ลูกหมาตัวนั้น...คือ Last Boss งั้นเหรอครับ!?
AM_A_M_
## บทนำ - กำจัด ‘ลาสต์บอส’

บทนำ - กำจัด 'ลาสต์บอส'
.
.
"...ไม่เชื่อหรือ? ถ้าอย่างนั้น…"
เสียงที่ให้ความรู้สึกแข็งกระด้างแทรกแทงเข้ามาในหัว
สองหูอื้ออึงจนแน่ใจว่าไม่น่ามีเสียงใดเล็ดรอดเข้ามาได้ แต่ประโยคดังกล่าวกลับชัดเจนทุกคำพูด ราวกับผุดขึ้นมาในสติรับรู้ได้โดยไม่ต้องอาศัยตัวกลางใดๆ
ร่างเพรียวเอียงวูบเมื่อทรงตัวเอาไว้ไม่อยู่ เด็กหนุ่มใจหายวาบเมื่อเห็นพื้นห้องที่ใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็วยามเสียหลักล้มลง
กะพริบตาเพียงครั้ง เขากลับไม่ได้อยู่ในบ้านของตนเองอีกแล้ว
เสียงเอะอะระเบิดขึ้นข้างหูจนวาลเรียสซวดเซไปสองก้าว พื้นดินแห้งใต้เท้าและอากาศที่กรุ่นร้อนไปด้วยกลิ่นอายของการต่อสู้ล้วนชวนให้ตื่นตระหนก
เด็กหนุ่มเผลออ้าปากค้าง ท่ามกลางอาคารหักพังราวกับอยู่ในสงครามกลางเมือง ดวงตาสีเขียวสะท้อนภาพของท้องฟ้าที่กำลังถูกปกคลุมด้วยเงาดำอย่างรวดเร็ว
กลุ่มเงานั้นดำเข้มขุ่นข้น ราวกับกลั่นขึ้นจากแก่นอันบริสุทธิ์ของความมืดมิดในยามราตรี แต่ขอบข่ายที่ควบรวมกันเป็นร่างเงาของสัตว์ร้ายขนาดใหญ่ซึ่งกำลังอ้าปากกลืนกินผืนฟ้านั้น กลับสะท้อนภาพของความเถื่อนร้ายและแค้นคลั่งออกมามากกว่าสิ่งไหน
ยามแนวเขี้ยวแหลมคมกวาดงับแนวทัพของฝ่ายมนุษย์ที่กำลังรุกไล่ สถานการณ์ก็แทบจะเปลี่ยนไปเป็นการฆ่าฟันอยู่ฝ่ายเดียว
เสียงขู่คำรามของสัตว์ร้ายที่ซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืดดังก้อง แต่ยังไม่สามารถกลบเสียงกรีดร้องของเหยื่อที่ตกอยู่ใต้กรงเล็บของผู้ล่าได้
ภายใต้เงามืดซึ่งดูราวกับฝันร้ายที่แยกเขี้ยวคำรามในยามเที่ยงวัน ผืนดินแตกระแหงกลับชุ่มฉ่ำด้วยฝนโลหิต ท่ามกลางเหล่าผู้้เคราะห์ร้ายที่ทอดร่างไร้ชีวิตเกลื่อนพื้น
ภาพตรงหน้าทำให้เด็กหนุ่มก้าวถอยหลังด้วยสีหน้าซีดเผือด ผิดกับคนอีกผู้หนึ่งซึ่งเดินไปด้านหน้า สวนกับเขาเพียงปลายเส้นผม
แผ่นหลังซึ่งถูกสวมทับด้วยเกราะวาววับ ไปจนถึงผ้าคลุมยาวที่ปลิวไสว ดูเจิดจ้าอย่างยิ่งในสมรภูมิซึ่งเต็มไปด้วยภาพอันน่าสลดหดหู่
ร่างของคนผู้นั้นหยัดยืนอย่างมั่นคง มือหนึ่งชักเอาดาบยาวคมปลาบออกมาไว้ข้างกาย ใบดาบเหยียดตรงเปล่งประกาย เช่นเดียวกับผู้เป็นนายซึ่งไม่เคยก้มหัวให้แก่ความอยุติธรรม
ชายหนุ่มเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายซึ่งกำลังกลืนกินผู้คนอย่างไม่หวั่นเกรง
แม้ลำแสงเจิดจ้าที่ส่องมาจะทำให้วาลเรียสเห็นรูปลักษณ์ของคนตรงหน้าได้ไม่ชัดเจนนัก แต่เสียงพึมพำยามคนผู้นั้นขยับปากเบาๆ คล้ายกับจะกล่าวคำกับตนเองนั้น กลับชัดเจนราวกับดังขึ้นที่ข้างหูของเด็กหนุ่ม
"สมแล้วที่เป็น 'ลาสต์บอส' …ศัตรูตัวสุดท้ายของโลกใบนี้…"
.
วาลเรียสสะดุ้งเฮือก
เด็กหนุ่มรู้สึกตัวอีกทีในท่านอนตะแคง ไหล่ข้างหนึ่งกดอยู่บนพื้นแข็งจนชาหนึบ
แต่อย่างน้อย เขาก็กลับมาอยู่ในบ้านของตนเองแล้ว
ดวงหน้าอ่อนเยาว์ซีดเผือดยามยกมือขึ้นกดข้างขมับ ภาพการต่อสู้อันน่าสลดหดหู่ก่อนหน้ายังคงติดอยู่หลังเปลือกตา เช่นเดียวกับกลิ่นคาวเลือดและควันไฟซึ่งคล้ายจะยังวนเวียนอยู่แถวปลายจมูก
"เห็น 'ภาพ' เหล่านั้นแล้ว…เริ่มเข้าใจขึ้นมาบ้างหรือยัง?"
เสียงเนิบช้าแข็งกระด้างดังขึ้นในหัวอีกครั้ง หน้าต่างกึ่งโปร่งใสกางแผ่ออกด้านหน้า เผยให้เห็นแถบแจ้งเตือนสีแดงสดที่กะพริบไหวเป็นจังหวะ
ดวงตาสีเขียวสะท้อนภาพหน้าต่างสถานะซึ่งไม่ควรปรากฏออกมาหากเจ้าของไม่ได้เรียกใช้ แม้จะรับรู้ถึงตัวตนของอีกฝ่ายซึ่งเรียกได้ว่ายืนอยู่เหนือกฏเกณฑ์ของโลกใบนี้แล้ว แต่ใจก็ยังคงสั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุม
ตัวอักษรบนหน้าต่างภารกิจปลิวหายไปราวกับเปลวเทียนยามต้องลม ก่อนที่คำสั่งในเควสล่าสุดจะจัดเรียงตัวเองขึ้นมาใหม่ช้าๆ
"กำจัด 'ลาสต์บอส' ก่อนที่มันจะเติบโต จนกลายเป็นตัวตนที่อันตรายต่อโลกใบนี้"
เสียงที่ไม่อาจระบุเพศหรืออายุของผู้กล่าวออกดังขึ้นในหัวอีกครั้ง เด็กหนุ่มฝืนศีรษะที่ให้ความรู้สึกวิงเวียนอย่างยิ่งเอาไว้ ขณะเหลือบมองกองผ้าขยุกขยุยตรงมุมห้อง
ก้อนขนสีเทากระดำกระด่างขดตัวเป็นทรงกลมอยู่กลางผืนผ้ายุ่งเหยิง ปลายหูทรงสามเหลี่ยมกระดิกเบาๆ เช่นเดียวกับพวงหางเล็กที่ปัดไปมาน้อยๆ ราวกับกำลังตกอยู่ในความฝัน
แม้จะดูผอมแห้งไปบ้าง แต่ในสายตาเจ้าของแล้ว สีหน้าท่าทางของเจ้าตัวเล็กในยามนอนหลับ ก็ล้วนดูน่ารักน่าชังจนถึงขีดสุด
วาลเรียสก้มมองลูกสุนัขที่เก็บมาจากข้างทางด้วยสายตาว่างเปล่า
ลูกหมาตัวนี้เนี่ยนะ…ลาสต์บอส?


## บทที่ 1 - เรื่องเล่าจากแดนไกล

บทที่ 1 - เรื่องเล่าจากแดนไกล
.
.
แสงแดดยามบ่ายตกต้องผิวน้ำใสทอประกายระยิบระยับ ผีเสื้อสี่ปีกบินต่ำเรียดลำธารเล็ก อวดปลายหางยาวสองแฉกได้เพียงครู่ ก็ถูกปลาใบไม้ตัวกลมตวัดครีบกระโดดงับอย่างรวดเร็ว
สิ้นเสียงผิวน้ำแตกกระจาย นกตัวเล็กที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้ใกล้ๆ พลันดีดตัวขึ้นอย่างตื่นตระหนก เหลือเพียงขนปุยสีขาวที่ค่อยๆ ร่วงหล่นลงบนพื้นหญ้านิ่ม
นกสีขาวขยับปีกเร็วจี๋จนแทบมองไม่ทัน พาตัวเองพุ่งผ่านแนวป่าโปร่งเข้าไปยังเขตบ้านเรือนของมนุษย์ ทิ้งขนอ่อนสีขาวนุ่มนิ่มราวกับปุยนุ่นไว้ด้านหลังเป็นทางยาว
หมู่บ้านเล็กๆ ที่อยู่ติดกับชายป่านั้นมีกันเพียงไม่กี่หลังคาเรือน บรรยากาศในยามบ่ายแก่จึงค่อนข้างเงียบสงบ แสงแดดจากเบื้องบนทำให้บริเวณไร่นาเงียบเหงาลงไม่น้อย ต่างจากแถบร้านค้าที่เริ่มคึกคักขึ้นเมื่อใกล้ถึงเวลาพักผ่อนของผู้คน
"หนุ่มๆ เอาปลาหินเผาราดซอสเผ็ดให้ฉันสองชุด ซุปผักกาดแดงตุ๋นหอยสองหัวหนึ่ง…อ้อ น้ำเผือกหอมคั้นสดอีกแก้วด้วยนะ…"
เด็กหนุ่มก้มหน้าจดรายการอาหารยาวเหยียดลงในสมุดเล่มเล็ก ก่อนจะเงยขึ้นขานรับด้วยรอยยิ้มกว้าง
"ทั้งหมดสามรายการนะครับ! รบกวนรออาหารสักครู่…"
คนอายุน้อยยังไม่ทันหมุนตัวเดินออกจากโต๊ะ เสียงของหญิงสูงวัยที่ฟังดูคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
"วาลเอ๊ย! ตะกี้ฉันสั่งหัวหอมเปราะผัดไข่ ทำไมถึงมาเป็นหัวมันกรอบผัดไข่แทนละจ๊ะ?"
"เอ๊ะ!? อย่างนั้นเหรอครับ? เอ…"
คนถูกเรียกพลิกหน้ากระดาษยับๆ กลับมาตรวจสอบ ก่อนจะต้องโค้งตัวขอโทษอีกฝ่าย ศีรษะที่ปกคลุมไปด้วยเส้นผมสีทองก้มต่ำจนแทบโขกลงกับโต๊ะ
"ผมจดผิดเองครับ! ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ถ้ายังไง…"
เด็กหนุ่มที่ยังไม่คุ้นชินกับรายการอาหารในร้านมีสีหน้าลำบากใจ ขณะที่เสียงตวาดของหญิงวัยกลางคนลอยออกมาจากหลังม่านกั้นประตูครัว
"วาลเรียส! รีบมายกซุปไปเสิร์ฟก่อนมันจะเย็น!"
"ครับผม! จะไปเดี๋ยวนี้ครับ!"
เจ้าของนามตะโกนรับด้วยท่าทีแข็งขัน ก่อนจะก้มศีรษะขอบคุณที่ลูกค้าเจ้าประจำโบกมือไปมายิ้มๆ ด้วยท่าทีไม่เอาเรื่อง
"ไปเถอะจ๊ะ ฉันเข้าใจ หนูเอด้าไม่อยู่คงลำบากกันแย่เลยสินะ"
วาลเรียสหัวเราะแห้งๆ ด้วยสีหน้าจืดเจื่อน ก่อนจะขอตัวไปทำงานต่อ ก่อนที่เจ้าของร้านจะอยากควงทัพพีสับหัวเขาแทนการผัดกับข้าว
กว่าโต๊ะในร้านอาหารประจำหมู่บ้านจะเริ่มว่างลง ดวงอาทิตย์บนท้องฟ้าก็เริ่มเคลื่อนลงต่ำแล้ว
เจ้าของร้านซึ่งควบตำแหน่งแม่ครัวมือฉมังเรียกพนักงานเสิร์ฟชั่วคราวมาหา หลังจากนี้ชาวบ้านส่วนใหญ่จะกลับไปใช้เวลากับครอบครัว ส่วนที่เหลือก็จะไปรวมตัวกันที่ร้านเหล้า ลูกค้าที่จะมาในช่วงเย็นมีเพียงขาประจำอีกไม่กี่คน ไม่จำเป็นต้องมีคนช่วยรับรายการและเสิร์ฟอาหารมาช่วยแบ่งเบาภาระอีก
"พรุ่งนี้เอด้าก็จะกลับมาแล้ว ฉันกดจบเควสให้เลยก็แล้วกัน"
หญิงวัยกลางคนเรียกหน้าต่างภารกิจกึ่งโปร่งแสงขึ้นมาเบื้องหน้า ปลายนิ้วที่สามารถปรุงอาหารเลิศรสขยับกรอกคำสั่งไม่กี่ครั้ง เควสที่กำลังดำเนินการอยู่ก็เปลี่ยนสถานะเป็นเสร็จสิ้น
เสียงแจ้งเตือนเบาๆ ดังขึ้นจากทั้งฝั่งเจ้าของร้าน และลูกจ้างชั่วคราวที่เปิดหน้าต่างสีฟ้าอ่อนขึ้นมาเทียบเคียงกัน
หลังจากยืนยันยอดเหรียญเงินที่ถูกโอนเข้ามาในบัญชีของตนแล้ว วาลเรียสจึงก้มศีรษะขอบคุณอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม
"ขอบคุณมากครับ! ถ้าต่อไปมีอะไรก็เรียกใช้ผมได้ตลอดเลยนะครับ…"
เด็กหนุ่มตั้งใจจะนำเสนอตนเองกับเจ้าของร้านต่ออีกสักคำสองคำ แต่กลับถูกขัดจังหวะด้วยตะกร้าใบเล็กที่อีกฝ่ายเสือกไสเข้ามาในมือ
"ถ้าเล็งตำแหน่งเด็กเสิร์ฟประจำร้านฉันว่ายากหน่อยนะ เด็กคนนั้นมือไม้คล่องแคล่วกว่านายเยอะ…เอ้า! ถือว่าเป็นของปลอบใจแล้วกัน"
วาลเรียสเงยขึ้นมองหญิงวัยกลางคนที่หมุนตัวจากไปด้วยสีหน้ามึนงง ก่อนที่ดวงตาสีเขียวจะทอประกายวิบวับยามเห็นฟองไข่กลมเกลี้ยงเรียงรายกันอยู่เต็ม
"ขอบคุณมากครับ!"
.
วาลเรียสประคองตะกร้าบรรจุไข่ไก่ไว้ในอ้อมแขนขณะก้าวไปบนถนน ทางเดินในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้กว้างพอจะให้เกวียนสองคันขับสวนกันได้อย่างหมิ่นเหม่เท่านั้น แต่ก็ถือว่ามากเกินพอสำหรับคนเดินเท้า
เด็กหนุ่มก้าวไปบนถนนที่เริ่มคึกคักไปด้วยผู้คนที่ออกมาจับจ่ายซื้อของหลังเลิกงาน เจ้าของร้านรับส่งจดหมายกำลังง่วนอยู่กับการฝึกนกส่งสารชุดใหม่ ขณะที่ผู้เป็นลูกกระโดดโลดเต้นไปรอบๆ พลางใช้สายลมรวบรวมขนนกที่ปลิวว่อนไปทั่ว
วาลเรียสยิ้มให้เด็กหญิงที่โบกมือมาให้ด้วยท่าทีแก่นแก้ว พลางเร่งฝีเท้าหลบพายุขนนกที่ถูกสกิลของอีกฝ่ายหอบมาใกล้ๆ อย่างหมายจะกลั่นแกล้งกัน
เสียงข้าวของกระทบกันถี่รัวดังมาจากร้านขายของชำ เพียงครู่เดียวกล่องไม้บรรจุขวดแก้วก็ลอยลงมาที่พื้นให้ลูกค้าเลือกหยิบได้ตามใจ ขณะที่เจ้าของร้านใช้สกิลส่งถุงใส่ของใบใหญ่ขึ้นไปวางบนชั้นที่ถูกต่อเติมสูงจนเกือบถึงหลังคา
ช่างตีเหล็กสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพ่นออก เปลวไฟสีสดลามเลียไปตามแท่งโลหะร้อนแดง ชายชราขยับค้อนตีลงไปแรงๆ สองสามครั้ง ก่อนจะโยนของในมือลงในถังน้ำเย็น
วาลเรียสเดินหลบไอน้ำที่พวยพุ่งออกมาจากถังไม้เป็นสาย แม้ชาวบ้านในแถบใต้อันสงบสุขนี้จะมีเลเวลต่ำเตี้ยไม่เกินสองหลัก แต่ทุกคนล้วนได้รับสกิลกันคนละอย่างสองอย่างเมื่ออายุครบเจ็ดขวบ
หลังหน้าต่างสถานะว่างเปล่ามีตัวอักษรเรียงรายปรากฏขึ้น คนในหมู่บ้านจะรวมตัวกันจัดงานฉลองให้เด็กที่ได้รับสกิลในวันเกิดปีที่เจ็ดของตนเอง
ความสามารถที่ได้รับเพียงครั้งเดียวและไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้นี้ กลายเป็นสิ่งชี้นำผู้คนไปในทิศทางที่แตกต่างกันออกไป
เด็กหนุ่มยิ้มรับคนคุ้นหน้าที่ยกมือข้ึนทักทายเป็นระยะ กว่าจะเดินมาถึงหน้าตลาดที่กำลังคึกคัก ก็พอดีกับที่ขบวนเกวียนยาวเหยียดจอดเทียบหน้าร้านค้าใหญ่พอดี
ต่างจากผู้คนทางใต้ที่ส่วนใหญ่เคยจับแต่มีดหั่นผัก มอนสเตอร์ที่ดุร้ายทำให้เหล่านักเดินทางจากแถบเหนือมีระดับเลเวลที่สูงกว่าอย่างเห็นได้ชัด เครื่องแต่งกายแปลกตาและอาวุธที่สะพายอยู่ข้างตัวเหล่านั้น เรียกสายตาสนอกสนใจจากเหล่าชาวบ้านที่ไม่เคยก้าวเท้าออกจากถิ่นฐานของตนได้ไม่น้อย
ขบวนของพ่อค้าเร่ซึ่งแวะเวียนไปตั้งแต่เหนือสุดจรดใต้สุดของแดนมนุษย์ย่อมเตรียมการไว้พรั่งพร้อม นอกจากเหล่าทหารรับจ้างซึ่งรับหน้าที่รักษาความปลอดภัย คนงานที่ดูแลและขนย้ายข้าวของทั้งหมดในขบวนนั้นก็มีจำนวนมากพอตัว
การมาถึงของคนต่างถิ่นย่อมดึงดูดความสนใจของผู้คนได้ไม่ยาก แม้ว่าพ่อค้าเร่รายนี้จะมาแวะเวียนที่หมู่บ้านแห่งนี้หลายครั้งแล้วก็ตาม
ชาวบ้านเริ่มจับกลุ่มกันหน้าร้านค้าซึ่งรับซื้อของจากขบวนเดินทาง กวาดตามองสินค้าแปลกใหม่จากแดนไกลด้วยความสนอกสนใจ
ดวงตาสีเขียวเปล่งประกายวาววับยามเห็นภาพตรงหน้าจากที่ไกลๆ
ต่างจากกลุ่มคนที่เริ่มมุงดูอยู่ด้านหน้า เด็กหนุ่มอาศัยจังหวะที่รอบข้างเริ่มชุลมุนวุ่นวาย หลบไปด้านหลังของร้านค้าซึ่งขบวนเกวียนจอดเทียบอยู่ทันที
วาลเรียสเดินอ้อมคอกม้าที่เต็มแน่นไปด้วยฝีเท้าแผ่วเบา แม้ว่าม้าหกขาซึ่งทนทานต่อการเทียมเกวียนระยะไกลจะหาชมได้ยาก แต่เขาไม่กล้าเสี่ยงที่จะยั่วโมโหพวกมันซึ่งกำลังหงุดหงิดและอ่อนเพลียจากการเดินทาง
เด็กหนุ่มกอดตะกร้าไข่เดินเลี่ยงไปอีกทาง ไม่รู้เป็นเพราะท่าทางอ่อนแอไร้ที่ติของเขา หรือเพราะความผ่อนคลายเมื่อได้หยุดพักจากการเดินทางที่เนิ่นนาน เขาจึงสามารถหลบเลี่ยงเหล่าผู้คุ้มกันมาหาเหล่าคนงานที่นั่งพักอยู่ด้านข้างได้อย่างไม่ยากเย็น
"อ้าว ไงเจ้าหนู!"
"สูงขึ้นนิดนึงรึเปล่าเนี่ย…แต่ยังไงก็ยังเตี้ยกว่าข้าอยู่ดีละนะ ฮ่าๆ !"
วาลเรียสอุทานเบาๆ ยามถูกเหล่าคนงานที่รู้จักกันดึงไปกอดคอหยอกล้อด้วยท่าทีสนิทสนม
"โอ๊ะ!? พี่ชายก็อย่าเล่นหัวผมมากสิ ถ้าเตี้ยลงจะทำยังไง ฮ่าๆ "
"เจ้าเด็กวัยกำลังโตนี่พูดเพ้อเจ้ออะไรเนี่ย หืมๆๆ "
เด็กหนุ่มแกล้งทำท่าโอดโอยท่ามกลางเสียงหัวเราะของคนรอบข้าง เส้นผมสีทองถูกขยี้อย่างมันเขี้ยวจนแทบกระเซิงเป็นรังนก
"พอๆๆ เลิกแกล้งผมเถอะ แกล้งไปก็ไม่มีอะไรจะให้หรอกนะ! ไปกันซะนานเลยรอบนี้…"
วาลเรียสบ่นอุบอิบขณะนั่งยองๆ อยู่บนพื้นด้วยท่าทีโศกสลดหลังโดนรุมแกล้ง ก่อนจะเงยขึ้นทันควันหลังมีคนงานผู้หนึ่งยอมเปิดปาก
"ใช่น่ะสิ รอบนี้เราไปถึงสุดขอบตะวันออก ตระเวนไปทั่วดินแดนของนักสู้! ที่นั่นเด็กๆ น่าจะจับอาวุธกันก่อนจะยืนได้มั่นเสียอีก…"
"เขาเรียกว่านักล่าโดยสายเลือด! เพราะแบบนี้แถบนั้นถึงแทบไม่มีดันเจี้ยนหลงเหลืออยู่เลย การเดินทางก็ราบรื่นมาก…"
"ราบรื่น? ลืมไอ้ตัวที่มันยกฝูงมาถล่มเราตอนดึกๆ ไปแล้วเรอะ ถ้าทหารแถวๆ นั้นมาช่วยไม่ทัน ขบวนเดินทางก็พังพินาศหมดแล้ว!"
"มอนสเตอร์ในแถบนั้นเองก็ดุร้ายจริงๆ ไม่อยากจะนึกถึงพวกที่เลื่อนคลาสเป็นสัตว์อสูรกันไปแล้วเลยจริงๆ …"
เหล่าคนงานเริ่มเปิดปากเล่าถึงเรื่องราวที่พบเจอมาในการเดินทางครั้งล่าสุด หลายคนมีสีหน้าครุ่นคิดยามหวนนึกถึงความหลัง ขณะที่บางส่วนแย่งกันแสดงความคิดเห็นของตนจนเสียงพูดคุยดังขึ้นทั่วบริเวณ
วาลเรียสเงยหน้าฟังหูผึ่ง เทียบกับหมู่บ้านที่สงบสุขจนมีการเปลี่ยนแปลงแค่ดวงอาทิตย์ที่ขึ้นและตกเท่านั้น เรื่องราวจากปากคนที่เดินทางไปยังดินแดนห่างไกลเหล่านี้ช่างน่าตื่นตาตื่นใจ
ดวงตาสีเขียวทอประกายระยับ เด็กหนุ่มเริ่มจินตนาการถึงดินแดนทางตะวันออกตามคำบอกเล่าของเหล่าคนงาน ผืนดินรกร้างแนวป่ามืดทึบ มอนสเตอร์ดุร้ายแปลกประหลาด และเหล่าผู้คนที่เป็นนักล่าโดยกำเนิด ต่อสู้แย่งชิงและครอบครองชัยชนะเหนือเหล่าสัตว์ร้ายได้อย่างภาคภูมิ
แม้จะฟังดูแปลกใหม่จนแอบสงสัยว่ามีการเล่าเสริมเติมแต่งหรือไม่ แต่เด็กหนุ่มก็ยังพยักหน้ารับฟังด้วยท่าทีตั้งอกตั้งใจ แม้จะโดนหยอกแกล้งจนเผลอสะดุ้งไปหลายครั้งก็ยังไม่ยอมหนีไปไหน
บรรยากาศรอบข้างผ่อนคลายสนุกสนานจนแต่ละคนคลายความระมัดระวัง ไม่ทันรับรู้ถึงเสียงฝีเท้าของผู้มาใหม่ซึ่งปรากฎตัวขึ้นด้วยสีหน้าหงุดหงิดใจ
"ทำอะไรกันเสียงดังเอะอะ…แล้วเจ้าเด็กนั่นมาจากไหน?"


