Fusion World
DaoistGfn3ZO
## บทเริ่มต้นสู่โลกผสม

ณ ห้วงอวกาศอันแสนกว้างใหญ่ ยานบรรทุกรูปวงรีขนาดเท่าตึกร้อยชั้น กำลังขับเคลื่อนผ่านดาวเคราะห์น้อยใหญ่อย่างระมัดระวัง
ภายในห้องคนขับ ชายหนุ่มผู้ถือคันบังคับมองเส้นทางข้างหน้าด้วยท่าทีอันแสนเบื่อหน่าย ก่อนจะเอื้อมไปหยิบขวดเครื่องดื่มที่อยู่หลังเบาะคนขับออกมา
เพื่อนที่นั่งข้าง ๆ คนขับเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี
"เฮ้ย เรากำลังขนหลุมดำอยู่นะโว้ย เดี๋ยวแกก็ได้เผลอทำใครหลุดเข้าไปในหลุมดำอีกหลอก"
คนขับหยิบออกมาอีกขวดและส่งให้กับเพื่อนที่นั่งข้าง ๆ
"นิดหน่อยน่าพวก เอาด้วยมะ"
เพื่อนคนขับโบกมือปฏิเสธ
"ไม่ละ ถ้าแกเมาฉันจะได้ขับแทนแกได้"
แต่คนขับก็ยังพยายามที่จะยัดเหยียดขวดใส่มือของอีกฝ่ายให้ได้
"เอาน่า นิดนึง"
เพื่อนคนขับเห็นขวดเครื่องดื่มแล้วก็ใจอ่อน
"เออ นิดนึงก็ได้"
สามนาทีต่อมา
คนขับและเพื่อนคนขับนั่งหน้าแดงผงกหัวไปมาอยู่บนเบาะนั่ง ด้านหลังเบาะนั้นเต็มไปด้วยขวดเปล่ามากมายกระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมด
เพื่อนคนขับเอื้อมไปที่เบาะหลังของตนก่อนจะเอาผ้าห่มผืนหนึ่งออกมา แล้วหันมาพูดกับคนขับ
"ขับดีดีนะโว้ย อย่าให้ชนอีกละ"
พูดจบเพื่อนคนขับก็แอ่นเบาะไปด้านหลังจนสุดแล้วหลับไป
คนขับมองเพื่อนของตัวเอง
"เอ๊า หลับคนเดียวได้ไง หลับมั่งดีกว่า"
คนขับที่เหมือนจะลืมไปแล้วว่าตัวเองยังต้องบังคับยานต่อไป ก็ฟุ่บหลับไปบนแผงขวบคุมยาน
ติ๊ด หน้าผากคนขับกระแทกกับปุ่มบางอย่างที่เขียนไว้ว่า 'เปิดใช้งานระบบความเร็วแสง'
เสียงระบบแจ้งเตือนของตัวยานดังขึ้น
"นับถอยหลังเข้าสู่ความเร็วแสงในอีก สิบ เก้า แปด"
แต่ตอนนี้กับไม่มีใครสนใจมันเลยแม้แต่น้อย
ด้วยความมึนเมาคนขับที่นึกว่าเป็นเสียงของเพื่อนตนก็ยกมือโบกเล็กน้อย ก่อนจะเข้าสู่นิทรา
"ราตรีสวัสดิ์"
"สาม สอง หนึ่ง"
ฟิ่ว ยานบรรทุกขนาดใหญ่พุ่งไปด้านหน้าด้วยความเร็วสูงจนเห็นเป็นแค่เส้นแสงสีขาว
ตูม!!! เสียงระเบิดดั่งสนั่นหวั่นไหวเมื่อยานนั้นชนเข้ากับดาวเคราะห์สีฟ้าดวงหนึ่ง แรงขับเคลื่อนด้วยความเร็วแสงส่งผลให้ยานบรรทุกขนาดใหญ่ทะลุผืนดินเข้าไปในแกนดาว จนทำให้ดาวนั้นแตกเป็นเสี่ยง ๆ ผืนแผ่นดินแยกออกจากกันเป็นชิ้น ๆ เหมือนกับจิ๊กซอว์ หลุมดำที่หลุดจากห้องกักเก็บขยายตัวขึ้นเรื่อย ๆ มันขยายใหญ่จนสามารถดูดกลืนแผ่นดินได้ทั้งประเทศ เพียงเวลาแค่ไม่กี่นาที แผ่นดินแต่ละส่วนที่แยกออกจากกัน ก็ถูกดูดกลืนหายเข้าไปในหลุดดำจนหมดสิ้น
ปี ค.ศ. 3000
โลกเกิดแผ่นดินไหวอย่างรุนแรงจนแผ่นดินแยกออกจากกัน เหล่าประชากรชาวโลกต่างพากันหนีตายและหาที่หลบภัย และในขณะที่เกิดแผ่นดินไหวอยู่นั้น ท้องฟ้าที่เคยสว่างไสวก็มืดลงในฉับพลัน แผ่นดินเกิดการสั่นไหวอย่างรุนแรงมากขึ้น แต่นั่นก็เพียงครู่เดียวก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมาสว่างไสวอีกครั้งพร้อมกับแผ่นดินไหวที่หยุดลง เหล่าผู้คนต่างพากันงุนงงกับเหตุการณ์ประหลาดนี้ แต่พวกเขาก็งุนงงกันอยู่ได้ไม่นาน เมื่อมีสัตว์รูปร่างหน้าตาแปลกประหลาดปรากฏตัวขึ้นมา บางตัวคล้ายสัตว์ในเทพนิยาย บางตัวก็เป็นสัตว์ที่มนุษย์ไม่เคยเห็นมาก่อน สัตว์ประหลาดจำนวนมากเหล่านี้ ต่างพากันปรากฏตัวออกมาจากรอยแยกและเริ่มเข้าจู่โจมมนุษย์อย่างบ้าคลั่ง หลายคนพากันวิ่งหนีและกรีดร้อง ตึกที่ยังคงสภาพดีถูกใช้เป็นที่หลบภัย ทุกอย่างที่หาได้ถูกดัดแปลงมาเป็นอาวุธและชุดเกราะ
1 ปีต่อมา
ณ ตึกใหญ่ที่เคยเป็นห้างสรรพสินค้าและโรงแรมห้าดาว เหล่าทหารอเมริกันผู้กล้าหาญหนึ่งกองร้อย กำลังทำการคุ้มกันประชาชนเพื่อเดินทางไปยังใจกลางลาสเวกัสซึ่งเป็นเมืองที่พวกเขาได้รับสัญญาณวิทยุว่ามนุษย์ที่พากันอยู่ที่นั่นสามารถสร้างป้อมปราการขึ้นมาได้
ที่ชั้นหนึ่งของตึก ประตูทุกด้านถูกปิดจนสนิท เหลือไว้เพียงประตูใหญ่ด้านหน้าที่เปิดเอาไว้ โดยหน้าประตู เหล่าทหารได้พากันนำซากรถหลายคันมาเรียงต่อกันและสร้างเป็นบังเกอร์สำหรับป้องกันการโจมตี
แม้จะเป็นกลางวันแสก ๆ แต่เหล่าสัตว์ประหลาดก็ยังพากันกรูเข้ามาไม่หยุด มนุษย์หมาป่าและแมงมุมตัวใหญ่จำนวนมาก ต่างพากันพยายามวิ่งฝ่าแนวกระสุนเพื่อหมายจะสังหารเหล่ามนุษย์ให้จงได้
แต่เหล่าทหารผู้กล้าไม่มีวันยอมง่าย ๆ ปืนกลและปืนไฟจำนวนมากถูกระดมยิงออกไปเพื่อสกัดกั้นสัตว์ร้ายเหล่านั้นเอาไว้
ตะวันบนฟากฟ้าเคลื่อนตัวคล้อยต่ำยามเมื่อราตรีมาเยือน เหล่าสัตว์ร้ายที่อยู่บริเวณโดยรอบถูกทหารผู้กล้าสังหารจนหมดสิ้น เหล่าชายชุดเขียวต่างพากันนั่งพักผ่อนอย่างเหนื่อยล้า
หัวหน้าทหารที่เป็นชายวัยกลางคนนามว่าสตีฟเดินไปหาผู้ใต้บังคับบัญชาของตนที่กำลังดูแลเครื่องปั่นไฟ
"เจค เราเหลือน้ำมันเท่าไหร่"
เจค รีบลุกขึ้นตอบ
"เอ่อ หลังจากที่เติมเครื่องปั่นไฟปืนไฟรถทั่วไปและรถบัสทุกคันแล้ว เราก็ไม่เหลือน้ำมันเลยครับ"
สตีฟมองเหล่าประชาชนที่อยู่ด้านในตึกด้วยสีหน้าวิตกกังวล ประชาชนนับพันคนยอมติดตามเขามา ด้วยความหวังที่จะมีแหล่งที่อยู่อาศัยที่ดีกว่าเดิม
"ไม่เหลือเลยเหรอ"
เจคพยักหน้าอย่างรู้สึกผิด
สตีฟเอามือขวาจับปลายคางนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง
"อืม ดูแลเรื่องการส่องไฟคืนนี้ให้ดีแล้วกัน อย่าให้พวกลิงล่องหนมันเล็ดลอดเข้ามาได้"
เจ็ดยืนตัวตรงแล้วทำท่าวันทยหัตถ์
"ครับท่าน"
สตีฟเดินตรงเข้าไปในตัวอาคาร ในใจพลางครุ่นคิดถึงวันพรุ่งนี้ ตอนนี้พวกเขาอยู่ห่างจากลาสเวกัสเพียงแค่ 400 กว่ากิโลเมตร ซึ่งน้ำมันเต็มถังของรถบัสรุ่น G73 แต่ละคันที่พวกเขามี ก็จะวิ่งได้ราว ๆ นี้พอดี ซึ่งถ้าหากเกิดเหตุฉุกเฉินขึ้น น้ำมันของพวกเขาอาจจะหมดระหว่างทางและทำให้พวกเขาไปไม่ถึงยังที่หมาย ส่วนรถคันอื่น ๆ อย่างรถฮัมวี่กับรถเก๋งนั้นตรงนี้เขาไม่ห่วงเท่าไหร่ เพราะน้ำมันเต็มถังสามารถวิ่งได้ไกลกว่ารถบัสอยู่แล้ว
เด็กสาวผมทองวัยเจ็ดขวบหน้าตาน่ารักวิ่งเข้าไปกอดผู้เป็นพ่อที่กำลังเดินเข้ามา
"คุณพ่อ"
สตีฟกอดตอบลูกสาวตัวน้อย ก่อนจะอุ้มอีกฝ่ายขึ้นมา
"ว่าไงยัยตัวแสบของพ่อ"
"วันนี้คุณพ่อเหนื่อยมั้ยคะ"
"เหนื่อยมากเลยลูก"
"งั้นรอหนูแป๊บนึง"
เด็กสาวกระโดดลงจากอ้อมกอดของพ่อ ก่อนจะวิ่งไปหยิบเอากระป๋องอาหารเก่า ๆ ใบหนึ่งมา ซึ่งข้างในมีน้ำสีน้ำตาลเข้มอุ่น ๆ อยู่ด้านใน เด็กสาวยื่นส่งกระป๋องให้กับพ่อพร้อมรอยยิ้มอันสดใส
"โกโก้สูตรพิเศษจากหนูค่ะ"
"ลูกสาวพ่อน่ารักจังเลย"
ผู้เป็นพ่อรับกระป๋องใส่โกโก้ไปด้วยความยินดี ก่อนจะกระดกไปหนึ่งที รสชาติที่ขมยิ่งกว่ากาแฟทำให้สตีฟหน้าเสียเล็กน้อย แต่ก็ต้องเก็บอาการไว้ ด้วยกลัวว่าสาวน้อยตรงหน้าเขาจะเสียใจ เมื่อกระดกไปอึกหนึ่งเขาก็เอาแก้วออกจากปาก ก่อนจะหันไปยิ้มให้กับสาวน้อยเจ้าของโกโก้ขมปี๋ตรงหน้า
"อร่อยมากเลยลูก ขอบใจนะ"
สาวน้อยยิ้มร่า ก่อนจะวิ่งกลับไปหาผู้เป็นแม่
"คุณแม่ คุณพ่อบอกอร่อยด้วยละ"
ผู้เป็นแม่มองสีหน้าของสามีก็ยิ้มให้อย่างขบขันปนเห็นใจ เพราะเธอได้แอบชิมก่อนแล้วว่าโกโก้ฝีมือลูกสาวตนนั้นรสชาติเป็นยังไง
สตีฟเดินต่อขึ้นไปยังชั้นสอง เพื่อไปคุยกับเหล่าทหารที่มีหน้าที่สอดส่องดูแลความเรียบร้อยด้านนอกตึก
สตีฟวางกระป๋องลงบนโต๊ะที่พลทหารคนหนึ่งนั่งอยู่
"เป็นไงบ้าง"
พลทหารลุกขึ้นตอบ
"สงบเรียบร้อยดีครับท่าน"
"แล้วพวกประชาชนที่ติดตามเรามาละ เรียบร้อยดีมั้ย"
"ไม่ครับ ทุกอย่างยังสงบเรียบร้อยดี ประชาชนแต่ละคนเราก็อนุญาตให้อยู่ได้แค่ชั้นหนึ่งกับชั้นสอง ส่วนทางขึ้นลงไปชั้นอื่น ๆ ได้ให้กำลังบางส่วนเฝ้ายามไว้หมดแล้วครับ"
"ดี"
สตีฟวางกระป๋องทิ้งไว้แล้วเดินจากไป
พลทหารที่เห็นกระป๋องยังมีน้ำโกโก้เหลืออยู่เต็มก็ตะโกนเรียก
"หัวหน้าครับ ท่านลืมของ"
สตีฟหันไปโบกมือ
"ชั้นยกให้ เอาไปเลย"
พลทหารยิ้มรับด้วยความยินดี
"ขอบคุณครับ"
เมื่อสตีฟเดินจากไปพลทหารก็ยกกระป๋องขึ้นดื่ม แต่เมื่อของเหลวด้านในสัมผัสโดนลิ้น เขาก็พ่นมันออกจากปากทันที
"แหวะ ขมเป็นบ้า"
เช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อยังไม่มีสัตว์ประหลาดมาจู่โจมพวกเขา ประชาชนก็พากันทยอยออกจากห้าง แล้วพากันไปขึ้นรถบัสแต่ละคันที่จัดเตรียมไว้ให้
เจคที่กำลังตรวจสอบรายการรถแต่ละคัน ก็มีอันต้องหน้าเสีย เมื่อรถเก๋งสองคันยางแบนจนไม่สามารถนำมาขับต่อได้
สตีฟเดินเข้ามาจากด้านหลัง แล้ววางมือลงบนบ่าขวาของเจค
"ไง เรียบร้อยดีมั้ย"
เจคสะดุ้งเฮือก
"อ่ะ เอ่อ มีรถเก๋งสองคันยางแบนจนไม่สามารถวิ่งต่อได้ครับ"
สตีฟนิ่งคิดครู่หนึ่ง
"ให้ที่เหลือเดินทางออกไปก่อน ถ้าช้ากว่านี้พวกสัตว์ประหลาดอาจจะโผล่ออกมาอีก"
"ได้ครับ แล้วจะทำยังไงกับคนที่เกินมา"
ครอบครัวของสตีฟสามคนและทหารอีกเจ็ดคนยอมเสียสละรถของตัวเองให้ประชาชนเจ้าของรถเก๋ง เนื่องจากพวกสัตว์ประหลาดนั้นจะเริ่มบุกจู่โจมเมื่อพวกเขาอยู่ที่ใดที่หนึ่งนานเกินไป นั่นทำให้สตีฟตัดสินใจให้คนอื่นรีบเดินทางกันไปก่อนโดยไม่ต้องรอพวกเขา
ใช้เวลาไม่นานรถเก๋งสองคันก็ได้รับการเปลี่ยนล้อยางจนเสร็จ ทั้งหมดพากันขึ้นรถแล้วรีบขับตามขบวนรถไปให้เร็วที่สุด เพราะพวกเขาอยู่รั้งท้ายนานเกินไปแล้ว
สตีฟที่นั่งอยู่เบาะหลังกับภรรยาและลูก ก็หันไปหยอกลูกสาวตัวน้อยของเขา
"อีกนิดเราจะไม่ต้องนอนตามท่อระบายน้ำกันแล้ว ดีใจมั้ย"
เด็กสาวยิ้มร่า แล้วกระโดดโลดเต้นอย่างดีใจ
"เย้ จะไม่ต้องนอนในท่อระบายน้ำเหม็น ๆ แล้ว"
ในขณะที่สองพ่อลูกกำลังคุยกัน เงาอันใหญ่ยักษ์ก็เคลื่อนตัวผ่านพวกเขาไป
สตีฟมีสีหน้าที่เคร่งเครียดเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่ใหญ่มาก ๆ เขารีบเปิดกระจกและชะโงกหน้าออกไปดูทันที
ปีกอันใหญ่โต เท้าสองคู่ที่มีกรงเล็บอันแหลมคมร่างกายขนาดมหึมาที่ประดับไปด้วยเกล็ดสีดำทมิฬ สัตว์จากเทพนิยายที่ระเบิดเครื่องบินรบไปแล้วหลายร้อยคัน มันกำลังบินตีโค้งกลับมาและพุ่งตรงมายังพวกเขา
สตีฟตะโกนลั่น
"เจค เร่งเครื่องเลย มังกรมาแล้ว"
เจคเหลือบมองกระจกหลัง มังกรที่มีขนาดตัวพอ ๆ กับเครื่องบินโดยสาร กำลังไล่จี้ตามรถของพวกเขามาติด ๆ
"เร่งให้โดยด่วนเลยครับ"
ตอนนี้สองฟากฝั่งเป็นพื้นที่รกร้าง ที่มีแต่ผืนดินสีแดงขนาบถนนคอนกรีต พวกเขาไม่สามารถใช้อะไรกำบังตัวเองได้เลย สิ่งที่ทำได้ดีที่สุดคือเหยียบให้สุดคันเร่งเพื่อตามขบวนให้ทัน และใช้อาวุธหนักระดมยิงใส่มัน
แต่เหมือนโชคชะตาจะไม่เป็นใจ เมื่อความเร็วในการบินของเจ้ามังกรนั้น กับเร็วกว่ารถเก๋งทั้งสองคัน มันบินไปลงจอดดักทางรถเก๋งทั้งสองคันเอาไว้ ก่อนจะใช้หางฟาดให้รถทั้งสองคันกระเด็นพลิกคว่ำไปหลายตลบจนไปนอนคว่ำอยู่ข้างทาง
แรงเหวี่ยงส่งผลให้ประตูฝั่งซ้ายที่สตีฟนั่งอยู่หลุดออกไปและเขาก็กระเด็นออกมาอยู่ข้างนอกรถ เจ้ามังกรค่อย ๆ เข้าไปใกล้รถที่ลูกเมียของเขายังติดอยู่ข้างใน มันกัดเอาประตูฝั่งขวาออกไป ก่อนจะใช้ลิ้นตวัดดึงทหารนายหนึ่งเข้าไปในปากของมันแล้วเขี้ยวต่อหน้าต่อตาสตีฟ สตีฟมองภาพตรงหน้าอย่างสยดสยอง แต่อาการจุกจากการโดนเหวี่ยงตกจากรถ ก็ทำให้เขาไม่สามารถลุกขึ้นมาได้ สตีฟมองปืนที่หล่นอยู่ตรงท้ายรถเก๋ง เขาพยายามที่จะคลานไปหามัน แต่ร่างกายที่บอบช้ำก็ไม่ยอมทำตามคำสั่งของเขาง่าย ๆ
เจ้ามังกรลิ้นยาวไม่พอที่จะล้วงเอาเจคออกมา มันจึงหันไปหาเบาะหลังที่ภรรยาของสตีฟอยู่ติดกับประตูแทน
สตีฟที่เห็นดังนั้นก็พยายามฟืนตัวเองและคลานไปกับพื้นทีละนิด
เจ้ามังกรกัดเอาประตูรถออกไป
สตีฟมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่เบิกกว้างใบหน้าของเขาตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก มือขวายื่นไปข้างหน้าหวังจะทำอะไรให้ได้สักอย่าง เจ้ามังกรก้มหน้าลงไปและแลบลิ้นออกมาเพื่อหวังจะเอาเหยื่อของมันมากิน สตีฟที่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ตะโกนลั่นสุดเสียง
"อย่า!!!"
วูม เสียงอันทรงพลังปล่อยคลื่นบางอย่างออกมาจนฝุ่นรอบตัวของสตีฟพัดกระจายออกไปเป็นวงกว้าง เจ้ามังกรหยุดนิ่งอยู่กับที่และไม่ขยับเคลื่อนไหว ราวกับว่ามันต้องมนต์สะกดที่พันธนาการทั้งร่างของมันเอาไว้


## เด็กหนุ่ม

ปี ค.ศ. 3050
ณ ตลาดใกล้กับกำแพงเมืองทิศเหนือ ทุกเช้าสถานที่แห่งนี้จะเต็มไปด้วยผู้คนที่ใส่เสื้อผ้าเก่า ๆ ทุกคนกำลังต่อคิวเข้าแถวเพื่อรับซุบร้อน ๆ ที่ทางรัฐบาลนำมาแจกให้ ทุกคนที่มายืนต่อแถวนั้นมีท่าทางที่หิวโซ ซุบถ้วยเล็ก ๆ เหล่านี้แค่พอทำให้พวกเขาอยู่ต่อได้ไปวัน ๆ เท่านั้น แต่ไม่สามารถทำให้อิ่มท้องได้
คุณป้าขายขนมปังพูดกับเด็กหนุ่มวัยสิบสามที่ยืนอยู่หน้าร้านอย่างอ่อนโยน
"มาซื้อขนมปังให้แม่อีกแล้วเหรอ แหม เด็กตัวแค่นี้ไปหาเงินมาจากไหนกัน เอ้านี่"
คุณป้าส่งถุงขนมปังให้
เด็กหนุ่มรับขนมปังไปด้วยความยินดี แล้วเอ่ยขอบคุณคุณป้าใจดีที่ยอมแบ่งขายขนมปังให้
"ขอบคุณฮะ ไว้วันหน้าผมจะหาเงินมาซื้อขนมปังทั้งร้านของป้าให้ได้เลย"
"ให้มันจริงเถอะ"
ป้าใจดีลูบหัวเด็กหนุ่มอย่างเอ็นดู ก่อนจะไล่เด็กหนุ่มไปเมื่อเห็นว่ามีคนกลุ่มหนึ่งกำลังมา
"รีบกลับบ้านไปเร็วเข้า อย่าให้คนพวกนั้นเห็นขนมปังเธอเด็ดขาด"
"งั้นผมไปก่อนนะ"
เด็กหนุ่มโบกมือลาแล้วซ่อนขนมปังไว้ในเสื้อ จากนั้นก็รีบวิ่งไปตามทางเดินที่เคยใช้ประจำ
แม้เด็กหนุ่มจะซ่อนขนมปังไว้ดีแล้ว แต่พฤติกรรมการยัดของแปลก ๆ ไว้ในเสื้อ ก็กลายเป็นที่สนใจของคนกลุ่มหนึ่ง
เด็กหนุ่มเดินผ่านตรอกซอกซอยตามตึกไปอย่างรวดเร็วเมื่อรู้สึกว่ามีคนกำลังสะกดรอยตามเขาอยู่ เมื่อเดินมาถึงมุมตึก ด้วยสัญชาตญาณบางอย่างก็บอกให้เด็กหนุ่มเอนตัวหลบไปด้านหลังจนหงายท้องล้มลงไปกับพื้น ไม้ท่อนยาวพลาดเป้าหมายของมันไปอย่างน่าเสียดาย
เด็กตัวโตคนหนึ่งปรากฏตัวออกมาตรงหน้าของเด็กหนุ่ม และยังมีอีกสองคนที่เดินมาดักด้านหลังเอาไว้ ด้วยสิ่งที่เคยฝึกมา เด็กหนุ่มรีบลุกวิ่งเข้าหาเด็กโตตรงหน้าแล้วโยกตัวไปทางซ้ายเพื่อหลอกล่อ ก่อนจะเบี่ยงกลับมาทางขวางแล้วอาศัยตัวที่เล็กกว่ารอดช่องว่างระหว่างกำแพงตึกกับเด็กโตคนนั้นไป
เด็กโตที่เสียท่ามองอย่างเจ็บใจ
"เฮ้ยตามมันไปเร็ว"
ทั้งหมดรีบวิ่งตามเด็กหนุ่มไป เศษขยะที่ตกอยู่ตามพื้นถูกหยิบจับขึ้นมาและระดมขว้างปาใส่เด็กหนุ่มกันเป็นการใหญ่ แต่ด้วยฝีเท้าที่ถูกฝึกมาจนชำนาญ ก็ทำให้เด็กโตเหล่านั้นไม่สามารถตามเด็กหนุ่มได้ทัน "โว้ย มันหนีได้อีกแล้ว"
เหล่าเด็กโตที่วิ่งกันจนหอบแต่ก็ยังตามเด็กหนุ่มไม่ทัน ก็ได้แต่เตะขยะแถวนั้นเพื่อระบายอารมณ์
ในที่สุดเด็กหนุ่มก็วิ่งกลับมาถึงตึกสี่ชั้นเก่า ๆ อย่างปลอดภัย ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปในห้องห้องหนึ่งด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส แล้วตะโกนเรียก
เด็กหนุ่มเอาถุงขนมปังในเสื้อออกมาวางไว้บนโต๊ะในห้องนั่งเล่นที่มีขนาดเล็ก ก่อนจะชะโงกหน้าเข้าไปดูในห้องนอนที่มีหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังนั่งเย็บเสื้อผ้าเก่า ๆ อยู่
"แม่ ผมเอาขนมปังมาให้ วันนี้คุณป้าแถมเนยกับน้ำตาลมาให้หน่อยนึงด้วย ดูสิ"
ผู้เป็นแม่เลิกหยุดสนใจเสื้อผ้าและเข็มในมือ ก่อนจะหันมายิ้มให้ผู้เป็นลูกอย่างอ่อนโยน แล้วดุเบาเบา
"บอกแล้วใช่มั้ยว่าไม่ต้องซื้อของแบบนี้มาให้แม่ มันแพงมากเลยนะลูก"
"ผม อุ๊บ"
มือปริศนาเข้ามาปิดปากเด็กหนุ่มจากด้านหลัง ก่อนจะปรากฏเป็นใบหน้าของหญิงสาววัยสิบแปดสิบเก้าที่เข้ามาสวมกอดเด็กหนุ่มจากด้านหลัง ผมยาวสีน้ำตาลออกแดงของเธอย้อยลงมาปกปิดใบหน้าของเด็กหนุ่มเอาไว้
เสียงอันดุดันพร้อมจิตสังหารน้อย ๆ ปรากฏขึ้น
"นายทำพื้นเลอะอีกแล้วรู้มั้ย มาทำความสะอาดก่อนเดี๋ยวนี้"
แล้วเด็กหนุ่มก็โดนลากจากผู้เป็นแม่ไป
หญิงสาวลากเด็กหนุ่มเข้ามาในห้องของตนแล้วจับให้นั่งลงบนเตียง ก่อนจะหยิบผ้าพันแผลและยาสมานแผลออกมาจากตู้ยา
หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงอันห่วงใย มือก็ค่อย ๆ เอาผ้ามาซับเลือดที่ด้านหลังศีรษะของเด็กหนุ่มออกมา
"ไปโดนเขาไล่มาอีกแล้วใช่มั้ย บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปซื้อของที่ตลาดนั่นคนเดียว"
แม้ว่าเด็กหนุ่มจะวิ่งหนีมาได้ แต่สิ่งของที่ถูกขว้างใส่นั้นก็มีบางชิ้นที่โดนเขาเข้าอย่างจัง จนทำให้ศีรษะเขาแตก
เด็กหนุ่มพูดจาด้วยน้ำเสียงอันโอ้อวด
"ก็ผมอยากให้แม่ได้กินขนมปังไว ๆ นี่ วันนี้ผมซื้อได้ชิ้นใหญ่ขึ้นด้วยนะ แถมได้เนยกับน้ำตาลมาหน่อยนึงด้วย"
นัยน์ตาสีน้ำตาลแดงของหญิงสาวจ้องมองเด็กหนุ่มอย่างหมั่นไส้และเอือมระอาเล็กน้อยที่อีกฝ่ายไม่ค่อยจะฝั่งเธอเสียเท่าไหร่ อารมณ์ฉุนเล็ก ๆ ก็กระตุ้นให้มือที่ถือผ้าซับเลือด กดลงไปที่แผลบนหลังศีรษะแบบหนักมือนิด ๆ จนอีกฝ่ายต้องร้องขอความเมตตา
"อ๊าก ผมขอโทษ เมตตาผมเถอะ"
หญิงสาวยิ้มอย่างได้ใจ ก่อนจะเอาที่ติดแผลมาติดให้แล้วเอาเส้นผมสีดำของเด็กหนุ่มมาปกปิดมันเอาไว้ จากนั้นมือทั้งสองข้างของเธอก็เอื้อมไปจับชายเสื้อของเด็กหนุ่มแล้วถอดมันออก ก่อนจะมองคราบเลือดอย่างเหนื่อยใจ
"รู้มั้ยเลือดมันซักออกยากแค่ไหนห๊ะชีฟ"
ชีฟพูดด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด
"ขอโทษ ครั้งหน้าจะพยายามไม่ให้ได้แผลมาอีก"
แต่เหมือนเด็กบางคนจะไม่ได้สำนึกเสียเท่าไหร่
หญิงสาวถอนหายใจ ก่อนจะไปเอาเสื้อเก่า ๆ ของเธอมาให้ใส่ เธอเห็นเด็กคนนี้มาตั้งแต่เล็ก เด็กคนนี้ทั้งนิสัยดีและขยันขันแข็ง ตั้งแต่พ่อแม่ของเธอเสียไป ก็มีเด็กคนนี้ที่คอยช่วยเธอดูแลทำความสะอาดอพาร์ทเม้นท์ทั้งสองแห่งของเธอมาโดยตลอด แถมแม่ของเด็กคนนี้ก็ยังเก่งเรื่องการซ่อมแซมเสื้อผ้าอีกด้วย นั่นทำให้คนที่อาศัยอยู่ในอพาร์ทเม้นท์ของเธอรวมถึงเธอไม่ต้องลงทุนไปถึงในตัวเมืองเพื่อจ้างช่างแพง ๆ หรือซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้เปลืองเงิน
บรื๊น เสียงรถที่คุ้นเคยดังมาจากข้างนอก ชีฟลุกพรวดขึ้นอย่างกระตือรือร้นและรีบวิ่งออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว
หญิงสาวตกใจเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นใบหน้าที่ดูดุดันเมื่อจำได้ว่าเสียงรถนั้นเป็นของใคร แล้วรีบวิ่งตามออกไป
"หยุดนะชีฟ"
เมื่อเธอวิ่งตามชีฟจนออกมาข้างนอกตัวตึก แต่เธอก็ทำได้แค่เพียงมองเด็กหนุ่มที่นั่งส่งยิ้มมาให้อยู่บนหลังรถกระบะคันหนึ่ง
"เดี๋ยวผมกลับมานะพี่ชิซูกะ"
ชีฟโบกมือมาให้อย่างร่าเริง โดยไม่สนเลยว่าสถานที่ที่ตนเองกำลังจะไปนั้นมันอันตรายแค่ไหน
ชิซูกะมองชีฟด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียวเล็กน้อย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะอีกฝ่ายขึ้นรถไปไกลแล้ว พักหลังมานี้ชีฟดันไปรู้จักกับพวกนักล่าที่ออกไปล่าผลึกพลังงาน ซึ่งการล่าผลึกนั้นเป็นอะไรที่อันตรายและเสี่ยงชีวิตเป็นอย่างมาก แต่ถ้าทำสำเร็จ ก็จะได้ค่าตอบแทนที่ดีกลับมาเสมอ นั่นทำให้ชีฟมักจะแอบไปกับคนพวกนี้บ่อย ๆ แม้ว่าจะถูกเธอและแม่ของตัวเองทั้งดุทั้งห้ามไปหลายครั้งแล้วก็ตาม
รถกระบะวิ่งตามถนนใหญ่มาเรื่อย ๆ จนพ้นเขตกำแพง เมื่อออกมานอกตัวเมือง สภาพแวดล้อมก็เปลี่ยนไปทันที จากสถานที่ที่เต็มไปด้วยตึกสูงและมีผู้คนอยู่อาศัยมากมาย ก็กลับกลายเป็นตึกร้างซอมซ่อที่ไร้ซึ่งผู้คน บางตึกก็มีสภาพเก่าใกล้พัง บางตึกก็เหลือแต่ซากปรักหักพังที่ดูไม่เหมือนตึกอีกต่อไป
รถกระบะเคลื่อนตัวมาได้สักพัก ก็มาจอดยังตึกร้างสภาพดีหลังหนึ่ง ชายวัยกลางคนสองคนเปิดประตูรถออกแล้ว
ปัง ปัง ชายคนที่ออกมาจากฝั่งซ้ายทุบรถสองทีเพื่อปลุกเด็กขี้เซาบนท้ายกระบะ
"ตื่นได้แล้วไอ้หนู ถึงแล้ว"
เมื่อเห็นเด็กหนุ่มตื่นแล้วชายคนนั้นก็พูดต่อ
"คริส คิดว่าไอ้หนูมันถือปืนไหวหรือยัง"
ชายที่ออกมาจากฝั่งขวาโยนปืนกลหนักข้ามรถไปให้ชายที่ชื่อคริส
"อย่าเลยน่า ไอ้หนูมันยังเด็กอยู่เลย"
ชีฟมองคริสอย่างไม่ค่อยพอใจเล็กน้อย ก่อนจะหันไปพูดกับชายอีกคนและยิ้มอย่างมั่นใจ
"ผมถือได้นะฮิก"
ฮิกโยนปืนกลเบาไปให้ชีฟ ซึ่งเป็นปืนที่ผู้ใหญ่อย่างพวกเขาสามารถใช้มันได้ด้วยมือข้างเดียว
"ไหวมั้ย"
ชีฟถือปืนแล้วยืนขึ้นก่อนจะทำท่าเล็งเหมือนทหาร ฮิกเอื้อมมือมาปลดเซฟออก แล้วบอกให้ชีฟทดลองใช้ปืนดู
"เหนี่ยวไกเลย"
คริสดันเซฟคืนที่เดิม
"ไม่"
จากนั้นคริสก็แย่งปืนจากมือชีฟไป
"แค่แอบขโมยไอ้หนูนี่มา แม่สาวหัวแดงก็ขู่จะฆ่าฉันวันละสามเวลาหลังอาหารแล้ว"
ฮิกทำหน้าเซ็งส่วนชีฟก็ได้แต่ทำหน้าจ๋อย จากนั้นทั้งสามคนก็เริ่มแต่งตัว โดยนำชุดเกราะกันกระสุนและอุปกรณ์ป้องกันการบาดเจ็บต่าง ๆ มาสวมใส่ที่ร่างกาย เมื่อสวมใส่จนเสร็จ ชีฟก็กลายเป็นเหมือนกับเด็กที่กำลังจะไปเล่นสเก็ตบอร์ด ส่วนคริสกับฮิกนั้นดูเหมือนทหารที่กำลังจะไปออกศึก
เมื่อเตรียมตัวพร้อมแล้วทั้งสามคนก็แบกกระเป๋าเปล่า ๆ ใบใหญ่ขึ้นมากันคนละใบ ก่อนจะพากันเดินเข้าไปในตึก
ชีฟถามอย่างสงสัยในขณะที่กำลังเดินผ่านห้องต่าง ๆ
"วันนี้เราไม่สำรวจไปทีละห้องเหมือนแบบเมื่อก่อนเหรอ"
คราวนี้ฮิกเดินนำพวกเขาผ่านห้องต่าง ๆ และตรงขึ้นบันไดไปเรื่อย ๆ โดยไม่สนใจที่จะสำรวจห้องหรือเส้นทางอื่นที่เดินผ่านเลย
ฮิกตอบกลับ
"ไม่ มีสิ่งที่ดีกว่ารอคอยเราอยู่ข้างหน้าเพราะฉะนั้นวันนี้เราจะไม่สนใจของไร้ค่าพวกนั้น"
ในขณะที่พวกเขาเดินขึ้นบันไดมาจนถึงชั้นสิบของตึก ฮิกก็เดินนำทุกคนเข้าไปในโถงทางเดินยาว ๆ
ขณะที่พวกเขาเดินอยู่ ก็มีสัตว์ประหลาดรูปร่างหน้าตาเหมือนกับกิ้งก่าที่มีขนาดใหญ่กว่าพวกเขาเกือบเท่าตัว มันเกาะอยู่บนเพดาน และจ้องมองมาที่พวกเขาราวกับจ้องมองอาหาร คริสและฮิกเอาปืนกลหนักออกมาทันที ก่อนจะสาดกระสุนใส่เจ้ากิ้งก่าตรงหน้าแบบไม่ยั้งมือ เพียงครู่เดียวบนตัวกิ้งก่ายักษ์ก็เต็มไปด้วยรูกระสุน เลือดของมันไหลออกมาท่วมโถงทางเดินพร้อมกับตัวของมันที่ร่วงตกลงมา
คริสมองเจ้าสัตว์ประหลาดตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ โดยปกติแล้วกิ้งกายักษ์จะมีผลึกขนาดใหญ่อยู่ในตัว แต่มันกลับเป็นสัตว์ประหลาดที่ฆ่าง่ายมาก นั่นทำให้เมื่อใครพบเจอมันเข้า ก็เป็นอันต้องยอมเปลืองกระสุนเพื่อดับชีวิตพวกมันทุกครั้งไป คริสหันไปมองฮิกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม
"กิ้งก่ายักษ์เหรอ ไหนแกบอกว่าที่นี่เคยมีคนมาสำรวจแล้วไง ทำไมเจ้าสัตว์ตัวนี้ยังอยู่"
ฮิกตอบแบบปัดผ่าน
"เอาน่า มันอาจจะโชคดีเหลือรอดมาก็ได้"
จากนั้นฮิกก็ล้วงลูกเหล็กกลม ๆ เท่าลูกเบสบอลออกมาจากกระเป๋า แล้วนาบไปบนศพของกิ้งก่าตรงบริเวณที่คาดว่าน่าจะเป็นกลางหน้าอกของมัน จากนั้นฮิกก็กรีดมีดลงไปตรงจุดนั้น แล้วกระชากลูกเหล็กกลับอย่างแรง การกระทำนี้ทำให้มีบางสิ่งบางอย่างหลุดออกมาจากรอยกรีด มันมีลักษณะเป็นผลึกแก้วสีม่วงกลม ๆ ที่มีขนาดใหญ่พอพอกับลูกเหล็กในมือของฮิก เมื่อเสร็จแล้วฮิกก็เก็บทั้งผลึกแก้วและลูกเหล็กเข้ากระเป๋า ก่อนเดินนำทุกคนไปข้างหน้าต่อ
เดินกันมาได้สักพัก ฮิกก็พาทุกคนมาหยุดยืนตรงหน้าห้องแห่งหนึ่งที่มีประตูเป็นกระจกแบบบานเลื่อน ห้องข้างในมีตู้ทรงสี่เหลี่ยมหลายตู้มากมาย และในตู้เหล่านั้นก็มีวัตถุสี่เหลี่ยมแบน ๆ ใส่อยู่ด้านใน เมื่อคริสได้เห็นสิ่งของด้านในที่ยังอยู่ครบสมบูรณ์ก็มีสีหน้าที่เคร่งเครียดขึ้นมาทันที จากนั้นคริสก็กระชากไหล่ฮิกอย่างแรงแล้วเอ่ยถามอย่างหัวเสีย
"นี่พาเรามาตึกที่ไม่เคยมีใครสำรวจใช่มั้ย นายรู้มั้ยตึกแบบนี้สำหรับพวกเรามันอันตรายขนาดไหน"
ฮิกพยายามพูดให้เพื่อนสงบลง
"ใจเย็นน่า วันก่อนฉันเห็นพวกนักล่ากลุ่มหนึ่งมาปะทะกับสัตว์ประหลาดตัวใหญ่ที่ครองพื้นที่แถวนี้อยู่ ถึงนักล่าพวกนั้นจะตายเรียบ แต่เจ้าตัวใหญ่นั่นก็บาดเจ็บพอตัว มันไม่โผล่มาออกมาเร็ว ๆ นี้แน่"
"เจ้าสัตว์ตัวใหญ่นั่นครองพื้นที่นอกตึกใช่มั้ย"
"ก็ใช่"
เมื่อได้คำตอบ คริสก็ถอนหายใจยาวแล้วเพิ่มความระมัดระวังตัว และมองไปรอบ ๆ อย่างหวาดระแวง การที่สัตว์ประหลาดตัวใหญ่ครองพื้นที่ด้านนอกตึกนั้น มักจะทำให้เหล่าสัตว์ตัวเล็กที่อ่อนแอจะเข้ามาอาศัยในตึกเพื่อใช้เป็นที่หลบซ่อน
ฮิกรู้ดีว่าข้างในนี้เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดมากมาย แต่ที่พวกมันต้องซ่อนนั้นก็เพราะว่าพวกมันอ่อนแอ แถมตอนนี้ก็เป็นเวลากลางวันที่ทุกพื้นที่เต็มไปด้วยแสงสว่างด้วย นั่นทำให้ฮิกตัดสินใจมาสำรวจที่นี่ในเวลานี้ แต่ด้วยรู้ดีว่าคริสเพื่อนของตนขี้ระแวง นั่นเลยทำให้ฮิกไม่ได้บอกความจริงเรื่องสถานที่ที่จะมาสำรวจ
"นี่ยังเช้าอยู่เลย นายจะกลัวอะไร"
คริสตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์
"นายก็รู้ว่าสภาพอากาศที่นี่มันเปลี่ยนแปลงง่ายขนาดไหน"
แต่สุดท้ายเมื่อมาแล้วเขาก็ไม่อยากจะมาเสียเที่ยว คริสถอนหายใจอย่างแรง แล้วเริ่มลงมือหาทางเปิดประตู
"เอ่อ เอาก็เอา"
ในที่สุดคริสก็สามารถเปิดประตูได้ ก่อนจะพากันเข้าไปในห้อง แล้วกวาดเอาเจ้าแท่งสี่เหลี่ยมแบน ๆ ที่มีข้อความเขียนติดไว้ว่าฮาร์ทดิสยัดใส่ในกระเป๋า
ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังเก็บของลงกระเป๋า ก็เกิดเสียงบางอย่างที่ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากฟากฟ้า ซึ่งนั่นก็คือเสียงฟ้าร้อง และเมื่อมีฟ้าร้องก็ย่อมจะต้องมีเมฆฝน และเมฆฝนก็จักนำมาซึ่งความมืด ความมืดที่จะนำมาซึ่งบางสิ่งบางอย่างที่น่ากลัว
คริสหันไปมองตามเสียงนั้นด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด
"แย่แล้ว ไอ้หนู สะพายกระเป๋าแล้ววิ่งเลย"
ชีฟไม่รอช้ารีบสะพายกระเป๋าแล้ววิ่งออกไปคนแรก จากนั้นอีกสองคนก็วิ่งตามออกมา ทั้งหมดพากันวิ่งไปยังบันไดหนีไฟและลงมาจนถึงชั้นหนึ่ง ทุกอย่างดูเหมือนจะราบรื่นแต่เมื่อทั้งสามพากันออกมาที่โถงทางเดิน
คริสที่วิ่งนำอยู่หน้าสุดส่งสัญญาณให้ทุกคนหยุดวิ่ง แล้วเอื้อมมือไปล้วงหยิบระเบิดออกมาหนึ่งลูก จากนั้นหันไปบอกอีกสองคน
"ใส่แว่นซะ" คริสใช้อีกมือที่ว่างดึงแว่นกันแสงที่ห้อยไว้ข้างเอวขึ้นมาใส่ แล้วขว้างระเบิดออกไปตรงหน้า และเมื่อระเบิดทำงาน แสงสว่างเจิดจ้าก็ถูกปลดปล่อยออกมา เผยตัวตนบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ข้างหน้า
วานรสี่ตัวเอามือปิดตาของมันอย่างทรมาน แสงจากระเบิดแสงทำให้ตาของพวกมันบอดชั่วคราวทันที คริสและฮิกไม่รอช้าสาดกระสุนใส่ก่อนที่พวกมันจะหายไป
วานรล่องหน คือสัตว์ประหลาดที่คริสกำลังกลัว แม้พวกมันจะดูอ่อนแอด้วยขนาดตัวที่เท่ากับเด็กวัยเดียวกับชีฟ แต่ด้วยขนและผิวหนังของพวกมันที่มีเอกลักษณ์พิเศษ ที่ถ้าหากไม่มีแสงสว่างที่มากพอแล้วละก็ จะไม่มีสิ่งใดมองเห็นพวกมันได้ราวกับว่าพวกมันล่องหนยังไงยังงั้น
วานรสี่ตัวถูกสังหารอย่างรวดเร็ว แต่เสียงฝีเท้าและฝุ่นคลุ้งอยู่ข้างหน้า นั่นก็ทำให้พวกเขารู้ว่ามันยังเหลืออีกหลายตัว
คริสตะโกน
"กลับขึ้นไปชั้นสอง เราจะหาทางออกอื่นกัน"
คริสรีบวิ่งนำไปทันที ก่อนจะหันไปถามฮิกที่วิ่งอยู่ข้าง ๆ
"นายมีระเบิดแสงกี่ลูก"
"สามลูก"
คริสคลำระเบิดที่ห้อยอยู่ที่เอวซ้าย ซึ่งก็พบว่ามันเหลืออยู่แค่สองลูก เมื่อพวกเขาวิ่งเข้ามาในโถงทางเดินชั้นสอง คริสก็ตัดสินใจโยนอีกลูกไปด้านหลัง เพื่อทำให้พวกวานรมันช้าลงบ้าง
ฮิกที่เห็นทางตันอยู่ข้างหน้า ก็หันไปถามเพื่อนถึงแผนต่อไป
"เอาไงคริส"
คริสมองตรงไปข้างหน้า
"นั่น เราจะกระโดดลงไป"
ฮิกมองบานกระจกตรงหน้า จากนั้นสนับสนุนเพื่อนด้วยการกราดยิงใส่จนกระจกแตกเป็นเสี่ยง ๆ การวิ่งไปด้วยพร้อมเล็งปืนไปด้วย บวกกับพื้นตึกเก่า ๆ ที่ขรุขระ ทำให้ฮิกสะดุดล้มกลิ้งไปกับพื้น สายกระเป๋าสะพายก็ขาดเพราะน้ำหนักบรรจุที่มากเกินไป
คริสขว้างระเบิดแสงลูกสุดท้ายทันที แล้วชุดฮิกให้ลุกขึ้นวิ่งต่อ ด้วยความรีบร้อนทำให้ฮิกคว้ากระเป๋าไม่ทัน ชีฟที่วิ่งเลยกระเป๋าที่หล่นอยู่เพียงเล็กน้อย จึงคิดที่จะหันกลับไปเก็บกระเป๋าใบนั้น
ฮิกที่หันกลับมาเห็นแม้จะเสียดายของข้างในแค่ไหน แต่ก็รีบหันกลับไปตะโกนห้ามทันที
"ไม่ต้องแล้วชีฟ"
แต่เหมือนจะสายไปเมื่อชีฟเข้าถึงกระเป๋าเรียบร้อย พื้นตึกที่ทรุดโทรมใกล้พังเต็มที เมื่อเจอแรงกระแทกจากกระเป๋าบวกกับแรงสะกิดอีกเล็กน้อยจากการพยายามยกเป๋าหนัก ๆ ขึ้นมาของชีฟ พื้นที่ผุพังก็ถล่มลงไป
คริสและฮิกใจหล่นวูบ
"ชีฟ!!!"
แต่ก็จำใจต้องวิ่งต่อไปเมื่อฝุ่นตามพื้นได้บ่งบอกว่าเหล่าวานรกำลังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
สองนักล่าตัดสินใจวิ่งสุดฝีเท้าโดยทิ้งชีฟไว้ด้านหลัง และในที่สุดพวกเขาก็วิ่งมาจนถึงสุดขอบและตัดสินใจกระโดดลงไป
ชีฟร่วงตกลงมาอย่างแรง โชคดีที่เศษพื้นอาคารใต้เท้าที่ชีฟยืนอยู่ยังคงเกาะติดกันเป็นแผ่นใหญ่ นั่นทำให้ชีฟไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากมาย แต่เหมือนโชคร้ายจะยังไม่หมด เศษพื้นอาคารก้อนเท่าลูกฟุตบอลล่วงตามลงมาและกระแทกเข้าใส่หน้าอกของชีฟอย่างจัง ความจุกที่ได้รับทำเอาแทบจะหายใจไม่ออก ร่างกายเล็ก ๆ ได้แต่ดิ้นทุรนทุรายอยู่บนซากอาคารที่พังลงมา ชีฟเอามือทุบหน้าอกหลายครั้ง ก่อนจะพยายามสูดหายใจเข้าออกแรง ๆ จนกระทั่งหลอดลมที่ถูกกดทับกลับมาขยายอีกครั้ง การกระทำนี้ทำให้ชีฟมึนหัวจนเห็นภาพหลอนเป็นแสงดาวระยิบระยับเต็มไปหมด ชีฟสะบัดหัวหลายครั้งเพื่อไล่ภาพหลอนออกไป ก่อนจะขยับเสื้อแรง ๆ เมื่อตอนนี้เขานั้นรู้สึกร้อนในร่างกายอย่างบอกไม่ถูก
เมื่อเริ่มรู้สึกเย็นลงชีฟก็รีบควานหากระเป๋าของฮิก ด้วยจำได้ว่ามันมีปืนกลเบาห้อยติดอยู่ โชคดีที่ยังพอมีแสงอยู่บ้าง ทำให้ชีฟสามารถคว้าปืนกลมาถือไว้ได้อย่างรวดเร็ว แม้จะไม่เคยใช้มันมาก่อน แต่ชีฟก็เรียนรู้ที่จะปลดเซฟปืนจากภาพจำที่เคยเห็นมา
เสียงฝีเท้าเบา ๆ มาพร้อมกับความรู้สึกที่ทำให้ชีฟต้องเสียวสันหลังวาบ เขาหันไปยังทิศทางที่มาของความรู้สึกนั้น ก่อนจะเห็นว่ามันว่างเปล่า แต่ด้วยสัญชาตญาณบางอย่าง เขาก็สาดกระสุนออกไปทันที เลือดสด ๆ ไหลหยดลงพื้น จุดหยดของเลือดขยับเข้าใกล้ชีฟเรื่อย ๆ ก่อนหยุดลง ซึ่งอาจจะหมายความได้ว่าเจ้าของหยดเลือดนี้บาดเจ็บสาหัสเกินกว่าที่จะเคลื่อนไหว หรือสิ้นใจไปแล้ว
ความรู้สึกนั้นปรากฏขึ้นอีกครั้งในทิศทางอื่น ชีฟก็รีบหันไปและกราดยิงทันที หยดเลือดปรากฏออกมาอีกครั้ง คราวนี้จุดหยดของเลือดไม่มีการขยับเขยื้อน นั่นหมายความว่าเจ้าสิ่งนั้นถูกหยุดด้วยการยิงเพียงชุดเดียว
และความรู้สึกแบบเดิมก็ปรากฏขึ้นมาอีก แม้กระสุนที่บรรจุไว้จะยังคงเหลืออยู่ แต่ชีฟก็รีบคลำหาแม็กกระสุนอันอื่นสำรองไว้ทันที เมื่อความรู้สึกแบบเดิมมันมีเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ
สองนักล่ากลับมาที่รถด้วยสีหน้าที่เศร้าหมอง พวกเขาถูกชะตากับเด็กคนนี้และคิดที่จะฝึกให้เป็นนักล่าที่แข็งแกร่งยามเมื่อเด็กคนนี้โตขึ้น คริสขึ้นไปนอนท้ายกระบะด้วยอาการหมดแรง โชคดีที่เจ้าพวกวานรนั้นเกรงกลัวเจ้าถิ่นที่อยู่ข้างนอก พวกมันจึงไม่กล้าตามพวกเขาออกมา
ปัง!ปัง!ปัง! เสียงปืนกลเบาดังรัวไม่ขาดสายในทิศทางที่สองนักล่าจากมา คริสหันกลับไปมองที่ตึก เมื่อได้ยินเสียงปืนดังขึ้น แต่มันไม่ได้ดังมาจากชั้นหนึ่งแต่กลับดังมาจากชั้นใต้ดินของตัวตึก
"ฮิก เมื่อกี้เสียงปืนใช่มั้ย"
ฮิกตอบกลับด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อและรอยยิ้ม
"ยัยหัวแดงฆ่านายแน่นอน"
เสียงปืนนั้นเป็นสัญญาณที่ดีว่าเจ้าหนูที่พวกเขาพามา อาจจะยังมีชีวิตอยู่
คริสหยิบปืนบนหลังรถแล้วโยนให้เพื่อน
"ไปช่วยไอ้หนูนั่นกัน"
ใช้เวลาไม่นานนักล่าทั้งสองก็หาทางเข้าใต้ดินจนเจอ ซึ่งทางเข้านี้มีลักษณะเป็นทางลาดชันลงไป ซึ่งเป็นการบ่งบอกว่าข้างล่างนี้เป็นโรงจอดรถ พื้นที่โล่ง ๆ แบบนี้พวกเขาน่าจะหาตัวชีฟได้ไม่ยาก
แต่เหมือนพวกเขาจะไม่ต้องลำบากลงไปข้างล่างแล้ว เมื่อร่างที่ดูเล็กและบอบบางกำลังเดินออกมาจากเงามืด พร้อมกับลากกระเป๋าใบหนึ่งมาด้วย
ชีฟเงยหน้ามองนักล่าทั้งสองคนที่ยืนอยู่ข้างบน พร้อมกับหายใจอย่างเหนื่อยหอบ ทั้งตัวของเขาเต็มไปด้วยเลือด แต่ส่วนมากนั้นไม่ใช่เลือดของเขา แต่เป็นเลือดจากสัตว์ประหลาดที่พึ่งถูกเขาสังหารไป
คริสและฮิกแม้จะดีใจที่เด็กในการดูแลของพวกเขายังไม่ตาย แต่การรอดมาได้อย่างปาฏิหาริย์นี้ก็ทำให้พวกเขาต้องหันมามองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ
แน่นอนว่าวานรล่องหนนั้นฆ่าไม่ยากหากอยู่ในที่แจ้ง แต่กลับกันถ้ามันอยู่ในที่ที่แสงสว่างส่องไม่ถึง การล่องหนของพวกมันก็ทำให้พวกมันถูกจัดอยู่ในสิบสัตว์ประหลาดที่ฆ่านักล่ามือใหม่ได้มากที่สุด


