The Lost City...นครที่สาบสูญ
LyLyAiAi
## บทนำ

บทนำ
ครืน!!!
เสียงการเคลื่อนที่ของอะไรบางอย่างดังสนั่นท่ามกลางทะเลทรายอันร้อนระอุ ก่อนที่ไม่กี่วินาทีต่อมาจะเกิดแผ่นดินไหวอย่างรุนแรง พื้นทรายเริ่มยุบตัว ฝุ่นทรายฟุ้งกระจายทั่วทุกพื้นที่ บดบังทัศนียภาพโดยรอบจนไม่สามารถมองเห็นได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แรงสั่นสะเทือนลุกลามเป็นวงกว้าง เนินทรายหลายแห่งทลายตัวลงแล้วไหลไปรวมกันอยู่ที่ศูนย์กลาง แรงสั่นใต้พื้นส่งผลกระทบไปถึงหมู่บ้านเพียงแห่งเดียวที่ตั้งอยู่กลางทะเลทรายแห่งนี้ เสียงครืดคราดดังสนั่นหวั่นไหวสร้างความตกใจและแตกตื่นของผู้คนจนต้องรีบมองหาที่หลบภัยให้ตัวเอง
เหตุการณ์นั้นดำเนินต่อไปราวสิบนาทีกว่าทุกอย่างจะสงบลง ผู้คนที่หลบอยู่ตามที่ต่าง ๆ เริ่มทยอยออกมายืนออกันอยู่ที่ชายเขตหมู่บ้าน พยายามชะเง้อคอมองไปยังจุดเกิดเหตุแม้มันจะไกลมากจนไม่สามารถมองเห็นได้ก็ตาม เสียงซุบซิบถึงเรื่องที่เกิดขึ้นดังระงม ก่อนจะค่อย ๆ เงียบลงแล้วพากันขยับเพื่อหลีกทางให้ผู้ที่มีอำนาจสูงสุดในหมู่บ้านได้เดินเข้ามาดู
ชายชราในวัยย่างเข้าเจ็ดสิบปีแต่ยังแข็งแรงดีมองตรงไปยังทิศทางที่เกิดแผ่นดินไหว ความสงบนิ่งที่แสดงออกมาทำให้ไม่มีใครรู้ว่าเขามองเห็นหรือกำลังคิดอะไร ในเมื่อไม่มีอารมณ์ใดปรากฏขึ้นบนใบหน้าเลยสักนิด
เพียงแต่...
ถ้าหากสังเกตดี ๆ จะเห็นว่าภายในดวงตาคู่นั้นฉายแววกังวลและหวาดหวั่นมากมายขนาดไหน
เรื่องราวเล่าขานและคำทำนายที่ถูกสืบต่อกันมาของผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าหมู่บ้านจากรุ่นสู่รุ่น ดังก้องขึ้นภายในหัว ยิ่งเห็นว่าท้องฟ้าค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นสีดำไล่มาจากจุดที่เกิดแผ่นดินไหวแล้วกระจายไปทั่วทั้งที่เป็นเวลากลางวันก็ยิ่งหวั่นใจ สองมือที่กำหัวไม้เท้าออกแรงบีบแน่นก่อนจะพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา...
เบามาก...
เบาจนไม่มีใครได้ยินนอกจากตัวเอง
"เขากลับมาแล้ว"
tbc…


## ตอนที่ ๑

ตอนที่ ๑
ควันสีขาวลอยกรุ่นอยู่เหนือปากแก้วเมื่อน้ำร้อนถูกเติมลงไปในระดับพอเหมาะ ก่อนจะหมุนวนไปตามช้อนที่คนเบา ๆ จนน้ำเปล่าสีใสกลายเป็นสีดำเข้มของกาแฟชั้นดีที่ไม่มีการผสมน้ำตาลหรือครีมเทียม
กาแฟดำในแก้วกระเบื้องถูกยกขึ้นสูดกลิ่นด้วยความพอใจ ก่อนตัวคนชงจะจิบเพียงเล็กน้อยแล้วเดินถือไปตามทางเพื่อมุ่งหน้าสู่ห้องทำงานของตัวเอง
"ทาร่า"
เสียงเรียกที่ดังขึ้นทำให้ขาที่กำลังจะก้าวเดินชะงักไว้เพียงแค่นั้น ดวงตาคู่สวยตวัดมองไปทางเจ้าของเสียงที่แค่ได้ยินก็รู้ดีว่าเป็นใครแม้จะยังไม่ได้เห็นหน้า แก้วกาแฟถูกยกขึ้นจิบเล็กน้อยขณะหันกลับไปเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม มองดูอีกฝ่ายที่กำลังเดินเข้ามาหา
"ว่าไงปีเตอร์"
"คุณรู้เรื่องหรือยัง"
"อยู่ที่ว่าคุณหมายถึงเรื่องอะไร"
จบประโยคนั้นเจ้าตัวก็ออกเดินทันทีจนทางฝ่ายปีเตอร์ต้องรีบเร่งฝีเท้าเดินตาม ดวงตาคู่สวยเหลือบมองคนที่เดินอยู่ข้าง ๆ เพียงเสี้ยววินาทีแล้วหันกลับมามองทางเหมือนเดิม ระหว่างนั้นก็ยกแก้วกาแฟขึ้นเป่าเบา ๆ ก่อนจะจิบลงคอไปอีกนิดพอให้ได้กลิ่นหอมคลุ้งอยู่ในปากอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ
"เรื่องนครที่สาบสูญ"
คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้คนฟังมีปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษ ร่างสูงโปร่งยังคงก้าวเท้าเดินตามจังหวะเดิมของตัวเองอย่างไม่เร็วขึ้นและไม่ช้าลง เสียงพูดก็ยังคงฟังดูเรียบเรื่อยตามปกติ แถมยังดูเหมือนจะไม่ค่อยสนใจเรื่องที่กำลังถูกพูดถึงเท่าไรด้วยซ้ำ
"ที่ว่าจู่ ๆ ก็ผุดขึ้นมากลางทะเลทรายน่ะเหรอ"
"ไม่ได้ผุดขึ้นมาซะหน่อย เกิดแผ่นดินไหวจนทรายยุบตัวเลยค้นพบต่างหาก"
"อ๋อ"
"ผมเห็นภาพที่ถูกส่งมาแล้ว ทองคำทั้งหลังเลย"
"อืม"
"แค่อืมเหรอ"
"แล้วจะให้ผมตอบว่าอะไรล่ะ"
"คุณคิดว่าไง น่าสนใจไหม"
"น่าสนใจดี แต่ตอนนี้ผมก็มีงานของผมอยู่"
ประตูกระจกถูกเลื่อนเปิดออกก่อนที่เจ้าของห้องจะเดินกลับเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวโปรดที่มีหมอนอิงวางซ้อนหลังอยู่หนึ่งใบ เพื่อช่วยลดอาการปวดหลังเวลาต้องนั่งทำงานติดต่อกันเป็นเวลานาน
ภายในห้องถูกจัดเก็บอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่ว่าจะเป็นเอกสารหรืออุปกรณ์ต่าง ๆ ล้วนอยู่ในจุดที่จะหยิบใช้สอยได้อย่างสะดวก บนโต๊ะทำงานมีของ 2-3 ชิ้นวางอยู่ ใกล้ ๆ กันนั้นมีหนังสืออีกเล่มที่ถูกคั่นหน้าไว้ด้วย
ปีเตอร์เหลือบมองเพียงไม่นานก็รู้ได้ทันทีว่าคนตรงหน้ากำลังยุ่งอยู่กับเรื่องอะไร แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่สนใจ ยังคงทิ้งตัวลงนั่งที่หน้าโต๊ะทำงานของอีกฝ่าย แล้วออกปากเรียกแบบที่ทำให้คนฟังเผลอขมวดคิ้วมุ่น เพราะมันแฝงไว้ด้วยเจตนาอย่างโจ่งแจ้งแบบที่ไม่ต้องพูดอธิบายอะไรก็สามารถรับรู้ได้ทันที
"ทาร่า"
"ปีเตอร์ งานผมล้นมือเลยตอนนี้"
"แต่มันก็ไม่รีบไม่ใช่เหรอ"
นั่นไงล่ะ!
"ผมไม่ว่าง คุณเข้าใจนะ"
"ผมไม่ได้ขอให้คุณช่วยนะทาร่า"
รูปประโยคแปลก ๆ ที่ได้ยินทำให้หัวคิ้วคนฟังขมวดเข้าทันที แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรตอบกลับไปก็ต้องชะงักกึก เมื่อเห็นอีกฝ่ายหยิบเอกสารบางอย่างออกมาวางลงบนโต๊ะ สังหรณ์แปลก ๆ ทำให้ต้องรีบหยิบมากวาดตาอ่านรายละเอียดทันที แล้วก็แทบจะส่งเสียงกรีดร้องออกมาเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนออกคำสั่ง
"เขาอยู่ไหน ผมจะไปคุยกับเขา"
"พอยื่นนี่ให้ผมเสร็จเขาก็รีบหนีขึ้นเครื่องไปทันทีเลย"
ยิ่งได้ยินคำตอบแบบนั้นคนได้รับคำสั่งก็ได้แต่นั่งเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันตัวเองอย่างโมโห
หน็อย! ทำความผิดไว้แล้วก็รีบหนีไปเลยนะ
คอยดูเถอะ กลับมาเมื่อไหร่ได้เห็นดีกันแน่!
