รักดั่งฟองสบู่
Aurora Noir
## บทที่ 1

เจ็ดปีที่อยู่ด้วยกัน ลู่จือสิงถือว่าเป็นคู่รักที่สมบูรณ์แบบ
เขาเป็นนักธุรกิจหนุ่มที่มีชื่อเสียงโด่งดังในเมือง A เป็นแฟนในฝันของสาวๆ ทุกคนในเมือง A
ทุกคนคิดว่าคนอย่างเขาต้องมีผู้หญิงมากมายอยู่รอบตัว แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจก็คือ หลังจากที่เขาประสบความสำเร็จ ข้างกายเขามีแค่ฉันที่ดูไม่โดดเด่นคนเดียวเท่านั้น
ฉันมีฐานะไม่เท่าเขา หน้าตาก็ธรรมดา แม้แต่งานที่ทำก็แค่พอใช้ได้ แต่ฉันที่ธรรมดาแสนธรรมดาคนนี้กลับอยู่ข้างกายลู่จือสิงมาปีแล้วปีเล่า
และลู่จือสิงก็ดูแลฉันดีจริงๆ เจ็ดปีที่อยู่ด้วยกัน อะไรที่ฉันอยากได้ เขาก็จะหาทางส่งมาให้ถึงมือฉัน
แม้แต่เพื่อนสนิทของฉันก็ยังชอบล้อเล่นว่า ผู้ชายดีๆ แบบนี้ หาด้วยตะเกียงก็ยังหาไม่เจอ
แม้แต่พ่อแม่ของฉันก็ยังพอใจในตัวลู่จือสิงมาก
แต่มีข้อเสียอยู่อย่างเดียว คือฉันอยู่กับลู่จือสิงมาเจ็ดปีแล้ว แต่เขาไม่เคยคิดจะแต่งงานกับฉันเลย
"เสียวจือ ลูกเคยถามเสียวลู่หรือยังว่าจะแต่งงานเมื่อไหร่? พวกลูกก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ รีบแต่งงานมีลูกกันซะ ตอนที่พวกเรายังพอจะช่วยเลี้ยงหลานได้..."
แม่เริ่มบ่นพึมพำอีกแล้ว ฉันยิ้มขื่นๆ แล้วหาข้ออ้างมั่วๆ มาพูดก่อนวางสาย
ฉันก็อยากแต่งงานกับลู่จือสิงเหมือนกัน และก็เคยพูดเป็นนัยให้เขารู้หลายครั้งแล้ว แต่ทุกครั้งก็ได้แค่คำตอบแบบขอไปที จนเมื่อถูกบีบมากๆ เข้า เขาก็แค่มองฉันเย็นชาแล้วพูดเบาๆ ว่า "จือจือ รออีกหน่อยนะ รอให้ธุรกิจของเรามั่นคงก่อน"
แต่ฉันรอมาปีแล้วปีเล่า อยู่เคียงข้างเขาตั้งแต่เป็นคนไม่มีชื่อเสียงจนกลายเป็นนักธุรกิจหนุ่มที่ประสบความสำเร็จอย่างทุกวันนี้ ผ่านช่วงเวลาแห่งความสาวไปหมดแล้ว ก็ยังไม่ได้รับคำขอแต่งงานจากเขา
ฉันยิ้มขมขื่น มองดูปฏิทินที่มีวงกลมสีแดงล้อมรอบวันครบรอบเจ็ดปีของเรา ในใจอดรู้สึกคาดหวังไม่ได้
บางทีวันนี้ลู่จือสิงอาจจะขอฉันแต่งงานก็ได้นะ?
กำลังคิดว่าจะโทรหาลู่จือสิงดีไหม แต่กู้เถียนเพื่อนสนิทกลับโทรมาก่อน
"จือจือ! ลู่จือสิงของเธอจะขอเธอแต่งงานใช่ไหม?!" พอรับสาย เสียงตะโกนของกู้เถียนก็ดังมาทันที
หัวใจฉันเหมือนถูกอะไรบางอย่างกระแทกอย่างแรง ความดีใจค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ
ถึงแม้จะรู้ว่ากู้เถียนไม่ใช่คนชอบพูดเรื่องไม่มีมูล แต่ฉันก็พยายามข่มความตื่นเต้นในใจไว้ แล้วรีบถามว่า "เธอได้ยินมาจากใคร?"
