The High Priest
Aprilem
## บทที่ 1 : จุดเริ่มต้นของโชคชะตา

เสียงเร่งเครื่องยนต์ยานบินดังสนั่นตลอดแนวป่าทึบที่อยู่ห่างออกไปจากกำแพงเมืองซิทราเดลล่าปะปนกับเสียงระเบิดของกระสุนปืนลำแสงหลายสิบลำที่พร้อมใจกันระดมยิงเข้าใส่เป้าหมายจากทุกทิศทางจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้อีกฝ่ายได้ทันตั้งตัว
ขณะที่ Air-craft No.196-bis ยานบินขับเคลื่อนราคาหลายสิบล้านเหรียญทองบีเกลของตระกูลซัวร์แวซายน์ที่เคยสง่างามสมราคาตอนนี้กลับไม่หลงเหลือสภาพเดิมของมันเลยแม้แต่น้อย
อันตราย อันตราย ระบบป้องกันคงเหลือ 35%
เสียงเตือนดังขึ้นไม่หยุดหย่อนเป็นการตอกย้ำถึงความเร่งด่วนของสถานการณ์ที่กำลังดำเนินอยู่ ภายในห้องควบคุม
ผมสีเข้มเงางามของหญิงสาวถูกมัดรวบไว้อย่างเป็นระเบียบแม้ตกอยู่ท่ามสถานการณ์ที่สุ่มเสี่ยงต่อชีวิตแต่เส้นผมเหล่านั้นยังคงดูเรียบร้อยราวกับว่าตัวตนของเธอถูกแยกออกจากความวุ่นวายที่เกิดขึ้นโดยสิ้นเชิง
สายตาคมชัดจ้องมองไปที่หน้าจอที่เต็มไปด้วยสัญญาณแจ้งวิกฤตมากมายก่อนหันกลับไปยังเด็กชายด้านหลังที่พยายามติดต่อขอความช่วยเหลือจากศูนย์กองทัพของอาณาจักร
เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของลูกชาย ซีซิเลีย จึงหันกลับมาจดจ่ออยู่กับการบังคับยานบินอีกครั้ง
...ไม่สำเร็จสินะ
เธอคิดขณะมองดูสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
หากย้อนกลับไปถึงจุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งนี้คงต้องเริ่มจากงานประมูลครั้งใหญ่ในรอบสิบปีที่จัดขึ้นโดยตระกูลเซนทอเรียส ผู้ปกครองนครหลวงแห่งอาณาจักรซิทราเดลล่า
งานประมูลที่มีความสำคัญส่งผลให้ผู้คนให้ความสนใจเป็นอย่างมากมีการจัดแสดงเทคโนโลยีใหม่ๆและสมบัติมีค่าที่ทุกคนต่างหมายปอง
เหล่าขุนนางและครอบครัวชนชั้นสูงมากมายจะถูกเชิญเข้าร่วมงานเพื่อประมูลสิ่งของหายากที่ถูกค้นพบจากทั่วทุกสารทิศรวมถึง ตระกูลซัวร์แวซายน์  ที่เป็นหนึ่งในผู้เข้าร่วมงานประมูลครั้งนี้ด้วยเช่นกัน
นอกเหนือจากการประมูลสมบัติและวัตถุหายากบางอย่างการมาเยือนครั้งนี้ยังถือเป็นการพบปะเพื่อนเก่าของ ซีซิเลีย ซัวร์แวซายน์ ที่ไม่ได้เจอหน้ากันมานานหลายปีถึงแม้จะเป็นตระกูลที่คอยซ่อนตัวอย่างลึกลับมาโดยตลอดแต่พวกเขาก็ไม่อาจพลาดโอกาสที่ดีเช่นนี้ได้
หากพูดถึงความลึกลับของคฤหาสน์เก่าแก่ที่ตั้งอยู่ด้านหลังกำแพงเมืองในป่าลึก ทุกคนต่างรู้ดีว่านั่นคือสถานที่ของ ตระกูลซัวร์แวซายน์
ครอบครัวนักวิจัยพันธุศาสตร์ผู้สร้างและผลิตสินค้าที่มีเอกลักษณ์โดดเด่นไม่เหมือนใครในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
หนึ่งในรายการสินค้าที่ปล่อยออกมาจำหน่ายบนท้องตลาดอย่างแพร่หลายคือ Potion Elixir ที่มีสรรพคุณเกินจินตนาการไปจนถึงเครื่องมือประดิษฐ์รูปร่างน่าสะพรึงที่เต็มไปด้วยประโยชน์และมีประสิทธิภาพไม่น้อยกว่าเทคโนโลยีหุ่นยนต์พ่อบ้านรุ่นล่าสุดของโรงงานผลิตตระกูลเซนทอเรียส
คฤหาสน์ที่เต็มไปด้วยความลับและนวัตกรรมล้ำสมัยนี้กลายเป็นหัวข้อสนทนาในวงกว้างโดยมีผู้ที่ทั้งชื่นชอบและไม่พอใจต่อสิ่งที่ตระกูลซัวร์แวซายน์ทำ
แม้สินค้าเหล่านี้จะมีออกมาจำหน่ายไม่บ่อยนักแต่กลับเป็นที่แย่งชิงของผู้คนและราคานั้นก็ไต่ระดับขึ้นสูงจนน่าตกใจไม่แพ้กัน
มีหลายคนที่พยายามติดต่อเพื่อผูกขาดสินค้าทั้งหมดเป็นการส่วนตัวแต่พวกเขาไม่สามารถค้นหาที่ตั้งของคฤหาสน์แห่งนี้ได้อย่างชัดเจน
.
.
.
ความลึกลับของคฤหาสน์ซึ่งถูกปกคลุมไปด้วยต้นไม้ใหญ่และความเงียบสงบทำให้มันยิ่งเป็นที่ต้องการและน่าค้นหาในขณะที่ความต้องการเพิ่มสูงขึ้นสถานะของตระกูลซัวร์แวซายน์ก็ยิ่งมั่นคง
สินค้าของพวกเขากลายเป็นสัญลักษณ์ของความสำเร็จและความก้าวหน้าที่ฉีกกฏเกณฑ์ทางเทคโนโลยี ทำให้คฤหาสน์แห่งนี้กลายเป็นศูนย์กลางของความทะเยอทะยานและความมุ่งมั่นของผู้คนที่ต้องการครอบครองสิ่งที่พวกเขาไม่สามารถมีได้
ทีมทหารรับจ้างที่ถูกส่งออกไปเพื่อสะกดรอยตามมักถูกทิ้งไว้กลางป่านอกเมืองเป็นเวลานานหลายสิบวัน กรณีร้ายแรงที่สุดเคยมีคนหายไปอย่างไร้ร่องรอยก่อนกลับออกมาในสภาพที่ไม่สามารถสื่อสารกับผู้คนได้อีกหรือแม้แต่หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย
เมื่อมีกระแสข่าวโจมตีเกิดขึ้นหลายต่อหลายครั้ง ในที่สุดตระกูลซัวร์แวซายน์จึงต้องออกมาชี้แจงถึงเหตุการณ์น่าสงสัยทั้งหมดนี้ผ่านช่องทางข่าวสารดาวเทียมแห่งประชาชาติแต่ก็มีเพียงไม่กี่ประโยคเท่านั้น ตัวอย่างเช่น:
" เราได้ดำเนินการตามขั้นตอนเพื่อรับมือกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและมีประสิทธิภาพ ตระกูลซัวร์แวซายน์ขอยืนยันว่าความปลอดภัยของทรัพย์สินเป็นสิ่งที่เราให้ความสำคัญสูงสุด เราจะไม่ยอมให้ความวุ่นวายหรือข่าวลือที่เสียหายทำลายความสงบสุขของเรา  "
การชี้แจงนี้ส่งผลให้เกิดความสงสัยมากยิ่งขึ้นในหมู่ประชาชน
ผู้คนต่างตั้งคำถามว่าความจริงนั้นคืออะไรและเบื้องหลังของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมีอะไรซ่อนเร้นอยู่หรือไม่ เสียงกระซิบในสังคมเริ่มดังขึ้นอย่างเงียบ ๆ
แม้ปัจจุบันโลกจะเต็มไปด้วยหุ่นยนต์ไฮเทคยานบินความเร็วแสงและสมองกลอัจฉริยะมากมาย แต่กลับไม่มีใครสามารถให้คำอธิบายเกี่ยวกับเรื่องราวแปลกประหลาดเหล่านี้ได้เลย
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นรอบๆตระกูลซัวร์แวซายน์ยังคงเป็นปริศนาและแหล่งกำเนิดของความสงสัยโดยเฉพาะเมื่อผู้คนเริ่มมองเห็นความผิดปกติในเทคโนโลยีที่พวกเขาเคยเชื่อมั่น
แม้แต่เครื่องระบุพิกัดตำแหน่งที่มีความแม่นยำที่ถูกใช้งานจากหน่วยงานรักษาความปลอดภัยของกองทัพระดับสูงยังคงไม่สามารถค้นหาที่ตั้งของตระกูลซัวร์แวซายน์ได้อย่างแน่ชัด
ทำให้เกิดข้อสงสัยในประสิทธิภาพของอุปกรณ์จนสร้างเสียงวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆนาๆตามมาว่าเทคโนโลยีอันล้ำสมัยเหล่านี้จริงๆแล้วมีความสามารถอย่างที่อวดอ้างไว้หรือไม่
.
.
.
.
.
หลังจากเสร็จสิ้นงานประมูลซีซิเลียและลูกชายของเธอจัดเตรียมสัมภาระทั้งหมดก่อนเดินทางกลับพร้อมกับหุ่นยนต์บอดี้การ์ดจำนวนมาก
ระหว่างทางกลุ่มของเธอถูกกองกำลังไม่ทราบชื่อล้อมวงเข้ามาโจมตีอย่างหนักหน่วงหากเป็นเพียงการลอบโจมตีทั่วไปคงไม่สามารถสร้างความเสียหายให้แก่พวกเขาได้มากนัก
แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของซีซิเลียเต้นผิดจังหวะคือเมื่อเธอติดต่อกลับไปยังคฤหาสน์ผ่านจอฉายแสงของระบบยานบิน ภาพที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าทำให้เธอรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างเมื่อสิ่งที่ไม่ควรจะมีปรากฏบนแผ่นฟิล์มของความเป็นจริง
หน้าจอไฮเทคเปิดภาพจากกล้องวงจรปิดภายในคฤหาสน์แสดงให้เห็นถึงความโกลาหลและความเสียหายที่เกิดขึ้นภาพของหุ่นยนต์รักษาความปลอดภัยที่ถูกทำลายกลายเป็นเศษซากกระจัดกระจายตามพื้น
ทุกพื้นที่เต็มไปด้วยควันไฟที่ลุกโชนพร้อมกับเสียงกรีดร้องของคนและเสียงระเบิดที่ดังเข้ามาในหูของเธอราวกับว่าหายนะได้เข้าโจมตี
ซีซิเลียรู้สึกเหมือนเวลาหยุดชะงักเธอพยายามหายใจเข้าลึกๆเพื่อเรียกสติแต่ภาพที่เธอเห็นนั้นทำให้หัวใจของเธอจมดิ่งลงไปในความกลัว
เธอรู้ดีว่าอันตรายกำลังเข้ามาใกล้และเธอต้องทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องลูกชายจากความชั่วร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
ท่ามกลางทะเลเพลิงที่ลุกโชนเหล่าแม่มดที่เคยติดตามเธอมาหลายร้อยปีถูกจับตรึงอย่างโหดร้าย ก่อนถูกเผาทั้งเป็น
ทุกสิ่งทุกอย่างถูกเผาไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน เสียงกรีดร้องที่สิ้นหวังของผู้คนในคฤหาสน์ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอและลูกชายจนถึงตอนนี้ยังไม่สามารถลบเลือนออกไปได้
"ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้…เป็นไปได้อย่างไร?"
ซีซิเลียคิดในใจขณะมองดูทะเลเพลิงที่ลุกโชน
ก่อนหน้านี้เธอยังคงเข้าใจว่าเรื่องราวทั้งหมดเป็นเพียงการปล้นสมบัติที่เธอประมูลมาได้
แต่หลังจากเหตุการณ์นองเลือดที่เกิดขึ้นภายในคฤหาสน์ กลับทำให้มุมมองของเธอเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง
หากตำแหน่งของคฤหาสน์ถูกค้นพบเกรงว่าความลับของตระกูลที่เก็บซ่อนมาตลอดหลายปีจะถูกเปิดเผยออกมาในที่สุด ความรู้สึกของการสูญเสีย ความกลัว และความโกรธปะทุขึ้นในใจของเธอ
ทันทีที่ชิ้นส่วนของจิ๊กซอว์ที่หายไปถูกเรียบเรียงขึ้นมาใหม่ซีซิเลียก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดในทันที
หากใช้ช่วงเวลานี้ทำลายล้างตระกูลของเธอที่มีเบื้องหลังต้องห้าม พร้อมสร้างฉากกลบเกลื่อนให้กลายเป็นเพียงการปล้นชิงสมบัติจากงานประมูล แม้ผู้คนภายนอกจะตั้งคำถามแต่คงไม่มีใครคาดเดาถึง ตระกูลแม่มดโบราณ ที่สามารถใช้เวทมนตร์ได้อย่างแน่นอน
นอกจากนี้ตระกูลเซนทอเรียสซึ่งเป็นผู้จัดงานประมูลครั้งนี้จะไม่ตกเป็นผู้ต้องสงสัยจากฝูงชนยังคงเต็มไปด้วยภาพลักษณ์ที่ขาวสะอาดและน่าเชื่อถือของชาวเมืองอย่างเช่นเคย
" ต่ำช้าสิ้นดี!! พวกมันคิดจะทำลายเราเพื่อปกปิดความลับของตัวเอง ""
ซีซิเลียเอ่ยขณะมองภาพความเสียหายที่เกิดขึ้น
ช่างเป็นแผนการที่ยอดเยี่ยมเสียเหลือเกิน...
ไอ้พวกหมาลอบกัด!!
"สัญญาณขอความช่วยเหลือทั้งหมดถูกปิดกั้น.."
วิคตัสกล่าวด้วยน้ำเสียงวิตกขณะพยายามเชื่อมต่อสัญญาณเขาสังเกตเห็นว่าเครื่องมือสื่อสารของพวกเขาถูกระงับจากสาเหตุที่ไม่แน่ชัดความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวในอกของเขา
ทันทีที่ได้ยินคำพูดของเขาซีซิเลียก็รีบเปลี่ยนระบบการบินอัตโนมัติไปสู่โหมดความเร็วสูง ขณะเดียวกันเธอหันไปเปิดตู้นิรภัยด้านข้างดวงตาของเธอส่องประกายด้วยความมุ่งมั่น
ในชั่วพริบตาไม้กายสิทธิ์ก็ปรากฏขึ้นจากอากาศและตกใส่มือของเธออย่างแม่นยำ ซีซิเลียรู้สึกถึงพลังที่พุ่งเข้ามาในมือได้ทันทีเมื่อเธอจับมันไว้แน่น
Veritas, revelatio, ostende mihi!
แม่มดสาวเริ่มร่ายคาถาใส่อัญมณีสีเขียวที่เธอได้รับมาจากงานประมูลโดยไม่รอช้า
เสียงของเวทมนตร์ที่ดังขึ้นในอากาศทำให้บรรยากาศรอบข้างสั่นสะเทือนจากนั้นสิ่งของทั้งหมดที่ถูกรวบรวมไว้ก็ถูกดูดกลืนหายเข้าไปในอัญมณีก่อนจะเปลี่ยนรูปร่างเป็นสร้อยคอสีดำที่มีลวดลายสลับซับซ้อนราวกับมันถูกสร้างขึ้นจากความมืดมิดที่มีชีวิต
หลายร้อยปีที่ผ่านมาเธอปกปิดตัวตนของทุกคนในตระกูลแม่มดเป็นอย่างดีพวกเขาระมัดระวังในทุกการกระทำ
เธอเตือนให้ทุกคนจำไว้ว่าหากไม่มีคำสั่งจากเธอ จะไม่มีใครสามารถร่ายคาถานอกพื้นที่มนตร์คุ้มกันขั้นสูงของเธอได้
ทุกอย่างที่เธอสร้างขึ้นล้วนมีจุดมุ่งหมายเพื่อรักษาความลับของตระกูลให้คงอยู่
วิตตัสมองเห็นทุกการกระทำตั้งแต่ต้นจนจบและลืมตากว้างด้วยความตกใจ
" ท่านแม่... เรากำลังร่ายคาถานอกเขตคฤหาสน์ ! "
ซีซิเลียเงยหน้าขึ้นมองลูกชายเพียงคนเดียวของเธอด้วยสายตาซับซ้อนชั่วขณะก่อนปรับสีหน้าให้สงบนิ่งราวกับเธอได้ตัดสินใจบางอย่างได้ในที่สุด
"ไม่มีประโยชน์ที่จะปิดบังอีกต่อไป สัญญาณขอความช่วยเหลือถูกระงับโดยเจตนาของพวกเซนทอเรียสไม่ช้าก็เร็วพวกมันจะตามเรามาทันอยู่ดี แม่ไม่มีเวลาอธิบายรายละเอียดแต่ลูกต้องเก็บสร้อยคอเส้นนี้ไว้ให้ดี แม่รวบรวมสิ่งของทั้งหมดใส่ไว้ด้านในใช้มันเพื่อปกป้องตัวเอง อย่าไว้ใจใครดูแลตัวเองให้ดี .."
เธอกระซิบสั่งลูกชายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย ขณะที่มือของเธอกำสร้อยคอแน่น รู้สึกถึงน้ำหนักของความรับผิดชอบที่ตกอยู่บนบ่าเธอ
ในชั่วขณะนั้นสัญชาตญาณของแม่มดสาวในตัวเธอได้เตือนให้เธอรู้ว่านี่คือการต่อสู้เพื่อชีวิตและอนาคตของทั้งสองคน
"ท่านแม่.....!!"
" ฟังให้ดี!! ครั้งนี้แม่จะร่ายคาถาส่งลูกไปยังอีกฟากหนึ่งของป่าทางใต้ มันห่างจากจุดที่เราอยู่ในตอนนี้หลายร้อยไมล์เมื่อถึงเวลานั้นลูกต้องรีบหนีออกไปทันที..ซ่อนตัวให้ห่างจากผู้คนของอาณาจักร อย่าให้ใครจับลูกได้เพราะลูกคือความหวังสุดท้ายของแม่เป็นความหวังเดียวของตระกูลเราที่เหลืออยู่ในตอนนี้ "
โดยไม่ทันให้ลูกชายของเธอได้เอ่ยสิ่งใด ซีซิเลียก็เริ่มสร้างวงกลมเวทย์ที่เธอได้ศึกษามาจากตำราโบราณทันที
วงกลมถูกวาดด้วยแสงสีฟ้าสว่างจ้าราวกับกำลังนำพาพลังงานจากโลกแห่งเวทมนตร์มารวมกัน
" Invisibilia Viaaeternum, spiritus antiqui, audi preces meas. In nomine tenebrarum et lucipotestas."
เสียงดังก้องกังวานไปทั่วอากาศขณะที่ไม้คทาคริสตัลในมือขยับวาดอักษรรูนต่างๆอย่างประณีต อักษรรูนกลายเป็นแสงสว่างที่พลิ้วไหวอยู่เหนือวงกลมเวทย์ราวกับมีชีวิต
แม้จะเป็นครั้งแรกที่เธอใช้มนต์เคลื่อนย้ายระดับสูงเช่นนี้ แต่แม่มดสาวกลับร่ายคาถาออกมาได้อย่างชัดเจนไม่มีสะดุด ท่วงทำนองของการร่ายมนต์ผสานกับการเคลื่อนไหวของไม้คทาคริสตัลในมือของเธอคอยขยับวาดอักษรรูนได้อย่างแม่นยำราวกับบทเพลงแห่งสายลมในฤดูใบไม้ผลิ
" จำไว้นะลูกรักเมื่อถึงปลายทางอย่าให้ใครตามทัน! "
เธอเอ่ยเตือนด้วยเสียงกระซิบขณะที่พลังเวทย์เริ่มรวมและขยายตัวขึ้นเหนือวงกลม
แม้จะไม่แน่ใจว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นเช่นไรแต่เธอรู้ว่ามันคงดีกว่าการยืนรอความตายอยู่ที่นี่ด้วยกันทั้งสองแม่ลูกอย่างแน่นอน
ข้อความในคัมภีร์อธิบายถึงวิธีสร้างคาถาพอทัลระดับสูงที่ยากเกินกว่าที่แม่มดทั่วไปจะเข้าใจได้ สิ่งที่ทำให้การร่ายคาถานี้ทรงพลังยิ่งขึ้นคือการแลกเปลี่ยนพลังเวทย์ที่มีต้นกำเนิดจากผู้ร่ายเอง
การใช้คาถานี้ต้องการสมาธิและความรู้ที่ลึกซึ้งในศาสตร์แห่งเวทมนตร์โดยเฉพาะอย่างยิ่งการทำความเข้าใจถึงการเชื่อมโยงช่องทางระหว่างมิติ
คาถาพอทัล คือมนตร์ที่ใช้สำหรับการส่งผู้คนออกไปยังอีกที่หนึ่งหรือมิติอื่นๆโดยพลังที่ใช้แลกเปลี่ยนจะถูกดูดกลืนมากน้อยแตกต่างกันไปตามระยะทางของจุดหมาย
ยิ่งระยะทางห่างไกลมากเท่าไรก็ยิ่งต้องใช้พลังมากขึ้นเท่านั้น การเปิดพอทัลที่ทรงพลังจำเป็นต้องมีการชดเชยในรูปแบบของพลังชีวิตหรือพลังเวทย์ที่มีค่ามากมาย
ด้วยพลังเวทย์ในตอนนี้และสิ่งที่เธอต้องจัดการตอนสุดท้าย ซีซิเลียจึงรู้ดีว่าเธอไม่อาจไปพร้อมกับลูกชายของเธอได้ การใช้คาถานี้หมายถึงการเสี่ยงต่อการสูญเสียพลังชีวิตของตนเองในขณะที่การรักษาความปลอดภัยให้กับวิตตัสคือสิ่งสำคัญที่สุด
หลังจากนี้มันคือการเดินทางของลูกเพียงลำพังแม่ขออวยพรจากหัวใจ
เธอคิดในใจ ขณะที่พลังเวทย์ที่รวบรวมไว้เริ่มเดือดพล่านในร่างกายของเธอ
เสียงของอักษรรูนที่หลั่งไหลออกมาจากริมฝีปากของเธอมีน้ำหนักและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะทำให้ทุกอย่างสำเร็จลุล่วง แม้จะต้องจ่ายราคาสูงแต่ความหวังสุดท้ายของตระกูลคือสิ่งที่เธอจะต้องปกป้องด้วยทุกวิถีทาง
...ทุกชีวิตมักพบเจอกับเส้นทางการตัดสินใจที่ยากลำบากและครั้งนี้เธอก็ได้เลือกมันแล้วด้วยเช่นกัน...
ทันทีที่คาถาถูกร่ายจนเสร็จสิ้นวงเวทย์สีเข้มก็ส่องแสงเปล่งประกายเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงความสำเร็จของเวทย์มนตร์
แสงผีเสื้อสีสวยระยิบระยับพวยพุ่งขึ้นทะยานสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็วจนทำให้กลุ่มคนที่กำลังไล่ตามด้านนอกตกตะลึง
ซีซิเลียรับรู้ได้ถึงพลังเวทย์ที่ไหลผ่านร่างกายเธอเหมือนมีเสียงกระซิบของจิตวิญญาณที่เคยร่ายมนตร์นี้วนเวียนอยู่รอบตัวเธอ
ตลอดระยะเวลาหลายปีที่เธอปกปิดตัวตนของแม่มดเธอได้เฝ้าดูการเติบโตของวิคตัสด้วยความรักและความเอาใจใส่
"ลูกแม่..." เธอกระซิบเบาๆรู้สึกถึงน้ำตาที่เริ่มคลอเบ้าครั้งนี้อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอได้พูดกับเขา
ขณะเดียวกันบริเวณรอบๆเริ่มสั่นสะเทือนด้วยเสียงกรีดร้องของผู้คนที่หวาดกลัว ความตื่นตระหนกดังขึ้นเป็นเสียงนกกาเหว่าที่ร้องหาน้ำฝนในคืนร้อนที่ไม่มีวันจางหาย
ซีซิเลียรู้สึกถึงความดึงดูดของพลังที่พุ่งออกมาจากการร่ายเวทย์ เธอรู้ว่ามันกำลังทำให้กลุ่มคนที่ไล่ตามเธออยู่หวาดกลัวและสับสน
" โอ้พระเจ้า...ข่าวลือเหล่านั้นเป็นเรื่องจริงทั้งหมด! ตระกูลซัวร์แวซายน์เป็นพวกแม่มด!"
เสียงร้องอุทานดังขึ้นเมื่อเหล่านักฆ่าด้านนอกได้เห็นพลังลีกลับด้วยสายตาของพวกเขา
" ปล่อยปืนใหญ่ลำแสงทำลายยานบินพวกมันเดี๋ยวนี้!! "
ผู้บัญชาการสั่งเสียงกร้าวมองไปยังยานบินที่ลอยอยู่เหนือศีรษะ
ความตื่นตระหนกเกิดขึ้นในแววตาของนักฆ่าจำนวนมากที่อยู่รอบข้าง พวกเขารีบระดมยิงปืนลำแสงใส่เป้าหมายอีกครั้ง ความกลัวและความหวาดระแวงเต็มไปทั่วอากาศทุกกระสุนที่พุ่งออกไปดูเหมือนจะเป็นการท้าทายโชคชะตา
เสียงกระสุนแสงดังกึกก้องราวกับเสียงดนตรีแห่งสงครามกลางเมืองที่ไม่อาจหยุดยั้ง
"อย่าให้พวกมันร่ายคาถาได้สำเร็จ!"
ท่ามกลางความโกลาหลซีซิเลียจับจ้องไปยังวงเวทย์ที่กำลังส่องแสงตรงหน้าที่ส่งสัญญาณบ่งบอกถึงการเริ่มต้นที่ยิ่งใหญ่
ในลำแสงเวทย์พอทัลวิคตัสพยายามตะโกนเรียกแม่ของเขาด้วยน้ำตาที่ไหลรินเต็มใบหน้าหวังจะออกจากวงเวทย์ที่ล้อมรอบเขา แต่คาถาระดับสูงนี้ได้สร้างเกราะป้องกันขึ้นโดยอัตโนมัติแม้แต่เสียงของเขาก็ไม่อาจลอดผ่านออกไปได้
ไม่มีใครได้ยินความเจ็บปวดในหัวใจของเขาเลย
.
.
ซีซิเลียมองดูลูกชายเพียงคนเดียวของเธอด้วยความเจ็บปวด ขณะที่ตัวยานค่อยๆนับถอยหลังเข้าสู่การทำลายตัวเองเสียงเตือนภัยยังคงดังลั่นอยู่รอบตัวเธอทุกวินาทีแม้ฟังดูวุ่นวายไปหมดแต่กลับไม่ส่งผลรบกวนเธอเลยแม้แต่น้อย
เมื่อเห็นลำแสงเวทย์พอทัลค่อยๆลอยขึ้นไปในที่สุดเธอหลับตาลงอีกครั้งเพื่อรวมรวบสมาธิอีกครั้ง
"ฮึ...ถ้าคิดจะมากัดผู้คนในตระกูลของฉันพวกแกทั้งหมดจงเตรียมรอรับหายนะได้เลย!"
เสียงของเธอดังก้องไปในอากาศขณะที่อาคมเริ่มก่อตัว มันเปล่งแสงสีดำราวกับความมืดที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง พลังอันมหาศาลครั้งนี้คือความโกรธแค้นของแม่มดผู้ไม่เคยยอมแพ้และนี่คือจุดเริ่มต้นของหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้น
ท่ามกลางเสียงระเบิดที่ดังก้องไปทั่วห้องโดยสารของยานที่กำลังแตกกระจาย เสียงของเธอแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงจากสิ่งที่เคยได้ยิน ราวกับเสียงคำรามของพายุโหมกระหน่ำในคืนอันมืดมิด
ลำแสงหลากสีพุ่งออกจากรอยร้าวบนผนังและเพดานที่ใกล้ถล่มขณะที่อักษรรูนสีแดงส่องสว่างลอยวนรอบตัวเธอเหมือนแสงไฟที่กำลังเต้นรำในความโกลาหล
ใต้ฝ่าเท้าของซีซิเลีย วงเวทย์แห่งเลือด ปรากฏขึ้นบนพื้นที่แตกร้าว เลือดจากบาดแผลของเธอหลั่งรินและกลายเป็นส่วนหนึ่งของวงเวทย์นั้นก่อตัวเป็นสายลมหมุนวนรอบตัวอย่างรุนแรง
ท่ามกลางกระสุนปืนที่พุ่งเข้าใส่ยานบินเสียงที่ดังระงมถูกกลบด้วยพลังอำนาจของเวทมนตร์ที่เธอเรียกขึ้นมา
เมื่อคาถาบทสุดท้ายสิ้นสุดระเบิดทรงอานุภาพก็แผ่กระจายออกไปเป็นวงกว้างกระทบทุกสิ่งมีชีวิตในบริเวณด้วยความรุนแรงที่ไม่มีใครคาดคิดทุกสิ่งที่อยู่ในเส้นทางถูกทำลายล้างจนสิ้นซากราวกับว่าความโกรธของแม่มดได้ปลดปล่อยพลังที่น่าสะพรึงกลัวออกมาในชั่วพริบตา
คล้ายกับโชคชะตาที่เล่นตลกแรงระเบิดของพลังเวทย์ที่เกินการควบคุมในครั้งนี้ได้พุ่งชนเข้ากับลำแสงสีชมพูที่กำลังจางหายไปก่อนส่งเสียงดังสนั่นราวกับฟ้าร้องขนาดใหญ่
ท่ามกลางความวุ่นวายและการสูญเสียชีวิตครั้งใหญ่นักฆ่าหลายคนถูกสังหารลงในชั่วพริบตาโดยที่ไม่ทันได้ตระหนักถึงอันตรายที่เข้ามาใกล้
บางคนที่มีประสบการณ์ได้หลบหนีออกไปอย่างชาญฉลาดและรีบระดมกำลังออกห่างรัศมีการระเบิดได้อย่างหวุดหวิด
เมื่อพวกเขาคิดว่าตัวเองสามารถหลบหนีออกมาได้สำเร็จ จู่ๆกลุ่มผีเสื้อสีแดงเข้มจำนวนมากก็พุ่งออกมาจากกองเพลิงบินตามติดพวกเขาอย่างรวดเร็วในความมืดมิดสร้างฉากโกลาหลที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกครั้ง
เพียงไม่นานเหล่านักฆ่าที่สัมผัสกับแสงของผีเสื้อก็ถูกระเบิดอย่างต่อเนื่อง เสียงของร่างมนุษย์ที่ถูกแรงระเบิดจากภายในดังขึ้นคล้ายกับงานฉลองที่ยิ่งใหญ่กลายเป็นความหายนะในค่ำคืนแห่งการสิ้นสุดของตระกูลซัวร์แวซายน์
ไม่มีใครคาดคิดว่ากองทัพนักฆ่าระดับสูงจำนวนมากจะถูกทำลายลงอย่างง่ายดายเพียงในชั่วพริบตา ไร้ซึ่งเสียงคร่ำครวญมีแต่เสียงคำรามของความหวาดกลัวที่ดังกึกก้องอยู่ในอากาศ
ทันทีที่ต้นกำเนิดพลังเวทย์ของแม่มดสูญหายไป เครื่องรางแห่งหายนะที่ผนึกไว้ใต้กองเพลิงของคฤหาสน์ก็ทำงานโดยอัตโนมัติ กลุ่มคนที่ยังคงเพลิดเพลินกับการรวบรวมทรัพย์สินต่างจมหายไปในเปลวเพลิงของแรงระเบิดก่อนที่พวกเขาจะทันได้รู้ตัว
บริเวณนอกกำแพงเมืองที่เคยเงียบสงบตอนนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงดังสั่นสะเทือนในที่สุดหน่วยรักษาความปลอดภัยก็ได้รับคำสั่งอย่างเร่งด่วนให้ออกมาตรวจสอบสถานการณ์
ใช้เวลาเพียงไม่นานพวกเขาก็พบตำแหน่งที่มาของเสียง ทุกคนต่างระงับอาการตื่นตระหนกเมื่อพวกเขาพบซากยานบินที่ถูกทำลายจนราบเป็นหน้ากลอง
ท่ามกลางเศษซากและกลุ่มควันบรรยากาศสนามรบเต็มไปด้วยความมืดมิดและกลิ่นคาวของเลือดที่ยังไม่จางหาย ความยิ่งใหญ่และชื่อเสียงของกลุ่มทหารรับจ้างในวันนี้กลับกลายเป็นเพียงเศษเหล็กไร้ค่าและวงจรชีวิตของมันได้สิ้นสุดลงอย่างสิ้นเชิง
เช้าวันถัดมาหลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ข่าวที่ดังสนั่นและทำให้ผู้คนพูดถึงกันอย่างต่อเนื่องตลอดหลายวันคือ...
.
.
.
...
.
การล่มสลายของตระกูลซัวร์แวซายน์


## บทที่ 2 : เสียงสะท้อนจากบรรพกาล

สายลมเย็นยะเยือกจนเสียดแทงขั้วหัวใจในค่ำคืนนี้เป็นเหมือนสัญญาณเตือนถึงสิ่งมีชีวิตทั้งหลายให้เตรียมพร้อมเข้าสู่ฤดูหนาวอันโหดร้ายที่กำลังมาเยือนในอีกไม่ช้าบนแผ่นดิน เมอร์ทาดัส
สภาพอากาศในช่วงฤดูหนาวที่ยาวนานคือความดุร้ายของภัยธรรมชาติที่น่าหวาดกลัวยิ่งกว่าการปล้นฆ่าหรือสงครามแย่งชิงดินแดนที่เต็มไปด้วยซากศพ ทุกๆปีผู้คนจำนวนมากจะถูกฆ่าตายจากการขาดแคลน
ในช่วงวิกฤตของฤดูกาลนี้ที่ความเย็นสามารถแช่แข็งทุกสิ่งบนพื้นดินได้ความน่ากลัวของมันคือการทรมานสิ่งมีชีวิตก่อนจะฆ่าอย่างช้าๆในสภาพที่สิ้นหวังไร้หนทางดิ้นรน
ผู้คนชาวเผ่าต้องเร่งกักเก็บเสบียงไว้ให้เพียงพอสำหรับการจำศีลซ่อนตัวอยู่ในถ้ำหรือแม้แต่การต่อเติมกระโจมหนังสัตว์ให้แน่นหนากว่าปกติเพื่อป้องกันพวกเขาจากพายุหิมะในช่วงอากาศที่เลวร้ายนี้
หากถึงจุดสูงสุดของการขาดแคลนอาหารบางเผ่าจะฆ่าทาสของพวกเขาเพื่อใช้เป็นอาหารสำรองให้แก่ผู้คนในเผ่า
อาจฟังดูโหดร้ายแต่กลับเป็นเพียงเรื่องปกติของชนเผ่าที่อาศัยบนโลกแห่งนี้ทุกชีวิตต่างเต็มไปด้วยความกระหายและป่าเถื่อนมีไว้สำหรับผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะมีชีวิตรอดอยู่ต่อไป
บริเวณพื้นที่ราบทางฝั่งแดนตะวันออก ห่างจากพื้นที่ล่าสัตว์ของชนเผ่าดอร์สที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก คือป่าผืนใหญ่ที่อุดมสมบูรณ์เต็มไปด้วยพืชพรรณและสัตว์น้อยใหญ่จำนวนมากอาศัยอยู่
บรรยากาศในป่าดูมีชีวิตชีวาเสียงร้องของนกและเสียงกระทบกันของกิ่งไม้ทำให้รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวที่อยู่รอบตัว
ต้นไม้สูงหลากหลายพันธุ์เรียงรายกันอย่างหนาแน่น มีลำต้นแข็งแรงที่สามารถใช้เป็นที่ซ่อนอำพรางตัวได้อย่างดี
พืชที่เคยสีเขียวขึ้นปกคลุมพื้นดินเริ่มทยอยเปลี่ยนสีของมันอย่างช้าๆสร้างสัญญาณเตรียมตัวให้ความรู้สึกถึงฤดูที่กำลังมาเยือนเต็มไปด้วยความลึกลับ
ชาวเผ่าที่นี่รู้ดีว่าป่าแห่งนี้เป็นทั้งแหล่งอาหารและความอันตราย ในความเงียบสงัดมีเสียงของสัตว์ป่าที่เดินผ่านไปมาเป็นการเตือนให้ระวังอยู่เสมอ
ฝูงกวาง Rimeback ขนาดใหญ่ราว 3 เมตร ยืนอยู่ในทุ่งหญ้ากำลังเพลิดเพลินกับอาหารที่มีอยู่โดยไม่รู้ตัวว่าพวกมันกำลังถูกจับตามองจากอันตรายที่ซ่อนตัวอยู่ใกล้ ๆ
เสียงของใบไม้ที่ถูกลมพัดเบา ๆกระทบกับกิ่งไม้เล็กน้อยไม่สามารถทำให้มันรู้สึกถึงอันตรายที่แฝงตัวอยู่
นักล่าซึ่งซ่อนตัวอยู่บนกิ่งไม้สูงเฝ้ารอโอกาสอย่างมีสมาธิร่างของเขาหลบอยู่ในเงามืดของต้นไม้ใหญ่
ดวงตาจับจ้องไปที่เหยื่อชิ้นโตด้วยความมุ่งมั่น มือของเขาค่อยๆกระชับอาวุธที่เตรียมไว้เพื่อรอจังหวะที่เหมาะสมสำหรับการโจมตี
ด้วยขนาดของกวางไรม์แบคที่ใหญ่โต ทำให้มันเหมาะสมอย่างยิ่งกับการเป็นอาหารสำรองในช่วงฤดูหนาวนี้อาจทำให้ชนเผ่าอยู่รอดไปได้นานหลายวัน
ทุกลมหายใจของนักล่าเต็มไปด้วยความตึงเครียด ขณะที่เขาเตรียมพร้อมที่จะเสี่ยงโชคในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดการเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยอาจเป็นจุดเปลี่ยนที่จะนำไปสู่โอกาสรอดชีวิตหรือความล้มเหลว
เมื่อพบจังหวะในการลงมือ หอกหินด้ามยาวได้พุ่งตรงออกไปยัง Rimeback ตัวใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ต้นไม้
ความเร็วของอาวุธที่พุ่งออกไปนั้นแทบจะไม่มีสัตว์ป่าทั่วไปตัวไหนรอดพ้นจากการโจมตีนี้ได้แต่ก่อนที่ชายนักล่าจะทันได้ชื่นชมผลงานของตนเองเสียงลมที่พัดผ่านทำให้ Rimeback สัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังใกล้เข้ามามันก็กระโจนหลบออกด้านข้างอย่างรวดเร็ว
เงาของมันเคลื่อนไหวราวกับความฝัน ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นไปยังตำแหน่งซ่อนตัวของนักล่าได้อย่างแม่นยำ
ดวงตาของมันส่องแสงประกายระยิบระยับในความมืดของเงาไม้ จู่ ๆดวงตาสีดำงดงามของ Rimeback ก็แปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้าส่องประกายระยิบระยับคล้ายหมู่ดาวตกที่พร่างพรายอยู่บนฟากฟ้า ก่อนที่สีสันนี้จะไหลไปตามลำตัวของมันและขึ้นสู่เขาขนาดใหญ่ที่ประดับด้วยดอกไม้ที่บานสะพรั่ง
พลังวิญญาณที่ถูกกระตุ้นขึ้นส่งคลื่นพลังงานไปทั่วร่างกายเพียงไม่นานดอกไม้บนตัวกวางไรม์แบคค่อย ๆแง้มกลีบอย่างช้า ๆพร้อมละอองผงสีเงินที่รวมตัวกันกลางอากาศ พวกมันสร้างวงกลมลึกลับก่อนจะถูกยิงออกไปอย่างรวดเร็ว
แม้จะดูสวยงามและน่าหลงใหลแต่ภายใต้ความงามนั้นกลับซ่อนอันตรายไม่น้อยไปกว่าสัตว์ร้ายตัวอื่นในป่าแห่งนี้ การโจมตีของมันเป็นการเตือนให้รู้ว่ามันไม่ใช่เหยื่อที่ควรมองข้าม
ชายหนุ่มนักล่าที่ถูกค้นพบรีบเบี่ยงตัวหลบออกจากจุดที่เขาซ่อนตัวอยู่ทันที
"ไม่จริง!" เขาตะโกนในใจ
ด้วยการกระโดดเพียงครั้งเดียวร่างกายที่ปราดเปรียวของเขาก็เคลื่อนที่ไปยังจุดที่ปลอดภัยห่างออกไปหลายเมตร
ความตื่นเต้นและความกลัวปะปนกันในใจ เขาสัมผัสได้ถึงพลังที่อัดแน่นอยู่ในอากาศนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เผชิญหน้ากับสิ่งที่เรียกว่า
อสูรวิญญาณ
แม้จะเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับพวกมันมาบ้าง แต่เขาไม่เคยคิดว่าพลังโจมตีของมันจะรุนแรงเกินกว่าที่เขาจะรับมือได้
"พิษกัดกร่อน!" เขาพูดออกมาดัง ๆและสัมผัสได้ถึงความวิตกกังวลที่เพิ่มขึ้น
จุดที่ถูกละอองเกสรพุ่งเข้าใส่คือกิ่งก้านของต้นไม้แข็งแรงที่เขาใช้ซ่อนตัว เพียงสัมผัสกับเกสรเหล่านั้นไม่นาน มันก็เริ่มกัดกร่อนกระจายเป็นวงกว้างพร้อมกับควันสีดำที่พวยพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว
"โอ้ .. เทพแห่งสัตว์ร้าย! " เขาตะโกนขึ้นด้วยความตกตะลึง ความตกใจแทรกซึมเข้าไปในทุกอณูของร่างกาย เท่านี้ก็เพียงพอที่จะบอกได้แล้วว่าความแข็งแกร่งนั้นแตกต่างจากสิ่งที่พวกเขาได้ยินมาอย่างมากมายเพียงใด
หลังจากการโจมตีถูกปล่อยออกไป กวางไรม์แบคก็คำรามร้องเตือนฝูงของมัน เสียงคำรามดังสนั่นกึกก้องไปทั่วป่าก่อนที่ทุกตัวจะรีบกระโจนหนีอย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณของการเอาตัวรอด
ชายหนุ่มรีบคว้าอาวุธที่ตกอยู่บนพื้นดิน เขารู้ดีว่าเวลาไม่คอยท่าขณะที่ฝูงกวางพยายามหลบหนีอย่างรวดเร็ว
ความเร็วของพวกมันอาจมากแต่ก็ยังไม่อาจเทียบกับฝีมือของนักรบระดับ 3 จากเผ่าดอร์สได้
ช่วงเวลาที่ทั้งสองฝ่ายต่างจดจ่ออยู่กับการไล่ล่าและหลบหนีชายหนุ่มกระชับหอกหินในมือของเขาอีกครั้งพร้อมกับเล็งไปยังกวางไรม์แบคตัวน้อยที่อยู่รั้งท้ายกลุ่ม
ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่เหยื่ออย่างมุ่งมั่น ด้วยลักษณะของกวางอสูรที่เพิ่งเกิดทำให้มันเคลื่อนที่ได้ช้ากว่าตัวอื่นในฝูงอย่างเห็นได้ชัด
ชายหนุ่มรู้สึกถึงความตื่นเต้นพลุ่งพล่านในเลือด ขณะที่เขากำลังไล่ตามกลุ่มสัตว์
ในช่วงวิกฤตแห่งความตายก่อนที่อาวุธในมือของนักล่าจะถูกขว้างออกไปเสียงของคลื่นพลังก็ดังสนั่นกลางท้องฟ้าที่โปร่งใสราวกับเสียงฟ้าร้องขนาดมหึมาที่ปะทะกับพลังงานที่แข็งแกร่ง
ลำแสงสีสันแปลกตาพุ่งตกลงจากฟ้าอย่างไม่คาดคิดทำให้ชายหนุ่มเสียสมาธิในทันที
อาวุธที่ควรจะถูกใช้สังหารเหยื่อกลับเปลี่ยนทิศทางไปยังลำต้นของพืชไม้ด้านข้างแทน ในขณะที่ฝูงกวางเมอร์เดียสทั้งหมดก็หายลับไปจากสายตาของเขาอีกครั้ง
ชายหนุ่มชื่อไคออร์สถูกดึงดูดโดยลำแสงสีเข้มที่ตกลงมาในทันทีก่อนตัดสินใจติดตามไปอย่างรวดเร็ว
ความรู้สึกบางอย่างบอกเขาว่าเหตุการณ์นี้ไม่ใช่เรื่องธรรมดา หากเขาเดาไม่ผิดทิศทางนั้นควรจะเป็นป่าอาถรรพ์ดินแดนต้องห้ามของชาวเผ่าทางตะวันออกที่ถูกกล่าวถึงว่าเป็นที่ซ่อนของสิ่งมีชีวิตที่เต็มไปด้วยความลึกลับและพลังอันตราย
ไคออร์สหยุดชะงักมองไปยังลำแสงที่ร่วงหล่นลงมาอย่างมีอานุภาพคำพูดหนึ่งหลุดออกมาจากปากของเขาโดยไม่รู้ตัว
"นี่มันอะไรน่ะ...พลังนั่น?"
เขาเหลือบมองไปที่ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ในบริเวณซึ่งสั่นสะเทือนจากพลังที่เกิดขึ้น
แสงสีเข้มส่องประกายอยู่ชั่วขณะ ก่อนค่อยๆจางหายไปเมื่อไคออร์สเข้ามาถึงแนวชายป่าหนามสีดำทมิฬ
ทันทีที่เท้าเหยียบย่างเข้าใกล้ตัวป่าบรรยากาศรอบตัวของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วความเย็นที่ปกคลุมร่างกายเขาดูแตกต่างจากสภาพอากาศในฤดูหนาว มันเข้ามาในร่างกายเขาอย่างอ้อยอิ่งและคุกคามไม่เพียงแต่สัมผัสผิวหนังแต่ราวกับสามารถดูดกลืนวิญญาณของผู้คนให้หายไปอย่างช้าๆ
ในความเงียบงันนั้นไคออร์สรู้สึกได้ถึงลมหายใจของบางสิ่งเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความน่าสะพรึงกลัว บรรยากาศรอบข้างแปลกประหลาด ราวกับว่าทุกสิ่งที่เคยมีชีวิตได้หายไปโดยไม่มีเสียงของสิ่งมีชีวิตอื่นแม้แต่เสียงใบไม้ไหว
ชายหนุ่มกลืนน้ำลายด้วยความหวาดหวั่น ดวงตาของเขาสอดส่องมองเข้าไปในความมืดมิดของคลื่นหนามของต้นแบล็คธอร์น
"เกิดอะไรขึ้นข้างในนั้นกัน…" เขากระซิบกับตัวเองในใจมีความรู้สึกว่าเขาไม่ควรอยู่ที่นี่เพียงลำพังแต่แรงดึงดูดจากลำแสงนั้นกลับทำให้เขาไม่อาจหันหลังกลับได้
ที่รกร้างแห่งนี้ตั้งอยู่มาอย่างยาวนานหลายร้อยปี เป็นพื้นที่ต้องสาปที่ชนเผ่าในดินแดนตะวันออกต่างเกรงกลัวและหลีกเลี่ยง
ความมืดมิดของป่าอาถรรพ์นี้ถูกซ่อนเร้นไปด้วยบรรยากาศของความตายและความสิ้นหวัง
ทุกย่างก้าวในป่านั้นเต็มไปด้วยเสียงกระซิบของวิญญาณที่หลงทางดังแว่วอยู่ในอากาศท่ามกลางความเงียบสงัดราวกับว่าป่าแห่งนี้มีชีวิตจิตใจ
แนวป่าด้านนอกถูกปกคลุมไปด้วยต้นหนามขนาดใหญ่สีดำทมิฬที่มีพิษร้ายแรง เหล่าต้นไม้แผ่กรงเล็บอันแหลมคมออกมากำลังรอคอยเหยื่อที่เผลอเข้าไปในอาณาเขตของมัน
ไม่มีใครรู้ว่าด้านในนั้นซ่อนสิ่งใดไว้ แม้กระทั่งผู้ที่ชำนาญในศาสตร์มืดต่างก็ไม่กล้าเสี่ยงที่จะเข้าไปสำรวจ กลิ่นของความเน่าเปื่อยและความตายแผ่กระจายอยู่ทั่วอากาศไม่มีชีวิตใดจะสามารถเติบโตได้ในที่แห่งนี้
ในอดีตเคยมีชนเผ่าใหญ่ที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและกล้าหาญตัดสินใจบุกเข้าไปในป่าด้วยหวังจะยึดครองดินแดนด้านหลังป่าอาถรรพ์แต่กลับได้รับเพียงความสูญเสียที่พวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน
ชีวิตของพวกเขาถูกดูดกลืนไปในความมืดและเสียงกรีดร้องของเพื่อนร่วมเผ่าที่หายไปกลายเป็นตำนานอันสยองขวัญที่เล่าขานกันในหมู่ชนเผ่าถึงความโหดร้ายและอำนาจของป่าอาถรรพ์แห่งนี้
เมื่อมีครั้งแรกก็ย่อมมีครั้งที่สองตามมาและครั้งนี้กลายเป็นหายนะครั้งใหญ่ที่สุด
ในตอนนั้นหลังจากที่ผู้คนสามารถรุกล้ำเข้าไปด้านในของป่าอาถรรพ์ได้สำเร็จ พวกเขากลับไม่พบสมบัติล้ำค่าอย่างที่คาดหวังตามคำร่ำลือ แต่กลับต้องเผชิญกับการจู่โจมอันกระทันหันจากเหล่าอสูรวิญญาณที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด
อสูรทมิฬ สัตว์ที่เคยเป็นที่รักของธรรมชาติ แต่ถูกความมืดกลืนกินจากพลังของป่าอาถรรพ์จนกัดกร่อนพวกมันให้กลายเป็นสัตว์ร้ายไร้สติ
พวกมันมีดวงตาสีแดงราวกับเปลวไฟที่คอยจ้องมองไปที่ผู้บุกรุกอย่างหิวกระหายทั้งดุร้ายและกระหายเลือด เมื่อพวกมันเริ่มโจมตีเสียงคำรามของมันสามารถสั่นสะเทือนทั้งป่า ทุกก้าวที่เหยียบย่ำลงไปต่างมีพลังอันน่าสะพรึงกลัว
แม้จะมีนักรบและแม่มดระดับสูงจำนวนมาก แต่พวกเขากลับไม่มีใครต้านทานพลังของสิ่งมีชีวิตในป่าอาถรรพ์ได้แม้แต่คนเดียว
อสูรทมิฬที่พุ่งเข้ามาด้วยความเหมือนลมพัดจนไม่ทันให้พวกเขาตั้งตัวแรงกระแทกที่เกิดจากการโจมตีของมันนั้นรุนแรงพอจะทำให้ร่างของนักรบที่แข็งแกร่งต้องกระเด็นไปไกลหลายเมตร
ความหวาดกลัวและความตายที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณทำให้ผู้ที่รอดชีวิตต้องวิ่งหนีอย่างสิ้นหวัง เสียงกรีดร้องและเสียงกระทบของอาวุธในความมืดของป่าดังขึ้นเป็นเสียงสะท้อนแห่งความสูญเสียที่ไม่มีวันถูกลืมเลือน
สายลมพัดพากลิ่นคาวเลือดและความสิ้นหวังของผู้ที่ถูกโจมตีไปพร้อมกัน
พลังที่น่าสะพรึงกลัวเกินกว่าจะจินตนาการได้ทำลายกองทัพของชนเผ่าสูญสลายไปพร้อมกับความฝันที่จะได้ครอบครองดินแดนแห่งนี้ในชั่วข้ามคืน ผ
ู้คนต่างหลบหนีเอาชีวิตรอดบางคนยอมเป็นทาสให้แก่ชนเผ่าอื่นเพื่อให้มีชีวิตอยู่ต่อไป ขณะที่เสียงกรีดร้องและความหวาดกลัวยังคงดังก้องอยู่ในหู ทุกชีวิตล้วนอยู่ในสถานการณ์ที่รุนแรงเกินกว่าจะทนรับได้
. . . แต่หายนะยังไม่จบลงเพียงเท่านี้
เมื่อเส้นทางในป่าอาถรรพ์ได้เปิดออก สัตว์ป่าและอสูรวิญญาณจำนวนมากได้หลุดเล็ดลอดออกไปจนทำลายชนเผ่าใกล้เคียงอย่างบ้าคลั่ง
พื้นที่ทั้งหมดกลายเป็นทะเลเลือดกินเวลานานหลายสิบวัน
ภาพของศพที่นอนระเกะระกะตามพื้นดินสามารถพบเห็นได้ทุกที่และเสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวของอสูรทมิฬทำให้ผู้คนที่รอดชีวิตต้องซ่อนตัวด้วยความกลัวทุกชนเผ่าต่างพากันหลบหนีจนสุดท้ายต้องร่วมมือกันต่อสู้เพื่อปกป้องชีวิตของพวกเขา
ท้ายที่สุดขบวนนักรบพร้อมนักบวชระดับสูงจากอาณาจักรทวยเทพได้ปรากฏตัวขึ้นและจัดการสังหารอสูรวิญญาณที่หลบหนีออกมาได้สำเร็จก่อนทำการสร้างเขตผนึกรอบป่าวาลดัลอีกครั้งและนั่นคือจุดสิ้นสุดของเรื่องราวทั้งหมด
ถึงตอนนี้ไม่มีใครกล้าเหยียบเข้าใกล้ที่นี่เหล่านักเดินทางและกลุ่มล่าสัตว์ของชนเผ่าจะหลีกเลี่ยงให้ไกลที่สุดจากดินแดนมรณะจนกลายเป็นเรื่องราวถูกเล่าขานส่งต่อกันมาอย่างยาวนาน
ทันทีที่ไคออร์สนึกถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เคยได้ยิน แรงกดอากาศอย่างรุนแรงก็พุ่งตรงออกมาจากป่าทมิฬกระแทกเข้ากับร่างของเขาอย่างแรง จนทำให้เขาถลาไปข้างหลัง
เสียงกระแทกของพืชพรรณและเสียงคำรามของสัตว์ป่าที่ดังออกมาจากความมืดได้สะท้อนความน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่ในป่าแห่งนี้ ความรู้สึกตื่นตระหนกเข้าครอบงำจิตใจของเขาอย่างรวดเร็ว
ไคออร์สไม่มีเวลาให้คิดถึงสิ่งใดอีกเขารีบหลบหนีออกไปอย่างรวดเร็วโดยไม่หันหลังกลับมา
เสียงคำรามนั้นดังขึ้นอีกครั้งราวกับเป็นการเตือนจากโลกแห่งความตายสะกดเขาให้รู้สึกถึงความตายที่กำลังแผ่ขยายมาทุกขณะ
..ข้าต้องแจ้งเรื่องนี้แก่หัวหน้าเผ่าโดยเร็วที่สุด!!
เขาวิ่งไปด้วยความเร็วสูงสุดในขณะที่หัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว
.
.
...
.
- ดินแดนทางใต้ ชนเผ่ามาร์จา -
ยามค่ำคืนที่ท้องฟ้าประดับด้วยหมู่ดาวเคราะห์ คลื่นทะเลยังคงพัดโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง ราวกับธรรมชาติกำลังปลดปล่อยความโกรธเกรี้ยวออกมา เสียงคลื่นซัดสาดเข้าหาฝั่งดังก้องกังวานจนกลายเป็นกล่องดนตรีที่ขับกล่อมผู้คนในยามค่ำคืน
ความร้อนจากกองไฟกลางกระโจมสร้างเงาที่เต้นรำอย่างมีชีวิตชีวาบนผนังหนัง พร้อมกลิ่นหอมของสมุนไพรและเครื่องเทศจากพิธีกรรมที่ยังคงลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ
ท่ามกลางความเงียบสงบภายในกระโจมหนังสัตว์หลังใหญ่ของชนเผ่ามาร์จา จู่ๆดวงตาสีทองที่งดงามราวกับเปลวไฟส่องประกายก็เปิดขึ้นอย่างช้าๆ
แม้การเคลื่อนไหวเพียงเล็กน้อยของเขาจะดูเล็กน้อยไร้ความสำคัญแต่ก็สามารถปลุกความสนใจของชายอีกคนที่นอนอยู่เคียงข้างได้เป็นอย่างดี
ชายผู้มีร่างกายแข็งแกร่งและแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นขณะนี้กำลังนั่งอยู่ในท่าที่เงียบสงบเหมือนกับเสือที่พร้อมจะกระโจน เขาสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของ แม่มดข้างตัวที่เหมือนจะพบความสำคัญบางอย่างในคืนนี้
" เกิดอะไรขึ้น? "
ชายหนุ่มค่อยๆลุกขึ้นนั่งแต่ยังคงนิ่งสงบไม่ได้ตอบกลับไปทันที ขอบตาแดงก่ำราวกับเพิ่งตื่นจากฝันร้ายเขาหยุดนิ่งคล้ายกำลังหาสาเหตุของความรู้สึกที่แปลกประหลาดในหัวใจ
"ข้าสัมผัสได้ถึงพลังที่แปลกประหลาดบางอย่าง..."
เขากล่าวเสียงเบาแต่สายตาของเขาจับจ้องไปที่ทิศทางดินแดนตะวันออกแววตาเต็มไปด้วยความวิตกกังวล
"ถึงมันจะเบาบางมากแต่ข้ารับรู้ได้ไม่ผิดแน่ อาจมีบางสิ่งเกิดขึ้นทางฝั่งดินแดนตะวันออก "
เนเรอุส หันหน้ามองผู้ที่อยู่เคียงข้างเขามาตลอดทั้งชีวิต ดวงตาของเขาสะท้อนความกังวลที่เก็บซ่อนไว้แต่ลึกลงไปในแววตามีบางสิ่งที่เกินกว่าคำพูดจะอธิบายได้
" พวกสุนัขรับใช้จากวิหารครั้งนี้พวกมันต้องวางแผนทำเรื่องชั่วบางอย่างอีกแน่!! "
เสียงที่ดูเกรี้ยวกราดของเขาดูเหมือนจะทำให้บรรยากาศรอบตัวอึมครึมยิ่งขึ้น ความผันผวนของพลังที่ผิดปกติทำให้เขารู้สึกกังวลอย่างไม่ทราบสาเหตุความรู้สึกที่เหมือนกำลังมีบางสิ่งซุ่มซ่อนอยู่ภายใน
"ไม่ว่ามันคืออะไร เราจะผ่านมันไปด้วยกันเหมือนทุกครั้งเจ้ารู้ใช่มั้ย? "
หัวหน้าเผ่า คาโตส พยายามโน้มน้าวใจนักบวชในอ้อมแขนของเขา น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแต่แฝงด้วยความหนักแน่นเขาไม่ต้องการให้ความกังวลมาทำลายช่วงเวลาแห่งความเงียบสงบนี้
ค่ำคืนที่สงบสุขเช่นนี้หาได้ยากนักในช่วงที่ฤดูหนาวกำลังมาเยือน ท่ามกลางปัญหามากมายที่เผ่าต้องเร่งรีบจัดการ คาโตสหวังว่าเสียงของเขาจะช่วยบรรเทาความกังวลในใจของเนเรอุสได้บ้าง
" หรือพรุ่งนี้ข้าควรไปที่โรงหลอมเพื่อสร้างอาวุธเตรียมไว้ดี? "
เสียงพึมพำของเนเรอุสยังคงสะท้อนถึงความกังวลในใจ ลมหายใจของเขาถูกดึงไปที่อกของชายหนุ่มสัมผัสที่อบอุ่นนั้นช่วยให้เขารู้สึกถึงความปลอดภัยในยามที่ใจเริ่มสั่นคลอน
" อย่ากังวลจนเกินไป "
คาโตสพูดเบา ๆเพื่อปลอบใจ ขณะที่มองไปยังดวงจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่บนฟ้าราวกับว่าเขากำลังดึงพลังจากมันมาสร้างความเข้มแข็งให้กับตัวเองและเนเรอุสในเวลานี้
.
.
..
.
.
« ยอดหุบเขาทางเหนือ ชนเผ่าเอย์โอลัส »
ผ่านไปยังดินแดนตอนเหนือท่ามกลางหิมะที่เริ่มโปรยปรายลงมาจนผู้คนต่างเมินเฉยต่อความหนาวเย็นอันโหดร้ายเหล่านี้ไปตามกาลเวลา
กลางแท่นบูชาจตุรัสของชนเผ่าที่เคยรุ่งเรืองและมีอำนาจมากที่สุดทางฝั่งตอนเหนือเด็กชายผิวขาวสะอาดกำลังนั่งคุกเข่าลงกับพื้นเป็นเวลานานโดยไม่ขยับตัวคล้ายกำลังสวดภาวนาอ้อนวอนต่อเหล่าทวยเทพเบื้องบน
บรรยากาศทั้งหมดดูมีมนต์ขลังจนสามารถสัมผัสได้ถึงความกดดันบางอย่างที่ถูกปลดปล่อยออกมาโดยมีกลุ่มนักรบพิทักษ์ที่แข็งแกร่งจำนวนมากคอยยืนล้อมป้องกันอยู่อย่างแน่นหนา
ทันทีที่เด็กชายเงยหน้ารอยยิ้มบางเบาที่หาชมได้ยากก็ปรากฏขึ้นราวกับมีบางสิ่งที่น่ายินดี ความอบอุ่นจากพลังที่ไหลเวียนอยู่รอบตัวเขาให้ความรู้สึกเหมือนฤดูใบไม้ผลิกำลังจะมาเยือนแม้ท่ามกลางหิมะที่ปกคลุมมานานนับหลายร้อยปี
ผู้คุ้มกันคนหนึ่งที่สังเกตเห็นสีหน้าแห่งความสุขของนักบวชตัวน้อยอย่างกระทันหันก็ต้องตกตะลึง เมื่อจู่ๆ ร่างกายของเขาเบาหวิวแล้วทุกสิ่งก็มืดสนิทลง เคียโซ เหลือบมองผู้พิทักษ์ที่สลบลงกับพื้นก่อนลุกขึ้นยืนและถอนหายใจเบาๆ
หลังจากโบกมือสั่งให้ผู้คนพานักรบกลับไปพักผ่อนรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยความเฉยชาอย่างที่เคยเป็นเขาหันหลังเดินออกจากแท่นพิธีของชนเผ่าภายใต้ดวงตาเปล่งประกายที่รู้สึกยินดีต่อบางสิ่ง..
ในที่สุด...ช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงก็มาถึง
- ฝั่งดินแดนตะวันตกกลุ่มชนเผ่าเซราบัส -
เสียงลมหนาวพัดผ่านเข้าสู่กระโจมเก่าจนทำให้เด็กชายทั้งสองห่อร่างแน่นขึ้นเพื่อรักษาความอบอุ่น แต่ความรู้สึกไม่สบายใจที่เกาะกุมทาร์ทารัสกลับไม่เคยถูกลืมเลือน
" หืม...? " ทาร์ทารัสเบ้ปากในขณะที่นอนอยู่เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก
"เป็นอะไรไป? หิวอีกแล้วหรอ?" มาคาร์ถามพลางหรี่ตามอง
"...อดทนหน่อย พรุ่งนี้ข้าจะลองแอบออกไปกับกลุ่มล่าสัตว์ของเผ่า"
"ไม่ใช่ . .. ข้ารู้สึกเหมือนจะมีบางอย่างเกิดขึ้น"
ทาร์ทารัสพูดเสียงแข็งก่อนจะขบกรามอย่างหงุดหงิด
"เจ้าไม่เข้าใจว่ามันรู้สึกยังไง... อย่ามัวแต่คิดเรื่องอาหารอย่างเดียวได้ไหม?"
"แต่ในช่วงฤดูหนาวเช่นนี้หากเจ้าและข้าไม่คิดถึงเรื่องอาหารจะมีอะไรให้ต้องสนใจอีก ? "
" โอ้!! หรืออาจเป็นสัญญาณที่ดีวันพรุ่งนี้เราอาจจับสัตว์ป่ากลับมายังเผ่าได้ แล้วเราก็จะไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารไปอีกนาน !! "
มาคาร์ยิ้มอย่างมีความสุข ขณะที่จินตนาการถึงเนื้อสัตว์กองโตที่เขาสามารถล่าได้ในวันพรุ่งนี้
"กิน กิน กิน!!! ในหัวของเจ้าตอนนี้มีแต่เรื่องกินหรือยังไงกัน?"
ทาร์ทารัสทุบไหล่เขาอย่างแรงพร้อมกับสีหน้าไม่พอใจ
"ข้ารู้สึกไม่ดีเลย พรุ่งนี้เจ้าควรอยู่ที่นี่จะดีกว่า"
"ไม่! หยุดเจ้าหยุดสาปแช่งข้าได้แล้ว? หรืออย่างน้อยก็ไม่ต้องพูดอะไรแบบนั้นอีก!! "
มาคาร์ยืนยันเสียงแข็ง
" ฮึ่ม!! ข้าไปสาปแช่งเจ้าเมื่อไหรกันมาคาร์ !!! งั้นก็ขอให้โชคดี...แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้น ข้าจะไม่พูดกับเจ้าอีกแล้ว!  "
ทาร์ทารัสกล่าวเสียงดุ กระโจมเงียบสงบลงอีกครั้งขณะที่เขาประจักษ์ถึงโชคชะตาที่กำลังใกล้เข้ามา...
.
.....
..
« อาณาจักรทวยเทพ วิหารบาร์บาโรส »
"ไม่จริง!!"
"หายนะกำลังบังเกิด! ต้องรีบยับยั้งมันก่อนที่ภัยพิบัติจะทำลายดินแดนของเรา เรียกนักรบ! ไปเรียกหัวหน้านักรบมาเดี๋ยวนี้! เจ้าพวกทาสขี้เกียจ! ไปเร็ว!!"
นักบวชชราที่สวมชุดคลุมหรูหราสีแดงเข้มโบกแส้ในมือของเขาไปยังผู้รับใช้ที่อยู่รอบๆด้วยความกังวล
สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวจนเหล่าทาสรับใช้ตัวสั่นก้มลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว เสียงแส้ที่ฟาดลงบนพื้นดังสนั่นก้องไปทั่วห้องโถงที่แสงไฟจากโคมไฟสลัวๆทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด
พลังประหลาดเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่แต่ภาพนิมิตการล่มสลายของอาณาจักรทวยเทพยังคงติดตาเขาอยู่อย่างชัดเจน
ผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมากบนถนนหนทางต่างปกคลุมไปด้วยเลือดเนื้อและซากศพราวกับเมืองทั้งเมืองกลายเป็นแท่นสังเวยแด่เทพปีศาจ
เสียงกรีดร้องของผู้คนดังก้องอยู่ในหูราวกับทุกคนกำลังสวดอ้อนวอนต่อทวยเทพให้ช่วยปกป้อง
พวกเขา
"  เป็นไปไม่ได้ ! "
เพื่อความมั่นคงของตำแหน่งศักดิ์สิทธิ์ข้าไม่อาจปล่อยให้ภัยคุกคามนี้เกิดขึ้นได้โดยเด็ดขาด
นักบวชชราผู้นี้สูดหายใจเข้าลึกพยายามเก็บอารมณ์ให้สงบแต่หัวใจของเขากลับเต้นเร็วขึ้น เขารู้ว่าทุกวินาทีที่ผ่านไปคือการเปิดโอกาสให้ศัตรูเข้ามาใกล้
"ต้องรีบหาทางกำจัดก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป..!! รวบรวมทรัพยากรทั้งหมด! เตรียมอาวุธ! และปลุกระดมเหล่านักรบ! เราจะไม่ให้มันทำลายเราได้เด็ดขาด!"
แสงไฟจากโคมระย้าส่องสว่างใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลข้อตกลงที่เคยเป็นไปได้กลายเป็นฝันร้ายที่กำลังคืบคลานใกล้เข้ามา
ความมืดที่แผ่ซ่านเข้ามาในใจของเขาเป็นเหมือนสัญญาณเตือนของสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
เขารู้ดีว่าหากไม่หยุดยั้งภัยคุกคามนี้อาณาจักรทวยเทพอาจไม่เหลือเศษซากให้จดจำ
.
...


