เซียนหมากข้ามมิติ
เจินเฟ่ยซื่อ (真费事)
## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 1 กระดานหมาก
ป่าเขาเงียบสงบ นกร้องขับขาน ดอกไม้ส่งกลิ่นหอม อุณหภูมิเย็นสบายริมธารกลางเขาทำให้ผู้คนรู้สึกผ่อนคลาย
ที่นี่คนกลุ่มหนึ่งกำลังยุ่งอยู่กับการกางเต็นท์ตั้งค่ายอย่างครื้นเครง
นี่คือกิจกรรมค่ายพักกลางแจ้งซึ่งจัดโดยบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง แน่นอนว่าทั้งหมดล้วนคือคนหนุ่มสาว ด้วยต้องแบกอุปกรณ์กางเต็นท์เดินเท้าขึ้นเขา พวกคนอายุมากมีแรงไม่พอ
เดิมทุกคนหวังว่าบริษัทจะตั้งค่ายพักกลางแจ้งสักครั้ง แต่ทุกปีทางบริษัทกลับท่องเที่ยวเป็นกลุ่มคณะ มีมัคคุเทศก์บนรถโดยสารขนาดใหญ่ทำนองนั้น ปีนี้จึงมีเพื่อนร่วมงานมากมายไม่ไปร่วมกับบริษัท เพื่อนร่วมงานที่มีประสบการณ์กลางแจ้งบางคนกลับนำจัดกิจกรรมเอง ทำให้มีการขึ้นเขาตั้งค่ายครั้งนี้
จี้หยวนเพิ่งเริ่มงานในบริษัทซอฟต์แวร์แห่งนี้มาสองปี ผมยังดำขลับทั้งศีรษะ แน่นอนว่าเป็นคนหนุ่ม หลังจากกางเต็นท์เสร็จ เขาจึงเล่นเกมมือถือออนไลน์กับเพื่อนร่วมงานอีกคน
“เฮ้ยๆๆ จี้หยวนๆ ส่งของมาๆ เฮ้อ... ตายซะแล้ว!”
“ส่งของให้นายมีประโยชน์อะไร สวมของสองวินาทีก็ล้ม ไม่สู้ให้ฉันเก็บไว้หนียังดีกว่า คราวนี้เยี่ยมเลย ข้างหน้าตายไปสอง...”
“ฉันเองๆ...รอบหน้านายเล่นเป็นมือธนู ฉันช่วยนายเอง!”
“อย่าๆๆ ฉันหาคนข้างทางมาช่วยดีกว่า...”
อย่ามองว่าที่นี่เหมือนอยู่กลางป่าเขา บนยอดเขาที่ห่างไกลยังมองเห็นสถานีฐาน ทั้งสองคนจับมือถือเล่นกันอย่างขะมักเขม้น ความเร็วเน็ตไม่ช้าเท่าไหร่
แน่นอนว่าประเทศจีนยังมีสถานที่ซึ่งสัญญาณไม่ดีจนเกือบไม่มี แต่คนส่วนใหญ่ชินกับการมีสัญญาณทุกที่นานแล้ว นี่ก็คือพลังของสวัสดิการขั้นพื้นฐานอันสมบูรณ์ ทำให้ผู้คนลืมเรื่องสัญญาณไปโดยไม่รู้ตัว
ตำแหน่งที่พวกเขาตั้งเต็นท์อยู่บนเนินเขาซึ่งสภาพภูมิประเทศค่อนข้างราบ ด้านข้างยังมีลำธารใสสะอาดสายหนึ่ง เป็นยอดสถานที่ในการตั้งค่ายกลางแจ้ง
มีคนมาทั้งหมดสิบกว่าคน ตอนนี้คนส่วนใหญ่กำลังถ่ายรูปอยู่ข้างนอก ยังมีบางคนจัดเต็นท์ของตัวเองอยู่ คนที่ดูเหมือนว่างคือหวังกัง จี้หยวน และหลี่จวิน
หวังกังเตรียมใช้ก้อนหินมาตั้งเตาเพื่อปิ้งย่าง เมื่อมองไปทางค่ายก็เห็นว่าจี้หยวนกับหลี่จวินยังว่างอยู่
“จี้หยวน พี่จวิน อย่ามัวแต่เล่นเกม ไปหาฟืนมาหน่อย อีกเดี๋ยวจะจุดไฟแล้ว ไม่งั้นมื้อเที่ยงก็กินอาหารกระป๋องเถอะ!”
ห่างออกไปมีเพื่อนร่วมงานตะโกนบอกทั้งสองคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าเต็นท์
“รู้แล้ว!”
“ได้เลย”
หลี่จวินกับจี้หยวนล้วนตอบรับ จากนั้นมองหน้ากัน ถึงอย่างไรก็ถูกเพื่อนร่วมทีมไล่เป็นหมาแล้ว คงต้องออกจากเกมทั้งอย่างนี้
ทั้งสองคนลุกขึ้นมา เดินไปทางป่าด้านข้าง เข้าไปในเขตเงาต้นไม้เขียวชอุ่ม
กลางป่าเขาไม่ขาดฟืน มีกิ่งไม้ร่วงหล่นทุกแห่งหน หลี่จวินลากกิ่งไม้ใหญ่ท่อนหนึ่งเดินไปทั่ว ทั้งเหวี่ยงไปมาเป็นพักๆ ปากยังร้องเอะอะโวยวาย ดูเหมือนคนโง่ในสายตาของจี้หยวน
เพื่อป้องกันการติดต่อ ทั้งกลัวว่าจะถูกวิชากระบองของ ‘มารคลั่ง’ หลี่จวินฟาดจนบาดเจ็บโดยไม่ตั้งใจ จี้หยวนรีบห่างจากเจ้าหมอนี่ออกมาหน่อย
เหมือนคนหนุ่มสาวส่วนใหญ่ในปัจจุบัน รุ่นปู่จี้หยวนมีพี่น้องกันเป็นกอง รุ่นพ่อจี้หยวนเป็นลูกคนเดียว จี้หยวนยังมีอาสองสามคน แต่พอถึงรุ่นจี้หยวนกลับกลายเป็นลูกคนเดียวอีก
บางทีอาจเป็นเพราะลูกหลานน้อยจึงยิ่งล้ำค่า พวกการตั้งชื่อแบบเรียบง่ายค่อนหยาบของคนรุ่นก่อนในตระกูลจี้อย่าง ‘จินฮวา อิ๋นฮวา กั๋วซิ่ง ชุ่ยเฟิน’ เมื่อถึงรุ่นลูกหลานจึงอยากตั้งชื่อตามบทกวีขึ้นมากะทันหัน คุณปู่ยังขอคำชี้แนะกับอาเขยที่เคยเป็นซินแสฮวงจุ้ยมาหลายสิบปี สุดท้ายจึงตั้งชื่อพยางค์เดียวว่า ‘หยวน’ ทั้งบ้านพึงพอใจมาก
“อืม... อากาศกลางภูเขาดีจริงๆ! ถ้าจะเที่ยวก็ควรมาสถานที่วิวสวยแบบนี้”
จี้หยวนทอดถอนใจประโยคหนึ่ง ไม่รีบร้อนเก็บฟืน แต่เดินเล่นกลางป่าก่อน ขากลับค่อยเก็บทุ่นแรงกว่า
เพิ่งเดินมาประมาณนาทีกว่า จี้หยวนพลันพบว่าข้างหน้าถึงกับมีต้นไม้ใหญ่หนาหาใดเปรียบหลายต้น ดูแล้วใหญ่กว่าต้นไม้โดยรอบไม่รู้กี่เท่า
“พี่จวิน พี่จวินรีบมาดูเร็ว ที่นี่มีต้นไม้ใหญ่ตั้งหลายต้น พี่จวิน!”
จี้หยวนร้องตะโกนไปอีกด้านหนึ่ง เมื่อพบว่าเจ้าหมอนั่นยังเล่นกระบองอยู่ ทั้งยังไม่สนใจเขาชั่วคราว คิดว่าตนควรเดินไปดูก่อน อีกเดี๋ยวค่อยพาทุกคนมาดู
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ จี้หยวนยิ่งมองเห็นต้นไม้พวกนี้ชัดเจน
แค่ต้นรอบนอกสุดก็มีรากโผล่ออกมามากมาย หยั่งรากซ้อนสลับบนพื้น บ้างหนาราวต้นขาจี้หยวน
‘ว้าว... ที่นี่มีต้นไม้เก่าแก่ขนาดนี้ด้วย?’
เขาหัวโคไม่นับว่าเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงเท่าไหร่ แต่พวกคนที่มาเที่ยวนอกเมือง ทำปิ้งย่างกลางภูเขานั้นไม่น้อย ถ้าพูดตามเหตุผลต้นไม้ใหญ่ขนาดนี้น่าจะมีคนโพสต์ลงเน็ตแล้วละมั้ง
แต่จี้หยวนแค่คิดไปเรื่อย จากนั้นค่อยอ้อมมาถึงอีกฝั่งซึ่งถูกต้นไม้ใหญ่รอบนอกขวางสายตา
“เอ๊ะ!”
เสียงสงสัยดังออกจากปาก
ทางนั้นนอกจากมองเห็นต้นไม้เก่าแก่หนาแน่นหาใดเปรียบต้นอื่นเช่นกันแล้ว ท่ามกลางต้นไม้มากมายยังเห็นกระดานหมากหนึ่ง ถ้าพูดให้ถูกคือตอไม้หนึ่งที่ด้านบนมีกระดานหมากวางอยู่
จี้หยวนเดินไปข้างหน้าสองสามก้าวตามสัญชาตญาณ กระทั่งมาถึงข้างตอไม้ที่มีกระดานหมากวางอยู่
ลองมองซ้ายขวาแล้วไม่มีป้ายเตือนบอกนักท่องเที่ยวให้ระวังอะไร แน่นอนว่าไม่มีคนวางหมากเช่นกัน
บนกระดานหมากมีตัวหมากขาวดำวางสลับกันไปมา หมากดำเหมือนค่ายกล หมากขาวเหมือนมังกร เป็นหมากล้อมแบบจีนดั้งเดิม ทั้งเป็นกระดานหมากที่เล่นมาครึ่งทางด้วย
นี่ทำให้จี้หยวนสงสัยอยู่บ้าง เขาหัวโคตั้งใจเปิดจุดชมธรรมชาติหรือเปล่า
แต่กระดานหมากกับบริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยใบไม้ร่วงหล่นและกิ่งไม้แห้งแล้ว ทั้งมีขี้นกกับผลไม้เน่าร่วงกระจายเป็นระยะ ไม่ว่ามีการเล่นหมากจริงหรือแค่วางประดับ ล้วนเห็นชัดว่าเป็นเรื่องเมื่อนานมาแล้ว
จากนั้นเขากวาดสายตาเห็นของพิเศษอย่างหนึ่งด้านหลังกระดานหมาก ข้างต้นไม้เก่าแก่ต้นหนึ่งมีวัตถุเปี่ยมสนิมเขรอะด่างพร้อย ด้วยสนิมกินมากเกินไปจึงเห็นชัดว่าบวมจนผิดรูป
จี้หยวนเดินเข้าไปใกล้เพื่อดูอย่างละเอียด คิดไปคิดมาแล้วรู้สึกว่าเหมือนขวานสนิมเขรอะ
‘เดี๋ยวก่อน! หรือว่านี่คือขวานผุกับกระดานหมากในตำนาน!?’
ความคิดนี้ทำให้จี้หยวนรู้สึกขำตัวเอง ของประดับนี้เหมือนเรื่องนั้นจริงๆ ขณะเดียวกันยังทำให้จี้หยวนนึกสนุกด้วย
เขาเดินกลับมาพิจารณาเค้าเงื่อนริมกระดานหมากใหม่อีกครั้ง เมื่อมองตัวหมากขาวดำเต็มกระดานนั่น จี้หยวนที่เดิมไม่ค่อยเข้าใจเรื่องหมากล้อมพลันรู้สึกขึ้นมา หมากขาวราวพญามังกรนี้ยิ่งดูยิ่งไม่สบอารมณ์ เห็นชัดว่าสอดคล้องกัน แต่กลับขาดความเชื่อมโยง ทั้งมีความรู้สึกว่าถูกการล้อมสังหารของหมากดำที่ดูเหมือนสับสนอลหม่านคุกคามด้วย
สิ่งสำคัญคือไม่รู้ว่าเพราะอะไร ความรู้สึกเหมือนมังกรขาวขาดเขานั้นทำให้จี้หยวนเห็นแล้วโรคย้ำคิดย้ำทำกำเริบ หางตาเหลือบมองกล่องตัวหมากซึ่งทำจากไม้สองกล่องข้างกระดานหมากหลายครั้ง จากนั้นเขายื่นมือหยิบหมากขาวตัวหนึ่งมาโดยไม่รู้ตัว
เมื่อหมากนี้อยู่บนมือแล้วมีน้ำหนักอย่างมาก รู้สึกเหมือนถือเหล็กชิ้นหนึ่ง แต่ผิวสัมผัสคล้ายกระเบื้อง จี้หยวนลองชั่งน้ำหนัก มองซ้ายมองขวาคล้ายมีลับลมคมใน ยื่นมือวางหมากขาวลงกลางกระดานหมาก กล่าวคือ ‘จุดเทียนหยวน[footnoteRef:1]’ ในคำเฉพาะของหมากล้อม [1:  จุดเทียนหยวน หมายถึง ตำแหน่งศูนย์กลางกระดานหมาก]
“เอาล่ะ คราวนี้ค่อยรู้สึกสบายใจหน่อย!”
จี้หยวนตบมือเล็กน้อย ล้วงมือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง คิดจะถ่ายรูปบันทึกวิดีโอไว้สักหน่อย จากนั้นค่อยเรียกทุกคนมาดู
แต่กดปุ่มปลดล็อกมือถือตั้งหลายครั้งแล้ว กลับไม่มีสัญญาณว่าจะปลดล็อกได้
“เชี่ย! อะไรวะ แบตหมดแล้วจริงเหรอ!?”
มือถือถึงกับแบตหมดแล้วจริงๆ จี้หยวนลองกดปุ่มเปิดเครื่องยาวๆ มือถือแค่สั่นตอนเปิดเครื่องเล็กน้อยแล้วปิดเครื่องไปเอง พอกดอีกครั้งแม้แต่ภาพเปิดเครื่องก็ไม่เด้งออกมา
เมื่อครู่เล่นมือถือเสร็จอย่างน้อยต้องมีแบตอีกแปดสิบเปอร์เซ็นต์ ตอนนี้กลับปิดเครื่องเองโดยไม่รู้ตัว
จี้หยวนหันกลับไปมองด้านนอก ไม่เห็นพี่จวินที่เล่นกระบองอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว
‘ช่างเถอะ กลับไปเอาแบตสำรองแล้วกัน’
จี้หยวนเดินไปทางค่ายพร้อมความคิดนี้ เดินไปไม่กี่ก้าวเขาก็รู้สึกว่าท้องฟ้ากลับมืดสลัวอยู่บ้างแล้ว
หลังจากเดินมาชั่วขณะหนึ่ง จี้หยวนพลันมึนงง เขาเห็นลำธารหลั่งรินไหลบ่าสายนั้น มองเห็นเนินเขาราบเรียบผืนนั้น แต่ค่ายพักล่ะ
อย่าว่าแต่คนในบริษัทไม่อยู่สักคน แม้แต่เต็นท์ก็หายไปเกลี้ยง นี่มันเรื่องอะไรกัน
ไม่ใช่วันเมษาหน้าโง่สักหน่อย กางเต็นท์ตั้งค่ายกันลำบากขนาดนั้น มีแต่คนโง่ที่จะรื้อเพื่อเล่นแผลงๆ
จี้หยวนมองไปโดยรอบครู่หนึ่ง มองเห็นว่าริมธารที่ค่อนข้างห่างออกไปมีคนสวมชุดเครื่องแบบบางอย่างนั่งพักผ่อนอยู่ตรงนั้นสองคน เขาจึงรีบเดินเข้าไปใกล้เพื่อสอบถาม
“พี่ชาย ขอถามหน่อย พวกคุณเห็นคนตั้งค่ายด้านหน้าไปไหนไหม พวกเราเพิ่งตั้งค่ายเสร็จไม่นานเอง!”
เห็นชัดว่าทั้งสองคนตัวสั่นเล็กน้อย ถูกเสียงดังกะทันหันทำให้ตกใจ
จากนั้นจึงหันกลับไปมองจี้หยวนด้วยความแปลกใจ แม้ว่าพวกเขาเพิ่งจะพักผ่อน แต่ยังจับตามองโดยรอบ คนผู้นี้เหมือนจู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้น
เมื่อได้ยินคำถามของจี้หยวน หนึ่งในนั้นเอ่ยปากตอบโดยไม่รู้ตัว
“ตั้งค่าย? ไม่นาน? สองวันนี้เขาหัวโคไม่มีใครมาตั้งค่าย มีแต่รีบตามหาผู้สูญหาย”
“หา?”
คำตอบนี้ทำให้จี้หยวนมึนงงยิ่งกว่าเดิม
“มีคนหายตัวไปในภูเขาเหรอ”
ก่อนเดินทางมาคณะบริษัทลองตรวจสอบแล้ว ที่นี่ไม่เคยมีเรื่องอะไร แม้แต่อากาศยังดีมาก
“ใช่ หายสาบสูญเกือบเดือนแล้ว เป็นคนหนุ่มชื่อจี้หยวน มาตั้งค่ายกับเพื่อนร่วมงานของบริษัท จริงสิ คุณเข้ามาในภูเขากับใคร เพื่อนร่วมทางล่ะ หรือว่ามาช่วยค้นหาผู้สูญหายหรือ”
ขณะกล่าวทีมช่วยค้นหาสำรวจมองคนตรงหน้าโดยละเอียด รู้สึกว่ารูปลักษณ์ของคนผู้นี้คุ้นตาอยู่บ้าง จี้หยวนที่อยู่ด้านข้างได้ยินประโยคนี้แล้วอึ้งงัน
‘หายสาบสูญ? เราเนี่ยนะ เกือบเดือน?’
การตอบสนองแรกของจี้หยวนคือรู้สึกไร้สาระ การตอบสนองที่สองคือรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
จี้หยวนที่กำลังตื่นตะลึงยังไม่ทันพูดอะไร ความรู้สึกมึนงงเด่นชัดแผ่ซ่านทั้งตัว
เบื้องหน้าพลันมืดมัว จี้หยวนเหมือนเสียเรี่ยวแรงทั้งหมดในชั่วพริบตา ความรู้สึกอ่อนแอและมึนงงถาโถมเข้ามาพร้อมกันอย่างรุนแรง ต่อจากนั้นค่อยเข่าอ่อนทิ้งตัวลงกับพื้น
ระหว่างนี้ร่างกายจี้หยวนผอมลงด้วยความเร็วซึ่งมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ริมฝีปากเปลี่ยนเป็นแตกแห้งหาใดเปรียบอย่างรวดเร็วราวสายลม
“คุณครับ? คุณเป็นอะไร ระวัง!”
“ประคองเขาไว้!”
“แย่แล้ว! รีบเรียกกำลังเสริม!”
เสียงสุดท้ายที่จี้หยวนได้ยินในชีวิตนี้ คือเสียงอุทานคล้ายเสียงจากสวรรค์ของทีมช่วยค้นหาสองคน


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 2 ทรมานจิตใจ
ทีมช่วยค้นหาของเขาหัวโคทำงานต่อเนื่องมาสามสัปดาห์จึงสิ้นสุด ฉากจบทำให้ผู้คนรู้สึกเศร้าสร้อย สุดท้ายก็ช่วยจี้หยวน ชายหนุ่มสุขภาพดีวัยยี่สิบสี่ปีกลับมาไม่ได้ สาเหตุหลักของการตายคือร่างกายขาดน้ำ หรือก็คือเสียชีวิตเพราะขาดน้ำ
จากคำบอกเล่าของทีมช่วยค้นหาสองคนที่พบจี้หยวน ตอนนั้นฟ้ามืดสลัวเล็กน้อยจึงมองเห็นไม่ถนัด แต่ตอนแรกที่พบจี้หยวนเขายังเอ่ยปากพูดได้ หลังจากเป็นลมจึงรีบส่งโรงพยาบาลทันที แต่ระหว่างทางไปโรงพยาบาลกลับขาดใจ ไม่อาจช่วยชีวิตกลับมาได้
เรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อเขาหัวโคและบริษัทซึ่งจี้หยวนสังกัดอยู่ไม่น้อย แต่ผู้ได้รับความสะเทือนใจมากที่สุดคือพ่อแม่และญาติพี่น้องของจี้หยวน
แต่ทั้งหมดนี้จี้หยวนล้วนมองไม่เห็นแล้ว
...
ทั่วร่างเจ็บปวดหาใดเปรียบ...ร่างกายไม่อาจขยับเขยื้อน...
นี่คือความรู้สึกแรกหลังจากจี้หยวนรู้สึกตัวตื่น
สมองสับสนงงงวย ความคิดไม่ค่อยฉับไว มีแค่ความรู้สึกเจ็บปวดเหมือนถูกเข็มแทงทั้งตัวอัดแน่น
ร่างไม่อาจขยับ ปากไม่อาจพูด ตามองไม่เห็น ถึงขั้นว่าแม้แต่ความรู้สึกต่อโลกภายนอกยังเลือนรางยิ่ง รับรู้แค่ความเจ็บปวดที่เด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ
ก็ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดความเจ็บปวดแสนทรมานนั้นก็หายไปทีละน้อย
หลังจากผ่านความทรมานครานี้ ทั้งตัวจี้หยวนอ่อนแรงหอบหายใจอยู่บนพื้นเหมือนโคลนตมกองหนึ่ง หลังจากผ่อนคลายลงสักพักก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ความรู้สึกท่อนล่างแข็งทื่อเย็นเยียบค่อนข้างราบเรียบ ไม่ได้นอนอยู่บนเตียงแน่ กลับเหมือนนอนบนพื้น อุณหภูมิโดยรอบต่ำเล็กน้อย ทั้งมีลมหนาวพัดแผ่วเบามาเป็นพักๆ หนาวจนจี้หยวนตัวสั่น
แต่ทำได้แค่ตัวสั่นเล็กน้อย จี้หยวนพบว่าตอนนี้ตนยังขยับไม่ได้ นอกจากหอบหายใจแล้ว แม้แต่ตายังลืมไม่ขึ้น ความรู้สึกนี้เหมือน ‘ผีอำ’ ที่เล่าลือกันอยู่บ้าง แต่มีความแตกต่างกัน อย่างน้อยก็ไม่รู้สึกว่าร่างกายได้รับแรงกดดันอะไรเป็นพิเศษ
หลังจากฟื้นฟูการเชื่อมโยงความคิดและความรู้สึกของร่างกาย จี้หยวนอยู่ในสภาพหวาดกลัวตลอด
เห็นชัดว่าตนไม่ได้อยู่ที่บ้านหรือโรงพยาบาล โดยรอบไม่มีเสียงคนอื่น หากพูดถึงเสียงก็ได้ยินแค่เสียงแมลงและเสียงนกเป็นครั้งคราว จมูกได้กลิ่นความชื้นรางๆ
นี่ทำให้จี้หยวนอดสงสัยไม่ได้ว่าตนนอนอยู่บนถนนนอกชานเมืองสักแห่งหรือไม่ หรืออาจเป็นสถานที่ย่ำแย่ยิ่งกว่านั้น
ถึงขั้นเป็นไปได้ว่าตนอาจถูกคนลักพาตัว ทั้งถูกฉีดยาทิ้งไว้ภายในโกดังร้างสักแห่ง
ระหว่างกระวนกระวายไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ไม่มีคนมา ไม่มีรถผ่าน มีแค่ความเงียบไม่เปลี่ยนแปลง
จี้หยวนเพิ่งพบว่าการรับรู้ทางเสียงของตนเหมือนเปลี่ยนเป็นฉับไว เสียงนกและแมลงที่สูงต่ำต่างกันพวกนั้นเปลี่ยนเป็นชัดเจนผิดปกติ
บางครั้งถ้าจี้หยวนไม่ถูกความคิดฟุ้งซ่านและว้าวุ่นใจมากระทบ ยามได้ยินเสียงหรีดหริ่งเรไรยังสังเกตเห็นได้ค่อนข้างแม่นยำว่าพวกมันอยู่ตรงไหน ถึงขั้นพอรู้ว่าระหว่างทั้งสองอยู่ห่างกันเท่าไหร่
แม้ว่าการรับรู้ทางเสียงที่โดดเด่นเช่นนี้จะน่าอัศจรรย์ แต่จี้หยวนกลับหวั่นใจและกลัดกลุ้มขึ้นเรื่อยๆ
จี้หยวนไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไรกันแน่ แต่คิดว่าผ่านไปนานมากแล้ว ระหว่างนี้ไม่มีใครมาอยู่ข้างกาย ต่อให้ถูกลักพาตัวมาจริงก็ดี!
กอปรกับร่างกายไม่อาจขยับและลืมตาไม่ขึ้น ความรู้สึกเช่นนี้น่ากลัวยิ่งกว่าถูกขังอยู่ในห้องมืดเล็กๆ เพื่อไม่ให้ตนถูกบีบจนเป็นบ้า จี้หยวนได้แต่ใคร่ครวญสถานการณ์ไม่หยุด นึกคิดในใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ข้ามไปตอนหมดสติ ความทรงจำสุดท้ายหยุดอยู่ช่วงเจอคนริมลำธารนั่น ตอนนั้นตนสลบไปแต่ยังได้ยินเสียงอุทานของทั้งสองคน
ทั้งสองคนบอกว่ามาตามหาผู้สูญหายเกือบเดือนแล้ว ถ้ามองจากชุดเครื่องแบบที่พวกเขาสวมใส่ ทั้งสองคนน่าจะเป็นทีมช่วยค้นหา แต่ทำไมตนไม่อยู่โรงพยาบาลแล้วมาอยู่ที่นี่
ระหว่างนั้นเกิดอะไรขึ้น หรือทีมช่วยเหลือสองคนนี้มีบางอย่างผิดปกติ
คำถามพวกนี้จี้หยวนแค่ใคร่ครวญและคาดเดา ย้ายความคิดไปตรงอื่น
สิ่งสำคัญซึ่งไม่อาจมองข้ามที่สุดก่อนหน้านี้ แน่นอนว่าคือกระดานหมากประหลาดนั่น ถ้าไม่มีกระดานหมากนั่น ทุกอย่างนี้คงไม่เกิดขึ้น
เมื่อก่อนหากจี้หยวนเป็นผู้เชื่อว่าไม่มีเทพเจ้า เช่นนั้นก็เห็นชัดว่าตอนนี้จี้หยวนเปลี่ยนความคิดแล้ว
ไม่ว่าจะเป็นการหายไปของค่ายบริษัทหรือคำพูดของทีมค้นหาช่วยเหลือสองคนหลังจากออกมา รวมถึงตอนร่างกายเกิดการเปลี่ยนแปลงในเวลาอันสั้นนั้น ล้วนเป็นความจริงที่จี้หยวนประสบด้วยตัวเอง สองอย่างแรกอาจมีโอกาสที่จะเป็นการหลอกลวง แต่การเปลี่ยนแปลงทางกายกลับเป็นเรื่องจริง
หรือพูดได้ว่าในสายตาคนนอกตอนนั้นตนหายตัวไปเกือบเดือนจริงๆ แต่ตัวเขากลับรู้สึกว่าผ่านไปแค่ไม่กี่นาทีหรือสั้นกว่านั้น
นี่ทำให้จี้หยวนนึกถึงนิทานที่คุณปู่เคยเล่าตอนเด็กอย่างอดไม่ได้
ลือว่าสมัยโบราณมีคนตัดฟืนผู้หนึ่ง วันหนึ่งขึ้นเขาตัดฟืนแล้วเจอตาเฒ่าสองคนเล่นหมากอยู่กลางป่า
คนตัดฟืนจึงวางฟืนกับขวานไว้ข้างต้นไม้ ยืนอยู่ด้านข้างคิดดูชายชราสองคนเล่นหมากกันสักพัก ชายชราคนหนึ่งยังยิ้มพลางแบ่งลูกท้อครึ่งหนึ่งให้เขากินดับกระหายคลายหิวด้วย
หลังจากมองดูอยู่นาน ชายชราพลันหันมากล่าวกับคนตัดฟืน ‘เจ้าควรกลับบ้านแล้ว’
คราวนี้คนตัดฟืนจึงตกใจว่าท้องฟ้ามืดแล้ว เมื่อยื่นมือไปหยิบหาบฟืนและตัวขวานกลับพบว่าฟืนไม่อยู่ ด้ามขวานตัดฟืนเปื่อยยุ่ย เหลือแค่ขวานสนิมเขรอะเกินทน
คนตัดฟืนประหลาดใจอย่างบอกไม่ถูกรีบเดินกลับบ้านตามทางภูเขาที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกใหม่ ลักษณะหมู่บ้านเปลี่ยนไปมาก ภายในหมู่บ้านยากจะเจอใบหน้าคุ้นตาสักคน
เมื่อลองถามโดยละเอียด คนตัดฟืนเพิ่งรู้ว่าตนถึงกับอยู่กลางภูเขามาหกสิบปี คนทางบ้านล้วนคิดว่าตนถูกสัตว์กินไปเมื่อปีนั้น พ่อแม่ผู้อาวุโสในบ้านเสียชีวิตกันนานแล้ว...
นิทานเรื่องนี้เป็นหนึ่งในนิทานที่จี้หยวนชอบมากตอนเด็ก เล่าลือว่าชายชราในเรื่องเป็นเซียนสองคน แหล่งกำเนิดของนิทานยังมีเขาขวานผุที่โด่งดังด้วย
แน่นอนว่าสถานที่ซึ่งจี้หยวนกับเพื่อนร่วมงานไปตั้งค่ายกลางแจ้งไม่ใช่เขาขวานผุ แต่เป็นเขาหัวโค ส่วนต้นไม้เก่าแก่ กระดานหมาก ขวานขึ้นสนิมที่จี้หยวนเห็นล้วนสอดคล้องกับตำนานกระดานหมากขวานผุ
หากกล่าวโดยยึดตามเรื่องนี้ ย่อมอธิบายได้ไม่ยากว่าเหตุใดจี้หยวนถึงรู้สึกว่าเพิ่งผ่านไปเพียงไม่นาน แต่กาลเวลาข้างนอกกลับผันผ่านไปเกือบเดือนแล้ว
โชคของจี้หยวนมีทั้งดีและแย่กว่าคนตัดฟืน ดีที่เขาอยู่ไม่นานก็ออกมา ข้างนอกเพิ่งผ่านไปเกือบเดือน ชีวิตยังไม่ได้รับผลกระทบมากนัก สิ่งที่แย่คือไม่มีเซียนมอบโอสถวิเศษอะไรให้เขากิน ดังนั้นเท่ากับไม่ได้กินไม่ได้ดื่มมาเกือบเดือน ไม่ตายทันทีถือว่าสวรรค์คุ้มครองแล้ว
ยามนี้จี้หยวนยังไม่รู้ความจริงว่าตนตายไปแล้ว
แต่ต่อให้เป็นเช่นนั้น การเชื่อมโยงเรื่องทุกอย่างนี้ไม่ได้ใช้เวลานานเท่าไรนัก จี้หยวนถูกความเดียวดาย ตื่นตระหนก และกลัดกลุ้มปกคลุมอีกครั้ง ต่อให้ฝืนบังคับตัวเองไปคิดและใคร่ครวญเรื่องพวกนั้นมากขึ้นหน่อย แต่ความรู้สึกกดดันนั่นกลับรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
ไม่มีใครพูด ไม่มีเสียงเท้า ไม่มีคนมา...
เวลาเนิ่นนานเช่นนั้น ไม่มีใคร ไม่มีใครเลย...
ภายใต้สถานการณ์ชวนวิตกกังวล ตอนนี้จี้หยวนลืมเรื่องเวลาแล้ว ไม่รู้ว่าผ่านไปหนึ่งชั่วโมงหรือหนึ่งวัน ไม่ฝืนบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์อีก
มิน่าถึงมีคุกของประเทศทางตะวันตกบางแห่ง ลงโทษสถานหนักด้วยการขังนักโทษไว้ในห้องมืดเล็กๆ นี่คือการทรมานจิตใจผู้คนอย่างรุนแรง
สภาพของจี้หยวนตอนนี้ไม่ห่วงว่าใครลักพาตัวตนแล้ว เปลี่ยนเป็นตั้งตารอโจรลักพาตัวให้รีบมาหน่อย แค่ได้ยินเสียงก่นด่าสาปแช่งของพวกเขาหรือมาเตะตนสักรอบก็ดี
แต่ยังไม่มีใคร ไม่มีใครมาเลย!
‘รีบมาสักคนเถอะ! รีบมาสักคนเถอะ! ใครก็ได้ทั้งนั้น!’
จี้หยวนตะโกนในใจนับครั้งไม่ถ้วน สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือไม่มีโจรลักพาตัว ตนเป็นลมตรงทุ่งรกร้างนอกชานเมืองอย่างโดดเดี่ยวเช่นนี้ นอกจากสัตว์ป่างูแมลงแล้วไม่มีใครมาอีก...


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 3 สรรพสิ่งเบ่งบาน
จี้หยวนเคยลองนอนดู แต่ยิ่งอยากนอนกลับนอนไม่หลับ เวลาเนิ่นนานเช่นนี้จี้หยวนผู้มองโลกแง่ดีเสมอถูกความเปล่าเปลี่ยวทรมานจนเกือบสิ้นหวังแล้ว
โครม ครืน...
เสียงฟ้าผ่าพลันดังสนั่นหวั่นไหว จี้หยวนตกใจสะดุ้งโหยง
การฟังเสียงฟ้าคะนองภายใต้สภาพเช่นนี้ ทำให้จี้หยวนรู้สึกถึงการกวัดแกว่งของอสนีบาตราวอยู่บนสวรรค์อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ความรู้สึกอัศจรรย์เช่นนี้เหมือนสายฟ้าแลบผ่านจิตใจ กวาดความสับสนจากการหวาดกลัว วิตกกังวล และกดดันในใจจี้หยวนไปทีละน้อย ทำให้เขาสงบใจลง
ฮูม... ซ่า...
ผ่านไปไม่นานหยาดน้ำฝนหนาแน่นขึ้น
หนังตาจี้หยวนเริ่มขยับ ในหูได้ยินเสียงฝนตกดังเปาะแปะ ได้ยินเสียงหยาดฝนกระทบพื้นดิน ก้อนหิน ดอกไม้ ใบหญ้าอย่างชัดเจน
เวลาเหมือนลดความเร็วลงในยามนี้
แปะ... แปะ... แปะ...
น้ำฝนร่วงหล่นบนใบไม้และพื้นดินทีละหยด ส่งเสียงดังออกไป
การร่วงหล่นของหยาดฝนทำให้ความมืดในใจจี้หยวนเกิดคลื่นสะเทือน คลื่นแต่ละระลอกกลายเป็นข้อมูลแหล่งกำเนิดเสียง คลื่นนับหมื่นพันกลายเป็นภาพใบไม้ ยอดต้น พื้นดิน ก้อนหิน บ้านเรือน เศษหิน ดอกไม้ใบหญ้า เหล่าสัตว์วิ่งหนีฝน ลายเส้นของสรรพสิ่งเปลี่ยนเป็นภาพในหัวพร้อมเสียงฝน...
ไม่มีสีสันแต่มีชีวิตชีวา คล้ายจี้หยวนกำลังสัมผัสทุกอย่างบนพื้นดินผ่านหยาดฝนแต่ละหยด
ฝนตกสดับสรรพสิ่ง ภาพวาดเกิดจากใจ!
นี่คือประสบการณ์อัศจรรย์ยากบรรยายอย่างหนึ่ง จี้หยวนลืมความกลัดกลุ้มสิ้น ถึงขั้นลืมว่ายังหายใจอยู่ คอยสัมผัสเงียบๆ ยิ่งเป็นสิ่งที่อยู่ใกล้ยิ่งชัดเจน หากอยู่ไกลกลับค่อนข้างพร่าเลือน
‘ที่แท้เรายังอยู่กลางป่าจริงๆ ที่แท้เราก็นอนอยู่ในบ้านร้างเก่าแก่กลางหุบเขา วัดร้างหรือ... ฝนตกหนักกะทันหันเชียว สัตว์ตัวน้อยมากมายหนีกระเจิง งดงามนัก!’
แม้ว่ายังไม่อาจขยับหรือลืมตาตื่น แต่มุมปากของจี้หยวนกลับเจือรอยยิ้มรางๆ
ความกลัดกลุ้มใจถูกบรรเทา ทักษะการฟังที่ไม่ธรรมดาเช่นนี้ยังทำให้จี้หยวนอดสงสัยไม่ได้ว่าตนได้รับประโยชน์จากกระดานหมากนั่นหรือไม่
หลังจากผ่านไปสักพัก จี้หยวนใจเต้นระส่ำ ในที่สุดเขาก็ได้ยินเสียงซึ่งเฝ้ารอที่สุด
...
บนเขากลางสายฝน คนแบกตะกร้าไผ่สานกำบังกลุ่มหนึ่งรีบเดินหน้ามา ตะกร้าไผ่นี้คล้ายกล่องหนังสือของบัณฑิตสมัยโบราณยามเดินทางไปสอบอยู่บ้าง ด้านบนมีผ้าคลุมผืนหนึ่ง แต่เห็นชัดว่าปริมาตรมากกว่า
จี้หยวนมองภาพรวมพวกเขาไม่ชัด ได้ยินแค่ขอบเขตยามหยาดฝนร่วงหล่น ดังนั้นสิ่งที่สัมผัสได้ในใจคือมือเท้าร่างกายของบุคคล ตะกร้าไผ่และกำบัง แต่ส่วนใบหน้ากลับรางเลือน
สิ่งที่ทำให้จี้หยวนสงสัยอยู่บ้างไม่ใช่แค่ตระกร้าไผ่เช่นนี้ คนพวกนี้บ้างสวมเครื่องกันฝนเหมือนชุดฟาง บ้างไม่ได้สวม สรุปคือไม่เหมือนชุดกันฝนยุคปัจจุบันสักนิด
“เร็วเข้าๆ ทุกคนตามมา ด้านหน้ามีอารามเทพภูเขาแล้ว!”
“ระวังเท้าด้วย ทางภูเขาวันฝนตกลื่นง่ายมาก!”
“ด้านหลังรีบตามมา ถึงอารามเทพภูเขาแล้วหลบฝนก่อไฟ เร็วเข้าๆ!”
...
ในกลุ่มคนมีผู้กล่าวเตือนทุกคนไม่หยุด มีผู้เร่งทุกคนเพิ่มความเร็วต่อเนื่อง ทั้งมีผู้หยุดมองคนด้านหลังว่าตามมาหรือไม่
อ้อมผ่านต้นไม้ใหญ่สองสามต้น วนรอบหินผาสูงตระหง่านลูกหนึ่ง สุดท้ายชายที่เป็นผู้นำก็เห็นอารามเทพภูเขาที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม
“ทุกคนพยายามหน่อย ถึงอารามเทพภูเขาแล้ว ดูซิว่ามีใครรั้งท้ายหรือไม่”
“อยู่กันครบ”
“รีบเข้าอารามเถอะ ฝนบนเขานี้หนาวเกินไปแล้ว!”
พวกเขาพูดพลางเร่งฝีเท้า พากันเดินเข้ามาในอารามเทพภูเขา
“ฮู่ว... ฝนครานี้มาแปลกจริง ทำเอาข้าตัวชื้นเกือบตาย!”
ชายที่เป็นผู้นำคือบุรุษเคราสั้น บนตัวมีหยดน้ำหลั่งรินเหมือนทุกคน เขาวางตะกร้าไผ่หนักอึ้งลงก่อน จากนั้นค่อยถอดชุดฟางเปียกโชกออก
เมื่อขยับกล้ามเนื้อเล็กน้อยแล้วมองไปด้านหลัง นับคนรวมกันได้สิบสองคนไม่ขาดใคร
“ทุกคนวางของตรงนั้น หลิวฉวนกับหลี่กุ้ยนำฟืนของพวกเราออกมา พวกเราก่อไฟสร้างความอุ่นกัน”
“ได้เลย”
“ทางนั้นผึ่งแห้งหน่อย ไปๆ วางตรงนั้น”
“เสื้อผ้าของข้าต้องตากแห้งๆ เฮ้อ สวมชุดฟางไม่ทัน”
คนกลุ่มนั้นบ้างย้ายตะกร้าไผ่ บ้างเก็บฟืนก่อไฟ ยังมีคนกวาดพื้นที่แห้งแล้วอย่างง่ายๆ
พวกเขาคือกลุ่มพ่อค้าเร่ การเดินลัดเลาะข้ามเขาเป็นเรื่องปกติ การเจอสภาพอากาศเลวร้ายก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นบ่อยครั้ง จึงเตรียมของพวกฟืนแห้งถ่านไม้ไว้ในตะกร้าไผ่เพื่อรับมือทุกสถานการณ์
ชายผู้นำขบวนนามว่าจางซื่อหลิน เดิมบิดามุ่งหวังปรารถนาว่าเขาจะพากเพียรอ่านตำราอริยบุคคล อนาคตสอบผ่านสร้างชื่อด้วยนามซื่อหลิน นำพาความภาคภูมิยิ่งใหญ่มาสู่ตระกูลจาง แต่เขาไม่ใช่คนชอบอ่านหนังสือโดยกำเนิด กอปรกับต่อมาครอบครัวล้มละลาย ทำให้ต้องเป็นพ่อค้าเร่เพื่อสร้างรายได้หาเงิน
ในฐานะผู้นำขบวนความรับผิดชอบย่อมใหญ่หลวง จำเป็นต้องดูแลความปลอดภัยของคนทั้งขบวน แน่นอนว่ามีสิทธิพิเศษอยู่บ้าง เช่นตอนนี้ทุกคนล้วนกำลังยุ่ง แต่จางซื่อหลินกลับนวดบ่าผ่อนคลายได้บ้าง เรื่องนี้ไม่มีใครกล่าวโทษ ประโยชน์ของจางซื่อหลินทุกคนล้วนประจักษ์แจ้ง ถือเป็นผู้นำขบวนที่มีคุณสมบัติ
อารามเทพภูเขาไม่ใหญ่นัก กว้างสองสามจั้ง กำแพงสามด้านยังถือว่ามั่นคง นอกจากชายคาตรงประตูทางเข้าเสียหายแล้ว ภายในล้วนไม่มีฝนรั่ว เพียงแต่ประตูทางเข้าสองบานทรุดถล่มทั้งปลิวหายไปนานแล้ว ทำให้ลมหนาวพัดเข้ามาตลอดเวลา
ภายในอารามเทพภูเขายิ่งพังทลายเกินทน ทุกหนแห่งคือใยแมงมุมและมูลสัตว์ป่า เชิงเทียนและกระถางธูปบนโต๊ะบูชาพลิกคว่ำ ของเซ่นไหว้ยิ่งเป็นไปไม่ได้ว่าจะมี แม้แต่รูปปั้นเทพภูเขายังแตกหักจนไม่มีศีรษะแล้ว
“เฮ้อ โชคดีที่อารามเทพภูเขานี้ยังอยู่ หากปีไหนอารามเทพภูเขาถล่มแล้ว เขาโคเทพนี้คงมีสถานที่พักเท้าน้อยลงอีกแห่ง!”
จี้หยวนได้ยินเสียงฝีเท้าและบทสนทนาของคนพวกนี้ทั้งหมด
ที่แท้ตนก็อยู่ในอารามเทพภูเขากลางป่า เขาโคเทพ? น่าจะเป็นเขาหัวโคแต่พูดผิดหรือเป็นภาษาถิ่น
ดูท่าว่าคนพวกนี้คงเป็นกลุ่มนักเดินทาง แบกพวกเครื่องมือกางเต็นท์ อย่างน้อยก็ไม่ใช่โจรลักพาตัวแน่
แต่เสียงอยู่ใกล้มากชัดๆ อารามไม่ได้ใหญ่ ตนน่าจะอยู่ตรงมุมไหนสักแห่งของอาราม มิฉะนั้นพวกเขาไม่มีทางไม่เห็นตนแน่
“อ๊ะ พี่ซื่อหลิน ตรงนี้มีคนด้วย!”
เมื่อได้ยินเสียงอุทานใกล้ๆ ในใจจี้หยวนเป่าปากโล่งอกดังเฮือก ในที่สุดก็เจอเราแล้ว! ต่อจากนี้คงแจ้งตำรวจมาช่วย จากนั้นค่อยส่งตนไปโรงพยาบาล น่าจะรักษาชีวิตของตนไว้ได้แล้ว
จางซื่อหลินได้ยินเสียงแล้วรีบอ้อมรูปปั้นเทพภูเขามา มองเห็นว่าด้านหลังมีคนนอนอยู่จริงดังคาด พ่อค้าเร่สองสามคนห้อมล้อมเข้ามา
คนด้านหลังรูปปั้นเทพภูเขาดวงตาทั้งสองปิดสนิทแน่นิ่งไม่ไหวติง ผมเผ้ารุงรังเสื้อผ้าขาดวิ่นมอมแมม ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย
ชายหนุ่มที่พบขอทานคนนี้ก่อนเดินเข้าไปใกล้ ย่อตัวลงตรวจลมหายใจและแตะหน้าผาก
“พี่ซื่อหลิน ขอทานคนนี้ยังมีลมหายใจ แต่หน้าผากร้อนมาก ทำอย่างไรดี”
ทำอย่างไรดีอะไร สมองนายตันเหรอ แจ้งตำรวจสิ!
ถ้าไม่ใช่ว่าตอนนี้เอ่ยปากไม่ได้ จี้หยวนคงแหกปากตะโกนเข้าจริงๆ เขายังไม่สังเกตเห็นว่าคนพวกนี้เรียกเขาว่าขอทาน
จางซื่อหลินขมวดคิ้ว ต่อจากนั้นจึงถอนใจ
“ป่าเขารกร้าง ดูท่าว่าขอทานคนนี้คงทรมานอีกไม่นาน ประเดี๋ยวนำน้ำร้อนมาให้เขาลองดื่มดูสักอึก เฮ้อ โลกบัดซบนี่!”
“เฮ้อ...”
“ไปเถอะๆ ก่อไฟ...”
พวกพ่อค้าเร่ส่ายหัวถอนใจ พากันเดินจากไป
เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน! พวกนายทำอะไร พวกนายจากไปทำไม แจ้งตำรวจสิเฮ้ย!
ไม่มั้ง ไม่ใช่มั้ง!
การตอบสนองของคนพวกนี้ต่างจากที่จี้หยวนคิดโดยสิ้นเชิง ทำให้เขามึนงงและลนลาน...


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 4 หรือเราข้ามมิติมา
ตนยังมีทางรอด ยังมีชีวิตด้วย!
ต่อให้สิ่งที่พวกนายเห็นคือร่างไร้วิญญาณ ไม่ยิ่งสมควรแจ้งตำรวจหรือ
จี้หยวนยากเข้าใจว่าสมองของคนพวกนี้คิดอะไรอยู่ พวกเขาทำแบบนี้เท่ากับฆาตกรรมนะ!
เมื่อครู่มีบ้างคำพูดฟังดูแปลกๆ หรือสมองคนพวกนี้มีปัญหาอยู่บ้างจริงๆ
จี้หยวนเพิ่งรู้สึกว่าคนกลุ่มนี้ไม่ได้ล้อเล่น พวกเขาไม่สนใจตนจริงๆ หลังจากหนึ่งในนั้นนำผ้ามาห่มตนและวางผ้าหมาดบนหน้าผาก ทุกคนต่างยุ่งกับงานของตน
จางซื่อหลินสั่งทุกคนย้ายตำแหน่งกองไฟ วางใกล้รูปปั้นเทพภูเขายิ่งกว่าเดิม เช่นนี้ขอทานผู้ลมหายใจรวยรินนั่นก็จะอบอุ่นหน่อย
เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ…
ท่ามกลางเสียงกระทบของหินเหล็กไฟมีประกายไฟพุ่งสาดไม่หยุด หลังจากนั้นไม่นานเชื้อไฟถูกจุดขึ้น
“ติดแล้วๆ เติมฟืน!”
“มาแล้วๆ”
“อย่าวางแน่นเกินไป!”
เติมฟืนละเอียดหน่อย คอยระวังเปลวไฟนิด ไม่นานเปลวเพลิงก็ลุกโชนขึ้นมา
พวกพ่อค้าเร่ตั้งเตาวางกระทะเหล็กที่พกติดตัวมา ทั้งมีคนหยิบกระบอกไม้ไผ่รองน้ำฝนมาจากทางเข้าอารามซึ่งวางไว้ก่อนหน้านี้ นำน้ำฝนใสสะอาดเทลงหม้อต้มเดือด การกระทำทุกอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
หลังจากเสร็จงานทั้งหมด พวกพ่อค้าเร่ผ่อนคลายลงชั่วคราว ทุกคนนั่งพักผ่อนอยู่บนพื้น
โครม ครืน...
ตรงขอบฟ้าเสียงอสนีบาตดังกระหึ่ม มีสัญญาณว่าฝนจะตกหนักขึ้น
พวกพ่อค้าเร่ที่กำลังรอน้ำเดือดล้วนมองฝนห่าใหญ่นอกอารามเทพภูเขาอย่างเหม่อลอย
“ไม่รู้ว่าฝนครานี้จะหยุดก่อนฟ้ามืดหรือไม่”
มีคนถอนใจประโยคหนึ่งอย่างกังวล
“ดูท่าทางจะไม่หยุดในเวลาอันสั้น!”
ทั้งมีคนกล่าวตอบลอยๆ ถือโอกาสบิดเสื้อให้หมาด
“ฝนในฤดูหนาวนี้หนาวจริงๆ!”
“ใช่! วัวซูบม้าผอมยากผ่านแปดเดือนยี่!”
พวกเขาล้อมรอบกองไฟขนาดไม่ใหญ่เพื่อทำความอุ่น เสื้อผ้าชื้นแฉะใช้ไม้ยาวบางในอารามแขวนข้างๆ
ฝาหม้อขยับตามอุณหภูมิน้ำในหม้อที่สูงขึ้นต่อเนื่อง ผ่านไปไม่นานค่อยเริ่มกระเทือนดังเคร้งคร้าง
“น้ำเดือดแล้ว!”
หลิวฉวนยิ้มกล่าวประโยคหนึ่ง จากนั้นจึงหยิบกระบวยไม้ออกมาจากตะกร้าไผ่ พ่อค้าเร่คนอื่นพากันหยิบชามไม้หรือกระบอกไผ่ของตนออกมา
หลิวฉวนรับชามไม้กระบอกไผ่ของทุกคนมาโดยไม่อิดออด ใช้กระบวยไม้ตักน้ำต้มสุกแจกจ่ายคนอื่น
ชายหนุ่มอีกคนเปิดตะกร้าไผ่แล้วหยิบถุงผ้าใบหนึ่งออกมา ภายในคือของแห้งจำพวกแป้งหลากชนิด เขาหอบถุงแบ่งของกินให้ทุกคน
“เอ้า”
“หยิบเลย!”
“พี่จ้าว หมั่นโถวของโปรดท่าน”
“ขอบคุณ!”
ทุกครั้งที่ชายหนุ่มแบ่งของ บ้างตบแขนเขาบ้างกล่าวขอบคุณ ไม่นานก็มาถึงตรงหน้าจางซื่อหลิน
“พี่ซื่อหลิน! ยังมีหมั่นโถวกับขนมเปี๊ยะ ท่านเอาอะไร”
จางซื่อหลินเหลือบมองถุงผ้า
“เอาขนมเปี๊ยะให้ข้าแล้วกัน”
“ได้”
ชายหนุ่มหยิบขนมเปี๊ยะชิ้นหนึ่งส่งให้จางซื่อหลิน ฝ่ายหลังรับไปพลางพยักหน้า ต่อจากนั้นเขาเก็บถุงกลับเข้าตะกร้าไผ่ ตัวเองหยิบหมั่นโถวลูกหนึ่งมานั่งตรงตำแหน่งเดิม
มีคนเป่าน้ำในชามไม้แล้ว เมื่อน้ำเดือดพอเย็นจึงเริ่มทานของแห้ง
ระหว่างนี้จี้หยวนได้ยินเสียงกรอบแกรบยามฟืนแตก ได้ยินเสียงฝาหม้อและฟองอากาศยามน้ำเดือด ได้ยินเสียงน้ำจากกระบวย ทั้งได้ยินเสียงพูดคุยของคนพวกนี้
ในใจคิดว่าแม่งคนจริงเกินไปแล้ว คนกลุ่มนี้ถึงกับพากันกิน ไม่สนความเป็นตายของเขาจี้หยวนจริงรึ!
“ซื่อหลิน ตอนอยู่เมืองสุ่ยเซียน ข้าได้ยินคนพูดว่าช่วงสองสามปีมานี้เขาโคเทพไม่ค่อยสงบนัก กลางคืนไม่มีใครค้างบนเขา ถ้าฝนยังตกอยู่ตลอด คืนนี้พวกเราไม่ต้องนอนกลางป่าหรือ”
ผู้พูดคือชายวัยกลางคนซึ่งกินขนมเปี๊ยะอยู่ นามว่าจินซุ่นฝู ใบหน้าเปี่ยมริ้วรอยร่องลึก
จางซื่อหลินมองม่านฝนด้านนอกเช่นกัน
“กลางคืนระวังหน่อยน่าจะไม่ใช่เรื่องใหญ่ อีกอย่าง...”
เขาหันไปมองตรงที่จี้หยวนนอนอยู่
“ขอทานคนนี้น่าจะอยู่ที่นี่นานแล้ว เขายังไม่เป็นไร พวกเราคนมากขนาดนี้กลัวอะไรเล่า ต่อให้มีเสือมาก็ไล่มันไปได้!”
ชายหนุ่มผู้แบ่งของแห้งฟังถึงตรงนี้ก็ตัวสั่นสำลักน้ำ
“แค่กๆๆ... แค่กๆๆๆ... โอ๊ย พี่ซื่อหลิน แค่ก ท่านอย่าขู่ข้าสิ! บนเขาโคเทพนี้มีเสือจริงหรือ”
“ฮ่าๆๆๆๆ...”
“เด็กคนนี้... ฮ่าๆๆ!”
“เสี่ยวตง เจ้าต้องฝึกความกล้าหน่อยแล้ว! ฮ่าๆๆ...”
คนที่อยู่ด้านข้างต่างหัวเราะขึ้นมาเพราะเรื่องนี้ ชายหนุ่มคนนี้เพิ่งเข้าร่วมขบวนมาไม่ถึงสองเดือน แต่เป็นเด็กกระตือรือร้นขยันขันแข็ง กอปรกับทุกคนเป็นคนคุ้นเคยจากหมู่บ้านเดียวกันจึงดูแลเขาเป็นอย่างดี
จางซื่อหลินยิ้มพลางมองหวังตง
“เสี่ยวตง เขาโคเทพนี้เขามากป่าลึก คำนวณตามจริงแล้วมีรัศมีถึงสองร้อยลี้ มีเสือบ้างเป็นเรื่องปกติ แต่ทางที่พวกเราเลือกอยู่รอบนอก ยังถือว่าค่อนข้างปลอดภัย”
เป็นเขาโคเทพไม่ใช่เขาหัวโคจริงหรือ เสือ? เมืองสุ่ยเซียน?
จี้หยวนที่อยู่ด้านข้างยิ่งสงสัยขึ้นเรื่อยๆ ทำไมตนถึงจากเขาหัวโคมาเขาโคเทพ เสือคือเสือจริงหรือ ชื่อเมืองสุ่ยเซียนกลับเป็นเรื่องรอง ถึงอย่างไรประเทศจีนก็กว้างใหญ่ไม่อาจทราบโดยละเอียด
พวกพ่อค้าเร่ข้างกองไฟพูดพลางหัวเราะ จางซื่อหลินสังเกตเห็นว่าจินซุ่นฝูยังมุ่นคิ้ว จึงเข้าไปใกล้ เอ่ยถามเสียงเบาประโยคหนึ่ง
“พี่จิน เป็นอะไร เรื่องที่ได้ยินจากเมืองสุ่ยเซียนคืออะไรกันแน่”
จินซุ่นฝูจิบน้ำร้อนกลืนขนมเปี๊ยะในปากลงคอ มองซ้ายมองขวา ตอบจางซื่อหลินด้วยเสียงเบาเช่นกัน
“ซื่อหลิน ข้าได้ยินบางคนในเมืองสุ่ยเซียนพูดกัน เขาโคเทพนี้อาจมีปีศาจ...”
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด จางซื่อหลินฟังคำพูดนี้แล้วขนลุกชันขึ้นมา
“ตอนนั้นข้าฟังเป็นเรื่องตลก ทั้งไม่สนใจอะไร ปีก่อนพวกเราเพิ่งเดินผ่านเขาโคเทพสองรอบไม่เป็นไร แต่ตอนนี้กลับกลัวอย่างบอกไม่ถูกอยู่บ้าง ซื่อหลินเจ้าอย่าหัวเราะข้านะ...”
ประโยคเสริมของจินซุ่นฝู นอกจากอธิบายแล้วยังเหมือนปลอบใจตัวเอง
“อย่าทำตัวเองขวัญเสียเลย พักให้สบายเถอะ!”
จางซื่อหลินตบแขนจินซุ่นฝู พวกเขาออกมาข้างนอกจะมีกฎส่วนตัวเล็กๆ ไม่ว่ากลางวันหรือกลางคืน ห้ามตบบ่าของคนอื่นเด็ดขาด
แต่ความจริงแล้วในอารามยังมีอีกคนขนลุกชัน นั่นก็คือจี้หยวนผู้เกือบนอนเป็นผัก
คำพูดของคนพวกนี้ไม่เหมือนล้อเล่น ทั้งไม่ใช่การแสดงแน่ พูดตามตรงว่าหากเป็นการแสดงละครจริง ตอนนี้จี้หยวนมีความมั่นใจว่าต้องได้ยินเสียงขยับของฉากและอุปกรณ์ถ่ายภาพ เขาแน่ใจว่าที่นี่นอกจากตนแล้วมีแค่สิบสองคนนั่น
มีเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ดึงความคิดของจี้หยวนกลับมา
จางซื่อหลินยกชามไม้หนึ่งเดินมาอยู่ข้างขอทานด้านหลังรูปปั้นเทพนั่น แตะหน้าผากแล้วยังร้อนผ่าว ลมหายใจแผ่วรางๆ เขาตรวจสอบขอทานคนนี้โดยละเอียด แม้ว่าหน้าตาสกปรก แต่ไม่มีฝีหนองอะไร
จางซื่อหลินลังเลครู่หนึ่ง ยื่นมือยกศีรษะจี้หยวนขึ้นเล็กน้อย ขยับชามไม้แตะริมฝีปากแห้งของจี้หยวน
“พวกเราทำได้ไม่มาก ดื่มหน่อยเถอะ...”
น้ำร้อนอุณหภูมิเหมาะสมไหลออกตามมุมปากจี้หยวน แต่ก็ไหลเข้าโพรงปากไม่น้อย ลำคอช่วยส่งผ่านไปยังท้องทีละอึก
น้ำค้างหยาดหยดพาอวัยวะห้าชุ่มฉ่ำ เพียงชั่วขณะจี้หยวนรู้สึกสบายขึ้นมาก
จี้หยวนจำเสียงนี้ได้ว่าเป็น ‘พี่ซื่อหลิน’ ‘ซื่อหลิน’ ‘หัวหน้าจาง’ ที่คนพวกนั้นเรียก หรือกล่าวอีกนัยคือเขามีนามว่าจางซื่อหลิน
เห็นชัดว่าคนผู้นี้ไม่เหมือนคนบ้า คนอื่นก็เหมือนกัน การคาดเดาเด่นชัดหนึ่งเกิดขึ้นในใจ
หรือว่าเราข้ามมิติมาจริงๆ?


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 5 ผิดปกติ
บางทีเมื่อก่อนเวลาอ่านผลงานวรรณกรรมบางเล่ม คนมากมายล้วนอยากสวมบทตัวละครหลักในเรื่อง และมุ่งหวังว่าตนจะเจอเรื่องอัศจรรย์อะไรบ้าง จี้หยวนก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
แต่ตอนนี้จี้หยวนกลับค่อนข้างเหมือนเย่กงหลงมังกร[footnoteRef:1] เขารู้สึกกระสับกระส่าย กระวนกระวายอย่างยิ่ง [1: เย่กงหลงมังกร หมายถึง ปากบอกชอบแต่กลับกลัว นานมาแล้วมีชายนามเย่กง ชอบมังกรมากจนของประดับทั้งบ้านตกแต่งด้วยลายมังกร วันหนึ่งมังกรตัวจริงทราบเรื่องจึงมาเยี่ยมเยือน เมื่อเย่กงเห็นมังกรตัวจริงแล้วกลับวิ่งเตลิด จึงเป็นที่มาของสำนวนนี้]
เมื่อมองเห็นทุกอย่างภายในผลงานวรรณกรรมหรือภาพยนตร์บางเรื่องด้วยมุมมองเหมือนยืนบนสวรรค์ ย่อมรู้สึกเปี่ยมความท้าทายและสนุกสนาน แต่พอเปลี่ยนสถานะมาเป็นความจริง ความคิดแรกของจี้หยวนไม่ใช่ความสะใจหรือรู้สึกว่าตนโชคดี สิ่งที่อัดแน่นอยู่เต็มสมองคือเรื่องไม่อาจระบุและความอันตรายทุกอย่าง โรคภัยพิบัติ ธรรมชาติ เคราะห์มนุษย์ โชคร้ายอะไรล้วนรวมอยู่ในนั้น...
นี่อาจเป็นโลกที่กฎหมายและการรักษาล้าหลังแห่งหนึ่ง ด้วยเหตุนี้ความประหม่าและตื่นตระหนกที่ตามมาจึงเด่นชัดจนทำให้จี้หยวนจิตใจปั่นป่วน
มาถึงโลกซึ่งไม่รู้จักแห่งหนึ่ง ถึงขั้นว่าอาจเจอภัยคุกคามกว่าปกติอยู่บ้าง สัตว์ร้ายยังถือว่าเป็นเรื่องดี แต่ปีศาจกลับน่าตกใจเกินไปแล้ว...
หลังผ่านประสบการณ์ชมหมากไม่กี่นาทีแล้วพาตนข้ามมิติเกือบเดือน จี้หยวนไม่คิดว่าโลกที่ตนข้ามมิติมาจะไม่มีภูตผีปีศาจอยู่จริง
สิ่งที่แย่กว่าคือตอนนี้จี้หยวนเป็นคนไร้ประโยชน์ชัดๆ อย่างน้อยปัจจุบันก็เป็นแบบนี้ สภาพร่างกายสู้ไม่ได้แม้แต่คนทั่วไป ไม่มีแรงป้องกันตัวเองสักนิด ถ้ามีหนูมาตัวหนึ่งคงกัดตนตายได้ด้วยซ้ำ
สิ่งเดียวที่ทำให้จี้หยวนปลอบใจตัวเองได้หน่อยคือ แม้ว่าทั่วร่างตั้งแต่หัวจรดเท้าเขาไม่อาจขยับเขยื้อน แต่ความรู้สึกทั่วร่างยังอยู่ ใช่ว่าร่างกายไม่อาจขยับจนบางส่วนไม่มีความรู้สึก ดังนั้นตนคงไม่ได้เป็นอัมพาต
ตอนนี้จี้หยวนลนลานอย่างมาก คนแปลกหน้าพวกนี้ดูจิตใจไม่แย่ ไม่รู้ว่าจะพาตนจากไปด้วยหรือไม่ หาหมอของที่นี่มาช่วยตรวจตนที!
หากปล่อยจี้หยวนอยู่ในป่าลึกกลางหุบเขาลำพัง อย่าว่าแต่สภาพขยับไม่ได้ ต่อให้ร่างกายแข็งแรงเปี่ยมพลังก็ไม่กล้า
ที่นี่ไม่ใช่ประเทศจีนปีสองพันสิบเก้า สัตว์อันตรายกลางป่าย่อมมีมากมาย กอปรกับการเจอกระดานหมากแบบไม่ธรรมดา ไม่แน่ว่าอาจมาถึงโลกที่มีปีศาจจริงๆ
ความจริงไม่มีทางเป็นแบบการ์ตูนญี่ปุ่น ปีศาจยิ่งไม่มีทางน่ารักน่าชัง ปีศาจส่วนใหญ่ภายในนิทานดั้งเดิมต่างก็กินคนเป็นหลัก
หากไม่ใช่ว่าขยับตัวไม่ได้จริงๆ จี้หยวนต้องเอ่ยปากขอความช่วยเหลือแน่
...
จางซื่อหลินป้อนน้ำอุ่นให้ขอทานตรงหน้าจนหมดชามแล้ว แม้เห็นว่ามุมปากของเขากระตุกเป็นพักๆ แต่ความจริงยังหมดสติไม่ฟื้น เขาได้แต่ส่ายหัววางขอทานลงเบาๆ จากนั้นค่อยกลับไปอยู่ข้างเพื่อนร่วมทาง
“พี่ซื่อหลิน ทำอย่างไรกับขอทานคนนั้นดี ตอนลงเขาจะพาเขาไปด้วยหรือไม่”
จางซื่อหลินถอนใจส่ายหัว
“เขาอ่อนแอมาก คาดว่าอยู่ได้ไม่นาน คงยากจะรับไหว...”
จางซื่อหลินพูดถึงตรงนี้แล้วไม่กล่าวต่อ ความหมายของสิ่งที่พูดทุกคนล้วนเข้าใจ
ตึกตัก!
ด้านหลังรูปปั้นเทพที่ห่างไปไม่ไกล ในใจจี้หยวนหนาวเยือกไปครึ่งหนึ่ง!
ฝนยังตกไม่หยุด พวกพ่อค้าเร่พูดคุยพักผ่อน ความจริงประเด็นสนทนาไม่ต่างจากกลุ่มเพื่อนศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดคุยกันนัก ไม่มีอะไรนอกจากนินทาเรื่องแปลก ผู้หญิงที่ไหนสวย สลับเรื่องชวนหัวหยาบโลนเล็กน้อย
แน่นอนว่าจากเนื้อหาที่พวกเขาพูดคุยกัน จี้หยวนพอฟังออกว่าคนกลุ่มนี้ทำอะไร แม้ว่าไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่พ่อค้าเร่นี้ดูคล้ายพ่อค้าหาบเร่ในภาพจำตอนเด็กทั้งต่างกัน เป็นพวกเดินเท้าขนสินค้าทางไกลเพื่อหาเงิน
จี้หยวนฟังอย่างตั้งใจและไม่ตั้งใจด้วยสภาวะจิตเศร้ารันทดอย่างหนึ่ง ฟังเสียงโลกนอกอารามเทพภูเขาผ่านการกระทบของน้ำฝน การทำเช่นนี้ทำให้จิตใจของเขาสงบลงได้
คนพวกนี้เรียกตนว่าขอทาน แสดงว่าจิตวิญญาณของตนมาอยู่ในร่างขอทานคนหนึ่งบนโลกนี้ใช่ไหม
เช่นนั้นตนที่ถูกทีมช่วยเหลือเจอบนเขาหัวโคเล่า ตายแล้วใช่หรือไม่
ก็ถูก ไม่กินไม่ดื่มมาเกือบเดือน น่าจะตายแล้วกระมัง...
พ่อแม่รู้ข่าวแล้วคงเสียใจมากกระมัง คุณปู่คุณย่าอายุมากขนาดนั้น ถ้ารู้เรื่องเข้า...
จี้หยวนคิดเรื่อยเปื่อย บนหน้าสกปรกมอมแมม ตรงหางตามีน้ำตาสองสายไหลออกมา
ก็ไม่รู้ว่าเพราะนิ่งจนไม่เผาผลาญอะไรหรือไม่ จี้หยวนไม่มีความรู้สึกหิวโหยชัดเจนอะไร
ไม่แน่ใจว่าผ่านไปอีกนานเท่าไหร่ ฝนด้านนอกซาลงแล้ว นี่ทำให้ในใจจี้หยวนสะดุดกึกทันที เขายังจำได้ว่าพวกพ่อค้าเร่คิดจากไปหลังฝนหยุดทันที
“พี่ซื่อหลิน ดูเหมือนว่าฝนจะหยุดแล้ว!”
นี่คือเสียงของชายหนุ่มนามหวังตงคนนั้น
“ใช่ แต่ฟ้าใกล้มืดแล้ว เดินทางกลางคืนในป่าหลังฝนอันตรายเกินไป คืนนี้ทุกคนค้างแรมภายในอารามเทพภูเขาเถอะ”
เสียงของจางซื่อหลินดังตามมา
ในใจจี้หยวนอึ้งงันเล็กน้อย ที่แท้ฟ้าก็ใกล้มืดแล้ว เวลานี้เขากลับยินดีอยู่บ้าง โชคดีที่ฝนหยุดช้ามากพอ อย่างน้อยคืนนี้คนพวกนี้ก็ไม่ทิ้งตนแล้วจากไป
หลังฝนหยุดมีพ่อค้าเร่ออกไปรวบรวมฟืนหมาดบางส่วนใกล้อารามเทพภูเขากลับมา วางผึ่งข้างกองไฟ รับรองว่ากลางดึกจะมีฟืนพอเผา
ส่วนจี้หยวนเหมือนถูกทุกคนลืมเลือน หลังตกดึกก็ไม่มีใครมาดูอาการเขาอีก
ความจริงเขาเฝ้ารอจางซื่อหลินหรือใครมาเปลี่ยนผ้าประคบหน้าผากให้ตน มาช่วยป้อนน้ำตนหน่อย ใช่ว่าตนต้องการเรื่องพวกนี้จริงๆ แต่การทำเช่นนี้อาจแสดงให้เห็นว่าพวกพ่อค้าเร่จะไม่ทิ้งเขาไว้
แต่ความจริงโหดร้ายอยู่บ้าง ไม่ใช่ญาติไม่ใช่มิตร เขาเป็นแค่ขอทานป่วยที่ดูเหมือนไม้ใกล้ฝั่งเท่านั้น
หากอยู่บ้านเกิดช่วงศตวรรษยี่สิบเอ็ด ตนคงถูกช่วยนานแล้วกระมัง จี้หยวนไม่ได้คิดแบบนี้แค่ครั้งเดียว
“โอ๊ะ วัดร้างกลางป่ามีคนมากขนาดนี้เชียว คราวนี้ข้าไม่ต้องกลัวแล้ว!”
เสียงแปลกใหม่เจือความยินดีหนึ่งดังตรงประตูอารามกะทันหัน ทำให้พวกจางซื่อหลินหันมองประตู พ่อค้าเร่บางคนลุกขึ้นมา
ตรงประตูมีคนสวมชุดคลุมยาวท่าทางราวบัณฑิต เมื่อเห็นคนในอารามเขาดูเหมือนดีใจมาก
“เจอพวกท่านแล้วดียิ่งนัก! กลางวันข้าเข้าป่ามาเดินเล่นกับสหายแล้วพลัดหลง ผลคือหลงทางกลางป่า โชคไม่ดียังมีฝนตกหนัก จำต้องหาสถานที่หลบฝน เมื่อฝนหยุดฟ้ากลับมืดแล้ว ภายในใจไม่ต้องพูดถึงว่ากลัวมากแค่ไหน ยังดีที่เห็นแสงไฟทางนี้เข้า!”
ผู้มาเยือนพูดพลางเดินเข้ามาข้างใน
“แม้ว่าพวกท่านเป็นโจรภูเขา ต่อให้ข้าสูญทรัพย์บางส่วนก็หวังว่ายามลงเขาพวกท่านจะพาข้าไปด้วย ข้าไม่กล้าอยู่บนเขาคนเดียว!”
เมื่อเห็นท่าทางที่ทั้งประหม่าและยินดีของผู้มาเยือน พวกจางซื่อหลินยิ้มพลางเป่าปากโล่งอกเช่นกัน เป็นบัณฑิตผู้โชคร้ายคนหนึ่ง
“เข้ามาผิงไฟเถอะ พวกเราไม่ใช่โจรภูเขา!”
“ฮ่าๆๆๆ บัณฑิตอย่างพวกเจ้าผ่อนคลายด้วยการวิ่งมาท่องกลางป่า! ยังมีเกียรติติดตัวอยู่หรือไม่”
“ไม่เลยๆ... ทุกท่านเห็นเรื่องตลกเสียแล้ว...”
บัณฑิตออกจะสำรวมระวังแต่ท่าทางสงบใจจนใครต่างมองออก พวกพ่อค้าเร่เห็นแล้วขบขันเช่นกัน
ทั้งอารามเทพภูเขามีเพียงคนเดียวที่รู้สึกว่าผิดปกติ
สันหลังจี้หยวนเย็นวาบขนหัวลุกเกรียว ทั้งตัวขนลุกชันขึ้นมาพร้อมกัน
กระทั่งพวกจางซื่อหลินพูดคุยกับบัณฑิต จี้หยวนจึงพบว่าในอารามเทพภูเขามีคนเพิ่มมาอีกหนึ่ง
เมื่อครู่เขากลับไม่รู้ว่าบัณฑิตคนนี้มาถึงอารามเทพภูเขาอย่างไร ตั้งแต่ต้นจนจบเขาถึงขั้นไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของบัณฑิตแม้แต่น้อย! บัณฑิตคนนี้มีปัญหา!


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 6 อย่าตามเขาไป!
หลังผ่านความอัศจรรย์อย่างฝนโปรยสดับสรรพสิ่ง ตอนนี้จี้หยวนมั่นใจในทักษะการฟังของตนมาก แม้ว่าเมื่อครู่ใช่ว่าไม่คิดฟุ้งซ่าน แต่ภายใต้ระยะห่างใกล้ขนาดนี้ เสียงฝีเท้าของคนผู้หนึ่งไม่มีทางตกหล่นแน่
หวนนึกถึงเนื้อความที่จินซุ่นฝูกล่าวเมื่อครู่ ทำเอาจี้หยวนหนาวเยือกในใจอย่างอดไม่ได้
กลางคืนมืดหนาวป่าเขารกร้าง มีบัณฑิตไร้ความเป็นมาปรากฏตัวอย่างกะทันหัน คิดอย่างไรก็ไม่ค่อยปกติ
แต่ท่าทางการกระทำของบัณฑิตคนนี้ล้วนเหมาะสม กอปรกับฐานะและท่าทางไร้เรี่ยวแรงของบัณฑิต ดูเหมือนว่าได้รับความเชื่อใจจากพวกพ่อค้าเร่เบื้องต้นสำเร็จแล้ว
ว่ากันตามจริงคืออารามเทพภูเขาแห่งนี้ไม่ใช่ทรัพย์สินส่วนตัวของพวกพ่อค้าเร่ ใครต่างมีสิทธิ์เข้ามาพัก ถึงอย่างไรพวกเขาก็ไม่ใช่คนเหี้ยมโหดป่าเถื่อนไร้เหตุผล ดังนั้นต่อให้ระแวงบัณฑิต แต่ก็ไม่มีทางไล่เขาไป
ใช่ว่าพวกพ่อค้าเร่ไม่ระวังตัวเลย แม้ทักทายเชิญบัณฑิตนั่งอย่างสุภาพ แต่ยังถามสถานการณ์ของบัณฑิตอย่างชัดเจน
“ขอถามท่านมีชื่อแซ่ว่าอะไร บ้านอยู่ที่ไหน ศึกษาอยู่แห่งใด”
ร้ายดีอย่างไรจางซื่อหลินก็เคยเล่าเรียนมาบ้าง ยามซักถามบัณฑิตประโยคนี้ดูสุภาพเปี่ยมมารยาทมาก ทำให้หวังตงที่อายุน้อยที่สุดมองเขาหลายรอบอย่างอดไม่ได้
บัณฑิตฟังแล้วไม่กล้าละเลย ประสานมือคารวะไปทางจางซื่อหลิน
“ผู้น้อยแซ่ลู่ ชื่อพยางค์เดียวว่าซิ่ง บ้านอยู่ตรอกผายเหมินเมืองสุ่ยเซียน เป็นศิษย์สำนักศึกษาสนเขียวจังหวัดเต๋อเซิ่ง ครั้งนี้เดินทางกลับบ้านขึ้นเขามาพร้อมสหายศึกษา...”
น่าจะเป็นเพราะวิธีการซักถามของจางซื่อหลิน บัณฑิตเริ่มมองเขาเป็นผู้มีการศึกษาครึ่งหนึ่งแล้ว เปลี่ยนจากการเรียกตัวเองว่า ‘ข้า’ เป็น ‘ผู้น้อย’
บัณฑิตทั้งรำลึกทั้งนึกกลัว บรรยายละเอียดว่าขึ้นเขามาพร้อมสหายคนไหน เหตุใดถึงพลัดหลงกันกลางเขาโดยไม่คาดฝัน บ้านตนอยู่ที่ไหน ศึกษาอยู่สำนักใด ระหว่างนั้นยังเอ่ยคำกลอนเปี่ยมการศึกษาเป็นพักๆ คำพูดล้วนมีระเบียบชัดเจน ไม่เหมือนว่ากำลังพูดจาซี้ซั้วสักนิด
การแสดงออกของบัณฑิตไม่เสแสร้งแม้แต่น้อย วาจาสุภาพเหมาะสม
โดยเฉพาะตอนได้ยินว่าบัณฑิตเป็นศิษย์สำนักศึกษาสายหลัก ยิ่งทำให้เหล่าพ่อค้าเร่เลื่อมใสอย่างสุดซึ้ง เทียบกับบัณฑิตที่ลำบากเล่าเรียนอยู่บ้านลำพังแล้ว ฐานะ พื้นฐานครอบครัว ความสามารถของศิษย์สำนักศึกษาล้วนดีกว่ามาก หรือตามคำกล่าวว่าฐานะทางสังคมสูง
บัณฑิตได้รับความเคารพเลื่อมใสจากผู้คนเสมอ นับประสาอะไรกับศิษย์สำนักศึกษาสนเขียว
แม้แต่จางซื่อหลินยังลดการป้องกันตัวลงช้าๆ ไม่เพียงเท่านี้ ทุกคนยังเคารพบัณฑิตลู่มากขึ้นด้วย
ส่วนบัณฑิตไม่หยิ่งผยอง ยามรับน้ำอาหารล้วนขอบคุณไม่หยุด แต่บอกว่าตนไม่หิว ยังไม่ทานตอนนี้
ใจของจี้หยวนตกไปที่ตาตุ่มแล้ว บัณฑิตคนนี้แสดงเก่งเกินไป หากไม่ใช่ว่าจี้หยวนมั่นใจอยู่ก่อนว่าเจ้าหมอนี่ไม่ใช่คนแน่ เกรงว่าคงเชื่อเขาไปด้วย
นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว น่ากลัวเกินไปแล้ว!
หากตอนนี้มีทางเลือกให้จี้หยวนเลือกข้ามมิติต่อหรือกลับบ้านทันที เขาคงเลือกอย่างหลังโดยไม่ลังเล น่าเสียดายที่ตอนนี้เขาเลือกไม่ได้
ตอนนี้จี้หยวนยังมีโชคช่วยเสี้ยวหนึ่ง ด้วยบัณฑิตคนนี้ยังต้องแสดงต่อ หมายความว่าเจ้าสิ่งนี้คงไม่ใช่พวกฆ่าสังหารทั่วทิศ ทั้งอีกฝ่ายดูเหมือนยังไม่รู้ว่าด้านหลังรูปปั้นเทพภูเขามีขอทานคนหนึ่งนอนอยู่
บัณฑิตลู่กับพวกพ่อค้าเร่พูดพลางหัวเราะแล้ว ศิษย์สำนักศึกษาใหญ่ซึ่งหาตัวจับยากไม่มีอคติกับพ่อค้าอย่างพวกเขาแม้แต่น้อย ยามพูดคุยกันย่อมสนิทสนมเป็นธรรมดา
คล้ายคิดอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน บัณฑิตตบศีรษะพลางพูดกับพวกจางซื่อหลินอย่างลึกลับ
“จริงสิ! ผู้น้อยพกทรัพย์สินติดตัวมาไม่มาก แน่นอนว่าไม่อาจตอบแทนบุญคุณของทุกท่านที่ช่วยเหลือ แต่ระหว่างทางมาอารามเทพภูเขาผู้น้อยเจอของดีอย่างหนึ่ง คิดว่าคงสร้างรายได้ให้กับทุกท่านอยู่บ้าง!”
เขาดึงดูดความสนใจของทุกคนได้ทันทีดังคาด
“ไม่ทราบว่าเป็นของดีอะไรหรือ”
บัณฑิตกดเสียงต่ำพลางกล่าว
“โสมราชันภูเขาโตเต็มวัย!”
โสมถือเป็นวัตถุดิบยาล้ำค่ามีชื่อ คำว่าราชันภูเขาต่อท้ายคำว่าโสมมักหมายถึงโสมชั้นยอด
ในฐานะพ่อค้าเร่ซึ่งลุยน้ำข้ามเขามานานปี หากเจอวัตถุดิบยาเหมาะสมก็มักขุดกลับไปด้วยอย่างระวัง ล้วนสร้างรายได้น่าดูชม
เมื่อทุกคนได้ยินชื่อโสมราชันภูเขา การแสดงออกดูตื่นเต้นยินดีอยู่บ้าง
จางซื่อหลินฟังแล้วขมวดคิ้วมองบัณฑิตลู่
“คุณชายลู่ ท่านเป็นบัณฑิต รู้ลักษณะของโสมราชันภูเขาด้วยหรือ”
“ฮ่าๆๆ พี่จางกล่าวถูกแล้ว แม้ว่าข้าเคยอ่านลักษณะพิเศษของโสมมาจาก ‘ตำรารวมยอดพฤกษชาติ’ แต่ไม่อาจแยกแยะโสมราชันภูเขาได้ในพริบตา ข้าไม่สามารถแต่คนอื่นสามารถ!”
บัณฑิตลู่พูดถึงตรงนี้แล้วยังมองซ้ายมองขวาอย่างระวัง จากนั้นค่อยเอ่ยเสียงเบา
“ข้าเป็นคนเมืองสุ่ยเซียน รู้ว่าบางทีมีคนเก็บของป่ากลุ่มหนึ่งมาตลาดขายวัตถุดิบยาของป่าในเมือง ทั้งเคยคุยกับพวกเขาสองสามครั้ง กระทั่งรู้เบื้องหลังบางอย่าง”
“โสมราชันภูเขานั่นมีเก้าใบ ลำต้นสูงเกสรดอกแดง สิ่งสำคัญที่สุดคือ...”
เมื่อพูดถึงตรงนี้พ่อค้าเร่ทุกคนรวมถึงจางซื่อหลินหัวชนกันโดยไม่รู้ตัวแล้ว
“สิ่งสำคัญที่สุดคือลำต้นโสมนั่นผูกเชือกแดงไว้สามเส้น นี่คือยอดวิธีพื้นบ้านของผู้นำคนเก็บของป่า เพื่อป้องกันโสมราชันภูเขาหนีไป!”
คำพูดนี้ทำให้พ่อค้าเร่มากมายเปิดหูเปิดตา ทั้งทำให้พวกเขาตื่นเต้นยินดีมาก
“ใช่ ข้าเคยได้ยินคนแก่บอกว่าโสมแก่ชอบมุดดินหนี มีแค่คนเก็บของป่าฝีมือร้ายกาจที่จับพวกมันได้!”
จินซุ่นฝูสาธยายคำพูดที่เคยฟังออกมาเช่นกัน
“ถูกต้องที่สุด! พี่จินกล่าวมาไม่มีเท็จ!”
บัณฑิตลู่ตบมือพยักหน้าเห็นด้วย
“คนเก็บของป่าผูกเชือกแดงไว้ไม่ได้ขุดไป คิดว่าคงรอเวลาทองของโสมราชันภูเขาแน่ แต่ทุกท่านไม่ต้องทำเช่นนั้น หากเก็บโสมราชันภูเขานี้ได้ คาดว่าคงสร้างรายได้ไม่น้อย หากไม่ใช่ว่าตอนนั้นในใจข้าหวั่นหวาดทั้งกลัวขุดแล้วทำลายวัตถุดิบยา ไม่แน่ว่าอาจขุดไปเองแล้ว”
“ใช่ๆ!”
“พี่ซื่อหลิน พวกเราไปขุดกันเถอะ!”
“ท่านบัณฑิต โสมราชันภูเขานั่นอยู่ที่ไหนหรือ”
...
พวกพ่อค้าเร่ตื่นเต้นจนทนไม่ไหว อยากไปขุดโสมราชันภูเขาเสียเดี๋ยวนี้
ทรัพย์สมบัติเย้ายวนใจคน ผลประโยชน์ทำให้พวกเขาเชื่อคำพูดของบัณฑิตลู่มากขึ้น
ในใจจี้หยวนหนาวสะท้านขึ้นเรื่อยๆ มีเพียงความคิดเดียว... แย่แน่!
เมื่อเผชิญหน้ากับการรบเร้าของพวกพ่อค้าเร่ บัณฑิตคิดดูครู่หนึ่งแล้วค่อยตอบ
“สถานที่นั้นอยู่ห่างจากตำแหน่งที่ผู้น้อยหลบฝนก่อนหน้านี้ไม่ไกล ไม่เกินสองก้านธูปย่อมไปกลับได้ หากทุกท่านต้องการจริง ตามข้าไปก่อนฟ้าสางจะดีกว่า”
“เพราะเหตุใด ยามนี้ฟ้ามืดทางลื่น มิใช่ว่าไม่ปลอดภัยหรอกหรือ”
จางซื่อหลินถามอย่างสงสัย
“พี่จางคงไม่รู้ว่าคนเก็บของป่าล้วนขึ้นเขาก่อนฟ้าสว่าง ข้าเห็นว่าโสมราชันภูเขานั่นตั้งดอกแดงแล้ว หากคนเก็บของป่ามาขุดพบภายในวันสองวันนี้ คืนนี้ถ้าพวกเราไม่ไปไม่ใช่ว่าจะพลาดหรอกหรือ”
“ใช่แล้ว!”
“มีเหตุผล!”
“พี่ซื่อหลิน มือเท้าข้าคล่องแคล่ว ให้ข้าไปเถอะ!”
“จริงด้วย พวกเรารีบไปขุดกันเถอะ!”
สมัยนี้การหาเลี้ยงครอบครัวเป็นเรื่องใหญ่ที่สุด ทั้งโสมราชันภูเขายังเกิดจากฟ้าดิน ใช่ว่าคนเก็บของป่าผูกเชือกแดงแล้วบอกว่าเป็นของพวกเขา แค่ไม่เจอกันก็ไม่เป็นไร
“ไม่ต้องไปหมด คนมือเท้าคล่องแคล่วไปสักสองสามคน คนที่เหลือคอยเฝ้าของอยู่ที่นี่”
จางซื่อหลินไม่ลังเลอะไรอีก เริ่มหาของจำพวกคบเพลิงพันผ้าน้ำมันออกมาจากตะกร้าไผ่
“พี่จิน เสี่ยวตง หลิวฉวน หลี่กุ้ย พวกเจ้าสี่คนไปพร้อมคุณชายลู่ บนเขาทางลื่น ระหว่างทางต้องรักษาความปลอดภัยของคุณชายลู่ด้วย!”
“ข้าจัดการเอง!”
“วางใจเถอะพี่ซื่อหลิน ข้าไม่ปล่อยให้คุณชายลู่ล้มแน่!”
“รบกวนแล้วๆ!”
บัณฑิตลู่คารวะกล่าวขอบคุณ อีกด้านของแสงไฟซึ่งไม่มีใครสังเกตเห็น รอยยิ้มนั้นยกโค้งอย่างแปลกประหลาดไร้ชีวิตชีวา...
จี้หยวนเพียงรู้สึกว่าเย็นวาบถึงหนังหัว ในใจคำรามคลั่ง
‘อย่าไป! อย่าตามเขาไป!’


