สุดแสงสีหม่น
memento_mori_7964
## จุดเริ่มต้น

แสงธรรมชาติจากพระอาทิตย์ที่เพิ่งลับขอบฟ้าในยามเย็นได้พัดผ่านไปแล้ว วีรภัทรามองข้างทางผ่านกระจกรถแท็กซี่ ได้แต่ลอบถอนหายใจเบา ๆ แล้วนึกถึงอดีตในงานปาร์ตี้ ที่ตอนแรกป้าอ้างว่าเป็นแค่งานของเพื่อน ๆ ป้า แต่พอมาถึงกลับไม่ใช่ เป็นการพามาดูตัว ซึ่งตอนนั้นก็แสนจะอึดอัด และวันนี้ก็คงเป็นแบบเดิมอีกเช่นเคย ซึ่งตอนนี้แสงไฟสลัวจากห้องบอลรูมที่มีกระจกมองทะลุผ่านเข้าไปในห้องได้ที่ชั้น 2 ได้เปิดขึ้นแล้ว วีรภัทราโดนป้านุชที่เป็นป้าแท้  ๆ ของเธอ ลากขึ้นไป และยังคงพูดเหมือนเดิมว่า ให้มาแต่งตัวในงานเป็นเพื่อนป้า เพราะวันนี้เป็นงานแต่งของลูกศิษย์ เธอผู้ซึ่งอยู่ในกรอบที่ป้าสร้างมาแต่เด็ก จึงไม่มีปากไม่มีเสียง ได้แต่ทำตามที่ป้าบอก และเธอเองก็แคร์ความรู้สึกของคนที่เธอรักมากด้วย ได้แต่ก้มหน้าก้มตาจับมือป้าตั้งแต่เดินลงจากรถจนทะลุไปยังสนามหญ้าด้านหลังของงาน ทำให้ไม่ทันได้สังเกตป้ายชื่อบ่าว-สาว รวมถึงรูปที่ตั้งเต็มทั่วงาน
ขณะที่กำลังจะเดินขึ้นบันได เธอก็เริ่มตั้งสติได้ มองไปรอบ ๆ เห็นบรรยากาศโทนสีขาวบริสุทธิ์ ตั้งแต่บันไดที่ก้าวเดิน ไปจนถึงห้องกระจกด้านบน มีโต๊ะไม้ยาวสีน้ำตาลช็อกโกแลตอ่อน ๆ โคมไฟด้านบนทำมาจากไม้จักสานวางสลับกับใบไม้เขียวขจี ยังไม่ทันที่เธอจะสำรวจหมด ป้านุชก็ลากเธอไปหาช่างแต่งหน้าทำผมที่รออยู่มุมหนึ่งของห้อง แล้วดันให้นั่งบนเก้าอี้เหล็กสีดำที่มีพนักพิงพร้อมเบาะนุ่มวางให้เป็นพิเศษ ยังไม่ทันที่จะแต่งหน้าให้ วีรภัทราก็เบรกและพูดด้วยความสงสัยปนแปลกใจออกมา เกี่ยวกับสถานการณ์ตรงหน้า ป้านุชจึงแถออกไปว่า
"ป้าเห็นว่า ช่างเขาทำงานเนี้ยบดี ป้าชอบ และอยากให้หลานดูสวยเพอร์เฟกต์ที่สุดด้วยวันนี้" ป้าพยายามปรับระดับเสียงพูดให้ดูปกติที่สุด เธอพยักหน้าเข้าใจ แต่ในใจก็ยังคงคิดวนไปวนมาถึงหลักเหตุผลที่ฟังแล้วออกจะแปลกไปสักหน่อย เธอไม่ได้เชื่อสนิทใจหรอก แค่ตอนนี้ถึงงานแล้ว ได้แต่ปล่อยไหลตามน้ำไปก่อน เดี๋ยวค่อยหาจังหวะชิ่งกลับเหมือนอย่างเคยแทน
จากนั้นช่างแต่งหน้าก็จัดเต็มให้เธอในลุคสาวหวานโทนชมพูส้ม ขับผิวขาวของเธอให้สดใสขึ้น ส่วนทรงผมเป็นดัดลอนแสกกลาง ทำให้ดูเป็นกุลสตรีที่อ่อนหวานมากขึ้นไปอีก แรกเริ่มเดิมทีเธอก็รับรู้แค่ว่าต้องมาร่วมงาน แต่พอเห็นชุดเท่านั้นแหละ ดูยังไงก็รู้ว่าเป็นชุดเจ้าสาว ทั้งความเป็นเกาะอก กระโปรงบานยาว ประดับด้วยลายลูกไม้และมีโบว์ผูกเล็ก ๆ ที่เอว สีขาวทั้งชุด ยังมีรองเท้าส้นสูงที่ประดับมุกและคริสตัลล้อมรอบอีก เธอจึงบ่ายเบี่ยงไม่ยอมใส่ ป้านุชเห็นอย่างงั้นจึงพูดแกมบังคับไปในตัวว่า
"หลานวี ป้าเลือกคนที่ดีที่สุดให้แล้วนะ โอกาสที่จะได้เจอคนที่เพียบพร้อมแบบนี้ไม่มีที่ไหนแล้ว ทั้งหน้าตา ฐานะ การศึกษา ความสามารถ คิดซะว่าตอบแทนป้านะ ถ้าหลานวีปฏิเสธตอนนี้ก็เท่ากับบอกให้คนอื่นรู้เลยว่าไม่มีหัวคิด ทั้ง ๆ ที่มีป้าเป็นครู แล้วป้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน คิดให้ดี ๆ ก่อนจะทำอะไรลงไป ป้าอยากเห็นหลานมีความสุขจริง ๆ" ป้าเอื้อมมือไปแตะไหล่เธอเบา ๆ
แล้วก็จับมือเธอแน่น ๆ อีกครั้ง พูดต่อว่า "แล้วเพื่อนสนิทผู้หญิงคนนั้นก็ลืมไปซะ หลานอาจจะเข้าใจผิดว่านั่นคือความรัก แต่บอกเลย ป้าผ่านอะไรมาเยอะ เห็นอะไรมาก็มาก ไม่ใช่หรอก เชื่อป้าสิ ไม่ใช่ว่าป้าไม่ยอมรับ แต่หลานคิดดี ๆ นะว่า เพื่อนคนนั้นทำให้หลานมีความสุขได้จริง ๆ เหรอ หรือแค่เป็นเพื่อนที่เผอิญเข้ามาอยู่ในเวลาที่หลานอ่อนแอแค่นั้น เขาฉวยโอกาสนั้นหรือเปล่า" หลังพูดจบก็เดินออกจากห้องไป และปล่อยให้เธอได้คิดเอง
เธอกำลังวนเวียนคิดตามคำพูดป้า นั่งเหม่อลอยจนไม่รู้ว่าใครเดินเข้าออกห้องนี้บ้าง ใครพูดคุยอะไรกันบ้าง จนกระทั่งทีมงานที่จัดงานแต่งเดินมาตามถึงในห้อง เพื่อเตือนเวลาเริ่มงานว่าอีก 10 นาทีจะเริ่มแล้ว ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกดึงสติให้กลับเข้ามาอยู่ในงานอีกครั้ง และเป็นจังหวะเดียวกับที่ป้าเดินกลับมาหาเธอ
"ได้คำตอบยังหลานรัก" ลูบหัวเธอเบา ๆ และมองเธอด้วยสายตาที่เอ็นดู
เธอลุกขึ้นพูด "ป้าคะ วีคิดว่า วีจะไม่แต่งค่ะ วีไม่เห็นด้วยกับการคลุมถุงชนแบบนี้ แม้เหตุผลของป้าจะดีมากก็ตามค่ะ" พูดจบ กำลังจะก้าวขาเดินไปยังประตู เพื่อเดินออกจากห้อง แต่ไม่ทันที่จะได้ผลักประตู อยู่ดี ๆ ก็มีบอดี้การ์ดจากไหนไม่รู้ประมาณ 10 คนมาล้อมพื้นที่ทุกทางไม่ให้ออก
เธอแสดงสีหน้าตื่นตระหนกตกใจ หันขวับไปหาป้าเธอทันที "ป้าคะ นี่มันอะไรกันคะ" เพราะตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน
"ไม่มีอะไรหรอก ป้าก็แค่บอกทางแม่ฝ่ายชายให้เตรียมบอดี้การ์ดไว้ เผื่อกรณีฉุกเฉินน่ะ" ป้าตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไรที่มาทำกันแบบนี้
"ป้ากำลังจะบอกว่า วีต้องแต่งงานอย่างเดียว ไม่สนว่าวีจะคิด จะรู้สึกยังไง ใช่ไหมคะ" เธอพยายามทำน้ำเสียงให้ปกติที่สุด ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนโดนมีดปักลงกลางใจ ทั้งยังกลั้นน้ำตาคลอที่กำลังจะเอ่อล้นออกมาในทุกขณะที่เธอพูด
"ใช่ ป้าสัญญาเลยนะว่า ผู้ชายคนนี้ดีที่สุดแล้ว และเขาจะเป็นคนที่ทำให้หลานมีความสุขที่สุด" ป้าใช้น้ำเสียงเฉียบขาด ทำให้เธอรู้สึกถึงการไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากยอมรับชะตากรรม
"ค่ะป้า" ถึงเธอจะตอบตกลง แต่ในใจเธอก็ค้านอยู่ตลอดเวลา เธอไม่เคยเห็นด้วยกับการแต่งงานแบบคลุมถุงชน คนเราไม่ได้รักกัน จะมีความสุขได้ยังไง ดีพร้อมให้ตายยังไง แต่ถ้าไม่ได้มาจากความรัก จะอยู่กันยังไง เธอได้แต่ลอบถอนหายใจอยู่คนเดียว
ป้าที่กำลังฉีกยิ้มอย่างโล่งใจกับตัวเองคิดว่า หลานวีตกลงปลงใจแล้ว แต่ก็รู้สึกได้ไม่นาน หันมาอีกทีเห็นเธอใช้มือขวาหยิบปากกาหัวแหลมจ่อไปที่คอเธอ ป้าตกใจสุดขีด และพยายามพูดโน้มน้าวเธอให้วางลง แต่เธอก็ยังคงดื้อและพูดด้วยถ้อยคำที่รุนแรงกับป้า กล่าวหาป้าว่า ไม่มีหัวใจ ไม่สมกับที่เธอรักป้า เธอแสดงสีหน้ารังเกียจจนป้าเริ่มหวั่นใจมากขึ้น ป้ายกมือคู่ขึ้นปรามอย่างช้า ๆ หวังให้เธอสงบลง แต่กลับเป็นการเพิ่มเชื้อไฟ ทำให้เธอเริ่มหวาดกลัว และกำลังถอยหลังช้า ๆ พลางระแวดระวังรอบด้านซ้ายขวา แต่ถอยหลังไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ชนเข้ากับบอดี้การ์ดที่รอจังหวะอยู่ด้านหลัง เธอเผลอสบตาแค่วิเดียว ก็โดนดึงปากกาออกจากมือ ทำให้เธอตกใจอย่างมาก พยายามแย่งคืน แต่ก็ไม่ได้มันมา เพราะบอดี้การ์ดตัวใหญ่กว่าเยอะ ทำให้เธอหงุดหงิดมาก เดินวนไปวนมา คิดว่าจะเอายังไงดี สุดท้ายนั่งลง เพราะเหนื่อย พอป้าเห็นท่าทีสงบลง ป้าเลยเข้าไปกอดพร่ำบอกถึงความหวังดีที่มีให้เธอ และจะไม่ผิดหวังที่ป้าเลือกให้ เธอได้แต่นั่งอยู่นิ่ง ๆ ไม่ปริปากพูด ปล่อยให้น้ำตาไหลเป็นทางอย่างห้ามไม่อยู่ ซึ่งตอนนี้สมองเธอไม่รับรู้อะไรแล้ว ได้แต่ปล่อยให้ป้าจัดการแก้ไขทั้งหน้าผม และการแต่งตัวที่พาเธอเดินไปไหน ทำอะไรก็ได้เหมือนหุ่นยนต์
จนเวลา 10 นาทีของอิสระหมดลง เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ตั้งสติและบอกกับตัวเองว่าตอนนี้เธอจะต้องลงไปทำหน้าที่หลานที่ดีให้กับป้าผู้เลี้ยงดูเธอมาแต่เด็ก เธอลุกขึ้น ก้าวเดินออกไปจากห้องอย่างสง่างามสมกับเป็นสาวสวยหุ่นดี
"อ้าวเจ้าสาวเดินออกมาต้อนรับแขกกันแล้ว" เสียงตะโกนอื้ออึงจนหน้าเวียนหัว เธออยากจะบ่นออกไป แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย นอกจากปั้นหน้ายิ้มอย่างมีความสุขต่อหน้าแขกที่มาร่วมงาน เพื่อรักษาหน้าป้า ส่วนป้าได้แต่ยิ้มหน้าบาน แล้วก็เดินไปหาแขกเหรื่อทั่วงาน ปล่อยให้เธอยืนเกร็งหน้าแบคดรอปรูปแต่งงานคนเดียว ในภาพเป็นภาพที่ป้าและว่าที่แม่สามีดึงรูปมาจากไอจีส่วนตัวของทั้งคู่ แล้วมาตัดต่อรวมกัน เป็นการนำเสนอธีมถ่ายพรีเวดดิ้งแนวใหม่กันเลยทีเดียว
"เจ้าบ่าวไปไหนเหรอครับ" ชายหนุ่มหน้าตาดีรูปร่างสูงโปร่งเหมือนนายแบบ บุคลิกแบบผู้บริหาร พร้อมชุดสูทเนี้ยบสีครีมเดินเข้ามาทัก เธอได้แต่ยืนอึ้ง ทั้งไม่รู้จักเขา ทั้งไม่รู้คำตอบ จนกระทั่งคุณหญิงวิไลรัตน์ แม่ของว่าที่สามีเธอเดินเข้ามา เธอจึงถึงบางอ้อเลยทีเดียว
"อ้าว ลูกนนท์มาถึงที่งานนานแล้วเหรอ แล้วตาคินน์ล่ะ อยู่ไหนแล้ว ไม่ได้มาด้วยกันเหรอ" คุณหญิงวิไลรัตน์มาถึงก็ถามหาลูกชายทันที ตอนนี้กลายเป็นการรวมตัวของเหล่าคนตามหาเจ้าบ่าว 2022 ไปแล้ว
"สวัสดีครับคุณแม่ ผมเพิ่งมาถึงครับ ผมเพิ่งเลิกงานแล้วก็ตรงดิ่งมาที่นี่เลย ยังไม่ได้คุยกันเลยครับ" ตอบกลับไปอย่างสุภาพ
"แล้วก็เมื่อสักครู่ผมถามเจ้าสาวอยู่นะครับ แต่เธอนิ่งไปเลย ก็น่าจะไม่รู้เหมือนกันหมดนะครับ" ณัฐชานนท์ตอบเพิ่ม
"เห้อ... ตาคินน์นะ วันงานยังเถลไถลไปไหนอีก" หญิงวัย 50 ที่ภูมิฐานและรูปลักษณ์ยังคงเปล่งประกาย ดูดีสมกับเป็นคุณหญิงประจำตระกูลผู้ดีเก่ายืนทอดถอนหายใจปนเซ็งกับเรื่องที่ลูกชายทำตัวไม่น่ารัก ไม่ให้เกียรติเจ้าสาวในงานนี้เลย
"สวัสดีค่ะคุณหญิง" เธอชั่งใจอยู่สักพัก ก่อนจะทักทายอย่างที่เคยทำ
"สวัสดีจ้ะ หนูวี ไม่ต้องพิธีรีตองอะไรมากนักหรอก เรียกฉันว่า คุณแม่เถอะ เราจะเป็นทองแผ่นเดียวกันแล้วนะ" คุณหญิงวิไลรัตน์ยิ้มและตอบกลับอย่างใจดีเสมอ ทำให้เธอลดความเกร็งลงเล็กน้อย เพราะก่อนหน้านี้ที่เจอ ก็ในฐานะหลานของป้าเฉย ๆ ไม่ได้เกี่ยวดองกัน แต่ตอนนี้สถานะกำลังจะเปลี่ยนไปเป็นลูกสะใภ้ จึงทำให้เธอเกร็งกว่าที่เคยเป็น
"ค่ะคุณแม่" เธอตอบเสียงอ่อนลงอย่างคนไม่มั่นใจ ก็ใครจะไปมั่นใจกับการแต่งงานที่ป้าเธอจัดแจงให้เล่า ถ้าเธอได้รู้จักและคบหากับลูกชายของคุณหญิงมาก่อน ก็อาจจะสบายใจกว่านี้ก็เป็นได้ เธอได้แต่บ่นในใจ
ยังไม่ทันได้คุยต่อ เสียงโทรศัพท์ของณัฐชานนท์ก็ดังขึ้น มือขวาล้วงเข้าไปหยิบมือถือจากด้านในของเสื้อสูทฝั่งซ้าย ก่อนจะรับเขาอ่านชื่อคนที่โทรมาตามปกติ พอรู้ว่าเป็นอัคราวิชญ์ก็รีบรับสาย ถามถึงเวลาที่จะมาถึงงาน พอรู้เรื่องราวและคุยเสร็จ ก็รีบเดินมาบอกให้คุณหญิงและเจ้าสาวทราบว่า ลูกชายตัวแสบและเจ้าบ่าวสุดหล่อกำลังขับรถเดินทางมา
"คินน์บอกว่า กำลังเดินทางมาอยู่ครับ อยู่ระหว่างทาง อีกไม่เกิน 10 นาทีน่าจะถึงงาน" พอบอกเสร็จ เขาก็ขอตัวไปรอรับหน้างาน
"ไปหาเพื่อนแม่กัน" คุณหญิงชวนเธอเดินไปทักทายแขกตามโต๊ะจัดเลี้ยงระหว่างรอเจ้าบ่าว
ขณะที่อัคราวิชญ์ หรือคินน์กำลังขับรถออดี้ อาร์เอส 5 คูเป้ ควอตโตร สีขาว ดูสะอาดตามาเกือบถึงปากประตูเข้างานแล้ว อยู่ดี ๆ ก็มีรถนิว เอ็มจี ไพล็อต สีดำมันวาว ขับมาตัดหน้า เขาเบรกรถไม่ทันชนดังปัง จนคนในงานหันมองหาต้นเสียงกันขวักไขว่ ณัฐชานนท์วิ่งมาที่หน้าประตูต้นเสียงที่ได้ยินเมื่อกี้ พอมาถึงเห็นสภาพรถกระโปรงฝาหน้าเปิดควันโขมง ส่วนรถของอัคราวิชญ์ก็บุบยับพอตัว ณัฐชานนท์รีบวิ่งไปที่ประตูฝั่งคนขับทันที เห็นเขาหัวกระแทกที่พวงมาลัยรถสลบอยู่ จึงรีบเคาะประตูเสียงดังให้ตื่น เขาที่กำลังมึน ๆ อยู่ ได้ยินเสียงแว่ว ๆ ทางฝั่งประตู ก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นช้า ๆ พิงที่เบาะนั่งรถแล้วหันไปมอง พอเห็นเพื่อนแสดงสีหน้าร้อนใจก็ปลดล็อกประตูให้ ณัฐชานนท์รีบเปิดประตูอย่างเร็ว กลัวเพื่อนเป็นอะไรไป ยิ่งเห็นเลือดไหลออกมาจากหน้าผาก ซ้ำยังเปรอะเปื้อนไปบนชุดสูทสีขาว เขาก็รีบประคองเพื่อนออกจากรถ แต่ก็ไม่ลืมที่จะถ่ายหน้าเพื่อนไว้และถอดกล้องหน้ารถเก็บไว้เป็นหลักฐานด้วย
ขณะที่ณัฐชานนท์พาอัคราวิชญ์ไปขึ้นรถตัวเอง เพื่อไปหาหมอ ทั้งคู่ค่อย ๆ ประคองกันมาได้ไม่กี่ก้าว ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งจ้องมาแบบไม่เป็นมิตร กำลังเดินเข้ามาประชิดตัวอย่างเร็ว มาถึงก็ผลักไปที่ไหล่เขา ทั้งคู่ไม่ทันระวัง เลยล้มลงไป ทำให้ณัฐชานนท์โมโหจัด
"คุณเป็นใคร" ณัฐชานนท์ข่มอารมณ์และพูดด้วยเสียงกดต่ำ ดุใส่ผู้หญิงที่เดินเข้ามาหาเรื่อง
"ฉันเป็นใคร คุณไม่จำเป็นต้องรู้ แต่ฉันขอเตือนแกนะ คนที่แกกำลังจะแต่งด้วย แฟนฉัน ห้ามยุ่ง เข้าใจ" กัลย์กมลสะบัดหน้าใส่ณัฐชานนท์
แล้วหันไปใส่อารมณ์กับอัคราวิชญ์แทน สีหน้าเธอออกแดงก่ำ บ่งบอกถึงอารมณ์โกรธจัดจนลมออกหู สติขาดผึง ชี้หน้าต่อว่าผู้ชายที่กำลังมาแย่งแฟนเธอไป ส่วนเขาที่ยืนมึนอยู่ ก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกไป ได้แต่ยืนนิ่งเฉย จนณัฐชานนท์อารมณ์เสียแทน จากที่จะเจรจากันอย่างใจเย็น และมีเหตุผล แต่ตอนนี้กลายเป็นว่า เหมือนโดนจุดไฟกลางภูเขาไฟที่เงียบสงบมานาน
"ได้ เดี๋ยวเรามาเคลียร์กัน คุณรอตรงนี้" ณัฐชานนท์ชี้ไปที่ตัวกัลย์กมลเชิงออกคำสั่ง จากนั้นก็รีบพยุงพาอัคราวิชญ์ไปหาคนขับรถของคุณแม่วิไลรัตน์ แล้วบอกให้พาไปโรงพยาบาล
พอรถตู้ฮุนได สตาเรีย เอสอีแอล สีดำเคลื่อนออกไป ณัฐชานนท์ก็เดินไปหาวีรภัทราที่กำลังง่วนกับการทักทายแขกผู้ใหญ่กับคุณแม่วิไลรัตน์ พอคุณแม่ทราบเหตุผล ก็รีบพาเธอไปหายัยผู้หญิงวีนแตกด้วยกัน เพื่อให้เธอช่วยยืนยันคำพูดที่ผู้หญิงคนนั้นอ้างว่าเป็นแฟนเธอ พอเธอเห็นหน้าอดีตแฟนตัวเองก็หน้าถอดสีนิด ๆ ซึ่งเธอเป็นอย่างนั้นไม่นาน เพราะเธอยังจำได้แม่นที่แฟนของเธอนอกใจไปคบหญิงอื่น และตอนนี้เธอเองก็ไม่มีทางเลือกมากนัก เธอมองด้วยหางตาไปที่แฟนเก่า ก่อนหันกลับไปตอบณัฐชานนท์อย่างจริงจัง
"ใช่ค่ะ แต่เป็นแค่อดีต ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว"
"โอเคครับ งั้นคุณเตรียมโดนฟ้อง ข้อหาขับรถชนเพื่อนผมจนบาดเจ็บ และมาก่อความวุ่นวายที่นี่ได้เลย" ณัฐชานนท์ไม่รอช้า กดโทรหาทนายส่วนตัวของเขาทันที พอเธอได้ยินแบบนั้น ก็ตกใจมากที่แฟนเก่าเธอทำกว่าเหตุ ทั้ง ๆ ที่มีอะไรก็ควรจะมาลงที่เธอ ไม่ใช่คนอื่น เธอมองแฟนเก่าแบบผิดหวังสุด ๆ
หลังจากณัฐชานนท์วางสายจากทนายแล้ว เขาก็หันไปบอกกัลย์กมลด้วยน้ำเสียงเข้มจนเหมือนกินกาแฟสดไม่ใส่น้ำตาล "เรียบร้อยครับ รอตรงนี้ได้เลย ไม่เกิน 5 นาที ตำรวจจะมา"
กัลย์กมลไม่ได้รู้สึกกลัวอะไร เลยทำหน้าทำตาไม่รู้ไม่ชี้ ไม่สนไม่แคร์ใด ๆ ทั้งสิ้นกลับไป ยิ่งเพิ่มความน่าโมโหเข้าไปอีกจนวีรภัทราทนไม่ไหว เอ่ยขึ้นมาว่า
"มน เราว่า เราคุยกันรู้เรื่องตั้งแต่วันนั้นแล้วนะ ทำไมมนไม่จบสักที" วีรภัทราทนไม่ไหวจนต้องพูดออกมาอย่างหงุดหงิดใจ
"ทำไมจะไม่ได้ ใครบอกว่าเราจบ มีแต่วีคิดไปเองทั้งนั้น" กัลย์กมลเถียงกลับมาอย่างไม่รู้สึกผิด
"ไม่ใช่แล้วป่ะ เราเห็น เรามีหลักฐาน มนนอกใจก่อน เลือกคนนั้นก่อนที่เราจะตัดสินใจเรื่องแต่งงานซะอีก ทำไมต้องกลับมาหาเรื่องกันด้วย" วีรภัทรากำมือแน่น แล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเครือ ๆ จนเกือบจะร้องไห้ออกมา
"คิดเอง สรุปเอง" กัลย์กมลยังคงยืนยันคำพูดของตัวเอง
"ไม่ได้คิดเอง ผู้หญิงคนนั้ันเป็นคนเดินมาบอกเราเอง ก่อนวันที่เราจะไปเคลียร์กับมน" วีรภัทราทนไม่ไหวแล้วกับความหน้าด้านหน้าทนจนโพล่งความจริงที่เธอรับรู้มา
"แล้วไง ก็แค่นิดหน่อยป่ะ คิดมากเกินไปแล้ว" กัลย์กมลยักไหล่กลับ ทั้งยังสวนคำพูดกลับมาอย่างไม่ลดละ
"พอ ๆ ผมว่าพวกคุณเลิกเถียงได้แล้ว โน่นตำรวจมาละ" ณัฐชานนท์เห็นว่าคุยแบบนี้ ยังไงก็ไม่จบ จึงช่วยตัดบทให้ ทำให้ 2 คนนั้ันเลิกเถียงแล้วกลับมาสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
"สวัสดีครับคุณตำรวจ ผมขอแจ้งจับผู้หญิงคนนั้นที่เอารถมาชนเพื่อนผมจนได้รับบาดเจ็บ" ณัฐชานนท์แจ้งเหตุเรื่องรถชนอย่างละเอียดยิบ พร้อมยื่นหลักฐานวิดีโอกล้องหน้ารถ และกล้องวงจรปิดที่ประตูเข้างาน รวมทั้งรูปถ่ายของอัคราวิชญ์ที่ได้รับบาดเจ็บ พอตำรวจเห็นหลักฐานพร้อมขนาดนี้ ก็เดินไปเชิญตัวผู้หญิงคนนั้นไปโรงพักทันที จากนั้นเขาเดินไปที่รถบีเอ็มดับเบิลยู 8 ซีรีย์ คูเป้ เอ็ม850ไอ เอ็กซ์ไดรฟ ขับตามไปที่โรงพัก เพื่อไปเคลียร์คดีด้วยตัวเอง ส่วนวีรภัทราเดินวกกลับเข้าไปในงาน
วีรภัทราเดินไปหาคุณแม่สามี และพยายามทำตัวปกติให้คนในงานไม่สงสัย แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาคุณแม่สามีเธอที่กำลังจับจ้องอยู่ จนเธอต้องขออนุญาตพาท่านเดินออกไปจากกลุ่มเพื่อน เพื่อเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น ในมุมที่ไม่มีคนเดินผ่าน พอท่านทราบเรื่องทั้งหมด ก็รีบโทรหาลูกชายตัวดีด้วยความเป็นห่วง
"ครับแม่" อัคราวิชญ์รับสายอย่างอ่อนล้า
"เป็นไงบ้างลูก" เสียงปลายสายของลูกชาย ทำให้คุณหญิงถามกลับไปอย่างกังวลใจ
"ไม่เป็นอะไรมากครับ ทำแผลเสร็จก็กลับบ้านได้แล้ว" พออัคราวิชญ์ได้ยินน้ำเสียงเป็นห่วงปนกังวลจากคุณแม่สุดที่รัก ก็รีบรายงานตัวให้ท่านทราบทันที พอท่านได้ยินแบบนั้นแล้ว ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
"ดีแล้วลูก เดี๋ยวแม่จะส่งคนเอาชุดใหม่ไปเปลี่ยนให้นะ รอก่อน แล้วก็กลับมางาน พร้อมนายสันต์ล่ะ" คุณแม่รีบดักคอลูกชายของเธอทันที ก่อนจะวางสายยังกำชับลูกชายให้กลับมาที่งานพร้อมคนขับรถที่บ้าน แถมยังขู่เล็ก ๆ ว่าหากรักแม่ก็ต้องมางานนี้ ทำตามที่บอก อัคราวิชญ์ได้แต่อ่อนใจ และรับปากไป แม่เขารู้ดีว่าหากเป็นคนที่เขาเลือกรักแล้ว จะทุ่มเททำให้อย่างเต็มที่
คุณแม่วิไลรัตน์หันมาหาลูกสะใภ้ จับมือ พลางบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง ได้แต่งงานแน่นอน แต่ในใจวีรภัทราที่กำลังกระโดดโลดเต้นดีใจที่งานวันนี้ล่ม ก็ต้องมลายหายสิ้นไป เมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายจากคุณแม่ เธอได้แต่ยิ้มบาง ๆ กลับไป ทั้ง ๆ ที่น้ำตาไหลพรากท่วมใจไปแล้ว จากนั้นคุณแม่ก็เดินไปบอกให้พิธีกรแจ้งคนในงานว่า ลูกชายติดธุระนิดหน่อย ไม่เกินครึ่งชั่วโมงตามมาแน่นอน ทุกคนไม่เสียเวลาที่มาร่วมงานวันนี้แน่
วีรภัทราที่ยืนเคว้งคว้างอยู่โดดเดี่ยวในพื้นที่เงียบ ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของผู้ชายเดินเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ พอเธอหันกลับไปก็เจอะเข้ากับณัฐชานนท์ เขากลับมาหลังจากเสร็จธุระเรื่องคดีความเมื่อกี้ เธอแสดงสีหน้าลังเลที่จะถามจนเขาจับได้เลยเอ่ยขึ้นมาก่อน
"เรียบร้อยดี เรียกค่าเสียหายได้เยอะอยู่ ปัญหาจบด้วยดีนะ คุณไม่ต้องกังวล แล้วก็เรายังไม่ได้แนะนำตัวกันดี ๆ เลย ผมณัฐชานนท์ หรือนนท์ครับ" เขาตอบกลับข้อสงสัยของเธออย่างเป็นเรื่องธรรมดา ทั้งยังแนะนำตัวเสร็จสรรพ
เธอยังรู้สึกขัดเขินทำตัวไม่ถูก ได้แต่บีบมือตัวเองเบา ๆ ก่อนจะตอบกลับ "ฉันวีรภัทรา หรือวีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"
"ครับ เราเข้าไปในงานกันดีกว่าไหม เดี๋ยวแขกในงานจะสงสัยเอาได้" ณัฐชานนท์ทักท้วงขึ้นมา
"ค่ะ" แล้ววีรภัทราก็เดินนำเข้าไปในงาน รวมตัวกับคุณแม่สามี, คุณป้า, และณัฐชานนท์ก็ยืนอยู่ขนาบข้างกัน
ผ่านไป 1 ชั่่วโมง อัคราวิชญ์จะต้องถึงงานแล้ว แต่ก็ยังไร้วี่แวว จนคุณแม่สามีร้อนใจ โทรตาม แต่ว่าโทรเท่าไรก็ไม่มีคนรับสาย จึงโทรไปหาคนที่เอาเสื้อผ้าไปให้ที่โรงพยาบาล แต่ก็ได้รับคำตอบกลับมาว่า ดำเนินการเรียบร้อยดี จนตอนนี้ใจคอของคุณแม่เริ่มจะไม่ดีซะแล้ว จึงคุยกับณัฐชานนท์ให้ลองติดต่อดู แต่ก็ไม่มีคนรับสายเหมือนกัน แต่อยู่ดี ๆ ก็มีข้อความแปลก ๆ ส่งมาจากมือถือของอัคราวิชญ์ว่า
"แกคิดว่า เรื่องนี้จะจบง่าย ๆ เหรอ!" ทั้ง 4 คนตกใจหนักมาก คิดไม่ตกว่าจะทำยังไงดี ควรแจ้งความดีไหม หรือยังไง อาจจะเป็นการล้อเล่นของอัคราวิชญ์เฉย ๆ ก็ได้ คิดสลับไปมา ทั้งดีร้ายปนกัน สุดท้ายพวกเขาตัดสินใจว่า...


## ความทรงจำ

ย้อนกลับไปเมื่อ 1 ปีที่แล้ว ช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดของชายหนุ่มนักธุรกิจไฟแรง ทายาทธุรกิจเครื่องดื่มสำเร็จรูป ชามะนาว เขาคือคนต่อไปที่จะขึ้นเป็นซีอีโอบริษัทยักษ์ใหญ่อันดับ 1 ประเทศไทย ไม่มีใครไม่รู้จักบริษัท รุ่งโรจนพัฒน์ เป็นบริษัทที่อยู่มานานหลายสิบปี โดยมีคุณดนุพัฒน์ คุณพ่อของเขาเป็นผู้ก่อตั้ง
อัคราวิชญ์เติบโตมาในครอบครัวสมบูรณ์ที่สุด เลี้ยงดูแบบให้ทุกอย่าง แต่จะมีบางอย่างที่ทำตามใจตัวเองไม่ได้ หนึ่งสิ่งคือเรื่องทำงาน สำหรับธุรกิจที่บ้าน เขาไม่สามารถก้าวขึ้นมาสืบทอดตำแหน่งได้เลยจนกว่าจะเรียนรู้งานทุกฝ่ายทั้งหมดก่อนตามเงื่อนไขของพ่อ หลักคำสอนที่เขาจดจำและทำตามเกี่ยวกับเรื่องงานที่พ่อสอนไว้ มี 2 หลักคือ 'ลิขิตฟ้าหรือจะสู้มานะตน' และ 'อ่านคนออก บอกคนได้ ใช้คนเป็น' เพราะฉะนั้นทุกย่างก้าวของการใช้ชีวิตสิ่งนี้มักจะวนเวียนในความคิดและทุกการตัดสินใจของเขา  สองคือพ่อแม่เขาจริงจังและเข้มงวดในเรื่องการปฏิบัติตัวมาตลอดชีวิต พ่อเขามักจะบอกให้รู้จักรับผิดชอบในสิ่งที่สัญญาหรือรัตกปากรับคำไว้แล้ว ห้ามผิดคำพูด ส่วนแม่เขาสอนให้รู้จักอ่อนโยนต่อคนรอบข้างที่เขารัก รู้จักแบ่งปันความรักและความสุขให้ผู้อื่น
แม้เขาจะผ่านจุดเรียนรู้มาอย่างหนักหน่วงตั้งแต่โรงงานจนถึงตำแหน่งรองประธานบริษัท แต่เขาก็ไม่เคยที่จะหยุดเรียนรู้และลงมือทำงานอย่างจริงจัง จนพนักงานหลายคนแอบชื่นชมเขา ซึ่งต่างจากผู้ถือหุ้นระดับสูงที่มักจะอคติกับเขาเสมอในทุกการประชุม
วันธรรมดา เวลา 8 โมงเช้า อัคราวิชญ์ขับรถสปอร์ตมาเซราติ เอ็มซี20 สีขาวสุดหรูมาทำงานตามปกติ แต่ที่พิเศษจนใคร ๆ ก็อิจฉาจนอยากอยู่ในตำแหน่งนั้น คือทุกวันเขาจะเดินทางมาพร้อมกับเลขาส่วนตัว เพราะเธอคนนี้พ่วงตำแหน่งผู้หญิงที่คว้าใจชายหนุ่มสุดหล่อ รวย เก่ง ทายาทบริษัทยักษ์ใหญ่ไว้ในครอบครองได้ ตลอดระยะเวลาการเป็นเลขาของเธอได้พิสูจน์ความเก่ง น่ารักและเป็นกันเองจนพนักงานหลายคนเรียกเธอว่าเป็นสะใภ้แห่งตระกูลรุ่งโรจนพัฒน์ไปแล้ว
อัคราวิชญ์จะมาทำงานด้วยชุดสูทสีดำ ข้างในเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาว พร้อมรองเท้าหนังดำเข้มเสมอ ส่วนเลขาพ่วงตำแหน่งแฟนสาว วันนี้มาในชุดเสื้อเบลาส์ ผ้าเรยอน ปกสกิปเปอร์ แขนยาวสีขาวกับกระโปรงทรงดินสอสีชมพูพาสเทล พร้อมต่างหูเพชรรูปดาวจิ๋ว และรองเท้าส้นสูง ทำมาจากหนัง สีเดียวกับกระโปรงที่สวมใส่ ทั้งคู่ก้าวขาออกจากรถพร้อมกัน และกำลังเดินเข้าไปในตึกบริษัท ซึ่งเป็นภาพที่พนักงานทุกคนคุ้นเคย เจ้านายมักจะมีรอยยิ้มให้เลขาเสมอ เห็นแล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้จริง ๆ
"สวัสดีค่ะคุณอัคราวิชญ์ สวัสดีค่ะคุณนันทิชา" เสียงสดใสทักทายยามเช้าของเหล่าพนักงาน
"สวัสดีครับ/สวัสดีค่ะ" ทั้งคู่ยิ้มกลับ
จากนั้นทั้งสองก็ขึ้นลิฟต์ส่วนตัวตรงดิ่งไปยังห้องทำงานชั้นบนสุด อัคราวิชญ์หันมาถามกำหนดการกับนันทิชาด้วยท่าทางสบาย ๆ แต่ไม่ได้สนใจมากนัก เพราะมีกำหนดการหนึ่งที่เขาเพิ่งจะแทรกไปเมื่อคืนก่อนนี้เอง โดยที่เธอไม่รู้ เขายืนอมยิ้มขณะนึกถึงแผนการที่จะพาเธอกลับไปย้อนความทรงจำของทั้งคู่ในค่ำคืนนี้ และจะเป็นเซอร์ไพรส์สำคัญครั้งหนึ่งในชีวิตที่จะไม่มีวันลืมแน่นอน พอเธอเงยหน้าขึ้นมาเห็นท่าทางแปลก ๆ ของเขาหลังจากอ่านตารางงานในไอแพดส่วนตัวเสร็จ จึงถามด้วยความงุนงงออกไป
"พี่คินน์เป็นอะไรคะ อมยิ้มอยู่ได้" นันทิชาขำและเอ็นดูในความน่ารักของแฟนหนุ่ม
"เปล่า ไม่มีอะไรหรอก" อัคราวิชญ์เฉไฉ
"โอเคค่ะ ถ้าอยากเล่าก็บอกนะ" นันทิชาตอบกลับอย่างชิล ๆ
วันนี้เป็นอาทิตย์ที่ 2 ของอัคราวิชญ์ที่ทำงานในตำแหน่งรองประธานบริษัท และเป็นครั้งแรกที่จะได้เห็นห้องทำงานส่วนตัวที่ผ่านการปรับแต่งตามใจเขา จังหวะที่ทั้งคู่เปิดประตูเข้าไปในห้องทำงาน สิ่งแรกที่สะดุดตาคือห้องสีขาวสว่างสะอาดตา ฝั่งซ้ายจะมีโต๊ะเลขาสีขาวที่ปรับระดับให้นั่งหรือยืนได้ ขอบมุมโต๊ะมน บนโต๊ะวางคอมพิวเตอร์แมครุ่นล่าสุด และโพสต์อิทโน้ตที่วางเป็นระเบียบเรียบร้อย พร้อมสมุดโน๊ตและปากกา ส่วนโต๊ะทำงานของรองประธานติดกระจกฝั่งตรงข้ามโต๊ะเลขา มีคอมพิวเตอร์เช่นเดียวกัน และขวามือเป็นกองแฟ้มเอกสาร ทุกอย่างจัดวางให้ง่ายต่อการทำงาน รวมถึงเวลาสั่งงานก็แค่เงยหน้าขึ้นมา ไม่จำเป็นจะต้องตะโกน หรือโทรเรียก หรือแม้แต่เดินไปหา
อัคราวิชญ์ยิ้มพอใจ เดินไปนั่งเก้าอี้พนักพิงนุ่มสีขาวอย่างอารมณ์ดี จากนั้นเขาก็ง่วนกับการเคลียร์งาน เซ็นเอกสารยิก ๆ เต็มไปหมด จนนันทิชาเอ่ยขึ้น
"พี่คินน์ วันนี้มีธุระด่วนอื่นหรือเปล่า ดูรีบ ๆ นะคะ" นันทิชาสังเกตเห็นความยุกยิกของเขาตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมาจนน่าเป็นห่วง
"อืม จริง ๆ ก็มีแหละ วันนี้เลิกงานเร็วหน่อยนะ มีพาร์ทเนอร์ที่ต้องไปเจอที่ต่างประเทศคืนนี้" เขาพูดอ้อมโลก กันเธอจับได้ เขาคิดในใจว่าแม้จะดูมีพิรุธนิด ๆ แต่คงไม่เยอะมากจนสังเกตเห็นได้
"หื้ม... มีด้วยเหรอคะ ตามตารางงานไม่มีนะ" นันทิชาก้มเช็คตารางงานในไอแพดส่วนตัวเธออีกครั้ง
"มี เขาติดต่อส่วนตัวมาน่ะ" อัคราวิชญ์แถต่อ
"โอเค ไปไฟล์ทกี่โมงเหรอ แล้ววันนี้ีจะเลิกงานตอนไหนคะ" นันทิชาพยักหน้าเข้าใจทันที
"2 ทุ่ม วันนี้หลังกินข้าวเที่ยงเสร็จ กลับมาทำงานต่อนิดหน่อย บ่าย 2 ออก ไปที่นั่น 2 วันนะ" หลังจากรู้เวลา นันทิชาก็รีบเร่งประสานงานทุกฝ่ายที่นัดประชุมหลังบ่าย 2 ทั้งหมด เพื่อเลื่อนเวลาเป็นอาทิตย์หน้า
ทั้งคู่เร่งทำงานจนเงยหน้ามาอีกที ก็เป็นเวลาเที่ยงตรงพอดี อัคราวิชญ์วางปากกาลง แล้วเรียกแฟนสาวให้ไปทานข้าวด้วยกันที่ร้านอาหารโปรดทั้งคู่
"เบสตี้ ไปกินข้าวกันนะ" อัคราวิชญ์เรียกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"แป๊บนะ กำลังจะเสร็จ ขออีก 5 นาทีค่ะ" นันทิชาตอบกลับ ขณะง่วนพิมพ์งานอยู่ โดยที่ไม่มองหน้าแฟนหนุ่ม
"โอเค เดี๋ยวพี่จองโต๊ะและสั่งเมนูอาหารไว้ให้นะ" อัคราวิชญ์บอกไปพลางกดโทรหาร้านอาหาร
...
"สวัสดีครับ ร้านสกายลี่ ยินดีให้บริการครับ"
"สวัสดีครับ ผมอัคราวิชญ์ ขอจองโต๊ะ 2 คนครับ และก็ขอสั่งอาหารไว้ด้วย เมนูทาร์ทาร์ ดิ สแคมปี้, บอสตันล็อบสเตอร์และชิทาราพาสต้าปูม้า, สเต็กโทมาฮอว์ก 40 ออนซ์ และน้ำเปล่า 2 เท่านี้ครับ" พูดจบ พนักงานทวนเมนูเรียบร้อย ก็วางสายไป
"เสร็จแล้ว ไปกันเถอะค่ะ" นันทิชาพูดขึ้น ประจวบเหมาะกับที่เขาวางสายพอดี
ชายหนุ่มและหญิงสาวลุกขึ้นเดินมาเจอตรงประตูทางออกหน้าห้อง จูงมือลงลิฟต์ด้วยกันอย่างมุ้งมิ้ง
พอเดินเข้าไปในร้านเจอบรรยากาศสีโทนดำสลับสีเข้ม ตกแต่งด้วยลวดลายเมืองนิวยอร์ก โต๊ะอาหารเป็นโต๊ะหินอ่อนเรียบหรูดูสะอาดตากับโซฟาสีเลือดหมูหุ้มด้วยกำมะหยี่ลายตารางหมากรุก พนักงานเดินเข้ามาต้อนรับทันที
"สวัสดีครับ เชิญทางนี้เลยครับ คุณผู้ชายและคุณหญิง" พนักงานพาไปนั่งมุมที่ดีที่สุด ติดกับกระจก ทำให้เห็นบรรยากาศนอกตึกที่สวยงาม พอทั้งคู่นั่งลงเรียบร้อย พนักงานเสิร์ฟเดินกลับเข้าไปในครัว เพื่อแจ้งออเดอร์ที่ลูกค้าสั่งไว้
ต่อมาพนักงานเสิร์ฟเดินกลับมาพร้อมเครื่องดื่ม และเมนูเรียกน้ำย่อย
"ทาร์ทาร์ ดิ สแคมปี้ครับ" วางเสร็จ กำลังจะหมุนตัวเดินกลับ หญิงสาวที่มากับอัคราวิชญ์เรียกไว้ เพราะเธอชอบล็อบสเตอร์มากเลยอยากสั่งเพิ่มอีก 1 จาน
จากนั้นเมนูต่าง ๆ ที่ออเดอร์ไว้ก็ทยอยออกมาเสิร์ฟจนครบ ทั้งคู่ต่างป้อนให้กันและกัน หยอดกันไปมาอย่างมีความสุข
"อ้าม" อัคราวิชญ์ออกเสียง พร้อมกับป้อนแฟนสาว
"พี่คินน์ก็ด้วยค่ะ อ้าม" นันทิชาป้อนกลับ
"มีความสุขจังค่ะ" นันทิชายิ้มหวาน
"ก็เพราะเธอไง พี่ถึงมีความสุข" อัคราวิชญ์หยิบผ้าขึ้นมาเช็ดปากให้เธอพลางหยอดมุกแซวไปด้วย
"กินเลย กินให้หมดด้วย" นันทิชาแก้เขินด้วยการยัดของกินเข้าปากเขาแทน
หลังจากทานอาหารเสร็จ ทั้งอัคราวิชญ์และนันทิชากลับมาเร่งทำงานต่อได้อีกสักพัก เวลาก็ล่วงเลยมาถึงบ่าย 2 เขาชวนกลับให้เป็นเก็บของก่อนเดินทาง ขณะที่กำลังเก็บของและปิดคอมพิวเตอร์อยู่ ทางโรงแรมที่อเมริกาโทรมาแจ้งมีลูกค้าที่เข้าพักติดเชื้อโควิด-19 ให้ทำการขอคืนเงินผ่านเว็บไซต์ได้เลย เขายืนงงอยู่สักพัก พอตั้งสติได้ จึงจัดการขอคืนเงินตามระเบียบที่ทางโรงแรมแจ้ง และกำลังคิดไม่ตกเกี่ยวกับที่พัก จนสุดท้ายตัดสินใจกลับไปพักที่บ้านพักส่วนตัวตอนสมัยเรียนมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ดแทน
ระหว่างทางขับรถพานันทิชาไปเก็บกระเป๋าที่บ้าน อัคราวิชญ์ก็โดนจี้ถามถึงเอกสารที่ต้องเตรียม
"พี่คินน์ เราไม่ต้องเตรียมพรีเซนเทชั่นหรือเอกสารไปเหรอคะ"
"ไม่นะ เป็นการนัดเจอกรณีพิเศษ ไปกระชับความสัมพันธ์ทางธุรกิจเฉย ๆ ยังไม่ได้มีโครงการอะไร"
"เหรอ ไปสบาย ๆ ได้เลยนะคะ" นันทิชาถามย้ำอีกครั้งด้วยความกังวล
"อืม ได้เลย" อัคราวิชญ์กุมมือนันทิชา แถมยังเอามือเธอขึ้นมาหอมอีก ทำให้เธอยิ้มอย่างอาย ๆ ออกมา
พอถึงบ้านนันทิชา อัคราวิชญ์ก็ขับรถเข้าไปจอดบริเวณบ้านทาวน์เฮ้าส์สีฟ้าอ่อน 2 ชั้นไม่ใหญ่มากเหมาะกับครอบครัวที่มีคนอยู่ไม่เกิน 4 คน เธอไขกุญแจบ้าน และเดินทะลุขึ้นไปเก็บกระเป๋าที่ชั้น 2 ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวที่เขาจะได้ประสานงานกับคนขับรถ และแม่บ้านให้เตรียมของใช้ให้พร้อม รวมถึงเซอร์ไพรส์สำคัญที่จะต้องแอบเอาไว้ก่อนด้วย ยังไม่ทันคุยจบ เสียงเธอเรียกให้เขาไปยกกระเป๋า ดังมาจากชั้น 2
"พี่คินน์ พี่คินน์ ช่วยหน่อยค่ะ"
"ครับ กำลังเดินขึ้นไป" อัคราวิชญ์ตะโกนตอบรับ และรีบสรุปรวบคุยจากสายที่ติดอยู่ ก่อนเดินขึ้นบันไดไป
หลังจากที่ช่วยกันขนของขึ้นรถ อัคราวิชญ์ขับรถมุ่งตรงไปยังสนามบินสุวรรณภูมิอย่างรวดเร็ว ในใจก็ภาวนาให้ทุกอย่างเรียบร้อยไปได้สวย ไม่มีอะไรน่ากังวล จนกระทั่งจุดเช็คอิน อยู่ดี ๆ นันทิชาก็เกิดหน้ามืดขึ้นมาเล็กน้อย จนต้องประคองไปนั่ง
"รอตรงนี้นะ เดี๋ยวมา" อัคราวิชญ์วิ่งไปร้านค้าอย่างเร็ว เพื่อหาซื้อน้ำ และยาดม
ระหว่างที่อัคราวิชญ์ถือยาดมให้นันทิชา อาการก็ค่อย ๆ ดีขึ้น "ขอบคุณนะคะ" เธอยิ้มบาง ๆ
"ดื่มน้ำไหม" อัคราวิชญ์หยิบน้ำขึ้นมา เปิดฝาและยื่นส่งให้เธอ
พอนันทิชาดื่มน้ำเสร็จ ก็ชวนกลับไปเช็คอินให้เรียบร้อย และพากันไปขึ้นเครื่องบินตามที่สนามบินประกาศ
"ดีนะที่มีอาการตอนอยู่ในสนามบิน" นันทิชาเปรยขึ้นมา
"อืม ว่าแต่ไหวเปล่า ถ้าไม่ไหว รีบบอกพี่เลยนะ" อัคราวิชญ์บีบมือเธอเบา ๆ ให้สบายใจ
"อืม รู้แล้ว ขอบคุณนะคะ จุ๊บ" ตอบเสร็จ นันทิชาก็หอมแก้มอัคราวิชญ์ เขาตกใจเล็กน้อย ก่อนจะหอมแก้มคืน
'ขณะนี้ถึงที่ท่าอากาศยานนานาชาติเจเนอรัล เอ็ดเวิร์ด ลอเรนซ์ โลแกน' เสียงประกาศดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนเครื่องจะแลนดิ้ง ช่วยปลุกให้ทั้งคู่ตื่นจากฝัน
"ถึงแล้วเหรอคะ" นันทิชาพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงียพร้อมขยับตัว แต่เปลือกตายังปิดอยู่
"อือ ถึงแล้ว" อัคราวิชญ์ตอบ แล้วก็หอมหน้าผากเธอเบา ๆ เธอจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา พอเขาเห็นตาแป๋ว ก็อดใจไม่อยู่ จุ๊บลงไปที่ปากเธอเบา ๆ อย่างเอ็นดู
ทั้งคู่พากันไปรับกระเป๋า และขึ้นรถที่จองไว้ นันทิชาถามถึงจุดหมายปลายทาง แต่อัคราวิชญ์แกล้งหลับต่อ ไม่อยากรีบเฉลย เธอหันมาเห็นอีกทีก็เลิกถามเซ้าซี้ไป จนรถมาจอดเทียบหน้าบ้านหลังหนึ่งที่เธอคุ้นเคย แต่ไม่ได้มานานแล้ว เธอหันไปเขย่าตัวปลุกเขาให้ตื่น น้ำเสียงเธอที่เรียกเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ดีใจ นั่นทำให้ใจเขาพองฟูและมีความสุขมาก จากนั้นคนขับรถช่วยขนกระเป๋าลงมาให้ และมีแม่บ้านมารับช่วงต่อ ทั้ง 2 คนเต็มไปด้วยรอยยิ้มให้กัน และจูงมือพากันเข้าบ้านอย่างมีความสุข


## ผลิบานในใจ

ขณะที่คู่รักหวานแหววยืนมองและซึมซับบรรยากาศเก่า ๆ อยู่กลางห้องรับแขกที่มีโซฟาแนวคลาสสิก ตรงข้ามมีเตาผิงที่ช่วยอบอุ่นร่างกาย นันทิชาก็ถามแหย่ขึ้นมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
"เอ๋... มีอะไรเซอร์ไพรส์หรือเปล่าคะ" อัคราวิชญ์ได้แต่ฟังแล้วก็เสมองไปทางอื่น
ในใจอัคราวิชญ์ ไม่หวั่น แม้นันทิชาจะแหย่ยังไงก็ตาม เพราะแผนทั้งหมดกำลังจะลงล็อกเร็ว ๆ นี้  เขาไม่มีทางทำพลาดแน่นอน จากนั้นเดินหลบไปนั่งโซฟามุมหนึ่งของห้อง นึกย้อนไปเมื่อ 2 เดือนก่อนเขาได้แอบไปสั่งจองของชิ้นสำคัญ อีกทั้งออกแบบเป็นพิเศษ เพื่อวันนี้โดยเฉพาะ สิ่งที่ทำให้เขาตัดสินใจเรื่องนี้เพราะคิดว่ามันเป็นสิ่งดี ๆ ที่ควรเกิดขึ้น
"พรุ่งนี้ไปฮาร์วาร์ดกัน" อัคราวิชญ์หันไปชวนเธอคุย ขณะที่เธอกำลังเพลิดเพลินดูสิ่งของทั่วบ้าน
"ก็ดีนะคะ อยากรู้เหมือนกันว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงบ้าง" นันทิชาพยักหน้าพร้อมยิ้มกว้างตื่นเต้นกับกิจกรรมในวันพรุ่งนี้
"หิวยัง กินไรไหมคะ" นันทิชาถามขึ้น
"กินสิ ไม่รู้ว่าแม่บ้านเตรียมอะไรไว้ให้บ้าง ไปดูที่โต๊ะในห้องครัวกัน" อัคราวิชญ์ลุกขึ้นพาเธอเดินไปที่โต๊ะ
"ว้าว น่ากินจังเลย มีสปาเกตตี้กับครีมซอสกุ้งด้วย ตัวใหญ่มาก" นันทิชาพูดอย่างร่าเริงหลังจากเห็นเมนูโปรด
"กินกัน" อัคราวิชญ์ดึงเก้าอี้ออกให้เธอนั่ง
หลังจากมื้อค่ำแสนเรียบง่ายจบลง คืนนี้ทั้งคู่รีบแยกย้ายกันไปนอนให้เต็มอิ่ม เพื่อเตรียมไปผจญภัยในวันพรุ่งนี้
"อรุณสวัสดิ์เบสตี้ที่รัก" อัคราวิชญ์เดินไปห้องนอนนันทิชา แล้วปลุกเธอด้วยการก้มลงไปหอมแก้มฟอดใหญ่สองข้าง เธอตื่นขึ้นด้วยความง่วงและเหนื่อยล้า หลังจากที่ไม่ได้เดินทางไกลมานาน
"เช้าแล้วเหรอคะ" นันทิชาถามขณะที่เปลือกตายังคงปิดอยู่
"อืม เช้าแล้ว ลุกกันเถอะ วันนี้เราจะไปฮาร์วาร์ดกันนะ" อัคราวิชญ์จับมือเธอเขย่าเบา ๆ
"โอเคค่ะ" เธอค่อย ๆ ลุกขึ้น บิดขี้เกียจ เขยิบตัวลงจากเตียง
หลังจากใช้เวลา 1 ชั่วโมงเต็มในการเตรียมตัว นันทิชาก็เดินออกมาในชุดสบาย ๆ เสื้อยืด กางเกงยีน แต่ที่พิเศษกว่านั้นคือเธอใส่แจ็คเก็ตยีน หลังจากที่เลิกใส่ไปตั้งแต่เรียนจบ ส่วนอัคราวิชญ์แต่งตัวออกมาในแนวเดียวกับแฟนสาว เพียงแต่เปลี่ยนจากแจ็คเก็ตยีนเป็นแจ็คเก็ตหนังสีดำแทน
"ย้อนวัยเหรอ" อัคราวิชญ์แซวพร้อมขำไปด้วย
"ก็นิดนึง หน้าก็ยังพอผ่านอยู่นะคะ" นันทิชาตอบแบบขำ ๆ กลับไป
"มีแฟนเด็กก็แบบนี้แหละ" อัคราวิชญ์ยังแซวต่อ แถมยิ้มกวนประสาท
"มีแฟนแก่ก็แบบนี้แหละ" นันทิชาเล่นบ้าง พลางยักคิ้วใส่
"โห เล่นแบบนี้เลยเหรอ วันนี้จะไม่พาไปแล้ว" อัคราวิชญ์เกิดอาการงอนขึ้นมา เดินหนี จนนันทิชาต้องโอ๋กอดปลอบ แต่เขายังไม่หายอยู่ดีหากเธอไม่ทำสิ่งที่เขาอยากได้ เธอรู้ดีว่ากำลังโดนลูกไม้จากเขา แต่ก็ยอมให้ เพราะเขาแค่อยากอ้อนเฉย ๆ
"ไปกันได้แล้วค่ะ" นันทิชารีบเปลี่ยนเรื่อง จากนั้นก็ลากเขาไปขึ้นรถ
ตอนนี้ทั้งคู่กำลังนั่งแท็กซี่มุ่งหน้าไปมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด บรรยากาศเต็มไปด้วยต้นไม้เปลี่ยนสีเป็นสีส้มแดงสดใสเหมาะกับการเดินเล่น จากนั้ันทั้งคู่ลงจากรถเดินไปยังตึกเรียนที่พวกเขามีความทรงจำร่วมกันมา
"หลายอย่างยังคงเหมือนเดิมเลยนะคะ พี่คินน์ว่าไหม" นันทิชาหันไปถามความเห็นจากเขา
"ใช่ ๆ" ระหว่างตอบ อัคราวิชญ์ก็ไล่สายตามองไปรอบ ๆ เช่นกัน
ระหว่างที่กำลังเดินชมอยู่ อาจารย์ที่เคยเรียนด้วยเดินผ่านมา พวกเขาจึงรีบเดินเข้าไปทักทายและถามสารทุกข์สุกดิบ แต่คุยกับอาจารย์ได้ไม่นาน เพราะอาจารย์มีสอน จึงแยกย้ายกันไป
"วันนี้ดีเลยที่ได้มา" อัคราวิชญ์พูดขึ้น
"ใช่ ๆ ว่าแต่ไหน ๆ ก็มาแล้วไปห้องสมุดกันไหมคะ" นันทิชาชวนต่อ
"ไปสิ" อัคราวิชญ์และนันทิชาค่อย ๆ เดินจากตึกเรียนไปยังห้องสมุดใหญ่ที่อยู่กึ่งกลางของมหาวิทยาลัย บรรยากาศโดยรอบทำให้พวกเขาพูดถึงความทรงจำที่ไม่มีวันลืมเลย
"จำที่พี่ขอเบสตี้เดตได้ไหม ตรงทางเดินนี้เลย" อัคราวิชญ์ดึงภาพความทรงจำครั้งแรกกลับมาอีกครั้งในระหว่างเดินกัน
"จำได้สิคะ ไม่คิดว่า พี่คินน์จะโรแมนติกขนาดนั้น" นันทิชาอมยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ นึกถึงความสุขที่พวกเขามีร่วมกันมา
พอทั้งคู่เดินเข้าไปในห้องสมุดก็ต้องตะลึงกับความเปลี่ยนแปลง ต่างชี้บอกกันและกันถึงสิ่งที่เปลี่ยนไป ไม่ว่าจะเครื่องคอมพิวเตอร์ที่เคยใช้พิมพ์หาหนังสือในห้องสมุด หรือจะเป็นบันไดที่เดินขึ้นในแต่ละชั้น ล้วนพัฒนาและดูดีขึ้นมาก
"จำได้ไหมคะ ที่นั่งตรงริมหน้าต่าง พวกเรามักจะมาหลบฝนที่นี่เสมอ" นันทิชาชี้ไปยังที่นั่งแห่งความทรงจำ
"จำได้สิ มันตลกมากเลย พวกเรามักวิ่งฝ่าฝนเปียก ๆ เข้ามาจนโดนบรรณารักษ์ดุเป็นประจำ" แววตาของอัคราวิชญ์เต็มตื้นไปด้วยความทรงจำ
จากนั้นพวกเขาพากันออกจากมหาวิทยาลัยไปยังควินซี มาร์เก็ต แหล่งขายอาหารหลากหลาย ใจกลางย่านดาวน์ทาวน์ในเมืองบอสตัน ทั้งคู่ต่างชอปเมนูอาหารตามใจชอบ และพากันไปนั่งกินตรงที่นั่งที่สถานที่จัดไว้ให้ หลังจากเอร็ดอร่อยกับมื้อเบา ๆ ไปแล้ว ก็พากันมาเดินต่อที่ริมแม่น้ำชาร์ลในยามบ่าย ชวนกันไปพายเรือคายัคใต้แสงอาทิตย์ที่เจิดจ้า แต่พอเดินมาถึงเจอป้ายปิดปรับปรุง เลยต้องเปลี่ยนแผน ทั้งคู่จึงพากันไปแวะร้านคาเฟ่ เพื่อซื้อกาแฟสักแก้ว แซนวิชสักหน่อย มานั่งกินและดื่มด่ำบรรยากาศริมแม่น้ำแทน
ระหว่างที่กินอยู่ อัคราวิชญ์ก็คอยดูเวลาตลอด เขาวางแผนไว้สักประมาณ 5 โมงเย็น แต่ก่อนจะถึงเวลานั้น เขาโทรไปหาแม่บ้าน ให้เธอช่วยจัดเตรียมแจกันดอกไม้ เทียน และอาหารมื้อสุดพิเศษให้ สำหรับมื้อหลังจากทำอีเวนต์สำเร็จ เพียงเวลาไม่เกิน 1 ชั่วโมง เวลาตามกำหนดการก็มาถึง เขาจูงมือเธอไปยังมุมที่สวยที่สุดของริมแม่น้ำชาร์ล แสงจากพระอาทิตย์ที่กำลังตกสาดส่องให้เหมือนกับมีคนจัดไฟตอนถ่ายรูป เขาบอกเธอให้หยุดยืนรอและหลับตา ก่อนที่เขาจะคุกเข่าข้างหนึ่งลง เมื่อเธอลืมตาขึ้นเห็นเขาเป็นแบบนั้น เธอรู้สึกตื้นตันใจจนน้ำตาคลอ ทุกคำพูดที่เขาบอก ทำให้เธอรู้สึกเหมือนโลกใบนี้หยุดหมุน สิ่งเดียวที่เธอได้ยินตอนนั้น คือการถูกขอแต่งงาน และเธอก็ตอบตกลงเกือบจะทันทีที่เขาพูดจบ เขาสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้าย ลุกขึ้นมาสวมกอดเธอไว้แน่น น้ำตาแห่งความสุขไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ จากนั้นพวกเขาก็กลับไปฉลองกันที่บ้าน
บรรยากาศในบ้านวันนี้อบอุ่นและมีความสุขขึ้นกว่าเดิม เขาและเธอต่างมองกันและกันตลอดเวลา มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ในใจทั้งคู่ผุดความคิดขึ้นมาว่า 'นี่สินะคือความสุขจริง ไม่มีนิยามใด ๆ สำหรับช่วงเวลานี้แล้ว นอกจากจะขอให้คงอยู่แบบนี้ตลอดไป'
"ขอบคุณนะคะที่รักกัน" นันทิชายิ้มกว้างให้ด้วยความสุขใจ
"ขอบคุณนะครับที่รักกัน" อัคราวิชญ์ก็ยิ้มกว้างให้ไม่ต่างกัน
หลังจากกินไปสักพัก อัคราวิชญ์ก็พูดประโยคที่ชวนให้สำลักอาหารออกมา อย่างการชวนมานอนห้องเดียวกัน เพราะตลอดที่ผ่านมา ทั้งคู่คบกันอย่างให้เกียรติและทะนุถนอมที่สุด หลังจากที่นันทิชาได้ยินประโยคนั้นเธอถึงกับหน้าแดงก่ำ เอียงอายตอบตกลงกลับไป
และตอนนี้คู่รักที่เพิ่งขอแต่งงานกำลังนอนอยู่เตียงเดียวกัน ในใจทั้งคู่เต้นตึกตักดังออกมาจนคนข้างกายได้ยิน ยิ่งเพิ่มความตื่นเต้นเข้าไปอีก อัคราวิชญ์เอื้อมไปกุมมือเธอไว้ สายตาทั้งคู่สอดประสานกัน แล้วทั้งก็ผ่านค่ำคืนนี้ไปอย่างมีความสุข
เช้าวันรุ่งขึ้นเป็นวันกลับประเทศไทย ทั้งคู่กำลังเตรียมตัวเก็บกระเป๋า อยู่ดี ๆ แม่ของอัคราวิชญ์ก็โทรมาหาแบบกะทันหัน ไม่พอยังบอกว่าพ่อเข้าโรงพยาบาลอีก ทำให้เขายืนช็อกไปชั่วขณะหนึ่ง จนนันทิชาเรียกพลางเขย่าตัวเขาไปด้วย สักพักเขารู้สึกตัว สูดหายใจเข้าลึก ๆ และตั้งสติบอกให้เธอรับรู้เรื่องที่แม่บอกเมื่อกี้
"เบสตี้ คือพ่อพี่เข้าโรงพยาบาล พอไปถึงที่กรุงเทพ จะยังไม่แวะกลับบ้านนะ" อัคราวิชญ์พยายามตั้งสติบอกเธอ ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ขาอ่อนจนทรุดลงไปนั่งที่ขอบเตียงนอนแล้ว
"โอเค ไม่ต้องกังวลนะคะ คุณพ่อจะต้องไม่เป็นอะไร" นันทิชาปลอบใจและเข้าไปกอดอัคราวิชญ์ พอเขาได้รับความอบอุ่นจากแฟนที่รัก เขาก็เริ่มดีขึ้น
"ไปกัน" อัคราวิชญ์ลุกขึ้น แล้วยกกระเป๋าเดินทางไปขึ้นรถแท็กซี่ เพื่อไปสนามบิน
ณ สนามบินสุวรรณภูมิ ที่ทั้งคู่ใช้เวลาเดินทางหลายชั่วโมงเพื่อมาถึง อัคราวิชญ์รีบไปรับกระเป๋า แล้วลากไปขึ้นรถแท็กซี่หน้าสนามบินอย่างรวดเร็ว จนนันทิชาเกือบวิ่งตามไม่ทัน
สุดท้ายทั้งคู่ก็มาถึงโรงพยาบาล อัคราวิชญ์โทรหาแม่ เพื่อถามเลขห้องพักผู้ป่วย พอได้รับคำตอบแล้ว แม่กลับเร่งให้เขารีบมาให้เร็วที่สุด ณ เวลานั้นเขารู้เลยว่าอะไรจะเกิดขึ้น จึงรีบวิ่งไปกดลิฟต์ เพื่อไปยังชั้น 10 ทันที
พอมาถึงหน้าห้อง คุณหมอและพยาบาลต่างค่อย ๆ ทยอยเดินออกมา ส่วนแม่กำลังนั่งร้องไห้อยู่ข้างพ่อ อัคราวิชญ์เดินเข้าห้องไปอย่างช้า ๆ จับมือแม่ไว้ ไม่นานน้ำตาของลูกผู้ชายก็ไหลนองออกมา จากที่ตั้งใจจะเข้มแข็งไว้ แต่ก็กลั้นไม่อยู่ ร้องโฮออกมาอย่างหนัก ส่วนแฟนสาวก็คอยปลอบและลูบหลังเขาไว้ตลอดเวลา


## ความโศกเศร้าที่กลั้นไม่อยู่

กำหนดการสวดพระอภิธรรมและฌาปนกิจศพของคุณพ่อดนุพัฒน์ถูกประกาศผ่านสื่อทุกช่องทาง รวมถึงข่าวด่วน โดยในข่าวพูดถึงประเด็นที่น่าเป็นห่วงหลังจากมีการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นของเสาหลักบริษัท รุ่งโรจนพัฒน์ ว่าทิศทางจะเป็นยังไงต่อ และลูกชายเพียงคนเดียวของเขาจะพิสูจน์ให้เห็นได้ไหม เพราะความเก๋าที่พ่อเขาทำไว้ ได้สร้างประวัติศาสตร์ธุรกิจเครื่องดื่มสำเร็จรูปในประเทศไทยไว้มาก
ตอนนี้หลายฝ่ายในบริษัทกระสับกระส่ายและอยู่ในภาวะตึงเครียด อัคราวิชญ์ต้องขึ้นมาแบกรับในสถานการณ์ที่หุ้นส่วนหลายฝ่ายยังไม่ไว้วางใจ และพวกเขาเสนอให้เขาพิสูจน์ตัวเองผ่านการทำยอดขายและการเติบโตของบริษัทในไตรมาสหน้า เล่นทำเอาคุณแม่เขาที่ได้ยินถึงกับหน้ามืดจะเป็นลม ทั้ง ๆ ที่ธุรกิจนี้เติบโตมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของสามีเธอ ไหงกลายเป็นว่าลูกชายเธอจะต้องเจออะไรแบบนี้ สำหรับเขาไม่มีอะไรต้องกลัว เพียงแต่คำสัญญาที่จะจัดงานแต่งงานของเขากับนันทิชาต้องเลื่อนออกไปก่อนอย่างไม่มีกำหนด
หลังจากที่ร้องไห้สะอื้นกันหนักหน่วง อัคราวิชญ์ก็ปาดน้ำตาทิ้ง แล้วหันมาคุยกับนันทิชาที่กำลังลูบหลังเขาอยู่
"ขอโทษนะเบสตี้ พี่ยังไม่สามารถจัดงานแต่งให้ได้ตอนนี้ ไว้ทุกอย่างลงตัวแล้ว เรามาจัดงานกันนะ" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยปนความรู้สึกผิดที่มีต่อแฟนสาว
"ไม่เป็นไรเลยค่ะ รอได้" นันทิชายิ้มพร้อมจับมือให้กำลังใจเขากลับไป
"ขอบคุณครับ" อัคราวิชญ์สวมกอดเธอ และนันทิชาก็กอดตอบ
ต่อมาพวกเขาทั้ง 3 คนช่วยกันจัดการติดต่อเรื่องการขนย้ายศพไปที่วัด รวมถึงอุปกรณ์และพระที่จะต้องมาสวดอภิธรรมศพให้ทุกวัน แม้ทุกคนจะเหนื่อยล้าทั้งจากความเสียใจและการเตรียมงานให้พร้อม รวมถึงศึกหลายด้านที่กำลังถาโถมเข้ามา แต่ก็ต้องดำเนินงานต่อไป
ในช่วงเย็น ไม่ว่าจะเป็นญาติพี่น้อง, ผู้ถือหุ้น, พนักงานบริษัท และเพื่อน ๆ ต่างก็มาร่วมงานกัน โดยมีงานศพทั้งหมด 7 วัน
ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมากจนเวลาล่วงเลยมาถึงวันที่ 6 วันนี้อัคราวิชญ์และนันทิชาไม่ได้มาร่วมงานตอนเย็น เนื่องจากต้องเตรียมแผนงานที่จะทำให้บริษัทได้กำไรตามที่ผู้ถือหุ้นยื่นคำขาดมาให้เขา อีกทั้งยังเป็นวันที่ป้านุชและวีรภัทรามาร่วมงานศพวันแรกด้วย
ป้านุชและวีรภัทรานั่งรถแท็กซี่มาถึงงานเวลา 6 โมงครึ่ง พวกเขาเดินเข้ามาในบริเวณที่จัดงาน เห็นดอกไม้ประดับประดาสวยงามรอบโรงศพที่สั่งทำมาอย่างดี เก้าอี้เบาะนั่งสีน้ำเงินเข้มเต็มไปหมด ด้วยแขกเหรื่อที่ต้องมาร่วมงานมีค่อนข้างมาก รูปของคุณดนุพัฒน์ตั้งสง่าไว้ด้านข้าง ส่วนตรงกลางเป็นธูปเทียนไว้ให้จุดกราบไหว้ ทุกอย่างจัดเตรียมไว้อย่างดี พอคุณหญิงวิไลรัตน์เห็นทั้งคู่กำลังเดินผ่านประตูเข้างานมา ก็รีบเดินออกมารับ
"สวัสดีค่ะ คุณพี่อรนุช" คุณหญิงวิไลรัตน์ยกมือไหว้สวยงามตามแบบฉบับผู้ดีที่เข้าสังคมเป็น
"สวัสดีค่ะ คุณหญิงวิไลรัตน์ ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ" ป้านุชรับไหว้ และตอบกลับขณะที่จับมือให้กำลังใจคุณหญิง
"แล้วนี่ใครเหรอคะ" หลังจากแสดงความเสียใจเรียบร้อย คุณหญิงวิไลรัตน์หันมาสะดุดตากับสาวสวยตัวบางสูงโปร่ง ผิวขาวอมชมพู หน้าตาออกฝรั่งปนไทย และผมยาวสลวย
"หลานฉันเอง ชื่อวีรภัทรา หรือวีค่ะ" ป้านุชหันมามองหน้าเธอเล็กน้อย ก่อนหันกลับไปตอบคุณหญิง
"สวยน่ารักใช้ได้เลยนะคะ" คุณหญิงออกปากชมเล็กน้อย ก่อนจะเชิญให้เข้าไปทำความเคารพศพ จากนั้นก็พาทั้ง 2 คนไปนั่งเก้าอี้ที่จัดเตรียมไว้
หลังจากเสร็จสิ้นพิธีวันนี้  คุณหญิงจึงเดินเข้ามาชวนคุย เล่าถึงเรื่องราวของลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนเดียวที่เป็นทั้งกำลังใจและความสุขในชีวิตของเธอ ทำให้ทั้ง 2 คนรู้จักอัคราวิชญ์ก่อนที่จะรู้จักหน้าค่าตากันซะอีก
จากนั้นทั้งป้านุชและวีรภัทราจึงขอตัวกลับบ้าน
"คุณหญิง เราทั้งคู่คงไม่สะดวกมาร่วมงานวันอื่นแล้วนะคะ เพราะฉันก็มีสอน ส่วนหลานก็ทำงาน ขอโทษด้วยนะคะ" ป้านุชเอ่ย
"ไม่เป็นไรเลยค่ะ ขอบคุณที่มาร่วมงานวันนี้นะคะ" คุณหญิงตอบกลับอย่างเข้าใจ
"ขอบคุณค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ" ป้านุชบอกลา ส่วนวีรภัทราไหว้ลาคุณหญิง จากนั้นทั้งคู่ก็เดินไปขึ้นแท็กซี่หน้าวัด
วันนี้เป็นวันฌาปนกิจศพของคุณพ่อดนุพัฒน์ โดยอัคราวิชญ์ คุณหญิงวิไลรัตน์ และนันทิชามาถึงหน้างานแต่เช้า เพื่อต้อนรับแขกและจัดแจงทุกอย่างให้เรียบร้อย ความโศกเศร้ายังคงอยู่นัยน์ตาของแม่ลูกคู่นี้ และเมื่อถึงเวลา พิธีกรกล่าวแสดงความเสียใจ พูดถึงประวัติคุณพ่อ รวมถึงสาเหตุที่จากไปอย่างโรคหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน ยิ่งทำให้คุณแม่และเขากลั้นไว้ไม่อยู่ น้ำตานองหน้าตลอดการนั่งฟัง ในท้ายที่สุดพิธีการต่าง ๆ ก็เสร็จสิ้นเรียบร้อย พวกเขาทั้ง 3 คนนำอัฐิไปลอยอังคารริมแม่น้ำเจ้าพระยา
ตลอดระยะเวลา 3 เดือนหลังจากนั้น อัคราวิชญ์และคุณหญิงวิไลรัตน์อดทนผ่านเรื่องราวที่โหดร้ายต่อจิตใจพวกเขาและพยายามผลักดันยอดขายให้บริษัทก้าวหน้า ด้วยกลยุทธ์ใหม่ ๆ ผ่านการนำเสนอบนแพลตฟอร์มออนไลน์มากขึ้น รวมถึงการออกแบบผลิตภัณฑ์ใหม่อย่างแก้วทัมเบลอร์สีดำและสีขาว ที่มาพร้อมกับเครื่องดื่มชามะนาวของบริษัท สำหรับใครที่อุดหนุนเครื่องดื่มสำเร็จรูปชามะนาวเกิน 500 บาท ฟรีแก้วทัมเบลอร์อย่างดี 1 ใบ เขาพยายามโหมกระหน่ำไอเดียกับทีมงานและโปรโมทขายอย่างเต็มที่ นอกจากนี้ยังออกผลิตภัณฑ์รสชาติใหม่ของชาในรูปแบบชาแต่งกลิ่น (ชาแอปเปิล, ชากุหลาบ, ชามะลิ, และชาคาโมมายล์) สุดท้ายในเดือนที่ 3 หลังจากที่เขาเข้ามาบริหาร ก็ได้พิสูจน์ถึงแนวคิดและความมุ่งมั่น จนหุ้นส่วนเกือบทั้งหมดเห็นด้วยที่จะให้เขามาบริหารต่อ ส่วนคนอื่นก็มีคุยเจรจา บางคนเลือกที่จะไป บางคนก็ยังอยู่ต่อ แม้ไม่ชอบเขาก็ตาม
เขาเดินกลับมายังห้องทำงานส่วนตัวด้วยท่าทางอิดโรย ซึ่งตอนนี้เขาย้ายไปอยู่ห้องคุณพ่อแทนแล้ว สีหน้าที่แสดงออกถึงความเหนื่อยล้าจากการทุ่มเทอย่างหนัก แทบไม่ได้หลับได้นอนจนคนข้างกายเขาอย่างนันทิชาต้องลุกเดินเข้าไปถามไถ่ถึงโต๊ะทำงานเขา
"พี่ไหวไหม อยากกินอะไรไหมคะ" นันทิชาแสดงสีหน้ากังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัด
"ไหวครับ ไว้พี่เคลียร์งานที่โต๊ะเสร็จ วันนี้ไปกินข้าวบ้านพี่นะ" อัคราวิชญ์เงยหน้าขึ้นมายิ้มบาง ๆ ให้ แล้วก้มหน้าทำงานต่อ
เวลา 5 โมงเย็น ถึงเวลาต้องกลับบ้านแล้ว แต่อัคราวิชญ์ก็ยังไม่เงยหน้าขึ้นจากการก้มเซ็นเอกสาร นันทิชาเห็นอย่างนั้นเลยเข้าไปช่วยเปิดหน้าเซ็นเอกสารให้ เพื่อย่นระยะเวลาให้เขา เพียงไม่นานก็เสร็จ ต่อมาทั้งคู่กลับไปกินข้าวที่บ้านแฟนหนุ่มตามที่คุยกันไว้ เมื่อขับรถเข้ามาในบ้าน เจอกับคฤหาสน์สไตล์โมเดิร์นคลาสสิกสีครีมอ่อน 2 ชั้น มีกระจกเต็มไปหมด ที่ชั้น 2 มีระเบียงให้เดินออกมาชมวิวสวนหน้าบ้านได้ และโรงจอดรถขนาดใหญ่
เมื่อเดินเข้าไปในบ้าน คุณแม่เดินออกมาต้อนรับด้วยความดีใจที่ลูกชายพาว่าที่ลูกสะใภ้มากินข้าวด้วย หลังจากที่รับรู้เรื่องขอแต่งงานแล้ว เหมือนเติมความสุขให้แม่มากขึ้น เพราะเธออยากเห็นลูกชายมีความสุขมากที่สุด
บทสนทนาวันนี้ทำให้รอยยิ้มที่จางหายไปของลูกชายค่อย ๆ กลับมา ในช่วงระหว่างกินข้าวบนโต๊ะอาหาร ที่เต็มไปด้วยเมนูอาหารคาวหวาน ไม่ว่าจะเป็นสเต็กเนื้อวากิว, สเต็กปลาแซลมอน, ต้มยำกุ้ง, สปาเกตตี้ครีมซอสทะเล, ผัดเผ็ดปลาสลิด, ทาร์ตเลมอน และน้ำเปล่า
"คุณแม่ อาหารน่าทานหมดเลยค่ะ" นันทิชาเอ่ยชม
"น่าทาน ก็ทานเยอะ ๆ นะ" คุณแม่ยิ้มแย้มแจ่มใส
"จริงครับ ทานเยอะ ๆ นะเบสตี้" อัคราวิชญ์ช่วยย้ำอีกคน
"ค่ะ ขอบคุณสำหรับมื้ออาหารวันนี้นะคะ" นันทิชายิ้มอย่างสดใส
"จ้ะ/ครับ" คุณแม่และอัคราวิชญ์ตอบรับพร้อมกัน
ค่ำคืนนี้เหมือนได้ย้อนเวลากลับมาในช่วงที่มีความสุขที่สุดอีกครั้ง แม้จะทำให้รู้สึกนึกถึงพ่อมาก แต่ในเวลานี้ทุกคนในบ้านก็เริ่มจะยอมรับความจริงได้แล้ว และตัวอัคราวิชญ์เองก็ปรับตัวได้มากขึ้นกว่าช่วงแรกที่รับตำแหน่งด้วย
หลังจากกินข้าวเสร็จ อัคราวิชญ์พานันทิชาไปส่งที่บ้านเหมือนเช่นเคย ก่อนลงจากรถ เธอหันกลับมาพูดกับเขาซ้ำอีกครั้ง
"ขอบคุณนะคะ" นันทิชาเอ่ย และจับมือให้กำลังใจเขา
"ครับ พี่รักเบสตี้นะ" อัคราวิชญ์โน้มตัวไปหอมแก้มเธออย่างนุ่มนวล และเธอก็หอมแก้มกลับเช่นกัน
เมื่อรถยนต์ที่นันทิชานั่งมาเคลื่อนที่เข้ามาจอดภายในบ้าน เธอบอกลาอัคราวิชญ์และก้าวลงจากรถ จากนั้นเขาขับกลับบ้านไป ในขณะที่เบสตี้กำลังไขกุญแจเปิดประตูบ้าน อยู่ดี ๆ เธอก็รู้สึกปวดหัวมาก สายตาพร่ามัว จนทำให้เธอต้องหยุดสิ่งที่ทำอยู่และนั่งลงไปที่พื้น เพื่อไม่ให้ล้ม
หลังจากที่นันทิชาเริ่มรู้สึกดีขึ้น เธอก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างช้า ๆ แล้วเปิดประตูเข้าบ้านไป วางกระเป๋าถือที่โต๊ะหน้าโซฟา เดินไปยังห้องครัว หายาแก้ปวดหัวกิน ในใจเธอคิดถึงสาเหตุของโรค และให้คำตอบกับตัวเองว่าอาจจะเป็นเพราะช่วงนี้น่าจะพักผ่อนน้อย
ระหว่างเดินขึ้นไปพักผ่อนที่ห้องนอน ก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาอีก แถมรุนแรงเพิ่มด้วย เธอจึงตัดสินใจกินยาเพิ่มอีก 1 เม็ดกับยานอนหลับ เพื่อช่วยให้ผ่านพ้นคืนนี้ไปได้ แล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน หากไม่ดีขึ้นก็คงต้องไปหาหมอแล้วแหละ ในใจเธอคิดอย่างงั้น