## บทที่ 3 : เงามืดบนเกาะวาลดัล

ค่ำคืนที่มืดมิดไร้ซึ่งแสงของดวงดาวและจันทราราวกับว่าราตรีนี้ความมืดจะย้อมทุกสรรพสิ่งบนโลกเมอร์ทาดัสให้กลายเป็นสีดำไร้จุดสิ้นสุด
ห่างออกไปทางดินแดนตะวันออกเมื่อพ้นเขตล่าสัตว์ที่เต็มไปด้วยป่าไม้เขียวอุดมสมบูรณ์ เพียงแค่ก้าวข้ามผ่านไปอีกฝากฝั่งของทุ่งราบรกร้างคุณจะพบกับสถานที่ซึ่งเต็มไปด้วยอันตรายและคำสาปจากอดีตกาล
ทุกตารางเมตรถูกปกคลุมไปด้วยต้นหนามขนาดใหญ่สีทะมึนขึ้นสูงแน่นหนาราวกับป้อมปราการที่มั่นคง
ต้นแบล็คธอร์น สีดำจำนวนมากไร้ซึ่งใบประดับมีเพียงหนามพิษแหลมคมของมันที่เกี่ยวทับซ้อนกันเป็นเกลียวคลื่นเต็มไปด้วยอันตรายป่าซึ่งไร้ลมหายใจของสิ่งมีชีวิตอื่นนอกจากเศษซากกระดูกตกกระจัดกระจายอยู่ด้านนอกกองทับถมจนไม่อาจรู้ได้ว่าเป็นของมนุษย์หรือสัตว์
ชนเผ่าที่อาศัยอยู่ในบริเวณต่างหลีกเลี่ยงการล่าสัตว์ตามแนวชายป่าอาถรรพ์เพื่อความปลอดภัยของพวกเขา ทุกคนต่างรู้ดีว่าผู้ที่พยายามเข้าไปในป่าแห่งนี้ไม่เคยมีผู้ใดรอดชีวิตกลับออกมาเป็นเหมือนคุกนรกที่กักขังผู้บุกรุกไว้ตลอดกาลดินแดนแห่งความตายซึ่งเต็มไปด้วยคำสาปแช่งถูกเรียกขานในอีกชื่อเรียกหนึ่งว่า ป่าอาถรรพ์วาลดอน
' ผู้อ่อนแอที่ขลาดเขลาจะไม่เฉียดเข้าใกล้ป่าแห่งนี้ดั่งเช่นผู้รุกรานที่เข้าไปจะไม่มีวันได้กลับออกมาพร้อมลมหายใจของพวกเขา '
ลึกเข้าไปหลังกำแพงหนามพิษที่สูงตระหง่านคือทะเลสาบขนาดใหญ่ที่ขยายกว้างไกลออกไปหลายสิบเมตรน่าประหลาดที่บริเวณใจกลางของทะเลสาบนั้นกลับมีเกาะเล็กๆตั้งอยู่โดยไม่เคยถูกผู้ใดค้นพบมาก่อน
ริมชายฝั่งด้านบนที่เคยเงียบสงบมานานหลายปีตอนนี้กลับมีร่างของเด็กชายคนหนึ่งปรากฏขึ้นในสภาพที่น่าสมเพชราวกับว่าเขาเพิ่งวิ่งฝ่ากองกระสุนสงครามออกมาเสื้อผ้าบนตัวขาดหลุดรุ่ยไม่ต่างจากขอทานที่อาศัยอยู่ในตรอกสลัม
แต่สิ่งที่ทำให้สัตว์ป่าผู้หิวกระหายพากันแปลกใจคือพลังเวทย์ที่คอยปกป้องเด็กคนนี้อยู่ตลอดเวลา แม้อีกฝ่ายยังคงไม่ได้สติแต่พวกมันก็ไม่อาจแตะต้องเขาได้เช่นกันทำได้เพียงเฝ้ารออย่างใจจดจ่อเพื่อหวังว่าพลังของเกราะป้องกันจะรีบสลายหายไป
นกเวนเดอร์ รอบๆเริ่มส่งเสียงกรีดร้องออกมาเพื่อเรียกฝูงของมัน เหยื่อมนุษย์ที่เล็ดลอดเข้ามาคืนนี้จะกลายเป็นอาหารอันโอชะไม่ช้าก็เร็ว
ดวงตาสีแดงกระหายเลือดไร้ซึ่งความมีชีวิตชีวาคอยจ้องมองเหยื่อบนพื้นอย่างไม่ลดละสายตาปีกสีดำกระพือขึ้นลงเพื่อคิดหาทางเจาะทำลายเกราะป้องกันตรงหน้าของมัน
ในขณะที่ลมหนาวเย็นพัดผ่านร่างของเด็กชายคล้ายกับกำลังเรียกสติให้เขาตื่นขึ้น วิคตัสพยายามเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งของเขาอย่างยากลำบากอากาศหนาวเย็นรุนแรงเสียเกินกว่าที่เขาจะเพิกเฉยต่อไปได้จริงๆ
หลังจากดวงตาสีเขียวเข้มสดใสค่อยๆปรับโฟกัสให้เข้าที่ได้สักพักสิ่งที่ฉายในแววตาคู่สวยของเขากลับมีเพียงความมืดมิดและพลังเวทย์คุ้มกันของแม่ผู้เป็นที่รักที่ค่อยๆเริ่มเบาบางลง
วิคตัสหายใจเข้าลึกๆเพื่อพยายามปรับตัวกับความหนาวเย็นที่แทรกซึมเข้ามาในร่างกาย เขามองออกไปรอบตัวก่อนเผชิญกับภาพที่ไม่คุ้นเคย มีเพียงกลิ่นสาบเหม็นหืนของซากสัตว์และความชื้นแฉะของดินโคลนกลบกลิ่นเปลือกไม้แห้งที่ลอยเด่นชัดอบอวลอยู่ท่ามกลางอากาศ
" นี่มันที่ไหนกัน? "
วิคตัสแน่ใจว่าตอนนี้เขาอาจถูกส่งมายังป่าลึกสักแห่งที่อยู่ห่างไกลออกไปจากเมืองหลวงอย่างแน่นอนแต่ก่อนที่จะทันได้มีเวลาตั้งสติเสียงขยับกิ่งไม้แปลกๆก็ดังขึ้นด้านบนศีรษะทำให้เขาเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ
ทันทีที่เงยหน้าขึ้นดวงตาของวิคตัสก็เบิกกว้างด้วยความตกใจป่าที่เคยมืดมิดเงียบสงบตอนนี้กลับเต็มไปด้วยดวงตาสีแดงหลายสิบคู่ล้อมวงจ้องมองมาที่เขา ร่างกายที่เคยผ่อนคลายกลับตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้งเมื่อรับรู้ได้ถึงสายตาอันตรายที่จ้องมองมาจากทุกทิศทาง
ท้องฟ้าในค่ำคืนนี้ดูมืดมนกว่าที่เคยเป็นราวกับเวลาถูกหยุดไว้ชั่วขณะ เมื่อเสียงกระทบกันของปีกกระพือดังขึ้นจากด้านบนแม้จะฟังดูแปลกประหลาดแต่แอบแฝงไปด้วยพลังที่น่าหวาดกลัวนกปีศาจเวนเดอร์ตัวหนึ่งในฝูงหมดความอดทนในที่สุดก่อนพุ่งเข้าใส่เหยื่อตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
เสียงกรีดร้องแสบแก้วหูพร้อมจะงอยปากแหลมคมโฉบผ่านไปและสร้างบาดแผลขนาดใหญ่ที่ต้นแขนของวิคตัสได้ในชั่วพริบตา
กลิ่นเลือดจากบาดแผลเปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิงได้เป็นอย่างดีเมื่อพวกมันได้รับรู้ถึงรสชาติที่น่าหอมหวานเสียงกระทบปีกที่บ้าคลั่งก็ดังขึ้นทั่วบริเวณอีกครั้ง
ไม่จริงใช่มั้ย!!!
วิคตัสพยามยามลุกขึ้นหนีอย่างทุลักทุเลด้วยขาที่สั่นสะท้านจากผลกระทบของเวทย์พอทัลกว่าเขาจะปรับตัวได้ร่างกายที่เปลือยเปล่าก็เต็มไปด้วยบาดแผลจำนวนมากพร้อมกลิ่นเลือดที่ส่งกลิ่นคละคลุ้งจนกลายเป็นสัญญาณระบุตำแหน่งของเขาได้เป็นอย่างดีถึงแม้จะวิ่งออกมาได้สักพักแต่นกกระหายเลือดพวกนั้นยังคงตามติดเขามาได้ทุกครั้ง
เมื่อเขาเห็นนกตัวหนึ่งบินลงมาในที่สุดวิคตัสก็มองเห็นรายละเอียดของสิ่งมีชีวิตนั้น
ขนสีดำที่หยาบกระด้างและดวงตาสีแดงก่ำเจิดจ้านกเหล่านั้นมีกรงเล็บที่แหลมคมขนาดใหญ่พอที่จะฉีกทุกสิ่งออกเป็นชิ้นๆได้ทันทีที่พวกมันสัมผัส
' .. .นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย '
ฝูงนกเวนเดอร์ ยังคงไล่ตามเหยื่อของมันอย่างไม่ลดระกลิ่นหอมหวานของมนุษย์ผู้นี้ช่างดึงดูดเกินกว่าที่พวกมันจะยอมปล่อยไปได้จริงๆ
ขณะที่พยายามหลบหนีอย่างยากลำบากในที่สุดเมื่อสายตาเริ่มคุ้นชินกับความมืดของสภาพแวดล้อมสติของเขาก็เริ่มกลับมาทำงานตามปกติอีกครั้ง การวิ่งต่อไปอย่างไม่มีจุดหมายเช่นนี้อาจไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนักและสภาพที่เปลือยเปล่าของเขาตอนนี้ช่างดูอนาจารเสียเหลือเกิน
ใช่แล้ว!!ตอนนี้บนร่างกายที่เหลือมีเพียงสร้อยคอสีเขียวอย่างเดียวเท่านั้น
วันพีช. ...วีนพีชของแท้!!
ให้ตายเถอะ...ช่างน่าอับอายจริงๆ!!
เด็กหนุ่มเริ่มรวบรวมพลังเวทย์ในร่างกายอย่างรวดเร็วเพียงชั่วครู่ไม้คทาสีเข้มรูปทรงเรียบง่ายก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา
ไม้กายสิทธิ์ขนาด 13 นิ้วที่สร้างจากไม้โบราณอายุมากกว่า 100 ปี ถูกประดับด้วยหินอัญมณีสีเขียวสดใสที่ปลายด้านบนมีตัวอักษรรูนสลักไว้เป็นแนวยาวเรียงลงมาอย่างสวยงาม
เมื่อวิคตัสสัมผัสได้ถึงการโจมตีที่พุ่งมาจากด้านหลังเขาก็ร่ายมนตร์พร้อมสะบัดไม้คทาในมือออกไปโดยไม่ลังเล
Pannetto!
เหล่าเถาวัลย์จงมาฟังบัญชาข้าเถิด! จิตวิญญาณแห่งธรรมชาติจงผูกมัดและหยุดยั้งศัตรูที่มืดมน !!
เมื่อสิ้นสุดคำร่ายเพียงชั่วพริบตาเถาวัลย์สีเขียวจำนวนหนึ่งก็ผุดขึ้นมาจากพื้นดินที่ว่างเปล่าโบกกิ่งก้านของมันเพื่อโจมตีฝูงนกที่บินไล่ล่าเขาอย่างรวดเร็ว
นี่เป็นคาถาพื้นฐานของผู้ใช้เวทมนตร์ประเภทไม้ที่เขาถนัดมากที่สุด มนต์ระดับ1 ใช้สำหรับสร้างพืชเถาวัลย์ออกมาเพื่อขัดขวางศัตรูหรือสร้างกับดักอย่างง่าย
คาถานี้ใช้พลังเพียงเล็กน้อยแต่กลับมีประโยชน์มากขึ้นแล้วแต่สถาณการณ์แม้จะไม่สามารถสังหารศัตรูได้แต่ก็ช่วยถ่วงเวลาหรือสร้างความสับสนให้อีกฝ่ายได้ไม่น้อยเลยทีเดียว
เถาวัลย์ที่ถูกเสกขึ้นมาจะกวัดแกว่งลำต้นอวบแน่นของมันเพื่อจับเป้าหมายตามการควบคุมของผู้ร่าย ยิ่งระดับพลังของพ่อมดแม่มดสูงขึ้นต้นเถาวัลย์ที่ดูธรรมดาเหล่านี้จะเต็มไปด้วยอันตรายมากขึ้นอย่างแน่นอน
เนื่องจากจำนวนนกปีศาจมีมากจนเกินไปทำให้เถาวัลย์ของเขาไม่สามารถกักขังพวกมันทั้งหมดได้ในขั้นตอนเดียว วิคตัสหยุดวิ่งเมื่อรู้สึกว่าเขาอยู่พ้นจากระยะการโจมตีของนกซอมบี้พวกนั้นก่อนหันกลับมาร่ายคาถาอีก 2-3 ครั้งติดต่อกัน
เพียงไม่นานพุ่มเถาวัลย์สีเขียวจำนวนมากก็โผล่ขึ้นมาอย่างต่อเนื่องทำให้ฝูงนกกัสเนียร์ที่กำลังไล่ล่าเขาด้วยความเร็วต่างบินชนกระแทกกันก่อนล้มลงไปกับพื้น
เมื่อพวกมันต้องการไล่ตามเหยื่อตรงหน้าต่อก็พบว่าพืชเหล่านี้จะออกมาปิดกั้นหนทางของพวกมันทุกครั้งก่อนจะถูกกิ่งของเถาวัลย์รัดไว้แม้จะหลบหนีออกมาได้ก็จะพบกับเถาไม้ที่ยุ่งเหยิงพวกนี้อีกครั้งไม่จบไม่สิ้น
น่ารำคาญที่สุด!!!!!
เสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นจนผิดสังเกตของเหล่านกปีศาจทำให้วิคตัสสะดุ้งตกใจ
ดูเหมือนคาถานี้จะยั่วยุพวกมันได้ดีเลยทีเดียว ?
เมื่อเห็นว่าฝูงนกทั้งหมดถูกขัดขวางไว้ได้ชั่วขณะเขาจึงรีบหลบออกจากพื้นที่อย่างรวดเร็ว เวทย์มนตร์อาจช่วยยับยั้งได้ในตอนนี้แต่อีกไม่นานคงสลายไปหากถึงตอนนั้นเกรงว่ากลยุทธ์ของเขาคงใช้การอีกไม่ได้แน่นอนและที่สำคัญบาดแผลบนร่างกายมีมากเกินกว่าที่จะเสี่ยงเดินต่อไปท่ามกลางความมืดเช่นนี้
ความมืดเข้าครอบงำในจุดที่วิคตัสหยุดยืนอีกครั้ง เขาสามารถรับรู้ได้ถึงลมเย็นที่พัดผ่านหน้าพร้อมกับเสียงกรีดร้องอย่างหงุดหงิดของนกปีศาจเหล่านั้น
" ต้องรีบออกจากที่นี่ก่อน! "
วิคตัสพึมพำกับตัวเองขณะมองไปยังเงามืดที่เคลื่อนไหวกันอย่างบ้าคลั่งด้านหลัง หัวใจกลับเต้นแรงอีกครั้งด้วยความหวาดกลัว
เขารีบมองหาเส้นทางที่สามารถหลบหนีก่อนวิ่งตรงออกไปอีกครั้งโดยไม่ลังเล ในใจเต็มไปด้วยความหวังว่าจะหนีพ้นจากอันตรายที่กำลังไล่ล่าเขาอยู่แต่ใครจะรู้ว่าข้างหน้ามีสัตว์ป่าชนิดใดรออยู่บ้าง ?
Phaedra Phara !!
แสงสว่างจงเปิดเผย ผีเสื้อนำทางผู้อ่อนโยนโปรดมอบเส้นทางให้แก่พวกเรา !!
สิ้นเสียงก้องกังวาลไม้คทาในมือก็โบกขึ้นกลางอากาศอีกครั้งก่อนส่องแสงสว่างเปรียบเสมือนตะเกียงนำทาง ประกายเวทมนตร์สีเขียวเปลี่ยนเป็นผีเสื้อเรืองแสงคอยบินล้อมรอบวิคตัสเพื่อสร้างความสว่างให้แก่เขาทำให้บรรยากาศใกล้เคียงดูอบอุ่นและน่าอัศจรรย์ราวกับตกอยู่ในเส้นทางความฝัน
แต่สิ่งที่ปรากฏในสายตาตลอดเส้นทางมีเพียงหมอกหนาจากสภาพอากาศที่มืดครึ้มและอึดอัดจนทำให้ทุกลมหายใจรู้สึกหนักหน่วงตามไปด้วย
ต้นไม้สองข้างทางดูไร้ชีวิตประดุจถ่าน เปลือกไม้แห้งกร้านเมื่อเหยียบย่างเท้าลงไปดูเหมือนจะซ่อนความลับอันน่ากลัวไว้กระทั่งหญ้าข้างทางและดอกไม้สีเข้มเหล่านั้นพวกมันต่างดูอึมครึมแถมยังมีรูปลักษณ์น่าสะพรึงกลัวไม่ต่างจากบรรยากาศป่าแห่งนี้อีกด้วย
จากระยะเวลาหลายสิบปีที่เขาได้ทำการค้นคว้าเกี่ยวกับพืชและสมุนไพรต่างๆมาวิคตัสเชื่อว่าเขาจดจำรูปร่างและสรรพคุณของพวกมันได้เป็นอย่างดี
แม้แต่พืชสมุนไพรเก่าแก่จากยุคโบราณยังถูกบันทึกข้อมูลไว้อย่างละเอียดโดยไม่มีข้อผิดพลาด อีกทั้งเขาเป็นผู้ใช้เวทย์สายธรรมชาติจึงมีประสาทสัมผัสที่ไวต่อพืชต่างๆมากกว่าคนธรรมดาหลายเท่าเขาจึงมั่นใจว่าพืชพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่สามารถพบเห็นได้ทั่วไปอย่างแน่นอน
สายตาสีเขียวจ้องมองไปยังพืชที่ดูน่าขนลุกตามเส้นทางด้วยความสนใจแม้ต้องการเก็บตัวอย่างกลับไปเพื่อศึกษาแต่ตอนนี้คงไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมเท่าไหร่นัก
ตลอดเส้นทางวิคตัสยังคงมุ่งหน้าไปอย่างไร้จุดหมายนอกจากพืชแปลกๆพวกนี้แล้วโชคดีที่เขาไม่พบสัตว์ร้ายตัวอื่นๆเหมือนฝูงนกกระหายเลือดเหล่านั้นอีก
หลังจากเดินลึกเข้าไปด้านในของป่าจำนวนสิ่งมีชีวิตดูเหมือนจะลดน้อยลงกระทั่งเสียงของแมลงที่เคยรบกวนมาตลอดทางกลับไม่ปรากฏให้เขาได้ยิน ความผิดปกตินี้ทำให้วิคตัสรู้สึกกังวลก่อนตัดสินใจหยุดพักและเก็บแผนการทั้งหมดไว้ให้เป็นเรื่องของวันพรุ่งนี้แทน
คงดีกว่าหากเดินทางช่วงที่มีแสงสว่างอีกทั้งแผลบนร่างกายก็เริ่มสร้างผลกระทบกับเขาแล้วด้วยเหมือนกัน
หลังจากสังเกตว่ารอบๆไม่มีสัตว์ป่าอย่างแน่นอน วิคตัสจึงเดินตรงไปยังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่อยู่ด้านข้างก่อนใช้ไม้คทาในมือสร้างอักษรรูนบนพื้นดินล้อมรอบมันอย่างระมัดระวัง
- Incantatio Domus Somniorum -
เสียงร่ายมนต์อันไพเราะฟังดูคล้ายบทเพลงร่ายรำของเหล่าภูติตัวน้อยถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากสีซีดบ่งบอกได้ว่าเจ้าของร่างกายเสียเลือดไปไม่น้อยจากการโจมตีที่ผ่านมาในค่ำคืนนี้
เมื่อสิ้นสุดการร่ายคาถาตัวอักษรรูนที่สลักบนพื้นดินก่อนหน้าก็เริ่มสว่างขึ้นคล้ายสปอร์ตไลท์และเริ่มชำระล้างพื้นที่ภายในเขตอาคมทั้งหมด
เวทมนตร์อักขระค่อยๆดูดซับพลังวิญญาณแห่งป่าไม้จากรัศมี 300 เมตร และเปลี่ยนรูปร่างเป็นฝูงผีเสื้อโบยบินล้อมต้นไม้ตรงหน้าพ่อมดหนุ่มอย่างรวดเร็ว
ทุกกระบวนการทำงานของคาถาวิคตัสสัมผัสได้ถึงพลังเวทย์ในร่างกายที่ถูกระบายออกไปเป็นจำนวนมากและถ้าหากยังคงดำเนินต่อไปเช่นนี้เขาอาจหมดสติลงก่อนที่คาถาจะร่ายสำเร็จ
ช่วงเวลาของการเฝ้าระวังดูเหมือนเวลาจะผ่านไปอย่างช้าๆเมื่อสิ้นสุดความคิดในจิตใจแสงของเวทย์มนตร์ก็ค่อยๆสงบลงเพียงไม่นานกระท่อมไม้เก่าแก่ทรุดโทรมสภาพไม่ต่างจากผู้ร่ายปรากฏขึ้นสู่สายตาของเด็กหนุ่ม
ดูเหมือนคราวนี้เขายังพอมีโชคเหลืออยู่เล็กน้อย
โครงสร้างของกระท่อมมีร่องรอยของช่วงเปลี่ยนผ่านเวลาราวกับผ่านพายุฝนและลมหนาวมานานหลายร้อยปี ผนังดูกรอบและมีราดำเป็นจุดๆทั่วผนัง หลังคาถูกคลุมด้วยใบสนที่แห้งแล้งหนึ่งในแผ่นที่ปกคลุมดูเหมือนกำลังจะล้มตายและร่วงลงมา
สิ่งปลูกสร้างที่ดูเหมือนจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อนี้ถูกตั้งติดอยู่กับโคนต้นไม้ขนาดใหญ่คล้ายเป็นส่วนหนึ่งของกันและกันเมื่อสัมผัสกับแรงลมที่พัดผ่านมาจะได้ยินเสียงไม้ลั่นดัง 'เอี้ยด—อ้าด' คล้ายกับว่ามันกำลังเยาะเย้ยผู้คนที่ยืนอยู่ต่อหน้ามัน
บริเวณประตูทางเข้ามีสัญลักษณ์ผีเสื้อซึ่งเป็นตราประจำตัวของผู้ร่ายคาถาถูกสลักไว้อย่างสวยงาม ดอกไม้เล็กๆบานอยู่รอบกระท่อมเปรียบเสมือนสัญญาณของสิ่งมีชีวิตที่ยังคงต่อสู้ดิ้นรนท่ามกลางความเสื่อมโทรมทั้งหมด
แสงไฟสลัวลอดส่องรำไรออกมาผ่านทางช่องหน้าต่างช่วยขับไล่ความมืดมิดด้านนอกได้เป็นอย่างดี ด้านข้างของประตูไม้สีดำมีป้ายเล็กๆถูกแขวนไว้พร้อมข้อความกำกับคล้ายเป็นคำเตือนสำหรับผู้มาเยือน
ระวังอันตรายหากคุณเปิดและปิดฉันแรงเกินไป '
เด็กหนุ่มยืนอ่านป้าย'คำเตือน'ตรงทางเข้าก่อนเปิดประตูขึ้นอย่างช้าๆแอบถอนหายใจกับตัวเองพร้อมกับลากขาทั้งสองข้างที่อ่อนล้าของเขาเข้าไปด้านใน
..
.
.
.
ปัง
. .
.
.
เฮ้อออ. . . ในที่สุดก็ได้พักหายใจสักที !!


## บทที่ 4 : มรดกของการสูญเสีย

หลังจากประตูไม้ถูกปิดลงอย่างระมัดระวังเสียงรบกวนจากโลกภายนอกก็เงียบหายไป
สภาพแวดล้อมที่เคยเต็มไปด้วยความมืดมิดกลับคืนสู่ความเงียบสงัดอีกครั้งราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหลือเพียงสิ่งรกร้างและอันตรายที่ซ่อนอยู่ในป่าด้านนอกเหมือนดั่งเช่นเคย
วิคตัสมองไปรอบๆกระท่อมไม้ที่มีบรรยากาศอบอุ่นเขายังคงสัมผัสได้ถึงพลังของเวทย์มนตร์ที่แผ่ซ่านอยู่ในอากาศอย่างเบาบาง มันช่างดูแตกต่างจากสิ่งที่เห็นภายนอกแม้จะไม่มีเครื่องมืออำนวยความสะดวกอื่นๆแต่เห็นได้ชัดว่ายังดีกว่าการวิ่งหนีต่อไปอย่างไม่มีจุดหมายแน่นอน
นี่เป็นครั้งแรกของวิคตัสกับการใช้ มนต์ระดับ 3 ที่เรียกว่า " กระท่อมแห่งความฝัน "
แม้โอกาสสำเร็จจะมีเพียง 30% แต่เขาก็เลือกที่จะใช้มัน คาถาครั้งนี้เกือบทำให้เขาหมดสติจากการสูญเสียพลังไปเป็นจำนวนมากแต่เมื่อเทียบกับความสำเร็จที่ได้รับถือว่าเขายังพอมีโชคอยู่บ้างแม้ว่าสภาพของมันอาจดูทรุดโทรม เล็กน้อย ก็ตาม
กระท่อมแห่งความฝัน คือเวทย์มนตร์ที่ถูกคิดค้นขึ้นจากเหล่าแม่มดนักเดินทางเป็นคาถาเฉพาะตัวของผู้ใช้เวทย์สายธรรมชาติเพื่อใช้สร้างที่หลบภัยในสถานการณ์เร่งด่วนและอันตรายอย่างเช่นตอนนี้
พลังของคาถานี้มีข้อจำกัดที่สำคัญในด้านรูปทรง ความแข็งแรง หรือแม้แต่ระยะเวลาคงอยู่ของกระท่อมไม้จะถูกกำหนดขึ้นจากพลังเวทย์ของพ่อมดแม่มดที่ร่ายคาถาแม้จะสะดวกสบายแต่คาถานี้ต้องแลกกับพลังจำนวนมากและยังใช้ได้เฉพาะในพื้นที่ที่มีป่าไม้หรือพลังงานธรรมชาติเท่านั้น
บางครั้งหากพลังเวทย์ไม่เพียงพอกระท่อมแห่งความฝันอาจมีรูปร่างไม่สมบูรณ์หรือแม้แต่ระดับการป้องกันที่ลดลงจนไม่สามารถต้านทานอันตรายภายนอกได้และหากพลังเวทย์ลดลงอย่างกระทันหันสิ่งปลูกสร้างเหล่านี้จะหลุดออกจากมิติที่ถูกสร้างขึ้นทำให้ผู้ใช้ต้องระมัดระวังในการร่ายคาถาเป็นอย่างมาก
ในโลกเวทย์มนต์ที่เต็มไปด้วยคาถามากมายนับพันทุกสิ่งยังถูกแบ่งออกเป็นสายต่างๆตามพลังที่ก่อกำเนิดขึ้นบนโลกอีกด้วย
คาถาทั่วไปเป็นสิ่งที่พ่อมดแม่มดทุกคนสามารถใช้ได้ตามปกติเพื่ออำนวยความสะดวกในชีวิตของพวกเขา เช่นการควบคุมสิ่งของ คาถาจุดไฟ หรือแม้แต่การปลุกเสกเครื่องราง แต่คาถาระดับสูงจะใช้ได้ดีและทรงพลังยิ่งขึ้นจากพลังต้นกำเนิดของแม่มดแต่ละคนเท่านั้น
เช่น คาถาเพลิงมังกร หากถูกใช้โดยแม่มดแห่งท้องทะเลพลังของไฟมังกรที่อัญเชิญมาก็จะเบาบางลงไม่ค่อยมีประสิทธิภาพแต่กลับกันหากคาถานี้ถูกร่ายจากแม่มดแห่งอัคคีพลังทำลายล้างจะน่ากลัวเกินกว่าที่คุณคาดคิดได้
แม้จะไม่มีข้อห้ามกำหนดที่ตายตัวแต่การร่ายมนต์ข้ามสายพลังจะสิ้นเปลืองพลังเวทย์เป็นอย่างมากจึงไม่ค่อยเป็นที่นิยมนักยกเว้นแต่ในช่วงสถานการณ์ที่เสี่ยงต่อชีวิตจริงๆ ด้วยเหตุนี้เหล่าผู้ใช้เวทย์ระดับสูงจึงเลือกสร้างและศึกษาเฉพาะคาถาที่เกี่ยวข้องกับพลังต้นกำเนิดของพวกเขาเพียงอย่างเดียว
วิคตัสทรุดตัวลงนอนบนพื้นอย่างอ่อนแรง ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลที่ดูเหมือนจะเจ็บปวดแต่เขากลับไม่รู้สนใจมันเลยในขณะนี้
ความรู้สึกของการสูญเสียกดทับหัวใจของเขาไว้แน่นทุกสิ่งรอบตัวเปลี่ยนไปภายในชั่วข้ามคืน เขารู้สึกเหมือนเป็นเพียงเงาที่หลงเหลือจากชีวิตที่เคยมี ช่วงเวลาที่เกิดเรื่องราวทั้งหมดช่างยาวนานทุกๆวินาทีเขาสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่าที่แทรกซึมอยู่ในจิตใจ
ความคิดถึงครอบครัวที่จากไปยังคงวนเวียนอยู่ในหัวมันเหมือนกับโลกทั้งใบได้ลบเขาออกไปอย่างไม่มีวันกลับมา
แม้จะล้มตัวลงบนพื้นที่เปลือยเปล่าอย่างแรงแต่ความเจ็บปวดทางกายกลับถูกกลบด้วยความเจ็บปวดที่ลึกซึ้งยิ่งกว่าในจิตใจของเขา
วิคตัสหลับตาลงรู้สึกถึงความเย็นจากพื้นหินที่สัมผัสกับผิวหนังเขาอยากให้ทุกอย่างหยุดนิ่ง แต่ในความเป็นจริงทุกสิ่งมีชีวิตยังคงดำเนินต่อไปแต่อาจไม่มีเขาเป็นส่วนหนึ่งของมัน เมื่อนึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจากการจากไปของแม่ผู้เป็นที่รักขอบตากลับร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง
น้ำตามากมายไหลรินออกมาจนภาพทุกอย่างดูพร่ามัวแม้ว่าเขาจะพยายามสะกดกลั้นเอาไว้อย่างสุดความสามารถแล้วก็ตาม
" ทำไม ทำไม ทำไมถึงมีแต่ข้าที่รอดชีวิต?!! ข้ามันไร้ประโยชน์ ช่วยใครไว้ไม่ได้เลยไม่เหลือใครอีกแล้ว ท่านแม่ทำไมถึงทิ้งข้าไว้ ควรเป็นข้ามากกว่าที่สมควรตาย!! "
เขาร้องถามตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเศร้าความรู้สึกที่มืดมนเริ่มเข้ามาครอบงำ
สภาพแวดล้อมรอบตัวดูเหมือนจะเงียบลงเมื่อเขาตะโกนคำถามนี้ออกไปไม่มีคำตอบจากโลกใบนี้ไม่มีแม้แต่เสียงสะท้อนกลับจากจักรวาลมีเพียงความว่างเปล่าที่กดทับอยู่ในใจ
เสียงกรีดร้องที่แสนเจ็บปวดดังขึ้นอย่างต่อเนื่องแต่กลับไม่มีผู้ใดได้ยินน้ำตาแห่งความสิ้นหวังไหลรินลงมาวิคตัสรู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังต่อสู้กับความจริงที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้การสูญเสียครั้งนี้ได้ทำลายตัวตนและจิตใจของเขาไปจนถึงที่สุด
ราวกับว่าเขาเป็นเพียงคนเดียวที่หลงเหลืออยู่ในโลกที่แสนโหดร้ายนี้
เด็กชายผู้สิ้นหวังยกมือขึ้นปิดหน้ารับรู้ถึงความทุกข์ที่ไหลผ่านทุกเส้นเลือดในร่างกายในหัวใจที่ว่างเปล่าเขารู้สึกว่าตัวเองไม่มีคุณค่าใดหลงเหลืออยู่เลย
ภาพของแม่ผู้เป็นที่รักปรากฏขึ้นในความคิด รอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนและความรักที่ไม่มีเงื่อนไขหญิงสาวที่ไม่เคยยอมแพ้แม้ในช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุด
" ขอโทษนะครับแม่ มันควรเป็นข้า . . . ควรเป็นข้ามากกว่าที่สมควรตาย .. "
วิคตัสพูดออกมาเบาๆราวกับว่าจะกระซิบคำเหล่านั้นให้ย้ำเตือนตัวเองก่อนที่เสียงสะอื้นจะดังขึ้นอีกครั้ง
ในมุมที่มืดมิดคล้ายว่ามีเสียงกระซิบของความชั่วร้ายที่คอยกัดกินจิตใจของผู้ที่อ่อนแอคอยหว่านล้อมความคิดเลวทรามต่ำช้าหลากหลายรูปแบบใช้ทุกวีถีทางเพื่อล่อลวงจิตวิญญาณของวิคตัสให้ดำดิ่งลงสู่ความมืดมิด
—ตายซะสิ ในเมื่อไม่มีใครรอดอยู่แล้ว เจ้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปทำไม ?
—ปลิดชีวิตตัวเองเพื่อทุกคน มาเถอะ....ความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์กำลังรอเจ้าอยู่
วิคตัสรู้สึกเยือกเย็นไปทั่วทั้งร่างความรู้สึกของความสิ้นหวังเริ่มเข้ามาอย่างท่วมท้น เขาอยากจะลุกขึ้นหนีแต่กลับถูกดึงดูดด้วยเสียงนั้น
เสียงที่ดูเหมือนจะเข้าใจความเจ็บปวดและความสูญเสียของเขาราวกับว่ามันกำลังโต้ตอบและขานรับกับความสิ้นหวังในจิตใจของเขา
—นี่เป็นสิ่งที่เจ้าต้องการมากที่สุดไม่ใช่หรือ? เจ้าจะไม่ต้องทนทุกข์อีกต่อไปถ้าทุกสิ่งจบสิ้น ใช้มีดแหลมคมที่อยู่ในนั้นหยิบมันแล้วจบชีวิตที่เจ็บปวดนี้ซะ
พลังชั่วร้ายที่หลงเหลืออยู่ในบริเวณค่อยๆบงการความคิดของเด็กหนุ่ม ควบคุม สั่งการ ในช่วงเวลาที่หัวใจของเขาอ่อนแอจนถึงที่สุด เสียงกระซิบที่เย้ายวนใจกำลังเสนอทางออกที่สะดวกสบายเพื่อหลุดพ้นจากความเจ็บปวดที่เขารู้สึก
มีดกริช Athame ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีตและสลักลวดลายอักษรรูนสำหรับใช้ทำพิธีกรรมของเหล่านักเวทย์เส้นลายสลักอันงดงามและขอบคมส่งสะท้อนแสงในความมืดได้เป็นอย่างดี
สิ่งที่ควรถูกเก็บซ่อนไว้อยู่ในสร้อยคออัญมณีสีเขียวกลับปรากฏขึ้นในมือตามคำเรียกร้องจากจิตสำนึกของวิคตัสตัวแทนสัญลักษณ์ของพลังและความลึกลับตอนนี้กลับมาพร้อมความตั้งใจใหม่
ปลายแหลมคมค่อยๆลากไปตามผิวหนังของเขาความเย็นจากใบมีดทำให้รู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้นจิตใจที่ยังคงสั่นไหวไปพร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังก้องอย่างต่อเนื่องก่อนจรดลงกลางหน้าอกของเขาอย่างช้าๆ
เพียงใช้แรงทั้งหมดในมือตอนนี้ทำตามเสียงกระซิบที่ดังอยู่ในจิตใจเขาจะไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป
...ไปสู่ความมืดมิดตลอดกาล
เสียงกระซิบที่เลวทรามกระซิบย้ำอีกครั้งราวกับว่าจะบีบคั้นให้เขาตัดสินใจในวินาทีนี้
เวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างช้าๆจนน้ำตาที่ไหลออกมาจางหายไปเหลือเพียงสายตาที่ว่างเปล่าจ้องมองไปยังโคมไฟไม้ด้านบนอย่างเหม่อลอยไร้จุดหมาย
ความจริงที่เกิดขึ้นจะโหดร้ายมากแค่ไหน
สุดท้ายแล้วเขาก็หนีมันไม่พ้นทำได้แค่ต้องยอมรับมันด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในหัวใจ
วิคตัสหยุดหายใจก่อนลดสายตามองไปยังกริชในมือของเขาความรู้สึกที่เย้ายวนใจของการสิ้นสุดทุกสิ่งมันช่างน่าหลงใหล
ในช่วงเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่ด้ามกริชจะถูกกดฝังลงที่กลางอกของเขาเสียงที่เต็มไปด้วยพลังอำนาจก็ดังขึ้นขัดทุกการเคลื่อนไหวของวิคตัส
" ไม่ !! "
สิ้นเสียงนั้นสติที่หลุดลอยของวิคตัสก็กลับมาชัดเจนอีกครั้งคล้ายกับถูกปลุกให้ตื่นด้วยน้ำเย็น เขาขว้างมีดกริชในมือออกไปด้านข้างด้วยความตกใจหัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกความกลัวและความหวังชนกันให้วุ่นวายในจิตใจของเขา
เขาทำอะไรลงไป ...ฆ่าตัวตายงั้นหรอ!!?
ทำไมข้าถึงโง่แบบนี้ ยอมละทิ้งตัวเองที่แลกมาด้วยชีวิตของทุกคนในตระกูลเช่นนี้ ?
" ไม่....ข้าจะไม่ยอมแพ้!! " วิคตัสกล่าวขึ้นด้วยความมั่นใจที่สั่นคลอนเขาพยายามตะโกนออกไปเพื่อหวังจะให้เสียงกระซิบเหล่านั้นหยุดลง
เสียงกระซิบแห่งความมืดนั้นอาจเกิดขึ้นได้เสมอในช่วงที่จิตใจของแม่มดอ่อนแอและไม่เสถียร พลังชั่วร้ายที่ตกค้างอยู่บนโลกเหล่านี้จะคอยล่อลวงผู้คนให้หลงทางและเข้าสู่ความมืดที่บิดเบี้ยวมันสามารถสั่งการให้คนฆ่าตัวตายหรือแม้แต่ครอบงำจิตใจให้พ่อมดเข้าสู่หนทางที่ชั่วร้าย
รายละเอียดเล็กน้อยเหล่านี้คือความรู้พื้นฐานของผู้ใช้เวทย์มนตร์แต่ทุกคนกลับหลงลืมกฏพื้นฐานที่ว่านี้ไปอย่างช้าๆในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมาจึงไม่แปลกที่เราจะได้ยินข่าวลือเรื่องเล่าของแม่มดฝ่ายมืดที่ชั่วร้ายอยู่บ่อยครั้ง
วิคตัสตระหนักถึงสิ่งนี้ได้ในที่สุดถึงแม้จะมีทฤษฏีให้ศึกษาอยู่บ้างแต่การได้สัมผัสประสบการณ์ตรงด้วยตัวเองเช่นนี้เขาก็รู้สึกหวาดกลัวอยู่เหมือนกัน แต่ . .. ..ถ้าเสียงกระซิบนั่นคือพลังความมืดแล้วอีกเสียงหนึ่งเป็นของใครกัน ?
เสียงสุดท้ายที่เรียกสติเขากลับมานั้นแปลกเกินไปมันคือเสียงของมนุษย์อย่างแน่นอนอีกทั้งยังมีพลังพอที่จะทำลายการล่อลวงของพลังงานชั่วร้ายได้อีกด้วย
น้ำเสียงที่เย็นชาแต่กลับชัดเจนทุกถ้อยคำราวกับว่าอีกฝ่ายกระซิบคำพูดเหล่านั้นผ่านด้านหลังหูของเขาอย่างช้าๆเหมือนต้องการสลักประโยคทั้งหมดให้ตราตรึงในจิตวิญญาณของเขา
เป็นไปไม่ได้!!
เสียงของผู้คนด้านนอกไม่อาจข้ามผ่านมนต์คุ้มกันของกระท่อมแห่งฝันได้..หรือจะมีบางอย่างผิดพลาด?เพราะพลังตอนนี้ของเขาอ่อนแอเกินไปจึงทำให้ถูกรบกวนได้ง่าย?
วิคตัสเริ่มจัดความคิดของตัวเองใหม่ก่อนตัดสินใจเผชิญหน้ากับปัญหาทั้งหมดด้วยจิตใจที่แน่วแน่
ถ้าคุณอ่อนแอในตอนนี้
คุณก็ต้องฝึกฝนให้มากขึ้นกว่าเดิม
ถ้าคุณรู้สึกท้อแท้และสิ้นหวัง
คุณแค่เพียงต้องตั้งเป้าหมายใหม่อีกครั้ง
โลกนี้อาจไม่ง่ายอย่างที่คิดแต่มันจะไม่ยากเกินความพยายามของมนุษย์ หากพระเจ้าปิดประตูใส่คุณพระองค์จะเปิดหน้าต่างอีกบานให้แก่คุณเสมอ
จงมองหาเส้นทางต่อไปและเชื่อมั่นทุกการกระทำที่มีค่าของคุณอย่ายอมแพ้และเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมจักรวาลจะมอบสิ่งดีๆที่คู่ควรกับคุณมาให้อย่างแน่นอน!!
..
.
..
.
เมื่อความมุ่งมั่นถูกจุดประกายขึ้นประสาทสัมผัสของร่างกายก็ถูกกระตุ้นจากความเจ็บปวดอีกครั้ง
วิคตัสดึงของทั้งหมดออกจากสร้อยคอเก็บของก่อนจะค้นหาน้ำยาสมุนไพรเพื่อจัดการกับอาการบาดเจ็บบนร่างกายของเขา
หากคุณต้องการเริ่มต้นทำอะไรร่างกายและจิตใจต้องอยู่ในสภาพที่เต็มพร้อมเพื่อให้ได้ประสิทธิภาพมากที่สุด
หลังจากได้รับโพชั่นบาดแผลที่เพิ่งเกิดขึ้นตามลำตัวก็ค่อยๆรักษาตัวเองและจางลงไปหลายจุดเหลือเพียงบาดแผลขนาดใหญ่บริเวณต้นแขนที่เกิดจากการจู่โจมของฝูงนกกระหายเลือดกับบาดแผลสีม่วงช้ำที่น่าจะมาจากการถูกพิษของพืชในป่าแห่งนี้
"เอาล่ะ! แผลใหญ่พวกนี้อาจต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่ามันจะดีขึ้นโชคดีที่ไม่ร้ายแรงเกินไป "
หากบาดแผลกว้างเกินไปเขาอาจต้องทำการเย็บติดและนั่นคงจะลำบากน่าดูในสถานการณ์เช่นนี้
แผนการต่อไปคือการค้นหาสมุนไพรขจัดพิษและพักฟื้นร่างกายจากนั้นค่อยหาทางรวบรวมข่าวทั้งหมดจากผู้คนอาณาจักรยังคงต้องซ่อนตัวเพื่อฝึกฝนอีกสักพักจนกว่าจะมีวิธีจัดการผู้ที่อยู่เบื้องหลังของเรื่องนี้
..เขาจะไม่ยอมให้ทุกสิ่งเป็นไปอย่างที่พวกมันคิดไว้อย่างแน่นอน
ดวงตาสีเขียวเข้มจ้องมองออกไปอย่างเด็ดเดี่ยวประกายไฟแห่งการทำลายล้างยังคงล้างลุกโชนอยู่ด้านในนั้นตลอดเวลา
สิ่งของทั้งหมดที่เหลือติดตัวมีอยู่ไม่มากนักแต่อุปกรณ์พวกนี้สามารถสร้างสิ่งใหม่ๆขึ้นได้ตลอดเวลาหากเขามีวัสดุที่จำเป็นครบถ้วน
เริ่มจากสร้อยคออัญมณีสีเขียวที่ถูกดัดแปลงจากเวทมนตร์ของแม่ให้กลายเป็นที่เก็บของแบบพกพาเนื่องจากสถานการณ์เร่งรีบจนเกินไปทำให้พื้นที่ด้านในมีพื้นที่ไม่ใหญ่มากนัก
มันทำหน้าที่คล้ายกับโกดังเก็บของขนาดเล็กที่พกติดตัวไปได้น่าเสียดายที่ไม่สามารถเก็บสิ่งมีชีวิตไว้ด้านในได้
ถัดมาเป็นของใช้จำเป็นที่เขามักหยิบติดตัวออกไปทุกครั้งที่ออกเดินทางเช่น ไม้คทา หม้อปรุงยา มีดกริช ถ้วยทองเหลือง คัมภีร์แห่งเงา ตำราสมุนไพรที่ประดิษฐ์ขึ้นมาและมีขวดคริสตัลที่บรรจุส่วนผสมการทำพิธีอยู่จำนวนหนึ่งกับโพชั่นยาสมุนไพรอีก 2-3 ขวดเท่านั้น
เรื่องด่วนที่สุดตอนนี้คือการหาเสื้อผ้าใส่เนื่องจากชุดเดิมถูกทำลายไปไม่เหลือแม้แต่เศษซากของมัน
เขาไม่สามารถเดินออกไปข้างนอกในสภาพที่ไร้ยางอายเช่นนี้ได้ตลอดหรอกจริงไหม ?
อีกสองวันจะเป็นวันเกิดครบรอบอายุ 18 ปีเต็มของเขาเมื่อถึงตอนนั้นเขาสามารถใช้คาถาอัญเชิญภูติประจำตัวออกมาได้
อย่างน้อยครั้งนี้ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเพื่อนร่วมทางอีกต่อไปและยังต้องหาอาหารเพื่อใช้ประทังความหิวอีกด้วยหากมีผลไม้หรือผักป่าในบริเวณนี้คงจะดี ไม่น้อย เมื่อเข้าสู่โหมดการกินท้องของเขาก็เริ่มส่งเสียงครวญครางประท้วงขึ้นมาทันที
..ช่างเป็นร่างกายที่ซื่อสัตย์เสียจริง ให้ตายสิ !!
หลังจากตรวจเช็คสิ่งของทั้งหมดจนเสร็จสิ้น วิคตัสจึงเก็บของที่ไม่จำเป็นกลับเข้าไปเหลือเพียงไม้คทาและหม้อปรุงยาขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางบ้านเพื่อใช้เป็นเครื่องทำความร้อนเท่านั้น
กระท่อมแห่งความฝันหลังนี้อาจอยู่ได้เพียง 5-7 วันไม่ต้องมองหาห้องน้ำหรือเฟอร์นิเจอร์ตกแต่งอื่นให้เสียเวลาเพราะแค่มันยังคงตั้งอยู่ได้โดยไม่ถล่มลงมาก่อนวิคตัสก็รู้สึกดีใจมากแล้ว
สิ่งสำคัญคือความปลอดภัยดูเหมือนพรุ่งนี้เขายังคงต้องทำพิธีชำระล้างพลังงานชั่วร้ายและร่ายมนตร์ป้องกันเพิ่มขึ้นอีกครั้ง
โอ้! ยังต้องหาเสื้อผ้าชุดใหม่ อาหารและยาแก้พิษช่างวุ่นวายเสียเหลือเกินกับงานที่ต้องจัดการในวันพรุ่งนี้
ความคิดมากมายค่อยๆหยุดลงพร้อมกับเปลือกตาที่อ่อนล้าของเขา
ร่างกายที่ใช้งานมาอย่างหักโหมตลอดทั้งวันกับพลังเวทย์ที่ถูกใช้จนเกินขีดจำกัดทำให้ใครคนหนึ่งหลับลึกได้อย่างไม่น่าเชื่อ
หลังจากที่วิคตัสเข้าสู่ห้วงแห่งความฝันทันใดนั้นสร้อยอัญมณีที่คอของเขาก็ส่องแสงสว่างขึ้นอย่างกระทันหัน
เมื่อหินสีเขียวสัมผัสเลือดของผู้ถือครองในสภาวะที่จิตใจและพลังเวทย์ไหลเวียนอย่างมั่นคงเป็นหนึ่งเดียวกัน พันธะสัญญาแห่งเลือดจึงเปิดใช้งานทันที
อัญมณีมรกตที่ดูเหมือนจะมีชีวิตสั่นขึ้นเริ่มเคลื่อนไหวเหมือนฟันเฟืองที่ถูกปลดล็อคก่อนจะหลุดออกจากตัวสร้อยและหมุนลอยกลางอากาศอย่างร่าเริงจากนั้นจึงประทับลงกลางหน้าผากของวิคตัส
ความรู้สึกร้อนผ่าวเกิดขึ้นชั่วครู่ที่บริเวณนั้นแต่ยังไม่มากพอที่จะปลุกให้อีกฝ่ายตื่นขึ้นมาชื่นชมมันได้ ใช้เวลาเพียงไม่นานก่อนที่ทุกอย่างจะกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้งราวกับว่าไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น
..
.
..
นี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของโชคชะตา
ที่กำลังเปลี่ยนไปตลอดกาล . ..
...
..
..
.


## บทที่ 5 : อาณาเขตเวทย์

แสงแดดที่อบอุ่นส่องผ่านเข้ามาทางหน้าต่างก่อนตกกระทบลงบนเตียงนอนของเด็กชายเสียงขับกล่อมอันไพเราะจากเหล่านกฮัมมิ่งเบิร์ดตัวน้อยที่ทำรังอยู่ด้านนอกเป็นเหมือนนาฬิกาปลุกยามเช้าที่สดใสดอกไม้และสมุนไพรส่งกลิ่นหอมล่องลอยตามสายลมทำให้ผู้ที่ได้กลิ่นของมันรู้สึกผ่อนคลายเต็มไปด้วยพลังงาน
หากเป็นนิยายโรแมนซ์ที่อบอวลไปด้วยความสุขและตอนจบที่สมหวังประโยคด้านบนคงสามารถใช้บรรยายเช้าวันใหม่ที่แสนสดใสได้ดีเลยทีเดียว
ช่างน่าเสียดายที่เรื่องราวเหล่านั้นไม่ได้เกิดขึ้นกับเขา . .
ในที่อับชื้นและมืดมนแห่งนี้ยังคงไร้ซึ่งแสงที่อบอุ่นของดวงอาทิตย์ลอดผ่านเข้ามาจากช่องทางหน้าต่างมีเพียงหมอกหนาวเย็นปกคลุมขึ้นสูงจนไม่อาจทราบเวลาที่แน่ชัดได้
เสียงของสายลมที่พัดผ่านเสียดสีกิ่งไม้ในป่าดังขึ้นเป็นครั้งคราวคล้ายกับเสียงกรีดร้องของปีศาจจากขุมนรกกลิ่นคาวเลือดเหม็นหืนของซากสัตว์ลอยมาพร้อมกลุ่มหมอกหนาทึบส่งกลิ่นความตายไปทั่วทั้งอณาเขตของป่า
ใต้หม้อปรุงยาสีดำใบใหญ่มีกองไฟสีม่วงที่ดูลึกลับถูกจุดไว้เพื่อมอบความอบอุ่นในค่ำคืนที่ผ่านมา
วิคตัสลืมตาตื่นขึ้นอย่างช้าๆเมื่อสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดจากบาดแผลบนร่างกายที่ส่งอาการประท้วงอย่างรุนแรง
ร่องรอยบางจุดเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำจากผลกระทบของพืชพิษในป่า หลังจากร่างกายที่อ่อนเพลียได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ตลอดทั้งคืนตอนนี้กลับเต็มไปด้วยพลังงานอีกครั้ง
วิคตัสค่อยๆพยุงร่างกายของเขาอย่างทุลักทุเลมองลอดอออกไปทางหน้าต่างก่อนบ่นพึมพำเบาๆ
" หมอกลงหนาจนมองไม่เห็นท้องฟ้าเลยแฮะ "
เห็นได้ชัดว่าเขาหลับไปเป็นเวลานานเพื่อฟื้นพลังของร่างกายและเวลานี้ควรเป็นช่วงเที่ยงวันที่แสงอาทิตย์ส่องสว่างมากที่สุดแต่บรรยากาศภายในป่ากลับดูมืดครึ้มไม่ต่างจากกลางคืนเท่าไหร่นัก
แม้ช่วงกลางวันจะสว่างขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ถูกหมอกหนาพวกนี้ปิดกั้นแสงอาทิตย์อยู่ดีและดูเหมือนมันจะไม่ยอมหายไปง่ายๆด้วยเช่นกัน
มือบางยกสร้อยอัญมณีบนคอขึ้นด้วยความเคยชินราวกับว่าเขาต้องการบางสิ่งช่วยยึดเหนี่ยวจิตใจในตอนนี้แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงความว่างเปล่าเขาจึงรีบก้มมองดูด้วยความตกใจ
อัญมณีหายไป!!
สายตาเริ่มสำรวจบนพื้นอย่างรวดเร็วนอกจากไม้คทาที่ถูกวางทิ้งไว้ตรงพื้นพร้อมกับหม้อปรุงยาที่มีเพียงน้ำต้มเดือดก็ไม่พบสิ่งอื่นใด
วิคตัสหน้าซีดราวกับว่าวิญญาณของเขากำลังจะหลุดลอยออกจากร่าง
ถ้าอัญมณีหายไปแล้วสิ่งของด้านในนั้นล่ะ ??
มีดกริช โพชั่น...คัมภีร์สมุนไพร !!
คัมภีร์แห่งเงา คือตำราคู่มือประจำตัวของเหล่าผู้ใช้เวทมนตร์เพื่อใช้บันทึกคาถา การปรุงยา ขั้นตอนการทำคำสาปหรือแม้แต่มนต์ขับไล่ชำระล้าง สิ่งนี้เป็นเสมือนสมบัติที่ติดตัวมาตั้งแต่กำเนิดของพ่อมดแม่มดและมีพลังมากจึงไม่อาจสูญหายหรือถูกทำลายด้วยมือผู้อื่นได้พวกเขาสามารถเรียกใช้มันได้ทุกเมื่อเพียงแค่นึกคิด
แต่ คัมภีร์สมุนไพร นั้นแตกต่างกันตำราเวทย์เล่มนี้ถูกสร้างขึ้นมาด้วยความยากลำบากของวิคตัสทั้งยังมีข้อมูลสมุนไพรจำนวนมากที่เขาเก็บบันทึกไว้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา
เพียงสิ้นสุดความคิดที่วุ่นวาย อุปกรณ์ที่เขานึกถึงพร้อมกับคัมภีร์สมุนไพรเก่าแก่ก็ปรากฏขึ้นบนพื้นห้องอีกครั้ง
หัวใจของเด็กหนุ่มเต้นระรัวด้วยความตกใจราวกับนั่งรถไฟเหาะ
เกิดอะไรขึ้นกับของพวกนั้น? พวกมันออกมาจากที่ไหนกัน? แล้วถ้าข้าต้องการจะเก็บ....
.
.
...
..
โอ้ะ หายไปแล้ว??
..
.. .. .
.
.
เพียงชั่วพริบตาของทั้งหมดตรงหน้าก็หายไปอีกครั้ง!
ท่ามกลางความเงียบของกระท่อมที่ทรุดโทรมตอนนี้มีเด็กชายยืนเปลือยกายจ้องมองพื้นที่ว่างเปล่าด้วยความสับสน
สิ่งของพวกนี้ควรถูกเก็บไว้ในอัญมณีเก็บของและหากต้องการใช้พวกมันร่างกายของเขาต้องสัมผัสกับอัญมณีก่อนเพื่อเปิดใช้งาน
เห็นได้ชัดว่าอัญมณีนั้นหายไปแต่สิ่งของยังคงถูกควบคุมได้อย่างอิสระ อีกทั้งพลังเวทย์ของกระท่อมหลังนี้ก็ยังไม่แข็งแกร่งพอที่จะสร้างพื้นมิติเพื่อใช้เก็บของได้อย่างแน่นอน
" นี่มันไม่ถูกต้อง? อาจมีบางอย่างผิดพลาดแต่ของพวกนี้ออกมาจากที่ไหนกันล่ะ? "
อัญมณีหายไปและกระท่อมแห่งความฝันก็ไม่สามารถทำเช่นนี้ได้
. . ถ้ามีพื้นที่เก็บของที่อื่นอีกข้าต้องเคยเห็นมันสิ
สิ้นสุดความคิดนั้นร่างของวิคตัสก็หายไปจากมุมห้องที่เขาเคยยืนอยู่ เหลือเพียงไม้คทาและหม้อปรุงยาที่เต็มไปด้วยน้ำต้มเดือด *ปุด ปุด* ถูกวางทิ้งไว้อย่างโดดเดี่ยว
วิคตัส : ....!!
แสงสว่างที่เจิดจ้าแต่กลับไร้ซึ่งดวงอาทิตย์บนท้องฟ้าที่หยุดนิ่งทำให้เขาตกตะลึง เด็กชายยืนมองภาพตรงหน้าเขาด้วยตาและปากที่อ้ากว้างไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้
เครื่องมือและส่วนผสมต่างๆวางกองเรียงกันบนพื้น ไม่มีต้นไม้หรือสิ่งมีชีวิตอื่นนอกจากหญ้าที่ขึ้นกระจัดกระจายบนพื้นดินและบ่อน้ำตกขนาดเล็กคล้ายของประดับสวนทางด้านขวามือจากจุดที่เขายืนอยู่
ใช้เวลาสักพักก่อนที่วิคตัสจะกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง
หลังจากทดลองเข้า-ออกพื้นที่ลึกลับนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า เขายังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าสถานที่แห่งนี้เกิดขึ้นได้อย่างไรแต่สิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจได้เป็นอย่างดีคือมันต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับอัญมณีบนสร้อยที่หายไปอย่างแน่นอน
. . .ไม่แปลกใจเลยที่มันถูกผู้ร่วมประมูลแย่งชิงกันอย่างบ้าคลั่งเช่นนี้
หลังออกจากพื้นที่มิติเขาก็เต็มไปด้วยพลังงานที่สดชื่นการเริ่มต้นวันใหม่กับเรื่องราวน่าตื่นเต้นเช่นนี้เป็นสัญญาณที่ดีอย่างแน่นอนบางทีการมีชีวิตอยู่ต่อไปอาจไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด
...เอาล่ะ! ขอให้วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่ดีด้วยเถอะ!!
เด็กหนุ่มก้าวเท้าออกนอกประตูอย่างมีชีวิตชีวาเมื่อลมหนาวพัดกระทบใบหน้าเป็นเสมือนถังน้ำเย็นที่ปลุกให้เขาตื่นขึ้นจากภาพมโนพร้อมกับบรรยากาศด้านนอกกระท่อมที่ดูเหมือนจะสวนทางกับสภาพจิตใจที่สดใสของเขาเสียเหลือเกิน
" เฮ้อ..ช่างเป็นป่าที่มืดมนจริงๆงั้นเริ่มจากการชำระล้างก็แล้วกัน "
วิคตัสเริ่มเดินสำรวจพื้นที่รอบกระท่อมก่อนตัดสินใจสร้าง อาณาเขตเวทย์ เพื่อขับไล่และป้องกันพลังชั่วร้ายที่อาจแทรกซึมเข้ามา
ทันทีที่เขาเริ่มร่ายคาถาเพื่อเสริมพลังความรู้สึกแปลกๆก็เกิดขึ้นในใจของเขาพลังจากคาถาดูเหมือนจะไม่ก่อผลตามที่คาดไว้
"ทำไมคาถาขับไล่ถึงอ่อนแอลงแบบนี้ .. . "
วิคตัสพึมพำขณะมองเส้นแสงที่เลือนรางของอาณาเขตเวทย์ที่เขาร่ายมนต์ไว้ พลังความมืดที่แข็งแกร่งของป่านี้รุนแรงเกินกว่าที่คิดไว้จริงๆ
พลังป้องกันของคาถากระท่อมแห่งความฝันดูเหมือนจะอ่อนแอกว่าพลังชั่วร้ายในป่าแห่งนี้ไม่น่าแปลกใจที่เมื่อคืนเขาถูกครอบงำได้อย่างง่ายดาย หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปเกรงว่าอีกไม่นานเขาอาจถูกความมืดเหล่านั้นครอบงำเข้าสักวัน
เงาดำพาดผ่านต้นไม้จนดูเหมือนกำลังล้อมพื้นที่กระท่อมคล้ายกับว่าความมืดมิดรอบตัวต้องการท้าทายผู้ที่เข้ามาเยือน
วิคตัสขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นของพลังแปลกๆในป่าแห่งนี้
. . . .ต้องหาวิธีเสริมอาณาเขตก่อนที่จะมีบางสิ่งเล็ดลอดเข้ามา
เมื่อนึกได้ดังนั้นเขาจึงรีบหยิบส่วนผสมมากมายออกมาเศษคริสตัลสีดำและผงดอกไม้ดินแดนศักสิทธิ์ที่เหลืออยู่ไม่มากนักกลิ่นของพลังบริสุทธิ์อาจพอช่วยต่อต้านความมืิดมิดไปได้บ้าง
หลังจากจัดวางอุปกรณ์และส่วนผสมที่หลงเหลืออยู่ในกระเป๋าของเขาอย่างระมัดระวังตามขั้นตอนการทำพิธีชำระล้างที่ถูกสืบทอดมาอย่างยาวนาน วิคตัสยกไม้คทาขึ้นมาก่อนหยุดยืนอยู่หน้ากระท่อมของเขาและเริ่มทำสมาธิหมุนเวียนพลังเวทย์ในร่างกายอย่างมีสติ
บรรยากาศรอบตัวยังคงเต็มไปด้วยหมอกหนาทึบ กลิ่นเน่าเหม็นที่ลอยอยู่กลางอากาศยังคงส่งผ่านออกมาให้เขารับรู้ได้เป็นครั้งคราวพื้นดินสีดำตรงหน้าต่างไร้วี่แววของพืชพันธุ์ไม่มีแม้แต่หญ้าสักต้นอย่างเช่นเคย
พลังงานชั่วร้ายที่ตกค้างในบริเวณรอบกระท่อมควรถูกกำจัดออกไปโดยเร็วที่สุดเพื่อป้องกันเรื่องไม่คาดคิดในอนาคต
เขาอาจต้องซ่อนตัวอยู่ที่นี่อีกสักพักการสร้างความปลอดภัยที่แน่นหนาจึงเป็นสิ่งสำคัญและเร่งด่วนที่สุดของแผนการในวันนี้
วิคตัสหยุดยืนกลางพื้นที่และปล่อยลมหายใจออกอย่างช้าๆก่อนยกไม้คทาขึ้นเหนือศีรษะ
พลังเวทย์ธรรมชาติเริ่มไหลผ่านปลายนิ้วของเขาราวกับเป็นสิ่งมีชีวิตที่รอคอยการปลดปล่อยก่อนกระจายออกจากคทาสร้างวงเวทย์สีเขียวมรกตหมุนวนรอบตัวเขา
แสงรูปร่างผีเสื้อที่บินไปมาในอากาศค่อยๆโบยบินออกไปยังทิศทางต่างๆอย่างเป็นระเบียบทันทีที่เขาร่ายมนต์คาถาออกมา
.
.
.
Lux Aeternum, ab omnibus malis liberate !
แสงนิรันดร์ขอให้พื้นที่ข้าพ้นจากความชั่วร้ายทั้งปวง ! ให้ความมืดจงจากไปเสียงของความชั่วจงหลีกหนี โลกกลับคืนสู่แสงสว่าง, ด้วยมนตร์คุ้มกันอันศักสิทธิ์ท่ามกลางบทเพลงของข้าที่ก้องกังวาลความมืดมนทั้งหมดจงจากไป !!
เมื่อสร้างเจตจำนงและความต้องการเสร็จสิ้นพ่อมดหนุ่มจึงค่อยๆยกเท้าเดินวนรอบกระท่อมไม้ของเขาพร้อมเริ่มร่ายคาถายาวเหยียดในปาก
ไม้คทาในมือวิคตัสโบกขึ้นลงตามจังหวะการก้าวขาคล้ายงานเต้นรำที่ดูลึกลับและน่าประหลาดใจแต่ทุกการเคลื่อนไหวกลับเต็มไปด้วยพลังที่แฝงอยู่ในท่าทางของเขา ทุกย่างก้าวทวนเข็มนาฬิกาเป็นจังหวะที่ถูกคำนวณไว้ตามพิธีกรรมชำระล้างตั้งแต่สมัยโบราณ
เพียงไม่นานเส้นแบ่งเขตแดนของอาณาเขตคุ้มกันก็ค่อยๆสูงขึ้นจากพื้นพร้อมขยายตัวปกคลุมพื้นที่กระท่อมเหมือนกับโดมโปร่งแสงขนาดใหญ่ แสงสีเขียวมรกตสะท้อนในอากาศส่องประกายเจิดจ้าจนแสบตาอยู่ชั่วครู่
จนกระทั่งวิคตัสสามารถรับรู้ได้ถึงพลังป้องกันที่เพิ่มสูงขึ้นอย่างชัดเจนจากทุกทิศทางเขาจึงค่อยๆลืมตาแม้แต่ลมและเสียงต่างๆรอบตัวดูเหมือนจะลดลงไปชั่วขณะ
วิคตัสยังคงรู้ดีถึงข้อจำกัดในพลังของเขา ถึงแม้จะสามารถสร้างมนต์ป้องกันได้อย่างยอดเยี่ยมแต่พลังเวทย์ระดับ 3 ของเขายังคงไม่สูงพอที่จะทำลายชั้นหมอกหนาทึบที่ลอยอยู่เหนือป่าได้
" คงต้องรีบหาทางเพิ่มพลังให้มากขึ้น ....."
วิคตัสพูดกับตัวเองพร้อมกับถอนหายใจเบาๆ
หลังจากเห็นแสงสว่างของมนตร์คุ้มกันส่องทะลุขึ้นสู่ท้องฟ้าวิคตัสก็ลดไม้คทาของเขาลงอย่างช้าๆ
ในพิธีครั้งนี้เขาใช้เกลือขาว หินแห่งแสง น้ำบริสุทธิ์ของคืนพระจันทร์เต็มดวงและสมุนไพรบางอย่างอีก 8 ชนิด เทียนสีขาวดำตัวแทนของการปกป้องและการชำระล้างถูกวางลงตรงกลางวงแหวนเวทย์รูปทรงเพนทาเคิล
โดยปกติทั่วไปหากเป็นป่านอกเมืองที่ตระกูลของเขาอาศัยอยู่ ทุกครั้งของการชำระล้างแม่ของเขาจะเก็บรวบรวมเครื่องทำพิธีใส่ขวดโหลแก้วก่อนฝังไว้รอบคฤหาสน์อีกครั้งเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กับคาถาคุ้มกัน
แต่เมื่อมองเห็นสภาพของส่วนผสมทั้งหมดวิคตัสก็รู้สึกขนลุกด้วยความกลัว
เกลือและหินสีขาวสะอาดถูกบดขยี้กลายเป็นผงฝุ่นสีดำกองอยู่ น้ำฟูลมูนในถ้วยทองเหลืองแห้งเหือดราวกับว่ามันไม่เคยมีมาก่อนสมุนไพรถูกเผาไหม้จนกลายเป็นเถ้าถ่าน
สัญญาณรุนแรงของส่วนผสมในพิธีกรรมบ่งบอกได้ถึงระดับความชั่วร้ายที่ตกค้างอยู่ในอาณาเขตนี้ได้เป็นอย่างดี
โชคดีที่เปลวไฟจากเทียนที่ถูกจุดไว้ยังคงส่องสว่างไม่ดับไปง่ายๆแสงของมันสร้างความอบอุ่นและทำให้วิคตัสรู้สึกวางใจได้บ้าง
แม้จะสูญเสียส่วนผสมไปเป็นจำนวนมากแต่เขารู้ว่าพิธีกรรมครั้งนี้ได้ประสบความสำเร็จ
บรรยากาศภายในบริเวณเปลี่ยนไปอย่างช้าๆ เมื่อพลังจากพิธีกรรมเริ่มทำงาน การไหลเวียนของคาถาเริ่มส่งผลให้ทุกสิ่งที่เคยหยุดนิ่งเริ่มมีการเคลื่อนไหวช้าๆราวกับมันได้รับการชำระล้างและปลุกขึ้นใหม่จากความมืดมิด
ดวงตาสีสวยของวิคตัสเปล่งประกายขึ้นด้วยความยินดีในขณะที่เขาลงมือร่ายคาถาบทใหม่
ออกไป
"Vinea Murum Ensetto!"
ทันทีที่คำร่ายสิ้นสุดลง เถาวัลย์พืชสีเขียวสดใสก็โผล่ขึ้นจากพื้นดินรอบๆอย่างกระตือรือร้น
เถาไม้ที่ยืดยาวเหล่านั้นเริ่มขุดพรวนดินอย่างขยันขันแข็งราวกับว่ามีชีวิตก่อนจะเริ่มจับพันกันเป็นกิ่งก้านขนาดใหญ่ที่แข็งแรง
พวกมันเติบโตได้อย่างเร็วเกินคาดและฝังรากทิ่มลึกลงในดินอย่างรวดเร็วเพื่อแผ่ขยายพื้นที่ที่เขาต้องการเสริมความมั่นคงภายในอาณาเขตคุ้มกัน
วิคตัสยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นผลลัพธ์ของการร่ายคาถา
เขาปล่อยให้ที่อยู่อาศัยดูมืดมนเช่นนี้ต่อไปไม่ได้จริงๆจึงตั้งใจเปลี่ยนพื้นดินรอบๆกระท่อมให้เป็นแปลงปลูกสมุนไพรโดยใช้เมล็ดที่หลงเหลืออยู่ในมิติของเขา
การฝึกฝนเพื่อเพิ่มพลังของต้องใช้ทั้งเวลาและความอดทน อีกทั้งยังต้องการส่วนผสมต่างๆที่มีค่าและจำเป็นสำหรับการเสริมพลังของเขา การรวบรวมสมุนไพรและวัตถุดิบเวทย์แต่ละชนิดจึงไม่ง่ายดายอย่างที่คิด
เมื่อถึงตอนนั้นวัตถุดิบสมุนไพรที่เก็บไว้จะถูกใช้ออกไปเป็นจำนวนมากอีกทั้งพืชบางชนิดก็ไม่สามารถหาซื้อได้ภายใต้สถานการณ์ที่เขาเผชิญอยู่ในขณะนี้
หลังจากผ่านไปเพียง 15 นาที พื้นที่รอบๆทั้งหมดได้ถูกปรับสภาพหน้าดินอย่างสม่ำเสมอเส้นทางที่เถาวัลย์ได้สัมผัสต่างเต็มไปด้วยพลังชีวิตที่ถูกกระตุ้นขึ้นจากคาถาที่วิคตัสร่ายออกไป
ทันทีที่เสร็จสิ้นเถาวัลย์สีเขียวสดใสก็เริ่มขยับตัวอีกครั้งอย่างมีชีวิตชีวา
ราวกับว่ามันได้รับคำสั่งจากวิคตัสและเริ่มขดตัวซ้อนทับกันไปมาล้อมรอบอาณาเขตจนกลายเป็นกำแพงธรรมชาติที่ไม่สามารถมองเห็นได้จากภายนอก คล้ายกับงูยักษ์ที่กำลังเฝ้าระวังปกป้องพื้นที่จากภัยคุกคาม
วิคตัสมองดูผลงานด้วยความพึงพอใจก่อนสัมผัสได้ถึงพลังธรรมชาติที่ก่อกำเนิดขึ้นมาอย่างช้าๆ
กลิ่นของดินอุดมสมบูรณ์ได้เกิดขึ้นแล้วสิ่งนี้ถือเป็นสัญญาณที่ดีของการพัฒนาต่อไปในอนาคต
อีกไม่นานดินแดนนี้คงกลับมามีชีวิตได้อีกครั้ง . .
...
..
.
.
...
.
.