## การทดสอบ 1

คริสและฮิกกำลังถกกันเรื่องวิธีที่ชีฟเอาตัวรอดมาได้ในขณะที่กำลังขับรถผ่านสถานที่รกร้างเพื่อจะกลับเข้าเมือง
ฮิกออกความเห็น
"ฉันว่าข้างใต้อาจจะมีเครื่องกำเนิดแสงที่ทำให้ชีฟเห็นตัวพวกนั้นก็ได้ แล้วเจ้าหนูนั่นมันคงฉลาดพอที่จะทำตัวเองให้เป็นเหยื่ออยู่ภายใต้แสงนั้นแล้วฆ่าพวกวานรทีละตัว"
คริสไม่เห็นด้วย
"ฉันว่าไม่ใช่"
คริสอธิบายเหตุผลของตัวเอง
"ข้างใต้เป็นพื้นที่โล่งที่ไม่มีกำแพงมาบดบัง ถ้ามีแสงเราจะต้องเห็น"
"อาจจะเป็นแสงไฟอ่อน ๆ จากรถบางคันที่ยังคงมีพลังงานตกค้างอยู่ อย่าลืมว่าในนั้นเป็นลานจอดรถขนาดใหญ่"
"ก็อาจจะเป็นแบบนั้น แต่อย่าลืมว่าแสงจากรถมันส่องไปยังทิศทางเดียวเท่านั้น ไม่มีทางที่จะป้องกันเจ้าหนูจากการโจมตีรอบทิศทางได้"
ฮิกสะบัดหัว
"โอ้ย ไม่คิดละ ไว้ชีฟมันฟื้นค่อยถามละกัน"
ฮิกหันไปมองเด็กที่นอนหลับเป็นตายอยู่หลังรถ หลังจากที่พวกเขาทำแผลให้เสร็จ
ฮิกมองบาดแผลตามตัวของชีฟ ก่อนจะหันมามองกระเป๋าของตัวเอง ปกติแล้วพวกเขาจะให้รางวัลชีฟด้วย 30 เปอร์เซ็นต์ของสิ่งของในกระเป๋าที่ชีฟแบกมา แล้วที่เหลือพวกเขาก็เอามาแบ่งกันเพื่อถือเป็นค่าคุ้มครอง แต่พอได้เห็นเด็กตัวเปื้อนเลือดที่ยังอุตส่าห์ลากกระเป๋าของเขาที่ทำหล่นมาด้วย ฮิกคิดอะไรบางอย่างออกมาเล็กน้อย ก่อนจะหันไปคุยกับคริสที่กำลังขับรถอยู่
"รอบนี้เราเอาของทั้งหมดมาหารสามดีมั้ย"
ทั้งหมด ซึ่งทั้งหมดที่ฮิกหมายถึงก็คือกระเป๋าของพวกเขาด้วย ไม่ใช่แค่กระเป๋าของชีฟเพียงอย่างเดียว
คริสถึงกับหันไปมองเพื่อนอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เพราะโดยปกติแล้วฮิกจะเป็นคนที่ขี้งกจนทะเลเรียกพี่ แต่จะยังไงก็ช่างความคิดของฮิกในตอนนี้ก็ทำให้คริสรู้สึกยินดี เพราะเขาก็กำลังคิดแบบนั้นเหมือนกัน ก่อนจะตอบเพื่อนอย่างไม่ใส่ใจ
"ก็ได้ ฉันไม่มีปัญหา"
พูดจบคริสก็หันไปยิ้มให้ชีฟ เพราะเด็กหนุ่มพึ่งจะทำให้เพื่อนที่สุดแสนจะเห็นแก่ตัวของเขายอมลดระดับความเห็นแก่ตัวลง ตอนที่คิดจะพาเด็กคนนี้ไปด้วย ฮิกนั้นค้านสุดตัว แต่พอบอกว่าของที่เด็กคนนี้ได้มาพวกเราจะเอามาแบ่งกันคนละ 35 เปอร์เซ็นต์ นั่นก็ทำให้ฮิกยอมหัวอ่อนลงบ้าง แต่จริง ๆ ที่เขาพาเด็กคนนี้มาไม่ใช่เพื่อเพิ่มพื้นที่ในการแบกของ แต่แค่รู้สึกถูกชะตาเท่านั้น
คริสและฮิกพาชีฟไปยังศูนย์กู้คืนเทคโนโลยีของเมือง ก่อนจะส่งของทั้งหมดที่ได้มา ให้กับเจ้าหน้าที่ตรวจสอบ
เจ้าหน้าที่แจ้งให้ทั้งสามนั่งรอสักพักเพื่อตรวจสอบข้อมูลข้างในทั้งหมด ก่อนที่ไม่กี่ชั่วโมงต่อมาพวกเขาจะได้ข่าวดีว่าข้างในฮาร์ทดิสมีข้อมูลสำคัญทางวิทยาศาสตร์อยู่มากมาย นั่นหมายความว่าทางเมืองจะต้องจ่ายพวกเขาอย่างหนัก ซึ่งเงินที่ได้มาคราวนี้มันมีค่ามหาศาลเลยทีเดียว
ขณะที่กำลังรอรับเงิน คริสก็ถูกเรียกตัวโดยหน่วยทหารรับจ้างของทางเมืองเพื่อไปคุยธุระบางอย่าง ส่วนฮิกก็ไปติดพันพนักงานต้อนรับสาวสวยคนหนึ่งหน้าทางเข้า ทิ้งให้ชีฟรอรับเงินก้อนสุดท้ายที่เป็นส่วนของตนอยู่คนเดียว
พนักงานสาวถามเด็กหนุ่มที่สูงเลยเคาน์เตอร์มานิดเดียวอย่างสุภาพ
"จะรับเป็นเงินสดหรือโอนเข้าบัญชีคะ"
ชีฟทำหน้างงพลางเอามือเกาหัวแกรก ๆ เมื่อไม่เข้าใจว่าบัญชีคืออะไร ก่อนจะพูดออกไป
"ขอเป็นเงินแล้วกัน"
พนักงานสาวยิ้มให้ก่อนจะหันไปหยิบใบกระดาษปึกใหญ่ด้านหลังมาบรรจุใส่ถุงพลาสติก เมื่อบรรจุเสร็จ เงินธนบัตรก็กองอยู่ตรงหน้าชีฟ ซึ่งมันมีขนาดใหญ่พอพอกับตัวเขาเลยทีเดียว
ฮิกที่บังเอิญหันมาเห็นเข้าก็ถึงกับอยากจะบ้าตาย การแบกเงินขนาดนี้เดินผ่านตอกในสลัมกลับที่พักนั้น ไอ้หนูนี่จะอยู่รอดได้ไม่เกินห้าวินาที ฮิกต้องจำใจยอมผละจากสาวสวยตรงหน้าก่อนจะวิ่งไปหาชีฟแล้วหิ้วคอเสื้ออีกฝ่ายขึ้น
"มานี่"
ฮิกพาชีฟเดินไปยังอีกเคาน์เตอร์ที่อยู่ใกล้ ๆ กัน พร้อมกับหิ้วถุงเงินมาด้วย จากนั้นก็เริ่มบทสนทนากับพนักงานสาวอีกคนตรงหน้า
"เปิดบัญชีให้ไอ้หนูนี่หน่อย"
"การเปิดบัญชีจำเป็นจะต้องมีอาชีพอย่างน้อยหนึ่งอาชีพ ไม่ทราบว่าท่านผู้นี้ทำอาชีพอะไรคะ"
"งั้นก็ลงทะเบียนเป็นนักล่าให้ไอ้หนูนี่ด้วย"
การจะเปิดบัญชีธนาคารได้นั้นจะต้องมีอาชีพอย่างน้อยหนึ่งอาชีพ เพื่อคอนเฟิร์มว่าจะมีเงินไหลเข้าออกในบัญชีตลอด ซึ่งอาชีพนักล่าแม้รายได้จะไม่แน่นอน แต่ก็จัดเป็นหนึ่งในอาชีพที่อนุญาตให้นำมาเปิดบัญชีได้ แถมอาชีพนี้ยังเป็นอาชีพที่ไม่จำกัดเรื่องอายุอีกด้วย
หลังจากดำเนินการทุกอย่างเสร็จสิ้น ฮิกก็พาชีฟไปเลี้ยงอาหารเย็นในร้านอาหารที่นักล่าธรรมดามักจะไปกัน โดยร้านอาหารนั้นจะมีสองชั้น ชั้นแรกสำหรับการนั่งรับประทานอาหารแบบธรรมดา ส่วนชั้นที่สองนั้นจะเป็นห้องแบบปิด ซึ่งการรับทานประทานอาหารในชั้นที่สองจะมีเหล่าหญิงสาวนุ่งน้อยห่มน้อยขึ้นไปรับประทานเป็นเพื่อนด้วย
พนักงานต้อนรับมองชีฟด้วยสายตาแปลก ๆ ก่อนจะหันไปมองฮิกแล้วพูดออกมาว่า
"เขายังเด็กอยู่เลยนะ"
ฮิกหันมามองชีฟแล้วหยิบการ์ดใบหนึ่งจากกระเป๋าเสื้อของชีฟให้อีกฝ่ายดู
"เขาเป็นนักล่าแล้ว"
การเป็นนักล่าทำให้สถานะของชีฟพ้นจากการเป็นเยาวชนทันที นั่นทำให้พนักงานต้อนรับยอมให้ทั้งสองคนเข้าไป
ฮิกสั่งอาหารหลายอย่างมาบนโต๊ะ ซึ่งเป็นอาหารที่ชีฟไม่เคยได้กินมาก่อน
ชีฟยิ้มแก้มปริ เมื่อเห็นอาหารในจาน
"เนื้อนี่"
ชีฟเคยได้ยินว่าเนื้อนั้นอร่อยมาก ตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยได้ชิมเนื้อมาก่อนเลย ฮิกดันเนื้ออีกจานหนึ่งให้ชีฟ
"กินเลย ไม่อิ่มก็สั่งมาอีก วันนี้ฉันเลี้ยงเต็มที่"
ชีฟไม่รอช้าเอาน่องไก่อันหนึ่งมากัดคำใหญ่ ความหวานของเนื้อแล่นเข้าไปในปากอย่างรวดเร็ว ชีฟเขี้ยวไปยิ้มไป วันนี้เขารู้สึกมีความสุขมาก ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้
"เอากลับบ้านได้มั้ย"
"จะเอาไปให้แม่ละสิ"
ฮิกรู้ทันทีว่าชีฟต้องการอะไร ในยุคนี้ด้วยการถูกล้อมกรอบด้วยเมืองใหญ่ พื้นที่เพราะปลูกก็น้อยนิด นั่นทำให้ไม่ต้องนึกถึงการเลี้ยงสัตว์เลย ชนชั้นล่างอย่างชีฟและแม่นั้น ส่วนมากจะได้กินแต่อาหารฟรีหรืออาหารระดับร่างที่มีแต่น้ำและพืชใบเขียว เพราะขนมปัง เนื้อสัตว์หรืออาหารคุณภาพดีนั้นมันมีราคาแพงมากสำหรับชนชั้นล่าง นั่นทำให้คนเหล่านี้ไม่มีโอกาสที่จะได้ลิ้มรสอาหารพวกนี้เลย
ฮิกหยิบกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ออกมา แล้วยื่นส่งให้ชีฟ
"นี่ถ้าอยากได้อาหารไปฝากแม่ ไปที่ร้านนี้ ยื่นใบนี้ให้เขาแล้วเธอจะได้ส่วนลดด้วย"
"ขอบคุณฮะ" ชีฟรับใบปลิวโฆษณาร้านอาหารไปอย่างดีใจ ก่อนหันมาก้มหน้าก้มตากินต่อ
กินสักพักฮิกก็โบกมือทำท่าทางบางอย่าง ก่อนจะมีสาวสวยสองคนเดินมาที่โต๊ะพร้อมขวดเหล้า สองสาวอยู่ในชุดที่โชว์สัดส่วนเต็มที่ ผ้าสีแดงบาง ๆ ปกปิดร่างกายไว้เพียงน้อยนิดเท่านั้น หญิงสาวคนหนึ่งนั่งลงบนตักฮิกก่อนจะเอาแก้วมาวางแล้วรินเหล้าลงไป อีกคนมีท่าทางลังเลเล็กน้อยพลางมองสลับระหว่างชีฟกับฮิก ก่อนจะพูดออกมาว่า
"เขายังเด็กอยู่เลยนะ"
ฮิกยิ้มแล้วพูดว่า
"ไม่ชอบกินเด็กหรือไง ไม่ต้องห่วง เขามีบัตรนักล่าแล้ว"
"กินเด็กแล้วอายุยืน งั้นพี่ไม่เกรงใจนะ"
แต่ก่อนที่ชีฟจะได้เรียนรู้ด้านมืดของผู้ใหญ่ มือที่ชุ่มไปด้วยน้ำก็มาสัมผัสที่ไหล่ขวาของเขา ชีฟหันไปมองทันทีก่อนจะพบว่าเป็นชิซูกะที่ยืนตัวเปียกอยู่ด้านหลัง สีหน้าของเธอไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมา แต่ลึก ๆ ชีฟรู้เลยว่าเธอกำลังโกรธเป็นอย่างมาก
ชิซูกะมองชีฟด้วยแววตาที่ไร้อารมณ์ ก่อนจะจ้องเขม่นไปที่สองสาวและฮิกด้วยสายตาที่ดุดันจนทั้งสามรู้สึกว่าพวกเขากำลังจะถูกสาปให้เป็นหิน จากนั้นหันกลับมามองชีฟแล้วพูดว่า
"กลับบ้าน"
คำพูดที่ดูธรรมดาแต่แฝงไปด้วยความกดดัน ทำให้ชีฟพยักหน้าและลุกออกจากโต๊ะแต่โดยดี แต่ก่อนไปชีฟก็หันไปมองอาหารบนโต๊ะด้วยความเสียดายเล็กน้อย เพราะเขายังกินไม่อิ่มเลย
ข้างนอกร้านตอนนี้ฟ้ามืดแล้วแถมฝนก็ตกหนัก นี่คงจะเป็นสาเหตุที่ชิซูกะนั้นเปียกไปทั้งตัว ทั้งสองวิ่งฝ่าฝนไปขึ้นรถรับส่งสาธารณะเพื่อกลับไปยังที่พัก บนรถตอนนี้มีผู้โดยสารแค่สองคน นั่นคือชีฟกับชิซูกะ สำหรับชีฟแล้วตอนนี้เขารู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก เนื่องจากชิซูกะเงียบใส่เขาตลอดทาง ซึ่งปกติแล้วเขาจะต้องโดนเธอเทศนาใส่ทุกครั้งที่กลับมา ว่ามันอันตรายอย่างนั้นอย่างนี้ แต่วันนี้ชิซูกะกลับเงียบไม่สนใจที่จะคุยกับเขาเลย
ชิซูกะคอยแอบมองชีฟผ่านกระจกสะท้อนตลอดทาง นักล่าพวกนั้นพอจะมีขอบเขตอยู่บ้าง นั่นคือจะพาชีฟกลับมาก่อนค่ำทุกครั้ง แต่พอมาวันนี้ฟ้ามืดแล้วชีฟก็ยังไม่กลับมา นั่นทำให้เธอกระวนกระวายและออกตามหาชีฟไปทั่ว จนเธอได้รู้ว่านักล่าคนหนึ่งพาชีฟไปยังร้านอาหารแห่งนั้น เธอจึงรีบติดตามไปอย่างรวดเร็ว และเมื่อเธอเห็นสาว ๆ พวกนั้น ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน แต่เธอกับรู้สึกโกรธ โกรธเอามาก ๆ จนอยากจะระเบิดอารมณ์ออกมา แต่เธอก็ข่มใจไว้ และทำเพียงแค่พาชีฟกลับบ้าน
เมื่อมาถึงที่พัก ชีฟก็เข้าไปหาแม่ของตน เพื่อบอกว่าตนยังคงปลอดภัยดีเหมือนทุกวันที่เคยทำ จากนั้นเขาก็โดนชิซูกะลากไปทำแผลใหม่ เพราะฝีมือการพันแผลแบบลวก ๆ ของพวกนักล่านั้นเหมือนจะไม่ถูกใจเธอเสียเท่าไหร่
ชีฟนั่งนิ่ง ๆ อยู่บนเตียงให้ชิซูกะล้างแผลและทายาให้ สายตาก็คอยแอบเหลือบมองอีกฝ่ายเป็นพัก ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด
"ขอโทษ"
ชิซูกะชะงักมือครู่หนึ่ง เธอยังคงเงียบต่อไปแล้วทำแผลต่อ อันที่จริงเธอไม่ได้โกรธอะไรชีฟแล้ว แถมเมื่อได้เห็นท่าทีที่กระวนกระวายของอีกฝ่ายเธอก็พอใจเป็นอย่างมาก แต่บางสิ่งบางอย่างในใจเธอนั้นบอกว่าเธอควรจะให้บทเรียนกับเด็กตรงหน้าต่ออีกสักหน่อย
เมื่อทำแผลเสร็จชีฟก็หันไปมองชิซูกะที่เอาแต่เงียบใส่เขา ก่อนจะเดินคอตกออกจากห้องไปเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทีว่าจะหายโกรธเขาง่าย ๆ
ชีฟเดินกลับมายังห้องของตนเอง ก่อนจะพบว่าแม่ได้หลับไปแล้ว เขาจึงเข้าไปนอนยังโซฟาตัวยาวเก่า ๆ ในห้องนั่งเล่น ที่เป็นที่นอนประจำของตนเอง
เช้าวันใหม่ ชีฟตรงดิ่งไปยังร้านตามใบที่ฮิกให้มา ซึ่งร้านค้าอยู่ห่างจากที่พักของเขาเพียงแค่ห้าร้อยเมตรเท่านั้น ร้านแห่งนี้ชีฟรู้จัก เพราะเขาเคยมองเข้าไปในร้านบ่อย ๆ ด้วยในร้านมีแต่อาหารคุณภาพดีน่ารับประทาน แต่ด้วยเงินที่น้อยนิดที่เขามี นั่นทำให้เขาได้แต่เพียงแค่มองเข้าไปเท่านั้น แต่วันนี้เงินของเขานั้นมีมากพอที่จะซื้ออาหารข้างในได้เป็นพันมื้อเลยทีเดียว
ชีฟเข้ามาในร้านที่มีเคาน์เตอร์ต้อนรับ และมีโต๊ะให้นั่งสำหรับลูกค้า พนักงานสาวต้อนรับมองเขาด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรเสียเท่าไหร่ แต่ชีฟก็ไม่ได้ใส่ใจและเดินตรงเข้าไปคุยด้วย
"ขอแบบนั้นอย่างละสามชุด ใส่ถุงเอากลับบ้านนะ" ชีฟชี้ไปที่เมนูอาหารที่อยู่เหนือหัวของพนักงาน ซึ่งป้ายเขียนติดเอาไว้ว่าพิซซ่า
พนักงานมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าของชีฟ ที่เป็นเพียงเสื้อผ้าเก่า ๆ และเต็มไปด้วยรอยเย็บปะมากมาย
"รบกวนจ่ายเงินก่อน"
ชีฟยืนบัตรนักล่าของเขาและกระดาษจากฮิกให้กับพนักงาน พนักงานพลิกหน้าพลิกหลังบัตรเล็กน้อย ก่อนจะนำไปสแกนที่เครื่อง จำนวนเงินสองพันห้าร้อยที่ถูกหักออกไปแจ้งขึ้นมาบนจอที่ติดอยู่กับเครื่องสแกน จากนั้นพนักงานก็เอาบัตรมาคืน พร้อมกับกระดาษเล็ก ๆ แผ่นหนึ่ง แล้วแจ้งอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่สุภาพมากขึ้น
"กรุณารอสิบนาทีในการจัดเตรียมอาหารที่สั่งนะคะ"
ชีฟเดินไปนั่งยังโต๊ะที่ว่างอยู่ตัวหนึ่ง ไม่นานอาหารชุดใหญ่ที่ใส่กล่องห่อถุงอย่างดีก็มาวางตรงหน้าเขา ชีฟรับมาแล้วนำมันกลับที่พักของตนอย่างดีใจ
ชีฟกลับมาที่ห้องพร้อมการอาหารถุงใหญ่ ก่อนจะเรียกให้ชิซูกะและแม่ของเขามารับประทานด้วยกัน ทั้งสองคนมองอาหารตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะเป็นชิซูกะที่เป็นคนเอ่ยถาม
"เอาเงินที่ไหนไปซื้ออาหารพวกนี้"
ชีฟพูดพร้อมกับยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
"งานเมื่อวานได้เงินมาเยอะเลย ผมเลยได้ส่วนแบ่งเยอะด้วย"
จากนั้นชีฟก็แกะกล่องอาหารแล้วชวนทุกคนให้ร่วมรับประทาน
คุณแม่เปิดกล่องรับประทานอาหารด้วยความเอร็ดอร่อย ยิ่งรู้ว่าสิ่งนี้มาจากน้ำพักน้ำแรงของผู้เป็นลูกด้วยแล้ว นั่นยิ่งเพิ่มความสุขให้กับเธอเป็นอย่างมาก
ชิซูกะเองก็เช่นกัน อาหารพวกนี้เธอไม่ได้ลิ้มรสชาติของพวกมันตั้งแต่พ่อแม่ของเธอจากไป ถึงแม้เธอจะเป็นเจ้าของอพาร์ทเม้นท์ถึงสองแห่ง แต่อพาร์ทเม้นท์ของเธอมันก็มีแต่ห้องเช่าราคาถูก และด้วยเธอนั้นเป็นผู้หญิง นั่นทำให้เธอต้องเก็บเงินส่วนหนึ่งไปซื้อเครื่องสำอางเกรดต่ำมาเพื่อดูแลรักษาร่างกายของตัวเองอยู่เสมอ
ชีฟมองภาพตรงหน้าอย่างมีความสุขเพราะดูเหมือนตอนนี้ชิซูกะก็ไม่ได้โกรธเขาแล้ว เขาเอาบัตรนักล่าของตัวเองออกมาจ้องมองดู เขาอยากให้แม่และชิซูกะมีกินแบบนี้ทุกวัน อยากให้ทั้งสองคนมีที่อยู่ที่มีเครื่องให้ความเย็นในหน้าร้อนและมอบความอบอุ่นในหน้าหนาว มีเสื้อผ้าสีสวยมีเตียงนุ่ม ๆ มีห้องที่แสนจะกว้างใหญ่ เพราะฉะนั้น เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาจะเป็นนักล่า


## การทดสอบ 2

ชีฟขอตัวออกมาจากห้อง แล้วเดินไปตามฟุตบาทริมถนนเพื่อมุ่งหน้าไปยังร้านค้าแห่งหนึ่งที่เคยไปกับพวกนักล่า เดินมาสักพักชีฟก็มาถึงร้านค้าที่ถ้ามองผ่านกระจก จะเห็นปืนมากมายหลายชนิดวางตั้งโชว์อยู่ด้านในร้าน ชีฟเดินเข้ามาในร้าน เจ้าของร้านเป็นชายวัยกลางคนไว้นวดไว้เคราและมีรูปร่างที่ใหญ่โต เขาจ้องมองชีฟครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้ามาทักทาย
"นี่มันไอ้หนูที่อยู่กับคริสนี่ เจ้านั่นใช้ให้เธอมาซื้อของงั้นเหรอ"
ชีฟส่ายหัวปฏิเสธ ก่อนจะโชว์บัตรนักล่าให้อีกฝ่ายดู
"ผมอยากได้ปืนเป็นของตัวเอง"
เจ้าของร้านเลิกคิ้วมองบัตรตรงหน้า ก่อนจะเอามือลูบคางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
'เด็กจนจนจากสลัมคิดจะเป็นนักล่าแล้วงั้นรึ ก็จริงอยู่ที่คริสอยากให้เด็กคนนี้มีอนาคต แต่นี่มันยังไวเกินไปหรือเปล่า'
คิดเสร็จเจ้าของร้านก็ลองเอ่ยถามอะไรบางอย่าง
"อายุเท่าไหร่แล้วไอ้หนู"
"สิบสาม"
เจ้าของร้านขมวดคิ้ว
'อายุแค่นี้ไม่น่ารอด แต่จากที่เห็นตามไอ้สองตัวนั่นมานาน ทดสอบหน่อยละกัน'
เจ้าของร้านเดินไปตรงโซนปืนกลเบาขนาดเล็ก ก่อนจะหยิบปืนที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโซนนั้นมา แล้วเดินกลับมาหาชีฟ
"นี่เป็นปืนกลเบาที่มีอานุภาพใกล้เคียงไรเฟิลจู่โจมมากที่สุด ปรับโหมดการยิงได้สามโหมดนั่นคือยิงทีละนัดยิงทีละสามนัดและยิงรัว แม็กกระสุนบรรจุได้ห้าสิบนัดต่อแม็ก แม้จะยิ่งได้แรงเกือบเท่าไรเฟิลจู่โจม แต่แรงถีบของมันนั้นเบาที่สุดในหมู่ปืนกลเบา ซึ่งเด็กอย่างเธอก็ใช้ได้ ที่ปากกระบอกมีเลเซอร์ติดให้ด้วย และสุดท้ายระบบจดจำลายนิ้วมือ คนอื่นที่ไม่ใช่เจ้าของจะใช้ไม่ได้ สนใจมั้ย"
"มันราคาเท่าไหร่"
"สามล้านพ็อย"
ชีฟอึ้งในราคาของมัน เพราะมันแทบจะเป็นเงินหนึ่งในสามที่เขามี แต่การมีอาวุธที่ดีก็จะทำให้เขาเริ่มต้นได้ดี แต่พอคิดถึงราคาของมันชีฟก็ลังเลที่จะซื้อ สายตาก็หันไปมองรอบ ๆ ร้านเพื่อมองดูปืนกระบอกอื่นเป็นทางเลือก
เจ้าของร้านเห็นท่าทีของชีฟก็รู้ว่าปืนกระบอกนี้มีราคาแพงเกินไปที่เด็กคนนี้จะตัดสินใจซื้อ เขาจึงยื่นข้อเสนอบางอย่าง
"ฉันมีข้อเสนอ ไปจัดการสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งให้ฉัน แล้วฉันจะให้ของที่มีค่ามากกว่าปืนกระบอกนี้แก่เธอแบบไม่ต้องเสียเงิน"
ชีฟตกลงรับข้อเสนอ ถ้าเขาได้อาวุธมาโดยไม่ต้องมีค่าใช้จ่ายใด ๆ ก็จะทำให้เขามีเงินซื้อของให้ครอบครัวของเขาได้อีกนาน
เจ้าของร้านบอกให้ชีฟกลับไปฟิตร่างกายให้พร้อม เพราะเขาต้องใช้เวลาหลายวันเพื่อเตรียมการบางอย่าง
เมื่อชีฟออกไปจากร้าน เจ้าของร้านก็ปิดร้านของตัวเองให้เรียบร้อย ประตูและหน้าต่างทุกบานถูกปิดจนมิดชิด จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปในโรงรถข้างร้านแล้วขับรถฮัมวี่ของตัวเองออกไป
เจ้าของร้านอาวุธขับรถมาจนถึงสำนักงานแห่งหนึ่งที่มีลักษณะเป็นตึกสูงสิบชั้น รถฮัมวี่หักเลี้ยงเข้าไปในตัวอาคารทันทีที่ถึงปากทางเข้า
ภายในห้องแล็บแห่งหนึ่งที่อยู่ด้านในอาคาร หญิงสาวสวมแว่นในชุดคลุมสีขาวคนหนึ่งนั่งมองจอภาพที่เต็มไปด้วยตัวเลขด้วยอาการที่เซ็งสุดขีด มือขวาเท้าแก้มจนหน้าย่น มือซ้ายจับปากกาเคาะโต๊ะดังปัก ๆ ไม่หยุด
เจ้าของร้านอาวุธเดินเข้ามาภายในห้องโดยไม่มีการเคาะประตู ก่อนจะทักทายอีกฝ่าย
"แล็บเล็ก ๆ อย่างเรา การจะหาของคุณภาพดีนี่มันยากจังเลยนะ"
หญิงสาวเหลือบมองชายร่างใหญ่ด้วยหางตา ก่อนจะตอบกลับอย่างเกียจคร้าน
"มีอะไร"
"เมื่อวานมีนักล่าที่ฉันรู้จักมันเที่ยวคุยให้สาว ๆ ในร้านฟังว่ามีเด็กคนหนึ่งสามารถเอาชนะวานรล่องหนได้"
"แล้วไง เอาระเบิดแสงปาใส่พวกมันก็เผยตัวแล้ว จะยากตรงไหน"
"ก็..."
เจ้าของร้านอาวุธง้างเล็กน้อยให้อีกฝ่ายสนใจ
"ก็ตรงที่เด็กคนนั้นชนะพวกนั้นได้ด้วยตาเปล่าน่ะสิ ไม่ได้ใช้ระเบิดแสง ไม่ได้ใช้เครื่องตรวจจับแบบพิเศษอะไรทั้งนั้น"
ได้ผลหญิงสาวสวมแว่นกลมโตตาลุกวาวทันที ก่อนที่เธอจะหันไปคุยกับอีกฝ่ายอย่างจริงจัง
"เด็กนั่นอยู่ไหน มีใครรู้เรื่องนี้แล้วหรือยัง"
"อืม"
เจ้าของร้านอาวุธทำท่านึกคิด และเหลือบมองคู่สนทนาด้วยสายตาที่มีเลศนัย
เมื่อเห็นอาการของอีกฝ่าย หญิงสาวก็ถอนหายใจออกมาและยิ้มอย่างเซ็ง ๆ
"อาวุธทุกอย่างฉันจะซื้อจากคุณ"
"อ้อ นึกออกแล้ว ก็มีหญิงสาวโสเภณีหกคน และฉันที่ไปร่วมแจมโต๊ะอาหารในห้องส่วนตัวกับเจ้าหมอนั่นเมื่อคืน"
"คุณปิดปากคนพวกนั้นได้ใช่มั้ย"
"ได้แน่นอน แต่ก่อนนั้น ฉันต้องการแน่ใจว่าเด็กคนนั้นมีสัมผัสที่หกอยู่จริง ๆ ฉันจึงอยากส่งเขาไปประลองกับราชาวานรล่องหนซะหน่อย"
"แล้วที่มาหาฉันที่นี่ คุณต้องการอะไร"
"ก็นะ เด็กคนนี้อยู่ในความดูแลของคนรู้จักของฉัน ฉันเลยอยากได้ชุดเกราะที่ฉันจะแน่ใจได้ว่าเขาจะอยู่รอดจนกว่าฉันจะเข้าไปช่วยหากเขาพลาดพลั้ง"
"สองวัน"
หญิงสาวลุกจากเก้าอี้แล้วเดินเข้าไปในห้องแห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยแขนกลทันที ซึ่งมันทำให้เจ้าของร้านอาวุธยิ้มออกมาด้วยความพอใจ
ในที่สุดก็ถึงวันนัดหมาย ชีฟกลับมาที่ร้านอาวุธอีกครั้ง วันนี้เจ้าของร้านอาวุธไม่ใช่คนเดียวที่รอชีฟอยู่ แต่กลับมีหญิงสาวใส่แว่นอีกคนยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วย
หญิงสาวใส่แว่นเธอตรงดิ่งเข้ามาหาชีฟทันทีและพาเขาไปสวมชุดเกราะที่เธอเตรียมมาให้ ด้วยความตื่นเต้นที่จะได้ทดสอบอะไรบางอย่าง หญิงสาวจับชีฟถอดเสื้อผ้าออกอย่างรวดเร็ว ชีฟมีท่าทีตื่นตระหนกตกใจ ราวกับว่าเขาเป็นเด็กสาวที่กำลังถูกลวนลามยังไงยังงั้น ชีฟโดนถอดเสื้อผ้าจนเหลือแต่กางเกงในตัวเดียว เขายืนมองหญิงสาวด้วยใบหน้าที่เขินอาย สักพักเธอก็เอาชุดเกราะที่เธอเตรียมไว้มาให้ เมื่อสวมชุดเกราะ ชีฟก็กลายเป็นนินจาในชุดผ้ารัดรูปสีดำ ปลอกขาและแขนสำหรับกันกระแทกทำให้ชุดนินจาของชีฟดูทันสมัยขึ้นมาเล็กน้อย เสื้อกั๊กที่ถูกสวมทับลงไปมีช่องสำหรับใส่แม็กกระสุนและของอย่างอื่นอีกมากมาย นั่นทำให้ชีฟสามารถพกสิ่งของได้หลายอย่าง ส่วนหมวกครอบหัวนั้นทำจากพลาสติกแข็งอย่างดี เพื่อเอาไว้สำหรับกันกระแทก เมื่อสวมชุดจนเสร็จหญิงสาวก็มองชีฟด้วยความพอใจ ก่อนจะพาเดินออกมาหาเจ้าของร้านอาวุธที่รออยู่
ชีฟขึ้นรถฮัมวี่ไปกับทั้งสามคน ลุงเจ้าของร้านมีชื่อว่าเอ็ดดี้ ส่วนหญิงสาวใส่แว่นนั้นชื่อคาเร็น ชีฟมองดูชุดและอุปกรณ์ของตัวเองด้วยความเครียดเล็กน้อย เพราะเมื่อพิจารณาดูแล้วมันคงจะมีราคาที่แพงน่าดู เขาหันไปหาเอ็ดดี้ที่เป็นคนขับ ก่อนจะหันไปมองคาเร็นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วถามถึงสิ่งที่ตัวเองสงสัย
"เอ่อ ของพวกนี้ผมต้องจ่ายเงินมั้ย"
เป็นเอ็ดดี้ที่หันมาตอบ
"ไม่ ถ้าเธอทำพลาดเราก็แค่เอาคืน แต่ถ้าเธอทำสำเร็จเรายกให้เธอเลย"
ชีฟก้มมองดูปืนกลเบา S223 ในมือที่เอ็ดดี้โฆษณาให้เขาฟังเมื่อวาน และชุดเกราะที่เขาใส่อยู่ก็เท่สุด ๆ แววตาของชีฟเป็นประกายขึ้นมา และคิดในใจว่า
'เขาต้องทำให้ได้'
ขับรถกันมาได้สักพักทั้งสามคนก็มาถึงป่าที่เต็มไปด้วยต้นไม้สูง ต้นไม้เหล่านี้นั้นทั้งสูงใหญ่และหนาแน่นไปด้วยใบ นั่นทำให้ภายในป่าแทบจะไม่มีแสงสาดส่องเข้าไปได้เลย ป่าแห่งนี้เป็นป่าที่อยู่ทางทิศตะวันตกของเมือง ภายในป่าเต็มไปด้วยพืชพรรณที่อุดมสมบูรณ์ ด้วยไม่มีใครกล้าเข้ามาในป่าแห่งนี้แม้แต่คนเดียว นักล่าที่เข้ามายังป่าแห่งนี้มักจะจบชีวิตลงอย่างรวดเร็ว ด้วยความสามารถของเจ้าป่าที่ทุกคนให้ฉายาว่า ราชาวานรล่องหน
เจ้าราชาตัวนี้มันมีความเฉลียวฉลาดพอพอกับคน มันหลบเลี่ยงแสงไฟจากมนุษย์ได้อย่างคล่องแคล่ว เมื่อเห็นระเบิดแสงมันก็แค่หันหลังหนีไปทางอื่น นักล่าธรรมดาไม่มีใครสามารถเอาชนะมันได้เลย ส่วนนักล่าระดับสูงก็ปฏิเสธที่จะรับงานมากำจัดมัน ด้วยผลตอบแทนที่ได้นั้นน้อยนิด นั่นจึงทำให้ป่ากับราชาวานรตัวนี้ยังคงอยู่มาจนถึงทุกวันนี้
เอ็ดดี้และคาเร็นตัดสินใจยืนรอที่ชายป่า ส่วนชีฟนั้นมีภารกิจก็คือไปล่าเอาชีวิตวานรตัวนี้มาให้ได้ ชีฟเดินเข้าไปในป่าด้วยตัวคนเดียว เขาเดินมาได้สักพักจนกระทั่งลับสายตาจากทั้งสองคน ความรู้สึกเสียวสันหลังวาร์ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง ชีฟยกปืนขึ้นมาตั้งท่าเล็งทันที ก่อนจะมองไปยังจุดที่มาของความรู้สึก
คาเร็นมองโฮโลแกรมที่ฉายภาพผ่านกล้องติดหมวกของชีฟอย่างตื่นเต้น ถึงแม้เธอจะยังไม่เห็นอะไร แต่การที่ชีฟตั้งท่าเตรียมพร้อม และระดับการเต้นของหัวใจที่เร็วขึ้น นั่นก็ทำให้รู้แล้วว่าเจ้าราชาวานรได้ปรากฏกายออกมาแล้ว
ราชาวานรแสยะยิ้มราวกับว่ามันเป็นมนุษย์ เหยื่อตรงหน้าเป็นแค่เด็กที่เรียกว่าวัยรุ่นก็ยังไม่ได้ด้วยซ้ำ เหยื่อครั้งนี้ของมันนั้นช่างอ่อนแอเสียเหลือเกิน แต่ครู่เดียวรอยยิ้มของมันก็ต้องหายไป เมื่อปากกระบอกปืนชี้มาบนกิ่งไม้ที่มันยืนอยู่ และถึงแม้มันจะล่องหน แต่แสงเลเซอร์นั้นไม่ได้ทะลุผ่านมันไปแต่อย่างใด เมื่อลำแสงทาบลงบนตัวของมัน นิ้วเล็ก ๆ ก็เหนี่ยวไกลทันที
ราชาวานรไม่รอให้กระสุนพุ่งมาโดนตัว มันกระโดดหนีไปยังกิ่งไม้อื่นอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ว่ามันจะพยายามหนีไปไหน เลเซอร์ปืนก็จี้ตามมันมาไม่หยุด
ชีฟมองราชาวานรที่ไม่ยอมอยู่นิ่งให้ยิงง่าย ๆ แบบไม่สบอารมณ์ แม้เขาจะรู้ว่ามันอยู่ตรงไหน แต่เขาก็ไม่สามารถที่จะมองเห็นมันได้ นั่นทำให้เขาต้องเอาเลเซอร์ไปทาบตัวมันให้โดนทุกครั้งก่อนเหนี่ยวไก
เจ้าราชาวานรที่รู้แล้วว่าอีกฝ่ายมองเห็นมัน มันก็ส่งเสียงร้องเรียกพรรคพวกทันที สักพักชีฟก็สัมผัสได้ถึงวานรนับสิบตัวที่กำลังตรงมาหาเขา ปากกระบอกปืนหันไปหาสัมผัสที่อยู่ใกล้ที่สุด เมื่อเลเซอร์ทาบลงบนตัวกระสุนก็ถูกสาดออกไป วานรตัวแรกสิ้นใจไปอย่างง่ายดาย S223 เปลี่ยนทิศทางไปยังเป้าหมายต่อไปแล้วปลดปล่อยอานุภาพทำร้ายล้างของมันอีกหลายครั้ง ลูกสมุนวานรนั้นไม่ได้มีความเฉลียวฉลาดใด ๆ นั่นทำให้พวกมันพุ่งเข้าหาชีฟตรง ๆ และตกเป็นเป้าของปืนได้อย่างง่ายดาย
แต่เหมือนกับว่าวานรเหล่านี้จะมีเยอะจนเกินไป เมื่อมีสัมผัสหนึ่งปรากฏขึ้นในระยะประชิดจากด้านหลังของชีฟ ด้วยความตกใจชีฟหันขวับกลับไปแล้วสาดกระสุนใส่โดยไม่สนใจว่าเลเซอร์จะทาบลงบนตัวของมันหรือยัง การกระทำนี้ทำให้ชีฟนึกถึงครั้งแรกที่ยิงพวกมันขึ้น ตอนนั้นเขาไม่ได้อาศัยเลเซอร์ในการเล็ง แต่อาศัยว่าสาดกระสุนออกไปจำนวนมากและเป็นวงกว้าง เพื่อหวังว่าสักนัดจะโดนพวกมัน การที่เขามัวแต่รอให้เลเซอร์ทาบลงบนตัวของพวกมันนั้น นั่นทำให้เขาเสียเวลาไปชั่วอึดใจและทำให้ไอ้ตัวใหญ่มันไหวตัวทัน
เมื่อจัดการลูกสมุนจนหมด ชีฟก็ปิดแสงเลเซอร์ ความรู้สึกใหญ่ ๆ ที่อยู่ห่างออกไปนั้น ทำให้ชีฟระบุตำแหน่งราชาวานรได้อย่างชัดเจน ชีฟเปลี่ยนแม็กกระสุนใหม่แล้วหันปืนไปทางนั้นทันที ก่อนจะรัวกระสุนออกไปจนหมดแม็กโดยจงใจผ่อนกำลังแขนลงเล็กน้อย เพื่ออาศัยแรงถีบของปืนทำให้กระสุนที่พุ่งออกไปกระจายตัวเป็นวงกว้างมากขึ้น เลือดสด ๆ ไหลออกมาพร้อมกับเศษกิ่งไม้บนพื้นที่ส่งเสียงดังเปาะแปะราวกับมีอะไรมาหล่นทับ ซึ่งสิ่งนี้เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าลูกกระสุนของชีฟนั้นโดนเจ้านั่นเข้าแล้ว
เมื่อสัมผัสเสียวสันหลังหายไปจนหมด ชีฟก็เดินไปยังจุดที่เขาคิดว่าราชาวานรน่าจะอยู่ตรงนั้น และเป็นจริงดังคาด ร่างโปร่งใสอาบไปด้วยเลือดทั้งตัว เลือดบางส่วนกระเพื่อมขึ้นลงจากลมหายใจที่รวยริน นั่นหมายความว่าราชาวานรตรงหน้ายังคงมีชีวิตอยู่ แต่ก็คงอีกไม่นาน
"สุดยอด!!!"
เสียงตะโกนดังมาจากคาเร็นที่ชะโงกหัวออกมาจากรถ รถฮัมวี่กำลังวิ่งหักหลบต้นไม้น้อยใหญ่และตรงเข้าไปยังจุดที่ชีฟยืนอยู่
ชีฟยังคงชี้ปากกระบอกปืนไปที่เจ้าราชาวานร ไฟหน้ารถฮัมวี่ทำให้มันเผยตัวออกมา ตอนนี้มันนอนหอยหายใจรวยรินอยู่บนพื้น มือสองข้างของมันพยายามปิดแผลเลือดไหลบนตัวของมันเอาไว้
คาเร็นรีบลงจากรถอย่างรวดเร็วพร้อมกับกล่องปฐมพยาบาล
"อย่ายิง"
คาเร็นวิ่งเข้าไปประคองราชาวานร ก่อนจะฉีดยาสลบให้มันแล้วเริ่มดำเนินการปฐมพยาบาล
เอ็ดดี้เดินมาตบหลังชีฟ แล้วเอ่ยชื่นชมอย่างพอใจ
"เก่งมากไอ้หนู แบบนี้คริสกับฮิกมันต้องภูมิใจแน่"
เอ็ดดี้มองชีฟด้วยความทึ่ง แล้วคิดในใจ
'คิดเทคนิคในการรับมือกับสถานการณ์ตรงหน้าได้เร็วมาก พอรู้ว่าอีกฝ่ายหลบได้เพราะเลเซอร์ก็ปิดมันทันที แถมยังจงใจปล่อยให้แรงถีบปืนเป็นตัวช่วยในการกระจายรัศมีของกระสุนอีก เด็กคนนี้จะกลายเป็นสุดยอดนักล่าแบบไม่ต้องสงสัยเลย'
ทั้งสามขนราชาวานรกลับไปยังตัวเมือง ยามเฝ้าประตูมองพวกเขาด้วยความประหลาดใจและหวาดระแวงเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นบัตรประจำตัวของคาเร็น พวกเขาก็ยอมให้ขนราชาวานรเข้าไปในเมืองโดยไม่ตรวจสอบ
เอ็ดดี้และคาเร็นแวะส่งชีฟที่บ้านก่อนจะขับรถจากไป ชีฟเดินเข้าไปในตึกและมุ่งหน้าไปยังห้องของชิซูกะ เพื่อให้เธอตรวจสอบร่างกายและทำแผลให้เหมือนกับทุกที
ชิซูกะที่พึ่งอาบน้ำเสร็จออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่เปลือยเปล่า ช่วงสิบโมงเช้าของวันมักจะเป็นเวลาอาบน้ำของเธอ ด้วยช่วงนี้เป็นช่วงที่ทุกคนออกไปทำงานกันหมด นั่นทำให้เธอไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครมาแอบดู ขณะที่เธอกำลังเช็ดผมอยู่ ชายชุดดำคนหนึ่งก็เข้ามาในห้องของเธอโดยไม่ได้รับอนุญาต
ชิซูกะมีท่าทางตกใจเป็นอย่างมาก ชีฟที่เห็นใบหน้าตกใจของชิซูกะ เขาก็เอ่ยพยายามแก้ไขความเข้าใจผิด
"ผมเอง"
ชีฟถอดหมวกออก
แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคือใคร ด้วยความสนิทสนมกันมาตั้งแต่เด็กแม้ไม่ต้องถอดหมวกชิซูกะก็รู้ว่าเจ้าเด็กชุดดำตรงหน้ามันคือชีฟ เพราะฉะนั้นปัญหาในตอนนี้คือไอ้เด็กบ้าตรงหน้ามันกำลังจ้องมองเธอยืนโป๊อยู่ต่างหาก ชิซูกะสูดหายใจเข้าเต็มปอด แล้วตะโกนสุดเสียง
"ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!"
ผ้าห่ม หมอน หวี ของจิปาถะพุ่งเข้าใส่ชีฟราวกับห่ากระสุน ชีฟที่เห็นข้าวของลอยมาก็รีบเผ่นแน่บอย่างรวดเร็ว


## การฆ่า

นักล่า คืออาชีพสำคัญที่ทุกเมืองจำเป็นต้องมี เพราะด้านนอกเมืองมีเหล่าสัตว์ประหลาดที่ไม่ทราบที่มาหลั่งไหลเข้ามาทุกวัน สัตว์ประหลาดแต่ละตัวจะมีผลึกสีชมพูถูกฝังอยู่ในตัวของพวกมัน ผลึกเหล่านี้สามารถนำไปแปรสภาพเพื่อใช้งานได้หลากหลาย ตั้งแต่เป็นแหล่งพลังงานไปจนถึงเร่งการเจริญเติบโตพืชหรือสัตว์ได้อย่างน่าอัศจรรย์ ผลึกแต่ละก้อนจะให้ระดับพลังงานที่แตกต่างกันไป ยิ่งสัตว์ประหลาดแข็งแกร่งเท่าไหร่ ผลึกในตัวของพวกมันก็ยิ่งมีระดับพลังงานที่สูงขึ้นเท่านั้น และพลังงานที่สูง ก็ย่อมจะมาพร้อมกับราคาที่สูงเช่นกัน
การขายอาวุธและชุดเกราะกลายเป็นการค้าที่เติบโตได้รวดเร็วที่สุดในยุคสมัยนี้ ยิ่งอาวุธมีคุณภาพมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเป็นประโยชน์ต่อนักล่ามากขึ้นเท่านั้น แต่ก็แลกกับราคาที่แพงขึ้นด้วยเช่นกัน การที่เป็นธุรกิจที่เติบโตได้ง่ายนั้น ก็ทำให้เกิดการแข่งขันที่สูง บริษัทค้าอาวุธหลายแห่งมักจะจ้างหรือให้การสนับสนุนนักล่าที่เก่งกาจ เพื่อใช้พวกเขาเหล่านั้นในการโฆษณาสินค้าของตนเอง นักล่าระดับสูงหลายคนจึงมักจะถูกซื้อตัวไปอย่างรวดเร็วโดยบริษัทค้าอาวุธเหล่านั้น โดยเฉพาะนักล่าที่มีความสามารถพิเศษที่เรียกว่าพลังจิต
สัตว์ประหลาดระดับสูงที่พวกเขาเรียกใหม่ว่าสัตว์อสูร พวกมันมีความสามารถพิเศษเหมือนกับหลุดมาจากเทพนิยาย ล่องหนหายตัว พ่นไฟ สะกดจิต ความสามารถอัศจรรย์ที่มีแต่ในโลกนิทาน ตอนนี้และในโลกใหม่แห่งนี้ มันกลับกลายเป็นจริง สัตว์อสูรเหล่านี้มีความสามารถที่ยากจะต่อกร แต่หากเป็นผู้ที่มีพลังจิต พวกเขาสามารถที่จะต่อกรกับสัตว์อสูรได้อย่างสูสี ด้วยอาวุธคุณภาพสูงและพลังจิตที่พวกเขามี
นอกตัวเมืองด้านทิศตะวันออก ชีฟเดินเตร็ดเตร่ไปตามตึกร้างต่าง ๆ ที่อยู่ใกล้กับตัวเมืองในยามเช้า เขาตระเวนหาสัตว์ประหลาดตัวเล็ก ๆ สำหรับฝึกซ้อมการต่อสู้ของเขา สุนัขหมาป่ากับแมงมุมขนาดเท่ารถเก๋ง พวกมันเคลื่อนไหวเร็วพอตัว แต่ก็ไม่เร็วไปกว่ากระสุนปืนของชีฟ บางตัวก็มีความสามารถอยู่บ้าง พวกมันกระโดดหลบไปซ้ายทีขวาที่ แต่นั่นก็แค่ทำให้ชีฟเปลืองกระสุนเพิ่มขึ้นเท่านั้น
ชีฟมองผลึกในกระเป๋าที่หาได้ มันมีน้อยมาก อาจจะไม่คุ้มค่ากระสุนที่ใช้ไปด้วยซ้ำ นั่นทำให้ชีฟเกิดอาการท้อแท้ขึ้นมาเล็กน้อย ชีฟเดินเตะฝุ่นอย่างสุดเซ็งไปเรื่อย ๆ จนไปได้ยินการสนทนาบางอย่างของนักล่ากลุ่มหนึ่ง
"รอยเท้าเล็ก ๆ แบบนี้มีวานรล่องหนกลุ่มใหม่เข้ามาแถวนี้อีกแล้วใช่มั้ย"
"น่าจะใช่ ห้างข้างหน้านั่นมันมีชั้นใต้ดินอยู่ พวกมันคงจะเข้าไปหลบซ่อนในนั้น"
บทสนทนานี้น่าสนใจเป็นอย่างมากสำหรับชีฟ เพราะวานรเหล่านี้จัดการง่ายมากสำหรับเขา ชีฟไม่รอช้ารีบมุ่งหน้าไปยังห้างดังกล่าวทันที
เดินมาได้สักพักชีฟก็เจอเข้ากับตึกสูงสี่ชั้น ที่ด้านข้างมีทางลาดลงไปเหมือนกับทางเข้าลานจอดรถ ชีฟรู้ทันทีว่าจะหาวานรเหล่านั้นได้ที่ไหน ตรงทางเข้านั้นยังพอมีแสงสว่างอยู่บ้าง แต่ยิ่งลึกเข้าไปแสงสว่างก็ยิ่งน้อยลง
ความรู้สึกเสียวสันหลังวาบปรากฏขึ้นมาทันทีที่ชีฟเดินเข้ามาจนถึงสถานที่ที่แสงส่องไม่ถึง รอยยิ้มอันชั่วร้ายปรากฏบนใบหน้าภายใต้หมวกสีดำ
แค่เพียงชั่วโมงเดียว วานรล่องหนจำนวนมากก็โดนกวาดล้างจนหมด นั่นทำให้ครึ่งหนึ่งของกระเป๋าสะพายนั้นเต็มไปด้วยผลึกขนาดเล็กจำนวนมาก
ชีฟสะพายกระเป๋าเดินออกจากลานจอดรถอย่างสบายใจ และเมื่อเดินกลับมาในที่ที่มีแสงสว่าง ๆ อยู่ดีดีความรู้สึกเสียวสันหลังก็วาบขึ้นมาอีกครั้ง ชีฟตั้งปืนขึ้นก่อนจะหันไปยังทิศทางที่มาของความรู้สึก
ชายคนหนึ่งยกมือขึ้นก่อนจะโวยวายเล็กน้อย
"เฮ้ ๆ เราเป็นนักล่าเหมือนกัน"
ชีฟแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะคิดว่าตัวเองนั้นคงคิดมากไป จากนั้นก็ลดปืนลงแล้วเดินต่อไปโดยทิ้งชายคนนั้นไว้ด้านหลัง
เมื่อสบโอกาสชายคนดังกล่าวยกปืนพกขึ้น แล้วยิงใส่กลางหลังศีรษะของชีฟ กระสุนพุ่งโดนเป้าหมายเข้าอย่างจัง ร่างเล็ก ๆ ของเด็กหนุ่ม ล้มหน้าทิ่มไปกับพื้น
ชายคนนั้นเดินมาดูผลงานของตัวเองก่อนจะพบว่าจุดที่ยิงมีเพียงแค่รอยบุบเล็กน้อยเท่านั้น แต่แรงกระแทกก็มากพอจะทำให้เด็กวัยสิบสามอย่างชีฟ มึนศีรษะจนลุกไม่ขึ้น
อีกหนึ่งชายและสองหญิงออกมาจากที่ซ่อน ก่อนที่หญิงสาวคนหนึ่งจะเสนอความคิดเห็นอันแสนอุบาทว์
"ถอดหมวกมันออกแล้วระเบิดหัวมันเลย เกราะหนาขนาดนี้น่าจะแพงน่าดู"
ชายคนที่ใช้ปืนพกพยักหน้าเห็นด้วย
"ได้"
ชายเจ้าของปืนพกเดินเข้าไปหาชีฟอย่างช้า ๆ เมื่อชายคนนั้นถอดหมวกออก กระสุนจากไรเฟิลจู่โจมก็ทะลุศีรษะที่ไร้เครื่องป้องกันไปอย่างรวดเร็ว ชายเจ้าของปืนพกล้มหน้าทิ่มไปกับพื้นและสิ้นชีพไปในทันที
เจ้าของกระสุนนัดนี้คือฮิก เขาวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วก่อนจะเอาปืนจ่ออีกสามคนไว้
"วางอาวุธลง"
หนึ่งชายสองหญิงทิ้งปืนพกและปืนกลเบาของตัวเองอย่างไม่เต็มใจ ฮิกค่อย ๆ เดินเข้าไปหาเด็กหนุ่มก่อนจะพลิกตัวให้นอนหงาย เมื่อเห็นใบหน้าอีกฝ่ายเขาก็ตกใจเป็นอย่างมาก
"ไอ้หนู"
ฮิกตบหน้าชีฟไปหลายทีเพื่อเรียกสติ ก่อนจะมองซ้ายมองขวาแล้วใช้มือซ้ายที่ไม่ได้ถือปืนหยิบหมวกมาใส่หัวของชีฟเหมือนเดิม
"ชีฟ ตื่น"
ชีฟที่ได้สติค่อย ๆ ลุกขึ้นมาด้วยความมึนงง ก่อนจะเอามือกุมศีรษะของตัวเองด้วยความเจ็บปวด ฮิกเมื่อเห็นว่าชีฟได้สติแล้วก็ใช้ให้ชีฟไปเอาเชือกที่หลังรถ ก่อนจะเอามามัดตัวสามคนที่เหลือเอาไว้
ฮิกนั่งคุยอยู่กับชีฟสักพัก เพื่อรอพ่อค้าทาสมาซื้อคนทั้งสามไป ในยุคสมัยนี้ การเข่นฆ่ากันเกิดขึ้นได้ง่ายมาก หากอยู่ในเมืองคุณอาจจะได้รับความคุ้มครองจากเจ้าหน้าที่ของเมือง แต่เมื่อออกมานอกเมือง ด้วยยุคสมัยที่แค่ดูแลคนในกำแพงยังจะไม่ไหว คนนอกกำแพงเลยยิ่งไม่ต้องพูดถึง ใครที่คิดออกมานอกกำแพงคุณจะต้องปกป้องตัวเอง
และด้วยความโหดร้ายของโลกนอกกำแพง ที่แค่สัตว์ประหลาดก็อันตรายอยู่แล้ว ยังต้องมาระมัดระวังคนด้วยกันอีก ด้วยเหตุผลข้อนี้ทางเมืองและเหล่านักล่าจึงร่วมกันตั้งกฎขึ้นมา หากนักล่าคนไหนเข่นฆ่าผู้อื่นโดยไร้เหตุผล ทางเมืองจะไม่ยอมให้บุคคลนั้นเข้าไปอาศัยในเมืองเด็ดขาด หรือหากใครลักลอบเข้าไปก็จะต้องถูกจับ และถูกส่งตัวให้กับคู่กรณีในการดำเนินการต่าง ๆ ตามใจชอบ ส่วนองค์กรนักล่าหลายองค์กรก็จะปฏิเสธรับคนพวกนี้เข้าเป็นพวก นั่นทำให้คนเหล่านี้พัฒนาตัวเองได้ยากขึ้น การล่าเป็นกลุ่มนั้นย่อมดีกว่าการล่าด้วยตัวคนเดียว นั่นทำให้นักล่าทั้งหลายจึงพยายามรักษากฎและไม่เข่นฆ่ากันเองโดยไร้เหตุผล
การคิดฆ่าผู้อื่นยังมีข้อเสียอีกอย่างคือ เมื่อคุณเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ก็สามารถถูกจับเป็นทาสได้ตามกฎหมายของเมือง บุคคลเหล่านี้จะถูกใช้งานเยี่ยงทาสจนกว่าจะชดใช้โทษที่ตัวเองได้ก่อไว้จนหมด
ไม่นานพ่อค้าทาสก็มาถึง ทั้งสามคนมีรายชื่ออยู่ในใบประกาศจับ หนึ่งในสามเป็นหญิงสาวรูปร่างหน้าตาดี นั่นจึงทำให้ฮิกได้เงินล้านมาอีกครั้ง แต่หญิงสาวอีกคนมีรูปร่างที่ไม่สามารถยั่วยวนใจชายได้เลยแม้แต่น้อย นั่นทำให้เธอมีราคาถูกเป็นอย่างมาก และพวกนี้ก็เป็นเพียงแค่โจรกระจอกที่แทบจะไร้ราคา ฮิกจึงตัดสินใจไม่ขายพวกเขา
เมื่อพ่อค้าทาสจ่ายเงินและจากไป ฮิกก็หันมามองชีฟ เขารู้ว่าเจ้าหนูนี่จะถูกฝึกให้กลายเป็นนักล่าเต็มตัวโดยบริษัทพัฒนาชุดเกราะบริษัทหนึ่ง แต่เหมือนบริษัทแห่งนี้จะมีงบประมาณไม่มากนัก นั่นทำให้พวกเขาทำได้แค่เพียงสนับสนุนชีฟแค่เพียงสิ่งของเท่านั้น แต่การฝึกกลับปล่อยให้เด็กคนนี้ออกมาฝึกด้วยตัวเอง สำหรับเด็กซื่อ ๆ อย่างชีฟนั้นมันอันตรายเป็นอย่างมาก
ฮิกบอกให้ชีฟถือปืนและลุกขึ้นยืน ก่อนจะให้เล็งไปทางหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้า แล้วประคองมือชีฟจากด้านหลัง เหมือนชีฟจะรู้ว่าฮิกจะให้ทำอะไร แต่ชีฟก็ยังถามออกไปเพื่อความแน่ใจ
"จะให้ผมทำอะไรเหรอ"
มือของชีฟสั่นเทา เพราะเขากำลังจะได้ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ
เมื่อฮิกเห็นอาการของชีฟ ก็พูดขึ้นว่า
"ไม่ฆ่าเขาเขาก็ฆ่าเรา เคยได้ยินมั้ย คนพวกนี้มันเป็นเพียงแค่เศษเดน แค่เหนี่ยวไก ทุกอย่างก็จบ โลกจะสะอาดขึ้นเยอะ"
ปืนในมือของชีฟนั้นสั่นหนักกว่าเดิมชีฟเอาปืนไปจี้ใส่หน้าผากของหญิงสาวอย่างจำใจ เพราะเสียงของฮิกในตอนนี้น่ากลัวมาก ชีฟเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เมื่อหญิงสาวร้องขอชีวิต
"อย่าฆ่าฉันเลย ฉันมีลูกที่ต้องดูแล"
เธอขอร้องทั้งน้ำตา แต่คำพูดส่วนหนึ่งของเธอเป็นเพียงแค่การโกหกเท่านั้น แต่ถึงเธอจะมีลูกจริง มันก็ไม่ใช่เหตุผลอะไรที่เธอจะเอามาอ้างสิทธิ์เพื่อปล้นฆ่าผู้อื่นได้
ฮิกจับหัวของชีฟให้หันไปมองเหยื่อตรงหน้า ก่อนจะถอดหมวกออกเพื่อดูว่าชีฟแอบหลับตาหรือเปล่า และก็เป็นดังคาด ชีฟหลับตาเอาไว้จริง ๆ ฮิกอารมณ์เสียเล็กน้อยก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ดุและกดดันหนักกว่าเดิม
"ลืมตาเดี๋ยวนี้ชีฟ"
ฮิกใช้วิธีเรียกชื่อมากกว่าจะเรียกไอ้หนูเฉย ๆ เพื่อให้อีกฝ่ายฟังเขามากขึ้น เขาตีแก้มชีฟไปหลายทีเพื่อบังคับให้ชีฟลืมตา
พอเห็นว่าชีฟลืมตาและมองเหยื่อ ฮิกก็บังคับให้นิ้วของชีฟเหนี่ยวไกทันทีโดยไม่ให้ทันตั้งตัว กระสุนเจาะศีรษะหญิงสาวตรงหน้าจนเป็นรูต่อหน้าต่อตาของชีฟ น้ำหยดใส ๆ ไหลอาบเต็มสองข้างแก้ม ฮิกกอดชีฟเอาไว้ ก่อนจะพยายามปลอบให้เด็กในอ้อมกอดของเขาหยุดร้องไห้
"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ทำดีแล้ว"
แม้จะยังมีน้ำตาอยู่ แต่เมื่อเห็นว่าชีฟหยุดร้องแล้ว ฮิกก็ให้ชีฟเล็งปืนไปที่ชายอีกคนที่เหลืออยู่ ชายคนนั้นน้ำตาไหลพราก แต่ก็เหมือนจะทำใจได้ เพราะเขาไม่ร้องออกมาเลย และยังหล้บตาลงรอรับความตายอีกต่างหาก
ฮิกออกคำสั่งกับชีฟให้ยิง
"ชีฟ ยิงได้แล้ว"
ฮิกมองชีฟที่แม้จะเล็งปืนไปที่อีกฝ่ายแต่ก็ยังลังเลที่จะยิง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นตะคอกด้วยน้ำเสียงอันดุดัน
"ยิง!"
ชีฟสะดุ้งโหยงแล้วเผลอลั่นไกออกไป ชายตรงหน้าสิ้นชีพทันทีโดยไม่ต้องสงสัย ชีฟปล่อยปืนให้ล่วงลงพื้นพร้อมกับอาการช็อก แม้จะมาจากความตกใจ แต่คนที่เหนี่ยวไกคราวนี้คือเขาเอง ฮิกไม่ได้บังคับมือของชีฟเลยแม้แต่น้อย
ฮิกเก็บปืน S223 ขึ้นมาให้ ก่อนจะเอาชีฟเข้ามากอดไว้เพื่อปลอบประโลม
"ทำดีแล้วไอ้หนู"
จากนั้นฮิกตัดสินใจเอาชีฟไปส่งคืนครอบครัว เพื่อฟื้นฟูสภาพจิตใจ
ระหว่างทางฮิกยังเอาผลึกที่ชีฟได้มาไปขายให้กับผู้รับซื้อและเอาเงินทั้งหมดโอนให้ชีฟโดยไม่คิดค่าบริการ และเมื่อมาถึงที่พัก ฮิกก็เรียกชิซูกะออกมา ชีฟเดินเข้าไปกอดชิซูกะไว้แน่น คราบน้ำตาที่เปรอะบนเสื้อของเธอทำให้เธอรู้ว่าชีฟกำลังร้องไห้ ชิซูกะถลึงตามองฮิกทันที
"นายทำอะไรชีฟน่ะ"
ฮิกยื่นปืนกับหมวกของชีฟส่งให้กับชิซูกะแล้วตอบกลับไปว่า
"ฉันช่วยไอ้หนูนี่เอาไว้ต่างหาก"
จากนั้นฮิกก็ขึ้นรถแล้วขับออกไป ชิซูกะที่ยังไม่ได้คำตอบพยายามจะโวยวาย
"นี่เดี๋ยว"
แต่ฮิกก็ไปไกลแล้ว ชิซูกะทำได้แค่เพียงพาชีฟเข้าไปในห้องของเธอก่อนจะให้ชีฟนอนกอดเธอจนกระทั่งหลับไป
เมื่อชีฟหลับ ชิซูกะก็โทรหาคนบางคนแล้วโวยวายชุดใหญ่ทันที
ในร้านอาหารของเหล่านักล่า คริสเดินเข้ามาในร้านด้วยอารมณ์ที่ขุ่นเคือง เพราะเขาพึ่งจะถูกหญิงสาวคนหนึ่งโทรมาโวยวายเป็นชุด ก่อนจะกวาดสายตามองหาเพื่อนซี้ของตนที่กำลังนั่งอยู่กับหญิงสาวที่มีร่างกายที่สุดแสนจะเย้ายวน
คริสเดินไปที่โต๊ะอาหารแล้วนั่งลงแรง ๆ ก่อนจะถามคนตรงหน้า
"ไปทำอะไรมา ยัยหัวแดงโทรมาโวยฉันใหญ่เลย"
"ก็แค่สอนเด็กมันนิดหน่อย"
คริสทวนคำ
"สอน! สอนอะไร"
จากนั้นฮิกก็เล่าให้ฟังว่าชีฟเกือบถูกฆ่า เขาเลยสอนให้ชีฟหัดฆ่าคนเพื่อเอาไว้ป้องกันตัวเอง
เมื่อคริสได้ฟังก็ตบโต๊ะเสียงดันลั่นร้าน แล้วตะคอกออกมาอย่างมีน้ำโห
"จะบ้ารึไง เด็กนั่นมันแค่สิบสาม แต่สอนให้ฆ่าคนเนี่ยนะ"
"แล้วไง คิดว่าไอ้หนูนั่นจะมีชีวิตรอดเพราะร่างกายที่แข็งแรงจากการฝึกให้แบกของหนักของนายว่างั้น โลกนักล่านะโว้ยไม่ใช่โลกจอมยุทธในทีวี"
"แต่นายพึ่งจะให้เด็กอายุสิบสามยิงกระบาลคน นายมัน"
ฮิกเริ่มมีน้ำโหบ้างและตะคอกกลับ
"ไอ้พวกนั้นมันจอปืนยิงกระบาลเด็กจากด้านหลัง ถ้าไม่ใช่เพราะหมวกราคาแพงนั่น ไอ้หนูมันตายไปนานแล้ว"
หลังจากฮิกพูดจบ ทั้งสองก็เงียบใส่กัน ฮิกหันไปเสพสุขกับสาวบนตักต่อโดยไม่สนใจเพื่อน
คริสถอนหายใจออกมาแรง ๆ ก่อนจะเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน
"แล้วไอ้หนูนั่นเป็นไงบ้างตอนนี้"
เมื่อเห็นเพื่อนใจเย็น ฮิกก็ตอบกลับอย่างใจเย็น
"ช็อกนิดหน่อย เดี๋ยวก็คงหาย"
ที่คริสไม่เถียงเพื่อนไปมากกว่านี้เพราะเขาก็โกรธเหมือนกันที่รู้ว่าชีฟโดนยิงจากด้านหลังแบบนั้น คริสได้แต่นั่นถอนหายใจและกระดกเบียร์เข้าปากเพื่อผ่อนคลาย


