็นนั่นไหม? แสงสว่างจากฟ้าสีทองผ่องอำไพ มิต่างอะไรจากยางอำพัน"
"เห็นสิ เป็นสีทองส่องสว่างอย่างท่านบอกนั่นแหละ"
"ครั้งหนึ่ง แสงตะวันของแดนสุวรรณ เคยมีประกายทองส่องสว่างเรื่อยให้เห็นในสายตา มิต่างทะเลดาราคับฟ้ายามราตรี ที่จะมีให้เห็นเพียงยามอรุณา เป็นความสดใสและสุขใจแก่ชีวิตใดที่ได้พบ บอกข้าที สิ่งนั้นยังมีให้ท่านประสบเห็นไหม?"
จูโนเอ่ยถามด้วยสีหน้าแสดงถึงความคาดหวัง ดังอยากรู้เห็นว่าภาพที่ไม่อาจสะท้อนในดวงตาเป็นเช่นไร ทำให้อิโระลังเลที่จะบอกถึงภาพตรงหน้า ทว่าบางอย่างก็พาให้เขาพูดออกไป
"ข้าเห็นเพียงแสงสว่างสีทองจากขอบฟ้า"
"ช่างน่าเสียดาย ที่ข้าไม่มีโอกาสได้เห็นประกายนั่น"
แม้สาวเจ้าจะพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวัง เธอก็ยังยื่นมือขวาออกไป เสมือนพยายามหยิบบางอย่างไว้ในกำมือ
"ถึงอย่างนั้น แสงตะวันก็ยังทำให้ข้าอบอุ่นไม่เปลี่ยนเลย ท่านชื่นชอบทิวทัศน์เช่นนี้ไหม? ท่านอิโระ"
"ข้าไม่นิยมชมชื่นในภาพทัศน์เท่าไร อาจตอบได้ไม่ดี"
"เพียงบอกข้าว่าท่านชื่นชมช่วงเวลานี้ไหมก็เพียงพอแล้ว"
อัศวินสลัดความคิดใดในหัวออกไป ให้รับรู้เพียงทุกสิ่งในสายตา ทั้งซากปรักหักพัง แสงตะวันอันสาดส่อง ความอบอุ่นที่ส่งมา สายลมเย็นพัดพา และเพื่อนร่วมทางผู้อยู่ข้างกัน จนในที่สุดก็ได้คำตอบอันพอใจ
"ข้าชื่นชม"
"ข้ายินดีที่ท่านอิโระชอบบรรยากาศนี้นะ"
ทั้งสองพักผ่อนให้ได้รับไออุ่นยามเช้าพักใหญ่ จนบางสิ่งแปลกประหลาดปรากฏแก่สายตาอัศวิน เป็นประกายสีทองประหลาดขนาดเล็ก ล่องลอยตามแสงสว่างจากขอบฟ้าสีสว่างให้สังเกตเห็น จนเขาเผลอพูดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ
"ประกายทอง"
"เอ๋? ท่านว่าอะไรหรือ?"
"ประกายทอง มันล่องลอยตามแสงตะวันและสายลม อย่างที่ท่านพูดไว้"
เมื่อได้ยินคำตอบจากเพื่อนร่วมทาง นักวาดก็วาดมือไปในอากาศอีกครั้ง กระทั่งเกล็ดประกายทองสัมผัสฝ่ามือเธอตามเวลา จนรวมเป็นกลุ่มในฝ่ามือเธอ ให้รู้ว่าเป็นดังเศษแร่ขนาดเล็กแก่สายตาอัศวินผู้รู้สึกตระการตา
"เศษทองเหรอ? ไม่รู้มาก่อนว่าประกายทองนั่นรวมเป็นแบบนั้นได้"
"ข้าเองก็เช่นกัน บางที นี่คงเป็นสีสันที่แสงตะวันมอบให้ข้ากระมัง"
ทว่าระหว่างสนทนา อิโระก็ฉุกคิดอะไรขึ้นได้ จึงหยิบดาบสลักอาคมของตนขึ้นมา ก่อนถามนักวาดผู้ลงอาคม
"ทำไมอารักษ์ราชาถึงคุ้มกันซากวังนี้? มีอะไรสำคัญอยู่ที่นี่หรือเปล่า?"
"จริงของท่าน อารักษ์ราชามักไม่ประจำจุดไหนหากไร้เหตุจำเป็น เว้นแต่มีสิ่งสำคัญ เช่นนั้นเรามาตามหากันเถอะ"
อัศวินกับนักวาดร่วมกันตามหาสิ่งมีค่า กระนั้นกลับพบเพียงเศษอิฐหรือทองประดับชิ้นเล็กน้อย แม้แสงส่องให้ความสว่าง ก็ยากจะเห็นอะไรขัดตาในซากวังชั้นบน ในที่สุดทั้งสองก็สังเกตสิ่งผิดปกติได้พร้อมกัน ทำให้อัศวินเดินเข้าไป แล้วนั่งลงพิจารณาเสาศิลาสีเทาที่ตั้งตระหง่าน
"เสาเชื่อมทาง ไม่ผิดแน่"
อิโระยืนขึ้นเมื่อมั่นใจว่านั่นคือหนึ่งในสิ่งที่ตนกับเพื่อนร่วมทางตามหา และในตอนนั้นเอง จูโนก็ยื่นศิลาอักขระสำหรับใช้เปิดเสาเชื่อมทางให้ ด้วยสีหน้าที่ดูยินดีเหนืออะไร
"ข้าอยากให้ท่านรับไว้ และใช้มันเปิดทางแก่สองเรา รับไว้เถอะ"
"ได้เลย"
นักดาบเกราะหม่นรับศิลาอักขระไว้ แล้วยื่นใกล้เสาเชื่อมทาง จนมันเปล่งแสงฟ้าขาวให้รู้ว่าถูกเปิดใช้งาน ยืนนิ่งพิจารณ์ภาพอันปรากฏให้มั่นใจว่าคืออะไร พานักวาดเผยรอยยิ้มด้วยความเปรมปรีดิ์
"เท่านี้ เราก็มาเยือนวังบุริมชิมสุขด้วยเสาเชื่อมทางได้แล้ว"
"ท่านรู้ได้ยังไงว่านี่คือวังที่ว่า?"
"ในย่านนี้มีไม่กี่สถานสำคัญจะเป็นที่ตั้งของเสาเชื่อมทางได้ วังบุริมชิมสุขที่ถูกทิ้งไว้เป็นเศษซากคือหนึ่งในนั้น"
"นั่นสินะ"
เมื่อพิจารณาจนพอใจ นักดาบก็ยื่นศิลาอักขระในมือคืนเจ้าของผู้ยืนอยู่ข้างกัน
"เก็บไว้เถอะท่านอิโระ ข้าอยากให้ท่านเป็นคนเปิดใช้งานเสาเชื่อมทางในแดนสุวรรณเอง"
"มันเป็นของท่าน ท่านควรเป็นคนเปิดมากกว่า มีเหตุผลอะไรที่ท่านอยากให้ข้าเก็บไว้เหรอ?"
"ท่านเป็นเพื่อนร่วมทางและผู้นำทางของข้า ข้าอยากให้ท่านรับไว้แทนของขวัญกับสัญญาใจน่ะ"
อัศวินยกตราศิลาเรืองแสงฟ้าในมือขึ้นมาดู พลางคิดตามสิ่งที่นักวาดบอกกับตนให้ขึ้นใจ ก่อนหันมองแววตาและสีหน้าอย่างวิงวอนของสาวเจ้าคู่สนทนา ที่อยากให้รับไว้ไม่ว่าอย่างไร จึงเก็บลงไปด้วยยอมรับ
"ท่านนี่แปลกดีนะ ท่านจูโน"
"ฮิฮิ ท่านก็ด้วย"
จูโนหัวเราะออกมาพร้อมยิ้มตอบเบาบาง พาอิโระที่รับรู้ถึงความยินดีเผลอยิ้มตามไปด้วย
"บางทีซากวังนี้คงไม่มีอะไรให้เราแล้ว ท่านเจออย่างอื่นบ้างไหม?"
"ไม่เลย ไปกันเถอะ อัศวินของข้า"
สองนักเดินทางเดินตามทางที่พวกเขาผ่านมา เพื่อจะกลับไปหาบันไดที่พาพวกเขาขึ้นมา ไม่นานนักวาดก็หยุดฝีก้าวหน้าริมอาคารที่ผนังพังลงไป กับเก็บไม้เท้าเหน็บเอวไว้ พาให้อัศวินผู้เดินตามเกิดสงสัย
"มีอะไรเหรอท่านจูโน?"
"ท่านอิโระ จับมือข้าเอาไว้ได้ไหม?"
จูโนยื่นมือหาคู่สนทนาด้านหลัง อิโระจึงยื่นมือจับรับไว้ ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงกำลังที่ลากดึงตนเข้าไปอย่างว่องไว
เด็กหนุ่มรู้สึกตัวอีกครั้ง ในอ้อมแขนของสาวใหญ่ผู้กำลังอุ้มตนไว้ ที่กำลังแสดงสีหน้าอย่างมั่นใจ ในตอนนั้นเองเธอก็ก้าวฝีเท้าทำท่าเตรียมทะยาน เรียกสติเขากลับมาในทันที พร้อมกับที่สาวเจ้ากระซิบเตือน
"จับไว้แน่น ๆ ล่ะ"
"เดี๋ยวก่อน!"
จูโนขยับฝีเท้าทะยานจากพื้นชั้นสองของอาคารขึ้นไปในอากาศ จนอิโระกอดร่างอีกฝ่ายไว้แน่นด้วยความตกใจ แต่ในที่สุดเธอก็ประทับฝีเท้าลงพื้นด้านล่างได้ไม่เป็นอะไร ก่อนปล่อยเขากลับมายืนบนพื้นด้านล่างอย่างตระหนกตกใจ
"จะทำอะไรทีหลังถามข้าก่อนก็ได้"
"ข้ารู้ว่าถ้าถาม ท่านก็จะไม่ให้ข้าทำ ใช่ไหมล่ะ?"
"ข้าเกลียดที่ท่านรู้ทันชะมัด"
อัศวินถอนใจที่ตัวเองตามอีกฝ่ายไม่ทัน พลันหันหน้าหนีหาเขตที่แสงสว่างส่องทอดลงไป จึงได้เห็นสิ่งที่ถูกปิดบังใต้เงามืดไม่นานนี้ คือทิวทัศน์เมืองอาคารตระหง่าน ที่มีตึกสูงกระจายในสายตา พาเขาขบคิดพิจารณาก่อนเอ่ยออกมา
"เมืองนี้ยังมีอาคารร้านไม้ แต่ไม่รู้ว่ายังเหลือคนอาศัยไหม?"
"ถ้าอย่างนั้น ทำไมเราไม่เดินเข้าไป ให้คลายความฉงนสงสัยล่ะ?"
"บางทีข้าก็ไม่มั่นใจ ว่าท่านจงใจปั่นประสาทข้าหรือไร"
"ท่านอิโระระแวงข้าเกินไปแล้ว"
จูโนหัวเราะกับยิ้มตาปิด ทำให้อิโระรู้ว่าป่วยการที่จะเถียงอะไรต่อไป
"เอาเถอะ ข้าไม่ถือโทษโกรธอะไร ยังไงก็ไปกันเถอะ"


## บทที่ 5 ย่านวังบุริมชิมสุข(2)

สองนักเดินทางออกจากลานหญ้ารอบซากวัง กลับสู่ถนนปูน ณ อีกฟาก ที่มีอาคารกับเสาตะเกียงตั้งไว้สองข้างทาง เมื่อหันมองบ้านร้านแต่ละหลังระหว่างเดิน จึงพบว่าส่วนใหญ่เป็นซากไร้คนอาศัย มีเพียงส่วนน้อยที่สภาพดีพอให้รู้ว่ามีคนอยู่ แต่กระนั้นก็ไม่พอให้พิสมัยเมื่อได้เห็น แม้ถนนจะพาให้เดินได้ไม่ยากเย็น ก็รู้สึกถึงความลำเค็ญจากบรรยากาศบริเวณใกล้
"ความเลวร้ายแบบไหนที่ทำให้ย่านรุ่งเรืองตกต่ำได้ขนาดนี้?"
อัศวินหนุ่มถามด้วยความสงสัย ในสิ่งที่นักวาดเคยพูดไว้ก่อนเข้ามาในย่านนี้
"บางที อาจมีคำตอบรออยู่ที่คนในเมืองนี้ก็ได้"
"ถ้ายังมีให้เราเจอนะท่านจูโน"
พวกเขาเดินเข้าไปในเมืองเสมือนร้างพักใหญ่ ถึงมุมทางแยกจึงเจอร้านไม้หลังหนึ่ง ซึ่งเปิดประตูบานกว้างทิ้งไว้ มีชายชราคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ด้านใน พร้อมโต๊ะกับเก้าอี้จำนวนหนึ่งตั้งเตรียม เสมือนร้านอาหารให้ใช้บริการ และเป็นจูโนที่สัมผัสถึงกลิ่นหอมที่ลอยโชยออกมาได้ จนหันหาที่มาของมันก่อนใคร
"จะว่าไป แต่เช้ามาข้ายังไม่ได้ลิ้มรสอะไรเลย ตอนนี้ท่านอิโระหิวหรือยังล่ะ?"
"ไม่มากเท่าไร แต่ได้กินอะไรสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน"
สองผู้มาเยือนเลือกนั่งเก้าอี้ข้างโต๊ะที่คิดว่าดูดีสุดในสายตา และห่างจากผนังติดหน้าต่างของร้านพอประมาณ กลิ่นอาหารภายในร้านชวนให้พวกเขารู้สึกโหยหายิ่งขึ้นไป ก่อนชายชราผมหงอกรวบไว้หนวดเคราในชุดผ้าธรรมดาจะเดินเข้ามา พร้อมปากกากับแผ่นกระดาษในมือ
"มีอะไรที่พวกท่านต้องการไหม?"
"ก๋วยเตี๋ยวเส้นไข่หนึ่งชาม"
สาวใหญ่สั่งอาหารด้วยท่าทียิ้มแย้มแก่ชายชรา
"ชามเล็กหรือใหญ่?"
"ชามใหญ่ ท่านอิโระล่ะอยากกินอะไร?"
ชายหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย เพราะไม่รู้ด้วยว่าตนมาเยือนร้านอาหารแบบไหน ด้วยไม่มีแม้ป้ายเขียนไว้หน้าทางเข้า แต่ด้วยทักษะที่ยังมีจึงตัดสินใจสั่งไป
"เหมือนท่านจูโน"
"ก๋วยเตี๋ยวเส้นไข่ใหญ่สอง รอของสักครู่ เดี๋ยวกลับมา"
เมื่อเขียนรายการอาหารเสร็จ ชายชราก็เดินจากไป ทิ้งให้อิโระที่เกิดความสงสัยในใจถามเพื่อนร่วมทาง
"ท่านรู้ได้ยังไงว่าเป็นร้านก๋วยเตี๋ยว?"
"ข้าได้กลิ่นก๋วยเตี๋ยวตั้งแต่มาถึงหน้าร้านที่ทางแยกน่ะ คงเพราะข้ามองไม่เห็น ประสาทส่วนอื่นเลยพัฒนาขึ้นกระมัง"
"หรือไม่ข้าก็ชินกับกลิ่นอื่นเกินไป จนไม่ค่อยได้ใส่ใจกับกลิ่นอาหารเท่าไร"
"อย่างนั้นเหรอ? ถ้าแบบนั้น ท่านได้กลิ่นอะไรอันตรายในย่านนี้ไหม?"
อิโระนึกถึงบริเวณที่ตนผ่านพ้น ก็นึกได้ว่าไร้กลิ่นใดแสลงใจ แต่ไม่ใช่ในร้านนี้ที่มีกลิ่นหนึ่งชัดเจนจนขยับแขนระวัง
"มีกลิ่นเลือดมนุษย์ในร้านนี้ กลิ่นเจือจางเพราะผ่านมาพักใหญ่ แต่ใช่แน่"
ทว่าก่อนนักดาบจะทำอะไร ชายชราก็เข้ามาพร้อมชามอาหารที่เขากับนักวาดสั่งไว้
"ก๋วยเตี๋ยวเส้นไข่ชามใหญ่สองที่ได้แล้ว"
"ขอบคุณ"
อิโระขานรับก่อนคำนับพร้อมจูโน พร้อมพินิจกลิ่นที่ชายชรามี ทว่ากลับพบว่าไร้ซึ่งกลิ่นเลือดใดให้ได้รู้ จึงผละความสนใจหาอาหาร ที่เป็นเส้นก๋วยเตี๋ยวสีเหลืองในน้ำซุปสีเข้ม พร้อมเนื้อหั่นกับลูกชิ้นและผักจำนวนหนึ่งชวนน่าทาน ไม่นานก็หยิบตะเกียบในกล่องบนโต๊ะขึ้นมาสองคู่ แล้วยื่นหนึ่งในนั้นให้หญิงตาบอดผู้นั่งฝั่งตรงข้าม
"ตะเกียบน่ะ รับไว้สิ"
"ขอบคุณท่านอิโระ"
จูโนขยับมือขวาควานหาตะเกียบพักใหญ่ แต่ก็จับได้เพียงแขนของชายหนุ่มตรงหน้า จนเผลอแสดงสีหน้ากังวลออกมา อิโระที่เห็นดังนั้นจึงจับแขนสาวใหญ่ตรงหน้าให้มั่น แล้วยัดตะเกียบใส่ฝ่ามือเธอให้จับรับไว้ก่อนปล่อยมือ
"ถ้าท่านทำอะไรไม่ถนัดบอกข้าตรง ๆ ก็ได้"
"ข้าไม่อยากรบกวนท่านอิโระเกินไปน่ะ แค่นำทางข้าก็มากเกินพอแล้ว"
"ก็ท่านตาบอด มันช่วยไม่ได้นี่ ท่านคีบก๋วยเตี๋ยวกินได้ไหมเนี่ย?"
อัศวินเริ่มแสดงความไม่ไว้ใจออกมา เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าพยายามปิดบังอะไรไว้
"โอ้ ได้สิ ข้าอาศัยฟังเสียงสะท้อนจากน้ำได้ ไม่ต้องกังวลเลย"
"ถ้าอย่างนั้นก็ กินกันเถอะ"
ทั้งสองแยกตะเกียบที่ติดกันออก แต่อิโระยังไม่กินมื้อเช้าในทันที รอดูทีท่าหญิงตรงหน้าว่าเป็นอย่างไร จึงเห็นว่าเธอกินก๋วยเตี๋ยวกับเครื่องเคียงในชามได้ไม่มีปัญหาใด จนสาวเจ้าหันหน้าหาด้วยสีหน้าแปลกใจ
"มีอะไรหรือเปล่าท่านอิโระ?"
"ไม่หรอก กินต่อเลย"
อิโระกินก๋วยเตี๋ยวในชามตามจูโน พลางขบคิดสงสัยถึงกลิ่นเลือดในอาคารร้านนี้ ก่อนเหลือบมองเจ้าของร้าน ณ โต๊ะไม่ไกล ที่คิดว่าน่าสงสัยเหนืออะไร จึงเห็นว่าเขากำลังหันมองมายังตน
"พวกท่านคงเป็นคนจากนอกเมืองนี้สินะ?"
"ใช่แล้ว ท่านรู้ได้ยังไงเหรอ?"
จูโนเอ่ยตอบก่อนที่อิโระจะทันเริ่ม เมื่อเห็นดังนั้นเขาจึงนั่งฟังการสนทนาของเธอกับชายชราต่อ
"ไม่มีคนปกติที่ไหนในย่านนี้จะมาที่ร้านนี่หรอก"
สัญชาตญาณของอัศวินพาให้เขากระชับดาบเตรียมปะทะอันตราย กระนั้นก็ถูกนักวาดตรึงแขนไว้ไม่ให้ทำอะไร
"ช้าก่อน เขาอาจไม่ได้หมายถึงอันตราย"
นักดาบหนุ่มพิจารณาทีท่าร้องขอของหญิงสาวตรงหน้า ก่อนหันหาชายชราผู้ยังไม่แสดงอันตรายใด แม้ความระแวงและระวังจะยังอยู่ในใจ เขาก็ลดมือขวาซึ่งถืออาวุธลงไป
"ได้ ท่านจูโน"
"ท่านเจ้าของร้าน ทำไมถึงไม่มีใครเข้ามาในร้านนี้เหรอ?"