## บทที่ 6 : บันทึกการสำรวจ

{- Tirotiro Examine -}
เมื่อคาถาตรวจสอบถูกร่ายขึ้นคริสตัลเวทย์ตรงปลายของไม้กายสิทธิ์ก็เริ่มส่องแสงสีขาวบางเบาออกมา
ทุกๆครั้งที่แสงของเวทมนตร์สัมผัสกับพืชหรือต้นไม้ในป่ามันจะเปลี่ยนสีไปตามคุณสมบัติต่างๆที่พลังเวทย์ตรวจจับได้ซึ่งคาถานี้ใช้เพื่อตรวจความปลอดภัยเบื้องต้นของพืชที่พ่อมดแม่มดไม่คุ้นเคยเท่านั้น
ตัวอย่างเช่น แสงสีขาวที่เกิดขึ้นหลังจากวิคตัสลากไม้คทาสัมผัสไปตามลำต้นไม้ใหญ่บ่งบอกว่ามันเป็นเพียงพืชทั่วไปไม่มีพิษหรือสรรพคุณอื่นที่สามารถนำมาใช้งานได้
หากเปลี่ยนเป็นแสงสีฟ้าจะหมายถึงคุณสมบัติด้านการรักษาเช่นสมุนไพรและสุดท้ายคือแสงสีม่วงเข้มหรือแดงที่หมายถึงคำเตือนที่ควรระวังเพราะพืชที่พบอาจมีพิษร้ายแรงถึงชีวิต
ในสถานการณ์ที่รายล้อมไปด้วยพืชและสัตว์แปลกประหลาดเหล่านี้วิคตัสทำได้เพียงใช้คาถาทดสอบต่อไปอย่างระมัดระวังเท่านั้นส่วนเรื่องความสามารถอื่นๆของมันเขาต้องเก็บตัวอย่างกลับไปศึกษาเพิ่มเติมในภายหลัง
วิคตัสจับ Weaver Heart ไว้ในมือ มันคือเครื่องมือเวทย์ที่เขาสร้างขึ้นจากวัสดุในป่าอาถรรพ์เครื่องทอผ้านี้ไม่ได้มีลักษณะซับซ้อนมากนักเป็นเพียงกรอบไม้เล็กๆที่สร้างจากไม้ดัสก์วู๊ดและถูกเชื่อมต่อด้วยเส้นใยเวทย์
เมื่อวิคตัสเริ่มใช้ Weaver Heart ทอผ้า เส้นใยจากหญ้าดาวตกก็เริ่มถูกดึงเข้ามาในเครื่องมือ เส้นใยเหล่านี้ค่อยๆถูกจัดเรียงอย่างประณีต ขณะที่เครื่องมือเริ่มทำงาน ระหว่างการถักทอเวทมนตร์ที่ซ่อนอยู่ในเครื่องมือจะช่วยให้ผ้าที่ทอนั้นมีพลังบางอย่างซึมซับอยู่
เมื่อเสร็จสิ้นเสื้อคลุมที่ได้จะไม่ได้เป็นเพียงชุดธรรมดาทั่วไปแต่มันจะมีคุณสมบัติพิเศษที่ทำให้ผู้สวมใส่สามารถรับมือกับสภาพแวดล้อมที่ยากลำบากได้ดีขึ้น
ส่วนประกอบหลักของชุดมีเพียงหญ้าสีดำที่พบเห็นได้ทั่วไปในป่านี้ใบของมันมีสีดำลักษณะเรียวยาวคล้ายขนนกแม้จะมีความหนาแต่น้ำหนักของมันกลับเบามากจนน่าแปลกใจ
วิคตัสใช้ Weaver Heart เพื่อรวบรวมและสานเส้นใยของหญ้าดาวตกเหล่านี้เพียงการร่ายคาถาด้วยมนตร์ไม่กี่บทอีกทั้งยังสามารถควบคุมความหนาของเส้นใยและทำให้มันมีความยืดหยุ่นได้ตามต้องการ
แม้ภายนอกจะดูเหมือนเสื้อคลุมธรรมดาแต่มันคือผลงานที่เต็มไปด้วยเวทย์มนตร์ พลังที่ซ่อนอยู่ในเนื้อผ้าช่วยให้วิคตัสสามารถทนต่อความหนาวเย็นได้ดี วิคตัสใช้มันสร้างเป็นกางเกงแบบสั้นด้านในและทำเป็นชุดคลุมยาวที่เรียบง่ายๆเพื่อประหยัดเวลา
อย่างไรก็ตามสภาพอากาศดูเหมือนจะหนาวขึ้นกว่าที่ผ่านมาหมอกหน้าทึบยังคงปกคลุมพื้นที่รอบตัวอยู่ตลอดทั้งวัน การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้เขาไม่กล้าผ่อนคลายขณะที่กำลังเดินสำรวจ
" สภาพอากาศแบบนี้ลำบากต่อการเดินทางจริงๆ "
วิคตัสพึมพำขณะที่เขามองไปรอบๆ
" ป่าดูผิดปกติไปหมดทั้งยังเต็มไปด้วยสัตว์ป่าดุร้าย น่าแปลกที่ข้าไม่เคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับที่นี้ "
คำพูดดังขึ้นออกมาจากความเงียบที่ชวนขนลุกในป่า เด็กหนุ่มบ่นพึมพำกับตัวเองระหว่างที่ก้มตัวตัดดอกไม้สีม่วงเข้มตรงหน้าก่อนเก็บลงไปที่ตระกร้าไม้บนหลังของเขา
คงไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไหร่หากเขาโยนมันเข้าไปในพื้นที่มิติโดยที่ยังไม่ได้ศึกษาอย่างถี่ถ้วนใครจะรู้ว่าต้นไม้ประหลาดพวกนี้ทำอะไรได้บ้าง?
วิคตัสแอบคิดในใจเขาตระหนักถึงความสำคัญของการศึกษาและการทำความเข้าใจก่อนที่จะนำพืชเหล่านี้ไปใช้งานจริง
แม้ว่าดอกไม้ชนิดนี้สามารถนำมาปรุงยาสมุนไพรได้แต่ใบของมันกลับมีพิษในระดับที่สูงมากความสามารถในการรักษาและอันตรายที่แฝงตัวอยู่ในร่างกายเดียวกันทำให้วิคตัสรู้สึกสนใจมันเล็กน้อย
ระหว่างทางเขายังเก็บเกี่ยวพืชต่างๆได้อีกหลายชนิดมีทั้งเห็ดขนาดใหญ่สีดำเข้มที่ดูน่าขนลุกยังมีแมลงประหลาดที่บินวนอยู่รอบๆบางตัวมีสีสันสดใสดูสวยงามแต่กลับมีลวดลายบนปีกที่น่าสะพรึง หนอนสีม่วงตัวใหญ่ที่เคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้าไต่ตามโพรงไม้ที่อยู่ห่างออกไปสร้างความรู้สึกขนลุกให้วิคตัสจนเกือบทำให้เขากรีดร้องลั่นป่า
ตลอดการสำรวจส่วนผสมต่างๆระหว่างทางเสียงของสัตว์ป่ายังคงดังออกมาให้ได้ยินอยู่บ่อยครั้งแต่เขากลับไม่พบพวกมันเลยแม้แต่ตัวเดียวดูเหมือนบริเวณนี้อาจเป็นจุดปลอดภัยที่สุดแล้วจริงๆ
พ่อมดหนุ่มยังคงพยามยามเดินตามเส้นทางที่เขาหลบหนีเข้ามาเมื่อคืนนี้โดยมีเป้าหมายเพื่อค้นหาต้นเหตุของพิษบนบาดแผลของเขา
ในขณะที่เดินไปอย่างตั้งใจเสียงของป่าดูเหมือนจะเงียบลงราวกับว่าป่าแห่งนี้กำลังเฝ้ามองดูเขาอยู่ มีความรู้สึกแปลกๆเกิดขึ้นเป็นบางครั้งคล้ายกับมีบางสิ่งซ่อนตัวอยู่ในเงามืดรอคอยโอกาสจัดการเขา
จนที่สุดเขาก็พบกับเถาหนามสีแดงจำนวนมากเลื้อยพันอยู่ตามซากไม้ขนาดใหญ่
วิคตัสค่อยๆใช้มีดตัดชิ้นส่วนของมันออกอย่างระมัดระวังหลังจากที่เห็นแสงของคริสตัลเปล่งประกายสีแดงออกมาคล้ายสัญญาณฉุกเฉินซึ่งสามารถบอกได้ดีว่าพืชพวกนี้อันตรายแค่ไหน
หวังว่าความระมัดระวังจะไม่ทำให้เกิดข้อผิดพลาดจากอันตรายของมันเพื่อรอจนกว่าเขาจะรวบรวมส่วนผสมกลับไปยังกระท่อมแห่งความฝันเพื่อทำการทดลอง
เมื่อสังเกตดีๆวิคตัวพบว่าบริเวณรอบๆมีซากนกและกระดูกสัตว์กองตายอยู่เป็นจำนวนมาก ดวงตาสีเขียวเข้มเหลือบมองร่างกายของนกบนพื้นก่อนพิจารณามันอย่างรอบคอบ
" หรือนี่อาจจะเป็นศัตรูที่โจมตีเขาเมื่อคืนนี้? "
ร่างสีดำสนิทที่เกือบกลืนกินไปกับกับป่าแห่งนี้มีขนาดใหญ่กว่านกทั่วไปอย่างเห็นได้ชัดน่าแปลกใจที่มันสามารถบินได้อย่างคล่องแคล่วแม้ในเวลากลางคืน
นอกจากศพนกเวนเดอร์ที่กองอยู่บนพื้นเขาสังเกตว่าไม่มีฝูงนกที่มีชีวิตตัวอื่นๆในบริเวณนี้เลยแม้แต่ตัวเดียว
" หรือพวกมันออกหากินเฉพาะช่วงกลางคืน? นกพวกนี้ใหญ่โตเกินขนาดนกทั่วไปจังเลยแฮะ โชคดีที่ข้ารอดออกมาได้ดูจะงอยปากแหลมคมนั่นสิ ! "
วิคตัสใช้ไม้คทาเขี่ยซากนกเพื่อพลิกสังเกตดูเบาะแสจนพอใจก่อนรีบเดินมุ่งตรงไปเพื่อค้นหาเป้าหมายต่อ
หลังจากผ่านไปสักพักในที่สุดวิคตัสก็ได้กลิ่นของเปลือกไม้แห้งที่ดูคุ้นเคยลอยกระทบกับจมูก สายตาของเขาเร่งสำรวจอย่างรวดเร็วก่อนพบเศษเสื้อผ้าของเขาตกอยู่บนพื้นห่างออกไปไม่ไกลคือหาดทรายสีดำเข้มที่อยู่ติดกับทะเลสาบขนาดใหญ่
น้ำในทะเลสาบตรงหน้าดูมืดมิดและสงบเงียบจนผิดปกติราวกับทะเลสาบนี้ปราศจากสิ่งมีชีวิต ทว่าความเงียบนี้กลับแฝงไปด้วยบางสิ่งที่น่ากลัวเหมือนมีบางสิ่งที่อันตรายซ่อนอยู่ด้านล่างต้องการกลืนกินเขา
เขาสังเกตมองไปยังทะเลสาบที่เงียบสงบตรงหน้าอย่างระมัดระวัง
หากเดาไม่ผิดเขาอาจถูกปล่อยลงบนเกาะที่ไหนสักแห่งที่ห่างไกลจากเมืองหลวงแต่พิจารณาจากสถานการณ์ตอนนี้ที่เขายังคงต้องซ่อนตัวอยู่การที่ถูกส่งมาบนเกาะแห่งนี้อาจช่วยปกปิดร่องรอยของเขาได้ด้วยเหมือนกัน
ปัญหาเดียวที่มีคือการข้ามฝั่งไม่มีใครรู้ว่ามีตัวอะไรซ่อนอยู่ในน้ำที่นิ่งสงบนี้บ้าง สังเกตจากนกสีดำพวกนั้นเป็นตัวอย่างคุณจะไม่กล้าดูถูกสิ่งมีชีวิตในแม่น้ำแห่งนี้อย่างแน่นอน
วิคตัสตัดสินใจถอยห่างจากทะเลสาบทันที ความรู้สึกไม่ปลอดภัยแผ่ซ่านไปทั่วอณูของร่างกายเมื่ออยู่ในจุดที่ไกลออกมาเล็กน้อยเขาเงยหน้ามองทะเลสาบอีกครั้งก่อนเริ่มร่ายคาถาอย่างเงียบๆ
ไม้คทากระทบอากาศข้างหน้าพร้อมกับเสียงร่ายมนต์ที่บางเบาใต้ลมหายใจก่อนจะเกิดแสงสีเขียวอ่อนส่องประกายออกมารอบๆ
เถาวัลย์และกิ่งก้านของรากไม้ข้างเคียงเริ่มเคลื่อนไหวอย่างช้าๆและเปลี่ยนเป็นกับดักแผ่กว้างลงไปในน้ำอย่างเงียบเชียบเหมือนกับใยแมงมุมที่ค่อยๆคลายตัวลงสู่ผิวน้ำ
มันเป็นเพียงกับดักที่ดูธรรมดาแต่มีเวทย์มนตร์ซ่อนอยู่เพื่อดึงดูดปลาหรือสิ่งมีชีวิตที่ไม่ระวังให้เข้ามาใกล้ๆก่อนจับพวกมันไว้ เมื่อเขาร่ายคาถาจบทุกอย่างกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้งยกเว้นผิวน้ำที่สั่นสะเทือนเล็กน้อย
หลังจากเสร็จสิ้นการวางกับดักสายตาของวิคตัสก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งที่แวววาวบนริมชายฝั่ง
เขาก้มตัวลงมองและพบเศษผลึกคริสตัลสีดำจำนวนมากกระจัดกระจายอยู่ตามพื้นราวกับว่าเคยมีบางสิ่งแตกหักหรือสลายตัวในบริเวณนี้
เมื่อหยิบขึ้นมาเขาพบว่าคริสตัลเหล่านี้มีความแข็งแรงพอสมควรทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจ
...เศษคริสตัลเหล่านี้อาจใช้เป็นวัสดุในการสร้างภาชนะเก็บ POTION ได้และด้วยการเสริมพลังเวทย์ที่เหมาะสมพวกมันจะกลายเป็นขวดคริสตัลที่แข็งแกร่งและทนทาน!!
ทันทีที่ความคิดแวบเข้ามาในสมองวิคตัสก็เรียกหม้อปรุงยาสีดำออกมาจากมิติของเขาและขยายมันให้ใหญ่ขึ้นจากปกติเสียงโลหะดังขึ้นเบาๆเมื่อตั้งลงบนพื้นของชายฝั่ง
วิคตัสเริ่มลงมือเก็บเศษคริสตัลที่กระจัดกระจายอย่างร่าเริง ทรัพย์สินที่เขามีตอนนี้อาจเรียกได้ว่าเป็นบุคคลล้มละลายขั้นวิกฤติเลยก็ว่าได้
ดังนั้นการได้รับวัสดุที่อาจมีประโยชน์เช่นนี้จึงเป็นสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกดีใจเป็นอย่างมากหลังจากรวบรวมวัตถุทั้งหมดจนเสร็จสิ้นเขาก็รีบมุ่งหน้ากลับด้วยความตื่นเต้น
ท่ามกลางแสงสลัวภายในกระท่อมไม้ที่เก่าแก่คัมภีร์สมุนไพรเล่มใหญ่ถูกกางขึ้นบนพื้นอย่างเบามือ เสียงของกระดาษที่ขยับไปมาดังก้องในความเงียบราวกับว่าคัมภีร์นั้นมีชีวิต
ตำราเวทย์เล่มนี้ถูกสร้างขึ้นโดยวิคตัสและได้รับการเสริมพลังในตอนที่เขาเพิ่มระดับพลังเมื่อ 5 ปีก่อน
คัมภีร์เล่มนี้ถูกออกแบบมาให้เป็นมากกว่าตำราสมุนไพรทั่วไปนอกจากใช้บันทึกสรรพคุณของพืชต่างๆแล้วประโยชน์ที่แท้จริงของมันคือความสามารถในการเปิดเผยข้อมูลของพืชทุกชนิดที่ถูกสัมผัสลงบนหน้ากระดาษ
เพียงแค่วางส่วนหนึ่งของพืชที่คุณต้องการรู้รายละเอียดไว้บนหน้ากระดาษที่ว่างเปล่าหลังจากที่มันส่องแสงระยิบระยับคุณสมบัติทั้งหมดของพืชชนิดนั้นจะปรากฏขึ้นมาอย่างละเอียดและเก็บบันทึกข้อมูลไว้ในคัมภีร์โดยอัตโนมัติ
วิคตัสใช้สิ่งนี้ช่วยศึกษาประโยชน์ของสมุนไพรชนิดต่างๆเพื่อประกอบการปรุงน้ำยาโพชั่นที่มีประสิทธิภาพสูงตลอดหลายปีที่ผ่านมา
สมุนไพรและพืชไม้ที่ถูกรวบรวมในวันนี้ถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มอย่างระมัดระวัง ก่อนที่เขาจะเริ่มหยิบมันวางลงบนกระดาษสีน้ำตาลเก่าแก่ของตำราสมุนไพรอย่างพิถีพิถัน
ท่ามกลางแสงสลัวในกระท่อมเก่าแก่ความตื่นเต้นพลันแล่นเข้ามาในหัวใจของเขาระหว่างรออ่านผล
เพียงไม่นานชื่อของพืชและสรรพคุณก็ปรากฏขึ้นด้วยรอยหมึกสีดำที่ยาวเหยียดจนเกือบทำให้วิคตัสตาลาย
" น่าแปลก...ที่ไม่มีใครค้นพบป่าแห่งนี้ "
เมื่อพิจารณาถึงความซับซ้อนของพืชเหล่านี้ ดวงตาสีเขียวเข้มของเขาเปล่งประกายด้วยความสงสัยและอยากรู้อยากเห็น
พืชพวกนี้อาจเทียบเท่ากับสมุนไพรโบราณของอาณาจักรก็ว่าได้ ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนกับตัวเองกำลังยืนอยู่ในโลกใหม่ที่เต็มไปด้วยความลับและอันตรายที่ยังไม่ถูกเปิดเผย
ดอกไม้สีม่วงที่สามารถพบได้ทุกพื้นที่ในป่านี้ถูกเรียกว่า 'ดอกคเวนท์' กลีบของมันสามารถใช้ขจัดพิษที่เกิดจากพืชทั่วไปและเกสรสามารถใช้สกัดเป็นเครื่องเทศรสเปรี้ยวมีผลบำรุงร่างกาย
ใบของมันเต็มไปด้วยพิษที่ทำให้เกิดอาการเซื่องซึมหรือประสาทหลอนชั่วขณะสิ่งนี้จะแตกต่างกันออกไปแล้วแต่บุคคล
ถัดมาคือเถาวัลย์หนามสีแดงเข้มที่ถูกเรียกว่า 'หนามม่านแดง'( Scarlet Veil ) หนามของมันคือแกนพิษที่ทำให้เกิดอาการชาหากสัมผัสโดนในปริมาณที่มากพอสามารถทำให้ระบบประสาทในร่างกายหยุดทำงานได้อย่างฉับพลัน
วิคตัสอ่านรายละเอียดจากตำราสมุนไพรแอบกลืนน้ำลายด้วยความกลัว
โชคดีแค่ไหนที่เมื่อคืนข้ารอดชีวิตออกมาได้?
.
.
.
สมุนไพรและเปลือกไม้ที่เหลือมีผลคล้ายคลึงกันเช่น การฟื้นฟูพลังหรือช่วยรักษาแผลขจัดพิษแต่ที่น่าตกใจที่สุดกลับเป็นเห็ดสีดำที่น่าขนลุกเหล่านี้ แม้สีและรูปร่างที่สยองขวัญของมันอาจดูอันตรายแต่ทั้งหมดนั้นกลับเต็มไปด้วยสรรพคุณของยารักษาระดับสูง
ในคัมภีร์สมุนไพรยังทำเครื่องหมายพิเศษโดยระบุว่าดินที่เติบโตของเห็ดชนิดนี้สามารถช่วยกระตุ้นแปลงดินคล้ายกับปุ๋ยคุณภาพสูงที่ถูกผลิตขึ้นจากธรรมชาติได้อีกด้วย
หลังจากทำความเข้าใจกับสมุนไพรต่างๆทั้งหมดเขาก็เริ่มจดจ่ออยู่กับการสร้างส่วนผสมสำหรับปรุงยาสูตรใหม่อีกครั้ง
ความซับซ้อนที่สุดของการปรุงยาสมุนไพรคือการทดสอบพวกมันว่าควรใช้ส่วนผสมต่างๆในปริมาณเท่าใดจึงจะส่งผลได้ดีที่สุด
เขามักจะเริ่มต้นด้วยการบดหรือสับส่วนผสมของพวกมันให้มีขนาดเล็กลงเพื่อค่อยๆเติมทุกส่วนลงไปทีละเล็กน้อยตามความเหมาะสมทั้งหมดนี้คือขั้นตอนที่ละเอียดอ่อนและต้องการคำนวณที่แม่นยำเป็นอย่างมาก
การปรุงยาไม่ใช่แค่งานศิลปะแต่ยังเป็นวิทยาศาสตร์ที่ต้องมีความรู้และประสบการณ์อีกด้วย !!
แต่ก่อนอื่นเขาต้องเตรียมวัสดุสำหรับจัดเก็บยาโพชั่นที่กำลังถูกปรุงขึ้นมาเสียก่อนซึ่งการสร้างขวดแก้วคริสตัลต้องใช้ไฟเวทมนตร์ที่มีความร้อนสูงมากเป็นพิเศษเพื่อรูปทรงของขนาดและความทนทาน
วิคตัสจึงเริ่มกระบวนการอย่างมีสมาธิและโบกไม้คทาในมือเบาๆ 3 ครั้ง โดยทุกการโบกสะบัดคทาจะปล่อยพลังเวทย์ออกมาก่อนจะมีไฟสีน้ำเงินจุดขึ้นมาใต้หม้อปรุงยาสีดำที่ตั้งอยู่กลางพื้นที่ว่างหน้าทางเข้า
เศษคริสตัลควอร์ตสีเข้มถูกแบ่งออกเป็นสองกองเพื่อเก็บสำรองไว้ที่ด้านข้างของตัวบ้าน
จากนั้นวิคตัสจึงเริ่มส่งพลังเวทย์ไปยัง'กิ่งก้านแห่งเวทย์' ขนาดใหญ่ที่อยู่ในหม้อก่อนที่มันจะเริ่มขยับอย่างช้าๆเพื่อช่วยทำงานอย่างขยันขันแข็ง
เขาสามารถรับรู้ถึงการเชื่อมโยงระหว่างตัวเขากับไม้กวนเสมือนกับว่ามันมีชีวิต การเคลื่อนไหวของมันดูเรียบร้อยและมีระเบียบราวกับว่ามันรับรู้ถึงเจตนาของเขาได้
ขณะที่เขาส่งพลังเวทย์เข้าไปน้ำในหม้อปรุงยาก็เริ่มเดือดอย่างนุ่มนวลค่อยๆเปลี่ยนจากสีดำเข้มเป็นสีเขียวมรกตสดใสอย่างช้าๆ เสียงฟองอากาศแตกกระจายดังขึ้นเบาบางผ่านอากาศหน้ากระท่อมแห่งความฝัน
" เอาล่ะ .. เพียงแค่เติมส่วนผสมอีกเล็กน้อยก็น่าจะได้ที่แล้ว "
เมื่อความร้อนถึงจุดหลอมเหลวที่ถูกต้องเขาก็เริ่มเติมส่วนผสมที่เหลือลงไปจากนั้นจึงร่ายคาถาด้วยความชำนาญ
ประกายเวทย์เปลี่ยนเป็นลำแสงผีเสื้อสีเขียวบินลงสู่หม้อปรุงยาอย่างรวดเร็วก่อนจะส่องแสงระยิบระยับออกมาคล้ายกับดอกไม้ไฟเสียงของการเคลื่อนไหวที่กระทบกันในหม้อเป็นเหมือนสัญญาณเริ่มของกระบวนการผลิต
วิคตัสนั่งลงบนก้อนหินใหญ่ด้านหน้าทางเข้าขณะที่เฝ้ามองแสงประกายเวทมนต์หลากสีสันที่ส่องประกายอยู่ในหม้อปรุงยาด้วยความเพลิดเพลินเป็นเวลานานหลายสิบนาที
จนกระทั่งสายตาคู่สวยเหลือบมองเห็นบางสิ่งที่น่าสนใจในมุมโขดหินรอยยิ้มอ่อนโยนก็ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า
พื้นดินที่เคยรกร้างแห้งแล้งตอนนี้กลับเต็มไปด้วยต้นหญ้าสีเขียวเข้มที่เริ่มกระจายตัวกันออกไปอย่างเชื่องช้า
ในมุมหนึ่งข้างโขดหินนั้นมีดอกไม้สีขาวสภาพอ่อนแอพยายามโผล่ลำต้นของมันขึ้นจากพื้นดินสีดำที่แห้งแล้งอย่างยากลำบากคล้ายกับว่ามันต้องการเติบโตไปพร้อมกับหญ้าสีเขียวเหล่านั้น
วิคตัสเฝ้ามองการกระทำเล็กๆนั้นด้วยความสนใจเขารู้สึกประหลาดใจที่เห็นดอกไม้ยังมีชีวิตอยู่ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยความชั่วร้ายของป่าแห่งนี้
ดอกไม้สีขาวนั้นมีกลีบบางๆเมื่อมีลมพัดผ่านมาลำต้นของมันจะโยกเยกอย่างช้าๆคล้ายกับว่าจะปลิวล่องลอยไปตามสายลมที่หนาวเย็น
จนเมื่อเสียงกระทบของเวทมนตร์สิ้นสุดลงวิคตัสก็หันกลับมาสนใจที่หม้อปรุงยาสีดำของเขาอีกครั้ง ก่อนจะพบขวดแก้วคริสตัลหลากหลายขนาดเกือบ20 ใบ วางนอนเรียงกันอยู่ภายในหม้ออย่างสงบนิ่ง
วิคตัสหยิบหนึ่งในนั้นขึ้นมาเพื่อตรวจสอบอย่างอารมณ์ดี ขนาดและรูปทรงถูกสร้างขึ้นตามความต้องการของเขาแต่ดูเหมือนความทนทานของมันจะสูงขึ้นกว่าปกติเล็กน้อย
" เป็นเพราะวัตถุดิบใหม่ที่พึ่งค้นพบงั้นหรอ? ไม่แน่การปรุงยาครั้งนี้อาจพบอะไรใหม่ๆด้วยเหมือนกัน "
เด็กหนุ่มพึมพำกับตัวเองหลังจากเริ่มใช้ความคิดเกี่ยวกับส่วนผสมทั้งหมดครั้งนี้และหันหลังเดินกลับเข้าไปที่กระท่อม ก่อนปิดประตูเขาโบกคทาไม้อีกสองสามครั้งโดยไม่หันกลับมามอง
จงมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง
เสียงพึมพำที่แผ่วเบาของวิคตัสครั้งนี้ไม่อาจเข้าใจได้ว่าหมายถึงสิ่งใด อาจเป็นเพียงการให้กำลังใจตัวเองหรือมีความหมายที่ลึกซึ้งซ่อนอยู่
พลังเวทย์ยังคงเปลี่ยนเป็นแสงผีเสื้อสีเขียวเข้มตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลซัวร์แวซายน์ดั่งเช่นทุกครั้งและเริ่มโบยบินแยกกันไปตามประสงค์ของผู้ร่ายคาถา
ผีเสื้อตัวแรกบินตกกระทบไปที่หม้อปรุงยาอย่างแม่นยำหลังจากนั้นไม่นานขาหม้อสีดำทั้งสามก็เริ่มสั่นเล็กน้อยและค่อยๆก้าวเดินตามวิคตัสเข้าไปในกระท่อมอย่างร่าเริง
ผีเสื้อตัวสุดท้ายหมุนตัวอยู่กลางอากาศสองสามครั้งราวกับว่ากำลังมองหาบางสิ่งก่อนจะหยุดและพุ่งตัวลงไปยังพื้นดินที่มีดอกไม้สีขาวเติบโตอยู่
พลังเวทย์ที่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งธรรมชาติแผ่กระจายออกไปอย่างช้าๆเพื่อเติมพลังชีวิตให้แก่พืชต่างๆที่อยู่ในบริเวณดอกไม้สีขาวเริ่มขยับไปมาอย่างช้าๆราวกับว่ามันรับรู้ได้ถึงการปรากฏตัวของพลังที่อ่อนโยนนี้
เพียงไม่นานดินแดนที่เคยแห้งแล้งมานานหลายร้อยปีหลังจากได้รับการดูแลจากเด็กหนุ่มผู้ลึกลับตอนนี้ได้เปลี่ยนเป็นสนามหญ้าสีเขียวแสนสบายตา
ดอกไม้สีขาวที่อ่อนแอค่อยๆถูกฟื้นฟูจากพลังชีวิตจนในที่สุดมันก็มีแรงพอที่จะหลุดพ้นออกจากพื้นดินต้องคำสาปนี้เพื่อเติบโตได้อย่างสง่างามอีกครั้งหนึ่ง
กิ่งก้านที่แข็งแรงโบกใบสีน้ำเงินของมันอย่างร่าเริงภายใต้ความมืดที่หนาวเหน็บของค่ำคืนราวกับท้าทายสายลมเย็นที่พัดผ่านมา
. .โปรดช่วยรอข้าอีกสักพักเถอะนะ นายท่าน . .
พลังเวทย์แห่งชีวิตยังคงลอยอบอวลอยู่ในอาณาเขตเวทย์ขณะที่เสียงกระซิบแผ่วเบาก่อนหน้านั้นกลายเป็นแรงผลักดันให้ดอกไม้สีขาวมีความมั่นใจในการเติบโตมากยิ่งขึ้น
ครั้งนี้มันมีเป้าหมายยิ่งใหญ่ในใจ !! เพื่อรอคอยวันที่จะได้พบกับนายท่านอีกครั้งและเปิดเผยพลังอันยิ่งใหญ่ที่ซ่อนอยู่ในตัวมัน
ฮ่าฮ่าาาา . . . เจ้านายจะต้องตกตะลึงแน่ๆ
ในกระท่อมแห่งความฝันวิคตัสผู้ที่กำลังหมกมุ่นอยู่กับการพัฒนาสูตรปรุงยาชนิดใหม่ไม่รู้เลยว่ามีการเปลี่ยนแปลงที่น่าอัศจรรย์กำลังเกิดขึ้นนอกประตูบ้านของเขา


## บทที่ 7 : ศรัทธาสีเลือด

ซุปเห็ดสมุนไพรที่ถูกปรุงขึ้นอย่างเรียบง่ายส่งกลิ่นหอมอบอวลในกระท่อมกลางป่าลึก ความร้อนที่แสนอบอุ่นของซุปช่วยบรรเทาความหนาวเย็นที่เกิดขึ้นขณะที่วิคตัสนั่งอยู่หน้าหม้อปรุงยา
เห็ดสีแดงที่นำมาทำอาหารนั้นสามารถพบได้ตามโพรงไม้ชื้นใกล้เคียง เมื่อกลิ่นหอมเริ่มลอยไปทั่วห้องจิตใจของเขาก็เริ่มรู้สึกสงบ พ่อมดหนุ่มดื่มน้ำซุปที่มีเพียงเห็ดสีแดงเป็นส่วนผสมหลักเพื่อประทังความหิวของเขาระหว่างรอผลทดสอบของน้ำยาสมุนไพรแก้พิษหมายเลข 4
ขณะที่ซุปเห็ดในหม้อเริ่มเดือดอย่างช้า ๆ วิคตัสก็เริ่มจัดเตรียมส่วนผสมสำหรับการปรุงน้ำยาสมุนไพรแก้พิษด้วยความระมัดระวังอีกครั้ง
เขาหยิบกลีบดอกคเวนท์สีม่วงสดใสสองกลีบขึ้นมาและสังเกตถึงความละเอียดอ่อนของกลิ่นหอมสดชื่นที่ลอยอยู่ในอากาศ
เขาเด็ดกลีบลงในหม้อก่อนจะหยิบลำต้นของเห็ดขี้ขลาดที่มีสีเขียวขุ่นซึ่งมีลักษณะคล้ายกับลายเส้นของสายฟ้าผ่าและเริ่มหั่นมันเป็นชิ้นเล็ก ๆด้วยมีดที่คมกริบ
เสียงตัดเห็ดดังเป็นจังหวะและน้ำมันจากเห็ดเริ่มซึมออกมาจากชิ้นที่หั่นหลังจากเสร็จสิ้นเขาจึงเริ่มใส่ลำต้นทั้งหมด 13 ชิ้นนั้นลงไปในหม้ออย่างระมัดระวัง
เมื่อส่วนผสมทั้งหมดเริ่มหลอมรวมกันวิคตัสจึงก้มลงใกล้ ๆหม้อเพื่อสัมผัสความร้อนที่เกิดขึ้น เขาหยดน้ำค้างจากยอดดอกโรสแมรี่ลงไป 3 หยด เมื่อหยดน้ำสัมผัสกับความร้อนในหม้อปรุงยามันจะส่งเสียง ** ฟู่ ฟู่ว** เป็นสัญญาณว่าต้องใช้ไฟสีเหลืองอำพันเพื่อต้มโพชั่นนี้ต่อไปเป็นเวลา 9 นาที
"กลีบดอกคเวนท์ 2 กลีบ ผสมกับลำต้นเห็ดขี้ขลาดในอัตราน้ำเดือด 145 องศาคงที่ หากเพิ่มน้ำค้างจากยอดดอกโรสแมรี่ 3 หยดจะได้ประสิทธิภาพมากที่สุดโดยใช้เวลาต้มโพชั่น 9 นาทีด้วยไฟสีเหลืองอำพัน . . ."
ปากกาขนนกสีเขียวฟูฟ่องจดบันทึกทุกคำพูดของวิคตัสลงไปในคัมภีร์สมุนไพรอย่างระมัดระวัง
หลังจากการลองผิดลองถูกหลายต่อหลายครั้ง ในที่สุดเขาก็พบวิธีปรุงน้ำยาที่มีประสิทธิภาพในการรักษาที่สูงขึ้นในชื่อที่ถูกตั้งอย่างปราณีต(?)
'Kvent's Remedy No. 4'
น้ำยานี้ไม่เพียงแต่ช่วยขจัดพิษที่เกิดจากพืชทั่วไปแต่ยังสามารถลดอาการอักเสบของบาดแผลได้อย่างมีประสิทธิภาพอีกด้วย
วิคตัสรู้สึกตื่นเต้นกับความสำเร็จนี้ถึงแม้จะมีความเหนื่อยล้าสะสมจากการทดลองที่ไม่เป็นผล แต่เขาก็ไม่เคยย่อท้อ
ทุกๆวันเขาพยายามทำให้ตัวเองยุ่งอยู่กับการจัดเตรียมสมุนไพรและการปรุงยาเพื่อไม่ให้มีเวลานึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในอดีตที่ทำให้หัวใจของเขารู้สึกหนักหน่วง การทดลองปรุงยาชนิดใหม่ๆจึงกลายเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการหลีกหนีจากความคิดที่รุมเร้า
ในขณะที่เขาตั้งใจทำงานและศึกษาเรื่องราวของพืชและสมุนไพรที่อยู่รอบตัวความตื่นเต้นและความมุ่งมั่นจากการค้นพบสิ่งใหม่ๆได้ช่วยให้เขาสามารถก้าวผ่านความเศร้าโศกนี้ไปได้
วิคตัสจ้องมองไปที่หม้อที่เต็มไปด้วยน้ำยาซึ่งยังมีไอระเหยอบอวลอยู่ในอากาศขณะเดียวกันก็รู้ว่าการทดลองนี้ไม่เพียงแต่จะช่วยให้เขาพัฒนาตนเองแต่ยังทำให้เขามีความหวังใหม่ในอนาคตอีกด้วย
...ยิงปืนนัดเดียว ได้นกหลายตัวเลยแฮะ!
.
...
.
.
...
.....
- ชนเผ่าดอร์ส แห่งทุ่งราบตะวันออก -
ภายใต้รั้วไม้ขนาดใหญ่ที่ถูกสร้างล้อมขึ้นเพื่อแสดงถึงอาณาเขตของชนเผ่าดอร์สซึ่งเป็นอีกชนเผ่าหนึ่งที่เก่าแก่ทางฝั่งตะวันออก
กระโจมหนังสัตว์สภาพน่าสังเวชจำนวนมากที่ตั้งขึ้นเบียดเสียดกันอยู่ภายในคือที่อาศัยของพวกเขา
ผู้คนส่วนใหญ่ที่นี่จะสวมเพียงกระโปรงหนังสัตว์สีน้ำตาลเข้มอึมครึมบนร่างกายพวกเขาจะมีลวดลายสีเหลืองที่เป็นสัญลักษณ์ของชนเผ่าดอร์สสำหรับทาสที่ถูกใช้เป็นแรงงานในเผ่าจะสวมชุดกระโปรงที่ทำจากหญ้าแห้งหรือบางคนอาจเปลือยเปล่า
บริเวณรอบๆกระโจมเหล่านี้ไม่เคยเงียบสงบยังคงได้ยินเสียงกรีดร้องของเด็กและทาสดังขึ้นเป็นครั้งคราวแต่กลับไม่มีใครสนใจพวกเขาซึ่งเป็นเรื่องปกติของผู้คนที่นี่
เดินลึกเข้าไปผ่านลานจัตุรัสจะพบกับกระโจมหนังสัตว์ขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านในที่นั่นคือที่พักของนักบวชหญิงชราประจำชนเผ่าดอร์ส
หลังจากการกลับมาพร้อมข่าวสารที่น่าตกใจของไคออร์ส สีหน้าของนักบวชชราและหัวหน้าเผ่าก็ดำมืดลงราวกับว่ามีใครเป็นหนี้เกลือพวกเขาหลายสิบกระสอบ
บรรยากาศภายในกระโจมหนาแน่นไปด้วยความวิตกกังวลหญิงสาวในเผ่าซึ่งมักจะมีสีหน้าแจ่มใส ต่างหลบตาไม่กล้าเข้าใกล้ เพราะรู้ว่าข่าวนี้จะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชุมชน
"เจ้าแน่ใจหรือไม่ไคออร์สว่าสิ่งที่พบเป็นความจริง? เรื่องนี้ไม่อาจทำผิดพลาดได้เพราะทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในป่าคำสาปแห่งนั้นไม่เคยเป็นเรื่องดี?"
เสียงเคร่งขรึมของผู้นำเผ่าดังขึ้นแหวกความเงียบภายในกระโจม
คำพูดของเขานั้นเรียบง่ายแต่ไคออร์สสามารถเข้าใจได้ดีถึงความจริงจังของเรื่องนี้ สายตาของผู้นำเผ่าแสดงให้เห็นถึงประสบการณ์และความหนักใจที่สะสมมานานเขาเคยเผชิญกับความสูญเสียและภัยพิบัติจากป่าคำสาปนี้มาก่อน
"ข้าเห็นมันด้วยตาตนเองมีพลังแปลกๆอยู่ที่นั่น..และมันกำลังเคลื่อนไหว!!  " ไคออร์สตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นพยายามสะกดอารมณ์ที่เริ่มปะทุขึ้นในอก
ผู้นำเผ่าและนักบวชชราหันมาสบตากันอย่างรู้ใจ ไม่มีคำพูดใดเอ่ยออกมาแต่ความเข้าใจระหว่างพวกเขากลับชัดเจนกว่าคำใดๆ
ทั้งคู่ตระหนักดีถึงอันตรายพลังที่เขาได้ยินไม่ใช่สิ่งที่ควรมองข้าม มันอาจเป็นภัยที่คุกคามทั้งเผ่า และการเพิกเฉยอาจหมายถึงความพินาศโดยสิ้นเชิง
ดวงตาของนักบวชชราส่องแสงวูบวาบขึ้นในความมืด
"เราต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็วยิ่งปล่อยไว้นานอาจส่งผลอันตรายต่อเรา !! "
เสียงกระซิบของนักรบในเผ่าค่อยๆดังขึ้น แม้ว่าทุกคนจะรู้สึกตื่นตระหนกแต่พวกเขายังมีความหวังในการรวมพลังกันเพื่อหาทางรับมือกับภัยคุกคามนี้
" หรือควรส่งนักรบออกไปที่นั่น? เพื่อตรวจสอบและนำข้อมูลกลับมา "
นักรบคนหนึ่งเสนอ
"ไม่... จะต้องมีแผนที่รอบคอบสำหรับเรื่องครั้งนี้ เราจะไม่เสี่ยงชีวิตของสมาชิกในเผ่าโดยไม่มีการเตรียมการใดๆ "
ผู้นำเผ่าตอบเสียงต่ำ
บรรยากาศในกระโจมตึงเครียดและเต็มไปด้วยความคาดหวังทุกคนรู้ว่าการตัดสินใจในคืนนี้อาจส่งผลต่ออนาคตของพวกเขาไปตลอดกาล
"แสงนั้นมีลักษณะเป็นเช่นไร หลังจากนั้นเจ้าเห็นสิ่งผิดปกติอย่างอื่นอีกหรือไม่?"
หญิงชรานักบวชหันมาถามต่อด้วยความสนใจเพื่อหาเบาะแสเสียงของเธอแฝงไปด้วยความวิตกกังวลแววตาที่จ้องมองไปยังไคออร์สแสดงให้เห็นถึงความตั้งใจที่ต้องการข้อมูลเพิ่มเติม
ในกระโจมที่สร้างขึ้นอย่างแน่นหนามีเพียงแสงจากคบไฟที่ส่องสว่าง ช่วยเพิ่มบรรยากาศลึกลับและน่าเกรงขามแผ่นหนังสัตว์ผืนใหญ่ถูกแขวนไว้ตรงทางเข้าเพื่อใช้ปิดกั้นลมหนาวจากภายนอก เสียงลมที่พัดผ่านทำให้เกิดเสียงหวีดหวิวและบรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดัน
"ข้าเห็นเงาที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วในป่า มีเสียงกระซิบที่ไม่สามารถเข้าใจได้…" ไคออร์สเริ่มเล่าเสียงสั่น "มันเหมือนมีบางสิ่งกำลังมองมาที่ข้าและข้ารู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือก"
หลังจากที่ได้ยินรายละเอียดทั้งหมดสีหน้าของนักบวชหญิงอูม่าก็บิดเบี้ยวอย่างสยดสยองด้วยความกลัว คิ้วของเธอขมวดเข้าหากัน ขณะที่อุ้งมือของเธอจับที่ผ้าคลุมสีดำที่เธอสวมอยู่
" ลางร้าย! นี่ต้องเป็นสัญญาณจากวิญญาณในป่าอาถรรพ์ที่ออกมาเตือนพวกเราอย่างแน่นอน! "
เสียงของอูม่าดังก้องภายในกระโจม เสียงหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยอำนาจทำให้สมาชิกในเผ่าต่างเงียบฟังด้วยความตื่นตระหนก
"เราต้องทำพิธีสังเวยเพื่อขัดขวางภัยพิบัติที่กำลังจะเกิดขึ้นครั้งนี้!" เธอกล่าวต่อ ขณะสายตาคมกริบของเธอกวาดมองไปทั่วราวกับกำลังรวบรวมความเห็นชอบจากทุกคน
"เพื่อให้พิธีนี้ได้ผลสำเร็จเราต้องรวบรวมพลังจากทุกคนในเผ่าและใช้สมุนไพรที่มีพลังขับไล่ความชั่วร้าย แต่เหนือสิ่งอื่นใด...เราต้องมีเครื่องสังเวยที่เหมาะสม! "
คำพูดนั้นสร้างความตกตะลึงให้กับผู้ฟังได้อีกครั้ง บางคนเริ่มหันมองหน้ากันด้วยความหวาดหวั่นบรรยากาศภายในกระโจมอึดอัดและตึงเครียดแต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำคัดค้านออกมา
อูม่าสูดลมหายใจลึก ก่อนประกาศออกมาด้วยเสียงอันหนักแน่น
"เราต้องใช้ชีวิตของทาสเป็นเครื่องสังเวย มีเพียงพลังวิญญาณที่จะช่วยปกป้องเราได้!"
"หากไม่ทำเช่นนี้เราอาจพบกับโทษทัณฑ์ที่รุนแรง ไม่มีใครสามารถรอดพ้นจากความมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามา! ข้าจะไม่ปล่อยให้จิตวิญญาณของเราไร้การปกป้อง ข้าต้องการใช้พวกมันมาเป็นทาสสังเวยบรรเทาความโกรธแค้นของเทพอสูร!"
คำพูดของอูม่าทำให้บรรยากาศในกระโจมหนาวเหน็บขึ้นในขณะที่ทุกคนรู้สึกถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามา และคำประกาศของเธอทำให้เกิดการพูดคุยกันอย่างตื่นตระหนก
ทันทีที่ได้ยินคำว่า "พิธีสังเวย" หัวหน้าเผ่าเดอลุสส่งสายตาไปยังไคออร์สเพื่อเตรียมสั่งการแววตาของเขาแสดงให้เห็นถึงความหนักใจและความมุ่งมั่นในการตัดสินใจที่จำเป็นต้องทำ
ฤดูหนาวใกล้เข้ามาถึงและแรงงานทาสในเผ่าที่สามารถใช้เป็นเครื่องสังเวยตอนนี้เหลือไม่มากนัก หากต้องเดินทางไปยังตลาดแลกเปลี่ยนเกรงว่าจะใช้เวลามากเกินไป
ความกดดันจากการมาถึงของความหนาวเย็นทำให้หัวใจเริ่มหนักอึ้งเขาจึงตั้งใจส่งไคออร์สและกลุ่มนักรบในเผ่าบางส่วนออกไปรับทาสจากชนเผ่าใกล้เคียงในครั้งนี้
ก่อนที่นักรบหนุ่มจะก้าวขาออกจากกระโจม เสียงแหลมของหญิงชราก็ดังขึ้น ขัดจังหวะการเคลื่อนไหวของเขาอย่างกะทันหัน
"อย่าเพิ่งรีบไป!" อูม่าร้องเรียก น้ำเสียงหนักแน่นเต็มไปด้วยอำนาจ
นักรบหนุ่มชะงักหยุด ันกลับมามองเธอด้วยความสงสัย ขณะที่สายตาของสมาชิกเผ่าทั้งหมดจับจ้องไปยังร่างผ่ายผอมของหญิงชรา
"เราต้องให้แน่ใจก่อนว่าผู้ที่ถูกนำมาเป็นเครื่องสังเวยนั้นเหมาะสม!" อูม่ากล่าวต่อ ดวงตาของเธอเปล่งประกายวูบวาบในแสงสลัว
" พวกมันต้องเป็นเด็กที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสาเท่านั้น ถึงจะสามารถเรียกวิญญาณให้มาช่วยปกป้องเราได้! "
เสียงของเธอสะท้อนก้องไปทั่วกระโจม ราวกับกำลังตอกย้ำถึงความสำคัญของคำพูดนั้น เธอหยุดชั่วครู่เพื่อให้ทุกคนซึมซับก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่แฝงความหนักแน่นยิ่งกว่าเดิม
"เพราะความมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามา เราต้องการพลังบริสุทธิ์! เด็ก...คือตัวแทนของความหวังและการชำระล้างในพิธีกรรมครั้งนี้!"
คำพูดของอูม่าทำให้บรรยากาศในกระโจมหนาวเย็นขึ้นในทันที เงามืดจากแสงไฟดูเหมือนจะเต้นรำตามจังหวะของความเงียบงัน
หัวหน้าเดอลุสที่ยืนอยู่ในมุมหนึ่งของกระโจมขมวดคิ้วแน่นสายตาของเขาสบกับอูม่าที่มองมาอย่างแน่วแน่ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นจนเขาไม่กล้าปฏิเสธ
"ตกลง..." เขากล่าวในที่สุด พยักหน้าเบาๆ เป็นสัญญาณว่าเห็นด้วย ความเงียบงันถูกแทรกด้วยความกังวลในใจของทุกคน
ขณะที่เดอลุสพยักหน้าเพื่อแสดงความเห็นด้วย แต่ภายในใจเขาก็ไม่แน่ใจว่าการเลือกทางนี้จะนำมาซึ่ง 'โชคหรือหายนะ! '
อูม่าก้าวเข้ามาใกล้เดอลุสใบหน้าเธอเคร่งเครียดแต่แฝงไปด้วยความมุ่งมั่น
"ข้ารู้ว่าท่านลังเล เดอลุส" เธอกล่าวเบาๆแต่ทุกถ้อยคำกลับชัดเจนในหูของผู้นำเผ่า
"แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นหากปล่อยให้ความมืดนี้กลืนกินเผ่าของเราจะไม่มีใครรอด ไม่แม้แต่ท่าน..."
เดอลุสหลับตาลงครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า เขามองออกไปยังนักรบหนุ่มที่ยืนรอคำสั่งอยู่
"ไป !! "  เขาออกคำสั่งในที่สุด
"แจ้งให้พวกนักกลุ่มล่ารู้ พวกเจ้าต้องหาทาสที่เหมาะสมกลับมาให้ทันก่อนดวงอาทิตย์ตกในอีก 7 วัน "
นักรบหนุ่มพยักหน้ารับคำดวงตาของเขาสะท้อนความลังเลเล็กน้อย
ในช่วงฤดูนี้ทาสแรงงานผู้ใหญ่หาได้ยากเพราะความโหดร้ายของธรรมชาติและการขาดแคลนอาหารทำให้พวกเขาล้มตายไปมากมายจึงไม่ต้องพูดถึงทาสเด็กที่อ่อนแอซึ่งมักถูกมองข้ามและไม่มีใครสนใจพวกเขามากนัก
ไคออร์สไม่ได้ถามถึงจำนวนที่นักบวชต้องการแต่รู้ดีว่ายิ่งมีจำนวนมากขึ้นเท่าไหร่ก็ยิ่งดี
ประสบการณ์จากการล่าสัตว์และการต่อสู้ที่ยาวนาน ทำให้ผู้คนในเผ่าดอร์สชินชากับความเป็นความตาย โดยเฉพาะเมื่อมันเกี่ยวข้องกับชีวิตของเหล่าทาส พวกเขามองว่าการเสียสละเพื่อเหล่าเทพเจ้าเป็นสิ่งที่มีค่าและศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่าเลือดเนื้อของผู้ต่ำต้อย
อูม่าเอนตัวไปข้างหน้าขณะจ้องมองไคออร์สด้วยสายตาที่แน่วแน่และเต็มไปด้วยความคาดหวัง
"ข้าต้องการเด็กน้อยอย่างน้อย...เก้าคน" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายก่อนหยุดชั่วครู่ มองไคออร์สที่ยังคงนิ่งงันและเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นกว่าเดิม
"หากเราต้องการให้พิธีนี้ประสบผลสำเร็จ สิ่งที่ต้องมีคือความบริสุทธิ์ของชีวิต...นั่นคือสิ่งที่วิญญาณต้องการ"
คำพูดของอูม่าทำให้ทุกคนในกระโจมนิ่งงัน เสียงเผาไหม้ของกองฟืนเป็นสิ่งเดียวที่ขับไล่ความเงียบออกไป สายตาของไคออร์สที่เคยแข็งแกร่งกลับสะท้อนความลังเล
อูม่าหรี่ตาลงเล็กน้อยดวงตาของเธอฉายแววแห่งอำนาจและการกดดัน
"พวกมันคือเครื่องสังเวย ไม่ใช่เพียงเด็กธรรมดา หากเจ้าไม่ยอมทำตามเจ้าจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้น"
คำพูดที่ราวกับอ่านความคิดได้ฟาดลงกลางใจไคออร์ส เขาก้มศีรษะลงอย่างช้าๆ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่หนักอึ้ง
"ข้าเข้าใจแล้ว..."
.
...
...
...


## บทที่ 8 : นักรบเทพอสูร

ใบหน้าของอูม่าที่เต็มไปด้วยรอยสักสีเหลืองและดำซับซ้อนเปล่งประกายความน่าเกรงขามผ่านแสงไฟวูบไหวของกระโจม ร่องรอยเหี่ยวย่นที่บ่งบอกอายุของเธอถูกกลบด้วยลวดลายเหล่านี้จนไม่อาจมีใครคาดเดาอายุที่แท้จริงของเธอได้
ด้านบนศีรษะคือมงกุฎกระโหลกมนุษย์สามชิ้นที่เรียงซ้อนกันอย่างสมดุลมันไม่ได้เป็นเพียงเครื่องประดับแต่เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและการเชื่อมโยงกับโลกวิญญาณ
ชุดยาวสีเข้มมีลวดลายประหลาดคล้ายสิ่งมีชีวิตที่ทำจากแผ่นหนังสัตว์ด้วยวิธีการเฉพาะบางอย่าง เหนือแผ่นอกของเธอเป็นสร้อยคอกระดูกที่ห้อยลงมาเชื่อมโยงกันด้วยสายหนังและลูกปัดสีดำยิ่งทำให้เธอดูน่ากลัวมากขึ้น
อูม่ายืนขึ้นจนเงาของเธอทอดยาวเหนือกลุ่มคนที่อยู่ในกระโจม เสียงของเธอแผ่วเบาแต่ทุกคำที่ออกมากลับมีพลังราวกับสะกดจิต
"ข้าเชื่อว่าความหวังของเราอยู่ที่การเสียสละในครั้งนี้ หากเราทำให้ถูกต้องวิญญาณเทพอสูรจะอยู่เคียงข้างเราเพื่อช่วยกำจัดภัยพิบัตินี้ไปได้ "
" ทาสเหล่านั้นคือกุญแจสำคัญในพิธีจงรีบไปจัดการ ข้าจะจัดเตรียมพิธีการครั้งนี้เทพอสูรจะต้องตอบรับเสียงเรา ! "
เธอเดินไปข้างหน้ากวาดสายตามองผู้ที่อยู่ในกระโจมทีละคนก่อนหันไปมองไคออร์สด้วยแววตาเฉียบคม
"ให้ชนเผ่าที่อยู่ใกล้เคียงให้ช่วยรวบรวมทาส!บอกพวกเขาว่านี่เป็นเรื่องเร่งด่วน ข้าจะรายงานต่อวิหารบาร์บาโรสและเมื่อถึงเวลานั้น มหานักบวชจะส่งรางวัลอันมีค่ามอบให้แก่ผู้ที่ช่วยเหลือ! "
เสียงของเดอลุสดังก้องในกระโจม ราวกับเป็นคำประกาศที่ไม่มีใครกล้าขัดขืน
"ในเผ่าของเราก็มีทาสเด็กอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?ใช้พวกมันซะ! และค่อยส่งคนไปรวบรวมทาสเด็กจากเผ่าอื่นๆรีบกลับมาก่อนที่พิธีนี้จะเริ่มขึ้น! "
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่เปิดโอกาสให้ใครปฏิเสธ ขณะที่สายตาของเหล่านักรบในกระโจมลุกวาวด้วยความมุ่งมั่น
พวกเขารีบลุกขึ้นอย่างพร้อมเพรียงก่อนก้าวออกจากกระโจมโดยไม่เอ่ยคำใด บรรยากาศด้านในเงียบงันลงเหลือเพียงแสงไฟที่สะท้อนบนใบหน้าของหัวหน้าเผ่าเดอลุส
เครื่องสังเวยของนักบวชหญิงชราทำให้เดอลุสรู้สึกถึงความร้ายแรงของปัญหาที่กำลังจะเกิดขึ้น เมื่อไคออร์สเดินออกไปเขาจึงรีบหันไปถามนักบวชชราโดยทันที
"มันร้ายแรงแค่ไหนกันอูม่า?"
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความวิตกกังวล ขณะที่ใบหน้าอูม่าบิดเบี้ยวด้วยความวิตกกังวลที่ลึกซึ้ง
"มากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา..." อูม่าตอบอย่างจริงจัง ดวงตาของเธอจ้องไปยังเปลวไฟที่เต้นระบำภายในกระโจม
"เรื่องนี้ต้องถูกส่งไปยังวิหารบาร์บาโรสเพื่อขอพลังจากพวกเขา แต่ในฤดูกาลนี้การเดินทางมายังดินแดนตะวันออกนั้นเสี่ยงเหลือเกิน! ข้ากลัวว่ามันจะล่าช้าเกินไปและหากไม่รีบ พวกเราทุกคนอาจต้องพบกับจุดจบ..."
เสียงของเธอหายไปชั่วครู่ ขณะที่ทุกคนในกระโจมจ้องมองไปที่อูม่าอย่างตั้งใจ
"การสังเวยครั้งนี้จำเป็นต้องใช้ทาสจำนวนมากเพื่อสะกดพลังของอสูรทมิฬที่ป่าอาถรรพ์ไว้! ถ้าเราไม่ทำ...ชีวิตของพวกเราจะตกอยู่ในอันตราย!"
ความตึงเครียดเริ่มปกคลุมกระโจมเสียงหายใจของทุกคนหนักแน่น ดวงตาทุกคู่ล้วนแสดงออกถึงความหวาดหวั่นต่อโชคชะตาที่รออยู่ข้างหน้า
หลังจากอธิบายจบหญิงชรานักบวชอูม่าหลับตาลง ร่างผอมแห้งของเธอสั่นสะเทือนด้วยท่าทางแปลกๆขณะที่ริมฝีปากสีดำกระซิบคำพูดที่ฟังดูประหลาดและน่ากลัวในขณะเดียวกัน
เสียงนั้นเหมือนเรียกหาสิ่งที่อยู่ไกลออกไป จนกระทั่งร่างของเธอแข็งทื่อศีรษะที่โยกไปมาช้าลงและหยุดนิ่งอย่างกระทันหัน
อูม่าเงยหน้าขึ้นจ้องมองไปยังทิศทางของป่าอาถรรพ์ดวงตาของเธอเบิกโพลงเปลี่ยนเป็นสีขาวขุ่นมัวจนดูเหมือนไร้ชีวิตชีวา ปากเธออ้ากว้างจนผิดธรรมชาติเสียงที่ออกมาดูเหมือนคำสวดอาคมจากยุคโบราณ
ในเวลานั้นเองหมอกสีดำหนาแน่นเริ่มลอยออกจากปากของเธอ ก่อนที่มันจะกลายเป็นกลุ่มควันยาวพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าดวงดาวที่เคยสว่างน้อยลงราวกับถูกปกคลุมด้วยความมืดมิดและน่าสะพรึงกลัว
เมื่อพิธีการเสร็จสิ้นอูม่าก็ล้มลงกับพื้นส่งเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งที่ดังก้องไปทั่วกระโจมทำให้ผู้คนรู้สึกได้ถึงอำนาจที่น่าหวาดหวั่น
ขนทั้งตัวของหัวหน้าเผ่าเดอลุสตั้งขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างของนักบวชหญิงผู้ถูกควบคุมโดยพลังที่ไม่สามารถมองเห็นได้
อูม่าคือหนึ่งในนักบวชแม่มดผู้มีชื่อเสียงมากที่สุดทางดินแดนตะวันออก โดยเฉพาะพลังที่รู้จักกันในชื่อ "สาส์นวิญญาณ" ซึ่งเป็นพลังที่ไม่เพียงแต่ใช้ในการติดต่อสื่อสารเท่านั้นแต่ยังสามารถส่งข้อมูลลับจากเงามืดไปยังผู้ที่ต้องการได้อย่างแม่นยำและรวดเร็ว
ด้วยความสามารถในการปล่อยพลังวิญญาณออกไปได้อย่างอิสระ เธอจึงเข้าถึงข่าวสารที่อยู่ห่างไกลและสามารถแจ้งเตือนถึงภัยคุกคามที่อาจเกิดขึ้นในอนาคตได้ก่อนใคร
ในขณะเดียวกันเธอยังใช้มันเพื่อสร้างปัญหาและทำให้เผ่าที่มีอำนาจตกอยู่ในสภาพไม่แน่นอนแม้แต่การเคลื่อนไหวของเผ่าที่มุ่งหวังจะขยายอำนาจหรือแข่งขันกับเผ่าดอร์สในด้านการปกครองและทรัพยากรก็ถูกอูม่ารับรู้และขัดขวางไว้ได้อย่างเงียบงัน
อูม่าอาจดูเหมือนเป็นผู้ส่งข่าวสารที่มีความรู้ลึกซึ้งแต่แท้จริงแล้วเธอมีความเห็นแก่ตัวและคำนึงถึงผลประโยชน์ส่วนตัวมากกว่าผลดีของส่วนรวม เธอใช้ความลับและข้อมูลเพื่อควบคุมหรือขัดขวางความก้าวหน้าในแผนการของเผ่าอื่นไม่ให้สำเร็จ
แต่การใช้พลังนี้ต้องแลกกับพลังชีวิตบางส่วนของเธอทำให้เธอใช้มันอย่างระมัดระวังและในช่วงสำคัญที่สุด เมื่อเสียงกระซิบของอูม่าดังขึ้นชนเผ่าต่าง ๆจะรู้ว่าพวกเขาอยู่ในอุ้งมือของนักบวชที่เต็มไปด้วยพลังอันน่าหวาดหวั่น
นักบวชจากชนเผ่ารอบๆนั้นไม่ได้ทรงพลังเท่ากับเธอ เพราะส่วนใหญ่หน้าที่หลักของพวกเขาคือการรักษาแผลและดำเนินพิธีกรรมทั่วไปทางจิตวิญญาณทำให้พวกเขาไม่สามารถหยุดยั้งหรือต่อต้านอำนาจของเธอได้เลย
แม้ในงานแข่งขันก่อนเทศกาลล่าสัตว์ครั้งแรกในแต่ละปี ซึ่งเป็นการคัดเลือกชนเผ่าที่จะดูแลปกครองพื้นที่ทางดินแดนต่างๆพวกเขาก็ยังคงอยู่ในเงามืดเมื่อเปรียบเทียบกับพลังอันชั่วร้ายของอูม่า
หลังจากที่ได้รับมอบหมายตำแหน่ง 'หมอผีผู้นำสาส์น' จากมหาปุโรหิตแห่งวิหารบาร์บาโรส ชนเผ่าดอร์สจึงได้กลายเป็นชนเผ่าที่มีอำนาจที่สุดทางฝั่งตะวันออก
พวกเขาได้รับสิทธิ์ในพื้นที่ล่าเป็นบริเวณกว้างกว่าเผ่าอื่นในละแวก ความสำเร็จนี้ไม่เพียงแต่ยืนยันความเป็นผู้นำของอูม่าแต่ยังเป็นการเปิดโอกาสให้เธอใช้พลังแห่ง 'สาส์นวิญญาณ' เพื่อขัดขวางแผนการของชนเผ่าที่มีแนวโน้มจะเป็นอันตรายต่อวิหารและเผ่าของเธอ
ชนเผ่าดอร์สได้อาศัยพละกำลังและพลังของอูม่าจนสามารถปีนขึ้นมายึดครองอำนาจการปกครองนี้มาได้ยาวนานหลายปี
ภายใต้การนำของอูม่านักบวชแม่มดผู้ทรงพลัง ที่ใช้พลังส่งข่าวและความลับที่ส่งผลกระทบต่อแผ่นดินเมอร์ทาดัสออกไป
่
แต่การขึ้นสู่อำนาจนี้ต้องแลกมาด้วยข้อผูกมัดบางอย่าง ทุกข่าวสารสำคัญต่ออาณาจักรจะต้องถูกส่งรายงานไปยังวิหารของอาณาจักรทวยเทพ ไม่ว่าจะเป็นข้อมูลเกี่ยวกับความเคลื่อนไหวของชนเผ่าศัตรูหรือแม้แต่เรื่องราวที่ส่งผลกระทบต่ออนาคตของเผ่าตน อูม่าและชนเผ่าดอร์สจึงต้องอยู่ภายใต้การจับตามองและข้อกำหนดจากเหล่าทวยเทพอยู่เสมอ
ภายในกระโจมของเธอมักเต็มไปด้วยบรรยากาศที่หนาวเย็นและเงียบสงัดแม้จะมีไฟในหลุมช่วยส่องสว่างแต่ก็ไม่สามารถขับไล่ความรู้สึกอึมครึมที่แฝงอยู่ภายในได้
คำสั่งและการสื่อสารที่ส่งไปยังวิหารแห่งทวยเทพนั้นไม่ใช่เพียงแค่รายงานข่าวสารทั่วไป หากแต่เป็นเรื่องที่อาจส่งผลกระทบต่อชะตากรรมของทั้งชนเผ่าทั้งในปัจจุบันและอนาคตทำให้ชนเผ่าดอร์สไม่สามารถเคลื่อนไหวอย่างอิสระและต้องตกอยู่ภายใต้การควบคุมที่เคร่งครัด
ในขณะเดียวกันชนเผ่าดอร์สก็ตระหนักดีว่าข้อผูกมัดนี้มีความเสี่ยงอย่างยิ่ง หากวันใดวันหนึ่ง อูม่าไม่สามารถทำให้เหล่าผู้คนจากทวยเทพพอใจได้หรือหากข่าวสารที่ส่งไปไม่เป็นที่น่าพอใจ นั่นอาจหมายถึงการสิ้นสุดของอำนาจที่พวกเขาสั่งสมมานานนับปี
ดังนั้นในทุกการตัดสินใจของชนเผ่าดอร์สพวกเขาต้องคำนึงถึงผลที่ตามมาเสมอ
.
..
...
'หมอผี' หรือ 'นักบวช' จะถูกเรียกแตกต่างกันไปตามพลังของพวกเขาในแต่ละชนเผ่า
นักบวชส่วนใหญ่สามารถพบได้ทั่วไปตามชนเผ่าหรือวิหารศักดิ์สิทธิ์เป็นผู้ที่ใช้พลังวิญญาณช่วยเยียวยารักษาบาดแผล
ขณะที่หมอผีคือผู้เชี่ยวชาญในด้านคำสาปและพลังต่อสู้ที่พิศดารซึ่งต้นกำเนิดของพลังทั้งสองสายนั้นเกิดขึ้นจากพลังจิตวิญญาณภายในร่างกาย
ตามกลุ่มชนเผ่าที่มีมากมายบนโลกนีเมอร์ทาดัส ทุกคนจะเรียกผู้ที่มีพลังวิญญาณว่า ' แม่มด 'แม้กระทั่งนักบวชหรือหมอผีที่มีบทบาทต่างกันในแต่ละชนเผ่าก็มักถูกเรียกตามคำนี้โดยทั่วไป
ความหมายของคำว่าแม่มดจึงไม่ได้จำกัดอยู่แค่ผู้หญิงหรือผู้ที่ใช้พลังทางด้านเวทมนตร์ แต่เป็นคำที่ใช้สะท้อนถึงผู้ที่มีความสามารถเชื่อมต่อกับพลังวิญญาณเหนือธรรมชาติ
ในบางชนเผ่าคำว่าแม่มดเป็นคำที่เต็มไปด้วยความเคารพและศรัทธาแต่ในบางพื้นที่คำนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและการต่อต้าน
เนื่องจากผู้คนไม่สามารถแยกแยะพลังของแต่ละบุคคลได้อย่างชัดเจนจึงทำให้ผู้ที่มีพลังวิญญาณถูกเรียกรวมกันว่า แม่มด ไม่ว่าจะเป็นนักบวชที่ใช้พลังในการรักษาหรือหมอผีที่ใช้คำสาปแช่ง พวกเขายังคงอยู่ในขอบเขตเดียวกันภายใต้คำนี้
ตัวตนของพวกเขาจึงถูกบูชาจากทุกคนในเผ่า แม้ในตำแหน่งของนักบวชอาจอยู่รองลงมาจากหัวหน้าเผ่าแต่ไม่มีใครสามารถดูหมิ่นพวกเขาได้เช่นกัน
หากคุณมีเพียงนักรบที่เต็มไปด้วยพละกำลังคุณอาจต่อสู้กับทุกสิ่งมีชีวิตบนโลกนี้ได้แต่ถ้าคุณพบกับพลังที่ไม่สามารถสัมผัสได้ด้วยมือเปล่า เช่นคำสาปแช่งล่ะ?
ดังนั้นพลังต่อสู้ของนักรบและความสามารถทางด้านจิตวิญญาณจากนักบวชจึงเป็นตัวแปรที่สำคัญอย่างมากต่อทุกชนเผ่าบนแผ่นดินเมอร์ทาดัส ยิ่งนักบวชของพวกเขามีพลังสูงมากเท่าไหร่ก็ยิ่งสร้างอำนาจให้แก่เผ่าได้มากขึ้นเท่านั้น
นักบวชตามชนเผ่าเล็กๆส่วนใหญ่จะมีเพียงพลังวิญญาณระดับต่ำและการรักษาบาดแผลที่ไม่ค่อยมีประสิทธิภาพซึ่งไม่อาจเทียบได้กับนักบวชที่คอยปกครองตามดินแดนต่างๆหรือแม้แต่เหล่านักบวชจากวิหารบาร์บาโรส
เคยมีข่าวเล็ดลอดออกมาว่ามหาปุโรหิตที่พำนักในวิหารสามารถใช้พลังแห่งการทำนายอนาคตได้และมีความแม่นยำเหมือนสิ่งนั้นเกิดขึ้นต่อหน้าเขาทำให้ใครหลายคนต่างพากันเคารพเขาเป็นอย่างมาก
แต่เหล่านักบวชหรือแม้แต่แม่มดที่ทรงพลังก็ไม่อาจรับมือกับสิ่งมีชีวิตที่โหดร้ายเช่นสัตว์อสูรวิญญาณบนแผ่นดินได้เพียงลำพัง ดังนั้นจึงเกิดนักรบที่มีความสามารถด้านการต่อสู้ขึ้นมา
ในยุคดึกดำบรรพ์แผ่นดินเมอร์ทาดัสเต็มไปด้วยเสียงกระซิบของความกลัวและความหวาดหวั่น เหล่าผู้กล้าทั้งหลายเป็นเพียงคนธรรมดาที่ลุกขึ้นต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดจากภัยคุกคามที่ร้ายแรง
อสูรวิญญาณและอสูรทมิฬที่ถูกปลุกขึ้นจากความมืดมิดราวกับฝันร้าย พวกมันมีพลังทำลายล้างที่เหนือกว่าทุกสิ่งที่เคยรู้จักแผ่ขยายอำนาจไปทั่วทั้งแผ่นดิน บังคับให้ชาวเผ่าต้องต่อสู้อย่างสิ้นหวังและสูญเสียชีวิตมากมาย
ทว่าในช่วงเวลาแห่งความสิ้นหวังนี้โลกได้ให้กำเนิด นักรบสายเลือดเทพอสูร ออกมา ผู้ที่ได้รับการเลือกสรรจากทวยเทพเพื่อปราบปรามอสูรวิญญาณที่ไร้ความปรานี พวกเขาถูกมอบพลังพิเศษที่มาจากสายเลือดของอสูร และความกล้าหาญในการต่อสู้ ทำให้สามารถยืนหยัดได้แม้ในยามที่มืดมิดที่สุด
นักรบสายเลือดเทพอสูรเหล่านี้ได้กลายเป็นแสงสว่างในความมืดโดยใช้พลังของพวกเขาเพื่อสร้างกำแพงป้องกันและต่อสู้กับอสูรวิญญาณ
พวกเขาไม่เพียงแต่ต่อสู้เพื่อปกป้องดินแดนแต่ยังนำความหวังกลับคืนสู่ผู้คนที่เคยสิ้นหวังจนเกือบจะลืมการมีชีวิตอยู่
การต่อสู้กับอสูรวิญญาณยังไม่สิ้นสุดแต่ด้วยความมุ่งมั่นและพลังจากสายเลือดของทวยเทพ เหล่านักรบสายเลือดเทพอสูรยืนหยัดต่อสู้ไม่เพียงแต่จะต้องเผชิญหน้ากับอสูรที่ไร้ความปรานี แต่ยังต้องค้นหาความหมายที่แท้จริงของพลังและความรับผิดชอบในภารกิจอันยิ่งใหญ่ของพวกเขา
ผู้สืบทอดเชื้อสายของเลือดเทพเจ้าจึงเต็มไปด้วยพลังต่อสู้ที่รุนแรงและทรงพลัง ร่างกายของพวกเขาทนทานและแข็งแกร่งกว่ามนุษย์ทั่วไปทำให้พวกเขาเป็นนักรบที่น่าเกรงขามในสนามรบ
นอกจากความแข็งแกร่งแล้วบางคนยังมีความสามารถพิเศษที่หลากหลาย ซึ่งสามารถสร้างความเสียหายได้อย่างมหาศาล พวกเขาถูกเรียกขานในนามของ "นักรบผู้พิทักษ์"
—ผู้ที่มีหน้าที่ปกป้องและนำพาเผ่าของตนสู่ชัยชนะ
นักรบเหล่านี้จะได้รับการแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าเผ่าตามธรรมชาติเนื่องจากพลังของพวกเขาคือสัญลักษณ์ของชัยชนะที่จะนำพาเผ่าของตนไปสู่ความรุ่งเรืองโดยเฉพาะเมื่อรวมพลังเข้ากับนักบวชระดับสูงผู้ที่สามารถสรรค์สร้างเวทมนตร์อันทรงพลังได้
แต่ด้วยกาลเวลาที่ล่วงเลยผ่านไปทำให้สายเลือดที่บริสุทธิ์ของนักรบเทพอสูรกลับลดจำนวนลงอย่างรวดเร็ว
ความแข็งแกร่งและพลังที่เคยมีในอดีตเริ่มถดถอย ผู้ที่หลงเหลืออยู่ในโลกนี้เลือกที่จะเข้าไปใช้ชีวิตในอาณาจักรทวยเทพดินแดนที่มีพลังและยิ่งใหญ่ที่สุดบนแผ่นดินเมอร์ทาดัส
ในขณะที่สายเลือดนักรบผู้พิทักษ์และนักบวชเริ่มน้อยลง ตัวตนของพวกเขาจึงกลายเป็นเพียงสัญลักษณ์แห่งความหวังและความเชื่อมั่นของผู้คนทั่วไปเท่านั้น
การดูหมิ่นฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจึงเป็นสิ่งที่ไม่อาจกระทำได้อย่างเด็ดขาด ทั้งนักรบผู้พิทักษ์และนักบวชแม่มดต่างเป็นเสาหลักของความสงบสุขในดินแดน
แม้ว่าสายเลือดเหล่านี้จะลดน้อยลงจนเกือบจางหายไปในตำนานแต่ความเชื่อมั่นในพลังของพวกเขายังคงอยู่ในหัวใจของผู้คนที่หวังจะได้เห็นการกลับมาของยุคทองที่เต็มไปด้วยความสงบสุขอีกครั้ง
...
..
..