"ฉันเห็นกับตาตัวเองนะ! เขากำลังสั่งคนจัดสถานที่อยู่ที่ร้านดาร์กเลย! หรูหรามากเลยนะ! ฉันเห็นแล้วยังอิจฉาเลย แถมท่าทางระมัดระวังของลู่จือสิงนั่นอีก ฉันไม่อยากจะพูดเลย แค่การจัดสถานที่เท่านั้น แต่เขาทำเหมือนกับมันเป็นสมบัติล้ำค่าอะไรยังงั้น..."
กู้เถียนยังคงพูดไม่หยุด แต่ฉันกลับฟังไม่เข้าหูสักคำ มุมปากยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ
ในใจเชื่อแปดเก้าส่วนแล้วว่าคืนนี้ลู่จือสิงจะขอฉันแต่งงาน
ร้านดาร์ก นั่นเป็นสถานที่ที่ฉันกับเขาเจอกันครั้งแรก
ถึงแม้จะรู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นไปได้แปดเก้าส่วนแล้ว แต่ฉันก็ยังพยายามกดความรู้สึกตื่นเต้นในใจเอาไว้ พูดอย่างเขินอายว่า "อย่าพูดเลย บางทีอาจจะไม่ใช่เพื่อขอฉันแต่งงานก็ได้นะ!"
กู้เถียนได้ยินน้ำเสียงเขินอายของฉัน ก็แซวฉันอยู่พักใหญ่ ก่อนจะรีบค้านว่า "เป็นไปไม่ได้หรอก! ดูท่าทางระมัดระวังของเขาสิ นอกจากจะขอเธอแต่งงานแล้วจะมีอะไรอีก? อีกอย่าง พวกเธอก็ควรแต่งงานได้แล้วนะ!"
"แล้วครบรอบเจ็ดปีของพวกเธอก็อีกไม่กี่วันนี้ใช่ไหม?"
ความรู้สึกในใจฉันยิ่งพองโตขึ้น ตอบอย่างร่าเริงว่า "วันนี้เลย!"
คิดแล้วฉันก็กำชับกู้เถียนว่า "อย่าบอกใครนะว่าฉันรู้แล้ว!"
กู้เถียนทำท่าเหมือนเข้าใจ ตอบว่า "ได้ๆๆ ไม่อยากทำลายเซอร์ไพรส์ที่คุณลู่เตรียมไว้ให้เธอใช่ไหมล่ะ!"
คุยเล่นกับกู้เถียนอีกสองสามประโยค ฉันถึงได้วางสาย แต่ความหวานชื่นในใจก็กดไว้ไม่อยู่
เจ็ดปีที่อยู่ด้วยกัน ลู่จือสิงไม่เคยจัดอะไรโรแมนติกแบบนี้มาก่อนเลย นี่คงเก็บเอาไว้เป็นไม้ตายสินะ!
คิดถึงช่วงเวลาสำคัญที่จะมาถึงในคืนนี้ ฉันรีบขอลาหัวหน้าแล้วรีบกลับบ้าน เริ่มแต่งตัวทันที


## บทที่ 2 (ฉบับปรับปรุง)

ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ไม่อยากสวยในช่วงเวลาสำคัญอย่างการขอแต่งงานจากแฟนหนุ่ม
แต่จนกระทั่งฉันแต่งตัวเสร็จแล้ว ก็ยังไม่ได้รับข้อความจากลู่จือสิงนัดให้ออกไปข้างนอก
ยิ่งฟ้ามืดลง รอยยิ้มที่มุมปากของฉันก็ยิ่งแข็งค้างมากขึ้น
บางทีเขาอาจจะยุ่งจนลืมไปก็ได้?
ฉันพยายามล้างสมองตัวเองไม่หยุด แต่ในใจกลับยิ่งไม่แน่ใจ หรือว่าจะเป็นความเข้าใจผิด?
คิดแล้วคิดอีก ฉันก็ตัดสินใจโทรหาลู่จือสิง "คุณอยู่ไหนคะ?"