## บทที่ 2 - วันอันแสนสงบสุข

บทที่ 2 - วันอันแสนสงบสุข
.
.
วาลเรียสสะดุ้งเฮือก เขาดีดตัวลุกขึ้นยามเสียงตวาดดังมาจากด้านหลัง เช่นเดียวกับเหล่าคนงานที่เงียบลงทันทียามได้ยินเสียงของผู้เป็นนาย
พ่อค้าวัยกลางคนซึ่งสวมเสื้อผ้าตัดเย็บหรูหราหรี่ตามองคนตรงหน้า ดวงตาใต้เลนส์แว่นขาเดียวกราดลงบนร่างเด็กหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะออกปากไล่อย่างไม่เกรงใจ
"ไปๆ ที่นี่ไม่ต้อนรับคนนอก! โดยเฉพาะเด็กสกปรกที่ไม่รู้ว่าจะทำตัวมือไวขึ้นมาตอนไหน…"
พ่อค้าเร่เบนสายตาไปยังขบวนเกวียนและคลังเก็บสินค้าซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกล ขณะที่คนถูกไล่ก้มหน้างุด เตรียมจะสาวเท้าจากไปทันที
ท่าทางของเด็กหนุ่มในชุดเก่าๆ ที่มีร่องรอยของการซ่อมแซมอย่างเอาใจใส่นั้นดูน่าสงสารเกินไป จนมีคนงานบางส่วนยอมเอ่ยปากแทนให้
"เจ้าหนูนี่เป็นเด็กดีมากครับนาย พวกผมก็ช่วยกันดูอยู่ตลอด ถ้ายังไง…"
"หืม?"
พ่อค้าเร่หันมามองคนที่ก้มหัวยืนตัวลีบอยู่ตรงหน้าตนอีกครั้ง ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะออกมาสองสามคำ
"ไอ้หนูเลเวล 0 เนี่ยน่ะเหรอ? ระวังอย่าให้มันสะดุดรากไม้ตายตั้งแต่ก้าวออกจากหมู่บ้านเถอะ…ให้ตายสิ พวกชาวบ้านทางใต้มันก็กระจอกซะจนน่าหัวเราะ…"
ร่างของพ่อค้าวัยกลางคนหันหลังเดินจากไปราวกับพบสินค้าที่ไม่ควรค่าแม้แต่การจ้องมองนานๆ ทิ้งไว้เพียงคำพูดที่ทำให้เหล่าผู้คนที่เกิดในแดนใต้รู้สึกกรุ่นโกรธขึ้นมา
"อ้าว ไอ้x่านี่แม่ง…"
คนงานชายเลือดร้อนเผลอถกแขนเสื้อขึ้นอย่างลืมตัว จนเพื่อนที่อยู่ด้านข้างรั้งตัวปิดปากเอาไว้แทบไม่ทัน
"อ๋า? ไม่เป็นไรหรอกครับๆ อันที่จริงคุณพ่อค้าเขาก็พูดถูกแหล่ะครับ ผมอ่อนจริงๆ นี่นา ฮ่าๆ …"
วาลเรียสหัวเราะแห้งๆ ขณะพยายามไกล่เกลี่ยสถานการณ์ตรงหน้า
เมื่อคนโดนด่ายังหัวเราะได้ เหล่าคนงานที่เป็นเดือดเป็นร้อนแทนก็พลันรู้สึกอ่อนใจ
"เจ้าเด็กคนนี้นี่…เฮ้อ มานี่ๆๆ "
เด็กหนุ่มที่เตรียมสาวเท้าจากไปตั้งแต่โดนเอ่ยไล่ วกกลับมาหาคนที่กวักมือเรียกยิกๆ อย่างว่าง่าย จนศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีทองโดนขยำขยี้ด้วยความเอ็นดูอีกหน
"อ่ะนี่ของฝาก! ไม่รู้ว่าทำจากอะไร แต่หวานเจี๊ยบถึงใจมากขอบอก!"
"ขอบคุณครับ!"
วาลเรียสแบมือรับลูกอมที่ถูกยื่นมาให้ด้วยดวงตาแวววาว สีหน้าไร้ร่องรอยโศกสลดอย่างที่คนอายุมากกว่านึกกังวล
"เจ้าดูนี่ เครื่องกรองพกพาเวลาเดินทางไกลๆ แล้วหาแหล่งน้ำสะอาดไม่ได้ อันนี้ใช้มานานจนตกรุ่นแถมยังรวนๆ หน่อย แต่ยังพอเอาไปดูเล่นได้…"
"หาที่ทิ้งขยะอยู่หรือไง? ไม่ต้องไปสนนะเจ้าหนู นี่สินค้าคัดทิ้งของรอบนี้ ฉันเก็บไว้ให้…"
"แล้วของแกมันต่างกับฉันตรงไหนวะ!?"
"เอ้าไอ้นี่ ตรงที่มันไม่ใช่ซากของพังๆ ไงเล่า…"
ท่ามกลางเหล่าคนงานที่แย่งกันให้ของเล็กๆ น้อยๆ ปลอบใจเด็กที่พวกตนเอ็นดู วาลเรียสก้มหัวขอบคุณด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า
"ผมชอบทุกชิ้นเลยครับ! ขอบคุณทุกคนมากๆ เลย!"
.
หลังบอกลาเหล่าคนงานที่ต้องกลับไปขนของหลังหมดเวลาพัก เด็กหนุ่มหอบข้าวของพะรุงพะรังเต็มสองแขน มุ่งหน้ากลับไปยังบ้านของตนเองอย่างไม่รีบร้อน
"ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ? ขนของอะไรมาเยอะแยะล่ะนั่น…"
วาลเรียสยิ้มตอบชาวบ้านที่ทักขึ้นด้วยสีหน้าฉงนใจ
"ไปเดินเล่นที่ตลาดมานิดหน่อยครับ ได้ของน่าสนใจมาเยอะแยะเลย!"
เด็กหนุ่มคลี่ยิ้มเต็มใบหน้า ท่าทางมีความสุขจนคนเห็นอดยิ้มตามไปด้วยไม่ได้
"งั้นเหรอ กลับดีๆ ล่ะ!"
วาลเรียสก้มศีรษะน้อยๆ แทนคำขอบคุณ
ท่ามกลางแสงสุดท้ายของวัน เงาที่ทอดยาวลงบนพื้นดินยืดขยายออกไปไกลกว่าทุกครั้ง เด็กหนุ่มเร่งฝีเท้าผ่านถนนเล็กๆ ที่ตัดผ่านเขตไร่นา มุ่งหน้าไปจนเกือบจะถึงชายป่าถึงเริ่มผ่อนแรงลง
วาลเรียสพ่นลมหายใจเบาๆ ขณะกวาดปลายเท้าไปข้างหน้า ประตูรั้วไม้เตี้ยๆ ซึ่งมีหน้าที่แค่เป็นเส้นแบ่งเขตที่ดินแง้มเปิดออกตามแรง แกว่งไปมาเบาๆ ขณะเด็กหนุ่มเดินผ่านไปอย่างไม่ใส่ใจ
ภายในบ้านหลังเล็กแม้จะดูเก่าไปบ้าง แต่ก็มีเครื่องเรือนค่อนข้างครบครัน ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ยกเว้นมุมหนึ่งที่ยุ่งเหยิงจนดูสะดุดตา
วาลเรียสวางถุงข้าวของที่เพิ่งได้รับมาวันนี้ลงด้านข้าง ขยายขอบเขตของกองสิ่งของที่วางระเกะระกะไปทั่วนั้นเพิ่มขึ้นอีกนิด
เขาเหยียดแขนที่เมื่อยล้าหน่อยๆ ไปมาเบาๆ ก่อนจะก้าวไปทางห้องครัวพร้อมกับตะกร้าไข่ในมือ
แม้บางครั้งจะพูดจาไม่น่าฟังไปบ้าง แต่คุณป้าเจ้าของร้านอาหารก็เป็นอีกคนที่เอ็นดูเด็กหนุ่มซึ่งอาศัยอยู่คนเดียวผู้นี้ไม่น้อย
"โอ๊ะ? ให้มาเยอะขนาดนี้เชียว เดี๋ยวต้องใส่ผักคืนไปให้พูนๆ หน่อย…"
วาลเรียสพึมพำกับตนเองเบาๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายใส่ไข่ไก่มาในตะกร้าจนแน่นเอี๊ยด ขนาดของแต่ละฟองก็ถูกคัดมาอย่างเอาใจใส่ เรียกได้ว่าถ้าเอาไปขายคงจะได้มาหลายเหรียญเงินเลยทีเดียว
มุมปากบางยกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม เด็กหนุ่มหยิบไข่กลมเกลี้ยงเรียงลงบนตะกร้าสานซึ่งบุไว้ด้วยเศษผ้าอย่างระมัดระวัง ก่อนจะวางตะกร้าที่หยิบยืมมาลงบนมุมหนึ่งของโต๊ะกินข้าว
วาลเรียสดึงสลักเพื่อเปิดการทำงานของเตาติดทันใจ แม้เครื่องที่เขามีอยู่นี้จะเก่าจนทำงานได้ไม่สมชื่อเรียกนัก แต่แท่นหินที่ร้อนขึ้นทีละน้อยก็เพียงพอต่อการปรุงอาหารง่ายๆ สักจานสองจานแล้ว
หม้อเล็กที่ใส่น้ำจนปริ่มถูกยกขึ้นวางบนเตาก่อน หลังโยนลูกพรุนที่เบาโหวงลงไปก่อนเพื่อเสริมรสชาติ เขาก็เด็ดผักแห้งที่แขวนอยู่ข้างหน้าต่างห้องครัวลงไปนิดหน่อย ตามด้วยหัวมันกรอบและเห็ดหวานที่หั่นเป็นชิ้นพอดีคำ
หลังปิดฝาให้ส่วนผสมในหม้อได้รับความร้อนอย่างทั่วถึง เด็กหนุ่มก็หยิบไข่ไก่ขนาดเท่ากำปั้นขึ้นมาหนึ่งฟอง หลังกลิ้งไปมาบนเตาร้อนๆ ครู่หนึ่ง เปลือกที่เคยเป็นสีขาวสะอาดก็เริ่มปรากฎรอยแตกขึ้นมารางๆ
เขาใช้ด้านแหลมของปลายตะหลิวเคาะลงเบาๆ ตามรอยแตกเหล่านั้น กลิ้งฟองไข่กลมๆ ไปมาพลางกะเทาะเปลือกแข็งออกอย่างระมัดระวัง
ไข่ดิบที่ถูกลอกเปลือกออกแล้วมีหน้าตาคล้ายกับถุงน้ำใสๆ ที่ห่อหุ้มไข่แดงเม็ดเล็กๆ อยู่ด้านใน ไข่แดงเม็ดกลมเหมือนลูกปัดร่วงกราวลงในชามใบเล็กหลังใช้ปลายมีดเฉือนผ่านถุงที่ห่อหุ้มไว้ออก วาลเรียสกรีดถุงหุ้มสีขาวให้คลี่ออกเป็นแผ่นบางๆ แล้ววางลงข้างหม้อที่เริ่มเดือดปุด โรยเกลือลงไปเล็กน้อย ก่อนจะเทไข่แดงตามไป
กลิ่นหอมของอาหารที่ปรุงขึ้นใหม่ๆ เริ่มลอยมาแตะปลายจมูก เขาคนไข่แดงที่เริ่มจับตัวเป็นครีมข้นน้อยๆ แล้วใช้ตะหลิวช้อนใส่จานใบเล็ก ไข่ไก่ที่ยังไม่สุกดีจะมีกลิ่นคาวอยู่บ้าง แต่วาลเรียสชอบเนื้อสัมผัสที่ยังนิ่มๆ แบบนี้มากกว่า
เด็กหนุ่มดับเตาไฟเมื่อไอน้ำพวยพุ่งออกมาจากใต้ฝาหม้ออีกระลอก หันไปจัดจานตั้งโต๊ะจนเรียบร้อย ค่อยกลับมาตักซุปที่ถูกอบทิ้งไว้จนน้ำงวดเข้าเนื้อกำลังดี
"ทานละนะครับ"
วาลเรียสถูฝ่ามือไปมาเบาๆ ด้วยท่าทีพึงพอใจ ก่อนจะยกช้อนขึ้นจัดการอาหารเย็นของวันนี้อย่างไม่รีรอ
หัวมันกรอบถูกต้มจนเนื้อเปื่อยเละหน่อยๆ เมื่อกัดผ่านผิวที่แข็งนิดๆ สมชื่อแล้ว เนื้อด้านในที่นุ่มนิ่มและดูดซับรสชาติของวัตถุดิบอื่นๆ เข้ามาเต็มที่ ก็ทำให้ดวงตาสีเขียวหรี่ลงน้อยๆ อย่างถูกใจ
น้ำแกงที่ต้มจนงวดลงเหลือครึ่งหม้อมีรสชาติหวานนำจากเห็ดที่ใส่ลงไป ตัดรสเค็มและกลิ่นหอมจากใบผักที่ตากไว้จนแห้งกรอบ เนื้อเห็ดให้สัมผัสหนึบเหนียวนิดๆ ยามกัดลงไป เช่นเดียวกับใบผักสีเข้มที่นอนยุ่ยอยู่ก้นชาม
เด็กหนุ่มหันมาละเลียดไข่ทอดที่ไม่มีโอกาสได้กินบ่อยๆ อย่างมีความสุข เนื้อไข่แดงนุ่มนิ่มที่ยังไม่สุกดีนั้นมันๆ เค็มๆ ราวกับครีม เกลือที่ใส่ลงไปเล็กน้อยช่วยดับกลิ่นคาวได้อีกทาง ทั้งยังเสริมให้รสของไข่ไก่เด่นชัดแต่ไม่จัดจ้านจนเกินไป
วาลเรียสผ่อนลมหายใจเบาๆ ด้วยท่าทีเกียจคร้าน แม้ว่าฝีมือของเขาจะสู้แม่ครัวฝีมือฉกาจไม่ได้ แต่อาหารที่เขาปรุงขึ้นเองนั้นก็ยังอยู่ในระดับที่น่าพึงพอใจ
ดวงตาสีเขียวสะท้อนแสงของดวงอาทิตย์ที่คาอยู่ตรงกึ่งกลางของเส้นขอบฟ้า เด็กหนุ่มทอดสายตามองทิวทัศน์ที่คุ้นเคยผ่านบานหน้าต่าง
บ้านหลังน้อยตั้งอยู่สุดขอบของหมู่บ้าน ถัดจากแนวรั้วเตี้ยๆ ไปเพียงไม่ไกลก็ถึงบริเวณชายป่าแล้ว แม้จะมีเพื่อนบ้านอยู่ไม่ไกลนัก แต่ทุกคนในแถบนี้ล้วนมีเรือกสวนไร่นาเป็นของตนเอง ยามค่ำคืนจึงสามารถเรียกว่าสงบสุขจนค่อนไปทางเงียบเหงาได้
วาลเรียสถือถ้วยซุปอุ่นๆ เอาไว้ในมือ มองดูแปลงผักที่เริ่มงอกงามจากน้ำพักน้ำแรงของตนเองใต้แสงสุดท้ายของวัน
"วันนี้เป็นวันที่ดีจริงๆ น้า…"
.
หลังจัดการล้างจานชามที่ใช้แล้ว เด็กหนุ่มที่เสียเวลาปลุกปล้ำกับเครื่องเป่าแห้งอยู่นานจนถอดใจก็ผึ่งเครื่องครัวเรียงไว้ตรงขอบหน้าต่าง ก่อนจะเบนความสนใจมายังมุมที่มีข้าวของก่ายกองอยู่เต็ม
ภายในบ้านชั้นเดียวที่กั้นไว้เพียงห้องนอนและห้องน้ำ ส่วนของห้องนั่งเล่นที่เชื่อมต่อถึงกันหมดกลายเป็นมุมที่เจ้าของบ้านใช้เวลาขลุกอยู่นานที่สุด
วาลเรียสทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาวที่แทบจะถูกฝังอยู่ใต้กองของกระจุกกระจิก เขาโกยพวกเศษวัสดุและเครื่องใช้ที่ถูกรื้อส่วนประกอบออกมาจนใช้การไม่ได้แล้วไปอีกทางหนึ่ง ก่อนจะหยิบหนังสือปกแข็งที่อ่านค้างอยู่ขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
หน้ากระดาษเริ่มเหลืองกรอบแต่รอยหมึกที่ประทับอยู่ด้านบนยังคงเด่นชัด ดวงตาสีเขียวไล่ไปตามตัวอักษรที่เรียงรายอยู่ในหนังสือเล่มหนา ถ่ายทอดเรื่องราวที่เกินขอบเขตความเข้าใจของเด็กหนุ่มชาวไร่ซึ่งไล่ตามไปอย่างกระหายใคร่รู้
ไฟจากหินโคมเย็นค่อยๆ หรี่จางลงยามเวลาล่วงเลยไปกว่าครึ่งค่อนคืน แสงสว่างในบ้านหลังเล็กที่ตั้งอยู่ชายป่าดับลงช้าๆ ขณะที่ศีรษะของวาลเรียสแหงนเงยไปด้านหลัง ผล็อยหลับไปบนโซฟาทั้งที่ยังมีหนังสือเล่มหนาเปิดคาอยู่บนตัก
ในความฝันซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนในเครื่องแต่งกายสีสันแปลกตา บ้านเมืองยิ่งใหญ่โอฬารราวกับนำเรื่องเล่าของเหล่าคนงานไปผสมรวมกับภาพวาดในหนังสือเล่มเก่า เด็กหนุ่มกระโดดโลดเต้นไปท่ามกลางหมู่อาคารสูงเสียดฟ้าพร้อมกับรอยยิ้มเต็มใบหน้า
มุมปากของคนที่ตกอยู่ในห้วงนิทราโค้งขึ้นนิดๆ ราวกับกำลังฝันหวาน ดวงตาทั้งสองปิดสนิทขณะหายใจเข้าออกแผ่วเบา ไม่รับรู้ถึงเสียงฝีเท้าที่ซวดเซผ่านกองใบไม้แห้งกลางป่าใหญ่
เงาร่างขมุกขมัวดูเลือนรางในความมืดมิดของยามราตรี สายลมเย็นที่พัดมากลับพากลิ่นหอมบางเบามาด้วยสายหนึ่ง
ปลายจมูกเล็กเชิดขึ้นสูดดมอย่างอ่อนแรง ดวงตาหรี่ปรือคล้ายอ่อนเพลียจนเกินจะทานทนไหว กลิ่นหอมของอาหารที่พัดมาจากที่ไกลๆ ดึงดูดให้มันลากขาหนักอึ้งไปยังทิศทางดังกล่าวโดยไม่รู้ตัว
ร่างที่ปกคลุมไปด้วยรอยเลือดและคราบโคลนทรุดลงอย่างไร้เรี่ยวแรง สติรับรู้ที่เครียดเขม็งมาเนิ่นนานดับวูบลงในตอนนั้นเอง


## บทที่ 3 - สิ่งที่พบตรงชายป่า

บทที่ 3 - สิ่งที่พบตรงชายป่า
.
.
เสียงนกร้องดังมาจากนอกบานหน้าต่าง เด็กหนุ่มที่สะลึมสะลือตื่นขึ้นมาบนโซฟาตัวเก่าเด้งตัวขึ้นทันที เมื่อเห้นดวงอาทิตย์สีขาวแขวนอยู่เหนือเส้นขอบฟ้า
"ตายละสายแล้ว! ขอโทษๆ !"
วาลเรียสพุ่งตัวเข้าไปในห้องน้ำด้วยสีหน้ายุ่งเหยิง ยามได้ยินเสียงตีปีกอย่างตื่นตระหนกดังแว่วมาจากหลังบ้าน
ฝูงนกที่ชอบมาร้องเพลงอยู่ในสวนด้านหลังดีดตัวหายไปหมดหลังได้ยินเสียงการเคลื่อนไหว เหลือเพียงปุยขนสีขาวที่ปลิวว่อนไปตามสายลมเท่านั้น
เด็กหนุ่มหัวเราะแห้งๆ กับตนเองสองสามคำ รู้สึกผิดหน่อยๆ ที่ทำให้พวกก้อนขนตกใจเตลิดหนีไป แต่เมื่อมองดูแสงแดดอ่อนๆ ที่เริ่มทวีความร้อนแรงขึ้นทุกขณะ เขาก็รีบเริ่มงานในส่วนของวันนี้ทันที
นอกจากผักใบเขียวและหัวมันอีกสามแปลงซึ่งใกล้จะโตเต็มที่แล้ว ด้านหลังยังมีที่ว่างอีกสองแปลงที่เพิ่งจะเก็บเกี่ยวไปไม่กี่วันก่อน ซึ่งวาลเรียสตั้งใจเอาไว้ว่าจะลองปลูกถั่วชนิดใหม่ดู
เด็กหนุ่มหยิบจอบอันใหญ่ที่พิงไว้ตรงผนังบ้าน ตั้งใจว่าจะรีบจัดการงานกลางแจ้งให้เรียบร้อยในช่วงเช้า
แปลงดินสองแปลงขนาดไม่ใหญ่จนเกินไป หญ้ากับวัชพืชที่เริ่มขึ้นแซมก็ยังมีเพียงเล็กน้อย หลังขุดพลิกหน้าดินแล้วโรยผงถ่านปรับสภาพให้ทั่วๆ ก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย
แน่นอนว่าการยืนพูดไม่เหมือนตอนลงแรง หลังพลิกหน้าดินไปได้แค่ครึ่งแปลง วาลเรียสก็ต้องยืนพักหายใจอยู่ครู่หนึ่ง
หลังมือสั่นๆ ยกขึ้นปาดเหงื่อที่กำลังจะไหลเข้าตา เด็กหนุ่มหันไปมองเพื่อนบ้านที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ซึ่งกำลังตะลุยขุดดินด้วยสองแขนราวกับตัวตุ่นยักษ์อย่างอิจฉาหน่อยๆ
นอกจากจะไม่มีสกิลที่สามารถช่วยผ่อนแรงในการทำงานแล้ว สเตตัสของเลเวล 0 ที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดินเสมอต้นเสมอปลายนี้ ก็ไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ของเขาดูดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย
เอาวะ ฝั่งนั้นสิบสองแปลง ฝั่งนี้แค่สองแปลง ไหนมาลองแข่งกันดูสักตั้ง!
วาลเรียสถกแขนเสื้อขึ้นด้วยท่าทีฮึกเหิม ก่อนจะยกจอบขึ้นท้าทายคู่ต่อสู้ที่กำลังตั้งใจทำงานอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ไกลๆ
.
เพื่อนบ้านฝั่งตรงข้ามกำลังคลุกปุ๋ยปรับสภาพดินก่อนลงกล้าหัวมัน ในขณะที่วาลเรียสนอนแผ่อยู่บนพื้นหญ้าอย่างหมดสภาพ
"อะ ฮะๆ แค่ก!"
เด็กหนุ่มที่นอนหัวเราะเบาๆ อยู่คนเดียวสำลักกะทันหันเมื่อพบว่าในลำคอแห้งผาก ต่างจากเสื้อผ้าบนตัวที่เปียกเหงื่อจนชุ่มไปหมด
ดวงตาสีเขียวสะท้อนเงาเมฆขาวที่ลอยผ่านไปช้าๆ แม้จะแพ้ให้คู่ต่อสู้ที่ตะลุยขุดดินอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวแบบไม่เห็นฝุ่น แต่อย่างน้อยงานของเขาก็เสร็จสิ้นตามที่ตั้งใจเอาไว้ตอนแรก
แสงจากดวงอาทิตย์ที่ลอยสูงขึ้นบนท้องฟ้าส่องลงมายังแปลงเล็กๆ ที่ถูกพลิกหน้าดินแล้วเรียบร้อย วาลเรียสใช้จอบคู่กายยันตัวลุกขึ้นจากพื้น ลากร่างหมดเรีี่ยวแรงไปทางบ่อน้ำเพื่อล้างหน้าล้างตาเสียหน่อย
รอกเก่าๆ ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดยามถูกเสียดสีด้วยเส้นเชือก เด็กหนุ่มสาวเอาถังใบเล็กขึ้นมาจากก้นบ่อ น้ำจากบ่อหินที่ก่อขึ้นอย่างเรียบง่ายนอกจากจะใสแล้วยังเย็นชื่นใจ เขาดื่มดับกระหายไปหลายอึกก่อนจะแบกถังใส่น้ำสะอาดกลับบ้าน
หลังจัดการมื้อเที่ยงซึ่งเป็นเพียงหัวมันที่ยกขึ้นปิ้งบนเตาหินอย่างขอไปที เด็กหนุ่มหยิบเมล็ดสีดำทรงรีที่ตากแดดทิ้งไว้ข้ามคืนขึ้นมาดู คัดเอาแต่เมล็ดที่ขอบเปลือกเผยอออกมาเล็กน้อยจนเห็นเนื้อในสีขาวมาพรมน้ำให้พอชุ่ม
เมล็ดถั่วที่เปลือกอ้าออกมานั้นดูดซับน้ำเข้าไปอย่างรวดเร็ว หลังพรมน้ำซ้ำไปมาหลายครั้งจนเมล็ดสีดำกองนั้นดูพองกลมขึ้นไม่น้อย วาลเรียสจึงเรียกหน้าต่างสถานะขึ้นมาเพื่อเปิดใช้สกิลประเมิน
ภาพตรงหน้ามืดลงนิดหน่อย ในขณะที่กองเมล็ดพันธุ์ตรงหน้าสะท้อนสีสันที่แตกต่างกันออกไป เด็กหนุ่มค่อยๆ คัดเอาถั่วที่เปล่งแสงอ่อนจางกว่าเมล็ดอื่นใส่ชามใบเล็ก เหลือไว้เพียงเมล็ดที่เหลือบสีจัดกว่าไปลองเพาะในถาดที่เตรียมไว้
แสงแดดในยามบ่ายแก่แผดเผาพื้นดินเบื้องล่างอย่างที่คาดเอาไว้ จนเขารู้สึกดีใจที่จัดการงานกลางแจ้งของวันนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว
สองมือเกลี่ยดินผสมกับเศษใบไม้บนถาดตื้นๆ ที่มีรอยบิ่นตรงขอบ วาลเรียสกลบเมล็ดถั่วสีดำลงในหลุมดินตื้นๆ ก่อนจะใช้ผ้าคลุมปิดไว้ จบด้วยพรมน้ำด้านบนอีกนิดหน่อยเพื่อรักษาความชุ่มชื้น
"อื้ม…เอาล่ะ!"
เด็กหนุ่มยกสองมือขึ้นเหนือหัวในท่าบิดขี้เกียจ ดวงตาสีเขียวกวาดมองไปรอบลานบ้านที่ว่างเปล่า งานไหนที่ควรทำก็เสร็จสิ้นหมดแล้ว สิ่งไหนที่ควรจัดเก็บก็ล้วนวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
รอยยิ้มซุกซนสมวัยพลันปรากฏขึ้นที่ข้างแก้ม วาลเรียสคว้าถุงผ้าเปล่าๆ จากกองของที่วางทิ้งไว้ตรงมุมห้องได้ ก็สาวเท้าไปบนถนนที่ทอดยาวถึงหน้าบ้านตนทันที
ต่างจากคนส่วนใหญ่ซึ่งมักไปรวมตัวกันที่ใจกลางหมู่บ้าน เด็กหนุ่มมุ่งหน้าไปยังทิศทางตรงกันข้ามอย่างไม่ลังเล
พื้นดินที่ถูกถางไว้เป็นทางเดินเล็กแคบลงเรื่อยๆ เพราะไม่มีคนดูแล หญ้าป่าและพืชล้มลุกต้นเล็กๆ งอกเงยขึ้นอย่างไม่เป็นระเบียบ จนวาลเรียสต้องเหยียบผ่านบางส่วนไปยามเข้าใกล้แนวป่าใหญ่
ป่าที่อยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านนี้เป็นป่าโปร่ง แม้จะไม่มีการถากถางทางก็ยังพอจะหาทางเดินเข้าไปด้านในได้ไม่ยาก โดยเฉพาะทางที่เด็กหนุ่มเคยมาเป็นประจำ
สองมือแหวกผ่านพุ่มไม้ที่งอกกิ่งชี้ไปทุกทิศทาง เสียงของนกปุยฝ้ายที่ร้องเรียกกันอยู่บนยอดไม้ทำให้เขาวางใจว่ารอบข้างนี้ไม่มีอันตรายใดซุกซ่อนอยู่
แม้จะเป็นเพียงชายขอบของป่าที่ไม่เคยมีมอนสเตอร์ดุร้ายออกมาเพ่นพ่าน แต่กับเหล่าชาวบ้านที่มีระดับเลเวลเฉลี่ยไม่เกิน 3 การกระทำของวาลเรียสนั้นเกือบจะเรียกได้ว่าใจกล้าบ้าบิ่น
เด็กหนุ่มเงยหน้าสูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างพึงพอใจ กลิ่นอายของพืชพรรณและความเย็นน้อยๆ ที่เข้ามารายล้อมยามก้าวเข้ามาในแนวป่าเช่นนี้ เป็นสิ่งที่ทำให้เขาติดใจจนมักหลบมาพักผ่อนหลังทำงานเสร็จเสมอ
นอกจากบรรยากาศและความเงียบสงบแล้ว สิ่งที่ทำให้ดวงตาสีเขียวคู่นั้นทอประกายวาววับขึ้นมาได้ ก็คือพืชพันธุ์ชนิดต่างๆ ที่งอกเงยขึ้นในป่าอย่างอิสระนั่นเอง
วาลเรียสก้มลงพิจารณาโคนต้นไม้ที่เขามักมาเอนหลังนอนเล่น ไม่ได้มาเพียงไม่กี่วัน กลุ่มเห็ดสีสันสดใสก็แทงยอดผลิดอกบานสะพรั่งกันเสียแล้ว
ร่างเพรียวทิ้งตัวลงบนพื้นหญ้านิ่ม มือข้างหนึ่งยกขึ้นเท้าคางในท่านอนคว่ำ อีกมือหยิบกิ่งไม้ขึ้นจิ้มดอกเห็ดสีสันประหลาดตรงหน้าอย่างสนอกสนใจ
"โอ๊ะ!?"
วาลเรียสอุทานสั้นๆ เมื่อเห็นว่าเห็ดดอกที่เขากระหน่ำจิ้มไปด้วยความสงสัยนั้นเริ่มสั่นระริก เขากลิ้งตัวหลบอย่างทุลักทุเลพลางโยนกิ่งไม้ทิ้ง เสียงดังป็อบเบาๆ ดังขึ้นด้านหลังขณะเด็กหนุ่มกำลังตะกายหนีด้วยท่าทีดูไม่จืด
หลังแน่ใจแล้วว่าเหตุการณ์ทั้งหมดสงบลงแล้ว วาลเรียสจึงค่อยๆ เดินกลับไปดูเห็ดดอกนั้นด้วยความสงสัย
"แบบนี้ก็กินไม่ได้น่ะสิ?"
น้ำเสียงของเขาค่อนไปทางเสียดาย ยามเห็นเห็ดที่เปลี่ยนสีไปนั้นพลิกส่วนดอกด้านในออกมา เผยให้เห็นแนวหนามแหลมคมเรียงรายราวกับตัวเม่นพองขน
"ดีนะที่ระวังไว้ก่อน อันตรายจริงๆ …"
เด็กหนุ่มทิ้งตัวนั่งบนพื้นหญ้าอย่างยอมรับชะตากรรม เลิกล้มความคิดจะไปแย่งชิงที่นั่งตรงโคนต้นไม้กับเห็ดที่พองหนามสู้กลับได้กลุ่มนี้
ขณะที่กำลังครุ่นคิดว่ามีวิธีถอนเห็ดหนามพวกนี้ไปปลูกตรงรั้วบ้านได้บ้างหรือไม่ พุ่มไม้ที่อยู่ไม่ไกลก็ขยับไหวอย่างผิดปกติ
วาลเรียสเกร็งตัวขึ้นทันที
เสียงนกร้องหายไปจากบนยอดไม้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
เขาค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นช้าๆ อย่างระมัดระวัง ทั้งที่ยังจ้องเขม็งไปด้านหน้าโดยไม่กล้าแม้แต่จะกะพริบตา
ชาวบ้านเลเวล 0 ที่อาจจะโดนแม้แต่เห็ดดอกเล็กๆ ทำร้ายเอาได้ ถ้าเจอสัตว์ใหญ่หรือมอนสเตอร์ดุร้ายที่ซ่อนอยู่ในป่าเจอตัวเข้า เขาคงทำได้แต่ภาวนาให้มันอิ่มอยู่เท่านั้น
ขณะที่เด็กหนุ่มกำลังจะเร่งฝีเท้าโกยอ้าวอย่างไม่คิดชีวิต เสียงร้องแผ่วเบากลับดังออกมาจากพุ่มไม้ที่ขยับไหวนั้นเสียก่อน
วาลเรียสชะงัก
เสียงนั้นไม่ใช่การขู่คำรามอย่างมุ่งร้าย กลับกัน เขาค่อนข้างแน่ใจว่ามันแฝงไว้ด้วยความเจ็บปวด
อ่อนล้าโรยแรงจนเกือบจะน่าสงสาร
เสียงครางเบาๆ นั้นทำให้เท้าที่ยื่นออกไปครึ่งก้าวแล้วถูกชักกลับ เด็กหนุ่มลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ย่องไปทางต้นเสียงอย่างระมัดระวัง
แม้จะกังวลอยู่บ้างว่าอาจเป็นกับดัก แต่คิดดูอีกที ชาวบ้านเลเวล 0 สกิลกากๆ อย่างเขามีค่าพอจะให้วางแผนซับซ้อนเช่นนั้นด้วยหรือ
แค่โจมตีเข้ามาตรงๆ เขาก็หนีไม่พ้นแล้ว
วาลเรียสกลืนน้ำลายอึกหนึ่งขณะเอื้อมไปด้านหน้า สองมือแหวกกิ่งไม้ที่พันกันแน่นออกจากกัน แทบจะสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นกระหน่ำอยู่ในช่องอกของตนเอง
ดวงตาสีเขียวกวาดมองอย่างระแวดระวัง ก่อนจะพบกับ…
"...ลูกหมา?"
ก้อนขนสีกระดำกระด่างนอนขดอยู่บนพื้นหญ้านิ่ม ขนสั้นๆ มีรอยโคลนและคราบฝุ่นดินสกปรกเปรอะอยู่จนแทบจับกันเป็นก้อน ดวงตาทั้งสองปิดสนิท ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบจะสัมผัสไม่ได้ แต่ปลายหูทรงสามเหลี่ยมตั้งและพวงหางที่ตกลู่อยู่ข้างลำตัวก็บ่งบอกเผ่าพันธุ์ของมันได้อย่างชัดเจน
วาลเรียสลังเล
ตั้งแต่เกิดมา แม้จะเคยเห็นม้าหกขาที่สูงใหญ่ท่วมหัวตนมาแล้ว แต่เขายังไม่เคยสัมผัสใกล้ชิดกับสัตว์ที่ตัวใหญ่กว่าแม่ไก่เลยแม้แต่น้อย
ไม่ตั้องพูดถึงพวกที่เป็นนักล่าโดยสายเลือดอย่างสุนัข ถึงจะเคยได้ยินว่าในบางพื้นที่สามารถนำมาเลี้ยงไว้ดูเล่นหรือใช้งานในบ้านได้ แต่กับลูกหมาที่ไม่รู้ที่มาที่ไปตัวนี้…
เด็กหนุ่มเบิกตาขึ้นน้อยๆ ยามเห็นของเหลวสีสดที่ไหลหยดลงมาตามใบหญ้านิ่ม
เมื่อก้าวเข้าไปใกล้ เขาถึงเห็นร่องรอยสีเข้มที่ลากตามหลังลูกหมาตัวนี้มาเป็นทางยาว ไม่รู้ว่ามันเดินซมซานมาไกลแค่ไหนกันแน่
หลักฐานของการดิ้นรนเอาชีวิตรอดเช่นนี้ วาลเรียสไม่ใจแข็งพอจะทำเป็นมองข้ามไป
เด็กหนุ่มคลี่ถุงผ้าที่พกติดมือมา ค่อยๆ ห่อตัวลูกหมาขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง
"...เจ็บเหรอ? ขอโทษทีๆ พวกเรารีบไปกันเถอะ"
วาลเรียสพึมพำคำที่ไม่รู้ว่ากำลังปลอบเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนหรือตนเองกันแน่
ผ้าเนื้อหยาบคงจะให้สัมผัสที่ไม่ดีเท่าไหร่ ลูกหมาบาดเจ็บจึงดิ้นรนน้อยๆ ทั้งที่ยังไม่ลืมตา ก่อนจะค่อยๆ สงบลงยามสัมผัสถึงความอบอุ่นที่แผ่ปกคลุมรอบกาย
.
เด็กหนุ่มกวาดข้าวของลงจากโต๊ะ หลังหมุนไปมาในบ้านอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็หาถังน้ำสะอาดกับผ้านิ่มๆ มาได้สองสามผืน
เจ้าลูกหมาสกปรกเกินไป แต่บาดแผลที่ยังไม่รู้ขนาดแน่ชัดทำให้เขาไม่กล้าเอาตัวมันลงไปแช่น้ำตรงๆ ทางเลือกที่เหลืออยู่เลยมีแค่การใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดขนที่ยุ่งเหยิงเหล่านั้นจนกว่าจะสะอาดเท่านั้น
วาลเรียสบิดผ้าในมือให้พอหมาด เขาย่นจมูกเล็กน้อยยามได้กลิ่นไม่พึงประสงค์โชยมาขณะเช็ดตัวให้เจ้าหมา ใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะสางเอาดินโคลนทั้งหมดออกมาจากกลุ่มขนสังกะตังเหล่านั้นได้
หลังเปลี่ยนผ้าสกปรกไปสองผืน เด็กหนุ่มถึงเริ่มเห็นแผลที่ซ่อนอยู่ใต้กลุ่มขนหนาๆ เหล่านั้น รอยเล็กน้อยบางส่วนยังพอมองข้ามไปได้ ยกเว้นแผลฉีกขาดขนาดใหญ่ตรงกลางลำตัวและขาหลังด้านขวาของมัน
รอยบาดและหยดเลือดที่ยังไหลซึมออกมาจากปากแผลน้อยๆ น่าจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เจ้าหมาซึ่งซมซานมาไกลหมดสติลงตรงชายป่า
วาลเรียสกลืนน้ำลายอึกหนึ่งอย่างลำบากใจ แผลพวกนี้ดูสาหัสเกินไปแล้ว ยิ่งตอนที่มันประทับอยู่บนร่างเล็กๆ ของเจ้าก้อนขน เขาเริ่มไม่แน่ใจว่าตนเองควรจะจัดการกับมันอย่างไรดี
เด็กหนุ่มคุ้ยหาผ้าสะอาดอีกผืนมาจากในตู้ หลังจากพันรอบบาดยาวเหล่านั้นแน่นๆ เพื่อห้ามเลือดไว้ชั่วคราว วาลเรียสก็เร่งฝีเท้ามุ่งตรงไปที่อีกฟากหนึ่งของหมู่บ้านทันที