## บทที่ 9 : ห้วงความฝัน

" ในที่สุดก็เสร็จเรียบร้อย.. ! "
วิคตัสยิ้มอย่างพอใจเมื่อมองไปยังกล่องไม้ที่จัดเรียงโพชั่นสมุนไพรอย่างเป็นระเบียบตรงหน้า ขวดคริสตัลที่มีลวดลายสวยงามสะท้อนแสงจากกองไฟในห้องของเขาทำให้สีสันของโพชั่นต่างๆดูมีชีวิตชีวามากยิ่งขึ้น
เขาใช้เวลาตลอดทั้งวันที่เหลือไปกับการศึกษาพืชสมุนไพรที่เก็บมาจากการสำรวจ การทดสอบคุณสมบัติของพืชแต่ละชนิดได้เปิดโลกใหม่ให้เขาอย่างไม่รู้จบ
วิคตัสค้นพบว่าพืชแต่ละชนิดมีพลังซ่อนเร้นที่รอการค้นพบทั้งยารักษาบาดแผลที่มีประสิทธิภาพสูง ยาแก้พิษที่สามารถช่วยชีวิตในสถานการณ์วิกฤตหรือแม้แต่ผงกำจัดแมลงที่สามารถขับไล่ศัตรูพืชออกไปอย่างมีประสิทธิภาพ
นอกจากนี้ยังมียาพิษที่มีความรุนแรงจนสามารถหยุดยั้งศัตรูได้ในพริบตา พืชสมุนไพรเหล่านี้ได้สร้างความประหลาดใจให้กับวิคตัสครั้งแล้วครั้งเล่าทุกครั้งที่เขาเพิ่มหรือเปลี่ยนแปลงส่วนผสมเพียงเล็กน้อยก็สามารถสร้างน้ำยาโพชั่นชนิดใหม่ออกมาได้เสมอ
ความแปลกใหม่ที่เกิดขึ้นจากการทดลองแต่ละครั้งทำให้เขาหมกมุ่นอยู่กับมันตลอดทั้งวันด้วยความกระตือรือร้น มีความตื่นเต้นอยู่ในทุกๆขั้นตอนและเขามักจะพบบางสิ่งที่ไม่คาดคิดซึ่งช่วยเพิ่มพูนความรู้และทักษะในการใช้เวทมนตร์ของเขาให้ดียิ่งขึ้น
หลังจากส่วนผสมชุดสุดท้ายหมดลงช่วงกลางคืนที่มืดมิดก็กลับมาเยือนอีกครั้ง
วิคตัสรู้สึกถึงความเย็นจัดที่พัดเข้ามาข้อมือขาวรีบกระชับเสื้อคลุมหญ้าดาวตกบนร่างกายของเขา แม้จะยืนอยู่หน้าหม้อปรุงยาที่เต็มไปด้วยความร้อนแต่สายลมที่พัดเข้ามาในคืนนี้ดูเหมือนจะหนาวกว่าทุกที
ความรู้สึกโดดเดี่ยวเริ่มกลับมาเยือนอีกครั้งแต่เขายังคงมุ่งมั่นที่จะทดลองสร้างน้ำยาใหม่อย่างไม่ย่อท้อ
"พรุ่งนี้ต้องรีบรวบรวมสมุนไพรต่ออีกสักนิดแล้วค่อยหาสถานที่สำหรับทำพิธีกรรมล่ะกันแต่หมอกลงหนาแบบนี้จะจัดการกับมันยังไงดี? หวังว่าคาถาลมหายใจมังกรอาจพอใช้งานได้บ้าง .."
วิคตัสบ่นออกมาเบาๆระหว่างที่ใช้สายตาคู่สวยของเขากวาดมองบรรยากาศด้านนอกหน้าต่างที่มีเพียงความมืดไร้ซึ่งสิ่งอื่นเหมือนเช่นเคย
- Aotrommoto -
แสงสว่างเอ๋ย... ~
ข้าเรียกเจ้าออกมาจากความมืดมิดนี้
จงจุดประกายในคืนที่เต็มไปด้วยความเงียบสงัด
ให้โคมไฟสูงส่งปรากฏขึ้นที่นี่ ...
ไม้กายสิทธิ์ถูกโบกขึ้นเป็นจังหวะกลางอากาศเสียงร่ายคาถาที่เรียบง่ายดังก้องในอากาศจนเกิดกระแสลมอ่อนๆพัดผ่านพร้อมกับแสงสีทองที่ส่องสว่างจากปลายไม้กายสิทธิ์มันดูระยิบระยับราวกับหมู่ดาวที่ลอยอยู่ในอากาศ
เพียงไม่นานโคมไฟไม้ที่สูงเกือบ 2 เมตรก็ปรากฏขึ้นบริเวณสองฝั่งข้างทางเดินหน้ากระท่อมทันทีแสงสีเหลืองที่อ่อนโยนทำให้พื้นที่รอบๆสว่างไสวขึ้นและบรรยากาศดูเหมือนจะอบอุ่นขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย
วิคตัสยังคงใช้หม้อปรุงยาต้มน้ำทำหน้าที่แทนเตาผิงในค่ำคืนที่มืดมิดโดยครั้งนี้เขาได้เพิ่มสมุนไพรสีแดงสดใสลงไปในหม้อ
เพียงไม่นานกลิ่นหอมของมันก็เริ่มกระจายไปทั่วห้องสร้างบรรยากาศอบอุ่นและสงบผสมผสานกับเสียงน้ำเดือดที่มีจังหวะอย่างเป็นธรรมชาติเสียงนี้เติมเต็มความเงียบที่แสนมีเสน่ห์ในค่ำคืน
ขณะที่แสงจากโคมไฟไม้สูงส่องสว่างไปทั่วห้อง สร้างเงาของเขาทอดยาวบนผนังไม้ หน้าต่างและประตูถูกปิดสนิทจากด้านในก่อนจะถูกผนึกด้วยเวทมนตร์สำหรับป้องกันสัตว์ป่า
ด้วยเวทมนตร์นี้เขาสามารถหลีกเลี่ยงการรบกวนจากโลกภายนอกได้ ความเงียบสงบราวกับทุกอย่างหยุดอยู่ในช่วงเวลาแห่งการเตรียมตัว
แสงในกระท่อมค่อยๆหรี่ลงคล้ายกับไฟอัตโนมัติก่อนจะมืดสนิทไปพร้อมกับดวงตาของวิคตัสที่ปิดลงด้วยความง่วงนอนทิ้งไว้เพียงแสงสีฟ้าสลัวจากกองไฟของหม้อปรุงยาที่อยู่ด้านข้างของเขาคอยให้ความอบอุ่นและแสงสว่างในค่ำคืน
ท่ามกลางความเงียบสงบของธรรมชาติมีเพียงกลิ่นหอมหวานของสมุนไพร Lady Bloody ภายในหม้อปรุงยา มันช่วยให้วิคตัสรู้สึกผ่อนคลายและขับไล่ความเครียดที่สะสมมาตลอดวัน
ด้วยคุณสมบัติจากสมุนไพรทำให้เขาสามารถฟื้นฟูพลังเวทย์ในขณะที่นอนหลับได้อย่างช้าๆ
ความรู้สึกของการเป็นหนึ่งเดียวกับโลกและพลังธรรมชาติที่รายล้อมจนเกิดเป็นห้วงแห่งความฝันเมื่อเข้าสู่ห้วงนิทราภาพฝันกลับไม่ใช่เพียงความคิดที่กระจัดกระจายแต่กลายเป็นการเดินทางเมื่อหลุดพ้นจากร่างกายสู่มิติที่เกินหยั่งถึง
วิคตัสรู้สึกว่าตัวเองกำลังนอนหลับอยู่บนเมฆก้อนใหญ่สีขาวความรู้สึกนี้ช่างแปลกประหลาดและน่าหลงใหล จนทำให้เขาหลงลืมตัวตนไปจนหมดสิ้นราวกับว่าเขากำลังลอยอยู่กลางปุยนุ่นที่อ่อนนุ่มและเงียบสงบ
....แต่ความสงบนั้นไม่คงอยู่ตลอดไป
เมฆสีขาวเริ่มสั่นสะเทือนราวกับว่ามันถูกบางสิ่งบางอย่างที่มองไม่เห็นกำลังรบกวน วิคตัสรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่แปลกประหลาดก่อนจะถูกดูดกลืนเข้าไปในหลุมพายุสีดำขนาดใหญ่ตรงหน้า
สภาพแวดล้อมรอบตัวเขาเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วขณะที่เสียงคำรามของพายุดังขึ้นและทำให้ใจของเขาเต้นรัว หลุมพายุพาเขาผ่านคลื่นสายฟ้าที่แผ่กระจายเสียงฟ้าร้องที่ไม่มีที่สิ้นสุดดังก้องในหู ขณะที่พายุฝนเย็นเยือกโหมกระหน่ำใส่เขาร่างกายของเขาจนเกือบกลายเป็นน้ำแข็ง
ในขณะที่ลมพายุพาเขาผ่านป่าไม้แห้งแล้งที่บิดเบี้ยวและหุบเขาที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะ เขาได้ยินเสียงกรีดร้องของผู้คนที่เหมือนกับเสียงเรียกร้องจากโลกที่ไม่คุ้นเคย สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวเกิดขึ้นเมื่อเขามองเห็นเงาร่างคล้ายกับผู้ถูกทอดทิ้งในพายุพวกเขาเกือบจะสัมผัสได้แต่ในขณะเดียวกันก็หายไปในความมืดอย่างรวดเร็วอีกครั้ง
เสียงของพวกเขาดังก้องในใจของเขาสร้างความรู้สึกวิตกกังวลขึ้นมาในจิตใจ
เวลาผ่านไปนานจนในที่สุดเมฆสีขาวก็หยุดลงตรงหน้าถ้ำหินสีดำขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ในความมืดมิด ความรู้สึกวุ่นวายและวิตกกังวลแผ่ซ่านไปทั่วร่างของวิคตัสเมื่อเขามองเห็นทางเข้าที่รายล้อมไปด้วยแมลงมีพิษจำนวนมาก พวกมันดูน่าสยองขวัญจนเขารู้สึกเสียวสันหลังอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ในความมืดมิดมีเพียงถ้ำแห่งนี้เท่านั้นที่สามารถมองเห็นได้ชัดเจนที่สุดแต่ความชัดเจนที่น่ากลัวนั้นกลับมาพร้อมกับความรู้สึกอึดอัดใจเมื่อเขาจ้องมองเข้าไปในถ้ำความสงบเงียบที่รายล้อมทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกดูดกลืนเข้าไปในความว่างเปล่า
แมลงมากมายบนพื้นไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยเสียงที่ควรมีในป่ากลับถูกแทนที่ด้วยความเงียบที่หนาแน่นจนทำให้เขาเริ่มตั้งคำถามเกี่ยวกับสิ่งที่ซ่อนอยู่ในถ้ำนี้วิคตัสรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งที่ไม่ชอบมาพากลอยู่ในความมืด หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นราวกับเสียงนั้นกำลังบอกเขาว่า อย่าเข้าไป แต่กลับมีแรงดึงดูดบางอย่างจากภายใน
"เกิดอะไรขึ้น... ทำไมทุกอย่างถึงหยุดนิ่ง?"
วิคตัสกระซิบออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ ขณะแววตาสีเขียวของเขาสอดส่ายไปทั่วเพื่อพยายามมองหาทางออกแต่แทนที่จะพบสิ่งที่คุ้นเคยเขากลับพบกับพลังแปลกประหลาดที่ปกคลุมอยู่รอบๆ ถ้ำแห่งนี้
รูปแบบสัญลักษณ์ลึกลับที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนลอยอยู่กลางอากาศภายในถ้ำเป็นแถวยาวที่เชื่อมโยงไปยัง 'กรงขัง' ขนาดมหึมาราวกับถูกสร้างขึ้นเพื่อกักขังบางสิ่งที่น่ากลัว
กรงขังนี้คล้ายมนต์อักขระมันสูงยาวจากพื้นจรดเพดานซึ่งดูเหมือนจะเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา ขอบกรงขังมีประกายไฟสีแดงเข้มกระจายออกมาจนสามารถรู้สึกได้ถึงอันตรายหากเข้าใกล้มากเกินไปผนังของถ้ำถูกประดับด้วยหินพลังงานแปลกๆจนเขารู้สึกสนใจมันไม่น้อย
หัวใจของวิคตัสเต้นแรงขึ้นแรงดึงดูดจากพลังที่มองไม่เห็นทำให้เขาไม่สามารถหลีกหนีจากมันได้ เขาค่อยๆก้าวเข้าไปใกล้ 'กรงขัง' นั้น ความสงสัยและความกลัวผลักดันให้เขาอยากรู้ว่าสิ่งที่ซ่อนอยู่ในนั้นคืออะไร หรือเป็นเพราะพลังของมันที่ทำให้แม้แต่แมลงพิษรอบๆต่างหยุดนิ่ง
ตามทางเดินที่ลึกเข้าไปวิคตัสได้กลิ่นที่เข้มข้นของหญ้าสมุนไพรส่งกลิ่นหอมรุนแรงอยู่บนพื้นที่มีแมงมุมสีม่วงเข้มตัวใหญ่ทำหน้าที่ปกป้องมันอยู่
ขณะที่วิคตัสกำลังใช้ความคิดอยู่กับตัวเองและเฝ้ามองพวกมันอย่างเงียบๆสติของเขากลับถูกดึงดูดไปยังเสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยอำนาจดังก้องขึ้นในอากาศ
" . ....เจ้าไม่ควรเข้ามาที่นี่ "
เสียงที่จู่ๆดังขึ้นเกือบทำให้หัวใจของวิคตัสหยุดเต้นราวกับเป็นคำเตือนจากโลกที่เขาไม่รู้จัก
"ใครน่ะ!!?"
วิคตัสพึมพำเบาๆ ขณะที่ความสงสัยและความกลัวเริ่มซ้อนทับกันในใจของเขา
ลมเย็นพัดผ่านเส้นผมของเขาจนปลิวกระจายไปทั่ว ก่อนที่สายตาของเขาจะหันไปยังทิศทางที่เสียงนั้นดังขึ้นมา
บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความตึงเครียด สภาพแวดล้อมที่น่าอึดอัดทำให้เขาต้องตัดสินใจอย่างยากลำบากว่าจะถอยกลับหรือเดินเข้าไปยังความมืดที่แผ่กระจายอยู่ข้างหน้า
ราวกับว่ามีแรงบางอย่างดึงดูดให้เขาเดินไปข้างหน้า เขาเลือกที่จะฝืนความรู้สึกหวาดกลัวในใจและก้าวเท้าเข้าสู่ความมืดแม้ในใจลึกๆจะมีความรู้สึกกลัวแทรกอยู่แต่ขาของเขาก็ยังพาไปจนถึงลานกว้างขนาดใหญ่ภายในถ้ำ
วิคตัสยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของสถานที่นั้น และภาพที่น่าตกใจที่ปรากฏต่อหน้าทำให้เขาหยุดชะงักไปชั่วขณะ
ผลึกเกลือสีม่วงเข้มย้อยลงจากผนังและเพดาน ส่องแสงเรืองรองเหมือนดวงดาวในคืนที่ไร้แสงสว่างทำให้บรรยากาศโดยรอบดูลึกลับและมีมนต์ขลัง จนรู้สึกได้ถึงพลังที่แฝงอยู่ในอากาศขณะที่แสงสะท้อนกับพื้นถ้ำเกิดเป็นเงาเคลื่อนไหวไปมาอย่างน่าขนลุก
บ่อน้ำที่มีกลิ่นเค็มของเกลือส่งกลิ่นเข้าจมูกตรงกลางมีหินสีดำเงางอกย้อยลงมาเกือบสามเมตร บนหินที่ทิ้งตัวลงมานั้นมีชายคนหนึ่งถูกมัดตรึงร่างไว้ด้วยมนต์อักขระที่น่ากลัว
วิคตัสกลั้นหายใจเมื่อเห็นใบหน้าของเขา ชายรูปร่างสูงใหญ่ดุดันถึงแม้จะถูกคุมขังแต่ดวงตาสีเข้มของเขากลับฉายแววอำนาจที่ไม่ธรรมดาผมยาวรุงรังของเขาปกคลุมใบหน้าจนแทบมองไม่เห็น แต่วิคตัสแน่ใจอย่างยิ่งว่านี่คือเจ้าของเสียงที่ดังก้องอยู่ในห้องเงียบสงบนี้
ชายตรงหน้าเขาคือใคร?
ทำไมถึงถูกกักขังในสถานที่เช่นนี้?
..
.
..
..
.
อีกฝ่ายดูเหมือนไม่ได้แสดงอาการประหลาดใจเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา เพียงแต่ยกศีรษะขึ้นอย่างช้าๆ ดวงตาสีเข้มสะท้อนแสงสลัวจากบ่อน้ำเกลือทำให้เกิดประกายราวกับมีไฟส่องอยู่ในความมืดที่รายล้อม
เขาจ้องมองออกมาผ่านกลุ่มเส้นผมที่จับตัวกันแน่นจนเป็นก้อน หากสังเกตุดีๆจะเห็นว่าเส้นผมที่ยุ่งเหยิงนั้นมีแมลงตัวเล็กๆเดินไต่ไปมาจนวิคตัสรู้สึกคันยุบยิบแทนชายคนนั้น
ความรู้สึกอึดอัดและไม่สบายใจคล้ายกับมีแรงกดดันอันหนักหน่วงทำให้เขาไม่อาจละสายตาจากอีกฝ่ายได้
ทันทีที่สายตาทั้งสองสบกันราวกับว่ามีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านพวกเขาทั้งคู่มันรุนแรงและดึงดูดในเวลาเดียวกันแต่กลับไม่มีใครแสดงอาการใด ๆ ออกมานอกจากความเงียบสงบที่ยาวนานเกินกว่าจะนับได้
วิคตัสไล่ความคิดที่กำลังหลุดลอยออกไปและพยายามควบคุมอารมณ์ก่อนปรับสีหน้าของเขาให้ดูสงบ
"ข้าได้ยินเสียงบางอย่างเลยเดินตามเข้ามาแต่มาคิดดูบางทีข้าอาจหูฝาดไป? ..เอ่อ ถ้างั้นข้าไม่รบกวนท่านดีกว่า โชคดี! "
ชายหนุ่มเงียบงันชั่วขณะก่อนจ้องมองวิคตัสด้วยสายตาที่ดูเหมือนกำลังคิดว่า
' ....คิดว่าข้าโงรึไง? '
จู่ๆวิคตัสก็รู้สึกหนาวเหน็บที่กระดูกสันหลังจนเขาเอามือลูบต้นแขนเบาๆก่อนมองไปทางซ้ายขวาเพื่อหาทางออก
"แฮะแฮ่ม...ท่านพอรู้หรือไม่ว่าทางออกที่นี่ไปทางไหน? "
เขาเผลอถามออกไปอีกครั้งอย่างไม่ตั้งใจ สายตายังคงจ้องมองชายหนุ่มในเงามืดแต่ในใจกลับเผลอคิดว่า
'นี่ข้ากำลังถามคนที่ถูกขังว่าออกทางไหนอยู่งั้นหรอ?'
ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเลิกคิ้วมองวิคตัสด้วยสีหน้าที่ไม่แน่ใจว่าควรจะขำหรือสงสารดี
"ทางออก?"  เขาถามกลับ น้ำเสียงของเขาฟังดูเหมือนมีความหมายบางอย่างแอบแฝงอยู่
" ข้าเองยังไม่สามารถออกจากที่นี่ได้แล้วเจ้าคิดว่าข้าจะรู้หรือเปล่าล่ะ? "
วิคตัสรู้สึกเหมือนถูกตีด้วยคำพูดนั้น เสียงที่เต็มไปด้วยความท้อแท้ทำให้เขาอึดอัดจนเปลี่ยนสายตาไปทางอื่น
"... ข้าก็แค่ลองถามเฉยๆน่ะ "
บรรยากาศรอบตัวทำให้วิคตัสรู้สึกถึงความสิ้นหวังที่แผ่ซ่านออกมาราวกับว่าตนเองอยู่ในโลกที่มีเพียงเขาและชายหนุ่มในเงามืด
"จริงสิ! ข้าจะมอบน้ำยาสมุนไพรพวกนี้ให้กับท่านเพื่อเป็นการขอโทษที่บุกรุกเข้ามาโดยพลการ มันใช้งานง่ายมากเพียงแค่ท่านดื่มเข้าไปสามอึก น้ำยาสีฟ้าขวดนี้สามารถช่วยฟื้นฟูพละกำลังของร่างกายได้ดีทีเดียว"
เพื่อทำลายความเงียบที่น่าวังเวงนี้วิคตัสพยายามเรียกขวดโพชั่นที่ถูกเก็บไว้ในพื้นที่มิติแต่กลับพบว่าไม่มีสิ่งใดออกมาแต่หลังจากพยายามอยู่หลายครั้งแต่ไม่เป็นผลสำเร็จเขาเริ่มรู้สึกวิตกอีกครั้ง
"ทำไมถึงไม่มีอะไรออกมา?" เขาพูดกับตัวเองเสียงเบา ขณะเดียวกันก็รู้สึกได้ถึงพลังเวทย์ที่อ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัดราวกับว่าความสามารถในการใช้เวทมนตร์ของเขาถูกปิดกั้นโดยพลังบางอย่าง
"อาจมีบางอย่างในถ้ำที่ทำให้เวทมนตร์ของข้าใช้งานไม่ได้..."
เขาคิดในใจขณะเหลือบมองไปยังชายที่ยังถูกมัดตรึงอยู่ด้วยสายตาที่มีความเป็นไปได้ว่าคงไม่สามารถช่วยเหลือเขาได้ในตอนนี้
"เจ้าควรรีบไปก่อนที่ 'พวกมัน' จะรู้ตัวดีกว่า .."
ชายหนุ่มที่ถูกแขวนบนแท่นหินสีดำไม่ถามสิ่งอื่น แต่กลับไล่วิคตัสแทนด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวลและเร่งรีบ วิคตัสยังคงยืนครุ่นคิดสายตาจับจ้องไปยังความมืดในถ้ำราวกับกำลังพยายามหาคำตอบบางอย่างในหัว เขาโบกมือไปมาไม่ได้ใส่ใจคำพูดของชายคนนั้น
"ไม่ต้องห่วงสัตว์พวกนั้นไม่ขยับเลยด้วยซ้ำ!"
"ข้าไม่ได้หมายถึงแมลงพวกนั้น แต่เป็น . . ."
แต่ก่อนที่คำพูดนั้นจะจบลงเสียงแหลมแปลกประหลาดก็ดังขึ้นจากมุมลึกของถ้ำ
...
.
..


## บทที่ 10 : สายสัมพันธ์

กรงเล็บสีดำขนาดมหึมาค่อยๆโผล่ออกมาจากความมืดภายในถ้ำรอบตัว เมื่อวิคตัสรู้สึกได้ถึงพลังงานที่เยือกเย็นพุ่งออกมาจากกรงเล็บเหล่านั้นเขาก็รีบหมุนตัวกลับทันที
"เร็วเข้า! ไม่มีเวลาแล้ว!" เสียงของชายหนุ่มยังคงก้องอยู่ในหัวของเขาขณะที่วิคตัสพยายามจะปัดป้องกรงเล็บที่รัดรอบข้อมือเขาอย่างแน่นหนา
เด็กชายหลบหนีไปด้านข้างด้วยความตกใจร่างเล็กๆของเขาวิ่งขนานไปกับผนังถ้ำแต่กรงเล็บสีดำยังคงยืดออกตามหลังเขาอย่างไม่ลดละพวกมันดุร้ายและรวดเร็วราวกับเงาสะท้อน
ในมือที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งพลังและอาวุธเขาทำได้เพียงแต่กระโดดหลบต่อไปเรื่อยๆหัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาขณะที่เขาพยายามคิดหาวิธีจัดการกับกรงเล็บที่ไล่ล่าตนอย่างดุเดือด
"จะทำยังไงดี!.. มันตามข้ามาทำไมเนี่ย อ้าา!! "
เสียงเขาดังก้องกังวานพร้อมกับมองไปยังชายหนุ่มที่ถูกมัด วิคตัสสะดุดขาตัวเองและล้มลงไปกับพื้นหัวใจเต้นระรัวเมื่อเห็นกรงเล็บพุ่งตรงเข้ามา เขายกมือขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองและมืออีกข้างกำลังค้นหาสิ่งที่สามารถใช้ต่อสู้
เมื่อวิคตัสรู้สึกถึงอันตรายที่กำลังพุ่งตรงเข้ามาโดยคิดว่าครั้งนี้ไม่สามารถหนีต่อไปได้อย่างแน่นอน ทันใดนั้นหินสีดำเงาก็ทะลุขึ้นมาจากพื้นดินแทงไปยังกรงเล็บพวกนั้นก่อนจะมีเสียงกรีดร้องดังขึ้นทั่วทั้งถ้ำ
หอกหินขนาดใหญ่ที่ทรงพลังแต่กลับดูลึกลับในเวลาเดียวกัน มีรูปทรงแปลกๆคล้ายคริสตัลหินจนวิคตัสลืมความกลัวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ไปทั้งหมด
" ... นั่นมันอะไรกันน่ะ?! "
ความงามของหินราวกับว่ามันมาจากอีกมิติหนึ่งดูสะท้อนได้อย่างลึกลับท่ามกลางความมืดมิดรอบตัว ประกายเงาที่เคลื่อนไหวเต็มไปด้วยพลังที่ทำให้วิคตัสรู้สึกถึงมันแม้ในความมืด
วิคตัสเงยหน้ามองหอกหินที่จู่ๆทะลุขึ้นจากพื้นดิน ทะลวงผ่านอากาศอย่างรุนแรงก่อนที่จะสัมผัสได้ถึงพลังที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
ทันใดนั้น กรงเล็บสีดำที่พุ่งเข้ามาทางวิคตัสก็ถูกแทงทะลุด้วยคริสตัลหินอย่างรุนแรงจนเกิดเป็นเสียงแหลมดังก้องไปทั่วพื้นที่
"รีบออกไปซะ . . . พลังของข้าในตอนนี้ไม่อาจจัดการพวกมันได้แต่คงถ่วงเวลาไว้ได้สักพัก! "
เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นในหูของวิคตัส มันแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความกังวลและความเร่งรีบ
วิคตัสพยายามเพ่งมองรอบๆ ด้วยความหวังว่าจะสามารถค้นหาเจ้าของเสียงที่ช่วยเขาได้ แต่ครั้งนี้กลับไม่มีสิ่งใดปรากฏออกมานอกจากความมืดมิดที่ปกคลุมไปทั่วถ้ำหิน
"ขอบคุณมาก!! ข้าชื่อวิคตัส ขอถามชื่อของท่านได้ไหม?"
เขาร้องถามออกไปด้วยความหวังว่าเสียงของเขาจะถูกตอบกลับมา
แต่คำตอบที่ได้รับกลับมา...คือความเงียบ
เขาคงไม่อยากรู้จักข้าเลยสินะ...!!
คำคิดนั้นลอยอยู่ในใจของเขา
ความเงียบแผ่กระจายไปทั่วถ้ำจนเขารู้สึกเหมือนถูกทิ้งไว้ในความว่างเปล่าและในช่วงเวลานั้น ความรู้สึกของเขาก็เริ่มผสมผสานระหว่างความกลัวและความอยากรู้เกี่ยวกับชายที่ถูกขังอยู่ข้างหน้า
"ถ้าไม่อยากตอบคำถามงั้นช่วยบอกวิธีออกจากที่นี่หน่อยได้ไหม..? "
เด็กหนุ่มแอบคิดว่าคำถามที่งี่เง่านี้คงไม่ได้คำตอบด้วยเช่นกันแต่หลังจากที่เขาพูดจบ เสียงเฉยชาของอีกฝ่ายก็ชี้ทางให้กับเขาอีกครั้ง
"ค้นหาแสงสว่างจากตัวเจ้าแล้วใช้มันนำทางตัวเองกลับไปยังเส้นทางที่ถูกต้อง รีบออกจากดินแดนแห่งความฝันก่อนที่จะสายเกินไป"
วิคตัสรู้สึกเหมือนมีแสงเล็กๆส่องเข้ามาในความคิดเมื่อได้ยินคำตอบของชายผู้ถูกขังจนทำให้หัวใจของเขาเต้นรัว
"แสงสว่างจากตัวข้า? ...ดินแดนความฝัน?? " วิคตัสถามอย่างสงสัย สายตาของเขายังคงค้นหาในความมืดรอบตัว
"ท่านหมายถึงอะไร? ข้าจะหามันได้อย่างไร?"
อีกฝ่ายเงียบไปชั่วขณะราวกับกำลังพิจารณาคำถามของเขาก่อนจะตอบด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงจัง
" พลังของเจ้าเรียกมันออกมาจงฟังเสียงในใจให้ดีและอย่าให้ความกลัวบดบังจิตใจของเจ้า "
เขาอาจจะไม่เข้าใจทั้งหมดแต่วิคตัสรู้สึกถึงพลังที่เกิดขึ้นในตัวเขา
"ขอบคุณท่านมาก!"
วิคตัสเอ่ยออกมาอย่างจริงใจ ก่อนที่ชายผู้ถูกขังจะตอบสนองเสียงที่น่ากลัวกว่าเสียงของเขาได้กลับมาอีกครั้ง
" รีบไปเร็วเข้า! อย่ามัวเสียเวลา! "
วิคตัสหันมองชายคนนั้นอีกครั้งก่อนเริ่มก้าวไปในความมืดของถ้ำ
"ถ้าข้าอยู่ในดินแดนแห่งฝัน...ทำไมมันถึงดูน่าสะพรึงกลัวขนาดนี้?"
เขาบ่นขึ้นมาพึมพำเบาๆก่อนพบรอยแตกของหินบนขอบกำแพงที่มีแสงริบหรี่ส่องออกมาจางๆในขณะที่พยายามเพ่งมองอย่างจดจ่อเขาก็เห็นประกายเล็กๆกระพริบอยู่ข้างหน้า
"...แสงนั่น! "
เขารีบตรงไปที่แสงนั้นอย่างรวดเร็วแต่ในขณะที่เขาเดินไปแสงนั้นกลับยิ่งจางลงราวกับมันกำลังหลบหนีจากเขา
"ทำไมมันไม่หยุดล่ะ?" เขาถามตัวเองขณะที่หยุดลงเพื่อดึงลมหายใจ
"..ถ้านี่....คือฝันจริงๆความรู้สึกแบบนี้ต้องเป็นฝันร้ายแน่ๆ?"
ในขณะที่สติของเขากำลังหลุดลอยเสียงกระซิบที่คุ้นเคยค่อยๆดังขึ้นในใจของเขา
รีบออกไปซะ!!...ก่อนที่จะสายเกินไป...
เสียงเตือนนั้นทำให้เขากลับมารู้สึกตัวได้อีกครั้งขณะที่เดินต่อไปวิคตัสเริ่มรู้สึกถึงบางอย่างในอากาศ มันเหมือนกับการเรียกหาอยู่ไกลๆที่ดังอยู่ในใจของเขา
" ถ้ากำลังฝันจริงๆแล้วข้าจะกลับไปได้ยังไง? "
เขาตั้งคำถามกับตัวเองพยายามตั้งสติสายตายังคงกวาดมองรอบๆแต่กลับไม่พบสิ่งใดเลย ความมืดรอบตัวเขาดูเหมือนจะยิ่งดึงดูดให้เขาหลงทางมากขึ้น
วิคตัสเริ่มรู้สึกถึงความว่างเปล่าในใจราวกับว่าเขาลืมบางอย่างไปเขาพยายามนึกถึงช่วงเวลาก่อนที่จะเข้ามาที่นี่
.. ข้ากำลังทำอะไรอยู่
ยา . . สมุนไพร ..หม้อปรุงยา
ใช่แล้ว!!!!
ข้าหลับไปหลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันกับการปรุงยานั่นคือช่วงเวลาที่เขาเข้าสู่ความฝันนี้!!
"หากนี่คือความฝันข้าก็ต้องสามารถควบคุมมันได้สิ!"  วิคตัสตะโกนออกมาอย่างมั่นใจเสียงของเขาเหมือนกระแสลมที่ต้านทานความมืดรอบตัวขณะที่กระชับมือและมองไปยังที่ว่างเปล่าข้างหน้า
เมื่อวงจรความคิดของสมองกลับมาทำงานได้ตามปกติอีกครั้ง สายตาของเด็กหนุ่มหรี่ลงอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อเขาสังเกตเห็นถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้นในที่แห่งนี้รูปอักขระสีดำมากมายที่ผนึกไปทั่วถ้ำดูเหมือนจะส่องประกายแปลกๆสลับกับเงามืดที่ล้อมรอบ มันไม่เพียงแต่เป็นสิ่งที่ดูน่าสยดสยองแต่กลับมีพลังที่เขาไม่สามารถเข้าใจได้
"พลังนี่มันอะไรกัน?หรือมันเป็นสาเหตุที่ทำให้ข้าไม่สามารถใช้พลังเวทย์ได้! "
เขาพึมพำกับตัวเองขณะที่มองไปยังอักขระที่มีรูปร่างซับซ้อนเหล่านั้น
ในขณะที่วิคตัสพยายามหาทางออก เขาสังเกตเห็นว่าเหล่านั้นไม่ได้เพียงแค่มีอยู่ในอักขระแต่ยังคงเกาะอยู่บนตัวของชายหนุ่มที่ถูกแขวนอยู่ด้วยเมื่อเขามองไปที่อีกฝ่าย ชายคนนั้นดูเหมือนจะถูกระงับไว้ภายใต้การผนึกนี้
" ถ้าพลังของข้าถูกผนึก...งั้นลองใช้วิธีที่สุดๆไปเลยก็แล้วกัน!"
ในเมื่อทางเลือกอื่นดูเหมือนจะไม่มี
. . . สันติคงไม่ใช่ทางออกอีกต่อไป!!
วิคตัสเริ่มรวบรวมสมาธิและหายใจเข้าลึกๆรอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเด็กหนุ่ม ทำให้รูปลักษณ์ของเขาดูชั่วร้ายกว่าปกติเล็กน้อยสายตาของเขาเป็นประกายเมื่อตระหนักถึงทางออกในสถานการณ์อันมืดมิดนี้
วิคตัสมองไปรอบๆค้นหาวัตถุที่สามารถใช้สร้างวงเวทย์ได้อย่างรวดเร็วและหยิบเศษคริสตัลสีดำแปลก ๆ ที่ตกกระจัดกระจายอยู่บนพื้นด้านข้างก่อนที่จะนั่งลงและเริ่มจัดเรียงมันให้เป็นรูปแบบที่เหมาะสมสำหรับพิธีอัญเชิญ
"Barcaso Dulseuas Somnia ...."
เขากล่าวเสียงดังเพื่อเรียกพลังจากโลกที่เขาไม่แน่ใจว่าจะได้ตอบรับหรือไม่
ในนามของผู้ใช้เวทย์แห่งพงไพร
ข้าขอวิงวอนต่อเทพอินซอมนัสผู้ยิ่งใหญ่
ผู้ปกครองดินแดนนิทราจากอาณาจักรพันหมื่นราตรี จงอำนวยพรแก่ข้าเพื่อชี้ทางแห่งแสงสว่าง
ขับไล่ฝันร้ายที่จองจำและตื่นจากการหลับใหลอันเป็นนิรนดร์นี้ . . .
"คืนสู่ความจริง!"
เขากล่าวเสริมในที่สุดเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นดังสะท้อนทั่วโถงความมืดขณะที่วงเวทย์เริ่มส่องแสงเปล่งประกายขึ้นมาจากเศษคริสตัลที่เขาใช้แสงสีฟ้าสว่างจ้าเริ่มทะลักออกมาจากวงเวทย์อย่างรวดเร็ว
ราวกับว่าแสงนั้นกำลังตอบรับการเรียกของเขา ขณะที่มันทะลักออกไปพลังงานที่มีอยู่รอบตัวเริ่มสั่นสะเทือนกระทบกับพื้นถ้ำจนทำให้หินบดเคี้ยวเกิดเสียงดัง วิคตัสรู้สึกถึงพลังที่คุ้นเคยหลั่งไหลเข้ามาในตัวเขาก่อนรีบร่ายมนตร์ออกไปทันที
" Phaedra Phara ! โปรดแสดงเส้นทางให้ข้า! "
พลังแสงสว่างที่ถูกเรียกขึ้นค่อยๆขยายตัวออกขับไล่ความมืดและพลังที่กดทับเขาไว้
ทันใดนั้นแสงสว่างก็ฉายขึ้นจากวงเวทย์ล้อมรอบด้วยพลังที่เหมือนกับแสงเหนือจากท้องฟ้า การเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่จนสั่นสะเทือนในอากาศเกิดขึ้นขณะที่รูปอักขระสีดำบนผนังถ้ำเริ่มกระพริบและหายไปทีละตัว
วิคตัสรู้สึกเหมือนว่าเขาได้ปลดล็อกอะไรบางอย่างพลังเวทย์ที่ถูกผนึกไว้กำลังไหลเข้าสู่ตัวเขาอย่างรวดเร็ว
ขณะนั้นเองเสียงฟังดูเร่งรีบของชายหนุ่มก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"รีบไป! นี่คือโอกาสของเจ้า!"
"ข้ากำลังทำอยู่!"  วิคตัสตอบกลับด้วยความมุ่งมั่นแสงสว่างทำให้เขาเริ่มมองเห็นเส้นทางที่ชัดเจนมากขึ้นเขาเขารีบวิ่งตรงไปยังทางอีกฝั่งของถ้ำ
" ขอบคุณท่านมาก ขอบคุณจริงๆ ! "
เขาตะโกนขึ้นพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงดวงตาจับจ้องไปที่เป้าหมายข้างหน้าอย่างชัดเจน
วิคตัสรีบพุ่งตรงไปยังแสงสว่างเบื้องหน้าที่เป็นทางรอดเพียงหนึ่งเดียวแต่กรงเล็บมืดมิดที่ตามมาจากด้านหลังกลับพยายามยื้อดึงเขากลับ
" คุ้มครอง! " เขาผิวปากสร้างมนต์กำแพงป้องกันขณะที่ก้าวข้ามเส้นของแสงสว่าง
เสียงกรงเล็บด้านหลังเบาลงเรื่อยๆราวกับพลังของพวกมันถูกจำกัดจนไม่สามารถเข้าถึงตัวเขาได้อีกต่อไป
ทุกอย่างกลับคืนสู่ความเงียบสงบนิ้วมือเรียวของวิคตัสขยับเล็กน้อยเปลือกตาสั่นไหวก่อนเปิดขึ้นด้วยความตกใจ ภาพเหตุการณ์จากความฝันอันหนักหน่วงยังหลงเหลืออยู่ในความทรงจำราวกับเงาของมันยังแฝงตัวอยู่
วิคตัสกวาดสายตามองรอบๆอีกครั้งเพื่อยืนยันว่าตัวเองอยู่ในกระท่อมไม้หลังเก่าที่คุ้นเคยก่อนถอนหายใจด้วยความโล่งใจแม้แต่ตอนนี้หัวใจยังคงเต้นแรงอยู่จากผลกระทบของฝันร้าย
กระท่อมนั้นว่างเปล่าจนทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอก
…ช่างเหมือนจริงจนน่ากลัว...!!
ความฝันที่เกิดขึ้นนั้นหมายความว่าไงกัน?
เขาพึมพำกับตัวเองรู้สึกเหมือนกับว่าเรื่องราวทั้งหมดเกิดขึ้นจริงๆ
ทันทีที่ขยับตัวเพื่อลุกขึ้นยืนความเจ็บแปลบที่เกิดขึ้นจากบริเวณข้อเท้าทำให้เขาเสียการทรงตัวไปชั่วขณะ ร่างกายของเขาโยกไปข้างหน้าก่อนจะต้องพยายามยันตัวไว้กับพื้นอย่างยากลำบาก
สายตาคู่สวยเหลือบมองร่องรอยบาดแผลที่เพิ่งเกิดขึ้นตรงข้อเท้าของเขาด้วยความงุนงง เลือดสีสดไหลซึมออกจากรอยข่วนยังคงอุ่นอยู่พอที่จะบอกได้ว่าแผลนี้อาจเกิดขึ้นมาได้ไม่นาน
แววตาสีเขียวจ้องมองรอยแผลอย่างตั้งใจความรู้สึกสับสนและกลัวเริ่มแผ่ขยายในจิตใจเมื่อเขานึกถึงที่มาของแผลนี้
" นี่มันหมายความว่าไงกัน? เป็นสัญญาณงั้นหรอ? หรือมันเป็นคำเตือนจากอะไรบางอย่างที่ข้ายังไม่เข้าใจ? อ้าา!!ปวดหัวจริงๆ! "
วิคตัสเอ่ยขึ้นอีกครั้งอย่างสับสนก่อนจ้องมองร่องรอยที่เกิดขึ้นอย่างไม่มีที่มาที่ไป
ประสบการณ์ที่พบบ่อยที่สุดระหว่างการนอนหลับคือ'ความฝัน' ซึ่งสิ่งนี้จะไม่มีผลกระทบใดๆกับเจ้าของความฝันมากนักส่วนใหญ่เป็นเพียงความปราถนาที่อยู่ภายในใจของพวกเขา
แต่สำหรับแม่มดที่เกิดมาพร้อมกับพลังแห่งการพยากรณ์ ทุกความฝันของพวกเขาจะเป็นอีกหนึ่งดินแดนแห่งความจริงที่ในนั้นเวลาทุกเสี้ยววินาทีเป็นทั้งอดีต ปัจจุบัน และอนาคตผสมผสานกันเป็นหนึ่งเดียว
ความฝันเหล่านั้นจึงไม่ใช่แค่ภาพลวงตาแต่เป็นการเชื่อมโยงสายใยที่พันผูกระหว่างผู้คนและเหตุการณ์ในชีวิตที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
ความฝันของแม่มดคืออีกหนึ่งวิถีของพลังเวทย์ที่แสดงถึงทางแยกระหว่างอาณาจักรแห่งจิตวิญญาณและการปรากฏตัวของคน สัตว์ หรือแม้แต่สถานที่ต่างๆ
สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ภาพที่ไร้ความหมายแต่เป็นการสะท้อนโลกอีกใบที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผิวโลกที่เราเห็น ทุกความฝันสามารถใช้ทำนายหรือเป็นลางบอกเหตุบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตได้ ไม่ว่าจะเป็นการเปิดเผยความลับที่ซ่อนเร้น หรือการเตือนภัยจากสิ่งที่ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ความยากที่สุดของการทำนายฝันคือต้องแน่ใจว่าสิ่งที่พบหรือสัมผัสในดินแดนแห่งฝันนั้นไม่ได้เกิดขึ้นจากจิตใต้สำนึกของตัวเองและไม่ใช่ความฝันที่มาจากสิ่งที่พ่อมดแสวงหา
ซึ่งการแยกแยะทั้งสองสิ่งนี้เป็นเรื่องน่าปวดหัวสำหรับวิคตัสอย่างแท้จริง
ความกังวลเริ่มก่อตัวในใจของเขาเมื่อเขานึกถึงความซับซ้อนของการตีความความฝัน การที่เขาพบแผลนี้อาจหมายถึงการเตือนภัยจากความฝันที่เขาไม่สามารถเพิกเฉยได้
ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่พื้นอย่างไร้จุดหมาย น้ำหนักของความรับผิดชอบที่มากขึ้นทำให้เขารู้สึกเหมือนกับมีปมที่ไม่สามารถคลายออกได้
เสียงลมหายใจแผ่วเบาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสะท้อนถึงความเหนื่อยล้าในใจที่เต็มไปด้วยคำถาม
"เฮ้ออ~ ถ้าข้าตั้งใจศึกษาศาสตร์พยากรณ์กับท่านยายมากกว่านี้ก็คงดี อย่างน้อยอาจทำให้ข้ารับมือกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้มากกว่านี้ ! "
เขาพึมพำเสียงเบา
คำสอนของท่านยายเคยเตือนเขาว่า
..โลกนี้ไม่ได้ง่ายดายเหมือนที่ใครหลายคนคิด
แต่ละคำที่ท่านพูดมักจะทำให้เขาเห็นภาพได้ชัดเจนขึ้น ผู้ที่คอยสอนเขาว่าต้องระมัดระวังทุกการกระทำและเลือกเส้นทางด้วยความคิดอย่างลึกซึ้ง
...เขาไม่เข้าใจจริงๆ!!  ทำไมทุกอย่างมันกลับทวีความซับซ้อนและหนักหนาขึ้นกว่าเดิม
เขารู้สึกถึงบางสิ่งที่ก่อตัวในอกเมื่อนึกถึงผู้ที่เป็นเหมือนอาจารย์ ทั้งคำสอนและการเตรียมตัวที่ถูกส่งมอบมักช่วยให้เขาเข้าใจโลกที่ซับซ้อนได้ดียิ่งขึ้น
เพียงแต่วันนี้มันไม่เหมือนเดิม...ครั้งนี้ไม่ใช่ที่ที่ท่านยายสามารถอยู่ข้างเขาได้อีกต่อไป


## บทที่ 11 : เส้นทางแห่งนิมิต

การทำนายฝันและคำพยากรณ์เปรียบเสมือนพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ที่หยั่งรากลึกในสายเลือดของเหล่าแม่มด เป็นพิธีกรรมอันทรงพลังที่สืบทอดมาตั้งแต่ยุคสมัยโบราณ
ทว่าตระกูลของวิคตัสกลับแตกต่างออกไปจากตระกูลนักพยากรณ์อื่นๆในโลกเวทมนตร์ ยายของเขาซึ่งเป็นที่นับถือในฐานะ "แม่มดแห่งคำพยากรณ์" ผู้ไม่เคยใช้ชีวิตของสิ่งมีชีวิตใดเป็นเครื่องสังเวยเพื่อแลกกับคำพยากรณ์ของเธอ
หลักการนี้เกิดจากความเชื่อมั่นอันแน่วแน่ว่า "พลังแห่งการทำนายไม่ควรถูกชโลมด้วยเลือดของผู้บริสุทธิ์" คุณยายจึงเลือกที่จะพึ่งพาพลังจิตอันบริสุทธิ์เพื่อเป็นการเคารพต่อทุกสรรพสิ่ง
สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือความแม่นยำของคำพยากรณ์ที่สูงจนน่าทึ่ง หลายคนจึงสงสัยว่าพลังของเธอมาจากสิ่งใดและทำไมเธอจึงไม่ต้องพึ่งเครื่องสังเวยเหมือนแม่มดคนอื่น ๆ
แต่ราคาสำหรับการแลกเปลี่ยนของคำทำนายนั้นกลับสูงมากจนน่าตกใจด้วยเช่นกัน มักหมายถึงการสูญเสียที่ไม่อาจชดเชยได้ สิ่งนี้ทำให้วิคตัสรู้สึกถึงความกดดันและความรับผิดชอบที่มาพร้อมกับการทำงานในศาสตร์นี้
เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงครั้งแรกที่ถูกบังคับให้เข้าศึกษาศาสตร์แห่งการพยากรณ์กับยายของเขา ความทรงจำนั้นกลับลอยขึ้นมาได้อย่างชัดเจน
.
.
.
.
ราวกับว่าเรื่องเหล่านั้นเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานภาพของหญิงชราในชุดคลุมยาวที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงสลัวของห้องเรียนที่เต็มไปด้วยตำราเวทย์และเครื่องมือพยากรณ์ที่หลากหลาย
วิคตัสนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ที่มีอายุมากกว่า 700 ปีด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกับการพยายามทำความเข้าใจขั้นตอนพิธีกรรมที่ยาวเหยียดหลายหน้ากระดาษในตำรา
เขารู้สึกเหมือนกับว่าหัวใจของเขากำลังจะหลุดออกจากอก เมื่อคำศัพท์ที่ซับซ้อนและรายละเอียดที่ละเอียดมากมายทำให้เขารู้สึกว่าวิชาเรียนนี้ไม่ใช่สำหรับเขา
" ข้าทำไม่ได้! . . .ไม่เอาแล้วท่านยายย !! "
เขาตะโกนกรีดร้องจนสุดท้ายไม่อาจทนต่อแรงกดดันได้ เขาจึงตัดสินใจวิ่งหนีหายไปในอากาศอย่างรวดเร็ว
เสียงหัวเราะของคุณยายที่ดังตามหลังเขายังคงก้องอยู่ในหูคำพูดของหญิงชราเหมือนจะไล่ตามเขาไปทุกแห่งหน
" การเรียนรู้คือเส้นทางบทเรียนที่เราต้องผ่านไปให้ได้ แม้จะยากลำบากแต่มันจะนำไปสู่ตัวตนที่แท้จริงของหลาน . . . . . .ไม่ช้าก็เร็ว "
วิคตัสนึกถึงคำพูดติดปากของหญิงชราผู้อ่อนโยนที่คอยพร่ำสอนเขาเสมอ
" ทุกสิ่งบนโลกต่างรักและหวงแหนชีวิตของตนเองทั้งนั้น การเอาชีวิตผู้อื่นเพื่อสนองความต้องการของตนเองจะต้องแบกรับชะตากรรมที่หนักหนาสาหัสเกินกว่าที่จะชดใช้ไหว จงจำสิ่งนี้ไว้ให้ดี… "
คำสอนนี้กลับดังก้องในหูของเขาอยู่เสมอนึกถึงความอบอุ่นจากอ้อมกอดของผู้ที่เคยให้กำลังใจในยามที่เขารู้สึกกลัว คำสอนนั้นไม่เพียงแต่เกี่ยวกับศาสตร์พยากรณ์แต่ยังสอนให้เขาเห็นคุณค่าของชีวิตและความเชื่อมโยงระหว่างสิ่งมีชีวิตทุกชนิด
การเรียนรู้ศาสตร์แห่งพยากรณ์ในวิถีทางที่แตกต่างออกไปกับการแลกเปลี่ยนที่ต้องเสียสละชีวิตของผู้อื่นดูเหมือนจะไม่ใช่เส้นทางที่เขาต้องการเดินทาง
"หากต้องเลือก ข้าเลือกที่จะไม่แลกเปลี่ยนชีวิตกับอะไรทั้งนั้น" เขาพึมพำกับตัวเอง
"เมื่อไหร่ที่ข้าจะเข้าใจมันได้จริงๆสักที . . .โอ้ยแค่คิดก็ปวดหัวแล้วจริงๆ"
ความฝัน เป็นอีกเส้นทางสำคัญในการรับส่งข้อความจากจักรวาลถึงเหล่าแม่มดแต่มันไม่ได้เป็นไปตามตรรกะหรือสิ่งที่พบเห็นเสมอไป
อีกทั้งบางความฝันอาจมีเพียงภาพสัญลักษณ์หรือการเล่นคำนั่นหมายความว่าฝันที่เห็นจงใจทำให้ผู้พยากรณ์สับสนเพราะพวกเขามักจะกระโดดไปมาในเวลาและสถานที่ที่ต่างกันออกไปทั้งยังใช้องค์ประกอบทุกประเภทหรือแม้แต่สัตว์ป่าเพื่อเป็นตัวแทนของสิ่งอื่นๆ
ดังนั้นหากคุณต้องการทำนายฝันได้อย่างแม่นยำคุณต้องรู้ให้ลึกถึงตัวตนของพวกมันว่ามีความหมายอะไร?
คำตอบที่ชัดเจนจะขึ้นอยู่กับความคิดของแต่ละคนส่วนรายละเอียดความฝันมักถูกแต่งเติมขึ้นมาจากประสบการณ์และสิ่งที่พบเจอล่าสุดของผู้ฝัน การให้ความสนใจกับทุกองค์ประกอบรวมถึงความรู้สึกที่มีในความฝันจะช่วยให้ผู้พยากรณ์ค้นพบการตีความหมายที่ถูกต้องได้ในที่สุด
แต่สิ่งที่วิคตัสพบดูเหมือนจะไม่ใช่ความฝันสำหรับการทำนายเลยสักนิดเพราะหากเป็นเพียงความฝันร่างกายของเขาจะไม่มีทางถูกคุกคามแต่บาดแผลที่ข้อเท้าเป็นสิ่งพิสูจน์ได้ดีว่ามันคือเรื่องจริง
วิคตัสพยายามรวบรวมสมาธิหลังจากเหตุการณ์แปลกประหลาดเมื่อคืน บาดแผลที่ข้อเท้ายืนยันให้เขารู้ว่ามันไม่ใช่แค่ความฝันสิ่งที่เขาได้สัมผัสนั้นมีอยู่จริงและมันสามารถคุกคามเขาจากที่ไหนสักแห่งในความมืดมิด
เขานั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่าๆในกระท่อมเวทมนตร์ยังคงรู้สึกถึงความเจ็บปวดทุกครั้งที่ขยับตัวเท่าที่จำได้เมื่อคืนนี้หลังจากที่เขาหลับตาลงเพียงชั่วครู่ก็รู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าสู่โลกอีกใบ สถานที่แปลกๆที่เขาพานพบในความฝันนั้นทั้งดูเหมือนจริงและคุ้ยเคย
.
.
.
.
.
ที่สำคัญยังมีเรื่องนั้นอยู่อีกด้วย
'ชายที่ถูกขังในถ้ำแปลกๆและรูปแบบพลังที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อน ..ยังมีกรงเล็บสีดำพวกนั้นอีก สิ่งนี้มันหมายถึงอะไรกัน?'
วิคตัสนั่งทบทวนข้อมูลที่เขาเคยศึกษาเกี่ยวกับเรื่องราวผิดปกติเหล่านั้นแต่ก็ไม่พบอะไรที่พอเชื่อมโยงกันได้เลยอีกทั้งกรงเล็บสีดำนั้นยังคงเป็นปริศนาที่ชวนขนลุกอีกด้วย
ถ้าหากมันเกี่ยวข้องกับเวทมนตร์บางประเภท หรือสิ่งที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนล่ะ ...?
เป็นเพียงไม่กี่วันที่เขาใช้ชีวิตอยู่บนเกาะนี้ แต่กลับมีเรื่องราวแปลกๆเกิดขึ้นให้เขาตกใจได้ตลอดเวลา ความเงียบงันในป่าด้านนอกช่างน่าขนลุก แม้แต่เสียงกระซิบของลมที่พัดผ่านแทบจะฟังดูเหมือนการกระซิบของวิญญาณที่ยังคงวนเวียนอยู่ในพื้นที่นี้
บางทีการหาตำแหน่งพิกัดที่ถูกต้องตอนนี้อาจเป็นหนทางที่ดีที่สุดก่อนลงมือทำสิ่งต่าง ๆ
วิคตัสถอดชุดคลุมหญ้าแห้งสีดำก่อนแช่ตัวลงในอ่างอาบน้ำไม้สีเข้มที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวอีกฝั่งของมุมห้องเครื่องมืออำนวยความสะดวกเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นระหว่างที่เขานั่งรอผลของการปรุงน้ำยา วัสดุที่ใช้ส่วนใหญ่นำมาจากต้นไม้ในป่า
น้ำต้มสมุนไพร Lady Bloody จากค่ำคืนที่ผ่านมาถูกปรับลดอุณหภูมิจนได้ที่ ก่อนที่จะถูกเทลงในอ่างไม้เพื่อใช้อาบน้ำ
วิคตัสไม่ได้เพียงแค่ประหยัดพลังเวทย์ที่ใช้เรียกน้ำเท่านั้น แต่ยังได้รับการฟื้นฟูจากสมุนไพรหลากหลายชนิดที่ถูกต้มไว้อีกด้วย
กลิ่นหอมของสมุนไพรตลบอบอวลอยู่รอบตัวเขาขณะที่น้ำอุ่นไหลผ่านผิวหนังผลของสมุนไพรช่วยรักษาอาการบาดเจ็บและเติมเต็มพลังเวทย์ ทำให้วิคตัสรู้สึกถึงความสดชื่นที่ค่อยๆซึมซับเข้าสู่ร่างกาย
เขานั่งหลับตาในอ่างโดยไม่รู้ตัวว่าพลังเวทย์ที่ซ่อนอยู่ในร่างกายเริ่มหมุนเวียนออกมาอย่างช้าๆ การเคลื่อนไหวของพลังนั้นทำให้เขารู้สึกถึงความเข้มแข็งและความเชื่อมโยงกับธรรมชาติแต่ความรู้สึกนี้ก็กลับทำให้เขานึกถึงสิ่งที่เขาได้ทิ้งไว้เบื้องหลัง
เป็นเวลาเกือบปีที่เขาหยุดฝึกฝนเวทมนตร์จากหลายสาเหตุรวมถึงการปกปิดตัวตนของตระกูลด้วยเช่นกัน
ช่วงเวลานั้นความกดดันและความกลัวทำให้เขาเก็บซ่อนพลังไว้ในตัวแต่ตอนนี้ในช่วงเวลาที่เขาอยู่คนเดียวกลางป่าทึบความรู้สึกอิสระกลับเริ่มเกิดขึ้นอีกครั้ง
ร่างกายของเขาเหมือนกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลที่ยาวนานและความปรารถนาในการฝึกฝนเวทมนตร์เริ่มกลับคืนมา
ในที่สุดวิคตัสก็รู้สึกได้ถึงความผันผวนที่เกิดขึ้นจากร่างกายของเขาราวกับว่าพลังเวทย์ในตัวกำลังเตรียมตัวที่จะทะลุผ่านระดับพลังเวทย์แต่ด้วยสถานการณ์สุ่มเสี่ยงที่อยู่รอบตัว เขาทำได้เพียงควบคุมพลังนั้นไว้และปล่อยให้มันสงบนิ่งอยู่ในตัวเขาก่อน
"ไว้ค่อยจัดการเรื่องนี้ทีหลังล่ะกันตอนนี้คงต้องรีบหาทางออกจากป่านี้ก่อน..""
เขาพึมพำกับตัวเองรู้สึกถึงความกังวลที่เกาะกุมอยู่ในใจ
วิคตัสลูบไล้ข้อมือตัวเองที่เต็มไปด้วยบาดแผลจากการหลบหนีก่อนสูดหายใจเข้าลึกๆและเริ่มหมุนเวียนพลังเวทย์ให้สอดคล้องกับจังหวะการเต้นของหัวใจ
ใช้เวลาเกือบ 30 นาทีในการยับยั้งพลังเวทย์ก่อนจะลุกขึ้นสวมชุดคลุมตัวเดิมที่แขวนไว้ด้านข้างและเริ่มลงมือเก็บของทั้งหมดลงในพื้นที่มิติเพื่อเตรียมออกเดินทางอีกครั้ง
ทันทีที่ประตูไม้เก่าแก่ถูกเปิดออกกลิ่นของหญ้าสดด้านนอกก็ลอยเข้ามากระทบจมูกของเขาทันที
มันช่างสดชื่นและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา
วิคตัสทอดสายตามองสนามหญ้าที่เติบโตขึ้นชั่วข้ามคืนด้วยความดีใจ เขารู้สึกได้ถึงความมหัศจรรย์ของธรรมชาติที่กำลังฟื้นคืนชีพเขารีบก้าวออกไปจนไม่ทันสังเกตเห็นสิ่งเล็กๆที่อยู่รอบตัว
ใบเรียวเล็กสีน้ำเงินสดใสที่โบกไปมาของดอกไม้นอกกระท่อมดูสะดุดตาเป็นพิเศษช่างน่าเสียดายที่ความสวยงามของมันกลับไม่มีใครสังเกตเห็น
ดอกนิมิต ที่เติบโตท่ามกลางผืนดินที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของพลังเวทย์จากอาณาเขตที่คอยปกป้องมัน ดอกไม้นี้ไม่ใช่แค่สิ่งมีชีวิตธรรมดาแต่ยังเป็นพืชที่มีจิตวิญญาณและมีความตระหนักรู้
ใบของมันเริ่มโบกไปมาอย่างเร่งรีบราวกับกำลังพยายามสื่อสารกับเจ้านายผู้เป็นที่รักของมัน
....เฮ้! นายท่าน! จะไปไหนน่ะ? ท่านคงไม่ปล่อยให้ข้าเหี่ยวเฉาอยู่คนเดียวในป่ามืดนี่ใช่มั้ยย?
.
.
.
หลังจากที่วิคตัสออกจากอาณาเขตเวทย์ที่ล้อมรอบกระท่อมของเขาความรู้สึกปลอดภัยจากมนต์คุ้มกันก็ค่อยๆหายไปจากความรู้สึก
อากาศที่เย็นชื้นแผ่ซ่านเข้ามาทันทีที่ข้ามผ่านเส้นเขตแดน ความเงียบสงบที่เคยชินถูกแทนที่ด้วยเสียงรอบข้างที่ไม่คุ้นเคย
เสียงลมหนาวเบียดเสียดพัดผ่านต้นไม้และกิ่งไม้ที่ดังเป็นระยะราวกับมีบางสิ่งเคลื่อนไหวอยู่รอบตัวเขาในความมืดสลัว
วิคตัสก้มเก็บเมล็ดสมุนไพรที่พบระหว่างทาง มือข้างหนึ่งถือกระเป๋าสานไว้แน่นขณะที่สายตายังคงมองหาเครื่องหมายเล็กๆบนต้นไม้ที่เขาทำไว้ครั้งก่อนโชคดีที่ครั้งนี้ไม่มีเหตุการณ์แปลก ๆเกิดขึ้นอีก
.
.
"GRRRRRrrrrrrrrrrrr!!"
จู่ๆเสียงคำรามดังขึ้นจากมุมนึงของป่าด้านหน้าก็ดังขึ้นจนทำให้เขาหยุดชะงักทันที วิคตัสหันหน้าไปตามทิศทางของเสียงโดยที่มือจับอยู่บนมีดกริชที่พึ่งหยิบขึ้นมาเขาสูดหายใจเข้าก่อนจะสบถออกมาเบาๆ
การเดินทางที่ควรจะสงบสุขกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ในฉากสยองขวัญ วิคตัสรู้สึกถึงความหงุดหงิดที่ก่อตัวขึ้นในใจ ขณะที่เสียงคำรามดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับว่ามันต้องการท้าทายให้เขาหยุดเดินต่อไป
" ฮึ่ม! ให้ข้าเดินสบาย ๆสักวันไม่ได้รึไงกัน? ถ้าคิดว่าข้าจะถอยกลับเพราะเสียงนี้...เจ้าคิดผิดแล้ว ฮัดช่าาา !! "
เขาแกล้งบ่นออกมาราวกับไม่เกรงกลัวแต่มือที่จับมีดยังคงกระชับแน่นขึ้นทุกการเคลื่อนไหว เสียงสัตว์ป่าดังขึ้นเขย่ากระดูกหูทั้งสามจนเกือบทำให้เขาหัวใจวายตายด้วยความตกใจ
วิคตัสพยายามควบคุมตัวเองและรวบรวมสติ ก่อนจะหันกลับไปทางเสียงนั้นอย่างระมัดระวัง เขายังต้องรวบรวมพืชสมุนไพรหายากเหล่านี้ และที่สำคัญวันนี้เขาจะไม่ยอมให้เสียงน่ารำคาญนั่นมาหยุดเขาจากการเดินทาง
ความชัดเจนของเสียงบ่งบอกได้ว่าอาจมีบางสิ่งอยู่ไม่ไกลจากเขา
ด้วยความระมัดระวังเขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังทิศทางของเสียงก่อนจะรีบหยิบไม้คทาออกมาเพื่อสร้างเถาวัลย์สีเขียวส่งตัวเองขึ้นไปบนยอดไม้ที่อยู่ใกล้ที่สุดเพื่อเตรียมรับมือ
หมอกหนาที่บดบังวิสัยทัศน์ทำให้ทุกสิ่งรอบตัวดูไม่ชัดเจนเขาจึงตัดสินใจซ่อนตัวอยู่ในความมืด เพื่อสังเกตการณ์
เสียงคำรามของสัตว์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องให้ได้ยินเป็นระยะหลังจากผ่านไปสักพักเมื่อแน่ใจว่าไม่มีตัวอะไรแปลกๆเข้ามาจู่โจมวิคตัสจึงลงมาด้านล่างก่อนเริ่มค้นหาที่มาของเสียงด้วยความสงสัย
เส้นทางถูกแยกออกไปตรงข้ามกับทะเลสาบครั้งก่อน รอบๆมีเพียงหนามเล็กสีดำขึ้นปกคลุมอย่างหนาแน่นจนดูราวกับไม่มีทางไปต่อได้ วิคตัสจ้องมองไปข้างหน้า ก่อนจะพึมพำด้วยเสียงเบา
"มีอะไรซักอย่างอยู่ที่นั่น ?"
วิคตัสใช้พลังเวทย์อย่างระมัดระวังเพื่อแหวกเส้นทาง กิ่งหนามกระตุกตามแรงพลังเวทย์และโค้งตัวเป็นทางอุโมงค์ขณะที่ขวดยาพิษสีม่วงในมืออีกข้างถูกจับไว้แน่น
"ถ้าอะไรโผล่มาตอนนี้...รับรองว่าไม่ตายดีแน่" เขาบ่นเบาๆขณะก้าวเดินต่อไป
เมื่อแรงลมกระโชกที่พัดมาพร้อมกับกลิ่นคาวเลือดปะทะเข้าใบหน้าของวิคตัสฝีเท้าของเขาก็หยุดชะงักทันที
...คงเป็นที่นี่สินะ ?
เขาคิดในใจขณะยืนอยู่ในความมืดที่มีแต่เสียงลมพัดและกลิ่นเลือดพร้อมกับสัญชาตญาณที่ตื่นตัวขึ้นอีกครั้ง
นัยตาสีเขียวหรี่ลงอย่างระวังก่อนปรับโฟกัสเพื่อจ้องมองผ่านกิ่งหนามรกที่ขึ้นอยู่ตรงหน้า เงาบางอย่างเคลื่อนไหวแว่บผ่านระหว่างกิ่งไม้แต่สิ่งนั้นเร็วเกินกว่าจะรู้แน่ชัดว่าคืออะไร หัวใจของวิคตัสเต้นรัวในอกความเงียบที่ถาโถมเข้ามาหนักอึ้งยิ่งทำให้รู้สึกเหมือนทั้งโลกนี้กำลังจะกลืนเขาไป
'ตัวอะไรน่ะ?'
ความรู้สึกของการถูกตามล่าหวนกลับมาอีกครั้ง มือที่ถือไม้คทาเริ่มชุ่มเหงื่อเขากำมันแน่นขึ้นเพื่อบังคับตัวเองให้อยู่เฉย ขณะที่จิตสำนึกมุ่งไปที่การระวังสิ่งที่อยู่ข้างหน้าในสถานการณ์เช่นนี้การเคลื่อนไหวเร็วเกินไปอาจหมายถึงความตาย


## บทที่ 12 : การตัดสินในช่วงวิกฤต

เมื่อสายตาของวิคตัสปรับเข้ากับความมืดได้เพียงพอที่จะเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัว ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เขาแทบหยุดหายใจร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น
เส้นผมของเขาชี้ขึ้นเหมือนคนโดนไฟฟ้าช็อต ซึ่งหากสถานการณ์นี้ไม่บีบคั้นนักก็คงจะดูน่าขบขันไม่น้อย เมื่อเบื้องหน้าเขาคือสิ่งมีชีวิตที่ไม่ควรมีตัวตนอยู่ในโลกนี้
มันคือเต่ายักษ์… ทว่าความยิ่งใหญ่ของมันไม่ใช่สิ่งที่ทำให้วิคตัสหวาดหวั่น หากแต่เป็นรูปลักษณ์ที่ราวกับหลุดออกมาจากฝันร้าย
กระดองของมันคล้ายกับสร้างขึ้นจากหินสีดำสนิท พื้นผิวที่หยาบกร้านมีรอยแตกร้าวเหมือนผืนแผ่นดินแห้งผาก ตะไคร่น้ำและรากพืชแห้งกรอบพันเกี่ยวตามขอบกระดองบางส่วนห้อยลงมาอย่างไร้ระเบียบ คล้ายกับซากปรักหักพังที่ถูกธรรมชาติเข้าครอบงำ
แสงจางๆลอดผ่านจนทำให้เห็นรูปร่างทรงพลังของสัตว์โบราณที่หลงเหลือจากยุค มันหายใจช้าๆและหนักหน่วงเสียงคล้ายหินบดกันดังก้องในอากาศ ขาทั้งสี่ที่หนาพร้อมกับเล็บยาวสีดำมี ดวงตาสีเข้มลึกที่ขุ่นมัวสะท้อนแสงเล็กน้อยในความมืด แต่มันยังคงนิ่งไม่ส่งเสียงใดนอกจากการหายใจช้าๆที่ดูจะผิดปกติ
วิคตัสกลั้นหายใจก่อนค่อยๆถอยหลังกลับอย่างช้าๆพยายามปกปิดตัวตนของเขาให้ได้มากที่สุด ทุกวินาทีผ่านไปแต่กลับรู้สึกยาวนานหลายชั่วโมง
'เอาล่ะ ค่อยๆถอยอย่างช้าๆ...ใช่แบบนั้นแหละ '
พ่อมดหนุ่มปลอบใจตัวเองขณะที่พยายามเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น ขณะที่วิคตัสพยายามก้าวถอยหลังออกไปเสียงคำรามโหยหวนทุ้มต่ำดังขึ้นอีกครั้งกระทบเข้ากับความเงียบรอบข้างจนทุกอย่างหยุดนิ่ง
เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากหวังเพียงว่ามันจะไม่หันมาสนใจเขา
" บางทีมันอาจ...ตายแล้ว? "  วิคตัสพึมพำกับตัวเอง ขณะที่ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา
แต่ทันใดนั้น เต่ายักษ์ก็กะพริบตา!
"โอ้พระเจ้า...!"  เขากลั้นเสียงกรีดร้องในลำคอ
'...มันอาจจะไม่ได้เห็นข้าชัดเจนขนาดนั้น?'
เขาหลอกตัวเอง พร้อมเร่งฝีเท้าเพิ่มขึ้นอีกหวังว่าจะสามารถหลบหนีไปได้ทัน แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ขยับตัวเสียงทุ้มต่ำสะเทือนอากาศก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"GRRRRRRRrrrrrrrrr!!!"
" GRRRRRRRRrrrrrrrrrrrrrrrr!!!! "
เสียงกรีดร้องโหยหวนกว่าทุกครั้งดังขึ้นทำให้วิคตัสหยุดยืนนิ่งสั่นสะท้านก่อนมองย้อนกลับไปและพบว่าตัวเองเพิ่งขยับออกจากตำแหน่งเดิมได้เพียง 3 ก้าวเท่านั้น
เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมผ่านด้านหลังจนเขารู้สึกว่าหากถอดชุดคลุมมาบิดออกตอนนี้คงได้น้ำหลายถังเลยทีเดียว สายตาที่หวาดระแวงแอบมองไปยังสัตว์ประหลาดร่างยักษ์ใหญ่อีกครั้งก่อนเห็นสิ่งผิดปกติ
ขาที่คล้ายกับแท่นศิลาหินของเต่ายักษ์ยืนหยัดท่ามกลางเศษซาก เลือด และเมือกสีเข้มไหลเยิ้มปกคลุมไปทั่ว
นกเวนเดอร์ฝูงใหญ่บินโฉบไปมารุมกัดกินเนื้อที่หลุดออกจากร่างของเต่าราวกับพวกมันกำลังแย่งชิงซากอันล้ำค่า
แต่เต่ายักษ์กลับยืนนิ่งอย่างไม่แยแส วิคตัสรู้สึกถึงความหดหู่แปลกๆ คล้ายว่ามันไม่ได้ส่งเสียงเพราะความโกรธ แต่มันเจ็บปวดอย่างเหลือเกิน
'หรือว่ามันไม่สามารถขยับตัวได้?'
ความคิดนี้ผุดขึ้นในหัว เมื่อเขาสังเกตเห็นว่านกเวนเดอร์หลายตัวไม่ได้ถูกตอบโต้เลยทั้งที่มันสามารถบดขยี้พวกนกเหล่านั้นได้ง่ายดาย
วิคตัสเดาสถานการณ์จากสิ่งที่เห็นก่อนตัดสินใจนั่งหลบอยู่ตรงมุมด้านข้างเพื่อคอยสังเกต
ฝูงนกเวนเดอร์ยังคงเพลิดเพลินกับโต๊ะอาหารของพวกมัน เลือดและชิ้นเนื้อของเต่ายักษ์ถูกจิกกินอย่างกระหายแต่กลับไม่มีใครสนใจวิคตัสที่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลัง
ตราบใดที่ยังมีเนื้ออสูรวิญญาณซึ่งเต็มไปด้วยพลังให้พวกมันลิ้มรสมนุษย์ธรรมดาที่ดูอ่อนแอมีเพียงกระดูกกับเนื้ออันน้อยนิดก็ไม่ต่างอะไรจากเศษอาหารที่ไร้ค่าในสายตาของพวกมัน
'ใครจะสนใจชิ้นเนื้อเล็กๆแบบนั้นกันล่ะ?'
วิคตัสที่ไม่รู้ตัวว่าเขาเพิ่งถูกประเมินค่าเป็นแค่เศษเนื้อในสายตาของเหล่านกเวนเดอร์ยังคงเฝ้ามองดูการกระทำของพวกมันด้วยความสนใจ
ท่ามกลางม่านหมอกหนาทึบของป่าวาลดัลดวงตาสีเขียวเปล่งประกายทันทีเมื่อเห็นบางสิ่งบนหลังเต่ายักษ์ตัวนั้น กระดองที่แข็งแกร่งและใหญ่โตเหมือนกับภูเขามรกตมีต้นไม้หลากหลายพันธุ์เติบโตขึ้นเหมือนเป็นโลกย่อมๆที่ซ่อนอยู่บนหลังของมัน
วิคตัสหลบอยู่ในป่าที่ไร้ชีวิตและสีสันมา 2 วัน จนทำให้เขารู้สึกเหมือนตกอยู่ในโลกที่ไม่มีทางออกเขาแทบไม่เคยพบเจอสิ่งที่ดูปกติเลย แม้แต่พืชในป่านี้ก็แปลกประหลาดเสียจนเขาคิดว่าตัวเองอาจจะกำลังนั่งดูทีวีจอขาวดำอยู่
ช่วงจังหวะที่เขากำลังสับสนอยู่กลิ่นหอมหวานก็ลอยมาแตะจมูก ผลไม้สีทองสดใสดูเหมือนจะมีเสน่ห์ดึงดูดจิตใจอย่างมากจนไม่อาจต้านทานได้กลิ่นหอมเบาบางที่แผ่ออกมาจากมันทำให้เขารู้สึกหิวโหยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
ฝูงนกที่หิวกระหายที่บินวนอยู่รอบๆกลับไม่ยอมเข้าใกล้ผลไม้เหล่านั้นราวกับว่าอะไรบางอย่างทำให้มันไม่สามารถสัมผัสกับสิ่งนั้นได้
แต่แล้วความสงสัยก็ผุดขึ้นในใจ
....หรือผลไม้อาจมีพิษ?"
ความคิดนี้ทำให้เขาสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาสีเขียวจ้องมองผลไม้ด้วยความระแวง นี่อาจจะเป็นแค่ผลไม้ธรรมดาหรืออาจเป็นกับดักที่ซ่อนอยู่ใต้รูปลักษณ์น่าลิ้มลองนี้
เขากำลังอยู่ในป่าที่เต็มไปด้วยสิ่งลึกลับ บางทีความสวยงามนี้อาจเป็นเพียงภาพลวงตา...
.
.
.
.
.
ภายใต้คลื่นน้ำที่เงียบสงบของทะเลสาบคือแหล่งอาศัยของสัตว์เลื้อยคลานกระหายเลือดทั้งหลายไม่ว่าจะเป็นปลาเกล็ดศิลารวมถึงกลุ่มจระเข้ที่มีขนาดยาวเกือบ 30 ฟุต แต่พวกมันต่างต้องยอมแพ้ให้กับพลังที่น่าสะพรึงกลัวของอสูรวิญญาณ
ร็อคดรัม คือชื่อของเต่าอสูรวิญญาณที่ปกครองทะเลสาบวาลดอนอาณาเขตเกินกว่าครึ่งทางด้านหลังของเกาะคือพื้นที่ล่าที่ถูกครอบครองโดยมัน
ถึงแม้จะเป็นเพียง 'ลูกเต่า' ที่อายุไม่กี่สิบปีก็ตามแต่ด้วยสายเลือดของอสูรวิญญาณที่แข็งแกร่งต่างจากสัตว์ทั่วไปทำให้มันมีชีวิตรอดท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่อันตรายของป่าอาถรรพ์แห่งนี้ได้อย่างไร้กังวล
แม้ไม่เคยขึ้นไปยังเกาะหนามรกร้างบนชายฝั่งแต่ร็อคดรัมก็คุ้นเคยกับบริเวณรอบๆที่ซึ่งไร้พลังชีวิตของทุกสรรพสิ่ง จนกระทั่งเมื่อไม่กี่วันก่อนมีลำแสงสีเจิดจ้าพุ่งตกลงมาจากท้องฟ้าและพลังแปลกๆนั้นก็ปะทุขึ้นทั่วทั้งเกาะป่าดำ
ร็อคดรัมที่ใช้ชีวิตอยู่เพียงแต่ในทะเลสาบและริมชายฝั่งตัดสินใจมุ่งหน้าเข้าไปในป่าดำเพื่อค้นหาที่มาของพลังวิญญาณที่มันสัมผัสได้
ด้วยสายเลือดอสูรและร่างกายที่ทนทานทำให้มันใช้ชีวิตปราศจากปัญหาต่างๆมาได้โดยตลอดจึงคิดว่าพื้นที่ด้านบนเกาะอาจไม่แตกต่างกันมากนักอีกทั้งสัตว์ป่าในละแวกนี้ก็ไม่สามารถต้านพลังของมันได้ด้วยเช่นกัน
แต่ใครจะรู้ว่าความคิดที่โง่เขลาครั้งนี้จะกลายเป็นหลุมพรางขนาดใหญ่สำหรับมัน
ทันทีที่ร็อคดรัมก้าวเข้าสู่ด้านในของป่าทมิฬมันก็ถูกชักจูงด้วยความตะกละโดยฝูงนกเวนเดอร์เจ้าเล่ห์ ก่อนเดินลึกเข้าไปทางอีกฝั่งหนึ่งของเกาะที่ใหญ่โตนี้และเหยียบเข้ากับกองหนามของพืชมีพิษชนิดหนึ่ง
ควีนดรอคไนด์ (Queen Drocnide) คือพืชที่มีพิษร้ายแรงที่สุดทางตอนใต้ของเกาะวาลดัล
ด้วยรูปลักษณ์ที่คล้ายกับมงกุฏแหลมคมและอันตรายของมันจึงถูกยกย่องให้เป็นราชินีแห่งพิษในป่าจากสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่
บริเวณโคนของต้นไม้สีดำที่สูงใหญ่ถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์หนามแหลมคมซ้อนทับกันเป็นพุ่มสูงกว้างหลายตารางเมตรด้วยสีที่กลมกลืนไปกับสภาพแวดล้อมที่นี่ทำให้บริเวณนี้เป็นเหมือนหลุมกับดักขนาดใหญ่
เมื่อมีสิ่งมีชีวิตสัมผัสมันในช่วงแรกจะรู้สึกเหมือนถูกไฟแผดเผาก่อนที่ความรุนแรงจะค่อยๆเพิ่มขึ้นจนกระทั่งระบบประสาททั้งหมดของผู้เคราะห์ร้ายสูญเสียความรู้สึกไปหลังจากนั้นเหยื่อที่ติดกับดักจะถูกหนามมงกุฏสีดำดูดเลือดจนแห้งเหือดและตายลงในที่สุด
ร็อคดรัมที่ตกเป็นเหยื่อกำลังติดอยู่ท่ามกลางกับดักเถาวัลย์ควีนดรอคไนด์พืชพิษอันตรายที่สุดในป่าแห่งนี้ด้วยเช่นกัน
ถ้าหากเปลี่ยนเป็นมนุษย์หรือสัตว์ป่าที่ตกลงไปแน่นอนว่าพวกมันอาจจบชีวิตลงภายในเวลาไม่ถึง 30 นาที
ด้วยผิวหนังที่ทนทานกับพลังวิญญาณของอสูรวิญญาณทำให้มันสามารถยื้อชีวิตตัวเองมาได้นานกว่า 40 นาที ถึงแม้จะมีพลังที่สูงกว่าสัตว์ป่าทั่วไปแต่ร่างกายของมันก็เริ่มชาจนไม่สามารถเคลื่อนไหวทำได้เพียงส่งเสียงคำรามที่น่าสังเวชออกมาเท่านั้น
" GRRrrrrrrrrrrrrr!!!! "
' ฮึ่มม!! เจ้าพวกนกขี้ขลาดแน่จริงก็หยุดใช้ปีกน่ารำคาญนั่นซะ..มาสู้กัน!! '
นอกจากพิษที่ค่อยๆแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายการโจมตีของฝูงนกกเวนเดอร์ที่ฉีกดึงร่างของมันเป็นระยะๆทำให้มันหงุดหงิดเป็นอย่างมาก ถึงแม้มันจะเจ็บปวดแต่มันก็ไม่สามารถตอบโต้กลับไปได้
อย่างไรก็ตามอุบัติเหตุและความบังเอิญครั้งนี้ได้นำร็อคดรัมไปสู่หายนะครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตของมันจนกลายเป็นเชือกผูกคอตนเอง
ไม่ช้าก็เร็วชีวิตมันอาจจบสิ้นลงบนเกาะแห่งนี้
มงกุฎดอกตูมสีดำของต้นควีนดรอคไนด์ยังคงพ่นเมือกพิษสีม่วงก่อนแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายส่งผลต่ออวัยวะภายในของมันทีละนิด
บาดแผลตามลำตัวที่เกิดขึ้นจากการฉีกกระชากของนกปีศาจทำให้พิษร้ายเข้าสู่ด้านในได้อย่างง่ายดายเสียงคำรามที่เคยเต็มไปด้วยพลังค่อยๆอ่อนแรงลงหลังจากเวลาผ่านไปได้ไม่นาน
เมื่อนกอสูรทมิฬสังเกตเห็นพลังวิญญาณของเต่ายักษ์เริ่มริบหรี่ลงดวงตาสีแดงละโมบของมันก็เริ่มสว่างแวววับพากันขยับปีกเตรียมปิดฉากลมหายใจเหยื่อตรงหน้า
แกนคริสตัลของอสูรวิญญาณเป็นสิ่งล้ำค่าและหายากมีใครบ้างจะไม่ต้องการละ ?!!
หลังจากเฝ้ารอจนถึงวินาทีสุดท้ายเหล่าฝูงนกหลายสิบตัวก็พร้อมใจกันพุ่งเข้าใส่ร่างกายอันมหึมาของอสูรวิญญาณในความเร็วที่สายตาของคนธรรมดาไม่อาจมองเห็นได้ทัน
.
.
.
.
"Vinculum Tenebris Impetunum!"
..
.
.
เพียงชั่วลมหายใจก่อนที่จะงอยปากแหลมคมจะทันได้สัมผัสร่างของเต่ายักษ์ เถาวัลย์ไม้สีเข้มคล้ายขนเม่นก็พุ่งขึ้นจากพื้นดินแทงทะลุร่างฝูงนกที่หิวกระหายอย่างไม่ทันตั้งตัว
เลือดสีแดงสาดกระเด็นทั่วกลางอากาศดั่งสายฝนท่ามกลางดวงตาสีที่เบิกกว้างของร็อคดรัมความตื่นตระหนกพุ่งเข้ามาในจิตใจของมัน มันรู้สึกถึงความรุนแรงของพลังที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน
หลังจากเถาวัลย์เวทมนต์ปล่อยการโจมตีครั้งสุดท้ายออกไปใบไม้สีเขียวเหล่านั้นก็แห้งเหี่ยวลงไปพร้อมๆกับขนนกที่ปลิวว่อนทั่วท้องฟ้าทันทีวิคตัสเหลือบมองรอบข้างอย่างระวังเมื่อแน่ใจว่าไม่มีนกปีศาจหลงเหลืออยู่เขาจึงค่อยๆเดินออกจากตำแหน่งที่ซ่อนตัว
คาถาโจมตีเมื่อครู่ต้องอาศัยความเร็วและพลังจู่โจมที่แม่นยำมากที่สุดเพื่อกำหนดทิศทางของหอกไม้ ครั้งนี้โชคดีที่ไม่มีนกตัวอื่นซ่อนอยู่ด้วยความประมาทของพวกมันทำให้วิคตัสจัดการกลุ่มนกผู้หิวโหยได้อย่างง่ายดายภายในขั้นตอนเดียว
ท่ามกลางพื้นที่รกร้างที่เต็มไปด้วยกลิ่นเลือดฉุนๆที่ติดอยู่ในอากาศ มีเพียงเถาวัลย์สีม่วงเข้มที่ยื่นยาวออกมาจากลำต้นของควีนดรอคไนด์เถาวัลย์เหล่านั้นแผ่ขยายไปตามพื้นดินและเกาะเกี่ยวกับต้นไม้ใหญ่ที่ตายไปแล้ว ส่วนหนึ่งของมันดูเหมือนจะเคลื่อนไหวเองได้คล้ายกับว่ามันมีสัญชาตญาณป้องกันตัว
วิคตัสรีบหยิบไม้คฑาของเขาขึ้นมาแล้วหมุนมันในอากาศสะบัดมือข้างหนึ่งเพื่อร่ายคาถาเบาๆ เสียงเวทย์ดังขึ้นเป็นเสียงคล้ายสายลมที่พัดผ่านต้นไม้ เพียงไม่นานแสงสีเขียวก็สว่างไสวออกมาก่อนจะมีลมเย็นๆ พัดผ่านและปัดกวาดต้นหนามที่รายล้อมออกไปจากทางเดิน
วิคตัสหยุดและหันกลับไปมองที่กระดองของมันที่ปกคลุมไปด้วย "สวนไม้" ที่เริ่มเปลี่ยนสีตามฤดูกาล สีเขียวเริ่มซีดจางลงและถูกแทนที่ด้วยเฉดสีเหลืองทำให้กระดองนั้นดูคล้ายกับกำลังจะพังทลายลงในไม่ช้า
ลมหายใจของเต่าหินตัวใหญ่เริ่มเคลื่อนไหวช้าลงทุกที แม้ดูเหมือนว่ามันไม่อาจเคลื่อนไหวได้อีกแล้วก็ตามแต่ก็ไม่มีใครสามารถรับประกันได้ว่ามันจะไม่ลุกขึ้นมาฉีกเขาออกเป็นชิ้นๆ
.. .จริงไหม ??
เต่าหินยักษ์หรี่สายตาอันตรายของมันจ้องมองมนุษย์ตัวเล็กที่เดินเข้ามาอย่างกระวนกระวาย
ผลจากพิษที่เข้าสู่ร่างกายทำให้ไม่สามารถต่อสู้หรือหลบหนีได้อีกต่อไปร็อคดรัมพยายามส่งเสียงขู่คำรามออกมาจากลำคอของมันอย่างยากลำบากแต่เสียงที่เล็ดรอดออกมานั้นกลับเป็นเพียงเสียงครวญครางที่ฟังดูน่าสมเพชจนเกินทน
ท่ามกลางความเงียบสงบการเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นดึงดูดสายตาเด็กหนุ่มได้เป็นอย่างดีก่อนที่เขาจะหันไปมองสัตว์ประหลาดตรงหน้าพร้อมกับพิจารณาถึงบางสิ่ง
" เฮ้!! เจ้ายักษ์ใหญ่ ถ้ายังอยากมีชีวิตรอดเจ้าควรอยู่นิ่งๆและเชื่อฟังข้าจะดีกว่า "
ใครอยากจะไปเชื่อฟังมนุษย์ตัวเล็กจิ๋วหลิวเช่นนี้กัน?! พวกมนุษย์ล้วนต่ำช้าไม่ต่างจากสัตว์ปีศาจโง่เง่า
GRRRrrrrrrrrrrrrrrrrrr!!! ...
ร็อคดรัมทำได้เพียงสาปแช่งอีกฝ่ายในใจเท่านั้น ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่อยากฉีกกระชากมนุษย์ตรงหน้าออกเป็นชิ้นๆ
วิคตัสจงใจเมินเฉยต่อสายตาคับแค้นใจที่จ้องมองเขาราวกับจะปล่อยเข็มนับพันเล่มออกมา
เขายืนอยู่หน้าร่างใหญ่โตของเต่าหินยักษ์ก่อนค่อยๆเดินสำรวจรอบตัวของมัน สายตาจับจ้องไปทุกบาดแผลที่มีบนร่างกายเผื่อไม่ให้มีข้อผิดพลาดในการจัดการ
มีรอยแผลลึกที่ฝังลงไปในผิวหนังจนเห็นเนื้อสีเข้มของมัน ผิวหนังที่แข็งแกร่งคล้ายเปลือกหินถูกทำลายจนเห็นได้ถึงความรุนแรง
กลิ่นคาวเลือดขมๆเจือจางในอากาศบ่งบอกว่ามีพิษปะปนอยู่ วิคตัสจ้องมองเข้าไปใกล้ๆเมือกสีเขียวเข้มที่ดูผิดธรรมชาติแทรกอยู่ตามรอยแผล
" พิษเริ่มทำงานไปถึงขั้นวิกฤตแล้ว .. มันลุกลามได้เร็วขนาดนี้เลยหรอ? "
เขากระซิบกับตัวเอง มือข้างหนึ่งยื่นออกไปสัมผัสบริเวณขอบแผลที่ดูเหมือนจะอักเสบไวจนผิดสังเกต
.
...
..
....
...
.


