ราชามังกรผู้เชี่ยวชาญการแพทย์และการต่อสู้
การเต้นด้วยนิ้วมือ
## บทที่ 1 หมดหนทาง

"ผู้อำนวยการหลี่ ผมขอร้องคุณช่วยแม่ผมด้วย"
ในระเบียงทางเดินของโรงพยาบาลที่มีผู้คนพลุกพล่าน เจียงเฉินไม่สนใจสายตาดูถูกของคนรอบข้าง จับแขนเสื้อแพทย์เจ้าของไข้ของแม่แน่น อ้อนวอนอย่างน่าสงสาร เกือบจะคุกเข่าลงอยู่แล้ว
"ปล่อยฉันนะ!"
ผู้อำนวยการหลี่สะบัดแขนเสื้อด้วยความรังเกียจ พูดเสียงเย็นชา "ฉันบอกแล้วไง เมื่อไหร่เงินหนึ่งแสนเข้าบัญชี เมื่อนั้นฉันถึงจะผ่าตัดให้แม่นาย"
เจียงเฉินรีบพูดอย่างร้อนรน "แม่ผมใกล้จะไม่ไหวแล้ว ขอความกรุณาด้วยเถอะครับ ช่วยผ่าตัดให้แม่ผมก่อน แล้วผมจะรีบหาเงินมาให้ครบ"
"กรุณา? นายคิดว่าโรงพยาบาลเราเป็นองค์กรการกุศลหรือไง" ผู้อำนวยการหลี่ตะโกนขึ้น "ไม่มีเงินรักษาก็ออกไปรอตายซะ มาจองเตียงทำไม ไปให้พ้น!"
พูดจบ ผู้อำนวยการหลี่ก็ผลักเจียงเฉินออกไปด้วยความรำคาญ แล้วเบ้ปากอย่างดูถูก ก่อนจะเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
คำพูดของผู้อำนวยการหลี่เหมือนมีดกรีดลงบนหัวใจ ทำให้เจียงเฉินไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้น และร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น
พ่อของเขาจากพวกเขาไปหลายปีแล้ว เขาอยู่กับแม่สองคนตลอดมา ดิ้นรนอยู่ในชนชั้นล่างสุดของสังคม
แต่ตอนนี้ แม่ผู้โชคร้ายของเขากลับนอนป่วยอยู่บนเตียง ชีวิตกำลังจะหาไม่ แต่เขากลับหาเงินมาผ่าตัดไม่ได้ เพราะที่บ้านไม่มีเงินเก็บ และเงินที่จะยืมได้ก็ยืมมาหมดแล้ว ถึงทางตัน
จะทำยังไงดี? จะให้เขามองดูแม่ตายไปต่อหน้าต่อตาอย่างนั้นหรือ?
ไม่! ไม่มีทาง!
"ดูเหมือนจะต้องไปขอร้องพวกเขาอีกครั้ง"
เมื่อคิดได้แล้ว เจียงเฉินก็เช็ดน้ำตา ลุกขึ้นยืน สูดหายใจลึก แล้วหมุนตัววิ่งออกจากโรงพยาบาล
ท่ามกลางสายลมเย็น เจียงเฉินมาถึงหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่
นี่คือบ้านของหลี่ลี่อวิ๋น ภรรยาของเขา
หลี่ลี่อวิ๋นเป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายของเจียงเฉิน หน้าตาโดดเด่น ฐานะร่ำรวย เจียงเฉินตามจีบเธอมาตลอดสองปีเต็ม
แต่หลี่ลี่อวิ๋นจะมองเด็กจนอย่างเขาได้อย่างไร? อีกทั้งตอนม.6 เจียงเฉินต้องออกจากโรงเรียนกลางคันเพราะพ่อประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต ทำให้ทั้งคู่ขาดการติดต่อกัน
แต่ไม่คาดคิดว่า หลายปีต่อมา หลี่ลี่อวิ๋นป่วยเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว แต่หาผู้บริจาคไขกระดูกที่เข้ากันได้ไม่พบ จนครอบครัวหลี่ต้องประกาศให้รางวัลมากมาย รวมถึงสัญญาว่าจะยกลูกสาวให้แต่งงานด้วย แต่ก็ยังไม่มีทางออก
เจียงเฉินที่บังเอิญรู้เรื่องนี้เข้า จึงอาสาไปที่บ้าน และไม่คาดคิดว่าไขกระดูกของเขาเข้ากันได้กับหลี่ลี่อวิ๋น ช่วยชีวิตเธอไว้ได้ และได้แต่งงานกับหลี่ลี่อวิ๋นสมใจ
แต่ครอบครัวหลี่กลับไม่รู้สึกขอบคุณเจียงเฉินเลย กลับไม่พอใจอย่างมาก
เพราะ เจียงเฉินจน!
ถึงเจียงเฉินจะทำงานรับใช้ครอบครัวหลี่อย่างหนัก ก็ไม่ได้รับความเคารพแม้แต่น้อย กลับกลายเป็นคนไร้ค่าในสายตาคนตระกูลหลี่ การถูกด่าทอทุบตีเป็นเรื่องปกติ
แม่ของเขาก็ล้มป่วยด้วยโรคซึมเศร้าเพราะเรื่องนี้ จนทำให้หัวใจล้มเหลวและอยู่ในอาการวิกฤต
เจียงเฉินคิดว่าตระกูลหลี่ที่มีทรัพย์สินเป็นร้อยล้านคงจะช่วยเหลือเขาบ้าง เพราะเขาเคยช่วยชีวิตหลี่ลี่อวิ๋นไว้ แต่เขาขอความช่วยเหลือหลายครั้งก็มีแต่ถูกด่าว่าอย่างรุนแรงและถูกดูถูกเหยียดหยาม ไม่ได้เงินแม้แต่บาทเดียว
ด้วยนิสัยที่ยอมตายไม่ยอมก้มหัวของเจียงเฉิน เขาไม่อยากมาขอความช่วยเหลือจากพวกเธออีก แต่เพื่อช่วยชีวิตแม่ เขาก็จำต้องกลับมาที่นี่อีกครั้ง
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เจียงเฉินก็กัดฟันเดินเข้าไปในบ้านตระกูลหลี่
บ้านตระกูลหลี่นั้นใหญ่โตมโหฬาร ตกแต่งหรูหรา ดูมั่งคั่งร่ำรวย
แต่เจียงเฉินกลับไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองที่นี่เลย เพราะเขาได้รับแต่การดูถูกเหยียดหยามจากครอบครัวที่ร่ำรวยนี้
ทันใดนั้น ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหน้า
"ฉันว่านะ หลายวันมานี้ไม่เห็นไอ้ไร้ค่าเจียงเฉินเลย"
"แม่มันกำลังจะตาย มันคงกำลังวิ่งหาเงินกู้อยู่ทั่วที่แหละ"
"ฮึ ไร้ค่าจริงๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมคุณหนูของเราถึงได้แต่งงานกับมัน เหมือนดอกไม้งามปักอยู่บนกองขี้วัวเลย"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงเฉินก็รู้ว่านี่คือบอดี้การ์ดสองคนของสวีเยี่ยน แม่ของหลี่ลี่อวิ๋น เขาก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม พยายามจะหลบ แต่ก็ไม่ทัน
บอดี้การ์ดทั้งสองเห็นเจียงเฉินเข้า คนหนึ่งถามออกมาทันที "เจียงเฉิน แกมาทำอะไรที่นี่?"
อีกคนหนึ่งหัวเราะเยาะทันที "อย่าบอกนะว่ามาขอยืมเงินอีก?"
"ไม่น่าเชื่อเลย หน้าด้านขนาดนี้เชียว ฮ่าๆ"
น้ำเสียงของทั้งสองคนเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย ดวงตาเต็มไปด้วยความดูถูก
เจียงเฉินเงยหน้าขึ้น ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็มีเสียงผู้หญิงไม่พอใจดังมา "เกิดอะไรขึ้น?"
จากนั้น หลี่ลี่อวิ๋นที่แต่งตัวสวยงามก็เดินมาอยู่ด้านหลังบอดี้การ์ดทั้งสอง พอเห็นว่าเป็นเจียงเฉิน เธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาและดูถูก ยกคางขาวผ่องขึ้นมองเจียงเฉินอย่างหยิ่งผยอง แล้วไม่พูดอะไรอีก
"เจียงเฉิน?"
ตามมาติดๆ สวีเยี่ยนสวมเสื้อขนมิ้งค์ราคาหลายแสนก็มาถึงข้างกายหลี่ลี่อวิ๋น พอเห็นว่าเป็นเจียงเฉิน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ชี้ไปที่ประตู "รีบไสหัวไปซะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าไอ้ไร้ค่าอย่างแก"
"ได้ยินไหม?" บอดี้การ์ดทั้งสองก้าวมาขวางหน้าเจียงเฉินทั้งซ้ายและขวา ยิ้มเยาะ "รีบไสหัวไป"
พวกเขาจ้องเจียงเฉินด้วยสายตาดุร้าย ราวกับกำลังจ้องหมาที่กำลังจะถูกไล่ออกจากบ้าน
เจียงเฉินกำหมัดแน่น หน้าแดงก่ำจนถึงใบหู
เขารู้ว่ามาที่นี่จะต้องถูกดูถูก แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมองเขาเป็นขยะ ไม่ยอมให้พูดสักคำ ก็จะไล่เขาออกไป
ช่างใจร้ายเหลือเกิน!
เขากัดฟันแน่น มองไปที่หลี่ลี่อวิ๋น รวบรวมความกล้าอ้อนวอนว่า "ลี่ยวิน ขอยืมเงินหนึ่งแสนหน่อย แม่ผมใกล้จะไม่ไหวแล้ว"
หลี่ลี่อวิ๋นส่ายหน้าพลางหัวเราะเบาๆ ราวกับได้ยินเรื่องตลก จากนั้นก็กลับมาเย็นชาและหยิ่งผยองเหมือนเดิม มองเจียงเฉินราวกับกำลังมองตัวตลกในคณะละครสัตว์
"นายยังจะมาขอยืมเงินหนึ่งแสนจากพวกเราอีกเหรอ? เป็นไปไม่ได้!"
สวีเยี่ยนกรีดร้องขึ้นมา ชี้หน้าด่าเจียงเฉินว่า "อย่ามาฝันกลางวันเลย รีบกลับไปจัดงานศพเถอะ ตายเร็วไปเกิดใหม่เร็ว"
เมื่อได้ยินคำพูดที่แสบหูราวกับมีดแทง เจียงเฉินโกรธจนตัวสั่น ไม่กล้ามองสวีเยี่ยน ยังคงอ้อนวอนหลี่ลี่อวิ๋นต่อไป "ลี่ยวิน ขอร้องละ ยังไงผมก็เป็นสามีคุณนะ"
หลี่ลี่อวิ๋นเลิกคิ้วขึ้น ยังคงไม่พูดอะไร แต่ดวงตาที่หรี่ลงนั้นเผยให้เห็นความดูถูกและรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง
"เจียงเฉิน นายนี่มันไร้ยางอายจริงๆ" สวีเยี่ยนราวกับถูกแมงป่องต่อย ชี้ไปที่ลูกสาวตัวเอง "ดูลูกสาวฉันสิ สวยราวกับนางฟ้า ไอ้คนไร้ค่าอย่างแกมันไม่คู่ควรแม้แต่นิ้วเดียวของลี่ยวิน!"
พูดพลาง ดวงตาของสวีเยี่ยนเปล่งประกายเยาะเย้ย "ฉันไม่กลัวที่จะบอกความจริงกับแกหรอก ตอนนี้ฉันกำลังจะพาลี่ยวินไปดูตัว ผู้ชายคนนั้นเป็นคุณชายใหญ่แห่งกลุ่มบริษัทจาง ทรัพย์สินในบ้านหลายพันล้าน หน้าตาก็หล่อ เทียบกับแกแล้ว แกมันก็แค่ขี้หมาตัวหนึ่ง"
"แม่คะ ไปพูดเรื่องนี้กับเขาทำไมคะ" หลี่ลี่อวิ๋นผลักสวีเยี่ยนเบาๆ อย่างเขินอาย น้ำเสียงดูเหมือนจะตำหนิ แต่ความดีใจบนใบหน้านั้นปิดไม่มิด
เจียงเฉินรู้สึกเหมือนตาลายไปหมด เกือบจะเป็นลมด้วยความอับอาย
แม่ลูกคู่นี้ไม่เหลือแม้แต่ผ้าปิดความอับอายชิ้นสุดท้ายให้เขาเลย!
ตอนนี้เจียงเฉินอยากจะหันหลังหนีไปจากที่ที่ทำให้เขาอับอายขายหน้านี้เหลือเกิน แต่เขาหนีไม่ได้ เพื่อช่วยชีวิตแม่ ความอับอายแค่ไหนก็ต้องทน!
กลั้นความอับอายและความเจ็บปวดรวดร้าวในใจ "พรวด" เจียงเฉินคุกเข่าลงกับพื้น
"ป้าครับ ลี่ยวินครับ ผมขอร้องละ ตอนนี้ผมจะหย่ากับลี่ยวินเลย ไม่เอาอะไรทั้งนั้น ขอแค่คุณเห็นแก่ที่ผมเคยช่วยชีวิตลี่ยวินเอาไว้ ขอยืมเงินหนึ่งแสนช่วยแม่ผมด้วยเถอะครับ"
เสียงร้องไห้ดังออกมาจากลำคอของเจียงเฉิน น้ำตาร้อนๆ ไหลออกมาจากดวงตา
สวีเยี่ยนตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นความดูถูกและเยาะเย้ยในดวงตาก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น: ช่างเป็นคนไร้ค่าจริงๆ คิดว่าคุกเข่าแล้วจะได้ผลงั้นเหรอ?
แต่ยังไม่ทันที่เธอจะพูดอะไร หลี่ลี่อวิ๋นก็พลันสีหน้าเย็นชา ก้าวเดินเข้าไป
"หย่า จะต้องหย่าแน่นอน!"
หลี่ลี่อวิ๋นตวาดพลางเดินมาหยุดตรงหน้าเจียงเฉิน มองลงมาอย่างเย็นชา "แต่นายยังมีหน้ามาพูดว่าเคยช่วยชีวิตฉันอีกเหรอ? น่าขันจริง"
"บ้านเรามีเงินมากขนาดนี้ ตอนนั้นก็เสนอเงื่อนไขดีๆ ให้ขนาดนั้น ยังไงฉันก็ต้องรอด ส่วนนาย แค่บังเอิญเท่านั้นแหละ!"
น้ำเสียงของหลี่ลี่อวิ๋นเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ในดวงตามีแต่ความเย็นชาและดูแคลน ไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย
เจียงเฉินน้ำตายังไม่แห้ง เงยหน้ามองหลี่ลี่อวิ๋นอย่างตกตะลึง ไม่อยากเชื่อว่าเธอจะพูดแบบนี้
"เจียงเฉิน นายคิดว่าฉันควรจะสำนึกบุญคุณนายใช่ไหม? ผิดแล้ว! ฉันเกลียดนาย!"
หลี่ลี่อวิ๋นกัดฟันกรอดทันที ใบหน้างดงามของเธอกลับแสดงความดุร้าย:
"เกลียดแกนักไอ้คางคกขี้เรื้อน ที่มาทำลายความบริสุทธิ์ของฉัน!"
"เกลียดที่ไอ้ขี้เหร่อย่างแกมาเป็นสามีฉัน ทำให้ฉันถูกคนในวงสังคมหัวเราะเยาะ!"
"เกลียดที่แกเกือบจะทำลายโอกาสที่ฉันจะได้เจอผู้ชายที่ดี!"
"และทั้งหมดนี้ ก็เพราะบุญคุณเล็กๆ น้อยๆ ที่แกคิดว่าตัวเองมีต่อฉัน!"
คำพูดของหลี่ลี่อวิ๋นเหมือนมีดเย็นเฉียบหลายเล่มที่ทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจของเจียงเฉิน
พระเจ้า ที่แท้ในสายตาของเธอ การที่เขาช่วยชีวิตเธอไว้ก็แค่บุญคุณเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาคิดไปเองเท่านั้น
"แล้วตอนนี้แกยังจะมาขอเงินฉันอีก?"
หลี่ลี่อวิ๋นยังคงหัวเราะเยาะ: "ใช่ ฉันมีเงิน แต่ฉันจะไม่ให้แกแม้แต่สตางค์เดียว!"
เมื่อได้ยินคำพูดเย็นชาไร้น้ำใจเช่นนั้น เจียงเฉินก็สิ้นหวังโดยสิ้นเชิง เขาทรุดตัวลงกอดขาของหลี่ลี่อวิ๋นพลางร้องไห้: "ไม่นะ ขอร้องละ ช่วยแม่ผมด้วย เธอกำลังจะตาย"
"แม่แกจะตายหรือไม่ตาย มันเกี่ยวอะไรกับฉัน ไปให้พ้น!"
หลี่ลี่อวิ๋นเตะเจียงเฉินออกไป ราวกับเตะแมลงสาบตัวหนึ่ง
"พวกแกยังยืนดูอะไรอยู่ จับมันโยนออกไป!" สวีเยี่ยนที่อยู่ข้างๆ ก็ตะโกนขึ้น พร้อมกับส่งสายตาอำมหิตให้ยามสองคน
ยามทั้งสองเข้าใจความหมายทันที พวกเขารุมเข้าใส่ จับเจียงเฉินทุ่มลงกับพื้น
เจียงเฉินพยายามป้องกันจุดสำคัญ แต่ก็ต้านทานหมัดและเท้าของยามทั้งสองไม่ไหว ไม่นานก็มีเลือดไหลนองหัว
ในที่สุด เขาก็ถูกยามทั้งสองลากออกไปจากบ้านตระกูลหลี่เหมือนสุนัขตาย
"แหวนวงนี้แม่แกยัดเยียดให้ฉัน ตอนนี้คืนให้แกพอดี"
หลี่ลี่อวิ๋นยืนอยู่ที่หน้าประตูบ้าน ถอดแหวนออกจากนิ้วก้อย โยนไปที่เจียงเฉิน "เอาไปขายเอาเงินก็ได้ หรือไม่ก็เก็บไว้ให้แม่แกใส่ตอนตายก็แล้วแต่"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงเฉินก็โกรธจนหน้ามืด และหมดสติไปในทันที
"ไอ้ไร้ประโยชน์" หลี่ลี่อวิ๋นหัวเราะเยาะอีกครั้งก่อนหมุนตัวเดินเข้าบ้าน
แต่สิ่งที่เธอไม่เห็นคือ ตอนที่แหวนตกลงบนศีรษะของเจียงเฉิน เมื่อเลือดซึมเข้าไปในแหวน มันก็เริ่มส่องแสงวูบวาบ
จากนั้น เหนือศีรษะของเจียงเฉินก็มีรอยแยกเล็กๆ ปรากฏขึ้น มีหมอกบางๆ ที่แทบมองไม่เห็นลอยออกมา แล้วพุ่งเข้าไปในศีรษะของเจียงเฉิน
ทันใดนั้น เสียงคำรามของมังกรก็ดังขึ้นในสมองของเจียงเฉิน...


## บทที่ 2 ราวกับได้เกิดใหม่

เจียงเฉินฝันไป
ในความฝัน เขาได้เห็นแม่ของเขาตายต่อหน้าต่อตา หลังจากนั้น นิสัยของเขาก็เปลี่ยนไป ระหว่างที่เร่ร่อนไปทั่ว เขาบังเอิญได้รับตำราแพทย์โบราณและศิลปะการต่อสู้มาหนึ่งชุด จากนั้นเขาใช้เวลาถึงสิบปีเต็มในการเรียนรู้วิชาแพทย์และศิลปะการต่อสู้เหล่านี้ กลางวันรักษาคนไข้ฟรี กลางคืนแอบเข้าไปในบ้านเศรษฐีที่ร่ำรวยแต่ไร้คุณธรรม ปล้นคนรวยช่วยคนจน ทำหน้าที่แทนสวรรค์
และในช่วงสิบปีนี้ เขายังได้พบกับคนรักของเขา ทั้งสองรักใคร่กลมเกลียวกันดี
หลังจากสิบปี เขาบอกลาคนรักกลับไปที่บ้านตระกูลหลี่ ตั้งใจจะฆ่าทั้งครอบครัวหลี่เพื่อแก้แค้นให้แม่ แต่ไม่คิดว่าหลี่ลี่อวิ๋นได้แต่งงานเข้าตระกูลมหาเศรษฐี มีการรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวด เขาพลาดพลั้งเพียงครั้งเดียวก็ถูกจับได้ ขณะหนีหล่นเหวตาย
ภาพเหตุการณ์เหล่านี้แวบผ่านสมองของเจียงเฉิน อารมณ์ความรู้สึกทั้งเศร้า ทั้งหัวเราะ ทั้งทุกข์ทรมานสิ้นหวัง จนกระทั่งวินาทีที่เขาตกลงไปที่ก้นเหว เขาถึงได้ร้อง "อ๊า" ตื่นขึ้นมา พบว่าตัวเองยังคงนอนอยู่ในกองเลือดหน้าบ้านตระกูลหลี่ ดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
เมื่อกี้เป็นความฝันหรือ? แต่ทำไมถึงรู้สึกเหมือนจริงขนาดนั้น
และเจียงเฉินยังพบด้วยความตกใจว่า ตอนนี้เขายังจำทุกรายละเอียดในความฝันนั้นได้
รวมถึง...วิชาแพทย์และศิลปะการต่อสู้ที่เขาใช้เวลาสิบปีเรียนรู้มา
เจียงเฉินลุกขึ้นยืนโดยไม่รู้ตัว เคลื่อนไหวตามท่าศิลปะการต่อสู้ในความทรงจำ
จากนั้น เขาก็ตกตะลึง
เพราะเขาสามารถใช้ศิลปะการต่อสู้เหล่านี้ได้อย่างคล่องแคล่ว ราวกับติดตัวมาแต่กำเนิด จารึกอยู่ในสมองเลยทีเดียว
"พระเจ้า นั่นหมายความว่าทั้งหมดนั้นไม่ใช่ความฝัน? มันเป็นเรื่องจริง! เป็นอนาคตของฉัน?"
เจียงเฉินตาค้างด้วยความตกใจ ความคิดที่ยากจะเชื่อแต่ก็ต้องเชื่อผุดขึ้นในใจ
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ฉันก็สามารถใช้วิชาแพทย์เหล่านั้นรักษาแม่ได้สิ?
เจียงเฉินรู้สึกตื่นเต้น
"โอ้ เจียงเฉิน นายยังลุกขึ้นได้อีกเหรอ? หนังหนาจริงๆ นะ"
ในตอนนั้น สวีเยี่ยนพาหลี่ลี่อวิ๋นและยามสองคนเดินออกมาจากประตู เดินมาหยุดตรงหน้าเจียงเฉินพร้อมรอยยิ้มเยาะ "แต่ทำไมยังไม่ไปอีก อยากโดนตีอีกใช่ไหม..."
แต่พูดยังไม่ทันจบ เจียงเฉินก็ยกมือขึ้นทันที "เพียะ" ตบเข้าที่หน้าของสวีเยี่ยน
"อ๊า!"
สวีเยี่ยนร้องด้วยความตกใจ เอามือกุมหน้า ตะลึงไปทันที
ส่วนหลี่ลี่อวิ๋นและยามสองคนที่อยู่ด้านหลังเธอก็ตะลึงเช่นกัน ไม่คิดว่าเจียงเฉินจะกล้าตีคนแบบนี้
"แก...แกกล้าตีฉัน?"
สวีเยี่ยนยังไม่อยากเชื่อ เจียงเฉินที่เมื่อกี้ยังโดนด่าไม่กล้าโต้ตอบ โดนตีไม่กล้าสู้ กลับกล้าตีเธอ? ถ้าไม่ใช่เพราะความเจ็บแสบที่แก้มเตือนสติเธอ เธอคงคิดว่านี่เป็นภาพลวงตา
แต่ก่อนที่เธอจะทันได้สติ เจียงเฉินก็ยกเท้าขึ้น "โครม" เตะสวีเยี่ยนกระเด็นไปชนยามสองคนล้มลง
มองดูสวีเยี่ยนที่ถูกตนเองตีล้ม เจียงเฉินรู้สึกว่าความแค้นในใจได้ระบายออกไปบ้าง แต่เขารู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาวุ่นวายกับพวกนี้ ต้องรีบไปช่วยแม่ก่อน
"จำไว้ นี่แค่ดอกเบี้ย สิ่งที่พวกเจ้าเป็นหนี้ฉัน ฉันจะทำให้พวกเจ้าชดใช้ทั้งหมด!"
ทิ้งคำพูดไว้ เจียงเฉินก้มลงเก็บแหวนแล้วหันหลังวิ่งหนีไป ทิ้งให้หลี่ลี่อวิ๋นยืนตะลึงและสวีเยี่ยนร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
...
โรงพยาบาลจินไห่ ในช่วงเวลาเร่งด่วน โรงพยาบาลเต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน
ทันใดนั้น เสียงร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดดังมาจากทางเข้าฉุกเฉิน
"แม่ แม่ ตื่นขึ้นมาสิคะ ตื่นขึ้นมา..."
หน้ารถเข็นฉุกเฉิน หญิงสาวชุดดำที่งดงามกำลังร้องไห้ด้วยความตกใจ
บนรถเข็นคือแม่ของเธอ ใบหน้าซีดเทา ตาปิดสนิท เห็นได้ชัดว่าไม่มีลมหายใจแล้ว
"อย่าร้องไห้เลย แม่ของเธอตายแล้ว ร้องไห้ไปก็ไม่มีประโยชน์" ผู้อำนวยการหลี่ยืนอยู่ข้างๆ พูดเสียงเย็นชาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"พรึ่บ" หญิงสาวชุดดำหันตัวคุกเข่าลงตรงหน้าผู้อำนวยการหลี่ "ไม่ ไม่ใช่ แม่แค่หมดสติไป ได้โปรดช่วยรักษาแม่ของฉันด้วยเถอะค่ะ"
ผู้อำนวยการหลี่กลอกตา "เธอคิดว่าฉันเป็นเทพเซียนหรือไง ช่วยไม่ได้แล้ว"
หญิงสาวสิ้นหวังโดยสิ้นเชิง ทรุดลงกับพื้นร้องไห้โฮ ด้วยความเศร้าโศกเสียใจ
ผู้คนที่มองดูอยู่รอบๆ ต่างส่ายหน้าอย่างเงียบๆ แม้ว่าคนที่ตายไม่ใช่ญาติของพวกเขา แต่ในตอนนี้พวกเขาก็รู้สึกเห็นอกเห็นใจและสงสารผู้หญิงคนนี้
แต่ถึงจะสงสารก็คือสงสาร พวกเขาต่างก็รู้ดีว่า อย่างที่ผู้อำนวยการหลี่พูด คนตายไปแล้ว นอกจากเทพเซียนแล้ว ใครจะช่วยให้ฟื้นคืนชีพได้
แต่ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นมาจากในฝูงชน "เธอยังไม่ตาย ผมช่วยเธอได้"
พูดจบ เจียงเฉินก็แทรกตัวออกมาจากฝูงชน
บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบในทันที ทุกคนมองเจียงเฉินเหมือนมองคนบ้า
"แกมีปัญหาหรือไง!" มีคนตะโกนด่าออกมา
คนตายไปแล้ว หมอยังช่วยไม่ได้ แกยังจะมายุ่ง ไม่ใช่คนมีปัญหาแล้วจะเป็นอะไร
"เฮ้ย ไอ้หนุ่ม อยากดังไม่ใช่ทำแบบนี้นะ"
"น้องเขาเสียใจพออยู่แล้ว แกยังจะมาล้อเล่นอีก ไม่มียางอายเลยหรือไง!"
"ไปให้พ้น รีบไปเลย!"
ผู้คนรอบข้างต่างชี้หน้าด่าเจียงเฉิน ทุกคนแสดงความโกรธและดูถูก
แต่หญิงสาวชุดดำที่ทรุดอยู่กับพื้นกลับพุ่งเข้ามาหาเจียงเฉินทันที "คุณช่วยแม่ฉันได้จริงๆ หรือ?"
เจียงเฉินพยักหน้า "ได้ แต่เวลามีจำกัด อีกไม่กี่นาทีก็จะไม่ทันแล้ว"
เมื่อได้ยินดังนั้น หญิงสาวชุดดำราวกับคนกำลังจมน้ำที่คว้าฟางเส้นสุดท้ายได้ เธอมีความหวังขึ้นมา รีบจับมือเจียงเฉินพาเดินไปที่รถเข็น
"น้องสาว อย่าไปเชื่อเขานะ เขาหลอกน้องแน่ๆ!"
"ไอ้หมอนี่มันแย่มาก อย่าห้ามฉันนะ ปล่อยให้ฉันไปต่อยมันเถอะ!"
ผู้คนรอบข้างต่างร้อนใจ พากันห้ามหญิงสาวชุดดำ บางคนถึงกับพับแขนเสื้อ ถ้าไม่มีคนห้ามไว้ก็คงจะเข้าไปต่อยเจียงเฉินแล้ว
ในตอนนั้น ผู้อำนวยการหลี่ก็จำเจียงเฉินได้ รีบเข้ามาขวางเจียงเฉินไว้พร้อมตะโกนด้วยความโกรธ "นี่เป็นแก? แกจะทำอะไร จะมาก่อกวนหรือ?"
"เพียะ!"
เจียงเฉินไม่ตอบ แต่ตบหน้าอีกฝ่ายทันที พร้อมเย้ยหยันว่า "ไอ้หมอเถื่อนที่ทำคนตาย อย่ามาขวางฉันช่วยคน ไปให้พ้น"
พูดจบ เขาก็ผลักผู้อำนวยการหลี่ที่ยังงงๆ กับการถูกตบออกไป แล้วเดินไปที่รถเข็น หยิบเข็มเงินที่เพิ่งซื้อมาออกมา
เขาจะใช้วิธีการใช้เข็มที่เรียนมาจากความฝัน เข็มฟื้นชีพ
"เข็มเงิน? การฝังเข็ม?"
"เฮ้ย ไอ้หมอนี่ จะใช้เข็มปลุกคนตายให้ฟื้นหรือไง?"
"มันคิดว่าตัวเองเป็นเทพมรณะหรือไง!"
เมื่อทุกคนเห็นเจียงเฉินหยิบเข็มเงินออกมา ก็เกิดความวุ่นวายอีกครั้ง ต่างพากันด่าและเยาะเย้ย
แต่เจียงเฉินไม่สนใจ จับเข็มเงินแน่น
ถ้าทั้งหมดนั้นไม่ใช่ความฝัน! เข็มฟื้นชีพนี้ต้องได้ผลแน่!
เขาใช้มือที่สั่นเล็กน้อย แทงเข็มลงไป
เมื่อเห็นสภาพของเจียงเฉินเป็นแบบนี้ ผู้คนรอบข้างยิ่งดูถูก
"ดูสิ มือมันยังสั่นเลย"
"ถ้าช่วยคนให้ฟื้นได้ กูจะกินขี้เลย"
แต่ในตอนนั้นเอง หญิงที่นอนไร้ลมหายใจบนรถเข็นก็พลันอ้าปากร้อง "อ๊า" ออกมา
เสียงอื่นๆ ทั้งหมด ในชั่วขณะนั้น ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นลบออกไปในทันที
เงียบกริบ!
ทุกคนเบิกตากว้าง มองภาพตรงหน้าอย่างงงๆ ในใจมีแต่คำพูดเดียว:
นี่ นี่มันผีหลอกหรือไง?