น้ำเสียงของลู่จือสิงฟังดูเนือยๆ ได้ยินเสียงเหมือนกำลังพลิกเอกสารในมือ เขาตอบอย่างขอไปที: "ที่บริษัท"
ฉันยังไม่ยอมแพ้ กัดริมฝีปากถามว่า "คืนนี้คุณกลับเร็วได้ไหมคะ? เราสองคนมีอะไรจะทำด้วยกันรึเปล่า"
ลู่จือสิงหยุดมือ น้ำเสียงจริงจังขึ้นมาหน่อย "คืนนี้ไม่ต้องรอฉันนะ ฉันมีงานเลี้ยง ไม่กลับแล้ว"
หัวใจฉันหล่นวูบ ความรู้สึกผิดหวังถาโถมเข้ามาราวกับคลื่น
นึกแล้ว ที่แท้กู้เถียนเข้าใจผิด ลู่จือสิงจะโรแมนติกขนาดนั้นได้ยังไง!
ความสุขล้นปรี่และความเศร้าอย่างใหญ่หลวงผสมปนเปกันในใจ ทำให้ฉันแทบจะร้องไห้ออกมา
"ฮัลโหล?" ลู่จือสิงเห็นฉันเงียบไปนาน จึงเรียกด้วยความสงสัย
ฉันได้สติกลับมา สูดจมูก พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ แกล้งทำเป็นไม่มีอะไร พูดว่า "งั้นตอนงานเลี้ยงก็ดื่มน้อยๆ นะคะ แล้วก็..."
"พอเถอะ ฉันรู้แล้ว คืนนี้เธอนอนเร็วๆ ล่ะ" ลู่จือสิงตัดบทอย่างรำคาญ สั่งเสียอย่างขอไปที แล้วก็วางสาย
ฉันมองหน้าจอที่ดับลงแล้วเบ้ปาก แต่ความผิดหวังในใจกลับยิ่งถาโถมเป็นระลอก
ลู่จือสิงไม่ได้วางแผนจะขอแต่งงานกับฉันวันนี้ เขาถึงขนาดลืมไปว่าวันนี้เป็นวันครบรอบเจ็ดปีที่เราคบกัน
ค่ำคืนย่างเข้ามา
ตอนที่ฉันกำลังจะออกไปซื้อของกินกลับมาประทังท้อง ก็ได้รับโทรศัพท์จากกู้เถียนอย่างกะทันหัน
"จือจือ ทำไมยังไม่มาอีก?" เสียงด้านกู้เถียนดังอึกทึก เหมือนอยู่ในบาร์
ฉันถอนหายใจ พูดกับกู้เถียนอย่างหมดแรง "เถียนเถียน เธอเข้าใจผิดแล้ว ลู่จือสิงไม่ได้คิดจะขอแต่งงานกับฉันเลย"
"อะไรนะ!" กู้เถียนตกใจมาก เสียงดังขึ้นโดยไม่ตั้งใจ เมื่อรู้ตัวว่ารบกวนลูกค้าข้างๆ เธอรีบลดเสียงลง พึมพำอย่างไม่อยากเชื่อ "เป็นไปไม่ได้นะ เมื่อกี้ฉันเพิ่งเห็นลู่จือสิงเองแท้ๆ..."
ฉันรู้ว่ากู้เถียนเป็นห่วงฉัน อยากเห็นฉันแต่งงานกับลู่จือสิงเร็วๆ แต่เรื่องนี้ ร้อนใจไปก็ไม่มีประโยชน์ "นั่นเขาไปงานเลี้ยงต่างหาก"
กู้เถียนเงียบไปครู่หนึ่ง ถอนหายใจ ปลอบใจฉันเบาๆ สองสามคำ แต่พูดไปพูดมา เธอกลับเหมือนเห็นอะไรที่ไม่น่าเชื่อ หยุดพูดกะทันหัน
ฉันขมวดคิ้ว เป็นห่วงว่ากู้เถียนเกิดอะไรขึ้น รีบถามว่า "เถียนเถียน เป็นอะไรไป?"
ฉันไม่พูดก็ยังดี พอพูดออกไป กู้เถียนก็เหมือนได้สติกลับมา ได้ยินเสียงแก้วแตกดังเพล้งจากในโทรศัพท์
"จือจือ..." เสียงของกู้เถียนแฝงความไม่อยากเชื่อ แต่ก็เหมือนมีน้ำตาคลอ
เธอสะอึก เหมือนยังไม่ได้สติ หรือไม่รู้จะพูดกับฉันยังไง "ลู่จือสิงเขา..."