## บทที่ 4 - วันที่แสนวุ่นวาย

บทที่ 4 - วันที่แสนวุ่นวาย
.
.
วาลเรียสเร่งฝีเท้าผ่านถนนที่เริ่มว่างเปล่า แสงอาทิตย์จากเบื้องบนค่อยๆ อ่อนจางลง เมื่อเข้าสู่ช่วงเวลาที่เป็นเส้นแบ่งของกลางวันและกลางคืน
เด็กหนุ่มหอบหายใจน้อยๆ เมื่อออกแรงวิ่งมาโดยไม่หยุดพัก แต่เมื่อคิดถึงตัวต้นเหตุซึ่งนอนแปะอยู่ที่บ้านด้วยท่าทีหมดสภาพแล้วเขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะหยุดพัก มือสั่นๆ เอื้อมไปผลักบานประตูที่ไม่เคยลงกลอนตรงหน้า
ประตูไม้สีเข้มที่มีร่องรอยของการใช้งานมานานเปิดออกตามแรง โคมเรืองแสงที่อยู่ด้านในสว่างขึ้นเมื่อได้รับการกระตุ้น
แสงนวลเผยให้เห็นภายในบ้านหลังเล็กซึ่งมีสภาพใกล้เคียงกับห้องสมุดมากกว่าที่อยู่อาศัย วาลเรียสเดินอ้อมกองหนังสือที่ตนเองขนลงมาเตรียมทำความสะอาดตั้งแต่หลายวันก่อน มุ่งตรงไปยังชั้นหนังสือที่เรียงรายสูงแทบจรดเพดานทันที
"นี่ลายมือเหรอเนี่ย!?"
เด็กหนุ่มโอดครวญเมื่อเห็นตัวอักษรที่เรียงรายอยู่บนกระดาษแผ่นเล็ก กระดาษหน้าตาคล้ายๆ กันนี้พบได้ทั่วไปตามขอบมุมของชั้นไม้สีเข้ม ราวกับทำหน้าที่เป็นตัวนำทางเพื่อช่วยในการค้นหาหนังสือที่ต้องการ
เสียแต่ผู้ที่เขียนมันขึ้นมา คล้ายไม่ใส่ใจว่าคนอื่นจะสามารถอ่านลายมือของตนเองออกหรือไม่
วาลเรียสพยายามแกะลายเส้นซึ่งยึกยือราวกับกองไส้เดือนขดเข้าหากันอย่างยากลำบาก ในที่สุดก็พอจะพบเบาะแสที่ตนต้องการ
หลังคว้าหนังสือที่น่าจะใช้การได้มาสองสามเล่ม เขาพลิกหน่ึงในนั้นออกอ่านขณะที่หนีบเล่มที่เหลือไว้ในอ้อมแขน สองเท้ามุ่งตรงไปยังร้านขายยาที่มีเพียงหนึ่งเดียวในหมู่บ้านแห่งนี้อย่างรวดเร็ว
"เดี๋ยวๆๆ รอแป๊บครับคุณหมอ!"
เด็กหนุ่มส่งเสียงนำหน้าไปก่อน อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายชะงักไปด้วยความตกใจ แทรกตัวเองเข้าไปในร้านที่กำลังจะปิดได้อย่างฉิวเฉียด
"บอกแล้วไงว่าฉันไม่ใช่หมอ...ใครป่วยเป็นอะไรล่ะ?"
เจ้าของร้านผู้มีสีหน้าทดท้อบ่นกับตนเองเบาๆ ก่อนจะหันไปกล่าวกับคนตรงหน้าอย่างปลงๆ
"จะว่าใครก็...เอ่อ...แบบว่ามีแผลเลือดออกน่ะครับ"
วาลเรียสนึกถึงคนป่วยหน้าขนที่บ้านตนเอง แล้วก็รู้สึกไม่รู้ว่าควรอธิบายยังไงดีไปชั่วขณะ
"เก็บตัวอะไรมาเลี้ยงอีกแล้ว? หวังว่าจะไม่ใช่ลูกไก่ของข้างบ้าน หรือตัวอะไรแปลกๆ ..."
เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาคลางแคลงใจของอีกฝ่าย เด็กหนุ่มทำได้เพียงหัวเราะกลบเกลื่อน
"บอกอีกรอบเผื่อลืม ร้านฉันขายยาคนไม่ใช่ยาสัตว์ แล้วก็ไม่รับประกันหรอกนะว่าจะใช้ได้ผลหรือทำให้มันแย่ลงกว่าเดิม"
ชายวัยกลางคนเท้าแขนลงกับเคาน์เตอร์ด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ
"ผมเข้าใจครับ แค่อยากขอแบ่งพวกสมุนไพรที่ช่วยห้ามเลือดมาสักหน่อย ผ้าพันแผล แล้วก็เอ่อ..."
เจ้าของร้านขายยาเพียงหนึ่งเดียวในหมู่บ้านโบกมือไปมาเป็นเชิงตัดบท
"เอาล่ะๆ ! เดี๋ยวจะลองหาดูให้ตามที่ขอ เช็คดูดีๆ แล้วกันว่าไม่มีของแสลงกับเจ้าหนูนั่น ให้ตายสิ..."
เงาของอีกฝ่ายหายไปหลังร้านพร้อมกับเสียงบ่นพึมพำ ตามด้วยเสียงรื้อของอย่างจริงจังผิดกับท่าทีไม่เต็มใจของเจ้าตัว
"ขอบคุณมากครับ!"
วาลเรียสโค้งตัวให้อีกฝ่ายอย่างซาบซึ้ง เขากระเถิบไปใกล้เคาน์เตอร์ไม้ที่กั้นระหว่างส่วนหน้าที่มีไว้รับรองลูกค้า และด้านหลังที่เต็มไปด้วยชั้นวางของซึ่งมีขวดยาวางเรียงราย
เด็กหนุ่มพลิกหน้าหนังสืออย่างรวดเร็วขณะพยายามค้นหาสิ่งที่ต้องการ แม้จะหยาบและฉาบฉวยไปบ้างเมื่อเขายังไม่รู้แม้แต่สายพันธุ์ที่แน่ชัดของเจ้าตัวเล็ก แต่ก็คงดีกว่าไม่มีข้อมูลอะไรในมือเลย
เจ้าของร้านหอบขวดยาและห่อกระดาษจำนวนหนึ่งกลับมาจากด้านหลัง เขาเหลือบมองท่าทีลุกลี้ลุกลนยามเด็กหนุ่มรีบปิดหนังสือในมือลงอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหรี่ตาลงเล็กน้อยยามเห็นรายชื่อพืชสองสามชนิดบนสมุดจดที่ใช้ในร้าน
"ถ้ามีเท่านี้คงจะใช้ยาชุดนี้ได้ วิธีใช้แปะไว้ให้หมดแล้ว แต่ถ้ามีไข้ขึ้นมาให้คอยเช็ดลดความร้อนตรงส่วนที่ไม่มีขนด้วย ยานี่ออกฤทธิ์ช้าแต่เป็นตัวที่อ่อนสุดแล้ว..."
วาลเรียสสะดุ้งน้อยๆ ยามได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย จู่ๆ ก็รู้สึกไม่กล้าสู้หน้าคนที่มองมาด้วยแววตาคมกริบไปเสียอย่างนั้น
เจ้าของร้านผู้สามารถคาดเดาอะไรบางอย่างได้เพียงแค่เห็นรายการสมุนไพรที่ห้ามใช้กับสัตว์สายพันธุ์นั้นๆ กำชับคำอีกยืดยาว ก่อนจะยอมรับเหรียญเงินที่ถูกวางลงบนเคาน์เตอร์ไม้เพียงครึ่งเดียว
"ไปๆ รีบกลับให้ถึงบ้านก่อนจะมืด ขวดไหนไม่ได้ใช้ก็ค่อยเอามาคืน ส่วนห่อนั้นถ้าพรุ่งนี้ขายไม่ออกก็จะทิ้งอยู่แล้ว..."
เด็กหนุ่มเร่งฝีเท้ากลับบ้านด้วยความตื้นตันใจ แม้อีกฝ่ายจะบอกปัดว่าไม่ชอบพวกสัตว์หน้าขน แต่ถ้าเจ้าตัวเล็กหายดีเมื่อไหร่ คงต้องพามาขอบคุณที่ร้านสักครั้ง
.
เจ้าลูกหมายังนอนอยู่ที่เดิมเหมือนตอนที่เขาออกไป สองตาปิดสนิทแต่เนื้อตัวกลับสั่นเทา มันขดตัวเข้าหากันจนกลายเป็นก้อนกลมคล้ายกำลังรู้สึกหนาว
วาลเรียสอุทานเบาๆ เมื่ออุณหภูมิที่ส่งผ่านมาจากฝ่ามือนั้นกลับตรงกันข้าม ผิวเนื้อใต้เส้นขนหนานั้นร้อนราวกับผิงไฟมานานเกินไปไม่มีผิด
ดูเหมือนเจ้าตัวเล็กจะเป็นไข้เสียแล้ว
ข้าวของที่เพิ่งหอบหิ้วมาถูกวางกระจายไปคนละทิศ เขารีบยกถังน้ำกับผ้ามาแบบด่วนจี๋ ก่อนจะพบว่าคนไข้ของตนไม่ให้ความร่วมมือแม้แต่น้อย
เจ้าหมาคล้ายจะรู้สึกหนาวเข้าไปถึงความฝัน ร่างเล็กๆ จึงดิ้นรนหนีผ้าชุบน้ำที่ค่อนข้างเย็นไปตามสัญชาตญาณ เล่นเอาเด็กหนุ่มปาดเหงื่อไปหลายยกกว่าจะหาทางออกที่ลงตัวได้
วาลเรียสเร่งความร้อนจากเตาผิงเพื่อรักษาความอบอุ่นภายในบ้าน เขาเอาผ้าห่มผืนเก่าห่อตัวลูกหมาเอาไว้จนเกือบมิด เหลือแค่ปลายเท้ากับศีรษะเล็กๆ ที่โผล่ออกมา แล้วค่อยใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดลดความร้อนบริเวณอุ้งเท้าและใบหู
เด็กหนุ่มนั่งลงแกะห่อผ้าที่ได้มาจากร้านขายยาเมื่อเจ้าหมาตัวเย็นลงเล็กน้อย หลังไล่อ่านสรรพคุณของตัวยาแต่ละชนิด สุดท้ายก็หยิบใบสมุนไพรสดที่อยู่ในห่อกระดาษขึ้นมา
แม้จะมียาลดไข้แบบน้ำมาด้วย แต่วาลเรียสไม่กล้าเสี่ยงป้อนอะไรเข้าปากลูกหมาที่ยังสลบไม่ได้สติ ตัวเลือกจึงมีเพียงการดูแลบาดแผลภายนอกก่อนเท่านั้น
เขาใช้ช้อนบดสมุนไพรใบอวบสองสามใบในชามเล็กผสมกับน้ำและยาที่ใช้ทาแผลสด หลังกรองเอาแต่ของเหลวสีเขียวหนืดๆ ออกมาได้ชามหนึ่ง จึงค่อยหันไปจัดการกับเจ้าหมาที่ยังหลับไม่รู้เรื่องอยู่อีกทาง
ก้อนขนสีขมุกขมอมดูผ่อนคลายลงเล็กน้อยหลังเช็ดตัวไปหลายรอบ วาลเรียสกลับมาอีกครั้งพร้อมผ้าหลายผืนและมีดโกน เขาค่อยๆ โกนขนบริเวณปากแผลออกอย่างระมัดระวัง แล้วค่อยล้างเศษขนและคราบเลือดที่แห้งติดอยู่ออกด้วยน้ำสะอาด
"ชู่ว อดทนนิดนึงนะครับคนเก่ง ใกล้เสร็จแล้วๆ "
เด็กหนุ่มเอ่ยปลอบเจ้าหมาที่สี่ขาเกร็งสะบัดน้อยๆ คล้ายอยากดิ้นหนี ขณะค่อยๆ ทายาที่เพิ่งเตรียมเสร็จลงบนบาดแผลฉกรรจ์ทั้งสองจุด
กว่าจะพันผ้าพันแผลและเช็ดตัวให้ลูกหมาเรียบร้อย วาลเรียสรู้สึกเหนื่อยยิ่งว่าตอนออกไปทำไร่ครึ่งค่อนวันเสียอีก
เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดเรี่ยวแรง เขาใช้เท้าเขี่ยผ้าที่ใช้แล้วไปกองรวมกันอย่างส่งเดช กะว่าค่อยให้ตัวเขาในวันพรุ่งนี้เก็บไปซักให้ด้วยก็แล้วกัน
ขณะกำลังคิดว่าจะไปนั่งพักที่โซฟาสักหน่อย เสียงร้องครางผสมกับสำลักไอก็ดังมาจากกองผ้านิ่มๆ
วาลเรียสดีดตัวลุกขึ้นทันที
มองดูเจ้าหมาที่ร้องครางงี้ดๆ สลับกับไอเป็นระยะ เด็กหนุ่มทำอะไรไม่ถูกไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลองใช้ปลายช้อนแตะน้ำในถ้วย แล้วแตะๆ ลงบนปลายลิ้นสีชมพูที่แลบออกมาจากปากน้อยๆ นั่นเบาๆ
ป้อนน้ำกันด้วยท่าทีทุลักทุเลอยู่นาน ในที่สุดเจ้าหมาที่หายคอแห้งก็เลิกไอ วาลเรียสหันไปหยิบหนังสือที่กองอยู่ข้างๆ ขึ้นมาพลิกดูอีกรอบ
แม้ว่าหน้าตาของลูกสุนัขตรงหน้าจะดูไม่เหมือนภาพที่เขียนอยู่ในคู่มือดูแลสัตว์เลี้ยงเล่มนี้เท่าไหร่ แต่เขาคิดว่ามันก็น่าจะพอช่วยอะไรได้บ้าง
อ่านไปได้สองสามหน้า เสียงครวญครางเบาๆ ที่ฟังดูน่าสงสารก็ดังขึ้นอีกครั้ง
วาลเรียสซึ่งเพิ่งได้นั่งพักหายใจโซเซลุกขึ้น ก่อนจะต้องวิ่งวุ่นอีกครั้งหลังเอื้อมไปตรวจสอบก้อนขนที่บิดตัวไปมาอย่างอยู่ไม่สุข
เจ้าลูกหมาตัวร้อนอีกแล้ว!
.
แสงอาทิตย์ส่องผ่านบานหน้าต่าง ทำให้ห้องที่เพิ่งจะมืดลงเพียงไม่นานค่อยๆ สว่างขึ้นอีกครั้ง
ดวงตาสีเหลืองอ่อนปรือเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า ร่างเล็กๆ พยายามขยับตัวลุกขึ้นอย่างมึนงง
ลูกหมาสีเทากระดำกระด่างเหลียวมองรอบข้างอย่างหวาดระแวง แม้จะจำไม่ได้ว่าตัวเองสลบไปตอนไหน แต่อย่างไรก็ไม่น่าจะใกล้เคียงกับสภาพแวดล้อมที่มันเห็นอยู่ตอนนี้แน่นอน
กลิ่นฉุนติดจะเหม็นเขียวหน่อยๆ ลอยฟุ้งไปทั่ว รบกวนการดมกลิ่นของมันเสียจนรู้สึกอยากจะจาม แถมดูเหมือนว่าต้นตอของกลิ่นดังกล่าวจะมาจากตัวมันเองเสียด้วย
เจ้าหมาส่งเสียงขู่ในลำคอเบาๆ เมื่อเห็นการเคลื่อนไหวจากตรงปลายหางตา ขนสั้นๆ บริเวณหลังคอชี้ตั้งขึ้นด้วยความตื่นตระหนก พยายามกระถดตัวหนีไปอีกด้านของโต๊ะโดยลากเอาทั้งผ้าพันแผลและผ้าที่ปูรองอยู่ใต้ตัวของมันไปด้วย
"ตื่นแล้วเหรอเจ้าหนู…ระวัง!"
วาลเรียสที่เพิ่งสะลึมสะลือตื่นขึ้นสะดุ้งน้อยๆ เมื่อเห็นว่าเจ้าก้อนขนที่เก็บมาไถตัวเองไปจนเกือบสุดขอบโต๊ะ สองมือที่ยื่นออกไปหมายจะคว้าจับชะงักอยู่กลางทาง เมื่อได้ยินเสียงขู่คำรามอย่างดุร้ายไม่เข้ากับขนาดตัวของอีกฝ่าย
"เอ้าๆ ใจเย็นๆ กลับมานอนคุยกันดีๆ ก่อน"
เด็กหนุ่มค่อนข้างแน่ใจว่าเจ้าหมาน่าจะยังเดินหรือกระโดดไม่ได้ในเร็วๆ นี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่มีผ้าพันแผลที่เขาพันไว้อย่างสุดฝีมือ(มั่วๆ ซั่วๆ )ติดอยู่บนร่าง เลยทำใจกล้ายื่นมือไปดึงชายผ้าปู ลากลูกหมาที่พยายามดิ้นหนีกลับมาไว้กลางโต๊ะ ก่อนจะถอยไปสองสามก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง
ต่อหน้าลูกสุนัขที่แยกเขี้ยวพองขนใส่ด้วยท่าทีหวาดระแวงสุดๆ วาลเรียสเก็บอาการอยากขยำขนนิ่มๆ พวกนั้นกลับลงลิ้นชักไปก่อน ขณะออกปากเกลี้ยกล่อมเจ้าตัวเล็กที่พยายามพองขนจนดูฟูไปทั้งตัวทั้งที่ยังบาดเจ็บ
"ผมไปเจอนายนอนสลบอยู่ตรงชายป่า เลยอยากจะช่วยทำแผลให้เฉยๆ ไม่ได้คิดจะทำอะไรไม่ดีนะ!"
หลังพูดหว่านล้อมอยู่พักใหญ่ วาลเรียสที่ไม่ได้คาดหวังอะไรจากเจ้าหมาตัวนี้มากนัก ก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายยอมหมอบลงช้าๆ แม้ว่าจะยังคงความระแวดระวังไว้เต็มเปี่ยมก็ตาม
ไม่รู้ว่าลูกหมาตัวนี้ฉลาดมาก หรือแค่เหนื่อยเกินกว่าจะหาทางหลบหนีจากสถานการณ์ตรงหน้าแล้วกันแน่
เด็กหนุ่มค่อยๆ เดินไปในเขตห้องครัวอย่างช้าๆ โดยมีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องตามไป เขารินนมสดที่พอจะมีเหลืออยู่ในบ้านให้ตัวเองกับเจ้าตัวเล็กคนละถ้วย ตามด้วยน้ำเปล่า
วาลเรียสวางถ้วยก้นแบนเอาไว้ที่มุมหนึ่งของโต๊ะ ก่อนจะรีบออกไปรดน้ำผักที่ปลูกไว้เมื่อเห็นว่าวันนี้เผลอตื่นสายกว่าทุกครั้ง
นอกจากรดน้ำแล้วยังต้องตักน้ำไปชดเชยส่วนที่ใช้หมดอย่างรวดเร็วเมื่อคืนก่อนด้วย เด็กหนุ่มชาวไร่ก้มๆ เงยๆ อยู่ข้างบ่อน้ำจนหยาดเหงื่อซึมชื้น แอบมองลูกหมาที่ถูกทิ้งไว้เพียงลำพังผ่านบานหน้าต่าง
หลังตั้งท่าหวาดระแวงอยู่ครึ่งค่อนวัน เจ้าลูกหมาที่เริ่มคอแห้งก็ยื่นคอไปดมๆ ถ้วยที่ถูกทิ้งไว้ให้ด้วยท่าทีไม่แน่ใจ
มันเมินถ้วยที่ใส่นมไว้แทบจะทันที หลังดื่มน้ำจนพร่องไปเล็กน้อย ก้อนขนสีเทากระดำกระด่างก็กระถดตัวกลับไปนอนที่เดิม
วาลเรียสขมวดคิ้วเล็กน้อย ขนาดเขาที่ไม่ได้กินมื้อเช้ายังเริ่มหิวขึ้นมาหน่อยๆ แล้วเจ้าลูกหมาบาดเจ็บที่ไม่รู้ว่าได้กินอาหารครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ มาถึงตอนนี้จะไม่รู้สึกหิวได้ยังไง?


## บทที่ 5 - อยากจับจังเลย

บทที่ 5 - อยากจับจังเลย
.
.
"อย่าเลือกกินสิ ไม่หิวหรือไง?"
วาลเรียสบ่นพึมพำขณะเลื่อนชามที่ใส่นมจนเต็มปริ่มไปหน้าเจ้าก้อนขน แต่อีกฝ่ายดันไม่ให้ความร่วมมือเอาเสียเลย
ดวงตากลมโตสีเหลืองอ่อนดูโดดเด่นท่ามกลางกลุ่มขนสีเทาดำ แต่เจ้าลูกหมาที่หันหน้าหนีราวกับกำลังเมินอาหารที่ถูกส่งถึงปากแล้วนั้น กลับดูน่าหมั่นไส้เป็นอย่างยิ่งในสายตาของคนที่พยายามจะช่วยเหลือ
"ลูกหมาไม่กินนมเหรอ? ก็ไม่น่านะ…"
เด็กหนุ่มเอื้อมไปพลิกหน้าหนังสือที่เปิดค้างอยู่ไม่ไกล แต่ดูอย่างไรก็ไม่พบสาเหตุที่ลูกสัตว์ทำตัวดื้อดึงไม่ยอมกินอาหารอยู่แบบนี้
"เอ้า ไม่กินก็ไม่กิน งั้นลองไข่ดูไหม?"
วาลเรียสลุกขึ้นไปหยิบไข่ไก่ในตะกร้าขึ้นมาหนึ่งฟอง ไหนๆ แล้วก็ถือโอกาสทำอาหารเผื่อตัวเองไปด้วยเลยก็แล้วกัน
เจ้าลูกหมาจ้องมองแผ่นหลังของคนที่ผละออกไปตาไม่กะพริบ แม้ว่ามันจะสัมผัสเจตนามุ่งร้ายจากอีกฝ่ายไม่ได้ แต่ก็ยังเร็วเกินที่จะวางใจ
เด็กหนุ่มจัดการปิ้งหัวมันกับไข่ไปพร้อมๆ กันบนเตาหิน เขาแอบบิหัวมันที่เริ่มสุกมากินเสียครึ่งหนึ่งก่อนขณะจัดการกับเปลือกไข่ ก่อนจะแบ่งไข่แดงส่วนของตัวเองที่ยังไม่สุกดีขึ้นมาใส่จานก่อน
วาลเรียสโรยเกลือกับพริกไทยลงไปเล็กน้อยบนไข่ส่วนของตัวเอง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ยามเห็นเจ้าหมาเชิดหน้าขึ้นพร้อมกับจมูกที่สูดดมฟุดฟิด ไม่เหลือคราบลูกสุนัขที่เบือนหน้าหนีอาหารเมื่อกี้เลยแม้แต่น้อย
"ส่วนของนายรอเดี๋ยวนะ แป๊บเดียวก็ได้แล้ว"
เขาตั้งใจทอดไข่ส่วนของลูกหมาจนสุกทั่วถึงดีเพราะจำได้ว่าพวกอาหารกึ่งสุกกึ่งดิบจะย่อยยากกว่า แต่ไม่คิดว่าความหวังดีจะถูกปฏิเสธ
ดวงตาสีเหลืองจ้องเขม็งไปทางจานที่มีกลิ่นหอมน่าอร่อยลอยฟุ้ง เมื่อเทียบกับไข่ที่สุกจนแทบแห้งแข็งในชามของตัวเองแล้ว เจ้าลูกหมาก็ยื่นอุ้งเท้าออกไปอีกฝั่งอย่างไม่ลังเล
"เอ้ย! ก็แบ่งให้เท่าๆ กันแล้ว จะมาแย่งของผมทำไมเนี่ย?"
วาลเรียสเลื่อนจานหนีอุ้งเท้าที่ควานซ้ายป่ายขวามาบนโต๊ะพลางส่งเสียงโวยวาย
"ไม่ได้ๆ นี่ชอบแบบไม่สุกเหมือนกันเหรอ? แต่อันนี้ให้ไม่ได้จริงๆ ผมปรุงไปแล้วนี่นา…"
แม้จะแอบหวั่นไหวไปวูบหนึ่งยามเจ้าก้อนขนช้อนตาขึ้นมองราวกับกำลังออดอ้อน แต่เขาจะใจอ่อนไม่ได้เด็ดขาด!
"งี้ด…"
ลูกสุนัขทำหูตกพลางลองส่งเสียงขอร้อง มันมองออกว่าคนตรงหน้ามีท่าทีเอ็นดูตัวเองอยู่มาก เลยลองทำตัวน่าสงสารเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ น่าเสียดายที่อีกฝ่ายไม่ยอมคล้อยตามเสียอย่างนั้น
"ไว้คราวหน้าผมจะทำแบบนี้ให้เหมือนกันดีไหม แต่ช่วงที่ยังป่วยอยู่อย่าเพิ่งกินของย่อยยากเลยนะ…"
วาลเรียสที่ใจเหลวไปครึ่งนึงแล้วพยายามฮึบเรียกสติตัวเองเอาไว้ มือข้างหนึ่งยื่นไปด้านหน้าราวกับจะเกี่ยวก้อยสัญญา
เจ้าลูกหมาเหลือบมองแวบหนึ่งเมื่อแน่ใจว่าลูกอ้อนของตัวเองใช้ไม่ได้ผล ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินอาหารส่วนของตัวเองโดยไม่สนใจคนตรงหน้าอีก
เจ้าตัวแสบนี่
เด็กหนุ่มแอบหัวเราะในใจยามเห็นท่าทางที่เปลี่ยนไปทันทีของอีกฝ่าย ดูเหมือนคราวนี้ตนจะเก็บเอาจอมเจ้าเล่ห์ตัวน้อยกลับมาเสียแล้ว
วาลเรียสไม่รังเกียจถ้ามันจะฉลาดแสนรู้ไปสักหน่อย ในป่าอันตรายขนาดนั้น ถ้ามันไม่รู้จักเอาตัวรอด น่ากลัวจะไม่สามารถประคองร่างที่บาดเจ็บหนักขนาดนี้มาจนเจอกับเขาได้
ดวงตาสีเขียวสะท้อนพวงหางเล็กๆ ที่แกว่งไปมาด้านหลังอย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกเด่นชัดประการหนึ่งผุดขึ้นในใจ
ต้องนุ่มนิ่มแน่ๆ …อยากจับจังเลย
.
ส่วนเหตุการณ์หลังจากนั้น เรียกได้ว่า…ค่อนข้างจะโกลาหล
"อยู่นิ่งๆ สิ!"
วาลเรียสซึ่งคิดจะฉวยโอกาสจับลูกหมาที่เพิ่งกินอิ่มเช็ดตัวรู้สึกเสียใจภายหลัง เจ้าตัวเล็กนี่ไม่เห็นจะว่าง่ายหรือดิ้นน้อยลงตามที่ในหนังสือบอกเอาไว้เลย
"ฮื่ออ!"
ก้อนขนสีเทาดำตะกายขาสั้นๆ ไปมาอย่างไม่ยอมแพ้ ยังดีที่มันไม่ได้ต่อต้านรุนแรงถึงขั้นหันมาแว้งกัดกัน แต่ปลายเล็บแหลมที่ขูดลงบนผิวโต๊ะเป็นทางยาวก็ทำให้เด็กหนุ่มแอบสูดปาก
"เบาๆ เบาๆ ! จะเสร็จแล้วจริงๆ เหลืออีกนิดเดียว!"
วาลเรียสรีบเช็ดตัว ทายา เปลี่ยนผ้าพันแผลใหม่ให้ลูกหมาที่ไม่ค่อยจะให้ความร่วมมือกันเท่าไหร่อย่างทุลักทุเล กว่าจะเสร็จเรียบร้อย ทั้งคนทั้งหมาก็หอบเหนื่อยไปตามๆ กัน
มองดูลูกหมาที่นอนเลียอุ้งเท้าทั้งที่ตาปรือใกล้ปิด ท่าทางสบายอกสบายใจเสียยิ่งกว่าอะไรดี เด็กหนุ่มที่ยังต้องสะสางข้าวของซึ่งกองระเกะระกะไปทั่วก็รู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาหน่อยๆ
กว่าเขาจะเก็บกวาดรอบๆ เสร็จ เจ้าลูกหมาก็ผล็อยหลับไปเรียบร้อยแล้ว
เจ้าตัวเล็กขดตัวเข้าหากันจนดูเหมือนก้อนขนกลมๆ เห็นแบบนั้นวาลเรียสก็อดอ้าปากหาวขึ้นมาบ้างไม่ได้
คืนก่อนลูกสุนัขเดี๋ยวไข้ขึ้นเดี๋ยวร้องคราง คนดูแลอย่างเขาเลยพลอยไม่ได้นอนดีๆ ไปด้วย ตอนนี้วาลเรียสเลยรู้สึกง่วงขึ้นมาแล้วเช่นกัน
เมื่อเจ้าลูกหมายังไม่หายดี เด็กหนุ่มจึงเลือกเอนหลังนอนลงตรงโซฟาตัวยาว พอหัวสัมผัสเบาะได้ก็แทบจะหลับไปในทันที
หนึ่งคนหนึ่งสุนัขหลับยาวจนถึงช่วงบ่ายด้วยความอ่อนเพลีย วาลเรียสหลับสนิทจนแทบจะไม่ฝันเลยด้วยซ้ำ มีเพียงหัวคิ้วที่เคลื่อนเข้าหากันน้อยๆ เมื่อคล้ายจะได้ยินเสียงแจ้งเตือนดังแว่วมาจากที่ไกลๆ
หน้าต่างกึ่งโปร่งแสงกางออกตรงหน้าคนที่นอนหลับอยู่บนโซฟาตัวยาว แสงสีแดงกะพริบถี่จนแทบจะย้อมพื้นหลังสีน้ำเงินจนหมดสิ้น
เด็กหนุ่มพลิกตัวไปอีกทางทั้งที่สองตายังปิดสนิท คล้ายจะหนีจากเสียงที่ดังตื๊ออยู่ข้างหูไม่ยอมเลิก ไม่มีท่าทีว่าจะรู้สึกตัวตื่นแม้แต่น้อย
ตัวอักษรยาวเหยียดเคลื่อนผ่านหน้าจอกึ่งโปร่งแสงเป็นแถวยาว ร้อยเรียงต่อกันราวกับไม่มีที่สิ้นสุดราวกับกำลังเรียกร้องความสนใจจากคนที่ยังอยู่ในห้วงนิทรา
วาลเรียสสะดุ้งตื่นเมื่อเสียงที่ให้ความรู้สึกเย็นเยียบสายหนึ่งแทรกแทงเข้ามาในศีรษะ
"...รับ…คำสั่ง…"
ดวงตาสีเขียวกะพริบถี่ขณะพยายามประมวลผลสิ่งที่เกินขึ้นตรงหน้า เด็กหนุ่มเบิกตามองหน้าต่างสถานะซึ่งปรากฏออกมาทั้งที่ไม่ได้เรียกใช้อย่างตกตะลึง
เขาถึงกับคิดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะยามเห็นแสงสีแดงที่กะพริบไหวอยู่ตรงหน้า พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนภารกิจซึ่งเด้งขึ้นมาอย่างผิดวิสัย
[ภารกิจ : กำจัด 'สัตว์อสูรดุร้าย' ซึ่งปรากฏตัวขึ้นในเขตหมู่บ้าน]
[ประเภท : ด่วนพิเศษ, เฉพาะเจาะจง]
[รางวัล : ***** เหรียญเงิน, สกิล***, ???]
.
.
.
[ผู้ตั้งภารกิจ : ระบบ]
เทียบกับของรางวัลที่น่าสงสัยและรายละเอียดปลีกย่อยอื่นๆ ที่เขาลากสายตาผ่านไปเร็วๆ นั้น ชื่อของผู้ตั้งภารกิจกลับทำให้วาลเรียสตื่นตระหนกขึ้นมาอย่างแท้จริง
ต่างจากภารกิจเล็กๆ น้อยๆ ซึ่งทุกคนล้วนเคยเป็นผู้ตั้งและรับด้วยตนเองในชีวิตประจำวัน เควสที่ถูกส่งมาจากระบบโดยตรงนั้นเป็นสิ่งที่ผู้คนส่วนใหญ่ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต
ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยการทำภารกิจ แม้แต่หน้าต่างแสดงสถานะที่ต่ำเตี้ยจนน่าอดสูใจของเขานี้ ล้วนอยู่ในการควบคุมของ 'ระบบ' ตัวตนซึ่งอยู่เหนือกฏเกณฑ์และความเข้าใจของมนุษย์
เหล่าผู้ศรัทธาเชื่อว่า ทุกสิ่งล้วนถูกสร้างขึ้นและขับเคลื่อนไปตาม 'เจตจำนงของระบบ' ซึ่งถูกส่งผ่านมาในรูปแบบของ 'เควส' หรือภารกิจซึ่งมอบหมายให้กับ 'ผู้ถูกเลือก' นั่นเอง
วาลเรียส —เด็กหนุ่มชาวไร่เลเวล 0 ซึ่งไม่เคยก้าวออกไปไกลกว่าชายป่าของหมู่บ้าน— กำลังรู้สึกวิงเวียนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ขณะที่เสียงอันไร้ที่มาที่ไปกำลังดังอยู่ในหัวของเขาโดยตรง
เสียงของระบบนั้นไม่ใช่หญิงหรือชาย ไม่อ่อนเยาว์และไม่แก่ชรา ซ้ำยังไม่สามารถจับร่องรอยของอารมณ์ใดๆ ได้เลยแม้เพียงนิด
"...ยืนยัน…ภารกิจ : กำจัด 'สัตว์อสูรดุร้าย' ซึ่งปรากฏตัวขึ้นในเขตหมู่บ้าน…"
ไม่เว้นแม้แต่ตอนที่เสียงนั้นกำลังเอ่ยทวนภารกิจที่ปรากฏบนหน้าต่างกึ่งโปร่งแสงอย่างเนิบช้า ราวกับกลัวว่าเขาจะมองไม่เห็นอย่างไรอย่างนั้น
แต่ตอนนี้เขาก็เริ่มอยากจะหลับตาหนีความจริงแล้วเหมือนกัน
ผู้ถูกเลือกอะไร เจตจำนงของระบบอะไร เขาแค่อยากทำไร่ใช้ชีวิตสงบสุขไปวันๆ เท่านั้น เรื่องเสี่ยงชีวิตอย่างการออกไปล่าสัตว์อสูรเก็บค่าประสบการณ์ แลกของรางวัลมหาศาลอะไรนั่นเขาไม่เอา!
ราวกับระบบที่อยู่เบื้องบนเห็นวาลเรียสซึ่งกำลังหลับตาสั่นหัวดิ๊กๆ ด้วยท่าทีไม่เต็มใจอย่างยิ่ง ต่างจากเหล่าผู้ศรัทธาซึ่งพร้อมจะคุกเข่ารับคำสั่งโดยไม่หยุดคิด เสียงที่ให้ความรู้สึกแข็งกระด้างอย่างประหลาดนั้นถึงหยุดไปชั่วขณะ
เด็กหนุ่มหรี่ตาน้อยๆ ขณะตัวอักษรบนหน้าต่างภารกิจเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง ความรู้สึกปวดหนึบแล่นมาจากด้านหลังศีรษะราวกับกำลังแบกรับภาระในการเชื่อมต่อกับตัวตนอันยิ่งใหญ่ ขณะที่ระบบจะค่อยๆ เอ่ยคำอีกครั้ง
"ภารกิจ : กำจัด 'ตัวอ่อนของสัตว์อสูรที่บาดเจ็บ' ในเขตหมู่บ้าน ก่อนที่มันจะเติบโตไปเป็น 'สัตว์อสูรดุร้าย' "
มือที่ยกขึ้นคลึงข้างศีรษะจนเส้นผมสีทองยุ่งเหยิงชะงักค้างไปกลางคัน วาลเรียสเบิกตาขึ้นน้อยๆ คล้ายเริ่มตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง
ดวงตาสีเขียวตวัดไปทางกองผ้าที่ปูรองอยู่บนโต๊ะ เจ้าก้อนขนยังคงขดตัวอยู่ที่เดิม มันหายใจแผ่วเบา หลับสนิท และบาดเจ็บ
ในบ้านของเขาที่แม้จะอยู่จนเกือบสุดชายขอบ แต่ก็ถือว่ายังอยู่ในเขตหมู่บ้าน
เด็กหนุ่มเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวทีละน้อย ขณะในหัวยังคงปวดระบมและอัดแน่นไปด้วยเสียงที่ไม่ใช่ของตนเอง
สัตว์อสูรมีพลังเหนือล้ำและความฉลาดเทียบเท่ากับมนุษย์ ต่างจากสัตว์ทั่วๆ ไป : ซึ่งเขาคิดเอาเองว่ามันเป็นในตอนที่พบกัน
แม้ว่าตอนนี้มันจะเป็นเพียงตัวอ่อนที่ไม่ต่างไปจากลูกสัตว์ธรรมดาๆ ตัวหนึ่ง แต่ความเสียหายยามสัตว์อสูรโตเต็มวัยเข้าโจมตีผู้คนนั้นไม่อาจประเมินได้
วาลเรียสหันไปมองเจ้าหมาที่ยังคงนอนหลับด้วยท่าทีไม่รู้เรื่องรู้ราวอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง
ลูกหมาตัวนี้เนี่ยนะ…
เด็กหนุ่มครางในลำคอเบาๆ เมื่อในหัวยุ่งเหยิงถึงขีดสุด ภาพเบื้องหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นพร่าเลือนขณะที่ทั้งร่างเอนวูบ
วาลเรียสหงายหลังล้มกลับไปบนโซฟาด้วยสติที่ดับลงกลางคัน เป็นลมหนีคำสั่งอันยิ่งใหญ่ที่ระบบประทานมาให้ไปทั้งอย่างนั้นเอง