## บทที่ 3 ยังจะข่มขู่อีกหรือ?

"โอ้โห มันฟื้นขึ้นมาจริงๆ ด้วย"
ไม่รู้ว่าใครพูดประโยคนี้ขึ้นมา ทำลายความเงียบที่ปกคลุมไปทั่ว
ผู้คนที่ตกตะลึงค่อยๆ หายใจได้
"แม่!"
หญิงชุดดำที่ดีใจจนเหมือนบ้าลุกพรวดขึ้นวิ่งไปที่รถเข็น
"เร็ว รีบช่วยคนไข้"
บุคลากรทางการแพทย์คนอื่นๆ ที่เพิ่งหายช็อกก็รีบวุ่นวายช่วยรักษาคนไข้
คนอื่นๆ ก็กรูกันเข้าไปที่รถเข็น อยากเห็นกับตาว่าการฟื้นคืนชีพนี้เป็นเรื่องจริงหรือไม่
"พระเจ้า ฟื้นขึ้นมาจริงๆ"
"ปาฏิหาริย์! นี่มันปาฏิหาริย์จริงๆ!"
เมื่อเห็นชัดแล้ว ทุกคนก็หันไปมองผู้อำนวยการหลี่ที่ยังปิดหน้าตาเบิกโพลง
"ผู้อำนวยการบ้าอะไร เขาพูดถูก นายนี่มันหมอเถื่อนที่ฆ่าคนชัดๆ!"
"เอ๊ะ แล้วหมอเทวดาที่ช่วยคนเมื่อกี้ล่ะ หายไปไหนแล้ว"
พูดไปพูดมา ทุกคนถึงได้รู้ตัวว่าเจียงเฉินที่เป็นตัวเอกในการช่วยชีวิตเมื่อกี้หายตัวไปแล้ว
"คนดีจริงๆ สมัยนี้ยังมีคนที่ช่วยชีวิตโดยไม่หวังผลตอบแทนด้วยหรือ หายากจริงๆ"
"เมื่อกี้เราเข้าใจผิดเขาไปหมดเลย เขามีฝีมือจริงๆ"
"ใช่ พวกเราตาบอดกันไปหมด"
ทุกคนพูดจาวุ่นวาย รู้สึกละอายใจกับการกระทำก่อนหน้านี้ ในขณะเดียวกัน ในดวงตาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจที่ไม่อาจบรรยายได้
ส่วนหญิงชุดดำกงหลินก็มองไปรอบๆ ไม่เห็นเจียงเฉิน จึงกัดริมฝีปากแดงพลางพึมพำว่า "ไม่ว่าท่านจะเป็นใคร บุญคุณที่ช่วยชีวิตครั้งนี้ข้าต้องตอบแทนให้ได้" พูดจบ เธอก็ตามบุคลากรทางการแพทย์ เข็นแม่เข้าห้องฉุกเฉิน
ในตอนนี้ ที่มุมเลี้ยวไม่ไกลนัก เจียงเฉินกำลังพิงกำแพงตาเบิกโพลง หอบหายใจถี่ๆ หน้าอกขึ้นลงรวดเร็ว
จริงด้วย มันเป็นเรื่องจริงทั้งหมด!
เข็มฟื้นชีพสามารถทำให้คนที่เพิ่งสิ้นลมฟื้นคืนชีพได้ งั้นเขาก็ต้องรักษาแม่ให้หายได้ด้วยวิชาแพทย์แน่นอน!
เจียงเฉินที่ตื่นเต้นกำหมัดแน่น สะบัดมือหน้าอกอย่างแรง จากนั้นก็วิ่งไปยังตึกผู้ป่วยใน
ยี่สิบกว่านาทีต่อมา
ในห้องผู้ป่วยของแม่เจียงเฉิน เขาค่อยๆ ถอนเข็มเงินออกจากตัวเสินเสี่ยวฉินอย่างระมัดระวัง แล้วถามว่า "ตอนนี้แม่รู้สึกยังไงบ้างครับ?"
"ดีขึ้นมากแล้ว ตอนนี้แม่ไม่รู้สึกใจสั่นแล้ว หายใจก็โล่งขึ้น ลูก นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ลูกรักษาโรคเป็นด้วยหรือ?" เสินเสี่ยวฉินรู้สึกตกใจและดีใจกับอาการที่ดีขึ้นอย่างฉับพลัน
ดวงตาของเจียงเฉินเอ่อด้วยน้ำตา เห็นแม่อาการดีขึ้น เขาอยากจะตะโกนดังๆ ขึ้นฟ้า: ขอบคุณสวรรค์!
แต่เขาก็กลั้นอารมณ์ไว้ พูดเบาๆ ว่า "แม่ครับ ตอนนี้อธิบายไม่ได้ทั้งหมด แต่ผมแค่ช่วยบรรเทาอาการของแม่ แต่แม่ครับ ขอแค่แม่เชื่อผม เรากลับบ้านกันเถอะ แล้วให้ผมช่วยดูแลรักษา รับรองว่าแม่จะหายเป็นปกติ"
เสินเสี่ยวฉินยิ้ม ยกมือลูบหน้าเจียงเฉิน พูดอย่างอ่อนโยนว่า "ลูกโง่ แม่จะไม่เชื่อลูกได้ยังไง..."
ไม่รู้ทำไม เจียงเฉินนึกถึงความฝันที่ต้องเห็นแม่ตายต่อหน้าต่อตา ความทุกข์ทรมานและสิ้นหวังตลอดสิบปี จู่ๆ ก็รู้สึกเศร้าขึ้นมา เขากอดแม่ไว้แน่น น้ำตาไหลพราก "แม่..."
"ร้องไห้ทำไมลูก? เป็นอะไรไป?"
เสินเสี่ยวฉินไม่รู้ว่าเจียงเฉินตอนนี้ได้หลอมรวมความเสียใจและคิดถึงจากอีกชาติหนึ่งแล้ว ได้แต่ตบหลังลูกชายเบาๆ ปลอบโยน
ร้องไห้อยู่พักใหญ่ เจียงเฉินถึงได้สงบลง แล้วไปจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาล
หมอก็ไม่ได้ขัดขวาง สำหรับคนไข้ที่เงินในบัญชีเหลือน้อย และไม่มีเงินรักษาต่อแบบนี้ พวกเขายังอยากให้ออกเร็วๆ เสียด้วยซ้ำ
ไม่นาน ทุกอย่างเรียบร้อย เจียงเฉินก็พาแม่ออกจากโรงพยาบาล
แต่ไม่คาดคิดว่า พอถึงหน้าโรงพยาบาล จู่ๆ ก็มีรถบีเอ็มดับเบิลยูหรูสองคันพุ่งเข้ามาหาพวกเขา
"ระวัง!"
เจียงเฉินตกใจรีบดึงแม่ไว้ข้างหลัง
เอี๊ยด! รถที่แล่นมาอย่างบ้าคลั่งเบรกกะทันหัน หยุดตรงหน้าเจียงเฉินและแม่ของเขาอย่างหวุดหวิด เกือบจะชนพวกเขาอยู่แล้ว
"แม่ครับ แม่ไม่เป็นไรใช่ไหม?" เจียงเฉินตกใจหันไปดูแม่ของเขา เมื่อเห็นว่าแม่เพียงแค่หน้าซีดเท่านั้น ไม่มีอะไรร้ายแรง เขาจึงหันกลับมาตะโกนด้วยความโกรธ "พวกแกอยากชนคนตายหรือไง!"
"ชนตายก็สมควรแล้ว!" ประตูรถเปิดออก สวีเยี่ยนก้าวลงมาจากรถด้วยสีหน้าดุร้าย
ตามมาด้วยหลี่ลี่อวิ๋น และผู้ชายอีกสี่ห้าคนรวมทั้งบอดี้การ์ดสองคนที่ลงมาจากรถอีกสองคัน
"แม่สะใภ้? ลี่อวิ๋น?" เสินเสี่ยวฉินจำพวกเขาได้ ทักทายด้วยความตกตะลึง
"อย่าเรียกฉันว่าแม่สะใภ้ ฉันไม่ชอบฟัง"
สวีเยี่ยนเดินมาพร้อมรอยยิ้มเย็นชา มองเสินเสี่ยวฉินตั้งแต่หัวจรดเท้า "ได้ยินว่าเธอป่วยจนเกือบตายแล้ว แต่ฉันดูแล้วไม่เหมือนนะ หรือว่านี่คือการฟื้นก่อนตาย?"
"สวีเยี่ยน!" เจียงเฉินกำหมัดแน่น ดวงตาลุกโชนด้วยความโกรธ พุ่งเข้าไปหา
แต่เสินเสี่ยวฉินรั้งเขาไว้ "อย่า อย่า"
จากนั้นเสินเสี่ยวฉินก็ยืนขวางหน้าเจียงเฉินไว้ แล้วยิ้มให้สวีเยี่ยน "พี่... อ๋อ น้องสาว ฉันรู้ว่าช่วงที่ฉันป่วยคงสร้างความลำบากให้เธอกับลี่อวิ๋นมาก ฉันขอโทษ"
พูดจบ เสินเสี่ยวฉินก็โค้งคำนับให้สวีเยี่ยนและหลี่ลี่อวิ๋น
หลี่ลี่อวิ๋นไม่ขยับเขยื้อน เพียงแต่มองเสินเสี่ยวฉินโค้งขอโทษด้วยสายตาดูถูกและรังเกียจ
ส่วนสวีเยี่ยนหัวเราะเยาะ ถ่มน้ำลายใส่เสินเสี่ยวฉิน "แกเป็นใครกัน มีสิทธิ์อะไรมาเรียกฉันว่าน้องสาว แล้วอีกอย่าง ลูกชายแกตบฉัน แค่แกขอโทษมันจะพอเหรอ?"
"สวีเยี่ยน แกอยากตาย!" เจียงเฉินโกรธจนตาแดง ดึงแม่ขึ้นมาแล้วจะพุ่งเข้าไปอีกครั้ง
แต่เสินเสี่ยวฉินผู้อ่อนแอกลับหันมารั้งเจียงเฉินที่กำลังโกรธจัดไว้แน่น แล้วโค้งให้สวีเยี่ยนซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ทั้งหมดเป็นความผิดฉัน ความผิดฉันเอง เสี่ยวเฉินยังเด็ก ไม่รู้เรื่องรู้ราว ฉันเป็นแม่ของเขา ฉันรับผิดชอบเอง จะตีจะด่าอะไรก็ได้"
แต่สวีเยี่ยนชี้หน้าเสินเสี่ยวฉินแล้วตะโกน "แกอยากตาย ก็ไปตายคนเดียวสิ! ลูกชายแกเป็นคนตบฉัน ฉันก็ต้องเอาเรื่องกับลูกชายแกสิ!"
"แม่ ยืนให้ดีๆ นะครับ ไม่ต้องไปก้มหัวให้พวกเขาหรอก อะไรก็ให้มาเอากับผมเถอะ" เจียงเฉินกลั้นความโกรธ ดึงแม่ขึ้นมา มองสวีเยี่ยนด้วยสายตาเย็นชา
"ฉันก็จะมาเอากับแกนี่แหละ!" สวีเยี่ยนยิ้มเยาะ ชี้ไปที่เจียงเฉิน "อย่าว่าฉันไม่ให้โอกาส ตอนนี้ แกคุกเข่าลงตรงนี้ กราบขอโทษ แล้วตบหน้าตัวเองร้อยที"
เจียงเฉินมองด้วยสายตาเย็นยิ่งขึ้น "แล้วถ้าผมไม่ทำล่ะ?"
"ไม่ทำ? หึ"
สวีเยี่ยนแค่นเสียงเย็น บอดี้การ์ดสองคนพร้อมลูกน้องอีกหลายคนก็เดินเข้ามา จ้องเจียงเฉินอย่างดุร้าย
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ถ้าเจียงเฉินไม่ยอมทำตาม คนพวกนี้ก็จะลงมือแล้ว
ตอนนั้นเอง หลี่ลี่อวิ๋นก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เจียงเฉิน นายยังมีหน้ามาทำเป็นแข็งข้อด้วยเหรอ ฉันแปลกใจจริงๆ แต่มันก็น่าขำด้วย นายก็แค่หมาตัวหนึ่งของตระกูลหลี่ ยังกล้ามาต่อต้านแม่ฉันอีก ถ้านายทำตามที่แม่ฉันบอก ฉันอาจจะขอร้องให้แม่ใจดีกับนาย ไม่งั้น..."
คำพูดเหล่านี้ ทำให้เสินเสี่ยวฉินผู้อ่อนแอถึงกับตัวสั่นด้วยความโกรธ เธออยากให้ลูกชายปฏิเสธ แต่ก็ไม่รู้จะพูดออกมายังไง
เมื่อเผชิญหน้ากับแม่ลูกที่แข็งกร้าวอย่างสวีเยี่ยน และพวกอันธพาลหน้าโหดพวกนี้ คนตัวเล็กๆ อย่างพวกเขาจะต่อต้านได้ยังไง?
"ฮ่าๆๆๆ"
แต่เจียงเฉินกลับหัวเราะขึ้นมา พลางพยักหน้าไปด้วย "หลี่ลี่อวิ๋น เธอพูดถูก ที่ผ่านมาผมรักเธอเหมือนหมาจริงๆ แต่ต่อไปนี้จะไม่มีวันเป็นแบบนั้นอีกแล้ว ไม่มีวัน!"
สีหน้าหลี่ลี่อวิ๋นเปลี่ยนไปทันที เธอเคยชินกับการที่เจียงเฉินยอมให้เธอเหยียบย่ำมานาน แต่ตอนนี้กลับถูกเขาโต้กลับต่อหน้าคนอื่นอย่างไม่ไว้หน้า เธอจะเก็บหน้าไว้ได้ยังไง?
"เจียงเฉิน นายอย่ามาทำตัวไม่รู้จักบุญคุณนะ เดี๋ยวได้ร้องไห้"หลี่ลี่อวิ๋นเชิดหน้าขึ้นแล้วตะโกน
พวกบอดี้การ์ดก็เริ่มขยับตัวด้วยท่าทางดุร้าย
เสินเสี่ยวฉินตกใจ รีบวิ่งไปหน้าสวีเยี่ยน "อย่า อย่าทำร้ายกัน แม่สะใภ้ ฟังฉันก่อน..."
"ไปให้พ้น ใครเป็นแม่สะใภ้เธอ"
สวีเยี่ยนออกแรงผลัก จนเสินเสี่ยวฉินล้มลงกับพื้น
"ฉึบ!"
เจียงเฉินที่โกรธจัดอยู่แล้วพุ่งเข้าไปหาสวีเยี่ยนในพริบตา คว้าคอเธอแล้วยกขึ้นมา
"แกอยากตาย!"
ดวงตาที่แดงก่ำด้วยความโกรธจ้องมองเธอไม่วางตา


## บทที่ 4 คุกเข่าลงต่อหน้าฉัน!

"ฮ่าๆ..."
สวีเยี่ยนถูกบีบคอจนหน้าแดงก่ำ ได้ยินแต่เสียงครางแผ่วเบาจากลำคอ
ดวงตาสีเลือดที่เต็มไปด้วยความโกรธของเจียงเฉินที่จ้องมองเธออยู่นั้น ทำให้เธอกลัวจนแทบจะฉี่ราด
"แม่!"
หลี่ลี่อวิ๋นร้อนใจ กระทืบเท้าแล้วตะโกนใส่บอดี้การ์ด "พวกนายยืนนิ่งอยู่ทำไม ช่วยคนสิ"
"ครับ ครับ"
บอดี้การ์ดหลายคนเพิ่งตื่นจากความตกตะลึง รีบพุ่งเข้าใส่เจียงเฉิน
"โครม!" เจียงเฉินผลักร่างของสวีเยี่ยนกระแทกกับรถข้างๆ อย่างแรง จนสวีเยี่ยนร้อง "อ๊าก" เกือบจะเป็นลมไปด้วยความเจ็บปวด
ส่วนเจียงเฉินหันกลับมาเผชิญหน้ากับบอดี้การ์ดที่กำลังพุ่งเข้าใส่เขา
ในชั่วพริบตา ศิลปะการต่อสู้และเทคนิคการสังหารที่เขาได้เรียนรู้จากชาติก่อนก็หลั่งไหลเข้ามาในความทรงจำ ทำให้เขาเคลื่อนไหวได้โดยไม่ต้องคิด
บอดี้การ์ดคนหนึ่งเข้ามา เป็นหนึ่งในคนที่เคยทำร้ายเจียงเฉินก่อนหน้านี้ ตอนนี้เขายิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม ดวงตาเต็มไปด้วยแววอำมหิต รอที่จะซัดเจียงเฉินล้มลงเหมือนครั้งก่อนแล้วซ้อมให้หนำใจ
แต่พอเขาเข้ามาใกล้เจียงเฉิน จู่ๆ ก็รู้สึกว่าสายตาพร่าเลือน แล้วฝ่ามือที่ประกบกันของเจียงเฉินก็พุ่งเข้าใส่ใต้คางเขา แทงเข้าที่ลูกกระเดือกอย่างแรง
"โอ๊ย... ไอ ไอ..."
ความเจ็บปวดที่ทนไม่ไหวทำให้ใบหน้าเขาดำคล้ำในทันที มือกุมที่คอ
แต่เจียงเฉินไม่แม้แต่จะมอง กลับหันศอกกระแทกเขาอีกที ทำให้เขากระอักเลือดล้มลงไป
เจียงเฉินยังไม่หยุด พุ่งเข้าหาบอดี้การ์ดอีกคนที่เคยทำร้ายเขา ก่อนที่อีกฝ่ายจะทันตั้งตัว เขาก็พุ่งชนเข้าไป ยกเข่าขึ้นกระแทกจุดอ่อนของอีกฝ่าย
โอ๊ย แตกแล้ว!
บอดี้การ์ดคนนั้นโค้งตัวลงด้วยความเจ็บปวด
แต่แล้วก็เห็นหมัดของเจียงเฉินพุ่งขึ้นมาจากด้านล่าง
"โครม" บอดี้การ์ดคนนั้นถูกต่อยเข้าที่คาง เลือดไหลออกจากปากและจมูก ลอยละลิ่วไปในอากาศ
ทุกคนตะลึงงัน ตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ
ไม่มีใครคาดคิดว่าเจียงเฉินจะเก่งกาจและโหดเหี้ยมได้ขนาดนี้!
เจียงเฉินหัวเราะเบาๆ บิดคอซ้ายขวาเบาๆ แล้วโบกมือท้าทายบอดี้การ์ดที่เหลือที่กำลังยืนตะลึง "มาสิ"
"เข้าพร้อมกัน!" บอดี้การ์ดหลายคนตะโกนแล้วพุ่งเข้าใส่
"ฮ่าๆ"
เจียงเฉินหัวเราะก้อง พุ่งเข้าไปอย่างดุดัน
"โครม โครม โครม โครม..."
คนข้างๆ แยกไม่ออกแล้วว่าใครเป็นใคร ได้ยินแต่เสียงกระแทกและเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด
จากนั้นก็เห็นบอดี้การ์ดทั้งหมดล้มลงกับพื้น ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
ส่วนเจียงเฉิน ยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขา มองไปรอบๆ อย่างองอาจ!
รอบๆ เงียบกริบ ทุกคนตกตะลึง
สวีเยี่ยนและหลี่ลี่อวิ๋นเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ ไม่สามารถเชื่อได้เลยว่าคนที่พวกเธอมองว่าไร้ค่าจะเก่งกาจได้ขนาดนี้
เก่งจนน่ากลัว!
แม้แต่เสินเสี่ยวฉินก็อ้าปากค้าง มองลูกชายของเธอด้วยความตกตะลึง
ส่วนเจียงเฉินมองไปรอบๆ ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกฮึกเหิม อยากจะตะโกนสุดเสียงให้ก้องฟ้า:
สะใจ!
จากนั้น เขาก็ถอนหายใจยาวระบายความแค้น ก้าวยาวๆ ไปที่หน้าสวีเยี่ยน
"นาย นายจะทำอะไร... กรี๊ด!"
สวีเยี่ยนร้องด้วยความตกใจ ยังไม่ทันร้องจบ เจียงเฉินก็คว้าผมเธอ ทำให้เสียงของเธอกลายเป็นเสียงกรีดร้อง
เจียงเฉินจับผมสวีเยี่ยนลากเธอไปที่ข้างแม่ของเขา
"คุกเข่า ขอโทษแม่ฉัน" เจียงเฉินพูดเสียงเย็น
แม้สวีเยี่ยนจะกลัว แต่ก็ยังกรีดร้องด้วยท่าทางขู่ "นายบ้าไปแล้ว นายรู้มั้ยว่า..."
"เพล้ง!"
ไม่ทันที่สวีเยี่ยนจะพูดจบ เจียงเฉินก็ตบเธอหนึ่งที ทำให้หัวของสวีเยี่ยนมึนงง
"ฉันไม่รู้ว่าเธอจะพูดอะไร แต่ฉันรู้ว่าถ้าเธอไม่คุกเข่าขอโทษ ฉันจะฆ่าเธอ" เจียงเฉินหัวเราะเยาะ
"ฉันไม่เชื่อ!" สวีเยี่ยนยังคงตะโกน
"ไม่เชื่อเหรอ?"
เจียงเฉินตบหน้าเธออีกครั้งทันที
สวีเยี่ยนหน้าเบี้ยว เลือดไหลออกจากปากและจมูก
"เจียงเฉิน นายบ้าไปแล้ว นายจะต้องเสียใจ" หลี่ลี่อวิ๋นตื่นตกใจและวิ่งเข้ามาด้วยความโกรธ
เจียงเฉินหันไปชี้หน้าเธอ พูดเสียงเย็น "หุบปากซะ ยังไม่ถึงตาเธอพูด"
หลี่ลี่อวิ๋นรู้สึกแน่นหน้าอกอย่างประหลาด หยุดเดิน และปิดปากจริงๆ เธอตกใจที่พบว่าเจียงเฉินเหมือนเป็นคนละคน ไม่ใช่คนไร้ค่าที่เธอเคยรังแกได้ตามใจชอบอีกต่อไป
เจียงเฉินไม่มองเธออีก หันไปจ้องสวีเยี่ยนด้วยสายตาเย็นชา ถามทีละคำ "จะคุกเข่าไหม?"
สวีเยี่ยนกุมใบหน้าที่บวมแดง มองเจียงเฉิน ร่างกายเริ่มสั่นด้วยความกลัว
เธอก็รู้สึกได้ว่า เจียงเฉินในตอนนี้ไม่ใช่เจียงเฉินคนเดิมอีกแล้ว
ยิ่งกว่านั้น เธอยังรู้สึกถึงไอเย็นของการฆาตกรรมจากดวงตาอันเยือกเย็นของเขา
ถ้าเธอไม่คุกเข่า เจียงเฉินจะฆ่าเธอจริงๆ
"พรวด"
ในที่สุดสวีเยี่ยนก็คุกเข่าลงตรงหน้าเสินเสี่ยวฉิน
"ขะ...ขอโทษค่ะ...ฉันผิดไปแล้ว"
เสินเสี่ยวฉินอ้าปากเล็กน้อย มองสวีเยี่ยนที่คุกเข่าก้มหน้าขอโทษตรงหน้าอย่างงงๆ ทันใดนั้นความอึดอัดที่เคยกดทับในใจก็ระบายออกมาหมดในชั่วขณะนี้
แม้แต่ร่างกายก็รู้สึกสบายขึ้นมาก
"แม่ เราไปกันเถอะ"
เจียงเฉินพยุงแม่ของเขา เดินไปทางหลี่ลี่อวิ๋น
หลี่ลี่อวิ๋นยังคงมองเจียงเฉินด้วยความตกใจ
เธอคิดไม่ออกเลยว่าทำไมเจียงเฉินที่เคยรักเธอจนบ้าคลั่ง ยอมทนทุกอย่าง และไร้ค่า จู่ๆ ถึงได้เก่งกาจขึ้นมาแบบนี้
ไม่เพียงแต่เอาชนะบอดี้การ์ดทั้งหมดของแม่ได้อย่างกล้าหาญ แต่ยังบังคับให้แม่คุกเข่าขอโทษต่อหน้าคนอื่นด้วย
ไม่ มันไม่ควรเป็นแบบนี้!
คนที่ควรถูกเหวี่ยงลงพื้นและคุกเข่าขอโทษควรเป็นเจียงเฉินคนไร้ค่านี่สิ!
หรือว่าเป็นเพราะเขารู้ว่าเธอกำลังจะทิ้งเขา และกำลังจะสูญเสียเธอผู้งดงามราวเทพธิดาและมีฐานะดี เขาเลยเสียสติไป?
ใช่ ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ!
งั้นฉันจะบอกเขาตอนนี้เลยว่าฉันจะเลิกกับเขา!
เขาต้องร้องไห้โฮด้วยความเจ็บปวด และอยากฆ่าตัวตายแน่ๆ!
หลังจากปลอบใจตัวเองแล้ว อารมณ์ของหลี่ลี่อวิ๋นก็สงบลงเล็กน้อย เธอกัดฟันมองเจียงเฉินที่กำลังเดินมาหาเธอ
"เจียงเฉิน นายบ้าไปจริงๆ ฉันจะ..."
แต่หลี่ลี่อวิ๋นยังพูดไม่ทันจบ เจียงเฉินก็หยุดยืนตรงหน้าเธอและพูดเรียบๆ:
"ฉันจะหย่ากับเธอ"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สมองของหลี่ลี่อวิ๋นก็มึนงง ใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวแข็งค้าง อ้าปากมองเจียงเฉินอย่างไม่อยากเชื่อ
เธอรู้จักเจียงเฉินดี เมื่อก่อนเขารักเธออย่างสุดหัวใจจริงๆ แม้จะต้องทำงานหนักเหมือนวัวเหมือนม้าก็ยินดี
เธอเคยจินตนาการไว้นับครั้งไม่ถ้วนว่า เมื่อถึงวันที่เธอจะทิ้งเจียงเฉิน เขาจะต้องคุกเข่าร้องไห้อ้อนวอนขอให้เธอให้อภัย แล้วเธอก็จะเตะเขาออกไป
นั่นต่างหากที่ควรจะเป็น!
แต่ตอนนี้ เจียงเฉินกลับเป็นฝ่ายขอหย่า? และสายตาที่มองมาก็แน่วแน่ ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ราวกับกำลังจะทิ้งรองเท้าเก่าๆ คู่หนึ่ง
ความโกรธจากการถูกดูถูกพลุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจเธอ
"ไม่...ฉันไม่ยอม!" หลี่ลี่อวิ๋นตะโกนเหมือนแม่ค้าขึ้นมาทันที "นายมีสิทธิ์อะไรมาขอหย่ากับฉัน?"
เจียงเฉินมองเธอตะโกนอย่างใจเย็น แล้วยิ้มออกมา "เมื่อก่อนฉันตาบอด ถึงได้รักเธอ ดังนั้น ไม่ว่าเธอจะยอมหรือไม่ ฉันก็จะหย่า"
พูดจบ เขาก็ไม่แม้แต่จะมองหลี่ลี่อวิ๋น หันหลังเดินจากไป
หลี่ลี่อวิ๋นยืนงง มองเจียงเฉินพยุงแม่ของเขาเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะมองเธออีก
ราวกับทิ้งของไร้ค่า!