## ชีวิตนักล่า

หลายวันต่อมา ด้วยคำขอของคาเร็นและความมุ่งมั่นที่จะมีอนาคตที่ดี ชีฟจึงทำใจและกลับออกไปนอกเมืองอีกครั้งในยามเช้าที่สดใสเหมาะก็แก่การเริ่มต้น
ฮิกที่กำลังขับรถมองดูนักล่าตัวเล็กในชุดเกราะสีดำ ที่กำลังเดินอยู่คนเดียวข้างหน้า ก่อนจะขับรถเข้าไปหา
รถกระบะคันหนึ่งแล่นมาจากทางด้านหลัง เสียงที่คุ้นเคยทำให้ชีฟหันไปมอง เป็นคริสและฮิกที่ขับรถเข้ามา ฮิกเปิดกระจกออกแล้วเรียกให้ชีฟขึ้นรถ
"ขึ้นมา ไปล่าด้วยกัน"
ชีฟยิ้มและกระโดดขึ้นท้ายกระบะทันที ทั้งสามคนไปด้วยกันอีกครั้ง คราวนี้คริสขับมายังทุ่งหญ้าแห่งหนึ่งที่อยู่ทางทิศเหนือของเมือง ในทุ่งหญ้าเต็มไปด้วยสัตว์ขนาดเล็กมากมาย
ทั้งสามพากันลงมาจากรถ ฮิกบอกให้ชีฟเล็งปืนไปที่หมาป่าตัวหนึ่งที่อยู่ไกลออกไป
"จัดการหมาป่าตัวนั้นให้ดูหน่อย"
"ได้"
ชีฟตั้งท่าเล็ง ปรับโหมดการยิงเป็นแบบทีละนัดแล้วลั่นไก กระสุนพุ่งเข้าใส่ศีรษะของหมาป่าตัวนั้นอย่างแม่นยำ และปลิดชีพมันในนัดเดียว
ฮิกมองอย่างน่าสนใจ
'ไอ้หนูนี่จดจำสิ่งที่เรากับคริสเคยทำให้ดูมาตลอด'
หากมีโอกาสในการเตรียมตัว คริสกับเขาจะเน้นเล็งยิงที่หัวเพื่อประหยัดกระสุนให้มากที่สุด ฮิกมองไปรอบ ๆ อีกครั้งเพื่อหาสิ่งที่เขากับคริสจะมาล่าในวันนี้ นั่นก็คือมนุษย์หมาป่า
มนุษย์หมาป่าเป็นสัตว์ประหลาดที่มักจะอยู่ตามทุ่งหญ้า พวกมันตะกละตะกลามเป็นอย่างมาก นั่นทำให้สัตว์ป่าน้อยใหญ่ลดจำนวนลงอย่างรวดเร็ว การมีพวกมันอยู่จึงเป็นปัญหาอย่างมากสำหรับพวกที่มีอาชีพล่าเนื้อไปขาย พวกเขาจึงมักจะจ้างนักล่าให้มากำจัดพวกมันยามเมื่อพบเจอ
ชีฟรู้สึกเสียวสันหลังอีกแล้ว เขามองไปรอบ ๆ ก่อนจะไปหยุดสายตาอยู่ที่พงหญ้า ที่ใหญ่พอจะเอารถเข้าไปซ่อนได้เลย ชีฟชี้บอกถึงสิ่งที่ตนสัมผัสได้ให้ทั้งสองคนรับรู้
"ลุงคริส ในนั้น"
คริสยักคิ้วให้กับความสามารถของชีฟ ก่อนจะเล็งปืนแล้วเหนี่ยวไก เมื่อกระสุนพุ่งเข้าไปในพงหญ้า มนุษย์หมาป่าที่รู้ตัวว่าถูกพบเข้าให้แล้ว ก็วิ่งออกมาจู่โจมพวกเขาทันที
คริสหันมาบอกชีฟ
"ดูไว้เจ้าหนู"
มนุษย์หมาป่าแยกเขี้ยวแล้ววิ่งตรงเข้าใส่ทั้งสามคน ฮิกและคริสใช้ไรเฟิลจู่โจมกราดยิงใส่มันแบบไม่เล็งเป้าหมาย การยิงแบบเล็งที่หัวนั้นเป็นไปได้ยากสำหรับมนุษย์หมาป่าที่เคลื่อนไหวได้รวดเร็ว ทุกครั้งที่คริสและฮิกเล็งปืนแล้วเหนี่ยวไก มนุษย์หมาป่าจะพุ่งตัวไปด้านข้างทันทีเพื่อหลบกระสุน ถึงจะเป็นสัตว์ประหลาด แต่มันก็รู้จักวิธีสู้กับมนุษย์เป็นอย่างดี
ทั้งสองกราดยิงไปเรื่อย ๆ เพื่อไม่ให้มนุษย์หมาป่าเข้ามาใกล้พวกเขาได้ ด้วยร่างกายที่สูงสองเมตรของมัน จะทำให้พวกเขาเสียเปรียบทันทีหากเกิดการต่อสู้ระยะประชิด แม้คริสและฮิกจะช่วยกันกราดยิง แต่ก็ไม่สามารถยิงโดนมนุษย์หมาป่าได้ง่าย ๆ แต่การกราดยิงนี้นั้นมีเป้าหมาย พวกเขาใช้กระสุนราคาถูกเพื่อหลอกล่อให้มนุษย์หมาป่านั้นวิ่งจนเสียกำลังในระดับหนึ่งจนมันเริ่มช้าลง จากนั้นทั้งสองคนก็เปลี่ยนไปใช้กระสุนพิเศษที่สามารถติดไฟได้เมื่อเกิดการกระทบ คริสและฮิกกราดยิงอีกครั้ง ถึงแม้แรก ๆ มันจะหลบได้ แต่ความเร็วของมันก็ช้าลงมากจนกระสุนนัดหนึ่งโดนเข้าที่ไหล่ของมัน มนุษย์หมาป่าช้าลงกว่าเดิมเมื่อมันได้รับบาดเจ็บ ความเร็วที่ลดลงทำให้กระสุนพิเศษที่เหลือเข้าเป้าอย่างแม่นยำ
คริสถอนหายใจเมื่อเห็นเจ้ามนุษย์หมาป่าล้มลง ก่อนจะเดินกลับไปหาชีฟที่อยู่ด้านหลัง พวกเขาไม่เคยพาชีฟมาล่าสัตว์อันตรายแบบนี้มาก่อน วันนี้พวกเขาจึงอยากให้ชีฟเห็นวิธีที่พวกเขาใช้
ชีฟมองการล่าครั้งนี้ด้วยความสงสัย แล้วเอ่ยถามเมื่อเห็นคริสเดินเข้ามา
"ทำไมกราดยิงมั่ว ๆ แบบนั้น"
คริสยิ้มแล้วเริ่มอธิบาย
"พวกเราแก่แล้ว การที่พยายามจะเล็งยิงสัตว์ประหลาดที่เคลื่อนไหวด้วยความเร็วขนาดนั้นเป็นไปได้ยากมากสำหรับเรา"
"แล้วทำไมไม่ใช้ระเบิดแสงช่วย"
"มันแพงนะสิ นักล่าอย่างเราไม่ได้เจอของดีดีกันทุกวันหลอกนะ อันไหนประหยัดได้เราก็ประหยัด อย่างกระสุนที่ฉันกับฮิกใช้ยิงในรอบแรก กระสุนพวกนั้นเป็นกระสุนที่มีราคาถูกมาก สัตว์เล็ก ๆ ผิวหนังบาง ๆ อาจจะยิงเข้าได้สบาย ๆ แต่กลับพวกหนังหนาแบบมนุษย์หมาป่าตัวเมื่อกี้อย่าหวังเลยว่าจะยิงเข้า"
พอฟังถึงตรงนี้ชีฟก็ยิ่งงง
"ทำไมถึงใช้กระสุนนั้นทั้ง ๆ ที่มันยิงไม่เข้าละ"
ฮิกที่พึ่งไปเก็บผลึกกลับมากระโดดเข้าร่วมวงสนทนาก่อนจะเป็นคนอธิบายต่อ
"เพราะเจ้ามนุษย์หมาป่าไม่รู้ไงละว่าเราใช้กระสุนอะไร เมื่อเราลั่นไก พวกมันก็หลบตามสัญชาตญาณ พอมันเหนื่อยเราถึงเอากระสุนพิเศษสำหรับจัดการกับมันออก แต่กระสุนพิเศษเหล่านี้มีราคาแพง เพราะฉะนั้นใช้อย่างประหยัดคือดีที่สุด"
ชีฟถึงกลับบางอ้อเรื่องเงินนั้นเป็นสิ่งสำคัญอย่างมากสำหรับทุกคน กระสุนเม็ดเล็ก ๆ นั้นมีราคาถูกกว่าระเบิดแสงที่ต้องใช้แร่หายาก หากสามารถใช้กระสุนเหล่านั้นในการจัดการกับสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งได้ ก็จะช่วยเพิ่มกำไรจากการล่ามากยิ่งขึ้น
ฮิกจ้องมองชีฟก่อนจะนึกอะไรบางอย่าง แล้วพูดออกมา
"คริส นายคิดว่าชีฟจะยิงหัวมนุษย์หมาป่านั่นโดนมั้ย"
คริสเลิกคิ้ว แล้วหันไปมองหน้าฮิก ก่อนจะหันมายิ้มให้กับชีฟ
"ลองดูกัน"
ภารกิจที่พวกเขารับมาคือกำจัดมนุษย์หมาป่าสองตัว นั่นทำให้ตอนนี้ยังเหลืออีกหนึ่งที่พวกเขายังไม่ได้กำจัด ทั้งสามคนขับรถหาเจ้ามนุษย์หมาป่าตัวสุดท้ายที่เหลือ ทุกครั้งที่ชีฟรู้สึกเสียวสันหลัง คือตอนที่พวกสัตว์ประหลาดคิดจะจู่โจมเขา นั่นทำให้ฮิกบอกว่าสัมผัสที่หกที่ชีฟมีคือการจับจิตมุ่งร้ายหรือจิตสังหารของสิ่งมีชีวิตอื่น เพราะกับสัตว์ธรรมดาเวลาชีฟเข้าใกล้พวกมัน เขาไม่รู้สึกถึงอะไรเลย
ขับรถมาได้สักพักชีฟก็จับสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่ซ่อนอยู่ในพุ่มไม้ใกล้กับป่าทึบ ฮิกกับคริสลงจากรถและให้ชีฟยืนอยู่บนท้ายกระบะ ทั้งสองคนจะคอยยิงสกัดไม่ให้มนุษย์หมาป่าเข้ามาใกล้ เพื่อให้ชีฟมีโอกาสในการยิงให้มากที่สุด
ชีฟปรับปืนเป็นแบบทีละนัด เพื่อให้ปืนเหลือแรงถีบน้อยลง เมื่อเตรียมพร้อมกันเรียบร้อย คริสก็เหนี่ยวไกคนแรกเพื่อกระตุ้นให้มนุษย์หมาป่าออกมาจากพุ่มไม้ เมื่อกระสุนนัดแรกพุ่งเข้าไปมนุษย์หมาป่าก็กระโจนออกมาทันที ชีฟไม่รอช้าเหนี่ยวไกนัดแรกออกไปอย่างรวดเร็ว ร่างสูงใหญ่ของมนุษย์หมาป่าเบี่ยงหลบกระสุนอย่างง่ายดาย คริสและฮิกเริ่มกราดยิงอีกครั้ง
นัดที่สองชีฟตั้งสมาธิมากขึ้น ก่อนจะเล็งแล้วยิงออกไป กระสุนเฉี่ยวหน้ามนุษย์หมาป่าไปเพียงเล็กน้อย ชีฟหายใจออกมาแรง ๆ ก่อนจะสูดหายใจกลับเข้าไป นัดที่สามพุ่งออกไป เจ้ามนุษย์หมาป่าก้มหลบอย่างรวดเร็ว นัดที่สี่ที่ห้ายังคงพลาดเหมือนเดิม เจ้ามนุษย์หมาป่าไม่ได้เอาแต่วิ่งหลบไปด้านข้าง แต่มันก็ค่อย ๆ หาทางย่นระยะเข้ามาหาทั้งสามคนเรื่อย ๆ
ฮิกมีเม็ดเหงื่อไหลอาบเต็มใบหน้าเมื่อมนุษย์หมาป่าเข้ามาใกล้พวกเขามากขึ้น ปากก็พึมพำว่า
"ยิงให้โดนสิไอ้หนู"
คริสเหลือบมองเพื่อน แต่เมื่อเห็นว่าฮิกยังคงใช้กระสุนราคาถูกต่อไป เขาก็จะไม่เปลี่ยนเป็นกระสุนพิเศษเหมือนกัน ตอนนี้กระสุนราคาถูกของพวกเขาหมดไปคนละสามแม็กแล้ว แต่ชีฟยังคงยิงไม่โดนเลยสักนัด ตอนนี้มนุษย์หมาป่าอยู่ห่างจากพวกเขาไม่ถึงสิบเมตร
ด้วยร่างกายที่ใหญ่โตและพละกำลังที่มหาศาล มนุษย์หมาป่าตัดสินใจกระโจนใส่ฮิกจากระยะห้าเมตรแบบสุดกำลัง มันแยกเขี้ยวออกหวังขย้ำเหยื่อตรงหน้าให้สิ้นชีพ ฮิกล้มไปกระแทกกับขอบรถกระบะอย่างแรง พร้อมกับมนุษย์หมาป่าที่กดทับตัวเขาเอาไว้ คริสตะโกนเรียกเพื่อนสุดเสียง
"ฮิก!"
คริสรีบวิ่งเข้าไปหวังจะช่วยเพื่อน แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อฮิกชูมือขวาและยกนิ้วโป้งขึ้น ฮิกผลักมนุษย์หมาป่าที่มีรูกระสุนอยู่กลางหน้าผากออกไป ก่อนจะลุกขึ้นแล้วมองหน้าคริสด้วยรอยยิ้มเจือน ๆ เพราะเขาเกือบจะตายไปแล้ว
คริสและฮิกมองหน้าและหัวเราะออกมาเล็กน้อย พวกเขาเกือบจะตายเพราะแค่อยากฝึกเด็กคนหนึ่งเนี่ยนะ จากนั้นทั้งสองก็หันไปมองหน้าชีฟที่หัวเราะแห้ง ๆ และยิ้งแหย ๆ อย่างรู้สึกผิด
หลังจากการล่าคริสฮิกและชีฟก็เอาศพมนุษย์หมาป่ากลับมารับรางวัล มนุษย์หมาป่าไม่ได้มีแต่ค่าหัวเท่านั้น แต่หนังของพวกมันยังเอาไปทำเป็นเสื้อกันหนาวชั้นดีได้ด้วย รอบนี้เงินรางวัลถูกหารสามเช่นเคย แต่ภารกิจในวันนี้กลับมีมูลค่าน้อยกว่าครั้งที่พวกเขาขนฮาร์ทดิสกลับมาอย่างมาก
เมื่อได้เงินรางวัล คริสกับฮิกก็พาชีฟไปร้านอาหาร ก่อนฮิกจะจับชีฟนั่งลงที่โต๊ะแล้วพูดว่า
"วันนี้นักแม่นปืนอันดับหนึ่งของเมืองจะเลี้ยงอาหารพวกเราใช่มั้ย"
ชีฟได้ยิ้มอย่างจนใจ
"ผมเลี้ยงก็ได้"
คริสและฮิกสั่งอาหารมากินเต็มโต๊ะ แต่กลับไม่สั่งของที่พวกเขาเคยสั่งเป็นประจำ นั่นคือเหล้าเบียร์และนารี เพราะทั้งสองอย่างนี้จะทำให้อาหารมื้อนี้ราคาแพงขึ้นเป็นอย่างมาก
ทั้งสามรับประทานอาหารด้วยกันอย่างเอร็ดอร่อยจนกระทั่งพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน บนโต๊ะของพวกเขาตอนนี้เต็มไปด้วยจานเปล่า
ชีฟจ่ายค่าอาหารก่อนจะขอตัวกลับไปหาครอบครัว ระหว่างทางชีฟแวะร้านขนมปังที่เขาเคยชอบซื้อบ่อย ๆ
เจ้าของร้านเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่สดใส
"ไง ไม่มาร้านป้าหลายวันเลยนะ แล้วนั่นใส่ชุดอะไรน่ะ"
ชีฟไม่ใส่หมวกทำให้คุณป้าจำได้ทันที แต่เขาก็ยังคงใส่ชุดเกราะเอาไว้อยู่ ชีฟยิ้มแล้วมองดูขนมปังที่เหลืออยู่ในร้าน
"ชุดเกราะของคาเร็น ว่าแต่ ขนมปังทั้งหมดที่เหลือมีราคาเท่าไหร่"
ป้าเจ้าของร้านเลิกคิ้ว ก่อนจะสังเกตชุดที่อีกฝ่ายใส่ เนื้อผ้าคุณภาพดีออกแบบมาอย่างประณีต ไม่ใช่เสื้อผ้าราคาถูก ๆ แน่นอน เมื่อเห็นดังนั้นป้าเจ้าของร้านก็บอกราคา
"สองพันสามร้อยพ็อย สนใจจะเหมามั้ย"
"เหมา"
ชีฟยื่นบัตรนักล่าให้กับอีกฝ่ายทันที
ป้าเจ้าของร้านรับบัตรมาด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นชื่ออาชีพบนบัตร แต่เธอก็ไม่ได้สนใจอะไรมากมายนัก เพราะเรื่องที่เด็กอายุสิบสามจะกลายเป็นนักล่า ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยมีมาก่อน ป้าเจ้าของร้านเดินไปที่เครื่องสแกน แล้วสแกนเงินออกไปตามราคาขนมปังที่เหลืออยู่ จากนั้นเธอก็ห่อขนมปังทั้งหมดใส่ถุง พร้อมกับเนยน้ำตาลและแยมรสชาติดีจำนวนหนึ่ง ป้าเจ้าของร้านส่งบัตรและถุงขนมปังให้แกชีฟ
"แยมรสหวานนี้ป้าแถมให้จ้ะ"
ชีฟรับของมาด้วยความดีใจ
"ขอบคุณ"
ชีฟตรงดิ่งกลับที่พักก่อนที่ตะวันจะลับขอบฟ้า จากนั้นก็แวะไปเคาะประตูห้องชิซูกะเพื่อชวนอีกฝ่ายไปที่ห้องของเขา ชีฟกลับเข้ามาในห้องแล้ววางขนมปังลงบนโต๊ะ จากนั้นเรียกร้องเรียกหญิงวัยกลางคนที่นอนหลับอยู่ในห้อง
"แม่ ผมเอาของอร่อยกลับมาละ"
คุณแม่ค่อย ๆ ลุกจากเตียงแล้วออกจากห้องมาลูบหัวผู้เป็นลูกอย่างเอ็นดู ชิซูกะก็เข้ามานั่งร่วมวงด้วย ทั้งสามรับประทานขนมปังทาแยมรสหวานกันอย่างเอร็ดอร่อย
ชิซูกะเหลือบมองชีฟด้วยสายตาที่ห่วงใย อาวุธปืนคุณภาพดี ชุดเกราะราคาแพง ถึงเธอจะไม่อยากให้ชีฟเป็นนักล่า แต่ตอนนี้เธอก็รั้งเด็กคนนี้ไว้ไม่ได้แล้ว เพราะเด็กน้อยที่เธอเคยรู้จัก ตอนนี้เขากลายเป็นนักล่าเต็มตัว และไปไกลเกินกว่าที่เธอจะรั้งเอาไว้ได้


## รางวัลเล็กสู่รางวัลใหญ่

หลังจากต้องเสียค่าอาหารเพราะความอ่อนด้อยของตัวเอง ทุกเช้าชีฟจะออกไปอยู่บนตึกสูง แล้วเล็งยิงพวกสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่วิ่งเร็วอย่างเช่นหนู เพื่อฝึกฝนความแม่นยำของตนเอง บางครั้งชีฟก็ต้องใช้ซากสัตว์ใหญ่ที่ตายแล้วเพื่อล่อหนูตัวเล็ก ๆ ออกมา บางวันชีฟก็เปลี่ยนไปไล่ยิงแมลงปอหรือแมลงวันที่กำลังบินอยู่ จนนักล่าที่ผ่านไปผ่านมาสงสัยว่าเด็กคนนี้บ้าหรือเปล่า
หลายสัปดาห์ต่อมาชีฟพบว่าเขาสามารถยิงหนูที่วิ่งอย่างรวดเร็วได้อย่างง่ายดาย ง่ายจนตอนนี้เขารู้สึกว่าเขาควรจะเปลี่ยนเป้าหมายได้แล้ว ในขณะที่กำลังเบื่อหน่ายชีฟก็เห็นรถฮัมวี่กำลังถูกรถกระบะที่มีคนอยู่เต็มรถสองคันวิ่งไล่มา หญิงสาวผมสั้นสีทองโผล่ออกมาจากหน้าต่างรถ แล้วเล็งปืนกลไปทางกระบะหลังสองคัน แต่พวกที่อยู่หลังกระบะก็พากันกราดยิงใส่เธอ ทำให้หญิงสาวคนนั้นต้องหดหัวกลับเข้าไปในตัวรถ
คนบนหลังรถกระบะอีกคันเอาปืนยิงจรวดมาประทับบ่า ก่อนจะยิงใส่พื้นให้ใกล้เคียงกลับรถฮัมวี่มากที่สุด ลูกจรวดกระทบกับพื้นดินก่อนจะเกิดการระเบิด คลื่นกระแทกจากการระเบิดกระแทกใส่รถฮัมวี่จนเสียหลักและล้มตะแคงไถลไปกับพื้น พวกบนรถกระบะพากันส่งเสียงเฮฮากันเป็นการใหญ่ แล้วรถกระบะก็พากันไปจอดข้าง ๆ รถฮัมวี่
หญิงสาวผมทองรีบปีนหน้าต่างรถออกมาอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เธอพยายามจะดึงเพื่อนที่อยู่ฝั่งคนขับขึ้นมาด้วยชายร่างกำยำก็เข้าไปจับกุมตัวเธอเอาไว้
หญิงสาวผมดำอีกคนรีบปีนขึ้นมายืนบนตัวรถ ก่อนจะตะโกนเรียกเพื่อน
"แคท"
เมื่อเห็นเพื่อนโดนจับไปเธอก็ตั้งปืนขึ้นทำท่าจะยิงใส่พวกที่มากับรถกระบะ
ชายร่างกำยำเอาตัวหญิงสาวที่ชื่อแคทมาบังเอาไว้ ก่อนจะเลียแก้มบาง ๆ แล้วข่มขู่หญิงสาวที่อยู่บนรถ
"แน่จริงก็ลั่นไกเลยสิจ๊ะ พวกเราจะได้ไปสวรรค์พร้อม ๆ กัน"
หญิงสาวบนรถมองอย่างเจ็บใจ แต่เธอก็ยังไม่ยอมลดปืนลง
"ไอ้พวกสารเลว พวกแกต้องการอะไร"
"แหม ๆ ของมันรู้กันอยู่"
ชายร่างกำยำเอามือซ้ายขย้ำหน้าอกของแคท
หญิงสาวผมทองพยายามดิ้นขัดขืนแต่ก็สู้แรงอีกฝ่ายไม่ได้ ถึงเธอจะไม่รอดแต่เพื่อนเธอยังมีโอกาสรอด เธอจึงตะโกนบอกเพื่อนว่า
"ยิงมันเลยเร็กไม่ต้องสนใจฉัน"
หญิงสาวที่ชื่อเร็กลังเลอย่างหนัก ยังไงเธอก็ไม่กล้าที่จะเหนี่ยวไก
คำสอนของฮิกแล่นเข้ามาในหัวของชีฟที่ซุ่มอยู่บนตึก ดวงตาอันสดใสของเด็กหนุ่มมืดมนลงเล็กน้อย เขาปรับการซูมของกล้องออกมา เพื่อให้ระยะการมองเห็นผ่านกล้องเล็งนั้นกว้างที่สุด จากนั้นตรวจสอบว่าปืนมีการปรับไปใช้โหมดการยิงทีละนัดอยู่หรือไม่ เมื่อแน่ใจ นิ้วเล็ก ๆ ก็เหนี่ยวไก
กระสุนเจาะกะโหลกชายคนที่ยืนอยู่ด้านหลังสุด เสียงปืนทำให้ชายเหล่านั้นตกใจและหันมองไปรอบทิศทาง กระสุนนัดที่สองติดตามมาอย่างรวดเร็ว เจาะเข้าใส่กะโหลกของชายร่างกำยำที่จับสาวผมทองเอาไว้ เร็กไม่รอช้าสาดกระสุนใส่พวกที่เหลือทันที จากชายสิบกว่าคนตอนนี้เหลือรอดแค่เจ็ดคน พวกมันแต่ละคนพากันวิ่งไปหลบตามซอก เร็กและแคทกระโดดหลบไปอีกด้านของรถ แล้วเริ่มทำการยิงต่อสู้
เมื่อมีโอกาสได้พักหายใจ ชีฟก็หอบหายใจอย่างแรง มือของเขาสั่นเป็นอย่างมาก เขาพึ่งจะฆ่าคนเพิ่มไปอีกสองคน ชีฟวางปืนเอาไว้ ก่อนจะพยายามนั่งสงบอารมณ์ของตัวเอง
สองสาวพยายามต่อสู้อย่างหนักกับชายเจ็ดคน ตอนนี้คนที่ช่วยพวกเธอเมื่อครู่ได้หายไปแล้วซึ่งพวกเธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
เร็กหันไปถามแคท
"คนที่ช่วยเราไปไหนแล้ว"
"อาจถูกเก็บไปแล้ว สงสัยเราคงต้องช่วยตัวเองแล้วละ"
แคทและเร็กพยายามยิงสกัดกั้นชายเจ็ดคนอย่างเต็มที่ โชคดีของสองสาวที่พวกโจรอยากได้ร่างกายพวกเธอ ทำให้พวกโจรเหล่านี้ไม่ได้เล็งกะหมายเอาชีวิต ทำเพียงแค่พยายามจะให้พวกเธอหมดกระสุน หรือให้พวกเธอบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ปุก โจรคนหนึ่งล้มลงพื้น เมื่อกระสุนเจาะเข้าที่หลังศีรษะจากมุมสูง
ชีฟอยู่บนตึกสูง นั่นทำให้ได้เปรียบในการเล็งเป้า ชีฟเริ่มกลับมายิงใส่พวกโจรอีกครั้ง และคราวนี้เขาตั้งเป้าว่าจะเก็บพวกโจรให้หมด
ด้านล่างเร็กหันไปพูดกับแคท
"ความช่วยเหลือกลับมาแล้ว รอจังหวะนะ"
เมื่อโจรที่เหลือพากันหันหลังกลับไปยิงใส่ชีฟที่อยู่บนตึกสูง เร็กและแคทก็อาศัยจังหวะนั้นโผล่ออกมากราดยิงใส่พวกโจรอย่างรวดเร็ว ในเวลาไม่กี่อึดใจ ด้วยการโจมตีจากสองทิศทาง พวกโจรก็ถูกจัดการจนหมด
สองสาวเงยหน้ามองขึ้นไปยังชั้นห้า ก่อนจะเห็นนินจาตัวเล็กนั่งเล็งปืนอยู่ด้านบนแคทโบกมือให้
"ขอบใจนะ"
เร็กจ้องมองนินจาตัวเล็กอย่างเพ่งพินิจ ที่เธอเห็นอีกฝ่ายตัวเล็ก ไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายอยู่ไกล แต่เป็นเพราะเขาตัวเล็กจริง ๆ
"ตัวเล็กมาก เป็นเด็กหรือเปล่า"
ในขณะที่สองสาวกำลังคุยกัน ชีฟก็มองไปยังรถกระบะอีกสามคันที่กำลังแล่นเข้ามา เขาลดปืนลงแล้วรีบวิ่งลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว ในขณะที่สองสาวนั้นก็ยกปืนขึ้นและจ้องมองผู้มาใหม่อย่างระแวดระวัง
รถกระบะจอดใกล้กับตัวตึกที่ชีฟอยู่ เป็นคริสและฮิกที่ลงจากรถมาและตามด้วยพรรคพวก ก่อนที่ชีฟจะเปิดฉากโจมตี ชีฟได้โทรศัพท์ไปขอความช่วยเหลือทั้งสองคนไว้ก่อนแล้ว
ชายคนหนึ่งยกมือขึ้นในขณะที่เดินเข้าไปหาสองสาว
"ผมชื่อไจโร ไม่ทราบว่าพวกคุณสังหารพวกเขาไปกี่คน"
ตามธรรมเนียมแล้ว หากจัดการกลับพวกโจรที่มีค่าหัวได้ ก็มักจะมีการแบ่งรางวัลกันอย่างเป็นธรรม
ชายอีกคนที่กำลังตรวจสอบใบหน้าของเหล่าโจรที่เสียชีวิตตะโกนขึ้นมา
"มีสามคนค่าหัวสูงใช่เล่นเลย อุปกรณ์บนรถก็ยังสมบูรณ์ไม่ถูกทำลาย"
ไจโรหันไปมองก่อนจะหันกลับมามองสองสาวอีกครั้ง แคทและเร็กลดปืนลง เมื่อเห็นว่าพวกเขาน่าจะไว้ใจได้ เมื่อเห็นพวกเธอใจเย็นลงไจโรก็พูดขึ้น
"เราจะแบ่งกันยังไงดี เด็กคนนั้นช่วยพวกคุณได้มากน้อยแค่ไหน"
แคททวนคำ
"เด็ก"
เร็กพูดขึ้นบ้าง
"เป็นเด็กจริงด้วย"
แคทมองชีฟที่วิ่งลงมาจากบันไดไปหาคริสและฮิก ก่อนจะพูดว่า
"เด็กคนนั้นเป็นพวกของคุณ"
"จะว่างั้นก็ใช่"
"เขาช่วยเราไว้มาก เรายินดียกรางวัลทั้งหมดให้พวกคุณ"
ชายที่ยืนคุยกับสองสาวยิ้มอย่างยินดี ก่อนจะเอ่ยขอบคุณแล้วหันกลับไปหาพวกพ้อง
"ขอบคุณ เราก็ยินดีเช่นกัน"
ชายหกคนรวมฮิกและคริสด้วยก็พากันสำรวจของที่พวกโจรมี การที่ชีฟสังหารคนพวกนี้ได้เร็ว นั่นทำให้มีกระสุนหลงเหลืออยู่เป็นจำนวนมาก
ชายคนที่สำรวจศพขึ้นไปบนรถก่อนจะตะโกนเสียงดัง
"แจ็คพ็อตหวะ เครื่องยิงจรวดแบบประทับบ่าเจ็ดกระบอก"
เขาหยิบเครื่องจริงจรวดขึ้นมาโชว์ แต่ละกระบอกมีค่าถึงห้าแสนพ็อย หรืออาจสูงกว่านั้นหากมันมีระบบการเล็งยิงที่ดี
สองสาวเดินเข้าไปหาชีฟที่กำลังยืนคุยอยู่กับคริสและฮิก เขากำลังเล่าถึงเหตุการณ์ที่เขายิงโจรพวกนี้อย่างตื่นเต้น
เร็กดึงชีฟเข้ามากอดแนบอกของเธอแบบไม่ให้ทันตั้งตัว
"ขอบคุณนะ"
ฮิกอ้าแขนออกแล้วเดินเข้าไปหาแคทด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร
"ยินดีช่วย"
แคทหลบฉากไปด้านข้างปล่อยให้ฮิกกอดอากาศที่อยู่ด้านหลังเธอแทน ฮิกบ่นอย่างเจ็บใจ
"ไม่ยุติธรรมเลย"
ฮิกมองชีฟด้วยความอิจฉา เพราะตอนนี้เร็กกอดชีฟไว้ไม่ปล่อยเลย ยังกับว่าชีฟเป็นตุ๊กตาของเธอ
ไจโรเมื่อสำรวจของเสร็จ ก็เดินเข้ามาหาชีฟที่อยู่ในอ้อมกอดของเร็ก
"ค่าหัวและสิ่งของมีราคาที่ดี แต่บางส่วนมีสภาพเก่าแล้ว เราให้เธอสามล้านได้ในตอนนี้ ตกลงหรือไม่"
"ตกลง"
ฮิกเอามือลูบคางแล้วครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า
"หรือเราจะเพิ่มมูลค่าให้มันดี"
สองสาวแยกตัวจากไป โดยได้รับความช่วยเหลือจากไจโรในการยกรถให้ตั้งขึ้นและซ่อมแซมส่วนที่เสียหาย ส่วนทั้งเจ็ดคนก็พากันเดินทางต่อจนมาตึกร้างแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นตึกที่คริสฮิกและชีฟเคยมาขนเอาฮาร์ดดิสก์ไป พวกเขาจอดรถห่างจากตัวตึกหนึ่งกิโลเมตร เพราะหน้าตึกนั้นมีงูยักษ์เกล็ดสีแดงเลื้อยไปเลื้อยมาอยู่ ขนาดของมันนั้นใหญ่เกือบเท่ากับรถหกล้อ ส่วนความยาวนั้นไม่ต้องพูดถึง มันยาวจนสามารถเลื้อยพันรอบตึกได้สบาย
งูตัวนี้เล็ดลอดจากนักล่าเก่ง ๆ ที่อยู่ไกลตัวเมืองออกไปเข้ามาได้ มันเป็นงูที่เหล่านักล่ามากฝีมือชอบล่ากัน ด้วยค่าหัวที่สูงถึงสามสิบล้าน แต่สำหรับฝีมืออย่างพวกของคริสแล้ว เป็นเรื่องที่เป็นไปได้ยากมาก
ฮิกมองงูตัวนี้จากระยะไกลแล้วพูดว่า
"ลองกันหน่อยมั้ย ฉันเคยเห็นพวกนักล่าระดับสูงฆ่ามันด้วยจรวดสามลูก"
ไจโรมองแล้วคิดตาม ก่อนจะถามว่า
"แล้วจะรับมือกับการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วของมันยังไง"
ฮิกเสนอความคิด
"ลานจอดรถใต้ดิน ในนั้นแคบมากสำหรับมัน หากเราล่อมันลงไป เราอาจจะลดความเร็วของมันลงได้"
ไจโรแย้ง
"ในนั้นหากลึกเข้าไปแสงจะส่องไม่ถึง พวกวานรน่าจะอยู่ที่นั่น เราอาจจะโดนตลบหลังได้"
ฮิกยิ้มและหันไปมองที่ชีฟ
ทั้งเจ็ดคนจอดกระบะสองคันที่ยึดมาได้ทิ้งไว้ ก่อนจะเอาอีกสามคันพากันอ้อมไปด้านหลังตึก แล้วขับลงไปในลานจอดรถใต้ดิน ทั่วลานเป็นลานโล่ง ๆ มีรถเก่าเกรอะจอดอยู่ไม่กี่คัน ทางเข้าออกของลานจอดรถแห่งนี้มีทั้งหมดสามทาง พวกเขาเลือกเส้นทางที่อยู่ด้านหลังตึก ซึ่งเจ้างูไม่ได้เฝ้าอยู่ เมื่อเข้ามาด้านใน พวกเขาก็พบเจอกับซากกระดูกของวานร ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นวานรที่ชีฟเคยจัดการไป ทั้งเจ็ดคนพากันคุยเสียงดังและทุบรถเพื่อเรียกความสนใจ จนในที่สุดชีฟก็สัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่พากันทยอยเข้ามาใกล้พวกเขา แต่ก็ใช้เวลาเพียงไม่นาน ชีฟก็สามารถจัดการกับวานรล่องหนได้จนหมด
ทั้งเจ็ดคนเริ่มวางแผนการที่จะจัดการเจ้างูยักษ์ จากที่ฮิกเคยเห็นมา ต้องใช้ปืนยิงจรวดประทับบ่ายิงใส่จุดเดิมถึงสามลูก สองลูกแรกทำเพื่อทำลายเกล็ดอันแข็งแกร่งของมัน และนัดสุดท้ายคือระเบิดเนื้อส่วนนั้นให้เป็นจุณ โดยจุดที่จะมั่นใจได้ว่ามันจะตายแน่นอนก็คือส่วนหัว ส่วนเรื่องการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว พวกเขาจะจับคู่สองคน คนหนึ่งอยู่ท้ายกระบะและอีกคนขับรถเพื่อหลบหนี โดยมี ฮิกกับคริส ไจโรกับอลาสก้า และสุดท้ายสตาร์คกับแจ็คเกอร์ ส่วนชีฟนั้นมีหน้าที่ระวังวานรล่องหน เผื่อจะมีหลงเหลืออยู่บ้าง
กระบะคันหนึ่งถอยหลังออกจากลานจอดรถ โดยทางที่ออกมานั้นเป็นเส้นทางที่เจ้างูยักษ์มันป้วนเปี้ยนอยู่ รถคันนี้ไจโรเป็นคนขับ ส่วนอลาสก้านั้นอยู่ท้ายกระบะคอยยิงจรวด
เจ้างูยักษ์ชูคอขึ้นและแลบลิ้นสองแฉกของมันออกมาเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอาหารอันโอชะ หัวของมันสะบัดหาที่มาของกลิ่น อลาสก้าที่เห็นท่าทีของงูก็ก้มดมกลิ่นรักแร้ซ้ายขวาของตน ก่อนจะทำหน้าเหยเกแล้วพูดว่า
"เอ่อ กลิ่นแรงจริงด้วยหวะ"
ไจโรที่ได้ยินคำพูดของอลาสก้าผ่านเครื่องมือสื่อสารก็พูดเสริมว่า
"รู้ยัง ทำไมเราเอานายเป็นเหยื่อ อาบน้ำซะมั่งนะโว้ย"
จบคำพูดคนอื่น ๆ ที่ได้ยินการสนทนาครั้งนี้ผ่านเครื่องมือสื่อสารก็พากันหัวเราะคลื่น ส่วนอลาสก้าก็ได้แต่บ่นอุบ
"หุบปากไปเลยพวกแก"
เจ้างูยักษ์ติดตามกลิ่นของมันอย่างรวดเร็ว อลาสก้าเคาะรถแรง ๆ แล้วตะโกนบอกเพื่อน
"ไปเร็ว! มันมาแล้ว"
รถกระบะรีบกลับเข้าไปในลานจอดรถใต้ดิน เจ้างูยักษ์เมื่อมาถึงหน้าทางเข้า มันก็ชูคอจ้องมองรูตรงหน้าที่เป็นทางเข้าโรงจอดรถ ก่อนจะก้มลงแล้วเลื้อยตามเหยื่อของมันเข้าไป หัวอันใหญ่โตของมันพอดีกับทางเข้าลานจอดรถอย่างที่ฮิกกล่าวไว้
เมื่อส่วนหัวของงูเข้ามาในลานจอดรถ แจ็คเกอร์ก็เซอร์ไพร์ด้วยจรวดลูกแรกทันที หัวรบขนาดเล็กอัดเข้ากลางแซกหน้าของเจ้างูยักษ์อย่างจัง เกล็ดบริเวณที่โดนระเบิดหงิกงอเล็กน้อยจากแรงระเบิดและความร้อนสูง เจ้างูยักษ์สะบัดหน้าอย่างแรงและส่งเสียงขู่ฟ่อฟ่อ ดวงตาของมันจ้องเขม่นไปที่แจ็คเกอร์บนท้ายกระบะด้วยความอาฆาตแค้น ก่อนที่มันจะเปลี่ยนเป้าหมายไปยังแจ็คเกอร์
สตาร์คออกรถอย่างรวดเร็ว เมื่อเจ้างูยักษ์พุ่งเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง มันอ้าปากและพุ่งเข้าหารถกระบะจากด้านข้าง สตาร์คเหยียบสุดคันเร่งเพื่อให้รถของเขารอดพ้นจากคมเขี้ยวของมัน เจ้างูยักษ์พลาดเป้างับใส่ความว่างเปล่า แต่มันก็ไม่ลดละมันเลื้อยอ้อมเสาแล้วเริ่มติดตามแจ็คเกอร์อีกครั้ง ความเจ็บปวดบนใบหน้าทำให้มันบ้าคลั่ง และเลื้อยด้วยความเร็ว จนในไม่ช้าก็จี้ตามรถกระบะจนทัน
แจ็คเกอร์นำเครื่องยิงจรวดประทับบ่าอีกครั้ง แล้วยิงออกไป เจ้างูยักษ์ไม่ได้โง่ มันเรียนรู้และเลื้อยหลบไปอีกทางอย่างรวดเร็วให้หัวรบกระแทกเข้าที่ผิวหนังตรงลำคอของมันแทน
แจ็คเกอร์สบถออกมา
"แม่งมันหลบได้"
ฮิกที่ได้จังหวะเมื่อเจ้างูเลื้อยมาทางเขา หัวรบพุ่งออกไปทันที เจ้างูยักษ์หักหลบอย่างรวดเร็ว และใช้ผิวหนังใต้ตาของมันรับหัวรบไว้แทน แม้จะไม่โดนจังจัง แต่ความร้อนสูงก็เผาตาของมันจนเกือบบอดมันหันตาอีกข้างจ้องเขม่นไปที่ฮิก
คริสมองเหตุการณ์ผ่านกระจกมองหลังแล้วคิดว่าพวกเขาพลาดซะแล้วที่มาหาเรื่องเจ้างูยักษ์ตัวนี้ มันไม่ได้ใช้แค่สัญชาตญาณในการต่อสู้ แต่มันคิดเป็น คริสเหยียบมิดคันเร่งพาฮิกหนีสุดชีวิต
รถของไจโรวิ่งมาตีคู่กับรถของคริส อลาสก้าประทับเครื่องยิงจรวดขึ้นบ่า
ชีฟที่มองดูเหตุการณ์อยู่รีบพูดหยุดอลาสก้าเอาไว้ก่อนที่จะเปลืองหัวรบไปมากกว่านี้
"ต้องรอให้มันอ้าปากแล้วยิงใส่ใต้เหงือกของมัน ผมเคยอ่านเจอในหนังสือ ตรงนั้นจะใกล้กับสมองของมันที่สุด"
อลาสก้าทวนคำ
"อ้าปากเหรอ"
ด้วยกลิ่นตัวอันรุนแรง ตอนนี้เจ้างูยักษ์เปลี่ยนเป้าหมายมาทางเขาเป็นที่เรียบร้อย
ชีฟย้ำคำพูดของตน
"ใช่อ้าปาก"
อลาสก้าถามกลับทันที
"ตอนไหนมันถึงจะอ้าปากวะ"
ไจโรลดความเร็วลงเพื่อให้งูไล่ตามพวกเขาทัน แล้วพูดว่า
"ก็ตอนที่มันจะเขมือบนายไง"
อลาสก้าตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด เมื่อเจ้างูยักษ์ใกล้เข้ามา อลาสก้าตะโกนสุดเสียง
"นี่เชื่อแผนเด็กกันเหรอวะเนี่ย"
"เชื่อไม่เชื่อก็ต้องลองดู มันเร็วขนาดนี้ออกไปข้างนอกยังไงเราก็เสร็จมัน"
อลาสก้านำเครื่องยิงจรวดประทับขึ้นบ่าอีกครั้ง แม้ในใจจะกลัวแค่ไหน แต่เขาก็เคยเป็นทหารมาก่อน เขาไม่ขี้ขลาด อลาสก้าจ้องมองหัวใหญ่ ๆ ของเจ้าสัตว์เลือดเย็นตรงหน้า แล้วพูดเรียกความกล้าให้กับตัวเอง
"ตายเป็นตายวะ"
เจ้างูยักษ์เมื่อเข้าระยะกระโจนใส่ของมัน มันก็ย่นคอลงเล็กน้อยอย่างรวดเร็ว แล้วพุ่งไปข้างหน้าสุดกำลังพร้อมปากที่อ้าออก
"ตายซะ!"
อลาสก้าปล่อยหัวรบออกไปในระยะประชิด พร้อมกับปากอันใหญ่โตที่งับรถกระบะเข้าไปเกือบทั้งคัน
คริสและสตาร์ครีบขับรถเข้าไปดูเจ้างูยักษ์ที่นิ่งสนิท แม้ม่านตาของมันจะยังคงเปิดกว้างแต่ดวงตาอันใหญ่โตก็ไร้ซึ่งชีวิตชีวา มันตายแล้ว
ไจโรที่ฟื้นสติจากอาการมึนหัวเพราะแรงกระแทกค่อย ๆ ขับรถออกจากปากของเจ้างูยักษ์
เมื่อกระบะพ้นจากปากงูออกมา อลาสก้าก็ลุกขึ้นนั่งพร้อมกับเมือกเหนียว ๆ ที่เปรอะอยู่ตามตัว แล้วพูดว่า
"ขอเห็นหน้าแม่ของไอ้เด็กนั่นหน่อยได้มั้ย"
ไจโรลงจากรถแล้วยิ้มให้อลาสก้าอย่างขบขัน พร้อมกับปล่อยคำเหน็บแนมเพื่อนของเขาซะหน่อย
"อย่างน้อยกลิ่นนายก็ยังแย่เหมือนเดิม"
อลาสก้ามองเพื่อนเขา แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์
"หุบปากไปเลย"
หลังจากนั้นไจโรก็ติดต่อกลับไปยังทีมเก็บกู้ของตัวเมือง เนื่องจากสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์เหล่านี้ไม่ได้มีค่าแค่ค่าหัวกับผลึก แต่ร่างกายของมันยังมีคุณค่าอีกมาก ทั้งการศึกษาด้านวิทยาศาสตร์หรือเนื้อย่างรสชาติเยี่ยม
นอกจากนั้นในตึกแห่งนี้ยังมีฮาร์ดดิสก์หลงเหลืออยู่อีกมากมาย นั่นทำให้ทีมเก็บกู้ที่มาถึงต้องจ่ายเงินพวกเขาถึง 70 ล้านพ็อยสำหรับการล่าในวันนี้
สองสาวนักล่าขับรถฮัมวี่มันจนถึงตึกเก่า ๆ สองหลังที่ตั้งอยู่ติดกัน ก่อนจะพากันลงจากรถแล้วเข้าไปในตัวตึก เร็กชะโงกหน้าแอบมองเข้าไปในห้องที่มีสาวสวยผมสีน้ำตาลแดงยาวกำลังหั่นชิ้นเนื้ออยู่ในห้อง จากนั้นเร็กก็หันไปหาแคทแล้วเอานิ้วชี้แตะปากตัวเองเป็นเชิงให้เงียบ ๆ ไว้ เร็กค่อย ๆ ย่องเข้าไปในห้องแล้วมาหยุดยืนอยู่ที่ด้านหลังของหญิงสาวผมสีน้ำตาลแดง
หมับ มือสองข้างของเร็กขย้ำเข้าที่อกคู่โตจากด้านหลังแบบเต็มกำมือจนอีกฝ่ายกรี๊ดลั่น จากนั้นเร็กก็เอ่ยทักทายเพื่อนสาวด้วยน้ำเสียงอันสดใส
"ใหญ่เหมือนเดิมเลยนะเนี่ย"
ชิซูกะหันขวับกลับมาพร้อมกับมีดในมือ ก่อนจะเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นใคร เมื่อหายตกใจชิซูกะก็เรียกชื่อเพื่อนทั้งสองด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม
"เร็กซี่ แคทเทอลีน"
แคทเดินเข้าไปสวมกอดเพื่อนสาวของเธอที่ไม่ได้พบกันนาน แต่เมื่อเร็กซี่จะกอดบ้างชิซูกะก็ชี้นิ้วห้ามแล้วพูดใส่
"ไม่ต้องเลยย่ะ"
ชิซูกะและแคทเทอลีนนั้นรู้ดีในรสนิยมของเพื่อนสาวของตัวเอง นั่นทำให้ชิซูกะรู้สึกเหมือนถูกลวนลามทุกครั้งที่เพื่อนสาวคนนี้หาโอกาสกอดเธอได้
เร็กซี่ทำหน้ามุ่ยแล้วพูดว่า
"ใจร้าย"
แคทเทอลีนร้องว้าวออกมาเมื่อเห็นอาหารที่ชิซูกะกำลังทำ จากนั้นก็พูดอย่างตื่นเต้น
"เนื้อ นมสด แล้วก็ซอสรสชาติดีพวกนี้ เดี๋ยวนี้รวยใหญ่เลยนะ"
ชิซูกะหันไปเปิดตู้เย็น แล้วเอาเนื้อที่ตุนไว้ออกมา
"ไม่หลอก เด็กที่รู้จักขอให้ทำอาหารให้น่ะ เลยซื้อวัตถุดิบพวกนี้มาให้"
ชิซูกะพูดด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข ก่อนจะเดินไปที่ตู้เย็นแล้วเอาเนื้อออกมาเพิ่ม จากนั้นก็หันไปหาเพื่อนสาวทั้งสอง
"สนใจจะช่วยกันมั้ย"
บ่ายสามยามที่พระอาทิตย์กำลังคล้อยลงต่ำ นักล่าเจ็ดคนก็พากันกลับเข้ามาในเมือง ก่อนจะพากันไปร้านอาหารที่พวกเขาไปกันเป็นประจำ วันนี้ชีฟพยายามที่จะกินอาหารให้น้อยที่สุด เพราะเดี๋ยวเขาจะต้องกลับไปกินอาหารที่ทำจากฝีมือของใครบางคน
ห่างจากโต๊ะของทั้งเจ็ดคนไม่ไกล หญิงสาวที่ทำหน้าที่เสิร์ฟอาหารรีบโทรติดต่อเพื่อนสาวของเธอ เมื่อเห็นว่าโต๊ะอาหารที่มีเด็กหนุ่มนั่งอยู่ ได้ขอใช้บริการจากสาว ๆ ของทางร้านด้วย
"นี่ รีบมาเลยนะ พวกตาลุงมันเอาสาว ๆ มาเต็มโต๊ะเลย"
อลาสก้าที่กำลังเมาได้ที่หันมามองชีฟที่เอาแต่นั่งเงียบ แล้วชวนอีกฝ่ายคุย
"เฮ้ ไอ้หนูชีฟ ตอนนี้อายุเท่าไหร่แล้ว"
ชีฟก้มนับนิ้ว ก่อนจะตอบ
"สิบสามจะสิบสี่แล้ว"
อลาสก้าได้ฟังก็หันไปถามเพื่อนในวง
"สิบสามสิบสี่นี่มันโตยังวะ"
ฮิกกระดกเบียร์ทีหนึ่งก่อนจะตอบคำถามด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ
"สิบสามมันก็แข็งได้แล้ว เรียกอีหนูมายั่วมันดูเดี๋ยวก็รู้"
คริสได้ฟังทั้งสองคนคุยกันก็พยายามที่จะเข้ามาห้ามปราม
"หยุดเลย พวกแกสองคน อย่าไปสอนอะไรไม่ดีให้เด็กมันจะได้มั้ย"
พูดจบคริสก็ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ก่อนจะหลับไปคนแรก อลาสก้าโบกมือไปมาอย่างไม่สนใจ แล้วหันมาพูดกับชีฟ
"ไม่ดงไม่ดีอะไร มันเป็นนักล่าแล้วนะโว้ย เอานี่"
อลาสก้ายื่นธนบัตรใบหนึ่งให้กับชีฟที่กำลังนั่งฟังอย่างอยากรู้ถึงเรื่องที่พวกเขากำลังคุยกัน แล้วพูดต่อ
"ครั้งแรกฉันเลี้ยงเอง เอาใบนี้ไปยื่นให้พี่สาวที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะด้านใน แล้วบอกว่าผมกำลังขาดความอบอุ่น ช่วยพาผมไปเพิ่มความอบอุ่นหน่อย"
แต่ก่อนที่ชีฟจะได้ยื่นมือมารับเงิน มีดอีโต้เล่มใหญ่ก็สับลงกลางโต๊ะของทั้งเจ็ดคน ผู้ใหญ่ห้าคนในโต๊ะที่ยังไม่หลับก็พากันสะดุ้งตื่นและสร่างเมาในทันที ส่วนชีฟก็ตกใจไม่แพ้กัน ทั้งโต๊ะพากันเงียบสนิท สายตาทุกคู่หันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังของชีฟ ซึ่งเธอก็คือชิซูกะนั่นเอง
ชิซูกะเหลือบมองดูคริสที่หลับไปแล้ว ชายคนนี้เคยรับปากว่าจะไม่พาชีฟไปทำอะไรที่ไม่ดี แต่เหมือนเธอจะไว้ใจไม่ได้เสียแล้ว เธอกวาดสายตามองรอบโต๊ะด้วยดวงตาที่เย็นชา ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ชีฟจนเจ้าตัวสะดุ้งโหยง แล้วพูดว่า
"วันนี้นัดกินข้าวเย็นกันไม่ใช่เหรอ มีแขกมาด้วยรู้มั้ย"
ชีฟพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะลุกจากเก้าอี้ ชิซูกะชักมีดออกจากโต๊ะแล้วเดินนำออกไป โดยมีชีฟเดินตามต้อย ๆ
อลาสก้าที่ยังคงเมาอยู่เล็กน้อยมองทั้งสองคนแล้วพูดออกมาว่า
"หวงขนาดนี้เลี้ยงไว้กินเอ.."
ไจโรที่นั่งข้าง ๆ รีบปิดปากเพื่อนอย่างรวดเร็ว ก่อนที่มีดอีโต้เล่มใหญ่มันจะนึกอยากลอยมาทางพวกเขา
ชิซูกะพาชีฟกลับมาทันอาหารค่ำพอดี สองสาวแคทเทอลีนและเร็กซี่ ต่างพากันดีใจและเข้ามากอดมาหอมชีฟกันเป็นการใหญ่ เพราะเด็กที่ช่วยพวกเธอไว้ คือเด็กตัวเล็ก ๆ ที่เคยมาเล่นกับพวกเธอสมัยก่อน เร็กซี่จับชีฟหมุนไปหมุนมาเพื่อดูชุด แล้วเอ่ยอย่างชื่นชม
"นินจาตัวเล็กน่ารักจังเลย ชุดเกราะจากบริษัทไหนเนี่ย เนื้อผ้าเป็นแบบกันกระสุนได้ด้วย ตาลุงพวกนั้นซื้อให้เหรอ"
ชีฟส่ายหัว
"ไม่ใช่ แต่มาจากคาเรร่าอินดัสตี้"
แคทเทอลีนเอามือจับคางแล้วทำท่านึกอะไรบางอย่างพร้อมกับพึมพำออกมา
"คาเรร่าเหรอ เหมือนเคยได้ยินเมื่อนานมาแล้ว"
แต่ไม่ว่ายังไงแคทเทอลีนก็นึกไม่ออกว่าคือบริษัทอะไร ก่อนจะเลิกสนใจ
ชิซูกะเดินถืออาหารชุดใหญ่เข้ามาวางที่โต๊ะอาหารในห้องของเธอ ก่อนที่เธอกับแม่ของชีฟจะช่วยกันจัดโต๊ะอาหาร
เร็กซี่เอาชีฟมากอดแนบอกของเธอ ก่อนจะมองไปทางชิซูกะด้วยสายตาอันออดอ้อนแล้วพูดว่า
"ขอชีฟไปกับพวกเรานะ"
ชิซูกะปฏิเสธทันที
"ไม่ได้! ชีฟไม่ใช่สิ่งของนะ เลิกล้อเล่นแล้วมากินข้าวกันได้แล้ว"
ชิซูกะแย่งชีฟคืน ก่อนจะพากันไปนั่งโต๊ะเพื่อรับประทานอาหาร พฤติกรรมเมื่อกี้ของชิซูกะ ทำให้แคทเทอลีนกับเร็กซี่หันมามองกันอย่างมีเลศนัย แม้ท้ายประโยคจะดูเหมือนพูดเล่น แต่ตอนขึ้นต้นประโยคนั้นน้ำเสียงของชิซูกะฟังดูหนักแน่นมาก