"จือสิงเป็นอะไร?" ฉันรู้สึกร้อนใจ แต่กู้เถียนกลับไม่รู้เป็นอะไร ปกติปากคมคายแต่ตอนนี้กลับพูดติดอ่าง
กู้เถียนอ้ำอึ้งอยู่หลายครั้ง แต่ก็พูดไม่ออก สักพัก เธอถอนหายใจยาว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเศร้า "ช่างเถอะ เธอมาหาเขาเองดีกว่า มาถามให้รู้เรื่องไปเลย!"


## บทที่ 3

ความลังเลที่จะพูดของกู้เถียนทำให้ฉันอดเป็นห่วงไม่ได้ ลู่จือสิงจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?
ความกังวลในใจแทบจะกลายเป็นรูปธรรม ฉันไม่สนใจแม้ว่าตัวเองจะยังใส่ชุดอยู่บ้านอยู่ คว้ากุญแจแล้วรีบร้อนไปที่บาร์ดาร์กคัลเลอร์
สายตาประหลาดใจของคนแปลกหน้าตลอดทางทำให้ฉันรู้สึกอายนิดหน่อย อยากจะหาหลุมซ่อนตัว แต่เพราะเป็นห่วงลู่จือสิง ฉันก็ไม่สนใจอะไรมากแล้ว
พอเข้าบาร์ดาร์กคัลเลอร์ ฉันก็รีบหากู้เถียนทันที ถามว่า "ลู่จือสิงล่ะ? เขาเป็นยังไงบ้าง?"
กู้เถียนเห็นฉันใส่ชุดอยู่บ้านรีบมา ก็ประหลาดใจเล็กน้อย อารมณ์ในดวงตาที่ฉันอ่านไม่ออกนั้นยิ่งเข้มข้นขึ้น เธอรู้ว่าฉันกำลังร้อนใจ จึงไม่พูดอะไรมาก จูงมือฉันเดินขึ้นไปที่ห้องรับรองชั้นบน
ระหว่างทางมา ฉันจินตนาการถึงเหตุการณ์ที่ลู่จือสิงอาจเกิดเรื่องมามากมาย แต่ไม่เคยคิดว่า เมื่อรีบร้อนมาถึง สิ่งที่เห็นจะเป็นภาพลู่จือสิงกำลังจูบกับคนอื่นอย่างดูดดื่ม
การมาถึงของฉันรบกวนบรรยากาศร้อนแรงในห้องอย่างชัดเจน คนในห้องทุกคนมองมาที่ฉันด้วยสีหน้าไม่พอใจ
"บอกแล้วว่าไม่ต้องการบริการ พวกเธอ..." ฟังไม่เข้าใจหรือไง? คนที่พูดคือเพื่อนสนิทที่สุดของลู่จือสิง
พอเห็นว่าเป็นฉัน สีหน้าเขาก็เปลี่ยนไป รีบลุกขึ้นยืนพยายามบังสายตาฉัน "พี่สะใภ้ ทำไมมาที่นี่ล่ะครับ?"
ฉันไม่ตอบ เพียงแต่ยืนอยู่ตรงนั้น เฝ้ามองลู่จือสิงเงียบๆ
ผู้ชายที่อยู่ด้วยกันมาเจ็ดปี หลังจากที่ฉันจับได้ว่าเขากำลังจูบกับคนอื่น กลับเพียงแค่ตกใจชั่วครู่ตอนที่ฉันเข้ามา
"ลู่จือสิง..." เสียงฉันสั่นเล็กน้อย มองดูคนตรงหน้าที่ดูแปลกไป น้ำตาก็ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
ฉันอยากถามเขาว่าทำไมถึงหลอกฉัน อยากตะโกนใส่เขา แต่พอเปิดปาก กลับมีแต่ความขมขื่นเต็มหัวใจ
"จือสิง ผู้หญิงคนนี้เป็นใครคะ?" สาวข้างกายลู่จือสิงมองสำรวจฉันครู่หนึ่ง เหมือนกระต่ายที่ตกใจ เบิกตาโตมองลู่จือสิงพลางพูดเสียงอ่อนหวาน "หนูทำอะไรผิดหรือเปล่าคะ?"