ในขณะที่เจ้าของห้องนั่งส่งเสียงฮึดฮัดอย่างหงุดหงิด คุณผู้ส่งสารก็ได้แต่ยิ้มแหย ๆ เหมือนกลัวโดนลูกหลงไปด้วย แม้ปกติอีกฝ่ายจะเป็นคนใจดียิ้มง่าย แต่บทจะโมโหก็ร้ายไม่หยอกเหมือนกัน ที่สำคัญถ้ายิ่งเป็นเรื่องเกี่ยวกับคนที่เพิ่งจะชิ่งหนีไปต่างประเทศคนนี้แล้วด้วย อารมณ์ของเจ้าตัวก็จะยิ่งร้ายกาจกว่าปกติเกือบเท่าตัว
"นี่ผมจะต้องเดินทางเมื่อไหร่"
จู่ ๆ ก็โดนถามมาแบบนั้นทำให้ปีเตอร์ที่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ เกิดตั้งตัวไม่ทันขึ้นมา เลยทำได้แค่ส่งสีหน้าเหลอหลาตอบกลับไป จนกระทั่งเห็นเจ้าตัวยิ่งขมวดคิ้วแน่นเหมือนคนกำลังจะระเบิดลงนั่นแหละ เขาถึงได้เรียกสติกลับมาได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอดสงสัยไม่ได้อยู่ดี เหมือนเรื่องมันจะจบง่ายไปหน่อยนะ
"สรุปคุณตกลงแล้วเหรอ"
"โดนมาเป็นคำสั่งแบบนี้ผมจะปฏิเสธได้เหรอ"
แม้จะพูดแบบนั้นแต่น้ำเสียงก็ยังคงแฝงความหงุดหงิดไว้ไม่น้อย ใบหน้าขาวใสมุ่ยลงแสดงความไม่พอใจอย่างชัดเจน ก่อนจะยื่นเอกสารฉบับนั้นคืนให้จนปีเตอร์ต้องรีบคว้าไว้แทบไม่ทัน
"สรุปว่าไง ผมต้องไปเมื่อไหร่"
"ก็...ถ้าคุณเคลียร์อะไรเรียบร้อยแล้วก็ไปได้เลย"
"อีกสามเดือน"
พูดจบคนที่กำลังหงุดหงิดก็แกล้งหยิบเอางานที่ทำค้างไว้มาเริ่มจัดการต่อด้วยท่าทางนิ่งเฉย โดยไม่สนใจสภาพของปีเตอร์ที่ยิ่งคุยกันไปเรื่อย ๆ ก็ยิ่งดูเหมือนจะแก่ลงไปอีกหลายปี ไม่รู้ทำไม เวลาต้องเป็นคนกลางให้พี่น้องคู่นี้ทีไร เขาถึงได้รู้สึกเหมือนต้องใช้อายุขัยของตัวเองมาเป็นเดิมพันอยู่ตลอด
"ทาร่า คุณอยากให้ระเบิดลงที่นี่เหรอ"
"มาดูกันไหมว่าผมกับเขาใครจะระเบิดก่อน"
"ขอเถอะ ทั้งคุณทั้งแดเนียลผมไม่อยากให้มีใครต้องระเบิดลงทั้งนั้นแหละ"
พูดไปปีเตอร์ก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ไป เขาอยู่ของเขาดี ๆ แล้วทำไมถึงต้องโดนวานให้เอาเรื่องนี้มาบอกด้วยก็ไม่รู้ ทำไมถึงต้องส่งปีเตอร์ผู้น่าสงสารมาอยู่กลางดงระเบิดของพี่น้องคู่นี้ด้วยเนี่ย?
"งั้นคุณก็ไปบอกให้เขาเลิกทำให้ผมโมโหสักทีสิ"
"คุณเป็นพี่น้องกันแท้ ๆ ยังบอกไม่ได้เลย แล้วผมจะบอกได้เหรอ"
"งั้นคุณก็อยู่อย่างหวาดระแวงระหว่างระเบิดสองลูกนี้ไปตลอดเถอะ"
ว่าแล้วเจ้าตัวก็หันไปทำงานต่อโดยไม่สนใจคนที่นั่งหน้าซีดอยู่เลยแม้แต่น้อย เดือดร้อนให้ปีเตอร์ต้องรีบขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้หน้าโต๊ะยิ่งขึ้น ก่อนจะเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงออดอ้อนทั้งยังทำตาปิ๊ง ๆ ให้อีกต่างหาก
"ทาร่า"
"....."
"คุณจะไปใช่ไหม"
"บอกแล้วไงว่ามาเป็นคำสั่งแบบนั้นยังไงผมก็ปฏิเสธไม่ได้"
"งั้นก็ดีแล้ว แต่ต้องไม่ใช่สามเดือนอย่างที่คุณพูดนะ"
มุมปากของคนฟังโค้งลงเล็กน้อยอย่างไม่พอใจ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้พูดปฏิเสธอะไร ทางด้านปีเตอร์จึงทึกทักเอาเองว่าท่าทีของเจ้าตัวตอนนี้ถือเป็นการตอบตกลง พอคิดได้แบบนั้นก็ค่อยยิ้มออกมาอย่างโล่งใจได้บ้าง
รายละเอียดต่าง ๆ ทั้งที่สำคัญและไม่สำคัญถูกปีเตอร์เร่งอธิบายให้ฟังทั้งหมดไม่มีตกหล่น โดยที่ระหว่างนั้นคนฟังก็ยังคงเอาแต่นั่งทำงานของตัวเองต่อไปเหมือนไม่สนใจ แต่ปีเตอร์รู้ดีว่าท่าทางแบบนั้นเป็นเพียงการแสดงอาการต่อต้านเล็กน้อยเท่านั้น เพราะแท้จริงแล้วเจ้าตัวมีความเป็นมืออาชีพมากพอและคงกำลังจดจำรายละเอียดเหล่านั้นไว้เป็นอย่างดี
"แดเนียลให้คนประสานงานกับที่นั่นไว้แล้ว พอคุณไปถึงจะมีทหารชุดรักษาความปลอดภัยมารอรับคุณ"
"ต้องเอิกเกริกขนาดนั้นเลย"
"ผมบอกคุณแล้วไงว่าทองคำทั้งหลัง คุณคิดว่าจะได้ทำงานง่าย ๆ หรือไง ยิ่งข่าวแพร่กระจายไปขนาดนี้พวกนักล่าสมบัติคงแห่กันมาทั้งโขยง อันตรายจะตาย"
"หึ!"
ได้ยินเสียงขึ้นจมูกแบบนั้นปีเตอร์ก็รู้ได้ทันทีว่าภายใต้ท่าทีแข็ง ๆ ที่เจ้าตัวชอบแสดงใส่พี่ชาย แท้จริงในตอนนี้คงกำลังแฝงความน้อยใจไว้อยู่
ถ้าให้ว่ากันตามความจริง ทุกคนส่วนใหญ่ที่นี่จะเห็นและคิดเหมือนกันว่าพี่น้องคู่นี้ไม่ค่อยจะลงรอยกันสักเท่าไร เจอหน้ากันทีก็ฮึ่ม ๆ แฮ่ ๆ ใส่กันตลอด แต่สำหรับคนที่อยู่ใกล้กับทั้งคู่อย่างเขารู้ดีว่าความจริงแล้วคนพี่ก็ทั้งรักทั้งห่วงคนน้องมาก ในขณะที่คนน้องเองก็แอบอ้อนแอบทำตัวน่ารักใส่คนพี่อยู่บ่อย ๆ เหมือนกัน แม้จะไม่ค่อยพูดจาหวาน ๆ หรือแสดงความห่วงใยกันตรง ๆ แต่ทั้งคู่ก็ถือว่าเป็นพี่น้องที่รักกันมาก
"แดเนียลเป็นห่วงคุณนะ เขาถึงให้รีบประสานงานกับทางนั้นทันทีเรื่องการรักษาความปลอดภัย ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจแต่เหมือนเราจะได้รับคำสั่งมาอีกทีว่าให้จัดการเกี่ยวกับเรื่องนี้โดยเร็วที่สุด แล้วคนที่ทำงานได้เร็วที่สุด ดีที่สุดและเรียบร้อยที่สุดของเราจะเป็นใครล่ะ ถ้าไม่ใช่คุณ ที่สำคัญครั้งนี้เป็นเรื่องที่คุณถนัดด้วยนะ เหตุผลทุกอย่างมันลงล็อคที่คุณทั้งหมดเลย"
"งั้นเหรอ"
"ไม่งอแงสิ"
"ผมไม่ใช่เด็กแล้วปีเตอร์"
"โอเค ไม่เด็กก็ไม่เด็ก"
รอยยิ้มล้อเลียนที่ได้รับทำให้ดวงตาคู่สวยถลึงมองกลับไปอย่างไม่พอใจ หากแต่คนได้รับกลับยิ่งหัวเราะร่าอย่างไม่สะทกสะท้าน แต่เพียงครู่เดียวก็ดึงตัวเองกลับมาสู่โหมดจริงจังอีกครั้งแล้วเริ่มพูดต่อ
"งานนี้อาจจะยากหน่อย คุณเอาผู้ช่วยไปด้วยนะ"
"อือ"
"อยากได้ใครก็บอกแล้วกัน เดี๋ยวผมไปจัดการให้"
"ใครก็ได้เหรอ"
"ใช่ แดเนียลบอกว่าให้เป็นกรณีพิเศษเลย"
"แซค"
ชื่อที่ถูกพูดถึงทำเอาปีเตอร์ที่กำลังยิ้มกว้างเปลี่ยนเป็นยิ้มค้างในทันควัน ดวงตาภายใต้กรอบแว่นที่จ้องมองคนตรงหน้าพลันดูว่างเปล่าเลื่อนลอยไปชั่วขณะ ก่อนที่ในเวลาต่อมาจะทำหน้าเหมือนคนอยากร้องไห้เต็มที ได้แต่ค้อมตัวลงเอาคางเกยกับโต๊ะแล้วพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหมดเรี่ยวหมดแรง
"คุณอยากให้แดเนียลอกแตกตายเหรอ"
"คุณบอกเองว่าให้ผมเลือก ผมเลือกแซคแล้วมีปัญหาอะไร"
"เจ้าเด็กนั่นจะไปช่วยอะไรได้นอกจากก่อความวุ่นวาย"
"สนุกดีออก ทำงานแล้วไม่เครียด"
"ทาร่า เปลี่ยนใจเอาคนอื่นไปแทน--"
ปัง!
"พี่น้ำ!"