## บทที่ 5 พี่ใหญ่ 4 มีงานหนึ่ง

เสินเสี่ยวฉินมองเจียงเฉินอย่างเหม่อลอย เธอรู้สึกว่าลูกชายของเธอเปลี่ยนไปจริงๆ
เปลี่ยนไปจนเธอแทบจำไม่ได้
แต่การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้กลับทำให้เธอรู้สึกว่าลูกชายมีความเป็นลูกผู้ชายที่ไม่เคยมีมาก่อน
เหมือนตอนนี้ ที่ลูกชายพยุงเธอไว้ ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยจากก้นบึ้งของหัวใจ
มั่นคง!
และสิ่งที่ทำให้เธอแปลกใจมากกว่านั้นคือ ลูกชายของเธอจู่ๆ ก็มีความสามารถในการรักษาที่น่าอัศจรรย์ ถึงขั้นไม่แพ้หมอในโรงพยาบาลใหญ่ๆ เลย
แต่เสินเสี่ยวฉินไม่ได้ถามอะไรเลย เพราะเธอรู้ว่าในช่วงที่เธอป่วยหนักนั้น เจียงเฉินลำบากมากแค่ไหน ลำบากจนถึงขั้นที่ทำให้คนคนหนึ่งเปลี่ยนแปลงไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน
เจียงเฉินก็เห็นความสงสัยในดวงตาของแม่ แต่เขาไม่ได้อธิบายอะไร
จริงๆ แล้ว ถึงเขาอยากจะอธิบาย ก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง จะบอกว่าตัวเองโดนชกจนสลบ แล้วก็ฝันไป สิบปีตื่นขึ้นมาก็รู้เรื่องอนาคต แถมยังได้ทักษะจากอนาคตมาด้วย?
ใครจะเชื่อล่ะ!
ดังนั้นเจียงเฉินจึงไม่พูดอะไรเลยสักคำ พาแม่กลับไปที่ห้องเช่า
"แม่ครับ ขอรบกวนแม่อยู่ที่นี่สักสองสามวันก่อนนะครับ ผมจะหาทางจัดการเอง"
เจียงเฉินพยุงแม่ให้นั่งบนเตียง หลายปีมานี้แม่ลูกพึ่งพาอาศัยกัน บวกกับแม่ร่างกายอ่อนแอเจ็บป่วยบ่อย บ้านเก่าของพวกเขาก็ขายไปนานแล้ว ช่วงนี้เจียงเฉินยิ่งจนถึงขั้นต้องเช่าห้องเล็กๆ เก่าๆ อยู่ สภาพไม่ดีเลย ไม่เหมาะกับการที่แม่จะมาพักฟื้นเลย
แต่เจียงเฉินเชื่อว่า ไม่นานเขาจะต้องให้ชีวิตที่ดีที่สุดกับแม่ได้แน่นอน
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นวันนี้ ได้ให้ความมั่นใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดกับเขาแล้ว
"ลูกโง่ แม่ไม่ลำบากหรอก" เสินเสี่ยวฉินน้ำตาคลอ ลูบหน้าลูกชาย "ลูกต่างหากที่ลำบากจริงๆ"
"แม่ครับ ผมไม่ลำบากหรอก ดูสิ ผมสบายดี..."
เจียงเฉินกระโดดขึ้น ตบตัวเองเบาๆ ใช้ท่าทางที่ร่าเริงที่สุด เพื่อให้แม่สบายใจ "แล้วก็ วันเวลาที่ลำบากของเราผ่านไปแล้ว เราจะดีขึ้นเรื่อยๆ"
"ฮึฮึ"
แม่น้ำตาไหลอาบแก้ม แต่ก็ยิ้มออกมา
รอยยิ้มที่ไร้เสียงของแม่ลูก เบ่งบานอยู่ในห้องเช่าเก่าๆ นี้
...
ตกดึก หลังจากจัดการให้แม่เข้านอนเรียบร้อยแล้ว เจียงเฉินก็ล้มตัวลงนอนบนโซฟาด้วยความเหนื่อยล้า แต่สมองยังคงทำงานไม่หยุด
แม้ว่าเขาจะใช้วิชาแพทย์บรรเทาอาการของแม่ได้ชั่วคราว แต่ร่างกายของแม่ยังต้องการการฟื้นฟู ต้องซื้อวิตามินบำรุง
เขายังต้องรีบพาแม่ย้ายออกจากห้องผุพังนี้ ไปหาที่ดีๆ
และเขายังมีหนี้สินอีกมากมายที่ต้องใช้คืน
ทั้งหมดนี้ต้องใช้เงิน
แต่ในระยะสั้นๆ จะหาเงินมากขนาดนี้ได้จากที่ไหนล่ะ?
ขณะที่กำลังคิด ความทรงจำจากอีกสิบปีข้างหน้าก็พรั่งพรูเข้ามาในสมองของเขา
ความทรงจำเหล่านี้สำหรับเจียงเฉินแล้วแปลกประหลาด แต่กลับชัดเจนอย่างผิดปกติ ราวกับว่าเขาได้ผ่านมันมาจริงๆ และจดจำมันไว้อย่างแม่นยำ
ทันใดนั้น จากความทรงจำเหล่านั้นก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา ทำให้ดวงตาของเจียงเฉินเป็นประกาย
เอ้ นี่มันโอกาสดีในการหาเงินนี่นา ทำแบบนี้แหละ!
เมื่อมีแผนแล้ว เจียงเฉินก็เริ่มครุ่นคิด คิดไปคิดมา เขาที่เหนื่อยมาทั้งวันก็ค่อยๆ หลับไปโดยไม่รู้ตัว
และหลังจากหลับไปไม่นาน ความฝันก็มาเยือนอีกครั้ง
เขาฝันถึงสิบปีที่ไม่มีอยู่จริงแต่กลับสมจริงนั้นอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้ เขาฝันถึงหญิงคนรักในช่วงสิบปีนั้น
เย่จิ่งอี๋
เธอเหมือนกับเจียงเฉิน ต่างก็เป็นคนที่มีชะตาชีวิตที่ลำบาก
แต่ก่อนเธอเคยเป็นสาวไฮโซมาตรฐาน เป็นผู้จัดการทั่วไปของบริษัทเครื่องสำอางหลี่อิ่งซึ่งเป็นบริษัทของตระกูลเย่ มีทั้งเงิน มีทั้งความสามารถ มีทั้งหน้าตา แต่เพราะเหตุการณ์ผันผวนครั้งหนึ่ง ทำให้แต่งงานผิดคน ไม่เพียงแต่ทรัพย์สินถูกยึด ยังโดนทำร้ายจนหน้าตาเสียโฉม ต้องระหกระเหินไปอยู่ข้างนอก จนในที่สุดก็ได้มาพบกับเจียงเฉิน
คนที่ตกอับทั้งสองคนจึงได้พึ่งพาอาศัยกัน รักกันอย่างลึกซึ้ง
ภาพเหตุการณ์ทั้งสุขทั้งทุกข์ที่ทำให้เจียงเฉินต้องน้ำตาไหลด้วยความซาบซึ้ง ผุดขึ้นมาในความฝันไม่หยุด
จนกระทั่งเขาฝันถึงตอนที่ตกจากหน้าผาอีกครั้ง ความรู้สึกคิดถึงอย่างรุนแรงราวกับคลื่นยักษ์ก็ถาโถมเข้าสู่สมองของเขาในทันที
"ไม่ ฉันทิ้งจิ่งอี๋ไว้ไม่ได้ ไม่!"
"ช่วยเธอ..."
เจียงเฉินสะดุ้งตื่นจากความฝันด้วยเสียงร้อง พรวดพราดลุกขึ้นนั่งตัวตรง
เขากุมศีรษะ หายใจหอบ จ้องมองด้วยความไม่อยากเชื่อ
ทำไมถึงเป็นแบบนี้?
ทำไม ตัวเองถึงยังมีความรู้สึกแบบนี้อยู่
ราวกับมีคนอีกคนมีชีวิตอยู่ในสมองของตัวเอง
"เสี่ยวเฉิน เป็นอะไรลูก?" เสินเสี่ยวฉินที่ตื่นขึ้นมาด้วยถามอย่างสงสัย
"อ๋อ ไม่มีอะไรครับ แค่ฝันร้าย แม่นอนต่อเถอะ"
เจียงเฉินรีบปลอบให้แม่กลับไปนอน
แต่พอเขานอนลงอีกครั้ง ในหัวก็มีแต่เสียงสองคำดังก้องอยู่:
"ช่วยเธอ!"
...
ในขณะที่เจียงเฉินกำลังหลับอยู่ที่บ้าน ในห้องวีไอพีของคลับกลางคืนจินไห่เลียบาว ชายรูปร่างน่ากลัวผมเกรียนคนหนึ่งกำลังโอบกอดหญิงสาวสองคนที่แต่งตัวยั่วยวน กำลังตะโกนร้องเพลงด้วยเสียงเพี้ยนๆ ใส่จอทีวีขนาดใหญ่ในห้อง
ทันใดนั้น มีคนเปิดประตูห้องเดินเข้ามา "พี่รอง"
คนที่ถูกเรียกว่าพี่รองทำเหมือนไม่ได้ยิน ยังคงร้องเพลงเสียงดังต่อไป
คนที่เข้ามาจึงต้องเพิ่มระดับเสียงขึ้นอีก เรียกอีกครั้ง "พี่รอง..."
"แม่มึงสิ!"
พี่รองด่าออกมาทันที พร้อมกับขว้างไมค์ในมือออกไป "โครม" ปะทะเข้ากับหน้าผากของอีกฝ่าย คนถูกขว้างร้องครวญครางพลางเอามือกุมหน้าผาก เลือดไหลซึมออกมาตามง่ามนิ้ว
"มึงเพิ่งมาใหม่หรือไง? ไม่รู้หรือว่ากูร้องเพลงอยู่ห้ามมายุ่ง?"
พี่รองปล่อยผู้หญิงสองคนข้างตัว เดินไปหาคนนั้นด้วยความโกรธ ยกมือตบหน้าอีกฝ่ายจนล้มกลิ้ง
แต่คนถูกตบกลับไม่กล้าแสดงความไม่พอใจใดๆ ไม่สนใจความเจ็บปวดที่หน้าผากและใบหน้า รีบลุกขึ้นคุกเข่า ก้มหัวคำนับรัวๆ "ขอโทษครับพี่รอง ขอโทษครับพี่รอง ผมผิดเอง"
"ไอ้เหี้ย" พี่รองเตะอีกฝ่ายล้มไป ด่าออกมาอีกประโยคด้วยความโมโห แล้วจึงถาม "พูดมา มีเรื่องห่าอะไร"
"ครับ ครับ" คนนั้นลุกขึ้นมาคุกเข่าอีกครั้งด้วยท่าทางหวาดกลัว "เมื่อกี้มีคนจ้างพวกเราไปเก็บเงิน"
"เก็บเงิน? ไม่ว่าง" พี่รองแค่นเสียงเย็นชา "เงินของกูยังเก็บไม่หมดเลย"
คนนั้นเงยหน้าขึ้น "แต่พี่รอง คนนั้นจ้างพวกเราให้ไปเก็บเงินของพวกเราเอง"
"อะไรนะ?"
พี่รองชะงัก กะพริบตาปริบๆ "มีคนจ้าง ให้พวกเราไปเก็บเงินของพวกเราเอง? มีเรื่องดีแบบนี้ด้วย? แน่ใจนะว่าไม่ได้เข้าใจผิด"
คนนั้นรีบส่ายหน้า "ไม่ผิดครับ ผมตรวจสอบแล้ว เป็นเงินของพวกเราจริงๆ"
พี่รองยิ้ม "น่าสนใจ เล่าให้ฟังหน่อยว่าเป็นเงินอะไร?"
คนนั้นตอบ "เป็นไอ้หนุ่มชื่อเจียงเฉิน สองเดือนก่อนยืมเงินพวกเราไปหนึ่งแสน สัญญาสามเดือน ถึงเวลาต้องจ่ายทั้งต้นทั้งดอกหนึ่งแสนแปดหมื่น"
พี่รองหรี่ตา "ก็คือ ยังไม่ถึงกำหนด แต่มีคนอยากให้พวกเราไปเก็บเงิน?"
"ใช่ครับ"
"เขาให้เท่าไหร่?"
"หนึ่งแสนห้าหมื่น"
"ฮ่าๆๆ..."
พี่รองได้ยินแล้วก็หัวเราะลั่น
ลูกน้องที่คุกเข่าอยู่รอจนพี่รองหัวเราะจนพอใจ จึงถามอย่างหวาดๆ "พี่รอง พวกเราจะรับงานนี้ไหมครับ?"
"รับสิ รับแน่นอน งานดีๆ แบบนี้ ไม่รับก็โง่แล้ว ฮ่าๆๆๆ"
เสียงหัวเราะอย่างสะใจของพี่รองดังก้องในห้องอีกครั้ง


## บทที่ 6 เธอกำลังบีบบังคับฉัน

"แม่คะ ทางนั้นรับงานแล้ว พรุ่งนี้จะไปทวงหนี้เจียงเฉิน แน่นอนว่าเขาต้องไม่มีเงินจ่าย"
ที่บ้านตระกูลหลี่ หลี่ลี่อวิ๋นวางสายโทรศัพท์แล้วรายงานแม่ของเธออย่างตื่นเต้น
"ดีแล้วที่มันไม่มีจ่าย! พวกนั้นจะต้องซ้อมมันจนตาย ฮึ ฉันจะต้องทำให้มันเจ็บกว่าที่ฉันเจ็บวันนี้ร้อยเท่า!" สวีเยี่ยนลูบแก้มที่บวมช้ำพลางพูดกัดฟันอย่างแค้นเคือง
แต่หลี่ลี่อวิ๋นดูจะยังกังวลอยู่บ้าง "แต่แม่คะ พวกนั้นจะจัดการได้เหรอ วันนี้แม่ก็เห็นแล้วว่าเจียงเฉินแข็งแกร่งขึ้นมากไม่รู้ได้ยังไง"
"แข็งแกร่งบ้าอะไร!" สวีเยี่ยนถ่มน้ำลาย "นั่นเป็นเพราะบอดี้การ์ดพวกนั้นของฉันไร้ประโยชน์ต่างหาก แต่พี่รองที่แกติดต่อไปนั่นไม่ใช่คนธรรมดา เขาเป็นเจ้าหนี้นอกระบบ ลูกน้องของเขาล้วนผ่านเลือดผ่านศึกมาแล้ว จัดการเจียงเฉินไม่มีปัญหาแน่นอน"
หลี่ลี่อวิ๋นพยักหน้า เธอก็รู้ว่าพวกเจ้าหนี้นอกระบบพวกนี้ แม้จะแอบอ้างชื่อบริษัทการเงิน แต่ความจริงแล้วล้วนเป็นอันธพาลเก่า โหดเหี้ยมอำมหิต ถ้าให้เงินพอก็ฆ่าคนได้ เจียงเฉินสู้ไม่ได้แน่
สวีเยี่ยนพูดต่อ "ลูก พรุ่งนี้เราไปด้วยกัน ฉันต้องเห็นกับตาตัวเองว่าเจียงเฉินถูกซ้อมจนสภาพเละขนาดไหน ฉันจะให้มันคุกเข่าต่อหน้าเราขอร้องให้เราไว้ชีวิต"
"ดีค่ะ!"
ใบหน้าของหลี่ลี่อวิ๋นเริ่มแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น ราวกับเห็นภาพเจียงเฉินเลือดอาบคุกเข่าขอความเมตตาต่อหน้าเธอแล้ว
มีแบบนั้นเท่านั้น ความแค้นในใจวันนี้ถึงจะระบายออกได้
...
เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงเฉินจัดการดูแลแม่เรียบร้อยแล้วออกจากห้องเช่า
เพิ่งเดินมาถึงตรอกเล็กๆ ก็ได้ยินเสียงผิวปากดังขึ้น
จากนั้น "ฮึ่ม!" อันธพาลเจ็ดแปดคนก็เดินออกมาจากปากตรอกมุ่งหน้ามาทางเขา
เจียงเฉินตกใจ หันกลับไปมองก็พบว่าด้านหลังก็มีอันธพาลอีกเจ็ดแปดคนเช่นกัน
ถูกล้อมแล้ว
หัวใจของเจียงเฉินกระตุกวูบ แต่ก็สงบลงอย่างรวดเร็ว สายตากวาดมองไปรอบๆ
"นายคือเจียงเฉินใช่ไหม?"
ตอนนี้ ชายร่างใหญ่ที่ดูเป็นหัวหน้าเดินออกมาจากกลุ่มอันธพาลพร้อมรอยยิ้มโหดเหี้ยม
ชายคนนี้ตัวสูงใหญ่ สวมชุดสูทที่ดูไม่เข้ากัน เน็คไทผูกหลวมๆ ห้อยอยู่ที่หน้าอก เข้ากับใบหน้าหยาบกร้านของเขา ดูออกว่าไม่ใช่คนดี
นั่นคือพี่รอง
เจียงเฉินขมวดคิ้ว "คุณคือ?"
พี่รองเดินมาหยุดตรงหน้าเจียงเฉิน มุมปากยกขึ้น "ไม่สำคัญหรอกว่าฉันเป็นใคร สิ่งสำคัญคือนายติดหนี้ฉัน"
เจียงเฉินขมวดคิ้วแน่นขึ้น "ผมติดหนี้คุณ?"
"ฮ่า จำไม่ได้เหรอ?" พี่รองยิ้มอย่างมีชัย พูดชื่อออกมา "บริษัทการเงินอี้เหอ จำได้แล้วใช่ไหม?"
เจียงเฉินพยักหน้า ตาหรี่ลง "จำได้ แต่ผมจำได้ว่าหนี้ที่ผมกู้จากพวกคุณยังเหลือเวลาอีกเดือนกว่าจะครบกำหนด"
"ถูกต้อง แต่นั่นเป็นกำหนดเก่าแล้ว"
พี่รองยิ้มเยาะ "อยากโทษก็โทษเมียนายสิ เมื่อคืนเธอจ่ายเงินสิบห้าหมื่นให้ฉันมาทวงหนี้วันนี้ จิ๊ จิ๊ เป็นเมียที่ดีจริงๆ ผลักไสผัวตัวเองเข้าหาความตาย ฮ่าๆ เพิ่งเคยเจอครั้งแรก ฉันชอบ"
พูดจบ เขาก็หัวเราะลั่น
ลูกน้องของเขาก็หัวเราะตาม สายตาที่มองเจียงเฉินเต็มไปด้วยความสงสารและขบขัน
หลี่ลี่อวิ๋นงั้นเหรอ?
เจียงเฉินกัดฟันแน่น กำมือแน่น
เขาไม่คิดเลยว่าหลี่ลี่อวิ๋นจะโหดร้ายถึงขนาดนี้
ผู้หญิงใจร้ายที่สุดก็แค่นี้แหละ!
และเมื่อกวาดตามองอีกครั้ง เขาก็เห็นร่างของผู้หญิงสองคนที่คุ้นเคยปรากฏที่ปากตรอก
หลี่ลี่อวิ๋นกับสวีเยี่ยน
แม้จะอยู่ไกลขนาดนี้ เขาก็ยังรู้สึกได้ถึงความเกลียดชังและการดูถูกที่เต็มเปี่ยมในดวงตาของพวกเธอ
ตอนนี้ พวกเธอคงกำลังดีใจที่จะได้เห็นเขาถูกคนพวกนี้ซ้อม แล้วต้องคลานไปขอร้องให้พวกเธอไว้ชีวิตสินะ?
เฮ้อ โหดจริงๆ!
แต่น่าเสียดายที่พวกเธอยังประเมินตัวเองต่ำไป!
เห็นเจียงเฉินไม่พูดอะไร พี่รองคิดว่าเจียงเฉินกลัวแล้ว จึงยิ้มเยาะแล้วกระแอมเบาๆ "แต่ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันเป็นคนมีอารยธรรม ไม่ใช่คนไร้เหตุผล เงินขาดมาหนึ่งเดือน ฉันจะไม่เอาตามสัญญาที่ 180,000 แล้ว แค่หาเงินมา 150,000 มา ฉันก็จะรีบไปทันที"
เจียงเฉินสูดหายใจลึก คลายกำปั้น "ตอนนี้ผมไม่มี ขอเวลาผมสักไม่กี่วัน อย่างมากหนึ่งอาทิตย์ ผมจะคืนทั้งต้นทั้งดอกให้แน่นอน"
ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ เจียงเฉินก็ไม่อยากใช้กำลัง เขาพยายามเกลี้ยกล่อมอีกฝ่าย
"พูดแบบนี้ก็แปลว่าไม่มีสินะ?"
ใบหน้าของพี่รองเปลี่ยนเป็นประหลาด ส่ายหัว "งั้นก็ต้องยอมรับชะตากรรมแล้วละ"
พูดจบ เขาก็ชี้ไปที่พวกน้องๆ ข้างตัว
"เห็นไหม พวกน้องๆ ของฉันวันนี้มาต้อนรับแก ถ้าแกรู้งานไม่ขัดขืน ฉันก็จะให้พวกน้องๆ หักขาแกแค่ข้างเดียว แล้วแกก็ไปคุกเข่าขอโทษเมียแก เรื่องวันนี้ก็จบ ฉันจะรออีกเดือนค่อยมาทวงเงิน แต่ถ้าแกไม่รู้งาน ฮึๆ วันนี้ฉันจะทำให้แกพิการทั้งแขนขา ตีจนแม่แกจำไม่ได้"
พูดจบ ใบหน้าของเขาก็เผยความโหดเหี้ยมออกมา จ้องเจียงเฉินไม่วางตา
เจียงเฉินไม่ได้ถอย มองพี่รองกลับ "คุณไม่คิดหรือว่า ที่คุณทำแบบนี้ มันรังแกคนเกินไป?"
"ฮ่าๆ พูดถูก ฉันก็รังแกคนเกินไปนั่นแหละ!"
พี่รองหัวเราะลั่น ชี้ไปที่เจียงเฉิน "ไอ้ขี้เหร่อย่างแก ถ้าไม่รังแกแก จะให้ไปรังแกใคร? สมควรแล้ว!"
"เฮ้อ..."
เจียงเฉินถอนหายใจทันที ส่ายหัว "คุณกำลังบีบให้ผมต้องทำ"
"แกว่าอะไรนะ?"
พี่รองงง จ้องเจียงเฉินตาโตอยู่พักหนึ่ง จู่ๆ ก็ชี้ไปที่เจียงเฉิน หันไปตะโกนใส่ลูกน้อง "พวกแกได้ยินไหม มันบอกว่าฉันบีบมัน? ฮ่าๆ ยังมีคนโง่แบบนี้ด้วยเหรอ?"
พูดจบ เขาก็หันกลับมาตะโกนใส่เจียงเฉิน "ฉันบีบแกแล้วไง มีแรงก็มาตีฉันสิ ฮ่าๆๆๆ"
เขาหัวเราะลั่นอีกครั้ง เสียงเต็มไปด้วยความภูมิใจและหยิ่งผยอง
ลูกน้องของเขาก็หัวเราะตาม
ท่ามกลางเสียงหัวเราะ หลี่ลี่ฮวาและสวีเยี่ยนทั้งสองคนก็ตื่นเต้นขึ้นมา
เจียงเฉินจบแล้ว ยังกล้ายั่วโมโหพี่รองอีก? ตายแน่!
พวกเธอรอดูเจียงเฉินถูกตีจนเละ
แต่ท่ามกลางเสียงหัวเราะของพี่รองและพวกเขา จู่ๆ เจียงเฉินก็ก้าวเท้า พริบตาเดียวก็มาอยู่ตรงหน้าพี่รอง ชกหมัดอย่างแรง
"โครม!"
หมัดนี้ทั้งแรงทั้งแม่น
โดนสันจมูกพี่รองเต็มๆ ทำให้เขาตาพร่า เลือดกำเดาไหล ล้มลงไปกองกับพื้น
และก่อนที่คนอื่นจะทันตั้งตัว เจียงเฉินก็พุ่งเข้าไปในกลุ่มคนหลังพี่รอง ยกขาขึ้นเตะ แกร๊ก เตะโดนกระดูกขาคนนั้นเต็มๆ จนเขาต้องกุมขา ร้องครวญครางล้มลง
แต่เจียงเฉินก็เบี่ยงตัวไปทางซ้ายทันที ใช้ไหล่กระแทก พุ่งชนอีกคนกระเด็น
ต่อมา เจียงเฉินก็หมุนตัว ยกขาซ้ายขึ้น "ฟู้" เสียงลมดัง เตะถีบอย่างแรง โดนคออีกสองคนและหน้าพร้อมกัน ทำให้ล้มลงทันที
พอขาซ้ายลงพื้น เจียงเฉินก็กระโดดขึ้น ใช้ขาขวาถีบคางคนที่หก
เจียงเฉินอาศัยจังหวะนั้นพลิกตัวกลางอากาศ เตะกลับหลัง ผัวะ เหยียบลงบนกบาลคนสุดท้าย
โครม คนนั้นหัวฟาดพื้นอย่างแรง อ๊ากครั้งเดียวก็สลบไป
เร็ว เร็วมาก!
เร็วจนทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว เมื่อกี้ทั้งเจ็ดคนที่โอหังต่อหน้าเจียงเฉิน ตอนนี้ล้มครางอยู่กับพื้นหมด ภาพน่าสยดสยองมาก
ชั่วพริบตา รอบข้างนอกจากเสียงครวญครางก็เงียบกริบ
ทุกคนมองเจียงเฉินที่ยืนสง่าอยู่ ถึงกับตะลึง


## บทที่ 7 ใครกันแน่ที่รังแกใคร

โง่ไปแล้ว!
ทุกคนรอบข้างต่างก็โง่งันไปหมด!
แม้แต่พี่รองที่นั่งกุมจมูกอยู่บนพื้นก็ยังโง่งันไปด้วย
"ไอ้เวร มัน มัน มันกล้าลงมือก่อนงั้นเหรอ?"
"แถมยังโหดและเก่งขนาดนี้?"
"ไอ้ห่า ไม่ใช่บอกว่ามันเป็นไอ้กาฝากที่ไร้ค่าหรอกเหรอ?"
ส่วนหลี่ลี่ฮวาและลูกสาวที่ยืนรออยู่ไกลๆ เพื่อดูเจียงเฉินถูกซ้อมจนเละ ต่างก็เบิกตาโพลงด้วยความไม่อยากเชื่อ ราวกับถูกหมาข่มขืน
"ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทำไมถึงเป็นแบบนี้?"
นั่นมันอันธพาลข้างถนนตั้งเจ็ดคนนะ แต่กลับถูกเจียงเฉินจัดการได้เร็วขนาดนี้?
มันเป็นไปไม่ได้!
ถึงเจียงเฉินจะแข็งแกร่งก็ไม่น่าจะถึงขนาดนี้นี่นา?
หรือว่าเขาใช้วิธีโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัว?
ใช่ ต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ!
คิดได้ดังนั้น หลี่ลี่ฮวาก็กรีดร้องขึ้นมาทันที: "พวกแกยืนงงอะไรกัน เข้าไปสิ เข้าไปพร้อมกันเลย อย่าให้มันมีโอกาสโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัวอีก"
เสียงนั้นปลุกพี่รองให้ตื่น ดวงตาของเขาวาบขึ้นด้วยแววอำมหิต ตะโกนว่า: "บุก พวกมึงบุกเข้าไป หยิบอาวุธ!"
พูดจบ ลูกน้องคนอื่นๆ ที่อยู่ด้านหลังเจียงเฉินและตกตะลึงไป รวมถึงคนที่ถูกซัดล้มแต่ยังมีพลังการต่อสู้ ต่างก็ชักท่อเหล็กและไม้กระบองออกมาจากด้านหลัง แล้วพุ่งเข้าใส่เจียงเฉิน
บ้าคลั่งและโหดเหี้ยม!
"ใช่ แบบนั้นแหละ ตีมัน ตีมัน!"
หลี่ลี่อวิ๋นและสวีเยี่ยนที่อยู่ไกลๆ กำหมัดแน่นพลางกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง
"ตายซะ!"
พี่รองพุ่งเข้ามาเป็นคนแรก เลือดไหลจากจมูก แก้มบวมแดง ดูบ้าคลั่งและดุร้ายผิดปกติ ในมือถือมีดสั้นที่ไม่รู้ว่าหยิบมาตั้งแต่เมื่อไหร่ พอถึงตัวเจียงเฉินก็แทงเข้าที่หน้าอกทันที
เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้ว ถึงจะฆ่าเจียงเฉินก็ได้ ไม่งั้นหลังจากวันนี้ เขาคงไม่มีหน้าไปไหนมาไหน
แต่สิ่งที่รอเขาอยู่กลับเป็นรอยยิ้มเย็นชาและเงาของมือจากเจียงเฉิน
ข้อมือของพี่รองถูกเจียงเฉินคว้าไว้ จากนั้นก็บิดขึ้นอย่างแรง
"แกร๊ก" มือของพี่รองอ่อนยวบ มีดสั้นร่วงลง ถูกมือซ้ายของเจียงเฉินรับไว้แล้วแทงขึ้นทันที
ฉึก! มีดปักเข้าไปในแขนของพี่รอง
"อ๊าก!" พี่รองร้องด้วยความเจ็บปวด กุมแขนล้มลงกับพื้น
แต่เจียงเฉินไม่แม้แต่จะมอง หมุนตัวพุ่งเข้าหาคนที่เขาเคยซัดล้มไปก่อนหน้านี้ แย่งท่อเหล็กมาได้อันหนึ่ง
"ฟู้ว!"
เสียงลมดังขึ้น ท่อเหล็กกวาดผ่าน
"โอ๊ย" "แม่เจ้า"...
พร้อมกับเสียงร้องโหยหวน พวกที่ถูกเจียงเฉินทำให้หวาดกลัวก็ถูกท่อเหล็กฟาดล้มลงอีกครั้ง ร้องครวญครางกลิ้งไปมาบนพื้น
เจียงเฉินยิ้มมุมปาก หัวเราะเสียงเหี้ยม หันไปมองด้านหลัง
ดวงตาแดงก่ำ ดุดันราวกับหมาป่า
"ฮึ่ก!" พวกที่อยู่ด้านหลังเขาถูกสายตานั้นมองจนสะท้าน สูดหายใจเฮือก หยุดฝีเท้าพร้อมกันโดยไม่รู้ตัว
แต่เจียงเฉินไม่หยุด
ช่วงนี้เขาไม่รู้ว่าต้องทนรับความอัปยศและสายตาดูถูกมามากแค่ไหน อัดอั้นอยู่ในใจมาตลอด และวิญญาณในความฝันนั้นก็ดุร้าย พอรวมกันเข้า เจียงเฉินในตอนนี้ก็กลายเป็นสัตว์ป่าไปแล้ว
คลั่งเลือด โหดเหี้ยม
เท้ากระทืบ เจียงเฉินก็พุ่งออกไป
พุ่งเข้าไปในกลุ่มอันธพาลที่ขวัญเสียแล้ว ท่อเหล็กในมือกวาด แทง ฟาด กระแทก...
ทุกท่าเห็นเลือด ไม่ปรานีเลยสักนิด
ชั่วพริบตา ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องระงม ซัดพวกนั้นจนร้องโหยหวนราวผีร้องไห้หมาหอน ไม่นานนักคนส่วนใหญ่ก็ล้มระเนระนาด
ส่วนอีกหนึ่งสองคนที่ยังไม่ล้ม ก็ไม่มีความกล้าที่จะสู้ต่อแล้ว ราวกับพ่อแม่ให้กำเนิดมาขาดขาไปสองข้าง หันหลังวิ่งหนีไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวหลังกลับมามอง
สนามรบกลับมาอลหม่านอีกครั้ง เหลือเพียงเจียงเฉินที่ยืนสง่างามอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง
แต่ที่ต่างกันคือ พวกเขาไม่มีใครลุกขึ้นมาได้อีก
หลี่ลี่อวิ๋นและสวีเยี่ยนที่ยืนดูอยู่ห่างๆ เพื่อรอชมเจียงเฉินโดนซ้อม ต่างตกตะลึงพรึงเพริด ความหนาวเย็นแล่นจากฝ่าเท้าขึ้นสู่ศีรษะ
น่ากลัวเหลือเกิน!
เจียงเฉินแข็งแกร่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
ไอ้ขี้เหร่ที่เมื่อวานยังคุกเข่าขอยืมเงินพวกเธอ วันนี้กลับแข็งแกร่งจนพวกเธอมองไม่ออกเลย
พวกเธอยอมรับมันไม่ได้เลย
เมื่อมองร่างที่ยืนตระหง่านของเจียงเฉิน หลี่ลี่อวิ๋นรู้สึกสับสนงุนงง หัวใจเจ็บปวดจนพูดไม่ออก
ตอนนี้เจียงเฉินหายใจหอบ อกขยับขึ้นลง เมื่อครู่เขาต่อสู้อย่างดุเดือด แต่ใช้พลังงานไปมาก อีกทั้งยังโดนซัดเข้าให้หลายที ร่างกายในตอนนี้ของเขา แม้จะใช้ศิลปะการต่อสู้ที่ได้มาก็ยังไม่เพียงพอ
ดูท่าต้องเร่งฝึกฝนร่างกายให้แข็งแรงกว่านี้แล้ว
หลังจากรำพึงในใจเล็กน้อย เขาก้าวยาวๆ ไปหาพี่รอง แล้วกระชากพี่รองขึ้นมา
"แก...แกจะทำอะไร?" ตอนนี้พี่รองเจ็บจนเหงื่อท่วมหัว ร่างกายสั่นระริก แต่ยังฝืนทำเป็นเสียงดังขู่ทั้งที่ในใจกลัวจนสุดจะกลัวแล้ว
ไอ้หมอนี่มันปีศาจชัดๆ
แต่ก่อนหน้านี้ตัวเองยังด่าว่าเขาเป็นไอ้ขี้เหร่ จะรังแกเขาอีก ตัวเองช่างตาบอดจริงๆ!
"ฉันไม่อยากทำอะไรหรอก"
เจียงเฉินยิ้มบางๆ ใช้หลังมือปัดฝุ่นบนชุดสูทที่ดูไม่เข้าที่เข้าทางของพี่รอง แล้วค่อยๆ จับเนคไทที่ห้อยอยู่ของพี่รอง
"แกบอกว่าแกเป็นคนมีอารยธรรม แต่คนมีอารยธรรมต้องทำตัวให้สมกับเป็นคนมีอารยธรรมสิ"
พูดจบ มือของเจียงเฉินก็กระชากเนคไทขึ้นอย่างแรง
"ฉึก!" เนคไทของพี่รองถูกเจียงเฉินกระชากขึ้นมา รัดคอแน่นจนหายใจไม่ออก
"ฮึก ฮึก ฮึก!"
พี่รองถูกรัดจนเส้นเลือดที่คอปูดโปน ตาเหลือกถลน หน้าแดงก่ำคอบวม หายใจแทบไม่ออก
"อ๋อ ขอโทษครับ แน่นไปหน่อย ผมช่วยคลายให้นะ"
เจียงเฉินทำหน้าสำนึกผิดแล้วคลายเนคไทให้พี่รองเล็กน้อย
"ไอ! ไอ!" พี่รองไอโขลกๆ
โหดร้าย โหดร้ายเหลือเกิน
ลูกน้องของพี่รองที่เห็นเจ้านายถูกทำให้อับอายขายหน้า ต่างพากันหน้าซีด พี่รองเป็นคนใหญ่คนโตขนาดไหน เคยโดนดูถูกแบบนี้ที่ไหนกัน?
แต่ยังไม่ทันที่พี่รองจะหายใจทัน เจียงเฉินก็ยกมือขึ้นฉับพลัน ต่อหน้าทุกคน ตบหน้าพี่รองเต็มแรงดังสนั่น
"เพียะ!"
หัวพี่รองมึนไปหมด บนใบหน้าปรากฏรอยมือแดงก่ำห้านิ้วชัดเจน
พี่รองที่โดนตบจนงงงัน ได้ยินเจียงเฉินหัวเราะเยาะ "แกไม่ใช่บอกว่าวันนี้จะมารังแกฉันหรอกเหรอ? แต่ทำไมฉันรู้สึกว่า ตอนนี้แกกำลังโดนฉันรังแกอยู่ล่ะ?"
รังแกคนเกินไปแล้ว!
รังแกคนเกินไปจริงๆ!
น้ำตาพี่รองแทบจะไหล เขาไม่เคยโดนใครรังแกขนาดนี้มาก่อนเลย ไม่เคยเลยจริงๆ
แต่เขาไม่กล้าต่อต้านแล้ว
วินาทีต่อมา
"ตึง!" พี่รองคุกเข่าลงตรงหน้าเจียงเฉินทันที "พี่ใหญ่...เอ่อ ไม่ใช่ คุณเจียง ผมรู้ผิดแล้ว อย่าตีผมอีกเลย"
"เงินของท่านผมไม่เอาแล้ว ไม่เอาสักบาทเลย..." พี่รองร้องไห้น้ำตานองหน้า
เจียงเฉินขมวดคิ้ว "หมายความว่าไง? นายคิดว่าฉันเป็นคนไม่ยอมใช้หนี้งั้นเหรอ?"
"เพียะ!" พี่รองยกมือตบหน้าตัวเอง "ผมพูดผิดไปอีกแล้ว ได้โปรดให้โอกาสผมด้วยครับ"
เจียงเฉินพยักหน้า "จำไว้นะ เงินฉันต้องคืนให้นายแน่นอน แต่ตอนนี้ฉันยังไม่มีเงิน...งั้นนายให้ฉันยืมอีกล้านหนึ่งสิ เดี๋ยวค่อยคืนพร้อมกัน"
"ได้ครับ ได้ครับ หนึ่งล้าน เอ่อ ไม่ใช่ สองล้าน ผมให้ท่าน"
พี่รองรีบพยักหน้าหงึกๆ รีบล้วงเช็คสองล้านออกมาจากอก เดิมทีนี่เป็นเงินที่เขาจะเอาไปให้เจ้านายประจำเดือน แต่กลับต้องมาเซ่นไหว้เจียงเฉินซะแล้ว
"ก็ได้ สองล้านก็สองล้าน จำไว้นะ ฉันยืมนาย เดี๋ยวจะคืนให้"
เจียงเฉินยื่นมือรับแล้วเดินจากไป
โอ้แม่เจ้า! พี่รองทรุดฮวบลงกับพื้น เหงื่อซึมชุ่มหลังเสื้อไปหมดแล้ว


