การเกิดใหม่ในค่ายทหาร: การแต่งงานของทหารชั้นยอด
Azure Ascend
## บทที่ 1 บาดแผลและความตาย

ผู้หญิงในรูปถ่ายมีใบหน้าที่งดงาม ผิวขาวละเอียดนุ่มนวล เสื้อเชิ้ตทำงานสีขาวยิ่งขับให้ผิวของเธอดูขาวเนียนราวกับเคลือบกระเบื้อง
ในภาพ เธอคุกเข่าอยู่บนพื้น มือทั้งสองถือผ้าขัดถู ทำงานของตนอย่างตั้งใจและพิถีพิถัน...เป็นพนักงานทำความสะอาดโรงแรม
ทำงานที่สกปรกและเหนื่อยที่สุดในเมือง แต่กลับเห็นเพียงบุคลิกที่สงบนิ่งและมั่นคงในตัวเธอ ราวกับหญ้าป่าที่เติบโตบนหน้าผาชัน
ทุกคนที่รู้ว่าผู้หญิงในภาพนี้ผ่านอะไรมาบ้าง ต่างก็อดชื่นชมในความอดทนและปัญญาอันเฉียบแหลมของเธอไม่ได้
แต่สำหรับคุณนายที่ถือภาพนี้อยู่ เธอเกลียดมันเหลือเกิน!
เย่เจี้ยน เธออยากมีชีวิตอยู่ต่อใช่ไหม? ฮึ ก็ต้องดูว่าฉันจะยอมหรือเปล่า!
คุณนายสาวที่แต่งตัวหรูหรา ริมฝีปากที่ทาลิปสติกสีสดเม้มแน่น สายตาที่จ้องมองภาพถ่ายเย็นเยียบราวกับเขี้ยวงู ทั้งเย็นชาและอำมหิต
"เย่เจี้ยน! แกไม่ควรมีชีวิตอยู่!" คุณนายพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แฝงไปด้วยความมุ่งร้าย
สำหรับคนที่รู้ความลับทั้งหมดของเธอ ถึงจะเป็นพี่สาวต่างมารดา เธอก็จะไม่ปล่อยไว้!
ไอ้คนจน ชีวิตไร้ค่า! คนที่ไม่ควรมีชีวิตอยู่ ก็ควรหายไปเงียบๆ!
เธอแย่งทุกอย่างที่ควรเป็นของเย่เจี้ยนมา ตอนนี้ได้ยืนอยู่สูง ได้แต่งงานดี ก็ต้องเล่นสนุกกับพี่สาวที่รู้ความลับของตน...เย่เจี้ยน สักหน่อย
ช่วยไม่ได้ ถ้าฆ่าทิ้งทีเดียว คงอธิบายกับครอบครัวสามีที่รู้ว่าตนมี "พี่สาวไม่เอาไหน" ได้ลำบาก
"คุณไม่ผ่านช่วงทดลองงาน ทางโรงแรมตัดสินใจไม่จ้างคุณต่อ เก็บของให้เรียบร้อยภายในสามวัน แล้วไสหัวไป!"
เย่เจี้ยนวัย 28 ปี ถูกไล่ออกอีกครั้งหลังทำงานได้เพียงสองเดือน
เธอยืนตัวตรงต่อหน้าผู้จัดการโรงแรม เหมือนในภาพถ่าย ด้วยบุคลิกที่สงบนิ่งและเข้มแข็ง ไม่ได้ก้มหัวเพราะคำพูดของอีกฝ่าย และไม่ได้ตื่นตระหนกที่ต้องเสียงาน
เธอชินกับการเสียงานทุกสองเดือน จนกลายเป็นคนเย็นชา แต่ก็ทำให้จิตใจแข็งแกร่งขึ้น
ดวงตาสีดำราวกับหินออบซิเดียนมองผู้จัดการอย่างนิ่งสงบ เย่เจี้ยนเอ่ยเสียงเรียบ "จะจ่ายเงินเดือนให้ฉันเมื่อไหร่"
"พวกเราเป็นบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์นะ เงินเดือนแค่สองพันของเธอจะขาดได้ยังไง?" ผู้จัดการหลิวมองใบหน้างดงามตรงหน้าที่ทำให้ผู้ชายต้องใจสั่น รู้สึกคันยิบๆ ในใจ
เมื่อสิบนาทีก่อน เขาถูกผู้จัดการฝ่ายบุคคลด่าจนหมดสภาพ เพราะรับผู้หญิงที่ทำให้คนใหญ่คนโตไม่พอใจเข้ามาทำงาน
ตาจ้องมองเย่เจี้ยน มือดึงลิ้นชักโต๊ะทำงาน หยิบซองจดหมายออกมาโยนทิ้ง
ซองที่บรรจุเงินเดือนถูกโยนลงพื้น ม่านตาของเย่เจี้ยนหรี่ลงเล็กน้อย มือทั้งสองกำแน่น
โทรศัพท์บนโต๊ะทำงานดังขึ้นพอดี ผู้จัดการหลิวรับสายด้วยอารมณ์ไม่ค่อยดี
แม่ง เดี๋ยวต้องปิดโทรศัพท์ซะแล้ว
"ผู้จัดการหลิวคะ ฉันรู้ว่าคุณเป็นผู้ชายที่เห็นใจผู้หญิง เย่เจี้ยนคนนั้นรู้จักยั่วยวนอาจารย์ตั้งแต่อายุสิบสี่ คุณคงรู้ว่าควรทำยังไงใช่ไหมคะ วางใจได้ ไม่มีเรื่องหรอก แค่อย่าทำให้ตายก็พอ"
เสียงอ่อนหวานดังมาจากโทรศัพท์ ฟังแล้วผู้จัดการหลิวยังรู้สึกว่าคงเป็นสาวงาม
"สั่งสอนเธอให้ดีๆ ถ้าฉันพอใจ การที่คุณจะได้เป็นรองประธานในโรงแรม ก็แค่คำพูดคำเดียวของฉันเท่านั้น"
ไอ้ผู้หญิงบ้า! สิบกว่าขวบก็ไปมีอะไรกับผู้ชายแล้ว ยังมาทำตัวเป็นสตรีที่ซื่อสัตย์ต่อหน้าเขาอีก! ผู้จัดการหลิววางสาย ความคิดชั่วร้ายยิ่งพลุ่งพล่าน ยิ่งกล้าหาญขึ้น
โชคดีจริงๆ เขาสั่งให้คนใส่ยาในน้ำให้นามสกุลเย่ดื่ม คิดว่าจะเล่นสักครั้งแล้วเลิก โทรศัพท์สายนี้มาถูกจังหวะ ถ้าทำให้ภรรยาข้าราชการใหญ่คนนั้นพอใจ ต่อไปก็จะเป็นที่พึ่งของเขา!
เย่เจี้ยนกำลังก้มลงหยิบซองเงินเดือน นิ้วยังไม่ทันแตะซอง เธอก็รู้สึกถึงบางอย่างและเงยหน้าขึ้นทันที
อันตราย! มีอันตราย! เธอต้องรีบออกไปเดี๋ยวนี้!
ที่เธอยังมีชีวิตรอดมาได้จนถึงตอนนี้ ก็เพราะสัญชาตญาณที่รู้สึกถึงอันตรายได้อย่างรวดเร็วและหลบหลีกได้ทัน
คงเป็นพรที่ชีวิตอันยากลำบากมอบให้เพียงอย่างเดียว!
ร่างกายของเธอสั่นสะเทือนโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า เย่เจี้ยนที่รู้สึกถึงสัญญาณอันตรายในใจยังไม่ทันลุกขึ้น ความรู้สึกประหลาดที่บรรยายไม่ถูกก็แล่นไปทั่วร่าง
ท้องน้อยราวกับมีไฟลุกขึ้นมาทันที ร่างทั้งร่างก็ทรุดลงข้างโต๊ะทำงาน
"ไอ้บ้า แกล้งทำเป็นหญิงพรหมจรรย์! ตอนอายุสิบสี่ยังไปมีอะไรกับอาจารย์ได้เลย อีนังตัวดี! มีคนสั่งให้ฉันดูแลเธอดีๆ คราวนี้ จะหนีไปไหนรอดล่ะ!"
เย่เจี้ยนที่ถูกวางยาถูกกดลงบนโต๊ะทำงาน ไม่ได้ดิ้นรนมากนัก มือข้างหนึ่งกำคอเสื้อแน่น อีกข้างคลำหาบนโต๊ะทำงาน
เมื่อเข้ามา เธอมองเห็นการจัดวางบนโต๊ะทำงานได้ชัดเจน
เพียงแค่มองครั้งเดียว เธอก็จำได้ว่าสิ่งของวางอยู่ตรงไหน และอะไร...ที่สามารถใช้เป็นอาวุธป้องกันตัวได้ชั่วคราว
เช่น ในที่ใส่ปากกาหนังสีดำมีปากกาเจ็ดด้าม ดินสอสองแท่ง ปากกาหมึกซึมสามด้าม หนึ่งในนั้นไม่มีฝาปิด
ปากกาลูกลื่นสองด้าม อ๋อ ยังมีกรรไกรตัดกระดาษอีกอันหนึ่ง
เสื้อเชิ้ตมีกระดุมหลุดไปสองเม็ด มือสกปรกนั่นดึงคอเสื้อของเธอ... ฟันขาวกัดริมฝีปากล่างแน่น แม้จะกัดจนเลือดออก ก็ไม่ยอมปล่อย
ความเจ็บปวด ทำให้เธอมีสติมากขึ้น ไม่ยอมจำนนต่อฤทธิ์ยา
เย่เจี้ยนเป็นผู้หญิงที่กล้าเอาชีวิตเป็นเดิมพัน และเป็นผู้หญิงที่กล้าลงมือโหดร้าย
ตอนอายุสิบสี่เธอถูกใส่ร้าย ว่าล่อลวงอาจารย์คณิตศาสตร์ ...ผ่านมาหลายปี น้องสาวที่แต่งเข้าตระกูลผู้มีอำนาจจะใช้กลอุบายชั่วร้ายแค่ไหน เธอก็ยังมีชีวิตรอดมาได้
วันนี้ล่ะ จะรอดหรือไม่ เธอต้องพยายามสู้!
เย่เจี้ยนที่ไม่ได้เปลืองแรงดิ้นรนมาตลอด มือคว้าได้ปากกาหมึกซึมที่ไม่มีฝา แทงเข้าที่แขนของอีกฝ่ายอย่างแรงและรุนแรง!
ปลายปากกาแหลมคมแทงเข้าไปในแขนของผู้จัดการหลิว ชายที่กำลังมืดบอดด้วยราคะถูกจู่โจมอย่างไม่ทันตั้งตัว ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดและปล่อยมือ
เย่เจี้ยนที่ดูทุลักทุเลหยิบซองเงินเดือนขึ้นมาด้วยสายตาเย็นชา ไม่แม้แต่จะมองดูสัตว์ร้ายที่แขนเลือดไหลนองสักครั้ง ลากขาที่อ่อนแรงเดินโซเซออกไป
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ผมที่ท้ายทอยก็ถูกกระชากอย่างแรง
"ไอ้บ้า! กล้าทำให้กูเจ็บ!" ผู้จัดการหลิวเป็นผู้ชาย การจัดการกับผู้หญิงที่ถูกวางยา แม้จะบาดเจ็บ เขาก็ยังได้เปรียบ
"โครม!" เย่เจี้ยนที่ถูกจับหัวไว้ถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงาน ทันใดนั้น ของเหลวอุ่นๆ ก็ไหลออกมา
ผู้จัดการหลิวโกรธจัด กดหัวเย่เจี้ยนกระแทกกับโต๊ะซ้ำแล้วซ้ำเล่า ปากตะโกนด้วยความโหดร้าย "อีตัวไม่รู้จักบุญคุณ วันนี้กูจะฆ่าแกให้ตาย!"
เย่เจี้ยนรู้ว่าตัวเองเลือดออกมาก หัวของเธอถูกกระแทกจนแทบจะแตก
มือเอื้อมไปบนโต๊ะทำงาน เธอต้องเอากรรไกรในที่ใส่ปากกาให้ได้!
โทรศัพท์ตั้งโต๊ะถูกกวาดตกพื้น อีกนิดเดียว ที่ใส่ปากกาก็จะล้ม
คว้ากรรไกรได้แล้ว เย่เจี้ยนรวบรวมแรงที่เหลืออยู่ครั้งสุดท้าย แทงเข้าที่หน้าอกของผู้จัดการหลิวอย่างแม่นยำและรุนแรง ปลายกรรไกรแหลมคมแทงเข้าหัวใจของเขาอย่างแม่นยำ
ฮึ เธอ เย่เจี้ยน เคยทำความสะอาดห้องผ่าศพในคณะแพทยศาสตร์ ความรู้วิชาเฉพาะยังแน่นกว่านักศึกษาแพทย์ที่เรียนจริงๆ เสียอีก
โครงสร้างร่างกายมนุษย์ เธอรู้ดีทุกอย่าง!
แค่แทงเข้าไปไม่พอ ต้องดึงออกด้วย!
เมื่อดึงออก เลือดจากห้องหัวใจจะพุ่งออกมาจากแผลเหมือนน้ำจากปืนฉีดน้ำแรงดันสูง!
จะช่วยชีวิตกลับมา? ชาติหน้าเถอะ!
เย่เจี้ยนที่ถูกเลือดพุ่งใส่จนเปื้อนทั้งหน้า แม้แต่ผมก็เปียกด้วยเลือด ราวกับเดินออกมาจากนรก พิงโต๊ะทำงานหลับตา คลำหาโทรศัพท์ตั้งโต๊ะ นิ้วที่เปื้อนเลือดกดหมายเลขโทรศัพท์มือถือทีละตัว
เมื่อสายต่อติด ได้ยินเสียงนุ่มนวลจากปลายสาย เย่เจี้ยนที่หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงเบาๆ ก่อนตาย พูดเสียงแผ่วเบา "เย่หยิน รอดูนะ!"


## บทที่ 2 การเกิดใหม่

หมู่บ้านสุ่ยโข่วในเขตหมู่บ้านฟู่จวินเป็นหมู่บ้านที่มีกองทหารประจำการอยู่ลึกเข้าไปในภูเขา ในช่วงกลางดึกของไม่กี่วันมานี้ ชาวบ้านสุ่ยโข่วมักจะได้ยินเสียงรถบรรทุกดังแว่วๆ นั่นคือเสียงรถบรรทุกทหารที่เคลื่อนพลในยามค่ำคืนผ่านถนนหน้าหมู่บ้าน
ตีสองกว่าๆ ชาวบ้านต่างหลับสนิท แม้จะได้ยินเสียงก็ไม่มีใครตื่นขึ้นมาดูเป็นพิเศษ
บางคนถึงแม้จะตื่นขึ้นมา ก็จะรอจนกว่าเสียงจะเงียบไปก่อนถึงจะเปิดไฟ
ผู้ใหญ่บ้านเคยบอกไว้ว่า ใครกล้าไม่ทำตามกฎ ถนนที่ประเทศเพิ่งจ่ายเงินซ่อมใหม่จะถูกขุดทิ้ง!
ส่วนคนนั้น จะถูกส่งเข้าคุกโดยตรง ไม่มีทางได้ออกมาตลอดชีวิต!
เย่เจี้ยนตื่นมานานแล้ว หลังจากเสียงรถบรรทุกทหารเงียบหายไป เธอทนปวดหัวลุกขึ้นจากเตียง เปิดไฟฉาย แสงไฟส่องไปที่ผนังที่แขวนปฏิทิน
ที่แท้... ไม่ใช่ความฝัน ที่แท้ยังสามารถลืมตาขึ้นมาเห็นพระอาทิตย์วันพรุ่งนี้
ที่แท้ พระคุณที่ชีวิตมอบให้ โชคชะตาที่กำหนดไว้ คือการเติบโตผ่านความทุกข์ยาก เกิดใหม่จากกองเพลิง ไม่ใช่การตายอย่างอัปยศ!
เวลาผ่านไปทีละนิด ตอนหกโมงเช้าในหมู่บ้านสุ่ยโข่วมีควันไฟลอยขึ้นจากบ้านเรือน หมู่บ้านในภูเขาที่อาบแสงอรุณมีต้นไม้เขียวขจี น้ำไหลริน
นอกหน้าต่าง นกนางแอ่นเกาะอยู่บนสายไฟ ส่งเสียงร้องอย่างร่าเริง
แสงอรุณใสกระจ่างส่องผ่านหมอกบาง อ่อนโยนโปรยปรายลงมา ส่องให้ดอกไม้บนกิ่งไม้บานสะพรั่งยิ่งขึ้น
ใบอ่อนสีเขียวรองรับดอกไม้ ยิ่งทำให้ดอกไม้บนกิ่งดูสดใสงดงาม
การได้เห็นฤดูใบไม้ผลิอีกครั้ง ดอกไม้บาน นกนางแอ่นกลับมา... เป็นสถานการณ์ที่แตกต่างโดยสิ้นเชิง
เย่เจี้ยนที่ตื่นกลางดึกแล้วไม่ได้นอนต่อ มองเด็กสาวที่นั่งข้างเตียงพูดจาจ้อกแจ้กไม่หยุด ดวงตาสีดำสนิทหรี่ลงเล็กน้อย
เด็กสาวตรงหน้ามีริมฝีปากแดงฟันขาว ผมดำถักเป็นเปีย พาดเฉียงลงมาที่ไหล่อย่างสวยงาม
ดวงตากลมโตเป็นประกาย เหมือนคลื่นในฤดูใบไม้ร่วง แค่ผิวคล้ำไปหน่อย และมีกระจุดๆ ที่ข้างจมูก
จุดด้อยสองอย่างที่ไม่นับว่าเป็นจุดด้อยนี้ เธอจำได้ว่าภายหลังได้รับการแก้ไขมากมาย
นี่คือเย่หยิน ต้นเหตุแห่งความทุกข์ยากทั้งหมดในชีวิตที่แล้วของเธอ ทำให้ชีวิตเธอไม่มีความสุข แม้แต่ความตายก็ยังอัปยศ
"วันจันทร์มีสอบนะ เธอต้องช่วยฉันด้วยนะ แล้วก็ การบ้านจากสถานศึกษาฉันเอามาหมดแล้ว รีบทำให้ฉันเร็วๆ!" เย่หยินมีรูปร่างหน้าตาดี เสียงก็ไพเราะ เหมือนนกเหลืองร้องเพลง น่าฟังมาก
แค่น้ำเสียงเต็มไปด้วยคำสั่ง ราวกับว่าเย่เจี้ยนเป็นหนี้บุญคุณเธออยู่
เย่เจี้ยนกอดผ้าห่ม มองเย่หยินที่พูดจาจ้อกแจ้ก มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ยิ้มพูดว่า "เย่หยิน ไม่ได้เจอกันนาน"
เย่หยินวัยสิบสี่ปี ไม่ได้เจอกันนาน
"ไม่ได้เจอกันนานอะไร! เมื่อวานเพิ่งเจอกันเองนะ เธอล้มจนโง่ไปแล้วเหรอ" เย่หยินวัยสิบสี่ปีมองพี่สาวที่แก่กว่าครึ่งปีด้วยความกังวล "เธอห้ามโง่นะ สวยขนาดนี้ ถ้าโง่จะแย่เลย"
ฉลาดเก่งขนาดนี้ ถ้าโง่ไป การบ้านของเธอจะทำยังไง!
เย่เจี้ยนยิ้มตาหยี มุมปากมีรอยยิ้มบางเบา ใสกระจ่างเหมือนสายน้ำ "ถ้าฉันโง่ไป เธอจะแย่กว่านะสิ ไม่มีคนทำการบ้านให้ ไม่มีคนให้คำตอบตอนสอบ ไม่มีคนช่วยสอบให้ได้อันดับ อืม คิดดูแล้ว ทำไมฉันรู้สึกว่าเธอจะแย่กว่านะ?"
ขณะที่ชื่นชมสีหน้าที่เปลี่ยนไปของเย่หยิน เย่เจี้ยนท่องในใจว่า "อมิตาพุทธ" บาปจริง บาปจริง ที่แท้การแกล้งคนมันสนุกขนาดนี้ ทำไมก่อนหน้านี้เธอไม่เคยรู้นะ!
การกลับมาเป็นตัวเองวัยสิบสี่ ต้องหวงแหนให้ดีถึงจะได้!
"โง่จริงๆ ด้วย! ฉันต้องการให้เธอช่วยทำการบ้านด้วยเหรอ?" เย่หยินที่เพิ่งคิดในใจแต่ถูกเย่เจี้ยนพูดออกมา กัดฟันพูดอย่างไม่พอใจ ใบหน้าซีดสลับแดง
พยายามจะกลบเกลื่อนความอับอาย แต่ด้วยอายุยังน้อย ฝีมือไม่พอ สีหน้าจึงดูบิดเบี้ยวไปบ้าง
เย่เจี้ยนมองสีหน้าของเธอ รู้สึกว่าหัวใจที่เหี่ยวแห้งของตนเหมือนได้รับเลือดใหม่ ทั้งร่างกายสดชื่นขึ้นมาก
เอียงหน้า สีหน้าเคร่งขรึมลงเล็กน้อย คิ้วไต้เมย์ที่ไม่ต้องแต่งก็งดงามอยู่แล้วขมวดเข้าหากัน ไม่ได้รีบตอบกลับ แต่เงียบลง


## บทที่ 3 เกมเริ่มต้น

ในสายตาของเย่หยิน เธอคิดว่าเย่เจี้ยนกำลังจะขอโทษเธอ
เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ทำหน้าเหมือนกำลังรอให้เย่เจี้ยนขอโทษ
"น่าสงสารจริงๆ เรื่องของตัวเองก็ต้องทำเอง ฉันไม่มีทางโต้แย้งเธอได้เลย" เย่เจี้ยนยิ้มพูดอย่างจนปัญญา
ยกมือขึ้นเกาศีรษะ ไม่สนใจเย่หยินที่โกรธจนหน้าบิดเบี้ยว แล้วไล่ให้ออกไป "ฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอออกไปก่อน"
"เย่เจี้ยน เธอรังแกฉัน!" เย่หยินลุกพรวดขึ้น น้ำตาคลอเบ้า
ดูน่าสงสารแต่การกระทำรุนแรง กระแทกประตูดังปังๆ แล้วเดินออกไปอย่างโกรธจัด
รังแกเหรอ? เย่หยิน ฉันบอกแล้วว่าให้รอดู!
ค่อยๆ ใส่เสื้อผ้าอย่างไม่รีบร้อน ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของเย่หยินดังมาจากลานบ้าน กำลังฟ้องแม่ด้วยความน้อยใจ
นับในใจหนึ่งสองสาม พอนับถึงสาม ซุนตงฉิงก็ถือไม้ไผ่วิ่งเข้ามา ตวาดด้วยความโกรธ "ไอ้ยัยหนูตาย อยู่กินฟรีที่บ้านฉัน ยังกล้ารังแกน้องอีก ไอ้หนูเนรคุณ เลี้ยงมาเป็นหมาป่าขาวชัดๆ!"
วิ่งมาหาเย่เจี้ยน ไม้ไผ่ไม่ได้ฟาดตัว แต่ฟาดใส่หน้า
ต้องแค้นกันขนาดไหน? ถ้าฟาดไม่ดี ตาอาจบอดได้!
เย่เจี้ยนหลบไปด้านข้างตั้งแต่ไม้ไผ่ฟาดมา ตอนนี้เธอกลับมาอายุสิบสี่แล้ว จะไม่ยอมให้ใครตีอีก ไม่ยอมให้ใครแตะต้องแม้แต่ครั้งเดียว!
ใครก็ไม่มีสิทธิ์!
"เย่หยินทำการบ้านไม่ได้สักข้อ ต้องให้พี่สาวทำให้ ฉันพยายามสอนให้เขาทำเอง ป้าใหญ่ไม่ขอบคุณฉัน แถมยังจะตีฉันอีก?"
ซุนตงฉิง เป็นทั้งป้าใหญ่และป้า
พี่น้องสองคนแต่งงานกับพี่น้องชาย ที่บ้านเกิดเป็นพี่น้องกัน มาอยู่บ้านสามีเป็นพี่สะใภ้น้องสะใภ้
"โอ้โฮ กล้าหลบด้วย เมื่อวานไม่ตายเพราะล้ม วันนี้กล้ามาทำให้ฉันโกรธ" ซุนตงฉิงตาเหลือก พับแขนเสื้อ ยกไม้ไผ่ขึ้นอีก "ไอ้ยัยหนูตาย แม่เธอไม่อยู่แล้ว ฉันต้องสั่งสอนเธอหน่อย"
"ไอ้ของน่าอาย อายุยังน้อยก็รู้จักยั่วยวนอาจารย์ เมื่อคืนที่หามกลับมาควรโยนทิ้งไปเลย! อย่ามาทำให้หยิงหยิงของฉันเสียคน!"
กับลูกสาวของพี่สาว ซุนตงฉิงไม่เคยลังเลที่จะลงมือหนัก
ตั้งแต่อยู่บ้านเดิม เธอก็เป็นคนหยิ่งผยอง ต้องเอาชนะพี่สาวให้ได้
ตอนนี้บ้านพี่สาวเหลือแค่เด็กกำพร้าคนเดียว เธอจะไม่สั่งสอนได้ยังไง?
คำพูดของเธอทำให้ดวงตาของเย่เจี้ยนเย็นชา ใบหน้าเล็กๆ ที่งดงามเต็มไปด้วยความเย็นชา
ยั่วยวนอาจารย์!
...เมื่อคืนตื่นมา เห็นปฏิทินบนผนังถึงรู้ว่าตัวเองกลับมาในฤดูใบไม้ผลิตอนอายุสิบสี่พอดี!
เปิดเทอมมาหนึ่งเดือน พอดีกับช่วงที่ดอกท้อในสถานศึกษาบานสะพรั่ง
ปีนั้นตอนอายุสิบสี่ เธอไปตามเย่หยินกลับบ้านหลังเลิกเรียน พอออกมาก็เจอเย่หยินวิ่งมา ยังไม่ทันพูดอะไร ก็ถูกลากวิ่งไปด้วย
วิ่งไปได้หลายสิบเมตร ถูกเย่หยินทำให้สะดุด ตอนล้มหน้าผากไปกระแทกกับก้อนหินที่มีตะไคร่น้ำ หมดสติไปทันที
ตอนนั้น เธอฟื้นขึ้นมาก็เช้าวันอาทิตย์แล้ว ข่างนอกมีข่าวลือว่าเธอยั่วยวนอาจารย์
แต่ตอนนี้ เธอฟื้นขึ้นมาตั้งแต่คืนวันศุกร์!
ความแตกต่างแค่หนึ่งวันสองคืน คือจุดเปลี่ยนชีวิตทั้งหมดของเธอ
เย่เจี้ยนล้วงมือใต้หมอน หยิบกรรไกรที่เจอเมื่อคืนชี้ไปที่ซุนตงฉิง พูดเสียงเย็น "ฉันยังไม่มีประจำเดือนด้วยซ้ำ จะรู้จักยั่วยวนอาจารย์ได้ยังไง? ใครที่นอกนั้นใส่ร้ายฉัน ฉันจะทำให้ทั้งครอบครัวเขาอยู่ไม่เป็นสุข!"


## บทที่ 4 อย่ามายุ่งกับฉัน

เสี่ยวเจี้ยนชะงักฝีเท้าที่กำลังจะพุ่งเข้ามาทันทีเมื่อเห็นกรรไกรปลายแหลมที่ส่องประกายวาววับ
เธอเห็นความดุร้ายบนใบหน้าของเย่เจี้ยน และแววตาที่เย็นชา
จู่ๆ หัวใจก็เต้นแรง มือที่ยกไม้ไผ่ขึ้นสูงก็อ่อนยวบลงในทันที
"ป้าใหญ่ ก่อนที่จะสืบสวนเรื่องนี้ให้กระจ่าง ถ้าป้ากล้าพูดอะไรที่ทำให้หลานไม่สบายใจละก็ หลานก็ไม่กลัวที่จะทำให้ทั้งครอบครัวต้องเดือดร้อนไปด้วย"
เย่เจี้ยนพูดเสียงเย็น ดวงตาดำสนิทยิ่งกว่าราตรี แต่แววตากลับเปล่งประกายระยับราวกับดวงดาว
เมื่อจ้องมองด้วยสายตาดุดัน แววตานั้นก็เปลี่ยนแปลงไปราวกับแสงเหนือที่พลิ้วไหว...
แม้จะงดงาม แต่กลับทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัว
"ไอ้ยัยหนูตาย..."
"ดูซิว่าเธอจะเก่งได้ถึงเมื่อไหร่! รอให้อาจารย์มาถึง แล้วเธอค่อยอธิบายเอาเอง" เมื่อเผชิญหน้ากับเย่เจี้ยนที่แสดงความดุร้าย หัวใจของซุนตงฉิงก็เต้นรัวด้วยความตกใจ นึกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวว่า: หยิงหยิงโกหกหรือ?
พอความคิดนี้แวบขึ้นมา ซุนตงฉิงก็รีบหยุดคิด
เป็นไปไม่ได้! หยิงหยิงเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายมาตลอด จะไม่มีทางโกหก
ไม่ได้ ต้องถามหยิงหยิงให้แน่ใจก่อน
ซุนตงฉิงนึกถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ จึงโยนไม้ไผ่ทิ้งแล้วเดินออกไปข้างนอก
เรื่องนี้เกิดขึ้นกับเย่เจี้ยน เธอไม่รู้สึกร้อนใจเลยสักนิด ในเมื่อไม่ใช่ลูกสาวของตัวเอง แม่สามีก็เกลียดหลานสาวคนนี้เข้าไส้
แต่... ไม่รู้ทำไม ซุนตงฉิงรู้สึกหวั่นใจอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกว่าต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่
เย่เจี้ยนมองเธอจากไปด้วยสายตาเย็นชา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ในกระจก เธอเห็นใบหน้าวัยสิบสี่ปีของตัวเอง
แม้ว่าอู่กวนจะงดงาม แต่ก็ยังดูเยาว์วัยไร้เดียงสา อย่างไรก็ตาม รอยยิ้มที่มุมปากกลับแฝงไว้ด้วยความเศร้าหมอง
สายตาจับจ้องนิ่ง แววตาอันเรียบเฉยมีความเย็นชาแฝงอยู่ลึกในม่านตา เงยหน้าขึ้นมองเห็นซุนตงฉิงรีบร้อนวิ่งออกจากลานบ้านเล็ก แล้วหายลับไปจากสายตาในพริบตา
เย่เจี้ยนละสายตากลับมาอย่างเย็นชา หยิบหวีขึ้นมาแล้วหวีผมดำขลับทีละนิด
เย่หยิน คราวนี้ เธอคอยดูให้ดี!
ครั้งก่อนปล่อยเธอไปเพราะความคิดชั่ววูบ คราวนี้ จะต้องทำให้เธอทั้งอยากมีชีวิตอยู่ไม่ได้ ทั้งอยากตายก็ไม่ได้!
ใต้ต้นท้อนอกบ้าน เย่หยินที่กำลังหักกิ่งท้อถูกเสียงของซุนตงฉิงทำให้ตกใจจนต้องปีนลงมา เธอทำปากยื่นอย่างไม่พอใจ "แม่คะ ทำหนูตกใจหมดเลย"
ซุนตงฉิงไม่กล้าพูดจาแข็งกร้าวกับลูกสาว จึงถามเสียงเบา "เรื่องที่หนูกลับมาเล่าเมื่อวานนี้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!"
"เกิดอะไรขึ้นยังไงคะ" เย่หยินก้มหน้า จมูกแตะกลีบดอกท้อที่บานสะพรั่ง ดวงตาที่แฝงความตื่นตระหนกซ่อนอยู่ใต้เปลือกตาที่หลุบลง "หนูไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น"
"เข้าบ้านมาคุยกับแม่!" ซุนตงฉิงมองซ้ายมองขวาให้แน่ใจว่าไม่มีใคร แล้วลากลูกสาวเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ซักถามอย่างละเอียด
เย่เจี้ยนที่เดินออกมาจากอีกด้านมองแม่ลูกคู่นั้นลากกันเข้าบ้านไป มุมปากมีรอยยิ้มบางๆ แล้วเดินออกจากบ้านของซุนตงฉิง
ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธอ
บ้านของเธออยู่ในสุดของหมู่บ้าน ติดกับป่าไผ่ ทุกอิฐทุกกระเบื้องล้วนเป็นสิ่งที่พ่อแม่สร้างขึ้นด้วยมือตัวเองตอนที่ยังมีชีวิตอยู่
ก่อนอายุสี่ขวบ ที่นั่นคือสวรรค์
หน้าบ้านเต็มไปด้วยดอกท้อ หลังบ้านมีเสียงไผ่ดังซู่ซ่า
ส่วนตัวเธอนั่งใต้ต้นท้อ เท้าคางด้วยมือทั้งสอง มองแม่ที่กำลังอ่านบทกวีเสียงดัง จนเปลือกตาปิดลงด้วยความง่วง
พ่อที่ขุดหน่อไผ่กลับมาก็นั่งอยู่ข้างๆ ปอกหน่อไผ่ไปยิ้มไป บางครั้งก็พูดว่า "เจี้ยนเหมือนเธอ ชอบอ่านหนังสือ"
ความสุขเหมือนสวรรค์นั้นจบลงเมื่ออายุสี่ขวบ
เย่เจี้ยนที่หวนคิดถึงความหลังจนน้ำตาไหล รีบเช็ดหางตาเมื่อเห็นชาวบ้านเดินมา
ชาวบ้านที่กำลังยุ่งกับการทำนาในฤดูใบไม้ผลิ ก่อนที่เย่เจี้ยนจะทันได้ทักทาย พวกเขาก็รีบเข้ามาล้อมและถามไถ่อาการของเธอ "โอ้ เสี่ยวเจี้ยนตื่นแล้วหรือ? ยังปวดหัวอยู่ไหม?"
จิตใจของพวกเขาเรียบง่ายและบริสุทธิ์ แต่ก็ดื้อรั้นอย่างที่สุดในเวลาเดียวกัน


## บทที่ 5 ทหารปรากฏตัว

เมื่อเผชิญกับความห่วงใยของพวกเขา เย่เจี้ยนดูเหมือนจะรู้สึกเขินอายเล็กน้อย เธอยกมือขึ้นปิดหน้าผากแล้วพูดว่า "ไม่เจ็บแล้วค่ะ แค่พลาดถูกเย่หยินทำให้สะดุดนิดหน่อย อาจจะเพราะตอนเที่ยงเครียดกับการสอบมากเกินไป เลยล้มหมดสติไป"
"เด็กคนนี้ กังวลเรื่องสอบทำไมกัน? เย่หยินเรียนเก่งขนาดนั้น ให้เธอลอกข้อสอบสิ" ชาวบ้านพูดล้อเล่น พวกเขาต่างรู้สึกสงสารเด็กกำพร้าที่ไม่มีทั้งพ่อและแม่ ต้องอาศัยอยู่กับบ้านลุง
ตอนนี้สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความเมตตา ไม่ใช่การชี้นิ้วนินทา
เย่เจี้ยนเม้มปากเบาๆ แกล้งทำท่าประหม่าเอานิ้วม้วนผม ก้มหน้าพึมพำว่า "เธอส่งข้อสอบไปแล้ว ฉันอยากลอกก็ลอกไม่ได้ นั่งจนกระทั่งกริ่งดังถึงกล้าส่งข้อสอบออกมา"
คำพูดของเธอทำให้ชาวบ้านหัวเราะกันใหญ่ เสี่ยวเจี้ยนเป็นคนซื่อสัตย์จริงๆ
แต่พวกเขาไม่รู้ว่า ตอนนี้เย่เจี้ยนกำลังวางแผนล่วงหน้าสำหรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในภายหลัง
"ลุง ป้า หนูจะกลับบ้านไปดูหน่อย ท่านทำงานต่อเถอะค่ะ" เย่เจี้ยนกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ ใบหน้าเล็กๆ ที่งดงามมีรอยยิ้มบางๆ "ไม่ได้กลับไปดูบ้านนานแล้ว ตั้งใจว่าจะไปจัดการทำความสะอาดสักหน่อย"
ชาวบ้านเพิ่งรู้ว่าเธอจะกลับไปที่บ้านของตัวเองในหมู่บ้าน "ลุงเกินน่าจะอยู่ เขาเลี้ยงสุนัขไว้ตัวหนึ่ง เธอต้องตะโกนเรียกก่อนเข้าบ้านนะ"
เย่เจี้ยนจำได้แน่นอน เธอยังจำได้ว่าเมื่อก่อนตอนที่ถูกใส่ร้าย เธอร้องไห้วิ่งกลับบ้าน แล้วสุนัขดำตัวใหญ่ก็กระโจนออกมาพร้อมเห่าเสียงดัง ถ้าไม่ใช่เพราะลุงเกินมาทันเวลา เธอคงโดนเฮยก่ากัดแน่ๆ
ภายหลัง ลุงเกินบอกเธอว่า หมาดำไม่ใช่หมาธรรมดา แต่เป็นสุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟที่ยังไม่โตเต็มวัย
สายตาทอดผ่านดอกท้อที่เรียงรายไป เย่เจี้ยนมองเห็นบ้านที่ซ่อนอยู่ในทะเลดอกไม้ ยังคงเหมือนในความทรงจำไม่มีผิดเพี้ยน
กระเบื้องสีเทาดำ กำแพงสีขาว ยังคงดูใหม่เอี่ยม
เป็นช่วงที่ดอกท้อบานสะพรั่งพอดี สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน กลีบดอกไม้ปลิวว่อน
เย่เจี้ยนเดินท่ามกลางสายฝนดอกไม้ เดินออกจากสวนท้อ กลับไปยังบ้านที่เป็นของเธอ
"ปู่เกิน ปู่เกินคะ" เย่เจี้ยนที่เหลืออีกไม่กี่ก้าวจะออกจากสวนท้อส่งเสียงเรียก เฮยก่าเป็นสุนัขพันธุ์ทิเบตันมาสทิฟ ต้องตะโกนเรียกก่อน เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์เหมือนชาติที่แล้ว
เธอวิ่งเหยาะๆ เข้าไป ยังไม่ทันได้ยินเสียงตอบรับ ก็ออกมาจากสวนท้อแล้ว
ฝีเท้าชะงักกึก เย่เจี้ยนยืนอยู่กับที่ มองดูชายแปลกหน้าสี่คนที่กำลังนั่งกินบะหมี่อยู่ในลานบ้าน
เธอก้มศีรษะเล็กน้อย ถามอย่างเป็นธรรมชาติว่า "ปู่เกินอยู่ไหมคะ?"
เพียงแค่มองแวบเดียว เธอก็ก้มสายตาลงอย่างแผ่วเบา
เธอเห็นว่ามีคนหนึ่งยกมือขึ้นอย่างรวดเร็วและแอบเอาของบางอย่างที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ลงไป... นั่นคือปืน
ก้มมองอีกครั้ง ทั้งสี่คนสวมรองเท้าที่ชาวบ้านธรรมดาไม่มีทางใส่ นั่นคือ... รองเท้าทหาร
พวกเขานั่งท่าตรง หลังตรงดิ่งเหมือนต้นหยาง
และพวกเขาตัดผมสั้นเกรียน เป็นทรงผมที่ตัดเหมือนกันหมดในกองทัพ
ทั้งสี่คนนี้เป็นทหาร
พวกเขานั่งอยู่หน้าบ้านของเธอ บนใบหน้ามีรอยยิ้ม กำลังคุยกันอย่างผ่อนคลาย เมื่อเธอปรากฏตัว ทั้งสี่คนต่างประหลาดใจ
ลุงเกินที่สวมผ้ากันเปื้อนซีดจางยิ้มแล้วตะโกนว่า "มานี่ๆ ผักดองเก่า รู้ว่าพวกเจ้า... เอ๊ะ เสี่ยวเจี้ยน"
เป็นหนูน้อยในหมู่บ้าน ทั้งสี่คนรีบลุกขึ้นยืน หนึ่งในนั้นที่มีหน้าตาเป็นทางการ ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าของทั้งสี่คน หัวเราะเสียงดังพูดว่า "น้องสาวไม่ต้องกลัว พวกเราไม่ใช่คนไม่ดี"
พวกเขาไม่ใช่คนไม่ดี เธอรู้แน่นอน
แล้วอีกอย่าง มีคนไม่ดีแบบไหนที่เธอไม่เคยเจอล่ะ?
ตกใจเหรอ? เธอไม่เคยตกใจอะไรจริงๆ