ปีเตอร์ยังพูดไม่ทันจบประตูห้องทำงานก็ถูกกระชากเปิดอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น และโดยที่ยังไม่ทันมีใครตั้งตัว ร่างสูงโปร่งของหนุ่มน้อยที่กำลังถูกพูดถึงพอดีก็วิ่งถลาเข้ามายืนทำหน้าตื่นเต้นอยู่ข้าง ๆ โต๊ะทำงานของเจ้าของห้องเป็นที่เรียบร้อย
"แซค!"
เสียงเรียกที่เจ้าของชื่อฟังยังไงก็ให้ความรู้สึกคล้ายเสียงคำรามลอดไรฟันซะมากกว่า ทำให้เจ้าตัวที่มัวแต่ตื่นเต้นดีใจจนพุ่งความสนใจทั้งหมดมายังเจ้าของห้องจำต้องหันไปมอง ก่อนจะเอียงคอเลิกคิ้วอย่างแปลกใจเมื่อเห็นว่าปีเตอร์เองก็อยู่ในห้องด้วยเหมือนกัน
"อ้าว คุณปีเตอร์สวัสดีครับ ผมไม่นึกว่าคุณจะอยู่ด้วย"
"ฉันจะอยู่หรือไม่อยู่นายก็ควรเคาะประตูก่อนที่จะเปิดเข้ามาแบบนี้สิ บอกไปตั้งกี่ครั้งแล้ว"
"ขอโทษด้วยครับผมกำลังตื่นเต้น...พี่น้ำดูนี่สิ ดูนี่ ๆ"
พูดกับปีเตอร์จบเจ้าตัวก็หันไปทำสีหน้าตื่นเต้นใส่เจ้าของห้องที่ในตอนนี้กำลังนั่งกลั้นขำโดยไม่สนใจแขกที่เข้ามาก่อนเลยแม้แต่น้อย แต่ยังไม่ทันที่คนมาใหม่จะได้โชว์ผลงานอะไร ทางฝั่งเจ้าของห้องที่ควบคุมตัวเองให้กลับมาเป็นปกติได้เรียบร้อยก็เป็นฝ่ายเปิดประเด็นขึ้นมาซะก่อน
[รุต พี่มีอะไรจะบอกด้วยล่ะ]
[อะไรเหรอพี่]
[คือว่า--]
"อย่าคุยกันรู้เรื่องแค่สองคนสิ เอาภาษาที่ผมรู้เรื่องด้วย"
น้ำเสียงที่มาพร้อมดวงตาดุ ๆ ทำให้คนโดนว่าหัวเราะร่าออกมาอย่างชอบใจที่แกล้งให้ปีเตอร์โวยวายได้ ยิ่งเห็นสีหน้าบึ้งตึงของอีกฝ่าย ธารา หรือ น้ำ หรือที่ปีเตอร์เรียกว่า ทาร่า ก็ยิ่งรู้สึกตลกจนอารมณ์ขุ่น ๆ ก่อนหน้านี้พอจะลดน้อยลงไปได้บ้าง
คนที่นี่ต่างรู้กันดีว่าแซคหรือศรุตเป็นคนไทยแท้ ๆ เกิดและเติบโตอยู่ที่ประเทศไทย แต่ว่าเลือกจะมาเรียนต่อและเข้าทำงานที่นี่ ในขณะที่ตัวธาราเองก็ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เกิด แต่ว่าความจริงแล้วเขาเป็นลูกครึ่ง มีคุณแม่เป็นคนไทยก็เลยได้หัดพูดหัดเรียนภาษาไทยมาจากคุณแม่ แล้วชื่อธาราคุณแม่ก็เป็นคนตั้งให้เช่นกัน เพราะท่านบอกว่ายังไงก็มีเชื้อสายอยู่ในตัว ก็ควรจะมีชื่อที่เป็นภาษาไทยด้วย
เพราะฉะนั้น...
เวลาที่คุยกันแค่สองคนส่วนใหญ่ทั้งธาราและศรุตจึงมักจะพูดกันเป็นภาษาไทยมากกว่า
"ไม่มีอะไรมากหรอกปีเตอร์ ผมแค่จะคุยเรื่องที่เราพูดกันค้างไว้กับแซคเท่านั้นเอง"
"โธ่ ทาร่า คุณยังจะ..."
"รุต"
ธาราไม่ได้สนใจสีหน้าเหมือนคนเห็นโลกกำลังจะพังทลายของปีเตอร์เลยแม้แต่น้อย เจ้าตัวหันไปเรียกพร้อมทั้งส่งยิ้มให้รุ่นน้องคนสนิทที่เลิกคิ้วกลับมาเป็นเชิงถาม
"อะไรครับ"
"วันนี้กลับไปเตรียมเก็บของด้วยนะ เอาเยอะ ๆ หน่อยเพราะเราคงต้องไปนาน"
"ไปไหนเหรอพี่"
"ทาร่า..."
น้ำเสียงอ้อนวอนของปีเตอร์ดังขัดขึ้นอีกครั้ง ดวงตาสองข้างภายใต้กรอบแว่นกระพริบปริบ ๆ อย่างจะขอความเห็นใจ ซึ่งธาราเองก็หันมามองด้วยรอยยิ้มนิด ๆ เหมือนจะให้ความหวัง หากแต่ประโยคต่อมาที่หันไปพูดกับศรุตก็ทำให้ความหวังอันริบหรี่ของปีเตอร์สลายหายไปในพริบตา
[The lost city นครที่สาบสูญ]
tbc...


## ตอนที่ ๒

ตอนที่ ๒
"ผมเพิ่งเคยมาหมู่บ้านทะเลทรายแบบนี้เป็นครั้งแรกเลยพี่"
เสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นของรุ่นน้องคนสนิท ทำให้ธาราเผลออมยิ้มออกมาบาง ๆ ด้วยความเอ็นดู ก่อนจะดึงแขนเจ้าตัวเบา ๆ เป็นเชิงเตือนให้รีบเดินต่อเมื่อเห็นว่ายังเอาแต่หยุดมองบริเวณโดยรอบนานเกินไปจนตอนนี้แทบจะตกมาอยู่รั้งท้ายกลุ่มแล้ว
แต่เพิ่งจะเร่งฝีเท้าขึ้นมาได้เพียงสองก้าวก็เป็นอันต้องชะงักกึก เมื่อ...
"เราต้องเข้าไปพบหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อฝากตัวตามมารยาทก่อน"
"ครับ"
น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงแววดุตลอดเวลาของคนหน้าขบวนที่หยุดยืนรอเพื่อพูดด้วย ทำให้ธาราได้แต่พยักหน้ารับกลับไปโดยไม่คัดค้านอะไรทั้งสิ้น
ครั้งแรกที่เจอหน้ากันธารายอมรับจริง ๆ ว่าเขาตกใจมาก ไม่ใช่เพราะขนาดรูปร่างที่สูงใหญ่หรือน้ำเสียงเข้ม ๆ ที่ได้ยิน แต่เป็นเพราะดวงตาคมดุคู่นั้นกับหัวคิ้วที่เหมือนจะขมวดอยู่ตลอดเวลานั่นต่างหาก
คนอะไรทำหน้าดุตลอดเวลาจนแทบไม่กล้ามองเลย
"น่ากลัวอะพี่"
ธาราได้แต่พยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของรุ่นน้องที่ยืนกระซิบกระซาบอยู่ข้าง ๆ ดวงตาคู่สวยมองตามร่างสูงใหญ่ที่พอพูดกับเขาจบก็เดินนำไปอยู่ที่หน้าขบวนต่อ สีหน้านี่นิ่งสนิทซะจนแอบเสียดายความหล่อที่มีจริง ๆ
หน้าตาดีแท้ ๆ แต่ดันไม่รู้จักยิ้มบริหารเสน่ห์เอาเสียเลย
"ไม่ต้องกลัวหรอกครับ"
".....?!"
ประโยคที่จู่ ๆ ก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังทำให้ทั้งธาราและศรุตพากันสะดุ้งเบา ๆ อย่างตกใจ ก่อนจะรีบหันไปมองแล้วก็เจอเข้าเต็ม ๆ กับรูปร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มผิวเข้มที่หน้าตาดูดุไม่แพ้กัน...แต่กลับส่งยิ้มมาให้เสียน่ารักเลย
"เห็นท่าทางดุ ๆ แบบนั้น แต่ความจริงแล้วหัวหน้าใจดีมากนะครับ ถ้าไม่นับรวมตอนที่ฝึกพวกผมน่ะนะ"
พูดจบเจ้าตัวก็หัวเราะปิดท้ายเบา ๆ แล้วฉีกยิ้มกว้างมาให้อีกที เห็นแบบนั้นทั้งธาราและศรุตเลยส่งยิ้มตอบกลับไปพร้อมทั้งค่อย ๆ คลายอาการเกร็งลง เมื่อเจอคนที่ดูพูดคุยด้วยง่ายและเป็นกันเองขนาดนี้
"ขอโทษนะครับ เมื่อกี้พอดีผมได้ยินพวกคุณกระซิบกันน่ะ ตอนแรกก็ว่าจะปล่อยผ่านไปเพราะถ้าแทรกขึ้นมาคงดูเสียมารยาท แต่ก็อดสงสารหัวหน้าที่ถูกเข้าใจผิดไม่ได้"
"เอ่อ ไม่เป็นไรครับ พวกผมก็เสียมารยาทเหมือนกันที่พูดถึงหัวหน้าคุณแบบนั้น แต่เขาก็ค่อนข้างน่ากลัวจริง ๆ"
"ครับ ใคร ๆ ก็ว่างั้นแหละ"
"เอ๊ะ...เดี๋ยวนะ คุณพูดไทยได้ด้วยเหรอ"
คุยกันมาตั้งนานธาราก็เพิ่งจะสังเกตว่าคนตรงหน้าพูดภาษาไทยด้วยเหมือนกัน แล้วพอทักไปแบบนั้นเจ้าตัวก็ส่งยิ้มกลับมาให้อีกที ก่อนจะพยักหน้าหงึก ๆ แล้วตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงร่าเริงอย่างคนอัธยาศัยดี
"ก็พอได้บ้างครับ ผมเคยไปอยู่ไทยมาประมาณ 3-4 ปี"
"อยู่แค่ 3-4 ปี แต่พูดได้ขนาดนี้เก่งมากเลยนะครับ"
"อา ขอบคุณมากครับ พอโดนชมแบบนี้แล้วเขินจัง ฮ่า ๆ ๆ"
พอเห็นอีกฝ่ายหัวเราะแบบนั้นธาราเองก็ขำตามไปด้วย ดวงตาคู่สวยมองคนตรงหน้าด้วยความเป็นมิตรมากขึ้น เขาชอบที่เจ้าตัวเป็นคนยิ้มง่ายและหัวเราะง่ายแบบนี้ เวลาคุยด้วยแล้วรู้สึกถูกคอมากเลย
"แต่จะบอกความลับให้ฟังนะครับ ที่จริงแล้วคนนู้นน่ะ พูดไทยเก่งกว่าผมอีกนะ"
"เอ๋?"