## ความเปลี่ยนแปลงที่กำลังคืบคลานเข้ามา

เช้าวันรุ่งขึ้นอาการปวดหัวก็ยังไม่หาย นันทิชาตัดสินใจโทรไปลางานกับอัคราวิชญ์ พอเขารู้เรื่องคร่าว ๆ จึงอาสาจะพาไปหาหมอ แต่เธอปฏิเสธ เอาแต่บอกว่าไม่เป็นอะไรมาก และอ้างว่าเขามีงานที่ต้องทำอีกเยอะ ซึ่งก็เถียงไม่ได้ เพราะมันคือเรื่องจริง
"เบสตี้ ถ้าหาหมอเสร็จแล้ว บอกนะ เดี๋ยวพี่จะไปรับ" อัคราวิชญ์เอ่ย
"ค่ะ ไว้เดี๋ยวโทรหานะคะ" นันทิชาตอบ
หลังจากวางสาย นันทิชาก็ไปนั่งรอเรียกอยู่หน้าห้อง ต่อมาคุณพยาบาลก็เรียกชื่อเธอให้เข้าไปตรวจ เธอเปิดประตูเดินเข้าไป เห็นภายในห้องคุณหมอ มีโต๊ะสีขาว พร้อมคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะ และประวัติเธอวางอยู่ตรงหน้า ซึ่งคุณหมอกำลังอ่านอยู่
"สวัสดีค่ะคุณหมอ" นันทิชายกมือไหว้
"สวัสดีครับ อาการเป็นยังไงบ้างครับ" คุณหมอเงยหน้าขึ้นมา รับไหว้ แล้วก็ซักประวัติ หลังจากเธอนั่งลง
"ปวดหัวตุบ ๆ อยู่บ่อย ๆ บางครั้งสายตาก็พร่ามัวค่ะ" นันทิชาเล่าอาการที่พบบ่อยให้คุณหมอฟัง
"เป็นบ่อยแค่ไหน และนานแค่ไหนแล้วครับ" คุณหมอถามกลับนิ่ง ๆ
"อาการเริ่มตั้งแต่ต้นเดือนกันยายนค่ะ แล้วก็เป็นมาเรื่อย ๆ แต่รู้สึกว่าช่วงหลังจะเป็นบ่อยขึ้น และยาแก้ปวดหัวก็ไม่หายแล้วด้วยค่ะ"
"แล้วในครอบครัวเคยมีใครมีอาการแบบนี้มาก่อนไหมครับ เช่น ไมเกรน" คุณหมอซักประวัติเพิ่มเติม
"ดิฉันไม่แน่ใจนะคะ เพราะพ่อแม่เสียไปตั้งแต่ยังเด็ก เท่าที่ทราบมาจากคุณป้า แม่เป็นไมเกรนแล้วก็มีประวัติเป็นโรคเส้นเลือดในสมองตีบค่ะ"
"มีความเป็นไปได้ที่จะเป็นโรคเดียวกัน งั้นผมขอส่งตรวจเพิ่มเติมนะครับ หลังจากผลออก อีก 1 ชั่วโมงค่อยกลับมาคุยกันอีกทีนะครับ"
เมื่อถึงเวลา นันทิชาก็ถูกเรียกให้กลับเข้าไปคุยกับคุณหมออีกครั้ง
"ครับ จากผลตรวจเบื้องต้น ผมประเมินว่า คุณนันทิชาเป็นไมเกรน แนะนำให้ระมัดระวังเรื่องความเครียด พักผ่อนให้เพียงพอ ผมสั่งยาไปให้ทาน 3 เดือนนะครับ ถ้าไม่ดีขึ้นยังไง ให้รีบมาหาหมอเลยนะครับ" คุณหมอพูด ขณะอ่านข้อมูลผ่านจอคอมพิวเตอร์ และพิมพ์สั่งยาไปด้วย
"ค่ะ ขอบคุณค่ะ สวัสดีค่ะ" นันทิชายกมือไหว้
"ครับ สวัสดีครับ" คุณหมอรับไหว้กลับ
ตกบ่าย นันทิชาเดินไปรอที่แผนกรับยา และโทรหาอัคราวิชญ์ให้มารับ พอเขาได้รับโทรศัพท์ก็รีบวางมือจากเอกสารที่กำลังเซ็นอยู่ ขับรถมารับถึงหน้าโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว
นันทิชารับยาเสร็จเดินมารอที่หน้าโรงพยาบาล ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่อัคราวิชญ์ขับรถมาถึง เธอเปิดประตูและก้าวขึ้นรถ คาดเข็มขัดเสร็จ เขาก็ขับรถออกจากโรงพยาบาลทันที
"หมอว่าไงบ้าง" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงห่วงใย
"ไม่ได้เป็นอะไรมาก หมอให้ยามากินแล้วค่ะ เดี๋ยวคงดีขึ้น" นันทิชาตอบเลี่ยง ๆ ไป เพราะกลัวเขาจะกังวล ไม่เป็นอันทำงาน
"โอเค งั้นดีเลย อยากกินอะไรไหม เดี๋ยวพี่พาไป" อัคราวิชญ์ถอนหายใจโล่งอกออกมาเบา ๆ
"อยากกลับบ้านมากกว่าค่ะ วันนี้เพลียมาก"
"โอเคครับ งั้นพี่ขอแวะแป๊บเดียว ที่ร้านข้างหน้านี้นะ" อัคราวิชญ์ชี้นิ้วไปข้างหน้า ขณะขับรถไปด้วย
"อ่อ... โอเคค่ะ" นันทิชาลังเลเล็กน้อย แต่ก็ตอบตกลงอย่างไม่ติดใจอะไร
เมื่อขับรถมาถึงบ้านของนันทิชา แทนที่อัคราวิชญ์จะกลับเลย แต่เขาเลือกที่จะจอดรถและลงไปด้วย จากนั้นเดินอ้อมไปหาและเข้าไปประคองเธอเดิน เธอจึงหยุดเดินและหันหน้ามองด้วยความสงสัย ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินผ่านประตูบ้านเข้าไป เธอจึงถามเขากลับไปว่า
"วันนี้พี่เคลียร์งานหมดแล้วเหรอคะ"
"ใช่ครับ พี่เคลียร์เสร็จแล้ว วันนี้พี่อยู่กับเบสตี้ได้ทั้งวันทั้งคืนเลย"
"หืม พูดเล่นหรือพูดจริงคะเนี่ย" นันทิชาชะงักเล็กน้อย หลังจากได้ยินคำพูดของเขา
"จริง ๆ ครับ พี่อยากมาดูแลเบสตี้"
นันทิชาฟังเสร็จก็เดินเข้าบ้านต่อพร้อมกับอัคราวิชญ์ หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ไปนั่งที่โซฟา 3 ที่นั่งสีชมพูพาสเทล ตรงข้ามมีทีวีขนาดกลาง และโต๊ะวางของอยู่ข้างหน้าที่นั่ง เธอเอื้อมไปหยิบรีโมทเปิดแอร์ ก่อนจะหันมาคุยต่อ
"ถ้าพี่อยากอยู่ เบสตี้ก็ไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ เอาที่พี่สะดวกเลย" นันทิชาตอบกลับไปนิ่ง ๆ
อัคราวิชญ์เห็นเธอออกอาการแบบนี้ก็ชักจะเป็นกังวล เลยชวนไปกินของอร่อยที่เขาแวะซื้อมาเมื่อกี้
"ไปกินของอร่อยกัน พี่ซื้อมาเยอะแยะเลยนะ เดี๋ยวพี่ไปหยิบที่หลังรถก่อนนะครับ" พอพูดเสร็จ อัคราวิชญ์ลุกขึ้น เดินไปหยิบของที่หลังรถ
อัคราวิชญ์เดินเข้ามาพร้อมถุงอาหารขนาดใหญ่ แล้วเดินทะลุห้องไปวางไว้ที่โต๊ะกินข้าว จากนั้นเดินกลับมาหานันทิชา จูงมือเธอไปนั่งกินด้วยกัน เธอที่รู้สึกอ่อนเพลียและเครียดมากหลังจากที่พบคุณหมอมา ตาเธอก็เปล่งประกายมากขึ้น เมื่อเห็นเขาเปิดกล่องอาหารที่บรรจุด้วยเมนูโปรดเธออย่างสปาเกตตี้กับครีมซอสกุ้ง แล้วยังมีไอศครีมวานิลลา ชาเอิร์ลเกรย์ และแตงโมอีกด้วย
"ว้าว พี่คินน์ ของโปรดเบสตี้เต็มไปหมดเลยค่ะ" นันทิชายิ้มร่าอย่างดีใจ กระโดดกอดเขาเต็มแรง
"ครับ พี่อยากให้เบสตี้มีความสุขมาก ๆ ไม่ต้องกังวลนะ อาการป่วยเดี๋ยวก็ดีขึ้น ฟอด" อัคราวิชญ์หอมแก้ม 2 ข้างด้วยความมันเขี้ยว พร้อมโอบกอดเธอไปด้วย ทั้งคู่ต่างก็ยิ้มหวานให้กันและนั่งลงกินข้าวอย่างมีความสุข
ต่อมานันทิชาเดินขึ้นไปอาบน้ำ พักผ่อนที่ชั้น 2 ส่วนอัคราวิชญ์ก็ช่วยเก็บล้างให้เธอเรียบร้อย และมานั่งพักที่โซฟาห้องนั่งเล่น
ผ่านไป 45 นาที นันทิชาเดินลงมาจากชั้น 2 อย่างช้า ๆ เพื่อบอกให้อัคราวิชญ์ขึ้นไปอาบน้ำ จะได้พักผ่อนกัน แต่พอมาถึงก็เห็นเขานอนงีบหลับอยู่ เธอจึงเดินเข้าไปใกล้ ๆ เพื่อปลุกเขา
"พี่คินน์คะ พี่คินน์ไปอาบน้ำก่อน แล้วค่อยนอนนะคะ" เสียงหวาน ๆ กระซิบข้างหูอัคราวิชญ์ พร้อมแตะตัวเขาเบา ๆ ไปด้วย
อัคราวิชญ์ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นอย่างมึน ๆ แล้วลุกขึ้นนั่งตอบ "อาบเสร็จแล้วเหรอ" พลางใช้มือตัวเองนวดต้นคอเล็กน้อย เพื่อคลายความเมื่อยล้า
"ใช่ค่ะ พี่คินน์ไปกัน" นันทิชาพูดพลางใช้มือเรียวบางดึงเขาให้ลุกขึ้นจากที่นั่ง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เดินขึ้นชั้น 2 ก็มีคนโทรเข้ามา
อัคราวิชญ์รับโทรศัพท์อย่างเซ็ง ๆ "สวัสดีครับ ทราบแล้วครับ เดี๋ยวเจอกันครับ"
หลังจากเขาวางสาย ก็มีสีหน้าเครียดขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่จะบอกนันทิชาว่ามีธุระด่วนต้องไปจัดการตอนนี้เลย แล้วเขาก็เดินออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว ส่วนนันทิชาเดินกลับขึ้นชั้น 2 ไปพักผ่อน แต่แล้วกลางดึกประมาณ ตี 2 อาการปวดหัวกำเริบรุนแรง เธอไม่ไหวเลยโทรเรียกรถพยาบาล
เช้าวันรุ่งขึ้นอัคราวิชญ์ขับรถมารับนันทิชาที่บ้านตามปกติ แต่กลับไม่เจอเธอ เรียกเท่าไรก็ไม่มีใครมาเปิดประตูให้ โทรหาก็ไม่รับสาย เลยติดต่อไปที่โรงพยาบาลที่เธอไปหาหมอครั้งที่แล้ว แต่ปรากฏว่าไม่มีชื่อเธอแอดมิตรับเข้าเป็นผู้ป่วยในเลย ความว้าวุ่นใจเพิ่มขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่ เขาโทรหาเพื่อนสนิทอย่างณัฐชานนท์ให้ช่วยตามหา แต่ก็ไม่พบ ได้แต่คำตอบเดิม ๆ กลับมา


## ฟ้ามืดลงอีกครั้ง

หลายวันที่ผ่านมาณัฐชานนท์ช่วยตามหาอย่างเต็มที่พร้อมกับอัคราวิชญ์ แต่พอนนท์มองเห็นสภาพเขาตอนนี้ เห็นทีว่าไม่น่าจะทำงานไหว จึงบอกให้กลับไปพักที่บ้านก่อน ส่วนเพื่อนสนิทอย่างเขาก็ทำหน้าที่ไปจัดการที่บริษัทให้ บอกให้ทุกคนทำงานตามปกติ ส่วนเรื่องการประชุมจะประสานงานให้ ทำให้พนักงานถึงกับงงว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่มีใครกล้าถาม และที่แปลกสุดคือเลขาคนสวยก็ไม่มาทำงานหลายวันแล้วเหมือนกัน
"เฮ้ คินน์ คุณลุกขึ้นมากินข้าวก่อน" ณัฐชานนท์ถือถุงอาหารมาวางไว้ที่โต๊ะหน้าโซฟา ในขณะที่อัคราวิชญ์นอนซมอยู่กับที่ไม่ยอมเขยิบลุกไปไหนมาทั้งวันแล้ว จนนนท์ต้องประคองเขาลุกขึ้นนั่ง แถมยังช่วยจัดแจงอาหารใส่จานเรียบร้อย ซึ่งเขาก็ยังไม่ยอมกิน สุดท้ายเพื่อนอย่างเขาเลยตัดสินใจป้อนเข้าปาก แต่อย่าเรียกว่าป้อนเลย เรียกว่ายัดใส่ปากให้ยังจะถูกต้องซะมากกว่า โดยเขากินข้าวอย่างไร้ความรู้สึกเหมือนหุ่นยนต์ ใครหยิบอะไรให้ก็งับไปจนหมด
"คินน์ ผมว่านะ พวกเราก็ตามหามาหลายวันแล้ว แถมผมยังจ้างนักสืบมือดีช่วยแล้ว ตอนนี้สิ่งที่สำคัญคือทำงานเว้ย คุณต้องการให้บริษัทที่พ่อสร้างขึ้นมาพังด้วยน้ำมือตัวเองเหรอ" ณัฐชานนท์พยายามพูดเตือนสติ และตบบ่าเขาเบา ๆ เป็นเชิงให้กำลังใจไปด้วย จากนั้นนนท์ก็กลับบ้านไป ปล่อยให้เขาได้ลองทบทวนและอยู่กับตัวเอง
ผ่านไปอีก 1 สัปดาห์ก็ยังคงเป็นณัฐชานนท์ที่เข้ามาช่วยงานบริษัทอัคราวิชญ์ ทั้ง ๆ ที่เขาก็มีบริษัทเฟอร์นิเจอร์ที่ต้องดูแลเหมือนกัน เขาได้แต่เหนื่อยใจกับการกระทำของคินน์ จนตัดสินใจไปบอกคุณแม่วิไลรัตน์ให้มาช่วยอีกแรง พอคุณแม่ทราบเรื่อง ถึงกับกุมขมับ แต่ในใจกลับเป็นห่วงมากกว่า กลัวลูกคิดสั้น
6 โมงเช้าที่หน้าบ้านของอัคราวิชญ์ รถตู้ฮุนไดสีดำคันที่เขาคุ้นเคยเคลื่อนที่เข้ามาจอดภายในบริเวณบ้านเขา หลังจากที่เขาโดนปลุกด้วยกริ่งหน้าบ้านดังลั่นต่อเนื่องหลายนาที คุณแม่วิไลรัตน์ก้าวขาลงจากรถช้า ๆ เห็นสภาพลูกชายชัดเต็มตา ถึงกับน้ำตารื้นด้วยความสงสารจับใจ
"มีปัญหาอะไร ทำไมไม่บอกแม่ หืม..." คุณแม่วิไลรัตน์กอดเขาพลางพูดไปด้วย
อัคราวิชญ์ยืนนิ่ง ไม่ขยับตัวไปไหน ปล่อยให้แม่กอดที่ประตูเข้าบ้านอยู่นานสองนาน จนกระทั่งมีสายจากเบอร์แปลกโทรเข้ามาหาเขา สติเขาจึงถูกดึงกลับมา จากนั้นเขาก็ล้วงมือหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงหลังจากที่ไม่ได้รับสายใครมานาน ยกเว้น ณัฐชานนท์คนเดียว
"ฮัลโหล สวัสดีครับ" น้ำเสียงอิดโรยของอัคราวิชญ์ ตอบรับสายไปแบบไม่ใส่ใจ
"ฮา...ฮัลโหล สวัสดีค่ะ" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ออกจะเกรงใจอีกฝ่ายพูดตอบกลับ
"ใครครับ" อัคราวิชญ์ไม่รู้จักมาก่อน จนกระทั่งได้รับรู้จากการแนะนำตัวของอีกฝ่าย
"ฉันลลิตา เป็นลูกพี่ลูกน้องของพี่เบสตี้ค่ะ คือ... ว่าฉันจะโทรมาแจ้งข่าวเรื่องพี่เบสตี้" ยังไม่ทันที่จะพูดจบ ก็โดนอัคราวิชญ์พูดแทรกขึ้นมา
"เบสตี้อยู่ที่ไหน คุณรีบบอกมาเร็ว ๆ" น้ำเสียงที่ร้อนรนและเต็มไปด้วยความกังวลปนตื่นเต้นเล็ก ๆ ทำให้เขาเดินกลับไปกลับมา ในใจได้แต่คิดว่าจะได้เจอกันแล้ว อยากจะถามให้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ถึงหายตัวไป
"คือ...พี่เบสตี้เขาอยากนัดเจอคุณ ที่โรงพยาบาลสินแพทย์ รามอินทรา อยากให้คุณรีบมานะคะ" เธอย้ำอัคราวิชญ์ก่อนวางสายไป
อัคราวิชญ์หันมาโผกอดแม่อย่างดีใจ แล้วชวนไปหานันทิชาด้วยกัน แม่ตอบรับพลางกอดตอบไปด้วย จากนั้นก็แยกย้ายไปเตรียมตัว โกนหนวดเคราที่ปล่อยทิ้งไว้ ล้างหน้าล้างตาให้สะอาด อาบน้ำให้หอม ๆ และเมื่อทั้งคู่เดินทางมาถึงโรงพยาบาล สิ่งที่เห็นคือลูกพี่ลูกน้องของนันทิชาลงมารับถึงหน้าประตูโรงพยาบาล เพื่อพาทั้ง 2 คนขึ้นไปหาเธอที่ห้องพักผู้ป่วยทันที
เมื่อทั้ง 3 คนเดินผ่านเข้าประตูไป สิ่งแรกที่ทำให้อัคราวิชญ์ต้องอึ้งคือผ้าพันแผลที่ศรีษะของนันทิชากับหน้าตาซีดเซียวนั้น ทำใจเขาหล่นตุ้บลงไปกองกับพื้นเลย ความไม่เข้าใจปนเคืองโกรธที่เคยมีก่อนหน้านี้มลายหายสิ้นไปในพริบตา กลายเป็นความเศร้าเสียใจของเขาแทน ที่ดูแลเธอไม่ดีพอ
"พี่...คินน์ มา...แล้วเหรอคะ" แต่ละคำที่นันทิชาพยายามเปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก ทำให้อัคราวิชญ์รู้สึกทรมานใจอยู่ลึก ๆ
"ครับ พี่มาหาแล้วนะ" อัคราวิชญ์พูดพลางลูบหัวเธออย่างอ่อนโยน เธอยิ้มบาง ๆ กลับมา ทำให้เขาน้ำตาไหลออกมา จนเธอเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้ ตอนนั้นเขาถึงรู้ตัวว่าได้แสดงความอ่อนแอให้เธอเห็นแล้วสินะ ทั้ง ๆ ที่อยากจะเข้มแข็งและเป็นกำลังใจให้เธอ
"แม่พี่มาเยี่ยมด้วยนะ" อัคราวิชญ์เขยิบตัวออก ให้นันทิชาได้เห็นคุณแม่วิไลรัตน์ที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา
"สะ... สวัสดีค่ะคุณแม่" นันทิชาค่อย ๆ ยกมือขึ้นมาไหว้อย่างอ่อนน้อมเหมือนทุกที
"สวัสดีจ้ะลูก" คุณแม่วิไลรัตน์จับมือเธอเบา ๆ พร้อมยิ้มน้อย ๆ ให้ จากนั้นก็ชวนลูกพี่ลูกน้องของเธอไปข้างนอก ปล่อยให้อัคราวิชญ์ได้มีเวลากับนันทิชาตามลำพัง
หลังจากที่คุณแม่วิไลรัตน์และลลิตาออกจากห้องไป อัคราวิชญ์เลื่อนเก้าอี้มานั่งข้างนันทิชาและจับมือคุยกับเธอไปด้วย พอเขาได้รู้สาเหตุที่เธอหายตัวไป ยิ่งทำให้เขาโทษตัวเองมากกว่าเดิมที่ไม่สังเกตุเห็นอาการผิดปกติของเธอในวันนั้น แต่กลับเป็นเธอที่ปลอบใจและขอโทษเขาแทน
"ขอโทษนะคะพี่คินน์ เบสตี้คิดน้อยไป ไม่ได้คำนึงถึงความรู้สึกของพี่มากพอ" นันทิชาพยายามบีบมือเขาเบา ๆ
"ไม่เลยครับ พี่สิต้องขอโทษที่ดูแลเบสตี้ไม่ดี" อัคราวิชญ์สบตาและพูดปลอบอย่างอ่อนโยน
ผ่านไป 1 ชั่วโมง ทั้งคุณแม่วิไลรัตน์และลลิตาก็กลับมาที่ห้อง หลังจากไปแวะดื่มกาแฟและคุยถึงอาการของนันทิชา ทำให้รู้ว่าร้ายแรงมาก คุณแม่รู้สึกเห็นใจและเข้าใจสถานการณ์ดี เธอเลือกที่จะช่วยเหลือในแบบของเธอด้วยการดูแลค่ารักษาพยาบาลและหาหมอที่ดีที่สุดมาดูแล
"แม่มารับกลับบ้าน" ขณะที่อัคราวิชญ์กำลังกระหนุงกระหนิงอยู่ ก็ทำหน้างอนออกมา จนทุกคนในห้องหัวเราะเบา ๆ ออกมา เอ็นดูในความน่ารักนี้
"ครับแม่" อัคราวิชญ์ตอบแม่อย่างเซ็ง ๆ แล้วก็หันไปบอกนันทิชาว่าจะมาหาทุกวัน เธอพยักหน้าและยิ้มให้เขา
ในทุกวันอัคราวิชญ์จะมาเยี่ยมพร้อมของกินอร่อย ๆ เท่าที่คุณหมอจะอนุญาตให้กินได้เสมอ จนกระทั่งวันหนึ่งเขาไม่สะดวกมาเยี่ยม ติดประชุมด่วน จึงตัดสินใจโทรบอกนันทิชา แต่คนรับสายกลับเป็นลลิตา เธอบอกเขาทั้งน้ำตาว่าตอนนี้เราได้เสียพี่เบสตี้ไปแล้ว พอเขาได้ยินดังนั้น หูก็วิ้งไปเลย สติหลุดกะทันหันจนผู้ถือหุ้นคนหนึ่งเรียก เขาจึงดึงสติกลับมาได้ และพยายามประชุมให้เสร็จเร็วที่สุด เพราะมันเป็นการประชุมใหญ่ของผู้ถือหุ้น ทำให้เขาไม่สามารถไปหาคนรักได้ทันที ทำได้แค่โทรบอกคุณแม่วิไลรัตน์ให้ไปหาก่อน
พอประชุมเสร็จ ยังไม่ทันที่ใครจะอ้าปากถามเรื่องที่อัคราวิชญ์หายตัวไปเมื่อหลายวันก่อน เขาก็พุ่งตัวเดินออกไปอย่างเร็ว ขับรถอย่างเหาะ เพื่อไปหานันทิชาที่โรงพยาบาล
อัคราวิชญ์หอบเหนื่อยจากการวิ่งเร็วมาหานันทิชา "พี่ขอโทษ พี่มาช้าไป พี่สัญญาว่าจะรักเบสตี้ตลอดไปนะครับ" เขากุมมือเธอไว้ พอพูดจบ เขาก็โน้มตัวไปหอมที่หน้าผากเธออย่างอ่อนโยน จากนั้นก็มีบุรุษพยาบาลมาพาร่างเธอไปยังห้องดับจิต และพรุ่งนี้ทางญาติพี่น้องของเธอจะมารับตัวไปประกอบพิธีกรรมทางศาสนาตามลำดับ
หลังจากงานฌาปนกิจของนันทิชาในวันที่ 25 ธันวาคมผ่านไป 2 สัปดาห์ สภาพเขากลับมาเป็นเหมือนตอนที่เธอหายตัวไป ไว้หนวดเฟิ้ม หน้าตาอิดโรย ไม่ยอมกินข้าวกินปลาจนเดือดร้อนณัฐชานนท์อีกตามเคย แต่ครั้งนี้มีคุณแม่วิไลรัตน์ด้วย
"บ้านออกจะสวย ทำไมคนอยู่ถึงได้ห่อเหี่ยวไม่สดชื่นขนาดนี้นะ" คุณแม่วิไลรัตน์เดินเข้ามาในห้องนอนเขา พูดแซวลอย ๆ ขณะเปิดผ้าม่านข้างเตียงให้ ในใจได้แต่หวังว่าลูกชายจะอารมณ์ดีขึ้น ไม่อยากให้เขาจมอยู่กับอดีตนานกว่านี้ และนี่ก็ปล่อยให้เป็นแบบนี้มานานพอสมควรแล้วด้วย
"...." อัคราวิชญ์เงียบ ไม่ตอบกลับใด ๆ ทั้งสิ้น
"คินน์ ลูกลองฟังแม่หน่อยนะ แม่เข้าใจว่าลูกเสียใจมาก แม่เองก็เหมือนกัน แต่ลูกรู้ไหม เวลาเรารักใครก็อยากให้คน ๆ นั้นมีความสุขจริงไหม ตอนนี้ก็ผ่านมาสักพักแล้ว แม่รับรู้ได้ว่าลูกรู้สึกยังไง และเธอเองก็คงรับรู้ได้เหมือนกัน รอยยิ้มและความสุขของลูกกับของเธอคือสิ่งเดียวกันใช่ไหม ถ้าลูกไม่ยิ้ม ไม่มีความสุข เธอเองก็คงเป็นแบบเดียวกัน ลูกลองไปคิดดูแล้วกันนะ" คุณแม่วิไลรัตน์นั่งที่ขอบเตียงข้างอัคราวิชญ์ พลางแตะไปที่มือเขาเบา ๆ ก่อนจะลุกเดินไปทำอาหารให้เขากิน
หลังจากดูแลลูกชายสุดที่รักเสร็จ คุณหญิงวิไลรัตน์ก็กลับบ้าน เป็นจังหวะเดียวกับที่ป้านุชติดต่อมา เธอรับสาย ขณะก้าวขาลงจากรถ เดินเข้าบ้าน
"สวัสดีค่ะ คุณพี่อรนุช"
"สวัสดีค่ะ คุณหญิงวิไลรัตน์ เรา 2 คนมาเจอกันหน่อยไหมคะ มีเรื่องสำคัญอยากจะคุยด้วยค่ะ"
"ได้ค่ะ เป็นวันไหนดีคะ" คุณหญิงวิไลรัตน์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
"วันที่ 16 มกราคม นี้ก็ได้ค่ะ พอดีที่บ้านจะจัดงานวันเกิดให้หลานวีหน่อยน่ะค่ะ"
"ได้ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ" หลังจากคุณหญิงวิไลรัตน์วางสายไป ในใจก็ปิ๊งแวบขึ้นมาว่า ถ้าลูกชายได้เจอคนใหม่ ๆ อาจจะทำให้ดีขึ้นก็ได้ เลยคิดว่า จะถือโอกาสนี้ทำอะไรสักอย่างแล้วแหละ


## ความทรงจำที่คอยย้ำเตือน

ณ บ้านหลังใหญ่ 2 ชั้น สไตล์ร่วมสมัยผสมผสานกับความโมเดิร์น มีกระจกบานใหญ่ตัดกับเส้นอะลูมิเนียมและไม้สีน้ำตาลกับสีดำเรียงตัวสวยงาม พร้อมที่จอดรถ และสนามหญ้าหน้าบ้านขนาดกลาง
7 โมงเช้า วีรภัทราและป้านุชพากันนั่งแท็กซี่ออกไปทำบุญวันเกิดที่วัดปริวาสราชสงคราม ใช้เวลาเพียงไม่เกิน 30 นาทีก็ถึงจุดหมายปลายทาง ทั้งคู่แมตช์ชุดสีขาวมาด้วยกัน พร้อมไอเทมที่ขาดไม่ได้อย่างหน้ากากอนามัย โดยเธอใส่เสื้อยืดสีขาวคู่กระโปรงพลีทยาวสีชมพูอ่อน และรองเท้าส้นสูงรัดข้อสีครีม ส่วนป้าสวมใส่เสื้อสีขาวแขนยาวกับผ้าถุงลายไทย และรองเท้าคัทชูส้นเตารีดสีพื้น พวกเขาเดินจูงมือเข้าไปในวัดอย่างสงบเสงี่ยมพร้อมของทำบุญเต็มไม้เต็มมือ
วันนี้วีรภัทราอธิษฐานขอพรให้กับตัวเองในวัย 24 ปีได้พบเจอแต่สิ่งดี ๆ และคนดี ๆ เพราะที่ผ่านมาเธอเจอแต่เรื่องเลวร้ายมาทั้งชีวิต หลังจากเกิดมาเท่าที่จำความได้ เธอมักจะถูกคุณปู่ณรงค์แสดงท่าทีไม่ชอบใจตลอดทุกครั้งที่เจอกัน ตอนแรกก็ไม่ทราบสาเหตุหรอก มารู้อีกทีก็ตอนที่ผู้ใหญ่แอบคุยกัน เลยรู้ว่าเป็นเพราะคุณปู่คาดหวังจะมีหลานชาย แต่กลับได้หลานสาวมาแทน มีก็แต่คุณย่ากัลยาณีที่พอจะแบ่งปันความรักและความเอ็นดูมาให้เธอ ถึงแม้จะมีเรื่องน่าเศร้าเล็กน้อย เธอก็ยังมองโลกในแง่ดีและมีความสุขได้จากความรักที่พ่อวัฒนชัยและแม่ยมลพรมอบให้ จนกระทั่งวันหนึ่งระหว่างที่พ่อแม่เธอเดินทางไปทำงานต่างจังหวัด อยู่ ๆ เครื่องบินก็เกิดขัดข้องขึ้นจนเครื่องบินตก ทำให้เธอสูญเสียพ่อแม่ในวัย 5 ขวบ แรกเริ่มเธอก็เอาแต่ร่ำร้องหาพ่อแม่ ก็มีแต่คุณป้านี่แหละที่คอยปลอบใจและโอบกอดไว้ ซึ่งพอจะให้เธอรู้สึกคลายเหงา และไม่โดดเดี่ยวได้ ส่วนคุณย่าที่เคยเอ็นดูเธอ ตอนนี้ท่านก็ไม่เหมือนเดิม ทั้งช็อก ทั้งเสียใจหนักมากหลังจากที่รับรู้ข่าวของลูกชายและลูกสะใภ้จนต้องเข้ารับการรักษา ซึ่งครอบครัวของป้านุชคอยดูแลและมีคุณปู่คอยเคียงข้างคุณย่าอยู่ด้วย
จนเธออยู่ชั้นป.1 ความเลวร้ายในชีวิตที่เคยมีมาคงไม่หวนกลับมาแล้วมั้ง เธอได้แต่คิดแบบนั้น เพราะสิ่งที่เธอต้องแลกไปในตอนเด็กคือพ่อแม่ของเธอเอง แต่แล้วความโชคร้ายที่คนอื่นก่อก็พาลมาลงที่เธอ จะบอกว่าเป็นเพราะเธอกลายเป็นเด็กเงียบ ไม่แสดงออกหลังจากเสียพ่อแม่ไปก็คงจะให้เหตุผลนี้ไม่ได้ แต่ถ้าจะต้องเติมเหตุผลลงไปคิดว่าน่าจะเป็นเพราะความยากจนที่ปะทะเธอเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัวกับความอยากจะกลั่นแกล้งของพวกนั้น หลังจากผ่าน 1 สัปดาห์มาอย่างเรียบง่าย อยู่ดี ๆ ข่าวเธอก็แพร่สะพัดไปว่าเธอต้องทำงานหาเงินเอง เพราะที่บ้านไม่มีปัญญาจ่ายค่าขนมให้เธอ แค่ค่าเรียนก็ถือว่าหนักแล้ว แต่แล้วก็มีคนวัยเดียวกันเดินเข้ามาทักทายขณะที่เธอเดินผ่านประตูโรงเรียน
"หวัดดี เราชื่อกัลย์กมล หรือมน ยินดีที่ได้รู้จักนะ เธอชื่ออะไรเหรอ" เธอเดินเข้ามาทักทายอย่างร่าเริง
วีรภัทราแปลกใจที่อยู่ดี ๆ ก็มีคนมาทำความรู้จัก แสดงท่าทีว่าอยากเป็นเพื่อนเธอ ทั้ง ๆ ที่ข่าวคราวมากมายถูกกระจายไปทั่ว น่าแปลกใจจริง ๆ ในใจก็ได้แต่คิดและมองไปที่ผู้หญิงคนนี้อย่างสงสัยในการกระทำ
"หวัดดี เราชื่อ วีรภัทรา หรือวี ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันนะ" เธอทักกลับไปอย่างเคอะเขินเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่หายสงสัยในจุดประสงค์ที่เข้ามา จึงได้แต่ยืนนิ่งงงในภวังค์นั้นสักพัก เสียงกริ่งโรงเรียนดังขึ้นให้ไปเข้าแถว ทั้งคู่จึงเดินไปด้วยกัน และเรื่องที่ชวนให้เซอร์ไพรส์ก็คือพวกเขาเรียนห้องเดียวกันมาตั้งแต่อนุบาลแล้ว เพียงแต่ตอนนั้นเธอไม่ใช่คนเงียบแบบนี้และยังเข้ากันได้ดีกับเพื่อนทุกคน ส่วนมนคือนิสัยตรงข้ามกับเธอ เมื่อเทียบกันตอนนี้กลายเป็นเธอที่สลับบทบาทกับเพื่อนสาวแทน
"แปลกใจนะเนี่ย เราน่าจะได้เป็นเพื่อนด้วยกันมานานแล้วหรือเปล่า" กัลย์กมลทักขึ้นมาระหว่างยืนเคารพธงชาติ
"นั่นสิ ทำไมตอนนั้นเราถึงไม่รู้จักกันนะ" วีรภัทราพูดออกไปอย่างเห็นด้วย
หลังจากเคารพธงชาติเสร็จ นักเรียนทุกคนก็แยกย้ายเข้าห้องเรียนของตัวเอง แต่ยังไม่ทันที่จะเดินถึงห้องเรียน อยู่ ๆ ก็มีนักเรียนหญิงกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาทัก
"ได้ข่าวว่าบ้านเธอจน จริงเหรอ" ผู้หญิงสวยคมเฉี่ยวคนหนึ่งถามขึ้น โดยเน้นคำว่า 'จน' พร้อมสายตาเหยียดใส่ ไม่ต่างจากเพื่อนที่เดินมาพร้อมกัน
พอวีรภัทราได้ยินคำนั้น ก็ถึงกับชะงัก ไม่รู้ว่าจะตอบกลับไปยังไงดี กัลย์กมลที่ยืนอยู่ข้างเธอ เลยออกตัวแทน ด้วยการพูดจาเสียดแทงกลับไป
"จนหรือไม่จน มันเกี่ยวอะไรกับเธอด้วย หรือว่ามันจะไปทำให้ชีวิตเธอล่มจมงั้นเหรอ" กัลย์กมลจ้องตากลับอย่างไม่วางตา ขณะที่อีกฝ่ายปรี๊ดแตก ด่ากราดกลับมา
"แล้วแกเป็นใคร เสือกไม่เข้าเรื่อง เรื่องของแกก็ไม่ใช่ หรือว่าจะไปทำให้ชีวิตแกล่มจมไปด้วยงั้นสินะ ฮ่า ๆ" พูดเสร็จก็ขำออกมา แถมยังส่ายหัวให้กัลย์กมลอย่างสมเพช
"ไปกันเถอะ มน" วีรภัทราเห็นท่าจะไม่ดี กลัวมีเรื่องไปมากกว่านี้ เลยดึงแขนของกัลย์กมล พยายามพาเพื่อนออกจากบทสนทนาที่ไม่น่าอภิรมย์
"ก็ได้ เห็นแก่วีนะ ไม่งั้นเราจะตบให้แหลกเลย" กัลย์กมลไม่วาย ยังพูดแซะทิ้งท้ายก่อนเดินออกไป
"มาเลยสิ กลัวที่ไหน" ผู้หญิงปากร้ายนั่นยังไม่ยอมแพ้ แต่ก็ทำได้แค่พูดไป เพราะวีรภัทราและกัลย์กมลเดินออกจากตรงนั้นและเข้าห้องเรียนไปแล้ว
กริ่งบอกเวลาพักเที่ยงดังขึ้น เสียงนักเรียนทุกคนในห้องเรียนดังเจี๊ยวจ๊าวขึ้นมาทันทีเหมือนนัดกันไว้ กัลย์กมลเดินมาชวนวีรภัทราถึงที่โต๊ะเรียนหน้าห้อง
"ไปกินข้าวกันวี" กัลย์กมลโน้มหน้าไปใกล้ ๆ เพื่อคุยกับวีรภัทรา จนทำให้เธอต้องถอยตัวหนีเล็กน้อย และลุกขึ้น เบี่ยงตัวหลบอย่างเนียน ๆ แล้วเดินออกจากห้องเรียนไปโรงอาหารพร้อมกัน
ณ โรงอาหารกลางวัน ที่แสนจะวุ่นวายเสียงตะโกนไปมาของนักเรียน เสียงพูดคุยของคนแถวนั้น ทั้งแม่ค้า และคนที่มากินข้าวในช่วงเวลานี้ ทำเอาวีรภัทราอึดอัดจนหายใจไม่ออกเลย เพราะกังวลจากข่าวลือเมื่อตอนเช้า ในใจได้แต่ภาวนาว่าจะไม่มีคนใส่ใจกับเรื่องพรรค์นี้
แต่ระหว่างที่วีรภัทรามองซ้ายมองขวาเลือกเมนูว่าจะไปแวะซื้อร้านไหนดี ก็มีแก๊งนักเรียนชายที่เดินเข้ามาทำทีชวนคุยดีและขอเป็นเพื่อนด้วย ซึ่งเธอก็ยินดีที่จะเป็นเพื่อนกับทุกคน แต่แล้วก็มีเสียงแหลมเสียดหูของนักเรียนหญิงคนเดิมเมื่อเช้านี้ เดินเข้ามาหาเธอพร้อมพรรคพวกผู้หญิง
"แหม... เห็นเป็นผู้ชายหน่อย ก็คุยดีเลยนะ เข้าใจแหละ จนก็ต้องมีเพื่อน อยากมีเพื่อนเหมือนคนอื่นเขา" ผู้หญิงที่เป็นหัวโจกในกลุ่มมองด้วยสายตาเหยียดพร้อมใช้น้ำเสียงที่สมเพชในการกระทำของเธอ
หลังจากวีรภัทราได้ยินจบประโยค ก็หันหน้าเดินหนี ไม่อยากมีเรื่องด้วย แต่มันไม่จบแค่นั้น ผู้หญิงร้ายคนนี้กลับตะโกนบอกทุกคนในโรงอาหารให้มองหน้าเธอ และจำไว้ว่า ใครที่กล้ามาทำตัวตีสนิทกับเธอ แม้แต่คนเดียวเท่ากับเป็นศัตรู ทำให้หลังจากวันนั้น ไม่มีใครเลยที่อยากคุยกับเธอ บางคนเดินตีตัวออกห่าง บางคนแสดงท่าทีรังเกียจ บางคนกลั่นแกล้งด้วยคำพูด บางคนกลั่นแกล้งด้วยการกระทำ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็น เสื้อผ้าในแต่ละวันที่ใส่ไปโรงเรียนก็ต้องเลอะเปรอะเปื้อนจากการกระทำที่เธอไม่เคยเล่นด้วย แต่เป็นสิ่งที่ต้องเผชิญในทุกวันที่ไปโรงเรียน น้ำตาหลั่งริน ตาเธอบวมเป่งจากการร้องไห้ ทำได้ก็แค่กอดเข่า โอบกอดตัวเองไว้ ปลอบใจตัวเอง เพราะไม่ว่าจะหันไปทางไหน เธอก็รู้สึกมืดมนหนทาง วันนี้ที่ห้องเล็ก ๆ ในบ้านที่เคยอบอุ่นมีคุณพ่อคุณแม่ ตอนนี้เหลือแค่คุณปู่กับคุณย่า นาน ๆ ทีถึงจะได้เจอกับป้านุช คนที่ยังพอจะให้แสงสว่างกับเธอได้บ้าง แม้จะดุและเจ้าระเบียบไปนิด แต่ก็ยังดีกว่าอยู่กับคนที่ไม่ได้รู้สึกรักเธอเลย ไม่เคยคิดจะเหลียวแลหรือช่วยเหลือเลยสักครั้ง มองออกไปนอกหน้าต่างที่ยามนี้ฟ้ามืดค่ำแล้ว แต่ก็คงไม่หม่นหมองเท่ากับความรู้สึกเธอตอนนี้หรอก ความคิดไม่ดีวนเวียนเต็มหัวเธอไปหมด เธอไม่รู้จะจัดการปัญหาอย่างไรดี แต่ก็ยังพอมีแสงเล็ก ๆ อย่างกัลย์กมลที่ไม่กลัวอิทธิพลของผู้หญิงคนนั้น คอยช่วยเหลือเธอทุกวัน แม้จะไม่ได้ตลอดเวลาก็เถอะ เธอทอดถอนลมหายใจ ก่อนจะลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา เข้านอน เพราะยังมีอะไรอีกเยอะที่ต้องทำในวันอื่นอีก
เช้าวันรุ่งขึ้นและในวันต่อ ๆ ไป วีรภัทราใช้ชีวิตอย่างไร้ความสดชื่น และทุกเสาร์อาทิตย์ เธอต้องไปล้างจานในครัวร้านอาหารไทยข้างทาง ขายพวงมาลัย และกลับบ้านมาก็ต้องทำงานบ้านทุกวัน เพราะเธอต้องแบ่งเบาภาระคุณปู่ที่ต้องคอยดูแลคุณย่า เธอก้มมองเงินในมือที่ได้มาจากการทำงาน 200 บาทต่อ 1 สัปดาห์ ช่างโหดร้ายกับเด็กคนหนึ่งที่กำลังเติบโตมาก จนกระทั่งวันเวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงเธออายุ 9 ขวบ ช่วงเวลาเฮือกสุดท้ายที่เธอคิดว่า ความอดทนต่อการถูกกลั่นแกล้งมาถึงขั้นสุดแล้ว ตลอดระยะเวลา 2 ปีเธอได้แต่ก้มหน้าก้มตา หรือไม่ก็วิ่งหนีจากภัยเหล่านั้น แต่ก็ไม่ช่วยให้ใครคิดได้หรือสำนึกเลย
คุณยายเจ้าของร้านอาหารเห็นสภาพมอมแมมวีรภัทราบ้างล่ะ เห็นเธอเจ็บตัวมาบ้างล่ะ ตอนแรกก็ไม่สงสัย คิดว่าไปซนเล่นตามประสาเด็ก ๆ แต่พอนานวันเข้า คุณยายก็เริ่มสงสัย จึงถามถึง แต่เธอก็เบี่ยงไปเบี่ยงมา อ้างว่าหกล้มเองบ้าง ไม่ระวังบ้าง จนสุดท้ายเธอก็ยอมเปิดใจเล่าให้ฟัง พอรู้เรื่องทั้งหมด เธอจึงได้รับการปลอบใจเสมอมา รวมถึงอาหารที่ไม่ต้องซื้อเอง แถมยังเอากลับมากินที่บ้านได้ด้วย
แรกเริ่มวีรภัทราไม่กล้าปรึกษาใคร กลัวเป็นภาระ ได้แต่แสร้งทำเป็นสบายดี อดทนไหว เข้มแข็งมากพอ อย่างมากก็แค่เล่าฟังให้นิดหน่อย หากมีคนถามถึง แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาผู้ใหญ่ที่คอยมองอย่างเอาใจใส่ไปได้ เพียงแค่เขาให้เวลาเธอได้เติบโต และพร้อมที่จะปรึกษาด้วยใจจริงมากกว่า
เย็นวันศุกร์ หลังเลิกเรียน วีรภัทราแวะเข้ามาหาคุณยายเจ้าของร้านอาหารที่เธอทำงานเหมือนทุกที แต่วันนี้ต่างออกไป เธอยืนลังเลอยู่หน้าร้านสักพัก จนพนักงานในร้านเห็น จึงเดินเข้ามาหาอย่างเร็ว ชักชวนเธอให้เข้ามาในร้าน พร้อมดึงมือเธอเข้าไป จนมาหยุดยืนที่หน้าคุณยาย
"มา ๆ กินข้าวกันหนูวี" คุณยายชวนพร้อมยิ้มแย้มให้เธอ
"ค่ะ" วีรภัทราค่อย ๆ หย่อนตัวเองนั่งลงเก้าอี้ไม้สีน้ำตาลอ่อนตัวเดิม
"วันนี้ยายทำแกงต้มข่าไก่ กับไข่เจียว หนูวีทานได้นะจ้ะ" คุณยายถามอย่างอ่อนโยน
"ค่ะ น่าทานมากเลยค่ะ" วีรภัทรายิ้มบาง ๆ แต่ในหัวใจเธอรู้สึกอบอุ่นใจทุกครั้งที่ได้มาที่นี่
พอทุกคนกินเสร็จ เก็บล้างเรียบร้อย วีรภัทราจึงเปิดประเด็นกับคุณยาย
"คุณยายคะ คือวี มีเรื่องอยากปรึกษาค่ะ" วีรภัทราค่อย ๆ พูดอย่างช้า ๆ ออกไป
"วีไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเพื่อนพวกนั้นถึงชอบกลั่นแกล้งจังเลยค่ะ วีแค่คิดว่า การอยู่เงียบ ๆ ไม่ปะทะอาจจะดีกับทุกฝ่าย แต่ก็ไม่เลยค่ะ" น้ำเสียงและสีหน้าที่เศร้าสร้อย ทำให้ผู้ใหญ่ที่นั่งมองอยู่พลอยรู้สึกเศร้าไปด้วย
คุณยายแตะมือวีรภัทราเบา ก่อนจะพูดอย่างเห็นใจ
"มันใช้ความเข้าใจอย่างเดียวไม่ได้หรอกนะ ต้องลองมองมุมอื่น ๆ ด้วย คนเราล้วนมีเหตุผลในการกระทำนั้น ๆ แม้บางครั้งดูแล้วอาจจะไม่สมเหตุสมผล แต่มันก็คือตัวคน ๆ นั้น ปัญหานี้แก้ที่คนนั้นคงยาก เพราะเขาแยกแยะในสิ่งที่ทำไม่ได้ว่าอะไรถูกต้อง อะไรไม่ถูกต้อง แต่การหลบหนี ก็ไม่ใช่วิธีที่ควรทำไปตลอด หนูวีควรหาวิธีรับมือในหลาย ๆ แบบ" คุณยายพูดอธิบายอย่างใจเย็น
"ยังไงเหรอคะ" วีรภัทราตั้งใจฟังด้วยความสนอกสนใจ
"เช่น พอเห็นเขาจะเดินมาถึงตัวเราแล้ว ถ้าเราเลือกเส้นทางอื่นในการเดินได้ ก็รีบเดินหลบไป หรือบางครั้งเราอาจจะต้องพูดตรง ๆ อย่างไม่ชอบในสิ่งที่เขาทำ หรือบางครั้งอาจจะต้องใช้ไม้แข็ง โดยการไปบอกคุณครู แต่อย่างสุดท้ายนี้อาจจะต้องคิดให้ดีก่อน เพราะเท่าที่ป้าจำได้ หนูวีเคยบอกว่าเด็กคนนั้นเป็นลูกคนมีอิทธิพล ไม่แน่ที่บ้านเขาอาจจะตกลงอะไรกับคุณครูไว้ก็ได้ การบอกคุณครูอาจไม่ใช่ทางออกที่ดี แต่ถ้าเราเจอครูที่เปิดใจรับฟัง และพร้อมช่วยเหลือจริง ๆ เราค่อยเปิดใจบอกเขา และอีกวิธีคือมีเพื่อนสักคนเดินด้วยกับเรา ก็จะทำให้ปลอดภัยมากขึ้น หนูวีมีสักคนไหมจ้ะ" คุณยายอธิบายต่ออย่างช้า ๆ
"มีค่ะ ชื่อมน" วีรภัทราตอบกลับไป หลังจากคิดทบทวนคำพูดคุณยายเสร็จ
"ดีแล้วจ้ะ อยากให้หนูวีรู้ไว้นะ ว่ายายและพี่ ๆ ที่นี่ทุกคนรักและเอ็นดูหนูมาก มาหากันได้เสมอนะจ้ะ" คุณยายลูบหัวเธอเบา ๆ พลางพูดปลอบใจไปด้วย คำพูดแสนอบอุ่นของคุณยาย ทำเอาเธอน้ำตารื้นขึ้นมา เธอปาดน้ำตาที่ไม่ยอมหยุดไหลขณะขอบคุณคุณยายจากใจ เธอรู้สึกเหมือนเจอแสงสว่างที่คอยชี้นำและเป็นกำลังใจให้เธอได้แล้ว


## โลกใหม่ที่เปลี่ยนตัวเธอ

วีรภัทราผ่านพ้นในทุก ๆ วันด้วยกำลังใจดี ๆ จากคุณยายและพี่ ๆ ที่ร้านอาหารไทย เธอใช้คำแนะนำของคุณยายลองไปทำตามดู ปรากฏว่า ก็ดีขึ้นเล็กน้อย แต่มันไม่ได้ช่วยแก้นิสัยคนชอบแกล้งคนอื่นได้ เพียงแต่เธอไม่ต้องโดนแกล้งหนักเท่าเดิม อะไรที่เธอหลบเลี่ยงได้ เธอก็หลบไป อะไรที่เธอมีเพื่อนเดินข้างได้ เธอก็จะชวนกัลย์กมลไปด้วยเสมอ
หลังจากวีรภัทราอายุครบ 10 ขวบได้ประมาณ 1 สัปดาห์ ป้านุชที่แวะเวียนมาเรื่อย ๆ ก็ได้เจอเธอจริง ๆ สักที หลังจากที่คลาดกันบ่อย ๆ เนื่องจากเธอต้องไปทำงานบ้าง ไปเรียนบ้าง และคุณปู่ก็ชอบอ้างว่าเธอไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนตลอด ซึ่งป้าก็ไม่เคยสงสัย ทั้งยังเข้าใจนิสัยของเด็ก ๆ ดี อาจเพราะเป็นครูสอนภาษาไทยด้วย จนกระทั่งได้เห็นรอยฟกช้ำ รอยแผลตามแขน ขา ที่มือก็มี เธอจึงโดนสอบสวนเข้มว่าเกิดอะไรขึ้น พอป้ารู้เรื่องทั้งหมด ถึงกับแสดงความเสียใจออกมาผ่านสายตาและคำพูด มีแต่ความรู้สึกผิดอยู่เต็มอก
"ป้าเป็นป้าแท้ ๆ ของหลานวี แต่กลับดูแลได้ไม่ดี มัวแต่ไปดูแลลูกหลานของคนอื่น ป้าขอโทษนะ" น้ำตาป้านุชไหลลงมาเลอะแก้มเต็มไปหมด หลังจากที่เอ่อล้นอยู่นานระหว่างที่เธอเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง
"ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ใช่ความผิดของป้า วีเองที่ดูแลตัวเองไม่ได้" วีรภัทราจับมือปลอบใจป้านุชอยู่นาน
"ไม่ผิดเลยที่หลานวีจะดูแลตัวเองไม่ได้ หลานอายุแค่นี้เอง ถ้าดูแลตัวเองได้ป้าก็ชื่นชม แต่ถ้าทำไม่ได้ ป้าก็ไม่โทษหลานหรอก เข้าใจมาก ๆ มันเป็นหน้าที่ของผู้ใหญ่ที่ต้องช่วยดูแล เข้าใจนะหลานวี" ป้านุชพูดเสร็จก็เข้าไปกอดเธอไว้แน่น
"เข้าใจค่ะ ขอบคุณนะคะ" วีรภัทราพูดพลางกอดตอบกลับไป
"มา เดี๋ยวป้าพาไปกินของอร่อย ๆ" พูดเสร็จก็จูงมือเธอไปหาคุณปู่ บอกให้รู้ว่าเดี๋ยวพากลับมาส่งที่บ้าน ซึ่งคุณปู่ก็รับฟัง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร
ป้านุชพาวีรภัทราไปแต่งตัวที่ห้อง โดยเธอใส่ชุดกระโปรงยาวถึงเข่าสีชมพูพาสเทลหวานน่ารัก ถักเปีย 2 ข้าง และรองเท้าแตะเก่า ๆ ที่ดูเหมือนเธอจะใส่เกิน 4 ปีมาแล้วนับตั้งแต่คุณแม่เธอซื้อให้
วันนี้วีรภัทรามากินเกี๊ยวหมูกับป้านุชเป็นครั้งแรก คำแรกที่เธอได้ลองชิม รู้สึกสดชื่น อบอุ่นไปทั่วร่างกายเหมือนได้ถูกโอบกอดจากใครสักคน ไม่รู้ว่าที่รู้สึกแบบนี้เพราะได้กินเป็นครั้งแรกหรือเพราะป้านุชพามานะ แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร หลังจากกินเสร็จ เธอรู้สึกอยากยิ้มอยู่ตลอดเวลาเลย ในใจเธอรู้สึกสุขใจอย่างบอกไม่ถูก
"อร่อยไหม" ป้านุชเอ่ยถามขึ้น
"อร่อยมากค่ะ วีเพิ่งรู้ว่ามีที่แบบนี้ด้วยค่ะ" วีรภัทราพูดออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นปนดีใจ
"อร่อยก็กินเยอะ ๆ เดี๋ยวป้าสั่งเพิ่มให้ เอาอีกไหม" ป้านุชชวนเธอกินเพิ่ม
"ขอบคุณมากค่ะ แต่..." วีรภัทราตอบกลับอย่างเกรงใจ
"ไม่เห็นต้องเกรงใจเลย ป้าเต็มใจ สั่งมา ไม่งั้นป้าโกรธจริง ๆ นะ" ป้านุชพูดหว่านล้อมจนเธอใจอ่อนยอมสั่งเพิ่ม
"วีอยากกินหลายอย่างเลยค่ะ รวมมิตรลูกชิ้นลวกจิ้ม เกี๊ยวกรอบทอด และพุดดิ้งมะพร้าวอ่อนค่ะ แต่ว่าวีขอสั่งแค่รวมมิตรลูกชิ้นลวกจิ้มอย่างเดียวนะคะ" วีรภัทราพูดเมนูออกไปอย่างเกร็ง ๆ จนป้านุชสังเกตได้
"สั่งทั้ง 3 อย่างไปเลย กินไม่หมดก็เอากลับบ้านก็ได้ ไม่ต้องคิดมากหรอก เข้าใจไหม" ป้านุชพูดด้วยน้ำเสียงดุ ๆ ซึ่งตรงกันข้ามกับการกระทำที่ดูแลเอาใจใส่เธอเป็นอย่างดี
"ขอบคุณมากค่ะ" วีรภัทราพูดพร้อมยกมือขึ้นมาไหว้
"หลังจากวันนี้มีอะไรเล่าให้ป้าฟังนะ อย่าเก็บไว้คนเดียว เดี๋ยวป้าจะซื้อของอย่างอื่นให้ด้วย ดูแลและใช้มันอย่างดีล่ะ เข้าใจนะ" ป้านุชพูดอย่างตรงไปตรงมา
"เข้าใจค่ะ ขอบคุณป้ามาก ๆ ค่ะ" วีรภัทรายังไม่ลืมที่จะกล่าวขอบคุณ
หลังจากแยกย้ายกับป้านุชแล้ว วีรภัทราก็มาเปิดถุงชอปปิ้งที่ป้าซื้อให้ อย่างแรกที่เธอเจอคือเสื้อผ้าน่ารักสมวัยเธอ ตามด้วยรองเท้าแตะ และอุปกรณ์การเรียนที่จำเป็น ส่วนมือถือ ป้าให้เครื่องเก่ามา บอกว่า มีไว้รับสายป้าเท่านั้น แถมยังกำชับว่าไม่ต้องเอาไปที่โรงเรียน เพราะรู้เวลาเลิกเรียนของเธอมาจากการคุยกันในหลาย ๆ เรื่องที่เกิดขึ้น พอเธอเห็นของทั้งหมด เธอยิ้มและกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจสุด ๆ เป็นครั้งแรกที่เธอจะมีของใหม่ไว้ใช้บ้างแล้ว
วีรภัทรายังจำคำพูดก่อนบอกลาได้เลยว่า ป้านุชจะช่วยเรื่องย้ายโรงเรียนให้เธอ ขอให้เธออดทนรอสักหน่อย แต่ป้าก็ไม่รับปากว่า จะมีปัญหาอะไรไหม หากป้าจะพาเธอมาอยู่ด้วย ต้องลองคุยกับคุณอาก่อน ในที่นี้ก็คือคุณปู่ณรงค์ของเธอนั่นแหละ เพียงแค่นี้ก็ทำให้เธอยิ้มได้ แม้ในวันที่เจอเรื่องแย่ ๆ แล้ว ความฟูในหัวใจของเธอ ก็ช่วยทำให้เธอไม่รู้สึกทุกข์ทรมานอย่างที่เคยเป็น แต่กลับมองกระทำที่ไม่ดีของคนอื่นอย่างรู้สึกสงสาร
เช้าวันถัดไป วีรภัทราไปโรงเรียนด้วยความสบายใจ ความสุขใจ ซึ่งสิ่งนี้ได้เปล่งประกายผ่านสีหน้าวีรภัทราจนเพื่อนอย่างกัลย์กมลทัก
"ไปทำอะไรมา ดูสดใสขึ้นนะ" กัลย์กมลถามด้วยความสงสัย
"ก็แค่มีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นเลยมีความสุขน่ะ" วีรภัทราพูดไปยิ้มไป
"เรื่องดี ๆ อะไร มีใครมาจีบเหรอ" กัลย์กมลแซวเล่นอย่างขำ ๆ จนทำให้เธอขำตาม แต่เสียงหัวเราะก็อยู่ได้ไม่นาน เพราะคนที่ชอบหาเรื่อง ดันได้ยินประโยคสุดท้ายที่คุยกัน ความสงบสุขจึงหายไป
"แหม... ดี๊ด๊าอย่างกับโดนมานั่นแหละ" คำพูดแสนหยาบคายจากปากผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกผู้ดี มีอำนาจ เล่นทำเอาคนที่ได้ยินถึงกับหงุดหงิดขึ้นมา
"นี่ เสือกอะไรด้วย รู้จักกันเหรอ" กัลย์กมลเชิดหน้าพูดแล้วใช้สายตามองเหยียดต่ำลงใส่กลุ่มผู้หญิงพวกนั้น
"ไม่ชอบเรา ก็ไม่ต้องยุ่งกันสิ" วีรภัทราโพล่งออกไป จนทุกคนที่ยืนตรงนั้นตะลึงหันมามองเธอเป็นตาเดียว
"เดี๋ยวนี้กล้าขึ้นเยอะนะ จะมีใครมาช่วยหรือไง คงต้องจัดหนักให้ดูแล้วล่ะ" ผู้หญิง 1 ใน 3 คนนั้นพูดออกมา หวังจะทำให้วีรภัทรากลัว
"เปล่า ก็แค่...รู้สึกยังไงก็บอกตามนั้น หลังจากนี้พอเถอะนะ" วีรภัทราพูดความในใจออกมาอย่างตรงไปตรงมา
"ไม่!" ผู้หญิงทั้ง 3 คนตะโกนใส่หน้าวีรภัทรา แล้วก็กลับเข้าห้องเรียนไปพร้อมกันด้วยท่าเดินเหมือนนางแบบ
"เห้อ... ช่างมันเถอะนะ" กัลย์กมลพูดพลางแตะบ่าวีรภัทราไปด้วย
"อืม... ทำใจไว้แล้วแหละว่าต้องเป็นแบบนี้" วีรภัทราพูดอย่างปลง ๆ
ผ่านไป 1 สัปดาห์ป้านุชกลับมาบอกวีรภัทราว่า ย้ายโรงเรียนได้ แต่เป็นเทอมหน้า อาจจะลำบากที่ต้องปรับตัวที่ใหม่หน่อย แต่ได้อยู่โรงเรียนเดียวกับที่ป้าสอนไม่มีใครกล้ารังแกแน่นอน ส่วนคุณปู่ของเธอนั้นก็ไม่ขัดข้อง เพียงแต่ว่า พวกเขาทั้ง 3 คนต้องย้ายไปอยู่กับป้าทั้งหมด จะได้ช่วยกันดูแลง่ายขึ้น ซึ่งหลังจากเธอฟังก็ไม่มีปัญหาอะไร เพียงแต่เธอมีเพื่อนสนิทคนหนึ่ง ที่อยากจะขอให้ป้าช่วยย้ายไปด้วยกัน แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นไปได้ไหม หากพาเพื่อนไปด้วย พอป้ารู้ ก็เลยบอกให้เธอไปถามกัลย์กมลดูก่อน ถ้าไม่ขัดข้องอะไร ป้าจัดการให้ได้
เช้าวันจันทร์ของสัปดาห์ใหม่ หน้าตึกเรียน ทั้งคู่พากันไปแอบคุยในที่เงียบ ๆ เพื่อไม่ให้ใครรบกวน พอกัลย์กมลรู้เรื่องย้ายโรงเรียนจากวีรภัทรา แถมยังชวนไปเรียนด้วยกัน ก็แสดงความดีใจออกมาแบบทื่อ ๆ จากนั้นเธอก็บอกข่าวร้ายกับวีเรื่องย้ายไปเรียนด้วยไม่ได้ เนื่องด้วยที่บ้านเธอไม่น่าจะอนุญาต จึงปฏิเสธไป ทำให้เราทั้งคู่เหลือเวลาไม่กี่สัปดาห์ก่อนจะปิดเทอม
"ใจหายจัง แต่ก็ดีใจที่เธอจะได้ไปอยู่ในที่ที่ดีกว่านี้" กัลย์กมลพูดอย่างเข้าใจในสถานการณ์ตอนนี้ แล้วก็กอดคอเธอที่น้ำตาซึมอยู่ พาเดินเข้าห้องเรียนไป
"มน เราขอบใจนะ สำหรับทุกเรื่องเลย" วีรภัทราน้ำตาคลอเบ้า พลางบอกออกไปอย่างที่ใจรู้สึก
"ไม่เป็นไรเลย เพื่อนกัน งั้นมาแลกเบอร์ติดต่อกันนะ" กัลย์กมลตอบกลับอย่างชิล ๆ ได้แต่แอบยิ้มอยู่ในใจ
หลังจากปิดเทอม วีรภัทราเก็บข้าวของเตรียมย้ายบ้าน และป้านุชก็มารับพาไปที่แห่งใหม่วันแรก ความสวยงามของบ้าน ห้องนอนที่น่าอยู่ เป็นความแปลกใหม่ที่เธอไม่เคยได้สัมผัส ทั้งตื่นเต้นและมีความสุขมากที่สุดเลย เธอได้แต่กรี๊ดในใจ
ณ โรงเรียนรัฐแห่งใหม่ ที่ป้านุชเป็นครูอยู่ที่นี่ ทุกวันที่มาโรงเรียนกลายเป็นวันที่มีความสุขที่สุดของวีรภัทรา ทั้งเพื่อน ทั้งครู เป็นโรงเรียนในฝันของใครหลาย ๆ คน วันนี้ครูประจำชั้นพาวีรภัทรามารู้จักกับเพื่อน ๆ ในห้อง
"นักเรียนทุกคนฟังทางนี้ วันนี้เรามีเพื่อนใหม่ 1 คนย้ายมาเรียนที่นี่วันแรก อยากให้นักเรียนทุกคนต้อนรับและเป็นเพื่อนที่ดีกันด้วยนะคะ" ครูประจำชั้นปรบมือเรียกให้นักเรียนในห้องตั้งใจฟัง
"ครับ/ค่ะ" นักเรียนในห้องประสานเสียงขานรับ
จากนั้นครูประจำชั้นก็กวักมือเรียกวีรภัทราให้เดินเข้ามาในห้อง เธอเดินก้มหน้าเล็กน้อยเข้าห้องมาอย่างช้า ๆ
"แนะนำตัวกับเพื่อนได้เลยค่ะ" ครูประจำชั้นบอกเธอ
"หวัดดี เราชื่อวีรภัทรา หรือวี ยินดีที่ได้รู้จักนะ" เธอเอียงอายขณะพูดอยู่ก็มองตรงไปที่กำแพงหลังห้อง พร้อมทั้งโบกมือเล็กน้อยให้เพื่อนในห้อง
"เอาล่ะ ไปนั่งได้" พอวีรภัทราได้ยินประโยคนี้จากครูประจำชั้น ก็รีบเดินไปนั่งโต๊ะคู่ที่เหลืออยู่ตัวเดียว
"หวัดดี เราชื่อพริมา หรือพริมนะ" เสียงน่ารักสดใสของเพื่อนใหม่ที่นั่งติดกับวีรภัทรา ทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นอย่างบอกไม่ถูก
"อืม เราวีรภัทรา หรือวีนะ" เธอยิ้มนิด ๆ
จากตอนแรกที่วีรภัทราเงียบ ไม่กล้าคุยกับคนอื่นกลายเป็นว่าตอนนี้พริมาช่วยเธอไว้เยอะมาก ทั้งเรื่องเรียนและเพื่อน ทำให้พวกเขากลายเป็นเพื่อนซี้ ไปไหนไปกัน แม้แต่เรื่องคณะที่อยากเรียน มหาวิทยาลัยไหนที่อยากไปก็พากันไปสอบ จนได้เป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนกันต่อ และที่ทำงานก็เช่นกัน
พวกเขามักจะมาคุยกันอย่างตลกขบขันเสมอว่า เรานี่ไม่รู้ดวงสมพงษ์กันหรือเวรกรรมกันแน่ ที่ต้องเจอและวนเวียนกันอยู่แบบนี้ จนกระทั่งเวลาล่วงเลยไป ในที่สุดพวกเขาก็กลายเป็นนิสิตจบใหม่ วันหนึ่งพริมาได้ชวนวีรภัทรามากินข้าวเย็นด้วยกัน แล้วก็ถามถึงเรื่องที่พวกเขาขบคิดด้วยกันมานาน
"วี แกเรียนจบ อยากไปทำงานที่บริษัทไหนอะ" พริมาถามขึ้นมา ช่วงที่กำลังกินข้าวเย็นด้วยกัน ที่ร้านอาหารไทยหน้ามหาวิทยาลัย
"เราอยากทำงานที่บริษัทรุ่งโรจนพัฒน์ เห็นเขาเปิดรับสมัครตำแหน่งนักบัญชีน่ะ ไปสมัครด้วยกันไหม เราจะได้อยู่ด้วยกันเหมือนตอนเรียนไง" วีรภัทราชักชวนพริมาให้ไปด้วยกันเหมือนเคย
"อืม แล้วเราจะได้อยู่ด้วยกันอีกจริงเหรอ" พริมาทักขึ้นอย่างสงสัย
"ได้สิ เขารับสมัครเป็นทีมเลยนะ เหมือนว่าต้องการปรับเปลี่ยนทีมภายในใหม่มั้ง"
"อืม ๆ ไปสิ ถ้าได้ทำงานด้วยกัน คงสุดยอดไปเลยเนอะ" พริมาพูดถึงภาพวาดฝันที่ผุดขึ้นในใจเธอให้วีรภัทราฟังด้วยความตื่นเต้น