## บทที่ 6 - ภารกิจ :

บทที่ 6 - ภารกิจ :
.
.
วาลเรียสรู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อถูกตะกุยอย่างไม่เบาแรงนัก
"เอ๊ะ? โอย…"
เด็กหนุ่มส่งเสียงในลำคอเบาๆ ขณะยันตัวลุกขึ้น ศีรษะที่ยังปวดหนึบถูกหลงลืมไปชั่วคราวเมื่อเห็นสิ่งที่นั่งอยู่บนตักตนได้ถนัดตา
"ว่าไงครับ? หิวแล้วเหรอเจ้าตัวแสบ"
ลูกสุนัขสีเทาดำซึ่งปีนขึ้นมานั่งบนตัวคนอื่นอย่างถือสิทธิ์เชิดปลายจมูกขึ้นน้อยๆ ราวกับกำลังไม่พอใจอะไรบางอย่างอยู่
ผ้าพันแผลซึ่งเคยพันทบอยู่บนตัวหลุดหล่นจากตำแหน่งที่ควรจะเป็น ลากยาวตั้งแต่ใต้โต๊ะที่เคยนอนอยู่มาจนถึงโซฟา ผ้าที่เคยปูไว้รองนอนก็ประสบชะตากรรมที่ไม่ต่างกันนัก
ดวงตาสีเหลืองอ่อนเงยขึ้นมองเด็กหนุ่มซึ่งมีสีหน้าราวกับคนนอนไม่เต็มอิ่ม มันหรี่ตาลงน้อยๆ ก่อนจะยอมอยู่นิ่งๆ เงยหน้ารับฝ่ามือที่ถูกส่งมาตรงข้างลำคอราวกับจะหยั่งเชิง
วาลเรียสขยับนิ้วเกาเจ้าลูกหมาเบาๆ แปลกใจเล็กน้อยที่จู่ๆ อีกฝ่ายก็ทำตัวน่ารักน่าเอ็นดูขึ้นมาอีกแล้ว
คงจะมาอ้อนขออาหารละมั้ง?
เด็กหนุ่มยันตัวลุกขึ้นโดยอุ้มลูกสุนัขเอาไว้ เขาปล่อยมันลงในกองผ้าที่อีกฝ่ายยึดเป็นที่นอนของตัวเอง ก่อนจะเดินไปยังห้องครัวอีกครั้งทั้งที่ในหัวยังรู้สึกวิงเวียนนิดๆ
ดวงตาสีเขียวสะท้อนแสงแดดยามบ่ายแก่ซึ่งเริ่มผ่อนความร้อนแรงลง เวลาคล้ายจะผ่านไปเพียงไม่นานนัก แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกหิวขึ้นมาอีกแล้วก็ไม่รู้
หนึ่งคนหนึ่งสุนัขจดจ่อกับอาหารง่ายๆ ตรงหน้าจนแทบไม่สนใจจะมองดูกัน เจ้าก้อนขนมุดหน้าลงไปในชามขณะที่ประกายบางอย่างวาบผ่านแววตา
ถึงจะฉลาดแสนรู้เพียงใดมันก็เป็นเพียงลูกสัตว์ตัวหนึ่ง ดังนั้นจึงไม่อาจบอกเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามได้ว่า อีกฝ่ายหมดสติไปถึงหนึ่งวันเต็ม
"เอ้า เท่านี้ก็เรียบร้อยแล้ว"
วาลเรียสลูบหัวเล็กๆ อย่างเบามือ ขนอ่อนและใบหูนุ่มนิ่มนั้นให้สัมผัสที่ดีจนเขาเกือบจะเคลิ้มไปวูบหนึ่ง
อันที่จริง การที่เจ้าหมาซึ่งต่อต้านการเช็ดตัวทำแผลแม้แต่ในตอนที่สลบไม่ได้สติเปลี่ยนท่าทีเป็นว่าง่ายขนาดนี้ เขาก็ชักรู้สึกว่าตัวเองยังไม่ตื่นดีอย่างไรชอบกล
ระหว่างที่เขานอนหลับไป มีใครมาแอบเปลี่ยนเจ้าก้อนขนที่น่ารักว่าง่ายมาวางแทนตัวเดิมหรือยังไง?
ในห้องนอนมีของที่แตกหักง่ายแถมยังไม่ได้จัดเรียงดีๆ เก็บอยู่เต็มไปหมด วาลเรียสไม่กล้าพาลูกสุนัขเข้าไปนอนด้วยในห้อง ดังนั้นจึงลงเอยที่การนอนบนโซฟาอีกคืนหนึ่ง
เด็กหนุ่มลูบหัวลูบหางเจ้าหมาที่ยืนนิ่งราวกับเชื่องมือคนมาหลายปีด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข เขาคิดว่ามันจะยอมมานอนข้างๆ ด้วยซ้ำ จนรู้สึกเหมือนอกหักหน่อยๆ ยามเจ้าตัวเล็กคาบผ้าปูตรงไปยังมุมหนึ่งของบ้าน
"ไม่ขึ้นมาตรงนี้จริงๆ เหรอ เบาะนิ่มนะ? ผมนอนไม่ดิ้นด้วย…"
วาลเรียสต่อรองกับเจ้าหมาที่ตะแคงหันก้นให้อย่างไม่ไยดี ท่าทางราวกับตัดสินใจแล้วว่าจะนอนตรงนี้ไม่ขยับไปไหนทั้งนั้น
ดวงตาสีเขียวทอประกายขบขันบางเบา เด็กหนุ่มเอนตัวลงนอนบ้างแม้จะรู้สึกไม่ง่วงเท่าไหร่ แอบอมยิ้มอยู่เงียบๆ คนเดียวท่ามกลางความมืดที่เริ่มปกคลุมในยามราตรี
เจ้าก้อนขนน่ารักขนาดนี้ จะเป็น 'สัตว์อสูรดุร้าย' ได้ยังไงกัน?
.
"แดดร้อนเกินไปเหรอเนี่ย…"
เด็กหนุ่มบ่นกับตัวเองขณะเดินสำรวจไร่ยามเช้า ใบผักอ่อนบางส่วนดูแห้งเหี่ยวอย่างไรชอบกล สองมือก็ขยับรดน้ำให้มากขึ้นกว่าปกติด้วยสีหน้าพิศวง
วาลเรียสเงยหน้ามองดวงอาทิตย์ที่เริ่มลอยขึ้นสูงบนท้องฟ้าสีคราม หลังใช้เวลาช่วงเช้าไปกับการดูแลพืชผัก เขาตั้งใจว่าจะเข้าไปในหมู่บ้านสักหน่อย
นอกจากไปรับภารกิจเล็กๆ น้อยๆ จากชาวบ้านแล้ว เขายังต้องเอายาที่ใช้ไม่หมดไปคืนที่ร้าน แวะไปยืมหนังสือเพิ่มอีกเล่มสองเล่ม แล้วก็…ซื้ออาหารกลับมาเผื่อเจ้าหมาที่กินเก่งยิ่งกว่าตัวเองด้วย
ลูกสุนัขเริ่มเดินไปมาในบ้านเองได้แล้ว แม้จะต้องลากขาข้างที่บาดเจ็บไปด้วยช้าๆ แต่ก็ดูดีกว่าวันแรกที่เจอกันมากโข
เด็กหนุ่มก้มมองเจ้าหมาที่เริ่มสำรวจโน่นนี่ไปทั่วอย่างไม่แน่ใจนัก โดยเฉพาะตอนที่มันเริ่มยื่นจมูกไปดมกองของที่วางระเกะระกะอยู่รอบโซฟาตัวยาว
"อยู่บ้านตัวเดียวอย่าซนนะ!"
วาลเรียสพะวักพะวงอยู่นานก่อนจะยอมก้าวออกจากบ้านด้วยสีหน้าไม่สบายใจนัก แม้ว่าจะไม่อยากปล่อยเจ้าก้อนขนอยู่ที่บ้านเพียงลำพัง แต่สถานการณ์ตอนนี้ก็ไม่มีตัวเลือกให้มากนัก
มือหนึ่งกระชับห่อผ้าที่สะพายอยู่บนบ่าขณะเดินไปบนถนนสายเล็ก ตอนนี้เขาทำได้เพียงรีบจัดการธุระทุกอย่างแล้วกลับมาให้เร็วที่สุดเท่านั้น!
หวังว่าข้าวของในบ้านคงจะไม่เละเทะจนเกินไปตอนที่เขากลับมา…
.
"ขอบคุณมากครับ! ถ้ายังไงเดี๋ยวผมขอตัวกลับก่อน…"
เด็กหนุ่มก้มศีรษะขอบคุณเมื่อเหรียญเงินที่เป็นรางวัลจากภารกิจครั้งนี้ถูกส่งเข้ามาในบัญชีของตน เขาเกือบจะลืมคืนผ้ากันเปื้อนและถุงมือที่ใช้ในการทำความสะอาดครั้งนี้แล้วหากผู้เป็นเจ้าของร้านไม่ทักขึ้นมาก่อน
"จะรีบร้อนไปไหนเนี่ย? คราวนี้เก็บลูกนกมาเลี้ยงอีกแล้วเหรอ?"
เจ้าของร้านรับส่งจดหมายเลิกคิ้วถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ
"อ่าฮะๆ ก็ทำนองนั้นละครับ…"
วาลเรียสซึ่งแอบสะดุ้งน้อยๆ หัวเราะกลบเกลื่อน
"ถ้ามันโตแล้วก็…อ่า ช่างเถอะๆ ! ถือซะว่าฉันไม่ได้พูดก็แล้วกัน"
ชายวัยกลางคนยักไหล่เบาๆ ขณะจัดเรียงกรงนกที่ขัดสะอาดแล้วให้เป็นระเบียบ เห็นดังนั้นเด็กหนุ่มจึงขอตัวจากมาด้วยรอยยิ้มฝืดเฝื่อนหน่อยๆ
วาลเรียสซึ่งเพิ่งดีใจกับยอดเงินที่เพิ่งได้รับมา แทบจะรู้สึกห่อเหี่ยวลงในพริบตายามต้องจ่ายค่าอาหารซึ่งพุ่งสูงขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"นี่เก็บตัวอะไรมาเลี้ยงอีกล่ะ? ไม่ยอมเข็ดเลยสินะคนเรา…"
คนเป็นแม่ค้าเอ่ยปากหยอกล้อเด็กหนุ่มซึ่งมาซื้อของเยอะกว่าปกติเกือบสองเท่า ก่อนจะเอ่ยขึ้นยิ้มๆ ยามเห็นสีหน้าที่แทบหดเหลือสองนิ้วของอีกฝ่าย
"มีส่วนที่ไม่สวยอยู่นิดหน่อย แถมให้ก็แล้วกัน อย่าลืมพาเจ้าตัวเล็กมาอวดบ้างล่ะ!"
หญิงวัยกลางคนขิยบตาด้วยท่าทีขี้เล่นขณะโกยเอาเศษเนื้อข้างเขียงใส่ถุง สุดท้ายยังห่อกระดูกที่เลาะเนื้อออกจนเกือบหมดแล้วให้อีกชิ้นใหญ่
วาลเรียสเดินกลับบ้านโดยหอบของพะรุงพะรังรอบตัว ในใจอุ่นวาบยามสัมผัสถึงน้ำใจและความปรารถนาดีที่เหล่าชาวบ้านมีต่อตน จนแอบรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมานิดหน่อย
ก่อนหน้านี้เขาเคยเก็บสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยมาดูแลอยู่หลายตัว เจ้าก้อนขนเหล่านั้นถ้าไม่ซนเกินไปก็พยศเกินไป จนชาวบ้านเลเวล 0 ซ้ำยังไร้สกิลฝึกสัตว์อย่างเขาเอาไม่อยู่ สุดท้ายก็ต้องปล่อยหรือยกให้คนอื่นเลี้ยงต่อ
เรื่องที่เขาเก็บเจ้าตัวเล็กไว้ในบ้านแตกออกมาเร็วกว่าที่คิดไว้ ไม่รู้คนอื่นจะว่าอย่างไรหากรู้ว่าคราวนี้ เขากำลังเลี้ยงลูกหมาที่อาจจะเติบโตไปเป็นสัตว์อสูรในอนาคตเอาไว้ตัวหนึ่ง
.
สภาพในบ้านที่เรียบร้อยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำให้วาลเรียสรู้สึกประหลาดใจขึ้นมาอีกครั้ง
ดวงตาสีเขียวกวาดมองรอบห้อง ก่อนจะจับจ้องไปยังเจ้าหมาที่นอนกระดิกหางน้อยๆ ราวกับกำลังรอคอยการกลับมาของเขาอยู่
"เก่งมากครับเจ้าตัวเล็ก เดี๋ยววันนี้มีของอร่อยให้กินนะ"
เด็กหนุ่มก้มลงลูบหัวเจ้าก้อนขนอย่างปลื้มใจ ก่อนจะตรงเข้าครัวไปจัดการมื้อเย็นทันที
กระดูกชิ้นใหญ่ถูกต้มในหม้อก่อนเป็นอันดับแรก วาลเรียสจัดการลวกน้ำทิ้งหนึ่งรอบก่อนจะปิดฝาเคี่ยวน้ำแกงด้วยไฟอ่อน เขาหันไปผัดหัวมันที่ปอกเปลือกหั่นเป็นชิ้นพอดีคำในกระทะ ใส่ทั้งผักแห้งและผักสดเพิ่มไปอีกนิดหน่อยก่อนจะยกลงจากเตา
หม้อใบเล็กถูกยกขึ้นวางข้างกัน เด็กหนุ่มหั่นเนื้อเป็นชิ้นเล็กๆ ใส่ลงไป หลังเคี่ยวรวมกับน้ำต้มกระดูกที่แบ่งมานิดหน่อยจนเนื้อเริ่มเปื่อยดีแล้ว เขายังตอกไข่ใส่ลงไปอีกหนึ่งฟองก่อนจะยกลงจากเตา
วาลเรียสตักแบ่งส่วนของลูกหมาออกมาใส่ชาม ก่อนจะยุ่งอยู่กับการปรุงรสเนื้อตุ๋นส่วนของตัวเอง แม้ว่าการใส่เครื่องปรุงลงไปทีหลังจะทำให้รสชาติไม่เข้าเนื้อดีนัก แต่ถ้าต้องแยกทำทีละหม้อก็กลัวว่าเจ้าก้อนขนจะรอไม่ไหวเสียก่อน
"งี้ด"
ลูกสุนัขสีเทาดำส่งเสียงมาจากใต้โต๊ะ มันมีท่าทีกระวนกระวายมาตั้งแต่เริ่มเคี่ยวน้ำต้มกระดูกแล้ว ยิ่งตอนนี้กลิ่นหอมของเนื้อลอยฟุ้งไปทั่วบ้าน น้ำลายเลยแทบจะไหลหยดลงมาจากมุมปากอยู่รอมร่อ
"ใจเย็นๆ ผมไม่แย่งนายกินหรอกน่า…"
เสียงของเด็กหนุ่มแทบจะลอยไม่เข้าหูเจ้าหมาที่ก้มลงกินแบบไม่ลืมหูลืมตา
แม้จะเปื่อยไปนิดแต่รสชาติของเนื้อที่กระจายไปทั่วโพรงปากนั้นให้ความรู้สึกที่น่าพึงพอใจ น้ำเคี่ยวกระดูกที่ใช้ต้มยิ่งทำให้รสชาติเข้มข้นถึงใจมากขึ้น เมื่อรวมกับไข่แดงนุ่มนิ่มหอมมันที่ลวกสุกกำลังดีด้านบนแล้ว ยิ่งทำให้เจ้าลูกหมาตื่นเต้นจนแทบจะกลืนลิ้นของตัวเองลงไปด้วย
มื้อนั้นจบลงที่ลูกสุนัขนอนแผ่หราอยู่บนโต๊ะด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข หน้าท้องเล็กๆ คล้ายจะป่องขึ้นมานิดหน่อย จนคนที่มองอยู่ด้านข้างเริ่มรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา
"นี่กินเยอะเกินไปหรือเปล่าเนี่ย คราวหน้าลดสักหน่อย…"
"ฮื่อ!"
วาลเรียสอึ้งมองลูกหมาซึ่งส่งเสียงประท้วงขึ้นมาทันควันราวกับฟังภาษามนุษย์รู้เรื่อง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ
"แน่นอนว่าไม่ปล่อยให้นายอด! แต่กินมากไประวังจะท้องแตกเอานา"
เด็กหนุ่มยื่นนิ้วไปจิ้มพุงน้อยๆ ได้สองสามทีก่อนที่อีกฝ่ายจะพลิกตัวหนี ปล่อยให้มนุษย์เพียงคนเดียวยืนอมยิ้ม
สัมผัสนุ่มนิ่มแบบนี้ดีกว่าซี่โครงผอมแห้งเป็นไหนๆ !
วาลเรียสซึ่งได้รับแรงบันดาลใจในการทำงานชูมือขึ้นฟ้า ไม่ว่ายังไงเขาก็จะขุนเจ้าลูกหมาผอมแห้งให้กลายเป็นก้อนขนฟูฟ่องให้ได้!
.
แสงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า เด็กหนุ่มเอนหลังอยู่บนโซฟายาวพร้อมกับหนังสือตั้งใหม่ มือพลิกหน้ากระดาษไปทีละแผ่นอย่างเชื่องช้า ดื่มด่ำกับเรื่องราวที่ร้อยเรียงขึ้นจากตัวอักษร
วาลเรียสใช้เวลาช่วงเย็นไปกับการพักผ่อนอย่างเงียบสงบ เช่นเดียวกับเจ้าลูกหมาที่ขดตัวนอนอยู่ข้างๆ เมื่อครู่
สัมผัสของก้อนขนซึ่งเข้ามานอนซุกอยู่ข้างๆ ด้วยตัวเองนั้น ทำเอาเด็กหนุ่มอยากจะหลั่งน้ำตาด้วยความปลื้มปีติ แต่เมื่อเจ้าลูกหมาผล็อยหลับไป เขาก็ต้องตัดใจอุ้มเจ้าตัวเล็กที่หลับไม่รู้เรื่องกลับไปนอนตรงกองผ้าของมัน
ลูกหมาตัวเล็กขดตัวนอนอยู่บนผืนผ้านิ่ม วาลเรียสนั่งมองอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะผละจากมา
ดวงตาสีเขียวสะท้อนเงาสีแดงอยู่ครึ่งหนึ่ง หน้าต่างสถานะซึ่งมองเห็นเฉพาะผู้เป็นเจ้าของกางอยู่ข้างตัวแทบจะตลอดเวลา เช่นเดียวกับภารกิจด่วนพิเศษซึ่งกะพริบไหวอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ว่าเขาจะลองกดปุ่มยกเลิกไปนับครั้งไม่ถ้วนแล้วก็ตาม
วาลเรียสนั่งลงอ่านหนังสือต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น มองเมินภารกิจแสนสำคัญจากระบบไปอย่างไม่ไยดี
แม้เด็กหนุ่มจะมีท่าทีสงบนิ่งเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่มีความอดทนมากขนาดนั้น
เสียงที่ให้ความรู้สึกหยาบกระด้างแทรกแทงเข้ามาในการรับรู้ของวาลเรียสอีกครั้ง
"...ปรับเพิ่มรางวัลครั้งที่สิบสอง สำหรับภารกิจ : กำจัด 'ตัวอ่อนของสัตว์อสูรที่บาดเจ็บ' ในเขตหมู่บ้าน ก่อนที่มันจะเติบโตไปเป็น 'สัตว์อสูรดุร้าย' ผู้ถูกเลือกโปรดกดยืนยันเพื่อรับภารกิจ…"
หลังศีรษะเริ่มรู้สึกปวดหนึบขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เด็กหนุ่มสูดลมหายใจรวบรวมความคิดที่กระเจิดกระเจิง เอ่ยถามตัวตนที่อยู่เหนือความเข้าใจทั้งปวงอย่างบ้าบิ่น
"ทำไมถึงต้องฆ่ามันด้วยล่ะครับ?"