## พลังจิตที่แตกต่าง

วันต่อมาในขณะที่สามสาวกำลังตั้งวงคุยกันในยามเช้า เอ็ดดี้ก็โผล่มาหาชีฟแล้วพาขึ้นรถไปด้วยกัน ซึ่งก็ทำให้ชิซูกะมองตามด้วยความสงสัยเล็กน้อย เพราะปกติแล้วคนที่จะมารับชีฟจะเป็นคริสกับฮิก
ชีฟถูกพามาที่ห้องแล็บของคาเร็น เมื่อเข้ามาในห้องก็พบว่าคาเร็นกำลังรอชีฟอยู่แล้ว คาเร็นเดินเข้ามาหาชีฟด้วยความหิวกระหายในความอยากที่จะทดสอบประสิทธิภาพชุดเกราะตัวใหม่ของเธอ
คาเร็นไม่รอช้าเริ่มเปลื้องผ้าชีฟอีกครั้ง ชีฟที่ถึงจะยังไม่ค่อยชินแต่ก็ยอมเป็นตุ๊กตาให้อีกฝ่ายแต่งตัวให้จนเสร็จ ชุดยังคงรูปลักษณ์แบบเดิม ที่เปลี่ยนแปลงคงจะมีแค่ประสิทธิภาพภายใน
ชีฟลองขยับตัวด้วยการกระโดด ก่อนจะรู้สึกว่าตัวเขานั้นเบาขึ้นมาก คาเร็นยิ้มอย่างชอบใจ และเริ่มบรรยายถึงสรรพคุณของชุดเกราะที่เธอสร้างขึ้น
"ชุดเกราะตัวนี้ฉันตั้งชื่อให้ว่า แมวเก้าชีวิต เพราะผู้ที่สวมใส่มันจะเคลื่อนไหวได้เหมือนแมว ไม่ว่าจะเป็น กระโดดสูง พลิกตัวกลางอากาศ หรือแม้กระทั่งการเอาตัวรอดจากการตกจากที่สูง เกราะนี้สามารถทำได้ทั้งหมด และมันยังมีระบบ ซิกซ์เซนส์บูสเตอร์ อีกด้วย' "
ชีฟทำหน้างง เมื่อฟังถึงตรงนี้ คาเร็นที่มองเห็นก็ยิ้มให้และยินดีจะอธิบายเป็นอย่างยิ่ง
"โดยปกติแล้ว สัมผัสที่หกนั้นคือพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ในร่างกายของมนุษย์ ซึ่งเป็นพลังที่มนุษย์สามารถดึงออกมาใช้ได้ยากเอามาก ๆ แต่หากสามารถดึงออกมาใช้ได้ครั้งหนึ่งแล้ว สมองก็จะจดจำวิธีใช้เอาไว้เพื่อไว้ใช้งานในครั้งถัดไป แต่การทำงานของสัมผัสที่หกก็เป็นอะไรที่ซับซ้อน นั่นทำให้แม้สมองจะจดจำแต่ก็ยังยากที่มนุษย์อย่างเราจะเข้าใจ และสามารถใช้งานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ"
คาเร็นพูดจบก็เดินมาอยู่ข้างหลังชีฟแล้ววางมือลงที่ไหล่ทั้งสองข้าง
"แต่ เกราะของฉันตัวนี้ สามารถที่จะช่วยจดจำรูปแบบการใช้สัมผัสที่หกจากความทรงจำในสมองของเธอ และทำความเข้าใจด้วยสมองกลอันอัจฉริยะที่เรียกว่าเอไอ ก่อนจะส่งคลื่นกระแสไฟฟ้าสถิตกลับเข้าไปในสมอง และช่วยให้ผู้สวมใส่ใช้งานสัมผัสที่หกได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น"
คาเร็นเดินไปที่หน้าโน๊ตบุ๊คของตัวเองก่อนจะหันมายิ้มให้ชีฟ
"อยากลองเปิดระบบ ซิกซ์เซนส์บูสเตอร์ เลยมั้ย"
ชีฟพยักหน้า
"เปิดเลย"
เสียงเอไอในหมวกของชีฟพูดขึ้นทันทีที่คาเร็นกดปุ่ม
"ทำการเปิดใช้งานระบบกระตุ้นสัมผัสที่หก"
ร่างกายของชีฟร้อนขึ้นมาทันที ชีฟเริ่มรู้สึกแน่นหน้าอกอย่างแรง ตาทั้งสองข้างเริ่มพร่ามัว มือซ้ายเท้าโต๊ะที่อยู่ใกล้ มือขวาก็จับหน้าอกเอาไว้ เพราะตอนนี้ชีฟรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะหายใจไม่ออก
เอ็ดดี้ที่มองอยู่มีท่าทีตื่นตระหนก ก่อนจะวิ่งเข้ามาปะครองชีฟแล้วตะโกนใส่คาเร็น
"ปิดระบบเร็วเข้า!"
คาเร็นมองจอแสดงผล หัวใจของชีฟนั้นเต้นเร็วกว่าระดับปกติ อุณหภูมิร่างกายสูงเกินห้าสิบองศาเซลเซียส และกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ความร้อนสูงทำให้ชีฟหมดสติคาอ้อมกอดของเอ็ดดี้ ส่วนคาเร็นนั้นก็สนใจรูปแบบคลื่นพลังบนจอมากเกินกว่าจะสนใจคำพูดของเอ็ดดี้
เอ็ดดี้เงยหน้ามองคาเร็น ตอนนี้อุณหภูมิในตัวชีฟสูงจนทำให้เอ็ดดี้รู้สึกร้อนที่แขนทั้งทั้งที่เขาไม่ได้สัมผัสผิวหนังของชีฟโดยตรง เอ็ดดี้ตะโกนสุดเสียง
"คาเร็น ปิดระบบนั่นเดี๋ยวนี้!!!"
คาเร็นสะดุ้งเพราะเสียงตะโกน ก่อนจะยอมปิดระบบอย่างไม่เต็มใจ เมื่อเห็นว่าอุณหภูมิใกล้จะถึงหนึ่งร้อยองศาแล้ว เอ็ดดี้ถอดหมวกของชีฟออกก่อนจะเห็นว่าเด็กหนุ่มยังคงหายใจอยู่ เขาอุ้มชีฟไปที่เตียงสีขาวกลางห้องก่อนจะวางชีฟลง เหงื่อจำนวนมากถูกระเหยจนกลายเป็นไอลอยอยู่รอบ ๆ ใบหน้าของชีฟ
แม้จะปิดระบบไปแล้ว แต่คาเร็นก็ยังคงสนใจแต่หน้าจอโน๊ตบุ๊คของเธอ เอ็ดดี้ที่แม้จะเห็นว่าชีฟยังหายใจ แต่ก็อดห่วงไม่ได้จึงเข้ามาดูที่หน้าจอ และพบว่าหัวใจของชีฟยังเต้นอยู่ อุณหภูมิในร่างกายก็ค่อย ๆ ลดลงอย่างช้า ๆ เอ็ดดี้เอ่ยถามอย่างแปลกใจถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
"มันเกิดอะไรขึ้น"
"ฉันก็ไม่รู้ คลื่นพลังงานแบบนี้ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน แม้จะลองเทียบกับฐานข้อมูลของรัฐบาล แต่ก็ไม่มีอันไหนตรงกันเลย แต่โดยปกติแล้วการสลบไปแบบนั้น มันคือการพัฒนาจากสัมผัสที่หกไปเป็นพลังจิต ซึ่งโดยทั่วไปจะต้องใช้เวลาสองถึงสามปีเพื่อฝึกฝน ถึงจะพัฒนาจากสัมผัสที่หกไปเป็นพลังจิตได้ และเมื่อพัฒนามาเป็นรูปแบบพลังจิตแล้วคลื่นพลังจะมีรูปลักษณ์ที่ชัดเจน ซึ่งรูปแบบของพลังจิตตั้งแต่มีการค้นพบเป็นครั้งแรกจนถึงตอนนี้มีแค่สามรูปแบบ แต่ของชีฟไม่ตรงกับรูปแบบไหนเลย นี่หรือว่าเรากำลังค้นพบพลังจิตแบบใหม่"
คาเร็นหันไปมองชีฟด้วยสายตาลุกวาว จากนั้นก็พับเก็บโน๊ตบุ๊คของเธอแล้วฝากให้เอ็ดดี้ดูแลชีฟ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
คาเร็นขับรถแวะไปตามบริษัทหรือโรงพยาบาลต่าง ๆ ที่เคยเกี่ยวข้องกับการฝึกฝนผู้ที่มีสัมผัสที่หก สิ่งที่เธอต้องการคือรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับสัมผัสที่หกให้มากที่สุด เพราะความแตกต่างของชีฟจากผู้ที่มีพลังจิตคนอื่น ๆ นั้น ไม่ได้แตกต่างเพียงแค่รูปแบบของพลัง แต่ยังรวมไปถึงอุณหภูมิของร่างกายที่สูงจนผิดปกติด้วย ซึ่งจากการที่คาเร็นไปรวบรวมข้อมูลมาได้ ในช่วงการพัฒนาจากสัมผัสที่หกไปเป็นพลังจิตของคนอื่น ๆ ทุกคนเพียงแค่เวียนหัวหรือสลบไปเท่านั้น ไม่มีอาการอุณหภูมิสูงจนผิดปกติอย่างที่ชีฟเป็น เหตุการณ์นี้ทำให้เธอสนใจและตื่นเต้นที่จะศึกษามันเป็นอย่างมาก
ชีฟตื่นขึ้นมาพร้อมกับพบว่าตัวเองอยู่บนรถฮัมวี่ที่ดูคุ้นตา ซึ่งรถคันนี้ก็คือรถของเอ็ดดี้ แสงพระอาทิตย์ในตอนเที่ยงสาดส่องทะลุกระจกรถเข้ามาจนแสบตา ชีฟเอามือป้องตาไว้ก่อนจะมองไปรอบ ๆ เมื่อตาทั้งสองข้างปรับเข้ากับแสงได้ เขาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนตักของคาเร็นที่ด้านหลังรถ คาเร็นก้มมองเขาและฉีกยิ้มกว้างจากนั้นก็เอาแฮมเบอเกอร์ชิ้นหนึ่งออกมา
"หิวมั้ย"
ชีฟลุกขึ้นแล้วรับเบอเกอร์ไป เพราะตอนนี้เขารู้สึกหิวมากจริง ๆ จากนั้นเขาก็กัดคำใหญ่ และเอ่ยถาม
"ผมเป็นอะไรไป และเรากำลังจะไปไหนกัน"
คาเร็นตอบให้ในทันที
"เธอสลบไปเพราะขั้นตอนการพัฒนาของพลัง และตอนนี้เรากำลังจะพาเธอไปทดสอบพลังนั้น"
ชีฟทวนคำอย่างสงสัย
"พลัง?"
"ใช่ พลัง สัมผัสที่หกของเธอพัฒนาจนกลายเป็นพลังจิต ซึ่งตอนนี้ฉันอยากรู้มากเลยว่าเธอทำอะไรได้"
"ทำ?"
ชีฟยิ่งงงหนักกว่าเดิม ก่อนที่พวกเขาจะพากันมายังตึกร้างใกล้กับกำแพงเมืองด้านทิศตะวันออก ซึ่งสถานที่แห่งนี้มีนักล่าหญิงแปดคนรอต้อนรับพวกเขาอยู่
นักล่าหญิงเหล่านี้คือนักล่าของบริษัทคาเรร่า พวกเธอถูกส่งมาเก็บกวาดสัตว์ประหลาดในพื้นที่แทบนี้ เพื่อจัดเตรียมพื้นที่สำหรับการทดสอบ
ด้วยความไม่รู้ในหลาย ๆ อย่าง คาเร็นได้ทดลองให้ชีฟสะกดจิตนักล่าหญิงคนหนึ่งของเธอ แต่ไม่ว่าชีฟจะพยายามใช้ความคิดแค่ไหน ก็ไม่สามารถสั่งให้นักล่าหญิงคนนั้นทำอะไรได้เลย พลังจิตนั้นมีทั้งหมดสามรูปแบบในตอนนี้ รูปแบบแรกคือสะกดจิต สองสร้างภาพหลอน และสามคืออ่านความคิด หลังจากการทดสอบทั้งสามรูปแบบ ชีฟไม่สามารถทำได้เลยสักอย่าง นั่นทำให้คาเร็นต้องใช้หัวคิดเป็นอย่างมาก
คาเร็นเดินเข้าไปหาชีฟเมื่อเธอนึกอะไรได้บางอย่าง ชีฟที่นั่งหันหลังอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กหันกลับมามองทันทีที่คาเร็นเข้าใกล้ และเรียกชื่อเธอ
"คุณคาเร็นจริงด้วย"
คาเร็นเลิกคิ้ว และเอ่ยถาม
"เธอรู้ได้ยังไง"
"เมื่อสักครู่ตอนที่พวกนักล่าเดินไปเดินมา ผมสามารถรับรู้ได้ว่าพวกเธอเดินไปไหนบ้างโดยที่ไม่ต้องหันไปมอง มันมีภาพรูปร่าง การเคลื่อนไหว และสถานที่โดยรอบไหลเข้ามาในหัวตลอดเวลา"
"เห็นชัดขนาดว่าเป็นใครเลยงั้นเหรอ"
"ไม่ชัดขนาดนั้น แม้จะเห็นรูปร่างที่ชัดเจน แต่ไม่สามารถระบุได้ว่าใส่เสื้อผ้าสีอะไรหน้าตาเป็นยังไง ประมาณนี้"
"แล้วเธอรู้ได้ยังว่าเป็นฉัน"
"ถ้าเป็นผู้ชายอย่างลุงเอ็ดดี้จะมีรูปร่างใหญ่ ส่วนหญิงสาวทุกคนในที่นี้จะดูผอมเพรียว และตรงช่วงอกจะมีเนื้อนูนออกมาเยอะ ส่วนคุณนั้นน้อยกว่าคนอื่นมาก ผมเลยแยกออก"
คาเร็นคิ้วกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองนักล่าหญิงของเธอแต่ละคน แล้วหันกลับมาก้มมองหน้าอกของตัวเอง จากนั้นก็เงยหน้ามองชีฟแล้วฉีกยิ้มกว้าง
ชีฟที่กำลังยิ้มอย่างภาคภูมิใจในความสามารถของตัวเองก็มีอันต้องหุบยิ้มอย่างรวดเร็ว เมื่อสัมผัสได้ถึงจิตมุ่งร้ายจากหญิงสาวตรงหน้า
คาเร็นก้มหน้าลงไปกระซิบที่ข้างหูของชีฟด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยจิตคุกคามอันรุนแรง
"เรื่องหน้าอกของหญิงห้ามพูดอีกเด็ดขาด ถ้าไม่อยากตาย"
ชีฟหน้าซีดและพยักหน้าหงึก ๆ
ตอนนี้คาเร็นรู้แล้วว่าความสามารถของชีฟคือเรดาห์ มันทำงานคล้ายกับคลื่นเสียงของค้างคาวแต่ดีกว่ามาก นั่นคือปล่อยบางอย่างออกไปและส่งสัญญาณกลับมาเป็นภาพสามมิติซึ่งจะทำให้ชีฟรู้ถึงรูปร่างและตำแหน่งสิ่งของหรือสิ่งมีชีวิตต่าง ๆ โดยไม่จำเป็นต้องมองเห็น
เมื่อรู้รูปแบบการทำงานของมันสิ่งต่อไปที่อยากจะรู้ก็คือระยะ คาเร็นให้นักล่าหญิงคนหนึ่งเดินไกลจากจุดที่พวกเขาอยู่ออกไปเรื่อย ๆ เพื่อทดสอบ เมื่อนักล่าหญิงคนนั้นพ้นระยะห้าร้อยเมตรจากชีฟ ชีฟก็ไม่สามารถระบุรูปร่างของเธอได้ แต่ยังระบุได้ว่าเธออยู่ไหน และเมื่อพ้นระยะหนึ่งพันเมตร นักล่าหญิงคนนั้นก็หายไปจากภาพในหัวของชีฟ
จากนั้นก็ทดสอบต่อด้วยการให้นักล่าหญิงคนเดิมหลบไปอยู่ด้านหลังกำแพงบานใหญ่ ชีฟยังคงเห็นเธอ และเมื่อให้นักล่าหญิงเข้าไปในห้องที่ผนังทำจากคอนกรีตที่ถูกปิดเอาไว้ทุกด้าน ชีฟก็ยังคงเห็นเธอเช่นเดิม จนสุดท้ายเมื่อให้นักล่าหญิงเข้าไปอยู่ในกล่องโลหะที่หุ้มด้วยวัสดุพิเศษอย่างดีจนไม่มีสิ่งใดผ่านเข้าออกได้ ชีฟก็ไม่สามารถมองเห็นเธอได้อีก
เมื่อได้ข้อมูลจนพอใจ คาเร็นก็ปล่อยให้ชีฟได้ทดลองประสิทธิภาพของชุดเกราะตัวใหม่ ด้วยการปล่อยให้วิ่งไต่ไปตามตัวตึก ชีฟสามารถกระโดดจากชั้นหนึ่งไปชั้นสองได้ และล่วงตกจากตึกสูงสามชั้นโดยที่ไม่มีอาการบาดเจ็บใด ๆ
เมื่อตกเย็นคาเร็นก็คุยถึงเหตุผลที่ให้เกราะใหม่กับเขาในครั้งนี้ อีกไม่กี่เดือนข้าง ๆ หน้าจะมีการประลองเพื่อคัดเลือกนักล่าวัยเยาว์เข้าร่วมองค์กรพีเนชั่นที่พึ่งจัดตั้งขึ้นมา คาเร็นไม่ได้ต้องการให้ชีฟเข้าร่วมกับองค์กร แต่ต้องการให้ชีฟต่อสู้และโชว์ประสิทธิภาพชุดเกราะของเธอออกสื่อเท่านั้น เพราะฉะนั้น จากนี้ชีฟจะต้องฝึกฝนให้ตัวเองแข็งแกร่งพอที่จะเข้ารอบชิง เพื่อบรรลุเป้าหมายของคาเร็น
เมื่อห่างออกจากตัวเมืองมาห้าสิบกิโลเมตร พื้นที่ส่วนนี้จะถูกเรียกว่าวงแหวนชั้นที่สอง เป็นพื้นที่ที่เต็มไปด้วยอันตราย และไม่เหมาะกับนักล่ามือใหม่เป็นอย่างยิ่ง
แคทเทอลีนและเร็กซี่ซุ่มอยู่บนดาดฟ้าของตึกสูงสิบชั้นเพื่อดูปฏิบัติการของหน่วยพีเนชั่นจำนวนสิบคนที่กำลังล้อมยักษ์ตาเดียวเอาไว้ ยักษ์ตัวนี้มีขนาดเท่าตึกสามชั้น และมันถูกจัดให้เป็นสัตว์อสูรด้วยกระบองหนามที่เจ้ายักษ์ถืออยู่นั้น ทุกครั้งที่ฟาดลงมาจะปล่อยคลื่นกระแสไฟฟ้าออกมาด้วย
แคทเทอลีนมองภาพตรงหน้าอย่างเหลือเชื่อแล้วพูดว่า
"เอาจริงดิ ใช้แค่สิบคนเนี่ยนะ"
"ไม่ สิบเอ็ดต่างหาก ดู"
เร็กซี่ชี้ไปบนดาดฟ้าของตึกสูงห้าชั้นหลังหนึ่งที่อยู่ใกล้กับบริเวณที่มีการต่อสู้ แล้วพูดต่อ
"หมอนั่นเป็นผู้ใช้พลังจิตแน่เลย"
"แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น มันก็ยังน้อยเกินไปอยู่ดี"
"ฉันว่าเอาอยู่ เจ้ายักษ์นั่นยังฟาดไม่โดนเลยสักคน แถมคลื่นไฟฟ้าก็ทำอะไรชุดเกราะของพวกนั้นไม่ได้"
สองสาวจ้องมองการต่อสู้อันดุเดือดข้างล่าง ทหารสิบกว่าคนพยายามระดมยิงไปที่ดวงตาอันใหญ่โตของเจ้ายักษ์ แต่มันก็ยกมือข้างซ้ายที่ไม่ได้ถือค้อนขึ้นมาป้องกันไว้ตลอด ดวงตานั่นคือจุดอ่อนเดียวของมันที่จรวดแบบประทับบ่าจะสร้างความเสียหายให้มันได้ แม้การโจมตีจะเป็นไปอย่างยากเย็น แต่เจ้ายักษ์ก็ไม่สามารถโจมตีเหล่าทหารได้ง่าย ๆ เช่นกัน ทุกครั้งที่มันฟาดค้อนลงมา มันจะฟาดใส่พื้นที่ว่างเปล่าที่ไม่มีทหารยืนอยู่เลย คลื่นกระแสไฟฟ้ากระจายไปรอบ ๆ เป็นวงกว้าง แม้มันจะกระจายไปโดนเหล่านักล่า แต่นักล่าพวกนั้นก็ไม่เป็นอะไรเลย มีเพียงแค่ระบบของอาวุธใช้งานไม่ได้ชั่วคราวเท่านั้น
แคทเทอลีนยังคงแย้ง และชี้ให้เห็นพฤติกรรมของคนที่ใช้พลังจิต
"สังเกตมั้ยว่าทุกครั้งที่เจ้ายักษ์นั่นจะฟาดค้อน คนที่ใช้พลังจิตจะเกร็งมือตลอด ซึ่งแสดงว่าพลังจิตยังคงไม่กล้าแกร่งมากพอที่จะบังคับเจ้ายักษ์นั่นได้ทั้งตัว ทำได้แค่ขัดจังหวะการโจมตีของมันเท่านั้น"
"ก็จริง หากเป็นฉันคงจะบังคับมือข้างที่ป้องกันดวงตาเอาไว้ให้เหวี่ยงไปทางอื่น แต่เหมือนจะเป็นเรื่องยากเกินไปสำหรับผู้ใช้พลังจิตคนนั้น"
ในขณะที่สองสาวกำลังวิจารณ์การต่อสู้ นักล่าคนหนึ่งมองไปที่คนที่ใช้พลังจิต และทำท่าตะโกนโวยวายอย่างไม่พอใจ ด้วยเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เจ้ายักษ์ใช้ค้อนอันใหญ่โตฟาดเกือบโดนนักล่าอีกคน หากนักล่าคนนั้นไม่วิ่งหลบฉากออกมา ร่างทั้งร่างคงจะเละเป็นหมูสับไปแล้ว นักล่าคนที่ตะโกนหันไปคุยกับนักล่าคนอื่น แล้ววิ่งเข้าไปในตึกข้าง ๆ ที่อยู่ใกล้กับเจ้ายักษ์ จากนั้นไม่นานเขาก็โผล่ออกมาจากชั้นสี่และรอจังหวะให้เจ้ายักษ์ใหญ่ฟาดค้อนลงพื้น ก่อนจะกระโดดไปยืนบนหัวของมันและเล็งจรวดประทับบ่าไปที่ดวงตา เจ้ายักษ์ใหญ่ใช้มือที่เคยป้องกันดวงตามาตลอดเหวี่ยงขึ้นไปบนหัวของมัน นักล่าอีกคนที่รอจังหวะอยู่ด้านล่างก็ยิงจรวดออกไปทันที นักล่าคนที่อยู่บนหัวก็กระโดดหนีทันทีเช่นกัน เชือกที่ผูกอยู่ด้านหลังรั้งนักล่าคนนั้นไว้ก่อนที่จะตกลงถึงพื้น ส่วนเจ้ายักษ์ใหญ่ก็โดนลูกจรวดเจาะเข้าไปในดวงตาและระเบิดทำลายสมองของมันจากด้านใน ร่างใหญ่ ๆ ล้มใส่ตึกจนเกิดเสียงดัง
การต่อสู้จบลงด้วยชัยชนะของนักล่าทั้งสิบเอ็ดคน และเมื่อการต่อสู้จบลง คนกลุ่มหนึ่งก็เดินออกมาจากตึก คนกลุ่มนี้มีหญิงสาวแต่งตัวดูดีเดินนำหน้ากลุ่ม และมีคนสวมชุดคลุมสีขาวเหมือนนักวิทยาศาสตร์สองสามคน ส่วนที่เหลืออีกสิบกว่าคนเป็นนักล่าที่ยังดูเป็นวัยรุ่นทั้งหมด
นักล่าคนที่กระโดดไปบนหัวยักษ์ยืนประจันหน้ากับหญิงสาวที่แต่งตัวดูดี ก่อนจะเกิดปากเสียงกันเล็กน้อยจากนั้นนักล่าทั้งสิบคนก็พากันขึ้นรถฮัมวี่จากไปอย่างไม่สบอารมณ์
แคทเทอลีนหันมามองหน้าเร็กซี่แล้วพูด
"คิดว่าพวกนั้นทะเลาะกันเรื่องอะไร"
"ยัยคนแต่งตัวหรูหรานั่นเป็นหัวหน้าองค์กรพีเนชั่น ยัยนั่นจะชอบใช้ข้ออ้างว่าอาวุธที่ผลิตจากองค์กรนั้นมีประสิทธิภาพมากในการลดค่าตัวนักล่า คงจะเป็นเหตุผลนี้แน่ ๆ"
"ใช่ ผู้ใช้พลังจิตนั่นเป็นคนของเธอเสียด้วย คงจะอ้างเรื่องนี้ลดค่าจ้างได้ไม่ยาก"
แคทเทอลีนพูดในขณะที่สายตาก็มองผู้ใช้พลังจิตที่กำลังเดินมารวมตัวกับกลุ่มคนของหญิงสาวที่แต่งตัวดูดี
ทหารหรือก็คือนักล่าในยุคนี้นั้นมีค่าจ้างสูงมาก แต่มันก็สมเหตุสมผลกับการที่พวกเขาต้องออกไปเสี่ยงชีวิตสู้กับสัตว์อสูรหรือสัตว์ประหลาด แต่ด้วยค่าจ้างที่สูงนี้ก็ได้ทำให้คนบางกลุ่มไม่พอใจ และคิดที่จะนำระบบเงินเดือนแบบเก่ามาใช้เพื่อลดการจ่ายเงินให้กับนักล่าเหล่านี้ แต่ปัญหาของเรื่องนี้นั้นติดอยู่ที่ว่า เมื่อก่อนนักล่าหรือทหารนั้นรบด้วยข้ออ้างของคำว่าการทำเพื่อชาติเป็นทหารต้องรักชาติ แต่ตอนนี้ชาติที่ว่าไม่เหลืออีกแล้ว เหลือแค่เพียงเมืองเล็ก ๆ ที่กระจัดกระจายอยู่ทั่วไปหมด นั่นทำให้แผนการขององค์กรพีเนชั่นนั้นเป็นไปอย่างยากลำบาก แต่พวกเขาก็ยังคงพยายามและเปลี่ยนแผนด้วยการหาเงินทุนมาสร้างอาวุธประสิทธิภาพสูง เพื่อทำให้นักล่าสามารถสู้รบได้ง่ายมากยิ่งขึ้น และปลอดภัยขึ้นเมื่อต้องออกรบ แต่ข้อแลกเปลี่ยนกับการจะได้ใช้อาวุธเหล่านี้นั้นก็คือค่าจ้างที่ลดลง นั่นทำให้เหล่านักล่าไม่พอใจเป็นอย่างมาก และทำให้นักล่าส่วนมากไม่อยากรับคำขอการจ้างงานจากองค์กรแห่งนี้ องค์กรจึงได้เปลี่ยนแผนไปเป็นฝึกฝนเด็กรุ่นใหม่ให้มาเป็นนักล่าของตนแทน โดยมีเป้าหมายไปที่เด็กกำพร้าและเด็กยากจนตามเขตชนบท ซึ่งการคัดเลือกเด็กที่มีแววหรือความสามารถที่จะเป็นนักล่าได้ กำลังจะเริ่มขึ้นในเร็ว ๆ นี้


## การล่าครั้งใหญ่ 1

หลังจากได้ยินสิ่งที่คาเร็นบอก ชีฟก็ฝึกฝนอย่างหนักทุกเช้าชีฟจะวิ่งไปซื้อวัตถุดิบมายัดใส่ตู้เย็นในห้องของชิซูกะ พอสาย ๆ หากวันไหนคริสและฮิกมีภารกิจง่าย ๆ ก็จะมารับชีฟไปด้วย แต่ถ้าวันไหนคริสและฮิกไม่มารับ ชีฟก็จะออกไปคนเดียว ทั้งฝึกวิ่ง ฝึกยิงปืน และฝึกใช้พลังจิตของตัวเองให้คล่องแคล่ว ชีฟทำแบบเดิมซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายสัปดาห์จนร่างกายของเขาตอนนี้ไม่มีตึกสูงตึกไหนที่เขาขึ้นไม่ได้ และไม่มีสัตว์ตัวไหนที่เขายิงไม่โดน
เช้าวันธรรมดา ชีฟนั่งรับประทานอาหารอยู่กับครอบครัวของเขาซึ่งก็มีแม่และชิซูกะ ทุกอย่างดำเนินไปอย่างปกติ จนกระทั่งเสียงไซเรนของเมืองได้ดังขึ้น ชีฟมีท่าทีตื่นเต้นและเอาบัตรนักล่าของตัวเองออกมาดู ก่อนจะพบว่าเขามีสิทธิ์ที่จะได้เข้าร่วมปฏิบัติการครั้งนี้ด้วย
เสียงไซเรนนี้เป็นการประกาศระดมพลฉุกเฉิน หากว่ามีสัตว์อสูรที่ร้ายกาจเข้ามาใกล้เมือง นักล่าที่มีประสบการณ์มากกว่าสองปีขึ้นไปจะไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธการระดมพลครั้งนี้ ส่วนนักล่าประสบการณ์น้อยอย่างชีฟ มีสิทธิ์เลือกที่จะไปหรือไม่ไปก็ได้
ชีฟลุกจากเก้าอี้ทั้งทั้งที่ยังเคี้ยวอาหารไม่หมด ก่อนจะบอกลาแม่และชิซูกะ
"ผมขอตัว"
จากนั้นก็วิ่งออกจากห้องไป
จุดระดมพลมีสองแห่ง เนื่องจากสัตว์อสูรครั้งนี้นั้นมีสองตัว และพวกมันมาจากสองทิศทาง นั่นคือเหนือและใต้ ชีฟเลือกมายังทิศเหนือเนื่องจากอยู่ใกล้บ้านของเขา
จุดระดมพลเป็นลานกว้างขนาดใหญ่ที่ตรงกลางมีรูปปั้นนักล่าผู้กล้าหาญอยู่เจ็ดคน ซึ่งในตำนานกล่าวเอาไว้ว่าพวกเขาเป็นนักล่าที่ก่อตั้งเมืองแห่งนี้ขึ้น หน้ารูปปั้นมีชายคนหนึ่งกำลังยืนอธิบายสถานการณ์ให้ทุกคนฟังอย่างละเอียด
สัตว์อสูรแมงมุมยักษ์สองตัวหลุดรอดจากเหล่านักล่ามีระดับที่อยู่ไกลออกไปเข้ามาได้ และกำลังมุ่งหน้ามายังตัวเมือง โดยเจ้าแมงมุมตัวนี้สูงพอพอกับตึกสิบชั้น และยังมีขนาดร่างกายที่ใหญ่โตมโหฬาร แต่นั่นไม่ใช่ความน่ากลัวของมันทั้งหมด สัตว์อสูรขนาดใหญ่ตัวนี้มันยังมีความสามารถในการเรียกระดมพลเหล่าสัตว์ประหลาดและสัตว์อสูรที่ตัวเล็กหรืออ่อนแอกว่ามัน แถมก้นของมันยังผลิตสัตว์ประหลาดออกมาได้เองอีกด้วย นั่นทำให้ทางเมืองจำเป็นต้องใช้นักล่าทั้งหมดที่มีในการปกป้องเมือง ซึ่งตอนนี้ทั้งเมืองก็มีนักล่าอยู่เพียงแค่สองหมื่นกว่าคนเท่านั้น
แผนการของทางเมืองในครั้งนี้คือแบ่งเป็นสองทีมหลัก โดยจะมีทีมละห้าพันคน นักล่าทั้งห้าพันคนจะต้องหาทางกำจัดแมงมุมยักษ์ให้ได้ หากไม่สำเร็จ อีกหนึ่งหมื่นคนในเมืองก็จะใช้เมืองเป็นป้อมปราการในการสู้รบ ซึ่งในข้อนี้จะนำมาซึ่งการสูญเสียที่มากมายอย่างแน่นอน โดยนักล่าที่ออกไปจะได้ค่าจ้างเป็นจำนวนสองเท่าของค่าจ้างปกติ นั่นทำให้นักล่าหลายคนยอมที่จะอาสาออกไป
ในขณะที่กำลังรับฟังแผนการ คริสก็เหลือบมองเห็นเด็กคนหนึ่งยืนกระโดดเหย๋ง ๆ อยู่ท้ายแถว ก่อนจะเดินเข้าไปพูดคุยด้วย
"ไอ้หนู มาทำอะไร"
ชีฟยิ้มด้วยความดีใจที่เจอคนที่คุ้นเคย ก่อนจะพูดว่า
"ภารกิจนี้ผมร่วมด้วยได้มั้ย"
คริสทำหน้าคิดหนัก ก่อนจะตอบ
"กลับบ้านไปก่อน เธอยังไม่เหมาะกับภารกิจแบบนี้"
ชีฟทำหน้ามุ่ย ก่อนจะพยายามหาข้ออ้าง
"เกราะของผมดีมากเลยนะตอนนี้"
คริสยังคงยืนกรานที่จะปฏิเสธ
"ภารกิจนี้อันตรายมาก ถ้าเธอเป็นอะไรไปยัยเจ๊ผมแดงนั่นอาละวาดแน่นอน"
คราวนี้ชีฟหน้าหงอยทันที ก่อนจะเดินคอตกออกจากลานกว้าง เมื่อเดินออกมาจากลานกว้างชีฟก็เห็นว่าฮิกกำลังจัดเตรียมสิ่งของอยู่ท้ายรถกระบะ
ฮิกก็เห็นชีฟเช่นกัน ก่อนจะร้องทักออกไป
"เป็นอะไรชีฟ เดินคอตกเชียว"
ชีฟรีบเดินไปหาฮิก แล้วพูดเสียงเศร้า ๆ
"ลุงคริสบอกภารกิจครั้งนี้อันตราย ผมเข้าร่วมไม่ได้ ภารกิจครั้งนี้มันอันตรายมากขนาดนั้นเลยเหรอ"
ฮิกเงยหน้าเอามือจับคางทำท่าคิด แล้วตอบว่า
"ก็อันตรายนะ เอาเป็นว่าเขียนจดหมายลาครอบครัวไว้ได้เลยถ้าจะไป"
ฮิกตอบพลางลูบหัวชีฟอย่างเอ็นดู ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเจ้าเลห์
"แต่ ฉันกับคริสอยู่แนวหลัง ไม่น่าจะอันตรายซะเท่าไหร่"
ฮิกพูดจบก็เอาถังน้ำมันถังหนึ่งออกจากท้ายกระบะแล้วโยนทิ้งไปอย่างไม่ไยดีทั้ง ๆ ที่มีน้ำมันเต็มถัง ก่อนจะเอาผ้ามาคลุมท้ายกระบะเอาไว้ ซึ่งตรงที่ฮิกเอาถังน้ำมันออกนั้น มันก็กลายเป็นช่องว่างที่พอจะให้เด็กคนหนึ่งซ่อนตัวได้ จากนั้นฮิกก็พูดว่า
"ในนั้นมีแต่กลิ่นน้ำมัน หมวกของเธอป้องกันมันได้ใช่มั้ย"
ชีฟยิ้มแฉ่งแล้วพยักหน้าหงึก ๆ ก่อนจะสวมหมวกแล้วกระโดดเข้าไปในช่องที่ฮิกทำไว้ให้ จากนั้นฮิกก็จัดผ้าให้คลุมท้ายกระบะจนมิดชิด แล้วตรึงไว้ด้วยเชือกอย่างแน่นหนา เพื่อป้องกันของที่อยู่ท้ายกระบะกระเด็นออกมา
ตอนนี้แมงมุมยักษ์ด้านทิศเหนืออยู่ห่างจากกำแพงเมืองเพียงแค่สามสิบกิโลเมตร นั่นทำให้ทีมทิศเหนือต้องรีบออกปฏิบัติการก่อนเวลา
คริสและฮิกเป็นนักล่าที่แม้จะประสบการณ์สูง แต่ก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรมากนัก พวกเขาทั้งสองจึงถูกจัดให้อยู่ในหน่วยเสบียง ซึ่งมีหน้าที่คอยเติมเสบียงให้กับทีม อย่างเช่นน้ำมัน
ในขณะที่ขับรถ คริสก็ชวนฮิกพูดคุย เพื่อแก้อาการหวาดกลัว เพราะศึกครั้งนี้พวกเขามีสิทธิ์ตายได้ง่าย แต่ในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลง แสงตะวันยามเช้าค่อย ๆ ถูกกลืนหายโดยกลุ่มเมฆจำนวนมาก ไม่นานนักแสงตะวันก็โดนกลืนหายไปจนหมด รถทุกคนเปิดไฟให้สว่างที่สุดทันที เพื่อเตรียมรับมือกับสิ่งที่จะเจอ
ชีฟโผล่ออกมาจากผ้าคลุมก่อนจะพาตัวเองมาอยู่ตรงกระจกหลังรถแล้วเคาะแรง ๆ คริสมองกระจกมองหลังด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าคนที่เคาะกระจกรถนั้นเป็นใคร จากนั้นคริสก็ถลึงตามองฮิกที่ผิวปากทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่ในตอนนี้
"ฮิก"
"อะไร เด็กมันแอบมาเอง"
คริสส่ายหัวอย่างสุดเซ็ง ก่อนจะเปิดกระจกเพื่อที่จะได้รู้ว่าไอ้หนูหลังรถนั้นต้องการอะไร
"มีอะไรไอ้หนู"
ชีฟชี้ไปที่ด้านหลัง ซึ่งพื้นเดินนั้นเต็มไปด้วยฝุ่น
"วานรล่องหน พวกมันตามเรามาเยอะเลย"
คริสสังเกตดูฝุ่นด้านหลังดีดี ก็พบว่ามันมีฝุ่นบางก้อนที่จับตัวกันเป็นรูปร่างคล้ายลิงอยู่ด้วย ซึ่งการที่มีรถวิ่งหลายคันนั้นทำให้เกิดฝุ่นตลบ หากไม่สังเกตดีดีจะมองไม่เห็นเลย
คริสหน้าเครียดขึ้นมาทัน ก่อนจะเปิดใช้งานเครื่องมือสื่อสาร
"แจ้งเตือนถึงแนวหลังทุกคัน เปิดไฟท้ายให้สว่าง เรามีแขกไม่ได้รับเชิญ"
รถทุกคันที่อยู่แนวหลังเปิดไฟดวงใหญ่ที่เตรียมเอาไว้ให้สว่างจ้าทันที วานรล่องหนจำนวนนับพันกำลังไล่ล่าพวกเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย แม้พวกมันจะวิ่งไม่ทันรถแต่ถ้าพวกเขาจอดเมื่อไหร่ เจ้าวานรพวกนี้จะลุมฉีกพวกเขาเป็นชิ้น ๆ
การสาดกระสุนชุดใหญ่เริ่มขึ้น รถที่รั้งท้ายทุกคันต่างพากันใช้อาวุธปืนของตัวเองกราดยิงใส่ฝูงวานร จนปริมาณของพวกมันเริ่มเบาบางลง
และไม่นานนักก็มีเสียงแจ้งผ่านเครื่องมือสื่อสารว่าอีกห้ากิโลเมตรจะถึงเป้าหมาย แต่ถึงแม้จะไม่มีการแจ้งเตือน ภาพแมงมุมขนาดใหญ่ยักษ์ที่อยู่ไกลออกไป ก็ทำให้แนวหลังอย่างพวกชีฟรู้ได้ไม่ยากว่ากำลังจะถึงแล้ว
เมื่อขับมาได้สักพักคริสก็จอดรถกระบะรวมกลุ่มกับคนอื่น ๆ แนวหลังนั้นสัตว์ประหลาดไม่เยอะเท่าแนวหน้า นั่นทำให้พวกเขาสามารถรวมตัวกันตั้งรับได้สบาย ส่วนแนวหน้านั้นต้องอยู่บนรถกันตลอด เพราะพวกสัตว์ประหลาดตัวเล็กบางชนิดจะวิ่งเร็วเอามาก ๆ ความเร็วในการวิ่งของมนุษย์ไม่สามารถวิ่งหนีพวกมันได้นอกจากจะมีอาวุธหรือชุดเกราะประสิทธิภาพสูง
ชีฟคริสและฮิกยืนอยู่บนหลังคารถเพื่อค่อยป้องกันเหล่าสัตว์ประหลาดร่วมกับคนอื่น ๆ ตรงนี้เป็นพื้นที่ที่กว้างขวาง นั่นทำให้รถกระบะหลายคันสามารถจอดหันท้ายให้กันแล้วเรียงเป็นวงกลมได้ สาเหตุที่ต้องจอดแบบนี้ก็เพื่อคอยป้องกันไม่ให้วานรล่องหนเข้ามาลอบทำร้ายพวกเขา
ทุก ๆ หนึ่งชั่วโมงจะมีรถขับเข้ามาเพื่อขอเติมน้ำมันให้กับปืนพ่นไฟ และบางทีก็จะขอเติมน้ำมันให้เต็มถังตัวเองด้วย สัตว์ประหลาดในแนวหลังนั้นมีแค่วานรล่องหน แมงมุมตัวใหญ่ และหมาป่าตัวใหญ่ นั่นทำให้แนวหลังนั้นสามารถรับมือกับสัตว์ประหลาดและคอยเติมน้ำมันไปด้วยอย่างไม่ยากลำบากนัก
ผ่านไปแล้วเจ็ดชั่วโมง แต่การต่อสู้ก็ยังคงไม่สิ้นสุด แม้จะเห็นการระเบิดเกิดขึ้นหลายครั้งรอบตัวแมงมุมยักษ์ แต่สิ่งที่เห็นได้ชัดก็คือมันพึ่งจะสูญเสียขาไปสองข้างเท่านั้น
นักล่าคนหนึ่งที่มากับรถฮัมวี่หุ้มเกราะอย่างหนา ตะโกนถาม
"เฮ้ย รถใครน้ำมันเยอะบ้าง เอาไปส่งแนวหน้าที"
ฮิกหันไปนับน้ำมันท้ายรถของตัวเองแล้วตอบ
"ทีมฉันเหลืออยู่ห้าถัง พอมั้ย"
"พอ ตามมา"
รถฮัมวี่หุ้มเกราะอย่างหนาก็ขับนำออกไป คริสและฮิกรีบขึ้นรถและขับตามไป ชีฟที่อยู่บนหลังคารถก็ต้องกลิ้งตัวลงมาอยู่บนท้ายกระบะเพื่อไม่ร่วงตกลงจากรถ
แนวหน้าและแนวหลังต่างกันลิบลับ แนวหน้านั้นเต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดหลากหลายชนิดมากมาย ที่เห็นเยอะสุดก็คือมนุษย์หมาป่า พวกมันวิ่งไล่โจมตีรถฮัมวี่หุ้มเกราะอย่างไม่ลดละ แม้จะโดนยิงตายไปหลายตัว แต่เจ้าแมงมุมยักษ์ก็ยังปล่อยมนุษย์หมาป่าออกมาจากก้นของมันเรื่อย ๆ
แต่การที่มีมนุษย์หมาป่าเยอะขนาดนี้ มันกับเป็นการดีที่ชีฟจะได้ทดสอบฝีมือของตัวเอง ในขณะที่รถยังไม่หยุดวิ่ง ชีฟก็ตั้งใจเล็งยิงพวกมนุษย์หมาป่าอย่างมุ่งมั่น ทุก ๆ สี่ถึงห้านัด ชีฟจะสามารถยิงปลิดชีพพวกมันได้หนึ่งตัว ซึ่งเป็นการบ่งบอกว่าฝีมือของเขานั้นพัฒนาขึ้นมาก
ไม่นานพวกเขาก็มาถึงยังหุ่นรบรูปร่างเหมือนมนุษย์สูงสามเมตรที่จอดนิ่งสนิทอยู่ข้างใต้ของแมงมุมยักษ์ และบริเวณโดยรอบนั้นมีรถถังหุ้มเกราะสี่คันล้อมเอาไว้
น้ำมันปืนไฟและพลังงานในการขับเคลื่อนของหุ่นรบหมดพร้อมกันพอดี นั่นทำให้พวกเขาต้องให้แนวหลังเป็นฝ่ายเข้ามาสนับสนุนให้ คริสและฮิกแบกถังน้ำมันออกไปเพื่อเติมถังเชื้อเพลิงที่อยู่ด้านหลัง ในขณะที่ด้านหน้าของหุ่นรบ ก็มีคนเอาหลอดแก้วที่มีของเหลวด้านในเป็นสีม่วงมาสับเปลี่ยนกับหลอดแก้วเปล่าที่อยู่ด้านใน
"เข้าไปในรถ"
นักล่าคนหนึ่งตะโกนขึ้น นักล่าคนอื่น ๆ ก็พากันเข้าไปในรถของตัวเอง ในขณะที่คนอื่น ๆ เข้าไปด้านในตัวรถ ชีฟที่ไม่รู้อะไรก็กระโดดขึ้นท้ายกระบะรถแทน เพราะคิดว่าเป็นการเข้าไปในรถเหมือนกัน
ก้อนพลังงานสีฟ้าปรากฏขึ้นที่ใต้ท้องของแมงมุม มันปล่อยคลื่นแรงดึงดูดอันมหาศาลออกมา ชีฟที่ไม่ทันตั้งตัวก็โดนดูดขึ้นไป
"ชีฟ"
คริสที่ลืมไปว่าชีฟไม่รู้เรื่องนี้ก็เปิดประตูรถออกแล้วกระโดดคว้าชีฟเอาไว้จนลอยไปด้วยกัน
หุ่นรบลุกขึ้นยืน ก่อนจะมีเสียงคนตะโกนออกมาจากด้านใน
"ระดมยิงไปที่ก้อนพลังงาน อย่าให้มันชาร์ตจนเต็ม"
เสียงตะโกนดังผ่านเครื่องมือสื่อสารบอกนักล่าทุกคน กระสุนระเบิดและจรวดจำนวนมากก็พุ่งเป้าไปที่ก้อนพลังงานที่อยู่ใต้ท้องของแมงมุมทันที
คริสกอดชีฟเอาไว้และมองลงไปด้านล่าง ความสูงที่พวกเขาอยู่มันเท่ากับตึกสี่ชั้นและกำลังค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ หากก้อนพลังงานสลายหายไป พวกเขาจะรับมือกับแรงโน้มถ่วงของโลกยังไง และยังไม่ทันที่คริสจะคิดวิธีได้ ก้อนพลังงานก็โดนระดมโจมตีจนแตกสลาย ชีฟใช้ความสามารถของชุดเกราะที่ทำให้เขาเคลื่อนไหวกลางอากาศได้แบกคริสไว้ด้านบนในขณะที่พวกเขากำลังร่วงลง
ทั้งสองคนร่วงกระแทกลงกับพื้น ชีฟร่วงลงในท่านั่งยอง ๆ ส่วนคริสนั้นชีฟไม่สามารถรับน้ำหนักได้ไหวก็เผลอทำหลุดร่วงหล่นกับพื้น แต่นั่นก็เป็นตอนที่ชีฟถึงพื้นแล้ว ทำให้คริสไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากมาย
ฮิกรีบวิ่งมาดูทั้งสองคน เมื่อเห็นว่าคริสไม่เป็นอะไรมาก ก็หันมามองที่ชีฟที่มัวแต่เอามือกุมเป้าตรงหว่างขาด้วยความเป็นห่วงแล้วถามออกไป
"เป็นอะไรมั้ยชีฟ"
ชีฟพยายามเค้นเสียงตอบออกมา
"ผมจุก"
ฮิกถึงกับหัวเราะออกมาแล้วตบหลังชีฟแรง ๆ ก่อนจะพูดว่า
"นั่นเรียกว่าจุกไข่ อีกสักพักเดี๋ยวก็หาย มา"
ฮิกอุ้มชีฟกลับไปที่รถ พร้อมกับคริสที่วิ่งตามมา ชีฟเมื่อหายจุกก็นึกถึงอะไรบางอย่างที่พลังจิตของเขาได้เห็น แล้วพูดออกมา
"แมงมุมตัวนั้นเป็นหุ่นยนต์เหรอ ผมเห็นห้องกับโถงทางเดินอยู่ด้านในด้วย"
คริสเลิกคิ้วอย่างแปลกใจแล้วเอ่ยถาม
"แมงมุมนั่นเป็นสิ่งมีชีวิตนะ จะมีของแบบนั้นได้ไง"
หุ่นรบหันมองทั้งสามคนที่กำลังวิ่งกลับไปที่รถ ก่อนที่คนขับจะออกมา แล้ววิ่งเข้าไปหาชีฟ
"เธอเห็นมันจริง ๆ ใช่มั้ย ช่วยมากับฉันหน่อย"
คนขับหุ่นรบพยายามจะอุ้มเอาชีฟไป แต่กลับถูกคริสและฮิกรั้งไว้ นั่นทำให้คนขับต้องถอดหมวกออกมาแนะนำตัว เพื่อหวังว่ายศของเขาจะช่วยได้บ้าง
"ผมเดวิด เคิร์ก นักล่าระดับห้าสิบเจ็ด และเป็นผู้นำทีมเหนือในครั้งนี้ ขอรับประกันว่าเด็กของคุณจะไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน"
นักล่ามีระดับนั้นถือว่าเป็นนักล่าที่เก่งเอามาก ๆ ยิ่งระดับมีตัวเลขที่สูงมากเท่าไหร่ก็หมายถึงความสามารถที่มากขึ้นตามเท่านั้น
ด้วยยศและชื่อเสียงของอีกฝ่าย ก็ทำให้ฮิกกับคริสยอมปล่อยให้เคิร์กอุ้มชีฟและพาเข้าไปในห้องบังคับหุ่นรบ
ชีฟมองแผงควบคุมในห้องอย่างตื่นเต้น ก่อนจะโดนอีกฝ่ายถาม
"เธอเห็นได้ไงว่าข้างในแมงมุมตัวนั้นมีอะไร"
"เอ่อ ถ้าตามที่คาเร็นบอกว่าเอาไว้ พลังจิตของผมมันเรียกว่าเรดาห์"
เคิร์กเลิกคิ้วอย่างสงสัย
"เรดาห์เหรอ พึ่งเคยได้ยิน แล้วเธอรู้มั้ยว่าตรงไหนของเจ้ายานรบรูปร่างแมงมุมยักษ์นั่นดูเปราะบางที่สุด"
ชีฟหลับตาเพื่อเพ่งสมาธิหาตำแหน่งที่ถูกถาม ก่อนจะเจอว่ามันมีประตูทางเข้าอยู่บนผิวหนังที่ติดกับส่วนหัวอันใหญ่โต
"ทุกด้านหนาหมดเลย แต่ผมเห็นกำแพงด้านหนึ่งมีลักษณะเหมือนประตูด้วย"
เคิร์กจ้องชีฟนิ่ง และคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะให้ชีฟบอกตำแหน่งที่คาดว่าน่าจะเป็นประตู
"ประตูอยู่ไหน"
ชีฟชี้ไปบนจอที่แสดงภาพภายนอกหุ่น
"ตรงนั้น ด้านบน"
เคิร์กประกาศผ่านช่องสื่อสารทันที
"หุ่นรบทุกตัว พยายามขึ้นไปบนตัวแมงมุมยักษ์ให้ได้"
เคิร์กบังคับหุ่นรบให้ปีนไต่ขึ้นไปบนตึกสูงสิบชั้น แล้วกระโดดเข้าหาแมงมุม แมงมุมนั้นอยู่ไกลเกินไปทำให้แรงส่งนั้นไม่มากพอ เมื่อแรงส่งจากการกระโดดกำลังจะหมดและหุ่นเริ่มถูกแรงโน้มถ่วงดึงลง ไอพ่นที่ติดอยู่ด้านหลังและหลังเท้าทั้งสองข้างก็ทำงาน ก่อนจะประคองให้หุ่นรบลอยไปจนถึงตัวแมงมุม ซึ่งหุ่นรบตัวอื่น ๆ อีกเจ็ดตัวก็ทำเช่นเดียวกัน
เคิร์กบังคับให้หุ่นรบใช้ปืนไฟเผาตรงจุดที่ชีฟบอกจนผิวหนังส่วนนั้นละลาย และเผยให้เห็นประตูบานหนึ่ง
"ประตูจริงด้วย"
เสียงของหญิงสาวดังมาจากหุ่นรบอีกตัวที่ยืนมอง ประตูที่เจอนั้นมีขนาดเล็กกว่าหุ่นรบมาก นั่นทำให้เคิร์กต้องตัดสินใจลงจากหุ่นรบและออกคำสั่ง
"สี่คนมากับฉัน อีกสามเฝ้าด้านนอกเอาไว้"
แม้หุ่นรบจะมีระบบยึดเกาะแต่ก็อาจถูกโจมตีได้ นั่นทำให้เคิร์กต้องทิ้งคนไว้ด้านนอกบ้าง เคิร์กให้คนที่อยู่ในหุ่นพ่นไฟอีกครั้งเพื่อหลอมประตูเหล็กให้ละลาย ก่อนจะพากันเข้าไปด้านใน โดยมีชีฟเข้าไปด้วย เมื่อเข้ามาด้านในเคิร์กก็ตบหลังชีฟแล้วถามว่า
"รู้มั้ยว่าห้องควบคุมยานเกราะนี้อยู่ไหน"
ชีฟมองเคิร์กแล้วกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะถามกลับ
"อะไรคือห้องควบคุมยาน"
"เคยดูหนังมั้ย สงครามอวกาศอะไรพวกนี้"
ชีฟส่ายหัว เขาเป็นเด็กจน ๆ ที่พึ่งจะสร้างตัวได้ไม่นาน แน่นอนว่าไม่เคยดูของพวกนี้
เคิร์กตบหน้าตัวเองเบา ๆ แล้วพูดต่อว่า
"โอเค จบศึกนี้เดี๋ยวซื้อหน้าจอกับชิปที่บรรจุหนังให้ แต่ตอนนี้ฟังฉันดีดีนะ"
เคิร์กเงียบครู่หนึ่งเพื่อนึกภาพบางอย่างก่อนจะเริ่มบรรยายออกมา
"ห้องใหญ่ ๆ มีโต๊ะกับเก้าอี้เยอะ ๆ และมีผู้คนยืนอยู่รอบห้อง แล้วก็มีเก้าอี้หรือมีคนยืนอยู่ตรงกลางคอยชี้สั่งคนนู้นคนนี้"
ชีฟยิ้มและบางอ้อขึ้นมา เพราะภาพในหัวเขามันมีของคล้าย ๆ กับที่อีกฝ่ายพูดมาเหมือนกัน ถึงสิ่งมีชีวิตในห้องนั้นจะดูไม่เหมือนคนก็ตาม
"ทางนี้"
ชีฟวิ่งนำคนทั้งห้าไปยังทางเดินยาว ๆ ที่อยู่ด้านหน้า
ในขณะที่ห้าคนหนึ่งเด็กกำลังวิ่งอยู่ตามทางเดินยาว ๆ ภายในห้องที่เต็มไปด้วยแผงควบคุมหน้าตาประหลาดมากมายก็กำลังพากันแตกตื่น
มนุษย์หมาป่าตัวหนึ่งเดินเข้าไปหาชายสูงวัยที่มีเขาเหมือนแพะและปีกเหมือนค้างคาว ชายคนนี้สวมชุดเกราะอัศวินสีแดงแบบชาวยุโรปโบราณที่ดูมีสง่าราศี มนุษย์หมาป่าเอ่ยถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
"มนุษย์มันรู้วิธีเข้ามาข้างใน พวกเราต้องทำไงต่อ"
ชายสูงวัยตอบกลับก่อนจะโบกมือเล็กน้อย ก็พลันปรากฏเป็นตัวอักษรเรืองแสงหน้าตาแปลก ๆ มากมายล้อมรอบตัวเอาไว้
"ก็เหมือนทุกที จะให้มนุษย์รู้ถึงการมีอยู่ของพวกเราไม่ได้ ทำลายตัวเองซะ"
"ตามท่านบัญชา"
มนุษย์หมาป่าโค้งคำนับให้กับชายสูงวัยก่อนที่เขาจะหายไป จากนั้นมนุษย์หมาป่าก็หันไปสั่งการมนุษย์หมาป่าตัวอื่น ๆ
"เปิดระบบ..."
ยังไม่ทันที่มนุษย์หมาป่าจะพูดจบ ด้วยความสามารถของชีฟคนทั้งหกก็มาถึงห้องควบคุมเร็วกว่าที่พวกมนุษย์หมาป่าได้คาดคิดเอาไว้ เคิร์กเล็งปืนไปทางพวกเขาแล้วตะโกน
"หยุดอย่าขยับ"
นักล่าหญิงที่อยู่ข้าง ๆ หัวเราะเล็กน้อยก่อนจะพูดทวนคำ
"หยุดอย่าขยับ ใส่มนุษย์หมาป่าเนี่ยนะ"
เคิร์กตอบกลับด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"พวกนี้น่าจะมีภูมิปัญญา ไม่เห็นเหรอพวกมันควบคุมยานลำนี้ได้"
"ก็อาจจะเป็นแบบนั้น"
ในขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังจ้องตากัน เคิร์กก็ดันชีฟให้ไปอยู่กับนักล่าหญิง
"เซลีน ฝากเจ้าหนูนี่ไว้ที"
มนุษย์หมาป่าสิบกว่าตัวในห้องแยกเขี้ยวใส่พวกเขา ก่อนจะพุ่งกระโจนเข้าใส่ คนทั้งหมดก็เริ่มกราดยิงเช่นกัน การต่อสู้ครั้งนี้ไม่เหมือนตอนชีฟอยู่กับคริสและฮิก นักล่าทั้งสี่คนสามารถสู้ระยะประชิดกับมนุษย์ป่าสูงสองเมตรได้อย่างสูสี เมื่อเข้าระยะประชิดพวกเขาจะเปลี่ยนจากปืนเป็นมีดสั้นหรือบางคนก็ใช้ดาบ และเมื่อสู้ระยะไกล ปืนก็ถูกหยิบจับออกมาใช้อีกครั้ง
เคิร์กพยายามเล็งยิงมนุษย์หมาป่าตัวหนึ่งที่กำลังทำอะไรสักอย่างอยู่ที่แผงควบคุม แต่มนุษย์หมาป่าตัวอื่นก็พยายามจะสกัดเอาไว้ เคิร์กจึงตัดสินใจโยนระเบิดหนึ่งลูกกลิ้งระนาบไปกับพื้นลอดหว่างขามนุษย์หมาป่าสองตัว และตรงไปยังมนุษย์หมาป่าที่อยู่ตรงแผงควบคุม ตูม!! ระเบิดสำแดงฤทธิ์เดชดีดมนุษย์หมาป่าให้ลอยไปติดเพดานและทำลายขาทั้งสองข้างของมันจนแหลกละเอียด
ในเวลาไม่กี่อึดใจ มนุษย์หมาป่าก็โดนกำจัดจนหมด นักล่าชายตัวโตคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้น
"แล้วเราจะหยุดเจ้านี่ยังไง"
ทุกคนมองไปรอบ ๆ แผงควบคุมที่อยู่ติดกับผนังนั้นพวกมันไม่มีปุ่มกด มีแต่ตัวอักษรแปลก ๆ เรืองแสงสีแดงสีฟ้าเต็มไปหมด ในขณะที่พวกเขากำลังคิดหาทาง อยู่ดีดีก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนพวกเขาแทบจะเสียหลักล้ม ก่อนที่ทุกสายตาจะมองไปยังชีฟที่อยู่ใกล้แผงควบคุมที่สุด
ชีฟรีบแก้ตัว
"ผมแค่ลูบมันเบา ๆ"
เซลีนชี้นิ้วสั่งด้วยน้ำเสียงอันดุดัน
"อย่าแตะอะไรอีก"