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 7 ตาบอดครึ่งหนึ่ง
ขอร้อง พวกเจ้าอย่าโง่เลย! อย่าไปนะ!
จี้หยวนร้อนใจดุจไฟเผาอยู่หลังรูปปั้นเทพ ถ้าพ่อค้าเร่พวกนี้เกิดเรื่อง สุดท้ายก็ถึงคราวเขาแล้ว!
เขาอยากจะร้องคำรามด้วยซ้ำ ได้แค่ฟังเสียงฝีเท้าห่างออกไปกระทั่งไม่ได้ยิน
ภายใต้การดิ้นรนในใจอย่างเด่นชัดเช่นนี้ หนังตาจี้หยวนกระตุกรุนแรง มุมปากสั่นสะท้านไม่หยุด นิ้วก้อยข้างขวาถึงกับขยับเล็กน้อย
จี้หยวนรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยนี้ทันใด นี่ทำให้เขาซึ่งเดิมจิตใจย่ำแย่กระปรี้กระเปร่าทันที
เขารู้สึกตัวทีละนิด พบว่าภายใต้การดิ้นรนของจิตใจอย่างรุนแรง ‘อาการผีอำ’ นี้คลายลงทีละน้อยแล้ว นิ้วมือทั้งสองข้างบางนิ้วพอแยกได้ แม้ว่าขอบเขตไม่ใหญ่ แต่เป็นความก้าวหน้าอย่างมากจริงๆ
นี่ทำให้จี้หยวนดีใจแทบคลั่ง พ่อค้าเร่สี่คนที่ถูกพาออกไปฉากจบน่าเป็นห่วงแน่ แต่ถ้าตนขยับตัวและร่วมมือกับพ่อค้าเร่พวกนี้ได้ ไม่แน่ว่าอาจยังมีทางรอด
จางซื่อหลินจุดคบเพลิงแค่สองอันจากทั้งหมดตรงทางเข้าอารามเทพภูเขา จากนั้นค่อยส่งให้พวกหวังตง ลมหนาวกลางคืนพัดเปลวไฟจนส่ายสั่น
“ระวังหน่อย คุ้มครองคุณชายลู่ดีๆ”
“ไม่มีปัญหาพี่ซื่อหลิน!”
“พี่จิน ท่านระวังด้วย!”
“วางใจเถอะซื่อหลิน ข้าคอยดูอยู่!”
จินซุ่นฝูรับคบเพลิงมา พากันรับปากจางซื่อหลินพร้อมคนอื่น ถึงอย่างไรก็เป็นพ่อค้าเร่ นับเป็นนักเดินเขาครึ่งหนึ่ง ไม่มีทางกลัวหนทางแค่นี้
จางซื่อหลินคิดมอบคบเพลิงซึ่งจุดอันที่สองให้บัณฑิตลู่ ถึงอย่างไรอีกฝ่ายก็เป็นคนนำทาง แต่บัณฑิตลู่กลับไม่ยอมรับ
“ไม่ล่ะๆ ข้ากลัวคบเพลิงลามชุดคลุมข้าอยู่บ้าง ให้น้องเสี่ยวตงถือก็พอ!”
“ใช่ๆๆ มอบให้ข้าเถอะ แหะๆๆ...”
หวังตงยิ้มพลางเดินมาชิงคบเพลิง
“เด็กอย่างเจ้านี่!”
จางซื่อหลินหัวเราะด่าประโยคหนึ่ง วางคบเพลิงซึ่งยังไม่จุดที่เหลือใส่ในตะกร้าซึ่งหลิวฉวนแบกอยู่ หลังจากกำชับพวกเขาให้ระวังถนนหนทางอีกครั้ง คนทั้งขบวนจึงออกเดินทางไปขุดโสมราชันภูเขา
ภายในอารามเทพภูเขา จี้หยวนหน้าเบี้ยวมือเท้ากระตุก แน่นอนว่าไม่ได้เป็นโรค แต่กำลังดิ้นรนคิดชิงสิทธิ์ครองร่างกายอย่างรุนแรง
พ่อค้าเร่แปดคนที่เหลือตรงประตูทางเข้ามองส่งจนแสงไฟห่างออกไปจึงกลับเข้ามาในอารามเทพภูเขา ความรู้สึกบนหน้าเปี่ยมแววเฝ้ารอและยินดี
ต่อให้ไม่ใช่โสมราชันภูเขา โสมโตเต็มวัยต้นหนึ่งมีค่าเป็นเงินไม่น้อย ถึงอย่างไรคนมีเงินก็เสียดายชีวิต ย่อมยอมจ่ายเงินซื้อวัตถุดิบยาชั้นดี
“หัวหน้าจาง ขอทานคนนี้เป็นอะไรไป”
มีคนเพิ่งนั่งข้างกองไฟ เมื่อเห็นท่าทางประหลาดของจี้หยวน เขาร้องเสียงหลงอย่างอดไม่ได้
จางซื่อหลินรีบก้าวเดินไป พ่อค้าเร่คนอื่นพากันล้อมเข้ามา พวกเขาเห็นท่าทางดิ้นรนของจี้หยวนแล้วรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง
“บนตัวเขาเหงื่อออกเยอะเชียว...”
“ใช่ลมบ้าหมูหรือไม่”
“นำท่อนไม้มา ง้างปากเขาออก อย่าให้เขากัดลิ้นตัวเองขาด!”
จางซื่อหลินคุกเข่าตรึงร่างที่กระตุกของขอทาน ส่งเสียงตะโกนบอกคนอื่น
ทันใดนั้นมีคนหาท่อนไม้ที่เหมาะสมออกมาจากกองฟืน
“ข้าง้างปากเขาออก เจ้ายัดเข้าไปทันที!”
“อื้ม... อึกอื้อ...”
จี้หยวนต่อต้านโดยสัญชาตญาณ ตนไม่ได้เป็นลมบ้าหมู ท่อนไม้นี้สกปรกแค่ไหนก็ไม่รู้!
“ช่วยข้ากดเขาไว้!”
ไม่นานท่อนไม้หนึ่งก็คาปากซึ่งกระตุกอยู่ของจี้หยวน ยังดีที่ขวางแล้วเขางับทัน
พวกพ่อค้าเร่มองดูครู่หนึ่ง ก่อนกลับไปอยู่ข้างกองไฟช้าๆ
มีคนถอนหายใจ
“คืนนี้เจ้าขอทานน่าจะไม่รอดแล้ว ถ้าเป็นอย่างนี้พวกเราถือโอกาสช่วยเขาขุดหลุมฝังเลยเถอะ”
“ใช่แล้ว ภายหน้าพวกเรายังต้องพักที่อารามเทพภูเขา อย่าปล่อยให้มีร่างไร้วิญญาณอยู่ที่นี่เลย”
พวกเจ้าแม่ง!
รู้อยู่ว่าพวกเขาหวังดี แต่จี้หยวนฟังแล้วเส้นเลือดปูดอย่างบอกไม่ถูก
เมื่อกลุ่มคนก่อนหน้านี้จากไปประมาณสิบกว่านาที
โฮก...
เสียงคำรามน่ากลัวหนึ่งพลันดังมาแต่ไกล ทุกคนในอารามเทพภูเขาตกใจจนตัวสั่นตามจิตใต้สำนึก
กรุกกรู๊...
พึ่บพั่บๆๆๆ...
ต้นไม้บนเขาโดยรอบมีนกนับไม่ถ้วนถูกทำให้ตกใจจนแตกฮือ รอบอารามเทพภูเขามีเสียงนกร้องเตลิด
ขณะเดียวกันลมเย็นลอดผ่านประตูอาราม พัดกองไฟในอารามจนส่ายสั่นไม่หยุด
“หัวหน้าจาง!”
“ซื่อหลิน! เสียงอะไร”
“สัตว์ป่าหรือ”
จางซื่อหลินหน้าซีดเผือดอยู่บ้าง มองรัตติกาลนอกอารามแล้วตัวหดตามสัญชาตญาณ
“พยัคฆ์คำรามสะเทือนป่าเขา... เป็นเสือแน่!”
เฮือก...
เสียงสูดหายใจพลันดังขึ้นโดยรอบ
“พวกเสี่ยวตงกับพี่จินเล่า!?”
ไม่มีใครกล้าพูดต่อ
จางซื่อหลินกำหมัดมองนอกอาราม
“เสียงเสืออยู่ไกลมาก พวกเสี่ยวตง... คงไม่เป็นไร ใช่ พวกเขานำคบเพลิงไปด้วย ทุกคนเตรียมตัวเผื่อไว้ คืนนี้ห้ามนอนแล้ว!”
เสียงเสือคำรามนี้ทำให้จี้หยวนตกใจจนตัวสั่นเช่นกัน
แต่หลังจากตัวสั่น จี้หยวนถึงพบว่าตนขยับตัวได้แล้ว!
เวลานี้มือขวาของเขาเริ่มกำได้ แม้ว่าไม่ค่อยคล่องแต่กลับควบคุมได้ตามใจ เขาไม่ได้บุ่มบ่ามลุกขึ้นมา แต่สังเกตความรู้สึกซึ่งได้มาอย่างยากลำบากนี้โดยละเอียด
ต่อจากนั้นจี้หยวนลืมตาขึ้นช้าๆ ถ้าเขาเห็นดวงตาของตัวเองจะพบว่าตอนนี้สีนัยน์ตาตนค่อนข้างจาง เป็นสีเทาอ่อนโปร่งแสง
รู้สึกว่าเส้นแสงริบหรี่อยู่บ้าง มืดสลัวจนยากเห็นชัดเจน หากว่าไม่เห็นอะไรเลย จี้หยวนคงคิดว่าตอนนี้ตนเป็นคนตาบอดแล้ว
เขาขยับศีรษะเล็กน้อย มองไปทางกองไฟ ในใจสะดุดกึก
ในสายตาตนกองไฟดูเลือนรางนัก แสงไฟเหมือนคั่นด้วยฝ้าชั้นหนึ่ง เส้นแสงที่ลอดผ่านนัยน์ตามีจำกัด
การมองเห็นของตนคงไม่ได้มีข้อบกพร่องธรรมดากระมัง...
‘อย่างน้อยก็ไม่บอดสนิท...’
จี้หยวนจำต้องปลอบตัวเองเช่นนี้ในใจ
แต่แค่ลืมตาครู่หนึ่ง ดวงตาก็ปวดอยู่บ้าง ไม่ถือว่ายากจะรับ แต่กลับไม่สบายยิ่ง
“หัวหน้าจาง ขอทานนั่นตื่นแล้ว!”
แม้ตอนนี้พ่อค้าเร่ที่เหลือล้วนประหม่ายิ่ง แต่ยังมีคนเห็นความผิดปกติของจี้หยวน เสียงนี้ดึงดูดทุกคนจนมองไปทางขอทานคนนั้น เห็นเขาขยับอยู่ดังคาด ทั้งหันมองมาทางนี้ด้วย
ทว่าตอนนี้แม้แต่จางซื่อหลินก็ไม่มีเวลามาสนใจขอทานซึ่งไม่ใช่ญาติไม่ใช่มิตรคนนี้แล้วเช่นเดียวกัน ทุกคนล้วนหาพวกมีดพร้ากระบองสั้นออกมาจากตะกร้าไผ่แล้วกุมไว้ในมือแน่น ทั้งยังจับตามองทางประตูอารามด้วยสีหน้าตึงเครียด
ยามนี้จี้หยวนไม่มีเวลาคิดเล็กคิดน้อยเรื่องการมองเห็นของตนแล้ว ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือชีวิตของตน เขาลองนั่งขึ้นมา แต่ต้องใช้สองแขนค้ำจึงยันตัวได้ครึ่งหนึ่ง ทว่ารู้สึกมึนงงและไร้กำลังอย่างรุนแรง
จี้หยวนล้มลงทั้งศีรษะส่วนหลังโขกพื้นดังป้าบ
“ซี้ด... โอ๊ย...”
คราวนี้แหละเจ็บนักเชียว ทำเอาจี้หยวนอดแยกเขี้ยวไม่ได้
เขาพบว่าแม้ตนขยับได้ แต่เหมือนเพิ่งฟื้นจากการป่วยหนัก ออกแรงไม่ได้ พวกพ่อค้าเร่ไม่มีใครสนใจตน
จี้หยวนไม่เอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากพวกเขา เขาใช้มือขวาจับฐานของรูปปั้นที่อยู่ด้านข้าง ยากลำบากนักกว่าจะนั่งขึ้นมาได้


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 8 ช่วยเสือทำสิ่งชั่วร้าย
ยามจี้หยวนอยู่ในความรู้สึกมึนงงและหมดแรงจากการนั่งขึ้นมา นอกอารามพลันมีเสียงดังมาแต่ไกล
“พี่ซื่อหลิน พี่ซื่อหลิน!”
คนในอารามตื่นเต้นขึ้นมาทันที
“เป็นเสี่ยวตง! เสี่ยวตงกลับมาแล้ว!”
ไม่นานเงาร่างหวังตงวิ่งก็เข้ามาในอารามเทพภูเขาจากข้างนอกดังคาด ถูกพวกจางซื่อหลินที่หน้าตาตึงเครียดล้อมกรอบทันที
“เสี่ยวตง เหตุใดมีเจ้าคนเดียว พวกพี่จินไม่เป็นไรกระมัง บัณฑิตคนนั้นเล่า เสียงคำรามของเสือเมื่อครู่พวกเจ้าได้ยินแล้วใช่หรือไม่”
จางซื่อหลินรัวคำถามออกมาติดต่อกัน รีบร้อนอยากได้คำตอบจากปากหวังตง
หวังตงแค่ทำท่าหอบหายใจหนัก สีหน้าไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้าง ไม่รับถ้วยน้ำที่คนด้านข้างส่งมาให้ มองจางซื่อหลินวูบหนึ่งแล้วหลบสายตา ผ่อนลมหายใจเล็กน้อยก่อนเริ่มตอบคำถาม
“พวกพี่จินกับบัณฑิตลู่อยู่ด้วยกัน เรื่องขุดโสมราชันภูเขาราบรื่นมาก แต่ว่า...”
“แต่ว่าอะไร โธ่เอ๊ย เสี่ยวตงปกติเจ้าพูดเก่งที่สุดไม่ใช่หรือ ทำไมตอนนี้ถึงอ้ำๆ อึ้งๆ!”
“อย่าขัดจังหวะ!”
จางซื่อหลินตวาดคราหนึ่ง มองหวังตงซึ่งสีหน้าซีดเผือดอยู่บ้าง
“เสี่ยวตงเจ้าพูดต่อสิ”
“อืม โสมราชันภูเขาอยู่บนทางลาดแห่งหนึ่ง พวกเราเพิ่งขุดโสมราชันภูเขาออกมา ผลคือได้ยินเสียงเสือคำรามอยู่ห่างไกล น่ากลัวเกินไปแล้ว ผลคือพี่จินกับบัณฑิตลู่รวมถึงหลิวฉวนจึงถูกทำให้ตกใจด้วยเหตุนี้ เท้ายืนไม่มั่นกระทั่งลื่นตกลงไป!”
เมื่อฟังหวังตงซึ่งค่อนก้มหน้าพูดเช่นนี้ พวกจางซื่อหลินร้อนรนมาก
“อะไรนะ ลื่นตกลงไปหรือ”
“พี่จินกับหลิวฉวนเป็นอย่างไรบ้าง”
“สูงหรือไม่”
“เสี่ยวตงเจ้าพูดสิ!”
จางซื่อหลินร้อนรนแล้ว จับแขนหวังตงแล้วถามเขา
การสั่นคลอนนี้เหมือนปลุกหวังตงให้ได้สติ พูดจาแคล่วคล่องขึ้นมาหน่อย
“ทางลาดนั้นไม่สูง ทั้งไม่ถือว่าชันนัก พวกพี่จินไม่เป็นไรมาก แค่เท้าแพลงอย่างหนัก พี่จินให้ข้ากลับมาตามคนสองสามคนไปช่วย แบกพวกเขากลับมาด้วยกัน หลี่กุ้ยคอยดูแลพวกเขาอยู่ตรงนั้น”
“เช่นนั้นยังรออะไรเล่า พวกเรารีบไปเร็ว!”
“ใช่ๆๆ!”
“นับรวมข้าด้วยคน!”
ในเมื่อไม่เจอเสือทุกคนก็สงบใจลงไม่น้อย พากันแสดงออกว่าต้องการไปช่วยเหลือ
จางซื่อหลินก็เช่นกัน
“ครั้งนี้ข้าจะพาเสี่ยวตู้และอาฮว่ากลับไปช่วยพร้อมเสี่ยวตง คนอื่นคอยเฝ้าของอยู่ในอารามเทพภูเขา”
ขณะกล่าวจางซื่อหลินกับคนข้างกายหยิบคบเพลิงสองสามอันออกมาแล้วจุดไฟ
จี้หยวนมือเท้าเย็นเยียบ ความหนาวเหน็บแล่นปราดถึงหนังหัวเป็นระลอก
เขาจำเสียงพ่อค้าเร่หนุ่มคนนี้ได้ แต่นอกจากเสียงพูดเขาแล้ว จี้หยวนไม่ได้ยินเสียงฝีเท้ายามเขามาเลย
ทั้งตอนจี้หยวนใช้นัยน์ตาเทาอ่อนของตนมองไปทางนั้น ในทัศนวิสัยรางเลือนหวังตงมีสองร่างซ้อนกัน ร่างหนึ่งปกติมาก แต่คอของอีกร่างกลับหักเบี้ยวอยู่ด้านข้างอย่างน่าประหลาด ทั้งยังกระตุกเป็นพักๆ
ภาพนี้ทำให้จี้หยวนขนลุกชันจนเอาไม่ลง
พวกจางซื่อหลินที่อยู่ด้านข้างกลับไม่รู้ตัวเลยสักนิด
นี่มันไม่ใช่คนแล้ว!
หวนนึกถึงเสียงเสือคำรามก่อนหน้านี้ จี้หยวนพลันเข้าใจอะไรได้
แน่นอนว่าเขากลัวแทบตาย แต่เมื่อได้ยินว่าจางซื่อหลินคิดจะพาคนตามผีชาง[footnoteRef:1]ตนนี้ออกไปพร้อมกัน ในใจก็ร้อนรนทั้งไม่สนอะไรแล้ว นอกจากไม่อยากให้จางซื่อหลินตาย เขายังรู้สึกว่าหากในอารามเหลือแค่ห้าคนก็อันตรายแล้ว [1: ผีชาง หมายถึง วิญญาณของผู้ถูกเสือกัดตาย กลายเป็นผู้รับใช้เสือช่วยหาเหยื่อรายต่อไป]
ฝ่ายพวกจางซื่อหลินจุดคบเพลิงเสร็จก็เร่งรีบจะวิ่งออกไปข้างนอก
“ไปๆๆ เสี่ยวตงเจ้ามานำทางข้างหน้า พวกเรา...”
“ช้าก่อน!”
จู่ๆ เสียงที่ไม่คุ้นเคยสายหนึ่งก็ดังขึ้น ทำให้ทุกคนตกใจสะดุ้งโหยง มองตามหาเสียงอย่างประหม่าจึงพบว่าเป็นขอทานคนนั้น ไม่รู้ว่าเขานั่งอยู่ข้างรูปปั้นเทพภูเขาเมื่อไหร่ พิงรูปปั้นเทพมองมาทางประตูอาราม
ตอนนี้เสียงของจี้หยวนกลับต่างจากสภาพร่างกาย เสียงดังฟังชัด ทั้งเรียบง่ายทรงพลัง
“จางซื่อหลิน หวังตงมีปัญหา พวกเจ้าอย่าตามเขาไป!”
ในสายตาจี้หยวนเสียงของตนทำให้หวังตงหันหน้ามาอย่างแข็งทื่อ กระตุ้นจนหลังหัวจี้หยวนชาไปหมด
“ขอทานนั่น เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไร พี่ซื่อหลิน พวกเรารีบไปเถอะ พวกพี่จินยังรออยู่!”
“อืม ได้”
เชื่อพวกพ้องของตนหรือเชื่อขอทานเน่าคนหนึ่งนั้นไม่ต้องคิดมาก จางซื่อหลินก้าวเท้าข้างหนึ่งออกนอกประตูอารามแล้ว
“หยุด!! หวังตงตายแล้ว!”
เสียงคำรามนี้ทำให้พวกจางซื่อหลินหยุดทันที มองไปทางหวังตงตามจิตใต้สำนึก ฝ่ายหลังยืนมองพวกเขาอยู่นอกอาราม เงามืดแห่งรัตติกาลมืดมิดปกคลุมใบหน้าของเขา
“พี่ซื่อหลิน รีบไปเถอะ พวกพี่จินรอพวกเราอยู่ อย่าฟังขอทานเน่าคนนี้พูดเพ้อเจ้อ ข้ายังอยู่ดีไม่ใช่หรือ”
หวังตงเดินเข้ามาใกล้ก้าวหนึ่ง แสงไฟของคบเพลิงสาดส่องใบหน้าเขาครึ่งหนึ่ง เห็นรอยยิ้มซึ่งพยายามแสยะภายใต้ผิวซีดเผือด...
ไม่เนียนเลย ผิดปกติมาก!
พ่อค้าเร่ทุกคนพลันรู้สึกหนาวเยือก พวกคนที่อยากออกไปหดเท้ากลับมาโดยไม่รู้ตัว
จางซื่อหลินกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง มองหวังตงทั้งมองขอทาน
“เสี่ยวตง เจ้า เจ้าไม่เป็นไรจริงหรือ”
แต่หวังตงยังไม่พูด จี้หยวนที่นั่งอยู่ในอารามกล่าวเสียงเย็นทันที
“ช่วยเสือทำสิ่งชั่วร้าย ช่วยเสือทำสิ่งชั่วร้าย หวังตงเป็นผีชางตนหนึ่งแล้ว เหมือนบัณฑิตลู่คนก่อนหน้านี้ เตรียมพาพวกเจ้าไปให้เสือร้ายกิน!! ถ้าพวกเจ้าตามเขาไปก็กลับมาไม่ได้แล้ว!”
“ผีชาง!”
พวกจางซื่อหลินถูกทำให้ตกใจจนถอยหลังติดกันหลายก้าว หวนนึกถึงเสียงเสือคำรามก่อนหน้านี้ พร้อมความผิดปกติบางอย่างของหวังตงหลังกลับมา พ่อค้าเร่พากันขนพองสยองเกล้า
“พี่ซื่อหลิน อย่าเชื่อเขานะ พวกพี่จินยังรออยู่เลย”
หวังตงก้าวมาทางประตูอาราม แต่เสียงกลับไม่มีคลื่นความรู้สึกอะไร
“เสี่ยวตง เจ้าอย่าเพิ่งเข้ามา!”
จางซื่อหลินถือคบเพลิงไว้หน้าตัว หวังตงหยุดฝีเท้าแล้ว
เขามองผู้คนตรงประตูอาราม ผู้คนตรงประตูอารามจ้องเขาเขม็งเช่นกัน หลังเงียบไปครู่หนึ่ง ภาพต่อมาทำให้ทุกคนตกใจจนเกือบหายใจไม่ออก เห็นแค่หวังตงดูเลือนรางกะทันหัน เพียงชั่วลมหายใจก็กลายเป็นกลุ่มควันลอยออกไปนอกอาราม
เคร้ง...
มีดพร้าเล่มหนึ่งตกลงบนพื้น มีพ่อค้าเร่สองคนตกใจจนทรุด
“ผี ผีโว้ย!”
“อ๊าก!”
“แม่เจ้าโว้ย!”
“เข้าอาราม! เข้าอาราม!”
“ใช่ๆๆ รีบเข้าอาราม สวรรค์! สวรรค์!”
พ่อค้าเร่อีกแปดคนแตกตื่นหนีกลับเข้าอารามเทพภูเขากันกระเจิง ทั้งหมดล้วนเข้าใกล้รูปปั้นเทพภูเขากับขอทานตามสัญชาตญาณ
ลมหายใจจางซื่อหลินยังปั่นป่วนอยู่บ้าง มองยามราตรีมืดมิดนอกอารามทั้งมองจี้หยวน
“ผะ ผู้สูงส่งท่านนี้ ท่าน...”
ไม่รอให้จางซื่อหลินพูดจบ จี้หยวนยกมือห้ามเขา สีหน้าจี้หยวนตอนนี้ไม่ดีนัก ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย เพียงแค่สภาพแวดล้อมมืดสลัวคนด้านข้างจึงเห็นไม่ถนัด
ซ่าๆๆ... ซ่าๆๆ...
ลมเปลี่ยนเป็นแรงขึ้นเล็กน้อย ต้นไม้ใบหญ้ากลางป่าส่ายไหว
ในหูพลันมีเสียงฝีเท้ามั่นคงทรงพลังไม่ธรรมดาดังมาแต่ไกล เสียงสัตว์ป่าชนิดหนึ่งแยกเขี้ยวขู่เสียงต่ำดังมาจากนอกอาราม บ้างสลับกับเสียงคำรามต่ำลึก
จี้หยวนกลืนน้ำลายดังอึก จ้องมองนอกอารามอย่างตึงเครียด เวลาแค่ไม่กี่วินาทีนี้ทำเอาหลังเปียกชุ่ม
“หยุดพูด... มันมาแล้ว...”


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 9 ต่างคนต่างอยู่
มัน?
พวกพ่อค้าเร่อึ้งงันก่อน จากนั้นสีหน้าล้วนเปลี่ยนเป็นซีดเผือดไร้เลือดฝาด ทุกคนรู้แล้วว่า ‘มัน’ คืออะไร
จี้หยวนกลัวมากเช่นกัน ความจริงเขากลัวยิ่งกว่าพ่อค้าเร่พวกนี้อีก กลัวจนแม้แต่ลมหายใจยังสะเทือน แต่อย่างน้อยภายนอกเขายังถือว่านิ่งสงบ ดูแล้วยังดีกว่าพ่อค้าเร่พวกนี้มาก
เสียงยามกรงเล็บทั้งสี่กับสองเท้าเดินบนพื้นดินต่างกันชัดเจน จี้หยวนหลับตาซึ่งแห้งปวดลงนานแล้ว ตอนนี้เขาจดจ่อกับการรับรู้ทางเสียงมากขึ้น
เสียงแผ่วเบาแต่กลับมีความหนักแน่น คล้ายเนื้อแนบดินกับกิ่งใบร่วงหล่น เท้าทั้งสี่สลับกันย่ำลงพื้นเหมือนเดินเล่นในสวนบ้าน
ไม่รู้ว่าเมื่อครู่จี้หยวนคิดไปเองหรือไม่ เสียงลมกับเสียงต้นไม้ส่ายสั่นโดยรอบล้วนแรงกว่าเมื่อครู่อยู่บ้าง ฝูงนกกลางป่าล้วนไม่ร้องอีก ราวถูกทำให้ตกใจจนไม่กล้าส่งเสียง
ใช่เสือหรือไม่ หรือเป็นภูตเสือ
เสื้อเก่าขาดของจี้หยวนชุ่มเหงื่อแล้ว เมื่อเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ นานเข้าจี้หยวนยิ่งสงสัยว่าคนในอารามแค่นี้จะมีประโยชน์อะไร
คนอื่นในอารามเทพภูเขาล้วนไม่กล้าแม้แต่หายใจ กุมอาวุธในมือแน่นหลบหลังกองไฟมองนอกอาราม
แม้ว่าพวกเขาไม่มีการรับรู้ทางเสียงอย่างฉับไวเหมือนจี้หยวน แต่รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของสายลม ต้นไม้ใบหญ้าโดยรอบส่ายสั่นไร้ทิศทางไม่หยุด
บรรยากาศกดดันจนทำให้ผู้คนหายใจไม่ออก บนหน้าพ่อค้าเร่ทุกคนเปี่ยมหยาดเหงื่อเล็กๆ
โฮก...
เสียงเสือคำรามดุดันดังขึ้นนอกอาราม โดยรอบป่าตื่นนกถลาชั่วพริบตา เหล่านกมากมายร้องตกใจพลางกระพือปีกบินจากไป
แน่นอนว่าคนภายในอารามยิ่งถูกทำให้ตกใจกว่า คนมากมายรู้สึกแข้งขาอ่อนไปหมด
ถึงตอนนี้ไม่มีใครคิดว่าพวกพี่จินยังโชคดีรอดชีวิตแล้ว
ในใจจี้หยวนอลหม่านเกินทน ไม่ว่าจะเป็นผีชางก่อนหน้านี้หรือเสียงตอนนี้ ล้วนพิสูจน์ว่าข้างนอกไม่ใช่เสือธรรมดาแน่แล้ว
พวกไก่อ่อนด้านข้างบวกกับสวะตาบอดครึ่งหนึ่งซึ่งกลัวแทบตายอย่างตน อย่าว่าแต่เสือร้ายที่เป็นภูต ต่อให้เสือธรรมดามาก็คาดว่าต้องคุกเข่ากันหมด
แต่ยังไม่รอให้จี้หยวนด่าว่าฟ้าดินในใจ ความคิดพลันถูกขัดจังหวะ
“ข้ากับเจ้าต่างคนต่างอยู่ ทั้งไม่เหยียบเข้าอารามเทพภูเขา เหตุใดเจ้าต้องช่วยพวกเขา”
เสียงทุ้มต่ำหนักแน่นหนึ่งผสานเสียงคำรามแผ่วต่ำของเสือร้ายดังมาจากข้างนอก
หัวใจจี้หยวนพลันกระตุกวูบ แม่งเป็นภูตเสือจริงด้วย!
แต่จี้หยวนกลับตอบสนองทันที ข้อมูลในคำพูดทำให้ความคิดเขาดุจอสนีบาต ใคร่ครวญด้วยความเร็วที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ในเวลาอันสั้นแค่ไม่กี่ลมหายใจก็คิดความเป็นไปได้นับไม่ถ้วน
พวกพ่อค้าเร่ตื่นตระหนกแล้วมองขอทานข้างกายโดยไม่รู้ตัว
‘แม่งดันมาแดนผีสิงเช่นนี้ ถึงอย่างไรก็ต้องตาย ไม่สู้เดิมพันสักตั้ง!’
จี้หยวนกัดฟัน เปลี่ยนความหวั่นหวาดและท่าทางต้อยต่ำก่อนหน้านี้ เปล่งเสียงเปี่ยมกำลังถึงขีดสุด
“ด้วยเจ้ากับข้าต่างคนต่างอยู่ ยามผีบัณฑิตนั่นมาข้าไม่สนใจ แต่จางซื่อหลินคนนี้จิตใจบริสุทธิ์ดีงาม ข้าดื่มน้ำร้อนเขาชามหนึ่ง ถือว่ารับบุญคุณเล็กน้อยจากเขา ไม่มีทางปล่อยเขาไปตายเช่นนี้”
เมื่อเอ่ยคำพวกนี้จบในคราวเดียว จี้หยวนใจเต้นเร็วจนเหมือนปืนกลไกค้าง เต้นตึกตักจนข่มไม่อยู่
ด้านนอกเงียบไปครู่หนึ่ง จี้หยวนรู้สึกว่าอีกสักพักหัวใจตนคงกระโดดออกมาจากลำคอแล้ว
ดูเหมือนมีปัญหาอะไรจนต้องใคร่ครวญอยู่นาน เสียงหนักแน่นเจือเสียงแยกเขี้ยวด้านนอกดังขึ้นอีกครั้ง แต่คำพูดที่รอกลับไม่เกี่ยวกับการกินคน
“แม้ข้าไม่เคยพบหน้าเจ้า แต่รู้ว่าหนึ่งเดือนมานี้เจ้าเปี่ยมไอมรณะ เหตุใดตอนนี้กลับมีพลังชีวิตเปี่ยมล้น”
จี้หยวนผ่อนลมหายใจเงียบๆ ไม่เห็นต่างคนละทางจนพุ่งเข้ามาก็ดี
ความคิดของเขาแล่นปราด เค้นสติปัญญาของตนมาใคร่ครวญคำถามของภูตเสือร้ายอย่างเต็มกำลัง
เชื่อมโยงกับคำพูดก่อนหน้านี้ อันดับแรกจี้หยวนยืนยันแล้วว่าวิญญาณตนถือว่าข้ามมิติมาจริงดังคาด หรือกล่าวได้ว่าครองร่างกายของคนอื่น ทั้งคำถามของอีกฝ่ายยังเผยปัจจัยสำคัญสามอย่างให้เห็น
ข้อแรก เสือร้ายอยู่ในป่าลึก ขอทานคนนี้อยู่ในอารามเทพภูเขา ทั้งสองฝ่ายไม่เคยเจอหน้ากัน
ข้อสอง เป็นไปได้ว่าเดิมขอทานคนนี้คงไม่ธรรมดา ภูตเสือร้ายจึงไม่ทำร้ายเขา แน่นอนว่าอาจจะไม่อยากกินคนพิการหรือมีโรครักความสะอาด
ข้อสาม เป็นอย่างที่ภูตเสือร้ายสงสัย เดิมขอทานคนนี้คงใกล้ตายแล้ว แต่เพราะจี้หยวนข้ามมิติมา กระทั่งในสายตาภูตเสือร้ายเห็นว่าขอทานเปลี่ยนเป็นมีพลังชีวิตเต็มเปี่ยม
ตอนนี้จี้หยวนต้องการแค่ผลลัพธ์เดียว ข่มขู่ภูตเสือนี้ รักษาความปลอดภัยของทุกคน สิ่งสำคัญที่สุดคือรักษาความปลอดภัยของตัวเอง
ผ่านมาครู่หนึ่งแล้ว ถ้าตัวข้างนอกรอไม่ไหวคงไม่ดีแน่ จี้หยวนทุ่มสุดตัวแล้วเช่นกัน นิทานและเรื่องเพ้อฝันวัยเด็กมากมายที่เคยอ่านก่อนหน้านี้แล่นผ่านสมองอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกภายนอกคือขอทานเงียบไปครู่หนึ่งค่อยเอ่ยปาก
เขาตั้งใจพูดช้าลงหน่อย
“ก็ไม่มีอะไรกล่าวไม่ได้ พูดแล้วน่าขัน ตอนนั้นข้ารู้ตัวว่าเหลือเวลาไม่มาก แค่รอความตายอยู่ที่นี่เท่านั้น แต่กลับหยั่งรู้การเกิดใหม่จากความตายโดยไม่คาดฝัน”
ดวงทั้งสองของเสือร้ายนอกอารามเบิกกว้าง ตื่นเต้นจนกรงเล็บคมกริบจิกพื้น เกิดใหม่จากความตาย! เกิดใหม่จากความตาย! พูดง่ายแต่นัยแฝงภายในนั้นต่อให้เป็นภูตเสือร้ายก็รู้ว่าชวนประหวั่นยิ่ง
สองวันก่อนมันเคยเห็นว่าท้องฟ้าโปร่งมีฟ้าผ่าลงมา กลิ่นอายน่าหวาดกลัวอานุภาพสวรรค์เกินคาดเดา จากที่มันเคยเห็นมาทั้งชีวิต ไม่ใช่สิ่งที่อสนีบาตทั่วไปเทียบได้แน่ ตอนนั้นภูตเสือร้ายถึงขั้นทรุดอยู่ในถ้ำ
วันนี้ภูตเสือร้ายพลันเข้าใจแล้ว แหล่งกำเนิดอสนีบาตอยู่ที่นี่!
มันคือสัตว์ฝึกตนเป็นภูต ฝึกปราณลำบากยากแค้นเพียงใด!
แต่คนที่เดิมคิดว่าเป็นขอทานธรรมดาในอารามตรงหน้านี้ ไม่เพียงแต่สามารถคืนชีพเกิดใหม่ก่อนตาย คาดว่าระดับปราณคงล้ำลึกมากแน่
พูดตามจริงว่านี่เป็นผู้ฝึกปราณคนแรกที่ภูตเสือร้ายเจอ แต่ต่อให้เคยเจอแค่คนเดียว มันก็รู้ว่าคนผู้นี้ไม่ใช่คนที่ผู้ฝึกปราณทั่วไปเทียบได้แน่
ยามนี้เมื่อรู้ว่าสำหรับเผ่ามนุษย์ตนเป็นอสูรต่างเผ่า รู้ว่าหากอยู่ที่นี่นานกว่านี้แล้วอาจมีอันตราย เสือร้ายถามเจือความร้อนรนและว้าวุ่นใจอย่างอดไม่ได้
“ทะ ท่านเห็นว่าการฝึกปราณของข้าเป็นอย่างไร”
จากนั้นอาจรู้ว่ากะทันหันเกินไป มันกล่าวเสริมประโยคหนึ่งทันที
“ข้าฝึกปราณบนเขาโคเทพนี้มาร้อยกว่าปีโดยไร้วิชา ไร้ที่พึ่ง ตอนนี้ลองทุกวิธีแล้วไม่อาจก้าวหน้าขึ้นอีก ท่านพอ... ชี้แนะหน่อยได้หรือไม่ เจ้าภูเขาลู่จะซาบซึ้งอย่างยิ่ง!”
แม้แต่ชื่อตนยังเอ่ยออกมาแล้ว เห็นชัดว่าตั้งแต่คำเรียกถึงน้ำเสียงล้วนเปลี่ยนไปมาก เรื่องการฝึกปราณเดิมยิ่งใหญ่กว่าฟ้า ภูตเสือเห็นทีจะไม่รอบคอบไม่ได้ การฝึกปราณของมันติดขัดมานานแล้ว
แน่นอนว่าต่อให้เป็นภูตเสือร้ายก็เข้าใจว่าการซักถามเรื่องวิธีฝึกปราณเป็นข้อห้ามอย่างหนึ่งเช่นกัน พวกเดรัจฉานสัตว์อสูรทั้งหลายยิ่งทำการหยั่งรู้และฝึกปราณด้วยตัวเองอย่างยากลำบากผ่านกาลเวลา ประสบผลสำเร็จเล็กน้อยย่อมยินดีเนิ่นนาน ทั้งไม่ยอมบอกคนอื่นโดยง่าย ดังนั้นยามมันถามขอทานซึ่งมองไม่ออกในอารามคนนี้จึงระมัดระวัง ร้องขอแค่คำชี้แนะเล็กน้อย
ในเมื่อทั้งสองฝ่ายไม่มีความแค้นซึ่งไม่อาจคลี่คลายอะไร แน่นอนว่าย่อมฉวยโอกาสลองขอคำชี้แนะดู
โชคดีที่ผีบัณฑิตลู่ทำให้ภูตเสือเรียนรู้มารยาทของคนบนโลกมาบ้าง มันคิดเองว่าน่าจะพอมีมารยาท
แต่ความกระวนกระวายและกระสับกระส่ายทำให้เสือร้ายพูดประโยคนี้จบแล้วเดินไปมาอย่างประหม่า มองเข้าไปในอารามอย่างเฝ้ารอ ขณะเดียวกันยังเตรียมตัวพร้อมสรรพ ถ้าคนในอารามสร้างความลำบาก มันจะโต้กลับหรือวิ่งหนีด้วยความเร็วสูงสุด
เดิมจี้หยวนคิดว่าภูตเสือจะดุร้ายยิ่งกว่านี้ คิดไม่ถึงว่ายังสุภาพบ้าง เขาไม่กล้านึกท่าทางยามเสือยักษ์ข้างนอกท่องตำราอย่างสุภาพชนเลย
หลังสลัดความคิดเชื่อมโยงไร้สาระพวกนี้ทิ้ง จี้หยวนทำให้จิตใจอันป่วนคลั่งสงบลงก่อนเอ่ยปากอีกครั้ง ครั้งนี้เขาพูดช้าลงมาก
“ขอถามเจ้าภูเขาลู่ว่าฝึกปราณมาถึงตอนนี้กินคนไปเท่าไหร่”
จี้หยวนรู้ดีว่าภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ยิ่งลนลานยิ่งไม่อาจเผยออกมา กลับต้องกร้าวแกร่งตามความเหมาะสมและสถานการณ์บ้าง
เมื่อฟังคำถามจากภายในอาราม เสือร้ายด้านนอกถึงกับลนลานในใจทันที ร้อนรนจนกรงเล็บคมกริบจิกพื้นดินโดยไม่รู้ตัว จากนั้นพลันคิดอะไรได้ก่อนผ่อนลมหายใจผ่านจมูก
ฮู่ว...
ไอหมอกมายาหนึ่งแผ่ออกมา กลายเป็นเงาร่างคนผู้หนึ่ง เป็นบัณฑิตลู่นั่นเอง
เสือร้ายสอดส่องสายตามองอารามเทพภูเขาที่มีแสงไฟคลุมเครือ กล่าวเสียงเบากับผีบัณฑิต
“เมื่อครู่ได้ยินหมดแล้วใช่หรือไม่ ข้าควรตอบอย่างไรจึงจะไม่พลาดโอกาสรู้ความลับ ถ้าครั้งนี้เจ้าช่วยข้าได้ ข้ารับปากว่าจะปล่อยวิญญาณเจ้ากลับถิ่นเกิด!”
แต่เจ้าภูเขาลู่กลับคิดไม่ถึงเลยว่าความจริงแล้วเสียงกระซิบแผ่วเบาพวกนี้ล้วนถูกจี้หยวนได้ยินทั้งหมด ทั้งทำให้จี้หยวนรู้ระดับความสนใจซึ่งภูตเสือนี้มีต่อสิ่งที่เรียกว่านัยเร้นลับของการฝึกปราณยิ่งขึ้น
บัณฑิตลู่โค้งกายคำนับเจ้าภูเขาลู่เล็กน้อย จากนั้นค่อยมองอารามเทพภูเขา
“ก่อนหน้านี้ข้าไปล่อคนถึงอารามเขาหลับไม่ตื่น ครั้งนี้กลับมาขวางเพราะจางซื่อหลิน คนผู้นี้ทำอะไรตามใจตน คนประเภทนี้เกลียดการพูดปดที่สุด นับประสาอะไรกับยอดฝีมือ เจ้าภูเขาลู่ตอบทุกอย่างตามความจริงจะดีกว่า ไม่อาจกระทำการหลอกลวงด้วยตั้งใจบรรลุเป้าหมาย”
เมื่อฟังคำพูดนี้ใบหน้าเสือร้ายตาดุร่างมหึมากลับหน้านิ่วคิ้วขมวด ออกอาการดิ้นรนสับสนอยู่บ้าง จากนั้นค่อยส่ายศีรษะกล่าวไปทางอาราม
“ไม่กล้าหลอกลวงท่าน เจ้าภูเขาลู่ฝึกปราณมาถึงวันนี้ไม่ก้าวหน้ามานาน จำเป็นต้องกินคนเพื่อบำรุง กินมาห้าสิบสามคนแล้ว... แต่ข้ากินคนเหมือนคนกินสัตว์ ทั้งไม่มีความคิดสังหารโหด ท้องอิ่มไม่กิน กลางวันไม่รบกวนข้าย่อมไม่กิน กินแค่คนหนุ่มสาวไม่กินคนแก่เด็กเล็กผู้ป่วยคนพิการ!”
แม่เจ้าโว้ย! กินไปห้าสิบสามคนแล้ว!
เมื่อครู่แม้ว่าจี้หยวนแค่สุ่มเอ่ยคำถามเฉียบแหลมเพื่อพูดต่อ แต่ได้ยินคำตอบแล้วแข้งขาอ่อนอยู่บ้าง พวกพ่อค้าเร่ด้านข้างยิ่งเกินทน หลายคนตกใจจนเสียงสั่น


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 10 นับว่ายังไม่ตกใจตาย
เมื่อตอบคำถามนี้เสร็จ เสือร้ายนอกอารามกับผีชางด้านข้างล้วนกระวนกระวายยิ่ง คนในอารามตกใจจนอึ้งงันครู่หนึ่ง จึงเงียบไปชั่วขณะ
จี้หยวนสงบอารมณ์อีกครั้ง คิดหนักว่าควรเจรจาปรองดองกับอสูรเสือกินคนไม่กะพริบตาอย่างไร
เมื่อเสือร้ายนอกอารามเริ่มร้อนรน ในที่สุดเสียงเนิบช้าก็ดังออกมาจากอาราม
“เจ้าภูเขาลู่องอาจนัก หากเป็นอสูรตนอื่นคงหลอกว่ากินไปไม่กี่คน ถือว่าไม่ทำให้ข้าดูแคลนเจ้า!”
ผีบัณฑิตกำหมัดในแขนเสื้ออย่างอดไม่ได้ เจ้าภูเขาลู่ภูตเสือร้ายไม่วายยินดีเช่นกัน
“มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตชั้นสูง อาจมีอสูรคิดว่าการกินคนเป็นสิ่งบำรุงที่สุด เจ้าภูเขาลู่คิดว่าอย่างไร”
จี้หยวนไม่รอให้ภูตเสือร้ายพูดต่อ เขาเอ่ยถามอีกครั้งทันที
นอกจากทำให้ตัวข้างนอกล้มเลิกความคิดกินคนแล้ว ความจริงเขายังถ่วงเวลาด้วย ทำให้ตนคิดคำพูดรับมือได้เหมาะสม ถึงอย่างไรถ้าสุดท้ายหลอกมันไม่ได้ อีกฝ่ายบันดาลโทสะขึ้นมาก็จบเห่แล้ว
แต่คำถามเรียบง่ายกลับทำให้เสือร้ายกับผีชางข้างนอกลนลานอีกครั้ง
ศีรษะมหึมาของเจ้าภูเขาลู่จ้องมองผีชาง ตัวมันไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร หากบอกว่า ‘ใช่’ ต้องผิดแน่ บอกว่า ‘ไม่ใช่’ ก็ง่ายไปอีก ถ้าคนในอารามนั่นถามอีกว่า ‘เหตุใดถึงไม่ใช่’ เล่าจะทำอย่างไร
ผีบัณฑิตลนลานจนเดินไปมา มีความรู้สึกเหมือนตอนสอบวิชาความรู้โดยมีอาจารย์ผู้เข้มงวดคอยอยู่ข้างกายยามเล่าเรียนอยู่บ้าง
“คิดออกหรือยัง คิดออกแล้วใช่หรือไม่”
“เจ้าภูเขาอย่ารีบร้อนๆ... คิดออกแล้ว!”
“รีบบอกมาๆ!”
บัณฑิตยกแขนเสื้อขึ้นมาด้วยคิดเช็ดเหงื่อซึ่งไม่มีอยู่ตามจิตใต้สำนึกพลางตอบเสียงเบา
“แน่นอนว่าคำตอบของคำถามนี้ไม่มีทางเห็นด้วยกับคำพูดก่อนหน้า สิ่งสำคัญคือการแสดงทัศนคติว่าไม่เห็นด้วยอย่างไร ทั้งไม่อาจค้านคำพูดก่อนหน้าของเจ้าภูเขา ถึงอย่างไรเจ้าภูเขาก็กินมาห้าสิบสามคน... เจ้าภูเขาต้องกล่าวเช่นนี้...”
ความรู้สึกบนหน้าเจ้าภูเขาลู่เปลี่ยนจากหงุดหงิดจนมุ่นคิ้วเป็นผ่อนคลาย
“เจ้าจะบอกว่าพวกเราตอบอย่างไรย่อมผิดแน่ ขอแค่สอดคล้องไม่ขัดเจตนารมณ์ก็พอแล้วหรือ”
“ถูกต้อง เจ้าภูเขาเชื่อข้าเถอะ!”
เสือร้ายพยักหน้าเล็กน้อย เอ่ยปากกล่าวไปทางอาราม
“คำถามของท่านข้าน้อยใคร่ครวญอยู่นาน ข้าเจ้าภูเขาลู่ตั้งแต่มีปัญญาแล้วอยู่บนเขาโคเทพมานาน พบเจออสูรตนอื่นน้อยมาก ไม่ทราบความคิดของพวกเขา สำหรับข้าจริงอยู่ว่าการกินคนเป็นของบำรุง แต่คำถามนี้ของท่านทำให้ข้าพลันรู้สึกว่าไม่เหมาะ ท่านโปรดสอนข้าด้วย!”
ถึงขั้นโยนคำถามกลับมาแล้ว
แต่แบบนี้ตรงกับความคิดของจี้หยวนพอดี ในฐานะคนหนุ่มซึ่งเคยผ่านยุคอินเทอร์เน็ตเกินพิกัดมาก่อน หาความรู้และข้อมูลนานัปการที่ไม่อาจบรรยายได้มากมาย ขอเพียงไม่ลนลานจนสับสน การสื่อความลึกซึ้งมีเหตุผลนั้นไม่ยาก ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นแค่บทความสร้างแรงบันดาลใจก็มีลูกเล่นมากมายแล้ว
ครั้งนี้ไม่ให้เจ้าภูเขาลู่และผีชางรอนานนัก คนภายในอารามตอบคำถามทันที
“มีคำกล่าวว่ามนุษย์คือวิญญาณแห่งสรรพสิ่ง สารพลังของสิ่งมีชีวิตต้นไม้ใบหญ้าล้วนถูกมนุษย์ดูดซับ แต่มนุษย์ยังเป็นสิ่งมีชีวิตซึ่งมีความรู้สึกซับซ้อนที่สุดบนโลกเช่นกัน เคียดแค้นผูกกรรมพัวพันไม่หยุดหย่อน อสูรกินคนนานเข้าจึงเสพติดโดยง่าย คิดว่าบำรุงการฝึกปราณแต่กลับมีกลิ่นอายเหี้ยมโหดรัดตัวก่อน พากเพียรมานานแต่ไม่อาจเลื่อนระดับ สิ่งที่เพิ่มพูนคือนิสัยดุร้ายล่อลวงจิตวิญญาณ จนกระทั่งคลุ้มคลั่ง... นี่คือการรนหาหนทางสู่ความพินาศ”
เสือร้ายอย่างเจ้าภูเขาลู่ฟังแล้วกลืนน้ำลาย เส้นขนทั่วร่างล้วนตั้งชัน
ไม่มีใครพูดเรื่องพวกนี้มาก่อน ผีบัณฑิตและตำราบางเล่มที่เขาเอ่ยถึงแม้มีเนื้อหาชวนคนทำดีบ่อยครั้ง แต่ส่วนใหญ่เป็นคำกล่าวคร่ำครึน่าขัน ตอนนี้คำพูดของคนในอารามฟังแล้วทำให้มันเหงื่อตกจริงๆ
ด้วยมันเจ้าภูเขาลู่มีความรู้สึกว่ายิ่งกินยิ่งอยากกินคน ทั้งติดขัดอยู่กับการฝึกปราณมานานมากจริงๆ จุดนี้คนในอารามน่าจะไม่รู้แน่ชัด ดังนั้นข้อพิสูจน์สองอย่างย่อมทำให้มันเชื่อหลักการนี้มากเป็นธรรมดา
ยามนี้เจ้าภูเขาลู่ถึงขั้นลืมปัญหาที่ตนถามตอนแรกแล้ว หากแต่รีบร้อนถามคนในอาราม
“ท่าน มะ มีวิธีช่วยหรือไม่”
จี้หยวนฟังคำพูดนี้แล้วผ่อนลมหายใจอย่างระวัง หินก้อนใหญ่ในใจหายไปกว่าครึ่ง ถูกหลอกง่ายจริง!
“ข้าคนแซ่จี้ฟังสิ่งที่เจ้าภูเขาลู่กล่าวก่อนหน้านี้แล้ว กินคนเหมือนคนกินสัตว์ ไม่มีความคิดสังหารโหด ท้องอิ่มไม่กิน กลางวันไม่กิน คนแก่เด็กเล็กผู้ป่วยคนพิการไม่กิน ในหมู่อสูรถือเป็นเรื่องทำยากน่าชื่นชม หึๆๆ ไม่แน่ว่าตอนนั้นเจ้าภูเขาลู่ไม่ทำร้ายขอทานเน่าอย่างข้าก็ด้วยยึดอุดมการณ์นี้!”
“ไม่กล้าๆ! ท่านผู้สูงส่ง เจ้าภูเขาลู่ไม่กล้าล่วงเกิน!”
ในใจเจ้าภูเขาลู่พลันลนลาน รีบอธิบายอย่างรวดเร็ว ความจริงตอนแรกสถานการณ์เป็นเช่นนั้น เพียงแต่ต่อมาค่อยรู้สึกว่าขอทานคนนี้อาจไม่ธรรมดา แต่ก็แค่สงสัย วันนี้กลับแน่ใจแล้ว
จี้หยวนไม่กล้าได้คืบเอาศอก แต่กล่าวต่อด้วยเสียงเนิบช้า
“วิธีช่วยว่าง่ายก็ง่าย พูดว่ายากก็ยาก แค่ประโยคเดียวคือไม่กินคน หลักการพื้นฐานของมันไม่ลึกล้ำ ฝึกปราณเหมือนการเป็นคน กายตั้งจิตมั่นมรรคเป็นหลัก เรื่องนี้คือพื้นฐาน”
จี้หยวนเว้นช่วงไปสักพัก รู้สึกว่าคำพูดนี้อาจยังไม่ถึงขั้นกำราบภูตเสือร้ายได้ จากนั้นจึงกล่าวเสริมประโยคหนึ่งทันที
“มรรคสวรรค์เสื่อมสูญมากล้นเพิ่มเสริมไม่พอ มรรคมนุษย์เสื่อมสูญไม่พอยังคอยประจบเอาใจผู้มั่งคั่ง ก่อนหน้านี้เจ้าถามข้าว่าเหตุใดจึงหยั่งถึง ภายหลังเจ้าถามข้าว่าควรแก้ไขอย่างไร ล้วนตรงกับหลักการนี้... เจ้าภูเขาลู่ เจ้ากับข้าคนแซ่จี้ไม่ได้มีวาสนาต่อกันแค่ผิวเผิน วันนี้พูดมามากพอแล้ว!”
จี้หยวนกล่าวประโยคนี้จบก็รอการตอบสนองจากข้างนอกอย่างตื่นเต้น
เสือร้ายข้างนอกหน้านิ่วคิ้วขมวดสลับผ่อนคลาย พิจารณาแล้วเหมือนหยั่งถึงทั้งรู้สึกว่ามรรคมีนัยลึกซึ้ง แต่ในใจกลับนิ่งสงบขึ้นมาก
ความเงียบนอกในอารามสืบเนื่องอยู่หลายนาที ช่วงเวลานี้ทรมานจี้หยวนแทบแย่ แต่ไม่ลนลานเกินไปจนน่าประหลาดใจ
ซ่าๆๆ... ซ่าๆๆ...
ฮูม... ฮูม...
ท่ามกลางเสียงลมพัดผ่าน เจ้าภูเขาลู่ใคร่ครวญแล้ว เท้าทั้งสี่เริ่มก้าวเนิบช้า เดินไปทางอารามเทพภูเขา
ทุกเสียงฝีเท้าล้วนเหมือนกรงเล็บเหยียบหัวใจของจี้หยวน เหงื่อเย็นซึมหลังออกมาอีกครั้งอย่างอดไม่ได้ ในใจร้องว่าตายแน่ๆๆ! ดูเหมือนตนจะเล่นใหญ่เกินไป คราวนี้หาเรื่องใส่ตัวโดยแท้!
ยามนี้จางซื่อหลินกับพวกพ่อค้าเร่กลับใจชื้นขึ้นบ้าง แม้ว่าตื่นตระหนกเกินทน แต่อย่างแรกคือพวกเขาไม่ได้ยินเสียงเท้าเสือ สองคือเชื่อว่าข้างกายมียอดฝีมือ ทำให้สงบใจลงมาก
เวลาแค่ไม่กี่ลมหายใจ เจ้าภูเขาลู่มาถึงประตูอารามแล้ว
จากนั้นยามจี้หยวนกับพวกพ่อค้าเร่ยังตื่นตระหนก เสือร้ายตาดุศีรษะใหญ่มหึมาลำตัวยาวเกือบสี่เมตร ก้าวเข้าประตูอารามมาช้าๆ ข้างกายยังมีบัณฑิตลู่คนนั้นตามมาด้วย
ขนเหลืองลายดำ หน้าผากเป็นตัวอักษรหวัง (王) นัยน์ตาฉายแววดุดัน น่าครั่นคร้ามอยู่ครามครัน
พวกพ่อค้าเร่ล้วนกุมอาวุธในมือไม่อยู่ พากันตกใจจนล้มพับ จี้หยวนไม่กล้าแม้แต่จะขยับ
นัยน์ตาของเสือร้ายไม่มองคนอื่นโดยสิ้นเชิง หากแต่มองขอทานที่นั่งข้างรูปปั้นเทพภูเขาแตกหักคนนั้น แม้ว่าผมเผ้ารุงรัง แต่ดวงตาพร่ามัวคู่นั้นกลับมองตรงมาทางประตู
“เจ้าภูเขาลู่รับบุญคุณจากการชี้แนะของท่าน ไม่ลืมตลอดชีวิต!”
เสือร้ายถึงขั้นหยัดร่างขึ้น ไขว้ขาหน้า สองกรงเล็บทำท่าประสานมือ คารวะจี้หยวนสามครั้ง
จากนั้นค่อยลดตัววางสี่เท้ากลับสู่พื้น นัยน์ตาพยัคฆ์หันมองผีชางพลางสูดหายใจ ไอขาวจากตัวผีชางถูกดูดกลับเข้าร่างเสือร้าย
“ข้าเคยรับปากเจ้า หากช่วยข้าได้จะปล่อยเจ้าไป เจ้าไปเถอะ!”
ผีบัณฑิตไม่วายตื่นเต้น คารวะเจ้าภูเขาลู่ จากนั้นค่อยหันมองจี้หยวนพลางคุกเข่า โขกศีรษะหลายครั้ง ทั้งหันมองพวกพ่อค้าเร่แล้วโขกหัวหลายที ไม่พูดอะไรมากความ กลายเป็นกลุ่มควันลอยไปทั้งอย่างนั้น กลุ่มควันยังไม่พ้นประตูอารามก็สลายหายไปแล้ว
หลังจากผีบัณฑิตจากไป เจ้าภูเขาลู่มองพ่อค้าเร่พวกนั้น ท่ามกลางแววตาซึ่งกลัวแทบตายของพวกเขา มันคายผีหวังตงออกมา ปลดปล่อยเขาไปเช่นกัน
จี้หยวนเห็นสถานการณ์แล้วยิ้มแข็งทื่ออยู่บ้าง นับว่าตนยังไม่ตกใจตาย
“ไม่กล้ารบกวนท่านพักผ่อน เจ้าภูเขาลู่ขอลา!”
เมื่อทำทุกอย่างนี้เสร็จ หลังจากกล่าวประโยคนี้ เสือร้ายชวนประหวั่นตัวนี้จากอารามเทพภูเขาไปช้าๆ เสียงลมโดยรอบค่อยสงบลงเช่นกัน


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 11 ไม่เคยหยาบคาย แต่ทนไม่ไหว
หลังจากไม่ได้ยินเสียงใด อีกทั้งผ่านไปอีกครู่ใหญ่แล้ว จี้หยวนพลันพิงรูปปั้นเทพภูเขาอย่างหมดแรงทันที เหงื่อไหลออกมาเหมือนไม่เสียดาย
พลังกายที่ผลาญไปเมื่อครู่เหมือนการวิ่งเทรล[footnoteRef:1]ห้ากิโลเมตรสองสามครั้งติดต่อกันตอนอยู่มหาวิทยาลัย ตอนนี้จี้หยวนไม่มีแรงแม้แต่จะขยับนิ้ว แค่หอบหายใจพิงรูปปั้นเทพภูเขาเหมือนหมาตายตัวหนึ่ง [1: การวิ่งเทรล หมายถึง การวิ่งแบบผจญภัยตามบริเวณหรือพื้นที่ธรรมชาติ]
สถานการณ์นี้พวกจางซื่อหลินเห็นแล้วทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง เดิมพวกเขากำลังดีใจว่าตนยังมีชีวิตอยู่ คราวนี้กลับลนลานแล้ว
“ท่านปรมาจารย์ ท่านปรมาจารย์ไม่เป็นไรใช่หรือไม่”
“น้ำ...”
“น้ำๆๆ! รีบเอาน้ำมาให้ปรมาจารย์หน่อย!”
จางซื่อหลินกับพวกพ่อค้าเร่ทั้งหมดมือเท้าพันกันมั่ว ใครหยิบผ้าขนแกะ หยิบกระบอกไม้ไผ่ได้ก็เอามา ทั้งมีคนใช้เสื้อคอยพัดจี้หยวนอยู่ด้านข้าง
“น้ำมาแล้วๆ ท่านปรมาจารย์เชิญดื่ม!”
เดิมจางซื่อหลินคิดจะส่งมอบกระบอกไม้ไผ่ให้จี้หยวน แต่พบว่าอีกฝ่ายแค่หอบหายใจไม่ยกมือมารับ เขาจึงเอียงกระบอกไม้ไผ่แตะปากจี้หยวนอย่างระวัง
“อึก... อึก... อึก...”
ภายใต้การกระหน่ำซด จี้หยวนดื่มจนพอแล้ว แต่จางซื่อหลินยังไม่ผ่อนมือด้วยเพราะตื่นเต้น ตอนนี้ปากจี้หยวนมีกระบอกไม้ไผ่ขวางอยู่ ซ้ำมือเท้ายังไม่มีแรง
‘พอ เบิกตามองหน่อย!’
จี้หยวนต้องปิดปากกลั้นหายใจ รอเมื่อเห็นน้ำไหลออกมาแล้ว จางซื่อหลินจึงรู้ว่าปรมาจารย์ไม่อยากดื่ม รีบถอนกระบอกไม้ไผ่ออก
“เฮือก... ฮู่ว...”
จี้หยวนถอนใจยาว ค่อยยังชั่วหน่อย
จางซื่อหลินกับพ่อค้าเร่คนอื่นเห็นแล้วพากันเป่าปากโล่งอกตามไปด้วย จากนั้นพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จางซื่อหลินคุกเข่าลงตรงหน้าจี้หยวนทันที
พ่อค้าเร่คนอื่นเห็นแล้วพากันเลียนแบบ
“ขอบคุณปรมาจารย์ที่ช่วยชีวิตๆ ขอโขกหัวคำนับท่านๆ!”
“ขอบคุณปรมาจารย์ที่ช่วยพวกเรา!”
“ขอบคุณปรมาจารย์...”
พ่อค้าเร่แปดคนที่เหลือโขกหัวกับพื้นจนเกิดเสียง ไม่ใช่การเสแสร้งแกล้งทำ
การโขกหัวนี้ทำให้จี้หยวนทำตัวไม่ถูกนัก อายุเท่านี้มีคนคำนับแล้วอึดอัดใจ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าถูกคนมากขนาดนี้โขกหัวให้เลย
“รีบลุกขึ้นเถอะ อย่าโขกหัวเลย พวกเจ้าไม่ตำหนิข้าว่าไม่ช่วยพวกหวังตงก็ไม่เลวแล้ว...”
นี่คือความในใจของจี้หยวน ชาติก่อนเจอเรื่องช่วยมากกลับแค้นมาเยอะ เทียบกับการให้พวกพ่อค้าเร่คิดตัวแปรอะไรในใจแล้ว มิสู้ตนเป็นฝ่ายเผยออกมาก่อนดีกว่า
เมื่อเอ่ยปากออกมาพวกพ่อค้าเร่ล้วนอึ้งงันดังคาด ต่างฝ่ายต่างมองกัน บรรยากาศอักอ่วนอยู่บ้าง
พวกเขาไม่กล้ายอมรับเรื่องนี้ แต่ไม่ได้หมายความว่าไม่คิดเช่นนั้น ความจริงแม้แต่จางซื่อหลินก็คิดว่าถ้าท่านปรมาจารย์ลงมือเร็วหน่อย พวกหวังตงกับจินซุ่นฝูก็คงไม่ตาย
ความเงียบของพ่อค้าเร่พวกนี้พิสูจน์การคาดเดาของจี้หยวน เขาไม่ใช่มารเฒ่าหวง[footnoteRef:2]ที่ชอบทำอะไรตามใจ ทำเรื่องดีแล้วไม่ต้องให้คนอื่นคิดดีกับตนตลอด แต่ก็ไม่อยากทำให้คนอื่นเข้าใจผิดเช่นกัน [2:  มารเฒ่าหวง หมายถึงอึ้งเอี๊ยะซือ (มารบูรพา) ตัวละครในเรื่องมังกรหยก ทำอะไรตามใจตัวเอง อารมณ์แปรปรวน บ้างมีเหตุผลบ้างไร้เหตุผล]
จี้หยวนคิดมากเกินไปหน่อย ถ้าภายในกลุ่มคนพวกนี้มีผู้หวนคิดแล้วยิ่งแค้นเล่า ถ้าครอบครัวของผู้ตายพวกนั้นเคียดแค้นเล่า ไม่แน่ว่าอาจกลัวเสือร้ายแล้วกล่าวโทษตนแทน
“เมื่อครู่ใช่ว่าข้าไม่คิดช่วยสี่คนนั้น ความจริงแล้วข้ากำลังแบ่งร่าง พวกเจ้าก็ได้ยินที่ภูตเสือร้ายนั่นบอก เรื่องอย่างการเกิดใหม่จากความตายนั้นง่ายดายที่ไหน ตอนนั้นยามผีชางมาข้ากำลังอยู่ในช่วงเวลาสำคัญ ทั่วร่างไม่อาจขยับเขยื้อน!”
ถึงอย่างไรก็หลอกไปครั้งหนึ่ง หลอกสองครั้งจะมีปัญหาอะไร จี้หยวนโกหกแล้วยังคิดพูดให้หนักหน่อย
“เพื่อช่วยพวกเจ้า ข้าใช้มรรควิถีของตนทลายออกมาโดยไม่สนใจ น่าเสียดายว่าสี่คนนั้นจากไปแล้ว สถานการณ์เช่นนี้ปกป้องพวกเจ้าไว้ได้ถือว่าโชคดี”
บวกกับท่าทางจี้หยวนตอนนี้ คำพูดนี้น่าเชื่อถือมาก ทำให้พวกจางซื่อหลินรู้สึกละอาย
“เฮ้อ คราวหน้าหัดเฉลียวใจหน่อย หุบเขาป่าลึกเจอบัณฑิตหล่อฮูหยินงามยามดึกล้วนไม่ใช่เรื่องปกติ”
แม้ว่าคำชี้แนะด้วยใจนี้ของจี้หยวนกล่าวกับพ่อค้าเร่ แต่ความจริงแล้วกล่าวเตือนตัวเอง
“ขอบคุณปรมาจารย์ที่สั่งสอนๆ!”
“ขอบคุณปรมาจารย์!”
“ท่านปรมาจารย์หิวหรือไม่ พวกเรายังมีของกินอยู่บ้าง”
“อย่าเรียกว่าปรมาจารย์เลย เรียกว่าท่านเถอะ...”
จี้หยวนคิดว่าคำว่าปรมาจารย์เหมือนถูกคนยกเป็นร่างทรงอย่างไรอย่างนั้น มิสู้ใช้คำเหมือนภูตเสือร้ายเจ้าภูเขาลู่จะเหมาะกว่า
ส่วนของกินแม้ว่าเขาจะรู้ว่าตอนนี้ท้องว่าง แต่ไม่มีความอยากอาหารเลยจริงๆ
คืนนั้นต่อให้รู้ว่าอันตรายไปไกลแล้ว แต่ยังไม่มีใครกล้านอนหลับ นอกจากจี้หยวนผู้เหนื่อยจนทนไม่ไหว เขาสาบานกับตัวเองว่าแค่เหนื่อยจนอยากนอนพักสักครู่ ผลลัพธ์คือไม่กี่วินาทีก็หลับ
...
วันที่สองเมื่อฟ้าสว่าง พวกพ่อค้าเร่ซึ่งหวาดกลัวข้ามคืนนั่งไม่ติดแล้ว พากันลุกขึ้นเตรียมตัวออกจากที่นี่
พวกจางซื่อหลินนำสัมภาระของอีกสี่คนออกมาจนหมด วางลงไปในตะกร้าของตน ตะกร้าเปล่าซ้อนไว้ด้านล่างตะกร้าของตน
“เฮ้อ... เสี่ยวตงไปแล้ว บอกอาหวังอย่างไรดี...”
“ใช่แล้ว บ้านพี่จินยังมีลูกอีกสองคน... คราวนี้... เฮ้อ...”
“หลิวฉวนกับหลี่กุ้ยล้วนยังไม่แต่งเมีย อายุยังน้อย...”
“ภายหน้าพวกเราคอยช่วยสงเคราะห์หน่อยเถอะ!”
“ใช่ ได้แต่ทำเช่นนี้แล้ว...”
พวกพ่อค้าเร่ถอนหายใจ ฟ้าสว่างทำให้ความหวั่นหวาดคลายลงไม่น้อย บรรยากาศเศร้าหมองอยู่บ้าง
จางซื่อหลินเดินไปหลังรูปปั้นเทพภูเขา ผู้สูงส่งคนนั้นยังหลับสนิท บนตัวคลุมด้วยเสื้อผ้าและชุดฟาง ล้วนเป็นสิ่งที่พวกจางซื่อหลินห่มให้จี้หยวนหลังนอนหลับ
สมเป็นยอดฝีมือ เมื่อคืนทุกคนไม่กล้าหลับ แม้แต่ปัสสาวะยังกลั้นไว้ มีแค่ยอดฝีมือใจกล้าที่หลับสนิท
“ปรมาจารย์ ปรมา... ทะ ท่านจี้ พวกเราจะไปแล้ว ท่านคิดเห็นอย่างไร ท่าน?”
จี้หยวนอ่อนเพลียมาก ได้ยินว่ามีคนเรียกเขารางๆ
“ท่าน พวกเราจะไปแล้ว ท่านมีสิ่งใดกำชับหรือไม่ ท่าน...”
“เฮ้อ... อย่ากวนข้า... น่ารำคาญจริง...”
จี้หยวนที่กำลังหลับฝันมือหนึ่งเกาจุดคันบนหน้า มือหนึ่งโบกสะบัดเหมือนไล่แมลงวัน
“ซื่อหลิน อย่ารบกวนการนอนของท่านเลย!”
“ใช่แล้วหัวหน้าจาง ท่านอยู่ที่นี่มาหนึ่งเดือนแล้ว! ตอนนี้ฉวยโอกาสฟ้าสว่างพวกเรารีบลงเขาเถอะ!”
“พี่ซื่อหลิน ท่านไล่คนแล้ว พวกเรารีบไปเถอะ!”
เดิมจางซื่อหลินยังคิดบอกลาต่อหน้า ทางที่ดียังคิดขอยันต์ป้องกันตัวด้วย ตอนนี้ไม่กล้ารบกวนแล้ว
เขาลังเลครู่หนึ่ง หยิบขนมเปี๊ยะหมั่นโถวหนึ่งห่อและกระบอกไม้ไผ่บรรจุน้ำเต็มออกมาจากตะกร้าไผ่ วางข้างรูปปั้นเทพภูเขาอย่างระวัง
“พวกเราโขกศีรษะให้ท่านค่อยไปเถอะ!”
“ถูกต้อง”
“มีเหตุผล!”
“ได้!”
พวกพ่อค้าเร่พร้อมจางซื่อหลิน ยืนล้อมรูปปั้นเทพด้านหนึ่ง คุกเข่าโขกหัวให้จี้หยวนผู้หลับสนิทสองครั้ง
ตึงๆๆๆ
“หนวกหูโว้ย...”
จี้หยวนพลิกตัวด่าประโยคหนึ่ง
“โธ่เอ๊ย ท่านโกรธแล้ว! หนีเร็วๆ!”
“ไปๆๆ!”
“เฮ้ย รอข้าด้วย”
“ชู่ว เบาเสียงหน่อย!”
...
พวกพ่อค้าเร่รีบแบกตะกร้าไผ่ขึ้นหลัง ออกจากอารามเทพภูเขาซึ่งทำให้พวกเขาใจสั่นขวัญผวาหลังนี้ ทั้งลอบตัดสินใจว่าภายหน้าจะไม่เดินผ่านทางเขาโคเทพนี้แล้ว
...
ยามตะวันโด่ง จี้หยวนที่อยู่ภายในอารามบิดขี้เกียจตื่นขึ้นมา
“หาว... หลับ... สบายจริง!”
โดยรอบดูเงียบเกินไปอยู่บ้าง จี้หยวนขยี้ตามองรอบหนึ่ง แม้สายตาเลือนรางยิ่ง แต่เห็นว่าฟ้าสว่างแล้ว ทั้งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เดี๋ยวก่อน! คนล่ะ คนไปไหนหมดแล้ว!
เวรเอ๊ย…! จางซื่อหลินบัดซบ พวกเจ้าแม่งทิ้งข้าได้ลงคอ!


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 12 จิ้งจอกแดง
ในใจจี้หยวนทักทายบรรพชนของพวกจางซื่อหลินครบสิบแปดรุ่นแล้ว แม้ว่าคิดทำเพื่อชีวิตของตัวเอง แต่ถึงอย่างไรตนก็ช่วยพวกเขาไม่ใช่หรือ ทำไมถึงไปโดยไม่พาตนไปด้วย ไม่แม้แต่จะเรียกด้วยซ้ำ!
เรื่องน่าโมโหที่สุดคือตอนนี้จี้หยวนอยากด่าแต่ไม่กล้าตะโกนออกมา ได้แค่ข่มกลั้นจนหน้าแดงก่ำแล้ว
ผ่านไปครู่ใหญ่ อารมณ์ของจี้หยวนจึงสงบลง
“ฮู่ว... ฮู่ว...”
หลังจากปรับลมหายใจตัวเอง จี้หยวนนั่งข้างรูปปั้นเทพภูเขาอย่างหดหู่
‘มารดามันเถอะ ตอนนี้ควรทำอย่างไรดี เสี่ยงอันตรายลงเขาไปดีไหม’
จี้หยวนมองอาหารและน้ำข้างรูปปั้นเทพภูเขา นับว่าเจ้าพวกนั้นยังมีสำนึก เหลือของกินไว้ให้ตนบ้าง
หลังจากสงบสติลงหน่อย จี้หยวนนึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อครู่ตอนหลับเหมือนจะได้ยินจางซื่อหลินเรียกเขา แต่ตอนนั้นตนกำลังหลับสนิท บางทีอาจไม่ได้สนใจอะไร
“ชั่วดีอย่างไรก็เป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิต พวกเจ้าไม่อาจรอข้าตื่นแล้วกล่าวขอบคุณต่อหน้าค่อยไปหรือ ไม่อย่างนั้นปลุกข้าตื่นก่อนก็ดี...”
จี้หยวนยังถอนหายใจอย่างอดไม่ได้ พวกพ่อค้าเร่จากไปเช่นนี้ ทำเขาเสียแผนหมดแล้ว
ถึงอย่างไรก็มาถึงโลกที่ไม่คุ้นเคยแห่งหนึ่ง เดิมจี้หยวนคิดลงเขาไปพร้อมพ่อค้าเร่ ทางที่ดีคืออาศัยฐานะผู้มีพระคุณช่วยชีวิต ให้พวกเขาช่วยหาที่พัก จากนั้นค่อยวางแผนต่อ
ในเมื่อโลกนี้มีภูตเสือร้าย เช่นนั้นต้องมียอดฝีมือที่แท้จริง ไม่แน่ว่าอาจมีผู้ฝึกเซียนหรือเซียนด้วย ดวงตาของตนคงไม่ถึงขั้นรักษาไม่ได้แล้ว ถ้าโชคดีจี้หยวนอาจก้าวสู่หนทางฝึกปราณได้
เรื่องอย่างการข้ามมิติเกิดขึ้นแล้ว ทั้งพอมาถึงก็ปะทะภูตเสือร้ายซึ่งหน้า นับว่าจี้หยวนเจอเรื่องราวที่ความน่าจะเป็นต่ำติดต่อกัน พูดตามหลักการความน่าจะเป็นถือว่าโชคดีมาก
เมื่อคิดแบบนี้จี้หยวนค่อยตื่นเต้นขึ้นมาหน่อย
เขาหยิบถุงผ้าป่านใส่ของกินใบเล็กขึ้นมาจากพื้น ถือโอกาสหยิบหมั่นโถวลูกหนึ่งออกมาคาบคาปาก คาดเชือกป่านแขวนกระบอกไม้ไผ่ไว้ข้างตัว จี้หยวนมุ่งไปนอกอารามเทพภูเขาเพื่อสำรวจอย่างระวังเช่นนี้
การมองเห็นของเขาถ้าไม่พูดถึงรายละเอียดอะไรถือว่าฝืนใช้ได้ อย่างน้อยก็มองเห็นทัศนียภาพโดยรอบ แค่ตอนย่ำเท้าต้องระวังเป็นพิเศษ
โฮก...
เพิ่งถึงประตูอาราม เสียงเสือคำรามกลางป่าลึกดังมาแต่ไกล
จี้หยวนพลันตัวสั่น ความรู้สึกตื่นเต้นนั้นถูกความตกใจเข้ามาแทนทันที เขากระโดดถอยหลังโหยงเหยง จากนั้นฝ่าเท้าพลันเหยียบถูกของอะไรมนๆ ร่างกายเสียการทรงตัวชั่วพริบตา
ฮูม...
เคร้ง...
ตึง...
“โอ๊ย...”
เท้าจี้หยวนเหยียบโดนเทียนไขเล่มหนึ่ง หลังจากหงายหลังล้มชนโต๊ะบูชาของอารามเทพภูเขาแล้วยังหกคะเมนกลิ้งจนหน้ามืดตามัว
“ซี้ด... โอ๊ย... แม่ง... คนมันจะซวย ย่อมซวยซ้ำซวยซ้อน!”
จี้หยวนดิ้นรนลุกขึ้นนั่ง หาจุดปวดโดยลูบหลังหัวตัวเองอย่างระวัง ก่อนพบว่ากระแทกจนหัวบวมปูด ลูบครั้งหนึ่งก็เจ็บที โชคดีว่ารู้สึกปวดแค่ผิวเผิน สมองน่าจะไม่มีปัญหาอะไร
จี้หยวนพักสักหน่อยแล้วค่อยยังชั่ว มองถุงผ้าป่านใบเล็กกับกระบอกไม้ไผ่ข้างมืออย่างเหม่อลอย
การล้มนี้ทำให้ความอยากลงเขาของจี้หยวนคลายลงบ้าง ถ้าต้องไต่เนินลงเนินทั้งไม่ระวังจนเป็นแบบนี้ เขาคนแซ่จี้จะไม่มีโอกาสพิการหรอกหรือ
จี้หยวนเป็นคนเสียดายชีวิตเรื่อยมา ถึงขั้นกล่าวได้ว่าเป็นคนกลัวเจ็บคนหนึ่ง ชาติก่อนเสียชีวิตไปแล้ว แม้ว่าชาตินี้เปิดฉากไม่สวย แต่อย่างน้อยก็ยังมีความหวัง
โครม ครืน...
เสียงอสนีบาตดังขึ้น ตรงขอบฟ้ามีอสรพิษเงินร่ายรำอีกครั้ง ครั้งนี้จี้หยวนไม่ถูกทำให้ตกใจสะดุ้งโหยง แต่เมื่อเห็นพายุฝนตั้งเค้า คราวนี้คนตาบอดครึ่งหนึ่งอย่างเขาลงเขาคงยิ่งไม่เหมาะแล้ว
สุภาษิตว่าขึ้นเขาง่ายลงเขายาก ช่างเหมาะกับสถานการณ์ยิ่งนัก!
‘หรือ... อีกสักพักก็หยุด’
ซ่า...
ผ่านไปไม่นานหยาดน้ำฝนหนาแน่นขึ้น อากาศบนเขาแปรปรวนจริงๆ คราวนี้จี้หยวนไม่ต้องสับสนอีก ออกไปตอนนี้ต้องซวยแน่
จี้หยวนนั่งลงหน้าโต๊ะบูชา หลับตารวมสมาธิ ทำให้ตนสงบลง
เมื่อจิตใจนิ่งสงบภาพงามไร้สีสันในใจนั้นปรากฏตามเสียงฝนช้าๆ ทิวทัศน์งามมีชีวิตชีวาอาบไล้ด้วยฝนบนเขาเปิดฉากเนิบช้าดังคาด
ท่ามกลางฝนกระหน่ำ สิ่งที่จี้หยวนชอบฟังที่สุดคือเสียงวิ่งไปวิ่งมาของสัตว์พวกนั้น ภาพนั้นทำให้ผู้คนรู้สึกเปี่ยมพลัง ถึงขั้นทำให้จี้หยวนนึกถึงกลิ่นปิ้งย่าง
ทันใดนั้นจี้หยวนได้ยินเสียงสัตว์น้อยตัวหนึ่งรีบหนีไม่ดูทางกลางฝน ดูเหมือนวิ่งมาทางอารามเทพภูเขา วิ่งเหยาะๆ แล้วพุ่งเข้าชายคาอาราม
บนตัวสัตว์น้อยยังมีหยดน้ำร่วงหล่น ในการรับรู้ของจี้หยวนมันกำลังเดินเข้าอารามเทพภูเขาอย่างระวัง แต่เพิ่งก้าวเข้าประตูอารามก็หยุดเท้า ดูเหมือนว่าพบจี้หยวนที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะบูชาแล้ว
จี้หยวนลืมตาขึ้น เบื้องหน้าคือเงาแสงเลือนรางแถบหนึ่ง ลักษณะของสัตว์น้อยตัวนี้ก็เป็นภาพเลือนราง ตัวเล็กกว่าหมาบ้านเล็กน้อย
จากการสังเกตผ่านสายฝนเมื่อครู่ จี้หยวนรู้ว่าน่าจะเป็นจิ้งจอกตัวหนึ่ง
สัตว์ประเภทนี้ค่อนข้างใจเสาะ ยิ่งไม่มีทางจู่โจมมนุษย์ จี้หยวนจึงค่อนข้างสบายใจ
พูดให้ถูกคือส่วนใหญ่อารามเทพภูเขาร้างนี้เป็นของพวกสัตว์ จากมูลสัตว์บางส่วนในอารามก็มองออก จี้หยวนกับพวกพ่อค้าเร่เป็นแค่คนผ่านทางเท่านั้น
ล้วนหลบฝนเหมือนกัน จี้หยวนไม่มีความคิดจะไล่จิ้งจอกตัวนี้ไป ตัวคนเดียวน่าเบื่อพอแล้ว
นี่คือจิ้งจอกแดงสีขนฉูดฉาดตัวหนึ่ง นั่งตรงประตูอารามจ้องจี้หยวนตลอด เห็นว่าผ่านไปนานแล้วคนข้างในไม่ตอบสนองจึงผ่อนคลายลงบ้าง มันลังเลครู่หนึ่งก่อนก้าวเข้าประตูอาราม ยืนติดกำแพงด้านหน้า จากนั้นค่อยเริ่มสะบัดตัว
พึ่บพั่บๆๆๆ...
น้ำฝนบนขนจิ้งจอกแดงถูกสลัดตามความเร็วของการขยับร่างกาย ส่วนมากล้วนลอยมาโดนตัวจี้หยวนที่อยู่ห่างมาสองสามหมี่[footnoteRef:1] ทำให้จี้หยวนต้องใช้มือบังหน้าอย่างอดไม่ได้ [1:  หมี่ หมายถึง เมตร]
แต่ยามจิ้งจอกสะบัดน้ำ จี้หยวนกลับรู้รายละเอียดของจิ้งจอกชัดขึ้น ขนอ่อนนุ่มปรากฏอย่างชัดเจน เห็นชัดว่านี่เป็นจิ้งจอกน้อยรูปงามตัวหนึ่ง
จิ้งจอกนี้นับว่าน่ารักยิ่ง สะบัดน้ำเสร็จก็หมอบพักพิงกำแพงข้างประตูอาราม สังเกตการตอบสนองของจี้หยวนอย่างระวังเป็นพักๆ
หนึ่งคนหนึ่งจิ้งจอก ฝ่ายหนึ่งไม่อาจเดินทาง ฝ่ายหนึ่งหลบฝนในอาราม ไม่พูดจาแต่อยู่กันอย่างสันติ
เวลานี้จี้หยวนรู้สึกหิวบ้างแล้ว คิดจะกินของดีแน่นอนว่าไม่มี แต่อย่างน้อยยังมีถุงอาหารแห้งใบน้อย สามารถเติมเต็มท้องบ้าง
เขาเปิดถุงออกดู ใช้มือลองบีบ ขนมเปี๊ยะแข็งจนเหมือนก้อนหิน หมั่นโถวไม่ถือว่าอ่อนนุ่มแต่เทียบกับขนมเปี๊ยะแล้วดีกว่ามาก ดังนั้นเขาหยิบหมั่นโถวออกมาลูกหนึ่ง
ฉีกส่วนหนึ่งมาดมข้างจมูกแล้วไม่มีกลิ่นราเน่าอะไร จึงยัดเข้าปากแล้วกิน แต่ยิ่งกินก็ยิ่งรู้สึกหิว หมั่นโถวลูกหนึ่งอยู่ไม่ถึงสิบกว่าวินาทีก็ถูกกินเกลี้ยง
จี้หยวนอดหยิบหมั่นโถวอีกลูกออกมาไม่ได้ กินอย่างตะกละตะกลามจนหมด จากนั้นค่อยข่มความรู้สึกอยากกินอีกลูกเอาไว้
ถุงอาหารไม่ใหญ่มาก กินหมั่นโถวสองลูกแล้วพร่องไปส่วนหนึ่ง ยื่นมือนับโดยละเอียดพบว่ายังเหลือหมั่นโถวสองลูกกับขนมเปี๊ยะสามอัน
ในฐานะชายหนุ่มผู้ใช้ชีวิตอยู่ช่วงศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด มีงานมั่นคง แม้ทุกคนบอกว่ากลุ้มเรื่องค่าครองชีพ แต่ไม่เคยเป็นห่วงว่าจะหิวตายหรือไม่ ดังนั้นแต่ก่อนการตอบสนองด้านนี้จึงช้าอยู่บ้าง เวลานี้จี้หยวนเพิ่งตระหนักทันใด เสบียงอาหารของตนไม่สมบูรณ์นัก!
ต่อให้ลงเขาไปก็น่าจะไม่มีญาติมิตรให้พึ่งพากระมัง ทำอะไรหาเลี้ยงชีพเล่า ตอนนี้ตนทำอะไรได้บ้าง ขอทานหรือ
“หงุดหงิดโว้ย!”
จี้หยวนตะโกนเหมือนคนบ้าอย่างอดไม่ได้
จิ้งจอกด้านนอกตกใจจนลุกขึ้นระวังตัว
ดึงดูดความสนใจของจี้หยวนกลับมา
“แหะๆ เจ้าจิ้งจอกน้อย คนตาบอดอย่างข้าไม่ได้พกอะไรมาเลี้ยงเจ้า หมั่นโถวขนมเปี๊ยะล้วนมีนิดหน่อย แต่หนึ่งคือเจ้าไม่กิน สองคือข้าเองไม่อยากให้ ถ้าเจ้ามาเป็นอาหารของข้า ย่อมทำให้ข้ากลุ้มน้อยลงหน่อย”
ฟ่อ...
จิ้งจอกพองขนเล็กน้อย เท้าทั้งสี่เหยียดเกร็ง แยกเขี้ยวข่มขู่จี้หยวน
“ล้อเล่นๆ! เจ้าจับหนูนาหรือกระต่ายมาก็ไม่เลวแล้ว...”
จี้หยวนกล่าวเสียงอ่อนโยน เขาคิดว่าเสียงและการกระทำของตนเมื่อครู่ต้องกระตุ้นเจ้าจิ้งจอกแน่ กระต่ายลนลานยังกัดคน อย่าเห็นว่าจิ้งจอกไม่ใช่สัตว์ป่า!
ครู่ใหญ่คนและจิ้งจอกทั้งสองฝ่ายต่างไม่มีการเคลื่อนไหวอีก จิ้งจอกตัวนั้นระวังจนหมอบอยู่มุมกำแพง จี้หยวนถอนใจโล่งอกพิงโต๊ะบูชาเหม่อลอยต่อไป


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 13 จอมยุทธ์น้อยๆ
ฝนวันนี้เทียบกับเมื่อวานแล้วสั้นกว่ามาก ตกไม่นานก็หยุด แต่อากาศกลับหนาวอยู่บ้างเพราะฝนรอบนี้
จี้หยวนผู้สัมผัสถึงความหนาวเย็นคลำหาเสื้อผ้าที่พ่อค้าเร่เหลือไว้มาสวม จากนั้นค่อยสวมชุดฟางอีกชั้น
จากบทสนทนาของพ่อค้าเร่เมื่อวานนี้ ทำให้รู้ว่าตอนนี้น่าจะเป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ อากาศหนาวหน่อยถือเป็นเรื่องปกติ แต่ฝนสองรอบซึ่งจี้หยวนเจอล้วนไม่ตกแบบฝนฤดูหนาว
วันนี้ยามตื่นขึ้นมาก็สายมากแล้ว ตอนนี้ฝนหยุดประมาณช่วงใกล้พลบค่ำ กลางป่าเขาฟ้ามืดเร็วมาก กอปรกับตอนนี้ทางลื่น ต่อให้จี้หยวนมีความกล้าลงเขาก็ไม่อำนวยแล้ว
คืนนี้ไม่มีพ่อค้าเร่ก็ไม่มีกองไฟสร้างความอุ่น
“เฮ้อ...”
จี้หยวนถอนใจอยู่บ้าง มองโชคชะตาบนหนทางข้างหน้าของตนในแง่ร้าย ปัจจุบันได้แต่ฝากความหวังว่าพรุ่งนี้จะฟ้าโปร่งหมื่นลี้ สร้างความได้เปรียบให้การมองเห็นน่าเศร้านี้บ้าง
เป็นอย่างที่จี้หยวนคาดจริงๆ ในภูเขาฟ้ามืดเร็วมาก ไม่นานก็ดูอึมครึม ใกล้ค่ำแล้วเขาขลาดกลัวอยู่บ้าง ไม่กล้านั่งหน้าโต๊ะบูชาเหมือนกลางวัน ขยับมาอยู่ด้านหลังรูปปั้นเทพเหมือนเดิม
จิ้งจอกแดงที่เดิมหลบฝนในอารามไม่รู้ว่าจากไปเมื่อไหร่
ความรู้สึกของจี้หยวนตอนนี้ว้าวุ่นกว่าวันก่อนเล็กน้อย ถึงอย่างไรก็อยู่คนเดียวแล้ว เมื่อคืนเพิ่งหลอกภูตเสือร้ายไป น่าจะไม่ถึงขั้นตอบสนองกลับมาในวันเดียวกระมัง
ขณะงีบหลับ จี้หยวนถูกเสียงเอะอะระลอกใหม่รบกวนเวลานอน ฟ้ายังไม่มืด บนทางเขาที่ห่างไกลมีเสียงคนบางส่วนดังมา
จี้หยวนกระปรี้กระเปร่าทันที ลุกขึ้นนั่งบนกองหญ้าหลังรูปปั้นเทพภูเขา เงี่ยหูฟังการเคลื่อนไหว
‘คงไม่กระมัง บังเอิญเช่นนี้เชียว อารามร้างนี้ไม่ใช่ศูนย์กลางคมนาคมอะไร จะมีคนมาทุกวันด้วยหรือ ไม่ใช่ผีชางกระมัง ไม่หรอกๆๆ มีเสียงฝีเท้า อย่าทำตัวเองขวัญเสียสิ!’
บนทางเขาซึ่งห่างไกล กลุ่มคนเก้าคนกำลังเดินบนทางเขา ฝีเท้าส่วนใหญ่ค่อนข้างว่องไว
ภายในนั้นมีทั้งชายหญิง ส่วนใหญ่ดูหนุ่มสาว ทั้งในมือคนส่วนมากล้วนถืออาวุธ มีดาบกระบี่เป็นหลัก ทั้งมีคนถือกระบองยาวปลายหุ้มเหล็ก ตรงกลางยังมีสองคนแบกกระสอบใบใหญ่ ไม่รู้ว่าข้างในบรรจุอะไร
แต่ภายนอกคนพวกนี้ดูน่าอนาถอยู่บ้าง ด้วยไม่ได้พกเครื่องกันฝน ต่อให้หาสถานที่หลบฝนทันเวลาก็ถูกฝนสาดจนตัวเปียกแล้ว
ผู้เดินอยู่ข้างหน้าชื่อเยี่ยนเฟย เป็นชายหนุ่มถือกระบี่ประดับพู่คนหนึ่ง สูงหนึ่งหมี่แปดสิบร่างสูงโปร่ง ดวงตาเรียวชี้ส่องประกายดูหลักแหลม
เขามองมาข้างหน้า ชี้ออกไปไกลพลางกล่าวกับพวกพ้อง
“ข้างหน้าคืออารามเทพภูเขา พวกเรารีบไปพักที่นั่น ผิงไฟสั่งสมพลังกัน!”
“ได้ ทุกคนเดินเร็วหน่อย ทางเขาหลังฝนตกเดินแล้วเปลืองแรงนัก!”
หญิงสาวคนหนึ่งสวมชุดรัดรูปคลุมข้อมือข้อเท้าทั้งพาดผ้าคลุมไหล่ ตอนนี้กลับเปียกชุ่มจนเสื้อแนบตัว เดินไปไม่กี่ก้าวก็สะบัดโคลนติดรองเท้าอย่างแรงคราหนึ่ง
“พวกเราถึงกับไม่มีใครคิดจะพกเครื่องกันฝน ช่างน่าขันเกินไปแล้ว”
หญิงสาวเร่งฝีเท้าพลางกล่าวเย้ยตัวเองอย่างหงุดหงิด
ชายฉกรรจ์แบกกระบองยาวหุ้มเหล็กคนนั้นหัวเราะ
“หึๆ ศิษย์น้องลั่ว อากาศบนเขานี้แปรปรวน ก่อนขึ้นเขาดวงตะวันยังอยู่สูงชัดๆ ใครจะคาดคิดเล่า”
“หัวเราะอะไร เจ้าก็ตัวเปียกเป็นไก่ตกน้ำแกงไม่ใช่หรือ!”
“พอแล้ว อย่าทะเลาะกันเลย พวกเราไม่ได้มาเล่นสนุก ทุกคนเข้าอารามเตรียมความเรียบร้อย!”
แม้ว่าพื้นดินเปื้อนโคลน ยามคนพวกนี้เดินแล้วโคลงเคลงอยู่บ้าง แต่จี้หยวนจำต้องยอมรับว่าฝีเท้าของพวกเขาถือว่าเร็วมาก ไม่นานก็เดินมาถึงหน้าอารามเทพภูเขา
อารามร้างหลังเล็กซอมซ่อ ป่าเขาโดยรอบแทรกสลับต้นไม้แห้งเหี่ยว ถูกหินผาเงาไม้บดบังเส้นแสง กอปรกับยามนี้เป็นเวลาพลบค่ำ ทำให้บริเวณนี้ดูมืดครึ้มน่ากลัว
กา... กา...
เสียงอีกาดังบนต้นไม้แห้งเหี่ยวหลังอารามเทพภูเขา ดูเหมาะกับสถานการณ์ยิ่ง
ฝีเท้าซึ่งเดิมว่องไวของทั้งเก้าคนล้วนชะลอลงโดยไม่รู้ตัว แม้แต่เสียงพูดยังเบาลงไม่น้อย
แม้ว่าอารามเทพภูเขาจะซอมซ่อ แต่นอกจากขาดประตูทางเข้าแล้ว ยังนับว่าสามารถกันลมกันฝนได้ เยี่ยนเฟยเดินมาถึงข้างชายคาอาราม กวาดมองเข้าไปแล้วเห็นกองถ่านและฟืนซึ่งยังเผาไม่หมดที่พวกพ่อค้าเร่เหลือไว้หลังก่อไฟก่อนหน้านี้ เขาเป่าปากโล่งอกอยู่ในใจเล็กน้อย
“คนเมืองสุ่ยเซียนกล่าวไม่ผิด ที่นี่น่าจะมีคนมาพักบ่อยจริงๆ แต่ทุกคนยังต้องระวังตัวหน่อย”
ภายในอารามจี้หยวนรู้สึกแปลกกับการตอบสนองของคนกลุ่มนี้อยู่บ้าง ก่อนหน้านี้ยามบ่นระหว่างทางยังส่งเสียงดังมาก ตอนนี้กลับระวังตัวขึ้นมา
แต่เขาหัวเราะไม่ออกจริงๆ ตอนไม่มีคนเขาเฝ้ารอคนมา พอคนมาจริงเขากลับกังวลว่าอีกฝ่ายจะเป็นพวกเหี้ยมโหดป่าเถื่อน ถึงอย่างไรตอนนี้ก็ไม่มีความสามารถป้องกันตัวอะไร
คนส่วนหนึ่งเดินวนนอกอารามเทพภูเขาแล้วจึงเข้ามาข้างใน
เยี่ยนเฟยเดินเข้ามาในอารามก่อน คนอื่นตามหลังเขามาติดๆ
พวกเขาเหลือบมองกองไฟและฟืนแห้งหลายครั้ง ย่องเข้าใกล้รูปปั้นเทพภูเขาช้าๆ ทยอยมองยอดรูปปั้นเทพภูเขาและบางมุม แต่แน่นอนว่าจุดสนใจหลักคือด้านหลังรูปปั้นเทพภูเขา
ผู้พบจี้หยวนก่อนยังเป็นเยี่ยนเฟย ถึงอย่างไรก็อยู่ข้างหน้าสุด เขาเดินมาถึงข้างกองไฟเดิมแล้วสำรวจ จากนั้นค่อยเงยหน้ามองด้านหลังรูปปั้นเทพภูเขาแล้วเห็นจี้หยวนที่นั่งพิงอยู่ตรงนั้น
“ขอทานคนหนึ่งหรือ”
คนอื่นล้วนเดินมาเช่นกัน พอจะเห็นท่าทางจี้หยวนชัดเจน
“เฮ้ย เจ้าขอทาน ที่นี่มีเจ้าคนเดียวหรือ”
ชายถือกระบองยาวคนนั้นตวาดจี้หยวนประโยคหนึ่ง เสียงตะโกนแหกปากนี้ทำเอาจี้หยวนคันหูไปหมด ยื่นนิ้วก้อยเกาหูซ้ายตามจิตใต้สำนึก
ลมหายใจของคนกลุ่มนี้ทั้งมีพลังและยาวกว่าพ่อค้าเร่พวกนั้น สัญชาตญาณบอกจี้หยวนว่าคนพวกนี้น่าจะไม่ใช่คนธรรมดา เขาเองไม่กล้าบีบคนกลุ่มนี้ซึ่งหน้านัก ทำตัวเชื่องเชื่อถามอะไรตอบอย่างนั้นดีกว่า
“ใช่แล้ว ก่อนพวกเจ้ามาก็มีข้าคนเดียว”
เดิมจี้หยวนอยากล้อสักประโยคว่า ‘หรือพวกเจ้าไม่ใช่คน’ แต่พอนึกถึงว่านี่ไม่ใช่การคุยผ่านอินเทอร์เน็ต ทั้งไม่ใช่โลกที่ตนคุ้นเคย พูดตามใจปากระวังถูกต่อย
ศิษย์น้องลั่วในคนกลุ่มนั้นมองสภาพน่าอนาถเสื้อผ้าเก่าขาดเกินทนของจี้หยวนแล้วกล่าวด้วยความประหลาดใจ
“ในภูเขานี้มีเสือร้ายกินคน เจ้าถึงกับกล้ามาบนเขาคนเดียวหรือ”
แม้ว่าคำถามนี้อาจมีปัจจัยสำคัญจากความสงสัย แต่จี้หยวนยังหวังว่าพวกเขาจะพาตนลงเขาด้วย อย่างน้อยก็ต้องลองดูหน่อย จึงตอบอย่างสิ้นหวังแบบจริงครึ่งไม่จริงครึ่ง
“ช่วยไม่ได้ ดวงตาข้าใช้การไม่ได้นัก คนพาข้ามาจากไปแล้ว ต่อให้รู้ว่าบนเขามีเสือ ไม่มีใครช่วยก็ยากลงเขาคนเดียว”
ความเห็นใจ ต้องได้รับความเห็นใจแน่!
เวลานี้ชายหนุ่มดวงตาเรียวชี้คนนั้นแสดงสัญญาณมือบอกทุกคน ชี้จี้หยวนจากนั้นค่อยชี้ดวงตาตัวเอง ทุกคนมองดวงตาทั้งสองของขอทานคนนี้อย่างละเอียดตามจิตใต้สำนึก พบว่าดวงตาที่เปิดอยู่ของขอทานคนนี้แม้จะโปร่งแสง แต่ดวงตากลับเป็นสีเทาอ่อน
มีคนกดคอต่ำเอ่ยเสียงเบา “เป็นคนตาบอด...”
แน่นอนว่าเสียงแผ่วเบานี้หนีไม่พ้นหูจี้หยวน จี้หยวนคิดมองโลกแง่ดี พูดเสียงเบาด้วยห่วงความรู้สึกตน ดูท่าว่าอย่างน้อยคนผู้นี้คงไม่ถือว่าจิตใจเลวร้ายเกินไป
ความคาดหวังว่าจะได้จากไปของจี้หยวนจึงเพิ่มขึ้นมาหน่อย
กลางฝูงชนชายร่างกำยำถือกระบองยาวคนนั้นมองศิษย์น้องลั่วและคนอื่นเล็กน้อย จากนั้นเขาค่อยกล่าว
“เจอพวกเราถือว่าเจ้าโชคดี รอพวกเราจัดการเสือกินคนตัวนั้นแล้วจะพาเจ้าลงเขาไปด้วยกัน!”
จี้หยวนซึ่งเดิมเพิ่งรู้สึกยินดี พอฟังประโยคหลังแล้วใจพลันกระตุก
คิดฆ่าเสือ เสือตัวไหน คงไม่ใช่เจ้าภูเขาลู่กระมัง
“เอ่อ พวกเจ้าขึ้นเขามาทำอะไรหรือ”
จี้หยวนถามพวกเขาประโยคหนึ่งอย่างกระวนกระวายอยู่บ้าง
ผู้ตอบยังเป็นชายถือกระบองที่เสียงดังเป็นพิเศษคนนั้น
“ฮ่าๆๆๆๆ... พวกเราได้ยินว่าภูเขาแถบนี้มีเสือร้ายกินคนอาละวาด ทางการไม่อาจกำจัดมันได้นานแล้ว พวกเรามาพร้อมความยึดมั่นที่ต้องการผดุงคุณธรรมเต็มเปี่ยม รับภารกิจจากกระดานที่ว่าการอำเภอหนิงอัน มุ่งหน้ามาเมืองสุ่ยเซียนเพื่อกำจัดภัยให้ปวงชน!”
“เป็นเช่นนั้น!”
“ไม่ผิด!”
ชายหญิงโดยรอบพยักหน้ากล่าวเสริม แสดงความผดุงคุณธรรมต่อหน้าจี้หยวนอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม
จี้หยวนอึ้งงันพักหนึ่ง ความคิดที่กระโดดออกมาจากสมองตามจิตใต้สำนึกก็คือ ‘คนกลุ่มนี้มาหาที่ตาย!’