## บทที่ 6 มีนิสัยบางอย่าง

เย่เจี้ยนพยักหน้าและยิ้มให้พวกเขาเบาๆ ใบหน้าของเธอไม่มีท่าทีเขินอายต่อคนแปลกหน้า แต่เดินไปหาลุงเกินที่กำลังถือจานหลายใบ แล้วพูดเบาๆ ว่า "หนูจะถือเองค่ะ ขาของลุงไม่ค่อยดี พอถึงฤดูใบไม้ผลิก็จะปวด ลุงนั่งพักดีกว่านะคะ"
คำพูดนี้ทำให้ทหารทั้งสี่นายที่ลุกขึ้นยืนรู้สึกไม่ค่อยดีนัก
พวกเขารู้ดีว่าขาของพ่อเกิงไม่ค่อยดี
ขาของพ่อได้รับบาดเจ็บมาจากสนามรบ พอถึงฤดูใบไม้ผลิและฤดูหนาวก็จะปวดอย่างรุนแรง
ครั้งนี้ที่มาก็เพื่อนำเหล้ายาสมุนไพรพิเศษจากกองทัพมาให้พ่อ
แต่พวกเขาเพิ่งต้มบะหมี่เสร็จ ยังไม่ทันได้กินสักคำ ก็เห็นเด็กสาวน่ารักคนหนึ่งผุดขึ้นมาในสายตาอย่างกะทันหัน
โอ้ เธอเข้าใจผิดพวกเขาเสียแล้ว
ลุงเกินกำลังแปลกใจในใจว่าทำไมเสี่ยวเจี้ยนถึงรู้ว่าขาของเขาไม่ดี ในหมู่บ้านไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลยสักคน
"ไม่เป็นไรๆ เธอดูแลตัวเองให้ดีก็พอ" ลุงเกินพูดถึงเรื่องที่เมื่อวานเย่เจี้ยนล้มหมดสติ แต่เพราะมีคนอื่นอยู่ด้วย จึงไม่พูดออกมาเพื่อรักษาหน้าเด็กสาว
เย่เจี้ยนเม้มปากยิ้มบางๆ อย่างเก้อเขิน "เป็นแค่อุบัติเหตุ ทำให้ลุงกับพี่ๆ ต้องเป็นห่วงไปด้วย"
เธอจัดวางผักดองเปรี้ยวๆ สดชื่นลงบนโต๊ะไม้อย่างคล่องแคล่ว แล้วหยิบน้ำมันงาที่อยู่บนโต๊ะมาหยดลงไป เติมน้ำมันพริกสีแดงลงไปหนึ่งช้อน ทำให้กลิ่นหอมขึ้นและสีสันก็สดใสขึ้นด้วย
ขวดซีอิ๊วบนเตียงยังไม่ได้ปิดฝา เย่เจี้ยนก็หยิบมาปิดฝาให้เรียบร้อย
เด็กในหมู่บ้านแทบไม่มีใครได้รับการเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอม โดยเฉพาะเด็กที่ไม่มีพ่อแม่ ยิ่งไม่มีสิทธิ์ได้รับการเลี้ยงดูอย่างดี
ลุงเกินเห็นเด็กสาวตัวผอมบางทำงานคล่องแคล่วราวกับทำมาสิบกว่าปี ก็รู้สึกสะเทือนใจ จึงถอนหายใจเบาๆ พูดว่า "หนูไม่ต้องรีบหรอก พวกเขากินเสร็จก็จะเก็บเอง"
"น้องสาว พักก่อนเถอะ พวกเราจัดการเองได้ พวกเราจัดการเองได้"
"ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ พวกเราจัดการเองได้"
พวกผู้ชายตัวโตๆ จะให้เด็กผู้หญิงมาคอยรับใช้ได้ยังไง ถ้าผู้บังคับกองรู้เข้า ต้องโดนด่าจนน้ำลายกระเด็นแน่ๆ
ทั้งสี่คนต่างรู้สึกเกรงใจที่ให้เด็กสาววุ่นวายไปมา จึงพากันยื่นมือออกไปห้าม ทำให้ตะเกียบที่วางอยู่บนชามบะหมี่หล่นลงพื้นโดยไม่ตั้งใจ
ทหารที่อยู่ใกล้ที่สุดมีปฏิกิริยาจะคว้าตะเกียบ แต่นิ้วมือเรียวยาวคู่หนึ่งก็เร็วกว่า คว้าตะเกียบที่ตกไว้ได้อย่างแม่นยำ
เย่เจี้ยนวางตะเกียบกลับลงบนชามบะหมี่ ใบหน้าเย็นชาเผยรอยยิ้มบางๆ "ไม่สกปรกค่ะ ไม่ต้องล้าง"
"ขอบคุณครับ" ทหารหนุ่มยิ่งรู้สึกเกรงใจ รีบขอบคุณซ้ำๆ
ทหารที่มีใบหน้าหล่อเหลาอายุราวสามสิบต้นๆ ยิ้มให้เย่เจี้ยน พูดอย่างร่าเริงว่า "น้องสาวปฏิกิริยาเร็วดีนะ มานั่งกินบะหมี่ด้วยกันไหม? บะหมี่ยังไม่ได้แตะต้องเลย แบ่งให้ชามหนึ่งก็ได้"
"ฉันกินมาแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ" รอยยิ้มของเย่เจี้ยนจางๆ แต่เวลาที่เธอยิ้ม หางตาก็มีรอยยิ้มบางๆ ด้วย ดูแล้วทำให้คนรู้สึกสบายใจเป็นพิเศษ
เพิ่งเจอกันครั้งแรก ก็รู้สึกว่านี่เป็นเด็กสาวที่มีมารยาทมาก
เย่เจี้ยนปฏิเสธคำเชิญของนายทหารชั้นผู้น้อยอย่างสุภาพ แล้วหันไปพูดเบาๆ กับลุงเกินว่า "ปู่เกิน หนูมีเรื่องจะ..."
คำว่า "ปรึกษา" ยังพูดไม่ทันจบ เงาดำก็พุ่งออกมาเหมือนลูกธนู เร็วจนกระทั่งกลีบดอกไม้ที่ร่วงอยู่บนพื้นปลิวขึ้นมาสูงหลายเซนติเมตร
ทั้งๆ ที่มีคนอื่นอยู่ด้วย แต่เงาดำนั้นกลับพุ่งตรงมาที่เย่เจี้ยน เร็วจนแม้แต่ลุงเกินก็ยังไม่ทันตั้งตัว
เย่เจี้ยนไม่ได้ขยับ เพราะเธอขยับไม่ได้
==
ตอนต้นเขียนช้า พอผ่านไปประมาณสามหมื่นตัวอักษรก็จะดีขึ้นมาก


## บทที่ 7 การเปิดเผยตัวตนครั้งแรก

เงาดำไม่เพียงแต่พุ่งเข้ามาตรงหน้าเธอ แต่ยังส่งเสียงคำรามต่ำแล้วยืนขึ้น วางขาหน้าทั้งสองข้างลงบนไหล่ของเธอ
...ระยะห่างใกล้มากจนเย่เจี้ยนมองเห็นเขี้ยวแหลมคมของเฮยก่าที่ยังมีคราบเลือดสีแดงสดติดอยู่ได้อย่างชัดเจน
จมูกและปากของมันยังคายลมหายใจที่มีกลิ่นแรงออกมา มันคือเฮยก่าสุนัขพันธุ์ทิเบตัน มาสทิฟฟ์
"อย่าขยับ"
"อย่าขยับ"
เสียงหลายเสียงดังขึ้นพร้อมกันเบาๆ เป็นเสียงของทหารสี่นายที่อยู่ด้านหลังเย่เจี้ยน พวกเขาเตือนให้เธอสงบสติอารมณ์ ไม่ให้กรีดร้องหรือเคลื่อนไหวรุนแรง
...เย่เจี้ยนที่ได้กลิ่นคาวเลือดอยู่ใกล้จมูกไม่ขยับตัว แต่พยายามผ่อนคลายไหล่ ค่อยๆ ปรับจังหวะการหายใจให้สงบลง
ทิเบตัน มาสทิฟฟ์สามารถต่อสู้กับเสือได้ การไม่ขยับตัวคือทางเลือกที่ดีที่สุด
ลุงเกินก็ไม่ได้เคลื่อนไหวในทันที แต่ตบมือเบาๆ สามครั้ง เฮยก่าที่ขนลุกชันส่งเสียงคำรามต่ำ แยกเขี้ยวน่ากลัวออกมา ราวกับว่าอีกวินาทีจะกัดคอเย่เจี้ยน
หลังจากคนกับสุนัขจ้องตากันไม่กี่วินาที เฮยก่าก็ส่งเสียงครางต่ำอีกครั้ง ยกขาหน้าขึ้นแล้วถอยห่างจากเย่เจี้ยน กลับไปนั่งเรียบร้อยข้างลุงเกิน
เย่เจี้ยนที่สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงหายใจเบาๆ พูดต่อประโยคที่ยังไม่จบด้วยรอยยิ้ม "ปู่คะ หนูมีเรื่องอยากคุยกับปู่ในห้องค่ะ"
คนกล้าหาญมีมากมาย แต่คนกล้าไม่จำเป็นต้องสงบนิ่งได้ขนาดนี้ ทหารทั้งสี่นายต่างรู้ดีว่าทิเบตัน มาสทิฟฟ์คืออะไร
และทิเบตัน มาสทิฟฟ์ที่เลี้ยงอยู่ข้างลุงเกินตัวนี้เป็นรุ่นแรกของ "เที่ยเจียงจวิ้น" พละกำลัง การตอบสนอง และความดุร้าย... ทุกอย่างอยู่ในระดับสูงสุด!
ทหารทั่วไปถูกขู่แบบนี้ อาจไม่ถึงกับฉี่ราด แต่ต้องตกใจจนหน้าซีดแน่นอน
เด็กสาวตรงหน้านี้... ยังสามารถพูดต่อได้อย่างสงบนิ่ง น่าทึ่งจริงๆ!
ลุงเกินดูเหมือนจะเดาอะไรบางอย่างได้ มองดูทั้งสี่คนที่กำลังมองเย่เจี้ยนด้วยสายตาประหลาดใจ พยักหน้า แล้วพาเย่เจี้ยนเข้าไปในห้องที่เฟอร์นิเจอร์ยังใหม่เอี่ยม
"เสี่ยวเจี้ยน ห้องนี้เตรียมไว้ให้หนูตลอด บ้านนี้เป็นบ้านของหนู เมื่อไหร่ที่หนูอยากกลับมา ก็กลับมาได้ทุกเมื่อ"
คำพูดธรรมดาๆ กระทบใจอ่อนที่สุดของเย่เจี้ยนในทันที เธอหันตัวโค้งคำนับลุงเกินอย่างลึก "ปู่เกิน ขอบคุณปู่ค่ะ"
นี่เป็นการคำนับที่ยิ่งใหญ่ ทำเอาชายชราที่ผ่านสมรภูมิรบมามากมายถึงกับตกใจ
มือใหญ่ที่เต็มไปด้วยหนังด้านจับเย่เจี้ยนไว้มั่นคง เสียงทุ้มหนักแน่น: "หนูน้อย ปู่รับการคำนับนี้ไม่ได้หรอก"
"บ้านนี้เป็นบ้านของหนูอยู่แล้ว ปู่แค่อาศัยอยู่ที่นี่ ตราบใดที่หนูยังไม่กลับมา ปู่ก็ต้องดูแลมันให้ดีแทนหนู"
ชายชรามีแรงมาก ไม่ให้โอกาสเย่เจี้ยนโค้งคำนับอีก "หนูน้อย ยืนให้ตรง! คนเราจะยืนอยู่ในโลกนี้ได้ ต้องยืดอกผึ่งผายก่อน!"
"ปู่เกิน ขอบคุณปู่ค่ะ" เย่เจี้ยนเงยหน้าขึ้น มองชายชราผมขาวแซมที่สอนเธอเหมือนญาติสนิทด้วยสายตาใสกระจ่าง "เย่เจี้ยนจำคำสอนของปู่ได้แล้วค่ะ"
ลุงเกินไม่ได้ถามว่าทำไมเย่เจี้ยนถึงอยากกลับมาทันที ถ้าเขาอยากถาม ก็คงไม่จัดห้องนอนนี้ให้เรียบร้อยขนาดนี้
เมื่อปู่หลานออกมาจากห้อง ทหารสี่นายที่นั่งกินบะหมี่อยู่ข้างนอกก็จากไปแล้ว โต๊ะถูกเก็บกวาดสะอาดเรียบร้อย เก้าอี้ที่นั่งก็ถูกจัดเรียงเป็นระเบียบชิดขอบโต๊ะ... ราวกับว่าพวกเขาไม่เคยปรากฏตัวที่นี่มาก่อน


## บทที่ 8 การใช้ชีวิตอย่างซื่อสัตย์และเที่ยงตรง

ลุงเกินมองดูโต๊ะไม้ที่ว่างเปล่าแล้วพูดกับเย่เจี้ยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่น "หนูน้อย เรื่องที่ว่าพวกเขาเป็นใครนั้น เดี๋ยวหนูก็จะรู้เอง ปู่ไม่กล้าพูดอะไรมาก แต่ขอบอกว่าตราบใดที่หนูอยู่ที่นี่ จะไม่มีใครมารังแกหนูได้แม้แต่นิดเดียว"
รังแก... เธอจะไม่ยอมให้ใครมารังแกเธออีกแล้ว!
เย่เจี้ยนพยักหน้าเบาๆ คิดอย่างจริงจังสักครู่ แล้วกะพริบตาอย่างซุกซน "คุณปู่วางใจได้ค่ะ หนูจะไม่พูดเรื่องนี้กับใคร"
โลกนี้ไม่ขาดคนฉลาด แต่ขาดคนที่มีไหวพริบและความละเอียดอ่อน คุณปู่เกินหัวเราะร่าอย่างดีใจ มองเย่เจี้ยนด้วยสายตาเอ็นดูมากขึ้น "ดีมาก ปู่จะรอหนูกลับบ้าน"
พอเย่เจี้ยนเดินออกมา เฮยก่าที่หายไปก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ลุงเกินยิ้มมองเธอ "เมื่อกี้ไม่กลัวเหรอ? ไม่ตกใจเหรอ?"
ทั้งที่ยังไม่โตเต็มวัย แต่สุนัขทิเบตตัวนี้ก็ตัวใหญ่กว่าสุนัขทั่วไปที่โตเต็มที่แล้ว เย่เจี้ยนมองดูมันแล้วยิ้มน้อยๆ "หนูไม่กลัวค่ะ สุนัขที่ฉลาดย่อมรู้จักเจ้าของของมัน"
"หนูน้อยเป็นคนกล้าหาญนี่ แต่นี่ไม่ใช่สุนัขธรรมดานะ มันเป็นสุนัขทิเบต เป็นสุนัขทิเบตที่ฉลาดมากด้วย" ลุงเกินเห็นสีหน้าสงบนิ่งไม่หวาดกลัวของเธอก็ยิ่งดีใจ "ให้มันดมกลิ่นของหนูหน่อย หลังจากนี้เวลาหนูกลับบ้าน มันจะจำหนูได้"
เพียงแค่ปรบมือครั้งเดียว เฮยก่าที่ได้ยินเสียงก็วิ่งมาอย่างรวดเร็วราวกับผ่านการฝึกมาอย่างดี
"มานี่ เฮยก่า มาดมกลิ่นเจ้านายน้อยของเจ้าหน่อย" คุณปู่เกินก้มตัวลง ลูบหัวใหญ่ของเฮยก่าเบาๆ พลางบอกให้เย่เจี้ยนยื่นมือออกมาให้มันดมกลิ่นรับรู้เจ้านาย
เย่เจี้ยนกล้าหาญมากถึงขนาดยื่นมือไปใกล้ปากที่มีเขี้ยวแหลมคมของเฮยก่า "เฮยก่า ฉันชื่อเย่เจี้ยน ต่อไปฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ"
การรับรู้เจ้านายไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ในทันที สุนัขทิเบตจะยอมรับเจ้านายแค่คนเดียวในชีวิต การให้มันรับเจ้านายคนที่สองได้นั้น จะต้องเป็นสุนัขทิเบตที่ฉลาดพิเศษเท่านั้น
เฮยก่าไม่ได้เข้ามาดมกลิ่นเย่เจี้ยนทันที แต่สั่นขนทั้งตัวอย่างสง่างามราวกับแม่ทัพใหญ่ เดินวนรอบๆ เท้าของเย่เจี้ยนสองสามรอบ พร้อมส่งเสียงครางต่ำๆ ดมกลิ่นไปด้วย
หลังจากดมกลิ่นและส่งเสียงครางอยู่อย่างน้อยสามนาที มันก็ก้มหัวถูไถเท้าเล็กๆ ของเย่เจี้ยน แล้วนอนลงอย่างว่าง่าย นั่นหมายความว่ามันยอมรับเธอเป็นเจ้านายแล้ว
เย่เจี้ยนดีใจที่เฮยก่ายอมรับเธอเป็นเจ้านาย แต่ซุนตงฉิงกลับเดินวนรอบหมู่บ้านไปครึ่งค่อนหมู่บ้านแล้ว
แต่เช้าตรู่ เธอทั้งโกรธทั้งร้อนใจจนเหงื่อออกทั้งตัว
ไอ้ยัยหนูตาย หายไปไหนกัน! ปกติไม่มีอะไรก็วนเวียนอยู่ตรงหน้า พอมีธุระจะหา กลับหาเงาก็ไม่เจอ
ซุนตงฉิงที่เดินหาจนทั่วยืนด่าอยู่บนคันนา ในที่สุดสายตาอันแหลมคมของเธอก็เห็นเย่เจี้ยนยืนอยู่บนคันดินริมสระน้ำด้านบน
เธอกลอกตาเล็กน้อย จากที่โกรธจัดก็เปลี่ยนเป็นตะโกนเสียงแหลมด้วยความตกใจ "เสี่ยวเจี้ยน เจ้าจะทำอะไรน่ะ! รีบกลับมาเร็ว! รีบกลับมา"
"ไห่ต้า ไห่ต้า เร็วเข้า รีบไปดึงตัวเสี่ยวเจี้ยนไว้! ไอ้เด็กบ้า คิดสั้น จะกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย!"
ชาวบ้านที่กำลังแบกจอบเดินผ่านคันสระพอได้ยินก็ตกใจจนทำจอบหล่น เท้าสะดุดหกล้มไปหลายก้าว มือที่แข็งแรงราวคีมเหล็กคว้าตัวเย่เจี้ยนไว้ทันที
คงเพราะตกใจมาก แรงที่ใช้รุนแรงจนเกือบจะทำให้ทั้งตัวเองและเย่เจี้ยนตกลงไปในนาข้าวด้านล่าง
"ระวังด้วยค่ะ ลุงไห่" เย่เจี้ยนตอบสนองได้ไว ยังทันได้ดึงชายวัยกลางคนที่กำลังจะตกลงไปในนาเอาไว้ "หนูเพิ่งออกมาจากบ้าน พอป้าตะโกน ก็ตกใจไปหมด"
ชายวัยกลางคนรู้สึกว่าหลังเย็นวาบด้วยความตกใจ พอได้ยินเย่เจี้ยนพูดแบบนั้น สีหน้าก็ไม่ค่อยดี "ป้าของเจ้าคนนั้น ชอบส่งเสียงเอะอะโวยวายตลอด! จะทำให้คนตกใจจนวิญญาณหลุดกันพอดี"
แล้วพูดต่อ "เด็กคนนี้ เมื่อวานก็เพิ่งล้มหมดสติไปไม่ใช่หรือ? ทำไมไม่นอนพักอยู่บ้าน! มายืนทำอะไรที่ริมสระ"


## บทที่ 9 กระโดดสระ

เย่เจี้ยนรีบขอโทษ "ไห่ซู ขอโทษค่ะ หนูก็ไม่รู้ว่าทำไมป้าถึงบอกว่าหนูจะกระโดดสระ ถึงหนูจะอายุน้อย แต่ก็รู้ว่าการกระโดดสระเป็นเรื่องเอาชีวิตเป็นเดิมพัน เล่นอย่างอื่นได้ แต่เรื่องแบบนี้เล่นไม่ได้"
"เฮ้ เด็กน้อยล้มครั้งเดียวก็ฉลาดขึ้นแล้ว" ชายวัยกลางคนได้ยินแล้วก็หัวเราะ ยกมือลูบหัวเย่เจี้ยนสองที "ฉลาดหน่อยก็ดี ถ้าเป็นเหมือนป้าเธอนะ ฮ่า เดี๋ยวก็ตกใจตายก่อน"
ข้างล่างนั้น ซุนตงฉิงวิ่งมาพลางตะโกนมาตลอดทาง "ไอ้เด็กคนนี้ อย่าทำให้ฉันต้องตายสิ อายุยังน้อยก็ทำตัวไม่ดี เกิดเรื่องก็ไม่บอก ยังจะกระโดดสระอีก เธอตายไปก็จบเรื่อง แต่ฉันต้องถูกคนชี้หน้าด่าไปทั้งชีวิต"
"ใครกันนะที่สอนเธอเรื่องบ้าๆ แบบนี้ กระโดดสระ กระโดดสระ ไอ้ยัยหนูตาย มีความกล้าจะกระโดดสระ ทำไมไม่มีความกล้าที่จะพูดความจริงล่ะ"
เย่เจี้ยนเห็นเธอตะโกนพูด ท่าทางก็เกินจริงมาก
เพื่อแสดงว่าตัวเองตกใจจริงๆ เธอยังจงใจ "ก้าวพลาด" ลงไปในนาข้าว พอดึงเท้าขึ้นมา พบว่ารองเท้าหนังข้างเดียวไม่ได้ดึงขึ้นมาด้วย ยังนึกได้ที่จะดึงรองเท้าขึ้นมาใส่แล้ววิ่งต่อ
วิ่งไปได้สองก้าวก็ล้มอีก แม้แต่ฝุ่นที่เปื้อนตัวก็ยังไม่ปัด ทำท่าเหมือนกับว่าเร่งรีบจนแทบจะเอาชีวิตไม่รอด
เสียงดังมาก เรื่องที่พูดออกมาก็ร้ายแรงมาก ชาวบ้านที่อยู่บ้านกำลังยุ่งอยู่ก็รีบวิ่งมาดูกันหมด
ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ได้ยินแต่ซุนตงฉิงตะโกน ทุกคนก็เชื่อจริงๆ ว่าเย่เจี้ยนทำเรื่องน่าอับอายอะไรสักอย่าง รู้สึกว่าไม่มีหน้า จะกระโดดสระ!
"เกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้น?"
"เสี่ยวเจี้ยนจะกระโดดสระ? เด็กแค่นี้ก็รู้จักกระโดดสระแล้วเหรอ?"
"รีบดูซิว่าเกิดอะไรขึ้น ซุนตงฉิงนางนั่นตกใจขนาดนี้แล้ว!"
ต้องบอกว่า ซุนตงฉิงเพื่อเย่หยิน ยอมทำทุกอย่างจริงๆ เธอเป็นผู้หญิงที่ฉลาด เย่เจี้ยนรู้มาตลอด ชาติที่แล้วตัวเองโดนเธอแกล้งไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
แต่คราวนี้ ต้องทำให้เธอขายหน้าจริงๆ!
"วันนี้ป้าเป็นอะไรไป? เหมือนเป็นบ้าไปแล้วยังไงไม่รู้? ทำไมดูเหมือนตอนที่คุณตาเป็นโรคก่อนจะเสียชีวิตเลย?" เย่เจี้ยนพึมพำเบาๆ เสียงไม่ต้องดังมาก แค่ให้ไห่ซูที่กำลังเก็บจอบได้ยินก็พอ
เขาเงยหน้ามองซุนตงฉิงที่กำลังตะโกนและกระโดดวิ่งมา หัวเราะเบาๆ พูดล้อเล่นว่า "ใช่เลย บ้าๆ บอๆ..." หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วยิ้มมองเย่เจี้ยน "ตอนคุณตาเป็นโรค หนูน้อยอายุแค่สามขวบไม่ใช่เหรอ ยังจำได้ด้วยเหรอ?"
"จำได้ค่ะ เป็นโรควันที่เจ็ดเดือนสี่ วันที่ยี่สิบเจ็ดเดือนสิบวิ่งออกไปคนเดียว บ่ายสี่โมงเจอคุณตาในอ่างเก็บน้ำ" เย่เจี้ยนก้มหน้าลงเล็กน้อย น้ำเสียงที่แผ่วเบาแฝงความเศร้า ทำให้ไห่ซูอดถอนหายใจตามไม่ได้
เขามองซุนตงฉิง ถอนหายใจพูดว่า "ป้าใหญ่ของเธอคนนี้... พูดจาเหลวไหล เธอก็ไม่ตอบโต้อะไรบ้างเลย"
เย่เจี้ยนยิ้มอย่างขมขื่น เต็มไปด้วยความจนใจ พูดเบาๆ ว่า "คนบริสุทธิ์ย่อมบริสุทธิ์ คนสกปรกก็สกปรก ไห่ซู หนูขอไปก่อนนะคะ มีบางเรื่อง ยังไงก็ต้องพูดให้ชัดเจน"
"ลุงไปด้วย เฮ้อ เด็กคนนี้ ซื่อเกินไป!" ไห่ซูเห็นแบบนี้ ลูกผู้ชายตัวเป็นๆ ยังรู้สึกสะเทือนใจ ไม่มีพ่อไม่มีแม่ น่าสงสาร
ทางนั้น ซุนตงฉิงเห็นแม่ปากมากสองคนที่มีชื่อเสียงในหมู่บ้านวิ่งมาแล้ว แล้วเห็นเย่เจี้ยนเหมือนทุกครั้ง เผชิญหน้ากับคำกล่าวหาของตนโดยไม่ตอบโต้แม้แต่คำเดียว ก็แอบดีใจขึ้นมา
เรื่องนี้ ต้องให้ไอ้เด็กบ้านี่แบกรับไว้ให้หมด!


## บทที่ 10 การเผชิญหน้า

แม่ชาวบ้านสองคนที่มีชื่อเสียงในเรื่องปากมากพาซุนตงฉิงมาที่ริมสระน้ำ พลางซักถามไปด้วย
สองคนอยากรู้อยากเห็น อีกคนอยากจะปล่อยข่าวลือ ไม่นานชาวบ้านที่เดินผ่านมาก็รู้เรื่องทั้งหมดแล้ว
"ไม่จริงใช่ไหม ยั่วยวนอาจารย์ จริงหรือเปล่า? เฮ้อ ไอ้เด็กน้อยคนนี้ ขนยังไม่ทันขึ้นเลย รู้จักยั่วยวนคนแล้วเหรอ?"
ซุนตงฉิงดูเหมือนจะตกใจจนหมดแรง ร้องไห้ครวญคราง "ใช่ไหมล่ะ? เมื่อวานกลับมา หยิงหยิงลูกฉันไม่กล้าพูด แล้วก็แกล้งเป็นลม ถ้าไม่ใช่วันนี้หยิงหยิงพูดพลาด ฉันจะรู้เรื่องนี้ได้ยังไง!"
"ฉันก็ว่าแล้ว เด็กผู้หญิงที่สวยๆ มักจะก่อเรื่อง ดูสิ เรื่องมันก็มาแล้วไง? อาศัยความสวยของตัวเอง คิดจะยั่วยวนคน จิ๊ จิ๊ จิ๊ ระวังจะทำให้หยิงหยิงลูกเธอเสียคนไปด้วย"
แม่ชาวบ้านปากมากสองคนพูดโต้ตอบกันไปมา ไม่กี่คำก็ตัดสินความผิดให้เย่เจี้ยนเสร็จสรรพ
ชาวบ้านที่เพิ่งมาและไม่รู้เรื่องได้ยินก็งงงวย ทั้งเชื่อและไม่เชื่อ
"พวกคุณก็รู้กันทั้งนั้น เสี่ยวเจี้ยนมันเป็นเด็กซน ไม่เหมือนหยิงหยิงลูกฉันที่ซื่อสัตย์ ตั้งใจเรียน! เกิดเรื่องใหญ่แบบนี้ ฉันแค่หวังว่าสถานศึกษาจะไม่มาหาถึงบ้าน"
ซุนตงฉิงร้องไห้หนักขึ้น โยนความผิดทั้งหมดให้เย่เจี้ยน
"คุณยวี่ต้าหนาง ฉันไม่เคยคิดว่าตัวเองสวย และไม่เคยอาศัยอะไรทั้งนั้นเพื่อทำอะไรบางอย่าง คุณพูดแบบนี้ ฉันรับไม่ไหวจริงๆ เด็กที่ขนยังไม่ทันขึ้น จะรู้เรื่องอะไรได้?"
เย่เจี้ยนที่เดินมาหยุดยืนตรงหน้าพวกเธอ ขวางทางไว้พร้อมกับพูดเสียงดังฟังชัด "และคุณชิวต้าซัน คุณก็รู้ว่าฉันยังโตไม่เต็มที่ แต่คุณก็เชื่อว่าฉันยั่วยวนอาจารย์เหรอ? ลูกสาวคุณก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นฉัน ฉันยั่วยวนอาจารย์หรือเปล่า ไปถามหุ้นลี่ลูกสาวคุณดูสิ"
"พวกคุณสองคนเคยเห็นฉันยั่วยวนอาจารย์กับตาตัวเองไหม? 'ฟ้าดิน ชาติ พ่อแม่ ครู' ฉันเย่เจี้ยนไม่มีพ่อไม่มีแม่ แต่ก็รู้ว่า 'ครู' เป็นผู้ที่ไม่ควรหลอกลวง!!"
เมื่อเผชิญกับข่าวลือ การกล้าออกมาเผชิญหน้าคือการโต้กลับที่ดีที่สุด
ประสบการณ์จากชาติก่อน ในที่สุดก็ทำให้เย่เจี้ยนวัย 14 ปียืนตัวตรงอย่างองอาจต่อหน้าพวกเธอได้
สายตาใสกระจ่างเหมือนแสงอาทิตย์ยามนี้ ใสสะอาดราวกับความมืดทั้งหมดจะไม่มีที่ซ่อนในสายตาของเธอ
ซุนตงฉิงชะงักตั้งแต่เย่เจี้ยนมายืนขวางหน้าและพูดประโยคแรก! ไอ้ยัยหนูตายกล้า...กล้าเถียงเธอ แถมยังเถียงต่อหน้าเพื่อนบ้านด้วย!
หลังจากตกใจ ก็นึกในใจว่า "แย่แล้ว ไอ้ยัยหนูตายคนนี้คงไม่ง่ายที่จะจัดการ!"
การอาละวาด วุ่นวาย และดื้อดึงเป็นความเชี่ยวชาญของเธอ พอเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดี ก็ร้อง "โอ้ย" แล้วเริ่มร้องไห้โวยวาย "พี่จ๋า เธอทิ้งตัวก่อปัญหาไว้ให้ฉัน แถมยังรู้จักเถียงด้วย! จะทำให้ฉันตายแล้ว จะทำให้ฉันตายแล้ว!"
ยวี่ต้าหนางและชิวต้าซันที่ยืนพยุงเธออยู่ซ้ายขวา หลังจากเย่เจี้ยนพูดจบ ทั้งสองก็มีท่าทีเก้อเขิน พอซุนตงฉิงเริ่มอาละวาด ทั้งสองก็รู้กาลเทศะปล่อยมือ
เธออาละวางของเธอไป เย่เจี้ยนมองอย่างเย็นชา หุบปาก พูดอย่างสงบ "ฉันไม่มีพ่อแม่มาตั้งแต่เด็ก นี่เป็นเรื่องที่ทั้งหมู่บ้านรู้ ป้าใหญ่ไม่ต้องพูดทุกวันหรอก เพราะฉันไม่มีพ่อแม่นี่แหละ ฉันถึงต้องระวังตัวทุกอย่าง เพราะฉันไม่มีสิทธิ์ก่อเรื่อง!"
"ไม่ว่าจะเป็นเย่หยินหรือหุ้นลี่ ถ้าโดนรังแกอยากร้องไห้ กลับบ้านก็มีพ่อแม่ให้ร้องไห้ด้วย แต่ฉันไม่มีพ่อแม่ ฉันจะร้องไห้กับใครได้! ฉันไม่มีแม้แต่สิทธิ์จะร้องไห้ แล้วฉันจะมีสิทธิ์ไปก่อเรื่องใหญ่ ไปยั่วยวนอาจารย์? ทำให้พ่อแม่ที่ตายไปแล้วของฉันต้องอับอายได้ยังไง?"


## บทที่ 11 ความแค้นที่ซ่อนอยู่

ซุนตงฉิงได้ยินถึงตรงนี้ ก็ลุกพรวดขึ้นจากพื้น ไม่ได้ตบขาบ่นอีกต่อไป "แกยังกล้าเถียงอีก ไอ้ยัยหนูตาย แกไม่เห็นป้าใหญ่อย่างฉันอยู่ในสายตาเลยสินะ?"
"แค่ตอนนี้แกกล้าเถียงผู้ใหญ่ ก็รู้แล้วว่าเป็นคนยังไง! แค่กล้าเถียงคำผู้ใหญ่ การยั่วยวนอาจารย์แบบนั้น แกจะทำไม่ได้หรือไง?"
"ป้าใหญ่คะ ที่บอกว่าหนูยั่วยวนอาจารย์ ป้าได้พิสูจน์หรือยัง? ได้ไปถามที่สถานศึกษาหรือเปล่า? มีอาจารย์มาที่บ้านไหม? ป้าได้ถามเย่หยินหรือยังว่าเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่?" เย่เจี้ยนพูดอย่างใจเย็นโดยดึงเย่หยินเข้ามาเกี่ยว และเธอไม่เพียงแต่ยืนอย่างองอาจ คำพูดก็ยังชัดเจนตรงไปตรงมา!
ชาวบ้านที่เย่เจี้ยนเจอตั้งแต่เช้าตรู่ก็เข้ามารวมตัวกัน พอฟังนิดหน่อยก็เข้าใจเรื่องราว ต่างพากันพูดถึงเรื่องเมื่อวาน
"เสี่ยวเจี้ยนกำลังสอบอยู่ จะไปยั่วยวนอาจารย์ได้ยังไง?"
"ไม่ใช่เย่หยินคนนั้นลากเสี่ยวเจี้ยนวิ่ง แล้วทำให้เธอล้มหรอกหรือ ทำไมถึงมาพูดเรื่องยั่วยวนอาจารย์ได้?"
ซุนตงฉิงตามจังหวะของเย่เจี้ยนไม่ทันแล้ว โดยเฉพาะตอนที่เธอพูดถึงเย่หยิน ทำให้ตกใจไปชั่วขณะ พอจะแทรกพูดก็ไม่มีโอกาสแล้ว
ชาวบ้านต่างคนต่างพูด กลับกลายเป็นปลอบใจเย่เจี้ยนไปเสียอีก
"ไม่มีไฟก็ไม่มีควัน เรื่องที่เธอไม่ได้ทำ คนอื่นจะมาใส่ร้ายทำไม!" ซุนตงฉิงโกรธจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ ดึงเพื่อนบ้านที่ล้อมรอบเย่เจี้ยนออก ชี้หน้าด่าเย่เจี้ยน "แมลงวันไม่ตอมไข่ที่ไม่มีรอยแตก ถ้าแกเป็นคนดี ใครจะกล้ามาว่าแก!"
เย่เจี้ยนมองตรงมา แถมยังมีรอยยิ้มบางๆ "ไข่ที่ดีแค่ไหน ก็ทนไม่ได้ถ้ามีคนสาดน้ำสกปรกใส่! ป้าใหญ่ ลุงป้าทั้งหลายไม่เคยได้ยิน แต่มีแต่ป้าที่รู้"
"หลานอยากถามป้าว่า ป้าได้ยินมาจากที่ไหนกันแน่? งั้นแบบนี้ดีไหม เรามาเผชิญหน้ากันตรงๆ เลย? ป้าเป็นป้าใหญ่ของหนู เป็นญาติของหนู หนูคิดว่า ป้าคงไม่อยากให้หนูถูกใส่ร้ายใช่ไหมคะ"
การถอยเพื่อรุก ลดความรุนแรงลง เย่เจี้ยนรู้ว่า แบบนี้ถึงจะไม่ทำให้ชาวบ้านคิดว่าเธอกำลังต่อต้านผู้ใหญ่อย่างซุนตงฉิง
ซุนตงฉิงที่ตัดสินใจแล้วก็ยังคงยืนกราน แต่ภายนอกแสดงความเจ็บปวดรวดร้าว ทุบอกชกหัวพูดว่า: "ใส่ร้ายแกตรงไหน ตัวเองทำอะไรลงไป ตัวเองก็รู้ดีไม่ใช่หรือ? ไอ้ยัยหนูตาย ถึงตอนนี้ยังปากแข็งอยู่อีก! ฉันก็อยากจะปิดบังให้แก แต่มันจะปิดได้ยังไง?"
ชาวบ้านฟังแล้วก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เรื่องแบบนี้... ถ้าไม่ใช่ซุนตงฉิงพูดออกมา พวกเขาก็ไม่มีทางรู้
"เด็กยังเล็กแค่นี้ จะไปทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง! ยั่วยวนอาจารย์ นี่มันความผิดใหญ่หลวงขนาดไหน! พี่ตงฉิง ฉันว่าเธอควรเรียกคนที่เล่าให้ฟังมาเผชิญหน้ากันดีกว่า!"
"ใช่ เรื่องที่ทำลายชื่อเสียงเด็ก ใครปากโป้งพูดเรื่องไม่จริง ก็สมควรโดนสับเป็นพันชิ้น!"
เย่เจี้ยนยืนอย่างมั่นคง พูดจาชัดถ้อยชัดคำ ไม่มีท่าทางหวั่นไหวแม้แต่น้อย สีหน้าสดใส แววตาใสกระจ่าง ท่าทางที่เยือกเย็นทุกอิริยาบถ บ่งบอกได้ว่าเธอถูกใส่ร้ายแน่นอน
เผชิญหน้า? จะเผชิญหน้าได้ยังไง!
ซุนตงฉิงแอบกัดฟันจนแหลก จ้องเย่เจี้ยนด้วยสายตาดุร้ายและมืดมน "เย่เจี้ยน แกโตแล้ว ปีกแข็งแล้วสินะ!"
"หนูยังไม่โต แค่รู้เรื่องมากขึ้น รู้ว่าอะไรหนักเบา รู้ว่าเรื่องแบบนี้ต้องออกมาพูดความจริง! การยั่วยวนอาจารย์ก็ต้องมีเวลา สถานที่สิคะ ป้าใหญ่มั่นใจขนาดนี้ว่าหนูไม่รักหน้าตา คงจะรู้ทุกอย่างแล้วสิคะ!"
"ลุงป้าทั้งหลาย เรื่องนี้ ตัวหนูเองยังไม่รู้เลย มีแต่ป้าใหญ่คนเดียวที่พูดออกมา ขอให้ลุงป้าช่วยเป็นพยานให้หนูด้วยค่ะ!"