## บทที่ 13 : Potion Drocxine No. 5

วิคตัสสังเกตการเปลี่ยนแปลงของเลือดบนบาดแผลแต่ละแห่งตามลำตัวเปลือกหินของเต่ายักษ์ เขาหยิบกริชออกมาและใช้ปลายมีดแตะเบาๆเพื่อเก็บตัวอย่างพิษบนร่างกายของมันเมื่อได้ปริมาณที่พอเหมาะเขาก็รีบหยดมันลงในขวดคริสตัลใส
วิคตัสวางขวดตัวอย่างลงบนพื้นหินใกล้ๆตัวเขา จากนั้นหยิบสมุนไพรบางชนิดที่เตรียมไว้ คลี่ออกเป็นชั้นบนผ้าสีดำแล้วนำไปสัมผัสกับพิษสีเขียวเข้มเพื่อให้สมุนไพรดูดซับบางส่วน
เมื่อเห็นว่าเนื้อสมุนไพรเปลี่ยนสีไปตามที่ต้องการ เขาก็เริ่มบดมันลงในชามหินอย่างเบามือและเฝ้าดูปฏิกิริยาอย่างตั้งใจ
" พิษนี้ต้องการยาถอนที่พิเศษกว่าจริงๆด้วยแค่สมุนไพรธรรมดาคงไม่พอ. . ."
วิคตัสพึมพำในใจ ก่อนจะจุดเทียนดำเล่มเล็กๆ ข้างขวดคริสตัลจากนั้นเขาก็ค่อยๆนำสมุนไพรที่บดละเอียดหยดลงในขวดทำให้พิษและสมุนไพรผสมกันด้วยพลังงานคาถาแสงเทียนสะท้อนผ่านขวดแก้วราวกับกำลังคลายพลังลึกลับออกมา
เงามืดที่ซ่อนอยู่, จงเปิดเผยดั่งแสงสว่าง,
พิษแห่งปีศาจที่สิงสู่อยู่ในร่างนี้,
พลังแห่งหนทางดั่งดวงตาเห็นสิ่งที่ซ่อนเร้น,
จากโลก เหนือ, ใต้ และ ความมืด,
ขอให้พิษนี้จงแสดงตัวให้ข้ารู้ที่มาของมัน !
ทันทีที่คำร่ายหลุดออกจากริมฝีปาก วิคตัสรู้สึกถึงพลังที่เคลื่อนผ่านมือของเขา ขวดคริสตัลในมือเริ่มส่องแสงจากนั้นลำแสงสีเขียวอ่อนก็ค่อยๆ หมุนวนรอบตัวเขาก่อนลอยขึ้นเหนือศีรษะเปล่งประกายเป็นวงแหวนแห่งพลังลึกลับ
"อย่างที่คิดไว้เลย...พิษนี้ มันไม่ธรรมดาจริงๆ"
วิคตัสพึมพำเสียงทุ้มต่ำดวงตาจับจ้องไปที่ขวดด้วยความระแวดระวัง ทันใดนั้นแสงสีเขียวอ่อนในขวดเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มกระพริบสลับไปมาอย่างบิดเบี้ยวและพุ่งออกจากขวดก่อตัวเป็นหมอกหนาลอยขึ้นตรงหน้าเขา
ภายในหมอกนั้นมีภาพของต้นไม้ยักษ์ปรากฏขึ้นอย่างเด่นชัด ต้นไม้สูงตระหง่านราวกับเจาะทะลุท้องฟ้า กิ่งก้านเต็มไปด้วยหนามแหลมรูปทรงคล้ายมงกุฎมีใบสีดำคมกริบเหมือนเข็มและกลิ่นฉุนรุนแรงแผ่ซ่านออกมาจนทำให้วิคตัสต้องกลั้นหายใจครู่หนึ่ง
"Regina Drocxinum... Regina Veneni."
..... ราชินีแห่งพิษ ?
วิคตัสกระซิบคาถาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม หัวใจเต้นรัวด้วยความกังวล ขณะที่จ้องมองต้นไม้ใหญ่ตรงหน้า มันไม่ใช่แค่พิษธรรมดาอีกต่อไปแต่เป็นสิ่งที่มีชีวิตและจิตวิญญาณ
เขาหันกลับไปมองเต่าหินยักษ์ที่นอนหายใจรวยรินร่างใหญ่ของมันสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด วิคตัสรู้ดีว่าเวลาของมันเหลือน้อยเต็มที จากร่องรอยบาดแผลที่ติดพิษมากกว่า 10 จุด จึงต้องรีบลงมือให้เร็วที่สุด
เปลวไฟเวทมนตร์ที่ลุกโชนใต้หม้อสีดำถูกจุดขึ้นด้วยความชำนาญขณะที่น้ำในหม้อเริ่มเดือดจนเกิดเป็นไอสีขาวบางๆลอยขึ้นเหนือปากหม้อต้ม
เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นที่ขมับของวิคตัส เขาปาดมันทิ้งลวกๆสายตาจับจ้องไปยังร็อคดรัมที่ยังคงนอนนิ่งอยู่แต่ความเกรี้ยวกราดในดวงตาของมันยังคงไม่จางหาย
"สงบลงกว่านี้หน่อยก็ดี...หรือถ้าเจ้าหลับไปอาจจะดีกว่า "
วิคตัสพึมพำเบาๆ ราวกับพูดกับตัวเองและหยิบสมุนไพรสองสามชนิดออกจากพื้นที่มิติกลิ่นหอมของมันลอยออกมาทันทีที่สัมผัสกับอากาศเขาโยนมันลงไปในหลุมกองไฟด้านข้างที่เพิ่งสร้างขึ้นใหม่
กลิ่นหอมเจือจางลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณส่งผลให้ผู้ที่ได้กลิ่นรู้สึกผ่อนคลายโดยไม่รู้ตัว แม้แต่เต่าร็อคดรัมที่เคยส่งเสียงคำรามขู่กรรโชกก็เริ่มสงบลง
วิคตัสยิ้มมุมปากเล็กน้อย
"แบบนี้ค่อยคุยกันง่ายหน่อย..."
ยอดกิ่งเฮร่า มีคุณสมบัติพิเศษที่ช่วยขับไล่ความเหนื่อยล้าและฟื้นฟูพลังงานในสภาวะที่ร่างกายปกติ ทว่าหากนำมาใช้ในสภาวะที่ร่างกายบาดเจ็บเสียเลือด มันจะสามารถบรรเทาความเจ็บปวดและมอบความรู้สึกเสมือนการนอนหลับลึกได้ชั่วขณะ
เต่ายักษ์ที่สูญเสียเลือดค่อยๆหลับตาลงอย่างไม่เต็มใจก่อนที่ลมหายใจของมันจะเข้าสู่สภาวะการจำศีลอีกครั้ง
เมื่อวิคตัสสังเกตเห็นสัตว์ประหลาดตรงหน้าเริ่มหลับตา เขาจึงเริ่มลงมือจัดการกับบาดแผลตามร่างกายของมันอย่างเร่งรีบ สถานการณ์ของเต่าตัวนี้เลวร้ายเกินกว่าจะรอเวลาได้อีกต่อไป
บรรยากาศรอบข้างเพิ่มทวีคูณความหดหู่และดูมืดมนมากกว่าปกติเป็นเท่าตัว ราวกับว่าโลกนี้กำลังอยู่ในช่วงเวลาแห่งการทดสอบที่โหดร้าย
"พลังแห่งป่าจงตื่นขึ้น…"
เขากล่าวด้วยเสียงต่ำ ขณะที่หยิบไม้คทาขึ้นมา
ดวงตาของวิคตัสมืดมนด้วยสมาธิที่เต็มเปี่ยม
ทันใดนั้นเถาวัลย์ไม้ขนาดใหญ่ที่เขียวชอุ่มก็เริ่มเลื้อยออกมาจากพื้นดินกิ่งก้านของมันเริ่มขยับอย่างรวดเร็วเพื่อห้อมล้อมวิคตัสไว้อย่างแน่นหนาเหมือนผู้คุ้มกัน
"จงปกป้องข้า"
จากบาดแผลที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาไม่กี่ชั่วโมงตอนนี้พิษเริ่มทำลายผิวหนังตามลำตัวของมันอย่างช้าๆพร้อมกับส่งกลิ่นเน่าเหม็นออกมาจนผิดสังเกต
แม้ทักษะการปรุงยาของเขาจะทำได้ดีแต่ความรู้ทางด้านการแพทย์ยังคงต้องใช้ความเชี่ยวชาญเป็นพิเศษอย่างมาก อีกทั้งพิษของพืชในป่านี้เป็นสิ่งที่เขาไม่คุ้นเคยและนั่นคือสาเหตุที่ทำให้วิคตัสลังเลใจอยู่นาน
หนามพิษขนาดใหญ่แทงลึกลงไปบริเวณด้านหลังขาทั้งสองข้างจนกัดกร่อนเป็นหลุมลึกทั้งยังแสดงอาการอักเสบอย่างรุนแรงของการติดเชื้อ วิคตัสพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อดึงหนามเหล่านั้นออกอย่างเบามือแต่การเคลื่อนไหวกระทันหันของเต่ายักษ์ทำให้ทุกอย่างดูเหมือนจะแย่ลงอีกครั้ง
เลือดสีดำคล้ำยังคงไหลอย่างต่อเนื่องพร้อมกับหนองสีเข้มที่ทะลักออกมา จากสถานการณ์ตรงหน้าหากต้องการช่วยชีวิตของมันเขาต้องตัดเนื้อที่เน่าและขับเลือดเสียที่ปนเปื้อนพิษออกไปให้ได้มากที่สุด
เด็กหนุ่มก้มศีรษะลงมองบาดแผลอย่างละเอียดและเริ่มจัดการตามขั้นตอนในใจของเขาทันทีเมื่อเริ่มสกัดพิษบางส่วนออกมาได้สำเร็จผิวหนังของมันก็เริ่มกลับมามีสีอีกครั้ง
เหล่าพันธุ์ไม้บนกระดองหยุดการเปลี่ยนแปลงลงอย่างช้าๆแต่ยังคงมีสีเหลืองจืดจางคล้ายฤดูกาลใบไม้ร่วง หากสิ่งนี้เชื่อมโยงกับชีวิตของมันแปลว่าขั้นตอนการรักษายังคงได้ผลอยู่บ้าง
วิคตัสดึงขวดยา "Kvent's Remedy No. 4" ออกจากมิติด้วยสายตามุ่งมั่นก่อนที่เขาจะเริ่มเทลงตามบาดแผล
"หวังว่ามันจะช่วยหยุดการแพร่กระจายของพิษได้บ้าง...สักเล็กน้อยก็ยังดี"
เขากล่าวเสียงต่ำขณะที่น้ำยาไหลลงไปยังบาดแผล
แม้ว่าโพชั่นชนิดนี้จะไม่สามารถกำจัดพิษออกได้ทั้งหมด แต่ก็พอช่วยยับยั้งการกระจายของพิษควีนดร็อคไนด์ให้ทำงานช้าลงได้บ้างเพื่อต่อเวลาให้เขาในระหว่างรอการสกัดส่วนผสมของน้ำยาขจัดพิษ
" พลังชีวิตของเจ้านี่ดูเหมือนจะแข็งแกร่งกว่าที่คิดไว้แฮะ แม้แต่พิษที่ร้ายแรงยังไม่สามารถทำอะไรมันได้  อืม...จากบาดแผลดูเหมือนจะเสียเลือดไปเยอะงั้นเพิ่มผลรูทธอร์นอันนี้ไปอีกหน่อยละกัน แล้วก็นี่  นี่อีกนิด สมุนไพรตัวนี้อีกสักหน่อย Perfect!!  "
ด้วยการสะบัดมือเล็กน้อยของเขาไม้กวนก็หยุดชะงักเพื่อให้พ่อมดหนุ่มเติมส่วนผสมลงไปและเริ่มทำหน้าที่ต่อไปอย่างขยันขันแข็ง
"พิธีกรรมแห่งความสมบูรณ์ขอพลังแห่งชีวิตได้ร่วมมือกับเรา"
เขากล่าวเสียงเบาขณะยืนอยู่หน้าเตาหม้อในบรรยากาศที่เงียบสงบ วิคตัสเริ่มทำพิธีกรรมโดยวางมือบนหม้อและหลับตาลงเขาหายใจเข้าลึกๆพร้อมตั้งสมาธิ
พลังแห่งดินและฟ้า
จงมอบความสว่างให้แก่ทุกสรรพสิ่ง
ขอให้ธรรมชาติอำนวยพรแก่สิ่งที่ข้ากำลังสร้าง,
ขอให้พิษที่แฝงในร่างจงสูญสลาย
ให้ทุกส่วนของร่างกายฟื้นฟูให้จิตใจสงบลง
ให้ชีวิตกลับคืนสู่เส้นทางแห่งการเติบโต
ด้วยพลังจากโลกและจักรวาล
...ข้าขอให้น้ำยานี้สมบูรณ์และบริสุทธิ์
ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความรวดเร็วจนหม้อต้มน้ำด้านในเริ่มเดือดอีกครั้ง
เสียง **ฟู่-ฟ่า**  ของน้ำเดือดดังขึ้นเป็นจังหวะในป่า ขณะที่สมุนไพรรักษาจำนวนมากที่ถูกปรุงแต่งค่อยๆรวมตัวกันอย่างช้าๆและเปลี่ยนสีสันไปมาอย่างมีชีวิตชีวา
ตำราสมุนไพร อาจมีประโยชน์อย่างมากต่อการจำแนกพืชชนิดต่างๆแต่สูตรปรุงยาทั้งหมดถูกสร้างขึ้นจากการทดลองของวิคตัสตลอดหลายปีที่ผ่านมา
คัมภีร์แห่งเงาพร้อมปากกาคู่ตัวยังคงทำหน้าที่บันทึกการรักษาที่ดูป่าเถื่อนรุนแรงพร้อมขั้นตอนการปรุงน้ำยาแก้พิษต่อไปโดยไม่พลาดแม้แต่กระบวนการเดียว
หลุมไฟที่ถูกขุดขึ้นมาใช้งานชั่วคราวกลางพื้นดินเปิดโล่งเต็มไปด้วยควันจากสมุนไพรเพื่อใช้ระงับอาการบาดเจ็บของผู้ป่วย ถัดออกไปไม่ไกลคือหม้อปรุงยาสีดำของวิคตัสที่ยังคงมีไม้กวนอันใหญ่ขยับไปมาอย่างร่าเริง
ใช้เวลาเพียง 8 นาที น้ำยาสมุนไพรสีส้มก็เริ่มส่องประกายจากหม้อปรุงยาพร้อมส่งกลิ่นหอมของส่วนผสมออกมาดึงดูดความสนใจ
เขายกมือขึ้นอย่างช้าๆเพื่อจุ่มนิ้วลงในน้ำยาที่เดือดพล่านเมื่อลิ้มลองรสชาติด้วยปลายลิ้นของเขาสัมผัสถึงความกลมกล่อมและความหวานอมเปรี้ยวที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว
"...รสชาติไม่เลว!!"  เขาพึมพำออกมา
ระหว่างการถ่ายเลือดเสียออกจากร่างกายของผู้ป่วย เขาสังเกตเห็นหนอนแมลงหลายสิบตัวเลื้อยคลานไปมาตามพื้น
"นี่มัน…"   เขาตกตะลึงกับภาพตรงหน้า
โชคดีที่วิคตัสได้เตรียมการมาเป็นอย่างดีโดยได้จัดการพื้นที่ด้วยผงกำจัดแมลงที่ทำขึ้นเอง สิ่งนี้ยังช่วยยืนยันถึงประสิทธิภาพของมันเมื่อเขาเห็นซากแมลงที่ตกอยู่ตามพื้นดินราวกับพวกมันไม่สามารถทนต่อพลังของเขาได้
"เอาล่ะ เราจะไม่ทำให้มันสูญเปล่ากับพวกหนอนและแมลงพวกนี้!"
เขากล่าวด้วยความมุ่งมั่น ขณะที่เขาเริ่มหยิบซากแมลงและหนอนเหล่านั้นขึ้นมาด้วยความตั้งใจจะใช้เป็นส่วนผสมในการปรุงน้ำยาใหม่
เพราะไม่มีเครื่องมือที่เหมาะสมในสถานการณ์ตอนนี้ การรักษาจึงเป็นไปอย่างยากลำบากและกินเวลานานพอสมควร
มีดกริชในมือขาวสะอาดตัดผ่านเนื้อเน่าเสียออกโดยที่ตาไม่กระพริบก่อนลงมือโรยผงสมุนไพรฆ่าเชื้อตามลงไป กลิ่นหอมของสมุนไพรลอยฟุ้งอยู่ในอากาศขณะที่วิคตัสมองดูการทำงานของยาที่เริ่มออกฤทธิ์จนเห็นการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นบนผิวหนังของสัตว์ประหลาดที่อยู่ตรงหน้าจึงค่อยจัดการเย็บติดบาดแผลด้วยเข็มไม้ที่เตรียมไว้อย่างรวดเร็ว
ไหมเย็บแผลที่วิคตัสเลือกใช้นั้นถูกสร้างขึ้นจากสมุนไพรลึกลับที่ขึ้นเฉพาะบริเวณหนองน้ำลึกในหุบเขาที่เรียกมันว่า "ใบกระดิ่งจันทรา" เพราะในยามค่ำคืนใบของมันจะสะท้อนแสงจันทร์จนดูคล้ายกับระฆังเล็กๆที่สั่นไหวตามสายลม
ความมหัศจรรย์ของสมุนไพรนี้ยังมีคุณสมบัติพิเศษในการยึดติดบาดแผลโดยไม่ต้องใช้ด้ายทั่วไป เมื่อร่างกายฟื้นฟูในสภาพสมบูรณ์ไหมจากใบกระดิ่งจันทราจะละลายหายไปเองโดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้แม้แต่น้อย
วิคตัสยิ้มบางๆเมื่อคิดถึงผลลัพธ์ที่สมบูรณ์แบบจากสมุนไพรนี้
เขายกมือขึ้นสะกดพลังเวทย์เบาๆก่อนดึงพลังจากรอบตัว มวลพลังงานก่อตัวเป็นเข็มไม้ขนาดใหญ่ ที่เหมาะสำหรับเย็บบาดแผลลึกและกว้างของร็อคดรัม
"ผิวหนังของเจ้านี่แข็งแกร่งเกินไปจริงๆหากเป็นคนทั่วไปข้าจะเรียกเก็บเงินจนล้มละลายเลยคอยดู!!"
เสียงบ่นพึมพำของวิคตัสสะท้อนในอากาศขณะที่มือของเขายังคงเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวัง เขาพยายามเย็บแผลของร็อคดรัมอย่างช้าๆ เพื่อไม่ให้เข็มไม้ที่สร้างขึ้นแตกหักหรือเสียหายไปมากกว่านี้
มือของเขาเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อจากความพยายามที่ต้องใช้แรงกดให้เข็มไม้เจาะทะลุผิวหนาของสัตว์ประหลาดตรงหน้าไป ทุกครั้งที่เขาพยายามยึดเข็มให้อยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง ก็ต้องเผชิญกับความต้านทานจากผิวที่หนาและแข็งจนรู้สึกเหมือนพยายามเจาะเข้าไปในหินแทน
แม้จะบ่นพึมพำอยู่ตลอดเวลาแต่ก็ไม่มีสักครั้งที่เขาหยุดมือตัวเอง
สายตาที่สว่างสดใสของเด็กหนุ่มสังเกตเห็นถึงลมหายใจของเต่ายักษ์ที่เริ่มกลับมาสม่ำเสมออีกครั้งก่อนเหลือบมองป่าไม้บนกระดองของมันและตัดสินได้ว่า 'ผู้ป่วยรายแรก' ของเขาได้พ้นขีดอันตรายหลังจากเห็นสีเขียวจางๆเกิดขึ้น
เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาเขาใช้โอกาสนี้ดึงต้นไม้และพืชจำนวนมากบนกระดองของมันด้วยความเพลิดเพลิน
คาถาตรวจสอบจากปลายไม้คทาส่องแสงสีเขียวเจิดจ้าเพื่อแสดงให้เขารับรู้ว่าพืชเหล่านี้ต่างเต็มไปด้วยคุณสมบัติในการรักษาระดับสูง
เมื่อแสงจากคทาส่องไปยังผลไม้สีทองที่เติบโตอยู่ใกล้ๆเขาก็ต้องหยุดชะงักทันที ผลไม้นี้สุกงอมจนดูเหมือนจะเปล่งประกายราวกับทองคำ
"อืม… นี่มันผลอะไรกันนะ?"
วิคตัสพูดเบาๆ ขณะที่หยิบผลไม้สีทองลูกหนึ่งขึ้นมาดูใกล้ๆ ลักษณะของมันคล้ายผลไม้ที่เคยได้ยินแต่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน
คทาในมือเขาส่องแสงอีกครั้งเพื่อตรวจสอบคุณสมบัติของผลไม้แสงสว่างสดใสเผยให้เห็นถึงพลังที่น่าสนใจของผลไม้เหล่านี้มันมีพลังในการฟื้นฟูสูงและอาจปรับเป็นน้ำยาใหม่ๆที่น่าทึ่ง
" ผลไม้แห่งการฟื้นฟู...?? งั้นข้าคงต้องขอรับไว้บ้างแล้วล่ะ !"
เขาเลือกเก็บผลไม้สีทอง 2-3 ผลลงในกระเป๋าอย่างระมัดระวังแล้วหันมาสำรวจพืชพันธุ์อื่นๆที่เติบโตอยู่บนกระดอง
"เมล็ดเหล่านี้อาจพอใช้เพาะปลูกได้ต้นสีฟ้านี้ก็ดูแปลกตาจังเลยแฮะ เอาเถอะ ถือซะว่าเป็นค่าตอบแทนสำหรับการดูแลเจ้านี่ก็แล้วกัน คิคิ "
วิคตัสยิ้มให้กับตัวเองก่อนเก็บพืชทั้งหมดไว้ในมิติอีกครั้ง ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงกับการเก็บเกี่ยว 'ค่ารักษาพยาบาล' ด้วยหัวใจที่พองโตก่อนที่พ่อมดหนุ่มจะยอมปีนลงจากหลังกระดองอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก
เมื่อเห็นควันจากหลุมไฟเริ่มลดน้อยลงวิคตัสจึงลงมือเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดเข้าสู่พื้นที่มิติอย่างรวดเร็วเหลือไว้เพียงหม้อปรุงยาที่ยังคงเต็มไปด้วยยาสมุนไพรแก้พิษ 'Potion Drocxine No. 5'
หลังจากแยกยาบางส่วนเก็บลงขวดคริสตัลเขาใช้กระบวยไม้ตักโพชั่นราดลงไปตามบาดแผลก่อนเทส่วนที่เหลือลงไปตามร่องปากของเต่าตัวใหญ่ ความอบอุ่นจากผลของยาแก้พิษที่ทรงพลังค่อยๆซึมเข้าสู่ร่างกายของอสูรวิญญาณก่อนเริ่มทำงานกำจัดพิษภายในอย่างรวดเร็ว
สีของน้ำยาสมุนไพรเริ่มแผ่ซ่านออกจากบริเวณบาดแผลแสดงให้เห็นว่าคุณสมบัติของโพชั่นเริ่มทำงานแล้ว
"ดีมาก… นี่แหละคือสิ่งที่ข้าหวังไว้!"
หลังจากผ่านไปไม่กี่นาทีเมื่อรู้สึกได้ถึงพลังชีวิตที่เริ่มกลับคืนวิคตัสก็ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ
เขาค่อยๆถอยหลังออกจากร็อคดรัม พร้อมกับสังเกตผลลัพธ์ที่เปลี่ยนแปลงไปภายในไม่กี่นาทีร่างกายของเต่ายักษ์ก็เริ่มมีการตอบสนอง มันยังคงสั่นไหวเล็กน้อยแต่สัญญาณของการฟื้นฟูเริ่มเห็นชัดขึ้น
"พลังชีวิตเริ่มกลับคืน..." เขาพึมพำกับตัวเอง ขณะที่มองไปที่บาดแผลที่เริ่มเย็บติดกันอย่างสมบูรณ์แบบ วิคตัสก็หันไปทางทะเลสาบที่อยู่ห่างออกไปเขาหยิบไม้คทาและเริ่มร่ายคาถา
"Via ad lacum "
แสงจากไม้คทาของเขากระจายออกไปและสร้างเส้นทางที่นำไปสู่ทะเลสาบเพื่อให้เต่ายักษ์ตัวนี้สามารถเดินทางกลับไปยังถิ่นฐานของมันได้
"ถือว่าเป็นบริการเสริมเพื่อส่งคนไข้กลับบ้านก็แล้วกัน"  เขาหัวเราะเบาๆกับตัวเอง
แต่ใครจะรู้ว่าการกระทำที่ดูเหมือนเป็นเพียงแค่การรักษาธรรมดาจะส่งผลให้เขาได้รับสิ่งตอบแทนที่คาดไม่ถึง
...
..
.


## บทที่ 14 : คำสาปแบล็คธอร์น

...
..
.
.
พ่อมดหนุ่มหันหลังจากไปก่อนเร่งฝีเท้าของเขาเมื่อนึกถึงกับดักที่ตั้งไว้ริมทะเลสาบ ความหิวเริ่มทำให้เขารู้สึกหมดแรง
อาจมีปลาหรือไม่ก็สัตว์น้ำที่พอช่วยประทังความหิวของข้าได้บ้าง?
เมื่อเขาเดินไปได้ 20 เมตร ก่อนถึงริมชายฝั่งที่ดูคุ้นตา เขาค่อยๆกวาดสายตาสำรวจอีกครั้งและภาพที่เห็นทำให้เขาชะงักเมื่อพบความผิดปกติของเชือกไม้ที่ใช้ผูกยึดกล่องกับดัก
ร่องรอยการต่อสู้และความวุ่นวายถูกทิ้งไว้ตามชายฝั่ง เศษซากของเชือกและอุปกรณ์ต่างๆ กระจัดกระจายไปทั่วพื้นทราย รอยยับของเชือกบางส่วนคล้ายกับถูกตัดด้วยแรงที่มหาศาล เหมือนมีสิ่งบางอย่างหรือใครบางคนผ่านมาที่นี่อย่างเร่งรีบ
"เกิดอะไรขึ้นที่นี่กัน?"  วิคตัสพึมพำในใจ
ขณะที่สายตาของเขาจับจ้องไปที่พื้นทราย
เขาสังเกตเห็นปลาสีเงินลายจุดดำสองสามตัวตกอยู่ห่างจากกันไม่ไกลนักพวกมันนอนนิ่งอยู่บนพื้นอย่างไร้ชีวิตซึ่งทำให้วิคตัสเริ่มรู้สึกถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ
เขาย่อตัวลงใกล้ๆเพื่อตรวจดูรอยเท้าที่ฝังลึกในพื้นทราย ความลึกของรอยเท้าบ่งบอกถึงสัตว์ขนาดใหญ่ที่เคลื่อนผ่านที่นี่แต่ไม่พบสิ่งมีชีวิตใดๆที่ดูเกี่ยวข้องกับสภาพในบริเวณนี้เลย
วิคตัสค่อยๆก้มลงดูปลาที่ตกอยู่บนพื้นและพึมพำกับตัวเอง
" ..อย่างน้อยก็ยังมีอาหารสำหรับคืนนี้ "
เขาวิ่งออกไปเก็บพวกมันราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า หลังจากติดอยู่ที่นี่สิ่งที่ตกลงกระเพาะของเขามีเพียงซุปเห็ดและผักป่าเท่านั้น นี่คือเนื้อมื้อแรกในรอบหลายวันที่ห่างหายไปนาน
เพราะความตื่นเต้นเขาจึงไม่ได้สังเกตเห็นดวงตาใต้ผิวน้ำหลายสิบคู่ที่จ้องมองขึ้นมาอย่างเงียบงัน
"โชคดีที่ยังพอได้ปลาพวกนี้มาบ้าง" เขาพึมพำกับตัวเองขณะนั่งลงบนพื้นชายหาดด้วยความพึงพอใจ หลังจากจัดการปลาทั้งหมดเด็กหนุ่มสูดกลิ่นหอมของเนื้อปลาก่อนจะเริ่มปรุงมันบนไฟที่เขาจุดเตรียมไว้
"นกนั่นอาจทำเป็นอาหารได้ก็จริง แต่ตา...ของพวกมันดูแปลกๆจังแฮะ"
เขายังรู้สึกกังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับนกที่เขาเห็นเมื่อครู่ ดวงตาสีแดงชวนให้รู้สึกไม่สบายใจ
แม้ดูเหมือนว่าเขาจะเอาแต่หลบหนีพวกสัตว์ร้ายในป่าแห่งนี้แต่วิคตัสยังแอบสังเกตเห็นความแตกต่างบางอย่างของพวกมันได้
ฝูงนกบ้าเลือดพวกนั้นตาของมันย้อมไปด้วยสีแดงและอารมณ์ดุร้ายบ้าคลั่งของมันดูขาดสติไร้เหตุผลจนเกินไป แมลงบางตัวแม้จะมีขนาดใหญ่กว่าปกติแต่ยังมีประกายดวงตาแวววับเหมือนกับเต่ายักษ์ตัวนั้น
เขานึกไม่ออกว่าสิ่งนั้นคืออะไรคล้ายจะพบคำตอบอยู่ตรงหน้าแต่เหมือนมีหมอกบางๆปิดกั้นไว้
วิคตัสเหลือบมองทะเลสาบด้านหน้าที่นิ่งสงบทอดยาวไกลก่อนหรี่ตาลงตัดสินใจว่าวันนี้ต้องออกจากเกาะแห่งนี้ก่อนค่ำอย่างน้อยเขาจะได้เตรียมแผนขั้นต่อไปได้ถูก
ยิ่งเสียเวลากับที่นี่นานเท่าไหร่โอกาสที่จะจัดการตระกูลเซนทอเรียสก็ยิ่งน้อยลงเท่านั้น
หลังจากที่วิคตัสกินอาหารเสร็จเขาลุกขึ้นจากพื้นและยืดตัวขึ้นเล็กน้อยจิตใจยังคงจดจ่ออยู่กับสิ่งที่ต้องทำต่อไป เขามองไปที่ทะเลสาบขนาดใหญ่ที่ขวางทางการข้ามมันไปยังอีกฝั่งยังคงถือเป็นเรื่องยาก
วิคตัสยืนอยู่ข้างริมทะเลสาบก่อนรวบรวมสมาธิและยกคทาขึ้นในท่าทางสงบเขาหมุนคทาไปในอากาศเป็นจังหวะก่อนที่ปลายคทาจะส่องแสงสีฟ้าสดใส
" Arborisa Umbla !! "
ทันใดนั้นเถาวัลย์มากมายก็พุ่งออกมาจากอากาศ สานตัวเป็นสะพานสูงเกือบสองเมตรทอดยาวผ่านหมอกหนาที่ปกคลุมทะเลสาบลอยอย่างช้าๆ ก่อนจะหยุดลงอย่างมั่นคงที่อีกฝั่ง
วิคตัสยิ้มเล็กน้อยขณะที่สะพานนั้นเสร็จสมบูรณ์
.
.
...
.
.
"เอาล่ะ ข้ารักการมีเวทย์มนตร์จริงๆ"
เขาพึมพำกับตัวเองก่อนเตรียมตัวออกเดินทาง
***********
สะพานไม้โยกไหวตามกระแสลมที่พัดผ่าน ทำให้ทุกย่างก้าวของวิคตัสเต็มไปด้วยความกังวล เม็ดเหงื่อเริ่มผุดขึ้นตามไรผมสีน้ำตาลของเด็กหนุ่ม ท่ามกลางบรรยากาศที่ดูเหมือนจะรอการเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่อาจคาดเดาได้
"ทำไมข้ารู้สึกเหมือนถูกจ้องมองอยู่เลยล่ะ?"
วิคตัสคิดในใจขณะก้าวเท้าไปบนสะพาน
หมอกหนาที่ลอยอยู่เหนือทะเลสาบทำให้มองไม่เห็นปลายทางมีเพียงความรู้สึกอันหนาวเหน็บกลับเข้ามาแทนที่
วิคตัสรู้สึกถึงสายตาที่คอยเฝ้ามองจากด้านล่าง แม้จะไม่มีอะไรให้เห็นในหมอกหนานั้นแต่เขากลับรู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวบางอย่างในความมืด
เสียงระลอกน้ำจากใต้สะพานกระเพื่อมขึ้นเล็กน้อย คล้ายมีบางอย่างกำลังแฝงตัวอยู่ใต้ผิวน้ำ แม้ว่ามันจะเบาบางและคลุมเครือในหูของคนอื่นแต่ในความเงียบสงบเช่นนี้หูของพ่อมดยังคงจับการเคลื่อนไหวได้เป็นอย่างดี
"มันเงียบสงบเกินไปหรือเปล่า..?" เขาคิดขณะก้าวเดินต่อไป
ความสงบที่น่าขนลุกนี้เป็นสัญญาณเตือนถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาสำหรับเขา
ฝีเท้าของวิคตัสเร่งความเร็วเพิ่มขึ้นอีกครั้งทุกย่างก้าวบนสะพานไม้เต็มไปด้วยความกดดันภายในใจที่เพิ่มขึ้น มันเหมือนกับว่าทุกวินาทีเขากำลังวิ่งเพื่อชีวิตของตัวเองจนเขามั่นใจว่าอาจลืมวิธีการหายใจไปชั่วขณะ
หลังจากที่ขาสั่นทั้งสองข้างสัมผัสพื้นดินวิคตัสก็หยุดหอบหายใจอย่างหนัก แม้ร่างกายยังคงตึงเครียดแต่เขารู้สึกได้ปลดปล่อยความกังวลออกไปบ้างเล็กน้อยเมื่อสัมผัสถึงพื้นดินที่มั่นคง
เมื่อกี้นี้รู้สึกเหมือนกับว่ากำลังยืนอยู่บนเส้นบางๆที่แบ่งแยกระหว่างชีวิตและความตายเลยจริงๆ !!
"ฟู่วว ทะเลสาบนั่นต้องมีสัตว์ร้ายอยู่แน่! …ป่าแถวนี้ชักจะน่ากลัวเกินไปอันตรายจริงๆ!!"
เขาบ่นกับตัวเองขณะที่พยายามตั้งสติให้กลับคืนมา
วิคตัสรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่วิ่งผ่านกระดูก ขณะมองไปยังทะเลสาบที่สงบนิ่งทุกอย่างรอบตัวเขากำลังเตือนถึงอันตรายที่รออยู่ในนั้น ความรู้สึกนี้ทำให้เขารีบออกห่างจากที่นั่นโดยเร็วที่สุด
บางครั้งข้อเท็จจริงก็ได้พิสูจน์แล้วว่า 'โชค' เป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญของการเดินทาง เพราะหลังจากที่ร่างของเขาหายลับเข้าไปในป่าทึบริมชายฝั่ง ดวงตาสีเหลืองนับร้อยใต้ผิวน้ำก็พร้อมใจกันเปิดขึ้นจ้องมองเหยื่อที่หลุดรอดมันไป
สัตว์เลื้อยคลานตัวใหญ่ด้านข้างของมันเต็มไปด้วยเกล็ดแข็งที่สะท้อนเมื่อแสงตกกระทบผิวน้ำ เกล็ดเหล่านั้นแข็งแรงพอที่จะป้องกันการโจมตีจากสิ่งมีชีวิตอื่น
ร่างที่แข็งแกร่งของมันดันตัวขึ้นมาเหนือผิวน้ำจนเห็นส่วนของขากรรไกรที่เต็มไปด้วยฟันแหลมคมน่ากลัว
ดาร์คเคล เฝ้ามองเหยื่อที่จากไปด้วยความหิวกระหาย ดวงตาที่เปล่งประกายเหมือนมีหลอดไฟอยู่ข้างในค่อยๆลอยขึ้นใกล้ผิวน้ำ เสียงน้ำกระเพื่อมบ่งบอกถึงการเคลื่อนไหวของเหล่าจระเข้ที่รอคอยโอกาสอันสมบูรณ์แบบ
.
.
.
วิคตัสที่วิ่งจากไปยังคงรู้สึกถึงเสียงกระเพื่อมของน้ำที่ดังก้องในหูจึงทำให้เขาไม่กล้าจะหยุดฝีเท้าลงแม้แต่ก้าวเดียว
"ต้องหาทางออกให้เร็วที่สุด" เขาพึมพำในใจ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความวิตกกังวลแต่เขาก็ไม่กล้าหันหลังกลับไปมองที่ทะเลสาบแห่งนั้น
วิคตัสวิ่งผ่านป่าทึบที่เต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่และใช้เวลาไม่นานก่อนหยุดยืนตรงหน้ากำแพงหนามที่ทอดยาวขึ้นสูงของต้นแบล็คธอร์น
ตลอดทั้งวันเขาใช้เรี่ยวแรงที่สะสมไว้ทั้งหมดจนเกือบถึงจุดสิ้นสุดอีกทั้งการใช้เคาถาเพื่อสร้างสะพานไม้ก็สูญเสียพลังไปไม่น้อยเช่นกัน
นัยน์ตาคู่สวยสอดส่องก่อนพบโพรงเล็กๆใต้โคนต้นหนามที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลจากจุดที่ยืนอยู่
เพื่อสร้างทางผ่านออกไปวิคตัสตัดสินใจบีบบังคับพลังเวทของเขาเพื่อสร้างทางผ่านออกไปอย่างยากลำบาก
"Viae Momentaria!"
"Lumen creare, viae tempus, advenire ad locum, exsiste in  momento!"
ทว่าในขณะที่เวทมนตร์กำลังทำงานบางสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
จู่ๆลำคอของวิคตัสก็รู้สึกแห้งผากทุกๆลมหายใจของเขารู้สึกเหมือนถูกเผาให้เป็นผุยผงเหมือนมีเปลวไฟกำลังลุกลามไปทั่วร่างกาย อุณหภูมิเพิ่มสูงขึ้นจนกลายเป็นความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่จิตใจ
ในที่สุดเขาก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้น
" ตราคำสาป!! "
เขาตะโกนออกมาด้วยความตกใจ ขณะที่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงที่ไม่สามารถควบคุมได้
เพียงไม่นานผลกระทบจากสัญญาณของคำสาปก็กลับมาเล่นงานเขาอีกครั้ง วิคตัสรู้ดีว่าต้องรีบทำบางอย่างเพื่อหยุดมันแต่ร่างกายที่ถูกเผาด้วยพลังคำสาปทำให้เขาเริ่มเหนื่อยล้ามากขึ้นเรื่อยๆ
ในวินาทีนั้นเขารู้ดีว่าไม่มีเวลาให้คิดมากจึงรีบหยิบขวดโพชั่นฟื้นฟูจากมิติออกมาทันที มือของเขาสั่นเล็กน้อยก่อนกระชากฝาโพชั่นยกขวดขึ้นดื่มในอึกเดียว
โพชั่นสีฟ้าอ่อนไหลลงในคออย่างช้าๆความเย็นจากโพชั่นที่มีสมุนไพรเป็นส่วนผสมเริ่มกระจายไปทั่วร่างกาย พลังที่เหมือนจะหายไปกลับคืนสู่ร่างกายอย่างรวดเร็วอีกครั้ง
ในขณะที่พลังเวทย์จากโพชั่นไหลเวียนเข้าสู่กระแสจิตวิญญาณของเขา วิคตัสกวาดมือขวาไปข้างหน้าข้อมือของเขาสั่นขณะร่ายคำพูดที่เต็มไปด้วยพลังเวทที่สะสมอยู่ในตัว
" Castodia Praesendi !  "
แสงสว่างจากเวทมนตร์ค่อยๆปรากฏขึ้นรอบตัวแผ่ขยายเป็นเกราะที่ปกป้องวิคตัสจากคำสาป
พลังแห่งคำสาปแตกแขนงแยกออกไปมากมายหลายกิ่งก้านคล้ายกับต้นไม้ใหญ่ที่บิดเบี้ยวเหนือจินตนาการรับรู้ของผู้คนในยุคปัจจุบัน
สิ่งที่พบเห็นได้บ่อยที่สุดคือคำสาปที่มีจุดเริ่มต้นมาจากแม่มดผู้ร่ายคาถาโดยใช้มนต์ดำที่ทรงพลังเพื่อสร้างภัยพิบัติให้แก่เหยื่อหรือการปลุกเสกเครื่องรางสาปแช่งไปจนถึงคำสาปแห่งเลือดที่สามารถสังหารผู้คนนับพันได้ภายในชั่วพริบตา
ทว่าคำสาปที่วิคตัสเผชิญอยู่ในตอนนี้แตกต่างออกไป
มันไม่ได้มาจากมนต์ดำหรือพิธีกรรมที่สามารถทำลายล้างได้ในทันทีแต่เป็นคำสาปที่เกิดจากเจตจำนงของต้นหนามแบล็คธอร์นในป่าแห่งนี้
หากเป็นคำสาปที่ถูกร่ายขึ้นจากแม่มดจำเป็นต้องใช้มนต์คาถาที่ซับซ้อนและขั้นตอนในการตรวจสอบเพื่อระบุร่องรอยที่แท้จริงของคำสาปจึงจะสามารถสร้างพิธีกรรมชำระล้างที่ถูกต้องได้ไม่เช่นนั้นการล้างคำสาปอาจผิดพลาดจนทำให้มันแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม
แตกต่างจากคำสาปที่เกิดขึ้นโดยพลังวิญญาณธรรมชาติสิ่งนี้ไม่จำเป็นต้องใช้พิธีกรรมใดๆ แค่เพียงสัมผัสเบาๆด้วยพลังเวทย์ก็สามารถรับรู้ถึงร่องรอยของมันได้แล้ว แม้เป็นแม่มดที่มีอายุน้อยที่สุดในศตวรรษก็อาจรับรู้ถึงตราคำสาปประเภทนี้ได้อย่างง่ายดาย
คำสาปนี้ไม่ได้มาจากมนต์ดำหรือเครื่องรางที่ต้องการคำสั่ง แต่เกิดจากเจตจำนงของต้นไม้ที่ยืดหยัดด้วยพลังชีวิตของตัวเองหากมีผู้ที่สัมผัสมันคำสาปจะถูกประทับลงบนตัวทันที
เนื่องจากพลังเวทย์ระดับ 3 ของวิคตัสทำให้เขาไม่สามารถสื่อสารกับต้นไม้เหล่านี้ได้โดยตรงแต่ยังพอช่วยให้เขาค้นพบคำสาปนี้ได้อย่างรวดเร็ว
ความรู้สึกที่วิคตัสรับรู้ในตอนนี้ไม่ได้เป็นสิ่งที่เขาคุ้นเคยแต่เป็นคลื่นแรงกดดันที่สะท้อนออกจากต้นหนามแบล็คธอร์นที่เติบโตไปทั่วป่า
สิ่งเดียวที่เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนที่สุดในตอนนี้คือคำสั่งที่แฝงอยู่ในพลังกระแสจิตของพืชต้นนี้ มันคือการ 'ขับไล่ผู้บุกรุก' เป็นคำสาปที่ดูเหมือนจะคอยปกป้องป่าแห่งนี้จากการบุกรุกของสิ่งมีชีวิตภายนอก
ตราคำสาปที่ลอยอยู่แสดงให้เห็นถึงความตั้งใจอันแข็งแกร่งของต้นแบล็คธอร์นที่ถูกทิ้งร้าง
มันอาจเลวร้ายยิ่งขึ้นหากเขาไม่สามารถหาวิธีสลายคำสาปนี้ได้เร็วพอ ขณะที่พลังเวทย์ของเขาค่อยๆหมดลงอีกครั้งความวิตกกังวลในใจก็เริ่มกัดกร่อนความมั่นใจ
" ต้องรีบทำลายมันก่อน " เขากล่าวเสียงเบา มือขวาของเขาจับไปที่หน้าอกผสมผสานพลังเวทย์ในจิตใจอย่างรวดเร็ว
เขายกมือขึ้นข้างหนึ่งและเริ่มร่ายคาถาเพื่อสลายคำสาปที่ยึดร่างกายของเขาทันที
"Exilium Vincurer!"
เสียงร่ายคาถาดังกังวานไปในอากาศ ก่อนมีแสงสีเงินค่อยๆส่องออกจากปลายไม้คทาปรากฏเป็นแสงล้อมรอบเขาอย่างรวดเร็วร่างกายของวิคตัสรู้สึกเบาคล้ายกับหลุดพ้นจากพันธนาการ
เมื่อรับรู้ได้ถึงคำสาปที่สลายไปเขาจึงรีบลงมือร่ายมนต์คุ้มกันอย่างรวดเร็ว
Castodia Praesendi !
เกราะป้องกันก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วเปล่งรัศมีแสงสีเขียวล้อมวนร่างของวิคตัสออร่าจากพลังธรรมชาติที่ดูเหมือนผสมผสานเข้ากับวิญญาณแห่งพืชทำให้ร่องรอยของมนุษย์ถูกปิดกั้นไว้แม้แต่พลังคำสาปจากต้นแบล็คธอร์นก็ไม่สามารถตรวจจับการมีอยู่ของเขาได้อีกต่อไป
วิคตัสหายใจแรงมือที่เคยมั่นคงเริ่มสั่นเล็กน้อยขณะเร่งคลานผ่านโพรงหนาม ขอบกิ่งแหลมคมทิ่มแทงผ้าคลุมจนเป็นรอยขาดวิ่นมากมายแม้เขาจะพยายามระวังแต่มันก็ยากจะหลบเลี่ยงทุกรากและหนามที่อยู่เกี่ยวรอบตัว หลังจากฝ่าฟันจนพ้นโพรงหนามในที่สุดวิคตัสก็หลุดออกจากป่าอาถรรพ์วาลดัลได้สำเร็จ
ร่างกายที่แทบจะไร้เรี่ยวแรงโซเซออกมาจากความมืดของป่าหนามเขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังแบกภูเขาทั้งลูกบนบ่าตลอดทาง
ทันทีที่ก้าวพ้นขอบเขตของกำแพงหนามสีดำ ทิวทัศน์เบื้องหน้าที่แผ่ขยายออกไปคือทุ่งหญ้ากว้างสีหม่นใต้ขอบฟ้าสีจางแต่สำหรับวิคตัสมันช่างดูสดใสสว่างกว่าความน่าสะพรึงที่เขาพบเจอในป่า
ลมหายใจแรกที่ได้รับอากาศบริสุทธิ์ทำให้เขารู้สึกเหมือนเพิ่งหลุดออกมาจากขุมนรกทุกก้าวที่เท้าเดินสัมผัสเหมือนกับเหยียบย่ำไปบนเมฆ
แม้จะรู้สึกเหนื่อยล้าแต่ความรู้สึกโล่งอกเมื่อหลบหนีออกจากพื้นที่อันตรายได้สำเร็จทำให้ดวงตาของวิคตัสยังพอมีประกายแห่งความหวังเหลืออยู่บ้าง
"ในที่สุด...ข้าก็หลุดออกมาได้แล้ว "
เขาพึมพำเสียงแผ่วเบา
ความอ่อนล้าทำให้ร่างของวิคตัสทรุดลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงความคิดต่างๆล่องลอยไปจนถึงมื้ออาหารที่เขาคิดถึง
—สเต็กเนื้อวัวฉ่ำๆคู่กับโคล่าเย็นเจี๊ยบ
แม้เป็นเพียงภาพในหัวแต่ความรู้สึกนั้นกลับชัดเจนจนท้องของเขาคำรามตอบรับ
". ... เพิ่ม .. . มันฝรั่งอบ... ด้วย "
วิคตัสส่งเสียงออกมาอย่างแผ่วเบาก่อนที่ดวงตาจะค่อยๆปิดลงพร้อมกับสติของเขาที่พลันมืดดับไป
.
.
..
.
เหมือนมีเสียงกระซิบในสายลมเอ่ยเตือนกระซิบข้างหูว่าอันตรายยังไม่จบสิ้น
..
.
.!
...
..
ฝูงสัตว์สงครามขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนที่มุ่งหน้าไปตามชนเผ่ารอบๆผ่านลมหนาวที่พัดปลิวว่อนคล้ายคมมีดบาดผิวพร้อมกับทาสมากกว่า 10 คนที่ถูกบังคับให้เร่งฝีเท้าของพวกเขาเพื่อติดตามกลุ่มนักล่าของชนเผ่าดอร์สให้ทัน
ท่ามกลางกลุ่มหิมะที่เริ่มตกลงมาอย่างหนาแน่น บรรยากาศในขบวนเต็มไปด้วยความกลัวและสิ้นหวัง
เสียงลมที่หวีดหวิวดังก้องรอบตัวช่วยเน้นย้ำถึงความโหดร้ายของสถานการณ์ที่กำลังเผชิญไม่มีใครกล้าหลบหนีออกไปแม้จะเดินทางออกมาได้เกือบครึ่งวัน ทุกคนต่างรู้ดีว่าการกระทำที่โง่เขลาเช่นนั้นมีเพียงจุดจบที่รออยู่
นักรบชนเผ่าดึกดำบรรพ์จำนวนมากกว่าโหลมองดูขบวนทาสด้วยสายตาเฉยชา ชุดหนังที่ทำจากสัตว์ป่าทำให้พวกเขาดูดิบเถื่อนและน่าเกรงขาม
แม้เสียงร้องไห้โวยวายน่าสังเวชเพียงใดก็ไม่มีใครได้รับความเห็นใจจากพวกเขา สายตาของนักรบเต็มไปด้วยความเย็นชาและไร้ความปรานี เหมือนพวกเขาเคยชินกับภาพแห่งความทุกข์ที่อยู่ตรงหน้า
"รีบเดินต่อไปอย่าชักช้า!!" เสียงนักรบดังขึ้น แต่ไม่ใช่เพื่อปลอบใจหรือให้ความหวังเพียงแค่เป็นการย้ำเตือนถึงการเดินทางที่ยังไม่สิ้นสุด
ขณะที่มือของพวกเขากุมอาวุธอย่างระมัดระวัง ทุกคนต่างรู้ดีว่าเขตที่พวกเขากำลังจะผ่านคือ ป่าอาถรรพ์วาลดัล พื้นที่ต้องห้ามที่มีเรื่องราวเล่าขานถึงพลังแห่งความมืดและสัตว์ร้ายที่ไร้ความเมตตา
เมื่อพวกเขาเดินทางเข้าสู่แนวเขตของป่า ต้นไม้ที่สูงใหญ่และมืดทมิฬเริ่มโอบล้อมทางเดิน เถาวัลย์หนามสีแดง Scarlet Veil โผล่ขึ้นแทรกซ้อนตามต้นแบล็คธอร์นทำให้บรรยากาศดูอึดอัดยิ่งขึ้น
ทาสบางคนเริ่มมีอาการหวาดกลัวและตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่ลมหนาวเริ่มพัดแรงขึ้นเรื่อยๆเสียงลมที่หวีดหวิวยังคงดังก้องไปทั่วป่ากลุ่มขบวนยังคงเดินหน้าต่อไปในความเงียบงันมีเพียงเสียงฝีเท้าที่เร่งขึ้นโดยพร้อมเพรียงกันอย่างไม่มีสาเหตุ
นักรบหลายคนจับอาวุธในมือไว้แน่น แม้จะไม่ได้แสดงความหวาดกลัวแต่พวกเขาต่างรู้ดีถึงเรื่องเล่าขานเกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้
ชายนักรบผู้หนึ่งกล่าวขึ้นเบาๆ
"เราจะผ่านที่นี่ไปโดยไม่หยุดพักจนกว่าจะพ้นเขตป่า เร่งฝีเท้าเร็วเข้า!! "
ร่างของทาสที่เดินโซซัดโซเซใต้เงาทึบค่อยๆ ล้มลงไปตามเส้นทางขณะที่หน่วยสอดแนมวิ่งกลับมาหาชายที่เดินนำหน้าขบวน
"ท่านไคออร์ส!" หน่วยสอดแนมหอบหายใจหนัก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวล
"หากเรามุ่งหน้าต่อไปตามแผนที่วางไว้ เราจะไม่ทันเวลาของท่านนักบวชถ้าหากล่าช้า—"
"ไม่ต้องพูดซ้ำ" ไคออร์สขัดจังหวะ น้ำเสียงของเขาเย็นชาแต่หนักแน่นดวงตายังคงจ้องตรงไปข้างหน้าโดยไม่หันมามอง
" นักบวชอูม่าคาดหวังให้เราทำงานสำเร็จ ทาสทั้งหมดต้องถูกส่งตัวกลับถึงเผ่าไม่ว่าจะต้องใช้เวลาเท่าไร "
หน่วยสอดแนมกัดฟันแสดงสีหน้ากังวล
"แต่ท่านไคออร์ส หากเราล่าช้า... ท่านนักบวชอูม่าอาจไม่พอใจ—"
"เจ้ากำลังบอกให้ข้าทำอะไร?" ไคออร์สหันมามองด้วยสายตาเย็นยะเยือก
"ทิ้งทาสไปกลางทางรึ? หรือให้พวกมันหนีไปตายเองในป่านี่?"
เขาขยับเข้าใกล้หน่วยสอดแนมด้วยร่างกายสูงใหญ่ยืนตระหง่านจนเงาซ้อนทับเหนืออีกฝ่าย
"ถ้าเจ้ากลัวนักบวชอูม่าขนาดนั้น เจ้าควรจะทำให้แน่ใจว่าเราจะไปถึงเผ่าให้ทันไม่ใช่มาส่งเสียงหวาดกลัวอยู่ที่นี่ "
หน่วยสอดแนมนิ่งงันไม่กล้าสบตาเขาก้มหน้ารับคำสั่งเบา ๆ
"ข้าเข้าใจแล้วท่านไคออร์ส ข้าจะรีบเร่งเส้นทางให้เร็วที่สุด!! "
ไคออร์สมองตามขณะที่หน่วยสอดแนมกลับไปจัดการขบวน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเฉียบคมเขาหันไปออกคำสั่งกับนักรบคนอื่น
"เพิ่มความเร็วห้ามหยุดจนกว่าเราจะพ้นเขตป่าอาถรรพ์ !"
นักรบที่เหลือพยักหน้ารับคำสั่งทันที
ท่ามกลางความมืดและเสียงลมพัดที่ดังขึ้นเรื่อยๆมีบางสิ่งรอบตัวที่ไม่อาจอธิบายได้คล้ายกับเสียงกระซิบเตือนเบาๆจากป่า
...
.
..


## บทที่ 15 : อำนาจที่ถูกกักขัง

ขบวนของนักรบและทาสยังคงเดินหน้าต่อไปอย่างไม่หยุดยั้งตามคำสั่งของไคออร์สความเร็วที่เพิ่มขึ้นทำให้ทุกคนรู้สึกเหนื่อยล้าจนได้ยินเสียงหอบหายใจหนักหน่วงในบรรยากาศ
"ทำไมเราถึงต้องรีบขนาดนี้ด้วย?..."
เสียงความสับสนแฝงความไม่เข้าใจถึงสิ่งที่กำลังทำอยู่ในกลุ่มทาสดังขึ้นอย่างแผ่วเบา
ทาสเด็กอีกคนที่อยู่ใกล้เขารีบหยุดเตือนเขาก่อนที่เด็กหญิงคนเดียวภายในกลุ่มค่อยๆเหลือบมองป่ารอบตัวก่อนตั้งข้อสังเกต
"อย่าพูดแบบนั้น! ..เจ้าไม่รู้หรอว่าเรากำลังอยู่ที่ไหนกัน? " เสียงสั่นๆพยายามปลอบใจตัวเองและคนรอบข้างแต่ไม่อาจเก็บซ่อนความกลัวได้
"ป่าที่นี่ดูไม่เหมือนกับที่เราเคยผ่านมา ข้าไม่ได้พูดเล่นนะ! มันแปลกเกินไปข้ารู้สึก...รู้สึกเหมือนกับว่าเรากำลังถูกติดตาม!"
ทาสคนหนึ่งที่เดินอยู่ข้างหลังรีบพูดขึ้นในท่าทีร้อนรน ความหวาดกลัวเริ่มคืบคลานเข้ามาในใจของทาสคนอื่นๆทุกคนต่างรู้สึกได้ถึงสิ่งผิดปกติของบรรยากาศโดยรอบ
ไคออร์สยังคงเดินนำขบวนโดยมีสายตาที่มองไปข้างหน้าอย่างเฉียบคมราวกับไม่ได้ยินเสียงกระซิบของพวกเขา ขณะที่เสียงของทาสและนักรบค่อยๆเงียบไปเมื่อคำสั่งของนักบวชชนเผ่าถูกพูดถึงอีกครั้ง
"ท่านอูม่าสั่งให้เราพาทาสกลับไปยังเผ่าให้ทันเวลาไม่เช่นนั้น…"
นักรบที่ถือหอกหินกล่าวเสียงต่ำขณะมองไปยังเส้นทางข้างหน้าหัวใจของเขารู้สึกหนักอึ้งกับคำสั่งที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
"เหล่าทวยเทพทั้งหลายโปรดเมตตา เจ้าก็รู้ว่าหากทุกอย่างไม่เป็นไปตามคำสั่งที่ท่านนักบวชต้องการจะเกิดสิ่งใดขึ้น แต่พวกเจ้าก็รู้ยิ่งในช่วงที่ฤดูหนาวใกล้เข้ามาเช่นนี้การเดินทางจะยิ่งยากขึ้นถ้างานครั้งนี้เราล่าช้าเกินกว่ากำหนดล่ะ...?? "
ชายทางฝั่งด้านขวามือกล่าวดังขึ้นทันทีที่ได้ยินเขาพูดเสียงหดหู่ ก่อนจะมองไคออร์สที่ยังคงเดินนำขบวนไปข้างหน้า ท่าทางของเขาไม่ได้แสดงความวิตกกังวลแต่คำพูดของชายผู้นั้นกลับเพิ่มความรู้สึกกดดันให้กับทุกคน
ไคออร์หันไปมองพร้อมสายตาเย็นชาคมกริบเสียงของเขาแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยอำนาจ
"ฤดูหนาวไม่ใช่สิ่งที่เราต้องกังวลในตอนนี้หยุดพูดไม่เข้าเรื่องรีบเดินทางต่อกันได้แล้ว!แผนเดินทางกลับเผ่ายังคงใช้กำหนดเดิมคำสั่งจากท่านอูม่าไม่อาจเบี่ยงเบนได้ "
เขาพูดพร้อมกับเพิ่มความเร็วในการเดิน
ทาสคนหนึ่งในขบวนเริ่มรู้สึกถึงความหนาวเย็นในอากาศและเสียงลมที่พัดมาอย่างรุนแรงเสียงกระซิบจากป่ารอบๆดูเหมือนจะยิ่งดังขึ้นกลายเป็นเสียงเหมือนเตือนภัยอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
"ข้าเห็นด้วย!! หากไม่ทันเวลาสิ่งที่เกิดขึ้นอาจร้ายแรงเกินกว่าที่เราจะรับมือได้ ข้าว่ารีบกลับเผ่าก่อนเพื่อให้ทันเวลาที่ท่านอูม่ากำชับไว้น่าจะปลอดภัยกว่าส่วนเรื่องทาสที่เหลือนั้น...."
ชายผู้ถือหอกหินกล่าวอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวลสายตาเหลือบมองทุกคนเพื่อขอความเห็น แต่ไคออร์สไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมเขาเพียงแค่ให้ทุกคนรีบเดินต่อไปข้างหน้าโดยรู้ว่าพวกเขากำลังเสียเวลาอยู่กับการโต้แย้งกัน
"เราควรแบ่งกำลังไปตามหาทาสจากเผ่าต่างๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่"
จู่ๆนักรบคนหนึ่งในขบวนที่ถือค้อนหนักก็กล่าวขึ้นด้วยเสียงหนักแน่นโต้แย้งออกมาด้วยอารมณ์
"แม้การมุ่งหน้ากลับไปเผ่าจะถึงทันเเวลา แต่จำนวนทาสพวกนี้ก็ยังไม่ครบอยู่ดีบางชนเผ่ายังอยู่อีกไกลเราไม่สามารถปล่อยพวกมันไปได้! "
ไคออร์สเหลือบมองคนพูดและทั้งสองประจันหน้ากันอย่างดุเดือด
" นี่ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าสามารถตัดสินใจเองได้ แค่ทำตามข้าก็พอ! "
นักรบด้านหลังที่ดูคุ้นชินกับสถานการณ์นี้หันไปมองเพื่อนร่วมขบวนแล้วพูดอย่างสงสัย
"แค่เตรียมพวกแรงงานทาสทำไมท่านอูม่าถึงต้องให้เรารีบกลับในเวลานี้? นี่มันกระทันหันเกินไปหรือเปล่า? "
อีกฝ่ายแย้งขึ้นเสียงดัง
"มันไม่ใช่เรื่องแค่ทาส! มันเกี่ยวกับชีวิตของพวกเราเอง ท่านอูม่ารู้ดีที่สุดว่าต้องจัดการอย่างไรเจ้าอย่าสงสัยในคำสั่งแม้แต่ทาสหนึ่งคนก็ไม่สามารถปล่อยให้หนีรอดไปได้ !!"
ไคออร์สที่เดินนำอยู่ข้างหน้าได้ยินการโต้แย้งของทั้งสองคน จึงหยุดเดินและหันไปมองพวกเขา ด้วยสายตาที่เยือกเย็น
" หยุดพูดไร้สาระ! ข้าบอกให้รีบไปต่อได้แล้ว "
เสียงของเขาดังกึกก้องในความเงียบ
"ท่านอูม่าและหัวหน้าเผ่ามีเหตุผลที่สั่งการแบบนั้น ส่วนเรื่องทาสที่ยังไม่ครบเรื่องนี้ข้าจะไปหารืออีกครั้ง!! และอย่าพยายามทักท้วงคำสั่งที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้! " เขาไม่ให้เวลาพวกเขาถามอะไรอีกก่อนจะเดินต่อไปอย่างรวดเร็ว
นักรบที่ยังคงรู้สึกไม่พอใจทำได้แค่จ้องมองด้านหลังของไคออร์ที่เดินนำไปข้างหน้า
ท่ามกลางการโต้เถียงที่ยังคงดังก้องในขบวน นักรบบางคนหันไปสบตากันในความขุ่นเคือง ขณะที่ไคออร์ยังคงเดินนำต่อไปราวกับไม่สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องหลัง
เสียงฝีเท้าในป่าเริ่มกลับมาดังขึ้นอีกครั้งแต่คราวนี้ไม่ใช่เสียงฝีเท้าของขบวนเท่านั้น
"ชู่ว!."  หัวหน้านักรบส่งเสียงขัดจังหวะการโต้เถียงที่ดุเดือดของเหล่าทีมลาดตะเวน
สายตาดุดันเพ่งมองตรงไปยังแนวชายป่าดำที่ไกลออกไปเกือบ 50 เมตร ได้อย่างคมชัดราวกับว่าภาพตรงหน้าอยู่ห่างจากเขาเพียงเอื้อมมือ
"เงียบซะ! มีบางอย่างกำลังมา" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาดก่อนจะยกมือขึ้นทำสัญญาณให้ทุกคนหยุด
ทุกคนหยุดพูดคุยและมองตามสายตาของหัวหน้านักรบแต่สิ่งที่พวกเขาต้องเผชิญคือความเงียบที่มีน้ำหนัก เสียงลมพัดผ่านกิ่งไม้ดังเหมือนกระซิบจากที่ไหนสักแห่งราวกับว่าป่ากำลังเฝ้ามองดูพวกเขาอยู่
ท่ามกลางความเงียบทุกคนในขบวนหยุดและหันไปมองไปยังแนวป่า ขณะที่สายลมพัดแรงขึ้นจนพวกเขาสามารถได้ยินเสียงหอบหายใจของกันและกันสภาพอากาศเริ่มหนาวเย็นลงแต่ความตึงเครียดในอากาศกลับไม่เคยลดลง
"มันคืออะไร?" ชายคนหนึ่งในกลุ่มกระซิบอย่างระมัดระวังเมื่อพูดจบสายตาของทุกคนในขบวนก็หันมองไปตามจุดที่เขาชี้
พุ่มไม้สั่นเล็กน้อยราวกับมีบางสิ่งซ่อนอยู่ภายในการเคลื่อนไหวเพียงชั่วครู่ที่เกิดขึ้นดึงดูดความสนใจของผู้คนในขบวน ทุกคนต่างหยุดการกระทำลงและจ้องมองไปที่ป่ารอบตัวอย่างระมัดระวัง
จุดพักที่เคยเต็มไปด้วยการโต้เถียงและเสียงร้องของเหล่าทาสกลับเงียบสงัดลงอย่างพร้อมเพียงความน่ากลัวของป่าอาถรรพ์ถูกพูดถึงกันอย่างกว้างขวางแม้แต่ทาสแรงงานในเผ่าก็เคยได้ยินเรื่องเล่ามาบ้างไม่มากก็น้อย
ไคออร์สปรับสายตาให้คมชัดขึ้น ก่อนจะเห็นร่องรอยบางอย่างบนกำแพงหนามสีดำราวกับว่ามันถูกแหวกออกเป็นเส้นทางเพียงชั่วครู่และมีบางสิ่งถูกโยนออกมาที่พื้น
ใจของเขาหยุดเต้นเล็กน้อยเมื่อเห็นสิ่งที่ตกอยู่มันดูเหมือนเศษซากบางอย่างที่ถูกทิ้งไว้
"ที่นั่น… มีบางสิ่งถูกปล่อยออกมา" ชายหนุ่มนักรบผิวสีเข้มพูดขึ้น ขจัดความเงียบในกลุ่ม
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจแต่ทว่าท่าทางของเขายังคงอยู่ในท่าเฝ้าระวังไม่ลดละ ดวงตาของเขาสังเกตทุกการเคลื่อนไหวของสิ่งรอบตัว
ท่ามกลางความเงียบไคออร์สจ้องไปยังร่องรอยนั้น ร่างสูงใหญ่ของเขายืนนิ่งราวกับคิดคำนวณสิ่งที่ควรทำต่อไปก่อนจะพูดว่า
" ส่งคนไปตรวจดูว่ามันคืออะไร "
ทันทีที่คำสั่งออกจากปากทุกคนในขบวนต่างขยับลงมือตามภารกิจความกลัวที่ไม่ได้พูดออกมายังคงแฝงอยู่ในทุกการกระทำ
ทุกคนรู้ดีว่าการสำรวจในสถานที่เช่นนี้อาจนำไปสู่สิ่งที่ไม่คาดคิดบางทีอาจเป็นความตายที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้
ชายหนุ่มที่ได้รับคำสั่งรีบตรงไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง สายตาของเขาตั้งใจมองไปยังเส้นทางที่เปิดออกก่อนหยุดอยู่ตรงจุดที่มีร่องรอยนั้น และพยายามสังเกตว่ามันคืออะไร
"หัวหน้า! หัวหน้า!!"
เสียงตะโกนดังจากนักรบที่อยู่ด้านหน้าทำให้ไคออร์สเร่งฝีเท้าตามไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อมาถึงนักรบหลายคนต่างยืนล้อมรอบร่างของชายคนหนึ่งที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ใบหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความตกใจ
เหนือซากหญ้าที่แห้งกรัง ทุกคนต่างเห็นด้วยสายตาของตนเองว่าสิ่งที่ถูกโยนออกมาจากป่าอาถรรพ์คือ 'มนุษย์' ซึ่งเป็นเรื่องยากที่จะพบคนที่สามารถรอดชีวิตออกมาได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงฤดูหนาวเช่นนี้
"เป็นไปได้ยังไง..." ไคออร์สพึมพำขณะจ้องมองร่างนั้น เขาหรี่ตาอย่างไม่ไว้ใจก่อนจะถามเสียงต่ำกับนักรบที่อยู่ใกล้ ๆ
" ไปตรวจดูว่าพบร่องรอยอื่นอีกหรือไม่? "
หน่วยลาดตะเวนบางส่วนรีบรับคำสั่งก่อนแยกย้ายกันไปตรวจรอบๆริมแนวป่าสีดำทมิฬ
"นอกจากเรื่องเล่าที่ส่งต่อข้าไม่เคยได้ยินว่ามีใครสามารถรอดชีวิตจากในป่านั้นได้ต่อให้เป็นนักรบฝีมือดีที่สุดของเราก็ตาม..."
นักรบคนหนึ่งตอบเสียงสั่นขณะเหลียวมองไปทางป่าด้วยความหวาดระแวง
" หรือจะ...เป็นอสูรทมิฬ? "
"ไม่ใช่" ไคออร์สกล่าวเรียบ ๆแต่สายตาของเขายังคงจับจ้องชายปริศนา
"มันเป็นมนุษย์แน่ๆแต่อะไรทำให้มันถูกโยนออกมาจากป่าทั้งทียังมีลมหายใจแบบนี้..."
ไคออร์สเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะสั่งการ
"ระวังตัวกันให้ดี ทุกคนถอยห่างไปก่อนข้าจะตรวจดูชายคนนี้เอง "
"...ทำไมไม่ให้ข้าจัดการซะเลยล่ะ?"
นักรบเผ่าดอร์สผู้หนึ่งพูดขึ้นพร้อมกับยกหอกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาของเขาเป็นประกายเย้ยหยันขณะมองร่างชายลึกลับที่นอนหมดสติอยู่
"คนที่รอดออกมาจากป่าอาถรรพ์ได้ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา ข้าว่าปล่อยไว้ก็มีแต่จะเป็นภัยกับพวกเราเท่านั้น"
ไคออร์สยกมือขึ้นห้าม
"ยังไม่ต้อง! ข้ามีแผนการบางอย่าง"
"แต่ถ้ามันคืออสูรทมิฬจริงๆล่ะ? ข้าอยากเห็นนักว่า เลือดของปีศาจจะร้อนแรงแค่ไหน"
เสียงหัวเราะต่ำๆ ดังขึ้นในกลุ่มนักรบ พวกเขาจ้องมองชายที่นอนหมดสติอย่างกับเหยื่อที่กำลังรอการถูกสังหาร ไม่มีความเมตตา ไม่มีความหวั่นไหว มีเพียงความเหี้ยมโหดและความกระหายสงครามเท่านั้น
ไคออร์สมองพวกนักรบเผ่าดอร์สที่ยิ้มเยาะกันด้วยแววตาเคร่งขรึมก่อนจะกล่าวอย่างเย็นชา
"ใจเย็นไว้ก่อน ข้ายังไม่ต้องการให้มันตาย อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ตอนนี้"
"ดูจากเสื้อผ้าและร่างกายไม่น่าจะเป็นคนจากเผ่าใกล้เคียง " ไคออร์สตอบเสียงเรียบเขาสังเกตเห็นว่าร่างกายของเด็กหนุ่มดูอ่อนแอมากจนไม่สามารถหลบหนีจากอันตรายในป่าแห่งนั้นได้
"มันยังมีชีวิตอยู่! " นักรบอีกคนชี้ไปที่หน้าเด็กหนุ่มที่ดูเหมือนจะมีลมหายใจเบา ๆ
"ข้าว่าเราควรทำอะไรสักอย่าง !!?"
ไคออร์สหัวเราะแผ่วเบา ดวงตาเย็นชาแล้วยกมุมปากขึ้นนิด ๆ
"ทำอะไรงั้นหรอ? ถ้าฆ่ามันตอนนี้พวกเราจะเสียเวลาเปล่า แต่ข้าคิดว่าเราอาจใช้ประโยชน์จากมันได้ ไม่ใช่ว่าเราต้องการทาสเพิ่มอยู่หรอ ? "
นักรบเผ่าดอร์สต่างสบตากันแล้วพยักหน้าด้วยรอยยิ้มเหี้ยม
"แต่ถ้ามันสร้างปัญหาขึ้นมาเมื่อไหร่ ข้าไม่รับประกันว่ามันจะมีชีวิตรอด"
นักรบที่อยู่ด้านข้างก็ออกมาอย่างรู้หน้าที่ก่อนพลิกสำรวจและถอดเสื้อคลุมหญ้าดาวตกออกมาเหลือเพียงกางเกงเศษหญ้าที่คลุมท่อนล่างของเขาเท่านั้น
ร่างของเด็กหนุ่มที่ยังคงไร้การเคลื่อนไหว เขาดูเหมือนจะเป็นคนแปลกหน้าจากเผ่าอื่น แต่ความสงสัยยังคงปกคลุมไปทั่วทั้งในเรื่องของที่มาของเขาและเหตุผลที่เขาปรากฏตัวในป่าอาถรรพ์นี้
ไคออร์สยังคงยืนมองร่างนั้นอยู่ด้วยความนิ่งสงบ ก่อนจะหันไปสั่งการให้พวกนักรบตรวจสอบพื้นที่โดยรอบอย่างระมัดระวัง
"แต่จะไว้ใจได้เหรอ?มันอาจจะเป็นกับดักก็ได้ข้ารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างแฝงอยู่ . . " นักรบคนเดิมถามด้วยน้ำเสียงที่ยังเต็มไปด้วยความระแวง
"จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นถ้ามันเป็นกับดัก กำลังคนของเรายังพอต้านทานมันได้สักพัก..แต่ถ้ามันคิดจะหนีหรือทำเรื่องผิดปกติจริงๆข้าจะจัดการเอง "
ไคออร์สตอบขณะยืนนิ่งไปชั่วขณะก่อนจะเดินเข้าไปใกล้เด็กหนุ่ม เสียงลมที่พัดผ่านในป่าลึกทำให้ความตึงเครียดในอากาศยิ่งเพิ่มขึ้นทุกคนมองไปที่ไคออร์สแต่ก็ไม่มีใครกล้าแย้งคำสั่ง
ขณะที่นักรบอีกสองคนพากันมองไปที่เขาด้วยความสงสัยก่อนเห็นไคออร์สหยิบเชือกที่ทำจากวัสดุพิเศษออกมาจากกระเป๋าหนังที่อยู่ข้างเอว เขาย่อตัวลงข้างๆวิคตัสที่นอนอยู่บนพื้นดิน มือหนึ่งจับข้อมือของเขาไว้ขณะที่อีกมือหนึ่งเริ่มพันเชือกรอบข้อมืออย่างระมัดระวัง
เชือกนั้นส่องแสงจางๆเมื่อสัมผัสกับผิวของเด็กหนุ่ม ราวกับมีชีวิตที่ตอบสนองต่อร่างกายของเขา ว่ากันว่าเชือกนี้มีความสามารถในการกักขังพลังของผู้ที่ถูกมัดเมื่อพันรอบร่างกายแล้วจะทำให้พลังเวทย์ของผู้ถูกมัดลดลงหรือแม้แต่หยุดการใช้งานทั้งหมดไปชั่วขณะ
ไคออร์สยืนนิ่งขณะที่มือของเขาหยิบเชือกมัดข้อมือวิคตัสให้แน่นขึ้นจนเกิดรอยแดงๆบนข้อมือด้วยความสามารถจาก เชือกครอบงำ ทำให้เขามั่นใจว่าแม้เด็กหนุ่มจะมีพลังบางอย่างแต่มันก็ไม่สามารถต่อกรกับพวกเขาได้ในสภาพเช่นนี้
เมื่อมัดข้อมือวิคตัสเสร็จสิ้นไคออร์สก็ลุกขึ้นยืนและหันไปสั่งการให้เหล่านักรบและทาสที่เหลือเตรียมตัวเดินทางกลับสู่เผ่าดอร์ส
ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมร่างของวิคตัสถูกหามไปอย่างระมัดระวัง ขณะที่นักรบที่เหลือคอยถืออาวุธป้องกันจากสิ่งไม่คาดคิด
"เตรียมตัวกลับไปที่เผ่า หลังจากนี้เราจะไม่หยุดอีกต่อไป!!"
ไคออร์สกล่าวสั่งการเสียงแข็ง ท่าทางของเขากระตุ้นให้เหล่านักรบและทาสที่เหลือเตรียมตัวเดินทางด้วยความระมัดระวังมากยิ่งขึ้น
วิคตัสยังคงนิ่งเงียบในสภาพที่ถูกมัดไว้ลมหายใจของเขาค่อยๆช้าลงขณะที่ภายในจิตใจของเขาดูเหมือนจะมีการต่อสู้ที่มองไม่เห็นเกิดขึ้น . .
บางอย่างในร่างกายของเขาเริ่มปั่นป่วนราวกับมีพลังบางอย่างพยายามต่อต้านการควบคุมนี้ พลังที่ซ่อนเร้นภายในร่างกายของเขาอาจกำลังตื่นขึ้น แต่เชือกครอบงำยังคงทำหน้าที่ได้อย่างไร้ที่ติป้องกันไม่ให้เขาทำอะไรได้
ความกดดันแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูทุกฝีเท้าที่ก้าวกระทบพื้นดินดังก้องในหัวของแต่ละคน ราวกับบอกถึงชะตากรรมที่รออยู่เบื้องหน้า
นักรบเดินนำอย่างเงียบขรึมดวงตาจับจ้องไปยังเส้นทางข้างหน้าอย่างแน่วแน่ ทาสที่ถูกผูกติดกันเป็นแถวยาวต่างก้มหน้าก้มตาเดินตามด้วยความเหนื่อยล้าและหวาดกลัว ปลายทางของพวกเขาคือดินแดนของ ชนเผ่าดอร์ส สถานที่ที่ไม่มีใครในหมู่ทาสเคยก้าวเข้าไปมาก่อน มีเพียงเรื่องเล่าถึงความโหดร้ายของชนเผ่าที่ดังก้องอยู่ภายในใจของทุกคน
...
..