ดวงตาลู่จือสิงฉายแววสงสาร เขาแตะจมูกเธอเบาๆ น้ำเสียงเจือความเอ็นดูและห่วงใยที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน "เด็กโง่ อย่าเอาทุกอย่างมาโทษตัวเองสิ รอแป๊บนึงนะ เดี๋ยวพี่จัดการให้เรียบร้อย"
"ทำไมมาที่นี่? แต่งตัวแบบนี้อีก?" ลู่จือสิงลากฉันออกมานอกห้อง น้ำเสียงไม่อ่อนโยนเหมือนเมื่อครู่ แต่กลับเย็นชา
"ฉัน..." ฉันเกือบจะอธิบายโดยอัตโนมัติ แต่เมื่อเห็นความเย็นชาในดวงตาเขา คำอธิบายที่จะพูดก็ถูกกลืนกลับไป
หัวใจเจ็บราวกับถูกเข็มทิ่มแทง
"ถามแล้วไม่ตอบ?" ลู่จือสิงอดทนรอฉันสักพัก เห็นฉันยังไม่พูด ใบหน้าก็เริ่มแสดงความไม่พอใจ น้ำเสียงก็แสดงความรำคาญ
ฉันรู้ นี่คือสัญญาณว่าเขากำลังโกรธ
คงเป็นเพราะการมาที่นี่อย่างกะทันหันของฉันทำลายความสนุกของเขา
"ไม่มีอะไรหรอก แค่ผ่านมาพอดี" พูดจบ ฉันก็ลากกู้เถียนหนีไปอย่างอับอาย
กู้เถียนแทบจะโกรธจนเป็นบ้า เธอทนไม่ได้ที่เห็นฉันยอมจำนน พอออกจากบาร์ก็ต่อว่าด้วยความโมโห "จือจือ เธอน่าจะขึ้นไปตบหน้าเขาสักที!"
ความเจ็บปวดในใจกดไว้ยังไงก็กดไม่อยู่ ฉันกอดกู้เถียน น้ำตาไหลไม่หยุด พอเปิดปากก็มีแต่เสียงร้องไห้
ฉันรู้ว่าตัวเองอ่อนแอเกินไป ฉันควรจะขึ้นไปทำให้มันจบๆ กันไป
แต่เขาก็คือคนที่ฉันรักมาตลอดช่วงวัยรุ่นนี่นา


## บทที่ 4

ฉันรู้จักผู้หญิงคนนั้น มู่จิ้ง เพื่อนสมัยเด็กของลู่จือสิง และเป็นรักแรกที่เขาไม่มีวันลืม
บ้านมู่และบ้านลู่เป็นเพื่อนสนิทกันมาตลอด ความสัมพันธ์ของทั้งสองครอบครัวดีมาก และมู่จิ้งกับลู่จือสิงก็เป็นคู่ที่ทุกคนในครอบครัวยอมรับมาตั้งแต่เด็ก พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายต่างเรียกพวกเขาว่าคู่ทองคำ และหวังว่าทั้งคู่จะได้อยู่ด้วยกัน
มู่จิ้งและลู่จือสิงก็ไม่ทำให้ทั้งสองครอบครัวผิดหวัง ตั้งแต่เด็กจนโต พวกเขาเป็นคู่ในสายตาคนอื่น เป็นคู่รักต้นแบบในคำพูดของทุกคน
ฉันก็เคยเห็นช่วงเวลาหวานซึ้งของทั้งคู่มาไม่น้อย
สนิทกันจนแทรกเข็มไม่เข้า
จนกระทั่งเมื่อเจ็ดปีก่อน มู่จิ้งไปเรียนต่อต่างประเทศโดยไม่บอกกล่าวลู่จือสิงสักคำ
ตอนนั้นลู่จือสิงเหมือนคนบ้า ดื่มเหล้าทุกวัน ไม่มีกำลังใจทำอะไรเลย
คนที่เคยเป็นดาวเด่น กลายเป็นคนเมาเหล้าข้างถนนในชั่วข้ามคืน กลายเป็นคนที่ใครๆ ก็หลีกเลี่ยง
แต่ความรักของสาวน้อยนั้นบริสุทธิ์และเข้มแข็ง
ฉันฉวยโอกาสตอนนั้น ใช้นิสัยเหนียวแน่นของตัวเอง คอยติดตามลู่จือสิงทุกวัน ดูแลเขาทั้งวันทั้งคืน
แบกเขาที่เมาเหล้ากลับบ้าน อยู่เป็นเพื่อนเขาในบาร์ทั้งวัน ดูแลเขาเวลาทะเลาะวิวาทจนบาดเจ็บ...