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 14 โน้มน้าวไม่อยู่
ขอทานตาบอดอย่างจี้หยวน เดิมก็ไม่ใช่จุดสนใจของคนพวกนี้ หลังจากบอกจุดประสงค์การมาก็ต่างคนต่างยุ่งอยู่ภายในอาราม
ตึง
ตึง
ถุงกระสอบสองใบถูกวางอยู่ตรงมุม จี้หยวนรู้แล้วว่าข้างในคืออะไร ด้วยมีเสียงร้องของหมูกับแพะดังออกมาเป็นครั้งคราว
“เจ้าขอทาน ฟืนที่นี่เป็นของเจ้าใช่หรือไม่ พวกเราใช้ได้กระมัง ถือว่าพวกเราซื้อต่อจากเจ้าแล้วกัน”
ชายพาดกระบี่ประดับพู่ตะโกนอยู่ห่างไปไม่ไกล จี้หยวนซึ่งอึ้งงันอยู่ได้ยินเสียงแล้วตอบสนองกลับมา รีบโบกมือส่งสัญญาณว่าเชิญพวกเขาใช้ตามสะดวก
แต่เยี่ยนเฟยก็แค่เอ่ยปากถาม ทั้งไม่นำเงินค่าฟืนออกมาให้จี้หยวน จี้หยวนก็ไม่โง่ถึงขั้นซักไซ้เอาเงิน
คนอื่นไม่มีใครสนใจขอทานภายในอารามอีก คนเก็บกวาดสถานที่ก็เก็บกวาดสถานที่ คนก่อไฟก็ก่อไฟ จากนั้นต่างคนต่างหาที่นั่งพักผ่อน
ต่อให้เกือบแน่ใจแล้วว่าคนกลุ่มนี้กำลังหาเรื่องใส่ตัว แต่จี้หยวนก็ไม่ได้ก้าวออกมาชี้แนะว่าพฤติกรรมของพวกเขาโง่เขลาแค่ไหนทันที
แม้เห็นว่าท่าทางของพวกเขาไม่ได้แย่ แต่เทียบกับจางซื่อหลินแล้วยังห่างจากคำว่ากระตือรือร้นนัก หากยั่วโมโหพวกเขาจนไม่พาตนลงเขาด้วยจะทำอย่างไร
ต้องลองจับตาดูก่อนหรือพูดว่าลองจับหูฟังดี
ถ้าพวกเขามีความสามารถจริง กระทั่งกำราบเจ้าภูเขาลู่ได้เล่า
ยามนี้จี้หยวนสงบจิตเงี่ยหูฟังเสียงขยับของเก้าคนนี้โดยละเอียด เช่นเสียงกระทบโลหะยามวางอาวุธบางอย่างลงพื้น ทำให้จี้หยวนรู้ว่าพวกเขาพาคนมาไม่น้อย ประกอบกับลมหายใจทอดยาวของพวกเขา น่าจะเป็นคนฝึกยุทธ์จริง
ยอดฝีมือแห่งยุทธภพของที่นี่เหมือนภพก่อนหรือเหาะเหินเดินอากาศได้เหมือนในละครโทรทัศน์ สามารถจัดการเสือซึ่งเป็นภูตได้หรือไม่ พกของจำพวกยันต์คาถาอะไรมาด้วยใช่ไหม
จี้หยวนทั้งเป็นห่วงทั้งสงสัยนักว่าคนกลุ่มนี้จะทำอย่างไร
กองไฟลุกโชนอีกครั้ง คนผิงไฟเปลี่ยนกลุ่มแล้ว บางคนยังถอดเสื้อคลุมด้านนอกบางชิ้นบนตัวออกแล้วใช้ไม้คานแขวนผิงไฟอยู่ด้านข้าง ไม่ว่าชายหญิงล้วนไม่มีท่าทางอิดออดนัก
ตอนนี้ฟ้ายังไม่มืดสนิท จี้หยวนสันนิษฐานว่าแผนของพวกเขาอาจเป็นการใช้เหยื่อล่อเสือร้ายออกมา แต่ท่าทางไม่เหมือนว่าจะลงมือทันที
“ได้ยินคนเมืองสุ่ยเซียนพูดว่าภัยเสือร้ายมีมานานแล้ว จนถึงตอนนี้กินคนไปไม่น้อย”
หญิงสาวแซ่ลั่วที่นั่งข้างกองไฟใช้กิ่งไม้เขี่ยถ่านกลางเพลิงเล่น เอ่ยถามด้วยเสียงแผ่วเบา
เยี่ยนเฟยใช้ผ้าเช็ดคมกระบี่ยาวของตนอย่างระวังพลางกล่าวตอบ
“ไม่ผิด แน่นอนว่าข้าคิดว่าผู้สูญหายในภูเขาไม่ได้ถูกเสือกินทั้งหมดเช่นกัน ถึงอย่างไรป่าเขาก็อันตราย สิ่งน่าขันคือยังมีคนที่เมืองสุ่ยเซียนลือว่าเป็นมารร้ายอาละวาด”
เมื่อฟังเยี่ยนเฟยพูดถึงตรงนี้ ชายด้านข้างซึ่งริมเท้ามีดาบหัวตัดวางอยู่อดสอดปากกล่าวไม่ได้
“ถูกต้อง ตอนนั้นข้ากับเยี่ยนเฟยถามเรื่องเสือร้ายบนเขาโคเทพด้วยกัน คนเมืองสุ่ยเซียนปิดปากเงียบ แต่ท่านลุงคนหนึ่งภายในโรงน้ำชากลับพูดเหมือนเป็นเรื่องต้องห้ามมากว่าบนภูเขาอาจมีปีศาจอยู่ ฮ่าๆๆๆ ถ้าบนโลกนี้มีปีศาจจริง ถ้าเจ้าไม่พูดก็ไม่เรียกมาหรอก”
“ไร้สาระจริงๆ ยังมีคนสัญจรผ่านภูเขาเหมือนเดิมไม่ใช่หรือ!”
ชายซึ่งไม่พกอาวุธใดคนหนึ่งเติมฟืนเข้ากองไฟพลางยิ้มกล่าว
“เอาเถิดๆ ในเมื่อพวกเรารับภารกิจบนกระดานแล้วก็ช่วยพวกเขาจัดการเรื่องนี้ซะ หากมีปีศาจจริงก็ดี ข้าลู่เฉิงเฟิงอยากเห็นสักหน่อย!”
“ฮ่าๆๆ มีเหตุผล!”
คนด้านข้างพลันหัวเราะแล้วกล่าวเสริม อายุน้อยบ้าบิ่นมีวิชายุทธ์ติดตัว ครั้งนี้มีพวกพ้องรวมตัวกันมา ถึงเวลาเผยปณิธานเยี่ยงวีรบุรุษ คิดสร้างชื่อเสียงบนยุทธภพ!
ยิ่งฟังพวกเขาคุยอย่างฮึกเหิม ความหวังของจี้หยวนที่มีต่อคนพวกนี้ยิ่งต่ำลง ดูเหมือนพวกเขาไม่รู้เลยว่าบนเขานี้มีปีศาจจริง
จี้หยวนคิดว่าอย่างน้อยตนต้องลองห้ามดู อย่ารอถึงตอนกำจัดปีศาจไม่ได้ ตนจะถูกพาลโกรธไปด้วย
จอมยุทธ์น้อยเก้าคนเหมือนลืมขอทานแล้ว จี้หยวนจึงได้แต่ดึงดูดความสนใจของพวกเขา
“แค่กๆๆ... พวกท่านคงไม่ใช่ผู้กล้ามาล่าเสือกระมัง”
จี้หยวนกระแอมสองสามครั้งแล้วถามหยั่งเชิง
ได้ยินจี้หยวนถามเช่นนี้ ทั้งหมดล้วนส่งสายตาหันมามองเขา
“ไม่ผิด พวกเรารับภารกิจจากกระดานที่ว่าการ มาที่นี่เพื่อกำจัดภัยให้ปวงชนโดยเฉพาะ”
“อ้อ...”
จี้หยวนตอบรับอย่างมีนัยลึกล้ำ เสียงนี้เขาพยายามไม่เจือความท้าทาย ทั้งทำให้คนพวกนี้สงสัย
การตอบสนองของขอทานทำให้พวกเยี่ยนเฟยต่างขมวดคิ้วดังคาด
“เจ้าขอทาน เจ้ามีอะไรอยากพูดหรือไม่”
เยี่ยนเฟยเอ่ยถามประโยคหนึ่งตามจิตใต้สำนึก ส่วนจี้หยวนก็ถือโอกาสกล่าวต่อไป
“นับว่าไม่มีอะไรเป็นพิเศษ ข้าน้อยนับถือวีรบุรุษผู้เตรียมล่าเสือทุกท่านยิ่ง แค่ก่อนฆ่าศัตรูต้องวางแผน กำจัดภัยให้ปวงชนก็เช่นกัน จอมยุทธ์ทุกท่านมีแผนการหรือไม่”
จี้หยวนพยายามทำตัวลุ่มลึก แค่ทำตัวต่างจากรูปลักษณ์ขอทานภายนอกก็ดึงดูดความสนใจคนอื่นได้
ท่าทางซึ่งต่างจากก่อนหน้านี้ ทั้งวาจาฮึกเหิมของขอทาน สิ่งสำคัญคือคำกล่าวหนักแน่นเปี่ยมนัยล้ำลึก ทำให้ทุกคนรู้สึกว่าไม่ธรรมดาทันที!
ผู้อาวุโสมักสอนสั่ง อยู่ข้างนอกอย่าดูถูกใครก็ตาม เยี่ยนเฟยหันมองพวกพ้อง ลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้ขอทานสองสามก้าว ประเมินขอทานคนนี้โดยละเอียดอีกครั้ง ก่อนขมวดคิ้วตอบคำถาม
“ได้ยินว่าเสือกินคนปรากฏตัวยามดึก พวกเราคิดใช้หมูกับแพะเป็นเหยื่อในป่า ล่อเสือร้ายปรากฏตัว จากนั้นค่อยรวมกลุ่มรุมโจมตี”
จี้หยวนอึ้งไปครู่หนึ่ง
“เท่านี้หรือ ไม่มีแผนการและวิธีอื่นหรือ”
รู้สึกว่าคนพวกนี้ไม่พิจารณาแม้แต่เรื่องกับดักอย่างการขุดหลุมวางตาข่ายเลย
“พวกเราล้วนฝึกยุทธ์ตั้งแต่เด็ก วิทยายุทธ์ติดตัวไม่ธรรมดา แม้ว่าเสือร้ายเหี้ยมโหดก็เป็นแค่เดรัจฉาน ดาบกระบี่อยู่ในมือ รวมกลุ่มรุมโจมตี ยังปล่อยมันวิ่งหนีไปได้หรือ!”
พอแล้ว คนกลุ่มนี้ไม่เพียงมาตายเปล่ายังไร้เดียงสามากด้วย!
จี้หยวนมองโลกแง่ร้ายอยู่บ้าง ดูท่าว่าต้องเสแสร้งหน่อย
เขาเตรียมใจเล็กน้อยก่อนหัวเราะออกมา
“ฮ่าๆๆๆ... ฮ่าๆๆๆ...”
แปะๆๆๆๆ...
จี้หยวนหัวเราะเสียงเบาพลางปรบมือ
“ดีๆๆ กล้าหาญนัก แต่ข้ามีข้อสงสัยเล็กน้อยอย่างหนึ่ง หากสิ่งที่อยู่กลางป่าเขานี้ไม่ใช่เสือร้ายธรรมดา แต่เป็นอสูรซึ่งเป็นภูตตัวหนึ่ง ทุกท่านมีความมั่นใจหรือไม่”
“อสูร?”
“จริงหรือ...”
“ในเมืองสุ่ยเซียนก็มีคนพูดเช่นนี้!”
จอมยุทธ์บางคนหรี่ตามองกันไปมา จากนั้นค่อยมองไปทางขอทาน
“เจ้าขอทาน เจ้าอย่าเล่นลูกไม้!”
ตอนนี้จี้หยวนปล่อยวางลงบ้างแล้ว มองพวกเขาโดยยิ้มไม่เปลี่ยน ดวงตาสีจางทำให้ทั้งเก้าคนเงียบสงบลงอย่างอดไม่ได้
“ข้ารู้ว่าคำพูดของตนไม่สำคัญ บุ่มบ่ามพูดโน้มน้าวย่อมทำให้คนรังเกียจ แต่สังเกตพวกเจ้ามาครู่ใหญ่ เห็นว่าพวกเจ้าล้วนมีใจผดุงคุณธรรมจริงๆ เป็นผู้ทำเพื่อปวงประชาในใต้หล้าได้อีกมาก ไม่ควรจบชีวิตที่นี่ ข้าจึงเอ่ยปากอย่างอดไม่ได้”
ยามโน้มน้าวคนต้องประจบหน่อย นี่คือหลักการที่จี้หยวนค้นพบก่อนหน้านี้
คำพูดนี้ทั้งเก้าคนฟังแล้วแอบพอใจอยู่บ้างดังคาด แต่ภายนอกกลับข่มกลั้นไม่เผยอะไรออกมา
“เจ้าขอ... เอ่อ ความหวังดีของท่านพวกเรารับด้วยใจ แต่ในเมื่อพวกเรารับภารกิจบนกระดานมาแล้ว ย่อมต้องพยายามลองดู เรื่องปีศาจข้าคิดว่าส่วนใหญ่เป็นการกระพือข่าวโคมลอย หากพวกเราเกิดเรื่องไม่คาดฝันจริงก็โทษคนอื่นไม่ได้!”
เยี่ยนเฟยกล่าวอย่างเคร่งครัด คนด้านข้างพากันพยักหน้าเช่นกัน คำชมของจี้หยวนกระตุกต่อมในใจพวกเขา คำพูดเยี่ยนเฟยแทบแสดงความเป็นเอกฉันท์ของทุกคน พวกเขาจากมาเพื่อสร้างชื่อเสียงไม่ใช่หรือ!
เยี่ยนเฟยพูดเรื่องพวกนี้จบค่อยประสานมือไปทางจี้หยวน
“ขอบคุณท่านที่เตือนด้วยความหวังดี!”
จากนั้นก็กลับไปข้างกองไฟ แล้วหลับตาพักผ่อน
เอาเถอะ เห็นท่าทางเปี่ยมพลังยิ่งกว่าเดิมของคนกลุ่มนี้ จี้หยวนตัดใจไม่โน้มน้าวแล้ว มิฉะนั้นถึงเวลาอาจถูกคนรังเกียจ ทางเจ้าภูเขาลู่ก็เข้าใจผิดโดยง่าย เสียทั้งขึ้นทั้งล่อง
ส่วนเรื่องตามไปล่าเสือด้วยยิ่งไม่มีทางแน่ จี้หยวนแค่หวังว่าคำพูดที่ตนคุยกับเจ้าภูเขาลู่เมื่อคืนก่อนจะยังมีประโยชน์อยู่บ้าง


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 15 ความแตกต่างของคนธรรมดากับอสูร
ไม่รู้ว่าก่อนมากินข้าวแล้วหรือยัง จี้หยวนไม่เห็นคนพวกนี้กินอะไร แค่ดื่มน้ำนิดหน่อยเท่านั้น
หลังจากท้องฟ้าด้านนอกมืดสนิทแล้ว ชุดคลุมของคนพวกนี้พอแห้ง จึงสวมชุดคลุมเตรียมลงมือ
ดูท่าว่าการเตรียมตัวของพวกเขานอกจากพักผ่อนฟื้นฟูพลังกายแล้ว ความแห้งของเสื้อผ้าน่าจะยกระดับพลังต่อสู้ได้มาก มีหลักเดียวกับการเข้าใกล้หน้าจอเพื่อเพิ่มความแม่นยำและขยับตัวซ้ายขวาเพื่อยกระดับการหลบหลีกตอนจี้หยวนเล่นเกม
ชายร่างแข็งแกร่งสองคนแบกกระสอบใส่หมูแพะขึ้นมาใหม่อีกครั้ง คนหนึ่งในนั้นก็คือลู่เฉิงเฟิงซึ่งบอกว่าอยากเจออสูรนั่น
“เอาล่ะ พวกเราออกเดินทาง!”
เยี่ยนเฟยยังเดินนำคนแรกอย่างเปี่ยมพลัง
ลู่เฉิงเฟิงแบกกระสอบแล้วยังหันกลับมาตะโกนบอกจี้หยวน
“เจ้าขอทาน รอข่าวดีจากพวกเราเถอะ กลับมาแล้วจะพาเจ้าลงเขาด้วย!”
เฮ้ยๆๆ พี่ใหญ่ อย่าตั้งธงนักเลย!
จี้หยวนฟังคำพูดนี้แล้วลนยิ่ง ลังเลสักพักก่อนตะโกนบอกลู่เฉิงเฟิงตอนก้าวออกประตูอารามคนสุดท้าย
“จอมยุทธ์น้อยลู่ หากถึงช่วงวิกฤติอันตราย ตะโกนออกมาว่าพวกเจ้ารู้จักท่านจี้! จงจำไว้ด้วย!”
เวลานี้ลู่เฉิงเฟิงก้าวออกนอกประตูอารามแล้ว ได้ยินเสียงจึงหันกลับไปมองคราหนึ่ง ถือว่ามีแสงไฟอยู่เล็กน้อย ภายในยังคงมืดมิด มองเห็นหน้าขอทานไม่ชัดเจน
ลู่เฉิงเฟิงซึ่งไม่รู้ความหมายโดยละเอียดของประโยคนี้กลับไม่คิดมาก รีบก้าวตามพวกพ้องไปข้างหน้า
...
เขาโคเทพมียอดเขาเล็กใหญ่หลายสิบลูก ตำแหน่งที่อารามเทพภูเขาอยู่เป็นแค่เนินเขาลูกเล็กรอบนอก
แม้จอมยุทธ์น้อยเก้าคนยังขาดประสบการณ์บนยุทธภพทั้งไร้เดียงสาอยู่บ้าง แต่พื้นฐานวิชายุทธ์กลับมั่นคงมากจริงๆ เดินบนทางภูเขาขรุขระประหนึ่งเดินเล่นบนทางราบ
พูดว่าใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วยามก็ข้ามยอดเขาสามลูก มาถึงกลางป่าค่อนข้างลึกของเขาโคเทพ
เวลานี้ทั้งเก้าคนเริ่มเห็นเหงื่อเล็กน้อยแล้ว
เยี่ยนเฟยผู้อยู่ข้างหน้าสุดมองเงาร่างโดยรอบในความมืดแล้วสูดหายใจลึก
“ตรงนี้แล้วกัน เสือกินคนย่อมไม่มีทางซ่อนอยู่ในส่วนลึกของภูเขา วางหมูกับแพะลง เตรียมตัวอยู่ที่นี่!”
“อืม ได้!”
“ตอนนี้ประมาณยามซวี[footnoteRef:1] อีกไม่นานเสือก็จะออกหากินแล้ว!” [1:  ยามซวี หมายถึง ช่วงเวลา 19:00 - 21:00 น.]
ลู่เฉิงเฟิงกับชายถือกระบองต่างวางกระสอบของตนลง เปิดปากกระสอบออก ลากแพะตัวเมียกับหมูบ้านตัวไม่ใหญ่ข้างในออกมา
ด้วยถูกแบกมาเป็นระยะทางไกล เห็นชัดว่าสัตว์เลี้ยงสองตัวนี้มึนงงอยู่บ้าง ล้วนไม่ร้องโวยวายอะไร
“ผูกเชือกของพวกมันไว้กับต้นไม้สองต้น จริงสิ เฉือนขาพวกมันดาบหนึ่งด้วย!”
“ข้าเอง!”
ชายหนุ่มถือดาบคนหนึ่งเดินมาอยู่ข้างหมูกับแพะ ชักดาบสะบัดข้อมือเบาๆ ขาหลังของหมูกับแพะเกิดบาดแผลสองสายทันที
อู๊ด... อู๊ด...
แบ้...
ภายใต้ความเจ็บปวด สัตว์เลี้ยงสองตัวดิ้นรนขึ้นมาทันที คิดจะวิ่งหนี แต่ถูกเชือกรั้งจนไม่อาจหนีรอด
ลู่เฉิงเฟิงกับชายถือกระบองผูกเชือกสัตว์เลี้ยงกับต้นไม้ด้านข้าง ระหว่างนี้คนอื่นก็สังเกตการณ์โดยรอบ
“เอาล่ะ พวกเราซ่อนตัวรอบนต้นไม้กัน!”
ทุกคนพยักหน้าไร้เสียง พวกเขาตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย บ้างใช้วิชาตัวเบากระโดด บ้างปีนป่ายรวดเร็ว ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ใหญ่สี่ห้าต้นโดยรอบอย่างดี
เพียงพริบตาภายในภูเขาสงบลง นอกจากเสียงหมูแพะบาดเจ็บร้องโหยหวนพลางกระแทกซ้ายขวาแล้ว มีแค่เสียงนกกลางคืนบางส่วนดังขึ้นเป็นครั้งคราว
รอเช่นนี้จนผ่านไปหนึ่งชั่วยาม
...
กรู๊... กรุกกรู๊... กรู๊...
เสียงร้องของนกกลางคืนทำให้รัตติกาลมืดมิดดูเงียบสงบยิ่งกว่าเดิม
ลู่เฉิงเฟิงและมือดาบตู้เหิงรวมถึงหญิงสาวนามลั่วหนิงซวงซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ซึ่งผูกติดกับแพะภูเขาไว้ มองผ่านยอดต้นและใบไม้ลงมาด้านล่าง
แพะภูเขากับหมูเหนื่อยแล้ว เริ่มจากแตกตื่นไม่สงบพุ่งชนมั่วซั่ว ถึงตอนนี้หมอบพักอยู่บนพื้นแล้ว
“ผ่านมานานขนาดนี้แล้ว เสือร้ายนั่นยังมาอยู่หรือไม่”
ลั่วหนิงซวงกดเสียงต่ำถามอีกสองคน
“ไม่รู้สิ พูดตามหลักการคือเหยื่อมาถึงปากง่ายดายเช่นนี้น่าจะล่อสัตว์ป่ามาได้”
“ชู่ว!”
ลู่เฉิงเฟิงส่งสัญญาณให้พวกเขาเงียบ
ฮูม... ฮูม...
ลมกลางป่าเขาพลันแรงขึ้นมา พัดจนกิ่งก้านต้นไม้ใหญ่โดยรอบส่ายสั่น
แบ้...
พร้อมกับเสียงแพะร้อง แพะภูเขากับหมูบ้านลุกขึ้นมา กวาดมองโดยรอบอย่างประหม่า
แบ้... แบ้...
อู๊ด... อู๊ดๆ...
สัตว์เลี้ยงบาดเจ็บสองตัวพุ่งตัวไปข้างนอกอย่างร้อนรน แต่ถูกเชือกตรงคอล่ามไว้ การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้ทั้งเก้าคนที่ดักซุ่มอยู่คึกคักขึ้นมา
ฮูม... ฮูม...
ลมเย็นไม่เพียงพัดจนคนบนต้นไม้ผมปลิวไสว ยังทำให้พวกเขารู้สึกหนาวสะท้านอยู่บ้าง
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ลมประหลาดนี้ทำให้หลายคนกระสับกระส่ายอยู่บ้าง เวลานี้ไม่มีใครพบว่านอกจากหมูกับแพะที่เหมือนคลุ้มคลั่งแล้ว เสียงนกร้องทั้งหมดในป่าล้วนหายไป
ห่างออกไปเสือร้ายตัวใหญ่กว่าเสือทั่วไปหลายเท่าตัวหนึ่งยืนอยู่บนหินผาก้อนหนึ่งตรงส่วนลึกของป่า มองผ่านทุ่งหญ้ากลางรัตติกาลมืดมิดมาทางหมูบ้านกับแพะภูเขา นัยน์ตาคล้ายคนฉายแววดูถูกเสี้ยวหนึ่ง
เสือร้ายไม่หลบไม่หลีก ก้าวไปทางหมูแพะซึ่งติดอยู่ตรงนั้น เดินไปถึงข้างกายพวกมันช้าๆ
เวลานี้หมูหนึ่งแพะหนึ่งไม่คลุ้มคลั่งเหมือนเมื่อครู่แล้ว ตัวสั่นงันงกทรุดอยู่กับพื้นไม่กล้าขยับเขยื้อน
‘เสือร้ายตัวใหญ่นัก!’
เสือตัวใหญ่กว่าที่คิดไว้ ขนาดไม่เหมือนอย่างที่คนเคยเห็นเสือร้ายบรรยาย
คนบนต้นไม้ล้วนขนลุกชันหนังหัวชาวาบ แม้ว่าอยากล่าเสือกำจัดภัย แต่เมื่อเห็นเสือร้ายตัวใหญ่ขนาดนี้เข้าจริงก็ตื่นตระหนกไม่น้อย ใจเต้นเร็วจนน่ากลัว
เสือร้ายยืนนิ่งอยู่ข้างสัตว์เลี้ยงสองตัว เส้นขนพลิ้วไหวตามลม
‘เหตุใดเสือร้ายตัวนี้ถึงไม่กิน’
นี่คือข้อสงสัยซึ่งทุกคนนึกถึงนอกจากประหม่าแล้ว ก่อนหน้านี้พวกเขานัดแนะกันว่าหากไม่ผิดคาด ยามเสือร้ายกินสัตว์เลี้ยงจะกระโดดออกไปล้อมโจมตี
ใบหน้าของเยี่ยนเฟยมีเหงื่อผุดพราย เอื้อมมือขวากุมด้ามกระบี่แล้ว ถ้าเสือร้ายมีสัญญาณว่าจะวิ่งหนี เขาจะบอกทุกคนให้ปรากฏตัวทันที
แต่เวลานี้เขาพลันพบว่าเสือร้ายกลับเงยหน้ามองต้นไม้ใหญ่ที่เขาอยู่ เสียงหยาบเถื่อนแหบพร่าสายหนึ่งดังออกมาจากปากเสือร้าย
“น่าสนใจ! จอมยุทธ์ธรรมดาหรือ ในเมื่อมารนหาที่ตาย น่าจะไม่ถือว่าขัดคำสอนของท่าน!!”
พริบตานั้นทุกคนรวมถึงเยี่ยนเฟยขนลุกชันหนังหัวชาวาบไปทั้งตัว
ในใจมีแค่ความคิดเดียว ‘เป็นภูตแล้ว!’
“มาเล่นกับข้าก่อนเถอะ โฮก!”
ยามเสียงเสือคำรามดังขึ้น เสือร้ายพุ่งตัวไปทางยอดต้นไม้ตรงหน้าแล้ว ผู้เผชิญหน้ากับเสือร้ายตกใจจนมือเท้าแข็งทื่อ เสียความสามารถในการตอบสนองไปหมด
เยี่ยนเฟยกัดลิ้นตัวเองเพื่อสลัดอาการแข็งทื่อที่มาจากความกลัวก่อนตะโกนลั่น
“ลงมือ!”
ชิ้ง...
กระบี่ยาวประดับพู่พุ่งออกจากฝัก ฝืนฟันไปทางเสือร้ายด้วยอยากข่มขู่มัน
คิดไม่ถึงว่าเสือร้ายกลับไม่หลบหลีก กรงเล็บข้างหนึ่งรับกระบี่ยาวโดยตรง ในสายตาเยี่ยนเฟยเท้าเสือหนากว่าต้นขาของตน อุ้งเท้าซึ่งเผยกรงเล็บคมกริบใหญ่กว่าศีรษะตน
ตึง...
พรวด...
เหตุการณ์เกิดขึ้นชั่วพริบตาเช่นกัน กระบี่ยาวของเยี่ยนเฟยพลิกตลบ คนอื่นถูกอุ้งตีนเสือซัดตกต้นไม้ หน้าอกยังหลั่งเลือดแดงสด ร่วงตกสู่พุ่มไม้เป็นตายไม่อาจรู้
“ระยำ!”
ชายถือกระบองจ้าวหลงคว้ากระบองยาวพุ่งหวดใส่ภูตเสือร้าย แต่กระบองยังไม่ทันฟาดออกมาทั้งหมด เงาหางเหลืองดำเลือนรางสายหนึ่งมาถึงตรงหน้าแล้ว
ปึง... กร๊อบ…
ตึง...
หางเสือเหมือนเหล็กกล้าสะบัดมา ต้านกระบองซึ่งผ่าขวานหักดาบจนแตกได้ จ้าวหลงถูกหางเสือโจมตีกระอักเลือด ร่วงตกต้นไม้ใหญ่ เจริญรอยตามเยี่ยนเฟยไป
“ช่วยคน!”
“ลุย!”
คนที่เหลือทยอยกระโดดออกมาจากที่ซ่อนตัว โจมตีไปทางเสือร้ายพร้อมกัน
เจ้าภูเขาลู่เปี่ยมอานุภาพไม่เสื่อมถอย ปีนป่ายขึ้นบนต้นไม้ซึ่งเดิมเยี่ยนเฟยเคยซ่อนตัวอย่างแผ่วเบา กรงเล็บทั้งสี่ยึดต้นไม้เหมือนแมว โก่งตัวเล็กน้อย กระโดดห่างออกไปหลายจั้งก่อนดาบกระบี่มาถึงตัว
วู้ม...
สายลมพัดมาตามร่างเสือร้าย หลายคนยังไม่ตั้งกระบวนท่าก็เห็นเสือร้ายกระโดดออกนอกวงโจมตี
ตู้เหิงผู้ชักดาบออกจากฝักและลั่วหนิงซวงผู้ชักกระบี่ออกจากฝักตอบสนองเร็วที่สุด พากันแตะเท้าหมุนตัวกลางอากาศ แทบพุ่งตัวตามเสือร้ายไปติดๆ คนหนึ่งแทงคนหนึ่งฟัน พุ่งเป้าไปที่เสือร้ายซึ่งยังไม่ถึงพื้น
แต่เสือร้ายกลับก้าวเท้าทั้งสี่กลางอากาศ คล้ายออกแรงเหยียบสายลม ร่างมหึมาพลันย้ายไปอีกด้าน ทั้งทิ้งตัวลงพื้นด้วยความเร็วน่าอัศจรรย์ นัยน์ตาเหลือบเขียวจ้องมองตู้เหิงและลั่วหนิงซวง
โฮก...
เสียงคำรามทำให้คนที่เหลือตัวชาการเคลื่อนไหวเปลี่ยนเป็นแข็งทื่ออย่างน่าประหลาด
ร่างเสือร้ายเหมือนเลือนรางก่อนพุ่งตัวมาอีกครั้ง
“ระวัง!”
เสียงตะโกนของคนด้านข้างเหมือนอยู่สุดขอบฟ้า ในดวงตาตื่นตะลึงเบิกกว้างของลั่วหนิงซวงกับตู้เหิง เสือร้ายยังประชิดหน้าตน แสงเยียบเย็นบนกรงเล็บทัดเทียมทองและเหล็ก
ปึง!
ฉัวะ... ปึง!
กรงเล็บตะปบตู้เหิงก่อนค่อยโจมตีลั่วหนิงซวง
เสียงตื่นตระหนกของพวกพ้องด้านหลังยังไม่ทันสิ้นสุด ก็เห็นตู้เหิงกับลั่วหนิงซวงกระอักเลือดลอยกระเด็นไปซ้ายคนขวาคนแล้ว มือที่กุมดาบของตู้เหิงบิดออกข้างนอก
ตึง!
ตึง!
ซ่า...
สองเสียงแรกคือเสียงลั่วหนิงซวงและตู้เหิงร่วงลงพื้นซึ่งห่างออกไป เสียงหลังคือเสือร้ายโรยตัวลงพื้นแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน
การประมือเพียงชั่วขณะ ยอดฝีมือสี่คนเป็นตายไม่อาจรู้...
ภูตเสือร้ายอยู่ห่างจากห้าคนที่เหลือไม่ไกล มันยืดตัวเหมือนแมวยักษ์บิดขี้เกียจ นัยน์ตาชวนประหวั่นมองพวกเขาอย่างเย้ยหยัน
ฟุ่บๆ... เคร้งๆๆๆ...
ดาบหัวตัดงอเก้าสิบองศาเล่มหนึ่งหมุนวน ร่วงลงข้างเท้าคนอื่นเป็นเส้นโค้ง ไม่เพียงตัวดาบโค้งงอคมดาบที่ติดกันยังบิดกลับด้วย
พวกลู่เฉิงเฟิงมือเท้าเย็นเยียบไม่อาจหายใจ ช่วงข้อต่อของมือซึ่งกำหมัดหรือกุมอาวุธซีดเผือดแล้ว


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 16 ท่านจี้ยอดบุคคล
เจ้าภูเขาลู่ภูตเสือร้ายไม่กระโดดอีกครั้ง เดินไปหาห้าคนที่เหลือทีละก้าวเช่นนี้ สัตว์ร้ายแสยะยิ้มมุมปาก ทำให้พวกลู่เฉิงเฟิงหายใจลำบากเหมือนหินก้อนใหญ่กดอัดหัวใจ
นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาสู้ได้แต่แรก นึกถึงการเคลื่อนไหวประหลาดของเสือร้ายเมื่อครู่ เทียบกับวิชาติดตัวและวิชาตัวเบาของตนแล้ว ต่อให้รู้ตัวคิดวิ่งหนีก็ยังเป็นปัญหา!
เสียงเจ้าภูเขาลู่ดังขึ้นเรื่อยๆ ปากแสยะเผยเขี้ยวยาว ไออสูรซึ่งแผ่ออกมาพันรอบตัวพวกลู่เฉิงเฟิง ความรู้สึกที่สะท้อนบนตัวพวกเขาก็คือความกดดันมหาศาล
เผชิญหน้ากับแรงกดดันจากภูตเสือร้าย น่ากลัวยิ่งกว่าเผชิญหน้ากับผู้อาวุโสเจนจัดบนยุทธภพใดนัก คนที่เหลือถึงขั้นไม่มีความกล้าลงมืออีกครั้ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะสนใจพวกพ้องสี่คนเลย
ตึกตักๆๆ...
ลู่เฉิงเฟิงหัวใจเต้นแรง หายใจกระชั้นถี่ เหงื่อผุดพรายทั่วใบหน้า เวลานี้สมองว่างเปล่าไปหมด
ผู้อยู่ใกล้เสือร้ายที่สุดก็คือเขา เขาถึงขั้นได้กลิ่นสัตว์ป่ารุนแรงจากตัวเสือร้าย
สวบสาบ...
เห็นภูตเสือมาใกล้เรื่อยๆ ลู่เฉิงเฟิงกำสองหมัดแน่น ตั้งท่ามวยตระกูลลู่ เขาไม่มีทางรอความตายเช่นนี้ ต่อให้รู้ว่าสู้ไม่ได้ก็จะลองดูสักตั้ง เขาเชื่อว่าพวกพ้องคนอื่นก็เช่นกัน เห็นอีกสี่คนตั้งท่าผ่านแสงจันทร์แล้ว
“โอ้... ข้าเพิ่งเคยเจอคนหนุ่มเช่นนี้เป็นจอมยุทธ์ครั้งแรก ถ้านายท่านไม่สอนก่อน ข้าคงชิมเนื้อพวกเจ้าว่ารสชาติดีหรือไม่จริงๆ”
ยามเข้าใกล้เสือร้ายพูดพลางแลบลิ้นเลียปาก เผยท่าทางน้ำลายแทบหกออกมา
“น่าเสียดาย คงหมดสภาพกลางเขาแล้ว”
เจ้าภูเขาลู่ดูออกว่าตอนนี้ห้าคนแข็งกร้าวแค่ภายนอก ความจริงกลัวแทบตาย สะกิดนิดเดียวก็ล้มแล้ว
เมื่อได้ยินคำพูดของเจ้าภูเขาลู่ สมองลู่เฉิงเฟิงมีเสียงพูดของขอทานดังขึ้นเหมือนอสนีบาต
โฮก...
เมื่อเสียงเสือคำรามดังขึ้นอีกครั้ง ลู่เฉิงเฟิงกล่าวประโยคนั้นด้วยความเร็วสูงสุดและแหกปากอย่างดัง
“พวกเรารู้จักท่านจี้!”
เมื่อลู่เฉิงเฟิงตะโกนจบจนได้สติกลับมา พบว่าศีรษะเสือประชิดตนแล้ว จ่อห่างจากหน้าไม่เกินสองหมัด กระทั่งเขารู้สึกถึงลมหายใจออกของเสือร้าย
“ท่านจี้? พวกเจ้าเคยไปอารามเทพภูเขาหรือ”
“ใช่ ใช่แล้ว!”
ลู่เฉิงเฟิงไม่กล้าขยับตัว ปากรีบกล่าวเสริม
“ภะ ภายในอารามมีขอทานอยู่คนหนึ่ง ก่อนหน้านี้เขาเตือนพวกเราว่าอย่ามาจัดการเสือร้ายกินคน ยะ ยังบอกว่าเสือร้ายในภูเขาเป็นภูตนานแล้ว พวกเราไม่ยอมฟัง... แต่ตอนพวกเราจากมา เขาบอกข้าว่าหากถึงช่วงเวลาวิกฤติ ให้ข้าตะโกนว่ารู้จักท่านจี้!”
ต่อให้ตัวสั่นเล็กน้อย แต่ลู่เฉิงเฟิงยังกล่าวรวดเร็ว ทั้งบอกมูลเหตุผลลัพธ์โดยคร่าว
ถ้าจี้หยวนอยู่ที่นี่คงด่าลู่เฉิงเฟิงอย่างรุนแรงในใจแน่ ข้าเตือนเจ้าแล้ว แต่เจ้าอย่าพูดตรงเช่นนี้ได้หรือไม่
ตอนนี้ห้าคนที่เหลือล้วนรู้สึกว่าความเป็นตายขึ้นอยู่กับความคิดเสือร้าย กลั้นหายใจรอการตอบสนองของภูตเสืออยู่เงียบๆ
ฮูม... ฮูม...
ลมภูเขาพัดแรงสลับแผ่วเบา คล้ายสื่อถึงขั้นตอนการคิดของภูตเสือร้าย เมื่อรอสายตาเหลือบแสงเขียวมองลู่เฉิงเฟิงอีกครั้ง ฝ่ายหลังรู้สึกว่าไอสังหารภายในนั้นลดลงมากอย่างบอกไม่ถูก
“ในเมื่อเป็นคำพูดของท่าน แน่นอนว่าข้าย่อมพิจารณาอย่างรอบคอบ แต่ข้าไม่รู้ว่าเจ้าหลอกข้าหรือไม่ พาข้าไปอารามเทพภูเขาเพื่อถามความเห็นต่อหน้าท่านจี้เถอะ!”
ลู่เฉิงเฟิงเป่าปากโล่งอกเล็กน้อย ขอแค่คนในอารามเทพภูเขายังอยู่ตรงนั้นก็คงไม่ใช่ปัญหา
หลังจากภูตเสือร้ายยินยอม ทั้งห้าคนรีบหาพวกพ้องสี่คนที่บาดเจ็บหนัก จากนั้นจึงพาคนเจ็บมุ่งหน้ากลับสู่อารามเทพภูเขาอย่างระวัง แต่ครั้งนี้ด้านหลังพวกเขามีเสือยักษ์ตาดุตามมาด้วย แม้ว่ายามหันหลังแล้วมองไม่เห็น แต่ทุกคนต่างรู้ว่าภูตเสือร้ายต้องอยู่ห่างไปไม่ไกลแน่
พวกเยี่ยนเฟยยังไม่ตาย พื้นฐานร่างกายจากการฝึกยุทธ์ตั้งแต่เด็กนับว่าแข็งแกร่งมาก ถ้าเป็นคนทั่วไปคงตัวเย็นนานแล้ว แม้ว่าพวกเขาถูกแบกอยู่บนตัวของคนอื่น แต่ยังกระอักเลือดเป็นพักๆ ดูเสี่ยงอันตรายยิ่ง แต่กำลังภายในยังประคองได้ ขอแค่รักษาตัวทันเวลาก็มีหวังว่าจะรอดชีวิตสูงมาก
ตอนนี้จี้หยวนกำลังเดาว่าทั้งเก้าคนจะเป็นหรือตาย โชคดีทำสำเร็จหรือไม่ จากนั้นเขาได้ยินเสียงฝีเท้าของพวกวีรชนล่าเสือกลับมา รวมถึงเสียงเท้าเสือแผ่วเบาด้านหลังด้วย
ในใจราวกับมีลามะแสนตัวห้อตะบึงชั่วพริบตา จี้หยวนทักทายบรรพชนทุกรุ่นของพวกจอมยุทธ์น้อยอย่างสนิทสนมรอบหนึ่งทันที
‘พวกลูกเต่าบัดซบ แม่งพาเจ้าภูเขาลู่กลับมาด้วย!’
จี้หยวนลนลานไหม ลนลาน ลนลานมาก!
แต่จี้หยวนกลับไม่กล้าแสดงท่าทางลนลาน หลังนึกถึงความเป็นไปได้มากมายแล้ว เขาคิดว่าตนควรรักษาบุคลิกผู้สูงส่งไว้
เมื่อพวกลู่เฉิงเฟิงเห็นอารามเทพภูเขาและแสงไฟที่ยังพลิ้วไหวไม่ดับในอาราม ในใจมีความหวังเด่นชัด ทั้งหมดล้วนเร่งฝีเท้าอย่างอดไม่ได้ แต่เงาดำหนึ่งกลับเร็วกว่าพวกเขาหนึ่งก้าว
ภูตเสือร้ายกระโจนมาจากด้านหลัง กระโดดข้ามพวกจอมยุทธ์น้อยซึ่งหมดสภาพไม่น่าดู มาจนถึงนอกชายคาอารามเทพภูเขา พวกคนด้านหลังไม่กล้าขยับตามใจทันที
ภายในอารามจี้หยวนไม่ดีกว่ากันเท่าไร ครั้งนี้เขาเห็นชัดกว่าคราวก่อน ในสายตาพร่ามัวเห็นว่าบนตัวเสือร้ายมหึมานี้แผ่กลุ่มควันบางเบารางๆ
เวลานี้ในแววตายากจะเชื่อของพวกลู่เฉิงเฟิง ภูตเสือร้ายถึงกับหยัดร่างขึ้น ขาหน้าทำท่าประสานมือ
“เจ้าภูเขาลู่คารวะนายท่าน!”
พวกเขาเบิกตากว้าง ถึงขั้นลืมความกลัวชั่วขณะ ภูตเสือร้ายถึงกับแสดงความเคารพขอทานในอาราม แม้ดูประหลาดตาเพราะรูปร่างเสือร้าย แต่ความนอบน้อมนั้นกลับเหมือนปัญญาชนถ่ายทอดความรู้ยิ่ง
ภายในอารามจี้หยวนกลับเป่าปากโล่งใจเฮือกใหญ่ ดูท่าว่าใช้ปากจัดการได้!
“เจ้าภูเขาลู่ไม่ต้องมากพิธี ข้าคนแซ่จี้บกพร่องทางกาย โปรดอภัยที่ไม่อาจต้อนรับ!”
“ไม่กล้ารบกวนท่าน”
เสือร้ายเหลือบมองพวกลู่เฉิงเฟิงวูบหนึ่ง จากนั้นค่อยวางขาหน้าลง นัยน์ตามองดวงตาพร่ามัวล้ำลึกซึ่งเปิดอยู่ภายในอารามคู่นั้น
“เจ้าภูเขาลู่มาครั้งนี้ด้วยมีข้อสงสัย ท่านโปรดช่วยแถลงไข!”
ภูตเสือร้ายไม่พูดถึงข้อพิสูจน์ว่าโกหกหรือไม่แม้แต่น้อย แน่นอนว่าพวกลู่เฉิงเฟิงไม่กล้าสอดปากเช่นกัน ได้แต่คอยดูสถานการณ์อย่างสงสัยและว้าวุ่นใจ พลางนั่งช่วยพวกพ้องที่บาดเจ็บปรับลมปราณอยู่จุดเดิม
“ว่ามาเถอะ”
จี้หยวนยังทำอย่างไรได้ ไม่ให้มันพูดหรือ เขาไม่กล้าหรอก!
“คำสอนท่านครั้งก่อนทำให้ข้าหยั่งรู้บ้าง ฝึกปราณเหมือนการเป็นคน กายไม่ทำชั่ว มรรคไม่เกียจคร้าน จิตมั่นรู้แจ้งแทงตลอด คืนนี้ทั้งเก้าคนวางแผนล้อมสังหารข้า ถ้าเป็นเสือทั่วไปต้องติดกับแน่ ในเมื่อพวกเขามีใจคิดฆ่าข้า ข้าย่อมสังหารได้โดยไม่ขัดต่อมรรคกายตั้งจิตมั่น เหตุใดท่านกลับทิ้งข้อความเพื่อช่วยพวกเขา”
ให้ตาย ภูตเสือเฒ่าอย่างเจ้าอย่าหยั่งรู้เก่งขนาดนี้ได้หรือไม่...
จี้หยวนรู้ตัวว่าคำพูดเมื่อวานมีความหมายเชิงนี้จริงๆ แต่แสดงออกไม่ชัดเจนคำพูดจึงคลุมเครืออยู่บ้าง คิดไม่ถึงว่าเจ้าภูเขาลู่จะหยั่งรู้ด้วยตัวเองเช่นนี้
ตอนนี้เจ้าภูเขาลู่ถามตนว่าเพราะอะไรถึงช่วยพวกเขา ไม่อาจพูดว่ากลัวไม่มีคนพาตนลงเขาโดยตรงได้ แต่ต้องให้คำตอบที่เหมาะสม มิฉะนั้นผลลัพธ์คงยากคาดเดา
จี้หยวนซึ่งดูเหมือนเงียบไปครู่หนึ่งความจริงแล้วอยากแหวกสมองออกมา จมปลักขบคิดจนในที่สุดก็มีแผนการตอบคำถาม


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 17 สัญญาผดุงคุณธรรม
จี้หยวนหาหลักการเท็จข้อหนึ่งได้แล้ว แต่ก่อนอื่นต้องคล้อยตามคำพูดเจ้าภูเขาลู่ ศิษย์เคารพอาจารย์ย่อมชอบฟังอาจารย์ชม
“สรุปจากเรื่องหนึ่งอนุมานถึงเรื่องอื่น ฟังคำแล้วหยุดสังหาร แสดงว่าการหยั่งรู้ของเจ้าภูเขาล้ำเลิศทั้งสามารถปฏิบัติตัวตามได้อย่างดี แต่ถึงอย่างไรเจ้าภูเขาก็ฝึกปราณจนตื่นรู้มีปัญญามาจากการเป็นเสือร้าย ต่อให้เรียนรู้มารยาทของคนบนโลกจากผีชางแต่ไม่เข้าใจเรื่องราวบนโลก หึๆ...”
จี้หยวนพูดถึงตรงนี้แล้วหัวเราะเล็กน้อย
“แม้ว่าบัณฑิตลู่ไม่ใช่หนอนหนังสือ แต่ก็แค่เก่งกว่าบัณฑิตทั่วไปเท่านั้น”
จี้หยวนพูดถึงตรงนี้แล้วชี้พวกจอมยุทธ์น้อยที่ห่างออกไป
“เหตุใดคนพวกนี้ถึงมาล่าเสือกลางป่า แน่นอนว่าเพราะเมื่อก่อนเจ้าภูเขาลู่กินคนไม่น้อย ต่างจากพรานล่าหนังเสือ หมอยาค้ากระดูกเสือ เข้าป่าล่าเสือแค่เพื่อความผาสุกของปวงชน ใช่ทำเพื่อประโยชน์ส่วนตัว กล่าวกันถึงที่สุดแล้ว เจ้าภูเขากินคนมาก่อน จอมยุทธ์เข้าป่าภายหลัง”
แต่กล่าวถึงตรงนี้จี้หยวนกลับเปลี่ยนประเด็น
“แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้ล้วนเป็นคำพูดไร้สาระ คนจะฆ่าข้า ข้าย่อมฆ่าคนได้ หากยื่นคอให้คนอื่นฆ่า ไม่ใช่ว่าเป็นคนโง่หรือ”
คำพูดนี้เจ้าภูเขาลู่ฟังแล้วสบายใจยิ่ง ถึงขั้นผงกศีรษะพยัคฆ์เล็กน้อย
“แต่เหมือนอย่างที่ข้ากล่าวก่อนหน้านี้ พวกเขาเข้าป่ามาใช่เพื่อประโยชน์ส่วนตัว แต่เพื่อผดุงคุณธรรม รู้อยู่ว่าในป่ามีเสือแต่ยังเข้าป่าไปหาเสือ เจ้าภูเขาคิดว่าบนโลกคนประเภทนี้มีมากหรือไม่”
เสือร้ายนอกอารามขมวดคิ้วใคร่ครวญเล็กน้อยก่อนตอบอย่างนอบน้อม
“เรียนนายท่าน น่าจะไม่มาก!”
จี้หยวนยิ้มแล้ว
“เหล่าคนอย่างเยี่ยนเฟย ลั่วหนิงซวง ลู่เฉิงเฟิงล้วนเป็นจอมยุทธ์น้อยแห่งยุทธภพ ทั้งมีใจผดุงคุณธรรม แม้บ้าระห่ำด้วยอายุน้อย แต่ขอแค่ยึดมั่นเจตนารมณ์ วันหน้าถ้าจะท่องยุทธภพใช่ว่าเป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้ เจ้าภูเขาอยากฆ่าพวกเขาไม่นับว่ามีความผิด แต่บนโลกอาจมีผู้ผดุงคุณธรรมน้อยลงเก้าคน”
“พื้นฐานวิชายุทธ์ของจอมยุทธ์น้อยเก้าคนมั่นคงนัก แต่สำหรับเจ้าภูเขาอาจเป็นแค่เด็กเล่นขายของ สร้างภัยคุกคามอะไรไม่ได้ จึงเอ่ยปากหวังว่าเจ้าภูเขาจะยั้งมือไว้ไมตรี”
ภูตเสือร้ายไม่พูดจา จี้หยวนกลัวมันคิดมาก รีบพูดเสริมแต่เสียงกลับไม่เร่งไม่ช้าถึงขั้นเจืออารมณ์ขัน
“ข้าคนแซ่จี้ขอเสนอสัญญาน่าสนใจหนึ่งกับเจ้าภูเขา ไม่ทราบว่าเจ้าภูเขาน้อมรับหรือไม่”
“เชิญท่านว่ามาเถิด!”
ครั้งนี้เจ้าภูเขาลู่ตอบเร็วมาก
“การผดุงคุณธรรมของเก้าคนครั้งนี้ ไม่ได้สื่อว่าวันหน้าจะประพฤติเหมาะสม ต่อให้ตอนนี้ตั้งใจสร้างชื่อ แน่นอนว่าความปรารถนาชื่อเสียงของจอมยุทธ์น้อยไม่มีอะไรให้วิจารณ์รุนแรงได้ เจ้าภูเขามิสู้มาเป็นพยาน วันหน้าหากเก้าคนนี้มีใครทำชั่วก่อกวนจนสิ่งมีชีวิตจมสู่ความทุกข์ ท่านจงตัดสินโทษพวกเขาใหม่อีกครั้ง ไม่ว่าจะกลืนหรือเฉือนตัดล้วนไม่ฝืนมรรคสวรรค์ แต่หากพวกเขามีใครสร้างชื่อเป็นจอมยุทธ์เปี่ยมคุณธรรม การกระทำในวันนี้ของเจ้าภูเขาย่อมหักล้างวิถีชั่วในอดีตทั้งสร้างบุญใหญ่! สิ่งนี้คือจิตมั่นรู้แจ้งแทงตลอด”
โฮก...
เจ้าภูเขาลู่ฟังแล้วนัยน์ตาส่องประกายไออสูรพวยพุ่ง รู้สึกเพียงข้อสงสัยและความกังวลบางอย่างก่อนหน้านี้ล้วนถูกคลี่คลาย ยินดีจนคำรามเสียงเบาอย่างอดไม่ได้
หลักการของท่านจี้มันฟังเข้าใจแล้ว ความหมายที่ซ่อนอยู่ในนั้นยิ่งชัดเจนมาก มันเจ้าภูเขาลู่ภูตเสือร้ายมีหวังว่าจะแปลงร่างได้!
ไม่อย่างนั้นจะทำตามสัญญาท่องไปในโลกมนุษย์ได้อย่างไร
เจ้าภูเขาลู่นึกถึงนัยลึกซึ้ง ‘ฝึกปราณเหมือนเป็นคน กายตั้งจิตมั่นมรรคเป็นหลัก’ ที่จี้หยวนพูดถึงทันที ทั้งพอหยั่งรู้ความหมายของ ‘มรรคสวรรค์เสื่อมสูญมากล้นเพิ่มเสริมไม่พอ มรรคมนุษย์เสื่อมสูญไม่พอยังคอยประจบเอาใจผู้มั่งคั่ง’ เป็นความรู้แจ้งแทงตลอดจริงๆ
แทนที่จะพูดว่าท่านช่วยทั้งเก้าคน สู้บอกว่าท่านถือโอกาสมอบวาสนาใหญ่ให้ตนผ่านเก้าคนนี้ยังดีกว่า ช่วยตนหยั่งรู้อย่างหมดจด!
“ได้ฟังคำสอนท่านอีกครั้ง เจ้าภูเขาลู่ขอขอบคุณ!”
เสือร้ายพุ่งเข้าอารามเพื่อกล่าวตอบอย่างตื่นเต้นและนอบน้อม จากนั้นค่อยหันหน้ามองพวกลู่เฉิงเฟิง ทำเอาพวกเขาที่อึ้งงันอยู่บ้างตกใจจนได้สติทันที
“คำสั่งของท่านเจ้าภูเขาลู่ย่อมทำตาม ไม่ทราบว่าต้องการให้ข้าส่งพวกเขาลงเขาหรือไม่”
“ไม่ต้องๆๆ พวกเราลงเขาได้ พวกเราลงเขาเองได้!”
ลู่เฉิงเฟิงกับคนอื่นรีบปฏิเสธ ต่อให้รู้ว่าตอนนี้ภูตเสือร้ายไม่กินพวกเขาก็ไม่กล้าอยู่ร่วมกับอสูรจริงๆ
จี้หยวนรีบหาทางลงเช่นกัน
“ให้พวกเขาเดินทางกลับเองก็ดี คนบนโลกมีอคติต่ออสูรมาก เจ้าภูเขาลู่กลับเข้าป่าไปฝึกตนเถอะ!”
ยามนี้ความรู้แจ้งแทงตลอด เจ้าภูเขาลู่แทบอยากจะห้อตะบึงไปทันที แต่เห็นแก่หน้าจี้หยวนจึงกล่าวประโยคเมื่อครู่เพิ่มเติม ตอนนี้เมื่อเห็นว่าจี้หยวนให้ตนรีบกลับไปฝึกตน มันรู้สึกว่าท่านประดุจเทพจริงๆ
เจ้าภูเขาลู่ซึ่งคิดจะโค้งคำนับแล้วจากไปพลันนึกได้กะทันหัน เข้าอารามเทพภูเขาไปกล่าวอีกครั้ง
“วันนี้ได้รับคำชี้แนะจากท่านอีกครั้ง เจ้าภูเขาลู่ยังไม่มีสิ่งใดตอบแทน แต่กลับมอบของรักษาหน้าแก่พวกรนหาที่... พวกจอมยุทธ์น้อยได้...”
เสือร้ายพูดถึงตรงนี้ก่อนหันหลังเดินเข้าไปใกล้พวกคนรุ่นเยาว์ หลังจากมองพวกเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นพวกเขาตกใจจนไม่กล้าขยับแล้ว เสือร้ายเผยรอยยิ้มคล้ายคนพลางเอ่ยปาก
“วันนี้พอพวกเจ้าลงเขา จงป่าวประกาศว่าเสือร้ายกินคนในป่าถูกสังหารแล้ว จากนี้คนเดินเขาไม่ต้องห่วงว่าจะเป็นอาหารของเสือร้ายบนเขาโคเทพอีก”
เมื่อพูดจบเจ้าภูเขาลู่พลันร้อง ‘โฮก’ คายหนังเสือสีขาวผืนหนึ่งออกมาจากปาก บนขนผิวเปื้อนเลือด เหมือนเพิ่งถูกถลกมามาก
จากนั้นนัยน์ตาเจ้าภูเขาลู่วาววาบเล็กน้อย หันหลังประสานมือไปทางอารามเทพภูเขาอีกครั้ง
“ท่านจี้ ศิษย์ขอลา!”
เมื่อเห็นว่าจี้หยวนไม่กล่าวโต้แย้งอะไร นอกจากยินดีแล้วภูตเสือร้ายยังรีบกระโจนจากไปเหมือนวิ่งหนี ความเร็วนั้นเหมือนเงาลอยตามลมจริงๆ ต่อให้พูดมาข้าก็ไม่ได้ยิน ไม่ได้ยินแล้ว!
กระทั่งเจ้าภูเขาลู่จากไปครู่ใหญ่ คนในอารามและคนนอกอารามจึงอ่อนแรงเหมือนเพิ่งอาบน้ำ
ฝ่ายหนึ่งถอนใจด้วยหลอกสำเร็จอีกครั้ง อีกฝ่ายกลับรู้สึกดีใจมากที่รอดพ้นเคราะห์ร้าย
แต่หลังจากจี้หยวนผ่อนคลาย เขาพลันรู้สึกว่าตัวชาเหมือนถูกไฟดูด เมื่อยกมือดูถึงขั้นมองเห็นรัศมีสายฟ้าแล่นปราดเล็กน้อย ขณะกำลังงุนงงระหว่างนิ้วชี้กับนิ้วกลางมีมายาหมากตัวหนึ่งควบรวมออกมา จากนั้นก็ผลุบหายเข้าไปในนิ้ว ร่างกายของจี้หยวนพลันสั่นสะท้าน
รอเมื่อจี้หยวนได้สติกลับมาอีกครั้ง ราวกับทุกอย่างก่อนหน้านี้ล้วนเป็นภาพหลอน ยื่นมือซ้ายขวาดูแล้วไม่เห็นเหมือนเมื่อครู่
…
คนนอกอารามพักครู่หนึ่งแล้วรู้สึกตัว รีบเข้าอารามเทพภูเขามาขอบคุณผู้สูงส่งเหมือนขอทานคนนั้น ทั้งดึงจี้หยวนซึ่งกำลังแคลงใจกลับมาสู่ความจริง
กองไฟในอารามเทพภูเขาใกล้ดับแล้ว เหลือแค่ฟืนแดงกองหนึ่ง ห้าคนที่ยืนได้ล้วนประสานหมัดค้อมตัว อีกสี่คนที่บาดเจ็บหนักอย่างพวกเยี่ยนเฟยพยายามกล่าวขอบคุณ
แต่พวกเขาต้องรีบลงเขาไปหาหมอ ดังนั้นลู่เฉิงเฟิงที่อยู่ข้างหน้าสุดจึงถามหยั่งเชิง
“ขอบคุณท่านจี้ที่ช่วยเหลือ ก่อนหน้านี้เสียดายที่ไม่ฟังท่านโน้มน้าว บุญคุณวันนี้พวกเราจดจำชั่วกาล! แต่พวกพ้องของพวกเราบาดเจ็บสาหัส ไม่สะดวกอยู่บนเขานานนัก ท่านอยากลงเขาพร้อมพวกเราหรือไม่”
ยังดีไม่ลืมเรื่องที่รับปากก่อนหน้านี้ จี้หยวนจะได้ไม่กล่าวเตือน แน่นอนว่าเขาไม่มีทางปฏิเสธข้อเสนอนี้
“ข้าบกพร่องทางกาย ถ้าสะดวกย่อมตามพวกเจ้าลงเขาเป็นธรรมดา”
คนพวกนี้หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจี้หยวนจะไปด้วย มีอะไรไม่สะดวกได้อย่างไร
ไม่ว่าจะเป็นพวกจอมยุทธ์น้อยที่รอดตายมาได้หรือยอดฝีมือจี้หยวน ใครต่างก็ไม่กล้าจะอยู่บนเขาอีก พวกเขาดับไฟในอารามแล้วเดินทางทันที
ถึงอย่างไรพวกเขานอกจากจี้หยวนก็ฝึกยุทธ์ตั้งแต่เด็ก ไม่กลัวผลกระทบจากทางลื่นฟ้ามืดแค่นี้
เรื่องคืนนี้ทำให้พวกลู่เฉิงเฟิงกับเยี่ยนเฟยจำฝังลึก รู้ว่าบนโลกมีภูตผีปีศาจจริง มียอดฝีมือต่างแดนด้วย ในใจรู้สึกยำเกรงเพิ่มขึ้น แน่นอน สัญญานั้นก็มีแรงกดดันมากเช่นกัน
เมื่อก่อนถือว่าจอมยุทธ์ผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือเป็นความใฝ่ฝัน ภายหน้าเหมือนต้องคิดเรื่องชีวิตบ้างแล้ว!
สี่คนแบกผู้บาดเจ็บ ลู่เฉิงเฟิงแบกจี้หยวน พวกเขาฝีเท้าว่องไว ตะบึงลงเขาไปตำบลสุ่ยเซียนด้วยความเร็วสูงสุด


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 18 จี้หยวนผู้เหนื่อยใจ
ผ่านเขาหิน ข้ามลำธาร หลังจากก้าวผ่านเนินหินแตกจนเจอทางภูเขาที่คนเดินป่าสัญจรก็เร่งความเร็ว
เหนือศีรษะมีกิ่งไม้ติดใบแฉลบโดนตลอด บนทางภูเขาลมเย็นพัดเป็นระลอก ด้วยมีเงาต้นไม้บดบังมาก สภาพแวดล้อมจึงดูมืดมิด
เจอเรื่องลำบากยามวิกาลกอปรกับถูกทำให้ตกใจไม่น้อย ความจริงทั้งห้าคนเสียพลังกายไปมากแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ายังแบกคนอีก แต่ด้วยความตึงเครียดและหวาดกลัวที่ยังไม่เสื่อมถอยทำให้พวกเขากลั้นใจไม่กล้าชะลอจังหวะการเดิน
ลู่เฉิงเฟิงรู้สึกว่าท่านจี้ซึ่งตนแบกตัวเบามาก เหมือนแบกผู้หญิงคนหนึ่ง แต่ท่านจี้กลับทำให้ในใจเขากดดันหนักยิ่งกว่าแบกหินผา
หลังจากผ่านยอดเขารอบนอกสุด มาถึงริมธารซึ่งรายล้อมด้วยหินใหญ่มากมายสายหนึ่ง ในที่สุดทุกคนก็เป่าปากโล่งอก เมื่อทอดมองจากเนินเขาตรงนี้จะเห็นตำบลสุ่ยเซียนได้รางๆ
“ท่านจี้ พวกเราพักตรงนี้สักครู่เป็นอย่างไร อาการบาดเจ็บของพวกศิษย์น้องลั่วทนต่อการเร่งเดินทางติดต่อกันเช่นนี้ไม่ไหว”
ลู่เฉิงเฟิงถามคนบนหลังอย่างระวัง
เขาวิ่งจนเหนื่อย จี้หยวนที่เกาะอยู่บนหลังก็ไม่สบาย ปวดตัวจนทนไม่ไหว อยากพักสักครู่อย่างยิ่ง
“ก็ดี พวกเราพักที่นี่สักหน่อย”
ได้ยินคำตอบของจี้หยวน ทุกคนต่างเป่าปากโล่งอก ท่านจี้บอกว่าไม่เป็นไรก็ปลอบใจพวกเขาอยู่บ้าง
“ทุกคนพักผ่อนสักครู่ ยามวางคนลงต้องระวังหน่อย!”
“ได้!”
พวกเขาวางคนเจ็บลงอย่างเบามือเบาเท้า
ความจริงผู้บาดเจ็บแทบทนไม่ไหวนานแล้ว ทุกครั้งที่กระโดดล้วนกระเทือนจนพวกเขารู้สึกเจ็บทบทวี เพียงแต่ข่มกลั้นอยู่เท่านั้น
จี้หยวนนอนลงบนหินยักษ์ลาดเอียงเพื่อหรี่ตาพักผ่อน ความจริงกำลังสังเกตคนเจ็บโดยรอบอย่างระวัง
เขาพลันพบว่าเทียบกับกลางวันแล้ว ตอนนี้การมองเห็นน่าอนาถเกินทนของเขากลับไม่มีผลกระทบนัก กลางวันมองไม่ชัดมากกว่า แต่ตอนกลางคืนกลับเห็นไม่ชัดน้อยกว่า น่าแปลกนัก เห็นชัดว่าก่อนหน้านี้ดูเหมือนยังไม่ใช่แบบนี้
“แค่กๆๆ... อ่อก...”
จ้าวหลงตัวสั่นยันหินริมลำธาร ก่อนกระอักเลือดคั่งออกมา
“จ้าวหลง เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม ข้าไปตักน้ำให้เจ้า!”
“ไม่ ไม่เป็นไร...”
ลั่วหนิงซวงลมหายใจปั่นป่วน นิ้วสัมผัสไหล่ซ้ายของตนอย่างสั่นไหวเล็กน้อย ตรงนั้นมีรอยกรงเล็บเสือสองสายราวกับดาบตัด
รอยกรงเล็บบนตัวเยี่ยนเฟยลึกและสาหัสกว่าลั่วหนิงซวง ต้องกดจุดพันแผลกว่าจะพอฝืนห้ามเลือดได้ แต่กลับไม่กล้าขยับเขยื้อน สีหน้าซีดเผือดไปหมด
ผู้สาหัสที่สุดคือมือดาบนามว่าตู้เหิงคนนั้น แขนขวาบิดเบี้ยวแทบหลุด ตอนนี้เขาซึ่งข่มความเจ็บปวดเสื้อผ้าชุ่มเหงื่อไปครึ่งตัวแล้ว
จี้หยวนไม่อาจทนมองมือดาบหนุ่มคนนี้โดยตรงอยู่บ้าง บาดแผลเช่นนี้อาจไม่ถึงชีวิต แต่คาดว่าสำหรับผู้ฝึกยุทธ์คนหนึ่ง ย่อมยากจะรับยิ่งกว่าฆ่าเขาให้ตาย ถึงอย่างไรเจ้าหมอนี่ก็ไม่ใช่หยางกั้ว[footnoteRef:1] ชีวิตนี้อาจใช้ดาบไม่ได้แล้ว [1:  หยางกั้ว หมายถึง เอี้ยก้วยจอมยุทธ์อินทรีผู้มีแขนเดียว]
ในความรางเลือนเห็นเขากุมแขนเงียบไม่พูดจา คาดว่าหน้าหม่นแสงแล้วกระมัง
“ดื่มน้ำหน่อยเถอะตู้เหิง”
ลู่เฉิงเฟิงส่งถุงน้ำให้เขา มือดาบฝืนยิ้ม รับถุงน้ำมากระหน่ำซดเหมือนดื่มเหล้า
“เฮ้อ...”
จี้หยวนถอนใจเบาๆ คนพวกนี้กำลังใจดีเหลือเกิน
“ท่านจี้ พวกเราล้วนไม่มีปัญหาอะไร แต่... ท่านมีวิธีช่วยตู้เหิงหรือไม่”
เยี่ยนเฟยนอนบนก้อนหิน กำหมัดถามจี้หยวนเสียงเบา ด้วยกระเทือนบาดแผลจนเลือดทะลักออกมา
ทุกคนล้วนมองมาทางจี้หยวนทันที นัยน์ตาตู้เหิงยิ่งมีความหวังขึ้นมา พวกเขาตระหนักรู้กะทันหัน ขอทานตรงหน้าเป็นถึงผู้สูงส่งที่แม้แต่ภูตเสือร้ายยังยำเกรง
‘ให้ตาย ข้ามีวิธีบ้าอะไร ข้าไม่ใช่หมอ!’
เวลาแบบนี้จี้หยวนคิดไปมามากมาย ซาบซึ้งข้าวหนึ่งถุงเคียดแค้นข้าวกระสอบ[footnoteRef:2] ตนช่วยพวกเขาแต่ไม่นำโอสถวิเศษอะไรออกมา กลับกลายเป็นว่าถูกผูกพยาบาทแทนหรือไม่ [2:  ซาบซึ้งข้าวหนึ่งถุงเคียดแค้นข้าวกระสอบ หมายถึง การให้มากเกินไป กระทั่งเกิดความเคยชินจนส่งผลทางลบ]
“หึๆ ก่อนหน้านี้ในอารามข้าคนแซ่จี้เคยพูดแล้ว ในป่าคือเสือร้ายที่เป็นภูต พวกเจ้ายังดูหมิ่นถิ่นแคลน!”
จี้หยวนพูดถึงตรงนี้แล้วเว้นช่วงไป เห็นพวกเขาอักอ่วนแทบแทรกแผ่นดินหนีอยู่บ้างจึงกล่าวต่อ
“เฮ้อ น่าเสียดายข้าคนแซ่จี้ไม่ถนัดทางแพทย์ ดวงตาตนยังหวังหาหมอรักษา ยังจะสนคนอื่นได้อย่างไร แต่บนโลกไม่ขาดยอดบุคคลสายแพทย์ บางทีอาจมีหนทางช่วยให้พ้นอันตราย”
ตู้เหิงใช้มือซ้ายกุมแขนขวา กัดฟันทนเจ็บ เหงื่อไหลลงมาตามคางทีละหยด
“ท่านจี้ ตู้เหิงไม่ใช่คนไม่รู้ดีชั่ว ก่อนหน้านี้ท่านโน้มน้าวครั้งหนึ่งช่วยครั้งหนึ่ง สำหรับพวกเราถือเป็นบุญคุณมอบชีวิตใหม่ ผลอันน่าขมขื่นพวกนี้... คือสิ่งที่พวกเราสมควรโดน!”
คนอื่นได้ยินดังนี้แล้วเงียบไป จี้หยวนมองมือดาบคนนี้อย่างผิดคาดนัก
เป็นไปได้ว่ากลัวเขาสิ้นหวัง หลังจากทุกคนเงียบสักพัก จี้หยวนพลันกล่าวเสริมประโยคหนึ่งอย่างลุ่มลึก
“หากข้ามเคราะห์นี้ไปได้ หนทางข้างหน้าของจอมยุทธ์น้อยตู้ย่อมไม่อาจประมาณ!”
ตู้เหิงกับทุกคนมองจี้หยวนอีกครั้ง แต่กลับพบว่าเขาหลับตาบำรุงจิต ไม่กล่าวอะไรอีกแล้ว
ความรู้สึกของจี้หยวนตอนนี้ก็คือเสแสร้งจบก็แกล้งหลับ น่าตื่นเต้นจริง!
ลู่เฉิงเฟิงลังเลครู่หนึ่ง มองจี้หยวนพลางเอ่ยถาม
“ท่านจี้ พวกเราต้องบอกความจริงกับคนล่างภูเขาไหม... สุดท้ายหนังเสือขาวนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราได้มาจากการล่าเสือ...”
แม้ว่าเสือร้ายนั่นมอบหนังเสือขาวหายากที่ดูเหมือนเพิ่งถลกมาผืนหนึ่ง ทั้งบอกพวกเขาว่าสามารถพูดตามตรงว่าล่าเสือสำเร็จแล้ว แต่ดูท่าทางอนาถของพวกเขาสิ คำพูดเช่นนี้กล่าวไม่ออกอยู่บ้าง
ประโยคนี้ทำให้จี้หยวนตกใจสะดุ้งโหยง
‘หากพวกเจ้าบอกความจริง ถ้ามีคนใจกล้าไปล่าอสูรเล่า ถ้าสำเร็จยังพูดง่าย ถ้าไม่สำเร็จเจ้าภูเขาลู่ไม่มาตามคิดบัญชีทุกคนหรือ’
จี้หยวนลุกขึ้นนั่งบนหินอย่างจริงจัง เปิดดวงตาสีเทาครึ่งหนึ่ง
“ในป่ามีอสูรเสือ นามว่าเจ้าภูเขาลู่ อาศัยอยู่บนเขาโคเทพ ทุกคืนเฝ้ากินคน หยั่งรู้ในอรุณรุ่งเดียว จากนั้นจึงกลับใจ...”
“จอมยุทธ์น้อยทุกท่าน เจ้าภูเขาลู่เคยกล่าว หลังจากลงเขาให้พวกเจ้าบอกคนล่างภูเขาว่าเสือร้ายกินคนในป่าถูกฆ่าแล้ว ไม่ถือเป็นการพูดปด ทั้งเรื่องนี้ยังเกี่ยวข้องกับชีวิตของพวกเจ้า ดังนั้นการบอกคนอื่นว่าพวกเจ้ากำจัดเสือร้ายกินคนจึงไม่ต้องละอาย”
“แต่ทั้งหมดนี้เป็นเพราะท่านจี้...”
ประโยคนี้ของลู่เฉิงเฟิงยังกล่าวไม่จบก็ถูกจี้หยวนยื่นมือห้าม
“เรื่องของข้าก็อย่าพูดถึงเมื่ออยู่ต่อหน้าคนนอก ทั้งขอพูดตามตรง ใต้หล้านี้มีคนกล้าบ้าเลือดรับภารกิจเข้าป่าเหมือนจอมยุทธ์น้อยทุกท่านเท่าไหร่!”
นี่ถือเป็นคำพูดจากใจจี้หยวนครึ่งหนึ่ง แต่กลับทำให้พวกจอมยุทธ์น้อยซึ่งเปี่ยมความท้อแท้อบอุ่นในใจ
เมื่อเห็นว่าลู่เฉิงเฟิงยังอยากพูดอะไรต่อ จี้หยวนทิ้งตัวนอนหลับตาแกล้งพักผ่อน ไม่คิดจะสนใจแล้ว
‘เจ้าหมอนี่เรื่องมากจริง!’
จี้หยวนรู้สึกว่าตนแทบจะตวาดใส่พวกเขาว่าทำตัวเป็นวีรบุรุษล่าเสืออย่างสบายใจเถอะ!
ต่อจากนั้นไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้อีก ถึงอย่างไรพวกเขาก็หวังได้การยอมรับ จ่ายค่าตอบแทนหนักขนาดนี้ ถ้าถึงตอนท้ายยังถูกคนหัวเราะเยาะก็พังทลายอยู่บ้างแล้ว
จี้หยวนเป่าปากโล่งอกเล็กน้อย รู้สึกว่าตนเป็นแบบที่เหยียนซีซาน[footnoteRef:3]เคยกล่าวว่าต้องคอยพูดเอาตัวรอด แม่งเหนื่อยใจจริงๆ ยังดีที่เขาคนแซ่จี้พอมีฝีปากจึงผ่านมาได้ ไม่อย่างนั้นคงตายนานแล้ว [3:  เหยียนซีซาน คือ บุคคลสำคัญทางการเมืองของไต้หวันสมัยเจียงไคเชก]
หากว่ามีโอกาสกลับไป เมื่อเห็นนิยายเล่มไหนหรือนิทานเรื่องใดบอกว่าคนข้ามมิติอยู่อย่างสบายอีก เขาจะค้นอินเทอร์เน็ตหาผู้แต่งแล้วเคาะหัวให้หนัก!


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 19 ความจริงและความเลือนราง
ตอนนี้จี้หยวนกำลังคิด ภายใต้สถานการณ์ที่ลงเขาแล้วรักษาชีวิตไว้ได้ ต้องคิดหาวิธีรับประกันชีวิตตน จากนั้นค่อยลองดูว่ารักษาดวงตาได้หรือไม่ หรือกราบเป็นศิษย์ในสถานที่บำเพ็ญเซียนได้ไหม
แน่นอนว่าเขาอยากรู้แน่ชัดว่าตอนเจ้าภูเขาลู่เพิ่งจากไปก่อนหน้านี้ บนตัวพลันเกิดความเปลี่ยนแปลง รวมถึงภาพเหมือนตัวหมากที่วาบผ่านนั้นคืออะไรกันแน่
จี้หยวนคิดว่าแปดเก้าส่วนย่อมเกี่ยวข้องกับกระดานหมากขวานผุก่อนหน้านี้ ถึงขั้นไม่แน่ว่าอาจเป็นสิ่งสำคัญที่ทำให้ตนมาอยู่โลกนี้
ลมภูเขาพัดผ่าน ความผ่อนคลายเล็กน้อยทำให้จี้หยวนเซื่องซึมอยู่บ้าง
ไม่รู้ว่าเมื่อก่อนไม่รู้ตัวหรือหลังมาถึงโลกนี้แล้วเพิ่งเกิดการเปลี่ยนแปลง จี้หยวนรู้สึกว่าความสามารถในการรับแรงกดดันของตนถึงกับเพิ่มขึ้นกะทันหัน
...
พวกเขาพักผ่อนริมธารนี้ประมาณสิบห้านาที หลังจากฟื้นฟูพลังกายบ้างแล้วก็มีคนช่วยปรับลมปราณให้ผู้บาดเจ็บสี่คนอีกครั้งก่อนเดินทางต่อ
ครั้งนี้พวกเขามุ่งลงเขารวดเดียว
ณ เมืองสุ่ยเซียน ผู้เฝ้ายามคนหนึ่งกับผู้สวมชุดทางการสองคนกำลังลัดเลาะผ่านตรอกถนนเงียบสงัด พวกเขาคนหนึ่งถือเกราะบอกยาม คนหนึ่งถือฆ้องทองแดง ยังมีอีกคนถือโคมไฟ
ป๊อก... ป๊อกๆๆ
เสียงเกราะไผ่ดังช้าหนึ่งเร็วสาม
“ยามสี่แล้ว...”
ป๊อก... ป๊อกๆๆ
“ยามสี่แล้ว...”
...
หลังจากเดินวนรอบหนึ่ง มองท้องถนนเงียบสงัด สามคนสวมเสื้อรัดกุม คิดเดินกลับจึงถือโอกาสพูดคุย
“เมื่อวานตอนกลางวัน ข้าได้ยินว่ามีจอมยุทธ์กลุ่มหนึ่งขึ้นเขาไปแล้ว”
“ไปทำอะไร”
“ดูเหมือนว่ารับภารกิจจากที่ว่าการอำเภอ ขึ้นเขาโคเทพไปฆ่าเสือ!”
“หา?”
ยามถือเกราะบอกเวลาตื่นเต้นอยู่บ้าง
“พวกเขากล้าขึ้นเขาเวลานี้หรือ ข้าเคยฟังนายพรานขายของพูดกัน สิ่งที่อยู่ในป่าไม่ใช่เสือร้ายธรรมดา แปดส่วนบอกว่าเป็นภูตแล้ว แม้แต่นายพรานพวกนั้นก็ไม่กล้าค้างบนเขาตอนกลางคืน”
“หือ พูดเกินจริงกระมัง”
“ยอมเชื่อว่ามีแล้วกัน!”
ยามพวกเขาพูดถึงประเด็นนี้ รู้สึกว่าอากาศเย็นลงไม่น้อยทันที ฝีเท้าไวขึ้นมากโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเดินถึงสุดถนนเตรียมเลี้ยว หนึ่งในนั้นพลันเห็นว่าห่างออกไปมีคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาใกล้ เป็นพวกลู่เฉิงเฟิงที่กลับมานั่นเอง
“ตรงนั้นมีคน!”
เมื่อเข้าไปใกล้อีกหน่อย หนังเสือขาวผืนใหญ่นั้นทำให้พวกเขาเห็นแล้วหน้าผากเย็นวาบ
...
วันที่สองยามฟ้าสว่าง ข่าวว่าเสือร้ายบนเขาโคเทพถูกฆ่าแพร่ออกไปโดยมีเมืองสุ่ยเซียนเป็นศูนย์กลาง ที่ว่าการอำเภอหนิงอันส่งมือปราบทางการมาเมืองสุ่ยเซียนเพื่อตรวจสอบทันที
สมัยนี้ไม่ใช่ยุคประมวลผลด้วยเทคโนโลยีซึ่งจี้หยวนอยู่ คนมีเงินแต่งเมียน้อยยังเป็นเรื่องซุบซิบนินทา นึกไม่ถึงว่ามีจอมยุทธ์เข้าป่ากำจัดเสือร้ายกินคน หรือว่าเป็นเสือกินคนบนเขาโคเทพที่อาจเป็นภูตเสือซึ่งบอกต่อกันมาก่อนหน้านี้ ประเด็นร้อนนั้นไม่นิยมแย่หรือ
อำเภอหนิงอันซึ่งผู้คนอยู่อย่างเรียบง่าย ประชากรประกอบด้วยคนยี่สิบสองหมู่บ้านกับเมืองตรงเชิงเขา ทั้งหมดล้วนรู้ว่ามีพวกจอมยุทธ์ขึ้นเขาปราบเสือสำเร็จทันที คนไม่น้อยถึงขั้นรีบไปเมืองสุ่ยเซียนดูเรื่องสนุก น่าเสียดายว่าส่วนใหญ่คว้าน้ำเหลว ด้วยคนรีบเร่งมุ่งไปยังอำเภอหนิงอันแล้ว
สุดท้ายหนังเสือขาวเปื้อนเลือดผืนหนึ่งก็ถูกจอมยุทธ์รุ่นเยาว์เก้าคนส่งมอบให้ที่ว่าการอำเภอหนิงอัน นายอำเภอหนิงอันสมเป็นขุนนางดีที่ประชาชนกล่าวถึง การกระทำซื่อตรง นอกจากมอบเงินรางวัลแปดสิบตำลึงเงิน[footnoteRef:1]ตามประกาศแก่พวกจอมยุทธ์แล้ว ยังมอบเงินเจ็ดสิบตำลึงเงินเป็นค่าซื้อหนังเสือขาวล้ำค่าด้วย [1:  ตำลึงเงิน คือ หน่วยเงินจีนโบราณ สิบตำลึงเงินเท่ากับหนึ่งตำลึงทอง]
...
วันที่สองหลังจากจอมยุทธ์เก้าคนกลับมา หรือก็คือวันแรกที่หนังเสือมาถึงที่ว่าการอำเภอหนิงอัน
ศาลาที่ว่าการอำเภอ หนังเสือขาวผืนใหญ่ที่รอยเลือดแห้งแล้วแต่ยังมีกลิ่นสาบเป็นระลอกวางอยู่บนโต๊ะแปดเซียน[footnoteRef:2]ตัวหนึ่ง [2:  โต๊ะแปดเซียน หมายถึง โต๊ะซึ่งมีม้านั่งยาวสี่ด้าน นั่งได้ข้างละสองคน รวมมากสุดแปดคน]
หนังเสือนี้ถูกถลกด้วยทักษะชั้นสูง หัวกรงเล็บตัวหางล้วนไม่ตกหล่น
“เฮ้ย... ฟันยังอยู่ครบ!”
“โอ้ๆๆ เจ้าดูปากเสือตัวนี้สิ ใหญ่กว่าหัวข้าอีก!”
“เจ้าตัวนี้กินคนไปเท่าไหร่แล้วเนี่ย!”
“แม่เจ้าโว้ย น่ากลัวเกินไปแล้ว ข้าได้ยินว่าเสือร้ายตัวนี้เกือบเป็นภูตด้วย!”
“นั่นก็จริง ยังดีที่ตอนนี้ถูกฆ่าแล้ว มิฉะนั้นก็ไม่แน่!”
“จุ๊ๆๆ... จอมยุทธ์พวกนั้นไม่เพียงวิชายุทธ์สูงยังร้ายกาจด้วย!”
“ใช่แล้ว คนเจ็บสี่คนนั่นแต่ละคนล้วนบาดเจ็บหนัก เห็นแล้วน่ากลัวนัก! หมอถงซึ่งฝีมือการรักษาดีที่สุดในอำเภอบอกว่าโชคดีที่เป็นยอดฝีมือแห่งยุทธภพ ไม่อย่างนั้นคงตายนานแล้ว!”
มือปราบประจำที่ว่าการและนายทะเบียนพลเรือนบางคนล้วนล้อมหนังเสือพลางเอ่ยปากชม
นายอำเภอเฉินเซิงกับนายกองจูเหยียนซวี่ยืนอยู่ด้านข้างด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
“ฮ่าๆๆๆๆ ใต้เท้า ครานี้เสือร้ายถูกกำจัดแล้ว นับเป็นเรื่องน่ายินดีครั้งใหญ่ของพวกเราอำเภอหนิงอัน”
“ไม่ผิด! ลำบากนายกองจูหาพวกพรานฝีมือดีแล้ว นำหนังเสือผืนนี้ไปฟอกดีๆ ข้าจะเตรียมแสดงมันตรงประตูที่ว่าการอำเภอหนิงอันสิบวันเพื่อเรียกขวัญประชาชน!”
“ใต้เท้าช่างหลักแหลม!”
อำเภอหนิงอันหากินกับภูเขา นอกจากพื้นที่เพาะปลูกตามธรรมชาติโดยพื้นฐานแล้ว เขาโคเทพซึ่งมีผลผลิตมากมายก็เป็นสมบัติของอำเภอหนิงอัน การกำจัดเสือร้ายไม่นับเป็นเรื่องเล็ก เศรษฐีท้องถิ่นยังถือโอกาสดีนี้จัดงานศาลเจ้าด้วย
...
อาการบาดเจ็บของคนเจ็บสี่คนทรงตัวแล้ว
หลังจากเย็บบาดแผลเยี่ยนเฟยกับลั่วหนิงซวงแล้วค่อยทายาจินชวง[footnoteRef:3] ทานยาปรับเลือดลมอีกสองเทียบ ร่วมกับการปรับลมปราณดั้งเดิม ถือว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่แล้ว [3:  ยาจินชวง คือยาขนานโบราณ มีฤทธิ์ห้ามเลือด]
จ้าวหลงซึ่งถูกหางเสือตวัดใส่บาดเจ็บภายในเป็นหลัก แต่ตัวเขามีพื้นฐานศิลปะการป้องกันตัวไม่เลว จึงไม่มีอันตรายนัก
ทว่าแขนของตู้เหิงแม้ลองจัดกระดูกแล้ว แต่ความจริงกล้ามเนื้อและกระดูกภายในล้วนแหลกละอียด ยึดตามคำพูดหมอถงคือโชคดีที่ถือตะเกียบกินข้าวไหว แต่คิดถือดาบคงเป็นไปไม่ได้แล้ว
ระหว่างนี้จี้หยวนทำอะไรอยู่
นอกจากลองขยับตัวว่ามีความสามารถพิเศษอะไรซ้ำแล้วซ้ำเล่า เรื่องใหญ่ที่สุดก็คือการอาบน้ำ!
ก็ไม่รู้ว่าขอทานเน่าเจ้าของร่างเดิมไม่อาบน้ำมานานแค่ไหนแล้ว ถึงกับต้องให้คนในโรงเตี๊ยมเปลี่ยนน้ำสำหรับอาบสามถังเต็มๆ ขัดขี้ไคลบนตัวหลุดออกไปหลายรอบ อาบเสร็จไม่เพียงรู้สึกว่าตัวเบาไม่น้อย แม้แต่สีผิวยังเปลี่ยนเป็นขาวขึ้นมาหน่อย น่ากลัวจริงๆ!
…
วันที่สามของการเข้าพักโรงเตี๊ยม สุดท้ายจี้หยวนซึ่งจัดการตัวเองเรียบร้อยและเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็รู้สึกว่าตนไปเจอผู้คนได้แล้ว
เช้าวันนี้ลู่เฉิงเฟิงเดินเล่นในอำเภอหนิงอันเป็นเพื่อนจี้หยวน เตรียมไปเสาะหาบ้านเงียบสงบหลังหนึ่งซึ่งจี้หยวนพักอย่างปลอดภัยที่นี่ได้
เช่าหรือซื้อค่อยว่ากัน
ตอนนี้จี้หยวนคิดว่าความเข้าใจของตนที่มีต่อโลกนี้ยังห่างไกลจากคำว่าพอ อย่าเพิ่งพรวดพราดดีกว่า
สำหรับเงินนี้มาจากไหน ที่ว่าการอำเภอหนิงอันให้มาหนึ่งร้อยห้าสิบตำลึงเงินไม่ใช่หรือ จอมยุทธ์น้อยเก้าคนพูดว่าอย่างไรก็ต้องมอบเงินนี้ให้ผู้สมควรได้ที่แท้จริง หรือก็คือจี้หยวน
เรื่องแบบนี้จี้หยวนปฏิเสธแค่สองครั้งแล้วรับไว้ เขาสมควรได้รับจริงดังว่าไม่ใช่หรือ!
เมื่อรู้ว่าค่าใช้จ่ายหนึ่งปีของคนทั่วไปคือสองสามตำลึงเงิน ถ้าอยากซื้อบ้านอยู่อาศัยก็แค่หลักสิบตำลึง จี้หยวนยิ่งอยากซื้อบ้านหลังหนึ่งในอำเภอหนิงอันที่ว่ากันว่าผู้คนอยู่อย่างเรียบง่ายนายอำเภอไม่เลว
เขาตัวคนเดียว ข้อเรียกร้องไม่มาก ใช้ห้องเยอะแยะไม่หมด ขอแค่สถานที่เงียบสงบ มีลานบ้านส่วนตัว มีห้องครัวห้องนอนห้องส้วมก็พอแล้ว
จี้หยวนหลังเปลี่ยนชุดขอทานและตัวสะอาดแล้วท่าทางสุภาพเรียบร้อย ออกจะผอมซูบแต่ตัวสูงอยู่บ้าง ศีรษะประดับแพรพรรณ แม้ว่าตัวจี้หยวนเองมองไม่ชัด แต่รู้สึกว่ารูปลักษณ์ภายนอกของตนน่าจะพอใช้ได้
ลู่เฉิงเฟิงก็ไม่ใช่คนท้องถิ่น ติดตามท่านจี้เป็นหน้าที่ซึ่งพึงกระทำ แต่การหาบ้านต้องมีอสรพิษเจ้าถิ่น ข้างกายทั้งสองจึงมีชายวัยกลางคนตามมาด้วย เป็นนายหน้าคนหนึ่ง
สองสามวันนี้ในอำเภอคึกคักเป็นพิเศษ ด้วยคนมากมายมาที่นี่เพื่อดูหนังเสือกินคนซึ่งทางการแสดง เนื่องจากเป็นหนังเสือขาวหายากจึงยิ่งทำให้ผู้คนแห่กันมา กอปรกับมีงานศาลเจ้า กระทั่งอำเภอใกล้เคียงไม่ขาดคนว่างงาน
จี้หยวนไม่ได้มาซื้อบ้านอย่างเดียว ยังคิดฉวยโอกาสนี้เรียนรู้ความคิดของคนที่นี่
บนท้องถนนยามนี้คนสัญจรขวักไขว่คับคั่ง ทำให้ทั้งอำเภอคึกคักเหมือนฉลองปีใหม่
ความรู้สึกของจี้หยวนตอนนี้แปลกใหม่อย่างยิ่ง ต่อให้ดวงตาไม่ปกติ แต่ทักษะการแยกแยะเสียงขั้นสูง ทำให้เขาได้ยินทุกเสียงพูดคุย เสียงหยอกล้อ ต่อรองราคาบนถนนจากทั่วทิศทาง ถึงขั้นมีเสียงวิวาทด้วย
“ผลไม้เคลือบน้ำตาล... ผลไม้เคลือบน้ำตาล...”
“ผ้าลายชั้นเลิศแพรไหมชั้นดี!!”
“แป้งแดงชาด ขายแป้งแดงชาดจ้า!”
“กระบอกพู่กันแกะสลัก ไม้จันทน์หอม ไม้กฤษณา ไม้ดอกสาลี่ล้วนมีหมด สี่สมบัติประจำห้องหนังสือ[footnoteRef:4]เชิญมาลองดู!” [4:  สี่สมบัติประจำห้องหนังสือ หมายถึง สิ่งสำคัญประจำห้องหนังสือได้แก่ พู่กัน หมึก กระดาษ จานฝนหมึก]
...
ที่แห่งนี้ไม่ว่าจะเป็นหน้าร้านถาวรหรือแผงลอยข้างทางล้วนมีคนขายของส่งเสียงตะโกนดังเป็นระยะๆ ถึงอย่างไรสองวันนี้ในเมืองก็คึกคักมาก
เดิมคิดว่าจะเอะอะอึกทึกจนหูรับไม่ไหว คิดไม่ถึงจี้หยวนค้นพบว่าตัวเองไม่รู้สึกหงุดหงิดแม้แต่น้อย กลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่ายิ่งกว่าเดิม
จี้หยวนลืมตาแค่เล็กน้อยอยู่ตลอด เวลาลืมตานานจะปวดแสบมาก แต่สิ่งอัศจรรย์คือต่อให้การมองเห็นเป็นเช่นนี้ เขากลับเดินได้ไม่ต่างอะไรกับคนทั่วไป
พวกเขาเดินไปเรื่อยๆ ก่อนหยุดตรงหน้าร้านสี่สมบัติประจำห้องหนังสือ นอกร้านยังตั้งโต๊ะอีกสองตัว ด้านบนมีของใช้ประจำโต๊ะหนังสือนานัปการวางอยู่ มีลูกจ้างคนหนึ่งยืนทักทายแขกนอกร้านโดยเฉพาะ
“ลูกค้าท่านนี้ ท่านดูกระบอกพู่กันนี้สิ เป็นเครื่องใช้ประจำห้องหนังสือที่มีชื่อเสียงเลื่องลือของพวกเราอำเภอหนิงอัน ทำจากไม้พะยูงชั้นเลิศ ฝีมือปรมาจารย์ ลายสลักประณีต ขุนนางผู้สูงศักดิ์ล้วนชื่นชอบ!”
ชุดรัดรูปของลู่เฉิงเฟิงค่อนข้างจริงจัง แม้ว่าจี้หยวนแต่งกายเรียบง่ายแต่ดูแล้วมีมาดมาก ไม่ค่อยเหมือนพวกขาดเงิน ส่วนนายหน้าคงถูกมองเป็นข้ารับใช้แล้ว
ดวงตาจี้หยวนมองกระบอกพู่กันแล้วเห็นแค่สีเหลืองเข้มเลือนรางแถบหนึ่ง เบิกตาอีกหน่อยก็ไม่เป็นผล ได้แค่ย่อตัวยื่นมือสัมผัสอย่างระวัง แตะโดนกระบอกพู่กันแล้วจึงหยิบขึ้นมา เอียงหน้ามองทุกกระเบียด สัมผัสลวดลายขึ้นลงผ่านนิ้วมือ ทั้งพยายามฟังเสียงลายนิ้วมือกระทบกระบอกพู่กันโดยละเอียด
กระบวนการนี้ทำให้กระบอกพู่กันชิ้นนี้ปรากฏในสมองอย่างชัดเจน
‘แม่งฝีมือยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว!’
บนกระบอกพู่กันชิ้นนี้มีภูเขาแม่น้ำมีผู้คน ภาพแน่นขนัดคนเหมือนมีชีวิต ถึงขั้นทำให้เขานึกถึงบทเรียนเรื่องบันทึกเรือสลัก[footnoteRef:5] [5:  บันทึกเรือสลัก คือ บทประพันธ์ช่วงราชวงศ์หมิง กล่าวถึงงานฝีมือซึ่งแกะสลักบนของขนาดเล็กเป็นรูปเรือ สะท้อนความเป็นเลิศด้านศิลปะการแกะสลักแบบจีนสมัยโบราณ]
จี้หยวนแค่นึกสงสัยอยากลองดูงานฝีมือของที่นี่ แต่กลับถูกทำให้ตกตะลึง
พ่อค้าดาษดื่น คนสัญจรเตร็ดเตร่ เสียงอึกทึกโดยรอบ รวมถึงความประณีตของงานฝีมือชิ้นเล็กพวกนี้ ทำให้จี้หยวนรู้สึกถึงความรุ่งเรืองและสมจริง ได้กลิ่นอายของชีวิตอย่างหนึ่ง ทักษะการฟังอันโดดเด่นช่วยเขาสัมผัสความรู้สึกของคนทุกอาชีพเพียงพริบตา
จี้หยวนลืมตาซึ่งปวดแสบอยู่บ้างขึ้นช้าๆ ภาพเลือนรางเล็กน้อย จนถึงตอนนี้เขาเพิ่งยอมรับความจริง ตนไม่ได้อยู่ในโลกมิติเดิมแล้วจริงๆ


