ในวันชีซีที่ถูกทรยศ สามีและลูกชายร้องไห้ขอร้องไม่ให้ฉันตาย
Thalia Rourke
## บทที่ 1 หลังการแก้ไข

มองดูใบรายงานผลตรวจในมือ น้ำตาของฉันไหลรินไม่หยุด
มะเร็งเต้านม เซลล์มะเร็งแพร่กระจาย เหลือเวลาไม่มากแล้ว
ตอนโทรศัพท์ต้องพยายามควบคุมน้ำเสียง พยายามไม่ให้อีกฝ่ายจับความผิดปกติได้:
"ที่รัก คืนนี้ฉันต้องทำงานล่วงเวลา คงกลับหลังสี่ทุ่ม..."
คนปลายสายชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย: "รู้แล้ว"
แกร๊ก! สายก็ถูกวางทันที
ไม่มีคำถามหรือความห่วงใยสักคำ
ไม่รู้ว่าเป็นความคิดไปเองหรือเปล่า แต่น้ำเสียงของเขาเหมือนจะมีความโล่งใจแฝงอยู่
หลายปีมานี้ กู่เจ๋อมักจะเย็นชากับฉันเสมอ
เป็นสามีภรรยากันมานาน บางทีมันอาจจะเป็นเรื่องปกติก็ได้
ฉันเงยหน้ามองออกไปข้างนอก ค่ำคืนย่างกรายมาเยือน มีคู่รักหลายคู่เดินจูงมือกันอย่างช้าๆ
คืนยาวแบบนี้ ฉันคงต้องเดินเล่นไปเรื่อยๆ เพื่อฆ่าเวลา


## บทที่ 2 หลังการแก้ไข

ขณะที่เดินเล่นอยู่บนสะพานริมทะเลสาบ ฉันเห็นกู่เจ๋อกับผู้หญิงอีกคนจูงมือลูกชายของฉัน
ทั้งสองคนหันมาจูบกันเป็นระยะ
ลูกชายกระโดดโลดเต้นไปมา ในปากคาบน้ำแข็งไสอยู่
"มะม่วง แม่ของหนูชอบห้ามไม่ให้กินของเย็น ช่างใจร้ายจริงๆ" ซูเสี่ยวเย่ว์พูดด้วยน้ำเสียงประจบ
"ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แม่ผม" ลูกชายฉันรีบแย้งทันที "ผมมีแม่เซี่ยวเยว่คนเดียวเท่านั้น"
ฉันวิ่งเข้าไปขวางทางทั้งสามคนไว้
ซูเสี่ยวเย่ว์มีท่าทีเก้อเขินอย่างเห็นได้ชัด
เธอยังไม่ทันได้พูดอะไร ลูกชายฉันก็พุ่งเข้ามาทุบตีฉันอย่างบ้าคลั่ง
"คุณเป็นผู้หญิงไม่ดี ทำไมไม่ทำงานล่วงเวลาให้เรียบร้อย มาโผล่ที่นี่ทำไม?"
"ที่แท้คุณก็โกหกทั้งนั้น คุณเป็นผู้หญิงจอมวางแผน ชอบรังแกแม่เซี่ยวเยว่ตลอดเวลา"
ฉันมองเด็กตรงหน้าอย่างงงงัน นี่เป็นลูกชายฉันจริงๆ หรือ?
ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่
เขามักจะเถียงฉัน เรียกฉันว่าแม่มดแก่ เรียกฉันว่าอัปลักษณ์
ฉันคิดว่าเขาแค่เข้าสู่วัยแสบ แต่ไม่นึกว่าเขาจะไม่คิดว่าฉันเป็นแม่ของเขา!
ฉันกระชากแขนเขาแรงๆ ดึงเขาเข้ามาใกล้:
"ฉันต่างหากที่เป็นแม่แท้ๆ ของลูก กลับบ้านกับฉัน!"
อาจเป็นเพราะสีหน้าฉันน่ากลัวเกินไป กู่เจ๋อขมวดคิ้วมองฉันอย่างชัดเจน สายตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
ซูเสี่ยวเย่ว์ร้องโอ๊ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
"ซ่งหว่านหว่าน ถ้าคุณโกรธฉัน ก็ด่าฉัน ตีฉันได้ตามใจ"
"แต่อย่าระบายอารมณ์กับเด็กสิคะ มันเป็นความผิดของฉันเอง!"
มือข้างหนึ่งฉันจับลูกไว้แน่น อีกข้างยกเท้าถีบใส่ซูเสี่ยวเย่ว์อย่างแรง:
"ไม่ต้องมาทำเป็นใจดีหรอก เมียน้อยอย่างแก"
ฉันโกรธจัด จึงไม่ได้ยั้งแรงในการถีบครั้งนี้
ซูเสี่ยวเย่ว์ไม่หลบ กลับปล่อยให้ตัวเองล้มลงไปกับพื้น แล้วร้องไห้น้ำตานองหน้าทันที:
"กู่เจ๋อคะ มันเป็นความผิดของฉันเอง วันนี้ฉันไม่ควรมาเลย"
กู่เจ๋อพยุงเธอขึ้นมาด้วยสีหน้าเป็นห่วงอย่างยิ่ง
ลูกชายฉันใช้แรงทั้งหมดสะบัดหลุดจากมือฉัน แล้วใช้ศอกกระแทกฉันอย่างแรง:
"ห้ามตีแม่เซี่ยวเยว่ของผม"
"ผมจะแก้แค้นให้แม่เซี่ยวเยว่!"