## คำมั่นสัญญา

หลังจากวีรภัทรานั่งอธิษฐานเสร็จ เธอลุกขึ้นยืน และเดินไปหาป้านุชที่กำลังนั่งรออยู่ด้านหน้าวัด ทั้งคู่พากันไปซื้อปลาสด เพื่อจะทำบุญปล่อยปลากัน วันนี้ลมเย็นพัดอ่อน ๆ ริมแม่น้ำ ทำผมปลิวไสวเล็กน้อย ยิ่งเพิ่มความรู้สึกให้เธออิ่มเอมใจ มีความสุขและสดชื่นมากขึ้นไปอีก
ต่อจากนั้นป้านุชและวีรภัทรากลับมาจากทำบุญที่วัด ก็เตรียมตัวทำอาหาร สำหรับปาร์ตี้วันเกิดเล็ก ๆ เย็นนี้ แถมป้ายังบอกเธออีกว่า มีแขกพิเศษมาร่วมฉลองด้วย เป็นคนที่เธอรู้จัก ไม่ต้องกังวลอะไรมาก สำหรับเมนูวันนี้ที่ทำล้วนเป็นเมนูไทยทั้งสิ้น ซึ่งป้าสอนเธอทำมาตั้งแต่ 10 ขวบจนตอนนี้ 24 แล้ว
"ป้าคะ วันนี้มีเมนูอะไรบ้างคะ" วีรภัทราถามอย่างกระตือรือร้น เพราะเธอชอบและติดใจการทำอาหารมาก
"แกงเขียวหวานไก่ หมูผัดเปรี้ยวหวาน ข้าวผัดปลาสลิด ไข่ดาวทอดกรอบ ปลาดอลลี่นึ่งมะนาว ผัดไทยทะเล ผัดผักบุ้งไฟแดง ขนมจีนน้ำยากะทิ บัวลอยพาสเทล เครื่องดื่มน้ำผลไม้รวมแบบเย็น อยากกินอะไรอีกไหม" ป้านุชพูดจบ ก็ถามเธอกลับ เธอได้แต่ส่ายหัว เพราะแต่ละอย่างก็ใช้เวลาทำทั้งนั้น
วีรภัทราเริ่มจากช่วยล้างผัก หั่นผัก ตามด้วยล้างเนื้อหมู เนื้อไก่ และก็เนื้อปลา จากนั้นส่งให้ป้านุชแล่และหั่นเป็นชิ้น ๆ แล้วเธอก็ไปเตรียมแป้งสำหรับทำขนมบัวลอยต่อ หลังจากเสร็จ ก็มาทำเครื่องดื่มผลไม้รวมเตรียมไว้ ส่วนป้านำวัตถุดิบที่เธอเตรียมไว้ มาทำเป็นเมนูต่าง ๆ ที่ได้คุยไว้ก่อนหน้านี้ พอทุกเมนูเสร็จ เธอก็ช่วยยกจานอาหารย้ายไปที่โต๊ะอาหารใหญ่ ทุกอย่างกว่าจะเสร็จก็ล่วงเลยเวลาไปถึง 6 โมงเย็น ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่รถฮุนไดสีดำขับเข้ามาจอดหน้าบ้านพอดี เมื่อเธอเห็นก็รู้ทันทีเลยว่า น่าจะเป็นแขกของป้านุชแน่ ๆ เลยออกไปเปิดประตูต้อนรับหน้าบ้าน
คุณหญิงวิไลรัตน์ก้าวขาลงมาจากรถ จากนั้นหันกลับไปหยิบของขวัญในรถ พอหันกลับมาอีกที ก็เจอเข้ากับวีรภัทราพอดี วีจึงเดินก้าวเร็วเข้าไปหาเพื่อสวัสดี
"สวัสดีค่ะ คุณหญิงวิไลรัตน์" วีรภัทรายังจำได้ดี เพราะล่าสุดเพิ่งไปร่วมงานศพของเจ้านายมา และที่สำคัญเธอทำงานในบริษัทนั้นด้วย
"สวัสดีค่ะ หลานวี" คุณหญิงวิไลรัตน์รับไหว้ พร้อมยิ้มน้อย ๆ ให้
"เชิญเข้าบ้านก่อนนะคะ" วีรภัทราพูดชักชวนแล้วผายมือไปพร้อม ๆ กัน จากนั้นคุณหญิงก็เดินนำเข้าไปในบ้าน ส่วนเธอเดินตามไปติด ๆ
ป้านุชเดินออกมาจากห้องกินข้าวเห็นคุณหญิงวิไลรัตน์มาพร้อมกับกล่องของขวัญก็เดินจ้ำเข้ามาหา และทักทายกันอย่างสนิทสนมเช่นเดิม รอยยิ้มของทั้งคู่สดใสทันทีที่เห็นหน้ากัน
"มานั่งตรงนี้ก่อนค่ะ" ป้านุชเชิญคุณหญิงวิไลรัตน์นั่งที่โซฟาในห้องรับแขก ต่อมาวีรภัทราก็ยกน้ำมาเสิร์ฟให้
"ขอบใจจ้ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์เห็นความน่ารักของวีรภัทราก็เริ่มรู้สึกเอ็นดูมากขึ้น
"ค่ะ" วีรภัทรายิ้มกว้างสดใส
ป้านุชเดินกลับไปจัดแจงโต๊ะให้เรียบร้อย และกลับมาเชิญคุณหญิงวิไลรัตน์ไปที่โต๊ะอาหารที่จัดเตรียมไว้แล้ว ส่วนวีรภัทราหลังจากเสิร์ฟน้ำเสร็จก็ไปเชิญให้คุณปู่ธนเดชที่อาวุโสที่สุดในบ้าน และคุณปู่กรชวัลกับคุณย่าฐิติวรรณ ซึ่งเป็นพ่อแม่ของป้านุช มาร่วมโต๊ะกินข้าวด้วยกัน
วันนี้โต๊ะอาหารครื้นเครงเป็นพิเศษ เพราะมีแขกพิเศษมาร่วมด้วย และสำคัญที่สุดคือ ป้านุชและคุณหญิงวิไลรัตน์แสดงท่าทีแปลก ๆ แบบมีลับลมคมนัยด้วยกันมาก่อนหน้านี้ หลังจากกินข้าวเสร็จ วีรภัทราก็ช่วยยกจานไปล้าง ส่วนป้านุขและคุณหญิงพากันแยกไปคุยในห้องทำงานของป้า ภายในห้องตกแต่งแบบเรียบง่าย ดูสะอาดตา เน้นสีไม้ธรรมดา ส่วนโต๊ะ เก้าอี้ที่ใช้ก็เป็นแบบฉบับโต๊ะทำงานในบริษัท ไม่ได้มีอะไรโดดเด่นมากมาย มีเพียงชั้นหนังสือที่เต็มไปด้วยหนังสือที่เกี่ยวกับภาษา และตู้ปลาขนาดเล็ก มีปลาหางนกยูงสีสันสดใสอยู่ 2 - 3 ตัว มองดูก็เพลินตา จนกระทั่งป้าเชิญให้คุณหญิงนั่งลงก่อน
พอคุณหญิงนั่งลง และสูดลมหายใจเข้าอย่างช้า ๆ
"คือรัตน์มีเรื่องที่จะปรึกษาคุณพี่นุชเกี่ยวกับลูกชายน่ะค่ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์แสดงสีหน้ากังวลออกมานิด ๆ
"พี่ก็มีเรื่องปรึกษาคุณหญิงเหมือนกันค่ะ คืออยากจะหาผู้ชายดี ๆ สักคนให้หลานวีได้แต่งงาน เพราะตัวพี่เองก็อายุเยอะแล้ว เฮ้อ... ได้แต่หวังว่าเขาจะได้มีชีวิตที่ดี กับคนที่ดี คุณหญิงพอจะรู้จักบ้างไหมคะ" ป้านุชเปิดประเด็นทีละนิด เพื่อที่จะไม่กดดันคุณหญิงมากจนเกินไป
"เอ... เราแอบใจตรงกันหรือเปล่าคะ" คุณหญิงวิไลรัตน์เริ่มแสดงความคิดเห็นในประโยคถัดมา
"ก็ไม่แน่นะคะ พี่อยากให้หลานวีได้เจอใครสักคนที่ดีน่ะค่ะ" ป้านุชหยั่งเชิงเล็กน้อย แต่แล้วคุณหญิงวิไลรัตน์ก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ
"รัตน์เองก็อยากให้ลูกชายรู้จักใครใหม่ ๆ สักคนเหมือนกันค่ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์พูดพลางแสดงสีหน้าเห็นด้วย
"ค่ะ งั้นถ้าเราเห็นตรงกัน ให้ทั้งคู่มาเจอกันบ้างดีไหมคะ" ป้านุชกระแซะต่อ
"คงจะยากน่ะค่ะ ลูกชายรัตน์ เขาไม่พร้อมเจอใครตอนนี้" คุณหญิงวิไลรัตน์ปฏิเสธ
"อ้าว ทำไมล่ะคะ เกิดอะไรขึ้น" ป้านุชถามด้วยความเป็นห่วง
"คือคนรักของคินน์เพิ่งเสียชีวิตไปน่ะค่ะ ตอนนี้เลยไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรทั้งนั้น" คุณหญิงวิไลรัตน์แสดงสีหน้ากังวลและเป็นห่วงอัคราวิชญ์มากจนป้านุชเห็นช่องทางที่จะเสนอหลานสาวให้ได้
"พี่เสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยนะคะ เห็นใจจริง ๆ ค่ะ แต่ว่า ถ้ามีใครสักคนคอยช่วยดูแล ไม่ใช่แค่งานในบ้าน แต่หมายถึงดูแลรักษาใจด้วย น่าจะดีนะคะ" ป้านุชเริ่มพูดเข้าประเด็นเพิ่มขึ้น
"นั่นสิคะ แต่จะไปหาผู้หญิงที่ไหน ที่พร้อมจะเข้าใจและดูแลคนอื่น ทั้งที่ไม่ใช่คนในครอบครัวตัวเองได้ล่ะคะ" คุณหญิงวิไลรัตน์เห็นด้วย แต่ก็เข้าใจปัจจัยแวดล้อมที่ไม่อาจเลือกได้
"ก็หลานวีของพี่ไงคะ เธอเป็นคนเข้มแข็ง สู้ชีวิต อดทน พร้อมที่จะดูแลคนรอบข้าง ทำงานบ้านก็เก่ง ทำงานนอกบ้านก็เก่ง แถมยังเข้าใจคนรอบข้างมาก ๆ ค่ะ" ป้านุชพูดเจาะตรงประเด็น ชี้ให้คุณหญิงวิไลรัตน์เห็น
"อืม... ก็ดีนะคะ รัตน์เองก็อยากให้ใครสักคนมาอยู่กับลูกคินน์เหมือนกันค่ะ แต่หลานวีจะเห็นด้วยเหรอคะ แล้วถ้าเธอต้องไปดูแลจริง ๆ รัตน์คิดว่าคงไม่เหมาะสม ถ้าจะเข้าไปดูแลแค่ในฐานะน้อง เพื่อนหรือแม้กระทั่งหลานของคุณพี่น่ะค่ะ คนอื่นจะมองหลานวีไม่ดีได้นะคะ" คุณหญิงวิไลรัตน์กำลังจะปฏิเสธอ้อม ๆ แล้ว พอป้านุชเห็นอย่างนั้น ก็รีบเสนอทางเลือกใหม่อย่างการแต่งงานให้ เพื่อแก้คำครหา
"คุณพี่จะให้เด็กทั้ง 2 คนแต่งงานกันเหรอคะ คือ... การคลุมถุงชนแบบนี้ เด็กสมัยนี้คงไม่ชอบใจนัก แล้วพวกเขาจะยอมกันเหรอคะ" คุณหญิงวิไลรัตน์ท้วงติง
"เราก็หาวิธีกันสิคะ พวกเรามีความหวังดีให้ ยังไงก็ต้องเข้าใจสิ" ป้านุชพูดหว่านล้อม
"โอเคค่ะ จะลองดู แต่ถ้าลูกชายรัตน์ไม่เห็นด้วยยังไง อย่าว่ากันนะคะ" คุณหญิงวิไลรัตน์พูดออกตัวก่อนจะได้ลองทำ
"แน่นอนค่ะ เรามาวางแผนกันดีกว่า แล้วถ้าคุณหญิงมีเรื่องอะไรสงสัยเกี่ยวกับตัวหลานวี ถามได้หมดเลยนะคะ" ป้านุชแสดงท่าทีที่ชัดเจนมากขึ้น
"ได้ค่ะ ก่อนอื่น รัตน์อยากรู้ชีวิตวัยเด็กของหลานน่ะค่ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์เปิดคำถามแรกที่ใช้เวลาถึง 2 ชั่วโมงในการเล่าให้ฟัง หลังจากทราบเรื่องทั้งหมด คุณหญิงได้แต่เห็นใจ และเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณพี่อรนุชถึงเป็นห่วงมากขนาดนี้
"ตกลงค่ะ รัตน์จะหว่านล้อมลูกชายให้ได้ค่ะ" แววตามุ่งมั่นของคุณหญิงส่งผ่านมาถึงป้านุช ทำไมป้านุชยิ้มออกมาอย่างพอใจ


## โชคชะตาที่กำหนดโดยคนอื่น

หลังจากที่คุณหญิงวิไลรัตน์และป้านุชตกลงกันได้ พวกเขาก็แยกย้ายกัน โดยป้าเดินออกมาจากห้องทำงานพร้อมคุณหญิง และพาตรงไปยังห้องรับแขกที่ตอนนี้เหลือแค่คุณพ่อกรชวัล คุณแม่ฐิติวรรณ และวีรภัทรานั่งอยู่
ขณะที่พวกเขา 3 คนนั่งดูทีวีกันอยู่นั้น ป้านุชก็เอ่ยขึ้นเมื่อเดินมาถึงว่า คุณหญิงวิไลรัตน์จะกลับบ้านแล้ว ทุกคนเลยร่ำลากัน และวีรภัทราไม่ลืมที่จะขอบคุณคุณหญิงและเธอก็ได้รับรอยยิ้มที่มีแต่ความเอ็นดูกลับมา
ผ่านไป 1 สัปดาห์นับจากวันนั้น ป้านุชเรียกวีรภัทรามานั่งคุยด้วยกันในห้องทำงานส่วนตัว
"หลานวีทำงานมาสักพักแล้ว เป็นยังไงบ้าง" ป้านุชถามขณะเดินนำวีรภัทราเข้าไปในห้องทำงานตัวเอง
"ก็ดีค่ะ มีพริมอยู่ด้วย ทุกอย่างก็เลยไม่มีปัญหาค่ะ" วีรภัทราตอบตามความจริง ขณะที่มือจับลูกบิดประตูอยู่ ก่อนที่ประตูจะปิดลงด้วยมือเธอ
"มานั่งตรงนี้ มา" ป้านุชมองไปที่วีรภัทรา แล้วก็หันกลับมาชี้เก้าอี้นั่งสีน้ำตาลเข้มที่มีเบาะหุ้มนั่งนุ่ม ๆ สีขาว พอวีรภัทราได้ยินป้าเรียก จึงเดินไปยังที่นั่งตรงข้ามป้า หลังจากที่ก้าวขาเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานที่ป้านุชนั่งอยู่ เธอค่อย ๆ เลื่อนเก้าอี้และนั่งลง
วีรภัทรานั่งเกร็งเล็กน้อย กลัวว่าป้านุชจะเรียกมาดุอะไรเธออีกหรือเปล่า แต่ไม่ใช่เลย สถานการณ์กลับเปลี่ยนไปอย่างน่าแปลกใจ เธอมองป้าด้วยสายตานิ่ง ๆ แต่ในใจกลับงุนงง
"แล้วเพื่อนสนิทของหลานคนนั้นน่ะ เป็นยังไง" ป้านุชพูดน้ำเสียงนิ่ง ๆ พลางเอนตัวไปที่พนักพิง และใช้สายตาเฉียบคมของเธอมองมาที่วีรภัทราอย่างไม่วางตา
"ก็ดีค่ะ" วีรภัทราหลบสายตาที่โดนจ้องมา เธอเลือกที่จะมองไปที่มือของตัวเอง พลางตอบกลับมาอย่างเกร็ง ๆ พูดได้ไม่เต็มปากเต็มคำ
"เป็นอะไร ป้ายังไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย ทำเป็นกลัวไปได้" ป้านุชเขยิบตัวมาชิดโต๊ะ ยกมือขึ้นมาประสานใต้คางตัวเอง
"ค่ะ ก็...ดีเหมือนเดิมค่ะ ไม่มีอะไรเป็นพิเศษค่ะ" วีรภัทราค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตาป้านุช แล้วตอบกลับอย่างช้า ๆ
"ก็ดีแล้วที่ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ ป้าอยากให้หลานวีรู้จักคน ๆ หนึ่ง เขาเป็นคนที่ดีมาก" ป้านุชพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนแจ้งให้ทราบ และป้าก็ไม่ได้ถามความเห็นวีรภัทราอะไรต่อ เพียงแค่สายตาที่ป้ามองวีเหมือนกับครูใหญ่ประจำบ้าน
"ค่ะ แต่...วีมีคนที่คบแล้วนะคะ" วีรภัทรารู้ดีแก่ใจว่าป้านุชไม่ชอบที่เธอมีแฟน ถึงได้ทำแบบนี้ แต่เธอก็อยากจะลองพูดสู้ให้กับความสัมพันธ์ของตัวเองดูสักครั้ง เธอพยายามใช้สายตาอ้อนวอนไปที่ป้า แต่ไม่ได้ผล เพราะป้าเธอใจแข็งและเชื่อมั่นในสิ่งที่เลือกให้แล้ว เธอจึงได้แต่กุมมือ ก้มหน้าจมอยู่กับตัวเองแทน
"เดี๋ยวถ้าป้านัดได้ ป้าจะมาบอกอีกทีละกัน เตรียมตัวดี ๆ ดูแลตัวเองด้วย อย่าให้โทรมล่ะ" ป้านุชพูดกำชับวีรภัทราเสร็จ ก็ลุกขึ้นยืน เดินออกจากห้องทำงานไป โดยไม่สนใจที่จะฟังคำตอบของวีเลย
หลังจากป้านุชเดินออกไป วีรภัทราได้แต่สะอึกสะอื้นร้องไห้อยู่กับตัวเอง และเธอรู้สึกได้ว่า ป้าจริงจังกว่าทุกครั้ง และเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะบอกแฟนตัวเองยังไงดี ขณะที่เธอกำลังรู้สึกกระวนกระวายใจกับตัวเองอยู่นั้น ป้าก็เดินกลับมาอีกรอบ
"มัวแต่ร้องไห้ เรื่องแค่นี้ อย่ามาทำตัวเป็นเด็กไปได้" ป้านุชเดินมาหยุดพูดตรงหน้าวีรภัทราด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก ไร้ซึ่งการประนีประนอมใด ๆ ยิ่งทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองหมดหนทางหนี
"แต่ถ้าไปดูแล้วไม่ชอบ ก็ค่อยว่ากัน โอเคไหม" ป้านุชเปลี่ยนวิธีในการโน้มน้าววีรภัทรา ทำให้เธอรู้สึกโล่งใจขึ้นมา
ผ่านไปอีก 3 วันหลังจากที่ป้านุชได้โทรแจ้งคุณหญิงวิไลรัตน์ว่า วีรภัทราตกลงที่จะยอมไปเจอ คุณหญิงเองก็เช่นกัน แต่พอถึงวันนัดหมายกลับกลายเป็นว่า เหลือแค่ป้า คุณหญิง และวี ส่วนอัคราวิชญ์ชิ่งหนีไปต่างประเทศแบบกะทันหัน
ในร้านคาเฟ่น่ารักที่มีกระจกติดรอบด้าน สีสันของผนังเป็นโทนพาสเทล อีกทั้งยังมีเพลงที่ฟังเพลิน ๆ ได้ตลอดการดื่มด่ำกาแฟแก้วโปรด พอจะช่วยให้ผู้ใหญ่ 2 คนที่ตอนนี้สีหน้าบึ้งตึง ไม่พอใจในการกระทำของผู้ชายที่เลือกมาให้หลานสาวและคนเป็นแม่ที่ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกับสิ่งที่ลูกชายตัวเองได้ทำไว้ แต่สำหรับวีรภัทราแล้ว เธออยากจะหนีได้เหมือนผู้ชายคนนั้นมาก แต่รู้ว่าทำไปก็เท่านั้น สุดท้ายก็ต้องวกกลับมาเจอกันที่บ้านอยู่ดี
"รัตน์ขอโทษจริง ๆ นะคะ ยังไงรัตน์จะพาตัวคินน์มาหาคุณพี่ให้ได้ค่ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์รับปากอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะ หวังให้ป้านุชกลับมาเชื่อใจในคำพูดตนเองอีกครั้ง พลางยกมือขอโทษไปด้วย และป้านุชก็รับไหว้ แต่ก็ไม่วายปล่อยหมัดแรงใส่คุณหญิง
"ก็ได้ค่ะ ถ้าคุณหญิงว่าเช่นนั้น แต่หากรอบนี้ยังเป็นแบบวันนี้อยู่ พี่เองคงต้องขอยกเลิกข้อตกลงที่เคยคุยไว้ทั้งหมดนะคะ" ป้านุชตอกกลับคำพูดคุณหญิงอย่างแรง พร้อมทั้งแสดงสีหน้าไม่สบอารมณ์ และหันไปดึงแขนวีรภัทรา เพื่อชวนกลับบ้าน
"เข้าใจค่ะ ขอโทษจริง ๆ นะคะ" คุณหญิงวิไลรัตน์ลุกขึ้นตามและยกมือไหว้อีกครั้ง
เมื่อวีรภัทราเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดีเช่นนี้ ในใจก็ได้แต่โล่งใจ พอถึงเวลา 6 โมงเย็น เธอก็ออกไปหาแฟนตามที่นัดกันไว้ วันนี้พิเศษกว่าวันไหน ๆ เนื่องจากเป็นวันครบรอบ 3 ปี นับตั้งแต่คบกันตอนปี 4 ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้เรียนด้วยกัน แต่ความเป็นเพื่อนตั้งแต่เด็ก และติดต่อกันเรื่อยมา ทำให้วันหนึ่งความรู้สึกที่เก็บลึกในใจของเพื่อนสนิทเธอได้กลายมาเป็นคำสารภาพรักและตัดสินใจคบหากันตั้งแต่นั้นมา
วีรภัทราแต่งตัวสวยจัดเต็ม ทั้งชุดเดรสเปิดไหล่ มีสายบ่า 2 เส้น ความยาวสั้นเหนือเข่าขึ้นไปเล็กน้อยสีฟ้าอ่อน รองเท้าส้นสูงสไตล์แองเกิ้ลสแตรปสีโทนอ่อนเข้าคู่กับชุด สร้อยคอที่มีจี้เป็นรูปหัวใจ และที่สำคัญคือแหวนแทนใจที่คนรักเธอมอบให้
เมื่อมาถึงแฟนของวีรภัทราไม่ได้สนใจที่เธอแต่งตัวมา แต่กลับเป็นเธอที่ชมว่าอีกฝ่ายแต่งตัวสวยมาก เพราะตั้งแต่เห็นอีกฝ่ายก้าวเดินมาด้วยท่าทางคล่องแคล่วในชุดเดรสสั้นพอดีเข่าลักษณะขนปุยสีขาวกับรองเท้าผ้าใบสีเดียวกัน ยิ่งเสริมความดูดีเข้าไปอีก
"ไปกินข้าวเย็นกัน" มาถึงกัลย์กมลก็คว้ามือวีรภัทราเดินตรงไปยังร้านอาหารที่ทำการจองไว้ด้วยท่าทางที่เร่งรีบ
"จะรีบไปไหนเนี่ย" วีรภัทราก้าวขาตามเกือบไม่ทันจังหวะเดินของแฟน พลางถามไปด้วย
"ใกล้จะเลยเวลาจองไว้ ถ้าไปสายมาก เขาจะยกเลิกโต๊ะที่จองไว้น่ะ" เสียงหอบเหนื่อยของวีรภัทราสลับกับเสียงพูดของกัลย์กมล
"อ๋อ..." วีรภัทราทำได้แค่ตอบสั้น ๆ เพราะตอนนี้หายใจไม่ทัน รู้สึกเหมือนกับไปวิ่งมาอย่างหนักยังไงยังงั้น
เมื่อมาถึงร้านกัลย์กมลแจ้งชื่อที่จองไว้ พนักงานในร้านก็เดินนำเข้าไปในโซนวีไอพี ซึ่งเป็นห้องส่วนตัว ที่ปกติแล้วต้องจองทิ้งล่วงหน้าเป็นเดือน เล่นทำเอาวีรภัทราที่ทำหน้าเศร้าและเหนื่อยจากการฉุดลากกันมาเมื่อกี้หายเป็นปลิดทิ้งไปเลย
"หื้ม... เธอจองไว้จริง ๆ เหรอ" วีรภัทรามองด้วยสายตาทึ่งและตะลึงที่แฟนทำให้ในวันพิเศษนี้ ขณะเดินมองไปรอบ ๆ ห้อง
"ใช่ เราจองไว้เองแหละ" กัลย์กมลตอบกลับพลางอมยิ้มให้กับความน่ารักของวีรภัทราที่ท่าทางเหมือนเด็กน้อยที่มาสวนสนุกครั้งแรกในชีวิต
"มาสั่งอาหารกันก่อนเลยไหม" กัลย์กมลชวนวีรภัทราให้มานั่ง และเปิดเมนูอาหารให้เธอเลือก
"เลือกได้กี่อย่างเหรอ" วีรภัทรารู้ดีว่าแฟนก็ไม่ได้ร่ำรวยขนาดนั้น จึงไม่อยากรบกวนมาก เลยกระซิบถามเบา ๆ ไปที่ข้างหูของกัลย์กมล
"เลือกเซตไหนก็ได้เลย" กัลย์กมลแสดงท่าทางชิล ๆ ออกมาจนวีรภัทราทำตาโตใส่ ประหนึ่งว่าแฟนถูกหวยอย่างนั้นแหละ ทำไมถึงสั่งเยอะได้ เลยโน้มตัวไปกระซิบถามอีกรอบ เพื่อความแน่ใจ
"ได้จริงเหรอ จ่ายไหวนะ" วีรภัทราถามด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็นกังวลถึงสถานภาพทางการเงินของอีกฝ่าย พอกัลย์กมลได้ยินอย่างงั้นแล้วก็ระเบิดขำออกมาดังจนลั่นห้อง
"ได้สิ ไหวอยู่แล้ว" กัลย์กมลตอบอย่างไม่ใส่ใจกับเงินในกระเป๋าเลยแม้แต่น้อย พอวีรภัทราได้ยินคำตอบก็สูดลมหายใจเข้าลึก เพื่อผ่อนคลายความเครียดเล็กน้อยจากเมื่อกี้ที่จินตนาการไปไกลว่า ถ้าสั่งเยอะไป แล้วไม่มีปัญญาจ่ายสงสัยต้องโดนขังให้ล้างจานเป็นแน่เลย
"งั้นสั่งเป็นเซต A นะ อยากกินเป็ดปักกิ่งพอดี" แววตาวีรภัทราเป็นประกายขึ้นมาจนเธอนั่งไม่ติดเก้าอี้เลย บ่งบอกถึงความตื่นเต้นในใจ ขณะมองเห็นเมนูที่อยากกินในวันนี้
"โอเค สั่งล่ะนะ" กัลย์กมลมองตาวีรภัทรา เพื่อเช็คว่าตกลงเลือกเซตเมนูนี้แล้ว ก่อนจะกดกริ่งสั่งอาหาร หลังจากสั่งอาหารเสร็จ วีรภัทราก็คุยเรื่อยเปื่อยจนไปถึงประเด็นที่ไม่ควรกล่าวถึง อย่างการนัดบอด ดูตัว
"ป้าเราเอาอีกแล้วน่ะ แต่ดีที่ผู้ชายเบี้ยวนัด ไม่งั้นต่อให้เราบอกป้ายังไง ป้าก็คงบังคับเราอยู่ดี" วีรภัทราเล่าให้กัลย์กมลฟังทุกเรื่องอย่างไม่ปิดบังด้วยท่าทางที่เบื่อหน่ายพร้อมเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ไปด้วย
"เอาอีกแล้วเหรอ หรือเราควรขอเธอให้เป็นกิจลักษณะดี" กัลย์กมลเอ่ยขึ้นมาด้วยท่าทางจริงจังมากกว่าทุกครั้งที่เคยคุยกัน เธอวางแขนบนโต๊ะพลางกุมมือไปด้วย ขณะที่พูดคุยกันอยู่
"ไม่ได้หรอก ป้าเราไม่ชอบเธอ ยังไงก็เป็นไปไม่ได้" วีรภัทราพูดความจริงออกมาอย่างขมขื่นในใจ สีหน้าที่เศร้าสร้อย บวกกับคอที่ตกลงมากขึ้นกว่าเดิม ทำเอากัลย์กมลขอโทษแทบไม่ทัน ไม่อยากให้เธอรู้สึกแย่ไปกับเรื่องนี้
"เราเลือกได้ที่ไหนล่ะ เพศที่เกิดมา ทุกอย่างถูกกำหนดโดยใครก็ไม่รู้ แต่ความรักที่เรามีให้เธอมันจริงเสมอนะ" กัลย์กมลพยายามพูดปลอบใจ และเอื้อมมือไปกุมมือวีรภัทราไว้
"เรามาฉลองวันครบรอบกันนะ ใครก็ไม่รู้แต่งตัวมาซะสวยเชียว" กัลย์กมลแซวพลางเล่นหูเล่นตาแหย่ใส่วีรภัทราไปด้วยจนวีขำออกมาได้ บรรยากาศทุกอย่างเลยดีขึ้น
หลังจากที่พวกเขาทั้ง 2 คนกินข้าวเสร็จ วีรภัทราก็ถูกเซอร์ไพรส์ด้วยดอกกุหลาบสีขาวช่อโต และสร้อยข้อมือโซ่จี้รูปดาวที่ทำจากเงิน เมื่อเธอเห็นน้ำตาแห่งความสุขล้นทะลักสะท้อนผ่านดวงตาเธอทันที
"เป็นอะไร วันนี้วันสำคัญของเรานะ" กัลย์กมลเอ่ยทักขึ้น พลางปาดน้ำตาที่แก้มนวลของวีรภัทราและยิ้มอย่างเอ็นดู
"ฮือ... ก็ดีใจนี่นา ไม่คิดว่าจะเตรียมมาให้ขนาดนี้" วีรภัทราพูดพลางร้องไห้เบะปากออกมา
"ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะ" กัลย์กมลลุกขึ้นเดินอ้าแขนเข้าไปกอดวีรภัทราที่กำลังนั่งอยู่ และวีก็กอดตอบ
พอเสร็จจากการกินข้าว ก็พากันไปดูหนังรักโรแมนติกต่อในโรงหนัง จากนั้นก็แยกย้ายกลับบ้าน และเมื่อวีรภัทราก้าวขามาในบ้านได้แค่ 2 ข้าง ก็โดนเรียกตัวจากป้านุชที่กำลังยืนรอเธออยู่
"วันนี้ไปทำอะไรมา กลับบ้านมาดึกกว่าทุกวันนะ" ป้านุชตำหนิเล็กน้อย
"วี...ไปกินข้าวกับเพื่อนมาค่ะ" วีรภัทราหลบสายตาเล็กน้อย แล้วกลับมามองตาป้านุช เพื่อไม่ให้จับผิดเพิ่มขึ้น
"อืม โอเค พริมน่ะเหรอ" ป้านุชซักต่อ
"เอ่อ...ค่ะ" วีรภัทราเหลือบมองบนเล็กน้อยก่อนตอบป้า
"อืม ไปนอนได้แล้ว" ป้านุชพูดตัดจบ ทั้ง ๆ รู้ดีอยู่แก่ใจว่าวีรภัทราไปเจอใครมา


## ความหลังที่น่าจดจำ

หลังจากเกิดเรื่องที่คุณหญิงวิไลรัตน์โดนลูกชายตัวแสบทำเรื่องงามหน้า จึงตัดสินใจโทรหาณัฐชานนท์ทันที เพื่อถามเรื่องราวว่าเป็นมายังไง ทำไมอัคราวิชญ์ถึงหนีไป แถมหนีไปยังอเมริกาที่ที่เคยมีความทรงจำดี ๆ ร่วมกับนันทิชาอีกด้วย จะไม่เป็นการไปเปิดแผลของตัวเองเพิ่มขึ้นเหรอ นั่นคือสิ่งที่คุณหญิงกังวลเป็นอย่างมาก แต่พอได้รู้เรื่องราวผ่านปากเพื่อนสนิทคินน์ ก็ทำใจได้สบายมากขึ้น เนื่องจากเขาต้องการไปเก็บความทรงจำครั้งสุดท้าย ที่สำคัญเป็นการทำความเข้าใจกับตัวเองก่อนที่จะยอมรับความจริงให้ได้และปล่อยเบสตี้ไป
ผ่านไป 1 วัน คุณหญิงวิไลรัตน์รู้สึกไม่ดีกับเรื่องที่เกิดขึ้น จึงโทรชวนป้านุชและวีรภัทรามากินข้าวเย็นด้วยกันที่คฤหาสน์ส่วนตัว
"สวัสดีค่ะคุณพี่นุช รัตน์เองนะคะ รัตน์อยากขอโทษด้วยการทำอาหารมื้อเย็นให้ทานค่ะ ไม่ทราบว่าคุณพี่นุชสะดวกไหมคะ" คุณหญิงวิไลรัตน์ถามด้วยน้ำเสียงนอบน้อมปนเกรงใจอยู่ลึก ๆ ออกไป
"พี่ก็ไม่อยากจะติดใจอะไรนะคะ แต่ลูกชายของคุณหญิงเล่นทำตัวแบบนี้ จะให้พี่ไว้ใจฝากชีวิตหลานสาวของตัวเองไว้กับผู้ชายที่ทำตัวไม่มีความรับผิดชอบได้ยังงั้นเหรอคะ" ป้านุชยังไม่ยอมตอบคำถาม แต่ใช้น้ำเสียงเชิงตำหนิกลับไปอีกครั้ง
"ค่ะ รัตน์เข้าใจค่ะ รัตน์ได้โทรไปถามคินน์แล้ว เขาขอเวลาสัก 1 เดือนในการปล่อยวางเรื่องเก่าและเดินไปข้างหน้าอีกครั้ง และคินน์ก็ฝากขอโทษมาด้วยค่ะ รัตน์เองก็ต้องขอโทษด้วยเหมือนกันค่ะ" คุณหญิงทำเสียงสลดใส่กลับมาอย่างสำนึกผิดจริง ๆ จนป้านุชเริ่มใจอ่อน และตอบรับการเชิญ
"ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวพี่ขอดูปฏิทินสักครู่นะคะ" ป้านุชวางโทรศัพท์ไว้ข้างตัว ก่อนจะเปิดปฏิทินกระดาษที่อยู่บนโต๊ะทำงานตัวเองดู
"29 มกราละกันค่ะ" ป้านุชยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาคุยต่อ หลังจากตัดสินใจวันได้แล้ว
"ค่ะ เจอกันเวลา 6 โมงเย็นนะคะ วันนั้นรัตน์จะส่งคนขับรถไปรับที่บ้านคุณพี่เลยนะคะ" คุณหญิงแจ้งรายละเอียดเพิ่มเติม และแสดงน้ำใจให้ป้านุชเห็น
"ค่ะ ขอบคุณค่ะ" ป้านุชตอบกลับอย่างเรียบง่าย
เมื่อถึงวันนัด รถฮุนไดสีดำจากบ้านคุณหญิงวิไลรัตน์ก็มาจอดเทียบหน้าบ้านป้านุช พอวีรภัทราเห็นจากห้องนอนส่วนตัวชั้น 2 ก็รีบวิ่งลงไปหาป้านุชที่นั่งรอเธออยู่ข้างล่างทันที
"ป้านุชคะ รถมารับแล้วค่ะ" วีรภัทราวิ่งมาหยุดยืนตรงหน้าป้านุชที่นั่งรออยู่ที่โซฟาในห้องรับแขก และพูดด้วยอาการหอบเหนื่อยเล็กน้อย
"อืม ป้าได้ยินเสียงล่ะ แล้วนี่วิ่งทำไม เดินลงมาดี ๆ ไม่เป็นหรือ" ป้านุชตอบเสียงเรียบ แต่ยังไม่วายดุวีรภัทราเรื่องมารยาทอีกด้วย
"ขอโทษค่ะ" วีรภัทรายกมือขึ้นมาพร้อมกล่าวคำขอโทษทันที และสีหน้าก็สลดลงอย่างเห็นได้ชัด
"อืม เข้าใจแล้ว วันหลังก็อย่าทำอีก แล้วนี่อย่าไปทำหน้าตาแบบนี้ข้างนอก น้ำขุ่นไว้ใน น้ำใสไว้นอก" ป้านุชไม่ลืมที่จะสั่งสอนวีรภัทราทุกครั้งที่มีจังหวะ
"เข้าใจค่ะ" วีรภัทราพยายามปรับสีหน้าให้ปกติหลังจากได้รับคำตำหนิ และคำสั่งสอนจากป้านุช
"ไปได้แล้ว" ป้านุชลุกขึ้น เดินนำวีรภัทราไปยังรถที่คุณหญิงส่งมารับ
เมื่อรถเข้ามาจอดในบริเวณคฤหาสน์หลังใหญ่โต วีรภัทราก็แสดงอาการตื่นเต้นออกมา ตะลึงงันในความยิ่งใหญ่ที่เห็นตรงหน้า จนป้านุชปรามเรื่องวางตัวให้ดี
"อย่ากระโตกกระตากทำตัวให้เป็นกุลสตรีหน่อย" เมื่อเธอได้ยินแล้วก็ยิ่งต้องปรับและวางตัวให้ดี เพื่อไม่ให้ป้ารู้สึกไม่ดีกับเธอ
"คุณพี่สวัสดีค่ะ เชิญเข้ามาด้านในได้เลยนะคะ รัตน์เตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้วค่ะ" คุณหญิงเดินออกมา และยิ้มแย้มให้ พร้อมเชิญชวนทั้งคู่เข้าบ้านอย่างรวดเร็ว
"ค่ะ สวัสดีค่ะ" ทั้งป้านุชและวีรภัทราต่างก็ทักทายและเดินตามเข้าไปในบ้านของคุณหญิง
หลังจากที่มื้ออาหารกระชับความสัมพันธ์เสร็จสิ้นลง บรรยากาศมาคุที่อยู่ในใจก็ค่อย ๆ จะดีขึ้น จากนั้นคุณหญิงก็พาพวกเขามายังห้องโถงอันโอ่อ่า มีโซฟาสีดำขนาดใหญ่ พร้อมจอทีวีขนาดราวกับไปดูหนังในโรงภาพยนตร์ พอทุกคนนั่งเรียบร้อยแล้ว คุณหญิงก็เป็นคนชวนคุยรำลึกความหลังของพวกเขา 2 คนถึงเรื่องราวในช่วงมหาวิทยาลัย
"คุณพี่ยังจำที่เราทำงานสโมสรของมหาวิทยาลัยได้ไหมคะ" คุณหญิงวิไลรัตน์เปิดประเด็นขึ้นมาก่อน
"จำได้สิ ตอนนั้นคุณหญิงเรียบร้อยมาก แทบไม่กล้าคุยกับใคร แต่ดันเลือกกิจกรรมที่ต้องพบปะคนเยอะ ๆ" ป้านุชเอ่ยพลางนึกถึงเรื่องราวในวันวานไปด้วย
"ใช่ค่ะ ๆ" คุณหญิงวิไลรัตน์ขำออกมาเล็กน้อย
"แล้วก็เป็นคุณพี่นี่แหละค่ะที่เข้ามาชวนคุย พาไปร่วมกิจกรรมทุกอย่าง สนุกมากเลยค่ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์พูดต่ออย่างอารมณ์ดี
"ใช่เลย ๆ วันนั้นพี่เหนื่อยมาก คนอะไรเหมือนตุ๊กตา พาจับไปวางตรงไหนก็อยู่ได้หมด อดทนดีด้วยนะ" ป้านุชพูดชื่นชมคุณหญิงกลับ
"ขอบคุณค่ะ ก็เพราะมีคุณพี่ที่คอยเอ็นดูและดูแลมาโดยตลอดนี่แหละค่ะ" คุณหญิงยิ้มออกมาอย่างรู้สึกปลาบปลื้มใจ
"ค่ะ แล้วพอหลังจากจบไป เราก็หายกันไปเลย จนมาเจอตอนงานเลี้ยงรุ่นของคณะศึกษาฯที่ม.เกษตรฯ จำได้ไหมคะ ทำให้เรากลับมาคุยกันอีกครั้ง" ป้านุชพูดต่ออย่างสนุกสนาน
"ใช่เลยค่ะคุณพี่ เราเจอกันในงานวันคล้ายวันสถาปนาคณะศึกษาศาสตร์เมื่อปี 2562 สนุกมาก แล้วก็ได้กลับมาเจอเพื่อนพ้องที่หายหน้าหายตาไปทำงานกัน ดีที่จัดตอนกลางวันนะคะ เดินทางไม่ลำบากดี" คุณหญิงพูดอย่างตื่นเต้น
"ใช่ค่ะ ชอบก็ที่จัดตอนกลางวัน ยิ่งเดี๋ยวนี้สายตาก็ไม่ค่อยจะดีเท่าไรแล้วด้วยค่ะ" ป้านุชพูดอย่างเห็นด้วย
"แล้วหลานวีเรียนที่จุฬาฯ มีจัดงานเลี้ยงอะไรแบบนี้ไหมจ้ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์ถามอย่างสนอกสนใจ
"มีค่ะ งานวันครบรอบวันคล้ายวันสถาปนาคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี 22 ตุลาคมปีที่แล้ว ครบรอบ 83 ปีด้วยค่ะ มีได้ไปเจอเพื่อน ๆ อาจารย์มากมายหลายคนเลยค่ะ" วีรภัทราพูดและยิ้มออกมา อีกทั้งแววตายังเต็มไปด้วยความสุขที่อยู่ในใจ
"อืม ดีแล้วจ้ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์ยิ้มน้อย ๆ ออกมา
เวลาล่วงเลยไปถึง 2 ทุ่มครึ่งแล้ว ทำให้ป้านุชเปรยขึ้นมาว่า "เอ่อ... พี่ต้องขอตัวก่อนนะคะคุณหญิง วันนี้ดึกมากแล้ว ขอบคุณสำหรับอาหารนะคะ แล้วไว้พวกเราค่อยนัดกันใหม่" พูดเสร็จก็ลุกขึ้นเตรียมตัวเดินออกไป
"ค่ะ รัตน์ขอไปเรียกคนขับรถให้ก่อนนะคะ" คุณหญิงบอกเสร็จก็ลุกเดินไปหาคนขับรถที่ตอนนี้กำลังนั่งพักอยู่ในบ้านพักที่คุณหญิงจัดไว้ให้
"ครับคุณหญิง" เสียงหนุ่มรุ่นใหญ่ที่ใช้ชีวิตกับการขับรถให้คุณหญิงมานานตอบรับและทำตามคำสั่งทันที
"มาแล้วค่ะ ขอบคุณที่มานะคะ สวัสดีค่ะ" คุณหญิงไม่ลืมที่จะกล่าวขอบคุณและบอกลากัน
"สวัสดีค่ะ" ป้านุชและวีรภัทรากล่าวคำลา และเดินไปขึ้นรถ จากนั้นรถฮุนไดสีดำก็เคลื่อนออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่โตนี้ไปยังบ้านที่อบอุ่นของทั้งคู่


## การตัดสินใจครั้งสุดท้ายของใครบางคน

ทางด้านของคุณหญิงวิไลรัตน์ หลังจากผ่านไป 1 เดือน ทุกอย่างที่วุ่นวายทั้งหมดกำลังจะกลับมาอีกครั้ง สิ่งที่คุณหญิงกังวลมากที่สุดคือ ความรู้สึก การยอมรับและความเข้าใจจากอัคราวิชญ์ ทำให้เธอแอบลังเลเล็กน้อย แต่เธอเองก็ไม่ใช่คนที่จะผิดคำพูดกับใคร และอีกอย่างพอได้สัมผัสและรู้จักตัวตนของวีรภัทราแล้ว ก็ยิ่งทำให้เธอมั่นใจว่า หลานวีจะช่วยคินน์ได้อย่างแน่นอน ไม่เคยเจอผู้หญิงที่มีความแข็งแกร่ง เข้มแข็ง แต่ยังใส่ความอ่อนโยนลงไปในทุกการกระทำ ความใส่ใจเหล่านั้นเพิ่มคะแนนให้ได้อย่างไม่ต้องสงสัยเลย
คุณหญิงวิไลรัตน์ติดต่อหาอัคราวิชญ์ทันที เมื่อเครื่องบินลงจอดที่สนามบินสุวรรณภูมิเรียบร้อย
"ไม่ต้องแวะกลับบ้านตัวเอง มาหาแม่ก่อนเลยนะ" คุณหญิงพูดเสียงแข็งผ่านโทรศัพท์ไป ทำให้ปลายสายอย่างอัคราวิชญ์ต้องยอมทำตาม
"ครับแม่" เสียงเนือยของอัคราวิชญ์ ทำให้คุณหญิงต้องปรามสักหน่อย
"อย่ามาทำเสียงแบบนี้กับแม่นะ ใครกันแน่ที่วิ่งหนี ปล่อยให้แม่ต้องรับหน้าอยู่คนเดียว มารับผิดชอบในสิ่งที่ทำด้วย แม่ไม่เคยสอนให้คินน์ทำตัวแบบนี้นะลูก" แม้คุณหญิงจะพูดเสียงดุ ๆ ในตอนแรก แต่ก็ไม่ลืมที่จะอ่อนโยนกับอัคราวิชญ์เสมอ
"ครับแม่ ผมขอโทษจริง ๆ ครับ" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงที่เจือปนไปด้วยความรู้สึกผิดที่ทำให้แม่ต้องเสียใจ
"ดี งั้นเจอกันที่บ้านนะลูก" คุณหญิงบอกอัคราวิชญ์ก่อนที่จะวางสายไป
เมื่อรถเข้ามาจอดที่โรงรถในคฤหาสน์เรียบร้อยแล้ว อัคราวิชญ์ที่สวมใส่เสื้อยืดสีดำและกางเกงสีเดียวกัน พร้อมรองเท้าผ้าใบสีขาวก้าวขาลงจากรถอย่างทะมัดทะแมง เดินเข้าไปในบ้านอย่างชิล
"มาได้สักทีนะ คินน์มานั่งดื่มน้ำ กินขนมก่อน" คุณหญิงวิไลรัตน์จับแขนของอัคราวิชญ์พาลากเดินไปยังที่นั่ง โดยตอนนี้วางของกินไว้ที่โต๊ะกระจกใสหน้าโซฟาเรียบร้อยแล้ว
"ครับ ๆ" อัคราวิชญ์เดินตามอย่างว่าง่าย และหย่อนตัวนั่งลงที่โซฟา หยิบของกินตามที่คุณหญิงบอก
"อร่อยไหม" คุณหญิงถามด้วยน้ำเสียงน่ารักและใจเย็นเสมอ แถมยังกอดอัคราวิชญ์จากด้านข้างด้วย
"อร่อยครับ" อัคราวิชญ์ตอบเสียงเรียบ ๆ ไม่ได้แสดงสีหน้าหรืออาการอะไรเป็นพิเศษ
"อืม ดีแล้ว กินเยอะ ๆ นะลูกคินน์" คุณหญิงวิไลรัตน์ย้ำอีกรอบ จนอัคราวิชญ์ส่งสายตาออกมามองด้วยความสงสัยว่าแม่วางแผนอะไรไว้แน่ ๆ และพอคินน์กินเสร็จ ก็โดนสอบสวนทันที แถมยังบังคับให้นั่งนิ่ง ๆ ด้วย
"แม่จะไม่อ้อมค้อมอะไรทั้งนั้นนะ ไม่ว่าตอนนั้นคินน์จะมีเหตุผลอะไร แต่ตอนนี้สิ่งที่แม่ขอคือ แม่มีผู้หญิงคนหนึ่งที่อยากให้คินน์ไปเจอ แต่ถ้าลูกคิดว่า ไม่ต้องเจอก็ได้ พร้อมแต่งงานกับเขา ก็บอกแม่มาได้เลยนะ" คำพูดอันเฉียบขาดของคุณหญิง ทำให้อัคราวิชญ์นั่งคิดอยู่พักใหญ่
"แม่ครับ ผมเพิ่งสูญเสียคนรักไป ทำไมแม่ถึงอยากให้ผมแต่งงานทันทีล่ะครับ" อัคราวิชญ์แย้งด้วยเหตุผล
"เพราะแม่เห็นสิ่งที่คินน์ต้องทนทุกข์ทรมาน จึงคิดว่า จะต้องหาใครสักคนมาช่วยให้ลูกรู้สึกดีขึ้น และแม่ก็เชื่อว่าผู้หญิงคนนั้นช่วยลูกได้ อยู่ ๆ กันไปก็รักกันได้ เชื่อแม่สิ น้องเขาน่ารัก นิสัยดีมากด้วยนะ" คุณหญิงวิไลรัตน์อธิบายพลางเกลี้ยกล่อมไปด้วย
"เหรอครับ แม่วัดจากอะไรครับ" อัคราวิชญ์ถามอย่างไม่เข้าใจในความคิดของคุณหญิงวิไลรัตน์
"แม่เจอน้องมา 2-3 ครั้งแล้ว และอีกอย่างไม่ต้องเบี่ยงประเด็นเลย คินน์ยังจำพินัยกรรมได้ไหม มี 1 ข้อที่พ่อเขาเขียนให้แม่สามารถช่วยคินน์ตัดสินใจเรื่องคู่ครองได้ ในเมื่อแม่พอใจและให้ผ่านแล้ว ดังนั้นลูกก็ควรจะต้องเก็บไปพิจารณาดูก่อน ไม่ใช่มาหาเรื่องแม่แบบนี้นะ" คุณหญิงวิไลรัตน์กลัวใจอ่อนให้อัคราวิชญ์ จึงทำเสียงเข้มใส่ ทั้ง ๆ ที่ในใจยังหวั่น ๆ กลัวคินน์วิ่งหนีไปเช่นเคย
"ครับ ผมจะเก็บไปพิจารณาก็ได้ครับ" อัคราวิชญ์ตอบตกลง
"แม่ให้เวลาแค่ 1 สัปดาห์เท่านั้นนะ" คุณหญิงวิไลรัตน์ยื่นคำขาดต่ออัคราวิชญ์ ซึ่งคินน์เองก็ได้แต่พยักหน้ายอมรับไป
ทางฝั่งของป้านุชก็ไม่น้อยหน้า เธอเรียกกัลย์กมลให้มาพบส่วนตัว พร้อมยื่นคำขาดให้เลิกติดต่อกับวีรภัทราเด็ดขาด และพูดกลาย ๆ ว่ารู้เรื่องที่ผ่านมาทั้งหมดที่เคยทำไว้ในอดีต ทำให้มนได้ยินแบบนั้นก็อารมณ์เสียเกือบทำร้ายป้า แต่ยังดีที่มีพริมามากับป้าด้วย ซึ่งพริมก็ค่อนข้างตกใจกับเรื่องราวที่ไม่เคยรับรู้มาก่อน ทั้ง ๆ ที่ผ่านมาเห็นว่ามนรักและดูแลวีดีมาก จึงไม่คิดว่าจริง ๆ แล้วจะมีเบื้องหลังแบบนี้ด้วย
หลังจากสิ่งที่บีบคั้นนั้น ทำให้กัลย์กมลตัดสินใจไปหาผู้หญิงคนใหม่ทันที แต่จะบอกว่าคนใหม่ก็ไม่เชิง เพราะจริง ๆ แล้วก็แอบมีติดต่อมาโดยตลอด เพียงแค่เธอยังไม่ได้ตัดสินใจเรื่องสถานะกัน จนวันนี้ด้วยความโกรธแค้นในใจเลยไปบอกผู้หญิงที่แอบคบให้มาอยู่ในสถานะแฟนทันที พอวีรภัทรารู้จากเพื่อนสนิทอย่างพริมา ก็รีบวิ่งมาหาถึงที่บ้านมนที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน แต่พอเปิดประตูเข้ามาเท่านั้นแหละ ก็ต้องเห็นภาพที่ทั้งคู่จูบกันอยู่ ทำให้วีสติแตกขึ้นมาเลย
"มน ทำกับเราแบบนี้ได้ยังไง" วีรภัทราโวยวายเสียงดังด้วยความหัวร้อนจัด ทั้ง ๆ ที่ตอนแรกอยากมาขอโทษแทนป้านุชที่เข้ามาก้าวก่ายความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่
"เธอออกไปก่อน เดี๋ยวเราค่อยเล่าให้เธอฟัง" กัลย์กมลหันไปบอกแฟนใหม่
"ตรงไหน ก็แค่จูบป่ะ ทีเธอจะไปแต่งงานกับคนอื่นไม่เห็นจะบอกให้เรารู้ตัวเลย" กัลย์กมลตะคอกกลับทันทีทั้ังที่ประตูยังปิดไม่สนิท
"เราจะไปแต่งงานกับใคร ไหนบอกมาสิ" วีรภัทราถามกลับไปอย่างงุนงง เธอไม่เคยไปตกลงปลงใจกับใครนะเท่าที่จำได้
"ป้านุชบอกเราเอง เพื่อนสนิทเธอก็รู้เห็นเป็นใจด้วย มีเหรอที่เธอจะไม่รู้เรื่องนี้ อย่ามาทำเป็นไม่รู้เลย" กัลย์กมลระเบิดสิ่งที่เธอรู้มาทั้งหมดอย่างเหลืออด
"ไม่ใช่แล้ว เธอเข้าใจผิดทั้งหมดเลย" วีรภัทรายังเถียงต่อ
"ไม่ว่าจะจริงหรือไม่ เราก็ไม่สนแล้ว ในเมื่อป้าเธอก็ไม่ให้เกียรติเราเหมือนกัน พอแค่นี้เถอะ" กัลย์กมลพูดตัดความรำคาญ สั่งให้วีรภัทราเก็บข้าวของออกจากห้องทั้งหมด และไล่ให้ออกไปจากบ้าน แล้วก็ปิดประตูใส่ ทำให้วีต้องเข้าไปเก็บเสื้อผ้าและของทั้งหมดกลับบ้านป้านุชทันที ซึ่งระหว่างที่เก็บของอยู่นั้นน้ำตาแห่งความเสียใจก็ท่วมท้นออกมา แต่ก็ทำได้แค่ร้องไห้กับตัวเอง ไม่สามารถหันไปหาใครได้ในตอนนี้
กัลย์กมลควงแขนแฟนใหม่พร้อมแง้มประตูเล็กน้อย เพื่อพูดกำชับว่า "พอเรากลับมาต้องไม่เจอเธอแล้วนะ"
พอวีรภัทรากลับมาถึงบ้านแล้ว ยืนนิ่งอย่างคนไม่มีสติพร้อมข้าวของอยู่กลางห้องรับแขก ป้านุชเดินลงมาจากชั้น 2 เพื่อมาหาน้ำดื่มพอดี แต่ป้าก็จงใจทำเป็นมองไม่เห็น ยังไม่ทันที่ป้าจะได้เดินผ่านไป ก็ถูกวีรั้งไว้ด้วยคำพูดที่ไม่น่าฟังเท่าไร
"ป้าทำกับหลานของตัวเองได้ไง ทำลายความสัมพันธ์ของคนอื่นมันดี มันถูกต้องแล้วเหรอคะ วีนับถือป้ามาโดยตลอด แต่นับจากนี้คงไม่ละค่ะ" วีรภัทราพูดเสร็จ กำลังจะขนของขึ้นชั้น 2 ไปยังห้องนอนตัวเอง ก็ถูกป้านุชพูดออกมาประโยคหนึ่งที่ทำให้เธอต้องหยุดเดินและถามต่ออย่างสงสัย
"แล้วรู้หรือเปล่าว่าคนดีของหลานวีน่ะ แอบทำอะไรร้ายแรงไว้เมื่อตอนที่หลานอยู่โรงเรียนเดียวกันกับเขา" ป้านุชหยิบอาวุธที่ร้ายแรงที่สุดออกมา ทั้ง ๆ ที่อยากจะเก็บไว้ก่อน เพราะรู้ดีว่าจะต้องทำร้ายหลานสาวตัวเองแน่นอน ถ้าเธอรู้ความจริงทั้งหมด
"ยังไงคะ" วีรภัทราถามกลับทันที
"จำคนที่เคยกลั่นแกล้งหลานตอนเด็กได้ใช่ไหม แล้วหลานรู้ไหมว่าทำไมอยู่ดี ๆ คนกลุ่มนั้นถึงมายุ่งกับหลาน" ป้านุชถามกลับบ้าง
"จำได้ค่ะ ก็คงเพราะข่าวลือมั้งคะ" วีรภัทราตอบกลับ
"ไม่ใช่ เพราะกัลย์กมลเป็นหัวโจกที่คอยกลั่นแกล้งหลาน แต่ถ้าจะให้ป้าลงรายละเอียดลึก ๆ ก็คงไม่ดีต่อความรู้สึกของหลานหรอกนะ รู้เท่านี้ก็พอแล้ว" ป้านุชตอบเท่าที่จำเป็นกลับไป
"ไม่จริง วีไม่เชื่อค่ะ" วีรภัทราเถียงกลับ พร้อมส่ายหัวใส่ป้านุช ในใจก็คิดว่าป้านุชอคติกับความสัมพันธ์ของพวกเธอ ทำให้พูดเรื่องไม่มีมูล จากนั้นเธอก็ทิ้งข้าวของ และสะบัดตัววิ่งหนีออกจากบ้านขึ้นแท็กซี่ตรงดิ่งไปหาพริมาที่คอนโดส่วนตัวทันที โดยไม่เหลียวหลังหรือคิดจะฟังคำพูดถัดมาของป้าเลยแม้แต่น้อย
"ป้ามีหลักฐานนะ จะดูไหม" เสียงตะโกนไล่หลังของป้านุช ไม่ได้ช่วยให้วีรภัทราหยุดวิ่งแล้วกลับมาฟัง แต่กลับกลายเป็นการเร่งวีให้วิ่งหนีเร็วที่สุดมากกว่า พอป้าเห็นอย่างงั้นก็ได้แต่ถอนหายใจ และก็เดินกลับเข้าไปกินน้ำ และขึ้นไปพักผ่อนที่ห้องนอนเช่นเดิม เพราะป้ารู้ดีว่าวีจะไปหาใคร
เมื่อผ่านไป 1 สัปดาห์ตามที่คุณหญิงบอกอัคราวิชญ์ไว้ เขาก็กลับมาให้คำตอบ ในช่วงระหว่างกินข้าวด้วยกันกับมื้อครอบครัวที่แสนจะอึดอัด
"ผมตกลงแต่งงานครับ เพราะยังไงผมก็ไม่มีทางรักใครได้อีกนอกจากเบสตี้แล้ว" อัคราวิชญ์พูดขึ้นหลังจากกินข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว
"ดีแล้ว แม่หาคนที่ดีมาให้คินน์แล้ว ไม่ต้องกังวลนะ แล้วก็คินน์อย่าแน่ใจในความรู้สึกตัวเองมากนักเลย วันเวลาเปลี่ยน ความรู้สึกคนเราก็เปลี่ยนได้นะ" คุณหญิงวิไลรัตน์ไม่พลาดที่จะเตือนอัคราวิชญ์ เมื่อเห็นเขายึดมั่นในความคิดแบบสุดโต่ง
"ครับ แม่ก็คอยดูละกันครับ" อัคราวิชญ์เชื่อมั่นในความรักที่เขามีต่อนันทิชาอย่างแรงกล้า
"จ้ะ เอาที่คินน์คิดไปก่อนละกัน แล้วถ้าวันนั้นมาถึงเมื่อไหร่ แล้วอยากให้แม่ช่วยอะไรก็บอกมานะ" คุณหญิงทิ้งท้ายประโยคชวนพิศวง


## น้ำตานอง

หน้าคอนโดตึกสูงแถวพระราม 9 วีรภัทราค่อย ๆ ก้าวขาลงจากรถแท็กซี่ แล้วหยุดยืนมองตึกนิ่ง ๆ สักพัก ก่อนจะเดินเข้าไปในตึก ขึ้นลิฟต์ไปชั้นที่พริมาอาศัยอยู่ เธอกดกริ่งหน้าห้องเรียกเพื่อนเธอ เมื่อพริมเปิดห้องมาเห็นสภาพเธอที่มีแต่คราบหน้าตาอาบแก้มทั้ง 2 ข้างบ่งบอกให้รู้ว่าผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก พอเธอเห็นพริมก็รีบก้าวขาเข้าไปโอบกอดเพื่อนอย่างไว และวินาทีที่เธอได้อยู่ในอ้อมกอดเพื่อนน้ำตาที่พยายามกลั้นมาตลอดทางที่มาหาก็ทลายลงมาหมด
"พริมช่วยเราด้วย" วีรภัทราพูดพลางกอดพริมาแน่นขึ้น พริมาพูดอย่างใจเย็นพลางตบบ่าเบา ๆ
"เฮ้ย! เป็นอะไรแก" จากนั้นวีรภัทราก็ค่อย ๆ ดึงตัวเองออกจากการกอดแล้วเปลี่ยนมามองหน้าเพื่อนแทน เพียงไม่นานวีก็คว้ามือพริมาพาเดินเข้าไปนั่งยังโซฟาสีเหลืองสดใสที่ตั้งอยู่ตรงข้ามประตูเข้าห้องนอน
พอพวกเขานั่งลงเสร็จ วีรภัทรามองหน้าเพื่อนสนิทตัวเองอยู่พักหนึ่งก่อนจะพูดประโยคต่อไป
"พริม แกรู้เรื่องมนใช่ไหม ไหนแกเล่ามาให้หมดเลยนะ" วีรภัทราพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ และแสดงสีหน้าตึงเครียดออกมาอย่างเห็นได้ชัดจนพริมากังวลขึ้นมาเล็กน้อย กลัวเพื่อนระเบิดลงกลางห้อง
"แกใจเย็น ๆ และตั้งสติก่อนนะ" พริมาพูดเตือนสติพลางจับมือวีรภัทราไว้
"อืม เราใจเย็นอยู่" วีรภัทราตอบกลับเสียงเรียบนิ่ง
"คือ... เรารู้มาจากป้านุชอีกทีน่ะ แกยังจำที่เคยเล่าให้เราฟังได้ใช่ป่ะ ว่าแกเคยโดนกลั่นแกล้งก่อนที่จะย้ายโรงเรียนมา" พริมาพูดเกริ่น และก็เว้นวรรคเพื่อดูท่าทีของวีรภัทรา
"มนเป็นคนวางแผนร่วมกับกลุ่มคนที่มาแกล้งแกน่ะ" พริมาพูดต่อ
"จะเป็นไปได้ไง มนอยู่กับเราเกือบตลอดเวลา และไม่เคยทำตัวเหมือนอยู่ฝั่งนั้นเลยนะ เวลาเกิดอะไรขึ้นก็เข้าข้างเราตลอด" วีรภัทราเถียงกลับ
"ตอนแรกเราก็ไม่อยากเชื่อหรอก จนกระทั่งป้านุชเอารูปหลักฐานให้ดู เพราะก่อนที่แกจะย้ายโรงเรียน ป้าก็ต้องไปคุยกับครูที่นั่นถูกไหม" พริมาเล่าต่อ
"อืม" วีรภัทราตอบพร้อมพยักหน้าเห็นด้วย
"ตอนนั้นแหละที่ป้านุชไปสืบ ทั้งจากครูประจำชั้น เพื่อนนักเรียนหลายคน และป้าแกก็ไปขอให้นักเรียนช่วยแอบถ่ายรูปหลักฐานไว้ให้ด้วย เราก็เลยได้เห็นหลักฐานไง" พริมาอธิบายเพิ่มพลางลอบมองสีหน้าวีรภัทรา
"แกลองไปขอดูจากป้านุชได้เลย อันนี้ไม่ได้เข้าข้างป้าแกนะเว้ย" พริมารีบบอกให้วีรภัทรารับรู้ ไม่อยากให้เพื่อนเข้าใจผิด
"เอาเป็นว่า แกอยากถาม อยากพูดอะไรไหม" พริมาโยนคำถามกลับหาวีรภัทรา หวังให้เพื่อนได้พูดระบายความคิดออกมาบ้าง
"มันเรื่องจริงใช่ไหม ไม่ใช่เราฝันไป แกช่วยยืนยันหน่อย" วีรภัทราพูดพลางตบหน้าตัวเองเบา ๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อว่าที่ได้ยินกับหูตอนนี้้จะเป็นเรื่องจริง
"จริงสิ แต่ตอนนี้แกดูไม่ไหวแล้วนะ พอแค่นี้ก่อนดีกว่า" พริมาพูดพลางจับบ่าวีรภัทราไว้ หลังจากพูดจบก็เข้าไปสวมกอดเพื่อนทันที
"อือ" วีรภัทรามีเพียงเสียงตอบรับผ่านลำคอเธอเท่านั้น
"ไปอาบน้ำ พักผ่อนกัน คืนนี้นอนกับเราละกันนะ" พริมาตบบ่าวีรภัทราเบา ๆ แล้วก็ปล่อยเพื่อนออกจากอ้อมกอดของตัวเอง
"อืม" วีรภัทราพยักหน้ารับ หลังจากนั้นพริมาก็ลุกยืนขึ้น เดินไปหยิบมือถือในห้องนอนตัวเอง เพื่อโทรแจ้งเรื่องวีให้ป้านุชรับทราบ พอป้ารับรู้เรื่องทั้งหมดก็ไม่ติดใจหรือว่าอะไรกลับมา เพียงแค่ฝากให้พริมดูแลเธอดี ๆ
พอพริมาหันกลับมามองวีรภัทราอีกครั้ง ก็ยังเห็นว่าเหม่อลอยและนั่งนิ่งอยู่ติดกับโซฟา ไม่ยอมลุกไปอาบน้ำอย่างที่บอก เธอเลยตัดสินใจเดินไปฉุดแขนเพื่อนให้ลุกขึ้น แต่ด้วยความที่เธอตัวเล็กกว่าวี ทำให้ดึงไม่ไหว จึงเปลี่ยนกลยุทธ์มาคุยแทน
"ก่อนที่แกจะสู้ไหว แกต้องเตรียมตัวให้พร้อมก่อนนะ ลุก ไปอาบน้ำได้แล้ว พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน โอเคไหม" พริมาพูดให้วีรภัทราได้คิดตาม หลังจากที่วีนั่งฟังนิ่ง ๆ ไปสักพัก จึงเห็นด้วยเลยตัดสินใจลุกไปอาบน้ำทันที
"ดีมาก" พอพริมาเห็นเพื่อนลุกไปอาบน้ำ ก็พูดชมเพื่อนทันที
เช้าวันรุ่งขึ้นที่แสนเศร้าของวีรภัทรา เธอลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงด้วยตาที่บวมเป่งหลังจากผ่านการร้องไห้หนักมาก และความเจ็บปวดที่กระแทกเธอตลอดคืนที่ผ่านมา ทำให้วันนี้สีหน้าเธอไม่สดชื่นอย่างที่เคยเป็น
พอวีรภัทราตั้งสติได้ก็โทรลางานกับหัวหน้าทีม แต่ยังไม่ทันที่จะพูดอะไรต่อ เธอก็ถูกบอกให้พักผ่อนและยังบอกอีกว่า พริมาช่วยลางานให้เธอแล้วด้วย อีกทั้งยังชื่นชมผ่านโทรศัพท์ว่าที่ผ่านมาเธอเป็นคนตั้งใจทำงานและทำงานเก่งมาก จึงไม่มีข้อสงสัยหรือติดใจกับการขอลาพักร้อน 1 สัปดาห์หรอก แต่แท้จริงแล้วพริมแอบแง้ม ๆ บอกหัวหน้าไปเรื่องที่วีอกหัก หัวหน้าจึงรู้สึกเห็นใจและยอมรับการลางานในครั้งนี้ หลังจากวางสายเสร็จ เธอก็ไม่ลืมที่จะส่งข้อความเข้าไปในกลุ่มบัญชี เพื่อขอโทษหัวหน้าและเพื่อนในทีมที่ทำให้เดือดร้อนกับการลางานกะทันหันของเธอ
ความสงสัยในหมู่พนักงานบริษัทเกิดขึ้นจนนำไปสู่การเม้าท์มอยอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เพราะที่ผ่านมาวีรภัทราทำงานมาตลอดโดยไม่เคยลางานมาก่อน พวกเขาจึงอยากรู้ว่าคนที่ทำงานหนักอย่างเธอมีปัญหาอะไรหรือเปล่า จึงเอาแต่เดินแวะเวียนไปถามพริมาที่มาทำงานวันนี้ แต่กลับไม่ได้รับคำตอบอะไรมากมาย นอกจากบอกว่าวีอยากพักผ่อนบ้าง แต่คนที่อยากรู้มากพวกนี้ก็เหมือนกับหมาที่กัดไม่ปล่อย จึงส่งตัวแทนทักเข้าไปในกลุ่มแชททีมบัญชีของบริษัท จากที่วีจะทำใจสบาย ๆ ได้ ก็ต้องรู้สึกกังวลขึ้นมา เมื่อเห็นแชทเด้งขึ้นที่หน้าจอมือถือตัวเอง แต่ยังไม่ทันที่วีจะตอบโต้อะไรไป พริมก็เข้ามาพิมพ์ตอบแทน
"ดิฉันได้แจ้งให้ทุกท่านทราบแล้วว่า คุณวีรภัทราต้องการพักผ่อน จึงได้ขอลาพักร้อนวันนี้ไป และดิฉันขอออกความเห็นหน่อยนะคะ เรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัวค่ะ ถ้าวีต้องการเล่าให้ฟัง เขาจะบอกทุกคนเอง ควรพอแค่นี้ได้แล้วนะคะ" พริมาพยายามข่มใจพิมพ์อย่างสุภาพที่สุด ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ีสีหน้าของเธอคือพร้อมกระโจนเข้าไปขย้ำหัวคนที่มาวุ่นวายไม่เข้าเรื่อง
"ขอโทษนะคะ ดิฉันถามคุณวีรภัทรา ไม่ใช่คุณพริมา กรุณาอ่านให้ดีด้วยค่ะ" พนักงานคนหนึ่งที่อยู่ในกลุ่มพิมพ์ตอบโต้กลับมาทันที
"ทราบค่ะ แต่ว่า คุณควรรู้ขอบเขตของคำถามนะคะ ไม่ใช่ว่าทุกคนเพิ่งเริ่มใช้ชีวิตนะคะ ตอนนี้พวกเราทุกคนเป็นผู้ใหญ่ที่ทำงานแล้วค่ะ" พอพริมาพิมพ์เสร็จก็ลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานตัวเอง จะเดินไปหาที่โต๊ะคนกลุ่มนั้น แต่ยังไม่ทันได้เดินไป หัวหน้าทีมก็เดินออกมาจากห้องเรียกคนเหล่านั้นไปคุย หลังจากนั้นไม่นานก็มีข้อความพิมพ์เข้ามาในกลุ่ม ขอโทษวีรภัทราและพริมาที่ยุ่งไม่เข้าเรื่อง อารมณ์โกรธเมื่อกี้ของพริมาก็เย็นลง ส่วนวีรภัทราเมื่อเห็นข้อความเหล่านั้นก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกทันที
หลังเลิกงานพริมากลับมาถึงห้องก็มาเจอวีรภัทราที่ยังคงนอนเล่น และพอเห็นว่าวียังคงเลื่อนดูรูปเก่า ๆ ในโทรศัพท์อยู่ เธอจึงค่อย ๆ นั่งลงที่ขอบเตียงอย่างช้า ๆ แล้วก็เอ่ยถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อตอนกลางวัน ก็รับรู้ได้ว่า ความรู้สึกของวีไม่ค่อยนิ่งเท่าไร จะต้องคลายเครียดสักหน่อย จึงชวนเปิดขวดดื่มไวน์กันในห้อง
เมื่อวีรภัทราผ่อนคลายขึ้น เธอก็กล้าถามคำถามที่ชวนปวดใจได้มากขึ้น หลังจากเธอคิดวนเวียนมาทั้งวัน
"พริม เราอยากรู้ว่า มนวางแผนอะไรไว้ตอนนั้น" วีรภัทราเปิดปากด้วยคำถามที่ทำให้พริมารู้สึกหนักอึ้งในใจ
"เอ่อ..." พริมาพูดลากเสียงก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง แล้วค่อยพูดต่อ
"แกทำงานตั้งแต่ช่วงปิดเทอม แล้วก็ช่วงเวลานั้นแหละที่แก๊งค์มนบังเอิญไปเจอ แต่มนจำแกได้แม่นตั้งแต่แวบแรกที่เห็น ทำให้มนคิดแผนการร้าย ๆ ออก" พริมาเริ่มเล่า
"ยังไง" วีรภัทราถามกลับด้วยความอยากรู้มากขึ้น พร้อมเขยิบตัวเข้าไปใกล้
"ก็... มนจะแกล้งเข้ามาเป็นเพื่อนแก ส่วนพวกนั้นจะไปปล่อยข่าวเสียหาย ซึ่งแกก็คงสงสัยตอนนั้นว่าใครทำ นั่นแหละฝีมือพวกนั้น" พริมาค่อย ๆ เล่าทีละนิด
"แล้วเหตุการณ์ที่ไปประกาศในโรงอาหาร ก็คือต้องการกดดันให้แกรู้สึกไม่มีที่พึ่งจนต้องพึ่งพิงมนคนเดียวเท่านั้น ส่วนเหตุการณ์กลั่นแกล้งอื่น ๆ ก็เดาได้ไม่ยาก ยิ่งแกโดดเดี่ยวมากเท่าไร แกก็ยิ่งรู้สึกว่ามนสำคัญมากเท่านั้น หลังจากนั้นจะปั่นหัวแกยังไงก็ได้" พริมาขยายความอย่างชัดเจนให้วีรภัทรา ทำให้วีแจ่มแจ้งในเรื่องนี้มากขึ้น
"แล้วเรื่องเป็นแฟนกันล่ะ เราเชื่อว่ามนรักเรานะ" วีรภัทราพูดเหมือนคนพยายามมองหาข้อดีในตัวกัลย์กมล ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ธาตุแท้ทุกอย่างเผยออกมาหมดแล้ว
พริมาพ่นลมหายใจออกมา ก่อนจะพูดต่อ "แกเนี่ยนะ ใสซื่อจริง ๆ มนน่ะแค่แสดงออกว่ารักแก แต่ไม่ได้หมายความว่าในใจเขารักแก"
"แล้วที่ทำให้ทุกอย่าง ถ้าไม่รักกันจะทำกันให้ได้เหรอ" วีรภัทราเถียงสู้กลับ
"ถ้าเขารักแกจริง ถามหน่อยว่า ทำไมจะต้องไปมีคนอื่น และสำคัญคือเขาต้องสู้เรื่องของแกให้มากกว่านี้ ในตอนที่ป้านุชบอกให้เลิกยุ่งกับแกน่ะ" พริมาพูดเปิดเผยออกมาจนหมด
"ถ้าแกรู้อย่างงั้น ทำไมแกไม่บอกเรา" วีรภัทราพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองในใจ
"ถ้าเรารู้ก็บอกนานแล้วแหละ แต่เพราะเพิ่งมาเห็นพฤติกรรมวันนี้บวกกับสิ่งที่แกเล่ามา พอรวมกันมันก็สามารถอธิบายเป็นเหตุผลได้แล้วว่า ทำไมมนถึงทำตัวแบบนั้นกับแก" พริมาพูดกลับมาอย่างอารมณ์เสียนิด ๆ
"ทำไมล่ะ" วีรภัทราถามออกมาอย่างไม่เข้าใจ
"เพราะมนอิจฉาแก เราจำประโยคที่แกเล่าให้ฟังได้ มนบอกแกว่า แกเคยเป็นคนร่าเริงที่มีเพื่อนรายล้อม ส่วนเขาน่ะไม่มีใคร มันก็เป็นการบอกเจตนาแอบแฝงแต่แรกแล้ว เพียงแต่เราไม่ได้เอะใจเหมือนที่แกก็เป็นเหมือนกันนั่นแหละ" พริมาอธิบายยืดยาวจนวีรภัทราเริ่มลังเล
"จริงเหรอ" วีรภัทราถามและมองด้วยสายตาที่อยากจะเชื่อหูตัวเองที่ได้ยิน
"จริง เราจะไปโกหกแกทำไม เราอยากให้แกได้เจอคนที่ดี คนที่รักแกจริง ๆ นะ" พริมาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สีหน้าจริงจังออกมา จนวีรภัทราพยักหน้า เพื่อบอกให้พริมรับรู้ว่าเธอเข้าใจแล้ว
วีรภัทราใช้ชีวิตอยู่กับพริมาจนถึงวันลาพักร้อนวันสุดท้าย และตัดสินใจกลับบ้านในตอนดึกแทน เพื่อเลี่ยงการเจอกับป้านุช แต่ไม่ทันที่จะเดินผ่านโซฟาที่ตั้งอยู่กลางห้องรับแขก ก็ต้องชะงัก เมื่อได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นเคย
"หลานวีกลับมาแล้วเหรอ" ป้านุชทักขึ้นมาท่ามกลางความมืดและความเงียบสงัดในบ้าน
"...ค่ะ" วีรภัทราเงียบสักพัก มองหาต้นเสียงด้วยความกลัว จนเห็นป้านุชนั่งรออยู่ที่โซฟาตัวเดิม จึงค่อยเปล่งเสียงตอบรับกลับไป
วีรภัทราจึงเดินไปเปิดไฟที่มุมเสาด้านหนึ่งของบ้าน ก่อนจะหมุนตัวกลับมาทางที่ป้านุชนั่ง และเธอก็ค่อย ๆ นั่งลงด้านข้างป้า
"ป้า... วีขอโทษนะคะที่พูดจารุนแรงเกินกว่าเหตุ และก็ขอบคุณที่ป้ามีแต่ความปรารถนาให้วีเสมอมาค่ะ" วีพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นในใจเธอ พร้อมทั้งยกมือไหว้ด้วย
"ไม่เป็นไร ป้าเข้าใจ เข้าใจทุกอย่างที่หลานคิดและทำ" ป้านุชตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเข้าใจจริง ๆ
"ส่วนเรื่องแต่งงานที่หลานวีรับรู้มา ก็อย่างที่ป้าเคยบอก ป้าไม่บังคับ" ป้านุชพูดอย่างชัดเจน จนวีรภัทราไม่ต้องถามคำถามที่คาใจมาตลอดหลายวัน
"ค่ะ ขอบคุณนะคะป้า" วีรภัทรายกมือไหว้อีกครั้ง ก่อนจะขอตัวไปพักผ่อน
หลายวันมานี้ป้านุชไม่ได้มีทีท่าจะพาวีรภัทราไปหาใคร วีจึงใช้ชีวิตตัวเองได้อย่างสบายใจ จนกระทั่งถึงเช้าวันศุกร์ ป้าเรียกวีมาคุยส่วนตัวที่ห้องทำงาน
"ลูกศิษย์ที่จบไปหลายปี โทรมาชวนไปงานแต่งวันพรุ่งนี้ ไปเป็นเพื่อนป้าหน่อยนะ" ป้านุชพูดน้ำเสียงปกติ ไม่ให้วีรภัทรารู้ถึงเบื้องหลังแผนการที่วางไว้กับคุณหญิงวิไลรัตน์
"ค่ะ แต่ว่า... แปลกนะคะ ปกติต้องมีการ์ดเชิญส่งมาให้ไม่ใช่เหรอคะ" วีรภัทราถามด้วยความแปลกใจ เล่นทำเอาป้านุชสะดุ้งในใจเล็กน้อย
"ก็...เดี๋ยวนี้เขาส่งกันผ่านมือถือ แต่ป้าไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้เท่าไร และเด็กพวกนี้ก็จบไปนานแล้ว ก็คงติดวิธีสื่อสารแบบเก่าละมั้ง" ป้านุชพยายามพูดแถสุดฤทธิ์ ถึงมันจะฟังดูแปลก ๆ ก็ตามทีเถอะ
"ค่ะ และวีไม่ต้องเตรียมตัวอะไรใช่ไหมคะ" วีรภัทราถามอีกเรื่องโดยไม่เอะใจเหตุผลที่ป้านุชให้มา
"แค่ดูแลผิวหน้าคืนนี้หน่อยละกัน" ป้านุชบอกปัด ๆ ไป
"ค่ะ งั้นวีขอตัวก่อนนะคะ" วีรภัทราพูดเสร็จ ก็ลุกขึ้น เดินไปเปิดประตูออกจากห้อง เพื่อเตรียมตัวไปทำงานที่บริษัท
หลังจากวีรภัทราเดินออกไป ป้านุชที่กลั้นยิ้มอยู่เมื่อกี้ ก็ยิ้มกว้างออกมาอย่างอารมณ์ดีที่จะได้เห็นหลานเป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว ความสุขที่รอมานาน บอกกับตัวเองในใจให้อดทนอีกสักนิดก็จะช่วยให้ทุกอย่างสำเร็จแล้ว