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 20 เรือนเล็กงามประณีต
เมื่อเห็นการคลำสัมผัสของจี้หยวน ทั้งเห็นดวงตาจี้หยวนชัดเจน นายหน้าที่อยู่ด้านข้างจึงพบว่าจี้หยวนเป็นคนตาบอด เมื่อครู่ระหว่างทางเขายังไม่สังเกตเห็น คนเฝ้าร้านที่อยู่ด้านข้างก็เพิ่งพบว่าผู้ดูกระบอกพู่กันเหมือนเป็นคนตาบอด
“เอ่อ ท่านลูกค้า กระบอกพู่กันนี้ท่านถูกใจหรือไม่”
คนเฝ้าร้านรู้สึกเก้กังอยู่บ้าง คนตาบอดจะซื้อสี่สมบัติประจำห้องหนังสือได้อย่างไร การถามเช่นนี้ก็คือการเตือนจี้หยวนอย่างสุภาพว่าควรวางกระบอกพู่กันลงแล้ว กระบอกพู่กันนี้ไม่ถูก ถ้าหล่นมาต้องแย่แน่
เสียงนี้ดึงจี้หยวนกลับมาสู่ความจริง ต่อให้ฟังความเยียบเย็นหลังความกระตือรือร้นของลูกจ้างออก เขาก็ไม่ได้ไม่ยินดีอะไร
“น้องชายท่านนี้ กระบอกพู่กันชิ้นนี้ราคาเท่าไหร่”
เขาถูกลู่เฉิงเฟิงมองอย่างเย็นชาเพราะคำพูดเมื่อครู่ คนเฝ้าร้านรู้ว่าตนเสียมารยาท คราวนี้จึงตอบอย่างค่อนข้างเคารพ
“เรียนลูกค้า แม้ว่ากระบอกพู่กันพะยูงนี้วางอยู่ข้างนอก แต่จากวัสดุถึงขั้นตอนการทำล้วนพิถีพิถันยิ่ง ไม่หลอกใครทั้งแก่เด็ก สองร้อยอีแปะ[footnoteRef:1] เมื่อออกจากอำเภอหนิงอันไปต่างจังหวัดต่างอำเภอ สุ่มขึ้นมาย่อมมีราคาหนึ่งถึงสองตำลึงเงินขึ้นไป!” [1:  อีแปะ คือหน่วยเงินจีนโบราณ หนึ่งพันอีแปะเท่ากับหนึ่งเหรียญทองแดง]
สองร้อยอีแปะถือว่าแพงหรือไม่แพง จี้หยวนไม่แน่ใจนัก แต่ก่อนหน้านี้กินหมี่หยางชุน[footnoteRef:2]หนึ่งชามจ่ายไปสามอีแปะ กระบอกพู่กันนี้มีมูลค่าเท่าข้าวหกเจ็ดสิบมื้อ ถ้าทำอาหารเองแบบคนทั่วไปคงถึงร้อยมื้อกระมัง ไม่นับว่าถูกเลย [2:  หมี่หยางชุน หมายถึงบะหมี่ที่ไม่ใส่เครื่องใดๆ ชูรสชาติด้วยเส้นบะหมี่และน้ำแกง ราคาไม่แพง]
ตอนนี้จี้หยวนนับว่ามีเงินติดตัวมหาศาล หนึ่งร้อยห้าสิบตำลึงเงินเท่ากับหนึ่งร้อยห้าสิบก้วน หนึ่งก้วนเท่ากับหนึ่งพันเหรียญทองแดง ซื้อกระบอกพู่กันหนึ่งแน่นอนว่าเหลือเฟือ แต่ไม่มีแหล่งที่มาทางเศรษฐกิจซึ่งน่าเชื่อถือ จี้หยวนยอมตระหนี่ไม่อยากซื้อแล้ว
เดิมทีก็ไม่มีประโยชน์ ถ้าภายหน้าตกอับเล่า สองร้อยอีแปะนี้สามารถช่วยชีวิตได้เลย!
เมื่อก่อนทัศนคติการใช้เงินของจี้หยวนรอบคอบมาก ทั้งปีนอกจากซื้อเกมซื้ออุปกรณ์คอมพิวเตอร์แล้ว ส่วนใหญ่ไม่ใช้เงินอะไรมาก ตอนนี้มีแรงกดดันหน่อยจึงยิ่งเป็นเช่นนี้
ส่วนการถามราคาของแล้วไม่ซื้อจะรู้สึกละอายหรือไม่ เรื่องนี้จี้หยวนไม่เคยเป็นมาก่อน หนังหน้าเขาอาจหนามาตั้งแต่เกิด
จี้หยวนวางกระบอกพู่กันลงแล้วลุกขึ้นมา พยักหน้าไปทางนายหน้าขายบ้านน้อยๆ
“เดินเล่นมาพอประมาณแล้ว ไปเถอะ พวกเราไปดูบ้านกัน”
“อะ อ้อ ทางนี้ขอรับทางนี้ พวกเราไปทางตะวันออกของเมืองก่อน”
นายหน้าเดินอยู่ข้างหน้า จี้หยวนตามหลังเขาไป
ลู่เฉิงเฟิงเจตนารั้งท้ายก้าวหนึ่ง มองกระบอกพู่กันซึ่งตั้งอยู่บนโต๊ะ หยิบเศษเงินออกมาชิ้นหนึ่งระหว่างที่คนเฝ้าร้านยังสงสัย
“ข้าต้องการกระบอกพู่กันนี้”
คนเฝ้าร้านคิดไม่ถึงว่าจะทำการค้าครานี้สำเร็จจริง เขารับเศษเงินพลางยิ้มระรื่นทันที
“ลูกค้ารอสักครู่ ขอชั่งน้ำหนักก่อน จากนั้นค่อยห่อให้ท่าน!”
คนเฝ้าร้านหยิบกระบอกพู่กันและเศษเงินก่อนวิ่งเข้าไปในร้านอย่างรวดเร็ว มอบเศษเงินให้กับหลงจู๊[footnoteRef:3] ฝ่ายหลังหยิบเครื่องชั่งขนาดเล็กออกมาชั่งเศษเงิน จากนั้นจึงดีดลูกคิดคำนวณสองสามรอบ [3:  หลงจู๊ หมายถึงผู้ดูแลร้านหรือเจ้าของร้าน]
เมื่อเห็นว่าลู่เฉิงเฟิงไม่มีความคิดจะเข้ามา ไม่นานคนเฝ้าร้านจึงนำกระบอกพู่กันที่ห่อหนาดีแล้วกับเงินทอนออกมาข้างนอก
“ลูกค้า ท่านถือดีๆ เงินหนักหกบาท[footnoteRef:4] สองร้อยห้าสิบอีแปะ นี่เงินทอนท่าน เหรียญห้าอีแปะสิบเหรียญ!” [4:  บาท คือหน่วยน้ำหนัก ยี่สิบสี่บาทเท่ากับหนึ่งตำลึง]
เหรียญห้าอีแปะคือคำพูดคนทั่วไป ด้วยเงินทองแดงนี้ไม่ว่าน้ำหนักหรือราคาล้วนเท่ากับเงินห้าอีแปะ ความจริงควรเรียกว่าเหรียญใหญ่
ลู่เฉิงเฟิงไม่แม้แต่จะมอง รับของรีบตามจี้หยวนกับนายหน้าซึ่งเดินห่างไปไกลอยู่บ้างแล้ว
...
ลองดูตั้งแต่เช้าถึงเที่ยง เดินไปหลายที่ สถานที่ไม่ห่างไกลเกินไปก็เล็กเกินไป หรือไม่ก็ตำแหน่งสถานที่ค่อนข้างอึกทึกครึกโครม
ภายใต้การนำทางของนายหน้า จี้หยวนมาถึงจุดที่ห้าของวันนี้แล้ว ตำแหน่งอยู่ทางใต้ของเมือง
มองโดยคร่าวๆ บนประตูทางเข้ามีป้ายติดอยู่ ไม่รอให้จี้หยวนถาม นายหน้าเริ่มกล่าวแนะนำแล้ว
“ท่านจี้ ที่นี่แหละเรือนสันติ สถานที่นี้รับรองว่าท่านต้องพอใจ โดยรอบเงียบสงบ เข้ามาเจอลานบ้าน ภายในลานมีบ่อน้ำส่วนตัว ประตูด้านหลังติดกับพื้นที่ว่างซึ่งเป็นของเรือนนี้ หากจะสร้างขยายย่อมสร้างเป็นเรือนใหญ่ของครอบครัวใหญ่ได้!”
นายหน้าพูดพลางเงยหน้ามองแสงอาทิตย์เจิดจ้ายามเที่ยงวัน ไขกุญแจทองแดงเปิดกลอนประตูใหญ่
แกร๊ก... แอ๊ด...
ตอนเปิดประตูใหญ่เศษฝุ่นมากมายหล่นลงมา
“แค่กๆๆ... แค่ก... ไม่มีใครอยู่นานมากแล้วขอรับ...”
นายหน้าสะบัดมือปัดฝุ่นบนตัว จากนั้นค่อยเชิญจี้หยวนกับลู่เฉิงเฟิงเข้าไป
ถึงตอนนี้นับว่าจี้หยวนตื่นเต้นอยู่บ้างแล้ว แม้ว่าการมองเห็นไม่ดี แต่ก็มองออกเลือนรางว่านี่คือบ้านซึ่งดีที่สุดตั้งแต่ดูมาวันนี้แล้ว
กำแพงเรือนไม่สูง ประตูใหญ่ไม่นับว่าวิจิตรนัก ภายในเป็นเรือนสี่ประสาน[footnoteRef:5]ซึ่งค่อนข้างประณีตเหมือนภาพความคิดของจี้หยวนอยู่บ้าง ระหว่างเรือนหลักกับเรือนข้างมีประตูหลังบานหนึ่ง [5:  เรือนสี่ประสาน คือลักษณะผังบ้านซึ่งมีเรือนอยู่ทั้งสี่ทิศ เชื่อมด้วยกำแพง เกิดเป็นลานบ้านตรงกลาง]
กลางลานบ้านซึ่งนับว่ากว้างขวางมีบ่อน้ำหนึ่ง ทว่าใช้ไม้แผ่นใหญ่ครอบไว้ น่าจะไม่ใช้มานานจึงปิดกันฝุ่นและใบไม้ร่วง ด้านบนยังวางหินกลมสองสามก้อนทับไว้ ป้องกันแผ่นปิดหล่นลงมาด้วย
ในลานบ้านยังมีต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง กิ่งใบพลิ้วไหวดังสวบสาบตามลม คงเป็นเพราะการมีอยู่ของร่มเงา เมื่อมาถึงในเรือนเห็นชัดว่าเย็นสบายอยู่บ้าง
“ภายในลานมีต้นไม้ด้วยหรือ เป็นต้นอะไร”
จี้หยวนพลันถามนายหน้าประโยคหนึ่ง
“เอ่อ ท่านรู้ว่ามีต้นไม้ด้วยหรือ”
จี้หยวนยิ้มพลางชี้หู จากนั้นค่อยยื่นมือชี้ไปทางต้นไม้ใหญ่
“การรับรู้ทางเสียงของข้าน้อยถือว่าฉับไว ต้นไม้อยากอยู่นิ่งแต่ลมไม่หยุดพัด”
“ท่านจี้ นั่นคือต้นพุทรา ดูท่าอายุไม่น้อยแล้ว”
ลู่เฉิงเฟิงชิงตัดบทก่อน กล่าวตอบอย่างนอบน้อบ
“ใช่ๆๆ เป็นต้นพุทรา หลังเข้าฤดูใบไม้ร่วงสามารถกินผลพุทราสดใหม่หวานฉ่ำมากมายได้!”
นายหน้ายิ้มพลางกล่าว
“ไป พวกเราดูนอกประตูหลังกัน”
บางครั้งนายหน้าก็ลืมว่าท่านผู้นี้เป็นคนตาบอด ทั้งนึกถึงเรื่องนี้โดยละเอียดขึ้น
นอกประตูหลังล้วนเป็นที่รกร้างหญ้าขึ้นรกชัฏผืนหนึ่ง ยังมีแปลงผักและร้านน้ำเต้าร้างบางส่วนด้วย เห็นชัดว่าน่าจะเป็นสถานที่ปลูกผักผลไม้ของเจ้าของเดิม
แต่สถานที่ไม่นับว่าเล็กจริงๆ ด้านนอกสุดมีรั้วรอบซึ่งก้าวข้ามได้ ถือเป็นเขตแดน ยามนายหน้าอธิบายเรื่องพวกนี้ จี้หยวนถึงขั้นนึกขบขัน ถ้าขยายรั้วออกไปหน่อยที่ดินของตนจะใหญ่ขึ้นใช่หรือไม่
จากนั้นทั้งสามคนยังไปดูเรือนหลักเรือนข้างห้องครัวภายในบ้านต่อ บ้านช่องห้องหอไม่ถือว่าใหญ่ แม้ว่าภายในห้องล้วนมีฝุ่นปกคลุมชั้นหนึ่ง แต่โดยรวมเรียกได้ว่าโครงสร้างสมบูรณ์บ้านลานสง่างาม
เครื่องเรือนถูกย้ายไปจนเกือบว่างเปล่า มีแค่เรือนหลักซึ่งใหญ่ที่สุดยังมีเตียงหนึ่งหลังกับโต๊ะหนึ่งตัว รวมถึงม้านั่งสองตัว
ถ้าพูดตามจริงคือหากอยู่ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดเหมือนกับชาติก่อน ปล่อยให้จี้หยวนอยู่สถานที่แบบนี้ ขอแค่มีอินเทอร์เน็ต ตกแต่งเพิ่มอีกหน่อย เขาย่อมยินดีมาก
เมื่อเดินชมรอบแล้วกลับมายังลานบ้าน รอยยิ้มจี้หยวนไม่เคยจางหาย
“แหะๆๆ ท่านน่าจะพอใจกระมัง ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านต้องถูกใจที่นี่แน่ อีกทั้งเรือนหลังนี้ยังถูกมากด้วย หากอยากซื้อขาดต้องการแค่สามสิบหกตำลึงเงินเท่านั้น บ้านพร้อมลานเช่นนี้ทั้งมีสถานที่กว้างขวางแบบนี้ ที่ไหนไม่ขายถึงหนึ่งร้อยตำลึงเงินบ้าง!”
“หืม? ถูกขนาดนี้เชียว?”
จี้หยวนประหลาดใจอยู่บ้าง แน่นอนว่าเขาไม่รู้ราคาบ้านของที่นี่อย่างชัดเจน แต่สามารถเทียบกันได้ ก่อนหน้านี้บ้านชั้นเดียวกับบ้านดินหลังน้อยพวกนั้นยังราคายี่สิบสามสิบตำลึง
สถานที่นี้คุณภาพทิ้งห่างจากพวกบ้านก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด แพงกว่าสองเท่าไม่นับว่ามากเกินไป แค่ขายไม่ถึงสี่สิบตำลึงก็ถือว่าถูกแล้วจริงๆ
“แหะๆ อะแฮ่ม ท่านคงไม่รู้ว่า...”
นายหน้าทำตัวมีความรู้ขึ้นมาหน่อย แต่ยังหาคำเหมาะสมมากล่าวต่อไม่ได้
“อะแฮ่ม เจ้าของเดิมที่นี่ถึงแก่กรรมนานแล้ว ตอนนี้กรรมสิทธิ์บ้านโฉนดที่ดินถูกส่งคืนทางการทั้งหมด กอปรกับสถานที่ค่อนข้าง... ขายไม่ออกมาตลอด คนมีเงินไม่แน่ว่าจะถูกใจ คนทั่วไปมีไม่ถึงสามสี่สิบตำลึง อยากได้บ้านจริงตนต้องไตร่ตรองให้ดี ที่นี่จึงขายไม่ได้มาตลอด ฝั่งทางการไม่ทยอยลดราคาได้หรือ!”
“อ้อ!! ถ้าข้าอยากซื้อต้องไปที่ว่าการด้วยตัวเองหรือไม่”
“ท่านตัดสินใจซื้อหรือ”
นายหน้ามองจี้หยวนพลางเอ่ยถามอย่างคาดหวัง
“บ้านลานซึ่งทั้งถูกทั้งสง่างามขนาดนี้ เหตุใดถึงไม่ซื้อ ต่อให้มีเศษฝุ่นอยู่บ้าง เก็บกวาดหน่อยก็พอแล้ว!”
จี้หยวนยิ้มระรื่น อารมณ์ไม่เลวนัก
“ได้ขอรับๆ ท่านตาแหลมจริงๆ!! เช่นนั้นตอนนี้ฉวยโอกาสช่วงฟ้าสว่าง พวกเราไปยังที่ว่าการด้วยกัน นำกรรมสิทธิ์บ้านกับโฉนดที่ดินมาดีหรือไม่”
เห็นชัดว่านายหน้าอยากได้ค่าเหนื่อยจนทนไม่ไหวแล้ว การค้าสามสิบกว่าตำลึงนี้ เขาได้ค่านายหน้าเกือบสองตำลึง ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยเลย!
ความจริงจี้หยวนก็กำลังอารมณ์ดี ของถูกใจย่อมอยากได้มาโดยเร็ว ชาติก่อนเขายังซื้อบ้านไม่ได้จึงได้แต่อิจฉาคนอื่นเปล่าๆ ชาตินี้ถือว่ายกระดับแล้ว
ลู่เฉิงเฟิงที่อยู่ด้านข้างยิ้มน้อยๆ
“เชิญท่านกลับโรงเตี๊ยมพักผ่อน ปล่อยให้ข้าเฉิงเฟิงตามเขาไปที่ว่าการเพื่อซื้อกรรมสิทธิ์บ้านเถอะ!”
ได้เลยหนุ่มน้อยมีอนาคต ในใจจี้หยวนเบิกบานยิ่ง ตนไม่ต้องวิ่งเต้นนั่นย่อมไม่มีอะไรดีไปกว่านี้แล้ว
“เช่นนั้นก็ดี รบกวนจอมยุทธ์น้อยลู่คอยเป็นธุระแล้ว”
“ท่านจี้เกรงใจไปแล้ว พวกเราส่งท่านกลับโรงเตี๊ยมก่อนแล้วกัน!”
รู้มารยาทๆ หนทางข้างหน้าไร้ขอบเขต! จี้หยวนรู้สึกว่านิสัยของลู่เฉิงเฟิงคงปรับตัวเข้ากับศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดได้ดีมากแน่ นี่เรียกว่ารู้จักคิดแทนคนอื่น
...
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม ที่ว่าการอำเภอหนิงอัน ภายในห้องหนึ่งของเรือนข้าง นายทะเบียนสังกัดปลัดอำเภอมองลู่เฉิงเฟิงอย่างประหลาดใจ
“จอมยุทธ์น้อยลู่ ท่านอยากซื้อเรือนหลังนี้จริงหรือ อยู่เองรึ ท่านเหมือนไม่ใช่คนหนิงอันกระมัง”
เมื่อถามประโยคนี้จบ นายทะเบียนมองนายหน้าแซ่โจวคนนั้น หรี่ตาพลางลูบเครา ฝ่ายหลังถูกเขามองจนร้อนตัวอยู่บ้าง
“ทำไมหรือ ใต้เท้านายทะเบียน เรือนนี้มีปัญหารึ ใกล้ถล่มหรือมีกรณีพิพาท”
นายทะเบียนทำท่าเหมือนเป็นจริงดังคาด เขามองลู่เฉิงเฟิงอีกครั้ง
“จอมยุทธ์น้อยลู่ พวกท่านเป็นผู้มีบุญคุณของพวกเราอำเภอหนิงอัน ข้าไม่อาจหลอกท่าน ขอบอกท่านตามความจริง เรือนนี้หรูหรามั่นคง แต่ข่าวลือบอกต่อตามตลาดไม่ดีนัก ภายในเจ็ดปีเจ้าของบ้านสามรุ่นไม่ป่วยตายก็เกิดเหตุไม่คาดฝัน โดยเฉพาะสองปีก่อนบัณฑิตคนหนึ่งถูกพบว่าตกใจตายทั้งเป็นภายในเรือน ตั้งแต่นั้นเรือนสันติก็ไม่มีใครเหลียวแลอีก!”
นายทะเบียนกล่าวพลางหันหน้าสมุดบันทึกภายในมือซึ่งเหมือนไม่ยอมให้คนนอกเห็นไปทางลู่เฉิงเฟิง ทำให้เขาเห็นหมายเหตุของทางการบนนั้นชัดเจน ‘บอกต่อกันว่าที่นี่เป็นบ้านผีสิง’


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 21 ควบคุมมือรับปราณวิญญาณเขียว
ต่อให้ลู่เฉิงเฟิงเป็นผู้ฝึกยุทธ์คนหนึ่ง แต่ตอนนี้รู้สึกสันหลังเย็นวาบอยู่บ้าง เขาหันมองไปทางนายหน้าคนนั้นอย่างเหี้ยมเกรียม ในเมื่อเจ้าหมอนี่เป็นอสรพิษเจ้าถิ่นด้านนี้ ไม่รู้เรื่องนี้ได้อย่างไร
“เอ่อ ระ เรื่องนี้ข้าลืมไป... ข้า...”
“หึ!”
นายทะเบียนเหลือบมองเขาก่อนเอ่ยปากกล่าว
“ความจริงพวกเราศาลาว่าการเคยตามผู้ล่าสิ่งชั่วร้ายมาตรวจสอบบ้านนี้โดยเฉพาะ ทว่าคว้าน้ำเหลว ถึงขั้นเคยเชิญภิกษุนักพรตยอดฝีมือมาทำพิธีทางศาสนา ส่วนเรือนนี้เป็นอย่างไรก็ต่างคนต่างไม่อาจเข้าใจ ข้านายทะเบียนตัวเล็กๆ แค่เตือนท่านด้วยความรับผิดชอบเท่านั้น!”
เมื่อพูดเรื่องพวกนี้จบ นายทะเบียนลูบเครามองลู่เฉิงเฟิง
“จอมยุทธ์น้อยลู่ ยังอยากซื้อเรือนหลังนี้อยู่หรือไม่”
ลู่เฉิงเฟิงลังเลอยู่บ้าง ในเมื่อเรือนนี้คล้ายบ้านผีสิงมาก แน่นอนว่าไม่อาจซื้อ แม้แต่บันทึกของทางการยังเขียนเรื่องพวกนี้ ถ้าเป็นเรื่องจริงซื้อไปไม่ทำร้ายท่านจี้หรือ!
“เฮ้อ ในเมื่อเป็นบ้านผีสิง เช่นนั้นข้า...”
เดี๋ยวก่อน!
ลู่เฉิงเฟิงพูดถึงครึ่งทางแล้วอึ้งงันครู่หนึ่ง เขาพลันนึกขึ้นได้ว่าตนช่วยใครซื้อบ้านอยู่
นั่นเป็นถึงท่านจี้ ผู้สูงส่งที่ทำให้อสูรเสือบนเขาโคเทพคุกเข่ากราบไหว้ขอคำชี้แนะเหมือนศิษย์! ยอดบุคคล! ผู้ร้ายกาจ!
จากนั้นเขาหวนนึกถึงคำพูดท่านจี้ยามตัดสินใจซื้อบ้านก่อนหน้านี้ บ้านลานซึ่งทั้งถูกทั้งสง่างามขนาดนี้ เหตุใดถึงไม่ซื้อ ต่อให้มีเศษฝุ่นอยู่บ้าง เก็บกวาดหน่อยก็พอแล้ว
มีเศษฝุ่นอยู่บ้าง? เก็บกวาดหน่อย?
สิ่งที่เรียกว่าบ้านผีสิง ถ้าเป็นเรื่องจริง ท่านจี้มีหรือจะดูไม่ออก ถ้าเป็นเรื่องเท็จ นั่นยิ่งไม่มีปัญหาแล้ว!
“ใต้เท้านายทะเบียน ข้ายังซื้อเรือนนี้ ทว่าไม่ใช่ข้าคนแซ่ลู่อยู่อาศัย แต่เป็นอาจารย์คนหนึ่งของข้าน้อย”
นายทะเบียนมองเขาอย่างตกตะลึงอยู่บ้าง มือปราบอีกคนภายในห้องก็ยากปกปิดสีหน้าตกใจเช่นกัน มีเพียงนายหน้าที่แอบดีใจ
“จอมยุทธ์น้อยลู่ ท่านคงใคร่ครวญดีแล้ว ในเมื่อเป็นอาจารย์ยิ่งควรไตร่ตรองโดยละเอียด!! ท่าน... แน่ใจว่าจะซื้อหรือ”
“ใต้เท้านายทะเบียนโปรดวางใจ ข้าคนแซ่ลู่รับผิดชอบเอง!”
นายทะเบียนส่ายหัวเล็กน้อย ทั้งไม่โน้มน้าวมากอีก เขาทำตามหน้าที่เต็มกำลังแล้ว บ้านผีสิงเดิมพูดไปก็ไม่มีข้อพิสูจน์ เขาชี้พู่กันบนที่วางและจานฝนหมึกที่อยู่ด้านข้าง
“เช่นนั้นก็ดี เชิญจอมยุทธ์น้อยลู่ลงนามบนบันทึกผู้อยู่อาศัยแทนอาจารย์ของท่าน จากนั้นค่อยจ่ายสามสิบหกตำลึงเงิน!”
ลู่เฉิงเฟิงไม่พูดอะไรมากอีก หยิบพู่กันจุ่มน้ำหมึกเล็กน้อย จากนั้นค่อยเขียนอักษรสองตัวลงบนบันทึก วางพู่กันกลับจุดเดิม มอบตั๋วเงินสิบตำลึงสามใบกับตั๋วเงินห้าตำลึงหนึ่งใบที่ออกโดยร้านแลกเงินท้องถิ่น ก่อนหยิบเงินอีกหนึ่งตำลึงออกมา
นายทะเบียนรับตำลึงเงินมา ตรวจตั๋วเงินและชั่งน้ำหนักเงินแท่งโดยละเอียด ก่อนเก็บเงินเข้าลิ้นชัก จากนั้นค่อยหันมองบันทึกรอบหนึ่ง ‘จี้หยวน’ ตัวอักษรเขียนอย่างประณีต ใคร่ครวญแล้วดูเหมือนว่าบรรดาผู้ล่าเสือเก้าคนไม่มีใครชื่อนี้
“เอาล่ะ จอมยุทธ์น้อยลู่รอสักครู่ ข้าไปหยิบกรรมสิทธิ์บ้านกับโฉนดที่ดินก่อน”
นายทะเบียนลุกขึ้น ค้นหาตามตราชั้นวางหนังสือสองสามตัวด้านหลัง จากนั้นจึงหยิบเอกสารชุดหนึ่งออกมาจากกล่องไม้ หาสัญญาซื้อขายของเรือนนี้เจอจากในนั้น ก่อนหันหลังกลับมามอบให้ลู่เฉิงเฟิง
“เรียบร้อย โปรดรักษาให้ดี!”
“ขอบคุณใต้เท้านายทะเบียน!”
ลู่เฉิงเฟิงกล่าวขอบคุณแล้วหยิบสัญญาซื้อขายมาดูผ่านตา บนเอกสารประทับตราทางการพร้อมหมายเหตุและข้อปลีกย่อยที่ควรมีก็ครบถ้วน
“เอาไป นี่คือค่านายหน้าของเจ้า! เงินหนึ่งตำลึงสิบแปดบาท”
นายทะเบียนดันตำลึงเงินกับเหรียญทองแดงกองน้อยไปตรงมุมโต๊ะ ที่นั่นยังมีเครื่องชั่งขนาดเล็กด้วย
“โอ้ ขอรับ!!”
นายหน้าควบคุมรอยยิ้มไม่อยู่ รีบรับค่านายหน้าของตนจากมือนายทะเบียน ไม่แม้แต่จะชั่งน้ำหนักก็เก็บเข้าถุงเงินของตน
หากการซื้อขายสำเร็จ ค่านายหน้าผู้ขายเป็นฝ่ายจ่าย บ้านยิ่งแพงยิ่งให้เยอะ สูงสุดอาจถึงสิบตำลึง หากทำไม่สำเร็จ นายหน้าอย่างเขาย่อมได้แค่ค่าเหนื่อยจากการนำทางซึ่งผู้ซื้อมอบให้
จากนั้นลู่เฉิงเฟิงกับนายหน้าก้าวออกจากที่ว่าการนายทะเบียนพร้อมกัน ฝ่ายหลังพ้นประตูก็วิ่งผลุบหายไปราวหมอกควัน กลัวลู่เฉิงเฟิงมาคิดบัญชีกับเขา
“หึ พวกไม่เอาการเอางาน!”
ลู่เฉิงเฟิงมองเงาหลังซึ่งหนีเตลิดไปแล้วแค่นเสียงเย็นชา เมื่อครู่เขาอยากเตะสักป้าบจริงๆ ผลคือเจ้าหมอนี่เผ่นเร็วยิ่งกว่าปลาไหลโคลน ทำให้ผู้ฝึกยุทธ์อย่างเขาพลาดโอกาสดี ถ้าตามไปต่อยคงเสียหน้าแย่
...
โรงเตี๊ยมเมฆาเป็นโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในอำเภอหนิงอันที่ไม่เลวนัก ใกล้อารามกลางเมืองและถนนการค้า กลางวันครึกครื้นกลางคืนเงียบสงบ จอมยุทธ์น้อยเก้าคนกับจี้หยวนพักอยู่ห้องพิเศษคนละห้อง
ตอนนี้จี้หยวนนั่งอยู่ภายในห้อง เปิดหน้าต่างฟังเสียงอึกทึกครึกโครมข้างนอกอย่างเหม่อลอย
มาถึงโลกนี้หลายวันแล้ว ความจริงจี้หยวนโดดเดี่ยวมาก
แม้พวกลู่เฉิงเฟิงและเยี่ยนเฟยไม่เลวนัก แต่เขาไม่อยากทั้งไม่อาจตามพวกเขาตลอด จี้หยวนเคยแอบถามหมอบางคนในเมือง ปัญหาด้านการมองเห็นของเขาทุกคนล้วนบอกว่าจนปัญญา ส่วนวาสนาเซียนที่ตนคาดหวังตอนนี้ยิ่งไม่มีวี่แวว
แต่กลับคิดเรื่องวิชายุทธ์ได้บ้าง ถึงอย่างไรพวกลู่เฉิงเฟิงก็มีวิชายุทธ์จริงๆ ต่างจากละครย้อนยุคปลอมที่เห็นในโทรทัศน์พวกนั้นเมื่อชาติก่อน เป็นกระบวนท่าดุดันเหาะเหินเดินอากาศได้จริง
แต่คนตาบอดในสายตาของคนนอกอย่างเขา ทั้งเป็นยอดฝีมือต่างแดนในภาพความทรงจำของบางคน เอ่ยปากต้องการตำราลับ? ขอคำชี้แนะจากคนอื่น?
ดูเหมือนไม่ค่อยเหมาะอยู่บ้าง
จี้หยวนผู้เหม่อลอยหวนนึกถึงกระดานหมากขวานผุตอนนั้นอีกครั้ง เพราะอะไรถึงปล่อยให้เราพบเจอ ตอนนั้นถ้าเราไม่เข้าไป ไม่มือบอนวางหมากบนจุดเทียนหยวน เราจะ...
จี๊ดๆ...
ยามเสียงบางแทบไม่ได้ยินภายในกายดังขึ้น แขนชาเหมือนไฟฟ้าสถิต คล้ายตอนไม่ระวังศอกกระแทก ชาตรงไปถึงปลายนิ้ว แต่กลับเป็นแค่นิ้วชี้กับนิ้วกลาง
มายาหมากตัวหนึ่งวนรอบปลายนิ้วตามกระแสไฟฟ้า
“เชี่ย!”
จี้หยวนสบถออกมาคำหนึ่ง ตื่นเต้นขึ้นมาทันที เหตุการณ์อัศจรรย์ที่เกิดขึ้นกับตัวหลังเจ้าภูเขาลู่จากไปก่อนหน้านี้กล่าวได้ว่าเขายังจำได้ดี
สองสามวันนี้หลังจากลงเขา ไม่รู้ว่าเขาลองวิชายามส่วนตัวกี่ครั้ง ถึงขั้นเลียนแบบสไปเดอร์แมนพ่นใยลองทำท่าตลกทุกแบบมารอบหนึ่ง ล้วนไม่เห็นผลอะไร คิดไม่ถึงว่าตอนนี้กลับปรากฏอีกครั้ง
แต่ปัญหาตามมาแล้ว สิ่งนี้ทำอะไรได้ เชื่อมต่อเส้นปราณหยินหยางหรือ
น่าเสียดายที่ไม่เกิดเหตุอัศจรรย์อะไรตามคำพูด ทั้งจี้หยวนไม่รู้สึกว่าร่างกายมีการเปลี่ยนแปลงอะไร ไม่อาจเชื่อมต่อวัฏจักรเส้นปราณอะไรได้
แต่ภายในห้องกลับมีลมพัดแผ่วเบาช้าๆ คล้ายมีกระแสลมเลือนรางถูกดูดเข้ามาจากนอกหน้าต่าง
จี้หยวนพลันไม่สนความเจ็บปวดแล้วลืมตาครึ่งหนึ่ง เขาพบว่ารอบตัวหมากมายาตรงปลายนิ้วมือขวามีปราณวิญญาณเขียวเลือนรางมากมายปรากฏ
ประกอบกับกระแสลมเล็กน้อยภายในห้อง จี้หยวนซึ่งเหมือนนึกอะไรได้หันหน้ามองไปนอกหน้าต่าง เห็นว่ามีปราณวิญญาณเขียวหลายสายลอยมาเป็นครั้งคราว
สายตาหันกลับมามองปลายนิ้ว ปราณวิญญาณเขียววนเวียนรอบหมากมายาจนกลายเป็นวังวนเล็กๆ ลมภายในห้องเปลี่ยนจากเลือนรางเป็นแรงขึ้นเล็กน้อย ทำให้สิ่งของจำพวกผ้าม่านส่ายสั่นไปมา
เวลานี้ความสนใจและจิตวิญญาณทั้งหมดของจี้หยวนล้วนจดจ่อกับการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น จนถึงชั่วขณะที่จิตใจกระปรี้กระเปร่า ในสมองขับเคลื่อนความคิด ปราณเขียวพวกนี้พากันหายเข้าไปในตัวหมาก
ตึกๆๆ...
“ท่านจี้ ข้าเฉิงเฟิง ข้ากลับมาจากที่ว่าการแล้ว!”
เมื่อเสียงเคาะประตูทำให้ตกใจ จี้หยวนผ่อนคลายความคิด หมากในมือหายเข้าไปในปลายนิ้วอีกครั้ง
จี้หยวนมองปลายนิ้วตัวเองอย่างอึ้งงันอยู่บ้าง ยังดื่มด่ำอยู่กับความอัศจรรย์เมื่อครู่ ไม่ถึงขั้นหัวเสียด้วยถูกรบกวนนัก ปรากฏครั้งหนึ่งได้ย่อมปรากฏครั้งที่สองได้เป็นธรรมดา
“ท่านจี้ ท่านอยู่ข้างในหรือไม่”
ลู่เฉิงเฟิงเอ่ยถามตรงประตูอีกครั้ง คราวนี้จี้หยวนถึงได้สติกลับมา หันกลับไปกล่าวคราหนึ่ง
“เข้ามาเถอะ!”
ลู่เฉิงเฟิงที่อยู่นอกประตูจึงเปิดประตูห้อง แต่ยังไม่ก้าวเข้าไปก็อึ้งงันแล้ว
นั่นคือความรู้สึกที่ถูกกลิ่นอายไม่ธรรมดาพัดผ่าน บนตัวรู้สึกชาเหมือนไฟฟ้าสถิตชั่วขณะ
สายลมเย็นล้อมรอบห้องยังไม่ซ่านสลาย ศอกขวาจี้หยวนวางอยู่บนโต๊ะ มือเขาตั้งท่านิ้วกระบี่ลวกๆ ผ้าม่านในห้องกระเพื่อมไหวราวพู่กันบนโต๊ะสั่นคลอน สายลมเย็นเหมือนล้อมรอบตัวเขา หลังเขาเปิดประตูจึงจางไปทันที กระแสลมภายในห้องนิ่งสงบ
ระหว่างที่ลมนิ่งสงบลงทีละน้อย ลู่เฉิงเฟิงพบว่าแม้แต่จิตใจตนก็สงบลงด้วย ยามหายใจรู้สึกว่าร่างกายแช่มชื่นผ่อนคลาย ยืนนิ่งอยู่ตรงประตูเนิ่นนานไม่เคลื่อนไหว
จี้หยวนยังหวนนึกถึงความรู้สึกเมื่อครู่ หลังจากตัวหมากกลับเข้าไปในร่างใหม่อีกครั้ง รู้สึกว่าร่างกายปลอดโปร่งมาก มีความรู้สึกเหมือนคนเหนื่อยล้าเพิ่งนวดจับเส้นขูดผิวหนังเสร็จ สุดท้ายจึงพบว่าลู่เฉิงเฟิงยังคงอึ้งงันไม่เดินเข้ามา
“จอมยุทธ์น้อยลู่ ไยเจ้ายืนนิ่งอยู่ตรงประตู”
“เอ่อ ท่านจี้ ตอนนี้ข้าสะดวกเข้าไปหรือไม่”
“มีอะไรไม่สะดวกเล่า”
จี้หยวนมั่นใจมากว่าการเปลี่ยนแปลงสำคัญบางอย่างจากตัวหมากสลายหายไปตอนเคาะประตูแล้ว ดังนั้นอย่างมากลู่เฉิงเฟิงก็เห็นแค่กระแสลมเล็กน้อยเท่านั้น ทั้งไม่เห็นจะเป็นไร ถึงอย่างไรก็เปิดหน้าต่างอยู่
“อะ อ้อ คืออย่างนี้ท่านจี้ เรือนหลังนั้นข้าช่วยท่านซื้อมาแล้ว นี่คือกรรมสิทธิ์บ้านโฉนดที่ดินและกุญแจ”
ลู่เฉิงเฟิงเข้ามาในห้อง หยิบเอกสารและสัญญาซื้อขายออกมาจากอก รวมถึงกลอนกุญแจด้วย
แต่จี้หยวนใจไม่อยู่กับร่องกับรอยอยู่บ้าง นึกถึงความรู้สึกบนตัวเมื่อครู่โดยละเอียด พลางมองตัวอักษรเงื่อนไขทางการกับตราประทับแดงแน่นขนัดบนโฉนดที่ดินกรรมสิทธิ์บ้าน รวมถึงชื่อของจี้หยวนบนเอกสาร
ตั้งแต่ชาติก่อนถึงตอนนี้ นี่คือบ้านหลังแรกในชีวิตที่เขาจี้หยวนซื้อด้วยตัวเอง


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 22 บังเอิญ
แต่สำหรับสัญญาซื้อขายพวกนี้ จี้หยวนแค่เหลือบมองเท่านั้น สายตากระจอกอย่างเขายังหวังมองเห็นว่าบนนั้นเขียนว่าอะไรอย่างชัดเจนหรือ ถึงอย่างไรสำหรับลู่เฉิงเฟิงตอนนี้จี้หยวนค่อนข้างเชื่อมั่นแล้ว
ทันใดนั้นความรู้สึกชาหนึบเริ่มแผ่กระจายทั่วร่าง จี้หยวนรีบจดจ่อกับความรู้สึกในกายโดยละเอียดต่อ
เรื่องแปลกคือเขายิ่งคิดสัมผัสโดยละเอียดก็ยิ่งเข้าใจความรู้สึกนี้ยาก กลายเป็นว่าการผ่อนคลายจิตใจสลัดความคิดฟุ้งซ่านกลับคืบหน้าอย่างอัศจรรย์
ดูเหมือนร่างกายสูงใหญ่ขยายโดยไร้ข้อจำกัดทันที คล้ายเห็นเส้นลมปราณทั่วร่างกลายเป็นแม่น้ำใหญ่ ร่างกายเลือดกระดูกโดยรอบเคลื่อนไหวตามธรรมชาติเหมือนภูผาธาราสายน้ำไหล...
เมื่อจี้หยวนไร้ความคิดกำจัดอารมณ์สับสนไปเรื่อยๆ ความรู้สึกเหมือนเห็นฟ้าดินนั้นก็ยิ่งเป็นธรรมชาติ ภายใต้การแทรกซึมจิตวิญญาณ จิตรับรู้เหมือนกลายเป็นไอวิญญาณ ท่องกลางฟ้าดินด้วยสภาพไร้น้ำหนัก มีภูผาธาราทับซ้อน มีกระแสคลื่นเหวลึก มีลมฝนเลือนราง มีฟ้าโปร่งครึ้มหมอก ยามนี้ทุกลักษณ์ประหลาดตัดสลับแปรปรวนเกินคาดเดา...
ท่ามกลางความเลือนรางเปี่ยมภูผาธาราหมอกควันตาข่ายดาวเจิดจรัสแถบนี้ แม้ว่าไม่สามารถมองเห็น แต่จี้หยวนรู้สึกถึงการมีอยู่ของหมากมายาตัวหนึ่ง ล่องลอยอยู่กลางฟ้าดิน
“ท่านจี้? เอ่อ คือ บันทึกทางการบอกว่าเรือนหลังนี้อาจเป็นบ้านผีสิง ท่านมองออกอยู่แล้วใช่หรือไม่”
ลู่เฉิงเฟิงทนไม่ไหว อยากยืนยันกับจี้หยวนด้วยตัวเองสักหน่อย
แต่ตอนนี้จิตใจของจี้หยวนไร้ความคิดฟุ้งซ่าน กายใจทั้งหมดดื่มด่ำอยู่กับนิมิตภายในใจซึ่งหาได้ยาก เมื่อเสียงของลู่เฉิงเฟิงดังเข้ามาในใจกลับกลายเป็นเสียงอสนีบาตดังครั่นครื้นเป็นระลอก
ความรู้สึกนี้อัศจรรย์ยิ่ง ทำให้จี้หยวนฮึกเหิมมาก ยามนี้เขารู้สึกเป็นครั้งแรกว่าตนต้องใช้ชีวิตนี้อย่างมีสีสันแน่ ใบหน้าอดเผยรอยยิ้มไม่ได้ ปราณวิญญาณเขียวนั่นมีโอกาสสูงว่าเป็นปราณวิญญาณในตำนาน
ลู่เฉิงเฟิงยิ้มแล้ว ท่านจี้ก็คือท่านจี้ มีหรือจะดูไม่ออก คนอื่นซื้อเรือนนี้คือการกลัวว่าชีวิตจะยืนยาว มาถึงมือท่านจี้ที่นี่ช่างได้ประโยชน์จริงๆ
“เช่นนั้นท่านจี้คิดกำจัดสิ่งสกปรกที่นั่นเมื่อไหร่ ต้องการให้พวกเราช่วยหรือไม่”
ลู่เฉิงเฟิงถามอย่างคาดหวังอยู่บ้าง วิชาลับของผู้สูงส่งหายากยิ่งกว่าวิชายุทธ์ของจอมยุทธ์ชั้นยอดมาก
แต่ครั้งนี้เขาเห็นว่าจี้หยวนแค่ยิ้มเล็กน้อยไม่ตอบ รออยู่ครู่หนึ่งก็เห็นแค่ท่านจี้นั่งหลับตาอย่างสบายใจ
ลู่เฉิงเฟิงอักอ่วนอยู่บ้าง คิดว่าท่านน่าจะไม่พูดเพื่อปฏิเสธ ทั้งเมื่อครู่ตนเหมือนจะรบกวนการฝึกปราณของท่านจี้ด้วย
“ถ้าท่านจี้มีธุระอะไรเชิญสั่งความ สองวันนี้พวกเรายังอยู่อำเภอหนิงอัน รออาการบาดเจ็บของพวกเยี่ยนเฟยกับศิษย์น้องลั่วทรงตัวอีกหน่อยค่อยจากไป...”
จี้หยวนยังไม่ตอบสนองอะไร ลู่เฉิงเฟิงเองไม่กล้าเฝ้ารออยู่บ้างเช่นกัน คล้ายว่าตนกำลังรบกวนท่าน ระวังทำให้ท่านไม่พอใจ
“เชิญท่านพักผ่อนตามสบาย เฉิงเฟิงขอลา!”
ลู่เฉิงเฟิงวางกระบอกพู่กันลงบนโต๊ะเงียบๆ จากนั้นจึงรีบซอยเท้าจากไป ทั้งยังปิดประตูห้องเบาๆ
...
ผ่านไปชั่วยามกว่า จี้หยวนเพิ่งถอยออกมาจากความรู้สึกนั้น ใช่ว่าไม่อยากสัมผัสต่อ แต่รู้สึกว่านานเข้ายิ่งอ่อนแอ ทนต่อสภาพนั้นไม่ไหวแล้ว
หลังจากดึงสติกลับมาทีละน้อยแล้วลองมองภายในห้อง พวกเอกสารสัญญาซื้อขายยังวางอยู่บนโต๊ะ ส่วนลู่เฉิงเฟิงไม่รู้ว่าจากไปเมื่อไหร่ ช่วยไม่ได้ สถานการณ์เมื่อครู่เหนือการคาดเดาของจี้หยวนอยู่บ้าง ถึงกับเปลี่ยนเป็นหลงลืมตัวตนทันที
แน่นอนว่าจี้หยวนเห็นกระบอกพู่กันบนโต๊ะด้วย เขาแอบกล่าวชมว่าลู่เฉิงเฟิงมีน้ำใจอย่างอดไม่ได้
เวลานี้จี้หยวนสังเกตเห็นโฉนดที่ดินกรรมสิทธิ์บ้านพวกนี้แล้ว ความยินดีจากการซื้อบ้านเด่นชัดขึ้นมา
เขาหยิบขึ้นมาอ่านอย่างละเอียด
แม้ว่าการมองเห็นของจี้หยวนใช้ไม่ได้ แต่ยกกระดาษดูจนแทบติดตาแล้วยังเห็นตัวอักษรประณีตบนสัญญาซื้อขายกับเอกสารพวกนี้รางๆ ข้อปลีกย่อยมากมายจัดวางสมบูรณ์ รวมถึงตราประทับแดงเล็กใหญ่กับตราราชการที่ใหญ่ที่สุดด้วย
แน่นอนว่าในสายตาจี้หยวนตราประทับก็คือลายกลมสีแดง
กอปรกับได้ยินลู่เฉิงเฟิงบอกว่าทางการยังมีบันทึกด้วย ทำให้จี้หยวนรู้สึกว่าสัญญาซื้อขายเช่นนี้น่าจะถือว่าค่อนข้างเคร่งครัด
แต่เพราะเป็นแค่กระดาษแผ่นหนึ่ง จี้หยวนคิดจะคลำดูว่ารายละเอียดบนนั้นเขียนว่าอะไรก็ลำบากนัก เรื่องนี้ทำให้เขาพลันนึกถึงปัญหาที่ค่อนข้างร้ายแรงข้อหนึ่งเช่นกัน
ตอนนี้เขาไม่อาจรู้ภูมิหลังยุคสมัย ทิวทัศน์วัฒนธรรมแต่ละพื้นที่ซึ่งตนอยู่ผ่านการซื้อตำราและวิธีอื่นได้!
ความจริงจี้หยวนสงสัยมาตลอด ตนถือว่าอยู่ยุคโบราณของประเทศจีนหรืออยู่ในมิติอื่นที่เหมือนกัน สองวันนี้ยังไม่ทันหาข้อพิสูจน์
ถ้ากล่าวกันตามการคาดเดาจากมุมมองส่วนตัวตอนนี้ การเจออสูรเสือและผีชางในระยะประชิด เห็นวิชายุทธ์ที่แท้จริงของพวกเยี่ยนเฟย จี้หยวนยิ่งเอียงไปทางข้อสันนิษฐานว่าตนอยู่อีกมิติ
บางทีหลังพวกลู่เฉิงเฟิงออกจากอำเภอหนิงอันแล้ว เชิญบัณฑิตผู้มีความรู้ด้านประวัติศาสตร์มาขอคำชี้แนะหน่อยจะเหมาะสมกว่าหรือไม่
จี้หยวนค่อนข้างมองโลกแง่ดีมาตลอด สถานการณ์ปิดตายยามเปิดฉากชีวิตนี้ยังผ่านมาแล้ว เรื่องอื่นคงมีวิธี ไม่ต้องรีบจัดการในคราวเดียว
เขามองสี่สมบัติประจำห้องหนังสือที่ตนนำมาวางบนโต๊ะโรงเตี๊ยมอีกด้านหนึ่ง จี้หยวนซึ่งอารมณ์ไม่เลวฉุกคิดขึ้นมาได้ พลันอยากลองเป็น ‘คนตาบอดเขียนอักษร’
แต่หลังจากฝนหมึกเสร็จแล้วหยิบพู่กัน สัมผัสทางมือดูแปลกผิดปกติ เหมือนว่ามีการจดจำทางกาย จรดพู่กันบนกระดาษขาวลื่นไหลราวสายน้ำหลาก อักษรลี่[footnoteRef:1] อักษรจ้วน[footnoteRef:2] อักษรข่าย[footnoteRef:3] ซับซ้อนเรียบง่ายเขียนคล่องไม่ติดขัดแม้แต่น้อย [1:  อักษรลี่ คือ อักษรมาตรฐานสมัยราชวงศ์ฮั่น]  [2:  อักษรจ้วน คือ รูปแบบอักษรช่วงราชวงศ์ฉิน]  [3:  อักษรข่าย คือ ตัวอักษรที่พัฒนามาจากอักษรลี่]
“เชี่ย เรานี่มันโคตรเจ๋ง!”
จี้หยวนอดเอ่ยเสียงเบาอย่างตื่นเต้นไม่ได้ ตัวอักษรเขียนดีหรือไม่ มีความรู้สึกเช่นนี้คงพอทำเนา!
ดูท่าว่าก่อนขอทานคนเดิมตกต่ำคงมีเรื่องราวช่วงหนึ่ง
เวลาคัดอักษรนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว กอปรกับผลาญพลังกาย จี้หยวนเริ่มหิวอยู่บ้างแล้ว
จี้หยวนมองลำแสงนอกหน้าต่าง ต่อให้ยังไม่ถึงเวลาอาหารก็ใกล้แล้ว
เขาลุกขึ้นเหยียดกายเล็กน้อย เก็บกรรมสิทธิ์บ้านบนโต๊ะอย่างดี เตรียมไปเยี่ยมพวกจอมยุทธ์น้อยที่ได้รับบาดเจ็บ ถือโอกาสเตือนพวกเขาว่าควรกินข้าวแล้ว ไม่ใช่เพื่อขอกินแต่เป็นการเตือนด้วยความหวังดี!
ทุกคนจองห้องอยู่โรงเตี๊ยมเดียวกัน ระยะห่างมีจำกัด เมื่อออกมาจากห้อง เดินตามโถงทางเดินชั้นสามของโรงเตี๊ยมสองสามก้าวก็ถึงห้องที่พวกจอมยุทธ์น้อยอยู่แล้ว
ถึงอย่างไรก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์ตั้งแต่เด็ก พื้นฐานร่างกายล้วนไม่เลวนัก ประกอบกับรักษาตัวทันเวลาพอดี สองสามวันมานี้อาการบาดเจ็บจึงทรงตัว ถึงขั้นเดินด้วยตัวเองได้แล้ว ไม่ต้องมีคนดูแลตลอด
จี้หยวนไปหาแต่กลับพบความว่างเปล่า แม้แต่ภายในห้องซึ่งลู่เฉิงเฟิงอยู่ก็ไม่มีเสียงลมหายใจ
โชคดีที่ลองเงี่ยหูฟัง แยกเสียงเฉพาะตัวพวกนั้นจากเสียงสภาพแวดล้อมเซ็งแซ่ได้ ฟังแล้วเหมือนฝึกมวยอยู่ตรงสวนหลังโรงเตี๊ยม
...
สวนหลังโรงเตี๊ยมเมฆามีพื้นที่ว่างกว้างใหญ่แห่งหนึ่ง เชื่อมต่อกับเรือนเล็กสองหลังของกิจการโรงเตี๊ยม คอกม้าโรงหญ้าเลี้ยงสัตว์ห้องเก็บฟืนล้วนติดกับที่นี่
สถานที่นี้เหลือไว้สร้างขยายในภายหน้าได้ ยังเป็นที่ซึ่งโรงเตี๊ยมตากผ้าปูผ้าห่ม วางผักหมักดองทุกวัน
เวลานี้พวกคนเจ็บนั่งพักผ่อนอยู่ด้านข้าง พวกลู่เฉิงเฟิงกำลังจับคู่ฝึก แขกของโรงเตี๊ยมมากมายกับเด็กรับใช้ที่ไม่ค่อยยุ่งบางคนเฝ้าดูตรงประตูหลังโรงเตี๊ยม
อำเภอหนิงอันเป็นสถานที่เล็กห่างไกลแห่งหนึ่ง คนในยุทธภพไม่มาก ยิ่งไม่มีพวกวิชายุทธ์ล้ำเลิศอะไร ดูจอมยุทธ์แห่งยุทธภพพวกนี้ออกหมัดต่อยกันไปมาแล้วสะใจนัก
ท่ามกลางเสียงหมัดเท้า ต้นหลิวสองสามต้นโดยรอบส่ายสั่นตามลม
เมื่อจี้หยวนมาถึงประตูด้านหลังโรงเตี๊ยม ประตูด้านหลังถูกเด็กรับใช้ของโรงเตี๊ยมบางคนขวางไว้แล้ว แม้แต่พวกแม่ครัวโรงเตี๊ยมกับหญิงช่วยงานสองคนก็รวมกลุ่มเฝ้าดูอยู่ที่นี่
ลู่เฉิงเฟิงกับชายหนุ่มนามหวังเค่ออีกคนกำลังสู้จนยากจะชี้ขาด ไม่ได้ใช้อาวุธ ทั้งสองฝ่ายใช้หมัดเท้าแลกเปลี่ยนความรู้กัน
หวังเค่อใช้กระบี่เป็น แต่ถนัดวิชาฝ่ามือมากกว่า ส่วนลู่เฉิงเฟิงถนัดวิชาหมัดกับวิชากรงเล็บ
ปึกๆ! ตึง...
เวลานี้ทั้งสองฝ่ายใช้แขนตั้งกระบวนท่าโจมตีพอดี ขณะเดียวกันยังยื่นขาเตะอีกฝ่าย หลังจากมือเท้าปะทะกันหลายครั้ง ลู่เฉิงเฟิงเอนกายถลาไปด้านหลัง หวังเค่อลอยตัวไปยังต้นหลิวด้านหลังเขาเหมือนผีเสื้อ ม้วนตัวเหยียบลำต้นก่อนบิดขาถีบ อาศัยแรงซัดฝ่ามือใส่ลู่เฉิงเฟิงทันที
ลู่เฉิงเฟิงเพิ่งยืนมั่นร่างกายก็สัมผัสถึงเสียงทลายอากาศพุ่งเข้ามา เขาทิ้งตัวนอนราบโดยไม่แม้แต่จะคิด ถือโอกาสใช้มือยันพื้น ขาซ้ายเตะหวังเค่อที่ซัดฝ่ามือมาเหนือตัว ขาขวาที่ออมแรงมากกว่าตามหลังไปติดๆ
ปึง! ปึง!
หวังเค่อคิดเองว่าเปลี่ยนกระบวนท่าเร็วพอแล้ว แต่ความเร็วกับความแรงของลูกเตะสองครั้งนี้มากกว่า ฝ่ามือทั้งสองกันสองขาจนทำให้มือไม้ชาไปหมด ทั้งตัวยิ่งถูกเตะจนลอยไปกลางอากาศ
“ระวังด้วย!”
ลู่เฉิงเฟิงตวาดเตือนพลางบิดตัวกลับ สองแขนยันพื้นจนเส้นเลือดปูดโปน
“ฮึบ!”
ขาซ้ายงอเล็กน้อย ขาขวาตั้งตรง ขยับร่างก่อนดีดตัวเหมือนขดลวด เตะใส่หวังเค่อกลางอากาศ
ปึง!
ลูกเตะเดียวคลายการป้องกันหวังเค่อ กระแทกใส่หน้าอกอีกฝ่าย แต่เห็นชัดว่าความแรงลดลงกว่าครึ่ง
การโจมตีนี้ตัดสินแพ้ชนะแล้ว ทั้งสองฝ่ายต่างใช้วิชาของตนโรยตัวลงพื้นอย่างแผ่วเบา
พวกลูกจ้างโรงเตี๊ยมตรงหน้าจี้หยวนปรบมืออย่างอดไม่ได้ สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“สู้ได้ดี!”
“สนุกกว่าละครหน้าอารามนัก!”
“ร้ายกาจ จอมยุทธ์น้อยลู่ร้ายกาจจริง!”
“จอมยุทธ์น้อยหวังก็ไม่แย่!”
“เอาอีกๆ!”
…
จี้หยวนปรบมือด้วย แม้ว่าเขามองไม่ค่อยชัด แต่จากภาพที่เห็นกับเสียงต่อสู้เป็นจังหวะที่ได้ยินพวกนั้น ถือว่าสู้กันอย่างยอดเยี่ยมนัก


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 23 ต้องทำให้ได้อย่างนั้น
นี่เป็นแค่การเริ่มต้นเวลาแลกเปลี่ยนความรู้ ความสามารถสิบส่วนอย่างมากคงแสดงออกมาแปดส่วน ไม่อย่างนั้นจี้หยวนกล้ายืนยันว่าเสียงการโจมตีที่ได้ยินต้องแข็งแกร่งกว่าส่วนหนึ่งแน่
ต่อให้เป็นเช่นนี้เสียงทึบหนักยามหมัดเท้ากระทบและแรงสั่นสะเทือนที่อากาศโดยรอบได้รับพวกนั้น ล้วนแสดงให้เห็นว่าไม่ใช่หมัดเท้าประดับบุปผาอะไร
พวกผู้เข้าพักกับลูกจ้างโรงเตี๊ยมที่อยู่ด้านข้างรับชมอย่างเบิกบาน แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นใครสักคนขึ้นไปสู้ อย่างเบาครึ่งเดือนคงลงจากเตียงไม่ได้ อย่างหนักย่อมบาดเจ็บจนล้มหมอนนอนเสื่อ
นี่ทำให้จี้หยวนมีความคิดบางอย่าง ถึงอย่างไรตอนนี้ตนก็เป็นไก่อ่อน วิชายุทธ์ดูท่าว่าร้ายกาจมาก
ตอนนี้ทุกคนตื่นเต้นถึงขีดสุด กอปรกับเสียงฮือฮาของคนอื่น เมื่อลู่เฉิงเฟิงกับหวังเค่อพักปรับลมปราณ มีอีกสองคนเตรียมลงสนามแลกเปลี่ยนความรู้
ในฐานะคนเจ็บแน่นอนว่าลงสนามลำบาก แต่มองอยู่ด้านข้างนับว่าระบายอารมณ์ ในเก้าคนมีแค่ตู้เหิงที่มือขวาพิการดูเศร้าสร้อยอยู่บ้าง แค่นั่งมองพวกพ้องประมือแลกเปลี่ยนความรู้โดยไม่พูดจาอยู่ตรงนั้น
ตอนนี้จี้หยวนไม่เพียงการฟังเป็นเลิศ การแยกแยะเสียงยังยอดเยี่ยมด้วย เขาได้ยินเสียงของทั้งแปดคน มีเพียงตู้เหิงไม่พูดสักประโยค คิดดูแล้วการโจมตีคงมากเกินไปจริงๆ
‘เจ้าหนุ่มดีพร้อมคนหนึ่ง น่าเสียดายข้าช่วยเจ้าไม่ได้’
เวลานี้ผู้เข้าพักกับเด็กรับใช้บางคนเอะอะโวยวาย คนด้านนอกส่วนใหญ่ตื่นเต้นสุดขีด จี้หยวนไม่อยากเป็นเป้าสายตานัก แฝงตัวอยู่หลังฝูงชนทำตัวเป็นผู้ชม ถึงอย่างไรพวกเขาคงไม่สู้กันไปตลอดกระมัง
สิ่งสำคัญก็คือห้าคนซึ่งบนตัวไร้บาดแผลผลัดกันลงสนาม คนบาดเจ็บมากสุดยกมือวาดเท้าอยู่ด้านข้าง หลังจากต่อสู้เสร็จหลายรอบ พวกเขานั่งคุยกันอยู่ใต้ต้นหลิว พูดว่ากระบวนท่าเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นกระบวนท่าไหนเหมาะสมกว่า ตรงไหนตอบสนองช้าไปบ้าง
พิงประตูหลังอยู่พักหนึ่ง ไม่ได้ยินเรื่องน่าสนใจอะไร จี้หยวนเบื่ออยู่บ้างแล้ว แต่สุดท้ายเขารู้สึกอายที่จะตะโกนบอกพวกเขาว่าไปกินข้าว ยังต้องรักษาบุคลิกของผู้สูงส่งไว้หน่อย
‘ช่างเถอะ สองสามวันนี้พวกเขามาเชิญข้าไปกินข้าวด้วยตลอด กลับห้องคอยรอก็พอแล้ว!’
จี้หยวนนึกถึงตรงนี้แล้วไม่อยู่ต่ออีก เตรียมกลับห้องไปลองฝึกวิชาไม่ทราบชื่อของตัวหมากนั่นต่อ
ไม่ผิด แม้ว่าไม่เข้าใจความเป็นมาของมัน แม้ยังไม่รู้ว่ามีประโยชน์อะไร แต่จี้หยวนปลอบใจตัวเองด้วยการนิยามความรู้สึกก่อนหน้านี้เป็นการฝึกปราณอย่างหนึ่งชั่วคราว
...
หลังจากกลับห้อง จี้หยวนนึกถึงความรู้สึกเมื่อครู่อีกครั้ง คิดเรียกตัวหมากออกมา แต่ไม่รู้ว่าตั้งใจเกินไปหรือขาดสิ่งสำคัญอะไรหรือไม่ ต่อให้สามารถรวบรวมปราณวิญญาณเขียวคล้ายมีคล้ายไม่มีมากมายมาได้ แต่กลับไม่อาจเข้าสู่สภาวะนิมิตภาพฟ้าดินภายในกายได้อีก
สายลมเย็นภายในห้องสงบลงทีละน้อย จอนผมของจี้หยวนไม่ลอยล่องอีก
เมื่อตัวหมากหายเข้าไปในปลายนิ้ว ปราณวิญญาเขียวกลายเป็นไอเย็นตามปลายนิ้วไหลเข้าร่างกายก่อนจางหายไปโดยไร้ร่องรอย
จี้หยวนลูบคางพลางขมวดคิ้ว
‘ไม่น่านะ หรือยังมีข้อเรียกร้องทางเวลาด้วย ว่าไปแล้วเมื่อครู่มาเมื่อไหร่กัน ไม่มีนาฬิกาข้อมือไม่มีโทรศัพท์มือถือไม่สะดวกจริง!’
‘หรือภายหน้าเมื่อเจอผู้ฝึกปราณที่แท้จริงค่อยถามพิสูจน์ไหม ถ้ากราบเป็นศิษย์สำนักเซียนมีอาจารย์ผู้ร้ายกาจปกป้องเหมือนในนิยายก็ดี!’
จี้หยวนกำลังใคร่ครวญ ทันใดนั้นในใจกระตุกวูบ ได้ยินเสียงฝีเท้าเก้าคนเข้ามาใกล้ พร้อมกับเสียงพูดคุยแผ่วเบาด้วย
“เฉิงเฟิง เจ้าว่าตอนนี้ท่านจี้ฝึกปราณเสร็จหรือยัง”
“นานขนาดนี้แล้ว น่าจะเสร็จแล้วกระมัง...”
“ไม่ว่าอย่างไรพวกเราก็ต้องมาบอกสักคำ!”
“อืม!”
เสียงแผ่วเบานี้ทำให้จี้หยวนสงสัยอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าพวกเขาอยากมาพูดอะไร
ผ่านไปไม่นานเสียงเคาะประตูดังขึ้นแล้ว
ตึกๆๆ
“ท่านจี้ ตอนนี้ท่านสะดวกหรือไม่”
จี้หยวนใช้สองมือถูหน้า ทำให้ตนได้สติหน่อยค่อยเอ่ยปากตอบ
“เข้ามาเถอะ!”
แกนประตูไม้ของโรงเตี๊ยมส่งเสียงดังเอี๊ยด พวกลู่เฉิงเฟิงกับเยี่ยนเฟยเก้าคนเดินตามกันเข้ามา
“ท่านจี้ พวกเรามาบอกลาท่าน!”
เมื่อเยี่ยนเฟยเอ่ยปากก็กล่าวคำอำลา
“ทำไม พวกเจ้าไปกันหมดเลยหรือ”
ต่อให้เดาได้รางๆ แต่จี้หยวนยังบอกไม่ถูกว่าตนรู้สึกอย่างไรอยู่บ้าง คนพวกนี้ฝืนนับว่าเป็นคนคุ้นเคยที่มีจำนวนแค่นับนิ้วได้ของตน จากไปพร้อมกันทีเดียว ทำให้เขามีความรู้สึกโดดเดี่ยวขึ้นมาบ้างจริงๆ
“อืม ถึงอย่างไรอำเภอหนิงอันก็เป็นสถานที่เล็กๆ อาการบาดเจ็บของพวกเราบางคนกลับไปหาอาจารย์ของตนจึงได้รับการรักษาที่ดีกว่า เดิมคิดอยู่นานวันหน่อย แต่เมื่อครู่เจ้าสำนักสามแห่งสำนักเขาแสงคล้อยจังหวัดเต๋อเซิ่งมาหาศิษย์น้องลั่ว พวกเรา พวกเราต้องไปด้วยกัน...”
เมื่อฟังคำพูดของจี้หยวน ความจริงลู่เฉิงเฟิงอยากอยู่ต่อมาก โดยเฉพาะอยากเห็นว่าท่านจี้จัดการบ้านผีสิงหลังนั้นอย่างไร แต่ก็ได้แต่รับคำฝืนตอบเช่นนี้ เจ้าสำนักสามยังรอตรงชั้นแรกของโรงเตี๊ยมอยู่เลย
ลั่วหนิงซวงถลึงตามองลู่เฉิงเฟิงคราหนึ่ง นางผู้ทำท่าคล้ายหญิงสาวน้อยนัก ขออภัยต่อหน้าจี้หยวน
“ท่านจี้ เดิมก็ไม่มีอะไร แต่ท่านลุงสามพบว่าพวกเราหลายคนได้รับบาดเจ็บหนัก ถึงยื่นคำขาดให้พวกเรากลับไป...”
ทันใดนั้นลั่วหนิงซวงเหมือนคิดอะไรได้
“หรือท่านอยากกลับไปพร้อมพวกเราก็ได้!”
คนอื่นดวงตาวาววาบเช่นกัน ไม่มากก็น้อยทั้งเก้าคนล้วนเคยหยั่งเชิงว่าจี้หยวนมีความคิดถ่ายทอดเคล็ดมายาอัศจรรย์อะไรหรือไม่ แม้แต่ตอนนี้ก็ยังไม่ถือว่าเลิกล้ม โดยเฉพาะก่อนหน้านี้ตรงสวนด้านหลังยังฟังลู่เฉิงเฟิงพูดถึงเรื่องมหัศจรรย์ว่าท่านจี้ก่อให้เกิดสายลมเย็นล้อมรอบห้อง
การกลับไปพร้อมคนพวกนี้เป็นเรื่องที่จี้หยวนไม่เคยพิจารณามาก่อน มิฉะนั้นไม่ช้าก็เร็วคงความแตก ใช่ว่าจี้หยวนไม่มีหน้าทำเรื่องเช่นนี้ แต่บางครั้งเรื่องราวอาจไม่จบแค่ขายหน้าง่ายดายเช่นนั้น
แม้ว่าอย่างน้อยจี้หยวนพอมีความมั่นใจเพราะเกี่ยวข้องกับตัวหมาก แต่ความมั่นใจนี้เป็นเรื่องอนาคต ไม่ใช่ตอนนี้
“ไม่ล่ะ ข้าค่อนข้างชอบความสงบ พวกเรามีวาสนาย่อมเจอกันอีก!”
เมื่อฟังคำพูดนี้พวกเขาหดหู่อยู่บ้างไม่มากก็น้อย แต่ยอดบุคคลอย่างท่านจี้คงทำตามใจปรารถนาเสมอ ทั้งไม่ใช่คนที่พวกเขาคาดเดาได้ง่ายๆ
แต่ตอนนี้การตอบสนองของจี้หยวนกลับสวนทางไปนึกเรื่องอื่น
‘เฮ้อ น่าเสียดาย ดูท่าว่าไม่มีโอกาสถามเรื่องวิชายุทธ์ของพวกเขาชั่วคราวแล้ว!’
...
หลังบอกลาจี้หยวน ทั้งเก้าคนมาถึงโถงโรงเตี๊ยมพร้อมกัน ที่นั่นมีชายวัยกลางคนหนวดเคราค่อนข้างยาวคนหนึ่งกำลังดื่มชา สวมชุดคลุมยาวแขนกว้าง ผมยาวไร้เกี้ยวประดับทั้งไม่เกล้ามวย เหมือนนักพรตจริยธรรมงามมากกว่าจอมยุทธ์
เมื่อเห็นพวกเขาลงมา ชายคนนี้วางถ้วยชาลง
“บอกลาเสร็จแล้วหรือ”
“อืม ท่านลุงสาม พวกเรา...”
“เช่นนั้นก็ไปเถอะ ข้าจ้างรถม้ามาสามคัน รออยู่ด้านนอกโรงเตี๊ยมแล้ว”
ชายคนนั้นพูดจบก็ลุกขึ้น สะบัดแขนเสื้อวางเหรียญทองแดงห้าเหรียญเป็นค่าน้ำชา เดินออกไปนอกโรงเตี๊ยมก่อน ลั่วหนิงซวงกัดริมฝีปากแต่ยังตามไปอย่างจนปัญญา อีกแปดคนก็ก้าวตามจังหวะฝีเท้าไป เหมือนกลัวเจ้าสำนักสามคนนี้มาก
แต่เมื่อก้าวออกจากโรงเตี๊ยม เจ้าสำนักสามราวรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง เงยหน้าหันกลับไปมองชั้นสาม ตรงนั้นชายหนุ่มผอมซูบดวงตาสีเทาคนหนึ่งกำลังยิ้มพลางพยักหน้ามาทางเขา
เจ้าสำนักสามพยักหน้าทักทายเช่นกัน จากนั้นจึงก้าวออกจากโรงเตี๊ยม เก้าคนซึ่งตามหลังเขามาติดๆ มองไปบนชั้นสามโดยไม่รู้ตัว เห็นจี้หยวนผงกศีรษะมาทางพวกเขา
พวกเขาทำตามสัญญาจี้หยวน ไม่พูดถึงเรื่องไม่ควรพูดกับคนนอก เจ้าสำนักสามจึงคิดว่าจี้หยวนเป็นคนเดินเขาตกอับที่ทั้งเก้าคนเจอบนภูเขา หลายวันนี้คอยช่วยเหลือพวกเขามาบ้าง
นอกโรงเตี๊ยม รถม้าสามคันเรียงแถวหน้ากระดาน เจ้าสำนักสามขึ้นคันด้านหน้าสุด เก้าคนแบ่งกันนั่งอีกสองคันด้านหลัง
เมื่อคนคุมรถม้าสะบัดแส้บังคับม้า รถม้าก็เคลื่อนออกนอกอำเภอหนิงอันช้าๆ
‘คนหนุ่มสาวหนอ ยุทธภพนี้ลึกล้ำนัก แค่เข้าป่าปราบเสือรอบหนึ่ง จ่ายค่าตอบแทนหนักหน่วงเช่นนี้ เฮ้อ น่าเสียดายเจ้าหนุ่มตระกูลตู้...’
เจ้าสำนักสามลั่วเฟิงพิงอยู่ในรถม้าที่สั่นคลอนน้อยๆ ส่ายศีรษะพลางครุ่นคิด
ตอนนี้จี้หยวนมองทางประตูโรงเตี๊ยมอย่างเหม่อลอยอยู่บ้าง สายตาพร่ามัวชัดๆ กลับมองสิ่งที่เหมือน ‘กลิ่นอาย’ บางอย่างออกแบบบอกไม่ถูก ทำให้ในสายตาจี้หยวนภาพของลั่วเฟิงชัดเจนขึ้นมาก
เมื่อเรื่องราวค่อนข้างผิดธรรมดา การมองเห็นย่ำแย่ของจี้หยวนมักจะเผยประโยชน์อย่างน่าประหลาด แต่จี้หยวนพอรู้ว่าเจ้าสำนักสามคนนี้มีวิชายุทธ์สูงส่ง ไม่ใช่พวกอสูรอะไรแน่
หวนนึกถึงสถานการณ์ตอนเห็นผีชางหวังตง ทำให้จี้หยวนคาดเดาอย่างอดไม่ได้ว่าดวงตาของตนเป็นตาทิพย์หรือสิ่งที่สูงส่งกว่านั้น?
แน่นอนว่าไม่นานความคิดในหัวก็ถูกความคิดอื่นเข้ามาแทน
ให้ตายเถอะ รูปลักษณ์ภายนอกตั้งแต่หัวจรดเท้าของเจ้าสำนักสามนั่น ช่างโอ้อวดยกตัว ทั้งยังมีอัตลักษณ์นัก เราก็ต้องทำให้ได้อย่างนั้นบ้าง!


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 24 ผู้อาศัยใหม่แห่งเรือนสันติ
โรงเตี๊ยมเมฆานี้ห้องธรรมดาค่าพักหนึ่งวันห้าสิบอีแปะ ห้องพิเศษที่จี้หยวนอยู่ต้องจ่ายหนึ่งร้อยอีแปะ ก่อนหน้านี้พวกลู่เฉิงเฟิงเป็นคนจ่าย
ตอนนี้พวกเขาไปแล้ว จี้หยวนไม่อาจอยู่ที่นี่แล้ว
ล้อเล่น ตอนนี้เขาคนแซ่จี้เป็นถึงผู้มีบ้านพร้อมที่ดินในอำเภอหนิงอัน ใช้เงินสิ้นเปลืองแค่นี้จะเป็นไร
เพียะ!
จี้หยวนพลันตบมืออย่างแรง เขานึกขึ้นมาได้ว่าลู่เฉิงเฟิงจ่ายเงินซื้อบ้านแทนตน แต่ตนยังไม่ให้เงินเลย!
‘ถ้าเช่นนั้นเราก็ประหยัดอีกสามสิบหกตำลึงสิ’
สุภาษิตว่าคนจนร่ำเรียนตำราคนมั่งมีฝึกยุทธ์ มีเหตุผลจริงๆ แม้แต่เงินก้อนใหญ่สามสิบหกตำลึงลู่เฉิงเฟิงยังไม่มาทวงกับตน ทางบ้านต้องมีเงินขนาดไหนกัน!
ไม่ผิด จี้หยวนไม่มีความคิดตามรถม้าไปคืนเงินโดยสิ้นเชิง ภายหน้าถ้าเจอกัน หากตนมั่งคั่งเหลือเฟือ ค่อยคืนยังไม่สาย ถ้าไม่เจอกัน เอ่อ ถือว่าลู่เฉิงเฟิงตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิตมากหน่อยแล้วกัน!
วันนี้ยามเที่ยงผ่านไปนานแล้ว ตามวิธีคำนวณของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องรับค่าห้องวันนี้ จี้หยวนจึงพักในโรงเตี๊ยมอีกหนึ่งคืนอย่างสบายใจ
ไม่มีใครเชิญกินข้าว สั่งหมี่หยางชุนในโรงเตี๊ยมมากินหนึ่งชามแล้วกัน
เช้าวันที่สอง จี้หยวนมาคืนห้องตรงโต๊ะโรงเตี๊ยม ได้คืนกลับมาหนึ่งตำลึงดังคาด
จำต้องพูดว่าจอมยุทธ์น้อยพวกนี้ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว แต่ไม่รู้ว่าถ้าไม่เชื่อว่าจี้หยวนเป็นยอดบุคคล พวกเขายังกระตือรือร้นเช่นนี้หรือไม่ อาจจะ บางที เป็นไปได้ ไม่กระมัง
...
แม้ว่าคนมากมายในอำเภอหนิงอันต่างรู้ว่าเสือร้ายกินคนบนเขาโคเทพถูกฆ่าแล้ว ทั้งเรื่องนี้ยังจดลงบันทึกอำเภอ มีประกาศจากทางการ แต่เรื่องจอมยุทธ์เก้าคนพักโรงเตี๊ยมเมฆา ที่ว่าการอำเภอไม่เปิดเผย
จากตรงนี้ก็มองความมากประสบการณ์ของนายอำเภอออกแล้ว หากผู้คนรู้ว่าวีรชนล่าเสือพักอยู่โรงเตี๊ยมเมฆา เหล่าวีรชนจะไม่ถูกมองเป็นลิงหรือ จะยังรักษาตัวอย่างสบายใจได้อย่างไร
นี่ก็คือสาเหตุหลักที่สองสามวันมานี้อำเภอหนิงอันอึกทึกครึกครื้นแต่ทุกคนยังเสพสุขกับความสงบได้ แน่นอนว่าไม่มีใครรู้จักจี้หยวนเช่นกัน
ความจริงแม้แต่เนื้อหาบนประกาศจากทางการ รวมถึงชื่อของจอมยุทธ์เก้าคน มีแค่น้อยคนนักที่จำได้ คนส่วนใหญ่ล้วนมาร่วมสนุกดูหนังเสือ
เมื่อออกจากโรงเตี๊ยม แน่นอนว่าจี้หยวนมุ่งตรงไปยังถนนตลาดนัด เตรียมจัดซื้อผ้าห่มเครื่องเรือนอย่างเรียบง่ายก่อน ถึงอย่างไรภายในเรือนยังมีเตียง จ้างคนช่วยเก็บกวาดทำความสะอาดอีกหน่อยก็อยู่ได้แล้ว ด้วยเวลาไม่พอ ซื้อผ้าห่มทำความสะอาดฟูกหน่อยคงพอกระมัง ถึงอย่างไรเขาก็ไม่จ่ายเงินอยู่โรงเตี๊ยมแล้ว
อำเภอหนิงอันยังคึกคัก งานศาลเจ้าจัดอีกหลายวัน หนังเสือขาวยังแขวนประจานนอกที่ว่าการอำเภอ จี้หยวนลืมตาครึ่งหนึ่ง เดินเล่นบนท้องถนนเหมือนคนปกติ โดยรอบแทบไม่มีใครมองจี้หยวนเป็นคนตาบอด
ฟังเสียงเรียกขายของและเสียงกระซิบนานัปการ เขาคนแซ่จี้สาบานต่อฟ้า ไม่ใช่ว่าเขาอยากสอดแนมเรื่องส่วนตัวของคนอื่น ทั้งหมดนี้ล้วนถูกบีบบังคับ!
คนอื่นแบ่งแยกว่าร้านไหนขายอะไรจากการมอง จี้หยวนได้แต่อาศัยการฟัง ตามเสียงมาจนถึงสถานที่ขายผ้าปูผ้าห่ม
สิ่งน่าสนใจคือข้างร้านนี้ก็คือร้านฝ้าย ด้านในยังมีเสียงดีดฝ้ายดังปึงๆๆ
ในหัวจี้หยวนมีเพลงดีดฝ้ายดังหลอกหลอน ทั้งยังสลัดไม่หลุด เมื่อเดินถึงหน้าร้านขายผ้าห่มเขาเกือบร้องออกมาแล้ว
“เจ้าของร้าน ผ้านวมผ้าห่มกับหมอน ที่นี่คงมีกระมัง”
จี้หยวนถามพลางยื่นมือลูบผ้าห่มบนแผงตั้งนอกร้านโดยละเอียด ใช้การสัมผัสตัดสินคุณภาพ
“มีขอรับ! ลูกค้าท่านนี้ต้องการแบบทำสำเร็จหรือทำขึ้นมาใหม่ชุดหนึ่ง ข้างร้านพวกเราก็คือร้านฝ้าย ฝ้ายใหม่ไม่ถึงครึ่งวันก็ดีดเสร็จ จากนั้นพวกเราค่อยนำมาเย็บผ้าห่มให้ท่าน!”
เจ้าของร้านเหมือนว่าเป็นคู่สามีภรรยา เมื่อเห็นจี้หยวนถามราคา เถ้าแก่เนี้ยรีบออกจากร้านมาทักทาย
“ไม่ต้องหรอก ซื้อแบบสำเร็จแล้วกัน บนมือข้าผืนนี้คงใช่กระมัง”
“ใช่ๆๆ แถบนั้นที่ท่านกำลังลูบอยู่ล้วนใช่ทั้งหมด!! เอ่อ ทั้งหมดราคาหนึ่งร้อยห้าสิบเหรียญทองแดง ท่านดูเนื้อผ้านั่นสิ ล้วนเป็นผ้าทอประณีตภายในอำเภอทั้งสิ้น หลับสบายนักเชียว!”
หนึ่งร้อยห้าสิบเหรียญ? ข้าเชื่อเจ้าก็บ้าแล้ว! เมื่อครู่ตอนข้ายังไม่มาเห็นชัดว่าเจ้ากับสามีเจ้าส่งเสียงกระซิบกระซาบอยู่ในร้าน แค่หนึ่งร้อยยี่สิบเหรียญก็มีกำไร เจ้าคิดหลอกข้าสามสิบเหรียญหรือ
จี้หยวนขมวดคิ้ว
“ถ้าทำใหม่เล่า”
“ทำใหม่ค่อนข้างแพงหน่อย รวมค่าแรงของช่างดีดฝ้าย ประมาณหนึ่งร้อยแปดสิบเหรียญ”
ได้ คาดว่าแพงกว่าส่วนหนึ่ง
“เอาอย่างนี้เถ้าแก่เนี้ย ข้าเตรียมซื้อผ้านวมสามชุด หมอนสองใบ ผ้าห่มสองผืน รวมทั้งหมดสี่ร้อยห้าสิบเหรียญเป็นอย่างไร”
ได้ยินราคาที่ลูกค้าร่างผอมซูบคนนี้เสนอมาแล้ว เถ้าแก่เนี้ยอึ้งไปครู่หนึ่ง เป็นราคาขั้นต่ำที่ขายได้พอดี
“เป็นอย่างไร ถ้าขายท่านช่วยส่งไปยังคฤหาสน์ของข้า รวมค่าแรงยี่สิบอีแปะด้วย อยู่ทางใต้ของเมือง ไม่ถือว่าไกลมาก”
อาจคิดว่าบังเอิญเจอผู้เชี่ยวชาญ เถ้าแก่เนี้ยลังเลไม่นานก็รับคำ จี้หยวนจ่ายเงินมัดจำนิดหน่อยก่อน บอกเจ้าของร้านว่าอีกสองชั่วยามค่อยส่งของถึงหน้าประตู
หลังจากรอจี้หยวนจากไป เถ้าแถ่เนี้ยหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่จี้หยวนเหลือไว้แล้วเดินกลับเข้ามาในร้าน
“ท่านพี่ ท่านว่าแปลกหรือไม่ คนผู้นี้ไม่เพียงคาดเดาราคาอย่างแม่นยำ ยังเลือกเครื่องนอนได้ไม่เลวด้วย แต่ยามพูดจาเหมือนหลับตา เอ้า นี่คือสถานที่ซึ่งเขาอยากให้ไปส่ง ท่านดูสิเขียนว่าอะไร”
ภรรยาไม่รู้อักษร จึงส่งกระดาษให้สามี
“เจ้าคิดมากอะไรขนาดนั้น อย่างน้อยก็ถือว่าเป็นการค้าขายแรกของเช้าวันนี้”
เถ้าแก่รับกระดาษในมือภรรยามา เมื่อเห็นกระดาษกับตัวอักษรงามประณีตทะลุด้านหลังกระดาษแล้ว ต่อให้อาศัยความรู้ด้านอักษรแค่ผิวเผินของเขาก็รู้สึกว่าเป็นตัวอักษรที่ดี
“เฮือก... เรือนสันติตรอกเทียนหนิวมุมตะวันออก...”
“หา... คงไม่ใช่เรือนสันติหลังนั้นกระมัง”
ภรรยาถามอย่างว้าวุ่นใจอยู่บ้าง
“ยังมีเรือนสันติอีกกี่หลัง ตรอกเทียนหนิว! สถานที่นี้ยังขายออกอีกหรือ”
สีหน้าเถ้าแก่ไม่น่าดูนัก
...
จี้หยวนเดินเล่นซ้ายขวาในตลาด ซื้อเครื่องใช้ในบ้านนานัปการตามลำดับ นอกจากผ้านวมผ้าห่มแล้ว ยังมีผ้าขนแกะอ่างล้างหน้า รวมถึงเครื่องเรือนธรรมดาบางส่วน ตัวอย่างเช่นชั้นวางอ่างล้างหน้ากับตู้เสื้อผ้า ยังมีของจำพวกไม้กวาดไม้ถูพื้น จี้หยวนถึงขั้นเจอร้านเครื่องหินด้วย บอกให้พวกนายช่างส่งโต๊ะหินหนึ่งตัวกับม้านั่งหินสี่ตัวมา คิดจะวางไว้ใต้ต้นพุทรากลางลาน
แน่นอนว่าไม่ลืมเรื่องจ้างคนมาทำความสะอาดบ้าน
นอกจากนี้จี้หยวนยังไม่ลืมความคิดก่อนหน้านี้ หาร้านเสื้อผ้าซึ่งไม่เลวแห่งหนึ่งโดยเฉพาะ ซื้อเสื้อผ้าสองสามชุด ลอกเลียนแบบเจ้าสำนักสามอะไรนั่นเป็นสำคัญ
แต่จี้หยวนยิ่งเพิ่มมาดโดยบอกร้านเสื้อผ้าทำมวยผมสั้นให้ตน เสียบปิ่นหยกที่ซื้อมาสองร้อยอีแปะ นอกจากนี้ตรงหน้าผากมีผมปรกสองข้างและจอนผมยาว ด้านหลังยังมีเส้นผมซึ่งไม่ถือว่าสั้นปกคลุมด้วย ทรงนี้ยึดตามแบบทั่วไปของที่นี่ทั้งดูประหลาด แต่กลับกลมกลืนโดดเด่นเหนือความคาดหมาย
ยิ่งไม่ต้องพูดว่าไก่งามเพราะขนคนงามเพราะแต่ง แม้ว่าไม่รูปงามหล่อเหลา แต่พื้นฐานขอทานเน่าของพวกเราก็ไม่แย่จริงๆ ไม่พูดถึงความสง่างามเจิดจรัส โดยรวมตอนนี้จี้หยวนดูบริสุทธิ์พ้นโลกีย์มาก
ตามความเข้าใจของจี้หยวน ตอนนี้ตนคือต้นแบบความงามโบราณจริงๆ
เมื่อเตรียมทุกอย่างโดยคร่าวแล้ว จี้หยวนมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ของตน เตรียมต้อนรับ ‘ขบวนของตกแต่ง’ มาถึงหน้าประตู ในสมองแค่เป็นทางที่เคยเดินผ่านครั้งหนึ่งจะชัดเจนยิ่ง ไม่แม้แต่หาคนมานำทาง
จี้หยวนพอใจกับชื่อเรือนสันติมาก ทั้งไม่คิดจะเปลี่ยนด้วย
เมื่อไขกลอนทองแดงเปิดประตูใหญ่ ต้นพุทราในลานยังคงพลิ้วไหวตามลม แต่ครั้งนี้กลับมีแค่คนเดียว ไม่มีนายหน้าพูดพึมพำและนำทางไปมาอยู่ด้านข้างแล้ว จี้หยวนผู้ก้าวเข้าเรือนรู้สึกแปลกอย่างบอกไม่ถูก
“ท่านจี้อยู่หรือไม่”
ตรงประตูมีเสียงตะโกนดังขึ้น ฟังเสียงฝีเท้าแล้วไม่ได้มีแค่คนเดียว
เวลาเดิมซึ่งจี้หยวนนัดคือมาถึงหลังยามเว่ย  คิดไม่ถึงว่านาฬิกาแดดทุกแห่งของอำเภอเมื่อถึงยามอู่  ร้านค้าส่วนหนึ่งก็แบกสินค้าของตนมาถึงประตูแล้ว โชคดีว่าเขากลับมาเร็วหน่อย ไม่อย่างนั้นพวกเขาไม่ต้องคอยรออยู่ตรงนี้หรือ


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 25 ข้าซวยขนาดนี้เชียว!
โต๊ะหินม้านั่งหินคือสิ่งที่เกวียนเทียมวัวสองคันบรรทุกมา รวมกันแล้วมีช่างหินสี่คนยกเข้าประตูใหญ่ วางตรงตำแหน่งเหมาะสมใต้ต้นพุทราตามจี้หยวนชี้แนะ
ด้วยเหตุนี้โต๊ะม้านั่งกับค่าแรง จี้หยวนจ่ายไปหนึ่งตำลึงเงิน กล่าวได้ว่าเป็นสิ่งของซึ่งแพงที่สุดของค่าใช้จ่ายครั้งนี้แล้ว นายช่างสี่คนวางสิ่งของรับเงินค้างชำระเสร็จ ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ออกจากเรือนสันติไป จี้หยวนคิดเชิญดื่มน้ำอย่างสุภาพก็ยังพูดไม่ทัน
ตอนนี้จี้หยวนมีสถานที่พักผ่อนแล้ว เขานั่งบนม้านั่งหินภายในลาน มองคนพวกนั้นยุ่งง่วนอยู่ภายในเรือนหลักเรือนข้าง เดินไปชี้บอกว่าอะไรควรวางตรงไหนเป็นระยะๆ
‘ความจริงพ่อค้าในตลาดยุคโบราณนี้ค่อนข้างมีความเป็นมืออาชีพ มือเท้าว่องไวขนาดนี้เชียว!’
ทั้งเมื่อลองมองลองฟังพวกหญิงแต่งงานแล้วกับชายทำความสะอาดนั่น ไม่เห็นต้องทุ่มเทเกินไปจริงๆ เดิมบอกว่าครึ่งวันย่อมเก็บกวาดเสร็จ ตอนนี้จี้หยวนคาดว่าด้วยวิธีทำงานจนเหงื่อไหลไคลย้อยของพวกเขา อย่างมากแค่ชั่วยามกว่าก็เลิกงานแล้ว!
สิ่งน่าสนใจคือบางร้านมาส่งของแต่กลับไม่เข้าประตูเช่นร้านขายผ้าห่ม ลูกจ้างบางคนย้ายของเข้ามาก่อนรับเงินค้างชำระแล้วจากไป ไม่พูดมากความถึงขั้นไม่เหลือบมองทั่ว ดูเหมือนมีเรื่องด่วนอะไร
มีแค่กลุ่มคนซึ่งจ้างมาเก็บกวาดปกติหน่อย ยามเก็บกวาดลูกจ้างซึ่งมือไม้ว่องไวไม่เหลวไหลแม้แต่น้อย ต่อให้มีคนอยากพูดคุยก็มีผู้ดูแลกลุ่มคอยห้าม ไม่รู้ว่าการทำงานต้องจริงจังเช่นนี้หรือไม่
‘คนโบราณบากบั่นนัก!’
จี้หยวนทอดถอนใจในใจประโยคหนึ่งก่อนเท้าคางเหม่อลอยต่อ
งานทำความสะอาดมีกระบวนการกำจัดฝุ่นเป็นสำคัญ ทำความสะอาคเศษฝุ่นทุกห้องรอบหนึ่ง จากนั้นค่อยใช้ผ้าหมาดและไม้ถูพื้นเช็ดอีกรอบ ยังมีคนฉาบกระดาษหน้าต่างใหม่อีกครั้งด้วย
นอกจากสงสัยแล้วจี้หยวนยังใช้มือลองกดโดยเฉพาะ พบว่ากระดาษติดหน้าต่างเช่นนี้แข็งแรงมาก คล้ายกระดาษมันซึ่งใช้ทำร่ม ไม่แตะน้ำลายแล้วสามารถเจาะทะลุได้เหมือนที่แสดงในโทรทัศน์แม้แต่น้อย ต่อให้ลมพัดฝนสาดก็ไม่มีปัญหาแน่
...
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ฟังพวกคนภายในห้องยุ่งง่วนไม่หยุด จี้หยวนซึ่งกำลังหาวพลันผงะในใจทันที หันหน้าไปทางบ่อนั่นตามจิตใต้สำนึก ขมวดคิ้วมองอยู่นาน
ด้วยการทำความสะอาดต้องใช้น้ำ แผ่นปิดบนบ่อนี้นำออกแล้ว เมื่อครู่เขารู้สึกว่าทิศทางนี้หนาวอยู่บ้าง ตอนนี้เมื่อมองไปปากบ่อดำสนิท ไม่รู้ว่าเป็นเพราะถูกเงาต้นไม้ปกคลุมหรือไม่
เมื่อจี้หยวนเบิกตากว้างเล็กน้อย คล้ายเห็นว่าเงามืดใต้บ่อยิ่งดูยิ่งไม่พอใจ รู้สึกเห็นแล้วเจือความมืดดำ
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ในสมองหวนนึกถึงภาพยนตร์สยองขวัญบางเรื่องที่เคยดูเมื่อชาติก่อนอย่างอดไม่ได้ ทำให้จี้หยวนขนลุกชันอยู่บ้าง
‘ทำตัวเองเสียขวัญจริงๆ!’
จี้หยวนลูบแขนพลางย้ำกับตัวเองว่าอย่าคิดเชื่อมโยงกันมั่ว
“ท่านจี้ ท่านจี้?”
เวลานี้มีเสียงอึกทึกสนั่นหูเหมือนดังมาจากขอบฟ้า ทำเอาจี้หยวนตกใจสะดุ้งโหยง
จี้หยวนตัวสั่นตกใจตื่น คราวนี้จึงพบว่าที่แท้เมื่อครู่ตนถึงกับนอนคว่ำบนโต๊ะหิน
เมื่อหันมามอง คนช่วยงานที่จ้างมาทำความสะอาดคฤหาสน์พวกนั้นยกถังกับเครื่องมือมาในลานแล้ว รวมทั้งสิ้นแปดคนยืนอยู่ข้างกายตน
“ท่านจี้ พวกเราทำความสะอาดเสร็จแล้ว ท่านจะลองดูหรือไม่”
“ทำความสะอาดเสร็จแล้วหรือ เร็วขนาดนี้เชียว”
“เอ่อ แหะๆ ใช่แล้ว ท่านลองดูเถอะ หากไม่พอใจพวกเราทำความสะอาดอีกครั้งได้”
ในเมื่อพูดขนาดนี้แล้ว จี้หยวนลุกขึ้นจากม้านั่งหิน
“ได้ ข้าลองดูหน่อย!”
เมื่อเดินวนรอบสองสามห้อง ยื่นมือเช็ดซอกตรงขอบหน้าต่างตลอด ยื่นศีรษะมองใต้เตียงและทุกมุม โดยส่วนใหญ่ถือว่าเก็บกวาดสะอาดมาก
วันนี้ตอนไปว่าจ้างหลายคนเมื่อได้ยินว่าอยู่ตรงมุมตรอกเทียนหนิวล้วนบอกปัดว่าทางไกลไม่ยอมมา ส่วนขบวนนี้จี้หยวนต้องเพิ่มเงินเท่าหนึ่งถึงยอมมา แต่ตอนนี้ดูท่าว่าคุ้มค่าที่จ่ายไป
เมื่อออกมาถึงลาน พวกเขายืนรออยู่ตรงนั้น
“ไม่เลว ลำบากทุกท่านแล้ว”
จี้หยวนหยิบถุงเงินออกมา เทเหรียญห้าอีแปะออกมากองหนึ่ง นับมาสี่สิบเหรียญต่อหน้าพวกเขา จากนั้นค่อยเพิ่มอีกสองเหรียญไว้ด้านบน
“นี่คือค่าแรง เกินมาสิบอีแปะถือว่าเชิญทุกท่านดื่มชา!”
“ขอบคุณท่านจี้!”
“ขอบคุณท่านจี้!”
“เช่นนั้นพวกเราไปก่อนนะขอรับ”
ท่ามกลางเสียงกล่าวขอบคุณของทุกคน ชายที่เป็นหัวหน้ารีบประคองเงินขึ้นมาพลางบอกลา
“ได้ๆ เดินทางปลอดภัย ขอไม่ไปส่ง!”
จี้หยวนวางท่าสุภาพสง่างาม ผงกศีรษะยิ้มน้อยๆ ถึงอย่างไรชุดใหม่วันนี้ก็ไม่เสแสร้ง ยังไงก็ต้องฝึกฝน
แต่การตอบสนองทั้งหมดของคนช่วยงานกลุ่มนี้ล้วนกระตือรือร้นนัก ดูไม่ออกว่าเป็นเพราะเห็นแก่เงินหรือมารยาทของจี้หยวนกันแน่
กระทั่งเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มนี้เดินห่างออกไปหน่อย จี้หยวนจึงได้ยินเสียงกระซิบอยู่บ้างรางๆ
“บ้านหลังนี้ไม่เลวเลยจริงๆ!!”
“เฮ้อ ท่านจี้คนนั้นไม่เลวนัก ดูเหมือนว่าเป็นคนมีความรู้!”
“ชื่อเรือนนี้รู้สึกคุ้นหูอยู่บ้าง...”
ผู้เป็นหัวหน้าฟังคำพูดนี้แล้วกล่าวเร่ง
“ไม่ต้องพูดแล้ว เดินเร็วหน่อยๆ!”
“ดูไม่ออกว่าท่านนั้นอายุเท่าไหร่ แต่รูปร่างหน้าตางามเหลือเกิน!”
“ยังพูดอีก รีบเดินเร็ว รูปงามมีประโยชน์อะไร”
...
เอาล่ะ เมื่อฟังถึงช่วงประโยคสุดท้ายจี้หยวนพอใจแล้ว แต่ดูไม่ออกว่าอายุเท่าไหร่หมายความว่าอะไร หรือเห็นว่าตนแก่แล้ว รูปงามมีประโยชน์อะไร ดีกว่าน่าเกลียดอย่างไรเล่า!
เวลานี้ดวงอาทิตย์คล้อยลงทางตะวันตก ใกล้ค่ำแล้ว
แม้ว่าขั้นตอนตกแต่งบางห้องยังค่อนข้างพอเป็นพิธี แต่อย่างน้อยก็ถือว่าสมบูรณ์ตามแบบของมันแล้ว จี้หยวนนั่งอยู่ในลานทั้งเหม่อลอยอยู่บ้าง
น่าเสียดายว่าไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีมือถือ ทั้งไม่มีพวกจอมยุทธ์น้อยไร้เดียงสาคอยเรียกท่านจี้เป็นพักๆ
“เฮ้อ โดดเดี่ยวอยู่บ้างแล้ว... เฮือก...”
จี้หยวนผู้ถอนใจพลันหันหน้ามองบ่อน้ำนั่นเหมือนคนบ้า ลุกขึ้นเดินไปทางนั้น หยิบแผ่นไม้นั่นขึ้นมาปิดปากบ่อใหม่อีกครั้งดังปึง
“ฮู่ว... ค่อยสบายใจหน่อย ชาติก่อนแม่งควรดูภาพยนตร์สยองขวัญน้อยหน่อย ทำตัวเองเสียขวัญจริง!”
...
กลางดึกเสียงยามดังผ่านราตรีเงียบสงัดมาแต่ไกล ทั้งดังเข้าหูของจี้หยวนด้วย
ป๊อก... ป๊อกๆ...
“ปลอดภัยไร้กังวล...”
ป๊อก... ป๊อกๆ...
“ปลอดภัยไร้กังวล...”
...
ไม่รู้ว่าเพราะอะไร คืนนี้จี้หยวนพลิกตัวไปมาด้วยนอนไม่หลับ นอนนับแกะ ออกกำลังกาย ทั้งลองทำทุกวิถีทางแล้วก็ไม่เป็นผล
เมื่อผู้เฝ้ายามเคาะเกราะบอกเวลา จี้หยวนซึ่งหลับตาอยู่เพิ่งรู้ว่าตนถึงกับอดนอนมาจนยามสามแล้ว การเคาะเกราะสามครั้งเรื่องนี้เขายังพอเข้าใจ
แม้ว่าความจริงแค่เท่ากับช่วงห้าทุ่มกว่าเท่านั้น แต่ตอนนี้ฟ้ามืดเร็วทั้งไม่มีกิจกรรมนันทนาการอะไร การนอนเร็วตื่นเช้าจึงเป็นหลักการร่วมกันของที่นี่
‘หรือข้าคนแซ่จี้ยังติดเตียง หรือกล่าวว่ามีบ้านแล้วตื่นเต้นเกินไป?’
จี้หยวนที่กำลังคิดเช่นนี้พลันรู้สึกว่าอากาศเย็นลงไม่น้อยโดยไม่รู้ตัว
แกร๊ก... แ... กร๊... ก...
เสียงขูดแผ่นไม้เก่าดังมาจากในลานนอกประตู เบามาก แต่กลับหนีไม่พ้นหูของจี้หยวน
จี้หยวนหวาดสะดุ้ง ยังฟังโดยละเอียดเงียบๆ หวังว่าเมื่อครู่แค่หูฝาด
แอ๊ด...
แผ่นไม้ตรงปากบ่อซึ่งทับด้วยหินถูกพลิกขึ้นมาทีละน้อย ส่งเสียงเหมือนแผ่นไม้ต้านทานไม่อยู่
จี้หยวนที่นอนอยู่บนเตียงลืมตาทันที ความคิดเชื่อมโยงนานัปการตอนกลางวันวาบผ่านสมองทั้งหมด สันหลังเย็นวาบถึงศีรษะเป็นระลอก เหงื่อผุดพรายบนหน้าผากเปลี่ยนเป็นแตกพลั่กเหมือนเล่นมายากล
แอ๊ด…
ปึง!
นั่นคือเสียงก้อนหินซึ่งทับบนแผ่นไม้ร่วงลงพื้น หัวใจจี้หยวนเต้นรัวตามการร่วงหล่นของก้อนหิน
แผ่นไม้ร่วงลงด้านข้าง เส้นผมแน่นหนาพ้นออกมาจากปากบ่อ...
อึก...
เมื่อความหนาวเย็นมากขึ้นเรื่อยๆ จี้หยวนกลืนน้ำลายหลายอึก ดึงผ้าห่มบนเตียงมาด้วยการเคลื่อนไหวเนิบช้า ก่อนคลุมหัวตัวเองเงียบๆ
‘แ... ม่... ง... ข้าจี้หยวนคงไม่ซวยขนาดนี้กระมัง! เจ้านายหน้าบัดซบ!’