## บทที่ 8 ถ้าเกิดใหม่ ขอให้คุณมาช่วยฉัน

ที่ปากซอยนั้น เมื่อเห็นร่างสูงสง่าของเจียงเฉินค่อยๆ เดินมา สวีเยี่ยนก็รู้สึกอยากจะหันหลังวิ่งหนีขึ้นมาทันที
หัวใจของเธอแตกสลายไปแล้ว พี่รองที่แข็งแกร่งขนาดนี้ พาคนมามากมายขนาดนี้ กลับถูกเจียงเฉินซ้อมจนเหมือนหมา ต้องคุกเข่าขอความเมตตา
นี่ยังเป็นคนไร้ค่าคนเดิมที่เธอเคยเหยียบย่ำดูถูกได้ตามใจชอบอยู่หรือ
ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้!
ส่วนสายตาของหลี่ลี่อวิ๋นยิ่งซับซ้อนกว่านั้น
ถ้าเธอไม่เคยรู้จักเจียงเฉินมาก่อน วันนี้เธอคงถูกท่วงท่าอันเหนือธรรมดาของเขาดึงดูดไปแล้วแน่นอน
แต่ความจริงไม่ได้เป็นเช่นนั้น
เจียงเฉินคือสามีที่เคยรักเธอสุดหัวใจ แต่กลับถูกเธอเหยียบย่ำอย่างไร้ความปรานี
ผู้ชายที่เธอควรจะรังเกียจ กลับปรากฏตัวในสายตาและหัวใจของเธออีกครั้งด้วยท่วงท่าที่ทำให้เธอต้องตะลึง
เธอรู้สึกว่าตัวเองแพ้แล้ว เหมือนคนตาบอดที่ถือชามทองคำแต่กลับมองว่าเป็นเศษทองแดงไร้ค่า แพ้ยับเยิน
แต่เธอไม่สามารถหันหลังกลับไปได้อีกแล้ว แม้แต่จะหันหลังหนีก็ยังทำไม่ได้
ดังนั้น เธอจึงกำมือของสวีเยี่ยนแน่น แม้ร่างกายจะสั่นเทา แต่ก็ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว
เจียงเฉินเข้ามาใกล้แล้ว ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
หัวใจของหลี่ลี่อวิ๋นเต้นเร็วขึ้น ร่างกายตั้งตรงราวกับไม้บรรทัด
เธอบอกกับตัวเองว่า เธอต้องรักษาท่าทีอันสง่างามเอาไว้
เธอจะใช้ท่าทีแบบนี้บอกกับเจียงเฉินด้วยปากของเธอเองว่า: ต่อให้เขาเก่งกาจแค่ไหน แต่ในสายตาเธอ เขาก็ยังคงเป็นคนไร้ค่าอยู่ดี!
ในที่สุดเจียงเฉินก็มาถึงตรงหน้าเธอ
แต่ก่อนที่เธอจะทันได้อ้าปาก เจียงเฉินก็เดินผ่านข้างๆ ตัวเธอไป ไม่แม้แต่จะมองเธอสักแวบ ราวกับว่าไม่มีเธออยู่ตรงนั้น
หลี่ลี่อวิ๋นชะงัก ริมฝีปากแดงเผยออก เหมือนคนโง่
เขาไม่มองฉัน?
เหมือนเป็นคนแปลกหน้า แม้แต่คำเดียวก็ไม่พูดกับฉัน?
ไม่! จะเป็นแบบนี้ได้อย่างไร!
ฉันเป็นภรรยาของเขา เขาจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้
หลี่ลี่อวิ๋นหมุนตัวกลับอย่างบ้าคลั่ง อ้าปากจะตะโกนใส่เงาร่างด้านหลังของเจียงเฉิน
แต่ตอนนั้นเจียงเฉินก็พูดเรียบๆ ทิ้งท้ายว่า:
"ถ้าไม่มีธุระอะไรก็อย่ามายุ่งกับผมอีก ครั้งหน้าที่เจอกัน หวังว่าจะเป็นตอนที่เราเซ็นใบหย่า พวกคุณทำให้ผมรู้สึกขยะแขยง"
พูดจบ เจียงเฉินก็เดินจากไป
"ตุ้บ!"
หลี่ลี่อวิ๋นทรุดลงนั่งกับพื้น ความอับอายไร้ขอบเขตพลุ่งขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ทำให้เธอร้องไห้โฮออกมา
...
หลังจากออกมาจากตรอกเล็ก เจียงเฉินก็กลับไปที่ห้องเช่าเล็กๆ ของเขาโดยตรง
แม้ว่าเขาเพิ่งจะข่มขู่พี่รองและพวกได้อย่างรุนแรง แต่อีกฝ่ายก็ไม่ใช่คนดี และคงรู้ที่พักของเขาด้วย ดังนั้น เขาต้องคำนึงถึงความปลอดภัยของแม่
กลับถึงห้องเช่า แต่งเรื่องขึ้นมาอ้าง เจียงเฉินก็พาแม่ออกมา นั่งแท็กซี่ไปที่โรงแรมแห่งหนึ่ง ตอนนี้เขามีเช็คสองล้านอยู่ในมือ จึงไม่ต้องประหยัดแล้ว จองห้องสองห้อง จัดการให้แม่เรียบร้อย เขาถึงออกเดินทางอีกครั้ง
และตอนนี้จุดหมายของเขาคือ บริษัทเครื่องสำอางหลี่อิ่ง
...
หน้าตึกสำนักงานบริษัทเครื่องสำอางหลี่อิ่ง
เจียงเฉินยืนอยู่ตรงนี้ แหงนหน้ามองตึกสูง แต่สิ่งที่คิดถึงกลับเป็นช่วงเวลาหวานซึ้งในความฝันเมื่อคืน
เมื่อคืนในความฝัน เขาฝันถึงสหายหญิงในความทรงจำในอนาคต เย่จิ่งอี๋
ในความฝันนั้น หลังจากความหวานซึ้ง เย่จิ่งอี๋ใช้นิ้วก้อยขาวผ่องของเธอวาดวงกลมเบาๆ บนอกของเจียงเฉิน: "เจียงเฉิน ถ้าเรามีชาติหน้า คุณจะอยู่กับฉันอีกไหม?"
ในความฝัน เจียงเฉินกอดร่างอวบอิ่มพูดเสียงทุ้ม: "ผมไม่อยากมีชาติหน้าอะไรทั้งนั้น ผมแค่อยากมีชีวิตใหม่อีกครั้ง แล้วเปลี่ยนชะตากรรมของเราทั้งสองคนใหม่ทั้งหมด"
เย่จิ่งอี๋ยิ้มน้อยๆ: "จริงเหรอ ถ้าย้อนกลับไปใหม่ ตอนนั้นฉันอาจจะไม่สนใจคุณก็ได้นะ"
เจียงเฉินมองเธออย่างอ่อนโยน: "ผมรู้ ตอนนั้นคุณเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในจินไห่ เป็นนางฟ้าในใจของคนมากมาย คุณย่อมไม่สนใจผมที่เป็นแค่เขยเข้าบ้านคนอื่นคนหนึ่ง"
"แต่ตอนนี้ฉัน..."
สีหน้าของเย่จิ่งอี๋พลันหม่นลง น้ำตาใสไหลออกมาจากดวงตา ไหลผ่านรอยแผลเป็นน่าตกใจบนใบหน้างดงามของเธอ หยดลงที่มุมปาก
เจียงเฉินก้มหน้าลงทันใด ใช้มือเช็ดหยดน้ำตาที่มุมปากของเย่จิ่งอี๋ แล้วกอดเธอแน่น
เย่จิ่งอี๋ตอบสนองด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง กอดเจียงเฉินแน่น
ครู่หนึ่งผ่านไป เจียงเฉินปล่อยคนรักออก พูดเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นว่า "ไม่ว่าเธอจะเป็นอย่างไรในอดีต เป็นอย่างไรในตอนนี้ หรือจะเป็นอย่างไรในอนาคต เธอก็คือผู้หญิงที่ฉันรักที่สุด ถ้าหากมีวันที่ได้เกิดใหม่จริงๆ แม้ว่าเธอจะไม่ชอบฉัน ฉันก็จะใช้ชีวิตทั้งชีวิตไล่ตามเธอ รักเธอ จนกว่าจะได้เธอมา แล้วมอบโลกทั้งใบให้เธอ"
เย่จิ่งอี๋น้ำตาไหลอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เป็นน้ำตาแห่งความซาบซึ้ง
เธอโผเข้ากอดคอเจียงเฉินทันที กอดเขาแน่นอีกครั้ง สัมผัสกันลึกซึ้ง
เวลาผ่านไปนาน ทั้งสองจึงแยกจากกัน
เย่จิ่งอี๋ใช้ดวงตาที่เป็นประกายดั่งดวงดาวมองเจียงเฉินด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง พูดเบาๆ ว่า:
"ถ้าหากมีโอกาสได้เกิดใหม่จริงๆ จำไว้นะ ในวันนั้น ให้เธอมาช่วยฉันก่อน เป็นเจ้าชายม้าขาวของฉัน ให้ฉันได้เป็นภรรยาของเธอ มอบตัวฉันทั้งหมดให้เธอ
จำไว้นะ วันนั้นคือวันที่ 12 ตุลาคม"
...
ความฝันนี้ ราวกับจริงแท้
ราวกับอยู่ตรงหน้า
ในความเป็นจริง เจียงเฉินที่จมอยู่ในห้วงความคิดโดยไม่รู้ตัว รู้สึกถึงความรักอันลึกซึ้งและความผูกพันที่ไม่อาจตัดขาด
น้ำตา ค่อยๆ เอ่อคลอเบ้าตาของเขา
ในตอนนี้ เขาราวกับได้กลายเป็นเจียงเฉินในความฝันเมื่อสิบปีก่อน
เขากระซิบในใจเบาๆ:
จิ่งอี๋ เธอเห็นไหม?
ฉันได้เกิดใหม่จริงๆ
นี่เป็นเพียงความบังเอิญหรือ?
ไม่ บางทีนี่อาจเป็นโชคชะตา
เพราะว่า วันนี้...
คือวันที่ 12 ตุลาคม
"ฮู้ว—"
ขณะที่เจียงเฉินกำลังจมอยู่กับความคิด จู่ๆ ก็มีเสียงแปลกๆ ดังมาจากข้างหู
เจียงเฉินสะดุ้งตื่น หางตาเห็นลมแรงสีแดงพัดกระหน่ำมาจากด้านหลัง
เจียงเฉินที่ตกใจรีบหลบ พร้อมกันนั้นเขาก็เห็นชัดว่า มันคือรถสปอร์ตสีแดงสด
เห็นได้ชัดว่าเจ้าของรถกำลังรีบร้อน รถคันนี้ขับเร็วมาก ไม่สนใจชีวิตคนเดินถนนเลย
บ้าเอ๊ย! เสียสติไปแล้วหรือไง?
เจียงเฉินรู้สึกขนลุกซู่ พยายามบิดตัวหลบ แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะโดนตัวรถเฉี่ยวนิดหน่อย
โชคดีที่ไม่ได้ชนจริงๆ ไม่มีความเจ็บปวดแม้แต่น้อย
"เอี๊ยด—"
เสียงเบรกแหลมดังขึ้น รถสปอร์ตสีแดงหยุด พร้อมกับคนขับหญิงรีบลงจากรถอย่างร้อนรน
"คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?"
เมื่อได้ยินเสียงไพเราะดั่งระฆังสวรรค์ และเห็นร่างงามที่คุ้นเคยแต่ก็แปลกหน้านี้
เจียงเฉินถึงกับช็อก ชะงักไปทันที
เย่จิ่งอี๋!
เจ้าของรถสปอร์ตสีแดงคันนี้ กลับเป็นหญิงสาวที่เขาคิดถึงในฝัน เย่จิ่งอี๋
ทุกอย่างนี้ช่างบังเอิญเหลือเกิน
การจัดวางของโชคชะตา คงไม่มีอะไรยิ่งไปกว่านี้
"โดนชนตรงไหนหรือเปล่า?" เย่จิ่งอี๋เห็นเจียงเฉินไม่พูดอะไร รีบถามอีกครั้ง
เสียงนี้ทำให้เจียงเฉินตื่นจากภวังค์
แผนการอันกล้าหาญ ก่อตัวขึ้นในใจเขาทันที
"โอ๊ย—"
เจียงเฉินแสดงสีหน้าเจ็บปวดทันที ร้องออกมา ร่างกายทั้งหมดอ่อนยวบ ล้มลงบนพื้นที่เย็นเฉียบดุจใบมีด


## บทที่ 9 คุณต้องรับผิดชอบต่อฉัน

พูดตามตรง เจียงเฉินรู้สึกพอใจกับการแสดงของตัวเองในครั้งนี้มาก
พวกมืออาชีพที่ชอบแกล้งโดนรถชนก็คงมีฝีมือแค่นี้แหละ
ส่วนเย่จิ่งอี๋ที่เป็นเจ้าของรถ ก็ชัดเจนว่าตกใจกับการแสดงของเจียงเฉิน
ใบหน้างดงามราวกับแพรไหมของเธอดูสับสนวุ่นวาย
เธอรู้ดีว่าความเร็วรถตอนนั้น ถ้าชนคนจริงๆ แม้แต่ไอรอนแมนก็คงกระเด็นกระจาย
แต่ด้วยความที่เธอเป็นผู้จัดการบริษัท จิตใจและความสุขุมของเธอไม่เหมือนคนทั่วไป จึงตกใจแค่ชั่วครู่แล้วก็สงบสติอารมณ์ได้
"โดนชนที่ขาหรือเปล่าคะ?" เธอก้มลงมาดูอาการบาดเจ็บของเจียงเฉิน
แม้ว่าในความทรงจำแห่งฝันนั้น เจียงเฉินจะเคยเห็นเย่จิ่งอี๋ในชุดแต่งกายต่างๆ มานับครั้งไม่ถ้วน แต่ล้วนเป็นเย่จิ่งอี๋ที่มีแผลเป็นบนใบหน้า รอยแผลนั้นทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดในใจมาตลอด
แต่ตอนนี้ เขาได้เห็นเย่จิ่งอี๋ที่ยังสาวสวยสมบูรณ์แบบ
ความงามที่เหลือเชื่อนี้ทำให้เจียงเฉินรู้สึกตะลึงจริงๆ
ใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติ ทำให้ทุกคนที่ได้เห็นเธอต้องยอมรับว่า นี่คือผู้หญิงที่งามเหนือกาลเวลา
ตอนนี้ ชุดกระโปรงสีขาวที่เธอสวมใส่เข้ากับตัวเธอได้อย่างลงตัว ภายใต้แสงแดด เธอดูราวกับเจ้าหญิงที่สูงส่งเกินเอื้อม
และขาเรียวยาวขาวผ่องที่ชวนหลงใหล กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเจียงเฉินในท่าทางที่เย้ายวนที่สุด
ผู้หญิงแบบนี้ สามารถปลุกความปรารถนาในการไขว่คว้าของผู้ชายทุกคน อยากจะยึดครองเธอไว้ไม่ปล่อยมือ
"เฮ้ คุณคะ คุณเป็นอะไรมากไหม?" เย่จิ่งอี๋เรียกอีกครั้ง
เธอเห็นสีหน้าเหม่อลอยหลงใหลของเจียงเฉิน แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร มีผู้ชายมากมายที่เห็นเธอแล้วละสายตาไม่ได้ บางคนถึงขั้นมองด้วยสายตาดุจหมาป่าที่หิวโหย
เมื่อได้ยินเสียงสวรรค์ข้างหู เจียงเฉินกัดฟันด้วยความหงุดหงิดกับตัวเอง ในความทรงจำ พวกเขาเป็นเพื่อนสนิทกันมาหลายปี อะไรที่ควรเห็นควรจับต้องก็ได้เห็นได้สัมผัสไปหมดแล้ว แต่ทำไมตอนนี้ถึงยังควบคุมตัวเองไม่ได้ที่จะหลงใหลในความงามของเย่จิ่งอี๋
ก็เพราะจิ่งอี๋สวยเกินไปนั่นแหละ
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาหลงใหล เขายังมีธุระสำคัญต้องทำ
สิ่งแรกก็คือความสัมพันธ์กับเย่จิ่งอี๋
เขาต้องทำให้ตัวเองกับเย่จิ่งอี๋เปลี่ยนจากคนแปลกหน้าเป็นเพื่อนให้เร็วที่สุด แล้วก็แต่งงานกับเธอ
แม้ว่าในความทรงจำแห่งฝัน เธอจะเป็นเพื่อนสนิทของเขา แต่ความจริงกับความฝันก็ไม่สามารถเอามาเปรียบเทียบกันได้
ทั้งสองอย่างเป็นคนละโลกกันเลย
ดังนั้น เขาต้องวางแผนให้ดี
"คุณ คุณคิดว่าผมจะไม่เป็นไรเหรอ? คุณขับรถไม่ระวังเลยนะ! ไม่ได้ คุณต้องพาผมไปโรงพยาบาลตรวจดูหน่อย"
เจียงเฉินแสดงต่อไปอย่างทุ่มเท เขาถึงกับรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้เอาเลือดหมูเลือดเป็ดมาด้วย ถ้ามีพวกนั้นคงทำให้การแกล้งโดนรถชนครั้งนี้สมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น
แน่นอนว่าเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า การพบกันครั้งแรกกับเย่จิ่งอี๋จะเป็นในสถานการณ์แบบนี้
"แต่... แต่ฉันยังมีธุระ ให้คนอื่นพาคุณไปโรงพยาบาลแทนได้ไหมคะ?" เย่จิ่งอี๋พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ใบหน้างดงามเหนือกาลเวลาเต็มไปด้วยความกังวล ราวกับว่าเธอยังมีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการ
"ไม่! คุณชนผม คุณต้องรับผิดชอบ" เจียงเฉินปฏิเสธทันที โอกาสที่จะได้ใกล้ชิดกับเย่จิ่งอี๋แบบนี้ไม่ใช่ว่าอยากได้เมื่อไหร่ก็จะได้
เมื่อมีโอกาสแล้ว ก็ต้องไม่พลาดเด็ดขาด
พูดจบ เจียงเฉินก็ลุกขึ้นจากพื้นในทันที ไม่สนใจฝุ่นที่เปื้อนเสื้อผ้า แล้วก็กระโดดเข้าไปในรถสปอร์ตสีแดงของเย่จิ่งอี๋ทันที
"นี่เธอเป็นอะไร ฉันเป็นเจ้าของรถนะ ฉันไม่ได้อนุญาตให้เธอนั่งรถสปอร์ตของฉัน!"
เย่จิ่งอี๋เริ่มโมโหขึ้นมา นั่นเป็นรถคันโปรดของเธอ แต่กลับมีคนแปลกหน้าบังอาจเข้ามานั่งโดยพลการ แถมยังสกปรกมอมแมมขนาดนี้อีก
ทันใดนั้น เธอก็ชะงักไป นึกอะไรขึ้นมาได้ สายตาเต็มไปด้วยความสงสัย: "เฮ้ย นี่เธอคงไม่ใช่พวกตั้งใจมาเรียกค่าเสียหายหรอกนะ? ฉันเห็นตัวเธอก็ไม่ได้บาดเจ็บอะไร แถมเมื่อกี้ยังเคลื่อนไหวคล่องแคล่วมากด้วย"
พูดจบ เธอก็จ้องมองเจียงเฉินด้วยสายตาพิจารณาไม่หยุด
"ผู้จัดการเหย่ครับ จะไปสนใจไอ้หมอนี่ทำไม มันก็แค่พวกตั้งใจมาเรียกค่าเสียหายนั่นแหละ" ไม่ไกลนัก เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของตึกหลายคนเดินมาหาเย่จิ่งอี๋อย่างนอบน้อม พวกเขารู้จักสาวสวยที่ทั้งหน้าตาดีและมีฐานะคนนี้ดี ดวงตาของพวกเขาเป็นประกายเมื่อมองเย่จิ่งอี๋
แต่เมื่อพวกเขาหันไปมองเจียงเฉิน สายตากลับเปลี่ยนไป กลายเป็นจ้องมองอย่างดุดัน
ถ้าตอนนี้เย่จิ่งอี๋สั่งอะไรมา พวกเขาจะไม่รอช้า รีบเข้าไปจัดการเจียงเฉินทันที
เจียงเฉินยิ้มมุมปาก แอบบ่นในใจ ตัวเองรีบขึ้นรถเร็วเกินไป ลืมปิดบังอาการ ตอนนี้เย่จิ่งอี๋จับพิรุธได้แล้ว
แต่จะให้เจียงเฉินยอมรับว่าตัวเองตั้งใจมาเรียกค่าเสียหาย นั่นเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด
"พูดเหลวไหล! ฉันไม่ได้ตั้งใจมาเรียกค่าเสียหาย! ลองถามตัวเองดูสิว่าเมื่อกี้รถสปอร์ตของคุณขับเร็วขนาดไหน แทบจะบินได้อยู่แล้ว"
เจียงเฉินโต้แย้งอย่างมีเหตุผล: "ถึงภายนอกจะดูเหมือนฉันไม่ได้บาดเจ็บ แต่การมองปัญหาไม่ควรมองแค่ภายนอก ต้องดูภายในด้วย ดังนั้น ต้องไปโรงพยาบาลเพื่อเอกซเรย์ ตรวจซีทีอะไรพวกนี้ ไม่งั้นเรื่องนี้ยังไม่จบ!"
คำพูดนี้ฟังดูมีเหตุผล ไม่มีข้อโต้แย้ง
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนก็ฉลาดพอที่จะไม่พูดอะไร พวกเขาล้วนเห็นกับตาว่าผู้จัดการเหย่ขับรถเร็วเกินกำหนด ไม่งั้นจะชนคนได้ยังไง อีกอย่าง เจียงเฉินก็แค่ขอไปตรวจที่โรงพยาบาล ไม่ได้เรียกร้องเงินทอง
ครองจุดยืนทางศีลธรรมอย่างสมบูรณ์ ไม่มีอะไรจะพูดได้
เย่จิ่งอี๋รู้ตัวว่าตัวเองผิด จึงได้แต่พยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของเจียงเฉิน
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ฉลาดพอที่จะเลือกจากไป
เย่จิ่งอี๋กัดฟันนั่งลงที่ที่นั่งคนขับ มองเบาะหนังที่เจียงเฉินทำให้สกปรก รู้สึกอยากจะต่อยใครสักคน
แต่เธอก็อดทนไว้ได้ สุดท้ายก็โทรศัพท์ออก
"ตู้ดๆ" โทรศัพท์ถูกรับอย่างรวดเร็ว
"ผู้จัดการสวีคะ ฉันเจอเรื่องนิดหน่อยระหว่างทาง คงต้องไปช้าหน่อยนะคะ" เธอพูดเสียงเบา
เจียงเฉินที่นั่งอยู่ข้างๆ ในที่นั่งผู้โดยสาร เหมือนหมากฝรั่งที่ติดแน่น สายตาเผยความครุ่นคิด
ทำไมเย่จิ่งอี๋ถึงได้รีบร้อนขนาดนี้ ถึงกับขับรถเร็วจนเกินกำหนด
พอนึกถึงว่าวันนี้คือวันที่สิบสองเดือนตุลาคมที่เย่จิ่งอี๋พูดถึง ใจของเจียงเฉินก็ยิ่งหนักอึ้ง
หรือว่า ปัญหาของเย่จิ่งอี๋มาถึงแล้ว?
เขาคิดในใจ แต่หูก็ตั้งฟัง
ตอนนี้ จากปลายสายดังเสียงผู้ชายทุ้มหนักดังมา
"ผู้จัดการเหย่ ผมสวีเกิงเป็นคนยุ่งมากนะ การที่สละเวลามาคุยธุรกิจกับคุณก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว ถ้าคุณไม่อยากแก้ปัญหาเรื่องเงินทุนของร้านลี่อิ่งเมคอัพ ก็ช่างมันเถอะ! ผมไม่รอแล้ว!"
สวีเกิง!
พอได้ยินชื่อนี้ ขนของเจียงเฉินก็ลุกชัน
เป็นเขาจริงๆ ด้วย!