"ก็ เป็นเรื่องราวที่ยาวนาน ไม่รู้ว่าคนนอกอย่างพวกเธอจะสนใจไหม ว่ายังไงล่ะ?"
"เล่าเถิด ข้าอยากฟัง"
ชายชรายกเก้าอี้ตัวเองมานั่งข้างโต๊ะของสองนักเดินทาง ขณะพวกเขากินก๋วยเตี๋ยวเรื่อยอย่างเอร็ดอร่อย กระนั้นนักดาบหนุ่มก็คอยสังเกตท่าทีเจ้าของร้านอาหารเรื่อย จนอีกฝ่ายเริ่มพูดกับนักวาด
"ก่อนอื่นข้าต้องถาม พวกท่านรู้อะไรในย่านวังบุริมชิมสุขบ้าง?"
"ข้ารู้เพียงว่าเคยเป็นหนึ่งในย่านที่เอิกเกริกสุดของแดนสุวรรณเท่านั้นน่ะ"
"แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว ท่านอยากรู้ไหมล่ะว่าย่านนี้ในวันวานเป็นยังไง?"
"อยากสิ ท่านเล่าได้เลย"
"หลายปีก่อน ย่านวังบุริมชิมสุขเป็นเขตที่มีผู้คนมากหน้าหลายตาผ่านเข้ามา เพราะเป็นทางเชื่อมกลางไปยังเมืองอื่นที่อยู่ใกล้ ทำให้คนในถิ่นนี้ประกอบกิจการอะไรส่วนใหญ่ไปได้ดี มีลูกค้าหลากหน้าหลายตามากันไม่เว้นวัน"
"แล้ว เกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้นล่ะ?"
"ชื่อเสียงเรียงนามความพอใจในย่านนี้ ดึงดูดคนจากหลายถิ่นดินแดนเข้าหา ในบรรดาพวกนั้นก็มีตั้งแต่ทหารรับจ้าง นักดาบตามซื้อ มือปืนตามสั่ง พวกที่เก่งเรื่องฆ่าฟันใช้กำลังยิ่งกว่าใคร อะไรทำนองนั้น"
"พวกเขาทำให้ย่านนี่เป็นแบบนี้เหรอ?"
จูโนถามกลับด้วยท่าทีตั้งตา ขณะอิโระที่เงียบตลอดมาก็ตั้งใจฟังไม่ต่างกัน หลังทั้งสองกินก๋วยเตี๋ยวหมดแล้ว
"ไม่ ไม่ใช่ พวกนั้นเข้ามาก็ทำให้เมืองนี้ครื้นเครงยิ่งกว่าเดิม ถึงจะนำพาเรื่องรบราฆ่าฟันกันเองมาให้เรื่อย เพราะพวกนี้มีหลายสมาคมหลากสังกัด เลยมีปัญหากันเป็นธรรมดา นำพาปัญหามาให้ย่านนี้เรื่อย แต่ก็ไม่มากเกินเราจะปฏิเสธ"
"แล้วอะไรล่ะ ที่จะทำให้ย่านนี้พินาศย่อยยับได้ถึงเพียงนี้?"
ชายชราส่งเสียงหัวเราะชอบใจออกมา ก่อนกระซิบคำตอบที่หนักแน่นพอให้สองลูกค้าได้ยิน
"กองทหาร"
คำตอบนั้นทำอัศวินหรี่ตาลงทันที เพราะมีบางอย่างชวนให้สะกิดใจ จึงพูดสิ่งที่คิดออกไป
"เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
"หลังจากทหารรับจ้างหลากสมาคมเริ่มมีบทบาทในย่านนี้กับมีปัญหากันให้เห็นเรื่อย วันหนึ่ง กองทหารสวมชุดคลุมเขียวประทับตราเสือขาว ก็พากันกรีฑาทัพเข้ามา วาดอาวุธฆ่าฟันทุกคนที่ขวางหน้า โดยเฉพาะทหารรับจ้าง"
"กองทหารพยัคฆ์รัตน"
อิโระเรียกชื่ิอผู้รุกรานเหล่านั้นอย่างมั่นใจ เพราะรู้ว่าไม่มีทางเป็นอื่นใดได้
"คนที่นำทหารพวกนั้นบุกเข้ามาในเมืองนี้ ถูกทหารพวกนั้นเรียกกันว่าเจเนซีผู้ยิ่งใหญ่ เขาอ้างสิทธิ์ในฐานะกองทหารที่ปกครองแดนสุวรรณ เพื่อรักษาความสงบเรียบร้อยของย่านนี้ ไม่ให้มีใครสร้างความเดือดร้อนวุ่นวายได้อีก แต่นั่นก็แค่คำพูด"
"แน่ละว่าไม่มีอะไรดีที่จะมาจากพวกนั้นได้"
"เจเนซีจัดการทุกคนในย่านนี้ที่ต่อต้านการรุกราน ทำให้ทหารรับจ้างที่ยังเหลือรอดยอมสยบรับใช้ ทำลายสมาคมทหารรับจ้างในเมืองให้อยู่ใต้อำนาจกองทหาร แล้วตั้งตัวเองเป็นเจ้าขุนปกครองย่านนี้"
"แล้วย่านนี่ก็มีสภาพแบบนี้สินะ?"
"ผิดแล้ว การรุกรานของเจเนซีแค่ทำให้คนนอกไม่อยากเข้ามา สิ่งที่ทำหลังจากนั้น คือให้อำนาจทหารใต้สังกัดทำอะไรก็ได้กับเมืองนี้ พวกนั้นทั้งปล้น ทั้งฆ่า ทั้งช่วงชิง ทำทุกสิ่งอย่างตามต้องการ ใต้ตราและนามของกองทหารพยัคฆ์รัตน ที่ปกป้องคุ้มครองย่านวังบุริมชิมสุข ทำให้ที่นี่กลายเป็นเมืองซาก ไร้ใครอาศัยนอกจากคนไร้ที่ไปอย่างฉัน"
เมื่อเล่าได้พักหนึ่ง เจ้าของร้านก็ลั่นหัวเราะเสียงดังออกมาให้ทั้งสองได้ยิน
"เจเนซีผู้ยิ่งใหญ่ ยิ่งใหญ่กับผีน่ะสิ ชีวิตนี้ทำได้แค่ช่วงชิงทุกสิ่งในเมือง ถึงถูกเรียกว่าเจ้าจอมช่วงชิงนั่นแหละ"
ชายชราลุกขึ้นหลังเล่าเรื่องราวจบ กระนั้นสาวใหญ่ผู้ยังสงสัยก็เอ่ยถาม
"อะไรทำให้ท่านยังอยู่ในเมืองนี้ล่ะ?"
"เหมือนคนอื่นที่ยังอยู่ในย่านนี้นี่แหละ ไม่มีที่ไป ออกไปแล้วก็ไม่รู้จะทำยังไงต่อ อยู่ต่อก็ไม่รู้จะเจออะไรอีก ไหน ๆ ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่ ก็ใช้ชีวิตที่เหลือในเมืองคุ้นเคยดีกว่า"
ชายชราเดินหาแท่นไม้บูชาติดผนังร้าน ก่อนวางข้าวปั้นห่อสาหร่ายชุดหนึ่งบนจาน จุดธูปติดไฟแล้วปักลงไปในกระถาง อิโระจึงมองตามด้วยความสงสัย จึงเห็นกรอบรูปวาดของใครบางคนที่ตั้งไว้บนแท่น
"เด็กผู้หญิง?"
"ใช่ ลูกสาวฉันเอง น่ารักใช่ไหมล่ะ?"
"น่ารักงดงามตามวัยไม่มีที่ติเลย"
จูโนพูดขึ้นขณะเดินเข้าไปใกล้รูปวาด เป็นรูปของเด็กสาวผิวขาวนวลผู้ไว้ผมสีทองถักเปียเดี่ยว ในชุดกะโปรงสีขาวอันเรียบราบ ใบหน้าเธอน่ารักดังตุ๊กตาก็มิปาน โดยอารมณ์ที่กำลังแสดงออกมาคือความสุขใจที่มองอย่างไรก็รู้สึกดี
"เกิดอะไรขึ้นกับเธอเหรอ?"
"ทหารพยัคฆ์รัตนทำทุกสิ่งอย่างตามต้องการ นั่นรวมถึงเจเนซีที่นำพาพวกนั้นมา ตามคำเล่าขาน เขานิยมชมชอบเด็กผู้หญิงด้วยเหตุผลบางอย่าง ส่วนใหญ่ก็เข้าใจกันว่าเป็นความชื่นชมส่วนตัว อาจเพราะนิสัยหรืออะไรก็ตาม เขาจะส่งทหารมาพาเด็กผู้หญิงที่ถูกใจ ไปคฤหาสน์ส่วนตัวในเมือง ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไร แต่ไม่เคยมีใครได้กลับออกมาอีกเลย"
"ลูกสาวท่าน ก็เป็นหนึ่งในนั้นสินะ?"
"ประมาณนั้น แต่มันก็เท่านั้นแหละ"
ทว่าระหว่างทั้งสามกำลังจดจ่อหน้าแท่นบูชา เสียงฝีเท้าคนจำนวนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านนอกร้าน
ชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาในร้านอาหาร เป็นทหารสวมเกราะกับเสื้อคลุมทหารพยัคฆ์รัตนห้าคนพร้อมดาบยาว พวกเขาเดินเข้ามาด้วยท่าทีเอาเรื่อง เสมือนมีเป้าหมายในใจรอไว้แล้ว ก่อนคนที่เหมือนเป็นผู้นำกับอีกสามคนเข้าไปหาชายชรา ขณะอีกคนที่เหลือหยุดลงหน้าสองผู้มาเยือน และหนึ่งในนั้นเริ่มการสนทนา
"ขอโทษนะพวกท่าน ช่วยออกไปจากร้านก่อนได้ไหม?"
"เอ๋? มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า?"
นักวาดถามกลับตามสงสัย ทำให้ทหารพยัคฆ์รัตนพูดต่อไป
"เจ้าของร้านนี้ค้างค่าภาษีร้านค้ามาได้สามเดือนแล้ว และเบื้องบนส่งคนมาให้จัดการ เรามีหน้าที่คุ้มครองการเจรจากับไม่ให้ใครได้รับผลกระทบ"
"ผลกระทบเหรอ? อะไรกันน่ะ?"
ทหารคนดังกล่าวย่องฝีเท้าเข้าใกล้สาวใหญ่ ก่อนหันมองชาชราพร้อมพูดกระซิบให้อีกฝ่ายได้ยิน
"ว่ากันตรง ๆ ก็ความรุนแรง ตามหลักแล้วต้องพูดคุยเจรจา ปัญหาคือคนที่เบื้องบนส่งมาไม่ใช้วิธีแบบนั้นเท่าไร ส่วนหนึ่งเพราะไม่ค่อยมีใครอยากจ่ายภาษีร้านค้าที่เก็บทุกเดือน บางทีจบลงที่คนตายก็มี ข้าเลยไม่อยากให้พวกท่านอยู่ตรงนี้"
"อย่าได้กังวลเลย ข้ามีสหายปกป้อง ข้าจะขอเชยชมสักหน่อยก็แล้วกัน"
จูโนยิ้มรับเบาบาง พลางหันหาอิโระที่ยังไม่แสดงอารมณ์ใดออกมาให้เห็น
"ถ้าท่านว่าอย่างนั้น ก็ตามใจละกัน"
เมื่อสิ้นธุระกับทหารผู้รักษาความปลอดภัย สองผู้มาเยือนก็เบือนหน้าหาชายชรากับทหารที่นำอีกสามคนมา
"ขอโทษนะตาเฒ่า เจ้าค้างจ่ายค่าภาษีร้านค้ามาสามเดือนแล้ว เมื่อไรจะมีเงินจ่ายสักที?"
"ข้าบอกแล้วไง ว่าข้าไม่มีเงินจ่ายให้พวกเจ้าหรอก"
"เจ้ารู้ระเบียบที่ท่านเจ้าเจเนซีเขียนไว้ดี ยังไงเสียเจ้าก็ต้องจ่าย"
"กับที่พวกเจ้าเอาลูกสาวข้าไปยังไม่พอใจหรือไง? เลิกตอแยแล้วออกไปได้แล้ว"
"ถ้าอย่างนั้น แบบนี้ล่ะเจ้าจะว่ายังไง?"
ทหารผู้นำชักปืนสั้นที่เก็บไว้ออกมา เล็งข้างหัวชายชราเจ้าของร้านทันทีที่พูดจบ ทำให้สี่ทหารที่มาด้วยกันกระชับดาบพร้อมรบ ไม่ต่างจากอัศวินที่เตรียมตัวแม้ยังคงท่าทีเยือกเย็น ขณะนักวาดยืนนิ่งพิจารณาสถานการณ์อย่างเรียบราบ
"ท่าน ข้าว่าแบบนี้ไม่ดีเท่าไหร่นะ อย่างน้อยคุยกันก่อนเถอะ"
ทหารที่อยู่นอกวงล้อมเอ่ยทักขึ้น เมื่อเห็นท่าทีสถานการณ์ไม่สู้ดีเท่าไร และไม่มีใครพร้อมยอมถอย
"กับไอ้เฒ่าหัวแข็งนี่คุยไม่ได้เรื่องอะไรแล้ว นี่แกอยากให้ฉันส่งแกตามลูกสาวตัวเองไปขนาดนั้นเลยหรือไง?"
ในตอนนั้นชายชราก็หันหน้าหาผู้รุกราน แล้วยิ้มร่าตอบรับท่าทีอันตรายของอีกฝ่าย
"แกคิดว่าของแค่นั้นจะทำฉันกลัวเหรอ? ฉันไม่มีอะไรให้กลัวตั้งแต่วันที่ไอ้เวรบรรลัยส่งแกมาฆ่าลูกสาวฉันแล้ว"
"ท่าน ด้วยความเคารพ ลดปืนลงเถอะ"
มือปืนถอนใจด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ลดอาวุธลงตามทหารอีกคนขอ
"ช่วยไม่ได้นะ"
ทว่าสิ้นคำพูดไม่นาน เขากลับหันปืนหาทหารคนที่สนทนาด้วยก่อนหน้าแทน
"งั้นฉันส่งแกลงปรภพก่อนเลยละกัน"
มือปืนลงนิ้วลั่นไกปืน ทว่าอัศวินสีหม่นพุ่งเข้ามาทัน พลันใช้โล่ติดแขนซัดใส่มือข้างถือปืนเสียหลัก จนกระสุนถูกยิงออกไปยังทิศอื่น ใช้ดาบที่ชักไว้ก่อนหน้าแทงทะลุกลางลำตัวศัตรูอย่างจัง แล้วลงฝ่าเท้าถีบร่างสิ้นสภาพให้กระเด็นพ้นดาบจนล้มลง ทหารที่เหลือจึงชักดาบข้างตัวออกมา
"จัดการมัน!"
ทหารคนหน้าสุดพุ่งดาบแทงใส่อย่างไม่ลังเล อิโระจึงเบี่ยงหลบพร้อมฟันดาบเข้าหลังอีกฝ่ายสิ้นสภาพ ก่อนรับรู้ว่าอีกคนขว้างหม้อกระเบื้องขนาดเท่ามือใส่ จึงยกโล่ขึ้นกันเพราะไม่รู้ว่าคืออะไร
หม้อแตกทันทีที่กระแทกโล่ติดแขน เกิดเป็นเปลวไฟกระจายทั่วต่อหน้านักดาบหนุ่ม หนึ่งในนั้นแผดเผาใบหน้าฝั่งซ้ายเล็กน้อยจนรู้สึกถึงความเจ็บปวด แต่ก็ไม่ทำให้เขาเสียสมาธิขณะอีกฝ่ายชะงัก พุ่งดาบแทงใส่คนขว้างหม้อสิ้นใจในทันใด
คนสุดท้ายตรงหน้าที่ยังเหลือพยายามตั้งท่าอย่างเก้กังด้วยความกลัว แต่ก็พยายามวาดดาบโจมตี ก่อนอัศวินลงดาบฟันเกราะคออย่างจังกระทั่งเลือดไหล ล้มกองลงไปไม่ต่างจากคนอื่นในสายตา กระนั้นก็ยังเหลืออยู่คนหนึ่ง เป็นทหารซึ่งยืนนิ่งด้านหลังเขาด้วยความตกใจในเหตุการณ์ จนไม่กล้าที่จะทำอะไรต่อไป
"ไปเถิด ท่านทหาร ท่านมิได้นำพาภัยใดให้แก่เรา ท่านไม่เป็นอะไรหรอก"
สิ้นคำแนะนำของนักวาด ทหารผู้เหลือรอดจึงก้าวฝีเท้าหาทางออกร้าน โดยไม่ละสายตาจากอัศวิน ในที่สุดเขาก็พ้นออกไปแล้ววิ่งหนีไม่คิดชีวิต เหลือไว้เพียงเหล่าซากไร้วิญญาณให้ได้เชยชม นักดาบจึงเก็บคมอาวุธเข้าปลอกข้างเอว เมื่อไม่มีสิ่งใดให้ฆ่าฟันอีกต่อไป ขณะชายชราพิจารณาสิ่งที่เหลือทิ้งไว้ในร้าน
"แล้ว จะเอายังไงกับร่างพวกนี้ล่ะ?"
อิโระนั่งลงค้นของที่ทหารพยัคฆ์รัตนเก็บไว้ จึงพบหม้อกระเบื้องเหลืองจำนวนหนึ่ง ซึ่งถูกขว้างใส่เขาก่อนหน้า จำนวนพวกมันรวมกันมากพอจะเผาร่างทั้งสี่คนได้ จึงตัดสินใจทำบางอย่างต่อไป
"เดี๋ยวข้าหาทางจัดการเอง"
"ส่วนคราบเลือด คงเป็นหน้าที่ข้าอีกแล้วสินะ"
ชายชราถอนใจ กระนั้นก็ไปหยิบไม้ถูพื้นที่เก็บไว้ออกมาเช็ดทำความสะอาด ขณะอัศวินลากร่างทหารออกไปเรื่อย จนในที่สุดก็ไม่มีร่างใดเหลือในร้าน ขณะคราบเลือดถูกขจัดหายไปหมดไม่ต่างกัน
"ทีนี้ ก็เหลือแต่จัดการกองซากแล้ว"
อิโระเดินออกมาจากร้านอาหาร สู่ถนนด้านนอกที่มีแสงสว่างจากฟากฟ้าส่องลงมาอีกครา กลางทางกว้างคือซากทหารกองทับรวมกันเป็นหนึ่ง จูโนกับเจ้าของร้านจึงตามกันออกมา รอดูว่านักดาบจะจัดการอย่างไร
อัศวินขว้างหม้อไฟจำนวนหนึ่งใส่กองซากทหารพร้อมกัน ทันใดนั้นเปลวไฟก็ลุกโชนในทันที ตามด้วยควันไฟกับเสียงโหยหวนอันดังก้อง จากมือปืนที่ถูกแทงสิ้นสภาพก่อนหน้า
เสียงร้องของเขาชวนให้รู้สึกสยองขนพองเหนืออะไร โดยเฉพาะร่างกายที่ถูกเปลวไฟแผดเผาจนเริ่มไม่เหลือสภาพเดิม กับคำร้องขอให้ช่วยที่แทบไม่เป็นภาษา พาชายชราหน้าถอดสี อัศวินตาตื่นด้วยความตกใจ ขณะนักวาดพิจารณาอย่างใส่ใจ
"ช่างเป็นวิธีที่เยือกเย็นเสียกระไร ใช้เปลวไฟที่พวกเขานำมาแผดเผาให้เป็นเถ้าถ่านเช่นนี้"
"ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทหารนั่นยังมีชีวิตรอด"
นักดาบเกราะหม่นรีบปฏิเสธในความเลวร้ายที่ตนไม่ได้จงใจในทันใด
"เอาเถอะ ยังไงก็ถือว่าได้กำจัดขยะไปในตัว ข้าว่าพวกท่านกลับเข้ามาในร้านก่อนดีกว่า อยู่ต่อไม่น่าอภิรมย์เท่าไร"
ชายชราเดินกลับเข้าร้านอาหาร ให้พ้นจากเสียงไม่น่าพิสมัยกับความร้อนและกลิ่นไหม้ของเปลวไฟก่อนใคร กระนั้นอิโระกลับยังไม่ตามไป เพราะเห็นว่าจูโนยังยืนนิ่งไม่ทำสิ่งใด
"ท่านจูโน ไม่เข้าไปด้วยกันเหรอ?"