## บทที่ 7 - ศัตรูของโลกใบนี้

บทที่ 7 - ศัตรูของโลกใบนี้
.
.
เสียงที่ดังก้องอยู่ในศีรษะโดยตรงเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับไม่เคยพบสถานการณ์ที่คนได้รับมอบหมายภารกิจตั้งคำถามกลับมาก่อน
"...เพราะ 'ตัวอ่อน' มีความเสี่ยงที่จะเติบโตไปเป็น 'สัตว์อสูรดุร้าย' ดังนั้น…"
"นั่นล่ะ!"
วาลเรียสอุทานออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะพูดแทรกต่อไปอย่างไม่กลัวตาย
"เป็นแค่ 'ความเสี่ยง' ใช่ไหมครั้บ? แปลว่าเจ้าหนูนี่อาจจะโตไปเป็น…หรือไม่เป็นสัตว์อสูรดุร้ายก็ได้! ถ้าอย่างนั้น…"
เสียงแจ้งเตือนเบาๆ เมื่อรายการรางวัลที่เพิ่มขึ้นจนแทบยาวเป็นหางว่าวพุ่งขึ้นบนหน้าต่างภารกิจของเขาอีกครั้ง พร้อมกับเสียงของระบบซึ่งกล่าวประโยคเดิมซ้ำๆ ราวกับไม่เก็บคำพูดของอีกฝ่ายมาใส่ใจ
"ปรับเพิ่มรางวัลครั้งที่สิบสาม สำหรับภารกิจ : กำจัด 'ตัวอ่อนของสัตว์อสูรที่บาดเจ็บ' ในเขตหมู่บ้าน ก่อนที่มันจะเติบโตไปเป็น 'สัตว์อสูรดุร้าย' …กดยืนยันเพื่อรับภารกิจ"
นิ้วมือถูกกำรวบเข้าหากันจนรู้สึกเจ็บ ขณะที่วาลเรียสเงยหน้าขึ้นเอ่ยกับความว่างเปล่าเบื้องหน้า
"...ไม่ครับ"
ต่อหน้าผู้ที่ขัดคำสั่งของตนครั้งแล้วครั้งเล่า ในที่สุดระบบก็ยอมเอ่ยคำ
"ทำไม?"
เด็กหนุ่มซึ่งมีข้อสงสัยอัดแน่นเต็มหัว พยายามคัดเอาคำถามที่ดูเข้าท่าที่สุดออกมาอย่างรวดเร็ว
"เจ้าหนูนี่จะอันตรายได้แค่ไหนเชียวครับ? ถึงจะเป็นสัตว์อสูร แต่ตอนนี้มันก็ยังเป็นแค่เด็ก จะให้กำจัดมันด้วยเหตุผลแค่นั้น…"
หลังร่ายคำพูดไปชุดใหญ่ วาลเรียสเพิ่งพบว่าระบบเงียบหายไปอีกครั้ง
"ไปแล้วเหรอ…"
คนที่เพิ่งจะผ่อนคลายลงสะดุ้งน้อยๆ ยามเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวของตนเอง
"ศัตรูของโลกใบนี้"
"...ฮะ?"
วาลเรียสไม่แน่ใจว่าตนเองทำสีหน้าแบบไหนออกไป แต่ระบบกลับไม่ปล่อยให้เขางุนงงอยู่นาน
"...ไม่เชื่อหรือ? ถ้าอย่างนั้น…"
เสียงที่ให้ความรู้สึกแข็งกระด้างแทรกแทงเข้ามาในหัว
ร่างเพรียวเอียงวูบเมื่อทรงตัวเอาไว้ไม่อยู่ เด็กหนุ่มใจหายวาบเมื่อเห็นพื้นห้องที่ใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็วยามเสียหลักล้มลง
เมื่อกะพริบตาเพียงครั้ง เขากลับไม่ได้อยู่ในบ้านของตนเองอีกแล้ว
เสียงเอะอะระเบิดขึ้นข้างหูจนวาลเรียสซวดเซไปสองก้าว พื้นดินแห้งใต้เท้าและอากาศที่กรุ่นร้อนไปด้วยกลิ่นอายของการต่อสู้ล้วนชวนให้ตื่นตระหนก
เด็กหนุ่มเผลออ้าปากค้าง ท่ามกลางอาคารหักพังราวกับอยู่ในสงครามกลางเมือง ดวงตาสีเขียวสะท้อนภาพของท้องฟ้าที่กำลังถูกปกคลุมด้วยเงาดำอย่างรวดเร็ว
กลุ่มเงานั้นดำเข้มขุ่นข้น ราวกับกลั่นขึ้นจากแก่นอันบริสุทธิ์ของความมืดมิดในยามราตรี แต่ขอบข่ายที่ควบรวมกันเป็นร่างเงาของสัตว์ร้ายขนาดใหญ่ซึ่งกำลังอ้าปากกลืนกินผืนฟ้านั้น กลับสะท้อนภาพของความเถื่อนร้ายและแค้นคลั่งออกมามากกว่าสิ่งไหน
ยามแนวเขี้ยวแหลมคมกวาดงับแนวทัพของฝ่ายมนุษย์ที่กำลังรุกไล่ สถานการณ์ก็แทบจะเปลี่ยนไปเป็นการฆ่าฟันอยู่ฝ่ายเดียว
เสียงขู่คำรามของสัตว์ร้ายที่ซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืดดังก้อง แต่ยังไม่สามารถกลบเสียงกรีดร้องของเหยื่อที่ตกอยู่ใต้กรงเล็บของผู้ล่าได้
ภายใต้เงามืดซึ่งดูราวกับฝันร้ายที่แยกเขี้ยวคำรามในยามเที่ยงวัน ผืนดินแตกระแหงกลับชุ่มฉ่ำด้วยฝนโลหิต ท่ามกลางเหล่าผู้้เคราะห์ร้ายที่ทอดร่างไร้ชีวิตเกลื่อนพื้น
ภาพตรงหน้าทำให้เด็กหนุ่มก้าวถอยหลังด้วยสีหน้าซีดเผือด ผิดกับคนอีกผู้หนึ่งซึ่งเดินไปด้านหน้า สวนกับเขาเพียงปลายเส้นผม
แผ่นหลังซึ่งถูกสวมทับด้วยเกราะวาววับ ไปจนถึงผ้าคลุมยาวที่ปลิวไสว ดูเจิดจ้าอย่างยิ่งในสมรภูมิซึ่งเต็มไปด้วยภาพอันน่าสลดหดหู่
ร่างของคนผู้นั้นหยัดยืนอย่างมั่นคง มือหนึ่งชักเอาดาบยาวคมปลาบออกมาไว้ข้างกาย ใบดาบเหยียดตรงเปล่งประกาย เช่นเดียวกับผู้เป็นนายซึ่งไม่เคยก้มหัวให้แก่ความอยุติธรรม
ชายหนุ่มเผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายซึ่งกำลังกลืนกินผู้คนอย่างไม่หวั่นเกรง
แม้ลำแสงเจิดจ้าที่ส่องมาจะทำให้วาลเรียสเห็นรูปลักษณ์ของคนตรงหน้าได้ไม่ชัดเจนนัก แต่เสียงพึมพำยามคนผู้นั้นขยับปากเบาๆ คล้ายกับจะกล่าวคำกับตนเองนั้น กลับชัดเจนราวกับดังขึ้นที่ข้างหูของเด็กหนุ่ม
"สมแล้วที่เป็น 'ลาสต์บอส' …ศัตรูตัวสุดท้ายของโลกใบนี้…"
.
วาลเรียสสะดุ้งเฮือก
เด็กหนุ่มรู้สึกตัวอีกทีในท่านอนตะแคง ไหล่ข้างหนึ่งกดอยู่บนพื้นแข็งจนชาหนึบ
แต่อย่างน้อย เขาก็กลับมาอยู่ในบ้านของตนเองแล้ว
ดวงหน้าอ่อนเยาว์ซีดเผือดยามยกมือขึ้นกดข้างขมับ ภาพการต่อสู้อันน่าสลดหดหู่ก่อนหน้ายังคงติดอยู่หลังเปลือกตา เช่นเดียวกับกลิ่นคาวเลือดและควันไฟซึ่งคล้ายจะยังวนเวียนอยู่แถวปลายจมูก
"เห็น 'ภาพ' เหล่านั้นแล้ว…เริ่มเข้าใจขึ้นมาบ้างหรือยัง?"
เสียงเนิบช้าแข็งกระด้างดังขึ้นในหัวอีกครั้ง หน้าต่างกึ่งโปร่งใสกางแผ่ออกด้านหน้า เผยให้เห็นแถบแจ้งเตือนสีแดงสดที่กะพริบไหวเป็นจังหวะ
ดวงตาสีเขียวสะท้อนภาพหน้าต่างสถานะซึ่งไม่ควรปรากฏออกมาหากเจ้าของไม่ได้เรียกใช้ แม้จะรับรู้ถึงตัวตนของอีกฝ่ายซึ่งเรียกได้ว่ายืนอยู่เหนือกฏเกณฑ์ของโลกใบนี้แล้ว แต่ใจก็ยังคงสั่นไหวอย่างไม่อาจควบคุม
ตัวอักษรบนหน้าต่างภารกิจปลิวหายไปราวกับเปลวเทียนยามต้องลม ก่อนที่คำสั่งในเควสล่าสุดจะจัดเรียงตัวเองขึ้นมาใหม่ช้าๆ
"ภารกิจ : กำจัด 'ลาสต์บอส' ก่อนที่มันจะเติบโต จนกลายเป็นตัวตนที่อันตรายต่อโลกใบนี้"
เสียงที่ไม่อาจระบุเพศหรืออายุของผู้กล่าวออกดังขึ้นในหัวอีกครั้ง เด็กหนุ่มฝืนศีรษะที่ให้ความรู้สึกวิงเวียนอย่างยิ่งเอาไว้ ขณะเหลือบมองกองผ้าขยุกขยุยตรงมุมห้อง
ก้อนขนสีเทากระดำกระด่างขดตัวเป็นทรงกลมอยู่กลางผืนผ้ายุ่งเหยิง ปลายหูทรงสามเหลี่ยมกระดิกเบาๆ เช่นเดียวกับพวงหางเล็กที่ปัดไปมาน้อยๆ ราวกับกำลังตกอยู่ในความฝัน
แม้จะดูผอมแห้งไปบ้าง แต่ในสายตาเจ้าของแล้ว สีหน้าท่าทางของเจ้าตัวเล็กในยามนอนหลับ ก็ล้วนดูน่ารักน่าชังจนถึงขีดสุด
วาลเรียสก้มมองลูกสุนัขที่เก็บมาจากข้างทางด้วยสายตาว่างเปล่า
ลูกหมาตัวนี้เนี่ยนะ…ลาสต์บอส?
ระบบกำลังจะถอนตัวกลับไป ในจังหวะเดียวกับคนที่นั่งอยู่บนพื้นเอ่ยขึ้นเบาๆ
"...เพราะเจ้าหนูนี่…เกลียดมนุษย์ ใช่ไหมครับ"
ระบบตรวจสอบค่าความเกลียดชังของว่าที่ลาสต์บอสในอนาคตก่อนจะตอบ
"ใช่"
เด็กหนุ่มเงียบไปนาน
นานจนระบบคิดว่าอีกฝ่ายจะไม่พูดอะไรอีกแล้ว ก่อนที่ดวงตาสีเขียวซึ่งแฝงไว้ด้วยความดื้อรั้นบางประการจะตวัดมองขึ้นมาเบื้องบน
"เพราะมันถูกมนุษย์ทำร้ายมามากเกินไป…ใช่ไหมครับ?"
คราวนี้ระบบเป็นฝ่ายเงียบไปบ้าง
เด็กหนุ่มนึกถึงร่องรอยฉีกขาดที่ปรากฎบนเนื้อหนังของอีกฝ่าย แม้ว่าบางส่วนจะเป็นบาดแผลที่เกิดจากคมเขี้ยวของสัตว์ป่าด้วยกัน แต่ที่มีจำนวนมากและสาหัสกว่านั้นกลับเกิดขึ้นจากคมอาวุธ
ในตอนแรกวาลเรียสยังไม่แน่ใจนัก แต่เมื่อค้นหาข้อมูลและสังเกตดูใกล้ๆ เขาถึงกับพบรอยของห่วงล่ามสัตว์และขอเกี่ยวบนตัวอีกฝ่าย ฝังลึกราวกับจะกดลงไปถึงกระดูก
บาดแผลเหล่านั้นสาหัสจนแทบจะเอาชีวิตลูกสัตว์ตัวเล็กๆ ไปได้อย่างไม่ยากเย็น ซ้ำยังมีทั้งรอยเก่าใหม่ทาบซ้อนกันไปมาจนชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกเจ็บปวดแทน
เขาสลัดภาพน่ากลัวที่ระบบแสดงให้เห็นก่อนหน้าออกไป ในใจมีเพียงความไม่พอใจซึ่งทะลักล้น ราวกับจะทดแทนในส่วนของเจ้าลูกหมาที่ไม่สามารถเอ่ยปากเรียกร้องความเป็นธรรมให้ตัวเองได้
วาลเรียสหันไปมองเจ้าก้อนขนที่หลับสนิทอยู่ตรงมุมห้อง ก่อนจะเอ่ยกับระบบอย่างไม่ลังเล
"ผมไม่รับภารกิจ แล้วก็จะไม่ปล่อยให้เจ้าตัวเล็กโดนทำร้ายไปมากกว่านี้ด้วย!"
เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นบนหน้าผาก แต่เด็กหนุ่มไม่กล้ายกมือไปเช็ดออก ทั้งร่างเครียดเกร็งในขณะที่หัวใจเต้นแรงจนเริ่มรู้สึกเจ็บ
เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างตัว
"ปรับเพิ่มรางวัลครั้งที่หนึ่ง สำหรับภารกิจ : กำจัด 'ลาสต์บอส' ก่อนที่มันจะเติบโต…"
วาลเรียสเผลอกลอกตากลับ ก่อนจะสะดุ้งหน่อยๆ เมื่อรู้ตัวว่าเผลอแสดงท่าทีอย่างไรออกไป
"ผมบอกแล้วไงว่าไม่สนใจ เจ้าตัวเล็กน่ารักขนาดนี้ใครจะกล้าทำมันเจ็บ!"
เด็กหนุ่มตะโกนเถียง เปิดโหมดปกป้องสัตว์ขนฟูสู้สุดใจ
"ปรับเพิ่มรางวัลครั้งที่สอง สำหรับภารกิจ : กำจัด 'ลาสต์บอส' ก่อนที่มันจะเติบโต…"
"ไม่เอา!"
"ปรับเพิ่มรางวัลครั้งที่สาม สำหรับภารกิจ : กำจัด 'ลาสต์บอส' ก่อนที่มันจะเติบโต รายการรางวัลเพิ่มเติม…"
"ถึงจะเอารางวัลมาล่อก็ไม่ได้ผลหรอกนะ!"
วาลเรียสหอบหายใจน้อยๆ รู้สึกพ่ายแพ้หน่อยๆ เมื่อพบว่าเสียงของระบบยังคงความเรียบเรื่อยราวกับไม่รู้จักความเหน็ดเหนื่อย
"ปรับเพิ่มรางวัลครั้งที่สี่…"
เด็กหนุ่มหยิบหนังสือที่ไถลหล่นลงบนพื้นมาเรียงกันเป็นตั้งดังเดิม ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟายาวอย่างเหนื่อยใจ
"ยังไงผมก็ไม่เปลี่ยนใจหรอก มันฉลาดแสนรู้ขนาดนี้ ถ้าดูแลเอาใจใส่ดีๆ จะโตไปเป็นสัตว์ร้ายแบบนั้นได้ยังไง? คุณเป็นถึงระบบที่สามารถขับเคลื่อนโลกได้ทั้งใบ แล้วไหงปล่อยให้ลูกหมาตัวนึงถูกรังแกได้ขนาดนี้…"
วาลเรียสซุกหัวลงบนหมอนพลางเอามือปิดหู เมื่อพบว่าเสียงของระบบยังคงดังก้องอยู่ในหัวได้อย่างชัดเจน เขาเลยเปลี่ยนมาบ่นแข่งกับเสียงแจ้งเตือนรับภารกิจที่ดังขึ้นถี่รัวไม่หยุดเสียเลย
เมื่อเจอกับคนที่หลับหูหลับตาเถียงอย่างไม่กลัวตายทั้งที่หน้ายังซุกอยู่กับหมอน ระบบเพิ่มรางวัลภารกิจให้เป็นครั้งที่สิบห้าก่อนจะยอมถอนตัวจากไป
"คิดดูให้ดีๆ …"
ความเงียบสงบที่ไม่ได้สัมผัสมาครู่ใหญ่ทำให้สองหูลั่นวิ้ง วาลเรียสพลิกตัวกลับมานอนหงายพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่
เด็กหนุ่มหลับตาลงพักผ่อนพร้อมกับหัวที่ปวดระบม ไม่ทันสังเกตถึงการเคลื่อนไหวของเจ้าก้อนขนที่เข้าใจว่ากำลังหลับสนิทอยู่ตรงมุมห้อง
ดวงตาสีเหลืองอ่อนสะท้อนแสงสลัวจนดูวาววับในยามราตรี เจ้าลูกหมาที่แสร้งทำเป็นหลับบัดนี้ลืมตากว้าง จับจ้องไปยังคนที่เอนหลังอยู่บนโซฟาไม่วางตา
มันไม่ได้ถูกช่วยเหลือเป็นครั้งแรก
ด้วยรูปลักษณ์ที่ชวนให้ผู้คนเอ็นดู เจ้าลูกหมาเคยถูกคนท่าทางใจดีช่วยเอาไว้หลายครั้ง ก่อนที่ความปรารถนาดีเหล่านั้นจะแปรเปลี่ยนไปในพริบตา หลังจากได้รับการติดต่อจาก 'สิ่งที่มองไม่เห็น'
มันเรียนรู้ที่จะหลบหลีกมือที่ยื่นมาด้วยเจตนาที่แตกต่างไปจากเดิม การช่วยเหลือและถูกทำร้ายวนเวียนไปมาซ้ำๆ จนมันแทบจะจำจำนวนครั้งไม่ได้
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนยืนหยัดเพื่อมัน
เพื่อปกป้องมัน
ดวงตาสีเหลืองอ่อนสะท้อนเงาของเด็กหนุ่มที่ผล็อยหลับไปบนเก้าอี้ยาว
แม้จะยังไม่แน่ใจว่าความมุ่งมั่นดังกล่าวจะสั่นคลอนลงเมื่อใด แต่ความรู้สึกที่ยากจะลืมเลือนก็ประทับลงในใจของลูกสุนัขตัวนี้ไปเรียบร้อยแล้ว


## บทที่ 8 - ฟิลัน

บทที่ 8 - ฟิลัน
.
.
เมื่อเผชิญกับลูกสุนัขที่เดินร่อนไปทั่วบ้าน วาลเรียสเริ่มติดนิสัยก้มลงมองพื้นเพื่อหลีกเลี่ยงโศกนาฎกรรมอย่างการเผลอเหยียบเจ้าตัวเล็กโดยไม่ได้ตั้งใจ
"ว่าไงครับตัวเล็ก"
เด็กหนุ่มยิ้มถามลูกหมาที่เริ่มเดินได้มั่นคง สัมผัสนุ่มนิ่มยามอีกฝ่ายเดินเข้ามาเบียดตรงข้างขา ทำให้คนที่เตรียมอาหารเย็นอยู่ใจอ่อนยวบ
"โฮ่ง!"
เจ้าก้อนขนเห่ารับสั้นๆ คำหนึ่ง พวงหางสีเทาดำที่อยู่ด้านหลังกระดิกไปมาน้อยๆ อย่างอารมณ์ดี
"พอใกล้หายดีก็เริ่มซนแล้วสิเรา อะๆ อย่าเพิ่งกระโดดสิ!"
วาลเรียสอุทานเมื่อเห็นว่าลูกสุนัขทำท่าย่อตัวลงหน้าเก้าอี้ เขารีบวางของในมือลงเพื่ออุ้มเจ้าลูกหมาขึ้นมาเสียเอง
"เฮ้อ…นั่งรอตรงนี้แป๊บนึงนะ เดี๋ยวก็ได้กินแล้ว"
เด็กหนุ่มผ่อนลงหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเห็นอีกฝ่ายหย่อนก้นลงด้วยท่าทีว่าง่าย ถึงเจ้าลูกหมาจะฟื้นตัวได้อย่างดี แต่เขายังไม่อยากให้มันเล่นซนจนแผลฉีกขึ้นมาหรอกนะ!
เมื่อเผชิญกับสายตาที่จ้องมองมาด้วยความคาดหวัง วาลเรียสทำได้เพียงเร่งมือขึ้นอีกนิด ครู่เดียวอาหารเย็นง่ายๆ สองสามอย่างก็ถูกวางลงบนโต๊ะ หนึ่งคนหนึ่งสุนัขนั่งลงกินส่วนของตนเองด้วยท่าทีพึงพอใจ
อาหารบนโต๊ะดูพรั่งพร้อมขึ้นไม่น้อยเมื่อรับตัวกินจุอย่างเจ้าก้อนขนเข้ามาอยู่ในบ้านด้วย ปริมาณเนื้อในแต่ละมื้อเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แลกมากับจำนวนเงินที่พร่องไปไม่น้อยยามจ่ายออกที่ตลาด
วาลเรียสรับเควสในแต่ละวันมากขึ้นเพื่อหาเงินมาชดเชยในส่วนนี้ แม้จะรู้สึกเหนื่อยล้าอยู่มากในช่วงแรก แต่เมื่อกลับมาเจอเจ้าก้อนขนที่กระดิกหางต้อนรับอยู่หน้าประตู เขาก็หายเหนื่อยในพริบตา
เพื่อเจ้าตัวเล็กแล้ว ภารกิจเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้จะนับเป็นอะไรได้!
"อะฮะๆ ! เล่นแบบนี้เหรอ เจอนี่หน่อยเป็นไง!"
วาลเรียสนอนอยู่บนพื้นโดยมีเจ้าก้อนขนยืนทับอยู่ด้านบน เขายกมือขึ้นปัดป้องลูกสุนัขที่โถมเข้ามาเลียจนน้ำลายแทบเปียกชุ่มไปทั้งใบหน้า ส่วนอีกมือแกล้งขยับรุกบ้างถอยบ้าง ยั่วให้เจ้าตัวเล็กกระโดดไปมาด้วยความตื่นเต้น
ลูกหมาสีเทาดำหันซ้ายขวามองตามฝ่ามือที่ถูกยื่นออกมาอย่างรวดเร็ว อุ้งเท้าน้อยๆ ตะปบตามไปอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตากลมโตฉายประกายสนุกสนานออกมาเต็มที่
หลังเล่นกันจนเริ่มหอบเหนื่อยขึ้นมาหน่อยๆ วาลเรียสปล่อยให้เจ้าลูกหมานอนฟัดผ้าที่เริ่มขาดเป็นรูอยู่บนพื้น ขณะที่ตัวเองปีนขึ้นมานั่งพักเหนื่อยอยู่บนโซฟา
เด็กหนุ่มมองตามก้อนขนที่ขยับดุ๊กดิ๊กไปมาบนพื้นด้วยแววตาเคลิบเคลิ้ม หนังสือที่เปิดค้างอยู่บนตักถูกมองเมินไปอย่างหาได้ยาก
วาลเรียสนั่งเหม่ออยู่นานกว่าจะรวบรวมสติกลับมาได้ เขาใช้เวลาช่วงก่อนนอนพลิกหาข้อมูลบางอย่างมาหลายวันแล้ว
แม้ว่าหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้จะขาดแคลนอะไรหลายๆ อย่างรวมไปถึงห้องสมุดสาธารณะสักแห่ง แต่โชคดีที่เด็กหนุ่มค่อนข้างสนิทสนมกับตาลุงนิสัยพิลึกคนหนึ่ง
ชายวัยกลางคนไม่ค่อยสุงสิงกับใครนัก อีกฝ่ายหมกหมุ่นอยู่กับการสะสมหนังสือมากมายเอาไว้ในบ้านของตนเอง ก่อนจะหายตัวไปตั้งแต่หลายปีก่อน ทิ้งบ้านร้างที่เต็มไปด้วยหนังสือเอาไว้หลังหนึ่ง
วาลเรียสเข้าไปจัดการปัดกวาดให้บ้างตอนที่ว่างเว้นจากการทำงาน แลกกับการหยิบยืมหนังสือออกมาอ่านเพื่อคลายความเบื่อหน่าย
เมื่ออีกฝ่ายหายตัวไป หนังสือที่ถูกทิ้งไว้ให้เหล่านี้จึงกลายเป็นทั้งเพื่อนและที่พึ่งในยามยากของวาลเรียส
แม้จะจัดเรียงหนังสืออย่างยุ่งเหยิงจะทำให้การค้นหากินเวลานานไปบ้าง แต่สุดท้ายเขาก็พบสิ่งที่ต้องการ
"เอ ไหนดูสิ วิธีตรวจสอบสถานะของมอนสเตอร์…"
เด็กหนุ่มลุกขึ้นนั่งตัวตรงขณะพึมพำคำพูดกับตัวเอง ดวงตาสีเขียวกวาดไปตามข้อมูลที่เขียนไว้บนหน้าหนังสือ
"จับตัวเป้าหมายไว้ ระหว่างที่สัมผัสตัวสามารถเรียกหน้าต่างสถานะขึ้นแสดงได้ แต่การบังคับตรวจสอบผู้กระทำต้องมีเลเวลสูงกว่าเป้าหมาย…"
วาลเรียสเหลือบมองเจ้าหมาที่เดินกลับมานั่งตรงหน้า ลูกสุนัขตัวสูงแค่ครึ่งขา แต่เขาไม่คิดว่าตัวเองจะมีเลเวลมากกว่า…
เจ้าก้อนขนเงยขึ้นมองคนที่มีสีหน้าหดหู่อย่างฉงนใจ มันเห่าสั้นๆ คำหนึ่งขณะยื่นอุ้งเท้ามาด้านหน้า
"ว่าไงครับคนเก่ง โอ๊ะ?"
เด็กหนุ่มยื่นมือออกไปกุมเท้าหน้าของอีกฝ่ายเอาไว้โดยไม่ได้คิดอะไร ก่อนจะต้องอุทานเบาๆ เมื่อหน้าต่างสีฟ้าใสกางออกตรงหน้า
[ชื่อ : ฟิลัน]
[เผ่าพันธุ์ : หมาป่า****เทา**&^*#%&@-]
[เลเวล : 3]
[สกิล : !%($#*+^$%*@]
[สถานะปัจจุบัน : *@&%$%#@&!$]
.
.
.
เทียบกับข้อมูลเพิ่มเติมมากมายซึ่งกลายเป็นภาษาที่อ่านไม่ออก วาลเรียสจ้องค้างอยู่ที่บรรทัดแรกด้วยความตกตะลึง
เจ้าตัวเล็กมีชื่อด้วย?
"ฟิลัน?"
เขาเอ่ยขึ้นอย่างไม่แน่ใจ
"โฮ่ง!"
ลูกสุนัขเห่าตอบ พวงหางสีเทาดำสะบัดไปมาด้านหลังอย่างบ้าคลั่ง ท่าทางตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนที่เล่นกันเมื่อครู่เสียอีก
วาลเรียสก้มลงมองอุ้งเท้าน้อยๆ ที่ยังคงกำอยู่ในมือของตนเอง
นี่หรือว่า…
"พยายามบอกชื่อของตัวเองให้ผมรู้เหรอ? ขอบคุณนะฟิลัน "
เจ้าของชื่ออ้าปากน้อยๆ ลิ้นสีชมพูห้อยลงมาด้านข้างเมื่อลูกสุนัขเอียงคอไปด้านข้างด้วยท่าทีน่าเอ็นดู จนวาลเรียสอดใจไม่ไหว อุ้มเจ้าก้อนขนขึ้นมาฟัดพุงจนหนำใจไปยกหนึ่ง
ฟิลันน่ารักขนาดนี้ จะเป็นลาสต์บอสได้ยังไงกัน!
.
"ช่วงนี้มีเรื่องดีๆ เหรอ?"
คำถามที่ถูกส่งมากะทันหันทำให้เด็กหนุ่มหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
"ครับ? ก็…"
วาลเรียสใช้หลังมือเช็ดเหงื่อที่หยดลงมาถึงปลายคาง เขาเงยหน้าขึ้นมองนายจ้างของวันนี้ซึ่งยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ยาว ก่อนจะคลี่ยิ้มสดใสเมื่อนึกถึงหน้าของเจ้าก้อนขนบางตัวซึ่งกำลังรออยู่ที่บ้าน
"จะว่าแบบนั้นก็ได้ครับ!"
"อ้อ ดีจริง…"
หญิงชราซึ่งเปิดร้านขายอาหารแห้งยกยิ้มใจดี รู้สึกยินดีไปกับคนตรงหน้าซึ่งช่วงนี้มีท่าทีร่าเริงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"เห็นว่าช่วงนี้หนูวาลเก็บตัวอะไรมาเลี้ยงอีกแล้วใช่มั้ย? ตกลงคราวนี้เป็นตัวอะไรน่ะ น่ารักหรือเปล่า?"
เสียงของหญิงสาวอีกคนดังขึ้นด้านหลัง ดวงตาของเจ้าหล่อนแทบจะทอประกายวิบวับด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"คือผมก็ยังไม่แน่ใจว่ามันเป็นพันธุ์อะไร แต่น่ารักมากๆ เลยครับ!"
วาลเรียสยิ้มเจื่อนเมื่อนึกถึงหน้าจอสถานะที่อ่านแทบจะไม่รู้เรื่องของอีกฝ่าย สรุปแล้วก็ไม่รู้ว่าปัญหาอยู่ที่ตรงไหน
แต่เรื่องที่ฟิลันน่ารักน่ะเป็นความจริงอย่างแน่นอน!
"ตายแล้ว พูกแบบนี้ฉันก็อยากเห็นหน้าเจ้าหนูคนนั้นไปด้วยเลย ว่างๆ ก็พาออกมาโชว์ตัวหน่อยสิ?"
"อ้า เรื่องนั้น…"
เด็กหนุ่มหาทางหลบเลี่ยงอยู่นานกว่าอีกฝ่ายจะยอมเดินออกจากร้านไป เขาถอนหายใจพลางสะบัดเสื้อแรงๆ เหงื่อออกโชกยิ่งกว่าตอนปีนขึ้นไปเอาของบนชั้นให้ลูกค้าเสียอีก
มัวแต่คิดเรื่องความน่ารักของฟิลัน ความเกือบแตกแล้วมั้ยล่ะ!
ต่อให้ตัดเรื่องภารกิจสีแดงแปร๊ดที่เด้งเตือนเป็นจังหวะอยู่ตรงปลายสายตานี่ออกไป วาลเรียสไม่แน่ใจว่าหมู่บ้านเล็กๆ แบบนี้จะยินดีอาศัยอยู่ร่วมกับสัตว์นักล่าอย่างหมาป่าไหม
ถึงตอนนี้มันจะเป็นแค่ลูกหมาก็เถอะ
"ไงเจ้าหนู ว่างหรือยัง?"
วาลเรียสเงยขึ้นมาเจอคนคุ้นเคยซึ่งเดินผ่านมาหน้าร้าน
"ครับ? ก็ใกล้แล้ว"
เมื่อเห็นสายตาที่มองมาด้วยความสงสัย ชายหนุ่มจึงเอ่ยถึงวัตถุประสงค์ของคำถามเมื่อครู่ให้อีกฝ่ายฟัง
"เควสที่เพิ่งปักบนกระดานเมื่อกี้ดูดีเลย วันนี้ฉันต้องรีบกลับไปซ่อมหลังคาที่บ้าน เลยมาบอกเผื่อว่านายจะสนใจ"
"ขอบคุณครับ ไว้เสร็จงานแล้วผมจะแวะไปดู"
วาลเรียสก้มศีรษะให้คนที่วนเวียนรับภารกิจในหมู่บ้านพร้อมกันบ่อยๆ จนคุ้นหน้าค่าตากัน อีกฝ่ายโบกมือลาขณะเดินจากไป
เด็กหนุ่มจัดเรียงข้าวของทั้งหมดและปิดร้านก่อนถึงเวลาบ่ายแก่ หลังจากเดินไปส่งหญิงชราที่บ้านของนางแล้ว เขาจึงมุ่งตรงไปยังกระดานภารกิจของหมู่บ้าน
ดวงตาสีเขียวกวาดไปบนไม้กระดานซึ่งมีรอยตะปูตอกเรียงกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง กระดาษที่ยังใหม่แผ่นหนึ่งดูโดดเด่นขึ้นมาท่ามกลางใบประกาศซึ่งซีดจางไปตามกาลเวลา
หมู่บ้านเล็กๆ แบบนี้ไม่ค่อยมีภารกิจมากมายมาแต่ไหนแต่ไร ยังดีที่จำนวนคนซึ่งต้องพึ่งพารางวัลจากเควสเหล่านี้เพื่อเลี้ยงชีพก็มีแค่เล็กน้อย ไม่เช่นนั้นคงหลีกเลี่ยงการกระทบกระทั่งกันอย่างเมืองที่มีนักผจญภัยแวะเวียนไปมาอยู่เสมอได้ยาก
วาลเรียสยืนลังเลอยู่ครู่หน่ึง งานเก็บผลไม้นั้นไม่ใช่เรื่องยากลำบากอะไร ซ้ำยังให้ค่าตอบแทนไม่น้อย แต่ใช้เวลาค่อนข้างนาน
ถ้าเริ่มงานตอนนี้ เขาไม่แน่ใจว่าจะกลับถึงบ้านก่อนฟ้ามืดทันไหม
มองดูจำนวนเหรียญเงินที่เป็นรางวัลจากการทำภารกิจ เด็กหนุ่มกลั้นใจดึงประกาศแแผ่นนั้นลงมาจากกระดาน
ถึงวันนี้จะกลับบ้านช้าไปหน่อย แต่ก็ทำให้ไม่ต้องรับเควสช่วงเย็นไปได้อีกหลายวัน!
.
"...ใกล้เสร็จแล้วเจ้าหนู เหลืออีกนิดเดียว!"
เสียงของคนที่ยืนรออยู่ด้านล่างดังแว่วมาเข้าหูของวาลเรียสเพียงครึ่งหนึ่ง เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่บนบันไดขั้นบนสุดยึดกิ่งไม้ใหญ่เอาไว้พลางเอี้ยวตัว เอื้อมไปเด็ดผลไม้สีม่วงสวยที่อยู่อีกฝั่งของต้นไม้
วาลเรียสก้าวลงบันไดมาสองขั้นพลางพักหายใจ มือหนึ่งส่งผลไม้ที่เพิ่งเก็บมาลงในตะกร้าที่สะพายอยู่ด้านหลัง เงยหน้ามองท้องฟ้าซึ่งเริ่มมืดลงทุกขณะผ่านเงาไม้สูง
ลูกพีชสีม่วงที่สุกกำลังดีส่งกลิ่นหวานจางอยู่ในตะกร้า เนื้อของมันก็มีรสชาติดีไม่ต่างกัน แต่เหตุผลที่ทำให้มันไม่เป็นที่นิยมในแถบนี้ก็คือความลำบากในการเก็บเกี่ยว
นอกจากลำต้นสูงชะลูดจนไม่มีทางเดาได้ว่าผลไม้ที่อยู่ด้านบนสุกหรือยังจนว่าจะปีนขึ้นไป จำนวนของผลที่สุกจนเก็บได้ของแต่ละต้นนั้นยังน้อยจนชวนให้รู้สึกท้อแท้
วาลเรียสที่ปีนขึ้นลงบันไดสูงมาตลอดช่วงบ่ายแทบจะลงไปคลานกับพื้น ขณะที่ชายหนุ่มเจ้าของเควสตรวจนับจำนวนลูกพีชในตะกร้าหลายใบด้วยสีหน้าพึงพอใจ
"เท่านี้ก็ครบแล้ว! ขอบใจนายมาก เท่านี้ฉันก็ขนผลไม้พวกนี้ไปส่งเควสได้สักที"
เสียงของคนด้านข้างทำให้เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นอย่างสงสัย
"ส่งเควส? คุณไม่ใช่เจ้าของภารกิจนี้เหรอครับ?"
"เปล่าหรอก ฉันก็รับงานมาอีกทีเหมือนกัน ภารกิจของฉันคือเอาผลไม้พวกนี้ไปส่งที่หมู่บ้านถัดไปน่ะ"
ชายหนุ่มหัวเราะพลางเอ่ยตอบ อีกฝ่ายขนตะกร้าผลไม้ขึ้นไปบนเกวียนลากคันเล็กท่ามกลางสายตางุนงงของวาลเรียส
"ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ที่นี่คงไม่ค่อยมีคนตั้งภารกิจซ้อนเท่าไหร่ล่ะสิ? สบายใจเถอะ รางวัลของนายน่าจะถูกส่งมาให้ก่อนจะกลับถึงบ้านซะอีก…โชคดี!"
วาลเรียสทำได้เพียงมองคนที่เขาเข้าใจว่าเป็นนายจ้างของตนเองลากตะกร้าผลไม้จากไป เขาถึงกับคลี่กระดาษภารกิจออกมาดูอีกครั้ง รู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาดยามเดินไปบนถนนสายเล็ก
ป่านนี้แล้ว ไม่รู้ว่าฟิลันจะเป็นยังไงบ้าง…
เด็กหนุ่มมุ่งหน้ากลับบ้านท่ามกลางแสงสุดท้ายของวัน
รอยเท้าจางๆ ที่ประทับบนพื้นดินแห้งคล้ายจะมีจำนวนมากกว่าที่เคย วาลเรียสขมวดคิ้วมุ่นเมื่อสังเกตเห็นร่องรอยเหล่านั้นโดยบังเอิญ
เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยดังขึ้นแผ่วเบา เด็กหนุ่มเรียกหน้าต่างภารกิจขึ้นมาตรวจสอบ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอกึ่งโปร่งใส
[ภารกิจ : เก็บผลพีชสีม่วง]
[ประเภท : ทั่วไป, สาธารณะ]
[รางวัล : 20 เหรียญเงิน]
[สถานะ : สำเร็จ, นำส่งรางวัลแล้ว]
.
.
.
[ผู้ตั้งภารกิจ : ระบบ]