## บทที่ 16 : โลกใหม่ที่ไร้พลัง

ขบวนชนเผ่าดอร์สยังคงเดินหน้าอย่างต่อเนื่อง ไคออร์สนำพวกเขาออกจากเขตป่าวาลดัลด้วยความเร็วขณะที่นักรบคนอื่นๆเริ่มหันกลับมาพูดคุยและหัวเราะกัน
วิคตัสลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า ความเจ็บปวดจากเชือกที่บาดข้อมือและข้อเท้าส่งผ่านมาทุกการเคลื่อนไหว หัวของเขาหนักราวกับถูกโขกกับหิน แม้แต่ความทรงจำยังคงพร่ามัว
เขาหันมองรอบๆและพบสายตาจากทาสที่เดินอยู่ข้างๆที่จ้องมองด้วยความหวาดระแวงไม่กล้าเข้าใกล้ราวกับเขาเป็นเชื้อโรค
"อึก..." วิคตัสครางเสียงแผ่ว อาการมึนงงทำให้เขาพูดอะไรไม่ได้มากแต่เสียงครางของเขาดังพอที่จะดึงความสนใจของนักรบดอร์สคนหนึ่ง
" ,฿@#")'/?..$££π "  ชายร่างใหญ่ผิวคล้ำเดินเข้ามาใกล้เสียงของเขาแข็งกระด้างและไม่เป็นมิตร วิคตัสมองขึ้นไปก่อนพบกับดวงตาสีเหลืองอำพันจ้องลงมาที่เขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
"นิ่งไว้!อย่าทำอะไรโง่ๆ...พวกมันจะฆ่าเจ้า" ทาสคนหนึ่งกระซิบเตือนเบาๆด้วยความเร่งรีบและหวาดกลัว
นักรบดอร์สหัวเราะในลำคออย่างขบขันก่อนจะพูดอะไรบางอย่างกับไคออร์ส
"น่าสมเพชสิ้นดี....หึ" ไคออร์สพูดเป็นภาษาของเขาเอง ขณะที่นักรบคนอื่นหัวเราะตาม แม้วิคตัสจะฟังไม่ออกแต่เขารับรู้ได้จากน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการเหยียดหยาม
วิคตัสเริ่มหายใจแรงขึ้น เขาไม่เข้าใจภาษาเหล่านั้น แต่เขาอ่านความหมายในแววตาของพวกเขาได้ชัดเจน พวกมันไม่ไว้ใจเขาและที่เลวร้ายกว่านั้นพวกมันเห็นเขาเป็นสิ่งที่ต้องกำจัด
วิคตัสพยายามขยับตัวแต่เชือกที่รัดแน่นทำให้ทุกการเคลื่อนไหวเจ็บปวด
เขารู้สึกได้ถึงสายตาของคนรอบตัวทั้งนักรบและทาสที่มองมาพวกเขาไม่ได้มองด้วยความเห็นใจแต่ด้วยความรังเกียจ
ไคออร์สยังคงเฝ้าสังเกตปฏิกิริยาก่อนที่ดวงตาของเขาจะเป็นประกายเยือกเย็น มือหนึ่งยกขึ้นเป็นสัญญาณให้ขบวนหยุด ความเงียบเข้าปกคลุมอย่างกะทันหันแม้แต่เสียงใบไม้สั่นก็ยังเหมือนจะหยุดไปชั่วขณะ
"มีอะไรจะพูดมั้ยเจ้าคนนอกรีต?" ไคออร์สพูดช้าๆในคำพูดที่แฝงด้วยความเย็นชา
วิคตัสรู้สึกเหมือนเวลาหยุดไปชั่วขณะ เขาไม่ได้เข้าใจคำพูดของไคออร์สแต่ความกดดันที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงนั้นทำให้รู้สึกถึงการคุกคามที่ไม่อาจหลบหลีกได้
วิคตัสกัดฟันพยายามข่มความเจ็บปวดเขาตอบเสียงแผ่ว พยายามไม่สบตากับผู้คุมตัว
"ข้า... ข้าไม่รู้ ข้าจำอะไรไม่ได้..."
วิคตัสเริ่มพูดในภาษาของตัวเอง แต่ทุกคำที่ออกจากปากกลับเป็นเสียงที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน เสียงของเขาดังแปลกหูและขบวนทั้งหมดกลับหยุดหายใจเมื่อได้ยินภาษาแปลกประหลาดนั้น
นักรบคนหนึ่งเบิกตากว้าง ราวกับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยินเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ
"นั่นมันภาษาของชนเผ่าต้องสาป!?"
นักรบอีกคนก้าวเข้ามาและพูดเป็นภาษาของชนเผ่าดอร์สด้วยความเร่งรีบ
"เด็กนี่มาจากป่าวาลดัลที่ไม่เคยมีใครรอดออกมาได้นอกจากปีศาจ มันเป็นลางร้าย!! มันเป็นพวกซีเรน !!!ข้าบอกแล้วว่าเราควรฆ่ามันทิ้ง !"
คำพูดนั้นกระตุ้นเสียงครางแผ่วจากทาสหลายคน พวกเขาถอยห่างจากวิคตัสราวกับว่าเขาเป็นโรคร้ายที่แพร่เชื้อได้
ทาสบางคนในขบวนสะดุ้งเล็กน้อย พวกเขาเริ่มซุบซิบกันเบาๆ
"มันคือ ซีเรน! พวกต้องสาป!!" เสียงหนึ่งในกลุ่มทาสดังขึ้นอย่างลืมตัวใบหน้าของเขาซีดเผือดเมื่อรู้ตัวว่าพูดคำต้องห้ามออกไป
วิคตัสสะดุ้งตกใจกับท่าทางของทุกคนที่มองเขาราวกับเป็นตัวประหลาดเขาพอจับใจความและศัพท์แปลกๆที่คนพวกนี้พูดซ้ำๆได้บ้าง
... Se..ren... ซี..ซีเรน ?
แต่ก่อนที่เขาจะมีโอกาสถามหรือแม้แต่โต้ตอบอะไร ไคออร์สก็ฟาดอาวุธไปยังกลุ่มทาสด้วยท่าทางที่ดุร้ายราวกับพายุ
"หุบปาก!" เสียงตวาดดังก้อง ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมไม่แสดงความรู้สึกใดๆนอกจากความโกรธที่ถูกเก็บไว้ในลึกที่สุดของดวงตาคู่นั้น
"เจ้าทุกคนคิดว่าจะหลุดรอดด้วยการกระทำเช่นนี้งั้นหรอ ไอ้พวกโง่?"
ทาสทุกคนหุบปากเงียบก้มหน้าลงด้วยความกลัวทันที
ความตึงเครียดในอากาศยังคงอยู่ทว่าความกลัวกลับสะท้อนออกจากทุกใบหน้าสายตาที่มองมาที่วิคตัสเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจยังคงเดินหลีกเลี่ยงห่างจากเขาโดยไม่พูดอะไร
ไคออร์สหันไปมองวิคตัสด้วยแววตาที่ไม่อ่อนลง "มันไม่สำคัญหรอกว่ามันจะเป็นใครแต่เราจะพามันไปที่เผ่า ถ้ามันเป็นภัยร้ายจริงข้าจะเป็นคนจัดการมันด้วยตัวเอง! "
เขาประกาศเสียงดังราวกับต้องการย้ำความแน่วแน่ให้ทุกคนรับรู้ คำพูดของไคออร์สดังก้องไปทั่วก่อนที่ขบวนจะเริ่มเคลื่อนตัวต่ออีกคร้้งแต่ความหวาดระแวงที่จับจ้องไปยังวิคตัสกลับยิ่งลึกซึ้งขึ้น
"เจ้าคือซีเรน..ภัยร้าย....ที่ต้องถูกกำจัด"
เสียงของทาสด้านหลังบ่นพำพึมดังขึ้นอีกครั้งราวกับคำพูดนั้นกำลังสะท้อนภายในหัวของทุกคนที่ได้ยิน
ทาสคนนั้นรีบก้มหน้าลง มือสั่นระริกขณะเอื้อมไปจับสร้อยข้อมือไม้เก่าๆราวกับหาที่พึ่งพิงจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์
วิคตัสยังคงเงียบเพื่อสังเกตสถานการณ์แม้จะไม่เข้าใจภาษาที่คนเหล่านี้พูดแต่ความรู้สึกของการถูกตราหน้าว่าเป็นตัวอันตรายจากทุกคนนั้นชัดเจนเกินไป
จนกระทั่งเมื่อพวกเขาเดินพ้นจากแนวร่มเงาของป่าทึบ ความตกใจครั้งใหญ่ก็แล่นเข้ามาใส่วิคตัสอย่างจัง
เขายืนตัวแข็งราวกับขาทั้งสองถูกตรึงไว้กับพื้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างขณะมองไปยังทิวทัศน์ที่แปลกตา ทุกอย่างรอบตัวดูแตกต่างจากที่เขาคุ้นเคย ท้องฟ้าไม่ใช่สีฟ้าอ่อนเหมือนที่เคยรู้จักแต่เป็นสีม่วงเข้มที่เต็มไปด้วยเมฆหมอกแปลกๆลอยไปมาเหมือนมีชีวิต
ทุกๆสิ่งที่เขามองเห็นทำให้รู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่ในโลกที่ไม่คุ้นเคย
"น-นี่มันที่ไหนกัน?" เขากระซิบเสียงสั่น ขณะมองไปที่ทิวทัศน์ที่เต็มไปด้วยต้นไม้แปลกๆและพื้นดินที่ไม่เคยเห็นมาก่อน พื้นดินรอบๆแห้งแล้งเต็มไปด้วยรอยแตกที่ถูกความร้อนทำลาย
ดวงอาทิตย์ที่ลอยอยู่บนฟ้ายังคงเป็นสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจที่สุด มันมีขนาดใหญ่กว่าที่เขาคุ้นเคยมากและรอบๆดวงอาทิตย์มีดาวเคราะห์หลายดวงลอยวนเวียนไปมา
บางดวงมีสีฟ้าอมเขียว บางดวงมีสีส้มสดใส แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกแปลกใจมากที่สุดคือการที่ดวงอาทิตย์ไม่เคลื่อนไหวตามปกติมันหมุนวนเหมือนมีอะไรบางอย่างควบคุมมันอยู่
วิคตัสรู้สึกเหมือนกำลังติดอยู่ในที่ที่ไม่สามารถหนีจากไปได้และทุกๆอย่างที่เคยรู้จักได้หายไปในชั่วพริบตา เขาพยายามตั้งสติแต่ก็ยังไม่สามารถเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นได้
"นี่มัน...เกิดอะไรขึ้นกับข้า? ทำไมทุกอย่างถึงเป็นแบบนี้?" เสียงเขาสั่นและเบาจนแทบไม่สามารถได้ยินตัวเองพูดราวกับกลัวที่จะได้ยินคำตอบจากโลกที่ไม่รู้จักนี้
เขาเค้นสมองพยายามคิดหาคำอธิบายแต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไร ความจริงที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็ยิ่งทำให้เขาสับสนมากขึ้น
วิคตัสหันกลับไปมองตัวเองก่อนพบว่าถูกมัดแน่นอยู่กับเสาไม้ในท่าทางที่ทำให้เคลื่อนไหวได้ยาก มือและเท้าถูกผูกด้วยเชือกหนาที่มัดแน่นจนแทบจะหายใจไม่ออก
แต่นั่นยังไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจที่สุด
เพราะจู่ๆความรู้สึกของการสูญเสียพลังเวทย์ที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของตัวเขาได้หายไปจนหมดสิ้นวิคตัสพยายามเรียกพลังออกมาอีกครั้งแต่กลับมีเพียงมือของเขาที่เคลื่อนไหวในอากาศอย่างว่างเปล่า
"ไม่... ไม่จริง...เกิดอะไรขึ้นกับข้า!!?"" เขาพูดกับตัวเองอย่างสับสนพยายามสอดส่ายตามองหาคำตอบจากทุกทิศทาง
มันเหมือนกับการถูกตัดขาดจากโลกเดิมที่เขารู้จัก เขาไม่สามารถรับรู้ได้ถึงอะไรที่เป็นของตัวเองหรือแม้กระทั่งความสามารถที่เคยมี
วิคตัสหายใจเข้าออกช้าๆเพื่อดึงตัวเองกลับมาจากความตื่นตระหนก
ใจเย็นๆ ต้องคิดให้ได้ว่าทำไมทุกอย่างถึงเป็นแบบนี้
ความคิดนี้ดังก้องในหัวคล้ายเป็นด้ายเส้นสุดท้ายที่เขายึดไว้
วิคตัสหลับตาลงชั่วครู่พยายามเพ่งสมาธิเพื่อสัมผัสถึงพลังเวทย์ในตัวเองแต่ยังคงมีเพียงความว่างเปล่าที่ตอบกลับมาเหมือนกับว่ามีบางสิ่งปิดกั้นทุกช่องทางที่เขาเคยรู้จัก
เขากัดฟันแน่นพร้อมกับความกลัวที่แทรกเข้ามาในหัวใจ
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งสิ่งแรกที่ดึงความสนใจของเขาคือกลุ่มนักรบดอร์สที่กำลังจ้องมองเขาอย่างไม่ไว้วางใจ
.
..
.
เมื่อขบวนเดินทางผ่านพ้นแนวต้นไม้หนาแน่นใน ป่าอาถรรพ์วาลดันวิคตัสรู้สึกได้ถึงความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากทุกทิศทาง
เสียงพูดคุยของเหล่านักรบดอร์สดังถี่ขึ้นกว่าเดิม แม้จะเป็นภาษาที่วิคตัสไม่เข้าใจแต่โทนเสียงที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบนั้นบ่งบอกว่าพวกเขาใกล้ถึงจุดหมายแล้ว
เขาเหลือบมองไปรอบๆเพื่อสังเกตเส้นทางก่อนจะเห็นต้นไม้แปลกๆสูงชะลูดที่มีเถาวัลย์พันกันเหมือนกรงขังตั้งอยู่ด้านหน้า
เส้นทางเริ่มลาดชันและเต็มไปด้วยหินที่ถูกกัดเซาะอย่างผิดธรรมชาติ สัญลักษณ์แปลกๆ ที่ถูกสลักบนหินแต่ละก้อนทำให้เขารู้สึกหนาวเย็นถึงกระดูก สิ่งนี้ไม่ใช่แค่เครื่องหมายแต่ดูเหมือนเป็นคำเตือนถึงบางสิ่ง
ทันทีที่พวกเขาก้าวพ้นแนวป่าเสียงกลองทุ้มต่ำก็ดังก้องขึ้นมาจากที่ไกลๆคล้ายต้อนรับกลุ่มนักรบที่กลับมา
หัวใจของวิคตัสกระตุกวูบเสียงนั้นไม่ใช่เสียงแห่งการเฉลิมฉลองแต่มันมีแรงกดดันแฝงอยู่ในทุกจังหวะที่ดังขึ้น
เพียงไม่นานขบวนของพวกเขาก็เดินเข้าสู่ชนเผ่าดอร์สที่ดูราวกับภาพที่หลุดออกมาจากฝันร้าย
กระโจมที่ทำจากไม้และหนังสัตว์เรียงรายอยู่บนพื้นดินเต็มไปด้วยร่องรอยและกลิ่นไม่พึงประสงค์กระโจมบางส่วนมีเสาไม้ขนาดใหญ่ที่สลักสัญลักษณ์ลึกลับประดับด้วยหัวกระโหลกสัตว์ตั้งอยู่ข้างๆ
วิคตัสถูกผลักให้เดินเข้าไปที่ลานกว้างแห่งหนึ่งพร้อมกับทาสคนอื่นๆจากนั้นนักรบที่เหลือรอบตัวก็เริ่มเงียบลงราวกับกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง
สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด
บริเวณกลางหมู่บ้านมีแท่นหินขนาดใหญ่ซึ่งถูกล้อมรอบด้วยโซ่หนาสลักลวดลายเดียวกันกับหินในป่าที่เขาพบก่อนหน้านี้
เขาไม่มั่นใจว่าแท่นหินนั้นมันมีไว้สำหรับอะไรแต่ลางสังหรณ์บอกว่าเขาคงไม่ชอบคำตอบที่ได้รับอย่างแน่นอน . . .
วิคตัสมองไปรอบๆด้วยความกลัวเขาสัมผัสได้ถึงสายตาของผู้คนในเผ่าที่จ้องมองมาที่เขา บางคนแสดงออกถึงความสงสัยขณะที่บางคนมีสีหน้าที่ไม่ไว้วางใจ
เสียงพูดคุยเบาๆของคนในเผ่าดังขึ้นเมื่อวิคตัสถูกพาเดินผ่านไป
"ซีเรน..." คำๆนี้หลุดออกจากปากของชายชราที่นั่งอยู่ใกล้กองไฟสายตาของเขาเต็มไปด้วยการดูหมิ่น
"ดูมันสิ มันเป็นพวกต้องคำสาป! ทำไมท่านไคออร์สถึงพาพวกมันเข้ามาที่เผ่าของเรา!!"  หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งกระซิบกับคนข้างๆแต่เสียงของเธอดังพอให้วิคตัสได้ยิน
แม้เขาจะไม่เข้าใจความหมายแต่โทนเสียงและสายตาที่พวกเขามองเขาก็เพียงพอจะทำให้เขารู้ว่านั่นไม่ใช่คำชื่นชมแน่นอน
วิคตัสหันไปมองพวกเขาด้วยสายตาเย็นชาแต่ไม่ได้ส่งเสียงออกไป
"พวกเจ้าเงียบสักที!" นักรบคนหนึ่งตะคอกเสียงดังก้อง ใบหน้าของเขาดูกราดเกรี้ยวและดุดัน คนในเผ่าก้มหน้าหลบสายตาแต่สายตาของพวกเขายังคงจับจ้องที่วิคตัสด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"เจ้าเด็กนี่มันตัวปัญหาชัดๆ..ถ้ามันก่อเรื่องอีกข้าจะจัดการมันทันที!! "
นักรบอีกคนกระซิบกับเพื่อนขณะจับเชือกที่พันมือวิคตัสแน่นขึ้น
วิคตัสเม้มปากแน่นหูของเขารับฟังเสียงเหล่านั้นแม้จะไม่เข้าใจแต่รู้สึกเหมือนทุกอย่างรอบตัวกลายเป็นคำกล่าวหาที่มองไม่เห็น
" นี่คือที่ที่เจ้าจะถูกตัดสิน!! " ชายที่ชื่อไคออร์ส หันกลับมาพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชา
แม้จะไม่เข้าใจคำพูดนั้นแต่แววตาที่เย็นยะเยือกของชายคนนั้นทำให้เขารู้ว่าไม่มีความหวังใดรออยู่ข้างหน้า
"ตามข้ามาเราต้องไปพบกับหัวหน้าเผ่าและนักบวช"
ไคออร์สพูดขึ้นก่อนพาวิคตัสและเหล่าทาสทั้งหมดไปยังกระโจมที่ตั้งอยู่กลางลานจตุรัสของชนเผ่า
กระโจมใหญ่ตั้งตระหง่านเหนือทุกสิ่งที่อยู่รอบตัว ผืนหนังสัตว์สีเข้มถูกประดับด้วยลวดลายที่ดูเหมือนอักษรแปลกๆบางอย่างที่วิคตัสไม่อาจเข้าใจ
เครื่องรางและกระดูกสัตว์ที่แขวนไว้รอบกระโจมแกว่งไปมาตามแรงลมส่งเสียงกระทบกันเหมือนคำกระซิบจากวิญญาณที่มองไม่เห็น
"อย่าชักช้า! รีบเดินเข้าไป!!" ไคออร์สกล่าวอย่างหมดความอดทนเมื่อวิคตัสชะงักไปเพียงชั่วครู่
ยิ่งเข้าใกล้กระโจมตรงหน้าวิคตัสสัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ มันไม่ใช่พลังเวทย์ที่เขาคุ้นเคยแต่เป็นบางสิ่งที่เก่าแก่และลึกลับราวกับว่าพื้นดินใต้กระโจมนั้นมีชีวิต
.
...
.
..
เมื่อพวกเขาก้าวเข้ามาด้านในวิคตัสรู้สึกถึงอุณหภูมิที่เปลี่ยนแปลงไปทันที
ความอบอุ่นจากแสงไฟที่ลุกโชนทำให้เขาตื่นตัวขึ้น กลิ่นอับของอาหารที่หมักหมมกับบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความเครียดทำให้หัวใจผู้คนสั่นไหว
การประชุมในกระโจมดูเหมือนจะเกิดขึ้นมานานแล้วจนวิคตัสรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่ตกค้างอยู่ในอากาศ
ตรงกลางกระโจม เดอลุส หัวหน้าเผ่าที่มีรูปร่างสูงใหญ่และน่าเกรงขามนั่งอยู่บนบัลลังก์ไม้ที่ประดับไปด้วยเครื่องรางจากกระดูกสัตว์และอัญมณีแปลกประหลาด
เขามองมาที่วิคตัสด้วยสายตาดุดันเหมือนกำลังวัดค่าความสำคัญของเขาในสถานการณ์นี้ จมูกของเขาผุดขึ้นเล็กน้อยเหมือนจะได้กลิ่นบางอย่างจากวิคตัสที่ไม่อาจเข้าใจได้
ข้างๆเขาคือ อูม่า นักบวชหญิงสูงวัยที่มีพลังลึกลับนั่งนิ่งราวกับเป็นส่วนหนึ่งของเงาในห้อง
สายตาของเธอเต็มไปด้วยความมืดราวกับกำลังอ่านจิตใจของวิคตัสอย่างละเอียดเธอไม่ได้พูดอะไร แต่การจ้องมองนั้นชัดเจนเหมือนเธอรู้บางอย่างที่ผู้คนไม่อาจเข้าใจ
"ชายคนนั้นเป็นใคร?" เดอลุสถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด
"ข้าพบชายคนนี้ถูกโยนออกมาจากป่าอาถรรพ์ เขาอาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับสิ่งแปลกๆ ที่เกิดขึ้นในอาณาเขตของเรา"
ไคออร์สตอบกลับทันทีเสียงของเขามีความเร่งรีบแต่คงความเคารพต่อหัวหน้าเผ่าไว้ได้อย่างดีท่าทางมั่นคงแม้ภายในใจเขายังคงไม่แน่ใจนักเกี่ยวกับตัวตนของวิคตัส
" ป่าอาถรรพ์?!! " เดอลุสกล่าวพลางขมวดคิ้ว เขาหรี่ตาลงเหมือนกำลังพิจารณาสิ่งที่ไคออร์สพูดนึกถึงเรื่องราวลึกลับเกี่ยวกับป่านั้นที่เคยได้ยินมาก่อน
"..มันเป็นพวกซีเรนรึป่าวอูม่า?! "
"นี่คงไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ? ..ส่วนเรื่องที่มันเป็นพวกซีเรนหรือเปล่าข้าคงต้องตรวจดูให้แน่ใจก่อนอีกครั้ง " อูม่าเอ่ยขึ้นเสียงเบา สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่วิคตัสราวกับพยายามค้นหาคำตอบในตัวเขา
บรรยากาศเงียบลงไปชั่วขณะก่อนที่เดอลุสจะพูดขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นกว่าเดิม
"ถ้าชายคนนี้เป็นผู้ต้องสาป เป็นซีเรน ..มันจะไม่ใช่แค่ปัญหาแต่เป็นภัยที่ต้องถูกจัดการ"


## บทที่ 17 : บทพิพากษา

ซีเรน ( Seren )  หรือที่ชนเผ่าเรียกว่า "ผู้ต้องคำสาป" เป็นสิ่งมีชีวิตที่ถูกสาปแช่งด้วยพลังความมืดมิดจากยุคโบราณ
ร่างของซีเรนนั้นดูคล้ายกับมนุษย์แต่ดวงตาของมันถูกแทนที่ด้วยความมืดที่ดำสนิทราวกับหลุมไร้จุดสิ้นสุด ผิวทั้งตัวปกคลุมด้วยรอยเส้นแผลสีดำเหมือนเส้นเลือดที่ผุดขึ้นจากภายในข้อมือจะกลายเป็นกรงเล็บที่ผิดรูปและอันตราย
เมื่อคำสาปเติบโตพวกซีเรนจะลืมสัญชาตญาณเดิมของมนุษย์ที่เคยมีมาทั้งหมด พวกมันจะสูญเสียความรู้สึกด้านอารมณ์เหลือเพียงการกระทำและจิตใจที่ถูกครอบงำโดยคำสาป
การคุกคามนั้นคล้ายกับอสูรทมิฬสัตว์ร้ายที่ถูกกลืนกินจากความมืดเสียงของพวกมันเหมือนคำสาปที่อัดแน่นไปด้วยความกระหายเลือดที่พร้อมกลืนกินทุกสิ่งที่ขวางหน้า
การติดคำสาปของซีเรนเริ่มต้นจากการถูกโจมตีด้วยพลังความมืดที่ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า  สัญญาณของคำสาปจะปรากฏขึ้นในรูปแบบของเงามืดที่ลอยวนเวียนอยู่รอบตัวผู้ที่ถูกสาปแช่งโดยไม่รู้ตัว
ในช่วงแรกจะไม่ทำให้ผู้ถูกสาปรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงโดยตรงแต่พลังแห่งคำสาปจะเริ่มแทรกซึมเข้าไปในร่างกายทีละน้อยผ่านทางลมหายใจ เลือด หรือแม้แต่พลังวิญญาณในร่างกาย
เมื่อเวลาผ่านไปคำสาปจะเริ่มแสดงร่องรอยบนตัวอย่างชัดเจน ผิวหนังของเหยื่อจะเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีดำคล้ำจากนั้นรอยแผลที่ดูเหมือนเส้นเลือดสีดำจะเริ่มนูนเด่นขึ้นจากภายใน
เสียงที่ดังจากภายในลำคอเริ่มกลายเป็นเสียงคำรามที่ไม่ใช่ของมนุษย์และจิตใจของผู้ที่ถูกคำสาปจะเริ่มหลุดออกจากกรอบความเป็นมนุษย์กลายเป็นสัตว์ร้ายที่เสียการควบคุม
สิ่งที่สำคัญที่สุดในการติดคำสาปคือ "ช่วงสูญเสียสัญชาตญาณ" ซึ่งจะเกิดขึ้นในระยะสุดท้ายจนทำให้ความรู้สึกของการเป็นมนุษย์ค่อยๆหายไป ในที่สุดร่างกายและจิตใจจะถูกครอบงำโดยความมืดจนกลายเป็น ซีเรน  สิ่งมีชีวิตที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์แต่ไม่เหลือความเป็นมนุษย์ในตัวอีกต่อไป..กลายเป็นอสูรกายที่เต็มไปด้วยความกระหายเลือด
ในกระโจมของนักบวชหญิงชราตอนนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศที่เย็นยะเยือก กลิ่นสมุนไพรและน้ำมันระเหยลอยคละคลุ้งไปทั่วจนแทบหายใจไม่ออกสัญลักษณ์และเครื่องรางแปลกๆถูกแขวนเรียงรายบนแท่นบูชาด้านหลังที่นั่งของเธอ
เสียงกระซิบบทสวดเป็นภาษาที่วิคตัสไม่คุ้นเคยดังขึ้นจากปากของอูม่าที่ยืนอยู่ตรงกลางวงกลมพิธีกรรมของเธอ บนพื้นมีผงสีขาวที่ถูกวาดเป็นรูปวงกลมและเส้นสายสลับซับซ้อนอย่างประณีต
วิคตัสยืนอยู่ตรงกลางวงกลม ความรู้สึกของเขาตึงเครียดไปทั่วร่างกาย ทุกการเคลื่อนไหวถูกจำกัดด้วยเชือกที่มัดไว้แน่นกับมือและข้อเท้า เหมือนกับว่าเขาถูกผนึกไว้ไม่ให้เคลื่อนไหวได้ตามใจ
แม้จะพยายามขยับแต่พลังในตัวเขายังคงถูกบีบบังคับอยู่ภายใต้การควบคุมของเชือกครอบงำที่แน่นหนา
"..การที่เจ้ารอดออกมาจากป่าวาลดัลได้นั้นไม่ใช่เรื่องที่คนธรรมดาจะสามารถทำได้ ข้าสงสัยนักว่าเจ้ามีร่องรอยของคำสาปซีเรนอยู่หรือไม่ "
อูม่ากล่าวคำถามที่แฝงไปด้วยความสงสัยขณะที่เธอจับไม้คทาไม้ดำที่ประดับด้วยร่างแปลกประหลาดหมุนวนในมือ เสียงแหบพร่าของนางกรีดผ่านความเงียบงันของกระโจม
วิคตัสจ้องมองหญิงชราอย่างระแวดระวังก่อนเอ่ยขึ้นด้วยความสับสน
" ....ข้า....ข้าไม่เข้าใจสิ่งที่ท่านกำลังพูด "
อูม่าแสยะยิ้มเย้ยหยัน ริมฝีปากที่ซีดเผือดเผยเห็นฟันสีเหลืองน่าขยะแขยงของนาง
"โอ้...ฟังมันพูดสิ! ภาษาแปลกๆนั่น! พวกเจ้าจงมองไว้! มองดูให้ดีว่าคนผู้นี้เป็นสิ่งใด! นี่อาจเป็นร่องรอยของ ผู้แปดเปื้อน!  "
เสียงพึมพำด้วยความสงสัยและหวาดกลัวดังแทรกมาจากผู้คนที่ล้อมวงดูพิธีกรรมในขณะที่อูม่ายกคทาขึ้นชี้ไปยังวิคตัส
"พวกผู้แปดเปื้อนมักเป็นเช่นนี้เสมอ มันจะไม่รู้ตัวจนกว่าคำสาปจะกลืนกินมันทั้งร่าง! แต่ไม่เป็นไร วันนี้ข้าจะทำให้ทุกอย่างกระจ่างแก่พวกเราเอง!"
อูม่ายกคทาขึ้นเหนือหัวก่อนพึมพำในลำคอจากนั้นร่างแปลกประหลาดที่ประดับอยู่บนไม้เท้าก็เริ่มบิดตัวราวกับมีชีวิต
ดวงตาสีแดงปรากฏขึ้นก่อนที่แสงจากคทาเก่าๆสีดำจะพุ่งออกมาราวกับเปลวไฟมุ่งตรงเข้าหาเขาขณะที่เสียงหัวเราะเย้ยหยันของอูม่าก้องอยู่ในอากาศ
" เจ้าจะไม่อาจซ่อนตัวอีกต่อไป! ความจริงของมันจะปรากฏต่อทุกสายตาของชนเผ่าดอร์สแล้วเราจะตัดสินกันว่าเจ้า....คือสิ่งใด!  "
ร่างกายสของวิคตัสสั่นสะท้านจากแรงกดดันที่มองไม่เห็น ขณะที่แสงจากคทาสาดเข้าหาเขาเหมือนสายฟ้าที่พุ่งตรงลงมา
ร่างของเขาแข็งค้างเหมือนถูกกดด้วยแรงบีบอัดมหาศาลที่กำลังบดขยี้กระดูกทุกชิ้นในร่างกาย มีเสียงกรีดร้องแหลมดังขึ้นในหัวราวกับวิญญาณแห่งความทุกข์ทรมานที่โหมกระหน่ำ
อูม่า หลับตาลงช้าๆริมฝีปากของนางขยับเบาๆ คล้ายท่องคาถาที่ไร้เสียง แสงจากคทาของนางลามไปทั่วตัววิคตัสเหมือนตาข่ายที่กำลังตรวจจับทุกส่วนในร่างเขา ความเงียบอันที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมผู้คนในกระโจม
ทันใดนั้นอูม่าก็ลืมตาขึ้นดวงตาของนางฉายแววสับสน ก่อนที่จะแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราด
" เป็นไปไม่ได้!...ไม่มีร่องรอยคำสาปซีเรนอยู่ในตัวมัน! "
เสียงพึมพำจากฝูงชนดังระงมขึ้นอีกครั้ง
หัวหน้าเผ่าเดอลุสยืนเงียบอยู่สักพักก่อนหันไปมองหน้าไคออร์สด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย จากนั้นสายตาของเขาก็หันกลับไปจ้องมองวิคตัสด้วยความหวาดระแวงที่ทวีคูณยิ่งขึ้น
"บางสิ่งในตัวมัน…ซ่อนเร้นยิ่งกว่าที่ข้าคาดไว้ มันอาจหลบเลี่ยงสายตาของเรา แต่นั่นไม่ได้แปลว่ามันเป็นผู้บริสุทธิ์!"
เธอกระแทกคทาลงกับพื้นอีกครั้ง
"ข้าจะหาความจริงจนกว่าทุกอย่างจะกระจ่าง! จำไว้ ผู้ที่รอดจากป่าวาลดัลไม่มีทางไร้มลทิน "
คำพูดของเธอดูเหมือนจะได้ตัดสินวิคตัสไปแล้ว เขารู้สึกถึงการคุกคามที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำพูดนั้น มันไม่ใช่แค่การสอบสวนแต่เป็นการตรวจสอบที่เต็มไปด้วยเจตนาร้าย
อูม่า หันไปสั่งทาสที่ยืนอยู่ใกล้ๆด้วยเสียงเย็นชา
"ถอดชุดของมันออก! ข้าจะค้นหาตราบาปคำสาปซีเรน! บางทีอาจมีร่องรอยซ่อนอยู่ในตัวมัน "
ท่าทางของทาสเหล่านั้นไม่มีการลังเลแต่อย่างใดยังคงทำตามคำสั่งก่อนทอดมองวิคตัสโดยไม่แสดงความเห็นอกเห็นใจใดๆ
วิคตัสรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่สัมผัสบนผิวหนังของเขา ขณะที่ทาสเริ่มถอดชุดของเขาอย่างไร้มนุษยธรรมทุกสัมผัสทำให้เขารู้สึกถึงความอับอายที่ถูกปฏิเสธความเป็นมนุษย์แต่เขายังคงพยายามข่มใจไม่ให้แสดงความอ่อนแอออกมา
แม้กระทั่งคำพูดที่พยายามจะสื่อออกไปก็ไม่สามารถช่วยให้เขาหลุดพ้นจากการเป็น "ซีเรน" ในสายตาของคนเหล่านี้ได้
ดูเหมือนด้วยอารยะธรรมและภาษาที่แตกต่างกันทำให้คำที่พูดออกไปเป็นเหมือนคำสาปในหูของคนป่าเถื่อนพวกนี้ ?
นักรบของชนเผ่าที่ยืนรอบๆเริ่มถอยห่างไปทีละคน ดวงตาของพวกเขาจับจ้องมาที่วิคตัสอย่างหวาดระแวง แม้แต่ทาสที่ยืนใกล้วิคตัสบางคนก็เริ่มแสดงสีหน้ากังวล
อูม่าจ้องมองวิคตัสอย่างไม่ลดละ สายตาของนางเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจขณะที่ตรวจสอบทุกตารางนิ้วบนร่างกายของเขาแต่กลับไม่พบสิ่งใดที่ยืนยันคำสาปซีเรน
ดวงตาของนางหรี่ลงเล็กน้อยพึมพำเบาๆ ราวกับไม่อยากยอมรับความจริง
" ไม่มีร่องรอย...ไม่มีคำสาป "
เสียงพึมพำของฝูงชนที่เฝ้ามองรอบๆดังขึ้นอีกครั้ง บางคนมีความสงสัยบางคนก็เต็มไปด้วยความตกใจ
ขณะที่วิคตัสยังคงยืนนิ่งร่างกายเปลือยเปล่าของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลและฝุ่นดินแต่ในสายตาของชนเผ่าเขากลับเป็นสิ่งที่ไม่อาจเข้าใจได้
อูม่าหันกลับไปมองหัวหน้าเผ่าเดอลุส
" ขังมันไว้จนกว่าพวกเราจะตัดสินใจได้ว่าจะทำอย่างไรกับมัน! " นางกล่าวด้วยเสียงแข็งกร้าว ก่อนกระแทกคทาลงกับพื้นจนเกิดเสียงสะท้อน
ทาสที่ล้อมรอบวิคตัสรีบลากเขาออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมทาสคนอื่นๆที่ถูกพาตัวมา วิคตัสพยายามฝืนตัวเองให้ก้าวเดินรับรู้ถึงแรงบีบที่หนักหน่วงบนแขนของเขาขณะที่ดวงตาทุกคู่จ้องมองมาราวกับเขาเป็นสิ่งแปลกปลอมที่ต้องกำจัด
เสียงพูดคุยดังขึ้นในกระโจมอย่างต่อเนื่องขณะที่แสงจากคบเพลิงนั้นลุกโชนไม่มีทีท่าว่าจะดับลง
ท่ามกลางการถกเถียงที่คุกรุ่น หัวหน้าเผ่าดอลุสยังคงนิ่งเงียบจ้องมองไปที่อูม่าและผู้ที่ยืนอยู่รอบๆ
"เราไม่สามารถตัดสินมันเพียงแค่จากสิ่งที่เห็นตอนนี้ได้ หากปล่อยให้มันหลบหนีไปไม่มีใครรู้ว่ามันจะสร้างปัญหาอะไรได้บ้าง "
อูม่าพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ท่าทางที่แสดงออกชัดเจนว่ามั่นใจในสิ่งที่เธอทำนั้นถูกต้องก่อนส่งเสียงเย้ยหยัน
"...มันอาจจะยังไม่รู้ตัวเองว่าเป็นผู้แปดเปื้อน หรือใช้พลังบางอย่างเพื่อปกปิดคำสาปทำให้เราไม่อาจมองเห็นได้ แต่ข้าจะไม่ยอมปล่อยให้มันเป็นภัยต่อเผ่าของเรา !! "
เสียงกระซิบเริ่มดังกระจายไปทั่วกระโจมผู้คนต่างเริ่มพูดถึงวิคตัสอย่างเงียบๆ
"ตัวตนเด็กคนนี้นั้นไม่ธรรมดามีสิ่งชั่วร้ายซ่อนอยู่ภายในเกินหยั่งรู้ เมื่อเขาเข้ามาในนี้ความมืดที่ถูกปิดตายเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง! "
คำพูดของอูม่าหยุดการสนทนาในกระโจมลงทันที
ทุกคนจ้องมองไปที่เธอด้วยความตกใจ ไคออร์สรู้สึกถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นในใจเขารู้ว่าเผ่าของเขากำลังตกอยู่ในอันตรายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
"เราควรแจ้งให้ชาวเผ่าทราบถึงสิ่งที่อาจเกิดขึ้นหรือไม่? "
ทันใดนั้น อูม่าก็กราดเสียงขึ้นขัดขวางคำพูดของไคออร์ส ทำให้กระโจมเต็มไปด้วยความเงียบงัน ทุกสายตาหันไปหานักบวชหญิงในทันที
"ไม่! หากข่าวนี้แพร่กระจายจะยิ่งทำให้เกิดความสับสนและความกลัวข้าจะไม่ยอมให้เผ่าดอร์สล่มสลายเพราะความหวาดกลัว! "
ความเกรี้ยวกราดของเธอทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบสนิท หัวหน้าเดอลุสมองไปที่อูม่า เขาคิดทบทวนคำพูดของเธอและตอบออกมาอย่างระมัดระวัง
"หมายความว่าอย่างไร? เราไม่สามารถปล่อยให้มันอยู่ในเผ่าได้อีกต่อไปหากมันส่งผลร้ายต่อเรา.! "
อูม่าเงียบไปชั่วครู่ดวงตาของเธอแสดงความโลภแต่กลับไม่มีใครสังเกตุ
"หากข่าวนี้แพร่กระจายไปความโกลาหลจะเกิดขึ้นและเราจะไม่สามารถควบคุมสิ่งที่เกิดขึ้นได้ ข้าไม่อยากให้เผ่าของเราตกเป็นเหยื่อของคำสาปข้าจะหาทางควบคุมมันให้ได้.."
คำพูดของอูม่าชวนให้เกิดคำถามในใจของทุกคน ความโลภในดวงตาของเธอที่พยายามเก็บซ่อนอยู่ยิ่งเพิ่มความสงสัยให้กับผู้ฟัง
แม้เธอจะพยายามเก็บซ่อนความรู้สึกนี้แต่พลังที่สัมผัสได้จากวิคตัสทำให้เธอปรารถนาที่จะครอบครองมัน
พลังนั้น..มากเกินกว่าจะปล่อยให้ตกอยู่ในมือของใคร
"ไคออร์ส ทำไมเจ้าถึงพามันกลับมายังเผ่า?"
คำถามของหัวหน้าเดอลุสเหมือนสายฟ้าฟาดลงไปกลางใจของไคออร์ส แม้เขาจะเป็นนักรบที่เคยชินกับการเผชิญหน้ากับอันตราย แต่นี่คือคำถามที่เต็มไปด้วยความกดดันและความไม่ไว้วางใจ
ไคออร์สตอบกลับด้วยความลังเลเล็กน้อย
"เพราะด้วยเวลาที่กระชั้นชิดเราจึงไม่สามารถนำทาสกลับมาได้ครบตามที่ท่านนักบวชต้องการ ข้าจึงตั้งใจใช้มันรวมกับทาสคนอื่นๆสำหรับพิธีสังเวยเทพอสูร "
เสียงของความสงสัยและความวิตกกังวลทำให้บรรยากาศยิ่งตึงเครียดขึ้นไปอีก ทุกคนเริ่มตั้งคำถามเกี่ยวกับวิคตัสและความตั้งใจของไคออร์ส
เดอลุสจ้องมองไคออร์สอย่างจับผิด
"เจ้า...ใช้เด็กชายคนนี้เป็นส่วนหนึ่งของพิธีสังเวย? เจ้าไม่เห็นหรือว่ามันมีพลังบางอย่างที่ไม่อาจคาดเดาได้? ความผิดพลาดครั้งนี้อาจทำให้เผ่าดอร์สต้องชดใช้ในราคาที่สูงเกินกว่าจะรับได้!!  "
ในขณะที่ทุกคนนิ่งเงียบกับพลังกดดันของหัวหน้าเผ่านักบวชหญิงชราอูม่ากลับยิ้มเยาะก่อนพูดขัดจังหวะ
"ข้าคิดว่า...มันเป็นการตัดสินใจที่สมเหตุสมผลแต่คงไม่ใช่สำหรับทุกคนในนี้ ใช่ไหม ไคออร์ส? "
คำพูดอูม่าดูเหมือนจะจงใจยั่วให้สถานการณ์รุนแรงขึ้นเธอแสร้งยิ้มให้กับการตัดสินใจของไคออร์ส
"ข้าทำไปเพื่อเผ่าเพื่อให้พิธีสำเร็จตามที่ท่านต้องการ แม้ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้จะเป็นอันตรายหรือไม่ข้าเพียงทำสิ่งที่จำเป็นในสถานการณ์ที่เร่งด่วน "
เดอลุสคิ้วขมวดคำพูดของนักรบชนเผ่าหากพิจารณาจากความเป็นจริงก็มีส่วนถูกต้องอยู่บ้าง
"แต่หากมันกลายเป็นภัยพิบัติ... เจ้าจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบทั้งหมด! ข้าไม่ต้องการให้เผ่าของเราต้องตกอยู่ในความเสี่ยงเพราะความประมาทของเจ้า! "
การสนทนากำลังจะปะทุขึ้นเป็นความขัดแย้งระหว่างไคออร์สและเดอลุสความไม่ไว้วางใจที่มีต่อวิคตัสและการตัดสินใจของไคออร์สเริ่มเห็นชัดขึ้น
ในขณะที่อูม่ามองทุกคนด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดาเธอกำลังคุมเชิงทุกฝ่ายเพื่อให้ได้ผลประโยชน์จากสถานการณ์นี้
อูม่าหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มเย็นชาที่เต็มไปด้วยเจตนาชั่วร้ายที่แฝงอยู่ในทุกการเคลื่อนไหวของเธอ
"ข้าจะจัดการเอง ...ข้ารู้ว่าต้องทำอย่างไรกับมัน "
เสียงนั้นช่างเย็นเยือกราวกับคมดาบที่ค่อย ๆ เฉือนความรู้สึกของผู้ที่อยู่รอบตัว ความเยือกเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างของเธอทำให้ทุกคนในห้องต้องหันมองด้วยความหวาดกลัว แม้กระทั่งหัวหน้าเดอลุสและไคออร์สที่มักจะเข้มแข็งก็กดดันภายใต้สายตาของนักบวชหญิง
"มันไม่จำเป็นต้องพึ่งมือคนอื่น ข้าจะทำให้เด็กนั่นรู้ว่าพลังที่ยิ่งใหญ่ของชนเผ่าดอร์สคืออะไร และโลกนี้จะได้รู้ว่าผู้ที่แปดเปื้อนคำสาปซีเรนจะไม่สามารถหลบหนีไปได้ง่ายๆ!"
" หากมันไม่มีคำสาปซีเรนซ่อนอยู่ในตัวก็ไม่เป็นไรเรายังใช้มันเป็นเครื่องมือได้อยู่ดี "
เธอหันไปมองไคออร์สที่ยืนอยู่ข้างๆ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความวิตกกังวลจากการตัดสินใจของอูม่า แต่ในที่สุดเขาก็พยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ
"ท่านมั่นใจหรือว่าจะปล่อยให้เด็กชายคนนั้นเป็นส่วนหนึ่งของพิธีกรรม? เรายังไม่รู้ที่มาของมันดี "
หญิงชรายิ้มขึ้นอย่างเยือกเย็นก่อนพูดด้วยการตัดสินใจที่แน่วแน่
"สิ่งที่ไม่สามารถคาดเดา...คือสิ่งที่ทำให้มันน่าตื่นเต้นไม่ใช่หรือ? พิธีกรรมนี้ต้องสำเร็จเพื่ออนาคตของเผ่าดอร์ส ทุกอย่างจะเริ่มต้นเมื่อพิธีกรรมถึงเวลาของมัน.! "
ทุกอย่างเริ่มเคลื่อนไหวในทิศทางที่ไม่มีทางย้อนกลับ คำพูดของอูม่าเหมือนเป็นการประกาศความตายที่กำลังจะมาเยือนจนทุกคนในกระโจมเริ่มสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า
.
.
.


## บทที่ 18 : สัญชาตญาณ

เสียงฝีเท้าหนักแน่นของนักรบดอร์สสะท้อนไปทั่วเส้นทางหินขรุขระ วิคตัสและเหล่าทาสถูกคุมตัวเดินไปด้านหลังของชนเผ่าโดยมีเชือกหนาพันรอบข้อมือของพวกเขา นักรบนำขบวนก้าวเข้าไปในช่องหุบเขาแคบๆก่อนจะพบกับถ้ำขนาดใหญ่กลางทุ่งราบรกร้าง
เมื่อก้าวเข้าสู่ถ้ำความมืดและอากาศด้านในนั้นเย็นจัดจนแทรกซึมเข้าไปถึงกระดูกของทุกคนกลิ่นอับชื้นปะปนกับกลิ่นเหม็นเน่าของซากสิ่งมีชีวิตที่ตายมานานลอยคละคลุ้งในอากาศ ทำให้หลายคนยกมือขึ้นปิดจมูกด้วยความรังเกียจ
"เร็วเข้า! รีบเดินเข้าไป" เสียงนักรบตะคอกอีกครั้ง พร้อมกับดึงเชือกกระชากอย่างรุนแรง ทาสเด็กคนหนึ่งล้มลงไปนอนแนบกับพื้นหินก่อนจะถูกลากไปโดยไม่มีใครหยุดช่วย วิคตัสกัดฟันแน่นพยายามพยุงตัวเองให้เดินตามไปอย่างยากลำบาก
เสียงน้ำหยดจากเพดานถ้ำดังก้องกังวาน ความมืดหนาทึบปกคลุมรอบด้านมีเพียงแสงคบไฟริบหรี่ในมือของนักรบที่ส่องให้เห็นเส้นทางข้างหน้า ผนังถ้ำเต็มไปด้วยคราบตะไคร่น้ำและรอยขูดขีดที่ดูเหมือนร่องรอยของกรงเล็บขนาดใหญ่
" มันเป็นคุกของชนเผ่า..." ทาสคนหนึ่งกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ วิคตัสแอบฟังอย่างเงียบๆแม้จะไม่เข้าใจภาษาที่พวกเขาคุยกันแต่จากสภาพแวดล้อมเขาพอเดาส่วนที่เหลือได้ไม่ยาก
เมื่อถึงส่วนลึกสุดของถ้ำนักรบจึงหยุดเดินและผลักทุกคนเข้าไป วิคตัสทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรงเขาเหลือบมองไปรอบๆและเห็นทาสหลายคนนั่งขดตัวอยู่ในมุมมืด
ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความสิ้นหวังราวกับพวกเขาถูกทอดทิ้งให้เผชิญกับชะตากรรมที่ไม่มีทางหนี เสียงร้องไห้เบาๆของเด็กหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นจากมุมถ้ำสะท้อนความเจ็บปวด ขณะที่เด็กอีกคนด้านข้างเหลือบมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยเขาค่อยๆเลื่อนตัวเข้าใกล้วิคตัสอย่างระมัดระวัง
"เจ้าเป็นพวกมันจริงหรือเปล่า...พวกซีเรน? "
"ข้าเคยได้ยินว่าผู้ที่แปดเปื้อนคำสาปซีเรนจะไม่มีวันรอดชีวิต.."
วิคตัสขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำว่า ซีเรน อีกครั้งแม้จะไม่เข้าใจความหมายแต่คำๆนี้ชัดเจนพอที่จะดึงความสนใจของเขาเหมือนทุกคนที่เขาพบตั้งชื่อเล่นใหม่นี้ให้แก่เขา
" ซีเรน....?? "
เสียงของเขาทำให้เด็กชายผงะเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเด็กชายรีบยกมือขึ้นชี้ไปที่ปากของเขาแล้วส่ายหน้าแรงๆพร้อมพูดบางอย่างที่วิคตัสไม่เข้าใจ
วิคตัสจ้องมองมือที่เด็กคนนั้นชี้ไปที่ปาก ก่อนจะค่อยๆตระหนักว่าเขากำลังถูกเตือนอะไรบางอย่าง แล้วรีบเงียบเสียงทันที
เด็กชายพยักหน้าอย่างรวดเร็วจากนั้นจึงชี้ไปที่ตัววิคตัส ก่อนพูดคำเดิมช้าๆอีกครั้งด้วยหน้าตาที่เคร่งเครียด วิคตัสพยายามตีความจากท่าทางและเริ่มจับใจความได้ว่าคำนี้อาจเชื่อมโยงกับสถานที่หรือตัวตนเขาเอง
".....ข้า...ไม่ใช่...ซีเรน "
เด็กชายมองวิคตัสด้วยความประหลาดใจ เขาเอียงคอเล็กน้อยราวกับกำลังประเมินสิ่งที่เพิ่งได้ยินแม้คำอื่นๆจะเป็นภาษาที่เขาไม่เคยได้ยินแต่มีคำว่า ซีเรน อยู่ในประโยคนั้นพร้อมท่าทางที่ดูเหมือนจะปฏิเสธ
เขาทำสีหน้ามึนงงอยู่สักพักก่อนจะชี้ไปที่ตัวเอง
" ฮาเทล "
วิคตัสเบิกตาขึ้นเล็กน้อยเมื่อเข้าใจว่าเด็กชายกำลังแนะนำตัวเขาจึงชี้ไปที่ตัวเองและพูดชื่อของเขาช้าๆ
".. วิคตัส ...ข้าชื่อ ...วิคตัส ..."
ฮาเทลพยักหน้าและพยายามออกเสียงตามด้วยสำเนียงแปลกๆแววตาของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อยจากความหวาดระแวงเป็นความอยากรู้อยากเห็น พร้อมกับรอยยิ้มที่เหมือนเป็นการทักทายครั้งแรกระหว่างกัน แต่ก่อนที่วิคตัสจะได้พูดอะไรต่อเสียงสะอื้นเบาๆก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
วิคตัสหันไปมองเด็กชายอีกคนที่นอนอยู่กับพื้นอย่างอ่อนแรง ขาข้างหนึ่งของเขามีแผลถลอกจากการถูกกระชากล้มระหว่างทางเข้ามาในถ้ำ เมื่อนึกขึ้นได้ฮาเทลก็รีบขยับเข้าไปใกล้เด็กชายคนนั้นทันที
"อูรอค..." ฮาเทลเรียกชื่อเด็กชายเบาๆ พลางวางมือบนขาของเขาเพื่อตรวจดูแต่ดูเหมือนเด็กคนนั้นจะเจ็บมากเกินกว่าจะตอบสนองได้
วิคตัสมองแผลถลอกที่มีเลือดซึมออกมาและเริ่มนึกถึงสมุนไพรหรือคาถารักษาที่เคยใช้มาก่อนตามความเคยชินก่อนตระหนักได้ว่าพลังทัังหมดถูกผนึกไว้ด้วยเชือกแปลกๆบนข้อมือ เขาตัดสินใจเลือกวิธีการพื้นฐานโดยใช้สัญชาตญาณของพ่อมดในตัว
วิคตัสหลับตาลงตั้งสมาธิและเริ่มหมุนลมหายใจเพื่อปลดปล่อยความคิดที่ฟุ้งซ่านพยายามสัมผัสถึงพลังที่ไหลเวียนในอากาศรอบตัว เมื่อผ่านไปสักพักเขาก็ลืมตาขึ้นช้าๆและหันไปมองที่ผนังถ้ำ สายตาของเขาหยุดตรงเถาวัลย์ที่ห้อยผ่านกลุ่มตะไคร่น้ำสีเข้มตามพื้นซอกหินด้านล่าง
เขาขยับตัวเข้าไปใกล้ไรก่อนยื่นมือออกไปสัมผัส พืชทั้งสองชนิดอย่างระมัดระวังและดมกลิ่นของพวกมัน แม้พืชเหล่านี้จะดูแปลกจากสมุนไพรที่คุ้นเคยแต่ประสบการณ์ที่มีทำให้เขาสามารถแยกแยะกลิ่นและคุณสมบัติของพวกมันได้อย่างแม่นยำ
เขาเลือกหยิบตะไคร่น้ำและกิ่งเล็กๆของเถาวัลย์ที่คิดว่าน่าจะใช้ได้ ก่อนหักมันด้วยมือเปล่าและบดพืชทั้งสองชนิดบนก้อนหินเรียบที่อยู่ใกล้ๆ
ฮาเทล มองตามวิคตัสด้วยความสับสน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามเบา ๆ
"เจ้าจะทำอะไร?"
เขาไม่ได้ตอบในทันทีแต่ก้มลงมองดูเถาวัลย์ที่ดูเหนียวและยืดหยุ่นพอสมควร ก่อนดึงมันมาเส้นหนึ่งแล้วเดินกลับมาหาอูรอค
"ช่วยข้าจับเขาไว้หน่อย"
วิคตัสพูดพลางใช้มือชี้ไปที่ขาของเด็กที่ได้รับบาดเจ็บ เขานั่งคุกเข่าลงข้างอูรอคพร้อมกับใช้มือค่อยๆประคองขาของเด็กชายให้มั่นคงและใช้ส่วนผสมขอองสมุนไพรที่บดไว้ทาลงบนแผลอย่างระมัดระวัง
ฮาเทลจ้องมองการเคลื่อนไหวของวิคตัส ดวงตาของเขาตกตะลึงไปชั่วขณะราวกับเห็นสิ่งไม่คาดคิด
"เจ้า... ..เป็นผู้รับใช้นักบวช?"
วิคตัสเหลือบมองเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา ฮาเทลไม่แปลกใจเมื่อเห็นว่าวิคตัสไม่เข้าใจเพียงแค่ไม่ได้คาดหวังว่าทาสที่พูดจาแปลกๆจะมีความรู้เกี่ยวกับยาสมุนไพรด้วย?
หลังจากทายาทั้งหมดลงไปวิคตัสเลือกเถาวัลย์อีกเส้นพันรอบแผลเพื่อให้ส่วนผสมยึดติดไว้สักพัก ขณะที่ทำงานฮาเทลยังคงเฝ้ามองด้วยความสนใจริมฝีปากของเด็กชายขยับตามเสียงพึมพำเบาๆของวิคตัส แม้จะไม่เข้าใจความหมายของคำเหล่านั้นแต่ท่าทางจริงจังของวิคตัสทำให้รู้สึกว่าคำพูดเหล่านั้นมีพลังบางอย่าง
จนกระทั่งวิคตัสทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาเงยหน้าขึ้นสบตาก่อนเริ่มอธิบายพร้อมท่าทาง
"มันช่วยบรรเทาบาดแผลได้ชั่วคราวเท่านั้น ..สมุนไพรพวกนี้มีน้อยเกินไป "
ฮาเทลขมวดคิ้วพยายามทำความเข้าใจคำอธิบายของเขา
"... เจ้ารู้จักสมุนไพรอื่นๆอีกหรือไม่? นักบวชในเผ่าสอนความรู้พวกนี้ให้เจ้าด้วยหรอ!!? ทำไมข้าไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับชนเผ่าที่ใช้ภาษาแปลกๆแบบนี้มาก่อนเลยล่ะ?? "
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง ราวกับต้องการให้วิคตัสตอบคำถามทั้งหมด
เมื่อเห็นฮาเทลพูดมากเกินไปหนึ่งในทาสหญิงชื่อทริย่าก็รีบขยับตัวเข้ามาใกล้ วิคตัส เธอมีรอยแผลเล็กๆบนแก้มและดวงตาที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
"ฮาเทลเจ้าควรเงียบปากได้แล้วเราไม่ได้อยู่กันตามลำพังที่นี่ยังมีคนอื่นๆอีก..!"
ฮาเทลหันขวับไปมองทริย่า สีหน้าเขาดูหงุดหงิดเล็กน้อยแต่ก็ยอมหุบปากตามคำเตือนของเธอ
วิคตัสมองพวกเขาด้วยความสงสัยขณะพยายามทำความเข้าใจกับคำพูดของทาสที่อยู่ตรงหน้า
"ทำไมเราถึงถูกขังอยู่ที่นี่? นักรบเผ่าดอร์สไม่ได้พาเรามารับใช้พวกเขาเหรอ?"
ทาสหญิงอีกคนถามเสียงเบา
"เจ้าไม่รู้งั้นหรอ? ทุกคนจะถูกแยกไปตามถ้ำต่างๆข้าได้ยินว่ายังมีอีกหลายคนที่ถูกจับมาบางคนจะถูกส่งไปทำงานหนักที่อื่นในช่วงฤดูหนาว ...แต่ผู้คนในเผ่าบอกพวกเราจะถูกใช้งานต่างออกไปในครั้งนี้"
ทริย่ายังคงอธิบายให้คนอื่นๆฟังอย่างต่อเนื่องโดยไม่สนว่าวิคตัสจะเข้าใจหรือไม่ พ่อมดหนุ่มมองทริย่าอย่างสงสัยจากภาษาและน้ำเสียงแปลกๆทำให้เขายิ่งมั่นใจมากขึ้นว่าตัวเองได้ถูกส่งมายังโลกอื่นอย่างแน่นอน
เด็กคนหนึ่งที่นั่งข้างๆทริย่ามีชื่อว่า อูรอค  เขารู้สึกสนใจชายคนนี้ที่ใช้วิธีการรักษาแปลกๆให้เขาเป็นอย่างมาก
"นี่พี่ชายเผ่าที่เจ้าอยู่พูดแบบนี้กันหมดทุกคนเลยงั้นหรอ? มันฟังดูแปลกประหลาดมาก ว่าแต่เจ้าออกจากป่าอาถรรพ์นั้นได้ยังไงกัน? "
ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยในขณะที่อูรอคเริ่มยิงคำถามด้วยภาษากลางของชนเผ่าให้วิคตัสฟังรัวราวกับกระสุนปืน
วิคตัสรู้สึกมึนงงเล็กน้อยกับกระแสคำถามที่อีกฝ่ายพรั่งพรูออกมาเขาจับความหมายไม่ได้แม้แต่คำเดียว แต่แววตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นของเด็กชายทำให้เขาอดยิ้มขำไม่ได้
ทริย่าหันไปตบไหล่อูรอคเบา ๆเธอเตือนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"เขาไม่เข้าใจหรอก อย่าพูดมากนักสิ"
อูรอคชะงักเล็กน้อยก่อนก้มหน้าอย่างเขินอาย
"ข้าก็แค่อยากรู้... เขาดูไม่เหมือนพวกเราเลย"
ทริย่ามองวิคตัสอย่างครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ถ้าอยากรอด...เจ้าต้องรีบเรียนรู้คำพูดของพวกเรา ยิ่งเจ้าดูแปลกแยกมากเท่าไหร่นักบวชอูม่าจะยิ่งหาทางกำจัดเจ้าให้เร็วขึ้นเท่านั้น "
เธอพูดช้าๆชัดเจน พลางชี้ไปที่ปากของตัวเองเพื่อให้วิคตัสเข้าใจว่าเธอกำลังพูดถึงเรื่องสำคัญอยู่ เขาพยักหน้าเล็กน้อยแม้จะยังไม่เข้าใจความหมายทั้งหมดก็ตาม ก่อนชี้นิ้วไปที่ปากของทริย่า เลียนแบบท่าทางของเธอแล้วกล่าวอย่างลังเล
ผ่านไปสี่วันในที่สุดวิคตัสก็เริ่มเข้าใจคำศัพท์พื้นฐานมากขึ้น แม้จะยังไม่คล่องนักแต่เขาเรียนรู้ที่จะสื่อสารด้วยท่าทางและคำพูดสั้นๆซึ่งเพียงพอที่จะหลีกเลี่ยงความขัดแย้งเล็กๆน้อยๆ
ในแต่ละวันจะมีนักรบคอยส่งเสบียงที่น้อยนิดแบ่งเข้ามาให้พวกเขา..และแน่นอนเป็นเนื้อบางอย่างที่ถูกย่างจนไหม้เกรียมจนไม่มีใครรู้ว่ามันคือเนื้อของสัตว์ชนิดใดแต่ดูเหมือนจะไม่มีใครสนใจมันมากนัก
วิคตัสไม่กล้ากินสิ่งแปลกๆเหล่านี้ที่ถูกส่งมา เขาเพียงดื่มน้ำจากเถาวัลย์ที่อยู่ตรงมุมหนึ่งของถ้ำเพื่อประทังชีวิตน่าแปลกใจที่เขายังมีชีวิตอยู่รอดมาได้จนถึงตอนนี้
" วิคตัสเจ้าควรกินมันสักหน่อย อย่างน้อยจะได้มีแรงบ้าง ข้ายังมีสิ่งสำคัญที่จะอธิบายให้เจ้าฟังต่ออีก "
ทริย่ากล่าวเสียงเบาเขาคิดว่าอีกฝ่ายดูดื้อรั้นเกินไป ในฤดูหนาวที่กำลังคืบคลานเข้ามาเธอและทาสคนอื่นๆต่างรู้ดีว่าอาหารนั้นหายากแค่ไหน
" ..ข้ายังไหวเจ้าพูดต่อเลย "
ทริย่าลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนพยักหน้าเบาๆแล้วเริ่มเล่าต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง
" ในกลุ่มของทุกชนเผ่ามีลำดับชั้นที่เจ้าต้องจดจำไว้ให้ดี "
ทริย่าเริ่มอธิบายขณะที่เธอนั่งลงข้างวิคตัส ใช้กิ่งไม้เล็กๆขีดเส้นทำสัญลักษณ์บางอย่างบนพื้นดิน
"ผู้ที่อยู่สูงสุดคือเดอลุสหัวหน้าเผ่าและนักบวชอูม่า พวกเขามีอำนาจเหนือทุกชีวิตในชนเผ่า"  เธอวาดสัญลักษณ์วงกลมและใส่กากบาทตรงกลาง ก่อนเงยหน้ามองวิคตัสอย่างเคร่งเครียด
วิคตัสสับสนกับคำพูดมากมายที่เด็กหญิงตรงหน้าพูด ทริย่าจึงต้องใช้ความพยายามอธิบายเกี่ยวกับรูปร่างของผู้คนที่เขาพูดถึงหลายครั้งจนวิคตัสเข้าใจในที่สุด
"รองลงมาคือหัวหน้านักรบไคออร์สและเหล่านักรบ เป็นคนที่พาเจ้ามาที่นี่พวกเขามักทำตามคำสั่งของอูม่าเสมอ แต่บางครั้งก็มีอำนาจในการตัดสินใจเรื่องในเผ่า นักรบเหล่านี้มีพลังมากพวกเขาแข็งแกร่งและโหดเหี้ยมเจ้าต้องระวังให้ดี "
เธอวาดเส้นเชื่อมต่อจากสัญลักษณ์ของอูม่ามาถึงสัญลักษณ์สองอันที่แทนไคออร์สและนักรบ วิคตัสพยักหน้าช้าๆพอจะเริ่มเข้าใจโครงสร้างของผู้คนในโลกนี้ได้อย่างเลือนลางจนสุดท้ายทริย่าชี้ไปที่สัญลักษณ์ที่อยู่ต่ำที่สุด
"พวกเราคือ ทาส เราไม่มีสิทธิ์พูดหรืออิสระต้องทำตามคำสั่งทุกอย่างไม่เช่นนั้น...เรื่องนี้ข้าคงไม่ต้องอธิบายมากเจ้าควรรู้ถึงผลลัพธ์ใช่มััย?  "
วิคตัสมองภาพที่เธอวาดและสัญลักษณ์ต่างๆ บนพื้น เขารู้ว่าการเข้าใจโครงสร้างนี้ไม่ใช่แค่เพื่อเอาตัวรอดแต่เพื่อหาช่องทางหลบหนีจากชะตากรรมที่รออยู่
"ทำไม...เราถึงถูกพามาที่นี่?" วิคตัสถามอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้เขาใช้ท่าทางและสีหน้าที่สื่อความหมาย เขาชี้ไปที่กำแพงถ้ำและทำท่าทางเหมือนกำลังถูกกักขังอยู่
อูรอคและทริย่ามองหน้ากันพวกเขาเริ่มพูดคุยกันด้วยภาษาที่วิคตัสไม่เข้าใจ แต่เขาสามารถเห็นความวิตกกังวลในดวงตาของพวกเขา
"เจ้า... ถูกจับ... เหมือนพวกเรา นักบวชอูม่า... ต้องการเครื่องสังเวย.... "
อูรอคเริ่มพูดช้าๆใช้ภาษาท่าทางประกอบและเน้นยำถึงจุดจบปลายทางที่รอพวกเขาอยู่
คำว่า "สังเวย" ทำให้วิคตัสรู้สึกหนาวเย็นลงในกระดูก เขาพยายามสื่อสารต่อเพื่อทำให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้เข้าใจผิดไปเอง
"สังเวย ...สังเวย การเสียสละงั้นหรอ...!? "
อูรอคพยักหน้าช้าๆ สีหน้าของเขาเคร่งเครียด ทริย่าหันไปมองวิคตัสด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร
" เจ้า...หมายความว่าอย่างไร? ทำไมพวกเจ้าถึงรู้ว่าเราจะต้องถูกสังเวย..? "
เขารู้ดีว่าความหมายของมันคืออะไร แต่การได้คำยืนยันจากทุกคนสิ่งนี้ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่น่ากลัวเกินไป
ทริย่าทำท่าทางด้วยมือของเธอ แสดงถึงการฆ่าและการเสียสละในขณะที่อูรอคพยักหน้าเพื่อสนับสนุนทำให้วิคตัสรู้สึกว่าพวกเขากำลังพูดถึงอะไรบางอย่างที่น่าหวาดกลัว
"เราทุกคน...อยู่ที่นี่ด้วยเหตุผลเดียวกันคือเป็นเครื่องสังเวยให้แก่เทพอสูรและเจ้าก็ถูกเลือกมาเหมือนกับพวกเราที่นี่ "
ฮาเทลตอบพร้อมกับมองไปรอบๆถ้ำที่มืดมิดเหมือนกับชะตาของพวกเขา
"เทพอสูร?" วิคตัสพึมพำถามด้วยเสียงที่สั่นสะท้าน เขาพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น
"ใช่..."  ทริย่าพูดเสียงเบา
" มีเทพอสูรที่มีพลังเคยอาศัยอยู่ในป่าอาถรรพ์ที่พวกเราพบเจ้า นักบวชอูม่าเธอได้บอกแก่ชนเผ่าของพวกเราให้ส่งตัวทาสออกมาสำหรับทำพิธีกรรมสังเวยอันศักสิทธิ์เพื่อขอพลังจากเทพอสูร "
วิคตัสเม้มปากแน่นดวงตาเขาหรี่ลงราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ในหัวอย่างรวดเร็ว
" พวกเจ้าไม่คิดหลบหนีออกไปกันหรอ?เราจะนั่งรอความตายกันอยู่ที่นี่ไม่ได้...!! "
ทริย่าส่ายหน้าอย่างหมดหวัง
"ไม่มีทางหลบหนีจากที่นี่ มีนักรบของเผ่าเฝ้าอยู่ตลอดเวลาเพราะพิธีกรรมครั้งนี้สำคัญต่อเผ่าดอร์สมาก นักบวชอูม่าจะไม่ยอมให้มีใครหลุดรอดออกไป "
อูรอคเสริมด้วยน้ำเสียงที่แฝงความกลัว
"ถ้าหากพวกเขาจับได้ เจ้าจะตาย ทุกคนคอยเฝ้าดูอยู่ทุกที่ไม่ใช่แค่นักรบที่จับตามองเรา แต่ยังมีพลังของนักบวชอูม่าเราเอาชนะพวกเขาไม่ได้ "
"พลัง? ..เจ้าหมายถึงหญิงชราคนนั้นมีพลังบางอย่างงัันหรอ!? "
วิคตัสทวนคำน้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
"ใช่... แม่มดอูม่าของเผ่าดอร์สเธอสามารถใช้พลังจากทวยเทพปกป้องเผ่า ไม่เคยมีใครหลบรอดพ้นสายตาจากมนต์ของเธอได้ "
ทริย่ากระซิบราวกับเกรงว่าคำพูดของเธอจะดึงดูดสิ่งชั่วร้าย วิคตัสนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนสูดอากาศเข้าด้วยความตกใจ
เดี๋ยวก่อนนะ  มีแม่มดอยู่ที่นี่ด้วยงั้นหรอ ...!??
....
..
.