"ท่านเข้าไปก่อนเลย ข้าอยากสังเกตบางอย่างสักพักน่ะ"
"ได้เลย"
เมื่อเหลือเพียงจูโนที่ยืนอยู่ เธอก็ก้าวเข้าหาผู้ส่งเสียงร้องกลางกองซากไฟเผา เขาพยายามยื่นมือออกมาเสมือนขอความช่วยเหลือ เมื่อเห็นดังนั้นเธอจึงยิ้มเบาบางพลางถอนใจ กับยื่นมือตนไปจับรับไว้อย่างไม่รีบเร่งเท่าไร
ทันทีที่นักวาดจับมือทหารไว้ เปลวไฟอันร้อนแรงยิ่งกว่าก็ลุกโชนจากฝ่ามือเธอ แผดเผาทหารผู้รอดชีวิตจนส่งเสียงร้องดังทวีคูณออกมา ขณะเกราะมือและแขนเริ่มละลายด้วยความร้อนเปลวไฟ จนในที่สุดก็เผยให้เห็นเนื้อหนังที่กำลังไหม้เป็นเถ้าถ่าน ก่อนเหลือเพียงกระดูกมือสีน้ำตาลขาวในมือสาวเจ้า ที่เธอยังจับกระชับแน่นจนหลุดออกมา ให้ตนได้ชื่นชมชัดเจน
"ขอบคุณที่มาเป็นสีสันแก่ข้า ท่านทหารผู้ภักดี จากนี้ไป ขอให้ท่านพบคุณค่าของตัวเองในปรภพเถิด"
เมื่อได้สิ่งที่ต้องการ นักวาดก็เก็บมันไว้ใต้เสื้อ ก่อนหันหลังให้นายทหารผู้เคราะห์ร้ายร้องโหยหวนอยู่อย่างนั้น กระทั่งกลับเข้ามาในอาคารร้านอาหารดังเดิม แล้วปิดประตูให้เสียงไม่น่าพิสมัยดังเข้ามา ก่อนหันหาอัศวินผู้กำลังนั่งรอตนอยู่ก่อน
"มีอะไรที่ข้าไม่ทันได้รับรู้ไหม? ท่านอิโระ"
"ไม่ ข้ากำลังรอท่านอยู่เลย"
ในตอนนั้นเอง จูโนก็รู้สึกถึงความผิดปกติจากอิโระ จึงก้าวเข้าหาพร้อมวางฝ่ามือแตะใบหน้า จนรู้ว่ามีแผลไฟไหม้เล็กน้อยใกล้แก้มซ้ายของชายหนุ่ม พาให้แสดงอาการใจหายออกมา
"ท่านบาดเจ็บนี่"
"แค่แผลไฟไหม้เล็กน้อย ข้าไม่เป็นอะไร เลวร้ายกว่านี้ข้าก็เจอมาแล้ว"
"ไม่ได้สิ ถ้าเกิดมันเป็นอะไรเลวร้ายกว่านี้ล่ะ?"
"ท่านตื่นตระหนกเกินไปแล้ว ใจเย็นลงก่อน"
อิโระวางมือบนไหล่สาวใหญ่ตรงหน้า ผู้สูงกว่าตนระดับหนึ่งจนต้องเงยหน้าสนทนา แล้วจ้องตาให้อีกฝ่ายตั้งสมาธิกับตนเองได้ แม้จะรู้ว่าเธอตรงหน้ามองไม่เห็นก็ตามที
"ข้าไม่ใช่คนทั่วไปที่จะทนแผลแบบนี้ไม่ได้ ท่านวางใจเถอะ"
"แต่ว่า ข้าไม่อยากให้ท่านต้องทนเจ็บปวดแบบนี้นี่นา"
เมื่อเห็นท่าทีห่วงใยจนออกนอกหน้าของสาวเจ้า เด็กหนุ่มก็ถอนใจก่อนพยักหน้าให้อีกฝ่ายมั่นใจ
"ก็ได้ ถ้าท่านมีวิธีรักษาข้านะ"
เมื่อได้รับรู้ท่าทางกับคำตอบของอัศวิน นักวาดก็เผยยิ้มเบาบาง พลางหัวเราะเล็กน้อยด้วยความดีใจ
"แบบนี้สิ อัศวินของข้า"
ทว่าระหว่างทั้งคู่กำลังสนทนา ชายชราก็ส่งเสียงกระแอมออกมาจนสองลูกค้าหันหา จึงเห็นว่ากำลังยิ้มร่าออกมา
"ในฐานะที่พวกท่านช่วยข้าฆ่าทหารพวกนั้น สนใจชาขาวสักหน่อยไหม?"
"ขอบคุณ"
อิโระตอบรับพร้อมผงกหัวทันทีโดยไม่ทันคิด
"รอสักครู่ เดี๋ยวข้าเตรียมน้ำชาให้"
ทำให้เจ้าของร้านเดินออกไปทันใด ทำให้จูโนที่เกิดความสนใจหันไปหาเด็กหนุ่มหลังนั่งเก้าอี้เดิมของตน
"คราวนี้ท่านตอบรับไม่ลังเลเลยนะ ท่านอิโระ"
"ข้าจำได้ว่าชาขาวเป็นชาชั้นดีจากแดนสุริยัน ดินแดนที่ห่างไกลจากแดนสุวรรณ รับไว้คงไม่เสียหายเท่าไร"
"นั่นสินะ คงไม่เลวร้ายอะไร"
ไม่นานชายชราก็กลับมาพร้อมสามแก้วชากับกาน้ำ เขาเทน้ำชาสีอ่อนที่อุ่นจนมีไอลงแก้วให้สองลูกค้า แล้วเทใส่แก้วอีกใบไว้สำหรับตัวเอง ก่อนนั่งลงให้พร้อมดื่มกับอีกสองคน
"ชาขาวอย่างดีพร้อมดื่มมาแล้ว เอาละพวกท่าน ดื่ม"
ทั้งสามดื่มน้ำชาพร้อมกัน ให้ได้รสของเครื่องดื่มอันเบาบาง กับกลิ่นหอมของสมุนไพรอันกลบกลิ่นเลือดในร้านลงไป เมื่อพวกเขาพอใจในบรรยากาศจึงวางแก้วชาลง
"ช่างอร่อยเสียกระไร"
จูโนชื่นชมด้วยสีหน้าอมยิ้ม ก่อนหันมองนักดาบหนุ่มผู้นั่งฝั่งตรงข้ามที่กำลังยิ้มให้ไม่ต่างกัน
"ข้าบอกท่านแล้ว ชาชั้นดี"
"ท่านเจ้าของร้าน ในย่านนี้มีร้านยาบ้างไหม? ข้าต้องการใช้ยารักษาแผลไฟไหม้ของสหายข้าน่ะ"
"ร้านยา ออกจากร้านแล้วเลี้ยวขวาตามทาง ผ่านอาคารใหญ่สามหลังแล้วเลี้ยวซ้าย จะเจอร้านของหมอยาประจำย่านนี้ ข้าไม่ค่อยได้ไปหาเท่าไหร่ ไม่รู้ตอนนี้ย้ายไปที่อื่นแล้วหรือยัง"
"ขอบคุณท่านมากเลย ถ้าไม่ได้ร้านอาหารท่าน ข้ากับสหายคงเดินหิวไปอีกพักใหญ่"
"ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย ร้านข้าเองก็ไม่ค่อยมีใครมาเท่าไหร่ ถือเป็นโอกาสอันดี"
ระหว่างสนทนา ชายชราก็ชะงักเสมือนนึกอะไรได้ก่อนลุกออกไป แล้วกลับมาพร้อมถุงขนาดไม่ใหญ่เกินฝ่ามือเท่าไร กับตำราหนังสือขนาดเล็กที่สีซีดพอควร ก่อนวางลงโต๊ะของสองลูกค้าด้วยท่าทีดีใจ
"ไหน ๆ พวกท่านก็ช่วยอะไรหลายอย่างให้ข้า ก็อยากให้รับของพวกนี้ไว้ด้วยน่ะ"
อิโระหยิบกระเป๋ามาเปิดดูก่อน จึงรู้ว่าข้างในมีอะไร
"ถุงใบชา"
จูโนหยิบตำราขึ้นมาเปิดพักหนึ่ง แล้วจึงหันหาชายชรา
"ตำราสูตรก๋วยเตี๋ยว ท่านให้พวกเราทำไมเล่า?"
"จะว่ายังไงดี มันเป็นสมบัติล้ำค่าไม่กี่ชิ้นที่ข้ามีน่ะ ชาขาวอย่างดีที่ท่านก็รู้รสชาติ ตำราทำอาหารที่พวกท่านได้ลิ้มรส ข้าไม่มีอะไรดีกว่านี้จะตอบแทนที่ท่านช่วยข้าในวันนี้แล้ว"
"ก็ ได้"
อัศวินตอบรับอย่างไม่มั่นใจพร้อมเก็บถุงชาลงไป ขณะนักวาดเก็บตำราเข้าใต้เสื้อ ทันใดนั้นชายชราก็หันมองแท่นบูชาก่อนหยิบบางอย่างออกมา เป็นปืนปากแตรขนาดพอดีมือในสภาพไม่เลวร้ายเท่าไร พาให้จูโนแสดงอาการแปลกใจ
"ปืนเหรอ? ในแดนสุวรรณไม่น่ามีใครได้มาง่าย ท่านได้มันมาจากไหนเหรอ?"
"ข้าเคยเป็นทหารประจำย่านนี้มาก่อนน่ะ ก่อนเจเนซีจะนำกองทหารพยัคฆ์รัตนบุกเมืองนี้ เลยมีปืนเก็บไว้กับตัว เห็นแบบนี้สมัยก่อนข้ายิงโจรแม่นยิ่งกว่าจับวาง ถ้าเข้าป่าล่ากวางละก็ไว้ใจได้เลย ไม่เคยพลาด"
"แล้วทำไมท่านมาเปิดร้านก๋วยเตี๋ยวล่ะ?"
"ข้าโดนลูกธนูปักเข่าน่ะ"
"โอ้ ข้าเสียใจด้วย"
"ไม่ใช่เรื่องแย่อะไรนักหรอก อย่างน้อยข้าก็ได้มีลูกสาว เคยมีน่ะ แต่ไม่ใช่เรื่องให้คิดมากอะไรหรอก แค่คิดว่าน่าจะได้เวลาเอาปืนนี่ไปลองยิงบ้าง สิบกว่าปีไม่เคยได้ใช้ ลองสักหน่อยคงไม่แย่"
"ท่านจะไปยิงอะไรรึ?"
"ก็สัตว์น่ะสิถามได้ จะใช้ปืนยิงใครมันไม่ดีงามหรอก ต้องใช้ล่าสัตว์เป็นกีฬาถึงจะดี"
"เช่นนั้น ก็ขอให้ท่านได้พบคุณค่าในการล่า ลาก่อน ท่านพ่อเฒ่า"
"โชคดีพวกเธอ"
จูโนลุกโค้งคำนับลาชายชรา อิโระจึงทำตามอย่างไม่ขัดใจ ก่อนพากันออกมาสู่ถนนใหญ่ จึงพบว่ากองซากถูกแผดเผากลายเป็นเศษผงเถ้าถ่าน กับกระดูกและเกราะโลหะที่หลอมละลาย ขณะเสื้อทั้งหลายกลายเป็นเพียงริ้วผ้าดำไม่มีชิ้นดี
"ข้าจำได้ว่าไฟของหม้อนั่นไม่ได้ร้อนพอให้ละลายโลหะได้นะ"
อัศวินทักขึ้นพลางยกโล่ติดแขนซ้ายที่รับหม้อไฟที่โยนใส่อย่างจังในสภาพดี ก่อนพิจารณาร่างไร้วิญญาณหน้าตน
"นั่นสินะ ข้าเองก็สงสัยไม่ต่างกันว่าเพราะอะไร"
นักวาดนั่งลงก่อนหยิบกองเถ้าบนพื้นขึ้นมา แล้วเทใส่ขวดแก้วที่ตนพกมาเก็บไว้ ก่อนรับรู้ได้ว่ามีอะไรตกอยู่ใกล้ เป็นเศษกระเบื้องเหลืองจากหม้อระเบิดเพลิงที่แตกแหลกสลาย กลายเป็นชิ้นเล็กน้อยให้เธอหยิบมาก่อนลุกขึ้น
"ท่านอิโระ ท่านยังมีหม้อเพลิงจากทหารเหลืออยู่ไหม? จะว่าอะไรไหมหากข้าอยากได้สักใบ?"
"ได้สิ จะเป็นอะไร? ทำไมเหรอ?"
อิโระถามตามสงสัย ขณะหยิบหม้อกระเบื้องให้สาวเจ้ารับไว้
"ข้าอยากรู้ส่วนประสมของมัน จะได้ทำเพิ่มให้ท่านใช้น่ะ"
"ด้วยความยินดี"
จูโนยิ้มเบาบางพลางยื่นมือขวาหาหนุ่มรูปงาม ให้มือขวาแตะแก้มซ้ายชายหน้าตน เข้าใกล้บริเวณเป็นแผลไฟไหม้ที่ได้ในการปะทะ ขณะตัวเขาเพียงยืนนิ่งมองสาวใหญ่ตรงหน้า เมื่อรู้สึกถึงไออุ่นชวนผ่อนคลายจากปลายฝ่ามือเธอ
"มาเถอะ อัศวินของข้า ข้าจะพาท่านไปรักษาแผลไฟนี้เอง"
ความสงสัยทำให้อัศวินยกนิ้วจับสัมผัสมือนักวาดบ้าง แล้วพูดตามคิดออกไปอย่างไม่ใส่ใจ
"ขอบคุณ ท่านจูโน"
"ท่านนี่เป็นคนประหลาดดีนะ ท่านอิโระ"
"ท่านก็เหมือนกันนั่นแหละ"
ทั้งสองต่างหัวเราะเบา ๆ ให้กันและกัน พลันเดินออกจากหน้าร้านอาหาร เดินตามถนนไร้คนเดินเรื่อยไป


## บทที่ 6 ย่านวังบุริมชิมสุข(3)

สิ่งปรากฏต่อสายตาคู่นักเดินทาง มีเพียงซากอาคารไร้คนอาศัย ขณะสายลมเย็นพัดพาความสบายใจ ใต้ท้องฟ้าสีทองจากแสงตะวันอันอบอุ่น พลางครุ่นคิดว่าสถานปลายทางจะเป็นอย่างไร จนในที่สุดอัศวินก็หยุดลงหน้าอาคารซึ่งสะดุดตา
"น่าจะเป็นที่นี่ ไม่มีอาคารไหนแปลกตาไปกว่านี้แล้ว"
สถานต่อหน้าผู้มาเยือน คืออาคารร้านปูนสีขาวที่ออกหมองเพราะฟ้าฝน จนแทบไม่เหลือความสะอาดให้เห็น กระนั้นสีแดงที่เป็นหลังคาและเสาประดับประดากลับยังเด่นเป็นสง่า เช่นป้ายเหนือทางเข้าที่เขียนว่า "ร้านชาคุณคาโต้"
"เขียนว่าร้านชา แต่ไม่น่าเป็นที่อื่นได้ เข้าไปกันเถอะ"
"ได้เลย ท่านอิโระ"
อัศวินเดินผ่านบานประตูเข้ามาอย่างเยือกเย็น จนเห็นสมุนไพรต่าง ๆ ที่ตั้งวางไว้ตามชั้นไม้ที่อยู่ใกล้ในสายตา ภายในร้านอันมีแสงสว่างจากหน้าต่างส่องเข้ามาตลอดทาง
ทว่าระหว่างเขาพิจารณา ก็ได้ยินเสียงกระแทกของบางอย่างจากด้านหลัง เมื่อหันไปจึงเห็น ว่านักวาดตาบอดที่มาด้วยกันเดินชนขอบประตู จนตนไม่เห็นแม้แต่ใบหน้าเธอ
"เอ๋? แปลกจัง ร้านนี่แขวนป้ายสูงขนาดนี้เลยเหรอ?"
จูโนถามด้วยน้ำเสียงสงสัย ขณะยกมือแตะบริเวณที่หัวตนชน
"ท่านจูโน นั่นไม่ใช่ป้ายร้าน นั่นขอบประตู"
"เอ๋? อย่างนั้นหรือ? ขอบคุณท่านที่เตือนข้า"
จูโนก้มลงให้ลดลงพอพ้นขอบประตูทางเข้า จึงเข้ามาด้านในไม่ต่างจากอิโระ พร้อมหันซ้ายขวาเสมือนสังเกตรอบข้าง ระหว่างนั้นใครบางคนก็เดินเข้ามาจากเงามืดของร้าน ด้วยฝีเท้าแสนเบาบางและท่าทางไม่น่าวางใจ
"ยินดีต้อนรับ แขกผู้มีเกียรติของข้า สู่ร้านน้ำชาคุณคาโต้"
ผู้เดินเข้ามาต้อนรับ เป็นชายผิวแทนที่มีอายุและริ้วรอยตามใบหน้าระดับหนึ่ง ซึ่งไว้ผมดำยาวถึงหลัง ในเสื้อคลุมยาวสีเขียวเข้มกับลวดลายดำและทอง สีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความสุขที่มีลูกค้ามาเยือน กระนั้นรอยยิ้มกลับไม่ทำให้รู้สึกไว้ใจ
"สุภาพบุรุษและสตรี มีอะไรให้ข้าช่วยพวกท่านไหม?"
ทั้งสองนิ่งชะงักเพราะลักษณะเจ้าของร้านที่ไม่น่าไว้ใจ นานพอให้เจ้าตัวสังเกตรายละเอียดของผู้มาเยือน จนยิ้มออกมาด้วยท่าทางพอใจ ก่อนเดินเข้าไปหาอัศวินที่นิ่งเฉย แล้วจ้องตราประทับสีทองบนเกราะ
"ไม่คิดว่าจะได้เห็นตัวเป็น ๆ คงเป็นโชคดีของข้าในวันนี้ จริงสิ ขออภัยที่ไม่ได้แนะนำตัว ข้าชื่อคาโต้ เป็นเจ้าของร้านน้ำชาประจำย่านนี้ แต่หลายคนเรียกข้าว่าหมอยาเพราะข้าขายสมุนไพร พวกท่านต้องการอะไรเหรอ?"
"สหายข้าถูกเพลิงไหม้เป็นแผลน่ะ ท่านมียารักษาไหม?"