"หัวหน้าผมพูดไทยเก่งมาก เพราะเขาเป็นลูกเสี้ยวไทยน่ะครับ"
"มิน่าล่ะ"
พอได้ยินแบบนั้นธาราก็รู้สึกว่าตัวเองบรรลุขึ้นมาทันที เพราะตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอกับคุณหัวหน้ามาดดุคนนั้น เขาก็แอบรู้สึกว่าอีกฝ่ายมีบางส่วนที่ดูคล้ายคนเอเชียอยู่จริง ๆ
"ตอนผมไปอยู่ไทย ก็ได้หัวหน้านี่แหละครับที่คอยสอนหลาย ๆ อย่าง"
"เหรอครับ..."
"เบน เตรียมของเรียบร้อยแล้วหรือยัง"
ระหว่างที่กำลังคุยกันเพลิน ๆ จู่ ๆ ก็มีเสียงดุ ๆ เข้ม ๆ จากด้านหน้าตะโกนถามแทรกขึ้น แถมยังหันมาจ้องเขม็งทางนี้อีกต่างหาก จนธาราต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่างมึนงงพร้อมทั้งหันไปมองคุณทหารข้างตัวที่ขานตอบกลับไปเสียงดังฟังชัด
"เรียบร้อยแล้วครับท่าน"
พูดจบเบนก็ยกมือขึ้นทำความเคารพปิดท้ายให้คนมองต้องขมวดคิ้วใส่อีกต่างหาก จนกระทั่งเห็นอีกฝ่ายหันกลับไปเดินหน้าต่อโดยไม่สนใจจะมองกลับมาข้างหลังอีก ทางด้านเบนที่ได้กวนโมโหคนเป็นหัวหน้าเล่นก็ยิ่งอารมณ์ดีกว่าเดิมจนต้องแอบหันไปหัวเราะอย่างชอบใจอีกทาง...ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าหัวหน้าไม่ชอบให้ใครเรียกว่าท่าน ฮ่า ๆ ๆ
"อ้อ ผมยังไม่ได้แนะนำตัวด้วยเลย ผมเบนนะครับ มีอะไรก็บอกได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ"
"ผมทาร่าครับ"
"ครับ ผมพอได้ยินตอนที่คุณแนะนำตัวกับหัวหน้าแล้วล่ะ"
พูดจบเบนก็ยิ้มให้อีกทีก่อนจะยื่นมือออกไปจับกับธารา พอเสร็จแล้วก็หันไปหาคนอีกคนที่ยืนอยู่ด้วย จนศรุตที่รู้ตัวก็รีบส่งยิ้มให้ก่อนจะยื่นมือออกมาจับแล้วแนะนำตัวกลับไป
"ผมแซคครับ"
"เบนครับ ยินดีที่ได้รู้จัก"
"ยินดีที่ได้รู้จักครับ"
จบการแนะนำตัวแบบง่าย ๆ ที่ไร้พิธีรีตองของทั้งสามคน คณะเดินทางอันประกอบด้วยเหล่าทหารและนักโบราณคดีก็มาถึงที่หมายพอดี ไม่ต้องรอให้ใครบอกอะไรธาราก็รู้ตัว จึงรีบขยับไปอยู่ด้านหน้าเพื่อเข้าไปในบ้านพร้อมกับคุณท่านหน้าดุ(?)ทันที
"ยินดีต้อนรับ"
ทันทีที่เข้าไปถึงด้านในเสียงต้อนรับอย่างใจดีก็ดังขึ้นให้คนทั้งคู่ต้องค้อมหัวลงเล็กน้อยเป็นการทักทาย ก่อนจะทรุดตัวลงแล้วค่อย ๆ ขยับเข้าไปภายในโดยมีคนอื่นเริ่มทยอยตามเข้ามา แต่ก็ได้อีกเพียงห้าคนเท่านั้นเพราะขนาดของบ้านที่ไม่เอื้ออำนวย
"สวัสดีครับ ผม..."
พูดได้แค่นั้นธาราก็ต้องหยุดเสียงลง เมื่อจู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บที่ตาซ้ายขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ อาการที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้คนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ต้องหันมามองด้วยความแปลกใจ ทางด้านหัวหน้าหมู่บ้านเองก็ขมวดคิ้วด้วยเช่นกัน
แต่ตอนนี้ธาราไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องเหล่านั้น เพราะอาการเจ็บที่จู่ ๆ ก็เกิดขึ้นดูไม่มีวี่แววว่าจะลดน้อยลงเลย จนเขาต้องยกมือขึ้นมากุมตาซ้ายของตัวเองไว้ ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ศรุตที่นั่งอยู่ด้านหลังเอื้อมมือมาสะกิดเรียกแล้วถามขึ้นด้วยความสงสัย
"พี่น้ำ เป็นอะไรหรือเปล่า"
"อยู่ ๆ พี่ก็เจ็บตา"
แม้จะโดนถามเป็นภาษาไทยแต่ธาราก็ตอบกลับไปด้วยภาษาที่ทุกคนจะเข้าใจได้เพื่อไม่เป็นการเสียมารยาท แถมยังหมายมาดในใจว่าหลังจากนี้จะบอกศรุตเหมือนกันว่าอย่าเผลอพูดอะไรที่เข้าใจกันแค่สองคนต่อหน้าคนอื่นอีกเพราะมันจะดูไม่ดี
"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"
คำถามที่ถูกส่งมาจากคนที่นั่งข้าง ๆ ทำให้ธาราต้องหันหน้าไปมอง ก่อนจะเผลอกดมือที่กุมตาซ้ายแรงขึ้นเมื่อรู้สึกว่ามันชักจะเจ็บมากขึ้นเรื่อย ๆ
"อยู่ ๆ ผมก็เจ็บตาครับ ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไร"
"ขอฉันดูตาพ่อหนุ่มหน่อยได้ไหม"
ประโยคที่ดังแทรกขึ้นมาจากหัวหน้าหมู่บ้านทำให้ธาราชะงักไป ก่อนจะหันไปมองหน้าคนข้าง ๆ เป็นการขอความเห็น และพอได้รับการพยักหน้ากลับมา เขาถึงค่อย ๆ ขยับตัวไปด้านหน้าแล้วเอามือออก
"....."
ไม่มีเสียงพูดหรือถ้อยคำใดหลุดออกมาจากปากของคนที่กำลังตั้งใจมองเข้าไปในดวงตาของธารา แต่สีหน้าที่เปลี่ยนไปวูบหนึ่งแม้จะเพียงแค่เสี้ยววินาทีแล้วกลับมาเป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว ก็ไม่อาจเล็ดลอดสายตาคมกริบของคนที่จ้องมองอยู่ตลอดเวลาได้
"เหมือนจะไม่มีอะไรผิดปกตินะ"
"แต่อยู่ ๆ ผมก็เจ็บ"
"เดี๋ยวก็คงหาย"
พูดกับธาราจบหัวหน้าหมู่บ้านก็ยื่นไม้เท้าของตัวเองให้หลานชายแล้วส่งสายตาเป็นเชิงสั่งว่าให้เอาไปเก็บในห้องนอนของตัวเอง ซึ่งการกระทำนั้นก็ไม่ได้รับการสนใจจากใครเพราะทุกคนมัวแต่เป็นห่วงอาการของธารา แต่...
จะยกเว้นก็เพียงคนผู้หนึ่ง
คนที่เป็นเจ้าของดวงตาคมกริบที่คอยสังเกตการเคลื่อนไหวทุกอย่างของหัวหน้าหมู่บ้านอยู่ตลอดเวลา
"ต้องขอโทษด้วยนะครับ แต่ดูแล้วคุณทาร่าของเราน่าจะไม่ไหว"
"ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ"
เมื่อได้รับคำตอบกลับมาแบบนั้น ร่างสูงใหญ่ก็ขยับเข้าไปใกล้คนที่นั่งกุมตาตัวเองแน่น เห็นตามไรผมของเจ้าตัวเริ่มมีหยาดเหงื่อเกาะพราว ทั้งยังคู้ตัวลงเรื่อย ๆ เหมือนอาการจะยิ่งแย่ลงทุกที
"คุณทาร่า ไปพักก่อนเถอะครับ"
ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ตอบรับกลับมาจนคนพูดได้แต่ขมวดคิ้ว เลยยื่นมือไปทำท่าจะแตะไหล่เบา ๆ เพื่อเรียกสติ แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะแตะได้แม้แต่เสื้อผ้า จู่ ๆ อีกฝ่ายกลับเงยหน้าขึ้นมาส่งสายตามึนงงให้กันซะอย่างนั้น
"เอ่อ...เหมือนผมจะดีขึ้นแล้วครับ"
"หืม?"
"ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เหมือนมันจะดีขึ้นแล้ว ไม่ค่อยเจ็บแล้วครับ"
ธาราเองก็ยังแปลกใจตัวเองว่าทำไมจู่ ๆ นึกจะเจ็บก็เจ็บ นึกจะหายก็หายแบบนี้ ก่อนหน้านี้ทั้งเจ็บทั้งปวดเหมือนมีเศษอะไรแหลม ๆ ทิ่มตาตัวเองอยู่ตลอดเวลา แต่แล้วเมื่อกี้จู่ ๆ ความรู้สึกเจ็บพวกนั้นก็ค่อย ๆ คลายลงแล้วหายไปเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อนเลย
"คุณโอเคใช่ไหม"
"ผมคิดว่าโอเคนะ"
เห็นท่าทางแบบนั้นคนมองก็ไม่ได้ว่าอะไร ทำเพียงหันกลับไปจ้องหัวหน้าหมู่บ้านนิ่ง ๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดแนะนำตัวและจุดประสงค์ในการมาที่นี่ให้แทน เพราะความจริงแล้วธาราจะต้องเป็นคนพูดเนื่องจากเจ้าตัวต้องมาทำงานที่นี่ ในขณะที่เขามีหน้าที่รักษาความปลอดภัยเพียงเท่านั้น แต่ในเมื่อเพิ่งจะเกิดเรื่องขึ้น การบังคับให้คนเจ็บต้องทำทุกอย่างเองมันก็ดูจะแล้งน้ำใจเกินไปหน่อย
"ต้องขอโทษที่เกิดเรื่องขึ้นก่อนหน้านี้นะครับ ผมอาเธอร์ ส่วนนี่คุณทาร่า..."
ถ้อยคำหลังจากนั้นเป็นการอธิบายอย่างคร่าว ๆ เพราะความจริงพวกเขาได้มีการติดต่อมาก่อนหน้านี้แล้วเกี่ยวกับเรื่องขอความร่วมมือในการจัดหาที่พัก ซึ่งก็ได้การตอบรับแล้วเรียบร้อย
อาเธอร์และธาราใช้เวลาคุยกับหัวหน้าหมู่บ้านอีกไม่นานก็พากันขอตัวกลับไปพัก ชายชรามองตามหลังสองหนุ่มและคนอื่นที่ค่อย ๆ ทยอยกันออกไปจากบ้านของตัวเอง ก่อนรอยยิ้มที่มีมาตลอดจะเลือนหาย แล้วแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด
น้ำเสียงแหบต่ำพึมพำออกมาด้วยความหวั่นใจ ก่อนจะนึกถึงสิ่งที่ได้เห็นเมื่อครู่นี้...ภาพดวงตาข้างซ้ายที่กลายเป็นสีดำสนิท
"เรวดีกลับมาตามที่เขาต้องการแล้ว"
-+-+-+-+-+-+-+-+-+-
"พี่น้ำ เก็บของเสร็จหรือยังครับ"
"เรียบร้อยแล้วล่ะ ของพี่ก็ไม่มีอะไรมากหรอก"
"อ้าวเหรอ ผมว่าจะมาช่วยพี่สักหน่อย"
ธาราส่งยิ้มกลับไปเมื่อได้ยินแบบนั้น ก่อนจะเดินเข้าไปกอดคอศรุตแล้วพากันออกไปข้างนอก เขาได้บ้านหลังเล็กที่ใช้พักคนเดียวหนึ่งหลัง ในขณะที่คนอื่น ๆ อีกหกคนรวมศรุตที่เดินทางมาด้วย จะได้พักที่บ้านหลังใหญ่ใกล้ ๆ กัน ส่วนคุณทหารทั้งหลายต้องไปหาที่อยู่กันเอาเอง เพราะพวกชาวบ้านหาที่พักให้ได้แค่นี้ ซึ่งก่อนจะเดินเข้าไปเก็บของ ธาราเห็นแล้วว่าพวกเขาไปช่วยกันสร้างกระโจมอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้เท่าไร
"พี่จะไปไหนเหรอ"
"ว่าจะไปหาคุณอาเธอร์น่ะ"
"ไปหาทำไมอะ"
ระหว่างที่ถามไปศรุตก็ทำหน้าขยาดไปด้วย ไม่ว่ายังไงเขาก็รู้สึกกลัวคุณหัวหน้าคนนั้นอยู่ดี คนอะไรก็ไม่รู้ดูดุสุด ๆ ความรู้สึกเวลาอยู่ใกล้นี่ยิ่งกว่าโดนอาจารย์ในห้องปกครองเรียกไปพบเสียอีก
"พี่จะให้เขาพาไปดูคร่าว ๆ"
"แต่พรุ่งนี้เราก็จะต้องไปอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ วันนี้พักให้เต็มที่ดีกว่ามั้งพี่ เดินทางกันมาตั้งหลายชั่วโมงแล้ว"
"ถ้าเหนื่อยรุตจะไปพักก็ได้ แต่พี่อยากไปดูให้เห็นกับตาก่อน"
"ไม่เอาอะ ถ้าพี่ไปผมก็ไปด้วย"
ศรุตรีบคว้าเอวคนข้าง ๆ มากอดหมับเมื่อได้ยินแบบนั้น ทำเอาคนโดนกอดได้แต่อมยิ้มขำกับเจ้าเด็กไม่รู้จักโต ก่อนจะตบไหล่กลับไปเบา ๆ เป็นเชิงให้ปล่อย เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปใกล้จุดที่เหล่าคุณทหารกำลังสร้างที่พักกันอยู่ ธาราปล่อยมือที่กอดคอศรุตก่อนจะไล่สายตามองไปทั่วเพื่อดูว่าคนที่ตัวเองตั้งใจมาหาอยู่ตรงไหน
"อ้าว คุณทาร่า คุณแซคด้วย มาทำอะไรกันครับ"
น้ำเสียงคุ้น ๆ ที่ได้ยินทำให้เจ้าของชื่อทั้งสองคนรีบหันไปมองทันที ก่อนจะพากันยิ้มกว้างออกมาเมื่อเห็นว่าเป็นเบนที่กำลังแบกอะไรสักอย่างอยู่บนบ่า
"คือผมจะมาหาคุณอาเธอร์น่ะครับ"
"อ๋อ งั้นเดี๋ยวผมไปบอกหัวหน้าให้นะครับ"
"ไม่เป็นไรครับ แค่บอกผมว่าเขาอยู่ตรงไหนก็พอ คุณดูยุ่ง ๆ อยู่ ผมเกรงใจ"
เบนหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อเห็นสายตาที่มองมายังของที่อยู่บนบ่าตัวเอง ก่อนจะหันไปกระดิกนิ้วเรียกทหารคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ ๆ ให้เข้ามารับของที่ตัวเองแบกอยู่เอาไปจัดการต่อ แล้วค่อยหันมาหาแขกสองคนที่ยืนรออยู่เงียบ ๆ
"ผมจะไปหาหัวหน้าอยู่แล้วครับ เอาเป็นว่าพวกคุณมากับผมเลยก็แล้วกัน"
"อา ครับ ขอบคุณครับ"
ธาราพยักหน้ารับพร้อมส่งยิ้มให้ก่อนจะดึงศรุตให้เดินตามเบนไป ใช้เวลาไม่นานเท่าไรก็เดินผ่านฉากด้านหน้าจนทะลุออกมาที่ด้านหลัง ซึ่งตรงนั้นมีอาเธอร์ที่กำลังยืนสั่งงานทหารอีก 2-3 คนอยู่
"หัวหน้า คุณทาร่ามาหาครับ"
ทันทีที่โดนเรียกอาเธอร์ก็เบนสายตามาทางนี้ ดวงตาเรียวคมไม่ได้จับจ้องอยู่ที่คนพูดอย่างเบน แต่กลับมองไปทางเจ้าของชื่ออย่างธารา ที่พอรู้ตัวว่าถูกจ้องปุ๊บก็รีบส่งยิ้มกว้างไปเป็นทัพหน้าก่อนทันที
อาเธอร์ชะงักไปเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าตัวเองจะได้รับรอยยิ้มผูกมิตรแบบนี้ ปกติจะเป็นเพียงรอยยิ้มบาง ๆ พอเป็นมารยาทเท่านั้น อีกอย่างคือเขาไม่ค่อยเจอนักโบราณคดีที่มีบุคลิกแบบนี้สักเท่าไร ส่วนใหญ่ที่พอรู้จักหรือได้ร่วมงานด้วยมักจะเป็นคนที่มีโลกส่วนตัวสูง เดินไปไหนก็จะพกสมุดไปด้วยเสมอ ยิ่งถ้าเป็นคนที่เชี่ยวชาญเท่าไรก็จะยิ่งดูเข้าถึงยากขึ้นเท่านั้น
ซึ่ง...ทุกอย่างที่พูดมานั้น ไม่มีอะไรที่ตรงกับคน ๆ นี้เลยสักข้อเดียว
"มีอะไรหรือเปล่าครับ"
"คือผมอยากให้คุณช่วยพาผมไปดูนครสาบสูญที่ว่าหน่อยน่ะครับ"
"ตอนนี้เหรอครับ"
"ครับ"
คำตอบที่ได้รับกลับมาทำให้อาเธอร์เผลอขมวดคิ้วนิด ๆ แต่ก็พยักหน้ารับกลับไป เพราะถึงยังไงคำขอนี้ก็ไม่ได้หนักหนาอะไร เป็นเรื่องที่พอเข้าใจได้อยู่แล้ว อีกอย่างระหว่างที่รับงานนี้เขาก็ได้คำสั่งมาว่าให้ช่วยดูแลความปลอดภัยและอำนวยความสะดวกให้ตามแต่เห็นสมควร
กับแค่การไปดูสถานที่จริง เขาเห็นสมควรแล้วว่าสามารถพาไปได้
อาเธอร์หันไปสั่งงานคนอื่น ๆ อีกไม่กี่คำแล้วฝากส่วนที่เหลือทั้งหมดไว้ที่รองหัวหน้าอย่างเบน ก่อนจะพาธารากับศรุตไปขึ้นรถโดยไม่พูดอะไรมาก
ทางสองหนุ่มที่กำลังจะได้ไปเยือนนครสาบสูญเป็นครั้งแรกก็รู้สึกตื่นเต้นกันไม่ใช่น้อย ตลอดทางจึงพากันมองไปเรื่อยแม้ความจริงแล้วจะมีเพียงแค่เนินทรายก็ตาม
เวลาผ่านไปไม่นานมาก ตรงจุดปลายสายตาก็เริ่มเห็นสีทองอร่ามของทองคำสะท้อนแสงแดดมากระทบตา
ยิ่งขับเข้าไปใกล้ขึ้นเท่าไรก็จะยิ่งเห็นถึงความใหญ่โตเกินกว่าที่คาดคิดไว้ ธารามองโบราณสถานที่ถูกพบโดยบังเอิญนี้ด้วยความสนใจ บริเวณโดยรอบมีทหารคอยประจำการอยู่อย่างแน่นหนา เพื่อดูแลไม่ให้มีใครลักลอบเข้ามาขโมยสมบัติโบราณพวกนี้ไป
พอลงจากรถได้ธาราก็แอบชะงักไปนิด ๆ เมื่อเห็นเหล่าทหารหันมาทำความเคารพอาเธอร์กันอย่างพร้อมเพรียง ดวงตากลมโตมองตามหลังคนที่เดินนำตัวเองไปยังทางเข้าด้วยความเลื่อมใส
แต่ผ่านไปแค่แป๊บเดียวเท่านั้น...