## บทที่ 10 เตือนด้วยความหวังดี แต่เธอไม่เชื่อ

สวีเกิง
ชื่อนี้ เจียงเฉินคุ้นเคยมากเกินไป
ความคุ้นเคยนี้ของเขามาจากความทรงจำที่เหมือนความฝันทั้งหมด
ในความทรงจำนั้น เจียงเฉินได้รู้จากปากของเย่จิ่งอี๋ว่า ครั้งหนึ่ง บริษัทหลียิ่งของเย่จิ่งอี๋มีปัญหาเรื่องสภาพคล่องทางการเงิน ดังนั้นเธอจึงต้องการหาความช่วยเหลือจากบริษัทที่เคยร่วมธุรกิจด้วยกันมาก่อน
แต่บริษัทที่เคยร่วมธุรกิจส่วนใหญ่ปฏิเสธคำขอของเย่จิ่งอี๋อย่างไร้ความปรานี มีเพียงกลุ่มซูต้าของสวีเกิงที่ตกลงจะช่วยเหลือเย่จิ่งอี๋ในด้านการเงิน
อย่างไรก็ตาม ครั้งนี้เมื่อเย่จิ่งอี๋ไปพบกับอีกฝ่าย ไม่มีความช่วยเหลือใดๆ เลย กลับเป็นเหมือนแกะเดินเข้าปากเสือ ไม่เพียงแต่ไม่ได้รับความช่วยเหลือทางการเงินใดๆ แต่ยังถูกอีกฝ่ายวางยา จนสูญเสียความบริสุทธิ์ไป
และหลังจากนั้น เย่จิ่งอี๋ที่เจ็บปวดและสิ้นหวัง ก็ถูกผู้บริหารระดับสูงคนหนึ่งของบริษัทฉวยโอกาสแต่งเข้าตระกูลเย่
แต่สิ่งที่เย่จิ่งอี๋ไม่คาดคิดก็คือ คนที่แต่งเข้ามานั้นก็เป็นคนที่สวีเกิงจัดการมา เพื่อให้ได้รับความไว้วางใจจากเย่จิ่งอี๋
การที่บริษัทของเย่จิ่งอี๋มีปัญหาสภาพคล่องทางการเงิน ก็เป็นฝีมือของสวีเกิงเช่นกัน
ที่สวีเกิงพยายามทุกวิถีทางที่จะจัดการกับเย่จิ่งอี๋นั้น ไม่ใช่แค่ต้องการร่างกายของเย่จิ่งอี๋เท่านั้น แต่ยังต้องการจะได้ทรัพย์สมบัติของตระกูลเย่ด้วย
ฝันร้ายทั้งหมดของเย่จิ่งอี๋ในความทรงจำนั้น ล้วนมาจากสวีเกิง มาจากวันนี้
แต่ตอนนี้มันต่างออกไปแล้ว
โศกนาฏกรรมในความทรงจำนั้น ฉันจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นในโลกแห่งความเป็นจริงอย่างเด็ดขาด!
เจียงเฉินคิดในใจ พลางชำเลืองมองใบหน้างดงามไร้ที่ติของเย่จิ่งอี๋ ดวงตาฉายแววเวทนา
จิ่งอี๋ จิ่งอี๋ บางครั้งเธอก็ฉลาดเหลือเกิน แต่บางครั้งทำไมถึงได้โง่และไร้เดียงสาเช่นนี้
ทั้งๆ ที่ด้วยฐานะทางการเงินของตระกูลเย่ แค่พริบตาเดียวก็สามารถแก้ปัญหาสภาพคล่องทางการเงินของร้านลี่อิ่งเมคอัพได้
แต่จิ่งอี๋ผู้หญิงที่เข้มแข็งคนนี้ กลับไม่อยากขอความช่วยเหลือจากตระกูลเย่
เหตุผลง่ายๆ เธอแค่อยากพิสูจน์ว่าแม้ไม่มีความช่วยเหลือจากตระกูลเย่ เธอก็สามารถค่อยๆ ทำให้บริษัทของเธอเติบโตขึ้นมาจากความอ่อนแอได้
"แต่ว่า..." เย่จิ่งอี๋ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ปัญหาเรื่องเงินทุนของบริษัทไม่อาจรอช้าได้ แต่ตอนนี้เธอยังต้องพาเจียงเฉินไปโรงพยาบาลอีก
"ฉันจะรอคุณอีกยี่สิบนาที ถ้าเกินยี่สิบนาทีฉันจะไปทันที!" น้ำเสียงของสวีเกิงไม่เป็นมิตร
"ตู้ ตู้—"
จากนั้นสวีเกิงก็วางสายทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
เย่จิ่งอี๋ยิ้มขื่นพลางวางโทรศัพท์ลง หันไปทางเจียงเฉิน: "คุณคะ ฉันมีธุระด่วน คุณพอจะ..."
"ไม่ได้ เด็ดขาดไม่ได้ คุณชนฉันแล้วต้องรับผิดชอบ"
เจียงเฉินตัดบทเธอ แต่แล้วก็เปลี่ยนน้ำเสียง พูดว่า: "แต่จิ่ง... เอ่อ คุณเย่ คุณมีธุระด่วน คุณไปจัดการธุระของคุณก่อนก็ได้ อาการบาดเจ็บของผมไม่รีบร้อน รอคุณเสร็จธุระแล้วค่อยพาผมไปโรงพยาบาล"
ตอนนี้ เขาจะไม่ยอมห่างจากเย่จิ่งอี๋เด็ดขาด เขาต้องคอยคุ้มกันเย่จิ่งอี๋ไปถึงปากเสือ แล้วช่วยเธอออกมาจากที่นั่น
เมื่อได้ยินดังนั้น เย่จิ่งอี๋ขมวดคิ้วสวยอย่างจนใจ สุดท้ายก็พยักหน้า พร้อมกับในใจก็แอบโล่งใจ หากเจียงเฉินยืนกรานจะไปโรงพยาบาล ก็คงจะทำให้เธอปวดหัวไม่น้อย
เวลาไม่คอยท่า เย่จิ่งอี๋รีบสตาร์ทรถอีกครั้ง
ยังคงขับด้วยความเร็วสูง กลางวันแสกๆ ลมพัดกระโชกนอกรถไม่หยุด ทำให้เจียงเฉินรู้สึกหวาดกลัว
"คุณเย่ครับ คุณขับช้าๆ หน่อยไม่ได้เหรอ? จำเป็นต้องรีบขนาดนั้นเลยเหรอ?" เจียงเฉินจับราวจับข้างๆ แน่น ถาม
"ไม่ได้" เย่จิ่งอี๋ปฏิเสธทันที แล้วจู่ๆ ก็ถามว่า "คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันแซ่เย่?"
"ก็ได้ยินมาน่ะสิ" เจียงเฉินชี้ที่หูตัวเอง กลอกตาแล้วพูดว่า "อ้อใช่ เมื่อกี้ผมได้ยินคนในโทรศัพท์ที่คุณคุยด้วยชื่อสวีเกิง? เป็นสวีเกิงแห่งกลุ่มซูต้าใช่ไหม?"
เย่จิ่งอี๋ตกใจ: "เอ๊ะ คุณรู้จักเขาเหรอ?"
เจียงเฉิน: "ผมรู้จักเขา แต่เขาไม่รู้จักผม แต่ผมรู้ด้วยว่า คนคนนี้ไม่ใช่คนดีหรอก ทั้งเจ้าชู้ทั้งโลภ คุณเป็นสาวสวยขนาดนี้ไปเจรจาธุรกิจกับเขา คงเหมือนแกะเดินเข้าปากเสือแน่ๆ"
แต่เย่จิ่งอี๋กลับโกรธขึ้นมา "พูดเหลวไหล! ผู้จัดการสวีเป็นคนเดียวที่ยอมช่วยฉัน ถ้านายยังพูดเหลวไหลอีก อย่าโทษฉันที่จะทิ้งนายไว้ที่นี่"
พูดจบ เย่จิ่งอี๋หันไปจ้องเจียงเฉินอย่างดุดัน สายตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
ไอ้คนนี้น่ารำคาญจริงๆ ไม่เพียงแต่แอบฟังโทรศัพท์ของเธอ ยังกล้าพูดถึงพันธมิตรทางธุรกิจของเธอในแง่ลบอีก
เขาคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?
ไร้ยางอาย!
เจียงเฉินยิ้มขื่น รู้ว่าพูดไปก็ไม่มีประโยชน์ เย่จิ่งอี๋ไม่ฟังเขาหรอก
ดูเหมือนว่าจะต้องล้วงเข้าไปในปากเสือจริงๆ
ในรถตกอยู่ในความเงียบ
หลังจากนั้นไม่ถึงสิบนาที เย่จิ่งอี๋ก็ขับรถสปอร์ตมาถึงโรงแรมไค่วชัยอย่างคล่องแคล่ว
โรงแรมไค่วชัยคือสถานที่ที่เธอนัดกับสวีเกิงไว้ก่อนหน้านี้
เนื่องจากอากาศเริ่มหนาวขึ้น หลังจากลงจากรถ เธอจึงหยิบเสื้อโค้ทสีแดงจากรถมาคลุม
แม้จะสวมเสื้อโค้ท ก็ยังไม่อาจปิดบังรูปร่างอันงดงามของเธอได้ กลับกัน การสวมเสื้อโค้ททำให้ขาเรียวยาวขาวผ่องของเธอเผยให้เห็นเป็นระยะ ยิ่งดูมีเสน่ห์และดึงดูดสายตาผู้คนมากขึ้น
เจียงเฉินก็รีบตามเธอไปติดๆ
"คุณตามฉันมาทำไม?" เย่จิ่งอี๋ขมวดคิ้วถามอย่างไม่พอใจ
"ผมไม่อาจปล่อยให้คุณหนีไปได้" เจียงเฉินตอบอย่างจริงจัง ทำท่าเหมือนจะติดตามเย่จิ่งอี๋ไปทุกที่
เย่จิ่งอี๋โกรธจนหน้าอกกระเพื่อม มองเจียงเฉินด้วยสายตาดูถูกมากขึ้น
แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรมาก ถ้าเขาอยากตามเธอก็ตามมา ขอแค่อย่ามารบกวนธุระสำคัญของเธอก็พอ
จากนั้น ทั้งสองก็เดินเข้าโรงแรมไค่วชัย
เจียงเฉินกวาดตามองโคมไฟระย้า โคมไฟตั้งโต๊ะ และพื้นอันหรูหราของโรงแรมไค่วชัย ตรงกลางโรงแรมยังมีสระน้ำแบบโปร่ง
ในสระมีปลาคาร์ฟจำนวนหนึ่งกำลังว่ายน้ำอย่างสนุกสนาน
"ยินดีต้อนรับค่ะ!"
พนักงานต้อนรับหญิงสองแถวที่มีรูปร่างหน้าตาดี ยิ้มทักทายด้วยรอยยิ้มประจำตำแหน่ง
สำหรับเจียงเฉินที่มาโรงแรมหรูแบบนี้เป็นครั้งแรก รู้สึกตื่นตาตื่นใจไม่น้อย
ท่าทางของเขาถูกเย่จิ่งอี๋สังเกตเห็น เธอยิ่งดูถูกเขาในใจ
ดูท่าจะเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา แค่มาโรงแรมไค่วชัยก็ตื่นเต้นขนาดนี้ ช่างไม่มีประสบการณ์
และเมื่อนึกถึงที่เจียงเฉินพูดถึงผู้จัดการสวีในแง่ลบในรถเมื่อครู่ เธอก็ยิ่งโกรธ: คนอย่างนาย กล้าดีอย่างไรมาวิจารณ์ผู้จัดการสวีเกิง? หึ!
ตอนนี้เธอยิ่งมองเจียงเฉินไม่ถูกชะตามากขึ้นเรื่อยๆ
ไม่นาน ทั้งสองก็ขึ้นลิฟต์ตรงไปยังห้องที่สวีเกิงอยู่
ห้องอยู่ที่ชั้นห้า ชื่อว่าเสียงนกกลิ่นดอกไม้
ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องเสียงนกกลิ่นดอกไม้ เจียงเฉินก็ได้ยินเสียงนกร้องดังมาเป็นระยะ และได้กลิ่นหอมของดอกไม้ที่ชื่นใจ
บรรยากาศและความรู้สึกที่ดีขนาดนี้ กลับจะมาทำเรื่องสกปรก
เจียงเฉินรู้สึกโกรธขึ้นมาในใจ
"ฮ่าๆ ในที่สุดผู้จัดการเย่ก็มาถึงแล้ว"
ในตอนนั้น เสียงหัวเราะทุ้มต่ำของชายคนหนึ่งก็ดังมาจากในห้อง


## บทที่ 11 กลอุบาย

ในห้องส่วนตัว ชายวัยกลางคนที่หวีผมเสยไปด้านหลัง สวมชุดสูทสีดำ มีเสน่ห์ความเป็นชายสูง ลุกขึ้นจากที่นั่งประธาน
"ผู้จัดการเย่ ในที่สุดคุณก็มา ไม่ทำให้ผมผิดหวัง ถ้าคุณเบี้ยวนัดผม เรื่องเงินทุนของเราก็คงไม่ต้องคุยกันแล้ว เพราะการทำธุรกิจสิ่งสำคัญที่สุดคือความน่าเชื่อถือนะครับ"
ชายผมเสยคนนี้ก็คือสวีเกิง
แต่คำพูดเรื่องความน่าเชื่อถือของสวีเกิง ทำให้เจียงเฉินอดที่จะหัวเราะเยาะในใจไม่ได้
คนหน้าซื่อใจคดที่พูดแต่เรื่องคุณธรรมจริยธรรมแบบนี้ มีสิทธิ์พูดถึงความน่าเชื่อถือด้วยหรือ?
ไม่มีสิทธิ์เลย!
แต่ตอนนี้เจียงเฉินยังไม่แสดงอาการใดๆ ออกมา
เขายังคงรอจังหวะเวลาที่เหมาะสม
"ขอโทษค่ะ ระหว่างทางเจอเรื่องนิดหน่อย เกือบจะมาสาย" เย่จิ่งอี๋รีบตอบ เพราะคนตรงหน้าคือผู้สนับสนุนที่จะช่วยแก้ปัญหาเงินทุนให้เธอ จึงไม่อาจแสดงความไม่เคารพได้
แต่เมื่อเห็นเจียงเฉินเดินตามเข้ามาในห้อง เธอก็รู้สึกรำคาญ: "คุณเข้ามาทำไม ไปรอข้างนอก"
เธอกลัวว่าเจียงเฉินจะมาก่อกวน ถ้าทำให้งานสำคัญของเธอพังไป เธออาจจะโกรธจนอยากฆ่าเขาเลยทีเดียว
เจียงเฉินยิ้ม ไม่พูดอะไร แต่ก็ไม่ยอมออกไป
"ในเมื่อเป็นคนของผู้จัดการเย่ ก็ให้เขาอยู่ที่นี่ก่อนก็ได้" สวีเกิงเห็นเจียงเฉินแล้ว แต่ไม่ได้สนใจอะไรมาก คิดว่าอีกฝ่ายคงเป็นแค่บอดี้การ์ดหรือคนขับรถของเย่จิ่งอี๋
คนระดับนี้ ในสายตาเขาก็เป็นแค่มด เป็นคนตัวเล็กๆ ไม่จำเป็นต้องสนใจมากนัก
อย่างมากเดี๋ยวถึงเวลาทำธุระจริงๆ ก็ให้คนของตัวเองไล่เขาออกไปก็พอ
เย่จิ่งอี๋ทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะอธิบายยังไง ได้แต่จ้องเจียงเฉินอย่างเตือน แล้วหันไปนั่งที่โต๊ะ
"ปรบมือ!"
หลังจากสวีเกิงปรบมือเบาๆ พนักงานที่เตรียมพร้อมมานานแล้วก็ทยอยนำอาหารเลิศรสมาเสิร์ฟที่โต๊ะในห้อง
กุ้งมังกร, หอยเป๋าฮื้อทะเลลึก, หูฉลาม...
อาหารหรูหรามากมาย วางเต็มโต๊ะอาหารทั้งโต๊ะ
แม้จะมีอาหารเลิศรสมากมายตรงหน้า แต่เย่จิ่งอี๋กลับไม่มีความอยากอาหารเลย เรื่องบริษัทยังไม่ได้แก้ไข เธอจะมีอารมณ์กินอาหารหรูพวกนี้ได้อย่างไร
"ผู้จัดการสวี ฉันมาคุยเรื่องเงินทุน ไม่ได้มากินอาหารหรูนะคะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
"ผู้จัดการเย่ การกินอาหารอร่อยไปพร้อมกับการเจรจาธุรกิจ นี่แหละคือชีวิต คุณวางใจได้ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดผมเลี้ยงเอง" สวีเกิงพูดอย่างใจกว้าง แสดงความใจใหญ่ใจโต
เมื่อได้ยินแบบนั้น เย่จิ่งอี๋ก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ได้แต่นั่งกินไปพร้อมกับคุยเรื่องการแก้ปัญหาสภาพคล่องทางการเงินกับอีกฝ่าย
เจียงเฉินที่แอบสังเกตการณ์อยู่ ฟังอย่างตั้งใจ พบว่าสวีเกิงกำลังคุยเรื่องงานอย่างจริงจัง แม้แต่เหล้าก็ยังไม่สั่งมา
สีหน้าของเย่จิ่งอี๋ค่อยๆ ผ่อนคลายลง เห็นได้ชัดว่าการเจรจาเป็นไปอย่างราบรื่น
ไม่ถูกต้อง นี่ต้องเป็นแผนการของจิ้งจอกแก่คนนี้แน่ๆ
แล้วเหล้าที่ใส่ยาที่ทำให้เย่จิ่งอี๋เสียความบริสุทธิ์ล่ะ อยู่ที่ไหน?
คิดแล้ว เขาก็เปลี่ยนความสนใจจากสวีเกิงไปมองรอบๆ จากการสังเกตของเขา เห็นว่าคนที่ดูเหมือนบอดี้การ์ดข้างๆ สวีเกิงคนหนึ่งแอบเล็ดลอดออกจากห้องไป
เจียงเฉินที่ว่องไวก็แอบตามออกไปด้วย
ทั้งเย่จิ่งอี๋และสวีเกิงต่างก็ไม่ทันสังเกตเห็นการจากไปของเจียงเฉิน
เย่จิ่งอี๋ยังคงตั้งความหวังเต็มที่ว่าการเจรจาครั้งนี้จะสำเร็จ และแก้ปัญหาสภาพคล่องทางการเงินของบริษัทได้
สวีเกิงตาเป็นประกายด้วยความยินดีในใจ
ตรงหน้าเขา สาวงามคนนี้กำลังจะกลายเป็นเหยื่อของเขาในแผ่นดินอัคคี
นี่แหละคืออาหารจานเลิศรสที่แท้จริง
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เธอยังเป็นสาวบริสุทธิ์อีกด้วย แค่คิดก็น้ำลายสอแล้ว
สวีเกิงรู้สึกตื่นเต้นในใจ
ในตอนนี้ เจียงเฉินได้แอบตามบอดี้การ์ดที่แต่งตัวดีในชุดสูทดำออกมาข้างนอก เห็นเขากำลังคุยกับพนักงานที่ใส่เสื้อกั๊กดำอยู่
เจียงเฉินแอบซ่อนตัวอยู่ที่มุมกำแพง เงี่ยหูฟัง
"จัดการเรียบร้อยหรือยัง?" บอดี้การ์ดถาม
"เรียบร้อยแล้วครับ ไวน์แดงกับแชมเปญนี่ใส่ยาลงไปเต็มที่แล้ว รับรองว่าได้ผล ต่อให้เป็นสาวบริสุทธิ์ดื่มเข้าไปก็จะกลายเป็น..." คนนั้นพูดด้วยสีหน้าลามก
"หุบปาก!"
บอดี้การ์ดตวาดเสียงดัง จากนั้นหันไปมองรอบๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีใคร จึงจ้องคนนั้นด้วยสายตาดุดัน "ระวังปากของแกให้ดี ถ้าทำให้งานของเจ้านายเสีย ระวังหัวจะหลุด"
คนนั้นรีบพยักหน้า ไม่กล้าพูดอะไรอีก ส่งขวดไวน์ทั้งสองให้
บอดี้การ์ดรับขวดไวน์มาดู แล้วส่งคืน สั่งอะไรเขาอีกนิดหน่อย ก็เดินกลับห้องไป
เจียงเฉินที่แอบดูทุกอย่างอยู่ ยิ้มเย็น รีบแอบออกมาจากมุม แล้วตามคนถือไวน์ไป
ในห้อง เย่จิ่งอี๋คุยกับสวีเกิงเกือบจะเสร็จแล้ว สวีเกิงเหมือนเด็กน้อยที่นำโชค ไม่มีเงื่อนไขยุ่งยากอะไร ตกลงตามข้อเสนอทั้งหมดของเย่จิ่งอี๋
เย่จิ่งอี๋ดีใจมาก จนความยินดีปรากฏบนใบหน้า
"ผู้จัดการเหย่ เพื่อฉลองความสำเร็จในการเซ็นสัญญาของเรา ดื่มฉลองสักหน่อยก็คงหลีกเลี่ยงไม่ได้" สวีเกิงยิ้มกว้าง อารมณ์ดีเป็นพิเศษ ใจเบิกบานราวกับดอกไม้บาน
เพราะเขาเห็นว่าเย่จิ่งอี๋ลดการป้องกันตัวลงแล้ว และบอดี้การ์ดที่เพิ่งกลับมาก็ส่งสัญญาณว่าทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว
ตอนนี้ เจ้าของธุรกิจสาวสวยแห่งจินไห่คนนี้ตกอยู่ในกำมือเขาแล้ว
เย่จิ่งอี๋ หนีไม่พ้นแล้ว!
"ปรบมือ ปรบมือ"
ก่อนที่เย่จิ่งอี๋จะตอบตกลง สวีเกิงก็ปรบมือ พนักงานชายในเสื้อกั๊กดำเข็นรถเข็นเล็กๆ เข้ามา
บนรถเข็นมีไวน์วางอยู่สามขวด
"ผู้จัดการสวี ฉันไม่ค่อยดื่มเป็น แล้วก็ขับรถมาด้วย..." เย่จิ่งอี๋แสดงสีหน้าลำบากใจ ขมวดคิ้ว พยายามปฏิเสธ แต่ท่าทีไม่เด็ดขาด
"ผู้จัดการเหย่ เซ็นสัญญาสำเร็จแล้ว จะไม่ดื่มฉลองได้ยังไง?"
สวีเกิงยิ้มอย่างสุภาพ "แล้วก็ ผู้จัดการเหย่วางใจได้ เหล้าขาวผมดื่มเอง ผมชอบเหล้าขาว ผู้จัดการเหย่เป็นผู้หญิง แน่นอนว่าไม่ควรเทียบกับผมที่เป็นคนหยาบ ไวน์แดงกับแชมเปญนี่ คุณเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งก็ได้ แค่จิบนิดหน่อยก็พอ แค่จิบสองสามอึก คงไม่เป็นไรนะ?"
เมื่อสวีเกิงพูดมาถึงขนาดนี้ เย่จิ่งอี๋ก็ปฏิเสธไม่ได้
การเซ็นสัญญาธุรกิจ การดื่มฉลองก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เธอเจอเรื่องแบบนี้มาไม่ใช่ครั้งสองครั้งแล้ว
อีกอย่าง สวีเกิงเพิ่งช่วยแก้ปัญหาใหญ่ให้เธอ และก็แสดงตัวสุภาพดี
สุดท้าย เย่จิ่งอี๋ก็เลือกแชมเปญที่ดูปลอดภัยกว่า ให้พนักงานเปิดขวดอย่างชำนาญ
ในทันทีที่เปิดขวด กลิ่นหอมของแชมเปญก็ลอยอบอวลไปทั่วห้อง


## บทที่ 12 คนเรียกค่าเสียหายคนนี้เก่งเกินไปแล้ว

"ไวน์ชั้นดี"
แม้ว่าเย่จิ่งอี๋จะไม่ใช่คนชอบดื่มไวน์ แต่เพียงแค่ได้กลิ่นหอมของแชมเปญขวดนี้ เธอก็สัมผัสได้ว่าแชมเปญขวดนี้มีคุณภาพชั้นเยี่ยม
"หลุยส์ วังเฟย" สายตาของเธอกวาดมองฉลากภาษาต่างประเทศบนขวดแชมเปญ
"ผู้จัดการเหย่ นี่คือหลุยส์ วังเฟย หนึ่งในแชมเปญแบรนด์ดังระดับโลก และเป็นหนึ่งในแชมเปญที่แพงที่สุดในโลก เป็นที่นิยมอย่างมากในสังคมชั้นสูงของเรา" สวีเกิงพูดด้วยท่าทางสบายๆ พร้อมรอยยิ้ม
"ขอบคุณผู้จัดการสวีที่เสียค่าใช้จ่าย" เย่จิ่งอี๋ไม่ใช่คนไม่รู้จักของดี เธอเข้าใจดีว่าแชมเปญขวดเล็กๆ นี้ราคาไม่ใช่ถูกๆ
"มีเพียงแชมเปญระดับนี้เท่านั้นที่คู่ควรกับผู้จัดการเหย่ ผู้หญิงคนอื่นดื่มแชมเปญแบบนี้ถือว่าเป็นการสิ้นเปลือง" สวีเกิงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
พูดตามตรง การนำแชมเปญที่เก็บสะสมมานานออกมา เขารู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
แต่เพื่อแผนการวันนี้ แชมเปญขวดนี้ก็ไม่ได้สำคัญอะไร
อีกอย่าง สาวงามต้องคู่กับไวน์ดี
ฉากต่อไปจะต้องสนุกพอดู
คำพูดของสวีเกิงและแชมเปญราคาแพงขวดนี้ ทำให้เย่จิ่งอี๋ลดความระแวดระวังลงจนหมดสิ้น เธอรินแชมเปญให้ตัวเองหนึ่งแก้วเล็ก
แชมเปญสีส้มสะท้อนใบหน้างามของหญิงสาว ช่างงดงามเหลือเกิน
สวีเกิงมองจนหัวใจสั่นระรัว ถือแก้วไวน์ด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย
"เคร้ง!"
แก้วของทั้งสองชนกัน
สาวงาม เตรียมตัวรับความร้อนแรงของฉันเถอะ ฮ่าๆๆๆ
เมื่อเห็นแก้วไวน์ของเย่จิ่งอี๋แตะริมฝีปากแล้ว ดวงตาของสวีเกิงก็เริ่มลุกโชน
แต่ในขณะนั้นเอง จู่ๆ ก็มีสายลมพัดผ่านข้างกายพวกเขา
เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นข้างกายเย่จิ่งอี๋อย่างรวดเร็ว ตบแก้วไวน์ก้านสูงทันที
"แตก!"
แก้วไวน์ก้านสูงตกแตกกระจายที่เท้าของสวีเกิง แชมเปญกระเด็นเปื้อนขากางเกงของเขาไปทั่ว
เหตุการณ์กะทันหันนี้ทำให้ทั้งเย่จิ่งอี๋และสวีเกิงตะลึง
เมื่อหันไปมอง คนที่ตบแก้วไวน์ตกก็คือเจียงเฉิน
"คุณจะทำอะไร?!"
เย่จิ่งอี๋ตะโกนด้วยความโกรธ คิ้วตั้งชัน โกรธจัด
เดิมทีเธอคิดว่าทุกอย่างกำลังจะสำเร็จ แค่ดื่มแก้วนี้ ปัญหาทั้งหมดของเธอก็จะคลี่คลาย
แต่ตอนนี้ ไอ้คนน่ารำคาญคนนี้ดันมาก่อกวนโดยไม่มีสัญญาณเตือน
ไม่เพียงแต่ทำแชมเปญหกเท่านั้น ยังทำให้เปื้อนเสื้อผ้าผู้จัดการสวีทั้งตัว
จบแล้ว ความพยายามของเธอวันนี้สูญเปล่าหมด
เมื่อเห็นสภาพอลหม่านตอนนี้ และใบหน้าที่ซีดเขียวของสวีเกิง หัวใจของเย่จิ่งอี๋ก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
ตอนนี้ดวงตาของสวีเกิงเต็มไปด้วยความโกรธ แต่เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่สีหน้าเคร่งขรึม ในใจยังมีความสงสัยเล็กน้อย
ในสายตาเขา เจียงเฉินมากับเย่จิ่งอี๋ เป็นแค่คนตัวเล็กๆ อย่างบอดี้การ์ดหรือคนขับรถ
ปกติคนตัวเล็กๆ แบบนี้ เขาไม่จำเป็นต้องสนใจ แต่ตอนนี้ คนตัวเล็กๆ แบบนี้กลับกล้าออกมา และตบแก้วไวน์ของเย่จิ่งอี๋?
นี่หมายความว่าอะไร? หรือว่าเป็นคำสั่งของเย่จิ่งอี๋?
เธอเห็นเจตนาของเขาแล้วหรือ?
"ไวน์นี้มีปัญหา มียาเจือปน และผมก็บอกแล้วว่าสวีเกิงคนนี้มีปัญหา"
แน่นอน คำพูดต่อมาของเจียงเฉินทำให้เปลือกตาของสวีเกิงกระตุก จิตใจพลันตึงเครียดขึ้นมา
แผนการของเขาถูกมองทะลุจริงๆ หรือ?
ทั้งหมดนี้เป็นการจัดการของเย่จิ่งอี๋?
ในใจของสวีเกิงเริ่มหวั่นไหว เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นบนหน้าผาก
ท้ายที่สุด ทำเรื่องผิด จะสบายใจได้อย่างไร หากเรื่องใส่ยาถูกเปิดโปง ก็จะไม่ดีต่อหน้าตาของเขา
"พูดเหลวไหล!"
แต่เย่จิ่งอี๋กลับโต้แย้งทันที พร้อมตวาดใส่เจียงเฉิน "คุณรู้อะไรบ้าง ผู้จัดการสวีเป็นคนมีเกียรติ จะมีปัญหาได้ยังไง และไวน์นี่ก็ไม่มีทางมีปัญหา คุณรู้มั้ยว่านี่เป็นไวน์อะไร? หลุยส์ วังเฟย! ขวดละหลายหมื่น และเปิดต่อหน้าฉันด้วย จะใส่ยาได้ยังไง คุณพูดเหลวไหลไร้สาระ!"
พูดจบ เธอรีบหันไปหาสวีเกิง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจและสำนึกผิด "ผู้จัดการสวี ขอโทษค่ะ คนนี้ไม่ใช่คนของฉัน เขาแค่ชนฉันตอนอยู่บนถนน แล้วพยายามแกล้งเรียกค่าเสียหาย ฉันรีบมาที่นี่เลยต้องพาเขามาด้วย"
ตอนนี้เย่จิ่งอี๋มั่นใจแล้วว่าเจียงเฉินเป็นแค่คนที่พยายามสร้างเรื่องวุ่นวายเพื่อเรียกค่าเสียหาย เธอหวังเพียงว่าสวีเกิงจะเชื่อในคำพูดของเธอ และไม่ให้การเจรจาที่กำลังจะสำเร็จในวันนี้ต้องพังลง
สวีเกิงที่เมื่อครู่ยังรู้สึกกังวลอยู่บ้าง เมื่อได้ยินคำพูดของเย่จิ่งอี๋ หัวใจที่ตึงเครียดก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นประหลาดใจ
ไม่ใช่คนของเย่จิ่งอี๋? ชนกันบนถนน? คนเรียกค่าเสียหาย?
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?
แล้วทำไมคนเรียกค่าเสียหายถึงรู้ว่าผมใส่ยาในไวน์?
แม้ว่าสมองจะยังมึนๆ อยู่บ้าง แต่นั่นไม่ได้ขัดขวางการตอบสนองอย่างรวดเร็วของสวีเกิง
"ผู้จัดการเหย่ ถ้าอย่างนั้น ไอ้หนุ่มคนนี้ก็มาก่อกวนใช่มั้ย?!"
"ใช่ค่ะ" เย่จิ่งอี๋รีบพยักหน้า
"ดี คนของฉัน จับมันโยนออกไป"
สวีเกิงตะโกนทันที พร้อมกับส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดในชุดสูทดำของเขา ให้ลงมือหนักๆ
แม้ว่าเจียงเฉินจะดูเหมือนคนธรรมดา แต่เขากลับรู้ว่าตนใส่ยาในไวน์? คนแบบนี้ปล่อยไปไม่ได้เด็ดขาด เพื่อแผนการวันนี้ เขาวางแผนมานานแล้ว ต้องสำเร็จเท่านั้น ห้ามล้มเหลว
"ครับ!"
บอดี้การ์ดหน้าตาดุดันหลายคนวิ่งเข้ามา
"ผู้จัดการสวี อย่าเลย..." เย่จิ่งอี๋ขมวดคิ้วเบาๆ พยายามห้าม เธอใจอ่อนแล้ว
แม้ว่าไอ้คนเรียกค่าเสียหายคนนี้จะน่ารำคาญ และยังมาก่อกวน ทำให้สวีเกิงโกรธ ทำให้เรื่องของเธอยุ่งไปหมด
แต่เขาก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง จะต้านทานความโกรธของสวีเกิงได้ยังไง
แค่ดูบอดี้การ์ดของสวีเกิงตอนนี้ก็รู้แล้ว สีหน้าไม่ดีชัดเจน นี่มันจะลงมือจริงๆ นะ
ไอ้คนเรียกค่าเสียหายคนนี้แย่แล้ว
"ผู้จัดการเหย่ ไม่ต้องสนใจหรอก ผมสวีเกิงไม่ใช่คนที่ใครจะมาหาเรื่องได้"
สวีเกิงยิ้มเย็น ห้ามเย่จิ่งอี๋ไม่ให้พูดต่อ
ตอนนี้ บอดี้การ์ดสี่คนของสวีเกิงได้ล้อมเจียงเฉินไว้จากสี่ทิศทาง พวกเขาเป็นสุนัขของสวีเกิง เขาสั่งให้กัดใคร พวกเขาก็จะกัดคนนั้น และต้องกัดให้ตายด้วย
แย่แล้ว! จบเห่แล้ว! เย่จิ่งอี๋รู้สึกสิ้นหวังกับชะตากรรมของเจียงเฉิน แม้อยากจะห้ามก็ห้ามไม่ได้แล้ว
แต่ในวินาทีถัดมา เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกลับทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต้องตกตะลึง
"ตึง!"
เสียงทุ้มหนึ่งดังขึ้น เจียงเฉินไม่พูดอะไรสักคำ ต่อยเข้าที่หน้าบอดี้การ์ดคนที่อยู่ใกล้ที่สุดทันที ทำให้อีกฝ่ายล้มลง
หมุนตัว เจียงเฉินใช้เข่ากระแทกจุดอ่อนของบอดี้การ์ดอีกคน ทำให้อีกฝ่ายร้องครวญครางและล้มลงเหมือนตุ๊กตาผ้า
จากนั้น อีกหนึ่งหมัดหนึ่งเตะ ก็จัดการบอดี้การ์ดที่เหลืออีกสองคน ทุกคนล้มลงกับพื้น หน้าซีดเขียว ครางด้วยความเจ็บปวด
และกระบวนการทั้งหมดนี้ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที
งงไปเลย!
เย่จิ่งอี๋งงงัน
สวีเกิงก็งงงัน
พวกเขามองเจียงเฉินอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา
นี่ไม่ใช่แค่คนเรียกค่าเสียหายหรอกหรือ?
ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คนเรียกค่าเสียหายจะเก่งขนาดนี้?
เจียงเฉินไม่แม้แต่จะมองบอดี้การ์ดที่นอนอยู่กับพื้น หันไปชกใส่พนักงานเสิร์ฟคนนั้นหนึ่งที ทำให้อีกฝ่ายร้อง "เอ๊ก" แล้วเป็นลมหมดสติไป
ขี้ขลาดขนาดนี้เลย?
เจียงเฉินชะงัก แล้วเบ้ปาก มองอย่างดูถูกขณะก้าวข้ามร่างบอดี้การ์ดที่นอนอยู่กับพื้น
มุ่งตรงไปที่สวีเกิง