จูโนเป็นฝ่ายเอ่ยถาม เจ้าของร้านจึงทำท่าพิจารณาชายหน้าตนด้วยท่าทางเข้าใจ
"อย่างนี้นี่เอง เสียงปืนก่อนหน้านี้คงเป็นของพวกท่าน ข้ามียารักษาแผลแบบนี้อยู่ เดี๋ยวเอามาให้"
คาโต้เดินเข้าไปหลังตู้กระจกในร้านน้ำชา ตามหาของบางอย่างพักหนึ่ง กระทั่งได้ตลับยาสีเขียวถือไว้ จึงเดินออกมาแล้วยื่นให้สาวใหญ่ร่างสูงพิจารณา
"วุ้นว่านหางจระเข้ ใช้รักษาแผลไฟไหม้ ได้ผลดีการันตีจากลูกค้าหลายคน จนของไหลออกตลอดไม่เคยค้าง แค่ทาที่แผลไม่กี่วันก็หายดี ราคาแค่ตลับละหกสิบออรัม"
"ข้ารับหนึ่งตลับ"
จูโนยื่นเงินตามราคายาให้ คาโต้จึงรับไว้กับยื่นยาให้ลูกค้า
"ว่าแต่ สนใจให้ข้ารักษาเพื่อนท่านด้วยไหมท่านหญิง?"
"มิเป็นไร เดี๋ยวข้าทำเอง"
"ด้วยความยินดี เรามีโต๊ะสำหรับต้อนรับลูกค้าอยู่ ข้าขอเชิญพวกท่านไปนั่งด้วยก่อนเถอะ"
"ได้เลย ขอบคุณ"
หมอยาผายมือหาโต๊ะพร้อมเก้าอี้ไม้ที่ตั้งไว้ด้านในร้านไม่ไกลกันเท่าไร ทั้งสองจึงเดินเข้าไปนั่งอย่างไม่ยากเย็น ก่อนจูโนจะเปิดตลับยาออกมา ลงนิ้วแตะวุ้นสมุนไพรให้ติดมือ แล้วยื่นหาอิโระที่นั่งนิ่งไม่หันไปไหน
"ท่านอิโระ อยู่นิ่งหน่อยนะ"
นักวาดตาบอดกระซิบกับคนเจ็บหน้าตน ก่อนลงนิ้วป้านยาแตะแผลเพลิงไหม้ ให้รอยเผาสัมผัสวุ้นยาใสจนทั่วถึง กระทั่งชายหนุ่มรู้สึกถึงความเย็นที่ซึมซ่านผ่านผิว จนในที่สุดสาวเจ้าก็ขยับมือออกมา พร้อมยิ้มเบาบางด้วยความยินดี
"เรียบร้อย ท่านรู้สึกดีขึ้นไหม?"
"คิดว่านะ ข้ารู้สึกเย็นที่แผล"
อัศวินตอบอย่างไม่มั่นใจ ก่อนหันไปหาเจ้าของร้านที่เพิ่งกลับมา พร้อมกาน้ำชากับถ้วย ที่เขารินจิบอย่างสบายใจ พร้อมนั่งมองสองลูกค้าที่กำลังนั่งโต๊ะเดียวกัน พลันลั่นคำถามออกไป
"ใครพาพวกเธอมาร้านน้ำชานี้ล่ะ? คนนอกไม่มีทางมาหายารักษาในร้านน้ำชาของข้าแน่"
"เจ้าของร้านก๋วยเตี๋ยวที่ห่างออกไปไม่ไกลน่ะ"
จูโนตอบตามตรง ทำให้คาโต้ยิ้มออกทันที
"คิดแล้วเชียว ตาเฒ่านั่น แปลว่าพวกเธอไว้ใจได้ เข้ามาทำอะไรในย่านนี้ล่ะ?"
"ข้ากับสหายออกเดินทางตามหาความงดงามกับสีสันในแดนสุวรรณน่ะ"
คำตอบนั้นทำหมอยาประจำร้านหัวร่อออกมา พานักวาดแสดงอาการแปลกใจ ขณะอัศวินนั่งนิ่งไม่ทำอะไร
"ความงดงามกับสีสันในแดนสุวรรณ พวกท่านบ้าไปแล้วแน่ ๆ เอ๋ ไม่สิ ข้าขอโทษอย่างจริงใจที่เสียมารยาท ข้าแค่ไม่คิดว่าจะมีใครตามหาสิ่งที่ว่าในดินแดนที่ไม่มีอะไรดี โดยเฉพาะในย่านวังบุริมชิมสุขนี้"
"ถือว่าดีที่ได้คิด"
อิโระตอบเรียบราบ ทว่าสายตาที่มองกลับไปนั้นแฝงความไม่พอใจ ไม่นานก่อนหันหาจูโนที่นั่งข้างกัน
"เราได้ของที่ต้องการแล้ว ไปกันเถอะ ท่านจูโน"
"ท่านอิโระว่าอย่างไร ข้าก็เห็นดีเช่นกัน"
ทันทีที่ทั้งสองลุกขึ้น เจ้าของร้านก็ลุกขึ้นปรามทันที
"ช้าก่อนท่านผู้มาเยือน! ข้าขอโทษที่เสียมารยาท ให้โอกาสข้าอีกสักคราได้ไหม? ข้าขออภัยเพราะไม่ได้มีลูกค้าทั่วไปมาที่ร้านน้ำชานี้นานมากแล้ว อภัยข้าเถอะ"
เมื่อได้ยินดังนั้น อิโระจึงหันหน้าหานักวาดตาบอด เพราะต้องการคำตอบจากเธอ
"ท่านจูโน"
"หากเขาอยากได้โอกาส ข้าก็เห็นว่าไม่ใช่เรื่องแย่อะไร ท่านว่าอย่างไรล่ะ? ท่านอิโระ"
"ตกลง"
เมื่อได้คำตอบ ทั้งสองก็นั่งลงพร้อมกัน หมอยาจึงนั่งลงตามด้วยความโล่งใจ
"ขอบคุณ ท่านตามหาสีสันกับความงดงามสินะ? ท่านหญิง"
"ใช่แล้ว ท่านมีอะไรแนะนำข้าไหม?"
"ร้านข้ามียาสมุนไพรมากมายเก็บไว้ ท่านต้องการอะไรก็เชิญเชยชมได้เลย แล้วค่อยมาคิดเงินกับข้าได้"
"ท่านอิโระ ท่านใส่ใจไปเชยชมกับข้าไหม?"
"ไม่ล่ะ ข้าไม่ใคร่สนใจสมุนไพรเท่าไร"
"เช่นนั้น ข้าขอตัวก่อน แล้วข้าจะรีบกลับมานะ"
นักวาดลุกขึ้นพร้อมไม้เท้าประจำตัว ก่อนออกไปสู่ชั้นวางของในร้านน้ำชาอย่างไม่รีบร้อนเท่าไร ทิ้งไว้เพียงอัศวินกับเจ้าของร้านที่ต่างนิ่งเงียบใส่กัน กระทั่งชายผมยาวเป็นฝ่ายเอ่ยทัก
"ผู้หญิงคนนั้น ตาบอดสินะ? ข้ารู้ว่านางมองไม่เห็น ต่อให้พยายามทำเหมือนปกติแค่ไหน ยังไงแววตาที่ว่างเปล่านั่นก็โกหกข้าไม่ได้ และข้าก็เข้าใจ ว่าทั้งนางและท่านไม่ใช่สหายกัน"
"เจ้าต้องการอะไรจากข้า?"
อิโระถามเสียงเบาบางอย่างไม่สบอารมณ์ เพราะไม่อยากให้จูโนได้ยิน
"ไม่มีอะไรหรอก ข้าแค่รู้ว่าท่านเป็นใคร และต้องการอะไร ถึงได้มาเยือนในย่านนี้ที่ไม่มีอะไรให้เธอคนนั้นได้พอใจ"
"หยุดเล่นลิ้นแล้วพูดความจริงออกมาซะ หมอยา"
"ก็ได้ ข้ามีเรื่องราวที่คิดว่าท่านน่าจะฟังแล้วได้ประโยชน์ ท่านจะฟังไหม?"
"เป็นประโยชน์ไหม ข้าจะฟังแล้วตัดสินเอง"
คาโต้ยกถ้วยชาขึ้นจิบพักใหญ่ให้สบายใจ จนในที่สุดเขาก็วางลง เตรียมเล่าเรื่องราวตามต้องการ
"ที่เมืองนี้มีธรรมเนียมหนึ่งเกิดขึ้นทุกคืน ที่เรียกกันว่าราตรีล่าเหยื่อ เป็นเหตุการณ์รำลึกถึงวันแรกที่เหล่ากองทหารพยัคฆ์รัตนบุกย่านวังบุริมชิมสุข ทหารทุกนายจะออกอาละวาด ไล่ล่า ทำลาย ช่วงชิงทุกสิ่งที่ตัวเองต้องการ เหมือนกับที่พวกเขาเคยทำเมื่อมาเยือนเมืองนี่หลายปีก่อน เป็นแบบนี้ตลอดมา จนถึงวันนี้"
เจ้าของร้านจิบชาอีกครั้ง ก่อนเล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อยกว่าก่อนหน้า
"ธรรมเนียมที่ว่าคร่าชีวิตผู้คนในเมืองไปเกือบหมด สินทรัพย์จำนวนมากถูกช่วงชิง หลายสถานที่ถูกทำลาย จนย่านนี้กลายเป็นเมืองร้าง และไม่มีคนนอกไหนกล้าเข้ามาในย่านนี้อีกต่อไป ไม่แม้แต่ชีวิตเดียว กระทั่งเจ้ากับแม่หญิงนางนั่นเข้ามา"
ครานี้คาโต้เริ่มเผยรอยยิ้มออกมา ดังว่ามีอะไรดีเก็บไว้ในใจ
"ใจกลางย่านวังบุริมชิมสุข คือคฤหาสน์สีสะอาดแห่งกองทหารพยัคฆ์รัตน ที่มั่นของพวกมันอันหนาแน่นเหนืออะไร เต็มไปด้วยทหารลาดตระเวนตลอดเช้าค่ำ ไม่เคยมีใครฟันทะลวงผ่านเข้าไป ด้วยในนั้นคือที่ประทับของเจเนซีจอมช่วงชิง ผู้นำกองทหารบุก และช่วงชิงทุกสิ่งอย่างไปจากในย่านวังบุริมชิมสุข รวมถึงชีวิตทุกคน"
ไม่นานหมอยาก็หยิบม้วนกระดาษที่เก็บไว้ออกมากาง เป็นแผนที่ระบุตำแหน่งของสถานที่กับสิ่งล้อมรอบ ซึ่งถูกเขียนระบุชื่อไว้แน่ชัด ว่าเป็นคฤหาสน์สีสะอาดตามเขาบอกไว้
"นี่คือแผนที่ย่านวังบุริมชิมสุข คฤหาสน์สีสะอาดชี้เอาไว้ตรงจุดนี้ เก็บไว้ซะ ถ้าไปตามทางเขียนไว้ ยังไงก็ไปถึงแน่"
เมื่อได้ยินดังนั้น อิโระก็เก็บม้วนกระดาษตามคู่สนทนาขอ แต่ความแคลงใจเขายังไม่หายไป แต่กลับมากขึ้นคูณทวี
"หมอยา เจ้าต้องการอะไรกันแน่?"
"ความพินาศ ของกองทหารพยัคฆ์รัตน นั่นเป็นสิ่งที่เจ้าต้องการเหมือนกันไม่ใช่หรือไง? ข้ารู้ดีว่าตรานั่นคืออะไร ไม่มีเหตุผลอื่นใดให้เจ้าออกเดินทางในดินแดนนี้หรอก ใช่ไหม?"
"ท่านคาโต้ ข้าได้ของที่ต้องการแล้ว"
เสียงทักของจูโนทำการสนทนาระหว่างอัศวินกับหมอยาชะงัก ก่อนพากันหันมองสาวเจ้า ผู้มาพร้อมขวดแก้วใส่ผงสีเหลืองเข้ม ที่กำลังนั่งลงเก้าอี้พร้อมยื่นของให้หมอยาพิจารณา
"ช่วยดูราคาให้ข้าที ท่านคาโต้"
"ผงขมิ้น จะทำยาบำรุงไม่ก็อาหารสินะ? ราคาสามสิบออรัม"
"ได้เลย ท่านหมอยา"
แล้วทั้งสองก็แลกเปลี่ยนของกับเงินตราอีกครั้ง ก่อนนักวาดจะเอ่ยถามอีกฝ่ายต่อ
"ก่อนหน้านี้ท่านคุยกับสหายข้าว่าอะไรบ้างหรือ? ข้าสงสัยน่ะ"
"เล่าเรื่องราวเก่า ๆ ของสถานที่สำคัญในย่านนี้น่ะ มีคฤหาสน์ใหญ่สีขาวสวยงามกลางย่านนี้ แรกเริ่มข้าคิดว่าพวกท่านน่าจะอยากไป แต่คิดดูแล้วแถวนั้นคงไม่ปลอดภัยเท่าไหร่"
"จริงสิ ท่านคาโต้ อาคารในเมืองนี้ส่วนใหญ่อยู่ในสภาพเลวร้ายหรือพังทลายทั้งนั้นเลย ทำไมมีร้านน้ำชาของท่านที่สวยเด่นเป็นสง่าในบริเวณนี้ที่เดียวล่ะ?"
"จะ ว่ายังไงดี เดิมทีกองทหารพยัคฆ์รัตนก็อยากทำกับร้านน้ำชานี่แบบที่อื่นในย่านนี้ แต่ว่าถ้าไม่มีร้านข้า ยาสมุนไพรอะไรที่ข้าหาได้ก็จะไม่มีวันมาถึงย่านนี้อีก และไม่มีวันมาถึงมือของพวกนั้น ก็เลยปล่อยร้านข้าไว้นี่แหละ"
"กลัวว่าจะไม่มียารักษาสินะ แบบนี้นี่้เอง"
"ตัวข้าในฐานะหมอยาเลยปลอดภัยจากอันตรายโดยปริยาย เพราะข้าปรุงน้ำยาพิเศษให้พวกนั้นด้วยน่ะ"
"น้ำยาพิเศษหรือ? บอกข้าได้ไหมว่ามันคืออะไร? ข้าเองก็สนใจในการปรุงยาน่ะ"
คาโต้แสดงท่าทีเก้กังไม่มั่นใจออกมา กระนั้นเมื่อเวลาผ่านไปก็ยอมพูดออกไป
"จะว่ายังไงดี ข้าเองก็ไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร เป็นน้ำยาโบราณที่ข้าบังเอิญมีตำราปรุง ที่กองทหารพยัคฆ์รัตนให้ข้าปรุงแล้วส่งให้เรื่อย ข้าแค่ทำตาม"
"อย่างน้อยที่สุด ท่านบอกข้าหน่อยได้ไหมว่ามันทำอย่างไร? เผื่อข้าใช้ประโยชน์ได้"
"ได้ ตามข้ามา"
คาโต้เดินนำเข้าไปในร้าน ซึ่งมีตะเกียงไร้ไฟแขวนไว้ตามผนังข้างทาง ทว่าระหว่างทั้งสามเดินผ่าน เปลวเพลิงก็ลุกโชนแก่ตะเกียงน้ำมัน เป็นแสงสว่างให้พวกเขาเกิดสงสัย กระนั้นก็พากันเดินต่อไปไม่รีรอ จนเจอโต๊ะพร้อมขวดแก้ว เตาไฟขนาดเล็ก และถุงเก็บของจำนวนหนึ่งตั้งไว้ หมอยาจึงหยิบขวดแก้วใส่ของเหลวสีฟ้าขึ้นมา
"ตามตำรามันถูกเรียกว่าน้ำยาสมาธิ ส่วนประสมแรกคือหยาดชีวิต เป็นของที่หาไม่ได้ทั่วไป จะเจอได้แค่ในดินแดนที่อากาศเย็นยะเยือกมากพอ ให้เกิดหยาดที่พร้อมแช่แข็งทุกสิ่งที่สัมผัส"
เมื่อสองลูกค้าได้พิจารณาหยาดชีวิตแล้ว หมอยาก็หยิบถ้วยใส่ผงสีขาวออกเหลืองมาบ้าง
"ส่วนประสมต่อไป กระดูกมนุษย์ ต้องเป็นกระดูกมนุษย์เท่านั้น ห้ามใช้ของสัตว์ ไม่อย่างนั้นจะไร้ผล"
ในที่สุด เจ้าของร้านก็หยิบดอกไม้สีน้ำเงินม่วงทรงหุบอันแห้งกรอบออกมา ด้วยสีหน้ากังวลแลระแวดระวังกว่าเดิม
"อย่างสุดท้าย ดอกหมวกสงฆ์ อันตรายที่สุดในสามส่วนประสม แค่พิษหยดเดียวก็ทำให้หายใจลำบาก หัวใจเต้นช้าลง หากมากพอก็สามารถตายได้ในทันที"
"เจ้ามั่นใจนะว่าอ่านตำราไม่พลาด?"
อิโระทักถามตามสงสัยในตำรายาเต็มแก่
"ท่านรู้สึกอย่างไร ตอนข้าได้อ่านตำราก็ไม่ต่างกัน เพราะอย่างนั้น รอดูผลด้วยกันเถอะ"
คาโต้หย่อนดอกหมวกสงฆ์ลงครกหินบนโต๊ะ บดจนนานพอให้กลายเป็นผง ก่อนเทลงขวดแก้วเหนือเตาไฟ ตามด้วยผงกระดูกมนุษย์ในถ้วย เมื่อเวลาผ่านไปไม่นานเท่าไร เขาก็เทหยาดชีวิตทั้งขวดลงไปแล้วปิดฝาไว้ จนในที่สุดก็ได้ขวดน้ำยาสีฟ้าน้ำทะเล ซึ่งมีไอเย็นระเหยรอบขวดเรื่อย ขณะตัวขวดมีคราบน้ำแข็งเกาะทั่ว
"เอาละ เราได้แล้ว น้ำยาสมาธิ น้ำยาพิเศษที่กองทหารพยัคฆ์รัตนให้ข้าทำไว้เรื่อย"
"ท่านหมอยา ข้าสงสัย น้ำยานี่ดื่มได้จริงหรือ?"
จูโนถามตามคิดในใจ
"ดูจากที่พวกนั้นให้ทำเรื่อยไม่น่าใช่ยาพิษ ไม่ลองไม่รู้"
หมอยาตัดสินใจกระดกขวดน้ำยาประหลาดขึ้นดื่มทั้งหมดในครั้งเดียว ทำให้อัศวินกับนักวาดตั้งตารอดูอาการหมอลองยา กระนั้นเขาก็ไม่แสดงอาการผิดสำแดงใดออกมา
"รสเย็นเหมือนยาแก้ไอ ไม่เห็นปัญหาอะไรนะ"
ทว่าหลังคาโต้ตอบได้ไม่นาน เขาก็ล้มทั้งยืนลงไปพร้อมขวดแก้วในมือ สร้างความประหลาดใจให้สองลูกค้า อิโระจึงนั่งลงพร้อมวางนิ้วแตะหาชีพจรหมอยา ก่อนหันหานักวาดผู้มาด้วยกัน พลันตอบด้วยท่าทีนิ่งเฉย
"เขาตายแล้วจูโน"
"ตายจริง เราจะทำอย่างไรดีล่ะ?"
"เอาของที่ใช้ประโยชน์ได้เก็บไว้ ยังไงคนตายก็ไม่ได้ใช้อะไรอยู่แล้ว"
เมื่อตอบตามตรง อิโระก็ลงมือค้นของที่หมอยาเก็บไว้ในทันใด
"เอ๋? แบบนี้จะดีเหรอท่านอิโระ?"
"อย่างน้อยที่สุด ได้ตำราทำน้ำยาพิเศษก็ยังดี ท่านมีทักษะปรุงยานี่นา"
"นั่นสินะ ข้าแค่คิดว่ามันอาจไม่ใช่เรื่องถูกเท่าไรนักน่ะ"
ในที่สุดอัศวินหนุ่มก็ค้นเจอม้วนกระดาษสลักอักขระกับภาพ ที่เขาอ่านแล้วไม่ได้เข้าใจอะไรมากเท่าไรนัก ด้วยไม่ใช่ภาษาใดที่เคยเห็นในสายตา นำพาความฉงนสงสัยมาให้ กระทั่งนักวาดตาบอดข้างกายเอ่ยทักอย่างสนอกสนใจ
"ท่านอิโระ ให้ข้าอ่านม้วนกระดาษนั่นได้ไหม?"