## บทที่ 9 - แผนการที่ถูกวางไว้

บทที่ 9 - แผนการที่ถูกวางไว้
.
.
เสียงเอะอะดังแว่วมาจากบ้านหลังเล็ก เด็กหนุ่มวิ่งผ่านประตูรั้วเตี้ยๆ ที่เปิดอ้า พุ่งเข้าไปในบ้านของตนด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ
บ้านหลังเล็กดูคับแคบลงไปทันทีเมื่อบรรจุชายฉกรรจ์ถึงสองคน หนึ่งในนั้นถึงกับถือไม้ท่อนใหญ่เอาไว้ในมือ ขณะก้าวเข้าไปใกล้ลูกสุนัขที่แยกเขี้ยวขู่ เส้นขนสีเทาดำพองชี้ไปทุกทิศทาง
"หยุดนะ!"
วาลเรียสพุ่งเข้าไปขวางคนที่อยู่ด้านหน้าสุด
ชายคนนั้นผงะไปอย่างคาดไม่ถึง ก่อนจะเริ่มเผยสีหน้าน่าเกลียดขณะเอ่ยคำ
"อย่ามายุ่ง! พวกเราแค่จะมากำจัดมัน!"
"อยู่เฉยๆ เถอะเจ้าหนู เอาสัตว์ดุร้ายมาไว้ในเขตหมู่บ้านแบบนี้ คิดคำแก้ตัวเอาไว้หรือยังล่ะ?"
ชายที่ยืนถือคบเพลิงอยู่ด้านหลังเอ่ยสำทับ
"นี่ลูกหมาที่ผมเลี้ยงไว้! พวกคุณจะเข้ามาตีมันตามใจถึงในนี้ยังไง!?"
วาลเรียสตะเบ็งเสียงกลับ มองดูคนแปลกหน้าซึ่งบุกรุกเข้ามาโดยไม่ได้ขออนุญาตแล้ว ความโกรธก็ยิ่งพลุ่งพล่านจนเริ่มรู้สึกอุ่นๆ ที่หน้าผาก
"ลูกหมาอะไร? นี่มันหมาป่าชัดๆ ! ถึงจะตัวเล็กก็มีเขี้ยวเล็บแล้ว ต้องรอให้มันออกไปกัดใครก่อนหรือไงถึงคิดจะจัดการ!?"
ลูกสุนัขที่ถูกพาดพิงส่งเสียงคำรามขู่อีกระลอก มันอยากจะกระโดดกัดคนที่เข้ามาหาเรื่องกันเสียตรงนี้เลย ติดแต่เด็กหนุ่มซึ่งก้าวมาขวางไว้ราวกับรู้เจตนาของอีกฝ่าย
วาลเรียสพยายามกันเจ้าก้อนขนเอาไว้ด้านหลัง แม้ความขุ่นเคืองจะเดือดพล่านเช่นกัน แต่เขาก็ยังพยายามควบคุมอารมณ์ขณะพูดคุยกับอีกฝ่าย
"คุณกลับไปซะ ไม่งั้นผมคงต้องยื่นเรื่องฟ้องร้องว่าโดนบุกรุกบ้านในยามวิกาล!"
เด็กหนุ่มงัดเอาความคุ้มครองพื้นฐานตามกฎหมายขึ้นมาขู่ ชายตรงหน้าลังเลไปชั่วครู่แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้
"ส่งไอ้ลูกหมานั่นมา!"
"ไม่ครับ! คุณอย่ามาทำตัวไม่มีเหตุผล หมาบ้านผมไม่เคยกัดใคร จะมากล่าวหาว่ามันเป็นสัตว์ดุร้ายได้ยังไง!?"
วาลเรียสเถียงหัวชนฝา แอบใจหายวาบยามคนตรงหน้าเงื้อท่อนไม้ในมือขึ้นด้วยแรงโทสะ แสงสีขาวที่วาบขึ้นมาน่าจะเป็นผลจากสกิลเสริมแรงสักอย่างไม่ผิดแน่
ถึงจะกลัวแทบแย่ แต่เมื่อนึกถึงเจ้าก้อนขนที่อยู่ด้านหลังตนแล้ว เขาก็ไม่ยอมถอยหนีแม้แต่นิดเดียว
"หน็อย ไอ้เด็กนี่!"
ฟิลันกลับเป็นฝ่ายที่ทนไม่ได้ก่อน ลูกหมาสีเทาดำกระโดดพรวดออกมาตรงหน้า เห่าพลางแยกเขี้ยวคำรามคนที่ตะคอกใส่ผู้ช่วยชีวิตของมันในทันที
"โฮ่งๆๆ ! กรร…"
เสียงเอะอะที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบในช่วงค่ำดึงดูดความสนใจจากชาวบ้านที่อยู่ไม่ไกลในที่สุด ไฟจากหินเรืองแสงของบ้านหลังตรงข้ามซึ่งส่องสว่างขึ้น และแสงจากคบเพลิงที่ปรากฎขึ้นตรงสุดถนนสายเล็ก ทำให้ชายที่อยู่ด้านหลังรั้งตัวอีกฝ่ายไว้กลางคัน
"เกิดอะไรขึ้น!?"
เมื่อตกอยู่ใต้สายตาของชาวบ้านที่รุดมาตามเสียง ชายที่ถือท่อนไม้อยู่จึงยอมลดมือลงอย่างเสียไม่ได้
"พวกเขามาบุกบ้านผม! แถมยังขู่ว่าจะตีผมด้วย…"
วาลเรียสชิงโพล่งขึ้นมาก่อนด้วยท่าทีน่าสงสาร สายตาของชาวบ้านที่ตกลงบนตัวชายที่สองจึงมีเพียงการประนามและตำหนิ
"ฉัน…ฉันจะตีไอ้หมาตัวนั้นต่างหาก มันเป็นหมาป่าดุร้าย! มอนสเตอร์อันตราย!"
ชายฉกรรจ์ชี้ไปยังลูกสุนัขที่แยกเขี้ยวตอบ มันยืนจังก้าอยู่ด้านหน้า ไม่ยอมขยับถอยแม้เด็กหนุ่มจะพยายามดันมันกลับเข้าไปในบ้าน
"มันเป็นแค่ลูกหมาแถมยังบาดเจ็บอยู่! ตั้งแต่ผมพามามันยังไม่เคยออกไปวิ่งเล่นหน้าบ้านด้วยซ้ำ อ้อ…จนถึงวันนี้ที่คุณถือไม้มาจะตีมันถึงในบ้านผมเนี่ยแหล่ะ!"
วาลเรียสก้มลงกอดฟิลันที่ขนพองชี้ไปทั้งตัว พยายามปลอบเจ้าลูกหมาที่กำลังเกรี้ยวกราดให้ใจเย็นลง
แม้ว่าท่าทีของลูกสุนัขจะดูก้าวร้าวอย่างเห็นได้ชัด แต่ผ้าพันแผลสีขาวซึ่งยังคงพันอยู่รอบช่วงท้องและขาหลังของมัน ก็เป็นหลักฐานยืนยันคำพูดของเด็กหนุ่มอยู่ไม่น้อย
ท่ามกลางชาวบ้านที่มารวมตัวกันในยามมืดค่ำ ชายวัยกลางคนซึ่งอาศัยอยู่ตรงข้ามก้าวออกมาไกล่เกลี่ย
"เอาล่ะๆ นี่คงจะเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดกัน…พวกนายเองก็กลับไปก่อนเถอะ"
คนออกหน้าหันไปมองฝ่ายที่บุกรุกบ้านผู้อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตก่อน ไม่ว่าเจตนาจะเป็นอย่างไร แต่การกระทำแบบนี้ก็นับว่าเกินกว่าเหตุไปจริงๆ
"แต่ไอ้หมา…"
ชายที่ถือท่อนไม้เอาไว้ยังมีท่าทีไม่ยอมแพ้ แต่คนที่อยู่ด้านหลังกลับเอ่ยปากขึ้นมาก่อน
"แล้วจะแน่ใจได้ยังไงว่ามันจะไม่กัดคนจริงๆ ? ดูเขี้ยวมันสิ…"
สายตาของชาวบ้านตกลงตรงเขี้ยวยาวสีขาวของลูกสุนัขซึ่งยังมีท่าทีไม่สบอารมณ์ วาลเรียสซึ่งกอดเจ้าก้อนขนเอาไว้ด้วยสองมือรีบเอ่ยปาก
"ผมรับรองว่าจะไม่เกิดเรื่องแบบนั้น! ปกติฟิลันเรียบร้อยมาก มันแค่พยายามจะปกป้องผมเท่านั้นเอง…"
เห็นท่าทียืนกรานของเด็กหนุ่มซึ่งยังโอบลูกสุนัขเอาไว้ในอ้อมแขน ชาวบ้านส่วนใหญ่เริ่มเอนเอียงไปอีกฝั่ง ชายทั้งสองจึงยอมหันหลังจากไปด้วยท่าทีไม่เต็มใจ
"ตกใจหมดเลย ไม่เป็นอะไรใช่ไหมเจ้าหนู?"
"นี่ลูกหมาป่าจริงๆ เหรอ? ถ้าโตแล้วจะตัวใหญ่ขนาดไหนกันล่ะเนี่ย…"
"มาบุกบ้านคนอื่นตามใจชอบแบบนี้ ไม่รู้หรือไงว่าน่ากลัวยิ่งกว่าหมาซะอีก…"
วาลเรียสผ่อนลมหายใจโล่งอกท่ามกลางเหล่าชาวบ้านที่เข้ามาถามไถ่ เด็กหนุ่มยิ้มรับพลางกล่าวคำขอบคุณแต่ละคนอย่างซาบซึ้ง ก่อนจะเงียบไปครู่หนึ่งเมื่อคำถามที่ชวนให้หนักใจดังขึ้นเบาๆ
"แบบนี้ตอนโตแล้วจะทำยังไงล่ะ? ถ้ามันไม่เชื่อฟังคำสั่งแล้วล่ะก็…"
เมื่อเผชิญกับคำถามที่ราวกับนำเอาความกังวลลึกๆ ในใจของหลายคนมากางแผ่ วาลเรียสขยับมือนวดหัวเล็กๆ ของเจ้าก้อนขนที่เลิกแยกเขี้ยวขู่แล้วพลางกล่าวคำ
"ผมตั้งใจว่าพอแผลหายดีแล้วก็จะปล่อยไปน่ะครับ แต่ถ้ามันอยากอยู่ต่อ ก็ค่อยมาว่ากันอีกที…"
.
ต่างจากบรรยากาศหน้าบ้านหลังเล็กซึ่งเริ่มคลี่คลายลงได้โดยดี บทสนทนาระหว่างคนที่เดินจากไปนั้นยังคงตึงเครียดอยู่ไม่น้อย
"แบบนี้จะทำยังไงต่อไปดี…"
เทียบกับชายที่กำลังเหวี่ยงไม้ในมือไปมาด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์ คนที่เดินตามมาด้านหลังพร้อมกับคบเพลิงในมือนั้นมีสีหน้าสงบนิ่งกว่า สายตาทอดลงต่ำราวกับกำลังขบคิดเรื่องบางอย่างอยู่ในใจ
"ช่างเถอะ ถือว่าวันนี้เราทำพลาดไป ไว้ค่อยลองหาโอกาสดูใหม่ก็ยังไม่สาย"
"แต่ว่า!?"
เสียงคัดค้านหยุดชะงักลงกลางคันเมื่ออีกฝ่ายยกมือห้าม ชายที่ยังมีท่าทีหงุดหงิดสะบัดหน้าหนีขณะคนที่ตามมาเอ่ยคำ
"งานน่ะ สำคัญเท่าไหร่ก็ยิ่งต้องใช้เวลา…"
แสงไฟสีส้มแดงส่องผ่านหน้าต่างเควสซึ่งเปิดออกข้างกาย ทอดยาวลงบนพื้นเป็นเงาสลัว
[ภารกิจ : ขับไล่มอนสเตอร์ดุร้ายที่แฝงตัวอยู่ในเขตหมู่บ้าน]
[ประเภท : เร่งด่วน, เฉพาะเจาะจง]
[รางวัล : 200 เหรียญเงิน, ค่าประสบการณ์ 100 หน่วย]
[สถานะ : อยู่ระหว่างการดำเนินงาน]
.
.
.
[ผู้ตั้งภารกิจ : ระบบ]
"กลับมาแล้ว!"
วาลเรียสเปิดประตูบ้านพลางเอ่ยคำด้วยน้ำเสียงร่าเริง อ้าแขนรับเจ้าลูกหมาที่กระโดดเข้าใส่ด้วยท่าทีระริกระรี้ไม่ต่างกัน
"เป็นไงบ้างฟิลัน? วันนี้เป็นเด็กดีรึเปล่าหืม?"
เด็กหนุ่มยิ้มให้ลูกสุนัขที่แลบลิ้นเลียปลายคาง ฟิลันเห่าสั้นๆ ราวกับจะตอบคำ
"โฮ่ง!"
"งั้นเหรอๆ หมาบ้านใครเนี่ยน่ารักที่สุดเลย!"
วาลเรียสอุ้มเจ้าก้อนขนยกขึ้นเหนือหัว ลูกหมาร้องงี้ดง้าดเสียงยาวราวกับกำลังสนุกสนาน
ผ่านมาหลายวันหลังจากโดนบุกรุกบ้านในคืนนั้น ชายทั้งสองหายหน้าไปราวกับเรื่องดังกล่าวไม่เคยเกิดขึ้น แต่เขาก็ยังไม่สามารถวางใจได้
เรื่องที่เด็กหนุ่มเก็บลูกหมาป่ามาเลี้ยงนั้นก็รู้กันทั่วทั้งหมู่บ้านไปเรียบร้อยแล้ว แม้ส่วนใหญ่จะเพียงเปรยถึงด้วยท่าทีไม่ใส่ใจ แต่ลับหลังแต่ละคนมีความคิดอย่างไรนั้นเขาไม่อาจคาดเดาได้เลย
หลังถูกระบบดัดหลังกันอย่างเจ็บแสบ วาลเรียสเลือกรับภารกิจอย่างระมัดระวัง หากต้องไปไกลบ้านหรือไม่ใช่งานจากคนที่คุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว แม้ค่าตอบแทนจะล่อตาล่อใจขนาดไหน เขาก็ไม่รับสักอันเดียว
เด็กหนุ่มเลือกรับงานที่ทำเสร็จได้ในระยะเวลาอันสั้น เทียวไปมาระหว่างบ้านกับที่ทำงานวันละหลายรอบ จนบ้านตรงข้ามที่ต้องสลับกันมาดูแลเด็กอ่อนยังเอ่ยแซว
ข้อดีเพียงหนึ่งเดียวจากเรื่องทั้งหมดนี้ คือการที่ฟิลันไม่ต้องคอยหลบซ่อนจากสายตาชาวบ้านแล้ว ลูกสุนัขซึ่งบาดแผลใกล้หายดีจึงสามารถออกมาเดินเล่นที่แปลงผักด้านนอกได้
วาลเรียสลงทุนนั่งเฝ้าเจ้าหมาที่กระโดดโลดเต้นไปมาในลานบ้านอย่างร่าเริง แม้จะแน่ใจว่ามันไม่กล้าขุดแปลงพืชผักที่ปลูกไว้หลังกำชับคำไปหลายรอบ แต่เขาทำเพื่อความสบายใจของชาวบ้านคนอื่นๆ
มองดูเจ้าก้อนขนที่เดี๋ยวกลิ้งตัวไปมาบนพื้นหญ้า เดี๋ยววิ่งไล่งับปลายผ้าพันแผลที่หลุดออกมาจากขาหลังของตัวเอง มุมปากของเด็กหนุ่มยกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม
"วันนี้เป็นวันที่ดีจริงๆ น้า…"
วาลเรียสคาดไม่ถึงว่า กับดักชิ้นนั้นจะถูกส่งมาถึงหน้าประตู
.
คล้อยหลังเด็กหนุ่มซึ่งเดินเข้าไปหยิบถังน้ำเตรียมเช็ดตัวให้เจ้าลูกหมา ฟิลันซึ่งวิ่งเล่นจนหมดแรงนอนหงายท้องอยู่บนพื้นเพียงลำพัง
ดวงตาสีเหลืองอ่อนสะท้อนเงาเมฆขาวที่ลอยผ่านไป ปลายหูทรงสามเหลี่ยมกระดิกน้อยๆ เมื่อได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวมาจากที่ไกลๆ
ลูกสุนัขยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นเขี้ยวสีขาวซึ่งโผล่พ้นริมฝีปาก
ก้อนขนสีเทาดำพลิกตัวขึ้นหมอบในท่าระวังภัย ปลายจมูกสีชมพูอ่อนขยับฟุดฟิดขณะฟิลันจ้องเขม็งไปยังสุดปลายถนน
ฝุ่นดินฟุ้งขึ้นมาน้อยๆ เมื่ออุ้งเท้าแข็งตบลงบนพื้นถนนเป็นจังหวะ แม่ไก่สีเปรอะฝูงหนึ่งถูกต้อนให้เดินมาตามถนนสายเล็กช้าๆ คอยาวที่ปกคลุมไปด้วยขนขยับหันไปมาเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของสัตว์นักล่าซึ่งอยู่เหนือกว่า
ลูกสุนัขยังคงหมอบนิ่งอยู่ที่เดิม แม้ว่าสายตาจะยังจ้องเขม็งไปยังฝูงแม่ไก่อวบอ้วนที่เดินตรงเข้ามาใกล้ แต่ก็ไม่มีท่าจะลุกขึ้นวิ่งไล่ตามสัญชาตญาณของสัตว์ป่าเลยแม้แต่น้อย
ทางฝูงไก่กลับดูกระสับกระส่ายยิ่งกว่า แม่ไก่ที่ถูกต้อนให้เดินผ่านหน้าบ้านหลังเล็กนั้นเบียดตัวติดกันเป็นแพ แทบจะปีนขึ้นไปบนกำแพงบ้านฝั่งตรงข้ามเพื่อเลี่ยงให้ห่างจากรั้วไม้เตี้ยๆ แล้ว
ฟิลันแยกเขี้ยวใส่ชายที่เดินตามมาอย่างไร้เสียง ดวงตาสีเหลืองอ่อนวาวโรจน์ แต่ลูกสุนัขยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมราวกับรูปสลัก ทำให้คนที่มาด้วยเจตนาร้ายนั้นตัดสินใจปรับเปลี่ยนแผนการของตนอย่างรวดเร็ว
"ไป!"
ชายฉกรรจ์ตวาดเสียงดังพลางกวาดท่อนไม้ยาวไปด้านหน้า
ทันใดนั้น ฝูงแม่ไก่ที่ตื่นตกใจก็วิ่งกรูผ่านรั้วไม้เตี้ยๆ ที่กั้นเขตบ้านหลังน้อยเข้ามาทันที!


## บทที่ 10 - ผู้มาเยือนที่หน้าประตู

บทที่ 10 - ผู้มาเยือนที่หน้าประตู
.
.
"ฟิลัน!?"
ดวงตาสีเขียวสะท้อนภาพลานบ้านซึ่งเต็มไปด้วยฝูงไก่ที่กำลังแตกตื่น วาลเรียสตกตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนจะพุ่งเข้าไปหาเจ้าลูกหมาที่แทบจะถูกฝังอยู่ท่ามกลางเส้นขนที่ปลิวว่อน
"มันกัดไก่แล้ว! หมาป่ากัดไก่ตายหมดแล้ว!"
เสียงตะโกนที่แฝงไว้ด้วยเจตนาชั่วร้ายดังขึ้น เมื่อชายฉกรรจ์ถลันเข้ามาชิดแนวรั้วได้ ท่อนไม้ในมือก็ยกขึ้นฟาดมั่วซั่วไปหมด เสียงกรีดร้องของแม่ไก่และเสียงคำรามของลูกสุนัขดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน
"หยุดนะ!"
เด็กหนุ่มใจหายวาบเมื่อเห็นการกระทำของคนตรงหน้า ความโกรธแล่นขึ้นเป็นริ้วเมื่อเห็นรอยยิ้มสมใจฉีกขึ้นบนมุมปากของชายที่เพิ่งมีเรื่องกระทบกระทั่งกันไปในคืนนั้น
วาลเรียสถลันเข้าไปขวางหน้าพวกก้อนขนที่แตกกระเจิงด้วยความตื่นตระหนกอย่างไม่ทันคิด ท่อนไม้ฟาดลงบนตัวของเขาหลายครั้ง แม้จะไม่ได้ใช้สกิลเสริมพลังแต่ก็ทำให้เจ็บปวดให้ไม่น้อย
"กรร!"
ฟิลันขู่คำรามยามเห็นเด็กหนุ่มถูกทำร้าย เจ้าลูกหมาตะกุยตะกายจะเข้าไปจัดการชายที่เข้ามาหาเรื่องกันถึงถิ่น แต่กลับโดนขวางไว้ด้วยฝูงไก่ที่วิ่งเตลิดไปมาทุกทิศทาง จนลูกสุนัขแทบจะจมหายไปในฝูงแม่ไก่สูงท่วมหัวซึ่งกำลังเสียขวัญ
"เกิดอะไรขึ้น!?"
"กรี๊ดด!!"
"หลีกไป!"
เหล่าชาวบ้านที่ตามเสียงเอะอะมาอีกครั้งล้วนมีสีหน้าตื่นตกใจ โดยเฉพาะกับหญิงเจ้าของฝูงไก่ซึ่งอาศัยอยู่ถัดออกไปไม่ไกลนัก นางถลันเข้ามาทันทีด้วยสีหน้าไม่น่ามอง
"ไปให้พ้นนะ! เจ้าตัวน่ารังเกียจนี่!"
หญิงวัยกลางคนถกกระโปรงวิ่งมาอย่างรวดเร็ว มือคว้าพลั่วยาวที่พิงอยู่ด้านข้างได้ก็ตวัดฟาดไปทันที เฉียดหางเจ้าลูกหมาที่กำลังตะเกียกตะกายออกมาจากฝูงไก่ไปเพียงนิดเดียว
"อย่าตีมันนะครับ!"
วาลเรียสพุ่งเข้าไปแย่งพลั่วด้ามยาวจากมืออีกฝ่าย ในจังหวะเดียวกับที่ลูกสุนัขดิ้นหลุดออกมาได้ในสภาพกระเซอะกระเซิง ขนไก่ติดเต็มตัวราวกับเพิ่งผ่านการฟัดเหล่าแม่ไก่มาอย่างถึงใจ
"จะรอให้ไก่ฉันตายหมดก่อนรึไง!? ปล่อยนะ!"
ต่อหน้าหญิงซึ่งกำลังกรีดร้องอย่างเสียขวัญแต่เรี่ยวแรงกลับไม่ผ่อนลงแม้แต่น้อย ยื้อยุดกันไปมาอยู่นาน จนต้องอาศัยเพื่อนบ้านเข้ามาช่วยแยกอีกฝ่ายออกไป
"เข้าบ้านไปก่อน ไป!"
เขาหันไปตะโกนบอกเจ้าลูกหมาซึ่งมีท่าทีลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่ฟิลันจะกระโจนผ่านบานประตูที่เปิดอ้าอยู่อย่างรู้ความ
วุ่นวายกันอยู่พักใหญ่ กว่าฝูงไก่ที่กำลังแตกตื่นจะกลับเข้าสู่ความสงบ
มองดูแม่ไก่ที่ยืนเบียดกันขาสั่น ขนสีเปรอะหลุดกระจายไปทั่วลานบ้าน สีหน้าของหญิงวัยกลางคนยิ่งดูก็ยิ่งบิดเบี้ยวขึ้นทุกที
"ไอ้หมานั่นกระโดดเข้ามาก่อน! เห็นฝูงไก่เยอะแยะขนาดนี้สันดานบ้าเลือดมันเลยโผล่น่ะสิ!"
ชายฉกรรจ์โพล่งขึ้นก่อนด้วยสีหน้าหงุดหงิด แต่วาลเรียสกลับเห็นประกายของความพึงพอใจแฝงอยู่ในแววตาของอีกฝ่าย
"ขอโทษ? ทุกคนก็เห็นว่าเมื่อกี้ไก่วิ่งอยู่เต็มลานบ้าน ใน-เขต-รั้ว-บ้าน-ของ-ผม…ผมต้องถามมากกว่าว่าคุณต้อนไก่ยังไง ให้หลุดเข้ามาในบ้านคนอื่นเขาทั้งฝูง?"
เด็กหนุ่มขมวดคิ้วมองคนที่รับงานต้อนไก่ ซ้ำยังเลือกต้อนแม่ไก่ตัวอ้วนพีทั้งฝูงผ่านหน้าบ้านของเขา ในช่วงเวลาที่ฟิลันออกไปวิ่งเล่นด้านนอกได้อย่างแม่นยำอีก
ตีให้ตายเขาก็ไม่เชื่อว่าเป็นเรื่องบังเอิญ!
"ก็ไอ้หมาตัวนั้นมันทำให้ไก่ตื่นกันไปหมด! ทั้งที่ฉันต้อนมาได้ดีๆ ตลอดทาง ถ้าไม่มีหมาป่าอยู่ในหมู่บ้านมันจะวุ่นวายขนาดนี้ได้ยังไง!?"
"กล่าวหากันนี่!? หมาบ้านผมเชื่อฟังมาก ถ้าผมสั่งซ้ายไม่มีทางไปขวา คุณลองเบิกตาดูสิว่ามีไก่โดนกัดจริงๆ สักครึ่งตัวมั้ย…"
วาลเรียสเถียงกลับอย่างดุเดือด ก่อนจะโดนขัดโดยเสียงตวาดของหญิงเจ้าของไก่
"เงียบซะ! ถึงจะไม่โดนกัดก็จริง แต่แม่ไก่ฉันทั้งช้ำทั้งเสียขวัญไปหมด พวกนายจะรับผิดชอบยังไง?"
หญิงวัยกลางคนเงยขึ้นมองคู่กรณีทั้งสองคน หลังจากตรวจสอบฝูงไก่ของตนเองครบทุกตัว
แม้จะไม่มีแผลเลือดสาดกระจายจากคมเขี้ยวหมาป่าอย่างที่นางหวาดหวั่น แต่ดูจากอาการบาดเจ็บเล็กๆ น้อยๆ และท่าทีตื่นกลัวของพวกมันแล้ว แม่ไก่เหล่านี้คงจะไม่วางไข่ไปสักพัก
"ถามไอ้เด็กนี่สิ! ดันเก็บตัวกระหายเลือดแบบนี้เอาไว้ในบ้าน…"
"ว่าไงนะ!? คุณต่างหากที่ทำภารกิจล้มเหลวเองแล้วมาพาลโทษคนอื่น…"
"เงียบ!"
เจ้าของไก่กรีดเสียงร้องขึ้นอีกครั้ง รอบข้างเงียบกริบไม่เว้นแม้แต่เหล่าชาวบ้านที่มามุงดูอยู่ด้านหลัง
หญิงวัยกลางคนซึ่งเหลืออดกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ยกนิ้วชี้กราดไปทีละคนอย่างไม่ไว้หน้า
"นายทำภารกิจล้มเหลว! ฉันจะปรับเงินจากนายสองเท่าจากค่าตอบแทนที่เราตกลงกันไว้ แล้วหลังจากนี้ไม่ต้องเสนอหน้ามารับเควสอะไรจากฉันอีก!"
ชายฉกรรจ์ขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่กลับไม่เอ่ยคัดค้าน เมื่อบรรลุวัตถุประสงค์ที่แท้จริง เท่ากับเข้าไปใกล้รางวัล 200 เหรียญเงินอีกก้าว ค่าปรับเล็กน้อยเท่านี้ก็ไม่นับว่าเป็นอะไร
"ส่วนนาย! ไม่ว่ายังไงหมาตัวนั้นก็ทำให้ไก่ตกใจจริงๆ ฉันจะเรียกค่าเสียหายเท่ากับค่าปรับจากภารกิจ!"
วาลเรียสเอ่ยแย้งเมื่อได้ยินจำนวนเงินที่อีกฝ่ายเรียกร้องมา
"แต่นี่มันมากเกินไป…"
"ไม่มีแต่! ถ้าเลี้ยงแล้วไม่มีปัญญาคุม ก็เอาหมาป่าตัวนั้นไสหัวออกไปจากหมู่บ้านซะ!"
.
เด็กหนุ่มถอนหายใจใส่ชามซุปที่มีแต่ผักของตนเองด้วยท่าทีเซื่องซึม โดยมีลูกหมายืนหูลู่หางตกยืนอยู่ข้างๆ
"ไม่เป็นไร นี่ไม่ใช่ความผิดของฟิลันสักหน่อย จริงไหมครับ?"
วาลเรียสก้มลงลูบหัวเจ้าก้อนขนซึ่งมีท่าทีสลดหดหู่อย่างเห็นได้ชัด ถือโอกาสตรวจสอบดูอีกทีว่าลูกสุนัขของตนบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่
"ไม่ได้โดนหมอนั่นฟาดเอาใช่ไหม? จริงๆ เลย ไม่รู้ทำไมถึงมาหาเรื่องกันไม่ยอมเลิก…"
เด็กหนุ่มบ่นพึมพำขณะไล่ปลายนิ้วผ่านกลุ่มขนสีเทาดำ เมื่อเหลือบไปเห็นรอยช้ำบนท่อนแขนของอีกฝ่าย ฟิลันพลันแยกเขี้ยวน้อยๆ อย่างไม่สบอารมณ์
"ผมก็ประมาทเกินไปเหมือนกัน หลังจากนี้คงต้องระวังตัวมากขึ้น…"
วาลเรียสสบเข้ากับดวงตาสีเหลืองอ่อนซึ่งเงยขึ้นมอง เขาคลี่ยิ้มให้เจ้าลูกหมาที่แสนน่ารักของตนเอง
"เรามาพยายามไปด้วยกันเถอะ นะ?"
หลังจากวันนั้น ท่าทีของชาวบ้านก็เริ่มแปรเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
หากไม่หลีกหนีหายหน้าไปเลย บางคนก็เพียรเข้ามาพูดคุยกับวาลเรียสเสียยืดยาว แต่จับใจความได้เพียงว่าเมื่อไหร่จะเอาลูกสุนัขที่หายดีแล้วออกไปจากเขตหมู่บ้านเสียที
"มันยังไม่หายสนิทดีเลยครับ อาจจะเป็นในป่าลึกๆ หน่อย ผมยังไม่ได้ตัดสินใจ…"
เด็กหนุ่มพยายามหลบเลี่ยงเพื่อประวิงเวลาออกไป แม้จะเป็นช่วงเวลาไม่นานนัก แต่เขากลับรู้สึกเคยชินที่จะมีเจ้าลูกหมาตัวนี้อยู่ในชีวิตเสียแล้ว
บ้านหลังเล็กที่ไม่เคยรู้สึกว่ากว้างเกินไป ตอนนี้เขากลับนึกภาพตอนที่ไม่มีลูกสุนัขสีเทายืนรออยู่ด้านหลังบานประตูไม่ออก
แม้แต่เพื่อนบ้านที่อาศัยอยู่ฝั่งตรงข้ามยังเดินมาพูดคุยอยู่หลายครั้งด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ต่อหน้าครอบครัวซึ่งมีเด็กเล็กอยู่ในบ้าน วาลเรียสเข้าใจความกังวลของพวกเขาดี
ท่ามกลางข่าวลือที่ถูกใส่สีตีไข่จนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ฟิลันแทบจะกลายเป็นหมาป่าดุร้ายกระหายเลือดตัวหนึ่งไปแล้ว เหลือแค่ยังไม่ได้ย่องเข้าไปขย้ำผู้คนในบ้านในยามดึกดื่นเท่านั้น
ทางฝั่งลูกสุนัขนั้นพยายามทำตัวสงบเสงี่ยมว่าง่ายที่สุด ตอนนี้มันไม่กลัวว่าวาลเรียสจะหันมาทุบตีหรือทอดทิ้งตนเองแล้ว แต่ตัวมันกลับพาปัญหามาให้อีกฝ่ายแทนเสียอย่างนั้น
เจ้าลูกหมานอนหมอบอยู่ตรงมุมห้อง ดวงตาสีเหลืองสะท้อนภาพของคนที่เผลอนอนหลับไปบนโซฟาทั้งที่ยังมีหน้งสือเปิดค้างอยู่บนตัก
ไม่รู้ว่ามันจะอยู่ที่นี่ต่อไปได้อีกนานแค่ไหน
ขณะที่หนึ่งคนหนึ่งสุนัขต่างตกอยู่ในความคิดของตน อีกด้านหนึ่ง เหล่าชาวบ้านที่กังวลใจกับเรื่องดังกล่าวก็รวมตัวกันเพื่อแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้
"ต้องเกลี้ยกล่อมยังไงดีถึงจะยอมเอาหมาป่านั่นไปทิ้ง นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แล้วนะ…"
"ปกติเจ้าหนูนั่นก็เก็บสัตว์ตัวนู้นตัวนี้มาเลี้ยงไปเรื่อยอยู่แล้ว เดี๋ยวเลิกเห่อก็ปล่อยไปเอง…"
"เมื่อไหร่ล่ะ? ถึงจะตัวเล็กแต่ก็เป็นหมาป่า แน่ใจได้ยังไงว่าจู่ๆ มันจะไม่ลุกขึ้นมาไล่กัดคนในหมู่บ้าน?"
"คิดมากไปรึเปล่า…"
"ที่บ้านไม่มีสัตว์เลี้ยงกับเด็กเล็กก็พูดได้สิ! คราวก่อนไก่ฝูงนั้น…"
"น่ากลัวเกินไป จับไปปล่อยไกลๆ เถอะ"
"แล้วใครจะเป็นคนเข้าไปจับ…"
หลังการพูดคุยครั้งนั้น ไม่กี่วันต่อมา นายพรานคนหนึ่งก็ถูกเชิญมาที่หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้
ชายในชุดขอบหนังทะมัดทะแมงสะพายสัมภาระไว่บนบ่า เดินทอดน่องไปตามถนนที่ไม่มีแม้แต่แมวสักตัวด้วยท่าทีสบายอกสบายใจ
"หมาป่า?"
คนต่างเมืองเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ ด้วยสีหน้าประหลาดใจ เขายังไม่เคยเจอหมู่บ้านที่เงียบสงบขนาดนี้มาก่อน พอได้ยินเนื้อหาของภารกิจเข้าจึงช่วยไม่ได้ที่จะคลางแคลงใจ
นายพรานนั่งฟังเหล่าชาวบ้านที่แย่งกันพูดด้วยสีหน้าแตกตื่นพลางยกมือขึ้นลูบคาง แม้จะแอบคิดว่าคราวนี้ตนโดนหลอกมาจับหมาขี้เรื้อนผอมแห้งสักตัวแน่แล้ว แต่ไหนๆ ก็ดีกว่าต้องกลับไปมือเปล่า
"ก็ได้ ฉันตกลงรับภารกิจนี้"
ชายหนุ่มกดรับเควสกำจัดสัตว์ร้ายซึ่งชาวบ้านรวบรวมเงินมาคนละเล็กละน้อยสำหรับจ่ายเป็นค่าตอบแทน
มองดูชาวบ้านที่ตื่นเต้นยินดีราวกับมีพระผู้ช่วยให้รอดมาโปรด สลับกับเงินรางวัลที่ถือว่าน้อยนิดจนน่าสงสารเมื่อเทียบกับภารกิจที่ผ่านมาของตนเอง นายพรานเริ่มไม่รู้ว่าตนควรจะแสดงสีหน้าอย่างไรออกไปดี
.
ความคิดของเขาเปลี่ยนไป เมื่อได้เห็นเป้าหมายในภารกิจเป็นครั้งแรก
"นี่มัน…"
นายพรานซึ่งซุ่มมองเป้าหมายจากที่ไกลๆ เผลอเกร็งตัวขึ้นเล็กน้อย ยามเห็นเงาร่างสีขมุกขมอมเดินออกมาจากบ้านหลังน้อย
แม้จะยังตัวเล็กเกินไปสักหน่อย แต่ดูจากโครงสร้างร่างกายและลักษณะสีขนอันเป็นเอกลักษณ์แล้ว ลูกหมาตัวนี้เป็นหมาป่าสีเทาไม่ผิดแน่
ปกติมอนสเตอร์ที่มีศักยภาพในการพัฒนาอย่างหมาป่าสีเทาจะอาศัยอยู่ค่อนไปทางเหนือ ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีระดับเลเวลโดยเฉลี่ยค่อนข้างสูงทั้งฝั่งของมนุษย์และสัตว์อสูร นานๆ ทีเหล่านายพรานซึ่งตระเวนอยู่แถบตอนใต้ถึงจะมีโอกาสได้เจอตัวเป็นๆ สักครั้ง
ซ้ำยังดูเหมือนจะเป็นลูกหมาอายุน้อยที่บังเอิญหลงฝูงมาเพียงลำพัง…
คนต่างเมืองจ้องมองลูกสุนัขด้วยดวงตาวาววับ แม้ว่าตัวเขาเองจะไม่มีสกิลฝึกสัตว์ แต่ถ้าสามารถจับมันไปให้นักฝึกสัตว์ในเมืองช่วยประทับตราให้ เขาก็จะได้สัตว์เลี้ยงที่เชื่อฟังคำสั่งมาใช้งานได้ไม่ยาก
สำหรับนายพรานคนหนึ่งแล้ว การมีสัตว์นักล่าอย่างหมาป่าสีเทาอยู่ในครอบครองนั้น สามารถเพิ่มศักยภาพในการทำงานได้อย่างมากเลยทีเดียว