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 26 นกกระจอกเทศถึงทางตัน
จี้หยวนไม่ได้คลุมหัวตัวเองทั้งหมด แต่เหลือช่องโหว่เสี้ยวหนึ่ง จากนั้นเขาเห็นเส้นผมมากมายแทรกผ่านซอกประตูห้องมาแล้ว รวมตัวภายในห้องมากขึ้นเรื่อยๆ...
ในใจหนาวเยือกตัวผุดเหงื่อพราย ผ้าห่มใหม่เอี่ยมถูกเหงื่อของจี้หยวนซึมจนด้านในชื้นแฉะ
จี้หยวนไม่กล้าขยับ ในสมองคิดมาตรการรับมืออย่างรวดเร็ว คิดพุ่งตัวออกไปเพื่อหนีอยู่หลายครั้ง
ฮ้า...
เสียงไม่เหมือนคนดังขึ้นภายในห้อง จี้หยวนซึ่งเดิมก็กลัวแทบตายตัวแข็งทื่อแล้ว
เมื่อมองผ่านช่องโหว่ เขาเห็นผมกองนั้นกำลังสูงขึ้นช้าๆ ปรากฏเป็นร่างคนดำสนิท ทุกอย่างโดยรอบล้วนเลือนรางชัดๆ แต่กลับเห็นสิ่งนี้ชัดเจนยิ่ง เขาขอมองไม่ชัดดีกว่า
ความเยียบเย็นเสียดกระดูกอบอวลไม่หยุด ต่อให้คลุมผ้าห่มก็ไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นแม้แต่น้อย
‘ทำอย่างไรดีๆ สิ่งนี้ต่างจากผีชางโดยสิ้นเชิง! นี่ไม่ใช่ผีธรรมดาแต่เป็นผีร้ายแล้ว!’
จี้หยวนจับมุมผ้าห่มแน่น ความหวาดกลัวรุนแรงและการเต้นของหัวใจอันรวดเร็ว ทำให้ทั้งตัวเขาสั่นเทาเล็กน้อยอย่างไม่อาจควบคุม
ครั้งนี้ไม่มีพ่อค้าเร่อยู่ข้างกาย ทั้งไม่มีจอมยุทธ์น้อยแห่งยุทธภพพวกนั้น อีกฝ่ายยิ่งไม่ใช่พวกเจรจากันได้อย่างเจ้าภูเขาลู่
กลิ่นอายความตายและปราณหยินเด่นชัดอบอวลทั่วเรือนสันติ
กรอบ... แกรบ...
เสียงกระดูกกระทบเจือความมืดดำประหลาดเข้ามาใกล้เรื่อยๆ อยู่ใกล้แค่เอื้อม ราวห่างจากตนแค่ผ้าห่มกั้นบางชั้นหนึ่ง
ความมุ่งร้ายซึ่งอยากนำชีวิตไปสู่แดนมรณะนั้น ความโลภและความกระหายพลังชีวิตนั่นชัดเจนมาก ดวงตาซีดขาวของจี้หยวนผู้หลบอยู่ในผ้าห่มหดรัดเท่าเข็มแล้ว
ตายแน่! หนีไม่พ้น!
นี่ไม่ใช่การดูภาพยนตร์สยองขวัญหรือหนังผีฮ่องกงผ่านจอ ความหวาดกลัวและความสิ้นหวังเช่นนี้ทำให้ผู้คนหายใจไม่ออกและไร้กำลัง
จากนั้นจี้หยวนพบว่าความรู้สึกไร้กำลังนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะร่างกายของตนหลั่งฮอร์โมนมากเกินจริงๆ แต่มีปราณขาวมากมายออกจากร่างกายตนไป
‘มันกำลังดูดปราณหยางของเรา!’
ฮูม...
บนตัวรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล ทำให้ร่างกายไม่อาจขยับช้าๆ ลมหายใจเปลี่ยนเป็นติดขัดขึ้นมา
ถ้าจี้หยวนไม่คลุมผ้าห่ม บางทีอาจเห็นเงาดำสกปรกหนึ่ง ยื่นแขนขาบิดเบี้ยวซีดเผือดแนบบนตัวตน...
เสียงแหบพร่าชวนประหวั่นและสภาพร่างกายซึ่งควบคุมไม่ได้นี้ กลับทำให้จี้หยวนนึกถึงช่วงที่เพิ่งข้ามมิติมาตอนนั้น
เวลานี้ในใจจี้หยวนรู้สึกเดือดดาลอย่างบอกไม่ถูก
‘ช่วงเฉียดตายยามเผชิญหน้าภูตเสือร้ายในอารามเทพภูเขาเรายังผ่านมาแล้ว แต่กลับต้องตายที่นี่โดยไม่รู้อีโหน่อีเหน่หรือ เราแม่งไม่ยินยอม! ไม่ยินยอม!’
เขากัดฟันกรอด ดวงตาสีเทาคั่งโลหิตเล็กน้อย หนังตากระตุกรุนแรง เหยียดนิ้วมือขวาออกไปสุดกำลัง
‘เราเพิ่งมาถึงโลกใบนี้ เราเพิ่งพบความพิเศษของตน เรายังมีเรื่องต้องทำมากมาย เรายังมีเรื่องอยากทำเยอะแยะ เรายังอยากเห็นความอัศจรรย์ของโลกใบนี้!’
ไม่สนว่ามีประโยชน์หรือไม่ จี้หยวนนึกถึงกระดานหมากขวานผุไม่หยุด คิดถึงตัวหมากนั่นอย่างต่อเนื่อง นี่คือวิธีเดียวที่เขานึกได้ตอนนี้
จี้หยวนตัดสินใจเด็ดขาด ไม่สนความเจ็บปวดลืมตาขึ้นเต็มที่ ในความรางเลือนปราณบางอย่างภายในผ้าห่มสั่นสะเทือนเล็กน้อย การควบคุมร่างกายฟื้นคืนกลับมาชั่วพริบตา
‘เรา!’
“ไม่ยินยอม!”
เขาส่งเสียงตะโกนออกมาสามคำ ขณะเดียวกันจี้หยวนลุกขึ้นกะทันหัน มือข้างหนึ่งกระชากผ้าห่มออก เหยียดแขนตั้งนิ้วเป็นกระบี่ สะบัดมือแทงไปหลังผ้าห่มอย่างรุนแรง กลิ่นอายเร้นลับภายในแขนแล่นปราด เปลี่ยนเป็นหมากมายาตัวหนึ่งตรงปลายนิ้ว
“ไสหัวไป!”
วู้ม...
แขนจี้หยวนเหมือนมีแสงขาวเลือนรางอบอวล ครู่ต่อมาตัวหมากกับปลายนิ้วแตะโดนผีร้าย
“อ๊าก...”
เมื่อนิ้วกระบี่กับตัวหมากทะลวงร่างวิญญาณของผีร้าย เสียงกรีดร้องแหลมสูงจนทำให้แก้วหูจี้หยวนเจ็บปวดดังขึ้นตรงหน้า
วู้ๆๆ...
ลมทมิฬคล้ายหวนกลับเป็นระลอก ปราณหยินสกปรกน่ากลัวมากมายหมุนวนรอบแขนขวาจี้หยวน คล้ายเสื้อผ้าในถังเครื่องซักผ้า
จี้หยวนรู้สึกว่ามือขวาของตนเหมือนถูกแช่แข็ง ความเยียบเย็นเสียดกระดูกเหมือนเข็มเหล็กมากมายแทงผิวเนื้อแขนขวาไม่หยุด ทนต่อความปวดแสบและความเยียบเย็นไม่ไหวแล้ว
ครู่ต่อมาเสียงปึงดังขึ้น
เงาดำถูกดีดออกไปอย่างรุนแรง กระแทกประตูห้องทะลุผ่านไป หนีเข้าบ่อน้ำภายในลานอย่างรวดเร็ว
แต่จี้หยวนกลับยื่นแขนขวาเบิกตากว้าง รักษาท่าทางนี้ประมาณสิบกว่าวินาที จากนั้นจึงยืนโคลงเคลงอยู่บนเตียงสักพัก ตัวอ่อนยวบหงายหลังทั้งอย่างนั้น
จี้หยวนหมดสติล้มตัวลงบนเตียงดังโครม
เสียงร้องโหยหวนนี้ชวนสยองและน่ากลัวถึงขีดสุด ตรงมุมตรอกเทียนหนิวไม่รู้ว่ามีผู้อาศัยเท่าไหร่ถูกเสียงหวีดร้องซึ่งไม่แยกชายหญิงนี้ปลุกกลางดึกกะทันหัน พากันหลบอยู่ในผ้าห่มไม่กล้าเคลื่อนไหว
ถึงขั้นมีบางคนที่เดิมยังจุดตะเกียงสว่าง รีบดับเทียนด้วยความลนลานเช่นกัน กลัวเรียกสิ่งชั่วร้ายอะไรมา
ยามนี้อารามทางตะวันตกเฉียงเหนือของอำเภอหนิงอัน สถานที่ตั้งศาลหลักเมืองอำเภอหนิงอัน
ภายในอารามร่างทองสั่นสะเทือน
ภายใต้เปลือกนอกซึ่งคนทั่วไปมองไม่เห็น เทพหลักเมืองอำเภอหนิงอันยืนอยู่กลางโถงโหญ่
“หน่วยลาดตระเวนอยู่หรือไม่ รีบไปตรวจสอบบ่อกักวิญญาณตรงตรอกเทียนหนิวทางใต้ของเมือง!”
“รับคำสั่ง!”
ยมทูตดำสองคนสวมชุดทางการสีดำทั้งตัว คนหนึ่งพกตะขอด้ามยาว คนหนึ่งคาดดาบไว้ช่วงเอว กลายเป็นเงาดำสองสายลอยจากอาณาเขตศาลหลักเมืองไปทางตรอกเทียนหนิวอย่างรวดเร็ว
...
เรือนสันติ จี้หยวนนั่งลูบหัวบนเตียง เมื่อครู่ยามหมดสติหลังหัวกระแทกขอบเตียง โชคดีว่าหัวแข็งมาก ไม่อย่างนั้นสมองคงกระเทือนแน่
เมื่อครู่ช่วงสุดท้ายจี้หยวนยังมีภาพความทรงจำอยู่ สิ่งที่ท่าทางเหมือนผีร้ายนั่นถูกตนใช้นิ้วซัดกระเด็น จากนั้นค่อยหนีออกไป ดูจากการตอบสนองใช่ว่าไม่เป็นอะไรง่ายดายเช่นนั้นแน่ อย่างน้อยก็คงตกใจ
หลังจากผ่านเรื่องราวเมื่อครู่ ตอนนี้ความกล้าของจี้หยวนมากขึ้นไม่น้อย สวมชุดคลุมลงจากเตียงทันที
แขนขวายังหนาวเย็นชาหนึบ ทั้งตัวปวกเปียกไร้กำลังอยู่บ้าง แต่โดยส่วนใหญ่ไม่เป็นอะไรมาก
เขาดึงสลักประตูไม้ออก เปิดประตูห้องเรือนหลักดังเอี๊ยด
เหนือศีรษะแสงดาวเจิดจรัส ภายในลานต้นพุทราสะบัดกิ่งก้าน บ่อน้ำใต้ร่มเงาปกคลุมด้วยความมืดมิด
วู้ม... วู้ม...
ไม่รู้ว่าเป็นลมหนาวหรือลมทมิฬ พัดมาจนจี้หยวนตัวสั่นเล็กน้อย
จี้หยวนยืนตรงประตูเรือนหลักด้วยความไม่เป็นสุข สีหน้าปรวนแปรไม่หยุด คิดว่าควรฉวยโอกาสนี้หนีไปหรือไม่อยู่หลายครั้ง ถึงอย่างไรคราวหน้าก็ไม่แน่ว่าจะโชคดีเช่นนี้
“เรือนสันติมีคนธรรมดาเข้ามาอยู่แล้วหรือ”
ทันใดนั้นเสียงค่อนข้างแปลกใจดังมาจากนอกเรือน จากนั้นร่างสวมชุดทางการสีดำสองคนถืออาวุธทะลุผ่านประตูเรือนเข้ามาข้างในอย่างน่าประหลาด
จี้หยวนใจสั่นเล็กน้อยก่อนนัยน์ตาหดรัด พบว่าตนถึงกับมองเห็นพวกเขาชัดเจน
‘เจอผีอีกแล้ว!’
เห็นชัดว่าร่างชุดดำสองคนนี้มุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่บ่อน้ำในลาน แค่เหลือบมองจี้หยวนซึ่งยืนตรงประตูเรือนหลักแล้วมองข้าม
“แปลกจริง ไอพิฆาตซึ่งเอ่อล้นบ่อกักวิญญาณถึงกับหายไปกว่าครึ่งหรือ ที่นี่เกิดเรื่องอะไรขึ้น”
“ใต้เท้าหลักเมืองต้องสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวประหลาดแน่!”
“โครงสร้างฮวงจุ้ยเรือนสันติไม่ทลาย วิญญาณชั่วร้ายนั่นคงไม่อาจหนีรอด ข้ารู้สึกว่ามันยังอยู่ในบ่อ!”
“อืม ทั้งกลิ่นอายยังไม่เสถียรด้วย!”
“ถ้าเช่นนั้นถือเป็นโอกาสดีจากฟ้าในการฆ่าเจ้าเดรัจฉานนี้ ต้องรีบรายงานใต้เท้าหลักเมืองโดยเร็ว!”
หลังจากยมทูตดำสองคนพูดคุยกันโดยย่อ ผู้ถือตะขอด้ามยาวเฝ้าข้างบ่อ ผู้พกดาบกลายเป็นกลุ่มควันร่างคนเลือนรางลอยผ่านประตูไป
จี้หยวนซึ่งยืนตรงประตูห้อง ทอดถอนใจว่ายังดีเมื่อครู่ไม่วิ่งหนีไปอย่างอดไม่ได้
‘คิดว่าเรามองไม่เห็นพวกเขาหรือ วิญญาณชั่วร้าย? โครงสร้างฮวงจุ้ย? ใต้เท้าหลักเมือง?’
ในฐานะชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งเคยอ่านข้อมูลบนอินเทอร์เน็ตแบบเกินพิกัดช่วงศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดมาก่อน เพียงสองสามประโยคก็ทำให้จี้หยวนคาดเดาสร้างภาพในสมองเป็นเรื่องราวมากมาย
บ่อในลานเรือนสันติอาจกักภูตผีร้ายกาจอะไรไว้ เทพหลักเมืองอำเภอหนิงอันไม่ใช่แค่รูปปั้นในอาราม ผู้มาเยือนสองคนอาจเป็นยมทูตดำบริวารของเทพหลักเมือง...
ก่อนหน้าเจอภูตผีมารปีศาจแล้ว ตอนนี้ยังเจอยมทูตดำบริวารของเทพหลักเมืองอำเภอนี้อีก
ความคิดจี้หยวนโลดแล่น
‘เช่นนั้นโลกใบนี้มีเทพภูเขาแม่น้ำวิญญาณเซียนภิกษุหรือไม่ ตอนนี้เรายังต้องวิ่งไหม สามสิบหกตำลึงนะ... ภูตผีในบ่อนั่นบาดเจ็บเพราะดรรชนีของเรากระมัง’
จี้หยวนคิดเช่นนี้แล้วรู้สึกว่าตนมีความมั่นใจเหมือนผู้ชมขึ้นมาหน่อย
ความจริงโดยเนื้อแท้จี้หยวนก็เป็นเด็กชายผู้มีความฝันคนหนึ่ง พวกเทพหลักเมืองในอารามไม่ใช่สิ่งที่ใครต่างมีโอกาสพบเจอ


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 27 กระบวนรบยิ่งใหญ่นัก
ตอนนี้จี้หยวนลังเลอยู่บ้างว่าควรพูดกับยมทูตดำกลางลานตรงหน้าหรือไม่ ในแนวคิดดั้งเดิมของเขา อย่างน้อยคนผู้นี้ก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของระบบเซียนพุทธวิญญาณเทพกระมัง
แต่ความจริงเวลานี้ยมทูตดำคนนั้นกำลังมองจี้หยวนอยู่เช่นกัน
ก่อนหน้านี้เป็นเพราะพบว่าสถานการณ์ค่อนข้างเร่งด่วน ตอนนี้เมื่อลองทบทวนจึงรู้สึกว่าผู้อาศัยใหม่แห่งเรือนสันติเหมือนผิดปกติอยู่บ้าง
ถึงอย่างไรก็ดึกสงัดเงียบสงบ ภายในเรือนหลังหนึ่งคนผู้นี้กลับยืนตรงประตูเรือนหลักมองลานบ้าน ไม่ใช่ว่ามาตากลมช่วงต้นฤดูหนาวกระมัง
‘คงเป็นผู้มีสัญชาตญาณฉับไวคนหนึ่งสินะ’
คนเช่นนี้ใช่ว่ายมทูตดำคนนี้ไม่เคยเจอมาก่อน ทั้งต่อให้ไม่ใช่คนเช่นนั้น แต่ยังอยู่ภายในเรือนสันติ หลังยามสามปราณหยินจะเข้มข้นจนน่ากลัว คนทั่วไปย่อมนอนไม่หลับฝันร้ายไม่หยุด
หลังจากจี้หยวนลังเลครู่หนึ่ง สุดท้ายเขาตัดสินใจไม่ข้องเกี่ยวชั่วคราว ถ้าอยากคารวะเทพหลักเมืองกลางวันไปจุดธูปไหว้ก็ได้
ดังนั้นจี้หยวนพยายามเดินถึงมุมชายคาหน้าห้องด้วยการเคลื่อนไหวเป็นธรรมชาติ เงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน ทอดถอนใจเสียงเบาประโยคหนึ่งอย่างจริงครึ่งไม่จริงครึ่ง
“ฟ้าดารากระจ่างเช่นนี้... ไม่เจอมานานแล้ว...”
สิ่งที่เขาเห็นชัดเจนมีไม่มาก ครั้งก่อนบนเขาโคเทพยังไม่สังเกตเห็น ยามนี้เพิ่งพบว่าดวงดาวบนฟ้ากำลังเรียงตัวกัน
ไม่มีชั้นเมฆบดบัง ทั้งไม่มีหมอกเจือปน บนฟ้าหมู่ดาวเปล่งแสง ธารดาราส่องประกาย งามมากจริงๆ!
ในเมื่อตอนนี้มียมทูตดำอยู่ที่นี่ กอปรกับพลังดรรชนีเมื่อครู่ยังอยู่ จี้หยวนนั่งลงบนเก้าอี้ผุตัวหนึ่งข้างเรือนโดยไม่ลังเล มองฟ้า มองลาน ทั้งถอนใจเป็นพักๆ คล้ายคนนอนไม่หลับธรรมดาคนหนึ่ง
แน่นอนว่าความสนใจส่วนใหญ่ของจี้หยวนจดจ่อกับการเคลื่อนไหวภายในลาน ยามนั่งนิ่งยังลองนึกถึงตัวหมากด้วย แต่บางทีร่างกายอาจผลาญพลังมากเกินไป ทั้งตัวไร้เรี่ยวแรงมาก ยังเจ็บแปลบในใจอยู่บ้าง แต่ความรู้สึกนั่นยังอยู่ นี่ก็คือความมั่นใจที่ทำให้จี้หยวนกล้านั่งอยู่ตรงนี้ต่อ
พูดเล่น เมื่อครู่พี่ชายคนนี้เพิ่งใช้นิ้วซัดของพรรค์นั้นกลับไป ไม่ได้ยินยมทูตดำพูดว่าสิ่งนั้นบาดเจ็บหนักรึ ทั้งตอนนี้ยังมียมทูตดำอยู่ ทำไมเราถึงแข็งกร้าวหน่อยไม่ได้เล่า
รออีกประมาณหนึ่งเค่อ จี้หยวนรู้สึกถึงสิ่งที่ต่างออกไปบางอย่าง
กลิ่นอายประหลาดเลือนรางกำลังเข้มข้นขึ้นทีละน้อย ถ้าต้องบรรยายหน่อยคงเหมือนกลิ่นจันทน์หอมซึ่งปู่ของจี้หยวนชอบจุดในห้องหนังสือเมื่อก่อน
จากนั้นจี้หยวนพลันได้สติกลับมา นั่นคือกลิ่นจันทน์หอมภายในอาราม
หัวใจเต้นเร็วอย่างอดไม่ได้ คล้ายว่าบุคคลร้ายกาจกำลังมา ใช่เทพหลักเมืองอำเภอหนิงอันมาเองหรือไม่
เมื่อกลิ่นจันทน์หอมเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จี้หยวนนั่งตัวตรง ต่างจากภูตผีตนอื่น จี้หยวนได้ยินเสียงฝีเท้าไม่ธรรมดาดังเป็นระลอก คล้ายเจือท่วงทำนองบางอย่าง ทั้งจำนวนคนยังไม่ใช่คนเดียว
วู้ม... วู้ม...
ในลานคล้ายมีลมทมิฬแผ่วเจือกลิ่นจันทน์หอมพัดโชย ร่างมากมายข้ามประตูเรือนสันติเข้ามาในลาน นอกจากร่างยมทูตดำส่วนมากแล้ว ยังเห็นคนรูปร่างท่าทางเหมือนขุนนางสี่คนซึ่งมองแล้วรู้ว่าไม่ธรรมดา บนตัวสวมเกราะหรือชุดขุนนาง ทั้งมีสีสันแตกต่างกันออกไป
“อึก...”
จี้หยวนกลืนน้ำลายหลายอึกอย่างอดไม่ได้ กระบวนรบนี้ยิ่งใหญ่ไปหน่อยแล้ว
“คารวะใต้เท้าพิพากษา ใต้เท้าปูนบำเหน็จ ใต้เท้าลงทัณฑ์ ใต้เท้าคุมกฎ!”
ยมทูตดำในลานคารวะร่างสูงใหญ่สี่คนซึ่งอานุภาพสูงส่งอย่างนอบน้อม
เห็นชัดว่าสี่คนนี้ไม่ใช่เทพหลักเมืองอำเภอหนิงอัน แต่ต้องเป็นผู้ถูกบูชากราบไหว้โดยประชาชนแน่ อย่างน้อยก็มีรูปปั้นในศาลหลักเมือง ไม่ใช่ผู้ที่ยมทูตดำทั่วไปเทียบได้ มิฉะนั้นคงไม่มีกลิ่นจันทน์หอมนั่น
บริวารเทพหลักเมืองมีตำแหน่งขุนนางอะไรจี้หยวนไม่เข้าใจสักนิด แต่จากคำเรียกของยมทูตดำทำให้คาดเดาเค้าเงื่อนออกเสี้ยวหนึ่ง
ผู้มาเยือนไม่สนใจจี้หยวนซึ่งนั่งนิ่งอยู่กลางลานเท่าไหร่ ความสนใจทั้งหมดอยู่กับบ่อน้ำภายในลาน
“เป็นจริงดังคาด ปราณชั่วร้ายที่นี่เสื่อมถอย ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น”
“ได้ยินใต้เท้าหลักเมืองบอกว่าคืนนี้ผีร้ายตัวนี้ส่งเสียงร้องโหยหวนไม่หยุด แม้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด คิดดูแล้วคงบาดเจ็บไม่น้อย!”
เงาร่างของผู้ถูกเรียกว่าใต้เท้าพิพากษาหันมองจี้หยวนซึ่งอยู่หน้าเรือน ทำเอาฝ่ายหลังตื่นเต้นอยู่บ้าง
“คนผู้นี้ก็คือคนธรรมดาที่เข้ามาอยู่เรือนสันติใหม่หรือ มีความผิดปกติหรือไม่”
ยมทูตดำซึ่งก่อนหน้านี้คอยเฝ้าตลอดตอบกลับทันที
“เรียนใต้เท้าพิพากษา คนผู้นี้เป็นคนธรรมดาที่หลับยากเพราะไอพิฆาตโจมตี ไม่มีความผิดปกติขอรับ”
“อืม!”
ยามขุนนางเทพหลักเมืองสี่คนซึ่งสูงส่งตั้งแต่อานุภาพถึงการแต่งกายพูดคุยกันชั่วขณะ ทั้งนอกและในเรือนล้วนมียมทูตดำลาดตระเวน คิดว่าคงกำลังตรวจสอบอะไรบางอย่าง
ผ่านไปไม่นานก็มียมทูตดำหลายคนมารายงาน
“เรียนใต้เท้าทุกท่าน ใกล้ตรอกเทียนหนิวไม่มีความผิดปกติขอรับ!”
พวกขุนนางเทพหลักเมืองสบตาใคร่ครวญครู่หนึ่ง
“หรือมีผู้สูงส่งเดินทางผ่านมาที่นี่ ถือโอกาสช่วยอำเภอหนิงอันของพวกเรา”
“อย่าคิดมากอีก รอพวกเรากำราบเจ้าเดรัจฉานนี้ก่อน ค่อยตรวจสอบโดยละเอียด!”
“เวลาไม่คอยท่า ช้าไม่ทันกาล!”
“ย่อมเป็นเช่นนั้น!”
ผู้พิพากษาสะบัดแขนเสื้อคราหนึ่ง ในมือเผยพู่กันพิพากษาดำสนิท กวาดตามองทั้งนอกและในเรือน
“เจ้าหน้าที่ทุกหน่วยเตรียมค่ายกลกักวิญญาณ ทูตดึงวิญญาณฟังคำสั่ง เตรียมโซ่คล้องวิญญาณ!”
“รับคำสั่ง!”
“รับคำสั่ง!”
...
ขุนนางเทพหลักเมืองสี่คนก้าวไปตรงลานสี่มุม คนหนึ่งยืนทิ้งแขนเสื้อ คนหนึ่งหยิบพู่กันเหล็กออกมา คนหนึ่งถือตำรา คนหนึ่งถือแส้เหล็ก
‘เอาแล้วๆ! ใกล้ลงมือแล้ว!! แต่ตัวในบ่อต้องเปิดศึกใหญ่ขนาดนี้หรือ ทั้งพวกเขาไม่มีใครเตือนคนนอกอย่างตนให้ออกจากลานก่อนหรือ’
จี้หยวนประหม่าครึ่งคาดหวังครึ่ง ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
กระทั่งยมทูตดำซึ่งถือธงคำสั่งสีดำหลายคนกลายเป็นหมอกหายไป จี้หยวนจึงพบว่าลานตรงหน้าปกคลุมด้วยสีหมึกบางเบาชั้นหนึ่ง ดูท่าว่าเป็นค่ายกลกักวิญญาณอะไรนั่น ภายใต้ชายคาเรือนหลักที่ตนอยู่ตั้งอยู่รอบนอกพอดี ไม่ถูกล้อมเข้าไปข้างใน
ภายในค่ายกลกักวิญญาณ ผู้พิพากษาดูการเตรียมพร้อมทุกอย่างเสร็จก็แค่นเสียงเย็นชาไปทางบ่อน้ำ
“นึกไม่ถึงว่ายังข่มอารมณ์ได้ หรือกลัวทำลายถึงรากฐานจนไม่กล้าปรากฏตัว คืนนี้คือวันตายของเจ้า! ทูตดึงวิญญาณลงมือ!”
เมื่อผู้พิพากษาออกคำสั่ง ยมทูตดำชุดดำผู้ถือไม้เท้ายาวเก้าคนรอบบ่อน้ำพลันแตะช่วงเอวพร้อมกัน ตรงเข็มขัดมีแสงสลัวส่องประกาย กลายเป็นโซ่ดำสนิทสายหนึ่ง
“ไป!”
ทูตดึงวิญญาณเก้าคนตะโกนลั่นพร้อมกัน เหวี่ยงโซ่คล้องวิญญาณไปทางบ่อน้ำเหมือนสายฟ้าฟาด ถึงกับแทงเข้าพื้นดินข้างบ่อ
วู้ม... วู้ม... วู้มๆ...
พริบตานั้นลมทมิฬพัดโดยรอบ กิ่งก้านของต้นพุทรากลางลานส่ายสั่น ต่อให้อยู่นอกค่ายกลจี้หยวนยังรู้สึกว่าโดยรอบหนาวสะท้าน ผิวใต้ร่มผ้าขนลุกชันจนเหมือนเม็ดถั่วมากมาย!
“อ๊าก... อ๊า...”
“หึ ได้แต่หวีดร้องคำราม ทุกท่าน ช่วยหนุนทูตดึงวิญญาณหน่อย ลากมันขึ้นมา!”
ขณะกล่าวขุนนางเทพหลักเมืองสี่คนลงมืออย่างห้าวหาญ มือซ้ายซึ่งไม่ถืออาวุธศักดิ์สิทธิ์พากันยื่นไปข้างหน้า ปราณหยินหลายสายก่อเกิดกลางลาน ล้อมรอบทูตดึงวิญญาณ
โซ่คล้องวิญญาณเปล่งแสงสลัวเจิดจ้าทันที!
“ทะยาน!”
“อ๊าก…”
เส้นผมแน่นขนัดพุ่งออกมาจากบ่อน้ำ คลั่งระบำอยู่กลางลาน เส้นผมนับไม่ถ้วนพันรอบทูตดึงวิญญาณเก้าคนทันที ทูตดึงวิญญาณเก้าคนออกห่างชั่วพริบตา ด้วยเหตุนี้โซ่คล้องวิญญาณจึงกว้างขึ้นอีกช่วงใหญ่
“ฟัน!”
โดยรอบยมทูตดำที่ตั้งท่ารับมือนานแล้วพากันชักดาบออกจากฝัก ฟาดฟันเส้นผมซึ่งตามล่าทูตดึงวิญญาณพวกนั้น
“อ๊าก...”
เสียงแหบพร่าเจือเสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นเรื่อยๆ เส้นผมเจือปราณสกปรกถูกโซ่คล้องวิญญาณลากออกมาจากบ่อน้ำ บิดเบี้ยวเปลี่ยนรูปกลางอากาศ
นัยน์ตาจี้หยวนหดรัดรุนแรง ฟันกระทบกันกึกๆ เจ้าสิ่งนี้คือตัวเมื่อครู่หรือ
ภูตผีที่ถูกโซ่คล้องวิญญาณกักขัง เลือดเนื้อร่างกายราวดิ้นรนไม่หยุด ดวงตาคั่งโลหิตมากมายและใบหน้าซีดเผือดกำลังแปรเปลี่ยน ไอพิฆาตปราณหยินสาดกระเซ็นต่อเนื่อง
ความหวาดกลัวรุนแรงที่มาจากการมองเห็นและสัญชาตญาณทางจิตวิญญาณทำให้หายใจไม่ออก ไม่ใช่สิ่งที่ของปลอมในหนังสยองขวัญใดเทียบได้โดยสิ้นเชิง
“เจ้าปีศาจ! คืนนี้เจ้าต้องวิญญาณแตกซ่าน!”
ผู้พิพากษาคำรามลั่น พู่กันพิพากษาจรดไปข้างหน้า ขุนนางเทพหลักเมืองอีกสามคนลงมือพร้อมกัน
ตูม! ตูม! ตูม!
ภายในเรือนสันติคล้ายมีปราณหยินระเบิดออก...


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 28 แรงกระตุ้นมากเกินไป
ปราณหยินเด่นชัดจนทำให้จี้หยวนรู้สึกอึดอัด แต่เขายังพบว่าอย่างน้อยก็มียมทูตดำสองคนขวางอยู่ตรงหน้าตนตลอด น่าจะตั้งใจต้านแรงโจมตีของปราณหยินส่วนหนึ่งแทนคนธรรมดาอย่างตน
เวลานี้กลางลานขุนนาง เทพหลักเมืองสี่คนสำแดงอานุภาพ ยมทูตดำคนอื่นนอกจากทูตดึงวิญญาณที่ควบคุมโซ่คล้องวิญญาณเก้าคนนั่นแล้ว ส่วนใหญ่เป็นกองหนุนรอรับคำสั่ง
พูดว่าเป็นการต่อสู้ จี้หยวนว่าผีน่ากลัวตนนั้นถูกโซ่คล้องวิญญาณขึงรอเฆี่ยนกลางอากาศมากกว่า อืม โดนเฆี่ยนตามความหมายตามตัวอักษรจริงๆ
พู่กันพิพากษาแส้ฟาดวิญญาณเฆี่ยนตัวผีร้าย นำมาซึ่งเสียงกรีดร้องเสียดหู บั่นทอนไอชั่วร้ายส่วนหนึ่ง
ใช่ว่าจี้หยวนเพิ่งคิดเชื่อมโยงและสงสัยเรื่องการมองเห็นของตนเป็นครั้งแรก ครั้งนี้ยิ่งตอกย้ำความรู้สึก เขาไม่เพียงเห็นยมทูตดำกับภูตผีทุกตนชัดเจน ถึงขั้นเห็นขั้นตอนยามไอชั่วร้ายมากมายถูกฟาดหายไปด้วย
คล้ายรู้ตัวว่าถึงช่วงวิกฤติจริงๆ ผีซึ่งถูกโซ่คล้องวิญญาณกักตัวดิ้นรนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
“อ๊าก...”
ท่ามกลางเสียงหวีดแหลม แขนซีดเผือดนับไม่ถ้วนพุ่งพรวดออกมา พากันคว้าตัวยมทูตดำโดยรอบ
พวกขุนนางเทพหลักเมืองกวัดแกว่งอาวุธศักดิ์สิทธิ์ ในลานเปี่ยมด้วยปราณหยินต่างชนิดมาต้านทาน ขวางกรงเล็บดำส่วนใหญ่ได้ทันที แต่ยังมียมทูตดำหกเจ็ดคนถูกจับตัว รวมถึงทูตดึงวิญญาณสามคนด้วย
เคร้ง!
เคร้ง!
มียมทูตดำเหวี่ยงดาบฟันกรงเล็บดำของผีร้ายด้วยคิดช่วยพวกพ้องให้หลุดพ้น แต่กลับเกิดเสียงคล้ายทองกับเหล็กกระทบกัน
“อะ อ๊าก...”
“อ๊าก!”
“อ๊าก!”
“อ๊าก!”
...
ยมทูตดำเจ็ดคนถูกมือซีดเผือดตะปบร่างวิญญาณแหลก กลายเป็นหมอกดำถูกดูดเข้ากรงเล็บพวกนั้น โซ่คล้องวิญญาณสามสายสูญเสียการควบคุม ราวแส้ยักษ์สามสายท่ามกลางการดิ้นรนของผีร้าย
ปึง!
ปึง!
ปึง!
…
ยมทูตดำหลายคนโดยรอบถูกโซ่คล้องวิญญาณฟาดใส่ วิญญาณไหววูบไม่เสถียร พากันถูกซัดกระเด็น
“บังอาจ!”
ขุนนางควันสี่คนถลึงตาแทบถลน กระโดดไปข้างหน้าพร้อมกัน ปราณหยินผสานกลิ่นจันทน์หอมสี่สายลอยบนท้องฟ้าเหนือเรือนเล็ก ร้อยถักเป็นตาข่ายยักษ์
“ไป!”
ตาข่ายยักษ์ครอบลงมากลางอากาศ คลุมตัวผีร้ายซึ่งเกือบรอดไปได้
ครืน... วู้ม...
กลางลานสายลมโหมกระหน่ำ ไม่ใช่แค่ปราณหยินลมทมิฬอีก หากแต่เป็นมรสุมใหญ่ทั่วทิศที่แท้จริง กิ่งพุทราส่ายสั่นรุนแรง ใบไม้ร่วงหล่นระบำปั่นป่วนเหมือนไม่ถูกจำกัดด้วยค่ายกล จี้หยวนได้แต่ยื่นมือกันเศษฝุ่นใบไม้ข้างหน้า
ยามนี้ในใจจี้หยวนนอกจากตกตะลึงแล้วยังเปี่ยมความนึกกลัว
‘มารดามันเถอะ สิ่งที่เราจัดการเมื่อครู่ก็คือเจ้าตัวนี้หรือ ยังดีว่าเจ้าสิ่งนี้ชอบ ‘เคี้ยวละเอียดกลืนช้าๆ’ หากเผยท่าทางเหมือนตอนนี้ ไม่รอให้เราโจมตีก็สิ้นชีพแล้ว!!’
พู่กันพิพากษาในมือผู้พิพากษาหมุนวนขึ้นมาพลางตะโกนลั่น
“สูบพลังปราณวิญญาณของมัน!”
ขุนนางเทพหลักเมืองอีกสามคนต่างใช้อาวุธศักดิ์สิทธิ์โจมตี ยมทูตดำคนอื่นพากันลงมือผ่านตาข่าย โดยเฉพาะโซ่คล้องวิญญาณพวกนั้น ทุกครั้งที่หวดโดนล้วนทำให้ผีร้ายสั่นสะเทือน
“อ๊าก...”
เสียงหวีดร้องแทบแทงทะลุแก้วหูของจี้หยวน ผีในตาข่ายยักษ์พองตัวรวดเร็ว ผู้พิพากษาเห็นท่าไม่ดี เก็บพู่กันพิพากษากลับมา เปลี่ยนปลายพู่กันเหมือนเข็ม แทงเข้าไปในตาข่ายอย่างรุนแรง
“ทลาย!”
ปัง!!!
ปราณหยินไอชั่วร้ายระเบิดออก ทั้งหมดล้วนถาโถมใส่ตัวผู้พิพากษา
ภายใต้เสียงดังสนั่นผู้พิพากษาถูกปราณหยินซัดกระเด็น ตาข่ายยักษ์ซึ่งกักตัวผีร้ายน่ากลัวไว้ปรากฏช่องโหว่ชั่วพริบตา
“แย่แล้ว!”
“ขวางมันไว้!”
ขุนนางเทพหลักเมืองอีกสามคนร่วมกันออกแรงทันที แต่กลับไม่อาจชดเชยจุดบกพร่องของผู้พิพากษา ผีร้ายหลุดออกมาแล้ว
มีโครงสร้างของเรือนสันติอยู่ ผีร้ายตัวนี้อาจหนีออกไปข้างนอกเพื่อสร้างหายนะต่ออำเภอหนิงอันไม่ได้ แต่ตอนนี้ยมทูตดำมากมายในค่ายกลกักวิญญาณคงประสบเคราะห์
จี้หยวนไม่รู้สถานการณ์โดยละเอียดว่าวิกฤติแค่ไหน แต่ต่อให้เขาเป็นคนนอก ไม่ตาบอดจริงก็มองออกว่าตอนนี้อันตรายมาก
เวลานี้ยังนั่งอยู่ภายในลาน ดูเหมือนไม่ปลอดภัยอยู่บ้าง...
ภายใต้ความกลัวจี้หยวนลุกขึ้นมาตามจิตใต้สำนึก เจตนาเดิมคืออยากจากไป แต่คิดไม่ถึงว่าก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเกินคาดเดา
การลุกขึ้นอย่างกะทันหันของจี้หยวนทำให้การดิ้นรนของผีร้ายกลางลานซึ่งนานเข้ายิ่งรุนแรงพลันหยุดชะงัก หลบเข้าตาข่ายกักวิญญาณเหมือนตกใจอย่างมาก
“โอกาสดี! อย่ามัวตะลึง!!”
เมื่อเสียงคำรามดังขึ้น ผู้พิพากษากลับสู่ตำแหน่งใหม่อีกครั้งแล้ว
ผีร้ายแกล้งโง่แต่พวกขุนนางเทพหลักเมืองและยมทูตดำไม่คล้อยตาม ด้านหลังสี่ขุนนางบริวารเทพหลักเมืองเริ่มมีควันมายาอบอวล รูปร่างคล้ายสูงขึ้นเล็กน้อย ชุดขุนนางบนตัวขยายใหญ่
ตาข่ายยักษ์เปล่งแสงสีเทาหลายสายก่อนหดรัด ขุนนางสี่คนสะบัดมือ โซ่คล้องวิญญาณสี่สายลอยมา จับเหวี่ยงไปข้างหน้า โซ่คล้องวิญญาณเหมือนกลายเป็นงูวิญญาณสี่ตัว พันรอบตาข่ายแผ่แสงสีเทาไว้แน่น
หลังเสี่ยงอันตรายเมื่อครู่ ทำให้พวกเขารู้ว่าต่อให้ผีร้ายตัวนี้บาดเจ็บสาหัส ไม่จ่ายค่าตอบแทนหนักหน่อยคงไม่อาจจัดการโดยง่าย เวลานี้เรียกว่าหมดทุนแล้ว!
“เทพหลักเมืองล้ำลึก ร่วมโลกปุถุชน ขับไล่สิ่งชั่วร้าย ส่องสะท้อนทั่วทิศ!”
ทางศาลหลักเมืองมีกลิ่นควันมากมายลอยมา พัดลงกลางลานเรือนสันติ ขุนนางเทพหลักเมืองสี่คนอานุภาพโชติช่วง
“แม้บริวารอำเภอหนิงอันข้ามีไม่ถึงหมื่น แต่ไม่อาจปล่อยผีร้ายอย่างเจ้าอาละวาด ตายซะ!”
พู่กันพิพากษา แส้ฟาดวิญญาณ บันทึกระเบียบ ชุดมงคลชีพ อาศัยช่วงสภาพแวดล้อมเอื้ออำนวย โจมตีไปทางผีร้ายเต็มกำลัง
ตูม โครม...
ภายในลานของเรือนสันติเหมือนมีเสียงอสนีบาตดังขึ้น...
...
จี้หยวนกลั้นหายใจมาสักพักแล้ว ความจริงหากจับเวลา เขาต้องตะลึงแน่ว่าความสามารถในการกลั้นหายใจของตนถึงกับเปลี่ยนเป็นนานขนาดนี้
กระทั่งเสียงกรีดร้องโหยหวนของผีร้ายภายในลานเบาลงเรื่อยๆ กระทั่งสุดท้ายผีร้ายนี้กลายเป็นเถ้าธุลี จี้หยวนจึงผ่อนลมหายใจเนิบช้าในที่สุด
‘ยังดีๆ ฝั่งธรรมะชนะแล้ว!’
จี้หยวนที่เข่าอ่อนอยู่บ้างนั่งบนเก้าอี้หน้าห้องใหม่อีกครั้ง แต่พอเขาหายใจทั่วหน่อยก็รู้สึกแปลกชอบกล
เมื่อเงยหน้ามอง เยี่ยม กลิ่นอายค่ายกลกลางลานหายไปแล้ว สี่ขุนนางเทพหลักเมืองต่างนำยมทูตดำทุกคนมายืนประจันหน้าตนกลางลาน
ลำคอจี้หยวนขยับเล็กน้อย ไม่กล้าแม้แต่กลืนน้ำลาย พวกเขาคงไม่ฆ่าคนปิดปากกระมัง
ครู่ใหญ่ขุนนางพิพากษานำหน้า ขุนนางอีกสามคนและยมทูตดำพากันประสานมือมาข้างหน้า
“พวกเราตาต่ำ ไม่รู้ฐานะของผู้สูงส่ง!”
“ขอบคุณที่ช่วยเหลือ!”
เสียงกล่าวขอบคุณมากมายดังขึ้นพร้อมกัน
ก่อนหน้านี้ยังคิดว่ามีผู้สูงส่งข้ามแดนเผยจุดบอดผีร้ายหรือไม่ แต่ไม่คิดว่าผู้สูงส่งนั่งอยู่ในลานตลอด ดังคำกล่าวว่าคนจริงไม่แสดงตนผู้แสดงตนไม่ใช่คนจริง!
ขุนนางสี่กรมไม่พูดอะไรมากอีก มองจากทุกการกระทำก่อนหน้านี้ของผู้อยู่กลางลาน แน่นอนว่าไม่อยากถูกรบกวน ดังนั้นหลังจากประสานมือครู่หนึ่ง พวกเขาจึงนำยมทูตดำบริวารเทพหลักเมืองทุกคนออกจากเรือนสันติไป คิดไปรายงานใต้เท้าหลักเมืองก่อน จากนั้นค่อยทำการตัดสินใจ
จี้หยวนไม่รู้ว่าจะคุยอะไรกับพวกเขาเช่นกัน ความเข้าใจเกี่ยวกับพวกเทพหลักเมืองมีไม่มากจริงๆ สมองใคร่ครวญแล้วไม่มีความคิดอะไร เขาจึงไม่กล่าวอะไรแม้แต่น้อย
พูดตามจริงสถานการณ์ครั้งนี้จี้หยวนไม่อยากเป็นผู้สูงส่ง แต่ผีร้ายตัวนี้บาดเจ็บสาหัสเพราะเขาจริงๆ ไม่แต่งเรื่องหลอก เขารับคำกล่าวขอบคุณตามเหตุผลแล้วคงเป็นเรื่องสมควรกระมัง
เมื่อเรือนเล็กกลับสู่ความสงบ ยามลมแผ่วเบาพัดโชยมา จี้หยวนจึงทรุดนั่งลงบนเก้าอี้เหมือนหมาตาย ลูบหัวใจซึ่งถูกกระตุ้นรุนแรงอีกครั้ง
เขาเงยหน้าลืมตาที่เหนื่อยล้า ยามนี้เมื่อไปดูบ่อน้ำกลางลานอีกครั้ง ความรู้สึกมืดดำน่ากลัวนั่นหายไป ในใจยิ่งสงบขึ้นส่วนหนึ่งอย่างอดไม่ได้
‘ถ้าสถานการณ์เป็นแบบนี้ต่อไป สักวันคงตระหนกจนเป็นโรคหัวใจแน่!’
จี้หยวนสงบลงครู่หนึ่งจึงมีแรงคิดเรื่อยเปื่อย
อย่างเช่นเดิมสิ่งที่อยู่ในบ่อน้ำเป็นตัวอะไรกันแน่ ต่อให้ไม่เชี่ยวชาญแค่ไหนก็รู้ว่าไม่ใช่ผีร้ายธรรมดาแน่ ทั้งทำไมระยะห่างแค่นั้น เทพหลักเมืองอำเภอหนิงอันกลับไม่มาด้วยตัวเอง เกรงว่าคงมีเหตุผลอื่น


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 29 เสี่ยวอิ๋นชิง
ร่างกายเหนื่อยล้า จิตใจอ่อนเพลียมากเช่นกัน จี้หยวนไม่คิดมากอีก เลือกกลับห้องนอนหลับ
ก่อนหน้านี้นอนไม่หลับดึกดื่นไม่ได้พักมาตลอด ทั้งยังตกใจอย่างมาก เวลานี้เมื่อเอนกายลงบนเตียง เพียงครู่หนึ่งก็หลับสนิทไปทั้งอย่างนั้น
การนอนครั้งนี้หลับถึงตอนฟ้าสว่าง นอนถึงยามตะวันโด่ง
“หาว...”
จี้หยวนหาวพลางยืดเอวบิดขี้เกียจ ลุกจากเตียงมองไปทางประตูหน้าต่าง ต่อให้มีกระดาษหน้าต่างกั้นก็เห็นว่าข้างนอกสว่างแล้ว
หลังสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย เขาขยับตัวเปิดประตูห้อง แสงแดดสาดส่องกาย ทำให้จี้หยวนอบอุ่น
กระปรี้กระเปร่าเต็มเปี่ยม บนตัวไม่มีตรงไหนเจ็บปวดอีก ดูท่าว่าเมื่อคืนคงไม่เหลืออาการภายหลังอะไร จี้หยวนคิดว่าอีกสักพักค่อยดูว่าความสามารถพิเศษแสนสำคัญของตนมีผลกระทบหรือไม่
ภายในลานกิ่งก้านต้นพุทราส่ายสั่นเล็กน้อย แสงอาทิตย์ลอดผ่านใบไม้ลงมาถึงพื้นเป็นลายพร้อย ความมืดดำของเรือนสันติหายไป
ในฐานะชายหนุ่มผู้มีจิตวิญญาณแห่งศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด เพิ่งตื่นนอนต้องทำอะไร แน่นอนว่าบ้วนปากล้างหน้าแปรงฟัน!
เมื่อก่อนยามอยู่โรงเตี๊ยมเมฆา ทุกวันมีเด็กรับใช้ของโรงเตี๊ยมส่งกิ่งหลิวสดใหม่และน้ำสะอาดมาให้ ตอนนี้จี้หยวนต้องลงมือเองแล้ว
มองบ่อน้ำภายในลาน นึกถึงท่าทางของผีตัวนั้นยามโผล่หัวออกมาเมื่อคืน ใช้เวลาศูนย์จุดหนึ่งวินาทีจี้หยวนก็ปฏิเสธความคิดว่าจะตักน้ำจากบ่อนี้มาใช้
‘ต่อจากนี้ใช้น้ำจากข้างนอกแล้วกัน...’
จี้หยวนรู้สึกว่าแม้ไม่ใช่คนรักสะอาด ถ้าเพื่อนเมื่อชาติก่อนสักคนของตนมา คงไม่มีทางใช้บ่อน้ำนี้แน่
เขาออกมาถึงลานบ้าน หยิบแผ่นไม้ขึ้นมาปิดบ่อทันที จากนั้นค่อยวางหินทับสองสามก้อน
มองโอ่งใบใหญ่กับถังน้ำสองใบนอกประตูห้องครัว เยี่ยม เราคงต้องไปหาบน้ำแล้ว
ไม่เคยเห็นเนื้อหมูก็เคยเห็นหมูวิ่ง แม้ว่าตนไม่เคยหาบน้ำ แต่เรื่องนี้จะยากเกินกว่าข้าคนแซ่จี้ผู้ใช้ปากกำราบภูตเสือลุกขึ้นต้อนผีร้ายหรือ
...
หลังจากนั้นสิบกว่านาที บ่อน้ำคู่ตรอกเทียนหนิว ที่นี่มีบ่อใหญ่พร้อมรอกสองบ่อ โดยรอบปูด้วยแผ่นหินสีเขียวและคูระบายน้ำมากมาย เป็นสถานที่สาธารณะซึ่งชาวบ้านตรอกเทียนหนิวตักน้ำมาซักเสื้อผ้าทุกวัน ทั้งเป็นสถานที่เหมาะแก่การซุบซิบนินทาด้วย
ตลอดทางจี้หยวนได้ยินคนไม่น้อยพูดถึงเสียงหวีดร้องน่ากลัวที่ได้ยินเมื่อคืน ทั้งมีคนพูดว่าเมื่อวานทางเรือนสันติมีการเคลื่อนไหวไม่น้อย สงสัยมีคนเข้ามาอยู่อีกแล้ว
‘สันนิษฐานจากข้อมูลพวกนี้ เมื่อคืนช่วงครึ่งหลังเรื่องใหญ่พวกนั้นน่าจะถูกค่ายกลอะไรนั่นป้องกันแล้ว ไม่อย่างนั้นชาวบ้านมีหรือจะนิ่งเฉยเช่นนี้ แต่เมื่อคืนตนอยู่นอกค่ายกลกลับได้ยิน ดูท่าว่าทักษะการฟังของตนคงไม่จำกัดอยู่แค่ระดับธรรมดา!’
จี้หยวนสวมชุดยาวแขนกว้าง เป็นคนแปลกหน้าท่าทางโดดเด่นมาตักน้ำที่นี่ แน่นอนว่าดึงดูดสายตาชาวบ้านตรอกเทียนหนิว โดยเฉพาะพวกแม่นางฮูหยินบางคนที่กำลังซักเสื้อผ้า
ฟังเสียงกระซิบกระซาบพวกนั้น รู้สึกถึงสายตาพวกนั้น จี้หยวนไม่เขินอายอะไร กลับเป็นว่าดีใจมาก ชาติก่อนตนยังไม่มีแรงดึงดูดมากขนาดนี้
คนหน้าหนามีความสุขง่ายกว่า!
“เอ๋ ใครน่ะ...”
“ไม่เคยเห็นมาก่อน รูปร่างหน้าตาดีจริง!”
“มาตักน้ำที่นี่ น่าจะอยู่ตรอกเทียนหนิวหรือบริเวณใกล้เคียงกระมัง”
“ไม่รู้สิ!”
เสียงพูดคุยสลับเสียงซักผ้าและเสียงฟาดแผ่นไม้ ทั้งมีคนอื่นคุยเรื่องเบ็ดเตล็ด คนผ่านทางเดินขวักไขว่
จี้หยวนม้วนแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอกแล้วขมวดปลายเสื้ออย่างดี รู้สึกแปลกใหม่กับการใช้รอกตักน้ำมาก ถังตักน้ำภายในบ่อค่อนข้างเล็ก ตักสองครั้งถึงบรรจุถังน้ำใบหนึ่งของจี้หยวนจนเต็ม หลังจากเทียวทำสี่รอบ ถังน้ำสองใบที่นำมาจึงถูกเติมจนเต็ม
ระหว่างนี้จี้หยวนคอยสังเกตชาวบ้านแห่งตรอกเทียนหนิวอย่างอดทน ฟังเรื่องเบ็ดเตล็ดของพวกเขา กลิ่นอายการใช้ชีวิตในยุคโบราณเช่นนี้เข้มข้นกว่าในหมู่บ้านเมื่อชาติก่อนมาก
อืม คนก็ขี้อายมาก จี้หยวนแค่หันหน้าไปตามเสียง แม่นางรุ่นเยาว์พวกนั้นล้วนหันกลับไม่กล้าสบตา
ถังน้ำจี้หยวนเต็มแล้ว เมื่อวางไม้คานเรียบร้อย เขาตั้งท่าหาบคานเดินไปข้างหน้า
ซ่า...
น้ำในถังด้านหลังสาดใส่ชุดคลุมยาว จี้หยวนคิดหลบตามจิตใต้สำนึก ผลคือถังน้ำสองใบยิ่งส่ายรุนแรง ส้นเท้าหลังยังกระแทกถังน้ำ น้ำบ่อสาดกระเซ็นทันที
เวลานี้การมองเห็นซึ่งเดิมย่ำแย่นักส่งผลกระทบอย่างมาก ทั้งตัวซวนเซหน้าหลังเหมือนรำเพลงดำนา
“เฮ้ยๆๆ...”
ทรงตัวๆ!
โครม...
ตึง!
ถังน้ำสองใบหล่นหมดแล้ว เสื้อผ้าครึ่งตัวจี้หยวนยังถูกน้ำสาดใส่ด้วย
“ฮ่าๆๆๆๆ...”
“คิกๆๆๆๆ...”
“ฮ่าๆๆๆๆๆ....”
พวกหญิงแต่งงานแล้วกับคนผ่านทางโดยรอบที่เห็นเหตุการณ์นี้พากันส่งเสียงหัวเราะลั่น
“สมเป็นปัญญาชนจริงๆ!”
“ฮ่าๆๆ ท่านแม่ เขาหาบน้ำยังไม่เป็นแลย!”
“โอ๊ย ตลกจริงๆ หาบน้ำแค่นี้ยังซวนเซแทบแย่ ฮ่าๆๆๆๆ...”
เชี่ยๆๆ! ขายหน้ามาก!
ความจริงพิสูจน์ว่าการหาบน้ำก็เป็นทักษะการใช้ชีวิตอย่างหนึ่ง!
ต่อให้ใช้ความหน้าหนาซึ่งจี้หยวนฝึกมาสองชาติ คราวนี้ยังหน้าร้อนผ่าว ภายใต้การจับจ้องของผู้คน การปล่อยไก่เกิดขึ้นง่ายจริงๆ!
ยังดีว่าตอนนี้ไม่มีคนคุ้นเคย!
แต่วิธีสลัดความอักอ่วนเช่นนี้ง่ายมากจริงๆ ขอแค่ตนไม่เก้กังก็พอแล้ว เดิมดวงตาตนก็ใช้การไม่ได้นัก ยังรักษาหน้าอะไรเล่า!
จี้หยวนจึงส่ายหัวพลางหัวเราะขึ้นมาอย่างสบายๆ
“ฮ่าๆๆๆๆ... หาบน้ำไม่ง่ายเลย!”
เมื่อหัวเราะกล่าวประโยคนี้จบ จี้หยวนก้มตัวยื่นมือควานหาถังน้ำที่กลิ้งอยู่ด้านข้างกับไม้คานบนพื้น การกระทำนี้ต่างจากคนทั่วไปมาก ในที่สุดคนอื่นก็สังเกตเห็นดวงตาของจี้หยวน
“เอ๊ะ ดูเหมือนว่าดวงตาของคนผู้นั้นไม่ดีนัก!”
“ใช่แล้ว เมื่อครู่ข้าก็แปลกใจว่าทำไมเขาเหมือนลืมตาไม่ขึ้นอยู่ตลอด...”
“นี่... เขายังมาหาบน้ำเองหรือ”
...
เสียงหัวเราะหายไปแล้ว ดูท่าว่าคนหนิงอันส่วนใหญ่ยังซื่อสัตย์ ไม่มีทางหัวเราะเยาะคนตาบอดจริงๆ อืม เจ้านายหน้าบัดซบนั่นเป็นข้อยกเว้น
“คุณชายท่านนี้ ข้าช่วยท่านตักน้ำแล้วกัน!”
เสียงกระจ่างสายหนึ่งดังขึ้นข้างๆ ความจริงจี้หยวนได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้เช่นกัน ยามนี้หลังจากควานเจอไม้คานจึงมองไปตามเสียง เป็นเด็กชายอายุราวสิบเอ็ดสิบสองปี ท่าทางหล่อเหลาสุภาพคนหนึ่ง
หืม? ท่าทางหล่อเหลาสุภาพ? ไม่นึกเลยว่าจะเห็นเขาชัดเจน!
ครานี้จี้หยวนอดสบตาเด็กชายตัวน้อยที่เอ่ยปากช่วยเหลือคนนี้ไม่ได้ พูดตามประสบการณ์สองวันนี้ คนที่ตนมองเห็นชัดเจนเหมือนว่าไม่ธรรมดานัก
“เจ้าหนูเจ้าชื่ออะไร เจ้าอายุเท่าไหร่แล้ว”
เด็กชายตัวน้อยมองดวงตาสีเทาของจี้หยวนแล้วตะลึงอยู่บ้าง ครู่หนึ่งจึงได้สติกลับมา
“ข้าชื่ออิ๋นชิง อายุสิบสองแล้ว ช่วยทางบ้านหาบน้ำบ่อยครั้ง แรงกำลังมากนัก!”
จี้หยวนยิ้มพลางพยักหน้า จากนั้นจึงเงี่ยหูฟังเสียงโดยรอบ ไม่พบว่าครอบครัวของเด็กคนนี้อยู่ใกล้ๆ กลับได้ยินเสียงหยอกล้อของเด็กกลุ่มหนึ่งอยู่ห่างไปไม่ไกล ดูท่าว่าอิ๋นชิงคงออกมาเล่นเอง
“เช่นนั้นก็ขอบคุณแล้ว!”
ปล่อยให้เด็กหาบน้ำน่าอายจริงๆ แต่จี้หยวนอยากฉวยโอกาสนี้สังเกตอิ๋นชิงหน่อยเช่นกัน
“ไม่เป็นไรๆ!”
จี้หยวนเพิ่งพูดจบ อิ๋นชิงหิ้วถังสองใบกับไม้คานวิ่งเหยาะกลับไปข้างบ่อแล้ว ดูท่าคงเป็นเด็กธรรมดาคนหนึ่งที่ร่าเริงสดใสชอบช่วยคน
...
“คุณชาย บ้านท่านอยู่ไหน ยังไม่ถึงหรือ ต้องไปข้างหน้าอีกหรือไม่”
เดินเข้ามุมตะวันออกของตรอกเทียนหนิวไปพร้อมจี้หยวนลึกขึ้นเรื่อยๆ ผู้คนโดยรอบเริ่มน้อยลงเช่นกัน
“ใกล้ถึงแล้ว อยู่ข้างหน้า!”
จี้หยวนมองเด็กคนนี้เป็นพักๆ คิดว่าทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความเปี่ยมจิตวิญญาณ
ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง อิ๋นชิงหยุดเท้านอกเรือนสันติ ทำหน้าหมดหวังมองจี้หยวนที่ยืนอยู่ตรงนี้เช่นกัน
“คุณชาย... ท่านอยู่ที่นี่หรือ...”
การแสดงออกนี้จี้หยวนเห็นแล้วรู้สึกว่าทั้งน่ารักและขบขัน
“ใช่แล้ว ข้าอยู่ที่นี่ เมื่อวานเพิ่งย้ายมา ทำไม เสี่ยวอิ๋นไม่ช่วยข้าคนแซ่จี้หาบน้ำเข้าไปหรือ”


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 30 ใต้เท้าหลักเมืองเรียนเชิญ
อิ๋นชิงมาถึงตรงนี้แล้วลังเลไม่ก้าวไปข้างหน้า
“ท่านจี้ สถานที่นี้... สถานที่นี้ท่านพ่อท่านแม่ล้วนไม่ให้พวกข้าเข้าใกล้...”
เสี่ยวอิ๋นชิงไม่รู้ว่าจะอธิบายกับจี้หยวนอย่างไรอยู่บ้าง ถ้าพูดตามตรงคุณชายซึ่งดูสุภาพเรียบร้อยคนนี้จะเข้าใจผิดหรือไม่
จี้หยวนเห็นท่าทางลำบากใจของเขาแล้วไม่คิดแกล้งเด็กอีก แม้เขารู้ดีว่าผีร้ายภายในเรือนนี้ถูกสี่ขุนนางเทพหลักเมืองร่วมมือกันสังหารแล้ว แต่คนอื่นยังไม่รู้
“เอาเถิด วางถังน้ำกับคานหาบตรงประตูก็พอ ข้ายกเข้าไปเองได้”
จี้หยวนพูดพลางยิ้มก้าวเข้ามาช่วยเสี่ยวอิ๋นชิงปลดไม้คานด้วยตัวเอง ช่วยจี้หยวนหาบน้ำเดินมาตั้งไกล ใบหน้าเล็กกลับเขินอายอยู่บ้าง
“คุณชาย ทะ ท่านอย่าอยู่ที่นี่เลย! ที่นี่...”
อิ๋นชิงกลืนน้ำลายหลายอึก มองดวงอาทิตย์บนฟ้า ยังไม่กล้ายืนพูดความในใจตรงประตูเรือนอยู่บ้าง
ผู้อาวุโสทางบ้านเคยบอกว่าอย่าพูดเรื่องเรือนสันติมั่วซั่ว โดยเฉพาะกับผู้อาศัยในนั้น ถือว่าเรียกสิ่งต้องห้ามเกินไป ถ้าถูกสิ่งสกปรกผูกแค้นก็จบกัน
เห็นท่าทางอยากพูดแต่ไม่กล้าพูดของเขา จี้หยวนกลับเข้าใจอยู่บ้าง เขาลูบหัวของอิ๋นชิง
“เรียกข้าว่าท่านจี้เถอะ อายุยังน้อยมีน้ำใจเช่นนี้หายากยิ่ง สำหรับเรือนสันตินี้เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวล ข้าอยู่ที่นี่ไม่เป็นไร!”
“กลับไปเถอะ อย่าทำให้ครอบครัวเป็นห่วง”
“ท่านจี้เช่นนั้นข้าไปแล้วนะ...”
อิ๋นชิงยืนตรงประตูเรือนสันติไม่ไหวแล้ว เด็กคนหนึ่งทนได้ถึงตอนนี้ถือว่าไม่เลวนัก ยามนี้บอกลาเสร็จก็วิ่งเหยาะๆ จากไป
ตอนจี้หยวนมองส่งอิ๋นชิงจากไปพลันรู้สึกถึงอะไรอย่างบอกไม่ถูก เขาหันหน้ามองทางเดินอีกด้าน
ห่างไปไม่ไกลมีคนท่าทางเหมือนเจ้าหน้าที่คนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น สวมชุดคลุมขาวศีรษะประดับเกี้ยวสูง ก้าวเท้าเหมือนภาพมายา สิ่งสำคัญคือไม่มีเสียง
ผี? ผีซึ่งออกมาตอนกลางวันได้หรือ
เจ้าหน้าที่คนนี้ลอยเคลื่อนมาใกล้จี้หยวนพลางค้อมตัวประสานมือ
“ข้าน้อยหน่วยลาดตระเวนบริวารเทพหลักเมืองอำเภอหนิงอัน คารวะท่านจี้!”
จี้หยวนไม่รู้สึกกลัวมากนัก เห็นท่าทางคล้ายเจ้าหน้าที่ทางการก็เดาออกว่าเป็นยมทูตดำของเทพหลักเมืองอำเภอหนิงอัน เมื่อคืนประสบการณ์ชั่วขณะทำให้เขามีภาพจำไม่เลวต่อเทพหลักเมืองอำเภอหนิงอัน
ทำไมถึงรู้ว่าตนแซ่จี้ บางทีเมื่อครู่อาจได้ยิน ทั้งเป็นไปได้ว่ามีวิธีค้นหา
“มาหาข้าด้วยเรื่องใด”
ในเมื่อคนเขาพูดด้วย คงไม่ดีหากจี้หยวนไม่ตอบ
ห่างไปไม่ไกล อิ๋นชิงที่ยังวิ่งไปไม่เท่าไหร่ได้ยินเสียงพูดของจี้หยวนจากด้านหลัง เขาหยุดเท้าหันกลับไปมองตามจิตใต้สำนึก
‘คุณชายไม่ได้พูดกับข้าหรือ’
หันกลับไปครานี้เห็นแค่จี้หยวนหันหน้าเข้าประตูเรือนมองไปอีกทิศทางคนเดียว คล้ายกำลังพูดกับใคร แต่บนทางเดินตรงนั้นว่างเปล่าไร้ผู้คน
อิ๋นชิงตัวสั่นสะท้านรีบวิ่งหนี
ผู้ลาดตระเวนคนนั้นตอบคำถามจี้หยวนด้วยความเคารพนับถือถึงที่สุด
“ใต้เท้าหลักเมืองเชิญท่านจี้ไปศาลหลักเมืองเพื่อพูดคุย หากท่านจี้สะดวกไปตอนนี้ก็ย่อมได้”
ตอนนี้? ไปเจอเทพหลักเมืองอำเภอหนิงอันหรือ
จี้หยวนซึ่งภายนอกนิ่งสงบในใจรู้สึกเหมือนชาวบ้านยากจนอยากไปเจอเจ้าเมืองอย่างบอกไม่ถูกทันที ส่วนเรื่องไปไม่ไปไม่จำเป็นต้องเลือกสักนิด
“ผู้ลาดตระเวนโปรดรอสักครู่ ขอข้ายกน้ำสองถังเข้าไปก่อน”
“เชิญท่านจี้ตามสบาย!”
จี้หยวนไม่พูดอะไรมากอีก หยิบไม้คานขึ้นมา เกี่ยวเชือกตะขอกับถังน้ำแล้วลุกขึ้นมาอย่างระมัดระวัง จากนั้นค่อยเลียนแบบท่าทางอิ๋นชิงโดยใช้มือจับเชือกหน้าหลัง ไม่ใช่จับไม้คาน
นับว่าไม่ขายหน้าต่อหน้าผู้ลาดตระเวน เขาหาบน้ำถึงประตูห้องครัวในเรือนอย่างปลอดภัย
ผู้ลาดตระเวนรออยู่นอกเรือนอย่างนั้น มองจี้หยวนยกถังน้ำเทใส่โอ่งอย่างเปลืองแรง ถึงขั้นมีน้ำไม่น้อยกระเซ็นใส่เสื้อจี้หยวน ดูท่าทางไม่เหมือนผู้สูงส่งอัศจรรย์สักนิด
แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ยิ่งเป็นเช่นนี้ผู้ลาดตระเวนกลับยิ่งยำเกรง แม้แต่ท่ายืนยังไม่กล้าผ่อนคลายเกินไป
ก่อนหน้านี้ใต้เท้าหลักเมืองบอกว่าบรรดาศิษย์จวนเซียนที่เรียกว่ามีชื่อเสียงโด่งดังโอ้อวดไปมาพวกนั้น วางอำนาจบาตรใหญ่ทำตัวอันธพาลทั่วทิศ คนถ่อยมากวิญญูชนน้อย ส่วนใหญ่ล้วนไม่ถือเป็นผู้สูงส่งอะไร ผู้สูงส่งที่แท้จริงควรทำตัวเป็นธรรมชาติตามมรรคสวรรค์ กลับคืนสู่สามัญ!
“ฮู่ว...”
จี้หยวนวางถังน้ำลงแล้วเป่าปากโล่งอก มองชายแขนเสื้อของตน เมื่อครู่ยังไม่แห้งตอนนี้ยังชื้นเพิ่มอีก
แต่หลังจากนอนหลับถึงตอนนี้เขาคิดตกแล้ว เดิมทีก็ไม่คิดทำตัวเป็นผู้สูงส่งอะไรต่อหน้าเทพหลักเมือง ไม่สร้างภาพลักษณ์นั้นสบายนัก
เขาม้วนแขนเสื้อลง ใช้แขนเสื้อปัดตัวทั้งหน้าและหลังลวกๆ จี้หยวนเดินออกจากประตูเรือน ปิดประตูใหญ่ก่อนมองผู้ลาดตระเวน
“ไปเถอะ รบกวนผู้ลาดตระเวนนำทาง ข้าน้อยมาอำเภอหนิงอันเป็นครั้งแรก ไม่รู้ที่ตั้งศาลหลักเมือง!”
ตอนนี้จี้หยวนไม่สนว่าแปรงฟันหรือไม่ เดินไปทั้งอย่างนี้ก็พอแล้ว
“ถือเป็นหน้าที่! ท่านจี้เชิญ!”
ผู้ลาดตระเวนผายมือเชิญ ทั้งไม่ลอยไปอย่างที่จี้หยวนกังวล หากแต่ก้าวเท้าไปข้างหน้าก่อน
หลังจากจี้หยวนตามไปเขากลับชะลอฝีเท้า คล้ายคอยติดตามข้างกายจี้หยวน จี้หยวนมองเขาแล้วไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เช่นนั้นก็เดินไปข้างหน้าเถอะ อย่างมากแค่ไม่รู้ค่อยถาม
เดินไปร้อยก้าวแล้วเจอทางแยกตรอกแรก ผู้ลาดตระเวนเดินเร็วมาถึงทางซ้ายก่อนผายมืออยู่ด้านข้าง
“ท่านจี้ เชิญทางนี้!”
“เอ่อ ได้!”
เมื่อจี้หยวนเดินไป ผู้ลาดตระเวนติดตามข้างกายอีกครั้ง
‘แม่ง... น่าอึดอัดอยู่บ้าง... เราไม่ใช่ผู้ยิ่งใหญ่อะไรจริงๆ...’
ท่าทีของผู้ลาดตระเวนดีเกินไปหน่อย จี้หยวนรู้สึกอักอ่วนผิดปกติ แม้แต่วันนั้นลู่เฉิงเฟิงยังไม่ทำขนาดนี้เลย
ซอยเล็กหนึ่งบนตรอกเทียนหนิว ผู้ลาดตระเวนที่คนทั่วไปมองไม่เห็นติดตามจี้หยวนซึ่งชาวบ้านมองแล้วบอกว่าค่อนข้างมีมาดเข้าไปอย่างเนิบช้า
เพื่อผ่อนคลายความอึดอัดจี้หยวนได้แต่ลองชวนผู้ลาดตระเวนคุย
“ไม่ทราบว่าผู้ลาดตระเวนมีแซ่อันสูงส่งว่าอะไร”
แม้ว่าภูตผีไม่ต้องหายใจ แต่จี้หยวนรู้สึกว่าผู้ลาดตระเวนเหมือนเป่าปากด้วยความโล่งอก
“ไม่กล้าเรียกว่าสูงส่ง ยามมีชีวิตข้าน้อยแซ่หลิว ชื่อพยางค์เดียวว่าเจียง!”
“อ้อ ผู้ลาดตระเวนหลิว!”
“มิกล้าๆ!”
วิธีการพูดเช่นนี้จี้หยวนยังช้าอยู่บ้าง แต่ช่วยไม่ได้ เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่มตาตาม
“ยามมีชีวิตผู้ลาดตระเวนหลิวเป็นคนหนิงอันกระมัง”
“ขอรับ ยามมีชีวิตข้าเป็นชาวบ้านตรงคุ้งน้ำอำเภอหนิงอัน เคยเป็นเจ้าหน้าที่ของที่ว่าการอำเภอหนิงอัน ด้วยตอนมีชีวิตจิตใจดีรับผิดชอบ เมื่อหมดอายุขัยใต้เท้าหลักเมืองอำเภอนี้จึงแต่งตั้งเป็นผู้ลาดตระเวน ตอนนี้อยู่มายี่สิบสองปีแล้ว!”
จี้หยวนมองใบหน้าภายใต้หมวกราชการของผู้ลาดตระเวนคนนี้แล้วเหมือนว่าอยู่ช่วงวัยกลางคน ภายในใจไม่อาจนิ่งสงบ
‘ให้ตาย ถ้าเช่นนั้นเกรงว่าผู้ลาดตระเวนคนนี้คงอายุมากกว่าปู่ของเรามากกระมัง...’
“ยามมีชีวิตผู้ลาดตระเวนหลิวคอยขจัดภัยรักษาความสงบ หลังจากสิ้นชีพแล้วยังคอยปกป้องบ้านเมือง ทั้งปรโลกและโลกมนุษย์ล้วนเป็นเจ้าหน้าที่ด้วยความรับผิดชอบ ทำให้ผู้คนนับถือ!”
คำพูดนี้แม้มีส่วนที่จี้หยวนตั้งใจเยินยอ แต่ส่วนใหญ่คือความจริงใจ
เจ้าหน้าที่ราชการอย่างผู้ลาดตระเวน ไม่ว่าอยู่สถานที่ใดล้วนควรเคารพ นับประสาอะไรกับสภาพแวดล้อมยุคโบราณ
“ท่านจี้ชมเกินไปแล้ว กล่าวชมเกินไปแล้ว!”
ปากพูดแบบนี้ แต่จี้หยวนมองออกว่าผู้ลาดตระเวนดีใจมาก
แน่นอนว่าคำชมประโยคเดียวส่งผลประโยชน์อะไรไม่ได้ แต่กลับทำให้คนดี ไม่ใช่สิ ทำให้ผีดีเบิกบานใจ
บรรยากาศหลุดจากความอึดอัดเมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นกลมเกลียวขึ้นมา ยามจี้หยวนเดินในใจพลันกระตุก หันไปมองหน้ามุมตรอกเล็ก ยิ้มพลางเดินคุยกับผู้ลาดตระเวนต่อ
ห่างออกไปเสี่ยวอิ๋นชิงใจเต้นตึกตัก สาวเท้าวิ่งหนีไปโดยไม่หยุดอีก
น่ากลัวเกินไปแล้วๆ คุณชายคนนั้นเดินลำพังแต่เหมือนคุยกับใครบางคน เกรงว่าคงคุยกับผี!
ผีภายในเรือนสันติตามคุณชายคนนี้ออกมาแล้ว!


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 31 เทพหลักเมือง
ความอยากรู้อยากเห็นของเด็กทำให้เสี่ยวอิ๋นชิงที่คิดเอาเองว่าซ่อนตัวดีแล้วแอบมองจี้หยวนช่วงหนึ่ง ผลคือยิ่งมองยิ่งขนพองสยองเกล้า ในที่สุดก็หนีมาอย่างอดไม่ได้
ครานี้อิ๋นชิงไม่กล้ากลับไปหาพวกพ้องที่ออกมาเล่นด้วยกันอีก เวลาเด็กกลัวจะทำอะไร หนีกลับบ้านหาพ่อแม่อย่างไรเล่า!
ดังนั้นอิ๋นชิงก็เป็นเช่นนี้ วิ่งกระหืดกระหอบตรงกลับบ้าน
บ้านอิ๋นชิงอยู่ตรอกเทียนหนิวเช่นกัน นับว่าอยู่ห่างจากตรงมุมอย่างเรือนสันติ แต่ความจริงถ้าเป็นทางตรงก็ห่างกันไม่กี่ร้อยเมตร
ตระกูลอิ๋นอาศัยอยู่เรือนเล็กกำแพงเตี้ย หลังหนึ่งมีห้องรับแขกกับห้องด้านใน ใช้เพียงฉากกั้นเรียบง่ายแบ่งห้องรับแขกซึ่งนับว่ากว้างขวางออก กลายเป็นห้องรับแขกกับสถานที่อ่านหนังสือของพ่อลูกตระกูลอิ๋น ห้องครัวอยู่ด้านนอกติดกับเรือนหลัก โดยรวมนับว่าเป็นครอบครัวธรรมดาทั่วไป
อิ๋นชิงวิ่งกลับบ้านรวดเดียวเช่นนี้ เปิดประตูเรือนดังปัง จากนั้นก็พุ่งเข้าห้องรับรอง ทำให้มารดาตระกูลอิ๋นที่กำลังทอผ้าอยู่ในบ้านตกใจ
“ท่านแม่ๆ ทะ ทางนั้น มีคุณชาย เขา ฮู่วๆ... คุณชายคนนั้นกับผี ฮู่วๆ...”
“อย่ารีบร้อน พูดดีๆ คุณชงคุณชายอะไรกัน!”
มารดาตระกูลอิ๋นหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดเหงื่อให้อิ๋นชิง
“อายุเท่าไหร่แล้ว พูดจาไม่ปะติดปะต่อใช้ได้ที่ไหน!”
เสียงเข้มงวดดังมา ทำเอาอิ๋นชิงตกใจ แม้แต่ความรู้สึกกลัวที่คล้ายว่าเจอผีก่อนหน้านี้ยังสะกดกลั้นไว้
“ท่านพ่อ ท่านอยู่บ้านหรือ...”
อิ๋นชิงหันกลับมาจึงเห็นว่าบิดาตนกำลังนั่งเปิดหนังสือเล่มหนึ่งอยู่บนเก้าอี้ริมหน้าต่างห้องรับแขก
“ชิงเอ๋อร์ พ่อของเจ้าถูกท่านจูกับท่านโจวเลือกเป็นอาจารย์ของสำนักศึกษาซึ่งสร้างใหม่ภายในอำเภอ ภายหน้าไม่ต้องไปเป็นอาจารย์ส่วนตัวที่จวนตระกูลจูแล้ว”
“อาจารย์? จริงหรือท่านพ่อ เริ่มงานเมื่อไหร่”
อิ๋นชิงฟังข่าวนี้แล้วดูตื่นเต้นมาก
“หึๆ แน่นอนว่าเป็นเรื่องจริง ยังต้องรอเวลาสองสามวัน แต่ไม่มีทางนานเกินไป!”
บิดาตระกูลอิ๋นลูบเคราตอบอย่างย่ามใจอยู่บ้าง
“ถึงตอนนั้นเจ้าก็ไปเข้าเรียนที่สำนักศึกษาด้วย อย่ามัวแต่เล่นข้างนอกทั้งวัน อ่านตำราปราชญ์เมธี อนาคตสอบผ่านสร้างชื่อถึงเป็นทางออกที่แท้จริง!”
“อ้อ...”
ความจริงอิ๋นชิงเกลียดการอ่านหนังสือมาก แต่ก็ไม่กล้าคัดค้านบิดา
ในอำเภอหนิงอันเดิมเป็นสถานที่ซึ่งมีผู้อ่านหนังสือ แต่ส่วนใหญ่เป็นบัณฑิตอาวุโสที่ความรู้ไม่ถึงขั้นสูงไม่ด้อยต่ำเตี้ยจึงสร้างสำนักส่วนตัวของตนเอง
สำหรับสำนักศึกษาคราวนี้นับได้ว่าเป็นสถานศึกษาซึ่งค่อนข้างทางการมีคุณภาพของอำเภอหนิงอัน ตามทฤษฎีนับว่าด้อยกว่าสถานศึกษาพวกนั้นเพียงเล็กน้อย ทั้งด้านช่วงอายุของสำนักศึกษาค่อนข้างต่ำ ช่วงอายุของสถานศึกษาค่อนข้างสูง ถ้ามีปัจจัยหลายคนจะเลือกให้บุตรเติบใหญ่ในสำนักศึกษายามอายุยังน้อยก่อนค่อยไปสถานศึกษา
ในฐานะที่อิ๋นจ้าวเซียนเป็นบัณฑิตซึ่งเคยได้รับรางวัลอันดับสองของการสอบบรรยายระดับจังหวัด แน่นอนว่านับเป็นบุคคลชั้นยอดของเหล่าบัณฑิตทั่วอำเภอหนิงอัน ถูกเลือกเป็นอาจารย์สำนักศึกษาเขาคิดว่าเป็นเรื่องปกติมาก แน่นอนว่าเจือความหยิ่งทะนงด้วย
“จริงสิ เมื่อครู่ลนลานเรื่องอะไร”
อิ๋นจ้าวเซียนวางตำราลงพลางมองอิ๋นชิง
“อะ อ้อ ใช่ ท่านพ่อ เรือนสันติหลังนั้นมีผู้อาศัยใหม่อีกแล้ว เป็นคุณชายผู้สุภาพเรียบร้อย อีกทั้งอ่อนโยนมาก ตะ แต่เขาพูดคุยกับผีข้างใน...”
“ชู่ว...”
มารดาตระกูลอิ๋นปิดปากอิ๋นชิงทันที
“เรื่องนี้พูดส่งเดชได้หรือ”
สีหน้าอิ๋นจ้าวเซียนไม่น่าดูนัก ต่อให้ความรู้เขานับว่ากว้างขวาง รู้ถึงความโง่เขลาของชาวบ้านมากมาย แต่สำหรับเรือนสันตินั้นยังลึกลับ ความจริงคือเรือนนั้นแปลกเกินไปหน่อย
จากนั้นอิ๋นจ้าวเซียนพลันตอบสนองกับอะไรบางอย่าง จ้องมองบุตรชายของตนแล้วเอ่ยถาม
“เจ้ารู้ได้อย่างไร”
“เอ่อ... คือ... คุณชายคนนั้นตาใช้การไม่ได้นัก เมื่อครู่หาบน้ำตรงบ่อน้ำคู่แล้วน้ำกระเซ็นถังน้ำพลิกคว่ำ ข้าก็เลยช่วยเขาหาบน้ำ ใครจะรู้ว่าเขาอยู่เรือนสันติเล่า...”
อิ๋นชิงกดเสียงต่ำกล่าวอย่างหวั่นหวาดอยู่บ้าง
“เจ้าเข้าไปแล้วหรือ”
มารดาตระกูลอิ๋นถามอย่างกังวล แม้ว่าเข้าเรือนสันติตอนกลางวันฟ้าสว่างน่าจะไม่มีปัญหา แต่สถานที่นั้นแปลกเกินไป อิ๋นชิงยังเด็กทั้งธาตุไฟอ่อนแอ ผู้ใหญ่คงอดเป็นห่วงไม่ได้
“ไม่ๆ ท่านพ่อกับท่านแม่เคยกำชับหลายครั้งขนาดนั้น ข้ามีหรือจะกล้าเข้าไป แค่วางคานลงตรงประตู แต่หลังจากข้าวิ่งออกมา ข้าเห็นคุณชายคนนั้นยืนหันหน้าพูดไปอีกทางจากไกลๆ ที่นอกเรือน ยกน้ำเข้าเรือนแล้วออกมาข้างนอก ก้าวเดินพลางพูดคุยเหมือนด้านข้างมีอะไรตามมา ยังพูดเรื่องยามมีชีวิตหลังตายอะไรด้วย น่ากลัวจริงๆ ข้ากลัวมากจนวิ่งกลับบ้านเลย!”
อิ๋นชิงพูดจบแล้วเอ่ยถามบิดาประโยคหนึ่งด้วยความหวาดกลัวและสงสัย
“ท่านพ่อ ท่านว่าผีภายในเรือนสันติตามคุณชายคนนั้นออกมาด้วยกันหรือไม่”
อิ๋นจ้าวเซียนฟังแล้วขนลุกขนชัน มารดาตระกูลอิ๋นยิ่งปิดปากอิ๋นชิง
“เอาเถิดๆ ภายหน้าอย่าวิ่งไปเล่นตรงนั้น อีกอย่างเรื่องนี้... อย่าพูดส่งเดชข้างนอกเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่”
“อืม เข้าใจแล้ว!”
มารดาตระกูลอิ๋นกอดอิ๋นชิงพลางลูบหัวเขา
“ท่านพี่ พาชิงเอ๋อร์ไปศาลหลักเมืองกราบเทพหลักเมืองเพื่อสะเดาะเคราะห์ดีหรือไม่”
สุดท้ายก็เป็นเรื่องบุตรชายตน ทั้งอิ๋นจ้าวเซียนยังไม่ใช่พวกหัวโบราณ ถ้าเป็นบัณฑิตเคร่งครัดบางคนคาดว่าคงเหน็บแนมว่าเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติและจิตวิญญาณ แต่เรือนสันติค่อนข้างแปลกประหลาด
“ได้! รอทานข้าวกลางวันเสร็จ ข้าพาชิงเอ๋อร์ไปศาลหลักเมืองเพื่อจุดธูปเอง!”
หลายปีก่อนมีนักพรตเฒ่างกเงิ่นพูดว่าอำเภอหนิงอันมีเทพหลักเมืองคุ้มครอง ตั้งแต่นั้นมาช่วงปีใหม่ฉลองเทศกาลผู้คนตรอกเทียนหนิวมักไปกราบไหว้บ่อยขึ้น
...
จี้หยวนตามผู้ลาดตระเวนลัดเลาะผ่านครึ่งอำเภอหนิงอันจนมาถึงศาลหลักเมืองบนตรอกศาลเจ้า หลังจากมาถึงสถานที่ซึ่งมีคนมากขึ้นเรื่อยๆ จี้หยวนกับผู้ลาดตระเวนไม่พูดคุยอะไรกันอีก
กระทั่งถึงหน้าศาลหลักเมืองที่ครึกครื้น ชายชราคนหนึ่งยืนหน้าโต๊ะบูชา ผู้ลาดตระเวนรีบเข้าไปคารวะ
“เรียนใต้เท้าหลักเมือง ท่านจี้มาแล้วขอรับ!”
ด้วยด้านข้างมีชาวบ้านผู้เซ่นไหว้สวนกันไปมา เทพหลักเมืองแค่พยักหน้ากับผู้ลาดตระเวน
ฝ่ายหลังกล่าวว่า ‘ข้าน้อยขอลา’ แล้วลอยจากไป
เดิมจี้หยวนคิดว่าพอถึงสถานที่ลับในศาลเจ้า เทพหลักเมืองจึงจะปรากฏตัว คิดไม่ถึงว่าเทพหลักเมืองกลับปรากฏตัวนอกศาลด้วยรูปลักษณ์ของชายชราปุถุชนคนหนึ่ง
เขาพินิจเทพหลักเมืองอย่างตกตะลึงอยู่บ้าง แต่ดวงตาสีเทาครึ่งหนึ่งของจี้หยวนไม่อาจมองออกว่าแววตาหดรัดหรือขยาย เรียกว่าราบเรียบนิ่งสงบอย่างแท้จริง
บนตัวเทพหลักเมืองก็มีกลิ่นจันทน์หอมจางๆ แต่กลับน้อยกว่าสี่ขุนนางก่อนหน้านี้มาก
เทพหลักเมืองสังเกตจี้หยวนเช่นกัน ดวงตาคู่นั้นแค่มองก็รู้ว่าใช้การไม่ได้แล้ว แต่ตอนมาท่านจี้คนนี้กลับไม่ต่างจากคนทั่วไป ดวงตาทั้งสองมืดบอดแต่ไม่รู้สึกว่าขุ่นมัว กลับเจือความเวิ้งว้างเรียบง่ายเสี้ยวหนึ่ง ไม่ใช่คนธรรมดาจริงๆ!
ความจริงการสังเกตกันเกิดขึ้นแค่ไม่กี่วินาที จากนั้นชายชราเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน
“เทพหลักเมืองอำเภอหนิงอันซ่งซื่อชางขอบคุณท่านจี้ที่คุณธรรมสูงส่ง ลงมือช่วยพวกเรากำจัดผีร้าย!”
เมื่อเห็นชายชราประสานมือ จี้หยวนย่อมไม่กล้าอาจหาญ ตรงหน้าคือเทพหลักเมืองของอำเภอหนึ่ง บุคคลสำคัญของเหล่าเทพผี เขารีบประสานมือเช่นกัน ท่าทางยังนอบน้อมกว่าชายชรา
“ใต้เท้าหลักเมืองให้เกียรติข้าเกินไปแล้ว ข้าน้อยแค่พอมีฝีมือต่ำต้อยอยู่บ้าง บังเอิญช่วยขุนนางทุกท่าน ไม่เท่าไหร่ๆ!!”
“หึๆๆๆ ท่านจี้ถ่อมตัวเกินไปแล้ว ข้ารู้ว่าท่านจี้ยังไม่ทานอาหารเช้าแน่ ข้าจองโต๊ะอาหารกับของว่างบนหอนอกศาลไว้แล้ว พวกเราไปพูดคุยที่นั่นเถอะ เชิญ!”
จี้หยวนรีบทำท่าผายมือเชิญตามเทพหลักเมือง ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย
“ไม่อาจขัดศรัทธา เชิญ!”
เห็นว่ารอบศาลหลักเมืองอึกทึกครึกครื้น มีชาวบ้านเข้าออกศาลเจ้าเพื่อกราบเทพหลักเมืองตลอดเวลา ส่วนเทพหลักเมืองก็อยู่ข้างกายตน ยามนี้จี้หยวนตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนมาอีก
‘ผ่อนคลายๆ อย่าขาแข็งเชียว...’
ถ้ามีใครเคยเห็นรูปปั้นเทพภายในศาลเจ้าเดินลงมาคุยกับตน น่าจะเข้าใจความรู้สึกตอนนี้ของจี้หยวน


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 32 ต้นสายปลายเหตุ
หอนอกศาลครอบครองพื้นที่ประมาณครึ่งหมู่ สูงสามชั้น ชายคาสี่มุมปกคลุมด้วยกระเบื้องเคลือบ เป็นร้านอาหารโรงน้ำชาเลื่องชื่อของอำเภอหนิงอัน อาหารภายในนั้นเป็นเลิศ
จี้หยวนตามเทพหลักเมืองซ่งแห่งอำเภอหนิงอันเข้าหอนอกศาล ภายในค่อนข้างเต็มครึกครื้นอย่างยิ่ง
เพิ่งเข้าประตูก็มีเสี่ยวเอ้อร์เดินมาถามอย่างกระตือรือร้นทันที
“ลูกค้าสองท่านเชิญด้านในขอรับ ชั้นสองกับชั้นสามยังมีที่นั่งส่วนตัวอยู่ ชั้นสองคึกคักชั้นสามเงียบสงบ ไม่ทราบว่าทั้งสองท่านอยากไปชั้นไหนขอรับ”
ประสบการณ์ของเสี่ยวเอ้อร์ไม่แย่ สองท่านนี้ชายชราสวมชุดดำหรูหราท่าทางสง่างาม ผมสีเงินทั้งศีรษะสะอาดหมดจด แม้ว่าชายหนุ่มด้านข้างสวมชุดเขียวแขนกว้างทรงผมเรียบง่ายมองแล้วรู้สึกสับสนอยู่บ้าง แต่ทั้งตัวกลับเจือความเรียบง่ายยิ่งมองยิ่งรู้สึกกลมกลืน
“รบกวนเจ้าพาพวกเราขึ้นไปชั้นสาม ข้าผู้ชราแซ่ซ่ง มีคนช่วยพวกเราสั่งอาหารว่างกับน้ำชาไว้แล้ว”
“อ้อ ในที่สุดพวกท่านก็มา วันนี้หลงจู๊ถามข้าสามรอบ เชิญตามข้ามา ของว่างน้ำชาเตรียมพร้อมแล้ว!”
เสี่ยวเอ้อร์รีบเชิญทั้งสองคนเข้าหอ จากนั้นค่อยนำทางอยู่ข้างหน้า
เทพหลักเมืองกับจี้หยวนยิ้มพลางตามไป
ที่นั่งชั้นแรกทุกคนล้วนพูดคุยหยอกล้อกันอย่างเบิกบานยิ่งใจ โดยรวมดูเซ็งแซ่มาก
เพิ่งก้าวขึ้นบันได เสียงชั้นสองก็เปลี่ยนเป็นชัดเจนขึ้น
“ว่าไปเก้าจอมยุทธ์นั้น แต่ละคนเยาว์วัยรูปงามอาจหาญไม่ธรรมดา อายุน้อยแต่ฝึกจนมีวิชายุทธ์ติดตัว ยังมีจอมยุทธ์หญิงไม่เป็นรองบุรุษนั่น... รับภารกิจที่ว่าการอำเภอหนิงอัน เตรียมตัวเล็กน้อยก็ขึ้นเขาโคเทพ คืนนั้นลมฝนยังพัดโบก...”
“โอ้โห...”
“กล้าหาญนัก!”
“นั่นน่ะสิ!”
...
เสียงเล่าเรื่องบนชั้นสองกับเสียงตกตะลึงด้านล่างดังต่อเนื่องเป็นระลอก
เมื่อจี้หยวนกับเทพหลักเมืองก้าวตามเสี่ยวเอ้อร์จากชั้นสองขึ้นบันไดชั้นสาม ได้ยินนักเล่าเรื่องเริ่มบอกขั้นตอนการล่าเสือพอดี
“ว่ากันว่าจอมยุทธ์ตู้คนนั้นเหวี่ยงดาบฟันเสือร้าย ดาบแสงโลหิตปรากฏ ฝ่ามือจอมยุทธ์ลู่ลงมาจากฟ้า พลังฝ่ามือซึ่งทลายหินได้ซัดใส่ศีรษะเสือขาว!”
“โอ้!”
“เดือดพล่านจริง!”
...
จี้หยวนที่ก้าวขึ้นบันไดชั้นสามไปครึ่งหนึ่งฟังถึงตรงนี้แล้วอดยิ้มพลางส่ายหัวไม่ได้
“ดูท่าว่าท่านจี้คงสนใจนิทานของนักเล่าเรื่องคนนี้กระมัง”
เทพหลักเมืองยิ้มพลางเอ่ยถาม ความจริงหนังเสือขาวนั้นเป็นอย่างไรเคยมียมทูตเห็นมาก่อนเช่นกัน พละกำลังไม่ธรรมดาก็จริง แต่บนนั้นไม่มีรอยดาบ เดิมการเล่าเรื่องก็เป็นศิลปะพื้นบ้าน มีความมหัศจรรย์คล้ายคลึงกับละคร มีปรับเพิ่มเรื่องราวบ้างเป็นเรื่องปกติ
“หึๆๆ ใช่ว่าสนใจนัก แค่บังเอิญได้ยินเรื่องน่าสนุกเท่านั้น”
ช่วยไม่ได้ จอมยุทธ์น้อยเก้าคนนั้นตกใจจนไม่กล้าหย่อนก้นนั่งต่อหน้าเจ้าภูเขาลู่ ต่างจากเรื่องเล่านี้มากเกินไปจริงๆ
เทพหลักเมืองครุ่นคิด ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียง
สามคนมาถึงชั้นสาม เห็นชัดว่าที่นี่เงียบสงบไม่น้อย คนก็ไม่มาก ไม่ดื่มชาพลางกระซิบคุยกันก็มองทิวทัศน์นอกหอ
“มาๆ ลูกค้าทั้งสอง ตรงนี้ขอรับ ขนมถั่วบด ขนมข้าวฟ่าง ขนมธัญพืช โจ๊กบัวลอย ผักดอง ผลไม้เชื่อม ยังมีชาก่อนฤดูฝน ท่านทั้งสองเชิญทานให้อร่อย มีอะไรเรียกได้ทุกเมื่อ!”
เสี่ยวเอ้อร์พูดพลางชี้ไปทางของว่างน้ำชาแต่ละอย่าง
“ดี ขอบคุณเสี่ยวเอ้อร์!”
“ขอบคุณ!”
จี้หยวนกับเทพหลักเมืองแทบกล่าวขอบคุณพร้อมกัน จากนั้นทั้งสองยิ้มสบตานั่งตรงข้ามกัน
เมื่อเสี่ยวเอ้อร์จากไปยังเกาหัวคิด ลูกค้าสองคนนี้มีมารยาทจริง!
มองส่งเสี่ยวเอ้อร์จากไป เทพหลักเมืองจึงหันกลับมากล่าว
“ท่านจี้ ลองชิมของว่างน้ำชาของหอนอกศาลนี้ดูหน่อย รสชาติพอใช้ได้”
ทำงานออกแรงแต่เช้า ทั้งเดินทางไกลขนาดนี้ ท้องหิวนานแล้ว จี้หยวนไม่เกรงใจ หยิบขนมข้าวฟ่างขึ้นมากัดคำหนึ่ง
รสชาติไม่หนัก เข้าปากกรอบร่วน ในความหวานอ่อนเจือกลิ่นข้าวสดใหม่
“อร่อย! อร่อยนัก! ใต้เท้าหลักเมืองทานด้วยกันสิ!”
“ท่านจี้ชอบก็ดี ข้าเทพหลักเมืองอำเภอเล็กๆ แค่รูปปั้นร่างทองสร้างเป็นเทพปฐพีเท่านั้น ไม่มีกายเนื้อ อาหารคลายอยากของปุถุชนทานมากไม่ได้ หากทานแค่ปราณของมันคงสิ้นเปลืองอยู่บ้าง”
ไม่มีกายเนื้อ? ตรงหน้าเป็นแค่ร่างจำแลงหรือ
จี้หยวนไม่สะดวกพูดอะไรอีก ได้แต่กินเอง ดูเหมือนว่าความสุขของการดื่มชาคงไม่มีผลอะไรกับอีกฝ่าย
หลังกินโจ๊กบัวลอยชามหนึ่งกับขนมสองสามชิ้น จี้หยวนหยุดชั่วคราว เทพหลักเมืองวางถ้วยชาลงพอดี หันสายตากลับมาจากทิวทัศน์นอกหอ
“ครั้งนี้ท่านจี้ช่วยพวกเราอำเภอหนิงอันกำจัดมหันตภัยแล้ว...”
เทพหลักเมืองรำลึกครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ
“เจ็ดปีก่อนจังหวัดเต๋อเซิ่งมีมังกรดินพลิกตัว ก่อเกิดปราณพิภพชั่วร้าย เดิมก็ไม่เป็นไร แสงแดดสาดส่องสายฟ้าฝนทมิฬ ไอชั่วร้ายย่อมซ่านสลาย แต่โชคไม่ดีว่ามีไอชั่วร้ายเข้มข้นหนึ่งไหลตามสายน้ำใต้ดิน...”
เทพหลักเมืองพูดถึงตรงนี้แล้วถอนใจ
“เดิมสายน้ำใต้ดินถือเป็นปราณหยิน ไอชั่วร้ายนี้ยังพุ่งออกมาจากสุสานร้างทางตะวันตกของอำเภอ ได้รับอิทธิพลจากไอมรณะไอพิฆาตจึงกลายเป็นผีร้ายตัวนี้ ข้าคนแซ่ซ่งเป็นถึงเทพหลักเมืองของอำเภอนี้ ย่อมสังเกตเห็นเรื่องนี้เป็นธรรมดา นำบริวารทุกคนไปกำราบด้วยตัวเอง ไม่คิดว่าผีร้ายตัวนี้ประหลาดมาก ไม่รู้ว่ากลืนกินวิญญาณหยินหรือมีเหตุผลอื่น มันถึงกับตื่นรู้มีปัญญาแล้ว...”
เมื่อเทพหลักเมืองทยอยเล่าออกมา จี้หยวนเข้าใจต้นสายปลายเหตุทีละน้อย
ดูเหมือนว่าปราณพิภพชั่วร้ายนั้นเดิมก็ร้ายกาจมาก ผีที่ตื่นรู้มีปัญญาถึงกับแกล้งโง่หลอกเทพหลักเมือง กลืนขุนนางแจ้งกรรมกับขุนนางหยินหยางไปในช่วงเวลาสำคัญ ทั้งยังระเบิดพลังอสูรปฐพีจนกายพรตของเทพหลักเมืองบาดเจ็บสาหัส
โชคดีว่าถึงแม้เทพหลักเมืองเสียเปรียบมาก แต่ถึงอย่างไรขิงแก่ย่อมเผ็ดกว่า ยามถูกอสูรปฐพีโจมตีเขาใช้ควันต้นกำเนิดร่างทองโดยไม่ลังเล โต้กลับเต็มแรง ทำให้ผีร้ายที่เพิ่งตื่นรู้มีปัญญาบาดเจ็บหนัก
แม้ว่าการต่อสู้นั้นปล่อยให้ผีร้ายหนีรอด แต่เทพหลักเมืองใช้เกี้ยวประดับเก็บไอชั่วร้ายเอ่อล้นพวกนั้นไว้ อาศัยสิ่งนี้ตามหาที่ซ่อนตัวของผีร้ายใหม่อีกครั้ง เป็นบ่อน้ำของเรือนสันติ เขาไม่ได้ประมือเสี่ยงอันตรายอีก หากแต่ใช้พลังหยินกักพลังหยิน ผนึกมันไว้ในส่วนลึกใต้บ่อชั่วคราว รออาการบาดเจ็บของเทพหลักเมืองฟื้นตัวค่อยกำจัดยามสบโอกาส
ระหว่างนี้จี้หยวนฟังแล้วเหงื่อตกอยู่บ้าง แม้เทพหลักเมืองไม่เอ่ยกระจ่าง แต่ความเข้าใจของจี้หยวนคือถ้าตอนนั้นผีร้ายหนีรอด อำเภอหนิงอันคงโชคร้ายแล้ว ทำไม่ดีอาจส่งผลจนเกิดพิบัติใหญ่ราวกลิ้งก้อนหิมะ
สำหรับผู้อาศัยของเรือนสันติ ความจริงสองครอบครัวแรกทยอยเกิดเรื่องเป็นชะตากรรมโดยธรรมชาติ ไม่ใช่อิทธิพลของผีร้าย เมื่อถึงบัณฑิตคนที่สาม ผีร้ายนั่นอาจฟื้นตัว ถึงกับออกไปถึงตำแหน่งที่ไม่ไกลจากบ่อกักวิญญาณได้ชั่วขณะ ทำให้บัณฑิตคนนั้นตกใจตายทั้งเป็น
เทพปฐพีอย่างเทพหลักเมืองมีข้อผูกมัดของตนเช่นกัน แม้ว่าคุ้มครองดินแดนแห่งหนึ่ง แต่ไม่อาจส่งผลต่อโลกมนุษย์เกินไป
ด้วยเหตุนี้ตั้งแต่นั้นมาเทพหลักเมืองจึงใช้วิธีอย่างการเข้าฝัน ทำให้ภายในอำเภอมีข่าวลือแพร่ออกมาว่าเรือนสันติไม่ปลอดภัย ทำให้ไม่มีใครเข้ามาอยู่อีกดังคาด แต่คิดไม่ถึงว่าจี้หยวนกลับมาเจอ
โอกาสครั้งนี้หายาก เทพหลักเมืองก็รอไม่ไหวแล้ว ส่งบริวารผู้แข็งแกร่งมา ส่วนตนนั่งบัญชาในศาลเจ้า ส่งควันซึ่งสะสมไว้ในศาลหลักเมืองมาตลอดเวลา นับว่าเป็นการทุ่มเทเต็มกำลัง ในที่สุดก็กำจัดผีร้ายนั่นได้ สำหรับอำเภอหนิงอันถือเป็นเรื่องใหญ่อย่างหนึ่ง