"ท่านมองไม่เห็น ท่านจะอ่านอย่างไรล่ะ?"
"ข้ามีวิธี เชื่อใจข้าเถอะ อัศวินของข้า"
แม้จะยังไม่เข้าใจ นักดาบก็ยื่นม้วนตำราแก่นักวาดไป ให้เธอคลี่พิจารณาด้วยดวงตาอันว่างเปล่าอย่างเงียบงัน ทันใดนั้นเธอก็เริ่มเอื้อนเอ่ยเนื้อหาตามเขียนไว้
"หยาดชีวิตหนึ่งขวดเล็ก ผงกระดูกมนุษย์หนึ่งถ้วยเล็ก ดอกหมวกสงฆ์หนึ่งกลีบ คือส่วนประสมทำน้ำยาสมาธิ กระบวนการที่ท่านหมอยาทำนั้นถูกแล้ว ทว่ากลับใช้ดอกหมวกสงฆ์ทั้งดอกแทน อาจเป็นเหตุว่าทำไมยาให้ผลเป็นพิษ"
"ท่านอ่านม้วนตำราได้ยังไง?"
"อาจเป็นเพราะญาณที่ข้ามี ท่านอิโระอย่ากังวลเลย"
จูโนเผยยิ้มเบาบางพลางม้วนเก็บตำรา อิโระจึงลุกขึ้นเมื่อเห็นว่าได้สิ่งที่ต้องการเพียงพอแล้ว
"ท่านพอรู้ไหมว่ามันมีผลอะไร?"
"เนื้อหาที่เขียนถึงส่วนนั้นขาดหายไป ข้าเองก็ไม่รู้มากเท่าไรนัก อาจต้องหาคนอื่นลองดื่มน้ำยาที่ข้าปรุงเอง"
"ยังไงซะ เก็บไว้ก่อนคงไม่เสียหายอะไร"
เมื่อจัดเก็บของจำเป็นเรียบร้อย อิโระก็สังเกตเห็น ว่านักวาดตาบอดทำท่าเสมือนกำลังจับจ้องไปยังโต๊ะปรุงยา ด้วยสีหน้าพิจารณาและทีท่าสนใจ จนไม่หันเหหาสิ่งใดที่อยู่ใกล้ ด้วยใคร่รู้ในความสงสัยของสาวเจ้า จึงยื่นมือยกขึ้นไปแตะไหล่เธอให้หันมา ด้วยความแปลกใจที่สะท้อนในแววตาออกมาไม่ปิดบัง
"หืม? มีอะไรหรือท่านอิโระ"
"ท่านจับจ้องโต๊ะปรุงยามาพักใหญ่แล้ว ท่านคิดอะไรอยู่?"
"ข้ากำลังคิด ว่าข้าน่าจะใช้โต๊ะนั่นทำน้ำยาที่จำเป็นเก็บไว้บ้างน่ะ ทว่าข้าไม่พบส่วนประสมที่ต้องใช้ในร้านนี้เลย อาจเพราะดวงตาข้ามองไม่เห็น ท่านช่วยข้าตามหาได้ไหม?"
"ได้สิ ไม่เป็นปัญหาเลย"
"ฮิฮิ ท่านอิโระนี่ใจดีจังเลยนะ หากไม่ได้ท่าน ข้าคงแย่เป็นแน่"
จูโนยิ้มเบาบางพลางหัวเราะเสมือนชอบใจ พอให้คู่สนทนาได้เห็นในสายตาว่าตนรู้สึกดี
"แล้ว ท่านต้องการอะไรบ้างล่ะ?"
"หางกิ้งก่าเพลิง กับน้ำผลเบอร์รี่หยาบ กิ้งก่าเพลิงมีผิวสีดำกับลายวงกลมสีส้ม ส่วนน้ำผลเบอร์รี่หยาบมีสีแดงเข้ม กับกลิ่นหวานอมเปรี้ยว และกลิ่นหอมรัญจวนใจ หากท่านสงสัยว่าสิ่งที่เจอคือสิ่งที่ข้าตามหาไหม ท่านนำมาให้ข้าดูก่อนได้นะ"
"ตกลง ข้าจะช่วยท่านตามหาให้"
อัศวินสีหม่นเดินกลับมาสู่จุดวางของขายประจำร้านน้ำชาอีกครา แล้วเริ่มกวาดสายตาหาบริเวณที่ตั้งของชิ้นส่วนร่างกายสิ่งมีชีวิต จึงเห็นชั้นไม้ที่วางขวดแก้วใส่ของไม่พึงเห็นหลายอย่างวางไว้ ซึ่งล้วนปิดแน่นสนิท ไม่มีกลิ่นใดลอยออกมาให้รับรู้ จึงเข้าใจว่าไฉนนักวาดจึงตามหาของตามปรารถนาไม่เจอ แม้ภาพตรงหน้าจะพาความรู้สึกดำดิ่งยิ่งกว่าอะไร
ฟันเขี้ยว คอเต่า ตับสัตว์ ขาไก่ มดลูกหมึก ตะขาบหัวแดง นิ้วมนุษย์ เหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งในบรรดาสิ่งที่ทำให้อิโระรู้สึกแขยง จนต้องกลืนน้ำลายให้สติคงอยู่ไม่ไปไหน แม้คราบเลือดและบาดแผลจะผ่านตาในการสู้มามาก แต่ก็ไม่อาจเทียบได้กับความสยองขวัญอันจัดแสดงในสายตา พาเขารีบเร่งหาสิ่งต้องการ ด้วยหวังให้ภาพอันไม่น่าโปรดปรานสิ้นสุดโดยไว
นักดาบหนุ่มแสวงหาของตามปรารถนาด้วยท่าทีรีบเร่ง กระนั้นเขาก็รับรู้ได้ว่าสิ่งใดที่ผ่านตาเป็นอะไร ในที่สุดเขาก็เจอขวดใส่หางสัตว์สีดำลายส้มจำนวนหนึ่งตั้งอยู่ต่อหน้า จึงรีบหยิบมาแล้วก้าวเท้า พาให้สายตาตนพ้นจากอะไรที่อยู่ใกล้ในทันใด
อิโระมองหาสิ่งถัดไปที่นักวาดต้องการ คือน้ำผลไม้สีแดงเข้ม ทำให้ไล่หาชั้นวางขวดของเหลวสีแดง และเจอของอย่างต้องการในเวลาไม่นาน ทว่ากลับมีขวดสองชุดที่มีสีแดงเข้มเหมือนกัน พลันหยิบหนึ่งในนั้นขึ้นมาเปิดฝา ให้รู้ว่ากลิ่นเป็นอย่างไร ด้วยเป็นอีกวิธีที่จะช่วยให้แยกได้
กลิ่นของเหลวจากขวดที่แตะจมูก เป็นกลิ่นหวานของผลไม้ประสมความเปรี้ยว กับความหอมอย่างดอกไม้ชวนให้ผ่อนคลาย ก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือน้ำผลเบอร์รี่หยาบที่ตามหา กระนั้นความสงสัยในของเหลวอีกขวดก็ยังไม่หายไป จึงเปิดฝาขวดของเหลวสีแดงเข้มอีกหลอดขึ้นมาเปิดฝา ให้รู้ว่าเป็นอะไรกันแน่
กลิ่นใหม่ที่เขาได้รับรู้ เป็นกลิ่นโลหะที่เขาคุ้นชินยิ่งกว่าสิ่งใด กลิ่นที่ชวนให้นึกถึงสิ่งเดียวที่เขาจดจำได้ในชีวิต ชีวิตที่มีเพียงการฆ่าฟัน อันตราย ความตาย และซากศพ กลิ่นของเหลวเพียงหนึ่งเดียวที่เพียงเล็กน้อยเขาก็รับรู้ได้ในทันที กลิ่นเลือดที่หลั่งไหลจากสิ่งใดที่ตายลงไป ไม่มากหรือน้อยไปกว่านั้น
อัศวินสลัดความคิดในหัวให้มลายลงไป วางขวดเลือดคืนจุดเดิมที่หยิบออกมา แล้วก้าวฝีเท้าพาตนกลับไปหานักวาดในเงามืดของร้านน้ำชา ผู้กำลังตั้งตายืนรอด้วยท่าทีสงสัย ในสิ่งที่ตนจะได้รับจากคนหน้าตน
"เป็นอย่างไรบ้างท่านอิโระ? มีอะไรที่ท่านจะบอกข้าไหม?"
"หางกิ้งก่าไฟ กับน้ำผลเบอร์รี่หยาบ ให้ท่าน"
อิโระยื่นขวดใส่ของทั้งสองให้ด้วยทีท่าเรียบราบอย่างทุกที จูโนจึงรับของทั้งสองไว้ด้วยความใส่ใจ เปิดขวดสัมผัสหางกิ้งก่าไฟ กับดมกลิ่นรัญจวนใจของน้ำผลไม้ เมื่อได้รู้ว่าเป็นสิ่งปรารถนาจึงเผยยิ้มออกมา แล้วแหงนหน้าก้มลงหาหนุ่มหน้าตน
"ขอบคุณนะ ท่านอิโระ ข้าจะใช้ของพวกนี้ปรุงน้ำยาให้ท่านเอง"
"น้ำยาอะไรเหรอ?"
"ไม่ช้า ข้าจะทำให้ท่านคลายสงสัยเอง"
สาวใหญ่ในชุดคลุมยิ้มหวานให้เพื่อนร่วมทาง ก่อนหันหาโตะปรุงยาแล้วตระเตรียมส่วนประสมบนโต๊ะ พร้อมของอีกชิ้นที่หยิบออกมาจากใต้เสื้อ คือตลับผงศิลาเพลิงสีทองคำ ทำให้นักดาบหนุ่มมองตามว่าเธอตรงหน้ากำลังทำอะไร
จูโนลงมีดสับหางกิ้งก่าไฟเป็นชิ้นเนื้อละเอียด เทลงขวดน้ำเบอร์รี่หยาบที่เปิดฝาขวดไว้ ตามด้วยผงศิลาเพลิงที่เก็บไว้ เกิดเป็นเปลวไฟพวยพุ่งจากปากขวด จนอิโระที่ตกใจเข้าไปหลบหลังสาวเจ้าในทันใด แต่ในที่สุดเปลวไฟนั้นก็มอดลงไป
ผลลัพธ์ที่ได้จากการปรุงน้ำยา คือขวดใส่ของเหลวสีส้มอย่างเปลวไฟ ที่มีไอร้อนระเหยออกมารอบขวดเรื่อย กระนั้นก็ไม่มากจนเกินสัมผัสมนุษย์รับไหว นักวาดสาวจึงปิดฝาขวดแล้วหยิบขึ้นมา ให้อัศวินเห็นว่าผลลัพธ์เป็นอย่างไร
"น้ำยาเปลวไฟเหรอ?"
อิโระถามด้วยความไม่มั่นใจ ในเปลวไฟที่พวยพุ่งจากขวดก่อนหน้านี้
"ผิดแล้ว เป็นน้ำยารักษา ช่วยฟื้นฟูร่างกายชีวิตใดให้คืนสภาพได้ในเวลาอันสั้น"
ระหว่างนักดาบผมขาวสดังฟังคำที่นักวาดพูดอย่างตั้งใจ ก็นึกได้ว่าตนเคยเห็นน้ำยารักษาที่คู่สนทนาเคยทำมาก่อน ทว่าสีของมันกลับเป็นแดงอย่างผลไม้ ไม่ใช่ส้มอย่างเปลวไฟที่เห็นในปัจจุบัน จึงเกิดความสงสัยในใจในทันใด
"น้ำยารักษาของท่าน ที่ข้าเคยเห็นไม่ได้มีสีเพลิงแบบนี้ อย่างน้อยก็ที่ท่านให้ทหารพยัคฆ์รัตนนั่นในทางวิถีเงาสีเงิน"
สิ้นคำพูดอัศวินสีหม่น นักวาดตาบอดก็ทำท่าเสมือนกลั้นหัวเราะเอาไว้ แต่ในที่สุดก็เก็บไว้ไม่ไหว จนต้องปล่อยเสียงหัวเราะอันเบาบางออกมา พานักดาบที่เห็นท่าทางเธอเกิดระแวงในใจ กระนั้นก็ไม่ทำอะไรต่อไป แล้วในที่สุดเธอก็เอ่ยถามบ้าง
"ท่านอิโระระแวงข้าสินะ?"
"ไม่ แค่สงสัย"
จูโนยื่นมือขวาหาใบหน้าของอัศวิน เขาจึงยืนนิ่งให้นิ้วเธอสัมผัสแก้มตน แล้วลูบบริเวณแผลไฟไหม้ที่ไม่เลวร้ายเท่าไร จนรู้สึกถึงไออุ่นและความนุ่มละมุนของนิ้วสาวเจ้า กระนั้นที่ดึงดูดความสนใจเหนืออื่นใด กลับเป็นแววตาสีแดงเพลิงอันว่างเปล่าที่เสมือนจ้องเข้ามา กับรอยยิ้มอันจริงใจบนใบหน้า เสมือนพยายามให้รับรู้ถึงอะไรที่เก็บไว้ในใจ
"แม้รอยแผลสะเก็ดไฟ ข้ายังไม่อยากให้ท่านมีติดตัวไว้ แล้วใยข้าจะกล้าทำอะไรท่านได้เล่า? โปรดอย่าสงสัยข้าเลย"
เมื่อพิจารณาทุกสิ่งตรงหน้า ก็เห็นถึงความน่ากลัวที่สาวเจ้าแผ่ออกมา แม้อีกฝ่ายจะพยายามแสดงความเป็นมิตรมากเพียงใด มันก็ไม่ใช่อะไรที่คนทั่วไปจะแสดงให้เห็น กระนั้นเขาก็ยอมรับว่านั่นคือสิ่งที่เธอเป็น แล้วพูดออกไปอย่างเย็นใจ
"บางครั้งท่านก็ทำข้ากลัวโดยไม่รู้ตัวนะ แต่เอาเถอะ ข้าเชื่อใจท่าน"
เมื่อได้ยินดังนั้น จูโนก็ทำท่าดังว่าตกใจ จนขยับมือที่สัมผัสรอยแผลอัศวินออก ก่อนแสดงความเสียใจให้เห็นผ่านดวงตาอันว่างเปล่า ด้วยแอบรู้สึกผิดในคำพูดตน
"ข้า ทำท่านกลัวเหรอ?"
อัศวินหนุ่มจับมือพันผ้าของนักวาดไว้อย่างเบาบาง ไม่ให้สาวเจ้ารู้สึกถูกดึงรั้งไว้ แล้วขยับให้ปลายนิ้วเธอแตะรอยแผลไฟไหม้บนใบหน้าเขาดังเดิมอีกครั้ง พร้อมเผยรอยยิ้มอันจริงใจให้ แม้จะดูไม่เป็นมิตรเท่าไรก็ตาม
"ใช่ แต่ถ้าท่านพอใจ ข้าก็ไม่ว่าไร"
สิ้นคำพูดอัศวินผู้เยือกเย็น นักวาดสาวก็ยืนแน่นิ่งไม่ขยับไปไหนอยู่พักใหญ่ ไม่ขยับแม้แต่ใบหน้าที่แสดงอาการตกใจ จนหนุ่มน้อยยื่นมือจับไหล่อีกฝ่ายให้รู้สึกตัว
"ท่านจูโน เป็นอะไรหรือเปล่า?"
จูโนกะพริบตาขณะร่างกระตุกชั่วครู่ เสมือนเพิ่งได้สติกลับมา แต่ก็พยายามทำให้ดูไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับตน
"เอ๋? ขอโทษที ไม่มีอะไรหรอก"
"ท่านว่าอย่างนั้นข้าก็ดีใจ มีอะไรที่ท่านต้องการในร้านนี้อีกไหม?"
"ข้าได้ทุกสิ่งที่ต้องการแล้ว ไม่มีอะไรให้กังวลหรอก เพราะอย่างนั้น ออกไปจากที่นี่กันดีไหม?"
"ได้เลย ไปกันเถอะ"
อิโระผงกหัวยอมรับ พร้อมเดินนำนักวาดสู่ทางออกจากร้านน้ำชาของหมอยาอย่างไม่เร่งรีบเท่าไร พลางเบี่ยงสายตาให้พ้นจากจุดวางของที่ตนไม่โปรดปรานสักเท่าไร ก่อนหยุดลงหน้าประตูทางออกร้านน้ำชา แล้วสะกิดสาวร่างสูงผู้อยู่ข้างกัน
"ท่านจูโน ก้มลงก่อน ข้างหน้าเป็นประตูทางออก"
"ได้เลย ขอบคุณที่เตือนข้า"
อัศวินหนุ่มพาสาวเจ้าเดินผ่านประตูออกมาด้วยกัน คอยดูไม่ให้เธอเดินชนขอบประตูเหมือนเมื่อครั้งเข้ามา จนในที่สุดทั้งสองก็ออกมาได้โดยไม่เกิดเหตุอะไร จึงพากันเดินออกไป ด้วยหวังเผชิญสิ่งใหม่ในย่านเมืองหลังเวลาผ่านพ่นได้พักใหญ่ กระทั่งแสงตะวันเริ่มจางลงไป กับฟ้าสีครามอันสดใสแปรเปลี่ยนไป กลายเป็นสีน้ำเงินเข้มดังห้วงทะเลลึกยิ่งกว่าสิ่งใด
ทว่าภาพที่ปรากฏแก่สายตาของทั้งสอง กลับไม่ใช่อะไรที่น่าเชยชมพิสมัยแม้แต่น้อย


## บทที่ 7 ย่านวังบุริมชิมสุข(4)

"เมืองนี้ เกิดอะไรขึ้นน่ะ?"
ภาพทัศน์ของย่านเมืองหลังวังใต้ท้องฟ้าสีครามไม่มีเหลืออีกต่อไป คงไว้เพียงเปลวไฟแผดเผาอาคารบ้านร้านมอดไหม้ เป็นเชื้อไฟร้อนระอุให้ทุกคนได้สัมผัสไม่ต่างนรกอเวจี สร้างทิวทัศน์สีแดงส้มจากเพลิงผลาญ ขณะแสงตะวันอันสาดส่องจากฟากฟ้าเริ่มอันตรธาน เข้าสู่ค่ำคืนอันยาวนานแห่งความเลวร้าย
ท่ามกลางความวุ่นวายและอันตรายของสภาพเมืองรอบกาย มีเสียงร้องของผู้คนในละแวกใกล้ดังเป็นระยะ ขณะเสียงปืนลั่นกับดาบฟันตามมาไม่ต่างกัน ทันใดนั้นอัศวินสีหม่นก็หันหาแหล่งที่มาของมัน
เหล่าทหารเกราะเขียวแห่งกองทหารพยัคฆ์รัตน พร้อมอาวุธที่แตกต่างตามแต่พกมาพากันออกอาละวาดในย่านเมือง ทว่าที่สะดุดตาสุดคือผู้ถือคบเพลิงโยนใส่อาคารไร้เพลิงไหม้ กับอัศวินควบม้าพุ่งใส่สิ่งใดก็ตามในสายตา พานักดาบหนุ่มหวนนึกถึงสิ่งที่หมอยาบอกไว้ ธรรมเนียมไร้ใจที่กองทหารทำเป็นประจำทุกค่ำคืน
"ราตรีล่าเหยื่อ กองทหารพยัคฆ์รัตนของเมืองจะออกปล้นฆ่าทำลายล้าง ทำทุกสิ่งอย่างต้องการเมื่อถึงเวลากลางคืน"
"พวกเขาทำแบบนี้ กับเมืองที่ปกครองเหรอ?"
จูโนถามอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน แม้กลิ่นควันไฟและเสียงใดจะบอกความจริงกับเธอไปแล้วก็ตาม
"ผิดแล้ว กับคอกสัตว์ของตัวเองต่างหาก"
ระหว่างนักวาดกับนักดาบกำลังสนทนา ว่าด้วยสภาพเมืองตรงหน้า บางสิ่งก็เบนความสนใจมาหา เป็นอัศวินสวมเกราะหนากับเสื้อประทับตราพยัคฆ์กับหอกยาว ผู้ควบม้าตัวหนาใหญ่อย่างน่ากลัว อิโระรู้ทันทีว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร จึงยื่นมือขวาหาสาวเจ้าข้างกาย เมื่อตัดสินใจในสิ่งที่จะทำต่อไปได้
"ท่านจูโน ท่านเก็บดาบทองของอารักษ์ราชาเอาไว้อยู่ใช่ไหม? มอบให้ข้าที"
"ใช่ ทำไมเหรอ?"
นักวาดผมดำยาวถามตามสงสัย พร้อมเรียกดาบใหญ่ใบทองออกมาจากเปลวไฟ แล้วยื่นให้เพื่อนร่วมทางรับในทันใด
"มีม้าที่ข้าต้องฟันน่ะ"
อัศวินชุดเขียวควบม้าพุ่งเข้ามาพร้อมหอกอย่างว่องไว ฝีกีบม้าทะยานไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ ขณะคนควบขึ้นอาวุธเตรียมแทงเป้าหมาย คือชายหนุ่มผมขาวบนพื้นกับดาบใหญ่ที่ตั้งท่าถือเตรียมไว้ เมื่อเข้าใกล้จังหวะปะทะ นักดาบสีหม่นก็ย้ำฝีเท้ามั่น พลันหมุนร่างไปอีกฟากข้างม้าที่พุ่งมา พ้นระยะปลายหอกโจมตี พร้อมวาดดาบใหญ่ฟันม้าร่างสะบั้นในทันใด
เลือดม้าสาดกระเซ็นกระจายเป็นเม็ดฝนเหนือหัวจอมดาบ อัศวินที่ถูกดาบใหญ่กระแทกใส่ลอยคว้างกลางอากาศ หัวพร้อมคอม้าส่งเสียงร้องโหยหวนกระเด็นตามกัน ขณะร่างของมันไถลกระแทกไปกับพื้นจนฝุ่นตลบ บรรจบกับที่หอกปักลงพื้นอยู่ไม่ไกล เป็นภาพอันน่าอัศจรรย์ใจ ใครก็ตามที่อยู่ใกล้ได้เชยชม
นักวาดสาวผู้อยู่ต่อหน้าภาพเหล่านี้ แม้ในตาเธอจะไม่สะท้อนภาพใด ก็รับรู้ได้ว่าตรงหน้าเกิดอะไร จนเบิกตากว้างและอ้าปากด้วยความชื่นชมพอใจ แล้วเอ่ยเชยชมออกมาอย่างจริงใจ
"งดงามเสียกระไร"
เมื่อไม่เห็นสิ่งใดเข้ามาในระยะสายตา นักดาบหนุ่มก็สะบัดอาวุธในมือให้เลือดกระเซ็น ก่อนมองไปยังทางเบื้องหน้า ที่มีเปลวไฟให้แสงสว่างนำไป สู่ในย่านอันตรายที่ไม่มีใครย่างกรายเข้าไปแม้เพียงหนึ่ง
"ไปกันเถอะ ท่านจูโน ในย่านนี้มีสถานที่ท่านน่าจะชอบรออยู่"
"สถานแบบไหนกันหรือ? ข้าใคร่อยากรู้"
"คฤหาสน์สีสะอาด ปราการฐานที่มั่นของกองทหารพยัคฆ์รัตน"
อิโระตอบกลับอย่างเรียบราบ พร้อมขยับผ้าคลุมสีเขียวฟ้าขึ้นมา ให้คลุมหัวและบดบังใบหน้าตนใต้เงามืด
"เช่นนั้นก็นำข้าไปเถอะ ให้ข้าได้เห็นความสวยงามเพียงหนึ่งเดียวที่ยังเหลือของเมืองนี้เถิด"
นักดาบเดินนำนักวาดเข้าไป ในเมืองแห่งเปลวไฟอันอุดมไปด้วยกลิ่นควันไหม้และโลหะ ขณะทหารราบจำนวนหนึ่ง ซึ่งกำลังสนุกสนานกับการละเลงอาคารด้วยเชื้อไฟ สังเกตว่าใครมาเยือนด้วยท่าทีไม่เป็นมิตรเท่าไร จึงเบนความสนใจออกสิ่งที่กำลังทำอยู่ในทันใด เพราะรู้ว่าสิ่งใดมาเยือนในย่านนี้
เหล่าทหารชุดเขียวกู่ร้องเสียงก้องฟ้า พากันพุ่งใส่ผู้มาเยือนพร้อมอาวุธที่ถือไว้ หมายฟาดฟันตัวตนตรงหน้าให้ตายลงไป ทว่าใครก็ตามที่พุ่งเข้าไป ล้วนถูกตัวตนสวมเกราะหม่นซัดดาบใหญ่สิ้นท่าในทีเดียวตามกัน จนซากศพนอนกองกันระหว่างทาง ไม่ต่างจากเลือดที่ไหลรินเป็นสายตามช่องอิฐ จนบางคนลังเลที่จะเดินเข้าใกล้
ความกลัวจากนักฆ่าไร้หน้าเข้าคืบคลานเหล่าทหาร ผู้แสดงเพียงความเย็นชาไร้อารมณ์ท่าทางการกระทำ พร้อมตวัดดาบตัดร่างทุกคนที่อยู่ตรงหน้า ฆ่าทุกชีวิตที่ไม่ยอมหลีกไป ไม่เว้นแม้คนที่ตื่นตระหนกจนไม่อาจก้าวได้ ให้เลือดของทุกคนสาดดับเปลวไฟ พาทุกคนที่ตั้งสติได้วิ่งหนีในทันใด จากย่านที่ไม่มีอะไรดีเหลือให้ในสายตา
"ถอยหนี! ถอยหนี!"
อัศวินเกราะเงินที่ตะโกนสั่งถูกนักดาบสวมผ้าคลุมวาดอาวุธฟาดสิ้นชีพในทีเดียว เสียงเดียวจากผู้คนที่ยังคงหลงเหลือคือเสียงร้องจากความหวาดหวั่น สั่นสะท้านขวัญกำลังใจใครก็ตามที่ได้เห็น ตั้งแต่ทหารผู้ออกปล้นสะดม จนถึงคนทั่วไปที่หลบในเงามืดของกองซาก ต่างรับรู้ถึงอันตรายอันมาเยือน ของนักดาบหนุ่มผู้สังหารทุกสิ่งที่ขวางทาง จนไม่เหลือสิ่งใดอีกต่อไป
จูโนที่สังเกตท่าทีอันเดือดดาล ซึ่งเก็บไว้ในใจอัศวินไร้หน้า ผู้เก็บเสียบเงียบไว้มาตลอดทาง กับฟังเสียงสิ่งใดที่เกิดขึ้นรอบข้างเรื่อยมา ยังคิดสงสัยว่าอะไรเป็นไฟสุมใจให้เขาเกรี้ยวกราดกับศัตรูได้เพียงนี้ กระนั้นด้วยท่าทีไร้ปรานีที่เด็กหนุ่มมี เธอก็ไม่ทำอะไร เพียงเดินตามไปอย่างไม่ขัดใจ ด้วยรู้ว่าปลายทางจะเป็นอะไรดีให้ได้พบพาน
ระหว่างคู่นักเดินทางก้าวบนเส้นทางอันไร้พิษภัยได้พักใหญ่ พวกเขาก็มาถึงทางแยกที่มีใครยืนรอก่อนแล้ว เป็นชายสวมผ้าโพกหน้าสีไม้กับชุดหนังสีเดียวกัน และหมวกปีกกว้างอย่างนักเดินทาง ผู้กำลังยืนพิงผนังเสมือนกำลังพักผ่อน ท่ามกลางกองซากทหารไร้วิญญาณกลางกองเลือดรอบข้าง ไม่นานก่อนเขาจะเห็นได้ว่าใครมาเยือน
"ไงพวก? มาทำอะไรที่นี่เหรอ?"
อัศวินไร้หน้ายืนนิ่งสนิทไม่โต้ตอบอะไร ดังว่าเปลวไฟในใจแผดเผาร้อนแรงเกินกว่าจะทำอะไร ขณะนักวาดสาวกำลังแสดงสีหน้าสงสัย ด้วยแปลกใจว่าคนตรงหน้าเป็นใคร มาจากไหน หรือต้องการอะไร และทำไมถึงอยู่ตรงนี้ ที่ร่างของทหารพยัคฆ์รัตนกองเป็นพะเนิน แต่ไม่นานเท่าไรก็ได้คำตอบที่ต้องการ
"โทษทีที่ไม่ได้แนะนำตัว ฉันชื่อจอช หลายคนเรียกจอชจอมทัก ฉันเคยเป็นทหารรับจ้างของย่านนี้ ปกติฉันจะซ่อนตัวไม่ให้ใครจับได้ แต่ดูเหมือนวันนี้พวกมันจะเอิกเกริกกันเกินไป เลยจัดการพวกมันให้สงบลงสักหน่อย"
นักดาบยังยืนนิ่งไม่โต้ตอบอะไรเหมือนทุกที พาให้นักวาดเริ่มกังวลใจในสถานการณ์ตรงหน้า ทว่าเสียงหัวเราะของชายผู้เรียกตัวเองว่าจอชก็ตามมา พร้อมคำสานการสนทนา
"พวกเงียบสินะ? อย่างนี้นี่เอง นักเดินทางอย่างพวกเธอ ถ้าไม่ใช่กำลังหาทางออกจากเมืองนี้ ก็คงกำลังตามหาบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่ ไม่สิ สิ่งที่ช่วงชิง และฉันไม่กล้าพอทำอะไรแบบนั้น"
ทหารรับจ้างถอนใจเสมือนกำลังรู้สึกผ่อนคลาย พลางผายมือซ้ายหาข้างหนึ่งของทางแยก แล้วยื่นมือถือหน้าไม้ไปยังอีกฝั่งของเส้นทาง ดังกางแขนออกเป็นกางเขนให้อีกฝ่ายได้เห็น
"ทางขวาของนายคือทางออกจากย่านวังบุริมชิมสุข ออกจากราตรีล่าเหยื่อ ฝันร้ายที่หลอกหลอนเมืองนี้นิจนิรันดร์ ทางซ้ายคือทางไปคฤหาสน์สีสะอาด ปราการของเจ้าผู้ปกครองย่านนี้ เชิญเลือกได้เลยว่าจะเดินทางไหน"
นักดาบเกราะหม่นก้าวนำไปทางซ้ายอย่างไม่เร่งรีบเท่าไร จูโนจึงผงกหัวให้คนชี้ทางก่อนเดิมตามไป ทว่าหลังพวกเขาก้าวมาได้ไม่ไกลเท่าไร ก็ได้เจอสถานปลายทางดังใจต้องการ
สิ่งที่รอต่อหน้านักดาบและนักวาด คืออาคารไม้สีขาวสูงใหญ่เหนือสิ่งใดในย่าน ล้อมด้วยรั้วไม้แสนกว้างไกลทำไว้อย่างดี ประดับประดาด้วยกระจกสีสวยงาม ป้องกันด้วยทหารและอัศวินชุดเขียวจำนวนมาก บ้างยืนประจำการหน้าอาคาร บ้างถือหน้าไม้ประจำป้อมข้างรั้วล้อม พร้อมโจมตีใครก็ตามที่บุกเข้ามา พาอัศวินไร้หน้ายืนนิ่งพักใหญ่ก่อนตัดสินใจทำอะไร ต่อหน้าประตูบานใหญ่ที่กั้นไม่ให้ใครเข้าไป
ทว่าในตอนนั้นเอง สาวใหญ่ผมยาวในชุดคลุมก็ก้าวขึ้นมา พร้อมเอ่ยถามด้วยความสงสัยอย่างเต็มแก่ในใจ
"ท่านอิโระ ต้องการให้ข้าช่วยไหม?"
นักดาบผงกหัวเล็กน้อยพอให้ได้รู้ นักวาดตาบอดจึงเผยรอยยิ้มอันเบาบาง พลางหัวเราะเบา ๆ ในคอ
"ฮิฮิ ได้เลย ข้าจะช่วยท่านเอง"
จูโนประทับฝีเท้าเตะบานประตูไม้ขวางหน้า กระเด็นเข้าไปกระแทกทหารประจำการด้านใน พร้อมวาดคทาในมือให้เปลวไฟลุกโชน กลายเป็นหอกใบดาบเปลวเพลิงที่เคยใช้ ทันใดนั้นพลหน้าไม้ก็หันอาวุธใส่ แล้วยิงเข้าไปหาเธอทันที
นักวาดตาบอดเบิกตากว้าง อย่างจ้องเล่นงานสิ่งใดที่กำลังมองมา พร้อมเดินผ่านห่าลูกศรของเหล่าทหารอย่างไม่ใส่ใจ และไม่มีลูกใดสัมผัสร่างเธอแม้เสื้อผ้า กระทั่งเหล่าทัพทหารตรงหน้าเธออยู่ไม่ไกล จึงจับหอกในสองมือเตรียมพร้อม
"บุก!"
สิ้นคำสั่งอัศวินสีเงินที่เป็นผู้นำ เหล่าทหารแนวหน้าก็พุ่งหานักวาดร่างสูงผู้รุกราน ไม่นานเธอก็ควงหอกในสองมือให้เกิดเปลวไฟลุก ก่อนทะยานขึ้นฟ้าให้ทุกคนได้เห็นว่ากำลังเผชิญอะไร
สิ่งที่ประจักษ์ต่อทุกสายตาหน้าคฤหาสน์สีสะอาด ณ กลางอากาศ คือสาวใหญ่ผู้ถูกสายลมพัดผมสีดำสลวยสะบัด ไม่ต่างกับเสื้อคลุมยาวสีม่วงที่หุ้มทั้งร่าง ผู้กำลังทอดสายตาอันว่างเปล่ามองลงมา หาทุกสิ่งอย่างที่หันอาวุธหาเธอ ก่อนพุ่งลงพื้นพร้อมหอก แล้วกระแทกมันลงกลางวงศัตรู
!!!!!!
แสงสว่างวาบดับภาพในสายตาทุกคน ไม่เว้นแม้แต่นักดาบสีหม่นที่อยู่นอกเขตอาคาร เขารับรู้ถึงความร้อนแรงที่แผดเผายิ่งกว่าเปลวไฟในย่านทั้งหมด กระนั้นสีขาวที่ปรากฏแก่สายตากลับยังไม่หายไป จึงได้แต่รอให้สิ่งใดในสายตาจางลง จนกระทั่งเขาเริ่มเห็นภาพจางของอาคาร ณ ปลายแสง จึงเดินเข้าไปให้เห็นว่าเกิดอะไร
ทิวทัศน์ใหม่ในสายตาอัศวินไร้หน้า คือซากเพลิงไหม้ของคฤหาสน์สีถ่าน ที่บางส่วนถูกทำลายกลายเป็นเถ้า แทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมให้จดจำ เปลวไฟแผดเผาทุกสิ่งจนถึงรั้วไม้ที่กลายเป็นรั้วไฟ ทหารส่วนหนึ่งร่างละลายกลายเป็นซากติดพื้น ขณะอัศวินบางส่วนที่ยังถูกไฟเผา ส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดออกมา ขณะลากร่างคลานหนีจากต้นเชื้อไฟ
ท่ามกลางความวินาศของคฤหาสน์และกองซากไร้วิญญาณ คือนักวาดสาวร่างสูงใหญ่ ผู้ยืนนิ่งพร้อมคทาในสองมือ กับใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอันจริงใจ เรียกให้อัศวินไร้หน้าเข้าไปหา ด้วยสงสัยว่าเธอมีอะไรเก็บไว้ในใจ
"อัศวินของข้า สถานนี้พร้อมให้ท่านได้ชื่นชมความงดงามตามต้องการแล้ว ข้ารู้ว่าท่านปรารถนาตามหาสิ่งมีค่าในคฤหาสน์นี้ บัดนี้ ไปเถิด แสวงหาคุณค่าในสถานนี้ แล้วนำมาให้ข้าได้ชื่นชมที"
เมื่อเห็นท่าทีตั้งตารอของสาวเจ้าตรงหน้า อัศวินไร้หน้าก็ผงกหัวให้อย่างเบาบาง แล้วย่างฝีก้าวผ่านเธอไปไม่รีบเร่ง ให้ได้รับรู้ถึงความร้อนและเสียงร้องจากลานกว้าง เมื่อได้เห็นและได้ยินทุกสิ่งจนพอใจ ก็เหยียบขั้นบันไดเข้าไปในอาคาร
ในคฤหาสน์กว้างใหญ่ถูกไฟเผา เต็มไปด้วยกลิ่นควันไฟตลบอบอวลชวนไม่พิสมัย ทว่าไม่อาจกลบสิ่งที่หลบแฝงไว้ กลิ่นคาวเลือดที่ไม่เคยหลีกจากสัมผัสของอัศวินได้ ไม่นานเขาก็เดินตามร่องรอยที่เลือดทิ้งไว้ เหยียบย่ำกองไฟที่ไม่ระคายเท่าไร แม้บางส่วนจะแผดเผาผ้าคลุมที่สวมไว้ ก็ไม่รู้สึกรู้สาอะไรมากไปกว่าไออุ่น แม้โครงไม้จะกลายเป็นถ่านไฟคุกรุ่นก็ตามที
กลิ่นเลือดพานักดาบก้าวขึ้นไปด้านบนของอาคาร เชยชมความสวยงามของเสาประดับและผนังที่เริ่มกลายเป็นสีดำ ขณะบางส่วนหลุดร่อนเป็นผงถ่านตามเวลา พาเขายืนนิ่งพิจารณาสิ่งรอบข้างให้ชัดเจน
สิ่งที่ยืนเรียงข้างผนังโถงทางเดิน แทนที่จะเป็นรูปปั้นอัศวินที่คาดหวัง กลับเป็นหุ่นรูปมนุษย์ผู้หญิงจำนวนหนึ่ง ซึ่งสวมชุดที่แตกต่างหลากสีตามแต่ละตัว ที่ล้วนประณีตและมีเอกลักษณ์ของตัวเอง ชวนสะกดใจให้คิดสงสัย ว่าอาจมีอะไรมากกว่าที่เขาเห็นตอนนี้ จึงเดินเข้าไปหาหนึ่งในนั้นเพื่อพิจารณาให้มั่นใจ
ภาพที่นักดาบได้พิจารณ์ คือตุ๊กตาของเด็กสาวในวัยกำลังเติบโต กับใบหน้าอันน่ารักทว่าไร้ซึ่งอารมณ์ ผมสีทองที่ถักไว้ดูเสมือนจริงยิ่งกว่าอะไร ไม่ต่างจากดวงตาที่ยากจะมองได้ว่าปั้นขึ้นมา กระนั้นผิวอันแห้งกร้านกลับย้ำเตือนว่านี่ไม่ใช่มนุษย์ เมื่อประสมกับชุดกะโปรงสีดำที่สวมไว้ ก็ทำให้ดูน่ารักได้ในสายตา
ความสงสัยใคร่รู้ในสิ่งที่ไม่ต่างอะไรจากมนุษย์ พานักฆ่าไร้หน้ายื่นมือขวาหารูปปั้น กับพิจารณารายละเอียด ก็เห็นส่วนที่ควรเป็นข้อต่อศอกตุ๊กตา ทว่ากลับมีสภาพเหมือนผิวหนังคลุมทั้งหมด จึงขยับมือขวาเข้าไปจับในทันใด
!!!