## บทที่ 12 คุณช่างน่าขยะแขยง

เย่เจี้ยนไม่ถอยแต่กลับก้าวไปข้างหน้า ทำให้ซุนตงฉิงรู้สึกหวั่นใจขึ้นมา จึงพูดเสียงแข็งว่า "ไอ้ยัยหนูตาย! ฉันนี่แหละใจดีจนโง่! เอาล่ะ รอให้อาจารย์มาเจอเธอก่อน แล้วจะดูว่าเธอจะพูดยังไง!"
ที่นี่อยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว ถ้าอยู่นานกว่านี้ ซุนตงฉิงรู้สึกลางๆ ว่าตัวเองจะรับมือไม่ไหว
ไอ้เด็กบ้านี่ คืนเดียวเปลี่ยนไปเลยหรือไง ถึงกับรู้จักดึงชาวบ้านมาเป็นพยาน! ไม่อยากยุ่งด้วย!
พอเห็นท่าไม่ดี เธอที่มักมีไหวพริบก็รีบสะบัดมือแล้วเดินจากไปพร้อมคำด่าทอ
ตอนนี้ ชาวบ้านที่มุงดูอยู่ต่างก็เข้าใจเรื่องราวดี พากันตำหนิว่าซุนตงฉิงเป็นคนไม่น่าไว้ใจ เย่เจี้ยนช่างโชคร้ายที่มีป้าใหญ่แบบนี้
พูดได้ไม่กี่คำ คนที่คิดมากหน่อยก็ผลักคนข้างๆ เบาๆ เป็นเชิงเตือนว่าควรพูดให้น้อยลง
ก็นั่นแหละ... ซุนตงฉิงมีสามีเป็นรองหัวหน้าหมู่บ้านฟู่จวิน ได้ยินว่าปีนี้มีโอกาสได้เลื่อนเป็นหัวหน้าด้วย
เย่เจี้ยนที่มองดูเหตุการณ์นี้อย่างเงียบๆ ก้มหน้าลงเล็กน้อย ขนตายาวบังแววตาเย็นชาในดวงตา
เธอรู้ว่าใครคือคนที่ชาวบ้านเกรงกลัว
นี่ก็คือจุดแข็งของเย่หยิน มีพ่อเป็นรองหัวหน้าหมู่บ้าน ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไร อาจารย์ในสถานศึกษาก็ไม่กล้าตำหนิเธอมากเกินไป
ส่วนตัวเธอเอง... หลังจากชาวบ้านที่ถอนหายใจจากไป เย่เจี้ยนค่อยๆ กางมือออก ฝ่ามือนุ่มนวล ลายมือชัดเจน เหมือนกับเส้นทางที่เธอต้องเดิน... สุดท้ายแล้วก็ต้องอยู่ในมือของเธอเอง
ลุงเย่จื้อฟาน เป็นคนที่เธอยังไม่อยากเผชิญหน้าด้วยในตอนนี้
เธอรู้จักผู้ชายคนนี้ดีว่าเขาไล่ตามหาอำนาจจนถึงขั้นตัดญาติขาดมิตรได้
แต่เขามีจุดอ่อนอย่างหนึ่ง... รักหน้า!
ตอนนี้เธอยังไม่สามารถเผชิญหน้ากับเย่จื้อฟานได้โดยตรง แต่สามารถใช้จุดอ่อนของเขาโค่นซุนตงฉิงลงได้ก่อน
เย่เจี้ยนที่ยืนอยู่คนเดียวเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มที่เผยออกมาสดใสเหมือนแสงอาทิตย์ ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น!
เส้นทางอยู่ในมือเธอแล้ว และตอนนี้ก็เป็นจุดเริ่มต้นที่ดี
รอยยิ้มของเด็กสาววัยสิบสี่นั้นสดใสไร้กังวล เต็มไปด้วยพลัง อู่กวนงดงามไม่มีเงามืด มีเพียงความหวังต่ออนาคต
รอยยิ้มของเธอ เมื่อตกอยู่ในสายตาของเย่หยินที่เดินมา กลับแสบตาเหลือเกิน จนอยากจะพุ่งเข้าไปข่วนหน้าเธอให้พังไปเลย!
สายตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ส่องมาจากด้านหลังราวกับปลายเข็มที่แทงมา ทำให้เย่เจี้ยนผู้มีสัญชาตญาณไวค่อยๆ เก็บรอยยิ้มกลับ
หันกลับไป มองเย่หยินที่จ้องเธอเขม็ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย สายตาที่มองมานั้นเป็นการมองจากที่สูง เต็มไปด้วยความดูแคลน
เย่หยินที่ยืนอยู่ห่างไปหลายก้าวเป็นคนที่คิดละเอียดอ่อน เมื่อเข้าใจความหมายแล้ว สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมาถึงศีรษะ
"เย่เจี้ยน!" กัดฟันพูดเสียงต่ำแล้วก้าวเข้ามาใกล้ ยื่นมือออกมาจะผลักเย่เจี้ยนเหมือนที่ทำที่บ้าน
ทันใดนั้นเห็นชาวบ้านหลายคนแอบมองมาจากหางตา เธอที่มีปฏิกิริยาไวก็รีบทำท่าทางรักใคร่ฉันพี่น้อง ยื่นมือไปแตะไหล่เย่เจี้ยน
"เย่หยิน เธอทำให้ฉันขยะแขยง ฉันก็ขยะแขยงเธอเหมือนกัน" เย่เจี้ยนหลบอย่างคล่องแคล่ว ไม่ยอมให้การแสดงของเธอทำให้ขยะแขยงมากกว่านี้ หัวเราะเบาๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ต่างก็รู้กันดีอยู่แล้ว อย่ามาแสดงละครให้คนอื่นดูเลย"
ในสายตาของชาวบ้าน เย่หยินลูกสาวรองหัวหน้าหมู่บ้านเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายมาตลอด หน้าตาก็ดี เรียนเก่ง นิสัยก็ดี...
เย่หยินที่ล้มเหลวอีกครั้งขมวดคิ้ว สายตาที่มองเย่เจี้ยนเปลี่ยนเป็นคมกริบขึ้นมาทันที สมกับที่แม่พูดจริงๆ! ไอ้เด็กบ้านี่เปลี่ยนไปเลย ไม่เหมือนเดิมเลย!


## บทที่ 13 ช่างหน้าซื่อใจคด

ฉันอยากจะดูว่าเธอเปลี่ยนไปจริงหรือเปล่า!
หน้ากากถูกฉีกออกตั้งแต่ตอนนี้ เย่หยินก็ไม่อยากจะแสร้งทำต่อไปอีก ตอนนี้เธอไม่ใช่เย่หยินคนเดิมที่มีเล่ห์เหลี่ยมอีกต่อไป เรื่องที่ไม่พอใจ เย่หยินที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจของเด็กสาวก็ขี้เกียจจะแสร้งทำ เธอเชิดหน้าพูดจาดุดัน: "กินข้าวบ้านฉัน อยู่บ้านฉัน ถ้าไม่มีบ้านฉัน แกก็ยังไม่เท่าหมาด้วยซ้ำ!"
เย่เจี้ยนมองเธอ ดวงตาดำขลับราวกับทะเลที่สงบนิ่ง กว้างใหญ่ไพศาล แต่ก็ลึกล้ำและเยือกเย็น จนกระทั่งเย่หยินรู้สึกอึดอัดกลืนน้ำลายลงคอ พูดติดๆ ขัดๆ "เธอ...เธอ...มองอะไร..."
เธอยิ้มบางๆ พูดช้าๆ: "กลับไปถามแม่เธอดูสิ ข้าวที่ฉันกิน ของที่ฉันใช้ มันเป็นของบ้านใครกันแน่! แล้วก็นะ เย่หยิน จำไว้ให้ดี! ถ้าเธอไม่มีฉัน เธอต่างหากที่ยังไม่เท่าหมา!"
"แล้วเจอกันวันจันทร์นะ เย่หยิน"
วันจันทร์ มีการสอบวัดระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่โรงเรียนจงซวี่ในหมู่บ้าน ฟู่จวิน อย่าดูถูกโรงเรียนประจำหมู่บ้านแห่งนี้ เพราะมีหน่วยทหารตั้งอยู่ที่นี่ การเรียนการสอนจึงเข้มงวดมาก
พอพูดถึงวันจันทร์ สีหน้าของเย่หยินก็แข็งค้างทันที ทั้งโกรธทั้งแค้น รู้สึกว่าตัวเองถูกรังแกอย่างหนัก น้ำตาในดวงตาที่เอ่อคลอก็ไหลออกมาเป็นหยดๆ
"พี่คะ หนูผิดไปแล้ว หนูผิดไปแล้ว อย่าโกรธนะคะ" เย่หยินในใจเกลียดชังมาก แต่ภายนอกกลับยอมรับผิดทันที เหมือนเด็กที่อารมณ์แปรปรวน มักจะได้รับการให้อภัยจากผู้ใหญ่ได้ง่ายๆ
เย่เจี้ยนมองมือที่จับแขนเสื้อของตัวเอง ยิ้มเย็นชาพลางเหลือบมอง "สองหน้าสามตา ฉันเห็นมามากแล้ว ในใจเธอเกลียดฉันแค่ไหน สีหน้าก็แสดงความน่าสงสารออกมาแค่นั้น"
"เรื่องที่เธอบอกแม่ไป ฉันรู้หมดแล้ว" เย่เจี้ยนพูดพลางโน้มตัวเข้าไปใกล้ ดวงตาดำขลับเย็นชา จ้องมองเย่หยินที่มีสีหน้าตื่นตระหนก "ที่แท้ เมื่อวานที่เธอลากฉันวิ่ง ก็เพราะเธอกำลังยั่วยวนอาจารย์คณิตศาสตร์คนใหม่"
เย่หยินที่มีสีหน้าตื่นตระหนกได้ยินดังนั้น ด้วยความรู้สึกผิดและเพื่อปกปิดความจริง จึงตะโกนเสียงแหลม: "พูดเหลวไหล!"
"ฉันพูดเหลวไหลหรือเปล่า เธอรู้ดีอยู่แก่ใจ" เย่เจี้ยนยกมือ ตบเบาๆ ที่หลังมือของเย่หยิน ยิ้มบางๆ: "ทำชั่วย่อมได้ชั่ว เย่หยิน เธอเรียนภาษาไม่เก่งมาตลอด ประโยคนี้เธอคงจำไม่ได้แน่ๆ"
ในตอนนั้น เย่หยินรู้สึกเหมือนหลังมือที่ถูกตบมีรอยไหม้ ทำให้เธอกลัวจนรีบสะบัดมือออกอย่างรวดเร็ว
มองดูเย่เจี้ยนที่ยิ้มบางๆ ดูเหมือนจะยังเป็นเหมือนเดิม แต่ก็มีบางอย่างที่แตกต่างไปอย่างชัดเจน ดวงตาดำขลับมองมาที่เธอ ดูเหมือนจะมีรอยยิ้ม แต่สิ่งที่เธอเห็นมากกว่านั้นคือความเย็นชา...
"เย่เจี้ยน..." อยากจะตะโกนใส่อีกฝ่ายเหมือนที่เคยทำ แต่พอเปิดปากจริงๆ เย่หยินถึงรู้ว่าเสียงของตัวเองสั่นเครือไปแล้ว
เสียงสั่นเครือชัดเจนแบบนั้น เย่เจี้ยนจะไม่ได้ยินได้อย่างไร
"ฮือๆๆ หนูจะบอกพ่อ ว่าเธอรังแกหนู เธอรังแกหนู!" เย่หยินเห็นเย่เจี้ยนที่ปกติมักจะยอมอ่อนให้ตัวเอง และเป็นคนที่ตัวเองดูถูก เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง เธอทั้งร้อนใจทั้งกลัว ร้องไห้หนักกว่าเดิม
จะทำยังไงดี! คราวนี้จะจบยังไง? ไม่กล้าอยู่นานอีก ได้แต่ร้องไห้พลางวิ่งตามไป


## บทที่ 14 มาดูว่าเธอจะจบลงอย่างไร

เมื่อเย่หยินวิ่งตามกลับไป พอดีเจอซุนตงฉิงกำลังคุยอะไรบางอย่างกับจาง เต๋อฟู่ผู้ใหญ่บ้านที่ไปทำธุระที่สำนักงานเขตตั้งแต่เช้าตรู่ ได้ยินลางๆ ว่าแม่ของเธอกำลังถามเรื่องอาจารย์ที่โรงเรียนจงซวี่
เย่เจี้ยนที่อยู่ข้างหน้าเธอเล็กน้อยหันกลับมาได้ยินเช่นกัน มองเย่หยินด้วยสายตากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม โดยไม่ต้องพูดอะไร ก็ทำให้เย่หยินรู้สึกขนลุกซู่
"ก็มีอาจารย์คณิตศาสตร์คนใหม่จากในเมืองมาไม่ใช่หรือ? ได้ยินว่ายัง..."
เย่หยินที่ได้ยินถึงตรงนี้ก็ลืมร้องไห้ เหมือนแมวโดนเหยียบหาง ร้องเสียงแหลมออกมา "แม่! ทำไมต้องมาสืบเรื่องอะไรตลอดเวลาด้วย!"
เย่หยินที่มีความลับในใจตอนนี้กลัวที่สุดเมื่อมีคนพูดถึงอาจารย์...
เสียงร้องกะทันหันทำให้ซุนตงฉิงสะดุ้งโหยง "ร้องอะไร! ทั้งวันเอาแต่เล่น! คิดว่าตัวเองเป็นองค์หญิงหรือไง! ให้ฉันคอยรับใช้! ถ้าเป็นองค์หญิงจริงๆ เธอคงไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก"
ฟังดูเหมือนว่าจะต่อว่าเย่หยิน แต่จริงๆ แล้วกำลังพูดเหน็บแนมเย่เจี้ยน
เย่เจี้ยนเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อยแล้วทำเป็นไม่ได้ยิน เมื่อเย่จื้อฟานยังไม่กลับมา และมีเย่หยินที่รู้สึกผิดอยู่ เรื่องล่อลวงอาจารย์นี้...คงจะไม่มีเรื่องวุ่นวายในหมู่บ้านชั่วคราว
ซุนตงฉิงเห็นสีหน้าเฉยเมยของเย่เจี้ยน ราวกับไม่มีเธออยู่ในสายตา เธอที่เพิ่งสงบลงก็เจ็บปวดขึ้นมาอีก หมุนลูกตาไปมาแล้วหัวเราะเย็นชา "โอ้ กลับมาเก็บของแล้วจะไปสินะ ก็ใช่ บ้านฉันเล็ก จะรองรับพระพุทธรูปองค์ใหญ่อย่างเธอได้ยังไง"
เจตนาที่แท้จริงคือการข่มขู่เย่เจี้ยน!
ไอ้ยัยหนูตาย ดูซิว่าแกจะกล้าเถียงฉันอีกไหม กล้าไม่เชื่อฟังไหม! ไม่มีบ้านหลังนี้ แกจะไปอยู่ที่ไหน!
ผู้ใหญ่บ้านจาง เต๋อฟู่ขมวดคิ้วแล้ว กำลังจะถามอะไรสักหน่อย ก็เห็นเย่เจี้ยนน้ำตาคลอหน่วยทันที น้ำตาไหลออกมาราวกับว่าพร้อมจะร่วงตลอดเวลา สะอื้นพูดว่า "ป้าใหญ่จะใส่ร้ายหลานถึงเมื่อไหร่ เรื่องล่อลวงอาจารย์ที่ไม่มีมูลความจริงแบบนี้ ถ้าหลานยอมรับไป หลานจะมีทางรอดอีกหรือ?"
"ป้าใหญ่ ขอร้องละ ช่วยให้หลานมีทางรอดด้วยเถอะ"
พูดจบ เย่เจี้ยนก็เอามือปิดหน้าวิ่งหนีไป
เธอยังต้องไปหาจางปินเพื่อนร่วมชั้นที่ส่งข้อสอบพร้อมกันเมื่อวานที่หมู่บ้านข้างๆ
เรื่องล่อลวงอาจารย์ในตอนนั้นถูกตัดสินไปตั้งแต่เธอฟื้นขึ้นมา หลังจากที่ล้มจนสลบ แล้วยังถูกทำให้ตกใจจนมึนงง พอได้สติกลับมาทุกอย่างก็กลายเป็นเรื่องที่ตัดสินไปแล้ว
มีเพียงจางปินที่ส่งข้อสอบก่อนและหลังเธอเท่านั้น ที่เป็นเพื่อนร่วมชั้นคนเดียวที่ออกมาพูดแทนเธอ
ท่าทางของเย่เจี้ยนที่ดูเหมือนถูกรังแกอย่างหนัก พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาขณะวิ่งหนีไป...ทำเอาซุนตงฉิงและเย่หยินแม่ลูกถึงกับตะลึง!
ผู้ใหญ่บ้านจาง เต๋อฟู่ทนดูไม่ได้แล้ว พูดอย่างไม่พอใจว่า "ภรรยาจื้อฟาน จื้อฟานมีหลานสาวแท้ๆ แค่คนเดียว และคุณก็เป็นป้าใหญ่ คำพูดที่คุณพูดมานั่นฟังดูเหมือนคำพูดของผู้ใหญ่หรือ?" พูดจบก็สะบัดแขนเสื้อเดินจากไป
ซุนตงฉิงโกรธจนหงายหลัง ตบขาตัวเองพลางสาปแช่งว่าตัวเองซวยมาแปดชาติ แล้วก็พูดว่าตัวเองดีกับเย่เจี้ยนแค่ไหนๆ...สรุปคือ พอเย่เจี้ยนเอามือปิดหน้าเดินจากไป เธอก็พูดอะไรไม่ออกแล้ว
เย่เจี้ยนที่ไปถึงหมู่บ้านข้างๆ แล้วย่อมไม่ได้ยิน แม้จะได้ยินเธอก็คงไม่สนใจ
เธอไม่ได้เดินทางเสียเวลาไปตามถนนใหญ่ แต่เลือกเดินทางลัดข้ามเขาลูกเดียว
พอถึงฤดูใบไม้ผลิ สัตว์เล็กๆ ที่จำศีลหลับในฤดูหนาวก็ออกมา แม้แต่งูที่จำศีลหลับก็เริ่มออกมา
เย่เจี้ยนหยิบกิ่งไม้หนาประมาณสองนิ้วมือขึ้นมา ไม่ใช่เพื่อป้องกันงู เธอไม่กลัวงูมาตั้งแต่เด็ก การถือกิ่งไม้ไว้ในมือเป็นเพียงความเคยชินเท่านั้น
เดินคนเดียว มีอาวุธป้องกันตัวในมือ ย่อมดีกว่า


## บทที่ 15 อาชญากร

ดอกไม้บนภูเขากำลังบานสะพรั่ง เมื่อเดินไปตามเส้นทางเล็กๆ ในภูเขา ต้นเบิร์ชสีขาวก็บดบังแสงอาทิตย์ในฤดูใบไม้ผลิ
เมื่อเดินลึกเข้าไปอีกนิด เย่เจี้ยนก็เห็นรั้วลวดที่ทอดยาวไปตามแนวเทือกเขา
นี่คือรั้วที่กองทัพที่ประจำการในภูเขาตั้งขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้ประชาชนบุกรุกเขตหวงห้าม และป้องกันอันตรายที่อาจเกิดกับเด็กๆ ในภูเขา
เมื่อเดินมาถึงกลางเขา เย่เจี้ยนได้ยินเสียงใบไม้ไหวสะเทือน แสดงว่ามีคนกำลังเดินอยู่ในป่า
การที่ชาวบ้านเดินในป่าเป็นเรื่องปกติ แต่เย่เจี้ยนกลับรู้สึกใจหายโดยไม่มีเหตุผล เธอหลบไปซ่อนตัวใต้ต้นไม้โดยสัญชาตญาณ ปิดบังตัวเองอย่างมิดชิด
เมื่อเธอแหวกพุ่มไม้เบาๆ เย่เจี้ยนก็เห็นชายแปลกหน้าสามคนแบกของบางอย่างบนบ่า กำลังมองหาอะไรบางอย่าง
"ไอ้บ้าเอ๊ย ไอ้หมอนั่นเอาเงินไปแล้วไม่ทำงาน! จะถ่ายอะไรได้ที่นี่?" ชายที่พูดอายุราวๆ 24-25 ปี แต่เป็นคนที่ตัวเตี้ยที่สุดในสามคน เขาค่อยๆ วางของที่แบกมาพิงต้นไม้อย่างระมัดระวัง "ต้องปีนขึ้นไปข้างบนถึงจะได้"
ชายที่ตัวสูงที่สุดคงเหนื่อยจากการเดิน จึงพิงต้นเบิร์ชพัก "พักหน่อย ไอ้ห่า เดินอยู่ในป่าเขามาหลายวันแล้ว ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ลงไปหาบ้านชาวบ้าน ขอผักมาบ้าง"
"ฮึ ถ้าไม่กลัวตายก็ลงไปเอาผักมาสิ" ชายที่ตัวสูงปานกลางแต่ล่ำที่สุด มีดวงตาที่ดูอำมหิตพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาล้วงเข้าไปในอกเสื้อ หยิบบุหรี่ออกมามวนหนึ่ง ดมดูแล้วเก็บกลับเข้าซองไป "ไป เขึ้นไปข้างบนกัน"
"ส่งงานไม่ได้ เดือนนี้คงได้กินลมกินแล้ง"
ชายอีกสองคนชัดเจนว่าฟังคำสั่งเขาคนเดียว เมื่อเขาบอกให้ไป ทั้งสองก็รีบเก็บของแล้วเดินตาม
ชายตัวเตี้ยแบกของด้วยความลำบาก จึงพูดกับคนตัวสูง "แบ่งกระบอกปืนให้หน่อย บ่าถลอกหมดแล้ว"
กระบอกปืน? เลนส์กล้อง?
เมื่อชายตัวเตี้ยหยิบของออกมาจากถุงผ้าใบกันน้ำ ม่านตาของเย่เจี้ยนหดเล็กน้อย มันเป็นเลนส์กล้องจริงๆ
...และไม่ใช่เลนส์ธรรมดา เป็นของนำเข้าที่ราคาไม่ต่ำกว่าหลายหมื่น!
ในชั่วพริบตา เย่เจี้ยนวิเคราะห์จากคำพูดก่อนหน้าของพวกเขา และเข้าใจทันทีว่าทำไมคนพวกนี้ถึงเข้ามาในป่าหลายวัน แบกเลนส์ราคาแพงมาทำอะไร
พวกเขามาเพื่อกองทัพในภูเขา ต้องการขโมยความลับทางทหาร!
เย่เจี้ยนที่ควรจะเดินไปหมู่บ้านข้างๆ มีประกายเย็นในดวงตา ถ้าจะถ่ายภาพกองทัพจริง พวกเขาต้องไปที่หน้าผาจงอิงเท่านั้น จากที่นี่ใช้เวลาเดินแค่ชั่วโมงเดียวก็ถึง
ตอนนี้เธอต้องลงเขาไปหาปู่เกิน ท่านต้องมีวิธีติดต่อกองทัพในภูเขาแน่นอน
ชายตัวสูงเอาเลนส์อันที่หนักที่สุดใส่กระเป๋าตัวเอง พูดเยาะเย้ย "อย่าไปหว่านพันธุ์กับผู้หญิงมากนัก มีเวลาก็ไปเรียนรู้จากพี่ลู่บ้าง ไปฟิตเนสบ้าง"
ใส่ไม่เข้าสองสามครั้ง ชายตัวสูงวางไว้ข้างๆ มือลูบเข็มขัด พลางแก้เข็มขัดพูดว่า "ฉี่หน่อย เธอลองใส่เองดู"
เย่เจี้ยนที่จับกิ่งไม้แน่นกระชับมือแน่นขึ้น ...ชายคนนี้กำลังแก้เข็มขัดเดินมาทางเธอ!
สายตาสำรวจรอบๆ อย่างรวดเร็ว เย่เจี้ยนไม่ย่อตัวอีกต่อไป ค่อยๆ เดินอ้อมต้นไม้ไปด้านหลัง ยกไหล่ขึ้น พยายามใช้ลำต้นบังตัวให้มากที่สุด
เสียงน้ำไหลซ่า เย่เจี้ยนกลั้นหายใจ เธอไวต่อกลิ่นมาก แม้ผ่านไปหลายวัน กลิ่นที่หลงเหลือเพียงนิดก็ยังได้กลิ่น
งูดำตัวหนึ่งเลื้อยลงมาตามกิ่งไม้ทีละนิด แล้วค่อยๆ เลื้อยไปทางเท้าของชายที่กำลังทำธุระส่วนตัว
ชายที่สั่นตัวด้วยความสบายก้มลงมอง บังเอิญเห็นเข้าก็ตกใจร้องพลางถอยหลัง
ส่วนเย่เจี้ยนรู้ทันทีที่ชายตัวสูงร้องตกใจว่าตอนนี้เธอคงซ่อนตัวต่อไปไม่ได้แล้ว...


## บทที่ 16 เธอไม่กลัวอะไรเลย

ถ้าซ่อนไม่ได้แล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องซ่อนอีก ยิ่งซ่อนต่อไปก็ยิ่งเพิ่มความได้เปรียบให้คนอื่น ทำให้ตัวเองเสียเปรียบ
เย่เจี้ยนเดินออกมาจากหลังต้นไม้ กวาดตามองทั้งสามคนอย่างเรียบเฉย "ทำให้งูตกใจ" เธอใช้กิ่งไม้เขี่ยตัวงูขึ้นไปในอากาศเบาๆ งูดำที่เลื้อยอยู่ก็ลอยขึ้นฟ้า แล้วเธอก็ยื่นมือคว้าตัวงูที่กำลังตกลงมา
...
"โอ้โว้! โอ้โว้! บ้าชิบ!" ชายร่างสูงที่ตกใจเพราะงูเห็นเด็กสาวชาวเขาที่มีใบหน้าเปื้อนโคลนเดินออกมาจากหลังต้นไม้ คล่องแคล่วในการจับงูโยนขึ้นฟ้า แล้วคว้ามันกลับมาอย่างเบาๆ งูดำที่ยาวอย่างน้อย 50 เซนติเมตรบิดตัวในมือเธอ
งูถูกจับที่คอ ตัวมันเลื้อยพันรอบแขนของเย่เจี้ยน ไม่ได้ออกแรงบีบ แต่พันเบาๆ เหมือนพันกิ่งไม้
"งูอูกง มีพิษร้ายแรง คุณโชคดีที่ไม่โดนกัด" เย่เจี้ยนจับหัวงู ใช้เทคนิคบังคับให้งูอ้าปากกว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวพิษที่ซ่อนอยู่ในขากรรไกรบนล่าง "เขี้ยวดี พิษดี เอาไปทำยาได้ มีค่า"
ชายทั้งสามคนขนลุกซู่...แม่เจ้า! เด็กบนภูเขาไม่มีงูของเล่นเล่นหรือไง? ต้องเล่นงูจริงๆ เลยเหรอ?
ชายร่างสูงตกใจจนยังไม่ทันรัดเข็มขัด บ้าชิบ! นิ่วไตหลุดไปแล้ว!
ชายที่เป็นหัวหน้าแอบเอามือไปด้านหลังเอว แล้วค่อยๆ เอากลับมา จ้องมองเด็กสาวที่สกปรกจนมองไม่เห็นอู่กวนด้วยสายตาขุ่นมัว พิจารณาอยู่พักใหญ่ แล้วถามเสียงแหบ "หนูน้อย พ่อแม่เธออยู่ไหน"
การที่เขาเอามือกลับมาจากด้านหลังเอวทำให้เย่เจี้ยนที่เคยทำงานในบริษัทรักษาความปลอดภัยระดับสูงหรี่ตามองอย่างเข้มข้น คนคนนี้มีปืนเหน็บไว้ที่หลังเอว!
"โดนงูกัด ช่วยไม่ทัน" มือหนึ่งจับงูไว้ เย่เจี้ยนตอบอย่างเย็นชา หลบหน้าหัวหน้าอย่างแนบเนียน เดินออกมาให้ชายร่างเตี้ยที่สุดบังตัวเองไว้
ใช้ชายคนนี้เป็นโล่มนุษย์ อย่างน้อยก็ทำให้ตัวเองปลอดภัยขึ้น แม้อีกฝ่ายจะมีปืน เธอก็หนีได้
ไม่เพียงกล้าหาญ แต่ยังใจเย็นอย่างน่าทึ่ง
ชายร่างเตี้ยที่อยู่ใกล้เย่เจี้ยนที่สุดได้รับสัญญาณทางสายตาจากหัวหน้า ยกมือขึ้นขวางทางเธอไว้ "หนูน้อย..."
"คุณอยากได้มันไหม?" เย่เจี้ยนไม่ปล่อยให้เขาพูดจบ จ้องมองนิ่ง แล้วจู่ๆ ก็ยื่นงูที่อ้าปากกว้างเข้าไปใกล้ตาเขา "อยากได้ก็ได้ งูฉันจับมา ต้องจ่ายเงินซื้อ"
...
เธอเคลื่อนไหวเร็ว ชายร่างเตี้ยตกใจสะดุ้งอย่างแรง รีบถอยหลังหลายก้าว สูดลมหายใจเฮือกแล้วตะโกน "แม่เจ้า! ขวัญหายหมด! ใครจะซื้อวะ!"
ทางเดินบนภูเขาแคบมาก เขาถอยชนหัวหน้าที่ไม่ทันระวังว่าลูกน้องจะถอยกะทันหัน
มีเสียง "ครืน" หลายที ทั้งสองคนล้มลงไปในพุ่มไม้ข้างทาง
หัวหน้าที่ล้มลงเผลอให้เห็นปืนที่เหน็บเอวไว้ ทำให้เย่เจี้ยนม่านตาหดเล็กลง หมุนตัวอย่างว่องไว เดินลงเขาไป
ชายร่างสูงที่สุดเห็นพวกเดียวกันล้มทับกัน เขาที่กำลังจะรวบรวมความกล้าไปขวางเย่เจี้ยน รีบตะโกน "พี่คุน!"
"แม่ง!" พี่คุนที่โดนทับจนหน้าเขียว คนที่ทับเขาก็กำลังลุกขึ้นอย่างลนลาน เห็นเด็กสาวที่จับงูเดินลงเขาไป พี่คุนตะโกนเสียงดุ "จับตัวเธอไว้!"
แววตาที่เย่เจี้ยนจ้องมองตลอดมีประกายเย็นชาวาบผ่าน หันตัว หยิบงูอูกงในมือ โยนใส่พี่คุนที่กำลังจะลุกขึ้น


## บทที่ 17 ชนเข้าแล้ว

งูทุกชนิดมีความคล่องแคล่วว่องไว ตราบใดที่ไม่ถูกจับที่คอ มันก็จะมีความดุร้ายมาก โดยเฉพาะงูพิษ
เมื่องูอูกงได้รับอิสระ มันก็เลื้อยตัวไปมาอย่างรวดเร็ว อ้าปากกว้าง และกัดเข้าที่แขนของพี่คุนทันที
"ฉี่!"
พี่คุนสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเจ็บปวด คว้างูอูกงแล้วขว้างเข้าไปในป่า แล้วกัดฟันพูดด้วยความโกรธ "ไอ้พวกมึง ตามจับมันกลับมาให้ได้! ไอ้หนูนี่มันรู้ว่าพวกเราพูดอะไร!"
การไล่ตามเย่เจี้ยนไม่ใช่เรื่องง่าย
หลังจากเกิดเหตุครั้งแรกในชาติที่แล้ว เพื่อให้ร่างกายแข็งแรงขึ้น เธอที่เคยตื่นเช้าเป็นประจำก็เริ่มวิ่งออกกำลังกายตอนเช้า ด้วยนิสัยที่เด็ดเดี่ยว แม้ฝนตกหรือหิมะตก เธอก็ไม่เคยหยุดพัก
ไม่อย่างนั้น เจ้าของบริษัทรักษาความปลอดภัยที่วิ่งทุกวันเหมือนกัน จะยอมรับเธอเข้าทำงานทั้งที่ไม่มีบัตรประชาชนหรือทะเบียนบ้านได้อย่างไร
จิตวิญญาณวัย 28 ปี ในร่างกายวัย 14 ปี ผสานกันได้อย่างลงตัว
ลมภูเขาพัดผ่านใบหน้า ต้นไม้ผ่านพ้นไปด้านหลัง... ทิ้งห่างคนไล่ตามไปไกล
วิ่งจากกลางเขาลงมาถึงเชิงเขาใช้เวลาเพียงสิบกว่านาที แต่เย่เจี้ยนไม่ได้เลือกเส้นทางเดินเท้าในภูเขา แต่วิ่งเข้าไปในป่า เสียงใบไม้ไหวทำให้ทหารนายหนึ่งที่กำลังระวังภัยยกมือ ทำสัญญาณให้เพื่อนร่วมรบที่กำลังตรวจสอบพื้นที่ให้ระวังตัว
"มีคน..." เขาพูดเบาๆ เสียงใบไม้ไหวพุ่งเข้ามาตรงหน้าทันที
ความเร็วสูงมาก เหมือนกวางที่วิ่งออกมาจากป่า แล้วก็... ชนเข้ากับปากกระบอกปืนของทหารพอดี
เมื่อเช้าตี 5 กว่า ทหารลาดตระเวนพบร่องรอยคนแอบซุ่มในภูเขา จนถึงวันนี้ก็ยังค้นหาตัวอยู่ เพื่อความไม่ประมาท กลุ่มของพวกเขาจึงไม่ได้ใส่เซฟตี้ปืน พร้อมยิงได้ทันที!
เย่เจี้ยนที่วิ่งมาชนหน้าผากเข้ากับปากกระบอกปืนพอดี ตัวเธอเองยังไม่ทันตกใจ แต่ทำเอาทหารที่ถือปืนตกใจจนตัวสั่น
"เจ้าหนูนี่!" ทหารที่เหงื่อเย็นซึมด้วยความตกใจ คงจำหน้าเย่เจี้ยนที่เปื้อนดินได้ รีบเก็บปืน "รีบกลับไปเถอะ อย่ามาเล่นบนเขาสักพักนะ"
ทหารลาดตระเวนต้องจำเด็กๆ ในหมู่บ้านแถวที่ตนลาดตระเวนให้ได้ แม้ใบหน้าของเย่เจี้ยนจะเปื้อนดินที่เธอขุดมาทา แต่ทหารก็จำได้ทันที
เมื่อเห็นรอยกลมๆ จากปืนบนหน้าผากของเย่เจี้ยน ทหารรู้สึกอยากหัวเราะ แต่คิดว่าไม่เหมาะสม จึงก้มหน้าลง รีบหยิบสเปรย์จากกระเป๋าพยาบาล "ฉีดตรงหน้าผากหน่อย แดงไปหมดแล้ว"
เย่เจี้ยนที่ชนจนตาลายไม่ได้รับสเปรย์ แต่พูดกับทหารในชุดรบว่า "มีคนสามคน มีอุปกรณ์กล้องนำเข้า อยู่บนเขาห่างไป 500 เมตร! หัวหน้าชื่อพี่คุน โดนงูอูกงกัด!"
เย่เจี้ยนยกมือลูบหน้าผากที่เจ็บ พูดรวดเดียวจบโดยไม่หอบแม้แต่น้อย!
"คุณอยู่คุ้มครองเธอ ที่เหลือตามฉันไป"
ขณะที่เย่เจี้ยนกำลังลูบหน้าผาก เธอได้ยินเสียงทุ้มนุ่มดั่งหยกดังมาจากด้านล่าง เสียงของชายคนนั้นใสกังวาน สงบนิ่ง เป็นเสียงที่สมควรได้ขึ้นไปยืนบนท้องพระโรงทอง
เย่เจี้ยนก้มมองลงไปด้านล่าง
"ครับ!"
ท่ามกลางเสียงตอบรับที่เป็นระเบียบ เย่เจี้ยนเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูอายุน้อยเป็นพิเศษ แต่บนปกคอเสื้อมีดาวหนึ่งดอกสองขีด ยืนหันหลังให้เธอ ย้อนแสง
รูปร่างสูง แผ่นหลังตรงในแสงแดดอุ่นๆ ของฤดูใบไม้ผลิดูเหมือนต้นสนที่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า มั่นคง เย็นชา แผ่รัศมีอำนาจน่าเกรงขาม
บุคลิกเช่นนั้น แม้แต่สรรพสิ่งในป่าก็ไม่อาจซ่อนความเย็นเยียบดุจดาบที่ถูกชักออกจากฝักของเขาได้ เพียงยกมือขึ้นเล็กน้อย ความเย็นเยียบและกลิ่นอายสังหารอันรุนแรง ทำให้เย่เจี้ยนถึงกับหายใจติดขัด


## บทที่ 18 เขาทำให้กาลเวลาตะลึง

...บนร่างของเขามีพลังงานสองแบบที่ขัดแย้งกัน ด้านหนึ่งสง่างาม อีกด้านเย็นชา แต่ทั้งสองด้านกลับผสมผสานกันอย่างกลมกลืนบนร่างของเขา
เย่เจี้ยนก้มหน้าลงพูดว่า "ฉันไม่ต้องการการปกป้อง ฉันจะนำทางให้พวกคุณ"
เธอไม่กล้าจ้องมองชายที่มีพลังงานรุนแรงขนาดนี้ รุนแรงจนดูเหมือนจะกลืนกินผู้อ่อนแอได้
สายตาเย็นเยียบดั่งดาบของเขา ดูเหมือนว่าถ้าถูกเขามองสักครั้ง ความลับทั้งหมดของเธอจะถูกเขาเฉือนออกมา ไม่มีที่ให้ซ่อน
เสียงรองเท้าทหารที่เหยียบย่ำพุ่มไม้ แม้แต่เสียงเบาๆ ก็ทำให้หนังศีรษะตึงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
"เธอจะปกป้องตัวเองยังไง? แล้วจะนำทางพวกเราได้ยังไง?" ชายหนุ่มยืนอยู่ตรงหน้าเย่เจี้ยน เสียงเขาเจือด้วยรอยยิ้มบางๆ เบาๆ แต่เหมือนสายลมยามเช้าที่พัดความเย็นชาบนร่างเขาให้จางหายไป
น้ำเสียงจินหยูกลายเป็นใสกระจ่างในทันที ความคมกริบเย็นเยียบบนร่างเขาสลายไปในทันทีที่เอ่ยปาก
ทำไมถึงมีคนที่สามารถเปลี่ยนบุคลิกและพลังงานได้ในพริบตาเดียว!
เย่เจี้ยนเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกตะลึง เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่งดงามจนกาลเวลาต้องตะลึง
ทุกส่วนล้วนประณีต ทุกส่วนล้วนสง่างาม แม้แต่รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากก็เหมือนแสงอาทิตย์ริมขอบเมฆ เป็นใบหน้าที่...ยากจะรักษาใจให้มั่นคง แม้จะทุ่มเททุกสิ่ง...ก็ยินดีเต็มใจ
ชายคนนี้ถ้าผ่านไปอีกไม่กี่ปี พลังงานของเขาจะแรงกล้าจนแค่มองครั้งเดียวก็รู้สึกกดดัน จะต้องก้มหัวลงโดยไม่รู้ตัวภายใต้พลังของเขา ยอมจำนนโดยไม่ตั้งใจ
"ฉันมีวิธีของฉันเอง" เย่เจี้ยนมองเขาพลางพูดอย่างสงบ ไม่ว่าจะหล่อเหลาสง่างามแค่ไหน แค่มองก็พอแล้ว "ฉันนำทาง พวกคุณจะประหยัดเวลาได้มาก"
"อีกอย่าง ผู้ชายที่ชื่อพี่คุนมีปืน พวกคุณระวังหน่อย"
มีวิธีของตัวเองงั้นเหรอ?
ชายหนุ่มที่เพิ่งจะยิ้มบางๆ อย่างหายากเพราะกลัวจะทำให้เด็กผู้หญิงตกใจ เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาก็ค่อยๆ มืดลง
ริมฝีปากบางที่ไม่มีรอยยิ้มอีกต่อไปดูเย็นชาเป็นพิเศษ แม้แต่ความเย็นที่เก็บซ่อนไว้ก็ค่อยๆ ปล่อยออกมาอีกครั้ง
เย่เจี้ยนที่ไม่หลบสายตาเขายังคงมองอยู่ มองเห็นดวงตาสีดำกว้างใหญ่ดั่งท้องฟ้ายามราตรีของทหารหนุ่มเริ่มมีความเย็นชาผุดขึ้น รอยยิ้มบางๆ ในนั้นหายไป เมื่อเอ่ยปากอีกครั้ง น้ำเสียงก็ทั้งลึกและเย็น "หนูน้อย การปกป้องตัวเองไม่ใช่แค่พูดปาก ส่วนเรื่องนำทาง..."
เซี่ยจินหยวนรู้ว่าชาวบ้านในภูเขามักจะนำทางให้ทหารในกองทัพ แต่ไม่เคยให้เด็กผู้หญิงอายุสิบกว่าขวบนำทางมาก่อน
ในสายตาเขา เย่เจี้ยนก็ยังเป็นเพียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
แต่ในสายตาเธอ เขาก็เป็นเพียงทหารหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ คนหนึ่งเท่านั้น
เย่เจี้ยนจึงยิ้มเบาๆ แล้วพูดอย่างเรียบเฉย "ท่านนายพล คุณควรจะเลือกเชื่อฉัน แทนที่จะยืนคุยกับฉันอยู่ตรงนี้"
นายพลหนุ่มใช้ดวงตาสีดำคมกริบดั่งอินทรีมองสำรวจเด็กสาวที่ยืนหลังตรงตรงหน้า จากนั้นพยักหน้า ดูเหมือนชื่นชม แต่ก็ดูเหมือนมีความหมายลึกซึ้งอื่น พูดเบาๆ ว่า "เธอกล้ามาก"
ก้าวผ่านข้างตัวเย่เจี้ยนไป แล้วสั่งทหารที่เหลืออยู่ "คุ้มกันเธอลงเขา ถ้ายังไม่พบผู้ต้องสงสัย ให้ปิดเขา"
นี่คือทหารหนุ่มที่แม้จะอายุน้อย แต่ก็มีอำนาจจริง
เย่เจี้ยนที่ไม่ได้ถอยหนีเพราะเรื่องนี้หันตัวมองแผ่นหลังตรงของนายพล ยิ้มเบาๆ "พี่คุนถูกงูอูกงที่ฉันโยนใส่กัด ถ้าภายในหนึ่งชั่วโมงไม่ได้รับการรักษา เขาจะเป็นอันตรายถึงชีวิต นายพล คุณหาคนให้เจอภายในหนึ่งชั่วโมงได้ไหม?"
หาคนให้เจอภายในหนึ่งชั่วโมงเหรอ... ทำไมฟังดูเหมือนเด็กคนนี้กำลังข่มขู่เขาอย่างไรอย่างนั้น?