## พบกันครั้งแรก

วันเสาร์ที่จัดงานแต่งงานของลูกศิษย์ป้านุช ทุกอย่างรอบตัวดูเป็นปกติเรียบร้อย แต่ก็มีบางสิ่งที่ไม่ค่อยเหมือนงานแต่งงานสักเท่าไร ตรงที่หน้างานไม่มีรูปคู่บ่าวสาว ซึ่งปกติจะติดไว้ทั่วงาน วีรภัทราแค่รู้สึกแปลกใจแต่ไม่ติดใจอะไร จึงเดินตามป้านุชเข้าไปยังห้องพักที่เตรียมไว้ จนกระทั่งเริ่มเอะใจ เมื่ออยู่ดี ๆ ป้านุชก็ผลักไสให้เธอต้องทำตามทุกอย่าง จนเธอโพล่งถามป้าออกไป
"งานแต่งลูกศิษย์ป้า วีต้องแต่งหน้า ทำผมขนาดนี้เลยเหรอคะ" วีรภัทราถามอย่างสงสัย
"ใช่จ้ะ งานแต่งก็ต้องจัดเต็มกันหน่อยนะ และก็ถือว่าให้เกียรติเจ้าของงานด้วย" ป้านุชตอบอย่างใจดี จนวีรภัทรารู้สึกขนลุกขึ้นมา เพราะปกติแล้ว ป้าจะไม่พูดอย่างใจดีแบบนี้
และพอวีรภัทราเห็นชุดที่ต้องใส่ยื่นมาให้เธอตรงหน้า ก็ยิ่งบอกให้เธอต้องรีบวิ่งหนีออกไปให้ไกล การบีบให้เธอต้องมาทำอะไรแบบนี้เป็นสิ่งที่เธอไม่ชอบ เธอไม่เคยเชื่อว่า การแต่งงานโดยไม่มีความรัก จะไปกันรอด ต่อให้พ่อแม่ของป้านุชอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข แต่ก็ยังมีอีกหลายคู่ที่ไปกันไม่รอด ไม่มีอะไรรับประกันได้ แต่ถ้ามีความรักเป็นพื้นฐาน อย่างน้อย ๆ ก็น่าจะมีความเป็นไปได้มากกว่าที่จะอยู่กันรอด
สุดท้ายวีรภัทราก็ห้ามความปรารถนาของป้านุชไว้ไม่ได้ ทำให้เธอต้องจำใจเดินลงไปแต่งงานกับคนที่ไม่เคยแม้แต่รู้จักหน้าค่าตา แต่เหตุการณ์ที่ดูเหมือนจะเป็นไปตามแผนที่ป้าวางไว้ก็ดันล่มลง หลังจากที่แฟนเก่าของเธอมาระรานถึงหน้างาน อีกทั้งสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นตามมา นั่นคือการหายตัวไปของอัคราวิชญ์ ว่าที่เจ้าบ่าวที่ป้านุชพยายามยัดเยียดให้เธอ
ขณะที่ทุกคนกำลังละล้าละลังยืนคิดวกไปวนมาว่าจะทำยังไงดี ทั้งเรื่องเจ้าบ่าวหายตัวไป และเรื่องงานแต่งงานที่มีแขกเหรื่อมากมายอยู่ตรงหน้า แต่อยู่ ๆ ก็มีสายจากเบอร์แปลกที่ขึ้นต้นด้วย 02 โทรมาหาคุณหญิงวิไลรัตน์อ้างว่า เป็นคนขับรถที่บ้านคุณหญิง และบอกอีกว่าอัคราวิชญ์โดนชายฉกรรจ์ 3 คนที่มาพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่งจับตัวไป ลักษณะเป็นผู้หญิงสูงปานกลาง ใส่ชุดสีดำมิดชิดและรองเท้าหนังหุ้มข้อ พอณัฐชานนท์ฟังที่คุณหญิงบอกจบ ก็ขออนุญาตคุยต่อกับคนขับรถเอง โดยบอกให้ไปแจ้งพยาบาลที่รู้จักแล้วซ่อนตัวที่ห้องพักคนไข้วีไอพี แล้วเดี๋ยวเขาจะส่งคนไปรับ ส่วนงานที่นี่คงต้องให้คุณหญิงเป็นคนประกาศเลื่อนออกไปก่อน
หลังจากที่เสียหน้ากับแขกระดับไฮโซมากมาย รวมถึงเหล่าพนักงานในบริษัทที่มาร่วมงานบางส่วนนั้น ตอนนี้คุณหญิง ป้านุช วีรภัทรา และณัฐชานนท์ พวกเขากลับมาตั้งสติ และแก้ปัญหาที่จะต้องตามตัวอัคราวิชญ์ให้เจอ โดยนนท์เป็นคนประสานงานกับทางตำรวจ ส่วนคุณหญิงประสานงานฝั่งทนายความ และนักสืบที่สนิทสนมกับครอบครัวของคุณดนุพัฒน์ที่เป็นสามีของเธอให้ช่วยออกตามหาอีกแรง
ภายใน 1 ชั่วโมง ณัฐชานนท์ติดต่อกลับมาหาคุณหญิงที่นั่งรอในคฤหาสน์ตัวเอง พร้อมป้านุชและวีรภัทรา เพื่อแจ้งให้ทราบว่า รู้แหล่งที่อัคราวิชญ์โดนจับตัวไปแล้ว เป็นตึกร้างเก่าฝั่งบางนา-ตราด พอทุกคนทราบเรื่องทั้งหมด ก็ประสานทุกฝ่ายให้หยุดตามหา และมุ่งไปที่การเข้าช่วยเหลือตัวประกันแทน
หลังจากนั้นณัฐชานนท์เป็นคนพาตำรวจไปยังตึกร้างด้วยตัวเอง ในขณะที่กองกำลังตำรวจกำลังล้อมเพื่อจับกุม ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงกำลังพูดอยู่กับใครสักคน พอเขาเดินเข้าไปในมุมที่เห็นผ่านช่องตึกได้ ก็เห็นอัคราวิชญ์ถูกมัดด้วยเชือกและนั่งอยู่บนเก้าอี้ ไม่สามารถหนีไปไหนได้ ตำรวจที่เห็นเหตุการณ์ร่วมด้วยนั้นเริ่มกระชับวงให้แคบลง
ระหว่างนั้นณัฐชานนท์ก็ได้ยินประโยคที่ทำให้เขาหยุดชะงักมองไปที่ผู้หญิงคนนัั้นอย่างเพ่งพิจารณา แต่ก็เห็นได้เพียงแค่ด้านหลังของเธอเท่านั้น จนกระทั่งเธอเดินอ้อมไปอีกด้าน เขาจึงถึงบางอ้อเลยทีเดียว นี่คือคนเดียวกับเลขาหน้าห้องคนใหม่ของอัคราวิชญ์นี่นา ที่ชื่อ ญาณิศา มองภายนอกก็สวยแซ่บหน้ามอง แต่ไม่คิดว่านิสัยเธอจะร้ายกาจเพียงนี้ ถึงขั้นทำเรื่องที่ชวนช็อกได้ขนาดนี้
"คุณคินน์คะ คุณรู้ใช่ไหมคะว่าฉันไม่พอใจมากที่คุณจะไปแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน" ญาณิศาพูดอ่อยพลางลูบไล้ไปบนตัวของอัคราวิชญ์ ขณะที่เขาทำสีหน้าเกร็งฝืนอยากจะหนีไปให้พ้น
"..." อัคราวิชญ์เลือกที่จะไม่ตอบโต้ใด ๆ กลับ
"คุณคินน์คะ ยัยผู้หญิงคนนั้นมีอะไรดีเหรอคะ ถึงได้อยากแต่งงานกับมัน" ญาณิศาทนไม่ไหวจึงพูดใส่หน้าอัคราวิชญ์ พร้อมทั้งระเบิดอารมณ์โมโหออกมาด้วย
"…" อัคราวิชญ์ก็ยังเงียบเช่นเคย
"คุณคินน์คะ ถ้าคุณแต่งงานกับฉัน คุณจะได้ทั้งเลขา ภรรยา แม่ของลูกคุณ และแม่บ้านแบบครบทุกด้านเลยนะคะ" ญาณิศากลับมาพูดเสียงออดอ้อนอีกครั้ง
"..." อัคราวิชญ์เลือกที่จะมองไปทางอื่นแทนการตอบ
"นี่คุณคินน์! คิดว่าการไม่ตอบฉัน มันจะทำให้ฉันปล่อยตัวคุณไปงั้นเหรอคะ โทษทีนะ คุณน่ะคิดผิดแล้วค่ะ" ญาณิศาพูดเสียงแข็งใส่อย่างคนอยากเอาชนะ แต่ก็ไม่มีผลอะไร
ระหว่างที่ญาณิศากำลังจับจ้องอยู่กับอัคราวิชญ์อยู่ ชายชกรรจ์ 3 คนที่อยู่ข้างนอกก็ถูกจัดการโดยตำรวจไปอย่างเงียบเชียบจนเธอไม่รู้ตัวว่า กำลังตกอยู่ในอันตรายแล้ว และตอนนี้ตำรวจก็เข้าไปรวบเธอจากด้านหลัง ส่วนตำรวจอีกนายไปช่วยตัวประกัน หลังจากจบการจับกุม ณัฐชานนท์ก็เป็นคนพากลับบ้านไปหาคุณหญิงวิไลรัตน์ที่กำลังรออยู่อย่างร้อนใจ
พอคุณหญิงได้ข่าวผ่านการโทรมาของณัฐชานนท์แล้ว เธอก็รีบร้อนเดินไปยืนรอที่ประตูหน้าบ้าน เมื่อเธอเห็นหน้าลูกชายที่มีบาดแผลจากการทำร้ายที่หน้างานแต่งไม่พอ ยังมีคราบฝุ่นดินที่เลอะเปรอะเปื้อนจากตึกที่โดนจับตัวไป และรอยแดงตามแขนที่ถูกรัดไว้อีก ยิ่งทำให้เธอรู้สึกปวดใจพาลทำให้น้ำตาของเธอไหลออกมาทันที
"โอ้ ลูกคินน์" คุณหญิงวิไลรัตน์ลูบไปที่ใบหน้าของอัคราวิชญ์ และจับเนื้อตัวของเขาไม่ปล่อยด้วยความรู้สึกสงสาร
"เรื่องนี้เลขาคนนั้นต้องรับผิดชอบ เดี๋ยวแม่จะส่งทีมทนายมือดีไปจัดการคนที่ทำให้ลูกต้องเจ็บตัวแบบนี้" คุณหญิงพูดอย่างเกรี้ยวกราด ไม่สนว่าใครจะได้ยินแล้วตอนนี้
"แม่ครับ ผมเหนื่อย ขอตัวไปอาบน้ำก่อนได้ไหม แล้วค่อยคุยกันนะครับ" อัคราวิชญ์พูดขึ้นเสียงเรียบ ๆ เมื่อเห็นว่าแม่ไม่ยอมปล่อย
"จ้ะลูก ไปอาบน้ำก่อนก็ได้" คุณหญิงปล่อยแขนของอัคราวิชญ์ แล้วนึกขึ้นได้ว่า ป้านุชและวีรภัทรานั่งรออยู่ จึงเรียกเขาไว้
"ลูกคินน์ แม่ลืมบอก ด้านนี้คุณพี่นุช และหลานวี คนที่จะแต่งงานกับคินน์น่ะลูก" คุณหญิงยืนพูดแนะนำพร้อมผายมือไปหาทั้ง 2 คนที่นั่งรอบนโซฟา
"สวัสดีครับ" อัคราวิชญ์ยกมือไหว้ไปที่ป้านุชอย่างนอบน้อม ส่วนวีรภัทรา เขากลับทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบจนเกือบจะเรียกว่าเย็นชาใส่ได้เลย ไม่ได้แสดงสีหน้าหรือท่าทีสนใจใด ๆ แล้วก็เดินไปอาบน้ำที่ห้องนอนตัวเองที่ชั้นบน
เมื่อป้านุชเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อย จึงเอ่ยขึ้นมาว่า "พี่ขอตัวกลับก่อนนะคะ โล่งใจไปทีนะคะ" ป้าพูดพลางบีบมือคุณหญิงเบา ๆ เพื่อให้กำลังใจกับคนที่เพิ่งเสียขวัญมา และคุณหญิงเองก็พยักหน้าและยิ้มบาง ๆ ไปด้วยพร้อมกล่าวขอบคุณ
"อยู่ก่อนสิคะ ไหน ๆ ก็ได้เจอกันแล้ว รัตน์เองก็อยากให้เด็ก ๆ ทำความรู้จักกันเลย" คุณหญิงยังคงจับมือป้านุชไว้ พร้อมทั้งส่งสายตาเชิงรู้กัน
"...ก็ได้ค่ะ พี่รอก่อนก็ได้" ป้านุชเว้นจังหวะตอบเล็กน้อยก่อนที่จะตอบตกลง และจากที่กำลังจะลุกจากเก้าอี้ที่นั่ง ก็ต้องกลับมานั่งเหมือนเดิม
ผ่านไป 30 นาที อัคราวิชญ์ลงมาจากชั้น 2 ด้วยชุดสบาย ๆ อย่างเสื้อยืดและกางเกงวอร์มโทนสีเทาทั้งตัว เขาตวัดสายตาไปมองวีรภัทราเล็กน้อย ก่อนจะกลับมามองแม่ตัวเอง ทำเอาวีเกร็งขึ้นมา ไม่ใช่แค่ในฐานะพนักงานตัวเล็ก ๆ ในบริษัทเขาเท่านั้น แต่ยังพ่วงตำแหน่งว่าที่ภรรยาเขาอีกด้วย
หลังจากที่ลงมาแล้วเห็นว่าทุกคนนั่งเงียบ อัคราวิชญ์จึงพูดขึ้น "แม่ กลับบ้านก่อนนะครับ"
"เดี๋ยวลูกคินน์ กินข้าวเย็นกับแม่ก่อน ไหน ๆ ก็มาถึงบ้านเราแล้ว และก็จะได้ทำความรู้จักกับหลานวีด้วยไงจ้ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์พูดยื้อไว้อย่างนิ่มนวล
พออัคราวิชญ์เห็นสายตาของแม่ เขาก็ตอบตกลงด้วยความใจอ่อน "ก็ได้ครับแม่"
วันนี้มื้ออาหารเย็นพิเศษกว่าวันไหน ๆ ทั้งคุณหญิงวิไลรัตน์และป้านุชต่างอมยิ้มนั่งมองลูกหลานทั้ง 2 คนกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา ก่อนที่คุณหญิงจะเอ่ยขึ้นกลางโต๊ะกินข้าวขนาดใหญ่
"คืนนี้คุณพี่กับหลานวีก็พักที่นี่ด้วยกันเลยนะคะ" คุณหญิงวิไลรัตน์เอ่ยชวนตามแผนที่แอบคุยกับป้านุช ตอนเข้าครัวมาเตรียมมื้อเย็นด้วยกัน
"พี่เกรงใจน่ะค่ะ แต่ว่า..." ป้านุชกำลังจะปฏิเสธ
"ไม่ต้องเกรงใจเลยค่ะ ไหน ๆ ก็อยู่ที่นี่แล้ว ถือว่ามาเปลี่ยนบรรยากาศกันสักคืนนะคะ" คุณหญิงวิไลรัตน์รับส่งมุขกับป้านุชด้วยการพยายามโน้มน้าวใจอีกฝ่ายอย่างเต็มที่
"ก็...ดีเหมือนกันค่ะ" ป้านุชทิ้งจังหวะการพูดเล็กน้อย ก่อนจะตอบตกลงไป
"แต่ว่าวี..." วีรภัทราพูดขึ้น หลังจากที่ได้ยินคำตอบของป้านุช
"ติดอะไรหรือเปล่าจ้ะ" คุณหญิงถามกลับและมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเมตตา
"คือว่า... พรุ่งนี้วีต้องไปเตรียมงานไว้ประชุมกับทีมน่ะค่ะ" หลังจากวีรภัทราพูดจบก็ก้มหน้างุดทันทีด้วยความเกรงใจ
"พรุ่งนี้วันหยุดนะจ้ะ" คุณหญิงตอบกลับเสร็จก็หันหน้าไปมองด้วยสายตาตำหนิอัคราวิชญ์ทันที
"ลูกคินน์ ที่บริษัทลูกทำงานหนักขนาดนี้เลยเหรอ วันหยุดพนักงานก็ต้องทำงานด้วย" คุณหญิงพูดขึ้นอย่างไม่พอใจนิดหน่อย และแอบลำเอียงเข้าข้างวีรภัทรา
อัคราวิชญ์ส่งสายตาพิฆาตใส่วีรภัทรา ตอนที่เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ทำให้เธอสะดุ้งกลัวขึ้นมา เพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า มันอาจจะเป็นคำพูดที่สามารถคิดไปในแง่นั้นได้ด้วย และที่สำคัญผู้บริหารอย่างเขากำลังนั่งกินข้าวร่วมโต๊ะอยู่ตรงนี้ จากนั้นเขาก็หันกลับมาตอบคุณหญิงวิไลรัตน์
"แม่ครับ ที่บริษัทเราไม่ได้กดดันพนักงานขนาดนั้น บางทีพนักงานเขาคงแค่...ขยัน หรือไม่ก็อยากทำผลงานละมั้งครับ" อัคราวิชญ์ตอบ แต่ก็ยังแอบแซะใครบางคนไปด้วย
"อ่อ... แม่ก็นึกว่าเราไปบังคับพนักงานให้ทำแบบนั้น" คุณหญิงวิไลรัตน์พยักหน้าหลังจากเข้าใจเหตุผล แต่ก็ไม่ทันได้สังเกตว่าอัคราวิชญ์พูดแดกดันใครบางคนอยู่
"ครับแม่" อัคราวิชญ์ยิ้มให้แม่เขาเล็กน้อย


## รวบรัด

7 โมงเช้าของวันรุ่งขึ้นทุกคนตื่นมาด้วยความสดชื่น แต่ใครจะไปคิดว่า ป้านุชกับคุณหญิงที่แอบไปคุยกันเมื่อคืนนี้คือเรื่องเกี่ยวกับการจดทะเบียนสมรสของอัคราวิชญ์และวีรภัทรา ซึ่งคุณหญิงได้แอบติดต่อนายทะเบียนไว้ล่วงหน้าแล้ว ถ้าตามแผนเดิมคือหลังจากจัดงานแต่งงานแล้ว นายทะเบียนจะเข้ามาพร้อมเอกสารในวันแต่งงาน แต่เมื่องานมันล่มไปเลยย้ายวันมาจดอีกวันแทน ส่วนงานแต่งงานค่อยว่ากันอีกที
หลังจากผ่านไป 1 ชั่วโมง อัคราวิชญ์และวีรภัทราเตรียมตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็เดินลงมาที่ชั้น 1 โดยที่พวกเขาไม่รู้ว่าข้างหน้ามีการเตรียมการอะไรไว้แล้วตอนนี้ จนเขากับเธอเห็นคุณแม่และคุณป้านุชแต่งตัวสวยผิดปกติ แถมยังชวนให้ไปยังห้องโถงใหญ่ที่จะใช้เวลามีงานสำคัญ พอพวกเขาทั้ง 4 คนเดินทะลุเข้าไปห้องนั้นก็เจอเข้ากับนายทะเบียน นักข่าวทุกสำนักและช่างกล้องที่เตรียมถ่ายภาพบรรยากาศในงานวันนี้ แสงแฟลชกล้องมากมายสาดใส่กันไม่ยั้งตั้งแต่ที่ก้าวเท้าเดินเข้าไป
คุณหญิงวิไลรัตน์และป้านุชพาทั้งคู่เดินไปนั่งที่โซฟาหนังแท้สไตล์เหลี่ยมมุมป้านสีโมโนโทนดูมีภูมิฐาน หลังจากที่ทั้งคู่หย่อนตัวนั่งลงแล้ว ทั้งคุณหญิงและป้าก็นั่งลงขนาบข้างทั้งคู่ทันที
"ไม่ทราบว่าที่เชิญนักข่าวมาวันนี้ ทางคุณหญิงวิไลรัตน์มีข่าวดีอะไรหรือเปล่าคะ" นักข่าวคนหนึ่งยกมือขึ้นถามอย่างตรงประเด็น
"ค่ะ สิ่งที่ดิฉันต้องการแจ้งให้ทุกท่านทราบคือ อัคราวิชญ์หรือคินน์ ลูกชายของดิฉันกำลังจะแต่งงานกับหลานสาววีรภัทราหรือวี ซึ่งเป็นหลานของคุณพี่อรนุช และที่สำคัญยังเป็นรุ่นพี่ในมหาวิทยาลัยที่ดิฉันจบมาด้วยค่ะ" คุณหญิงเกริ่นนำอย่างละเอียด ก่อนจะเว้นวรรคและอธิบายเหตุผลที่แท้จริงในวันนี้
"ครอบครัวของเราทั้งคู่ตกลงกันที่จะเป็นครอบครัวเดียวกัน และวันนี้พิเศษมากก็คือ จะมีการจดทะเบียนสมรสต่อหน้าทุกท่านค่ะ" คุณหญิงแจ้งข่าวต่อหน้านักข่าวและทุกคนที่อยู่ในงานนี้อย่างฉะฉานและชัดถ้อยชัดคำ
"ยินดีด้วยค่ะ" นักข่าวต่างพูดแสดงความยินดีพร้อมปรบมือ แต่ก็ไม่ลืมที่จะถ่ายรูปรัว ๆ และยิงคำถามที่ทำเอาวีรภัทราหน้าเจื่อนลง
"ไม่ทราบว่าคุณวีรภัทรามารู้จักและรักกับคุณอัคราวิชญ์ได้ยังไงหรือคะ เนื่องว่าเท่าที่จำได้ ก่อนหน้านี้คุณอัคราวิชญ์มีคนรักอยู่แล้ว และก็เพิ่งจากไปไม่นานมานี้เอง" คำถามยิงตรงจากนักข่าวเล่นทำเอาทุกคนรู้สึกจุกในคอขึ้นมา
"ดิฉันเป็นคนแนะนำให้เขาทั้งคู่รู้จักกันค่ะ พวกเขาเริ่มต้นจากการเป็นเพื่อนกันมาก่อนนี่แหละค่ะ แต่อาจจะด้วยความน่ารักและใส่ใจคนอื่นของหลานวี ทำให้ทั้งคู่ตกลงปลงใจกันได้เร็วกว่าปกติที่หลายคนเป็นกันค่ะ" คุณหญิงพูดขึ้นมาหลังจากเห็นสถานการณ์เริ่มไม่ดีและอาจจะทำให้คนตีความผิดไปได้ และคุณหญิงไม่ลืมที่จะหันไปยิ้มให้กำลังใจวีรภัทราด้วย
"ค่ะ ถ้างั้นก็หมายความว่าทั้งคู่ชอบพอกันเลยตกลงปลงใจที่จะแต่งงานกันถูกไหมคะ ไม่ได้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นจนต้องตัดสินใจทำแบบนี้ใช่ไหมคะ" นักข่าวอีกสำนักจี้ถามต่อ
"ไม่ใช่แน่นอนค่ะ" คุณหญิงตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"ขอถามคุณอัคราวิชญ์หน่อยนะคะ ไม่ทราบว่าคุณวีรภัทรามีอะไรที่ดึงดูดหรือทำให้คุณ  อัคราวิชญ์ประทับใจเป็นพิเศษเหรอคะ พอจะยกตัวอย่างให้หน่อยได้ไหมคะ" นักข่าวสำนักที่ 3 ถามเชิงลึกเพิ่ม ทำให้อัคราวิชญ์กลืนน้ำลายลงคอทันที เพราะเขาไม่รู้จะต้องตอบคำถามนี้ยังไงดี แต่ด้วยประสบการณ์การทำงานและความรักที่เขามีในอดีตเลยพยายามหาจุดเชื่อมโยงของพวกเขาทั้งคู่
"ผมว่าน้องวีน่ารักดีครับ เธอเอาใจใส่และเป็นกำลังใจให้ผมในทุก ๆ เรื่องครับ" อัคราวิชญ์ตอบไว้หน้าทุกคน ทั้ง ๆ ที่ในใจก็รู้สึกเคืองแม่ไม่หายที่ทำอะไรไม่ปรึกษาเขาก่อน
"แล้วทางคุณวีรภัทราล่ะครับ ในคำถามเดียวกัน" นักข่าวคนเดิมหันมาถามวีรภัทรา
"วีว่าพี่คินน์ใจดีและก็ดูแลดีมากค่ะ" วีรภัทราตอบเท่าที่เธอนึกออกตอนนี้ เพราะเธอตื่นเต้นและกังวลมาก รวมถึงไม่ค่อยพอใจที่ป้านุชบีบให้เธอต้องมาตกที่นั่งลำบากแบบนี้
"ขอสอบถามความคิดเห็นของคุณอัคราวิชญ์ครับ ไม่ทราบว่าคุณมีความคิดเห็นยังไงกับสิ่งที่เลขาทำกับคุณล่าสุดครับ"
"ผมแค่สงสารและเห็นใจครับ และผมอยากฝากข้อคิดไว้ด้วยว่า คนเราจะรักจะชอบใครไม่ผิดครับ แต่อย่ามาทำร้ายกันโดยอ้างว่านี่คือความรัก มันไม่ใช่ครับ" อัคราวิชญ์ตอบตรงไปตรงมา
"เลขาคนล่าสุดของคุณอัคราวิชญ์ที่ก่อเรื่องไป เขาก็เป็นลูกไฮโซ เรียนจบสูง คุณสมบัติครบถ้วน เธอคนนั้นไม่ได้อยู่ในพิจารณาของคุณในด้านคู่ชีวิตเลยเหรอครับ"
"สำหรับผม คำว่าคู่ชีวิต มีหลายองค์ประกอบมากมายครับ แต่สิ่งที่สำคัญในความรู้สึกผมคือต้องมีความรัก ความเข้าใจ ส่งเสริมซึ่งกันและกันได้ครับ แม้น้องคนนั้นจะมีหลายด้านที่ใช่ แต่ถ้าจังหวะชีวิตของเราไม่ตรงกัน หรือไม่ได้อยู่ในช่วงจังหวะเดียวกับผมก็ไม่สามารถเป็นไปได้ครับ นั่นถึงทำให้ผมตัดสินใจออกมาแบบนี้ครับ" อัคราวิชญ์ตอบน้ำเสียงเรียบนิ่ง ส่วนวีรภัทราที่กำลังนั่งฟังอยู่ข้าง ๆ ก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย แต่ก็แอบสับสนในใจว่าทำไมเขาถึงตัดสินใจแต่งงานกับเธอ ทั้ง ๆ ที่ก็มีคำตอบที่ดีขนาดนี้
"ขอบคุณครับ/ค่ะ" นักข่าวทุกคนพูดพร้อมกัน ในจังหวะเดียวกันกับที่วีรภัทราก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
หลังจากนั้นนายทะเบียนก็หยิบเอกสารที่ต้องเซ็นยื่นมาวางที่โต๊ะกระจกใสด้านหน้าทั้งคู่ และเมื่อเสร็จเรียบร้อยก็มีการถ่ายรูปร่วมกันทั้งแบบครอบครัว และแบบคู่ จากนั้นก็แยกย้ายกันไป ในด้านของอัคราวิชญ์เลือกที่จะเดินทางกลับบ้านตัวเอง ส่วนป้านุชและวีรภัทราขอตัวกลับบ้าน โดยคุณหญิงวิไลรัตน์ได้เสนอให้คนขับรถพาไปส่งที่บ้าน
ต่อมาในโลกออนไลน์ได้มีการแชร์ภาพที่สื่อนำไปลงข่าว เพียงไม่กี่นาทีก็กลายเป็นประเด็นใหญ่ที่ร้อนแรงที่สุดในวันนี้กับการเปิดตัวสะใภ้เพียงคนเดียวของตระกูลรุ่งโรจนพัฒน์ว่า ผู้หญิงคนไหนจะมามัดใจผู้ชายที่แสนสมบูรณ์แบบคนนี้ได้ หลังจากที่เขาได้สูญเสียคนรักไปเมื่อปีก่อน ทำเอาพนักงานบริษัทที่สนใจอัคราวิชญ์และอยากทอดสะพานให้อยู่แล้ว ต่างทำท่าจะเป็นลมบ้างล่ะ โวยวายบ้างล่ะ จนตอนนี้ในแชทกลุ่มต่าง ๆ เด้งรัว ๆ โดยเฉพาะกลุ่มทีมบัญชีที่มีวีรภัทราอยู่ด้วย
ระหว่างทางที่ป้านุชและวีรภัทรานั่งรถกลับบ้าน วีก็เปิดอ่านข้อความเหล่านั้น ซึ่งตอนแรกเธอนึกว่าเป็นเรื่องงาน แต่ปรากฏว่าข่าวการจดทะเบียนสมรสของเธอได้แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว เธอค่อย ๆ เลื่อนอ่านทีละข้อความ เห็นก็จะมีแต่หัวหน้าที่เข้ามาแสดงความยินดี ส่วนพริมาเพื่อนสนิทเธอได้ทักแยกมาแสดงความยินดีไปก่อนหน้านี้แล้ว และตอนนี้เธอเองก็รู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรก็ไม่รู้มาติดอยู่ที่คอ กลืนน้ำลายลงคอได้ไม่เต็มที่สักที
"ยินดีด้วยนะ" หัวหน้าทีมพิมพ์เข้ามาเป็นคนแรก
"ขอบคุณค่ะ" วีรภัทราตอบกลับ
"ไม่รู้ว่าคุณวีรภัทราไปจับคุณอัคราวิชญ์ได้ยังไงนะ อุ๊ย! ไม่ใช่สิ ไปมัดใจคุณอัคราวิชญ์ได้ยังไง ฉันยังจำได้อยู่เลยว่าคุณนันทิชาทั้งน่ารักและอ่อนโยนขนาดไหน ไม่น่าลงมาเลือกคนที่ดีแต่ทำงานเอาหน้านะ ขอโทษนะคะ ไม่ได้ว่าคุณวีรภัทราค่ะ" คนในทีมเดียวกับวีรภัทราพิมพ์แซะขึ้นมา
"นั่นสิ เห็นด้วย นี่ ๆ ฉันได้ข่าวว่า เลขาญาณิศา นั่นก็รวยระดับไฮโซเลยนะ ถ้าไม่ติดที่นางออกตัวเยอะขนาดนั้น ก็ไม่แน่อาจจะได้คุณอัคราวิชญ์ไปก็ได้ เพียบพร้อมขนาดนั้น น่าเสียดายจริง ๆ" อีกคนก็พิมพ์ผสมโรงเข้ามาด้วย
"ใช่ ๆ นี่เห็นข่าวล่าสุดยัง"
"อะไร ๆ รีบบอกมาเร็ว"
"ก็จะอะไรซะอีก จริง ๆ แล้ววีรภัทราจนมาก สงสัยคงหวังเกาะครอบครัวคุณอัคราวิชญ์ จึงรีบเอาตัวไปเสนอแบบนั้น"
"โอ้ ร้ายเหมือนกันนะ เห็นหน้าใส ๆ แบบนั้น"
"ใช่เลยค่ะ"
พนักงานทุกคนต่างเห็นด้วยกับสิ่งที่วิพากษ์วิจารณ์โดยไม่สนใจถามความจริงจากวีรภัทราแม้แต่คนเดียว ทำให้เธอเห็นธาตุแท้ของทุกคนว่า แท้จริงแล้วต่อหน้ากับลับหลังคนละอย่างเลย ที่ทำดีกับเธอที่ผ่านมามันก็แค่ผลประโยชน์เท่านั้น หลังจากที่เธอก้มหน้าอ่านข้อความด้านลบเหล่านั้นเสร็จก็พยายามตั้งสติ และเป็นจังหวะเดียวกับที่เงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าถึงหน้าบ้านตัวเองพอดี เธอเลยได้โอกาสหลบหน้าทุกคนวิ่งขึ้นไปที่ชั้น 2 ห้องนอนตัวเองทันที โดยไม่สนใจทักทายคนในบ้านหรือรอคุยกับป้านุชก่อน เธอรู้สึกทั้งกลัว อึดอัดและอายมากที่จะต้องเผชิญหน้ากับคนในที่ทำงานในวันพรุ่งนี้ แต่ยังไม่ทันจะข้ามวัน ข่าวใหญ่โตก็ประกาศออกมาว่า เธอเป็นผู้หญิงที่รักร่วมเพศ จะมาแต่งงานกับผู้ชายได้อย่างไร พร้อมมีหลักฐานที่เธอจูบกับผู้หญิง เมื่อเธอเห็นพริมาโทรมาจึงกดรับสายทันที
"แกได้อ่านข่าวยัง" พริมาพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูร้อนใจอย่างเห็นได้ชัด
"เห็นแล้ว กำลังอ่านอยู่" วีรภัทราตอบด้วยน้ำเสียงที่ไร้ความรู้สึกกลับไป
"ทำไมแกดูไม่คิดมากหรืออะไรเลยล่ะ" พริมาถามกลับอย่างสงสัย
"ก็เรารู้ไงว่าใครทำ เพียงแต่กำลังคิดว่าจะจัดการยังไงดี" วีรภัทราตอบกลับอย่างเรียบเฉย
"ขนลุกเลยนะ แกยิ่งไม่ค่อยนิ่งด้วย ถ้าเป็นเรื่องเสียหายขนาดนี้ ตอนนี้ในโลกออนไลน์ลามปามไปถึงครอบครัวแกหมดแล้ว อย่าช้าล่ะ" พริมาพูดเตือนด้วยความกังวล
"อืม รู้แล้วแหละ" วีรภัทราตอบกลับ ยังไม่ทันได้พูดคำต่อไป เสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้น 3 ทีพร้อมเสียงเรียกชื่อเธอ
"หลานวี ป้านุชเอง ทำไรอยู่ ป้ารู้เรื่องข่าวล่าสุดแล้ว และตอนนี้คุณหญิงเขาร้อนใจมาก เลยเดินทางมาที่บ้านเราแล้ว ลงมาเร็ว ๆ ล่ะ อย่าให้ผู้ใหญ่ต้องรอนะ" ป้านุชพูดน้ำเสียงดุ ๆ และดูไม่สบอารมณ์เท่าไร
"ค่ะป้า" วีรภัทราตะโกนตอบรับป้านุชเสร็จ ก็หันมาคุยโทรศัพท์ต่ออีกนิด เพื่ออธิบายเหตุการณ์ตรงหน้านิดหน่อย ก่อนจะวางสายจากพริมาไป
เมื่อวีรภัทราเปิดประตูห้องนอนออกมาก็เห็นป้านุชยืนรออยู่ ยังไม่ทันทีเธอจะอ้าปากบอกป้าให้ลงไปข้างล่างกัน ป้าก็ยกมือขึ้นตบหน้าเธอทันที เสียงตบดังลั่นสนั่นจนคุณย่ากัลยาณีที่นั่งเล่นอยู่มุมหนึ่งที่ชั้นล่างกับคุณปู่ณรงค์สะดุ้งตกใจและร้องโวยวายขึ้นมาด้วยความกลัว คุณย่าเพิ่งมาเป็นช่วงที่สูญเสียวัฒนชัยและยมลพรไป ซึ่งก็คือพ่อแม่ของวีนั่นเอง จึงทำให้หลังจากวันนั้นทุกคนในบ้านพยายามที่จะไม่ทำเสียงดัง แต่ครั้งนี้ป้าคงทนไม่ไหวจริง ๆ ทั้งโกรธ ทั้งอายคนอื่น อุตส่าห์เก็บเป็นความลับ ไม่คิดว่าหลานตัวเองจะทำแบบนี้ นอกจากจะทำเรื่องงามหน้าแล้ว กัลย์กมลยังมีหลักฐานเก็บไว้ข่มขู่อีก
เมื่อถึงชั้นล่าง รอยแดงที่หน้าวีรภัทรายังไม่หายไปไหน ส่วนคุณหญิงเองก็พยายามเก็บสีหน้าที่เหมือนโดนป้านุชหลอกเอาของย้อมแมวมาให้ ป้านุชและวีรภัทรานั่งลงเสร็จ คุณหญิงก็พูดขึ้นเลยทันที
"หลานวี แม่ขอถามตรง ๆ นะ รูปภาพนั้นคือเรื่องจริงใช่ไหมจ้ะ" คุณหญิงพยายามไม่แสดงออกมากมาย และถามกลับด้วยน้ำเสียงปกติ
"ค่ะ แต่...มันก็ผ่านมาสักพักแล้วค่ะ" วีรภัทราตอบตามความจริง พลางก้มหน้าบีบมือตัวเองอยู่
ป้านุชหันขวับไปหาวีรภัทราทันทีหลังจากได้ยินคำตอบ ป้ารู้สึกหน้าร้อนขึ้นมาทันที อีกทั้งใจยังร้อนรุ่มไปหมด ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน "คุณหญิงรัตน์ พี่ขอโทษสำหรับเรื่องนี้นะคะ แต่จริง ๆ แล้ว..." ยังไม่ทันที่ป้านุชจะอธิบายต่อ ก็ถูกคุณหญิงขัดขึ้น
"ถึงยังไงหลานวีก็เคย ๆ กับคนพวกนั้น จะให้รัตน์ทำยังไงล่ะคะทีนี้" คุณหญิงถามกลับด้วยการใช้คำพูดเลี่ยง ๆ ออกไป
"เรื่องนี้ก็ตอบรับแค่ว่าเป็นรูปของหลานวีจริง แต่ไม่ยอมรับความสัมพันธ์ บอกว่าคนเราก็มีช่วงชีวิตที่เล่นมากไปจนอาจเลยเถิด แต่ตอนนี้ก็เปลี่ยนแปลงตัวเองแล้ว" ป้านุชพยายามพูดหาทางลงให้กับปัญหานี้
"ก็ได้ค่ะ แต่อย่างนี้แม่ไม่ได้ฝืนใจหลานวีใช่ไหมจ้ะ ที่ต้องมาแต่งงานกับคินน์น่ะ" คุณหญิงยังถามต่อ
"ค่ะ ไม่ลำบากใจเลยค่ะ เป็นแค่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้นเองค่ะ ไม่ได้มีความหมายอะไรมาก" วีรภัทราพยายามตอบคำถามให้ตรงใจป้านุชมากที่สุด เพื่อที่จะได้ไม่ต้องมามีปัญหาทีหลังกันอีก
"งั้นก็...แม่จะแจ้งนักข่าวไปตามที่คุยกันไว้นะจ้ะ" คุณหญิงพูดสรุปก่อนจะขอตัวกลับ
พอคุณหญิงวิไลรัตน์กลับไปแล้ว ป้านุชก็หันมาคาดโทษวีรภัทราทันที ต่อว่าที่ทำอะไรไม่คิด และบังคับให้ทิ้งของทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับกัลย์กมล ก่อนที่อะไร ๆ จะมีตามมาหลังจากนี้ เพราะไม่อยากให้เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่ 2 และต้องการกำจัดไปให้พ้นทาง
วีรภัทราทำได้แค่ทำตามที่ป้าสั่ง มีเพียงอย่างเดียวที่ป้าไม่เคยบังคับเลยในชีวิตคือเรื่องการเรียน อยากเรียนอะไรก็ได้หมด แต่พอเป็นเรื่องความรักทีไร เธอรู้สึกอึดอัดเหมือนถูกขังอยู่ในกรงตลอดเวลา เธอได้แต่รำพึงรำพันกับตัวเอง


## ความขมขื่นในใจ

หลายสิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ค่ำคืนนี้วีรภัทราอยากผ่านไปเร็ว ๆ หลังจากอาบน้ำเสร็จ เธอก็มานอนพักผ่อนบนเตียง แต่สายตากลับมองออกไปนอกหน้าต่างห้อง ขณะคิดคำนึงถึงเหตุการณ์วุ่นวายมากมายที่เกิดขึ้นในวันนี้ เธอไม่คิดว่าการตัดสินใจในวันนั้นกับกัลย์กมลจะทำให้ครอบครัวเธอและครอบครัวอัคราวิชญ์เดือดร้อนได้ถึงเพียงนี้ เธอยังจำสายตาที่เขามองมาที่เธออย่างไม่ชอบใจ แต่ออกแนวจะข่มขู่มากกว่าด้วยซ้ำไป เธอรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะต้องรับมือกับปัญหาใหม่นี้อย่างไรดี เป็นหนึ่งคืนที่เธอลืมตาตื่นจนถึงเช้า และก็ออกเดินทางไปทำงานตอนเช้าด้วยขอบตาหมีแพนด้า
วีรภัทราเดินเข้าไปในตึกทำงานเหมือนเคย แต่ที่ทำให้เธอรู้สึกไม่เหมือนเดิมคือทุกทีจะมีเพื่อนพนักงานในแผนกอื่น ๆ ทักทายอย่างน่ารัก แต่วันนี้ทุกคนกลับเมินเฉย ไม่สนใจเธอ แม้ว่าเธอจะพยายามยิ้มให้ก็ตาม เธอจึงหน้าเจื่อนลง ความรู้สึกไม่มั่นใจเริ่มก่อตัวขึ้น ทำไมเหตุการณ์ถึงเหมือนตอนที่เธอยังเด็กนะ ที่มีแต่คนเกลียดเธอ ทั้ง ๆ ที่เธอยังไม่ได้ทำอะไรพวกเขาเลยนะ ตลอดการขึ้นลิฟต์จนเดินตรงไปถึงโต๊ะทำงาน และนั่งลงหน้าจอคอมพิวเตอร์ เหมือนเธอหลุดเข้าไปในห้วงความคิดจนไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงเรียกของเพื่อนสนิทเธอเลยแม้แต่นิดเดียว
"ฮะ เมื่อกี้ว่าไงนะ" วีรภัทราสะดุ้งขึ้นมา แล้วเปลี่ยนสายตาจากที่มองหน้าจอคอมพิวเตอร์มามองหน้าพริมาแทน
"แกไหวไหมเนี่ย" พริมาถามอย่างห่วงใย
"สับสนอะ ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงให้ถูกใจทุกคน" วีรภัทรากระซิบเบา ๆ ด้วยเกรงว่าใครจะมาได้ยิน
"อืม ก็เข้าใจแหละ ผู้ชายที่สมบูรณ์แบบแบบนั้น ใคร ๆ ก็อยากได้ไปครอบครอง พอไม่ได้ก็พาลคนที่ได้" พริมาพูดอย่างเข้าใจสถานการณ์ที่วีรภัทราเผชิญดี
"อืม กำลังคิดว่า จะปล่อยให้เลยตามเลยดีไหม หรือเราควรยกเลิกงานแต่งดีอะแก" วีรภัทราพูดอย่างสับสน ทั้ง ๆ ที่ก็เป็นการทำตามความปรารถนาของป้านุช อยากให้ครอบครัวมีความสุข แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นทำลายความรู้สึกคนมากมาย
"ไม่มีใครตอบได้ดีเท่าแกหรอก เรามีหน้าที่รับฟังและเคียงข้างแก ดังนั้นไม่ต้องกังวลกับคนรอบข้างมากจนเกินไป ฟังเสียงตัวเองให้มาก ๆ เข้าไว้" พริมาพูดอย่างเห็นใจและปลอบใจวีรภัทราไปในตัวด้วย
"อืม เข้าใจ มาทำงานกันเถอะ มีอีกเยอะที่ต้องจัดการ" วีรภัทราพูดตัดบทสนทนา เมื่อเห็นพนักงานคนอื่น ๆ เริ่มเดินทยอยเข้ามาในห้องทำงาน
สายตาของพนักงานจับจ้องมาที่วีรภัทราขณะที่พวกเขากำลังก้าวขาเข้ามา จังหวะการเดินและเสียงรองเท้าที่กระทบลงพื้นยิ่งเพิ่มความรู้สึกกังวลมากขึ้นไปอีก หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบจะคุมสีหน้าและท่าทางไว้ไม่อยู่ และเสียงดังที่ทุกคนได้ยินตอนเช้าก็มาถึง หากวันไหนมีประกาศตอนเช้าจากหัวหน้าทีม ให้ทุกคนรู้ตัวไว้เลยว่า อีกครึ่งชั่วโมงจะมีการประชุม แต่จะเป็นอะไรก็ต้องรอหัวหน้าชี้แจง
"สวัสดีค่ะทุกคน เช้านี้มีประชุม เป็นการประชุมใหญ่คือรวมทุกแผนกเพื่อดูความคืบหน้าของผลประกอบการและการทำงานที่ผ่านมาตลอดระยะเวลา 2 เดือนครึ่ง เพื่อวางแผนหรือปรับปรุงงานก่อนจะสิ้นสุดไตรมาสแรกกันนะคะ ทุกคนเตรียมรายงานให้พร้อมนะคะ" หัวหน้าพูดเสียงเหมือนผู้ประกาศข่าวเสร็จก็เขยิบตัวเดินเข้าห้องทำงานส่วนตัวทันที โดยไม่ทันได้สังเกตพนักงานหลาย ๆ คนกำลังจับจ้องมาที่วีรภัทรา ด้วยสายตาจับผิด เพราะถ้าเป็นการประชุมใหญ่ก็จะต้องเจอผู้บริหาร และทุกคนไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองกับสิ่งที่ต้องเห็น คือความสนิทสนมของ 2 คนนี้
เมื่อวีรภัทราเริ่มรู้สึกตัวว่ามีคนจับจ้องมาที่เธอเต็มไปหมด ทำให้เธอใจเต้นแรงเพิ่มขึ้น หายใจไม่ค่อยสะดวก จึงรีบลุกขึ้น เพื่อเดินออกไปสูดอากาศนอกห้อง แต่จังหวะที่ลุกขึ้นและก้าวขาเดินนั้น อยู่ ๆ ก็มีเพื่อนพนักงานในทีมพูดแขวะขึ้นมา
"ดีเนอะ มาทำงานก็ได้เจอสามีด้วย น่าอิจฉาจัง" พนักงานคนหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงแดกดันนิด ๆ แต่กลับทำสีหน้าเหมือนคนหยอกล้อเล่นเฉย ๆ เมื่อวีรภัทราเห็นท่าทางอย่างงั้นก็หงุดหงิดเล็กน้อย แต่ไม่อยากมีเรื่องด้วย จึงรีบเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องไปโดยไม่ตอบโต้อะไรเลย
วีรภัทรายืนมองออกไปนอกหน้าต่างตรงทางเดิน พร้อมสูดลมหายใจเข้าออก เพื่อตั้งสติสักพัก หลังจากนั้นพริมาก็เดินตามออกมาดูเธอ เสียงเรียกชื่อเธอ พอดีกับที่เธอกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่
"แกกำลังคิดอะไรอยู่เหรอ" พริมาถามขึ้นอย่างสงสัย ขณะที่เดินมาหยุดยืนอยู่ข้าง ๆ วีรภัทราเรียบร้อยแล้ว
"เปล่าหรอก แค่..." วีรภัทราตอบปฏิเสธไป และก็หยุดพูดลง เมื่อเห็นว่ามีคนอื่นเดินผ่านมา
พอไม่มีคนอยู่แถวที่วีรภัทรากับพริมายืนอยู่ เธอก็พูดต่อ "ก็แค่กังวลว่าจะรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นยังไง หากอยู่ดี ๆ เขาหาเรื่องเราขึ้นมาในตอนที่กำลังประชุมกันอยู่ จะทำยังไง" วีรภัทราพูดออกมาด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่จริงจังมากกว่าปกติที่พริมาเคยเห็น
พริมาจับไหล่วีรภัทราทั้ง 2 ข้าง พร้อมพูดอย่างหนักแน่น "ไม่ต้องกังวลเลยแก คนเยอะแยะ ถ้าเขาทำแบบนั้น แสดงว่าทำงานไม่เป็นมืออาชีพ แต่เท่าที่เคยได้ยินคนอื่นพูดถึง เขาเป็นคนจริงจังกับการทำงานมากนะ แถมยังมีเหตุผลมากด้วย คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก" หลังจากที่พริมพูดจบก็พยักหน้าให้วีเห็นด้วยกับสิ่งที่เธอพูด พอวีเห็นก็พยักหน้าตามเกือบจะทันที
"ไป เข้าไปเตรียมเอกสารให้พร้อม ประชุมวันนี้ต้องราบรื่น" พริมาพูดให้กำลังใจ พร้อมกอดคอวีรภัทราพาเดินกลับเข้าห้องทีมบัญชี
"อีก 10 นาที เราจะขึ้นไปประชุมที่ชั้น 29 แล้วนะคะ" หัวหน้าทีมเปิดประตู และชะโงกหน้าตะโกนให้ทุกคนในทีมได้ยินพร้อมกัน
"ครับ/ค่ะ" พนักงานทุกคนตอบกลับเป็นเสียงเดียวกัน และรับทราบว่าเวลากำลังบีบเข้ามาให้ทุกคนต้องเร่งงานที่กำลังทำอยู่ รวมถึงเอกสารที่จะต้องเอาเข้าในที่ประชุมด้วย
เมื่อครบ 10 นาที พนักงานทุกคนมองนาฬิกาแขวนที่ผนังห้องและลุกขึ้นเกือบจะพร้อมกันทั้งหมด
"คุณวีรภัทราคะ ช่วยไปเตรียมที่ห้องประชุมล่วงหน้าให้หน่อยค่ะ" หัวหน้าทีมเดินออกมาสั่งงานวีรภัทราเหมือนปกติ
"ค่ะหัวหน้า" วีรภัทราตอบรับ และหยิบเอกสารพร้อมเดินออกจากห้องทำงาน เพื่อไปเตรียมห้องประชุมให้พร้อมตามคำสั่งของหัวหน้า
จังหวะที่วีรภัทราเดินเกือบจะถึงประตูทางออก เสียงนกเสียงกาที่เธอภาวนา ขอให้ไม่หาเรื่องเธอมากกว่านี้ ก็พูดขึ้นจนเธอชะงัก หยุดเดินทันที
"หัวหน้าคะ จะไปสั่งให้คุณวีรภัทราทำงานเหมือนอย่างเคยคงไม่ได้แล้วมั้งคะ ตอนนี้เขาอยู่ในสถานะไหน พวกเราก็รู้ดี จริงไหมทุกคน" พนักงานที่เพิ่งแขวะวีรภัทราไปก่อนหน้านี้ ก็ยังคงทำหน้าที่เดิมได้เหมือนเดิม
"อืม... ก็จริงของคุณนะ" หัวหน้าพยักหน้าพลางกอดอก พร้อมตอบกลับอย่างเห็นด้วย
วีรภัทราหันหน้ากลับมาทางที่หัวหน้ายืนทันที แล้วพูดขึ้นเสียงดังและหนักแน่นทันทีว่า "ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นหรอกค่ะ ยังไงวีก็ทำงานเป็นพนักงานกินเงินเดือนเหมือนกับทุกคนนั่นแหละค่ะ"
"อืม...ได้แน่นะคะ" หัวหน้าพูดกลับอย่างลังเลเล็กน้อย เพราะกลัวตัวเองเดือดร้อน หากใช้งานวีรภัทราหนักเกินไป จนป่วยขึ้นมา เธอต้องซวยมากแน่ ๆ
"ได้แน่นอนค่ะ" เสียงใสแจ๋วของวีรภัทรา ทำให้หัวหน้าผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก และพยักหน้าอย่างเข้าใจ
"ไปก่อนนะคะ" วีรภัทราขอตัวไปทำงานต่อ หลังจากพูดจบ และหัวหน้าก็พยักหน้าเชิงบอกว่ารับรู้แล้ว เธอจึงหันกลับไปทางประตูทางออกอีกครั้ง และเดินไปขึ้นลิฟต์ กดไปยังชั้น 29
ที่ห้องประชุมใหญ่ กระจกรายล้อมรอบห้อง วีรภัทรามองเห็นตัวแทนของแต่ละแผนกนำเอกสารวางตามโต๊ะที่นั่งต่าง ๆ อย่างขะมักเขม้น เธอจึงรีบเดินเปิดประตูเข้าไปทำบ้าง ขณะที่กำลังก้มหน้าก้มตาวางเอกสารอยู่นั้น ก็มีรุ่นพี่จากแผนกอื่นเข้ามาทักทายเธอ ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้เจอกันก็ไม่เห็นจะทำขนาดนี้ มีแต่เธอที่ต้องเข้าไปคุยก่อน
"สวัสดีค่ะ" รุ่นพี่ฝ่ายจัดซื้อปั้นหน้าเข้ามายิ้มและพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง
"สวัสดีค่ะ" วีรภัทราทักทายกลับอย่างสุภาพ และก็หันไปสนใจวางเอกสารต่อ
"สวัสดีครับ" รุ่นพี่ฝ่ายการตลาดอีกคนก็เข้ามาทักทายวีรภัทราด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ชวนให้เธอรู้สึกขนลุก ไม่ใช่เพราะเขาอยากจีบหรืออยากเป็นเพื่อนหรอก แต่เขาเห็นว่าเธอจะให้อะไรเขาได้ เขาจึงเข้ามาตีสนิทด้วย ซึ่งคนนี้แสดงเจตนารมย์อย่างชัดเจนตั้งแต่ครั้งแรกที่รู้จักกัน ถ้าไม่มีผลประโยชน์ให้ เขาไม่มีทางญาติดีด้วยหรอก เธอจึงแค่ทักทายกลับไปตามมารยาทเท่านั้น และก็ไม่คิดจะคุยต่ออะไรใด ๆ ทั้งสิ้น
ในที่สุดเวลาประชุมก็มาถึง เหล่าพนักงานและทีมผู้บริหารต่างเดินเข้ามานั่งพร้อมหน้ากันเรียบร้อย เมื่อทุกคนเห็นอัคราวิชญ์เดินเปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย และนั่งลงที่เก้าอี้ประจำตำแหน่งกึ่งกลางฝั่งหนึ่งของห้องประชุมแล้ว จากนั้นก็เริ่มต้นการประชุม โดยการรายงานความคืบหน้าของยอดขายในเดือนที่ผ่านมาของฝ่ายขาย ตามด้วยฝ่ายการตลาดที่มีการพูดถึงกลยุทธ์ที่ทำกันไป รวมถึงสิ่งที่อยากปรับปรุงแก้ไข จนมาถึงฝ่ายบัญชีที่จะต้องมีการรายงานภาพรวมของบริษัท ทั้งกำไร ขาดทุน รวมถึงผลประกอบการโดยรวมทั้งหมด ซึ่งคนที่มีหน้าที่รายงานทั้งหมดคือหัวหน้าของวีรภัทรา แต่ครั้งนี้กลับพูดอย่างตะกุกตะกัก ไม่ใช่กังวลตัวเลขที่กำลังอ่านอยู่ แต่กลัวว่าเจ้านายจะแสดงท่าทียังไงต่อทีม เพราะยังไงตอนนี้วีรภัทราก็ยังทำงานอยู่ในทีมนี้ด้วย ทุกอย่างไล่เรียงกันไปจนจบทุกแผนกทุกฝ่ายที่เกี่ยวข้อง
หลังจากอัคราวิชญ์ฟังจนครบทั้งหมดแล้ว เขาก็เริ่มพูดมีทั้งเห็นด้วยและไม่เห็นด้วยกับแผนงานต่าง ๆ จนกระทั่งมาถึงฝ่ายบัญชี เขาหยุดพูดลงและพิจารณามองหน้าทีละคนในทีมนั้นยกเว้นวีรภัทรา จากนั้นเขาก็พูดต่อตามปกติ โดยไม่สนใจเธอเลยแม้แต่น้อย ในใจเธอตอนนี้ได้แต่คิดวนเวียนว่าตัวเองทำอะไรผิดหรือเปล่า ทำไมเขาถึงแสดงออกแบบนั้น การทำตัวห่างเหินให้คนในบริษัทเห็น จะทำให้คนสงสัยถึงข้อตกลงเรื่องคลุมถุงชนมากขึ้น คนก็คงจะเอาไปเล่าต่อ ๆ กันอีก จากที่หวังว่าทุกอย่างคงจะเงียบไปในสักเวลาหนึ่ง แต่ดูท่าแล้วคงยาก เขาแอบทำตัวหาเรื่องเธออยู่บ่อย ๆ ทั้งสีหน้า แววตา และการปฏิบัติตัวกับเธอ อย่างกับคนที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกันยังไงยังงั้น
พอประชุมเลิกแล้ว แทนที่วีรภัทราจะกลับลงไปพร้อมเพื่อนในทีม เธอดันเลือกที่จะตามเขาขึ้นไปยังห้องผู้บริหาร เพื่อขอคุยด้วย เมื่อเธอออกจากลิฟต์ และเดินมาถึงยังประตูหน้าห้องทำงานส่วนตัวของอัคราวิชญ์ เธอชั่งใจอยู่สักพัก ก่อนที่จะเคาะประตูและเปิดเข้าไป เมื่อเขาเห็นว่าเป็นเธอ ก็เปลี่ยนจากสีหน้าเรียบเฉยกลายเป็นบึ้งตึงทันที
"มีอะไร" อัคราวิชญ์ถามออกไปอย่างไม่สบอารมณ์ และก้มหน้าอ่านเอกสารที่ต้องเซ็นชื่อต่อ
วีรภัทราหน้าถอดสีลงทันที ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "คุณอัคราวิชญ์คะ ดิฉันจะมาขอเคลียร์เรื่องการกระทำของคุณ ที่จะส่งผลต่อความคิดเห็นของเพื่อนร่วมงาน และจะทำให้ดิฉันทำงานได้ไม่สะดวกค่ะ" เธอโพล่งความในใจออกไปอย่างหมดเปลือก
"การกระทำอะไร" อัคราวิชญ์ขมวดคิ้ว และเงยหน้ามองวีรภัทรา หลังจากได้ยินคำพูดที่ไม่ค่อยถูกหูสักเท่าไร
"ก็ที่คุณแสดงท่าทีไม่ชอบดิฉัน จนออกจะดูเหมือนรังเกียจเสียด้วยซ้ำไงคะ" วีรภัทราตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา
"ตรงไหนที่บอกยังงั้น ก็แค่มอง" อัคราวิชญ์โต้กลับทันที
"หากคุณไม่รู้ตัว ก็ลองส่องกระจกดูสีหน้าตัวคุณเองตอนนี้เลยก็ได้นะคะ" วีรภัทราพยายามพูดออกไปอย่างอดกลั้น ขณะที่อัคราวิชญ์ยักคิ้วใส่เธออย่างไม่แยแส
"เอาเป็นว่า ถ้าคุณอยากทำแบบนั้นต่อ ดิฉันขอแค่ว่า ไม่ใช่ที่ทำงานและไม่ใช่ต่อหน้าเพื่อนพนักงานจะได้ไหมคะ ดิฉันยังต้องทำงานที่นี่ต่อ ยังต้องการเพื่อนร่วมงานนะคะ" วีรภัทราพูดออกไปอย่างชัดเจนมากขึ้น
"เหรอ" อัคราวิชญ์พยักหน้าเล็กน้อยและตอบกลับอย่างยียวนกวนประสาท
"ค่ะ ดิฉันมาเคลียร์แค่เรื่องนี้เท่านั้นค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ" วีรภัทราพูดเสียงกระแทกกระทั้นกลับไป และเดินกลับออกไปด้วยท่าทางหงุดหงิดใจ ที่ดูเหมือนจะแก้ไขได้ แต่ก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกว่าแก้ไขแล้วเลย
หลังจากวีรภัทราออกไป อัคราวิชญ์ก็หัวเราะอย่างอารมณ์ดีที่กลั่นแกล้งเธอได้ ในใจก็คิดว่า ถึงเธอจะดูน่ารำคาญไปสักหน่อย แต่ก็ตั้งใจทำงานดี และก็คงจะทำให้อย่างที่เธอขอสักนิดแล้วกัน อย่างน้อย ๆ ก็ไม่ได้ขอให้เลิกทำไปเลย
วีรภัทราถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ หลังจากที่ไปฟาดฟันทางคำพูดกับอัคราวิชญ์มาเมื่อกี้ ก่อนที่เธอจะกลับมาจดจ่อที่การทำงานอีกครั้ง ซึ่งเธอมีสมาธิกับการทำงานมากจนไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยไปจนถึงเวลาเลิกงานแล้ว จนกระทั่งพริมาเดินมาหาที่โต๊ะทำงานเธอ
"วี กลับบ้านกัน" พริมาเรียกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
"โอเค กำลังเก็บของ รอแป๊ปนะ" วีรภัทราตอบกลับด้วยน้ำเสียงโทนเดียวกันกับพริมา
ระหว่างที่ง่วนอยู่กับการเก็บของ จัดโต๊ะให้เรียบร้อยก่อนกลับ อยู่ดี ๆ ก็มีเสียงนกเสียงกาพูดขึ้นมา
"แหม ขยันจังนะคะ ไม่เห็นจำเป็นจะต้องทำงานหนักขนาดนี้เลย ยังไงก็มีเงินให้ใช้อยู่แล้วไม่เหรอ" เสียงพูดกระแนะกระแหนลอยผ่านเข้าหูของวีรภัทราและพริมา ที่ตอนนี้เหลือแค่ 2 คนในห้อง
"ใช่ ๆ ยิ่งช่วงนี้ของราคาแพงขึ้นเยอะมาก แต่ว่า...คนบางคนคงไม่ลำบากหรอก" อีกคนพูดเสริมด้วยท่าทีแบบเดียวกับเพื่อนร่วมงานคนก่อนที่พูดเมื่อกี้
"แกว่าเหมือนได้ยินเสียงแว่ว ๆ อะไรไหม" พริมาพูดกระทบกระเทียบให้วีรภัทราฟัง
"อืม ปล่อยเขาไปเถอะ" วีรภัทราบอกพริมาอย่างปลง ๆ
"ได้ไงแก ขืนปล่อยไปแบบนี้ มีหวังแว้งกัดเราไม่รู้ตัวอีก" พริมาพูดเตือนวีรภัทรา แต่ไม่วายกระทบไปถึงหูของคนที่พูดจาไม่ดีเมื่อกี้ ทำเอาร้อนตัวจนสะบัดเดินหนีกลับบ้านทันที
พริมาและวีรภัทราหันมามองหน้ากัน และก็ขำออกมาอย่างแรง กับท่าทางกระฟัดกระเฟียดของเพื่อนร่วมงานเมื่อกี้ พริบตาเดียวทำให้วีรู้สึกหายเครียดขึ้นมา หลังจากที่กดดันมาตลอดทั้งวัน จากนั้นทั้งคู่ก็พากันกลับบ้านอย่างสบายอารมณ์


## ชีวิตคู่

วีรภัทราถึงบ้านอย่างอ่อนล้า ไม่ใช่เพราะงานหนักหนาสาหัสที่เจอทุกวัน แต่เป็นเพราะความเครียดและความกดดันที่ถาโถมเข้ามาแบบไม่ทันตั้งตัว ทั้งจากเพื่อนร่วมงาน และสามีของเธอ ตอนนี้ทั้งคู่ยังไม่ได้จัดงานแต่งงานอย่างเป็นทางการ หลังจากจดทะเบียนสมรสไปแล้ว จึงทำให้ผู้ใหญ่ต่างรีบหาฤกษ์ใหม่ให้ทั้งคู่
ผ่านไปเกือบ 2 อาทิตย์งานแต่งงานอย่างเป็นทางการของอัคราวิชญ์และวีรภัทราก็เกิดขึ้น ท่ามกลางช่วงเวลาเร่งด่วน เพราะดันจัดงานในวันศุกร์ที่พวกเขาต้องทำงานกัน แถมรถติดหนักด้วย ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วชนิดที่ว่า เธอไม่สามารถกลับมาคิดให้ถี่ถ้วนอย่างดีได้ก่อนเลย แต่เท่าที่เธอพิจารณาเขาในแต่ละวันก็พอจะเห็นว่าเขาเก่ง มีความสามารถ ขยันทำงานมากแค่ไหน แม้นิสัยส่วนตัวออกจะแปลกไปสักหน่อย เพราะเธอไม่สามารถเดาอารมณ์ของเขาได้ถูกเลยสักครั้ง อีกทั้งยังเต็มไปด้วยความหวังดีจากป้าทำให้เธอไม่อยากพังงานนี้ จึงทำได้แค่ปล่อยไปตามสิ่งที่ผู้ใหญ่ตัดสินใจให้ จากนั้นคุณหญิงวิไลรัตน์และป้านุชก็รีบจัดแจงให้เธอย้ายไปอยู่บ้านของเขาทันทีหลังจากจบงาน
ณ บ้านหรูสไตล์โมเดิร์นผสมผสานความคลาสสิก 4  ชั้น ระดับซูเปอร์ลักซ์ชัวรี รถส่วนตัวของอัคราวิชญ์ขับเข้ามาจอดในบริเวณบ้านอย่างเช่นเคย แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือการที่เขาได้พาภรรยาอย่างวีรภัทราเข้ามาอยู่อย่างเป็นทางการแล้วในวันนี้ ประโยคแรกหลังลงจากรถที่เธอได้ยินจากเขา ทำให้เธอต้องหยุดชะงักเดิน และสับสนกับท่าทีเขามากกว่าเดิม ในใจก็ได้แต่คิดว่า ทำไมต่อหน้าคนอื่นถึงไม่แสดงออกว่าไม่ชอบเธอ ทั้ง ๆ ที่เขาเองเป็นคนตอบตกลงเรื่องแต่งงานนี้อย่างง่ายดายกว่าเธอแท้ ๆ แต่กลับปฏิบัติตัวต่อเธอราวกับไม่ใช่คน ความใจร้ายของเขา ทำให้เธอลังเลว่าควรจะอยู่ต่อดีหรือไม่
เมื่อเดินเข้าไปในตัวบ้าน วีรภัทราสังเกตเห็นโซฟาสีเทาอ่อน และโต๊ะกระจกใสสี่เหลี่ยม ทุกอย่างจัดอย่างเรียบง่ายและเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่กลับปลูกต้นไม้เยอะแยะไปหมด เป็นความย้อนแย้งในการตกแต่งบ้าน มีทั้งความเป็นธรรมชาติและความทันสมัยอยู่ในตัว ทำให้บ้านไม่น่าอึดอัดจนเกินไป และยังได้รับความรู้สึกผ่อนคลายจากการเห็นสีเขียวธรรมชาติรอบตัวอีกด้วย ระหว่างที่เธอมองไปรอบ ๆ อัคราวิชญ์ก็ชี้ไปที่ประตูไม้ด้านหนึ่งที่ชั้น 2 พร้อมบอกให้เธอไปพักผ่อนห้องนั้น
"ห้องนอนคุณอยู่ทางนั้น" อัคราวิชญ์พูดเสียงเรียบไร้อารมณ์ความรู้สึกใด ๆ
"ค่ะ" วีรภัทราตอบรับอย่างสุภาพ และเดินขึ้นไปยังห้องที่อัคราวิชญ์บอก
เมื่อวีรภัทราเปิดประตูเข้าไปในห้องนอน สิ่งแรกที่สะดุดตาคือเตียงขนาดใหญ่สีขาวไร้ลวดลาย และเก้าอี้บุนวมสีเดียวกันสามารถนั่งชมวิวนอกบ้านได้ พอเดินต่อเข้าไปใกล้บริเวณประตูกระจกในแถบเดียวกับเก้าอี้ก็จะเห็นระเบียงกว้างที่สามารถนำกระถางต้นไม้มาวางไว้ได้ เธอจึงมีความคิดอยากจะปลูกดอกไม้สักต้น หรือไม่ก็ผักสวนครัว เพราะเธอชอบกลิ่นหอม ๆ ของดอกไม้และชอบทำอาหารมาก ทำให้เธอตั้งมั่นในใจว่า พรุ่งนี้เช้าจะรีบตื่นขึ้นมาทำอาหารให้อีกฝ่ายกิน แม้อัคราวิชญ์จะไม่ได้ขอร้องให้เธอทำก็ตาม
เช้าวันรุ่งขึ้น เวลาตี 5 เสียงนาฬิกาปลุกตรงเวลาเป๊ะ วีรภัทราตื่นขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟัน และเดินลงไปทำอาหารที่ห้องครัว เธอตั้งใจจะทำเมนูอาหารฝรั่งที่อัคราวิชญ์ชอบ แต่ตอนนี้เธอไม่แน่ใจว่าเขาจะยอมกินไหม เพราะท่าทีเมื่อคืนที่เขาแสดงต่อหน้าเธอนั้นแย่มาก ถึงอย่างนั้นเธอก็หวังว่า การกระทำต่าง ๆ ที่ใส่ใจเหล่านี้ พอจะช่วยลดทอนความเย็นชาและใจร้ายของเขาลงได้บ้าง อีกทั้งคำสอนที่ป้านุชบอกมาว่า ให้รู้จักเป็นแม่ศรีเรือน เอาอกเอาใจสามีให้มาก ๆ จะทำให้อยู่อย่างเป็นสุข แม้เธอไม่อยากจะเชื่อคำสอนนี้เท่าไร แต่การทำอาหารที่เธอกำลังทำอยู่นี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่รู้สึกว่ากำลังโดนบังคับจิตใจมากนัก
พอวีรภัทราเดินมาถึงห้องครัวก็พบกับโต๊ะเตรียมอาหารทรงสี่เหลี่ยมที่เคลือบลามิเนตสีดำ จากนั้ันเธอก็หันไปเปิดตู้เย็นขนาดใหญ่ แต่กลับเจอแค่วัตถุดิบที่มีน้อยนิด เมนูเดียวที่พอจะทำได้ตอนนี้ก็คือสปาเกตตี้ครีมซอสกุ้ง
ส่วนอัคราวิชญ์ตื่นขึ้นมาตอน 7 โมงครึ่ง ขณะเดินเข้าห้องน้ำเพื่อทำกิจวัตรประจำวันปกติ ก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนมีคนใหม่ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังเดียวกับเขา หลังจากเขาเตรียมตัวเสร็จ จึงกดลิฟต์ลงมาชั้นล่าง แล้วเดินต่อไปยังห้องครัว เพื่อหาอะไรกิน แต่เขากลับเจอเข้ากับเมนูอาหารอย่างสปาเกตตี้ครีมซอสกุ้งที่วีรภัทราเป็นคนทำให้ เล่นทำเขาจุกในอก พูดไม่ออก อยากจะร้องไห้อีกครั้ง เพราะความคิดถึงที่ซ่อนอยู่ภายในใจเขายังไม่จางหายไปไหน แต่เพื่อความสุขของแม่ หัวใจดวงนี้จึงพยายามลืมและหันไปสนใจสิ่งที่ต้องทำตรงหน้ามากกว่า ความเจ็บปวดที่เคยคิดว่าหายแล้ว และเคยชินมากพอที่จะอยู่คนเดียวโดยที่ไม่มีนันทิชานั้น ตอนนี้เขาได้รู้ซึ้งแล้วว่ามันไม่จริง เขาไม่เคยลืมคนรักได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว จึงยืนมองนิ่งอยู่สักพัก แล้วพูดใส่วีรภัทราว่า
"เอาไปทิ้ง" อัคราวิชญ์พูดด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราดปนความเศร้าที่อยู่ภายในใจ เขาจำได้ดีว่าเมนูนี้คือเมนูโปรดของคนที่เขารักสุดหัวใจ
"ทำไมคะ วีคิดว่าคุณจะน่าจะทานได้ เพราะคุณแม่บอกวีว่าคุณชอบอาหารฝรั่ง แถมเมนูนี้ก็ไม่หนักท้องเกินไปที่จะกินตอนเช้าด้วยค่ะ" วีรภัทราแจกแจงให้อัคราวิชญ์เข้าใจ แม้ในใจเธอเองจะงุนงงว่าเขาโกรธอะไร เธอแค่ทำอาหารง่าย ๆ เองนะ หรือโกรธที่เธอมาใช้ห้องครัวเขาโดยพลการ
"หรือว่าคุณโกรธที่วีมาใช้ห้องครัวคุณคะ ถ้าเป็นอย่างนั้น วีขอโทษค่ะ" วีรภัทรายกมือขึ้นขอโทษและเธอเองก็ไม่ชอบที่จะทะเลาะกับใครด้วย เลยเลือกวิธีเจรจาอย่างสันติที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้
"ไม่ใช่" อัคราวิชญ์ตอบกลับเสียงแข็ง และพยายามไม่ปรายตามองหน้าอีกฝ่าย ด้วยกลัวจะแสดงให้อีกฝ่ายเห็นความอ่อนแอภายในใจ
"ไม่ใช่เรื่องไหนคะ" วีรภัทราถามกลับอย่างสงสัยกับคำตอบ พร้อมขมวดคิ้วไปด้วย
"ห้องครัวอยากใช้ก็ใช้ไป แต่ต้องเก็บให้เรียบร้อยด้วย" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด และรู้สึกไม่อยากอธิบายหรือยืนคุยตรงนี้แล้ว จึงเดินหนีไป และขับรถออกจากบ้าน เพื่อไปหาที่สูดอากาศ ผ่อนคลายอารมณ์ทันที
"อ้าว เดี๋ยวก่อนคุณ แล้วตรงนี้ล่ะ..." วีรภัทรางงหนักกว่าเดิม และยังตะโกนเรียกอัคราวิชญ์ให้กลับมา แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เขาเดินไวมากเกินกว่าที่จะหยุดยืนฟังเธอได้ครบประโยค
"งั้นวีกินเองก็ได้" วีรภัทราพูดอยู่คนเดียว เพื่อปลอบใจตัวเอง
หลังจากกินมื้อเช้าที่ทำเองคนเดียวเสร็จ วีรภัทราก็ลุกขึ้นเก็บจานอาหารให้เรียบร้อยตามคำสั่งของอัคราวิชญ์ก่อนหน้านี้ จากนั้นเธอก็เดินกลับขึ้นห้องนอนไป นั่งเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวที่เมื่อคืนนี้โดนป้านุชมัดมือชกด้วยการเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าเธอมายัดที่รถของคินน์โดยไม่บอกเธอล่วงหน้า พอเสร็จทุกอย่างเธอก็ไปอาบน้ำ เปลี่ยนเป็นชุดสบาย ๆ อย่างเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีน้ำเงิน ระหว่างที่แต่งตัวอยู่ก็พลางคิดถึงเรื่องที่จะขออนุญาตอัคราวิชญ์อย่างการปลูกดอกไม้กับผักสวนครัว แต่ก็ลังเลว่าจะบอกยังไงดี ถ้าจะให้โทรหาก็ทำได้อยู่หรอก แต่ตอนนี้ไม่มีเบอร์เขานี่สิ หรือควรจะโทรไปขอเบอร์จากคุณแม่ดีนะ จะดูแปลกไปไหม เพราะคุณแม่คงคาดหวังว่าเราจะอยู่ด้วยกันในวันหยุดนี้ แต่ความเป็นจริงก็ต่างคนต่างอยู่นั่นแหละ
วีรภัทราตัดสินใจลงมารออัคราวิชญ์ด้วยการนั่งดูทีวีในห้องรับแขก แต่ระหว่างดูทีวีอยู่นั้นก็ผลอยหลับไปกลางคัน โดยไม่รู้ว่าอัคราวิชญ์กลับมาถึงบ้านแล้ว เมื่อเขาเห็นเธอนอนหลับที่โซฟา ก็แอบเอาผ้าห่มมาห่มให้เธอ และก็หลบขึ้นห้องไป พอเธอรู้สึกตัวขึ้นมาอีกทีก็เห็นผ้าห่มอยู่บนตัว เธอแสดงสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย และก็ออกไปดูหน้าบ้านเพื่อความแน่ใจว่าเป็นเขา พอเห็นรถเขาจอดอยู่ เธอก็แอบยิ้มอย่างดีใจ รู้สึกได้ว่าเขาใส่ใจ และนี่อาจจะเป็นการขอโทษของเขาก็ได้ เพราะปกติเขาก็ไม่ค่อยจะคุยกับเธอเท่าไร และตอนนี้ก็เป็นเวลา 1 ทุ่มแล้ว จึงตัดสินใจไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เพื่อออกไปซื้อวัตถุดิบสำหรับมื้อเย็นและมื้ออื่น ๆ
พอวีรภัทราเดินลงมาถึงชั้นล่างก็เจอเข้ากับอัคราวิชญ์ที่นั่งกินข้าวเย็นอยู่ เมื่อเป็นเช่นนี้ก็ช่วยไม่ได้ที่เธอจะไม่ได้โอกาสแก้ตัวในการทำอาหารให้เขากินเย็นนี้ี ขณะเดียวกันเธอก็รู้ได้เลยว่าเขาสั่งอาหารออนไลน์ให้มาส่งในตอนที่เธอกำลังเตรียมตัวเมื่อกี้นี้เอง เพราะดูได้จากอาหารที่ยังมีไอร้อนลอยอยู่ แต่เธอก็ไม่ได้ว่าอะไรออกไป ทั้ง ๆ ที่เขาไม่ได้สั่งอาหารเผื่อเธอเลย เธอสนใจแค่เพียงถามเขาถึงสิ่งที่อยากให้ซื้อกลับบ้าน พอได้รับคำตอบ เธอก็ออกจากบ้านตรงไปยังห้างสรรพสินค้าเลยทันที ซึ่งระหว่างที่เขากินข้าวอยู่นั้น เขาก็รู้ตัวมาสักพักแล้วในช่วงที่ขับรถออกจากบ้านไปว่า จริง ๆ แล้วมันก็ผิดที่ตัวเขาเองที่ยังยอมรับความจริงไม่ได้ ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับนันทิชายังคงอยู่ในความทรงจำของเขา สิ่งที่วีทำจึงกระแทกลงที่กลางใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาไม่สามารถโทษใครได้ นอกจากต้องควบคุมอารมณ์ตัวเองให้ดีกว่านี้และพยายามไม่ไปลงที่คนอื่น แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคอเลยทำให้เขารู้สึกเหมือนน้ำท่วมปาก พูดขอโทษไม่ออก เลยได้แต่พูดจาเรียบเฉยใส่เธอกลับไป
หลังจากออกไปซื้อของเข้าบ้านเสร็จ วีรภัทราก็เตรียมทำอาหารไทยสำหรับตัวเธอเอง ในตอนที่ออกไปซื้อของนั้นเธอได้ไปเจอเข้ากับผักสด เนื้อไก่ และแฮมที่น่ากินมากในแผนกขายอาหารสดที่ห้าง จึงได้เมนูที่อยากกินมาอย่างไก่ผัดผักรวมมิตร และไข่ข้นแฮม ขณะที่เธอกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารอยู่นั้น อัคราวิชญ์ก็เดินเข้ามาทางด้านหลัง และพูดแหย่ใส่เธออย่างแรง
"ทำไมกลิ่นแรงอย่างนี้" อัคราวิชญ์พูดหาเรื่องไปอย่างนั้น เพราะเขาก็กำลังสับสนว่าควรง้อดีไหม ทั้ง ๆ ที่ในใจก็รู้อยู่แล้วว่าวันนี้ตัวเองผิดเต็ม ๆ
"เหม็นเหรอคะ เดี๋ยววีรีบทำรีบกินนะคะ" วีรภัทราตอบกลับอย่างจริงจัง พลางผัดผักมือเป็นระวิง โดยไม่ทันได้สังเกตสีหน้าลังเลของอัคราวิชญ์ ที่นาน ๆ ทีเขาจะเป็น เพราะปกติแล้วเขามักจะทำทุกอย่างออกมาได้ดีเสมอ
"เปล่าหรอก ค่อย ๆ ทำไปเถอะ" อัคราวิชญ์พูดออกไปอย่างตัดใจแล้วที่จะขอโทษวีรภัทรา
"อ๋อ ค่ะ" วีรภัทราก็ตอบกลับไปด้วยเสียงราบเรียบ และไม่ได้แสดงท่าทีอะไรเพิ่มเติม เพราะตอนนี้ต้องตั้งใจทำอาหารให้เสร็จก่อน ส่วนอัคราวิชญ์ก็เดินออกจากห้องครัว กลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนที่ห้องนอนของเขาเอง
วีรภัทราเดินออกจากครัวไปยังโต๊ะอาหารขนาดใหญ่ที่ทำมาจากหินอ่อนสีขาวนำเข้าจากต่างประเทศ เธอวางจานอาหารทั้งหมดที่เธอทำ และนั่งลงด้านข้างฝั่งที่สามารถชมบรรยากาศนอกบ้านได้ ขณะที่เธอกำลังเพลิดเพลินอยู่ก็มีคนโทรมาเมื่อเห็นเป็นเบอร์ที่ไม่ได้รับเชิญอย่างกัลย์กมลโชว์ที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือ เธอก็วางลงทันที ไม่สนใจที่จะรับสาย ส่วนอัคราวิชญ์ลงลิฟต์มาจากชั้น 3 ที่เป็นห้องนอนเขา เพื่อมานั่งดูทีวีด้านล่าง แต่กลับได้ยินเสียงโทรศัพท์ จึงเดินตามหาต้นเสียงจนมาเจอว่าเป็นโทรศัพท์ของเธอ เขาหยุดยืนแอบมองเธออยู่สักพัก แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าเธอจะรับสาย เขาจึงเดินเข้าไปแซะเธอ
"สายจากแฟนเก่าหรือไง ถึงไม่กล้ารับ" อัคราวิชญ์พูดพลางพยักพเยิดไปทางมือถือของวีรภัทรา
"ก็...ประมาณนั้นค่ะ" วีรภัทรากลับตอบตรงใส่อัคราวิชญ์ เล่นทำเอาอัคราวิชญ์ทำหน้าไม่ถูก จึงตอกกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบในใจ
"ทำตัวให้ดี ๆ หน่อย อย่าทำคนอื่นเขาเดือดร้อน" อัคราวิชญ์ใช้คำพูดที่แฝงคำด่าไปในตัวแบบนิ่ม ๆ
"นี่คุณ วียังไม่เคยกล่าวหาหรือก้าวก่ายเรื่องของคุณเลยนะ ให้มันน้อย ๆ หน่อย ถ้าไม่รู้ปัญหาของคนอื่น ก็อย่ามายุ่ง และไม่ต้องมาทำตัวว่ารู้ดีทุกอย่าง" วีรภัทราทนไม่ไหวจึงพูดกลับใส่อัคราวิชญ์ด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจอย่างแรง
อัคราวิชญ์ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ และเดินออกไป ปล่อยให้วีรภัทรากระฟัดกระเฟียดกับตัวเอง และเมื่อพายุแห่งความโกรธสงบลง เธอก็กลับมานั่งกินข้าวตามปกติและปล่อยให้ใจสบาย ๆ มองต้นไม้ และสิ่งสวยงามตามธรรมชาติรอบตัว เพื่อเยียวยาใจตัวเอง ส่วนอัคราวิชญ์ที่ไม่รู้หงุดหงิดอะไรระหว่างสิ่งที่ตัวเองทำผิดและยังไม่ได้ขอโทษ กับการกระทำที่ไม่น่าไว้วางใจของเธอ จึงตัดสินใจขึ้นไปห้องฟังเพลงที่อยู่ชั้น 3 ฝั่งตรงข้ามห้องนอนเขาเอง และเขาก็ไม่ลืมที่จะหยิบไวน์ขึ้นมาดื่มจากตู้แช่ไวน์ขนาดเล็กที่อยู่ในห้องเดียวกันนี้ ระหว่างนั้นเขาก็นั่งทบทวนพร้อม ๆ กับนั่งดื่มด่ำกับเพลงและเครื่องดื่มที่ช่วยให้ผ่อนคลายนี้ จนเขาเข้าใจตัวเองมากขึ้นว่า จริง ๆ แล้ว เดิมเขาแค่ซื้อของที่นันทิชาชอบ มาตุนไว้ที่บ้านตามความเคยชิน เผื่อวันไหนนันทิชาแวะมาจะได้ทำให้กินได้ แต่หลังจากที่ไม่มีเบสตี้แล้ว เขาก็ไม่เคยคิดที่จะแวะกลับเข้าครัวอีกเลย และมักจะออกไปกินข้าวนอกบ้านหรือไม่ก็สั่งเมนูอาหารในมือถือแทนในวันที่เหนื่อยล้ามาก ๆ และอยากพักผ่อน ซึ่งสิ่งที่เขาตกผลึกได้กลับไม่ใช่ความรู้สึก ณ ตอนนี้ แต่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้แค่นั้น
วันรุ่งขึ้นวีรภัทราตื่นแต่เช้า เพื่อทำอาหารให้อัคราวิชญ์ โดยเลือกจากวัตถุดิบที่เขาฝากซื้อเมื่อวานนี้ หลังจากที่โดนเขาตัดหน้าด้วยการสั่งอาหารออนไลน์มากิน เมื่อเขาเดินลงมาถึงครัวด้านล่างก็เห็นเธอวางเรียงรายจานอาหารที่เขาชอบกินบนโต๊ะเตรียมอาหาร พอเธอเห็นเขาก็รีบกวักมือเรียกให้มากินด้วยกัน แต่เขาก็ทำเป็นไม่สนใจ จะเดินหนี จนเธอเดินไปใกล้เขาแล้วใช้วิธีลากแขนเขาให้ไปนั่งที่โต๊ะกินข้าว แถมเธอยังข่มขู่เขาเล็กน้อยว่า หากเขาหนี จะเท่ากับเขายอมรับว่ากลัวเธอ เขาจึงนั่งนิ่งรอเธอเอาอาหารมาวาง จากนั้นเขาก็ถูกบังคับให้ลองกิน ปรากฏว่า อร่อยทุกเมนู เขาแสดงสีหน้าไม่คาดคิดออกมา จนถูกเธอแซว
"อร่อยสินะคะ ถึงทำสีหน้าแบบนั้นออกมา" วีรภัทราพูดแหย่เขา และขำออกมาเล็ก ๆ ด้วย
"เปล่าสักหน่อย" อัคราวิชญ์ปฏิเสธเสียงแข็ง พลางก้มกินข้าวต่อ และปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด แต่สิ่งที่วีรภัทราเห็นคือมันไม่ปกติ ใครมาเจอคงคิดว่าเขาเป็นไบโพลาร์แน่ ๆ คนอะไร อารมณ์เปลี่ยนได้ตลอดเวลา ถ้าเป็นผู้หญิงคงบอกว่าประจำเดือนมาแน่นอน
หลังจากกินข้าวเสร็จ อัคราวิชญ์ก็ทำเป็นไม่สนใจ เดินออกจากโต๊ะอาหาร เตรียมตัวไปทำงาน แต่แทนที่เขาจะขับรถออกไปเลย ก็ไปนั่งรอที่ห้องนั่งเล่นแทน และแอบมองว่าวีรภัทราล้างจานเสร็จหรือยัง จะได้พาไปทำงานด้วย แต่แล้วจังหวะที่เขาเผลอคุยโทรศัพท์กับแม่ตัวเองอยู่ เพื่อรายงานความเป็นอยู่ที่บ้าน ก็ไม่ทันสังเกตเห็นว่าวีรภัทราขึ้นไปหยิบกระเป๋าและกำลังเดินออกจากบ้าน เพื่อไปขึ้นรถแท็กซี่ พอเขาหันมามองในห้องครัวอีกที ก็ไม่เห็นแล้ว จึงเดินไปดูที่หน้าบ้านเห็นว่า เธอกำลังเปิดประตูรถแท็กซี่อยู่ เขาจึงรีบวิ่งหน้าตั้ง แต่ชะลอฝีเท้าในตอนใกล้ถึงเธอ จับแขนเธอไว้ และดึงเธอออกมาจากรถ จากนั้นก็ผลักเธอขึ้นรถ และขับพาไปทำงานทันที โดยไม่ถามเธอสักคำ
วีรภัทรานั่งอึ้งในรถยนต์หรู เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะมีโอกาสได้นั่งรถแบบนี้ แถมยังได้นั่งข้างอัคราวิชญ์อีก จากนั้นเธอหันหน้าไปมองหน้าเขาเพลิน ๆ และรู้สึกได้ถึงใบหน้าอันหล่อเหลา หุ่นที่สมบูรณ์แบบ ทำให้เธอละสายตาไปไม่ได้ จนเขาทักขึ้นมา ทำให้เธอสะดุ้งด้วยความตกใจ
"ตกหลุมรักแล้วล่ะสิ" อัคราวิชญ์ยิ้มเยาะขึ้นมา ขณะมองทางข้างหน้าอยู่
"ปะ...เปล่าสักหน่อย" วีรภัทราพยายามพูดแก้ตัว แต่ดันพูดติดอ่างขึ้นมา
"เหรอ" อัคราวิชญ์ยังไม่หยุดที่จะขยี้ต่อ
"จริงค่ะ" วีรภัทราพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นขึ้น
"พูดแค่นี้ ทำเป็นจริงจังไปได้" อัคราวิชญ์พูดไปขำไป แถมยังส่ายหัวให้กับความไม่รู้ทันของวีรภัทรา
วีรภัทราได้แต่กำหมัดแน่น ที่ไปเสียรู้ให้คนอย่างอัคราวิชญ์ เธอไม่ยอมแน่ ๆ สักวันจะต้องเอาคืนเขาให้ได้ ตอนนี้ทั้งแววตาและสีหน้าของเธอมุ่งมั่นมาก ชนิดที่ว่าถ้าใครมายุ่มย่ามตอนนี้อาจโดนลูกหลงได้ แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาเขาที่แอบมองอาการเธอเป็นระยะ และก็ทำให้เขาอมยิ้มนิด ๆ อย่างอารมณ์ดี