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 33 เลือนรางดั่งฝัน!
ฟังต้นสายปลายเหตุของเหตุการณ์ทั้งหมดจบ นอกจากนึกกลัวแล้ว จี้หยวนยังพูดเล่นอย่างอดไม่ได้
“ข้าคงเป็นคนดวงซวยคนสุดท้ายของเรือนสันตินี้แล้ว”
เทพหลักเมืองหัวเราะขึ้นมาเช่นกัน
“ฮ่าๆๆๆๆ ท่านจี้ล้อเล่นแล้ว มาเจอท่านเป็นโชคร้ายของผีร้ายนั่นต่างหาก!”
เทพหลักเมืองกล่าวประโยคนี้จบแล้วมองจี้หยวนที่กำลังเคี้ยวขนมถั่วบด ลังเลครู่หนึ่งก่อนเอ่ยปากถาม
“ไม่ทราบว่าท่านจี้มาจากไหน มาอำเภอหนิงอันของข้าด้วยเรื่องใด”
มาแล้ว บททดสอบปรัชญาชีวิต!
จี้หยวนนึกแล้วว่าต้องมีคำถามนี้ แต่เขาไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไรสักนิด เรื่องชาติก่อนแน่นอนว่าพูดไม่ได้ ชาตินี้เมื่อก่อนขอทานเป็นอย่างไรจี้หยวนเองก็อยากรู้ ทำไมถึงมาอำเภอหนิงอัน นอกจากที่นี่แล้วตนเหมือนไม่มีสถานที่อื่นให้ไปชั่วคราว
จี้หยวนยิ้้มอย่างอักอ่วน ไม่รู้ว่าจะพูดจากตรงไหน ทั้งเรื่องนี้ยังเกี่ยวกับความลับสุดยอดของตน ไม่พูดดีกว่า
เทพหลักเมืองเห็นจี้หยวนฟังคำถามนี้แล้วแค่ยิ้มรับไม่พูดจาก็รู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่อยากพูด
“ไม่เป็นไร ท่านจี้ไม่อยากพูดก็ไม่เห็นเป็นไร ท่านเป็นคนเรียบง่าย ถ่อมตัว มีมารยาท ทั้งมีบุญคุณต่ออำเภอหนิงอัน เพียงเท่านี้ก็พอแล้ว”
จากมุมมองจี้หยวน เทพหลักเมืองคนนี้เชิญตนมา กล่าวขอบคุณคือเรื่องหนึ่ง การหยั่งเชิงบ้างมีบ้างไร้คืออีกเรื่องหนึ่ง
“จริงสิ ท่านจี้คิดอยู่อำเภอหนิงอันถาวรหรือไม่”
คำถามนี้จี้หยวนตอบได้
“หากไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไร คงพักอยู่อำเภอหนิงอันช่วงหนึ่ง”
จี้หยวนคิดแล้วรู้สึกว่าตนพูดความจริงหน่อยดีกว่า แม้เขารู้สึกว่าเทพผีอย่างเทพหลักเมืองคงมองออก แต่ทำเพื่อป้องกันการพูดประโยคนี้จบแล้วกล่าวเสริมต่อ
“ความจริงข้าน้อยไม่ใช่ผู้สูงส่งมีวิชาอะไร แค่บังเอิญโชคดีทำให้ผีร้ายนั่นบาดเจ็บ มีเรื่องมากมายอยากขอคำชี้แนะจากใต้เท้าหลักเมือง”
“ท่านจี้เชิญว่ามาเถอะ”
ครึ่งประโยคแรกของจี้หยวนถูกละเลย ภายนอกไม่เผยแสงเทพไม่อาจอธิบายอะไร แต่เรื่องบังเอิญโชคดีทำให้ผีร้ายบาดเจ็บนี้ยากมาก นั่นเป็นถึงสิ่งที่เกิดจากอสูรปฐพี ไม่ใช่วิญญาณเร่ร่อนผีร้ายทั่วไป
“ไม่ทราบว่าใต้เท้าหลักเมืองรู้วิธีการฝึกปราณบนโลกหรือไม่ อย่างที่มนุษย์เขาฝึกกัน!”
จี้หยวนถามอย่างตื่นเต้นก่อนกล่าวเสริมเป็นพิเศษ ว่ากันตามตรงเรื่องดึงดูดเขาที่สุดบนโลกนี้คืออะไร ไม่ใช่เรื่องอัศจรรย์งามตระการพวกนี้ ไม่ใช่การมุ่งหวังว่าจะเหินฟ้าดำดินอายุยืนเป็นอมตะหรือ
เทพหลักเมืองขมวดคิ้วครุ่นคิดจริงจัง
“ข้าคนแซ่ซ่งเป็นแค่เทพหลักเมืองอำเภอเล็กๆ ฝึกมรรคร่างทองกำยานยังอาศัยแรงปรารถนาสรรพชีวิต ไม่ต้องการวิชาฝึกปราณบำเพ็ญเพียรทั่วไป แน่นอนว่าไม่มีวิชาฝึกปราณล้ำค่าอะไร แต่วิชายุทธ์ปุถุชนในปรโลกยังมีอยู่บ้าง”
จี้หยวนพลันผิดหวังมาก ไม่มีเคล็ดวิชาอะไรหรือ
“แม้ว่าไม่มีนัยเร้นลับยอดวิชา แต่วิชากำหนดปราณทั่วไปยังพอรู้บ้าง แต่เคล็ดวิชาเช่นนี้ค่อนข้างผิวเผิน เกรงว่าสำหรับท่านจี้คงไม่มีประโยชน์กระมัง”
ไม่มีประโยชน์ได้อย่างไร ดีกว่าไม่มีมากนัก!
“ขอพูดตามตรง แม้แต่เคล็ดวิชาผิวเผินเช่นนี้ข้าน้อยยังไม่มี ถ้าใต้เท้าหลักเมืองสะดวก ข้าคนแซ่จี้ขอยืมมาอ่านได้หรือไม่ อืม ยังมีวิชายุทธ์ปุถุชนพวกนั้นด้วย ข้าน้อยอยากลองดูหน่อย!”
‘ข้าช่วยพวกเจ้ามากขนาดนี้แล้ว ข้อเรียกร้องเล็กน้อยแค่นี้ ผู้อาวุโสอย่างท่านคงไม่ถึงขั้นปฏิเสธกระมัง’
แม้ว่าจี้หยวนตาบอด แต่จ้องเทพหลักเมืองเขม็ง ทำให้ฝ่ายหลังรู้สึกได้ถึงสายตาประหลาดยากหยั่งถึง
“อะแฮ่ม ท่านจี้อยากอ่านจะยากอะไร ข้าจะสั่งคนเตรียมตำราพร้อมสรรพค่อยส่งไปถึงเรือนสันติ”
คราวนี้จี้หยวนร่าเริงแล้ว
“ได้ๆๆ รบกวนใต้เท้าหลักเมืองแล้ว!”
เทพหลักเมืองคนนี้พูดด้วยง่ายนัก เรื่องใหญ่ในใจยังจัดการไปส่วนหนึ่ง จี้หยวนอยากถามเรื่องอื่นแล้ว เรื่องที่คนธรรมดาบนโลกพวกนั้นยากเข้าใจ
“ใต้เท้าหลักเมือง เท่าที่ท่านรู้ตอนนี้มีจวนเซียนสำนักทะเลสาบเขาวิญญาณ เอ่อ พวกเขารับศิษย์ต้องมีคุณสมบัติเงื่อนไขอะไรบ้าง”
จี้หยวนถามอย่างถ่อมตัวนัก เทพหลักเมืองฟังแล้วรู้สึกแปลกอยู่บ้าง ทำไมท่านจี้คนนี้ถึงชอบถามปัญหาที่เป็นความรู้ทั่วไป
‘หรือคนผู้นี้ไม่ใช่ผู้สูงส่งอะไรอย่างที่เขากล่าวมาจริงๆ’
แต่ไม่ว่าอีกฝ่ายมีความเป็นมาอย่างไร เขาช่วยอำเภอหนิงอันคือเรื่องจริง ต่อให้คำถามแปลกหรือทั่วไปแค่ไหนแล้วอย่างไรเล่า!
เทพหลักเมืองผ่อนคลายจิตใจ ลูบเคราใคร่ครวญก่อนตอบเนิบช้า
“อำเภอหนิงอันของข้าคับแคบคนบางตา แหล่งที่มาของโลกภายนอกน้อยนัก เท่าที่ข้ารู้คือจังหวัดเต๋อเซิ่งซึ่งอำเภอหนิงอันตั้งอยู่ ไม่มีจวนสำนักเซียนใด ผู้นำทั้งรัฐจีก็มีแค่เขาล้อมหยก ลือว่าภายในเขาล้อมหยกถึงขั้นซ่อนยันต์บัญชาภูผาไว้ สามารถผนึกเทพภูเขาได้ ก็ไม่ทราบว่าจริงหรือเท็จ แน่นอนว่าลัทธินอกรีตสำนักเล็กน้อยพวกนั้น รัฐจีของข้าย่อมมีอยู่บ้าง ส่วนพวกเขารับศิษย์อย่างไร ข้าคนแซ่ซ่งไม่ทราบจริงๆ สำหรับเรื่องนอกรัฐอื่นขออภัยที่ข้าคนแซ่ซ่งไม่รอบรู้ ดังคำกล่าวว่าส่วนลึกเมฆาไม่รู้ว่ามีเกาะแสงเซียน มุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวย่อมเจอเขากระบี่ยาว...”
จี้หยวนยังตะลึงอยู่กับเรื่องเขาล้อมหยกเมื่อครู่ ยันต์บัญชา? ผนึกเทพภูเขา?
“เช่นนั้นเรือนสวรรค์เล่า”
คำถามนี้จี้หยวนหลุดปากออกมายามเทพหลักเมืองหยุดพักหายใจ
“เรือนสวรรค์? ไม่ทราบว่าสถานที่ซึ่งท่านจี้กล่าวถึงคือจวนเซียนใด”
เทพหลักเมืองขมวดคิ้ว ฟังดูแล้วเหมือนมีความเป็นมานัก กล้านำคำว่าสวรรค์มาตั้งเป็นชื่อเรือน
จี้หยวนได้สติกลับมาทันที ไม่มีเรือนสวรรค์หรือ
เดิมทีเทพหลักเมืองทั้งได้ยินว่ามีการบัญชาเทพภูเขายังคิดว่าจะมีเรือนสวรรค์ ตอนนี้ดูท่าว่าคงไม่มีแล้ว เช่นนั้นเซียนของที่นี่ก็เป็นเซียนซึ่งคนธรรมดาเชื่อถือหรือ
คำถามของเทพหลักเมืองถูกปัดตกไป
“อ้อ ไม่มีอะไร นี่เป็นจวนเซียนร้ายกาจแห่งหนึ่งที่ข้าได้ยินมาก่อน บัญชาวิญญาณเทพวารีได้เช่นกัน เทพหลักเมืองอย่าถือสา...”
“ที่แท้เป็นเช่นนี้ คาดว่าคงไม่ธรรมดาแน่!”
ใช่แล้ว ไม่ธรรมดามาก ถ้าพูดออกมาเจ้าต้องตกใจแน่!
แก้ตัวเรื่องเรือนสวรรค์เสร็จ จี้หยวนถามเรื่องเกี่ยวกับโลกผู้บำเพ็ญอีกมาก รวมถึงพวกอสูรมารภูตผี ตะล่อมหว่านล้อมนอกเรื่อง ปรโลกเทพหลักเมืองแต่ละพื้นที่สัตว์นรกต่างสายพันธุ์ รวมถึงจุดบอบบางของความสัมพันธ์ที่มีอยู่รางๆ
โดยรวมข้อมูลนี้ทำให้จี้หยวนไขข้อสงสัยของโลกผู้บำเพ็ญมากขึ้น แต่ความรู้เทพหลักเมืองมีจำกัดจริงๆ
จี้หยวนขมวดคิ้วใคร่ครวญอยู่นาน สมองสับสนอยู่บ้างเล็กน้อย วางเรื่องพวกนี้ลงชั่วคราวโดยไม่ลังเล คิดเรื่องพวกนี้ตอนนี้เดี๋ยวเปลี่ยนใจไปเป็นผู้ปกครองแว่นแคว้น ทำความเข้าใจเรื่องอื่นก่อนเถอะ
จี้หยวนผ่อนคลายอารมณ์เล็กน้อยก่อนเอ่ยปากต่อ
“ข้าคนแซ่จี้ยังอยากขอคำชี้แนะเรื่องโง่เขลาบางอย่าง หวังว่าใต้เท้าหลักเมืองจะไม่ขบขัน”
“เชิญว่ามาเถอะ ข้าคนแซ่ซ่งจะพูดทุกสิ่งที่รู้!”
เจอคำถามมามากขนาดนี้ เทพหลักเมืองเห็นเรื่องแปลกจนชาชินอยู่บ้างแล้ว
“ข้าคนแซ่จี้คิดขอคำชี้แนะ พวกเราอยู่อาณาจักรใด ราชวงศ์ไหน อาณาจักรอื่นสถานการณ์เป็นอย่างไร ประวัติศาสตร์ผ่านเรื่องการเปลี่ยนแปลงราชวงศ์มากี่ครั้ง”
คำถามนี้...
เทพหลักเมืองได้ยินแล้วอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นท่าทางเคร่งขรึมขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เมื่อครู่ไม่เข้าใจเรื่องราวเกี่ยวกับการฝึกปราณจวนเซียนภูเขาแม่น้ำแปลกประหลาดอะไรก็ช่างเถอะ ตอนนี้แม้แต่เรื่องมนุษย์ปุถุชนอย่างอาณาจักรราชวงศ์ก็ถามด้วยหรือ
อย่างแรกคนธรรมดาคงไม่รู้จริงๆ อย่างหลังขอแค่เป็นผู้มีการศึกษาหรือความรู้ทั่วไปหน่อยก็เข้าใจบ้าง
จี้หยวนไม่มีการศึกษาและความรู้ทั่วไปหรือ หลังจากผ่านเรื่องราวก่อนหน้านี้ เทพหลักเมืองรู้ว่าท่านจี้คนนี้ไม่มีทางเป็นคนไร้การศึกษาแน่ ทั้งการพูดจายังชัดเจนมีระเบียบ คำพูดการกระทำเรียบร้อยมีมารยาท ยามพูดคุยมีความคิดลึกซึ้งเป็นเอกลักษณ์มากมาย
พูดว่าคนแบบนี้ไม่เคยอ่านหนังสือคงเป็นไปไม่ได้ แค่บางครั้งความเคยชินในการพูดแปลกอยู่บ้าง
ทันใดนั้นเทพหลักเมืองนึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง ตัวสั่นเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้
ยามซ่งซื่อชางมีชีวิตอยู่ ตอนเขายังเป็นขุนนางราชสำนัก เคยอ่านนิทานเซียนแปลกประหลาดเล่มหนึ่ง แม้ว่าคนธรรมดาแต่งหนังสือด้วยจินตนาการ แต่เนื้อหานิทานน่าสนใจยิ่ง ถึงขั้นทำให้ซ่งซื่อชางจำได้ดี
ภายในนั้นมีนิทานเรื่องหนึ่งขึ้นคำโปรยด้วยประโยคนี้ ‘ยิ้มร่าตื่นมาจบการเล่น เลือนรางดั่งฝันพันปี’ !
“ใต้เท้าหลักเมือง ใต้เท้าหลักเมือง?”
จี้หยวนเรียกหาสองครา ทำไมเทพหลักเมืองถึงเหม่อลอย คำถามของตนโง่เกินไปหรือ
“หา!? อะ อ้อ ท่านจี้โปรดฟังข้ากล่าวตอบ!”
เทพหลักเมืองไม่รู้ว่าตนเปลี่ยนเสียงพูดตามจิตใต้สำนึกแล้ว


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 34 เหมือนมาก
จี้หยวนเข้าใจว่าคำถามของตนโง่เขลานัก เรื่องพวกนี้ไม่ช้าก็เร็วย่อมรู้ชัด ถามใครก็ได้
แต่ทำไมเทพหลักเมืองกลับเคารพนอบน้อมขึ้นมาอย่างน่าประหลาด นี่เป็นความรู้สึกพิกลอย่างหนึ่ง คล้ายว่าเทพหลักเมืองไม่พูดอย่างผ่อนคลายเหมือนเมื่อครู่แล้ว
เทพหลักเมืองเล่าประวัติศาสตร์บางส่วนที่ตนรู้ออกมาโดยละเอียดเป็นระเบียบ ระหว่างนั้นยังสลับกับพงศาวดารทุกราชวงศ์ส่วนหนึ่ง รวมถึงทิวทัศน์ดินฟ้าอากาศโดยรอบบางจุด ยังตั้งใจเสริมการเปลี่ยนแปลงของชื่อสถานที่บางแห่งด้วย
ต่างจากความสับสนเรื่องเซียนปีศาจก่อนหน้านี้ เห็นชัดว่าการบรรยายครั้งนี้ทำให้จี้หยวนเข้าใจโลกนี้อย่างชัดเจนมากขึ้น อย่างน้อยความเข้าใจระดับคนทั่วไปก็เปลี่ยนเป็นเด่นชัดตรงไปตรงมาไม่น้อย
บ้านเมืองที่อยู่ตอนนี้อาณาเขตกว้างใหญ่ รวมทั้งหมดสิบสามรัฐ ราชวงศ์นี้ยืนหยัดมั่นคงมาสองร้อยปี สืบทอดบัลลังก์มาจนถึงจักรพรรดิเต๋อที่แปดแล้ว ก่อนหน้านี้เคยผ่านราชวงศ์อู่ ถง ฉู่ ควงมาเก้าราชวงศ์ หากมุ่งหน้าต่อไปก็เป็นดินแดนส่วนหนึ่งของราชวงศ์ยิ่งใหญ่สักแห่งแล้ว
เทพหลักเมืองสาธยายถึงตรงนี้แล้วหยุดพักเล็กน้อย จากนั้นค่อยเอ่ยปาก
“ตามบันทึกเชิงประวัติศาสตร์ ราชวงศ์ใหญ่นั้นชื่อว่าต้าโจว”
“ต้าโจว?”
เห็นชัดว่าจี้หยวนคึกคักขึ้นมา แต่แค่ยิ้มแล้วปล่อยผ่านไป ต้าโจวที่กล่าวถึงนั้นเป็นคนละอย่างกับที่ตนคาดคิด ตั้งแต่ทิวทัศน์ภูมิประเทศจนถึงการเปลี่ยนแปลงทางประวัติศาสตร์ล้วนต่างกัน
เทพหลักเมืองลูบเคราพยักหน้า
“ไม่ผิด ราชวงศ์นี้ครองยุคสมัยมานานมากเช่นกัน ต่อให้เป็นเทพปฐพีอย่างข้าก็ยากอธิบายการเปลี่ยนแปลงบนโลกจนหมดสิ้น โลกกว้างใหญ่มีเรื่องนับหมื่นพันยากบรรยาย ทั้งยังมีคำกล่าวว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า ยากเข้าใจทุกสรรพสิ่ง!”
จี้หยวนพยักหน้าเห็นด้วย
“ที่ใต้เท้าหลักเมืองกล่าวถูกต้องอย่างยิ่ง!”
ระหว่างการพูดคุยเมื่อครู่ทำให้จี้หยวนรับรู้ ตำแหน่งเทพหลักเมืองคือเทพปฐพีซึ่งพัวพันข้องเกี่ยวกับโลกมนุษย์อย่างลึกซึ้งที่สุด การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นเป็นประจำเช่นกัน
ยกตัวอย่างอำเภอหนิงอัน เทพหลักเมืองอำเภอหนิงอันรุ่นก่อนยังเป็นคนแซ่หลี่ ต่อมาเมื่อถึงรุ่นนี้ค่อยล้มล้างระบบเก่า กอปรกับอำเภอหนิงอันราชวงศ์นั้นมีซ่งซื่อชางเป็นขุนนางสร้างเกียรติแก่วงศ์ตระกูล หลังซ่งซื่อชางสิ้นชีพจักรพรรดิแต่งตั้งตำแหน่ง ตั้งเขาเป็นเทพหลักเมืองอำเภอหนิงอัน สั่งขุนนางท้องถิ่นสร้างอารามศาลเจ้า
ส่วนเทพหลักเมืองคนเดิม ถ้าการฝึกปราณแกร่งกล้าย่อมมีทางออก หากพลังปราณของตนใช้ไม่ได้ ย่อมสูญเสียกลิ่นกำยานทีละน้อย มรรควิถีไม่ก้าวหน้ากลับถอยร่น อาจซ่านสลายหายไปเช่นนั้น
ใช่ว่าจักรพรรดิบนโลกมีพลังบัญชาวาจาแปรเป็นกฎ สุดท้ายการตัดสินใจทั้งหมดก็ขึ้นอยู่กับการจุดธูปเซ่นไหว้และแรงปรารถนาของปวงชนเท่านั้น
แน่นอนว่าเทพหลักเมืองส่วนมากผ่านหลายยุคสมัยไม่แปรเปลี่ยนก็เป็นเรื่องปกติ หนึ่งคือจักรพรรดิบนโลกไม่ว่างขนาดนั้น เป็นแค่วิธีการแต่งตั้งตำแหน่งให้ขุนนางผู้มีผลงานเท่านั้น สองคือจักรพรรดิบนโลกไม่เข้าใจเรื่องเทพเซียนสักนิด
ต่อให้เป็นเช่นนั้น การมีอยู่ของราชวงศ์กับเทพหลักเมืองบนโลกคือหนึ่งโรจน์ล้วนโรจน์หนึ่งร่วงล้วนร่วง แม้ว่าหยินหยางห่างกัน แต่เทพหลักเมืองส่วนใหญ่ย่อมพยายามคุ้มครองประชาชนบนพื้นที่แห่งหนึ่ง หลีกเลี่ยงไม่ให้สิ่งชั่วร้ายก่อกวน
ถึงอย่างไรคนที่ถูกยกย่องเป็นเทพหลักเมือง ไม่ว่าจักรพรรดิแต่งตั้งหรือชาวบ้านนับถือช่วยสร้างศาล ส่วนใหญ่ล้วนมีชื่อเสียงมีอนาคตมีคุณธรรม ทั้งมีส่วนเกี่ยวข้องกับการฝึกปราณเช่นกัน
แต่ก็เหมือนขุนนางบนโลกมนุษย์ซึ่งไม่อาจทำทุกอย่างพร้อมกัน เทพหลักเมืองก็ไม่อาจตรวจสอบมารปีศาจซึ่งหลบซ่อนอยู่ได้หมด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าบางครั้งยังยากต่อกรอีก
เรื่องน่าสนใจคือแม้ว่าความสัมพันธ์ของเทพหลักเมืองกับราชวงศ์นับว่าแน่นแฟ้น แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่ขุนนางจักรพรรดิแล้ว หยินหยางห่างกัน ไม่ข้องเกี่ยวโดยสิ้นเชิง
พูดตามตรงคือแม้แต่ราชวงศ์ผู้ทรงอำนาจ ส่วนใหญ่ก็เป็นแค่คนธรรมดาเท่านั้น ตามองไม่เห็นเทพผี แรงไม่อาจทลายหยินหยาง นอกจากอ่านตำรารวมเรื่องแปลกเทพเซียนแล้ว แม้แต่คนรู้เรื่องเทพหลักเมืองเซียนมารยังมีน้อยยิ่งกว่าน้อย สำหรับพวกเขาก็เป็นแค่ชีวประวัติของรูปปั้นศาลในหนังสือเท่านั้น
...
จี้หยวนกับเทพหลักเมืองพูดคุยพลางดื่มชาอยู่บนชั้นสามของหอนอกศาล ชื่นชมทิวทัศน์นอกหอ ภายใต้การพูดคุยกลมเกลียวเวลาล่วงเลยโดยไม่รู้ตัว เพียงพริบตาก็ถึงเที่ยงวัน
จี้หยวนได้รับข้อมูลสำคัญไม่น้อย เทพหลักเมืองคิดว่าตนเองทำความรู้จักกับท่านจี้คนนี้มากขึ้นเช่นกัน การพูดคุยวันนี้น่าจะพอแล้ว
เดิมทีเทพหลักเมืองแนะนำจี้หยวนทานอาหารกลางวันบนหอนอกศาล แต่เพราะกินพลางพูดพลาง กระทั่งทานขนมของว่างบนโต๊ะนี้ถึงเที่ยง ทำให้ไม่มีความรู้สึกอยากทานอาหารกลางวันใดแล้ว
ทั้งสองออกจากหอนอกศาลเตรียมจากกันอย่างเป็นธรรมชาติ
“ใต้เท้าหลักเมือง ขอบคุณสำหรับการต้อนรับวันนี้!”
“ท่านจี้อย่าพูดอย่างนั้น ท่านมาพักที่นี่ชั่วคราวถือเป็นโชคของอำเภอหนิงอัน ตำราที่ท่านต้องการจะสั่งคนนำไปส่งถึงเรือนสันติโดยเร็ว ท่านโปรดวางใจ!”
“ขอบคุณใต้เท้าหลักเมือง!”
“เอาล่ะ เช่นนั้นวันหลังพวกเราค่อยคุยต่อ วันนี้จากกันแต่เพียงเท่านี้!”
ขณะกล่าวเทพหลักเมืองประสานมือไปทางจี้หยวนเล็กน้อย จี้หยวนประสานมือบอกลาเช่นกัน
“วันหลังค่อยคุยต่อ!”
หลังพยักหน้าคารวะกัน เทพหลักเมืองก้าวไปทางศาลหลักเมืองสบายๆ จี้หยวนมองส่งเทพหลักเมืองเดินไปครึ่งทางจึงยิ้มหันหลังกลับบ้าน
แม้ว่าศาลหลักเมืองเป็นสถานที่ครึกครื้น แต่งานศาลเจ้ายังจัดถึงกลางคืน ทั้งเขาไม่ต้องไปจุดธูปไหว้ กลับบ้านแปรงฟันรอตำรามาส่งถึงหน้าประตูต่างหากจึงสมควร
‘ไม่รู้ว่าตำราที่เทพหลักเมืองส่งมามีความพิเศษบ้างหรือไม่ ดวงตาเกือบบอดของเราอ่านโดยตรงได้ไหม ถ้าไม่ไหวคงต้องหาคนมาอ่าน หรือรบกวนเทพหลักเมืองหายมทูตดำมาช่วยก็ได้’
ปากตรอกเล็กสายหนึ่งซึ่งห่างไปไม่ไกล อิ๋นจ้าวเซียนกำลังจูงมืออิ๋นชิงก้าวออกมา ผลคืออิ๋นชิงพลันรั้งมือบิดาไว้ไม่เดินต่อ
อิ๋นจ้าวเซียนรู้สึกว่าถูกบุตรชายดึงรั้ง ขมวดคิ้วหันกลับไปมองอิ๋นชิง
“เป็นอะไรไป”
“ท่านพ่อ... ทางนั้น คุณชายคนนั้นอยู่ตรงนั้น!”
คุณชาย?
อิ๋นจ้าวเซียนมองไปทางหอนอกศาลตามที่บุตรชายชี้บอก เขาไม่รู้ว่าคุณชายที่บุตรกล่าวถึงคือคนไหน แต่ความสนใจถูกจี้หยวนกับเทพหลักเมืองดึงดูดทันที บุคลิกรูปลักษณ์สองคนนี้ราวกับหงส์ในฝูงกาจริงๆ
“ชิงเอ๋อร์ คนไหนคือคุณชายที่เจ้ากล่าวถึง เจ้าเห็นชัดหรือไม่ อย่าจำผิดเล่า”
“คนสวมชุดคลุมเขียวนั่น ผู้ประสานมือกับผู้อาวุโสคนนั้น! ข้าเห็นชัดเจน ไม่มีทางจำผิดแน่!”
อิ๋นชิงหลบอยู่หลังบิดา โผล่หัวมองไปนอกตรอก เห็นทั้งจี้หยวนกับชายชราคนนั้น
อิ๋นจ้าวเซียนมองทั้งสองคนซึ่งอยู่ตรงหอนอกศาลอีกครั้ง แยกจากกันแล้ว คนหนึ่งไปทางศาลหลักเมือง คนหนึ่งจากไปอีกทาง ดูแล้วปกตินัก แต่ในเมื่อบุตรชายกลัวมาก บิดาควรห่วงความรู้สึกบุตรชายหน่อย
“เอาล่ะ เขาไปแล้ว พวกเราไปศาลหลักเมืองกัน!”
“อืม!”
อิ๋นจ้าวเซียนถอนหายใจ ตอนนี้เขาพลันรู้สึกว่าก่อนหน้านี้บุตรชายอาจตาลาย สองคนนั้นไม่คุ้นหน้านัก แต่ท่าทางโดดเด่น มองอย่างไรล้วนไม่เหมือนพวกลึกลับ
‘ชายชราคนนี้เป็นใคร คนมีหน้ามีตาของอำเภอหนิงอันข้าควรรู้จักถึงจะถูก หรือว่าเป็นคนต่างถิ่น’
เขาจูงมืออิ๋นชิงก้าวออกจากตรอก มุ่งหน้าไปศาลหลักเมือง ในสายตาเบื้องหน้าของสองพ่อลูกยังเห็นชายชราชุดดำที่จี้หยวนประสานมือลาคนนั้น
ในใจสองพ่อลูกรู้สึกพิกล ฝีเท้าเพิ่มความเร็วเล็กน้อย คล้ายอยากอยู่ใกล้ผู้อาวุโสคนนั้นหน่อย
“ขายธูปจ้า จันทน์หอมชั้นหนึ่ง! เข้าศาลกราบเทพหลักเมือง จุดธูปสามดอก ขายธูปหอมชั้นยอดจ้า!”
ตรงประตูศาลเจ้ามีพ่อค้าตะโกนขายธูปหอม
“ข้าซื้อธูปสามดอก”
“ได้เลย เอ้า ระวังอย่าทำหักนะขอรับ!”
อิ๋นจ้าวเซียนจ่ายเงินพ่อค้าหนึ่งอีแปะ ตั้งแต่จ่ายเงินถึงรับธูป ดวงตาจ้องมองชายชราตรงหน้าเป็นหลัก รับธูปแล้วพาอิ๋นชิงเดินเข้าศาลเจ้า
“หืม? หายไปแล้ว? ชิงเอ๋อร์ เมื่อครู่เจ้าเห็นเขาไปไหนไหม”
“ไม่ขอรับ พอเข้าศาลมาก็หายไปแล้ว... ท่านพ่อ หรือว่าจะเป็นผี...”
“พูดเพ้อเจ้ออะไร! ที่นี่คือศาลหลักเมือง!”
อิ๋นจ้าวเซียนตำหนิอิ๋นชิงอย่างเข้มงวด จากนั้นค่อยจูงเขาไปทางเรือนหลัก ศาลหลักเมืองแห่งนี้ไม่ใหญ่ เรือนหน้าเป็นศาลเทพหลักเมือง เรือนหลักเป็นที่อยู่ของเทพหลักเมือง ชายชราคนนั้นอาจตรงไปเรือนหลัก
แต่หลังจากเดินผ่านเรือนหน้าก็ไม่เห็นชายชราคนนั้นเช่นกัน ประชาชนที่มาจุดธูปกราบเทพหลักเมืองไม่นับว่าน้อยแต่ก็ไม่มาก ไม่ถึงขั้นมองไม่เห็นใคร เมื่อมองประตูหลังข้างมุมศาล ประตูไม้สองบานปิดสนิท ไม่เหมือนว่ามีใครออกไป ทั้งตรงนั้นยังเป็นที่อยู่ของคนเฝ้าศาล คงไม่ให้ใครเดินผ่านตามสะดวก
‘แปลกจริง...’
ต่อให้อยู่ภายในศาลหลักเมือง ในใจอิ๋นจ้าวเซียนก็ขนลุกอยู่บ้าง
“ชิงเอ๋อร์ พวกเราไปกราบเทพหลักเมืองกัน!”
อิ๋นจ้าวเซียนสลัดความคิดฟุ้งซ่านในใจ พาอิ๋นชิงเดินเข้าเรือนหลัก ต่อไฟจากเทียนของคนเฝ้าศาลที่อยู่ด้านข้างเพื่อจุดธูปหอม
ปักธูปหอมตรงกระถางธูปก่อน จากนั้นสองพ่อลูกคุกเข่าบนเบาะเพื่อตั้งจิตอธิษฐาน
กราบเทพหลักเมืองเสร็จ เมื่ออิ๋นจ้าวเซียนลุกขึ้นเตรียมจากไป กลับพบว่าอิ๋นชิงยังคุกเข่าอยู่ตรงนั้น จ้องมองรูปปั้นเทพหลักเมืองอย่างอึ้งงัน
“เป็นอะไรไปชิงเอ๋อร์”
“ท่านพ่อ... เหมือนมาก...”
อิ๋นชิงกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบานัก


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 35 หมากดำ
“เหมือนมาก เหมือนมากอะไร”
อิ๋นจ้าวเซียนเงยหน้ามองตามสายตาอิ๋นชิง รูปปั้นเทพหลักเมืองที่นิ่งสงบทั้งมีแรงกดดันนั่งอยู่บนแท่น ความคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูกผุดขึ้นในใจ
“ท่านพ่อ...”
“ไป พวกเรากลับบ้าน!”
อิ๋นชิงไม่กล้าพูดอยู่บ้าง อิ๋นจ้าวเซียนก็ไม่เปิดเผย จูงบุตรชายเดินออกนอกศาลโดยนิ่งเงียบไม่ส่งเสียง
กระทบไหล่ผู้มากราบไหว้มากมายซึ่งเดินเข้าออกศาลหลักเมือง ไม่เหลือบมองพ่อค้าทุกคนที่ตะโกนขายของอยู่นอกศาล ฝีเท้าพ่อลูกตระกูลอิ๋นเร็วยิ่งกว่าตอนมา
กระทั่งออกจากตรอกศาลเจ้า อิ๋นจ้าวเซียนจึงชะลอเท้าซึ่งเริ่มปวดอยู่บ้าง
“ชิงเอ๋อร์ เมื่อครู่เจ้าพูดว่าอะไรเหมือนอะไร”
อิ๋นชิงสบสายตาบิดาพลางตอบอย่างกระวนกระวายอยู่บ้าง
“เมื่อครู่ผู้อาวุโสคนนั้น รูปร่างหน้าตาเหมือนเทพหลักเมืองภายในศาลมาก! ท่านพ่อ ข้ามองไม่ผิดทั้งไม่พูดเพ้อเจ้อจริงๆ!”
“อืม!”
อิ๋นจ้าวเซียนตอบรับเบาๆ ทำให้อิ๋นชิงที่เดิมเตรียมตัวถูกบิดาตำหนิอึ้งงันอยู่บ้าง
“เมื่อครู่พ่อก็รู้สึกคุ้นตาอยู่บ้างจริงๆ แต่ไม่แน่ใจ”
คนทั่วไปกราบเทพหลักเมืองล้วนไม่มองใบหน้าเทพหลักเมืองโดยละเอียด กอปรกับเมื่อครู่เห็นผู้อาวุโสคนนั้นแค่สองสามครั้ง จำรูปร่างหน้าตาไม่ชัดเจน อิ๋นจ้าวเซียนไม่แน่ใจ แต่อิ๋นชิงกลับจำได้ชัดเจนแจ่มแจ้ง
“ชิงเอ๋อร์ เรื่องวันนี้เองไม่อาจบอกใครก็ตาม แม้แต่ท่านแม่ของเจ้าก็ห้ามพูด จำได้หรือไม่”
“อ้อ...”
“หืม?”
“จำได้ขอรับ ท่านพ่อ...”
อิ๋นชิงเจือความไม่เข้าใจเสี้ยวหนึ่ง ทำไมแม้แต่มารดาก็บอกไม่ได้ แต่ก็ไม่กล้าเถียงบิดา
“อืม ชิงเอ๋อร์เจ้าต้องจำไว้ หญิงแต่งงานแล้วผมยาวอ่อนประสบการณ์ แม่เจ้าดีหน่อย แต่ก็ดีแบบจำกัด เมื่อพูดคุยกับเพื่อนบ้าน คำพูดอะไรล้วนแพร่ออกไปข้างนอก!”
คราวนี้อิ๋นชิงพอเข้าใจอยู่บ้างแล้ว
“จริงสิ ภายหน้าถ้าเจอคุณชายคนนั้นที่เจ้าพูดถึงอีก ต้องคารวะทักทาย จำได้หรือไม่”
“อืม ข้าจำได้!”
อิ๋นจ้าวเซียนพาอิ๋นชิงกลับบ้าน สิ่งที่คิดในใจคือหากครึ่งเดือนแล้วผู้อาศัยใหม่ของเรือนสันติไม่เกิดเรื่อง เขาจะพาอิ๋นชิงไปเยี่ยมเยียนด้วยตัวเอง!
เรื่องเทพผีบางคนเชื่อ บางคนแค่นเสียงหัวเราะ เล่าลือกันปากต่อปากมาก เห็นด้วยตาตัวเองน้อยนัก แต่ไม่อาจปฏิเสธว่าคนส่วนใหญ่ล้วนมีท่าทียอมเชื่อ ต่อให้ไม่เชื่อก็ยังวางตัวยำเกรง
สำหรับอิ๋นจ้าวเซียนแล้ว ครั้งนี้น่าอัศจรรย์อยู่บ้างจริงๆ!
…
จี้หยวนถึงบ้านแล้ว แม้ว่าตอนออกไปไม่ได้ปิดเรือนกับห้องด้านใน ใช่ว่าแค่เพราะไม่มีสิ่งของให้ขโมย แต่ยังเป็นเพราะว่าโจรคนไหนกล้ามาขโมยของในเรือนสันติบ้าง
เขาเปิดประตู หยิบกิ่งหลิวที่หักระหว่างทางออกมาจากแขนเสื้อ ม้วนแขนเสื้อขึ้นเริ่มแปรงฟันยามสาย
การแปรงฟันคือหนึ่งในเรื่องที่จี้หยวนรู้สึกว่าไม่สะดวกที่สุดหลังมาที่นี่ กิ่งหลิวใช่ว่าใช้ได้ตามสะดวก ก่อนแปรงฟันนำกิ่งหลิวมาทุบเป็นเส้น ดันสองช่วงในนั้นขึ้นมาเป็นแปรง ใช้แปรงฟันเหมือนแปรงอันเล็ก จากนั้นค่อยใช้กิ่งหลิวใหม่ที่ค่อนข้างละเอียดมาแคะซอกฟัน
หลังจากแปรงฟันอยู่นาน จี้หยวนหยิบกระบวยไม้ขึ้นมาตักน้ำครึ่งหนึ่งเข้าปาก
“อ้า... ถุย...”
เขาคายน้ำบ้วนปากสีเขียวออกมา กลั้วซ้ำอีกหลายครั้งจึงรู้สึกว่าสะอาดแล้ว
ความจริงการใช้เกลือผลลัพธ์ย่อมดีกว่าหน่อย แต่เกลือมีราคาแพง ของแบบนี้หากไม่ใช่ขุนนางผู้สูงศักดิ์ นำมาใช้แปรงฟันสิ้นเปลืองเกินไป จี้หยวนรู้ตัวว่ายังไม่มีสิทธิ์พอจะฟุ่มเฟือยขนาดนั้น
หลังจากแปรงฟันเสร็จจี้หยวนรู้สึกว่าวันนี้เวลายาวนาน ตนอาจไม่มีอะไรทำ ไม่มีอินเทอร์เน็ตและมือถือ ทั้งไม่มีคนคุ้นเคยคุยเป็นเพื่อน ออกไปก็ไม่สนุก นอกจากงานศาลเจ้าตอนกลางคืนยังพอเดินเล่นได้
‘เฮ้อ ทำตัวเหมือนคนแก่โดดเดี่ยว... เมื่อก่อนคุณปู่กับอาเขยของเราฆ่าเวลาอย่างไรกัน’
เพิ่งนึกถึงคำถามนี้ คำตอบก็กระโดดเข้าสมอง
เล่นหมาก!
ทั้งเรื่องนี้ยังเกี่ยวข้องกับที่พึ่งหลักสำคัญของตนด้วย ทำให้จี้หยวนยินดีว่าเมื่อครู่ถามเทพหลักเมืองเรื่องตำราหมากมาแล้วอย่างอดไม่ได้
จี้หยวนนึกถึงตรงนี้ พลันนั่งบนม้านั่งหินกลางลาน เหยียดแขนขวา ตั้งนิ้วกระบี่ ในใจนึกถึงหมากตัวนั้น
หลังจากเกิดความรู้สึกชาคล้ายไฟฟ้าแล่นปราดที่คุ้นเคย มายาหมากปรากฏตรงปลายนิ้วกระบี่
‘สีดำ!’
จี้หยวนใจสะท้าน แต่เดิมตัวหมากเหมือนภาพมายารางเลือน ยากแยกว่าเป็นหมากขาวหรือหมากดำ ยามนี้ตัวหมากยังเหมือนภาพมายาแต่กลับเป็นหมากดำแล้ว
ไม่เพียงแต่เปลี่ยนเป็นสีดำ ตอนนี้หมากดำยังให้ความรู้สึกคล้ายคงอยู่จริงอย่างหนึ่งตรงปลายนิ้วด้วย ทำให้จี้หยวนคิดว่าหมากตัวนี้จะ ‘วาง’ ลงบนกระดานหมากได้เมื่อไหร่อย่างอดไม่อยู่
ส่วนเพราะอะไรถึงเกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ แปดส่วนคงเกี่ยวข้องกับดรรชนีกำจัดสิ่งชั่วร้ายเมื่อคืน คิดเชื่อมโยงกับสิ่งนั้นด้วยการดูดซับความเยียบเย็นที่หมุนวนบนแขนตอนนั้น ไม่ใช่เรื่องยากในการคาดเดาว่าถูกตัวหมากดูดกลืนอะไร
‘ปราณหยิน? ปราณพิภพชั่วร้าย? คงไม่ใช่ไอพิฆาตกระมัง ลองดูก่อนว่าดูดซับปราณวิญญาณได้ไหม’
ความจริงก่อนหน้านี้จี้หยวนก็มีความรู้สึกแปลกอย่างหนึ่ง ปกติยามรวมวิญญาณเหมือนตัวหมากมีแรงดึงดูดบางอย่าง แต่กลับไม่เคยดูดซับปราณวิญญาณหรือดูดซับน้อยมาก ภายหน้าต้องทำความเข้าใจช้าๆ
เรื่องคิดไม่ตกควรวางลงชั่วคราว จี้หยวนสลัดความคิดฟุ้งซ่าน เริ่มนึกถึงกระดานหมากขวานผุในใจ
นานเข้าเมื่อความคิดฟุ้งซ่านของจี้หยวนน้อยลงก็ยิ่งจดจ่อขึ้นเรื่อยๆ ภายในเรือนเล็กเริ่มมีลมพัดขึ้นมา
ลมไม่แรงแต่ต่อเนื่องไม่หยุด ล้อมรอบจี้หยวนในรัศมีหนึ่งจั้งไม่สลาย ปราณวิญญาณเขียวมากมายรวมตัวมาจากทั่วสารทิศ ใช่แล้ว รอบหมากดำมีสีเขียวขจีรวมตัวกันทีละน้อย
‘เอาล่ะ ดีมาก!’
ครั้งนี้ไม่มีใครรบกวน จี้หยวนลองดูว่ามีขีดจำกัดหรือไม่
วิ้ว... วิ้ว...
ลมยังคงขนาดเดิม แต่จี้หยวนกลับได้ยินเสียงลม กิ่งก้านต้นพุทรากลางลานส่ายสั่น เสียงสวบสาบขยับไปมาตามลมหอบ
ส่วนปลายนิ้วของจี้หยวนนอกจากตรงกลางมีหมากดำแล้ว ยังรวบรวมปราณวิญญาณเขียวขนาดใหญ่ รัศมีของมันกว้างประมาณครึ่งตัวคน เกิดลมหวนหมุนเคลื่อนเนิบช้า
เมื่อถึงระดับนี้จี้หยวนทนไม่ไหวอยู่บ้างแล้ว จิตใจเริ่มปวดแสบ แขนเหมือนถือของหนักอย่างคานเหล็ก
ไม่ว่าเรื่องใดล้วนต้องมีขอบเขต คนเสียดายชีวิตอย่างจี้หยวนถึงขั้นไม่กล้าดูดซับปราณวิญญาณมากขนาดนี้อยู่บ้างแล้ว
‘ทำให้หายไปส่วนหนึ่งก่อน รอบางเบาค่อยดูดซับ!’
จดจ่อความคิดนึกถึงกระดานหมาก ปราณวิญญาณเขียวโดยรอบสลายไปทีละน้อย กลายเป็นลมวิญญาณมากมายหมุนวนกลางลาน กระทั่งหายไปจนเหลือเพียงหนึ่งในสาม จี้หยวนจึงคิดเก็บตัวหมาก
จี๊ดๆ...
เริ่มจากรู้สึกเหมือนไฟฟ้าสถิต จากนั้นปลายนิ้วพลันเจ็บปวด ปราณวิญญาณเขียวถือโอกาสตามเข้าไป ความเจ็บปวดนั้นทะยานขึ้นไปตามแขน
“เฮือก...”
จี้หยวนแทบลุกขึ้นมาตามปฏิกิริยาตอบสนองทันที
อดทน!
นี่คือความรู้สึกยากจะรับอย่างหนึ่ง เป็นสัญญาณว่าร่างกายแบกรับไม่ไหว ของบำรุงกินมากไปย่อมกลายเป็นยาพิษ ยังดีว่าก่อนหน้านี้ฝึกความอดทนในอารามเทพภูเขาไม่น้อย ความเจ็บปวดแค่นี้ยังทนไหว
จี้หยวนประคองกระแสลม พยายามไม่ปล่อยให้ปราณวิญญาณเหลือเพียงเล็กน้อย แต่ชักนำให้หมุนวนไปมาภายในร่าง คอยลดแรงกดดันลงช้าๆ
ผ่านไปประมาณสิบกว่านาที ความเจ็บปวดจึงเริ่มบรรเทา ยามนี้จี้หยวนตัวสั่นแล้ว เป็นตะคริวเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัวอยู่บ้าง
‘ยังดีว่าเราฉลาด สลายปราณวิญญาณเขียวส่วนใหญ่ก่อน มิฉะนั้นทำตัวเองตายเช่นนี้ก็โง่เกินไปแล้ว!’
ผ่านไปอีกสิบกว่านาที การตอบสนองภายในกายสงบลงทั้งหมด
“ฮู่ว... ฮู่ว... ฮู่ว...”
จี้หยวนหอบหายใจใหญ่ ผ่อนคลายการเต้นหัวใจกับร่างกายอ่อนเพลียของตน นั่งหมอบบนโต๊ะหินไม่อยากขยับอย่างเกียจคร้าน
รู้สึกว่าลมโดยรอบสลายไปช้าๆ กิ่งก้านต้นพุทรากลางลานโบกไหวอย่างปีติยินดี


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 36 วิวัฒน์ฟ้าดิน
เนื่องจากอ่อนเพลีย จี้หยวนพิงโต๊ะหินหลับไปโดยไม่รู้ตัว ระหว่างพักผ่อนร่างกายราวต้นไม้แผ่กิ่งก้านในฤดูใบไม้ผลิ กระดูกเส้นลมปราณอวัยวะตันห้ากลวงหก[footnoteRef:1]ล้วนเหยียดขยาย ปราณวิญญาณที่เกินความจำเป็นกระจายออกจากตัวเหมือนกลุ่มควัน ทำให้จี้หยวนกลับสู่ความผ่อนคลาย [1:  อวัยวะตันห้า ได้แก่ ตับ หัวใจ ม้าม ปอด ไต จัดว่าเป็นหยิน มีหน้าที่สร้างและเก็บสารจำเป็น แต่ไม่ทำหน้าที่กำจัด สะสมสารจำเป็นของชีวิตและควบคุมการไหลเวียนของพลังลมปราณและเลือด อวัยวะกลวงทั้งหก ได้แก่ ถุงน้ำดี ลำไส้เล็ก กระเพาะอาหาร ลำไส้ใหญ่ กระเพาะปัสสาวะ ซานเจียว จัดว่าเป็นหยาง ทำหน้าที่เกี่ยวกับการย่อย ดูดซึม และขับถ่าย]
“ท่านจี้ ข้านำตำรามาส่งให้ท่านแล้ว!”
เสียงแผ่วเบาดังมาจากนอกเรือน จี้หยวนซึ่งกึ่งหลับกึ่งตื่นหรี่ตามองไปทางประตูเรือน
“ผู้ลาดตระเวนหลิวใช่หรือไม่ เชิญเข้ามา ข้าเหนื่อยล้าอยู่บ้าง ขอไม่ออกไปเปิดประตู”
ถึงอย่างไรก็เป็นผี เดินเข้ามาเลยก็ได้ ทั้งจี้หยวนยังคิดว่าตนสนิทสนมกับ ‘เหล่าหลิว’ แล้วด้วย
นอกเรือนผู้ลาดตระเวนสองคนกับยมทูตดำกางร่มใหญ่สีดำสี่คนมองกันไปมา จากนั้นจึงชะลอก้าวย่างผ่านประตูเรือนสันติ ใต้เท้าหลักเมืองออกคำสั่งด้วยตัวเอง ยมทูตดำอำเภอนี้ห้ามรบกวนความเงียบสงบของเรือนสันติ ทั้งต้องเคารพนบนอบต่อเจ้าของเรือนด้วย
จี้หยวนนั่งมองยมทูตกลุ่มนี้เข้ามาในเรือนเล็ก มาเยอะขนาดนี้เชียว!
จี้หยวนมองดวงอาทิตย์บนฟ้า ผู้ลาดตระเวนสองคนน่าจะมีความสามารถตามตำแหน่งของตนอยู่บ้าง คนอื่นคงต้องอยู่ภายใต้ร่มใหญ่คันนั้นกระมัง
ยมทูตดำสี่คนด้านหลังภายใต้ร่มแบกหีบไม้ไผ่ตามพวกเขาเข้ามา เห็นชัดว่าในเรือนเล็กอึมครึมลงมาก
“ท่านจี้ นี่คือตำราที่ใต้เท้าหลักเมืองสั่งให้พวกเรานำมา ท่านว่าวางตรงไหนจึงเหมาะสม”
จี้หยวนอดรนทนไม่ไหวอยู่บ้าง ชี้ไปข้างโต๊ะหินพลางกล่าว
“วางตรงนี้เถอะ”
แต่หีบหนังสือกับตำราพวกนี้ล้วนทะลุผ่านประตูตามพวกยมทูตเข้ามา ใช่ว่าไม่มีแก่นสารกระมัง
ยังดีที่ความจริงพิสูจน์ว่าจี้หยวนกังวลมากไป ยมทูตดำสี่คนวางหีบหนังสือซึ่งแบกอยู่ลง ผู้ลาดตระเวนสองคนยื่นมือหยิบหีบหนังสือวางข้างโต๊ะภายใต้ร่มเบาๆ
จี้หยวนได้ยินเสียงสัมผัสพื้นยามวางหีบหนังสือ แน่นอนว่าเป็นเสียงของจริง คิดว่าเมื่อครู่คงเป็นวิชาผีย้ายของอย่างที่เล่าลือในชาติก่อน
“ท่านจี้ ส่งตำราแล้ว พวกเราขอลา!”
“เอ่อ ได้ ขอบคุณทุกท่าน!”
จี้หยวนดึงความสนใจกลับมาจากหนังสือ ประสานมือไปทางพวกยมทูตดำตามธรรมเนียม แน่นอนว่าอีกฝ่ายคารวะตอบโดยไม่กล้าละเลย จากนั้นค่อยทะลุผ่านประตูออกไป
ถึงอย่างไรก็เป็นผี ต่อให้เป็นคนจี้หยวนก็ไม่คิดจะรั้งตัวตามพิธีรีตอง
รอจนยมทูตดำทั้งหมดจากไปแล้ว จี้หยวนผ่อนคลายลงพลางมองหนังสือสี่หีบนั่น เดินไปยกหีบหนังสือหนึ่งในนั้นมาวางบนโต๊ะหินทันที
เมื่ออยู่ในมือค่อนข้างหนัก แต่จี้หยวนรู้สึกเหมือนหนักไม่พอ หีบตำราไผ่ใหญ่ขนาดนี้ถ้าบรรจุตำราจนเต็มควรหนักมากถึงจะถูก
เมื่อเปิดหีบหนังสือออก ในสายตาพร่ามัวมองไม่เห็นตำรากองพะเนินอย่างที่คิด แต่เป็นของที่ดูเหมือนทรงกระบอกบางส่วน
พอยื่นมือสัมผัสในใจพลันเกิดมโนทัศน์
‘ม้วนไม้ไผ่!’
จี้หยวนหยิบม้วนไม้ไผ่เล่มหนึ่งในนั้นออกมาชั่งน้ำหนักบนมือ จากนั้นค่อยเปิดออกช้าๆ
‘เทพหลักเมืองมีน้ำใจนัก!’
ม้วนไม้ไผ่พวกนี้ต่างจากตำราซึ่งใช้พู่กันเขียนอักษรทั่วไป ตัวอักษรบนนั้นทั้งหมดล้วนแกะสลักออกมา นิ้วมือจี้หยวนลูบผ่านม้วนไม้ไผ่เบาๆ ‘อ่าน’ เนื้อหาบนนั้นออกอย่างเป็นธรรมชาติมาก
ไม่ว่าเทพหลักเมืองตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ จี้หยวนล้วนรับน้ำใจ
‘ดูท่าว่าไม่ต้องหาคนมาช่วยโดยเฉพาะแล้ว!’
...
เวลาล่วงมาถึงยามดึก แต่จี้หยวนกลับไม่ง่วงนอนแม้แต่น้อย
ในฐานะที่เป็นผู้ซึ่งการมองเห็นตอนกลางวันกับกลางคืนไม่ต่างกันคนหนึ่ง แน่นอนว่าไม่ต้องจุดเทียนไข ตั้งแต่ช่วงบ่ายถึงตอนนี้ จี้หยวน ‘อ่าน’ หนังสืออยู่กลางลานตลอด
บ้างถือม้วนไม้ไผ่ บ้างวางม้วนไม้ไผ่แผ่บนโต๊ะหิน ใช้นิ้วชี้ลูบผ่านทุกตัวอักษรโดยละเอียด
ตัวอักษรที่แกะสลักบนม้วนไม้ไผ่เล็กและละเอียดมาก สิ่งนี้ทำให้ทุกม้วนไม้ไผ่รองรับตัวอักษรได้ไม่น้อย จี้หยวนอ่านอย่างละเอียดและเนิบช้านัก
เนื้อหาภายในนั้นคือเขตแดนที่จี้หยวนไม่เคยสัมผัส เป็นเนื้อหาซึ่งทำให้ชายหนุ่มจากยุคเปี่ยมวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีคนหนึ่งจดจ่อนัก
ความจริงตอนนี้จี้หยวนตื่นเต้นจนไม่เป็นตัวเองแล้ว
‘เราแม่งอัจฉริยะจริงๆ ไม่นึกเลยว่าจะฉลาดขนาดนี้!!’
จี้หยวนพบว่าตนเข้าใจคำพูดลึกลับยากหยั่งถึงพวกนั้นทั้งหมด
ยามดูดซับปราณวิญญาณเขียวเข้าไปไหลวนในกายไม่กี่ครั้งก่อน สิ่งที่เรียกว่าจุดเส้นลมปราณจี้หยวนล้วนสัมผัสถึงอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง เรื่องไม่อาจระบุก็มีแค่ชื่อเรียกกับความเข้าใจต่อจุดเส้นลมปราณพวกนี้ แต่สิ่งเหล่านี้ล้วนเรียนรู้ได้จากตำรา
จี้หยวนอ่านช้ามาก ไม่อยากเข้าใจความหมายผิดสักจุด เมื่ออ่านถึงช่วงหน้าสุดท้ายก็จะพลิกกลับมาทำความเข้าใจร่วมกับหน้าแรกอย่างต่อเนื่อง
หยินหยางห้าธาตุ แปดทิศหกประสาน สัมผัสรู้ถึงความปราดเปรื่องของภูผาธาราวารีสรรพสิ่ง ชักนำปราณวิญญาณแห่งฟ้าดิน ชะล้างตัวตนฝึกการบำเพ็ญเพียร!
ตำราในมือจี้หยวนคือวิชากำหนดปราณเล่มหนึ่ง ตั้งชื่อธรรมดามาก ทั้งเป็นตำราดาษดื่นทั่วไปจริงๆ สำหรับโลกผู้บำเพ็ญถือเป็นวิชาฝึกพื้นฐานธรรมดา แบบเดียวกันยังมีไม่น้อย ทั้งมีตำราชั้นสูงเฉพาะเจาะจงรายละเอียดเรื่องหยินหยางกับห้าธาตุด้วย
แต่สำหรับคนทั่วไปรวมถึงผู้ทรงอำนาจบนโลก ยังคงเป็นตำราสวรรค์อัศจรรย์ซึ่งไม่อาจเอื้อมถึง
สำหรับจี้หยวนสิ่งนี้ก็เป็นสมบัติล้ำค่ายิ่ง ถือเป็นตำราบุกเบิกสู่การฝึกปราณของเขา!
ในเมื่อมาถึงโลกใบนี้แล้ว ใครไม่อยากโดดเด่นไม่เหมือนใครบ้าง ใครไม่อยากอายุยืนเป็นอมตะเล่า
‘ที่แท้ครั้งแรกที่เห็นภาพทิวทัศน์ในกายตรงโรงเตี๊ยมไม่ใช่เพราะเราพิเศษเกินไป แต่ผู้ชักนำปราณวิญญาณครั้งแรกมีโอกาสเห็นลักษณ์ประหลาด’
แต่ละคนเห็นภาพภายในกายต่างกันไป เช่นมีคนเห็นเส้นปราณดุจสายน้ำ บ้างเห็นเป็นเปลวไฟลุกโชน สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับคุณสมบัติและสภาวะจิตของตน
ผู้เห็นลักษณ์ประหลาดในตัวเช่นนี้มีไม่มาก บ้างถูกอาจารย์ประเมินสูงว่ามีความหวังมากกว่าอยู่บ่อยครั้ง แม้ว่าไม่แน่นอน แต่ความสำเร็จของคนประเภทนี้มักจะมีความหวังมากกว่า
‘เราเป็นอัจฉริยะดังคาด!’
จี้หยวนอ่านถึงตรงนี้แล้วเผยรอยยิ้มอย่างอดไม่ได้ จากนั้นค่อยเก็บรอยยิ้มกลับหลังผ่านไปไม่กี่วินาที ด้วยตำราบอกว่าลักษณ์ประหลาดที่เห็นยิ่งบริสุทธิ์ยิ่งดี เห็นหิมะขาวเรืองรองหรือเปลวไฟลุกโชนล้วนดียิ่ง ยิ่งเห็นซับซ้อนยิ่งไม่เข้าที
เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง เหมือนว่าตนเห็นความงามของทิวทัศน์ฟ้าดิน ซับซ้อนจนไร้สิ้นสุดแล้วกระมัง...
ช่างเถอะๆ ไม่ไปคิดเรื่องพวกนี้แล้ว!
ค้นคว้าวิชากำหนดปราณถึงยามวิกาล จี้หยวนพอจะเข้าใจเนื้อหาวิชากำหนดปราณอย่างลึกซึ้งแล้ว ภายในหีบตำราสองสามหีบนอกจากมี ‘สรุปวิชา’ รวบยอดวิชาทั่วไปกับบันทึกวิชาเล็กน้อยบางส่วนแล้ว ก็ไม่มีตำราการบำเพ็ญเพียรอีก ม้วนไม้ไผ่ส่วนที่เหลือคือตำราลับวิชายุทธ์กับตำราหมากบางส่วน
“ลองดูเถอะ!”
จี้หยวนกล่าวเสียงเบากับตัวเองประโยคหนึ่ง นั่งตัวตรงบนม้านั่งหินก่อนผ่อนคลายกายใจ
นอกกายคือโลกกว้างใหญ่ ภายในกายคือโลกใบเล็ก ทุกจุดเส้นปราณย่อยถึงแต่ละอวัยวะภายในกายล้วนสอดคล้องกับนัยเร้นลับหยินหยางห้าธาตุดาราทั่วหล้ากลางฟ้าดิน สิ่งที่เรียกว่าการฝึกปราณก็คือการหยั่งรู้ฟ้าดินกว้างใหญ่ไพศาล ครองมหามรรคพลังฟ้าดิน
จี้หยวนหายใจแผ่วเบาเนิบช้า ลมหายใจผ่านทรวงอกลงสู่ท้อง ยามม้วนตัวภายในกายและแผ่ขยายไปทั่วร่าง ความรู้สึกนึกคิดเลือนราง คล้ายตามลมหายใจหมุนวนอยู่ในกาย ทั้งเหมือนตามลมหายใจออกนอกกาย แผ่กระจายรอบตัวทั่วรัศมีฟ้าดินกว้างใหญ่ อาศัยสิ่งนี้มาสัมผัสปราณวิญญาณกลางฟ้าดิน
วิชาลับกำหนดปราณ... วิวัฒน์ฟ้าดิน!
ไม่สนใจว่าฝึกปราณด้วยวิชาประเภทไหน ไม่สนใจว่าอยู่แดนอัศจรรย์จวนเซียนหรือในป่าเขาธรรมดา หรือพวกมุ่งหวังความอายุยืนเป็นอมตะ มีคนมากน้อยเท่าไหร่ติดอยู่ด่านแรกนี้!
แต่จี้หยวนกลับเข้าสู่ยอดขอบเขตโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้สึกว่าด่านนี้ยากลำบากแม้แต่น้อย
จี้หยวนคิดว่าความรู้สึกตอนนี้อันที่จริงอัศจรรย์ใกล้เคียงยามชักนำปราณวิญญาณเข้าตัวครั้งแรกมาก แค่ตอนนั้นร่างกายกับฟ้าดินกว้างใหญ่ไร้สิ้นสุดคือภาพในตัว แต่การแผ่จิตรับรู้ตอนนี้คือการวิวัฒน์ภาพจริง
คล้ายมีคล้ายไม่มี อีกทั้งราวกับดำรงอยู่ทุกแห่งหน สิ่งที่เรียกว่าปราณวิญญาณมีสภาพล่องลอยกลางฟ้าดิน เป็นสิ่งที่ถูกจี้หยวนมองเห็นได้
ก็เหมือนความคิดกลายเป็นแม่เหล็กแผ่นหนึ่ง ปราณวิญญาณน้อยนิดกระจัดกระจายถูกดูดมารวมกัน สุดท้ายจึงห้อมล้อมอยู่ข้างกายจี้หยวน ซึมจากผิวหนังรอบตัวเข้าสู่ร่างกาย
ไม่ชาหนึบและไม่ปวดแสบ คล้ายฝนฤดูใบไม้ผลิตกลงสู่พื้นดิน โปรยปรายลงมายามจำเป็น ทำให้จี้หยวนมีแค่ความรู้สึกผ่อนคลายและสดชื่น
ภายในกายไม่ดึงดูดปราณมากเหมือนก่อนหน้านี้ แต่ผ่อนคลายผิดปกติและสอดคล้องกันผิดธรรมดา ถึงขั้นบริสุทธิ์ขึ้นด้วย จี้หยวนแอบรู้สึกว่าตอนนี้ต่างหากที่เป็นหนทางถูกต้องของการดูดซับปราณวิญญาณ!
แต่วิธีควบคุมซึ่งจี้หยวนตั้งเองกลับทำให้จี้หยวนยกระดับความมั่นใจเรื่องประสิทธิภาพการฝึกปราณ


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 37 ไร้มรรคฝึกยุทธ์ก่อน
เอ้ก... อี้เอ้กเอ้ก...
ฟ้ายังไม่สว่าง เสียงไก่ขันดังต่อเนื่องเป็นระลอกแล้ว
กลางลานเรือนสันติ จี้หยวนที่กำลังอ่านหนังสือเพิ่งรู้สึกตัวว่าผ่านไปคืนหนึ่งแล้ว
ช่วงเวลาระหว่างยามสามกับยามสี่นั้น จี้หยวนเรียนรู้การวิวัฒน์ฟ้าดินจากวิชากำหนดปราณอยู่ตลอด ทำให้ร่างกายได้รับความสดชื่นจากปราณวิญญาณรอบด้าน
ระหว่างนี้จี้หยวนยังลองควบรวมปราณครั้งหนึ่งด้วย แต่ครั้งนี้เขาเลือกสลายปราณวิญญาณทั้งหมด จากนั้นค่อยใช้วิชากำหนดปราณดูดซับ
วิธีนี้ทำให้ความเข้มข้นของปราณวิญญาณที่รวมอยู่ในเรือนเล็กค่อนข้างสูง ยามประสิทธิภาพของวิชากำหนดปราณเพิ่มขึ้นมาก จี้หยวนเองก็ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดหรือแบกรับใดๆ
แต่สุดท้ายวิธีเช่นนี้ก็มีขีดจำกัด หรือกล่าวได้ว่าจี้หยวนคิดว่าสุดท้ายร่างกายของตนตอนนี้ก็มีขีดจำกัด
เมื่อมาถึงยามสี่จี้หยวนรู้สึกได้ว่าปราณวิญญาณซึ่งร่างกายสามารถโอบรับได้บรรลุถึงขีดจำกัดแล้ว ปราณวิญญาณสะสมอยู่ทุกหนแห่งภายในกาย หลอมชำระร่างกายเนิบช้าด้วยประสิทธิภาพต่ำ
จุดนี้จี้หยวนจนปัญญามากเช่นกัน เขามีแค่วิชากำหนดปราณเล่มหนึ่ง ไม่มีวิชาฝึกปราณใดโดยสิ้นเชิง สิ่งที่ทำได้ก็มีแค่เท่านี้ นี่ดีกว่าตนควบรวมปราณเองมากแล้ว
ดังนั้นหลังจากนี้จึงหยิบม้วนไม้ไผ่ขึ้นมาอ่านต่อ ดูตำราที่เกี่ยวข้องกับการบำเพ็ญเพียรเล่มหนึ่ง
นี่คือม้วนไม้ไผ่ที่เกี่ยวข้องกับวิชาบางส่วน เนื้อหาส่วนใหญ่กล่าวถึงประเภทวิชาซึ่งพบเห็นได้ทั่วไป อย่างหมวดห้าธาตุหมวดหยินหยาง วิชาอสนี คาถาประหลาดและภาพมายา รวมถึงวิชาพิเศษส่วนหนึ่ง เช่นการเข้าฝันและดึงวิญญาณ การกักเทพอัศจรรย์เป็นต้น ทั้งพูดถึงเรื่องเกี่ยวกับมรรคเทพอย่างวิญญาณเทพควันกับวิญญาณเทพภูผาธาราด้วย
แต่เพราะตำราเล่มนี้มีจำนวนเป็นม้วนไม้ไผ่สองเล่ม ต่อให้ตัวอักษรเล็กแค่ไหน เนื้อหาก็มีจำกัดจริงๆ ทุกแบบที่กล่าวถึงเท่ากับเกร็ดความรู้ผิวเผินไม่ลึกซึ้ง
ช่วงท้ายยังบันทึกวิชาย่อยบางส่วน รวมแล้วมีวิชาบังตาเรียบง่ายสองวิชา วิชาควบคุมเพลิงของธาตุไฟ วิชาเลี่ยงวารีของธาตุน้ำ
วิชาพื้นฐานพวกนี้แม้ว่าจี้หยวนไม่เคยเรียนรู้วิชาฝึกปราณ อาศัยปราณวิญญาณซึ่งยังไม่หล่อหลอมตอนนี้ก็เพียงพอจะสำแดงแล้ว แต่มีเพียงพื้นฐานสำแดงวิชาเท่านั้น จี้หยวนยังต้องควบคุมผ่านการเรียนรู้ ไม่อาจลองทำได้ทันที
ม้วนไม้ไผ่พวกนี้ล้วนเป็นพื้นฐาน แต่กลับทำให้จี้หยวนเปิดประตูสู่โลกใหม่อย่างแท้จริง สิ่งที่ตามมาคือความตื่นเต้นและเฝ้ารออย่างไม่เคยมีมาก่อน
ตอนนี้จี้หยวนเหมือนเด็กติดอาเขยกับคุณปู่ยามเยาว์วัย คาดหวังกับโลกซึ่งเปี่ยมความอัศจรรย์ใบนี้
ง่วงนอน? รู้สึกผิด ตอนนี้ของพรรค์นั้นหายไปโดยสิ้นเชิง!
เอ้ก... อี้เอ้กเอ้ก...
ครั้งนี้เสียงไก่ขันอยู่ใกล้เรือนสันติมาก น่าจะเป็นไก่ตัวผู้ในเล้าบ้านใกล้เคียงเริ่มขันแล้ว
“หาว... อ่านทั้งคืนโดยไม่รู้ตัวเลย!”
สายลมพัดโชย ทำให้จี้หยวนสัมผัสความหนาวเย็นช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ เขารู้ว่าตัวเองยังห่างไกลอยู่มาก อย่างน้อยก็ยังไม่บรรลุถึงระดับหนาวร้อนไม่กล้ำกราย
กิ่งก้านต้นพุทรากลางลานดังสวบสาบ โบกไหวร่ายรำตามสายลมแผ่วเบา
จี้หยวนเงยหน้ามองต้นพุทราซึ่งอายุไม่น้อยต้นนี้ คาดว่ายามถึงฤดูเก็บเกี่ยวคงมีผลมากมายกระมัง!
บนโลกใบนี้นอกเสียจากว่าบรรลุถึงระดับสัมผัสจวนเซียนอย่างแท้จริงแล้ว มิฉะนั้นก็อย่าหวังกินผักผลไม้นอกฤดูกาลเลย จี้หยวนจึงเฝ้ารอผลพุทราสดหวานของบ้านตนนัก
“มีเจ้าอ่านตำราข้ามคืนเป็นเพื่อนเรา ไม่เลวๆ ไม่นับว่าเราโดดเดี่ยวนัก!”
จี้หยวนปลอบใจตัวเองประโยคหนึ่ง ยิ้มพลางวางม้วนไม้ไผ่ในมือลงเบาๆ เหยียดกายลงกลางลาน
อ่านตำราสองเล่มซึ่งสำคัญที่สุดทั้งคืน พิจารณาหาความพอดี จี้หยวนค้นหาตำราน่าสนใจอื่นจากหีบหนังสือที่เหลือขึ้นมา
วางคัมภีร์หมากตำราหมากลงด้านข้างก่อน หาตำราลับวิชายุทธ์ออกมาสองสามเล่ม ผลคือม้วนไม้ไผ่สิบเล่มที่เหลือ นอกจากคัมภีร์หมากหนึ่งเล่มกับตำราหมากสองเล่มแล้ว อีกเจ็ดเล่มมีแค่ตำราลับสองเล่ม
เล่มหนึ่งครอบคลุมวิชากำลังภายในจิตกับกระบวนท่ารบ ‘เทียบรบทัณฑ์เหล็ก’ เป็นม้วนไม้ไผ่หกเล่ม เล่มหนึ่งคือ ‘กรงเล็บอินทรี’ มีแค่วิชาหายใจกับทักษะกระบวนท่า
จากชื่อจี้หยวนก็คาดเดาได้เสี้ยวหนึ่ง ได้รับการพิสูจน์จากคำบรรยายตำราดังคาด
ตำราลับวิชายุทธ์สองเล่มนี้ล้วนเป็นวิชายุทธ์ซึ่งมือปราบหรือคนในสำนักเรียนรู้ วิจารณ์จากวิชายุทธ์ วิชายุทธ์นี้คงไม่ใช่วิชายุทธ์ลับเฉพาะอะไร แต่ก็ไม่ใช่พวกดาษดื่นตามถนน ถือเป็นวิชายุทธ์ขั้นกลางค่อนสูง
วิชายุทธ์ทั้งสองล้วนเป็นสิ่งที่ผู้สูงส่งศาลาว่าการซึ่งเรียกว่าเป็นมือปราบเหล็กหกรัฐเมื่อปีนั้นทุ่มเทกายใจทั้งชีวิตเพื่อสร้างขึ้น จุดเด่นคือใช้งานง่าย เรียนรู้เร็ว กระบวนท่าแข็งแกร่งดุดันอานุภาพมหาศาล ครึ่งแรกแพร่กระจายเป็นวงกว้างในส่วนราชการ ข้าราชการโดดเด่นไม่น้อยล้วนเคยเรียนมาก่อน
แน่นอนว่าผู้มีสิทธิ์ครองวิชายุทธ์ขั้นกลางค่อนสูงย่อมไม่ง่ายดาย ถือเป็นตำราเรียนง่ายยากเชี่ยวชาญ ยากจะหายอดฝีมือที่แท้จริง
จี้หยวนอ่านแล้วไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
ตำราลับวิชายุทธ์สองเล่มนี้เขียนเรื่องจุกจิกมากมาย เนื้อหาเหนือกว่าตำราบำเพ็ญเพียรสองเล่มมาก แต่ตอนนี้จี้หยวนรู้สึกตาลายนัก
“วิชายุทธ์!”
ม้วนไม้ไผ่ในมือถูกเหวี่ยงลอยขึ้นลงบนมือจี้หยวน ในเมื่อตอนนี้ยังไม่มีเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรที่ดีกว่า ฝึกวิชายุทธ์เพิ่มวิธีป้องกันตัวเองหน่อยก็ไม่เลว
...
ตะวันเด่นตะวันคล้อย เวลาผ่านไปครึ่งเดือนกว่า จี้หยวนผ่านการใช้ชีวิตผ่อนคลายอย่างหลงลืมตัวตน ดื่มด่ำกับประสบการณ์คล้ายการเล่นเกมคอมพิวเตอร์ครั้งแรกเมื่อชาติก่อน
เมื่อร่างกายรับปราณวิญญาณได้ก็ใช้การควบรวมปราณวิญญาณ ใช้การกำหนดปราณวิวัฒน์ฟ้าดิน จากนั้นค่อยเรียนรู้ตำราลับวิชายุทธ์สองเล่ม เวลาว่างจะอ่านคัมภีร์หมากตำราหมาก
เอาเป็นว่านอกจากออกไปกินข้าวตามเวลาทุกวันแล้ว จี้หยวนใช้ชีวิตติดบ้านเสียยิ่งกว่าชาติก่อนอีก จึงทำให้นอกจากเหล่าเพื่อนบ้านตรงตรอกเทียนหนิวแล้วก็ไม่มีใครรู้ว่ามีบุคคลอย่างจี้หยวนอยู่ด้วย คงมีแค่คนใกล้ร้านบะหมี่ที่จี้หยวนไปบ่อยจนรู้จักเขา
วันนี้จี้หยวนปรับลมหายใจยืนดุจต้นสน เขย่งสองเท้าเล็กน้อย
ฟุ่บ...
เขากระโดดตัวกะทันหัน จากนั้นค่อยเหยียบต้นพุทรากลางลานแผ่วเบาดังปึกๆๆๆ วิ่งตรงสิบกว่าก้าวมาถึงยอดต้นไม้ ตีลังกากลับหลังอย่างสง่างามแล้วกระโจนตัวสูงกว่าสามจั้ง
ทุกการเคลื่อนไหวลื่นไหลราวสายน้ำหลาก หลังจากตัวมาถึงที่สูงกลับไม่ร่วงหล่นเหมือนกับของหนัก แต่คล้อยตามลมราวนกนางแอ่นสยายปีกถลาร่อน ยืนบนกิ่งต้นพุทราอย่างรวดเร็วและนุ่มนวลจนกิ่งโค้งลง
ทั้งตัวยืนบนกิ่งก้านอย่างมั่นคง ปราณดั้งเดิมคล้ายโบกไหวตามกิ่งก้านและจุดศูนย์ถ่วงของร่างกาย อย่างน้อยภายในช่วงเวลาหนึ่งถ้าปราณดั้งเดิมไม่สลายก็ไม่ทำให้น้ำหนักกดทับกิ่งก้าน
‘อย่างหล่อ!’
จี้หยวนอุทานเสียงเบาในใจอย่างอดไม่ได้!
ฝึกวิชาตัวเบาเป็นหลักมานานขนาดนี้ ในที่สุดก็ประสบความสำเร็จเช่นตอนนี้ แม้ว่าจี้หยวนไม่มีใครมาเปรียบเทียบ แต่รู้ตัวว่าฝึกยุทธ์เร็วมากแล้ว ถึงอย่างไรการลำบากฝึกปราณตลอดเวลาในตำราลับก็ต้องใช้เวลามาคำนวณทั้งสิ้น
ว่ากันตามตรงสาเหตุที่จี้หยวนฝึกยุทธ์ได้ประสิทธิภาพสูงมีเหตุจากปราณวิญญาณ
สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ธรรมดาจะเปลี่ยนการฝึกฝนเป็นพรสวรรค์คือเส้นแบ่งเขตสูงส่ง ในตำราลับวิชายุทธ์อธิบายถึงพรสวรรค์อย่างน่าอัศจรรย์ เช่นการสัมผัสถึงความกว้างใหญ่ไพศาลของฟ้าดินหรือใช้พลังฟ้าดินชะล้างสิ่งสกปรกเป็นต้น
ตามความเข้าใจของจี้หยวน สิ่งที่เรียกว่าพรสวรรค์คือการเริ่มอาศัยปราณวิญญาณฟ้าดินชำระล้างตน พูดได้ว่าการเปลี่ยนแปลงกำลังภายในระดับพรสวรรค์คือปราณแท้พิเศษซึ่งผสมปราณวิญญาณ
ด้วยเหตุนี้สำหรับจี้หยวนยังไม่กล่าวถึงกระบวนท่าวิชายุทธ์ พวกกำลังภายในเป็นสิ่งที่เข้าถึงง่ายมาก ทั้งทำให้วิชาตัวเบาเห็นผลชัดเจน
กระบวนท่ายุ่งยากกว่าหน่อย ถึงอย่างไรก็เป็นวิชายุทธ์ที่ต้องกลั่นหลอมเคี่ยวกรำ แต่กำลังภายในกับกระบวนท่าเป็นสิ่งเสริมส่งกัน เพิ่มกำลังภายในพัฒนารวดเร็ว การพัฒนากระบวนท่าย่อมรุดหน้าว่องไว
ในตำรามีคำกล่าวประโยคหนึ่ง ‘เชื่อมพรสวรรค์แจ้งร้อยหมวดหมู่’ จี้หยวนรู้สึกว่าเรื่องนี้เกินจริงอยู่บ้าง แต่เห็นชัดว่าเป็นวิธียกระดับก้าวข้ามอย่างมีประสิทธิภาพ
ผู้ฝึกเซียนเช่นนี้ล้วนดูหมิ่นถิ่นแคลนวิชาบนโลก แต่จี้หยวนกลับชอบใจไม่เหนื่อยหน่าย!
เขาเก็บความคิด จี้หยวนที่ยืนบนต้นไม้กระโดดลงมา ยืนข้างโต๊ะหินอย่างมั่งคง ยื่นขาเกี่ยวปลายเท้า กิ่งพุทราหนึ่งทะยานฟ้าลอยข้ามหัวตามแรงเตะของขาขวา แต่ถูกจี้หยวนรับไว้ทัน
‘สง่างาม!’
การเคลื่อนไหวเช่นนี้ถ้าเป็นจี้หยวนเมื่อชาติก่อนคงไข่แตกแล้ว ตอนนี้กลับง่ายดายเหมือนดื่มน้ำ
จี้หยวนพิจารณาครู่หนึ่ง ใช้กิ่งไม้แทนดาบพาดหลัง เริ่มร่ายรำกระบวนท่ากลางลานดังฟึ่บฟั่บ


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 38 ควรให้ความสำคัญกับคุณธรรมอาชีพ
เมื่อจี้หยวนหยุดฝึกปราณยืนนิ่ง ใบไม้ร่วงหล่นกับเศษฝุ่นในเรือนเล็กยังหมุนวนไม่หยุด
ไม่มีตัวบอกเวลาไม่มีนาฬิกาข้อมือ ไม่มีอินเทอร์เน็ต ไม่มีมือถือ แต่ตอนนี้นาฬิกาชีวิตของจี้หยวนเปลี่ยนเป็นแม่นยำยิ่ง ใช่ว่าเพราะจี้หยวนไม่ธรรมดา แต่ชาวบ้านที่นี่เกือบหมดล้วนเป็นเช่นนี้
เมื่อคนทำงานพักผ่อนตามกฎฟ้า มีความรู้สึกแม่นยำต่อเวลา ต่อให้อยู่โลกศตวรรษยี่สิบเอ็ดก็เช่นกัน
ตอนนี้อีกไม่นานจะพลบค่ำแล้ว จี้หยวนคิดออกไปกินข้าวข้างนอก
ชาติก่อนจี้หยวนมีแค่ฝีมือทำข้าวผัดไข่ ไม่เคยทำอาหารอะไร ชาตินี้ก็ไม่เคยเรียน กอปรกับกลัวยุ่งยาก เรื่องกินข้าวเขาล้วนไปจัดการข้างนอก อย่างมากก็สิบกว่ายี่สิบอีแปะอย่างน้อยก็สองสามอีแปะจัดการได้
หลังจัดเสื้อเรียบร้อย ลูบเส้นผมหน่อย จี้หยวนก็ออกไปข้างนอกแล้ว เรือนเล็กไม่จำเป็นต้องลงกลอน ถึงอย่างไรสถานที่นี้ก็ไม่มีใครกล้ามา
ลัดเลาะไปมาภายในตรอกเทียนหนิว เลือกทางลัดซึ่งคุ้นเคยแล้ว บางครั้งเจอผู้อาศัยในตรอกเทียนหนิวคนสองคนส่วนใหญ่ล้วนเดินหลบจี้หยวน บ้างต่อให้เดินมาเผชิญหน้าก็ไม่ทักทาย
ครึ่งเดือนที่ผ่านมา โดยส่วนใหญ่ทุกคนล้วนรู้ดีว่าจี้หยวนอาศัยอยู่เรือนสันติ สถานที่มีไอชั่วร้ายเช่นนั้นพยายามอย่ายุ่งเกี่ยวดีกว่า
จี้หยวนเองไม่ถือสา สองมือไพล่หลัง ก้าวเดินสง่างามตามแบบตระกูลจี้ไปบนท้องถนน
เมื่อออกจากปากตรอกเหมือนภายนอกคึกคักขึ้นมาทันที ทุกหนแห่งคือเสียงเซ็งแซ่ตามท้องถนน
หลังจากฝึกยุทธ์ขอบเขตการก้าวเท้าของจี้หยวนกว้างขึ้นมาก เดินแค่เจ็ดแปดนาทีก็มาถึงร้านบะหมี่ตระกูลซุนเจ้าประจำ เป็นหนึ่งในสองสามร้านซึ่งจี้หยวนไปบ่อย
บนแผงขึงผ้าขาวกระดาษมันผืนใหญ่ โต๊ะเล็กสี่ตัว รถไม้หนึ่งคัน เป็นแหล่งหาเงินของเถ้าแก่ซุน
เถ้าแก่ซุนเห็นจี้หยวนเดินมาทางนี้แต่ไกล
“โอ้ ท่านจี้มาแล้ว ไม่เจอท่านตั้งสองวัน เชิญนั่งขอรับ!”
จี้หยวนยังไม่เข้าใกล้ก็ได้กลิ่นอาหารร้านบะหมี่แล้ว ได้ยินเสียงทักทายที่คุ้นเคยจึงยิ้มพลางตอบรับ
“วันนี้มีเครื่องในหรือไม่”
“มีๆๆ!! ข้ารู้สึกว่าวันนี้ท่านจี้จะมา จึงเก็บของดีให้ท่านโดยเฉพาะ! นอกเมืองมีคนล้มวัวเทียมแก่ตัวหนึ่ง ข้าได้รับเครื่องในวัวมาไม่น้อย เทียบกับเครื่องในแพะแล้วหายากกว่ามาก!”
เถ้าแก่ซุนพูดเก่งมาก ทำการค้าขนาดย่อมต้องมุ่งเน้นลูกค้าประจำไม่ใช่หรือ
ทั้งท่านจี้คนนี้คงเป็นคนมีความรู้ ดวงตาคู่นั้นของเขาลูกค้าประจำโดยรอบวิจารณ์กันเองว่าอาจตาบอด แต่ยามเดินกลับไม่ต่างจากคนทั่วไป สำหรับคนธรรมดาถือเป็นเรื่องหายาก จึงมีแขกวิจารณ์กันเองว่าท่านจี้คนนี้เป็นยอดบุคคล
“ได้ๆๆ ข้าขอหมี่พะโล้หนึ่งชาม! เครื่องในวัวหนึ่งชาม!”
จี้หยวนยิ้มพลางนั่งลง สั่งอาหารเย็นของตัวเอง แม้ว่าเครื่องในของร้านเถ้าแก่ซุนคนนี้ปรุงรสเรียบง่าย แต่ด้วยวัตถุดิบดีผ่านการต้มพะโล้ ไร้กลิ่นคาวทั้งมีรสชาติ อร่อยเป็นอย่างยิ่ง
“ได้เลย!”
เถ้าแก่ซุนรีบกุลีกุจอ
ห่างไปไม่ไกล พ่อลูกตระกูลอิ๋นซึ่งเสร็จธุระจากสำนักศึกษากลับบ้านพอดี ด้วยสำนักศึกษาใกล้เปิดเรียน หลายวันนี้อิ๋นจ้าวเซียนออกเช้ากลับเย็นทุกวัน อิ๋นชิงไปช่วยบ่อย วันนี้นับว่ากลับมาเร็วอย่างหาได้ยากแล้ว
เมื่อเดินผ่านถนนสายนี้ ยังคงเป็นอิ๋นชิงซึ่งดวงตากระจ่างเหมือนเดิม มองเห็นจี้หยวนอยู่หน้าร้านบะหมี่ รีบดึงแขนเสื้อบิดาของตน ทำให้เขาเห็นจี้หยวนเช่นกัน
อิ๋นจ้าวเซียนอยากไปเยี่ยมเยียนจี้หยวนอยู่แล้ว ปัจจุบันครึ่งเดือนผ่านไป ท่านจี้คนนี้หน้าตามีเลือดฝาดสุขสงบปลอดภัย การคาดเดาเสี้ยวหนึ่งว่าเรือนสันติเกิดการเปลี่ยนแปลงแน่ชัดขึ้นเรื่อยๆ
ดูว่าจี้หยวนเหมือนไม่เห็นตนสองพ่อลูก เลือกวันพบไม่สู้เจอโดยบังเอิญ อิ๋นจ้าวเซียนครุ่นคิดครู่หนึ่ง เจตนาลากอิ๋นชิงอ้อมห่างไปช่วงหนึ่ง ค่อยเดินวนกลับมาแต่ไกล เป้าหมายครั้งนี้คือร้านบะหมี่ตระกูลซุน
“เถ้าแก่ซุน ขอสั่งหมี่พะโล้สองชาม!”
อิ๋นจ้าวเซียนทักทายใกล้ร้านบะหมี่ด้วยรอยยิ้มทั่วใบหน้า เถ้าแก่ซุนซึ่งกำลังยุ่งอยู่กับการลวกบะหมี่ให้จี้หยวนเห็นอิ๋นจ้าวเซียนก็กระตือรือร้นอย่างยิ่ง
“โอ้ อาจารย์อิ๋นนั่นเอง! มาๆๆ เชิญนั่งๆ!”
สำหรับคนหนิงอัน การเปิดสำนักศึกษาในอำเภอเป็นเรื่องใหญ่ ตอนนี้ว่าที่อาจารย์อย่างอิ๋นจ้าวเซียนมีคนรู้จักไม่น้อยทีเดียว
“อืม!”
อิ๋นจ้าวเซียนตอบรับเบาๆ ปัดเสื้อผ้าเล็กน้อย นำอิ๋นชิงนั่งลงบนโต๊ะว่างตัวหนึ่ง จากนั้นค่อยทำเหมือนพบจี้หยวนกะทันหัน
“เอ๊ะ ท่านคือท่านจี้กระมัง ได้ยินว่าภายในตรอกมีบัณฑิตงามสง่ามาอยู่ใหม่ หากไม่ใช่ว่าสำนักศึกษาเปิดใหม่ธุระติดพัน ข้าน้อยอยากเยี่ยมเยียนนานแล้ว!”
ใบหน้าเล็กของอิ๋นชิงแดงก่ำ เห็นบิดาตนแสร้งทำเช่นนี้เป็นครั้งแรก
เมื่อครู่จี้หยวนสังเกตเห็นพ่อลูกตระกูลอิ๋นแล้วเช่นกัน แต่ไม่รู้ว่าสองคนนี้เดินไปแล้วหันกลับมาทำอะไร รอพวกเขามาร้านบะหมี่จึงรู้ว่าอยาก ‘บังเอิญเจอ’ ตนก็เกือบหลุดหัวเราะออกมา
“เป็นข้าน้อยเอง อาจารย์อิ๋นในตรอกเทียนหนิวความรู้กว้างขวางลึกซึ้ง ข้าคนแซ่จี้ได้ยินมานานแล้ว!”
จี้หยวนหันหน้ามาทางพ่อลูกตระกูลอิ๋น ทำให้อิ๋นจ้าวเซียนเห็นดวงตาเจือสีเทาคู่นั้นชัดเจนเป็นครั้งแรก
“คาดว่าเสี่ยวอิ๋นชิงคงเป็นบุตรชายท่านกระมัง สมเป็นตระกูลบัณฑิต สอนบุตรได้ดีขนาดนี้!”
“ท่านจี้ยังจำข้าได้หรือ!!”
อิ๋นชิงมองคุณชายคนนี้ด้วยความสงสัยและเขินอาย
“ฮ่าๆๆ บุญคุณหาบน้ำนั่น ข้าคนแซ่จี้จดจำตลอด! ถ้าสองท่านไม่รังเกียจ มาร่วมโต๊ะกับข้าเป็นอย่างไร แน่นอนว่าหากเสี่ยวอิ๋นชิงกลัวก็ถือว่าข้าไม่ได้พูด!”
อิ๋นชิงเกาหัวอย่างอักอ่วนอยู่บ้าง เขารู้ว่าท่านจี้ยังจำเรื่องที่ตนไม่กล้าเข้าเรือนสันติเมื่อตอนนั้นได้
“ท่านจี้เชิญมีหรือจะกล้าปฏิเสธ ชิงเอ๋อร์ พวกเราไปนั่งกัน!”
อิ๋นจ้าวเซียนปรารถนาเป็นอย่างยิ่ง พาชิงเอ๋อร์ไปนั่งด้วยทันที
“หมี่เสร็จแล้ว... ท่านจี้ อาจารย์อิ๋น คุณชายน้อยอิ๋น หมี่พะโล้ของพวกท่าน! เครื่องในวัวต้องรอสักครู่!”
เถ้าแก่ซุนยกอาหารมาวางบนโต๊ะ
“ได้ๆ ขอบคุณมาก!”
จี้หยวนยิ้มพยักหน้าให้เถ้าแถ่ซุน อิ๋นจ้าวเซียนที่ยังนั่งนิ่งอึ้งงัน จากนั้นจึงรีบกล่าวขอบคุณเถ้าแก่ซุน
ดังคำกล่าวว่าบัณฑิตชาวนานายช่างพ่อค้า ฐานะบุคคลสำคัญคนหนึ่งของเหล่าบัณฑิตอำเภอหนิงอัน อิ๋นจ้าวเซียนไม่ถึงขั้นดูถูกพ่อค้าริมทางอย่างเถ้าแก่ซุนนัก แต่ภายในจิตใจยังคิดว่าตัวเองสูงส่งกว่าช่วงหนึ่ง นับประสาอะไรกับผู้ทำอาชีพค้าขาย กล่าวขอบคุณอะไรกัน
แต่จี้หยวนกล่าวขอบคุณแล้ว เขาไม่กล่าวขอบคุณจะไม่ดูสูงส่งกว่าท่านจี้หรือ
“โธ่เอ๋ย อย่ากล่าวเช่นนี้เลยๆ”
ริมฝีปากของเถ้าแก่ซุนกล่าวเช่นนี้ เพียงแต่ใบหน้าแดงฝาด กลับไปทำอาหารอย่างแคล่วคล่องไม่น้อย ยังไม่กล่าวถึงว่าท่านจี้เป็นเช่นนี้ทุกครั้ง อาจารย์อิ๋นกล่าวขอบคุณทำให้เถ้าแก่ซุนรู้สึกหน้าชื่นเท่าทวี
จี้หยวนยิ้มเล็กน้อย ไม่กล่าวอะไร หยิบตะเกียบกินบะหมี่ของตัวเอง
การกล่าวขอบคุณพนักงานบริการที่กระตือรือร้นกับพนักงานส่งของพนักงานส่งอาหารคือความเคยชินติดตัวจี้หยวนตั้งแต่ชาติก่อน ความจริงเมื่อก่อนเคยเห็นข่าวชวนปวดใจส่วนหนึ่ง ทำให้ชาติก่อนคนเคยชินอย่างจี้หยวนมีมากขึ้นเรื่อยๆ
แต่โลกใบนี้หลังจากผ่านการสังเกตมาช่วงหนึ่ง จี้หยวนพบว่าความคิดด้านชนชั้นเป็นเรื่องร้ายแรงมาก บางคนรู้หนังสือเรียนมารยาทก็มีภาษีดีกว่าคนอื่น นี่ก็คือสาเหตุที่จี้หยวนยิ่งรู้สึกว่าเทพหลักเมืองประจำอำเภอควรค่าแก่การเคารพมาก
เห็นจี้หยวนกินบะหมี่ตัวเอง อิ๋นจ้าวเซียนลังเลครู่หนึ่งทั้งยังไม่เอ่ยปาก บอกบุตรทานอาหารพร้อมกัน
บรรยากาศทั้งมื้อน่าอักอ่วนอยู่บ้าง ท่านจี้คนนี้ดูเหมือนไม่มีความคิดพูดคุย ยามเครื่องในวัวมาถึงก็แค่เรียกพ่อลูกตระกูลอิ๋นกินด้วยกันเท่านั้น
จี้หยวนยอมรับว่าไม่ใช่นักปราชญ์อะไร ดูจากความประพฤติอิ๋นชิงแล้วอิ๋นจ้าวเซียนคงไม่ใช่คนเย็นชา แต่จี้หยวนคิดว่าอาจารย์คนหนึ่งควรทำได้ดีกว่า ในอนาคตศิษย์ซึ่งสอนออกมาถ้าไม่สอบผ่านสร้างชื่อเสียงก็เป็นขุนนางสร้างชาติ
หลังจากกินไปพอสมควร อิ๋นจ้าวเซียนชิงคิดเงินทั้งหมด จี้หยวนก็ไม่พูดอะไร แต่ก่อนจากไปได้กล่าวประโยคหนึ่งกับอิ๋นจ้าวเซียน
ทำให้อิ๋นจ้าวเซียนอึ้งงันอยู่ตรงนั้นเนิ่นนานไม่อาจดึงสติกลับมา ประโยคนั้นยังคงดังก้องอยู่ในสมอง
‘อาจารย์อิ๋น พวกพ่อค้าคือคันฉ่องสะท้อนสังคม ผู้ถ่ายทอดวิชาควรให้ความสำคัญกับคุณธรรมอาชีพ ถือเป็นอาจารย์ต้นแบบบุคคล!’
อิ๋นชิงรออยู่ข้างร้านบะหมี่ไม่ไหวอยู่บ้าง จับมือของบิดากวัดแกว่งไปมา
“ท่านพ่อ ท่านจี้ไปแล้ว พวกเรากลับบ้านเมื่อไหร่ดี”
อิ๋นจ้าวเซียนดึงสติกลับมา มองบุตรชายตนทั้งมองเถ้าแก่ซุนที่กำลังยุ่งไม่ว่างเพราะมีแขกมากขึ้นเรื่อยๆ
“ไป กลับบ้าน พรุ่งนี้เช้าพวกเราไปเรือนสันติ เยี่ยมเยียนท่านจี้”