## บทที่ 13 ในที่สุดก็เชื่อแล้ว

"ปัง!"
เมื่อเดินไปถึงตัวสวีเกิง เจียงเฉินก็ตบหน้าเขาฉาดใหญ่ แล้วพูดเสียงต่ำให้ได้ยินกันแค่สองคนด้วยความโกรธ "กล้าจะทำอะไรผู้หญิงของฉัน? อยากตายรึไง!"
พูดจบก็เตะอีกที ทำให้สวีเกิงกระเด็นไปด้านหลัง
"หยุดนะ! หยุดเดี๋ยวนี้!"
เสียงร้องตกใจของเย่จิ่งอี๋ทำให้เจียงเฉินหันไปมอง เห็นเธอกำลังตกใจกลัว เขาจึงพูดว่า "ไม่ต้องกลัว ผมกำลังช่วยคุณจริงๆ"
เย่จิ่งอี๋รู้สึกกลัวจริงๆ แต่เมื่อเห็นสีหน้าอ่อนโยนที่เจียงเฉินมีต่อเธอ ความโกรธก็กลบความกลัวไป
"คุณ...คุณจะทำอะไรกันแน่? ทำอะไรตามใจชอบเกินไปแล้วนะ!"
เย่จิ่งอี๋ขมวดคิ้ว ใบหน้างามแดงก่ำด้วยความโกรธและความกลัวที่ผสมปนเปกัน
ไอ้คนนี้ยังกล้าบอกว่ากำลังช่วยเธออีกเหรอ? เขาไม่รู้หรือไงว่ากำลังทำร้ายเธอต่างหาก?
ช่างเลวร้ายจริงๆ!
เห็นว่าเย่จิ่งอี๋ยังไม่เชื่อ เจียงเฉินขมวดคิ้วแล้วเดินไปหาบอดี้การ์ดที่นอนอยู่กับพื้น
"ฉันเห็นกับตาว่านายออกไปสั่งเรื่องเครื่องดื่มกับพนักงานเสิร์ฟ ตอนนี้ฉันจะถามนายสักข้อ เครื่องดื่มพวกนั้นมีปัญหาหรือเปล่า?" เจียงเฉินจับคอเสื้อบอดี้การ์ดถามเสียงดัง
บอดี้การ์ดคนนี้ค่อนข้างแข็งกร้าว ปิดปากเงียบ ไม่สนใจเจียงเฉินแม้แต่น้อย
ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาสินะ
มุมปากเจียงเฉินยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
เขาคว้ามีดที่วางอยู่ข้างๆ มาทันที แล้วใช้ปลายมีดที่แหลมคมแทงลงบนหลังมือของบอดี้การ์ดชุดดำโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
ปลายมีดที่คมกริบแทงลงไป เลือดพุ่งกระเซ็น
"อ๊าก!"
แม้บอดี้การ์ดจะเป็นคนแข็งแกร่ง แต่ก็ทนความเจ็บปวดไม่ไหว ร้องลั่นออกมาทันที
"จะบอกความจริงดีๆ หรือจะให้มือขวาได้ลิ้มรสบ้าง?"
น้ำเสียงต่ำของเจียงเฉินที่ดังเข้าหูบอดี้การ์ดชุดดำ ฟังเหมือนเสียงทักทายจากยมทูตในนรก
"ใช่...ใช่ครับ...ไวน์แดงกับแชมเปญถูกผสมยา ไม่มีสี ไม่มีกลิ่น แม้แต่ผู้หญิงที่เย็นชาก็จะกลายเป็นแรดเมื่อดื่มมัน..." บอดี้การ์ดจำต้องสารภาพความจริงออกมา
ในสายตาเขา เจียงเฉินเป็นคนบ้า และยังโหดเหี้ยมด้วย
พูดอะไรออกมาก็ทำได้จริง
คนแบบนี้ เขาไม่กล้าไปยุ่งด้วย
"ผู้จัดการเหย่ ได้ยินแล้วใช่ไหม? ผมไม่ได้ใส่ร้ายใครนะ" เจียงเฉินปล่อยบอดี้การ์ด แล้วพูดกับเย่จิ่งอี๋อย่างจริงจัง
"ทำไมคุณถึงได้โหดร้ายขนาดนี้? ไม่แค่ทำร้ายคนอื่น ยังกล้าใช้มีดแทงด้วย? แล้วการบังคับขู่เข็ญแบบนี้ ใครจะไม่ยอมรับล่ะ?"
ดวงตาของเย่จิ่งอี๋เต็มไปด้วยความหวาดกลัว เธอเชิดหน้าขึ้นเผชิญหน้ากับเจียงเฉินอย่างตื่นเต้น เธอยังคงไม่เชื่อคำพูดของเขา
เจียงเฉินส่ายหน้าอย่างหงุดหงิด ผู้หญิงโง่คนนี้ทำไมถึงยังไม่เชื่ออีก?
คิดแล้ว เขาก็หมุนตัวฉับพลัน คว้าขวดแชมเปญบนโต๊ะ แล้วเดินไปหาสวีเกิงอีกครั้ง
"นาย...นายจะทำอะไร?"
สวีเกิงเห็นเจียงเฉินเดินมาอีก ตกใจจนอยากจะวิ่งหนี
แต่เจียงเฉินก็คว้าตัวเขาไว้ได้ทัน เขาถือขวดแชมเปญที่ผสมยา ใช้มือที่รวดเร็วยัดเข้าปากสวีเกิง แล้วบังคับให้ดื่มลงไป
เมื่อเย่จิ่งอี๋ยังไม่เชื่อคำพูดของเขา ก็ให้เธอได้เห็นกับตาเลย
ให้เธอได้เห็นด้วยตาตัวเองว่าเครื่องดื่มของสวีเกิงมีปัญหาหรือไม่
ถ้าจะอธิบายต่อไป ก็คงเสียน้ำลายเปล่า
สวีเกิงพยายามดิ้นรนสุดแรง แต่ก็ไม่สามารถหยุดการกระทำของเจียงเฉินได้ เจียงเฉินมีแรงไม่น้อย แข็งแรงกว่าเขาที่ใช้ชีวิตอยู่แต่ในหมู่ผู้หญิงมากนัก
"ไอ...อึก..."
หลังจากถูกบังคับให้ดื่มแชมเปญไปเกือบครึ่งขวด สวีเกิงก็ถูกเจียงเฉินผลักออกไป รีบใช้มือล้วงปากทันที เขาพยายามจะอาเจียนแชมเปญออกมา
เขารู้ดีว่าในเครื่องดื่มสามขวดที่เขาเตรียมมา มีแต่เหล้าขาวที่ไม่มีปัญหา ส่วนไวน์แดงกับแชมเปญนั้นมีปัญหาทั้งคู่
ยาผงสีแดงในเครื่องดื่มนั้น เขาต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการติดต่อผ่านช่องทางลับ จ่ายเงินก้อนใหญ่เพื่อซื้อมา ว่ากันว่าแม้แต่ผู้หญิงที่เย็นชาก็จะกลายเป็นแรด ตอนนี้เขากลับต้องดื่มมันไปเกือบครึ่งขวด?
โอ้แม่เจ้า แค่คิดก็จะตายแล้ว!
ในตอนนี้ เจียงเฉินได้เดินกลับไปที่ข้างๆ เย่จิ่งอี๋
"เดี๋ยวเธอก็จะ..." เจียงเฉินก้าวเข้าไปจะพูด
แต่เย่จิ่งอี๋ที่ตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เจียงเฉินก่อขึ้นกลับสติแตก "นายบ้า..." พูดจบก็ตบหน้าเขาไปหนึ่งที
เสียงดังแปะ! รอยนิ้วแดงห้านิ้วปรากฏบนใบหน้าของเจียงเฉิน
เจียงเฉินชะงัก ความเจ็บปวดบนใบหน้าทำให้สายตาเขาพร่าเลือน
ฉันแค่พยายามช่วยเธอนะ
การตบครั้งนี้ทำให้ความโกรธของเย่จิ่งอี๋ระบายออกไปมาก เธอตะโกนด้วยความโกรธ "นายรู้มั้ยว่าก่อเรื่องใหญ่แค่ไหน? นายรู้มั้ยว่าคนที่นายทั้งตีทั้งบังคับให้ดื่มเหล้าเป็นใคร? รีบไปให้พ้นเลย!"
ตอนนี้เธอเต็มไปด้วยความโกรธแค้นต่อเจียงเฉิน แต่ก็ไม่อยากให้เขาถูกสวีเกิงแก้แค้น จึงบอกให้เขารีบหนีไป
เรื่องมันถึงจุดนี้แล้ว เรื่องของเธอคงจบแน่ เธอไม่อยากให้มีคนต้องพัวพันเพิ่มอีก
ถึงอย่างไร เจียงเฉินก็พูดตลอดว่าเขาแค่พยายามช่วยเธอ
แต่เจียงเฉินกลับยิ้ม "นี่เธอเป็นห่วงฉันเหรอ?"
"นายบ้าไปแล้ว!"
เย่จิ่งอี๋โกรธจนกระทืบเท้า ผู้ชายคนนี้สมองมีปัญหาจริงๆ
"มา! มา! ที่รัก มาสนุกกันเถอะ! ฮ่าๆๆๆ"
ในตอนนั้น เสียงบ้าคลั่งของสวีเกิงดังเข้าหูทั้งสองคน
พอมองไปตามเสียง ก็เห็นสวีเกิงหน้าแดงก่ำ พูดจาลามกออกมา แล้วพุ่งเข้าหาเย่จิ่งอี๋
"กรี๊ด!"
เย่จิ่งอี๋ตกใจจนกรีดร้อง รีบหลบไปอยู่หลังเจียงเฉิน
"ไสหัวไป!" เจียงเฉินเตะสวีเกิงกลับไปอย่างแรง
สวีเกิงล้มลง แต่ไม่รู้สึกเจ็บปวดเลย กลับกอดบอดี้การ์ดข้างๆ แล้วจูบอย่างบ้าคลั่ง
เย่จิ่งอี๋ตะลึงก่อน จากนั้นสีหน้าก็ซีดเผือด
ถึงตอนนี้
แม้จะโง่แค่ไหน เย่จิ่งอี๋ก็เข้าใจแล้ว เจียงเฉินพูดถูก สวีเกิงมีเจตนาไม่ดีกับเธอจริงๆ เขาใส่ยาในเหล้า
ที่แท้ เธอก็เข้าใจผิดเจียงเฉินมาตลอด
ถ้าไม่ใช่เพราะเจียงเฉินมาปรากฏตัวและห้ามไว้ทัน ผลที่ตามมาเธอคิดไม่ออก
คงจะถูกสวีเกิงที่น่ากลัวในตอนนี้ทำให้เสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว
คิดถึงตรงนี้ เย่จิ่งอี๋ก็ชาไปทั้งตัว
"ผู้หญิงโง่ ยังไม่รีบไปอีก!"
เห็นเย่จิ่งอี๋เข้าใจในที่สุด เจียงเฉินก็คว้ากระเป๋าของเธอ แล้วจับมือเธอที่ยังงงๆ อยู่ พาวิ่งหนีไป
ไม่ควรอยู่ที่นี่นาน ต้องรีบออกไปให้เร็วที่สุด
ไม่ใช่กลัวการแก้แค้นของสวีเกิง แต่เพราะภาพที่กำลังจะเกิดขึ้นในที่นี้ อาจจะทำให้ตาพร่าได้
...
มือเล็กนุ่มนิ่มของเย่จิ่งอี๋ถูกเจียงเฉินจับไว้ วิ่งออกจากโรงแรมไค่วชัยอย่างรวดเร็ว
การวิ่งเร็วขนาดนี้ทำให้เย่จิ่งอี๋หายใจไม่ทัน และทำให้หัวใจดวงน้อยของเธอเต้นตึกตักๆ ไม่หยุด
จนถึงตอนนี้ เธอยังรู้สึกเหมือนฝัน เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น คิดแล้วก็ยังรู้สึกหวาดกลัว
พอมองเจียงเฉินที่พาเธอวิ่งหนีอีกครั้ง หัวใจเธอก็พลันรู้สึกผิดขึ้นมา
ก่อนหน้านี้เธอคอยแต่ตำหนิและบ่นเจียงเฉิน เชื่อมาตลอดว่าทุกอย่างที่เขาพูดและทำเป็นเรื่องโกหก เป็นการทำร้ายเธอ
แต่ตอนนี้เธอถึงรู้ว่า เธอเข้าใจผิดเจียงเฉินมาตลอด
ถ้าไม่ใช่เพราะเจียงเฉิน ตอนนี้เธอคงถูกสวีเกิงทำให้เสียหายไปแล้ว หลังจากนั้น เธอคงอยากตายเลยทีเดียว
"ถึงแล้ว"
ตอนนี้เจียงเฉินพาเย่จิ่งอี๋มาถึงที่จอดรถของพวกเขาแล้ว พอหันไปเห็นเย่จิ่งอี๋ทำหน้ารู้สึกผิด ก็ยิ้มกว้างแล้วยื่นกระเป๋าให้เธอ "ฮ่า รู้แล้วใช่มั้ยว่าเธอผิดเอง? ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก"


## บทที่ 14 คุณต้องรับผิดชอบจนถึงที่สุด

เย่จิ่งอี๋ตั้งใจจะขอโทษและขอบคุณเจียงเฉินจริงๆ แต่เมื่อเจียงเฉินพูดแบบนี้ขึ้นมา เธอก็เสียหน้าจนพูดไม่ออก
"ใครจะขอบคุณคุณกัน คุณคิดว่าฉันมองไม่ออกเองหรือไง?"
เย่จิ่งอี๋รับกระเป๋าถือมาแล้วแค่นเสียงฮึ "โชคดีที่สวีเกิงกับพวกเขาเป็นคนไม่ดี ไม่งั้นไม่ใช่แค่พวกเขาหรอก ฉันจะให้ตำรวจมาจับคุณด้วย"
"เฮ้" เจียงเฉินถลึงตาโพลง เด็กโง่คนนี้ยังไม่ยอมรับผิดอีกหรือ? ช่างรักษาหน้าเกินไปแล้ว
แต่ในความทรงจำของเจียงเฉิน เขาคุ้นเคยกับนิสัยปากแข็งใจอ่อนของเย่จิ่งอี๋มานานแล้ว จึงประสานมือไหว้ "งั้นผม เจียงเฉิน ขอขอบคุณที่คุณเมตตาไว้ชีวิตครับ"
เย่จิ่งอี๋มองท่าทางของเจียงเฉินแล้วอดที่จะยิ้มไม่ได้ ใบหน้าแดงด้วยความอาย รีบเปิดกระเป๋าถือแบรนด์เนมสีดำออกทันที หยิบสมุดเช็คและปากกาออกมา เตรียมจะเขียนเช็ค
จุดประสงค์ชัดเจนโดยไม่ต้องพูด แม้ปากจะไม่ขอบคุณ แต่เธอตั้งใจจะใช้เงินแสดงความขอบคุณเจียงเฉินที่ช่วยเหลือเธอในครั้งนี้
เจียงเฉินรีบห้ามไว้ พูดออกมาทันที "ไม่ต้อง จิ่งอี๋ คุณไม่ต้องให้เงินผมหรอก"
เย่จิ่งอี๋ชะงัก "คุณเรียกฉันว่าอะไรนะ?"
เจียงเฉินอยากตบปากตัวเองสักที ตัวเองพูดโดยไม่คิดเลย รีบแก้ตัว "ก็เรียกชื่อคุณไง ฮ่าๆ อย่าถาม ผมได้ยินมาจากที่โรงแรมก่อนหน้านี้"
เย่จิ่งอี๋ขมวดคิ้วทันที
ที่โรงแรมเมื่อกี้ มีใครเรียกชื่อเธอด้วยหรือ?
แม้จะมี แต่เจียงเฉินคนนี้สนิทกับเธอขนาดนั้นเลยหรือ?
เขามีสิทธิ์อะไรมาเรียกเธอว่าจิ่งอี๋อย่างสนิทสนมแบบนั้น
เย่จิ่งอี๋รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาอีกครั้ง
เห็นเย่จิ่งอี๋ขมวดคิ้ว เจียงเฉินรู้ว่าแย่แล้ว รีบเปลี่ยนเรื่อง "ผมพูดจริงนะ จิ่งอี๋ คุณไม่ต้องให้เงินผมจริงๆ แต่อย่าลืมนะว่าคุณขับรถชนผม คุณต้องพาผมไปโรงพยาบาล คุณจะไม่รับผิดชอบไม่ได้นะ"
คำพูดของเจียงเฉินทำให้เย่จิ่งอี๋โกรธจนตาลุกวาว "ฉันสนิทกับคุณขนาดนั้นเลยเหรอ? มาเรียกจิ่งอี๋ๆ! แล้วอีกอย่าง เมื่อกี้ตอนคุณต่อยคนก็ดูแข็งแรงดี ไม่เห็นมีท่าทางบาดเจ็บเลย"
พูดจบ ดวงตาของเธอก็จ้องมองไปทั่วร่างของเจียงเฉิน
เจียงเฉินคนนี้สบายดีมาก แม้แต่ตอนต่อสู้กับบอดี้การ์ดทั้งสี่คนก็ยังไม่มีบาดแผลสักแห่ง
แบบนี้ยังจะมาเรียกร้องให้พาไปโรงพยาบาลอีก หมายความว่าไง?
ตอนนี้ เย่จิ่งอี๋แน่ใจแล้วว่า ไม่ว่าเจียงเฉินจะเก่งกาจแค่ไหน เขาก็แค่คนที่มาแกล้งเรียกค่าเสียหาย และตั้งใจจะมาติดพันเธอ
ดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาหมายตาไม่ใช่เงินของเธอ แต่เป็นตัวเธอต่างหาก
ฮึ แล้วต่างอะไรกับสวีเกิงล่ะ? ผู้ชายไม่มีใครดีสักคน
คิดมาถึงตรงนี้ ความประทับใจที่เย่จิ่งอี๋มีต่อเจียงเฉินก็พังทลายลง
แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เมื่อกี้เจียงเฉินก็ช่วยชีวิตเธอไว้จริงๆ ด้วยความที่เธอเป็นคนใจดี ก็จำเป็นต้องทำบุญให้ถึงที่สุด
"ขึ้นรถ ฉันจะพาคุณไปโรงพยาบาล"
เย่จิ่งอี๋กัดฟัน ในที่สุดก็ยอมตามคำขอของเจียงเฉิน
"ขอบคุณครับ จิ่งอี๋" เจียงเฉินยิ้มแล้วก้าวขึ้นรถไป
"อย่าเรียกฉันว่าจิ่งอี๋อีก ไม่งั้นลงจากรถฉันไปเดี๋ยวนี้" เย่จิ่งอี๋โมโหจนแทบทน
"ได้ครับ จิ่งอี๋"
"นี่คุณ!"
เย่จิ่งอี๋โกรธจัด แต่ก็ไม่สามารถไล่เจียงเฉินออกไปได้จริงๆ ได้แต่เหยียบคันเร่งอย่างโมโห แล้วขับรถออกไป
"บึ้ม บึ้ม"
รถสปอร์ตสีแดงสดคำรามพุ่งทะยานไปบนถนน เมื่อเห็นเจียงเฉินที่นั่งข้างคนขับหน้าซีดเผือด เย่จิ่งอี๋ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาหน่อย
ขอให้นายตกใจตายไปเลย ไอ้คนไร้ยางอาย
แต่แล้วเธอก็นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในโรงแรมเมื่อครู่ ยังรู้สึกตกใจไม่หาย จึงคิดจะโทรหาเพื่อนสนิทของเธอ หลินหว่าน
"เฮ้ย ขับรถอยู่อย่าโทรศัพท์สิ" เจียงเฉินที่นั่งข้างๆ รีบเตือน
"ไม่ต้องมายุ่ง" แต่เธอไม่สนใจคำพูดของเขาเลย
เจียงเฉินรู้สึกจนปัญญา ในความทรงจำที่เขาได้รับมา เย่จิ่งอี๋ไม่ได้เป็นคุณหนูที่มีนิสัยแบบนี้ เธอค่อนข้างอ่อนโยนมากกว่า ดูเหมือนว่าชะตากรรมในอดีตได้เปลี่ยนนิสัยของเย่จิ่งอี๋ไป
และตอนนี้ เหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในความทรงจำแห่งฝันก็ได้หายไปแล้วเพราะเขา
ในอนาคต ชีวิตของเขากับจิ่งอี๋จะต้องน่าตื่นเต้นและมีสีสันมากขึ้นแน่นอน
คิดแล้วเจียงเฉินก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา
เย่จิ่งอี๋พูดคุยทางโทรศัพท์สองสามประโยค แล้วก็วางสาย หลังจากขับรถต่อไปอีกไม่กี่นาที ก็มาถึงโรงพยาบาลจินไห่
โรงพยาบาลจินไห่มีชื่อเสียงไม่น้อยในเทศบาลเมืองจินไห่ ไม่เพียงแต่เพราะแพทย์ที่นี่มีฝีมือเยี่ยม แต่ยังเพราะอุปกรณ์การแพทย์ที่นี่ทันสมัยที่สุดในประเทศ มิฉะนั้นเจียงเฉินก็คงไม่ให้แม่ของเขามารักษาที่นี่
แต่ด้วยเหตุนี้ ค่ารักษาที่โรงพยาบาลจินไห่จึงไม่ใช่สิ่งที่ประชาชนทั่วไปจะจ่ายไหว
แต่เงินแค่นี้ไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับเย่จิ่งอี๋ แม้ว่าตอนนี้ร้านลี่อิ่งเมคอัพจะประสบปัญหาด้านการเงิน แต่เธอก็ยังมีเงินพอที่จะจ่ายค่ารักษาให้เจียงเฉิน
"ตอนนี้พอใจแล้วใช่ไหม?" หลังจากลงจากรถ ทั้งสองมาถึงแผนกฉุกเฉินและจัดการเรื่องเอกสารเสร็จ เย่จิ่งอี๋จ้องเจียงเฉินด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
"ไม่ใช่เรื่องที่ผมจะพอใจหรือไม่พอใจ ใครใช้ให้คุณชนผม คุณก็ต้องรับผิดชอบให้ถึงที่สุด" เจียงเฉินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
ช่างไร้ยางอายเหลือเกิน! เย่จิ่งอี๋โกรธจนแทบบ้า เธอที่มีนิสัยอ่อนโยนและสงบเสงี่ยมถึงกับมีความรู้สึกอยากจะต่อยคนขึ้นมา
แต่ด้วยการอบรมและคุณสมบัติของตัวเอง ทำให้เธอไม่สามารถลงมือกับเจียงเฉินต่อหน้าธารกำนัลได้ อีกอย่าง ด้วยฝีมือแบบนั้นของเจียงเฉิน ถ้าลงมือไป เธอคงเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
คิดในใจแบบนั้น เย่จิ่งอี๋กัดฟันกรอดๆ ดวงตาสวยจ้องเจียงเฉินไม่วางตา ราวกับกำลังจ้องศัตรูคู่อาฆาต
เจียงเฉินถูกจ้องจนรู้สึกอึดอัด แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก
แต่ในตอนนั้นเอง เสียงที่ทั้งสง่างามและเด็ดเดี่ยวก็ดังขึ้นข้างหูเจียงเฉินและเย่จิ่งอี๋:
"ดีนัก นายนี่เองที่รังแกจิ่งอี๋ใช่ไหม!"
เจียงเฉินหันไปมอง เห็นหญิงสาวคนหนึ่งสวมกางเกงยีนส์สีดำ เสื้อแจ็คเก็ตยีนส์สีดำ แต่งตัวทันสมัยมีเอกลักษณ์ กำลังใช้ดวงตาสวยจ้องเขาอย่างโกรธเกรี้ยว
ถึงจะเป็นแบบนั้น เจียงเฉินก็ยังรู้สึกตาสว่างขึ้นมา
เพราะว่าผู้หญิงตรงหน้านี้ดูสง่างาม เต็มไปด้วยพลัง แม้ว่าหน้าตาและรูปร่างจะเทียบกับเย่จิ่งอี๋ไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้แย่ อีกทั้งรูปร่างที่สมส่วนงดงามก็เพียงพอที่จะดึงดูดสายตาผู้ชายมากมาย
ในขณะที่เจียงเฉินกำลังสงสัยมองสำรวจอีกฝ่าย หญิงสาวคนนั้นก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ก้าวเท้ายาวๆ พุ่งเข้ามา ขายาวเตะตรงมาที่เจียงเฉิน
และทิศทางที่เลือกก็แยบยลและโหดร้าย ตรงจุดอ่อนของเจียงเฉินพอดี
"ฟู้ว" เจียงเฉินรู้สึกถึงลมเย็นๆ พัดผ่านหว่างขาเข้ามา
ถ้าโดนเตะเข้า ชีวิตที่เป็นสุขครึ่งหลังของเจียงเฉินคงจบสิ้นในทันที
บ้าหรือไง! เจียงเฉินโกรธขึ้นมาทันที