## แขกที่ไม่ได้รับเชิญ

เมื่อรถยนต์คันหรูของผู้บริหารหนุ่มสุดหล่อเข้ามาจอดเทียบหน้าบริษัท ซึ่งอัคราวิชญ์ไม่ได้ทำมานานแล้วหลังจากที่นันทิชาจากไป ทำให้เหล่าพนักงานบริษัทหันมามองกันเป็นตาเดียวทั้งหมด
"ทำไม... คุณถึงมาจอดตรงนี้ล่ะคะ" วีรภัทราถามอย่างกังวลใจออกไป
"ก็ปกติไหม หรือคุณจะเดินจากลานจอดรถแทน" อัคราวิชญ์สวนกลับทันควัน
"แบบนั้นดีกว่าค่ะ" วีรภัทราพูดพลางก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาใครทั้งนั้น เธอยังจำเหตุการณ์ได้ดีทุกอย่าง ชีวิตเธอที่เคยสงบสุขก็ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว หลังจากวันที่จดทะเบียนสมรสกับอัคราวิชญ์
"กลัวอะไร" อัคราวิชญ์ถามกลับอย่างสงสัย เพราะทุกคนก็รู้อยู่แล้วว่าพวกเขาเป็นอะไรกัน
"ปะ...เปล่าค่ะ" วีรภัทราพยายามไม่ตอบอะไรให้ยืดยาว แต่กลับทำให้อีกฝ่ายทำสีหน้าสงสัยออกมา
"อืม งั้นก็ลงไปได้แล้ว จะให้จอดตรงนี้อีกนานไหม" อัคราวิชญ์พูดอย่างเซ็งที่อุตส่าห์จะดูแลให้ตามที่รับปากกับที่บ้านวีรภัทราไว้ แต่ดูท่าแล้วคงจะไม่ง่ายอย่างที่คิดสินะ
พอวีรภัทราก้าวขาลงจากรถ พนักงานหลาย ๆ คนต่างก็ซุบซิบนินทาต่อหน้าเธอทันที ยิ่งทำให้เธอประหม่า และกังวลเพิ่มขึ้นอีก ขาที่เธอต้องก้าวไปข้างหน้ากลับรู้สึกหนักหน่วงขึ้นมาจนก้าวไม่ออก ขณะที่เธอยืนมึนอยู่นั้น พริมาก็มาถึงที่ทำงานพอดี และเห็นท่าทางของพนักงานพวกนั้น จึงรู้ว่า ทำไมเธอถึงยืนอยู่กับที่ ไม่ยอมไปขึ้นลิฟต์ จึงตัดสินใจพาเธอเข้าไปแทน
วีรภัทราสะดุ้งขึ้นหลังจากพริมากระโดดเข้าไปควงแขนเธอ จากนั้นเธอก็กระพริบตาเล็กน้อยและสูดลมหายใจลึก ๆ เพื่อตั้งสติ พลางยิ้มนิด ๆ และเดินเข้าไปพร้อมกับเพื่อนสนิท เมื่อพวกเขาเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานทีมบัญชีก็ต้องตกใจ เพราะอัคราวิชญ์มานั่งรอที่โต๊ะของเธอแล้ว
"ไปไหนมา ทำไมขึ้นมาช้า" อัคราวิชญ์พูดและแสดงสีหน้าบึ้งตึงออกมา
"ก็..." วีรภัทราพยายามคิดถึงคำแก้ตัว แต่ก็ถูกพริมาชิงพูดตัดหน้าก่อน
"ขอตัวก่อนนะคะ" พริมารีบบอก และเดินหลบไป แต่ก็ไม่ลืมที่จะแตะแขนวีรภัทราเบา ๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ
"คือ...ดิฉันแค่ทำตัวไม่ถูกก็เลยยืนอึ้งอยู่ข้างล่างแป๊บนึงค่ะ" ในใจวีรภัทราคิดว่านี่คือคำแก้ตัวที่ดีที่สุดแล้วตอนนี้ แต่อัคราวิชญ์ขมวดคิ้วขึ้น และทำสีหน้าไม่เข้าใจกับสิ่งที่เธอตอบไปเมื่อกี้ ก่อนจะบอกว่า
"คุณขึ้นไปคุยที่ห้องทำงานผมละกัน" อัคราวิชญ์พูดนิ่ง ๆ และลุกขึ้นเดินนำวีรภัทราไป เธอเดินตามเขาไป พลางคิดไปด้วยว่า เขาต้องการคุยเรื่องอะไรกันแน่นะ และความกลัวในใจเธอก็ก่อขึ้นอีกครั้ง เพราะไม่อยากเป็นขี้ปากชาวบ้าน จึงกลัวการจับจ้องของคนอื่น เลยเอาแต่เดินก้มหน้าจนเดินไปชนที่หลังของเขา
"เป็นอะไรอีกล่ะเนี่ย" อัคราวิชญ์พูดอย่างหงุดหงิดใจ ไม่วางฟอร์มอย่างที่เคย เพราะตอนนี้ทั้งคู่ยืนอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวเขาแล้ว
"ไม่... ไม่มีอะไรค่ะ" วีรภัทราพูดติดขัดอีกแล้ว
"จะไม่มีอะไรได้ไง" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขึ้น พลางนั่งลงที่เก้าอี้ทำงานเขา และชี้บอกให้วีรภัทรานั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
"คุณพูดมาตามตรงดีกว่า" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังมากขึ้น พลางยกมือขึ้นมากุมไว้บนโต๊ะ
"คุณแก้ไขอะไรให้ดิฉันไม่ได้หรอกค่ะ" วีรภัทราตอบกลับไปด้วยเหตุผล
"ทำไมจะไม่ได้ นี่บริษัทฉันนะ" อัคราวิชญ์พูดพลางยกมือผายออกทั้ง 2 ข้าง
"บางเรื่องมันก็แก้ไม่ได้หรอกค่ะ อำนาจที่คุณมี ไม่ได้ทำให้คุณอยู่เหนือกว่าจนทำอะไรก็ได้นะคะ" วีรภัทราพูดอย่างเถรตรงกลับไป
อัคราวิชญ์ฉุนกึกกับคำตอบของวีรภัทรา จากที่เขาอยากจะช่วยเธอ ตอนนี้เขาเริ่มไม่อยากทำแล้ว แต่จะแสดงออกไปแบบนั้นก็ไม่ได้ เพราะจะดูไม่มีเหตุผล เขาจึงตอบกลับอย่างเย็นชาว่า
"อืม แล้วแต่คุณละกัน" อัคราวิชญ์ทำเป็นเข้าใจในสิ่งที่วีรภัทราต้องการจะสื่อ
"ขอบคุณค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัวนะคะ" วีรภัทรารู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก ที่จะต้องมานั่งเสวนากับอัคราวิชญ์ จึงรีบขอตัวกลับไปทำงาน เขาพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าอนุญาต เธอจึงลุกขึ้น หมุนตัว และเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ส่วนอัคราวิชญ์ได้แต่นั่งมองและพิจารณากับท่าทีของเธออยู่สักพัก แล้วก็ปล่อยผ่านไป เพราะในเมื่อเธอขอไว้แบบนั้น เขาก็จะเคารพในการตัดสินใจของเธอ
เมื่อวีรภัทรากลับมาถึงห้องทำงาน ก็เห็นเพื่อนร่วมงานเต็มห้องแล้ว เธอจึงค่อย ๆ เดินเข้าไปนั่งยังโต๊ะทำงานตัวเอง ขณะที่เธอกำลังหย่อนตัวลงนั่ง ก็ถูกเพื่อนร่วมงานพูดลอย ๆ ขึ้นมาอีกแล้วว่า
"สบายจังนะ ไม่ต้องรีบทำงาน จะเดินไปไหนมาไหนก็ได้หมด ไม่มีใครกล้าว่า" พนักงานหญิงคนหนึ่งพูดแขวะใส่พลางปรายตาไปที่วีรภัทรา
"เดี๋ยวนี้กลายเป็นตัวอิจฉากันหมดแล้วเหรอเนี่ย" พริมาก็เข้ามาร่วมผสมโรงด้วยการพูดลอย ๆ บ้าง
"พวกหมานั่งเฝ้าก็มีด้วยหรือนี่" พนักงานหญิงคนเดิมยังคงต่อล้อต่อเถียงไม่หยุด
"พวกผีสางมันเยอะจังเลย วี แกไปทำบุญให้พวกนั้นหน่อยไหม" พริมาได้ทีพูดประชดใส่
"นี่! ว่าใคร" พนักงานหญิงคนเก่าพูดเสียงดังจนแสบหูแก้วพร้อมถลึงตาใส่พริมา
"หยุด ๆ พอได้แล้ว" พนักงานชายในทีมพูดห้ามทัพของทั้งคู่ ก่อนที่เรื่องจะบานปลายไปมากกว่านี้
"ไม่ต้องเลยคุณ พอเห็นเขามีเส้นสายหน่อย ก็พร้อมอยู่ข้างเดียวกันเลยนะ" พนักงานหญิงอีกคนที่ก็ไม่ได้ชอบวีรภัทราและพริมามากนักก็ตวาดแว้ดใส่
"ครับ ผมเป็นคนชัดเจน ว่าแต่พวกคุณเถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาได้เจ้านายมาเป็นสามี พวกคุณคงไม่ร้อนรนขนาดนี้หรอกมั้ง" พนักงานชายคนเดิมพูดจี้จุดกลับใส่พนักงานหญิง 2 คนนั้น ทำให้ความโกรธของพวกเขาพุ่งพล่านเพิ่มขึ้นไปอีก แต่แทนที่จะไปลงกับคนที่พูด กลับมาลงกับวีรภัทราแทน
พนักงานหญิง 2 คนที่กล่าวหาวีรภัทราเมื่อกี้เดินเข้าไปจะตะปบเธอเหมือนเจอเหยื่อที่อยากล่า แต่ยังไม่ทันถึงตัวเธอก็โดนพริมาเข้ามาแทรกเพื่อช่วยเพื่อน รวมถึงพนักงานชายคนดังกล่าวที่เข้ามาร่วมวงโต้เถียงเมื่อกี้ด้วย ทำให้วีรอดตัวไปอย่างหวุดหวิด แต่ถึงยังงั้นอาการที่เธอหวาดกลัวก็กำลังคืบคลานกลับมาอีกครั้ง ทำให้เธอต้องลุกขึ้นออกไปสูดอากาศภายนอกทันที โดยไม่ฟังเสียงตะโกนแหกปากไล่หลังของพนักงานหญิงปากดีที่พยายามเรียกให้เธอกลับมา
หลังจากพริมาและพนักงานชายช่วยกันจัดการแล้ว ยังมีหัวหน้าทีมที่เฝ้าสังเกตการณ์มาสักพักเข้ามาช่วยสงบศึกให้ เลยทำให้ทุกอย่างกลับเข้ามาอยู่ในภาวะปกติ แต่ที่ไม่ปกติตอนนี้คือวีรภัทรา นั่นคือความคิดที่แล่นเข้ามาในหัวพริมทันที เธอจึงรีบวิ่งออกจากห้องเพื่อไปหาวี เมื่อเจอตัวก็เห็นวีกำลังนั่งขดตัวอยู่มุมหนึ่งด้วยอาการสั่นกลัวพร้อมทั้งพยายามหายใจเข้าออกเพื่อตั้งสติ พอเธอเห็นอาการวีแบบนั้น จึงค่อย ๆ เดินเข้าไปหา ลูบหลัง จับมือนวดเบา ๆ ให้ เพื่อคลายความเครียดและความกังวลของวี
อาการของวีรภัทราค่อย ๆ ดีขึ้น พวกเขาจึงชวนกันเดินกลับเข้าห้องเพื่อไปทำงานต่อตามปกติ หลังเลิกงานทั้งคู่จึงรีบเก็บของและกลับทันที โดยเลือกการเดินลงบันไดแทนการลงลิฟต์ แม้จะอยู่สูงมาก แต่มันก็ทำให้เธอไม่หวาดกลัวและกังวลมากจนเกินไป พอเดินลงมาถึงชั้น 1 และกำลังจะเดินถึงหน้าประตูบริษัท ก็มีเสียงเรียกจากหน่วยรักษาความปลอดภัยรั้งเธอไว้
"คุณวีรภัทราครับ" เสียงเรียกอย่างสุภาพ ทำให้วีรภัทราหยุดเดินต่อ และหันกลับมามองหาต้นเสียง
ผู้ชายที่มาจากหน่วยรักษาความปลอดภัยกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาวีรภัทราแล้วพูดต่อว่า "คุณอัคราวิชญ์ขอให้คุณรอกลับบ้านพร้อมกันครับ"
"เออ... ช่วยแจ้งเขาให้หน่อยได้ไหมคะ ว่าดิฉันไม่ค่อยสบาย ขอกลับตัวก่อนค่ะ" วีรภัทราลังเลที่จะบอกความจริง เลยอ้างเรื่องทั่วไปกลับไป
"คือว่า..." คนที่แจ้งเรื่องให้วีรภัทราทราบพูดตอบกลับด้วยน้ำเสียงลังเล
"นะคะ ถือว่าดิฉันขอร้อง" วีรภัทราพูดและแสดงท่าทางขอร้องจนอีกฝ่ายพยักหน้าอย่างเข้าใจ จากนั้นเขาก็ไปแจ้งอัคราวิชญ์ หลังจากทราบเรื่องทั้งหมด เขาที่จะทำงานต่อจนเสร็จก็ตัดสินใจขนกลับบ้านบางส่วน ด้วยความเป็นห่วง เพราะเห็นจากอาการที่ไม่สู้ดีเมื่อเช้านี้
พออัคราวิชญ์ถึงบ้านก็รีบวางเอกสารที่ห้องรับแขก และขึ้นลิฟต์ตรงไปหาวีรภัทราทันที เขาเคาะเรียกเธออยู่หน้าห้อง 2 -3 ครั้ง ก็ไม่มีเสียงตอบรับ จึงตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปด้วยกุญแจสำรอง เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง ก่อนที่จะเห็นว่าเธอนอนขดตัวอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา เมื่อเขาลองเอื้อมมือไปแตะที่หน้าผากเธอ จึงรู้ว่าตัวร้อนมาก ไข้ขึ้นสูง เลยตัดสินใจว่าจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูเพื่อชุบน้ำ บิดหมาดแล้วมาเช็ดตัวให้เธอ แต่ปรากฏว่า จังหวะที่เขาจับลูกบิดประตูห้องน้ำเพื่อเปิดนั้น ก็มีอีกคนเปิดประตูออกมา เขายืนตกใจอยู่สักพัก เพราะเขาไม่คิดว่า เพื่อนสนิทเขาจะมาอยู่ถึงในห้องนอนของภรรยาเขา
"กลับมาแล้วเหรอ" ณัฐชานนท์ทักขึ้นก่อน
"เฮ้ย นนท์มาได้ไง" อัคราวิชญ์โพล่งคำถามที่อยู่ในใจออกไปอย่างไม่วางมาดใด ๆ ทั้งสิ้นแล้ว
"ก็... พอดีโทรหาวี แล้ววีบอกว่าป่วย ก็เลยแวะมาเยี่ยม" ณัฐชานนท์ตอบกลับอย่างเป็นธรรมชาติ
"แปลกนะ ปกตินนท์ไม่เคยสนใจมาดูแลใครเลย" อัคราวิชญ์พูดกลับไปอย่างไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน
"คุยถูกคอ ก็เลยสนิทกัน ไม่มีอะไรหรอก" ณัฐชานนท์ตอบกลับเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา จากนั้นอัคราวิชญ์ก็หมุนตัว เดินไปโอบไหล่เพื่อนพาเดินไปนั่งที่เก้าอี้
อัคราวิชญ์ลงไปนั่งแค่แป๊บเดียว ก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แล้วก็พูดขึ้นว่า "เดี๋ยวผมดูแลวีเอง นนท์ไปรอข้างล่างเถอะ" จากนั้นเขาก็เดินไปเปิดประตูให้เพื่อนเดินออกไป ซึ่งณัฐชานนท์ก็ยอมเดินออกไปแต่โดยดี
หลังจากที่อัคราวิชญ์เช็ดตัว ดูแลวีรภัทราเสร็จ ก็ลงไปที่ห้องรับแขกข้างล่าง แต่ก็ไม่เจอณัฐชานนท์แล้ว เขาเลยเรียกเพื่อนพลางเดินหาตามห้องต่าง ๆ แต่ก็ต้องมาสะดุดตรงที่ห้องครัว เพราะตอนนี้เพื่อนเขากำลังทำอาหารอ่อน ๆ ให้เธอ เขายืนอึ้งไปเลย ไม่รู้จะพูดยังไงดี ในใจก็ได้แต่สงสัยว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่มันคืออะไรกันแน่นะ แต่ก็ไม่กล้าถามออกไป
"นนท์ ทำอะไรอยู่" อัคราวิชญ์เลี่ยงที่จะถามตรง ๆ ออกไป
"อ๋อ... ก็แค่โจ๊กอุ่น ๆ เดี๋ยววีตื่นแล้ว คินน์ช่วยเอาขึ้นไปให้หน่อยนะ" ณัฐชานนท์บอกกับอัคราวิชญ์เหมือนเป็นเรื่องธรรมดาจนคินน์ถึงกับยืนงงว่า นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมกลายเป็นแบบนี้ แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น คินน์ก็ดูแลเธออย่างดีตลอดทั้งคืนจนอาการดีขึ้น
วีรภัทราตื่นขึ้นมาพร้อมเห็นว่าอัคราวิชญ์นอนเฝ้าเธออยู่ที่เก้าอี้บุนวมริมประตูฝั่งระเบียง เธอจึงหยิบผ้าห่มไปห่มให้เขา และลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว เตรียมไปทำงานตามปกติ พอเขาตื่นขึ้นมา จึงรีบเข้าไปขอเช็คอาการเธอ แล้วเห็นว่าเธอยังไม่หายดี เลยบอกให้พักผ่อนอยู่บ้านก่อน แต่เธอดื้อเกินกว่าที่จะฟังคำพูดเขา แถมเธอยังใช้เหตุผลเรื่องโดนหักเงินเดือน เพราะเธอเคยลางานมาก่อนหน้านี้และครบตามจำนวนเงื่อนไขบริษัทไปแล้ว ยิ่งมีน้ำหนักมากพอ ทำให้เขาเถียงเธอไม่ออก เขาเลยปล่อยเธอให้ไปทำงานตามที่คุยไว้
วันนี้ที่ทำงานก็เกิดเรื่องเช่นเคย ทุกอย่างที่วีรภัทราเจอในที่ทำงานกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว คนที่ชอบหาเรื่องก็ยังคงทำอยู่อย่างนั้น ส่วนคนที่ไม่สนใจใครก็ทำเหมือนเดิม จากที่เธอไม่เข้าใจเลยแม้แต่นิดเดียวกับการกระทำของคนอื่น ตอนนี้เธอก็ค่อย ๆ เริ่มเห็นแล้วว่า ความริษยานั้นน่ากลัวขนาดไหน และเป็นสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ พอถึงวันหยุดเธอเลยตัดสินใจกลับไปเยี่ยมป้านุชและทุกคนที่บ้าน เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศและหาที่พึ่งพิง
เมื่อวีรภัทราถึงบ้าน เธอก็รีบเดินตรงไปกอดและพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนย่ากัลยาณีด้วยความคิดถึงและห่วงหา
"ย่าณีคะ วีกลับมาหาแล้วนะคะ" วีรภัทรานั่งลงกับพื้นไม้พลางนวดมือคุณย่ากัลยาณีไปด้วย
"..." คุณย่ากัลยาณีไม่ได้ตอบอะไรกลับเพียงแค่นั่งมองเหม่อบนเก้าอี้ไม้โยกตัวเก่าเท่านั้น
"วีเสียใจมากเลยค่ะ หลายสัปดาห์ที่ผ่านมาเพื่อนที่ทำงานเอาแต่แกล้งวีไม่ยอมหยุด วีไม่คิดว่า โตมาจะต้องมาเจอเรื่องนี้อีก วียังจำความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นได้ตอนวียังเด็กได้อยู่เลยค่ะ" วีรภัทราพูดอย่างเศร้าสร้อย น้ำตาก็เริ่มคลอขึ้นมา ภาพทุกอย่างถูกดึงย้อนกลับมา เหมือนดูหนังเรื่องเดิมอีกครั้ง
"…" คุณย่ากัลยาณียังคงนั่งฟังนิ่ง ๆ เหมือนเดิม
วีรภัทรายังคงพูดต่อ "เรื่องแต่งงานก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันหรอกนะคะ ถึงบางครั้งเขาจะมีท่าทีเหมือนใส่ใจวี แต่วีก็ไม่แน่ใจว่า ความรู้สึกลึก ๆ หรือแม้แต่ความคิดของเขา วีก็เดาไม่ถูกเลยค่ะ ล่าสุดเหมือนว่าเขาจะเข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ของวีกับคุณนนท์ด้วยนะคะ" เธอถอนหายใจออกอย่างเซ็ง
แต่แล้วเสียงของชายแก่ ๆ ก็ดังขึ้น "ฉันว่าแล้วว่า แกไปอยู่ไหนก็มีแต่เรื่อง แบบนี้ไงฉันถึงเกลียดแกนัก ถ้าเป็นหลานชายคงดีกว่านี้" คุณปู่ณรงค์รีบปรี่เข้ามา เพราะอยากตำหนิหลานสาวตัวเอง และลึก ๆ แล้วคุณปู่ก็ไม่เคยคิดที่จะยอมรับของวีรภัทราเลยสักครั้ง
วีรภัทราเงยหน้าขึ้นไปมองอย่างนิ่งสงบ เธอรู้ดีว่าจะต้องอดทนฟังคำบ่นของคุณปู่ณรงค์นับจากนี้เลย
"แกนี่ไม่เคยเห็นหรือไง พี่ชายฉันหรือที่แกเรียกเขาว่าปู่ธนเดชเนี่ย เขาประสบพบเจออะไร ทุกวันนี้ป่วยหนักแค่ไหน" คุณปู่ณรงค์พูดใส่อารมณ์กับวีรภัทรา เพื่อบอกให้เห็นถึงคนที่เคยผ่านโลกมาก่อนมันเป็นยังไง
"ทราบค่ะ วีทราบว่าปู่ธนเดชเคยคลุมถุงชนกับคนรวยแล้วไม่รอด แต่นั่นก็มีหลายปัจจัยนะคะ และที่วีมานั่งบ่นกับย่าณีวันนี้ก็เพราะ..." วีรภัทราพยายามอธิบายกลับ แต่ก็ถูกคุณปู่ณรงค์พูดขัดคอขึ้น
"แกไม่ต้องมายอกย้อน ฉันรู้ดี" คุณปู่ณรงค์พูดขึ้นอย่างอารมณ์เสีย และก็เดินจากไป โดยไม่คิดจะแวะนั่งคุยกับคุณย่ากัลยาณี เพราะไม่อยากอยู่กับวีรภัทรา
"ค่ะ" วีรภัทราจึงตอบกลับคำที่คุณปู่ณรงค์ชอบฟังเท่านั้น และเธอก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างโล่งอกที่การคุยวันนี้ไม่ทำให้เรื่องบานปลาย
วีรภัทรากลับมามองหน้าคุณย่ากัลยาณีอีกครั้ง ก็ถูกคุณย่ามองด้วยแววตาอ่อนโยนพลางลูบหัวเธอไปด้วย แม้คุณย่าจะจำเธอไม่ได้ แต่ความอบอุ่นที่อยู่ในใจของคุณย่าก็ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยทุกครั้งที่ได้กลับมาหา


## กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

หลังจากวีรภัทราโดนคุณปู่ณรงค์ฟาดงวงฟาดงาใส่ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกเธอ เธอก็ไม่ได้สะทกสะท้านอะไรมากนัก เนื่องจากคุณปู่ทำแบบนี้กับเธอมาตั้งแต่เธอยังเด็ก
ตกบ่ายใกล้เวลาอาหารเย็น เสียงฝีเท้าจากใครบางคนกำลังเดินเข้ามาในบ้าน ทำให้วีรภัทราหันกลับไปมอง ปรากฏว่า เป็นป้านุช แต่ที่น่าแปลกใจคือมีคุณหญิงวิไลรัตน์ และอัคราวิชญ์ตามเข้ามาด้วย เธอยืนอึ้งอยู่สักครู่ ก็ยกมือขึ้นไหว้ทักทายผู้ใหญ่ทั้ง 2 คน ส่วนสามีเธอนั้นไม่มีปฏิสัมพันธ์ใด ๆ เพราะตั้งแต่วันที่เขาเจอเข้ากับณัฐชานนท์ในห้องนอนเธอ เขาก็เลี่ยงที่จะคุยและเปิดประเด็นกับเธอ
ป้านุชเห็นวีรภัทรายืนทำหน้างงใส่ จึงอธิบายขึ้นมาอย่างใจเย็นว่า "พอดีป้าไปหาคุณหญิงที่บ้าน แล้วหลานวีโทรมา ก็เลยชวนทุกคนมากินข้าวที่บ้านเรานี่ไง"
"ค่ะ" วีรภัทราตอบรับ และสีหน้าก็คลายความกังวลขึ้น
"ไปนั่งกันเถอะค่ะ" วีรภัทราชวนให้ทุกคนมานั่งที่โซฟาในห้องนั่งเล่น
นี่เป็นครั้งแรกที่อัคราวิชญ์ได้มาบ้านของวีรภัทรา เขามองไปรอบ ๆ บ้านอย่างพินิจพิจารณา และสังเกตทุกอย่างรอบตัวจนป้านุชสังเกตเห็น จึงบอกให้วีพาชมบ้าน หลังจากที่ทั้งคู่เดินชมกันเสร็จก็กลับมานั่งที่โซฟาเหมือนเดิม ส่วนวีขอตัวเข้าไปช่วยทำครัวกับป้า แต่พอเธอเดินเข้าไปในครัวก็ถูกป้าไล่ออกมา เพราะป้าอยากให้เธอได้คุยและสนิทสนมกับครอบครัวสามีเธอเร็ว ๆ และอีกอย่างก็เป็นมารยาทที่จะต้องมีคนหนึ่งในบ้านคอยอยู่รับแขก เธอจึงจำเป็นต้องเดินออกมานั่งที่เดิม
"อ้าว หลานวีไม่ต้องช่วยคุณพี่เขาแล้วเหรอจ้ะ" คุณหญิงวีไลรัตน์เห็นวีรภัทราเดินคอตกกลับมานั่ง จึงถามขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้
"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่เศร้านิดหน่อยที่ไม่ได้ทำอาหารด้วยค่ะ" วีรภัทราตอบกลับด้วยน้ำเสียงปนเศร้านิด ๆ
"จ้ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์ตอบรับอย่างเอ็นดูในความน่ารักของวีรภัทรา และยิ้มน้อย ๆ ออกมา
"ลูกคินน์ชวนหลานวีคุยด้วยสิ" คุณหญิงวิไลรัตน์เปลี่ยนเป้าหมายไปคุยกับอัคราวิชญ์แทน
"ครับ" อัคราวิชญ์สีหน้าเรียบเฉย และตอบเสียงนิ่ง ๆ กลับไป
"คุณกินข้าวเที่ยงหรือยัง" อัคราวิชญ์ถามออกไปด้วยเสียงราบเรียบ
"ค่ะ แล้วคุณล่ะคะ" วีรภัทราตอบ และถามกลับอย่างมีมารยาทกลับไป
"อืม" อัคราวิชญ์ตอบสั้น ๆ กลับไป โดยไม่มองหน้าวีรภัทราแม้แต่น้อย
หลังจากนั้นพวกเขาก็เงียบไป ทุกอย่างดูอึมครึมขึ้นทันตา จนกระทั่งป้านุชเดินออกมาจากห้องครัว และชวนทุกคนไปกินข้าวกัน ทุกคนจึงลุกขึ้นตามคำเรียกของป้า พอเดินไปถึงโต๊ะอาหารคุณหญิงวิไลรัตน์รีบบอกให้อัคราวิชญ์ไปนั่งข้างวีรภัทรา ทำให้เขาต้องเปลี่ยนทิศทางเดินและนั่งลงอย่างเซ็ง ๆ
"มากินข้าวกันจ้ะ" ขณะเห็นท่าทางกระอักกระอ่วนไม่กล้าหยิบจับอะไรของอัคราวิชญ์และวีรภัทรา ป้านุชจึงรีบพูดเชิญชวนเพื่อทำลายบรรยากาศนี้
คุณหญิงวิไลรัตน์ที่มองเหตุการณ์ออกไม่แพ้กัน ก็รีบพูดต่อว่า "ใช่จ้ะ กินกันเถอะ"
จากนั้นทุกคนจึงหยิบช้อนส้อมขึ้นก้มหน้าก้มตากินข้าวโดยไม่ปริปากพูดกัน จนป้านุชทำลายบรรยากาศเงียบนี้ลงด้วยการถามคำถามที่ทำให้ทั้งอัคราวิชญ์และวีรภัทราสำลักอาหารที่เข้าปากออกมา
"แล้วนี่ทั้งคู่วางแผนจะมีลูกเมื่อไหร่เหรอจ้ะ" ป้านุชถามออกไปด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
ทั้งคู่ไอออกมาเล็กน้อย และกลืนอาหารที่อยู่ในปากลงไปอย่างยากลำบาก แล้วพูดต่อว่า "ยังไม่ได้คุยกันครับ" อัคราวิชญ์ตอบกลับอย่างนิ่ง ๆ
"ค่ะ พวกเรายังไม่ได้คุยกันเลยค่ะ" วีรภัทราพยายามตอบให้นิ่มนวลที่สุด เพราะกลัวว่าป้านุชและคุณหญิงวิไลรัตน์จะสงสัยกัน แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาที่ผู้ใหญ่มองกลับมา พวกเขาสังเกตเห็นถึงความห่างเหินของทั้งคู่ ทั้ง ๆ ที่เพิ่งอยู่ร่วมชายคาแค่อาทิตย์เดียว
"ลูกคินน์ได้มีคิด ๆ ไว้บ้างหรือเปล่าจ้ะ" คุณหญิงหันไปมองหน้าอัคราวิชญ์ และเปลี่ยนคำถามที่จะถามแทน
"ยังเลยครับแม่ ผมมีงานที่จะต้องเร่งทำอยู่ครับ" อัคราวิชญ์ตอบเลี่ยง ๆ กลับไป
"งานอะไรเหรอจ้ะ แม่ก็เห็นว่ายอดขาย กำไรบริษัทก็ดีอยู่นะ" คุณหญิงวิไลรัตน์ถามกลับอย่างไม่เข้าใจความหมายที่อัคราวิชญ์ต้องการจะสื่อ
"คือผมได้วางแผนกับทีมการตลาดว่าจะขยายตลาดไปที่อเมริกา และพอดีช่วงที่ผ่านมาก็มีคุย ๆ กับทางบริษัทคู่ค้ามาบ้างครับ แต่ถ้าจะต้องดำเนินการจริง ๆ ผมจะต้องไปทำด้วยตัวเองที่โน่นครับ" อัคราวิชญ์อธิบายให้คุณหญิงวิไลรัตน์อย่างใจเย็นกลับไป
"แล้วไปนานแค่ไหนจ้ะลูกคินน์" คุณหญิงวิไลรัตน์ถามต่อ
"อืม... อย่างน้อย 3 เดือนขึ้นไปครับ ผมก็ไม่แน่ใจว่างานจะลงตัวเมื่อไหร่" อัคราวิชญ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกับคุณหญิงวิไลรัตน์พลางนึกคำพูดไปด้วย
"แล้ว... ยังงี้หลานวีจะทำยังไงล่ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์โพล่งออกไปด้วยความกังวลในความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่
"ก็อยู่ที่นี่แหละครับแม่" อัคราวิชญ์พยายามคุมเสียงในการตอบกลับให้เป็นปกติที่สุด ทั้ง ๆ ที่เขายังไม่หายเคืองวีรภัทรากับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อนเลย
"แล้วแบบนี้เอาหลานวีไปช่วยด้วย ดีไหมจ้ะ" ป้านุชที่นั่งฟังมาสักพักแล้ว พอเห็นจังหวะก็พูดเสริมเข้ามา หวังให้ทั้งคู่ได้อยู่ใกล้กัน
"คงไม่ได้ครับ เพราะที่นี่ก็มีงานที่วีต้องทำด้วย" อัคราวิชญ์ตอบปฏิเสธแบบทันควัน
"แล้วทั้งคู่เพิ่งจะแต่งงานด้วย ห่างกันแบบนี้ ป้าคิดว่าจะทำให้เราสนิทกันยากขึ้นนะ" ป้านุชพยายามแหย่ต่อด้วยคำพูดที่ชวนให้คิด
ระหว่างที่อัคราวิชญ์นั่งนิ่งคิดอยู่นั้น คุณหญิงวิไลรัตน์ก็ถามขึ้นมาว่า "แล้วลูกคินน์จะไปเมื่อไหร่จ้ะ"
"อาทิตย์หน้าครับแม่" อัคราวิชญ์เลือกที่จะตอบคุณหญิงวิไลรัตน์ก่อน เพราะยังคิดไม่ตกเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่
"เร็วเหมือนกันนะคะเนี่ย" ป้านุชพูดขึ้นพลางพยักพเยิดกับคุณหญิงวิไลรัตน์ เมื่อคุณหญิงเห็นสัญญาณจากป้าก็พูดต่อ
"นั่นสิ แล้วเมื่อไหร่แม่จะได้อุ้มหลานของลูกคินน์และหลานวีล่ะจ้ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์พูดกระทุ้งใส่กลางใจของทั้งคู่ ทำให้พวกเขานั่งเงียบยิ่งกว่าเดิม
คุณปู่ณรงค์ที่กำลังป้อนข้าวคุณย่ากัลยาณีเห็นว่าคุยวนแบบนี้คงไม่จบง่าย ๆ เลยพูดแทรกขึ้นมาว่า "ช่างเขาเถอะ เด็กมันยังไม่อยากมี จะไปบังคับมันทำไม เกิดไปเจอคนใหม่ที่ดีกว่า พวกเขาจะได้เลิกกันง่าย ๆ ไง"
หลังจากคุณปู่ณรงค์พูดจบก็ลุกขึ้นพาคุณย่ากัลยาณีออกจากโต๊ะอาหารไปพักผ่อน ปล่อยทิ้งให้ทุกคนนั่งอึ้ง พูดไม่ออกกันเลยทีเดียว ส่วนคุณปู่ใหญ่อย่างคุณปู่ธนเดชที่สมองเสื่อมมาหลายปีแล้วนั้นก็นั่งกินข้าวไปอย่างไม่รับรู้อะไร กลายเป็นฉากหนึ่งในละครเหมือนมุขตลกร้ายเลยก็ว่าได้
ป้านุชจึงรีบพูดเปลี่ยนเรื่องทันที เมื่อเห็นเหตุการณ์เลวร้ายมากขึ้น "งั้นตอนนี้มาตั้งใจทำงานกันก่อน ส่วนเรื่องลูกก็เอาที่หลาน ๆ สบายใจเลยละกัน" พอทุกคนได้ยินประโยคนี้ก็พยักหน้าเห็นด้วยพลางกินข้าวต่อให้หมดจาน
หลังจากจบมื้อเย็นวันนี้ ความตึงที่ได้รับจากผู้ใหญ่ในบ้านวีรภัทรา ทำให้อัคราวิชญ์เงียบหนักยิ่งกว่าเดิม ระหว่างขับรถกลับบ้านพร้อมเธอ พอพวกเขาลงจากรถยนต์คันหรูเรียบร้อย และกำลังเดินผ่านห้องรับแขก เธอก็พูดขึ้นอย่างตรงไปตรงมาจนเขาหยุดเดิน
"วีขอโทษคุณด้วยนะคะ สำหรับเรื่องปู่และก็เรื่องลูก" วีรภัทราพูดด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ
"ไม่ต้องขอโทษหรอก" อัคราวิชญ์ตอบสั้น ๆ และเดินไปกดลิฟต์ต่อ
"ยังไงวีก็ต้องขอโทษค่ะ เรื่อง...ลูก วีคิดว่า..." วีรภัทรากำลังจะพูดอธิบายอัคราวิชญ์ว่าเธอไม่ได้คิดอะไรกับเรื่องนี้มาก ไม่จำเป็นต้องทำตามที่ผู้ใหญ่พูด แต่ลิฟต์ดันเปิดออกพอดี และเขาเองก็ไม่อยู่รอที่จะฟังด้วย เลยทำให้เธอต้องหุบปากลงทันที
วีรภัทราเดินขึ้นบันไดไปทีละขั้นอย่างช้า ๆ แต่ก่อนที่จะเดินขึ้นไป เธอก็ไปหยิบน้ำดื่มเพื่อไปนั่งผ่อนคลายตรงระเบียงกว้างที่อยู่หน้าประตูห้องนอนเธอ ระหว่างที่เธอนั่งจิบน้ำและคิดทบทวนเหตุการณ์อยู่บนเก้าอี้นุ่มนั้น ก็นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์หลังจากที่เขาพบว่าณัฐชานนท์อยู่ในห้องนอนเธอ และการดูแลที่พิเศษเกินกว่าเพื่อนปกติ
วันรุ่งขึ้นที่วีรภัทราดีขึ้นแล้ว เธอตัดสินใจจะกลับมาคุยกับอัคราวิชญ์ เพื่อไม่ให้เข้าใจผิดกัน แต่จังหวะที่เธอเห็นเขาก้าวขาเข้ามาในห้องรับแขก และเธอก็นั่งรออยู่แล้วนั้น ก็พูดขึ้นทันทีว่า
"คุณ คือว่า... เรื่องเมื่อวาน คุณเข้าใจผิดนะคะ" วีรภัทราพูดออกไปอย่างเกร็ง เพราะสายตาที่เขามองมาช่างเย็นชากับเธอมาก และไม่มีทีท่าจะอยากคุยด้วย แต่เธอจำเป็นต้องอธิบายให้ชัดเจน จึงตัดสินใจพูดต่อไป
"ตอนที่คุณเจอคุณนนท์ เขาเพิ่งเดินเข้ามาคุยกับวีแค่เพียง 5 นาทีเท่านั้น หลังจากคุยไปสักพักเขาก็ขอตัวเข้าห้องน้ำ และวีก็ป่วยอยู่เลยนอนพัก ไม่ได้มีอะไรทั้งนั้นค่ะ" วีรภัทราพูดอธิบายยืดยาวจนอัคราวิชญ์พูดกลับมาเพียงประโยคเดียวที่ทำเอาเธอเจ็บตรงขั้วหัวใจ
"ผมไม่สนใจ" อัคราวิชญ์พูดจบอย่างไม่แยแส และกำลังเดินไปขึ้นลิฟต์อย่างเช่นเคย ก็ถูกวีรภัทราเดินมาดักข้างหน้าไว้ แล้วพูดต่ออีก
"งั้นวีขอเบอร์คุณไว้ได้ไหมคะ เผื่อวันไหนที่จำเป็นต้องติดต่อ วีจะได้ติดต่อคุณได้" วีรภัทราตั้งใจจะขอเบอร์อยู่แล้วหลายวัน แต่ก็ไม่มีจังหวะสักที จึงใช้โอกาสนี้ แม้มันจะดูไม่เหมาะสมเท่าไหร่ก็เถอะ ซึ่งผลลัพธ์สุดท้ายก็ไม่ได้เบอร์ เพราะเขายังอารมณ์เสียเรื่องเธออยู่ และทุกอย่างก็ผ่านพ้นไปโดยที่พวกเขาไม่ได้คุยกันเลยแม้แต่วันเดียว จนวันหยุดที่วีรภัทรากลับไปเยี่ยมบ้าน เธอรู้สึกเหมือนอะไร ๆ กำลังจะเป็นใจให้ จึงตัดสินใจเดินขึ้นไปเคาะประตูห้องนอนเขาเพื่อขอเบอร์โทรอีกครั้ง หลังจากที่วันนั้นเธอโดนปฏิเสธไป
หลังจากวีรภัทราทบทวนความคิดในวันนั้นเสร็จ เธอก็ไม่รีรอเวลา ทำตามความคิดที่ตั้งใจไว้ทันที เธอยืนรออยู่สักพัก อัคราวิชญ์ก็เดินมาเปิดประตูพร้อมชุดคลุมอาบน้ำสีดำและกำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดผมอยู่
"คุณมีอะไร" อัคราวิชญ์ถามห้วนขึ้นมาอย่างอารมณ์เสีย
"ก็...เรื่องเบอร์โทรที่วีขอคุณวันนั้นไงคะ ไหน ๆ คุณก็เห็นแล้วว่าผู้ใหญ่ของพวกเราต้องการให้มีลูกขนาดไหน วีก็ต้องมีเบอร์คุณไว้ เผื่อฉุกเฉิน จะได้ตอบตรงกันค่ะ" วีรภัทราพยายามพูดด้วยเหตุผล พลางใช้เท้ายันประตูไว้ กลัวอัคราวิชญ์ปิดหนี
"ไม่จำเป็นหรอก ยังไงแม่ผมคงไม่มาถามคุณเรื่องนี้อีกแล้ว" อัคราวิชญ์ตอบปัดอีกเช่นเคย
"ได้ไงคะ ให้ไว้ก็ไม่เสียหายนะคะ บอกเบอร์หน่อยค่ะ" วีรภัทราพูดพลางล้วงมือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกง แต่พอล้วงมาเสร็จประตูก็ถูกปิดลงเกือบจะทันที ทำให้เธอโมโหและตะโกนโวยวายกลับไป
"ถ้าคุณไม่ให้เบอร์ก็ไม่เป็นไร วีเขียนเบอร์ไว้ในกระดาษแล้ว" วีรภัทราพูดด้วยความโมโหเสร็จก็สอดกระดาษใบเล็ก ๆ ที่เตรียมไว้ใต้ประตูห้องนอนของอัคราวิชญ์
พออัคราวิชญ์เห็นกระดาษที่เขียนตัวเลขเบอร์โทรศัพท์ด้วยลายมือน่ารักของวีรภัทรา เขาก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้กับความพยายามที่เธอทำให้ แต่มันก็ยังมีเรื่องตะขิดตะขวงใจที่ทำให้เขาไม่สามารถวางใจลงได้ และเขาก็ไม่อยากจะคิดว่าตัวเองเห็นใจเธอ และอยากจะดูแลเธอมากขึ้น เขาได้แต่เถียงในใจว่า ตัวเองทำตามหน้าที่ก็เพียงเท่านั้น ไม่ได้มีความรู้สึกแบบอื่นเจือปนอยู่
ส่วนวีรภัทราที่หงุดหงิดกับความเอาแน่เอานอนไม่ได้ของอัคราวิชญ์ ทำให้เธอเดินกระฟัดกระเฟียดกลับห้องไปอาบน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายให้เย็นขึ้น หลังจากนั้นเธอก็มานั่งทอดถอนหายใจอยู่ที่เก้าอี้ตัวโปรด และผ่านค่ำคืนนี้ไปอย่างอ่อนล้าทั้งกายและใจ
ปัญหาที่เกิดจากป้านุชและคุณหญิงวิไลรัตน์ รวมถึงคุณปู่ณรงค์สร้างความอึดอัดใจจนวีรภัทราเลือกที่จะไม่เริ่มบทสนทนาก่อน ความจริงแล้วเธอไม่เคยแม้แต่จะคิดสักครั้งเดียวที่จะมีลูกกับอัคราวิชญ์ เธอแค่คิดว่าการประคองชีวิตคู่แบบนี้ไปเรื่อย ๆ มันก็น่าจะเพียงพอแล้วสำหรับคนที่ไม่ได้แต่งงานกับคนที่ตัวเองรัก แต่กลายเป็นว่าเรื่องบานปลายยิ่งกว่าเดิม เหตุเกิดจากความต้องการที่พวกผู้ใหญ่พยายามยัดเยียดให้ทั้งเธอและเขา เธอไม่แน่ใจแล้วด้วยซ้ำว่าจะจัดการปัญหานี้อย่างไร ทั้งยังเหลือเวลาอีกไม่กี่วันที่เขาจะอาศัยอยู่ในชายคาเดียวกันนี้ เขาสามารถทิ้งปัญหานี้ไปได้อย่างสบายใจ โดยปล่อยให้เธอตัดสินชะตาชีวิตตัวเองเพียงลำพัง ส่วนเธอนั้นคงไม่สามารถหาข้ออ้างใด ๆ มาแก้ตัวหรือจะหาเหตุผลดี ๆ สักข้อ ตอนนี้เธอก็ยังนึกไม่ออกเลยสักนิด
แต่แล้วเรื่องที่ทำให้ตกใจก็ยังไม่หมด วีรภัทราตื่นนอนและลงมาทำอาหารตามปกติ แต่สิ่งที่เธอเจอคือกระดาษแผ่นหนึ่งที่อัคราวิชญ์เขียนทิ้งไว้ วีรภัทราจึงหยิบกระดาษขึ้นมาอ่านด้วยความสับสนในใจ
"หลังจากผมเคลียร์งานเสร็จ คงไม่ได้กลับบ้านแล้ว อย่างที่คุณรู้ว่าผมต้องบินไปทำงานที่ต่างประเทศ ดังนั้นถ้าคุณอยากใช้รถยนต์คันไหนก็หยิบกุญแจได้เลย ผมวางไว้ที่โต๊ะในห้องรับแขกแล้ว และเรื่องสำคัญคือ ถ้าคุณเจอใครคนใหม่ที่คุณรัก และคุณอยากจะไปก็บอกผมได้เลย ผมจะยินดีกับคุณมาก" อัคราวิชญ์ยังคงทิ้งท้ายประโยคชวนให้คิด
วีรภัทราไม่รู้ว่าที่อัคราวิชญ์เขียนแบบนี้ต้องการไล่เธอไปให้พ้นหน้า หรือแค่บอกให้เธอสบายใจกันแน่ อะไรคือความรู้สึกในใจของเขากันนะ เธอได้แต่คิดวนเวียนอยู่ในบ้านตลอดทั้งวัน แต่ก็ไม่มีโอกาสได้ถามเขาแล้ว เพราะเขาไม่คิดที่จะทิ้งเบอร์ติดต่อให้เธอไว้เลยสักนิด


## กลับมาแล้ว

ตลอด 8 เดือนที่ผ่านมา วีรภัทราเดินทางไปทำงานโดยไม่เคยใช้รถยนต์ส่วนตัวของอัคราวิชญ์เลยสักครั้ง เพราะคำพูดที่เขียนในกระดาษประโยคสุดท้ายยังคงกวนใจเธออยู่ ซึ่งเธอก็ยังคงใช้ชีวิตเป็นพนักงานธรรมดาในบริษัท และไม่ได้ซื้อของหรูหราอะไรเพื่อยกระดับตัวเองเลยแม้แต่ชิ้นเดียว จนพริมาและณัฐชานนท์ยังแซวเธอ และพยายามกระทุ้งให้เธอรู้จักใช้ชีวิตบ้าง แต่เธอก็ได้แต่ขำและไม่ได้แสดงความคิดเห็นใด ๆ ออกไป
วันนี้เป็นวันครบรอบ 8 เดือนพอดี ซึ่งตรงกับวันที่อัคราวิชญ์เดินทาง วีรภัทรามักจะชวนพริมามาเที่ยวบ้านในช่วงนี้เป็นประจำ เพราะเธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดและเหงาจับใจทุกครั้ง เธอยังคงจำได้ดีถึงข้อความในกระดาษแผ่นนั้น รวมถึงปัญหาที่คาราคาซังอยู่ เธอไม่เข้าใจว่า ทำไมเขาถึงไม่ยอมคุยดี ๆ กันเลยสักครั้ง ปัญหาที่มีอยู่จะได้เข้าใจหรือไม่ก็จบไป มันควรจะมีทางออกสิ เธอมักจะคิดแบบนั้น แต่เพราะเธอพยายามคนเดียวอยู่ตอนนี้ จึงรู้สึกไม่ง่ายเลยที่จะจัดการทั้งปัญหาและอารมณ์ความรู้สึกของเธอเอง
แต่วันนี้กลับไม่เหมือนเดิม สิ่งที่ทำให้วีรภัทราประหลาดใจคือ เมื่อเธอเปิดประตูและก้าวขาเข้ามาในบ้านก็เจอเข้ากับอัคราวิชญ์ที่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก เธอยืนอึ้งเหมือนหยุดหายใจไปสักพัก พอเขาเห็นว่าเป็นเธอที่เปิดประตูเข้ามา สีหน้าเขาที่มองเธอยังคงเหมือนเดิม อยู่ดี ๆ ความตึงเครียดที่หายไปนานก็กลับมา เธอไม่คิดว่าเขาจะกลับมาในวันที่เธอชวนเพื่อนมาเที่ยวบ้าน แต่ไม่ทันที่เธอจะได้พูดคุยกับเขา เขาก็เดินขึ้นไปชั้นบนโดยไม่สนใจท่าทางที่เธอแสดงออก พริมาที่เห็นบรรยากาศทั้งหมด จึงพูดปลอบใจเพื่อนว่า
"แกไม่เป็นไรนะ" พริมาตบไหล่วีรภัทราเบา ๆ ก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟา
"อืม" วีรภัทราตอบรับด้วยความรู้สึกเศร้าเล็กน้อยกลับไป
"วันนี้เหนื่อยหน่อยนะ ต้องทำอาหารให้หลายคนเลย" พริมาหันไปบีบนวดไหล่วีรภัทราพลางพูดไปด้วย
"ไม่เป็นไร แต่ที่เรากังวลเลยคือวันนี้คุณนนท์จะมากินข้าวด้วย แล้วเรื่องเก่าก็ยังไม่ได้คุยให้ชัดเจน เรากลัวว่ามันจะแย่กว่าเดิมน่ะสิ" วีรภัทราพูดน้ำเสียงเครียดอย่างเห็นได้ชัด แถมยังขมวดคิ้วผูกเป็นโบด้วย
"เอาแบบนี้ไหม แกโทรไปอ้างว่าติดธุระกะทันหัน ไว้วันหลังค่อยนัดกันใหม่" พริมาพูดเสนอคำตอบให้วีรภัทราอย่างกระตือรือร้น
"เออ ก็ดีนะ" วีรภัทราที่มัวแต่เครียดเลยคิดคำตอบไม่ออก พอได้ยินสิ่งที่พริมาเสนอมาก็ถึงบางอ้อ นึกออกเลย
ขณะที่วีรภัทรากำลังหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเบอร์โทรหาณัฐชานนท์ แต่ยังไม่ทันได้กดปุ่มโทรออก เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้น บ่งบอกให้รู้ว่าเขาเดินทางมาถึงบ้านแล้ว และคงหาข้ออ้างไม่ทันแล้ว เธอได้แต่ทำปากเบะออกมา ไม่อยากจะคิดว่านี่คือเรื่องจริง ทำไมความวุ่นวายย้อนกลับมาอย่างรวดเร็วเช่นนี้ เธอได้แต่คิดในใจ และไปเปิดประตูต้อนรับเขาเข้ามาในบ้านให้ปกติที่สุด
"วี ผมเอาไวน์มาให้คุณได้ลองชิมด้วย" เมื่อณัฐชานนท์เห็นหน้าวีรภัทราหลังจากที่เธอเปิดประตูให้ เขาก็พูดพร้อมยกขวดไวน์ขึ้นมาอย่างอารมณ์ดี
"ค่ะ ไว้มาดื่มด้วยกันนะคะ แล้วนี่...พริมก็มาแล้วด้วยค่ะ" วีรภัทราตอบอย่างรัว ๆ ลิ้นพันกันไปหมด และพยายามเปลี่ยนเรื่องคุย เพราะจริง ๆ แล้วเธอก็ไม่ใช่คนที่ชอบดื่มมากนัก เพียงแค่ดื่มในงานสังคมเท่านั้น
"ครับ ๆ" ณัฐชานนท์ตอบและเดินตามวีรภัทราเข้าไป
"พริม แกช่วยดูแลแขกหน่อยนะ" วีรภัทราเดินเร็ว ๆ และรีบไปกระซิบบอกกับพริมา เพื่อที่เธอจะเลี่ยงไปทำอย่างอื่นได้โดยที่ไม่ต้องกังวลว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก หากไม่อยู่ในสายตาเธอ หลังจากนั้นเธอก็หันกลับไปมองณัฐชานนท์อีกครั้ง เพื่อสังเกตท่าทางเขาให้แน่ใจก่อนเธอจะเดินไปทำครัว
ขณะที่วีรภัทราทำครัวอยู่ เสียงจากประตูลิฟต์ก็ดังขึ้น เธอหายใจไม่ทั่วท้อง และยิ่งได้ยินเสียงฝีเท้าของอัคราวิชญ์ เธอก็ยิ่งกดดัน แต่พยายามหายใจเข้าออกลึก ๆ และทำครัวต่อไปตามปกติ
"อ้าว" อัคราวิชญ์ที่เดินออกมาจากลิฟต์ ก็เจอเข้ากับณัฐชานนท์ที่นั่งอยู่กับพริมา แต่เขาไม่ได้ตกใจที่พริมาอยู่ เพราะเห็นตั้งแต่แรกแล้ว แต่ที่แปลกใจคือ ทำไมเพื่อนสนิทเขาถึงมาบ้านโดยไม่บอกเขาเลยสักคำ
"คินน์กลับมาแล้วเหรอ" ณัฐชานนท์ถามออกไปเหมือนเป็นเรื่องที่ตัวเขาไม่รู้มาก่อน ทั้ง ๆ ที่อัคราวิชญ์บอกกับเขามาก่อนหน้าที่จะถึงประเทศไทยแล้วด้วยซ้ำ คินน์ขมวดคิ้วด้วยความงุนงงกับการแสดงออกของเขา และที่คินน์ไม่เข้าใจมากกว่าคือทำไมจะต้องปิดบังด้วย แต่ก็ปล่อยผ่านไปเหมือนเดิม เพราะตอนนี้มีคนนอกอยู่ด้วยเลยไม่อยากทำให้เป็นประเด็นอะไรขึ้นมา
"อืม" อัคราวิชญ์ตอบกลับอย่างไม่รีบร้อน และก็เดินต่อไปยังห้องครัว เพราะกลิ่นอาหารหอม ๆ ที่เขาคุ้นเคยกลับมาแล้ว แม้เขาจะเคยแสดงท่าทีไม่ดีกับวีรภัทราเยอะแยะไปหมดก็ตาม แต่ความทรงจำที่สร้างความเจ็บปวดให้กันและกัน มันยังคงวนเวียนในหัวใจของเขาเสมอ
อัคราวิชญ์หยุดยืนดูวีรภัทราที่กำลังง่วนกับการทำครัวจนไม่ทันได้สังเกตเห็นใครเดินเข้ามา เขาจึงพูดขึ้นลอย ๆ ว่า
"ทำสเต๊กเอาใจใครบางคนอยู่เหรอ" อัคราวิชญ์ใช้คำพูดที่ชวนตี พอสิ้นเสียงนั้นวีรภัทราก็ช้อนตาขึ้นมองเขาอย่างไม่วางตา ประหนึ่งไปโกรธใครมาอย่างหนัก
"กลับมาก็หาเรื่องกันเลยนะคะ ชีวิตที่ผ่านมาวีสุขสบายดี คุณไม่จำเป็นจะต้องมาเพิ่มความวุ่นวายให้คนอื่นจะได้ไหมคะ" วีรภัทราพูดอย่างหงุดหงิดใจ
อัคราวิชญ์ยักคิ้วใส่ และก็พูดขยี้ต่อ "คุณจะบอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับนนท์ว่างั้นเหรอ"
"ค่ะ ไม่เคยแม้แต่จะคิดอะไรด้วยทั้งนั้นค่ะ" วีรภัทราตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระโชกโฮกฮาก พร้อมแสดงท่าทางฮึดฮัดออกไปอย่างไม่ปิดบัง
อัคราวิชญ์ขำออกมาอย่างที่ไม่เคยแสดงออกให้ใครเห็น นอกจากคนสำคัญในชีวิตของเขาเท่านั้น ทำให้วีรภัทรามองเขาอย่างเลิ่กลั่ก และอยู่ดี ๆ ใจเธอก็เต้นแรงขึ้นมา เธอสะบัดหัวอย่างแรง ก่อนที่จะกลับไปทำอาหารต่อให้เสร็จในขั้นตอนสุดท้าย
"คุณทำต่อเถอะ ผมไม่ยุ่งด้วยแหละ" อัคราวิชญ์พูดจบก็ยิ้มมุมปาก และหมุนตัวเดินออกไปนั่งรับลมเย็นที่ด้านนอกบ้าน ซึ่งเป็นมุมหนึ่งที่เชื่อมต่อกับห้องครัวพอดี บรรยากาศรอบ ๆ เต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจีและร่องน้ำที่ทำขึ้นไว้ เพื่อเวลามานั่งจะได้รับอากาศที่สดชื่นและเย็นสบาย
หลังจากวีรภัทราจัดอาหารลงจานเสร็จก็ลำเลียงไปที่โต๊ะด้วยตัวเอง แต่เผอิญว่าณัฐชานนท์เดินเข้ามาในห้องครัวพอดี เขาจึงอาสาช่วยยกจานอาหารให้เธอ ตามมาด้วยพริมาที่เข้ามาช่วยต่อจนครบทุกจาน
วีรภัทราเดินไปชวนอัคราวิชญ์ให้มากินข้าวด้วยตามหน้าที่ของภรรยา แต่ยังไม่ทันที่จะเดินไปถึงตัวเขาเพื่อบอก อยู่ ๆ ขาเธอก็อ่อนแรงลง เพราะความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักทุกวัน เขาที่หันมาเห็นเธอกำลังจะร่วงลงพื้น จึงรีบวิ่งเข้าไปรับ แต่ยังไม่ทันถึงตัว ก็ถูกณัฐชานนท์แซงหน้ารับเธอไว้เรียบร้อยแล้ว
อัคราวิชญ์ที่เห็นเหตุการณ์นั้นตรงหน้าก็เปลี่ยนใจเดินเลยผ่านไปที่โต๊ะอาหาร โดยไม่สนใจวีรภัทราเลย ส่วนเธอก็รู้สึกตัวหลังจากช็อกไปได้สักพัก ก็รีบดึงตัวเองออกจากอ้อมกอดของณัฐชานนท์ แล้วเธอก็ขอบคุณในความช่วยเหลือที่ได้รับจากเพื่อนสนิทของสามีไป
บรรยากาศมาคุมากขึ้นโดยที่วีรภัทราไม่ได้ตั้งใจ ทำให้เธอเลือกที่จะกินข้าวอยู่เงียบ ๆ แต่การกระทำแบบนี้ก็ไม่ช่วยให้เหตุการณ์เมื่อกี้หายไป พริมาที่กำลังสังเกตทุกคนอยู่นั้น จึงเลือกที่จะชวนทุกคนดื่มแทนการพูดคุยเพื่อลดช่องว่างความกระอักกระอ่วนนี้
"พวกเรามาดื่มไวน์กันดีไหมคะ" พริมาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสดใส
"ก็ดีนะครับ" ณัฐชานนท์พูดขึ้นอย่างเห็นด้วย และก็ลุกขึ้นไปหยิบไวน์ที่ตัวเองเตรียมมาบนโต๊ะในห้องรับแขก ส่วนวีรภัทราและพริมาก็ลุกขึ้นไปหยิบแก้วในห้องครัวมาให้ทุกคน
หลังจากนั้นทุกคนก็นั่งดื่มจนหมดขวด และก็ตามคาดคนที่รับมือกับแอลกอฮอล์ไม่ไหวอย่างวีรภัทรานั้น ได้เผยความในใจที่เก็บสั่งสมมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาให้คนที่นั่งอยู่ได้ฟัง
"วีขอโทษคุณด้วยนะคะ ที่วีอาจจะทำตัวเป็นภรรยาได้ไม่ดีพอ" วีรภัทราโพล่งความในใจออกมาอย่างไม่รู้ตัว พริมาที่นั่งฟังอยู่ด้วยนั้นถึงกับตาเบิกโพลงกว้างขึ้นด้วยความตกใจ แล้วรีบเอามือไปปิดปากวีทันที พอวีเงียบลง จึงรีบดึงแก้วไวน์ออกจากมือวี และรีบหันไปบอกอัคราวิชญ์ว่า
"วีน่าจะเมามากแล้ว เดี๋ยวพริมจะพาวีไปที่ห้องนอนให้นะคะ" พริมาพูดเสร็จก็ไม่รีรอ รีบพยุงตัววีรภัทราให้ลุกขึ้น แล้วค่อย ๆ ประคองพาไปขึ้นลิฟต์
"ไปไหน... วียังไม่เมา..." วีรภัทราพูดออกมาเสียงยานคาง แถมยังกดน้ำหนักตัวลงอีก ทำให้พริมาพยุงยากขึ้น
"ไปกันวี แกเมามากแล้ว" พริมาพูดพลางพยุงตัววีรภัทราไป
ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังจะเดินถึงลิฟต์ ณัฐชานนท์ที่สังเกตการณ์อยู่นั้น ก็ทำท่าจะลุกขึ้นตามไป แต่อัคราวิชญ์รั้งไว้ด้วยคำพูดที่แฝงความนัย
"นนท์จะไปไหน" อัคราวิชญ์ถามออกไปอย่างหยั่งเชิงอีกฝ่าย
"เปล่า แค่จะไปช่วย" ณัฐชานนท์ตอบกลับอย่างจริงใจ โดยไม่ได้ตั้งใจฟังคำพูดของอัคราวิชญ์เลยแม้แต่น้อย
"ไม่ต้องหรอก เพื่อนเขาก็ช่วยอยู่นั่นไง แล้วผมก็มีเรื่องอยากจะถามนนท์ด้วย" อัคราวิชญ์พูดกลับด้วยน้ำเสียงปกติพลางสังเกตท่าทางของณัฐชานนท์ไปด้วย
"ว่ามา" ณัฐชานนท์พูดแต่สายตายังคงมองตามวีรภัทราอย่างเป็นห่วงอยู่
"คือ..." อัคราวิชญ์ลากเสียง และพูดอย่างช้า ๆ
"ว่าไงนะ" ณัฐชานนท์ที่มัวแต่ชะโงกหน้ามอง ก็เพิ่งนึกออกว่าอัคราวิชญ์มีเรื่องอยากจะถามเมื่อกี้
"นนท์ได้เบอร์วีมายังไง" อัคราวิชญ์ยิงคำถามตรงใส่ณัฐชานนท์ทันที
"ก็เจอที่งานแต่งรอบแรกไง แล้วก็เกิดเรื่องกับคินน์ตอนนั้น แถมพวกเรายังคุยถูกคอกันด้วย หลายเรื่องปนกันนั่นแหละ สุดท้ายก็เลยขอเบอร์วีมา จะได้ติดต่อกันสะดวกขึ้น" ณัฐชานนท์อธิบายให้อัคราวิชญ์ฟังอย่างไหลลื่น
"นนท์เป็นคนขอเหรอ" อัคราวิชญ์ยังถามย้ำ
"ใช่ ทำไมเหรอ" ณัฐชานนท์ถามกลับบ้าง
"ไม่มีอะไรหรอก" อัคราวิชญ์ตอบบ่ายเบี่ยง
"อืม" ณัฐชานนท์ตอบพลางพยักหน้าอย่างเข้าใจ
หลังจากพวกเขาคุยกันไปได้สักพัก พริมาก็เดินลงมาจากชั้น 2 และขอตัวกลับบ้านทันที เธอไม่กล้าที่จะมองหน้าใครตรง ๆ เพราะเรื่องที่เกิดขึ้น ทำเธอปวดหัวมาก พอเธอเปิดประตูออกไปเรียบร้อยแล้ว อัคราวิชญ์ก็คุยต่อ
"ว่าแต่... ทำไมวันนั้นถึงไปอยู่ในห้องนอนวีได้ล่ะ" อัคราวิชญ์ถามต่อ กับคำถามที่ค้างคาใจมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา
"ก็..." ณัฐชานนท์กำลังจะตอบ ก็ได้ยินเสียงโวยวายมาจากข้างบน และไม่ใช่ใครที่ไหน วีรภัทรานั่นเองที่เมาไม่ได้สติเดินเปิดประตูห้องนอนออกมาอย่างคนละเมอ พูดเสียงดังลั่นบ้าน จนอัคราวิชญ์บอกให้ณัฐชานนท์กลับบ้านไปก่อน แม้นนท์จะเป็นห่วงเธอมากแค่ไหน แต่ก็เป็นแค่เพียงเพื่อนเท่านั้น จึงทำได้แค่ตอบรับและยอมกลับบ้านแต่โดยดี
อัคราวิชญ์พูดจบประโยค ก็รีบวิ่งขึ้นบันไดไปดูวีรภัทราทันที เพราะกลัวว่าความเมาจะทำเธอตกบันได เมื่อเขาเข้าไปถึงตัวเธอแล้ว เธอก็ชี้หน้า นั่งพูดที่บันไดทางขึ้นชั้น 3 ว่า
"คุณนี่โคตรเห็นแก่ตัวเลย เราแต่งงานกันแล้วนะ แค่นอนห้องเดียวกันยังทำไม่ได้ วีเสียใจแค่ไหนคุณรู้ไหม" วีรภัทราพรั่งพรูความในใจออกมา
"ห้องนอนนั่น มันอะไรนักหนาถึงเข้าไปนอนไม่ได้" วีรภัทราพูดคร่ำครวญออกมาจนหมด ส่วนอัคราวิชญ์ได้แต่ยืนมองนิ่ง ๆ ไม่ปริปากพูดอธิบายอะไรออกไป
จากนั้นอัคราวิชญ์ก็ตัดสินใจดึงวีรภัทราให้ลุกขึ้น และพยายามพาเธอกลับห้องนอนเธอ แต่เธอก็ยื้อด้วยการทิ้งน้ำหนักตัวลงไปนอนกับบันไดไว้ไม่ยอมลุก เขายื้อกับเธอไปได้สักพักก็ยอมแพ้ แล้วพูดกับเธอว่า
"ได้ งั้นไปนอนด้วยกัน" อัคราวิชญ์พูดอย่างหมดแรง หลังจากพยายามใช้แรงทั้งหมดดึงวีรภัทรา
"เย้ ไปกัน" วีรภัทราเด้งตัวขึ้นมา หลังจากได้ยินคำตอบจากอัคราวิชญ์ แต่เธอก็ยังลุกขึ้นไม่ไหว เขาที่ยืนหอบมองเธออยู่นั้นก็เปลี่ยนจากดึง แล้วเข้าไปอุ้มเธอจนตัวลอยขึ้นอยู่บนอ้อมแขนของเขา จากนั้นก็พาเข้าลิฟต์ขึ้นชั้น 3 อย่างเร็วก่อนที่เธอจะโวยวายอะไรแปลก ๆ ขึ้นมาอีก
เมื่อถึงเตียงในห้องนอน อัคราวิชญ์ที่เห็นวีรภัทราหลับไปแล้ว จึงค่อย ๆ วางตัวเธอลงอย่างช้า ๆ แล้วก็ห่มผ้าห่มให้เธอ จากนั้นเขาก็เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำส่วนตัวของเขาเองตามปกติ พอเขาอาบน้ำเสร็จก็เดินกลับมาดูเธอที่กำลังหลับสบายอยู่ เขาเผลอเอื้อมมือไปลูบหัวเธอด้วยความเอ็นดู แล้วภาพบางส่วนในห้องนอนนี้ก็แวบขึ้นมา ความสุขที่เขาเคยมีร่วมกับนันทิชายังคงประทับอยู่ในใจเขาไม่เคยเปลี่ยน และเขาก็ยิ่งแปลกใจกับตัวเองมากกว่าเดิม เมื่อมองสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาอนุญาตให้ผู้หญิงอื่นมีสิทธิ์ล่วงล้ำในพื้นที่ส่วนตัวเขาขนาดนี้
ระหว่างที่อัคราวิชญ์กำลังนั่งฟังวีรภัทราละเมอความทุกข์ที่ขมขื่นภายในใจเธอตลอดมาอย่างเงียบ ๆ อยู่นั้น ก็โดนเธอดึงแขนเขามากอดไว้อย่างแรง จนเขายั้งตัวเองไว้ไม่อยู่ ล้มลงไปจูบที่ปากของเธออย่างไม่ตั้งใจ เขาค้างอยู่ตรงนั้นประมาณ 2 วินาที ก่อนที่จะดึงตัวเองให้หลุดออกมาจากตรงนั้น
ขณะที่อัคราวิชญ์ใช้นิ้วมือแตะที่ปากตัวเองด้วยความตกใจนั้น ก็ได้ยินเสียงที่อยู่ในใจดังขึ้นมา และก็ตระหนักได้ว่า...