## การล่าครั้งใหญ่ 2

ด้วยความช่วยเหลือของชีฟ ฝั่งเหนือสามารถจบการต่อสู้ได้เร็วกว่าฝั่งใต้ถึงเก้าชั่วโมง การต่อสู้ของฝั่งใต้นั้นจบด้วยการที่แมงมุมยักษ์ระเบิดตัวเองจนแหลกเป็นชิ้น ๆ หลังจากที่พวกมันโดนทำลายขาจนหมด
ระเบิดที่เกิดขึ้นนั้นเป็นระเบิดที่มีความร้อนสูง มันหลอมละลายชิ้นส่วนชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่แตกกระจายจนไม่สามารถดูออกได้เลยว่ามันคือเครื่องจักร ในการต่อสู้ครั้งก่อน ๆ ก็เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นทุกครั้ง มีเพียงเคิร์กคนเดียวที่พยายามนำเอาซากชิ้นเล็กชิ้นน้อยของมันที่ยังพอหลงเหลืออยู่มาปะติดปะต่อกันจนพอจะเดาได้ว่ามันไม่ใช่สัตว์ แต่ก็ไม่มีใครเชื่อเขาเลย จนชีฟพูดถึงมันเข้า เคิร์กจึงได้มีโอกาสพิสูจน์
หลังจากจบศึก ฝังเหนือก็ได้รางวัลมากว่าฝั่งใต้อย่างมโหฬาร แมงมุมยักษ์ที่ได้มานั้นมันคือยานเกราะขนาดยักษ์ แม้จะยังไม่รู้วิธีใช้ แต่การได้เทคโนโลยีที่พวกเขาไม่รู้จักมานั้น มันสามารถบ่งบอกอะไรได้หลาย ๆ เรื่อง หลาย ๆ เรื่องที่แม้จะผ่านมาแล้วกว่า 50 ปี พวกเขาก็ยังไม่เคยที่จะได้รับรู้ถึงมัน
ในคำคืนแห่งการเลี้ยงฉลองร้านอาหารประจำของนักล่า จำเป็นจะต้องขอความช่วยเหลือจากร้านอื่น ๆ เพื่อเสริมโต๊ะและการบริการให้มากขึ้น เนื่องจากวันนี้นักล่าห้าพันคนต่างพากันมารวมตัวยังสถานที่แห่งนี้ ด้วยจำนวนที่มากมายทำให้ทางร้านต้องเอาโต๊ะเก้าอี้หลายตัวมาวางเสริมด้านนอกร้าน
เด็กตัวเล็กกำลังถูกชายฉกรรจ์หลายคนโยนข้ามหัวส่งต่อกันเป็นทอด ๆ ไปยังใจกลางร้านอาหารชีฟเป็นลูกครึ่งเอเชียแต่คนส่วนใหญ่ของที่นี่นั้นเป็นคนยุโรป นั่นทำให้ชีฟดูตัวเล็กเป็นอย่างมากเมื่ออยู่ใจกลางพวกเขา
เคิร์กแบกชีฟที่ถูกส่งมาจนถึงเขาขึ้นไปนั่งบนไหล่แล้วขึ้นไปยืนบนโต๊ะอาหารจากนั้นก็เริ่มกล่าวปราศรัย เคิร์กเริ่มด้วยเรื่องราวการต่อสู้กับแมงมุมยักษ์ที่ดุเดือด จากนั้นก็ตามด้วยสิ่งที่เขาสงสัยมานานเกี่ยวกับเรื่องของเหล่าสัตว์อสูรขนาดยักษ์ที่มาโจมตีพวกเขาทุก ๆ หนึ่งถึงสองปี และจบท้ายด้วยเรื่องของชีฟ ที่เหมือนทุกคนจะรู้จักกันดีอยู่แล้ว เพราะพวกเขามักจะเห็นชีฟโผล่มาที่ร้านนี้ แล้วจบด้วยการโดนหญิงสาวคนหนึ่งมาตามกลับไปอยู่บ่อยครั้ง
เมื่อการปราศรัยจบทุกคนก็ส่งเสียงเชียร์ให้กับเคิร์กและชีฟ ด้วยความตัวเล็ก ชีฟโดนจับโยนขึ้นกลางอากาศโดยเหล่านักล่าชายหญิงผู้แข็งแกร่ง ซึ่งไม่รู้โยนกันอีท่าไหน ชีฟก็ล่วงไปอยู่กลางกลุ่มของเหล่าสาว ๆ นุ่งน้อยห่มน้อย สาว ๆ ต่างพากันกรี๊ดกร๊าดให้กับเด็กน้อยหน้าตาน่ารัก และพากันรุมหอมหัวหอมแก้มไปคนละทีสองที จนสักพักก็มีหญิงสาวคนหนึ่งที่แผ่รังสีของนางยักษ์ออกมา แล้วฝ่าวงล้อมเข้ามาฉุดกระชากลากถูตัวชีฟออกไป
ชีฟนั่งดูอาหารบนโต๊ะ ก่อนจะส่งกุ้งย่างถาดใหญ่ให้แม่ของตนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
"กินมั้ยแม่ มันเรียกว่ากุ้งละ"
ผู้เป็นแม่ยิ้มอย่างอบอุ่นแล้วรับจานอาหารไปวางไว้ตรงหน้าตัวเอง
"ขอบใจนะลูก"
จากนั้นชีฟก็หยิบมาอีกจานแล้วหันไปหาชิซูกะที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
"กินมั้ย"
ชิซูกะยิ้มแล้วตอบกลับอย่างอ่อนโยน
"ขอบใจนะ"
ชีฟส่งกุ้งให้คนอื่นเสร็จเรียบร้อย ตัวเขาก็เอาปลาหมึกย่างมากัดกินอย่างเอร็ดอร่อย ในขณะที่ชีฟกำลังติดอยู่กับการกินอาหารที่ไม่รู้จัก ฮิกก็โผล่มาข้างหลังแล้ววางมือที่ไล่ทั้งสองข้างของชีฟ แล้วก้มหัวให้กับแม่ของชีฟเล็กน้อย
"คุณนายเชสเตอร์"
แม่ของชีฟก้มหัวรับ
"ขอบคุณที่ดูแลลูกของฉันเป็นอย่างดี และขอโทษด้วยถ้าชีฟทำอะไรให้พวกคุณลำบาก"
"ไม่เลย ชีฟเป็นเด็กดีมาก ยังไงผมขอตัวชีฟสักครู่นะ"
พอพูดถึงตรงนี้ชิซูกะที่นั่งข้าง ๆ ชีฟก็เงยหน้าถลึงตามองฮิกทันที ด้วยอีกฝ่ายมักจะสอนชีฟแต่เรื่องไม่ดี
"ฉันไม่พาไอ้หนูไปยัดให้สาว ๆ หลอกน่า แค่จะขอยื่มไปเป็นกามเทพหน่อยแค่นั้นเอง"
ฮิกพูดจบก็ดึงชีฟออกจากเก้าอี้แล้วพาเดินไปด้วยกัน นั่นทำให้ชิซูกะแอบเคืองเล็กน้อย เพราะชีฟมักจะดื้อกับเธอ แต่พอไปกับคนพวกนี้ชีฟจะเดินตามต้อย ๆ ไม่เถียงสักคำ
ฮิกพาชีฟไปที่โต๊ะของตัวเอง ซึ่งมีคนอื่น ๆ และคริสที่กำลังนั่งจ้องดูบัตรของตัวเองอยู่ ที่หน้าบัตรของคริสนั้นโชว์ตัวเลขเงินในบัญชีทั้งหมดของคริสขึ้นมา สักพักคริสก็หันไปมองที่กลางร้าน ซึ่งจะมีสาว ๆ นุ่งน้อยห่มน้อยนั่งรอให้มีชายหนุ่มมาควงพวกเธอไป คริสมองสับไปสับมาระหว่างกลุ่มสาว ๆ กับหน้าบัตรของตัวเอง
ฮิกนั่งลงและขีดเขียนข้อความบางอย่างลงกระดาษ และเมื่อเขียนเสร็จก็หันมาหาชีฟและส่งแผ่นกระดาษให้ จากนั้นก็ถามว่า
"อ่านหนังสือออกใช่มั้ย"
ชีฟพยักหน้าหงึก ๆ ก่อนจะมองข้อความในกระดาษ ฮิกหมุนตัวชีฟให้หันหน้าไปทางกลุ่มสาว ๆ ที่อยู่กลางร้าน แล้วผลักชีฟให้เดินไปหาสาว ๆ พวกนั้น
"ไปอ่านข้อความนี้ให้สาวชุดม่วงคนนั้นฟังนะ ไป"
ชีฟเดินเข้าไปหาสาว ๆ แล้วหยุดตรงหน้าหญิงสาวในชุดราตรีสีม่วง ชุดราตรีที่เธอใส่นั้นเป็นชุดที่เน้นโชว์สัดส่วนของอิสตรีเป็นอย่างมาก ผมสีทองยาวสลวยของเธอดูงดงามด้วยผ่านการดูแลเป็นอย่างดี ผิวพรรณของเธอยังคงขาวเปล่งปลั่งแม้อายุจะมากกว่าสามสิบแล้ว นัยน์ตาสีน้ำตาลอันสวยงามของเธอจ้องมองชีฟด้วยความประหลาดใจ เธอเสยผมไปด้านข้างเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถาม
"มีอะไรจ๊ะ อยากควงฉันเหรอ"
ชีฟส่ายหัว ก่อนจะเอากระดาษที่ฮิกให้ขึ้นมาถือไว้ตรงหน้า สาว ๆ ที่อยู่ตรงนั้นต่างพากันหันมามองชีฟเป็นตาเดียว ด้วยความสงสัยว่าเด็กน้อยกำลังจะทำอะไร ชีฟเริ่มอ่านข้อความ
"คุณจำเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อนได้ไหม ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่เราสองคนเคยบังเอิญได้เจอกัน"
อ่านถึงตรงนี้หญิงสาวชุดม่วงก็เลิกคิ้วแล้วเพ่งสายตาไปยังชายร่างใหญ่คนหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาจ้องมองชีฟแล้วฟังต่อ
"จากนั้นเราก็เจอกันอีกหลายครั้ง จนกระทั่งครั้งสุดท้าย ครั้งสุดท้ายที่ผมได้สัญญาเอาไว้ว่าจะไม่ยอมตายจนกว่าจะสร้างเนื้อสร้างตัวและมารับคุณไปดูแล วันนี้ผมทำสำเร็จแล้วนะ"
เหล่าสาว ๆ ที่อยากรู้ว่าบุคคลในเนื้อหานี้เป็นใครก็พากันพูดยั่วยุให้อีกฝ่ายแสดงตัว
"ใครกัน ขี้ขลาดจังเลยใช้เด็กมาพูดแทนแบบนี้"
เมื่อชีฟอ่านถึงตรงนี้ โต๊ะอาหารฮิกนั่งอยู่ก็เกิดการต่อสู้ขึ้น ฮิก ไจโร อลาสก้า แจ็คเกอร์และสตาร์ค ทั้งห้าคนกำลังพากันปลุกปล้ำชายร่างกำยำ ก่อนจะสามารถหามอีกฝ่ายให้ลอยขึ้นจากพื้นได้สำเร็จ จากนั้นชายร่างใหญ่หรือคริส ก็ถูกเพื่อนทั้งห้าคนโยนลอยละริ้วมาล่วงกระแทกพื้นอยู่ข้าง ๆ ชีฟ
คริสค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง สายตาเอาแต่ก้มมองพื้น ก่อนจะพยายามพูดอะไรบางอย่าง
"เอ่อ คือ"
คริสยังคงอ้ำอึ่ง ตอนนี้นักล่าที่อยู่โดยรอบต่างพากันเงียบสนิท และหันมามองที่พวกเขาเป็นตาเดียว
ชีฟที่เคยได้ยินเรื่องราวแบบนี้จากเรื่องเล่าของชิซูกะมาก่อน ก็วิ่งไปรอบร้านแล้วไปรวบรวมเอาดอกไม้จากแจกันที่ประดับตามร้านมามัดไว้เป็นช่อเดียวกันด้วยเชือก ๆ ที่ได้มาจากนักล่าสาวใจดีคนหนึ่ง จากนั้นชีฟก็วิ่งกลับมาหาคริสและส่งดอกไม้ให้ คริสรับดอกไม้ไปถือไว้ในมือ สายตาที่เอาแต่จ้องมองพื้นก็เปลี่ยนมาเป็นมองที่ดอกไม้แทน
หญิงสาวที่เป็นเพื่อนของสาวเสื้อม่วงก็พูดขึ้น เมื่อเห็นว่าคนบางคนยังคงทำตัวขี้ขลาด
"เบื่อจังเลย ไปที่อื่นกันดีกว่าอีวา"
หญิงสาวคนนั้นทำท่าจะลุกขึ้นและจูงเพื่อนสาวของเธอไปด้วย
คริสโพร่งขึ้นมาทันที
"ช่วยรับดอกไม้ไว้ได้มั้ย"
คริสนั่งคุกเข่าแล้วยื่นดอกไม้ไปตรงหน้าหญิงสาวเสื้อสีม่วงที่ชื่ออีวา
อีวารับดอกไม้มาไว้ในมือ
"ขอบคุณนะ"
หลังจากนั้นทุกอย่างก็เข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง ฮิกตบหน้าตัวเองดังผัวะเมื่อเพื่อนสุดแกร่งของเขาตอนนี้มันดันทำตัวเป็นไอ้โง่ซะแล้ว ฮิกขว้างอนุ่งใส่หัวชีฟ เมื่อชีฟหันไปมองฮิกก็ทำท่าทางชี้นิ้วใส่กระเป๋าเสื้อของตัวเอง จากนั้นก็ชี้ไปที่คริส ชีฟชะโงกหน้าดูในกระเป๋าเสื้อก่อนจะเห็นว่ามันมีกล่องอะไรบางอย่างอยู่ ชีฟถือวิสาสะล้วงมือเข้าไปแล้วเอาออกมาใส่มือคริสทันที คริสมองกล่องในมือก่อนจะอ้ำ ๆ อึ่ง ๆ ตามเคย แต่ในเมื่อเรื่องมันถึงขนาดนี้แล้ว คริสก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะหันไปมองก๊วนเพื่อนตัวแสบ แล้วหันมามองชีฟที่อยู่ข้าง ๆ แล้วก็เงยหน้ามองอีวาที่จ้องมองเขาด้วยรอยยิ้มที่ให้กำลังใจ คริสเปิดกล่องเล็ก ๆ ก่อนจะเผยให้เห็นแหวนสีเงินราคาถูก คริสยื่นกล่องแหวนไปด้านหน้าแล้วพูด
"คือ มันเป็นแค่ของราคาถูก เพราะฉันคิดว่าเราควรเก็บเงินไว้สำหรับอนาคต ฉัน ฉัน"
เมื่อนึกถึงรูปร่างและราคาของแหวน ความคิดที่ว่าเขากำลังทำให้หญิงสาวขายหน้าก็แล่นเข้ามาในหัวของคริส
นิ้วที่เรียวบางยื่นมาข้างหน้า ก่อนที่นิ้วนางข้างซ้ายอันเรียวสวย จะค่อย ๆ สวมเข้าไปในแหวนวงนั้น โดยไม่สนใจเลยว่ามันจะเป็นแค่แหวนราคาถูก ที่หาซื้อได้ตามตลาดทั่วไป เธอไม่คิดที่จะรังเกียจแหวนวงนี้เลยสักนิด แต่เธอกับมีความสุขเป็นอย่างมาก ที่ได้สวมมัน เมื่อสวมแหวนแล้วเสียงหวาน ๆ ก็พูดพร้อมกับรอยยิ้ม
"ผู้ชายรู้จักใช้เงินฉันชอบนะ"
อยู่ดีดีคริสก็รู้อุ่นวาบไปทั้งกาย สายตาอันคมเข้มของบุรุษจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างมีความสุข แม้จะเต็มไปด้วยความสุขแต่ร่างกายของคริสก็แข็งทื่อไปแล้ว ทุกอย่างเงียบสนิทอีกครั้ง อีวาหัวเราะเล็กน้อย ก่อนจะนึกสนุกหาเรื่องแกล้งเจ้าก้อนหินตรงหน้า อีวาคว้าชีฟไปไว้ในอ้อมกอด
"เจ้าของแหวนเขาเอาแต่ทำตัวเป็นก้อนหิน แต่งกับเด็กคนนี้แทนดีกว่า"
คริสได้สติ
"ไม่ได้"
จากนั้นคริสก็ลุกพรวดไปยืนตรงหน้าอีวาแล้วคว้ามือที่เรียวบางทั้งสองข้างเอาไว้ แต่เหมือนจะมีบางอย่างมันขัดอยู่ตรงกลาง คริสก้มมองไอ้เด็กตัวเล็กด้วยสายตาอันดุดัน ก่อนจะอาศัยพละกำลังจากกล้ามที่ใหญ่โต ดึงชีฟออกมาจากอีวา แล้วโยนทิ้งไปด้านหลังอย่างไม่ไยดี จากนั้นก็หันไปหาหญิงสาวตรงหน้า สองสายตาจ้องสบประสานกันอย่างลึกซึ้ง คริสพูดด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน
"ออกจากงานไปอยู่กับฉันนะ"
อีวาพยักหน้า
"อื้ม"
มือหนาขวาร่างบางที่ตัวเล็กว่าเข้ามาในอ้อมกอด ก่อนจะบรรจงจุ่มพิษลงบนริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา
เสียงเฮดังขึ้นไปทั่วร้าน ชีฟที่มีกลุ่มนักล่าใจดีให้ไปนั่งรับประทานหมึกบนโต๊ะด้วย ก็ชูหมึกย่างสองไม้ขึ้นเหนือหัวแล้วชูโบกไปโบกมาด้วยความยินดี
หากเป็นสมัยก่อนก็จะมีการทำพิธีแต่งงานแล้วก็โยนดอกไม้ แต่สมัยนี้ด้วยหลาย ๆ อย่างที่เปลี่ยนไป พิธีแบบนั้นก็ไม่มีอีกแล้ว อีวาผละจากคริสแล้วก้มมองดูดอกไม้ในมือ เหล่าสาว ๆ ที่เห็นท่าทางของอีวา ก็เริ่มพากันไปรวมตัวอยู่ตรงจุดจุดหนึ่งเพื่อรอให้มีการโยนดอกไม้ไปทางพวกเธอ อีวามองดูกลุ่มสาว ๆ แล้วหันหลังให้ ก่อนจะโยนดอกไม้ไปด้านหลังตัวเองสุดแรง
ดอกไม้สดลอยละริ้วไปในอากาศ อาจจะด้วยความแรงในการเหวี่ยงที่มากเกินไป ทำให้ดอกไม้มันเลยข้ามหัวกลุ่มสาว ๆ ไป ก่อนจะไปตกอยู่ในมือของชิซูกะที่นั่งสงบอยู่ที่โต๊ะอาหารของตัวเอง
ทั้งร้านเงียบสนิทอีกครั้ง ทุกสายตาหันไปมองชีฟเป็นตาเดียว พฤติกรรมที่ชิซูกะแสดงออกแต่ละครั้ง ทุกคนมองออกว่ามันไม่ใช่แค่พี่สาวหวงน้องแน่ ๆ
ชีฟที่รู้ตัวว่าโดนคนทั้งร้านจ้อง ก็หันไปถามนักล่าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขา
"มีอะไร"
เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวมันยังไม่รู้เรื่องอะไร นักล่าทุกคนหันกลับไปฉลองกันอีกครั้ง โดยทำราวกับว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ได้เกิดขึ้น ส่วนชีฟเมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรก็หันไปกัดกินหมึกย่างอย่างเอร็ดอร่อยตามเดิม
ชายหนุ่มผมสีทองหน้าตาคมเข้ม เปิดประตูเข้ามาในห้องทรงสี่เหลี่ยม ที่ริมหน้าต่างด้านในสุดมีชายสูงวัยผมขาวกำลังนั่งรอเขาอยู่ ชายสูงวัยผายมือให้อีกฝ่ายนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
"นั่งสิเคิร์ก"
"ขอบคุณท่านเจ้าเมือง"
"ไม่ต้องเรียกกันเต็มยศขนาดนั้น"
"ตามท่านสั่ง คุณครูส ว่าแต่วันนี้เรียกผมมาคุณต้องการสิ่งใด"
"ไอ้สิ่งที่เธอจับมาได้ มันมีคุณค่าเป็นอย่างมาก ไม่ใช่แค่ในด้านวิทยาศาสตร์แต่ยังมีด้านอื่น ๆ อีกมากมาย ทางส่วนกลางเขาก็เลยอยากจะศึกษา และอยากให้ข้อมูลที่ได้เป็นความลับที่สุด"
ครูสดันเอกสารบนโต๊ะชุดหนึ่งไปทางเคิร์กแล้วพูดต่อว่า
"เนื่องจากช่วงนี้สงครามรุนแรงขึ้นทุกที เพราะฉะนั้นเพื่อความปลอดภัยของข้อมูลสูงสุด ทางนั้นจึงจะส่งนักวิทยาศาสตร์ที่ไว้ใจได้มา เพราะฉะนั้น ช่วยไปตรวจสอบและรับพวกเขามาทีนะ"
"ผมจะไม่ให้คุณผิดหวัง"
เคิร์กรับเอกสารแล้วกำลังจะเดินออกจากห้อง ก่อนจะถูกครูสเอ่ยทักไว้ก่อน
"อ้อ แล้วเด็กที่มีพลังแบบใหม่ละ"
"บริษัทคาเรร่าที่เป็นบริษัทขนาดเล็กเป็นคนดูแล ทางนั้นบอกว่าตนเองจะเป็นผู้ดูแลแต่เพียงผู้เดียว ไม่ขอให้ใครมาเกี่ยวข้อง หากยากได้ข้อมูลก็ให้ติดต่อพวกเขาเท่านั้น"
"ก็คงจะเป็นแบบนั้น ลาภก้อนโต้คงจะไม่ยอมแบ่งปันกันง่าย ๆ ขอบคุณมาก"
เคิร์กก้มหัวบอกลาก่อนจะเดินออกจากห้องไป
การที่โลกยุคใหม่ไร้กฎหมาย ก็ทำให้มีผู้คนพยายามสร้างมันขึ้นมาใหม่ แม้จะไม่ดีเท่าเดิม แต่อย่างน้อยก็พอที่จะปกป้องคนอ่อนแอได้ ทางเมืองจะมีนักล่าเป็นของตัวเองอยู่ส่วนหนึ่งเพื่อค่อยปกป้องผู้คนในเมือง และดูแลรักษาความสงบ แต่ด้วยเงินค่าจ้างที่น้อยกว่าการเป็นนักล่าตามองค์กรอิสระต่าง ๆ ก็ทำให้นักล่าที่มีนั้นเป็นนักล่าระดับกลาง ๆ ไม่ได้มีฝีมืออะไรมากนัก เพราะฉะนั้นการที่จะคบค้ากับองค์กรนักล่าใหญ่ ๆ เพื่อผลประโยชน์จึงเป็นเรื่องปกติ
เคิร์กเป็นหัวองค์กรนักล่าที่มีอิทธิพลมากในฝั่งเหนือ ส่วนฝั่งใต้ก็มีนักล่าที่ชื่อเซโน่ที่คอยคุมอยู่ เซโน่นั้นเป็นนักล่าหัวรุนแรง การที่ทางเมืองสามารถตีสนิทกับเคิร์กได้นั้นถือเป็นเรื่องดี เพราะจะเท่ากับว่าทางเมืองจะสามารถคานอำนาจของเซ่โน่ได้อย่างสมบูรณ์ และรักษาความสงบในเมืองไว้ได้


## ชีฟและอดีต

หลายเดือนต่อมา การแข่งขันเพื่อคัดเลือกนักล่ารุ่นเยาว์เข้าสู่องค์กรพีเนชั่นก็เริ่มขึ้น การแข่งขันนี้ได้รับการสนับสนุนจากทางเมือง เนื่องจากในเมืองมีครอบครัวและเด็กยากจนเป็นจำนวนมาก หากใครผ่านเกณฑ์ที่กำหนดไว้ ทางองค์กรพีเนชั่นจะรับเข้าไปฝึกเป็นนักล่าขององค์กร ซึ่งจะช่วยทำให้เด็กเหล่านั้นมีงานทำและช่วยครอบครัวของตัวเองในการหาเงินได้ ทางเมืองจึงลงทุนให้เงินสนับสนุนด้านเงินรางวัล เพื่อที่หากว่าเด็กคนนั้นไม่สนใจที่จะเข้าร่วมกับองค์หรือทางองค์กรไม่คัดเลือก เด็กเหล่านั้นก็จะมีเงินทุนในการไปตั้งหลักสำหรับดำเนินชีวิตต่อไป
การสนับสนุนของเมืองทำให้บริษัทผลิตอาวุธและชุดเกราะมากมายสนใจ แต่สิ่งที่พวกเขาสนใจไม่ใช่เงินรางวัล แต่เป็นยอดคนดู เนื่องจากการสนับสนุนของเมือง ทำให้การแข่งขันสามารถรับชมได้หลายช่องทาง แถมการแข่งขันครั้งนี้ยังอนุญาตให้ผู้เข้าแข่งใช้ชุดเกราะส่วนตัวได้ด้วย เนื่องจากทางองค์กรพีเนชั่นนั้นมีงบประมาณไม่เพียงพอที่จะจัดหาชุดเกราะให้กับผู้เข้าแข่งขันทุกคน จึงอนุญาตให้ผู้เข้าแข่งจัดหาชุดเกราะมาเองได้ ซึ่งด้วยเหตุผลข้อนี้ ก็ทำให้มีบริษัทผลิตชุดเกราะน้อยใหญ่มากมายร่วมเป็นผู้สนับสนุนในการแข่งขันครั้งนี้
สนามฟุตบอลขนาดใหญ่ถูกหารแบ่งเป็นแปดส่วนเนื่องด้วยจำนวนผู้สมัครที่มีเป็นจำนวนมาก โดยการแข่งขันจะแบ่งเป็นสามระดับ ระดับแรกนั้นเด็กทุกคนจะต้องสู้ตัวต่อตัวด้วยเสื้อผ้าธรรมดาที่ไม่มีการเสริมความสามารถใด ๆ เด็กหนุ่มสาวทั้งหลายจะต้องชนะให้ได้สองในสามของรอบการต่อสู้ ส่วนวิธีชนะคู่ต่อสู้มีอยู่สามวิธี คือ หนึ่งทำออกนอกสนาม สองทำให้สลบ และสามคู่ต่อสู้ขอยอมแพ้ด้วยตัวเอง โดยมีกฎอยู่ว่าห้ามทำร้ายคู่ต่อสู้จนถึงแก่ชีวิต
การคัดเลือกในระดับแรกใช้เวลาถึงสิบวันในการคัดเลือก เด็กหนุ่มเด็กสาวจำนวนมากต้องเข้าต่อสู้กันเองเพื่อให้ตัวเองผ่านเข้ารอบ เพราะเพียงแค่สามารถเข้าไปยังระดับที่สองได้ เขาหรือเธอก็จะมีสิทธิ์ได้เข้ารับการฝึกฝนให้เป็นนักล่าขององค์กรพีเนชั่น
ทุกวันจะมีเสียงเชียร์มากมายจากพ่อแม่ ผู้ปกครอง เพื่อนฝูงและผู้ที่ปลาบปลื้ม ในสนามที่แปดชีฟวัยสิบสี่ปีเดินเข้าไปในสนามพร้อมกับโบกมือให้เหล่าพี่สาวจากร้านอาหารที่ส่งเสียงเชียร์ให้เขา ชีฟโบกมือตอบกลับตามภาษาคนรู้จักโดยไม่คิดอะไร แต่คนบางคนที่คิด กำลังนั่งทำหน้าไม่สบอารมณ์อยู่ข้าง ๆ แม่ของชีฟ ซึ่งนั่นก็คือชิซูกะนั่นเอง
แคทเทอลีนที่นั่งอยู่สูงกว่าไปขั้นหนึ่งก้มลงมาถามเพื่อนสาว
"ชิซูกะ ไม่ส่งเสียงเชียร์ชีฟหน่อยเหรอ"
ชิซูกะเหลือบไปมองเหล่าสาว ๆ ที่มาจากร้านอาหาร ก่อนจะตอบ
"ไม่จำเป็นมั้ง"
"นี่รอบสุดท้ายของระดับหนึ่งแล้วนา"
ชิซูกะมองค้อนใส่เพื่อนสาว ก่อนจะหันกลับมาทำหน้านิ่งตามเดิม แคทเทอลีนที่โดนค้อนวงใหญ่ก็ได้แต่ยิ้มเจือน ๆ ก่อนจะกลับไปนั่งที่เดิม
ฮิกที่นั่งอยู่ไม่ไกลก็กำลังคุยกับคริสอย่างออกรสออกชาติเกี่ยวกับวิธีที่ชีฟใช้สู้
"คริส เดี๋ยวดูนะ เจ้าเด็กนั่นจะจับคู่ต่อสู้ทุ่มให้สลบเหมือนเดิม"
คริสเลิกคิ้ว ก่อนจะหันไปถามกลับ
"ทำไมคิดแบบนั้น"
"นายลืมอะไรไปหรือเปล่า"
คริสขมวดคิ้วแล้วมองหน้าฮิก ซึ่งฮิกก็ตอบคลายความสงสัย
"ก็พวกเราไม่เคยสอนเจ้าหนูนั่นสู้มือเปล่าเลยไงละ"
คริสชะงักกึกเมื่อนึกขึ้นได้ถึงความผิดพลาดของตัวเอง ก่อนจะนึกย้อนความไปถึงอดีต อดีตที่เขานั้นเจอชีฟเป็นครั้งแรก ชีฟเป็นเด็กยากจนเหมือนคนอื่น ๆ แต่สิ่งที่ชีฟไม่เหมือนคนอื่นคือความสามารถในการดิ้นรน ในขณะที่เด็กยากจนหลายคนเลือกที่จะอยู่ตามยถากรรม เป็นโจร หรือปล่อยให้ตัวเองตายเพราะความหิว แต่ชีฟ เจ้าเด็กคนนี้กับกัดฟันสู้และดิ้นรน
คริสมองเด็กเนื้อตัวมอมแมมคนหนึ่งที่เอาแต่เดินดูร้านอาหารที่ดูหรูหรา และจ้องอยู่อย่างนั้นสักพัก ก่อนจะไปร้านอื่นต่อ ตกเย็นเมื่อคริสออกไปซ้อมยิงปืนด้วยการจัดการกับพวกสัตว์ประหลาดตัวเล็ก ๆ ใกล้ ๆ เมืองที่จัดการง่าย เขาจะเห็นเด็กคนหนึ่งคอยแอบตามนักล่าคนอื่น ๆ แล้วนั่งรอให้นักล่าเหล่านั้นกลับไปจนหมด จากนั้นเด็กคนนี้ก็จะไปค้นศพของสัตว์ประหลาดที่นักล่าทิ้งเอาไว้ เพื่อหาดูว่ามีตัวไหนที่นักล่าเหล่านั้นลืมลูกผลึกทิ้งเอาไว้บ้าง ซึ่งด้วยสัตว์ประหลาดขนาดเล็กผลึกก็จะเล็กตามไปด้วย นักล่าหลายคนเลยมักจะไม่สนใจที่จะเก็บเอาผลึกเหล่านั้น แต่เด็กคนนี้กลับไปควานหามันแล้วเอามาสะสมไว้ ก่อนจะเอาไปขายแรกเอาเงิน
คริสที่ยืนกินขนมปังอยู่หน้าร้านขายขนมปังมองเด็กคนหนึ่งถือขนมปังถุงเล็กเดินผ่านหน้าไป ขนมปังในมือเด็กนั้นมีถุงเล็กมาก ซึ่งผู้ใหญ่ตัวโตแบบเขาคงไม่มีวันกินอิ่ม ป้าเจ้าของร้านที่อยู่ใกล้ ๆ เห็นคริสมองเด็กคนนั้นก็นึกอยากเล่าให้ฟัง
"เด็กจนจนคนอื่นที่เคยเจอ ไม่ขอแบ่งฟรีก็ขโมย แต่เด็กคนนี้จะหาเศษเงินมาขอแบ่งซื้อป้าเป็นประจำ เห็นเด็กมันดีป้าเลยตัดขนมปังที่พอดีกับเงินให้ ลูกหลานใครน้อ นิสัยดีจริง ๆ"
ขณะที่คริสกำลังฟังป้าร้านขายขนมปังเล่า เด็กน้อยก็ออกวิ่ง เมื่อมีเด็กโตกลุ่มหนึ่งวิ่งไล่ตาม คริสหันไปเรียกเพื่อน
"ฮิก มาด้วยกันหน่อย"
เด็กน้อยที่ถือขนมปังวิ่งจนสะดุดล้ม ก่อนจะตัดสินใจกอดขนมปังไว้ตรงกลางแล้วขดตัวเองไว้
เด็กโตที่วิ่งตามมาพยายามที่จะงัดเอาขนมปังไป แต่เด็กน้อยก็กอดไว้แน่นมาก สุดท้ายพวกเด็กโตก็ใช้วิธีลุมกระทืบแทน
ฮิกเดินเข้ามาด้านหลังก่อนจะเตะเด็กคนหนึ่งเข้าสุดแรง
"เฮ้ย ๆ ตัวแค่นี้ก็หัดปล้นคนอื่นเขาแล้วงั้นเหรอ"
ฮิกไล่กลุ่มเด็กโตให้หนีไป ก่อนจะนั่งยอง ๆ ดูเด็กน้อยที่เอาแต่ขดตัวไม่ยอมลุกขึ้น แต่เมื่อเห็นว่าไม่มีใครทำร้ายตัวเองแล้ว เด็กน้อยก็ลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะถอยหลังไปจนติดกำแพง แล้วเหลือบมองฮิกเป็นพัก ๆ โดยไม่พูดอะไร
คริสลงนั่งยอง ๆ ด้วยอีกคน ก่อนจะมองดูผมสีดำ ผิวที่ขาวเหลือง และนัยน์ตาสีน้ำตาลที่ดูหวาดกลัว
"หน้าตาแบบนี้มันคนเอเชียชัด ๆ ถึงว่าทำไมตัวเล็กจัง"
คริสยื่นขนมปังที่เหลือของตัวเองให้
"ชื่ออะไร"
เด็กน้อยมองขนมปังตรงหน้า ก่อนจะเอื้อมมือออกไปรับมาแล้วเอาใส่ถุงของตัวเอง จากนั้นก็ตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
"ชีฟ"
ด้วยความสงสารหรือความเอ็นดู คริสก็พาชีฟไปออกล่าด้วยบ่อยครั้ง โดยทุกครั้งจะให้ชีฟเป็นคนแบกกระเป๋า และทุกครั้งที่ออกล่า ฮิกก็จะมองชีฟอย่างไม่สบอารมณ์เล็กน้อย เมื่อชีฟนั้นสามารถแบกของได้น้อยมาก เพราะแค่ครึ่งกระเป๋าชีฟมันก็แบกไม่ไหวแล้ว วันแรก ๆ อาจจะพอว่าแต่หลาย ๆ ครั้งฮิกก็เริ่มทนไม่ไหว
ฮิกเพ่งพินิจมองชีฟ นี่ก็ผ่านมาครึ่งปีแล้ว แต่ชีฟมันยังดูผอมผอมกะหร่องอยู่เลย ทั้ง ๆ ที่ตอนมากับพวกเขา เจ้าหนูจะได้วิ่งตลอดเพื่อหนีสัตว์ประหลาดหรือวิ่งแบกของ ซึ่งจริง ๆ แล้วเด็กคนนี้ควรจะแข็งแรงขึ้นได้แล้ว
ด้วยความสงสัยฮิกจึงแอบตามชีฟในขณะที่ซื้อขนมปังกลับไปบ้าน ชีฟจะเอาขนมปังเข้าไปในห้อง แล้วออกมาทันที เมื่อฮิกลองแอบชำเลืองมองที่หน้าต่าง ก็พบว่ามีหญิงสาววัยกลางคนกำลังกินขนมปังที่ชีฟเอาไปให้ ส่วนตัวชีฟนั้นก็ออกไปขอซุปฟรีที่แทบจะไม่มีคุณค่าทางอาหารใด ๆ มากิน
หลายวันหลังจากนั้นก่อนที่จะออกล่า ฮิกก็ลงจากรถมาหาชีฟที่นั่งอยู่ด้านหลังพร้อมกับถือถุงบางอย่างมาด้วย ฮิกล้วงไข่ต้มที่ปอกเปลือกแล้วสองฟองในถุงออกมา ก่อนจะยื่นไปตรงหน้าชีฟ
"กิน"
ชีฟมองอย่างแปลกใจแล้วเอ่ยถาม
"มันคืออะไร"
"ไข่ต้ม กินซะ"
ชีฟรับไข่มากัดกิน ก่อนจะรู้สึกว่ามันอร่อยมาก จากนั้นชีฟก็รับฟองที่สองมา
"ผมเหลือเก็บไว้ให้แม่ได้มั้ย"
"ไม่! แกต้องกินให้หมด"
คริสมองฮิกตะคอกเด็กน้อยหลังรถอยู่เงียบ ๆ โดยไม่ทำอะไร ชีฟทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ แต่สุดท้ายก็โดนฮิกบังคับให้กินลูกที่สองเข้าไปจนได้
แล้วหลังจากนั้นฮิกจะทำแบบนี้ทุกครั้งที่เจอชีฟจนกระทั่ง
"เหวอ ช่วยด้วย"
ชีฟแบกกระเป๋าใบใหญ่มาพร้อมกับของเต็มกระเป๋า โดยที่ข้างหลังมีหมาป่าตัวใหญ่วิ่งตามมาด้วย คริสสาดกระสุนใส่หมาป่าเพื่อช่วยเหลือชีฟ ก่อนจะมองเจ้าหนูที่ยังตัวเล็กอยู่ แต่กล้ามเนื้อที่มีนั้นไม่เล็กแล้ว
ในขณะที่คริสกำลังนึกถึงอดีต ชีฟก็จับเด็กที่โตกว่าทุ่มลงพื้นดังปักอีกแล้ว ด้วยพละกำลังของชีฟก็ทำให้เด็กหนุ่มคนนั้นสลบไปในทันที
ฮิกตบเข่าอย่างได้ใจ
"นั่นเห็นมั้ย มันทุ่มอีกแล้ว"
เร็กซี่ชะโงกหน้าไปถามฮิกอย่างสนใจว่าทำไมชีฟถึงทำแบบนี้
"ทำไมเป็นแบบนั้นละ"
เป็นคริสที่หันมาตอบ พร้อมกับเอามือเกาหัวแกรก ๆ
"ก็ พวกเราไม่เคยสอนทักษะการต่อสู้มือเปล่าให้ชีฟเลยน่ะสิ"
เร็กซี่ถึงขั้นบางอ้อ ชีฟสู้ไม่เป็นนี่เอง แต่หาจังหวะจับคู่ต่อสู้ทุ่มจนสลบได้นี่ก็ถือว่าดีขนาดไหนแล้ว
ชีฟเมื่อชนะแล้วก็วิ่งออกจากสนามแล้วขึ้นมาบนอัศจรรย์คนดู ก่อนจะวิ่งมาหาแม่ของตน
"แม่ ผมชนะสามรอบเลย"
คุณนายเชสเตอร์เอามือลูบหัวลูกชายอย่างเอ็นดู
"เก่งจ้ะลูก"
แล้วชีฟก็หันไปหาชิซูกะที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แม่ของเขาก่อนจะยิ้มให้ แต่อีกฝ่ายกับไม่ยิ้มตอบซะงั้น แถมทำหน้านิ่งใส่ด้วย
เร็กซี่แอบกระซิบที่ข้างหูแคทเทอลีนเบา ๆ
"อุ้ย มีคนโดนงอนอีกแล้ว"
เมื่อเห็นชิซูกะไม่ยิ้มให้ชีฟก็ทำหน้าหงอย ก่อนจะหันกลับไปหาผู้เป็นแม่
"แม่ผมไปหาซื้ออะไรกินนะ"
พูดจบชีฟก็วิ่งไปยังทางออก
ด้านนอกสนามเต็มไปด้วยสินค้าและอาหารมากมาย ซึ่งมีทั้งของราคาถูกและของราคาแพงปะปนกันไป ชีฟเดินดูสิ่งเหล่านั้นด้วยความเพลิดเพลิน ด้วยเงินของชีฟในตอนนี้ เขาสามารถซื้อได้หลายอย่างเลย
ชีฟเดินไปสักพักก็ไปเห็นแผงขายสัตว์เลี้ยงขนาดเล็ก ซึ่งมันมีสัตว์น่ารัก ๆ อยู่มากมาย ชีฟหยุดจ้องมองดูเหล่าสัตว์ตัวเล็ก ก่อนจะไปสะดุดเข้ากับหนูตัวเล็กที่กำลังเคี้ยวเมล็ดทานตะวันจนแก้มตุ่ย ชีฟเงยหน้ามองป้ายที่เขียนว่าหนูแฮมเตอร์ แล้วหันไปมองเจ้าของร้านที่เป็นผู้หญิงสวมแว่นก่อนจะเอ่ยถามราคา
"หนูแฮมเตอร์ขายเท่าไหร่"
"ห้าหมื่นพ็อยจ้ะ"
ชีฟอ้าปากค้าง สัตว์ตัวเล็กนิดเดียวราคาแพงมาก แต่ด้วยขนสีขาวแซมสีส้มของมันก็ทำให้มันดูน่ารักจนชีฟอดใจไม่ไหว ก่อนจะยื่นบัตรของตัวเองให้เพื่อจ่ายตัง
เจ้าหนูน้อยเชื่องมาก ชีฟเอามาไว้บ่นไหล่ตัวเอง มันก็อยู่เฉย ๆ ไม่ไปไหน เมื่อซื้อเสร็จแม่ค้าก็แถมกรงและอาหารให้ด้วย หลังจากนั้นชีฟก็เดินไปซื้อของกินต่ออีกสักเล็กน้อย ก่อนจะกลับเข้าไปในสนาม
ชีฟเดินไปหาชิซูกะแล้วยื่นแขนไปตรงหน้าอีกฝ่าย จากนั้นก็แบมือให้ชิซูกะดู ซึ่งมันมีเจ้าหนูน้อยอยู่บนฝ่ามือของชีฟ ชีฟฉีกยิ้มแล้วเอ่ยถาม
"น่ารักมั้ย"
เจ้าหนูแฮมเตอร์เคี้ยวเมล็ดทานตะวันตุ่ย ๆ แล้วมองหน้าชิซูกะไปด้วย ส่วนชีฟก็เลียนแบบมันโดยการจ้องหน้าชิซูกะแล้วทำท่าเคี้ยวแก้มตุ่ยแบบเจ้าหนูน้อย
ชิซูกะหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น แล้วพยายามจะกั้นหัวเราะไว้ ซึ่งชีฟก็พยายามโยกตัวไปอยู่ตรงหน้าเพื่อทำให้คนตรงหน้าหัวเราะออกมาให้ได้ ซึ่งสุดท้ายชิซูกะก็ได้แต่ยอมแพ้และหลุดหัวเราะออกไป
เร็กซี่ยักคิ้วแล้วหันไปพูดกับแคทเทอลีนด้วยความอิจฉา
"หวงเธอทุกนาที เพราะเธอดีอย่างนี้นี่เอง"
การกระทำของชีฟไม่ได้แค่ทำให้ชิซูกะยิ้ม แต่สาว ๆ ที่อยู่แถวนั้นต่างก็พากันแอบอมยิ้มในความน่ารักของเด็กคนนี้
ชีฟที่เห็นว่าชิซูกะอารมณ์ดีแล้วก็เอาของกินออกมาจากถุงจากนั้นแบ่งให้แม่กับชิซูกะช่วยถือ แล้วกระโดดขึ้นไปนั่งแทรกกลางระหว่างชิซูกะกับแม่ของตน ก่อนจะพากันนั่งชมการต่อสู้คู่อื่น ๆ
การต่อสู้ดำเนินไปจนหมดวัน ผู้เข้ารอบในวันนี้มีเด็กสาวเป็นส่วนมาก เนื่องจากเด็กหนุ่มนั้นมีน้อย ด้วยเหล่าเด็กหนุ่มทั้งหลายหากหน่วยก้านดีก็มักจะถูกองค์กรใหญ่ ๆ คัดเอาตัวไปก่อนแล้ว และด้วยอีกเหตุผลหนึ่งคือมีวงนักร้องชายและหญิงชื่อดังในเมืองเข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้ด้วย นั่นเลยทำให้มีเด็กสาวเข้าร่วมมากเป็นพิเศษ
บนห้องพิเศษที่อยู่บนอัศจรรย์คนดู มีหญิงสาวแต่ตัวหรูหราคนหนึ่งกำลังมองจำนวนผู้ชนะอย่างไม่พอใจ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์
"ไอ้เด็กผู้ชายสมัยนี้มันไม่รักชาติรักบ้านเมืองกันแล้วรึไง ทุเรศสิ้นดี"
ชายหนุ่มในชุดพ่อบ้านเดินเข้ามายืนข้าง ๆ แล้วพูดปลอบใจ
"ไม่ต้องห่วงครับคุณหนู จะชายหรือหญิงก็เหมือนกัน ด้วยอาวุธและชุดเกราะที่มีประสิทธิภาพของเรา องค์กรพีเนชั่นจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าองค์กรนักล่าไหน ๆ แน่นอน"
หญิงสาวที่เห็นพ่อบ้านเดินเข้ามาใกล้ ก็ถามถึงบางสิ่ง
"พวกเด็ก ๆ ของฉันเป็นไงบ้าง"
"โปรดดูสิ่งนี้"
พ่อบ้านยื่นส่งแท็บเล็ตให้กับหญิงสาว
ในแท็บเล็ตมีข้อมูลของเด็กหนุ่มและเด็กสาวกลุ่มหนึ่งโชว์ขึ้นมา สามในสิบสองของเด็กทั้งหมดมีตัวอักษรสีเขียวขึ้นอยู่ข้าง ๆ ว่า 'Awake'
เด็กทั้งสิบสองคนนี้คือเหล่านักร้องชื่อดังที่เธอคัดสรรและได้ฝึกฝนมาเป็นอย่างดี ซึ่งแน่นอนว่าเด็กหนุ่มสาวเหล่านี้ ก็คือเป้าหมายและแรงบันดาลใจของเหล่าเด็กหนุ่มสาวทั้งหลายที่มาเข้าร่วมการแข่งขันคัดเลือกครั้งนี้นั่นเอง
ณ ห้องออกกำลังกายแห่งหนึ่ง ตัวห้องนั้นมีพื้นที่กว้างขวางและมีเครื่องออกกำลังกายหลายชนิด แต่กลับมีคนใช้งานอยู่เพียงแค่ไม่กี่สิบคนเท่านั้น เด็กหนุ่มชาวเอเชียหน้าตาดีสองคนกำลังวิ่งอยู่บนลู่วิ่ง พร้อมกับคุยกันไปด้วย
"ดาจอง นายคิดว่าจะมีเด็กวัยรุ่นแบบไหนมาเข้าองค์กรของเราบ้าง"
เจ้าของชื่อเอ่ยตอบ
"ไม่รู้เหมือนกัน แต่จะแบบไหนก็ช่างยังไงเราก็จะฝึกให้พวกเขาเป็นทหารที่แข็งแกร่งให้ได้"
"ทหารเหรอ ทำไมนายยึดติดกับคำนี้จัง ยุคนี้เขาเรียกว่านักล่ากันหมดแล้ว"
"ใช้คำว่าทหารน่ะดีแล้ว เพราะพวกนักล่ามันหิวเงินและเห็นแก่ตัว ส่วนทหาร พวกเรารบเพื่อปกป้องชาติบ้านเมือง และเพื่อปกป้องคนที่อ่อนแอ โดยไม่สนใจว่าพวกเขาจะจนหรือรวย"
"อย่าบอกนะนายยังไม่ลืมเรื่องในวันนั้นอีก"
เมื่อคุยถึงตรงนี้ ดาจองก็หวนนึกถึงอดีต อดีตอันแสนขมขื่นที่เขาไม่มีวันลืม
ห้าปีก่อนเด็กน้อยคนหนึ่งออกวิ่งไปทั่วเมือง เพื่อหอบเอาเศษเงินเพียงน้อยนิดไปจ้างวานนักล่า เมื่อเห็นนักล่ากลุ่มหนึ่งเด็กน้อยก็วิ่งเข้าไปหาทันที
"พวกคุณเป็นนักล่าใช่มั้ย"
เหล่านักล่าเจ็ดคนหันกลับมามองเด็กน้อย
"ใช่ มีอะไรไอ้หนู"
"ช่วยพ่อผมด้วย พ่อผมเป็นนักล่า เขาถูกพวกสัตว์ประหลาดล้อมเอาไว้ที่ตึกร้างทางทิศใต้"
"ไม่เอาด้วยหลอก ตอนนี้ทิศใต้มีสัตว์อสูรบุก สัตว์ประหลาดเยอะขนาดนั้นระดับพวกเราฝ่าไปไม่ไหวหลอก ว่าแต่ทำไมพ่อของเธอถึงโดนล้อมได้ แถวนั้นมีนักล่าอยู่ตั้งมากมาย"
"ผมไม่รู้ แต่พวกคุณช่วยพ่อของผมได้มั้ย ผมมีเงินนะ" เด็กน้อยอ้อนวอนทั้งน้ำตา พร้อมกับยื่นถุงเงินที่เขาเก็บสะสมเอาไว้
นักล่ามองถุงเงินที่มีแต่เศษเหรียญ ก่อนจะปฏิเสธอีกครั้ง
"เงินแค่นี้เนี่ยนะ พวกเราไม่เอาด้วยหลอก ตายขึ้นมายังไงก็ไม่คุ้ม"
เหล่านักล่าพากันหันหลังกลับเดินหนีไปทางอื่น แต่เด็กน้อยก็พยายามจะตามตื๊อพวกเขาให้ได้ เด็กน้อยวิ่งไปกอดขานักล่าคนหนึ่ง
"ได้โปรดเถอะ ช่วยพ่อผมด้วย"
นักล่าคนนั้นใช้มือแกะเด็กน้อยออก แล้วเหวี่ยงให้ไปไกล ๆ
"ไปหากลุ่มอื่นนู่นไป"
เด็กน้อยที่โดนเหวี่ยงกระแทกพื้นได้แต่นอนมองเหล่านักล่าเดินจากไป และเมื่อเขาลุกขึ้นมาได้ เขาก็พยายามจะไปขอร้องนักล่ากลุ่มอื่น แต่ก็ไม่มีนักล่ากลุ่มไหนยอมช่วยเขาเลย ภาพอดีตอันเลวร้ายได้ผลักดันให้เด็กหนุ่มเติบโตมาอย่างแข็งแกร่ง ดาจองจ้องมองไปข้างหน้าแล้วพูด
"ฉันจะเป็นทหารที่แข็งแกร่ง ฉันจะช่วยเหลือทุกคนที่อ่อนแอ และฉันจะไม่ทอดทิ้งใครเด็ดขาด"


## การต่อสู้ของเด็กหนุ่มและเด็กสาว

หลังจากเห็นวิธีการต่อสู้ของชีฟที่ไร้ซึ่งทักษะ คาเร็นจึงให้ครูฝึกนักล่าจากบริษัทของตนมาดำเนินการฝึกทักษะการต่อสู้ให้ การแข่งขันในระดับที่สองทิ้งช่วงให้ผู้เข้ารอบได้พักเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ แม้จะดูเหมือนนาน แต่ระยะเวลาเจ็ดวันชีฟไม่มีทางเก่งขึ้นได้แน่ คาเร็นมองเด็กหนุ่มตรงหน้าเธอด้วยความเหนื่อยใจเล็กน้อย เพราะระดับสองก็ยังคงให้สู้มือเปล่าเช่นเคย
ในขณะที่กำลังฝึกฝนกันอยู่ ครูฝึกสาวก็ทิ้งให้ชีฟสู้กับนักล่าสาวคนอื่น ๆ โดยจะมีนักล่าสาวสี่คนยืนล้อมชีฟเอาไว้ และให้ผลัดกันโจมตี ส่วนครูฝึกนั้นก็เดินกลับมารายงานผลให้คาเร็น
"การฝึกเป็นไปได้ด้วยดี"
คาเร็นเลิกคิ้วอย่างแปลกใจในคำตอบที่ได้ยิน เพราะนี่พึ่งจะฝึกกันได้สี่วันเท่านั้น เธอมองหัวหน้าครูฝึกแล้วถาม
"ทำไมถึงคิดแบบนั้น"
"แม้จะยังไม่รู้ทักษะการต่อสู้ใด ๆ แต่การตอบสนองของชีฟนั้นเร็วมาก และร่างกายก็แข็งแกร่งกว่าเด็กในวัยเดียวกันอยู่มากโข แถมยังความสามารถในการคิดวิเคราะห์ที่รวดเร็ว เด็กธรรมดาสู้ชีฟไม่ได้แน่นอน"
เมื่อได้ฟังรายงานคาเร็นก็รู้สึกสบายใจ คราวนี้ผลงานของเธอจะได้โฆษณาไปทั่วเมืองแบบฟรี ๆ
และก็เป็นจริงอย่างที่หัวหน้าครูฝึกพูด เมื่อชีฟสามารถหลอกล่อให้นักล่าสาวคนหนึ่งชกพลาดไปโดนอีกคนหนึ่งได้ ก่อนที่ตัวเองจะอ้อมไปด้านหลังนักล่าสาวที่เป็นคนชก แล้วผลักให้ชนกันเองจนล้มไปทั้งคู่
และแล้วก็ถึงวันแข่ง ชีฟเดินเข้าไปในสนามพร้อมกับเสียงเชียร์จากสาว ๆ นุ่งน้อยห่มน้อยเช่นเคย เมื่อชีฟโบกมือให้ หญิงสาวคนหนึ่งก็ตะโกน
"สู้เขานะจ๊ะ ถ้าชนะเดี๋ยวคืนนี้พี่ให้นอนกอดทั้งคืนเลย"
และแน่นอนเสียงตะโกนเชียร์นี้ก็ทำให้ชิซูกะแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนแคทเทอลีนและเร็กซี่ที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ได้แต่ยิ้มเจือน ๆ แล้วทำตัวให้เคยชินกับพฤติกรรมขี้หึงง่ายของเพื่อนสาวเธอ
แต่เมื่อคู่แข่งของชีฟเดินเข้ามาในสนาม เสียงเชียร์ก็ดังกระหึ่มกว่าเดิม ซึ่งเสียงเชียร์คราวนี้มาจากเด็กสาววัยรุ่นทั้งหลาย ด้วยคู่แข่งของชีฟในวันนี้คือนักร้องบนโลกออนไลน์ที่มีชื่อเสียงโด่งดัง
"สู้เขานะแดอุนจัดการขวัญใจพวกคุณป้าให้ร่วงเลย"
วันนี้คงจะไม่ได้มีแต่ชิซูกะที่ปล่อยรังสีอำมหิตออกมาเสียแล้ว แต่เหล่าสาว ๆ นุ่งน้อยห่มน้อยทั้งหลาย ก็พากันจ้องมองไปทางกลุ่มเด็กสาวแล้วแผ่รังสีอำมหิตออกไปพร้อมกับตะโกนว่า
"จัดการมันเลยชีฟ อัดไอ้เจ้าขวัญใจเด็กกะโปโลให้เละเลย"
คราวนี้เป็นทีของเหล่าเด็กสาวที่หันกลับมามองบ้าง ก่อนศึกแห่งการตะโกนเชียร์ของสาวเล็กและสาวใหญ่จะเริ่มขึ้น
เมื่อกรรมการประกาศเริ่มการต่อสู้ เสียงเชียร์ก็พากันเงียบลง เด็กหนุ่มทั้งสองก็ยืนจ้องหน้ากันสักพัก แดอุนกำมือสองข้างแล้วยกขึ้นเพื่อตั้งการ์ด ขาสองข้างแยกจากกันพอประมาณจากนั้นก็เขย่งเท้าเล็กน้อยแล้วโยกตัวขึ้นลงเบา ๆ
คาเร็นที่นั่งดูอยู่ข้างสนามเอ่ยถามครูฝึกนักล่าของเธอ
"เด็กเกาหลีนั่นทำอะไร"
"นั่นเรียกเทควันโด เป็นศิลปะการต่อสู้ของอดีตประเทศเกาหลี"
การเขย่งเท้าแล้วโยกตัวขึ้นลงเบา ๆ มันคือการเตรียมพร้อมสำหรับการเคลื่อนไหวที่รวดเร็ว ซึ่งเป็นพื้นฐานของศิลปะการต่อสู้ที่เรียกว่าเทควันโด
ชีฟมองคู่ต่อสู้ ก่อนจะตั้งการ์ดขึ้นโดยกำมือไว้หลวม ๆ ตามที่ครูฝึกสอนมา จากนั้นชีฟก็ค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้อีกฝ่าย
เมื่อเข้าระยะเท้า แดอุนก็เหวี่ยงขาขวาที่อยู่ด้านหลังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว โดยมีเป้าหมายไปที่ใบหน้าของชีฟ ชีฟเอนศีรษะไปด้านหลังหลบได้อย่างฉิวเฉียด แต่การโจมตีไม่ได้มีจังหวะเดียว เทควันโดนั้นเป็นการใช้เท้าเพื่อโจมตีต่อเนื่อง เมื่อเท้าขวาพลาด เท้าซ้ายก็ตามมาอย่างรวดเร็วทั้ง ๆ ที่เท้าขวายังไม่สัมผัสกับพื้นด้วยซ้ำ ชีฟเก้าถอยหลังและยังคงเอนศีรษะหลบได้เช่นเคย เมื่อเท้าทั้งสองข้างสัมผัสพื้น แดอุนก็ย่อเข่าลงเล็กน้อยก่อนจะกระโดดหมุนตัวเตะสุดแรง ฝ่าเท้าขวาเหวี่ยงใส่มือขวาของชีฟที่ยกมากันใบหน้าเอาไว้อย่างแรง เสียงเนื้อสัมผัสกันดังลั่นไปทั่วสนาม
ชีฟนั้นไม่ปล่อยให้ตัวเองเจ็บตัวฟรี มือขวาคว้าข้อเท้าของอีกฝ่ายไว้อย่างรวดเร็วก่อนจะใช้ขาซ้ายเตะขาซ้ายอีกฝ่ายที่กำลังจะสัมผัสพื้นให้เหวี่ยงกลับขึ้นไปในอากาศ จนอีกฝ่ายเสียสมดุลแล้วล่วงหลังกระแทกกับพื้นดังปัก
แดอุนรีบลุกขึ้นด้วยกลัวว่าชีฟจะตามมาซ้ำ แต่ชีฟนั้นเพียงแค่ยืนรอ แดอุนตั้งการ์ดอีกครั้ง ก่อนจะค่อย ๆ เป็นฝ่ายเขยิบเข้าไปใกล้ชีฟแทน แดอุนเหวี่ยงเท้าขวาใส่ชีฟอีกรอบ แต่คราวนี้เล็งไปที่ลำตัว ชีฟเขยิบหลบถอยหลัง และใช้มือสองข้างจับข้อเท้าของแดอุนไว้ ซึ่งเป็นสิ่งที่แดอุนกะไว้อยู่แล้ว แดอุนใช้การจับของชีฟเป็นฐานในการหมุนตัวเหวี่ยงเท้าซ้ายขึ้นมา ฝ่าเท้าซ้ายฟาดใส่ใบหน้าชีฟอย่างจังจนหน้าสะบัด แต่มีสิ่งหนึ่งที่แดอุนคาดไม่ถึง นั่นคือแรงจับของชีฟ แม้จะโดนเตะเต็มแรง แต่ชีฟก็ไม่ยอมปล่อยเท้าขวาของแดอุ่นแถมยังจับแน่นกว่าเดิม นั่นทำให้การหมุนตัวเตะของแดอุน เป็นการหักกระดูกข้อเท้าของตัวเองไปด้วยในตัว แถมการเซถอยหลังไปของชีฟ ยังดึงให้แดอุนเสียหลักล่วงหน้าฟาดพื้นเข้าเต็มเต็ม
กรรมการรีบเข้ามาดูทั้งสองคนทันที ชีฟลุกขึ้นมายืนตามปกติ ส่วนแดอุนนั้นได้แต่นอนจับข้อเท้าอย่างเจ็บปวด กรรมการเข้าไปสอบถามอาการของแดอุนว่าสู่ต่อได้หรือไม่ ซึ่งแดอุนก็ยืนยันว่าจะสู้ต่อ จากนั้นเพียงแค่กรรมการถอยออกไป ชีฟก็อาศัยความได้เปรียบอย่างสูงเดินเข้าไปเตะเข้าเบ้าหน้าของอีกฝ่ายที่ยืนขากะเผลกให้สลบในดอกเดียว เป็นอันจบการแข่งขันในรอบแรกของชีฟ
ชีฟนั่งพักกินขนมดื่มน้ำได้หนึ่งชั่วโมงก็ต้องเข้าสู่สนามเพื่อเริ่มการต่อสู้รอบที่สอง คราวนี้คู่ต่อสู้ของชีฟคือเด็กสาวหน้าตาดี การแข่งขันคัดเลือกนี้ไม่ได้แยกชายหญิง แต่แค่พยายามจับคู่ให้ดูเหมาะสมเท่านั้นจึงไม่ค่อยจะได้เห็นชายหญิงได้สู้กันมากนัก นอกจากจะหมดคู่จริง ๆ
เด็กสาวผมทองชาวยุโรปถอดเสื้อวอมแขนยาวของตัวเองออกจนเหลือแต่เสื้อกล้ามสีขาว ซึ่งมันได้เผยความเซ็กซี่ของเธอออกมาเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะในยุคที่มีวัฒนธรรมการไม่สวมใส่ชุดชั้นในบวกกับหน้าอกอันใหญ่โตของเธอ นั่นทำให้เหล่าสาวใหญ่ที่เชียร์ฝั่งชีฟพากันมองอย่างไม่พอใจเป็นการใหญ่ ซึ่งการทำแบบนี้ของอีกฝ่ายไม่ได้พึ่งเกิดขึ้นในรอบนี้ ในรอบก่อนที่เธอเจอคู่ต่อสู้ที่เป็นผู้ชาย เธอก็ทำแบบนี้เช่นกัน ซึ่งเหตุผลที่ทำก็เพื่อรบกวนสมาธิในการต่อสู้ของอีกฝ่าย
เมื่อกรรมการประกาศเริ่มการต่อสู้ เด็กสาวก็ตั้งการ์ดและค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ชีฟหน้าอกของเธอขยับขึ้นลงทุกครั้งที่เธอขยับตัว เมื่อเข้าระยะหมัดเด็กสาวก็เหวี่ยงหมัดขวาใส่ชีฟอย่างรวดเร็ว
ชีฟถอยหลังหลบทันที เมื่อพ้นระยะหมัดเด็กสาวก็เหวี่ยงเท้าขวาขึ้นมาแทน ขายาว ๆ ของเธอพุ่งตรงไปยังใบหน้าของชีฟ
ชีฟจับขาของอีกฝ่ายเอาไว้แล้วยกขาขวาของตัวเองถีบเข้าไปตรงกลางหว่างขาของอีกฝ่ายอย่างแรงจนอีกฝ่ายล้มหลังกระแทกพื้น
ผู้ชมต่างพากันอึ้ง โดยเฉพาะสาว ๆ ที่พากันเอามือกุมท้อง ชีฟมองเด็กสาวที่ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วโดยมีอาการจุกเพียงเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองครูฝึกสาวที่นั่งดูอยู่ข้าง ๆ คาเร็น
ครูฝึกสาวที่เห็นสายตาเชิงคำถามของชีฟก็เอามือตบหน้าตัวเองดังแป๊ะ เพราะวิธีนี้เธอสอนชีฟเอาไว้โดยลืมบอกไปว่ามันใช้ได้ผลเฉพาะกับผู้ชายด้วยกัน ซึ่งการที่ชีฟหันมามองเธอนั้น มันก็คือการถามว่า ทำไมไม่เห็นได้ผลตามที่เธอสอนเลย ครูฝึกสาวหันมาพูดกับคาเร็นด้วยน้ำเสียงเซ็ง ๆ
"คุณคาเร็น ฉันขออนุญาตสอนเรื่องเพศศึกษาให้กับเด็กคนนี้ด้วยจะได้มั้ย"
คาเร็นและคนอื่น ๆ ที่อยู่โดยรอบก็พากันพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
ชีฟหันกลับมาสนใจคู่ต่อสู้เหมือนเดิม และการที่ชีฟยังไม่ตื่นรู้เรื่องเพศเหมือนจะกลายเป็นข้อดีในรอบนี้ไปเลย เมื่อหน้าอกอันใหญ่โตที่เด้งขึ้นเด้งลงนั้นมันไม่มีผลอะไรกับชีฟเลยแม้แต่น้อย
เด็กสาวระวังตัวมากขึ้นหลังจากที่โดนเตะหว่างขาในครั้งแรก คราวนี้เด็กสาวไม่ยอมเป็นฝ่ายบุก แต่กลับรอให้ชีฟเข้าไปหาแทน ซึ่งชีฟก็ไม่ได้คิดแต่ที่จะรับฝ่ายเดียว ชีฟถอยหลังไปสองสามก้าว ก่อนจะวิ่งเข้าใส่เด็กสาวแล้วสไลด์ไปกับพื้นหญ้าเพื่อถีบข้อเท้าของอีกฝ่าย เด็กสาวกระโดดหลบไปทางขวาอย่างง่ายดาย แต่ในจังหวะที่เด็กสาวลอยตัว ชีฟก็คว้าข้อเท้าซ้ายของเด็กสาวเอาไว้ก่อนจะอาศัยแรงส่งจากการสไลด์กระชากให้เด็กสาวเสียหลักหน้าทิ่มลงกับพื้น
พื้นดินที่มีหญ้าเพียงน้อยนิด ก็ทำให้หน้าอกอันใหญ่โตและใบหน้าอันงดงามประทับลงบนพื้นดินอย่างสวยงาม และชีฟยังไม่หยุดแค่นั้น ชีฟรีบลุกขึ้นฉวยจังหวะที่อีกฝ่ายยังนอนแนบพื้นจับข้อเท้าทั้งสองข้าง แล้วออกแรงเหวี่ยงอีกฝ่ายให้กระเด็นออกไปนอกสนาม แต่เหมือนเด็กสาวโชคจะยังดีที่เธอเพียงแค่มาหยุดอยู่ตรงขอบเส้นของสนามเท่านั้น แต่โชคดีของเด็กสาวก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อเธอกำลังพยายามจะลุกขึ้น ชีฟก็วิ่งเข้ามากระโดดถีบขาคู่จนเธอออกนอกสนามในที่สุด
การชนะสองรอบนั้นก็เท่ากับว่าสามารถเข้าไปสู่ระดับที่สามได้แล้ว ซึ่งโดยปกติเด็กคนไหนที่ชนะได้ครบสองรอบก็จะมีคนจากบริษัทผลิตชุดเกราะมากมายพากันมารุมล้อมเพื่อนำเสนอชุดเกราะของพวกเขา แต่ชีฟนั้นไม่มีใครสนใจเลยแม้แต่น้อย ด้วยเสื้อของชีฟนั้นด้านหน้ามีโลโก้ของบริษัทคาเรร่าประดับอยู่บนเสื้อจนเห็นได้อย่างชัดเจน และด้านหลังก็มีโลโก้ของร้านอาวุธของเอ็ดดี้อยู่ด้วย สิ่งนี้จึงเป็นการบอกกลาย ๆ ว่าชีฟนั้นมีบริษัทอื่นจองตัวไว้เรียบร้อยแล้ว
ในเช้านี้ชีฟได้สู้เพียงแค่สองรอบ และรอบสองของชีฟก็จบในตอนสิบโมงพอดี นั่นทำให้ชีฟมีเวลาอีกมากในการพักผ่อน
พอเข้าช่วงบ่าย ชีฟก็ได้สู้เป็นคู่แรก คู่ต่อสู้ของชีฟในช่วงบ่ายนั้นชื่อฟางหลง เมื่อกรรมการประกาศเริ่มการต่อสู้ ฟางหลงก็เข้าประชิดตัวชีฟอย่างรวดเร็วก่อนจะรัวหมัดใส่จนชีฟต้องรีบยกการ์ดขึ้นมากันไว้ หมัดของฟางหลงนั้นแม้จะแรงไม่มากแต่ก็เร็วจนน่าเหลือเชื่อ เมื่อฟางหลงหยุดรัวหมัด ชีฟก็พยายามถอยห่างออกมา แต่ฟางหลงไม่ปล่อยชีฟไปง่าย ๆ ไม่ว่าชีฟจะถอยหลบไปไหน ฟางหลงก็จะตามประชิดเข้ามาติด ๆ นั่นทำให้ชีฟไม่มีโอกาสตั้งหลักเลยแม้แต่น้อย ฟางหลงหาจังหวะรัวหมัดใส่ชีฟเรื่อย ๆ มีทั้งแบบรัวยาวและรัวสั้น สับไปสับมาให้ชีฟเดาทางไม่ออก
แต่ละหมัดของฟางหลงเปลี่ยนตำแหน่งไปเรื่อย ๆ เพื่อหาช่องโหว่ง แต่ชีฟก็เปลี่ยนตำแหน่งการ์ดตามทุกครั้ง ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายโจมตีเขาได้โดยตรง การไล่ตามของฟางหลงนั้นน่ากลัวมากเพราะสามารถตามติดชีฟได้ตลอด แต่เมื่อไล่ตามมาได้สักพัก ฟางหลงก็ผ่อนแรงลงแล้วเป็นฝ่ายถอยออกไป พอชีฟผ่อนการ์ดลงฟางหลงที่รอจังหวะอยู่แล้วก็กระโดดหมุนตัวถีบใส่กลางหน้าอกของชีฟเต็มแรงจนชีฟกระเด็นและหงายหลังล้มไปกับพื้น
ฟางหลงยืนรอให้ชีฟลุกขึ้น ก่อนจะหงายมือแล้วกวักเรียกชีฟให้เข้าไปหา ชีฟมีน้ำโหเล็กน้อยก่อนจะวิ่งชาร์ตเข้าใส่ แล้วสไลด์ไปกับพื้นอีกครั้ง ฟางหลงกระโดดสูงตีลังกาหลังอย่างสวยงามนั่นทำให้ชีฟไม่สามารถที่จะใช้มุกเดิมได้ แถมตอนขาฟางหลงเหวี่ยงลงมา หลังเท้าของฟางหลงยังหวดใส่หน้าชีฟเต็ม ๆ ฟางหลงมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม และยืนรอให้ชีฟลุกขึ้นอีกครั้ง
ชีฟลุกขึ้นมาอย่างเจ็บใจ ก่อนจะเดินเข้าหาฟางหลงอย่างช้า ๆ ฟางหลงที่เห็นว่าชีฟมีท่าทางแปลก ๆ ก็ระวังตัวมากขึ้น ทั้งสองจ้องหน้ากันอยู่พักหนึ่งก่อนที่ชีฟพยายามคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายด้วยมือขวา ฟางหลงถอยหลังแล้วปัดมือชีฟออกไป ก่อนจะกระโดดถีบขาคู่ ชีฟคว้าข้อเท้าทั้งสองข้างของฟางหลงไว้ทันทีที่เท้าสัมผัสตัว ด้วยแรงถีบชีฟกับฟางหลงล้มไปด้วยกัน
ชีฟที่ล็อกข้อเท้าฟางหลงไว้ได้ ก็ใช้เท้าขวาของตัวเองถีบอัดไปที่หว่างขาของอีกฝ่ายทันที ฟางหลงรีบเอามือสองข้างมาสกัดเท้าของชีฟไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะยิ้มแล้วยักคิ้วอย่างยียวนชีฟโมโหหนักปล่อยขาซ้ายฟางหลงไปก่อนจะกอดขาขวาไว้แน่แล้วพลิกตัวกลิ้งไปกับพื้น คล้ายกับวิธีการที่จระเข้กำลังฉีกกระชากเหยื่อ ฟางหลงที่ไม่ทันตั้งตัวกับท่าโจมตีแปลก ๆ ก็ต้องรีบกลิ้งตามเพื่อป้องกันขาโดนหัก ชีฟอาศัยจังหวะที่ตัวเองเป็นผู้นำในการกลิ้งสปริงตัวลุกขึ้นแล้วลากอีกฝ่ายไปกับพื้นในสภาพคว่ำหน้า เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายตั้งหลักได้ จากนั้นชีฟก็กระโดดทิ้งศอกใส่กลางหลังของฟางหลงเต็มแรงแล้วตามต่อด้วยการรัดคอของฟางหลงเอาไว้ แค่ครู่เดียวที่ขาดอากาศหายใจ ฟางหลงก็เอามือตีพื้นก่อนจะตะโกนว่ายอมแพ้
ชีฟและฟางหลงลุกขึ้นยืนมามองหน้ากัน ฟางหลงยื่นมือขวามาข้างหน้าแล้วยิ้มให้ ความโกรธของชีฟหายไปจนหมด ก่อนจะยื่นมือขวาของตัวเองไปจับมือกับอีกฝ่าย
เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องด้วยความชื่นชมดังไปทั่วสนาม ชีฟมองฟางหลงที่ทั้งตัวมีแต่ฝุ่นดินและหญ้า ซึ่งชีฟก็ไม่ต่างกัน ทั้งสองยิ้มให้กันและหัวเราะออกมา