## บทที่ 19 ยังไม่รู้จักกันดีพอ

เซี่ยจินหยวนไม่เคยถูกใครข่มขู่อย่างโจ่งแจ้งแบบนี้มาก่อนตลอดชีวิต และยิ่งไม่เคยคิดว่าเด็กสาวตรงหน้าจะกล้าขนาดอยากติดตามพวกเขาเข้าไปในป่าด้วย
แสงอาทิตย์ส่องลอดผ่านใบไม้ลงมาเป็นจุดๆ เด็กสาวที่ยืนอยู่ท่ามกลางแสงและเงาที่กระจัดกระจายมีดวงตาสีดำที่เต็มไปด้วยความแน่วแน่ ดำสนิทราวกับบรรจุความเยือกเย็นของทุกสิ่งไว้ในนั้น
แววตาของเด็กสาวนั้นไม่เข้ากับอายุของเธอเลย คำว่า "แก่แดดก่อนวัย" ใช้กับเธอได้พอดี
และความมุ่งมั่นในดวงตาของเธอ ทำให้เขารู้สึกว่าไม่อยากปฏิเสธขึ้นมาทันที
"หนูน้อย ถ้าอยากนำทาง ก็ต้องตามให้ทัน หลิวปิ่ง คอยดูแลเธอหน่อย" เซี่ยจินหยวนไม่ได้เลือกที่จะเชื่อว่าเธอจะนำทาง แค่ไม่อยากยืนเถียงกับเด็กสาวที่แก่แดดก่อนวัยคนนี้ต่อไป
พาเธอไปดู ให้เธอรู้ว่าอะไรคืออันตราย จะได้สงบเสงี่ยมเสียที
เขาก้าวยาวๆ สวมเครื่องแบบทหาร ในชุดพรางทหารบก มือข้างหนึ่งเกาะกิ่งไม้ แล้วกระโดดเบาๆ หลังที่โค้งงอของเขาดูเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังจ้องเหยื่อในป่า
ทหารหลิวปิ่งที่ถูกทิ้งไว้ถอดหมวกของตัวเองออก พูดพลางยิ้มว่า "เด็กน้อยเธอนี่กล้าดีนะ กล้าข่มขู่กัปตันเซี่ย โชคดีที่เธอไม่ใช่ทหารใต้บังคับบัญชาเขา ไม่งั้น..." เขาสวมหมวกลงบนหัวของเย่เจี้ยน "ไม่งั้นโดนสั่งสอนแน่"
"ใส่หมวกให้ดีๆ แล้วตามให้ทันนะ"
กัปตันเซี่ย หมายถึงนายทหารยศพันตรีหนุ่มคนนั้น มีอะไรน่ากลัวกันนักหรือ? เธอเสนอไป ย่อมมีเหตุผลของตัวเอง
เย่เจี้ยนที่ไม่มีโอกาสแม้แต่จะปฏิเสธการสวมหมวก เกาะพุ่มไม้ด้วยมือทั้งสองข้าง รีบไต่ตามขึ้นไป
"ตรงนี้มีร่องรอยการซุ่มดู ตรงนี้เป็นรอยขาตั้งกล้องสามขา ถ่ายรูปตรงนี้ด้วย"
เย่เจี้ยนที่ตามมาทันอย่างรวดเร็วเห็นทหารที่ควรจะไล่ตามผู้ร้าย รวมถึงชายที่เรียกว่า "กัปตันเซี่ย" ยืนอยู่ที่จุดหนึ่ง เขาชี้ไปที่จุดหนึ่ง แล้วทหารนายหนึ่งก็ถ่ายรูปด้วยกล้อง
เซี่ยจินหยวนได้ยินเสียงพุ่มไม้ไหวด้านหลังตั้งแต่แรก ในใจรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เด็กน้อยคนนี้ช่างเถื่อนจริงๆ ตามมาทันเร็วขนาดนี้
"ฉันเจอพวกเขาที่ตรงโน้นนิดนึง แต่ตอนนี้พวกเขาไม่อยู่แล้ว" เย่เจี้ยนชี้ไปที่ความลาดชันด้านหน้า เม้มริมฝีปากพูดว่า "แต่พวกเขาคงไม่กล้าเดินบนเขาอีกแล้ว"
ถูกงูกัดแล้ว เดินบนเขาต่อก็เท่ากับเดินเข้าสู่ความตาย
เซี่ยจินหยวนเข้าใจความหมายของเธอชัดเจน เหลียวมองมา ยิ้มบางๆ พูดว่า "ไม่เลว ดังนั้น พวกเราเก็บหลักฐานก่อนได้"
สัญญาณทั้งหมดในบริเวณถูกปิดกั้น คนที่หนีขึ้นเขาไม่มีทางส่งข้อมูลออกไปหรือโทรขอความช่วยเหลือได้
แม้เขาจะเป็นชายที่มีท่าทางเย็นชา แต่เมื่อยิ้ม ก็ดูมีเสน่ห์เป็นพิเศษ
เย่เจี้ยนยอมรับว่าตัวเองไม่เคยเป็นผู้หญิงที่จะเผลอใจไปกับรูปลักษณ์ของผู้ชาย แต่ครั้งนี้ ก็อดที่จะมองเพิ่มอีกครั้งไม่ได้
สายลมภูเขาพัดมาเย็นๆ พัดความเผลอใจชั่วขณะไป พร้อมกับนำพากลิ่นบางอย่างมาด้วย
กลั้นหายใจ แล้วสูดลมหายใจเบาๆ อีกครั้ง ดวงตาของเย่เจี้ยนสว่างวาบขึ้นทันที เปล่งประกายราวกับเพชร
เธอก้าวไปข้างๆ เซี่ยจินหยวนอย่างคล่องแคล่ว เสียงที่เป็นเอกลักษณ์ของเด็กสาวดังขึ้น "พวกคุณจะเก็บหลักฐานอีกนานไหม? พวกเขาไม่ได้ไปไกลมาก เราสามารถไล่ตามได้ทันที"
เซี่ยจินหยวนหรี่ตาดำคมกริบที่เต็มไปด้วยความดุดัน มองเด็กสาวที่อยู่ห่างจากตัวเขาเพียงแค่หนึ่งกำปั้นอย่างเรียบๆ
เด็กสาวคนนี้มีแววตาที่ทำให้คนเชื่อใจได้ ทั้งความแน่วแน่ ก่อนหน้านี้ก็เป็นเช่นนั้น ตอนนี้ก็ยังเป็นเช่นนั้น


## บทที่ 20 ขอบคุณที่มีคุณ

เซี่ยจินหยวนผู้ที่มักจะมีแผนการของตัวเองเสมอไม่ได้ตอบในทันที แต่เขากลับมองดูหนูน้อยที่มีแววตามุ่งมั่นและเย็นชาอย่างเงียบๆ
อาจเป็นเพราะเขาเงียบนานเกินไป เธอจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยความร้อนใจ "ถ้าปีนลงไปตรงนี้จะถึงหยางเจี่ยวซี ถ้าหนีไปทางหยางเจี่ยวซีก็จะถึงถนนใหญ่ กัปตันเซี่ย ถ้าคุณเชื่อใจฉัน โปรดตามฉันมาทางนี้"
เย่เจี้ยนที่วิ่งไล่ตามมาอย่างรีบร้อน บนใบหน้ามีรอยถูกกิ่งไม้บาดเป็นแผลเล็กๆ หน้าผากบวมแดง ใบหน้าเล็กๆ มีเลือดซึม แต่แววตากลับมุ่งมั่นไม่หวั่นไหว เหมือนต้นไม้เล็กๆ ที่หยั่งรากลงข้างหน้าผา ไม่ว่าจะเจอลมพัดฝนตกก็ไม่อาจหักโค่นความแข็งแกร่งของเธอได้
เซี่ยจินหยวนเงียบไปเพียงไม่กี่วินาที ริมฝีปากบางยกขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาใต้หมวกนิรภัยแม้จะดูเย็นชา แต่กลับให้ความอบอุ่นแก่เย่เจี้ยน เพราะเขาพูดว่า "ได้"
สั้น กระชับ ไม่มีการลังเล
"ฉันรับรองได้" เย่เจี้ยนเม้มปาก พยักหน้าเบาๆ เสียงใสๆ ดังขึ้นว่า "ที่นี่ ไม่มีใครรู้จักดีเท่าฉัน ตามฉันมา จะไม่มีทางผิดพลาด"
เซี่ยจินหยวนที่ยิ้มออกมายกนิ้วมือเรียวยาวขึ้น แล้วโบกมือไปอย่างเย็นชา ให้สัญญาณให้เย่เจี้ยนเดินนำ "ฉันก็รับรองได้เช่นกัน ตราบใดที่พวกเรายังอยู่ที่นี่ เธอจะกลับบ้านอย่างปลอดภัย"
บางครั้ง การเลือกที่จะเชื่อใจใครสักคนก็เพียงเพราะแววตา ท่าทาง หรือคำพูดเพียงประโยคเดียว
เซี่ยจินหยวนเชื่อใจเย่เจี้ยน เพราะเขาเห็นความสงบและความมั่นใจที่ซ่อนอยู่ใต้ความเยือกเย็นในดวงตาของเธอ
เป็นหนูน้อยที่น่าสนใจ มีความเถื่อนเต็มเปี่ยมแต่กลับรู้จักการถอยการเดิน การเชื่อใจเธอจึงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร
เพื่อให้เขาเชื่อใจ เธอทำหน้าเคร่งเครียด ในดวงตาฉายแววไม่ยอมแพ้ เหมือนแสงอาทิตย์ที่ส่องลงมาจากท้องฟ้า สว่างไสวและเจิดจ้า
เธออยากช่วยเหลือพวกเขา...
เซี่ยจินหยวนยิ้มบางๆ พยักหน้า พูดเสียงเบา "พวกเราจะอยู่ด้านหน้า เธออยู่หลังสุด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าทำอะไรโดยพลการ"
"ได้ ฉันจะไม่เป็นภาระของพวกคุณ" เย่เจี้ยนรู้สึกโล่งอกเบาๆ มีลมพัดมาอีกครั้ง กลิ่นที่ปะปนมากับสายลมจางลงเรื่อยๆ
ทหารที่ถือแผนที่มองเย่เจี้ยนแวบหนึ่ง พูดเสียงเบากับเซี่ยจินหยวน "กัปตันเซี่ย เธอพูดถูก ถ้าตัดผ่านทางนี้จะเป็นเส้นทางที่เร็วที่สุดในการหนีไปถนนใหญ่"
"พวกเธอสามคนไปทางนี้" นิ้วเรียวยาวของเซี่ยจินหยวนลากผ่านแผนที่เบาๆ ใบหน้าจริงจังและเฉียบคมของเขาดูเหมือนจอมทัพที่กำลังชี้นำทิศทาง ปกป้องแผ่นดินอันยิ่งใหญ่ของตน "พวกเธอสามคนถอยหลังไปทางนั้น"
เซี่ยจินหยวนที่กำลังออกคำสั่งเงยหน้าขึ้น มองไปทางเย่เจี้ยนด้วยสายตาเฉียบคม "หนูน้อย เธอรู้ว่าฝ่ายตรงข้ามมีปืน ก็ซ่อนตัวให้ดีๆ ล่ะ!"
เย่เจี้ยนพยักหน้า "ได้!"
แม้ทหารจะไม่เข้าใจการตัดสินใจของเซี่ยจินหยวนที่ยอมพาเด็กสาวคนหนึ่งไปด้วย แต่พวกเขาก็ไม่ได้ถามอะไรในทันที พวกเขาสะพายปืนและรีบติดตามเย่เจี้ยนไปอย่างรวดเร็ว
ทิศทางที่เธอนำทางไม่มีความผิดพลาดแม้แต่น้อย ทหารลาดตระเวนคนหนึ่งแอบมองเย่เจี้ยนที่เดินนำหน้าด้วยความประหลาดใจ... เด็กคนนี้ ไม่ต้องสำรวจรอบๆ ไม่ต้องตรวจสอบสถานที่ ไม่ต้องวิเคราะห์ความเป็นไปได้ เธอทำได้ยังไง?
เมื่อเทียบกับความประหลาดใจของทหารลาดตระเวน เซี่ยจินหยวนเพียงแค่ตกใจเล็กน้อยเมื่อพบเจอ แล้วก็ยอมรับมันอย่างสงบ
โลกนี้กว้างใหญ่ มีสิ่งแปลกประหลาดมากมาย บางคนเกิดมาก็ฉลาดกว่าคนอื่น บางคนเกิดมาก็ธรรมดา เมื่อเจอเรื่องที่น่าประหลาดใจ คุณแค่ต้องรู้ว่า ไม่ใช่คนอื่นแปลก แต่เป็นเพราะคุณสู้เขาไม่ได้เท่านั้นเอง


## บทที่ 21 เรื่องประหลาดใจ

"เย่เจี้ยน อายุสิบสี่ปี เรียนมัธยมสอง กำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่อายุสี่ขวบ" ทหารหลิวปิ่งที่จำเย่เจี้ยนได้ในทันที เมื่อเซี่ยจินหยวนถามก็เล่าสิ่งที่เขารู้อย่างกระชับและชัดเจน "ชาวบ้านบอกว่าเป็นเด็กสาวที่น่าสงสารมาก"
เด็กที่ไม่มีพ่อแม่คอยดูแลมักจะเป็นผู้ใหญ่กว่าวัย และรู้วิธีที่จะเอาตัวรอด
เซี่ยจินหยวนมองร่างที่คล่องแคล่วยิ่งกว่านกหยู่เอี้ยนบินผ่านป่า สายตาของเขาเข้มขึ้นเล็กน้อย
แม้จะมีชีวิตที่น่าเศร้า แต่ในตัวเธอกลับไม่เห็นเงามืด มีเพียงความเข้มแข็งที่พร้อมเผชิญหน้ากับทุกอุปสรรคในดวงตาของเธอ
เขาเพียงแค่มองเธอเพิ่มอีกครั้ง แต่คนที่มีออร่าแรงกล้าแม้แต่สายตาก็ยังมีพลังจนเย่เจี้ยนแทบจะไม่สามารถละเลยได้
เมื่อเธอหันกลับไปมอง ก็เห็นเพียงเขาละสายตาไปอย่างเรียบเฉย ทิ้งไว้เพียงใบหน้าด้านข้างที่งดงามยิ่ง พลางสั่งทหาร "ส่งพิกัดกลับไปที่กองทัพ ปิดล้อมทางออก ป้องกันการช่วยเหลือ"
เมื่อล็อกเป้าหมายได้แล้ว ก็พร้อมที่จะวางกับดัก
เย่เจี้ยนรักษาสัญญาของเธอ นำทางมาถึงระยะหนึ่งก็หยุดลง "น่าจะอยู่ข้างหน้า ยังได้ยินเสียงอยู่"
เธอรู้เรื่องนี้ด้วยหรือ? พวกเขายังไม่ทันสังเกตเลย เซี่ยจินหยวนหรี่ตามองอย่างสงสัย
เขายกมือทำสัญญาณให้เดินหน้า กลุ่มคนเคลื่อนที่ตามทิศทางที่เธอชี้
จริงๆ แล้วอยู่ข้างหน้านั่นแหละ เสียงใบไม้ไหวแตกต่างจากเสียงที่ถูกลมพัดอย่างชัดเจน ไม่รู้ว่าพวกเขาจะสังเกตความแตกต่างได้หรือเปล่า เย่เจี้ยนคิดพลางเม้มปาก
เซี่ยจินหยวนที่ลงมาก่อน กวาดตามองบนลาดหินที่เพิ่งไถลลงมา ก็พบร่องรอยที่ผู้ต้องสงสัยทิ้งไว้สามคน
พุ่มหนามที่ถูกฟันเปิดเป็นช่องใหญ่นั้น คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ผู้ต้องสงสัยทิ้งไว้ตอนผ่านมา
เธอรู้ได้อย่างไรว่าผู้ต้องสงสัยเดินไปทางไหนแน่ชัด?
และรู้ได้อย่างไรว่าผู้ต้องสงสัยเคยแวะพักที่นี่?
เย่เจี้ยนที่ตามลงมาทีหลัง ยังไม่ทันยืนให้มั่นก็รู้สึกถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยมองมา
เงยหน้าขึ้น สบตากับเจ้าของสายตานั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เด็กสาวที่ช่างว่องไวจริงๆ! เซี่ยจินหยวนกดความสงสัยที่เพิ่มมากขึ้นในใจไว้ แล้วกำชับเย่เจี้ยนอีกครั้ง "ซ่อนตัวให้ดีรอพวกเรากลับมา เดี๋ยวผมจะส่งคนมารับกลับหมู่บ้าน"
ใครจะให้เขาส่งคนมาล่ะ? พอพวกเขาไป เธอก็จะรีบกลับทันที
ที่ช่วยพวกเขา ก็เพราะชาติที่แล้วตอนที่ตกต่ำที่สุด ทหารที่ใส่เครื่องแบบแบบเดียวกันนี้ ได้ซื้อตั๋วรถให้เธอใบหนึ่ง
...นี่คือบุญคุณ ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็จะไม่มีวันลืม
พี่คุนกับพวกอีกสองคนถูกจับตอนกำลังพักผ่อน เย่เจี้ยนที่จากมาได้ยินเสียงปืนดังมาจากด้านหลังแว่วๆ หนึ่งนัด สุดท้าย ทุกอย่างก็กลับสู่ความเงียบ
เย่เจี้ยนไม่ได้เดินกลับทางเดิม แต่เดินไปที่ตาน้ำพุเพื่อล้างหน้า ชำระคราบสกปรกที่แต่งแต้มบนใบหน้าชั่วคราวออกให้สะอาด แล้วเดินทางไปบ้านจางปินที่หมู่บ้านข้างๆ อย่างสบายใจ
ตอนที่เย่เจี้ยนกลับมาก็เป็นเวลาบ่ายสี่โมงกว่าแล้ว พอเดินมาถึงถนนใหญ่ ก็เห็นซุนตงฉิงกับเย่หยินแม่ลูกยืนถือกระเป๋าใบหนึ่งอยู่ข้างถนน
พอเห็นเธอเดินมา แม่ลูกทั้งสองก็กลอกตาอย่างเย็นชาพร้อมกัน ไม่สนใจเธอ
พวกเขาไม่สนใจ เย่เจี้ยนก็รู้สึกสบายใจ
"แม่คะ บ้านล็อกดีแล้วหรือยัง? ช่วงนี้ไม่กลับมา ถ้าไม่ล็อกให้ดี ระวังจะมีขโมยเข้าบ้านนะคะ" จากด้านหลังดังเสียงกังวลอ่อนหวานของเย่หยิน เสียงไม่ดังไม่เบา ฟังแล้วเหมือนกังวลจริงๆ ว่าจะมีขโมย
ซุนตงฉิงแค่นเสียงเย็นชา ยิ้มที่ไม่ถึงดวงตาต่อคำพูดของลูกสาว "ถ้ามันกล้าเข้ามา ฉันก็กล้าตี! ตีให้มันหลาบจำจนไม่กล้าอีก!" หันไปคิดว่าเย่เจี้ยนจะหยุด แต่ใครจะรู้... คนเดินไปไกลแล้ว
ซุนตงฉิงกัดแก้มด้วยความเหยียดหยาม ดวงตาที่หรี่ลงฉายแววร้าย
ไอ้ยัยหนูตาย ไอ้ลูกกระต่าย วันจันทร์จะให้แกอับอายจนไม่กล้าเจอใคร!


## บทที่ 22 จิ้งจอกผู้เฉลียวฉลาด

บนภูเขา เซี่ยจินหยวนสั่งให้ทหารหยุดการค้นหาผ่านหูฟัง
เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ปล่อยให้เธอซ่อนตัวอยู่ดีๆ แต่กลับจากไปโดยไม่บอกกล่าวสักคำ การพูดคำว่า "ลาก่อน" ก่อนจากไปมันยากขนาดนั้นเลยหรือ?
"กัปตันเซี่ย จะให้ส่งคนไปถามที่หมู่บ้านไหมครับ ว่าเธอกลับไปถึงหรือยัง?" หลิวปิ่งที่กลับมารายงานตัวรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ เพราะบนภูเขานี้มีหมูป่า... อาจจะถูกหมูป่าทำร้ายได้
เสียงคำสั่งให้กลับมารายงานตัวดังผ่านหูฟัง มองดูท้องฟ้าที่มืดลงแล้ว เซี่ยจินหยวนยิ้มบางๆ ที่มุมปากพลางพูดว่า "ไม่ต้องหรอก สุนัขจิ้งจอกที่ฉลาดแบบนั้น ไม่ว่าจะปล่อยไว้ที่ไหนก็อยู่รอดได้ กลับที่ตั้ง!"
"กลับที่ตั้ง กลับที่ตั้ง! ตรง พัก!"
การกลับที่ตั้งบนภูเขาไม่สามารถเป็นระเบียบเหมือนในสนามฝึกได้ หลังจากเช็คชื่อเสร็จ ภายใต้ท้องฟ้าที่ค่อยๆ มืดลง เซี่ยจินหยวนนำหน่วยลาดตระเวนมุ่งหน้าไปยังทิศทางของกองทัพ
พระอาทิตย์ตกดินแล้ว แสงสุดท้ายสีทองอ่อนๆ ส่องผ่านป่าทึบ ตกกระทบร่างสง่างามที่เดินนำหน้า ยิ่งทำให้รูปร่างของเขาดูสูงตระหง่านราวกับเทพที่ลงมาเยือนโลกมนุษย์
ย่างก้าวของเขามั่นคง ทุกก้าวดูเหมือนจะมีความเฉียบคมที่ทำให้ทุกสรรพสิ่งต้องก้มกราบ นี่คือเซี่ยจินหยวนวัย 20 ปี ที่วันนี้ได้พบกับเย่เจี้ยนวัย 14 ปี
และสำหรับทั้งสองคน นี่เป็นเพียงเหตุบังเอิญครั้งหนึ่งเท่านั้น
ในที่สุดบนภูเขาก็มืดสนิท ในหมู่บ้านเริ่มมีแสงไฟสลัวๆ สว่างขึ้น
แม้ว่าหมู่บ้านในช่วงทศวรรษ 90 จะยากจนและล้าหลัง แต่ด้วยความช่วยเหลือของกองทัพ ที่นี่จึงเป็นหมู่บ้านแรกๆ ในละแวกนี้ที่มีไฟฟ้าใช้
ตอนกลางคืนในฤดูใบไม้ผลิยังคงหนาวอยู่ ชาวบ้านต่างสวมเสื้อคลุมหนาๆ มารวมตัวกันที่บ้านชิวต้าซันเพื่อดูโทรทัศน์
ในฐานะบ้านเดียวในหมู่บ้านที่มีโทรทัศน์ขาวดำ ทุกคืนที่นี่จึงคึกคักเป็นพิเศษ
ชาวบ้านดูโทรทัศน์ไปพร้อมกับพูดคุยกัน
การกระทำของซุนตงฉิงในตอนกลางวันหลังจากผ่านไปทั้งวัน พอถึงตอนกลางคืนก็กลายเป็นที่ประชุมวิพากษ์วิจารณ์ โชคดีที่เธอไม่อยู่ที่นี่ ไม่อย่างนั้นคงจะต้องกระโดดขึ้นมาแน่ๆ
ชิวต้าซันเจ้าของโทรทัศน์ยังคงโกรธแค้นพูดในหมู่บ้านว่า "ซุนตงฉิงไม่ใช่คนดีจริงๆ! ถ้าฉันไม่บังเอิญไปเจอเข้า เสี่ยวเจี้ยนคงไม่มีเสื้อผ้าใส่ไปสถานศึกษาวันจันทร์ แถมหนังสือเรียนอะไรต่างๆ ก็ถูกล็อกไว้ในห้องหมด"
"แล้วหญิงสาวพุงคนนั้น พวกคุณไม่เห็นหรอก กระโดดออกมาพูดเสียงอ่อยๆ ว่าฉันยุ่งเรื่องชาวบ้าน ฉันถึงได้รู้ว่าเด็กผู้หญิงคนนี้จริงๆ แล้วเป็นคนร้ายกาจ พวกคุณว่าดูสิ กับนิสัยเงียบๆ พูดน้อยของเสี่ยวเจี้ยน จะไปสู้แม่ลูกสองคนนั้นได้ยังไง"
เย่เจี้ยนได้ยินแล้วหลับตายิ้มเบาๆ ชาตินี้ จะเริ่มเปลี่ยนแปลงจากตรงนี้
แม้ว่าฟ้าจะมืดแล้ว แต่บ้านลุงเกินไม่ได้เปิดไฟ ในห้องนอกจากเขาแล้วยังมีคนอื่นอยู่
"จับคนได้ก็ดีแล้ว รีบย้ายสิ่งที่ต้องย้ายไปซะ ส่วนในหมู่บ้านฉันจะคอยจับตาดู" ลุงเกินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ของตัวเองมีสายตาคมกริบ พูดช้าๆ และหนักแน่นในห้องที่มีแสงสลัว "ตอนนี้ฉันแก่แล้ว ก็อยากหาคนที่จะมาแทนที่ฉันบ้างเป็นครั้งคราว"
"คนที่ฉันเล็งไว้แล้ว ไม่ต้องรบกวนทางกองกำลังหรอก"
เสียงหายใจเบาๆ หลายเสียงหยุดชั่วครู่ มีคนพูดอย่างนอบน้อมว่า "ท่านตัดสินใจได้เลยครับ ถ้ามีอะไรที่ต้องใช้กองกำลัง ท่านติดต่อพวกเรามาได้ตลอด ดึกแล้ว พวกเราไม่รบกวนท่านพักผ่อนแล้ว ลาก่อนครับ"
คนที่พูดลุกขึ้นยืน บนไหล่ของเขามีแสงวาวของโลหะสะท้อนในความมืดเล็กน้อย "พรุ่งนี้พวกเราจะรอรับคำแนะนำจากท่านที่กองกำลังครับ"
"หลังเขามีชาวบ้านมาดักจับหนูป่า พวกเจ้าหลบไปหน่อย" ลุงเกินไม่ได้ลุกขึ้นส่ง แต่เตือนเบาๆ สองสามประโยค หลังจากทุกคนในห้องออกไปแล้ว จึงค่อยๆ ลุกขึ้น
บ้านเย่จื้อฟานยิ่งนานยิ่งเหลวไหล เขาต้องไปที่บ้านผู้ใหญ่บ้านสักหน่อยแล้ว


## บทที่ 23 ไม่ใช่สิ่งที่คุณจะรับได้

จาง เต๋อฟู่ กำลังรับประทานอาหารเย็นอยู่ เมื่อเห็นลุงเกินเดินมา หัวใจของเขาหล่นวูบ รีบวิ่งออกไปต้อนรับด้วยตัวเอง "ลุง มีอะไรส่งข่าวมาบอกผมก็ได้ ไม่ต้องลำบากมาถึงที่นี่"
"มาคุยเรื่องของเสี่ยวเจี้ยน" ลุงเกินเดินเข้ามาในลานบ้านด้วยท่าทางสง่างาม แม้อายุ 70 ปีแล้ว แต่เขาเคยผ่านสงคราม เคยรอดชีวิตจากกองศพ แม้แก่แล้วก็ยังมีบุคลิกทหารที่ฝังลึกอยู่ในกระดูก
ชาวบ้านไม่รู้ว่าบุคลิกทหารที่ฝังลึกคืออะไร แต่ทุกคนต่างเกรงกลัวลุงเกินโดยไม่รู้ตัว
จาง เต๋อฟู่ เชิญลุงเกินเข้าบ้าน ให้ภรรยาออกไปก่อน แล้วถอนหายใจพูดว่า "เสี่ยวเจี้ยน หลายปีมานี้คงต้องทนความทุกข์ที่พวกเราไม่รู้มามากมาย"
"ลุง เป็นความผิดของผมเอง คิดว่าลุงดูแลเด็กผู้หญิงคนเดียวคงไม่สะดวก ให้ป้าใหญ่ดูแลน่าจะดีกว่า เป็นป้าแท้ๆ และเป็นน้าสะใภ้... ใครจะรู้ว่า..."
ลุงเกินยกมือขึ้นเบาๆ พูดเสียงเข้ม "ไม่ใช่ความผิดของคุณ แต่เป็นเพราะมองคนผิด เช้านี้ เสี่ยวเจี้ยนคิดได้แล้ว บอกว่าอยากกลับมาอยู่"
"ผมเคยบอกแล้วว่า ตอนนั้นเธอยังเด็ก ผมไม่ได้ออกมาตัดสินใจ ตอนนี้เธอเสนอเอง เรื่องนี้ต้องสำเร็จ"
"เด็กคนนั้นดูฉลาด เหมือนพ่อแม่ ถ้าได้รับการอบรมที่ดีต้องเป็นคนเก่ง ส่วนเรื่องเย่จื้อฟาน ผมไม่ไปแล้ว วันจันทร์คุณพาหนูน้อยไปสถานศึกษา ไปหาเย่จื้อฟาน เล่าเรื่องที่เมียเขาทำไว้ให้ฟังทีละเรื่อง!"
ประโยคสุดท้าย เสียงอันทรงพลังของลุงเกินแฝงความเย็นชา ทำให้หัวใจของจาง เต๋อฟู่ เต้นระรัว ตกใจมาก
รีบตอบรับ "ได้ๆๆ เสี่ยวเจี้ยนอยากกลับมา ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ให้กลับ แต่ลุง หลายปีมานี้..." เขาไม่พูดต่อ ดูเหมือนมีเรื่องที่พูดยาก
"ยังไม่ได้เกษียณ บางครั้งก็เข้าไปในภูเขา" ลุงเกินลุกขึ้นโดยไม่ดื่มชาแม้แต่อึกเดียว จัดเสื้อผ้าตามนิสัย มองจาง เต๋อฟู่ ด้วยสายตาคมกริบ พูดเสียงเข้ม "ถ้าเย่จื้อฟานไม่ยอม ให้เขามาหาผมเอง ตอนนั้นผมส่งคนไปบ้านเขายังไง ก็ให้เขาส่งคนกลับมาแบบนั้น"
จาง เต๋อฟู่ รู้สึกเหงื่อผุดที่หน้าผาก ลุกขึ้นยืนอย่างทนไม่ไหว โค้งตัวพูดอย่างตกใจ "ลุง วางใจได้ เรื่องนี้ไม่ต้องกังวล ผมจัดการเอง ผมจัดการเอง" โอ้แม่เจ้า หลายปีมานี้ เขาเห็นลุงเกินโกรธแค่สองครั้ง
ครั้งแรกคือตอนแม่ของเย่เจี้ยนท้องแก่กลับมา ครั้งที่สอง... ก็คือตอนซุนตงฉิงไล่เย่เจี้ยนออกจากบ้าน
จาง เต๋อฟู่ มองลุงเกินเดินออกจากบ้านไป เช็ดเหงื่อเย็นที่หน้าผาก แม้แต่อาหารเย็นก็ยังกินไม่หมด รีบโทรหาเย่จื้อฟานที่อำเภอ ลุงโกรธแล้ว เขารับไม่ไหว
เย่จื้อฟานที่รับโทรศัพท์ไม่รู้เลยว่าภรรยาพาลูกสาวมา พอฟังจบ โทสะก็พลุ่งขึ้นมา "เต๋อฝู่เกอ เรื่องนี้พรุ่งนี้ผมจะกลับมาขอโทษลุงเอง แต่เรื่องของเสี่ยวเจี้ยน ต้องรบกวนพี่ช่วยเจรจาหน่อย"
"รองนายกเทศมนตรีของผม อย่าทำให้ผมลำบากใจเลยครับ ผมเรียกคุณว่าพี่ได้ไหม? เรื่องนี้ ผมตัดสินใจไม่ได้ ลุงบอกว่า ตอนนั้นเขาส่งเสี่ยวเจี้ยนไปบ้านคุณยังไง คุณก็ต้องส่งคนกลับมาแบบนั้น"
จาง เต๋อฟู่ ตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยว ลุงเกินเป็นใคร! เขากล้าหรือ?
ตอนนั้นหน่วยทหารส่งธงชัยมา แม้จะมาอย่างเงียบๆ แต่เขาเป็นผู้ใหญ่บ้านตัวน้อยๆ ก็พอรู้บ้าง
เรื่องนี้ ซุนตงฉิงก่อเรื่องเอง เขาจะไม่ยุ่ง


## บทที่ 24 ทำให้ฉันลำบากหรือ?

"ได้ ฉันรู้ว่าเรื่องนี้ลำบากใจพี่ชาย งั้นแบบนี้ ให้เย่เจี้ยนมารับสายหน่อย ฉันจะคุยกับเธอสักหน่อย" เย่จื้อฟานที่หน้าตาบึ้งตึงกดความโกรธเอาไว้ ผู้หญิงโง่! ถ้าเธอกล้าทำให้เขาพลาดการเลื่อนตำแหน่งและรวย เขาจะไม่ปล่อยเธอไว้
ตอนที่ได้รับโทรศัพท์จากเย่จื้อฟาน หัวใจของเย่เจี้ยนบีบรัดอย่างรุนแรง
ตอนที่เธอออกจากสถานศึกษา ถ้าพูดว่าไม่มีความช่วยเหลือจากลุงรองนายกเทศมนตรีคนนี้ นั่นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย
หลังจากเสียงทักทาย "ฮัลโหล" เบาๆ ก็มีเสียงของเย่จื้อฟานดังมา
เมื่อหลายปีก่อนเวลาได้ยินเสียงลุงคนนี้ มันเต็มไปด้วยน้ำเสียงทางการ ไม่เหมือนตอนนี้ที่ยังใช้การ์ดความเป็นญาติ
"ลุง พอคุณเริ่มพูดก็บอกว่าอย่าให้ฉันทำเรื่องเหลวไหล ขอโทษนะคะ ฉันต้องแก้ต่างให้ตัวเอง การถูกป้าใส่ร้ายและไล่ออกจากบ้าน นี่เป็นเรื่องที่ทั้งหมู่บ้านเห็น ฉันทำเรื่องเหลวไหล? ลุงเล็ก แค่เพราะตอนนี้คุณไม่แยกแยะถูกผิด ฉันยิ่งไม่กล้ากลับไป"
"ขอโทษนะคะลุง ชิวต้าซันยังรอฉันกลับไปกินข้าวเย็น ฉันวางสายก่อนนะคะ ลาก่อน"
บ้านที่ไม่ใช่ของเธอ เธอจะไม่มีวันกลับไปอีก! แม้แต่การเข้าใกล้นิดเดียว เธอก็ไม่อยากทำ!
คืนนั้น เย่เจี้ยนพักอยู่ที่บ้านของชิวต้าซัน นอนห้องเดียวกับลูกสาวของเธอซึ่งก็คือหุ้นลี่เพื่อนร่วมชั้น เธอไม่ได้กลับบ้านของตัวเองทันที
เมื่อปู่เกินได้พูดไว้แล้ว งั้นเธอก็จะรอ... รอให้เย่จื้อฟานมาส่งเธอกลับบ้านด้วยตัวเอง
บ่ายวันอาทิตย์ เย่เจี้ยนกลับสถานศึกษาพร้อมกับหุ้นลี่ แม้ว่าทั้งสองจะเรียนห้องเดียวกัน แต่ไม่ได้อยู่หอพักหญิงเดียวกัน พอเข้าประตูสถานศึกษาก็แยกกัน
เย่เจี้ยนถือกระเป๋าเดินไปที่หอพักของตัวเอง แม้จะจากสถานศึกษามัธยมต้นมากว่าสิบปี แต่หอพักอยู่ที่ไหน อาคารเรียนอยู่ที่ไหน เธอยังจำได้หมด
"หยิงหยิง เธอเก่งจังเลย! สอบได้ที่หนึ่งอีกแล้ว ส่วนน้องสาวบุญธรรมของเธอ ก็ได้ที่สุดท้ายอีกแล้ว"
เย่เจี้ยนที่ถือกระเป๋ายังไม่ทันเข้าหอพัก แต่ได้ยินเสียงสนุกสนานของเด็กผู้หญิงดังมาจากข้างใน เสียงนี้... เย่เจี้ยนหรี่ตาลงเล็กน้อย คิดสักครู่ก็นึกออกว่าเจ้าของเสียงนี้คือใคร
พอเปิดประตูหอพัก เย่เจี้ยนก็เหมือนเป็นปุ่มหยุด ทำให้เสียงหัวเราะหยุดลงทันที ทุกคนมองมาที่เธอ
"โอ้โห นี่ไม่ใช่เพื่อนเย่เจี้ยนหรอกเหรอ?" เด็กผู้หญิงใส่เสื้อนอกสีแดงมองด้วยสายตาเหยียดหยาม ยิ้มเยาะ "คนที่ได้ที่สุดท้ายตลอดเลยนะ ตอนนี้เธอดังในสถานศึกษาแล้วนะ แปลกจัง ทั้งที่นามสกุลเย่เหมือนกัน ทำไมถึงต่างกันขนาดนี้นะ?"
กับการยั่วยุของเด็กผู้หญิง เย่เจี้ยนวางกระเป๋าของตัวเองไว้ที่เตียงชั้นบนใกล้ประตู หันตัว มองเหอเจียหมินด้วยรอยยิ้มกึ่งเยาะหยัน "ใช่ นามสกุลเย่เหมือนกัน ทำไมถึงต่างกันขนาดนี้นะ?"
ดวงตาสดใสมองตอบเหอเจียหมิน ส่วนความหมายในคำพูดนั้น ใครที่เข้าใจก็จะรู้ว่าหมายถึงอะไร
ในหอพักยังมีอีกสองคน ก็ล้วนอยู่ฝ่ายเย่หยิน
ช่วยไม่ได้ นักเรียนที่เรียนเก่งมักจะเป็นที่นิยมในสถานศึกษา ส่วนคนแบบเย่เจี้ยนที่ได้ที่สุดท้ายตลอด คนที่จะเป็นเพื่อนด้วยก็มีแต่พวกที่ได้ที่รองสุดท้าย ที่สาม ที่สี่...
บังเอิญที่ยังมีคนที่ได้ที่รองสุดท้ายตลอดอยู่ในหอพักเดียวกันจริงๆ แต่ตอนนี้ยังไม่มาที่หอพัก
ส่วนเย่หยินที่เมื่อกี้ยังทำหน้าสงบ ยิ้มรับการยกย่องจากเพื่อนๆ พอได้ยินคำพูดนั้น ใบหน้าเล็กๆ ก็ซีดขาวลงทันที ดวงตาที่เมื่อครู่ยังฉายแววภูมิใจ ตอนนี้ก็กะพริบไหว
เธอที่เป็นคนหนึ่งในเหตุการณ์ จะไม่เข้าใจความหมายในคำพูดนั้นได้อย่างไร