## บทที่ 19 : ตัวตนที่แตกต่าง

" ทริย่าทำไมเจ้าถึงเรียกหญิงชราคนนั้นว่า แม่มด?....มันหมายความว่ายังไง? "
วิคตัสถามด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความสงสัย เขายังไม่แน่ใจในสิ่งที่ได้ยิน คำว่า 'แม่มด' ที่ถูกเรียกดูเหมือนมีบางอย่างแตกต่างกับตัวตนของเขา
ทริย่ามองสบตากับอูรอคก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง ในขณะที่ทาสคนอื่นๆมองวิคตัสด้วยสายตาแปลกๆอีกครััง
"อย่างที่ข้าเคยบอกไปถึงตัวตนของพวกเขา ผู้ที่ถูกแต่งตั้งให้เป็นนักบวชของเผ่า คือผู้ที่มีพลังวิญญาณแข็งแกร่งและสามารถขอพลังจากวิญญาณบรรพบุรุษเพื่อปกป้องดูแลทุกคนในเผ่า.."
ทริย่าเว้นช่วงเล็กน้อยก่อนจะอธิบายต่อไป
"พวกเขาเกิดมาทำหน้าที่อันศักสิทธิ์เพื่อคอยสื่อสารกับเหล่าทวยเทพและวิญญาณแห่งผืนป่า ส่วนมากจะมีพลังในการรักษาและขับไล่สิ่งชั่วร้าย รวมถึงการมองเห็นสิ่งที่คนทั่วไปมองไม่เห็นด้วย ..."
วิคตัสยังคงครุ่นคิดคำว่า 'พลังวิญญาณ' ที่ทริย่าพูดถึงทำให้เขาเริ่มรู้สึกถึงความแตกต่างระหว่างพลังเวทย์ของเขากับสิ่งที่เผ่าดอร์สเรียกว่า 'พลัง' เขาพยายามจับความหมายในคำพูดของทริย่า
ทริย่าลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อเสียงเบาลง
" แต่ก็มีบางชนเผ่าที่ถูกดูแลโดย นักบวชแห่งคำสาปหรือหมอผีด้วยเหมือนกัน ข้าเคยได้ยินมาว่าพลังของพวกเขาน่ากลัวและทรงพลังยิ่งกว่า..!! "
เธอหยุดพูดก่อนมองไปที่ทาสคนอื่นและกระซิบเบาๆ
"บางครั้งพวกเขาสามารถทำให้ซากศพลุกเดินได้ ใช้คำสาปแช่งโดยยืมพลังจากวิญญาณชั่วร้าย ต่างจากนักบวชตามชนเผ่าทั่วไปมาก!!"
คำพูดของทริย่าทำให้วิคตัสขมวดคิ้ว ความคิดในใจของเขาหมุนวนไปหมด พลังที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนระหว่าง นักบวช และ หมอผี
" ...แต่เมื่อกี้ถ้าข้าไม่ได้เข้าใจผิด ข้าได้ยินเจ้าเรียกเธอว่าแม่มดตัวตนของเธอไม่เหมือนพวกเขาหรอ? "
วิคตัสถามเสียงเรียบแต่เต็มไปด้วยความสงสัยเขาจับจ้องไปที่อูรอคเพื่อรอฟังคำตอบ อูรอคเหลือบมองทริย่าเล็กน้อย ก่อนถอนหายใจเบาๆ แล้วหันกลับมาสบตาวิคตัส
" ก็ไม่เชิง..นั่นคือคำที่เราใช้เรียกผู้ที่มีพลังวิญญาณน่ะสิ เพราะผู้คนทั่วไปไม่อาจรู้ว่าตัวตนของพวกเขามีพลังเช่นไรทุกคนจึงใช้คำว่า ' แม่มด ' เพื่อแสดงความเคารพและหลีกเลี่ยงการทำให้พวกเขาไม่พอใจหรือเกิดความเข้าใจผิด....เจ้าเองก็ต้องระวังเรื่องนี้ไว้ด้วย"
วิคตัสพยักหน้าช้าๆ เขารับฟังคำอธิบายแต่ในใจยังคงเต็มไปด้วยคำถาม ความคิดนั้นทำให้เขารู้สึกสับสนยิ่งขึ้น
แสดงว่า 'แม่มด' ที่คนพวกนี้รู้จักอาจแตกต่างออกไปไม่เหมือนกับเรางั้นหรอ..… ??
"ไม่มีการตามล่า?" วิคตัสเอ่ยขึ้นหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงของเขาดังพอให้ทุกคนหันมามอง
"ข้าหมายถึง ไม่มีใครอยากจับพวกเขาไป? อย่างที่ทริย่าพูดว่ามีบางชนเผ่าที่มี 'หมอผี' หรือ 'นักบวชแห่งคำสาป' ด้วยตัวตนและพลังเช่นนั้น พวกเขาไม่ถูกมองว่าเป็นภัยต่อชนเผ่าอื่นๆ หรือ?"
"นั่นอาจเป็นเรื่องจริงในบางพื้นที่แต่มีไม่บ่อยนัก ข้าไม่เคยได้ยินถึงการตามล่าหรือลงโทษนักบวชมาก่อน"
อูรอคกล่าว น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่แฝงด้วยความมั่นใจ
"แต่ในเผ่าของเรา ทุกคนให้ความสำคัญกับพลังของนักบวชเป็นอย่างมาก ทั้งในด้านการรักษาและคำพยากรณ์ พวกเขาได้รับการยอมรับในฐานะผู้นำ เพราะพลังของพวกเขาช่วยให้เผ่าของเรามีความแข็งแกร่งยิ่งขึ้น! "
คำพูดของอูรอคทำให้วิคตัสตั้งใจฟังมากขึ้น ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังชายหนุ่มที่ดูจะมีความภาคภูมิใจในคำพูดของตน
"พวกเขามักได้รับการเคารพและถูกคุ้มครองโดยนักรบในเผ่า..."
วิคตัสขมวดคิ้วเล็กน้อยกับคำพูดนั้นก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงสงสัย
"คุ้มครอง...แบบปกป้องน่ะหรือ?"
อูรอคพยักหน้าเล็กน้อย
"แน่นอน!! ..นักบวชเป็นเสมือนทรัพยากรที่ล้ำค่าของชนเผ่าไม่มีใครกล้าคิดร้ายต่อพวกเขานอกจากจะเป็นการท้าทายอำนาจของนักบวชแล้ว มันยังหมายถึงการลบหลู่เหล่าทวยเทพและวิญญาณแห่งผืนป่าอีกด้วย !!"
ทริย่าเสริมพลางมองไปยังวิคตัสด้วยแววตาที่สะท้อนถึงความเชื่อมั่นในคำพูดของเธอ
"และพวกเขาก็ไม่ได้เพียงแค่คุ้มครองเผ่าในยามสงบ แต่ยังมีบทบาทสำคัญในพิธีกรรมสำคัญ การตัดสินใจของพวกเขามักเป็นที่ยอมรับโดยปราศจากการโต้แย้ง เจ้าก็เห็นกับตาตอนที่เราถูกพาตัวไปที่กระโจมของแม่มดอูม่า!? "
คำอธิบายนี้ทำให้วิคตัสเริ่มเข้าใจถึงบทบาทและอำนาจของนักบวชในเผ่าดอร์สมากขึ้น แม้จะยังคงมีคำถามเกี่ยวกับความลึกลับของพลังวิญญาณที่พวกเขาใช้
"นักบวชอูม่าเองก็มีพลังการรักษาเหมือนกัน?"
น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยเอ่ยถามขึ้น
ทริย่าสบตากับอูรอคและฮาเทลก่อนจะพูดขึ้นอย่างระมัดระวัง
"แม่มดอูม่า เธอเป็นนักบวชของเผ่าดอร์ส แต่ไม่มีใครเคยรู้ว่าพลังของเธอคืออะไร แม้แต่ทาสอย่างพวกเราก็ไม่เคยเห็นเธอแสดงพลังออกมา...แต่มีสิ่งหนึ่งที่ข้ารู้มา คือเธอไม่เหมือนนักบวชคนอื่นๆ "
".....ไม่เหมือน?"
"ใช่" ทริย่าตอบก่อนลดเสียงลงอีกครั้ง เหมือนกลัวว่าคำพูดของเธอจะถูกลมพัดไปถึงหูผู้ไม่พึงประสงค์
"บางคนเล่ากันว่าเธอไม่ได้มีแค่พลังรักษา แต่ยังสามารถเรียกพลังบางอย่างที่ไม่มีใครอธิบายได้ออกมา ในดินแดนตะวันออกไม่มีแม่มดคนไหนที่สามารถเอาชนะพลังของเธอได้ !! "
คำพูดนั้นทำให้วิคตัสขมวดคิ้ว ความคลุมเครือของข้อมูลยิ่งทำให้เขาสงสัยมากขึ้น
"แต่ถ้าพลังของเธอแข็งแกร่งขนาดนั้น ทำไมถึงยังไม่มีใครรู้อีกล่ะ? หรือพวกเขากลัวเกินกว่าจะถามเธอ? "
อูรอคถอนหายใจ
"ไม่ใช่แค่ความกลัว แต่มันคือความเคารพในตำแหน่งนักบวชที่เป็นผู้นำทางจิตวิญญาณของพวกเรา การตั้งคำถามต่อพลังของเธอถือเป็นการลบหลู่ และไม่มีใครอยากเสี่ยง..."
วิคตัสพยักหน้าอย่างช้าๆความสงสัยยังคงลอยอยู่ในอากาศเป็นปริศนารอคำตอบ
หรือว่าเป็นพลังแบบเดียวกัน? ...แต่ทำไมเราสัมผัสไม่ได้ถึงแหล่งพลังเวทย์จากตัวเธอล่ะ?
ท่ามกลางความเงียบสงบที่ทุกคนกำลังครุ่นคิดถึงบางสิ่ง ในที่สุดทาสคนหนึ่งที่ทนความสงสัยไว้ไม่ไหวจึงถามคำถามออกไป
" นี่เจ้าทาสตัวน้อย ..ข้ามาคิดดูแล้วตัวตนของเจ้าแปลกมากที่สุด ยังมีคำถามมากมายที่ข้าไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมเจ้าถึงรอดออกมาจากป่าอาถรรพ์ได้? ทั้งภาษาแปลกๆรวมถึงตัวเจ้าที่ไม่รู้แม้กระทั่งเรื่องพื้นฐานเหล่านี้ด้วย !? "
...ชิ! เจ้าเด็กนี่ดันอยากรู้ไม่เข้าเรื่องอีกแล้ว!
วิคตัสนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมองไปที่ฮาเทล เขารู้สึกเหมือนถูกบีบให้ตอบคำถามที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ สายตาของทาสที่มองมาทำให้เขารู้ว่าไม่มีทางหนีจากความสงสัยของทุกคนได้
" ฮ่าาฮ่าๆ ... นั่นสินะ ข้าเองก็สงสัยเหมือนกันว่ามาที่นั่นได้ยังไง เอาเป็นว่าเผ่าที่ข้าเคยอยู่นั้น แตกต่างจากที่นี่มาก "
เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนพูดเสริมด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"บางทีอาจเป็นเพราะข้ารู้จักเส้นทางป่าที่ไม่ค่อยมีใครกล้าเดินเข้าไปก็ได้ .."
ทาสคนนั่นจ้องมองวิคตัสด้วยสายตาไม่เชื่อ พลางขมวดคิ้วแน่น
" เส้นทางที่ไม่มีใครกล้าเดิน? เจ้ากำลังพูดถึงอะไรกันแน่? ไม่มีใครเคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อน!! "
วิคตัสสบตากับเขาพลางยิ้มมุมปากเล็กน้อย
"ไม่เคยมีใครพูดถึงก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่มี จริงไหม? ถ้าเจ้าอยากรู้ขนาดนั้นทำไมไม่ตามข้าไปดูด้วยตาตัวเองเลยล่ะ?"
คำตอบของวิคตัสทำให้บรรยากาศรอบๆดูตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย ทาสคนนั้นขยับปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
วิคตัสยืดตัวขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่ายที่ยังคงไม่เชื่อคำพูดของเขา เขาใช้ปลายนิ้วลูบไปตามเชือกที่พันอยู่รอบข้อเท้า ก่อนเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
"เจ้าอาจยังไม่เข้าใจตอนนี้...แต่ว่าในทุกสถานที่ยังมีสิ่งที่ผู้อื่นไม่ควรก้าวล้ำเข้าไป สิ่งที่ควรหลีกเลี่ยงและสิ่งที่ควรปกป้องหากเจ้ามีโอกาสได้เห็นด้วยตาตัวเอง เจ้าจะเข้าใจ"
ทาสคนนั้นเงียบไปสักครู่ สายตาของเขายังคงจับจ้องมาที่วิคตัสก่อนที่จะหลบสายตาลงไปที่พื้น
ถ้ำเงียบงันจนได้ยินเสียงหายใจของทุกคนอย่างชัดเจน ทุกคนต่างรู้สึกถึงบรรยากาศที่หนักหน่วงขึ้นมาอย่ากระทันหัน
"เจ้าพูดเหมือนว่ามีบางอย่างที่ข้าไม่ควรรู้..."
ทาสคนนั้นพูดเสียงต่ำ
วิคตัสยิ้มอีกครั้ง ก่อนจะเอนตัวพิงกำแพงถ้ำ ราวกับว่าเขากำลังคิดอะไรบางอย่างก่อนตอบกลับไปอย่างแผ่วเบา
"บางทีการไม่รู้ก็อาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุด..."
"เราถูกขังมานานแค่ไหนแล้ว? ข้าเชื่อว่าคงไม่มีใครอยากเป็นเหยื่อของพิธีกรรมนี้หรอกใช่มั้ย?"
ทาสคนนั้นหยุดชะงักไปสักพัก เมื่อได้ยินคำถามของวิคตัส เขามองไปที่วิคตัสด้วยความเครียดที่เริ่มแสดงออกชัดเจนบนใบหน้า
"เวลาผ่านไปนานพอสมควรแล้ว... ข้าไม่แน่ใจว่าพวกเขาจะทำอะไรกับเราต่อ บางทีนักบวชอูม่าอาจจะกำลังเตรียมพิธีสังเวย " ทริย่าพูดเสียงต่ำ ปลายนิ้วของเธอจับแน่นไปตามเชือกที่พันรอบข้อมือ
วิคตัสถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจ
"การสังเวยเทพอสูร...ถ้าพวกเขาคิดว่าพวกเราเป็นเครื่องมือเพื่อบางสิ่งบางอย่าง ก็คงยากที่จะหลีกหนีจากมันไปได้"
เขาพูดขึ้นมาอย่างระมัดระวัง หวังว่าจะไม่ทำให้คนอื่นๆรู้สึกกดดันมากขึ้น
"ข้าไม่รู้หรอกว่าเราจะมีเวลาเหลืออีกนานแค่ไหน แต่ว่าตอนนี้... เราก็ยังอยู่ที่นี่ ยังไม่ตายก็ถือว่าโชคดีไป"
วิคตัสหันไปมองฮาเทลอีกครั้งก่อนก้มลงมองที่พื้นในขณะคิดอะไรบางอย่าง
"บางที... เราอาจต้องหาทางออกจากที่นี่ "
"ไม่มีประโยชน์หรอก ถ้ำแห่งนี้มีทางเข้าเพียงทางเดียวเพื่อไว้ขังนักโทษและทาสอย่างพวกเรา เป็นไปไม่ได้ที่จะมีทางหลบหนีออกไป "
จู่ๆเสียงเล็กๆของเด็กผู้ชายที่ฟังดูแปลกๆก็ดังขึ้นจากมุมนึงของถ้ำทำให้วิคตัสรู้สึกตกใจ
วิคตัสหันไปตามเสียงที่ดังขึ้น พบกับเด็กชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ที่มุมลึกด้านในของถ้ำ ด้วยร่างกายเล็กๆที่ผอมแห้งจนผิวหนังเกือบสัมผัสกระดูกเขาสวมชุดที่ขาดวิ่นและดูเหมือนจะอดทนต่อความยากลำบากมาเป็นเวลานาน
"เจ้าหมายความว่าไง?"
วิคตัสเขาก้าวไปใกล้เด็กชายที่ดูเหมือนจะซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ดวงตาสีหม่นของเด็กชายมีแววเฉลียวฉลาดที่ดูไม่เหมือนทาสคนอื่นๆ
"ข้าหมายความว่าที่นี่ไม่มีทางออก ไม่มีใครหนีออกไปได้แม้แต่ความหวังที่ริบหรี่ก็ไม่สามารถเล็ดลอดผ่านหินของคุกถ้ำนี้ "
วิคตัสขมวดคิ้ว น้ำเสียงของเด็กชายไม่ได้ดูสิ้นหวังเหมือนสภาพของเขาแต่มันมีอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นคำท้าทาย
"แล้วเจ้าว่าเราควรทำอย่างไร?"
" โอกาสเดียวที่จะหลบหนีได้คือต้องรอเวลาที่พวกเขาพาเราออกไป ใช้ช่วงเวลาที่ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่กับพิธีกรรม แต่โอกาสนั้นมีน้อยมากและอาจไม่สำเร็จ .."
วิคตัสจ้องเด็กชายอย่างตั้งใจ
" เจ้าชื่ออะไร? "
เด็กชายลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา
" ลีนอส... พวกเขาเรียกข้าแบบนั้น"
"เอาล่ะ ลีนอส ทำไมเจ้าถึงคิดว่าโอกาสสำเร็จนั้นต่ำมาก? ถ้าเรามีจังหวะที่สามารถหลุดรอดออกไปได้เราก็แค่วิ่งให้เร็วที่สุดและแยกกันไปเพื่อสร้างความวุ่นวาย.. "
น้ำเสียงของเขานุ่มลง แต่ยังคงไว้ซึ่งความจริงจัง
ลีนอสเหลือบมองรอบตัวอย่างระวัง สายตาของเขาจับจ้องไปยังมุมที่มืดสลัวซึ่งนักรบเฝ้าอยู่ห่างออกไป เขาก้มตัวลงเล็กน้อย
"ในลานพิธีกรรมไม่ได้มีแค่ชาวเผ่า ยังมีหัวหน้าเผ่าเดอลุสและนักรบระดับสามอีก พวกเขาไม่เหมือนนักรบทั่วไปมีทั้งความเร็วและพลังที่แข็งแกร่งกว่าเรา ยิ่งมีอาคมของนักบวชอูม่าแล้วด้วยโอกาสรอดของเราแทบริบหรี่ !"
เขาพูดช้าลงเหมือนไม่อยากเอ่ยถึง
"ไม่มีใครหนีพ้นสายตาของนางได้ นางรู้... รู้ทุกอย่าง ลำพังพวกเราแค่ทาสไร้ค่าจะเอาอะไรไปสู้กับคนพวกนั้น....!! "
"ถ้าอย่างนั้นก็ต้องหาจุดอ่อน ทุกอย่างต้องมีช่องโหว่ การสังเวยที่เร่งรีบเช่นนี้พวกเขาไม่สามารถเฝ้าระวังได้ทุกอย่างหรอก เชื่อข้าสิ.."
ทุกคนมองหน้ากันแล้วตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง
เวลาผ่านไปจนถึงสิบวันอย่างเชื่องช้า ความมืดในถ้ำกลืนกินความหวังและกำลังใจของทาสทุกคนจากความกลัวที่สะสมและความหิวโหยที่เกาะกินจิตใจ เสียงฝีเท้าของนักรบดังขึ้นที่ทางเข้าถ้ำ แสงไฟจากคบเพลิงวูบไหวไปมาเป็นสัญญาณบอกว่าความเลวร้ายที่พวกเขาหวาดกลัวกำลังจะมาถึง
อูรอคที่นั่งอยู่ใกล้ทางเข้าถ้ำได้ยินเสียงก่อนใคร เขาตัวสั่นและถอยกลับมาด้วยความกลัว
"พวกเขามาแล้ว..." เขาพูดเบาๆ ขณะที่ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา
เหล่านักรบเผ่าดอร์สก้าวเข้ามาพร้อมใบหน้าที่ไร้ความปรานี พวกเขาจ้องมองทาสทั้งหลายราวกับเป็นเพียงวัตถุที่ไร้ชีวิตก่อนจะตะโกนคำสั่ง
"ลุกขึ้นเจ้าพวกขยะ..เร็วเข้า! ข้าจะไม่พูดซ้ำ!"
ทาสแต่ละคนเริ่มลุกขึ้นอย่างช้าๆ วิคตัสกัดฟันแน่น ขณะที่เขามองเห็นทาสบางคนล้มลงทริย่าพยายามพยุงตัวทาสที่อ่อนแรงจากการอดอาหารมานานหลายวัน
อากาศเย็นพัดเข้ามาเมื่อพวกเขาถูกพาตัวออกสู่ด้านนอกจนร่างกายสั่นสะท้านอย่างไม่สามารถควบคุมได้
การเคลื่อนขบวนทาสเริ่มขึ้นในเช้าตรู่ อูม่ายืนอยู่หน้าขบวนในฐานะผู้นำพิธี นางสวมผ้าคลุมยาวสีดำประดับด้วยกระดูกสัตว์ ทาสทั้งหมดถูกมัดมือไว้ด้วยเชือกหยาบ หนึ่งในนั้นคือวิคตัสที่ยืนอยู่ตรงกลาง
ขบวนถูกขับเคลื่อนไปข้างหน้าด้วยการผลักดันของนักรบเผ่าดอร์ส ความเงียบทำให้แม้แต่เสียงกระซิบก็ฟังดูดังไปหมด
"พวกเราจะไปที่ไหนกัน?" วิคตัสถามเสียงเบา ขณะหันไปมองลีนอสที่เดินเคียงข้าง
"ไปยังลานพิธีกรรม....อาจจะอยู่ไม่ไกลจากป่าวาลดัล "
ระหว่างทางขบวนได้ผ่านต้นไม้ใหญ่ที่มีเถาวัลย์สีดำพันกันแน่น กิ่งก้านของมันดูเหมือนจะขยับยื่นออกมาจับทุกคนที่เดินผ่านไว้
วิคตัสสังเกตเห็นดอกไม้สีขาวแปลกๆที่ดูเหมือนจะคุ้นเคย พวกมันกระพริบแสงสีเงินจาง ๆราวกับกำลังเตือนถึงอันตรายบางอย่าง
" ..ลีนอสเจ้าเห็นแสงแปลกๆนั่นมั้ย ?? "
"ตรงไหนกัน? นั่นก็แค่ดอกไม้ป่าทั่วไปไม่ใช่หรอ?? "
วิคตัสเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับเสียงต่ำ "ไม่...เหมือนมันกำลังเตือนอะไรบางอย่าง"
ลีนอสหยุดเดินชั่วขณะ ก่อนจะหันมามองวิคตัสด้วยสีหน้าที่ยังคงไม่เข้าใจ
"บางทีเจ้าก็คิดมากไป เอาเถอะ...เราไม่ควรหยุดอยู่ที่นี่นานรีบเดินเร็วเข้าเจ้ากำลังทำให้พวกเขาสงสัย  "
...


## บทที่ 20 : พิธีสังเวยโลหิต

นักรบคอยเดินประกบทุกด้านเพื่อเฝ้าระวัง วิคตัสมองไปรอบๆรับรู้ได้ถึงแรงกดดันและความกลัวจากคนอื่นๆ ทาสรอบตัวดูหมดหวังบางคนยืนนิ่งเหม่อลอยเหมือนรอเวลาช่วงสุดท้ายของชีวิต ขณะที่บางคนไม่กล้าสบตากับใครยืนตัวสั่นหวาดกลัวกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
หมอกหนาค่อยๆคืบคลานเมื่อขบวนเข้าใกล้ป่าอาถรรพ์วาลดัล สภาพแวดล้อมเริ่มเปลี่ยนไป ต้นไม้หลายแห่งกลายเป็นเงาทะมึน ใช้เวลาไม่นานพวกเขาก็มาถึงลานบูชายัญในที่สุด
มันเป็นเพียงทุ่งหญ้าราบโล่งที่มีหินสูงเรียงรายเป็นวงกลม มีแท่นหินบูชาตั้งอยู่ตรงกลาง ล้อมรอบด้วยกองไฟขนาดใหญ่ส่องแสงสลัว
"มันจบแล้ว...พวกเราทุกคนจะตายกันอยู่ที่นี่" ฮาเทลกระซิบเบา ๆ
ขณะที่ขบวนหยุดลงทาสทุกคนถูกนำไปที่ลานเตรียมพร้อมสำหรับพิธี วิคตัสรู้ว่าตอนนี้คือจุดเปลี่ยนชะตาชีวิตแต่เขายังมีแผนการบางอย่างอยู่ในใจ เขาเหลือบมองไปยังแท่นพิธีที่ตั้งอยู่ตรงกลางลาน มีการจัดวางเครื่องเซ่นที่ทำจากขนสัตว์และผลไม้ที่ดูเหมือนจะถูกเลือกมาเป็นอย่างดี
"ต้องรีบหาวิธี ..พวกเขาจะไม่สังเกตเราในช่วงทำพิธี "  ลีนอสพูดเสียงกระซิบ
"ข้าจะลองเบี่ยงเบนความสนใจพวกมันดู "
วิคตัสตอบ เขารู้ว่าการใช้จังหวะที่คนมุ่งมั่นอยู่กับพิธีเป็นโอกาสดีในการหลบหนีแต่เขาก็ต้องหาทางปลดเชือกที่มัดตัวเขาก่อน
ขณะที่พวกเขารออย่างตึงเครียด เสียงบทสวดแปลกๆจากกลุ่มผู้ทำพิธีก็เริ่มดังขึ้นพร้อมกับเสียงกรีดร้องของเหล่าทาสที่ถูกบังคับให้เป็นเครื่องสังเวย
"อ๊ากกกก!!" เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น วิคตัสสะดุ้งรู้สึกเหมือนหัวใจบีบรัดอย่างรุนแรงเมื่อเห็นร่างของทาสคนหนึ่งถูกดึงออกมาหน้าลานพิธี เด็กชายคนนั้นดิ้นรนสุดกำลัง ร้องไห้สะอื้นพลางหันมองรอบด้านขอความช่วยเหลือ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวสั่นระริก
"ช่วยข้าด้วย! อย่าเอาข้าไป! ได้โปรด!!"
ร่างเล็กๆถูกลากไปบนแท่นหินด้วยแรงของนักรบเสียงกรีดร้องของเขาดังขึ้น ทว่านักบวชอูม่ายังคงสวดคำแปลกๆต่อไป
เพียงไม่นานหมอกวิญญาณสีดำก็ลอยออกมาจากกระโหลกบนเครื่องประดับศีรษะและพุ่งเข้าใส่ทาสคนนั้น
"ไม่! อย่า!! ได้โปรด!!" เด็กชายร้องลั่น น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก มือเล็กๆ พยายามยกขึ้นปัดป้องราวกับหวังว่านั่นจะหยุดหมอกอันน่าสะพรึงได้ แต่ความหวังนั้นพังทลายในเสี้ยววินาที
หมอกสีดำพุ่งเข้าห่อหุ้มร่างเล็กของเด็กคนนั้นเสียงร้องของทาสที่ถูกสังเวยเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องที่โหยหวน
"อ๊ากกกก!! อ๊าาาา!!" เสียงกรีดร้องดังสะท้อนอยู่ในหูของทุกคนที่เฝ้ามองอยู่ ทาสบางคนเบือนหน้าหนีด้วยความสยดสยอง บางคนสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด แต่นักบวชยังคงสวดต่อไป ราวกับว่าบทสวดนั้นยิ่งปลุกเร้าให้หมอกดำกระหายยิ่งกว่าเดิม
.
..
"กร๊วบ... กร๊อบ... กร๊อบ..."
เสียงเคี้ยวกระดูกและเนื้อที่ถูกบดขยี้ ดังชัดเจนในความเงียบงัน ขนตามร่างกายของวิคตัสลุกชัน หัวใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกจากอกเขาจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจบรรยายได้
".. นี่มัน... อะไรกัน...พวกมันเป็นบ้ากันไปหมดแล้ว " ลมหายใจของเขาติดขัดไปชั่วขณะ
ในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ หมอกสีดำก็ค่อยๆจางหาย เด็กชายคนนั้นที่เคยมีชีวิตอยู่เมื่อไม่กี่นาทีก่อนหลงเหลือเพียงซากกระดูกที่เปื้อนเลือดตกอยู่ตามพื้น ร่างกายที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นมนุษย์เหลือเพียงซากอันแห้งผากที่ไม่มีวันได้ร้องไห้อีกต่อไป
เสียงสวดของอูม่าฟังดูหนักแน่นขึ้นทุกขณะ ถ้อยคำแปลกประหลาดที่ไม่มีใครเข้าใจดังสะท้อนไปทั่วลานพิธี ดวงตาของนางปิดสนิท แต่ใบหน้าของนางบิดเบี้ยวราวกับกำลังต่อสู้อยู่กับบางสิ่งในมิติที่มองไม่เห็น ทุกจังหวะคำที่เปล่งออกมาราวกับเป็นเสียงของปีศาจจากขุมนรก
ไอหมอกวิญญาณสีดำยังคงวนเวียนอยู่รอบๆ กระโหลกบนศีรษะของอูม่ามันยังคงแผ่พลังแห่งความตายออกมา ทาสหลายคนก้มหน้าหลบสายตา บางคนกำมือแน่นราวกับวิงวอนขอให้ไม่ตกเป็นเหยื่อรายต่อไป
วิคตัสสูดลมหายใจลึก ร่างกายยังคงสั่นเล็กน้อยจากภาพเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเขามองดูนักบวชชราที่เป็นศูนย์กลางของพิธี
...ทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่กับเธอ ถ้านางพลาด ทุกอย่างก็จะจบสิ้น
" กฎพื้นฐานของพิธีกรรมข้อแรก—ห้ามเสียสมาธิ! "
วิคตัสจ้องไปที่อูม่า ดวงตาเหมือนนักล่าที่จดจ่อกับเหยื่อ แผนการผุดขึ้นในหัวของเขา มันไม่ได้ซับซ้อนแต่มันคือแผนที่มีโอกาสรอดแค่เสี้ยวเดียวเท่านั้น..แต่แค่ชั่วครู่ก็เพียงพอแล้ว !!
เหล่าผู้ร่วมพิธีต่างยืนล้อมรอบด้วยท่าทางเคร่งขรึมไม่มีใครสนใจเสียงกรีดร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่าของทาสที่ตายไป สายตาทุกคนจับจ้องไปยังอูม่าด้วยความเคารพเหมือนกระบวนการทั้งหมดนี้เป็นพิธีกรรมอันศักสิทธิ์
...แต่สำหรับวิคตัส ภาพเหล่านั้นน่าหัวเราะยิ่งนัก!
" กับพิธีสังเวยชีวิตคนแบบนี้น่ะหรอ? เฮอะ ..น่าขยะแขยงชะมัด "
"ความเชื่อล้าหลังและเสื่อมถอยเช่นนี้น่าแปลกที่พวกเจ้าทุกคนยังศรัทธาได้ลง ถ้าไม่มีใครกล้าจะทำลายมัน งั้นข้านี่แหละที่จะเป็นคนลงมือเอง ! "
เขาจ้องมองไปที่อูม่าอีกครั้ง เธอกำลังจะยกคฑาขึ้นเพื่อปลดปล่อยพลังเวทบางอย่าง เสียงสวดของเธอยังคงดำเนินไปไม่หยุด แต่ในช่วงที่ความเงียบงันของฝูงชนเข้าครอบงำ วิคตัสกลับตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด
"เฮ้!" เสียงของเขาดังก้องไปทั่วลานพิธี
ราวกับเสียงฟ้าผ่าที่กรีดผ่านความเงียบ เสียงนั้นดังชัดเจนจนผู้คนที่กำลังสวดมนต์ถึงกับสะดุ้ง หลายคนหันมามองทันที บางคนมีสีหน้าตกใจ บางคนมีแววตาเย็นเยียบ ราวกับจะสาปแช่งเขาด้วยสายตา
"พวกเจ้าใช้การสังเวยแบบนี้กันตลอดเลยงั้นรึ? มันช่างน่าเบื่อหน่ายมาก!!"
เสียงของวิคตัสดังขึ้นกึกก้องจนทุกคนในบริเวณหยุดนิ่งพร้อมกันราวกับถูกสะกดด้วยถ้อยคำที่บ้าบิ่นนั้น
" นี่!!..เจ้าคือแม่มดแก่หนังเหี่ยวอูมาม่าอะไรนั่นสินะ?! เจ้าคิดว่าเราจะยอมถูกสังเวยแบบนี้จริงๆเหรอ? ด้วยพิธีกรรมที่น่าเบื่อที่สุดในประวัติศาสตร์เช่นนี้เนี่ยนะ!!?? "
เสียงตะโกนของวิคตัสดังชัดเจน ทุกคนในลานถึงกับเบิกตากว้างใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกใจ ไม่เคยมีใครกล้าพูดจาหยาบช้ากับอูม่าเช่นนี้มาก่อน
"หึ! ให้ตายเถอะ !!.หากเรื่องนี้หลุดรอดไปผู้คนในตระกูลข้าคงหัวเราะข้าจนตายอีกรอบแน่!!"
เสียงหัวเราะดังขึ้นท่ามกลางสายของทาสคนอื่นๆ ทริย่ามองไปที่วิคตัสด้วยสายตาตกตะลึง ขณะที่อูรอคและฮาเทลที่ยืนอยู่ข้างๆเขาเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับคำพูดยาวเหยียดและท่าทางที่เกินจริงของวิคตัส
แต่วิคตัสคือใคร ??? เขาคือผู้ที่สามารถเพิกเฉยต่อความอับอายได้มากที่สุดในสถานการณ์ที่ต้องการเอาชนะทุกคน ยิ่งต่อหน้าพวกคนป่าเถื่อนดึกดำบรรพ์พวกนี้แล้วเหตุผลที่ต้องรักษาหน้าตาเอาไว้คืออะไร ???
. . .ของแบบนั้นมีซะที่ไหนกันล่ะ !!!
"แล้วอีกอย่าง...ข้าจะบอกอะไรให้ ถ้าพิธีกรรมนี้เปรียบเหมือนหน้าตาของเจ้า ข้าคงหลับไปตั้งแต่เริ่มพิธีแล้ว! ...อ๊าา นี่มันช่างเลวร้ายจริงๆ! "
เสียงหัวเราะของเขาดังก้อง ราวกับเป็นเสียงหัวเราะของคนเสียสติ วิคตัสเมินเฉยต่อปฏิกิริยาของเหล่าทาสที่จ้องมองเขาอย่างแนบเนียนและยังคงแสดงท่าทางล้อเลียนนักบวชชราโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
"เอาเถอะ! ข้าเข้าใจดีว่าพวกเจ้าต้องการทำพิธีสังเวยอะไรนี่จริง ๆ แต่ข้าว่า... ถ้าจะทำให้ใครสักคนต้องตายทั้งทีก็ควรมีสไตล์ที่น่าจดจำบ้างไม่ใช่หรือ? ไม่ใช่แค่พึมพำซ้ำซากเหมือนพ่อครัวโง่ที่ใส่เกลือเกินจนซุปทั้งหม้อเสียรสชาติ!"
"ข้าว่าแม้แต่เทพอสูรเองก็คงรำคาญเสียงพวกเจ้าเกินจะรอฟังให้จบ! หรือบางที..พวกเขาอาจหลับไปแล้วก็ได้ เฮอะ!"
บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดในฉับพลัน บทสวดที่เคยต่อเนื่องพลันหยุดลงเหล่าชนเผ่าที่คุกเข่าอยู่เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาแข็งกร้าว ความศักดิ์สิทธิ์ของพิธีถูกรบกวนโดยถ้อยคำหยาบช้าที่เต็มไปด้วยการดูหมิ่น
"หุบปาก!!..หยุดพูดเดี๋ยวนี้!! แกจะต้องชดใช้ที่กล้ามาทำลายพิธีกรรมของข้า ไคออร์ส!!! "
อูม่าตะโกนเสียงดัง
จากมุมลานพิธี ชายร่างสูงใหญ่ที่ยืนพิงเสาไม้ค้ำหินศักดิ์สิทธิ์ค่อยๆก้าวออกมา แผงอกกว้างเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นที่สลักลึกใบหน้าของเขาประดับด้วยหน้ากากที่ทำจากกระดูกสัตว์ขอบแหลมคมยื่นออกมาเหมือนเขี้ยวสัตว์ร้าย
ไม่มีใครกล้าขยับหรือส่งเสียงออกมาทุกคนเพียงมองเขาเดินตรงไปที่กลางลานพิธีกรรม ดวงตาสีเหลืองวาวใต้หน้ากากจ้องนิ่งไปยังวิคตัส
เพียงชั่วพริบตา…เสียงกรีดร้องแสบหูก็ดังขึ้น!
" อ๊ากกกกกกกก!! "
เสียงแหลมสูงดังก้อง เสียงนั้นดังเสียจนทาสคนอื่นหันมองตามต้นเสียง
ฉึก! ฉึก!
เสียงปลายแหลมพุ่งทะลุอากาศ แหวกความเงียบที่ก่อตัวขึ้น "เดือยกระดูก" พุ่งเหมือนลูกธนูสีขาว มันเร็วเสียจนไม่มีใครทันมองเห็น
ปลายแหลมของมันเจาะทะลุแขนของวิคตัส เด็กชายที่นั่งอยู่ไม่ไกลดวงตาเบิกโพลง ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความกลัว
"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก!!"
เลือดสีแดงสดกระเซ็นลงบนพื้นอย่างรุนแรงร่างของเขาทรุดลงกองกับพื้นในทันที แขนที่ถูกเจาะทะลุชุ่มโชกไปด้วยเลือด
ไคออร์สยังคงยืนนิ่ง ไม่ขยับแม้แต่นิ้วเดียว ดวงตาเหลืองซีดใต้หน้ากากกระดูกจับจ้องเด็กที่กำลังดิ้นรนเหมือนเฝ้าดูหนูที่ติดกับดัก
"นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องชดใช้ในการรบกวนพิธีของท่านนักบวช...!!" เสียงของเขาเปล่งออกมาเบาๆ แต่มันหนักเหมือนหินที่ทับอยู่บนอกของทุกคนในลาน
ปลายแหลมเจาะทะลุแขนของวิคตัสเลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นลงบนพื้นดิน ร่างของเหยื่อทรุดฮวบลงกับพื้นพร้อมเสียงเจ็บปวด
"ฮ่าฮ่าฮ่า! ดูสิ! มันยังสั่นสะท้านอยู่เลย! "
อูม่าหัวเราะลั่น ท่าทางของเขาดูบ้าคลั่งยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อเห็นร่างของทาสดิ้นรนอยู่ใต้เท้าของนักรบ ไคออร์สย่ำส้นลงไปบนแผ่นหลังของเหยื่อจนได้ยินเสียงกระดูกบดเบา ๆ
"จำเอาไว้ให้ขึ้นใจซะ! นี่คือบทเรียนสำหรับพวกเจ้าทุกคน!" ไคออร์สแสยะยิ้ม ขณะที่ปลายเท้าของเขายังเหยียบร่างของทาสที่บอบช้ำ
"เมื่อใดที่เจ้าคิดต่อต้าน... จงอย่าลืมว่าชะตากรรมของพวกเจ้าจะต้องตกต่ำกว่าอากาศที่เจ้าหายใจ"
เขาชูเดือยกระดูกขึ้นเหนือหัว เลือดที่เปรอะปลายเดือยหยดลงมาเป็นสายราวกับเป็น "ตราประทับแห่งความพ่ายแพ้" ที่ยากจะลบเลือน
แม้จะไม่สามารถเข้าใจคำพูดยืดยาวของอีกฝ่าย แต่พิจารณาจากเสียงโห่ร้องรอบด้านของผู้คนทำให้การแสดงออกของวิคตัสเปลี่ยนไปทันทีสายตาจ้องมองไปยังผู้คุมที่กำลังพูดพล่ามอยู่อย่างดุดัน แม้ว่าร่างกายของเขาจะเต็มไปด้วยแท่งกระดูกที่ปักอยู่เต็มลำตัว
"ยังมีชีวิตอยู่งั้นเหรอ?"
เขาชำเลืองมองร่างกายเล็กๆ ที่อาบย้อมไปด้วยสีแดงและแผลมากมายด้วยความประหลาดใจ ก่อนที่วิคตัสจะตอบโต้ด้วยเสียงที่ต่ำและเต็มไปด้วยความโกรธ
"พวกแกคิดว่า...จะได้สิ่งตอบแทนจากเทพอสูรด้วยการเข่นฆ่าผู้คนแบบนี้น่ะเหรอ? ช่างโง่เขลาสิ้นดี ! "
เสียงของวิคตัสเปล่งออกมาพร้อมกับความโกรธที่สะท้อนในแต่ละคำพูดแม้จะถูกตรึงด้วยเชือกที่กักขังพลังเวทย์
ในพิธีกรรมอันแสนโหดร้ายเขามองไปที่กองซากกระดูกของทาสและคนที่ได้รับบาดเจ็บที่กำลังถูกนำไปทรมานอีกครั้งด้วยอารมณ์หลากหลาย
เสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ชั่วร้ายดังก้องอยู่เหนือหัวของวิคตัส
"เจ้าคิดว่าตัวเองมีพลังมากแค่ไหนกัน? น่าแปลกใจนัก เพียงไม่กี่วันที่เจ้าถูกขังอยู่ที่นี่ เจ้ากลับพูดภาษาของพวกเราได้อย่างคล่องแคล่วราวกับพวกเดียวกัน ตัวตนของเจ้าคืออะไรกันแน่?!"
วิคตัสหอบหายใจถี่ เขามองไปที่กองซากกระดูกที่อยู่ใกล้ลานพิธี บางส่วนเป็นซี่โครงที่ยังมีเศษเนื้อเกาะอยู่บางส่วนคือกะโหลกของมนุษย์ที่มีรอยร้าวจากแรงกระแทก ภาพเหล่านี้ยิ่งตอกย้ำให้เขารู้ว่า หากเขาพลาดแม้เพียงครั้งเดียวก็คงไม่ต่างจากซากพวกนั้น
"แม้ร่องรอยของซีเรนจะยังไม่ปรากฏบนตัวมันแต่ข้าคงปล่อยให้มันหลุดรอดออกไปไม่ได้" เสียงของ อูม่า ดังขึ้นท่ามกลางฝูงชน เธอสวมชุดคลุมดำสนิทดวงตาเต็มไปด้วยความเด็ดขาด
"มันเป็นภัยต่อเผ่าของเรามันไม่ใช่เพียงแค่ทาสธรรมดา...แต่มันคือ 'ตัวคำสาป' ถ้าปล่อยมันไป เราจะรับมือกับคำสาปที่มันปล่อยออกมาไม่ได้"
ฝูงชนส่งเสียงโห่ร้อง คล้ายกับเหล่าสัตว์ป่าที่ได้กลิ่นเลือด ไคออร์สยิ้มกว้างพลางยกหอกหินขึ้นสูงเหนือหัว
"ท่านนักบวช...ข้าว่าเราควรรีบจัดการพวกมันเพราะไม่รู้ว่าคำสาปได้แพร่กระจายไปยังทาสคนอื่นๆแล้วหรือยัง! ซีเรนคือหายนะของเรา! เราต้องกำจัดมัน !!"
วิคตัสกัดฟันจนแน่น ข้อมือและข้อเท้ายังคงถูกมัดอย่างแน่นหนาไคออร์สหัวเราะเมื่อเห็นความทุกข์ทรมานของอีกฝ่าย
" ท่านนักบวช...ข้าว่าเราควรรีบจัดการพวกมันเพราะไม่รู้ว่าคำสาปได้แพร่กระจายไปยังทาสคนอื่นๆแล้วหรือยัง มันคือตัวอันตรายจริงๆ.!!"
บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดอีกครั้ง ขณะที่เสียงหัวเราะและเสียงโห่ร้องของผู้คนผสมกับเสียงร้องขอความเมตตาของทาสทำให้เกิดความขัดแย้งในใจของทุกคนทาสหลายคนมองกันด้วยสายตาที่สิ้นหวัง
"เจ้าควรดีใจที่พลังของข้าหายไป " วิคตัสแค่นเสียง ริมฝีปากที่แห้งผากเผยรอยยิ้มเยาะเย้ยออกมา "เพราะถ้าข้ารอดไปได้...พวกแกทุกคนจะต้องได้ชดใช้อย่างแน่นอน!"
ใช่ ข้ายังไม่ตาย...
เขาคิดในใจในขณะที่เลือดอุ่นๆไหลผ่านข้อมือที่ถูกมัดแน่น หากเป็นมนุษย์ธรรมดาด้วยบาดแผลที่มากขนาดนี้เขาคงเดินไปถึงสะพานยมโลกแล้ว
แต่วิคตัสไม่เหมือนคนอื่น
— เลือดของเขาพิเศษกว่าคนทั่วไป..เล็กน้อย !
ต้องขอบคุณสายเลือดแม่มด ที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายเขา แม้เวทมนตร์จะถูกผนึกด้วยเชือกครอบงำแต่ร่างกายยังคงแข็งแกร่งกว่ามนุษย์ธรรมดาทั่วไปมาก ถึงพลังจะหายไปแต่เขาก็ยังสามารถยืนหยัดอยู่ในนรกแห่งนี้เพื่อขยับปากโต้เถียงกับชาวเผ่าป่าเถื่อนไร้สมองได้นานหลายนาที
ไคออร์สก้าวเข้ามาพร้อมย่อตัวลงมาในระดับสายตาของวิคตัส มือหนาบีบปลายคางของเขาแน่น
"ทาสที่ใกล้ตายเช่นเจ้า ไม่จำเป็นต้องพูดให้ตัวเองลำบากไปมากกว่านี้ "


## บทที่ 21 : ผู้แทรกแซง

"เจ้าคิดจริงๆหรอว่าจะสามารถควบคุมชีวิตของผู้อื่นได้...? "
วิคตัสยิ้มอย่างท้าทายขณะที่จ้องมองชายผู้แข็งแกร่งตรงหน้า ดวงตาสีสวยที่อาบย้อมไปด้วยเลือดแต่กลับไม่มีความเกรงกลัวใดๆซ่อนอยู่
...
.
โอ้ ..ชีวิตของทาสตัวน้อยจบสิ้นแล้ว
เมื่อทุกคนต่างคิดไปในทิศทางเดียวกันและพร้อมเตรียมรอชมการแสดงที่น่าตื่นเต้นอย่างใจจดจ่อ ทันใดนั้นความประหลาดใจระลอกใหม่ก็เกิดขึ้นอีกครั้ง
มีดกระดูกขนาดใหญ่ยกขึ้นสูงเหนือศีรษะก่อนจะตัดลงภายในครั้งเดียว
ฉึก!
เสียงมีดกระดูกแหวกอากาศดังวาบ รวดเร็วและเฉียบขาดราวสายฟ้าฟาดสับลงไปยังเชือกที่รัดข้อมือของวิคตัสจน บางคนที่ยืนมองถึงกับสะดุ้งถอยหลัง ร่างเล็กๆของทริย่าถึงกับยกมือปิดปากกลั้นเสียงหวีดร้องเธอกัดฟันจนแน่น
ไคออร์สหรี่ตาลงเขาขยับเข้ามากระชากเส้นผมของวิคตัสอย่างรุนแรง มือใหญ่หยาบกร้านที่เต็มไปด้วยรอยแผลยกศีรษะของวิคตัสให้เผชิญหน้ากับตนเอง
"ตอนนี้ข้ารู้แล้วว่ามันไม่มีประโยชน์ที่จะสืบหาความจริงจากพวกนอกรีตอย่างเจ้า "
"ข้าควรควักหัวใจกับลูกตาที่น่าเกลียดคู่นี้มาประดับสัตว์สงครามเพื่อไม่ให้มันสูญเปล่า น่าเสียดายที่ท่านนักบวชไม่ยอมเห็นด้วย .."
ไคออร์สไม่รอให้เขาตอบ ร่างใหญ่โตของเขาจับแขนวิคตัสไว้แน่น ก่อนจะเหวี่ยงเขาไปกระแทกกับเสาหินบนลานพิธีเสียงดัง
เสียงกระแทกรุนแรงดังก้องจนเด็กบางคนที่เฝ้าดูถึงกับหลับตา อูรอคน้ำตาไหลออกมาด้วยความหวาดกลัว ร่างของวิคตัสร่วงลงพื้นดังตุบเขาอ้าปากก่อนกระอักเลือดออกมาเป็นลิ่มสีแดงเปรอะบนพื้นดิน
รสชาติของเลือดและความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายทำให้เขารู้สึกถึงขีดจำกัดของตัวเองเสียงหัวเราะเยาะจากผู้คนดังก้องอยู่ในหูขณะที่สายตาของวิคตัสค่อยๆพล่ามัวอีกครั้ง
....
..
..
ความรู้สึกถึงน้ำหนักตัวที่หายไปกะทันหันเหมือนหินที่ถูกโยนลงสู่บ่อน้ำลึก ร่างกายลอยละล่องในความว่างเปล่า
ดวงตาสีมรกตค่อยๆกวาดมองไปรอบตัว ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นสถานที่แห่งนี้อีกครั้ง ถ้ำสีทมิฬที่คุ้นตา ทุกสิ่งดูเหมือนจะซ้อนทับกับภาพในความทรงจำ เขาหยุดเพียงชั่วครู่เมื่อนึกถึงสิ่งที่เคยเกิดขึ้นก่อนหน้านี้และรีบวิ่งเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว
ถ้ำลึกเข้าไปเรื่อยๆจนความมืดเข้าปกคลุมแต่เขาไม่สนใจที่จะจุดไฟหรือหาแสงสว่าง
ผลึกแร่สีม่วงเข้มส่องประกายวาววับในความมืดราวกับดวงตาของสัตว์ร้าย มันโผล่ขึ้นมาตามขอบผนังและเพดานถ้ำในรูปทรงแปลกๆที่ดูไม่เป็นระเบียบ บางก้อนมีขนาดใหญ่พอๆกับหัวคน บางก้อนเล็กจิ๋วเหมือนเศษกระจก
แต่สำหรับวิคตัสสิ่งเหล่านั้นไม่มีค่าอะไรเลย เขาไม่แม้แต่จะเหลียวมองเพราะมันไม่ใช่สิ่งที่เขากำลังตามหาตอนนี้
วิคตัสรีบหลีกเลี่ยงเส้นทางที่มืดมิดภายในถ้ำเพื่อไม่ให้ไปสัมผัสเข้ากับสิ่งที่คอยเฝ้าระวังอยู่ในถ้ำและมุ่งหน้าไปด้านในเพื่อยืนยันบางสิ่ง
ในเงามืดนั้น...ยังคงมีเงาของชายคนหนึ่งถูกตรึงไว้ด้วยโซ่หนาที่เปื้อนสนิมห้อยลงมาจากเพดานของถ้ำ อักขระสีดำพันรอบข้อมือและลำคอจนดูเหมือนเขาเป็นเพียงหุ่นเชิดที่ไร้เรี่ยวแรง
"เจ้า…อีกแล้วรึ?"
ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นชายลึกลับพูดขึ้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
"ข้าต้องการความช่วยเหลือ! " วิคตัสรีบพูดอย่างไม่อ้อมค้อมทันที
ชายด้านบนเอียงศีรษะเล็กน้อยเสียงโซ่ขยับตามการเคลื่อนไหวช้าๆของเขา ดวงตาจ้องตรงมาพยายามเจาะลึกลงไปในหัวใจของวิคตัส
" ทำไมข้าต้องช่วยเจ้าด้วย? "
ประโยคนั้นราวกับมีน้ำหนักกดทับลงบนไหล่ของวิคตัส แต่เขารู้ดีว่าไม่มีเวลาให้ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว
"เพราะข้ารู้ว่าท่านทำได้ ข้าเคยเห็นท่านใช้พลังนั่น... ครั้งนี้มันต่างออกไป! ข้าถูกจับโดยพวกชนเผ่าที่มีชื่อว่า ดอร์ส พร้อมกับทาสคนอื่นๆ พวกมันจะสังเวยเราให้กับบางสิ่งที่ข้ารู้ว่าไม่ใช่เทพสูรอะไรนั่นแน่ ๆ! "
เสียงของวิคตัสเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ชีวิตของเขาและทุกคนอยู่ที่การตัดสินใจของชายคนนี้
"ยังมีคนโง่ที่เชื่อเรื่องพวกนั้นอยู่อีกหรอ? หึ สมกับเป็นพวกมันจริงๆ ..แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่ข้าจะต้องช่วยเจ้าอยู่ดี "
น้ำเสียงเยาะเย้ยเอ่ยขึ้น
วิคตัสยืนนิ่งท่ามกลางความเงียบในถ้ำ ความหวังสุดท้ายได้พังทลายลงต่อหน้าต่อตา เขาหยุดหายใจสักครู่ก่อนทิ้งตัวลงกับพื้นหินที่เย็นเฉียบไม่มีเรี่ยวแรงจะขยับตัว
"ข้า...ขอโทษ..." เสียงวิคตัสแผ่วเบาราวกับพึมพำกับตัวเอง ขอโทษที่ทำให้เรื่องทั้งหมดกลายเป็นความยุ่งเหยิงมาจนถึงจุดนี้
อีกฝ่ายเพียงคิ้วขมวดและจ้องมองไปยังวิคตัสด้วยสายตาที่ไม่อาจบอกความรู้สึกได้ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ต้องการช่วยเหลือเด็กหนุ่มตรงหน้า แต่พลังที่กักเก็บไว้ได้ถูกใช้ไปเกือบหมดจากเหตุการณ์ครั้งก่อน
เอคารอน พอจะคาดเดาได้ถึงการกระทำของชนเผ่าดอร์สจากพิธีกรรมนองเลือดที่พวกเขากำลังลงมือ อาจเกี่ยวข้องกับสิ่งแปลกๆที่เกิดขึ้นในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาหรือจะพูดให้ชัดเจนกว่านี้คือ
...
..
.
.. ตั้งแต่ที่เด็กคนนี้ปรากฏตัว
เป็นเวลานานหลายร้อยปีตั้งแต่เกิดสงครามในป่าวาลดัล การผนึกเส้นทางเพื่อปิดกั้นผู้คนภายนอก แม้แต่พลังวิญญาณของนักบวชมากมายก็ไม่อาจเล็ดรอดเข้ามาในดินแดนของคุกกักขังนี้ได้
สำหรับชนเผ่าฝั่งตะวันออกพวกเขาหวาดกลัวพลังของสัตว์อสูรที่อยู่ในป่าอาถรรพ์มีเพียงผู้ที่อยู่เบื้องหลังความจริงเรื่องราวทั้งหมดเท่านั้นที่มองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนที่สุด ซึ่งหนึ่งในไม่กี่คนที่อยู่เหตุการณ์ครั้งนั้นถูกขังอยู่ในถ้ำแห่งนี้
เด็กคนนี้มีพลังมากขนาดไหนกัน?? ถึงสามารถทะลุผ่านมิติฝันที่เต็มไปด้วยพลังป้องกันของนักบวชระดับสูงจากวิหารบาร์บาโรสได้อย่างง่ายดาย?
.. ...ข้าจะทำอย่างไรดี จะปล่อยให้พวกชนเผ่าด้านนอกจัดการเขาแบบนี้ไม่ได้!!
เอคารอน ละจากความคิดมากมายที่วนเวียนในสมอง เขาพยายามเรียบเรียงคำพูดเพื่อหาวิธีให้อีกฝ่าย แต่ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไรเด็กตรงหน้าก็ลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางแข็งกร้าว
วิคตัสถอนหายใจหนักๆและปัดฝุ่นตามตัว มือของเขาเลื่อนไปยังบาดแผลที่มีร่องรอยของเลือดที่หยุดนิ่ง
"ทำไม...ทำไมถึงเป็นแบบนี้ทุกที? ข้าแค่ต้องการอิสรภาพแค่ต้องการมีชีวิตอยู่อย่างเงียบสงบ แต่ดูเหมือนเทพแห่งความตายคงไม่เห็นด้วย " เสียงของเขาแผ่วเบา เหมือนพยายามหาคำตอบที่ไม่มีทางเป็นไปได้
วิคตัสยกมือขึ้นเช็ดหน้าด้วยท่าทางเหนื่อยล้าทั้งจากการสูญเสียที่ไม่มีวันหวนคืนและการเผชิญหน้ากับการต่อสู้ที่ดูเหมือนจะไร้จุดหมาย
"ข้าเคยคิดว่า... ถ้าต่อสู้ไปเรื่อยๆมันจะต้องมีทางออกซักวันแต่ดูเหมือนจะไม่เป็นอย่างนั้นข้าไม่สามารถต่อสู้กับโชคชะตาได้จริงๆ "
" งั้นเรามาทำให้มันจบเร็วขึ้นอีกนิดเถอะ ข้าเองก็เหนื่อยที่จะดิ้นรนต่อไปแล้วเหมือนกัน..! "
เสียงของเด็กหนุ่มดังขึ้นพร้อมกับพลังที่แผ่ออกมาจากตัวเขา
พลังที่มองไม่เห็นเริ่มแผ่กระจายจากร่างของเขาจนอากาศรอบตัวสั่นไหว ความมืดที่เคยปกคลุมถ้ำเหมือนถูกแสงสีม่วงอ่อนแหวกออก
ถ้อยคำคาถาโบราณที่ยาวเหยียดหลั่งไหลออกมาจากปากของวิคตัสเหมือนเสียงกระซิบจากโลกอื่นที่ทับซ้อนกันหลายชั้น
เอคารอนขมวดคิ้วแน่น เขาเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติแต่ไม่ทันจะเอ่ยคำใดออกมา มือของวิคตัสก็สะบัดไปตามทิศทางต่างๆอย่างแม่นยำ
วูมมมมม!
ลำแสงสีม่วงก่อตัวขึ้นรอบตัววิคตัส วงเวทย์เรืองแสงจางๆปรากฏขึ้นใต้เท้าของเขาก่อนหมุนช้าๆเหมือนกลไกนาฬิกาที่เริ่มเดิน แสงสีม่วงนั้นเริ่มกลายเป็นเส้นบางๆเคลื่อนไหวไปในอากาศพวกมันเลื้อยอย่างแผ่วเบาคล้ายใยแมงมุมขนาดยักษ์ที่แผ่กว้างออกไปทุกทิศทาง
ด้วยจำนวนมากมายของ 'กรงขัง' เขาจึงไม่อาจทำลายพวกมันทั้งหมดได้ในครั้งเดียว วิคตัสรู้ดีว่าการโจมตีครั้งนี้อาจไม่พอที่จะทำลายพลังของโซ่ทุกเส้น แต่ถึงอย่างนั้นเขาเชื่อว่าการก่อกวนนี้จะสร้างความปั่นป่วนได้ไม่มากก็น้อย
"ตระกูลแม่มดของเราไม่เคยติดค้างใครทั้งความแค้นและการช่วยเหลือ ทุกสิ่งมักถูกตอบแทนกลับไปอย่างสมน้ำสมเนื้อ..."
เสียงของเขาเอ่ยชัดถ้อยชัดคำขณะที่มือทั้งสองยังคงร่ายอักขระในอากาศ วิคตัสขมวดคิ้วแน่น เหงื่อซึมลงมาตามไรผมพลังที่ใช้ไปเกินกว่าที่เขาคิดไว้มาก
แสงที่หมุนรอบตัวเขาค่อยๆเปลี่ยนจากลำแสงบาง เป็นวงกลมขนาดใหญ่ อักขระเรืองแสงบนโซ่ตรวนเริ่มแผดเสียงแหลมสูงกรีดร้องดังก้องไปทั่วถ้ำ
"เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!"
โซ่ที่เคยนิ่งสนิทกลับเริ่มดิ้นรนเหมือนมีชีวิต มันพยายามสะบัดตัวออกจากการคุกคามของเวทย์สีม่วง  เสียงของอักขระคำสาปที่สลักอยู่บนโซ่กรีดร้องแหลมสูงอย่างเจ็บปวด
"ข้าขอโทษด้วยที่ปล่อยท่านออกไปไม่ได้…แต่ข้าหวังว่าการลงมือครั้งนี้อาจพอมีประโยชน์บ้าง…ถือเป็นการตอบแทนน้ำใจจากความช่วยเหลือครั้งก่อน..."
"เจ้า... เจ้าจะตายถ้าทำแบบนี้!" เอคารอนตะโกนสุดเสียงจนแตกพร่า
"เงียบน่า..." วิคตัสหอบหายใจอย่างเหนื่อยล้า
วิคตัสตั้งสมาธิเพื่อรวมพลังเวทย์ให้เกิดผลลัพธ์ที่ดีที่สุด การลงมือครั้งนี้ไม่เพียงแค่ช่วยเหลือแต่ยังเป็นการตอบแทนความน้ำใจที่เขาเคยได้รับมา หวังว่าสิ่งที่เขาทำครั้งนี้จะไม่สูญเปล่า
หากพลังเวทย์ในร่างกายถูกถ่ายเทออกไปจนเกินขีดจำกัด ด้วยคาถาโบราณที่ซับซ้อนเช่นนี้จะดึงเอาจิตวิญญาณของพ่อมดออกมาทดแทน เมื่อร่างกายสูญเสียพลังเหล่านั้นไปก็ไม่ต่างจากเปลือกไม้ที่ว่างเปล่า
วิคตัสยอมรับว่าเขาคิดแผนนี้ขึ้นมาด้วยอารมณชั่ววูบ แต่เมื่อพิจารณาอีกทีก็ไม่มีอะไรน่าเสียใจไปกว่าการถูกกลืนกินจากพลังชั่วร้ายของหญิงชราที่รออยู่ด้านนอกเหมือนกัน
ในเมื่อสุดท้ายวิญญาณต้องสูญสลายไปเหมือนกัน ...ทำไมไม่ทำประโยชน์ให้กับผู้อื่นล่ะ?
คำถามนี้ดังก้องอยู่ในใจเขาขณะที่ดวงตาส่องประกายด้วยความชัดเจน
โซ่ตรวนคำสาปถูกสร้างขึ้นมาเฉพาะเพื่อกักขังชายคนนี้ไว้ มันเชื่อมโยงกับผนังของถ้ำด้านบนอย่างแน่นหนาเหมือนกับเป็นส่วนเดียวกันกับถ้ำขนาดใหญ่และยังมีจำนวนมากเกินกว่าจะจัดการได้หมดในเวลาที่เร่งรีบเช่นนี้
แม้พลังเวทย์ของวิคตัสที่โจมตีจะเป็นไปอย่างช้าๆ แต่สิ่งนี้จะคล้ายกับไวรัสตัวร้ายที่ค่อยๆแพร่กระจายออกไปเวลาที่เหลือไม่อาจรอคอยได้ เขาต้องรีบดำเนินการก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป
พลังเวทย์พุ่งทะยานจากฝ่ามือของวิคตัส เข้าชนโซ่อักขระสีดำที่ลอยอยู่กลางอากาศ  เสียงของพลังที่ต่อสู้กันดังก้องจนห้องโถงสั่นสะเทือนในที่สุดพลังเวทย์ของเขาก็ทำลายกรงอักขระลงได้ หยดเม็ดของพลังสีดำกระเด็นรอบๆ ขณะที่ต้นอ่อนของหญ้าสีเขียวสดใหม่แผ่ขยายทั่วพื้นที่ ราวกับการเกิดใหม่จากความมืดมิด
วิคตัสหันไปมองคนตรงหน้า ดวงตาซีดเซียว คิ้วขมวดแน่นด้วยความเจ็บปวดราวกับไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ เขากัดฟันแน่น
" หยุดเถอะ! "
" โปรดหยุดก่อน! "
เสียงทั้งสองดังขัดจังหวะขึ้นพร้อมกันอย่างกระทันหันทำให้วิคตัสตกใจจนเสียสมาธิ แววตาเบิกกว้างขึ้นพร้อมกับการเคลื่อนไหวของมือพลันหยุดชะงักราวกับมีใครกดปุ่มหยุด
อักขระเวทย์ที่ลอยอยู่กลางอากาศบิดเบี้ยวผิดรูป เส้นสายของมันกระตุกแรงราวกับเชือกที่ถูกดึงจนขาด
ปัง!!
แรงระเบิดสะท้อนออกมาจากจุดกึ่งกลางของพลังเวทย์พวยพุ่งออกไปทุกทิศทางราวกับคลื่นระลอกใหญ่ ปะทะเข้าใส่วิคตัสจนร่างของเขาปลิวกระแทกกำแพงจนเกิดเสียงดังสนั่น
วิคตัสล้มลงกับพื้นด้วยใบหน้าซีดเซียว แม้ในช่วงสุดท้ายเขาได้รีบเปลี่ยนการเคลื่อนไหวเพื่อยับยั้งคาถาแต่ผลของฟันเฟืองที่ย้อนกลับยังคงตกกระทบใส่เขาอยู่ดี
แสงประกายในดวงตาสีเขียวพยายามจ้องมองไปยังเงาที่ตั้งอยู่ท่ามกลางฝุ่นฟุ้งด้วยความตื่นตระหนก ทันทีที่หมอกควันจางหายไปโถงของถ้ำที่เคยราบโล่งตอนนี้มีรูปปั้นน้ำแข็งแปลกๆตั้งอยู่ไม่ขยับเขยื้อน
รูปปั้นตรงหน้าเปล่งประกายแสงสีฟ้าจางๆ พร้อมไอเย็นจากน้ำแข็งที่ปล่อยออกมาซึ่งดูขัดแย้งกับบรรยากาศภายในถ้ำเป็นอย่างมาก
"..อะไรน่ะ..!!..."
บรรยากาศเงียบงันไม่มีการเคลื่อนไหวจากรูปปั้น ไม่มีแม้แต่เสียงลมหายใจของสิ่งมีชีวิตใด วิคตัสรู้สึกคล้ายกับมีสายตากำลังจ้องมองเขาผ่านรูปปั้น
" นั่นไม่ใช่หนทางที่จะช่วยเขา สิ่งสำคัญตอนนี้คือพาท่านหนีจากชนเผ่าดอร์สให้ได้ก่อน!! "
วิคตัสสะดุ้งขึ้นดวงตาสีเข้มเบิกกว้าง เขาหันไปมองรูปปั้นน้ำแข็งด้วยความตื่นตระหนก
..
.... รูปปั้นพูดได้ด้วย!!
" นักบวชเคียโซ ? "
สายตาคมจ้องมองผลึกน้ำแข็งแปลกตาที่เพิ่งปรากฎตัวขึ้นก่อนจะคาดเดาตัวตนของอีกฝ่ายได้ในทันที
" ดีใจที่ได้พบอีกครั้ง ท่านเอคารอน อีกไม่กี่เดือนจะครบรอบการโคจรของจันทร์สีม่วงครั้งที่ 13 ตอนนี้ฤดูหนาวใกล้มาเยือนแล้ว ..."
การทักทายที่ฟังดูคุ้นเคยมาพร้อมกับคำบอกเล่าที่ราวกับอ่านใจของเอคารอนได้อย่างแยบยล คำถามมากมายต่างผุดขึ้นมาอย่างไม่จบสิ้นในจิตใจของเขา
"เจ้ายังคงเฝ้ามองจากที่นั่น...แม้เวลาจะผ่านมาเนิ่นนานขนาดนี้ ? "
" เป็นสิ่งเดียวที่พอทำได้นอกจากการอธิฐาน และยังมีบางสิ่งที่ข้าต้องเฝ้าดู..."
'ดูเหมือนจะเป็นเพื่อนเก่าของ 'คนรู้จัก' แสดงว่าไม่ใช่ศัตรูสินะ?'
วิคตัสถอนหายใจพร้อมกับลดความระมัดระวังลง แม้คาถาจะถูกขัดขวางระหว่างทางแต่สิ่งที่เกิดขึ้นแล้วย่อมไม่อาจย้อนกลับได้ เวทมนตร์ที่ถูกร่ายออกมาก่อนหน้ายังคงทำงานได้อยู่ชั่วขณะ
เมื่อเห็นว่าไม่มีอันตรายใหม่เกิดขึ้น วิคตัสจึงรีบปรับคลื่นพลังเวทย์ที่วุ่นวายในตัวเองทันที พลังจราจลที่เกิดจากการยกเลิกคาถาโดยไม่ได้ตั้งเช่นนี้มีความอันตรายเป็นอย่างมากต่อพ่อมดแม่มด หากไม่รีบจัดการพลังให้กลับคืนสู่ความสงบทันเวลา เวทย์มนตร์ในตัวจะปั่นป่วนคล้ายคลื่นพายุในทะเลก่อนระเบิดตัวเองออกมา
ฟู่ววว อันตราย อันตราย จริงๆ!
ขณะนั้น ดูเหมือนผลึกน้ำแข็งจะค่อยๆขยับตัวเล็กน้อยและหันมาจ้องมองวิคตัสก่อนส่งเสียงเบาๆที่ชัดเจน
"ผู้มีพลังเอ๋ย...หากท่านต้องการความช่วยเหลือ ข้าพอมีหนทางบางอย่าง"
วิคตัสมองด้วยความประหลาดใจ
" เอ่อ...แล้วท่านคือใครกัน?"
"ตัวตนของข้าไม่สำคัญพอที่จะพูดถึง เราต้องแก้ไขวิกฤตที่ท่านกำลังเผชิญอยู่ในขณะนี้เสียก่อน ดูเหมือนว่าเราจะมีศัตรูร่วมกัน"
"ศัตรู?  " วิคตัสเลิกคิ้ว
" ผู้ที่ทำพิธีสังเวยครั้งนี้คือแม่มดแห่งเผ่าดอร์ส เธอมีแผนการจะดูดกลืนพลังของท่านและทำให้กลายเป็นเครื่องมือของพวกเขา . .."
..
.
..
ระ..ร้ายยกาจจ !!!
" รู้จักเธอด้วยหรอ! แถมแม่มดเฒ่านั่นยังต้องการพลังข้าอีกด้วย? ว่าแล้วเชียวทำไมพวกมันถึงดูแปลกๆชอบกล "
วิคตัสรู้สึกกดดันก่อนเหล่ตามองรูปปั้นแปลกที่ส่งเสียงออกมาได้
"แล้วข้าจะมั่นใจได้อย่างไรว่าท่านมาเพื่อช่วยจริงๆ? เราไม่รู้จักกันซักหน่อย ..แถมยังอยู่ในรูปปั้นประหลาดอีกด้วย? นี่ดูไม่น่าเชื่อถือกว่าอีก!! "
เอคารอน : ....
เคียโซ :  .....
..
.