ข้อต่อแขนที่อัศวินสีหม่นสัมผัสนั้นขยับได้ จนแขนและมือทั้งสองขยับตามเล็กน้อย สร้างความตกใจให้เขาหยุดนิ่งไม่ขยับไปไหน ด้วยรู้ว่าสัมผัสผิวอันแห้งกร้านทว่านุ่มนวล และการขยับของร่างกายแบบนั้นหมายความว่าอะไร
ตรงหน้าเขานี้ไม่ใช่ตุ๊กตา ทว่าเป็นมนุษย์ที่ถูกแปรสภาพให้มีรูปลักษณ์เช่นนี้ เป็นตุ๊กตายืนนิ่งที่มีท่าทางและสวมชุดตามคนปรารถนา สิ่งที่บางคนอาจแสวงหา แม้ว่าความจริงจะน่าหวาดหวั่นเหนือกว่าอะไร โดยเฉพาะเมื่อตุ๊กตาดังว่ามีจำนวนมากมาย เรียงรายตามห้องโถงไหม้ไฟให้ผู้มาเยือนได้ประจักษ์ ว่าทั้งหมดที่ตนเห็นคืออะไรกันแน่
แม้ความประหลาดใจจะปรากฏแก่นักดาบเพียงใด เขาก็ตัดสินใจที่จะไม่ค้างนิ่งอยู่ตรงนี้อีกต่อไป เดินตามกลิ่นเลือดในอาคารผ่านเหล่าหุ่นตุ๊กตา ฝ่าความน่ากลัวเกินกว่าชีวิตใดจะรับได้ สู่ประตูบานใหญ่ที่เปิดทิ้งไว้เล็กน้อย พอให้รู้ได้ว่าเป็นแหล่งที่มาของกลิ่นโลหะกระจายในอากาศ จึงเดินผ่านเข้าไปให้รู้ว่าเกิดอะไร


## บทที่ 8 ย่านวังบุริมชิมสุข(5)

"เจ้า ตาเฒ่า"
ภาพฉากต่อหน้าผู้มาเยือน คือห้องกว้างสีขาวที่กำลังถูกไฟเผาเป็นเถ้าถ่าน ประดับประดาด้วยตุ๊กตาเด็กสาวจำนวนมากรอบข้าง ตู้นาฬิกาขนาดใหญ่ที่ลูกตุ้มยังเหวี่ยงไปมา ส่งเสียงให้จังหวะขณะเวลาเดิน กับบัลลังก์ทองประดับผ้าแดงตั้งตระหง่านหลังโต๊ะใหญ่สำหรับใช้วางของ แต่นั่นไม่ใช่อะไรที่เขาจะสนใจแม้แต่น้อย
ณ มุมห้องซึ่งอยู่ไม่ไกลเท่าไรนัก มีตุ๊กตาเด็กสาวผิวขาวนวล กับผมสีทองถักเปียเดี่ยว ในชุดกะโปรงสีขาวอันเรียบราบ กับใบหน้าไร้อารมณ์ดังตุ๊กตา ในชุดกะโปรงสีขาวที่กำลังนั่งทับขา ต่อหน้าร่างไร้วิญญาณของชายชรากับอาวุธในมือ ผู้นอนจมกองเลือดที่ไหลรินของตัวเอง กับชายอีกคนที่กำลังนั่งพิจารณา ซึ่งถือดาบใหญ่ด้ามทองที่มีคราบเลือดแปดเปื้อน
ชายผู้เหลือรอดภายในห้องนี้ มีใบหน้าที่บ่งบอกว่าอายุไม่ได้น้อยอะไรเท่าไร กับผมสีดำสั้นพอมีสีหงอกปนพอสมควร เขาสวมเกราะลวดลายวิจิตรสีโลหะ ประดับด้วยลวดลายของเสือทั่วร่างกาย ทว่าส่วนที่เด่นชัดสุด คือผ้าคลุมเอวสีแดงอย่างเลือดที่แปดเปื้อใบดาบในมือ พอให้นักฆ่าไร้หน้ารู้ได้ว่านี่คือใคร
เจเนซีผู้ช่วงชิง เจ้าผู้ปกครองย่านวังบุริมชิมสุข
"ไม่มีพ่อแม่คนไหนควรได้เห็นลูกตาย แต่น่าเสียดาย ที่ลูกสาวเจ้าดึงดัน จนนำพาจุดจบของตัวเองกับเจ้ามาถึงจุดนี้"
หลังเจเนซีพร่ำพรรณนากับตุ๊กตาและซากชายชรา ก็สังเกตว่ามีบางอย่างกำลังยืนรออยู่ด้านหลัง กระนั้นก็ยังไม่หันกลับไป เพียงใช้ดาบยันร่างให้ลุกขึ้นมาเท่านั้น
"เอาเถอะ ไม่สำคัญหรอกว่าเจ้าคืออะไรหรือเป็นใคร เพียงแค่ที่ข้าปล่อยให้เจ้าเข้ามาในย่านนี้ ก็ทำให้เสียทหารไปมากมาย กับคฤหาสน์นี้มอดไหม้เป็นฟืนไฟ จนสายเกินจะยับยั้งความพินาศบรรลัย"
เจ้าแห่งคฤหาสน์หันมา เผชิญหน้าแขกผู้มาเยือนในเกราะสีหม่น ที่กระชับดาบใบทองในมือมั่น พร้อมฟาดฟันศัตรูอันหมายมั่นไว้ทันทีที่ได้โอกาส กระนั้นก็ยังไม่ทำอะไร ดังรออีกฝ่ายพร้อมประลองฝีมือ
"ในฐานะเจ้าแห่งย่านวังบุริมชิมสุข ข้า ต้องจัดการเจ้า"
ในที่สุด เจ้าผู้ช่วงชิงวาดดาบหาอัศวินไร้หน้าผู้สวมผ้าคลุม ด้วยสีหน้าท่าทีพร้อมปะทะด้วยทุกสิ่งที่มี
"เข้ามา เผชิญหน้าข้า แล้วยอมรับโทษทัณฑ์อันเป็นความตายเสีย"
ด้วยคำท้าที่ได้มา นักดาบจึงจับอาวุธใหญ่มั่น ไม่ขยับร่างกายไปไหน ยืนนิ่งเตรียมเผชิญเจ้าผู้ช่วงชิง ท่ามกลางเปลวไฟที่แผดเผาในห้องกว้างของคฤหาสน์ กับเสียงสะเก็ดเพลิงและกลิ่นไหม้จากถ่านไม้ กระนั้นในความคิดของสองนักสู้ กลับมีเพียงความเงียบงันและภาพของศัตรูเท่านั้น
อัศวินไร้หน้าขว้างดาบทองใส่เป้าหมายไม่ลังเล เจเนซีจึงเอียงร่างหลบอย่างไม่ยากเย็น พร้อมชูมือซ้ายที่กำไว้ขึ้นมา แล้วเปล่งวาจาออกมาให้ได้ยินเสียงชัดเจน
"ชาลิกา ข้าขอมอบสัตยาว่าจะปกป้อง"
แสงประกายทองเปล่งจากฝ่ามือเจ้า สร้างความสว่างให้ทุกสิ่งในห้องชัดเจนชั่วครู่ ขณะนักดาบผู้มาเยือนชักดาบออกจากปลอกเตรียมพร้อม แล้วเดินผ่านเปลวไฟลุกโชนจากพื้นอย่างไม่รู้สึกอะไร เข้าไปหาศัตรูที่ดูไม่หวาดหวั่นแต่อย่างใด
ผู้ช่วงชิงลงดาบฟันศัตรูอย่างไม่ลังเล นักดาบจึงซัดโล่ปัดออกด้วยความว่องไวที่มี ทว่าการโจมตีต่อไปกลับตามมาเร็วเกินสังเกต ทำให้เขาต้องยกดาบในมือขึ้นรับการโจมตีอันรุนแรงไว้ จนถูกแรงฟันดันกลับไปขณะฝีเท้าไถลตามพื้นไฟ
แม้จะไม่รู้ว่าพลังสีทองที่เปล่งออกมาคืออะไร นักฆ่าไร้หน้าก็รู้ว่านั่นคือแหล่งที่มาของกำลังอันรุนแรงก่อนหน้า ทว่าเขามีเวลาพิจารณาได้ไม่นาน ก่อนเจเนซีวาดดาบเป็นวงกว้าง จึงลดร่างลงให้ไม่สัมผัสการโจมตี ก่อนเห็นว่ามีช่องว่างหลังอีกฝ่ายเหวี่ยงอาวุธด้วยกำลังอันรุนแรง ก็กระชับดาบยาวมั่นเตรียมฟัน
นักฆ่าไร้หน้าโจมตีศัตรูไปมาไม่เว้นจังหวะ กระนั้นเจเนซีกลับตั้งรับไว้ได้เกือบทั้งหมด เว้นหนึ่งรอยแผลที่แขนเล็กน้อย แต่ก็ไม่มากพอให้ชะงักได้ ก่อนเห็นว่าคู่ต่อสู้หยุดชะงักจากการโจมตีต่อเนื่อง ก่อนหลับตาให้อาวุธในมือเปล่งแสงขาว แล้วฟันสวนกลับมาอย่างรุนแรง
อัศวินสีหม่นยกโล่ติดแขนขึ้นรับการโจมตี กระนั้นใบดาบกลับตัดร่างเขาเอาเลือดเนื้อบางส่วนไป พร้อมกับที่ร่างกระเด็นไกลยิ่งกว่าก่อนหน้า ทว่าไม่มากพอให้หยุดชะงักหรือกลัวอะไร แค่รู้ว่าพลังสีขาวมีผลใดกับการโจมตี ก่อนเตรียมหลบการวาดฟันจากชายในชุดนักรบสีเขียวที่กำลังเข้ามา
นักดาบเบี่ยงหนีการโจมตีจากดาบใหญ่ในมือผู้ช่วงชิง ที่ทำลายผนังและพื้นรอบข้างเป็นรอยฟัน จนใบดาบมีเปลวไฟแผดเผาเรื่อย เมื่อเห็นว่าไม่มีทีท่าที่ตนจะได้จังหวะดี จึงซัดดาบสวนกลับตั้งรับบ้าง
ดาบของสองนักสู้ถูกตรึงไม่ให้ขยับด้วยแรงของกันและกัน กระนั้นนักฆ่าไร้หน้าก็รับรู้ถึงความร้อนที่แผดเผา จากใบดาบใหญ่ในมือศัตรูที่ยังไม่แม้สัมผัสตน จนอาศัยฝีเท้าถีบศัตรูให้เสียจังหวะ แล้วลงดาบฟันเต็มแรงให้มั่นใจ ว่าอีกฝ่ายจะบาดเจ็บมากพอให้ชะงักก่อนทำอะไร
ผู้ช่วงชิงลุกขึ้นมา วาดอาวุธโจมตีไม่มีเว้นจังหวะ จนนักดาบเกราะหมองมองหาช่องว่าง ขณะยกโล่ขึ้นกันทุกการโจมตีที่แผดเผา แต่ในที่สุดเขาก็จับจังหวะรูปแบบการโจมตีได้ กระนั้นก็ไม่รู้ว่าต้องรับมือการโจมตีสุดท้ายอย่างไร
ทว่าในตอนนั้นเอง อัศวินก็นึกได้ถึงวิธีที่นักวาดตาบอดเคยใช้ เพื่อหยุดการโจมตีของศัตรูให้ชะงัก เมื่อเห็นว่าศัตรูเงื้อดาบไปข้างหลัง จึงทะยานร่างถอยในทันใด ก่อนตั้งสมาธิเมื่อศัตรูพุ่งดาบเข้าใส่
แคล๊ง! ดาบใหญ่ติดไฟของเจเนซีถูกปัดกระแทกลงพื้น แล้วเหยียบไว้ด้วยฝีเท้าอัศวินไร้หน้าจนไม่อาจโจมตี ก่อนนักดาบสีเทาตั้งท่ากระชับดาบยาวในสองมือ แล้วพุ่งเข้าใส่อย่างไม่ลังเล
ฉับ! อาวุธของจอมดาบฟาดซัดเกราะ กร่อนกัดเข้าไปถึงอกเจ้าแห่งวังบุริมชิมสุข จนล้มลงไม่ลุกขึ้นมา ขณะเลือดพุ่งทะลักออกมาอย่างน้ำพุ กระนั้นก็ยังไม่แสดงอาการยอมแพ้แต่อย่างใด นักดาบไร้หน้าจึงเตรียมทะยานหนีทันทีที่เห็นท่าไม่ดี
"เจ้าคนเขลา!"
สัญชาตญาณพาอัศวินสวมผ้าคลุมทะยานหนี ก่อนเจเนซีชักปืนสั้นออกมาลั่นกระสุนใส่ กระนั้นนักดาบก็รู้ว่าปืนนั่นบรรจุกระสุนได้ไม่เกินหนึ่ง จึงพุ่งไปพร้อมดาบในมือไม่รีรอ
!!!
เสียงลั่นสนั่นดังขึ้น พร้อมความรู้สึกเจ็บปวดไม่ทันตั้งตัว เมื่อกระสุนห่าใหญ่ถูกประเคนใส่อัศวินไร้หน้า ทะลวงเกราะทะลุร่างสร้างรอยแผลจำนวนมาก และถีบร่างกระเด็นล้มลง ไม่นานเขาก็ตั้งสติได้ แล้วกลิ้งหลบกระสุนชุดใหม่ที่ยิงใส่ จนได้ที่กำบังหลังโต๊ะใหญ่ในห้องเปลวไฟ กระนั้นลูกปืนที่พุ่งมาก็ไม่หมดไป สร้างความแคลงใจว่าสิ่งที่กำลังเกิดคืออะไร
เมื่อรู้ดีว่าจะไม่มีอะไรดีแม้รู้ว่าปืนของศัตรูคืออะไร อัศวินก็มองหาสิ่งที่จะใช้สวนกลับ ได้เป็นร่างไร้วิญญาณของชายชรา กับอาวุธมีดในมือขวา และปืนสั้นที่ตกไม่ไกลกัน เขารู้ทันทีว่าปืนกระบอกนี้ยังมีกระสุน เพราะเสื้อผ้าของชายชราที่ไม่มีกลิ่นดินปืนให้สัมผัส จึงเก็บดาบยาวเข้าปลอกไว้ แล้วทะยานไปหยิบสองอาวุธของร่างไร้วิญญาณมาถือในมือ
ขณะนักฆ่าไร้หน้าเตรียมเผชิญ ก็เห็นว่าปืนที่ผู้ช่วงชิงลั่นไกไม่มีกระสุนใดออกมา ก่อนเจ้าตัวเก็บปืนแล้วหยิบขวดยาสีฟ้าขึ้นมา นักฆ่าไม่รอช้า ลั่นกระสุนปืนใส่ศัตรูให้เสียหลักชะงัก ขว้างมีดในมือขวาให้เสียจังหวะ ก่อนซัดโล่ติดแขนขวาฟาดหน้าจนทำขวดยาหล่น กระทั่งเข้าใกล้ในระยะอันตราย จึงชักดาบยาวฟันลำตัวเจเนซี เกิดแผลใหญ่เลือดไหลเป็นสายไม่หยุดทันที
เจเนซียกดาบใหญ่ตั้งรับการโจมตีถัดไปได้ไม่ยากเย็น กระนั้นก็ถูกศัตรูขยับด้ามอาวุธกระแทกหน้าทีเผลอ แล้วซัดดาบใส่อีกครั้งจนกระเด็น เกิดเป็นช่องว่างระหว่างกัน ให้คู่นักสู้ได้คิดว่าจะทำอะไร
สองนักประลองต่างอยู่ในสภาพที่เลวร้ายเกินไป จนต่างฝ่ายต่างไม่ควรยืนหยัดได้ อัศวินไร้หน้าเต็มไปด้วยรอยกระสุนบนร่างที่ควรจะฆ่ามนุษย์ได้ กระนั้นกลับไม่แสดงอาการให้เห็น ว่าเหนื่อยล้าหรือหมดแรงแต่อย่างใด ต่างจากเจเนซีที่หายใจหอบชัดเจน ขณะเลือดไหลเป็นสายจากแผล ไม่ต่างเหงื่อจากความร้อนเปลวไฟในห้อง
เมื่อมีเวลามากพอ เจ้าผู้ช่วงชิงก็สังเกตได้ ถึงตราสีทองที่ประทับเกราะสีหม่นของศัตรู สัญลักษณ์ที่ตนไม่ควรได้ประจักษ์ในตอนนี้ ตราประทับของสิ่งที่ควรจะสูญสิ้นไปนานแล้ว
"อัศวินแห่งชาลิกา ยังหลงเหลืออีกเหรอ? ไม่สิ คงเป็นคนสุดท้ายแล้ว"
เจเนซียกดาบใหญ่ขึ้นมา ให้พลังสีขาวปกคลุมใบดาบ นักฆ่าสีหม่นจึงรู้ว่าการต่อไปจะรุนแรงทวีคูณเป็นแน่
"แต่เอาเถอะ ฉันจะส่งให้ไปสบายเอง"
ผู้ถูกเรียกว่าอัศวินแห่งชาลิกายกอาวุธขึ้นมา หลับตาให้อักขระอาคมปรากฏเป็นรูปร่าง ใบดาบจึงเปล่งแสงประกายทองเรืองรองออกมา ให้ศัตรูรู้ว่าคืออะไร
"ศาสตราชาลิกา? คงเอามาจากอารักษ์ราชาที่ฆ่า แต่ว่า แค่นั้นช่วยอะไรไม่ได้หรอก!"
เจ้าผู้ช่วงชิงกระชับอาวุธในสองมือ แล้วพุ่งใส่คู่ต่อสู้ไม่รีรอ ขณะจอมดาบสวมผ้าคลุมที่กำลังรอจังหวะ ตัดสินใจวาดดาบอาคมเคลือบพลังของตนเข้าไปในทันใด
!!!!!!
พลังสีทองพุ่งออกจากใบดาบของนักฆ่าไร้หน้า ปะทะร่างเจเนซีเข้าอย่างจัง ฉีกกระชากเกราะจนเกือบไม่เหลือสภาพเดิม กับทิ้งแผลใหญ่ที่ยาวตลอดลำตัว กระนั้นก็ยังไม่สิ้นท่าในทันใด เพียงชะงักไม่ตอบสนองต่อการสู้ในทันที นักฆ่าไร้หน้าจึงใช้โอกาสนี้พุ่งทะยานเข้าไปอีกครั้ง
ฉีก! ดาบของอัศวินแห่งชาลิกาแทงทะลุกลางอกเจ้าแห่งย่านวังบุริมชิมสุขอย่างจัง กระทั่งปลายดาบปรากฏจากด้านหลังของผู้ช่วงชิง เป็นแผ่นโลหะชุ่มเลือดเหยื่อผู้สิ้นท่า ที่ยืนนิ่งไม่ไหวติงต่อหน้านักฆ่าไร้หน้า
"อัศวิน แห่ง ชาลิกา"
เมื่อเห็นว่าศัตรูยังพอมีแรงเหลือ จอมดาบก็กระชากอาวุธออกมา ปล่อยร่างชุ่มเลือดของเจเนซีกระเด็นออกไป จนในที่สุดก็ประทับบนบัลลังก์ทอง ของเจ้าแห่งย่านวิงบุริมชิมสุข ที่บัดนี้ถูกเคลือบด้วยเลือดจนเป็นสีแดง ไม่ต่างอะไรจากผู้นั่งบัลลังก์ ที่ยังพยายามดิ้นรนเพื่อคำพูดตนเท่าไร
"นี่ จะไม่ใช่ศึกสุดท้ายของเจ้า หากเจ้าเลือกเส้นทางนี้ เจ้าจะต้อง สู้ ถึงวันสุดท้าย ที่เจ้าจะได้ ตายอย่าง แท้ จริง"
ในที่สุดเจ้าผู้ช่วงชิงก็สิ้นลม หลงเหลือเพียงร่างสวมเกราะบิ่นกับเสื้อขาดวิ่นไร้วิญญาณ บนบัลลังก์อาบเลือดของตัวเขาเอง ท่ามกลางเปลวเพลิงที่แผดเผาคฤหาสน์เขา ให้เป็นสุสานและแทนการเผาศพ จนกลิ่นไหม้ลอยตลบอบอวลในห้องใหญ่ ด้วยเชื้อไฟที่ไม่มีทีท่าจะมอดลงโดยง่าย
ก่อนสิ่งรอบข้างใดจะเรียกความสนใจอัศวินแห่งชาลิกาไปหา บางอย่างก็ปรากฏกลางอากาศเหนือร่างเจเนซี เป็นกลุ่มก้อนพลังงานสีเขียวเปล่งแสงอ่อน เขารับรู้ได้ว่าสิ่งนี้มีบางอย่างที่พยายามบอก จึงยื่นมือไปสัมผัสให้สิ้นสงสัยในทันใด
!!!!!!