## บทที่ 25 คุณกล้าหรือไม่!

แต่เหอเจียหมินไม่รู้เรื่องภายใน จึงไม่สามารถฟังออกได้
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอเลิกคิ้วที่ดูดีพอสมควร ดวงตาเต็มไปด้วยความดูถูก หัวเราะคิกคักพูดว่า "ที่แท้เธอก็รู้จักตัวเองดีนี่ ไม่อายด้วย"
หันไปพูดกับเย่หยินที่สีหน้าไม่ดีว่า "หยิงหยิง กลับไปครั้งนี้ เธอดูดีขึ้นกว่าเดิมเยอะเลยนะ"
ก็ดูดีขึ้นจริงๆ นั่นแหละ ถึงขนาดยอมรับว่าตัวเองด้อยกว่าเย่หยินเสียอีก
อ๋อ แล้วผมที่ปล่อยยาวก็รวบขึ้น... มองไปมองมา สายตาของเหอเจียหมินก็เริ่มดูผิดปกติ
จ้องมองเย่เจี้ยน เสียงดังขึ้นทันที "ปล่อยผมลงมา เร็วเข้า!"
พอเธอตะโกนแบบนั้น สาวๆ สองคนที่กำลังยิ้มหัวเราะกับเย่หยินก็หันมามอง ตอนแรกยังไม่รู้สึกอะไร แต่ค่อยๆ สีหน้าของทั้งสองคนก็เปลี่ยนไป
ตรงหน้าคือเย่เจี้ยนอย่างชัดเจน แต่ก็ไม่เหมือนเย่เจี้ยน
เมื่อก่อนเย่เจี้ยนหน้าตาดีจริงๆ แต่ชอบก้มหน้า ปล่อยผมยาวตลอดเวลา เหมือนหุ่นไม้ที่ไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง ใครพูดอะไรก็ทำตามหมด ทำให้คนดูถูกได้ง่าย
ตามคำพูดของเย่หยิน เธอเป็นเหมือนสัตว์เลี้ยงตัวน้อย บอกให้ไปทางตะวันออก ก็ไม่กล้าไปทางตะวันตกเด็ดขาด
แต่เย่เจี้ยนในตอนนี้รวบผม ดวงตาใสสะอาดและสงบนิ่ง มุมปากมีรอยยิ้มบาง ยืนอย่างสง่างาม แม้ไม่ยิ้มไม่พูดก็ดูสดใสงดงาม... เหมือนดอกไม้ที่บานสะพรั่งบนกิ่งไม้ ใบหน้างดงาม ดวงตาเย็นชาดั่งน้ำแข็ง ทำให้ผู้คนไม่อาจละสายตา
นี่ไม่ใช่เย่เจี้ยนที่พวกเธอรู้จัก! เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคนไปแล้ว!
ริมฝีปากของสาวๆ ค่อยๆ เม้มแน่น พวกเธอไม่ชอบ ไม่ชอบมากๆ!
"เย่เจี้ยน มาปูเตียงให้พวกเราหน่อย" เหอเจียหมินชี้ไปที่เตียงตัวเองทันที ตะโกนว่า "เร็วเข้า! ฉันจะนอนแล้ว!"
พอเธอเริ่มพูด สาวอีกสองคนก็มีแววตาวูบไหว มองเย่เจี้ยนด้วยสายตาอยากดูเรื่องสนุก สวยแค่ไหนก็ยังถูกรังแก
เย่เจี้ยนเลิกคิ้ว ในดวงตาที่สงบนิ่งมีความเย็นชาแฝงอยู่ พูดเรียบๆ ว่า "ถ้าเธอยอมรับว่าตัวเองเป็นคนพิการ ฉันอาจจะใจดีช่วยก็ได้"
"แก!!" ถูกด่าว่าเป็นคนพิการทั้งๆ ที่ปกติดี เหอเจียหมินโกรธจนหน้าแดง ไม่ทันคิด ยกมือขึ้นฟาดใส่หน้าเย่เจี้ยน
ยกมือขึ้น เย่เจี้ยนก็คว้าข้อมือที่ฟาดมาไว้แน่น จ้องเหอเจียหมินด้วยสายตาเย็นชา พูดทีละคำว่า "ยังคิดจะรังแกฉันเหมือนเมื่อก่อนอีกเหรอ? เหอเจียหมิน เธอลองดูก็ได้"
สะบัดมือผลักไปข้างหน้า ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ผลักเหอเจียหมินที่ไม่ทันระวังตัวล้มลง
เย่หยินกับสาวๆ อีกสามคนที่กำลังจะดูเรื่องสนุก พอเห็นเธอผลักเหอเจียหมินล้ม ก็ตกใจกรีดร้องกันทุกคน
เย่หยินลุกขึ้นเป็นคนแรก ชี้หน้าด่าเสียงดัง "เย่เจี้ยน เธอทำอะไร ทำร้ายคนแบบนี้!"
ทำร้ายคน? ข้อหานี้ใหญ่โตจริงๆ!
"ทำร้ายคน? เพื่อนเย่หยิน ถ้าเรียกแบบนี้ว่าทำร้ายคน เธอก็เข้าใจผิดแล้ว นี่มันป้องกันตัวต่างหากล่ะ" เย่เจี้ยนหัวเราะเย็นๆ มองเย่หยินที่แปลงร่างเป็นผู้พิทักษ์ความยุติธรรมแวบหนึ่ง แล้วหันไปปูเตียงของตัวเองอย่างไม่ใส่ใจ
เหอเจียหมินที่รู้สึกเสียหน้าจะกลืนความโกรธนี้ลงคอไม่ได้ ลุกขึ้นจากพื้นแล้วพุ่งเข้าใส่เย่เจี้ยน "เย่เจี้ยน แกกล้าตีฉัน แกกล้าตีฉัน!"
ผู้หญิงบอบบางคนหนึ่ง เจอกับเย่เจี้ยนที่เคยทำงานในบริษัทรักษาความปลอดภัยมาก่อน ผลลัพธ์ก็ชัดเจน: ท่าทุ่มข้ามไหล่หนึ่งครั้ง ล้มลงบนพื้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
"ฉันบอกแล้วว่า อย่ามายุ่งกับฉัน" เย่เจี้ยนปัดมือ มองเหอเจียหมินที่คราวนี้ล้มจนหน้าซีดแวบหนึ่ง เงยหน้าขึ้น สายตาเย็นชากวาดมองผู้หญิงอีกสองคนที่ตกใจจนย่อไหล่ "ถานเหวย เซียซือเฟิง ถ้าพวกเธอจะแอบวางแผนอะไร ฉันไม่รังเกียจที่จะเล่นด้วยหรอกนะ"
"พอดีเลย ช่วงนี้ฉันเริ่มชอบใช้ความรุนแรงแก้ปัญหา แล้วก็ชอบเล่นมีดด้วย ถ้าบังเอิญทำให้หน้าสวยๆ ของพวกเธอเป็นแผล อย่าบอกว่าฉันไม่ได้เตือนล่ะ"


## บทที่ 26 ก็แค่ใส่ร้ายคุณ

หลังจากจบมัธยมต้น เธอก็ไม่เคยได้ข่าวคราวของพวกเด็กผู้หญิงเหล่านี้อีกเลย เย่เจี้ยนไม่ได้คิดจะทำอะไรกับพวกเธอจริงๆ แค่ข่มขู่ให้กลัวก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องลงมือจริง
เย่หยินพยุงเหอเจียหมินที่ตกใจจนตัวแข็งให้นั่งลงบนเตียง สายตาของเธอวูบไหวมองไปที่เย่เจี้ยน มีรอยยิ้มบางๆ วูบผ่านในดวงตา
มาได้จังหวะพอดีเลย! แต่ไม่รู้ว่าทางแม่เป็นยังไงบ้าง
"เย่เจี้ยน ดูซิว่าเธอจะได้ลำพองใจไปได้อีกนานแค่ไหน!" เย่หยินหัวเราะเยาะ ในแววตาที่วูบไหวนั้นไม่ใช่แค่ความลำพองใจ แต่ยังมีความมั่นใจอย่างแรงกล้า
เธอตบไหล่เหอเจียหมินที่ก้มหน้าร้องไห้เบาๆ พูดเสียงเบาว่า "เราปล่อยให้คนต่ำช้าได้ลำพองใจไปก่อน อย่ากังวลไป อีกไม่นานก็จะถึงเวลาที่เธอต้องร้องไห้"
คำพูดนั้นแฝงข้อมูลมากมาย ราวกับไม่กลัวเลยที่เย่เจี้ยนจะรู้
เมื่อกลับมาที่สถานศึกษา เย่เจี้ยนก็เตรียมใจไว้แล้ว เช่นเดียวกับการรับมือ เธอก็มีแผนอยู่ในใจ
ทำไมเย่หยินถึงไม่กลัว? ฮึ ก็เพราะพ่อแม่ของตัวเองนั่นแหละ!
ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างเย็นชา มองเย่หยินที่มั่นใจเกินเหตุด้วยดวงตาที่มืดมน ในม่านตาลึกมีความเยือกเย็นแฝงความดุร้าย ตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางเฉียบ พูดเบาๆ ว่า "ดีเลย ดูกันว่าใครจะได้หัวเราะทีหลัง"
ความมั่นใจเหมือนกัน แต่ต่างกันตรงที่ความมั่นใจของเย่เจี้ยนนั้นสร้างจากความเชื่อมั่นในตัวเอง
ยั่วยวนอาจารย์งั้นเหรอ? เรื่องใหญ่ขนาดนี้ จะเป็นแค่ละครของแม่ลูกซุนตงฉิงได้ยังไง
เมื่อเผชิญกับรอยยิ้มบางๆ และความสงบนิ่งที่แผ่ออกมาจากภายในของเย่เจี้ยน เย่หยินที่กำลังลิงโลดอยู่ในใจก็รู้สึกตาเต้นติดๆ กันหลายที ความหวาดหวั่นค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในอก
กำหมัดแน่น เย่หยินเม้มริมฝีปากแน่น
อย่ากลัว อย่าตกใจ! เธอมีแม่ มีพ่อ... ไอ้ยัยหนูตายเย่เจี้ยนไม่มีอะไรเลย! เธอจะเอาอะไรมาสู้กับฉัน มีอะไรมาสู้กับฉัน!
แค่ให้อาจารย์เคอออกมาเป็นพยาน ตัวเองก็จะปลอดภัยแน่นอน ส่วนไอ้ยัยหนูตายจะต้องเสียชื่อเสียง ต่อไปก็ได้แต่มองสีหน้าฉันแล้วอยู่ไป!
คิดถึงตรงนี้ ไฟที่มอดดับของเย่หยินก็ลุกโชนขึ้นมาใหม่ เธอเบือนสายตาอย่างดูถูก ก้มหน้าลง ปลอบโยนเหอเจียหมินอย่างอ่อนโยน
ถานเหวยกับเซียซือเฟิงไม่กล้าอยู่ในหอพักต่อ อ้างว่าจะกลับไปอ่านหนังสือที่ห้องเรียน แล้วรีบจากไป
ในห้องเรียนมีนักเรียนอยู่ราวยี่สิบกว่าคนแล้ว เด็กผู้ชายสิบกว่าคนรวมตัวกันอยู่ ไม่รู้กำลังกระซิบกระซาบอะไรกัน
ตรงกลางมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ ที่ปลายจมูกยังมีสิวขึ้น เขาถือหนังสือฟิสิกส์ไว้ในมือข้างหนึ่ง กลั้นเสียงพูดอย่างลึกลับว่า "ลองเดาซิว่าวันนี้ฉันเจออะไรมา"
เรื่องนักเรียนเขียนจดหมายรักถึงอาจารย์ ทำให้พวกเด็กผู้ชายที่กำลังอยู่ในวัยคะนองสนใจเป็นพิเศษ พวกเขาจ้องมองเพื่อนที่ตั้งใจยั่วความอยากรู้ พูดอย่างตื่นเต้นว่า "เฮ้ย จะต้องเดาทำไม ก็จดหมายรักไง จดหมายรักน่ะ"
"เร็วๆ ให้พวกเราดูหน่อย จดหมายรักที่นักเรียนดีเด่นเย่หยินเขียนถึงอาจารย์... เธอเรียนภาษาเก่งขนาดนั้น ต้องเขียนคำหวานๆ ไว้เยอะแน่ๆ มาๆ เร็วอ่านให้ฟังหน่อย พวกเราจะได้เอาไปอ้างอิงบ้าง"
ท่ามกลางเสียงหัวเราะครื้นเครง จดหมายรักที่นักเรียนดีเด่นเย่หยินเขียนถึงอาจารย์ถูกอ่านออกมาทีละประโยค ทำให้นักเรียนชายหญิงทุกคนในห้องได้รู้กันหมด
"ว้าววว จดหมายรักนี่เขียนเลี่ยนจัง อะไรนะ คุณคือท้องฟ้า ฉันคือเมฆขาว คุณคือขุนเขา ฉันคือต้นไม้"
"นี่เย่หยินเขียนจริงๆ เหรอ ทำไมดูเหมือนลอกมาจากนิตยสารจื่อหยินทั้งหมดเลย"
"เฮ้ย ไอ้หนู แกกล้าอ่านจื่อหยินด้วยเหรอ! ระวังโดนด่านะ!"


## บทที่ 27 ต่อสู้ต่อสู้ต่อสู้

ถานเหวยและเซียซือเฟิงที่วิ่งมาที่ห้องเรียนยืนงงอยู่ที่หน้าประตูเหมือนคนโง่...พวกเธอได้ยินจดหมายรักฉบับนี้ทุกคำไม่ตกหล่น
"จางปิน! นายพูดเหลวไหลอะไร!" เซียซือเฟิงตอบสนองเร็วกว่าเล็กน้อย วิ่งเข้าไปในห้องเรียนและตะโกนใส่นักเรียนชายที่ยืนอ่านจดหมายรักบนโต๊ะ "หุบปากซะ! เย่หยินไม่มีทางเขียน...ให้อาจารย์หรอก นายอย่าใส่ร้ายเย่หยิน!"
เด็กผู้หญิงขี้อาย จึงพูดคำว่า "จดหมายรัก" อย่างคลุมเครือ
"จะผิดได้ยังไง! ใครๆ ก็รู้จักลายมือของเย่หยินทั้งนั้น!" จางปินกระโดดลงจากโต๊ะ เขาเป็นนักเรียนชายที่สูงที่สุดในชั้น ยืนตรงหน้านักเรียนหญิงที่สูงแค่หนึ่งเมตรห้าสิบกว่า ด้วยความสูงหนึ่งเมตรเจ็ดสิบกว่าของจางปินก็ทำให้คนกลัวได้แล้ว "ฉันจะใส่ร้ายเธอทำไม? ลายมือนี่ เป็นลายมือของเธอ พวกเขาทุกคนเป็นพยานได้!"
เสียงหัวเราะของเด็กผู้ชายดังขึ้นกว่าเดิม "ฮ่าๆๆ เซียซือเฟิง เธอติดตามหัวหน้าหน่วยทุกวัน ไม่รู้เรื่องนี้เหรอ? ฮ่าๆๆ เธอต้องรู้แน่ๆ มา เร็ว บอกพวกเราหน่อยสิว่าหัวหน้าหน่วยเขียนจดหมายรักให้อาจารย์ของเรากี่ฉบับแล้ว"
"พวกนายพูดเหลวไหล! หุบปากกันหมด! ฉันจะรู้อะไร! ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น!" พอเซียซือเฟิงได้ยินว่าพาดพิงมาถึงตัวเอง ก็รู้สึกร้อนใจขึ้นมาทันที ยังจะโต้เถียงอะไรอีก แต่ถูกถานเหวยจับแขนไว้
"อย่าทะเลาะกับพวกเขาเลย รีบกลับหอไปบอกหยิงหยิงเร็ว!" ใบหน้าของถานเหวยซีดขาว เธอไม่ได้แก้ตัวอะไรเลยสักคำ เห็นได้ชัดว่า...รู้อะไรบางอย่าง
ทั้งสองคนวิ่งกลับหอพักอย่างรวดเร็ว แต่ในหอพักไม่มีใครอยู่เลย ถามหอข้างๆ ถึงรู้ว่าเย่เจี้ยนถูกอาจารย์เรียกไป ส่วนเย่หยินไปโรงพยาบาลอำเภอกับเหอเจียหมิน
ในห้องผู้อำนวยการ อาจารย์ประจำชั้นมัธยมสอง(2) อาจารย์เคอพูดอย่างเด็ดขาด: "ท่านผู้อำนวยการ นักเรียนที่มีปัญหาแบบนี้ไม่ควรให้อยู่ในโรงเรียนอีกต่อไป! อายุยังน้อยแท้ๆ แต่กลับไม่รู้จักละอาย ถ้าปล่อยให้เธออยู่ในโรงเรียนต่อไป จะทำให้ทั้งชั้นเรียนของผมเสียหาย!"
"ท่านรองนายกเทศมนตรี ผมรู้ว่าพวกคุณอยากให้เธออยู่ต่อ แต่ขอโทษนะครับ ผมเค่ออวี้จะไม่มีวันรับนักเรียนที่ยั่วยวนอาจารย์แบบนี้"
ในห้องทำงานมีผู้อำนวยการ อาจารย์เคอ และสามีภรรยาเย่จื้อฟานกับซุนตงฉิง...และอีกคนที่ขาดไม่ได้ก็คือเย่เจี้ยน
เผชิญกับข้อกล่าวหาจากอาจารย์ประจำชั้น เธอที่สงบนิ่งตั้งแต่เข้ามามีสายตาที่เรียบเฉย ยืนตัวตรงเหมือนต้นสนอยู่ข้างๆ บนใบหน้าไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงความสงบนิ่งที่เกินคาด
พอซุนตงฉิงได้ยินคำพูดที่ตรงประเด็นของอาจารย์เคอ ก็รีบลุกขึ้นต่อว่าเย่เจี้ยน "เธอยังยืนเฉยอยู่ได้ รีบขอโทษผู้อำนวยการสิ! บอกมาสิว่าทำไมเด็กอายุแค่นี้ ไม่ตั้งใจเรียน คิดแต่จะหาแฟน เธอ เธอ เธอ...เธอจะทำให้ฉันกับลุงของเธอตายด้วยความโกรธหรือไง!"
นี่คือการบังคับให้เย่เจี้ยนรับผิด ทำให้ข้อกล่าวหาเรื่องยั่วยวนอาจารย์เป็นความจริง
"ท่านผู้อำนวยการเฉิน หลานสาวของผมกำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก ขาดการอบรมสั่งสอน เอาอย่างนี้แล้วกัน อาจารย์เคอ ให้เธอย้ายออกจากชั้นเรียนของคุณ แต่เรื่องออกจากโรงเรียน ท่านผู้อำนวยการ ขอความกรุณาด้วย เธอยังเด็กอยู่ อีกอย่างประเทศเรามีการศึกษาภาคบังคับเก้าปี"
"ถึงแม้จะทำผิดร้ายแรง แต่ขอให้ผู้อำนวยการเห็นแก่หน้าผมเย่จื้อฟาน ให้เธอเรียนจบมัธยมต้นที่นี่เถอะ ผมรับรองว่า กลับบ้านไปจะสั่งสอนเธอให้ดี ไม่ให้สร้างปัญหาให้โรงเรียนตลอดสามปีมัธยมต้นนี้"


## บทที่ 28 รีบร้อนไปไย

อาจารย์เคอประจำชั้นมัธยมสองห้องสองเป็นครูหญิงวัยสี่สิบปี แต่งตัวเรียบร้อย ดูเป็นแบบอย่างที่ดีของครู
แต่เธอมีลูกชายที่ใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย กำลังเรียนมหาวิทยาลัยในเมืองหลวงของมณฑล
เธอรักและตามใจลูกชายมาก จนแทบจะส่งเงินทั้งหมดที่มีให้ลูก เหลือไว้แค่นิดหน่อยสำหรับตัวเองกับสามีเป็นค่าอาหาร
ไม่มีใครสงสัยว่าเธอแอบรับซองแดง แม้แต่เย่เจี้ยนในชาติก่อนก็ไม่เคยสงสัย
จนกระทั่งปีสอบเข้ามัธยมปลาย เธอได้เห็นกับตาตัวเองว่าซุนตงฉิงยื่นซองแดงให้อาจารย์เคอตอนเยี่ยมบ้าน
จนเมื่อโตขึ้นและเข้าใจเรื่องราวมากขึ้น จึงเข้าใจว่าทำไมเย่หยินถึงได้หยิ่งผยองนัก
ที่แท้ก็เพราะมีอาจารย์เคอคอยหนุนหลังอยู่นั่นเอง!
เย่เจี้ยนที่เงียบมาตลอดในตอนนี้ก้าวเท้าออกไปข้างหน้า พอดีขวางทางเดินของอาจารย์เคอไว้
ดวงตาสีดำสนิทฉายแววยิ้มบางๆ มองอาจารย์เคอที่รีบจะจากไป พูดเสียงเรียบว่า "อาจารย์เคอไม่ต้องรีบไป ถ้าเรื่องนี้ยังไม่จบ คงไม่เหมาะที่อาจารย์จะไป"
อาจารย์เคอทนไม่ได้ที่ถูกนักเรียนขวางทาง จึงตวาดออกมาว่า "เย่เจี้ยน เธอกล้าดียังไง!"
"ไม่กล้าหรอกค่ะ แค่ขอให้อาจารย์รออีกสักครู่" เย่เจี้ยนพูดพร้อมรอยยิ้ม แล้วหันไปล็อคประตูห้องผู้อำนวยการ
เมื่อล็อคประตูเรียบร้อย ละครก็พร้อมจะเริ่มแล้ว
เย่เจี้ยนไม่ร้อนไม่รีบ เสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่น "ท่านผู้อำนวยการเฉิน หนูรู้ว่าท่านเคยเป็นทหารมาก่อน ท่านสอนพวกเราเสมอว่าความซื่อตรงและความยุติธรรมเป็นคุณสมบัติที่จำเป็นของคน และหนูก็จดจำไว้ในใจ ไม่กล้าลืมเลย"
คำพูดของเธอทำให้ผู้อำนวยการเฉินรู้สึกประหลาดใจ
เด็กผู้หญิงคนนี้ช่างใจเย็นจริงๆ เผชิญกับเรื่องร้ายแรงขนาดนี้แต่ก็ไม่เห็นว่าจะตื่นตระหนก
"ถูกต้อง นี่คือหลักการพื้นฐานของการเป็นคน ฉันดีใจที่เธอจดจำไว้ในใจ" แม้สีหน้าของผู้อำนวยการเฉินจะเคร่งขรึม แต่สายตาที่มองเย่เจี้ยนกลับเต็มไปด้วยการให้กำลังใจ "เธอลองเล่าให้ฟังซิว่าเรื่องนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"
เด็กผู้หญิงที่ใจเย็นจนแววตานิ่งสงบ ทุกการเคลื่อนไหวล้วนสุขุมรอบคอบ ตัวเธอเองมีเสน่ห์ที่ทำให้คนไว้วางใจ
สีหน้าของอาจารย์เคอเปลี่ยนไปเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว เม้มปากพูดว่า "ท่านผู้อำนวยการ ไม่มีนักเรียนคนไหนที่ทำผิดแล้วจะยอมรับความผิดของตัวเอง เย่เจี้ยน..."
"อาจารย์เคอ แม้แต่นักโทษประหารก็ยังมีโอกาสแก้ต่างในศาล นี่เป็นนักเรียนของเธอ และเป็นนักเรียนของโรงเรียนจงซวี่ของเราด้วย รองนายกเทศมนตรีเหย่ ผมคิดว่าคุณคงไม่อยากให้มีความเข้าใจผิดใดๆ ใช่ไหม"
ผู้อำนวยการเฉินพูดตัดบทอาจารย์เคอด้วยสีหน้าเคร่งขรึม แล้วหันไปมองเย่จื้อฟานพลางพูดเสียงทุ้มว่า "ถ้านักเรียนทำผิด โรงเรียนต้องลงโทษแน่นอน แต่เราก็จะไม่ใส่ร้ายนักเรียนคนใด โดยเฉพาะในเรื่องแบบนี้"
"ขอบคุณที่ให้โอกาสหนูได้พูด" เย่เจี้ยนเอ่ยขึ้นในจังหวะที่เหมาะสม หางตาเห็นเย่จื้อฟานดึงซุนตงฉิงที่กำลังจะลุกขึ้นพูดไว้ เธอหัวเราะเยาะในใจ แต่ปากกลับพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "อย่างแรก หนูไม่ยอมรับว่าหนูยั่วยวนอาจารย์คณิตศาสตร์"
"ส่วนเรื่องที่ว่าวันศุกร์ไปสารภาพรักกับอาจารย์คณิตศาสตร์นั้น อาจารย์เคอคะ หนูส่งข้อสอบพร้อมกับจางปินตอนบ่ายสองโมงสี่สิบห้านาที เดินมาถึงใต้ตึกเรียนตอนบ่ายสองโมงห้าสิบนาที ไปที่สนามกีฬาหาเย่หยินตอนบ่ายสองโมงห้าสิบห้านาที และล้มหมดสติตอนบ่ายสองโมงห้าสิบแปดนาที"
"ส่วนอาจารย์คณิตศาสตร์ออกจากโรงเรียนพร้อมกับจางปินประมาณบ่ายสามโมง ถ้าดูจากเวลาแล้ว อาจารย์เคอคะ หนูไม่มีทางเป็นไปได้เลยที่จะไปหาอาจารย์คณิตศาสตร์"


## บทที่ 29 ขออนุญาตให้ฉันค่อยๆ อธิบาย

"เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว" เย่เจี้ยนยิ้ม ใบหน้าของเธอดูงดงามสง่า เป็นความงามที่สง่าผ่าเผย เมื่อยิ้มขึ้นมา ดวงตาเป็นประกายดั่งไข่มุกพ้นธุลี "ฉันสามารถบอกได้ว่าฉันอยู่ที่ไหนทุกวัน ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาตั้งแต่เปิดเทอม ฉันทำอะไรบ้าง อยู่ที่ไหนในแต่ละวัน ฉันสามารถบอกได้ทั้งหมด"
โอ้โห นี่มันการอวดอ้างที่เกินจริงชัดๆ!
ซุนตงฉิงที่ทนไม่ไหวอีกต่อไปหัวเราะเยาะออกมา แล้วพุ่งเข้าใส่ทันที พร้อมกับตะโกนเสียงแหลม "ไอ้เด็กบ้า ยังจะดื้อดึงอีก!" พุ่งเข้ามาพร้อมกับยกมือขึ้นจะตบหน้าเย่เจี้ยน นี่เป็นนิสัยของเธอ เมื่อไม่พอใจก็มักลืมที่จะระวังตัว
ผู้อำนวยการเฉินซึ่งมีพื้นฐานทางทหาร เห็นเหตุการณ์เช่นนั้น ด้วยปฏิกิริยาที่รวดเร็ว เขาตบโต๊ะดัง "ปัง" แล้วตะโกน "หยุด! เธอ..." ท่ามกลางเสียงลากเก้าอี้ เสียงตะโกนของเขาก็หยุดลง แล้วลุกเดินออกมา
"ป้าใหญ่ คุณกำลังจะบังคับให้ฉันรับสารภาพหรือ?" เย่เจี้ยนวางมือบนพนักเก้าอี้ เธอลากเก้าอี้มาขวางไว้ข้างหน้าเพื่อป้องกันการตบของซุนตงฉิง แล้วยิ้มบางๆ พูดว่า "ช่างกล้าจริงๆ กล้าทำร้ายฉันต่อหน้าผู้อำนวยการเลยนะ?"
ผู้อำนวยการเฉินที่เดินออกมาโบกมือเรียกเย่เจี้ยนให้มาอยู่ข้างๆ ตัวเอง แล้วหันไปพูดกับเย่จื้อฟานที่นิ่งเงียบว่า "ที่แท้การอบรมสั่งสอนที่รองนายกเทศมนตรีเหย่พูดถึงเป็นแบบนี้นี่เอง เฉินโม่ได้เห็นอะไรใหม่ๆ เสียแล้ว"
การที่ไม่ห้ามภรรยาของตัวเอง แน่นอนว่ามีส่วนของการยินยอม
แต่ไม่คิดว่าตีไม่โดน กลับทำให้เย่เจี้ยนยิ่งไม่เกรงกลัวอะไรเลย
เรื่องที่ทำไม่สำเร็จครั้งหนึ่ง ก็ต้องวางแผนใหม่
เย่จื้อฟานมองเย่เจี้ยนนิ่งๆ แล้วยิ้มขอโทษผู้อำนวยการเฉิน "ทำให้ผู้อำนวยการเฉินต้องขำแล้ว ภรรยาผมแค่ใจร้อนไปหน่อย ตงฉิง นั่งลงก่อน แล้วมาฟังคำอธิบายของหลานสาวกัน"
"ไม่ต้องอธิบายแล้ว เรื่องที่พูดไม่รู้เรื่อง ให้พยานออกมาพูดจะดีกว่า" เย่เจี้ยนไม่สนใจสายตาเตือนของเย่จื้อฟาน ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ต่อจากนี้ คงต้องรบกวนผู้อำนวยการเฉินหน่อยแล้ว"
น่าสนใจแล้ว ผู้อำนวยการเฉินเริ่มสนใจที่เย่เจี้ยนบอกว่าให้เขาสุ่มวันที่มา เธอจะบอกได้ว่าวันนั้นเกิดอะไรขึ้น มีใครบ้าง
คนเราจำได้ว่าสัปดาห์ที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นบ้าง จำได้ชัดเจนว่าสามวันที่ผ่านมาทำอะไร นั่นเป็นเรื่องปกติ
แต่การที่คนหนึ่งจำได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในหนึ่งเดือน พูดอะไรไว้ ทำอะไรไว้... นี่มันเรื่องไม่ธรรมดาเลย
ไม่ใช่แค่จะบอกว่าความจำดีเยี่ยมเท่านั้น!
อาจารย์เคอที่ถูกนักเรียนของตัวเองทำให้เสียหน้า พอได้ยินก็นั่งลงทันที หัวเราะเยาะพูดว่า "นักเรียนที่ไม่เคยสอบผ่านเลย นั่งอยู่ท้ายห้องเป็นประจำ ยังกล้ามาคุยโวต่อหน้าผู้อำนวยการ! ฉันอยากดูว่าเธอจะจบเรื่องนี้ยังไง!"
"นักเรียนเย่เจี้ยน เธอแน่ใจหรือที่จะทำแบบนี้?" ผู้อำนวยการเฉินที่รู้สึกสนใจมองเด็กสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ ตัวเอง ซึ่งยังคงสงบนิ่งตลอด ใบหน้าที่จริงจังก็เผยรอยยิ้ม
เย่เจี้ยนพยักหน้า ยิ้มพูดว่า "ทุกคำที่ฉันพูดเป็นความจริง ไม่มีคำโกหกแม้แต่คำเดียว ผู้อำนวยการ เชิญค่ะ" เธอยังประสานมือคำนับ ทำให้ผู้อำนวยการเฉินหัวเราะออกมาดังลั่น
"น่าสนใจ งั้นฉันจะสุ่มวันที่ละ" หลังจากพูดจบด้วยรอยยิ้ม ผู้อำนวยการเฉินค่อยๆ เก็บรอยยิ้ม สายตายิ่งจริงจัง "นักเรียนเย่เจี้ยน ถ้าเรื่องนี้ลุกลามใหญ่โต อาจจะไม่เป็นผลดีกับเธอนะ เธอคิดให้ดีๆ"
จริงๆ แล้ว ในใจผู้อำนวยการเฉินเชื่อไปแล้ว
เขาเชื่อว่าเด็กสาวที่มีแววตาใสซื่อคนนี้ เมื่อเผชิญกับข้อกล่าวหา การใส่ร้าย ยังสามารถรักษาความสงบได้ขนาดนี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาเชื่อว่า เธอถูกใส่ร้ายจริงๆ


## บทที่ 30 นี่มันเกินมนุษย์แล้วโว้ย

ทำให้เขาเชื่อว่าเรื่องการยั่วยวนอาจารย์นั้น...มีจริง! แต่ไม่ใช่เย่เจี้ยนแน่นอน
เย่เจี้ยนเริ่มต้นด้วยการเรียกนักเรียนหลายคนเข้ามา ล้วนเป็นนักเรียนที่เธอเคยพบและได้ยินพวกเขาพูดคุยกันโดยบังเอิญ
นักเรียนทุกคนที่ถูกเรียกเข้ามาต่างงุนงงในตอนแรก คิดว่าตัวเองทำอะไรผิด แต่พอเย่เจี้ยนถามคำถามและพูดถึงสิ่งที่พวกเขาเคยพูดในช่วงเวลาหนึ่งอย่างชัดเจน นักเรียนบางคนที่เคยนินทาอาจารย์ลับหลังถึงกับขาอ่อน
"ฉันรู้ว่าพวกคุณพูดอะไรตอนนั้น เพราะฉันบังเอิญเดินผ่านมา ส่วนคำพูดอื่นๆ ของพวกคุณฉันไม่มีทางรู้หรอก" เย่เจี้ยนอธิบายพร้อมรอยยิ้ม ทำให้นักเรียนที่ขาอ่อนรู้สึกโล่งใจในทันที
อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง อย่างนี้นี่เอง... ตกใจแทบตาย! นึกว่าเธอรู้เรื่องที่พวกเขานินทาอาจารย์ด้วย! แต่ก็น่ากลัวจริงๆ!!
วันอาทิตย์ตอนบ่าย ยังเหลือเวลาอีกพักใหญ่กว่าจะถึงเวลาเรียนตอนเย็น นักเรียนและอาจารย์ผลัดกันเข้าออกห้องผู้อำนวยการเป็นรอบๆ จนใบหน้าของอาจารย์เคอซีดขาวราวกระดาษ
ถ้าจะบอกว่านักเรียนรอบแรกที่เข้ามา เธอยังสามารถกล่าวหาว่าเย่เจี้ยนสมรู้ร่วมคิดกับพวกเขาได้ แต่กับอีกหลายๆ รอบต่อมา... เธอจะพูดอะไรได้อีก!
"วันนั้นตอนเรียนคณิตศาสตร์ คุณตอบคำถามไม่ได้ แล้วพูดกับหยวี่จิ้งว่า..." เย่เจี้ยนพูดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 16 มีนาคม คนที่เธอเจอ และสิ่งที่พวกเขาพูด ทีละประโยค "หยวี่จิ้งปลอบคุณว่า 'โจทย์ข้อนั้นยากจริงๆ ไม่แปลกที่คุณทำไม่ได้...' แล้วก็พูดว่า 'ร้านค้าในโรงเรียนมีกิ๊บผีเสื้อสวยๆ มาใหม่ อยากซื้อไปใส่วันเกิด'"
เย่เจี้ยนพูดเสียงเบาๆ ไม่ดังไม่เบา เล่าบทสนทนาระหว่างนักเรียนหญิงสองคนจากห้อง ม.3/4 ที่คุยกันระหว่างทางไปโรงอาหารทุกคำพูด ทำให้นักเรียนหญิง ม.3 ทั้งสองคนตกตะลึง ตาโต... ทุกคนตกใจกันหมด
พระเจ้า พระเจ้า... เธอ เธอ เธอ... เธอจำได้ชัดเจนขนาดนี้เลยเหรอ!
นักเรียนหญิงชื่อหยวี่จิ้งชี้ไปที่เย่เจี้ยน แล้วชี้ตัวเอง มองเพื่อน พูดติดอ่างด้วยความตกใจ "เธอ เธอ เธอ... เธอน่ากลัวจัง ฉัน ฉันลืมไปแล้วว่าพูดอะไรวันนั้น เธอ เธอ เธอ... โอ้แม่เจ้า สมองเธอทำมาจากอะไรเนี่ย! จำได้ขนาดนี้"
ไม่ใช่แค่เธอคนเดียว เด็กผู้ชายที่เข้ามาต่อมาก็ร้อง "โอ้โห โอ้โห โอ้โห" ติดๆ กัน
มองดูเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่พูดทุกคำพูดของพวกเขาในวันนั้นได้ไม่ตกหล่น กูยังจำไม่ได้เลยว่าพูดอะไรไป แค่เธอเดินผ่าน จำได้หมดเลย!
เด็กผู้ชายยกมือประสานกัน ท่าทางเหมือนยอดยุทธ์ "เพื่อน ฉันยอมแล้ว!! แค่นี้ก็จำได้ โอ้โห!"
เต็มสองชั่วโมง มีนักเรียนเข้ามาทั้งหมด 16 รอบ ผู้อำนวยการเฉินจากที่แปลกใจตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้ก็ลุกจากเก้าอี้
เขาที่ยังคงตกตะลึงมองเย่เจี้ยนอย่างพินิจพิเคราะห์ พูดกับนักเรียนกลุ่มสุดท้ายที่ยืนอยู่ตรงหน้า "ได้แล้ว พวกเธอออกไปก่อน"
เด็กผู้ชายหลายคนแทบจะวิ่งหนี โอ้แม่เจ้า ผู้หญิงคนนั้นข้างใน... เป็นใครกัน น่ากลัวชิบหาย! มีหัวแค่หัวเดียวแท้ๆ ทำไมรู้สึกเหมือนมีสิบหัวเลย!
น่ากลัวชิบหายเลย! นี่มันความจำแบบไหนวะ!
เย่เจี้ยนถือแก้วน้ำจิบเบาๆ ยิ้มมองผู้อำนวยการเฉิน "ต้องการให้เรียกคนมาอีกไหมคะ? เมื่อกี้มีนักเรียนมาทั้งหมด 17 รอบ เพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหา หนูไม่ได้เรียกนักเรียนในห้องเดียวกันมาเลย"
"ไม่ต้องแล้ว ฉันเชื่อเธอ" ผู้อำนวยการเฉินที่ตกตะลึงจนกลั้นไว้ไม่อยู่ มองเย่เจี้ยนราวกับเจอสมบัติของชาติ
แม้เขาจะพยายามทำตัวให้ดูสงบ แต่แววตาก็เผยความรู้สึกในใจตอนนี้ออกมาหมดแล้ว "ฉันไม่เคยรู้เลยว่าโรงเรียนเรามีคนเก่งขนาดนี้อยู่ด้วย เย่เจี้ยน เธอตั้งใจทำแบบนี้มาตลอดหลายปีเลยหรือ?"
อาจารย์เคอนั่งอยู่ด้วยใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเหม่อลอย
ส่วนเย่จื้อฟานก็จ้องซุนตงฉิงที่ตกใจจนช็อกอย่างดุดัน แต่ด้วยความเป็นข้าราชการ จึงยังพูดอย่างใจเย็นได้ "เรื่องนี้ ดูเหมือนจะใส่ร้ายหลานสาวผมจริงๆ ท่านผู้อำนวยการ ผมหวังว่า..."
"คุณอาคะ อย่าเพิ่งรีบร้อน การแสดงที่สนุกเพิ่งจะเริ่มต้นนะคะ" เย่เจี้ยนเงยหน้า ดวงตาใสราวน้ำพุมองเขาที่กำลังจะเดินออกไปพร้อมรอยยิ้ม พูดเรียบๆ "ยังไม่รู้เลยว่าใครกันแน่ที่ยั่วยวนอาจารย์"


## บทที่ 31 พึ่งพาตัวเองเท่านั้น

เย่หยินยังไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในห้องผู้อำนวยการเลย เธอพยุงเหอเจียหมินกลับมาจากโรงพยาบาลประจำอำเภอ พอดีกับเสียงกระดิ่งเข้าเรียนภาคค่ำดังขึ้น
ห้องเรียนชั้น ม.2/2 อยู่ชั้นสาม เมื่อทั้งสองปรากฏตัวที่หน้าห้อง ห้องเรียนที่เคยส่งเสียงอึกทึกก็เงียบลงในทันที ทุกคนต่างจ้องมองมาที่เย่หยิน
เด็กผู้หญิงกลุ่มหนึ่งที่ไม่ค่อยถูกกับเย่หยินเริ่มหัวเราะคิกคัก เสียงหัวเราะของพวกเธอทำให้ห้องเรียนที่เงียบสงัดกลับมีเสียงพึมพำดังขึ้นอีกครั้ง
ถานเหวยวิ่งมาจากที่นั่ง คว้ามือเย่หยินแล้วลากออกไปข้างนอก "หยิงหยิง ออกไปคุยข้างนอกกัน" อาจารย์เคอยังไม่มา ต้องรีบบอกเธอให้ได้
เย่หยินขมวดคิ้ว เม้มปากถาม "เกิดอะไรขึ้น?"
ทำไมทุกคนมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ
"เรื่องใหญ่แล้ว!" ถานเหวยทำหน้าร้อนใจ กระซิบเสียงเบา "จางปินไปเจอจดหมายรักนั่นมาจากไหนไม่รู้ เมื่อกี้ถูกเรียกไปห้องผู้อำนวยการด้วย เธอรีบไปดูเถอะ"
จดหมายรัก? จดหมายรัก?!
เย่หยินชะงักไปแค่วินาทีเดียว พอรู้เรื่องสีหน้าก็เปลี่ยนไป ดวงตาเบิกกว้าง ทั้งร่างสั่นเทาโดยไม่อาจควบคุม
ในห้องผู้อำนวยการ ซุนตงฉิงโกรธจนตัวสั่น ถ้าไม่ใช่เพราะเย่จื้อฟานจับตัวไว้แน่น เธอคงฉีกจางปินที่เอาจดหมายรักมาให้เป็นชิ้นๆ แล้ว
"ป้า ผมแค่พูดความจริง ป้าจ้องผมทำไม? จดหมายรักนั่นเย่หยินเขียนเอง ไม่เกี่ยวกับเย่เจี้ยนเลย ป้าจะมาใส่ร้ายคนทำไม" จางปินไม่กลัวสายตาของซุนตงฉิง วันนั้นที่เย่เจี้ยนมาเล่าเรื่องให้ฟัง เขาก็รอวันนี้มาตลอด
ที่แท้ที่เย่เจี้ยนลำบากในห้องเรียนก็เพราะครอบครัวเย่หยินนี่เอง! วันนี้เขากล้าพูดออกมา ไม่กลัวซุนตงฉิงด่าหรอก! พูดตามความจริง เขาไม่มีอะไรต้องละอายใจ!
คำพูดของจางปินทำให้ซุนตงฉิงโกรธจนตับแทบแตก เธอด่าจางปินไม่ได้ ก็เลยหันไปจ้องเย่เจี้ยนด่าแทน "ครอบครัวเราทำอะไรให้เธอเจ็บช้ำ เธอถึงได้ทำแบบนี้กับน้องสาว จะทำลายอนาคตน้องสาว!"
"ที่แท้ป้าใหญ่ก็รู้ว่าเรื่องแบบนี้จะทำลายอนาคตคน" เย่เจี้ยนหัวเราะเยาะ อู่กวนของหมิงเหยียนราวกับปกคลุมด้วยน้ำแข็ง ดวงตาดำสนิทเย็นชา ไร้ความรู้สึกใดๆ "พอดีเลย ฉันก็รู้ว่าเรื่องแบบนี้ทำลายอนาคตคนได้! ป้าใหญ่ ถ้าป้ากล้าทำลายอนาคตฉัน ต่อให้ป้าเป็นป้าแท้ๆ ก็ไม่มีประโยชน์!"
สายตาของเธอเย็นชาเกินไป แฝงไว้ด้วยความเกลียดชังที่ไม่อาจลบเลือน
"แกจะยังไง แกจะยังไง แกจะ..." ซุนตงฉิงตะโกนหนักขึ้น แต่พอสบตากับเย่เจี้ยน หัวใจก็หล่นวูบ คำพูดรุนแรงที่จะพูดออกมาก็ติดอยู่ที่คอ
เห็นมาถึงตรงนี้ ผู้อำนวยการเฉินก็พอจะเข้าใจเรื่องราวแล้ว กระต่ายถูกคุกคามยังกัดคน เย่เจี้ยนคนนี้ชัดเจนว่ากำลังโต้กลับ
เห็นสีหน้าของเย่จื้อฟานเริ่มมืดครึ้ม ผู้อำนวยการเฉินจึงพูดเสียงเข้ม "นักเรียนจางปิน กลับห้องเรียนก่อน แล้วบอกนักเรียนเย่หยินมาพบฉันที่ห้องทำงานด้วย" ดูซิว่านักเรียนเย่หยินจะอธิบายยังไง
หวังว่านักเรียนที่เรียนดีคนนี้ จะมีคุณธรรมดีเท่ากับผลการเรียนด้วย
พออาจารย์เคอได้ยิน ขาอ่อนแรง รู้สึกขมปร่าไปทั้งปาก ผู้อำนวยการคงจะให้เธออยู่ที่นี่ ไม่ให้โอกาสออกไป
นอกห้อง เย่หยินสูดหายใจลึกๆ กำลังจะเคาะประตู ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็เปิดออกโดยไม่มีสัญญาณเตือน ทำเอาเย่หยินที่กำลังเตรียมใจตกใจจนไอออกมา
จางปินเห็นว่าเป็นเธอ ก็เปิดประตูกว้างแล้วก้าวยาวๆ เดินจากไป
ซุนตงฉิงได้ยินเสียงลูกสาว ก็วิ่งพรวดออกมา กอดเย่หยินร้องไห้นอกประตู "หยิงหยิง ลูกถูกรังแก ลูกคนนี้..." ดูเหมือนกำลังร้องไห้ แต่กระซิบเสียงเร็วว่า "โยนทุกอย่างให้ไอ้ยัยหนูตายนั่น อย่าบอกว่าจดหมายรักเป็นลูกเขียนเด็ดขาด! ไม่ต้องกังวล มีพ่อแม่อยู่!"
"แต่ถ้า..." เย่หยินตกใจจนสติหลุด จะโยนให้เย่เจี้ยนยังไง! จดหมายรักนั่นเธอเขียนเองจริงๆ