## บทที่ 15 เขาเป็นคนหลอกลวงตัวฉกาจ

"ฉิว!"
เจียงเฉินที่โกรธจัดตอบสนองอย่างรวดเร็ว กระโดดหลบการเตะที่จุดอ่อนของอีกฝ่าย
ในขณะเดียวกัน เขายื่นมือออกไปคว้าขายาวของหญิงสาวคนนั้น ดึงเข้ามาในอ้อมกอดของตัวเอง แล้วจับตัวเธอไว้
"เธอเป็นบ้าหรือไง? มีอะไรก็พูดกันดีๆ ไม่ได้หรือ ต้องใช้พลังในการต่อสู้ด้วย? คิดว่าตัวเองเก่งนักหรือ" เจียงเฉินพูดด้วยใบหน้าโกรธจัด
"นาย นายจับตรงไหนน่ะ! ปล่อยเดี๋ยวนี้" หญิงสาวคนนั้นดิ้นรนพร้อมใบหน้าแดงก่ำด้วยความอาย
เจียงเฉินชะงัก มองดูตำแหน่งที่ตัวเองจับหญิงสาวอยู่
เฮ้ย จับได้พอดีขนาดนี้เลยเหรอ?
ทันใดนั้น จิตใจของเขาก็เริ่มวอกแวก
"มองอะไร! มองอีกทีจะทิ่มตาให้บอด!" หญิงสาวโกรธจนเกือบบ้า เจียงเฉินไม่เพียงแต่ไม่ปล่อย แต่ยังมองอย่างไม่เกรงใจ ตอนนี้เธอโกรธจนอยากฆ่าคนเลยทีเดียว
"เจียงเฉิน ปล่อยเธอเร็วเข้า นี่คือหลินหว่านเพื่อนสนิทของฉัน" ในตอนนั้น เย่จิ่งอี๋รีบเดินเข้ามาใกล้ๆ จ้องเจียงเฉินอย่างดุดัน
"นี่มันเรื่องเข้าใจผิดใหญ่หลวงเลยนะ" เจียงเฉินยิ้มแล้วปล่อยมือ แต่ใบหน้าไม่มีทีท่าจะขอโทษแม้แต่น้อย "แต่นี่ไม่ใช่ความผิดของผม ถ้าเธอไม่ลงมือก่อน ผมจะทำไมล่ะ? ผมแค่ป้องกันตัวเองเท่านั้น"
เย่จิ่งอี๋หันไปทางหลินหว่าน: "หลินหว่าน เธอก็เหมือนกัน ทำไมถึงลงมือทันทีแบบนั้นล่ะ?"
แม้เพื่อนสนิทของเธอจะมีพฤติกรรมหุนหันพลันแล่นบ้าง แต่ก็เป็นผู้หญิงที่มีเหตุผลคนหนึ่ง
หลินหว่านกำหมัดแน่นอีกครั้ง: "จิ่งอี๋ ไอ้คนที่ทำร้ายเธอที่คุยกันทางโทรศัพท์คือคนนี้ใช่ไหม ฉันว่าต้องใช่แน่ๆ ไอ้คนนี้มันตัวแสบชัดๆ! อย่าห้ามฉันนะ ให้ฉันแก้แค้นให้เธอ!"
เย่จิ่งอี๋ทั้งขำทั้งเศร้า: "ไม่ใช่เขา เธอเข้าใจผิดแล้ว"
"จริงเหรอ?" หลินหว่านขมวดคิ้ว "แล้วทำไมไอ้คนนี้ถึงอยู่กับเธอที่โรงพยาบาลจินไห่ล่ะ?"
เย่จิ่งอี๋รีบอธิบาย เล่าเรื่องคร่าวๆ โดยเน้นเรื่องรถสปอร์ตที่ขับเร็วเกินไปจนชนเจียงเฉิน
"จิ่งอี๋ เธอใจอ่อนเกินไปแล้ว"
หลังจากฟังเย่จิ่งอี๋เล่าจบ ใบหน้าของหลินหว่านก็เต็มไปด้วยความโกรธอีกครั้ง จ้องเจียงเฉินอย่างดุดัน:
"ไอ้คนนี้มันต้องเป็นพวกต้มตุ๋นแน่ๆ เป็นพวกแกล้งโดนรถชน ดูสิ ท่าทางกระฉับกระเฉงแบบนี้ มีที่ไหนบาดเจ็บ? กับพวกแกล้งโดนรถชนแบบนี้ เธอห้ามใจอ่อนเด็ดขาด ห้ามปล่อยไป ต้องส่งตัวไปโรงพักซะ"
เจียงเฉินก็ขำ: "ฉันว่าเธอมาที่นี่เพื่อก่อเรื่องชัดๆ"
"นายว่าอะไรนะ!" หลินหว่านแสดงความเป็นทอมบอยออกมาทันที พับแขนเสื้อสูท "มา สู้กันอีกยก"
เย่จิ่งอี๋ทั้งขำทั้งเศร้า: "พวกเธอ..."
แต่พูดยังไม่ทันจบ ก็มีเสียงวุ่นวายดังมาจากห้องฉุกเฉินข้างๆ
"อาการของคนไข้คนนี้ยากมากเลย! ผมเป็นหมอมาหลายสิบปี ไม่เคยเจอโรคแปลกๆ แบบนี้มาก่อน!"
"ยาก! ยากมาก! อาการประหลาดมาก ไม่รู้จะเริ่มรักษายังไงดี!"
"โอ้โห ยังมีโรคที่โรงพยาบาลรักษาไม่หายด้วยเหรอ แปลกจัง"
"ใช่ ฉันว่าคนไข้คนนั้นไม่ไหวแล้ว ใกล้ตายแล้ว"
เสียงของคณะแพทย์และฝูงชนที่มุงดูเข้ามาในหูของเจียงเฉินและคนอื่นๆ อย่างไม่ขาดสาย
พวกเขามองไปทางนั้นโดยไม่รู้ตัว จากนั้นดวงตาของเจียงเฉินก็แสดงความประหลาดใจออกมา
เขาเห็นลูกสาวของหญิงชราที่เมื่อวานเขาช่วยชีวิตด้วยเข็มฟื้นชีพ ตอนนี้เธอกำลังมองดูแพทย์ที่กำลังปรึกษากันด้วยความสิ้นหวัง สีหน้าของเธอดูอิดโรย ราวกับผอมลงสิบกว่ากิโลในชั่วข้ามคืน
แม้ใบหน้าจะซีดเซียว แต่ก็ไม่ได้บดบังความงามที่เป็นเลิศของเธอเลย ท่าทางโศกเศร้ากลับยิ่งทำให้เธอดูมีเสน่ห์น่าสงสารมากขึ้น
อ้อ เป็นแม่ของเธอนี่เอง
เจียงเฉินพยักหน้า เขารู้ว่าตอนนั้นเขาแค่ช่วยชีวิตคนไข้ แต่ต้นเหตุของโรคในร่างกายยังไม่ได้กำจัดออกไป
และตอนนี้ คนไข้ก็อาการทรุดหนักอีกครั้ง สถานการณ์ไม่น่าไว้วางใจ
"คุณนายกง อย่ากังวลไปเลย แม้ว่าอาการของคุณแม่จะวิกฤต แต่พวกเราได้ไปเชิญหมอเย่ผู้วิเศษมาแล้ว เมื่อท่านมาถึง อาการของคุณแม่จะต้องดีขึ้นแน่นอน!" ผู้อำนวยการหลี่ แพทย์เจ้าของไข้ของหญิงชรา ก้าวออกมาพูดด้วยท่าทางห่วงใยในตอนนี้
เขาพูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม
เพราะว่าเย่หยางนั้นได้ชื่อว่าเป็นหมอผู้วิเศษ เมื่อท่านลงมือ โรคภัยไข้เจ็บใดๆ ก็จะได้รับการรักษาอย่างสมบูรณ์
และคำพูดของเขาก็ทำให้สายตาของผู้คนรอบข้างเริ่มคลั่งไคล้ขึ้นมา
เพราะชื่อเสียงของหมอผู้วิเศษเย่หยางนั้น พวกเขาต่างก็ได้ยินกันมานานแล้ว
เย่หยางผู้นี้เรียนแพทย์มาตั้งแต่เด็ก รักษาคนมาห้าสิบปี เดินทางทั่วทิศ ช่วยชีวิตผู้คนมามากมาย จริงใจในการรักษาโรคให้ประชาชน และค่ารักษาของเขาก็ถูกมากๆ
แม้แต่เมื่อพบคนไข้ที่ไม่มีเงินจ่ายค่ารักษา เขาก็ยังรักษาให้ฟรี
ด้วยเหตุนี้ ชีวิตการเป็นแพทย์ห้าสิบปีของเย่หยาง จึงทำให้เขาได้รับฉายาว่าหมอผู้วิเศษ
และเขาก็ไม่เคยทำให้ฉายานี้ต้องมัวหมอง ไม่เพียงแต่ในเทศบาลเมืองจินไห่ แม้แต่ทั่วประเทศ ฝีมือการรักษาของเขาก็ติดอันดับต้นๆ อย่างแน่นอน
"หมอเย่ผู้วิเศษเป็นคนที่โรงพยาบาลจินไห่จะเชิญมาได้หรือ?" แต่ก็มีผู้ชมหลายคนแสดงความสงสัย
"หมอเย่ผู้วิเศษมีความสัมพันธ์ที่ดีมากกับผู้อำนวยการโรงพยาบาลของเรา พูดอีกแง่หนึ่ง ผู้อำนวยการของเราก็เป็นศิษย์ของหมอผู้วิเศษนะ"
ผู้อำนวยการหลี่ยืดอกพูดทีละคำ แสดงท่าทางภาคภูมิใจเป็นพิเศษ ราวกับว่าตัวเองเป็นศิษย์ของหมอผู้วิเศษเสียเอง
คนรอบข้างที่ได้ฟังก็พลันเข้าใจ
แต่เจียงเฉินที่อยู่ไม่ไกลกลับขมวดคิ้ว แม้ว่าหมอผู้วิเศษท่านนั้นจะมีฝีมือเก่งกาจจริง แต่คนไข้รายนี้อยู่ในขั้นวิกฤตแล้ว ถ้าจะรอให้ท่านมา คงจะสายเกินไป
ไม่สามารถรอต่อไปได้แล้ว
"ผู้อำนวยการหลี่คะ หมอเย่ผู้วิเศษจะมาถึงเมื่อไหร่กันแน่คะ? แม่ของฉันจะรอไหวหรือคะ?" เมื่อมองดูแม่ที่หมดสติไป ใบหน้าซีดขาวลงเรื่อยๆ กงหลินก็แสดงความกังวลและหวาดกลัวบนใบหน้างดงามที่ไม่ได้แต่งแต้ม
ขณะที่พูด น้ำตาสองสายก็ไหลออกมาจากดวงตาใสแจ๋วของเธอ ดูโศกเศร้าและน่าสงสาร ชวนให้ใจอ่อน
ท่าทางเช่นนี้ ทำให้ผู้ชายมากมายในที่นั้นรู้สึกหวั่นไหว หลายคนถึงกับกลืนน้ำลายดังเอื๊อก
"เร็วๆ นี้แล้ว เร็วๆ นี้" ผู้อำนวยการหลี่จ้องมองกงหลินอย่างโลภมาก แต่ยังคงทำท่าทางเป็นสุภาพบุรุษผู้มีศีลธรรม
แต่คำพูดแก้ตัวของเขา กลับทำให้กงหลินยิ่งร้อนใจ น้ำตาไหลเร็วขึ้นกว่าเดิม
โดยไม่รู้ตัว เธอจึงหันสายตาไปมองฝูงชนรอบข้าง


## บทที่ 16 ผมไม่ใช่หมอ

กงหลินมองไปรอบๆ ฝูงชนด้วยสายตาอันเศร้าสร้อย หวังว่าจะมีผู้มีความสามารถสักคนออกมาช่วยรักษาแม่ของเธอ
เมื่อวานก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งที่ไม่ใช่หมอในโรงพยาบาล ที่ช่วยให้แม่ของเธอฟื้นคืนชีพมาแล้วไม่ใช่หรือ?
แต่ตอนนี้ กลับไม่มีใครสนใจเธอเลย
แม้ว่ากงหลินจะสวยมาก แต่คนที่มามุงดูเหตุการณ์ต่างก็รู้ดีว่าตัวเองมีความสามารถแค่ไหน
ช่วยคน? พวกเขาทำไม่ได้หรอก
ถ้าตอนนี้มีใครออกมาอวดดีทำตัวเป็นวีรบุรุษ อาจจะต้องมาติดคดีฆาตกรรมก็ได้
ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้ เจียงเฉินก็เห็นอยู่ในสายตา
เขาถอนหายใจเบาๆ ในใจ: ช่างเถอะ เขาจะออกไปช่วยคนอีกครั้ง การพบเจอกันก็ถือเป็นวาสนา
อีกอย่าง เขามีความสามารถที่จะช่วยคนไข้คนนั้นได้ จะนิ่งดูดายไม่ได้
คิดได้ดังนั้น เจียงเฉินก็กำลังจะเดินไป
แต่ในตอนนั้น เย่จิ่งอี๋ก็รวดเร็วทันใจคว้าแขนเจียงเฉินไว้ เธอดูเหมือนจะเดาได้ถึงความตั้งใจของเขา
"เจียงเฉิน นายจะไปไหน? อย่าบอกนะว่าจะไปช่วยคน?" เธอจ้องมองเจียงเฉินด้วยดวงตากลมโต คนคนนี้ทำอะไรที่ทำให้เธอประหลาดใจเสมอ การจะไปทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้ก็เป็นไปได้
หลินหว่านเพื่อนสนิทของเย่จิ่งอี๋ถึงกับอึ้งไป คิดว่าเป็นไปไม่ได้หรอก
นายเป็นคนที่มาเรียกค่าเสียหาย แต่จะไปช่วยคนไข้ที่เห็นได้ชัดว่าใกล้ตายแล้ว
มันเป็นเรื่องเหลือเชื่อเกินไปแล้ว
แต่เจียงเฉินกลับพยักหน้า ยอมรับอย่างตรงไปตรงมา
"นายเป็นหมอเหรอ?" หลินหว่านงงๆ ถามออกมา เธอคิดว่าเจียงเฉินต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ถึงแม้เขาจะเป็นหมอจริง แต่อายุยังน้อยขนาดนี้ จะมีความรู้ทางการแพทย์มากแค่ไหนกัน
"ผมไม่ใช่หมอ" เจียงเฉินส่ายหน้า
สาวสวยทั้งสองคนถึงกับอึ้ง จ้องมองเจียงเฉินตาโต
"เจียงเฉิน นายบ้าไปแล้วเหรอ? การรักษาคนไข้แบบไม่มีความรู้อาจทำให้คนตายได้นะ ต้องรับผิดทางอาญาด้วย ยิ่งนายไม่ใช่หมอด้วยแล้ว" เย่จิ่งอี๋ยกมือขึ้นลูบหน้าผากขาวเนียน ปวดหัวมาก เธอไม่รู้จริงๆ ว่าวันนี้เธอเจอคนแบบไหนกันแน่
ไอ้คนนี้นอกจากจะมาเรียกค่าเสียหาย ทำร้ายคน หน้าด้านมาติดพันเธอแล้ว ตอนนี้ยังจะแอบอ้างเป็นหมอไปรักษาคนอีก
บ้า! บ้าจริงๆ!
"ไม่ต้องกังวล ถึงผมจะไม่ใช่หมอ แต่วิชาแพทย์ของผมสูงมาก ไม่ใช่แค่ความรู้ครึ่งๆ กลางๆ หรอก" เจียงเฉินยิ้มบางๆ เขามั่นใจในความรู้แพทย์โบราณที่ได้มาจากความทรงจำแห่งฝัน
ไอ้คนนี้หลงตัวเองเกินไปแล้ว! เย่จิ่งอี๋กับหลินหว่านคิดในใจพร้อมกัน
ในตอนนั้น กงหลินก็บังเอิญเห็นเจียงเฉินในฝูงชน เธอรีบวิ่งตรงมาหาเขาทันที
"ผู้มีพระคุณ ผู้มีพระคุณ ในที่สุดหนูก็เจอท่านแล้ว" กงหลินร้องไห้ด้วยความดีใจ มองเจียงเฉินด้วยน้ำตานองหน้า เข่าของเธออ่อนแรง กำลังจะคุกเข่าลงตรงหน้าเจียงเฉิน เธอรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากที่ได้พบเจียงเฉินอีกครั้ง
เจียงเฉินรวดเร็วทันใจคว้าข้อมือของกงหลินไว้: "อย่า อย่าทำแบบนี้ เมื่อวานผมแค่ช่วยตามสถานการณ์เท่านั้น"
ข้อมือของกงหลินนุ่มนิ่มราวกับไร้กระดูก ผิวเนียนละเอียดราวกับหยก ทำให้เจียงเฉินใจเต้นแรงชั่วขณะ
ข้างๆ เย่จิ่งอี๋กับหลินหว่านที่เห็นภาพนี้ถึงกับงงงัน
นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมญาติคนไข้ถึงจะคุกเข่าให้เจียงเฉิน? แถมยังเรียกว่าผู้มีพระคุณอีก?
หรือว่าความสามารถทางการแพทย์ของเจียงเฉินจะเก่งจริงๆ?
กงหลินร้องขอต่อ: "น้องชาย เมื่อวานที่น้องช่วยแม่ของหนูได้ น้องต้องเป็นหมอเทวดาแน่ๆ หนูขอร้องน้องช่วยรักษาแม่ของหนูอีกครั้งได้ไหมคะ?"
ตอนนี้เธอหมดหนทางแล้ว เจียงเฉินเป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้ายของเธอ
"คุณเข้าใจผิดแล้วละ เจียงเฉินไม่ใช่หมอนะ ที่คุณบอกว่าเขาช่วยแม่คุณได้ นั่นคงเป็นแค่โชคดีที่บังเอิญเท่านั้นแหละ"
หลินหว่านที่อยู่ข้างๆ ทนดูเจียงเฉินคนหลอกลวงนี่ไม่ได้ รีบวิ่งเข้ามา พร้อมกับดึงมือเจียงเฉินและกงหลินออกจากกัน จ้องเจียงเฉินด้วยสายตาดุดัน คิดในใจ: ไอ้คนลามก จับมือสาวสวยแล้วไม่ยอมปล่อยสินะ?
กงหลินชะงัก มองไปที่เจียงเฉิน
"เธอพูดถูก ฉันไม่ใช่หมอจริงๆ" เจียงเฉินไม่ได้โกหก "เมื่อวาน ตอนช่วยแม่ของเธอ เป็นครั้งแรกที่ฉันลงมือรักษา"
หลินหว่านตบมือด้วยความดีใจ "ฮ่า ฉันบอกแล้วไง"
กงหลินช็อกไป น้ำตาไหลอีกครั้ง สีหน้าดูสิ้นหวัง
เธอรักแม่มาก แม่ตามใจเธอทุกอย่าง และเพื่อความสุขของเธอ แม่ถึงกับพาเธอหนีออกจากตระกูล แต่ถ้าเธอทำให้แม่ต้องตายในแดนไกล เธอก็คงไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป
"แต่ถึงฉันจะไม่ใช่หมอ และมีประสบการณ์ไม่มาก แต่ฉันได้ศึกษาวิชาแพทย์ด้วยตัวเอง เชื่อว่าคงมีความสามารถอยู่บ้าง" แต่ตอนนี้ เจียงเฉินยิ้มและเปลี่ยนน้ำเสียง "ถ้าเธอเชื่อใจฉัน ฉันจะลองช่วยรักษาแม่ของเธอ"
"เชื่อสิ ฉันเชื่อใจคุณแน่นอน!"
กงหลินเช็ดน้ำตา รีบพูดขึ้น ภาพเหตุการณ์ที่เขาช่วยชีวิตแม่เมื่อวาน ทำให้เธอมีความเชื่อมั่นในตัวเจียงเฉินอย่างสมบูรณ์
"รบกวนคุณตามฉันมาค่ะ"
กงหลินจูงเจียงเฉินเข้าไปในห้องผู้ป่วย
"เจียงเฉิน นายบ้าไปแล้วเหรอ? ทำแบบนี้มันจะทำให้คนตายได้นะ" เย่จิ่งอี๋ที่เงียบมาตลอดก็เริ่มร้อนใจ เธอจับประเด็นได้หลายอย่างจากบทสนทนาของทั้งสอง เมื่อวานเจียงเฉินดูเหมือนจะช่วยชีวิตคนไข้คนนั้นได้จริง นั่นแสดงว่าเขาอาจจะมีความรู้ทางการแพทย์อยู่บ้าง
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า เขาจะสามารถช่วยคนได้ตอนนี้นะ
ไม่เห็นหรือไงว่าหมอมากมายขนาดนั้นยังทำอะไรไม่ได้เลย?
ถ้าทำให้คนตาย จะต้องรับผิดชอบนะ
แต่เจียงเฉินกลับยิ้มเบาๆ "ไม่ต้องกังวล ตราบใดที่ฉันอยู่ที่นี่ แม้แต่เจ้าแห่งยมภพก็พรากชีวิตแม่ของเธอไปไม่ได้"
เย่จิ่งอี๋โกรธจนกระทืบเท้า "นายเป็นบ้าจริงๆ นายไปไม่ได้นะ"
เขาคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ทำอะไรก็ได้เหรอ?
"อ๋อ เธอกำลังงอนฉันใช่ไหม? คิดว่าฉันยังไม่ได้ขอโทษเธอ?"
เย่จิ่งอี๋ดูเหมือนจะนึกอะไรออก คิดว่าที่เจียงเฉินดื้อดึงเป็นเพราะเธอยังไม่ได้ขอโทษ "ใช่ ฉันผิดที่ไม่เชื่อใจนายตอนอยู่ที่โรงแรม ฉันไม่ควรสงสัยนาย ฉันผิดเอง ฉันขอโทษ แบบนี้พอใจหรือยัง"
เจียงเฉินส่ายหน้าถอนหายใจ "เฮ้อ เธอก็ยังไม่เชื่อใจฉันอยู่ดี เธอดูเฉยๆ ก็แล้วกัน"
เย่จิ่งอี๋โกรธจนกัดฟัน "นายนี่มันบ้าจริงๆ!"
หลินหว่านยิ่งหัวเราะเยาะ "จิ่งอี๋ เราไม่ต้องสนใจเขาหรอก ปล่อยให้เขาไปตายเอง"
เจียงเฉินไม่อธิบายอะไรอีก จูงกงหลินเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย
"หยุดนะ นายมาอีกแล้ว!" ตอนนั้นเอง ผู้อำนวยการหลี่ก็ขวางเจียงเฉินไว้
ผู้อำนวยการหลี่เพิ่งจำได้ว่าเป็นเจียงเฉิน ความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที เมื่อวาน การลงมือของเจียงเฉินได้ตบหน้าเขาที่เป็นแพทย์เจ้าของไข้อย่างแรง ตบจนหน้าบวมไปเลย
เพราะเรื่องนี้ เขาจึงแค้นใจมาก
"คุณนายกง ผมรู้จักเขา เขาไม่ใช่หมอหรอก คนนอกวงการแบบนี้ มีสิทธิ์อะไรมารักษาคนไข้? ปล่อยให้เขารักษาแม่ของคุณ ก็เท่ากับจะฆ่าแม่ของคุณนั่นแหละ" ผู้อำนวยการหลี่พูดเสียงดังด้วยน้ำเสียงแหลมเหมือนเป็ดของเขา
ผู้คนรอบข้างได้ยินก็แตกตื่น
"อะไรนะ ไม่ใช่หมอเหรอ? สาวสวยคนนี้ยังจะให้เขารักษาอีกเหรอ?"
"ถ้าคนไข้เกิดอะไรขึ้นมา ไอ้หมอนี่รับผิดชอบไหวเหรอ?"
"ไอ้คนหลอกลวง!"
หมอคนอื่นๆ ก็พากันเห็นด้วยกับผู้อำนวยการหลี่ พวกเขาไม่มีทางยอมให้เจียงเฉินรักษาคนไข้แน่
ถ้าเจียงเฉินรักษาจนคนตาย พวกหมอก็ต้องรับผิดชอบร่วมด้วย
ถ้าเจียงเฉินรักษาสำเร็จ ก็ยิ่งไม่ได้ใหญ่ เพราะนั่นก็เท่ากับตบหน้าพวกหมอพวกนี้
ดังนั้น ไม่ว่าเจียงเฉินจะลงมือยังไง พวกเขาก็เสียหน้าทั้งนั้น
และในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนขึ้นมา:
"หลบๆ รีบหลบทางหน่อย หมอเย่ผู้วิเศษมาแล้ว"


## บทที่ 17 พวกคุณรักษาได้หรือ? เขาทำได้

หมอผู้วิเศษเย่หยางมาแล้ว
เย่หยางมีรูปร่างหน้าตาธรรมดา อายุราว 60-70 ปี ผมขาวโพลนเป็นที่สะดุดตา แต่ยังดูกระฉับกระเฉง แสดงให้เห็นว่าร่างกายแข็งแรงมาก
"หมอเย่ผู้วิเศษ ในที่สุดท่านก็มา พวกเรารอท่านอยู่" การมาถึงของหมอผู้วิเศษได้รับการต้อนรับจากแพทย์มากมายอย่างรวดเร็ว
แม้แต่กงหลินก็ยังตามไปด้วย ด้วยเหตุที่เย่หยางก็เป็นหมอผู้วิเศษตัวจริง
มีเพียงผู้อำนวยการหลี่ที่ไม่ได้ไปไหน ยังคงจ้องมองเจียงเฉินอยู่
"คนไข้อยู่ที่ไหน" เย่หยางไม่ได้พูดอ้อมค้อม รีบเดินไปที่เตียงคนไข้ และเห็นแม่ของกงหลิน
ทันใดนั้น เย่หยางก็ขมวดคิ้ว
"หมอเย่ผู้วิเศษ แม่ของฉันเป็นอย่างไรบ้างคะ" กงหลินถามอย่างร้อนใจ
"สถานการณ์ไม่ค่อยดี ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่"
เย่หยางถอนหายใจ พูดพลางหยิบเข็มเงินที่เตรียมมา เริ่มปักลงบนร่างของแม่กงหลิน
ไม่มีใครพูดอะไร ทุกคนหวังว่าเย่หยางจะสร้างปาฏิหาริย์ได้
แต่น่าเสียดายที่ปาฏิหาริย์ไม่ได้เกิดขึ้น
หลังจากปักเข็มไปหลายเล่ม เย่หยางก็จับชีพจรแม่ของกงหลินอีกครั้ง พลิกดูเปลือกตา สุดท้ายก็ถอนหายใจยาว
"เฮ้อ... ฉันมาสายเกินไป"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนต่างแสดงสีหน้าเสียดาย
รู้ว่าไม่มีทางรักษาแล้ว
กงหลินเอามือปิดปาก น้ำตาไหลอย่างเงียบๆ
แต่เจียงเฉินที่อยู่วงนอกกลับร้อนใจ แม่ของกงหลินยังพอมีทางรอด แต่ถ้าช้าไปอีกไม่กี่นาที ก็จะสายเกินแก้ แม้แต่เทพเซียนก็ช่วยไม่ได้
แต่ทางเดินของเขาถูกผู้อำนวยการหลี่ขวางไว้แน่น เจียงเฉินโมโหขึ้นมาทันที
"หลีกไป!"
ผู้อำนวยการหลี่ถูกเจียงเฉินเตะกระเด็นไปด้วยแรงปัง จากนั้นเจียงเฉินก็วิ่งเข้าไปในห้องคนไข้อย่างไม่ลังเล
"โอ๊ย!" เตะครั้งนี้แรงไม่น้อย โดนที่ท้องของผู้อำนวยการหลี่ ทำให้เขากลิ้งไปกับพื้น ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด
คนรอบข้างเห็นเจียงเฉินใช้ความรุนแรงและดื้อรั้นเช่นนี้ ต่างก็ตกตะลึงกับการกระทำของเขา ชั่วขณะนั้น ไม่มีใครกล้าเข้ามาขวาง
อีกอย่าง คนที่แม้แต่หมอผู้วิเศษยังวินิจฉัยว่าไม่รอดแล้ว เจียงเฉินยังไม่รู้จักหนักเบา ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคนไข้ เจียงเฉินต้องรับผิดชอบทั้งหมด
ตอนนี้ เจียงเฉินมาถึงข้างเตียงคนไข้แล้ว และถอนเข็มเงินที่เย่หยางเพิ่งปักออกทั้งหมด
"จริงด้วย ใช้แค่เข็มฟื้นชีพอย่างเดียวไม่พอ ต้องใช้วิชาเข็มหยิงชุนด้วยถึงจะกำจัดต้นตอโรคของเธอได้จริงๆ..."
ระหว่างถอนเข็ม เจียงเฉินก็ใช้มือข้างหนึ่งจับชีพจรแม่ของกงหลิน ทำให้เข้าใจอาการป่วยลึกซึ้งขึ้น
จากนั้น เขาก็จะใช้เข็มเงินเหล่านี้ปักอีกครั้ง
"เจ้ากำลังทำอะไร ออกไป" แต่เย่หยางที่อยู่ข้างๆ โกรธจนควบคุมไม่อยู่แล้ว คนหนุ่มตัวเล็กๆ กล้าลงมือกับคนไข้ของเขาตามใจชอบ?
แม้ว่าเขาจะตัดสินแล้วว่าคนไข้รายนี้ไม่รอด แต่อย่างน้อยก็ควรให้จากไปอย่างสงบ
แล้วเด็กหนุ่มคนนี้จะทำอะไร? ยังจะทรมานคนไข้อีกหรือ?
เย่หยางตะโกนด้วยความโกรธ พยายามจะผลักเจียงเฉินออกไป
แต่เจียงเฉินกำลังจะปักเข็ม จะยอมให้ใครมารบกวนได้อย่างไร ไม่สนใจว่าคนที่มาเป็นใคร ผลักกลับไปอย่างแรง ทำให้เย่หยางถูกผลักออกไป
เย่หยางเกือบล้ม แต่ผู้อำนวยการหลี่ที่วิ่งมาทันพอดีคว้าตัวไว้ได้
"หมอเย่ผู้วิเศษครับ ไอ้หนุ่มคนนี้มันฆาตกรชัดๆ มันไม่ใช่หมอ แต่ดันมารักษาคนไข้ ผมห้ามมัน มันยังทำร้ายผมอีก..." ผู้อำนวยการหลี่รีบเล่าสถานการณ์ให้เย่หยางฟังอย่างเกินจริง
ในขณะเดียวกัน เขาก็จ้องมองเจียงเฉินด้วยหางตา ในดวงตามีประกายอำมหิตวาบผ่าน "ไอ้หนุ่ม แน่จริงนักใช่ไหม งั้นก็เตรียมตัวไปนั่งคุกสัก 10-20 ปีได้เลย"
"บ้าบอ! นี่มันเหลวไหลสิ้นดี!" เย่หยางโกรธจัด สะบัดหนวดถลึงตา ผลักผู้อำนวยการหลี่ออก แล้วพยายามจะเข้าไปห้ามเจียงเฉินอีกครั้ง
แต่เย่หยางที่กำลังโกรธจัด เมื่อเดินมาถึงด้านหลังเจียงเฉินอีกครั้ง ก็ชะงักกะทันหัน อุทานเบาๆ แล้วหยุดยืนอยู่กับที่
สิ่งแรกที่เขาเห็นคือเจียงเฉินกำลังใช้เข็มอย่างชำนาญ
และวิธีการใช้เข็มนั้น...
ในขณะเดียวกัน แพทย์คนอื่นๆ ก็เข้ามาพยายามห้ามเจียงเฉิน
"พวกคุณจะทำอะไร!" กงหลินไม่รอให้เจียงเฉินสั่ง ก็เข้าไปขวางแพทย์เหล่านั้น
"คุณนายกง คุณไม่สามารถปล่อยให้คนอื่นมาทรมานคนไข้แบบนี้ได้ นั่นคือแม่ของคุณนะ" แพทย์ทั้งหลายพยายามเกลี้ยกล่อม
"แล้วพวกคุณรักษาแม่ฉันให้หายได้หรือเปล่าล่ะ?"
คำพูดของกงหลินทำให้แพทย์ทุกคนพูดไม่ออก
"พวกคุณไม่เชื่อเขา แต่ฉันเชื่อ เขาทำได้" กงหลินกัดฟันพูดอย่างแน่วแน่ ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว
แต่ความมุ่งมั่นของเธอกลับทำให้คนรอบข้างส่ายหัวพร้อมกัน
คนไข้ที่ทั้งหมอเย่ผู้วิเศษและแพทย์ในโรงพยาบาลยังรักษาไม่ได้ เด็กหนุ่มคนนี้จะมีวิธีอะไรได้?
เหลวไหล!
การทำแบบนี้มีแต่จะทำให้คนไข้เจ็บปวดมากขึ้น
ลูกสาวคนนี้ก็โง่เหลือเกิน!
ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คน เจียงเฉินได้แทงเข็มเงินลงบนร่างของแม่กงหลิน โดยเน้นที่เส้นเหรินเหมย จุดฉางเจียง เทียนทู่ ตันจง และจุดอื่นๆ
ค่อยๆ เข็มเหล่านี้ก่อตัวเป็นเส้นทางที่ชัดเจน
ในที่สุด เมื่อเส้นทางเข็มสมบูรณ์ เจียงเฉินก็ขยับเข็มเงินอันสุดท้ายที่จุดชวี่กู่
"อื้อ——"
หลังจากเสียงแปลกประหลาด เส้นทางเข็มทั้งหมดก็เริ่มขยับ เหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านต้นหลิวที่พลิ้วไหว
"ว้าว นี่มัน อัศจรรย์จริงๆ"
ผู้คนรอบข้างที่เมื่อกี้ยังดูถูกต่างก็อุทานด้วยความประหลาดใจ
แต่คนนอกดูแค่ความสนุก คนในวงการดูที่เทคนิค
เย่หยางรู้สึกได้ชัดเจนว่าพลังในร่างของคนไข้กำลังแข็งแกร่งขึ้น และสีหน้าของคนไข้ก็เริ่มดีขึ้น
ดวงตาของเย่หยางเต็มไปด้วยความตกตะลึง ความโกรธในใจก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว
แทนที่ จ้องมองเส้นทางเข็มที่กำลังสั่นไหวอย่างแน่วแน่
"นี่ นี่คือวิชาเข็มหยิงชุนที่สูญหายไปนานแล้วใช่ไหม?"
พระเจ้า ถ้าเป็นความจริง เด็กหนุ่มคนนี้ก็ไม่ธรรมดาเลย!
เย่หยางตกตะลึงจนพูดไม่ออก
"หมอเย่ผู้วิเศษ ดูเด็กเมื่อวานซืนคนนี้สิ กล้ามาทำท่าทางโอหังอวดดี เขาคิดว่าการใช้เข็มเป็นมายากลหรือไง? ช่างน่าขันสิ้นดี..." ผู้อำนวยการหลี่พูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
แต่เย่หยางไม่มีเวลาสนใจผู้อำนวยการหลี่อีกแล้ว เขาต้องการเห็นกระบวนการใช้เข็มของเจียงเฉินให้ครบถ้วน
ถ้าเป็นวิชาเข็มหยิงชุนจริง การปรากฏตัวอีกครั้งของศาสตร์แพทย์โบราณนี้ จะเป็นข่าวดีอันยิ่งใหญ่สำหรับวงการแพทย์โบราณของประเทศเหยียนหลง
เมื่อเห็นว่าเย่หยางไม่สนใจตน ผู้อำนวยการหลี่ก็ไม่รู้สึกขุ่นเคือง เขาคิดว่าตอนนี้เย่หยางคงใกล้จะระเบิดอารมณ์แล้ว
รอให้เขายั่วโทสะเย่หยางจนถึงที่สุด ด้วยนิสัยของเย่หยาง เจียงเฉินต้องไม่มีจบที่ดีแน่
"ไอ้หนุ่ม หยุดเดี๋ยวนี้ นี่มันฆาตกรรม!" ผู้อำนวยการหลี่ตะโกนใส่เจียงเฉิน
"คุณตะโกนอะไร หุบปาก!" เย่หยางหันไปตวาดผู้อำนวยการหลี่
แต่เดิมเย่หยางก็ไม่อยากสนใจผู้อำนวยการหลี่ แต่ผู้อำนวยการหลี่กระโดดโลดเต้นมากเกินไป ถ้าเขาไม่สนใจ อาจจะทำลายโอกาสที่หาได้ยากในการเห็นเข็มต้อนรับฤดูใบไม้ผลิ
หุบปาก
สองคำนี้เหมือนฟ้าผ่าลงกลางกบาลผู้อำนวยการหลี่ ทำให้เขาช็อกไปเลย