ความเลื่อมใสก็เริ่มสลายแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นที่แทบจะกดไว้ไม่อยู่เวลาได้เห็นสิ่งที่ตัวเองสนใจ จากตอนแรกเป็นฝ่ายเดินตาม ไป ๆ มา ๆ รู้ตัวอีกทีธาราก็เป็นฝ่ายเดินนำไปไกลลิบแบบไม่คิดจะรอใคร ร้อนถึงศรุตที่ต้องรีบสาวเท้าตามไปเพราะไม่อยากถูกทิ้งไว้กับอาเธอร์ที่เจ้าตัวก็ยังคงยืนยันว่าน่ากลัวสุด ๆ แค่สองคน
"ว้าว ทองคำทั้งหลังจริง ๆ ด้วยพี่น้ำ"
"ใช่"
ธาราทำได้เพียงขานรับไปแค่นั้น ไม่ทันใส่ใจว่าตัวเองก็เผลอตอบกลับเป็นภาษาไทยไปกับศรุตทั้งที่ตรงนี้ยังมีอาเธอร์อยู่ด้วย เพราะตอนนี้ความสนใจทั้งหมดถูกดึงไปยังโถงทางเข้าที่เชื่อมต่อไปยังภายใน ร่างสูงโปร่งรีบเดินไปทางนั้นอย่างตื่นเต้นโดยมีศรุตและอาเธอร์ตามไปติด ๆ
ทันทีที่เข้ามาได้ จู่ ๆ ธาราก็รู้สึกถึงลมหอบหนึ่งที่พัดผ่านตัวเองไป แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็ไม่ได้ให้ความสนใจเท่าไร สองเท้าขยับเดินไปด้านหน้า แต่ได้อีกเพียงสองก้าวก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อเห็นว่ามีใครบางคนกำลังยืนขวางอยู่ตรงหน้า
".....?"
ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ก่อนหัวคิ้วจะขมวดแน่นด้วยความแปลกใจ ความสงสัยผุดขึ้นมาจนอดจะส่งเสียงเรียกไปไม่ได้
หน้าตาแบบนี้...
"คุณอาเธอร์?"
"ครับ"
เสียงขานรับที่ดังมาจากด้านหลังทำให้ธารายิ่งแปลกใจกว่าเดิม ใบหน้าขาวใสรีบหันไปมองก็เห็นว่าอาเธอร์กำลังเดินตามเข้ามา
งั้นแล้วคนที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้าเมื่อกี้คือใครกัน?
พอสงสัยธาราก็หันไปมองทางเดิมอีกรอบแต่คราวนี้กลับไม่เห็นแม้แต่เงา ดวงตาคู่สวยได้แต่กระพริบปริบแล้วขมวดคิ้วแน่นยิ่งกว่าเดิม ริมฝีปากเม้มเข้าเล็กน้อย ก่อนจะสะบัดหัวนิด ๆ แล้วพึมพำขึ้นมาเบา ๆ
"สงสัยจะเหนื่อยจนตาฝาดแน่ ๆ เลย"
"พี่น้ำ พี่เป็นอะไรหรือเปล่า"
คำถามของศรุตเรียกให้ธาราต้องหันไปมอง แล้วพอเลื่อนสายตาไปอีกหน่อยก็เห็นเป็นอาเธอร์ที่ยืนทำสีหน้าสงสัยอยู่ คงเป็นเพราะเมื่อกี้เขาเรียกไปแล้วไม่พูดอะไรเจ้าตัวเลยส่งคำถามกลับมาผ่านสายตา
"คือ...เมื่อกี้เหมือนผมเห็นคุณยืนอยู่ตรงนั้นน่ะครับ แต่คงจะตาฝาดไป"
"คุณคงเหนื่อยแล้ว งั้นเราดูอีกนิดแล้วกลับกันดีกว่า คุณจะได้พักผ่อน"
"ได้ครับ"
ธาราพยักหน้ารับแล้วส่งยิ้มให้อีกที ก่อนจะหันไปมองตรงที่ตัวเองตาฝาดเห็นเป็นอาเธอร์ยืนอยู่ แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา ฝ่ามือขาว ๆ ยกขึ้นคลึงขมับเบา ๆ ก่อนจะเลื่อนลงมาแตะที่ดวงตาข้างซ้ายของตัวเอง
"อยู่ ๆ ก็เจ็บตาแถมยังตาฝาดแบบนี้ สงสัยวันนี้จะเหนื่อยมากเกินไปจริง ๆ"
tbc…


## ตอนที่ ๓

ตอนที่ ๓
"คุณแซค"
"....."
"คุณแซคครับ"
"ห๊ะ? ครับ? อะไรครับ?"
คนที่กำลังทำงานเพลิน ๆ จนเผลอจมอยู่กับภวังค์ตัวเองสะดุ้งเฮือกทันทีที่เสียงเรียกดังขึ้น แปรงที่ถืออยู่ในมือเกือบจะร่วงลงพื้น แต่โชคดีที่คนเรียกย่อตัวลงยืนมือเข้ามารับไว้ให้ทัน
ศรุตเหลือบดวงตาภายใต้กรอบแว่นของตัวเองไปมองอีกฝ่าย ก่อนที่รอยยิ้มกว้างจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าพร้อมกับเสียงถอนหายใจยาว ๆ เมื่อเห็นว่าเป็นใครที่เข้ามาประชิดตัวซะใกล้ขนาดนี้
"คุณเบนเองเหรอ ตกใจหมดเลยครับ"
ระหว่างที่พูดไปเจ้าตัวก็ยกมือลูบอกตัวเองไปด้วย ทำเอาคนมาเรียกที่เห็นท่าทางแบบนั้นได้แต่อมยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูกับนิสัยเด็ก ๆ ของเจ้าตัว ก่อนจะยื่นของที่รับไว้ได้ทันเมื่อกี้คืนกลับไปให้
"ขอโทษทีครับ ผมแค่จะมาบอกพวกคุณว่าเราควรกลับกันได้แล้ว"
"กี่ทุ่มแล้วครับเนี่ย"
เพราะเวลาทำงานจะเพลินจนไม่ดูเวลา พอถูกเบนพูดเตือนเรื่องนี้ศรุตเลยรีบยกมือขึ้นมาดูนาฬิกา ก่อนจะหลุดร้องออกมาเบา ๆ แล้วหันหน้าไปมองทางที่มีคนอื่นกำลังกระจายตัวทำงานของตัวเองกันอยู่ ดูท่าพวกเขาก็จะไม่ได้สนใจเวลาเหมือนกันแน่เลย
"ขอบคุณที่มาบอกนะครับคุณเบน"
"ไม่เป็นไรครับ"
พูดจบเบนก็ส่งยิ้มให้ก่อนจะเดินนำออกไปด้านนอก เห็นแบบนั้นศรุตเลยหันไปทางรุ่นพี่คนสนิท ตั้งใจว่าจะเข้าไปหาแต่ก็ต้องหยุดตัวเองไว้ เมื่อเห็นว่าคุณทหารหน้าดุคนนั้นเดินตัดหน้าเข้าไปหาก่อนแล้วเรียบร้อย
-+-+-+-+-+-+-+-+-+-
"คุณทาร่าครับ"
เสียงเรียกที่ดังขึ้นไม่ใกล้ไม่ไกลทำให้ธาราที่กำลังขะมักเขม้นอยู่กับงานของตัวเองต้องเงยหน้าขึ้นมอง พอเห็นว่าเป็นใครก็เลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ ก่อนจะส่งยิ้มกลับไปด้วยความเคยชินแล้วขานรับเป็นเชิงถามว่ามีอะไรหรือเปล่า
"ครับ?"