## บทที่ 11 - ใบหน้าของผู้เสแสร้ง

บทที่ 11 - ใบหน้าของผู้เสแสร้ง
.
.
"ฮ้าว…"
วาลเรียสอ้าปากหาวขณะยกสองแขนขึ้นเหนือหัว เดินพลางบิดขี้เกียจออกมาจากประตูบ้านของตัวเองตั้งแต่เช้ามืด
ด้านหลังยังมีลูกสุนัขที่ก้าวเตาะแตะด้วยท่าทีสะลึมสะลือตามมาติดๆ เจ้าลูกหมาอ้าปากกว้างจนเห็นลิ้นสีชมพูอ่อน ราวกับกำลังหาวตามด้วยท่าทีน่ารักน่าชัง
"เอาล่ะ วันนี้ก็มาเริ่มกันเลย!"
หลังพูดให้กำลังใจตัวเองเสร็จสิ้น เด็กหนุ่มคว้าส้อมพรวนดินอันเล็กๆ ขึ้นมาเหน็บไว้ตรงข้างเอว คว้าถังไม้เดินตรงไปยังบ่อน้ำด้วยท่าทีกระฉับกระเฉง
เพื่อให้มีเวลาเหลือพอไปคัดเลือกเควสที่ดูเข้าท่า วาลเรียสเปลี่ยนมาตื่นเช้าขึ้นอีกนิดเพื่อจัดการงานในไร่ของตนให้เสร็จเรียบร้อย ก่อนจะวุ่นอยู่กับการทำงานและกลับมาดูแลฟิลันที่บ้าน
พอสถานการณ์เป็นแบบนี้ วาลเรียสเลยไม่กล้าปล่อยให้เจ้าลูกหมาออกมาเล่นด้านนอกนานนัก แม้จะกังวลอยู่บ้างว่าอีกฝ่ายจะเบื่อหรือไม่ แต่ฟิลันก็ไม่เคยทำตัวดื้อดึงให้เขาต้องหนักใจเลยแม้แต่น้อย
ลูกหมาสีเทาดำเดินตามคนที่อยู่ด้านหน้าต้อยๆ เจ้าก้อนขนเถลไถลไปข้างทางบ้างเมื่อมีแมลงหรือสิ่งอื่นๆ ที่น่าดึงดูดใจ แต่ถ้าได้ยินเสียงเรียกของเด็กหนุ่มก็จะรีบวิ่งกลับมาหาทันที
ฟิลันใช้ช่วงเวลารดน้ำตอนเช้าเดินสำรวจรอบแนวรั้วของบ้านหลังเล็กซึ่งตอนนี้นับว่าเป็นอาณาเขตของมัน จมูกสีชมพูอ่อนขยับฟุดฟิดยามเจ้าหมาก้มลงดมกลิ่น
เมื่อกลางดึกมีฝนตกลงมาเล็กน้อย กลิ่นของน้ำ ดินแห้ง และกลิ่นอื่นๆ จึงผสมปนเปกันไปหมด อุ้งเท้าน้อยๆ กดลึกลงบนพื้นหมาด ทิ้งรอยเท้าสายหนึ่งตามหลังมาเป็นทางยาว
ใบหูทรงสามเหลี่ยมกระดิกไปมายามได้ยินเสียงผิดปกติ ดวงตาสีเหลืองจับจ้องไปยังพุ่มไม้หลังแนวรั้วที่ขยับไหวเบาๆ
ฟิลันเงยหน้าขึ้นสูดกลิ่น แต่ลมเย็นๆ จากด้านหลังกลับพัดไปทางพุ่มไม้ดังกล่าว ลูกสุนัขที่อยู่เหนือลมจึงไม่ได้กลิ่นที่เป็นประโยชน์อะไรเลย
"โฮ่งๆ !"
มันตัดสินใจเห่าเรียกอีกคนให้มาดูด้วยกัน ก่อนที่ลูกหมาตัวเล็กค่อยๆ ก้าวเข้าไปก่อนอย่างระมัดระวัง
"ฟิลัน? มีอะไรเหรอ…"
วาลเรียสซึ่งกำลังรดน้ำผักหันไปตามเสียงของเจ้าลูกหมา ก่อนที่เสียงหนึ่งจะดังมาจากทางหน้าบ้าน
"เจ้าหนู! อยู่รึเปล่า?"
เด็กหนุ่มหันไปอีกทาง เขาทันเห็นเงาร่างของเพื่อนบ้านที่อาศัยอยู่ตรงข้ามยืนอยู่หน้าประตูร้ัวเพียงชั่วครู่ ก่อนที่เสียงร้องของฟิลันจะดังขึ้นกะทันหัน
"เอ๋ง!?"
ลูกสุนัขสะดุ้งสุดตัวยามความเจ็บปวดแล่นปราดที่อุ้งเท้าหน้า มันกระโดดพลางสะบัดตัวหนีตามสัญชาตญาณ แต่กลับไม่อาจดิ้นหลุดจากเขี้ยวโลหะแหลมที่แทงผ่านกลุ่มขน ฝังลึกลงไปถึงเนื้อหนังได้
"ฟิลัน!?"
วาลเรียสเบิกตากว้างเมื่อคล้ายจะเห็นสีสันของเลือด ถังไม้ในมือหล่นกลิ้งอยู่บนพื้นขณะที่เด็กหนุ่มกระโจนไปข้างหน้า แต่กลับไปไม่ถึงตัวของเจ้าลูกหมา เมื่อไหล่ขวาถูกใครบางคนคว้าจับเอาไว้กลางคัน
"ทำอะไร!? ปล่อยผม!"
เด็กหนุ่มหันไปเจอเพื่อนบ้านที่วิ่งเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ วาลเรียสพยายามขืนหนี แต่มือของอีกฝ่ายนั้นกลับยึดตัวของเขาเอาไว้อย่างแน่นหนาราวกับคีม
"โทษที แต่ถ้าหมาป่าตัวนั้นยังอยู่ บ้านฉันก็ยังหลับไม่สนิทกันสักคืนเดียว…"
เสียงพึมพำเป็นเชิงขอลุแก่โทษดังขึ้นข้างหู วาลเรียสสัมผัสได้ถึงความโกรธที่แล่นขึ้นเป็นริ้ว โดยเฉพาะเมื่อเห็นชายในชุดนักล่าเดินเข้าไปหาลูกหมาของตนด้วยท่าทีหมายมาด
"ทั้งที่มันยังไม่เคย…ไม่เคยทำร้ายใครเลยด้วยซ้ำ!"
เด็กหนุ่มโกรธจนปากคอสั่น แต่ที่มากยิ่งกว่านั้น คือแค้นใจที่ตนเองไม่มีพลังใดๆ จะไปห้ามปรามเหล่าชาวบ้านซึ่งรวมหัวกันมาจัดการฟิลันโดยเฉพาะได้เลยสักนิดเดียว
"ปล่อย! ปล่อยผมนะ! อย่าทำอะไรมัน…ฟิลันหนีไป!"
เสียงของคนที่อาศัยร่วมกันมาแรมเดือนดังมาจากที่ไกลๆ เจ้าลูกหมาฝืนความเจ็บร้าวที่อุ้งเท้าหน้าขณะพยายามลุกขึ้นยืน มันแยกเขี้ยวขาวขู่คำรามใส่ชายที่เดินเข้ามาใกล้อย่างดุร้าย
"เย็นไว้…เย็นไว้…ว่าง่ายๆ นะไอ้ตัวเล็ก"
นายพรานก้าวเข้าไปใกล้เหยื่อซึ่งเหยียบโดนกับดักของตนเองไปเต็มๆ อย่างย่ามใจ มือหนึ่งควงไม้ยาวติดตะขอปลายแหลมไปมาด้วยท่าทีอารมณ์ดี
"คงไม่อยากให้ฉันใช้ไม้แข็งหรอกใช่ไหม?"
ฟิลันคำรามในลำคอเป็นคำตอบ
ดวงตาสีเหลืองทอประกายดุร้ายขณะกวาดมองรอบตัว มันอ้าปากกว้างพลางกระโจนเข้าหาคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว!
"ไอ้ตัวเลี้ยงไม่เชื่องนี่!"
นายพรานสะบัดไม้จับสัตว์คู่กายอย่างรวดเร็วพลางใช้สกิลของตน ประกายสีขาวสว่างวาบ ก่อนที่ท่อนไม้ซึ่งมีหนามแหลมเรียงรายอยู่เต็มจะฟาดเข้ากลางลำตัวของลูกหมาอย่างจัง
"กรร! ฮื่อ…"
หยดเลือดไหลซึมลงมาตามแนวขนสีเทาดำ ฟิลันพยายามหลบเลี่ยงท่อนไม้ติดหนามที่ถูกเหวี่ยงลงมา แต่เมื่อขาข้างหนึ่งยังติดอยู่ในกับดักเหล็ก ลูกสุนัขจึงแทบจะถูกไล่ตีอย่างไม่มีทางสู้
"เก่งนักใช่ไหม? คงต้องตีให้หมอบก่อนถึงจะยอมเชื่อง…"
ใบหน้าของนายพรานพลันปรากฎแววเหี้ยมเกรียมสายหนึ่ง เดินหน้ารุกไล่เหยื่อในกำมือจนไม่ทันสังเกตเห็นท่าทีของอีกฝ่าย
ฟิลันที่กำลังรอคอยจังหวะอยู่ เมื่อเห็นช่องว่างของชายซึ่งก้าวเข้ามาอย่างย่ามใจ ลูกสุนัขก็ดีดตัวขึ้นขย้ำท่อนแขนของคนที่ทำร้ายมันทันที!
"โอ๊ย!? ไอ้เวรนี่!!"
นายพรานที่ถูกเหยื่อแว้งกัดร้องลั่น สะบัดแขนออกไปข้างหน้าตามสัญชาตญาณ แต่กลับเปิดทางหนีให้ลูกสุนัขโดยไม่ได้ตั้งใจ
ฟิลันซึ่งกัดเนื้ออีกฝ่ายจมเขี้ยวอาศัยจังหวะที่นายพรานสะบัดมันออกรีบอ้าปาก ลูกหมาโดนเหวี่ยงจนตัวลอยกลิ้งไปบนพื้นสองตลบ ลุกยืนได้ก็วิ่งหนีเข้าไปในแนวป่าที่อยู่ถัดออกไปไม่ไกลทันที
"อย่าหนีนะ!"
นายพรานกุมแขนข้างที่บาดเจ็บด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว รีบไล่ตามเหยื่อที่ประมาทจนเผลอปล่อยให้หลุดมือไปทันที
.
"ฟิลัน…ฟิลัน!"
มือหนึ่งยกขึ้นป้องใบหน้าขณะก้าวผ่านแนวต้นไม้ใหญ่ ร่างของเด็กหนุ่มเคลื่อนผ่านแนวป่าไปอย่างทุลักทุเล กิ่งไม้ที่เฉียดผ่านผิวเนื้อซึ่งอยู่นอกร่มผ้าทิ้งรอยแดงเป็นเส้นเอาไว้หลายสาย
"อยู่ที่ไหนกันนะ…"
วาลเรียสกวาดตามองรอบข้างอย่างไม่แน่ใจ แม้เขาจะเคยมานั่งเล่นอยู่ที่ชายป่าหลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยเข้าไปในป่าลึกขนาดนี้มาก่อน
กว่าแรงที่จับไหล่ตนเองไว้จะคลายออก ทั้งลูกหมาทั้งนายพรานก็หายลับไปในแนวป่าจนไม่เหลือแม้แต่เงาแล้ว เด็กหนุ่มสะบัดตัวออกจากมืออีกฝ่ายได้ก็วิ่งตามไปทันที ไม่สนใจเสียงห้ามปรามของชาวบ้านที่มามุงดูอยู่โดยรอบแม้แต่น้อย
ไม่สิ เรียกว่ามาดูผลงานของตัวเองซะมากกว่า!
วาลเรียสสบถคำด่ายาวเหยียดเมื่อนึกถึงท่าทีเสแสร้งของคนที่ก้าวเข้ามากล่าวขอโทษกับเขา เพื่อความปลอดภัย? เพื่อความสบายใจของทุกคนในหมู่บ้าน?
ข้อแก้ตัวพรรคนั้นฟังแล้วอยากจะอ้วก!
รอยเลือดที่ลากยาวตั้งแต่บริเวณลานบ้านหลังเล็ก มาจนถึงตอนนี้ยังไม่แห้งดีเสียด้วยซ้ำ แค่เห็นเลือดสีแดงหยดเล็กๆ ที่กระเซ็นอยู่ตามกิ่งไม้ใบหญ้าสูงระพื้น ขอบตาของเด็กหนุ่มก็เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาหน่อยๆ
จะบาดเจ็บมากไหม? ตอนนี้อยู่ที่ไหนแล้ว? หรือว่าโดนตามจับได้แล้วหรือเปล่า?
วาลเรียสพยายามข่มกลั้นอารมณ์ขณะหอบหายใจ แสงอาทิตย์ซึ่งแผดเผาลงมาจากเบื้องบนนั้น ยิ่งทำให้คนไม่ค่อยออกกำลังกายรู้สึกอ่อนเพลียมากขึ้น
แม้จะเหน็ดเหนื่อยแต่เขาก็ไม่คิดจะหยุดพัก เด็กหนุ่มเดินวนเวียนอยู่ในป่าตั้งแต่เช้าตรู่ แต่ตะโกนเรียกจนเสียงแหบแห้งแล้วก็ยังไม่เจอแม้แต่เงาของเจ้าก้อนขนที่ตนตามหา
วาลเรียสเอนหลังพิงต้นไม้ด้วยลำคอที่แห้งผาก เวลาที่ล่วงเลยมาจนถึงยามบ่ายแก่แล้วทำให้เขาเริ่มรู้สึกวิงเวียน
ร่องรอยบนพื้นหญ้าหายไปนานแล้ว นอกจากจะยังหาฟิลันไม่เจอ ตอนนี้เขาอาจจะพลอยหลงป่าไปด้วยแล้วก็ได้
เด็กหนุ่มส่งเสียงขลุกขลักในลำคอราวกับอยากจะหัวเราะ อดรู้สึกสมเพชตัวเองขึ้นมาไม่ได้
ถ้าเขาเก่งกว่านี้ แข็งแกร่งกว่านี้ล่ะก็…
เสียงกรอบแกรบดังมาจากด้านหลัง วาลเรียสสะดุ้งเฮือก
เขาค่อยๆ หันหน้าไปมองช้าๆ  หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกเจ็บ
โอกาสครึ่งหนึ่ง เขาอาจจะเจอเข้ากับมอนสเตอร์ดุร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ในป่าเข้าแล้ว
ส่วนอีกครึ่งหนึ่ง…
"ฟิลัน!"
เสียงอุทานแหบพร่าที่ผู้เป็นเจ้าของยังรู้สึกว่ามันทุเรศสิ้นดีดังขึ้นเบาๆ เด็กหนุ่มทรุดลงคุกเข่าหน้าลูกสุนัขที่เดินโซเซออกมาจากพุ่มไม้ สองมือยกค้างอยู่กลางอากาศ ไม่รู้จะวางมือลงตรงไหนของกลุ่มขนที่เปื้อนเลือดเกรอะกรัง
"หงิง…"
เจ้าลูกหมาเดินเซๆ เข้าไปหาฝ่ามือที่รอรับ วาลเรียสก้มลงกอดอีกฝ่ายเอาไว้หลวมๆ พยายามไม่ให้โดนบาดแผลจนบาดเจ็บมากกว่าเดิม
"ปะ เป็นยังไงบ้าง? เจ็บตรงไหน…หาผมเจอได้ยังไงเนี่ย"
เด็กหนุ่มเปลี่ยนคำถามที่ฟังดูงี่เง่าหน่อยๆ เสียกลางคัน เขาสูดจมูกเบาๆ เมื่อรู้สึกว่าภาพตรงหน้าเริ่มเบลอหน่อยๆ เพราะน้ำตาที่เอ่อขึ้นมา
"หงิงๆ งี้ดด"
ฟิลันครางเสียงยาวราวกับอยากจะออดอ้อน หรือไม่ก็กำลังส่งเสียงฟ้องเรื่องที่เกิดขึ้นกับมันอยู่ในที
วาลเรียสส่งเสียงหัวเราะกระท่อนกระแท่นออกมาสองสามคำ เผลอกอดลูกหมาตรงหน้าแน่นเกินไปวูบหนึ่ง
"ไม่เป็นไรแล้วนะคนเก่ง กลับบ้านเรา…ไม่สิ ไปจากที่นี่กันเถอะ"
.
หลังจากปลอบโยนเจ้าหมาที่บาดเจ็บ (หรือไม่ก็ลูกหมาปลอบโยนเจ้านายที่ฟูมฟายหนักกว่ามัน) เรียบร้อยแล้ว วาลเรียสเพิ่งนึกได้ว่าตนควรหาทางทำอะไรสักอย่างกับบาดแผลของอีกฝ่าย
โชคดีที่หลังจากเรื่องราววุ่นวายทั้งหลายแหล่ ส้อมพรวนดินอันนั้นก็ยังติดอยู่ข้างเอวเด็กหนุ่มอย่างแน่นหนา เขาเลยใช้มันฉีกเอาแขนเสื้อที่ยังดูสะอาดออกมาข้างหนึ่ง
"หวังว่ามันจะได้ผลนะ…"
วาลเรียสบ่นพึมพำกับตนเองขณะสอดปลายโลหะแหลมเข้าไประหว่างเงี่ยงของกับดัก ลูกสุนัขหอบหายใจแฮ่กๆ ขณะที่เขาออกแรงงัดเต็มแรง
เสียงโลหะเบียดสีกันฟังดูเสียดหู เด็กหนุ่มต้องใช้น้ำหนักตัวโถมเสริมแรงลงไปด้วยถึงสามารถง้างกับดักเหล็กออกมาได้เล็กน้อย ฟิลันอาศัยจังหวะดังกล่าวชักอุ้งเท้าหน้าออกมาทันที
ซี่โลหะแหลมดีดปิดอย่างแรงจนงับปลายขนสีเทาไปหลายเส้น ส้อมพรวนดินก็บิดงอไปเรียบร้อย วาลเรียสทิ้งอุปกรณ์ที่เสียชีวิตในหน้าที่ไปอย่างไม่อาลัยอาวรณ์นัก ขณะที่เจ้าลูกหมายกอุ้งเท้าที่บาดเจ็บขึ้นเลียทันที
"อย่าเลียสิ เอ…เอ่อ ช่างเถอะ"
เด็กหนุ่มขมวดคิ้วพลางครุ่นคิด เขาไม่แน่ใจว่าในสถานการณ์ที่ไม่มีน้ำสะอาดให้ล้าง ไม่มียาให้ทาเช่นนี้ควรทำยังไง สุดท้ายเลยปล่อยให้มันทำแผลด้วยวิธีแบบหมาๆ ไปตามใจชอบ
ฟิลันยื่นอุ้งเท้าที่เลียคราบเลือดและฝุ่นดินออกจนเกลี้ยงมาด้านหน้า วาลเรียสใช้แขนเสื้อที่ฉีกออกมาพันรอบบาดแผลแน่นๆ
แผลที่เหลือนั้นถึงจะดูน่ากลัวแต่ไม่ร้ายแรงนัก วาลเรียสเช็คแล้วเช็คอีกอยู่หลายรอบ ก่อนจะยอมรามือไปเมื่อเห็นว่ารอยเหล่านั้นเลือดหยุดไหลหมดแล้ว
หนึ่งคนหนึ่งสุนัขนั่งอยู่ข้างกันเงียบๆ ใต้โคนต้นไม้ใหญ่ รอจนเวลาล่วงเลยไปจนเย็นย่ำ จึงค่อยๆ มุ่งหน้ากลับไปทางหมู่บ้านโดยใช้ความมืดที่เริ่มโรยตัวลงมาเป็นที่กำบัง