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 39 ใกล้ฝึกสำเร็จ
ระหว่างทางกลับบ้าน ความจริงจี้หยวนคิดเรื่องอิ๋นชิงตลอด
ถ้าบอกว่าคราก่อนเห็นเจ้าสำนักสามอะไรนั่นชัดเจนอาจเป็นเพราะอีกฝ่ายวิชายุทธ์สูงบุคลิกไม่ธรรมดา สถานการณ์เช่นนี้คงได้แต่สรุปว่าอิ๋นชิงมีพรสวรรค์พลังแฝงกระมัง แค่ไม่รู้ว่าเป็นด้านไหน
แม้จี้หยวนเดาว่าอิ๋นชิงมีโอกาสสูงว่าเป็นผู้มีพลังแฝงฝึกเซียน แต่ก็รู้สึกว่าแบบนี้ตีความแคบอยู่บ้าง เก่งบุ๋นบู๊ล้วนมีโอกาสถึงจะถูก ดูต่ออีกหน่อยเถอะ
สำหรับจี้หยวนแล้ว ตระกูลอิ๋นถือเป็นเพื่อนบ้านหลังแรกอย่างแท้จริงหลังเขาเข้ามาอยู่อำเภอหนิงอัน
วันที่สองฟ้าเพิ่งสว่าง อิ๋นจ้าวเซียนพาอิ๋นชิงมาถึงนอกเรือนสันติพร้อมกัน ทั้งในมือยังถือขนมถ้วยฟูหนึ่งกล่องกับสุราสลักบุปผา[footnoteRef:1]สองขวดมาด้วย [1:  สุราสลักบุปผา คือ สุรากลั่นจากข้าวเหนียว สีส้มเหลือง รสละมุนหวานหอม]
สองพ่อลูกมองเรือนเล็กซึ่งอดีตมืดดำหลังนี้ ตอนนี้ยืนอยู่นอกประตูกลับรู้สึกเพียงความสดชื่นและความเป็นธรรมชาติ แม้แต่ลมหายใจยังปลอดโปร่งเป็นพิเศษ ความหวาดกลัวในใจหายไปชั่วขณะ
อิ๋นจ้าวเซียนย้ายเชือกผูกกล่องขนมถ้วยฟูมาที่มือขวา เพิ่งเตรียมก้าวไปเคาะประตูก็ได้ยินเสียงราบเรียบมีพลัง ทว่าต่ำลึกดังมาจากด้านใน
“เข้ามาเถอะ ประตูเรือนไม่ลงกลอน”
อิ๋นจ้าวเซียนตกตะลึงเล็กน้อย รีบจัดเสื้อให้เรียบร้อย จากนั้นค่อยเปิดประตูเรือนก้าวไปข้างใน
“อิ๋นจ้าวเซียนพาบุตรอิ๋นชิงมาเยี่ยมเยียนท่านจี้!”
“หึๆ อาจารย์อิ๋นมาก็มาเถอะ ไม่ต้องนำของมาด้วย”
จี้หยวนวางม้วนไม้ไผ่ประสานมือไปทางอิ๋นจ้าวเซียน ฝ่ายหลังถือของประสานมือคารวะเช่นกัน
“เยี่ยมครั้งแรกไม่อาจเสียมารยาท ยิ่งไปกว่านั้นคำพูดเมื่อวานของท่านจี้ทำให้ข้าน้อยเข้าใจฉับพลัน น้ำใจเล็กน้อยหวังว่าท่านจะรับไว้!”
พูดจบอิ๋นจ้าวเซียนเดินเข้ามาใกล้สองสามก้าวก่อนวางของขวัญบนโต๊ะหิน แน่นอนว่ามองเห็นสิ่งของมากมายบนโต๊ะชัดเจน เขากล่าวเสียงเบาอย่างอดไม่ได้
“ม้วนไม้ไผ่?”
สมัยนี้กระดาษใช้แพร่หลายทั่วไปในเหล่าบัณฑิต ตำราไม้ไผ่ยากพบเห็นหรือพูดได้ว่าสาบสูญนานแล้ว
“ไม่ผิด เป็นม้วนไม้ไผ่”
จี้หยวนกล่าวตอบสบายๆ
“ม้วนไม้ไผ่ในเรือนล้วนเป็นสิ่งที่สหายมอบให้ การมองเห็นของข้าคนแซ่จี้ถูกจำกัด อ่านตำราทั่วไปไม่ได้ อาจารย์อิ๋นและเสี่ยวอิ๋นชิงอย่ายืนตรงนั้นเลย เชิญนั่งเถอะ”
เมื่อเห็นอิ๋นจ้าวเซียนนำอิ๋นชิงนั่งลงข้างโต๊ะหิน จี้หยวนเปิดประเด็นสนทนาด้วยตัวเอง
“ได้ยินว่าอาจารย์อิ๋นใกล้ดำรงตำแหน่งอาจารย์สำนักศึกษาอำเภอหนิงอัน ไม่เคยไปกล่าวยินดีถึงที่ รบกวนอาจารย์มาถึงหน้าประตูด้วยตัวเอง ไม่ทราบว่าเรื่องสำนักศึกษาตอนนี้เตรียมการเป็นอย่างไร”
“ไม่หรอกๆ ขอบคุณความกรุณาสนับสนุนของทุกท่านภายในอำเภอหนิงอัน เรื่องสำนักศึกษาตอนนี้เตรียมไปพอประมาณ อีกสองวันก็จะรับศิษย์เริ่มสอนแล้ว”
นี่คือเรื่องที่อิ๋นจ้าวเซียนภาคภูมิยิ่ง เมื่อกล่าวถึงใบหน้ายิ้มแย้ม แต่อิ๋นชิงที่อยู่ด้านข้างกลับจ้องมองบ่อน้ำปิดแผ่นไม้ทับด้วยหินในลานตลอด
“ท่านจี้ ภายในเรือนท่านมีบ่อน้ำ เหตุใดยังต้องไปหาบน้ำข้างนอกเล่า”
หน้าห้องครัวเรือนสันติมีโอ่งน้ำใหญ่เล็กสองใบ ในโอ่งใบใหญ่ยังมีน้ำครึ่งหนึ่ง น้ำในนั้นเขาไปหาบมาจากข้างนอกเมื่อสิบวันก่อน
จี้หยวนมองบ่อน้ำในลานพลางกล่าวตอบลอยๆ
“บ่อน้ำนี้เคยเปื้อนสิ่งสกปรก แม้ข้าคนแซ่จี้ไม่ถือว่ารักสะอาด แต่ก็ไม่อยากดื่มน้ำจากบ่อนี้”
เรื่องบางอย่างไม่ต้องพูดกระจ่างนัก คนฉลาดล้วนคิดเชื่อมโยงได้ บวกกับข่าวลือเมื่อก่อนของเรือนสันติ อิ๋นจ้าวเซียนก็คิดอะไรออก เบี่ยงตัวห่างจากบ่อน้ำตามจิตใต้สำนึก มือแตะโดนม้วนไม้ไผ่เล่มหนึ่งบนโต๊ะ
‘ม้วนไม้ไผ่นี้เย็นมาก!’
เมื่อหันหน้าเหลือบมอง บนม้วนไม้ไผ่สลักชื่อตำราว่า ‘กลตัดหมากสามสิบหกวิธี’ ในใจมีประเด็นพูดคุยกับจี้หยวนมากขึ้นแล้ว
อิ๋นจ้าวเซียนไม่ถามเรื่องเทพผีอย่างเทพหลักเมือง เขามีเป้าหมายเดียวคือสร้างสัมพันธ์อันดีกับจี้หยวน
หลังเวลาสำรวมตอนเริ่มต้นผ่านไป อิ๋นจ้าวเซียนปล่อยตัวช้าๆ ความจริงคือจี้หยวนค่อนข้างสบายๆ เป็นธรรมชาติจนทำให้ผู้คนผ่อนคลายทีละน้อย ทั้งในเรือนเล็กนี้เดินนั่งยืนนอนล้วนรู้สึกสบายใจเบิกบาน
ทั้งสองคนพูดเรื่องฟ้าดินทั้งหมดในเรือนเล็ก อิ๋นชิงก็ฟังอย่างเงียบสงบอยู่ด้านข้าง
ยิ่งคุยอิ๋นจ้าวเซียนยิ่งรู้สึกว่าท่านจี้ลึกล้ำยากหยั่งถึงจริงๆ ดาราศาสตร์ภูมิประเทศไม่มีสิ่งใดไม่ก้าวผ่าน ความคิดมากมายยิ่งไม่เคยได้ยิน แต่เมื่อใคร่ครวญโดยละเอียดกลับลึกซึ้งแตกต่าง ทว่าดูเหมือนแทบไม่มีเรื่องใดไม่เข้าใจ แต่มักจะขาดความรู้ทางโลกเล็กน้อยทั้งขอคำชี้แนะจากตนไม่หยุด
กระทั่งกลางวันสองพ่อลูกจึงจากไป อิ๋นจ้าวเซียนยังอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง ส่วนอิ๋นชิงกลับรู้สึกเบื่อนานแล้ว
จี้หยวนพูดคุยอย่างเบิกบานเช่นกัน หลังจากพูดตรงหอนอกศาลครั้งก่อน ครั้งนี้ตนพูดมากที่สุดในช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ ทั้งการพูดคุยกับคนมีความรู้อย่างอิ๋นจ้าวเซียนก็ไม่คร่ำครึเหมือนพูดคุยกับบัณฑิต เทียบกับคนอื่นแล้วยังนับว่าพูดกันรู้เรื่อง ถามเรื่องทั่วไปหน่อยก็ไม่ต้องเก้กังเหมือนตอนถามเทพหลักเมือง
มองสุราสลักบุปผาบนโต๊ะหิน จี้หยวนยกขวดขึ้นมาเปิดจุกแดงออกเพื่อดม รู้สึกว่ากลิ่นสุราจางมาก ยกขึ้นมาดื่มอึกหนึ่งโดยไม่ลังเล
“แม้กลิ่นสุราบางเบา แต่รสชาติกลับไม่เลว!”
จี้หยวนพึมพำกับตัวเอง จำได้ว่าชาติก่อนแม้ว่าตนดื่มกับคุณปู่เป็นครั้งคราวแต่ไม่เคยรู้สึกว่าสุราอร่อย
เขาวางขวดสุราลง ยื่นนิ้วออกมาแตะปากขวดเล็กน้อยก่อนลากผ่านอากาศเบาๆ
สุราละเอียดสายหนึ่งลอยออกมาจากภายใน ขับเคลื่อนตามนิ้วมือของจี้หยวน ร่ายรำกลางอากาศรอบหนึ่งก่อนเข้าปากจี้หยวน
‘อืม วิชาเลี่ยงวารีนี้นับว่าเข้าขั้นแล้ว’
วิชาเลี่ยงวารีพอฝืนนับว่าเป็นวิชาคุมวารีอย่างหนึ่ง ทักษะนี้ทำให้จี้หยวนพอใจผิดธรรมดา!
…
วันที่สองเดือนสี่ เริ่มฤดูร้อน ต้นพุทราเรือนสันติออกดอก
...
เขาโคเทพยาวสองร้อยกว่าลี้ ข้ามเขตแดนจังหวัดเต๋อเซิ่ง ทะลุผ่านจังหวัดติ้งหยวน แฉลบผ่านจังหวัดเทียนเยวี่ย รวมคาบเกี่ยวสามจังหวัด
ค่ำคืนนี้ส่วนลึกของเขาโคเทพในจังหวัดติ้งหยวน
โฮก...
เสียงเสือคำรามสะเทือนหลายลี้ ฝูงนกแตกตื่นสรรพสัตว์หลบหนี!
โครม ครืน...
กลางห้วงนภามีพยับเมฆรวมตัวรางๆ ฟ้าแลบฟ้าคำรามม้วนซัดอยู่ภายใน หลังจากผ่านไปชั่วยามกว่าจึงสลายไปทีละน้อย เหลือฝนภูเขาระลอกหนึ่งไว้
ศาลหลักเมืองอำเภอเฉิงแห่งเจ๋อจังหวัดติ้งหยวน ร่างทองสวมเกี้ยวประดับสูงมองเขาโคเทพซึ่งอยู่ใกล้แค่เอื้อม สายตาทอดยาวถึงเมฆฝนซึ่งสลายไปช้าๆ
“เฮ้อ เกรงว่าคงมีอสูรใกล้ฝึกสำเร็จแล้วกระมัง!”
หลังจากส่ายหัวถอนใจ กายพรตเทพหลักเมืองผลุบหายเข้าจุดเดิม
ในเขาเสือร้ายตาดุตัวใหญ่กว่าเสือทั่วไปสองสามเท่ากำลังเงยหน้ามองจันทร์ เป็นภูตเสือร้ายเจ้าภูเขาลู่
เมฆอสนีเหนือฝนภูเขาเมื่อครู่ทำให้เจ้าภูเขาลู่ใจสั่นทั้งทำให้มันตื่นเต้นหาใดเปรียบ
การฝึกปราณคือการทำเรื่องเย้ยฟ้า อสนีบาตคือสัญลักษณ์อานุภาพสวรรค์ พวกต้นไม้สิ่งมีชีวิตกลัวสายฟ้าอย่างยิ่ง ภูตตื่นรู้มีปัญญาบางส่วน โดยสัญชาตญาณจะหลบซ่อนตัวทุกแห่งหนในวันฝนฟ้าคะนอง คล้ายมีความหวาดกลัวในจิตวิญญาณอย่างสุดซึ้ง
แต่ถ้ามีภูตโดยเฉพาะพวกอสูรร้ายใกล้ฝึกสำเร็จ จุดที่มันอยู่มักชักนำสภาพอากาศฟ้าคะนองโดยง่าย บางครั้งถึงขั้นนำมาซึ่งฝนฟ้าคะนองนอกฤดู ราวกับชะตาฟ้าไม่อาจอภัย
แน่นอนว่าต่อให้อสนีบาตน่ากลัวแค่ไหนก็เป็นแค่อากาศ ภูตอสูรซึ่งฝึกสำเร็จเกินครึ่งมีปัญญาไม่น้อย คิดจะหลบย่อมมีวิธี พวกโชคร้ายถูกผ่าตายใช่ว่าไม่มีอยู่จริง แต่ถือเป็นส่วนน้อย เช่นขาดความรู้ทั่วไปหลบเข้าโพรงไม้ในวันฝนฟ้าคะนอง แม้แต่ต้นไม้ยังถูกอสนีบาตผ่าไปด้วย
ตอนนี้ภูตเสือร้ายสงบจิตใจ กระโดดลงจากหินผาซึ่งยืนอยู่ ในใจใคร่ครวญว่าบางทีอีกสิบกว่าปีถึงขั้นแค่ไม่กี่ปีก็ทลายพันธนาการหลักของพวกอสูรได้แล้ว ถึงตอนนั้นจึงท่องฟ้าดินทั่วโลกภายนอกได้จริง!
ตรงจังหวัดเทียนเยวี่ยซึ่งเชื่อมต่อกับเขาโคเทพ จอมยุทธ์ฝีมือฉกาจสองกลุ่มกำลังห้ำหั่นไล่ล่าตลอดทางจนทะลวงเข้าสู่เขาโคเทพ แค่เพื่อแย่งชิงเบาะแสของยอดสมบัติแห่งยุทธภพบางอย่าง


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 40 ของขวัญผิดธรรมเนียม
ฝ่ายหลบหนีมีเจ็ดคน แต่ละคนสวมชุดรัตติกาล คนรูปร่างสูงใหญ่ที่สุดในนั้นถือดาบขนห่านเล่มหนึ่ง ประมือกับฝ่ายศัตรูซึ่งความเร็วว่องไวด้านหลังบ่อยครั้ง คอยคุ้มกันพวกพ้องยามวิ่งหนี
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
ชายร่างสูงใหญ่กระโดดหมุนตัว ขวางดาวกระจายสามอันไว้ ตัวดาบกับดาวเหล็กกระทบกันจนเกิดประกายไฟกลางรัตติกาล อาศัยดาวกระจายมาเป็นตัวเสริมแรงส่ง คนอื่นกระโดดยื่นขาเหยียบข้างต้นไม้ เร่งความเร็วหนีไปข้างหน้าอีกครั้ง
ผู้ตามล่ามีสิบกว่าคน ทั้งหมดมีวิชาตัวเบาไม่ธรรมดา กัดคนชุดดำเบื้องหน้าไม่ปล่อย ทั้งใช้ดาวกระจายรวมถึงเศษหินที่เก็บได้ในป่าซัดไปข้างหน้าเป็นพักๆ แต่ส่วนใหญ่ถูกชายชุดดำรั้งท้ายคนนั้นสกัดไว้
“เซี่ยงเฟิง ส่งเทียบเจตกระบี่มา ข้าจะเหลือศพพวกเจ้าไว้ทั้งตัว!!”
ยามชายชุดขาวคนหนึ่งตะโกนประโยคนี้ออกมา ใต้ฝ่าเท้าออกแรงเหยียบต้นไม้ก่อนพุ่งตัวไปข้างหน้า แส้เหล็กเก้าท่อนตวัดออกไปเหมือนอสรพิษแล้ว
“แม่งพูดจาเหลวไหล อนาคตข้าจะเล่นสนุกกับลูกเมียเจ้าสักรอบค่อยฆ่าทิ้ง!!”
เคร้ง...
ครานี้ชายชุดดำต้านโดยอาศัยต้นไม้ด้านข้าง แต่ด้านหลังชายชุดขาวใช้มือซ้ายหวดแส้เก้าท่อนของตน ถึงกับทำให้แส้เหล็กที่ถูกสกัดออกม้วนตัวราวอสรพิษ ไล่ตามชายชุดดำต่อไป
“รนหาที่ตาย!”
ปึง!
แส้เหล็กระเบิดต้นไม้นั้นออกเป็นเสี่ยง เศษไม้ฟุ้งกระจายบังสายตา ด้านหลังทางขวามือมีกำลังเสริมสองคนดีดตัวออกมาเหมือนธนูพร้อมกัน
ฟุ่บ ฟุ่บ...
ฉึบ!
พรูด...
ดาวกระจายหนึ่งพุ่งมาแต่ถูกสกัดอีกหนึ่งก่อเกิดบุปผาโลหิต ในที่สุดชายฉกรรจ์ชุดดำคนนั้นก็บาดเจ็บ ไหล่ซ้ายโดนซัดอาวุธใส่
ส่วนแส้เหล็กนั่นกลับยังคงวาดไปวาดมาอยู่ตรงหน้าตัวเขาเหมือนกระบองยาวบ้างเหมือนงูวิญญาณ ทำให้ชายชุดดำเหงื่อแตกพลั่ก
“ฮ้า!”
ชายชุดดำโคจรปราณดั้งเดิมเหวี่ยงดาบอย่างบ้าคลั่ง
เปรี๊ยะๆๆๆๆๆๆๆๆ…
กิ่งไม้มากมายถูกชายชุดดำนามเซี่ยงเฟิงผู้นี้โค่น เหยียดขาทยอยเตะกิ่งไม้ไปด้านหลัง ไม่กล้ารั้งท้ายคนเดียวอีก ใช้พลังหนีไปข้างหน้าเต็มกำลัง
เดิมคนชุดดำคิดว่าการขโมยเทียบเจตกระบี่เป็นเรื่องเล็กจ้อย คิดไม่ถึงว่าตาแก่หงำเหงือกตระกูลฝานนั่นอายุมากแล้วแต่ยังแข็งแกร่ง ต้องสละสิบสามโจรแดนเยี่ยนสองคนเพื่อจัดการตาแก่นั่น
หลังจากสิบเอ็ดโจรที่เหลือได้รับเทียบเจตกระบี่ก็หนีออกมา ตระกูลฝานเห็นผู้อาวุโสจบชีวิตด้วยมือโจรแล้วเหมือนคลุ้มคลั่ง ประกาศทั่วยุทธภพจังหวัดติ้งหยวนว่า ‘หากใครสังหารสิบสามโจร ไม่เพียงแต่ส่งเทียบเจตกระบี่ให้เขา ยังจะบอกกล่าวใจความที่ตระกูลฝานบากบั่นหยั่งรู้มาหลายปีทั้งหมดด้วย’
ยุทธภพจังหวัดติ้งหยวนเกิดคลื่นลมโกลาหลทันที ยอดฝีมือแต่ละสายรวมตัวกัน เพียงเพื่อตามล่าสิบสามโจรแดนเยี่ยน
‘เทียบเจตกระบี่’ เป็นสิ่งที่เมื่อก่อนจั่วขวงถู ยอดฝีมือแห่งยุคซึ่งมีฉายาว่าเซียนกระบี่เหลือไว้ก่อนตาย ตัวอักษรในนั้นซ่อนกระบวนท่ากระบี่เจตกระบี่ส่วนหนึ่งของจั่วขวงถูไว้ ทั้งยังบอกสถานที่ฝังร่างกลบกระบี่ซึ่งตนจะไปก่อนตาย ยุทธภพเล่าลือว่าหยั่งรู้เทียบเจตกระบี่ ค้นเจอสุสานจั่วขวงถู ได้รับตำราลับวิชายุทธ์แห่งยุคกับเงาพิสุทธิ์กระบี่ยาวศาสตราจิตของเขา
ทุกคนต่างคาดไม่ถึงว่าเทียบเจตกระบี่ที่เคยเปิดฉากพายุโลหิตบนยุทธภพ ถึงกับซ่อนอยู่ในตระกูลฝานแห่งติ้งหยวนมาตลอด ทั้งคิดไม่ถึงว่าตระกูลฝานจะเปิดเผยข้อมูลต่อหน้าทุกคนเพื่อแก้แค้น
คราวนี้มือหนึ่งแห่งยุทธภพทุกคนแย่งกันตามล่า แต่คนกลุ่มนี้เจอสิบเอ็ดโจรที่เหลือทั้งประมือหลายครั้ง ลดกำลังคนเหลือเจ็ดโจร ส่งสัญญาณกันนานแล้วว่าต้องยึดเทียบเจตกระบี่ให้ได้ก่อนที่คนอื่นรวมถึงยอดฝีมือต่างถิ่นจะมาตะลุมบอน
เพื่อข้อสัญญาของตระกูลฝาน สิบสามโจรแดนเยี่ยนต้องตาย!
…
คนชุดดำยิ่งหนียิ่งร้อนรน เดิมคิดพึ่งป่าเขาสลัดการตามล่า แต่ด้านหลังสิบกว่าคนล้วนไม่ใช่คนธรรมดา ตามล่าจนไม่ปล่อยโอกาสให้พวกเขาแม้แต่น้อย
ความจริงคนชุดดำเบื้องหน้าก็บาดเจ็บไม่น้อย ตอนนี้เซี่ยงเฟิงที่เป็นผู้นำยังโดนดาวกระจายเหวี่ยงใส่ สถานการณ์ยิ่งวิกฤติแล้ว
“พี่ใหญ่ เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแน่ พวกเราสู้พวกเขาไม่ได้!”
“แม่ง เจ้าฝานถงบัดซบ ตายแล้วยังหาเรื่องพวกเราอีก! ถ้าไม่ไหวจริงค่อยสู้ตายข้างหน้า!”
คนชุดดำที่เป็นผู้นำสบถพลางคว้าแผนภาพออกมาจากอก กระโดดสองสามก้าวไปถึงหินผาที่ค่อนข้างกว้างแห่งหนึ่งด้านหน้า ชูแผนภาพในมือขึ้นสูง
ชายชุดดำคนอื่นพากันหอบหายใจอยู่ด้านหลังเขา
“ฝูงหมาบ้าอย่างพวกเจ้า อยากได้เทียบเจตกระบี่ไม่ใช่หรือ ถ้าบีบพวกข้าจนจวนตัว ข้าจะฉีกแผนภาพนี้!”
ขณะกล่าวเซี่ยงเฟิงดึงเทียบอักษรที่เดิมม้วนอยู่ออกมาแล้ว
ด้านหลังยอดฝีมือที่ตามล่าพากันหยุดเท้าใกล้ๆ อยู่ห่างจากพวกคนชุดดำสองจั้ง
ชายชุดขาวนั่นยิ้มหยันกล่าว
“ความตายมาเยือนยังคิดดิ้นรนอีก ทำลายแผนภาพล้ำค่าซึ่งเซียนกระบี่จั่วเหลือทิ้งไว้แล้วอย่างไรเล่า ขอเพียงมีใจความที่ตระกูลฝานหยั่งรู้หลายปีก็เหมือนกัน!”
“หึๆๆ เจียงฉงหลี เจ้าคิดเช่นนี้ได้ คนข้างกายเจ้าจะคิดเช่นนี้หรือไม่ ถ้าการหยั่งรู้ตระกูลฝานมีประโยชน์ พวกเขาไม่ไปหาวิชากระบี่แห่งยุคกับศาสตราจิตเองนานแล้วหรือ”
คนชุดดำยิ้มเย็นเย้ยหยัน ระหว่างสองฝ่ายเกิดความเงียบชั่วขณะ
คราวนี้เซี่ยงเฟิงไม่คิดนำเทียบเจตกระบี่ไปด้วยจริงๆ แค่อยากหนีจากไปเท่านั้น ยามคิดจะพูดอะไรต่อ ลมภูเขาพลันโหมกระหน่ำ
วู้ม... วู้ม...
ลมคลั่งม้วนซัดใบไม้ฝุ่นผง ทำให้รัตติกาลยิ่งมืดสลัว มือเซี่ยงเฟิงพลันผ่อนคลาย เทียบอักษรถึงกับถูกสายลมม้วนไปกลางอากาศ
“แย่แล้ว!”
“เทียบเจตกระบี่!”
“ชิงมันมา!”
ฝ่ายผู้ตามล่าหลายคนทะยานสู่ฟากฟ้าทันที สำแดงวิชาตัวเบากระโดดขึ้นมาด้วยคิดชิงเทียบเจตกระบี่
หลังจากเซี่ยงเฟิงรู้สึกคั่งแค้นก็พลันรับรู้ว่าเป็นโอกาส พาโจรชุดดำมากมายกระโดดถอยหลังไปเงียบๆ ฉวยโอกาสชุลมุนจากสายลมคลั่งกับผู้ตามล่าช่วงชิงเทียบเจตกระบี่เพื่อหนีไป
ห้วงอากาศกลางป่าเขา ยอดฝีมือหลายคนกระโดดช่วงชิง ถึงขั้นมีคนลงมือกับคนอื่นกลางอากาศ อยากชิงเทียบเจตกระบี่ไปก่อน
น่าเสียดายว่าสายลมนี้แปลกมาก ยามเทียบเจตกระบี่ใกล้ถูกชายชุดขาวยื่นมือสัมผัสกลับลอยขึ้นสูง ถูกม้วนไปทางขอบฟ้าทั้งอย่างนั้น
วิ้ว... วิ้ว...
กิ่งใบไม้ร่วงหล่นกับเศษฝุ่นอีกมากม้วนตลบ เหล่าจอมยุทธ์ถึงขีดจำกัดการกระโดดด้วยวิชาตัวเบาจนทยอยร่วงลงมา พอมองกลางอากาศอีกครั้ง เทียบอักษรหายไปกลางรัตติกาลแล้ว บนพื้นไม่มีเงาร่างของโจรที่เหลือเช่นกัน
“น่าชังนัก! น่าชังที่สุด!”
“เฮ้อ พังไม่เป็นท่า!”
“สายลมนี้มาแปลกเกินไปแล้ว!”
“ยังตามต่อหรือไม่”
“หึ หาเทียบเจตกระบี่เจอก่อนค่อยว่ากัน!”
เหล่าจอมยุทธ์แบ่งเป็นสองกลุ่มเพื่อความปลอดภัย ตามหาโดยแยกไปสองทิศทางซึ่งมีโอกาส
...
บนยอดเขาไร้นามแห่งหนึ่งของเขาโคเทพ เจ้าภูเขาลู่กำลังนอนหมอบอย่างเกียจคร้านตรงปากถ้ำ ภายในอุ้งเท้ามีเทียบอักษรที่เปรียบเทียบกันแล้วดูเล็กจ้อยเล่มหนึ่ง เป็นเทียบเจตกระบี่ซึ่งติดมือมาจากที่ใดสักแห่งยามผ่านป่ามาก่อนหน้านี้
เล็บคมกริบสะกิดเปิดเทียบอักษรเบาๆ บนม้วนกระดาษซีดจางเล็กน้อยตัวอักษรนับร้อยหนักแน่นงดงามแข็งแกร่งทรงพลัง
“อักษรดี! น่าเสียดายว่าแปลกประหลาดนัก”
แม้ว่าตัวอักษรมีเจตจำนงดุดัน แต่กลับไม่มีปราณวิญญาณแม้แต่น้อย เป็นสิ่งที่จอมยุทธ์ธรรมดาซึ่งถูกเรียกว่าเซียนกระบี่เหลือไว้ดังคาด ทว่าเสือร้ายที่เพิ่งอ้าปากเตรียมกลืนพลันหยุดการเคลื่อนไหว
‘อักษรดีจริงๆ!’
เสือร้ายตัวมหึมานึกถึงตรงนี้แล้วลุกขึ้นช้าๆ หอบลมแผ่วเบาพุ่งตัวเข้าป่าเขา
หลังผ่านไปชั่วยามกว่า ภูเขาบางลูกใกล้อำเภอหนิงอัน
จิ้งจอกแดงตัวหนึ่งถูกกรงเล็บใหญ่เกือบเท่าตัวมันเหยียบหาง
“หงิงๆ... หงิง...”
จิ้งจอกแดงตัวแข็งทื่อสั่นงันงก ไม่กล้าดิ้นรนเกินไป หันหลังกลับมาอย่างระมัดระวังเหมือนคนมาก ประกบขาหน้าสองข้างคล้ายทำท่าขอร้องเสือร้าย
เจ้าภูเขาลู่อ้าปากเล็กน้อย เผยเขี้ยวชวนประหวั่น
“หึๆ รู้อยู่แล้วว่าจิ้งจอกอย่างเจ้าตื่นรู้มีปัญญา ทั้งรู้ด้วยว่าเจ้าลงเขาไปอำเภอหนิงอันเพื่อแอบกินเป็ดไก่ของชาวบ้านบ่อยครั้ง เจอผู้สูงส่งตาบอดที่เคยอยู่อารามเทพภูเขานอกยอดเขาหรือไม่”
“หงิงๆๆ...”
จิ้งจอกพยักหน้า ไม่กล้าขัดขืนใดๆ
“รู้จักก็ดี ทำธุระแทนข้าหน่อย”
พูดจบม้วนอักษรหนึ่งลอยออกมาจากปากเสือร้าย บนนั้นพันรอบด้วยเชือกบางสลับกับขนเสือเส้นหนึ่ง ผูกอยู่บนหลังจิ้งจอกแดงแล้วซ่อนไว้ภายใต้ขนสีชาด
“เจ้าไปเมืองสุ่ยเซียนกับอำเภอหนิงอันตามหาท่านจี้แทนข้า ถ้าเจอท่านก็มอบเทียบอักษรนี้ให้แทนข้า บนตัวเจ้ามีขนของข้าพันอยู่ท่านน่าจะไม่ลงมือกับเจ้า แต่จงจำไว้ว่าอย่าบุ่มบ่ามรบกวนความสงบของท่าน จำได้ใช่หรือไม่”
ตามหาที่พักของท่านจี้ มอบเทียบอักษรนี้ให้ท่านจี้แทนข้า ท่านตาบอดแต่กลับเป็นยอดฝีมือต่างแดน ถ้าเจอแล้วไม่มีทางจำไม่ได้
“หงิงๆๆ!”
จิ้งจอกแดงแค่กล้าตอบรับเบาๆ
เจ้าภูเขาลู่เก็บแววตาดุดัน เผยสีหน้าพอใจ ผ่อนคลายกรงเล็บแล้ว
“ดีมาก นี่ก็เป็นศุภโชคคราหนึ่งของเจ้า ไม่ว่าเจอท่านหรือไม่ก็อย่าทำตัวอวดฉลาด ไปเถอะ!”
จิ้งจอกแดงก้าวเดินสองสามก้าวอย่างสั่นเทา หันกลับมามองเสือร้ายในป่าตัวนี้ จากนั้นค่อยเร่งฝีเท้า พุ่งตัวเข้าป่าห่างออกไป
เจ้าภูเขาลู่มองส่งจิ้งจอกแดงจากไป ในใจใคร่ครวญว่าการส่งแผนภาพคงไม่ผิดธรรมเนียมกระมัง


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 41 เรื่องแปลกบนถนน
แสงแดดยามเช้าสาดส่องถึงเรือนสันติ ต้นพุทรากลางลานออกดอกพุทราสีเขียวเหลืองบานสะพรั่ง กลิ่นบุปผาเลือนรางฟุ้งทั่วเรือนเล็ก ลอยออกนอกเรือนสันติอบอวลตรอกเทียนหนิวกว่าครึ่ง
สำหรับชาวบ้านซึ่งใช้ชีวิตในตรอกเทียนหนิว กลิ่นดอกพุทราเลือนรางที่ต่างจากอดีตรวมถึงผู้อาศัยใหม่ของเรือนสันติล้วนเป็นเรื่องเล็กน้อยของปีนี้
แม้ว่าเรือนสันติยังคงมีน้อยคนกล้าเข้าใกล้ แต่กลับไม่มีภาพความทรงจำน่ากลัวเหมือนที่ผ่านมาแล้ว ถึงอย่างไรก็มีคนอยู่ข้างในมาสองเดือนอย่างปลอดภัย ทั้งอาจารย์อิ๋นแห่งสำนักศึกษาวิ่งไปเรือนสันติบ่อยครั้งก็ไม่เป็นไรเช่นกัน
จี้หยวนเปิดประตูเรือนหลักก้าวออกมาจากเรือน ยืดเอวบิดขี้เกียจอย่างสบายๆ คนไม่มีงานทำทั้งตอนนี้ยังไม่ขาดเงินอย่างเขา สามารถหลับถึงเวลานี้ได้อย่างอิสระ คนทั่วไปฟ้าสว่างเล็กน้อยก็ตื่นหมดแล้ว
“ตะวันโด่งข้าหลับใหลลำพัง น่าเสียดายข้าไม่ใช่เทพเซียน!”
แต่งกวีขบขันพึมพำประโยคหนึ่ง จี้หยวนเดินเข้าเรือนอย่างผ่อนคลาย หยิบกิ่งหลิวเล็กบางที่เก็บมาเมื่อวานจากข้างห้องครัว ตวัดนิ้วลากน้ำสายหนึ่งขึ้นมาจากโอ่ง
ขยับปลายนิ้วใช้กำลังภายในควบคุมกิ่งหลิวเสริมปราณวิญญาณเสี้ยวหนึ่ง สับเปลี่ยนน้ำในโพรงปาก สิบกว่าวินาทีก็แปรงฟันเสร็จแล้ว
“อ้า... ถุย...”
เขาคายน้ำบ้วนปากสีขุ่นออกมา รู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบายขึ้น!
ตอนนี้จี้หยวนแปรงฟันมีประสิทธิภาพกว่าแต่ก่อนมาก ทั้งเห็นชัดว่าเขายังรู้สึกว่าตอนนี้หินปูนหลังจากตื่นนอนทุกวันน้อยลงเรื่อยๆ บางทีภายหน้าสักวันหนึ่งอาจไม่ต้องแปรงฟันแล้ว
วันไหนไม่ต้องอาบน้ำไม่ต้องแปรงฟันจี้หยวนยินดีมาก แต่ต่อให้วันไหนท้องไม่หิว การกินข้าวยังเป็นสิ่งที่เขาไม่มีทางละทิ้งแน่
โลกนี้น่าเบื่อขนาดนี้แล้ว ถ้าไม่อาจลิ้มรสอาหารอร่อยนั่นคงน่าเบื่อมาก
พกม้วนไม้ไผ่คัมภีร์หมาก ปิดประตูเรือน จี้หยวนก็ลอยชายออกไป ช่วงนี้เขารู้สึกว่า ‘พลังเพิ่มขึ้นมาก’ เริ่มคิดว่าเมื่อไหร่จะออกไปภายนอกเห็นโลกกว้างแล้ว
ข้อพิสูจน์ที่ดีที่สุดคือตำราฝึกปราณสองเล่มจี้หยวนเข้าใจทะลุปรุโปร่ง ตำราลับวิชายุทธ์สองเล่มก็ฝึกจนไม่เลวนัก แต่สิ่งที่เรียกว่าปราณดั้งเดิมเจ็ดระดับในเทียบรบทัณฑ์เหล็ก จี้หยวนไม่รู้ว่าสภาพอย่างตนนิยามแบบไหน ถึงอย่างไรก็เริ่มต้นด้วย ‘พรสวรรค์ปราณดั้งเดิม’
ตอนนี้จี้หยวนไม่ได้อยู่ภายใต้สถานการณ์บำเพ็ญเพียรฝึกปราณ ใช้วิชาโคจรปราณดั้งเดิมจากเทียบรบทัณฑ์เหล็กมาทดแทนชั่วคราว ใช้มันโคจรปราณวิญญาณ ทั้งละทิ้งปราณดั้งเดิมโดยสิ้นเชิง
แม้รู้สึกผิดต่อปราณวิญญาณอยู่บ้างแต่ดีกว่าไม่มีกระมัง ทั้งวิชายุทธ์ยังยกระดับอย่างชัดเจนด้วย
ไม่ว่าอย่างไรต่อให้ไม่มีคุณสมบัติยืนหน้าผู้ฝึกเซียนปีศาจ แค่ป้องกันตัวเองในสังคมคงพอแล้วกระมัง
เขาอ่านคัมภีร์หมากพลางก้าวเดินอยู่บนทางสายเล็กของตรอกเทียนหนิว ระหว่างทางพบเจอผู้อาศัยในตรอกเทียนหนิว ล้วนทักทายอย่างเคารพว่า ‘อรุณสวัสดิ์ท่านจี้’ ส่วนจี้หยวนก็ยิ้มพลางตอบรับ
ทักษะการฟังระดับจี้หยวนยังมีข้อดีอีกอย่างหนึ่งก็คือเสียงที่เคยได้ยินล้วนแยกแยะออกว่าเป็นใคร กล่าวทักทายโดยไม่กลัวว่าจะจำผิด
“โฮ่งๆๆ... โฮ่งๆๆๆ... กรรซ์... โฮ่งๆๆ...”
ห่างออกไปบนถนนตรงปากตรอก มีเสียงสุนัขเห่าดุดันดังมาเป็นระลอก ดูเหมือนว่าไม่ได้มีสุนัขตัวเดียวกำลังไล่ตามอะไรบางอย่าง
จากนั้นจี้หยวนได้ยินเสียงอลหม่านของผู้คนบนถนนดังมา
“อ๊าก สุนัขบ้านใครกัน ดุขนาดนี้เชียว!”
“ว้ายๆ จิ้งจอก!”
“จิ้งจอกจริงด้วย! ฮ่าๆๆ ใกล้ถูกสุนัขกัดตายแล้ว!”
“น่าเสียดายหนังทั้งตัวนั่น!”
“หลีกไปๆ จิ้งจอกอยู่ไหนๆ ถ้าจับได้ขนหนังคงงามนัก!”
“ไปทางนั้นแล้ว สุนัขไล่ตามอยู่นั่น ขนหนังโดนกัดยับเยินนานแล้ว!”
...
“โฮ่งๆๆ...”
โครมคราม...
“หงิงๆๆๆ...”
“อยู่นั่นเอง จับมันไว้! จับมันไว้ ดูเหมือนว่าภายในขนบนหลังยังมีของด้วย รีบไล่สุนัขออกไป!! เจ้าหมาบ้าปล่อย ปล่อย!”
“กรรซ์... โฮ่งๆๆ...”
...
จี้หยวนขมวดคิ้ว เร่งฝีเท้าอย่างบอกไม่ถูก ก้าวออกจากตรอกเทียนหนิวเดินไปตรงจุดที่มีเสียงอลหม่านกึกก้องซึ่งห่างไปไม่ไกล โคจรปราณวิญญาณใช้ท่าร่างวิชายุทธ์ ทั้งตัวเหมือนเงาเขียวเดินแหวกไปบนถนน ดูเหมือนกำลังเดินแต่ความเร็วว่องไวยิ่ง
หากไม่ใช่ว่าจี้หยวนใช้วิชาบังตา เกรงว่าสถานการณ์คงสับสนวุ่นวายแล้ว
...
ตรงมุมถนนผู้คนห้อมล้อมดูเรื่องสนุก
“เจ้าหมาบ้า ปล่อย! ปล่อย!”
ปึง!
“เอ๋งๆๆๆ...”
ชายดุดันสองคนใช้ท่อนไม้ฟาดใส่หมาบ้านสองตัวที่กัดจิ้งจอกไม่ปล่อย ฟาดจนหมาบ้านร้องครวญวิ่งหลบท่อนไม้ด้วยความเจ็บ
ชาวบ้านที่มุงดูมีกันยี่สิบกว่าคน เห็นจิ้งจอกแดงนั่นเลือดอาบหายใจรวยรินอยู่มุมถนน
“ฮ่าๆๆๆ จิ้งจอกตัวนี้เป็นของพวกเราแล้ว!!”
ชายคนหนึ่งในนั้นกำลังยื่นมือไปจับหางจิ้งจอก แต่จิ้งจอกใกล้ตายนั่นกลับกระโดดขึ้นมาแล้ววิ่งออกจากฝูงชนทันที
“เฮ้ย แกล้งตาย!”
“จิ้งจอกตัวนี้ฉลาดขนาดนี้เชียว!”
ในฝูงชนมีคนร้องอุทาน
“อย่าปล่อยให้มันวิ่งหนี!”
“วิ่งไปไม่ไกลหรอก!”
จิ้งจอกแดงขากะเผลก หนีเตลิดอย่างสิ้นหวังยิ่ง หมาบ้านที่วนเวียนไม่ไปสองสามตัวนั่นตามมาอีกครั้ง
ทันใดนั้นเบื้องหน้ามีเงาเขียวสวมชุดคลุมยาวเข้ามาใกล้แต่ไกล
ถือม้วนตำราลอยล่องมา พบกันดั่งอาบไล้ลมวสันต์!
จิ้งจอกแดงอึ้งงันอยู่ตรงนั้น จากนั้นจึงได้สติกลับมา ยกขาหน้าก้มกราบไปทางจี้หยวนไม่หยุดทันที
“หงิงๆๆๆ... หงิงๆๆๆ...”
เสียงครวญจิ้งจอกเหมือนเสียงร้องไห้ ทั่วร่างยังบาดเจ็บหลั่งเลือด แต่กลับไม่กล้าหยุดท่าทางก้มกราบ
หมาบ้านสองสามตัวล้อมรอบเห่าเสียงดังไม่หยุดแต่ไม่ก้าวไปข้างหน้า ฝูงชนโดยรอบมีคนหวาดกลัวทั้งมีคนเอ่ยปากชม
“เฮือก... คงไม่ใช่ว่าจิ้งจอกตัวนี้เป็นภูตแล้วกระมัง ไม่นึกเลยว่าจะกราบขอร้องคนด้วย”
“ให้ตาย... เรื่องจริงหรือ!”
“น่ากลัวชะมัด! ตีให้ตายเลยเถอะ!”
“คนผู้นั้นเป็นใครกัน”
“ท่านจี้จากตรอกเทียนหนิว เพื่อนสนิทของอาจารย์อิ๋น!”
“ใช่ๆ คนตรอกเทียนหนิวล้วนพูดว่าเป็นยอดบุคคล อาศัยอยู่เรือนสันติมาสองสามเดือนแล้ว”
“เฮือก...”
...
กลางฝูงชนมีเสียงวิจารณ์สงสัยดังเซ็งแซ่ ผู้ถือท่อนไม้คิดจับจิ้งจอกสองคนนั้นเห็นเรื่องแปลกตรงหน้าก็ไม่กล้ากระโดดออกมาโดยตรง
แต่จี้หยวนกลับไม่มองคนอื่น จ้องมองแค่จิ้งจอกแดงที่เหมือนเคยรู้จักตัวนี้ ทั้งเห็นขนเสือซึ่งซ่อนอยู่ใต้ขนอ่อนส่วนหลังของจิ้งจอก
จิ้งจอกแดงตัวนี้ต้องตื่นรู้มีปัญญาแน่ แต่เกือบถูกสุนัขกัดตาย คงไม่ใช่อสูรร้ายกาจอะไร บนตัวยังไม่มีกลิ่นอายไอพิฆาต
เห็นจิ้งจอกท่าทางอนาถทั้งก้มกราบขอร้องตนไม่หยุดเช่นนี้ จี้หยวนสะท้อนใจนัก ยิ่งไปกว่านั้นเห็นชัดว่าจิ้งจอกมาหาตน นับว่าบาดเจ็บเพราะเขาเช่นกัน
จี้หยวนเงยหน้ากวาดมองฝูงชนเลือนรางโดยรอบ แค่สองวินาทีก็เจอตัวต้นเรื่อง
“ไม่ทราบว่าทั้งสองท่านตัดใจยอม ยกจิ้งจอกแดงตัวนี้ให้ข้าคนแซ่จี้ได้หรือไม่ หนังจิ้งจอกถูกหมาบ้านกัดยับเยินแล้ว คงไม่มีค่าเท่าไร ข้าคนแซ่จี้ยินดีจ่ายร้อยอีแปะ ทั้งสองถือว่าเห็นแก่หน้าข้าน้อยเป็นอย่างไร”
จี้หยวนประสานมือเล็กน้อย ขณะกล่าวยังมองไปทางชายถือกระบองสองคนนั้นซึ่งอยู่กลางฝูงชน นัยน์ตาเทานิ่งสงบไร้แววสบตามีประกาย
“เอ่อ... ถึงอย่างไรก็เป็นหนังจิ้งจอก หนึ่งร้อยอีแปะออกจะ... เฮือก เจ้าทำอะไร”
เดิมหนึ่งในนั้นคิดเอ่ยปากต่อรอง แต่ถูกพวกพ้องด้านข้างหยิกเข้าให้ ฝ่ายหลังไม่สนคำตำหนิพวกพ้อง หัวเราะพยักหน้ามาทางจี้หยวน
“ได้ๆ ถ้าท่านจี้ต้องการเชิญนำไปเลย หนึ่งร้อยอีแปะก็หนึ่งร้อยอีแปะ”
“ขอบคุณมาก!”
จี้หยวนล้วงถุงเงินออกมาจากแขนเสื้อ หยิบเหรียญห้าอีแปะยี่สิบเหรียญส่งให้ทั้งสองคน จากนั้นจึงมองหมาบ้านสองสามตัวที่แยกเขี้ยวยิงฟัน รู้สึกปวดกะโหลกอยู่บ้าง
คนใช้เงินได้ สุนัขทำอย่างไร เนื้อติดกระดูก? ใครออกมาแล้วพกของพรรค์นั้นกัน!
“เอ่อ พวกเจ้าก็แยกย้ายกันไปเป็นอย่างไร”
จี้หยวนสาบานว่าเขาแค่คิดลองดู ผลลัพธ์คือพวกหมาบ้านอ้ำอึ้ง หันกลับเดินจากไปสองสามก้าวจริงๆ ทำให้จี้หยวนอึ้งงันครู่หนึ่ง ทั้งทำให้ผู้คนโดยรอบเบิกตากว้าง
คราวนี้กลางฝูงชนมีคนไม่น้อยตกตะลึงจนพูดไม่ออกแล้ว
จี้หยวนมองฝูงชนที่มีแนวโน้มว่าจะรวมตัวมากขึ้นเรื่อยๆ เขาถอนใจยื่นมืออุ้มจิ้งจอกแดงที่หมดแรงหลังผ่านความตื่นเต้นมาไว้ในอ้อมกอด
“ทุกคนแยกย้ายเถอะ!”
เขากล่าวประโยคนี้ทิ้งไว้ก่อนที่ทุกคนจะได้สติกลับมา จี้หยวนพลันพุ่งตัวก้าวออกจากฝูงชนพลุกพล่าน ลอดผ่านฝูงชนอื่นที่ไม่รู้ความจริงรีบมาดูเรื่องสนุก ก่อนหายไปในปากตรอกด้านข้าง
คนอื่นหันหลังมามองแต่กลับเห็นแค่พวกชอบเรื่องสนุกรีบเร่งมาแต่ไม่เห็นเงาเขียวแล้ว


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 42 ช่วยจิ้งจอกแดงพบมังกรเหิน
บาดเจ็บหนักมาก!
นี่คือข้อสรุปโดยธรรมชาติยามจี้หยวนสัมผัสจิ้งจอก บาดแผลมากมายลึกจนเห็นกระดูกชวนประหวั่น เลือดจิ้งจอกยังไหลออกมาไม่หยุด ไม่รู้ว่าตัดหลอดเลือดแดงเส้นไหนหรือไม่
‘อาการบาดเจ็บนี้ช่วยอย่างไรเล่า เราไม่ใช่สัตวแพทย์ด้วย!’
จี้หยวนร้อนใจดุจเพลิงผลาญ อุ้มจิ้งจอกอ้อมตรอกเล็กลับตาคนมากมาย รีบไปโรงหมอซึ่งใกล้ที่สุด ขณะเดียวกันยังใช้ปราณดั้งเดิมส่งปราณวิญญาณผ่านเส้นลมปราณจิ้งจอกแดงเพื่อรักษาพลังชีวิตด้วย
หลังจิ้งจอกนี้ยังดีหน่อย ดูเหมือนตั้งใจปกป้องของบนหลังตลอด จี้หยวนแหวกขนจิ้งจอกหยิบออกมาดูจึงพบว่าเป็นแผนภาพม้วนหนึ่ง ไม่รู้ว่าเป็นตัวอักษรหรือภาพวาด
แต่ตอนนี้ไม่มีเวลามาดูของสิ่งนี้ ช่วยจิ้งจอกตัวนี้เป็นเรื่องเร่งด่วน!
ห่างออกไปนอกตรอกก็คือท้องถนน ยังได้กลิ่นวัตถุดิบยารางๆ โรงหมออยู่ตรงนั้น
โถงเกื้อกูลคือโรงหมอควบร้านยาเลื่องชื่อแห่งอำเภอหนิงอัน การรักษาพยาบาลภายในนั้นไม่แบ่งชนชั้น หมอถงเป็นเจ้าของที่นี่
ตอนนี้หมอถงในโถงเกื้อกูลกำลังหยิบยาให้ลูกค้า คว้าหยิบของภายในลิ้นชักแต่ละอันอย่างชำนาญ วางลงตาชั่งอันเล็กบนโต๊ะก่อนใส่ในห่อกระดาษเหลือง ยาหนึ่งเทียบไม่เกินครึ่งนาทีก็จัดเสร็จแล้ว
“รับไว้ ยาบำรุงของเจ้า จำไว้ว่าใช้น้ำเย็นแช่สองเค่อก่อน จากนั้นใช้ไฟแรงต้มเดือด ค่อยเปลี่ยนใช้ไฟอ่อนเคี่ยวยา น้ำต้มสี่ชามเคี่ยวได้หนึ่งชามก็พอ! ทานเช้าเย็นยามละหนึ่งครั้ง!”
“ได้ๆๆ ขอบคุณหมอถงๆ!”
ชายหน้าโต๊ะรับวัตถุดิบยากล่าวขอบคุณไม่ขาดปาก กำลังหันกลับไป ภายในโถงพลันมีลมแผ่วเบาพัดมาระลอกหนึ่ง จี้หยวนเหมือนปรากฏตัวในโถงเกื้อกูลชั่วพริบตา
“อ๊าก แม่เจ้าโว้ย!”
ท่าทางจี้หยวนอุ้มจิ้งจอกแดงสาบเสื้อเปื้อนเลือดทำให้ลูกค้ากับลูกศิษย์ในโถงต่างตกใจจนสะดุ้งโหยง แต่เขาไม่ว่างมาสนใจพวกเขา
“หมอถง รีบช่วยข้าดูจิ้งจอกตัวนี้หน่อยว่ายังมีทางช่วยหรือไม่”
เรื่องแปลกว่าตอนนี้คือถนนการค้าอีกด้านหนึ่งมีจิ้งจอกแดงกราบคนขอความช่วยเหลือยังไม่แพร่มาถึงที่นี่ แต่ภาพตรงหน้าถือว่าแปลกพอแล้ว
หมอถงมองจี้หยวนอย่างตกตะลึง ทั้งมองจิ้งจอกหลั่งเลือดแดงสดในอ้อมกอดเขา
“เอ่อ นี่... ข้าคนแซ่ถงไม่เคยรักษาสัตว์มาก่อน นับประสาอะไรกับสัตว์ป่า...”
“หมอถง มีคำกล่าวว่าผู้เป็นหมอมีเมตตา ชีวิตจิ้งจอกก็คือชีวิต ท่านโปรดลองดูสักครั้ง!”
ตอนนี้จี้หยวนประสานมือให้หมอถงไม่ได้ แต่คำพูดซื่อสัตย์จริงใจเพียงพอ
“ชะ เช่นนั้นข้าจะลองดู ท่านโปรดตามข้าเข้ามาห้องด้านใน พวกเจ้าสองคนเฝ้าร้านจัดยาอยู่ข้างนอก อย่าทำผิดเล่า!”
“เอ่อ อาจารย์......”
“อาจารย์ข้าก็อยากดู...”
“หึ ทำงาน!”
หมอถงแค่นเสียงใส่ลูกศิษย์สองคน พาจี้หยวนเข้าห้องด้านในโถงเกื้อกูล พวกลูกศิษย์อยากรู้อยากเห็น แต่ก็ไม่กล้าไม่เชื่อฟัง ได้แต่อยู่หน้าห้องมองตาปริบๆ
ห้องด้านในคือห้องตรวจ การตกแต่งเรียบง่าย มีเตียง มีเก้าอี้ มีโต๊ะวางสี่สมบัติประจำห้องหนังสือด้วย
หมอถงหยิบผ้าเนื้อหยาบสีขาวผืนหนึ่งมารองบนโต๊ะ
“มา วางจิ้งจอกลงตรงนี้!”
จี้หยวนรีบวางจิ้งจอกแดงในอ้อมกอดลงบนนั้นอย่างระมัดระวัง การเคลื่อนไหวนี้ทำให้จิ้งจอกแดงซึ่งกึ่งหมดสติขยับตัวเล็กน้อย
หมอถงก็ไม่พูดอะไรมาก เริ่มตรวจสอบอาการบาดเจ็บของจิ้งจอกอย่างระมัดระวัง พลิกดูผิวเนื้อยับเยินพวกนั้นโดยละเอียด ทั้งมองดวงตาจิ้งจอก แตะคอว่ายังมีชีพจรอยู่หรือไม่
“จิ้งจอกนี้ตัวยาวไม่ถึงแขน เลือดลมเสียหายสาหัส แต่ชีพจรกลับมีกำลัง แปลกจริงๆ เลือดลมไม่พอแต่ สัญญาณชีพนี้มาจากไหน”
หมอถงพึมพำกับตัวเองพลางใช้มือสัมผัสทั่วตัวจิ้งจอกอย่างนุ่มนวล หลังตรวจเสร็จก็หยิบเครื่องมือแพทย์มากล่าวกับจี้หยวน
“แผลบนตัวจิ้งจอกค่อนข้างมาก อาการบาดเจ็บจากอาวุธทื่อยังดีหน่อย แผลสาหัสส่วนมากเกิดจากการกัดทึ้งด้วยคมเขี้ยว คุณชายท่านนี้ ข้าคนแซ่ถงจะใช้ผงสิบเถ้า[footnoteRef:1]ร่วมกับยาจินชวงห้ามเลือด ค่อยใช้ยาขับพิษห้ากลิ่นเพื่อดับร้อนถอนพิษ จากนั้นยังต้องทานเนื้อบำรุง ส่วนจะรอดหรือไม่ก็ได้แต่ดูชะตาฟ้าแล้ว!” [1:  ผงสิบเถ้า คือ ยาขนานโบราณ มีฤทธิ์ห้ามเลือด]
“ได้ หมอถงโปรดช่วยเหลือ!”
“อืม ช่วยข้ากดตัวมันไว้!”
...
นอกโถงเกื้อกูลไม่มีลูกค้าอะไร ลูกศิษย์สองคนที่กำลังใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวพลันได้ยินเสียงจิ้งจอกร้อง ‘เอ๋งๆๆ... กรร’ ดังลั่นมาจากห้องด้านใน พวกเขาตกใจจนตัวสั่นเล็กน้อย
เสียงนั้นบางครั้งเหมือนร้องไห้ บางครั้งเหมือนสัตว์ไม่ทราบชื่อคำราม ได้ยินแล้วน่ากลัวเป็นพิเศษ
หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยามโดยประมาณ หมอถงกับจี้หยวนก้าวออกมาจากห้องด้านในพร้อมกัน จิ้งจอกในอ้อมกอดจี้หยวนพันผ้าขาวทั่วตัว หัวยังมีเลือดซึมอยู่รางๆ
หมอถงจัดยาหน้าโต๊ะโอสถด้วยตัวเอง ไม่เกินครึ่งเค่อก็จัดยาครบส่งให้จี้หยวน
“ใช้วิธีการที่ข้าเพิ่งบอกไปต้มไฟอ่อน แต่น้ำโอสถมีรสขม ให้มันดื่มลงไปอย่างไรข้าคนแซ่ถงไม่อาจยุ่ง!”
“รบกวนหมอถงแล้ว! ข้าน้อยจี้หยวนซาบซึ้งอย่างยิ่ง! ไม่ทราบว่าค่าตรวจค่ายาเท่าไหร่”
หมอถงกลับไปยังโต๊ะ โบกมืออย่างอ่อนเพลียเล็กน้อย
“ค่าตรวจไม่คิด ค่ายาสามสิบอีแปะ จ่ายให้ศิษย์ข้าเถอะ!”
จี้หยวนอุ้มจิ้งจอกแดงอยู่ไม่สะดวกประสานมือ แต่พยักหน้าให้หมอถง จากนั้นจึงหยิบเหรียญทองแดงออกมาจากถุงเงิน
“อาจารย์น้อยโปรดรับไว้”
“หมอถง ข้าคนแซ่จี้ขอลา!”
จี้หยวนกล่าวประโยคนี้จบแล้วใช้แขนเสื้อข้างขวาคลุมจิ้งจอกแดงในอ้อมกอด ก้าวออกจากโถงเกื้อกูล ผลุบเข้าตรอกเล็กอีกครั้ง รีบกลับเรือนสันติ
ภายในโถงเกื้อกูล กระทั่งยามนี้หมอถงจึงถอนใจยาว เหงื่อมากมายซึมออกมา
“อาจารย์ท่านเป็นอะไรไป”
“จริงสิอาจารย์ เมื่อครู่เสียงข้างในนั่นเป็นของจิ้งจอกใช่ไหม น่ากลัวนัก!”
หมอถงหายใจเนิบช้า นั่งบนเก้าอี้ด้านหลังโต๊ะ
“พวกเจ้าคิดว่าข้าไม่กลัวหรือ นั่นใช่จิ้งจอกธรรมดาที่ไหน มันกลายเป็นภูตแล้ว!! เฮือก... ฮู่ว...”
...
ระหว่างทางกลับไปจี้หยวนพยายามเลือกเดินตามสถานที่ซึ่งไม่ค่อยมีคน สำแดงท่าร่างวิชาตัวเบา นอกจากว่องไวแล้วยังลดการสั่นสะเทือนลง
ตั้งแต่ต้นจนจบใช้ปราณวิญญาณเพียงเล็กน้อย แต่ยังส่งเข้าไปในตัวจิ้งจอกแดงอย่างต่อเนื่อง
เมื่อครู่หมอถงสงสัยเรื่องชีพจรอันแข็งแกร่งของจิ้งจอก คุณสมบัติทางกายของตัวจิ้งจอกดีคือเรื่องหนึ่ง การเพิ่มปราณวิญญาณเข้าไปก็มีส่วนครึ่งหนึ่ง
ยังไม่ถึงบ้าน กลิ่นดอกพุทราแผ่กระจายมาแต่ไกล จิ้งจอกแดงในอ้อมกอดจี้หยวนได้กลิ่นจึงลืมตาขึ้น รู้สึกถึงความสบายใจเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อเปิดประตูเข้าไปในเรือน จี้หยวนสะบัดแขนเสื้อเช็ดโต๊ะหินซึ่งเดิมก็ไม่มีเศษฝุ่นอะไรรอบหนึ่ง จากนั้นจึงหยิบผ้าปูเตียงออกมาจากห้อง พับทบแล้วปูลงบนโต๊ะหิน
จี้หยวนวางจิ้งจอกแดงลงบนนั้นเบาๆ กล่าวเสียงเรียบนุ่มนวล
“เทียบกับภายในห้องเจ้าคงชอบตรงนี้มากกว่า ทั้งตรงนี้ยังเหมาะสมกว่าด้วย!”
เมื่อกล่าวประโยคนี้จบ ยามจิ้งจอกแดงยังรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง มือขวาของจี้หยวนที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกว้างตั้งกระบวนท่าแล้ว
บนท้องฟ้าเหนือเรือนสันติถึงภายในเรือน มีสายลมเย็นรวมตัวพัดโชยเนิบช้า ทำให้จิ้งจอกแดงรู้สึกผ่อนคลายหาใดเปรียบ
จากนั้นจิ้งจอกแดงพลันตอบสนองตามสัญชาตญาณทันที สายลมนี้แฝงซ่อนปราณวิญญาณฟ้าดิน ที่นี่ทุกลมหายใจล้วนดีกว่าการฝึกปราณโดยไม่รู้ประสาในป่าเกินร้อยเท่า
กิ่งต้นพุทรากลางลานโบกไหว ดอกพุทราเขียวเหลืองร่วงหล่นเป็นครั้งคราว
เห็นว่าจิ้งจอกพันผ้าตัวนี้หายใจสะดวกเริ่มดูดกลืนปราณวิญญาณ จี้หยวนค่อยเป่าปากโล่งอก
‘คราวนี้น่าจะไม่ตายแล้วกระมัง’
หวนนึกถึงการเหลือบมองของตนตอนอยู่ห้องด้านในโรงหมอโดยไม่ตั้งใจเมื่อครู่แล้วระบายยิ้ม
“ภูตจิ้งจอกๆ คิดไม่ถึงว่าเป็นตัวผู้ด้วย!”
การช่วยรักษาจิ้งจอกปิดฉากชั่วคราว จี้หยวนที่พอมีเวลาว่างหยิบแผนภาพม้วนไม่ใหญ่ออกมาจากอก อยากดูนักว่าเจ้าภูเขาลู่ให้จิ้งจอกตัวนี้ส่งของอะไรมา
บนม้วนกระดาษเปื้อนเลือดจิ้งจอกบางส่วน เมื่อเปิดออกจึงเผยอักษรทรงพลังหนักแน่นงดงามบนนั้น
‘อักษรดี! ไม่ใช่สิ! นี่คือ...’
แม้ว่าเทียบอักษรไม่ใหญ่ แต่อักษรนับร้อยบนนั้นกลับหลากรูปแบบ ราวกับมังกรเหินร่ายรำดุจหงส์ตื่น มีไอสังหารดุดันทั้งมีภูเขาสูงสายน้ำไหล...
ในสายตาจี้หยวนที่ฝึกยุทธ์วิถีพร้อมกันตอนนี้ นี่ไม่ใช่ตัวอักษรโดยสิ้นเชิง แต่เป็นวิชากระบี่เคลื่อนไหวท่ามกลางความเลือนราง!


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 43 เรื่องพูดคุยน่าสนใจในอำเภอ
ในสายตาจี้หยวนเทียบอักษรม้วนนี้มูลค่าต่างจากในสายตาเจ้าภูเขาลู่โดยสิ้นเชิง แค่มองก็หลงใหล
ทุกตัวอักษรบนเทียบเจตกระบี่ล้วนสำแดงต่างกัน ทุกเส้นอักษรล้วนแฝงความเฉียบคม แต่โดยรวมกลับรู้สึกกลมกลืน คล้ายตัวอักษรซึ่งเห็นชัดว่าหยุดนิ่งนับร้อยร่ายรำพร้อมกัน
ภายใต้ความหลงใหลจี้หยวนหลงลืมเวลา จิ้งจอกบนโต๊ะหินจ้องมองจี้หยวนดื่มด่ำอยู่กับเทียบอักษร หลังผ่านไปครู่หนึ่งปราณวิญญาณในลานซ่านสลายช้าๆ แต่กลับไม่กล้าส่งเสียงรบกวนเช่นกัน
กระทั่งท้องฟ้าเริ่มมืด จี้หยวนจึงดึงสติกลับมาจากการหยั่งรู้ตัวอักษร ทอดถอนใจอย่างอดไม่ได้
“อักษรดีกระบี่ดี! คิดไม่ถึงว่าวิชากระบี่วิชายุทธ์เลิศล้ำถึงขั้นนี้ ฝีมือใกล้เคียงมรรคคงเป็นเช่นนี้กระมัง!”
เทียบอักษรนี้ไม่ใช่ตำราผู้ฝึกเซียน เมื่อครู่ยามสัมผัสเทียบอักษรจี้หยวนรู้สึกได้ ไม่มีปราณวิญญาณทั้งไม่มีวิชาอัศจรรย์ด้านการฝึกปราณ
นัยตัวอักษรที่เหลือไว้เป็นแค่อานุภาพสะบัดพู่กันดุจกระบี่อย่างหนึ่ง แค่แช่น้ำก็ทำลายเทียบอักษรได้ แต่ม้วนไม้ไผ่ดำของจี้หยวน ไม่ใช่สิ่งที่การกัดกร่อนน้ำไฟทั่วไปทำลายได้ง่ายๆ
อีกอย่างสิ่งที่บันทึกอยู่บนเทียบอักษรก็เป็นวิชากระบี่แบบวิชายุทธ์ เป็นวิชาบนโลกซึ่งผู้ฝึกเซียนดูถูก
แต่เจตกระบี่เช่นนี้ยังมีอานุภาพ คล้ายคลึงกับกระดานหมาก ในสมองจี้หยวนเหมือนมังกรเหินมีชีวิต แฝงสติปัญญาและเจตจำนง!
‘ตำราเล่มนี้เขียนโดยจอมยุทธ์ คาดว่าคงไม่ใช่จอมยุทธ์ธรรมดา ต้องเป็นพวกยอดฝีมือแน่ ไม่รู้ว่าเคยอยู่บนโลกหรือไม่’
จี้หยวนกำลังคิดเช่นนี้ แต่รู้สึกว่าบางอย่างผิดแปลกกะทันหัน
‘เดี๋ยวก่อน เราคิดเรื่องราวต่อเนื่องเป็นตรรกะ ให้ตาย คิดเพลินไปแล้ว!’
จี้หยวนรีบสะบัดหัวเหมือนคนบ้า เอียงคอพบว่าจิ้งจอกที่เดิมสติวูบไหวเลือนรางบนโต๊ะมีสติไม่น้อย เมื่อมองฟ้าจึงพบว่าตะวันคล้อยลงทางตะวันตกแล้ว
“ฮ่าๆๆ... ขออภัย ลืมเวลาเลย ควรต้มยาให้เจ้าแล้ว! เอ่อ ไม่มีเตายาหม้อยา...”
ในบ้านมีอะไรจี้หยวนรู้ชัดเป็นอย่างดี ไม่มีของจำพวกเตายาแน่ เช่นนั้นก็ได้แต่ไปยืมตระกูลอิ๋นแล้ว
“เจ้ารออยู่ที่นี่อย่าวิ่งทั่ว เดี๋ยวข้ากลับมา!”
เขากล่าวประโยคนี้ทิ้งไว้ เห็นว่าจิ้งจอกตัวนี้ท่าทางว่าง่าย จี้หยวนก้าวออกจากประตูเรือนไปตระกูลอิ๋น
ยังไม่ถึงหน้าเรือนตระกูลอิ๋นก็ได้ยินอิ๋นชิงกล่าวอย่างตื่นเต้นนัก
“ท่านแม่ๆ วันนี้ระหว่างทางกลับมาข้ากับท่านพ่อได้ยินว่ามีคนพูดถึงท่านจี้ บอกว่าเช้าวันนี้ถนนการค้ามีจิ้งจอกสีแดงปรากฏตัว ถูกหมาบ้านไล่กัดซ้ำยังถูกคนตีตลอดทาง ผลลัพธ์คือจิ้งจอกหนีไปหนีมาจนเจอท่านจี้ซึ่งผ่านทางมา โขกหัวก้มกราบท่านจี้ไม่หยุด!!”
“หา!? มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ”
ภายในเรือนตระกูลอิ๋น ผู้เป็นมารดากล่าวประหลาดใจ จากนั้นจึงมองอิ๋นจ้าวเซียนที่กำลังใช้ตะบันไฟ[footnoteRef:1]จุดเทียนอยู่ด้านข้าง [1:  ตะบันไฟ คือเครื่องจุดไฟแบบโบราณ ทำจากกระบอกไม้ไผ่อัดกระดาษมูลม้าหรือกระดาษฟาง จุดไฟด้วยการเปิดกระบอกและเป่าครั้งเดียว]
“ท่านพี่ สิ่งที่ชิงเอ๋อร์กล่าวเป็นเรื่องจริงหรือ”
อิ๋นจ้าวเซียนจุดเทียนพลางพยักหน้าให้นาง
“คงไม่ใช่เรื่องเท็จ วันนี้ตอนกลับมาคนไม่น้อยถามเรื่องท่านจี้กับข้า ได้ยินว่าจิ้งจอกแดงตัวนั้นหลั่งเลือด อาศัยการแกล้งตายหนีออกจากฝูงชน จากนั้นจึงคุกเข่าก้มกราบต่อหน้าท่านจี้ พวกหมาบ้านโดยรอบล้วนไม่กล้าก้าวไปข้างหน้า อีกทั้ง...”
“ใช่ๆๆ!! ท่านแม่ข้าจะบอกท่าน ท่านจี้แค่กล่าวประโยคเดียว หมาตัวใหญ่พวกนั้นก็เดินถอยออกไปเอง ท่านจี้ยังให้เงินคนตีจิ้งจอกสองคนนั้นด้วย ทำให้พวกเขาปล่อยจิ้งจอกตัวนี้ไป หึ ให้เงินอะไรกัน!!”
คำพูดอิ๋นชิงเปี่ยมความรู้สึกแบบเด็กเหมือนเห็นกับตา
“อืม ได้ยินคนพูดว่าต่อมาโถงเกื้อกูลยังช่วยรักษาจิ้งจอกตัวนั้นด้วย”
...
นอกเรือนฟังคนตระกูลอิ๋นคุยเรื่องเมื่อกลางวันอยู่ตรงนั้น จี้หยวนหลุดหัวเราะอยู่บ้าง จากนั้นจึงเคาะประตูเรือนเบาๆ
ก๊อกๆๆ...
“อาจารย์อิ๋นๆ อยู่บ้านหรือไม่ ข้าคนแซ่จี้มาหา!”
เสียงราบเรียบมีพลังของจี้หยวนดังมาจากนอกเรือน ตระกูลอิ๋นซึ่งกำลังพูดคุยเรื่องเขาตกใจจนตัวสั่น อิ๋นจ้าวเซียนรีบออกไปเปิดประตู อิ๋นชิงก็ตามไปทันที
เมื่อเปิดประตูเรือน จี้หยวนยืนอยู่ด้านนอก สิ่งที่ดึงดูดสายตาอย่างยิ่งคือบนแขนเสื้อทั้งสองกับหน้าอกยังมีรอยเลือดติดอยู่
“อาจารย์อิ๋น!”
จี้หยวนประสานมือเล็กน้อย
“ท่านจี้มาหรือ เชิญเข้ามาๆ! ชิงเอ๋อร์ บอกแม่เจ้าชงชาสักกา!”
“ไม่ต้องหรอก! ข้าน้อยมาด้วยคิดยืมเตายาหม้อยาของพวกท่านสักหน่อย ไม่ทราบว่าภายในบ้านอาจารย์อิ๋นมีของสิ่งนี้หรือไม่”
หวนนึกถึงข่าวลือตรงตลาดนัดยามกลับมาวันนี้ อิ๋นจ้าวเซียนตอบสนองทันที พยักหน้าไม่วางเว้น
“มีๆๆ ข้าไปหยิบมาให้ท่าน!”
“ท่านพ่อ เตายาอยู่ตรงนี้!”
ไม่รอให้อิ๋นจ้าวเซียนไปหา อิ๋นชิงโอบเตายาหม้อยามาอย่างตื่นเต้นนัก จากนั้นค่อยส่งมอบให้จี้หยวน
“ท่านจี้ เตายา!”
“ดี ขอบคุณเสี่ยวอิ๋นชิง!”
จี้หยวนยิ้มพลางรับมา แม้ว่ามองรายละเอียดของเตายาไม่ชัดเจน แต่ดูจากการสัมผัสคงเป็นเครื่องปั้นแบบหยาบบางอย่าง ยังได้กลิ่นถ่านเล็กน้อย ทั้งตัวเตากับตัวหม้อล้วนไม่ใหญ่นัก
“อาจารย์อิ๋น ในเรือนข้าคนแซ่จี้มีธุระ ไม่รบกวนแล้ว!”
“ได้ เชิญท่านจี้ตามสบาย หากมีเรื่องใช้ข้าน้อย โปรดบอกกล่าว ข้าคนแซ่อิ๋นพร้อมทุกเมื่อ!”
อิ๋นจ้าวเซียนกำลังประสานมือให้จี้หยวน แต่กลับพบว่าบุตรชายของตนพุ่งออกจากเรือนอย่างรวดเร็ว ยืนอยู่ด้านหลังจี้หยวน
“ชิงเอ๋อร์ เจ้าทำอะไร กลับมา!”
“ท่านจี้ ข้าอยากไปด้วย ข้าอยากไปดูจิ้งจอกแดงหน่อย ข้าไม่เคยเห็นจิ้งจอกมาก่อน ข้าไปดูด้วยได้หรือไม่ ข้ารับรองว่าจะเชื่อฟัง!”
“ชิงเอ๋อร์!”
“หึๆๆ... อาจารย์อิ๋นอย่าถือสา เสี่ยวอิ๋นชิงกำลังอยู่ช่วงวัยใสซื่อไร้เดียงสา อยากรู้อยากเห็นมากหน่อยก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผล เอาอย่างนี้ ให้เขาตามข้าไปเรือนเล็กดูหน่อย ก่อนอาหารเย็นจะส่งเขากลับมาแน่!”
“ฮ่าๆๆๆ ดียิ่งนัก!”
อิ๋นชิงกระทืบเท้าดีใจ อิ๋นจ้าวเซียนยิ้มอักอ่วนเล็กน้อย
“เช่นนั้นต้องรบกวนท่านจี้แล้ว”
‘เจ้าลูกเวร เหตุใดไม่บอกให้พ่อพาเจ้าไปดูด้วย! พ่อก็อยากเห็นเหมือนกัน!!’
แต่เพื่อรักษาหน้าและกลัวความคิดของจี้หยวน ความคิดในใจนี้อิ๋นจ้าวเซียนไม่อาจกล่าวออกมา เสียดายมากถึงขั้นมองส่งจี้หยวนกับอิ๋นชิงจากไปด้วยความอิจฉาเสี้ยวหนึ่ง
...
ในลานเรือนสันติ จิ้งจอกแดงบนโต๊ะหินได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้จากนอกเรือน ได้ยินเสียงชัดกระจ่างของอิ๋นชิงถามเรื่องจิ้งจอกกับจี้หยวนอย่างสงสัยไม่หยุด ระวังตัวจนอยากลุกขึ้นมาอยู่บ้าง แต่ไม่หนีจากไป
ไม่นานจี้หยวนที่ถือเตายาหม้อยากับอิ๋นชิงที่สีหน้าตื่นเต้นเข้ามาในเรือนแล้ว
“เอ๋ ลุกขึ้นมาได้แล้วหรือ”
จี้หยวนวางใจลงเล็กน้อย เห็นจิ้งจอกตัวนี้ทำหน้าระแวงอิ๋นชิงก็ยิ้มพลางกล่าว
“จิ้งจอกแดงน้อย นี่คือบุตรของสหายข้าคนแซ่จี้ ไม่จำเป็นต้องกังวล เสี่ยวอิ๋นชิง นี่ก็คือจิ้งจอกแดง ตอนนี้มันบาดเจ็บหนัก ดังนั้นพยายามอย่ารบกวนมันพักผ่อนทั้งอย่าไปลูบมันเล่า รู้แล้วใช่หรือไม่”
“อืม รู้แล้ว!”
เด็กอย่างอิ๋นชิงไม่มีแรงต้านต่อจิ้งจอกแดงขนปุกปุยแม้แต่น้อย ผ้าพันแผลบนตัวกลับลดความข่มขวัญของจิ้งจอกในฐานะสัตว์ป่า
เขาเดินวนไปมาเดี๋ยวมองบนเดี๋ยวมองล่าง ดูจิ้งจอกโดยละเอียดรอบหนึ่งแล้วเกือบยื่นมือไปสัมผัส ทว่าตั้งแต่ต้นจนจบแววตาจิ้งจอกจ้องมองอิ๋นชิง ไม่ผ่อนคลายความระวังตัวแม้แต่น้อย
ครู่หนึ่งอิ๋นชิงถามว่า ‘เจ็บหรือไม่’ สักพักตกใจถอยหลังด้วยจิ้งจอกแยกเขี้ยว จิ้งจอกแดงเหมือนเจอศัตรูผู้แข็งแกร่งจากนั้นค่อยแค่นเสียงดูถูกไม่สนใจอีก หนึ่งคนหนึ่งจิ้งจอกท่าทางเหมือนอยู่คนละช่องโดยสิ้นเชิงทำให้จี้หยวนเห็นแล้วขบขันนัก
...
หลังผ่านไปกว่าครึ่งชั่วยาม ยาค่อนข้างมีสีเข้มจนเกือบดำสนิทชามหนึ่งปรากฏในมือจี้หยวน พิจารณาถึงกระเพาะใบน้อยของจิ้งจอก เขาตั้งใจเคี่ยวจนข้นหน่อย
“หงิงๆ...”
กลิ่นยาไม่น่าภิรมย์นัก แต่จี้หยวนจ้องมองอยู่ จิ้งจอกแดงจึงเลียชามยาซึ่งวางตรงมุมโต๊ะเข้าท้องโดยดี อิ๋นชิงที่มองอยู่ด้านข้างรู้สึกสนใจเท่าทวี คิดว่าจิ้งจอกตัวนี้ว่าง่ายยิ่งกว่าสุนัข
ในยานี้บรรจุปราณวิญญาณมากมายเช่นกัน ต้องให้จิ้งจอกแดงดื่มลงไปก่อนซ่านสลายอย่างรวดเร็ว ทั้งช่วยจิ้งจอกแดงดูดซับฤทธิ์ยาด้วย
สิ่งที่ทำให้เขาชื่นใจคือสุดท้ายก็ไม่ใช่สัตว์ป่าธรรมดา รักษาทันเวลากอปรกับมีปราณวิญญาณคอยช่วย อาการบาดเจ็บของจิ้งจอกแดงนับว่าทรงตัวอย่างแท้จริง
ใกล้เวลาอาหารพอดี หลังจากส่งอิ๋นชิงที่อาลัยอาวรณ์อยู่บ้างกลับบ้าน จี้หยวนจึงมีเวลาว่างไปกินอาหารมื้อแรกของวันนี้ ทั้งถือโอกาสสั่งเนื้อกลับมาให้จิ้งจอกกินด้วย
เรื่องแปลกว่าจิ้งจอกแดงกราบคนขอความช่วยเหลือบนถนน หมาบ้านเชื่อฟังคำแนะนำจากไปเอง กลายเป็นเรื่องพูดคุยน่าสนใจยามว่างหลังอาหารของคนหนิงอันช้าๆ


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 44 มังกรเหินส่งบุปผา
ไม่รู้ว่าจิ้งจอกแดงนอนหลับบนโต๊ะหินเมื่อไหร่ ลมเย็นพัดโชยโดนเส้นขนตลอดเวลา พวงหางปกคลุมตัว ยังกวัดแกว่งตรงหน้าเป็นพักๆ
จี้หยวนเปลี่ยนชุดคลุมเขียวเปื้อนเลือดจิ้งจอกตัวนั้น สวมชุดคลุมยาวแขนกว้างสีออกน้ำเงินแต่รูปแบบคล้ายคลึงกัน เมื่อก้าวออกมาจากห้องแล้วมองเห็นภาพนี้
ภายใต้ต้นพุทราออกดอกจิ้งจอกแดงนอนหมอบ สื่อนัยถึงความเงียบสงบอย่างยิ่ง
เมื่อเห็นจี้หยวนออกมาจากห้อง จิ้งจอกซึ่งเดิมหลับสนิทลืมตาชะโงกมองเขาทันที
“เจ้าพักผ่อนอยู่ในบ้าน ข้าไปตลาดนัดซื้อของกินกลับมาให้เจ้า”
จี้หยวนพูดพลางเดินผ่านข้างกายจิ้งจอกแดง ก่อนเปิดประตูเรือนยังหยุดชั่วขณะ จากนั้นจึงหันกลับมามองจิ้งจอกแดงที่จ้องตนตลอดตัวนั้น
“อาศัยอยู่เรือนสันติ อย่าให้ข้าพบว่าตรอกซอยบ้านไหนขาดไก่พร่องเป็ดโดยประหลาด รู้แล้วใช่หรือไม่”
น้ำเสียงจี้หยวนเห็นชัดว่าเป็นกันเองมาก แต่ภายใต้การจับจ้องด้วยดวงตาสีเทาราบเรียบนิ่งสงบคู่นั้น จิ้งจอกแดงรู้สึกร้อนตัวเท่าทวี
“หงิงๆ...”
“อืม ข้าจะถือว่าเจ้ารู้แล้ว!”
เมื่อกล่าวประโยคนี้จบจี้หยวนจึงออกไปตลาด
วันนี้ยังเป็นร้านบะหมี่ตระกูลซุน จี้หยวนได้ยินร้านบะหมี่มีลูกค้าคุยเรื่องแปลกบนถนนเมื่อเช้าแต่ไกล
“โอ้ ท่านจี้มาแล้ว!!”
ยังคงเป็นเถ้าแก่ซุนเห็นจี้หยวนก่อน เสียงพูดคุยตรงร้านบะหมี่เงียบไปทันที ใบหน้ามากมายหันมามอง เมื่อสายตาจี้หยวนหันไปพวกเขาหันกลับกินบะหมี่ต่อทันที
“สวัสดีท่านจี้!”
มีลูกค้าประจำสองคนที่เมื่อก่อนรู้จักจี้หยวนกล่าวทักทาย
“สวัสดี!”
ยามจี้หยวนตอบรับเขาเดินมาถึงภายใต้เพิงของร้านบะหมี่แล้ว เถ้าแก่ซุนออกมาเช็ดโต๊ะว่างเพียงตัวเดียวรอบหนึ่งเป็นการเฉพาะ
“ท่านจี้เชิญนั่ง วันนี้มีเครื่องในแพะ เก็บไว้ให้ท่านแล้ว!”
“ดี ขอแบบเดิม หมี่พะโล้หนึ่งชามเครื่องในหนึ่งชาม!”
จี้หยวนดึงแขนเสื้อนั่งลงตรงนั้น เถ้าแก่ซุนยังไม่จากไป เอ่ยถามเสียงเบาประโยคหนึ่ง
“ท่านจี้ ข้าได้ยินคนบอกว่ายามเที่ยง ท่านช่วยจิ้งจอกตัวหนึ่งหรือ”
คนคุ้นเคยล้วนรู้ว่าท่านจี้แห่งตรอกเทียนหนิวถ่อมตัวมีมารยาทเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ เถ้าแก่ซุนที่เดิมคิดเองว่าสนิทกับจี้หยวนไม่กดดันอะไร เมื่ออยากรู้อยากเห็นแน่นอนว่าต้องถาม
ลูกค้าคนอื่นล้วนเงี่ยหูฟัง แม้แต่เสียงสูดเส้นบะหมี่ยังไม่มี
จี้หยวนรู้สึกขบขันอยู่บ้าง ต่อให้ต่างยุคสมัยการหาเรื่องนินทาของผู้คนก็ไม่ต่างกันนัก ในเมื่อไม่กดดันอะไรก็พูดตรงๆ
“มีเรื่องนี้จริง ตอนนั้นข้าคนแซ่จี้เดินมาตามถนน จิ้งจอกตัวนั้นถูกหมาบ้านไล่กัดถูกชายว่างงานไล่ตี หนีตลอดทางจนมาอยู่ตรงเท้าข้า ข้าเห็นมันท่าทางอนาถจนสะท้อนใจจึงช่วยมันมา”
ความจริงเรื่องแบบนี้ก็เหมือนตาเฒ่ามั่งคั่งสักตระกูลแต่งอนุภรรยาอายุน้อยเข้ามา เป็นเรื่องครึกโครมช่วงหนึ่งก็จะซาลงไป แม้ว่าจิ้งจอกกราบคนหายาก แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ส่งผลกระทบอะไรกับคนทั่วไป เพียงแต่ผู้คนย่อมมีภาพจำพิเศษต่อท่านจี้แห่งตรอกเทียนหนิวแน่
จี้หยวนกล่าวเรียบง่ายสบายๆ ไม่พูดถึงเรื่องแปลกอย่างจิ้งจอกกราบคนหมาบ้านยอมถอยอะไร
“ท่านจี้เป็นคนใจบุญจริง!”
เถ้าแก่ซุนต้องทำการค้าไม่อาจคุยนานนัก กล่าวชื่นชมแล้วกลับไปยุ่งง่วน แต่ในใจยิ่งแน่ชัดว่าจี้หยวนเป็นยอดบุคคล คิดว่าภายหน้าอาจเชิญเขามาทำนายฝันได้
วันนี้จี้หยวนเปลี่ยนความเคยชินซึ่งเคี้ยวละเอียดก่อนกลืนเป็นกินบะหมี่รวดเร็ว จากนั้นจึงตรงไปตลาดนัดซื้อไก่มาสองตัว ตัวหนึ่งไก่เป็นอีกตัวถูกเจ้าของแผงฆ่าแล้ว
เมื่อกลับบ้าน ไก่แก่ตัวเมียที่ถือในมือยังห่อเหี่ยว แต่ยามเปิดประตูเรือนสันติออก
หนึ่งไก่หนึ่งจิ้งจอกสบตากันชั่วพริบตา
“กระต๊าก... กระต๊ากๆ... กระต๊ากๆ...”
ไก่แก่ตัวเมียกระโดดโครมครามตามสัญชาตญาณด้วยความกลัวทันที พร้อมออกแรงกระพือปีกด้วย จิ้งจอกตัวนั้นยืนขึ้นบนโต๊ะหิน ยิงฟันแยกเขี้ยวกางกรงเล็บเผยสีหน้าดุร้าย
จี้หยวนปวดกะโหลกอยู่บ้าง ปิดประตูเรือนแกว่งไก่ตายอีกมือคุยกับจิ้งจอกแดง
“วันนี้เจ้ากินตัวนี้ รอฟื้นตัวหน่อยค่อยให้เจ้ากินไก่เป็น”
จี้หยวนกล่าวประโยคนี้จบแล้วเดินตรงไปข้างห้องครัว ขังไก่ตัวเมียไว้ในเล้าไก่ซึ่งฝุ่นเกาะมานานนั่น จากนั้นค่อยเข้าห้องครัวไปหยิบหม้อมาต้มน้ำ
จี้หยวนที่ทำอาหารไม่เป็นเลาะกระดูกไก่ทั้งตัวออกอย่างเปลืองแรง เตรียมทำเนื้อไก่ต้มน้ำเปล่าง่ายๆ
แม้ว่าดูเหมือนฟื้นตัวไม่เลว แต่ถึงอย่างไรจี้หยวนก็เคยเห็นสภาพจิ้งจอกเมื่อเช้า กินอาหารสุกก่อนเถอะ
...
แสงสายัณห์มาเยือนทีละน้อย หลังจากจี้หยวนใช้หม้อดินทรายใส่เนื้อไก่พร้อมน้ำแกงมาวางบนโต๊ะหิน เขาก็เริ่มค้นคว้าเทียบอักษรนั้นอย่างจริงจัง
ชาติก่อนมีคำกล่าวว่าอักษรดุจวิชากระบี่ เมื่อก่อนจี้หยวนไม่เชื่อ ตอนนี้จำต้องเชื่อแล้ว
ตัวอักษรบนเทียบอักษรนี้ติดกันเป็นแถบ ดูเฉียบคมเหมือนมังกรเหินยิ่ง บนนั้นไม่มีคำอธิบายกระบวนท่ากระบี่โดยตรง แต่ในสายตาจี้หยวนกลับมีอานุภาพกระบี่กลมกลืนกับธรรมชาติ
เขาโบกสะบัดมือ กิ่งไม้บางใต้ฝ่าเท้าลอยตกสู่มือจี้หยวน เขาไม่แน่ใจว่าเคล็ดวิชาฝึกปราณมีวิชาแบบเดียวกันหรือไม่ แต่กำลังกายในระดับสูงที่เรียกว่า ‘คว้าของกลางอากาศ’ ใช้ปราณวิญญาณสำแดงออกมาจนโดดเด่นไม่มีกลิ่นอายใดจริงๆ
ฟุ่บๆ… ฟิ้วๆ... วู้ม...
ใช้กิ่งไม้บางแทนกระบี่ ไม่มีวิชากระบี่เป็นรูปธรรมจี้หยวนใช้อานุภาพกระบี่สง่างามอิสระหลอมรวมกับวิชาดาบของเทียบรบทัณฑ์เหล็กชั่วคราว อาศัยความรู้สึกฉับไวปรับจุดขัดข้องพวกนั้น เกี่ยว คล้อง จรด ฉุด แทง ตรึง ฟันอย่างชำนาญ
เงาวิชาดาบหายไปช้าๆ แม้แต่เงากระบวนท่าโดยละเอียดก็หายไป จี้หยวนรู้สึกเหมือนกำลังคัดอักษร อานุภาพกระบี่ดุจปลายพู่กัน เงากระบี่สะบัดคล้ายโจมตีทีละกระบวนท่าแต่ต่อเนื่องเป็นธรรมชาติดั่งมังกร
ชาตินี้ศิลปะการคัดอักษรติดตัวของจี้หยวนเดิมก็เรียกว่าเยี่ยมยอด ยามนี้ยิ่งเหมือนร่ายกระบี่คัดอักษรตามเทียบเจตกระบี่
ภายในเรือนสันติสายลมหมุนวนตามใจ ยามอานุภาพกระบี่นุ่มนวลสายลมแผ่วเบาล้อมรอบเนิบช้า ยามอานุภาพกระบี่ดุดันสายลมเย็นพัดโหมขึ้นลง ปรวนแปรเกินคาดเดา อัศจรรย์อย่างยิ่ง!
นานเข้าจี้หยวนยิ่งทำตามใจปรารถนา กิ่งไม้บางในมือเหมือนถูกชักนำเล็กน้อย สุดท้ายเมื่อเขาสะบัดแขนเสื้อเหวี่ยงกระบี่ สายลมเย็นในลานหอบกิ่งไม้ร่วงหล่นกับดอกพุทราพุ่งออกจากเรือนเล็กไปพร้อมกัน กลายเป็นมังกรบุปผาเขียวเหลืองเลือนรางตัวหนึ่งลอยเหนือตรอกเทียนหนิว สุดท้ายจึงซ่านสลายไป
ชาวบ้านบางคนได้กลิ่นหอมเงยหน้าขึ้น เห็นเพียงสายลมเย็นส่งบุปผาดุจฝนโปรยปราย...
เนิ่นนานกว่าลมกระบี่ในเรือนเล็กจะหยุดพัก บนท้องฟ้าหมู่ดาวระยิบระยับนานแล้ว!
จี้หยวนปรับลมหายใจให้สงบลงช้าๆ ความรู้สึกเบิกบานสุขสำราญเมื่อครู่ปลอดโปร่งเป็นพิเศษจริงๆ เรื่องสำคัญกว่าคือต่อให้ตัวเขาคนแซ่จี้มองไม่เห็น แต่กลับรู้ว่าเมื่อครู่ต้องหล่อและสง่างามมากแน่!
“ไม่เลว ไม่พูดถึงว่าเทียบเจตกระบี่ไร้กระบวนท่านี้มีความเป็นมาอย่างไร กระบวนท่าเมื่อครู่เรียกว่ามังกรเหินแล้วกัน!”
บางทีจั่วขวงถูยอดฝีมือแห่งยุคบนยุทธภพเมื่อหลายสิบปีก่อนวาดฝันก็คิดไม่ถึง ตำราลับล้ำค่าในสุสานของตนสู้ไม่ได้แม้แต่ซี่โครงไก่ กลายเป็นว่าเทียบเจตกระบี่แฝงเจตกระบี่ทั้งชีวิตซึ่งทอดถอนใจก่อนตายกลับถูกจี้หยวนเห็นเป็นยอดสมบัติ
ไม่รู้ว่าจิ้งจอกกินเนื้อไก่หมดตั้งแต่เมื่อไหร่ มองจี้หยวนซึ่งร่ายมังกรเหินหมุนวนกลางลานอย่างอึ้งงัน ภาพบุปผาร่วงหล่นตามสายลมดุจมังกรรายล้อมทั้งลอยห่างไปไกลในลาน เจือกลิ่นอายเข้าขั้นอย่างหนึ่ง ทำให้จิ้งจอกแดงตกตะลึงอย่างรุนแรง!