## ภาพลักษณ์ใหม่

ย้อนกลับไปในตอนที่อัคราวิชญ์กำลังจดจ่ออยู่กับความรู้สึกของตัวเองอยู่นั้น วีรภัทราก็ละเมอเล่าถึงเรื่องราวความเจ็บปวดในวัยเด็กที่เคยมี ตลอดจนความทรงจำที่โดนคนรักหักหลัง และความทนทุกข์ทรมานกับการใช้ชีวิตคู่ร่วมกับอัคราวิชญ์ ทำเอาเขารู้สึกเหมือนโดนตีแสกหน้าอย่างจัง เขาจึงมองย้อนกลับมาที่ตัวเองและตระหนักได้ว่า จริง ๆ แล้วเธอก็ไม่ได้ทำอะไรผิดต่อเขาขนาดนั้น ต่อให้มีเรื่องที่ยังไม่เข้าใจกัน เขาก็ควรที่จะคุยกับเธอตรง ๆ แต่กลับกลายเป็นว่าเขาเดินหนี และตีตัวออกห่างจากเธอเพิ่มขึ้น ปัญหาที่แก้ได้กลับเป็นเขาเองที่ผูกมัดปมให้แน่นขึ้น เขาจึงตัดสินใจที่จะใช้เหตุผลมากขึ้น อย่างน้อย ๆ แม้เขาจะตอบตัวเองไม่ได้ว่าจะเลือกทางไหนดี แต่ก็ควรที่จะปฏิบัติต่อเธอให้ดีขึ้น ไม่ควรทำตัวร้ายกาจหรือพูดจาไม่น่าฟังกับเธอขนาดนั้น แล้วเขาก็ลุกขึ้น เดินออกจากห้องไปอย่างเงียบ ๆ เพื่อไปนอนอีกห้องหนึ่งแทน
ขณะที่อัคราวิชญ์กำลังนั่งอึ้งกับจูบเมื่อกี้อยู่ในห้องนอนอีกห้อง ความคิดหลายอย่างก็ผุดขึ้นมาในใจเต็มไปหมด ความจริงอย่างหนึ่งที่กระแทกใจเขาคือการที่เขาเริ่มรู้ตัวแล้วว่าสายตาที่เขามองวีรภัทรานั้นเปลี่ยนไป
อัคราวิชญ์ไม่อยากจะยอมรับกับความรู้สึกนี้เลย เขารู้สึกสับสนและโกรธตัวเองที่รักษาสัญญาที่ให้กับนันทิชาไว้ไม่ได้ เขาไม่รู้แล้วว่าจะต้องทำอย่างไรดี เพราะในเวลานี้เขารับรู้ได้ถึงใจที่เต้นแรงเพิ่มขึ้นแค่เพียงเห็นหน้าวีรภัทรา อีกทั้งความดังของแอร์ยังเทียบไม่ได้กับความดังในใจเขาเลย
อัคราวิชญ์รู้สึกถึงการถูกแต่งแต้มด้วยสีสันใหม่ ทั้งในแง่ความรู้สึกและการมีอยู่ของวีรภัทรา ทำให้บ้านที่เงียบเหงาแห่งนี้เกิดเป็นความรู้สึกใหม่อย่างที่เขาไม่ได้สัมผัสมันมานานมากแล้ว
ค่ำคืนนี้คงมีแค่วีรภัทราที่นอนหลับสนิท นั่นคือสิ่งที่อัคราวิชญ์คิดไว้ ขณะกำลังพยายามสงบจิตใจลงและข่มตานอนหลับให้ได้ โดยที่ไม่รู้เลยว่า เธอนั้นรู้สึกตัวตอนที่ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบกัน พอเธอได้ยินฝีเท้าของเขาเดินออกจากห้องไปแล้ว เธอจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น และเด้งตัวขึ้นมานั่งทันที เธอเผลอใช้นิ้วมือแตะริมฝีปากอย่างไม่รู้ตัวเช่นเดียวกับเขา พลางคิดไปด้วยว่าพรุ่งนี้จะเอาไงดี ตอนนี้จะจัดการความรู้สึกอย่างไรดี
วีรภัทราที่กำลังสัมผัสกับความแปลกใหม่ของความรู้สึกนี้อยู่ เวลาก็ล่วงเลยไปจนเกือบถึงเช้า ไม่ต่างอะไรกับอัคราวิชญ์ที่ตอนนี้ได้แต่สูดลมหายใจเข้าออกเพื่อให้ใจเย็นลง เธอนั่งขบคิดวนไปมาขณะเอนตัวพิงหัวเตียงอยู่ เธอตอบตัวเองไม่ได้ว่าความรู้สึกนี้คืออะไร จะเป็นเพียงแค่ความหวั่นไหวที่เกิดขึ้นหลังจากที่ไม่ได้เจอเขามานานหรือแค่ที่ผ่านมาเธอไม่เคยได้สัมผัสสิ่งนี้มาก่อนก็เท่านั้น จนกระทั่งเช้าวันใหม่ก็มาถึง พวกเขาทั้ง 2 คนตื่นขึ้นมาอย่างอ่อนล้า และมึนหัวไปหมด แต่คนที่อาการหนักกว่าคงไม่พ้นวีรภัทรา เพราะเธอไม่คุ้นเคยกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เท่าอัคราวิชญ์ ทำให้เธอตื่นสายกว่าปกติ เธอค่อย ๆ ก้าวเดินลงมาทีละขั้นอย่างอิดโรยและอ่อนแรง
วีรภัทราที่กำลังเดินผ่านห้องรับแขกเข้าไปในห้องครัวอย่างคุ้นเคยนั้น ก็ถูกมือใครบางคนจับไว้ ทำให้เธอหยุดชะงักและหันกลับมามอง ก็เห็นเป็นอัคราวิชญ์ที่เป็นคนจับมือเธออยู่ เธอยืนมองเขาอย่างงง ๆ ด้วยร่างกายที่โอนเอนพร้อมจะล้มลงทุกเมื่อ เขาที่เห็นแบบนั้ันก็รีบอุ้มพาเธอไปนั่งที่เก้าอี้ในห้องกินข้าวโดยไม่บอกให้เธอรู้ตัวก่อน ทำให้เธอโวยวายเสียงดังขึ้นมาอย่างตกใจ เพราะเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยได้รับการปฏิบัติจากเขามาก่อน ยกเว้นเมื่อคืนนี้ที่เธอเมา
"คุณจะทำอะไรคะ" วีรภัทราพูดเสียงดังใส่หน้าอัคราวิชญ์พลางดิ้นไปด้วย แต่ก็ทำได้ไม่มากเพราะยังเมาค้างอยู่
"พาคุณไปนั่งดี ๆ ไง" อัคราวิชญ์ตอบพลางหมุนตัวและเดินตรงดิ่งจากห้องรับแขกทะลุไปห้องกินข้าวทันที
"เดี๋ยวก่อนคุณ วีต้องทำอาหารเช้านะคะ" วีรภัทราเถียงกลับด้วยเหตุผล เพราะมันคือสิ่งที่เธอทำเป็นประจำทุกวัน
"วันนี้ไม่ต้อง ผมทำเอง" อัคราวิชญ์ตอบกลับพร้อมวางตัววีรภัทราบนเก้าอี้เสร็จสรรพ แล้วก็เดินออกไปทำอาหารทันที
"เอ่อ..." วีรภัทราไม่ทันที่จะได้พูดต่อ อัคราวิชญ์ก็เดินออกจากห้องนี้ไปเรียบร้อยแล้ว
อัคราวิชญ์ใช้เวลากับการทำเมนูอาหารไทยให้วีรภัทรานานพอสมควร เขายังคงจำได้เมื่อครั้งที่เขาได้ไปกินข้าวร่วมกับทุกคนที่บ้านป้านุช เพราะจริง ๆ แล้วเขาคอยแอบสังเกตความชอบ ความสนใจของเธอมาโดยตลอด และนี่ก็เป็นโอกาสที่เขาจะได้ขอโทษเธอผ่านการกระทำที่เธอไม่เคยได้รับจากเขามาก่อน
หลังจากอัคราวิชญ์ทำอาหารเสร็จก็ยกไปเสิร์ฟให้วีรภัทราถึงโต๊ะ ส่วนเธอนั้นกำลังนั่งนวดหัวเพื่อคลายความมึนอยู่ แต่เธอก็ต้องตกตะลึงกับเมนูอาหารหลากหลายจานที่เธอชอบ โดยเฉพาะเมนูที่ใส่พริกเยอะ ๆ เพราะเธอชอบกินอาหารรสจัดมาก เธอเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว และเขาที่กำลังสังเกตอาการของเธออยู่นั้นก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ
"ขอบคุณค่ะ" วีรภัทราพูดขอบคุณในน้ำใจที่อัคราวิชญ์ทำให้ โดยไม่ได้สบตาเขาเลย เพราะก่อนหน้านี้ที่เธอนั่งอยู่คนเดียว เธอเพิ่งนึกเหตุการณ์เมื่อคืนออก จึงเริ่มแสดงอาการทําตัวไม่ถูก เลยเฉไฉด้วยการสนใจสิ่งอื่นแทน
"ครับ" อัคราวิชญ์ตอบกลับแค่คำเดียว ก่อนที่จะนั่งลงร่วมโต๊ะอาหารด้วย ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เขานั่งกินข้าวกับวีรภัทรา โดยที่เธอไม่ต้องใช้กลเม็ดอะไรมาบังคับให้เขานั่ง
พอพวกเขากินข้าวเช้าเสร็จ ต่างก็เดินกลับห้องนอน เพื่อไปเตรียมตัวและออกไปทำงานในวันศุกร์ที่รถติดหนัก อัคราวิชญ์ที่เตรียมตัวเสร็จก่อน จึงลงมานั่งรอวีรภัทราที่ห้องรับแขก จนกระทั่งเธอเดินลงมา แล้วก็ต้องแปลกใจ เพราะเขาเอ่ยปากชวนเธอไปทำงานด้วยกันก่อน แต่เธอยังคงรู้สึกอึดอัด เพราะไม่รู้ว่าควรทำตัวยังไงดี จะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ดีไหม หรือควรพูดออกไปตรง ๆ ดีกว่า ทั้ง ๆ ที่ตัวเธอเองกล้าที่จะพูดอย่างตรงไปตรงมากับเขามาโดยตลอด แต่ทำไมครั้งนี้การจะพูดอะไรสักประโยค มันช่างยากเย็นเหลือเกิน
"ไปทำงานกันครับ" อัคราวิชญ์พูดเชิญชวนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล จนวีรภัทราเผลอทำตาโตใส่ด้วยความตกใจกับภาพลักษณ์ใหม่ของเขา
"เอ่อ... วีไปทำงานเองก็ได้ค่ะ เดี๋ยว..." วีรภัทราปฏิเสธ และกำลังจะบอกว่าเรียกรถแท็กซี่ไว้แล้ว แต่ก็ไม่ทันที่เธอจะพูดประโยคถัดไป อัคราวิชญ์ก็ชิงพูดตัดประโยคเธอก่อน เธอรู้สึกได้เลยว่าเหมือนเขาจะจับทางเธอได้ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป สุดท้ายแล้ววีรภัทราก็ต้องยอมไปทำงานพร้อมกับอัคราวิชญ์ เพียงเพราะประโยคอันแสนง่ายดายที่เขาพูดออกมาว่า
"เรื่องเมื่อคืน ผม..." อัคราวิชญ์กำลังจะพูดขอโทษวีรภัทรา แต่กลับกลายเป็นว่าเธอเข้าใจผิด คิดว่าเขาจะพูดเรื่องจูบเลยตัดบท และตอบตกลงไปอย่างง่ายดาย
เมื่อใกล้ถึงบริษัท วีรภัทราก็พูดขึ้นมาว่า "จอดตรงนี้ให้หน่อยค่ะ เดี๋ยววีเดินเข้าไปเอง" วีรภัทรายังคงจำได้ดี ไม่เคยลืมเหตุการณ์ที่ทำให้เธอป่วยหนัก แต่อัคราวิชญ์ไม่ยอม
"ไม่ครับ เดี๋ยวผมเข้าไปจอดในลานจอดรถ" อัคราวิชญ์ปฏิเสธเสียงแข็ง แต่ก็ยอมที่จะทำตามเงื่อนไขแรกที่เธอเคยขอร้องไว้ เพราะเขาอยากเดินเข้าไปทำงานพร้อมเธอ ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน
"ก็ได้ค่ะ" วีรภัทราพูดด้วยเสียงที่อ่อนลง เพราะตอนแรกเธอเกือบจะเถียงเขากลับไปแล้ว แต่พอได้ยินประโยคถัดไป เธอก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
เมื่อรถเข้ามาจอดที่ลานจอดรถของผู้บริหารเรียบร้อยแล้ว อัคราวิชญ์และวีรภัทราก็เปิดประตูลงมาพร้อมกันเหมือนกับนัดกันไว้ จากนั้นก็เดินต่อไปเพื่อเข้าไปในตัวบริษัทตามปกติ โดยทั้งคู่แยกย้ายกันไปขึ้นลิฟต์ เขาขึ้นลิฟต์เฉพาะผู้บริหาร ส่วนเธอขึ้นลิฟต์พนักงาน พอเธอเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานก็เจอเข้ากับพริมาที่มาทำงานแล้ว
"วี แกขึ้นมาทางไหน ทำไมไม่เจอกัน" พริมาถามแบบคนที่กำลังตั้งข้อสงสัยอยู่ ยิ่งทำให้วีรภัทราเลิ่กลั่ก
"แกมีอะไรปิดบังหรือเปล่า" พริมาสังเกตเห็นอาการวีรภัทราก็พอจะเดาได้ แต่อยากแกล้งเพื่อนเลยพูดแหย่ต่อ
"เปล่า เราก็ขึ้นลิฟต์ไง ถามมากนะวันนี้" วีรภัทราตอบตามจริง แต่อาการเหมือนคนแถ ยิ่งทำให้น่าสงสัยเพิ่มขึ้นไปอีก
"แน่ใจนะ ไม่ใช่ว่าแกไปกุ๊กกิ๊กกันมา" พริมาขยี้วีรภัทราด้วยคำพูดแทงใจดำสุด ๆ
"ไม่มี ไม่มีจริง ๆ อะไรของแก" วีรภัทราปฏิเสธพัลวัน
"ก็แล้วไป" พริมาพูดเหมือนคนปล่อยผ่านเรื่องนี้ แต่ก็ยังไม่วายที่จะขำออกมาเล็กน้อย เพราะตลกกับท่าทางของวีรภัทรา
"ทำงานได้แล้ว" วีรภัทราเปลี่ยนเรื่องคุยก่อนที่จะยาวไปไกล และความจริงที่เธอไม่อยากเล่าจะเปิดเผยหมด
"สีหน้าสดใสขึ้นนะคะคุณวีรภัทรา" พนักงานหญิงคนเก่าที่หาเรื่องวีรภัทรา เปิดประตูเข้ามาก็ทักด้วยประโยคที่กำกวมใส่เธอแต่เช้าเลย
"ค่ะ" ทุกครั้งวีรภัทราจะตอบกลับตามมารยาท และไม่สุงสิงกับคนกลุ่มนี้
"ก็อย่างว่าแหละ ใครกลับมาทำงานแล้ว ทุกคนก็น่าจะรู้ดี" พนักงานหญิงในกลุ่มเดียวกันพูดเสริมขึ้นมา
"ค่ะ วีดีใจมากค่ะ" วีรภัทราตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"เฮ้ย คนเขากล้าต่อปากต่อคำแล้วเว้ย" คนในกลุ่มเดียวกันพูดเสียงดัง และพยายามใช้สายตากดวีรภัทราให้รู้สึกต่ำต้อย แต่พวกเขาไม่เคยรู้เลยว่า เธอได้พยายามฝึกจิตและหาหมอจิตเวชเพิ่มเติม เพื่อเสริมสร้างให้จิตใจแข็งแกร่งมากขึ้นแล้ว ตลอด 8 เดือนที่เธอไม่ต่อล้อต่อเถียง เพราะกำลังฟื้นฟูอยู่
"วีคิดว่า ไม่ใช่การต่อปากต่อคำนะคะ มันคือการตอบกลับตามความจริงค่ะ" วีรภัทราตอบกลับด้วยน้ำเสียงดังฟังชัด
ขณะที่วีรภัทรากำลังเถียงสู้กับพนักงานอยู่ เธอไม่รู้ตัวเลยว่า กำลังถูกใครบางคนจับจ้องและสังเกตเหตุการณ์นี้อยู่อย่างเงียบ ๆ จนกระทั่งหัวหน้าทีมมาถึง และประกาศให้เข้าประชุมใหญ่อีกครั้ง เพราะประธานบริษัทจะประกาศงานสำคัญของปลายปีนี้
ในห้องประชุมใหญ่ ชั้น 29 ห้องเดิมที่อัคราวิชญ์เคยทำให้วีรภัทราปวดหัวกับท่าทีของเขา แต่วันนี้แปลกไป เขาไม่แกล้งเล่นเหมือนเดิม แถมยังจ้องมองเธอตลอดเวลา จนเธอรู้สึกทำตัวไม่ถูกขึ้นมา อีกทั้งพนักงานหลาย ๆ คนต่างก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่เขาให้ความสำคัญกับเธอมากเป็นพิเศษ เว้นแต่กลุ่มหนึ่งในทีมเดียวกับเธอ ที่แอบทำท่าทางเหมือนจะอ้วกออกมา แถมยังมองเหยียด ๆ ใส่เธอไม่เลิก ทำให้เธอส่ายหัวไปมาด้วยความเอือมระอา แต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาของเขา เขาจึงช่วยด้วยการพูดขึ้นว่า
"เอาล่ะครับ เริ่มกันเลย" อัคราวิชญ์พูดขึ้น เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจทุกคนมาที่เขา
"วันนี้ผมจะมาประกาศ แน่นอนว่าเป็นข่าวดีที่ทุกคนอยากได้ยิน" อัคราวิชญ์พูดเกริ่นขึ้น เล่นทำเอาทุกคนลุ้นตัวโก่งตาม ๆ กัน
"ธุรกิจที่อเมริกาได้ผลตอบรับดีมากเลยครับ เพราะความคิดของทุกคนเลย ผมจึงอยากจะจัดงานฉลองความสำเร็จนี้กับทุกคนครับ" อัคราวิชญ์พูดพร้อมผายมือออกไป เพื่อเป็นการบอกให้ทุกคนรับรู้ว่า นี่คือความสำเร็จที่มาจากทุกคนจริง ๆ
"เดี๋ยวผมจะให้เลขาประกาศสถานที่ วันเวลา ไปยังกลุ่มทุกทีมนะครับ" อัคราวิชญ์พูดสรุปให้ โดยไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรเป็นพิเศษ ยกเว้นเวลามองไปที่วีรภัทรา เขาจะยิ้มที่มุมปากนิด ๆ ซึ่งวีรภัทราที่เห็นเข้าแบบนั้นก็ยิ่งเขินมากกว่าเดิม
หลังจากการประชุมเสร็จสิ้น ทุกคนก็แยกย้ายกลับไปทำงานตามปกติ แต่กลุ่มที่ชอบกลั่นแกล้งวีรภัทรานั้น กำลังหาโอกาสทำให้เธอสะดุดล้ม โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าอัคราวิชญ์เห็นแล้ว เพียงแค่เขายังไม่ได้พูดออกไปก็เท่านั้น จากที่เขาจะเดินออกไปแล้วก็เดินย้อนกลับมาพยุงตัวเธอให้ลุกขึ้น แต่เพราะข้อเท้าแพลง ทำให้เธอลุกขึ้นไม่ไหว เขาจึงตัดสินใจอุ้มเธอไว้ในอ้อมแขนทันที พริมาที่กำลังช่วยวีรภัทราอยู่ ก็ยอมปล่อยให้พระเอกตัวจริงของเพื่อนช่วยดีกว่า
ขณะที่อัคราวิชญ์อุ้มวีรภัทราออกจากห้องประชุมเพื่อขึ้นไปห้องทำงานส่วนตัวเขา ก็ได้ยินคำพูดนินทาไล่หลังว่า
"สำออย" พนักงานหญิงคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว
"เรียกร้องความสนใจไม่เลิก" พนักงานอีกคนก็ร่วมแขวะด้วย
"จริง" พนักงานทั้งกลุ่มพูดพร้อมกัน
อัคราวิชญ์ที่พยายามจะไม่สนใจขี้ปากชาวบ้านแล้ว แต่พอได้เห็นแววตาที่สั่นไหวเหมือนจะร้องไห้ของวีรภัทรา ทำให้เขาเลี้ยวกลับมา วางเธอลงช้า ๆ บนเก้าอี้ที่เขานั่งเมื่อกี้ และเดินไปหาพนักงานหญิงกลุ่มนั้นทันที
"ผมไม่คิดเลยว่า ผมจะมีพนักงานที่ใจแคบ และไม่ให้เกียรติคนอื่นขนาดนี้นะครับ" อัคราวิชญ์พูดอย่างตรงไปตรงมา แถมยังแสดงสีหน้าไม่พอใจมาก
"ไม่ใช่นะคะคุณอัคราวิชญ์ พวกเราก็แค่ล้อเล่นเท่านั้นค่ะ" พนักงานหญิงคนหนึ่งที่อยากอ่อยอัคราวิชญ์มานาน รีบพูดขึ้นมาเพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่เขากลับไม่ได้สนใจที่จะมอง และยังพูดต่ออีกว่า
"คุณ หัวหน้าทีมใช่ไหม ไปสั่งสอนลูกน้องของคุณด้วย ว่าการปฏิบัติตัวให้ดีมันเป็นอย่างไร ถ้าผมเห็นอีก เชิญคุณหาที่ทำงานใหม่ได้เลย" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด และเดินกลับไปหาวีรภัทรา อุ้มพาเธอออกจากห้องโดยไม่สนใจสายตาและคำพูดใด ๆ ที่ตามมาอีกเลย
พออัคราวิชญ์และวีรภัทราออกไปแล้ว หัวหน้าทีมก็เอ็ดใส่ลูกน้องทันที
"พวกคุณนี่นะ ทำไมทำตัวแบบนี้ คุณวีรภัทราเขาไปทำอะไรให้พวกคุณงั้นหรือไง" หัวหน้าทีมพูด
"พวกเราก็แค่พูดตามความจริงค่ะ" พนักงานหญิงคนหนึ่งพูดลอยหน้าลอยตาอย่างไม่รู้สึกผิด
"ถ้าคนอื่นมาทำกับคุณแบบนี้ คุณรับได้ใช่ไหม อยากให้คุณลองคิดถึงมุมอื่นดูบ้างนะคะ" หัวหน้าพูดชี้ให้เห็นถึงปัญหา
"ค่ะ จะไม่ทำอีกแล้วก็ได้ค่ะ" พนักงานหญิงคนหนึ่งที่เป็นหัวโจกพูดและแสดงท่าทางว่ายอมรับผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้น แม้ในใจลึก ๆ ก็แค้นและจะหาจังหวะกลั่นแกล้งใหม่แบบที่คนอื่นไม่เห็นแน่นอน แถมยังยักคิ้วเพื่อส่งสัญญาณให้เพื่อนในกลุ่มรู้ด้วยว่าแค่ยอมตอนนี้ ไม่ใช่ตลอดไป
"ดีแล้ว อย่าทำอีกนะคะ" หัวหน้าทีมพูดเสร็จ ก็เดินออกจากห้องประชุมไป ส่วนพริมาที่ดูออกก็เลยพูดดักคอไว้ว่าหากแอบไปทำ เดี๋ยวได้รู้กันว่าใครจะเสียผลประโยชน์มากกว่ากัน แต่ก็ไม่ได้ทำให้พวกนั้นสะทกสะท้าน แถมยังขำขันออกมาอีก
พริมาที่หัวเสียเดินออกจากห้องประชุมมา ก็เจอเข้ากับณัฐชานนท์ที่ขึ้นลิฟต์มา เพราะได้รับข้อความจากวีรภัทราตอนที่เขาทักไปถามว่าทำอะไรอยู่ และพอรู้ว่าบาดเจ็บอยู่ที่ชั้น 29 ก็รีบบึ่งรถมาหาทันที พอประตูลิฟต์เปิด พริมาที่ดูออก เพราะวีเคยเล่าให้ฟัง ก็รีบดันให้เขากลับเข้าลิฟต์ และบังคับให้ลงชั้น 1 ด้วยการพูดแทงใจดำว่า
"คุณนนท์คะ วีเขาแต่งงานแล้วนะคะ แล้วคุณอัคราวิชญ์ก็ดูแลอยู่ค่ะ พอเถอะนะคะ ถือว่าพริมขอร้องแทนวีแล้วกัน และพริมก็ไม่อยากให้วีต้องเสียใจกับการกระทำของคุณนะคะ" พริมาบอกออกไปตรง ๆ และชัดเจนที่สุด
"เขาเป็นเพื่อนผมนะครับ" ณัฐชานนท์เถียงกลับ
"วีก็เป็นเพื่อนพริมเหมือนกันค่ะ แล้วทำไมพริมถึงไม่ไปอยู่กับวีตอนนี้ล่ะคะ คุณลองกลับไปคิดดูนะคะ" พริมาพูดชี้ชัดให้ณัฐชานนท์ฟัง เขาจึงยอมกลับไป แต่ก็ไม่วายยังส่งข้อความไปถามวีรภัทราอีก


## หายนะคืบคลานเข้ามา

ระหว่างที่อัคราวิชญ์กำลังนวดเท้าให้วีรภัทราอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์เธอก็ดังขึ้น พอเธอเห็นว่าเป็นข้อความจากณัฐชานนท์ก็ตอบไปตามปกติว่าไม่เป็นอะไรแล้ว และเธอก็ได้รับการดูแลอย่างดีจากสามี ส่วนเขาที่กำลังจดจ่ออยู่กับการดูแลเธอ ก็เริ่มกระวนกระวายใจนิด ๆ และพยายามบอกตัวเองให้ไม่แสดงออกอยู่นั้น แต่ก็อดที่จะถามออกไปไม่ได้ว่า
"ใครส่งมาเหรอ" อัคราวิชญ์ถามพลางก้มมองมือตัวเองที่กำลังนวดวีรภัทราอยู่
"คุณนนท์ค่ะ" วีรภัทราตอบด้วยน้ำเสียงปกติ
"คุยอะไรกันเหรอ" อัคราวิชญ์ถามต่อ ทำให้วีรภัทรารู้สึกตัวได้ทันทีว่า เขากำลังสงสัยอยู่ เธอจึงตัดสินใจเล่าให้ฟังทั้งหมด
"ก็...ตอนที่คุณกำลังคุยกับคนในทีมวีอยู่ คุณนนท์เขาทักมาถามว่าทำอะไรอยู่ วีก็ตอบตามจริงว่าวีบาดเจ็บ เขาเป็นห่วงก็เลยถามมาค่ะ" วีรภัทราอธิบายจนจบ แต่อัคราวิชญ์กลับเงียบลงเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ แล้วเขาก็พูดต่อว่า
"ครับ" อัคราวิชญ์เลือกที่จะข่มใจตัวเอง ไม่ให้ความหงุดหงิดไปลงที่วีรภัทรา จึงตอบกลับไปแบบสั้น ๆ
"คุณไม่ได้กำลังเข้าใจอะไรผิดอยู่ใช่ไหมคะ" วีรภัทราถามกลับด้วยน้ำเสียงกังวลเล็กน้อย
"ไม่ครับ คุณ 2 คนเป็นเพื่อนกัน ก็เป็นเรื่องปกติที่จะถาม" อัคราวิชญ์ตอบกลับด้วยเหตุผล แม้จะรู้สึกแย้งในใจว่า ทำไมเพื่อนเขาถึงดูใส่ใจเป็นพิเศษ ทั้ง ๆ ที่ทั้งคู่ก็บอกปฏิเสธเขามา หรือว่ามีใครคนใดคนหนึ่งกำลังโกหกเขาอยู่กันนะ เขาจึงตัดสินใจกับตัวเองว่า จะต้องสังเกต 2 คนนี้ให้มากขึ้นแล้ว
ขณะที่อัคราวิชญ์กำลังนวดเท้าวีรภัทราอยู่ เธอก็พูดขึ้นหลังจากเงียบกันไปว่า "วีดีขึ้นแล้วค่ะ"
"ว่าอะไรนะ" อัคราวิชญ์ที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเองนั้น ก็สะดุ้งขึ้นมาแล้วถามวีรภัทรากลับ เพราะไม่ได้ยินคำพูดของเธอเมื่อกี้นี้
"วีดีขึ้นแล้วค่ะ" วีรภัทราย้ำคำตอบอีกครั้ง ทำให้อัคราวิชญ์ปล่อยมือจากเท้าเธอลง
จากนั้นพวกเขาก็แยกย้ายกลับไปทำงาน และจบวันนี้ไปอย่างเงียบเชียบ ไม่มีคำถามใด ๆ กันอีกเลย จนเวลาผ่านไปถึงวันที่ 25 ธ.ค. ซึ่งเป็นวันที่พนักงานบริษัทต่างมาทำงานกันอย่างรื่นเริง เพราะตามธรรมเนียมของบริษัทแล้ว จะมีการจัดกิจกรรมจับฉลากของขวัญกัน โดยปกติอัคราวิชญ์จะมีความสุขมากในวันนี้ แต่พอเสียนันทิชาไปตั้งแต่วันนั้นก็ทำให้เขารู้สึกไม่ชอบงานนี้ขึ้นมาทันที เพราะความทรงจำในอดีตยังคอยตอกย้ำเขาอยู่ร่ำไป
ส่วนวีรภัทราที่เห็นว่าการกระทำของอัคราวิชญ์เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น จึงคิดอยากจะจัดงานเฉลิมฉลองส่วนตัวให้เขาที่บ้าน เพราะที่ผ่านมาเขาก็ทำงานมาหนักมาก แต่แล้วความเป็นจริงกับสิ่งที่คิดก็สวนทางกัน ในตอนที่เขาก้าวขาออกมาจากลิฟต์ก็ถูกยิงด้วยพลุกระดาษสายรุ้ง อีกทั้งยังเห็นการตกแต่งที่บ่งบอกให้รู้ว่าจัดงานสังสรรค์กัน ก็ยิ่งทำให้เขาหัวเสียมากขึ้นไปอีก เพราะความเจ็บปวดภายในใจที่เขาดูแลคนรักได้ไม่ดีพอ กับคำสัญญาที่ถูกเปลี่ยนแปลงไปเพราะใครบางคนทำ เขาจึงโมโหและเดินกลับขึ้นลิฟต์ไปโดยไม่สนใจเธอที่พยายามสร้างความสุขให้เขา เธอได้แต่ยืนงง มองเขาเดินขึ้นลิฟต์ไปโดยไม่เข้าใจเหตุผลของเขาอยู่ดี สุดท้ายก็ทำได้แค่เก็บของทั้งหมดที่เตรียมไว้
ผ่านไปประมาณ 1 ชั่วโมง รถตู้ของบ้านคุณหญิงวิไลรัตน์ก็เข้ามาจอด วีรภัทราจึงรีบเดินไปเปิดประตูให้และเชิญคุณหญิงเข้ามาในบ้าน จากนั้นเธอก็รีบเดินไปที่ห้องครัวเพื่อนำน้ำมาเสิร์ฟ พอคุณหญิงจิบน้ำเสร็จ ก็พูดขึ้นว่า
"คินน์ไม่อยู่บ้านเหรอจ้ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางยิ้มน้อย ๆ ไปด้วย
"อยู่ค่ะ แต่ว่า..." วีรภัทราตอบอย่างสุภาพ แต่ความลังเลของเธอที่ส่งผ่านทางสีหน้า แววตา และคำพูด ทำให้คุณหญิงวิไลรัตน์เอียงคอเล็กน้อย และถามเธอกลับว่า
"มีอะไรหรือเปล่าจ้ะ ถามแม่มาได้เลยนะ" คุณหญิงวิไลรัตน์พูดเปิดโอกาสให้วีรภัทรา
"คือ...วีไม่แน่ใจค่ะว่าทำไมเขาต้องโกรธมากด้วย วีแค่จัดงานฉลองให้เขาที่ทำงานมาเหนื่อยมาก แค่นั้นเองค่ะ" วีรภัทราค่อย ๆ พูดอย่างช้า ๆ เพราะในใจก็กลัวว่าคุณหญิงวิไลรัตน์จะคิดว่าเธอกล่าวหาลูกชายเขาอยู่หรือเปล่า
"แม่รู้จ้ะ จริง ๆ ก็ดีนะที่ทำให้คินน์ แต่คินน์เขาเจ็บและเสียใจมามาก" คุณหญิงวิไลรัตน์ค่อย ๆ อธิบายออกมาทีละนิด
"มีเรื่องอะไรที่วีต้องระวังเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ" วีรภัทรารู้สึกได้ว่าวันนี้ต้องเป็นวันที่สำคัญมาก จึงได้ถามกลับไป
"ใช่จ้ะ มีอยู่ไม่กี่วันหรอกจ้ะที่ต้องระวังเป็นพิเศษ เพราะมันเกี่ยวข้องกับแฟนคนก่อนของคินน์และพ่อของเขาจ้ะ" คุณหญิงวิไลรัตน์เฉลยคำตอบที่วีรภัทราได้แต่สงสัยมาโดยตลอดช่วงเช้าที่ผ่านมา
"วันไหนบ้างเหรอคะ" วีรภัทราถามกลับทันที
"ก็มีวันนี้ แล้วก็วันที่ 18 กันยายน กับ 18 ธันวาคม มีทั้งหมด 3 วันจ้ะ พยายามระวังนิดหนึ่งนะจ้ะ เพราะอาจจะกระทบจิตใจคินน์ได้ไม่มากก็น้อย" คุณหญิงวิไลรัตน์ตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา
"ค่ะ วีจะระวังให้มากค่ะ" วีรภัทราตอบกลับอย่างเข้าใจ
"เดี๋ยววีขึ้นไปตามคุณคินน์ให้นะคะ" วีรภัทราเสนอตัวเดินขึ้นไปตามให้ แล้วคุณหญิงวิไลรัตน์ก็พยักหน้ายิ้ม เธอจึงลุกขยับตัวทันที
ตอนนี้วีรภัทรายืนอยู่หน้าห้องนอนของอัคราวิชญ์เรียบร้อยแล้ว เธอยืนลังเลว่าจะพูดยังไงดี เลยเดินวนไปวนมาอยู่หลายรอบ จนในที่สุดก็ตัดสินใจว่าจะเคาะเรียก ในจังหวะที่มือเธอกำลังจะเคาะโดนประตูนั้น อัคราวิชญ์ก็เปิดประตูออกมาพอดี
"มีอะไร" อัคราวิชญ์ถามด้วยน้ำเสียงของคนที่ยังอารมณ์เสียอยู่
"คือ...วีขอโทษนะคะ วีไม่รู้จริง ๆ ว่าคุณไม่ชอบ" วีรภัทราพูดพร้อมยกมือขอโทษอัคราวิชญ์ทันที
"อืม ช่างเถอะ" อัคราวิชญ์บอกปัด และกำลังจะเดินออกจากห้องไปยังห้องฟังเพลงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามห้องนอนเขา
"เดี๋ยวก่อนค่ะ" วีรภัทราเรียกตามหลังอัคราวิชญ์ที่เดินเลยหน้าเธอไปแล้ว
"อะไรอีก" อัคราวิชญ์พูดอย่างหงุดหงิด พลางยีผมตัวเองไปด้วย
"แม่คุณมาค่ะ" วีรภัทราโพล่งตอบกลับไป แต่กลับตัวเกร็งไปหมด เพราะเธอยังไม่แน่ใจว่าเขายกโทษให้จริง ๆ หรือแค่พูดไปแบบนั้น
"อือ เดี๋ยวลงไป" อัคราวิชญ์ตอบกลับโดยไม่สนใจและเดินเข้าไปในห้องฟังเพลงสักพัก ก่อนที่จะลงมาข้างล่าง เพราะไม่อยากเสียหน้าที่แสดงท่าทางตำหนิวีรภัทราไป ทั้ง ๆ ที่เขาก็รู้อยู่แล้วว่าเธอไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน ก็ต้องมีทำพลาดกันได้บ้าง
พอวีรภัทราบอกเสร็จ ก็เดินลงมาแจ้งให้คุณหญิงวิไลรัตน์ทราบว่าได้บอกอัคราวิชญ์เรียบร้อยแล้ว ผ่านไปไม่นานเขาก็เดินลงมาหา และเธอก็ขอตัวไปเตรียมอาหารเย็นให้ เนื่องจากตอนนั่งรอกัน คุณหญิงได้บอกเธอว่าจะกินข้าวเย็นด้วยกัน
หลังจากคุณหญิงวิไลรัตน์มาเยี่ยม ทุกอย่างก็ดีขึ้นอย่างทันตาเห็น ทำให้อัคราวิชญ์ยอมกลับมาคุยดีและทำดีกับวีรภัทราเหมือนเดิม เธอได้แต่คิดว่า หากวันนี้คุณหญิงไม่มาเยี่ยม เธอคงไม่รู้ว่าเขามีปัญหาอะไรอยู่ในใจ นี่สินะคงเป็นการปรับตัวของคนอยู่ร่วมกันแบบหนึ่ง
แต่ก็มีความสุขได้เพียงไม่นาน พอถึงวันจัดงานเฉลิมฉลองกำไรของบริษัทก็เกิดเรื่องขึ้น ไม่ใช่ใครที่ไหน แฟนเก่าของวีรภัทรามาร่วมงานแสดงความยินดีในฐานะคนในแวดวงธุรกิจเดียวกัน ทำให้เธอวางตัวไม่ถูก และในตอนที่เธอกำลังจะเดินเข้าถึงตัวอัคราวิชญ์อยู่แล้วก็โดนกัลย์กมลขวางไว้ และขอคุยด้วย
"มีอะไรพูดมาเร็ว ๆ" วีรภัทราพูดเสียงแข็งออกไป แต่ในใจลึก ๆ ก็ยังคงกลัวอยู่ เพราะความจริงที่เธอรู้มาจากป้านุชและพริมา
"เปล่า... ไม่มีอะไรหรอก" กัลย์กมลพูดแล้วก็เว้นจังหวะเพื่อกดดันวีรภัทราเล็กน้อย
วีรภัทราที่กังวลอยู่ในใจ ก็เริ่มแสดงอาการระแวงกลัวคนรู้ เพราะข่าวเรื่องที่เธอรักร่วมเพศออกไปก่อนหน้านี้
"ฉันยังจำได้ดีนะ ไม่เคยลืมสิ่งที่มนทำกับฉันสักครั้งเลย" วีรภัทราพูดกลับไปในเชิงข่มขู่ แต่กลับโดนอีกฝ่ายเล่นแง่กลับแทน
"ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย ทำเป็นเหมือนกลัวฉันไปได้นะ" กัลย์กมลพูดและยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย
"เปล่า คิดไปเองนะ" วีรภัทราเถียงกลับทันควัน
"ฉันมีของมาให้ นี่" กัลย์กมลพูดเสร็จก็ยื่นซองจดหมายสีขาวให้วีรภัทรา
วีรภัทราที่กลัวอยู่แล้วก็รีบคว้าทันที จากนั้นเธอก็แอบเปิดดู พอเห็นเป็นภาพที่เธอเคยจูบกับกัลย์กมลหลายภาพ รวมถึงภาพอันน่าอับอายของเธอในตอนที่ถูกกลั่นแกล้งสมัยก่อน ทำให้เธอโกรธมากจนขยำซองจดหมายนั้น
อัคราวิชญ์ที่คุยธุระเสร็จแล้วกำลังเดินมาหาวีรภัทรา แต่กลับเห็นผู้หญิงแปลกหน้ายืนคุยกับภรรยาเขาอยู่ไกล ๆ พอเขาเดินเข้าไปใกล้ ๆ ก็นึกออกได้ทันทีว่าเป็นลูกสาวของคนในแวดวงธุรกิจเดียวกัน ที่สำคัญเขาจำได้ดีว่าคน ๆ นี้ทำร้ายเขาที่หน้างานแต่งงานและเป็นคนรักเก่าของภรรยาเขา เขารู้ได้ทันทีว่าจะต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่ ๆ จึงรีบเดินเข้าไปโอบไหล่วีรภัทราไว้ เพราะตอนนี้สีหน้าของเธอดูไม่ดีเลย แต่ก็ไม่ลืมที่จะทักทายคนตรงหน้าเธอตามมารยาท
ขณะที่อัคราวิชญ์ทักทายกัลย์กมลเสร็จ และกำลังจะขอตัวนั้น สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นซองจดหมายในมือวีรภัทรา เขาที่กำลังจะอ้าปากถามเธอไปนั้น ก็ถูกแฟนเก่าเธอพูดดักคอขึ้นมาว่า
"ไม่คิดจะเปิดให้สามีเธอได้ดูบ้างเหรอ" กัลย์กมลพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ แต่แฝงไปด้วยคำพูดที่อาบด้วยยาพิษ
วีรภัทราที่รู้ตัวแล้วว่าถูกทั้งคู่จับจ้องซองจดหมายที่อยู่ในมือ ก็รีบยัดใส่กระเป๋าถือทันที และพูดกดเสียงใส่กัลย์กมลว่า
"ไม่ต้อง" วีรภัทราพูดด้วยน้ำเสียงกดต่ำ และชักสีหน้าใส่กัลย์กมล เพราะทนไม่ได้กับการกระทำของแฟนเก่า ซึ่งเธอทำได้แค่อดทนและพยายามไม่ต่อความยาวสาวความยืดกับคนพรรค์นี้ อีกทั้งเธอยังคงต้องรักษาหน้าของสามีไว้ด้วย
พริมาที่เดินตามหาวีรภัทราหลังจากช่วยงานในทีมเสร็จ พอเธอเห็นว่าคนที่ยืนกับวีและอัคราวิชญ์คือ กัลย์กมล ทำเธอหัวร้อน และรีบก้าวขาอย่างเร็วไปหาเพื่อนตัวเองทันที
เมื่อพริมาเดินมาถึงตัววีรภัทราก็รีบกันเพื่อนไว้ และรีบเชิญกัลย์กมลไปหาแขกท่านอื่นโดยอ้างว่ามีคนอยากคุยด้วย ทำให้วีรอดพ้นจากเงื้อมมือไปได้ หลังจากนั้นพริมก็ขอตัวกับอัคราวิชญ์เพื่อไปทำงานต่อ และแตะไหล่วีเบา ๆ ก่อนเดินจากไป ส่วนวีก็พยักหน้าเล็กน้อยให้พริมเพื่อบอกว่าตัวเองสบายดี ไม่ต้องกังวลอะไร
จากนั้นวีรภัทราก็หันมาคุยกับอัคราวิชญ์เพื่อขอตัวกลับบ้านก่อน แต่เขาไม่ยอมเพราะมันจะทำให้คนอื่นมองว่ามีปัญหาและเขาเองก็ขี้ีเกียจจะตอบคำถามพวกนี้ ทำให้เธอจำต้องฝืนใจอยู่ต่อ แต่ณัฐชานนท์ที่มาร่วมงานนี้พูดแย้งกับเขาว่า
"คินน์ วีเขาไม่ค่อยสบาย ก็ควรปล่อยให้เขากลับบ้านนะ" ณัฐชานนท์ที่ช่วยพูดให้วีรภัทรา แถมยังแสดงความเป็นห่วงเป็นใยออกมา ทำเอาอัคราวิชญ์อารมณ์ไม่ดี แต่ก็ต้องยอมรับว่าสีหน้าของเธอนั้นดูไม่ดีเลยตอนนี้ จึงยอมให้กลับบ้านไป
"คุณนั่งรถตู้ที่บ้าน กลับบ้านได้เลยนะ" อัคราวิชญ์บอกวีรภัทราอ้อม ๆ เพราะในใจไม่อยากให้ณัฐชานนท์ไปส่งเธอ
"ค่ะ เดี๋ยววีให้คุณลุงกลับมารับคุณอีกทีนะคะ" วีรภัทราตอบตกลงอย่างไม่สงสัยในคำพูดของอัคราวิชญ์เลย
"คินน์ เดี๋ยวผมไปส่งให้ก็ได้ คุณลุงจะได้ไม่ต้องขับรถกลับไปกลับมา" ณัฐชานนท์พูดเสนอตัวขึ้นมา
"ก็จริงนะคะ วีลืมคิดจุดนี้ไปเลย คุณจะได้กลับบ้านได้เลยโดยไม่ต้องรอ" วีรภัทราพูดขึ้นมาและพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
"ไม่เป็นไร ผมรอได้" อัคราวิชญ์ปฏิเสธ และลุ้นอยู่ในใจว่าวีรภัทราจะเลือกทางไหน
"วีว่าทำตามที่คุณนนท์พูดดีกว่าค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ถึงบ้านแล้ว วีจะส่งข้อความมาบอกค่ะ" วีรภัทราพูดเสร็จ และก็ขอตัวเดินออกไปเลย ส่วนอัคราวิชญ์ได้แต่ยืนทำหน้าผิดหวัง และเป็นการเพิ่มความหวาดระแวงในใจให้เขาอีกโดยที่เธอไม่รู้ตัว
พอถึงบ้าน วีรภัทราก็ส่งข้อความหาอัคราวิชญ์ตามที่สัญญากันไว้ หลังจากนั้นเธอก็ไปหยิบขวดไวน์ขึ้นไปดื่มที่ห้องนอนเพื่อคลายเครียดจากสิ่งที่กัลย์กมลทำเมื่อกี้ และเธอก็เอาซองจดหมายนั่นมาฉีกทิ้งด้วยความโมโห ส่วนอัคราวิชญ์ก็ดื่มกับแขกในงานไปทั่วเพราะต้องผูกมิตรกับคู่ค้า ผ่านไปไม่นานอัคราวิชญ์ก็ขอตัวกลับบ้านก่อนเพราะเริ่มรู้สึกไม่ไหว
เมื่ออัคราวิชญ์มาถึงบ้านด้วยความมึนเมาจากแอลกอฮอล์ ก็เดินขึ้นไปเคาะห้องนอนวีรภัทรา พอเธอเปิดประตูออกมาก็ต้องตกใจที่เขานั่งหลับ พิงกำแพงอยู่ข้างประตูอย่างหมดแรง เธอจึงเรียกเขาให้รู้สึกตัว แต่กลับกลายเป็นว่าเรื่องแย่ลง เพราะในตอนที่เขาลืมตาขึ้นมาเห็นหน้าเธอ เขาก็โวยวายทันที
"คุณมีอะไรกับนนท์แล้วใช่ไหม คุณบอกผมมาเลยนะ" อัคราวิชญ์ลุกขึ้นด้วยท่าทางโซซัดโซเซ แล้วก็พูดคำที่โหดร้ายต่อใจวีรภัทราออกไป
"ไม่ใช่นะคะ คุณเมามากแล้ว ไปนอนเถอะค่ะ" วีรภัทราตอบปฏิเสธ แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะแสดงความห่วงใยต่ออัคราวิชญ์ แม้ในใจเธอจะเจ็บมากก็ตาม
"ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลย ไม่งั้นทำไมคุณถึงชอบไปกับมันอยู่ได้ล่ะ" อัคราวิชญ์ยังพูดต่อไปอย่างไม่ยอมแพ้
"วีไม่ได้เปลี่ยนเรื่องนะคะ เรื่องมันไม่จริง ทำไมวีต้องยอมรับด้วยคะ" วีรภัทราตอบกลับ ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังคุยกับหมาบ้าอยู่
"ได้กันมาแล้วใช่ไหม" อัคราวิชญ์พรั่งพรูคำพูดออกมาอย่างอดกลั้นไว้ไม่อยู่เพราะความมึนเมา และความสงสัยที่เคลือบแคลงภายในจิตใจของเขามานาน ทำให้วีรภัทรารู้สึกเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด ทำไมคนที่เธอเริ่มมองว่าเขาเปลี่ยนแปลงตัวเองได้ พร้อมที่จะปรับปรุงตัวเองและเดินหน้าไปกับเธอแล้วนั้น ถึงกลับมาใช้คำพูดที่เสียดแทงหัวใจเธอขนาดนี้กันนะ น้ำตาเธอค่อย ๆ เอ่อล้นและไหลออกมา แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะพาเขาขึ้นลิฟต์ ไปส่งถึงห้องนอนและดูแลเขาอย่างดี
แต่ระหว่างที่วีรภัทรากำลังเช็ดตัวให้อัคราวิชญ์อยู่นั้น เขาก็รู้สึกตัวขึ้นมา แล้วก็พลิกตัวเธอพร้อมจับกดไว้บนเตียง และพูดคำที่ร้ายแรงออกมาว่า
"ถ้าวีไม่ได้มีอะไรกับนนท์ งั้นก็พิสูจน์มาสิ" อัคราวิชญ์ใช้แรงกดจากมือตัวเองจับข้อมือวีรภัทราไว้ พร้อมทั้งพูดด้วยน้ำเสียงท้าทายใส่เธอ
"วี..." วีรภัทราพูดตะกุกตะกักด้วยความกลัว และน้ำตาเธอก็ไหลรินออกมาด้วยความเจ็บปวด


## เข้าใจผิดไม่เลิก

วีรภัทรากลั้นใจและพยายามดิ้นหนี แต่ก็สู้แรงของอัคราวิชญ์ไม่ได้ เมื่อเขาเห็นว่าเธอไม่ยอม จึงพูดคำแทงใจเธอกลับไปอีก
"ที่ไม่ยอมเพราะอะไร เพราะรังเกียจหรือเพราะกลัวว่าฉันจะรู้ความจริงของวีกันแน่" อัคราวิชญ์ซัดคำพูดหนัก ๆ กลับไป และเขาก็เอาหน้าเข้าไปใกล้ ๆ เพื่อกระซิบที่ข้างหูวีรภัทราต่อว่า "รู้ความจริงว่า...วีได้เสียตัวให้คนอื่นไปแล้วนะเหรอ หึ"
"ไม่ใช่ วีไม่เคยทำแบบนั้น" วีรภัทราพูดปฏิเสธออกไป พลางดิ้นหนีไปด้วย
"คุณมันร้ายเกินเยียวยาแล้วสินะ วีก็หลงดีใจที่คุณยอมปรับตัวเข้าหากัน ที่ไหนได้คุณมันก็ผู้ชายเลว ๆ คนหนึ่งก็เท่านั้น" วีรภัทราต่อว่ากลับอย่างไม่ไว้หน้าอัคราวิชญ์อีกแล้ว
"คุณเลวมากกว่าผมอีก ยังจะกล้ามาต่อปากต่อคำ" อัคราวิชญ์พูดออกไปอย่างเหลืออด
"แล้วที่คุณทำตอนนี้ดีตายแหละ" วีรภัทราแสยะยิ้มออกมา
"ได้" อัคราวิชญ์ที่พยายามควบคุมอารมณ์โกรธอยู่ก็ขาดผึงทันที และจูบวีรภัทราโดยไม่ให้สัญญาณใด ๆ และทั้งคู่ก็ผ่านค่ำคืนนี้ไปอย่างเจ็บปวด
อัคราวิชญ์ที่ตื่นก่อน เห็นวีรภัทราหลับสนิทด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่าก็รู้สึกผิดปนเจ็บปวดอยู่ข้างใน เพราะเขาได้รู้ความจริงแล้วว่าเธอไม่เคยผ่านชายใดมาก่อนหลังจากปลุกปล้ำกันเมื่อคืน หลังจากนั้นเขาก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำ แต่งตัวตามปกติ ส่วนวีรภัทราที่ตื่นทีหลังและเห็นสภาพตัวเองตอนนี้ก็ได้แต่นั่งน้ำตาไหลอยู่คนเดียวโดยไม่มีเสียงสะอื้นออกมาเลยแม้แต่นิดเดียว พอเธอรู้สึกดีขึ้นก็ลุกขึ้นไปแต่งตัวกลับห้องนอนตัวเอง และเตรียมตัวไปทำงานโดยไม่คิดจะกินข้าวเหมือนอย่างที่ทำอยู่ทุกวัน
อัคราวิชญ์ที่นั่งรอกินข้าวอยู่ ไม่เห็นวีรภัทราลงมากินข้าวสักที จึงเดินขึ้นไปตาม แต่หาเท่าไรก็ไม่เจอ จึงกดโทรหาตามเบอร์ที่เธอเคยให้ไว้ เธอที่ไม่รู้ว่าใครโทรมาเลยกดรับแบบไม่คิดอะไร พอรับสายและได้ยินปลายสายถามหาเธอ เธอก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นใคร จึงบอกเพียงแค่ว่าไปทำงานแล้ว และตัดสายทิ้งไป ปล่อยให้เขาพูดอยู่คนเดียวด้วยความหงุดหงิดใจ
หลังจากค่ำคืนนั้น วีรภัทราก็เอาแต่เงียบ และทำทุกอย่างตามปกติ เพียงแค่ไม่ยอมคุยกับอัคราวิชญ์ ไม่ว่าเขาจะพูดใส่อารมณ์หรือพูดจาดี ๆ กับเธอ จนผ่านไป 3 วัน เขาทนไม่ไหว เลยพูดขึ้นก่อนว่า
"วี ผมขอโทษที่ไม่ฟังคุณนะ" อัคราวิชญ์พูดและแสดงสีหน้าอย่างรู้สึกผิดจริง ๆ
"ช่างมันเถอะค่ะ" วีรภัทราบอกปัด และไม่สนใจที่จะอยู่คุยต่อ เดินกลับขึ้นข้างบนทันที
อัคราวิชญ์ที่เห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของวีรภัทรา ไม่สนใจเขาเหมือนอย่างเคย ทั้ง ๆ ที่แต่ก่อนเธอมักจะพยายามเข้าหาเขา และคุยดีกับเขาเสมอ ไม่ว่าเขาจะอยู่ในอารมณ์ไหน เขาก็ยิ่งสับสนว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพราะในความคิดเขา การที่เรา 2 คนมีอะไรกันมันก็เป็นเรื่องปกติของคู่สามีภรรยาอยู่แล้ว แต่อาจจะใช้อารมณ์มากไปหน่อย ซึ่งเขาก็ขอโทษแล้ว เธอต้องการอะไรกันแน่นะ ในใจเขาได้แต่คิดทบทวนอย่างไม่เข้าใจในตัวเธอ
ส่วนวีรภัทราที่เดินขึ้นไปเหมือนคนที่ไร้อารมณ์ความรู้สึกใด ๆ แต่จริง ๆ แล้วเธอกลัวตัวเองใจอ่อน ยอมให้อัคราวิชญ์เข้ามาทำร้ายได้อีก และเธอก็ไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้น เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคืนนั้นมันอาจจะเลวร้ายสำหรับเธอ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่ผิดทั้งหมดซะทีเดียว เพราะความไม่ชัดเจนของเธอเอง ทำให้เขาเข้าใจผิดไปหมด เธอได้ให้อภัยเขาไปก่อนหน้านั้นแล้ว แต่สิ่งที่เธอทำตอนนี้ก็เพื่อปกป้องตัวเองก็เพียงแค่เท่านั้น
หลังจากแยกย้ายกันไปในช่วงเช้านั้น ทำให้ตอนนี้พวกเขายังคงมองหน้ากันไม่ติด แต่ก็ยังนั่งกินข้าวด้วยกันได้ เป็นความแปลกที่ทั้งคู่ก็รู้สึกได้ แต่ในเมื่ออยู่บ้านเดียวกันก็คงหลบหน้าไม่ได้ นั่นคือความคิดมุมหนึ่งที่พวกเขาไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายคิดเหมือนกัน จนเวลาก็ผ่านเลยไปด้วยการที่พวกเขาแยกย้ายไปใช้ชีวิตของตัวเอง อัคราวิชญ์เลือกที่จะไปนั่งฟังเพลงในห้องชั้น 3 ส่วนวีรภัทรานั่งดูทีวีในห้องรับแขก
จนเวลา 6 โมงเย็นก็ถึงเวลาต้องเดินทางออกจากบ้านไปหากัลย์กมลตามที่คุยกันไว้ผ่านข้อความในโทรศัพท์ วีรภัทราและพริมาเดินทางไปพร้อมกัน แต่กัลย์กมลกลับวางแผนลากอัคราวิชญ์และณัฐชานนท์มาเกี่ยวข้องด้วยการแอบติดต่อส่วนตัวไป จึงทำให้พวกเขาทั้งหมดจำเป็นต้องเดินทางไปยังบ้านมน เหตุเพราะมนอ้างกับ 2 ชายหนุ่มว่าหลักฐานทั้งหมดอยู่ที่บ้าน ถ้าอยากได้ก็ต้องมาคุยที่บ้าน โดยมนข่มขู่อัคราวิชญ์ว่าจะแฉเรื่องวัยเด็กของวีรภัทรา และข่มขู่ณัฐชานนท์ว่าจะเปิดโปงเรื่องที่แอบชอบเมียเพื่อน ทำให้พวกเขาต้องมาร่วมในเหตุการณ์นี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เมื่อทุกคนมารวมกันแล้ว กัลย์กมลก็เชิญให้นั่งก่อน และก็เดินด้วยท่าทางยียวนกวนประสาทเข้าไปหยิบหลักฐานในชั้นวางที่ห้องนอน จากนั้นก็เอามาโปรยให้ทุกคนได้ดู พอวีรภัทราเห็นภาพทั้งหมดของตัวเอง ความกลัวที่คิดว่าดีขึ้นมากแล้ว ก็ย้อนกลับมาจนเธอประคองสติตัวเองแทบไม่ไหว พริมาที่เห็นเพื่อนเป็นแบบนั้นก็รีบเข้าไปกอดไว้ และหันมาต่อว่ากัลย์กมล
"คุณโคตรเลวเลย ทำกับคนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพื่อนกันได้ไง" พริมาพูดอย่างเหลืออด
"หึ" กัลย์กมลออกเสียงจากลำคอตัวเองแค่คำเดียว และยิ้มมุมปากอย่างเหยียดหยาม
"มนทำไมทำแบบนี้ ฉันเคยทำอะไรให้มนเสียใจงั้นเหรอ" วีรภัทราพูดออกมาทั้งน้ำตาด้วยความเสียใจ
"ไม่หรอก วีไม่เคยทำให้เราเสียใจเลยสักครั้ง วีทำให้เราพอใจมาก..." กัลย์กมลพูดด้วยน้ำเสียงยียวนใส่วีรภัทรากลับไป
"แล้วทำไม..." วีรภัทราถามต่อ เพราะไม่เข้าใจเหตุผลของอีกฝ่ายเลย ไม่ว่าจะพยายามคิดขนาดไหนก็ตาม
"ก็เพราะ...คนอย่างวีน่าหมั่นไส้มาก มีแต่คนรัก เห็นแล้วฉันไม่มีความสุขเลย ในเมื่อฉันไม่มีความสุข วีก็ไม่จำเป็นจะต้องมีความสุขเหมือนกัน" กัลย์กมลพูดเน้นทีละประโยคให้วีรภัทราฟัง
"ฉันก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ในเมื่อมนไม่มีความสุข ก็ควรทำอะไรที่ให้มีความสุขสิ การทำร้ายฉัน มันทำให้มนมีความสุขมากงั้นเหรอ" วีรภัทราพูดด้วยความงุนงนกลับไป พลางเช็ดน้ำตาของตัวเองไปด้วย
"ใช่ ฉันมีความสุขมาก" กัลย์กมลพูดเสร็จ ก็หัวเราะเสียงดังลั่นบ้าน
"ฉันไม่เห็นจะเข้าใจเลย การกลั่นแกล้งคนอื่นเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง และไม่ควรทำมาก ๆ เลยนะ" วีรภัทราพยายามพูดไปทำความเข้าใจอีกฝ่ายไป
"ที่วีไม่เข้าใจฉัน เพราะอะไรรู้ไหม" กัลย์กมลพูดออกมาอย่างเก็บไว้ไม่อยู่
"เพราะอะไรเหรอ ช่วยบอกฉันหน่อยสิ" วีรภัทราแกล้งถามกลับไป
"เพราะวีมีความสุขมากเกินไปไง จนฉันอยากช่วยให้วีได้ลิ้มลองรสชาติใหม่ ๆ ดูบ้าง ไม่คิดว่าวีจะชิมอย่างเยอะเลยนะ ตลกจัง" กัลย์กมลพูดไปหัวเราะไปเหมือนคนกำลังมีความสุขกับสิ่งที่ทำ
"แล้วที่ผ่านมามนทำอะไรฉันบ้างล่ะ ฉันอยากรู้ว่ารสชาติใหม่ ๆ ที่ว่ามันมีอะไรบ้าง" วีรภัทราพูดหย่อนเบ็ดไป หวังให้อีกฝ่ายอ้าปากงับกิน แล้วก็ได้ผลด้วย
"อยากรู้จริงเหรอ" กัลย์กมลพยายามพูดเล่นแง่ ทำเหมือนตัวเองอยู่เหนือกว่าทุกคนตอนนี้
"อืม" วีรภัทราตีหน้าเศร้า
"ก็..." กัลย์กมลพูดทิ้งจังหวะ แล้วก็พูดต่อว่า
"บังเอิญไปเห็นวีทำงานหารายได้พิเศษ ตอนแรกก็สงสารอยู่หรอกนะ แต่พอมาคิด ๆ ดูแล้ว วีก็ควรได้ลองรสอะไรใหม่ ๆ จะได้ไม่เบื่อไง เลยช่วยส่งเสริมให้ด้วยการแพร่ข่าวไปทั่วโรงเรียน สนุกดีไหมล่ะ" กัลย์กมลพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนจะเห็นใจ แต่ก็ยังถามคำถามกวนประสาทกับวีรภัทรากลับไป
"อืม ดีเลยล่ะ มีแค่นี้เหรอ" วีรภัทราพยายามข่มอารมณ์ที่สับสนปนเปไปหมด ทั้งกลัว เสียใจ โกรธ โมโห อยากแก้แค้น ทำความเข้าใจ และให้อภัย ตอนนี้เธอไม่รู้ว่าควรจะอยู่ในอารมณ์ไหน ได้แต่นิ่งเข้าสู้
"มีแค่นั้นจะไปสนุกอะไร ฉันก็หาพรรคพวกที่ไม่ชอบวีเป็นทุนเดิม วางแผนตั้งแต่ปล่อยข่าวลือ ไปจนถึงโรงอาหาร และการข่มขู่นั่นแหละ โคตรสนุกเลยล่ะ" กัลย์กมลเล่าให้ฟังอย่างตื่นเต้น
"แล้ว ๆ เรื่องที่เราคบกันล่ะ มนเป็นคนส่งข้อความติดต่อฉันกลับมาก่อน ทั้ง ๆ ที่ตอนนั้นเราก็แยกย้ายกันไปแล้ว จะกลับมาอีกทำไม" วีรภัทราพยายามคิดบวก และภาวนาในใจว่าอย่างน้อยเรื่องความรักกัลย์กมลคงไม่น่าจะโกหกกันนะ แต่ความจริงกับความฝันมันก็มักสวนทางกัน
"ก็สนุกดีนี่นา ตั้งแต่ที่ฉันได้รู้จักวีครั้งแรก วีก็เป็นตุ๊กตาของเล่นของเราตลอดไปแล้ว เราจะทำอะไรก็ได้ จะทำไมเหรอ" กัลย์กมลถามกลับมาอย่างหน้าตาเฉย
"...มนเคยรักเราจริง ๆ บ้างไหม" วีรภัทราเงียบไปแป๊บนึง ก่อนจะพูดไปสะอื้นไป เพราะอดทนที่จะเก็บความเสียใจไว้ไม่ไหวแล้ว
"ไม่นะ ฉันไม่เคยรู้สึก ไม่เคยแม้แต่จะคิดว่าจะคบกัน แต่วีเป็นคนหัวอ่อนไง พูดอะไรก็เชื่อไปหมด" กัลย์กมลพูดไปยิ้มไป และก็ใช้สายตาที่แสดงออกถึงความเห็นใจแบบปลอม ๆ ออกมา
"ทำไม ๆ ๆ ๆ" วีรภัทราพูดระเบิดอารมณ์ออกมาด้วยความเจ็บปวดใจ
"ทำไมถึงต้องทำกันขนาดนี้ ที่กลั่นแกล้งกันมา ยังไม่พออีกเหรอ" วีรภัทราถามกลับไปอย่างทนไม่ไหวแล้ว
"อืม สนุกดีออก ไม่รู้สึกเหรอ" กัลย์กมลพูดออกมาอย่างไม่รู้สึกผิดอะไรเลย
"ไม่ ใครจะไปสนุกด้วย" วีรภัทราพูดใส่อารมณ์กลับไป
"พอ ๆ" อัคราวิชญ์ที่ยืนฟังอยู่นาน ก็ห้ามให้หยุด เพราะเขาได้แอบอัดเสียงไว้ทั้งหมดแล้ว แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
"มาห้ามทำไม กำลังสนุกเลย" กัลย์กมลพูดออกมาอย่างอารมณ์เสีย
"คุยกันพอแล้ว หลักฐานมีแค่นี้ใช่ไหม งั้นขอนะ" อัคราวิชญ์พูดตัดบท และหยิบหลักฐานทั้งหมดใส่กระเป๋ากางเกง แล้วก็หันไปจับมือวีรภัทราเพื่อชวนกลับบ้าน
แต่ความสนุกของกัลย์กมลยังไม่จบ เธอพูดจุดชนวนเรื่องความสัมพันธ์ของณัฐชานนท์กับวีรภัทรา
"ได้ข่าวว่า 2 คนนี้สนิทกันมาก... ไม่ใช่เหรอ" กัลย์กมลพูดพร้อมชี้ไปที่ณัฐชานนท์กับวีรภัทรา แถมยังเน้นคำบางคำให้น่าสงสัยเพิ่มขึ้นไปอีก
"ก็ปกติไหม เพื่อนกัน" ณัฐชานนท์ที่ยืนฟังอยู่เงียบ ๆ แต่กลับโดนพูดถึงในทางที่ไม่ดี ก็เลยรู้สึกยอมไม่ได้ จึงพูดตอบโต้กลับไป
"แน่ใจว่าแค่เพื่อน" กัลย์กมลพูดจี้ใจดำณัฐชานนท์ไม่พอ ยังยิ้มเยาะเย้ยให้อีก
"คุณอย่ามาพูดจาให้คนอื่นเสียหายนะ" ณัฐชานนท์รู้สึกทนไม่ได้กับคำพูดสองแง่สองง่าม จึงพูดต่อว่ากลับไป
"ถ้าคุณบริสุทธิ์ใจจริง จะร้อนตัวทำไม ทำแบบนี้ เดี๋ยวสามีเขาก็เข้าใจผิดหรอก" กัลย์กมลพูดใส่ไฟเข้าไปอีก
"ผมไม่เข้าใจผิดหรอก" อัคราวิชญ์พูดสวนขึ้นทันที
"แน่ใจเหรอ แววตาคุณดูสั่นไหวนะ" กัลย์กมลพูดแหย่ด้วยคำพูดที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกระแวงใจตัวเองขึ้นมา
"แน่ใจ" อัคราวิชญ์พูดกลับทันทีด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"วี กลับกัน" อัคราวิชญ์หันไปพูดกับวีรภัทรา พร้อมจูงมือเธอกลับ เพราะไม่อยากจะคุยกับคนที่ชอบสร้างความเจ็บปวดให้คนอื่นต่ออีกแล้ว
"เดี๋ยวสิ ฉันยังพูดไม่จบเลยนะ" กัลย์กมลตะโกนตามหลังไป แต่ก็ไม่มีใครอยู่ฟังแล้ว
ทุกคนต่างแยกย้ายกลับบ้าน โดยณัฐชานนท์เป็นคนขับรถไปส่งพริมาที่คอนโด ส่วนอัคราวิชญ์และวีรภัทรากลับบ้านด้วยกันตามปกติ แต่ท่าทางของวีเปลี่ยนไปตั้งแต่ได้รู้ความจริงทั้งหมดจากปากคนที่เธอเคยเชื่อใจมาก เธอเงียบลงอย่างเห็นได้ชัด แต่คินน์ก็ไม่ได้พูดอะไรเหมือนกันเพราะในหัวมัวแต่คิดวนกับเรื่องที่กัลย์กมลหยอดยาพิษไว้
เมื่ออัคราวิชญ์และวีรภัทราถึงบ้าน เธอไม่คิดที่จะยืนรอเพื่อจะคุยกับอีกฝ่ายเลย รีบเดินขึ้นห้องนอน ขังตัวเองไว้ในห้องและร้องไห้เงียบ ๆ อยู่คนเดียว ส่วนเขานั้นก็ไม่พร้อมที่จะคุยซะทีเดียว จึงเดินคิดวนไปวนมาในห้องรับแขก สุดท้ายก็ได้ข้อสรุปกับตัวเองว่าคงต้องถาม เพราะคิดเองอยู่คนเดียวมีหวังเข้าใจผิดแบบรอบที่แล้ว ครั้งนี้จะต้องเปิดใจรับฟังให้มากขึ้น เลยเดินขึ้นไปชั้น 2 เคาะประตูห้องนอนเธอ แต่กลับได้ยินแค่เสียงคนร้องไห้ ไม่ยอมเดินมาเปิดประตูให้เขาสักที ทำให้เขาเกิดความกังวลขึ้นมา เพราะเขายังคงจำสีหน้าของเธอได้ดี เธอไม่เคยแสดงสีหน้าเหมือนคนยอมแพ้อะไรสักอย่างขนาดนี้มาก่อน หากเธอคิดทำร้ายตัวเองขึ้นมาจะทำอย่างไร เขาจึงใช้กุญแจสำรองเปิดเข้าไป เพราะกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้น นั่นคือสิ่งที่เขากลัวมากที่สุด เขาไม่อยากสูญเสียใครไป โดยยังไม่มีโอกาสได้ช่วยเหลือเลยด้วยซ้ำ
พออัคราวิชญ์เห็นวีรภัทรานั่งขดตัวร้องไห้อยู่มุมหนึ่งของห้อง จากที่เขาอยากมาคุยให้รู้เรื่อง แต่กลับเป็นเขาที่รู้สึกใจอ่อน เดินเข้าไปหาและทรุดตัวลงไปกอดปลอบโยนเธอ หลังจากเธอรู้สึกดีขึ้นเขาก็พาเธอมานั่งที่เตียง ส่วนเขาก็นั่งลงข้าง ๆ และหันหน้าเข้าหาเธอ
"ผมขอคุยด้วยหน่อยสิ" อัคราวิชญ์เปิดประเด็นอย่างเรียบง่าย
"ค่ะ" วีรภัทราตอบสั้น ๆ
"ขอถามเรื่องนนท์หน่อย ทำไมถึงมีเรื่องใหม่มาอีก" อัคราวิชญ์ถามด้วยความสงสัยในตัวอีกฝ่าย
"ทำไมคุณถึงถามแบบนั้นคะ วีไม่เคยทำอะไรผิดลับหลังคุณเลยนะคะ" วีรภัทราไม่ตอบคำถาม แต่เลือกที่จะแก้ตัวกลับไป
"ผมก็ยังไม่ได้บอกว่าคุณทำผิดเลยนะ ทำไมคุณพูดให้ผมรู้สึกว่าคุณทำผิดล่ะ" อัคราวิชญ์พูดกลับอย่างงุนงงปนระแวงนิด ๆ
"วีก็ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ที่วีไปเจอคุณนนท์วันนั้นก็แค่ปรับทุกข์เรื่องของคุณ ตอนนั้นก็มีพริมไปด้วยนะคะ วีไม่ได้ไปคนเดียว" วีรภัทราอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนั้นให้อัคราวิชญ์ฟัง
"เดี๋ยวนะ เรื่องผม ทำไมคุณถึงไปคุยกับคนอื่น ทำไมไม่คุยกับผมล่ะ" อัคราวิชญ์พูดพร้อมมีเสียงขำเล็ก ๆ เพราะสมเพชตัวเอง ในใจก็ได้แต่คิดว่า ทำไมเรื่องที่เกิดขึ้นกลายเป็นแบบนี้ ปัญหาทุกอย่างตอนนี้ทำไมถึงหมุนรอบตัวเขาล่ะ
"วีไม่ได้หมายความว่าคุณผิดอะไรนะคะ แค่วีหาเพื่อนปรึกษา และคุณนนท์เขาก็เป็นที่ปรึกษาที่ดี แค่นั้นค่ะ" วีรภัทรากลัวอัคราวิชญ์เข้าใจผิดแบบครั้งก่อน ๆ จึงรีบขยายความประโยคทันที
"คุณรู้อะไรไหม เวลาคู่รักมีปัญหากัน ก็ต้องคุยกันเองสิ ทำไมถึงไปคุยกับคนอื่น" อัคราวิชญ์แสดงความคิดเห็นของตัวเองออกไป
"ค่ะ แต่ว่า...เรา 2 คนรักกันเหรอคะ อีกอย่างคุณก็ไม่ค่อยให้ความร่วมมือกับวีเท่าไร ก็เลย..." วีรภัทราที่เผลอพูดความจริงออกไป จึงหยุดพูดในประโยคถัดมา
"อ๋อ เป็นเพราะแบบนี้สินะ" อัคราวิชญ์พูดด้วยความขมขื่นภายในใจ และพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ
"คุณเคยคิดถึงความรู้สึกผมบ้างไหม คุณเคยรู้สึกไหมว่าผมก็เจ็บเป็น ผมเสียใจมากนะ รู้ไหม" อัคราวิชญ์พูดอย่างกล้ำกลืน แต่น้ำตาก็เอ่อล้นอยู่เต็มตาไปแล้ว
"เพราะวีเห็นแก่คุณ เลยพยายามหาทางแก้ไข แต่ในเมื่อคุณมองว่าสิ่งที่วีทำนั้น มันทำให้คุณรู้สึกแย่แบบนี้ วีก็ไม่มีอะไรจะแก้ตัวอีกแล้วค่ะ" วีรภัทราพูดในมุมมองที่ตัวเองคิดและรู้สึกไป
"อ๋อ... งั้นผมต้องหายเองสินะ" อัคราวิชญ์พูดต่อ
"ไม่ใช่ค่ะ วีจะไม่ทำอีก เพราะคุณไม่ชอบ สบายใจขึ้นได้แล้วนะคะ" วีรภัทราพยายามจบบทสนทนานี้ เพื่อที่เธอจะได้อยู่คนเดียว
"ครับ ดีขึ้นก็ได้" อัคราวิชญ์ตอบตกลงไปอย่างไม่เต็มใจ
หลังจากนั้นพวกเขาก็นั่งมองหน้ากันสักพักเหมือนมีอะไรมาหยุดไว้ แล้วอยู่ดี ๆ อารมณ์ของอัคราวิชญ์ก็พาไป เขาจึงเข้าไปจูบพลางดึงวีรภัทราเข้ามากอดอย่างแนบชิด ส่วนเธอก็ตอบสนองกลับอย่างไม่ขัดขืน ไม่รู้ว่าเพราะเขากำลังต้องการการปลอบโยนจากใครสักคนหรือเปล่า หลังจากนั้นเขาก็เริ่มจู่โจมด้วยการลูบไล้วีรภัทราไปทั่วตัวเธอ ส่วนเธอเองก็มีอารมณ์ที่อ่อนไหวอยู่แล้วเช่นกัน อีกทั้งยังรู้สึกอยากได้รับการปลอบประโลมใจจากใครสักคนเหมือนกัน ทำให้ทั้งคู่รู้สึกเหมือนถูกดึงดูดเข้าหากัน และก็ไปจบลงที่เตียงด้วยความรู้สึกวาบหวามใจ