## บทที่ 32 ความโหดร้ายของเย่หยิน

แน่นอนว่าเธอรู้จักลูกสาวของตัวเองดี เมื่อได้ยินน้ำเสียงตกใจของลูก ซุนตงฉิงก็หน้าตาบึ้งตึง พูดเสียงต่ำอย่างดุดัน "นอกจากเธออยากออกจากโรงเรียนเอง! ไม่งั้น..."
ผู้อำนวยการเฉินไม่รู้จักเย่หยินดีนัก แต่เขามักจะดูที่แววตาของคนก่อน ดูรูปลักษณ์ภายนอกก่อน แล้วค่อยดูตัวตนภายใน
หลังจากที่แอบสังเกตอยู่พักหนึ่ง เขาก็ยิ้มน้อยๆ มือแตะเบาๆ ที่จดหมายรักที่จางปินส่งมา แล้วถามอย่างใจเย็น "จดหมายรักฉบับนี้ เย่หยินคงจำได้นะ"
"ฉันจำได้ค่ะ" เย่หยินก้มหน้าลง ดวงตาหลุบต่ำ มือทั้งสองบีบแน่น เสียงที่เคร่งเครียดสั่นเล็กน้อย "ฉันเป็นคนเขียนแทนเย่เจี้ยนค่ะ ผู้อำนวยการ ถ้าจะลงโทษ...ก็ลงโทษฉันเถอะค่ะ ฉันไม่ได้ห้ามพี่สาวไว้ อย่าลงโทษพี่เลยค่ะ ลงโทษฉันแทนก็ได้"
ผู้อำนวยการเฉินหลับตาลงเบาๆ ต้องบอกว่าเขารู้สึกผิดหวังอย่างมากกับนักเรียนที่เรียนดีคนนี้
เมื่อพูดอีกครั้ง น้ำเสียงก็เรียบเฉยมาก "อ้อ งั้นเธอลองบอกซิว่าทำไมเธอถึงให้เธอมาเขียนแทน? ทำไมไม่เขียนเอง?"
"ฮ่า ผู้อำนวยการ คุณไม่รู้หรอก ลายมือหลานสาวฉันมันเหมือนไก่เขี่ย แค่เขียนหนังสือยังเขียนไม่ดีเลย จะเขียนจดหมายรักได้ยังไง?" ซุนตงฉิงรู้สึกพอใจมากที่ลูกสาวยังคงนิ่งสงบ นี่แหละที่ควรจะเป็น!
ลูกสาวไม่ยอมรับ โรงเรียนจะบังคับให้ลูกสาวยอมรับได้ยังไง?
ภายใต้สายตาของผู้อำนวยการเฉิน เย่หยินเม้มปาก สักพักก็พยักหน้าตาม ไม่พูดอะไร แต่ก็เท่ากับยอมรับในสิ่งที่แม่พูด
ซุนตงฉิงรีบกระโดดออกมายืนยันคำพูดของลูกสาว "ผู้อำนวยการคะ หยิงหยิงของฉันไม่เคยโกหก เป็นเด็กที่ซื่อสัตย์มาก ดูที่ผลการเรียนก็รู้ ทั้งความประพฤติและการเรียนดีเด่นทุกปี!"
อาจารย์เคอยกมือขึ้นนวดขมับ เย่หยินเดินทีละก้าว มองทีละก้าว ใครจะรู้ว่า...ผู้ใหญ่กลับไม่มีความหนักแน่นเท่าเด็ก!
"เรื่องเรียนก็ดีอยู่ แต่เรื่องความประพฤตินี่..." ผู้อำนวยการเฉินหยุดชั่วครู่ สายตาที่มองมาเปลี่ยนเป็นคมกริบ "เย่เจี้ยน เธอมาถามเองสิ! ฉันอยากดูว่า ต่อหน้าฉัน ใครจะกล้าใส่ร้ายเธอ!"
นี่คือการแสดงชัดเจนว่าเขาเข้าข้างเย่เจี้ยนอย่างเต็มที่
เย่หยินที่หัวใจเต้นรัวเกิดความรู้สึกอยากวิ่งออกจากห้องทันที ในบรรยากาศที่กดดันขึ้นทันใด เธอกำมือแน่นและสมองก็ทำงานอย่างรวดเร็ว
ผู้อำนวยการเฉินเชื่อเย่เจี้ยนอย่างสมบูรณ์ ดังนั้น เธอต้องไม่ทำตามที่แม่บอกเด็ดขาด!
จากนั้น เธอก็หันขวับไปมองซุนตงฉิง ถามอย่างงุนงง "แม่คะ แม่กับพ่อไม่ได้มาโรงเรียนแค่เพราะจดหมายรักใช่ไหมคะ"
"จดหมายรักนั่นฉันเขียนแทนเย่เจี้ยนจริงๆ แต่ตอนนี้พวกเราเด็กผู้หญิงแอบเขียนจดหมายรักเล่นๆ ไว้อ่านเองก็เป็นเรื่องปกตินะคะ แม่คงตื่นเต้นเกินไปแล้วล่ะ"
เย่เจี้ยนรู้มาตลอดว่าเธอเป็นคนเจ้าเล่ห์ แต่ไม่คิดว่าเย่หยินที่ยังเด็กแค่นี้ เพื่อตัวเอง จะยอมทำลายชื่อเสียงของแม่ตัวเอง
ไม่เห็นแก่หน้าใคร สมแล้วที่เป็นลูกสาวของเย่จื้อฟาน
ซุนตงฉิงที่ตามจังหวะลูกสาวไม่ทัน ถึงกับงงงัน เธอยังไม่ทันได้สติ เย่จื้อฟานก็ลุกพรวดขึ้นตบโต๊ะ "ซุนตงฉิง เธอจะหยุดหาเรื่องให้ลูกสาวฉันได้หรือยัง!"
"แค่จดหมายรักเด็กๆ ฉบับเดียว เธอต้องทำให้ทุกคนรู้ด้วยเหรอ! ทำเอาฉันนึกว่าหลานสาวไปยั่วยวนอาจารย์จริงๆ!"
พอได้ยินอย่างนั้น เย่หยินก็เอามือปิดปาก ร้องอุทานออกมา "ยั่วยวนอาจารย์? แม่! แม่พูดอะไรของแม่!"
เย่หยินที่หน้าตาตกใจจนเหมือนจะเป็นลมหันไปคว้ามือเย่เจี้ยนทันที รีบอธิบาย "พี่คะ พี่ก็รู้จักแม่นะ ชอบเอาเรื่องอะไรก็ได้มาป่าวประกาศ อย่าไปสนใจแม่เลยค่ะ!"
เห็นไหม นี่แหละคือเย่หยิน เธอมักจะมีวิธีที่จะถอนตัวออกจากเรื่องยุ่งยากได้เสมอ


## บทที่ 33 ถูกกระตุ้น

แน่นอน เย่เจี้ยนไม่ได้คิดว่าจะใช้เรื่องแค่นี้มาทำให้เย่หยินล้มลง สิ่งที่เธอต้องการก็แค่ไม่ให้เรื่องที่ทำลายชีวิตของเธอเกิดขึ้นอีก!
คราวนี้ ซุนตงฉิงก็เริ่มเข้าใจแล้วว่า เมื่ออยู่ที่บ้าน ทุกคนต้องฟังเธอ
แต่เมื่ออยู่ข้างนอก ถ้าไม่ฟังสามี ก็ต้องฟังลูกสาวของตัวเอง
กลอกตาไปมาแล้วรีบพูดว่า "อะไรกัน! นี่...นี่...นี่... โอ้ย หน้าฉันอายจนแทบไม่มีที่ซุก อายจนแทบไม่มีที่ซุก! ที่แท้ก็แค่อยากจะไม่ให้หลานสาวเดินผิดทาง ใครจะรู้ล่ะ ใครจะรู้ว่าเป็นความเข้าใจผิดต่อหลานสาวแท้ๆ ของฉันเอง"
"โอ้ยๆ ฉันอายจนไม่กล้าเจอใครแล้ว ไม่กล้าเจอใครแล้ว!"
เมื่อเธอเข้าใจเร็วขนาดนี้ เย่หยินก็รู้สึกโล่งใจมาก รีบจับมือเย่เจี้ยนไว้พลางขอโทษไม่หยุด "พี่ พี่ อย่าโกรธนะ เป็นความผิดของหนูเองที่เก็บไม่ดี ไม่คิดว่าแม่จะเข้าใจผิด หนูขอโทษแทนแม่นะ พี่ยกโทษให้พวกเราได้ไหมคะ?"
"พี่คะ พี่ใจดีขนาดนี้ ต้องยกโทษให้พวกเราแน่ๆ ใช่ไหมคะ? ใช่ไหมคะ?"
มองดูเย่หยินที่ร้องไห้จนน้ำตาไหลออกมา เย่เจี้ยนยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดึงแขนตัวเองกลับมาแล้วพูดช้าๆ ว่า "ดูเธอสิ ก็มาอีกแล้ว ทุกครั้งก็บังคับให้ฉันยกโทษให้ เหมือนถ้าฉันไม่ยกโทษให้พวกเธอ ฉันก็จะกลายเป็นคนชั่วร้ายที่ไม่มีทางแก้ตัว"
"เย่หยิน อย่าเอาความใจดีของฉันมาเป็นอาวุธที่พวกเธอจะทำร้ายฉันสิ ไม่ใช่บอกว่าฉันยั่วยวนอาจารย์หรอกเหรอ? ต่อหน้าผู้อำนวยการเฉิน เธอกล้าพูดกับแม่เธอแบบนั้นอีกไหม? กล้าไหม?"
ไอ้ยัยหนูตาย นี่เธอกำลังบังคับให้ตัวเองยอมรับว่าเย่เจี้ยนไม่เคยยั่วยวนอาจารย์
"จะเป็นไปได้ยังไง ฉันจะพูดแบบนั้นได้ยังไง" เย่หยินส่ายหน้า น้ำตาไหลไม่หยุด ใบหน้าแดงก่ำ ดูเหมือนจะเป็นห่วงเย่เจี้ยนจริงๆ "มันเป็นไปไม่ได้หรอก พี่จะไปยั่วยวนอาจารย์ได้ยังไง! ไม่มีทาง"
แล้วหันไปพูดกับซุนตงฉิงว่า "แม่คะ ถ้าแม่ยังทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่อีก หนูจะไม่ยกโทษให้แม่อีกเลย! พี่ไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นหรอก! แม่อย่าพูดเหลวไหลนะ!"
ผู้อำนวยการเฉินมองดูเหตุการณ์นี้ ใบหน้าเคร่งขรึมราวกับน้ำ
ทั้งครอบครัวมารังแกเด็กกำพร้าคนหนึ่ง ช่างโหดร้ายจริงๆ!
"มานี่ นักเรียนเย่เจี้ยน มาทางนี้" ผู้อำนวยการเฉินโบกมือเรียก ถอดปากกาที่หนีบไว้ที่อกเสื้อออกมา "เขียนตัวอักษรให้ฉันดูหน่อย ฉันอยากรู้ว่าลายมือเธอแย่ขนาดต้องให้นักเรียนเย่หยินช่วยเขียนจดหมายรักจริงๆ หรือเปล่า"
เย่หยินที่ถูกเอ่ยชื่อสีหน้าเกร็งไปชั่วขณะ ทำไมยังจะให้ไอ้ยัยหนูตายเขียนตัวอักษรอีก!
แต่ก็แค่เขียนตัวอักษร... ผลักเย่เจี้ยนทีหนึ่ง แอบสะใจในใจพลางพูดว่า "พี่คะ เขียนดีๆ นะ ไม่ต้องกลัว พี่บริสุทธิ์ หนูรู้! ทั้งหมดเป็นแม่พูดเรื่อยเปื่อย หนูโกรธจนแทบตายแล้ว"
"ฉันไม่กลัวหรอก แค่กลัวว่าพอเขียนออกมาแล้วเธอจะเสียหน้า" เย่เจี้ยนยิ้มเย็นชา มองดูสีหน้าที่เกร็งค้างของอีกฝ่าย ในใจก็รู้สึกสะใจอีกครั้ง
รับปากกามา เขียนตัวอักษรหนึ่งบรรทัดลงบนกระดาษขาวอย่างลื่นไหลราวกับเมฆและสายน้ำ
เมื่อเขียนเสร็จ ส่งตัวอักษรหนึ่งบรรทัดให้ผู้อำนวยการเฉิน เย่เจี้ยนยิ้มพูดว่า "เชิญท่านดูสิคะ ว่าฉันยังต้องขอให้นักเรียนเย่หยินช่วยเขียนจดหมายรักอีกไหม? พูดตามตรง ลายมือของเธอ ฉันยังไม่เห็นอยู่ในสายตาเลย"
เย่หยินที่สีหน้าเกร็งตอนนี้หน้าซีดสลับแดง แอบกัดกรามแน่น
"รองนายกเทศมนตรีเหย่ เชิญท่านดูเองเถอะค่ะ ท่านเห็นมามาก คงจะรู้ทันทีที่เห็น" ผู้อำนวยการเฉินหยิบตัวอักษรที่เย่เจี้ยนเขียนส่งไป "นักเรียนเย่หยิน จริงๆ แล้วต้องเรียนรู้จากนักเรียนเย่เจี้ยนให้มากกว่านี้"


## บทที่ 34 ทำลายภาพลักษณ์ตัวเอง

รองนายกเทศมนตรีเหย่ที่มักจะรักษาภาพลักษณ์และไม่ค่อยพูดมากนัก รับกระดาษมาดู รู้สึกว่าวันนี้ตัวเองเสียหน้าทั้งต่อหน้าและลับหลัง!
นี่เรียกว่าไม่สวยงามหรือ? นี่เรียกว่าลายมือไก่เขี่ยหรือ?
แกตาบอดหรือไง?
เย่จื้อฟานอยากจะเอากระดาษแผ่นบางในมือฟาดหน้าซุนตงฉิง เขาทำหน้าเย็นชาลุกขึ้นยืน พูดกับผู้อำนวยการเฉินว่า: "ท่านผู้อำนวยการ ผมมีงานราชการที่ต้องจัดการ เรื่องของโรงเรียนขอรบกวนท่านช่วยดูแลด้วย"
ยัดกระดาษใส่มือภรรยา พูดกัดฟันว่า: "กูมาเสียเวลาพาแกมาขายหน้า! ยังทำให้ลูกสาวพลอยเดือดร้อนอีก!" พูดจบก็เดินจากไปทันที
"ใช่ๆๆ วันนี้ฉันมาขายหน้าจริงๆ โอ้ ฉันนี่มัน..." พอเปิดกระดาษดู ซุนตงฉิงถึงกับตะลึง พูดไม่ออก
ตอนนี้เย่หยินเห็นแม่ของตัวเองรับผิดชอบทุกอย่าง ในใจก็เริ่มสงบลง พอเห็นซุนตงฉิงดูเหมือนจะได้รับความกระทบกระเทือนอย่างหนัก เธอก็เป็นห่วงขึ้นมา "แม่คะ อย่าโทษตัวเองเลย พี่จะ..."
สายตาตกลงบนกระดาษ ดวงตาของเย่หยินเบิกกว้างทันที เป็นไปไม่ได้! นี่จะเป็นลายมือของเย่เจี้ยนได้ยังไง!
กระดาษค่อยๆ ร่วงจากมือเธอ เห็นตัวอักษรที่สง่างามสดใส สะอาดสะอ้านและมีบุคลิก ประทับอยู่บนกระดาษขาว
ตัวอักษรสะท้อนตัวตน ดูเหมือนจะสวยงามและสูงส่ง แต่แฝงไว้ด้วยความคมกริบ แสดงถึงความยิ่งใหญ่อย่างแยบยล
เย่เจี้ยนยื่นมือรับกระดาษที่กำลังจะตกพื้นได้พอดี ยิ้มอ่อนโยนให้เย่หยินที่ดูเหมือนถูกสายฟ้าฟาด พูดว่า: "ฉัน ยังต้องให้เธอมาเขียนจดหมายรักแทนด้วยหรือ? เย่หยิน ตอนนี้เธอทำลายภาพลักษณ์ตัวเองจริงๆ อยู่ที่นี่ดีๆ อธิบายกับผู้อำนวยการเถอะ"
ในตอนนั้น เย่หยินอยากจะเป็นลมไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด ดีกว่าถูกคนที่ตัวเองดูถูกเยาะเย้ย
เย่เจี้ยนกลับเข้าห้องเรียนเพื่อเข้าเรียนภาคค่ำ ได้รับสายตาจับจ้องจากเพื่อนร่วมชั้นทั้งห้อง เมื่อได้เห็นใบหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าเหล่านี้อีกครั้ง รอยยิ้มที่มุมปากของเย่เจี้ยนก็ไม่จางหายไป
ทุกอย่างจะผ่านไป และเธอไม่ต้องกลัวอีกต่อไป ไม่ต้องกังวลอีกต่อไป ก้าวแรกที่ยากที่สุดเธอก็ก้าวผ่านมันได้แล้ว
นั่งที่ที่ของตัวเอง เพื่อนข้างๆ ไม่ใช่ใครอื่น คือจางปิน
"ขอบคุณนะ จางปิน" ขอบคุณที่ยอมออกมาพูดความยุติธรรมแทนเธอ
ชาติที่แล้วเธอติดค้างคำขอบคุณเขา ชาตินี้ต้องพูดออกมาด้วยตัวเองให้ได้
เย่เจี้ยนเงยหน้า ดวงตาดำสนิทเปล่งประกายยิ้ม พูดช้าๆ อย่างจริงจังว่า: "ขอบคุณมากๆ จริงๆ!"
จางปินหัวเราะเอ๋อๆ ในดวงตาสะท้อนใบหน้าของเย่เจี้ยนที่เหมือนดอกกุหลาบบาน ยังดูเขินอายอยู่ พูดว่า: "เธอเปลี่ยนไปมากเลยนะ สวยขึ้นกว่าเดิมตั้งเยอะ"
เป็นคำชมที่จริงใจและบริสุทธิ์ เย่เจี้ยนยิ้มจนตาหยี ดวงตาเป็นประกายเหมือนน้ำพุที่ไหลริน สวยงามเจิดจ้า "ขอบคุณค่ะ"
เพราะความช่วยเหลือของเขา ทำให้ภาพลักษณ์ของเย่หยินไม่บริสุทธิ์ผุดผ่องอีกต่อไป เรื่องเขียนจดหมายรักให้อาจารย์จะกลายเป็นจุดด่างพร้อยในชีวิตการเรียนของเธอตลอดไป
"ไม่ต้องเกรงใจหรอก ฉันแค่ทนไม่ได้ที่เห็นเธอชอบรังแกเธอ ชู่... อาจารย์มาแล้ว..." เด็กหนุ่มที่กำลังพูดรีบนั่งตัวตรง ไม่กล้ากระซิบคุยอีก
เย่เจี้ยนก้มหน้า เปิดหนังสือภาษาอังกฤษ และเข้าสู่ชีวิตนักเรียนอย่างรวดเร็ว
ค่ำคืนค่อยๆ มืดลง โรงเรียนที่ปิดไฟแล้วเงียบสงัด บางครั้งมีแมวจรจัดวิ่งผ่าน ส่งเสียงร้องที่ชวนขนลุก
ผู้อำนวยการเฉินที่เพิ่งประชุมเสร็จและจัดการเรื่องอาจารย์เคอแล้วยังไม่ได้นอน เขายังอยู่ในห้องทำงานไม่ได้กลับ สายตามองโทรศัพท์ตั้งโต๊ะที่ยังไม่ดัง แล้วก็ก้มดูนาฬิกาข้อมือ
ขณะที่รอสายโทรศัพท์ ในหัวของเขาก็อดนึกถึงเหตุการณ์ช่วงเย็นวันนี้ไม่ได้


## บทที่ 35 ตัวตนที่แท้จริงของผู้อำนวยการเฉิน

ผู้อำนวยการเฉินที่ยอมอยู่ในโรงเรียนจงซวี่ตามคำสั่งของกองทัพ เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกหวั่นไหวเพราะนักเรียนคนหนึ่ง
เย่เจี้ยน นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2/2 นอกจากจะทำให้เขาตกตะลึงแล้ว ยังทำให้เขาเห็นดาวดวงใหม่ที่เจิดจ้าค่อยๆ ทอแสงขึ้นมา เธอไม่ได้ปิดบังความสามารถของตัวเอง แต่ใช้วิธีที่ทำให้ทุกคนในโรงเรียนจดจำเธอได้ด้วยการก้าวขึ้นมายืนแถวหน้า
นักเรียนที่มีความสามารถพิเศษเช่นนี้ เพราะต้องอาศัยบ้านคนอื่น จึงจำเป็นต้องกดความสามารถของตัวเองไว้ ระมัดระวังตัวในการดำรงชีวิต แต่ก็ยังไม่สามารถอยู่อย่างสงบได้ ทำให้รู้สึกสงสารเธอจริงๆ
เมื่อถูกบีบจนถึงทางตัน เธอก็ไม่ยอมอดทนอีกต่อไป ไม่ปิดบังความสามารถของตัวเองอีก แต่ใช้วิธีที่ทำให้ทั้งครูและนักเรียนทั้งโรงเรียนจดจำเธอได้ในการปรากฏตัว
ต้องบอกว่า เขารู้สึกขอบคุณครอบครัวของรองนายกเทศมนตรีเหย่ที่บีบบังคับเธอ ไม่อย่างนั้นไข่มุกที่ถูกฝุ่นเกาะก็อาจจะจมหายไปเลย
เสียงโทรศัพท์ตั้งโต๊ะดังขึ้นกะทันหัน ขัดจังหวะความคิดของผู้อำนวยการเฉิน เมื่อยกหูโทรศัพท์ขึ้น บรรยากาศของนักวิชาการในตอนกลางวันก็หายไป กลายเป็นความแข็งกร้าวเหมือนเหล็กกล้า "ผมเฉินตงเฟิงครับ"
เสียงในโทรศัพท์แว่วมาเบาๆ แข็งกร้าวเหมือนเหล็กกล้าเช่นกัน "อีกห้านาทีจะถึง"
"ได้!" ผู้อำนวยการเฉินวางสาย หยิบเสื้อนอกสีดำที่พาดไว้บนเก้าอี้ทำงาน ปิดไฟห้องทำงาน ร่างสูงอย่างน้อย 180 เซนติเมตรของเขาก็กลืนหายไปในความมืด
เขาเดินตรงไปที่ด้านหลังตึกสำนักงาน ที่นั่นคือห้องเย็นของโรงเรียนที่กองทัพลงทุนสร้าง
ทุกคนรู้ว่าโรงเรียนจงซวี่สร้างห้องเย็นเพื่อเก็บเนื้อสด ผัก และผลไม้สด เพื่อรับประกันคุณภาพอาหารของนักเรียน แต่ไม่มีใครรู้ว่าใต้ห้องเย็นคือสถานีขนถ่ายน้ำมัน
การสนับสนุนด้านโลจิสติกส์ต้องมีการรับประกัน กองทัพไม่เคยเอาไข่ทั้งหมดใส่ในตะกร้าใบเดียว
ผู้อำนวยการเฉินเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนมากี่ปี ก็ดูแลห้องเย็นมากี่ปี
ไม่มีใครรู้ว่าผู้อำนวยการโรงเรียนที่มีบุคลิกนักวิชาการและผมขมับเริ่มหงอกนี้ เคยเป็นมือสไนเปอร์ระดับโลกก่อนปลดประจำการ
ทหารที่มาไม่รู้ รองผู้บังคับกองร้อยที่มาด้วยรู้
ที่นี่ไม่เพียงมีมือสไนเปอร์ระดับโลก ยังมีจ่าทหารระดับหนึ่งอายุ 70 ปีที่แม้แต่ผู้บังคับบัญชาเห็นก็ต้องทำความเคารพ
รองผู้บังคับกองร้อยกระโดดลงจากที่นั่งข้างคนขับ วิ่งเหยาะๆ มาหาผู้อำนวยการเฉินที่รออยู่แล้ว ยืนตรงทำความเคารพอย่างไม่มีข้อบกพร่อง "รบกวนท่านอีกแล้ว ช่วงนี้คลังน้ำมันตึงตัว การเติมคลังสำรองจะล่าช้าออกไป"
"สงครามระเบิด ทรัพยากรย่อมตึงตัว" ผู้อำนวยการเฉินพูดสั้นๆ รวันดาปี 94 ยูโกสลาเวียและบอสเนียปี 95 สงครามทั้งสามครั้งส่งผลกระทบต่อนานาชาติ
ฝั่งจีนเพิ่มกำลังทหารตามแนวชายแดนในช่วงไม่กี่ปีนี้ เพื่อป้องกันไม่ให้ใครฉวยโอกาสมาท้าทายศักดิ์ศรีของประเทศ
หมู่บ้านฟู่จวินเป็นจุดผ่านที่จำเป็นในการขนส่งอาวุธเหนือใต้ การจัดหาและเติมคลังน้ำมันสำรองต้องตามให้ทัน ห้ามทำให้เรื่องใหญ่ล่าช้า
คลังน้ำมันอยู่ใต้ดิน ข้างล่างมืดสนิท ไม่มีแสงสว่างแม้แต่น้อย
เพื่อป้องกันไฟฟ้าลัดวงจรก่อให้เกิดอันตราย ในคลังน้ำมันไม่มีการติดตั้งไฟฟ้า
ทหารที่ลงไปขนน้ำมันใช้ไฟฉายบนหมวกนิรภัย เคลื่อนย้ายถังน้ำมันทีละถังออกมาด้วยรถยกภายในอย่างรวดเร็ว
ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา รถบรรทุกก็สตาร์ทเครื่องอีกครั้ง ค่อยๆ ออกจากโรงเรียนไป
เสียงเครื่องยนต์ค่อยๆ ห่างออกไป จนกระทั่งไม่ได้ยินเสียงอีก เย่เจี้ยนจึงค่อยๆ หลับตาลง


## บทที่ 36 ชื่อเสียงเริ่มเป็นที่รู้จัก

ไม่ว่าจะเป็นชาติที่แล้วหรือตอนนี้ การนอนของเธอก็ตื้นเหมือนกัน เสียงเบาๆ นิดหน่อยก็ทำให้ตื่นได้
แต่โชคดีที่พอตื่นขึ้นมาแล้วรู้ว่าตัวเองปลอดภัย ก็สามารถหลับต่อได้อย่างรวดเร็ว
แต่คืนนี้รถห้องเย็นที่มาดูแปลกไปหน่อย
ตอนมาก็บรรทุกของเต็มคัน ตอนกลับก็ยังเต็มคันเหมือนเดิม ราวกับไม่ได้ขนของลงแล้วกลับไป
เย่เจี้ยนพลิกตัวเบาๆ หลับตาลงพร้อมรอยยิ้มมุมปาก ไม่นานก็หลับไปอีกครั้ง
ตอนเช้าไม่ถึงตีห้าครึ่ง เย่เจี้ยนล้างหน้าแต่งตัวเสร็จแล้ว สวมชุดนักเรียนวิ่งไปที่สนามกีฬาคนเดียว สนามของโรงเรียนจงซวี่ใหญ่เท่าสนามฟุตบอลสองสนาม วิ่งรอบสนาม 14 รอบครึ่งก็ประมาณ 12 กิโลเมตร
ประสบการณ์จากชาติที่แล้วบอกเธอว่า การฝึกฝนต้องทำอย่างต่อเนื่อง มีกำลังกายที่เพียงพอ ร่างกายที่แข็งแรง เมื่อเจอภัยอันตรายก็จะสามารถปกป้องตัวเองได้โดยไม่ต้องพึ่งคนอื่น
หลังจากวิ่งครบ 14 รอบครึ่ง กริ่งปลุกของโรงเรียนถึงดังขึ้น บนสนามก็เริ่มมีนักเรียนมาวิ่งออกกำลังกายตอนเช้าแล้ว
ส่วนเย่เจี้ยนที่กลับมาที่หอพักพอดีเจอกับเซียซือเฟิงที่กำลังจะไปล้างหน้าแปรงฟัน เธอคงจะยังไม่ตื่นเต็มที่ หาวพลางสั่งตามความเคยชิน "เฮ้ย ไปต้มน้ำร้อนให้พวกเราหรือยัง"
พูดจบ เซียซือเฟิงนึกขึ้นได้อะไรบางอย่าง สีหน้าแข็งทื่อทันที ในดวงตาฉายแววหวาดกลัวชัดเจน วิ่งหนีออกจากหอพักไป
"อรุณสวัสดิ์" ถานเหวยเม้มริมฝีปาก พูดทักทายเสียงเบา แล้วรีบจากไปเช่นกัน
แต่ก่อนต่างคนต่างเชิดหน้าชูคอ ตอนนี้กลับเป็นเหมือนหนูเจอแมว
เย่เจี้ยนส่ายหน้าพลางยิ้ม ต้มน้ำร้อนเช็ดตัวแล้วอุ้มหนังสือไปที่โรงอาหารเพื่อกินอาหารเช้า
"ดูสิ นั่นไงผู้หญิงคนนั้น พวกเธอรู้จักเธอไหม"
"เธอเป็นอะไรเหรอ หน้าตาก็สวยดี ผิวก็ดี"
"ก็คนที่ฉันเล่าให้พวกเธอฟังเมื่อคืนไงล่ะ ผู้หญิงที่มีความจำดีเป็นพิเศษน่ะ โอ้แม่เจ้า นึกถึงตอนนี้ก็ยังน่ากลัวอยู่เลย"
มีนักเรียนหญิงหลายคนเดินผ่านไปแล้วก็กระซิบกระซาบกัน แถมยังกลัวว่าเย่เจี้ยนจะได้ยิน เสียงเบากว่าตอนคุยกันในห้องเรียนเสียอีก "อ๋อ เธอคนนั้นเอง สวยจริงๆ ด้วย ทำไมก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยินใครพูดถึงเลยนะ"
ไม่เพียงแต่นักเรียนหญิง นักเรียนชายก็คุยกันด้วย ช่วงเวลาอาหารเช้าเพียงครู่เดียวก็ทำให้ ม.2/2 ที่เมื่อวานยังไม่มีเรื่องอะไร รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในห้องผู้อำนวยการ
พอพวกเขากลับมาที่ห้องเรียนทีละคนสองคน เห็นเย่เจี้ยนที่รุ่นพี่รุ่นน้องต่างพูดถึง ความรู้สึกก็ซับซ้อนมาก
ความจำดี? จำเรื่องเมื่อเดือนก่อนได้? แถมยังจำได้ทุกคำพูดของทุกคนในตอนนั้น?
ฟังแล้วทำไมถึงน่ากลัวขนาดนี้!
เด็กผู้ชายในห้องคนหนึ่งที่ชอบรังแกเย่เจี้ยน ยังคาบซาลาเปาเดินมา ทิ้งตัวนั่งบนโต๊ะของเย่เจี้ยน พูดอย่างไม่เชื่อว่า "เย่เจี้ยน เมื่อคืนพวกเราพูดอะไรกันบ้าง"
เย่เจี้ยนที่กำลังทบทวนวิชาภาษาเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ ชี้นิ้วไปที่โต๊ะ พูดเสียงเรียบว่า "ฉันไม่ชอบการกระทำแบบนี้ของคุณ กรุณาลงไป"
"อ๋อ เย่หยินไม่อยู่ เธอกล้าขึ้นนะ" เด็กผู้ชายหัวเราะฮิๆ จงใจขยับตัวส่ายโต๊ะ ท้าทายว่า "เธอไม่ชอบแล้วจะทำไม จะทำอะไรฉัน... โอ๊ย โอ๊ย เจ็บ เจ็บ... ปล่อย ปล่อยนะ"
คำพูดท้าทายกลายเป็นคำขอร้องในพริบตา เย่เจี้ยนลุกขึ้นคว้านิ้วชี้ที่เด็กผู้ชายชี้มา แล้วออกแรงบิดออกไปข้างนอกกดลง
เจ็บขนาดนั้น... ทำให้เด็กผู้ชายจับข้อมือตัวเองร้อง "โอ๊ยๆ" ขึ้นมาทันที


## บทที่ 37 ไม่ใช่กระดูกฉันที่หัก

เย่เจี้ยนเคยพบทหารที่ปลดประจำการมากมายที่บริษัทรักษาความปลอดภัย รวมถึงทหารหน่วยพิเศษที่ปลดประจำการด้วย
เธอได้เห็นวิธีการฝึกฝนอย่างหนัก การต่อสู้ วิธีการสังหารด้วยท่าเดียว และวิธีการโจมตีก่อนอย่างฉับพลัน
บางคนที่เก่งมากๆ ถึงขนาดที่เธอเห็นพวกเขาปรากฏตัวบนโทรทัศน์
ตั้งแต่อายุ 21 ถึง 23 ปี นี่คือช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของเธอ และเป็นช่วงที่เธอได้เรียนรู้มากที่สุดด้วย
ความทุกข์ทรมานในอดีตเหล่านั้น จนถึงวันนี้เธอถึงได้รู้ว่า แท้จริงแล้วมันคือพรที่สวรรค์มอบให้เธอ
"เจ็บไหม? คงไม่เจ็บมากหรอก ฉันยังไม่ได้ออกแรงเลย" เย่เจี้ยนยิ้มน้อยๆ ดวงตาสดใสเป็นประกายระยิบระยับราวกับหินสีดำที่เปล่งแสง "ขอร้องให้คุณลงไป ถ้าไม่ลง จะให้ฉันลุกขึ้นมาขอร้องเองหรือไง พอฉันลุกขึ้นมาขอร้อง คุณก็บอกว่าเจ็บ เหลียวเจี้ยน คุณทำให้ฉันลำบากใจจริงๆ นะ"
เสียงใสกังวานของเธอราวกับสายน้ำจากภูเขา ทั้งตัวเธอ รอยยิ้ม และน้ำเสียง ทำให้คนรู้สึกเหมือนได้พักผ่อนริมภูเขาติดลำธาร ฟังเสียงน้ำไหลริน
นี่คือเย่เจี้ยน? เป็นเย่เจี้ยนจริงๆ หรือ?
เย่เจี้ยนที่พวกเขารู้จัก...เป็นคนที่อ่อนน้อมเกินไป เชื่องช้าเกินไป! คุณพูดอะไร เธอก็แค่ยิ้มฟัง คุณด่าเธอ เธอก็แค่นั่งฟังเงียบๆ เหมือนตุ๊กตาไม้ที่ไร้วิญญาณ ทำตามที่พวกเขาบอกทุกอย่าง ไม่มีความคิดเป็นของตัวเองเลย!
ตอนนี้ เสียงร้องโอดโอยของเหลียวเจี้ยนทำให้เพื่อนร่วมชั้นทุกคนตระหนักในทันทีว่า เย่เจี้ยนคนที่พวกเขารู้จักหายไปแล้ว! ภายใต้การรังแกของเพื่อนร่วมชั้น ภายใต้การกดดันของเย่หยิน เย่เจี้ยนที่อ่อนน้อมคนนั้นหายไปแล้ว
"เอ่อ เย่เจี้ยน เธอ...เบาๆ หน่อย เบาๆ หน่อย ถ้าหักกระดูกแล้วไม่ดีกับใครทั้งนั้น" เด็กผู้ชายคนอื่นๆ ลังเลที่จะพูด มองนิ้วของเหลียวเจี้ยนที่ถูกบิดจนผิดรูป ทำให้พวกเขารู้สึกเจ็บนิ้วตัวเองไปด้วย
เย่เจี้ยนยิ้มมองพวกเขาแวบหนึ่ง ทุกคนล้วนเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่เธอจำได้ทันทีที่เห็น และเป็นเด็กผู้ชายที่ชอบรังแกเธอ
หนึ่ง สอง สาม สี่...รวมคนที่อยู่ในมือด้วย ดีจัง ครบทั้งห้าคนพอดี
"หักกระดูกก็เขาเจ็บ ไม่ใช่ฉันเจ็บ แล้วทำไมฉันจะไม่ดีล่ะ?" เย่เจี้ยนออกแรงเพิ่มอีกนิดหนึ่ง ได้ยินเสียงร้องของเหลียวเจี้ยนดังขึ้นอีกหลายระดับ ทำให้เด็กผู้ชายสี่คนที่กำลังจะเกลี้ยกล่อมถอยหลังไปพร้อมกันหลายก้าว
เหลียวเจี้ยนร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด "หัก หักแล้ว! ปล่อย ปล่อยเร็ว..."
"ยังจะให้ฉันขอร้องให้คุณลงไปอีกไหม?" เย่เจี้ยนรู้ดีว่าตัวเองออกแรงแค่ไหน อีกอย่าง เธอก็ไม่มีทางบิดนิ้วเพื่อนร่วมชั้นจนหักจริงๆ หรอก "ต่อไปจะกล้ารังแกฉันอีกไหม?"
โอ้แม่เจ้า ใครจะกล้าอีกล่ะ!
ปกติดูเหมือนรังแกง่าย ความจริงก็รังแกง่ายจริงๆ แต่พอระเบิดออกมาที...ทำเอาทนไม่ไหว
"ไม่แล้ว ไม่แล้ว ฉันสาบาน ฉันสาบาน! เฮ้ย! โอ๊ย เจ็บๆๆ" เหลียวเจี้ยนที่รู้สึกว่านิ้วกำลังจะหักขอโทษติดๆ กัน จนกระทั่งนิ้วเริ่มชา ถึงได้รับการปล่อยตัว
เหลียวเจี้ยนที่นิ้วได้รับอิสรภาพสะบัดมือ มองมาด้วยสายตาที่มีแววอาฆาต "เย่เจี้ยน เธอ เธอ เธอ...เฮ้ย!"
เย่เจี้ยนที่สบตากับเขาอย่างเรียบเฉยหรี่ตาลง สายตากลับดุดันกว่าอีกฝ่ายเสียอีก
ทำให้เหลียวเจี้ยนที่พูดคำว่า "ดี" สามครั้งติดรู้สึกใจหายวาบ สุดท้ายก็จำต้องนั่งกลับที่ด้วยความไม่พอใจ
เย่เจี้ยนเลิกคิ้ว หัวเราะเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจกับความไม่พอใจของเขา