พอได้รับเสียงขานเป็นเชิงถามอาเธอร์เลยขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิม ร่างสูงใหญ่ย่อตัวลงชันเข่าข้างหนึ่งต่อหน้าอีกฝ่ายเพื่อให้อยู่ในระดับที่เสมอกัน ก่อนจะพูดถึงเรื่องที่ทำให้ตัวเองต้องเข้ามาหาถึงข้างในแบบนี้
ไม่ใช่อะไรหรอก สั่งเบนไปแล้วแต่เจ้าตัวดีดันไม่ทำ
แล้วยังมีการย้อนกลับมาด้วยว่าเขาเป็นหัวหน้าก็ต้องมาคุยกับหัวหน้าทางนี้เอง
คอยดูนะ กล้าปฏิเสธคำสั่งที่ให้มาตามคุณนักโบราณคดีแบบนี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะสั่งให้ไปตากแดดตากลมไม่ต้องพักเสียให้เข็ด
"กลับกันเถอะครับ ตอนนี้ดึกมากแล้ว"
"ดึกแล้วเหรอครับ"
พอโดนถามย้อนกลับมาอาเธอร์เลยพยักหน้ารับเบา ๆ ทางด้านธาราเองก็รีบก้มลงมองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง พอเห็นว่าเป็นจริงอย่างที่อีกฝ่ายบอกก็ได้แต่เบิกตาโตอย่างตกใจ ก่อนจะหันไปตะโกนบอกทุกคนให้ช่วยกันเก็บของเตรียมตัวกลับเพราะตอนนี้มันดึกมากแล้ว
"ขอโทษที่ต้องให้มาตามนะครับ ผมไม่ทันได้ดูเวลาเลย"
พอตะโกนบอกคนอื่นเสร็จเจ้าตัวก็หันกลับมาพูดกับคุณทหารข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงขอโทษ หัวคิ้วที่ขมวดเข้านิด ๆ เหมือนกำลังรู้สึกผิดทำให้อาเธอร์เผลอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่แม้แต่สังเกตก็ยังมองแทบไม่เห็น ก่อนจะตอบกลับไปอย่างไม่ติดใจอะไร
"ไม่เป็นไรครับ"
อย่างที่บอกว่าเขาเคยทำงานกับคนแบบนี้มาก่อน เลยเข้าใจว่าเวลาที่กำลังตั้งใจมาก ๆ ก็จะจดจ่ออยู่กับสิ่งนั้นจนไม่สนใจอะไรรอบข้าง
"งั้นเดี๋ยวผมขอจัดการตรงนี้ให้เรียบร้อยก่อนนะครับ แค่แป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว"
"ครับ"
พอได้ยินแบบนั้นธาราก็ส่งยิ้มให้บาง ๆ ก่อนจะรีบจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยตามที่พูดไป ในขณะที่อาเธอร์ลุกขึ้นยืนแล้วทำท่าจะเดินออกไปรอข้างนอก แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปไหนคนที่กำลังเก็บของก็ส่งเสียงเรียกขึ้นมาก่อน จนเขาต้องเปลี่ยนมาเป็นยืนรออยู่ใกล้ ๆ แทน
"คุณอาเธอร์ครับ"
"ที่จริงคุณไม่ต้องเรียกผมว่าคุณทุกคำก็ได้นะ"
ประโยคที่สวนกลับมาทำให้ธาราที่กำลังจะพูดอะไรสักอย่างเผลอชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าน่ารักเงยขึ้นมองคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล ดวงตากลมโตกระพริบปริบขณะช้อนมองกลับไปด้วยความสงสัย
"เรียกอาเธอร์เฉย ๆ ก็ได้ครับ"
ยิ่งได้ยินแบบนั้นธาราก็ยิ่งไม่รู้จะตอบอะไรกลับไป แต่หลังจากผ่านไปครู่สั้น ๆ ที่พอจะประมวลผลความนัยที่แฝงมาได้แล้ว บนใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มกว้างขึ้น ภายในดวงตาคู่สวยเป็นประกายสดใส ขณะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงไพเราะที่ชวนให้คนฟังรู้สึกได้ถึงความเป็นมิตรที่ส่งมา
"งั้นอาเธอร์ก็เรียกผมว่าทาร่าเฉย ๆ ก็ได้นะครับ"
"เป็นทาร่าที่มาจากคำว่าอะไรเหรอครับ"
"หมายถึงในชื่อไทยผมน่ะเหรอ"
พอเห็นอีกฝ่ายพยักหน้ากลับมาธาราก็ยิ่งยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม เหมือนยิ่งได้คุยกันไปเรื่อย ๆ ใช้เวลาอยู่ด้วยกันไปเรื่อย ๆ เขาก็ไม่ได้มีความรู้สึกว่าอาเธอร์ดูน่ากลัวเท่าเมื่อก่อนแล้ว
จริงอย่างที่เบนเคยบอกไว้ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน ว่าถึงภายนอกจะดูดุไปหน่อย แต่ความจริงแล้วอาเธอร์ถือเป็นคนที่ใจดีมากคนหนึ่งเลย
ยิ่งหลังจากวันนั้นที่มาสำรวจดูที่นี่กันคร่าว ๆ ตอนขากลับพอมีโอกาสได้คุยเรื่อยเปื่อยกันนิดหน่อย พอเจ้าตัวรู้ว่าเขาก็เป็นลูกครึ่งไทยเหมือนกัน เวลาที่อยู่กันสองคนหรืออาจจะมีเบนกับศรุตอยู่ด้วย อาเธอร์ก็จะพูดคุยเป็นภาษาไทยกับเขาตลอดเพื่อให้เรารู้สึกเข้าถึงกันได้ง่ายขึ้นและลดอาการเกร็งที่มีต่อกันลง
ถือว่า...เป็นคนที่ใส่ใจและละเอียดอ่อนมาก ๆ คนหนึ่งเลย
"ชื่อผมมาจากคำว่าธาราครับ"
"สายน้ำ?"
"อือ"
"ผมนึกว่าจะมาจากคำที่เกี่ยวกับดวงดาวซะอีก"
"ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะครับ"
ระหว่างที่ถามไปธาราก็เร่งเก็บของทั้งหมดไปด้วยแบบไม่มีการเสียเวลาเลยสักนิด
"ผมเคยเห็นชื่อคุณที่เขียนเป็นภาษาอังกฤษ เลยนึกถึงตอนที่เคยไปคุ้มกันอีกกลุ่มหนึ่ง เหมือนจะเขียนว่า TARA เหมือนกัน แต่มีความหมายเกี่ยวกับดวงดาว"
"อ๋อ ผมพอนึกออกครับ"
เพราะทำงานทางด้านนี้มานาน ได้ยินอาเธอร์พูดขึ้นมาแค่นั้นธาราก็พอนึกเกี่ยวกับเรื่องนี้ออก แต่ถึงแม้จะเขียนเหมือนกัน แต่ชื่อของเขากับเธอคนนั้นก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกัน ยังไงคำว่าธาราของเขาก็มาจากคำว่าสายน้ำตามชื่อเล่นนั่นแหละ
"ว่าแต่ก่อนหน้านี้คุณเรียกผมทำไมนะ ผมพาออกนอกเรื่องไปนานเลย"
"อา จริงสิ ผมก็เกือบลืมเลย"
เห็นสีหน้าตื่น ๆ ที่ส่งกลับมาอาเธอร์ก็เผลอยกมุมปากขึ้นอีกเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ไม่รู้ทำไม แต่ไม่ว่าคน ๆ นี้จะทำอะไรเขาก็รู้สึกว่ามันดูน่ารักไปหมด
"อาเธอร์ ผมว่าพรุ่งนี้จะเข้าไปลึกกว่านี้หน่อยนะครับ เพราะจากที่ดู ๆ ด้านนอกนี้ก็ไม่น่าจะมีอะไรแล้ว"
ระหว่างที่พูดไปธาราก็ยิ่งเร่งมือเก็บของไปเพราะตอนนี้ทีมงานของตัวเองแต่ละคนเริ่มทยอยออกไปจนจะหมดแล้ว เหลืออยู่อีกเพียง 2-3 คนที่ยืนดูความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้ายแล้วทำท่าจะออกไปด้วยเหมือนกัน
"จะเข้าไปลึกแค่ไหนครับ"
"ผมอยากเข้าไปเห็นโถงด้านในทั้งหมดครับ วันนั้นที่มาดูได้เห็นแค่ด้านหน้าคร่าว ๆ เอง เพราะส่วนที่เหลือโดนทรายทับอยู่"
อาเธอร์พยักหน้ารับเบา ๆ ในสิ่งที่ได้ยิน แม้จะรู้ดีว่าท่าทางของตัวเองคงไม่มีใครเห็นเพราะตอนนี้ทุกคนออกไปหมดแล้ว ส่วนคนพูดเองก็กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บของของตัวเองอยู่ ในขณะที่มือก็จัดการอุปกรณ์ต่าง ๆ ไป ปากก็ยังขยับพูดกับเขาได้อย่างลื่นไหลไม่ติดขัด
ถือว่าเป็นคนที่ใช้เวลาได้อย่างคุ้มค่ามาก
"ผมเลยมีเรื่องอยากจะขอร้องคุณหน่อยน่ะครับ"
"ครับ?"
"ช่วยให้คนเอาทรายออกให้หน่อยได้ไหมครับ"
ทันทีที่พูดจบธาราก็เก็บของเสร็จพอดี เจ้าตัวเลยเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มหวานให้ด้วยหวังว่าจะได้รับคำตอบตกลงกลับมา ในขณะที่อาเธอร์เองก็ได้แต่แอบขำในใจกับสีหน้าขอร้องที่ถูกส่งมาให้ ทำตาปิ๊ง ๆ อย่างกับกลัวว่าจะโดนปฏิเสธซะอย่างนั้น
ซึ่งอันที่จริง...
แม้เจ้าตัวจะพูดเฉย ๆ แถมยังทำหน้านิ่ง ๆ ไม่มีท่าทางขอร้อง ยังไงอาเธอร์ก็ต้องทำให้อยู่แล้วเพราะมันเป็นหน้าที่ แต่ก็อดยอมรับไม่ได้จริง ๆ ว่าพอเห็นท่าทางแบบนี้ มันก็ทำให้รู้สึกว่าอยากจะช่วยขึ้นมาอีกหลายเท่า
"ได้ครับ เดี๋ยวผมจะให้คนมาเอาทรายออกให้"
"ขอบคุณมากนะครับ"
"ไม่เป็นไรครับมันเป็นหน้าที่ผมอยู่แล้ว"
"อา...ครับ"
พอรับคำด้วยรอยยิ้มแล้ว ธาราก็สะพายกระเป๋าก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ฝ่ามือขาว ๆ ปัดเศษทรายที่ติดอยู่ตามกางเกงไปพลาง สองขาก็เริ่มก้าวเดินไปพลาง จนกลายเป็นท่าทางตลก ๆ ผสมความน่ารักจนคนมองได้แต่นึกเอ็นดู
"งั้นไว้เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะพาไปดูตรงที่ขอให้ช่วยนะครับ"
"คุณรีบไหมล่ะครับ"
"ครับ?"