## ทนอยู่หรืออยู่ทน

ค่ำคืนที่แสนสวยงามของทั้งคู่ได้เกิดขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่ทำให้ทั้งอัคราวิชญ์และวีรภัทราต้องทบทวนตัวเอง
หลังจากอัคราวิชญ์ตื่นขึ้นมา ก็เห็นวีรภัทรานอนอยู่ในอ้อมกอดของตัวเองอยู่ ก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที ภาพตรงหน้ามันสะท้อนให้เขาเห็นแล้วว่าตัวเองได้เผลอไผล ปล่อยใจกับเธอมากขนาดไหน เขาจึงรีบเด้งตัวออก และรีบกลับห้องตัวเองอย่างด่วนเลย ส่วนเธอที่ตื่นมาก็ไม่เห็นเขาอยู่ในห้องแล้ว ก็รู้สึกสับสนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมันคืออะไรกันแน่ เธอชอบผู้ชายอย่างนั้นเหรอ หรือเพียงเพราะความอ่อนไหวที่เสียใจกับเรื่องเก่า ๆ เลยยอมปล่อยให้เขาล่วงล้ำมาได้ไกลขนาดนี้
ขณะที่ทั้งคู่ต่างใช้เวลากับตัวเองในห้องนอนส่วนตัวเพื่อคิดทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านมา วีรภัทราก็ตัดสินใจโทรคุยกับพริมา เพื่อนสนิทที่เธอคิดว่าไว้ใจได้ในเวลานี้
"ว่าไงแก อยากให้ฉันไปอยู่ด้วยไหม สามีแกว่าอะไรหรือเปล่า" พริมารับโทรศัพท์ทันทีที่เห็นเบอร์ของวีรภัทราโทรมา และพ่นคำถามออกมาด้วยความเป็นห่วง
"ก็..." วีรภัทราลังเลเล็กน้อย เพราะเรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัวมากและถ้าพริมารู้ก็อาจจะโกรธขึ้นมาก็ได้ สุดท้ายจึงตัดสินใจที่จะไม่บอกเพื่อนไป และเลี่ยงไปคุยในประเด็นอื่นแทน
"ไม่เป็นไร เราอยู่ได้ สามีเราไม่ได้ว่าอะไร เรามีเรื่องอยากจะถามแกหน่อย" วีรภัทราพูดเบี่ยงประเด็นไป และก็เริ่มถามคำถามด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นมา
"เฮ้ย แกไม่เป็นอะไรจริง ๆ นะ มีอะไรบอกกันได้นะ" พริมาถามย้ำอีกครั้ง
"อืม เราไม่เป็นไรจริง ๆ" วีรภัทราพูดยืนยันคำเดิมกับพริมา
"ว่าแต่เมื่อกี้แกอยากถามอะไรเราเหรอ" พริมาถามกลับ
"เราอยากรู้ว่า ถ้าเราใจเต้นแรงกับใครสักคนหนึ่ง เป็นห่วงเขามาก โกรธเขาง่ายมาก ไม่ว่าอะไรที่เกี่ยวกับเขาจะมีผลต่ออารมณ์ความรู้สึกเราทุกอย่าง แบบนี้มันเรียกว่า ความรัก ได้ใช่ไหม" วีรภัทราถามอย่างตรงไปตรงมา
"ใช่ แต่ก็ต้องถามเพิ่มด้วยว่า แกรู้สึกว่าตัวเองเสียสละ หรือตายแทนเขาได้ไหม ถ้าได้ ก็ใช่เลย" พริมาตอบกลับอย่างตรงไปตรงมาเช่นกัน
"แกคิดว่า เราจะชอบหรือรักผู้ชายได้ไหม เพราะที่ผ่านมาเราก็มีแต่มน เราสับสนจนไม่แน่ใจแล้ว" วีรภัทราถามกลับอย่างสับสนในใจ
"ได้สิ แต่ว่า... ของแบบนี้ถ้าไม่เคยผ่านการจูบหรือมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งมาก่อน อาจจะมองว่าเป็นความหลงหรือความเคยชินก็ได้นะ ตรงนี้ก็ต้องระวังให้ดี คิดให้รอบคอบก่อนตัดสินใจล่ะ" พริมาพูดเตือนวีรภัทรากลับไป
"อืม...ก็ไม่แน่" วีรภัทราบ่นพึมพำกับตัวเอง พาลคิดไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นของ 2 คืนนั้น ทำให้เธอรู้ใจตัวเองมากขึ้นและเห็นว่าตัวเองนั้นหวั่นไหวไปกับอัคราวิชญ์มากแค่ไหน แต่เธอก็ยอมปล่อยตัวปล่อยใจไปโดยไม่รังเกียจตัวเขาหลังจากที่ทำเสร็จ ก็ยิ่งทำให้เธอมั่นใจในข้อสรุปมากขึ้น พอได้คำตอบแบบนั้น หน้าเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
"แกว่าอะไรนะ" พริมาที่ได้ยินคำตอบเพื่อนไม่ชัด จึงถามย้ำอีกครั้ง
"ไม่มีอะไรหรอก เราได้คำตอบแล้ว ขอบใจนะที่รับฟัง" วีรภัทรารีบพูดตัดบท เพราะกลัวว่าความตื่นเต้นภายในใจจะทำให้เธอเผลอเล่าเรื่องคืนนั้นไป
ส่วนอัคราวิชญ์ที่ย้ายตัวเองไปนั่งในห้องฟังเพลงเพื่อผ่อนคลาย หลังจากที่เขานั่งคิดอยู่ในห้องนอนตัวเอง ก็ได้เห็นภาพความทรงจำของเขากับนันทิชามันได้ถูกซ้อนทับด้วยวีรภัทราไปแล้ว เขาตระหนักได้แล้วว่า ความรู้สึกที่เขามีต่อนันทิชานั้นกำลังค่อย ๆ หายไป แม้เบสตี้จะยังคงอยู่ในความทรงจำ แต่มันก็เป็นแค่ความทรงที่สวยงามแค่นั้น ไม่ได้มีผลต่อความรู้สึกของเขามากมายเท่าเดิมอีกแล้ว แต่กับวีนั้น กลับเป็นคนที่ทำให้เขารู้สึกเดือดร้อนไปกับทุกเรื่องที่เกี่ยวกับเธอ เขาคิดว่า ใช่แล้วแหละ เขาคงตกหลุมรักวีไปแล้ว แต่คำสัญญาที่เขาให้ไว้กับเบสตี้ล่ะจะทำอย่างไรดี เขาได้แต่คิดหาทางออกกับเรื่องนี้จนปวดหัวไปหมด
หลังจากปัญหาที่เหมือนว่าจะได้รับการสะสางไปแล้วนั้นก็ยังมีเรื่องค้างคาใจของอัคราวิชญ์ แม้ว่าเขาจะบอกวีรภัทราไปแล้วว่าเขาเข้าใจในเรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับณัฐชานนท์ แต่ทุกครั้งที่ต้องใช้เวลาร่วมกัน เขามักจะยั้งตัวเองไว้ ไม่กล้าแสดงออกอะไรบางอย่างที่อยู่ในใจ ส่วนเธอเองก็ไม่แน่ใจว่าเขาเข้าใจจริงไหม
ในที่สุดก็ผ่านพ้นเดือนแห่งการเฉลิมฉลองปีใหม่ไป และกำลังเข้าสู่เดือนที่ 2 ของปี วีรภัทราตื่นเช้าขึ้นมาทำกิจวัตรตามปกติ แต่ในจังหวะที่เธอหยิบขวดน้ำหอมขึ้นมา กลิ่นที่เธอชอบมากกลับทำให้เธอมีอาการคลื่นไส้ อยากอาเจียน ทำให้เธอวิ่งกลับเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออ้วกออก เธอเริ่มสงสัยขึ้นมาว่าตัวเองอาจจะท้อง เพราะที่ผ่านมาเธอก็ดูแลตัวเองดีมาโดยตลอด ไม่น่าจะแพ้อะไรในเวลานี้ เธอจึงตัดสินใจว่า ขากลับบ้านจะต้องแวะร้านขายยาให้ได้เพื่อตรวจให้แน่ใจ
ระหว่างวันที่วีรภัทราอยู่ที่ทำงาน ก็เล่นทำเธอเพลียเพราะต้องวิ่งเข้าห้องน้ำไปอ้วกอยู่บ่อย ๆ จนพริมาทักขึ้นมาด้วยความสงสัย
"แกไปกินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่า" พริมาถามไปพลางยืนลูบหลังให้วีรภัทรา
"..." วีรภัทราไม่มีแรงที่จะพูดออกมา เพราะเกิดจากการอ้วกไปหลายรอบ
"แกกินยาไหม เดี๋ยวเราไปซื้อให้" พริมาพูดด้วยความเป็นห่วง
"ขอบใจนะ แต่เดี๋ยวเราไปซื้อเองดีกว่า" วีรภัทราพูดกับพริมาเสร็จก็เดินออกจากห้องน้ำไปหยิบกระเป๋าและออกไปซื้อเลยทันที
ส่วนพริมาก็ตะโกนบอกอย่างเป็นห่วงว่า "เดินดี ๆ ระวังตัวด้วย"
วีรภัทราที่ได้จังหวะมาซื้อยาก็เลยแอบซื้อที่ตรวจครรภ์ไปเลยทีเดียว เธอที่เดินกลับมาด้วยร่างกายอ่อนเพลีย ก็รู้สึกหน้ามืดเหมือนจะเป็นลม ทำให้เธอรีบเดินกลับเข้าไปในตึกบริษัท แต่ก้าวไปได้ไม่กี่ก้าวเธอก็เป็นลมล้มพับลงกับพื้นทันที แต่ดีที่มีคนแถวนั้นช่วยไว้ได้ทัน แล้วก็พาเธอมานั่งพักที่เก้าอี้ที่อยู่ใกล้ ๆ และก็เหมือนจังหวะนรก เพราะณัฐชานนท์แวะเข้ามาหาอัคราวิชญ์พอดี แล้วเห็นเธอนั่งดมยาดมอยู่จึงเดินเข้ามาคุยกับเธออย่างไม่ระวังสายตาคนรอบข้างแถวนั้น
"วีเป็นอะไร ทำไมมานั่งตรงนี้" ณัฐชานนท์เดินเข้ามาถามอย่างเป็นห่วง จนคนรอบข้างมองและซุบซิบกันไม่หยุด
วีรภัทราที่ไม่ชอบสถานการณ์นี้ จึงรีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว และตอบกลับ "ไม่ได้เป็นอะไรมากค่ะ" แต่ตอบไปได้แค่ประโยคเดียว เธอก็เป็นลมลงไปเลย ทำให้ณัฐชานนท์ก้าวขาเข้ามารับอย่างรวดเร็วและพาเธอส่งโรงพยาบาลทันที
วีรภัทราลืมตาตื่นด้วยความมึนงง สายตาเธอที่มองไปรอบ ๆ กับสถานที่ที่อยู่ตอนนี้ไม่คุ้นเคยเลย จนกระทั่งเสียงพูดดังขึ้น เธอเลยหันไปมอง จึงรู้ว่าเป็นณัฐชานนท์ แล้วถามกลับว่า
"วีมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรคะ" วีรภัทราถามออกไปแบบคนที่สติยังกลับมาไม่เต็มร้อย
"โรงพยาบาล เมื่อกี้วีเป็นลมไป ผมเลยพามา" ณัฐชานนท์พูดอธิบายให้อย่างใจเย็น
"อ๋อ..." วีรภัทราตอบกลับ
"หมอแจ้งว่าคุณท้องได้ประมาณ 2 เดือนแล้ว" ณัฐชานนท์พูดด้วยน้ำเสียงเครียดเล็กน้อย
"คะ ว่ายังไงนะคะ" วีรภัทราตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน ถึงกับถามซ้ำกลับไป
"หมอบอกว่าคุณท้อง" ณัฐชานนท์ย้ำคำตอบเดิมอีกครั้ง
"คินน์กำลังมารับนะครับ" ณัฐชานนท์บอกให้วีรภัทรารู้ตัว เพราะเขาไม่แน่ใจว่าทั้งคู่ได้คุยกันหรือยัง
"ค่ะ" วีรภัทราตอบสั้น ๆ และหันหน้าไปอีกทาง เพื่อลุกออกไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำ
เมื่ออัคราวิชญ์มาถึงห้องพักวีรภัทรา เขาก็นั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงคนไข้ และถามหาเธอด้วยสายตาที่ห่วงใย ซึ่งต่างจากที่ณัฐชานนท์เคยเห็น ทำให้นนท์ถึงกับถามออกไปว่า
"คินน์ชอบวีแล้วเหรอ ไหนบอกว่าไม่มีทางที่จะรักใครได้อีกไง" ณัฐชานนท์ถามตรงประเด็นจนอัคราวิชญ์ถึงกับจุกในคำถามที่ได้ยิน
"อืม คิดว่านะ" อัคราวิชญ์ตอบเลี่ยง ๆ ไป เพราะตัวเองก็ยังหาทางลงกับปัญหานี้ไม่ได้เลย
"อืม" ณัฐชานนท์ตอบสั้น ๆ และก็ขอตัวกลับบ้านไป
หลังจากนั้นวีรภัทราก็ออกมาจากห้องน้ำ ก็ถูกอัคราวิชญ์ถามเกี่ยวกับเรื่องที่สัญญากันไว้ก่อนหน้านี้ว่า
"ไหนคุณบอกว่า จะไม่ยุ่ง ไม่คุยด้วยแล้วไง" อัคราวิชญ์พูดทวงถามสัญญาจากวีรภัทรา
"วีก็ไม่ได้ทำไงคะ แต่คุณนนท์เข้ามาคุยด้วย จะให้วีเสียมารยาทกลับไปอย่างนั้นเหรอคะ" วีรภัทราตอบกลับด้วยเหตุผล
"ก็ไม่ใช่แบบนั้น แต่ผมไม่ชอบ ทำไมคุณไม่รู้จักหาวิธีที่จะได้ไม่ต้องคุยกันล่ะ" อัคราวิชญ์พยายามหาเหตุผลเพื่อให้ตัวเองถูก
"เอ๊ะ คุณนี่ยังไงกัน ไหนบอกว่าเข้าใจที่วีบอกทุกอย่างไงคะ" วีรภัทราเริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย
"ผมเข้าใจทุกอย่างแหละ แต่คุณก็รู้ว่านนท์เขาคิดยังไงกับคุณ ถ้าคุณไม่ไปเปิดโอกาสให้เขา คิดเหรอว่าเขาจะกล้าเข้ามายุ่งกับคุณได้ขนาดนี้" อัคราวิชญ์พยายามพูดอย่างใจเย็นให้ได้มากที่สุด
"วีไม่เคยทำอะไรแบบนั้น ทำไมคุณชอบกล่าวหาวีด้วยคะ" วีรภัทราพูดสวนกลับอย่างไม่พอใจ
"ผมกล่าวหาตรงไหน แค่พูดตามจริงจากสิ่งที่เห็นต่างหาก" อัคราวิชญ์เถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้
"นี่ทำดีกันได้แค่ไม่กี่วัน ก็ตบะแตกแล้วเหรอ วีไม่น่าทนอยู่กับคุณมาได้นานขนาดนี้ีเลยนะ" วีรภัทราพูดอย่างเหลืออด และก็รู้สึกสมเพชกับสิ่งที่กำลังเจออยู่
"นี่วีกำลังจะบอกว่า ทนอยู่กับผมงั้นเหรอ" อัคราวิชญ์ระเบิดคำพูดออกมาเสียงดังลั่นห้อง
"ใช่ค่ะ วีพยายามเข้าใจคุณ อธิบายคุณไม่รู้ตั้งกี่ครั้งว่าวีไม่เคยคิดอะไรกับคุณนนท์ แต่คุณก็ไม่เคยจะเชื่อสักครั้งเลย คิดว่าแบบนี้ความสัมพันธ์ของเราจะไปกันรอดได้เหรอคะ" วีรภัทราตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัวผลที่ตามมา
"เฮ้อ... ก็คุณทำอะไรไม่ชัดเจนเอง จะให้ทำยังไง อยากหย่ามากนักใช่ไหม ถึงพูดแบบนี้ออกมา" อัคราวิชญ์เถียงกลับ และพูดใส่อารมณ์กับทุกคำพูด
"คุณคิดแบบนี้ได้ไง วันแรกคุณก็พูดว่าให้เราแยกกันอยู่ต่อให้แต่งงานกันแล้วก็ตาม ต่อมาคุณก็ทำเหมือนวีไม่มีความรู้สึก กลั่นแกล้งบ้างล่ะ พูดจาหาเรื่องบ้างล่ะ ใครกันแน่ที่อยากหย่า" วีรภัทราพูดอย่างเหลืออดกับทุกสิ่งแล้ว
วีรภัทราที่รู้สึกเหนื่อยกับการโต้เถียงที่ไม่มีวันจบ เลยตัดสินใจปล่อยอัคราวิชญ์กลางอากาศ แล้วเดินออกจากห้องพักคนไข้ทันที ด้วยความเสียใจอย่างหนัก เธอตัดสินใจขึ้นรถแท็กซี่หนีกลับบ้านไปเก็บข้าวของ แล้วออกจากบ้านทันทีโดยไม่บอกเขาว่าจะไปที่ไหน
อัคราวิชญ์ที่เข้าใจว่าวีรภัทราจะหนี จึงเดินเร็วไล่ตามเธอไป แถมยังพูดตะโกนไล่หลังเธออีกว่า
"คิดจะหนีเหรอ คุยกับผมให้รู้เรื่องก่อน" อัคราวิชญ์พูดอย่างหงุดหงิดใจ โดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้เขากำลังจะเสียวีรภัทราไปแล้วจริง ๆ
อัคราวิชญ์คิดไปเองว่าวีรภัทราจะหนีกลับบ้านมานั่งร้องไห้เหมือนเดิม จึงขับรถกลับมาที่บ้าน แต่พอมาถึงกลับไม่เห็นแม้แต่เงาของเธอ จึงตัดสินใจงัดประตูห้องด้วยกุญแจสำรองเช่นเคย แต่ก็ไม่เจอเธอ เดินหาทั่วบ้านก็ไม่เจอ โทรตามก็ไม่รับสาย ด้วยความร้อนใจ จึงโทรกลับไปหาคุณหญิงวิไลรัตน์ ปรากฏว่าแม่ก็ไม่รู้เรื่องด้วย แถมเขายังโดนคาดคั้นจนแม่รู้เรื่องทั้งหมด เขาก็ได้แต่รับฟังคำตำหนิจากผู้เป็นแม่ เขาร้อนใจไปหมด ไม่รู้จะตามหาได้ที่ไหน สักพักก็คิดออกว่าควรโทรหาเพื่อนเธอ แต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะยอมบอกไหม ก็ทำได้แค่ลองโทรดู
"สวัสดีครับคุณพริมา" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน
"สวัสดีค่ะคุณอัคราวิชญ์ มีอะไรหรือเปล่าคะ" พริมาถามกลับด้วยน้ำเสียงปกติ
"ไม่ทราบว่าวีได้ติดต่อคุณพริมาไปหรือเปล่าครับ" อัคราวิชญ์ถามคำถามยิงตรงใส่อีกฝ่ายทันที
"ไม่ทราบเลยนะคะ มีอะไรหรือเปล่าคะ" พริมาถามกลับอย่างงุนงง
"ไม่มีครับ ขอบคุณครับ" อัคราวิชญ์พูดตัดบท และขอบคุณอีกฝ่ายไป ทั้ง ๆ ที่ในใจก็อยากหาวีรภัทราให้เจอ ไม่ใช่แค่เขาอยากจะคุยให้รู้เรื่อง แต่เพราะเขารู้เรื่องลูกจากณัฐชานนท์แล้ว จึงทำให้เขาเป็นห่วงทั้งคู่มาก แต่เพราะทิฐิและอคติที่เขามีมากเกินไป ทำให้เรื่องบานปลายไปได้ถึงขนาดนี้
วันรุ่งขึ้นอัคราวิชญ์ก็ไปตามหาวีรภัทราที่แผนกบัญชีก็ไม่เจอเธอ หัวหน้าทีมบอกว่า เธอลาหยุดยาวเลย เขาเลยไม่รู้ว่าจะต้องตามหาเธอให้เจอได้ที่ไหน เพราะความทรงจำที่เขากับเธอมีก็แค่ที่บ้านหลังนี้และเรื่องทะเลาะกันเท่านั้น เขาได้แต่นั่งซึมอยู่กับตัวเอง และร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายเพื่อนตัวเองที่คอยแวะเวียนมาถามหาเธอด้วยความเป็นห่วงหลังจากที่เขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้เพื่อนฟัง เพื่อนก็ได้แต่ให้กำลังใจเขากับความพยายามในการตามหาเธอ แต่แล้วเขาก็ไปได้ยินความลับของเพื่อนที่ไว้ใจที่สุด เขาทั้งเสียใจและผิดหวังอย่างถึงที่สุดจนไม่อาจร้องไห้ออกมาได้ เขาเอาแต่ทุบมือลงบนกำแพงด้วยความโมโห ไม่รู้เลยว่าจะต้องเดินต่อไปยังไงดีกับเรื่องนี้


## อยากหนีไปให้ไกล

วีรภัทราที่หนีออกมาแล้วก็คิดว่า ไม่ควรที่จะกลับบ้านตอนนี้ เพราะไม่งั้นป้านุชจะต้องส่งเธอกลับมาหาอัคราวิชญ์เช่นเดิมแน่ เลยตัดสินใจติดต่อไปหาณัฐชานนท์ เพราะรู้ว่าเขาเต็มใจที่จะฟังและช่วยเหลือ แม้ในใจจะกังวลว่าจะทำให้เรื่องมันไปกันใหญ่ไหม แต่นี่คือหนทางเดียวที่จะหนีพ้นในเวลานี้
"วีมีอะไรหรือเปล่าครับ" ณัฐชานนท์รับสายและถามกลับอย่างแปลกใจ
"คือวีอยากให้คุณนนท์ช่วยหาตั๋วเครื่องบินไปต่างประเทศให้หน่อยค่ะ ที่สำคัญอย่าบอกคุณคินน์นะคะ" วีรภัทราพูดด้วยน้ำเสียงขอร้องณัฐชานนท์และไม่ลืมที่จะย้ำเรื่องสำคัญในตอนท้ายด้วย
"ได้ครับ จะไปกี่วันครับ" ณัฐชานนท์ตอบรับอย่างไม่สงสัย เพราะเขารู้เรื่องมาจากอัคราวิชญ์แล้ว แต่ไม่คิดว่าวีรภัทราจะติดต่อมาหาเขาด้วยตัวเอง โดยที่เขาไม่ต้องตามหา
"ยังไม่ได้คิดเลยค่ะ" วีรภัทราตอบกลับอย่างสับสนในใจ
"งั้นผมจองตั๋วไว้ให้ก่อนนะครับ ถ้าวีเปลี่ยนใจก็บอกมานะ" ณัฐชานนท์คิดหาข้อสรุปให้วีรภัทราด้วยการจองตั๋วแบบเที่ยวเดียวก่อน หากเธอเปลี่ยนใจจะเลือกวันกลับจะเปลี่ยนการจองได้ง่ายกว่า
"ค่ะ" วีรภัทราตอบตกลง
หลังจากนั้นวีรภัทราก็มาขึ้นเครื่องบินตามที่คุยกับณัฐชานนท์ไว้ ส่วนอัคราวิชญ์ที่ไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย ก็ได้รับการติดต่อกลับมาจากพริมา เขาโดนต่อว่าอย่างหนักที่ไม่เชื่อใจวี และเขาก็สวนคำถามกลับไปเลยว่า
"รู้เรื่องนี้ได้ยังไงครับ" อัคราวิชญ์ถามออกไปด้วยความสงสัย ทำให้เขาได้รู้ความจริงว่า
"พริมรู้เรื่องมาจากคุณนนท์ค่ะ" พริมาตอบตามความจริง
"อ๋อ... แล้วคุณติดต่อวีได้ยังครับ" อัคราวิชญ์ตอบสั้น ๆ และถามกลับเรื่องที่เขาอยากรู้มากที่สุด
"ยังเลยค่ะ แต่..." พริมาตอบปฏิเสธไป แต่ก็ลังเลที่จะบอกความลับอย่างหนึ่งที่รู้มา
"แต่อะไรครับ คุณรู้อะไรก็รีบบอกมาเถอะครับ" อัคราวิชญ์รู้สึกได้ว่าพริมาจะต้องรู้อะไรแน่ ๆ จึงถามกลับด้วยความร้อนใจ
"ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ถึงเวลาคุณก็จะรู้เอง" พริมาตอบปฏิเสธอีกครั้ง แถมยังพูดทิ้งท้ายไว้ให้สงสัยต่ออีก
"ทำไมถึงบอกตอนนี้ไม่ได้ครับ" อัคราวิชญ์ถามกลับทันที
"ไม่ใช่ว่าบอกไม่ได้ค่ะ แต่คุณควรจะรู้จากปากของเจ้าตัวมากกว่าค่ะ" พริมาพยายามอธิบายกลับให้อัคราวิชญ์เข้าใจ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เข้าใจอะไรจริง ๆ
"ทำไมล่ะ ผมอยากรู้ตอนนี้ ไหนคุณบอกว่าติดต่อวีไม่ได้ไง แล้วคุณรู้ได้ไงว่าวีต้องการจะบอกอะไร" อัคราวิชญ์พูดกลับมาเป็นชุด
"ไม่ใช่พริมไม่อยากช่วยคุณอัคราวิชญ์นะคะ แต่พริมก็ต้องเคารพการตัดสินใจของเพื่อนพริมเช่นกันค่ะ" พริมาพูดด้วยความเห็นใจทั้ง 2 คน
"แล้วที่พริมรู้ก็ไม่ได้มาจากวีหรอกค่ะ พริมก็แค่เดาความคิดของวีแค่นั้นค่ะ" พริมาพูดตามความรู้สึกที่นึกแทนวีรภัทราให้อัคราวิชญ์ฟัง
"ก็ได้ครับ ผมก็ได้แต่หวังว่าจะมีโอกาสได้แก้ตัวบ้าง" อัคราวิชญ์พูดไปตามความรู้สึกจริง ๆ โดยไม่ปิดบังเพื่อนสนิทของวีรภัทราเลยแม้แต่นิดเดียว
"ค่ะ งั้นก็แค่นี้ก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ" พริมาขอตัวกับอัคราวิชญ์ และวางสายไป
"ครับ หากมีอะไรเพิ่มเติมเกี่ยวกับวี โทรมาหาได้เลยนะครับ" อัคราวิชญ์พูดทิ้งท้าย
"ได้ค่ะ" พริมาตอบตกลงทันที
หลังจากที่ณัฐชานนท์ติดต่อกับวีรภัทราได้ เขาก็ไม่คิดที่จะกลับมาเจออัคราวิชญ์อีกเลย เพราะเขาอยากใช้โอกาสนี้ในการเข้าไปดูแลเธออย่างใกล้ชิด ตั้งแต่เรื่องเดินทาง ที่พัก ไปจนถึงชีวิตประจำวัน ซึ่งตอนแรกเธอก็แสดงออกว่าไม่เห็นด้วยที่เขาอยากเดินทางไปกับเธอด้วย แต่เพราะเขาให้เหตุผลว่าเป็นคนจัดการให้เธอทุกอย่าง ทำให้เรื่องต่าง ๆ ราบรื่นได้ เธอก็รู้สึกว่าจะปฏิเสธไปก็ทำไม่ถูกต้อง เพราะเขาช่วยเหลือเธออยู่แท้ ๆ
ณัฐชานนท์ใช้เวลาอย่างมีความสุขกับวีรภัทราได้ 8 วัน เขาก็จำเป็นจะต้องเดินทางกลับมาประเทศไทยอย่างกะทันหัน เพราะด้วยงานออกแบบเฟอร์นิเจอร์ที่เขาเป็นเจ้าของดูแลอยู่นั้นมีปัญหาเล็กน้อย ก็เลยถือโอกาสไปหาอัคราวิชญ์ที่บริษัท คินน์รู้สึกแปลกใจกับสีหน้า ท่าทางที่เปลี่ยนไปของเขา ดูเพื่อนมีความสุขมากกว่าปกติ ทุกครั้งที่คุยกันก็จะมีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
"ช่วงนี้ดูเปลี่ยนไปนะ เกิดอะไรขึ้นกับนนท์หรือเปล่า" อัคราวิชญ์ถามด้วยความงุนงงในอาการของเพื่อนที่เป็นอยู่ทุกวันนี้
"เปล่านี้ แค่...มีความสุขดี" ณัฐชานนท์ตอบปฏิเสธไป แต่สีหน้าก็ยังเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มเช่นเดิม
"อืม... แล้วแต่นนท์ละกัน" อัคราวิชญ์ตอบกลับไป พลางส่ายหัวให้กับณัฐชานนท์ด้วยความไม่เข้าใจในตัวเพื่อน
หลังจากณัฐชานนท์จัดการปัญหาที่บริษัทตัวเองเรียบร้อย ก็รีบเดินทางกลับไปหาวีรภัทราที่ญี่ปุ่นต่อภายในวันรุ่งขึ้นทันที เพราะอยากกลับไปเจอเธอเร็ว ๆ ส่วนวีรภัทรานั้นที่อยู่คนเดียวมา 1 คืนกลับรู้สึกสบายใจที่ไม่มีเขาอยู่ แม้ความเป็นอยู่ในด้านอื่น ๆ อาจจะทำให้เธอทำตัวไม่ถูก และก็ไม่คุ้นเคยกับมันบ้าง แต่ก็มีความสุขดี
เช้าวันรุ่งขึ้นวีรภัทราตื่นขึ้นมาทำอาหารง่าย ๆ ให้ตัวเองและลูกน้อยที่อยู่ในท้องกิน แต่ก็กินได้ไม่มากเพราะอาการแพ้ท้องยังมีอยู่เยอะ ระหว่างที่เธออ้วกในห้องน้ำอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามา แต่เธอหมดแรงที่จะลุกไปดูว่าเป็นใครก็เลยนั่งแหมะอยู่กับที่ ส่วนณัฐชานนท์ที่เข้ามาในบ้านอย่างอารมณ์ดีเพราะจะได้อยู่กับเธอ ก็เรียกชื่อเธอพลางเดินหาไปทั่วบ้านจนมาเจอเธอนั่งหมดแรงอยู่ในห้องน้ำ เลยช่วยอุ้มเธอพาไปนั่งที่เตียงในห้องนอน เธอตกใจมาก จึงรีบโวยวายออกมาว่าจะทำอะไร เขาก็เพียงแค่บอกว่าจะช่วยพาไปส่งที่ห้องนอนให้เฉย ๆ พอเขาเดินออกไป เธอก็แอบถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกโล่งอก
หลังจากที่ณัฐชานนท์ไปส่งวีรภัทราเสร็จแล้ว เขาก็ออกมาเตรียมอาหารอ่อน ๆ ให้อย่างตั้งอกตั้งใจ ขณะที่เขากำลังคนโจ๊กอยู่ในหม้อ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น จากนั้นเขาก็รับโทรศัพท์อย่างเป็นธรรมชาติ โดยไม่ทันได้สังเกตว่าเธอเดินออกมาจากห้องนอนแล้ว และกำลังเดินผ่านหลังเขาไป ในตอนที่เขากำลังวิดีโอคอลกับอัคราวิชญ์อยู่
"คินน์ วิดีโอคอลมาทำไมกัน" ณัฐชานนท์ถามออกไปอย่างแปลกใจ
"ก็มีเรื่องจะถาม" อัคราวิชญ์ถามส่ง ๆ ไป
"มีเรื่องอะไรก็ว่ามา" ณัฐชานนท์พูดขณะที่วางมือถือลงที่โต๊ะเตรียมอาหารที่อยู่ด้านหลังเขา
"ก็แค่... วีได้ติดต่อนนท์ไปบ้างไหม" อัคราวิชญ์ถามอ้อม ๆ กลับไป
"ไม่นะ ทำไมเหรอ" ณัฐชานนท์ตอบกลับอย่างไม่ลังเลใจ ก่อนที่จะปิดเตา และหันมาหยิบมือถือคุยต่อ
"เหรอ งั้นก็ไม่มีอะไรแล้วแหละ แค่นี้นะ" อัคราวิชญ์ที่แกล้งตอบกลับไป ทั้ง ๆ ที่เขาเห็นวีรภัทราเดินผ่านเมื่อกี้ ก็รู้ซึ้งทันทีว่าเพื่อนเขาโกหก แล้วแบบนี้จะมีอะไรอีกไหมนะที่ณัฐชานนท์โกหกเขา
ช่วงเวลาที่อัคราวิชญ์กำลังทบทวนว่าเขาควรจะคุยกับเพื่อนเขาตรง ๆ ไปเลยเรื่องวีรภัทรา หรือจะยอมมองข้ามเพราะความเป็นเพื่อนกันมานานดี ก็ได้รับโทรศัพท์ติดต่อมาจากเบอร์เบอร์ที่ไม่ได้เห็นมานาน เขาชั่งใจอยู่สักพักก่อนที่จะรับสายนั้น
"สวัสดีครับ อัคราวิชญ์พูดสายอยู่ครับ" อัคราวิชญ์รับสายด้วยน้ำเสียงปกติ
"สวัสดีค่ะ ฉัน ลลิตา ลูกพี่ลูกน้องของพี่เบสตี้นะคะ" ลลิตาแนะนำตัวด้วยความตื่นเต้น ไม่ใช่ความรู้สึกชอบแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะเธอค่อนข้างขี้อาย
"ครับ มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ" อัคราวิชญ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ
"คือ...ลิตาเจอจดหมายฉบับหนึ่งของพี่เบสตี้ที่เขียนถึงคุณอัคราวิชญ์ค่ะ จะให้ลิตาส่งไปให้คุณได้ที่ไหนคะ" ลลิตาพูดอธิบายเรื่องที่ต้องคุยอย่างช้า ๆ ออกไป
"งั้นส่งมาที่...." อัคราวิชญ์บอกที่อยู่ของตัวเองเสร็จสรรพ หลังจากนั้นก็ขับรถกลับบ้าน แต่ก็ยังไม่ลืมที่จะเอาของไปฝากวีรภัทราเช่นเคย
หลังจากวางสายไป อัคราวิชญ์ก็ยังรู้สึกแปลกใจว่าทำไมถึงมาเจอจดหมายของนันทิชาเอาป่านนี้ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป บางทีอาจเป็นเพราะที่บ้านเธอยุ่ง ๆ และเพิ่งจัดข้าวของเรียบร้อยก็เลยมาเจอจดหมายพวกนี้ละมั้ง
ในที่สุดก็ผ่านไป 15 วัน วีรภัทราตัดสินใจกลับประเทศไทย เพราะอยากให้ลูกเติบโตที่บ้านเกิดของเธอ แต่เธอก็ยังคงไม่กลับบ้านอัคราวิชญ์อยู่ดี เพราะเธอยังอยากใช้เวลาในการจัดระเบียบความคิด จึงทำให้ณัฐชานนท์ต้องช่วยหาที่พักใหม่ให้เธอ เพราะเขาเป็นคนเดียวที่คอยช่วยเหลือเธอในทุกเรื่องตอนนี้ สุดท้ายเธอก็ย้ายเข้ามาอยู่ในคอนโดที่เขาเลือกให้ โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าเขาเป็นหุ้นส่วนที่นี่
อัคราวิชญ์ที่พยายามสืบเรื่องวีรภัทรากับทางพริมาตลอดระยะเวลาที่เธอหายตัวไป เพราะเขาไม่เชื่อว่าเธอจะไม่เล่าเรื่องตัวเองให้เพื่อนฟัง จนวันหนึ่งที่เลิกงานเร็วก็ได้ติดตามพริมไป จนไปเจอเข้ากับที่พักที่ตอนนี้เธออาศัยอยู่ เขาแอบยืนมองพริมเดินเข้าไปในห้องพักวีอย่างสับสนอยู่นาน เนื่องจากเขาไม่เจอเธอมา 20 วันแล้วนับตั้งแต่เธอหนีไปจากเขา แต่แทนที่เขาจะพุ่งเข้าชนเพื่อไปคุยกับเธอให้รู้เรื่องกลับกลายเป็นว่า เขาต้องการเวลาเพิ่มขึ้นเพราะไม่อยากทำผิดพลาดแบบรอบก่อน จึงเริ่มคิดแผนที่จะทำให้เธอยอมยกโทษให้เขา ด้วยการเข้าไปตีสนิทเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไว้ โดยอ้างว่ามาง้อเมียกลับบ้าน ซึ่งเขาก็เห็นใจมากและพร้อมช่วยเหลือทุกอย่างเพราะอยากเห็นทุกครอบครัวมีความสุขอยู่พร้อมหน้าพร้อมตาเหมือนที่เขามีภรรยาคอยอยู่เคียงข้างในทุกวันนี้
ในช่วงที่อัคราวิชญ์สืบข้อมูลวีรภัทราอยู่ เขาก็ไม่ลืมที่จะไปหาข้อมูลจากโรงพยาบาลที่เธอพักครั้งล่าสุด เพราะเขาไม่คิดว่าแค่ไม่กี่ครั้งจะทำเธอท้องได้ แต่พอได้รับคำยืนยันจากหมอเจ้าของไข้ เขาก็ต้องยอมจำนนกับข้อเท็จจริงที่ได้รับอย่างปฏิเสธไม่ได้ แทนที่เขาจะซาบซึ้งหรือดีใจกับการมีลูก แต่เขากลับหนักใจมากกว่าเดิม เพราะเขาไม่แน่ใจในความรู้สึกเธออีกแล้ว หากเป็นก่อนหน้านี้เขาก็คงจะเดาได้ว่าเธอรู้สึกยังไง เพราะตั้งแต่ที่เธอพูดความในใจออกมาในตอนนั้น ก็ทำให้เขาไม่มั่นใจในตัวเองอีกเลย
หลังจากอัคราวิชญ์ผูกมิตรกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้แล้ว เขาก็คอยหมั่นแวะเอาของบำรุงครรภ์ไปฝากวีรภัทราผ่านทางเจ้าหน้าที่ แต่พอเกิน 2 ครั้งก็ถูกเธอถามด้วยความระแวงเพราะใครจะมาใจดีกับเธอได้ขนาดนี้ แม้เจ้าหน้าที่จะอ้างว่าเป็นเพื่อนเธออย่างที่เขาสั่งไว้ก็ตาม เพื่อนคนไหนจะมีน้ำใจซื้อของมาฝากเธอได้เยอะแยะขนาดนี้ พอคินน์รู้เรื่องที่เธอสงสัยจากเจ้าหน้าที่ก็เลยต้องเปลี่ยนแผนไปขอร้องพริมาแทน เขาตัดสินใจโทรหาพริมาในช่วงเย็นหลังเลิกงาน
"สวัสดีครับ ผมอัคราวิชญ์ ขอโทษที่โทรมารบกวนเวลาหลังเลิกงานนี้" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงเกรงใจอย่างที่ไม่เคยทำ
"ไม่เป็นไรค่ะ คุณอัคราวิชญ์มีธุระด่วนอะไรหรือเปล่าคะ" พริมาตอบกลับอย่างเฉยชาพลางถอนหายใจออกมาอย่างไม่ปิดบัง เพราะเบื่อหน่ายในการกระทำของสามีเพื่อน
"คือผมอยากให้คุณช่วยอ้างว่าเป็นคนส่งของบำรุงครรภ์ไปให้วีที่คอนโดหน่อยครับ" อัคราวิชญ์พูดตรงประเด็นทันที
"ยังไงนะคะ อย่าบอกว่าคุณแอบเอาของไปให้เพื่อนพริม" พริมาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองที่ได้ยิน
"ใช่ครับ ผมเอง ผมขอร้องคุณพริมา ช่วยผมหน่อยนะครับ" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนอย่างไม่วางท่าอีกต่อไป
"ทำไมพริมต้องช่วยคุณอัคราวิชญ์ด้วยล่ะคะ" พริมาสวนกลับทันที ด้วยกลัวว่าเพื่อนจะเจ็บใจเพราะเขาอีก
"ผมรักวีจริง ๆ นะครับ ผมถึงอยากแก้ตัว" อัคราวิชญ์พูดอธิบายออกไป
"งั้นคุณก็พิสูจน์ให้เห็นหน่อยสิคะ ว่าคุณรู้สึกตามที่พูด" พริมาพูดท้าทายกลับไป
"ได้ครับ คุณพริมาอยากให้ผมทำอะไร บอกมาได้เลยครับ" อัคราวิชญ์ตกลงว่าจะทำตามเงื่อนไขทันที
พออัคราวิชญ์ตอบตกลงทันที ทำให้พริมารู้สึกได้ถึงความจริงใจที่เขาต้องการจะบอก เลยตอบเขากลับไปว่า
"พริมช่วยก็ได้ค่ะ แต่...แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะคะ หากคุณอัคราวิชญ์ทำเพื่อนพริมเสียใจอีก พริมจะไม่ช่วยอีกแล้ว ต่อให้คุณเป็นเจ้านายพริมก็เถอะ" พริมาตอบตกลง แต่ก็ไม่ลืมที่จะขู่แทนเพื่อน
"ครับ ขอบคุณมากครับ" อัคราวิชญ์รีบพูดขอบคุณอย่างดีใจ
"ค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอตัวนะคะ" พริมาพูดตัดบท
"ขอบคุณอีกครั้งนะครับ สวัสดีครับ" อัคราวิชญ์พูดย้ำอีกครั้งด้วยความรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ
ช่วงเวลาที่วีรภัทราออกมาอยู่คนเดียว ก็พบเจอกับความยากลำบาก ทั้งการแพ้ท้องและการใช้ชีวิตประจำวันที่ไม่สามารถปล่อยตัวสบาย ๆ ได้อย่างเดิม อีกทั้งการที่เธอรับความช่วยเหลือจากณัฐชานนท์นั้น เป็นเรื่องที่ควรจะยอมให้เขาเข้ามายุ่มย่ามและมีบทบาทกับชีวิตเธอมากขนาดนี้ ไม่รู้ว่ามันถูกต้องหรือเปล่า แต่แทนที่เธอจะมีเวลาคิดมาก ก็ต้องหันมาดูแลตัวเองเพิ่มขึ้น เพราะลูกน้อยที่เธออุ้มท้องอยู่นี้ ทำให้เธอรู้สึกได้ถึงความรับผิดชอบที่ต้องมีมากขึ้น และความผูกพันที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ก็ยิ่งทำให้เธออยากจะโอบกอดไว้
หลังจากที่พริมาได้คุยกับอัคราวิชญ์เมื่อวันก่อน เธอจึงตัดสินใจมาหาวีรภัทราเพื่อดูว่าเพื่อนใช้ชีวิตเป็นอย่างไรบ้าง แต่ก็พบว่า ก็มีความสุขดี แต่แค่เหนื่อยและอ่อนเพลียเท่านั้น
วีรภัทราที่เห็นหน้าพริมาจึงนึกถึงเรื่องแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นเมื่อ 2 วันที่ผ่านมา จึงถามเพื่อนกลับไปอย่างไม่อ้อมค้อมว่า
"แกเป็นคนเอาของบำรุงครรภ์มาฝากให้เราเหรอ" วีรภัทราถามกลับไปด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่สายตาคอยจับผิดอยู่
"ใช่ ทำไมเหรอ" พริมาตอบกลับไปอย่างไม่หลบตา
"ก็... ไม่มีอะไรหรอก แค่แปลกใจนิดหน่อย" วีรภัทราตอบนิ่งเฉย แต่สายตากลับมีพิรุธเล็กน้อย
"แน่ใจนะ ไม่ใช่ว่าแกกำลังคาดหวังให้เป็นใครคนนั้นอยู่" พริมาพูดแหย่กลับไป
"เปล่าสักหน่อย" วีรภัทราปฏิเสธ แต่หลบสายตาไปทางอื่น เท่านี้ก็เป็นการตอบให้พริมาได้รู้แล้วว่า เธอยังคงรอให้อัคราวิชญ์มาง้ออยู่ แต่ก็ทำเป็นนิ่ง ไม่สนใจเขาแทน ไม่ว่าจะมองกี่ทีก็ตลกความเป็นเพื่อน
"รักเขาไปแล้วใช่ไหม" พริมาพูดออกมาอย่างเห็นความจริง
"ใช่ที่ไหน อย่ามาคิดเองเออเองนะ" วีรภัทราปฏิเสธอีกตามเคย แต่ในใจสั่นระริก ส่วนพริมาก็ได้แต่ส่ายหัว
"แล้วกับคุณนนท์ นี่ยังไง ทำไมให้เขาเข้ามาดูแลได้ขนาดนี้" พริมาถามถึงสิ่งที่กำลังสงสัยอยู่
"ก็..." วีรภัทราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะตอบพริมากลับไปยังไง
"แกก็ควรมีเส้นแบ่งที่ชัดเจนนะ" พริมาพูดเตือนเพื่อนอย่างตรงไปตรงมา
"อืม รู้แล้ว" วีรภัทราพยักหน้าอย่างเข้าใจดี


## ความจริงที่เก็บงำมานาน

ก่อนหน้าที่อัคราวิชญ์จะแอบเอาของบำรุงครรภ์ไปให้วีรภัทรา เขาก็ได้รับจดหมายจากลลิตา เขาใช้เวลาเป็นอาทิตย์กว่าจะเปิดจดหมายฉบับนี้ได้เพราะเขารู้สึกผิดต่อนันทิชามาก เขาเลยกลัวไปซะทุกอย่าง สุดท้ายความอยากรู้ที่อัดแน่นในใจเขามีมากพอที่ทำให้เขาตัดสินใจนั่งเปิดอ่านจดหมายในห้องรับแขกของบ้าน ข้อความของจดหมายบ่งบอกถึงความน่ารักในตัวเธอที่ยังคงอยู่ในความทรงจำของเขา
"พี่คินน์ เบสตี้เองนะคะ" คำขึ้นต้นที่เคยทำให้หัวใจเขาพองโตเสมอ แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกแตกต่างออกไป ยังไงก็ไม่รู้
"วันที่พี่ได้อ่านจดหมายฉบับนี้คงเป็นวันที่เบสตี้ไม่อยู่ด้วยแล้ว ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นล้วนเป็นไปตามกฎแห่งกรรม มีเกิดก็ต้องมีดับ เพียงแค่ว่าเวลาของเบสตี้อาจจะเร็วกว่าใครหลาย ๆ คน พี่อย่าได้โทษตัวเองเลยนะคะ มันไม่ใช่ความผิดของพี่เลยค่ะ พวกเราแค่เลือกทางที่อยากจะไปไม่ได้ก็เท่านั้นเอง แต่เราเลือกที่จะใช้ชีวิตที่ยังมีอยู่ให้มีความสุขได้นะคะ หากวันไหนพี่เจอคนที่อยากจะใช้ชีวิตด้วย เบสตี้จะดีใจมาก ๆ ค่ะ เบสตี้อยากให้พี่มีความสุขจริง ๆ นะคะ เบสตี้พูดจากใจเลยค่ะ"
"ในช่วงเวลาที่เบสตี้หายตัวไป ไม่ใช่ว่าเบสตี้อยากจะปล่อยให้พี่อยู่คนเดียวนะคะ แต่เบสตี้รู้ดีว่าพี่จะต้องพยายามยื้อไว้เพื่อให้เราได้อยู่ด้วยกัน ซึ่งเบสตี้ไม่ต้องการค่ะ ไม่ใช่เบสตี้ไม่รักพี่คินน์นะคะ แต่ว่ามันทรมานมากเลยค่ะ เบสตี้ไม่คิดว่าตัวเองจะทนไหว จึงได้ขอร้องพี่นนท์ให้ปิดบังไว้ พี่คินน์อยากไปโกรธพี่นนท์เลยนะคะ เบสตี้ขอโทษสำหรับการตัดสินใจที่คิดถึงแต่ตัวเองแบบนั้นนะคะ ขอบคุณและรักเสมอค่ะ เบสตี้"
เมื่อข้อความทั้งหมดผ่านสายตาอัคราวิชญ์ ทำเอาเขาสะอื้นออกมา เขาได้แต่ตั้งคำถามว่าทำไมกัน คนที่เขารักถึงไม่ไว้ใจเขามากพอที่จะพึ่งพิงเขา มันปวดหนึบอยู่ในใจ พยายามปัดความคิดมากของตัวเองออกไปเท่าไรก็ไม่หายสักที เขาจึงตัดสินใจว่าจะไปคุยกับณัฐชานนท์ให้รู้เรื่องภายในไม่กี่วัน เพราะวันนี้เขารู้สึกหนักอึ้ง และต้องการเวลาคิดทบทวน แต่คิดยังไงก็ยังมีเรื่องคาใจอยู่ เขาจึงเปลี่ยนบรรยากาศขึ้นไปที่ห้องฟังเพลงชั้น 3 และไม่ลืมที่จะจิบไวน์ไปด้วย เพราะทุกครั้งที่ต้องใช้ความคิดเยอะ ๆ เขามักจะต้องหาเครื่องดื่มที่ช่วยให้เขาผ่อนคลายเสมอ
อยู่ดี ๆ อัคราวิชญ์ก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่านันทิชาเคยเปรย ๆ บางเรื่องกับเขาอยู่ ในทำนองว่าวันหนึ่งตัวเธอไม่อยู่แล้ว เขาจะไปมีใครใหม่ก็ได้ พอเขาตระหนักได้ก็รู้ใจตัวเองทันทีเลยว่า ความหวั่นไหวที่มีต่อวีรภัทรา มันไม่ใช่แค่ความจำเป็นที่ต้องอยู่ด้วยกัน แต่เป็นเพราะความดีและสิ่งที่เธอเอาใจใส่เขาต่างหากล่ะที่ชนะใจเขา จนตอนนี้เขาได้รักเธอไปแล้วหมดหัวใจ หลังจากที่เขาตอบตัวเองได้แล้ว เขาก็เริ่มปรับตารางการทำงานของตัวเอง ไม่พอแค่นั้นเขายังหาหนังสือเกี่ยวกับการตั้งครรภ์ทุกเล่มมาอ่านเพื่อที่จะดูแลเธอได้
ผ่านไป 2 วันนับจากวันที่อัคราวิชญ์ได้อ่านจดหมาย เขาใช้เวลาในการตั้งสติและคิดทบทวนมาอย่างดี ทำให้เขาตัดสินใจเดินทางไปหาณัฐชานนท์ยังที่ทำงานของเพื่อนโดยไม่แจ้งล่วงหน้าเพื่อที่จะคุยแบบเปิดใจและตรงไปตรงมาให้ได้มากที่สุด หากวันนี้จะเกิดอะไรขึ้น เขาก็พร้อมที่จะยอมรับผลและความเป็นจริงทั้งหมด นั่นคือปณิธานของเขาก่อนที่จะเดินทางไปฟังเรื่องราวจากเพื่อน
เมื่ออัคราวิชญ์ขึ้นลิฟต์ไปถึงห้องทำงานส่วนตัวของณัฐชานนท์ในชั้น 20 เขาก็ไม่แม้แต่จะยืนรอให้เลขาหน้าห้องเดินเข้าไปแจ้งเพื่อนเขาก่อนเลย พอเขาเปิดประตูเข้าไปก็เจอเพื่อนที่นั่งดูแบบเฟอร์นิเจอร์ที่จอคอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขายืนมองหน้าเพื่อนอย่างไม่วางตาขณะที่นนท์กำลังจดจ่อกับงานอยู่ พอนนท์เห็นท่าทางของคินน์ที่มาด้วยสีหน้าบึ้งตึงเหมือนหงุดหงิดอะไรมา ก็ถึงกับงุนงง แต่ก็ยังลุกเดินไปหาคินน์ แล้วพากันไปนั่งที่โซฟาสำหรับรับแขกที่อยู่อีกด้านหนึ่งในห้องทำงานของเขา นนท์พยายามแสดงสีหน้าและใช้น้ำเสียงที่ผ่อนคลายออกไปเพื่อลดความตึงเครียดลง แล้วถามหยั่งเชิงเล็กน้อย
"ลมอะไรหอบมาเหรอ" ณัฐชานนท์ถามด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ แต่ก็ลอบสังเกตอัคราวิชญ์ตลอดเวลา
"มีเรื่องจะคุยด้วย" อัคราวิชญ์พูดเข้าประเด็นทันทีด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์
"ว่ามา" ณัฐชานนท์เปลี่ยนท่าทีเป็นจริงจังมากขึ้น เพราะเห็นอาการของอัคราวิชญ์ที่ดูไม่ยอมคุยดี ๆ ด้วยแล้ว
"ทำไมในจดหมายของเบสตี้ถึงบอกว่านนท์รู้เรื่องตอนที่เธอหายตัวไป" อัคราวิชญ์ถามอย่างตรงไปตรงมา
"อ๋อ..." พอณัฐชานนท์ได้ยินคำถามจากอัคราวิชญ์ ก็เข้าใจได้ทันทีว่า ทำไมคินน์ถึงมีท่าทีแบบนี้ตอนเดินเข้ามา
"ตอบมา" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงดุดันใส่กลับเพราะร้อนใจ อยากรู้เรื่องทั้งหมด
"อืม... จริง ๆ แล้วตอนที่ผมช่วยตามหาเบสตี้ให้คินน์ ผมหาเจอเธอตั้งแต่วันแรก ๆ แล้ว แต่เธอขอไว้ว่าไม่ให้บอกคินน์ ผมเลยบอกอะไรคินน์ไม่ได้" ณัฐชานนท์เริ่มเล่าย้อนกลับไปในวันที่เจอนันทิชานอนป่วยที่โรงพยาบาล
"แล้วก็ปล่อยให้ผมฟูมฟายอยู่คนเดียวเหมือนกับคนบ้าเนี่ยนะ" อัคราวิชญ์โวยวายกลับ
"ผมก็ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นหรอก" ณัฐชานนท์แก้ตัวกลับไป
"งั้นเหรอ แทนที่คุณจะปล่อยให้ผมเป็นแบบนั้น ทำไมไม่แอบบอกผม หาวิธีสิ นนท์เก่งเรื่องนี้ไม่ใช่หรือไง" อัคราวิชญ์พูดด้วยอารมณ์โกรธที่พลุ่งพล่าน
"ขอโทษที่ทำให้ทุกอย่างเป็นแบบนั้น แต่เพราะเห็นว่าเบสตี้ขอร้องมาด้วยสีหน้าที่บ่งบอกถึงความเจ็บปวดมากขนาดนั้น และยังบอกอีกว่า เป็นโรคทางพันธุกรรมที่รักษาไม่ได้ ทำให้ผมต้องทำตามไปโดยปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ" ณัฐชานนท์พูดด้วยความเศร้าเพราะยังจำสีหน้าของนันทิชาได้แม่นยำ
"เวลาผมเห็นหน้าคินน์หรือเบสตี้ ผมก็อึดอัดนะ ไม่ใช่อยากจะปล่อยให้เป็นแบบนั้น แต่ผมรับปากเบสตี้ไปแล้ว คุณก็ควรที่จะเห็นใจผมด้วย ไม่ใช่ผมละเลยเบสตี้นะ ผมก็พยายามหาหมอที่เก่ง ๆ ให้มาคอยดูแลเธออย่างดีเลยนะ แต่ถึงยังไงก็คงเปลี่ยนแปลงความผิดนี้ไม่ได้หรอก ผมรู้ดี ขอโทษจริง ๆ นะ" ณัฐชานนท์ก้มหัวอย่างรู้สึกผิดจากใจจริง
"อืม... จริง ๆ ผมก็ไม่พอใจและโกรธนนท์มากแหละ แต่พอฟังเรื่องนี้จากนนท์และคำอธิบายในจดหมายของเบสตี้รวมกันแล้ว ผมก็พอเข้าใจเหตุผลได้บ้างแหละ แต่ผมแค่โกรธตัวเองที่มองไม่เห็นความผิดปกตินั้น ไม่ได้จะโทษนนท์อยู่ฝ่ายเดียวหรอก ทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็เพราะการตัดสินใจของเบสตี้ด้วย" อัคราวิชญ์พูดด้วยอารมณ์ที่เย็นขึ้น ส่วนณัฐชานนท์ก็ได้แต่พยักหน้าด้วยความเข้าใจในตัวเพื่อนดี
"แล้วยังมีอะไรปิดบังผมอีกหรือเปล่า" อัคราวิชญ์ถามแหย่กลับไป เพราะใจจริงอยากมาถามเรื่องวีรภัทรามากกว่า
"ไหน ๆ คินน์ก็มาที่นี่เพื่อต้องการให้ทุกอย่างชัดเจน ผมเองก็ไม่อยากจะปิดบังอะไรอีกแล้ว" ณัฐชานนท์เปลี่ยนน้ำเสียงและท่าทางกลับมาพูดอย่างจริงจังอีกครั้ง
"ผมก็อยากให้นนท์ชัดเจนมานานแล้วล่ะ" อัคราวิชญ์พูดอย่างไม่ปิดบังความรู้สึก
"ผมอยากได้ของขวัญจากคินน์อย่างหนึ่งเพื่อตอบแทนที่ผมช่วยคินน์เรื่องเบสตี้ คินน์ให้ผมได้ไหมล่ะ" ณัฐชานนท์ขอกันแบบโต้ง ๆ ไม่มีกั๊ก
"ได้สิ นนท์ก็ช่วยเรื่องนี้มาเยอะจริง ๆ นั่นแหละ" อัคราวิชญ์ตอบกลับอย่างไม่ลังเล
"ผมขอวีได้ไหม" ณัฐชานนท์พูดขอภรรยาเพื่อนอย่างไม่อ้อมค้อม
"อะไรนะ ผมได้ยินอะไรผิดไปหรือเปล่า" อัคราวิชญ์ถามทวนอีกครั้ง
"ผมขอเป็นคนดูแลวีเอง จะได้ไหม" ณัฐชานนท์ย้ำคำตอบให้ได้ยินอย่างชัด ๆ
"เดี๋ยวนะ มาขอกันง่าย ๆ แบบนี้ ไม่ใช่แล้วนนท์ คุณคิดอะไรอยู่กันแน่" อัคราวิชญ์พยายามพูดเพื่อให้ณัฐชานนท์ได้ลองคิดดูใหม่ และตอนนี้เขาก็กำลังเถียงกับตัวเองอยู่ในใจ เพราะไม่อยากจะเชื่อว่าเพื่อนเขาเป็นคนแบบนี้
"ผมพูดจริง ผมรอเวลานี้มานานมาก ตั้งแต่ที่คินน์หนีไปทำงานที่ต่างประเทศ อย่าคิดว่าผมไม่รู้เหตุผลจริง ๆ ของคินน์นะ ผมรู้ทุกอย่างแหละ" ณัฐชานนท์พูดอย่างมั่นอกมั่นใจกับการเลือกในครั้งนี้
"อะไรทำให้นนท์มั่นใจได้ขนาดนั้น วีเคยบอกว่าอยากไปอยู่ด้วยกันเหรอ" อัคราวิชญ์พยายามยื้อด้วยเหตุผล ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ก็รู้สึกแย่มาก ๆ อยู่
"ก็... ไม่เคย แต่ในเมื่อทุกครั้งที่วีมีปัญหากับคินน์ วีก็มาหาผมตลอด" ณัฐชานนท์พูดเข้าข้างตัวเอง
"นนท์ อย่าเพิ่งคิดไปเอง ถ้าปากเขายังไม่เคยพูดว่ารักหรือเลือกที่จะอยู่กับนนท์สักครั้งเดียว ก็ถือว่ายังไม่ใช่อยู่ดี" อัคราวิชญ์ยกเหตุผลขึ้นมาพูด
"จะช้า จะเร็ว ยังไงวีก็เลือกผม ถ้าเขาเลือกคินน์คงไม่ปล่อยให้ความสัมพันธ์นี้พังลงหรอก" ณัฐชานนท์พยายามเถียงไม่เลิก
"ทุกความสัมพันธ์ย่อมมีปัญหาอยู่แล้ว แค่ตอนนี้ใจวียังไม่พร้อมจะคุย และผมเองก็ด้วย นนท์จะมาสรุปเองแบบนี้ไม่ได้นะ" อัคราวิชญ์ชี้ให้เห็นถึงความจริง
"จะยังไงก็ช่าง ผมจะพาวีไปอยู่ด้วย" ณัฐชานนท์ยังตื้อไม่เลิก
"นนท์อยากเป็นชู้เหรอ เรา 2 คนจดทะเบียนสมรสกันแล้วนะ ต่อให้แยกกันอยู่ตอนนี้ ก็ไม่ได้หมายความว่านนท์จะเข้ามาแทรกได้เลย" อัคราวิชญ์พยายามเตือนณัฐชานนท์ออกไปอย่างอารมณ์เสีย
"ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมหาทนายมาช่วยทำเรื่องให้วีฟ้องหย่าเอง" ณัฐชานนท์กำลังคิดว่าตัวเองเหนือกว่าอัคราวิชญ์
"นนท์ช่วยคิดถึงความเป็นจริงและมีเหตุผลมากกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอ ผมว่าคุณต้องตั้งสตินะ" อัคราวิชญ์พยายามพูดอย่างใจเย็นที่สุด ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ควันออกหูแล้ว
"ผมไม่สนหรอก ที่ผ่านมาคินน์ไม่เคยสนใจความรู้สึกวีด้วยซ้ำ จะมาทวงสิทธิ์ตอนนี้ มันไม่ตลกเกินไปหน่อยเหรอ" ณัฐชานนท์ซัดคำพูดแรง ๆ กลับไป
"นนท์รู้ได้ไงว่าผมไม่สนใจ ผมสนใจวีตลอดเวลาแหละ เพียงแค่วีไม่เคยสังเกตต่างหาก" อัคราวิชญ์เถียงกลับอย่างยอมไม่ได้ เพราะเขารู้สึกเหมือนกำลังโดนกล่าวหาแบบไม่ยุติธรรมอยู่
"อย่ามาพูดโกหกเพื่อให้ผมยอมแพ้กับเรื่องนี้เลย คินน์ยอมรับความจริงและปล่อยวีมาให้ผมเถอะ" ณัฐชานนท์พูดด้วยน้ำเสียงไม่เชื่อในคำพูดเพื่อนอีกต่อไปแล้วเพราะกำลังหลงมัวเมากับเรื่องวีรภัทราอยู่
"ผมไม่ได้โกหก นนท์นั่นแหละที่หลงวีจนปล่อยให้อารมณ์มาอยู่เหนือเหตุผลขนาดนี้ได้ยังไง" อัคราวิชญ์ก็พูดอย่างเหลืออดแล้วเช่นกัน
"ผมมีสติดีและคิดมาอย่างรอบคอบแล้วด้วย ผมรักวีจริง ๆ ในเมื่อคินน์ไม่ได้รู้สึกอะไร ก็ปล่อยวีมาเถอะ จะอยู่กันให้ทรมานทำไม" ณัฐชานนท์พยายามยืนกรานในความคิดตัวเอง
"ไม่ ลูกผมทั้งคน จะปล่อยได้ยังไง" อัคราวิชญ์แสดงท่าทีไม่ยอมแพ้กับเรื่องนี้
"เรื่องลูกผมดูแลให้ได้ อย่างดีเลยด้วย คินน์ไม่ต้องกังวลหรอก" ณัฐชานนท์พูดแบบไม่สนใจความรู้สึกอัคราวิชญ์กลับไปเพราะตอนนี้ได้แต่คิดถึงวีรภัทราเท่านั้น
"นนท์หัดยอมถอยให้กับเรื่องที่ไม่ถูกต้องซะบ้างนะ อย่าทำตัวเป็นคนที่ไม่มีหลักการแบบนี้ ถ้านนท์พาวีไป ผมเอาเรื่องแน่ ผมไม่ได้ขู่" อัคราวิชญ์พยายามพูดด้วยเหตุผล แต่พอเห็นท่าทีของณัฐชานนท์ที่ไม่รู้สึกเดือดร้อนอะไร จึงทำให้เขาโมโหและพูดแรง ๆ กลับไปแบบไม่ไว้หน้า
"แล้วแต่คินน์เลย" ณัฐชานนท์พูดพลางแสดงสีหน้ายียวนกลับไป
"เดี๋ยวได้รู้กัน ผมเตือนคุณแล้วนะ" อัคราวิชญ์พูดพลางชี้นิ้วใส่หน้าณัฐชานนท์ และก็เดินออกจากห้องทำงานไปอย่างหงุดหงิดใจ ส่วนณัฐชานนท์ที่เห็นอาการเดือดดาลของเขาจากการปิดประตูอย่างแรงใส่หน้า ก็รู้แล้วว่าทนไม่ได้และกำลังพยายามหาทางแก้ปัญหาอยู่
อัคราวิชญ์ที่รู้ตัวว่ากำลังจะเสียวีรภัทราให้ผู้ชายคนอื่น ก็ยิ่งทำให้เขารีบเร่งหาเธอมากยิ่งขึ้น จนไปเจอว่าเธออยู่คอนโดที่ณัฐชานนท์เลือกให้ โดยที่เธอก็ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังเปิดโอกาสดี ๆ ให้เพื่อนเขา จนทำให้เขาโดนนนท์พูดจาถากถางใส่ เมื่อเห็นเป็นเช่นนั้นก็ยิ่งปวดใจ ส่วนเธอที่ใช้ชีวิตคนเดียวอย่างสบายใจ แต่ก็ไม่สบายกายซะทีเดียวเพราะต้องคอยระมัดระวังในทุกเรื่อง ก็เริ่มทำเธอเครียดจนหมอก็เริ่มเตือนให้เธอรู้จักแบ่งเบาภาระไปให้สามีบ้าง แต่ตอนนี้เธออยู่กับสามีที่ไหนกันล่ะ เธอได้งุ่นง่านอยู่ในใจ
เรื่องราวที่อัคราวิชญ์และวีรภัทราทะเลาะกันจนแยกกันอยู่ไปถึงหูคุณหญิงวิไลรัตน์และป้านุช ทำให้ผู้ใหญ่ทั้ง 2 คนต้องหาเวลามาคุยด้วย ทั้ง ๆ ที่ตอนแรกก็ดูเหมือนว่ากำลังปรับตัวกันไปได้ดีอยู่ แต่กลับกลายเป็นว่าตีกันจนบานปลาย ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน คนเริ่มต้นก็คือคินน์ ลูกชายตัวดีของคุณหญิงนั่นเอง ทำเอาคุณหญิงปวดหัวเลยเพราะเขาไม่เคยทำตัวไม่น่ารักขนาดนี้มาก่อน จึงรีบเดินทางมาหาที่บ้านอัคราวิชญ์เพราะเห็นว่าปล่อยให้แก้ปัญหาเองมาสักพักแล้ว แต่ก็ยังไม่มีอะไรดีขึ้น พอทั้งคู่ได้นั่งคุยเปิดใจกัน ก็ทำให้คุณหญิงรู้เลยว่าลูกตัวเองมีอคติต่อลูกสะใภ้แค่ไหน คุณหญิงจึงให้คำแนะนำที่ทำเอาเขาต้องหยุดคิดตาม
"คนเราจะได้รู้จักกันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว กว่าจะรักกันยิ่งยากกว่า แต่รักษากันไว้นั้นยากที่สุดนะลูกคินน์ ลองเก็บไปคิดดี ๆ นะ" คุณหญิงวิไลรัตน์พูดแนะนำพร้อมจับมือให้กำลังใจอัคราวิชญ์ไปด้วย
หลังจากคุณหญิงวิไลรัตน์กลับบ้านไปคำพูดของคุณหญิงยังคงสะท้อนอยู่ในหู และสมองของเขา เขาก็เริ่มคิดขึ้นมาว่า เขาใจร้อนเกินไปหรือเปล่า สิ่งที่เขาทำกับวีรภัทรามันมากไปหรือเปล่านะ คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวเขาไม่หยุด แถมยังมีเรื่องที่ทำให้เขาไม่สบายใจมาก ๆ เพราะณัฐชานนท์เอาแต่พูดว่าจะพาตัวเธอไป เขาควรไปขอร้องเธอตอนนี้ดีไหมนะ อย่างน้อยก็ให้กลับมาด้วยกัน