## บทที่ 22 : นาทีสุดท้าย

ผลึกน้ำแข็งสั่นไหวราวกับกำลังพยายามกลั้นอารมณ์บางอย่าง ก่อนเสียงนั้นจะดังขึ้นอีกครั้ง
" ..แฮะแฮ่มมม ..หากต้องการทำร้ายท่าน ข้าคงไม่มัวทำเรื่องเสียเวลาอยู่เช่นนี้หรอก "
ดวงตาของวิคตัสหรี่ลงเล็กน้อย ขณะพลังเวทย์ในร่างค่อยๆปรับสมดุล ทว่าในแววตายังเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและความสงสัย
"ข้าต้องการหลักฐาน"  วิคตัสกล่าวเสียงแข็ง
"ถ้าต้องการให้ข้าเชื่อก็พิสูจน์สิ ของแบบนี้พูดปากเปล่าได้ที่ไหนกัน? "
ผลึกน้ำแข็งส่องแสงแวววาวพร้อมกับหมอกสีฟ้าจางๆลอยขึ้นมาจากฐานของมัน ก่อนจะเปล่งประกายแทรกผ่านผนังห้อง เสียงคลื่นพลังเวทย์ดัง 'ครืด' ก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณและภาพหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศ
ในภาพ ปรากฏร่างของหญิงชราในผ้าคลุมสีดำสนิท ใบหน้ามีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาสีแดงฉานจับจ้องไปยังวงแหวนเวทย์ขนาดใหญ่ที่มีโลหิตสีดำไหลวนรอบขอบของมัน แม้จะอยู่กันคนละที่แต่กลิ่นอายของพลังมืดที่แผ่กระจายออกมาจากพิธีกรรมนั้นสามารถรับรู้ได้อย่างเด่นชัด
"แม่มดแห่งเผ่าดอร์ส...หญิงชราอูมามิ มาม่าอะไรนั่นไม่ใช่หรอ? "  วิคตัสพึมพำ
เสียงของผลึกดังขึ้นอีกครั้ง
" ในระหว่างที่ท่านยังคงอยู่ในมิติแห่งฝัน นางได้จัดเตรียมทำพิธีสังเวยแล้วเรียบร้อย นักบวชอูม่าจงใจเชื่อมต่อพลังชีวิตทั้งหมดจากทาสโดยผ่านพิธีกรรมต้องห้ามเพื่อเปลี่ยนเป็นพลังของนาง ซึ่งหากทำสำเร็จ....."
"พลังข้าจะตกอยู่ในมือของนาง และข้าจะกลายเป็นเครื่องมือของพวกมัน..." วิคตัสกล่าวเสียงขุ่น ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายพูดจบ เขาก็สามารถคาดเดาผลลัพธ์ได้อย่างชัดเจน
เขากัดฟันแน่น มือกำเข้าหากันจนสั่น
"ข้าเข้าใจความกังวลของท่าน แต่เวลาของเราใกล้จะหมดลงแล้ว หากพิธีเริ่มขึ้นอีกครั้งพลังของท่านจะตกอยู่ในมือของพวกเขาและนั่นจะเป็นเรื่องยากที่จะแก้ไข "
เสียงแผ่วเบาของรูปปั้นน้ำแข็งยังคงอธิบายอย่างต่อเนื่อง
" ข้าสัญญา...การร่วมมือกันของเราจะเป็นประโยชน์แก่ท่านและยังมีโอกาสหลบหนีได้อยู่"
ทันใดนั้น เสียงทุ้มลึกแทรกผ่านความเงียบ
" จะใช้วิธีใด !? "
"ท่านเอคารอน..."
ดวงตาของวิคตัสเบิกกว้างเมื่อได้ยินชื่อที่แท้จริงของชายที่ถูกคุมขังด้านบน
" เป็นเพราะการโจมตีของเด็กคนนี้ทำให้อาคมผนึกถ้ำถูกทำลายไปบางส่วน ข้าจึงใช้โอกาสนี้แทรกแซงเข้ามายังห้วงแห่งความฝันได้ในที่สุดถ้าแม้แต่พลังของข้ายังสามารถใช้งานได้ข้าเชื่อว่าการเคลื่อนไหวของท่านอาจมีโอกาสสำเร็จ "
" เวลามีน้อย... เหลือเพียง... ไม่นาน... ท่านเอคารอน ได้โปรดช่วยเหลือเด็กคนนี้....."
คำพูดนั้นลอยอยู่ในอากาศ ขณะที่วิคตัสรู้สึกเหมือนเวลาหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ความตึงเครียดในอากาศทำให้เขาหายใจติดขัด
ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังรูปปั้นน้ำแข็งที่ค่อยๆ ละลายลงเป็นแอ่งน้ำอย่างช้าๆพร้อมกับเสียงที่พร่ามัว
"เจ้าต้องการให้ข้าช่วยอย่างนั้นหรือ?" เสียงของเอคารอนเย็นเยียบ ดังก้องในอากาศราวกับเสียงน้ำแข็งแตกตัว
วิคตัสกลืนน้ำลาย ดวงตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย
"ท่านเป็นคนเดียวที่ช่วยข้าได้ในตอนนี้"
วิคตัสกล่าวเสียงหนักแน่น
"หากพลังข้าตกอยู่ในมือของนางผลลัพธ์ที่ตามมาอาจเลวร้ายกว่าและข้าก็ยังไม่อยากตายตอนนี้ด้วย "
เอคารอนยังคงนิ่งเงียบเพียงจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้า
" ทั้งๆที่เมื่อไม่กี่นาทีก่อนเจ้ากำลังจะใช้พลังระเบิดตัวเองขนาดนั้น ? "
"โอ้ ..เมื่อกี้ข้าอาจหุนหันพลันแล่นไปบ้าง ข้าไม่ขอให้ท่านเชื่อใจข้า แต่ข้าขอให้ท่านช่วยข้า... แค่นั้นก็พอ "
เอคารอนมองสบตาวิคตัสนิ่งนาน ก่อนที่รอยยิ้มบางๆ จะปรากฏบนใบหน้าของเขา
"น่าสนใจ..."
"ถ้าเช่นนั้น... ก็จงเตรียมใจไว้ให้ดี"
วิคตัสเฝ้ามองทุกอย่างด้วยความงุนงง ก่อนหันหน้าไปยังชายหนุ่มที่ถูกเรียกว่า 'ท่านเอคารอน' ท่าทีของชายคนนั้นยังคงนิ่งสงบไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ สายตาของเขาจับจ้องไปที่เอคารอนด้วยความหวังและความกลัวในเวลาเดียวกัน
ระหว่างที่ต่างฝ่ายต่างตกอยู่ในความสับสน จู่ ๆ ถ้ำหินก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พร้อมเสียงคำรามจากบางสิ่งที่ดังขึ้นอย่างกระทันหัน เสียงนั้นเต็มไปด้วยความโกรธและความขุ่นเคือง มีเสียงสะท้อนแปลก ๆ อยู่ทุกหนทุกแห่ง เหมือนกับเสียงกรีดร้องของแมลงขนาดยักษ์ หรือเสียงคำรามของสัตว์ประหลาดชนิดใด
วิคตัสรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิที่ลดต่ำลง เหงื่อไหลเย็นเยียบที่หลังเขาก้าวถอยหลังด้วยความกลัว สายตาของเขาสะท้อนความวิตกกังวล ขณะที่รู้สึกได้ว่าแรงกดดันจากเสียงคำรามนั้นกำลังมุ่งตรงมาที่เขา
"ท่านเอคารอน!"
เขาตะโกนเรียกด้วยความตกใจแต่เสียงของเขากลับถูกกลืนหายไปในความโกลาหลของเสียงรอบตัว
"ข้าจะลองควบคุมพลังเพื่อเปิดเส้นทางป่าวาลดัลไว้ชั่วขณะ หากสำเร็จพวกอสูรวิญญาณภายในจะแตกตื่นและหลุดออกไปเป็นจำนวนมาก ส่วนที่เหลือเจ้าต้องหาทางต่อเอง รีบไปซะ!"
วิคตัสเตรียมพร้อมสำหรับการหลบหนีจากมิติแห่งความฝันทันทีที่ถ้ำเริ่มคลุ้มคลั่ง หลังจากได้ยินคำสั่งเขาก็เริ่มร่ายคาถาที่คุ้นเคยอีกครั้ง
เสียงคำรามจากด้านนอกดังขึ้นอย่างต่อเนื่องทำให้เขารู้สึกถึงแรงกดดันและความเร่งรีบในใจ
ก่อนจากไปเขาเห็นมือสีดำยื่นออกมาจากผนังดึงกระชากไปที่ชายคนนั้นอย่างรุนแรงหลายต่อหลายครั้ง ความหวาดกลัวเพิ่มขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจและแพร่กระจายไปยังทุกส่วนของร่างกายอย่างควบคุมไม่ได้
เมื่อวิคตัสลืมตาขึ้น เขาก็มองเห็นฉากตรงหน้าที่คุ้นเคย พร้อมเสียงกรีดร้องที่น่าสังเวชของเหล่าทาสที่ดังขึ้นตลอดเวลา
วิคตัสพบว่าทาสถูกฆ่าไปหลายคนในช่วงที่เขาหมดสติไปสิ่งที่เกิดขึ้นในดินแดนแห่งฝันดูเหมือนจะยาวนานแต่แท้จริงแล้วผ่านไปเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น
เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังใกล้เข้ามา วิคตัสหันไปทันทีก่อนพบกับนัยน์ตาคมกริบของไคออร์ส ที่เดินตรงเข้ามา ร่างสูงในชุดคลุมหนังสัตว์เปื้อนเลือด ดวงตาของเขาเย็นชาและปราศจากความปรานี ก่อนที่รอยยิ้มเย้ยหยันจะปรากฏขึ้นบนใบหน้า
"ฟื้นแล้วหรือ?" ไคออร์สก้มตัวลงช้า ๆ มือหนากระชากผมของวิคตัสขึ้นจนเขาเซถลา
" ดี… ข้าจะได้จัดการใหมันจบเสียที "
มือข้างหนึ่งของไคออร์สบีบเข้าที่ลำคอของวิคตัส ร่างของเขาถูกยกขึ้นจากพื้นจนเท้าลอยเหนือพื้นดิน เสียงหอบหายใจขาดห้วงดังสลับกับเสียงกรีดร้องของทาสที่เหลืออยู่
"หยุดเดี๋ยวนี้ ไคออร์ส !! "
เสียงแหบพร่าดังขึ้นแทรกเสียงสวดและเสียงกรีดร้อง อาวุธในมือของไคออร์สหยุดชะงักทันที ร่างสูงตวัดสายตามองไปเสียง ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความขัดใจ
อูม่า ยืนตระหง่านกลางลานพิธี ผ้าคลุมสีดำลากยาวไปตามพื้นหินที่เปื้อนเลือด รอยสักรูปอักขระโบราณทอประกายสีสะท้อนบนใบหน้าที่เหี่ยวย่นของนาง ดวงตาขาวโพลนจ้องไปที่ไคออร์สอย่างเฉยเมย
" มันคือเครื่องสังเวยของข้า "
ไคออร์สคำราม เขาออกแรงบีบลำคอของวิคตัสจนอีกฝ่ายสำลักเลือด
" ข้าต้องการฆ่ามันเดี๋ยวนี้ ท่านก็เห็นถึงสิ่งแปลกประหลาดในตัวของมัน มันเป็นพวกต้องสาปซีเรน!!  "
" โง่เขลา !!"
อูม่ากล่าวพร้อมดวงตาวาววับด้วยแสงสีแดง
" เราจะฆ่ามันตายง่าย ๆไม่ได้ วิญญาณของมันมีค่าเกินกว่าที่เจ้าจะเข้าใจ  ข้าต้องจัดการตอนที่มันยังมีลมหายใจสุดท้าย…"
ไคออร์สหัวเราะเย้ยหยัน แต่มือของเขาเริ่มคลายออกเล็กน้อย ด้ามหอกที่ยกค้างไว้เหนือศีรษะลดต่ำลงช้า ๆ
อูม่าเอื้อมมือออกมาในอากาศ กลุ่มก้อนพลังสีดำข้นหมุนวนอยู่รอบฝ่ามือของนาง
"เมื่อมันอ่อนแอและใกล้ตายตอนนั้นข้าจึงจะดึงพลังมันออกมาและใช้มันเป็นเครื่องสังเวยแก่เทพอสูรเพื่อบรรเทาภัยพิบัติ! "
ดวงตาของไคออร์สหรี่วาว มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
" ได้ตามที่ท่านปรารถนา…ท่านนักบวช  "
ร่างของวิคตัสทรุดฮวบลงกับพื้น เสียงหอบหายใจขาดห้วง ปอดของเขาแทบระเบิดด้วยความเจ็บปวด
ลีนอสยืนตัวสั่นด้วยใบหน้าที่ซีดเซียวหลังจากที่ได้ยินเสียงร้องขอชีวิตของทาสคนอื่น ๆที่ถูกสังเวย เขาหันไปมองวิคตัส ท่าทางของเขาบอกถึงความสิ้นหวังและแผนการหลบหนีมากมายที่เคยคิดไว้ดูเหมือนจะมอดดับลง
สายตาของวิคตัสจ้องไปที่หญิงชราที่ยืนอยู่กลางลานหินด้านหน้า การเคลื่อนไหวที่ราวกับถูกครอบงำด้วยพลังอำนาจบางอย่าง มือของเธอกำคทาไม้เก่าๆอย่างแน่นหนาพร้อมท่าทางการเต้นรำที่บิดเบี้ยว
เมื่อลมหายใจของวิคตัสเริ่มติดขัด เขาสามารถได้กลิ่นเน่าเหม็นจากตัวเธอ การกระทำของหญิงชราเป็นไปอย่างช้า ๆ เธอค่อย ๆ ย่อตัวลงไปข้างๆ เด็กชายที่ยืนอยู่ข้างหลัง
อู่มาหยุดยืนตรงหน้าทาสเด็กคนหนึ่งก่อนจ้องเขม็งด้วยรอยยิ้มกว้างจนเห็นฟันที่เปื้อนเลือดปากที่อ้าออกเต็มไปด้วยสิ่งสกปรกในปากของเธอพร้อมกระซิบเสียงต่ำใกล้หูเด็กชายคนนั้น
"ถึงเวลาของเจ้าที่จะมอบวิญญาณให้แด่เทพอสูรแล้ว..."
เด็กชายตัวเล็กที่อยู่ก่อนหน้าเขาคือลีนอสขณะที่ถูกจับอีกฝ่ายหน้าซีดลงด้วยความกลัวหลังจากส่งเสียงอ้อนวอนมานานกลับไม่มีวี่แววว่าจะหยุดการสังหารหมู่ลงได้เลย
เด็กชายหันกลับไปมองเด็กตัวเล็กๆที่อยู่ห่างกันออกไปจนเกือบสุดท้ายของแถวหิน อีกฝ่ายเพียงมองด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยหยดน้ำตาแต่ไม่ได้พูดสิ่งใด วิคตัสเฝ้ามองเหตุการณ์วุ่นวายทั้งหมดด้วยหลากหลายความรู้สึกในใจ
หญิงชราที่ทำพิธียังคงหัวเราะและเต้นรำอย่างบ้าคลั่ง พร้อมควันที่หมุนรอบตัวเธอราวกับวิญญาณโบราณกำลังถูกเรียกมา เมื่อเธอเดินเข้ามายืนตรงหน้าเด็กชายคนนั้นวิคตัสก็รู้สึกคลื่นไส้อยากจะอาเจียนออกมาเมื่อเห็นเธออ้าปากกว้างจนมองเห็นสิ่งสกปรกในปากของเธอ
รอยยิ้มที่ยืดออกเผยให้เห็นฟันที่มีคราบเลือดติดอยู่ สร้อยคอหัวกระโหลกบนศรีษะของอูม่า
เสียงหัวเราะของเธอประสานกับเสียงกรีดร้องของเด็กชายทาสผู้เป็นเหยื่อรายถัดไป เขาร้องตกใจอย่างสุดขีด ก่อนพยายามดิ้นรนอย่างรุนแรง ท่ามกลางการจับจ้องของผู้คนชาวเผ่า
นักบวชอูม่ายกมือขึ้นและเริ่มปลดปล่อยพลังวิญญาณของเธออีกครั้ง เปลวไฟจากคบเพลิงรอบลานพิธีลุกโชนแรงขึ้นราวกับวิญญาณบรรพกาลกำลังตอบรับการสังเวยครั้งนี้
" หยุดเดี๋ยวนี้! "
เสียงของวิคตัสดังสะท้อนก้องไปทั่วลานพิธี แม้ร่างของเขาโงนเงนด้วยความเจ็บปวดแต่เขากลับยืนหยัดและสบสายตากับอูม่าอย่างไม่เกรงกลัว
"..ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังทำอะไรอยู่....."
อูม่าชะงัก ดวงตาขาวโพลนของเธอหันไปจ้องวิคตัส นางยังคงยิ้มบาง ๆ แต่มุมปากสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะปรับสีหน้าให้สงบนิ่งดังเดิม
" ดูเหมือนว่าเจ้าจะอดทนรอที่จะเป็นเครื่องบูชาไม่ไหวแล้วสินะ ถึงได้กล้าขัดขวางพิธีกรรมอันศักสิทธิ์และกล่าวหาข้าต่อหน้าเทพอสูร?"
อูม่าตอบเสียงเรียบ แต่ประกายบางอย่างในดวงตาของนางฉายชัดถึงความไม่พอใจ
" ผิดแล้ว พิธีทั้งหมดนี้…ไม่ใช่การบูชาเทพอสูรหรืออะไรทัังนั้นแต่เจ้ากำลังใช้มันเป็นข้ออ้างเพื่อดูดกลืนวิญญาณผู้คนเพื่อเติมพลังชีวิตให้กับตัวเอง !! "
เสียงพูดคุยในลานพิธีเริ่มดังขึ้นหัวหน้าเผ่าและนักรบคนอื่นๆเริ่มหันความสนใจมาที่การสนทนาของพวกเขาอีกครั้ง
อูม่าหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะยกมือขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มของนางยังคงติดตรึงบนใบหน้าที่ใช้หลอกล่อผู้คนได้อย่างแนบเนียน
"เจ้ากล่าวหาข้าโดยไร้ข้อพิสูจน์เช่นนั้นหรือ?"
"วิญญาณเหล่านี้ล้วนจัดเตรียมเพื่อเป็นเครื่องสังเวยแด่เทพอสูร เพื่อให้ผู้คนปลอดภัยจากภัยพิบัติที่กำลังมาเยือนข้ากำลังทำเพื่อเผ่าของเรา!"
เสียงของอูม่านุ่มนวลและทรงอำนาจ จนผู้คนเริ่มสับสน บางคนหันไปมองวิคตัสด้วยความโกรธแค้นและบางคนเริ่มพยักหน้าเห็นด้วย
" หรือที่เจ้าพยายามทำอยู่กำลังบอกว่า…ชีวิตของทาสอย่างพวกเจ้าสำคัญกว่าชีวิตของพวกเรา? "
อูม่าหันกลับมาหาวิคตัส น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความยั่วยุ
วิคตัสรู้ดีว่าหากเขาไม่ทำอะไรสักอย่างในตอนนี้ ทาสทุกคนจะไม่มีโอกาสรอดชีวิตอีกต่อไป
" หึ ป่าวสักหน่อยตอนนี้ข้าไม่ได้พูดถึงชีวิตของพวกข้า แต่พูดถึงความจริงที่เจ้ากำลังปกปิดไว้ต่างหากล่ะ ~ "
ดวงตาของอูม่าหดแคบลง สีหน้าของนางเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที ก่อนที่นางจะยิ้มออกมาอีกครั้งด้วยความเย้ยหยันและอันตราย
"ข้าขอเตือนเจ้าว่าอย่าได้ล่วงเกินพิธีอันศักดิ์สิทธิ์ของข้า มิฉะนั้นเจ้าจะได้รับรู้ถึงโทษทัณฑ์ที่แท้จริงดูเหมือนว่าพวกซีเรนจะไม่รู้จักความเจ็บปวดอย่างที่ข่าวลือว่าไว้ ! "
วิคตัสเม้มริมฝีปากแน่น แม้ร่างกายของเขาจะบอบช้ำและอ่อนแรงแต่ภายในกลับรู้สึกถึงบางอย่างที่เริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง
พลังเวทย์…กำลังกลับมา !!
เขาสัมผัสได้ถึงความร้อนที่เริ่มแผ่ซ่านจากจุดศูนย์กลางของร่างกาย ไหลผ่านเส้นเลือดราวกับประกายเพลิงที่ถูกจุดขึ้นอีกครั้ง เชือกผนึกเวทย์ที่เคยบีบรัดข้อมือของเขาถูกทำลายจากการโจมตโดยบังเอิญของไคออร์ส
แต่ยังไม่พอ…เขาต้องการเวลาอีกสักนิด
วิคตัสกระซิบพึมพำริมฝีปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ แม้ในดวงตาจะมีแววเย็นชา
" ข้าไม่ได้ตั้งใจล่วงเกินเพียงแค่สงสัยเท่านั้น ว่าทำไมพิธีของพวกเจ้าถึงดูเหมือนยังไม่สมบูรณ ์แม้จะสังเวยชีวิตผู้คนไปมากมายขนาดนี้?? "
อูม่าชะงัก ดวงตาขาวโพลนของนางจ้องเขม็ง จังหวะการเคลื่อนไหวของควันดำรอบกายของนางหยุดนิ่งไปชั่วครู่
"เจ้าหมายความว่าอย่างไร? พวกนอกรีตเช่นเจ้าจะเข้าใจพลังและพิธีกรรมของแม่มดอย่างข้าได้อย่างไร?! ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงไอ้ทาสสกปรก !!"
" ก็จริงอย่างที่เจ้าว่าข้าไม่อาจเข้าใจพิธีกรรมที่โหดร้ายเช่นนี้ได้จริงๆ ข้าก็แค่สงสัยว่าหากการสังเวยนี้สำเร็จ…เหตุใดถึงยังไม่มีสิ่งใดปรากฏตัวเลยล่ะ? "
วิคตัสเอียงศีรษะ ดวงตาสีเขียวของเขาวาววับ รอยยิ้มบนริมฝีปากมีเลศนัย
" ...หรือที่จริงแล้วมันไม่เคยมีอยู่ตั้งแต่แรก? "
รอยยิ้มของอูม่าหายไปชั่วครู่ก่อนที่จะตะโกนกรีดร้องด้วยความโกรธ
" ไอ้ทาสโสโครก!! "
ดวงตากลวงโบ๋ของกระโหลกบนหัวอูม่ากำลังเปล่งแสงสลัวสีน้ำเงินพร้อมกับเสียงหัวเราะที่น่าขนลุกดังก้องอยู่ตลอดเวลา
วิคตัสกลืนน้ำลายรับรู้ได้ถึงกระแสพลังมืดที่แผ่ออกมาจากร่างของหญิงชราตรงหน้า พลังนั้นรุนแรงและแฝงไปด้วยกลิ่นอายของความตายที่ยากจะอธิบาย
ดูเหมือนพลังที่นางใช้…มันไม่ใช่พลังศักดิ์สิทธิ์อย่างที่ใครๆเข้าใจแต่คือพลังอาฆาตของเหล่าวิญญาณที่ถูกกักขัง?
เสียงกรีดร้องของทาสดังขึ้นอีกครั้ง ร่างของพวกเขาบิดเกร็งด้วยความเจ็บปวดดวงตาที่เคยดูมีชีวิตกลับกลายเป็นว่างเปล่าราวกับวิญญาณถูกกระชากออกไป
อูม่ายกมือขึ้นเหนือศีรษะ ปลายนิ้วซีดของนางไล้ไปตามอากาศ พลังสีดำแผ่ออกจากปลายนิ้วรวมตัวเป็นเส้นสายสีทมิฬลอยสั่นไหวราวกับตอบสนองต่อพลังชีวิตที่ถูกพรากไป
"จงหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับข้า…"
ขณะเดียวกัน อูม่าก็เริ่มเอียงคอไปมาอย่างเชื่องช้า ดวงตาสีเทาหม่นของนางกลอกไปมาราวกับกำลังประเมินเหยื่อใบหน้าเหี่ยวย่นมีรอยยิ้มเย้ยหยัน ขณะที่สายตานั้นจับจ้องไปที่วิคตัสโดยไม่กะพริบราวกับต้องการดูดกลืนวิญญาณของเขา
"หึ…ข้าอยากรู้ว่าเจ้ายังมีแรงจะท้าทายข้าได้อีกนานแค่ไหน อย่าคิดว่าจะปั่นหัวข้าได้ด้วยคำพูดไร้สาระพวกนั้น ไม่ว่าจะดิ้นรนแค่ไหนเจ้าก็ไม่มีวันหนีพ้นจากชะตากรรมนี้ได้ !! "
เสียงของนางเข้มขึ้น พลันเงาดำก็ขยับไหว พุ่งเข้าไปพันธนาการรอบข้อเท้าของวิคตัส มันรัดแน่นจนเขาต้องกัดฟันฝืนความเจ็บปวด
" จงยอมจำนนและกลายเป็นเครื่องสังเวยแด่เทพอสูรซะ! ข้าจะขจัดภัยพิบัติเพื่อผู้คนแห่งดินแดนตะวันออกด้วยเลือดที่แปดเปื้อนของเจ้า!"
....โอ้ะตายจริง โมโหหนักกว่าเดิมอีกแฮะ !
การแสดงออกของพ่อมดหนุ่มยังคงไม่เปลี่ยนแปลง สิ่งที่เขากำลังพยายามทำตอนนี้คือการถ่วงเวลาไว้ให้ได้มากที่สุด เพื่อรอสัญญาณความช่วยเหลือที่หวังว่ามันจะมาถึงก่อนที่อูม่าจะลงมือทำพิธีกรรมอันน่าสยดสยองนี้ได้สำเร็จ
ช่วงเวลาสุดท้ายที่จะออกจากมิติแห่งฝัน ชายคนนั้นเองก็ถูกทำร้ายด้วยเช่นกันเขาจึงไม่แน่ใจว่า'ความช่วยเหลือ'ที่อีกฝ่ายเคยบอกไว้จะยังคงมีอยู่หรือไม่
..
.


## บทที่ 23 : มิติอัญมณี

เสียงคำร่ายของอูม่าดังก้องสะท้อนทั่วลานพิธีด้วยภาษาแปลกๆราวกับเสียงกระซิบของปีศาจในความมืด
" วิญญาณผู้หลับใหลในความมืด ขอให้ชีวิตคืนสู่ข้า! ข้าเรียกหาพลังจากลมหายใจแห่งความตาย ดึงดูดวิญญาณที่ถูกลืมเลือนให้กลับมาหาข้าในคืนที่ไร้แสง! "
เสียงของนางบาดลึกเข้าไปในจิตใจของวิคตัส ร่างของเขาสั่นสะท้าน ขณะเดียวกัน พลังแห่งความมืดก็เริ่มไหลซึมเข้าไปในร่างกายของอูม่า ดวงตาของนางกลายเป็นสีดำสนิท ประกายแสงสีเลือดลอยวนรอบตัว วิญญาณนับสิบถูกดึงออกจากร่างของผู้คนในลานพิธี พวกเขากรีดร้องด้วยความทรมานก่อนที่ร่างจะทรุดลงอย่างไร้ชีวิต
" ข้าต้องการอีก! ข้าต้องการชีวิตของพวกมันทั้งหมด!! "
อูม่าตะโกนเสียงดัง รอยยิ้มเย็นชาฉายชัดบนใบหน้าของนางพร้อมกับเหวี่ยงไม้เท้าขึ้นสูงก่อนจะกระแทกลงบนพื้น เสียงแตกดังสนั่นแผ่ขยายออกเป็นคลื่นพลังแห่งความตาย ทุกสิ่งที่อยู่ในรัศมีถูกทำลายลงทันที
"วิคตัส!!" เสียงของทริย่าตะโกนขึ้นเมื่อเห็นร่างของวิคตัสทรุดลงและเลือดสีแดงที่ไหลออกจากมุมปากของเขา
วิคตัสพยายามขยับตัว แต่โซ่สีดำทมิฬพุ่งออกมาจากพื้นดินพันรอบขาของเขา ฉุดร่างของเขาให้ทรุดลงกับพื้น ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่าง ขณะที่ความมืดเริ่มไหลเข้ามาในสติสัมปชัญญะของเขา
"ไม่นะ วิคตัสหนีไปเร็วเข้า !!!!"
วิคตัสกัดฟันแน่นเขาพยายามระดมพลังเวทในร่าง แต่พลังกลับถูกกดทับโดยคำสาปของอูม่า
อูม่าหัวเราะเบาๆนางก้าวเข้ามาใกล้ รอยยิ้มเย็นเยียบฉายชัดบนใบหน้าก่อนจะใช้ปลายไม้เท้าหัวกระโหลกยกคางของทาสบนพื้นขึ้นพร้อมกระซิบคำพูดที่มีเพียงพวกเขาได้ยิน
"เจ้าจะต้องเป็นเครื่องสังเวยที่สมบูรณ์แบบ เพียงแค่นึกถึงพลังที่ไหลเวียนในตัวเจ้ามันทำให้ข้าแทบอดใจรอไม่ไหวแล้ว  "
หมอกพายุสีดำก่อตัวขึ้นรอบๆตัว วิญญาณที่ถูกดึงออกจากร่างของผู้คนในลานพิธียังคงส่งเสียงกรีดร้องอย่างโหยหวน ก่อนที่ร่างไร้วิญญาณจะทรุดลงกับพื้นทีละคน
วิคตัสหอบหายใจหนัก ความเจ็บปวดจากพลังเวทที่ถูกสะกดทำให้เขาแทบขยับตัวไม่ได้ หัวใจเต้นกระหน่ำราวกับจะระเบิดออกจากอก ขณะที่ความมืดเริ่มกัดกินพลังชีวิตของเขาทีละน้อย
อูม่าพูดด้วยเสียงแหบต่ำ นางหันมองวิคตัสด้วยสายตาเย้ยหยัน
" ข้าเกลียดเสียงที่น่าหนวกหูของทาสสกปรกอย่างพวกแกมากที่สุด ในเมื่อเจ้าชอบส่งเสียงมากนัก… ทำไมไม่ลองกรีดร้องให้ดังกว่านี้ก่อนตายล่ะ? ฮี่ ฮี่ ฮี่!!"
ทันใดนั้นมีเสียงดังขึ้นกลางอากาศพร้อมเดือยกระดูกสีดำทะมึนมากมายนับสิบปรากฏลอยค้างเหมือนนักล่าที่จ้องสังหารเหยื่อ
อูม่าเพียงสะบัดไม้เท้าในมือเบาๆ เดือยกระดูกเหล่านั้นเริ่มขยับราวกับพวกมันมีชีวิต ดวงตาของวิคตัสเบิกกว้าง ขณะที่เดือยกระดูกเคลื่อนตัวผ่านอากาศ
ฟึ่บ!!
เดือยกระดูกเล่มแรกพุ่งเข้าใส่วิคตัส เขาเบี่ยงตัวหลบอย่างหวุดหวิด ปลายคมเฉียดผ่านแก้มของเขาและทิ้งรอยแผลบางๆไว้บนผิวหนัง
" ข้าจะให้เจ้าได้สัมผัสถึงทุกความเจ็บปวดและทนทุกทรมานก่อนตาย! จงกรีดร้องอ้อนวอนต่อเหล่าทวยเทพซะ! "
ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!
เดือยกระดูกพุ่งเข้าใส่วิคตัสอย่างต่อเนื่อง พลังของมันทั้งรวดเร็วและรุนแรง วิคตัสหลบได้เพียงบางส่วนเท่านั้นและกระดูกมากมายก็เจาะเข้าไปตามร่างกายของเขา
ความรู้สึกของการถูกจับจ้องราวกับเป็นเหยื่อในวงล้อมแห่งความตาย สัญชาตญาณเตือนให้เขารู้ว่าเวลาของเขากำลังหมดลง ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือย่างก้าวใกล้ขอบเหวนรกเขาต้องคิดอย่างรวดเร็วเพื่อหาโอกาสหลบหลีกจากการโจมตีอันร้ายกาจนี้
....ดูเหมือนความช่วยเหลืออาจมาไม่ทันเวลา
แท่งกระดูกที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วในอากาศเผยให้เห็นถึงพลังอันมหาศาลของอูม่า สิ่งที่ทำให้วิคตัสตกใจคือพลังของนางที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างมากถ้าเทียบจากครั้งก่อน เดือยกระดูกเหล่านี้ไม่ใช่แค่เครื่องมือตกแต่งแต่ตอนนี้ได้กลายเป็นอาวุธสังหารที่อูม่าเตรียมไว้เพื่อคุกคามชีวิตผู้คนจริงๆ
วิคตัสซึ่งมีประสบการณ์ชีวิตขึ้นลงมามากกว่าสิบกว่าปีได้เยาะเย้ยอยู่ในใจ
นังแม่มดแก่นี่ยังพยายามจะทรมานข้าอีกครั้งจริงๆสินะ?
ความเย้ยหยันกลบความวิตกกังวลในใจของเขา ดูเหมือนว่าเขาไม่สามารถรอความช่วยเหลือจากชายคนนั้นได้อีกต่อไป วิคตัสรีบกระตุ้นพลังเวทย์ในร่างกายเพื่อรอจังหวะหลบหนีจิตใจของเขาจดจ่อเตรียมตัวต่อสู้ก่อนที่การโจมตีจะมาถึง
แต่ทันใดนั้นความเงียบสงบที่แปลกประหลาดได้เกิดขึ้นอย่างฉับพลันจนบรรยากาศในพื้นที่เปลี่ยนไปโดยที่ไม่มีใครสังเกต เหมือนกับว่าทุกอย่างหยุดนิ่งในอากาศคล้ายเป็นสัญญาณของบางสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
เป็นจังหวะเดียวกับที่อูม่าและนักรบเผ่าดอร์สบางคนสัมผัสได้ในชั่วพริบตา
จู่ๆเสียงคำรามกรีดร้องของสัตว์จากทางแนวป่าอาถรรพ์ก็ดังกึกก้องขึ้น ชนเผ่าดอร์สทุกคนตกตะลึง เมื่อพวกเขาหันไปยังทิศทางของเสียงร่างของสัตว์อสูรวิญญาณหลายสิบตัวก็พุ่งตรงมาที่พวกเขา
เสียงฝีเท้าหนักๆดังมาจากทุกทิศทางพร้อมกับดวงตาสีแดงหลายร้อยคู่ที่จับจ้องไปยังมนุษย์เหล่านั้นด้วยความหิวกระหาย
วิคตัสรู้สึกถึงพลังที่แปรปรวนในอากาศ เขาสัมผัสได้ถึงพลังรอบตัวและสัญชาตญาณที่แม่นยำบอกกับเขาว่าบางสิ่งเลวร้ายกำลังจะเกิดขึ้น
เงาขนาดใหญ่พุ่งผ่านต้นไม้สูงมันเป็นหมาป่าตัวใหญ่ที่เคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว พร้อมกับฝูงนกอสูรวิญญาณจำนวนมากมาย
วิคตัสรู้ถึงความแข็งแกร่งของสิ่งมีชีวิตเหล่านี้เป็นอย่างดีจากการเผชิญหน้ากับพวกมันขณะที่เอาชีวิตรอดในเกาะแห่งนั้น
..พลังที่ไม่อาจมองข้ามได้
"หนี!" เสียงคำรามดังขึ้นและเขารู้ว่าเวลานี้คือโอกาสในการหลบหนีและเขาต้องออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุดก่อนที่สัตว์อสูรจะเข้ามาใกล้เกินไป
บรรยากาศแห่งความโกลาหลได้เริ่มต้นขึ้นและความสิ้นหวังได้เข้าปกคลุมไปทั่วลานพิธี ชาวเผ่าต่างพากันวิ่งหลบหนีเอาชีวิตรอดอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง เสียงฝีเท้าที่สับสนวุ่นวายดังระงมไปทั่ว ลมหายใจของพวกเขาขาดห้วง ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและเสียงร้องไห้ขอความช่วยเหลือที่ดังขึ้นจนแทบแทรกไปในอากาศไม่ได้
ในความสับสนวุ่นวาย บางคนที่สะดุดล้มลงถูกเหยียบย่ำอย่างไร้ความปรานี ไม่มีใครสนใจช่วยเหลือ ทุกคนต่างเอาตัวรอดก่อนที่จะถูกสัตว์ร้ายฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของผู้คนสะท้อนภาพของ สัตว์อสูร ที่พุ่งตรงเข้ามา ใบหน้าของพวกเขาบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนก ขณะที่ เขี้ยวแหลมคมของสัตว์ร้ายเผยออกมาฉีกยิ้มแห่งความโหดเหี้ยม
เสียงกรีดร้องของผู้โชคร้ายที่ถูกจับกลืนหายไปในเงามืดดังขึ้น ก่อนจะเงียบหายไปในพริบตา ร่างของพวกเขาถูกกระชากออกจากพื้นดิน เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นไปทั่วพื้นดิน ผสมปนเปไปกับเสียงหวีดหวิวของลมและเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่กำลังล่าเหยื่อ
บางคนพยายามปีนขึ้นไปบนซากหินหรือกองไม้ เพื่อเอาตัวรอด แต่ทันทีที่พวกเขาเคลื่อนไหว ร่างของสัตว์ร้ายตัวหนึ่งก็กระโจนเข้าใส่พร้อมกับร่างของเหยื่อที่ล้มลงอย่างไร้ชีวิต
เสียงของความวุ่นวายและกลิ่นคาวเลือดปกคลุมไปทั่วลานพิธี นักรบเผ่าดอร์สที่เหลือพยายามตั้งหลัก ขณะที่หัวหน้าเผ่าตะโกนออกคำสั่งเสียงดัง
" ถอยก่อน! ถอยกลับไปตั้งแนวใหม่!! ปกป้องนักบวชอูม่า !!!!"
เสียงอาวุธกระทบกับกรงเล็บของสัตว์ร้ายดังกึกก้อง ผสมกับเสียงร้องโหยหวนของผู้ที่ถูกฉีกกระชาก นักรบที่แข็งแกร่งที่สุดยังต้องล่าถอย เพราะจำนวนของสัตว์อสูรที่มีมากเกินกว่าจะรับมือ
วิคตัสหัวใจเต้นแรงเลือดในกายสูบฉีดจนรู้สึกได้ถึงอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่าน ร่างกายของเขาสั่นไหวด้วยแรงกดดันและความหวาดกลัว แต่เขารู้ดีว่า นี่คือโอกาสเดียวที่จะหลบหนี
เขารีบรวบรวมสมาธิแล้วออกแรงกระชากเชือกที่ใกล้ขาดออกภายในลมหายใจเดียว เขาขยับตัวอย่างรวดเร็ว พยายามใช้ความวุ่นวายของการต่อสู้เพื่อหลบเลี่ยงจากสายตาของผู้คุม แต่ก่อนที่เขาจะเคลื่อนไปไกล เสียงหนึ่งก็ดังก้องขึ้น
"เจ้า...!"
อูม่า หันขวับกลับมาทันที ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยพลังมืด เธอกรีดร้องด้วยเสียงที่แหลมสูงท่ามกลางความวุ่นวาย พลังของเธอปะทุออกมาพร้อมกับแรงกดดันที่ทำให้แม้แต่นักรบเผ่าดอร์สบางคนยังต้องทรุดตัวลงกับพื้น
" เจ้าจะหนีไปไหน!? ไอ้ทาสสกปรก!! "
วิคตัสพุ่งตัวหลบคมเดือยกระดูกที่พุ่งผ่านใบหูไปเพียงไม่กี่นิ้ว ปลายแหลมของมันเสียบลึกลงไปในพื้นหินจนเกิดเสียงแตกร้าวดังขึ้น
อูม่า ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆแต่ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยไฟแห่งโทสะ พลังมืดหมุนวนรอบตัวของเธอ เดือยกระดูกหลายสิบชิ้นค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากพื้นอีกครั้งชี้ตรงไปยังร่างของวิคตัส
" อย่าคิดว่าจะหนีไปจากข้าได้!! แกต้องชดใช้กับสิ่งที่เกิดขึ้น!!! ไอ้พวกซีเรนชั่วร้าย!!! "
เสียงคำสาปก่นด่าถูกปล่อยออกไปพร้อมเดือยกระดูกหลายสิบชิ้นก่อนที่มันจะพุ่งเข้าหาวิคตัสพร้อมกันในคราวเดียว
"บัดซบ!!"
วิคตัสสบถ เขารีบพลิกตัวในอากาศก่อนจะเรียกพลังเวทย์ออกมาปกป้องตัวเองแรงปะทะเข้ากับเดือยกระดูกจนเกิดเสียงระเบิดดังก้องพร้อมฝุ่นควันที่ฟุ้งไปทั่วบริเวณ
แต่เมื่อม่านควันจางลง สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าเธอกลับมีเพียงพื้นดินที่แตกร้าวไร้ร่องรอยของร่างที่ควรจะนอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น
" เป็นไปไม่ได้!!?" อูม่าขบฟันแน่น พลังวิญญาณที่หมุนวนรอบตัวกรีดร้องอีกครั้งอย่างดุเดือด
—ในมิติอัญมณี—
ร่างของวิคตัสปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน เขาล้มตัวลงกับพื้นสนามหญ้าที่เย็นชื้น หอบหายใจแรง ขณะที่ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดจากแรงปะทะเมื่อครู่
"เกือบไปแล้ว…"  วิคตัสพึมพำเสียงแผ่ว
พื้นสนามกว้างใหญ่ปกคลุมด้วยหญ้าต้นเล็กทว่าบรรยากาศโดยรอบกลับไร้สิ่งมีชีวิตอื่น ไม่มีแม้แต่เสียงของแมลงหรือสายลม
ใจกลางสนามกว้างนั้นมีบ่อน้ำพุขนาดเล็กตั้งอยู่
วิคตัสก้าวเข้าไปใกล้ๆเมื่อเขาย่อตัวลงและยื่นมือแตะลงบนผิวน้ำ ความรู้สึกอบอุ่นก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับพลังเวทย์ที่สูญเสียไปกำลังถูกเติมเต็มอย่างช้า ๆ
...นี่มัน…!!
พลังเวทย์ที่คุ้นเคยกำลังไหลเวียนกลับเข้าสู่ร่างกายของเขา ดวงตาของวิคตัสเบิกกว้างด้วยความตกใจ
"  ....น้ำพุศักสิทธิ์ บ่อน้ำแห่งออร์ฟิส !"
ล้อเล่นใช่มั้ย..!!!!!!
...
..
.
..
.
ทาสเด็กทั้งสามคนยืนตัวแข็งทื่อตกตะลึงกับเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นภายในระยะเวลาไม่กี่นาที ฉากการหลบหนีหายตัวไปของวิคตัสและสัตว์อสูรมากมายที่วิ่งออกมาจากป่าอาถรรพ์ทุกอย่างช่างเหลือเชื่อเกินกว่าที่พวกเขาจะเข้าใจได้
" เกิดอะไรขึ้น วิคตัสหายไปไหน! " อูรอค หนึ่งในทาสเด็กเอ่ยถามอย่างตื่นตระหนก ขณะมองไปยังอูม่าที่มีสีหน้าบิดเบี้ยว
อูม่าที่ยืนอยู่กลางลานพิธีหันกลับมาด้วยดวงตาเปล่งประกายด้วยความโกรธแค้น นางตัดสินใจที่จะจัดการทาสทั้งหมดที่เหลือทันที
" พวกเจ้าจะไม่มีวันหนีไปได้! "
"ไม่! ช่วยด้วย!"  ทาสอีกคนกรีดร้อง แต่ทันทีที่พวกเขาคิดจะขยับหนี พลังของอูม่าก็พุ่งไปที่เขาด้วยความเร็วราวกับสายฟ้า
แต่ก่อนที่จิตวิญญาณของพวกเขาจะถูกกลืนกินปลายอาวุธคมกริบก็กดจ่อที่คอของอูม่าจนทำให้ทุกสิ่งหยุดชะงัก เสียงหายใจของอูม่าดูเหมือนจะติดขัดในลำคอ ขณะที่เธอมองไปยังผู้ที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอด้วยสายตาเบิกกว้าง
"ในเมื่อแกชอบเสียงกรีดร้องมากนัก... ทำไมไม่ลองร้องเองดูบ้างล่ะ? "
เสียงของวิคตัสเย็นเยียบ รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าที่เปื้อนเลือดและเหงื่อทว่าก่อนที่เขาจะได้ลงมือจัดการอูม่า คลื่นพลังอันมหาศาลก็พุ่งเข้าใส่เขาอย่างกะทันหัน
ตูม!!
พื้นดินใต้เท้าแตกกระจายจนเศษดินและก้อนหินปลิวว่อน วิคตัสเบี่ยงตัวหลบกลิ้งไปบนพื้นก่อนจะกระโจนขึ้นยืนอย่างมั่นคง ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางกลุ่มควัน
. .  .นี่สินะพลังที่แท้จริงของนักรบเผ่าดอร์ส
ร่างสูงใหญ่เปลือยท่อนบนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่ถูกฝึกฝนจากสงครามและการล่า ผิวหนังของเขาเต็มไปด้วยรอยสักของเผ่าและรอยแผลจากการต่อสู้ ดวงตาสีเข้มของจับจ้องวิคตัสราวกับนักล่าที่เพิ่งพบเหยื่อสดใหม่
มือขวาของ ไคออร์ส กำหอกกระดูกยาวปลายแหลมที่ยังคงเปื้อนเลือดสด เขายกหอกขึ้นแล้วกระแทกลงกับพื้นดินจนเกิดรอยแตกแผ่กระจายออกไป
" เจ้ากล้าลบหลู่ท่านนักบวชในลานพิธีศักดิ์สิทธิ์ของเผ่าดอร์ส? " ไคออร์สคำรามเสียงต่ำ หอบหายใจแรงราวกับสัตว์ป่ากำลังเตรียมขย้ำเหยื่อ
นักบวชอูม่าก้าวออกมาจากด้านหลังเลือดสีดำซึมออกจากมุมปากของนาง จ้องมองวิคตัสด้วยความเคียดแค้น นางใช้มือกดบาดแผลที่ต้นคอก่อนจะยกมือขึ้นกลางอากาศเพื่อออกคำสั่ง
"สังหารมัน ไคออร์ส! ด้วยคำสั่งของนักบวชแห่งเผ่าดอร์ส จงกำจัดศัตรูที่นำพาความมืดมายังดินแดนตะวันออกแห่งนี้ซะ! "
ความกดดันรอบตัวเริ่มหนักหน่วงจนกล้ามเนื้อของวิคตัสตึงเครียดเพื่อเตรียมรับมือกับแรงปะทะที่กำลังจะมาถึง
"แกจะต้องชดใช้!" ไคออร์สตะโกนลั่นขณะที่ร่างพุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็ว
ตูม!
เงาของไคออร์สพาดทับลงบนร่างของวิคตัส ราวกับนักล่าที่กำลังเตรียมสังหารเหยื่อในจังหวะเดียว
วิคตัสไม่รอช้าทันทีที่เข้าสู่การต่อสู้เขาก็เพิ่มความระมัดระวังไว้รออยู่แล้ว ทันทีที่อีกฝ่ายหายไปจากตรงหน้าเขาก็ร่ายคาถาออกมาทันที
" Pennetto! "
เถาวัลย์สีเขียวเข้มพุ่งออกจากพื้นดินมันบิดตัวรัดรอบขาของไคออร์สอย่างรวดเร็ว
"อึก!" ไคออร์สคำรามเสียงต่ำ ร่างใหญ่เซถลาไปข้างหน้า หัวเข่ากระแทกกับพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่น ฝุ่นคลุ้งตลบอบอวล แต่ดวงตาของเขายังคงลุกเป็นไฟ
ทั่วทั้งลานพิธีเงียบสงัด ดวงตาของนักบวชและนักรบชนเผ่าดอร์สที่ยืนล้อมรอบต่างเบิกกว้าง ทุกคนต่างจับจ้องไปที่วิคตัสด้วยความตกตะลึง ไม่มีใครในเผ่าที่เคยเห็นพลังเช่นนี้มาก่อน
เถาวัลย์ที่พุ่งขึ้นมาจากผืนดิน —
พลังที่ไม่มีใครในชนเผ่าสามารถทำได้!!!!
"เป็นไปได้ยังไง…?" เสียงกระซิบดังขึ้นท่ามกลางฝูงชน นักรบบางคนก้าวถอยหลังอย่างไม่รู้ตัว ขณะที่สายตาหวาดกลัวเริ่มฉายชัดในแววตาของพวกเขา
"เขาไม่ใช่ทาสธรรมดา…" หัวหน้าเผ่าพึมพำ ดวงตาของเขาเบิกกว้างอย่างเหลือเชื่อ
วิคตัสสูดลมหายใจลึก เขารู้ว่านี่เป็นโอกาส แต่ก่อนที่เขาจะได้เคลื่อนไหว
"กร๊อบ!!" เสียงเถาวัลย์แตกร้าวดังขึ้น ไคออร์สแสยะยิ้มอย่างดุร้าย เขาใช้มือเปล่าฉีกเถาวัลย์ออกจากขาตัวเองด้วยแรงมหาศาล เส้นเลือดบนกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งปูดขึ้น ขณะที่พุ่งตัวขึ้นมาอีกครั้ง ราวกับพยัคฆ์ที่กำลังจู่โจมเหยื่อ
"แกคิดว่าของพรรค์นี้จะหยุดข้าได้งั้นหรือ?"
น้ำเสียงของไคออร์สเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและกราดเกรี้ยว ร่างของเขาพุ่งทะยานฝ่าฝุ่นควันตรงมาหาวิคตัสอย่างรวดเร็ว ราวกับพายุที่พร้อมจะทำลายทุกสิ่ง!
วิคตัสกัดฟันแน่น ขณะที่เถาวัลย์ที่เหลือกระจายตัวสลายไปในอากาศ ดวงตาของนักรบและชนเผ่าทุกคนยังคงจ้องมาที่เขาด้วยความหวาดหวั่น
จากทาสที่ต่ำต้อย… ตอนนี้เขากลายเป็นภัยคุกคามที่แท้จริง !


## บทที่ 24 : กลุ่มทาสหลบหนี

เสียงตะโกนของไคออร์สดังก้องไปทั่วลานพิธีความกราดเกรี้ยวของเขาทำให้บรรยากาศหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม
ร่างใหญ่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่น่าตกใจ แต่แทนที่วิคตัสจะตื่นตระหนกเขากลับยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนหลบออกด้านข้างอย่างง่ายดาย
" อย่างที่คิดไว้เจ้ายังมีพลังอีกมากเลยทีเดียว! "
วิคตัสหัวเราะเบาๆ ขณะที่ไคออร์สเซออกไปจากการโจมตีที่พลาดเป้า
เสียงอุทานเบาๆ ดังขึ้นจากกลุ่มชนเผ่าดอร์สที่กำลังมุ่งหน้าตรงเข้ามา ไม่มีใครเคยรอดพ้นจากการโจมตีของไคออร์สได้อย่างง่ายดายเช่นนี้มาก่อน
" เด็กนั่นเร็วมาก…มันเป็นไปได้ยังไงกัน! " นักรบคนหนึ่งพึมพำ จ้องไปที่วิคตัสอย่างไม่เชื่อสายตา
วิคตัสที่ยังคงมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า เหลือบมองรอบตัวอย่างพิจารณา พื้นที่ในลานพิธีแห่งนี้ช่างแปลกประหลาดมากเหมือนมันถูกแยกออกจากโลกภายนอก แม้แต่สัตว์อสูรวิญญาณที่บ้าคลั่งรอบป่าก็เพิกเฉยต่อที่นี่ราวกับถูกซ่อนจากพวกมัน
.. . น่าสนใจแฮะ
วิคตัสหันสายตากลับมาที่ไคออร์สที่กำลังเตรียมจะโจมตีเขาอีกครั้ง
รอยยิ้มของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นขณะที่ยกกิ่งไม้ในมือโบกขึ้นลงเป็นจังหวะ ก่อนจะมีขวดยาสมุนไพรสีสันสดใสก็ปรากฏขึ้นและถูกดื่มจนหมดภายในชั่วอึดใจท่ามกลางสายตาสงสัยของผู้คน
ทันทีที่น้ำยาสงบวิญญาณเริ่มทำงาน พลังเวทย์ในร่างกายของวิคตัสก็เริ่มฟื้นฟูตัวเองอย่างรวดเร็ว บาดแผลตามร่างกายค่อยๆสมานตัวในความเร็วที่น่าตกใจ จนทุกคนที่มีสายตาเฉียบคมสามารถเห็นการเปลี่ยนแปลงได้อย่างชัดเจน
" นั่นมัน…อะไร? " นักบวชหญิงกระซิบ เสียงของเธอสั่นไหวด้วยความหวาดกลัว
"เขาไม่ใช่ทาส... นั่นเป็นพลังของปีศาจหรือไม่?"
นักรบคนหนึ่งหันไปกระซิบกับสหายที่ยืนข้างๆ ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
..เพล้ง !
ขวดแก้วถูกโยนลงกับพื้นอย่างไม่แยแส แทนที่มันจะแตกกระจายกลับกลายเป็นฝูงผีเสื้อบินลอยขึ้นเหนือศีรษะของผู้คน เสียงกระพือปีกคล้ายแก้วกระทบกันดังก้องกลางอากาศ
ไคออร์สจ้องภาพตรงหน้าด้วยสายตาสับสนไปชั่วครู่ ขณะที่เขายกหอกยาวขึ้นเพื่อเตรียมจู่โจมอีกครั้ง วิคตัสก็ยกริมฝีปากโค้งขึ้นเล็กน้อยดวงตาคู่สวยของเขาประสานเข้ากับไคออร์ส
"เอาล่ะ…เกมอาจมีการเปลี่ยนเล็กน้อยนะ !"
ดวงตาของไคออร์สฉายประกายโลภและดุดันเมื่อเห็นทาสต่ำต้อยกล้าท้าทายพวกเขา
"ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่าการดูหมิ่นต่อหน้าข้าต้องแลกด้วยชีวิต!"
สิ้นคำพูดร่างของไคออร์สหายวับไป วิคตัสรับรู้ถึงกระแสพลังที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วและสัญชาตญาณสั่งให้เขาหลบออกจากตำแหน่งเดิมทันที
โครม!
ร่างของไคออร์สปรากฏขึ้นในจังหวะที่วิคตัสขยับตัวห่างออกไป เงาของเขาฉายบนพื้นพร้อมหอกหินขนาดใหญ่ถูกฟาดลงบนดิน
วิคตัสเหลือบมองย้อนกลับไปที่หลุมกว้างตรงหน้า ก่อนจะเห็นพลังของการทำลายล้างที่เกินจริง
...ฟู่วววว !! อันตรายจริงๆเกือบไปแล้วมั้ยล่ะ !
การปะทะของทัังสองคนสร้างความตกใจแก่ผู้คนที่พบเห็นอย่างมาก กลุ่มนักรบที่เตรียมพุ่งเข้ามาสนับสนุนกลับถูกขัดขวางโดยอสูรวิญญาณที่บ้าคลั่งรอบๆ
วิคตัสเหลือบไปยังอูม่าที่กำลังร่ายคาถาอยู่ด้านหลังและไอหมอกสีดำได้เริ่มแผ่ขยายเข้าหาเด็กทั้งสามที่ยืนตัวสั่นอยู่บนลานสังเวยอีกครั้ง
'นี่มันคงไม่คิดจะปล่อยให้ใครรอดชีวิตไปเลยสินะ... ช่างน่ารังเกียจจริงๆ'
"Ruva-Dormir!"
"จงหลับไปซะเถอะ... พวกงี่เง่า!"
ในช่วงจังหวะหลบหลีกเมื่อวิคตัสพบโอกาสโต้กลับ เขารีบยกมือขึ้นและใช้ลมหายใจเป่าผงฝุ่นสีดำออกไปขณะที่ผงฝุ่นกระจายตัวในอากาศ มันค่อย ๆเปลี่ยนเป็นกลีบดอกไม้สีม่วงปล่อยกลิ่นหอมเบาบางออกมา
ก่อนที่ไคออร์สจะไหวตัวทัน ทุกอย่างก็สายเกินไป!
"เจ้าสารเลว!!"
ไคออร์สตะโกนเสียงดัง ใบหน้าเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธขณะที่พลังบางอย่างแผ่ซ่านเข้าสู่ร่างกายจนแขนขาของเขาเริ่มชาที่แท้อีกฝ่ายก็รอช่วงเวลานี้ในการวางกับดัก
วิคตัสแสยะยิ้มเมื่อเห็นผลลัพธ์ที่เขาต้องการ
"ต้องยอมรับว่ากำลังของพวกเจ้านั้นน่าทึ่งจริงๆแต่ถ้าเทียบกับข้าเจ้าไม่มีทางเอาชนะได้แน่ "
เขาตวัดมือและร่ายคาถาต่ออย่างรวดเร็ว
" Vinea Murum! "
เมื่อพื้นดินรอบๆเริ่มสั่นสะเทือนเถาวัลย์สีเขียวเข้มก็ขึ้นมาจากพื้นทันที มันเติบโตอย่างรวดเร็วก่อนจะพุ่งเข้ารัดร่างของไคออร์สอย่างแม่นยำ
อีกฝ่ายพยายามดิ้นรนแต่เถาวัลย์กลับรัดแน่นขึ้นจนเข่ากระแทกพื้น
กลีบสีม่วงเข้มพัดลอยตามอากาศจนผู้คนในลานพิธีเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ บางคนล้มลงกับพื้นดวงตาเริ่มพร่ามัวขณะที่กลีบดอกไม้สัมผัสกับร่างกายพวกเขา
ในช่วงความวุ่นวายจู่ๆก็มีเงามืดขนาดมหึมาพุ่งผ่านกลุ่มฝูงชนอย่างรวดเร็ว สัตว์อสูรวิญญาณหมาป่าปรากฏขึ้นท่ามกลางผู้คนนอกวงล้อมลานพิธี ดวงตาสีแดงของมันจับจ้องเหยื่อที่กำลังหมดแรงก่อนกระโจนเข้าใส่
เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้งเมื่อเล็บแหลมคมของสัตว์อสูรตะปบลงกลางร่างของชายคนหนึ่ง ร่างของเขาถูกกระชากขึ้นกลางอากาศและถูกกลืนลงไปในปากของมันภายในชั่วอึดใจ
" นั่นมัน วาล์กริมวูฟ !!! " อูม่าจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าตกตะลึง
" ...ทะ...ทำไม "
เสียงของไคออร์สขาดห้วงเมื่อเถาวัลย์บิดตัวรอบลำคอของเขา
" ข้าเคยบอกไปแล้วว่าหากข้ารอดออกไปได้พวกเจ้าทุกคนจะต้องได้ชดใช้กับสิ่งที่ทำ "
วิคตัสย่อตัวลงในระยะประชิด ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากไคออร์สเพียงไม่กี่นิ้วทันทีที่พูดจบอีกฝ่ายก็ถูกห่อหุ้มด้วยเถาไม้กลายเป็นรังไหมจนไม่อาจรู้ได้ถึงชีวิตและความตาย
ต้นไม้จำนวนมากเริ่มสูงขึ้นปกคลุมพื้นที่ทั้งหมด กิ่งไม้เลื้อยเล็กๆเริ่มทำลายเชือกที่มัดนักโทษบนเสาหินออก
เหล่าทาสที่รอดชีวิตต่างสับสนไม่มีใครเข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ พวกเขาถึงถูกปล่อยตัว ทุกสายตามองสบกันด้วยความหวาดระแวงในเวลาเดียวกันนั้น เด็กชายคนหนึ่งในกลุ่มก็ร้องตะโกนขึ้นมาอย่างกระทันหัน
" ระวัง!! "
วิคตัสหันตัวกลับและพบว่าแม่มดเผ่าดอร์สได้เปลี่ยนเป้าหมายมาที่เขาอีกครั้ง
"แอบลอบโจมตีตอนข้าเผลอเช่นนี้ ช่างสมกับเป็นจิ้กจอกแก่เจ้าเล่ห์จริงๆ! "
วิคตัสแค่นเสียงก่อนจะหยิบขวดสีขุ่นจากมิติออกมา 'ตัวอย่างโพชั่นที่ล้มเหลว' ถูกขว้างปาออกไปเต็มแรงก่อนกระแทกเข้ากับร่างของอูม่าอย่างจัง!
เพล้ง!!
ของเหลวในขวดกระจายและเริ่มส่งกลิ่นเหม็นฉุนรุนแรงราวกับซากศพเน่าเปื่อยพุ่งเข้าจู่โจมทุกประสาทสัมผัส อูม่าที่ไม่ทันตั้งตัวดวงตาของนางเบิกโพลงและกรีดร้องด้วยความตกใจ
" อ้าาาาาาา…!"
วิคตัสไม่รอให้อีกฝ่ายได้ทันตั้งตัวและหยิบขวดเหวี่ยงมันออกไปอีกครั้งโดยไม่สนทิศทาง
ของเหลวในขวดกระจายเป็นละอองสีม่วงตกใส่พื้นหินใต้เท้าและเริ่มกัดกร่อน เปลวควันสีดำลอยคละคลุ้งส่งเสียงฟู่เบาๆ
" เจ้ากล้าดียังไง! "
นางสั่นเทาด้วยความโกรธ ด้วยความตั้งใจที่จะฆ่าอีกฝ่ายอูม่าเริ่มเปลี่ยนรูปแบบการโจมตีอย่างดุเดือด เดือยกระดูกจำนวนมากพุ่งเข้าใส่วิคตัสราวกับห่ากระสุนปืน ขณะที่เขาพยายามหลบเลี่ยง จู่ๆความเร็วของอาวุธบางส่วนที่กำลังถูกตัวเขากลับเคลื่อนไหวช้าลง คล้ายกับถูกบางสิ่งยับยั้งไว้
เพียงชั่วจังหวะการขยับปีกของผีเสื้อ ผลการหน่วงเหนี่ยวอาวุธกระดูกก็เสื่อมลงและหนามหินของหญิงชราก็พุ่งเข้าใส่วิคตัสอย่างต่อเนื่อง แต่กลายเป็นว่าเป้าหมายของเธอหลบหนีไปได้อีกครั้งอย่างหวุดหวิด
วิคตัสหันกลับมาและอยู่ออกห่างจากการโจมตีของแม่มดเฒ่า แม้การถ่วงเวลานี้อาจไม่นานนักแต่ก็เพียงพอที่จะให้เขาได้ร่ายคาถาตอบโต้ในช่วงวิกฤต
ด้วยสายเลือดพ่อมดวิคตัสสามารถสัมผัสการเปลี่ยนแปลงของพลังเวทย์ในชั้นบรรยากาศได้ดีกว่าคนทั่วไป และพลังที่เข้ามารบกวนเมื่อสักครู่ก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาเขาได้เช่นกัน
เขามองไปยังเด็กชายผอมแห้งที่นั่งขดตัวอยู่ด้านหลังเสาหินบูชายัญ ทันทีที่เด็กชายหันมาสบตากับเขาวิคตัสสามารถเห็นแววตาที่เปล่งประกาย แม้จะเต็มไปด้วยความหวาดกลัวแต่ก็มีความกล้าหาญแฝงอยู่ในนั้น
" ทำได้ดี !! "
การไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาถือเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงได้เหมือนกัน
วิคตัสกลับมาสนใจคู่ต่อสู้ตรงหน้าและร่ายคาถาออกไปอย่างต่อเนื่อง เถาวัลย์ขนาดใหญ่หลายสิบต้นกวัดแกว่งกิ่งก้านของมันโจมตีใส่อูม่าไม่หยุดยั้ง แม้จะหลบกิ่งไม้ได้แต่ 'อาวุธชีวภาพ' ที่ถูกเขวี้ยงใส่เป็นระยะทำให้เธอไม่อาจตอบโต้
หลังจากกำลังเตรียมลงมือทำตาม 'แผนการชำระหนี้แค้น ฉบับที่ 2' ที่มีความยาวหลายสิบหน้ากระดาษ วิคตัสก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงของอูรอค
" ท่านนักบวช! เราต้องรีบออกไป! "
น้ำเสียงแสดงความเคารพดังแทรกทำให้วิคตัสชะงักเล็กน้อยก่อนหันไปมอง เด็กชายหอบหายใจหนักสายตาเต็มไปด้วยความเร่งรีบ
" นักรบที่เหลือกำลังมุ่งหน้ามา! มีเสียงฝีเท้าของสัตว์ร้ายตรงมาทางนี้! หากพวกเขามาถึงเราจะหนีไม่พ้น!! "
อูรอคกังวลว่าคราวนี้พวกเขาจะไม่สามารถรับมือได้ถ้าหากนักรบในเผ่าเข้ามาสนับสนุน แม้ฉากการต่อสู้ของพวกเขาจะน่าตื่นเต้นมากก็ตาม
ดวงตาของวิคตัสหรี่มองไปยังทิศที่อีกฝ่ายชี้ ก่อนเข้าใจทุกอย่างในที่สุด
อูรอคกำลังจะวิ่งออกไปแต่กลับหยุดชะงักเมื่อเห็นวิคตัสหมุนกิ่งไม้เล็กๆในมือสองสามครั้ง ท่าทีของเขายังคงนิ่งสงบราวกับพายุแห่งความวุ่นวายที่ล้อมรอบไม่มีผลต่อเขาเลย
" ข้ายังอยากสนุกต่ออีกสักหน่อยแท้ๆน่าเสียดายที่ไม่มีโอกาสได้จัดการกับพวกแกทุกคน ไปกันเถอะ! "
วิคตัสพึมพำ ก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบา แต่ตัวเขาก็รู้ดีถึงกำลังของตัวเอง
— Grrrrrrr gggggrrrrr !!—
เสียงคำรามพร้อมแรงสะเทือนมหาศาลทำให้ฝุ่นผงลอยคลุ้งขึ้นเป็นกลุ่มคลื่น นักรบเผ่าดอร์สที่เหลือพุ่งฝ่าฝูงอสูรวิญญาณเข้ามาพร้อมกับสัตว์สงครามของพวกเขาได้ในที่สุด แววตาของทุกคนจับจ้องมาทางกลุ่มของวิคตัสด้วยความเกลียดชัง
เสียงคำรามและเสียงอาวุธกระทบกันดังสนั่น แม้อสูรวิญญาณจะดุร้ายเพียงใดแต่ด้วยขนาดที่ไม่ต่างจากสัตว์ป่าทั่วไป เมื่อเทียบกับนักรบที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีในที่สุดพวกมันก็ถูกสังหารลงทีละตัว
วิคตัสไม่กล้ามองย้อนกลับเขารู้ดีว่าหากช้ากว่านี้ พวกเขาจะไม่มีโอกาสรอดอีกเลย
"เราไม่สามารถหยุดที่นี่ได้! พวกเจ้ามีแผนต่อไปรึป่าว? จะวิ่งไร้ทิศทางแบบนี้ไม่ได้นะ!! "
เสียงของเขาดังขณะที่วิ่งผ่านม่านฝุ่นและเสียงคำรามของสัตว์ร้าย
" ใช่ๆ !! ท่านนักบวชพูดถูก ถ้ายังอยู่ที่นี่พวกเราตายแน่! "
อูรอคพยักหน้ารับ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ทว่ายังคงกัดฟันเร่งฝีเท้าตามทุกคนไปไม่ลดละ
"ให้ข้าจัดการ!"
วิคตัสบอกขณะที่เขายกมือขึ้นเพื่อเรียกพลังเวทย์
" Flobstructa Ertumorare! "
~ เถาวัลย์แห่งดินแดนที่หยั่งราก ข้าขอให้เจ้าชะลอผู้ที่กำลังไล่ล่าเข้ามา ~
เพียงชั่วพริบตาเดียวพื้นดินก็สั่นสะเทือน เป็นรอยแยกแผ่กว้างออกไปตามรอยเท้าของเขา ก่อนที่เถาวัลย์สีดำขลับและกิ่งไม้หนามยักษ์จะพุ่งขึ้นจากใต้ผืนดิน มันเติบโตอย่างรวดเร็วราวอสรพิษและรัดทุกสิ่งที่เคลื่อนไหว
ทาสที่แอบมองเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง
นี่คือพลังที่แท้จริงของนักบวชผู้นี้หรือไม่?!
" ข้าไม่เคยเห็นพลังแบบนี้มาก่อน..." ทริย่าพึมพำ
" เขาไม่ใช่พวกซีเรนจริงๆ!! พลังแบบนี้อาจเป็นสาวกนักบวชจากวิหารทวยเทพ ! "
" นี่ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องไร้สาระ รีบไปจากที่นี่เร็วเข้า!" เขาตะโกนลั่น เรียกสติของทุกคนกลับคืน ทาสที่อยู่รอบๆสะดุ้งตกใจพากันพยักหน้าเป็นไก่รีบหันหลังวิ่งต่อไป
ท่ามกลางความวุ่นวายวิคตัสเหลือบเห็นนักรบคนหนึ่งที่สามารถกระชากเถาวัลย์ด้วยแรงมหาศาลและพุ่งตัววิ่งตรงมาทางพวกเขา
เสียงโครมครามของเถาวัลย์แตกกระจายดังลั่นเมื่อมันถูกกระชากขาดโดยมือเปล่าของนักรบร่างกายที่แข็งแกร่งจากเผ่าดอร์ส แผ่นอกเต็มไปด้วยรอยสักพิธีกรรมและเลือดที่ไหลเป็นทางจากการฝ่าด่านพลังของวิคตัส แต่แววตาอีกฝ่ายดูไม่ต่างจากสัตว์ป่าบ้าคลั่ง
"พวกเจ้าจะหนีไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!" เขาคำราม แล้วพุ่งตัวอย่างไม่ลังเล
ตูม!
เสียงกระแทกของร่างต่อร่างดังกึกก้อง นักรบผู้นั้นพุ่งชนใส่วิคตัสเต็มแรงจนร่างของชายหนุ่มปลิวกระแทกกับพื้นดิน แรงกระแทกหนักหน่วงถึงกับทำให้เขาอ้าปากพ่นเลือดออกมาในทันที
เสียงกรีดร้องของทาสดังระงมเมื่อพวกเขาถูกนักรบอีกคนเข้าจู่โจมจากด้านข้าง อูรอคพยายามปกป้องเด็กๆด้วยการขวางไว้ แต่กลับถูกฟาดด้วยด้ามหอกจนทรุดฮวบกับพื้น
"อูรอค!!"  ทริย่าตะโกนเธอพยายามยันตัวลุกขึ้นทั้งที่ร่างยังสั่นสะท้านจากแรงปะทะ
เงาของนักรบผู้ไล่ล่าโถมเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้เขาชักมีดกระดูกที่แหลมคมออกมาจากเอวและฟาดใส่วิคตัสไม่ยั้ง
ฉัวะ!
ใบมีดขูดผ่านต้นแขนของวิคตัสจนเลือดสาด ชายหนุ่มกัดฟันกรอด เขายกแขนอีกข้างขึ้นสร้างม่านเวทย์ป้องกันตัวอย่างเร่งรีบแต่ก็ไม่ทันกับความเร็วของหมัดที่ซัดเข้าหน้าท้องอย่างจัง
เสียงร้องโอดครวญของทาสที่ถูกทุบตีจนล้มระเนระนาด ทำให้บรรยากาศฝันร้ายที่กำลังกลืนกินทุกชีวิตกลับมาอีกครั้งเสียงหนึ่งสั่นเครือดังจากข้างหลังที่ห่างออกไปไม่ไกลนัก
"ท่านนักบวช... เรา...จะไม่รอดใช่ไหม? แค่...อีกนิดเดียว..ก็จะสำเร็จแล้วแท้ๆ"
วิคตัสทรุดลงมือเปื้อนเลือดยันพื้น หายใจหอบเหงื่อไหลเคล้ากับเลือดบนใบหน้าทาสหลายคนล้มแน่นิ่ง เด็กคนหนึ่งนอนนิ่งไม่ไหวติงท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่เริ่มเบาลงเรื่อยๆ
นักรบดอร์สกระชากมีดขึ้นมาอีกครั้งก่อนยิ้มกระหายเลือดพุ่งเข้ามาอย่างสุดแรง
"ตายซะ!"
ปึงงงง!!
เสียงกระแทกสนั่นลั่นพร้อมกับร่างนักรบกระเด็นลอยคว้างในอากาศก่อนกระแทกกับต้นไม้จนแหลกละเอียด
แสงอาทิตย์ถูกบดบังด้วยเงาขนาดมหึมาทอดทับลงบนร่างวิคตัส ขาขนาดมหึมาคล้ายเสาหินเหยียบลงบนดินสั่นสะเทือนทำให้พื้นโดยรอบแตกร้าวเป็นทางยาวมาจนถึงวิคตัส
มันคือเต่ายักษ์ตัวใหญ่ราวกับภูเขาที่มีชีวิตร่างกายใหญ่โตเกินขนาดธรรมดาปกคลุมด้วยเกล็ดผิวหนังคล้ายหินบะซอลด์เก่าแก่ กระดองปกคลุมไปด้วยพืชเถาวัลย์และดอกไม้แปลกตาที่เรืองแสงจาง ๆ
พืชพันธุ์เหล่านั้นสั่นสะเทือนราวกับรับรู้โทสะของมัน กลีบดอกไม้บานสะพรั่งและสว่างไสวด้วยแสงสีแดงเพลิงเหมือนภูเขาไฟที่กำลังจะปะทุ
"...อะ..อสูรวิญญาณ..!!." ฮาเทลพึมพำ เสียงแหบพร่าด้วยความกลัว
วิคตัสหันไปมองเต่ายักษ์ตรงหน้า หัวใจเขาเต้นแรง จู่ๆความทรงจำก็หวนกลับมาอย่างฉับพลันถึงช่วงเวลาที่เขาเคยช่วยถอนพิษจากร่างสัตว์ตัวนี้ ขณะหนีเอาชีวิตรอดจากป่าอาถรรพ์
นี่มัน . .. ..ผู้ป่วยรายแรกของข้านี่ ... !!
วิคตัส  เด็กหนุ่มผู้ใช้เวทมนตร์ทายาทคนสุดท้ายของตระกูลซัวร์แวซายน์ที่รอดชีวิตจากเหตุการณ์ล่าแม่มดในอาณาจักร ด้วยความผิดพลาดของแรงระเบิดทำให้เส้นทางหลบหนีถูกบิดเบือนก่อนที่เขาจะถูกส่งไปยังโลกดึกดำบรรพ์ที่เต็มไปด้วยความป่าเถื่อนและการต่อสู้ เพื่อเอาชีวิตรอดวิคตัสจึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อหาทางกลับไปยังโลกเดิมของเขา ทว่าหลังจากที่ได้พบกับชายลึกลับที่ถูกกักขังทุกอย่างดูเหมือนจะไม่ง่ายอย่างที่คิด

#MAGIC  #FANTASY  #BOYLOVE  #YAOI  #ADVENTURE