## บทที่ 18 เทพ ช่างเป็นเทพจริงๆ

ผู้อำนวยการหลี่รู้สึกมึนงง ใช้เวลาสักพักกว่าจะได้สติ
ทำไมเย่หยางถึงให้เขาหุบปาก? เขาเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลนะ แต่ไอ้หมอนั่นยังไม่ใช่หมอด้วยซ้ำ!
ผู้อำนวยการหลี่คิดไม่ออก แต่เขาก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมา เพราะนั่นคือเย่หยาง คนที่เขาไม่กล้าไปขัดใจ
บางทีในโรงพยาบาล เขาอาจจะเป็นแพทย์ผู้เชี่ยวชาญต่อหน้าหมอคนอื่น แต่ต่อหน้าหมอผู้วิเศษเย่หยาง เขากลับต่ำต้อยราวกับมดตัวหนึ่ง
ดังนั้นเขาจึงฉลาดพอที่จะหุบปากเงียบ แต่ในใจกลับยิ่งคิดยิ่งอัดอั้น
ไม่นานหลังจากนั้น เจียงเฉินสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วถอนมือออก บนหน้าผากมีเหงื่อเย็นผุดออกมาเป็นหยดๆ
เขาช่วยชีวิตแม่ของกงหลินไว้ได้สำเร็จแล้ว แน่นอนว่าการรักษาให้หายขาดคงไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ในชั่วข้ามคืน
แต่งานพวกนี้ทางโรงพยาบาลก็สามารถดำเนินการต่อได้แล้ว
"พระเจ้า นี่...นี่มันเป็นไปไม่ได้!" หมอหลายคนที่ก่อนหน้านี้ถูกกงหลินขวางไว้ ตอนนี้ต่างตาโตด้วยความตกใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ในสถานการณ์แบบนี้ แม้แต่คนโง่ก็เห็นได้ว่าคนไข้อาการดีขึ้นมาก
เมื่อนึกถึงภาพที่พวกเขาพยายามขัดขวางเจียงเฉินก่อนหน้านี้ ทุกคนต่างหน้าแดงคอแดง อยากจะหาหลุมซ่อนตัวเสียให้ได้
ช่างน่าอับอายจริงๆ!
ผู้คนรอบข้างต่างก็ตกตะลึง
พวกเขาทุกคนมีตาดู ในระหว่างกระบวนการเมื่อครู่ ต่างก็เห็นวิธีการใช้เข็มที่เจียงเฉินแสดงออกมา มันแปลกพิเศษมาก ทุกจุดล้วนแสดงให้เห็นถึงความลึกลับที่เหนือธรรมชาติ
และพร้อมกับที่เจียงเฉินใช้วิธีการเข็ม คนไข้ที่แต่เดิมลมหายใจอ่อนแรง ดูเหมือนกำลังจะขาดใจ ตอนนี้กลับมีสีหน้าเปล่งปลั่งขึ้นมา
ราวกับไม้แห้งพบฤดูใบไม้ผลิ
ช่างมหัศจรรย์จริงๆ!
"ว้าว ไม่นึกเลยว่าคนหนุ่มคนนี้จะมีฝีมือทางการแพทย์เก่งกาจขนาดนี้ สมแล้วที่ว่าฝีมือดีมักอยู่ในหมู่ประชาชน!"
ผู้คนที่มุงดูต่างร้องอุทานด้วยความประหลาดใจไม่หยุด เมื่อมองไปที่เจียงเฉิน สายตาล้วนเต็มไปด้วยความประหลาดใจและชื่นชม แต่ส่วนใหญ่แล้วคือความละอายใจ
นี่แหละคือหมอผู้วิเศษตัวจริง!
กงหลินก็รู้สึกผิดปกติ หันกลับไปมอง ทันใดนั้นก็ร้องไห้ด้วยความดีใจ ทรุดตัวลงคุกเข่า
และคนที่คุกเข่าพร้อมกันนั้นยังมีหมอเย่ผู้วิเศษด้วย
รักษาหายจริงๆ!
"ฮ่าๆ ดูเหมือนจะเป็นวิชาเข็มหยิงชุนจริงๆ สวรรค์เห็นใจแล้ว! แพทย์โบราณของเราจะได้ฟื้นคืนชีพแล้ว!"
เย่หยางคุกเข่าอยู่บนพื้น มองเจียงเฉินราวกับมองเทพเจ้า ดวงตาเปล่งประกายวาววับ
ส่วนหมอและผู้คนที่ยืนดูอยู่ข้างๆ เมื่อเห็นภาพนี้ก็ยิ่งตกตะลึง
ดูสิ คนหนุ่มคนนี้เก่งมาก แม้แต่หมอเย่ผู้วิเศษยังต้องคุกเข่าให้!
วิเศษ ช่างวิเศษจริงๆ!
เจียงเฉินก็ตกใจกับการกระทำของเย่หยาง แต่เขาไม่อยากเปิดเผยตัวตนของตัวเอง และยิ่งไม่อยากเปิดเผยวิชาแพทย์ของเขาให้คนนอกรู้
"ที่ไหนกันจะเป็นเข็มหยิงชุน ผมแค่บังเอิญเท่านั้น บังเอิญน่ะ... รีบช่วยคนไข้สิ อย่ามัวแต่มองอยู่"
"ใช่ๆๆ รีบช่วยคนไข้"
หมอทุกคนรวมทั้งเย่หยางรีบลุกขึ้นไปช่วยคนไข้
และในตอนนั้น เจียงเฉินก็รีบจูงเย่จิ่งอี๋และหลินหว่านที่ยังตกตะลึงอยู่ รีบออกจากที่เกิดเหตุ
"เอ๊ะ คนหนุ่มคนนั้นไปไหนแล้ว?" พอเย่หยางทำงานเสร็จ กลับหาเจียงเฉินไม่เจอแล้ว
"หมอเย่ผู้วิเศษ ท่านยังจะเชื่อไอ้หมอนั่นอีกเหรอ? เขาแค่โชคดีเท่านั้นแหละ บังเอิญรักษาคนไข้หายได้ น่าโมโหจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเขามาก่อกวน ด้วยฝีมือของท่านกับพวกเรา คนไข้ก็ต้องปลอดภัยแน่นอน" ผู้อำนวยการหลี่เข้ามาประจบอีกครั้ง ทำท่าทางโกรธแค้น ดวงตาแทบจะพ่นไฟออกมา
ตอนนี้เขาโกรธจนเกือบบ้า ทำไมไอ้หมอนั่นถึงรักษาคนไข้หายอีกล่ะ? นี่มันไม่ใช่การตบหน้าเขาอีกครั้งหรือ?
ตอนนี้เขาโกรธมากจนอยากจะกินเลือดกินเนื้อของเจียงเฉินเลยทีเดียว
"คุณว่าอะไรนะ?"
เย่หยางได้ยินคำพูดของผู้อำนวยการหลี่ก็โกรธขึ้นมาทันที
ไอ้คนนี้กล้าว่าหมอหนุ่มที่ใช้วิชาเข็มหยิงชุนว่าก่อกวนงั้นเหรอ?
ช่างเหลวไหลสิ้นดี!
ถ้าหมอหนุ่มคนนั้นก่อกวน แล้วแกเป็นอะไรล่ะ?
"ฉันบอกว่าไอ้หมอนี่ จะหยุดคุยโวโอ้อวดได้หรือยัง? พูดจนหูคนแก่อย่างฉันปวดไปหมดแล้ว คนไข้รายนี้ฉันรักษาไม่ได้ แล้วแกคิดว่าแกเก่งกว่าฉันงั้นเหรอ? ถ้าใช่ ฉันยอมรับแกเป็นอาจารย์เลยก็ได้!"
เย่หยางพูดอย่างเย็นชาทีละคำ สายตาแสดงความไม่พอใจอย่างยิ่ง
ในสายตาของเขา คนอย่างผู้อำนวยการหลี่ที่อิจฉาริษยาคนมีความสามารถ ไม่สมควรเป็นหมอเลย
"ผม..."
ผู้อำนวยการหลี่พูดไม่ออก แย่แล้ว เลียแข้งเลียขาผิดที่เข้าให้
"โอ้ อาจารย์ครับ ท่านมาถึงแล้ว ผมมาช้าไปหน่อย ขอโทษด้วยครับ ขอโทษด้วย" ตอนนั้นเองมีเสียงขอโทษดังขึ้น
เห็นชายชราใส่เสื้อกาวน์ขาว สวมแว่นสายตา รีบร้อนมาหาเย่หยาง ใบหน้าแสดงท่าทีขอโทษ
ชายชราคนนี้คือผู้อำนวยการโรงพยาบาลจินไห่ ลู่เทียนเฟิง
แม้ว่าอายุของเขาจะไม่ได้น้อยกว่าเย่หยางเท่าไหร่ แต่ในด้านการแพทย์ ผู้ที่เก่งกว่าคือครู เย่หยางมีความสามารถทางการแพทย์เหนือกว่าเขาหลายเท่า ดังนั้นเขาจึงนับถือเย่หยางเป็นอาจารย์มาตลอด
แม้ผู้อำนวยการจะเรียกว่าอาจารย์ แต่เย่หยางกลับดูสงบนิ่ง ลูกศิษย์ของเขามีอยู่ทั่วประเทศ จะว่าศิษย์มากมายดั่งดอกท้อดอกพลัมก็ไม่เกินจริง ลู่เทียนเฟิงก็เป็นเพียงหนึ่งในลูกศิษย์มากมายของเขา และยังไม่ใช่ศิษย์อย่างเป็นทางการด้วยซ้ำ
"คนที่ควรขอโทษจริงๆ ไม่ใช่เธอ แต่เป็นคนอื่น" เย่หยางเลิกคิ้ว พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ลู่เทียนเฟิงได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็แสดงความจริงจังขึ้นมาทันที คำพูดของเย่หยางมีความหมายแฝง
เย่หยางไม่ได้พูดอ้อมค้อมต่อ แต่ชี้ไปที่ผู้อำนวยการหลี่โดยตรง: "ผู้อำนวยการของพวกเธอคนนี้ไม่มีความสามารถอะไรเลย แต่กลับคุยโวเก่ง แถมจรรยาบรรณทางการแพทย์ก็แย่อีก เธอจัดการเองแล้วกัน"
พูดจบ เย่หยางก็หันหลังสะบัดแขนเสื้อจากไป สิ่งที่ควรพูดเขาก็พูดหมดแล้ว ถ้าลู่เทียนเฟิงยังไม่เข้าใจ ก็ไม่สมควรเป็นลูกศิษย์ของเขา
แน่นอน สีหน้าของลู่เทียนเฟิงเปลี่ยนไปทันที มองผู้อำนวยการหลี่อย่างเย็นชา
"ท่านผู้อำนวยการครับ ผมไม่ได้คุยโว จรรยาบรรณของผม..." ผู้อำนวยการหลี่ร้อนตัว รีบแก้ตัวทันที
"ผู้อำนวยการหลี่ ตามที่คุณพูด นั่นไม่ใช่การใส่ร้ายอาจารย์ผมหรอกหรือ?" ลู่เทียนเฟิงยิ้มเย็น พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"ไม่ใช่ ผม..." ผู้อำนวยการหลี่งงงัน
แต่ประโยคต่อมาของผู้อำนวยการ ทำให้เขาช็อกไปเลย
"คุณถูกไล่ออก!"
แม้จะไม่ได้รู้เรื่องราวทั้งหมด แต่ลู่เทียนเฟิงเชื่อมั่นว่าเย่หยางไม่มีทางพูดเลื่อนลอย เมื่อเขาบอกว่าผู้อำนวยการหลี่มีจรรยาบรรณไม่ดี ก็ต้องเป็นความจริงแน่นอน
พูดจบ ลู่เทียนเฟิงก็รีบวิ่งตามเย่หยางไป
ทิ้งให้ผู้อำนวยการหลี่ยืนงงอยู่คนเดียว แล้วทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ร้องไห้โฮ
...
ขณะนั้น เจียงเฉินพาเย่จิ่งอี๋กับหลินหว่านออกมาจากฝูงชนที่มุงดู ไม่นาน เขาก็ถูกสายตาของสาวสวยทั้งสองที่มองเขาเหมือนมองของวิเศษทำให้ตกใจ
"เฮ้ อย่ามองฉันแบบนั้นได้ไหม?" เจียงเฉินยิ้มแห้งๆ
เย่จิ่งอี๋ไม่พูดอะไร ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ มองเจียงเฉินที่ดูเหมือนไม่ได้ใส่ใจอะไร รู้สึกงงงวย:
เจียงเฉินคนนี้ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ ตั้งแต่ช่วยเธอจากสวีเกิงโดยรู้ล่วงหน้า แถมยังเอาชนะบอดี้การ์ดของสวีเกิงได้หลายคน ตอนนี้กลับมีความสามารถทางการแพทย์ที่น่าอัศจรรย์ขนาดนี้?
เขาเป็นคนที่มาเรียกค่าเสียหายจริงๆ หรือ?
การตัดสินเจียงเฉินในใจของเย่จิ่งอี๋เริ่มสั่นคลอนแล้ว


## บทที่ 19 คุณกำลังจะตาย

"เฮ้ เจียงเฉิน ฝีมือหมอของนายเก่งขนาดนั้นจริงๆ เหรอ?"
"แล้วนายมีใบประกอบโรคศิลป์หรือเปล่า?"
"แล้วก็ เจียงเฉิน นายจบจากคณะแพทย์ที่ไหนมาเหรอ?"
หลินหว่านที่อยู่ข้างๆ ถามคำถามรัวเร็วเหมือนกระสุนปืน ปะทะคำถามออกมาหลายข้อติดๆ กัน
เจียงเฉินตอบอย่างใจเย็น "ฝีมือหมอเก่งแค่ไหน พวกคุณก็เห็นกันแล้ว อย่างน้อยก็พอใช้ได้ใช่ไหม? ใบประกอบโรคศิลป์คืออะไร? ผมไม่มี แล้วผมก็ไม่ได้จบจากคณะแพทย์ด้วย ผมออกจากโรงเรียนตั้งแต่ ม.6"
คำตอบของเขาเรียบง่าย ไม่ได้ปิดบังอะไร
แต่สำหรับคำตอบของเขา สาวทั้งสองคนดูเหมือนจะไม่เชื่อ
"เจียงเฉิน นายไม่มีอะไรเลย แต่มีฝีมือหมอขนาดนี้ได้ยังไง? คงเป็นเรื่องบังเอิญแน่ๆ"
หลินหว่านถามอีก จากนั้นใบหน้าสวยก็แสดงท่าทีเหมือนเพิ่งเข้าใจ พยักหน้าถามและตอบเอง "ใช่! ต้องเป็นเรื่องบังเอิญแน่ๆ! แมวตาบอดจับหนูตายน่ะ ใช่ไหมจิ่งอี๋..."
เย่จิ่งอี๋ไม่ได้แสดงความเห็น เพียงแต่มองเจียงเฉินด้วยสายตาสงสัย เธอก็รู้สึกเชื่อเจียงเฉินได้ยาก
บางที ทุกอย่างอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญจริงๆ
เจียงเฉินได้ยินคำพูดของหลินหว่านแล้วก็กลอกตา
อะไรกันแมวตาบอดจับหนูตาย นี่มันฝีมือจริงๆ ของเขานะ
แต่ในเรื่องนี้ เจียงเฉินก็ไม่อยากเสียเวลาอธิบายอะไรมาก เพราะที่มาของวิชาแพทย์ของเขานั้น ไม่มีทางอธิบายให้คนอื่นเข้าใจได้
"สวัสดีครับ น้องชาย!" ในตอนนั้นเอง ร่างกำยำร่างหนึ่งก็เดินเข้ามาหาเจียงเฉิน
เจียงเฉินหันไปมอง เห็นหน้าตาของคนที่มา รูปร่างกำยำ ใบหน้าเป็นทรงสี่เหลี่ยม อายุราวๆ สี่สิบกว่าปี ยืนตัวตรง มีท่าทางองอาจผึ่งผาย
คนผู้นั้นสวมเสื้อลำลองเนื้อดี สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือรอยสักมังกรดำที่คอของเขา ดูสมจริงมีชีวิตชีวามาก
"คุณคือ?" เจียงเฉินมองอย่างสงสัย เขาไม่รู้จักอีกฝ่าย
"ฮ่าๆ นี่นามบัตรของผม" ชายหน้าทรงสี่เหลี่ยมไม่ได้แนะนำตัว แต่หัวเราะอย่างร่าเริงแล้วหยิบนามบัตรออกมาจากเสื้อยื่นให้
นามบัตรเรียบง่าย มีแค่ชื่อกับเบอร์มือถือส่วนตัว
จางหลง? เจียงเฉินไม่ได้เรื่องมาก รับนามบัตรมาดู เห็นชื่อของอีกฝ่ายแล้วก็รู้สึกแปลกใจ คิดว่าเนื้อหาในนามบัตรช่างเรียบง่ายเกินไป
"ไม่ทราบว่าคุณเรียกผมมามีธุระอะไรครับ?" เจียงเฉินถาม
สาวทั้งสองที่อยู่ข้างๆ ก็มองด้วยสายตาแปลกๆ ไม่รู้ว่าจุดประสงค์ของคนที่มาคืออะไร
"ผมได้เห็นกับตาตัวเองตอนที่น้องชายช่วยคนเมื่อกี้ ผมกล้าพูดได้เลยว่าน้องชายเป็นคนมีฝีมือจริงๆ แล้วช่วงนี้ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายตัว ไม่ทราบว่าจะรบกวนให้น้องชายช่วยดูหน่อยได้ไหมว่าร่างกายผมมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?" จางหลงยิ้มพลางเล่าสถานการณ์ของตัวเอง
บางที ในสายตาคนอื่น อาจจะมองว่าเขากำลังหาหมอไปเรื่อย
แต่เขาไปหาหมอมาหลายโรงพยาบาลแล้ว ก็ยังตรวจไม่พบอะไร แต่เขารู้สถานการณ์ของตัวเองดี เขารู้สึกไม่สบายตัวจริงๆ ในช่วงนี้ ดังนั้นจึงยังคงพยายามหาหมอไปเรื่อยๆ
แต่เดิมวันนี้ เขาได้พบกับหมอผู้วิเศษเย่หยางแล้ว
แต่ไม่คาดคิดว่าเย่หยางจะรีบมาที่โรงพยาบาลนี้กะทันหัน เขาก็เลยต้องตามมา และได้เห็นภาพที่เจียงเฉินช่วยคนพอดี
ตอนนั้น เขาก็ตัดสินใจได้เลยว่าฝีมือหมอของเจียงเฉินไม่ธรรมดาแน่ๆ จึงแอบตามเจียงเฉินมาตอนที่เย่หยางและคนอื่นๆ กำลังยุ่งอยู่
เจียงเฉินได้ยินจุดประสงค์แล้วก็ไม่ได้ปฏิเสธ เริ่มใช้วิธีการดูลักษณะตามหลักการแพทย์ มองดูจางหลงคนนี้
แต่หลังจากนั้น เขาก็ขมวดคิ้ว
ยิ่งสังเกต สีหน้าของเขาก็ยิ่งดูจริงจังขึ้น
เพียงแค่มองไม่กี่ครั้ง แม้แต่ไม่ต้องจับชีพจร เขาก็รู้สภาพของจางหลงแล้ว
หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง เจียงเฉินก็พูดช้าๆ ว่า: "คุณป่วยหนัก และเป็นโรคที่อันตรายถึงชีวิต ถ้าไม่รักษาทันเวลา คุณจะตาย"
"อะไรนะ?"
จางหลงตกตะลึง แล้วสีหน้าก็แสดงความประหลาดใจ
พูดตามตรง ตอนที่เขามา เขาค่อนข้างมั่นใจในตัวเจียงเฉิน เพราะเขาเพิ่งรักษาคนไข้ที่แม้แต่เย่หยางก็ช่วยไม่ได้ ดังนั้น เขาจึงตั้งใจจะให้เจียงเฉินตรวจร่างกายให้ดีๆ และตั้งใจฟังความเห็นของเขา
แต่ใครจะรู้ว่าเจียงเฉินเพียงแค่มองเขาไม่กี่ครั้ง พอเปิดปากก็บอกว่าเขาเป็นโรคร้ายแรง นี่มันพูดเกินจริงไปหน่อยแล้ว
และเขาก็ไม่เชื่อคำพูดของเจียงเฉินด้วย แม้ว่าร่างกายของเขาจะไม่สบาย แต่ก็ไม่ถึงขั้นเป็นอันตรายถึงชีวิต
นี่เขาคิดจะหลอกเอาเงินหรือ?
"ฮ่าๆ น้องชาย นี่คุณล้อเล่นใช่ไหม? ผมเป็นโรคร้ายแรงและจะตาย? คุณอยากจะดูให้ชัดๆ อีกครั้งไหม?"
จางหลงยิ้มที่มุมปาก แต่ในดวงตากลับมีประกายเย็นชา เขาจางหลงไม่ใช่คนที่ใครจะมาหลอกลวงได้
เจียงเฉินไม่ทันสังเกตเห็นแววตาเย็นชาของอีกฝ่าย อธิบายอย่างใจเย็น: "คุณไม่เชื่อหรือ? งั้นผมจะบอกให้ คุณจะเริ่มมีอาการแน่นหน้าอกหายใจไม่ออกในอีกสองวันนี้ และจะมีเส้นสีแดงปรากฏที่หน้าอก ถ้าเส้นสีแดง..."
"คุณยังกล้าพูดเหลวไหลอีก?" แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ หลินหว่านก็ด่าออกมา ลากเขาออกไปจากที่นั่นอย่างรวดเร็ว ส่วนเย่จิ่งอี๋ก็ช่วยผลักเจียงเฉินไปด้วย
พฤติกรรมของสองสาวทำให้เจียงเฉินพูดไม่จบ ได้แต่ยิ้มขื่นๆ ถูกพวกเธอลากตัวออกไป
"แน่นหน้าอก หายใจไม่ออก แล้วก็เส้นสีแดงที่หน้าอก? หึ น่าขัน"
จางหลงที่ถูกทิ้งไว้ที่นั่นพึมพำทวนคำพูดของเจียงเฉิน แล้วส่ายหน้าหัวเราะเยาะ ก่อนจะเดินจากไป
"เจียงเฉิน นายนี่มันบ้าไปแล้วนะ! คิดว่าตัวเองเป็นหมอเทวดาหรือไง? เพิ่งเจอกันครั้งแรกก็แช่งให้เขาเป็นโรคร้ายแรง นายบ้าไปแล้วจริงๆ!"
เมื่อมาถึงที่ที่ไม่มีคน ทั้งสามคนก็หยุด หลินหว่านพูดอย่างโกรธๆ ดวงตาคู่สวยจ้องมองเจียงเฉินอย่างดุดัน
เย่จิ่งอี๋ก็โกรธเจียงเฉินไม่น้อยเช่นกัน ไอ้หมอนี่บ้าไปแล้วจริงๆ ยังกล้าตรวจคนไข้มั่วๆ แถมพอเปิดปากก็บอกว่าคนอื่นกำลังจะตาย
เขาคิดว่าตัวเองเป็นหมอเทวดาจริงๆ หรือคิดว่าคนอื่นโง่?
ฮึ ดูท่าคนไข้ที่เจียงเฉินรักษาก่อนหน้านี้ คงเป็นแค่โชคช่วยจริงๆ
แต่ใครจะมีโชคดีแบบนั้นตลอดล่ะ? โชคดีก็ต้องมีวันหมด
เจียงเฉินถูกทำให้หมดคำพูด เขาพูดความจริงทั้งหมด ทำไมไม่มีใครเชื่อล่ะ?
โดยเฉพาะจางหลงคนนั้น เห็นได้ชัดว่าเขาก็ไม่เชื่อ ทำเหมือนเป็นลมผ่านหู แต่ถ้าปล่อยโรคนั้นทิ้งไว้ มันจะทำให้คนตายจริงๆ นะ
น่าเสียดายที่ไม่มีใครเชื่อเขาเลย สุดท้าย เขาก็ถูกสองสาวพาไปตรวจร่างกาย
เย่จิ่งอี๋ทำดีจนถึงที่สุด เสียเงินให้เจียงเฉินตรวจร่างกายทั้งตัวที่โรงพยาบาลจินไห่
แต่พอตรวจเสร็จ เมื่อเห็นผลตรวจของเจียงเฉิน หน้าของเธอก็เขียว
ผลตรวจระบุชัดเจนว่า ร่างกายของเจียงเฉินไม่มีปัญหาอะไรเลย ตรงกันข้าม เขามีสุขภาพดีมาก ดีจนไม่มีอะไรจะดีไปกว่านี้แล้ว
เขาเป็นคนที่อยู่ชั้นล่างสุดของเมือง แต่บังเอิญตื่นขึ้นมาพร้อมจิตวิญญาณมังกร พลิกชีวิตขึ้นมาเป็นราชา!
ตั้งแต่นั้นมา เขาใช้มือซ้ายรักษาโรค มือขวาต่อสู้ กวาดล้างการดูถูกและการเยาะเย้ยทั้งหมด ยิ่งไปกว่านั้นยังชนะใจภรรยาสาวสวย ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกใบนี้!