## บทที่ 3 หลังการแก้ไข

ฉันจำไม่ได้ว่าหมัดที่ลูกชายต่อยฉันนั้นหนักแค่ไหน
จำได้เพียงแค่เงาร่างของคนทั้งสามที่เดินจากไปนั้นช่างแสบตาเหลือเกิน
ในตอนที่ถูกลูกชายผลักล้มลงพื้น โลกทั้งใบดูพร่าเลือนไปหมด
ฉันหมดสติไป
พอรู้สึกตัวอีกทีก็อยู่ในโรงพยาบาลแล้ว
หมอเสื้อกาวน์ขาวพูดกับฉันด้วยสีหน้าเรียบเฉย "บาดแผลภายนอกส่วนใหญ่เป็นแค่แผลถลอก ไม่รุนแรง"
"แต่คุณเป็นผู้ป่วยมะเร็ง ร่างกายค่อนข้างอ่อนแอ ทนต่อความเครียดไม่ได้ ต่อไปต้องระวังหน่อย อย่าไปมีเรื่องกับใคร"
ฉันนอนอยู่บนเตียง ฝืนยิ้มออกมา "ค่ะ"
หมอถามอีก "คุณต้องนอนโรงพยาบาลครึ่งเดือน เรียกญาติมาทำเรื่องหน่อยนะ"
นึกถึงสามีและลูกชายที่ใจจืดใจดำ ตอนนี้พวกเขาคงอยากให้ฉันตายเสียมากกว่า
ฉันกัดฟัน ส่ายหน้า "ฉันทำเองได้"
ภายใต้สายตาเวทนาของทุกคน ฉันถือไม้เท้าเดินกะเผลกไปจัดการเอกสารทั้งหมดจนเสร็จ
ลำบากไหม?
ตลอดเวลาที่ฉันอยู่กับกู่เจ๋อ ความทุกข์ที่เคยผ่านมามันมากกว่านี้เป็นพันเท่า
ตอนที่เขาไม่มีเงิน ฉันก็อยู่กับเขาในห้องใต้ดิน ตอนที่ธุรกิจล้มเหลว ฉันก็กินบะหมี่น้ำเปล่ากับเขาตลอดสองเดือน
แม้แต่ตอนที่ท้องลูกชาย เพื่อประหยัดค่ารถเมล์แค่หนึ่งบาท ฉันก็เดินไปตรวจครรภ์
คนท้องคนอื่นอยากกินนั่นกินนี่ ฉันมีแต่จะบอกกู่เจ๋อว่า ฉันไม่ค่อยหิว กินผักๆ เบาๆ ก็พอ
ต่อมาเมื่อธุรกิจของกู่เจ๋อเริ่มดีขึ้น แต่เขากลับยิ่งยุ่งขึ้น ฉันต้องเลี้ยงลูกคนเดียว
ตอนลูกมีไข้ตอนดึก ฉันไม่ได้นอนทั้งคืนพาเขาไปให้น้ำเกลือที่โรงพยาบาล
แต่ตอนนี้ในใจพวกเขามีแต่ซูเสี่ยวเย่ว์!
ฉันหลับตาลง สาบานกับตัวเองในใจ สามีกับลูกชายแบบนี้ ใครอยากได้ก็เอาไปเลย!
ในวันที่ได้รับผลตรวจมะเร็ง เป็นวันเทศกาลชีซี

เพื่อไม่ให้สามีและลูกชายเป็นห่วง ฉันโกหกว่าต้องทำงานล่วงเวลา และออกไปเดินเล่นคนเดียว

แต่กลับเห็นสามีจูงมือลูกชายฉันเดินไปกับรักแรกของเขา ดูเหมือนครอบครัวที่มีความสุข

ชายที่ฉันเคยอยู่ด้วยกันในห้องใต้ดิน พูดด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวว่า: "ซ่งหว่านหว่าน เธอแย่งที่ของซูเสี่ยวเย่ว์มาหลายปีแล้ว ถึงเวลาต้องคืนให้เขาแล้ว"

เด็กชายที่ฉันเคยกล่อมนอนมานับครั้งไม่ถ้วน ยืนขวางหน้าเมียน้อยพูดว่า:

"ป้าเซี่ยวเยว่ใจดีและทำอาหารเก่ง หนูอยากให้เธอเป็นแม่ของหนู"

พวกเขาทุกคนอยากให้ฉันตาย

และฉันก็กำลังจะตายจริงๆ

แต่ทำไมตอนที่ฉันกำลังจะตาย คนพวกนี้กลับวิ่งมาคุกเข่าข้างเตียง อ้อนวอนไม่ให้ฉันจากไป!

และที่น่าประหลาดใจกว่านั้น รักแรกในดวงใจของสามีฉัน กลับมีอดีตที่ซับซ้อนเกินคาด