## บทที่ 38 เขาเป็นพระเอกจริงหรือ

"พ่อของเขามีเส้นสายในตำบล ระวังตัวหน่อยนะ" จางปินที่เดินเข้ามาจากด้านหลังห้องเรียนพูดเบาๆ ขณะนั่งลงที่ที่นั่งของตัวเอง "ได้ยินว่ามีเส้นสายในเมืองด้วย พ่อผมสั่งเป็นพิเศษว่าอย่าไปหาเรื่องเขาที่โรงเรียน"
พ่อของจางปินเป็นตำรวจที่สถานีตำรวจในตำบล รู้จักเส้นสายต่างๆ ในตำบลดี
เมื่อได้ยินดังนั้น เย่เจี้ยนก็ยิ้มอย่างเรียบเฉย "ฉันแค่ตอบโต้กลับไปเท่านั้นเอง เขามีเส้นสาย แล้วจะทำอะไรฉันได้ล่ะ?"
นั่นก็จริง หลังจากคิดในใจแล้ว จางปินก็โยนความกังวลทิ้งไป แล้วถามอย่างสนใจ "เมื่อกี้เท่มากเลย คุณไปเรียนท่าจับล็อคมาจากที่ไหน?" ด้วยความที่มีพ่อเป็นตำรวจ จางปินจึงพอมองออกบ้างจากการซึมซับ
เย่เจี้ยนหยิบหนังสือคณิตศาสตร์ที่ต้องทดสอบช่วงเช้านี้วางบนโต๊ะ เปิดไปที่หน้าแบบฝึกหัด ก้มหน้าพยักเบาๆ ยิ้มพลางตอบว่า "ไม่ได้เรียนหรอก แค่ดูเฉยๆ"
ดูแล้วก็จำได้ จำได้แล้วก็เรียนรู้เอง
คำตอบที่เรียบง่ายของเธอทำให้จางปินอึ้งไปพักใหญ่ ก่อนจะพูดอย่างอัดอั้นว่า "ดูแป๊บเดียวก็เรียนได้เลย จะให้พูดอ้อมๆ หน่อยได้มั้ย?"
โดนกระแทกใจอีกแล้ว
มีเสียงฝีเท้าเป็นจังหวะดังมาจากนอกห้องเรียน ทั้งสองคนรีบจัดท่านั่งให้เรียบร้อย นั่งตัวตรงกว่าเพื่อนร่วมชั้นทุกคน
คนแรกที่เข้ามาคืออาจารย์เคอ ตามด้วยทหารในชุดเครื่องแบบสามนาย ที่มีบุคลิกเคร่งขรึมและสง่างาม
การที่มีทหารปรากฏตัวในโรงเรียนไม่ใช่เรื่องแปลก ทุกปีจะมีสักสองสามครั้งที่พวกเขามาบรรยายเรื่องการระวังภัยพื้นฐานให้นักเรียนฟัง
แต่ทหารที่มาครั้งนี้ ทำให้นักเรียนทุกคนกลั้นหายใจด้วยความตื่นเต้น
นักเรียนหญิงถึงกับจ้องตาไม่กะพริบไปที่นายทหารยศพันตรีหนุ่มที่เดินตามการนำของอาจารย์เคอขึ้นไปบนแท่นบรรยาย
หล่อมาก... จนแทบละลาย!
เย่เจี้ยนไม่คิดว่าจะได้เจอเซี่ยจินหยวนอีกครั้งในห้องเรียนของตัวเอง สายตาของเธอกวาดมองเขาเพียงแวบเดียวแล้วก็ก้มหน้าลง
"ขอโทษที่ไม่ได้แจ้งล่วงหน้าและต้องรบกวนเวลาทบทวนตอนเช้าของพวกคุณ"
เซี่ยจินหยวนถอดหมวกทหารวางบนโต๊ะบรรยายเบาๆ ตราแผ่นดินอันสง่างามหันไปทางนักเรียน 62 คนที่นั่งอยู่ด้านล่าง "ผมขอเวลาสิบนาที และหวังว่าทุกคนจะตั้งใจฟังในขณะที่ผมพูด"
เมื่อเขาถอดหมวกออก เผยให้เห็นหน้าผากอันสะอาดสะอ้าน ใบหน้าหล่อเหลาทำให้นักเรียนหญิงหลายคนถึงกับตะลึง
น้ำเสียงของเขาแฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขามของทหาร ทุ้มต่ำและมีความเย็นชาแฝงอยู่
สายตาของเขากวาดมองจากซ้ายไปขวาของห้องเรียน แม้แต่ตอนที่ผ่านเย่เจี้ยนก็ไม่ได้หยุดมองแม้แต่น้อย ราวกับจำเธอไม่ได้
การจ้องมองของเขาทำให้นักเรียนทุกคนรู้สึกเหมือนย้อนกลับไปสมัยประถม ไม่เพียงแต่นั่งหลังตรง ยังเอามือไพล่หลังอีกด้วย
"ดีมาก" เซี่ยจินหยวนที่สามารถทำให้นักเรียนทุกคนสงบด้วยสายตาเพียงแวบเดียว หรี่ตาดำลึกลงเล็กน้อย ไม่ได้ฉายแววเย็นชาอีกต่อไป
เขาวางมือทั้งสองข้างบนโต๊ะบรรยาย โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงเสน่ห์อย่างช้าๆ "วันนี้เราจะพูดถึงวิธีการเพิ่มความระมัดระวัง การสังเกตคนที่แฝงตัวอยู่รอบๆ ตัวเรา สอบถามความเคลื่อนไหวของกองทัพ การขโมยข้อมูลกองทัพ..."
เมื่อเขาเริ่มพูด เย่เจี้ยนก็ไม่ได้ก้มหน้าอีกต่อไป แต่ตั้งใจฟังและจดจำทุกคำพูดของเขาอย่างเงียบๆ
จางปินฟังไปสักพัก ก็เอามือแตะหลังเย่เจี้ยนเบาๆ กระซิบว่า "สายตาน่ากลัวจัง ผมพนันได้เลยว่าเขาต้องเคยฆ่าคนมาแน่ๆ"


## บทที่ 39 หนูน้อยจ๋า

"บางประเทศมีระบบข่าวกรองขนาดใหญ่ พวกเขาไม่ได้ปฏิบัติการแค่ในประเทศของตัวเองเท่านั้น แต่ยังปฏิบัติการในประเทศอื่นๆ ด้วย"
"ผมหวังว่าพวกเราทุกคนจะช่วยกันรักษาความมั่นคงและความเจริญรุ่งเรืองของประเทศ เพื่อความสงบสุขและความสุขของพวกเรา โปรดระวังตัวและหลีกเลี่ยงจากสายลับ"
เซี่ยจินหยวนที่ยืนอยู่บนแท่นบรรยาย พูดด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แต่แววตากลับลึกล้ำและคมกริบ
แม้เขาจะยิ้มบางๆ คุณจะไม่มีทางคิดว่าเขาเป็นผู้ชายที่อ่อนโยน จะเห็นได้ทันทีว่าเขาเป็นชายที่เฉียบขาดมาก
ในขณะเดียวกัน เขาก็เป็นผู้ชายที่มีบารมีมาก
สง่างามและทรงพลัง ใบหน้าหล่อเหลาสุภาพ เวลายิ้ม ดวงตาสีดำเหมือนทะเลที่มีคลื่นระลอกเบาๆ เวลาจริงจัง เหมือนดาบโบราณที่ถูกชักออกจากฝัก ทั้งการเคลื่อนไหวและความนิ่งล้วนเต็มไปด้วยความสูงส่งที่ไม่มีใครเทียบได้
และไม่มีใครจะเหมาะกับการสวมชุดทหารมากกว่าเขา อินทรธนูสีทองดูสง่างามน่าเกรงขาม เครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มพอดีตัว ทุกการเคลื่อนไหวล้วนแสดงถึงความน่าเกรงขามของทหาร
อาจเป็นเพราะตอนนี้เขากำลังพูดกับนักเรียน เย่เจี้ยนเห็นว่าเขาได้ซ่อนความเฉียบคมที่เคยแสดงออกมาตอนจับกุมอาชญากรวันนั้น พูดอย่างใจเย็น ซ่อนความดุดันและความเด็ดขาดทั้งหมดไว้
"แม้ว่าจะเคยฆ่าคน แต่ก็เป็นคนเลว" เย่เจี้ยนมองเขาและตอบจางปินเบาๆ "พวกเขาเป็นทหาร การปกป้องประเทศเป็นหน้าที่ของพวกเขา ถือปืนปกป้องประเทศ คนที่ถูกฆ่าก็คือคนที่สมควรตาย"
กัปตันเซี่ยมีกลิ่นอายของการฆ่าที่น่าหวาดกลัว เหมือนกับที่เคยเห็นจากทหารหน่วยพิเศษที่ปลดประจำการที่บริษัทรักษาความปลอดภัยเมื่อก่อน จางปินบอกว่าเขาเคยฆ่าคน เย่เจี้ยนเชื่อแน่นอน
ทั้งสองคนกำลังคุยกันเบาๆ แม้จะไม่มีการเคลื่อนไหวมากนัก แต่ก็ตกอยู่ในสายตาของเซี่ยจินหยวน
สายตาของเขาลอบมองไปอย่างแนบเนียน หยุดอยู่ที่ใบหน้าของเย่เจี้ยนประมาณครึ่งวินาที ดวงตาลึกล้ำมืดลงเล็กน้อย ที่แท้หนูน้อยคนนี้เป็นนักเรียนชั้นมัธยมสองห้องสอง
"แม้ว่าพวกเธอจะเป็นแค่นักเรียน แต่ก็เป็นเป้าหมายหลักในการชักจูงของสายลับต่างชาติ" พูดถึงตรงนี้ ดวงตาสีดำที่มีรอยยิ้มบางๆ ของเซี่ยจินหยวนหยุดมองไปทางหนึ่งเบาๆ และมือซ้ายที่เขาวางบนแท่นบรรยายก็ทำสัญญาณอย่างรวดเร็วให้ทหารสองนาย
สายตาของเย่เจี้ยนจับจ้องทันที ตามทิศทางที่สายตาเขาหยุดอยู่ พยายามใช้หางตามองว่าใครคือ "เป้าหมาย" ที่พวกเขาล็อกเป้า
แต่เพิ่งจะจะมอง เซี่ยจินหยวนบนเวทีก็เรียกชื่อขึ้นมาทันที "นักเรียนหญิงที่นั่งคนที่สามจากท้ายในกลุ่มห้า เธอสามารถตอบได้ไหมว่าที่ผมพูดเมื่อกี้มีกี่วิธีที่ใช้ล่อลวงนักเรียน?"
คนที่สามจากท้ายในกลุ่มห้า... นั่นไม่ใช่เย่เจี้ยนหรอกหรือ?
พอเธอถูกเรียกชื่อ สายตาหกสิบกว่าคู่ในห้องก็หันมามองพร้อมกัน ต่างก็ไม่เข้าใจว่าทำไมในห้องมีนักเรียนมากมาย แต่กลับเรียกชื่อเธอ
ส่วนเย่เจี้ยนรู้ทันทีว่าเขากำลังขัดขวางไม่ให้เธอมองไปทางนั้น เพื่อไม่ให้เป้าหมายตื่นตัว
ภายใต้สายตาของเพื่อนร่วมชั้น เธอยืนขึ้นพร้อมรอยยิ้มบางๆ ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "นักเรียนที่กำลังหางาน ขอความช่วยเหลือ การเชิญทำวิจัย การจ่ายค่าตอบแทนตามชิ้นงาน... ส่วนใหญ่จะเริ่มต้นจากสถานการณ์ที่ดูสมเหตุสมผลเหล่านี้ เพื่อล่อลวงนักเรียน"
"ดีมาก ตอบได้ถูกต้อง เชิญนั่งลง" หนูน้อยตั้งใจฟังจริงๆ เซี่ยจินหยวนยิ้มบางๆ ที่มุมปาก และเมื่อกี้เธอคงอ่านสัญญาณมือของเขาออกด้วย เป็นเด็กที่ฉลาดและระมัดระวังมากจริงๆ


## บทที่ 40 ฉันไม่ใช่คนเลวนะ

แต่นั่นเป็นสัญญาณมือของหน่วยรบพิเศษ เธอจะรู้ได้อย่างไร?
เขาจับเวลาสิบนาทีได้อย่างแม่นยำ โดยไม่จำเป็นต้องดูนาฬิกา พอครบสิบนาทีพอดี เขาก็พูดว่า "หากนักเรียนมีข้อสงสัยใดๆ หรือพบเห็นบุคคลต้องสงสัย สามารถติดต่อกับหน่วยของเราหรือเจ้าหน้าที่ตำรวจท้องถิ่นได้ทันที"
"ขอรบกวนแล้ว ลาก่อน" เขาหยิบหมวกทหารที่วางอยู่บนโต๊ะ ปัดขอบหมวกตามความเคยชินก่อนสวม ปีกหมวกบังหน้าผากอันสะอาดสะอ้านของเขา เหลือเพียงดวงตาคมกริบและลึกล้ำดั่งอินทรี
เมื่อดวงตาคู่นี้กวาดมองนักเรียนในห้องอีกครั้ง มันหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเย่เจี้ยนชั่วครู่ นักเรียนคนอื่นไม่ทันสังเกต แต่เย่เจี้ยนรู้
เธอยิ้มน้อยๆ มองตอบเขาอย่างสงบ ริมฝีปากบางดั่งกลีบดอกไม้ขยับเบาๆ "สวัสดีค่ะ กัปตันเซี่ย"
หนูน้อยกล้าหาญ ถึงกับทักทายเขาด้วย
รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูจะลึกซึ้งขึ้นเล็กน้อย เซี่ยจินหยวนพยักหน้าให้อาจารย์เคอที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทางอ่อนล้า กล่าวคำอำลาอย่างสุภาพว่า "ขอรบกวนแล้ว" ก่อนจะพาทหารสองนายที่ยืนอยู่ที่ประตูเดินจากไปท่ามกลางสายตาของนักเรียนทั้งห้อง
แม้พวกเขาจะอยู่เพียงสิบนาที แต่อิทธิพลของเซี่ยจินหยวนนั้นยิ่งใหญ่เหลือเกิน พอเขาไป เสียงถอนหายใจ "เฮ้อๆๆ" ก็ดังไม่ขาดสาย
ส่วนใหญ่เป็นนักเรียนหญิง ความคิดยังไม่อาจกลับมาสู่ภาวะปกติได้
จนกระทั่งอาจารย์เคอหยิบแปรงลบกระดานตีบนโต๊ะ "ปัง ปัง" สองสามที เพื่อเตือน นักเรียนหญิงที่ยังไม่รวบรวมสมาธิได้ต่างแลบลิ้นเบาๆ แล้วหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านทบทวนอย่างว่าง่าย
"คาบแรกสอบคณิตศาสตร์ ฟังให้ดีทุกคน ใครทำให้ห้องเราได้คะแนนต่ำ ต้องคัดข้อสอบร้อยรอบ แล้วไปยืนรับโทษหน้าห้องหนึ่งสัปดาห์!"
ใกล้หมดเวลาเรียนพิเศษ อาจารย์เคอที่ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย พูดประโยคโกรธๆ ก่อนจะออกไป สายตาของเธอกวาดมองนักเรียนที่มักทำคะแนนแย่ในห้อง และหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเย่เจี้ยนนานถึงสิบวินาที
ดูเหมือนว่า ประโยคนี้จะพูดเจาะจงถึงเย่เจี้ยนโดยเฉพาะ
เย่เจี้ยนที่กำลังพลิกหนังสืออยู่ไม่สนใจสายตาที่มองมา ไม่ว่าเธอจะมองอย่างไร จ้องอย่างไร เธอก็ไม่ใส่ใจ
เสียงเพลงจากเครื่องกระจายเสียงของโรงเรียนหยุดลง ตามด้วยเสียงประกาศของนักเรียนมัธยมต้นปีที่สามที่พูดภาษาจีนกลางด้วยสำเนียงท้องถิ่นอันหวานๆ "ขอให้เย่เจี้ยน นักเรียนชั้นมัธยมต้นปีที่สอง ห้อง 2 รีบไปที่ห้องผู้อำนวยการด่วน ขอให้เย่เจี้ยน นักเรียนชั้นมัธยมต้นปีที่สอง ห้อง 2 รีบไปที่ห้องผู้อำนวยการด่วน"
อาจารย์เคอที่เพิ่งเดินมาถึงประตูห้องชะงักฝีเท้า สีหน้าที่บึ้งตึงมีแววลังเลผ่านไป ก่อนจะเดินจากไปอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าเย็นชา
เย่เจี้ยนรีบเดินไปที่ห้องผู้อำนวยการ เมื่อเคาะประตูและเข้าไป สิ่งที่เห็นคือเซี่ยจินหยวนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้รับแขก ส่วนผู้อำนวยการเฉินไม่อยู่
"ฉันเป็นคนเรียกเธอมา" เซี่ยจินหยวนเงยหน้าขึ้นมอง เห็นดวงตาใสแจ๋วของหนูน้อย ริมฝีปากบางก็โค้งขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เห็นเธอยังยืนอยู่ที่ประตูไม่ยอมเข้ามา เขาจึงโบกมือเรียก พูดอย่างสุภาพว่า "เข้ามาสิ มีเรื่องจะคุยด้วยสองสามเรื่อง"
ใบหน้าเต็มไปด้วยความระแวง คิดว่าเขาจะทำอะไรหรือ?
เย่เจี้ยนเห็นเขาปฏิบัติกับเธอเหมือนกำลังเล่นกับเด็ก เธอก้มลงมองร่างกายวัย 14 ปีของตัวเอง... ก็จริงที่ว่าตัวเล็กไปหน่อย ในห้องถือว่าเตี้ยที่สุด
ปิดประตู ไม่รอให้เขาพูด เธอเม้มปากยิ้มบางๆ พูดว่า "เรื่องเมื่อกี้ ขอโทษด้วยค่ะ ฉันมองไปโดยไม่ได้ตั้งใจ" หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ "แต่ตอนนี้ฉันก็ยังรู้ว่าคนที่คุณชี้ไปหมายถึงใคร แต่ฉันจะไม่บอกใครแน่นอน"


## บทที่ 41 ใจเย็นๆ หนูน้อย

"คนที่รู้ความลับมากเกินไปไม่ใช่เรื่องดี" เซี่ยจินหยวนถอดหมวกทหารออกอย่างไม่ใส่ใจ ทำให้เห็นรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าอันงดงามชัดเจนขึ้น "เธอรู้ภาษามือได้ยังไง? ใครสอนเธอมา?"
ใบหน้าหล่อเหลาที่มีรอยยิ้มบางๆ นั้นดูสุภาพและอ่อนโยน แต่กลับทำให้เย่เจี้ยนรู้สึกเครียดขึ้นมา
เขายิ้ม แต่แววตาของเขากลับคมกริบ ราวกับดาบที่สามารถฟันวิญญาณของคนให้ขาดเป็นสองท่อน พร้อมจะส่องประกายวาววับใส่เธอได้ทุกเมื่อ
เย่เจี้ยนไม่ได้นั่งตรงที่ที่เขาชี้ แต่นั่งเก้าอี้รับแขกที่อยู่ด้านข้างและใกล้ประตูที่สุด ตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ไม่มีใครสอน แค่บังเอิญเห็นท่าทางของคุณเท่านั้น"
"อ้อ? เก่งจังนะ แค่เห็นก็รู้ความหมายเลย" เซี่ยจินหยวนเลิกคิ้ว ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อย แต่ยังคงพูดด้วยท่าทีสบายๆ "เธอเปลี่ยนไปมาก แต่ลุงเกินยังคงปกป้องเธอสุดชีวิต"
จ่าทหารระดับหนึ่งวัยเจ็ดสิบปียืนอยู่ต่อหน้าผู้พัน เสียงแข็งแกร่งของเขาดังขึ้นทีละคำอย่างหนักแน่น "เสี่ยวเจี้ยนไม่มีปัญหาอะไรแน่นอน!"
การปกป้องของจ่าทหารระดับหนึ่ง ความชื่นชมของมือสไนเปอร์ระดับโลก เด็กสาวตรงหน้านี้จะมีอะไรที่น่าประหลาดใจให้เขาอีกนะ
ปู่เกิน? เย่เจี้ยนขยับนิ้วมือ ดวงตาเรียบเฉยเปล่งประกายคมกริบขึ้นมา จ้องมองเขาพลางพูดเสียงเย็น "ถ้าเกี่ยวกับปู่เกิน คุณก็สงสัยฉันใช่ไหม?"
นิสัยไม่เพียงแต่แรง แต่ยังแย่อีกด้วยนะ
เซี่ยจินหยวนยิ้มมองเธอ หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก็พูดอย่างผ่อนคลาย "เธอผ่อนคลายหน่อย ไม่ต้องเครียด พวกเรามีแต่ความเคารพต่อลุงเกิน จะไม่มีวันล่วงเกินเขาแน่นอน ที่ฉันเรียกเธอมา ไม่ได้สงสัยอะไร แค่จะเตือนเธอสักคำ"
"เหลียวเจี้ยน เธอปฏิบัติต่อเขาเหมือนปกติก็พอ"
นี่คือจุดประสงค์ที่แท้จริงที่เซี่ยจินหยวนเรียกเธอมา เตือนสักคำ เพื่อป้องกันไม่ให้เธอเข้าใจผิดแล้วก่อปัญหา
แม้จะเป็นเด็กสาว แต่เธอนิ่งพอที่จะทำให้เขาเชื่อว่า เธอไม่ใช่เด็กที่หุนหันพลันแล่นจนเก็บความลับไม่อยู่
เย่เจี้ยนไม่คิดจริงๆ ว่าเขาจะเตือนเธอตรงๆ แบบนี้ ใบหน้าแสดงความจริงจังขึ้นมา ดวงตาดำสนิทเป็นประกายจ้องมองเขานิ่งๆ ถามว่า "เขาเกี่ยวข้องกับคนที่จับได้ในภูเขาครั้งที่แล้วใช่ไหม?"
"ตอนนี้ตรวจสอบพบว่ามีความเกี่ยวข้องกันอยู่บ้าง แต่หนูน้อย นี่ไม่ใช่เรื่องที่เธอควรสนใจ" เซี่ยจินหยวนไม่ได้ระมัดระวังอะไร เตือนไปคำหนึ่ง เตือนอีกคำก็ไม่เป็นไร "ตอนนี้สิ่งที่เธอควรสนใจ ควรเป็นการเรียนของตัวเอง"
"เมื่อกี้ตอนที่ดึงแฟ้มประวัติการเรียนของเหลียวเจี้ยน บังเอิญเห็นตารางคะแนนของพวกเธอ..." รอยยิ้มที่มุมปากค่อยๆ ลึกขึ้น สายตาที่มองมาที่เธอเต็มไปด้วยความล้อเลียน "นักเรียนเย่เจี้ยน เธอยังต้องพยายามอีกเยอะนะ"
คะแนนที่แย่จนน่าอนาถของเธอไม่ใช่แค่เขาคนเดียวที่รู้ แทบจะเป็นเรื่องที่ทั้งโรงเรียนรู้กัน
ได้ยินอีกครั้งด้วยหูตัวเอง เย่เจี้ยนก็ยอมรับอย่างเรียบเฉย ยิ้มมุมปาก ตอบอย่างไม่ใส่ใจ "ยังไม่ได้แสดงความสามารถที่แท้จริงออกมา พวกนั้นไม่สำคัญหรอก"
เมื่อเผชิญหน้ากับเซี่ยจินหยวนที่ดูคล้ายคุณชายผู้สูงศักดิ์ เย่เจี้ยนไม่แม้แต่จะกะพริบตา ยังคงยิ้มลุกขึ้นยืน "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอกลับห้องเรียนก่อนนะคะ เดี๋ยวมีสอบ ต้องเตรียมตัวล่วงหน้า"
นิสัยของเด็กสาวไม่เบาเลย เขาแค่ลองหยั่งเชิงนิดหน่อย เธอก็ตั้งการ์ดขึ้นมาทันที แม้แต่นโยบายประนีประนอมสุดท้ายของเขา ก็ไม่สามารถทำลายความเย็นชาในดวงตาของเธอได้
หลังจากมองส่งเธอออกไป เซี่ยจินหยวนก็ผ่อนคลายหลังที่ตั้งตรงมาตลอด ทิ้งตัวพิงเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน เส้นสายด้านข้างจากหน้าผากถึงลำคอวาดเป็นเส้นโค้งที่งดงามและเซ็กซี่


## บทที่ 42 ใครกล้าดูถูกเธอ

ด้วยการดูแลของจ่าทหารระดับหนึ่ง และการชื่นชมจากมือสไนเปอร์ระดับโลก ตราบใดที่เธอไม่ทำให้ตัวเองเสียคน ด้วยความสามารถของเธอก็สามารถสร้างอนาคตที่สดใสได้
ลูกคนจนที่ประสบความสำเร็จ นี่เป็นความฝันที่พ่อแม่หลายคนปรารถนามิใช่หรือ? แต่น่าเสียดายที่รองนายกเทศมนตรีเหย่ไม่เข้าใจ
เสียงกริ่งคาบแรกดังขึ้นแล้ว ภายใต้การนำของผู้อำนวยการเฉิน เซี่ยจินหยวนพาทหารขึ้นรถจี๊ปออกจากโรงเรียนจงซวี่มุ่งหน้าไปยังกองทัพ
ในตอนนี้ เย่เจี้ยนได้เริ่มทำข้อสอบคณิตศาสตร์ข้อแรกแล้ว
แม้จะเป็นเพียงการทดสอบเล็กๆ ที่อาจารย์ต้องการทราบผลการเรียนของนักเรียนในหนึ่งเดือน อาจารย์ที่คุมสอบก็คืออาจารย์คณิตศาสตร์ประจำชั้น เป็นอาจารย์ผู้หญิงที่ใส่แว่นกรอบดำและแต่งตัวเรียบร้อยมาก
เธอเดินตรงมาทันทีที่เย่เจี้ยนลงมือเขียน อาจารย์เคอเพิ่งเตือนให้เธอคอยสังเกตเย่เจี้ยนเป็นพิเศษ
เมื่อครูประจำชั้นเตือนแบบนี้ นั่นไม่ได้หมายความว่านักเรียนอาจจะโกงหรือ?
เธอเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เห็นเย่เจี้ยนถือปากกา หยุดคิดเพียงครู่เดียวก็เขียนคำตอบลงในข้อสอบ ในระยะทางเพียงไม่กี่ก้าว เธอทำได้อย่างน้อยห้าข้อ!
แล้วเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นล่ะ! ยังคงคำนวณในกระดาษทด!
ครูหยางที่ดูเหมือนจะโกรธและผิดหวัง รีบเดินเข้ามาใกล้ เธอไม่ได้พูดอะไรทันที แต่ยืนอยู่ข้างเย่เจี้ยน จ้องมองข้อสอบด้วยสายตาเคร่งเครียด
เพียงไม่กี่วินาที สายตาเคร่งเครียดของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย มองเย่เจี้ยนด้วยความประหลาดใจ แล้วก็เห็นว่าเธอยังคงเขียนคำตอบที่ถูกต้องโดยไม่ใช้กระดาษทด
นี่คือการคำนวณในใจ?!
เย่เจี้ยนเงยหน้าขึ้นมองครูหยางที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอเข้าใจบางอย่างจึงยิ้มให้ แล้วก้มหน้าลงเขียนต่อ
"การคำนวณในใจเป็นเรื่องดี แต่ก็ต้องระวังด้วย เผื่อจะพลาดเสียคะแนนเพราะความประมาท" ครูหยางโน้มตัวลงเล็กน้อย กระซิบเตือนนักเรียนที่มีรอยยิ้มใสซื่อคนนี้เบาๆ "ทำเสร็จแล้วควรตรวจทานอีกครั้ง"
ตอนนี้ เย่เจี้ยนทำเสร็จหมดแล้ว ครูหยางที่รู้คำตอบในใจอยู่แล้วให้คะแนนเต็มกับเธอ
เก็บข้อสอบของเธอแล้วก็เรียกเย่เจี้ยนออกไปคุยนอกห้อง
เซียซือเฟิงเห็นดังนั้น ก็แสดงรอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้า เปลี่ยนไปแล้วจะเป็นไง? ก็ยังเป็นคนโง่ที่ทำอะไรไม่เป็นเหมือนเดิม! ภูมิใจอะไร! ฮึ!
เพื่อนร่วมชั้นทุกคนชินกับการที่เย่เจี้ยนส่งข้อสอบก่อน แทบทุกคนคิดเหมือนกัน: คนที่ได้คะแนนต่ำสุดต้องเป็นเย่เจี้ยนแน่นอน
สองคาบคณิตศาสตร์ใช้ไปกับการสอบ ส่วนเย่เจี้ยนที่คุยกับครูหยางเสร็จแล้วก็พักผ่อนอยู่ในหอพัก
พอถึงตอนบ่ายที่ยกเลิกวิชาพละ ครูหยางที่ถือข้อสอบคณิตศาสตร์ตอนเช้าเข้ามา ท่ามกลางสายตากังวลของนักเรียน เรียกชื่อทีละคนให้ขึ้นมารับข้อสอบ
"ตามกติกาเดิม นักเรียนที่ได้คะแนนเต็มให้รายงานคะแนน" แม้ครูหยางจะเคร่งครัด แต่ก็เป็นครูที่ใส่ใจศักดิ์ศรีของนักเรียนมาก "...จางเหวินจิ่นหนึ่งร้อยคะแนน ...อันเจียซินหนึ่งร้อยคะแนน..."
คนแรกๆ ที่ประกาศล้วนเป็นนักเรียนเก่งคณิตศาสตร์ของห้อง พอประกาศชื่อเย่เจี้ยน ก็เหมือนประกาศผิดจนไม่มีใครสนใจ
เพราะเย่เจี้ยนเป็นคนสุดท้ายที่รับข้อสอบ พอเธอขึ้นไปก็ถูกครูหยางให้อยู่ที่หน้าชั้นเรียน
ครูหยางดันแว่นบนสันจมูก มองนักเรียนที่ก้มหน้าด้วยสายตาจริงจัง พูดเสียงหนักแน่นว่า: "ครั้งนี้ ขอชมเชยเย่เจี้ยนเป็นพิเศษ ได้หนึ่งร้อยคะแนน ครูเห็นกับตาว่าเธอใช้เวลาไม่ถึงสามสิบนาทีในการทำข้อสอบทั้งหมด"
"เก็บสีหน้าไม่เชื่อของพวกเธอไว้ สิ่งที่ตัวเองทำไม่ได้ ก็อย่าคิดไปเองว่าเย่เจี้ยนทำไม่ได้เหมือนกัน ในที่ที่พวกเธอมองไม่เห็น เธอพยายามอย่างเงียบๆ มาตลอด"
หันไปทางเย่เจี้ยน พูดว่า: "ขอยืมหนังสือคณิตศาสตร์และสมุดโน้ตของเธอหน่อย"


## บทที่ 43 กลายเป็นแบบอย่างโดยไม่รู้ตัว

อาจารย์ทุกคนมักจะคิดว่านักเรียนที่ขยันจะต้องเป็นคนที่ตั้งใจเรียนมาก จดบันทึกในห้องเรียน ทำการบ้านที่บ้าน และวางแผนการเรียนตามที่อาจารย์สอนทุกอย่าง
ด้วยเหตุนี้ ครูหยางจึงคิดเช่นนั้นอย่างเป็นธรรมชาติ
แต่เย่เจี้ยนกลับมีแค่หนังสือคณิตศาสตร์เท่านั้น ไม่มีสมุดจดเลยสักเล่ม
เย่เจี้ยนที่ไม่ชอบโกหกและไม่เคยโกหกในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ ส่ายหน้า และยิ้มอย่างสงบท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมชั้นที่มองมาอย่างงุนงง "ขอโทษนะคะครูหยาง หนูไม่มีนิสัยจดบันทึก"
เมื่อเธอยอมรับอย่างตรงไปตรงมาแบบนั้น ทำให้เพื่อนร่วมชั้นอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา คราวนี้ไม่ใช่การหัวเราะเยาะ
บางครั้ง การปฏิสัมพันธ์ระหว่างคนก็ละเอียดอ่อนแบบนี้
เพียงเพราะเย่เจี้ยนทำให้อาจารย์เสียหน้าต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นทั้งหมด กลับทำให้เพื่อนๆ ที่ทั้งรักทั้งเกลียดอาจารย์รู้สึกชอบเธอขึ้นมา
ครูหยางดูเคร่งขรึม แต่เป็นครูที่มีจิตใจกว้างขวางมาก เมื่อได้ยินเช่นนั้น เธอที่ไม่ค่อยยิ้มก็ยิ้มบางๆ จนแทบมองไม่เห็น "เป็นคนซื่อสัตย์จริงๆ ถึงขนาดทำให้ฉันไม่มีโอกาสสั่งสอนนักเรียนคนอื่นที่ไม่จดบันทึกเลย"
ด้วยความขบขันเล็กน้อย ทำให้คาบเรียนนี้กลับมีบรรยากาศที่อบอุ่นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาอย่างน่าประหลาดใจ
หลังเลิกเรียน ก็มีเพื่อนๆ เริ่มลองเข้ามาคุยกับเย่เจี้ยน
"ถ้าเธอเป็นแบบนี้มาตั้งแต่แรกก็ดีสิ เรียนด้วยกันมาสองปีแล้ว เพิ่งรู้ว่าเธอเป็นคนแบบนี้" เพราะเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน และไม่เคยมีปัญหาอะไรกันมาก่อน แค่พูดคุยกันไม่กี่ประโยคก็สามารถทำลายกำแพงระหว่างกันได้
นักเรียนหญิงหลายคนยืนล้อมรอบเย่เจี้ยน พูดคุยกันอย่างออกรส
ส่วนเย่เจี้ยนนั้น เธอหวงแหนชีวิตนักเรียนที่ได้กลับมาใหม่นี้
คนที่เคยทำร้ายเธอ เธอจำไว้ในใจ แต่สำหรับคนที่ไม่เคยทำอะไรเธอ เธอก็ยังคงเป็นมิตรด้วย
"หลับไปตื่นมาที เหมือนตื่นจากความฝันยาวๆ เข้าใจอะไรหลายอย่างขึ้น" เธอที่นั่งอยู่ตรงกลางยิ้มตอบคำถามในใจของพวกเขา การเปลี่ยนแปลงที่มากมายทำให้หลายคนประหลาดใจ แต่จะเป็นไรไป?
เธอก็คือเย่เจี้ยน และเย่เจี้ยนก็คือเธอ!
คุณจะแปลกใจก็เรื่องของคุณ มันเกี่ยวอะไรกับเธอล่ะ?
อันเจียซิน หัวหน้าวิชาคณิตศาสตร์ เป็นนักเรียนหญิงที่มีนิสัยตรงไปตรงมา และเป็นคนแรกที่ยื่นมิตรภาพให้กับเย่เจี้ยน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าที่ดูห้าวหาญก็มีรอยยิ้มผุดขึ้น "หลับไปตื่นมาที เหมือนตื่นจากความฝัน ในที่สุดก็ดูปกติขึ้นหน่อย ยินดีด้วยนะ เพื่อนเย่เจี้ยน"
"ยินดีด้วยเช่นกัน ต่อไปพวกเธอก็ไม่ต้องกังวลทุกวันว่าวันนี้ฉันจะโดนใครรังแกอีก และไม่ต้องพนันกันจนต้องไปตักอาหารเช้าให้เป็นอาทิตย์" เย่เจี้ยนยกคิ้ว กระพริบตาอย่างซุกซน เรื่องราวในอดีตเหล่านั้นเมื่อพูดออกมาในการพูดคุยหยอกล้อ ก็กลายเป็นเครื่องปรุงรสให้มิตรภาพ
อันเจียซินได้ยินแล้วก็หัวเราะออกมาดังๆ "ที่แท้เธอก็รู้มาตลอด ฮ่าๆๆ เทอมที่แล้วฉันแพ้พนันสองอาทิตย์! หน้าหนาวนะ เพื่อนเย่เจี้ยน ฉันต้องไปตักอาหารเช้าให้พวกเขาสองอาทิตย์ติด"
เซียซือเฟิงที่นั่งอยู่ข้างๆ มองเย่เจี้ยนที่เหมือนดาวที่มีดวงดาวอื่นๆ ล้อมรอบ ในใจรู้สึกเหมือนมีน้ำเกลือห้าชนิดหกใส่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ!
เธอวางหนังสือคณิตศาสตร์ลงบนโต๊ะเสียงดัง "ปัง" แล้วเดินไปหาเย่เจี้ยนด้วยความโกรธ "เธออย่าเหลิงไป สอบได้คะแนนเต็มมันวิเศษตรงไหน! ใครจะรู้ว่าเธอลอกมากี่ข้อ! หึ หยิงหยิงสอบได้คะแนนเต็มทุกครั้ง"


## บทที่ 44 คุณเป็นใครมาจากไหน!

"เซียซือเฟิง เธอช่างไร้เหตุผลจริงๆ!" อันเจียซินขมวดคิ้วพูดออกมา เธอไม่ชอบพวกผู้หญิงที่ชอบรังแกเย่เจี้ยนพวกนี้มาตลอด เคยเตือนไปหลายครั้งแต่เห็นว่าเย่เจี้ยนก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร ก็เลยไม่ได้ยุ่งอีก
เซียซือเฟิงที่กำลังโมโหจัดเบิกตาโพลง ยกมือผลักอันเจียซินที่ขวางหน้าอยู่อย่างแรง "ไม่ใช่เรื่องของเธอ หลีกไป!"
แรงมากจนอันเจียซินที่ไม่ทันระวังตัวถูกผลักจนเซถลาไปด้านหลัง
เห็นว่าจะชนโต๊ะเรียนอยู่แล้ว มือเรียวบางคู่หนึ่งก็คว้าตัวเธอไว้ได้อย่างมั่นคง
"กลับไปที่นั่งของเธอเถอะ ฉันจัดการเองได้" เย่เจี้ยนพยุงเธอให้ยืนมั่น ใบหน้างามที่เคยมีรอยยิ้มบางๆ บัดนี้เย็นชาลงอย่างสิ้นเชิง ยืนเผชิญหน้ากับเซียซือเฟิงที่กำลังโกรธจัด พูดเสียงเย็น "ดูเหมือนบทเรียนเมื่อคืนจะไม่พอ นี่คิดว่าสถานศึกษาเป็นบ้านตัวเองหรือไง?"
เซียซือเฟิงมีพ่อเป็นผู้รับเหมาก่อสร้าง ครอบครัวมีฐานะ ปกติชอบดูถูกคนอื่น ทำอะไรไม่คิดถึงผลที่ตามมา ขอแค่ตัวเองสบายใจก็พอ
เห็นเย่เจี้ยนลุกขึ้นมา ก็ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว
พอเธอจะถอยอีก เย่เจี้ยนก็ตาต่อตาฟันต่อฟัน ยกมือขึ้นผลักกลับทันที เธอผลักอันเจียซินยังไง ก็โดนผลักกลับแบบนั้น
"โครม... ตึง..."
โต๊ะเก้าอี้ถูกเซียซือเฟิงที่ทรงตัวไม่อยู่ดึงไปด้วย แม้จะเป็นแบบนั้น เธอก็ยังล้มก้นจ้ำเบ้าต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้น
...
เซียซือเฟิงเองก็งงกับการล้ม เบิกตาโพลงมองเย่เจี้ยนอย่างไม่อยากเชื่อ เธอ...เธอ...เธอ... เธอกล้าผลักตัวเองต่อหน้านักเรียนด้วย!
"เย่เจี้ยน!!!" เซียซือเฟิงที่รู้สึกอับอายสุดๆ ตะโกนลั่น ลุกขึ้นมาด้วยความโกรธแค้นอับอาย พุ่งเข้าชนเย่เจี้ยนเหมือนคนบ้า
เย่เจี้ยนเป็นใครกัน? เธอเคยทำงานในบริษัทรักษาความปลอดภัยมาหลายปี การพุ่งชนแบบนี้มีแต่จะยิ่งทำให้อับอายมากขึ้น
เธออาจจะบ้าคลั่ง แต่เย่เจี้ยนจะไม่บ้าคลั่งไปด้วย
หลบตัวไปด้านข้าง พร้อมกับดึงอันเจียซินที่ยืนอยู่ข้างหลังออกมา มองดูเซียซือเฟิงที่คลุ้มคลั่งล้มหน้าคะมำไปด้วยรอยยิ้ม
แทบไม่อยากมองต่อแล้ว...
หลับตาลงเล็กน้อย รอจนได้ยินเสียง "ตุ้บ" ดังกว่าเดิม ถึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาดำขลับมีประกายเย็นเยียบวาบผ่าน
เซียซือเฟิงที่อับอายซ้ำสอง ในคาบดนตรีที่ตามมาก็นั่งก้มหน้าร้องไห้อยู่ที่โต๊ะตลอด ร้องจนหมดคาบ
"เมื่อกี้เท่มาก ไม่คิดเลยว่าเธอจะผลักกลับด้วย" อันเจียซินที่เดินออกจากห้องเรียนด้วยกันหลังเลิกเรียน โอบไหล่เย่เจี้ยนแบบเพื่อนซี้ หัวเราะร่าพูดว่า "บอกตามตรง ถ้าเธอไม่ผลักกลับ ฉันก็จะออกไปผลักกลับเอง"
นิสัยสดใสร่าเริง ไม่แปลกที่จะไม่ชอบขี้หน้าเย่หยิน
เย่เจี้ยนยิ้มเม้มปากพูดว่า "ไม่มีเหตุผลที่จะต้องยอมเธอ เวลาที่ควรลงมือ ก็ต้องลงมือสิ"
"งั้นเหรอ เธอลงมือครั้งเดียวก็ทำให้น้องสาวตัวเองต้องเข้าสถานพยาบาลเลยสินะ?" เสียงเย็นชาของผู้ชายแทรกเข้ามาอย่างกะทันหัน แฝงความโกรธและไม่เป็นมิตร "ตอนนี้เธอยังนอนอยู่ในสถานพยาบาล แต่เธอกลับมาเที่ยวอวดโฉมทั้งวัน"
เสียงค่อนข้างไม่คุ้น คนก็ไม่ค่อยคุ้นเช่นกัน
เย่เจี้ยนมองชายหนุ่มที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกง สายตาเย็นชา แต่งตัวไม่เหมือนเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น หรี่ตาลงเล็กน้อย ในใจ "อ๋อ" ยาวๆ ก็นึกออกว่าเขาเป็นใคร
เกาอี้หยาง นักเรียนอันดับหนึ่งห้องหนึ่งมัธยมสาม เป็นนักเรียนย้ายมาเมื่อเทอมที่แล้ว มีคนเห็นว่าวันแรกของเปิดเทอมมีรถส่วนตัวมาส่ง
จะรวยหรือไม่รวยไม่รู้ แต่เขาชอบเย่หยิน เรื่องนี้เธอรู้