## พ่ายแพ้ คุ้มค่า

สองอาทิตย์ต่อมาวันที่คาเร็นรอคอยก็มาถึง การต่อสู้ในรอบของชีฟจะเริ่มขึ้นในเวลาสิบโมงเช้า คาเร็นจึงต้องรีบพาชีฟไปตรวจสอบสภาพชุดเกราะตั้งแต่แปดโมง
ในระยะเวลาหลายเดือนมานี้ชีฟชินกับการใช้ชุดเกราะใหม่ของเขาแล้ว ชีฟสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างเหลือเชื่อยามเมื่อใส่ชุดเกราะ ไม่มีตึกไหนที่เขาปีนขึ้นไปและลงไม่ได้ ไม่มีดาดฟ้าที่ไหนที่เขาไปไม่ถึง
การตรวจสอบสภาพร่างกายและชุดเกราะดำเนินจนเสร็จเรียบร้อยในเวลาเก้าโมง ชีฟก็ขอตัวออกจากห้องแล็บเพื่อมุ่งหน้าไปยังสนามแข่ง ทิ้งให้คาเร็นจ้องมองจอแสดงผลอยู่คนเดียวในห้อง
ผลที่ได้จากชีฟกับผลที่ได้จากนักล่าสาวในสังกัดของเธอคนหนึ่งนั้นต่างกันมาก ทั้ง ๆ ที่ใส่ชุดเกราะแบบเดียวกัน แต่ชีฟสามารถกระโดดสูงได้เท่ากับตึกสองชั้น และร่วงจากชั้นห้าโดยที่มีอาการจุกเพียงเล็กน้อย ส่วนนักล่าของคาเร็นนั้นกลับกระโดดได้เพียงแค่ชั้นเดียว ระยะปลอดภัยที่จะร่วงจากที่สูงก็เพียงแค่สามชั้น ซึ่งต่างจากชีฟเป็นอย่างมาก
คาเร็นนำข้อมูลของชุดเกราะมาเปรียบเทียบกัน ก่อนจะเฝ้าสังเกตอยู่พักหนึ่ง ข้อมูลที่ไหลผ่านหน้าจอไปเรื่อย ๆ นั้นเริ่มมีความแตกต่างกันเล็กน้อย คาเร็นยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนติดจอโน๊ตบุ๊ค สิ่งที่ต่างกันคือพลังงานของชุดเกราะ ชุดเกราะของชีฟในตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาหลายเดือนนั้น กินพลังงานน้อยมาก แต่ในขณะที่ชุดเกราะของนักล่าสาวกับกินพลังงานมากกว่าทั้ง ๆ ที่ทดสอบใช้ได้แค่เดือนเดียว สิ่งนี้เป็นสิ่งที่คาเร็นไม่เคยได้สังเกตมาก่อน เพราะผู้มีพลังจิตจะมีกระแสไฟฟ้าสถิตอยู่ในร่างกายในปริมาณที่มากพอจะจ่ายพลังงานให้ชุดเกราะได้เหลือเฟือ นั่นทำให้ชีฟไม่จำเป็นต้องกลับมาเติมพลังงานที่ฐาน ส่วนนักล่าสาวของเธอที่ไม่มีพลังจิตนั้น ต้องคอยกลับมาเติมพลังเสมอเมื่อพลังงานใกล้หมด
คาเร็นรีบพิมพ์คำสั่งขอดูสัดส่วนการใช้พลังงานในแต่ละระบบทันที ก่อนที่หน้าจอจะแสดงให้เห็นว่า เกราะของชีฟ ไม่เคยจ่ายพลังงานให้กับระบบอื่นเลยนอกจากระบบการกระตุ้นสัมผัสที่หก แต่ที่ผ่านมาชีฟกระโดดสูงได้เป็นว่าเล่น ปีนไต่ตึกแล้วกระโดดลงมาได้อย่างสนุกสนาน ทั้ง ๆ ที่ระบบเหล่านั้นไม่มีการเปิดใช้งานด้วยซ้ำ คาเร็นเอนเก้าอี้เงยหน้ามองเพดาน แล้วเผยรอยยิ้ม
"มันช่างน่าสนใจ เจ้าหนูคนนี้ช่างน่าสนใจจริง"
ก่อนถึงเวลาสิบโมงเพียงแค่สิบนาที คาเร็นก็รีบมาที่สนามแข่งและเข้าไปหาชีฟที่กำลังนั่งยืดเส้นยืดสายอยู่ข้าง ๆ สนาม คาเร็นนำโน๊ตบุ๊คออกมา ก่อนจะเริ่มทำการตั้งค่าเพิ่มเติมบางอย่าง ชีฟมองคาเร็นอย่างสงสัยแล้วเอ่ยถาม
"มีอะไรหรือเปล่า หรือเกราะของผมมีปัญหา"
คาเร็นเงยหน้ายิ้มให้แล้วตอบ
"ไม่ พอดีฉันแค่จะใส่ระบบที่สามารถตรวจสอบข้อมูลได้ละเอียดกว่าเดิม ไม่ว่ากันนะ"
ชีฟยิ้มให้
"ได้"
เมื่อคาเร็นตั้งค่าระบบเสร็จ ก็ถึงเวลาการต่อสู้ของชีฟพอดี ชีฟเดินเข้าไปในสนามแข่งขนาดใหญ่ที่มีขนาดเท่ากับสนามฟุตบอล สนามแปดสนามถูกยุบรวมกันเป็นสนามเดียว เพื่อให้เหล่าเด็กหนุ่มและเด็กสาวทั้งหลายได้โชว์ประสิทธิภาพในการต่อสู้ออกมาให้มากที่สุด
วันนี้เป็นการแข่งขันของระดับสุดท้าย ซึ่งในระดับนี้จะเป็นการคัดสรรผู้ที่จะได้เป็นผู้บังคับบัญชากองรบแห่งองค์กรพีเนชั่นโดยมีทั้งหมดสี่ตำแหน่งนั่นคือ ผู้บังคับบัญชาทิศเหนือ ผู้บังคับบัญชาทิศใต้ ผู้บังคับบัญชาทิศตะวันออก และสุดท้ายผู้บังคับบัญชาทิศตะวันตก โดยผู้ที่ผ่านรอบสองมาได้ จะได้รับสิทธิ์ในการให้เป็นหัวหน้าหน่วยหากเข้าร่วมกับองค์กร และยังได้รับเงินรางวัลจากทางเมืองอีกต่างหาก แต่ที่ยังต้องมีการแข่งขันต่อก็คือการชิงตำแหน่งผู้บังคับบัญชานั่นเอง
ชีฟเดินเข้าไปในสนามที่มีแต่ซากปรักหักพังและเสาสูงอยู่เต็มไปหมด เศษซากเหล่านี้ถูกนำมาประดับเพื่อเพิ่มสีสันในการต่อสู้ คู่แข่งของชีฟในรอบนี้คือฟางหลงที่ชีฟเจอในรอบที่แล้ว ฟางหลงในชุดเกราะสีเขียวโบกมือทักทายชีฟ เกราะของฟางหลงนั้นมีลายเหมือนกับลายพรางของชุดทหาร ส่วนหมวกมีกระจกครอบเหมือนกับหมวกกันน็อค ต่างจากของชีฟที่มีกระจกแค่เฉพาะส่วนของลูกตา ทั้งสองคนมายืนประชันหน้ากัน ฟางหลงถอดหมวกออกและยื่นส่งมือขวามาข้างหน้า
"เจอกันอีกแล้ว เกราะนายมาจากบริษัทอื่นเหมือนกันเหรอ"
ฟางหลงชะโงกดูตัวอักษรตรงหัวไหล่ของชีฟที่เขียนไว้ว่าคาเรร่าอินดัสตี้
ชีฟจับมือทักทายตอบ ก่อนจะยิ้มให้แล้วพูด
"ใช่ แล้วของนาย"
"ฮุ่ยเหออินดัสตี้ บริษัทแม่ฉันเอง"
กรรมการเดินเข้ามายืนอยู่ระหว่างทั้งสองคน ก่อนจะส่งลูกบอลหกเหลี่ยมให้ทั้งสองคนแล้วอธิบายกติกา
"นี่คือบอลบาเรีย ถ้ามันยังติดอยู่บนชุดเกราะของเธอ แปลว่าบาเรียยังทำงาน แต่ถ้าหลุดออก นั่นหมายถึงความพ่ายแพ้"
กรรมการให้ทั้งสองคนเอาก้อนหกเหลี่ยมขนาดเท่าลูกปิงปองติดไว้ที่ข้างเอวข้างใดข้างหนึ่ง เมื่อแนบติดกับชุดเกราะมันก็ปล่อยคลื่นพลังงานอันเบาบางออกมาครอบคลุมร่างกาย บาเรียมีลักษณะบางใสจนมองไม่เห็น
จากนั้นกรรมการก็เอาปืนกลเบาออกมาสองกระบอกและแม็กกระสุนสองแม็ก
"ปืนหนึ่งกระบอกและแม็กกระสุนสำรองอีกคนละหนึ่งอัน หนึ่งแม็กมีหนึ่งร้อยนัด เท่ากับพวกเธอจะมีสองร้อยนัดให้ใช้"
ชีฟเอาแม็กมาดูขนาดกระสุนด้านในด้วยความสงสัย แม้จะเป็นลูกเหล็ก แต่มันมีขนาดเท่ากับกระสุนปืนอัดลมเลย ซึ่งมันเล็กมาก
"มันทะลุชุดเกราะของพวกเธอไม่ได้ แต่มันก็แรงพอที่จะสร้างความเสียหายให้กับบาเรียได้ ถ้าพลังงานหมด บอลบาเรียจะหลุดจากตัวพวกเธอทันที นั่นคือจบเกม โอเคนะ"
ทั้งสองคนพยักหน้า ก่อนจะนำหมวกมาสวม จากนั้นกรรมการก็ชี้ให้ทั้งสองคนแยกไปหลบตามซากปรักหักพังกันคนละฝั่ง เมื่อกรรมการวิ่งออกไปจากสนามเสียงประกาศเริ่มการต่อสู้ก็เริ่มขึ้น
ชีฟโชว์ความสามารถของชุดเกราะออกมาให้ทุกสายตาได้เห็นทันที ด้วยการกระโดดขึ้นไปปีนป่ายตามเสาสูง ก่อนจะเริ่มเล็งปืน แล้วสาดกระสุนไปทางฟางหลงที่หลบอยู่หลังกำแพงคอนกรีต กำแพงคอนกรีตนั้นต่ำมาก ด้วยการยิงจากมุมสูงทำให้ฟางหลงต้องวิ่งหลบไปทางอื่น ฟางหลงเหลือบมองชีฟในขณะวิ่งแล้วบ่นออกมา
"ปีนเป็นลิงเลย โกงนี่หว่า"
เกราะของฟางหลงนั้นเสริมพละกำลังด้านการเคลื่อนไหวและการโจมตีด้วยมือเปล่า แต่ไม่สามารถปีนไต่ได้แบบชีฟ นั่นทำให้การต่อสู้ในรอบนี้ฟางหลงเสียเปรียบอย่างหนัก
จากแรงยิงด้วยการเหนี่ยวนำของไฟฟ้า ทำให้ลูกกระสุนไม่ได้พุ่งเร็วมากนัก นั่นทำให้ทุกครั้งที่ฟางหลงหันกลับไปยิงสวน ชีฟก็สามารถกระโดดหลบได้อย่างง่ายดาย
เสาสูงที่มีอยู่มากมายทั่วสนามแข่ง ทำให้ชีฟสามารถตามฟางหลงไปได้ทุกที่โดยการวิ่งกระโดดไปตามเสาต้นต่าง ๆ การกดดันของชีฟ ทำให้ฟางหลงไม่สามารถที่จะหลบซ่อนได้ เพราะชีฟสามารถยิงจากมุมสูงไปใส่อีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย และเมื่อฟางหลงคิดจะยิงสวน ชีฟก็แค่กระโดดหลบหนีไปทางอื่น ตอนนี้สิ่งที่ฟางหลงทำได้อย่างเดียวคือรอให้กระสุนหมด แล้วดวลกันด้วยทักษะการต่อสู้มือเปล่า
แต่การต่อสู้มือเปล่านั้นก็ไม่ใช่แผนเดียวที่ฟางหลงมี ทุกครั้งที่ชีฟกระโดดไปยังเสาต้นอื่นฟางหลงจะสังเกตจังหวะนั้นเสมอ และเมื่อชีฟกระโดดมาบนเสาต้นหนึ่งที่อยู่ห่างจากเสาต้นอื่น ๆ ฟางหลงรีบหันปืนไปทำท่าจะยิงสวน ส่วนชีฟก็กระโดดหลบไปหาเสาต้นอื่นอย่างรวดเร็ว แต่นั่นเป็นสิ่งที่ฟางหลงเดาไว้อยู่แล้ว เขารีบหยิบหินก้อนหนึ่งขึ้นมา ก่อนจะข้างออกไปสุดแรง
ก้อนหินขนาดเหมาะมือโดนชีฟเข้าเต็ม ๆ ส่งผลให้ชีฟร่วงลงมากระแทกพื้น ฟางหลงไม่รอช้าเล็งปืนแล้วรีบยิงซ้ำทันที ชีฟเมื่อฟื้นจากอาการมึนก็รีบกลิ้งตัวเข้าไปหลบหลังซากปรักหักพัง บอลบาเรียของชีฟเปล่งแสงกะพริบสีแดงออกมา ซึ่งการกะพริบแสงสีแดงคือสัญญาลักษณ์มาตรฐานของทุกอุปกรณ์ว่าพลังงานใกล้หมด เหล่าผู้ชมที่สังเกตเห็นต่างพากันส่งเสียงร้องออกมาอย่างตกใจ แรงขว้างที่เสริมด้วยชุดเกราะของฟางหลงนั้นแรงมาก ขนาดว่าชีฟยิงโดนฟางหลงไปหลายนัดแล้ว แต่บอลบาเรียของฟางหลงยังเปล่งแสงสีขาวอ่อน ๆ ออกมาอยู่เลย
ชีฟมองซ้ายมองขวาคิดหาวิธีแก้สถานการณ์ ภาพการเคลื่อนไหวของฟางหลงอยู่ในหัวของชีฟตลอดตอนนี้ระหว่างฟางหลงกับชีฟมีห้องทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสกันไว้พอดี นั่นทำให้ชีฟคิดแผนบางอย่างขึ้นมาได้ ชีฟรีบหาหินก้อนเล็ก ๆ หลายก้อนแล้วขว้างขึ้นไปบนท้องฟ้ารัว ๆ หินหลายก้อนลอยขึ้นไปในอากาศ ก่อนจะร่วงตกลงมาส่งเสียงดังปุกปัก ฟางหลงจะหันไปตามเสียงทุกครั้งที่หินกระทบพื้น ชีฟขว้างก้อนหินขึ้นไปอีกชุด เมื่อฟางหลงหันมองไปทางซ้าย ชีฟก็วิ่งอ้อมไปทางขวาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดชะงักอยู่ตรงขอบมุมกำแพงเมื่อฟางหลงหันกลับมาทางขวา แต่เมื่อไม่เห็นอะไรฟางหลงก็หันไปทางซ้ายอีกครั้ง นั่นทำให้ชีฟรีบโผล่ออกไปหาอีกฝ่ายแล้วสาดกระสุนออกไปแบบไม่ยั้งมือ
ฟางหลงที่โดนยิงเข้าจากด้านหลังตกใจเล็กน้อยก่อนจะรีบวิ่งหลบหลังกำแพง ชีฟไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ตั้งตัวรีบปีนขึ้นไปบนห้องแล้วกระโดดข้ามหัวของฟางหลงก่อนจะหันกลับมาสาดกระสุนใส่อีกชุดจนบอลบาเรียของฟางหลงกะพริบสีแดงขึ้น ฟางหลงที่เห็นแบบนั้นก็รู้ว่าหนีไปก็เปล่าประโยชน์ จึงตัดสินใจยิงสวนทันที
ปืนทั้งสองกระบอกถูกระงับการยิงโดยอัตโนมัติเมื่อรู้ผลแพ้ชนะ บอลบาเรียของชีฟร่วงหล่นลงพื้นพร้อมกับชีฟในขณะที่ของฟางหลงยังคงกะพริบสีแดงและติดอยู่ที่ข้างเอว ผู้ชมที่ลุ้นอยู่ข้างสนามต่างพากันเฮลั่นและส่งเสียงร้องเชียร์ออกมา
กรรมการประกาศทันที
"ฟางหลงชนะ"
เมื่อการต่อสู้จบลง ชีฟก็โบกมือลาฟางหลงแล้วเดินกลับขึ้นไปบนอัศจรรย์คนดู การต่อสู้ในระดับที่สามนี้จะไม่มีการนับจำนวนรอบที่ชนะ แต่ถ้าหากใครแพ้ครบสองรอบคือตกรอบทันที นั่นหมายความว่าชีฟแพ้ไม่ได้แล้ว ชีฟเดินทำหน้าหงอยตรงไปหาแม่กับชิซูกะที่มองมาด้วยความเห็นใจ แต่ในขณะที่เดินผ่านกลุ่มสาว ๆ จากร้านของเหล่านักล่า มือที่เล็กเรียวก็คว้าชีฟเข้าไปกอดไว้อย่างแนบเน่น
"โอ๋ ๆ ไม่เป็นไรน้า แพ้แค่ครั้งเดียวเอง"
เหล่าสาว ๆ พากันกอดปลอบเด็กหนุ่มผู้พ่ายแพ้อย่างเอ็นดู ในขณะที่หญิงสาวอีกคนได้แต่คิ้วกระตุก พร้อมกับมีเส้นเอ็นเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า แคทเทอลีนมองเพื่อนแล้วก็ได้แต่ยิ้มเจือน ๆ ก่อนจะพยายามเอามือลูบหลังเพื่อนสาวเพื่อช่วยให้ใจเย็นลง
เมื่อชีฟหลุดจากกลุ่มพี่สาวมาได้ ชีฟก็ไปซื้อของกินแล้วกลับมาหาชิซูกะกับแม่ แม้ชิซูกะจะเคืองชีฟอยู่เล็กน้อย แต่ชีฟพึ่งแพ้มา นั่นทำให้เธอเลิกที่จะใส่ใจแล้วยื่นแขนออกไปโอบกอดเด็กหนุ่มเอาไว้อย่างอ่อนโยน ก่อนจะพานั่งดูการต่อสู้คู่อื่น ๆ ด้วยกัน
ชุดเกราะจากบริษัทอื่นส่วนมากนั้น เหมือนกับว่าถูกล่อมาให้ทางองค์กรพีเนชั่นนั้นเชือดเล่นเสียมากกว่า เมื่อเหล่าเด็กหนุ่มสาวที่พากันใส่ชุดเกราะของบริษัทอื่นนั้น ถูกเด็กหนุ่มสาวที่ใส่ชุดเกราะขององค์กรพีเนชั่นเล่นงานจนย่อยยับ เกราะขององค์กรพีเนชั่นนั้นมีประสิทธิภาพมากในการต่อสู้ครั้งนี้ และนี่ก็เป็นสิ่งที่ผู้นำองค์กรพีเนชั่นนั้นหวังไว้อยู่แล้ว นั่นก็คือการโชว์ประสิทธิภาพชุดเกราะของตนเองว่ามีประสิทธิภาพมากแค่ไหน และนั่นยังไม่รวมกับการที่ทางองค์กรมีเด็กหนุ่มสาวที่ใช้สัมผัสที่หกได้ถึงสิบสองคน ซึ่งสิบสองคนนั้นไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ เลย โดยสิบสองคนนี้ได้เข้าร่วมการแข่งขันในรอบนี้ด้วย นั่นทำให้เด็กหนุ่มสาวหลายคนได้แต่หวังต่ำแหน่งผู้บังคับบัญชาตำแหน่งเดียวที่เหลืออยู่เท่านั้น เพราะในสิบสองคนนั้นมีถึงสามคนที่พัฒนาสัมผัสที่หกให้กลายเป็นพลังจิตได้แล้ว นั่นหมายความว่าอีกสามต่ำแหน่งจะถูกจองโดยทั้งสามคนนี้แน่นอน
เมื่อถึงเวลาสิบเอ็ดโมง ชีฟก็ได้โอกาสแก้ตัวเสียที เสียงเชียร์จากเหล่าเด็กสาวและสาว ๆ จากร้านอาหารนักล่าดังแข่งกันอีกครั้ง เมื่อคราวนี้คู่ต่อสู้ของชีฟคือ วิลเลียม หนึ่งในสามคนที่ใช้พลังจิตได้ ซึ่งพลังจิตของวิลเลียมนั้นคือการสร้างภาพลวงตาใส่สมองคู่ต่อสู้ โดยวิลเลียมปรากฏตัวขึ้นมาในชุดเกราะสีดำที่มีลักษณะคล้ายกับอัศวินยุโรปโบราณ เมื่อทั้งสองคนรับอุปกรณ์แล้วไปประจำตำแหน่งของตัวเอง กรรมการก็ประกาศให้เริ่มการต่อสู้
วิลเลียมยืนเด่นอยู่กลางสนามโดยไม่คิดแม้แต่จะหลบซ่อนเลยแม้แต่น้อย ส่วนชีฟที่หลบอยู่หลังเสานั้นก็มองอีกฝ่ายด้วยความสงสัย แล้วมองซ้ายมองขวาอย่างงุนงง เพราะวิลเลียมไม่คิดที่จะหาที่กำบังเลย
เมื่อเห็นท่าทางมองซ้ายมองขวาของชีฟ วิลเลียมก็ยิ้มอย่างพึงใจ เพราะคู่ต่อสู้ของเขาได้ตกอยู่ในภาพหลอนของเขาแล้วนั่นเอง
วิลเลียมยกปืนขึ้นเตรียมปิดฉากคู่ต่อสู้แต่ชีฟกลับไวกว่า ชีฟรีบปีนไต่ขึ้นไปบนเสาก่อนจะยิงสวนกลับไป วิลเลียมสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นว่ากระสุนกำลังพุ่งมาหาตัวเอง ก่อนรีบวิ่งหลบไปอยู่หลังซากปรักหักพัง วิลเลียมมองชีฟอย่างไม่เข้าใจเพราะอีกฝ่ายควรจะตกอยู่ในภาพลวงตาของเขา แต่นี่กลับเล็งปืนมาทางเขาอย่างแม่นยำ
ชีฟวิ่งกระโดดไต่ไปตามเสาแล้วไล่ยิงวิลเลียมจากด้านบน ในขณะที่นาฬิกาบนจอขนาดยักษ์ข้างสนามพึ่งจะนับเวลาได้เพียงแค่ หนึ่งนาทีสามสิบวินาทีเท่านั้น วิลเลียมก็ถูกประกาศให้พ่ายแพ้ไปอย่างง่ายดาย เหล่าพี่สาวจากร้านอาหารแม้จะไม่รู้ว่าชีฟชนะภาพลวงตาของอีกฝ่ายได้ยังไง แต่ก็พากันโห่ร้องใส่เหล่าเด็กสาวทันที
"ว๊าย นกกระจอกยังไม่ทันกินน้ำ"
เหล่าเด็กสาวได้แต่กัดฟันอย่างเจ็บใจ
คาเร็นนั่งมองจอโน๊ตบุ๊คอยู่สักพัก ก่อนจะตะโกนเสียงดัง
"รู้แล้ว!!"
เหล่ากองเชียร์ของชีฟที่อยู่รอบ ๆ ต่างพากันสะดุ้งโหยง ก่อนจะจ้องมองคาเร็นอย่างสงสัย เมื่อเห็นทุกคนมองคาเร็นจึงเริ่มอธิบาย
"พลังจิตภาพลวงตาจะมีลักษณะเป็นคลื่นกระแสไฟฟ้าส่งเข้าสมองโดยตรง และหลอกสมองให้ตัดการรับรู้จากประสาทตาแล้วรับภาพปลอม ๆ เข้าไปแทน แต่ชีฟยังมีการรับรู้ด้วยพลังจิต ทำให้สมองรู้ว่าภาพที่ได้รับเป็นภาพปลอมและปฏิเสธมันโดยทันที ก่อนจะหาทางทำการเชื่อมต่อกับประสาทตาอีกครั้ง"
บางคนก็บางอ้อ บางคนก็ยังงง ๆ อยู่ คาเร็นจึงพูดตัดบท
"สรุปว่าชีฟมองไม่เห็นภาพลวงตาละกัน"
ทุกคนพากันพยักหน้า และรู้แล้วว่าทำไมถึงปรากฏภาพเจ้าลิงน้อยวิ่งไล่ยิงเขาเล่นแบบนั้น อีกฝ่ายคงจะใช้พลังจิตสร้างภาพลวงตาเอาชนะศัตรูจนเคยชิน เลยแพ้ชีฟที่มองไม่เห็นภาพลวงตาหมดรูป
ชีฟเดินกลับมาหาทุกคนด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม เพราะเขาพึ่งจะได้รับชัยชนะ ชีฟเดินไปนั่งข้าง ๆ ชิซูกะแล้วแย่งกินขนมที่อีกฝ่ายถืออยู่ ก่อนจะส่งยิ้มยียวนกวนประสาทจนสาวที่โตกว่าหันมามองด้วยความหมั่นไส้
การต่อสู้ในช่วงบ่ายดำเนินไปตามปกติ ซึ่งรอบที่สามของช่วงบ่ายนั้นฟางหลงได้ขึ้นสู้กับวิลเลียม แต่ผลนั้นจบด้วยการที่วิลเลียมพ่ายแพ้อย่างหมดรูป ด้วยคาเร็นนั้นได้ตรวจสอบก่อนแล้วว่าคู่ต่อสู้ของวิลเลียมคนต่อไปนั้นคือใคร จึงรีบสร้างอุปกรณ์ต้านภาพหลอนขึ้นมาโดยเลียนแบบการทำงานจากสมองของชีฟ ถึงแม้คนอื่นจะไม่ได้มีพลังแบบชีฟ แต่คาเร็นก็สามารถใช้ระบบเรดาห์แบบค้างคาวทดแทนได้ ซึ่งนั่นทำให้ฟางหลงที่ติดอุปกรณ์เสริมเข้าไปนั้นไม่สามารถมองเห็นภาพลวงตาได้เช่นกัน
หลังจากฟางหลงชนะวิลเลียมได้แบบขาดลอย คาเร็นที่เห็นผลสัมฤทธิ์ของอุปกรณ์ตัวเองก็ประกาศขายสินค้าชิ้นนี้ทันที เพียงไม่ถึงสิบนาทีก็มีนักล่าเข้ามาจับจองสินค้าของคาเร็นเป็นจำนวนมาก แน่นอนว่าเป็นผลมาจากวิดีโอการต่อสู้ของชีฟและฟางหลงที่สู้กับวิลเลียมด้วย
ในโลกนอกกำแพงนั้น มีสัตว์ระดับสัตว์อสูรหลายตัวที่มีความสามารถในการสร้างภาพลวงตา สินค้าของคาเร็นจึงบูมขึ้นมาในพริบตา นั่นทำให้วันนี้คาเร็นไม่หวังอะไรจากชีฟอีกแล้ว เพราะเธอกำลังจะได้นอนอยู่บนกองเงินกองทองขนาดใหญ่
รอจนถึงบ่ายสาม ก็ถึงรอบของชีฟ คู่ต่อสู้ของชีฟในรอบนี้คงจะเรียกว่าหินมาก ๆ เพราะอีกฝ่ายคือ 'แจซัน' หนึ่งในสามเด็กหนุ่มผู้มีพลังจิต ความสามารถของแจซันก็คือการสะกดจิตควบคุมร่างกาย พลังจิตสายนี้เป็นพลังจิตที่รับมือได้ยากที่สุดในหมู่รูปแบบพลังจิตที่มีอยู่
คริสรีบตะโกนบอกเมื่อได้ข้อมูลวิธีการรับมือกับพลังจิตของแจซัน
"ชีฟอย่าให้อีกฝ่ายเห็นตัวเกินสองวิเด็ดขาด"
การจะสะกดจิตได้นั้น แจซันจำเป็นต้องใช้สมาธิจ้องมองชีฟและส่งกระแสไฟฟ้าสถิตเข้าไปเปลี่ยนแปลงคำสั่งในสมองของอีกฝ่าย การสะกดจิตถึงจะสมบูรณ์ นั่นทำให้ชีฟมีเวลาสองวินาทีในการหลบหลังซากปรักหักพังเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเห็นตัว ซึ่งชีฟนั้นทำได้ดีมาก เพราะชีฟนั้นสามารถที่จะวิ่งไปวิ่งมาโดยไม่ให้ตัวเองอยู่ในระยะสายตาของอีกฝ่ายและแอบยิงได้เป็นระลอก ภาพสามมิติในหัวของชีฟทำให้ชีฟรู้ว่าแจซันจะหันหน้าไปทางไหน แม้จะซ่อนอยู่หลังกำแพงก็ตาม
แจซันที่โดนยิงตอดเล็กตอดน้อยอย่างไม่สบอารมณ์ ก็เริ่มคิดแผนการที่ชีฟจะไม่สามารถหลบพ้นสายตาของเขาไปได้ เมื่อชีฟวิ่งเข้าที่กำบัง แจซันก็ปีนขึ้นไปบนเสา
ชีฟปรากฏตัวออกมายิงใส่แล้ววิ่งหลบไปอยู่หลังซากปรักหักพังตามเดิมแถมเมื่อชีฟเห็นอีกฝ่ายอยู่บนที่สูง เจ้าตัวก็หมอบต่ำติดพื้นเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเห็นได้จากมุมสูงอีกด้วย ชีฟหมอบอยู่ครู่หนึ่งก็รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งออกมายิง ก่อนจะวิ่งไปหาที่หลบที่ต่อไป แต่มีสิ่งหนึ่งที่ชีฟไม่ทันคาดคิด นั่นคือเวลาที่ชีฟลุกขึ้น วิ่ง ยิง และหลบ ก่อนที่ชีฟจะทันได้หลบหลังที่กำบังอันต่อไปมันก็กินเวลาสองวินาทีพอดี ชีฟล้มลงกับพื้นเมื่อร่างกายปฏิเสธคำสั่ง ในที่สุดแจซันก็ทำสำเร็จ เขาลงจากเสาและมายิงซ้ำใส่ชีฟที่แน่นิ่งอยู่บนพื้นเพื่อปิดเกม
สิบนาทีต่อมาชีฟก็ได้แต่มานั่งหน้าบึ้งอยู่ข้าง ๆ หมั่นไส้ซูกะ เพราะเขาตกรอบเรียบร้อยแล้ว ซึ่งตอนนี้ชิซูกะก็ยิ้มอย่างมีความสุขและเอามือจิ้มแก้มคนขี้แพ้เป็นพัก ๆ เพื่อกลั่นแกล้ง ตอนนี้ชิซูกะได้ยินจากคาเร็นแล้วว่าเธอได้สิ่งที่เธอต้องการสมใจ นั่นทำให้ชีฟไม่จำเป็นต้องชนะหรือสู้ต่อไปแล้ว ชิซูกะจึงไม่หวังเชียร์ให้ชีฟชนะอีก แต่ชีฟนั้นด้วยอารมณ์ของเด็กที่ไม่อยากแพ้ จึงได้แต่นั่งหน้าบึ้งให้สาวข้าง ๆ ได้จิ้มแก้มนุ่มนิ่มเล่นอย่างสนุกมือ จนกระทั่งนิ้วเล็ก ๆ ดันจิ้มพลาดเลื่อนไปตรงปากของชีฟ
"อ๊าย"
ชิซูกะร้องกรีดเบา ๆ เมื่อนิ้วมือที่เล็กเรียวของเธอถูกเด็กใจร้ายบางคนงับเข้าให้ ชิซูกะดึงนิ้วของตัวเองออก ก่อนจะตีเด็กเกเรเข้าไปหนึ่งที แล้วดุเบา ๆ
"เกเรนะชีฟ"
ชีฟสะบัดหน้าหนีด้วยความงอน
"หึ"
คาเร็นเข้ามากอดคอชีฟจากด้านหลัง แล้วพูดอย่างอารมณ์ดี
"อย่างอนไปเลยน่าเจ้าหนู ดูนี่ซะก่อน"
คาเร็นโชว์โทรศัพท์มือถือที่หน้าจอแสดงยอดการจองสินค้าอุปกรณ์เสริมชุดเกราะสำหรับป้องกันภาพลวงตา ที่มีเป็นจำนวนมากให้ชีฟดู และยังมียอดสินค้าอื่น ๆ ที่เป็นผลพลอยได้ตามมาอีกด้วย อย่างเช่นชุดเกราะที่ชีฟใส่ เพราะชีฟได้โชว์ประสิทธิภาพการปีนไต่ที่สุดยอดกว่าชุดเกราะอื่น ๆ ให้ทุกคนได้เห็น มันจึงเหมาะอย่างมากสำหรับนักล่าสายลาดตระเวนหรือสายสำรวจ คาเร็นเก็บโทรศัพท์แล้วเอาหมึกย่างราคาแพงออกมาป้ายจมูกเด็กขี้งอน
"นี่ หอมมั้ยเจ้าหนู"
เมื่อของอร่อยมาแตะจมูกขนาดนี้ เด็กหนุ่มจอมตะกละก็ปรับเปลี่ยนอารมณ์ทันควัน แล้วทำท่าจะคว้าหมึกย่าง ก่อนที่คาเร็นจะเบี่ยงมือหลบเพื่อไม่ให้ชีฟคว้าหมึกย่างได้ แล้วทำการหลอกล่อ
"ไหน ยิ้มให้ดูก่อน"
ชีฟจากหน้าบึ้ง ๆ ก็ยิ้มแฉ่งทันทีจนชิซูกะหมั่นไส้ ก่อนจะคว้าหมึกไปเป็นรางวัล
เมื่อการแข่งขันจบลงคาเร็นก็พากองเชียร์ของชีฟไปเลี้ยงที่บริษัทของตน อันที่จริงแล้วความคาดหวังของคาเร็นนั้นต้องการเพียงแค่ให้ชีฟโชว์ความสามารถในการเคลื่อนไหวของชุดเกราะเท่านั้น เพราะแค่นี้เธอก็จะสามารถขอพื้นที่ในตลาดด้านการขายชุดเกราะมาได้แล้ว ส่วนอุปกรณ์ต้านภาพลวงตานั้น อันนี้มันเป็นผลพลอยได้ขนาดใหญ่ที่เธอไม่คาดคิดเลยแม้แต่น้อย


## คนโลภ ไม่จำเป็นต้องเลวเสมอไป

หลายเดือนต่อมา เอ็ดดี้นัดชีฟไปที่บริษัทของคาเร็นแต่เช้า บริษัทของเอ็ดดี้นั้นเป็นบริษัทเล็ก ๆ เหมือนคาเร็น พอเห็นคาเร็นเติบโตเอ็ดดี้ก็อยากจะให้บริษัทของตัวเองโตบ้าง ซึ่งบริษัทของเอ็ดดี้เป็นบริษัทผลิตอาวุธขนาดเล็กที่มีความผูกพันทางเครือญาติกับบริษัทของคาเร็น โดยเอ็ดดี้นั้นมีศักดิ์เป็นลุงของคาเร็นนั่นเอง แต่บริษัทของเอ็ดดี้ไม่ได้ขายแต่อาวุธ แต่ยังมีรถจักรยานยนต์ที่มีลักษณะเหมือนกับรถบิ๊กไบค์และรถฮัมวี่หุ้มเกราะอีกด้วย แต่สินค้าสองอย่างหลังนี้ไม่ค่อยมีลูกค้าเสียเท่าไหร่ เอ็ดดี้จึงไม่ได้ผลิตออกมาเป็นจำนวนมากและไม่มีการตั้งโชว์ แต่วันนี้เมื่อคาเร็นเติบโตได้ขนาดนี้ เอ็ดดี้ก็อยากได้ดีบ้าง จึงนำบิ๊กไบค์รุ่นใหม่ล่าสุดที่เขาคิดค้นขึ้นมาให้ชีฟได้รองขับมันเล่น เพราะการที่ชีฟเป็นที่รู้จักในหมู่นักล่าโซนเหนือในชื่อต้นหญ้าอ่อนซึ่งเป็นฉายาที่ชาวเอเชียคนหนึ่งตั้งให้ โดยให้ความหมายไว้ว่าเป็นนักล่าที่อายุน้อยที่สุดที่เคยมีมา แถมชีฟยังเป็นต้นกำเนิดของอุปกรณ์ต้านภาพลวงตาอีกด้วย นั่นทำให้ชีฟมีชื่อเสียงไม่น้อยเลยทีเดียว จึงจะเป็นการดีเป็นอย่างมากที่ชีฟจะเอาบิ๊กไบค์ของเขาไปวิ่งเล่น
เมื่อฝึกขับขี่จนคล่องแคล่วแล้วชีฟก็พารถ ออกไปนอกบริษัท ซึ่งพอถึงทางออก เหล่านักล่าสาวที่เป็นยามของบริษัท ก็ทักทายชีฟอย่างสุภาพ
"ขอให้สนุกกับการขับขี่นะคะคุณหนู"
การเรียกแบบนี้เกิดจากการที่คาเร็นให้ความสำคัญกับชีฟเป็นอย่างมาก และการที่บริษัทเติบโต ลูกจ้างอย่างพวกเธอก็ได้ค่าจ้างที่สูงขึ้นด้วย พวกเธอจึงเอ็นดูชีฟด้วยเช่นกัน
ชีฟขับรถไปยังตลาดที่คุ้นเคยแล้วทักทายแม่ของตัวเองที่กำลังเดินซื้อของอยู่กับชิซูกะและนักล่าสาวคนหนึ่งจากคาเรร่า เมื่อก่อนแม่ของชีฟนั้นร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง จึงไม่ค่อยได้ออกมาข้างนอก แต่ด้วยยาคุณภาพดีที่มีราคาแพง แม่ของชีฟจึงกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง
ชีฟขับช้า ๆ เข้าไปจอดข้าง ๆ ผู้เป็นแม่แล้วถอดหมวกทักทาย
"แม่ ผมมีมอเตอร์ไซร์ขับด้วย ลุงเอ็ดดี้ให้มา"
คุณนายเชสเตอร์ยิ้มให้ลูกชาย
"ขับดีดีนะลูก อย่าทำของเขาพังละ"
ชีฟยิ้มรับ
"จะรักษาให้ดีที่สุดเลย"
พูดจบชีฟก็เร่งเครื่องโชว์ แล้วขยับเข้าไปใกล้ ๆ ชิซูกะ
"สนใจไปด้วยมั้ย"
ชิซูกะโชว์ถุงวัตถุดิบทำอาหารให้ดู เป็นเชิงว่าเธอนั้นไม่ว่าง
"ไว้ว่างก่อน"
"งั้นผมไปละ"
ชีฟโบกมือลาทั้งสามคน แล้วเงยหน้ามองท้องฟ้ายามเช้าที่สดใส ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังทางออกนอกกำแพงด้านทิศเหนือ
ในห้องประชุมของบริษัทคาเรร่า คาเร็นและเอ็ดดี้กำลังนั่งทำหน้าไม่สบอารมณ์อยู่ตรงหน้าของชายหญิงในชุดสูทดูดีสี่คนที่ขอนัดเจรจาธุรกิจกับพวกเขาในวันนี้
ชายคนที่นั่งอยู่ซ้ายสุดยังคนยืนยันคำพูดของตน
"ตามที่เราบอกไป คุณควรมอบความดูแลของเด็กที่มีพลังจิตแบบใหม่ให้กับเรา"
คาเร็นตอบกลับอย่างไม่พอใจด้วยคำเดิม ๆ
"ไม่"
"บริษัทเล็ก ๆ อย่างคุณจะพัฒนาเขาไปได้ไกลสักเท่าไหร่กันเชียว แค่ศูนย์วิจัยด้านพลังจิต คุณยังไม่มีเลย"
คาเร็นทำหน้าไม่รับรู้และหันไปมองทางอื่นอย่างไม่สนใจ ทำให้ชายคนนั้นต้องพูดต่อ
"เด็กจะพัฒนาไปได้ไกลกว่านี้มาก คุณลองนึกภาพกองทัพที่สามารถเข้าถึงพื้นที่นอกสำรวจได้อย่างรวดเร็วและปลอดภัยด้วยการรับรู้ที่มีประสิทธิภาพ แหล่งทรัพยากรใหม่ ๆ ที่ยังไม่ถูกค้นพบมากมายรอเราอยู่ข้างนอกนั่น ผมยินดีให้คุณเข้ามาเป็นหนึ่งในบริษัทลูกของเราเพื่อแบ่งปันผล"
คาเร็นหัวเราะตัดบทขึ้นทันทีเมื่อฟังถึงตรงนี้ แล้วพูดจาถากถาง
"ฮ่าฮ่าฮ่า บริษัทลูกของพวกแกเหรอ พวกแกแน่มาจากไหนวะเนี่ย พวกแกคิดว่าฉันใช้เวลามากี่ปี เพื่อสร้างบริษัทนี้ขึ้น คิดว่าฉันต้องทุมเทไปเท่าไหร่ ถึงจะมีวันนี้ คิดว่าฉันจะเอาความทุ่มเททั้งหมดนี้ไปถวายให้พวกแกงั้นเรอะ"
คาเร็นตบโต๊ะเสียงดังปัง จนแขกทั้งสี่คนหน้าเสีย ก่อนจะเรียกนักล่าของเธอเข้ามา
"เอาพวกออกมันไป ก่อนฉันจะนึกอยากฆ่าใครขึ้นมา"
ชายในชุดสูทหันมาพูดทิ้งท้ายก่อนจะจากไป
"แล้วคุณจะเสียใจที่ไม่ยอมตกลงกับเรา"
เมื่อทั้งสี่คนถูกพาออกไป นักล่าสาวคนหนึ่งก็เข้ามา
"คุณคาเร็นคะ คนจากโทกิวะอินดัสตี้มาถึงแล้วค่ะ"
"พาพวกเขาเข้ามา"
วันนี้คาเร็นนัดคุยธุรกิจกับลูกค้าหลายคน เพื่อหาทางนำสินค้าไปขายยังต่างเมือง และขยายกิจการสาขาของเธอ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอนั้นไม่เคยทำมาก่อน เมื่อก่อนคาเร็นนั้นไม่กล้าที่จะทำแบบนี้ด้วยสินค้าของเธอนั้นแทบจะไม่มีจุดเด่นอะไรเลย จึงเป็นไปได้ยากที่จะแข่งขันกับพวกเจ้าถิ่นในเมืองอื่น ๆ แต่ด้วยอุปกรณ์ต้านภาพลวงตา และชีฟ นั่นทำให้คาเร็นมีความกล้ามากพอที่จะออกจากกะลาครอบของตัวเอง
แต่พวกที่ขอนัดเจรจากับเธอในวันนี้ ส่วนมากดันหมายหัวจะซื้อตัวชีฟเอาไว้ทั้งนั้น แน่นอนว่าบริษัทพวกนี้เคยไปเสนอเงื่อนไขสุดพิเศษให้ชีฟตรง ๆ มาแล้วด้วยเพราะคาเร็นไม่ได้ทำสัญญาแบบเป็นลายลักษณ์อักษรเอาไว้ ซึ่งเหตุการณ์นี้ต้องขอบคุณคุณนายเชสเตอร์อย่างแรงที่สอนลูกชายมาดีมาก ด้วยสิ่งที่คาเร็นเคยทำให้ นั่นทำให้ชีฟปฏิเสธทุกรายแล้วโยนว่าให้มาคุยกับเธอแทน แต่ก็เพราะไอ้เจ้าสิ่งนี้แหละที่ทำให้เธอต้องมานั่งอารมณ์เสียในวันนี้ เพราะคนพวกนี้มาพร้อมกับอำนาจการเงินและการวางมาดที่ใหญ่โตเพื่อข่มให้เธอขายชีฟให้พวกเขา
หญิงสาวชาวเอเชียในชุดสาวออฟฟิศสีขาวเดินเข้ามาในห้องตามคำเชิญของนักล่าสาว
คาเร็นเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูจะอารมณ์ไม่ดีเสียเท่าไหร่
"บอกไว้ก่อนถ้ามาเพื่อซื้อไอ้หนู ก็ให้ไสก้นงาม ๆ นั่นกลับไปได้เลย"
หญิงสาวจากโทกิวะยิ้มหวานให้และเอ่ยตอบ
"เป็นการทักทายที่เป็นมิตรดีนะคะ ฉันชื่อ โทกิวะ อายูมิ เป็นเจ้าของบริษัทโทกิวะอินดัสตี้ บริษัทของเรามีร้านขายอาวุธและชุดเกราะอยู่ในหลาย ๆ เมืองและหลายสาขา"
คาเร็นเลิกคิ้วแล้วพูดตัดบท
"จะดูยังไงคุณก็คือคู่แข่งของเราไม่ใช่เหรอ"
"อย่างที่คุณพูด เราคือคู่แข่ง ถ้าหากว่าเราไม่ได้คิดจะยกบริษัทนี้ให้แก่คุณ หรืออยู่ในความดูแลของคุณ"
คิ้วของคาเร็นขมวดเป็นปมหนักเข้าไปใหญ่ เงื่อนไขแบบนี้ในเชิงการค้าแล้ว มันมีแต่เสียเปรียบกับเสียเปรียบ อายูมิเริ่มพูดต่อ
"เรามีเงื่อนไขแค่อย่างเดียว คือขอให้บริษัทของคุณทำต่อไปในสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่"
ต่อหน้ารอยยิ้มอันอ่อนโยนของอายูมิ คาเร็นและเอ็ดดี้ก็หันหน้ามามองกันอย่างแปลกใจ
ด้วยยุคสมัยที่แปรเปลี่ยน ทุกอย่างที่ดำเนินไปเพื่อผลประโยชน์ ความยากจนความอดยาก ทำให้เกิดการกดขี่ข่มเหงกันอย่างรุนแรง โดยเฉพาะในสตรีเพศ อาชีพของหญิงสาวสมัยนี้มีทางเลือกไม่มากนัก นั่นทำให้มีหญิงสาวว่างงานเป็นจำนวนมาก พวกเธอต้องอยู่อย่างอดอยาก การขายร่างกายหรือกลายเป็นโจร จึงกลายเป็นทางเลือกที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
บริษัทโทกิวะจึงได้ถือกำเนิดขึ้นมาด้วยแรงปณิธานที่ว่า จะช่วยเหลือให้หญิงสาวหลาย ๆ คนมีงานทำ โดยบริษัทนี้จะรับสมัครเฉพาะพนักงานผู้หญิงเท่านั้น โทกิวะนั้นประสบผลสำเร็จในระดับหนึ่ง พวกเธอสามารถขยายกิจการสาขาไปยังหัวเมืองต่าง ๆ ได้มากมายด้วยบริการที่มีคุณภาพ แต่การที่เป็นได้แค่ตัวแทนขายสินค้านั้น สุดท้ายก็ย่อมที่จะมาถึงทางตัน ต้นทุนที่โทกิวะมีทำให้โทกิวะไม่สามารถขยายตัวไปได้มากกว่านี้แล้ว
แต่คาเรร่า แม้คาเร็นดูจะโลภในเงินตราและบ้าวิทยาศาสตร์ แต่คาเรร่าก็ทำเช่นเดียวกันกับโทกิวะ นั่นคือเน้นช่วยให้หญิงสาวมีงานมีการทำ ทำให้บริษัทคาเรร่ามีแต่พนักงานที่เป็นผู้หญิงเช่นกัน ในตอนแรกคาเรร่านั้นด้อยกว่าโทกิวะด้วยซ้ำ เพราะคาเรร่าเป็นเพียงแค่บริษัทเล็ก ๆ ในเมืองลาสเวกัส ที่ไม่มีสาขาในเมืองเมืองอื่นเลย แต่ในตอนนี้ต้นทุนของคาเรร่านั้นสูงมาก จึงทำให้มีโอกาสไปได้อีกไกล นั่นจึงทำให้โทกิวะที่มาถึงทางตันได้มายื่นข้อเสนอให้กับทางคาเรร่าในตอนนี้
หลังจากที่สนทนากันมาได้ครู่หนึ่ง อายูมิก็พูดออกมาด้วยความจริงใจ
"ดิฉันไม่ได้สนใจเรื่องความร่ำรวย ขอเพียงแค่มีเงินใช้เพื่อมีชีวิตในแต่ละวันนั้น เพียงแค่นี้ดิฉันก็พอใจแล้ว ดิฉันจึงยอมที่จะให้บริษัทของดิฉันอยู่ในการดูแลของคุณ"
เอ็ดดี้ได้ฟังก็พึมพำออกมา
"อืม วันนี้หลานฉันดูเลวแปลก ๆ แฮะ"
คาเร็นตีพุงเอ็ดดี้ดังแป๊ะ และมองค้อนใส่หนึ่งที ก่อนจะหันไปหาอายูมิที่นั่งรออยู่ แล้วยืนมือขวาออกไป พร้อมกับใบหน้าที่ไม่สามารถเก็บซ่อนความโลภเอาไว้ได้อีก
"ตกลง"
ชีฟขับรถออกไปนอกกำแพงเมืองแล้วขับไปตามถนนหนทางอย่างสนุกสนาน ตลอดสองข้างทาง เหล่านักล่าทั้งหลายกำลังพากันออกล่าสัตว์ประหลาดตัวเล็กตัวใหญ่กันอย่างขะมักเขม้น,เขม้นขะมัก พวกเขาต้องออกล่าทุกวันเพื่อนำผลึกไปแลกกับเงิน และเพื่อให้เมืองดำเนินต่อไปได้ เพราะผลึกเหล่านี้มีส่วนสำคัญในการผลิตกระแสไฟฟ้าและดำเนินกิจกรรมต่าง ๆ เป็นอย่างมาก
ชีฟขับรถได้สักพักเขาก็ได้รับการติดต่อผ่านเครื่องมือสื่อสารในหมวกของเขา
เสียงของคริสดังออกมา
"ไอ้หนูอยู่ไหน"
ชีฟตอบกลับ
"กำลังขับรถเล่นอยู่ทางทิศเหนือ ใกล้กับกำแพง"
"มีเครื่องมือนำทางมั้ย"
ชีฟก้มมองหน้าจอขนาดเล็กบนส่วนหน้าของรถบิ๊กไบค์ของเขา
"มี"
"บอกหมายเลขเครื่องมา เดี๋ยวส่งเส้นทางให้"
ชีฟบอกหมายเลขของเครื่องให้แก่คริส ก่อนจะมีข้อความเด้งขึ้นมาบนจอว่ามีเส้นทางใหม่เข้ามา ต้องการใช้งานหรือไม่ เมื่อกดใช้งาน หน้าจอก็แสดงแผนที่และเส้นทางที่เขาต้องไป
ชีฟขับรถตามเส้นทางจนมาถึงสถานที่แห่งหนึ่งที่มีเหล่านักล่าชุมนุมกันอยู่มากมาย
คริสที่เห็นชีฟก็เดินออกมาทักทาย
"ไงไอ้หนู เรามีงานใหญ่ให้เธอ สนใจมั้ย"