## ธาตุแท้

วีรภัทราที่โดนป้านุชเรียกกลับบ้านเพราะรับรู้เรื่องราวมาจากคุณหญิงวิไลรัตน์ ในตอนแรกป้าก็โมโหที่เธอทำอะไรโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง แต่พอเห็นเธออุ้มท้องมาด้วย ก็ใจอ่อนขึ้นมาทันทีเพราะเห็นแก่เหลนคนแรกของบ้าน
"หลานวีมานั่งนี่จ้ะ" ป้านุชแตะที่เบาะโซฟาเบา ๆ หลังจากเห็นหน้าวีรภัทราที่เดินเข้ามาอย่างอ่อนเพลียจากอาการแพ้ท้อง
"ค่ะ" วีรภัทราตอบกลับสั้น ๆ แต่ยังคงไว้ซึ่งมารยาทอันงดงามที่ถูกป้านุชบ่มเพาะมาแต่เด็ก
"ไหน ลองเล่าเรื่องให้ป้าฟังหน่อย ทำไมหลานวีถึงตัดสินใจแบบนั้น" ป้านุชถามกลับด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
"วี..." วีรภัทรารู้สึกฝืนใจที่จะต้องเล่าให้ป้านุชฟัง เพราะที่ผ่านมาเธอไม่เคยปรึกษาเรื่องความรักกับป้าเลยสักครั้ง
"เล่ามาเถอะจ้ะ ป้าพร้อมรับฟังทุกอย่าง" ป้านุชพูดพลางยิ้มน้อย ๆ ไปด้วยเพื่อทำให้วีรภัทรารู้สึกผ่อนคลายขึ้น
"คุณคินน์เข้าใจผิดเรื่องคุณนนท์ค่ะ เขาคิดว่าวีนอกใจ ทั้ง ๆ ที่วีไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นเลยค่ะ" วีรภัทราพูดความทุกข์ที่อยู่ในใจออกไปให้ป้านุชฟัง
"แล้วหลานวีอธิบายให้คินน์ฟังหรือเปล่าจ้ะ" ป้านุชถามกลับทีละนิด
"อธิบายแล้วค่ะ แต่คุณคินน์ไม่เชื่อวีเลย เอาแต่พูดจาด้วยอารมณ์ วีเลยคิดว่า หากพยายามทนอยู่กับสิ่งนี้ต่อไป วีคงไม่ไหวแน่ วีจึงเลือกที่จะเดินออกมาเองค่ะ" วีรภัทราพูดอธิบายพลางปาดน้ำตาที่ไหลออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจด้วยความรู้สึกเศร้าจับใจเพราะยังจำเหตุการณ์นั้นได้ดีไม่เคยลืม
"หลานวีไม่คิดจะให้อภัยหรือแม้กระทั่งปรับตัวกับคินน์เลยใช่ไหมจ้ะ" ป้านุชยิงคำถามกลับไปอย่างตรงประเด็น
"ก็ไม่เชิงค่ะ เพียงแต่วีไม่พร้อมที่จะคุยให้ชัดเจนตอนนี้" วีรภัทราพูดด้วยความสับสนที่มีอยู่ในใจออกไป
"แล้วเมื่อไรล่ะที่จะพร้อม" ป้านุชถามกลับทันทีเพราะเห็นว่ายิ่งปล่อยทิ้งไว้นาน ปัญหาก็จะยิ่งแก้ยากขึ้นกว่าเดิม
"ไม่นานหรอกค่ะ วีอยากคุยกับคุณคินน์หลังจากคลอดลูกแล้ว ตอนนี้วีอยากดูแลลูกให้ดีที่สุดก่อนค่ะ" วีรภัทราตอบกลับด้วยเหตุผลที่ผ่านการคิดมาอย่างดีแล้ว
"จ้ะ หวังว่าจะไม่สายเกินไปนะ" ป้านุชพูดสะกิดใจวีรภัทราไว้
"ค่ะป้า" วีรภัทราตอบกลับเสียงนิ่ง ๆ แต่แววตายังคงแฝงไปด้วยความกังวลที่มีอยู่ในใจ
"ป้าอยากเห็นหลานมีความสุขในทุกเส้นทางที่เลือกนะ ไม่ว่าจะเลือกอะไรป้ายังอยู่ตรงนี้" ป้านุชพูดย้ำให้วีรภัทราได้ยินเพราะเห็นสีหน้าของเธอแล้วก็รู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา พลางลูบหัวด้วยความเอ็นดูไปด้วย
"ค่ะป้า ขอบคุณมาก ๆ นะคะ" วีรภัทราตอบรับและไม่ลืมที่จะยิ้มให้ป้านุชสบายใจ
"ไปเดินเล่นที่สวนหน้าบ้านกับป้ากันหลานวี" ป้านุชชวนวีรภัทราไปเดินเล่นเพื่อจะได้ผ่อนคลายและมีเวลาคิดทบทวนกับตัวเอง
หลังจากเดินเล่นกันไปสักพัก วีรภัทราก็เริ่มชวนคุยก่อน เพราะเธอคิดไม่ตกเรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับอัคราวิชญ์ ถึงแม้เธอจะตอบอย่างมั่นใจกับป้านุชว่าเธอจะแก้ปัญหาหลังคลอดลูก แต่ก็กังวลอยู่ดี กลัวจะเจอเรื่องอะไรก่อนที่จะได้วางแผนแก้ปัญหาจริง ๆ
"ป้าคะ วีอยากขอคำปรึกษาหน่อยค่ะ" วีรภัทราพูดขึ้นกลางความเงียบและเสียงลมพัดผ่านอย่างแผ่วเบา
"ปรึกษาเรื่องอะไรจ้ะหลานวี" ป้านุชถามกลับอย่างสนอกสนใจเพราะเป็นครั้งแรกที่วีรภัทราเอ่ยปากก่อนที่ป้าจะเสนอตัวให้คำปรึกษาเอง
"คือ...วีไม่แน่ใจกับการต้องใช้ชีวิตร่วมกับคุณคินน์ค่ะ วีคิดว่าอาจจะเป็นเพราะเราโตมาในสิ่งแวดล้อมที่ต่างกัน เลยทำให้เราเข้าใจกันยากหรือเปล่าคะ" วีรภัทรายกประเด็นที่อาจจะมีความเป็นไปได้ว่าเป็นที่มาของปัญหานี้
"ก็มีส่วนนะจ้ะ แต่ว่าคนเราก็ต้องรู้จักที่จะเรียนรู้และปรับตัว ดูอย่างปู่ธนเดชสิ แต่งงานกับบ้านคุณหญิงไม่ต่างจากที่หลานวีแต่ง แต่เพราะทิฐิและความถือตัว ยอมไม่ได้เลยทำให้ปัญหาที่แก้ได้กลายเป็นแก้ไม่ได้เลยนะ" ป้านุชชี้ความจริงให้วีรภัทราได้เห็น
"ป้ากำลังจะบอกให้วียอมลดทิฐิที่มีอยู่ในใจเหรอคะ" วีรภัทราถามกลับอย่างตรงไปตรงมา
"ถ้าหลานวีทำได้ ป้าก็จะดีใจมาก แต่เรื่องแบบนี้ป้าบังคับหลานไม่ได้หรอกจ้ะ" ป้านุชตอบตรง แต่ก็ยังสงวนท่าทีไว้นิดหนึ่ง
"ค่ะ วีจะลองเก็บไปคิดดูค่ะ" วีรภัทราตอบกลับไปอย่างเข้าใจในเจตนาลึก ๆ ที่ป้านุชต้องการ
"หลานวีเข้าบ้านไปกินข้าวกับป้าก่อนกลับนะจ้ะ" ป้านุชชวนวีรภัทรากินข้าวเย็นเพราะอยากบำรุงเหลน
"ค่ะป้า" วีรภัทราตอบรับทันที
ขณะที่ป้านุชและวีรภัทรากำลังเดินกลับเข้าบ้าน ในจังหวะที่วีจับลูกบิดประตูเพื่อเปิดนั้น ก็ได้ยินเสียงถากถางของผู้หญิงคนหนึ่งมาแต่ไกล
"มีความสุขดีไหม" กัลย์กมลแหกปากและเดินเข้ามาประชิดตัววีรภัทรา พอป้านุชเห็นผู้หญิงร้ายคนเดิมที่คุ้นเคยเข้ามาหาเรื่องหลานของตัวเองก็รู้สึกทนไม่ได้ รีบเดินมาขวางด้านหน้าเพราะกลัวว่าจะได้รับอันตราย
"มาทำอะไรที่นี่ ใครเชิญ" ป้านุชพูดตวาดกลับไปอย่างไม่ไว้หน้า
"ไม่มีใครเชิญ แต่อยากมาสมน้ำหน้าให้กับคนที่ถูกผู้ชายทอดทิ้ง" กัลย์กมลพูดเยาะเย้ยเสร็จก็ขำจนท้องแข็ง พลางกุมท้องตัวเองไปด้วย
"ไปกันหลานวี ไม่ต้องไปฟัง" ป้านุชที่เห็นกัลย์กมลพูดเหมือนคนบ้า ก็รีบหันไปจับมือวีรภัทราไว้ ส่วนวีก็พาป้าเดินเข้าบ้านทันที
"เดี๋ยวก่อน ยังพูดไม่จบเลยนะ" กัลย์กมลพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดขึ้นมาเพราะเห็นว่าทำให้อีกฝ่ายโมโหไม่ได้
"มีอะไรอีก" วีรภัทราที่เงียบมาสักพัก ก็หันไปพูดด้วยความรำคาญ แล้วก็กลับมาพาป้านุชไปยืนในมุมที่ไม่ต้องปะทะกับกัลย์กมลโดยตรง
"ฉันก็มัวแต่อิจฉาที่วีได้แต่งงานกับคนรวย น่าจะมีชีวิตที่ดี แต่ที่ไหนได้ พนักงานในบริษัทนินทากันไปทั่วว่า วีถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว" กัลย์กมลพูดด้วยน้ำเสียงปนขำ พลางแสยะยิ้มไปด้วย
"ฟังมาแค่ครึ่งเดียวก็เหมารวมไปหมด หูเบาจริง ๆ" วีรภัทราพูดตอกกลับใส่หน้ากัลย์กมลอย่างไม่สนใจอะไร
"ทำมาเป็นเก๊ก คนเขารู้ความจริงกันหมดแล้ว" กัลย์กมลยังไม่ยอมลดละความพยายามในการทำลายความรู้สึกวีรภัทรา
"ต้องการอะไรจากฉันอีก รอบที่แล้วก็ข่มขู่เรื่องภาพ รอบนี้จะเอาอะไรอีก" วีรภัทราพูดอย่างเหลืออด
"ตลกจัง" กัลย์กมลพูดด้วยน้ำเสียงกลั้วขำในลำคอ และก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย
"เสียใจมากไหม ที่ไม่มีใครอยากเอาด้วย" กัลย์กมลพูดพลางใช้สายตาไล่มองเรือนร่างของวีรภัทราไปด้วย
"ไหน ๆ ไม่เห็นเขามาง้อวีเลย" กัลย์กมลพูดต่อ พลางชะเง้อหน้าหาสามีของวีรภัทราไปด้วย และก็หันกลับมายิ้มเย้ยหยันใส่
วีรภัทราที่รู้สึกขนลุกไปทั้งตัวเพราะสายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่เหมือนถูกโดนแก้ผ้าอยู่ตอนนี้ี คนอะไรช่างรู้จุดอ่อนเธอไปได้หมดซะทุกอย่าง
"เป็นอะไร ทำไมไม่ตอบ" กัลย์กมลพูดแหย่วีรภัทรา หวังให้เธอแสดงท่าทางโกรธออกมา
"เปล่า ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย" วีรภัทราพยายามพูดเสียงให้นิ่งที่สุดเพื่อไม่ให้กัลย์กมลจับความรู้สึกที่กลัวอยู่ลึก ๆ ของเธอได้
"หึ" กัลย์กมลปล่อยเสียงจากลำคอและยิ้มมุมปากไปด้วย
"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ก็กลับไปได้แล้ว ต่างคนต่างอยู่เถอะ" วีรภัทราพูดอย่างเหนื่อยใจ
"ไม่ ฉันยังพูดไม่จบ วีเป็นคนทำลายชีวิตฉัน จะให้ฉันปล่อยไปได้ไง ต้องรู้จักโดนกระทำบ้าง" กัลย์กมลพูดอย่างกับตัวเองเป็นผู้เสียหาย ทั้ง ๆ ที่ตลอดมาวีรภัทราเป็นคนถูกกระทำ และไม่เคยคิดจะเอาเรื่องเพราะเห็นแก่ความเป็นเพื่อนที่มีกันมานาน
"แล้วแต่เลยละกัน" วีรภัทราพูดอย่างปลง ๆ กับการกระทำของกัลย์กมล
วีรภัทราพูดเสร็จก็หันหลังจะเดินกลับเข้าบ้านไปพร้อมป้านุช พอก้าวขาไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกกัลย์กมลผลักจากด้านหลังจนล้มลง ป้าที่เห็นเหตุการณ์นั้นก็รีบก้าวขาเข้ามาแต่ก็ไม่ทันแล้ว ส่วนอัคราวิชญ์ที่ขับรถมาหาป้าเพราะต้องการจะขอโทษกับการกระทำที่ผิดไปแล้ว และเขาก็รู้สึกสำนึกผิดจริง ๆ จึงได้มาเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า ทำให้เขาเดินเร็วเข้าไปกระชากกัลย์กมลให้ออกห่างจากตัวของวีรภัทราทันที
"มาที่นี่ทำไม" อัคราวิชญ์พูดด้วยความโมโห พลางย่อตัวลงไปประคองวีรภัทราให้ยืนขึ้น และกำลังจะพาเธอไปขึ้นรถตัวเองเพื่อพาไปหาหมอ
"เดี๋ยวก่อนสิ จะพาวีไปไหน" วีรภัทราโวยวายขึ้นมาพร้อมดันตัวอัคราวิชญ์ออก
"จะพาไปหาหมอไง เมื่อกี้ล้มแรงมาก ไม่รู้ว่าลูกจะเป็นยังไงบ้าง" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงพลางก้มมองที่ท้องของวีรภัทราไปด้วย
"ไม่ต้อง เดี๋ยววีไปเอง" วีรภัทราปฏิเสธทันควัน
"ไม่ได้ ผมเป็นสามีของวีนะ" อัคราวิชญ์พยายามยกเหตุผลด้วยการอ้างสถานะความสัมพันธ์ของตัวเองขึ้นมา
"ไม่จำเป็นหรอกค่ะ" วีรภัทราปฏิเสธอีกครั้ง ในขณะที่ป้านุชยืนมองอยู่นาน และทนไม่ไหว จึงพูดขึ้นว่า
"หลานวีไปกับคินน์เถอะจ้ะ อย่าดื้อโดยไม่มีเหตุผลสิ" ป้านุชเตือนสติวีรภัทรา ทำให้เธอยอมไปแต่โดยดี
กัลย์กมลที่ยืนมองอึ้งในเหตุการณ์เพราะไม่รู้ว่าวีรภัทราท้องอยู่ แต่ก็หมั่นไส้ในท่าทีที่วีแสดงออกไป จึงพูดกระแนะกระแหนขึ้นมา
"ทำตัวเหมือนตัวเองสำคัญมากสินะ น่าสงสารผู้ชายจริง ๆ ที่ต้องมาเจอคนอย่างมึง" กัลย์กมลพูดใส่อารมณ์เสร็จก็ถอนหายใจออกมาอย่างเอือมระอา
"เดี๋ยวก่อนนะ พูดจาดี ๆ ไม่เป็นเหรอ" วีรภัทราพูดกลับพลางไม่เชื่อหูตัวเองเพราะสรรพนามที่ถูกกัลย์กมลเรียกเธอนั้นเปลี่ยนไป
"พูดจาดีที่สุดแล้วนะ" กัลย์กมลพูดพลางยักคิ้วใส่วีรภัทรา
อัคราวิชญ์ที่เห็นทั้งคู่ยังเถียงกันไม่จบ จึงแอบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดที่อัดเสียง แล้วก็ใช้คำพูดที่ล่อให้กัลย์กมลสารภาพความผิดที่ทำกับวีรภัทราเมื่อกี้
"คุณกัลย์กมล ผมว่าเราก็อยู่ในวงการธุรกิจเดียวกัน แต่คุณไม่ปรานีกับภรรยาผมเลยนะ เมื่อกี้ก็ทำแรงไปนะครับ" อัคราวิชญ์พูดเปิดประเด็นอย่างมีชั้นเชิง
"แรงตรงไหน แค่ผลักวีล้มเอง ไม่ได้ทำให้ถึงตายสักหน่อย" กัลย์กมลเถียงกลับ
"ไม่ถึงตายได้ยังไงครับ วีท้องลูกของผมอยู่นะครับ" อัคราวิชญ์พูดต่อเพื่อให้กัลย์กมลโต้ตอบกลับมา
"เรื่องนั้นฉันไม่รู้นะ คุณจะมากล่าวหาไม่ได้" กัลย์กมลเถียงกลับเพราะเรื่องนี้เธอไม่รู้จริง ๆ ทำให้อัคราวิชญ์รู้สึกเซ็งที่ลากไปถึงเรื่องนั้นไม่ได้ เลยหาประเด็นใหม่
"แล้วที่คุณมาหาเรื่องวีที่นี่วันนี้ ไม่ใช่ต้องการจะทำร้ายหรือต้องการเอาวีให้ถึงตายเหรอ เมื่อกี้ผมเห็นนะว่าคุณกำลังจะตบภรรยาผม ถ้าผมมาไม่ทัน วีคงแท้งลูกผมไปแล้ว" อัคราวิชญ์พูดตรงประเด็นแบบไม่อ้อมค้อม
"ก็ใช่ไง ถึงได้มา ฉันล่ะเกลียดจนถึงอยากให้มันตายเลยล่ะ แต่ที่ทำได้ก็มีแค่ผลักมันล้มและกระชากตบนี่แหละ เพราะถ้าทำมากกว่านี้ฉันก็ติดคุกน่ะสิ" กัลย์กมลพูดเผยธาตุแท้ออกมา
"ยอมรับแล้วสินะ" อัคราวิชญ์และวีรภัทราพูดออกมาพร้อมกัน
"แล้วไง" กัลย์กมลพูดออกมาอย่างไม่แยแส
"ผมไม่น่าปล่อยให้คุณมาร่วมลงทุนกับโครงการในบริษัทผมเลย ทั้ง ๆ ที่ผมก็เห็นการกระทำแย่ ๆ ของคุณหลายอย่างที่ทำกับวี แต่ผมก็ยอมมองข้าม ไม่เอาเรื่องคุณ แต่ในเมื่อคุณทำมาขนาดนี้แล้ว เตรียมตัวรอทนายความที่ผมส่งไปได้เลย" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงและสีหน้าจริงจังแบบเอาเรื่องกัลย์กมลอย่างถึงที่สุด
"ไม่กลัวหรอก" กัลย์กมลพูดพลางแบะปากใส่ และก็ยักไหล่แบบไม่เกรงกลัว จากนั้นก็เดินสะบัดก้นไปขึ้นรถตัวเอง แล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว
"ไปกันครับวี เดี๋ยวค่อยจัดการเรื่องนี้กัน" อัคราวิชญ์พูดเสียงนุ่มนวลพลางพยุงตัววีรภัทราพาไปขึ้นรถเขา
"เดี๋ยวไว้วีกลับมาหาป้าใหม่นะคะ" วีรภัทราหันหน้าไปบอกป้านุชก่อนเดินไป
"ไว้ผมกลับมาเยี่ยมป้านุชใหม่นะครับ" อัคราวิชญ์พูดต่อจากวีรภัทราอย่างสุภาพ


## เธอหรือเขาที่สับสน

พอถึงโรงพยาบาล อัคราวิชญ์ก็รีบอุ้มวีรภัทราไปห้องฉุกเฉินเพราะเธอเริ่มปวดท้องมากขึ้น เขายืนรอฟังอาการอย่างกระวนกระวายใจด้วยความเป็นห่วง เสียงของเหล่าพยาบาลต่างตะโกนกันอย่างเซ็งแซ่ เสียงฝีเท้าที่วิ่งเข้าออกห้องฉุกเฉินทำเอาเขากังวลไปหมดเพราะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างในบ้าง จนกระทั่งพยาบาลเดินมาแจ้งว่า
"เดี๋ยวจะพาคนไข้ย้ายไปห้องพักผู้ป่วยวีไอพี ตามที่คุณแจ้งไว้นะคะ" พยาบาลเดินออกมาพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
"ครับ" อัคราวิชญ์ตอบรับได้เพียงเท่านั้น เพราะตอนนี้ใจเขาไปจดจ่ออยู่กับวีรภัทราเป็นหลัก
เมื่ออัคราวิชญ์เดินเข้ามาในห้องพักก็เห็นวีรภัทรานอนหลับอยู่ พร้อมทั้งมีหมอและพยาบาลตรวจเช็ครอบสุดท้ายก่อนออกจากห้อง โดยหมอแจ้งให้เขาทราบถึงอาการที่น่าเป็นห่วงของเธอ ทำให้เขาทรุดนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงอย่างทุกข์ใจ
หลังจากผ่านไป 1 ชั่วโมง วีรภัทราก็ตื่นขึ้นมาพร้อมด้วยอาการมึนงงและพยายามจะลุกขึ้นนั่ง อัคราวิชญ์ที่เห็นแบบนั้นจึงจับตัวเธอไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า
"วีนอนลงก่อนเถอะนะ หมอเพิ่งแจ้งว่าร่างกายวีอ่อนเพลียมาก ต้องพักผ่อนให้เยอะ ๆ นะ" อัคราวิชญ์พูดพลางจับมือวีรภัทราเบา ๆ พอเธอได้ยินคำพูดของเขาที่อธิบายให้ฟังเสร็จ ก็ยอมกลับลงไปนอนแบบเดิม
"วี ผมมีเรื่องจะคุยด้วย" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แถมยังแสดงสีหน้าเคร่งเครียดออกมา จนวีรภัทราเริ่มรู้สึกกังวล เพราะเธอไม่คิดว่าเรื่องพวกนี้จะมาถึงเร็วขนาดนี้
"คุณ... คุณมีเรื่องอะไรจะคุยกับวีเหรอคะ" วีรภัทราพูดตะกุกตะกักเล็กน้อย เพราะกลัวว่าอัคราวิชญ์จะพูดเรื่องหย่ากับเธอ
"ผมขอโอกาสได้ไหมวี ผมอยากดูแลคุณกับลูกให้ดีที่สุด" อัคราวิชญ์พูดความในใจที่ชัดเจนออกไป
"คือว่าวี..." วีรภัทรากำลังลังเลว่าควรจะตอบอัคราวิชญ์ยังไงดี ณัฐชานนท์ก็เปิดประตูห้องเข้ามาพอดี
"คุยอะไรกันอยู่เหรอ" ณัฐชานนท์ที่เห็นท่าทางอึดอัดของคนทั้งคู่ จึงทักออกไปอย่างสบาย ๆ
"ไม่มีอะไรค่ะ" วีรภัทรารีบบอกปฏิเสธ ทำเอาอัคราวิชญ์หันกลับไปมองหน้าเธอทันที
"มี เกี่ยวกับนนท์ด้วย" อัคราวิชญ์ที่เห็นว่าวีรภัทราไม่กล้าพูดต่อหน้าณัฐชานนท์ก็รู้สึกฉุนเฉียว จึงพูดสวนขึ้น โดยไม่สนใจว่าเธอจะเห็นด้วยกับเรื่องนี้หรือไม่
"ถ้าเกี่ยวกับผม ก็พูดมาได้เลย" ณัฐชานนท์พูดพร้อมวางท่าอย่างคนไม่เดือดร้อนอะไร จนอัคราวิชญ์ที่เห็นก็ได้แต่หมั่นไส้อยู่ในใจ ส่วนวีรภัทราที่ใจหล่นลงตาตุ่มเพราะกลัวว่าทั้ง 2 คนจะทะเลาะกันเกี่ยวกับเรื่องของเธอ จึงรีบพูดขึ้นมา
"คุณคินน์คะ วีตกลงค่ะ แต่ว่ามีข้อแม้เล็กน้อย" วีรภัทรารีบชิงตอบคำถามก่อนหน้าที่อัคราวิชญ์ถาม
"ได้ครับ ข้อแม้คืออะไรครับ" อัคราวิชญ์หันไปยิ้มบาง ๆ ให้วีรภัทราเพราะดีใจที่เธอตอบตกลง
"ข้อแม้คือ วียังคงอยู่ที่เดิม ถ้าคุณคินน์อยากจะทำอย่างที่พูดไว้ก่อนหน้านี้ วีก็ไม่ติดอะไรค่ะ แต่ถ้าคุณไม่ตกลงทำตามนี้ ก็ถือว่าเรื่องที่คุยกันไว้ไม่เคยเกิดขึ้น" วีรภัทราพูดยื่นคำขาดออกมา
"แต่ว่า..." อัคราวิชญ์ที่ตอนแรกดีใจกับคำตอบ ก็ต้องดีใจเก้อเพราะเขาไม่ชอบใจกับตัวเลือกที่วีรภัทราให้มามากนัก
"ทำไมคะ ถ้าคุณไม่อยากทำ ก็ไม่เป็นไรนะคะ" วีรภัทราที่เห็นอาการลังเลของอัคราวิชญ์ เธอเลยเสนอทางออกที่จะไม่เป็นการบังคับอีกฝ่ายออกไป
"ไม่ครับ ผมอยากทำ ผมทำได้ ตกลงครับ" อัคราวิชญ์เปล่งเสียงออกมาอย่าหนักแน่นเพื่อให้วีรภัทรามั่นใจในตัวเขาให้ได้ แม้วันนี้เธอจะยังไม่เชื่อใจเขาก็ตาม
"ค่ะ" วีรภัทราตอบกลับด้วยเสียงเรียบนิ่ง
"ไหนมีเรื่องอะไรเกี่ยวกับผม ทำไมไม่บอกมาล่ะ" ณัฐชานนท์ที่เห็น 2 คนกำลังคุยเรื่องอะไรก็ไม่รู้ แต่ดูเหมือนจะรู้กันแค่ 2 คน ก็ยิ่งทำให้เขาอยากรู้มากขึ้นไปอีก
"ผมขอบอกไว้ตรงนี้เลยว่า ผมจะกลับไปดูแลวีในฐานะสามีเหมือนเดิม เพราะฉะนั้นนนท์ควรจะรู้นะว่าต้องอยู่ตรงไหน ห้ามมาวุ่นวายกับวีอีก ต่อให้วียังคงจะพักที่คอนโดนนท์ก็ตาม" อัคราวิชญ์สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และพูดออกไปอย่างใจเย็นให้ได้มากที่สุด
"ที่สำคัญ วีครับ ผมขอให้คุณไม่อนุญาตให้นนท์มาดูแลวีได้หรือเปล่าครับ" อัคราวิชญ์หันกลับมาสบตากับวีรภัทราด้วยสายตาที่เว้าวอน แล้วก็พูดขอร้องเธอไป หลังจากที่เมื่อกี้จ้องด้วยสายตาข่มขู่ณัฐชานนท์ไปเพราะไม่อยากให้เพื่อนตัวเองมาล้ำเส้นอีก
"ค่ะ วีรับปากค่ะ" วีรภัทราที่มองกลับไปกลับมาระหว่างอัคราวิชญ์และณัฐชานนท์อยู่ ก็ตอบตกลงอย่างง่ายดายเพราะเธอไม่ต้องการให้มีปัญหากันอีก
ณัฐชานนท์ที่รอฟังคำตอบจากวีรภัทรา ไม่ต่างจากอัคราวิชญ์ พอได้ยินคำตอบที่มาจากเธอพร้อมสายตาที่แน่วแน่ ก็ยิ่งทำให้เขาปวดใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ตรงข้ามกับอัคราวิชญ์ที่ยิ้มแป้นออกมาอย่างคนเก็บอาการดีใจไม่อยู่
หลังจากทุกคนในห้องคุยเรื่องนี้จบ ก็พอดีกับที่พริมาเปิดประตูเข้ามา ทำให้ทุกคนที่อยู่ในภาวะตึงเครียดก่อนหน้านี้ ผ่อนคลายสีหน้าลงทันที ไม่ใช่ว่าพวกเขาอยากจะปิดบังพริม แต่ว่าแต่ละคนก็มีเหตุผลในตัวเอง สำหรับวีนั้นกลัวเพื่อนจะเป็นห่วง ส่วนคินน์ก็ไม่อยากโดนตอกหน้าหาว่าเป็นสามีที่ใจแคบ และนนท์ก็ไม่ชอบให้พริมมายุ่มย่ามเรื่องส่วนตัวของเขา
"มีอะไรกันหรือเปล่า เห็นทำสีหน้าแปลก ๆ กันทุกคนเลยค่ะ" พริมาทักขึ้นมาเพราะแต่ละคนพยายามเก็บอาการกันอยู่
"ปะ...เปล่าหรอก" วีรภัทรารีบพูดขึ้นจนไม่ได้ระวังการออกเสียงที่ทำให้พริมาขมวดคิ้วขึ้นมาด้วยความสงสัย
"แน่นะ" พริมาถามย้ำกับวีรภัทรา
"อืม..." วีรภัทราตอบกลับ พร้อมพยักหน้าเล็กน้อย
หลังจากได้รับคำยืนยันจากวีรภัทราว่าไม่มีอะไรก่อนหน้านี้ พริมาก็เอ่ยถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วงขึ้นมา
"แล้ววีเป็นไงบ้าง" พริมามองวีรภัทราด้วยสายตาที่เป็นห่วง พลางแตะไหล่เพื่อนเบา ๆ
"ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก" วีรภัทราตอบด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายมากขึ้นเพราะพริมามองข้ามเรื่องเมื่อกี้ไปได้
"หมอว่าไงบ้าง ลูกยังอยู่ดีใช่ไหม" พริมารัวคำถามใส่วีรภัทรา วีดีใจมากที่เพื่อนเป็นห่วงแต่ยิ้มออกมาได้เพียงเล็กน้อย ส่วนอัคราวิชญ์กับณัฐชานนท์ก็เขยิบไปนั่งที่โซฟา เพื่อปล่อยให้วีได้ใช้เวลากับเพื่อนได้อย่างเต็มที่ แต่พวกเขาก็ไม่ได้นั่งติดกันเพราะความบาดหมางที่มีอยู่ในใจ
"หมอบอกว่าลูกปลอดภัยดี ช่วงนี้เราคงพักผ่อนไม่เพียงพอจริง ๆ นั่นแหละ แต่เราไม่เป็นอะไรมากหรอก แค่ช้ำในเล็กน้อย เราก็ต้องระวังตัวอย่าให้ล้มอีก" วีรภัทราพูดอธิบายไปตามความจริง
"โล่งอกไปทีนะ" พริมาถอนหายใจออกมาอย่างไม่ปิดบังเพราะกังวลว่าหลานจะเป็นอะไรไป ถ้าไม่ใช่เพราะกัลย์กมลมาทำร้ายกัน วีรภัทราคงไม่ต้องมานอนโรงพยาบาลแบบนี้หรอก แค่คิดความแค้นก็ลุกโชนขึ้นในใจของพริมทันที
"ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ" ณัฐชานนท์ที่เห็นจังหวะขอตัวได้ จึงพูดแทรกขึ้นมากลางบทสนทนาของ 2 สาว
วีรภัทราเลื่อนสายตาไปมองหน้าณัฐชานนท์ แล้วตอบกลับอย่างเฉย ๆ ว่า "อ๋อ... ค่ะ"
ณัฐชานนท์ที่เห็นความเฉยเมยผ่านสายตาของวีรภัทรา ก็ทำให้เขาลุกขึ้นเดินคอตกออกจากห้องไปด้วยความเสียใจ ส่วนพริมาที่พอมองความรู้สึกของเพื่อนออก จึงขอตัวกลับบ้านเช่นกัน แล้วยิ่งได้รู้ถึงความตั้งใจที่อัคราวิชญ์อยากจะแก้ตัวกับวี ก็อยากเปิดโอกาสนั้นเพื่อให้เพื่อนได้มีเวลาปรับความเข้าใจกับสามี
เมื่อเพื่อนของทั้งคู่ออกจากห้องพักคนไข้ไปแล้ว อัคราวิชญ์ที่นั่งสังเกตมานาน ก็เริ่มชวนวีรภัทราคุย
"วีหิวไหมครับ" อัคราวิชญ์เริ่มถามด้วยคำถามง่าย ๆ ก่อน
"นิดหน่อยค่ะ" วีรภัทราตอบเสียงอ้อมแอ้ม
"อยากทานเลยไหมครับ เดี๋ยวผมโทรแจ้งให้" อัคราวิชญ์ถามวีรภัทราด้วยความใส่ใจ
"ก็ได้ค่ะ" วีรภัทราตอบกลับด้วยเสียงที่อ่อนลง
"ครับ" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเพราะดีใจที่วีรภัทรายอมคุยด้วย
พออาหารอ่อน ๆ มาถึง อัคราวิชญ์ที่อยากดูแลวีรภัทรามานาน จึงรีบจัดแจงและหยิบช้อนตักอาหารป้อนให้เธอ แต่เขากลับโดนเธอปฏิเสธเสียงแข็ง
"วีทำเองได้ค่ะ" วีรภัทราที่วางตัวไม่ถูก จึงรีบห้ามอัคราวิชญ์ไว้ ทำให้เขาทำหน้าเจื่อนลง ในหัวเขาได้เข้าใจไปแล้วว่าที่เธอยอมตกลงให้เขาดูแลก็เพราะยอมกันแล้ว แต่กลับไม่ใช่เพราะเห็นท่าทีที่เธอแสดงออกกับเขาตอนนี้ ทำให้เขารู้สึกเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูก
"ก็ได้ครับ" อัคราวิชญ์พูดด้วยน้ำเสียงหงอย ๆ ออกไป และเขาก็ต้องกลับไปนั่งที่โซฟาตัวเดิมเพราะถูกวีรภัทราสั่งด้วยการชี้ให้เขาไปนั่งไกล ๆ
หลังจากวีรภัทราจัดการอาหารมื้อนี้เสร็จ เธอก็กลับมาทำตัวอึดอัดกับอัคราวิชญ์อีกครั้งเพราะตอนนี้เธอไม่มีอะไรให้จดจ่อเหมือนกับตอนกินข้าว ทำให้เขาที่กำลังมองเธออยู่เกิดความประหม่าขึ้นมา แต่เขาก็ไม่ละทิ้งเธอไปไหน แต่ตัดสินใจเปลี่ยนอิริยาบถด้วยการหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาเลขาส่วนตัวเพื่อจัดการเรื่องงาน
"คุณช่วยจัดตารางงานใหม่ให้ผมด้วย ถ้าวันไหนที่ผมไม่จำเป็นจะต้องเข้าบริษัท กรุณาแจ้งล่วงหน้า เพราะผมมีสิ่งที่ต้องทำตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป" อัคราวิชญ์พูดคำสั่งอย่างชัดถ้อยชัดคำ
วีรภัทราที่นั่งฟังอยู่ก็ลอบสังเกตเห็นท่าทางจริงจังของอัคราวิชญ์ด้วยความสนอกสนใจโดยไม่รู้ตัว เธอเผลอมองเพลินจนเขาสังเกตเห็น ก็หลุดยิ้มออกมาอย่างดีใจ เพราะเขาไม่ได้เห็นแววตาเธอแบบนี้มานาน พอเธอรู้ตัวว่าถูกเห็นเข้าก็รีบหลบตา แล้วหันไปมองทางอื่นแทน
พออัคราวิชญ์คุยธุระเสร็จก็เดินเข้ามานั่งข้างเตียงที่วีรภัทรานั่งอยู่ เขานั่งมองและเริ่มคุยกับเธออย่างจริงจัง จนเธอไปไม่เป็น และไม่รู้ว่าจะต้องตอบยังไง มีเพียงแค่ความรู้สึกสับสนผสมปนเปกันไปหมด
"ถึงผมจะมาดูแลวีด้วยความเต็มใจ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมยอมรับในตัวคุณขนาดนั้นนะ เพราะผมเห็นแก่ผู้ใหญ่ทั้ง 2 ฝ่าย" อัคราวิชญ์ไม่ได้ตั้งใจที่จะพูดแบบนี้ออกไป แต่เพราะความกลัวที่อยู่ในใจของเขาบีบบังคับให้เขาต้องอ้างเรื่องผู้ใหญ่ขึ้นมาเพื่อไม่ให้วีรภัทราหนีไปไหนได้อีก และเขาก็รู้ว่าตัวเองทำผิดกับเธอไว้มาก แต่ในใจลึก ๆ ก็ยังไม่แน่ใจว่าเธอจะยอมกลับมาอยู่กับเขาไหม ส่วนเธอที่นั่งฟังอยู่ก็จุกในอกอย่างบอกไม่ถูก
"วีก็คงคิดแบบนั้นเหมือนกันใช่ไหมครับ เพราะวีก็คงไม่ได้เต็มใจที่จะให้ผมดูแลอยู่แล้ว" อัคราวิชญ์พูดเองเออเอง โดยไม่สนใจที่จะฟังคำตอบจากวีรภัทราจริง ๆ
"ค่ะ" วีรภัทราที่เงียบไปนานเพราะสับสนกับท่าทีอัคราวิชญ์ที่เปลี่ยนไป เธอไม่เห็นจะเข้าใจเจตนาที่แท้จริงของเขาเลยสักนิด จึงได้แต่ตอบกลับออกไปเบา ๆ แล้วแอบน้ำตาคลอเบ้าอยู่คนเดียว
"เราเข้าใจตรงกันแล้วนะ งั้นตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ผมจะย้ายเข้าไปอยู่คอนโดเดียวกับวีนะครับ" อัคราวิชญ์บอกแผนการแรกออกไปอย่างเป็นเรื่องปกติ
"อะไรนะคะ ทำไมคุณต้องย้ายมาด้วย แค่มาช่วงกลางวันก็พอค่ะ" วีรภัทราตกใจกับคำพูดของอัคราวิชญ์ จึงรีบพูดออกไป
"ทำไมล่ะ หน้าที่สามีก็ต้องดูแลภรรยาตลอดเวลาไม่ใช่หรือไงครับ" อัคราวิชญ์ถามวีรภัทรากลับไปอย่างง่ายดาย จนเธอทำหน้าไม่ถูก
"ก็... ใช่ค่ะ แต่ว่า..." วีรภัทราพยายามนึกเหตุผลที่จะมาอ้างกับอัคราวิชญ์ แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก ทั้งยังกังวลกับคำพูดล่าสุดที่บอกว่าทำเพื่อผู้ใหญ่ทั้ง 2 ฝ่ายอีก แล้วนี่คือสิ่งที่เขาอยากขอแก้ตัวจริง ๆ เหรอ เธอได้แต่คิดอยู่กับตัวเอง
"ไม่มีแต่ เอาตามนี้แหละครับ" อัคราวิชญ์พูดจาเอาแต่ใจตัวเอง จนวีรภัทราก็ได้แต่ยอมจำนนให้เขาได้ทำตามที่เขาต้องการ
อัคราวิชญ์ที่กลับมาเตรียมเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวที่บ้านหลังจากวีรภัทราหลับไปแล้ว ก็พลันนึกไปถึงเรื่องราวในจดหมายที่นันทิชาย้ำไว้ ให้เขาไปหาคนใหม่ อีกทั้งแม่เขาก็อีกคนที่บอกให้เขาตระหนักถึงคุณค่าของคนที่อยู่ร่วมกัน ต่อให้เขาจะรู้ดีอยู่แก่ใจว่า ทุกอย่างที่ทุกคนพยายามบอกเขานั้นมีเหตุผลและควรที่จะทำตาม แต่เขาก็รู้สึกว่า นั่นเป็นแค่ความรู้สึกของเขาแค่ฝ่ายเดียว เขาไม่แน่ใจในความรู้สึกของวีรภัทราด้วยซ้ำ เขาจึงพูดออกตัวไปก่อนเพราะกลัวจะเสียใจ
ส่วนวีรภัทราที่อัคราวิชญ์เข้าใจว่านอนหลับไปแล้ว แต่ความจริงเธอแกล้งหลับเพื่อให้เขากลับบ้าน ก็ลืมตาขึ้นหลังจากเธอได้ยินเสียงประตูห้องปิดลง เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นและกระเถิบนั่งให้เรียบร้อย จากนั้นเธอก็นั่งจมอยู่กับความคิดว่า ความหมายของคำว่าทิฐิที่ป้านุชบอก มันคืออะไรกันแน่ แล้วยิ่งโดนคำพูดที่ชวนให้เธอคิดมากจากสามีตัวเองก็ทำให้เธอสับสนมากกว่าเดิมไปอีก
"ลูกจ๋า แม่รักลูกมากนะคะ แม่มีหนูคนเดียวนะ เป็นกำลังใจให้แม่ด้วยนะจ้ะ" วีรภัทราพูดอย่างอ่อนโยน พลางลูบที่ท้องไปด้วย จากนั้นน้ำตาเธอก็รื้นขึ้นมา ไม่ใช่เพราะความเสียใจ แต่เป็นเพราะเธอรู้สึกถึงความโดดเดี่ยวที่อยู่ภายในใจต่างหาก


## โซ่ทองคล้องใจ

ช่วงที่วีรภัทราพักอยู่ที่โรงพยาบาล อัคราวิชญ์ก็เทียวไปเทียวมากับที่บ้านตัวเอง เพื่อจัดการปัญหาก่อนหน้านี้ที่กัลย์กมลเข้ามาวุ่นวายจนวีต้องเข้าโรงพยาบาล เขาจึงเรียกทนายความส่วนตัวเข้ามานั่งคุยพร้อมยื่นหลักฐาน ทั้งรูปถ่ายและคลิปเสียงที่กัลย์กมลข่มขู่และพูดถึงเรื่องทำร้ายร่างกายภรรยาของเขาไว้ พอคุยธุระเสร็จ เขาก็กลับมาดูแลเธอตามหน้าที่เหมือนเดิม เขาใช้เวลาอยู่หลายวันในการจัดการปัญหานี้ให้จบ พอทนายความไปดำเนินการให้ตามที่คุยกับเขาไว้เสร็จแล้ว สุดท้ายทนายความกลับมาแจ้งผล โดยคาดการณ์ไว้ว่า มนจะต้องติดคุก 3 ปี พร้อมจ่ายค่าปรับ 6 หมื่นบาท
หลังจากผ่านไป 5 วัน ก็พอดีกับวีรภัทราออกจากโรงพยาบาล อัคราวิชญ์ก็มาทำหน้าที่สามีตามที่ตกลงกันไว้อย่างดี ไม่ว่าจะดูแลเรื่องอาหารการกิน พาเธอไปทำในสิ่งที่อยากทำ ไปจนถึงพาเธอไปหาหมอ ทุกอย่างสมบูรณ์แบบไม่ขาดตกบกพร่องจนเธอกลัวว่าวันหนึ่งหากเขาเปลี่ยนไป เธอจะต้องรับมือกับเรื่องนี้อย่างไรดี แต่เธอก็ลืมคิดไปเลยว่าเขาเคยบอกอะไรไว้ ทำให้ในใจเธอก็ได้แต่วนคิดถึงเรื่องเหล่านี้อีกครั้ง และด้วยความเข้าใจผิดไปเองของเธอ จึงกังวลว่าเขาจะต้องฝืนใจทำ เพราะตอนนี้เขาต้องคอยอดทนดูแลเธอและลูกที่เขาไม่อยากรับไปอีกหลายเดือนเลย
วันนี้ก็เป็นอีกวันที่วีรภัทราได้ใช้เวลาร่วมกับอัคราวิชญ์ที่คอนโด ณ ห้องรับแขกวีรภัทราเดินมานั่งนึกย้อนกลับไปในช่วงเช้าของวันที่อัคราวิชญ์ช่วยเธอจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาล แล้วก็พาเธอมาขึ้นรถด้วยการเปิดประตูให้ จากนั้นเขาก็ขับรถพาเธอกลับคอนโด แต่พวกเขา 2 คนต่างนั่งอยู่ในความเงียบไม่เหมือนครั้งเก่าที่เคยแหย่แกล้งเล่นกัน จนเขารู้สึกทนไม่ไหว จึงเอ่ยขึ้นมาว่า
"ทำหน้าตาเหมือนโดนบังคับขึ้นรถมานะครับ" อัคราวิชญ์พูดประชดขึ้นมา วีรภัทราได้แต่คิดในใจว่า เขาต้องการพูดทำลายความเงียบหรือความรู้สึกกันแน่ เธอเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน
"..." วีรภัทรายังเงียบต่อไป ทำให้อัคราวิชญ์รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
"นี่ วีจะเงียบไปอีกนานไหมครับ" อัคราวิชญ์ถามขึ้นอย่างเซ็ง ๆ
"วี... ไม่รู้จะคุยอะไรดีค่ะ" วีรภัทราลังเลที่จะคุยด้วย เลยทำได้แค่อธิบายกับอัคราวิชญ์กลับไปตามความรู้สึกจริง ๆ ในเวลานี้
"เฮ้อ..." อัคราวิชญ์ถอนหายใจออกมาอย่างแรง จนวีรภัทราหน้าเสียขึ้นมาเพราะนึกว่าตัวเองทำผิดอีกแล้ว
"วีก็แค่เล่าเรื่องลูกให้ฟังก็ได้ครับ" อัคราวิชญ์เสนอหัวข้อในการคุยให้วีรภัทรา
"ลูกเริ่มขยับตัวเล็กน้อยแล้วค่ะ ส่วนวีก็ยังคงแพ้ท้องหนักเหมือนเดิมค่ะ" วีรภัทราเล่าเพียงเล็กน้อยเพราะอาการส่วนใหญ่ตอนนี้ยังไม่ได้มีอะไรมาก
"อ๋อ... แล้วอาหารล่ะ มีอะไรที่แพ้ไหมครับ ผมรู้แค่วีแพ้กลิ่นน้ำหอมเพราะวันนั้นวีบอกผมแล้ว" อัคราวิชญ์ถามขึ้นมาอย่างใส่ใจ จนวีรภัทราเงยหน้ามองเขาด้วยความแปลกใจ
"แพ้อาหารกลิ่นแรง ๆ ค่ะ" วีรภัทราตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลกลับไป
"ครับ" อัคราวิชญ์รับคำ ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่รถได้เคลื่อนที่เข้ามาจอดใต้คอนโดแล้ว
อัคราวิชญ์ลงไปเปิดประตูและช่วยประคองวีรภัทราออกมาจากรถ จากนั้นก็เดินไปเปิดกระโปรงหลังรถเพื่อหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าที่เตรียมไว้อย่างคล่องแคล่ว พอทั้งคู่เดินผ่านเข้าไปในตัวตึกก็เดินสวนกันกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย ซึ่งเจ้าหน้าที่ก็ถามเขาพร้อมยิ้มอย่างยินดีที่ทั้งคู่ได้กลับมาคืนดีกันแล้ว ส่วนเขาก็ได้แต่ยิ้มบาง ๆ กลับไป หลังจากนั้นเธอก็มองเขาอย่างสับสนว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก่อนหน้านี้ที่เธอไม่รู้หรือเปล่า แต่เธอก็ไม่กล้าถามออกไป ด้วยกลัวว่าเขาจะอารมณ์เสียขึ้นมาอีก หากเธอถามอะไรไม่เข้าหูเขาออกไป
พอถึงห้องพัก อัคราวิชญ์ก็ช่วยเปิดประตูให้วีรภัทราเดินเข้าห้อง เธอเกิดรู้สึกเงอะงะขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็เดินเข้าไปในห้องตามปกติ ส่วนเขากลับเดินเข้าไปในห้องและจัดแจงวางข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวอย่างกับเคยอยู่ห้องนี้มาก่อน แต่เธอก็ไม่ค่อยแปลกใจกับเรื่องนี้เท่าไรเพราะรู้แล้วว่าเป็นคอนโดที่ณัฐชานนท์เป็นหุ้นส่วน และสามีเธอก็น่าจะเคยมาที่นี่ก่อนหน้านี้เพราะพวกเขาเป็นเพื่อนกัน
"เย็นนี้วีอยากกินอะไรครับ" อัคราวิชญ์พูดขึ้นมาอย่างเรียบง่าย พลางจัดของใช้ส่วนตัวไปด้วย
"วีอยากกินข้าวต้มทะเลค่ะ" วีรภัทราตอบกลับ หลังจากนั่งคิดลังเลอยู่นาน
"ครับ ใส่พริกไทยน้อย ๆ ใช่ไหม เดี๋ยวผมทำให้นะ วีรอแป๊บนะครับ" อัคราวิชญ์ตอบรับทันที
"ใช่ค่ะ ขอบคุณนะคะ" วีรภัทราพูดขอบคุณอัคราวิชญ์กลับไปเพราะยังรู้สึกเกร็ง ๆ อยู่
"ไม่เป็นไรเลยครับ มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว" อัคราวิชญ์ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลกลับไป
วีรภัทราที่ได้ยินและเห็นอากัปกิริยาของอัคราวิชญ์ก็ยิ่งแปลกใจ บางครั้งก็รู้สึกสบายใจที่มีเขาอยู่ บางทีก็รู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก เธอชักจะไม่รู้แล้วว่าต้องวางตัวกับเขาอย่างไร แต่เธอทำได้แค่ระมัดระวังใจตัวเอง ไม่ให้ปล่อยใจไปกับสิ่งที่เขาทำให้เธอมากเกินไปเพราะกลัวจะรู้สึกเจ็บอีก เธอยังคงจำได้ดีกับความรู้สึกเก่า ๆ ที่เคยมีกับกัลย์กมล แม้ตอนนี้เธอจะพอรู้แล้วว่าโดนอีกฝ่ายปั่นหัว ทำให้ตัวเองสับสนและตามอารมณ์ของคนนั้นไปโดยไม่รู้ตัว ซึ่งตอนนี้เธอได้มีเวลาอยู่กับตัวเองมากขึ้น ทำให้จดจ่อกับความรู้สึกของตัวเองดีขึ้น แต่ก็แอบน่ากังวลเช่นกันหากเธอเปิดใจและเปิดโอกาสให้สามีเธอเข้ามาอยู่ในหัวใจ ตอนนี้ก็ได้แต่พยายามบังคับตัวเองไม่ให้ไปหวั่นไหวกับเขา
อัคราวิชญ์ที่เห็นวีรภัทรานั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ ก็จ้องมองเธอด้วยความสงสัย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป เดินไปทำอาหารตามที่คุยกันไว้ก่อนหน้านี้ วันนี้เธอจะได้กินอาหารฝีมือเขาหลังจากที่ไม่ได้ลิ้มลองรสชาตินี้มานาน ทำให้ใจเธอพองฟูขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวด้วยความปลื้มปริ่มในใจ เธอเลยยิ้มกว้างให้เขา แต่เขากลับมองเธอนิ่ง ๆ เพียงครู่เดียว แล้วก็หันไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่อยู่บนโต๊ะกินข้าวขึ้นมา ทำให้บรรยากาศกลับมากระอักกระอ่วนอีกครั้ง ทั้ง ๆ ที่ในใจเขาก็รู้สึกดีใจจนเนื้อเต้นแล้ว
ค่ำคืนแรกที่อัคราวิชญ์และวีรภัทราจะได้อยู่ด้วยกัน พอเขาอาบน้ำเสร็จก็เดินขึ้นไปนอนเบียดในเตียงเดียวกันกับเธอ เธอตกใจมาก จึงรีบกระเถิบตัวหนีเพราะพวกเขาไม่เคยนอนด้วยกันจริง ๆ มาก่อน ยกเว้นก็แค่คืนอันเร่าร้อนนั้น ทำให้เธอรู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก เธอเริ่มนอนตัวเกร็งจนเขาสังเกตเห็นได้ เขาจึงพูดขึ้นมาว่า
"ผมไม่ทำอะไรวีหรอก ใช่ว่าเราไม่เคยนอนด้วยกันสักหน่อย" อัคราวิชญ์พูดอย่างเถรตรงออกไป วีรภัทราที่ได้ยินประโยคแรกกำลังจะถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่พอได้ยินประโยคถัดมาเล่นทำเอาเธออยากจะตะโกนใส่หน้าเขา เขาพูดเกือบจะดีอยู่แล้ว ทำไมเขาถึงชอบพูดจาไม่น่าฟังแบบนี้บ่อย ๆ นะ ทั้งที่เธอก็เคยได้ยินประโยคดี ๆ มาบ้างจากเขา เธอได้แต่นึกอยู่ในใจ
เพียงไม่นานอัคราวิชญ์ที่สอดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันกับวีรภัทราก็เริ่มรุกล้ำเธอด้วยการเอามือตัวเองไปสัมผัสกับมือของเธอ จากนั้นก็จับมือเธอไว้ ไออุ่นจากมือเขาที่เกาะกุมมือเธออยู่ ทำเอาใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ แล้วยิ่งเขาสอดนิ้วประสานกับมือของเธอ พร้อมกับแหย่ด้วยคำพูดที่ชวนสยิวในใจ ก็ยิ่งเพิ่มความรู้สึกให้เธอรู้สึกเขินอายจนหน้าแดงก่ำขึ้นมาอีก
"ผมแค่จับมือเองนะ วีตื่นเต้นได้ขนาดนี้เลยเหรอครับ" อัคราวิชญ์พูดกระซิบที่หูวีรภัทราอย่างแผ่วเบา ทำให้เธอที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ก็ตกใจและนึกว่าเขาได้ยินเสียงหัวใจของเธอที่เต้นแรงอยู่ตอนนี้ จึงหันหน้าไปอีกทางแทนการสบตากัน แล้วเอามืออีกข้างแตะที่หน้าอกข้างซ้ายเพื่อเช็คความรู้สึกของตัวเองไปด้วย และค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจเข้าออกเพื่อปรับอารมณ์ของตัวเอง แต่เธอก็ยังคงได้ยินเสียงหัวใจเต้นแรงอยู่ จึงหันกลับไปมองเขาอย่างแปลกใจ พอเห็นว่าเขานอนมองเธออย่างไม่วางตา แถมยังพูดจากระเซ้าเย้าแหย่ให้เธอรู้สึกขวยเขินขึ้นมาอีกว่า
"ผมตื่นเต้นกว่าวีซะอีก" อัคราวิชญ์ที่ปล่อยให้อารมณ์พาไป และเผลอพูดความในใจออกมา แต่เขาก็ต้องกลับมาตั้งสติเพราะตอนนี้เสียงหัวใจของทั้งคู่นั้นเต้นโครมครามหนักกว่าตอนแรกซะอีก เหมือนกับเครื่องดนตรีที่สอดประสานกันอย่างลงตัวเลยล่ะ
หลังจากผ่านพ้นคืนนี้ไป อัคราวิชญ์ก็ยังคงดูแลวีรภัทราอย่างดีเหมือนเดิม จนเธอก็เริ่มรู้สึกเคยชินกับการมีอยู่ของเขามากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งก่อนวันคลอด 1 วัน พริมาก็มาหาเธอถึงคอนโด ในช่วงที่สามีเพื่อนไม่อยู่ห้องเพราะต้องออกไปซื้อวัตถุดิบที่จะใช้ทำอาหาร
"มีอะไรหรือเปล่า" วีรภัทราเอ่ยถามพริมาด้วยความเป็นห่วง เพราะเพื่อนเธอแสดงสีหน้าลำบากใจที่จะพูดเล็กน้อย
"วี เรามีความลับเรื่องหนึ่งอยากจะบอกแกมานานแล้ว แต่เพราะโดนคุณอัคราวิชญ์ห้ามไว้เลยบอกแกไม่ได้" พริมาพูดไปอย่างตื่นเต้นเพราะกลัวว่าสามีเพื่อนจะกลับมาก่อนที่เธอจะได้เล่าความจริงให้วีรภัทราฟัง
"เรื่องอะไร พูดมาเร็วเลย" วีรภัทราพูดขึ้นอย่างร้อนรนเพราะคิดไปเองว่าต้องเป็นเรื่องไม่ดีแน่ ๆ ไม่งั้นเพื่อนเธอคงไม่ทำท่าลุกลี้ลุกลนขนาดนี้หรอก
"แกเคยถามเรื่องของบำรุงครรภ์ว่ามาจากเราใช่ไหม ความจริงแล้ว..." พริมาเกริ่นย้อนไปยังเรื่องเก่าที่เคยคุยกับวีรภัทราเมื่อวันวาน
"ความจริงแล้วคุณอัคราวิชญ์เขาเป็นคนฝากของมากับเรา แล้วเอามาให้แก แกอาจจะคิดว่าทำไมถึงมาบอกแกตอนนี้ เพราะตอนนั้นเราไม่แน่ใจ แต่วันนี้ที่เห็นแกมีสีหน้าที่สดใสขึ้น และดูอารมณ์ดีกว่าแต่ก่อน เราก็มั่นใจว่าคนที่ทำให้แกรู้สึกดีได้ขนาดนี้คงไม่พ้นสามีแกหรอก จริงไหม" พริมาอธิบายความจริงให้วีรภัทราฟังทั้งหมด พร้อมชี้ให้เห็นความจริงที่เพื่อนเธอมองข้ามมาโดยตลอด
หลังจากที่วีรภัทราได้ยินเรื่องราวทั้งหมด ใจเธอก็เต้นแรงขึ้น พอนึกถึงเขาก็รู้สึกเหมือนมีผีเสื้อบินอยู่ในท้องอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เธอเก็บกดอารมณ์มากเกินไป หรือเธอละเลยที่จะสังเกตอารมณ์ความรู้สึกตัวเอง แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่อยากคาดหวังในตัวเขามากเพราะท่าทีเขาช่างน่าสับสนเหลือเกิน
วีรภัทราที่นั่งฟังอยู่ก็รู้สึกเจ็บท้องเป็นระยะอย่างต่อเนื่องและเริ่มถี่ขึ้น เธอจำได้ว่าหมอเคยเตือนเรื่องอาการก่อนหน้านี้ จึงบอกพริมาให้รีบเรียกรถพยาบาลด่วนเพราะเธอจะคลอดลูกแล้ว พวกเขานั่งรอรถพยาบาลไม่นาน วีก็ถูกเข็นขึ้นรถพยาบาลด้วยสติที่เบลอ ๆ อยู่ เธอได้ยินเสียงพูดให้กำลังใจจากพริมาบ้าง รู้แค่ว่าเพื่อนคอยจับมือเธอไปตลอดทางจนเข้าห้องคลอดไป พริมจึงปล่อยมือเธอ หลังจากนั้นเธอก็โทรติดต่ออัคราวิชญ์เพราะรู้ว่าเขาจะต้องตกใจมากแน่ในตอนที่กลับถึงบ้านแล้วไม่เจอวี
ภายในห้องคลอดวีรภัทรารู้สึกเจ็บมากจนแทบทนไม่ไหว เหงื่อผุดตามใบหน้าโดยเฉพาะหน้าผากของเธอ จากนั้นหมอและพยาบาลทั้งหมด 5 คนก็เข้ามาประกบและช่วยให้เธอคลอดลูกได้ ตลอดระยะเวลาที่เธอเบ่งลูก เธอรู้สึกเหมือนสติจะพังเพราะความเจ็บปวดที่ยังคงถาโถมอยู่ตลอดเวลา จนเธอหลุดเข้าไปอยู่ในห้วงความทรงจำเมื่อครั้งเก่าที่เธอเคยมีกับอัคราวิชญ์ เธอยังคงจำการเจอกันครั้งแรกของพวกเขาได้ดี ความเฉยชาที่เขาทำต่อเธอ ทั้งคำพูดและการกระทำของเขาเสียดแทงจิตใจเธอทุกคราที่เจอกัน
จากนั้นภาพที่วีรภัทราเห็นก็ถูกตัดไปยังเรื่องราวที่อัคราวิชญ์ทิ้งเธอไปทำงานที่ต่างประเทศ ความรู้สึกโดดเดี่ยวตลอดระยะเวลา 8 เดือน มันยังคงคอยย้ำเตือนเธอเสมอมาว่า เขานั้นไม่มีทางที่จะเปลี่ยนใจและดีกับเธอเหมือนเพื่อนมนุษย์คนหนึ่ง หรือแม้กระทั่งจะรักเธอได้ อีกทั้งความเจ็บลึกเหล่านั้นยังคงค้างคาอยู่ในใจเธอไม่เคยหาย เธอได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองว่า เธอผิดอะไร ทำไมเขาถึงต้องทิ้งเธอไว้ที่นี่ แต่มันก็เป็นแค่คำถามที่ลอยไปลอยมาในอากาศเพราะเธอไม่กล้าถามออกไป ด้วยกลัวความเจ็บปวดที่จะต้องเผชิญหน้า
ภาพความทรงจำยังคงสลับไปมาอย่างต่อเนื่องในเวลานี้วีรภัทราดันไปนึกถึงณัฐชานนท์ เพราะเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้คนอย่างอัคราวิชญ์เข้าใจเธอผิด ทำให้เธอต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกปวดร้าวในใจมากที่สุดตั้งแต่ทะเลาะกับเขามา อะไรกันทำให้เขามั่นใจว่าเธอจะทำเรื่องผิดศีลธรรมเช่นนั้น อีกทั้งเขายังดูถูกเธอด้วยการใช้ร่างกายของเขามาย่ำยีเธอ ไม่มีอะไรจะทำให้เธอรู้สึกต่ำต้อย และไร้ค่าได้มากเท่านี้มาก่อน น้ำตาเธอไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว อาจเพราะความเก็บกดที่อยู่ภายในใจเธอมานาน ตอนนี้เลยต้องการระบายออกมา แต่แล้วความทรงจำอันล้ำค่าที่สุดก็ย้อนกลับมา ทำให้เธอยิ้มบาง ๆ อย่างสุขใจ เพราะมีช่วงเวลาหนึ่งที่เขาปกป้องเธอ และแสดงออกว่าพร้อมที่จะอยู่ข้างเธอด้วย แถมยังคอยดูแลเท้าที่เธอแพลงอย่างทะนุถนอม เธอไม่เคยรู้สึกดีแบบนี้มาก่อน ยกเว้นก็แค่ช่วงเวลานั้น
และเรื่องราวฉากสุดท้ายก่อนที่พวกเขาจะกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง คือตอนที่วีรภัทราถูกเข้าใจผิดซ้ำซากไม่เลิกจากอัคราวิชญ์ และเขาเองก็ไม่มีทีท่าว่าจะถอย พร้อมที่จะลุยแหลกและทำลายเธอกับณัฐชานนท์ เมื่อเธอรับรู้ได้ถึงความเชื่อมั่นในตัวเองของเขาก็รู้เลยว่า ต่อให้เธอจะพยายามอธิบายความจริงไปอีกสักกี่รอบ เขาก็ไม่มีทางเชื่อมั่นในตัวเธอ ไม่ต้องพูดถึงความสัมพันธ์ในด้านอื่นเลย คงเละไม่เป็นท่าเหมือนคู่รักทั่วไปแน่นอน เธอจึงตัดสินใจวิ่งหนีเขาไปแทนที่จะทนแบกรับความเจ็บปวดอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
ในตอนที่วีรภัทรากำลังติดอยู่ในภาพความฝัน ก็พลันไปนึกถึงช่วงเวลาที่อัคราวิชญ์ขอกลับมาดูแลเธอ พร้อมทั้งคำมั่นสัญญาว่าจะดูแลเธออย่างดีที่สุดด้วย เวลานั้นเธอไม่กล้าที่จะคิดหรือคาดหวังในตัวเขาเลยด้วยซ้ำ แต่ตลอดระยะเวลาประมาณ 7 - 8 เดือนที่ผ่านมา เขาก็ได้ทำให้เธอรับรู้อะไรบางอย่าง แม้จะงุนงงในการกระทำของเขาบางครั้ง เพราะความนิ่งเฉยของเขาในบางทีสลับกับความใจดีที่แปลกประหลาด ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังหวังที่จะให้เขาอยู่ร่วมกับเธอในช่วงเวลาที่เจ็บปวดนี้อยู่ดี เธออยากได้ยินความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอและลูกที่กำลังจะเกิดมา แต่เธอเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจ จึงปลอบใจตัวเองไปว่า อย่าไปตั้งความหวังกับเขาในเรื่องนี้มากนัก เขาไม่มีทางที่จะมาทำอะไรแบบนี้หรอก


## สุดแสงสีหม่น

วินาทีที่วีรภัทราได้เห็นอัคราวิชญ์เดินเข้ามาในห้องพร้อมชุดป้องกันเชื้อโรค เธอรู้สึกเหมือนความฝันเพราะไม่คิดว่าเขาจะเข้ามาในนี้ ความเจ็บที่หนักหน่วงตอนนี้เหมือนได้รับการปลอบประโลมด้วยสายตาที่ห่วงใยจากเขา เธอรับรู้ได้อย่างชัดเจน ทั้ง ๆ ที่เธอแทบจะไม่มีสติกับเรื่องอื่นเลยด้วยซ้ำ เธอตกอยู่ในภวังค์นั้นได้เพียงไม่นาน หมอก็พูดให้เธอเบ่งอีกครั้ง ซึ่งเธอใช้แรงสุดกำลังในเฮือกสุดท้ายคลอดลูกออกมา จากนั้นเสียงร้องของเด็กน้อยน่ารักน่าชังก็ดังลั่นห้อง น้ำตาแห่งความปลื้มปริ่มก็ไหลซึมออกมาที่หางตาของเธอ ต่างจากสามีที่ร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไว้ไม่อยู่
อัคราวิชญ์ปาดน้ำตา แล้วหันไปสบตากับวีรภัทราที่นอนอย่างหมดแรง ความรู้สึกทุกอย่างที่เขาเก็บไว้มานานท่วมท้นจนเอ่อล้นขึ้นมา เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเพราะนี่คือครั้งแรกที่เขาอยากจะบอกกับเธอ ส่วนเธอที่มองหน้าเขาอยู่ก็รู้สึกไม่ต่างกันเพราะความจริงที่ได้รับรู้มาจากเพื่อนสนิท ทำให้เธอยอมรับในความรู้สึกของตัวเองมากขึ้น
"วี ผมขอโทษที่ผมมาช้านะครับ" อัคราวิชญ์เอ่ยคำขอโทษจากใจจริง วีรภัทราที่ได้ยินคำพูดนี้ก็ร้องไห้ออกมา แต่พยายามกลั้นเสียงด้วยการกัดปากตัวเองไว้อยู่
"ไม่เป็นไรเลยค่ะ วีก็มีเรื่องขอโทษเหมือนกันค่ะ" วีรภัทราก็พูดออกไปด้วยเสียงที่แหบแห้งเพราะไม่ได้ดื่มน้ำมานานหลายชั่วโมง
"ผมยอมรับว่าผมทำเรื่องไม่ดีกับวีไว้เยอะมาก ผมรู้ตัวแล้วว่าผมรู้สึกยังไงต่อวี หากวันนี้วีจะไม่ให้โอกาสผมทำหน้าที่สามีต่อไป ผมก็เข้าใจนะครับ แต่ผมอยากอยู่กับวีมากจริง ๆ ครับ" อัคราวิชญ์พูดสลับเสียงสะอื้น
"พี่คนนี้อยากเป็นคนที่คอยเคียงข้างและทำให้ทุกวันของวีไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป พี่รักวีนะครับ พี่รักวีจริง ๆ ครับ" อัคราวิชญ์สารภาพความในใจจนหมดเปลือก วีรภัทราที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ก็หายสับสนและกระจ่างชัดในหัวใจขึ้นมา เธอพยักหน้าตอบตกลงด้วยความรู้สึกเต็มตื้นขึ้นมาในหัวใจ พอเขาเห็นเธอยอมตกลงแล้ว ก็ก้มลงจุมพิตเธออย่างอ่อนโยนที่สุด สร้างความประทับใจให้กับหมอและพยาบาลที่ร่วมเป็นสักขีพยานของทั้งคู่ พอพวกเขารู้ตัวว่าถูกจับจ้องจากคนอื่น ก็ยิ้มเขินออกมา แต่ก็ยังมีความสุขอยู่ดี
ตั้งแต่วันคลอดที่วีรภัทราได้ยินคำว่ารักของอัคราวิชญ์ครั้งแรกนั้น เธอก็ยังคงตื่นเต้นจนใจแทบจะหลุดออกมาจากหน้าอกข้างซ้าย มันยังคงดังก้องอยู่ในใจเธอไม่หายไปไหน แม้ว่าตอนนี้พวกเขาจะตัดสินใจย้ายกลับมาอยู่ด้วยกันที่บ้านของเขาแล้วก็ตาม ส่วนเขาที่ยังคงตื่นเต้นกับการเลี้ยงลูกในทุกวัน ก็ประคบประหงมลูกสาวเพียงคนเดียวอย่างใกล้ชิดเหมือนกับไข่ในหิน เธอได้แต่มอง 2 พ่อลูกด้วยความเอ็นดู และสิ่งที่เธอประทับใจอีกเรื่องคือการที่เขาใส่ใจลูกด้วยการทำห้องนอนแบบพิเศษขึ้นมา
อัคราวิชญ์ที่ไม่เคยจะเชื่อในรักครั้งใหม่ กลับกลายเป็นถูกเติมเต็มด้วยลูกสาวสุดน่ารักและภรรยาแสนดีที่เขาเคยมองข้าม เขายอมรับเลยว่าถ้าไม่ใช่เพราะลูก ก็คงไม่มีใครดึงเขาให้อยากกลับมาใช้ชีวิตร่วมกันกับเธอได้ เขายังจำความรู้สึกที่ตื้นตันใจเมื่อครั้งเห็นหน้าลูกครั้งแรก เสียงร้องของลูกยังคงก้องอยู่ในหัวใจเขาเสมอมา เป็นความรู้สึกแปลกใหม่ แม้เขาจะไม่เคยได้สัมผัสความรู้สึกแบบนี้มาก่อน แต่ว่ามันช่างดีเหลือเกิน คงไม่มีคำนิยามไหนจะมาเทียบได้เท่ากับคำว่า อาทิมาหรือโรส ลูกสาวเพียงคนเดียวของเขาในเวลานี้ที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจและดอกไม้งามที่เข้ามาเบ่งบานในใจเขาได้อีกแล้ว
ในช่วงระยะเวลา 1 ปีที่ผ่านมาเกิดเรื่องราวมากมายไม่หยุดหย่อน คุณหญิงวิไลรัตน์ที่เห่อหลานมากจนยอมจ่ายหนักให้แบบไม่อั้น ส่วนป้านุชจะชอบแวะเวียนมาหาเหลนบ่อย ๆ ทั้งที่อายุก็เยอะมากแล้ว ทำให้วีรภัทราได้สัมผัสกับความอบอุ่นและสุขใจในแบบที่เธอไม่ได้รู้สึกมันมานาน ต่อให้ที่ผ่านมากัลย์กมลจะเคยเข้ามาแสร้งทำว่ารักเธอก็ตาม แต่ตอนนี้เธอรู้สึกโล่งใจขึ้นเยอะเพราะหลังจากที่มนโดนอัคราวิชญ์ดำเนินคดีไปแล้ว ก็ไม่กล้ากลับเข้ามายุ่งกับเธออีก แถมมนก็ถูกพ่อแม่สั่งห้ามและส่งให้ไปทำงานที่ต่างประเทศทันทีหลังออกจากคุก ด้วยความอับอายที่ลูกตัวเองทำเรื่องน่าอาย พ่อแม่มนขอโทษและชดเชยให้เธอด้วยวิธีนี้ ซึ่งเธอก็ไม่ติดใจอะไร และขอบคุณที่พ่อแม่มนเข้าใจเธอด้วย
ขณะที่ณัฐชานนท์ก็พยายามหาข้ออ้างมาเจอวีรภัทราอยู่บ่อย ๆ ด้วยการเอาของมาฝากลูกเธอ แต่ก็ไม่วายยังพยายามแตะเนื้อต้องตัวเธอในตอนที่เธอเผลอ ซึ่งเธอเองก็ไม่ชอบใจนักเลยพูดจาไม่น่าฟังออกไป และเชิญเขากลับบ้านโดยที่ไม่สนใจความรู้สึกและความสัมพันธ์ในฐานะเพื่อนของสามีเธออีกต่อไป ผิดกับอัคราวิชญ์ที่ไม่มีทีท่าว่าจะโกรธเคืองใด ๆ อีกแล้วเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต ทำให้เขาได้เรียนรู้ที่จะเชื่อใจเธอแล้ว อีกทั้งเธอเองก็แสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ได้ชอบหรือสนใจในตัวเพื่อนเขาเหมือนอย่างที่เข้าใจผิด เขาเลยวางใจและปล่อยให้เธอได้ใช้ชีวิตอย่างที่อยากจะเป็น
อัคราวิชญ์และวีรภัทราช่วยกันเลี้ยงดูอาทิมาให้เติบโตมาเป็นเด็กหญิงที่เฉลียวฉลาดและสู้คน เพราะเธอมีทัศนคติต่อการใช้ชีวิตในสังคมปัจจุบันว่า หากคนเราไม่เข้มแข็งมากพอก็จะอยู่อย่างยากลำบากและเธอเองก็ไม่อยากให้ลูกต้องประสบพบเจอกับปัญหาเดียวกันกับเธอ ซึ่งเขาในฐานะสามีก็เห็นด้วยมาก แถมเขายังมีมุมมองในด้านอื่น ๆ อีก เช่น การคบหาเพื่อน หรือแม้กระทั่งแฟน เพราะในอนาคตเขาอยากจะให้ลูกได้ไปลองเติบโตในต่างประเทศเหมือนเขา จึงเป็นเรื่องที่ทั้งคู่คุยกันอย่างลงตัวที่สุด ถึงแม้ว่านับวันพวกเขาจะยิ่งหลงลูกมากขึ้น แต่ก็ไม่ทำให้เรื่องพวกนี้เสียระบบแน่นอน นั่นคือสิ่งที่พวกเขาอยากส่งต่อให้ลูกมากที่สุด และตั้งแต่ที่มีลูกสาวตัวน้อยคนนี้เข้ามาอยู่ในชีวิตพวกเขาก็ทำให้หัวใจของคนเป็นพ่อ เป็นแม่ได้รับการถูกโอบกอดหัวใจในทุกวัน
ในห้องของเล่นลูกที่อัคราวิชญ์ทำไว้ให้ พวกเขาต่างนั่งมองพัฒนาการของลูกด้วยสายตาที่เอ็นดู พลางพูดคุยกันถึงความทรงจำเก่า ๆ ที่ผ่านมา แม้จะมีความเจ็บปวดและเสียใจเจือปนอยู่ แต่ก็เป็นเรื่องราวที่ทำให้ทั้งคู่เติบโตและครองคู่กันมาถึงตอนนี้ จากนั้นอัคราวิชญ์ก็ขอตัวไปทำอาหารให้ลูกสาวสุดที่รักก่อน ส่วนวีรภัทราที่นั่งดูลูกเล่นอยู่นั้น ก็พลันนึกถึงคำสอนของป้านุชที่ยังอยู่ในใจเธอ เพราะคำว่าทิฐิ ทำให้เธอเกือบทำความสัมพันธ์ครอบครัวพังลง หากไม่ได้ความช่วยเหลือจากพริมาที่คอยแอบบอกหรือเตือนเธอ คำแนะนำจากป้า และที่สำคัญที่สุดคือความรักของลูกที่มีให้เธออย่างไม่มีเงื่อนไข เธอก็คงไม่ได้มานั่งในบ้านหลังนี้อีกครั้ง
วีรภัทราตระหนักได้แล้วว่า ความเข้าใจเพียงอย่างเดียวมันไม่พอ เพราะที่ผ่านมาเธอฝืนใจที่จะเข้าใจมันอยู่หลายอย่าง แม้ว่าเธอมีสิทธิ์ที่จะถามออกไปได้ แต่กลับอยู่อย่างคนแปลกหน้ามากกว่าครอบครัว เอาแต่เกรงใจมากจนเกินเหตุ ทำให้พวกเขาทะเลาะกัน ซึ่งมันก็ไม่ใช่การคุยด้วยเหตุผลอยู่ตลอดเวลาหรอก เธอจึงรับรู้ได้ด้วยการประสบพบเจอในปัญหานี้ทันทีว่า การทำแบบนี้ก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น มีแต่จะทำลายความรู้สึกกัน
ขณะที่วีรภัทรากำลังนั่งคิดไปเพลิน ๆ ก็ถูกอาทิมาเรียกหา คำว่า แม่ ทำให้เธอหลุดออกจากภวังค์ความคิด จากนั้นเธอก็เขยิบตัวเข้าไปเล่นกับลูก พลางนั่งยิ้มและหัวเราะอย่างมีความสุข เธอรู้ซึ้งแล้วว่า ชีวิตนี้คงไม่ได้เจอความสุขที่แท้จริงแล้ว หากไม่มีอาทิมาเข้ามาอยู่ในชีวิตเธอตอนนี้ ก็ยิ่งเป็นการตอกย้ำให้เธอรู้ว่า ความสุขนั้นอยู่ไม่ไกล มันอยู่ข้างตัวเรานี้เอง อยู่ที่เราจะรักษามันไว้ได้ไหม และอย่าละเลยความรู้สึกของคนในครอบครัว
อัคราวิชญ์ที่ทำอาหารเสร็จก็มาชวนวีรภัทรา พร้อมอุ้มลูกพาไปป้อนข้าวอย่างอารมณ์ดี แต่พอเห็นเธอกำลังยิ้มอยู่ ก็ถามอย่างกระเซ้าเย้าแหย่ออกไปว่า
"วียิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยนะ" อัคราวิชญ์พูดกลั้วขำออกมาเพราะเอ็นดูในความน่ารักที่ทั้งวีรภัทราและอาทิมาแสดงออกต่อกัน
"หนูโรสไปปล่อยพลังรักให้แม่เขาอีกแล้วเหรอลูก" อัคราวิชญ์ย่อตัวลงไปอุ้มอาทิมาขึ้นไว้บนแขนที่แข็งแรงของเขา พลางเขย่าลูกเบา ๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว ในใจก็ได้แต่คิดว่า เด็กอะไรช่างน่ารักเหลือเกิน ทำใจพ่อคนนี้บางเสมอเลยนะ
"ป้อ" อาทิมาเรียกอัคราวิชญ์ พลางใช้มือน้อยแตะลงไปที่หน้าอกของพ่อตัวเอง พอเขาเห็นแบบนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างเบิกบานใจ
"ค่ะ หนูโรสปล่อยพลังรักให้วีตลอดเวลาเลย แค่มองก็รู้สึกได้ถึงความรักที่ลูกมีให้วีแล้วค่ะ" วีรภัทราพูดด้วยน้ำเสียงสดใส พลางยิ้มตาหยีให้ 2 พ่อลูกไปด้วย
หลังจากทั้ง 3 คนกินข้าวเสร็จ อัคราวิชญ์ก็อุ้มอาทิมาแยกไปนั่งเล่นที่ห้องนอนเก่าของวีรภัทรา ความน่ารักของลูกทำให้เขาหายเหนื่อยทุกที แม้เขาจะต้องช่วยทำงานทั้งนอกบ้านและในบ้าน พอผ่านไปครึ่งชั่วโมงเขาก็อุ้มลูกไปอาบน้ำ และกล่อมเข้านอนตามหน้าที่ที่แบ่งกันไว้กับเธอ  ส่วนเธอก็ช่วยล้างจานและเดินขึ้นไปนั่งที่เก้าอี้ในลานระเบียงชั้น 2 หน้าห้องนอนเก่าที่เธอเคยใช้ในตอนที่ย้ายเข้ามาใหม่ แต่ตอนนี้ได้เปลี่ยนห้องนี้เป็นพื้นที่เล่นของลูกไปแล้ว จากนั้นเธอก็เดินไปยืนที่ริมระเบียง เธอรู้สึกผ่อนคลายไปกับบรรยากาศเย็นสบาย จึงปล่อยใจไปตามอารมณ์ความรู้สึก ณ ขณะนั้น
ระยะเวลาที่วีรภัทราเรียนรู้กับเรื่องนี้นั้นยาวนานมาพอสมควร จนได้เจอกับคำตอบอย่างการยอมรับในตัวตนของอีกฝ่ายนั้นก็สำคัญไม่แพ้กัน คนเราอยู่ด้วยกัน ไม่ใช่แค่อยู่ แต่ต้องปรับตัวเข้าหากัน ทั้งในแง่การพูดคุยที่ใช้เหตุผลนำ ทำความเข้าใจต่อหลังจากฟังเรื่องราวทั้งหมดแล้ว และรู้จักที่จะยอมรับในตัวตนของอีกฝ่ายเพราะไม่มีใครสมบูรณ์แบบ และไม่มีใครทำหน้าที่ของตัวเองได้ดีเสมอ คนเราจะต้องรู้จักให้อภัยและเปิดใจกับสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นให้มากพอ เพื่อให้ความสัมพันธ์ของครอบครัวยังไปกันต่อได้
วีรภัทราที่ยืนเหม่อมองออกไปยังท้องฟ้าที่มืดหม่น แต่เห็นแสงที่สดใสกำลังแต่งแต้มให้เธออยู่ เธอยิ้มให้กับตัวเอง เพราะตอนนี้ ตัวเธอเองได้เปิดใจ ปรับตัว และยอมรับทุกความเป็นไปในชีวิตที่เข้ามาแล้ว
และนี่สินะคือ ปลายทางของ สุดแสงสีหม่น
วีรภัทราเกิดมาในครอบครัวฐานะปานกลาง มีป้านุชเป็นคนคอยเลี้ยงดู เนื่องจากพ่อแม่ของเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุเมื่อเธอยังเด็ก แต่ก่อนที่เธอจะย้ายไปอยู่กับป้านุช เธอได้อาศัยอยู่กับคุณปู่ณรงค์ที่ใจร้าย และคุณย่ากัลยาณีที่ป่วยหนักเพราะรับไม่ได้กับเรื่องลูกชายของตัวเอง ทำให้เธอจะต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการปรับตัวเพื่อเติบโตเป็นคนเข้มแข็งและสู้ชีวิตเพียงลำพัง ถึงแม้ว่าลึก ๆ เธอจะอ่อนไหวง่ายกับเรื่องของความรักและความสัมพันธ์กับคนที่อยู่รอบตัวเธอ แต่สิ่งที่เธอยึดมั่นเสมอ แม้เจอกับสิ่งเลวร้ายถาโถมเข้ามา คือเธอจะพยายามไม่หวั่นไหวไปกับมันและเลือกที่จะมองในด้านดี
       ในช่วงวัยเด็กของวีรภัทรานั้น เธอเจอแต่คนที่ชอบกลั่นแกล้ง แม้ว่าเธอจะมีกัลย์กมลคอยอยู่ข้าง ๆ เธอในช่วงเวลานั้น แต่ก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้น จนเธอได้รับความช่วยเหลือจากป้านุชในการย้ายโรงเรียน เธอจึงได้ไปเจอกับเพื่อนใหม่ที่ดีกับเธอมากอย่างพริมา ทำให้เธอรู้สึกว่าโลกใบนี้ยังพอมีอะไรดีอยู่บ้าง
       จนกระทั่งในวัย 24 ปีของวีรภัทรา เธอถูกป้านุชจับแต่งงานกับอัคราวิชญ์ ลูกชายคนเดียวของคุณหญิงวิไลรัตน์ ซึ่งเป็นรุ่นน้องคนสนิทของป้านุช ทำให้เธอปฏิเสธไม่ได้เพราะต้องตอบแทนบุญคุณ หลังจากเธอย้ายเข้าไปอยู่บ้านเดียวกับสามี เธอใช้ความพยายามทั้งการปรับตัว และความอดทนที่จะต้องเผชิญหน้ากับอุปสรรคและปัญหาที่สามีเธอสรรหามาให้จนฟางเส้นสุดท้ายกำลังจะขาด เธอจึงตัดสินใจว่าจะหนีไปต่างประเทศคนเดียว แต่ว่าเพื่อนสนิทสามีอย่างณัฐชานนท์อาสาเข้ามาช่วยดำเนินการให้เธอ ทำให้สามีเกิดความเข้าใจผิด และไม่แค่นั้นยังแอบไปขอเธอจากสามีเธออีกด้วย เรื่องเลวร้ายจึงเกิดขึ้นต่อเนื่องไม่จบไม่สิ้น
       ช่วงที่วีรภัทราเหนื่อยล้ากับความหนักหน่วงในชีวิตที่ต้องเจอ ก็ยิ่งเป็นการตอกย้ำมุมมองเธอเรื่องการแต่งงานแบบคลุมถุงชนว่ามันเลวร้ายและย่ำแย่แค่ไหน ไม่เห็นจะเหมือนกับสิ่งที่ป้านุชเคยสัญญาและพร่ำบอกกับเธอไว้เลยว่า จะมีความสุข ตอนนี้เธอกลับรู้สึกว่าไม่จริงซะแล้ว แต่ยังดีที่มีอาทิมาเป็นยาดีช่วยเติมเต็มและเปลี่ยนมุมมองความคิดการทนอยู่หรืออยู่ทนของทั้งคู่ ท้ายที่สุดแล้วคนในครอบครัวจะใกล้ชิดกันมากขึ้นไหม ทุกอย่างล้วนขึ้นอยู่กับความเข้าใจ การยอมรับ และปรับตัวเข้าหากัน เพราะสิ่งนี้จะเป็นตัวช่วยให้ความสัมพันธ์ในครอบครัวยั่งยืน