## บทที่ 45 ลวนลามนะ!

เกาอี้หยางที่มาจากเมืองหลวงของมณฑลนั้นแตกต่างจากเด็กผู้ชายในเมือง เขามีใบหน้าที่หล่อเหลาและมีท่าทางที่เย่อหยิ่ง
ชอบใส่กางเกงยีนส์หลากสี สวมเสื้อยืดหรือเสื้อแจ็คเก็ตกีฬา มีบุคลิกที่เย็นชาและทะนงตัวซึ่งเด็กผู้ชายคนอื่นไม่มี
สีหน้าของเขาเย็นชามาก เมื่อเจออาจารย์ก็แค่พยักหน้าเล็กน้อยเท่านั้น นับว่าเป็นการทักทาย
"เป็นใบ้หรือไง?" เขาขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ เมื่อเจอสายตาของเย่เจี้ยนที่จ้องมา ในดวงตามีแววรังเกียจวูบผ่าน เขาหันหน้าหนีแล้วพูดเสียงเย็น "ฉันจะไปดูเย่หยินตอนนี้ เธอต้องไปกับฉันด้วย"
เย่เจี้ยนเลิกคิ้ว พูดด้วยรอยยิ้มกึ่งเยาะกึ่งเย้ย "ถ้าสถานศึกษาไม่ห้ามนักเรียนมีความรัก ฉันคงคิดว่าตอนนี้คุณทำตัวเป็นแฟนหนุ่มของเธอแล้วสิ"
"...เธอไม่กลัวถูกเรียกไปคุยหรือไง หยุดพูดเถอะ" แม้แต่อันเจียซินที่กล้าหาญก็ยังตกใจกับความบ้าบิ่นของเย่เจี้ยน โอ้แม่เจ้า ความรักวัยเรียน แฟนหนุ่ม... เธอกล้าพูดออกมาได้ยังไง
เย่เจี้ยนยิ้มให้เธอเบาๆ เพื่อปลอบประโลม พูดเสียงเบา "ไม่เป็นไร เธอแค่ฟังไว้ก็พอ"
"ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเย่หยินเป็นยังไง ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะมาพูด" มุมปากของเกาอี้หยางเม้มแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความรังเกียจที่ไม่พยายามปิดบังอีกต่อไป เสียงของเขาที่อยู่ในช่วงแตกหนุ่มเมื่อดังขึ้นเล็กน้อยก็มีความกร้าน
เขารู้ตัวเรื่องนี้ จึงรีบลดเสียงลง "เธอร้องไห้ตลอด เธอเป็นพี่สาว ไม่ควรไปดูน้องสาวตัวเองหรือไง?"
"เพื่อนนักเรียนเกาใช่ไหม ขอถามหน่อย ฉันไม่ไปดูเธอ มันเกี่ยวอะไรกับคุณล่ะ? ถึงจะมีอะไร ก็ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะมาพูด" เย่เจี้ยนยิ้มเยาะพลางโต้กลับ เธอไม่ค่อยชอบขี้หน้าเพื่อนนักเรียนเกาคนนี้เท่าไหร่
แต่ก็จริงที่ว่าเย่หยินมีคนตามจีบในโรงเรียนเยอะ เกาอี้หยางก็เป็นหนึ่งในนั้น
คงเพราะไม่คุ้นกับการเปลี่ยนแปลงของเย่เจี้ยน ใบหน้าหล่อเหลาของเกาอี้หยางก็บึ้งตึงลงในทันที เขายื่นมือมาขวางทางเย่เจี้ยนไว้ "หยุดนะ!"
"ถ้าขวางฉันอีกก้าว เชื่อไหมว่าฉันจะตะโกนว่าลวนลาม!" เมื่อถูกขวางอีกครั้ง ดวงตาของเย่เจี้ยนก็เย็นชาขึ้นทันที เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาดำขลับที่เย็นเยียบ "เพื่อนนักเรียนเกาที่มาจากเมืองหลวง คุณน่าจะรู้จักคำว่าลวนลามใช่ไหม!"
อันเจียซินรู้สึกว่าขาของเธออ่อนแรง มือก็อ่อนแรงไปด้วย...
เมื่อเห็นสีหน้าของเด็กหนุ่มที่มืดมนราวกับมีเมฆดำปกคลุม เธอก็รีบดึงเย่เจี้ยนที่กล้าบ้าบิ่นจนเกินไป แล้วเคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็วโดยแนบตัวไปกับกำแพง
"ตกใจจะตาย ตกใจจะตาย" อันเจียซินที่หน้าตาตกใจจนซีดขาวตบอกตัวเอง จ้องมองเย่เจี้ยนด้วยตาเหลือกลาน เด็กสาวที่กล้าหาญถูกคำว่าแฟนหนุ่มบ้าง ความรักวัยเรียนบ้าง ลวนลามบ้าง ทำเอาหัวใจเต้นรัวไม่หยุด
ก็แค่นักเรียนมัธยม อย่างมากก็แอบพูดกันว่าคนนั้นหน้าตาดี คนนี้เรียนเก่ง... แม้จะมีความรู้สึกอะไรจริงๆ ก็ต้องเก็บซ่อนไว้ให้ดี
ไม่เหมือนเย่เจี้ยนเลย! กล้าพูดคำว่าลวนลามออกมาด้วย!
เย่เจี้ยนตบไหล่เธอเบาๆ รอยยิ้มอ่อนโยนดุจสายลมที่พัดผ่านยอดไม้ คิ้วที่งามดั่งภาพวาดไต้ม่อเต็มไปด้วยความสงบ "ไม่ต้องกลัวหรอก เกาอี้หยางโดยพื้นฐานแล้วก็เป็นเด็กผู้ชายที่ดีคนหนึ่ง"
เด็กสาวที่เพิ่งหายใจได้ถูกความ "สะเทือนขวัญ" ของเย่เจี้ยนทำให้ไอออกมาอีกครั้ง "เย่เจี้ยน อย่าพูดอะไรอีกเลย ให้ฉันพักหายใจหน่อย ให้ฉันพักหายใจหน่อย"
ถ้าไม่ได้พักหายใจ เธอจะตกใจตายจริงๆ
"เข้าใจทั้งหมดแล้ว ยังจะกลัวอะไรอีกล่ะ?" ในดวงตาของเย่เจี้ยนมีรอยยิ้มชิงเฉี่ยนดุจสายน้ำ "ความแตกต่างระหว่างเด็กผู้ชายกับผู้ชาย เธอก็เข้าใจดีนี่"
อันเจียซินกลอกตาใส่ "เข้าใจในใจก็พอ ห้ามพูดออกมา!" พูดจบเธอก็หัวเราะออกมาดังลั่น
มิตรภาพก็เริ่มต้นขึ้นง่ายๆ แบบนี้


## บทที่ 46 แผนการ 4 ปี

ที่ชั้นสี่ของตึกสำนักงานโรงเรียน ผู้อำนวยการเฉินเดินออกจากห้องทำงานพร้อมกับชายชราผมขาวโพลน พลางพูดว่า "ลุงไม่ต้องกังวลนะครับ ผมจะดูแลเด็กคนนี้เย่เจี้ยนเป็นอย่างดี คุณลุงอย่าได้เป็นห่วงเลย ทุกอย่างมีผมคอยดูแลอยู่"
ชายชราผมขาวโพลนสวมชุดทหารเก่าแบบยุค 70 แม้จะชราภาพแล้ว แต่ฝีก้าวยังคงมีความเฉียบขาดแบบทหารอยู่
แม้แต่มือปืนระดับโลกก็ยังต้องแสดงความเคารพนอบน้อมต่อหน้าลุงเกินผู้เป็นจ่าทหารระดับหนึ่งที่ได้รับเบี้ยพิเศษจากรัฐตลอดชีวิต
"ผมรู้สึกผิดต่อเธอ หวังว่าที่นี่จะช่วยสอนเธอได้มาก" ลุงเกินถอนหายใจเบาๆ พูดว่า "เด็กคนนี้มีไหวพริบดี เป็นเด็กที่มีแววดี วันจันทร์ถึงวันศุกร์ช่วยแนะนำสั่งสอนเธอด้วย กลับถึงบ้านผมจะช่วยสอนเธออีกที จะได้ทำให้เส้นทางชีวิตของเธอราบรื่นขึ้น"
อย่างน้อยก็จะราบรื่นกว่าเส้นทางที่แม่ของเธอต้องเผชิญมามาก
เท้าขวาของผู้อำนวยการเฉินชะงักเล็กน้อยขณะเดินลงบันได แล้วพูดอย่างยินดีว่า "ดูเหมือนผมกับคุณลุงจะคิดเหมือนกัน แต่ผลการเรียนของเด็กคนนี้ก็ต้องดูกันต่อไป แต่วันนี้ได้ยินครูหยางประจำชั้นบอกว่าสอบคณิตศาสตร์ได้คะแนนเต็ม บางทีผมอาจจะกังวลเกินไป"
พูดถึงตรงนี้ สีหน้าของผู้อำนวยการเฉินก็หม่นลงเล็กน้อย "ครอบครัวของรองนายกเทศมนตรีเหย่ทำตัวไม่เหมาะสมเอาเสียเลย คุณลุงคิดจะเตือนพวกเขาบ้างไหม? พวกเขาได้รับเกียรติจากพี่สาว แต่กลับปฏิบัติกับเย่เจี้ยนแบบนี้!"
"คนไม่ดีย่อมมีกรรมตามสนอง ผมแก่แล้ว ไม่อยากยุ่งเรื่องภายนอก แค่อยากเลี้ยงดูเย่เจี้ยนให้เติบโตเป็นคนดีก็พอ"
เย่เจี้ยนที่กำลังเล่นแบดมินตันกับเพื่อนร่วมชั้นไม่รู้เลยว่าลุงเกินได้เข้ามาในเมืองเป็นพิเศษเพื่อเธอ และได้พูดคุยกับผู้อำนวยการเฉินนานถึงสองชั่วโมง พร้อมทั้งวางแผนการฝึกที่เข้มงวดให้เธอด้วย
หลังเลิกเรียนภาคค่ำ เย่เจี้ยนก็ถูกเรียกไปคุยที่ห้องผู้อำนวยการอีกครั้ง
ทำให้อาจารย์เคอที่มาตามตัวถึงกับเหนื่อยใจจนแทบไม่กล้ามองหน้าเย่เจี้ยน
ถูกเรียกไปห้องผู้อำนวยการบ่อยๆ แบบนี้ หากเธอไปฟ้องผู้อำนวยการเฉินให้ตนเองเดือดร้อนล่ะ?
ถือกระดาษที่แม้จะมีเพียงสองแผ่น แต่กลับรู้สึกหนักราวกับพันชั่ง สายตาของเธอจ้องตรงไปที่ตัวอักษรใหญ่ๆ ด้านหน้า หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เธอเงยหน้าขึ้นยิ้มอย่างขมขื่นพูดว่า "ท่านผู้อำนวยการ ท่าน...ให้เกียรติฉันมากเกินไปแล้ว"
แผนการสี่ปีที่ทำขึ้นเพื่อเธอคนเดียว เพียงแค่ความกรุณานี้ก็หนักอึ้งดั่งภูเขาแล้ว
ดวงตาของเธอเริ่มแดงก่ำ แม้แต่เสียงก็แหบพร่าเล็กน้อย "ท่านให้ความสำคัญกับฉันมากขนาดนี้ ฉัน...จริงๆ แล้ว..."
"หนูน้อย ไม่ต้องพูดคำขอบคุณหรอก ลุงกับปู่เกินของหนูก็เหมือนกัน ต่างก็เป็นคนโดดเดี่ยวไม่มีทายาท หนูเอง ขอแค่ตั้งใจเรียนให้ดี ก็จะไม่เสียความหวังดีของพวกเราแล้ว"
ผู้อำนวยการเฉินยิ้มพลางตบไหล่เธอเบาๆ สอนสั่งด้วยความเมตตาทั้งในฐานะครู เพื่อน และผู้อาวุโส "คนเราเกิดมาชาติหนึ่ง ต้องยืนหยัดอย่างสง่างาม"
"ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง ต้องทำตามจิตสำนึกของตัวเอง แบกรับความรับผิดชอบได้"
"หนูเป็นเด็กดี เรื่องไม่สบายใจก็ปล่อยผ่านไป เดินตามเส้นทางของตัวเองให้ดี มีความสุขก็ยิ้ม เศร้าก็เงยหน้ามองท้องฟ้า มองรอบๆ ตัว มองโลกใบนี้ ลงมือทำเพื่อตัวเอง ก็คือการรับผิดชอบต่อชีวิตของตัวเอง เข้าใจไหม?"
น้ำตาเริ่มไหลรินลงมา แม้จะร้องไห้แต่แววตาของเธอยังคงแข็งแกร่งอย่างยิ่ง เปล่งประกายวิบวับราวกับเพชร "ค่ะ หนูจะจดจำคำสอนของท่านและปู่เกินไว้ จะไม่ทำให้ความคาดหวังของท่านทั้งสองผิดหวัง!"


## บทที่ 47 จะไม่ทำให้ผิดหวัง

เธอยังไม่มีความตระหนักรู้มากขนาดนั้น เพียงแค่ต้องการทำให้สมกับการสั่งสอนของผู้อาวุโสทั้งสอง ไม่ทำให้ความคาดหวังของพวกเขาต้องผิดหวัง
"คืนนี้กลับหอพักแล้วพักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้เย็นหลังเลิกเรียนให้ไปที่ประตูหลังสถานศึกษา ฉันจะไปรับเธอออกไป" แม้รู้ว่าเบื้องหน้าจะยากลำบาก แต่เย่เจี้ยนก็ไม่หวั่นเกรง นี่คือสิ่งที่ผู้อำนวยการเฉินชื่นชม!
การจะก้าวไปได้ไกล ยืนให้สูง ต้องพึ่งพาตัวเองเท่านั้น เด็กคนนี้เข้าใจดี
ผู้อำนวยการเฉินชื่นชมความเข้มแข็งของเย่เจี้ยน แม้ในยามที่ต้องฝ่าฟันอุปสรรค เธอก็ยังรักษาจิตใจให้สงบนิ่ง จากวิธีที่เธอจัดการเรื่องของเย่หยิน ก็เห็นได้ว่าเธอแยกแยะความสำคัญของเรื่องต่างๆ ได้อย่างชัดเจน
คืนวันอังคาร เย่เจี้ยนก็เริ่มการฝึกขั้นต้น
"เย่เจี้ยน ฉันเป็นมือปืนซุ่มยิง สิ่งที่ฉันจะสอนเธอคือประสบการณ์ทั้งหมดที่สั่งสมมาในชีวิตมือปืนซุ่มยิง ตอนนี้เธอยังมีโอกาสเลือก จะถอยหรือจะเดินหน้า ฉันให้เวลาคิดหนึ่งนาที"
ในห้องฝึกที่มีเพียงแสงไฟสลัว ผู้อำนวยการเฉินที่ยืนอยู่ในความมืดดูราวกับเสือดาวที่ออกล่าในยามค่ำคืน แม้น้ำเสียงจะแฝงความเหนื่อยล้าตามกาลเวลา แต่คุณก็ไม่อาจมองข้ามไอสังหารที่แฝงอยู่ในตัวเขา
มือปืนซุ่มยิง...
ภายใต้แสงไฟสลัว ร่างของเย่เจี้ยนสั่นเบาๆ ที่แท้ผู้อำนวยการที่ดูใจดีมีเมตตาคนนี้... ที่แท้เป็นมือปืนซุ่มยิง!
น่าแปลก น่าแปลกที่ร่างกายของเขาแผ่รังสีความเป็นนักฆ่าที่ทำให้คนรู้สึกกลัวจากก้นบึ้งของหัวใจ
เม้มริมฝีปาก กดความสั่นสะท้านในใจลง ดวงตาสงบนิ่งดุจบ่อน้ำลึกภายใต้แสงไฟสลัว กล่าวอย่างสุขุม: "ไม่มีทางเลือก ฉันจะเดินหน้าอย่างเดียว ไม่มีทางถอยหลัง!"
"ดี! ตั้งแต่นี้ไป เธอไม่มีทางถอยแล้ว!" ผู้อำนวยการเฉินพยักหน้า ยืนประสานมือไว้ด้านหลัง เริ่มบทเรียนแรกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจัง
"มือปืนซุ่มยิง ในสายตาของศัตรูคือยมทูต แต่ในสายตาของเพื่อนร่วมรบ พวกเขาคือวีรบุรุษ เป็นเพื่อนร่วมรบที่ยอดเยี่ยมที่สุด! บุกเข้าแนวรบของศัตรูเพียงลำพัง ใช้ปืนในมือ นำชัยชนะแรกมาสู่สงคราม"
"เย่เจี้ยน เธอต้องเตรียมใจให้พร้อม! มือปืนซุ่มยิงที่ฉันฝึกมา จะไม่อยู่แค่ในประเทศที่สงบสุข แต่จะต้องไปยังแนวหน้าของสงครามในทุกประเทศ เพื่อทำภารกิจที่ประเทศมอบหมาย!"
เมื่อตัดสินใจจะฝึกหนูน้อยคนนี้อย่างจริงจัง หลักสูตรการฝึกที่เขาวางแผนไว้นั้นเข้มงวดจนทหารยังต้องขนลุก
เย่เจี้ยนที่ตั้งใจฟังได้ปรับการหายใจของตัวเองแล้ว ภายใต้สายตาเย็นชาของผู้อำนวยการเฉิน เม้มริมฝีปาก ยืดหลังตรง ตั้งใจฟังอย่างเต็มที่
ที่ค่ายรวมทหารใหม่ในเมือง ผู้อำนวยการเฉินที่มีสายตาคมกริบเริ่มขั้นตอนแรกของแผนสี่ปี "มือปืนซุ่มยิงนอกจากต้องมีความแม่นยำแล้ว ยังต้องมีร่างกายที่แข็งแรงและจิตใจที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า"
เขาเป็นมือปืนซุ่มยิง ดังนั้น นอกจากจะสอนการใช้ปืนซุ่มยิงประเภทต่างๆ แล้ว ยังต้องฝึกสมรรถภาพร่างกายและจิตใจของเย่เจี้ยนด้วย
"การฝึกมือปืนซุ่มยิงมืออาชีพ นอกจากต้องเข้าใจแนวคิดการซุ่มยิงและชำนาญระบบอาวุธแล้ว ยังมีอีกมากที่เธอต้องเรียนรู้ ในระหว่างการฝึก เว้นแต่เธอจะล้มจริงๆ ไม่อย่างนั้นต้องกัดฟันสู้จนถึงที่สุด!"
เย่เจี้ยนที่ตั้งใจฟังพยักหน้าอย่างจริงจัง ใต้ผิวที่สงบนิ่ง เลือดในกายเธอเดือดพล่านขึ้นมาแล้ว "จะทำตามที่ท่านจัดการทุกอย่าง ไม่มีถอย!"
"ทุกเช้าตื่นตีห้า วิ่งจ๊อกกิ้งแปดกิโลเมตร แล้วค่อยๆ เพิ่มระยะทาง ตอนกลางคืนฝึกสองชั่วโมง ก่อนสี่ทุ่มครึ่งต้องเตรียมตัวกลับสถานศึกษาพักผ่อน" ในตอนนี้ ผู้อำนวยการเฉินไม่ใช่ผู้อำนวยการที่มีกลิ่นอายของนักการศึกษาอีกต่อไป แต่เป็นมือปืนซุ่มยิงที่เย็นชา "มัธยมต้นเหลืออีกหนึ่งปีครึ่ง ฉันหวังว่าเธอจะใช้เวลาให้คุ้มค่า!"


## บทที่ 48 การฝึกแบบนรก

"เข้าใจหรือยัง?!" ประโยคสุดท้ายดังขึ้นอย่างเย็นชาราวกับโลหะ เป็นคำสั่งที่เด็ดขาด
เย่เจี้ยนตอบกลับทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ยืดอกตั้งตรงพร้อมน้ำเสียงหนักแน่น "เข้าใจแล้ว!"
ภายใต้การฝึกแบบนรกของมือสไนเปอร์ระดับโลก วันนี้กลายเป็นจุดเริ่มต้นที่ยากลำบากที่สุดในชีวิตของเย่เจี้ยน หลังจากวอร์มร่างกายสิบนาที เธอก็ต้องยืนนิ่งอยู่กับที่
แค่การยืนเฉยๆ เท่านั้นยังไม่พอ เธอต้องตอบตัวเลขที่ปรากฏบนป้ายในสนามฝึกด้วย
ขณะที่ตอบ ร่างกายห้ามขยับเด็ดขาด หากขยับแม้เพียงนิดเดียว มดตัวหนึ่งจะถูกปล่อยให้ไต่ที่คอของเธอ...
"34, 27, 870, 994..." ป้ายตัวเลขทั้งหมดควบคุมด้วยระบบอัจฉริยะ มีเวลาแค่สามวินาที จะแสดงตัวเลขพร้อมกันสี่ถึงห้าตัว มากที่สุดคือเจ็ดตัว
ตั้งแต่หลักหน่วยถึงหลักร้อย และเย่เจี้ยนต้องตอบให้ถูกต้องภายในเวลาอันสั้นราวกับการกะพริบตา
นี่คือการฝึกปฏิกิริยาการตอบสนองต่อสภาพแวดล้อม การสังเกตการณ์ และยังเป็นการฝึกพลังใจและสมาธิของเย่เจี้ยนด้วย!
"เวลายิงของปืนสไนเปอร์โดยทั่วไปคือ 0.022 วินาที หลังจาก 0.022 วินาที กระสุนของคุณจะทะลุกลางหน้าผากศัตรู หรือไม่ก็กระสุนของศัตรูจะพรากวิญญาณของคุณไป หากต้องการมีชีวิตรอด การฝึกพื้นฐานคือก้าวแรก"
ด้วยคำนึงถึงว่าเย่เจี้ยนยังเป็นเด็ก ผู้อำนวยการเฉินจึงไม่ได้ใช้ "ของจริง" ตั้งแต่แรก การให้มดไต่เข้าไปในคอนั้นเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย แม้แต่ทหารธรรมดาก็ต้องเจอในการรบแบบซุ่มโจมตี
ยืนมาแล้วหนึ่งชั่วโมง สมาธิของเย่เจี้ยนไม่ได้กระจัดกระจายไปตามเวลา แต่กลับยิ่งเพิ่มความเข้มข้นขึ้น
จนกระทั่งในวินาทีที่ป้ายตัวเลขปรากฏขึ้น เธอก็สามารถรายงานตัวเลขทั้งหมดได้อย่างชัดเจนและแม่นยำ "ซ้าย 187, ขวา 591... เสร็จสิ้น!"
ไม่เพียงแค่มีสมาธิสูง ปฏิกิริยาตอบสนองของเธอก็ถึงระดับดีเยี่ยม
ผู้อำนวยการเฉินที่ไม่รู้ว่าถือแฟ้มเอกสารมาตั้งแต่เมื่อไหร่ กำลังจดบันทึกผลการฝึกวันแรกของเย่เจี้ยนลงบนกระดาษ
การฝึกพื้นฐานและการฝึกสไนเปอร์จะดำเนินไปพร้อมกัน หลังจากการฝึกพื้นฐานอย่างเข้มข้นสองเดือน เขาจะให้เย่เจี้ยนจับปืนจริง และเป็นปืนที่บรรจุกระสุนจริงด้วย!
วันอังคารถึงวันศุกร์ ตอนกลางวันเย่เจี้ยนเป็นนักเรียนธรรมดา
ตอนกลางคืน เธอกลายเป็นสไนเปอร์ฝึกหัด เรียนรู้และพัฒนาตัวเองอย่างไม่หยุดยั้ง
เพียงไม่กี่วัน การเปลี่ยนแปลงจากภายในสู่ภายนอกก็เห็นได้ชัด ใบหน้างดงามที่เคยอ่อนเยาว์ได้สลัดความบอบบางออกไป ไม่ใช่ดอกไม้ตูมที่กำลังจะบาน แต่เป็นต้นสนที่ยืนตระหง่านริมหน้าผา ทนต่อแสงแดดอันร้อนแรง และต้านทานพายุฝนได้
การเปลี่ยนแปลงนั้นไม่ใช่สิ่งที่จะเห็นได้ในทันที เหมือนสายฝนในฤดูใบไม้ผลิที่ค่อยๆ ซึมซับ เมื่อคุณสังเกตเห็น ทุกคนก็คุ้นเคยกับเย่เจี้ยนคนนี้ไปแล้ว
เย่เจี้ยนที่กลับมาที่หมู่บ้านในวันหยุดสุดสัปดาห์ วิ่งลงมาจากภูเขา จากเร็วเป็นช้า แล้วค่อยๆ เดินทีละก้าวจนมาถึงหน้าลุงเกิน
"ดีขึ้นกว่าอาทิตย์ที่แล้ว เร็วขึ้นสามนาที ไม่เลว" ลุงเกินสูบกล้องยาเส้น เก็บนาฬิกาจับเวลาเข้ากระเป๋า มองหนูน้อยที่อดทนต่อความยากลำบากตรงหน้า เสียงแหบแห้งของเขาอ่อนโยนขึ้น "ไม่ต้องรีบร้อน เราค่อยๆ ทำไป"
เย่เจี้ยนเช็ดเหงื่อ ดวงตาสีดำสนิทของเธอหลังการออกกำลังกายดูเหมือนหินนิลที่ผ่านการชะล้าง เปล่งประกายยิ่งกว่าดวงดาว "หนูไม่รีบหรอกคุณปู่ มีคุณปู่กับผู้อำนวยการเฉินอยู่ หนูไม่ต้องรีบ แค่ตั้งใจเรียนให้ดี เรียนให้มั่นคง"


## บทที่ 49 อาจารย์ที่ดีย่อมสร้างศิษย์เก่ง

"ดีที่เข้าใจ ที่สถานศึกษาให้ตั้งใจเรียนกับผู้อำนวยการเฉินนะ เขามีความสามารถมากเลย ปู่แก่แล้ว สอนอะไรเจ้าได้ไม่มากหรอก" คุณปู่เกินเสียบกล้องยาสูบไว้ที่เอว มองเย่เจี้ยนที่กำลังเช็ดเหงื่อด้วยรอยยิ้ม "ไป พาเจ้าไปที่ดีๆ แห่งหนึ่ง เจ้าต้องชอบแน่"
เย่เจี้ยนรีบพาดผ้าขนหนูไว้ที่คอ ยกถังน้ำไม้ เดินตามไปอย่างมั่นคง เสียงหัวเราะของเธอใสกังวานยิ่งกว่านกในป่าไผ่ "จะไปไหนเหรอปู่ ปู่ยังไม่ได้กินอาหารเช้าเลย เรากลับไปต้มบะหมี่กินก่อนไหม?"
"ไม่ต้องหรอก ไปถึงที่นั่นก็มีอาหารให้กินเอง วางถังน้ำไว้เถอะ ตอนเย็นค่อยกลับมาเอา" ลุงเกินเดินไปพลางยิ้มไป ชายชราวัยเจ็ดสิบเดินในภูเขาด้วยฝีเท้าที่มั่นคง แม้แต่หนุ่มๆ ก็ยังต้องยอมแพ้
หลังเขาเป็นป่าไผ่ผืนใหญ่ ปกคลุมด้วยหมอกบางๆ ยามเช้า ดูราวกับดินแดนเทพนิยาย
ลุงเกินหยุดอยู่หน้าห้องใต้ดินที่ทุกบ้านในหมู่บ้านมีไว้เก็บมันเทศ สั่งเย่เจี้ยนว่า "มานี่หนูน้อย เปิดประตูห้องใต้ดินซิ"
ตั้งแต่เย่เจี้ยนจำความได้ บ้านก็มีห้องใต้ดินนี้มาตลอด แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่า! หลังห้องใต้ดินจะมีโลกอีกใบ!
"ระวังย่างก้าว อย่ากลัว ตามปู่มา" เดินไปตามทางเดินมืดที่ดูเหมือนจะนำไปสู่ใต้ดินลึก เย่เจี้ยนใช้มือทั้งสองลูบกำแพงหินแห้ง ความตกใจในใจไม่น้อยไปกว่าตอนที่เพิ่งกลับชาติมาเกิดใหม่เลย
และเข้าใจแล้วว่าทำไมทหารถึงปรากฏตัวที่บ้านเป็นครั้งคราว!
ที่แท้พวกเขาก็ผ่านอุโมงค์ในภูเขายาวนี้ เข้ามาในหมู่บ้านโดยตรง โดยไม่ทำให้ชาวบ้านคนไหนรู้ตัวเลย
อุโมงค์ยาวมาก เดินเกือบครึ่งชั่วโมงเย่เจี้ยนถึงเห็นแสงสว่างที่ปากทางออกรางๆ
ครึ่งชั่วโมง... ยาวหลายกิโลเมตร งานก่อสร้างใหญ่ขนาดนี้ชาวบ้านกลับไม่มีใครรู้เลย!
"หลับตาไว้ก่อน อย่าให้แสงทำร้ายตา" ลุงเกินยืนย้อนแสงที่ปากถ้ำ เตือนเย่เจี้ยนอย่างอ่อนโยน "อีกสามนาทีค่อยลืมตา"
เมื่อปรับสายตาได้แล้วจึงลืมตา เย่เจี้ยนก็เห็นกองทัพที่ซ่อนอยู่ในภูเขาลึก อยู่ใกล้แค่เอื้อม
ออกจากถ้ำเดินลงเขาไปอีกครึ่งชั่วโมง ก็มาถึงถนนลาดยางมะตอย ข้างทางมีป้ายพื้นขาวตัวอักษรแดงเขียนว่า "เขตทหารห้ามเข้า"!
ห่างออกไปสี่ร้อยเมตร มีรั้วลวดหนามปลายแหลม หลังรั้วมีประตูเหล็กหนาม มีทหารถือปืนยืนเฝ้ายามทั้งด้านในและนอกรวมสี่นาย
มองลึกเข้าไปในป่าบนภูเขา ก็เห็นป้อมยามซ่อนอยู่ในป่าลึก
ที่นี่มีทหารคุมเข้มทั้งหมด แต่ตัวเธอภายใต้การนำของปู่เกินกลับ... เข้ามาได้ง่ายๆ แบบนี้!
ทหารถือปืนเดินมา ทำความเคารพลุงเกินด้วยท่าทางทหาร "แป๊ะ" ตรวจบัตรประจำตัวตามระเบียบ
มีเสียงรถแล่นมาจากข้างหน้า รถยนต์ธรรมดาคันหนึ่งแล่นมาใกล้ แล้วจอดสนิทหน้าป้อมยาม
ประตูซ้ายขวาเปิดพร้อมกัน พลขับยื่นบัตรประจำตัว ขณะที่ทหารหนุ่มที่กระโดดลงจากที่นั่งข้างคนขับก้าวอย่างหนักแน่น เดินผ่านป้อมยามตรงมาทางเย่เจี้ยน
"ลุงมาแล้วครับ" ทหารหนุ่มในชุดเครื่องแบบเรียบร้อยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลา ทำความเคารพลุงเกิน "เรื่องที่นัดกันคราวที่แล้ว ผมคงต้องขอผิดคำพูดครับ โรงเรียนโทรด่วนมา ผมต้องกลับไปก่อน คงต้องรอคราวหน้าแล้ว"
ลุงเกินหัวเราะร่าแล้ว "ทหารถือการเชื่อฟังคำสั่งเป็นหน้าที่สำคัญ รอกัปตันเซี่ยกลับมา ค่อยนัดกันใหม่ก็ได้"


## บทที่ 50 ต้องอยู่ห่างจากผู้ชายที่อันตราย

เย่เจี้ยนเห็นเขาเดินเข้ามา ดวงตาสีดำสนิทของเธอก็หลุบต่ำลงเล็กน้อย ยืนเงียบอยู่ข้างๆ
เซี่ยจินหยวนที่กำลังคุยกับลุงเกินแอบมองเย่เจี้ยนแวบหนึ่ง คิ้วเรียวของเขาขมวดเล็กน้อยอย่างแทบไม่สังเกตเห็น
หนูน้อย ทำไมเห็นเขาแล้ว...ชอบหดตัวแบบนี้นะ? หรือว่าวันนั้นที่สถานศึกษาทำให้เธอตกใจจริงๆ?
"ได้ครับ แน่นอน!" ใบหน้าหล่อเหลาสง่างามยิ้มบางๆ ตอบลุงเกิน ดวงตาสีดำลึกล้ำมองไปที่เย่เจี้ยนอีกครั้ง พูดอย่างสุภาพนอบน้อม "ลุงครับ ผมอยากคุยกับเย่เจี้ยนสองคนสักครู่ได้ไหมครับ?"
ลุงเกินไม่แปลกใจที่เขารู้จักเย่เจี้ยน เพราะครั้งที่แล้วตอนจับกุมผู้ต้องสงสัยสามคน เสี่ยวเจี้ยนก็ช่วยเหลือด้วย
ท่ามกลางรอยยิ้มของชายชรา เซี่ยจินหยวนยิ้มมองเย่เจี้ยนที่จ้องมาด้วยสายตาเย็นชาเพราะคำพูดของเขา ริมฝีปากบางๆ โค้งขึ้นเล็กน้อย
ใบหน้าหล่อเหลาสง่างามใต้หมวกทหารที่ดูสง่างามยิ่งขึ้นในแสงอาทิตย์ยามเช้า แม้แต่รอยยิ้มก็ยังดูเกียจคร้านอยู่บ้าง "เพื่อนนักเรียนเย่เจี้ยน เกี่ยวกับเรื่องที่สถานศึกษา ผมมีอะไรจะกำชับคุณสักหน่อย เชิญครับ"
"ไปเถอะ หนูน้อย"
คำพูดที่จะหลุดออกมาต้องกลืนกลับไปเพราะคำพูดของลุงเกิน แล้วเธอก็ก้าวเท้าไปยังที่ที่เซี่ยจินหยวนชี้
เธอไม่ชอบที่จะมีความเกี่ยวข้องมากเกินไปกับผู้ชายที่ดูอันตรายแบบนี้
เธอมองไม่ทะลุปรุโปร่งเขา และกับคนที่มองไม่ทะลุ เธอมีนิสัยที่จะรักษาระยะห่างเอาไว้
"ต้องขอโทษสำหรับการทดสอบที่สถานศึกษาวันนั้น แต่หวังว่าคุณจะเข้าใจจุดยืนของพวกเรา" เขาอธิบายเสียงเบา น้ำเสียงที่หลุบต่ำนั้นสง่างามและมีเกียรติ ราวกับเสียงสายพิณที่สั่นไหว "คุณไม่ต้องกลัวว่าผมจะทำอะไรคุณ อย่างเช่นการเฝ้าระวัง การติดตาม มันจะไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน"
กลัว? ดูเหมือนว่าท่านร้อยตรีคนนี้จะเข้าใจผิดแล้ว
เย่เจี้ยนเงยหน้า มองเขาด้วยสายตาใสกระจ่างไม่หวาดกลัว มุมปากยกขึ้นพูดอย่างเรียบเฉย "กัปตันเซี่ยเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้กลัว แค่ไม่อยากมีความเกี่ยวข้องกับคุณมากเกินไป ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อน"
โดยไม่รอให้เขาตอบ เย่เจี้ยนก็หมุนตัวจะเดินจากไป
เซี่ยจินหยวนไม่ได้คิดอะไรมาก มือยาวแข็งแรงของเขาจับไหล่บอบบางของเย่เจี้ยนเอาไว้ ห้ามไม่ให้เธอจากไปโดยไม่ฟังเหตุผล "หนูน้อย นิสัยเธอแรงพอตัวนะ ทำไมถึงต่างจากที่ลุงเล่าไว้ขนาดนี้"
เขายิ้มพลางพูดด้วยความจนใจที่มุมปาก "ลุงกำลังมองพวกเราอยู่นะ เธอแน่ใจหรือว่าจะหันหลังฟังฉันพูดแบบนี้?"
ตอนนี้ ในใจของเย่เจี้ยนมีความคิดเดียว ...จะจัดการท่านร้อยตรีคนนี้ให้ได้!
คิดในใจสักครู่ ในตอนนี้ นี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
แต่ต่อไป เธออาจจะลองดูก็ได้!
"มีอะไรจะพูด ขอให้กัปตันเซี่ยพูดให้จบทีเดียว ขอบคุณค่ะ" พร้อมกับหันตัว เธอก็สลัดไหล่อย่างมีชั้นเชิง ทั้งร่างก็เหมือนปลาที่ว่ายน้ำ หลุดพ้นจากการควบคุมของเซี่ยจินหยวน
การฝึกฝนเกือบครึ่งเดือน บวกกับพรสวรรค์ของเย่เจี้ยน ผลลัพธ์ที่ได้ก็ไม่น้อยเลย
การเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วทำให้คิ้วเรียวของเซี่ยจินหยวนเลิกขึ้นเล็กน้อย หลังจากยิ้มช้าๆ ดวงตาสีดำสนิทก็จ้องมองเธอนิ่งๆ ใบหน้าหล่อเหลาสง่างามดูเย็นชา "ฟังให้ดีนะ เพื่อนนักเรียนเย่เจี้ยน พวกเราได้ยืนยันแล้วว่าพ่อแม่ของเหลียวเจี้ยนมีปัญหา และเหลียวเจี้ยนก็เช่นกัน ขอให้คุณช่วยสังเกตความเคลื่อนไหวของเขาในสถานศึกษาด้วย"
"การออกไปครั้งนี้ของผม เดิมทีจะไปหาคุณก่อน แต่ไม่คิดว่าจะเจอกันที่หน้าค่าย" เมื่อเซี่ยจินหยวนพูดถึงเรื่องงาน ดวงตาสีดำก็เต็มไปด้วยความเย็นชาลึกล้ำ "แค่ช่วยพวกเราสังเกตว่าเขามีการเคลื่อนไหวลับๆ อื่นในสถานศึกษาหรือไม่ก็พอ หากพบปัญหา คุณสามารถไปหาผู้อำนวยการเฉินได้โดยตรง!"
ในฐานะทหาร ฉันจงรักภักดีต่อประเทศ ในฐานะผู้ชาย ฉันซื่อสัตย์ต่อความรัก

หลังจากการเกิดใหม่ เย่เจี้ยนไม่ต้องการความรัก! ไม่ต้องการญาติพี่น้อง! ไม่ต้องการความผูกพันทางครอบครัว! แต่จะยืนอยู่บนยอดเขาสูงสุด มองลงมายังอดีตด้วยความหยิ่งทะนง!

คนเหล่านั้นที่เคยรังแก หักหลัง และดูถูกฉัน ชาตินี้ ฉันจะต้องตอบแทนพวกเขาทุกคน!

เธอคือผู้ที่เกิดใหม่ แม้จะสามารถพึ่งพาใบหน้าสวยในการดำรงชีวิต แต่กลับเลือกที่จะเป็นมือสไนเปอร์หน่วยรบพิเศษที่ไม่ธรรมดา

เขาเกิดในตระกูลผู้มีอำนาจ แม้จะสามารถพึ่งพาครอบครัวได้ แต่กลับเลือกที่จะใช้ความสามารถก้าวขึ้นเป็นแม่ทัพที่อายุน้อยที่สุด

เขาสนใจเธอ แต่เธอพยายามหลบหนีเขา

"คุณต้องการความอบอุ่นจากความรัก" เขากล่าว

"ไปให้พ้น! สิ่งที่ฉันต้องการคือกระสุน!" เธอตอบอย่างโกรธเคือง

การปะทะกันระหว่างผู้แข็งแกร่ง การวัดฝีมือระหว่างคนเก่ง นี่คือเรื่องราวการรบพิเศษของคู่สามีภรรยาที่แข็งแกร่งเท่าเทียมกัน และยังเป็นเรื่องราวของความอบอุ่น ความสุข ความจงรักภักดี และความเท่าเทียม