## จัดทีมไล่ล่า

ทางเมืองได้รับรายงานว่ามีสัตว์อสูร 'เบเรี่ยน' ปรากฏตัว สัตว์อสูรตัวนี้มีผลึกแบบพิเศษอยู่ข้างใน ซึ่งเป็นผลึกที่จะช่วยให้ทางเมืองสามารถเพิ่มพื้นที่ในการเพาะปลูกได้ นั่นทำให้หลาย ๆ เมืองประกาศฤดูแห่งการล่าขึ้นมา โดยที่หากนักล่าคนไหนสามารถล่าผลึกจากเบเรี่ยนกลับมาได้ จะได้รับค่าตอบแทนที่มีราคาสูง
ราคาค่าตอบแทนในการล่าสัตว์อสูรตนนี้นั้นขึ้นอยู่กับความใหญ่ของเมือง เมืองเล็ก ๆ อย่างลาสเวกัสนั้นไม่มีทุนมหาศาลเท่าเมืองอื่น จึงทำให้ไม่มีนักล่าระดับสูงคนไหนตัดสินใจรับงานจากลาสเวกัสเลยแม้แต่คนเดียว ยกเว้นก็แต่เคิร์กที่จะมาช่วยล่าในทุกฤดู แต่ฤดูนี้ เคิร์กดันติดภารกิจบางอย่างที่สำคัญ ทำให้ไม่ได้มาเข้าร่วมฤดูล่าในครั้งนี้ได้
แต่การขยายพื้นที่เพาะปลูกนั้นก็ไม่ได้สำคัญเท่าไหร่ ไม่มีการขยายสักฤดูทางเมืองก็ไม่ได้รับผลกระทบอะไรมากมายนัก แต่ที่เหล่านักล่าต้องมาชุมนุมกันในวันนี้ก็เพราะองค์กรพีเนชั่น องค์กรที่มีแต่นักล่าเด็กหนุ่มเด็กสาวหน้าใหม่
องค์กรพีเนชั่นได้ประกาศว่าพวกเขาจะนำระบบทหารกลับคืนมา นั่นคือทางเมืองจะมีทหารเป็นของตัวเอง และใช้ทหารในการออกล่าผลึกและปกป้องเมืองแทนนักล่า ซึ่งระบบนี้มีข้อดีคือใช้ต้นทุนที่ต่ำลง ด้วยการจ่ายเงินให้กับทหารในรูปแบบเงินเดือน ซึ่งจะเป็นเงินที่น้อยกว่าเงินที่นักล่าได้รับโดยเฉลี่ย แต่มีข้อดีคือ อุปกรณ์ทางเมืองจะเป็นคนจัดหาให้โดยที่นักล่าไม่ต้องเสียเงินเอง และสวัสดิการหลังเกษียณที่นักล่าจะได้รับ ซึ่งสิ่งนี้จะทำให้นักล่าไม่ต้องทำงานไปจนแก่จนเฒ่า
แต่ตอนนี้ทางเมืองยังไม่ได้รับข้อเสนอนี้ ด้วยในความคิดที่ว่าระบบทหารแบบเก่านั้นมีข้อเสียมากกว่าข้อดี ทำให้ทางองค์กรพีเนชั่น ต้องหาทางพิสูจน์ตัวเอง ซึ่งสิ่งที่พวกเขาจะใช้พิสูจน์ในครั้งนี้คือใช้นักล่าวัยรุ่นทั้งหลายของพวกเขาที่พึ่งจะรับเข้าไปเป็นสมาชิกได้แค่เดือนกว่า ๆ ในการออกล่าเบเรี่ยน และนำผลึกกลับมาให้แก่ทางเมือง ซึ่งตอนนี้นักล่าวัยรุ่นเหล่านี้ ก็สามารถนำผลึกกลับมาได้แล้วหนึ่งก้อน
ในวันนี้เหล่านักล่าระดับกลางจนถึงนักล่าที่ไร้ระดับ จึงมาเพื่อชุมนุมกันเพื่อคิดหาทางออก และหาทางเอาชนะองค์กรพีเนชั่นให้ได้ ด้วยการล่าผลึกให้ได้มากกว่า
ณ ห้องโถงกว้างในตึกร้างขนาดใหญ่ เหล่านักล่ากำลังจ้องมองมาที่ชีฟเป็นตาเดียว นักล่าที่มีระดับสูงสุดในที่แห่งนี้ก็พูดขึ้น
"นี่เหรอ เด็กหนุ่มที่มีพลังจิตรูปแบบเรดาห์"
พลังจิตของชีฟไม่ใช่ความลับอีกต่อไปเมื่อทางคาเรร่านั้นได้ใช้ข้อมูลของมันในการหาพันธมิตรทางการค้า
ชีฟจ้องมองนักล่าที่เป็นชายวัยกลางคนตรงหน้า เขาสวมชุดเกราะสีเขียวที่คล้ายกับเกราะของฟางหลง และตรงอกขวามีตัวอักษรที่เป็นชื่อของเขาสลักไว้ด้วย ซึ่งเขามีชื่อว่า สวิต
ชีฟตอบ
"ใช่"
สวิตจ้องมองชีฟแล้วเอื้อมมือขวาไปจับลูกระเบิดที่อยู่ในกระเป๋าด้านหลังของตัวเอง
"เธอมีความสามารถแบบที่บริษัทของเธอโฆษณาจริงมั้ย"
"จริง"
"งั้นที่มือขวาฉันจับอยู่คืออะไร"
"ระเบิด"
สวิตเลิกคิ้ว ก่อนจะเผยรอยยิ้มอย่างพอใจ เพราะอีกฝ่ายตอบอย่างรวดเร็วโดยไม่มีลังเล แถมคำตอบยังถูกต้องเสียด้วย
"โอเค งั้นแบบนี้ก็ใช้ได้"
จากนั้นสวิตก็หันไปอธิบายถึงแผนของเขาให้กับทุกคน สวิตต้องการนักล่าที่เก่งที่สุดที่มีในตอนนี้หนึ่งร้อยคนเพื่อไปออกล่ากับเขา และต้องการนักล่าธรรมดาอีกห้าสิบคนเพื่อคอยสนับสนุนด้านการปฐมพยาบาลและจัดหาเสบียง
เหล่านักล่ามีระดับมากมายต่างพากันเสนอตัวเอง ปกติแล้วการล่าเบเรี่ยนนั้น สำหรับนักล่าระดับกลางแล้ว การล่านี้จัดว่ามีอันตรายอย่างมาก ทำให้นักล่าระดับกลางมักจะไม่ค่อยอาสาตัวเองเสียเท่าไหร่ แต่คราวนี้ด้วยศักดิ์ศรีที่กำลังจะถูกนักล่าจากองค์กรหนึ่งแย่งไป ก็ทำให้เหล่านักล่าระดับกลางมากมายฮึดสู้และใจกล้าขึ้นมา
เมื่อได้คนครบจำนวน สวิตก็เริ่มแจกแจงหน้าที่ของแต่ละคน โดยเขาได้แบ่งออกเป็นหน่วย หน่วยละสิบคน
โดยหน่วยที่หนึ่ง สอง สาม สี่ และห้า เป็นหน่วยจู่โจมที่มีหน้าที่ไล่ล่าเบเรี่ยนและปลิดชีพเจ้าสัตว์อสูรตัวนี้ให้ได้
หน่วยที่หก เจ็ด และแปด มีหน้าที่คอยจับตาดูการเคลื่อนไหวของเบเรี่ยนและให้การสนับสนุนแก่หน่วยจู่โจม
หน่วยที่เก้าและสิบ มีหน้าที่ดูแลปกป้องชีฟ ซึ่งมีหน้าที่สำคัญในการระบุตำแหน่งของสัตว์ประหลาดและสัตว์อสูร
สุดท้ายหน่วยที่สิบเอ็ดถึงสิบห้า มีหน้าที่ให้การสนับสนุนด้านเสบียง
เมื่อแบ่งหน้าที่กันเสร็จเรียบร้อย สวิตก็ให้ทุกคนกลับไปพักผ่อน เพื่อวันรุ่งขึ้น จะได้ทำการปฏิบัติการล่าได้อย่างเต็มกำลัง
คริสหันไปคุยกับฮิกในขณะที่กำลังเดินทางกลับเมือง
"ไปอยู่แนวหน้าปะทะกับสัตว์ระดับสัตว์อสูร คิดว่าชีฟจะไหวมั้ย"
ฮิกหันมาตอบ
"ได้อยู่มั้ง ไอ้หนูของเราเก่งอยู่แล้ว ไม่เป็นอะไรหลอก"
แม้ในแผนชีฟจะถูกคุ้มกันอย่างดี แต่คริสก็แอบเป็นห่วงไม่ได้ ก่อนจะถอนหายใจออกมาแรง ๆ จนฮิกสังเกตได้ ฮิกจึงพูดขึ้นปลอบใจเพื่อน
"ไม่ต้องห่วงหลอกน่า งานนี้พวกเราก็ได้รับหน้าที่ให้เป็นหน่วยเสบียง ถ้ามีอะไรผิดพลาดขึ้นมา เราก็แค่ขับรถฝ่าเข้าไปพาชีฟหนีก็จบเรื่อง"
คริสมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วพึมพำ
"ถ้าง่ายแบบนั้นก็คงดี"
เบเรี่ยน สัตว์อสูรที่มีลักษณะเป็นคลื่นพลังงานสีเขียวที่คล้ายกับวิญญาณคนตาย มันเป็นสัตว์อสูรที่มีรูปร่างเหมือนคนและสูงถึงสองเมตรที่ชอบอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม มือทั้งสองข้างของมันมีลักษณะคล้ายกับเคียวที่มีใบมีดอันแหลมคม สถานที่ที่มันปรากฏมักจะเป็นป่าดงดิบที่รกทึบ สัตว์อสูรตนนี้มีความสามารถสองอย่าง คือ ล่องหนกับปลดปล่อยกระแสไฟฟ้าสีเขียว โดยความสามารถในการล่องหนของเบเรี่ยน ไม่สามารถใช้แสงในการทำให้มันเผยตัวได้ จำเป็นจะต้องใช้กล้องหรือแว่นตาที่สามารถตรวจจับคลื่นพลังงานได้เท่านั้น
ทีมนักล่าที่ใช้ในการล่าเบเรี่ยนแต่ละครั้งจะมีทั้งหมดหนึ่งร้อยคน โดยจะต้องมีนักล่าระดับสูงสามสิบคนเป็นอย่างน้อย จึงจะสามารถจัดการกับเบเรี่ยนได้โดยที่ไม่สูญเสียกำลังคน
วันรุ่งขึ้น ปฏิบัติการล่าเบเรี่ยนก็เริ่มขึ้น รถบรรทุกหุ้มเกราะและรถฮัมวี่หลายคันพากันมุ่งหน้าไปยังป่าดงดิบทางทิศใต้ ซึ่งโดยปกติแล้วนักล่าจากทิศเหนือจะไม่ค่อยออกล่ายังจุดนี้ ด้วยข้อตกลงของเคิร์กกับเซโน่ ที่นักล่าทั้งสองฝ่ายจะไม่รุกล้ำอาณาเขตซึ่งกันและกัน แต่ด้วยวันนี้เซโน่ก็ติดภารกิจล่าเบเรี่ยนอยู่ที่เมืองอื่น และทางเซโน่ก็ไม่อยากให้นักล่าพ่ายแพ้แก่องค์กรพีเนชั่นเช่นกัน เซโน่จึงอนุญาตให้นักล่าจากฝั่งเหนือมาล่าในเขตตนได้ในครั้งนี้
ระหว่างที่ขบวนรถขับเคลื่อนไปตามถนนหนทางนั้น ด้านหน้าก็มีนักล่าอีกกลุ่มหนึ่งพร้อมขบวนรถอีกหนึ่งขบวนรออยู่
นักล่าในชุดเกราะสีดำทมิฬตัวใหญ่ เดินมายืนดักหน้าขบวนรถของนักล่าจากฝั่งเหนือเอาไว้
สวิตสั่งให้ขบวนรถหยุดลงแล้วตนเองก็ลงจากรถไปคุยกับอีกฝ่าย
"ว่าไง บลัสเตอร์"
นักล่าที่ชื่อบลัสเตอร์เอ่ยตอบ
"เซโน่ไม่ไว้ใจว่าพวกนายจะทำได้ เลยส่งพวกเรามาช่วย"
"นึกว่าเจ้านายพวกแกจะเอาแต่งอมืองอเท้า รอให้พวกเด็กโง่นั่นมันมาเปลี่ยนแปลงโลกนักล่าของเราซะแล้ว จะช่วยก็มา แต่ค่าจ้างหารครึ่งนะ"
"ได้ ล่าครั้งนี้มีสิ่งสำคัญมากกว่าเงิน เอาไงเอากัน"
เซโน่ได้ส่งนักล่าระดับกลางของตัวเองมาช่วยเสริมกำลังห้าสิบคน โดยมีห้าคนที่เป็นนักล่าระดับสูงและสามในห้าก็ใช้พลังจิตได้
ทางด้านป่าดงดิบทางทิศเหนือ
นักล่าร้อยกว่าคนจากพีเนชั่นกำลังซุ่มมองดูวิญญาณสีเขียวที่พากันลอยไปลอยมาอยู่ในป่า พวกเขาซ่อนอยู่ตามพุ่มไม้และต้นไม้ใหญ่ เพื่อรอจังหวะที่จะโจมตี
เหล่านักล่าพากันทำตัวให้นิ่งที่สุดเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว อุปกรณ์ที่ใช้พลังงานไฟฟ้าทั้งหมดบนชุดเกราะถูกปิดไว้ชั่วคราว แม้แต่บาเรียที่พวกเขาใช้งานก็ไม่ถูกเปิดใช้งาน
เหล่าเบเรี่ยนที่ล่องลอยไปมาเริ่มมีจำนวนที่เบาบางลงเมื่อเบเรี่ยนหลายตัวพากันทยอยลอยไปทางอื่น และเมื่อบริเวณโดยรอบเหลือเบเรี่ยนอยู่แค่สามตัว
ดาจองผู้นำการล่าในครั้งนี้ก็ตะโกนสุดเสียง
"เอาเลย"
บาเรียของชุดถูกเปิดใช้งาน เหล่านักล่าทั้งหลายพากันนำปืนที่บรรจุกระสุนสลายพลังงานออกมา แล้วระดมยิงใส่เบเรี่ยนสามตัวที่เหลืออยู่อย่างรวดเร็ว
เบเรี่ยนที่โดนระดมยิงพากันล่องหนหายตัว แต่ก็ยังคงถูกมองเห็นได้ด้วยอุปกรณ์ตรวจจับพลังงาน
ดาจองเร่งการโจมตีขึ้นอีก
"เร็วเข้า ก่อนที่เบเรี่ยนตัวอื่นจะรู้ตัวแล้วกลับมา"
ทุกคนระดมยิงใส่เบเรี่ยนสามตัวอย่างหนัก แต่เหล่าเบเรี่ยนก็ไม่ยอมอยู่เฉย ๆ ให้จัดการง่าย ๆ พวกมันเคลื่อนไหวไปมาด้วยความรวดเร็ว และพุ่งเข้าโจมตีสวนกลับเป็นพัก ๆ เคียวคลื่นพลังงานอันแหลมคมปะทะเข้ากับตัวของนักล่าจนเกิดเป็นแสงวาบ ซึ่งเกิดจากการสะท้อนพลังงานของบาเรีย ที่สามารถสะท้อนพลังงานของเคียวกลับไปได้ นั่นทำให้นักล่าคนนั้นเพียงแค่กระเด็นไปด้านหลังเท่านั้น ส่วนเบเรี่ยนก็ลอยถอยหลังไปตั้งหลัก ก่อนจะหาทางพุ่งเข้าโจมตีใส่คนอื่นอีกครั้ง
ดาจองกวาดสายตามองสถานการณ์โดยรอบ นักล่าสาวคนหนึ่งโดนฟันใส่ครั้งที่สองบาเรียก็เรืองแสงวูบขึ้นมาแล้วสลายหายไป
ดาจองตะโกนสั่ง
"ใครที่โดนฟันครบสองครั้งแล้วให้ถอยไปอยู่แนวหลังทันที"
เหล่านักล่าที่โดนฟันครบสองครั้งพากันหนีไปอยู่แนวหลังตามคำสั่ง ส่วนนักล่าที่เหลือก็พากันระดมยิงใส่เบเรี่ยนไม่ยั้ง จนกระทั่งเบเรี่ยนสองตัวสลายหายไปและเหลือทิ้งไว้แต่เพียงก้อนผลึกสีม่วงที่ร่วงลงมา
เบเรี่ยนตัวสุดท้ายปล่อยคลื่นกระแสไฟฟ้าออกมาเป็นวงกว้าง อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ต่าง ๆ ของนักล่าหยุดทำงานทันที นั่นรวมถึงแว่นตรวจจับพลังงานบนหมวกของนักล่าด้วย
ดาจองสั่งการอีกครั้ง
"วิ่งกลับไปที่รถให้เร็วที่สุด"
ทุกคนพากันวิ่งกลับออกจากป่าตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว
เมื่อเบเรี่ยนปลดปล่อยคลื่นกระแสไฟฟ้าออกมา มันจะเหนื่อยและเคลื่อนไหวได้ไม่รวดเร็วนัก การปล่อยคลื่นพลังงานนี้ คือการเรียกร้องพวกพ้องที่อยู่ไกลออกไปให้มาช่วย โดยคลื่นพลังงานจะถูกปล่อยออกมาอย่างต่อเนื่อง หากไม่รีบกำจัดก็จะไม่มีวันมองเห็นตัวอื่นที่เข้ามาช่วยเหลือมันได้เลย นั่นทำให้เหล่านักล่าจากพีเนชั่นต้องพากันถอยหล่นออกจากป่าไปเพื่อตั้งหลัก


## รุ่นใหญ่และวัยเยาว์

บริเวณนอกป่าดงดิบทางทิศเหนือ รถบรรทุกหุ้มเกราะหลายคันเริ่มเปิดโหมดอำพรางตัวโดยการฉายภาพโฮโลแกรมออกมารอบ ๆ ตัวรถ นั่นทำให้เหล่าเบเรี่ยนที่ตามมาต่างพากันลอยผ่านไปโดยไม่สนใจ เพราะในสายตาของพวกมัน รถบรรทุกแต่ละคันเป็นเพียงแค่โขดหินก้อนใหญ่เท่านั้น
ดาจองที่นั่งอยู่ในรถบรรทุกคันหนึ่งถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อเหล่าเบเรี่ยนที่หาพวกเขาไม่เจอ พากันทยอยกลับเข้าไปในป่า สายตาของเด็กหนุ่มจ้องมองผลึกที่ได้มาอย่างพอใจ ตอนนี้พวกเขาได้ผลึกมาสามก้อนแล้ว ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ พวกเขาจะสามารถหาผลึกไปให้กับทางเมืองได้อีกหลายก้อน แล้วในที่สุดการเป็นทหารของพวกเขาจะต้องเป็นที่ยอมรับ
ทางด้านป่าดงดิบทางทิศใต้ นักล่าฝั่งเหนือและใต้ที่ใส่เกราะเสริมความเร็วในการเคลื่อนที่ พวกเขากำลังพากันวิ่งล่อเหล่าเบเรี่ยนหลายสิบตัวให้ตามพวกเขาออกมาที่นอกชายป่า เพื่อที่พวกเขาจะได้ระดมยิงใส่มันได้โดยที่ไม่มีต้นไม้กีดขวาง
เมื่อเหล่าเบเรี่ยนพากันออกมานอกเขตป่า เหล่านักล่าก็เตรียมพร้อมต่อสู้ นักล่าที่อยู่แนวหน้าของหน่วยจู่โจมพากันหยิบอุปกรณ์แท่งยาวออกมา มันมีลักษณะคล้ายกับร่มกันฝนที่มีใบร่มเป็นบาเรีย เหล่านักล่าต่างพากันใช้สิ่งนี้ป้องกันตัวเองและคนอื่น ๆ ในทีมจากเคียวพลังงานของเจ้าเบเรี่ยน
บาเรียครอบกายนั้นมีเพียงแค่พีเนชั่นที่มีเทคโนโลยีนี้ นั่นทำให้นักล่าองค์กรอื่นต้องใช้เทคนิคในการต่อสู้กับเบเรี่ยนที่แตกต่างออกไป
นักล่าที่ใช้ร่มนั้นจะต้องเป็นนักล่าที่มีฝีมือพอตัว เพราะพวกเขาจะต้องทำตัวเป็นจุดสนใจโดยการใช้ร่มกระแทกใส่พวกมัน เพื่อให้พวกเบเรี่ยนเล็งโจมตีพวกเขาเป็นหลัก และนอกจากนั้น พวกเขายังต้องคอยปกป้องตัวเองกับปกป้องนักล่าที่ใช้ปืนอีกด้วย ซึ่งถือได้ว่าเป็นงานที่หนักมาก
ร่มบาเรียแต่ละอันนั้นจะป้องกันการโจมตีได้แค่สิบครั้ง หากครบแล้วหน่วยสนับสนุนจะต้องจัดหาร่มมาเปลี่ยนให้พวกหน่วยจู่โจมโดยเร็ว ส่วนอันที่หมดพลังงาน ก็จะต้องถูกนำกลับไปชาร์ตใหม่ที่รถบรรทุก
จากการระดมยิงด้วยปืนจากรถบรรทุกและปืนจากเหล่านักล่า เพียงแค่สิบนาทีหลังเริ่มการต่อสู้ เบเรี่ยนสามตัวก็สลายหายไป นั่นทำให้เบเรี่ยนตัวหนึ่งตัดสินใจปล่อยคลื่นพลังงานร้องเรียกพวกพ้องทันที
สวิตที่อยู่ในหน่วยจู่โจมตะโกนออกมา
"ทุกคนตั้งค่ายกลรูปเต่า"
เหล่าคนที่มีร่ม พากันยืนล้อมคนอื่นเป็นวงกลม จากนั้นทุกคนก็พากันนั่งลงและหลบซ่อนอยู่ใต้ร่มบาเรีย เนื่องจากตอนนี้พวกเขาไม่สามารถมองเห็นการโจมตีจากเบเรี่ยนได้เลย
เมื่อทุกคนได้รับการป้องกัน สวิตก็ตะโกนอีกครั้ง
"คาเรร่า มันปล่อยคลื่นพลังแล้ว"
นักล่าอีกหลายคนตะโกนทวนคำสั่งของสวิตซ้ำ จนเสียงดังไปถึงนักล่าสาวสี่คนที่นอนคว่ำหน้าจับปืนสไนเปอร์อยู่บนรถบรรทุกคันหนึ่งที่อยู่ไกลจากจุดต่อสู้ไปสองกิโลเมตร พวกเธอใส่แว่นครอบตาแบบพิเศษที่มีสายเชื่อมต่อกับตัวรถ และนอนเล็งปืนสไนเปอร์ที่บรรจุกระสุนพลังงานไปทางพวกเบเรี่ยน ในขณะที่คนอื่น ๆ สูญเสียการมองเห็นเพราะคลื่นรบกวนจากเบเรี่ยนตัวหนึ่ง แต่ทั้งสี่สาวนั้นยังคงเห็นเหล่าเบเรี่ยนได้อย่างชัดเจน
ทั้งหมดนี้เป็นผลมาจากพลังจิตของชีฟ เมื่อได้รับทราบว่าชีฟถูกว่าจ้างให้มาช่วยในการระบุตำแหน่งของสัตว์อสูร คาเร็นก็คิดค้นวิธีบางอย่างขึ้นมาได้ นั่นก็คือการให้ชีฟอยู่ในแนวหน้าใกล้กับพวกเบเรี่ยน จากนั้นก็ใช้สายเคเบิลคุณภาพดีที่สามารถป้องกันคลื่นรบกวนได้ เชื่อมหมวกของชีฟกับรถบรรทุก แม้เครื่องมือตรวจจับพลังงานจะใช้การไม่ได้ แต่พลังจิตของชีฟยังใช้การได้ดี นั่นทำให้ชีฟสามารถส่งภาพที่ตัวเองเห็นให้แก่สี่สาวที่นอนอยู่บนหลังคารถบรรทุกได้
นักล่าสาวทั้งสี่ระดมยิงใส่เบเรี่ยนที่ปล่อยคลื่นพลังงานจนมันสลายไป นั่นทำให้นักล่าคนอื่นกลับมามองเห็นเบเรี่ยนได้อีกครั้ง พวกเขาพากันร้องเฮกันยกใหญ่ ก่อนจะพากันยกเลิกค่ายกลแล้วเข้าต่อสู้กับเบเรี่ยนเช่นเดิม
นักล่าในหน่วยที่สิบคนหนึ่งหันมามองชีฟที่นอนอยู่ในหลอดแคปซูลอย่างดี ก่อนจะหันไปคุยกับเพื่อน
"ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป พวกเราได้ลาภก้อนโตแน่"
"จริงของแก เป็นความสามารถที่ดีมาก"
ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกับ เบเรี่ยนตัวหนึ่งก็พุ่งเข้ามา พวกเขายกร่มขึ้นมาป้องกันไว้ทันที นักล่าหลายคนจากหน่วยเก้าและสิบพากันระดมยิงใส่เบเรี่ยนตัวนี้อย่างหนัก เพราะหน้าที่ของพวกเขาคือต้องปกป้องเด็กในแคปซูลไว้ให้ได้
ด้วยความสามารถของชีฟ ที่ทำให้สามารถมองเห็นตัวที่ปล่อยคลื่นพลังได้ นั่นทำให้เหล่านักล่าฝั่งเหนือและใต้ สามารถล่าเอาผลึกจากพวกเบเรี่ยนมาได้มากมาย
เบเรี่ยนเป็นสัตว์อสูรที่ปรากฏตัวออกมาเพียงแค่อาทิตย์เดียวเท่านั้น ก่อนที่พวกมันจะพากันหายไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ นั่นทำให้เหล่านักล่าต้องทำงานแข่งกับเวลา
ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา นักล่าจากทางพีเนชั่นได้กระจายออกเป็นสามทีม ด้วยป่าดงดิบทางทิศเหนือนั้นมีสามแห่ง ส่วนนักล่าองค์กรอื่น ๆ นั้นไม่สามารถแยกทีมได้ เพราะชีฟนั้นมีเพียงคนเดียว นั่นทำให้พวกเขาต้องล่าร่วมกัน แม้ทางทิศใต้จะมีป่าดงดิบถึงห้าแห่งก็ตาม
เมื่อครบหนึ่งอาทิตย์ พวกเบเรี่ยนก็พากันหายไป ส่วนนักล่าก็พากันกลับเข้าเมือง เพื่อนำผลึกไปส่งให้กับทางเมือง
หญิงสาวผมทองในชุดสาวออฟฟิศดูหรูหราเดินผ่านโถงทางเดินอย่างสบายใจ เป้าหมายของเธอคือห้องทำงานของเจ้าเมือง เธอเปิดประตูเข้าไปในห้องโดยไม่ขออนุญาตจากอีกฝ่าย แล้วตรงดิ่งไปที่โต๊ะทำงาน จากนั้นก็วางแท็บเล็ตในมือลงบนโต๊ะ ก่อนจะเลื่อนไปไว้ตรงหน้าของชายสูงวัยที่นั่งจ้องมองอย่างเงียบสงบ หญิงสาวเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ
"ห้าสิบสี่ก้อน แม้จะเป็นแค่นักล่าวัยเยาว์ แต่ด้วยเทคโนโลยีคุณภาพดีของฉัน การล่าผลึกจึงไม่ใช่เรื่องยาก"
ท่านเจ้าเมืองจ้องมองข้อมูลในแท็บเล็ต
"นักล่าของเธอทำได้ดีจริง ๆ ลินซี่"
"ขอรับคำชม แล้วทีนี้ ท่านจะรับพิจารณาเรื่องการใช้ทหารได้หรือยัง"
เจ้าเมืองหยิบแท็บเล็ตของตนในลิ้นชักโต๊ะออกมา ก่อนจะส่งให้กับอีกฝ่าย
"ร้อยห้าสิบก้อน จากเหล่านักล่าที่เธอรังเกียจ"
ลินซี่อึ้งไปพักหนึ่ง ก่อนจะหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาอ่านข้อมูลโดยละเอียด
"เป็นไปได้ไง"
ท่านเจ้าเมืองถอนหายใจเล็กน้อย และไม่ตอบคำถามอีกฝ่าย
"สิ่งที่เธอกำลังจะทำ แม้จะมีข้อดีมากมาย แต่มันก็แฝงไปด้วยข้อเสียที่มากมายไม่แพ้กัน ล้มเลิกความคิดซะเถอะ ลูกพ่อ"
ลินซี่จ้องผู้เป็นพ่อสักพัก ก่อนจะคว้าแท็บเล็ตของตัวเอง แล้วเดินออกจากห้องไปอย่างไม่พอใจ
ณ ร้านอาหารประจำของนักล่าฝั่งเหนือ เหล่านักล่าต่างพากันเลี้ยงฉลองให้กับความสำเร็จในครั้งนี้ เนื่องจากพวกเขาให้คนไปสอดแนมมาเรียบร้อยแล้วว่านักล่าขององค์กรพีเนชั่นได้ผลึกมาเพียงแค่ห้าสิบกว่าก้อนเท่านั้น และด้วยปริมาณผลึกที่ได้มา แม้จะแบ่งเงินกับนักล่าฝั่งใต้ไปแล้ว แต่เงินที่เหลือก็ยังถือว่าเยอะอยู่ดี
ฮิกที่ซดเบียร์ไปแก้วหนึ่ง พูดอย่างน่าเสียดาย เมื่อเด็กคนหนึ่งไม่ได้มาเลี้ยงฉลองกับพวกเขาด้วย
"เสียดายชะมัดเลย ยัยคาเร็นนั่นดันกักตัวไอ้หนูไว้แต่ในบริษัทไม่ยอมให้ออกมา"
ไจโรพูดขึ้นบ้าง
"เห็นทางนั้นที่ได้ส่วนแบ่งไปเยอะก็จัดงานเลี้ยงฉลองเหมือนกันนี่ แต่ดันจัดแยกกับเรา"
คริสพูดขึ้นบ้าง
"จะไม่ให้แยกได้ไง ก็ไอ้คนบางคนแถวนี้มันคอยแต่จะสอนอะไรก็ไม่รู้ให้ไอ้หนูมัน ถ้าเป็นลูกฉัน ฉันก็ไม่ให้ไอ้หนูนั่นมาสุงสิงกับพวกแกเหมือนกัน"
อลาสก้าเถียง
"แค่จะสอนให้เป็นผู้ใหญ่ จะหวงอะไรกันนักหนา ยังไงสักวันไอ้หนูนั่งก็ต้องได้เจาะไข่แดงสาวสวยสักคนอยู่ดี"
คริสถอนหายใจ
"ก็เพราะพวกแกเป็นแบบนี้ไง เขาถึงได้ไม่ให้ไอ้หนูนั่นมันออกมากับพวกเรา"
ในขณะที่เหล่านักล่ารุ่นใหญ่กำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน
ด้านนอกร้าน เหล่านักล่าวัยเยาว์จากพีเนชั่นสิบกว่าคน ก็พากันเดินผ่านหน้าร้านอาหารของเหล่านักล่ารุ่นใหญ่
วิลเลียมพาทุกคนหยุดเดิน แล้วพากันมองเข้าไปในร้าน
"เห็นว่าไอ้พวกนักล่าแก่ ๆ นั่นพากันจัดตั้งทีมไปล่าเบเรี่ยนเหมือนกัน คิดว่าพวกมันจะได้ผลึกมาสักกี่ก้อน"
ดาจองมองเข้าไปในร้านแล้วหันไปพูดกับวิลเลียม
"อย่าไปสนใจเลย เราทำของพวกเราให้ดีที่สุดก็พอ"
แต่วิลเลียมก็ไม่ได้ฟังที่ดาจองพูดเลย เขาและคนอื่น ๆ เดินตรงเข้าไปในร้าน ส่วนดาจองที่ห้ามอีกฝ่ายแล้วไม่ฝังก็ได้แต่ยืนมอง
วิลเลียมเมื่อเข้าไปในร้านก็จงใจตะโกนให้คนอื่น ๆ สนใจ
"ดูซี่ วันนี้ใครกันที่ล่าผลึกเบเรี่ยนได้ถึงห้าสิบสี่ก้อนแม้จะไม่มีนักล่าระดับสูงก็ตาม"
เหล่านักล่ารุ่นใหญ่ที่อุตส่าห์เงียบฟังก็พากันปล่อยหัวเราะออกมา ก่อนจะมีนักล่ารุ่นใหญ่คนหนึ่งเดินมาหาวิลเลียม
"เด็กห้าร้อยกว่าคนแต่ได้แค่ห้าสิบสี่ก้อน"
พูดจบนักล่าคนนี้ก็หันไปหานักล่าคนอื่นในร้านอาหาร
"เฮ้ย บอกไอ้เด็กเวรนี่สิว่าเราใช้กี่คนและได้กี่ก้อน"
หลายคนในร้านพากันตะโกนพร้อมกัน
"สามร้อยกว่าคน ผลึกร้อยห้าสิบก้อนโว้ย"
จากนั้นเหล่านักล่ารุ่นใหญ่ก็พากันส่งเสียงโฮ่ หรือผิวปากใส่กันเป็นแถว ซึ่งบางคนก็ถึงกับใช้คำพูดจาที่หยาบคายใส่นักล่ารุ่นเยาว์เหล่านี้
"ไสหัวไปเลยไอ้เด็กเวร" "ใช่ ๆ ไปเลยไป"
วิลเลียมหน้าเสียอย่างหนัก ก่อนจะกัดฟันแน่นแล้วเดินออกมาจากร้าน ดาจองที่ยืนฟังอยู่นอกร้านก็เจ็บใจไม่แพ้กัน


## ใส่ร้าย

เช้าวันต่อมาหลังจากจบงานล่าเบเรี่ยน ชีฟได้นำรถบิ๊กไบค์ของตัวเองออกมาวิ่งอีกครั้ง เพื่อที่เขาจะได้ขับขี่รถคันนี้ได้อย่างคล่องแคล่วมากยิ่งขึ้น ชีฟขับรถบิ๊กไบค์ด้วยความเร็วสูงผ่านตึกร้างบ้านร้างมากมาย เส้นทางที่ชีฟใช้วิ่งนั้นเป็นถนนสีดำยาว ๆ ที่ทำจากยางผสมคอนกรีต เหล่าสัตว์ประหลาดที่อยู่ตามทางต่างพากันเงยหน้ามองชีฟครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปทำอย่างอื่น ด้วยชีฟนั้นเคลื่อนผ่านพวกมันไปเร็วมากจึงทำให้พวกมันไม่สนใจที่จะติดตาม ยกเว้นก็แต่พวกที่สามารถวิ่งเร็วได้พอ ๆ กัน
ชีฟเลิกคิ้วเมื่อเห็นมนุษย์หมาป่าตัวหนึ่งวิ่งตามมาจากด้านหลัง มันตามความเร็วร้อยแปดสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงของชีฟได้ทัน ชีฟเอาปืนกลเบาที่สะพายไว้ออกมาถือด้วยมือซ้ายก่อนจะพยายามหันไปยิงสวน แต่ด้วยความเร็วและข้อจำกัดของร่างกายมนุษย์ ก็ทำให้ชีฟไม่สามารถที่จะหันกลับไปได้ ชีฟจึงได้แต่รอให้มันวิ่งเข้ามาใกล้มากกว่านี้ มนุษย์หมาป่าที่หิวโหยเร่งความเร็วของตัวเองขึ้นจนสามารถวิ่งขึ้นมาตีคู่กับชีฟได้ ชีฟหันไปมองมนุษย์หมาป่าที่อยู่ทางด้านซ้าย ซึ่งเป็นจังหวะที่มันกระโจนเข้าใส่พอดี ชีฟก้มตัวลงต่ำหลบกรงเล็บอันแหลมคมไปได้อย่างหวุดหวิด
ชีฟขับรถไปตามถนนเรื่อย ๆ โดยยังมีมนุษย์หมาป่าวิ่งตาม คราวนี้ชีฟคอยสังเกตดูการเคลื่อนไหวของมันอย่างไม่วางตา ก่อนจะรอจังหวะให้มันกระโจนใส่เขาอีกครั้ง เจ้ามนุษย์หมาป่ากระโจนใส่ทันทีที่วิ่งมาตีคู่กับชีฟได้ ชีฟเบรกรถสุดแรงจนท้ายปัดไปข้างหน้า เจ้ามนุษย์หมาป่ากลิ้งขลุก ๆ ไปตามพื้นเมื่อพลาดเป้า ชีฟไม่รอให้มันได้ตั้งตัวรีบตั้งปืนขึ้นเล็งแล้วกราดยิงอย่างไม่ยั้งมือ
ชีฟเก็บเกี่ยวลูกผลึกแล้วออกเดินทางต่อ วันนี้ชีฟมีโอกาสได้สำรวจสถานที่ต่าง ๆ ด้วยตัวเอง ด้วยรถจักรยานยนต์ที่เรียกว่าบิ๊กไบค์ รถคันนี้ทั้งวิ่งเร็วและทรงตัวได้ดี อีกทั้งยังมีอุปกรณ์เสริมที่ทำให้ชีฟเก็บของได้มากขึ้น
ชีฟสำรวจสถานที่ต่าง ๆ อย่างตื่นตา บางพื้นที่ก็ไม่ได้มีแต่ตึกรามบ้านช่อง แต่กลับเป็นทุ่งหญ้าอันแสนกว้างใหญ่ที่มีบ้านคนตั้งอยู่ประปราย ชีฟขับรถไปเรื่อย ๆ จนมาถึงสถานที่ที่มีแต่ตึกสูงเช่นเดิม ชีฟจอดรถหน้าตึกที่เขียนว่าโรงแรม แม้จะร้างจนไม่มีคนอยู่อาศัย แต่ตึกนี้กลับยังมีกระแสไฟฟ้าหลงเหลืออยู่ เมฆฟ้าครึ้มที่เคลื่อนตัวเข้ามาทำให้ชีฟตัดสินใจที่จะเข้าไปจัดการเหล่าวานรล่องหนที่อยู่ในตัวตึกแล้วพักหลบฝนอยู่ด้านใน ชีฟเดินขึ้นบันไดไปจนถึงชั้นบนสุด ก่อนจะหาห้องดีดีและเตียงสวย ๆ แล้วล้มตัวลงนอนอย่างเหนื่อยล้า
หลังจากได้พักผ่อนจนหายเหนื่อย ชีฟก็พบว่าเมฆฟ้าครึ้มได้สลายหายไปจนหมดแล้ว เขาบิดตัวไปมาสองสามทีเพื่อยืดเส้นยืดสาย จากนั้นก็ถอดหมวกออกเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์แล้วสวมใส่มันอีกครั้ง
ชีฟออกจากห้องแล้วเดินลงมายังโซนรับแขกชั้นหนึ่ง ก่อนจะพบว่าตรงนี้มีนักล่ากลุ่มหนึ่งกำลังนั่งพักผ่อนอยู่ด้วย ประสบการณ์ที่ชีฟเคยเจอทำให้เขาเดินผ่านคนกลุ่มนี้ด้วยความระมัดระวัง
คนกลุ่มนี้คือทหารขององค์กรพีเนชั่น ซึ่งสามารถดูได้จากชุดเกราะที่สวมใส่เพราะองค์กรพีเนชั่นนั้นมีเกราะใส่กันทุกคน ด้วยงบประมาณที่มีจำนวนมหาศาล พวกเขานั้นมีทั้งหมดยี่สิบคน เกินครึ่งเป็นเด็กสาวซะส่วนใหญ่ เกราะที่รัดรูปกับหมวกที่มีกระจกขนาดใหญ่จนเปิดเผยใบหน้านั้นทำให้ชีฟแยกออกได้ไม่ยากว่าใครเป็นชายหรือเป็นหญิง
ชีฟมีอาการเครียดเล็กน้อยเมื่อเดินผ่านคนกลุ่มนี้ เพราะมีคนหนึ่งที่ทำให้ชีฟรู้สึกเสียวสันหลัง ซึ่งความรู้สึกนี้มาจากชายสวมเกราะที่ดูหนากว่าคนอื่น ๆ และกำลังนั่งจ้องมองชีฟจากโซฟารับแขกด้านซ้าย ความรู้สึกเสียวสันหลังนั้นแรงมาก นั่นแปลว่าอีกฝ่ายมีเจตนาจะฆ่าอย่างชัดเจน
ชายที่นั่งมองชีฟอยู่ตรงโซฟาลุกขึ้นแล้วเดินตรงมาที่ชีฟ ชีฟปลดเซฟปืนไว้เพื่อเตรียมพร้อม ชายคนนั้นเมื่อเดินเข้ามาใกล้ก็เอ่ยทักทาย
"ไง ฉันวิลเลียม จำกันได้มั้ย"
ชีฟหันไปคุยตอบ
"จำไม่ได้ ขอตัว"
ชีฟตอบปัดไปเพราะไม่อยากจะคุยด้วย เนื่องจากอีกฝ่ายนั้นมีจิตสังหารที่รุนแรงมาก แถมเป้าหมายก็คือเขา
วิลเลียมที่เห็นอีกฝ่ายไม่สนใจก็พยายามจะตื๊อ
"เก่งไม่เบา เคลียร์วานรล่องหนซะเรียบเลย อยากเข้าทีมกับเรามั้ย ฉันยินดีให้นายเป็นรองหัวหน้าเลย"
"ไม่"
ตอบเสร็จชีฟก็เดินตรงไปที่ประตู แล้วเปิดประตูออกไปข้างนอก
เมื่อเห็นอีกฝ่ายตอบปัดอย่างไม่สนใจ ความแค้นในจิตใจของวิลเลียมก็เพิ่มมากขึ้น การพ่ายแพ้ของเขาทำให้เขาเป็นแค่หัวหน้าหน่วยเล็ก ๆ ไหนจะเรื่องอุปกรณ์ต้านภาพลวงตา ที่ทำให้เขาดูไร้ค่าและสูญเสียเงินที่เคยได้ไปมากมาย และเขายังทราบอีกด้วยว่าคนที่ทำให้นักล่ารุ่นใหญ่สามารถเก็บเกี่ยวผลึกเบเรี่ยนมาได้มากกว่าพวกเขา ก็คือไอ้เจ้าเด็กที่อยู่ตรงหน้า วิลเลียมกำหมัดแน่น
เด็กสาวคนหนึ่งมองชีฟอย่างไม่พอใจแล้ววิ่งตามออกไป ก่อนจะโวยวาย
"หัวหน้าวิลเลียมคุยกับนาย หัดมีมารยาทหน่อยจะได้มั้ย"
ชีฟถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายแล้วหันมาตอบ
"อีกเดี๋ยวจะค่ำแล้ว ต้องรีบกลับบ้าน"
วิลเลียมวิ่งตามออกมา ก่อนจะห้ามเด็กสาวเอาไว้ แล้วลูบศีรษะอย่างอ่อนโยน
"อย่าไปสนใจเลย เรากลับเข้าไปข้างในกันเถอะ"
ชีฟเห็นว่าเรื่องจบแล้วก็เดินต่อไปที่รถของตัวเอง
วิลเลียมและเด็กสาวเดินกลับไปที่ประตูโดยมีเด็กสาวเดินนำ ความคับแค้นใจของวิลเลียมยังคงอยู่ ก่อนความคิดอันชั่วร้ายจะผุดขึ้นมาในหัว วิลเลียมปลดเซฟปืนกลเบาของเขา แล้วยกมันขึ้นมาก่อนจะยิงใส่หลังเด็กสาวไปสามนัด
เด็กสาวล้มลงกระแทกประตูกระจกสีดำอย่างแรง กระสุนนัดหนึ่งตัดเข้าขั้วหัวใจพอดีนั่นทำให้เธอเสียชีวิต วิลเลียมรีบเข้าไปประคองเด็กสาวอย่างรวดเร็ว แล้วเปิดประตูพาเด็กสาวเข้าไปในโรงแรม ก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงโซนรับแขก ทุกคนหันมามองอย่างตกใจ วิลเลียมแอบแสยะรอยยิ้มอันโหดเหี้ยมออกมาก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นตื่นกลัวอย่างรวดเร็ว แล้วตะโกนบอกทุกคน
"ไอ้หมอนั่นมันทำร้ายชารอน แล้วมันก็พยายามจะฆ่าฉันด้วย"
ภาพทุกอย่างอยู่ในสายตาของชีฟ แต่การที่ชีฟไม่ได้ยินว่าภายในนั้นคุยอะไรกันก็ทำให้ชีฟจ้องมองไปที่ประตูอย่างสงสัย ก่อนความสงสัยนั้นจะถูกตอบกลับด้วยเด็กหนุ่มสาวจำนวนมากที่วิ่งออกมาและเล็งปืนใส่เขา จิตสังหารที่พุ่งเข้ามาทำให้ชีฟรู้ว่าจะเกิดอะไรต่อไป ชีฟสตาร์ทรถแล้วขับออกไปทันทีเพื่อหลบหนีจากห่ากระสุนที่พุ่งเข้ามา
รถฮัมวี่สี่คันกำลังวิ่งไล่ล่ารถจักรยานยนต์คันหนึ่งอยู่กลางทะเลทราย ชีฟขับตรงดิ่งมาทางทิศตะวันตกจนพ้นตัวเมืองออกมา อีกฝั่งนั้นมีจำนวนคนมากและมีปืนหลายกระบอก นั่นทำให้ตอนนี้ชีฟไม่สามารถหักโค้งไปทางไหนได้ เพราะอาจจะทำให้อีกฝ่ายตามได้ทัน ทำได้เพียงแค่เบี่ยงซ้ายเบี่ยงขวาเพื่อหลบกระสุนเท่านั้น โชคดีที่พลังของชีฟทำให้ชีฟรู้ทิศทางที่กระสุนจะพุ่งมาและหลบได้
การไล่ล่าดำเนินไปได้สองชั่วโมงจนฟ้ามืด เด็กหนุ่มสาวจากองค์กรพีเนชั่นก็ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยชีฟไปง่าย ๆ
ในรถฮัมวี่ที่วิลเลียมนั่งอยู่ เด็กสาวคนขับมองดูวิลเลียมที่ร้อนรนแล้วเอ่ยถาม
"ยิ่งมืดสัตว์ประหลาดยิ่งอันตราย แล้วกลับกันก่อนมั้ย"
วิลเลียมตอบปฏิเสธทันที
"ไม่ มันฆ่าพวกพ้องของเราเชียวนะ เราต้องฆ่ามันให้ได้"
"ยังไงหมอนั่นก็ไม่รอด เพราะเราสามารถไปออกประกาศจับที่เมืองได้"
วิลเลียมตะคอกกลับอย่างมีน้ำโห
"ไม่ ฉันเป็นหัวหน้า และขอสั่งว่าให้ตามล่าไอ้หมอนั่นให้ได้"
ชุดเกราะส่วนมากนั้นจะมีกล้องที่หมวก หากชีฟกลับไปที่เมืองหรือเข้าใกล้เมืองได้ ภาพในกล้องนั้นอาจจะถูกเผยแพร่ไปเป็นที่เรียบร้อย เพราะฉะนั้นวิลเลียมจะปล่อยชีฟไปไม่ได้เด็ดขาด
ชีฟที่ขับหนีอยู่นานต้องเริ่มคิดหาทางออก แต่แล้วชีฟก็ต้องตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า เมื่อปลายแสงไฟจากหน้ารถนั้นไม่สามารถส่องโดนผืนดินได้ สิ่งนี้ทำให้ชีฟนึกถึงเรื่องเล่าเกี่ยวกับสุดขอบโลกทันที เมืองที่ชีฟอยู่นั้นมีชื่อเรียกอีกชื่อว่าเมืองขอบโลก ที่ถูกเรียกแบบนี้นั้นก็เพราะว่าไกลออกไปทางทิศตะวันตกของเมือง มันคือสุดขอบโลกจริง ๆ
ชีฟหักเลี้ยวอย่างแรงจนรถล้มไถลไปกับพื้น ตัวชีฟเองนั้นก็ลื่นไถลไปด้วย รถของชีฟไถลไปจนตกสุดขอบโลก แต่ชีฟนั้นสามารถหยุดตัวเองไว้ได้ทันที่ปลายขอบพอดี ชีฟมองรถด้วยสีหน้าเศร้าหมองแล้วบ่นออกไป
"ลุงเอ็ดดี้ด่าแน่เลย"
แสงไฟที่สาดส่องเข้ามาทำให้ชีฟต้องหันหลังไปมองรถฮัมวี่ที่กำลังวิ่งตามมา พวกนั้นมีกันหลายคน นั่นทำให้บางคนมีเวลาดูแผนที่และหยุดรถได้ทัน ชีฟที่เห็นดังนั้นก็หันซ้ายหันขวาก่อนจะไปเจอโขดหินใหญ่ ๆ จึงรีบวิ่งไปหลบด้านหลัง
เหล่าเด็กหนุ่มสาวจากองค์กรพีเนชั่นลงมาจากรถพร้อมอาวุธปืนหลายกระบอกในมือแล้วตะโกนถามเสียงดัง
"ไอ้คนสารเลว แกฆ่าพวกเราทำไม"
ชีฟเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายนึกจะคุยก่อนยิงได้เสียที ก็ตะโกนสวนกลับ
"ฉันไม่ได้ทำ เพื่อนพวกเธอที่ชื่อวิลเลียมนั่นต่างหากที่เป็นคนทำ"
ทุกคนหันไปมองทางวิลเลียมเป็นตาเดียว
วิลเลียมแก้ตัวด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งอย่างรวดเร็ว
"ฉันเนี่ยนะ มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องทำร้ายพวกเดียวกัน มีแต่แก่นั่นแหละ แกเป็นเด็กของไอ้พวกนักล่าแก่ ๆ นั่น พวกแกไม่ชอบขี้หน้าเราอยู่แล้ว แกนั่นแหละที่ฆ่าชารอน"
ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะหันไปมองทางโขดหิน ปืนทุกกระบอกอยู่ในท่าพร้อมยิง ชีฟยังคงพยายามที่จะเจรจา
"หมวกของฉันมีกล้อง ถ้ากลับไปที่เมืองเดี๋ยวเอาให้ดูได้"
ทุกคนหันมามองหน้ากันอีกครั้ง ก่อนจะหันไปทางวิลเลียม
วิลเลียมหน้าซีดเผือดก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
"หมวกฉันก็มีกล้อง ฉันก็เปิดให้ดูได้เหมือนกัน มันหาข้ออ้างที่จะหนี อย่าปล่อยมันไปเชียว"
นักล่าสาวที่เป็นคนขับรถและเธอก็เป็นรองหัวหน้าหน่วย เดินเข้ามาหาวิลเลียมพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ
"ขอฉันดูบันทึกของหัวหน้าได้มั้ยคะ"
วิลเลียมหน้าซีด ก่อนจะมีท่าทีอึกอัก
ภาพสัตว์ประหลาดนกยักษ์ขนาดใหญ่หลายสิบตัวปรากฏขึ้นในหัวของชีฟ พวกมันอยู่เหนือหัวของพวกเขา ขนาดของพวกมันนั้นใหญ่กว่ามนุษย์ถึงสองเท่า
ชีฟตะโกนลั่น เมื่อฝูงนกเหล่านั้นเริ่มบินโฉบลงมา
"ระวังข้างบน!"
แต่สายไปเสียแล้วนกยักษ์รูปร่างเหมือนนกอินทรีบินโฉบลงมาและใช้กรงเล็บอันแหลมคมของมันโฉบเอาตัวรองหัวหน้าไปในพริบตา หลายคนรีบหาที่กำบังในทันที แม้จะมืดมิดแต่การมองเห็นในตอนกลางคืนนั้น ก็เป็นระบบขั้นพื้นที่ชุดเกราะทุกชุดควรจะมี ระบบมองเห็นในที่มืดหรือที่เรียกว่าไนท์วิชั่นถูกใช้งานอย่างรวดเร็ว เหล่าเด็กหนุ่มสาวนักล่าหลายคนเริ่มหันไปกราดยิงใส่พวกมัน ชีฟเองก็ไม่คิดที่จะอยู่เฉย ๆ หันปืนกลเบาของตัวเองขึ้นฟ้าแล้วเริ่มยิงใส่พวกนกยักษ์เช่นกัน เมื่อการต่อสู้ที่ไม่คาดคิดเริ่มขึ้น ภาพอันน่าสยดสยองปรากฏแก่สายตา คนที่ถูกจับจะถูกกรงเล็บอันแหลมคมแทงทะลุหน้าอก บางคนโชคดีที่ตายในทันทีแต่บางคนก็โชคร้ายที่ยังมีชีวิตรอด เพราะเขาหรือเธอเหล่านั้นจะถูกจิกกินอย่างน่าสยดสยองหากถูกพาไปยังรังของพวกมัน นกเหล่านี้เล็งพวกเขาจากระยะไกลไว้แต่แรกแล้ว การที่พวกเขามาหยุดยืนเป็นเป้านิ่ง ก็เท่ากับว่าได้กลายเป็นอาหารของพวกมันแล้วนั่นเอง ด้วยการจู่โจมที่รวดเร็วและหวังผลแค่เพียงหนึ่ง ทำให้นักล่าหลายสิบคนถูกโฉบเอาไปอย่างง่ายดายโดยที่บางคนยังไม่ทันจะได้เตรียมตัวที่จะสู้ด้วยซ้ำ ในที่สุดการล่าเหยื่อก็จบลง มีนกอินทรีแค่เพียงไม่กี่ตัว ที่โดนกระสุนสาดใส่จนเสียชีวิตแล้วร่วงลงมา ซึ่งเกินครึ่งมาจากปืนของชีฟทั้งนั้น
ชีฟถอนหายใจก่อนจะมองปืนของตัวเองที่เผลอใช้กระสุนจนหมด กระสุนสำรองก็ร่วงไปกับรถจักรยานยนต์ของเขา นั่นทำให้ชีฟไม่เหลืออาวุธที่จะสู้แล้วในตอนนี้ ชีฟเดินออกมาจากที่กำบัง ก่อนจะมองหาคนที่รอดชีวิตสองคนนั้นว่าเป็นใคร ชีฟก้มหัวหลบอย่างรวดเร็วเมื่อมีเงาภาพชายคนหนึ่งฟันมาจากด้านหลัง คนที่ฟันเข้ามานั้นเป็นวิลเลียมนั่นเอง
วิลเลียมที่พลาดเป้าหมายก็เปลี่ยนมาใช้ดาบแทงเข้าใส่ชีฟตรง ๆ ชีฟใช้มือสองข้างบวกกับถุงมือที่มีความสามารถในการยึดเกาะจับใบดาบเอาไว้ก่อนที่มันจะถึงตัวเขา ใบดาบห่างจากลำคอของชีฟเพียงแค่คืบ ด้วยแรงกดดันจากอีกฝ่าย ทำให้ชีฟไม่สามารถปล่อยมือไปทำอย่างอื่นได้เลย
เด็กสาวคนหนึ่งวิ่งมาหาทั้งสองคนพร้อมกับปืนลูกซอง
"วิล"
เด็กสาวยกปืนลูกซองของเธอขึ้นมาและเล็งไปที่ทั้งสองคน ตอนนี้เธอไม่รู้จะเชื่อใครดี เธอจึงได้แต่ถือปืนเล็งเอาไว้
ชีฟรีบพูดขึ้นทันที
"ไม่เห็นเหรอว่าตอนจะขอดูกล้องหมอนี่มันลังเลไม่ยอมให้ดู"
วิลเลียมเถียงกลับ มือสองข้างของเขาก็ยังคงจับด้ามดาบเอาไว้และไม่มีท่าทีว่าจะผ่อนแรงกดดันลง
"ไม่จริง ฉันไม่ได้ลังเล พวกนกมันโจมตีก่อนต่างหาก"
วิลเลียมพูดจบก็เหลือบไปมองหน้าเด็กสาว ก่อนจะเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นเด็กสาวที่เคยแอบมองเขาบ่อย ๆ จากนั้นวิลเลียมก็พูดต่อ
"ฟ้า เธอชื่อฟ้าใช่มั้ย ฉะ ฉันชอบเธอนะ ฉันก็คอยแอบมองเธออยู่เหมือนกัน"
เด็กสาวที่ชื่อฟ้าชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าภายใต้กระจกของหมวกมีสีแดงระเรื่อออกมาอย่างชัดเจน ชีฟที่ไม่รู้จะพูดอะไรก็คิดหาทางออก ก่อนจะออกแรงเบี่ยงดาบไปทางขวา วิลเลียมรีบเปลี่ยนมุมในการผลักดันตามทันที ในจังหวะนั้น ชีฟก็เบี่ยงไปทางซ้ายตามแรงดันของวิลเลียมอย่างรวดเร็ว คมดาบเชี่ยวคอของชีฟไปเพียงแค่เส้นยาแดงผ่าแปด วิลเลียมเซถลาเข้าไปหาชีฟ ก่อนจะถูกชีฟต่อยเสยปลายคางเข้าอย่างแรง
ชีฟรู้สึกจุกที่หน้าอก ก่อนจะมองไปทางเด็กสาวที่เป็นคนยิง กระสุนลูกปรายแม้จะไม่สามารถทะลุเกราะของชีฟไปได้ แต่มันก็มีแรงกระแทกมากพอที่จะส่งให้ร่างของชีฟลอยขึ้นไปในอากาศพร้อมกับกระเด็นตกหน้าผาไป
วิลเลียมลุกขึ้นเดินมาหาฟ้า ก่อนจะโอบกอดอีกฝ่ายที่มีท่าที่ตื่นกลัวเอาไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยน แต่กลับยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์
"ขอบคุณนะ"


## โลกที่ไม่รู้จัก

ในห้องของชิซูกะ เธอกำลังนั่งเฝ้าจานอาหารแสนอร่อยที่เธอตั้งใจทำอย่างสุดฝีมือ เธอมองจานอาหารด้วยสายตาที่เป็นกังวล เพราะในเวลานี้มันควรจะเป็นเวลาที่ชีฟกลับมารับประทานอาหารกับพวกเธอ แต่ตอนนี้พวกเขากลับต้องทานกันก่อนเพราะกลัวว่าอาหารจะเย็นชืด
เมื่อทานอาหารกันจนเสร็จชิซูกะก็พาคุณนายเชสเตอร์กลับไปพักที่ห้อง และบอกว่าเธอจะเป็นคนรอชีฟเองไม่ต้องห่วง ชิซูกะกลับมาที่ห้อง ใจที่เหม่อลอยของเธอทำให้เธอเผลอไปชนกรงเจ้าหนูน้อยบนชั้นวางของเข้า กรงสั่นสะเทือนจนทำให้เจ้าหนูตกใจกลัว ชิซูกะหันไปจัดกรงให้อยู่ตำแหน่งเดิมก่อนจะเอ่ยขอโทษ
"ขอโทษนะ"
เจ้าหนูหันกลับไปเคี้ยวเมล็ดทานตะวันอย่างไม่ถือสา ท่าทางการเคี้ยวของเจ้าหนูยิ่งทำให้ชิซูกะคิดถึงชีฟยิ่งขึ้นไปอีก ก่อนจะตั้งปณิธานกับตัวเอง
"กลับมาเมื่อไหร่แม่จะลงโทษให้เข็ดเลย"
บริเวณสุดขอบโลกคริสฮิกและพวกอีกสี่คนกำลังสำรวจล่องลอยการต่อสู้อย่างเคร่งเครียด คริสได้รับการติดต่อจากชีฟว่าถูกพวกองค์กรพีเนชั่นโจมตี พวกเขาจึงรีบตามสัญญาณเครื่องสื่อสารมาทันที รถฮัมวี่สามคันถูกทิ้งเอาไว้ จากตราสัญญาลักษณ์ข้างรถ มันคือรถขององค์กรพีเนชั่นแน่นอน
ฮิกเดินดูรอบ ๆ และพบศพของนกยักษ์หลายตัว จึงเรียกคนอื่น ๆ
"เฮ้ ตรงนี้มีศพพวกอินทรีแสงจันทร์อยู่ด้วย"
ทุกคนพากันเดินมาดูตามที่ฮิกเรียก ฮิกเริ่มพูดต่อ
"สองตัวนี้ฝีมือเจ้าหนู ส่วนตัวนั้นน่าจะฝีมือพวกนักล่าเด็ก"
ฮิกสามารถแยกได้ไม่ยากว่านกตัวไหนโดนใครยิง เพราะกระสุนของชีฟนั้นเป็นกระสุนแบบเจาะทะลวงที่จะไม่สร้างให้เกิดรอยแผลใหญ่โต นั่นทำให้นกสองตัวมีแผลที่ดูเล็กกว่านกอีกตัวหนึ่ง
คริสเริ่มตั้งสมมติฐาน
"พวกนั้นคงถูกฝูงนกโจมตีระหว่างสู้กัน"
อลาสก้ากวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วเอ่ยถาม
"แล้วจากนั้นละ"
ไจโรเดินถือปลอกกระสุนลูกซองมาอันหนึ่งแล้วตอบ
"จากนั้นพวกมันก็ยิงเจ้าหนูตกเหว"
ไจโรส่องไฟฉายไปที่พื้นจุดหนึ่ง ที่มีลอยเท้าที่เหมือนกับถูกบางอย่างผลักไปด้านหลังแต่ลอยไถลนั้นสั้นนิดเดียวก่อนจะหายไป ราวกับว่าเจ้าของเท้านั้นถูกยกขึ้นจากพื้นดิน
หลังจากกลับไปที่เมือง คนรู้จักของไจโรที่สำนักงานนักล่าก็รายงานว่าวิลเลียมได้เข้ามาแจ้งการตายของนักล่าหลายคนซึ่งในนั้นรวมถึงชีฟด้วย โดยสาเหตุการตายของชีฟคือถูกฟ้ายิงเพราะชีฟได้สังหารคนของพวกตนก่อน
คริสฮิกและพวกก็รุดหน้าไปที่สำนักงานนักล่าทันที พวกคริสแจ้งแกสำนักงานว่าพวกวิลเลียมนั่นแหละที่เป็นคนทำร้ายชีฟ การเกิดข้อโต้แย้งจึงเกิดการสืบสวนขึ้นอย่างเร่งด่วนแต่เมื่อถึงเวลาเที่ยงคืนการสืบสวนก็ต้องหยุด เมื่อทุกอย่างนั้นไม่สามารถหาข้อสรุปได้ เมื่อพวกเขานั้นไม่พบเจอหมวกของชุดเกราะที่มีเครื่องบันทึกภาพแม้แต่ใบเดียว ของวิลเลียมกับของฟ้านั้น ทั้งสองคนอ้างว่าตกลงไปที่หน้าผาสุดขอบโลก ศพของเด็กสาวที่ตายที่โรงแรมก็หายไป ซึ่งอาจเกิดจากหลายสาเหตุ ตั้งแต่ถูกสัตว์ประหลาดลากไปกินหรือจงใจซ่อนอำพราง นั่นทำให้ทางสำนักงานไม่ปรักปรำว่าชีฟคือคนร้ายและไม่บันทึกไว้ในฐานข้อมูล แต่ทางสำนักงานก็ไม่สามารถปรักปรำวิลเลียมและฟ้าตามคำกล่าวหาของฮิกได้เช่นกัน เพราะหลักฐานไม่เพียงพอ คดีนี้จึงกลายเป็นคดีที่หาข้อสรุปไม่ได้ และต้องพักเอาไว้ก่อน
บริเวณหน้าสำนักงานหลังจากเรื่องทุกอย่างจบลง ฮิกวิ่งเข้าใส่วิลเลียมที่กำลังเดินยิ้มหน้าระรื่นออกมาจากสำนักงาน คริสและพวกรีบพากันเข้าไปจับตัวฮิกเอาไว้ คริสพยายามพูดห้ามปราม
"อย่าฮิก เราไม่มีหลักฐานอะไรเลย"
ฮิกจ้องมองไปที่วิลเลียมและฟ้าราวกับจะกินเลือดกินเหนือ ใบหน้าของฮิกนั้นเต็มไปด้วยอารมณ์แห่งความแค้น มือที่ถือมีดสั่นเพราะความโกรธจนไม่อาจควบคุมเอาไว้ได้
ต่อหน้ารอยยิ้มอันแสนจะน่ารังเกียจฮิกถูกลากตัวออกไปโดยได้แต่ทิ้งความแค้นเอาไว้
เช้าวันรุ่งขึ้น มีเพียงคริสที่ไปแจ้งข่าวให้กับทางชิซูกะได้รับรู้ ชิซูกะทรุดลงกับพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก ใบหน้าที่เคยยิ้มหวาน ๆ หรือดุดันอย่างที่เคยเป็น ตอนนี้กลับไม่แสดงซึ่งความรู้สึกใด ๆ ออกมา มันว่างเปล่า ใช่มันว่างเปล่า เพราะหัวใจของเธอตอนนี้ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว
หลายชั่วโมงก่อนหน้า
ชีฟร่วงตกลงมาไม่รู้นานเท่าไหร่แล้วแต่ยังไม่มีทีท่าว่าเขาจะตกถึงพื้นง่าย ๆ เบื้องล่างของชีฟนั้นเป็นทะเลหมอกที่หนาจนมองไม่เห็นพื้นดิน ตอนนี้ชีฟหายจากอาการจุกอกแล้วแต่การอยู่กลางอากาศแบบนี้ชีฟก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ทำได้แค่มองทะเลหมอกอันมืดสนิทที่อยู่เบื้องล่าง
ไม่กี่นาทีต่อมาชีฟก็ร่วงจนถึงชั้นทะเลหมอก เมื่อมองจากระยะใกล้ชีฟก็เห็นเพียงแค่ไอน้ำบาง ๆ เท่านั้น และใช้เวลาอีกไม่นานชีฟก็ทะลุทะเลหมอกออกมา ในที่สุดชีฟก็ได้เห็นพื้นดินเสียที เบื้องล่างนั้นเต็มไปด้วยป่าหนาทึบ ตอนนี้ชีฟต้องคิดหาทางแล้วว่าจะลงถึงพื้นยังไงไม่ให้ตัวเองเสียชีวิต เพราะด้วยความสูงขนาดนี้ชุดเกราะของเขาก็ช่วยไม่ได้
เสียงคำรามดังกึกก้องจนชีฟตกใจ ชีฟรีบหันไปตามเสียง ก่อนจะพบเป็นมังกรขนาดใหญ่กำลังบินตรงมาทางเขา มันใช้ขาหน้าของมันคว้าตัวชีฟไว้อย่างรวดเร็ว ชีฟที่ไม่สามารถหลบไปไหนได้ก็ได้แต่พยายามมองไปที่หลังมังกรเพื่อดูว่าใครขับมังกรตัวนี้อยู่ นัยน์ตาสีแดงโลหิตภายใต้หมวกอัศวินอันใหญ่โตจ้องมองชีฟด้วยความเย็นชา ก่อนจะหันกลับมองตรงไปข้างหน้า
มังกรพาชีฟบินผ่านป่ารกทึบจนถึงทะเลสาบอันกว้างใหญ่ เลยทะเลสาบออกไปนั้นคือเมืองขนาดใหญ่ที่มีปราสาทและสิ่งก่อสร้างยุคโรมันอยู่มากมาย แม้จะเป็นคืนที่แสนมืดมิดแต่แสงไฟที่ส่องออกมาจากปราสาทแต่ละหลังก็เสริมแต่งให้ปราสาทเหล่านั้นดูสวยงามจนน่าอัศจรรย์
เมื่อเข้าเขตที่มีแสงไฟ ชีฟก็ได้เห็นว่ามังกรที่จับเขาไว้นั้นเป็นมังกรสีดำที่ดูน่ากลัว เกล็ดของมันสะท้อนแสงระยิบระยับช่วยเสริมแต่งให้มันดูน่าเกรงขาม ชีฟถูกทิ้งลงบนยอดปราสาทแห่งหนึ่ง ก่อนจะต้องตกใจเมื่อมีก็อบลินตัวสูงสี่ตัววิ่งออกมาจากประตูด้านหนึ่งแล้วล้อมชีฟเอาไว้ พวกมันพากันพูดภาษาที่ชีฟไม่รู้จัก จิตสังหารที่พุ่งเข้ามาทำให้ชีฟรู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้มาอย่างเป็นมิตร
ชีฟที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระก็ตัดสินใจวิ่งไปทิศตรงข้ามกับประตูแล้วกระโดดออกจากยอดปราสาท สิ่งมีชีวิตที่อยู่หลังมังกรยืนมือไปทางชีฟ วงแหวนเวทมนตร์สีม่วงที่เต็มไปด้วยตัวอักษรแปลก ๆ ก็ปรากฏขึ้นและรัดตัวชีฟเอาไว้ ชีฟลอยเคว้งอยู่กลางอากาศโดยที่ไม่สามารถขัดขืนได้เลย สิ่งมีชีวิตหลังมังกรโบกมือมาตรงหน้าตัวเองเบา ๆ ชีฟก็ลอยตามมาด้วย นัยน์ตาสีแดงของมันจ้องมองชีฟแล้วแสยะยิ้มออกมา ก่อนที่ชีฟจะลอยละลิ่วไปกระแทกกับกำแพงปราสาทด้านหนึ่งอย่างแรงจนสลบไปในทันที
เช้าวันรุ่งขึ้นชีฟตื่นขึ้นมาก่อนพบกับว่าร่างกายของเขานั้นไม่ได้สวมใส่สิ่งใดอยู่เลย เขากำลังล่อนจ้อน แต่สิ่งที่แย่ไปกว่านั้นคือ ความรู้สึกจากมือและเท้านั้นหายไป ชีฟพยายามจะที่จะลุกขึ้นดูว่าเกิดอะไรขึ้น ก่อนจะพบว่าคอของเขานั้นถูกโซ่ล่ามเอาไว้อย่างแน่นหนา ซึ่งที่ข้อพับของแขนและขาทั้งสองข้างก็เช่น ชีฟพยายามที่จะกำมือเพื่อออกแรงดิ้นให้หลุดจากโซ่ แต่กลับพบว่าเขาไม่สามารถที่จะกำมือได้ แม้จะถูกล่ามโซ่เอาไว้แต่ชีฟก็พอที่จะผงกหัวขึ้นมาได้ แต่การกระทำนี้ก็ทำให้ชีฟได้รับรู้ถึงสิ่งที่แสนจะเจ็บปวด นั่นคือข้อมือและข้อเท้าของเขา มันไม่มีอยู่แล้ว ชีฟจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ความรู้สึกอันสับสนเข้ากัดกินจิตใจ เท้าที่เคยใช้วิ่ง มือที่เคยใช้จับปืน ตอนนี้มันไม่มีอีกแล้ว น้ำหยดใส ๆ ไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง สมองบางส่วนคอยส่งภาพความคิดปลอม ๆ เข้ามาว่ามันยังอยู่ ด้วยความรู้สึกที่ยังไม่อาจยอมรับความเป็นจริงที่เห็น
ชายที่มีเขาเหมือนแพะและมีปีกเหมือนค้างคาวเปิดประตูเข้ามาในห้องทรงสี่เหลี่ยมที่ตรงกลางมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งถูกล่ามโซ่เอาไว้บนเตียงสูงกลางห้อง ชายคนนั้นเดินตรงมาชีฟ และหยิบมีดกับจานที่อยู่ใต้เตียงออกมา ก่อนจะแล่เนื้ออ่อนบาง ๆ ที่พึ่งงอกขึ้นมาใหม่ตรงข้อมือข้างขวาแล้วเอาไปใส่จาน ชีฟกรีดร้องอย่างทรมาน แต่ชายคนนั้นกลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย เขายังคงแล่เนื้อเป็นชิ้นบาง ๆ ออกไปจนกระทั่งเลือดชีฟเริ่มไหลทะลักออกมาจากจุดที่โดนแล่ ชายมีเขาชูมือขวาที่เปล่งแสงสีม่วงอ่อน ๆ ขึ้นมา ก่อนจะทาบลงบนข้อมือ เลือดหยุดไหลด้วยเนื้อสีชมพูที่งอกขึ้นมาและสมานตัวกันอย่างรวดเร็ว ชายมีเขาหยุดแล่เนื้อที่ข้อมือขวา แล้วย้ายไปที่ข้อมือซ้ายต่อ พร้อมกับฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์ ชีฟกรีดร้องจนกระทั่งไม่สามารถทนกับความเจ็บปวดได้แล้วสลบไป
ยามค่ำคืน ชีฟที่ถูกปล่อยไว้ในห้องคนเดียว พยายามที่จะดิ้นให้หลุดจากโซ่ แต่พันธนาการที่ล่ามเขาเอาไว้นั้นเหนี่ยวแน่นมากมาก ไม่ว่าชีฟจะทำยังไงก็ดิ้นไม่หลุด เมื่อเริ่มอ่อนกำลัง ชีฟก็ได้แต่จ้องมองเพดานห้องอย่างหมดหวัง แล้วพึมพำออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลริน
"แม่"
ชีฟผ็อยหลับไปอีกครั้ง