ภาพทั้งหมดต่อสายตาอัศวินแห่งชาลิกาเหลือเพียงสีขาว ทว่าไม่ใช่กับอารมณ์ความรู้สึกที่ถูกขับขาน ผ่านบางสิ่งอันไม่ใช่เสียงหรืออักษร แต่เป็นความรู้สึกซึ่งได้สัมผัสโดยตรง เสมือนตนเป็นคนเผชิญมันด้วยตัวเอง
ความยิ่งใหญ่ เกรียงไกร มีอำนาจเหนือสิ่งใด จนแทบไม่อาจมีใครเทียบเคียง กระนั้นกลับยังต้องก้มหัวรับใช้บางสิ่งที่มองไม่เห็น ทว่าด้วยความปรารถนาจึงไขว่คว้า เพื่อให้ได้มาซึ่งความยิ่งใหญ่ สิ่งที่บรรพชนของเขามีไว้ จนกลายเป็นอะไรที่บิดให้ความคิดผิดแปลกยิ่งกว่า
ความปรารถนากลายเป็นความต้องการช่วงชิง ความต้องการยิ่งใหญ่กลายเป็นความต้องการทำลาย ความรักใคร่กลายเป็นความใคร่ควบคุม ทุกห้วงอารมณ์ความรู้สึกอย่างมนุษย์อันดีไม่มีอีกต่อไป เหลือไว้เพียงเศษซากที่จำไม่ได้แม้เงาของตนคืออะไร ไม่อาจแม้ให้บรรพชนภูมิใจ ได้เพียงดื่มด่ำกับความวิปริตจากความคิดอันประหลาดของตนเอง
แต่สิ่งที่ทำลงไปก็ไม่สาแก่ใจ ด้วยไม่อาจเติมเต็มช่องว่างของความรักในหัวใจ จึงพยายามแสวงหาสิ่งทดแทน กระนั้นคนที่ตนช่วงชิงมาก็ไม่อาจให้ในสิ่งที่ปรารถนา จึงใช้ความบ้าคลั่งในใจ เปลี่ยนให้สิ่งได้มาเป็นไปตามใจปรารถนา ให้มีท่าทางงดงามอย่างต้องการ ให้สวมชุดอันถักถออย่างดีมีสีสัน เป็นขวัญตาและขวัญใจให้ได้รู้สึกในแต่ละวัน
กระนั้นเป้าหมายของเขากลับไม่อาจหยุดได้เพียงหนึ่ง ด้วยช่องว่างในจิตใจที่กว้างไกลตามเวลา เพราะทำได้เพียงเติมเต็มด้วยสิ่งอื่นที่คิดว่าจะทดแทนได้ จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสิบ จากสิบเป็นยี่สิบ จนเหล่านางกลายเป็นตุ๊กตาให้เชยชมทุกมุมห้อง ก็ไม่อาจเติมเต็มจิตใจได้ ไม่ว่าจะทำอย่างไร จนมันนำพาหายนะมาสู่ตนเอง
ในที่สุดภาพภายในห้องใหญ่ของคฤหาสน์ไหม้ไฟก็กลับมา พร้อมกับที่กลุ่มพลังงานในฝ่ามือขวาจางหายไป กระนั้นอัศวินแห่งชาลิกาก็รู้ว่ามันไม่ได้หายไปไหน เพียงกลายเป็นส่วนหนึ่งในตัวเขา ส่วนหนึ่งของความรู้สึกอันฝังไว้ไม่อาจลบเลือน จากเศษเสี้ยวความทรงจำอันบิดเบี้ยว ของเจ้าแห่งคฤหาสน์สีสะอาด ที่บัดนี้เหลือไว้เพียงถ่านเถ้าเท่านั้น
นักดาบเก็บกวาดทุกสิ่งที่คิดว่าจะได้ใช้ ขวดน้ำยาสีฟ้าอย่างน้ำยาสมาธิ มีดกับปืนสั้นและชุดกระสุนของชายชรา ดาบใหญ่ด้ามทองของผู้ช่วงชิง กระนั้นสิ่งที่สะกิดใจเขาที่สุด คือปืนสีเงินลายทองของเจเนซี ที่ยิงกระสุนออกมาได้มากกว่าหนึ่ง จึงหยิบขึ้นมาพิจารณา ให้รู้ว่าอะไรทำให้ใช้งานแบบนั้นได้
แล้วอักขระประหลาดที่ปรากฏในความคิดก็คลายสงสัยในทันใด ว่านี่คืออาวุธอาคมอย่างตนชิงมาจากอารักษ์ราชา
นักดาบเก็บทุกสิ่งที่ช่วงชิงลงไป ยกเว้นดาบใหญ่ติดเปลวไฟในมือขวา ก่อนหันหาร่างนอนจมกองเลือดของชายชรา กับตุ๊กตาเด็กสาวในชุดขาวที่นั่งอยู่ไม่ไกลกัน ณ มุมห้อง มองสภาพของร่างไร้วิญญาณตรงหน้านึกถึงทุกสิ่งที่ได้รับมาจากเขาเมื่อไม่นานนี้ ก่อนที่จะวาดดาบในมือออกไป
เปลวไฟบนใบดาบอันตรธาน แล้วแผดเผาพื้นต่อหน้าร่างคู่พ่อลูกผู้ไร้วิญญาณ แทนการเผาศพให้ทั้งสองได้ไปสู่ปรภพ แทนการฝังกลบให้ไม่เหลือเศษซากใด ให้กลิ่นควันไฟในอากาศแรงทวี เพื่อที่จะไม่มีสิ่งใดในคฤหาสน์นี้เหลือไว้ ให้ใครเห็นความสยองขวัญอันไม่น่าพิสมัยอีกต่อไป
หลังเสร็จสิ้นการเผาไม่นานเท่าไร นักดาบก็รู้สึกถึงสิ่งแปลกประหลาดที่อยู่ไม่ไกล บางสิ่งที่ชูชันขึ้นมาเหนือพื้น เป็นสิ่งที่คุ้นตาดังเห็นมาไม่นาน เสาศิลาเหนือแท่นที่ตั้งตระหง่าน อย่างผ่านตามาแต่เมื่อเช้า คือเสาเชื่อมทางที่รอให้ใครมาเปิดใช้งาน
อัศวินแห่งชาลิกาหยิบศิลาสลักอักขระเรืองแสงฟ้าออกมา ยื่นต่อเสาเชื่อมทางจนมันเปล่งแสงออกมา สะท้อนในดวงตาสีน้ำทะเลที่ซ่อนไว้ใต้เงาผ้าคลุมเล็กน้อย ก่อนเจือจางลงจนเพียงเห็นว่าใช้ได้แล้ว
ไม่นานหลังเสาเชื่อมทางกลับมาทำงาน เปลวไฟก็ทำลายผนังฝั่งหนึ่งของข้องพังถล่มลงไป เป็นฟากเดียวกับที่เจเนซีวาดอาวุธโจมตีไม่เหลือชิ้นดี เผยฟ้าสีหม่นยามราตรีอันมีแสงดาวประปราย กลายเป็นทิวทัศน์น่าชื่นชมพอใจ แม้จะไม่มากเท่าไรในเมืองใต้เปลวไฟแห่งนี้ก็ตามที
เมื่อไม่มีอะไรหลงเหลือให้ในสถานนี้ อัศวินผู้ชุ่มเลือดก็ก้าวฝีเท้าออกจากห้องใหญ่ เหยียบย่ำกองไม้จากผนังที่พังทลายกองเป็นขั้นลงไป สู่ลานหน้าอาคารอันมีซากของทหารผู้ถูกเปลวไฟหลอมละลาย กลายเป็นซากรอบข้างตัวตนเพียงหนึ่งเดียว ที่กำลังยืนรอต้อนรับการกลับมาของเขา
แล้วนักวาดสาวร่างใหญ่ก็เผยรอยยิ้มออกมา เมื่อเสียงฝีเท้าของนักดาบที่เธอรอคอยดังขึ้นตรงหน้ากระทั่งหยุดลง
"ยินดีต้อนรับกลับมานะ อัศวินของข้า มีอะไรให้ข้าช่วยท่านไหม?"
สิ้นคำถามนักวาด นักดาบชุ่มเลือดก็หยิบขวดยาสีฟ้ายื่นให้ สาวเจ้าจึงรับไว้อย่างไม่รีรอ ก่อนเปิดฝาขวดออกให้กลิ่นลอยออกมา เพื่อรับรู้ว่าขวดในมือบรรจุยาอะไร
"น้ำยาสมาธิ นี่คงเป็นขวดที่ใช้ได้ผล ข้าไม่รู้ถึงกลิ่นพิษในยาขวดนี้เลย ขอบคุณนะที่ท่านนำมาให้ข้า"
ทว่าระหว่างสนทนา สาวผมดำยาวก็ชะงักเมื่อรับรู้กลิ่นบางอย่างจากร่างนักฆ่าไร้หน้า ก่อนถอนใจยาวพอให้คู่สนทนาได้ยิน แม้จะยังคงสีหน้ายิ้มแย้มเอาไว้ก็ตามที
"ท่านนี่ ช่างโหดร้ายกับข้าเหลือเกิน"
จูโนยื่นมือหาผ้าคลุมหัวอัศวินไร้หน้า แล้วขยับให้มันหลุดออกไป เผยใบหน้าไร้อารมณ์ของเด็กหนุ่ม ซึ่งชุ่มเลือดจนแทบไม่เห็นผิวสีงาช้าง ไม่ต่างผมสีขาวที่แทบกลายเป็นสีแดงฉาน จนเหลือให้เห็นเพียงสีฟ้าของดวงตา ท่ามกลางร่องรอยอาการบาดเจ็บจากการต่อสู้ก่อนหน้านี้
"ที่ทำให้ตัวเองมีสภาพแบบนี้"
"แผลแค่นี้ไม่ทำให้ข้าเจ็บปวดหรอก"
อิโระตอบด้วยน้ำเสียงเรียบราบอย่างทุกที แม้จะมีเลือดไหลจากรอยกระสุนทั่วร่างตลอดเวลาก็ตามที
"ช่วยไม่ได้ ข้าคงต้องทำใจที่จะได้เห็นสภาพนี้ของท่านในทุกวันสินะ?"
นักวาดหยิบขวดน้ำยารักษาสีแดงฉานอย่างเลือดออกมา ยื่นให้ชายตรงหน้ารับไว้อย่างไม่เร่งรีบ นักดาบจึงรีบรับมันในทันใด ด้วยไม่อยากขัดใจหรือให้หญิงสาวตรงหน้ารู้สึกไม่ดี แต่ก็ไม่รู้ว่าตนควรอำอย่างไรต่อไป ตราบที่เธอยังไม่บอกอะไรตน
"ดื่มเถิด ให้แผลของท่านได้สมาน อย่างน้อยที่สุดหากท่านไม่เจ็บปวดอะไร ก็ให้ข้าได้รู้สึกสบายใจเถอะ"
"ได้สิ ท่านจูโน"
อัศวินหนุ่มดื่มน้ำยาสีแดงเข้าไป จึงรับรู้ถึงรสหวานของน้ำผลไม้ กับความร้อนแรงอย่างเปลวไฟที่ไม่มากเท่าไร ตามมาด้วยอาการระคายตามร่างกายที่หายไป พร้อมกับที่แผลใด ๆ ฟื้นสภาพไม่เหลือร่องรอย จนพละกำลังที่หายไปในการต่อสู้ล้วนกลับมา พาตาตื่นด้วยชื่นชมในสิ่งที่ได้รับ
"รู้สึกดีใช่ไหมล่ะ? ท่านอิโระ"
"ใช่ กำลังที่ข้าเสียไป หวนกลับมาทั้งหมดเลย"
"ท่านชอบใจข้าก็พอใจแล้ว ว่าแต่ อะไรทำให้ท่านมีสภาพแบบก่อนหน้านี้ล่ะ?"
อิโระหยิบปืนอาคมที่ชิงมาจากเจเนซี ปืนที่ทิ้งรอยกระสุนทั่วเกราะลำตัวของตน ให้นักวาดร่างใหญ่รับไว้พิจารณา
"ปืนอาคม มีอาคมสลักไว้อย่างดาบทองของอารักษ์ราชา"
"อย่างนั้นเหรอ?"
จูโนหยิบปืนสีเงินลายทองมาถือไว้ ขยับดวงตาสีเปลวไฟอันไม่สะท้อนภาพใด ให้เหมือนจ้องมองอาวุธที่ขยับไปมาในมือขวา กระนั้นอัศวินหนุ่มก็ไม่ทำอะไร เพียงมองด้วยความสงสัยว่าสาวเจ้ากำลังคิดสิ่งใด จนในที่สุดเธอก็หันหลังกลับไป
เปรี้ยง! นักวาดตาบอดลั่นไกปืนในมือ ยิงกระสุนใส่ทหารพยัคฆ์รัตนที่พุ่งมาพร้อมอาวุธ จนล้มลงสิ้นสภาพในนัดเดียวไม่ทันตั้งตัว ชวนให้นักดาบเกิดประหลาดใจในภาพที่เห็นไปตามกัน
"ท่านใช้ปืนนี้ได้คล่องดี ให้ท่านเก็บไว้คงจะดีกว่า"
"ถ้าท่านอิโระว่าอย่างนั้น ข้าจะเก็บเอาไว้ก็แล้วกัน"
คู่นักดาบและนักวาดยืนนิ่งต่อหน้าคฤหาสน์สีถ่าน ท่ามกลางย่านวังบุริมชิมสุข ที่บัดนี้กลายเป็นซากเมืองทะเลเพลิง ถูกแผดเผาเป็นเถ้าจนแทบไม่เหลือสิ่งใดให้จดจำ ความงามที่พอให้ชื่นชมได้ในสถานนี้ เหลือเพียงสีสันอันร้อนแรงของเปลวไฟ กับแสงดาวแพรวพราวยามราตรี ของทะเลสีน้ำเงินอันมืดมิดเหนือผืนฟ้า พาทั้งสองคิดว่าควรทำอย่างไรต่อไปในย่านนี้
"มีอะไรที่ท่านตามหาในย่านนี้อีกไหม? ท่านจูโน"
"ข้าได้ชื่นชมทุกสิ่งจนพอใจแล้ว บัดนี้ ช่วยนำพาข้าออกไปจากย่านนี้ที อัศวินของข้า"
"ได้เลย"
สองนักเดินทางพากันออกมา จากรั้วคฤหาสน์ไหม้ไฟที่แทบไม่เหลือสภาพเดิมใดให้จดจำ สู่ทางเดิมที่ทั้งสองเดินผ่านมา จนเจอกองซากทหารพยัคฆ์รัตนที่กองกันข้างทาง ทว่าบางอย่างกลับแตกต่างออกไป
จอชจอมทักที่เคยยืนอยู่ตรงนี้ไม่มีอีกต่อไป เหลือเพียงผลึกสีเขียวเข้มที่ตกหล่นกลางกองเลือด ให้อัศวินหนุ่มหยิบขึ้นมาพิจารณา ว่าอะไรถูกทิ้งไว้แทนที่คนที่เคยอยู่จุดนี้ แล้วยื่นให้นักวาดสาวผู้อยู่ข้างกัน
"ผลึกมรกต ข้าว่าท่านน่าจะได้ใช้ประโยชน์จากมันมากกว่าข้า"
"ผลึกเหรอ?"
สาวใหญ่รับมรกตไว้ แล้วพิจารณาเหลี่ยมคมตามมุมอันเป็นรูปลักษณ์งดงาม ผ่านนิ้วทั้งห้าที่สัมผัสผิวผลึกอย่างละเอียด กระทั่งชะงักเพราะนึกบางอย่างในใจได้ จึงหันมาสนทนากับหนุ่มตรงหน้าด้วยท่าทีสนใจ
"ข้ามีอีกสถานปลายทางที่อยากไปต่อจากนี้ ท่านว่าอย่างไรล่ะ?"
"ที่ไหนเหรอ? ท่านจูโน"
"อารามสวนผลึก ที่นั่นมีสวนประหลาดที่มีผลึกงอกจากพื้น ในอารามอันงดงามที่มีเจ้าของเป็นหนึ่งในสังฆาอีกา นักบวชผู้มีวิชาคาถาแกร่งกล้าแห่งแดนสุวรรณ ที่นั่นคงมีสีสันงามงดหยดย้อยไม่ด้อยไปกว่าสถานนี้"
"ถ้าท่านว่าเช่นนั้น ก็ไปกันเถอะ ท่านช่วยนำทางให้ข้าที"
"ฮิฮิ ได้เลย ท่านอิโระ ข้าจะชี้ทางให้ท่านเดินไปด้วยกันเอง"
สองนักเดินทางเดินบนถนนที่จะนำพาพวกเขาออกจากย่านนี้ สู่ถนนปูนที่ไม่มีใครรู้ว่าอะไรรออยู่ระหว่างทาง ถึงอย่างนั้นทั้งคู่ก็ไม่ลังเลที่จะก้าวไป ด้วยไม่หลงเหลือคุณค่าของสิ่งใดในเมืองทะเลไฟ ที่แผดเผาทุกสิ่งจนไม่เหลืออะไรอีกต่อไป
"ท่านอิโระ ถึงตอนนี้ มีสิ่งใดที่ท่านชอบใจในการเดินทางบ้างไหม?"
จูโนเอ่ยถามตามคิดระหว่างเดินทาง พาให้อิโระใช้เวลาไม่นานในการนึกถึงสิ่งที่ตนพ้นผ่าน ว่าอะไรพอให้ตนได้มีความสุขบ้าง กลับมีเพียงสิ่งเดียวที่อยู่ข้างกาย แล้วให้เขารู้สึกถึงความอุ่นใจคลายกังวล จนพอเผยรอยยิ้มออกมาได้บ้าง
"ก็พอมีอยู่ ถึงจะไม่มาก แต่ก็ทำให้ข้าชอบใจ"
ทว่าในตอนนั้นเอง กลิ่นเถ้าถ่านและควันไฟในอากาศ ก็สะกิดให้นึกถึงภาพของตุ๊กตาเด็กสาวกับชายชราในเปลวไฟ กับความทรงจำของเจ้าผู้ช่วงชิงอันไม่น่าอภิรมย์เท่าไร จนความสุขบนใบหน้าหายไปทันใด คงเหลือไว้เพียงความสะอิดสะเอียนรังเกียจ ในความวิปริตที่ตนได้ประจักษ์เท่านั้น
"ถึงส่วนใหญ่จะเป็นอะไรที่ข้าไม่ได้ชื่นชมเท่าไรก็เถอะ"
"ฮิฮิ ถึงอย่างนั้น ข้าก็ยังอยากให้ท่านได้พบอะไรดี ๆ ในการเดินทางนี้นะ ท่านอิโระ"
สาวเจ้าหัวเราะเบาบางให้ท่าทีอันน่าสนใจของอัศวินหนุ่ม แล้วคู่นักเดินทางก็พากันเดินบนถนนสีเลือดอันไร้ชีวิตใด ทิ้งไว้เพียงความวินาศที่ทั้งสองนำมาสู่ผองชน ให้ทุกคนได้รู้ว่าจะไม่มีสิ่งใดหลงเหลือในย่านนี้อีกต่อไป
เรื่องราวการเดินทางของสองคนที่เส้นทางบรรจบพบกัน นักดาบไร้นามผู้ไม่มีจุดหมายปลายทาง และนักวาดตาบอดผู้ตามหาสีสันในแดนสุวรรณ แดนฟ้าสีทองผ่องอำไพ ที่สิ่งใดล้วนเป็นภัยในสายตา