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 45 จิ้งจอกป่าคิดถึงบ้าน
ความสงบในการใช้ชีวิตไม่ได้ถูกทำลายเพราะจิ้งจอกบาดเจ็บเพิ่มมาตัวหนึ่ง เลี้ยงดูในเขตเรือนสันติ ความเร็วในการฟื้นตัวของจิ้งจอกแดงว่องไวมาก
สิ่งเดียวที่ทำให้จี้หยวนวุ่นวายอยู่บ้างคือการเคี่ยวยา หลังจากอาการบาดเจ็บของจิ้งจอกตัวนี้ดีขึ้นมาก ทุกวันจะกินไก่หนึ่งตัวหรือเป็ดหนึ่งตัว
เริ่มแรกจี้หยวนยังต้มให้มันบ้าง แต่พิจารณาว่าอาจต้องปล่อยกลับสู่ธรรมชาติ ไม่อาจปล่อยให้จิ้งจอกตัวนี้ไม่มีความดุดัน ดังนั้นต่อมาจึงซื้อไก่เป็นเป็ดเป็นมาปล่อยตรงสวนด้านหลังแล้วให้จิ้งจอกจับเอง
สวนด้านหลังของเรือนสันติ ทุกวันช่วงบ่ายจะมีไก่บินจิ้งจอกกระโดด บางครั้งสำนักศึกษาหยุดเรียน เสี่ยวอิ๋นชิงก็จะมาเข้าร่วมอย่างเบิกบานยิ่ง
น่าเสียดายตามคำกล่าวว่าใต้หล้าไม่มีงานเลี้ยงใดไม่เลิกรา จี้หยวนไม่เคยมีความคิดเลี้ยงดูจิ้งจอกแดงเหมือนสัตว์เลี้ยงมาก่อน
อย่างน้อยก็เป็นจิ้งจอกวิญญาณตัวหนึ่ง ทั้งยังไม่ใช่หมาบ้านธรรมดา กลางวันและกลางคืนไม่รู้ว่ากี่ครั้ง จี้หยวนเห็นจิ้งจอกแดงทอดมองเขาโคเทพซึ่งมองเห็นได้รางๆ
จิ้งจอกซึ่งเคยชินกับความอิสระเสรีในป่าใหญ่ตัวหนึ่ง ต่อให้เรือนสันติดีแค่ไหน มีกฎเกณฑ์ข้อผูกมัดนานัปการของจี้หยวน ในใจย่อมเทียบเขาโคเทพกว้างใหญ่ไพศาลไม่ได้แน่
...
วันที่ยี่สิบสามเดือนสี่ ยามดึกสงัดเงียบสงบ จิ้งจอกแดงก้าวออกจากเรือนข้างมาอยู่กลางเรือนเล็ก
คืนนี้นภาค่ำกระจ่าง จิ้งจอกเดินมาถึงหน้าต้นพุทรา พุ่งตัวออกแรงปีนขึ้นต้นไม้จนมาถึงกิ่งไม้กิ่งหนึ่ง จากนั้นจึงวิ่งเหยาะตามกิ่งก้านค่อยกระโจน กระโดดลงบนหลังคาเรือนข้างอย่างคล่องแคล่วคุ้นเคย
มันนั่งอยู่บนหลังคาเงียบๆ ทอดมองภูเขาใหญ่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ หางกวัดแกว่งไปมาอยู่ด้านหลัง การนั่งครั้งนี้ไม่ขยับนานกว่าครึ่งชั่วยาม
“อยากกลับไปแล้วกระมัง”
เสียงแผ่วเบาดังขึ้นกะทันหัน จิ้งจอกแดงตกใจจนกระโดดขึ้นมา คราวนี้จึงพบว่าจี้หยวนยืนอยู่บนหลังคาไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่
“จันทร์กระจ่างดาราจาง นกกาผกผินบินสู่แดนใต้! เดิมเจ้าก็เป็นสิ่งมีชีวิตในป่าใหญ่ ไม่ต้องปิดกั้นตนอยู่ในกำแพงเมือง พรุ่งนี้ข้าจะส่งเจ้ากลับบ้านแล้วกัน!”
“หงิง...”
ครานี้จิ้งจอกแดงอาวรณ์อยู่บ้าง ไม่ใช่แค่คนแต่รวมถึงสภาพแวดล้อมการฝึกปราณของเรือนสันติด้วย ต้องรู้ว่าทุกวันยามจี้หยวนสำแดงวิวัฒน์ฟ้าดิน ภายในเวลาอันสั้นย่อมมีปราณวิญญาณรวมตัวกัน แข็งแกร่งกว่าตอนที่มันอยู่ในภูเขามาก
เห็นจิ้งจอกตัวนี้หดตัว จี้หยวนเหมือนรู้ความคิดของมันพลางยิ้มกล่าว
“คนไม่อาจโลภมาก จิ้งจอกหรืออสูรก็เช่นกัน ความอิสระของข้าจี้หยวนกับความอิสระของจิ้งจอกน้อยอย่างเจ้าแตกต่างกันมาก เปรียบเทียบกับอยู่ที่นี่ คาดว่าตอนนี้เจ้าคงมุ่งหวังอิสระกลางป่าเขามากกว่า”
จี้หยวนมองออกนานแล้ว เทียบกับอสูรซึ่งค่อนข้างมีมรรควิถีอย่างเจ้าภูเขาลู่ เห็นชัดว่าจิ้งจอกแดงตัวนี้เพิ่งตื่นรู้มีปัญญาไม่นาน ความป่าเถื่อนมากกว่าความเป็นอสูรหรือมนุษย์ ใช่ว่าเรือนเล็กหลังหนึ่งปิดกั้นได้
“มีละทิ้งมีรับมา แม้แต่ข้ายังไม่อาจราบรื่นทุกเรื่อง นับประสาอะไรกับเจ้า”
จี้หยวนกล่าวประโยคนี้จบแล้วลอยลงมาจากหลังคาดุจใบหลิว เดินเข้าห้องนอนหลับไปทั้งอย่างนั้น
...
วันที่สองช่วงใกล้ยามอู่ แสงแดดสาดส่อง
จี้หยวนเดินเล่นภายในเมือง มาถึงสำนักศึกษาหนิงอันซึ่งห่างจากที่ว่าการอำเภอไม่ไกล
สำนักศึกษาครอบครองพื้นที่ราวหนึ่งหมู่ โดยรอบล้อมด้วยกำแพง ภายในลานคือหอสองชั้นหลังหนึ่ง กำแพงขาวกระเบื้องดำ มีต้นไผ่มีทิวทัศน์ สภาพแวดล้อมไม่เลวนัก เห็นถึงการให้ความสำคัญของที่ว่าการอำเภอหนิงอันและเศรษฐีท้องถิ่นในอำเภอซึ่งมีต่อสำนักศึกษาด้วย
เขามาคราวนี้เพื่อรับเสี่ยวอิ๋นชิงสักหน่อย เด็กคนนี้ชอบจิ้งจอกแดงมาก แม้ว่าฝ่ายหลังรังเกียจเขานัก แต่จี้หยวนคิดว่าถ้าปล่อยจิ้งจอกกลับภูเขาควรพาเสี่ยวอิ๋นชิงไปด้วย หากอิ๋นจ้าวเซียนเห็นด้วยค่อยพาเสี่ยวอิ๋นชิงไปเที่ยวนอกเมืองสักรอบ
“กตัญญูกตเวทีมาก่อน รักใคร่ปรองดองรองมา บิดามารดาเรียกหาสั่งความ อย่ารอช้าอย่าเกียจคร้าน บิดามารดาสอนสั่งตำหนิ จงตั้งใจเชื่อฟัง...”
ห่างออกไปช่วงหนึ่ง เหล่าศิษย์น้อยประสานเสียงท่องดังเข้าหูจี้หยวนท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่มากมาย
ที่นี่ไม่ใช่ประเทศจีนยุคโบราณซึ่งจี้หยวนรู้จักเมื่อชาติก่อน แต่ภูมิหลังวัฒนธรรมกลับคล้ายคลึงกันมาก ต่อให้ตำราวรรณกรรมบางส่วนแตกต่างกัน แต่นัยแฝงของการศึกษากลับมีความคิดเหมือนจีนโบราณ เนื้อหามีลักษณะไม่ต่างกันนัก
หน้าสำนักศึกษามีคนไม่น้อยยืนรออยู่ด้านนอกแล้ว ส่วนมากเป็นคนรับใช้ของตระกูลมั่งคั่งบางแห่ง เตรียมมารับนายน้อยตระกูลตนซึ่งพักเที่ยงกลับบ้านไปทานอาหารกลางวัน ศิษย์คนอื่นไม่กลับบ้านเองก็นำอาหารกลางวันมาด้วย
เด็กซึ่งเข้าสำนักศึกษาแห่งนี้ได้ เดิมสภาพครอบครัวไม่แย่นัก แต่สุดท้ายก็ยังมีความแตกต่าง
จี้หยวนมาตรงเวลามาก เมื่อเดินเข้ามาใกล้ เสียงอ่านหนังสือดังกังวานภายในสำนักศึกษาหยุดลงแล้ว มีศิษย์สำนักศึกษาทยอยออกมาอย่างต่อเนื่อง เฉียดผ่านข้างกายจี้หยวนซึ่งกำลังเดินไปทางสำนักศึกษา ศิษย์บางคนยังกระซิบเสียงเบาวิจารณ์จี้หยวนซึ่งดวงตาผิดแปลกด้วย
“ท่านจี้!”
เมื่ออิ๋นชิงซึ่งกำลังตามอิ๋นจ้าวเซียนออกมาพร้อมกันเห็นจี้หยวนก็ร้องออกมา อิ๋นจ้าวเซียนกับจี้หยวนต่างประสานมือเช่นกัน
“อาจารย์อิ๋น ข้าคนแซ่จี้ต้องการนำจิ้งจอกแดงซึ่งรักษาหายแล้วปล่อยกลับสู่ป่าใหญ่ คิดให้เสี่ยวอิ๋นชิงไปเป็นเพื่อนด้วย ครึ่งวันก็กลับ ไม่ทราบว่าอาจารย์อิ๋นคิดอ่านประการใด”
ปล่อยกลับ?
อิ๋นจ้าวเซียนเคยเจอจิ้งจอกตัวนั้นเช่นกัน มีจิตวิญญาณอย่างมาก บางครั้งยังรู้สึกว่าเป็นภูตแล้วจริงๆ เขาไม่เป็นห่วงว่าบุตรชายตามจี้หยวนออกไปแล้วจะมีปัญหาอะไร คบหาสมาคมกันมาเกือบสามเดือน บุคลิกและความสามารถลึกล้ำยากหยั่งถึงของจี้หยวนยังเชื่อถือได้ แต่เขาคนแซ่อิ๋นอยากรู้อยากเห็นอยู่บ้าง
แต่ช่วยไม่ได้ อิ๋นจ้าวเซียนเป็นถึงอาจารย์แห่งสำนักศึกษา ไม่อาจทิ้งศิษย์ออกไปตามสะดวก
“ในเมื่อท่านจี้เอ่ยปาก แน่นอนว่าไม่มีปัญหา!”
“ดียิ่งนัก!”
ยามนี้อิ๋นชิงซึ่งได้ยินว่าอิ๋นจ้าวเซียนเห็นด้วยดีใจจนเกือบกระโดดโหยง
แม้ว่าเดิมอิ๋นชิงซึ่งได้ยินคำพูดจี้หยวนตื่นเต้นอย่างยิ่ง แต่กลับอดกลั้นแสร้งว่าง่ายไม่กล้าซุกซนเกินไป ถ้าบิดาของตนกล่าวว่า ‘ไม่ได้’ ก็จบกัน
เห็นท่าทางของบุตรชายตน อิ๋นจ้าวเซียนยิ้มพลางส่ายหัว เมื่อก่อนเขามักคิดว่าอิ๋นชิงซุกซนเกินไปไม่หนักแน่นพอ ทว่าตั้งแต่ฟังจี้หยวนบอกว่าเสี่ยวอิ๋นชิงเต็มไปด้วยจิตวิญญาณสองสามครั้ง เขาก็ยกโทษให้ความกับใสซื่อไร้เดียงสาของบุตรชายแล้ว
...
นอกที่ว่าการอำเภอข้างสำนักศึกษา นายอำเภอหนิงอันกำลังพาบุคคลสามคนออกมาจากฝั่งที่ว่าการ ตรงประตูยังมีรถม้าคันหนึ่งจอดอยู่
นายอำเภอคือชายวัยกลางคนผอมซูบเคราสั้นคนหนึ่ง ยามนี้ไม่ได้สวมชุดขุนนาง แต่สวมชุดคลุมยาวเสริมเกี้ยวบัณฑิต ด้านหลังมีสองคนสวมชุดรัดรูปจากแพรไหม คนร่างท้วมหน่อยสวมชุดแขนกว้าง
“ข้าสั่งคนเตรียมสุราอาหารที่หอนอกศาลแล้ว เชิญขึ้นรถม้า!”
“ได้ รบกวนใต้เท้านายอำเภอแล้ว!”
“ไม่หรอกๆ!”
ยามนายอำเภอกับชายร่างท้วมคนนั้นกล่าวมากพิธี บังเอิญเห็นจี้หยวนซึ่งกำลังประสานมือกับอิ๋นจ้าวเซียนอยู่ห่างไกล
ในฐานะตัวหลักของเรื่องแปลกในอำเภอช่วงก่อนหน้านี้ นายอำเภอก็รู้จักจี้หยวน กอปรกับอีกฝ่ายอยู่เรือนสันติมานาน ทำให้ภาพจำยิ่งฝังลึก ยามนี้จึงอดมองถึงสองครั้งไม่ได้
“ใต้เท้านายอำเภอมองอะไรหรือ สองคนนี้คือ?”
ชายสวมชุดแขนกว้างร่างท้วมคนนั้นมองตามสายตาของนายอำเภอ เห็นเหตุการณ์นอกสำนักศึกษาซึ่งอยู่ห่างไปไม่ไกล
“อ้อ ไม่มีอะไร ผู้สวมชุดขาวประดับเกี้ยวบัณฑิตคนนั้นคืออาจารย์อิ๋นแห่งสำนักศึกษาประจำอำเภอ ค่อนข้างมีความรู้ ผู้สวมชุดเขียวคือยอดบุคคลสง่างามผู้หนึ่งของอำเภอนี้”
ชายร่างท้วมหันมองนายอำเภอ
“ยอดบุคคล?”
นายอำเภอพยักหน้ากล่าว
“ยอดบุคคล!”
ไม่นานนายอำเภอยิ้มพลางลูบเครา อธิบายเรื่องจิ้งจอกแดงกราบคนให้ชายสวมชุดแขนกว้างฟังง่ายๆ ทั้งสามคนฟังจนรู้สึกสนใจอยู่บ้าง
“จิ้งจอกแดงกราบคนขอความช่วยเหลือ หมาบ้าฟังแล้วยอมถอย? มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ!”
“ฮ่าๆๆ ข่าวลือร้านตลาด จริงหรือเท็จย่อมต้องมีคำกล่าวเกินจริง ในเมื่อใต้เท้านายอำเภอยอมบอกเล่า จี้หยวนคนผู้นี้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่”
ยามทั้งสองคนพูดคุยพลันเห็นว่าทางเข้าสำนักศึกษาที่ห่างไปไม่ไกล จี้หยวนหันหน้ามาทางพวกเขา แต่แค่ปราดเดียวก็เคลื่อนสายตาพาอิ๋นชิงจากไป
นายอำเภออึ้งไปราวหนึ่งลมหายใจ จากนั้นค่อยนึกถึงว่ายังมีงานหลัก
“เชิญผู้นำตระกูลเว่ย พวกเราไปหอนอกศาลกัน!”
“เอ่อ ได้ เชิญใต้เท้านายอำเภอก่อน!”


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 46 ตัวที่สอง
อำเภอหนิงอัน จุดที่อยู่ใกล้เขาโคเทพที่สุดนอกจากเมืองสุ่ยเซียนก็เป็นหมู่บ้านตรงเชิงเขาพวกนั้นแล้ว
ครั้งนี้จี้หยวนพาอิ๋นชิงกับจิ้งจอกเดินบนทางเล็กเป็นการเฉพาะ มุ่งหน้าสู่เขาโคเทพจากทางหมู่บ้าน
หลังทานอาหารกลางวันอย่างเรียบง่ายพร้อมจี้หยวน อิ๋นชิงที่กลับบ้านเปลี่ยนชุดลูกศิษย์กระโดดโลดเต้นตามจี้หยวนออกจากเมือง
ก่อนออกจากเมืองจิ้งจอกแดงซ่อนอยู่ในอ้อมแขนจี้หยวนตลอด หลังออกจากเมืองจึงถูกปล่อยออกมาเดินตามข้างกาย
จากอำเภอหนิงอันถึงเชิงเขาโคเทพซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด ห่างกันเป็นทางตรงราวสิบกว่าลี้ ฝีเท้าจี้หยวนตอนนี้ ต่อให้ไม่ใช้พลังทั้งหมดก็ไม่ถึงหนึ่งเค่อ แต่มีจิ้งจอกกับอิ๋นชิงมาด้วย ถือว่าเที่ยวเล่นแล้วกัน
เด็กน้อยสมัยนี้โดยเฉพาะทายาทบัณฑิตอย่างอิ๋นชิง ไม่มีโอกาสออกจากบ้านไปไกลตอนยังเด็กเท่าไหร่ ต่อให้อยู่อำเภอหนิงอันเหมือนกัน สำหรับอิ๋นชิงแล้วทิวทัศน์หมู่บ้านชนบทน่าหลงใหลเป็นพิเศษ
เมื่อเด็กเล่นสนุกขึ้นมาพลังกายคล้ายหลุมลึกไร้สิ้นสุด ต่อให้เหนื่อยพักผ่อนหน่อยก็มีชีวิตชีวาทันที นับประสาอะไรกับอิ๋นชิงซึ่งเดิมก็มีคุณสมบัติทางกายไม่ธรรมดาอยู่บ้าง
เดี๋ยวส่งเสียงหัวเราะชอบใจกังหันน้ำ เดี๋ยวกระโดดลงทุ่งนาจับกบนาหนอนแมลงมาหยอกล้อจิ้งจอก เดี๋ยวอยากโดดลงแม่น้ำไปล้างตัวเหมือนเด็กชนบท ทั้งยังส่งเสียงตะโกนตรงทุ่งนากับป่าไม้กว้างใหญ่เป็นพักๆ
จี้หยวนยังเตรียมขนมเปี๊ยะกรอบมาอย่างไม่มีปิดบัง อยากให้เสี่ยวอิ๋นชิงซึ่งการอบรมทางบ้านเข้มงวดเพลิดเพลินกับอะไรที่เรียกว่าการเที่ยวนอกเมืองโดยไร้วิตกกังวล
มีของกินมีเครื่องดื่มทั้งพาสุนัขมา หืม พาจิ้งจอกมาด้วย!
เล่นสนุกพลางก้าวเดิน หลังจากผ่านไปราวหนึ่งชั่วยามครึ่ง สองคนหนึ่งจิ้งจอกมาถึงตรงเชิงเขาโคเทพ เดินตามทางภูเขาซึ่งคนเก็บของป่าย่างเหยียบ ใช้เวลาอีกราวครึ่งชั่วยามขึ้นเนินเขาลูกเล็กซึ่งไม่นับว่าสูง
เมื่อถึงบนเขาจี้หยวนไม่ให้อิ๋นชิงวิ่งเล่นแล้ว ถ้าถูกแมลงพิษงูพิษอะไรกัดคงพูดกับอิ๋นจ้าวเซียนลำบาก
สายลมกลางป่าดูหนาวเย็นกว่าเชิงเขา แม้ว่าเนินเขาไม่สูง แต่ต้นไม้สูงเด่นหินพิสดารแออัดเรียงราย
จี้หยวนมองจิ้งจอกแดงที่ตื่นเต้นไม่หยุดนานแล้ว ชี้ไปทางป่าเขาลำเนาไพรซึ่งอยู่ลึกห่างไกล
“เจ้าไปเถอะ แต่หวังว่าเจ้าจะไม่ใช่แค่คนผ่านทางในชีวิตของข้าจี้หยวน มีวาสนาค่อยพบกันใหม่!”
“ข้าด้วยๆ! จิ้งจอกน้อยเจ้าก็อย่าลืมข้า! อย่าลืมข้าเด็ดขาด!”
อิ๋นชิงข่มกลั้นมาตลอด เมื่อกล่าวประโยคนี้ออกมาจึงน้ำตาคลอเบ้า
“อืม ใช่ ยังมีเสี่ยวอิ๋นชิงด้วย”
จี้หยวนยิ้มเล็กน้อย ในใจรู้สึกสับสน ท่าทางอิ๋นชิงทำให้เขานึกถึงเต่าสามตัวกระต่ายสองตัวกับนกแก้วหนึ่งตัวซึ่งตอนเด็กถูกตนเลี้ยงกระทั่งตายไปเมื่อชาติก่อน
จิ้งจอกแดงร้อง ‘หงิงๆ’ เดินจากข้างกายจี้หยวนไป กระโดดสองสามครั้งมาถึงบนก้อนหินก้อนหนึ่ง จากนั้นค่อยหันหลังมามองหนึ่งใหญ่หนึ่งเล็กตรงหน้า แววตาเจือความอาวรณ์คล้ายคน
จี้หยวนกับอิ๋นชิงยืนสบตากับจิ้งจอกอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่งแต่ไม่เห็นว่าจิ้งจอกจะจากไป
“ท่านจี้ จิ้งจอกน้อยไม่อยากไป!”
“บางทีคงอยากเห็นพวกเราจากไปกระมัง”
จี้หยวนพูดจบแล้วไม่อธิบายอะไรมากอีก จูงอิ๋นชิงซึ่งเดินไม่กี่ก้าวแล้วหันกลับไปลงเขา
แต่เมื่อเดินไปประมาณสิบกว่าก้าว จี้หยวนหันกลับมามอง จิ้งจอกแดงตัวนั้นยังนั่งบนหินพิสดารจ้องมองพวกเขาอยู่ดังคาด
“ในเมื่อรู้จักกันครั้งหนึ่ง ข้าคนแซ่จี้มอบของขวัญให้เจ้าสักชิ้นแล้วกัน...”
เขามองเมฆงามบนท้องฟ้าเล็กน้อย จี้หยวนกล่าวกับจิ้งจอกแดงตัวนั้น
“ในเมื่อก้าวสู่หนทางฝึกปราณก็ไม่ใช่สัตว์ป่าไม่รู้ประสาอีก ไม่ว่าอะไรล้วนขาดได้ แต่กลับขาดชื่อไม่ได้ ถ้าไม่รังเกียจ ภายหน้าเจ้าชื่อหูอวิ๋นเถอะ!”
เมื่อได้ยินคำพูดของจี้หยวน จิ้งจอกแดงดวงตาวาววาบ ไม่สนใจคำกำชับซึ่งจี้หยวนเคยบอกกล่าวทันที ประสานกรงเล็บก้มกราบจี้หยวนต่อหน้าอิ๋นชิงไม่หยุด!
“อ๊ะ! ท่านจี้ จิ้งจอกน้อยกราบคนเป็นจริงด้วย! โอ้ๆๆๆ!”
อิ๋นชิงที่เดิมยังสงสัยเรื่องประหลาดในคำพูดท่านจี้ก่อนหน้านี้ เห็นจิ้งจอกแดงกราบคนแล้วตกใจจนร้องเสียงดังขึ้นมาทันที
“หึๆ กลับบ้านเถอะ!”
จี้หยวนตบหลังของเสี่ยวอิ๋นชิง พาเด็กซึ่งตื่นเต้นจนเจือจางความเศร้าอาดูรลงเขา
จี้หยวนก็ดีใจมาก ดีใจกว่ารอยยิ้มที่เผยออกมามากนัก แม้ยังสับสนมึนงงอยู่บ้าง แต่เมื่อครู่แขนภายในเสื้อรู้สึกเหมือนไฟดูดอีกครั้ง มายาหมากตัวหนึ่งวาบผ่านปลายนิ้ว
...
บางทีอาจเป็นเพราะเหนื่อยมากแล้ว เส้นทางขากลับเสี่ยวอิ๋นชิงหลับบนหลังจี้หยวน
สิ่งนี้ส่งผลให้ตอนกลับไปความเร็วว่องไวกว่าตอนมาไม่รู้กี่เท่า จี้หยวนใช้ปราณวิญญาณโคจรท่าร่าง ไม่ทันไรก็กลับมาสู่อำเภอหนิงอัน
ยามส่งอิ๋นชิงกลับบ้านยังไม่ถึงเวลาอาหารของตระกูลอิ๋น ครึ่งวันก็กลับจริงดังว่า
แต่หลังจากจี้หยวนกลับบ้านเขากลับออกไปทันที ทั้งเปลี่ยนชุดเขียวที่ใส่ประจำเป็นชุดผ้าหยาบรัดแขน ใช้ผ้าคาดรวบผมยาวสยายของตนไว้ด้านหลัง
หลังจากเตรียมตัวเสร็จอย่างรวดเร็ว จี้หยวนใช้วิชาตัวเบากระโดด อาศัยแรงดีดจากกิ่งพุทรากระโดดออกจากเรือนสันติ จากนั้นค่อยดีดตัวบนหลังคาบ่อยครั้ง ออกจากเมืองไปในทันที
จี้หยวนรู้แค่วิชาบังตาเรียบง่ายสองอย่าง อย่างแรกชื่อว่าล่องหนหวนคืน อย่างสองชื่อว่าหนึ่งใบบังตา ค่อนข้างคลุมเครือทั่วไปแต่ก็อยู่ในขอบเขตที่นำมาใช้ได้
วิชาบังตาเป็นแค่วิธีบดบังหรือเคลื่อนสายตาคนอื่นจนทำให้เขาเห็นความจริงไม่ชัด พูดตามตรงคือไม่อาจพึ่งพามากเกินไป อย่างน้อยจี้หยวนไม่คิดว่าตนล่องหนแล้วอำพรางตัวจริง ต่อให้อยู่ตรงหน้าคนทั่วไป หนึ่งใบบังตาอาจเข้าท่ากว่าหน่อย
ที่เรียกว่าหนึ่งใบเป็นแค่แนวคิด หมายถึงสิ่งเล็กจ้อย วิชาหนึ่งใบบังตาเกิดจากการบดบังของสิ่งเล็กๆ กระทั่งตั้งแต่ต้นจนจบเห็นภาพรวมหรือความจริงไม่ชัด
จี้หยวนใช้ผมปรกหน้าของตนมาบดบัง ทำให้คนที่เคยเห็นหน้าตาเขามองไม่ชัดหรือเห็นเป็นคนอื่น เพราะการนำผมปรกหน้ามาเป็น ‘ใบไม้’ คือสิ่งที่มีอยู่จริง ดังนั้นแม้ว่าวิชานี้จะเล็กจ้อยแต่กลับพึ่งพาได้มาก
ยามนี้จี้หยวนออกมาอย่างรีบเร่ง เพราะระหว่างทางกลับเห็นรถม้าคันหนึ่งขับอยู่บนทางหลวงแต่ไกล สองคนซึ่งขี่ม้าตามข้างรถคือชายสวมชุดรัดรูปตรงทางเข้าที่ว่าการอำเภอตอนเที่ยง เสียงพูดคุยนั้นจี้หยวนไม่มีทางจำผิด ดังนั้นภายในรถเป็นใครไม่ต้องบอกก็รู้
แน่นอนว่าจี้หยวนไม่ใจแคบถึงขั้นว่าคนอื่นคุยเรื่องเขาลับหลังแล้วมาแก้แค้น ใช่ว่าพูดว่าร้ายเขาด้วย สิ่งสำคัญคือตอนเที่ยงได้ยินบทสนทนาของนายอำเภอกับชายร่างท้วมคนนั้น มองพวกเขาตามจิตใต้สำนึก การมองนี้ทำให้จี้หยวนเห็นว่าคอเสื้อของชายร่างท้วมนั่นมีแสงวิญญาณซ่อนเร้น
นั่นไม่ได้มีสาเหตุจากเจ้าอ้วนคนนี้เองแน่ น่าจะเป็นเพราะบนตัวพกของไม่ธรรมดาอะไรไว้
ช่วงนี้จี้หยวนโหยหาเรื่องการฝึกปราณมาก แค่สติทำให้เขาไม่เอ่ยถามหาการแสวงเซียนไปทั่วเท่านั้น ตอนนี้มีโอกาสเขาไม่มีทางปล่อยไป แย่เพียงใดก็ต้องยืนยันด้วยตัวเองว่าคืออะไร สืบความเป็นมาให้แน่ชัด
แต่ตอนเที่ยงได้ยินว่าสามนายบ่าวจะไปวันที่สองชัดๆ ตอนนี้กลับเคลื่อนรถม้าอยู่บนทางหลวงแล้ว
สายลมโดยรอบพัดผ่านหน้าไม่หยุด ในเมืองยังออมแรง หลังออกจากเมืองจี้หยวนสำแดงท่าร่างเต็มที่ ไล่ตามทางในภาพจำเมื่อครู่เต็มกำลัง ผ่านไปประมาณสองเค่อ สุดท้ายในสายตามองเห็นรถม้าซึ่งเกือบออกจากอาณาเขตอำเภอหนิงอันแล้ว
ยามนี้ท้องฟ้ามืดลงช้าๆ จี้หยวนคอยตามอยู่ด้านหลังห่างออกไปโดยไร้สุ้มเสียง กลัดกลุ้มอยู่บ้างว่าจะบรรลุเป้าหมายของตนอย่างไร
‘ตามไปพูดอย่างเป็นมิตรโดยตรงหรือคิดหาวิธีอื่น หรือกำราบพวกเขาแล้วค้นของออกมาก่อนค่อยถาม การกระทำเหี้ยมโหดไปหน่อยหรือไม่’
จี้หยวนแยกเขี้ยวยิงฟันเหมือนคนบ้ารอบหนึ่ง ทำหน้าเหี้ยมโหดเล็กน้อย เขาคิดเองว่าตนมีพรสวรรค์ด้านการแสดงอยู่บ้าง
แต่ไม่รอให้จี้หยวนคิดมากอีก สถานการณ์เกิดตัวแปรใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง ในป่าด้านซ้ายหน้าทางหลวง เงาร่างสวมชุดผ้าหยาบสีเข้มมากมายพุ่งออกมาทันที สะบัดอาวุธจู่โจมไปทางรถม้า
“แย่แล้ว! มีผู้แข็งแกร่ง!”
ผู้คุ้มกันสองคนตบหลังม้าห้อตะบึง ประมือกับผู้บุกโจมตี
ชายสวมชุดรัดรูปสีเหลืองคนนั้นเผชิญหน้ากับผู้บุกโจมตี ยามกระโจนออกจากหลังม้า เท้าข้างหนึ่งยังเหยียบบนตัวม้าอาศัยแรงส่ง กำหมัดแน่นซัดใส่โจรคนหนึ่งในนั้นเต็มแรง
“ตายซะ!”
ตึง...
หมัดอานุภาพยิ่งใหญ่ทรงพลังถึงกับถูกสันดาบอีกฝ่ายต้านทาน ทั้งยังตวัดดาบทิ้งห่างกำปั้นชั่วพริบตา คมดาบตวัดเฉียงฟาดฟันคู่ต่อสู้ เงาดาบคล้ายแบ่งจากหนึ่งเป็นสาม
ฟุ่บๆ ฉัวะ...
สามดาบแหวกพลังหมัดของผู้คุ้มกัน ดาบหนึ่งในนั้นยังทำให้ไหล่เขาเลือดกระฉูด
“ขนห่านสามหน! เจ้าคือเซี่ยงเฟิง สิบสามโจรแดนเยี่ยน!”
ผู้คุ้มกันชุดเหลืองกระโดดถอยหลังพลางหลบโจรอีกสองคนซึ่งโจมตีมาพร้อมกัน ตกตะลึงตวาดลั่น
ตรงจุดที่แสงส่องถึง ตอนนี้พวกพ้องสู้หนึ่งต่อสี่อย่างล่อแหลมอันตราย บนตัวบาดเจ็บหลายจุดแล้ว
เสียงกระทบดังสนั่น ผู้คุ้มกันอีกคนย่ำเท้าลงบนรถม้าซึ่งยังขับเคลื่อนอยู่ดังตึง
“หยุดรถซะ!”
โจรคนหนึ่งในนั้นคำราม
“ไอ๊หยา...”
ผู้คุมรถม้ารีบดึงบังเหียน คุกเข่าตัวสั่นอยู่ตรงนั้นไม่กล้าขยับ คนภายในรถม้าตกใจจนไม่กล้าส่งเสียง
เซี่ยงเฟิงไม่มองผู้คุ้มกันสองคนซึ่งเหมือนเจอศัตรูผู้แข็งแกร่ง ถือดาบยิ้มมองรถม้า
“เว่ยอู๋เว่ย เล่าลือว่าตระกูลเว่ยมีหยกฟ้าตกทอดชิ้นหนึ่ง สามารถป้องกันสิ่งชั่วร้ายไม่ให้กล้ำกรายได้ เจ้าน่าจะพกติดตัวกระมัง”


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 47 ยุทธภพอันตราย
ชายร่างท้วมในรถม้าดูเหมือนฝืนบังคับตัวเองเล็กน้อย มุดออกจากรถม้าอย่างระมัดระวัง
สิบสามโจรแดนเยี่ยนเว่ยอู๋เว่ยเคยได้ยินมาก่อน รู้ว่าเป็นพวกเหี้ยมโหดป่าเถื่อนฝีมือแกร่งกล้ากลุ่มหนึ่ง ยุ่งเกี่ยวกับคนชั่วเช่นนี้ คนทั่วไปอย่าแข็งกร้าวเกินไปดีกว่า
“ซะ จอมยุทธ์เซี่ยง! ความจริงหยกฟ้านั่นเป็นแค่หยกประดับตกทอดชิ้นหนึ่ง มีความอัศจรรย์อะไรเล่า พวกเจ้าต้องการเงินหรือของล้ำค่า ข้าล้วนให้พวกเจ้าได้ รับรองว่าจะทำให้พวกเจ้าพอใจเป็นอย่างไร”
ยามเว่ยอู๋เว่ยกล่าวยังหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเหงื่อตรงหน้าผาก ต่อให้ท้องฟ้ามืดสลัวก็ยังมองสีหน้าเปี่ยมความตื่นตระหนกออก เมื่อลองมองผู้คุ้มกันสองคนซึ่งหลังจากหลั่งเลือดบาดเจ็บแล้วถูกดาบจ่อลำคอ สีหน้าพวกเขายิ่งแย่กว่านัก
พวกร้ายกาจเจ็ดคนล้อมรถม้า เซี่ยงเฟิงมองชายไม่มีหนวดเครารูปร่างสมบูรณ์ด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก
“เงินแน่นอนว่าดี เอาอย่างนี้ ห้าพันตำลึงซื้อชีวิตพวกเจ้าสามคนเป็นอย่างไร หยกฟ้านั่นไม่ว่าอัศจรรย์จริงหรือมีดีแค่ชื่อ ข้าต้องการทั้งหมด!”
ขณะกล่าวเซี่ยงเฟิงเดินไปทางเว่ยอู๋เว่ยทีละก้าวแล้ว
“จะ จอมยุทธ์เซี่ยง จริงอยู่ว่าข้า... แม้ว่าข้าเป็นผู้นำตระกูลเว่ยแล้ว แต่เพิ่งถูกผู้อาวุโสแต่งตั้งเท่านั้น หยกฟ้านั่นต้องรอหลังจัดงานเลี้ยงในตระกูลวันที่สิบห้าเดือนหน้าจึงส่งต่อให้ข้า... ไม่ได้อยู่กับข้าจริงๆ!”
เซี่ยงเฟิงยิ้มหยันเล็กน้อย
“หึ เจ้าอยากตายหรือ”
ความจริงไม่ว่าหยกฟ้าอยู่บนตัวเว่ยอู๋เว่ยหรือไม่ สามคนนี้ล้วนไม่รอดแล้ว แต่คนอย่างเว่ยอู๋เว่ยยังมีประโยชน์บ้างชั่วคราว เกี่ยวข้องกับของอีกชิ้น
เมื่อเห็นพวกร้ายกาจเข้ามาใกล้ เว่ยอู๋เว่ยตกใจจนตัวสั่น ลนลานจับคอเสื้อตัวเอง
“อย่าๆๆๆ! มีอะไรพูดกันดีๆ หยกฟ้าอยู่กับข้า อยู่กับข้า!”
ขณะกล่าวมืออวบอ้วนนั้นลนลานดึงเชือกแดงตรงคอ คว้าหยกประดับสีน้ำเงินเข้มออกมาจากคอเสื้อ
“อะ เอ้า นี่อย่างไรเล่า...”
เดิมหยกประดับสีฟ้าพบเห็นได้น้อยนัก ชิ้นนี้แค่พริบตาก็รู้สึกว่าไม่ธรรมดา ในความมืดสลัวหลังแสงยามตะวันรอนดูสะดุดตาเป็นพิเศษ
เซี่ยงเฟิงอดเผยสีหน้ายินดีเสี้ยวหนึ่งไม่ได้ มองมือท้วมค่อนข้างสั่นเทาส่งมา ยื่นมือไปรับหยกประดับตามจิตใต้สำนึก
แต่ตอนที่เพิ่งสัมผัสหยกประดับ เว่ยอู๋เว่ยซึ่งเดิมเหงื่อโชกกลัวแทบตายพลันดีดเข็มเงินสามเล่มออกจากปลายนิ้วมือขวา ลงมือปานสายฟ้าแลบ ทั้งสามเข็มแทงใส่หน้าอกเซี่ยงเฟิงเป็นตัวอักษรผิ่น (品) ดังฟุ่บๆๆ
ต่อมามือซ้ายโคจรพลังตบฝ่ามือเต็มแรงพร้อมกัน ซัดตรงหน้าอกเซี่ยงเฟิง ระเบิดปราณคลื่นชั้นหนึ่ง
ปึง!
แม้แต่ดาบขนห่านยังกุมไม่อยู่ เซี่ยงเฟิงถูกซัดลอยไปไกลสองจั้ง ตัวแข็งทื่อร่วงลงกับพื้น
“พี่ใหญ่!”
“พี่ใหญ่!”
ยามโจรที่เหลืออุทานเสียงหลง ตอนนี้เว่ยอู๋เว่ยซึ่งเมื่อครู่ขี้ขลาด ดุดันจนเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน ยามทุกคนโดยรอบยังอึ้งงันเขาพุ่งตัวไปอยู่หน้าโจรที่จ่อคอผู้คุ้มกันสองคนเหมือนม้าพยศห้อตะบึงแล้ว
“ไสหัวไป!”
เขาหลบสองดาบซึ่งโจรฟันมาตามจิตใต้สำนึก พลังฝ่ามือดุดันซ้ายขวาพุ่งซัดออกไป
ปึง!
ปึง!
ยามโจรสองคนตัวงอลอยออกไป เจ้าอ้วนร่างสมบูรณ์คนนี้ห้อตะบึงตามไปด้วยความเร็วชวนประหวั่น ซัดฝ่ามือใส่โจรสองคนซึ่งยังไม่ร่วงลงพื้นกลางอากาศอีกสองครา
ปึง!
ปึง!
พรูด...
พรูด...
โจรแกร่งสองคนซึ่งวิชายุทธ์ไม่ธรรมดาลอยห่างไปสามจั้ง ตกลงไปในป่าด้านข้างสิ้นชีพโดยสมบูรณ์
“พี่เจ็ด พี่แปด!”
“ระยำ!”
“เจ้าเดรัจฉานโฉดชั่ว!”
คราวนี้ความแคล่วคล่องเปลี่ยนเป็นรวดเร็วยิ่ง ยามคนอื่นยังไม่ตอบสนองก็ทำให้ผู้นำสิบสามโจรบาดเจ็บหนักทั้งสังหารโจรสองคนแล้ว
“หน๊อย... อึก...”
เซี่ยงเฟิงดิ้นรนอยากลุกขึ้นมาอยู่ตรงนั้น แต่กลับออกแรงไม่ได้สักนิด ยังรู้สึกวิงเวียนและชาหนึบด้วย เห็นชัดว่าโดนพิษร้ายแรงบนเข็มสามเล่มนั้นแล้ว
“เว่ย เว่ยอู๋เว่ย... จะ เจ้าถึงกับ... เฮือก...”
พิษร้ายแรงออกฤทธิ์รวดเร็ว กอปรกับพลังฝ่ามือนั่นซัดอวัยวะภายใน ต่อให้เซี่ยงเฟิงคงปราณดั้งเดิมไว้แต่คำพูดก็ยังไม่สมบูรณ์
“มีวิชายุทธ์หรือ”
เว่ยอู๋เว่ยหันหลังกลับมามองเขา
“ตกใจมาก? เสียใจมาก? ไม่ยินยอมมาก? หึๆๆๆ ข้าแม่งชอบเห็นท่าทางอย่างเจ้านัก!”
เว่ยอู๋เว่ยยิ้มจนถึงขั้นชั่วร้ายอยู่บ้าง ดูเหมือนเหิมเกริมจนโจรที่เหลือรวมตัวกันมาอยู่ข้างกายเซี่ยงเฟิงทั้งป้อนยาลูกกลอนให้เขากิน ความจริงตัวเขาเองกำลังโคจรลมปราณ ขณะเดียวกันยังเขยิบเข้าใกล้พวกโจรซึ่งเหมือนเจอศัตรูผู้แข็งแกร่งช้าๆ
แม้ว่าผู้คุ้มกันบาดเจ็บสองคนนั้นตกตะลึงเช่นกัน แต่กลับมารวมตัวอยู่ข้างกายเว่ยอู๋เว่ยแล้ว
“เมื่อไม่มีเจ้าเซี่ยงเฟิงแล้ว สี่โจรที่เหลือไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าสักนิด ตอนนี้ข้าให้โอกาสรอดชีวิตกับพวกเจ้า พูดมาว่าใครบอกพวกเจ้าเรื่องตระกูลเว่ยของข้ามีหยกฟ้าตกทอด ใช่คนเดียวกับที่ก่อนหน้านี้บอกพวกเจ้าว่าตระกูลฝานมีเทียบเจตกระบี่หรือไม่”
“หึๆ... แค่ก... บอกแล้วเจ้าจะปล่อยพวกเราไปหรือ”
เซี่ยงเฟิงปรับลมปราณเพิ่มฤทธิ์ยาพลางตอบอย่างเย้ยหยันนัก
“ข้าเว่ยอู๋เว่ยต่างจากอันธพาลแห่งยุทธภพอย่างพวกเจ้า การกระทำเปิดเผยโปร่งใส รักษาคำพูดเสมอ!”
เมื่อเห็นว่าเว่ยอู๋เว่ยเพิ่งแสร้งอ่อนแอ ใช้เข็มพิษ ตามซัดฝ่ามือปลิดชีพ ทำทุกทางเพื่อบรรลุเป้าหมาย เมื่อคำพูดตอนนี้กล่าวออกมาจากปากเขา ถ้าเซี่ยงเฟิงกับโจรคนอื่นยอมเชื่อก็แปลกแล้ว
การเปลี่ยนแปลงตรงหน้านี้จี้หยวนเห็นแล้วตกตะลึงตาค้างอยู่บ้าง คิดไม่ถึงว่าคนแซ่เว่ยผู้นี้เป็นหมาป่าห่มหนังแกะ ยุทธภพอันตรายจริงๆ!
ยามนี้เว่ยอู๋เว่ยรู้สึกพอใจยิ่ง แสร้งเป็นคนธรรมดามาตลอด ยิ่งกดดันยามระเบิดออกมายิ่งปลอดโปร่ง เมื่อเห็นว่าเซี่ยงเฟิงเหมือนคิดถ่วงเวลา เขาไม่พูดมากความอีก ร่างกายจากนิ่งเป็นขยับ สองมือก่อลมฝ่ามือ
“ช่วยข้ากำจัดอีกสี่โจรก่อน ค่อยเค้นถามเซี่ยงเฟิง!!”
“ขอรับ!”
“ขอรับ!”
ยามรับคำผู้คุ้มกันสองคนโจมตีไปทางพวกโจรแดนเยี่ยนพร้อมเว่ยอู๋เว่ย
เวลานี้เสียงทลายอากาศดังฟุ่บๆๆ
ยามบีบให้พวกเว่ยอู๋เว่ยหลีกไปด้วยอาวุธลับ มีผู้สวมชุดรัตติกาลสีฟ้าเข้มสองคนกระโดดออกมาจากในป่าอีกด้านหนึ่ง ระหว่างทางยังเหยียบพุ่มไม้ โรยตัวลงตรงหน้าพวกเว่ยอู๋เว่ยอย่างแผ่วเบา
เมื่อเห็นวิชาตัวเบาระดับนี้ นัยน์ตาเว่ยอู๋เว่ยหดรัด ตึงเครียดขึ้นมาทันที ไม่นึกเลยว่ายังมียอดฝีมือไม่รู้ตื้นลึกหนาบางอีกสองคน ทั้งเหตุใดถึงไม่ออกมาล้อมโจมตีตั้งแต่ต้น
“ครั้งก่อนสูญเสียเทียบเจตกระบี่ ครั้งนี้ยังตกอยู่บนมือเว่ยอู๋เว่ย สิบสามโจรแดนเยี่ยนสู้สวะไม่ได้จริงๆ หากไม่ใช่ว่าพวกเราตามมา เกรงว่าคงถูกเว่ยอู๋เว่ยจับเค้าอะไรเข้าจริง!”
“รีบจัดการโดยเร็ว พวกเรายังมีธุระของตน!”
เมื่อคนหนึ่งในนั้นกล่าวประโยคนี้จบ เขาก้าวเดินเหมือนผีก่อนเริ่มลงมือ ใช้วิชาดรรชนีแทงใส่เว่ยอู๋เว่ย ส่วนอีกคนก็โจมตีไปทางผู้คุ้มกันสองคน
เว่ยอู๋เว่ยถอยไม่หยุด แต่กลับไม่อาจหลบคมประกาย ได้แต่สะบัดมือตั้งรับทันที ดรรชนีฝ่ามือปะทะกัน
เสียงคล้ายเจาะถุงน้ำดังฟุ่บ
เขาสะกดข่มความเจ็บปวด ช่วงขาออกแรงฉับพลัน ร่างท้วมของเว่ยอู๋เว่ยตีลังกากลับหลังหนีห่างไป เหลือบเห็นฝ่ามือขวาของตนถูกเจาะทะลุ
‘เกรงว่าวันนี้คงหนีไม่พ้นแล้ว!’
ความคิดนี้เพิ่งปรากฏ เว่ยอู๋เว่ยที่โรยตัวสู่พื้นเมื่อครู่พลันพบว่าคนผู้นั้นก้าวประหลาดมาถึงตรงหน้าแล้ว เขาอาศัยแรงดีดจากการกระโดดถอยหลังซอยเท้าถอยร่นอย่างต่อเนื่อง แต่คนผู้นั้นกลับเหมือนเงาตามตัว แทงนิ้วมาทางดวงตาเขา ไม่อาจหนีพ้นโดยสิ้นเชิง!


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 48 ตามหาเลื่อนลอย
วู้ม...
สายลมคลั่งระลอกหนึ่งซัดโหม ยามเว่ยอู๋เว่ยคิดเองว่าดวงตาจะถูกทำลาย เงาร่างสวมชุดผ้าทอหยาบสีเทาพลันปรากฏตรงหน้า ใช้มือเท้าโจมตีชายชุดรัตติกาลซึ่งสำแดงวิชาดรรชนี
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! ปึง! ปึง! ปึง!
หลังจากเห็นการต่อสู้เมื่อครู่แล้ว จี้หยวนไม่กล้าดูถูกคนในยุทธภพอีก ดังคำกล่าวว่ายุทธภพอันตราย จอมยุทธ์น้อยเก้าคนซึ่งเคยเจอเมื่อก่อนเป็นไก่อ่อนจริงๆ!
เดิมเขาก็ไม่คิดใช้วิชากระบี่ ในมือยิ่งไม่มีดาบ ได้แต่ใช้วิชากรงเล็บหมัดเท้าในเทียบรบทัณฑ์เหล็ก
หมัดตรง หมัดสอย ตัดขา แทงเข่า ตวัดแขน ถีบเตะ... แต่ละกระบวนท่าดุจพายุฝนกระหน่ำไร้ช่องโหว่!
ทุกคนล้วนมองไม่ชัดว่าชายชุดเทารวบผมคนนี้ออกมาจากที่ไหน ก่อนหน้านี้คนชุดดำจัดการเว่ยอู๋เว่ยยังใช้แค่มือเดียวสำแดงวิชาดรรชนี ตอนนี้ใช้สองมือต้านยังเต็มกลืน ถึงขั้นว่าดวงตามองตามไม่ทันแล้ว
เวลาแค่ไม่กี่ลมหายใจ คนชุดดำสองแขนชาหนึบแล้ว ภายในเสื้อผ้านิ้วมือท่อนแขนหลายจุดบวมเป่ง อาศัยแค่ปราณดั้งเดิมยืนหยัด
‘นี่คือสัตว์ประหลาดอะไร!!’
คนชุดดำมีแค่แรงตั้งรับไม่มีแรงตอบโต้ ทั้งความรู้สึกจากแรงปะทะทุกครั้งยังเหมือนหวดเสาเหล็ก เจ็บปวดไม่ว่ายังสะเทือนกลับมหันต์ แค่ไม่กี่ลมหายใจปราณดั้งเดิมพิทักษ์กายตนเหมือนถูกซัดแตกซ่าน
‘ฝีเท้าสับสนแล้ว! ใช่ ท่าร่างเขาสู้เราไม่ได้!!’
จี้หยวนครุ่นคิดในใจ ปราณวิญญาณหมุนวน ร่างกายซึ่งออกหมัดเมื่อครู่ราวกับงูวิญญาณสะบัดตัว หายไปตรงหน้าคนชุดดำทันที ยามอีกฝ่ายใจเต้นระส่ำเขาพลันปรากฏตัวข้างกาย
คนชุดดำตอบสนองรวดเร็วเช่นกัน มือซ้ายตั้งกระบวนท่าดาบฝ่ามือฟาดฟัน คิดบีบจี้หยวนจนถอยร่น แต่กลับรู้สึกว่าถูกจับแขนชั่วพริบตา
จี้หยวนรวบนิ้วทั้งห้าก่อนแทงเข้ารักแร้ซ้ายของเขา
นอกจากทำให้คนชุดดำเจ็บปวดแล้วยังยกไหล่ซ้ายขึ้นดังกร๊อบ
ขณะเดียวกันจี้หยวนกางกรงเล็บอินทรี ไล่ตะครุบจากหัวไหล่ลงไปถึงข้อมืออีกฝ่าย ก่อนหักมือบิดกลับ
กร๊อบ… กร๊อบ… กร๊อบ…
เสียงกระดูกลั่นดังสามครั้ง แขนซ้ายเสียการรับรู้ท่ามกลางความเจ็บปวดสาหัส เหลือบเห็นเงาสีเทาวาบผ่านใต้ฝ่าเท้า
ปึง! กร๊อบ...
เอ็นกระดูกขาซ้ายหลุดแล้ว ยามไม่ทันตั้งตัวจี้หยวนปรากฏตัวด้านขวาเหมือนเคลื่อนย้ายมวลสาร
กร๊อบ... กร๊อบ...
แขนขวาตั้งแต่ข้อมือถึงไหล่หลุดจากข้อต่อจนหมด...
เวลานี้จี้หยวนซึ่งรู้ตัวว่าในที่สุดก็กำราบคนชุดดำได้ ทั้งตื่นเต้นทั้งประหม่า คว้าเส้นผมของคนชุดดำไว้ ดึงขึ้นมาเผชิญหน้ายอดฝีมืออีกคนซึ่งไม่ทันได้เข้ามาช่วยทั้งยื่นมือเข้าแทรกไม่ได้ รวมถึงโจรที่เหลือด้วย
“ฮะ... เฮือก...”
ยอดฝีมือชุดดำที่ถูกจี้หยวนดึงผมเจ็บปวดยิ่ง เหงื่อตกหายใจอย่างระวัง ทุกลมหายใจเข้าออกนำมาซึ่งความเจ็บปวดรุนแรงคล้ายถูกลงทัณฑ์
สถานการณ์ตกสู่ความเงียบน่าประหลาดทันที ทุกคนต่างมองยอดฝีมือลึกลับซึ่งปรากฏตัวกะทันหัน
สวมชุดผ้าทอหยาบสีเทา รวบผมเรียบง่าย ใบหน้าดำสนิทคล้ายมีปานสีเข้มแถบหนึ่งปกคลุมครึ่งหน้า ดูเหมือนใบหน้าไร้ความรู้สึก แต่กลับทำให้ผู้คนหนาวเหน็บ
ภาพจำของคนผู้นี้ สรุปคือมีแค่สามคำ... อันตราย!
เนิ่นนานกว่าชายชุดดำอีกคนจะส่งเสียงซึ่งเห็นชัดว่าหวาดกลัวหาใดเปรียบ
“วิชา! ทัณฑ์! เหล็ก! การโจมตีแข็งแกร่งดุดัน! มือหนักอย่างยิ่ง! ท่านคือผู้สูงส่งจากสำนักไหน”
ความจริงในที่นั้นกระทั่งรวมถึงเว่ยอู๋เว่ยด้วย ไม่มีใครไม่หวาดกลัว เมื่อครู่คนผู้นี้ลงมือดุดันหาใดเปรียบ แค่ไม่กี่ลมหายใจก็ซัดยอดฝีมือที่เดิมลึกล้ำยากหยั่งถึงคนหนึ่งจนพิการ
การลงมือนี้ภายใต้สถานการณ์ที่ยังไม่ยืนยันเป้าหมายของอีกฝ่าย เว่ยอู๋เว่ยไม่กล้าแม้แต่จะหอบหายใจ
“ฮู่ว...”
เสียงผ่อนลมหายใจยาวดังเงียบๆ ยามนี้จี้หยวนเพิ่งคลายความตื่นเต้นจากการประมือกับคนครั้งแรก ทั้งพิสูจน์ความคิดของตน แม้ว่าฝึกยุทธ์แค่ไม่กี่เดือน แต่ปราณวิญญาณหลอมกายทั้งเข้ามาเกี่ยวข้องกับการโคจรปราณดั้งเดิม กอปรกับพรสวรรค์การหยั่งรู้ไม่ธรรมดา วิชายุทธ์ของตนไม่ถือว่าแย่!
‘หรือกล่าวได้ว่าแข็งแกร่งมาก!’
ความคิดนี้ไม่ได้เกิดขึ้นกะทันหัน แต่กลั่นกรองมาจากความเข้าใจหลังประมือก่อนหน้านี้ มาจากคำพูดด้วยความหวาดกลัวของอีกคนและลมหายใจอันตื่นเต้นกับการเต้นหัวใจกระชั้นถี่ของผู้คนโดยรอบตอนนี้
เมื่อครู่อาจลงมือหนักไปหน่อย แต่ชายชุดดำก็ไม่ใช่พวกคนดีอะไร
วิชายุทธ์ที่เปิดเผยเมื่อครู่ถูกคิดว่าเป็นยอดฝีมือราชสำนักนับว่าสมเหตุสมผล ถึงขั้นกล่าวได้ว่าจี้หยวนตั้งใจทำให้พวกเขาคิดเช่นนี้
เมื่อคนชุดดำนั่นกล่าวถึง ‘เทียบเจตกระบี่’ จี้หยวนใจกระตุกเล็กน้อย พลันรู้สึกว่ามีโอกาสสูงที่จะเป็นเทียบอักษรนั้นในบ้านตน
เดิมภูตเสือเฒ่าอย่างเจ้าภูเขาลู่ไม่เคยออกจากเขาโคเทพ ไปเจออักษรแฝงเจตกระบี่วิถียุทธ์นี้จากไหน เห็นชัดว่าช่วงนี้เพิ่งได้รับมา
ปัจจุบันคนกลุ่มนี้พบว่าหยกฟ้าอยู่ตระกูลเว่ย ทั้งเห็นชัดว่าคนชุดดำซึ่งปรากฏตัวทีหลังเหมือนอยู่ฝ่ายเดียวกับสิบสามโจรแดนเยี่ยน ทั้งเห็นชัดว่าชายชุดดำสองคนฐานะสูงกว่าสิบสามโจร เมื่อสองคนปรากฏตัวแม้สิบสามโจรไม่ส่งเสียงแต่บรรยากาศเปลี่ยนเป็นตกตะลึง แสดงว่าสิบสามโจรไม่รู้ว่าคนชุดดำติดตามมา ได้รับข้อมูลไม่ตรงกัน
เรื่องนี้ทำให้จี้หยวนซึ่งเป็นคนนอกไม่อาจไม่วางอุบายบางอย่างโดยสัญชาตญาณ
แม้ผลงานภาพยนตร์กับวรรณกรรมเมื่อชาติก่อนล้วนบอกจี้หยวนว่าการเข้าไปพัวพันเรื่องนี้ยุ่งยากนัก แต่ถ้าเป้าหมายของคนกลุ่มนี้คือเทียบเจตกระบี่กับหยกฟ้าก็เป็นอีกเรื่อง
จี้หยวนกดเสียงต่ำ ใช้ปราณวิญญาณสำแดงวิชาเปลี่ยนเสียงจากปราณดั้งเดิมในเทียบรบทัณฑ์เหล็ก ช่วงลำคอสั่นสะเทือนเล็กน้อย ยามเอ่ยปากเสียงแหบพร่าทุ้มต่ำแต่กลับเปี่ยมพลังยิ่ง
“ผู้นำตระกูลเว่ย คนพวกนี้มีความแค้นกับตระกูลเว่ยของเจ้าหรือไม่”
หลังจากอึ้งงันเว่ยอู๋เว่ยพลันได้สติกลับมาว่ากำลังถามเขา ได้แต่คิดว่าผู้มาเยือนเป็นมิตรไม่ใช่ศัตรูก่อน แต่เมื่อคิดดูแล้วก็ใช่ วิชาทัณฑ์เหล็กไม่ใช่เรื่องเท็จแน่ ยอดฝีมือทางการซึ่งฝึกวิชายุทธ์เช่นนี้ได้ถึงระดับนี้ น่าจะเป็นพวกมือปราบไม่ใช่คนต่ำช้าฝ่าฝืนหลักการ
“ขอบคุณใต้เท้าท่านนี้ที่ช่วยเหลือ ข้าคนแซ่เว่ยไม่มีความแค้นกับคนพวกนี้ แต่ไหนแต่ไรตระกูลเว่ยของข้ามักสร้างบุญผูกสัมพันธ์ หากมีความแค้นไม่สะสางอะไรผู้นำตระกูลอย่างข้าไม่มีทางไม่รับรู้!”
เว่ยอู๋เว่ยพูดถึงตรงนี้แล้วตัดสินใจ ถึงอย่างไรก็มีคนนอกรับรู้เรื่องหยกฟ้า บอกการคาดเดาในใจกับจี้หยวน
“ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องตระกูลเว่ยของข้ามีหยกฟ้าตกทอดมีคนรู้น้อยนัก คนพวกนี้ร้องเรียกหาแต่หยกฟ้า ต้องเตรียมตัวมาก่อนแน่ ก่อนหน้านี้เรื่องเทียบเจตกระบี่ตระกูลฝานจังหวัดติ้งหยวนก็เป็นฝีมือสิบสามโจร ข้าสงสัยว่าพวกเขายังมีแผนการอื่นอีกแน่!”
“อืม กำราบพวกเขาก่อนค่อยว่ากัน!”
ยามสิ้นเสียงจี้หยวน ชายชุดดำอีกคนกับพวกโจรที่เหลือเกิดลางสังหรณ์ขึ้นในใจ
ครู่ต่อมายอดฝีมือทางการลึกลับคนนี้เปลี่ยนจากนิ่งเป็นขยับ พุ่งวาบมาอยู่ตรงหน้าคนชุดดำชั่วพริบตา ปล่อยหมัดกรงเล็บอีกครั้ง
เมื่อเห็นจี้หยวนลงมือ เว่ยอู๋เว่ยก็ไม่อยู่เฉย โจมตีโจรแดนเยี่ยนที่เหลือพร้อมผู้คุ้มกันสองคน
กระทั่งเผชิญหน้ากับจี้หยวน ชายชุดดำอีกคนจึงรู้ว่าแรงกดดันมากแค่ไหน แค่ประมือกันไม่กี่ลมหายใจก็รู้สึกว่ายืนหยัดไม่อยู่แล้ว
ด้านหนึ่งเผยวิชาต้านการโจมตีออกมาจนหมด ฝีเท้ายังหนีถอยหลังต่อเนื่อง แขนสองข้างเจ็บจนส่งผลต่อกระบวนท่าแล้ว
“ท่านจะสังหารสิ้นจริงหรือ ท่านไม่อยากก้าวหน้าขึ้นหรือ ความรุ่งเรืองร่ำรวยยศถาบรรดาศักดิ์...”
เห็นว่าจี้หยวนไม่สนใจเขาโดยสิ้นเชิง ภายใต้สถานการณ์เร่งด่วนคนชุดดำตวาดเสียงกร้าว
“หรือว่าท่านไม่อยากโอหังเหนือใต้หล้า ไม่อยากกลายเป็นเซียนหรือ”
ครานี้จี้หยวนไม่เพียงไม่ผ่อนคลายการโจมตี กลับกลายเป็นว่าเปลี่ยนกระบวนท่าอย่างแปลกประหลาด ใช้แขนขวาแทนดาบสำแดงวิชาดาบในเทียบรบทัณฑ์เหล็ก คนชุดดำรู้สึกแค่ระยะห่างซึ่งหนีมาเมื่อครู่ถูกร่นระยะชั่วพริบตา ดาบฝ่ามือเร็วกว่าการตอบสนองของตน ทะลวงผ่านการป้องกันของสองมือตรงสู่หน้าอก
ปึง!
ร่างคนชุดดำถูกซัดกระเด็น ทั้งถูกจี้หยวนจับขากลางอากาศ
“ฮ้า!”
คล้ายเหวี่ยงกระบองใหญ่ขึ้นมา คนชุดดำถูกกระแทกลงพื้นดังตึง เหลือเพียงแรงกระตุกแล้ว
อีกด้านหนึ่งเว่ยอู๋เว่ยกับผู้คุ้มกันสองคนต่อสู้เสร็จพอดี สี่โจรที่เหลือล้วนถูกสกัดจุด
“กลายเป็นเซียน? คำปลิ้นปล้อนเช่นนี้ยังคิดนำมาหลอกลวงข้าหรือ”
จี้หยวนยิ้มหยันพลางมองคนชุดดำบนพื้น
“ฮู่ว... ฮู่ว... รอยเซียนเลื่อนลอย... ตะ แต่ใช่ว่าไร้ร่องรอยให้ตามหา... ในตำนานจั่วขวงถูทะลวงยุทธ์เข้าสู่มรรคแล้ว ทะ ท่านลองถามเว่ยอู๋เว่ยอีกครั้ง... หยกฟ้าของตระกูลเว่ย... ฮู่ว... ความเป็นมา ไม่ธรรมดา...”
คนชุดดำทนต่อความเจ็บปวดบนกาย กล่าวกระท่อนกระแท่นจนจบ ตั้งตารอหลายปีกว่าจะใกล้ปรากฏ หากถูกฝังกลบตรงหน้าเขาคงไม่ยินยอมยิ่ง!


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 49 ลูกผู้ชายถึงตายอย่าขายฝัน
“ผู้นำตระกูลเว่ย หยกฟ้าตกทอดตระกูลท่านมีความเป็นมาอย่างไร”
บุคคลลึกลับของทางการกล่าวเช่นนี้ทำให้เว่ยอู๋เว่ยเบาใจลงเล็กน้อย แม้ว่าเรื่องนี้ถือว่าเป็นความลับ แต่ใช่ว่ากล่าวไม่ได้ ทั้งสถานการณ์นี้ยังไม่ใช่ช่วงที่เว่ยอู่เว่ยจะทำอะไรได้ตามใจ
“ใต้เท้าคงไม่รู้ ในตระกูลบอกกันปากต่อปาก บรรพชนตระกูลเว่ยของข้าเคยช่วยกระเรียนเซียนตัวหนึ่ง ภายหลังกระเรียนเซียนคาบหยกกลับมา มอบเป็นของกำนัลแก่บรรพชนตระกูลเว่ยเพื่อตอบแทนบุญคุณ หยกฟ้านี้ตกทอดมารุ่นต่อรุ่น ตอนนี้ส่งต่อมาถึงมือข้าเว่ยอู๋เว่ย...”
“มีผู้อาวุโสบอกว่าพกหยกนี้แล้วขับไล่สิ่งชั่วร้ายก็จริง แต่เรื่องนี้เป็นแค่ข่าวลือ ทั้งไม่มีข้อพิสูจน์ใด!”
เว่ยอู๋เว่ยพูดถึงตรงนี้แล้วหยุดมองคนชุดดำซึ่งนอนอยู่บนพื้นโดยที่ไม่อาจขยับเล็กน้อย
“เรื่องกลายเป็นเซียนเลือนรางว่างเปล่าเกินไป ปีนั้นจักรพรรดิเจิ้งหยวนแห่งต้าเจินหาเซียนแสวงมรรคครึ่งชีวิตกลับถึงแก่กรรมก่อนวัยอันควร จั่วขวงถูฉายาเซียนกระบี่ก็สิ้นชีพด้วยความแค้นไม่ใช่หรือ”
เว่ยอู๋เว่ยรู้สึกขบขันถึงขีดสุด ต่อให้พวกเขาชิงเทียบเจตกระบี่มาไขความลับทั้งเจอตำราลับแห่งยุคของจั่วขวงถูจริง แม้มอบหยกฟ้าให้พวกเขา อาศัยสิ่งเหล่านี้มาบรรลุเซียน? จักรพรรดิอำนาจล้นฟ้ายังทำไม่ได้ นับประสาอะไรกับคนพวกนี้
“ไร้สาระจริงๆ ไปอารามขอเทพกราบพระยังสมจริงกว่า คิดไม่ถึงว่าข้าเว่ยอู๋เว่ยจะถูกพวกคนบ้าโจมตี!”
การพูดความจริงมาจากสัญชาตญาณ จี้หยวนคิดว่าแววปรามาสของเว่ยอู๋เว่ยไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำ หรือกล่าวได้ว่าคนตระกูลเว่ยรู้แค่เรื่องราวตกทอดจากบรรพชนจริงๆ ถึงขั้นคิดว่าหยกฟ้านี้นอกจากมีราคาแล้วไม่มีความอัศจรรย์ใด
ทว่าคนชุดดำบนพื้นกลับไม่โต้แย้ง หากแต่เคลื่อนปราณฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของอวัยวะภายในตลอด อดทนรอเว่ยอู๋เว่ยเย้ยหยันจบแล้วเขาจึงเตรียมเอ่ยปาก ความสนใจหลักอยู่กับจี้หยวน
กลัวแต่ว่าคนของทางการผู้นี้จะกระทำตามกฎเกณฑ์โดยไม่ลังเล ตอนนี้ไม่แผลงฤทธิ์ถือว่ายังเจรจาได้ เห็นพวกพ้องชุดดำอีกคนหมดสติไปนานแล้ว ส่วนพวกเซี่ยงเฟิงเขาไม่ใส่ใจ
“จริงดังว่า เจ้าเว่ยอู๋เว่ยล้วนพูดถูก แต่เจ้ากล้าบอกว่าบนโลกนี้ไม่มีเซียนหรือไม่ หกปีก่อนไร้ลมไร้ฝน เกิดหลุมกว้างน้ำทะเลสาบเต็มสามสิบลี้ ชาวบ้านริมฝั่งประสบภัยใครไม่รู้บ้าง สองปีก่อนมือดาบตู้อวี้เทียนฟันภูตผีหลังร่ำสุรา ตัวดาบน้ำแข็งเกาะสามวันไม่สลาย ผู้ผูกมิตรกับตระกูลตู้ใครไม่รู้บ้าง ปีนั้นอสูรหน้ายิ้มฝันเห็นเทพหลักเมืองทางเหนือดึงวิญญาณ หลังจากตื่นสหายป่วยตาย จากนั้นจึงเปลี่ยนชื่อเรียกตัวเองเป็นทูตดึงวิญญาณหน้ายิ้ม... เรื่องพวกนี้ไม่ใช่แค่ข่าวลือบนยุทธภพ!”
คนชุดดำเห็นว่าตั้งแต่ต้นจนจบจี้หยวนไม่แสดงอารมณ์ ใบหน้ามืดดำนั้นดูเหมือนมองเขาเป็นตัวตลก ยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้นอย่างอดไม่ได้
“ใต้เท้า ห้าปีก่อนข้าชนสุราบ่มนานปีไหหนึ่งริมแม่น้ำวสันต์แตก ดึงดูดเต่ายักษ์กระดองดำตัวหนึ่งมา เต่ายักษ์ตัวนี้พูดภาษาคนได้ ขอสุราชั้นดีกับข้า บอกว่าต้องมอบให้เทพแม่น้ำวสันต์ ตั้งแต่นั้นมาวันที่สิบห้าเดือนห้าของทุกปี ข้าต้องส่งสุราไปริมแม่น้ำ เรื่องนี้จริงแท้แน่นอนไม่พูดปดแม้แต่น้อย!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ นอกจากชายชุดดำอีกคนซึ่งหมดสติไปแล้ว แม้แต่ห้าโจรแดนเยี่ยนที่เหลือซึ่งซึมเซาอยู่ด้านข้างก็ยังแปลกใจ เห็นชัดว่าก่อนหน้านี้พวกเขาไม่รู้เรื่องน่าเหลือเชื่ออย่างการบรรลุเซียนพวกนี้
ตอนนี้ภายนอกจี้หยวนแค่ดูเหมือนใบหน้าไร้ความรู้สึก ความจริงในใจสั่นสะท้านไม่หยุดตั้งนานแล้ว แต่ยังควบคุมความตื่นเต้นของตนไว้ กล่าวด้วยเสียงแหบพร่าเฉยชา
“พูดต่อสิ!”
คนชุดดำกลืนน้ำลายดังอึก มองเว่ยอู๋เว่ยซึ่งขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ด้านข้างเล็กน้อย
“เต่ายักษ์ตัวนั้นพูดว่าไม่อยากรับสุราชั้นเลิศของข้าเปล่าๆ บอกวิธีค้นหาวาสนาเซียนสามอย่างกับข้า หนึ่งคือเทียบเจตกระบี่ พูดตามตรงว่าซ่อนอยู่ตระกูลฝานแห่งจังหวัดติ้งหยวน เต่าเฒ่าอธิบายว่ากระบี่ยาวเงาพิสุทธิ์มีจิตวิญญาณตามธรรมชาติแล้ว ผู้ครอบครองย่อมมีวาสนา สองคือหยกฟ้าตกทอดตระกูลเว่ย...”
คนชุดดำหยุดตรงนี้ครู่หนึ่ง คล้ายไม่อยากพูดเรื่องหยกฟ้ามากเกินไป ข้ามไปทั้งอย่างนั้นก่อนกล่าวต่อ
“วาสนาเซียนที่สามอยู่รัฐทงซึ่งห่างไกลหลายพันลี้ ขอเพียงวันนี้ท่านปล่อยข้าไป หยกฟ้าตระกูลเว่ยนี้ท่านนำไปได้เลย หลังจากรักษาหายข้าจะบอกท่านว่าต้องใช้หยกฟ้านี้แสวงหาวาสนาเซียนอย่างไร!”
ลมกลางคืนพัดโชย แต่กลับไม่หนาวเย็น
ต่อให้ก่อนหน้านี้ฟังเรื่องพวกนั้นแล้วรู้สึกไร้สาระ แต่เมื่อคำพูดนี้เอ่ยออกมา ด้านหลังเว่ยอู๋เว่ยร้อนผ่าวตื่นตระหนกไม่หยุด
“ใต้เท้าท่านนี้ ท่านคงไม่เชื่อคำพูดเหลวไหลของพวกโจรร้ายกาจกระมัง! ท่านช่วยชีวิตของข้าเว่ยอู๋เว่ย หยกฟ้านี้มอบให้ท่านเป็นของตอบแทนก็ทดแทนบุญคุณช่วยชีวิตนี้ไม่ได้!”
เว่ยอู๋เว่ยซึ่งรูปร่างอวบอ้วนสมบูรณ์กล่าวเคร่งครัด หยิบหยกฟ้าออกมาจากอกมอบให้จี้หยวนโดยตรง หันหน้ามองชายชุดดำบนพื้นคนนั้น
“แต่คนผู้นี้กล่าวถ้อยคำเหลวไหลไม่ว่า ยังปั่นป่วนสถานการณ์ยุทธภพก่อให้เกิดการเข่นฆ่านับไม่ถ้วน ไม่ว่าตามกฎเกณฑ์หรือหลักการล้วนปล่อยไปไม่ได้!”
เว่ยอู๋เว่ยไม่อยากส่งมอบหยกฟ้าออกไปนัก แต่เขาไม่กล้าเดิมพัน ต่อให้มีความเป็นไปได้เพียงเล็กน้อย ถ้ายอดฝีมือลึกลับคนนี้หวั่นไหวเชื่อเรื่องวาสนาเทพเซียนก่อนหน้านี้เล่า เขากุมสมบัติตกทอดประจำตระกูลด้วยเกรงว่าอาจเกิดเรื่องไม่คาดฝัน!
อีกอย่างชายชุดดำคนนี้พูดจาแปลกอยู่บ้างจริงๆ แม้แต่เขาเว่ยอู๋เว่ยยังอดเกิดคลื่นระลอกในใจไม่ได้ เมื่อนำตัวเองไปเทียบกับผู้อื่นเอาใจเขามาใส่ใจเรา เว่ยอู๋เว่ยเลือกใช้น้ำใจคนต่ำช้ามาประเมินวิญญูชน!
หากมีความคิดเป็นอื่นจริง หวังว่าหนทางนี้จะมีประโยชน์บ้าง เว่ยอู๋เว่ยตวาดเดือดดาลใส่คนชุดดำ ความจริงแค่ปกปิดความประหม่าของตน!
ยามนี้ในหัวจี้หยวนความคิดแล่นปราด เผชิญหน้ากับหยกฟ้าที่เว่ยอู๋เว่ยมอบให้ เรียกว่าใจเต้นถึงขีดสุด แต่ในฐานะผู้ฝึกเซียนมาครึ่งหนึ่ง จี้หยวนสังเกตเห็นช่องโหว่จากเรื่องกระเรียนเซียนตอบแทนบุญคุณซึ่งเว่ยอู่เว่ยเล่ามาเมื่อครู่ หากเปลี่ยนเป็นตน ช่วงสำคัญที่คาบหยกมาทดแทนบุญคุณไม่ควรเป็นหยกแต่เป็นคน!
จี้หยวนยอมรับว่าตนคิดมาก แต่ไม่อยากให้เกิดตัวแปรอะไร ยิ่งไปกว่านั้นยังมีสาเหตุสำคัญอีกอย่าง
ด้วยสายตาของคนตาบอด ไอโหดเหี้ยมบนตัวชายชุดดำคนนี้แทบจะแผ่ออกมา ไม่ใช่คนดีเด่อะไรแน่ แต่เว่ยอู๋เว่ยคนนี้ก็ไม่ใช่ผู้ที่ต่อกรได้ง่าย ถ้ารอบคอบจริงหรือต้องเค้นถามเรื่องวาสนาเซียนโดยละเอียดแล้วค่อยฆ่าปิดปาก ตนตัดใจฆ่าคนลงไหม ฆ่าโจรชั่วอาจทำได้ ฆ่าพวกเว่ยอู๋เว่ยทำใจได้ไหม
‘นิสัยของเราจี้หยวนเป็นอย่างนี้หรือ ยามสอนเสือร้ายยังพูดว่าการฝึกปราณจำต้องทำตัวเป็นคนก่อน ตนอยากฝึกเซียนจนทำทุกทางเพื่อบรรลุเป้าหมายหรือ เทพเซียนในใจเรามีอิสระเสรีแต่ไม่เนรคุณอยุติธรรม เห็นชีวิตบนโลกแล้วยังรู้สึกร่วม! ถ้าเป็นคนวิปริตยังจะฝึกเซียนอะไร!’
ลูกผู้ชายถึงตายอย่าขายฝัน เวลานี้จี้หยวนซึ่งปลุกจิตวิญญาณเพ้อฝันขึ้นมากลับยิ่งคิดยิ่งเบิกบาน
‘ตอนสอนจิ้งจอกน้อยยังบอกว่าคนไม่อาจโลภมาก ตอนนี้ตนไม่น่าขันหรอกหรือ’
ต้องพูดว่าจี้หยวนรู้ดีว่าความคิดของตนตอนนี้อาจไร้เดียงสาอยู่บ้าง แต่ในเมื่อตนยังมีหนทางให้เลือก ทำไมไม่เลือกทางซึ่งตัวแปรน้อยทั้งไม่ละอายต่อตัวเองเล่า อย่างน้อยในมือก็มีเทียบเจตกระบี่แล้ว!
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ในเมื่อตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว ในใจปราศจากกังวลเหมือนทุกชีพจรเชื่อมต่อกัน ทั้งตัวสบายอย่างยากบรรยาย จี้หยวนถือเป็นความรู้สึกสำเร็จจากการที่ตนไขโจทย์ยากออก
เมื่อมองหยกฟ้าซึ่งเว่ยอู๋เว่ยส่งมาอีกครั้ง ภายใต้ความไม่มีภาระจี้หยวนคิดจะหยอกล้อขึ้นมาเสี้ยวหนึ่ง ยื่นมือรับหยกฟ้านุ่มนวลมาเล่นในมืออย่างเป็นธรรมชาติ หันมองไปทางเว่ยอู๋เว่ย
“ผู้นำตระกูลเว่ย หยกฟ้านี้เป็นถึงสมบัติตกทอดตระกูลเว่ย ยิ่งไปกว่านั้นหากคนผู้นี้ไม่กล่าวเลื่อนลอย ยังเป็นสมบัติที่เกี่ยวข้องกับหนทางเทพเซียน เจ้ามอบให้ข้าเช่นนี้? ถือว่าเป็นการตอบแทนด้วยใจจริงหรือกลัวข้าลงมือกับเจ้า?”
คำพูดนี้ทำให้เว่ยอู๋เว่ยเกือบตัวสั่น แต่ใช้เจตจำนงแข็งแกร่งกับน้ำหนักตัวปกปิดไว้
“ไม่กลัวใต้เท้าขบขัน ข้าเว่ยอู๋เว่ยรักตัวกลัวตายที่สุด แต่ยังไม่ถึงขั้นใช้น้ำใจคนต่ำช้าประเมินวิญญูชน! หยกประดับข้าอยากมอบให้ใต้เท้าด้วยใจจริง ยิ่งไปกว่านั้นการเป็นเทพเซียนอิสระเท่าข้ามนุษย์ปุถุชนเพลิดเพลินกับความรุ่งเรืองร่ำรวยหรือ”
จี้หยวนแสยะยิ้ม พลันรู้สึกว่าเว่ยอู๋เว่ยเป็นคนน่าสนใจ
“ฮ่าๆๆ... ฮ่าๆๆ...”
เสียงหัวเราะนี้เป็นเพราะเว่ยอู๋เว่ย ทั้งเป็นการปลดปล่อยด้วยยามนี้กายใจแช่มชื่น
แน่นอนว่าการระเบิดหัวเราะลั่นกะทันหันของจี้หยวนทำให้ทุกคนตกใจ เขาพิจารณาหยกประดับในมือ โยนมันคืนให้เว่ยอู๋เว่ย ทำเอาฝ่ายหลังลนลานรับไว้
“ข้าน้อยแค่ผ่านทางมาที่นี่ ยังต้องตามสืบคดีสำคัญ ล่าช้านานพอแล้ว รบกวนผู้นำตระกูลเว่ยคุมตัวคนร้ายส่งทางการ!”
จี้หยวนพูดประโยคนี้จบแล้วกระโดดย่ำอากาศ ใช้วิชาตัวเบากระโดดเหยียบต้นไม้ข้างทางหลวงส่งแรง เหยียบต้นหยางต้นหนึ่งจนโค้งงอเล็กน้อย จากนั้นค่อยรวบรวมแรง
ทั้งตัวพุ่งโฉบออกไปดังฟุ่บ ภายใต้แรงส่งจากการเหยียบลำต้นบ่อยครั้งทำให้ความเร็วว่องไวขึ้นเรื่อยๆ ไม่คิดหันกลับมาแม้แต่น้อย
ทุกคนต่างอึ้งงัน เว่ยอู๋เว่ยตอบสนองเร็วที่สุด รีบตะโกนไปทางเงาหลังซึ่งห่างออกไป
“ไม่ทราบว่าใต้เท้ามีนามว่ากระไร!”
ทว่ากระทั่งเงาหลังหายไปก็ไม่มีการตอบรับแม้แต่น้อย
กลางป่าเขา บนทางหลวง ข้างรถม้า เงียบสนิทไร้สุ้มเสียง
เว่ยอู๋เว่ยหันกลับมากวาดมองพวกโจรกับคนชุดดำซึ่งยังตกตะลึงรอบหนึ่ง ลูบหน้าอกปรับลมหายใจตน กล่าวระบายยิ้มอย่างควบคุมไม่อยู่
“เอ่อ... ดูเหมือนว่าพวกเจ้าล้วนตกอยู่ในมือข้าแล้ว หึๆๆๆ!”


## เซียนหมากข้ามมิติ

ตอนที่ 50 สมชื่อขวงถู
จี้หยวนใช้วิชาตัวเบากระโดดตะบึงไม่หยุด หลังพ้นสายตาพวกเว่ยอู๋เว่ยแล้วอ้อมกลับอำเภอหนิงอัน
เสียงลมคลั่งพัดผ่านหูตลอดทางทั้งรู้สึกว่าไพเราะยิ่ง จี้หยวนถือโอกาสคลายเชือกมัดผมบนศีรษะ ปล่อยผมยาวพลิ้วไหวรับลม
สมัยนี้ต่างจากจีนแผ่นดินใหญ่เมื่อชาติก่อน เต็มไปด้วยป่าไม้แทบไม่มีมลพิษ ภายในทุ่งนานกกลางคืนส่งเสียงขับขาน กลางป่าและทางราบทิวทัศน์ต่างกัน กลางคืนและกลางวันยิ่งแตกต่าง
นอกเมืองกลางป่าตรงแม่น้ำสายเล็ก จี้หยวนกระโดดหมุนตัวยามห้อตะบึง ยืมแรงส่งจากกิ่งไม้ริมธาร กระโดดเหมือนปลาอย่างสง่างาม กระโจนลงแม่น้ำยามรัตติกาลจนน้ำกระเซ็นดังตู้ม
ไม่นานท่ามกลางเสียงแหวกว่ายดังสนั่น จี้หยวนโผล่ออกมาจากพื้นน้ำอีกครั้ง รอเมื่อว่ายถึงอีกฟากฝั่ง สองขาใต้น้ำพลันออกแรงเตะ มือขวาโคจรปราณฟาดน้ำเต็มแรง
ปึง!
ท่ามกลางละอองน้ำสาดกระเซ็น ทั้งตัวจี้หยวนโผล่พ้นน้ำกระโดดขึ้นฝั่ง
“ฮ่าๆๆๆ สะใจ!”
ร่างกายออกวิ่งอีกครั้ง พุ่งตัวกระโดดสูง หมุนตัวกลางอากาศหลายรอบ หยดน้ำนับไม่ถ้วนลอยกระเด็น เมื่อโรยตัวลงค่อยมุ่งหน้าต่อ ใช้วิชายุทธ์เล่นสนุกเต็มที่เหมือนเด็กคนหนึ่ง
กระทั่งวิ่งออกมาสองลี้ คราวนี้จึงโคจรวิชาเลี่ยงวารี ไล่หยดน้ำหยาดน้ำที่เหลือบนตัวและเสื้อผ้าออกไป ถือว่าอาบน้ำด้วยวิธีนี้ ล้างเหงื่อจากการต่อสู้และความตื่นเต้นเมื่อครู่รวมถึงความเหนื่อยล้าออกไปด้วยกัน คล้ายลอกคราบสกปรกชั้นหนึ่งในสภาวะจิต กายใจปลอดโปร่งจริงๆ
เมื่อกลับมาถึงอำเภอหนิงอัน ดึกสงัดเงียบสงบนานแล้ว
อำเภอหนิงอันสงบปลอดภัยเสมอ ไม่เคยห้ามออกนอกบ้านตอนกลางคืน แต่ถึงอย่างไรอำเภอหนิงอันก็เป็นสถานที่เล็กๆ นอกจากบางครั้งจัดงานศาลเจ้าแล้ว โดยทั่วไปยามราตรีไม่มีกิจกรรมนันทนาการอะไร แน่นอนว่ากลางคืนย่อมเงียบสงบนัก
หลังจากจี้หยวนเข้าเมืองก็ไม่มีใครตกใจ กลับสู่เรือนสันติอย่างแผ่วเบา มองเทียบเจตกระบี่ที่แขวนอยู่หน้าโต๊ะหนังสือตรงเรือนหลัก ทิ้งความคิดค้นคว้าตอนนี้ เปลี่ยนชุดนอนแล้วผล็อยหลับไป
วันที่สองแสงแดดสาดส่อง เมื่อสวมเสื้อบ้วนปากล้างหน้าเสร็จ จี้หยวนนั่งหน้าโต๊ะหนังสือในห้องตนเหมือนศิษย์มีจิตใจแห่งความยำเกรงคนหนึ่ง พิจารณาเทียบเจตกระบี่โดยละเอียดอีกครั้ง
บนโต๊ะหนังสือมีเครื่องเขียนเรียบง่าย ล้วนเป็นสิ่งที่อิ๋นจ้าวเซียนมอบให้ ไม่ใช่ของมีค่าอะไร แต่ใช้แล้วถนัดมือ เห็นชัดว่าคัดเลือกมาอย่างดี
ในสายตาเทียบเจตกระบี่ยังเปี่ยมศิลปะอักษรน่าอัศจรรย์ แต่สิ่งนี้ถูกจี้หยวนมองทะลุปรุโปร่งนานแล้ว แต่กลับไม่พบเบาะแสอะไร
‘หรือต้องแช่น้ำผิงไฟ’
จี้หยวนปลดเทียบเจตกระบี่ลงมาจากกำแพงแล้ววางบนโต๊ะ สัมผัสกระดาษของเทียบเจตกระบี่เล่มนี้ เป็นกระดาษเซวียนจื่อ[footnoteRef:1]ธรรมดา ยากจะทำอย่างนั้นได้ [1:  กระดาษเซวียนจื่อ เป็นกระดาษคุณภาพสูง เนื้อกระดาษนิ่มเหนียวไม่ขาดง่ายดูดซึมหมึกสม่ำเสมอ]
‘หรือว่าอยู่ตรงแกน’
นิ้วมือกวาดทั่วเบาๆ ท่อนไม้เล็กสองด้านตรงส่วนแกนของม้วนอักษรถูกตนถอดออก จี้หยวนหยิบขึ้นมาดูโดยละเอียด แต่ไม่มีบันทึกอะไร
“หรือว่าอยู่ด้านใน”
จี้หยวนโคจรพลังดรรชนี ออกแรงดีดตรงยอดแกนไม้หนึ่งในนั้น
กร๊อบ!
ท่อนไม้แยกออกเป็นสองซีกตามแนวตั้ง เหลือบมองสัมผัสดมแล้วไม่แปลกอะไร ดูท่าว่าต้องตีความจากเนื้อหาบนเทียบอักษร
พูดตามตรงว่าอาศัยการมองเห็นของจี้หยวน ย่อมมองตัวอักษรบนตำรากระดาษธรรมดาไม่ชัดนัก เทียบเจตกระบี่นี้พิเศษตรงเจตกระบี่หนักแน่น จึงมองเห็นทะลุปรุโปร่ง
“ตั้งแต่เด็กข้าชื่นชอบอาวุธ หลงใหลกระบี่เป็นพิเศษ หกขวบได้รับกระบี่ไม้ สิบสองปีได้รับกระบี่เหล็ก วัยยี่สิบจิตใจฮึกเหิม แม้ไร้กระบี่ใหม่แต่เฉียบคมหาใดเปรียบ ปลายเยียบเย็นสามฉื่อสาดส่องทั่วจังหวัด... วัยแปดสิบเส้นทางชีวิตยาวนานไร้สิ้นสุด ปลายทางวิถียุทธ์อยู่แห่งใด บนสรวงสวรรค์มีเซียนอยู่หรือไม่ กระบี่จรดหน้ากระดาษใจไม่ยินยอม ไม่ยินยอม ไม่ยินยอม...”
จี้หยวนอ่านเทียบเจตกระบี่นับร้อยอักษรนี้เบาๆ แล้วถอนใจเล็กน้อย ก่อนหน้านี้เขายังคิดว่าอัจฉริยะวิถียุทธ์ผู้เขียนเทียบเจตกระบี่นี้ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ตอนนี้เห็นชัดว่าเขาเสียชีวิตไปหลายสิบปีแล้ว
“เฮ้อ น่าเสียดาย... แต่เจ้าพูดจาให้รู้เรื่องได้ไหม!”
ขณะถอนหายใจจี้หยวนวาดนิ้วมือแทนกระบี่อย่างอดไม่ได้ ร่ายรำท่ามังกรเหินอยู่หน้าเทียบเจตกระบี่ แต่การเคลื่อนไหวผ่อนคลายอารมณ์โดยไม่ตั้งใจนี้พลันทำให้เขาครุ่นคิดในใจ
อานุภาพกระบี่หมุนวน ต่างจากการกวัดแกว่งตามใจตนก่อนหน้านี้ แต่กวัดแกว่งเจตกระบี่ตามลำดับตัวอักษรระหว่างบรรทัด
ถึงแม้ว่าขาดความเข้าขั้นและความเป็นธรรมชาติไปส่วนหนึ่ง แต่กลับเพิ่มไอสังหารเฉียบคมขึ้นมามาก ยึดตามวงโคจรชีวิตของจอมยุทธ์จั่วท่านนี้ร่วมกับเจตกระบี่ซึ่งเผยออกมา ถึงกับรู้สึกว่าแปลกประหลาด
จี้หยวนซึ่งเป็นคนตาบอดพยายามอาศัยความทรงจำรวบรวมวงโคจรเจตกระบี่และเวลาสถานที่ในหัว
‘บ้าเอ๊ย นี่คือแผนที่หรือ’
จี้หยวนซึ่งทำความเข้าใจเนิ่นนานสุดท้ายก็ยืนยันจุดนี้ทำหน้าไม่ถูกอยู่บ้าง
ตีความยากขนาดนี้ ไม่แปลกว่าจอมยุทธ์จั่วจากโลกไปหลายปีแล้วยังคงไม่มีใครสืบทอดมรดกวิชาต่อ เจ้าคิดว่ามีแค่อัจฉริยะอย่างเจ้าจึงมีสิทธิ์สืบทอดมรรคกระบี่ของเจ้าหรือ
ได้ เขี้ยวมาก!
จี้หยวนคิดเองว่าหากตนไม่มี ‘พรสวรรค์ไร้ใดเปรียบ’ เกรงว่าความลับของเทียบเจตกระบี่นี้คงเสียหายจนไม่มีใครตีความได้ บางทีวิชากระบี่แห่งยุคนั่นคงรอคนโชคดีค้นพบโดยไม่ตั้งใจจึงเจอแสงตะวันอีกครั้ง คาดว่าโชคนั้นคงไม่ต่างจากการกระโดดหน้าผาเจอตำราลับนัก
“สมชื่อจั่วขวงถู (ขวงถูแปลว่าคนคลั่ง) จริงๆ!”
มีความเข้าใจระดับนี้ จี้หยวนถือว่าวางใจโดยสมบูรณ์ ขณะเดียวกันยังคาดหวังกับวิชากระบี่แห่งยุคของจั่วขวงถูมาก เทียบเจตกระบี่หนึ่งทำให้เขาหยั่งรู้นัยเร้นลับมังกรเหิน คาดว่าวิชากระบี่นั่นคงยอดยิ่งกว่า!
ก๊อกๆๆ…
“ท่านจี้ อิ๋นจ้าวเซียนมาหา ไม่ทราบว่าท่านอยู่หรือไม่”
เสียงอาจารย์อิ๋นที่คุ้นเคยดังขึ้นนอกเรือน จี้หยวนมองไปนอกประตู ไม่นึกเลยว่าเที่ยงแล้ว
อิ๋นจ้าวเซียนที่อยู่ข้างนอกถือของมาสองอย่าง อย่างหนึ่งคือกล่องข้าว อีกอย่างคือถุงผ้าใบหนึ่ง เขารู้ดีว่าจี้หยวนกินข้าวตรงเวลา รีบมาก่อนช่วงอาหารกลางวันโดยเฉพาะ ให้ภรรยาทำอาหารจานเด็ดสองสามจาน รวมถึงนำสุราสลักบุปผาไหหนึ่งมาเรือนสันติ
ปัจจุบันอิ๋นจ้าวเซียนชอบวิ่งมาที่นี่จนไม่ยำเกรงเหมือนตอนแรกนานแล้ว ถือว่ามีสหายร่วมพิจารณาการศึกษาอย่างสบายใจ
ไม่นานประตูเรือนก็ถูกจี้หยวนเปิดออกด้วยตัวเอง
“อาจารย์อิ๋น นี่ท่าน?”
“ฮ่าๆ วันนี้พักงานว่างทั้งวัน มาเยี่ยมท่านจี้ รบกวนหรือไม่”
จี้หยวนยิ้มรับ เขาได้กลิ่นหอมภายในกล่องข้าวนานแล้ว ทั้งยังอุ่นอยู่ด้วย คาดว่ารสชาติต้องไม่เลวแน่ เขาผายมือมาด้านใน
“อาจารย์อิ๋นเชิญเข้ามาเถอะ!”
ทั้งสองคนนั่งลงข้างโต๊ะหินกลางลาน อิ๋นจ้าวเซียนวางถุงผ้าใบนั้นลงบนโต๊ะราวมอบสมบัติก่อน จากนั้นค่อยเปิดเผยกระดานหมากไม้กับตัวหมากสองกล่องด้านในให้เห็น
“ข้าเห็นท่านจี้ศึกษาคัมภีร์หมากวิถีหมากตลอด แต่กลับไม่เคยเห็นท่านเล่นหมาก เกรงว่าคงไม่มีคนประลองหมาก? ข้าคนแซ่อิ๋นหากระดานหมากไม้จันทน์นี้มาเป็นพิเศษ ขอแลกเปลี่ยนกับท่านสองสามตา!”
‘เฮ้ยๆๆๆ... ข้ารู้แค่ทฤษฎีในตำรา ใช่ว่าหาคนเล่นด้วยไม่ได้แต่เดินหมากไม่เป็นจริงๆ...’
จี้หยวนทำหน้าไม่ถูกอยู่บ้าง ดูเหมือนว่าวันนี้คงขายหน้าแล้ว
...
อีกด้านหนึ่งเว่ยอู๋เว่ยพาคนกลับมาอำเภอหนิงอัน
ถึงอย่างไรตัวก็บาดเจ็บ ยังจับคนร้ายมามากขนาดนี้ เพื่อลดตัวแปรลง ด้านหนึ่งเว่ยอู๋เว่ยคุมตัวพวกเขาไปอำเภอหนิงอันซึ่งอยู่ใกล้ที่สุด ด้านหนึ่งให้ผู้คุมรถขี่ม้าไปจังหวัดเต๋อเซิ่ง บอกทางการกับตระกูลเว่ยให้พากำลังคนมามากพอเพื่อคุมตัวนักโทษอุกฉกรรจ์
ตอนนี้ผู้นำตระกูลเว่ยกำลังพักอยู่ในโรงเตี๊ยม ห่มหนังเสือขาวซึ่งซื้อมาจากที่ว่าการอำเภอหนิงอันหนึ่งพันตำลึงจนหลับสนิท
จี้หยวน พนักงานบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งไปร่วมกิจกรรมค่ายพักกลางแจ้ง ระหว่างเดินชมต้นไม้ไปเรื่อยๆ เขาพบกระดานหมากบนตอไม้กลางป่า

พอจะหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปกลับปลดล็อกหน้าจอไม่ได้ คิดว่าแบตหมดแล้วจึงรีบกลับไปหาแบตสำรองที่ค่าย แต่พอกลับไปถึงที่ตั้งค่าย กลับไม่มีคนในบริษัทอยู่สักคน แม้แต่เต็นท์ก็หายไปหมด พอเดินไปเจอทีมช่วยค้นหา อีกฝ่ายก็บอกว่ากำลังตามหาผู้หายสาบสูญมาเกือบเดือน คนคนนั้นชื่อว่าจี้หยวน!



จี้หยวนขาดน้ำ ขาดใจตายก่อนไปถึงโรงพยาบาล สุดท้ายเขาตื่นขึ้นมาในอารามกลางป่า ขยับตัวไม่ได้ ตาเกือบบอดสนิท หลังจากนั้นเขาก็ได้เจอปีศาจเสือกินคน เหล่าจอมยุทธ์ และการผจญภัยตามแบบนิยายแฟนตาซี แต่ความต่างคือเขาไม่มีวิชาติดตัว มีเพียงสมองของคนยุคปัจจุบัน จี้หยวนจึงต้องใช้ไหวพริบและวาทศิลป์แก้ปัญหาเฉพาะหน้าต่างๆ พร้อมทั้งหาทางรอดบนโลกใหม่ ก่อนจะพบว่าตนเองก็มีบทบาทพิเศษเป็น 'ผู้เล่นหมาก' ซึ่งมีส่วนสำคัญบนโลกนี้