## บทที่ 12 - เส้นทางที่บิดผัน

บทที่ 12 - เส้นทางที่บิดผัน
.
.
เมื่อใกล้ถึงแนวชายป่า วาลเรียสก้มลงพูดกับลูกหมาที่เดินอยู่ด้านข้าง
"รออยู่แถวนี้เถอะ ผมไปไม่นาน"
"งี้ดๆ ฮื่ออ"
ฟิลันส่งเสียงประท้วงอย่างไม่เห็นด้วย เจ้าลูกหมาเดินวนเวียนไปมาราวกับอยากให้อีกฝ่ายเปลี่ยนใจ มันแยกเขี้ยวขึ้นนิดหน่อยยามนึกถึงคนที่รวมหัวมาทำร้ายกันถึงในบ้านเป็นครั้งที่สอง
"ฟิลันรออยู่นี่เถอะ นะ? ผมจะรีบไปรีบกลับให้เร็วที่สุดเลย ถ้าต้องวิ่งอีกกลัวว่าแผลจะแย่ลง…"
เด็กหนุ่มเกลี้ยกล่อมเจ้าหมาซึ่งแสดงท่าทีดื้อดึงอย่างหาได้ยาก
หลังจากหว่านล้อมอยู่ครู่หนึ่ง ลูกหมาสีเทาดำถึงยอมลากขาที่บาดเจ็บเข้าไปซ่อนอยู่ในพุ่มไม้ด้วยท่าทีไม่เต็มใจ ดวงตาสีเหลืองอ่อนวาววับท่ามกลางความมืด
วาลเรียสซอยเท้าสั้นๆ ลัดเลาะไปตามแนวป่า ใช้ทางอ้อมจากรอบนอกไปที่อีกฝั่งของหมู่บ้านเพื่อหลบเลี่ยงสายตาผู้คน
ถนนในยามค่ำคืนนอกเขตร้านค้าล้วนว่างเปล่า เด็กหนุ่มลอบเข้าไปในบ้านที่อาศัยหยิบยืมหนังสือมาตลอดหลายปีอย่างรวดเร็ว
เขาพึมพำคำขออภัยและอื่นๆ อีกยาวเหยียดขณะรื้อเอากระเป๋าสะพายทนทานใบหนึ่งออกมาจากด้านหลังตู้ หลังปลดสลักเปิดฝากระเป๋าออก วาลเรียสก็หยิบหนังสือที่คิดว่าน่าจะมีประโยชน์ยัดใส่ลงไปเป็นตั้งๆ
เด็กหนุ่มสะพายกระเป๋าไว้บนไหล่พลางลอบออกจากบ้านร้าง ทิ้งอีกหนึ่งสถานที่คุ้นเคยในความทรงจำ และชั้นหนังสือที่ว่างเปล่าเป็นแถบๆ ราวกับถูกยกเค้าเอาไว้เบื้องหลัง
ดวงจันทร์เคลื่อนหลบหลังก้อนเมฆเผยให้เห็นเพียงแสงสลัว วาลเรียสมุ่งตรงไปที่บ้านของตนเองอย่างรวดเร็วเท่าที่สองขาหนักอึ้งจะเอื้ออำนวย
เด็กหนุ่มเดินผ่านรั้วไม้ที่เปิดอ้า ผ่านลานบ้านที่ยุ่งเหยิงไปด้วยรอยเท้า รวมไปถึงคราบเลือดที่ถูกทิ้งไว้อย่างไม่ใส่ใจจนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ
โชคดีที่รอบนี้ประตูบ้านยังคงปิดสนิท เขาคลำทางเข้าไปในห้องนอนโดยไม่ได้เปิดไฟ ก่อนจะกลับออกมาพร้อมตะเกียงเรืองแสงดวงเล็กๆ ที่ไม่สว่างพอจะดึงดูดความสนใจของคนรอบข้าง
วาลเรียสพยายามทบทวนรายการของใช้จำเป็นที่นึกมาตั้งแต่ช่วงเย็น วัตถุดิบและเครื่องปรุงที่เหลืออยู่ในครัวถูกกวาดมาจนเกลี้ยง เขาไม่ได้เอาอะไรจากห้องนอนมานอกจากพวกเสื้อผ้าที่ทนทานหน่อย ก่อนจะมายืนกอดอกอยู่หน้าของที่ก่ายกองอยู่รอบโซฟาด้วยท่าทีหนักใจ
เด็กหนุ่มพยายามคัดของที่ตนเองสะสมมานานอย่างยากลำบาก แม้กว่ากระเป๋าหลายช่องที่เขาขอยืมมาจากเพื่อนบ้านที่สาบสูญนั้นจะสามารถจุของได้มาก แต่ก็ไม่มีที่เหลือเพียงพอสำหรับของทั้งหมดแน่นอน
แม้จะพยายามแล้วแต่กองของมากมายนั้นก็ยังพร่องลงไปเกือบครึ่ง วาลเรียสตัดใจก้าวถอยออกมาพลางปลอบตัวเอง
"ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้กลับมาอีกแล้วสักหน่อย…"
…จริงๆ น่ะเหรอ?
ร่างเพรียวยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางบ้านที่มืดสนิท มีเพียงแสงสว่างจากตะเกียงดวงเล็ก ที่พอจะทำให้เห็นสภาพโดยรอบได้ใต้แสงสลัว
ท่ามกลางบ้านที่คล้ายจะดูแปลกตาไปแม้จะอาศัยอยู่มาตลอดชีวิต หน้าต่างสีฟ้าอ่อนกางออกข้างเด็กหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่อย่างเงียบงัน
หน้าต่างภารกิจซึ่งมีแจ้งเตือนสีแดงกะพริบไหวเปิดตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง เงาสลัวที่ทอดผ่านผนังและพื้นห้องสั่นพร่าราวกับกำลังหัวเราะเยาะพวกหน้าโง่อย่างไร้เสียง และหยิบยื่นข้อเสนออันแสนเย้ายวนให้ผู้ที่สิ้นไร้หนทางไปพร้อมกัน
ดวงตาสีเขียวสะท้อนแสงสีสดจากหน้าต่างที่สามารถมองเห็นได้เพียงผู้เดียว
เด็กหนุ่มสะบัดมือวูบ ก่อนจะหันหลังจากไปอย่างไม่ลังเล
เสียงลงกลอนประตูดังก้องทั่วบ้านหลังน้อย ปิดผนึกสถานที่แห่งนี้เอาไว้จนกว่าผู้เป็นเจ้าของจะหวนกลับมา
วาลเรียสรีบมุ่งหน้ากลับไปยังชายป่า ป่านนี้ฝ่ายที่ถูกทิ้งให้รอคอยคงจะเริ่มกระวนกระวายได้ที่แล้วแน่ๆ
แสงจากดวงจันทร์ทอดลงบนร่างที่เดินอยู่เพียงลำพังบนถนนสายเล็ก ดวงตาสีเขียวสาดประกายแน่วแน่อย่างคนที่ตัดสินใจดีแล้ว
ถ้าอยากปกป้องลูกหมาบางตัว เขามีแต่จะต้องเก่งขึ้นมากกว่านี้เท่านั้น!
.
ดวงจันทร์ลอยขึ้นสูงเหนือท้องฟ้า ส่องแสงสลัวผ่านกลุ่มเมฆสีทึม
เวลาแทบจะล่วงเลยเข้าสู่วันใหม่ แต่นอกจากมื้อเช้าแล้วหนึ่งคนหนึ่งสุนัขก็ยังไม่ได้กินอะไรเป็นชิ้นเป็นอันอีกเลย หลังผ่านสถานการณ์ที่ชวนให้ตึงเครียดเหล่านั้นไปได้ ก็เริ่มรู้สึกทั้งเหนื่อยทั้งเพลียขึ้นมาจนแทบจะทนไม่ไหว
เมื่อผ่านแนวชายป่าที่คุ้นเคย วาลเรียสจำต้องอาศัยลูกสุนัขซึ่งดูน่าเชื่อถือมากกว่าในเวลาแบบนี้เป็นผู้นำทาง
ฟิลันก้มลงดมกลิ่นจากต้นไม้ใบหญ้ารอบๆ บ้าง เงยขึ้นสูดกลิ่นพลางเงี่ยหูฟังบ้าง ท่ามกลางแนวป่าที่มีเพียงเสียงของแมลงกลางคืนดังขึ้นเป็นครั้งคราว ต้นไม่ที่เรียงรายอยู่รอบข้างนั้นแทบจะดูเหมือนๆ กันไปหมดในสายตาของคนที่ไม่คุ้นเคย
เจ้าลูกหมาลากขาที่บาดเจ็บไปทีละน้อยท่ามกลางสายตาที่มองมาด้วยความเป็นห่วง ดีที่ผ่านไปไม่นาน พวกเขาก็เจอโพรงเล็กๆ อยู่ที่โคนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง
ดูเหมือนที่แห่งนี้จะเคยเป็นรังของตัวอะไรบางอย่างมาก่อน แต่ร่องรอยที่มันทิ้งไว้ก็จางหายไปมากแล้ว เหลือเพียงหลุมตื้นๆ ที่เริ่มมีหญ้าและพืชคลุมดินต้นเล็กๆ เข้าครอบครอง วาลเรียสจึงวางใจได้ว่าจะไม่มีสัตว์ตัวไหนกลับมาทวงบ้านของมันคืนเร็วๆ นี้
เด็กหนุ่มนั่งพักตรงโคนต้นไม้ใหญ่ แม้จะไม่ใช่ต้นเดิมกับที่เคยนั่งเป็นประจำ แต่ก็ยังทำให้คนที่ตัดสินใจละทิ้งบ้านที่ตนเองอาศัยมาตลอดชีวิตรู้สึกสงบขึ้นเล็กน้อย
"ไม่เป็นไรใช่ไหม?"
"งี้ด"
วาลเรียสก้มลงตรวจดูผ้าพันแผลรอบขาหน้าของอีกฝ่าย หลังกินของรองท้องกันไปนิดหน่อยเพื่อหยุดเสียงกระเพาะที่กำลังครวญคราง เขาจึงดึงผ้าหนาๆ ออกมาจากกระเป๋าที่สะพายอยู่ด้านข้าง
เด็กหนุ่มปูผ้าผืนหนึ่งรองบนพื้นบริเวณที่ยุบลงไปเป็นหลุมตื้นๆ โพรงนี้เล็กจนพอให้เขาสอดตัวเข้าไปได้อย่างไม่อึดอัดนักเท่านั้น
"มา นอนกันเถอะ"
วาลเรียสเลิกชายผ้าห่มขึ้นพลางกวักมือเรียกเจ้าลูกหมาที่ยืนอยู่ข้างๆ
ฟิลันเดินวนไปมาสองสามรอยบก่อนจะยอมแทรกตัวตามเข้ามา กลุ่มขนนุ่มนิ่มเบียดอยู่ข้างคนที่นอนขดตัวเข้าหากัน
เด็กหนุ่มชาวไร่ซึ่งอ่อนเพลียมาตั้งแต่เช้าผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็วกว่าที่ตัวเองคาดเอาไว้ เหลือเพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมออยู่ข้างดวงตาสีเหลืองอ่อนซึ่งยังคงทอประกายวาววับ
ลูกสุนัขนอนปรือตาอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ความอบอุ่นที่ถูกกักเก็บไว้ใต้ผืนผ้าชวนให้รู้สึกสบายตัวอย่างยิ่ง โดยเฉพาะตอนที่บาดแผลทั่วร่างเริ่มปวดตุบๆ ขึ้นมา
ฟิลันซึ่งตั้งใจจะอยู่เฝ้ายามในคืนนี้ดวงตาหรี่ลงทีละน้อย มันพยายามต่อสู้กับเปลือกตาที่ให้ความรู้สึกหนักอึ้งขึ้นทุกทีอย่างเต็มที่ ก่อนจะพ่ายแพ้ให้กับความอ่อนเพลียที่เกาะกุมไปทั่วร่าง
.
วาลเรียสรู้สึกตัวยามปลายผ้าห่มด้านหนึ่งถูกเลิกขึ้น ดวงตาสีเขียวกะพริบถี่ๆ อย่างคนยังตื่นไม่เต็มตา ทันเห็นเพียงเงาร่างของเจ้าก้นขนที่ผลุบออกไปจากโพรงไม้ก่อน ตามด้วยแสงสว่างที่ส่องลอดเข้ามา
"อะ โอย…"
เด็กหนุ่มพลิกตัวกลิ้งออกมาจากหลุมดินเล็กๆ อย่างเชื่องช้า รู้สึกปวดเมื่อยไม่น้อยหลังจากขดตัวนอนอยู่บนพื้นแข็งๆ มาพักใหญ่ ก่อนจะตื่นเต็มตายามเห็นภาพรอบข้างภายใต้แสงอาทิตย์เป็นครั้งแรก
ต้นไม้ใหญ่เรียงรายเป็นแนวยาวราวกับไม่มีที่สิ้นสุด นอกจากต้นเล็กๆ ซึ่งขึ้นเบียดกันเป็นสุมพุ่ม และหญ้าเล็กๆ ซึ่งงอกคลุมพื้นจนแทบไม่เห็นสีของดินดำ ยามเงยหน้าขึ้นยังเห็นกิ่งก้านขนาดใหญ่ซึ่งราวกับกำลังสานใบกั้นแสงจากเบื้องบน
รอบข้างมีเพียงเสียงกิ่งไม่ซึ่งไหวเอนเสียดสีกันไปตามสายลมที่พัดผ่าน และเสียงแมลงที่กำลังร้องเรียกหาคู่จากที่ไกลๆ เท่านั้น บรรยากาศเงียบสงบต่างจาดกที่แนวชายป่าราวกับหลุดมายังอีกโลกหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น
สัมผัสนุ่มนิ่มที่เบียดเข้ามาข้างขาเรียกให้วาลเรียสก้มลงมอง เจ้าลูกหมาเงยขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยดวงตากลมโต ท่าทางน่ารักน่าชังเช่นนั้นทำให้รอยยิ้มจางวาดขึ้นตรงมุมปากได้ไม่ยาก
"ฟิลันล่ะเป็นยังไงบ้าง? เจ็บแผลมากไหม…"
เด็กหนุ่มก้มลงอุ้มลูกสุนัขขึ้นมานั่งบนตัก มือหนึ่งช้อนใต้อุ้งเท้าที่บาดเจ็บขึ้นมาเบาๆ น้ำหนักที่กดลงบนหน้าขาราวกับกำลังฉุดความคิดที่ล่องลอยราวกับกำลังอยู่ในฝันให้กลับลงมาสู่ความเป็นจริง
แม้คล้ายถูกผลักให้เผชิญหน้ากับโลกที่ไม่คุ้นเคย แต่เมื่อมีเจ้าลูกหมาเป็นเพื่อนร่วมทาง วาลเรียสคิดว่าเส้นทางสายนี้ก็คงไม่เลวร้ายจนเกินไป
หลังล้างและเปลี่ยนผ้าพันแผลใหม่ให้ลูกสุนัขเสร็จ น้ำในถุงหนังซึ่งเทมาจากเหยือกในห้องครัวก็แทบจะหมดเกลี้ยง
"รู้อย่างนี้น่าจะตักน้ำจากบ่อมาเยอะๆ หน่อย"
เด็กหนุ่มบ่นพึมพำขณะล้วงของที่เตรียมมาออกมาจากกระเป๋าสะพายข้างตัว
หลังจากแบ่งน้ำที่เหลือล้างปากหลังกินอาหารแห้งแข็งๆ กันตายไปหนึ่งมื้อ หนึ่งคนหนึ่งสุนัขที่ยังคงรู้สึกหิวน้ำก็มีงานชิ้นแรกที่ต้องทำในวันนี้ทันที
"ฟิลันพอรู้มั้ย ว่าแถวนี้มีน้ำหรือเปล่า?"
วาลเรียสก้มลงมองเจ้าก้อนขน รู้สึกผิดหน่อยๆ ที่ต้องให้ลูกหมาซึ่งยังบาดเจ็บมาทำงานอีกแบบนี้
"โฮ่ง!"
เจ้าของชื่อส่งเสียงตอบรับสั้นๆ ก่อนจะเริ่มเดินไปช้าๆ เท่าที่ร่างกายจะอำนวย
เจ้าลูกหมาหันซ้ายมองขวา มันเงยขึ้นสูดกลิ่นน้ำในอากาศ พลางพยายามมุ่งหน้าไปยังแหล่งน้ำที่เริ่มเลือนลางในความทรงจำ
ก่อนที่จะได้รับความช่วยเหลือ ฟิลันเคยวนเวียนอยู่ในป่าแถบนี้มาช่วงหนึ่ง แม้จะไม่ได้ชำนาญพื้นที่มากนัก แต่ก็พอจะหาทางหลีกเลี่ยงอันตรายอย่างพวกสัตว์ร้ายหรือมอนสเตอร์เจ้าถิ่นได้
ทั้งตัววาลเรียสแทบไม่มีอะไรที่พอจะเป็นอาวุธได้นอกจากพวกมีดทำครัว สุดท้ายเด็กหนุ่มเลยหยิบพลั่วด้ามยาวออกมาถือไว้เพื่อความอุ่นใจ มองซ้ายมองขวาที่มีแต่ต้นไม้สุดสายตาอย่างไม่สบายใจ
เดินมาครู่ใหญ่ทั้งสองถึงได้ยินเสียงน้ำไหลอยู่ไกลๆ แต่กว่าจะมาถึงริมลำธารที่ไหลเอื่อย แสงที่ส่องลงมาจากด้านบนนั้นก็สว่างจ้าราวกับเที่ยงวันแล้ว
"ฮ้า…อย่า…อย่าเพิ่งลงไปเล่นน้ำนะ…"
วาลเรียสซึ่งไม่คุ้นเคยกับการเดินป่าทรุดลงนั่งพลางหอบหายใจ ต่างจากฟิลันซึ่งสะบัดหางตรงไปยังริมน้ำตื้นๆ อย่างไม่รอช้า
ลิ้นสีชมพูตวัดน้ำเย็นๆ สาดกระจายเป็นหย่อมเล็กๆ เจ้าลูกหมาดื่มน้ำจนพอใจแล้วถึงเดินกลับมาวนเวียนข้างอีกฝ่าย เงยขึ้นมองคนที่กำลังรื้อของออกมาจากกระเป๋าอย่างสงสัย
"ไม่รู้ว่าจะใช้ได้หรือเปล่า แต่คงต้องลองดู"
วาลเรียสจ้องชิ้นส่วนอุปกรณ์ที่ตนหยิบออกมาวางรอบๆ ด้วยสายตาครุ่นคิด ก่อนจะตัดสินใจวางมือจากมันชั่วคราว คว้าถุงหนังใส่น้ำได้ก็เดินตรงไปยังลำธารทันที
แม้ว่าตรงกลางน้ำจะดูสะอาดและใสเย็นกว่า แต่เด็กหนุ่มก็เลือกตักน้ำจากบริเวณริมๆ แล้วถอยกลับมาอย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกับฟิลันซึ่งเดินมายืนข้างๆ ขณะหันมองไปมา
แม้ว่าจะเป็นแค่ลำธารเล็กๆ ที่ไม่น่าจะมีมอนสเตอร์ซ่อนตัวอยู่ แต่พวกเขาในตอนนี้ยังไม่พร้อมจะรับมือแม้แต่กับปลาดุร้ายสักตัวหนึ่ง
"เอาล่ะ…"
วาลเรียสซึ่งดื่มน้ำจนชื่นใจแล้ว กลับมานั่งหน้ากองชิ้นส่วนเครื่องมือที่ตนเองรื้อออกมากองบนพื้น
แม้ว่าจะเคยเห็นวิธีประกอบมาจากแค่ในหนังสือเท่านั้น แต่เพื่อความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นของตนเองและเจ้าก้อนขนในป่าลึกแบบนี้ เขาคงต้องลองดูสักตั้ง!


## บทที่ 13 - วันนี้มีความสุขไหม

บทที่ 13 - วันนี้มีความสุขไหม
.
.
"โอ๊ะ!?"
เด็กหนุ่มชักมือออกจากด้ามจับโลหะที่ร้อนลวก ยกมือที่แสบร้อนขึ้นมาเป่าเบาๆ ด้วยสีหน้ายุ่งๆ
ในกระเป๋ายังมีอาหารแห้งที่กินได้เลยโดยไม่ต้องเสียเวลาปรุงอยู่บ้าง แต่วาลเรียสที่อยากให้เจ้าลูกหมาที่บาดเจ็บได้กินอาหารร้อนๆ เลยยังไม่อยากยอมแพ้เร็วจนเกินไป
ทั้งสองยังคงนั่งอยู่ไม่ไกลจากริมลำธาร เสียงน้ำไหลเรื่อยแทรกด้วยเสียงปลาตัวโตกระโดดขึ้นงับเหยื่อที่บินผ่านมาเป็นระยะ ฟิลันที่ยอมกินนมไปนิดหน่อยนอนอยู่บนผ้าผืนเดิมที่ปูไว้ตรงโคนต้นไม้ ดวงตาสีเหลืองหรี่ลงน้อยๆ ให้อารมณ์เกียจคร้านในยามบ่ายแก่
วาลเรียสง่วนอยู่กับการพยายามจุดไฟมาหลายชั่วโมงแล้ว กองกิ่งไม้แห้งๆ ที่เก็บมารวมกันยังคงไร้วี่แววของประกายไฟ ชิ้นส่วนโลหะพังๆ กองอยู่ด้านข้างพร้อมกับกระดาษที่เขียนโน้ตไว้ด้วยลายมือยุ่งเหยิง
เด็กหนุ่มเอื้อมหยิบดินสอมาเขียนในส่วนที่ว่างต่ออีกสองสามคำ หน้าตาของสิ่งที่อยู่ในมือตนนั้นยังไม่ใกล้เคียงกับแบบแปลนในหนังสือที่เปิดค้างอยู่ถัดออกไปแม้แต่น้อย
เมื่อไม่สามารถหอบเตาติดทันใจที่ประกอบขึ้นด้วยแผ่นหินหนักอึ้งมาด้วยได้ วาลเรียสทำได้เพียงแยกชิ้นส่วนบริเวณฐานของมันออกมา และหวังว่าในกองของสะสมที่เขานำมาด้วย จะมีอะไหล่ที่สามารถกระตุ้นตัวจุดประกายไฟขึ้นมาได้
เด็กหนุ่มยืดตัวขึ้นบิดขี้เกียจด้วยความเมื่อยขบ เรื่องเล็กน้อยเท่านี้ หากมีสกิลจุดไฟง่ายๆ สักอันหนึ่ง ปัญหาที่ทำให้เขาหัวหมุนอยู่นานนี้คงจะสามารถแก้ไขได้ในพริบตา
"ฟิลันไม่มีสกิลที่จุดไฟ หรือพ่นไฟได้บ้างเหรอ?"
เจ้าลูกหมาหันหน้าหนีคำพูดไร้สาระดังกล่าวอย่างไม่มีเยื่อใย วาลเรียสหัวเราะแห้งๆ พลางเคาะชิ้นส่วนโลหะในมือเข้าหากันอย่างขอไปที
"เอ๊ย!? ร้อนๆๆ !"
ความร้อนที่ส่งผ่านมาตามฝ่ามือทำให้เด็กหนุ่มเผลอปล่อยมือ ชิ้นส่วนโลหะที่ฝังไว้ด้วยผลึกสีแดงเม็ดเล็กๆ ร่วงลงไปก่อน หลังเสียงดังก้องยามของแข็งกระทบกัน ประกายไฟสายหนึ่งก็วาบขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
วาลเรียสตาเหลือกเมื่อเห็นกระดาษที่ใช้จดบันทึกจนถึงเมื่อครู่ถูกเปลวไฟดวงเล็กๆ ลามเลีย เขารีบคว้าดินสอและหนังสือที่กางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาพลางอุทาน
"ไหม้แล้วๆๆ …เอ๊ะ?"
เด็กหนุ่มที่กำลังจะหันไปหาน้ำมาดับไฟชะงักไปกลางคัน ดวงตาสีเขียวสะท้อนเปลวไฟที่ตนเองเพียรจุดมาตั้งแต่บ่ายอย่างเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อเห็นดวงไฟดังกล่าวหดเล็กลงราวกับจะมอดดับ
กิ่งไม้แห้งถูกโยนลงไปก่อนที่เขาจะคิดเสร็จ หลังผ่านความวุ่นวายขนาดย่อมไปแล้ว ในที่สุดวาลเรียสก็สามารถจุดกองไฟเล็กๆ กองหนึ่งได้สำเร็จ
"ยะ เยี่ยมไปเล้ย!"
เด็กหนุ่มชูมือขึ้นฟ้าฉลองชัยชนะ ก่อนจะหันไปค้นของในกระเป๋าสะพายออกมาอีกกองใหญ่
ฐานเหล็กดัดที่เคยใช้วางกระถางต้นไม้ถูกใช้วางหม้อใบเล็กแทน วาลเรียสที่เพิ่งเคยก่อกองไฟทำอาหารเป็นครั้งแรก ตัดสินใจต้มทุกอย่างรวมกันในหม้อเดียวเพื่อความปลอดภัยของวัตถุดิบที่มีอยู่จำกัด
น้ำที่ตักมาจากลำธารเริ่มเดือดปุดๆ เขารีบหย่อนลูกพรุน หัวมัน และเนื้อแห้งที่ตัดเป็นชิ้นเล็กๆ ลงไปก่อนจะปิดฝา เด็กหนุ่มหยิบไข่ฟองสุดท้ายขึ้นมาด้วยสีหน้าคิดหนัก
วาลเรียสอาศัยกลิ้งฟองไข่ไปมาใกล้ๆ กองไฟเพื่อกะเทาะเปลือกออก เขาแบ่งไข่ส่วนของฟิลันออกมาใส่ชามก่อนจะตักน้ำร้อนๆ ราดลงไป ปรุงอาหารที่เหลืออยู่ในหม้อต่ออีกเล็กน้อยขณะที่กองไฟเริ่มมอดลงเพราะเผาไหม้เชื้อเพลิงจนหมด
เมื่อกองกิ่งไม้เล็กๆ เหลือเพียงเศษถ่านดำที่ยังร้อนระอุ วาลเรียสลองซุกหัวมันสองสามหัวลงไปในกองไฟที่เพิ่งมอดลง ก่อนจะหันไปเรียกเจ้าลูกหมาที่รอจนเคลิ้มหลับให้มากินอาหาร
อาหารที่เรียกได้ว่าแค่โยนทุกอย่างลงไปต้มรวมกันนั้นไม่ได้น่าประทับใจมากนัก แต่อย่างน้อยกลิ่นของเนื้อแห้งที่เจืออยู่ในน้ำแกงอุ่นๆ และไข่แดงที่ลวกจนสุกเยิ้มน้อยๆ ก็ยังคงทำให้หนึ่งคนหนึ่งสุนัขรู้สึกพึงพอใจได้
เด็กหนุ่มช้อนลูกพรุนเบาโหวงขึ้นมาจากก้นหม้อ ร้อยด้ายเส้นบางเข้าไประหว่างรูเล็กๆ ที่เรียงรายอยู่บนเปลือกแข็ง ก่อนจะเอาไปแขวนไว้บนกิ่งไม้ที่อยู่ใกล้ๆ เพื่อผึ่งให้แห้ง เนื้อในที่เหลือเพียงนิดเดียวส่งเสียงขลุกขลักขณะลูกพรุนแกว่งไปมาตามแรง สะท้อนอยู่ในดวงตาสีเหลืองอ่อนของลูกหมาที่เงยขึ้นมอง
"สนใจเหรอ? ไว้หมดแล้วถึงจะเอามาเล่นได้นะ ที่หมู่บ้านเองก็…"
วาลเรียสหยุดพูดไปกลางคันเมื่อนึกถึงของของแต่งบ้านหรือของเล่นเด็กซึ่งทำมาจากเปลือกลูกพรุนตากแห้ง วัตถุดิบอย่างเดียวที่ทนทานและชาวบ้านตัวเล็กๆ ที่สุดขอบแดนใต้อย่างพวกเขามีกำลังพอจะซื้อหา
เด็กหนุ่มปัดความคิดถึงสถานที่ซึ่งตนเองเพิ่งตัดสินใจจะหันหลังจากมาทิ้งไป ก่อนจะเป็นฝ่ายลุกขึ้นยืนก่อน
"ฟิลันรออยู่ตรงนี้นะ ผมเดินอยู่แค่แถวๆ นี้แหล่ะ"
วาลเรียสก้มลงพูดกับเจ้าลูกหมาที่เพิ่งกินอิ่ม ตั้งใจจะให้มันนอนพักอยู่ตรงนี้ระหว่างที่ตนเองออกไปเดินสำรวจรอบๆ
"โฮ่งๆ งี้ด"
แต่อีกฝ่ายไม่คิดอย่างนั้น ฟิลันลุกขึ้นเดินตามไปทันที แถมยังเกาะติดอยู่ข้างกายจนเด็กหนุ่มรู้สึกจนปัญญาที่จะไล่มันไป
วาลเรียสพยายามเดินช้าๆ เพื่อไม่ให้เจ้าก้อนขนต้องเหนื่อยเกินไปนัก
แม้จะเป็นห่วงเจ้าหมาบาดเจ็บที่ไม่ยอมนอนพักดีๆ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ากลางป่าที่ไม่คุ้นเคยเช่นนี้ การมีเพื่อนร่วมทางไปด้วยทำให้อุ่นใจอยู่มากทีเดียว
"นี่น่าจะพอใช้ได้ละมั้ง?"
เด็กหนุ่มยืนดูกิ่งไม้ที่อยู่เหนือศีรษะในระยะพอจะเอื้อมถึง หลังใช้สายตากะขนาดและความยาวคร่าวๆ แล้ว เขาจึงตัดสินใจว่าจะหักมันลงมา
"เอ้าฮึบ!"
วาลเรียสกระโดดขึ้นเกาะตรงโคนกิ่ง ใช้น้ำหนักตัวโน้มหักกิ่งไม้ที่เล็งไว้อย่างทุลักทุเล
หลังพยายามอยู่ครู่หนึ่ง กิ่งไม้ยาวที่ค่อนข้างเหยียดตรงก็อยู่ในมือของเด็กหนุ่มซึ่งนอนแผ่อยู่บนพื้น โดยมีลูกสุนัขตัวเล็กเลียๆ ข้างใบหน้าที่ซีดลงเล็กน้อยด้วยความเป็นห่วง
"ฮ่าๆ ไม่เป็นไรหรอก ผมยังอยากได้อีกสักหน่อยล่ะ"
ดวงตาสีเขียวจับจ้องไปยังกิ่งไม้ที่งอกเงยอย่างอิสระ เมื่อเจออันที่ขนาดพอเหมาะก็หยัดกายลุกขึ้นทันที
วาลเรียสเดินกลับมาที่ริมลำธารพร้อมกับกิ่งไม้กองหนึ่ง หลังจากเด็ดเอาใบและกิ่งเล็กๆ ออกแล้ว เขาจึงวางมันเรียงกับพื้นเป็นทรงตาราง ค่อยๆ ใช้เชือกผูกกิ่งไม้แต่ละชิ้นเข้าหากันเหมือนเวลาสร้างค้างไม้เลื้อยให้พืชล้มลุกในไร่
เด็กหนุ่มวางโครงไม้สองอันพิงเข้าหากันเป็นทรงสามเหลี่ยมระหว่างต้นไม้สองต้น หลังปักส่วนฐานลงในดินและใช้เชือกผูกโยงด้านบนเข้ากับต้นไม้ทั้งสองข้าง เพิงเล็กๆ ที่สร้างขึ้นชั่วคราวก็เริ่มดูเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา
ระหว่างทางที่ไปเก็บกิ่งไม้เมื่อครู่เขาเห็นไม้พุ่มที่มีใบขนาดใหญ่อยู่อีกด้านหนึ่ง หลังเกลี้ยกล่อมเจ้าหมาที่เริ่มเดินกะเผลกเพราะเจ็บแผลที่ขาให้นอนพักได้แล้ว วาลเรียสจึงย้อนกลับไปพร้อมกับถุงผ้า ตั้งหน้าตั้งตาเด็ดใบไม้หนาสีเขียวมันวาวมากองโต
เขาเร่งมือสอดใบไม้ขนาดสองฝ่ามือลงไประหว่างช่องว่างของค้างที่สร้างขึ้นง่ายๆ จากกิ่งไม้และเชือก พอฟ้าเริ่มมืดลง เพิงไม้เล็กๆ ที่พอจะใช้กันลมหนาวในยามค่ำคืนได้ก็เสร็จเรียบร้อย
กลางป่าแบบนี้ วาลเรียสไม่กล้าก่อกองไฟเพื่อหุงหาอาหารอีก ขณะที่เจ้าหมาเคี้ยวเนื้อแห้งที่แช่น้ำจนนิ่มด้วยท่าทีราวกับกำลังขย้ำเหยื่อหนังเหนียว เด็กหนุ่มนั่งแทะหัวมันเผาที่เย็นชืดอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าหนักใจ
"ไว้พรุ่งนี้เราไปหาอาหารกันดีมั้ย? กินแบบนี้ทุกวันก็คงไม่ไหว…"
วาลเรียสนึกถึงรายการอาหารของฟิลันต่อจากนี้แล้วรู้สึกกลุ้มใจ ตนเองยังสามารถเด็ดผักเก็บเห็ดมากินได้ แต่จะให้เจ้าลูกหมากินแต่เนื้อแห้งทุกมื้อแบบนี้ก็ดูจะทรมานกันจนเกินไป
"โฮ่ง?"
ฟิลันที่เกิดและอาศัยอยู่ในป่ามาเกือบตลอดชีวิตมีสีหน้าพิลึกพิลั่น ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังหนักใจเรื่องอะไร
ช่วงนี้มันแค่ไม่ค่อยได้ขยับตัวมากเพราะบาดแผลที่ขาทำให้เดินไม่ค่อยสะดวก ไม่อย่างนั้นมันคงวิ่งออกไปหาอาหารกินเองนานแล้ว
เจ้าลูกหมาย่ำอุ้งเท้าไปมาด้วยท่าทีหมายมาด ตัดสินใจว่าถ้าอีกฝ่ายไม่สบายใจ ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้มันจะเข้าไปลึกกว่านี้อีกหน่อย แสดงฝีมือการล่าเหยื่ออันแสนยอดเยี่ยมให้ดูเป็นขวัญตา!
"คิดอะไรอยู่น่ะเรา?"
วาลเรียสยื่นมือไปจิ้มหน้าผากของลูกสุนัขที่จู่ๆ ก็มีท่าทางฮึกเหิมขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ สัมผัสนุ่มนิ่มทำให้เขาเผลอลูบศีรษะน้อยๆ ต่ออีกครู่ใหญ่ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเช่นเดียวกับหางตาที่หรี่โค้งลงน้อยๆ
"งี้ด"
ฟิลันเอียงคอรับฝ่ามือด้วยท่าทีน่ารักน่าชัง เด็กหนุ่มที่ใจอ่อนยวบอุ้มเจ้าก้อนขนขึ้นมากอดหลวมๆ ก่อนจะวางมันลงบนผ้าที่ปูรองไว้ให้ข้างตัว
วาลเรียสเอนตัวลงนอนข้างๆ พลางกระชับผ้าห่มบนร่าง แม้จะไม่อบอุ่นเท่าโพรงเล็กๆ ที่อาศัยซุกหัวนอนเมื่อคืนก่อน แต่เพิงที่กว้างขวางและพอจะกันลมหนาวในยามค่ำคืนเช่นนี้ได้ก็นับว่าไม่เลวร้ายจนเกินไป
มองดูเจ้าลูกหมาที่ขดตัวลงนอนอย่างว่าง่าย แต่ดวงตาทั้งสองกลับกลมโตไร้ร่องรอยของความง่วง เด็กหนุ่มเอื้อมไปลูบหลังให้อีกฝ่ายเบาๆ ราวกับกำลังกล่อมนอน
"ฟิลันยังไม่ง่วงเหรอ ผมเล่านิทานไม่เป็นหรอกนะ…"
วาลเรียสหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นเจ้าลูกหมากลอกตาไปมาราวกับกำลังมองค้อน ดวงตาทั้งสองหรี่ลงทีละน้อยเพราะความอ่อนเพลียหลังวิ่งวุ่นมาค่อนวัน
แค่หาทางจุดไฟทำอาหารกับสร้างที่พักง่ายๆ ยังใช้เวลาไปหนึ่งวันเต็มๆ แม้จะเคยอ่านเรื่องราวในหนังสือมามากมาย แต่กลับเทียบไม่ได้กับการประสบเหตุการณ์นั้นๆ ด้วยตนเองเพียงครั้งเดียว
เงาร่างของเจ้าก้อนขนที่นอนหมอบอยู่ด้านข้าง และดวงตาสีเหลืองอ่อนที่ราวกับสุกสว่างอยู่ท่ามกลางความมืดที่โรยตัวลง วาลเรียสเอ่ยถามเจ้าลูกหมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอย่างคนที่กำลังอยู่ระหว่างเส้นแบ่งของความฝันและการตื่น
"ฟิลัน…วันนี้มีความสุขไหม?"
เจ้าของนามนอนนิ่ง มองดูอีกฝ่ายซึ่งผล็อยหลับไปกลางคันหลังเอ่ยจบประโยค
ลูกสุนัขสีเทาแลบลิ้นเลียปลายนิ้วที่ยื่นมาหาตนเบาๆ แทนคำตอบ
[ลูกหมาตัวนั้นจะโตไปเป็นลาสต์บอสในอนาคต คุณต้องรีบกำจัดมัน...]

"ไม่ๆๆ ลูกผมเป็นหมาดี! ไม่รับความเห็นต่าง!"

"โฮ่ง?"

Note: อัพทุกวันจนจบ อ่านแล้วชอบอ่านแล้วใช่ ฝากเข้าชั้น+โหวต+เม้นคุยกันได้เสมอนะคะ^^