## แม่

ภายในห้องที่ดูหรูหรา ณ ปราสาทหลังหนึ่ง
แม่บ้านวัยกลางคนผู้มีเขาน้อย ๆ คล้ายวัวอยู่บนหัวและมีปีกเหมือนค้างคาวเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับรถเข็นที่เต็มไปด้วยอาหารคาวเป็นจำนวนมาก
หญิงสาวที่มีลักษณะเช่นเดียวกันนั่งยิ้มส่งยิ้มอยู่บนเตียงอันแสนอบอุ่น ก่อนจะเอ่ยถาม
"วันนี้มีอะไรบ้าง"
แม่บ้านราดน้ำสีแดงปรุงรสให้กับเนื้อคาวเหล่านั้นเล็กน้อย แล้วเอ่ยตอบ
"เนื้ออ่อนจากหางไวเวิน เนื้ออ่อนจากต้นขามังกรดิน และเนื้ออ่อนจากข้อมือและข้อเท้ามนุษย์เพคะเจ้าหญิงเบียร์ทรีซ"
เบียร์ทรีซลุกมานั่งที่ขอบเตียงแล้วมองอาหารในจานด้วยนัยน์ตาสีแดงที่ลุกวาว
แม่บ้านเมื่อจัดโต๊ะอาหารที่อยู่ต่อหน้าเจ้าหญิงเสร็จ ก็โค้งคำนับเจ้าหญิงเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง
เบียร์ทรีซรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ใบหน้าขาวอมชมพูที่งดงามและอ่อนหวานกำลังเพลิดเพลินไปกับรสชาติของอาหาร ผมสีม่วงเข้มเป็นประกายยาวสลวยถึงกลางหลัง มันโบกสะบัดไปมาเล็กน้อยยามเมื่อเธอขยับเคลื่อนไหว
หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ แม่บ้านก็กลับเข้ามาอีกครั้ง พร้อมกับชุดเกราะอัศวินสำหรับหญิงสาว ทรวดทรงช่วงอกที่ใหญ่โตทำให้การสวมใส่นั้นยากลำบากเล็กน้อย
เบียร์ทรีซหันไปมองแม่บ้านอย่างไม่พอใจเมื่อแม่บ้านนั้นเอาเกราะส่วนขามาให้เธอด้วย เธอจึงเริ่มบ่น
"ต้องใส่ท่อนล่างด้วยเหรอ"
เบียร์ทรีซผายมือให้ดูช่วงร่างของเธอที่มีเพียงแค่กางเกงชั้นในสีม่วงบาง ๆ ปกปิด ขาที่เรียวยาวเริ่มมีเหงื่อไหลย้อยจากอากาศที่ร้อนชื้น
แม่บ้านยิ้มอย่างจนใจแล้วตอบ
"เป็นคำสั่งเพคะ ไว้สำหรับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด"
เบียร์ทรีซหน้ามุ่ยจ้องแม่บ้าน แต่สุดท้ายเกราะส่วนล่างก็ถูกนำมาสวมใส่ให้เธออยู่ดี
หลังจากบริการเจ้าหญิงเบียร์ทรีซเสร็จ แม่บ้านก็นำอาหารอีกชุดมาให้กับมหาปราชญ์ผู้หนึ่ง ซึ่งอยู่ในห้องที่อยู่ไม่ไกลกันนัก
ชายชราผู้มีปีกและเขามองดูแผนที่แสดงตำแหน่งเมืองต่าง ๆ บนโต๊ะขนาดใหญ่อย่างวิตกกังวล หัวเมืองใหญ่ ๆ นั้นโดนยึดไปได้หมดแล้ว ส่วนหัวเมืองเล็ก ๆ ที่กระจัดกระจายกันอยู่ตามภูมิภาคต่าง ๆ ก็ค่อย ๆ ถูกยึดครองไปทีละเมืองทีละเมือง ซึ่งอีกไม่นานเมืองที่พวกเขาอยู่ก็คงจะโดนไปด้วย เพราะไม่ว่าพวกเขาจะย้ายไปอยู่เมืองไหน เมืองนั้นก็มักจะตกเป็นเป้าหมายของการถูกบุกยึดเป็นเมืองต่อไปโดยตลอด ราวกับว่าเจ้าราชากบฏผู้ชั่วช้านั่น มันรับรู้ทุกการเคลื่อนไหวของพวกเขา
แม่บ้านเปิดประตูเข้ามา ก่อนจะเคาะส่งเสียงเบา ๆ
"ท่านมหาปราชญ์ อาหารเพคะ"
มหาปราชญ์ละสายตาจากแผนที่ตรงหน้า แล้วหันมาสนใจอาหารที่แม่บ้านนำมาให้
"วันนี้มีอะไรบ้าง"
"ดังเช่นทุกวันเพคะ แต่ก็มีของใหม่อย่างเนื้อมนุษย์มาด้วย"
มหาปราชญ์เลิกคิ้ว
"เนื้อมนุษย์เหรอ ไปเอามาจากไหน"
"องครักษ์ของท่านเจ้าเมืองจับมาได้เพคะ"
มหาปราชญ์เพ่งมองดูเนื้อในจาน
"การหั่นเนื้อแบบนี้มัน"
มหาปราชญ์ นิ่งคิดครู่หนึ่ง
"แม่บ้าน มนุษย์ผู้นั้นยังมีชีวิตอยู่หรือไม่"
หลายวันและหลายคืน ชีฟได้แต่กรีดร้องอย่างทรมานยามเมื่อเนื้อถูกแล่ ได้แต่นอนนิ่ง ๆ อย่างสิ้นหวัง กิจวัตรเดิม ๆ เกิดขึ้นในทุกเช้าเที่ยงและเย็น ความเจ็บปวดเกิดขึ้นทุกวัน จนกระทั่งหนึ่งเดือนผ่านไป ชีฟก็ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอีก
ยามค่ำคืน ชีฟรู้เจ็บที่ใบหน้าเมื่อถูกมือหนา ๆ ตบใส่หลายครั้ง ชีฟลืมตาตื่นขึ้นมาและพบว่าเขากำลังอยู่ในป่าแห่งหนึ่งแม้จะมีเพียงแค่แสงจันทร์อ่อน ๆ แต่เมื่อชีฟได้เห็นเจ้าของมือ ชีฟก็รู้ทันทีว่าเป็นใคร ชีฟยิ้มออกมาด้วยความดีใจ
"ฮิก"
ฮิกมองชีฟแล้วยิ้มให้ ก่อนจะหันไปหาคริส
"คริส ขออวัยวะเทียมหน่อย"
คริสนำมือและเท้าที่เป็นเหล็กออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะประกบติดเข้ากับข้อมือและข้อเท้าของชีฟ คริสลูบหัวชีฟอย่างเห็นใจแล้วพูดว่า
"ไว้เดี๋ยวเราจะเก็บเงินปลูกถ่ายมันขึ้นมาใหม่"
คริสพยุงให้ชีฟลุกขึ้นแล้วค่อย ๆ พาวิ่งไปด้วยกัน
อวัยวะเทียมนั้นทำงานได้ดี ชีฟสามารถกลับมาวิ่งได้อีกครั้ง ชีฟหันไปถามคริสที่วิ่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยความประหลาดใจเมื่อนึกถึงความสูงที่ตนร่วงลงมา
"ลงมากันได้ไง มันสูงมาก"
คริสพยักหน้าให้ชีฟมองไปข้างบน ก่อนจะพบเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งลอยลำอยู่เหนือผืนป่า มันกำลังรอพวกเขา ชีฟยิ้มอย่างชอบใจที่ได้เห็น เพราะเขาพึ่งจะเคยเห็นมันในหนังที่เขาดูเมื่อไม่กี่เดือนก่อนนี่เอง ไม่นึกว่าจะได้มาเห็นของจริงในวันนี้
แต่แล้วภาพฝันที่จะได้ขึ้นเฮลิคอปเตอร์ก็พังทลายลงในพริบตา เสียงคำรามกึกก้องดังมาจากด้านหลังของทั้งสามคน มังกรตัวใหญ่ยักษ์บินตรงมายังจุดที่พวกเขาอยู่ มันอ้าปากอันใหญ่โตของมันและพ่นเปลวไฟอันร้อนแรงเข้าใส่เฮลิคอปเตอร์จนมอดไหม้ ยานยนต์ที่ติดไฟเหวี่ยงไปมาอย่างไร้การควบคุม ก่อนจะร่วงตกกระแทกพื้นแล้วระเบิดเป็นพลุไฟดวงโต
ชีฟมองภาพตรงหน้าด้วยความตื่นตกใจ ก่อนจะหันไปถามคริส
"เราจะได้กลับไปข้างบนมั้ย"
คริสหันมายิ้มหน้าเครียด
"ไม่ต้องห่วง ตอนนี้เอาตัวให้รอดก่อน เดี๋ยวเราค่อยติดต่อขอลำใหม่มาก็ได้"
ชีฟพยักหน้าก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาวิ่งตรงไปข้างหน้า
เจ้ามังกรบินลอยข้ามหัวพวกเขาไป ก่อนจะวกกลับมาแล้วบินลงมายืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา
คริสและฮิกยกปืนขึ้นมากราดยิงไม่ยั้ง แต่กระสุนกลับไม่สามารถทะลุผิวหนังของเจ้ามังกรได้เลย มังกรร้ายขู่คำรามแล้วพ่นไฟออกมาอีกครั้ง คริสคว้าชีฟแล้วพากระโดดหลบไปด้านข้าง แต่ฮิกนั้นแม้จะกระโดดหลบไปแล้ว แต่เจ้ามังกรก็หันตามและเผาจนมอดไหม้ คริสและชีฟมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา เจ้ามังกรหยุดพ่นไฟแล้วหันมาทางพวกเขาสองคน วงแหวนสามชั้นปรากฏขึ้นมารัดตัวชีฟไว้อีกครั้ง ก่อนจะพาชีฟลอยขึ้นไปในอากาศ คริสรีบกระโดดคว้าชีฟเอาไว้ แต่เจ้ามังกรก็ใช้หางที่ยาวเฟื้อยของมันตวัดฟาดคริสจนกระเด็นกลิ้งไปกับพื้น แล้วพ่นไฟใส่ ภาพของคริสที่มอดไหม้สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาสีน้ำตาล ก่อนจะตัดเป็นภาพเพดานห้องที่คุ้นเคย ชีฟสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกพร้อมกับเหงื่อที่ไหลอาบเต็มใบหน้า บางอย่างทำให้ชีฟโล่งใจเมื่อภาพที่เห็นเป็นเพียงแค่ฝัน
ชีฟยกแขนขึ้นปาดเหงื่อด้วยความเคยชิน ก่อนจะพบว่าโซ่ที่รัดเขาไว้นั้นหย่อนยานด้วยสาเหตุบางอย่าง ชีฟดึงแขนทั้งสองข้างออกจากโซ่ แล้วตามด้วยโซ่ที่รัดคอของเขา จากนั้นก็ดึงขาออกมา ชีฟกลิ้งลงจากเตียงไปอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด แขนและขาสองข้างต้องทำหน้าที่ต่างเท้าพาร่างกายคลานไปกับพื้น ชีฟคลานอย่างช้า ๆ จนไปถึงประตู จากนั้นคุกเข่าขึ้นแล้วใช้แขนข้างซ้ายโยกที่จับประตูลงมา เสียงแคร็ก ๆ ที่ดังขึ้นทำให้ชีฟหมดหวัง เพราะมันคือเสียงที่บ่งบอกว่ามันถูกล็อกเอาไว้
ชีฟหันหลังนั่งพิงประตู ก่อนจะมองสำรวจไปรอบ ๆ ห้อง สายตาของเขาไปสะดุดเข้ากับแท่งเหล็กแหลมที่ตั้งพิงกำแพงอยู่ใกล้ ๆ กับประตู ความคิดบางอย่างทำให้ชีฟใช้แขนสองข้างไปคีบเอามันมา เหล็กแหลมสั้นพอดีกับตัวในขณะที่นั่งอยู่ ปลายด้านทู่ค้ำยันไว้กับพื้น ส่วนปลายด้านแหลมก็มาจออยู่ที่ลำคอ แค่เพียงก้มตัวลงแรง ๆ ความทรมานที่เขาได้รับในทุกวันก็จะหยุดลง ชีฟเงยหน้าขึ้นแล้วกลั้นใจ แต่ในขณะที่เขาจะก้มตัวลงมา บางอย่างที่มองไม่เห็นก็รั้งเขาเอาไว้ ภาพของหญิงคนหนึ่งที่ลำบากเลี้ยงเขามาตั้งแต่เด็ก ผู้หญิงที่อาบน้ำให้เขา ผู้หญิงที่พาเขาหัดเดิน ผู้หญิงที่ทำให้เขาโตมาได้ขนาดนี้แม้จะต้องลำบากขนาดไหนก็ตาม น้ำหยดใส ๆ ถูกปลดปล่อยออกมา เสียงสะอื้นไห้ดังออกมาไม่ขาดสาย
"แม่"


## ทางรอด

ชีฟถูกปลุกให้ตื่นอีกครั้ง แก้มของเขาถูกตบหลายทีด้วยมืออันหยาบกร้าน ชีฟลืมตาตื่นขึ้นมาดูอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะพบกับชายสูงวัยมีเขาและปีกกำลังยืนจ้องหน้าเขาอยู่ ชายสูงวัยเอ่ยภาษาที่ชีฟคุ้นเคยออกมา
"มนุษย์ เจ้าฟังข้าเข้าใจหรือไม่"
ชีฟพยักหน้า
"งั้นมากับข้าและอย่าได้โต้เถียง หากเจ้าอยากกลับบ้าน"
ชีฟจ้องมองอีกฝ่ายอย่างเพ่งพินิจ อีกฝ่ายเป็นใครหรือตัวอะไรเขาก็ไม่รู้จัก จะไว้ใจได้หรือไว้ใจไม่ได้ แต่ด้วยตัวเขาตอนนี้ มันคงไม่มีอะไรจะเสียไปมากกว่านี้แล้ว
"ได้"
ชายสูงวัยนำสร้อยเงินที่ห้อยด้วยพลอยแดงเม็ดเล็กเท่าปลายนิ้วก้อย มาสวมที่คอของชีฟ ตัวพลอยเปล่งแสงสีแดงออกมาออกมาจาง ๆ ข้อมือและข้อเท้าของชีฟปล่อยละอองสีแดงออกมา ละอองสีแดงก่อตัวจนกลายเป็นมือและเท้าข้างใหม่ มันทำการเปิดแผลที่ข้อมือและเชื่อมเส้นประสาทเข้าหากัน ละอองสีแดงเคลื่อนไหวไปมาที่ตรงลอยต่ออีกเล็กน้อย จนทุกอย่างกลับกลายเป็นสภาพเดิมอย่างที่มันเคยเป็น ชายสูงวัยวิ่งนำไปที่ประตู แล้วเรียกชีฟ
"มากับข้า"
ชีฟไม่ได้ถูกล่ามไว้อีกแล้ว เขาลุกขึ้นอย่างช้า ๆ ก่อนจะลงจากเตียงแล้วล้มไปอยู่บนพื้นด้วยสภาพร่างกายที่อ่อนแรง ชีฟพยุงตัวเองลุกขึ้นอีกครั้งแล้วพยายามเดินไปหาชายสูงวัย
ระหว่างเดินผ่านโถงทางเดิน ชีฟเงยหน้ามองอีกฝ่ายแล้วถาม
"คุณเป็นใคร"
มหาปราชญ์เหลือบมองเด็กหนุ่มตัวเล็ก
"คาอิล เจ้าเรียกข้าด้วยชื่อนั้นก็ได้"
"แล้วคุณจะพาผมไปไหน"
"ถึงแล้วเจ้าก็รู้เอง"
ชีฟเดินตามไปเงียบ ๆ จนกระทั่งมาถึงห้องโถงทรงสี่เหลี่ยมอันกว้างขวางแห่งหนึ่ง ในห้องมีโต๊ะโซฟาที่ดูสวยหรูจัดวางเอาไว้มากมาย
หญิงสาวสูงสองเมตรคนหนึ่งวิ่งปรี่เข้ามาและอุ้มชีฟขึ้น
"มนุษย์นี่ ตัวเล็กจัง นี่เจ้าโตเต็มวัยแล้วใช่มั้ย"
หญิงสาวพูดด้วยภาษาที่ชีฟฟังไม่รู้เรื่อง เขาจึงได้แต่งง
คาอิลกะแอ่มเล็กน้อย
"ทรีช วางเขาลง เขาฟังเจ้าไม่เข้าใจหลอก"
ทรีชเอาชีฟไปกอดไว้แนบอกราวกับตุ๊กตาตัวโตตัวหนึ่ง ก่อนจะหันมามองคาอิลด้วยสายตาอันออดอ้อน
"ท่านอาข้าอยากได้ เขาน่ารักดี"
คาอิลถอนหายใจ พลางมองเด็กหนุ่มที่ยังคงอ่อนแรงด้วยการถูกเลี้ยงไว้แล่เนื้อเป็นอาหาร เด็กหนุ่มตรงหน้าจะได้รับอาหารในปริมาณที่พอจะทำให้มีชีวิตอยู่ได้แค่นั้น
"เขาจะเป็นของเจ้าเมื่อถึงเวลา เพราะฉะนั้นตอนนี้คืนเขาให้ข้าเดี๋ยวนี้"
ทรีซวางชีฟลง
"ก็ได้"
พูดจบทรีซก็เดินกลับไปนั่งโซฟาอย่างไม่พอใจ และแอบส่งสายตาอันขุ่นเคืองมาให้เป็นพัก ๆ
คาอิลเดินพาชีฟไปหาแม่บ้าน คนหนึ่งที่ยืนรอรับใช้อยู่ข้าง ๆ โซฟาที่ทรีชนั่งอยู่
"เจ้า พามนุษย์ผู้นี้ไปตัดชุดด้วยด้ายมนตราคุณภาพดีที่สุดที่เราจะหาได้ในตอนนี้"
"เพคะท่านมหาปราชญ์"
หญิงรับใช้นำตัวชีฟไปยังห้องแห่งหนึ่งสักพัก ก่อนจะนำกลับมาให้คาอิลที่นั่งรออยู่ที่โซฟา
ชีฟกลับมาพร้อมกับชุดผ้าสีดำทมิฬแขนสั้นและขายาว คาอิลพาชีฟเดินออกจากห้องโถงไปยังลานกว้างที่อยู่ตรงกลางระหว่างปราสาทกับกำแพง โดยลานกว้างแห่งนี้เป็นสถานที่ที่เหล่าอัศวินใช้สำหรับฝึกฝนการต่อสู้
ชีฟกวาดสายตามองอัศวินหนุ่มสาวมีปีกมีเขาที่กำลังซ้อมต่อสู้กันอย่างขะมักเขม้น
คาอิลพาชีฟมาหยุดยืนอยู่กลางสนามแล้วเอ่ย
"รู้มั้ยข้าต้องการให้เจ้าทำอะไร"
ชีฟเงยหน้ามองเมื่ออีกฝ่ายพูดภาษาที่เขาฟังออก
"ไม่รู้"
"ข้าจะให้วิชาความรู้และพลังแก่เจ้า โดยมีข้อแลกเปลี่ยน หลังจากเจ้าออกไปจากที่นี่ สตรีในชุดเกราะสีม่วงที่เจ้าพึ่งจะได้พบเมื่อสักครู่ เจ้าจะต้องดูแลนางไปชั่วชีวิต"
ชีฟฟังแล้วก็ยังงง ๆ เล็กน้อย คาอิลที่เห็นดังนั้นก็เริ่มอธิบาย
"เมื่อก่อนพ่อแม่ของนางคือกษัตริย์และราชินีผู้ยิ่งใหญ่ แต่เมื่อห้าสิบปีก่อนที่แผ่นดินของเจ้าได้ปรากฏขึ้นมา เจ้าปีศาจผู้ชั่วร้าย ก็อาศัยจังหวะนี้ในการปล้นชิงบันลังก์ไปจากองค์กษัตริย์และราชินี พวกมันสังหารทั้งสองอย่างโหดเหี้ยม ข้าที่ไหวตัวทันชิงเอาตัวเจ้าหญิงน้อยและหลบหนีมา แผนของเจ้าปีศาจนั่นสำเร็จอย่างงดงาม หัวเมืองใหญ่ ๆ มากมายโดนยึดครองในเวลาเพียงสี่สิบปี นั่นทำให้ข้าต้องหอบเจ้าหญิงน้อยหลบหนีไปอยู่ตามหัวเมืองเล็ก ๆ และต้องย้ายอยู่บ่อยครั้ง เพราะไม่ว่าจะไปอยู่ที่เมืองไหน ใช้เวลาเพียงแค่ปีเดียว เจ้าปีศาจนั่นก็จะตามหาจนเจอ แล้วบุกมาเพื่อที่จะได้ครอบครองเจ้าหญิง และบังคับให้แต่งงาน เพื่อที่มันจะได้ครองบันลังก์อย่างแท้จริง"
คาอิลเงียบครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ
"หากสักวันเจ้านั่นไล่ยึดหัวเมืองต่าง ๆ ได้จนหมด พวกเราคงจะหมดหนทางหนี เพราะฉะนั้น ข้าจึงคิดแผนขึ้นมาใหม่ โดยส่งหลานของข้าหรือเจ้าหญิงน้อยเบียร์ทรีซ ไปอาศัยอยู่กับมนุษย์ โดยมนุษย์ที่มีหน้าที่เลี้ยงดูเจ้าหญิงน้อยของข้า ก็คือเจ้า"
คาอิลเอานิ้วขวาจิ้มที่อกซ้ายของชีฟ
"เจ้าจะดูแลเจ้าหญิงน้อยของขาได้หรือไม่"
ชีฟมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่มุ่งมั่น
"ถ้ามันจะทำให้ผมได้กลับบ้าน ผมจะทำ"
หกเดือนต่อมา การฝึกฝนการใช้เวทมนตร์สำหรับมนุษย์นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะมนุษย์ที่ไม่มีพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์แบบชีฟ แม้จะใช้ผู้เชี่ยวชาญอย่างคาอิล ที่เป็นถึงมหาปราชญ์ แต่ก็สามารถทำได้แค่เพียงทำให้ชีฟใช้เวทมนตร์พื้นฐานได้เท่านั้น
คาอิลมองชีฟด้วยความแปลกใจ เพราะวิธีที่เขาฝึกฝนให้เด็กคนนี้คือการยอมสังหารอัศวินผู้ภักดีนายหนึ่งเพื่อเอาแหล่งพลังเวทย์ของอัศวินคนนั้นมาใส่ให้เด็กคนนี้ อัศวินที่ถูกสังหารไปเป็นถึงลูกขุนนางชั้นสูงที่มีพรสวรรค์ด้านพลังเวทย์ ซึ่งมันควรจะทำให้มนุษย์ตรงหน้าเขาพัฒนาตัวเองได้เร็ว แต่นี่หกเดือนผ่านมาแล้ว ชีฟกลับใช้ได้แค่เวทมนตร์พื้นฐานเท่านั้น
คาอิลที่นั่งอยู่ข้างลานกว้างเรียกชีฟให้เข้าไปหา หลังจากที่เขาเห็นพัฒนาการที่ช้าเกินไป
"ถอดเสื้อออกสิ"
ชีฟถอดเสื้อออกตามคำสั่งอีกฝ่าย คาอิลนำมือของตนเองทาบลงบนหน้าอกของชีฟอย่างแผ่วเบาแล้วหลับตาลง
สัมผัสที่คาอิลได้รับ คือพลังงานบางอย่างที่ไม่ใช่เวทมนตร์กำลังไหลเวียนอยู่ทั่วร่างของเด็กคนนี้ และการไหลเวียนนี้ก็กดทับการไหลเวียนพลังเวทย์บางส่วนเอาไว้
คาอิลพึมพำอย่างไม่เข้าใจ
"พลังอะไรกัน"
คาอิลหลับตาลงอีกครั้ง แล้วพยายามสัมผัสถึงพลังลึกลับที่ตนสัมผัสได้
'พลังเวทย์จะไหลเวียนจากสมองลงสู่ร่างกาย แต่พลังที่เราสัมผัสได้ มันกลับไหลเวียนจากท้องน้อยและแผ่ขยายไปทั่วร่าง อืม การไหลเวียนแบบนี้มัน'
คาอิลลืมตาขึ้นมามองเด็กหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะลองใช้พลังเวทย์ของตัวเองแทรกแซงเข้าไปในร่างของอีกฝ่ายเพื่อกระตุ้นพลังลึกลับ คาอิลเงยหน้าสั่งชีฟ
"หันหน้าไปทางลานกว้าง"
ชีฟขยับตัวทำตาม
คาอิลทาบมือลงบนแผ่นหลังชีฟ แล้วสั่งอีกครั้ง
"นำฝ่ามือมาประกบกันที่อก แล้วหันฝ่ามือไปข้างหน้า จากนั้นผลักออกไปสุดแรง"
วูม เมื่อชีฟผลักมือออกไป คลื่นพลังที่มองไม่เห็นก็พุ่งออกไปจากฝ่ามือ ก่อนจะไปกระแทกกับอัศวินสองคนที่กำลังซ้อมรบกันอยู่ อัศวินทั้งสองโดนพลังลึกลับกระแทกจนล้มไปกับพื้นทั้งคู่
คาอิลมองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างประหลาดใจ
"นี่มันพลังอะไรกัน"


## กลับบ้าน

สามเดือนต่อมา ชีฟที่กำลังหลับพักผ่อนอยู่บนเตียงในห้องเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง การพักผ่อนอันแสนสบายถูกปลุกด้วยกลิ่นควันและเสียงเคาะประตู
เสียงคาอิลตะโกนเรียก
"เจ้ามนุษย์ตื่นได้แล้ว"
ชีฟรีบลุกจากเตียงและเดินไปเปิดประตู
คาอิลนำชุดเกราะที่เคยเป็นของชีฟมาคืนให้
"ใส่ซะ ได้เวลาที่เจ้าต้องกลับบ้านแล้ว"
ชีฟรับชุดเกราะของตัวเอง ก่อนจะสวมใส่ให้เรียบร้อย
คาอิลพาชีฟวิ่งไปยังทางออกหลังปราสาท ตามทางที่ผ่านอัศวินมีปีกมีเขาสองฝ่ายกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด เมื่อพ้นตัวปราสาทออกมา บนท้องฟ้าก็มีมังกรสีดำและมังกรสีแดงเข้าต่อสู้กัน คาอิลพาชีฟวิ่งออกนอกเมืองมาจนถึงชายป่าแห่งหนึ่ง ซึ่งมีอัศวินและรถบิ๊กไบค์คันหนึ่งกำลังรอพวกเขาอยู่
คาอิลหันมาถามชีฟเมื่อมาถึงตัวรถ
"เจ้าขี่มันได้หรือไม่"
ชีฟมองรถและพบว่ามันคือรถของเขาที่ร่วงตกลงมา ชีฟพยักหน้า คาอิลจึงเริ่มอธิบายเกี่ยวกับปุ่มสีแดงและสีฟ้าที่เขาได้เสริมแต่งลงไปให้กับรถคันนี้
"ปุ่มสีแดงที่ด้ามจับด้านขวา จะทำให้พาหนะนี้วิ่งไต่ไปบนหน้าผาสูงชันได้ ส่วนปุ่มสีน้ำเงินที่ด้ามจับด้านซ้ายจะช่วยให้เจ้ากลับไปวิ่งได้แบบปกติ"
ชีฟพยักหน้ารับรู้ เพราะด้ามจับที่คาอิลหมายถึง ก็คือแฮนรถนั่นเอง ชีฟกระโดดขึ้นไปนั่งบนรถ
คาอิลส่งกริดสีทองที่ประดับด้วยอัญมณีแสนสวยให้แก่ชีฟ
"ข้าผนึกเจ้าหญิงไว้ในนี้ เมื่อถึงที่ปลอดภัยแล้ว ก็อย่าลืมปลดปล่อยนางออกมาด้วยล่ะ นางอาจจะขี้เอาแต่ใจไปหน่อย แต่โดยรวมแล้วนางเป็นเด็กที่นิสัยดี เพราะฉะนั้นได้โปรดขอให้เจ้าดูแลนางให้ดีด้วย"
ชีฟรับกริดสีทองมาไว้ในมือแล้วเอาใส่ไว้ในช่องเก็บของของตัวรถ
"ได้ ผมรับปาก"
คาอิลยิ้มให้ชีฟทั้งน้ำตา
"ไปได้แล้ว"
ชีฟสตาร์ทเครื่องแล้วบิดออกไป
คาอิลจ้องมองไปที่ชีฟด้วยสายตาที่สุดแสนจะโหยหาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลซึมออกมาอย่างห้ามไม่ได้ เขาจ้องมองทั้งสองคนจากไปจนกระทั่งลับสายตา
"ขอให้เจ้าโชคดี"
ชีฟขับรถไปตามเส้นทางเล็ก ๆ ที่ตัดผ่านป่าทึบ เมื่อวิ่งมาจนสุดทางชีฟก็เจอเข้ากับหน้าผาสูงชัน เขาจอดรถตรงหน้าผาแล้วกดปุ่มสีแดง แต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ชีฟนั่งคิดอยู่สักพักก่อนจะลงจากรถแล้วลองตะแคงรถให้นอนลง แต่กลับไม่สามารถทำได้ ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างรั้งเอาไว้
ชีฟลองกดปุ่มสีฟ้าในที่สุดเขาก็สามารถตะแคงรถลงได้ สิ่งนี้ทำให้ชีฟพอจะเข้าใจหลักการทำงานของมันแล้ว ชีฟดันรถให้ล้อไปติดกับหน้าผาแล้วกดปุ่มสีแดง ล้อรถดูดติดกับหน้าผาตามที่ชีฟคิดไว้ เขาหันหน้ารถขึ้นบนก่อนจะพยายามขึ้นขี่มัน การขึ้นขี่ไม่ยากอย่างที่คิด เมื่อชีฟนั่งเบาะได้ ตัวเบาะก็ดูดชีฟไว้ทำให้เขานั่งได้แบบปกติ
ชีฟขับรถไต่หน้าผาจากฟ้ามืดจนกระทั่งพระอาทิตย์ขึ้น ตอนนี้เขาพึ่งจะเลยทะเลหมอกมาได้แค่เล็กน้อย การขับขี่รถจักรยานยนต์เป็นเวลานานก็ทำให้เขาเหนื่อยล้า เขาจึงต้องหาที่พัก
ชีฟกวาดสายตามองหาไปรอบ ๆ ก่อนจะพบเจอเข้ากับถ้ำแห่งหนึ่ง เขาขับเข้าไปในถ้ำโดยทำเหมือนกับการวิ่งตกหลุม เมื่อรถของชีฟโดดเข้าไปในตัวถ้ำ ล้อที่ลอยกลางอากาศก็พยายามดูดเกาะเข้าหาพื้นถ้ำอย่างรวดเร็ว ชีฟกดปุ่มสีฟ้าเพื่อปิดระบบจากนั้นก็ทำการดับเครื่อง ถ้ำแห่งนี้ไม่ได้ลึกอะไรมากนัก เป็นเพียงแค่ถ้ำที่ตื้นเขิน
ชีฟล้มตัวลงนอนกับพื้นหินแข็ง ๆ อย่างหมดแรง ในขณะที่กำลังนอนพักผ่อนอยู่ ชีฟก็พยายามใช้เครื่องมือสื่อสารในหมวกในการติดต่อหาคนอื่น ๆ แต่ก็พบว่าในสถานที่ที่เขาอยู่ยังคงไม่มีสัญญาณ
เมื่อพักจนหายเหนื่อยชีฟก็เดินสำรวจดูรอบ ๆ ถ้ำก่อนจะเจอเข้ากับศพร่างหนึ่งที่นั่งอยู่ในท่าขัดสมาธิอยู่ด้านในสุดของถ้ำ ศพนี้แห้งกรังจนเหลือแต่กระดูก เศษผ้าเกา ๆ ที่ติดตามกระดูกนั้นบ่งบอกว่าศพนี้ตายมานานมากแล้ว นานจนแม้แต่เสื้อผ้าที่ย่อยยากก็ยังเหลือเพียงแค่เศษผ้าชิ้นเล็ก ๆ ที่ไม่สามารถดูออกได้ว่าเป็นเสื้อผ้าแบบไหน แต่มีสิ่งหนึ่งที่ยังคงสภาพดี นั่นคือดาบเล่มหนึ่งที่อยู่ในฝักดาบสีดำ ดาบถูกวางไว้บนหน้าตักของซากศพ ชีฟใช้มือซ้ายจับส่วนที่เป็นปลอกดาบแล้วถือขึ้นมา จากนั้นใช้มือขวาจับด้ามดาบแล้วชักออกมาจากฟัก สีดาบนั้นแดงก่ำราวกับสีของเลือด ตัวดาบมีคมอยู่สองด้าน ด้ามจับเป็นเหล็กธรรมดาที่หุ้มด้วยหนังสัตว์ เมื่อชีฟพลิกดูก็พบว่าอีกด้านของใบดาบมีตัวอักษรภาษาจีนสลักเอาไว้ ซึ่งมันเป็นภาษาที่ชีฟอ่านไม่ออก
ฉับ ดาบขยับเองจนชีฟสะดุ้งตกใจ ใบดาบพาตัวเองกลับเข้าไปอยู่ในฝักอย่างรวดเร็ว และไม่ว่าชีฟจะพยายามดึงมันออกมายังไงก็ดึงไม่ออก ชีฟสบถอย่างไม่พอใจ
"ดาบบ้าอะไรเนี่ย เอาไปให้คาเร็นดูดีกว่า"
ชีฟเอาดาบไปเก็บที่ช่องเล็ก ๆ ข้างรถ ก่อนจะตัดสินใจออกเดินทางต่อ
การออกจากถ้ำนั้นก็ไม่ได้ยากอะไร ชีฟกดปุ่มสีแดงให้ระบบทำงานอีกครั้ง เมื่อชีฟพุ่งออกมาจากถ้ำ ล้อที่ลอยอยู่กลางอากาศและกำลังร่วงลงก็ดึงดูดตัวเองให้แนบติดกับหน้าผาทันที ชีฟวิ่งไต่กลับขึ้นไปด้านบนอีกครั้ง
ที่ริมหน้าผาสุดขอบโลก นักล่าสาวจากคาเรร่าคนหนึ่งกำลังค่อย ๆ หย่อนเชือกลงไปให้เพื่อนสาว พวกเธอได้รับคำสั่งให้พยายามค้นหาชีฟให้เจอ ไม่ว่าจะเป็นหรือตายก็ตาม แต่ผานี้ลึกมาก และไม่เคยมีใครลงไปมาก่อน พวกเธอที่ไม่รู้จะทำยังไงจึงได้แต่นำเชือกเส้นยาวมาไต่ลงไป แล้วสำรวจหาถ้ำหากิ่งไม้หรืออะไรก็ตามแต่ที่พอจะเป็นเบาะแสได้
นักล่าสาวที่อยู่ด้านบนติดต่อหาเพื่อน เมื่อเชือกที่นำมาวันนี้ถูกหย่อนลงไปจนสุดแล้ว
"ชีร่า เจออะไรมั้ย"
ชีร่าตอบกลับมาทันที
"เหมือนทุกวันนั่นแหละเคส ไม่เจออะไรเลย"
เคสปล่อยโฮออกมา
"ฮือ คุณหนูชีฟของฉัน ขนาดตายไปแล้วยังหาศพไม่เจอเลย"
เคสยกมือปาดน้ำตา ก่อนจะเผลอปล่อยเชือกในมือที่เธอทบเอาไว้ให้หลุดไป
ชีร่าโวยวายใส่เครื่องมือสื่อสารทันที
"อ๊าย ทำอะไรของแกย๊ะยัยเคส"
"อุ้ยโทษที"
โชคดีที่ปลายนั้นผูกติดกับตัวรถฮัมวี่เอาไว้ ทำให้เพื่อนสาวของเธอไม่ร่วงตกลงไป ชีร่าที่ได้ดำเนินการบางอย่างเสร็จเรียบร้อยก็พูดขึ้น
"ผูกปลายเสร็จแล้ว ตัดเชือกแล้วปล่อยลงมาเลย จะได้ลงไปสำรวจต่อ ว๊าย คุณหนู"
เคสที่ได้ยินเสียงแปลก ๆ ก็รีบถามซ้ำทันที
"เกิดอะไรขึ้นน่ะชีร่า"
ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับ เคสถามตะโกนถามเพื่อนอีกครั้ง
"นี่ ยัยชีร่า ได้ยินมั้ย"
ยังคงไร้ซึ่งเสียงตอบกลับเช่นเคย เคสเดินไปที่ขอบแล้วก้มหน้าลงไปมองข้างล่าง บิ๊กไบค์คันหนึ่งวิ่งสวนเธอขึ้นมาจนเธอตกใจเกือบร่วงตกลงไป
ชีร่าที่ซ้อนท้ายชีฟโบกมือให้เพื่อนสาวแล้วพูด
"ฝากขับฮัมวี่กลับเมืองทีนะ"
ชีร่ากลับไปกอดเอวชีฟตามเดิมก่อนจะพากันขับออกไปแล้วมุ่งหน้ากลับไปยังตัวเมือง
เคสมองสองคนที่จากไปอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
"คุณหนู"
เคสหลั่งน้ำตาแห่งความสุขเพราะคุณหนูของเธอยังไม่ตาย ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้
"ยะ ยัยเพื่อนเลว ฉันก็อยากซ้อนท้ายคุณหนูแบบนั้นเหมือนกันนะ"
แต่โวยวายไปก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว เคสจึงได้แต่ขับฮัมวี่ตามไปอย่างหมั่นไส้
ชีร่าติดต่อกลับไปหาคาเร็นและรายงานสถานการณ์ให้ทราบ คาเร็นดีใจจนกรี๊ดใส่เครื่องสื่อสารจนหูชีร่าแทบแตก คาเร็นดีใจเป็นอย่างมาก จากนั้นคาเร็นก็แจ้งกลับมาว่าห้ามชีฟถอดหมวกออกมาเพื่อไม่ให้ใครเห็นหน้า
ชีฟกลับมาถึงเมืองในช่วงบ่าย เขามุ่งตรงไปยังตึกเก่า ๆ สูงสี่ชั้นที่มีสองตึกอยู่ติดกัน เมื่อถึงที่หมายชีฟก็ฝากรถไว้กับชีร่าแล้ววิ่งเข้าไปในตึกอย่างเร่งรีบ
เสียงประตูที่เปิดออก เผยให้เห็นชุดเกราะที่คุ้นตา หญิงวัยกลางคนพักงานที่กำลังทำในมือ ก่อนจะเงยหน้ามองคนที่เปิดประตูเข้ามา ภาพของนักล่าสวมเกราะสีดำรัดรูปเก่า ๆ ที่ดูตัวเล็ก มันช่างดูคุ้นตาเสียเหลือเกิน
นักล่าตัวเล็กถอดหมวกออก แล้วยิ้มให้กลับหญิงวัยกลางคนตรงหน้าทั้งน้ำตา ก่อนจะโผเข้าไปกอดอีกฝ่ายแล้วเรียกด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะคิดถึง
"แม่"


## เจ้าหญิงผู้สูญเสีย

คาเร็นนั่งยิ้มและนั่งแค้นอยู่ภายในห้องแล็บคนเดียว ภาพจากจอฉายภาพโฮโลแกรมที่เชื่อมต่อกับหมวกของชีฟ กำลังแสดงภาพของชายคนหนึ่งที่ยิงคนในหน่วยตัวเองจากด้านหลัง ทุกอย่างที่เกิดขึ้นล้วนขัดกับเหตุการณ์ที่ชายคนนั้นเล่าให้คนของสำนักงานนักล่าฟังทั้งหมด ตลอดเก้าเดือนที่ผ่านมาแม้เธอจะไม่ได้เดือดร้อนอะไร แต่การที่เธอต้องเสียแหล่งวิจัยคุณภาพดีของตัวเองไป มันทำให้เธอนึกแค้นใจเป็นอย่างมาก ยิ่งเป็นคนของพวกองค์กรที่คิดจะเปลี่ยนโลกนี่ด้วยแล้ว เธอยิ่งแค้นเข้าไปอีก
เก้าเดือนที่ผ่านมาองค์กรพีเนชั่นโชว์ความสามารถออกมาให้นักล่าอื่น ๆ ได้เห็นเป็นขวัญตา นักล่าที่ฝึกฝนและใช้ทรัพย์สินจากองค์กรสามารถปฏิบัติภารกิจออกล่าผลึกมาให้แก่ทางเมืองได้อย่างดีเยี่ยม ส่วนต้นทุนที่ใช้นั้น แม้เหล่านักล่ารุ่นเยาว์จะยังมีประสบการณ์ไม่มากจนต้องหมดเงินไปกับค่ากระสุนและอุปกรณ์เสริม แต่เงินทุนที่ใช้ก็ยังน้อยกว่านักล่าปกติอยู่ดี เพราะค่าตัวของนักล่านั้นจ่ายในรูปแบบของเงินเดือน และพวกเขาก็พากันเรียกตัวเองว่าทหาร
บริษัทที่สนับสนุนองค์กรพีเนชั่นในด้านต่าง ๆ อุปกรณ์ของพวกเขานั้นมีคุณภาพมาก มากจนสามารถทดแทนความด้อยประสบการณ์ของนักล่ารุ่นเยาว์ได้ และพวกเขายังได้สิทธิ์ผูกขาดกับทางองค์กรในด้านการขายสินค้าด้วย นั่นคือคนขององค์กรจะต้องซื้อของจากบริษัทพวกเขาอย่างเดียวเท่านั้น แต่ก็เป็นข้อดี เพราะมันแลกมาด้วยราคาที่ถูกลง
นักล่าสาวคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาในห้อง
"คุณคาเร็น คุณหนูชีฟกลับมาแล้วค่ะ"
ด้านหน้าบริษัท สาวสาวจากโทกิวะพากันมายื่นเรียงแถวที่สองฝั่งของถนนทางเข้า ราวกับเป็นการต้อนรับการมาของคนใหญ่คนโต แต่จริง ๆ แล้วคือพวกเธอไม่เคยเจอชีฟมาก่อน เมื่อได้ยินว่าเด็กหนุ่มที่เป็นหัวใจของการเติบโตของบริษัทยังไม่ตายและกำลังจะกลับ พวกเธอจึงพากันมารวมตัวเพื่ออยากเห็น
ชีฟขี่รถเข้ามาอย่างเคอะเขินและงุนงงเล็กน้อย ทางคาเร็นที่เดินออกมาจากบริษัทก็ไม่ต่างกัน คาเร็นจึงหันไปถามนักล่าสาวที่เดินมาด้วยข้าง ๆ
"นี่บริษัทเรามีประเพณีการต้อนรับแบบนี้ด้วยเหรอ ทำไมตอนฉันเข้ามาไม่เห็นมีใครมายืนต้อนรับเลย"
นักล่าสาวได้แต่ยิ้มเจือน ๆ เพราะไม่รู้จะตอบอะไร เหตุการณ์ตรงหน้ามันก็แค่ความอยากรู้อยากเห็นของสาว ๆ แค่นั้น
ชีฟขับเข้ามาที่หน้าตึกและลงจากรถ ส่วนชีร่านั้นอาสาที่จะเอารถไปจอดที่ลานจอดให้
แต่ก่อนที่ชีร่าจะไปก็มีเสียงติดต่อเข้ามาในเครื่องมือสื่อสารของเธอ
"ชีร่า หาทางถอดหมวกคุณหนูเดี๋ยวนี้"
ชีร่าหันสายหันขวา เสียงนั้นย้ำอีกครั้ง
"ถอดหมวกคุณหนูเดี๋ยวนี้เร็วเข้า ถ้าแกอยากได้เงินสองพัน"
ชีร่าตั้งขาตั้งรถก่อนจะรีบลงไปหาชีฟ
"คุณหนูถอดหมวกก่อนมั้ย ตอนนี้อากาศมันร้อน"
ชีฟหันไปมองท้องฟ้ายามบ่ายที่เต็มไปด้วยแสงแดดอันร้อนแรง ก่อนจะเห็นด้วยแล้วถอดหมวกออก
"ว๊าย น่ารักจัง"
เสียงกรี๊ดกร๊าดดังขึ้น เหล่าสาว ๆ จากสายงานต่าง ๆ ของโทกิวะ ต่างพากันกรี๊ดกร๊าดกันเป็นการใหญ่
คาเร็นเห็นแล้วก็เหนื่อยใจ ก่อนจะโวยวายออกมา
"นี่ สินค้าไม่ได้เดินขึ้นรถได้ด้วยตัวเองนะ กลับไปทำงานกันได้แล้ว"
สาวสาวพากันแยกย้ายกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นคาเร็นก็หันกลับมาจ้องเขม่นไปที่ชีร่าที่ยืนเกาะแขนชีฟอยู่ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงกดต่ำ
"รถ"
"อุ้ย"
ชีร่าสะดุ้งปล่อยมือจากแขนชีฟ ก่อนจะยิ้มเจือน ๆ แล้วกลับไปขึ้นขี่รถเพื่อเอาไปจอดตามหน้าที่
ชีฟเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่ได้พบเจอให้กับคาเร็นฟัง คาเร็นมีท่าที่ตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เพราะภาพในหมวกของชีฟนั้นหลังจากที่โดนก็อปลินจับตัว ก็เห็นแต่หน้าก็อปลินที่แสนน่าเกลียดและห้องเก็บของเก่า ๆ จนหลังจากนั้นสามวันมันก็ดับไป เพราะฉะนั้นเรื่องเล่าจากชีฟในตอนนี้สำคัญที่สุด
ตลอดห้าสิบปีที่ผ่านมาไม่เคยมีมนุษย์คนไหนลงไปข้างล่างแล้วรอดกลับมาได้มาก่อน คาเร็นสนใจเรื่องเวทมนตร์ที่ชีฟเล่าเป็นอย่างมาก และหากข้อสันนิษฐานของคาเร็นถูกต้อง การที่รถจักรยานยนต์ไต่หน้าผาได้นั้นเป็นผลมาจากเวทมนตร์แน่นอน
คาเร็นนำรถส่งต่อให้กับเอ็ดดี้เอาไปวิจัย ก่อนจะบอกให้ชีฟกลับบ้านไปก่อนจนกว่าเธอจะจัดการเรื่องคดีของชีฟจบ และในระหว่างทางกลับบ้าน คาเร็นยังให้นักล่าสาวสี่คนของตัวเองที่พักอยู่อพาร์ทเม้นท์ของชิซูกะใส่เกราะแล้วติดตามชีฟไปด้วย
ในขณะที่เดินออกมานอกบริษัท เอ็ดดี้ก็มาขอเอารถไป ทิ้งให้ชีฟได้แต่มองตามตาละห้อย แต่เอ็ดดี้ก็สัญญาว่าจะหารถคันใหม่มาให้ในเร็ววัน นั่นทำให้วันนี้ชีฟต้องอาศัยรถขนส่งในการพากลับบ้านเพราะไม่มีรถใช้ แต่ก็ยังดีที่มีสี่สาวมาเป็นเพื่อนด้วย
ระหว่างทางกลับชีฟหาแวะร้านขายขนมและเครื่องดื่มเพื่อซื้อกลับบ้าน ก่อนชีฟจะพบว่าบัตรนักล่าของเขาใช้ไม่ได้แล้ว เพราะเขาถูกแจ้งว่าเสียชีวิตไปแล้ว นักล่าสาวคนหนึ่งจึงออกเงินให้แทนไปก่อน
ชิซูกะที่ทราบเรื่องจากแม่ของชีฟ ก็นั่งรออยู่หน้าตึกไม่ไปไหน เมื่อเห็นชีฟเดินมาพร้อมกับสี่สาว เธอก็ตรงดิ่งเข้าไปหาทันที
"ชีฟ"
ชิซูกะกอดชีฟไว้แนบอก เสียงสะอื้นไห้ดังออกมาไม่ขาดสาย
ชีฟกอดตอบอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา
"ชิซูกะ"
ชิซูกะร้องไห้เป็นสาย พลางพร่ำเรียกอีกฝ่ายไม่หยุด
"เป็นเธอจริง ๆ ด้วย เป็นชีฟของพี่จริง ๆ"
นักล่าสาวคนหนึ่งที่ชื่อริกะหันไปกระซิบคุยกับเพื่อน
"ชิกะ ข่าวลือที่ว่าเธอเลี้ยงต้อยคุณหนูของเราก็เรื่องจริงสิ"
ชิกะกระทืบเท้าเพื่อนสาวหนึ่งที
"เงียบน่า คนเขากำลังซึ้ง"
แม้ชิซูกะจะไม่รู้ว่าชีฟเจอสิ่งเลวร้ายอะไรมาบ้าง แต่เธอก็พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ชีฟรู้สึกดีขึ้น เธอจึงยกห้องห้องหนึ่งบนชั้นสี่ให้ชีฟ ด้วยมีเด็กในตึกของเธอจำนวนหนึ่งได้เข้าพีเนชั่น พวกเขาจึงย้ายออกไปหาที่พักที่ดีกว่า นั่นทำให้อพาร์ทเม้นท์ของเธอมีห้องว่าง
เมื่อได้ห้องใหม่ ชีฟก็เอาเจ้าหนูน้อยของตัวเองไปอยู่ด้วย ห้องใหม่ของชีฟก็ไม่ได้ต่างไปจากห้องเดิมนัก ทุกอย่างก็เหมือนกับห้องที่ชีฟเคยอยู่ สิ่งเดียวที่แตกต่างคือ คราวนี้ชีฟจะได้นอนบนเตียง ซึ่งโดยปกติแล้วชีฟจะนอนบนโซฟาหรือพื้น เพื่อที่แม่จะได้นอนบนเตียงอย่างสุขสบาย
ป๊อก ป๊อก เสียงเคาะประตูดังเรียกสติของเด็กหนุ่ม แล้วตามมาด้วยเสียงของชิกะ
"คุณหนู ชิกะมารับชุดเกราะค่ะ"
ชีฟรีบลุกจากเตียงและเดินไปหยิบชุดที่พับเอาไว้อย่างดีบนชั้นวางของ ก่อนจะนำมันไปส่งให้กับชิกะที่หน้าประตู
เมื่อประตูเปิดออก ชิกะเหลือบมองเด็กหนุ่มในชุดเสื้อกล้ามสีขาวและกางเกงบ็อกเซอร์สีฟ้า แม้ชีฟจะเป็นเด็กร่างเล็ก แต่กล้ามเนื้อที่มีนั้นไม่ได้เล็กไปด้วย
ชิกะหน้าแดงเล็กน้อยเมื่อจ้องมองดูหุ่นล่ำ ๆ ของอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยปากแซวเบา ๆ
"อุ้ย กล้ามแน่นดีจัง"
ชีฟที่พึ่งรู้ว่าตัวเองอยู่ในชุดที่ไม่สมควรก็เป็นฝ่ายหน้าแดงบ้าง ก่อนจะยัดชุดเกราะใส่มือชิกะแล้วปิดประตูใส่ทันที
ชีฟเดินกลับมาเล่นกับเจ้าหนูน้อยในกรงที่ตั้งอยู่บนตู้หนังสือต่ำ ๆ เจ้าหนูน้อยปล่อยให้ชีฟเอานิ้วจิ้มแก้มของมันโดยไม่สนใจที่จะหลบหนี เพราะมันยังคงสนแต่เมล็ดทานตะวันที่อยู่ในถ้วยเล็ก ๆ
เมื่อเล่นหนูน้อยจนพอใจชีฟก็กลับขึ้นไปนอนบนเตียง แม้จะไม่ใช่เตียงคุณภาพดี แต่มันก็สะดวกสบายกว่านอนบนพื้นหรือโซฟาเก่า ๆ ตอนนี้น่าจะดึกมากแล้ว เพราะท้องฟ้านอกหน้าต่างมีแต่ดวงดาวลอยอยู่เต็มไปหมด ชีฟหยิบกริดที่ได้รับฝากไว้ออกมาจ้องมองดู มันเป็นกริดที่สวยงามและดูมีราคา เมื่อจ้องมองกริดชีฟก็นึกขึ้นมาได้ว่าต้องปล่อยใครบางคนออกมา
ชีฟเดินไปเปิดประตูห้องแล้วชะโงกหัวออกไปข้างนอกห้อง ก่อนจะมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่าข้างนอกไม่มีใคร ชีฟก็กลับเข้ามาในห้อง เบียร์ทรีซนั้นมีรูปลักษณ์ที่ไม่เหมือนกับมนุษย์ หากใครเห็นเข้ามีหวังได้แตกตื่นกันแน่
เมื่อแน่ใจแล้วว่าจะไม่มีใครเห็น ชีฟก็ร่ายเวทย์ปลดปล่อยหญิงสาวออกมา กริดเรืองแสงสีทอง ละอองสีขาวพวยพุ่งสู่อากาศ ละอองก่อตัวและแปรเปลี่ยนรูปร่างเป็นอัศวินสาวในชุดเกราะสีม่วงที่ดูงดงาม ปีกค้างคาวที่ด้านหลังของเธอสยายออกและหดกลับเข้ามาเพื่อบิดขี้เกียจ
หญิงสาวเมื่อปรากฏตัวออกมาก็ทำหน้าบึ้งและจ้องหน้าเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนเตียงเขม่น
"ท่านอาข้าละ"
"ไม่รู้ เมืองโดนบุกโจมตี คาอิลให้ฉันพาเธอหนีออกมา"
หญิงสาวดื้อแพ่ง
"ข้าอยากเจอท่านอาของข้า พาข้ากลับไปเดี๋ยวนี้"
ชีฟเอามือกอดอก
"ไม่"
"ข้าสั่งให้เจ้าพาข้ากลับไปหาท่านอา!"
"นี่ เธอไม่เหลืออะไรแล้ว อย่ามาทำตัวเป็นเด็กดื้อได้มั้ย อายุก็ปาเข้าไปห้าสิบกว่าแล้วด้วย"
เบียร์ทรีซหลั่งน้ำตาออกมา เมื่อมีคำบางคำไปจี้ใจดำเธอเข้า
"ข้า ข้า"
เบียร์ทรีซเถียงอีกฝ่ายไม่ออก เธอลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปกระชากชีฟออกจากเตียง
"ออกไปเลย เจ้าเตี้ยใจร้าย"
เบียร์ทรีซขึ้นไปนอนบนเตียงแทนชีฟ แล้วเอาผ้าห่มมาคลุมตัวเอง
ชีฟได้แต่มองอีกฝ่ายอย่างสุดเซ็งแล้วออกมาจากห้องนอน
เมื่อชีฟออกไป เบียร์ทรีซก็เงยหน้ามองท้องฟ้านอกหน้าต่าง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ตอนนี้เธอเหลือตัวคนเดียวและอยู่ในสถานที่ที่ไม่รู้จัก เธอจะทำยังไงต่อไป เธอยังไม่รู้เลย
ชีฟที่ออกมาจากห้องส่ายหัวให้กับความโชคร้ายของตัวเองที่ต้องเสียเตียงในห้องใหม่ไป ชีฟมองไปยังโซฟาที่อยู่ในห้อง โซฟาแบบนี้ทุกห้องมีเหมือนกันหมด ชีฟก้มตัวเอามือปัดฝุ่นออกจากโซฟาเล็กน้อย
"สวัสดีคุณโซฟาตัวใหม่"
เมื่อมนุยษ์ถูกพาไปยังโลกที่ไม่รู้จัก การต่อสู้เพื่อเอาตัวรอดจึงเริ่มต้น มนุษย์ผู้แข็งแกร่งได้พัฒนาตัวเองอย่างก้าวกระโดด อาวุธไฮเทคมากมายได้ถือกำเนิดเกิดขึ้นมา แต่นั่น ก็ยังไม่เพียงพอที่จะรับมือพลังลึกลับของสิ่งมีชีวิตปริศนา พลังที่แม้แต่อาวุธไฮเทคก็มิอาจต่อกร พลัง ที่เรียกว่า "เวทมนตร์"