ฉันติดตามเขาแบบนี้ อยู่เคียงข้างเขา
ฉันไม่ได้หวังอะไรมาก แค่ไม่อยากให้เขาไม่มีความสุข อยากให้เขารู้ว่ามีคนอยู่เคียงข้างเขาเสมอ
แต่คงเพราะฉันไม่ใช่มู่จิ้ง ไม่ใช่คนที่ลู่จือสิงต้องการ เขาจึงไม่ได้มีความสุขขึ้นมาเลย
กลับกลายเป็นว่าเพื่อนๆ ของเขาเริ่มล้อเลียนว่าลู่จือสิงมีหางติดตามตัว
ลู่จือสิงก็เคยพยายามไล่ฉันไป แต่ไม่ว่าเขาจะทำยังไง พูดจาทำร้ายจิตใจแค่ไหน ฉันก็ยังติดตามเขาเหมือนเงา เมื่อเวลาผ่านไป ลู่จือสิงก็เลยปล่อยให้ฉันอยู่ไป
ติดตามมานาน บางทีอาจเป็นเพราะลู่จือสิงรำคาญที่ฉันตามเขา วันนั้น ลู่จือสิงในที่สุดก็มองฉันนิ่งๆ ทำเสียงจึ๊กเบาๆ แล้วถามว่า "ชอบฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?"
หัวใจฉันเต้นรัว สมองว่างเปล่า ได้แต่พยักหน้าโง่ๆ ตามสัญชาตญาณ
มุมปากของลู่จือสิงยิ้มอย่างเยาะเย้ย เขาเขย่าแก้วเหล้าในมือ พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า "งั้นมาเป็นแฟนฉันสิ"
ความดีใจอันยิ่งใหญ่ถาโถมเข้าใส่ฉัน ฉันถึงกับมึนงง สมองว่างเปล่าไปหมด นานมากกว่าจะเข้าใจความหมายของประโยคสั้นๆ นั้น
ได้แต่มองลู่จือสิงอย่างไม่อยากเชื่อ ถามย้ำอีกครั้งว่า "คุณพูดว่าอะไรนะ?"
แต่ลู่จือสิงไม่มีความอดทนจะพูดซ้ำอีกครั้ง เขาทำเสียงจึ๊กแล้วพูดว่า "ไม่อยากเหรอ? งั้นช่างมันเถอะ"
ฉันตกใจ รีบคว้าแขนลู่จือสิงไว้ พยักหน้าหงึกๆ
ฉันกลายเป็นแฟนของลู่จือสิงแบบงงๆ อย่างนั้น
ตอนนี้คิดดูดีๆ ฉันก็แค่ตัวแทนชั่วคราวที่ลู่จือสิงหามาแก้เหงาในวันที่ไม่มีมู่จิ้ง เขาคงไม่มีความรู้สึกอะไรกับฉันมากนัก
ฉันเหมือนขโมยตัวเล็กๆ ที่ต่ำช้า ขโมยเวลาหวานชื่นเจ็ดปีที่ควรเป็นของลู่จือสิงกับมู่จิ้ง
และตอนนี้มู่จิ้งกลับมาแล้ว ถึงเวลาที่ฉัน ขโมยที่แย่งรังนกกระจอกนี้ ควรจะไปได้แล้ว
ฉันกับลู่จือสิงอยู่ด้วยกันมาเจ็ดปี ฉันก็รักเขามาเจ็ดปี แต่ในวันครบรอบเจ็ดปีของพวกเรา ลู่จือสิงกลับทิ้งฉันไว้ที่ทิเบตเพราะสายโทรศัพท์จากเพื่อนสมัยเด็กของเขา แต่เมื่อฉันขอเลิกกับเขา เขากลับน้ำตาคลอ