"คุณรีบไหม ถ้ารีบบอกเลยก็ได้ครับ ผมจะได้ให้คนจัดการให้แต่เช้า พอมาถึงคุณจะได้เริ่มงานเลย ไม่ต้องเสียเวลา
"เอ่อ...ถ้าได้แบบนั้นก็จะดีมากเลยล่ะครับ"
ทันทีที่พูดจบเจ้าตัวก็ได้แต่ยิ้มเขิน ๆ กลับมา เห็นแบบนั้นอาเธอร์เลยได้แต่ส่งยิ้มตอบกลับไป แล้วผายมือเป็นเชิงให้เจ้าตัวเดินนำโดยไม่ต้องพูดอะไรคนที่เห็นท่าทางนั้นก็พยักหน้ารับหงึก ๆ อย่างเข้าใจ
"ทางนี้เลยครับ"
อาเธอร์เดินตามไปเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไรอีก ใช้เวลาไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงทางเชื่อมเล็กที่จะพาเข้าไปยังหน้าทางเข้าโถงใหญ่ที่เคยเห็นในวันที่มาสำรวจดูสถานที่คร่าว ๆ
"ตรงนั้นแหละครับ"
พูดไปธาราก็ผายมือเข้าไปด้านในเป็นการสำทับด้วย ในขณะที่อาเธอร์ยังคงเงียบไม่พูดอะไรแต่ก็เดินไปยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วมองเข้าไปภายในอย่างสำรวจ
"มีทรายถมอยู่เยอะพอสมควรเลยนะครับ"
"ใช่ครับ เพราะแบบนี้แหละผมถึงขอให้ช่วย ตอนแรกก็ว่าจะทำกันเองแต่ดูแล้วยังไงก็ไม่น่าไหว"
"ไม่ทำกันเองแหละดีแล้วครับ เอาทรายออกก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งที่นี่ถูกฝังอยู่นานยิ่งอันตราย ไม่รู้ว่าพื้นทรายนิ่ง ๆ แบบนั้นเป็นที่อาศัยของสัตว์มีพิษชนิดไหนบ้าง ถ้าสุ่มสี่สุ่มห้าทำไปโดยไม่รู้ก็เท่ากับเอาตัวเองไปเสี่ยง"
"ผมก็กลัวแบบนั้นแหละครับเลยบอกคุณ"
"คุณทำถูกแล้วครับ"
คำชมที่แม้จะมากับสีหน้านิ่ง ๆ แต่ก็ทำให้คนได้รับอย่างธารายิ้มกว้างออกมาได้ ดวงตาที่ยังคงเป็นประกายสดใสแม้จะผ่านการทำงานมาอย่างหนักมองหน้าอาเธอร์ด้วยแววซื่อ ๆ ตามแบบฉบับของตัวเอง ก่อนจะหันไปมองที่โถงด้านในอีกครั้งแล้วเริ่มพูดต่อ
"ถ้างั้น ยังไงผมขอฝากคุณช่วยจัดการให้ด้วยแล้วกันนะครับ"
"ได้ครับ เดี๋ยวผมจะจัดการให้"
"อ้อ แล้วก็ช่วยระวังให้ด้วยนะครับ ที่นี่เก่าแก่มากถ้าเกิดลงมือรุนแรงเกินไป...คือ ผมเป็นห่วงพวกเขาน่ะครับ"
ทันทีที่จบประโยคนั้นคนฟังอย่างอาเธอร์ก็เลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ เขาไม่ได้แปลกใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด แต่กลับสะดุดคำเรียกของเจ้าตัวที่ใช้คำว่าพวกเขาซะมากกว่า จะว่ายังไงดี...
รู้สึกว่ามันเป็นคำเรียกที่ฟังดูน่ารักแบบแปลก ๆ
แต่ก็เข้ากับธาราดีนะ
"พวกเขาอยู่กันมาหลายร้อยปีแล้วเลยค่อนข้างจะเปราะบาง ยังไงก็ช่วยทำด้วยความอ่อนโยนด้วยนะครับ"
ธาราที่ยังไม่รู้ตัวก็พูดต่อไปตามสิ่งที่ตัวเองคิด ส่วนอาเธอร์ที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งยกมุมปากในองศาที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ จนรอยยิ้มที่ต้องสังเกตดี ๆ ถึงจะเห็นในทีแรกกลายเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ส่งให้คนที่ยังคงไม่รู้ตัวต่อไปว่ากำลังทำให้ใครรู้สึกเอ็นดูในความน่ารักอย่างเป็นธรรมชาติของตัวเองบ้างหรือเปล่า
อาเธอร์ยอมรับจริง ๆ ว่าธาราเป็นคนที่ยิ่งคุยด้วยก็ยิ่งรู้สึกว่าเจ้าตัวน่ารักและน่าเอ็นดูมาก
ไม่เคยคิดเลยว่าเวลาเพียงไม่นานที่คุยกัน จะทำให้ตัวเองรู้สึกเอ็นดูผู้ชายที่อายุพอ ๆ กันได้มากขนาดนี้
"อย่าทำให้พวกเขาเจ็บนะครับ"
"ได้ครับ ผมจะกำชับให้"
อาเธอร์ตอบรับกลับไปด้วยรอยยิ้ม ธาราเองก็ยิ้มตอบกลับมาด้วยเหมือนกัน แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ ลมแรง ๆ ที่ไม่น่าจะมีในสถานที่แบบนี้ได้กลับพัดผ่านทั้งคู่ไป ทำให้ธาราเผลอสะดุ้งนิด ๆ ก่อนจะขนลุกเกรียวทั้งตัวแถมยังรู้สึกเสียวสันหลังแปลก ๆ จนต้องยกมือขึ้นมาลูบต้นคอแล้วขมวดคิ้ว
เมื่อกี้ตอนที่ลมพัดมา รู้สึกเหมือนกับมีคนเดินผ่านไปพร้อมกันด้วย
"....."
ไม่ใช่แค่ธาราที่รู้สึกแปลก ๆ อยู่คนเดียวเพราะอาเธอร์เองก็รู้สึกได้เหมือนกัน แถมอาจจะมากกว่าด้วยเพราะถูกฝึกมาให้ต้องคอยระวังตัวอยู่ตลอดเวลา จึงมีสัมผัสไวต่อสิ่งที่ทำให้รู้สึกว่ากำลังตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย ดวงตาคู่คมหรี่ลงพร้อมกับหัวคิ้วที่ขมวดเข้าทันที สัญชาตญาณบางอย่างร้องบอกว่าเขาควรจะออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด
ไม่ดีแล้ว รู้สึกเหมือนกับมีคนคอยจ้องมองอยู่ตลอดเวลา
"ทาร่า"
อาเธอร์เป็นคนที่เชื่อในสัญชาตญาณของตัวเองมากเพราะมันไม่เคยพลาดมาก่อน ถ้าได้ร้องเตือนขึ้นมาเมื่อไหร่ก็หมายความว่ารอบตัวของเขามีสิ่งที่ผิดปกติอยู่จริง ๆ คิดได้แบบนั้นแผ่นหลังเหยียดตรงอย่างชายชาติทหารก็แข็งเกร็งขึ้นมาทันที ประสาทสัมผัสทั้งหมดเครียดขึงกับบรรยากาศที่ผิดปกติไป ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะแขนธาราเบา ๆ แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"เราออกไปกันเถอะครับ"
ธาราพยักหน้ารับทันทีเพราะตัวเองก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศเย็นยะเยือกแบบแปลก ๆ ที่ทำให้รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไร ฝ่ามือขาว ๆ เอื้อมไปจับแขนอาเธอร์ไว้เหมือนกันเพื่อให้ตัวเองรู้สึกอุ่นใจขึ้น แต่ยังไม่ทันได้ออกเดินก็ต้องชะงัก แล้วหันกลับไปดูเมื่อรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างเกาะไหล่ตัวเองอยู่
"อ๊ะ!..."
เสียงที่ออกมาจากปากได้มีเพียงแค่นั้นเพราะความตกใจ เมื่อหันมาเห็นแมงป่องตัวใหญ่เกาะอยู่ที่ไหล่พร้อมทั้งชูหางขึ้นด้วยท่าทางน่ากลัว ทางด้านอาเธอร์ก็รับรู้อาการผิดปกติของธาราได้จากแรงจิกตรงแขนที่ถูกจับไว้ก่อนเสียงร้องของเจ้าตัวจะดังขึ้นซะอีก มืออีกข้างที่ไม่โดนจับเลื่อนไปคว้ามีดสั้นที่พกไว้ขึ้นมา ใช้สันด้ามปัดแมงป่องตัวนั้นออกไปก่อนที่มันจะแทงหางลงบนไหล่ของธาราได้อย่างฉิวเฉียด
"ไม่เป็นไรแล้วครับ"
น้ำเสียงเข้ม ๆ ถูกทำให้อ่อนลงเมื่อเห็นว่าคนที่เกือบโดนแมงป่องต่อยยังคงยืนนิ่งตัวแข็งอย่างตกใจ แรงจิกจากมือที่จับแขนเขาอยู่ก็ยังไม่คลายลงแม้แต่น้อย ดวงตาที่มักจะฉายประกายสดใสในตอนนี้กลับสั่นไหวอย่างรุนแรง ซึ่งความจริงแล้วธาราก็ไม่ได้กลัวแมงป่องมากขนาดนั้น ก่อนหน้าเคยเห็นเคยเจอมาหลายครั้ง เคยเกือบจะโดนต่อยก็มี แต่ที่อาการในครั้งนี้ดูแย่มากเป็นเพราะได้เจอโดยไม่ทันตั้งตัว แถมเป็นในระยะประชิดที่ใกล้กับใบหน้าเลยทำให้เสียขวัญมากจนพูดแทบไม่เป็นคำ
"มะ...มา จากไหน"
"ผมก็ไม่รู้ครับ แต่ตอนนี้เราออกไปจากตรงนี้กันก่อนดีกว่า"
อาเธอร์เองก็ไม่รู้ว่าแมงป่องตัวนั้นมาจากไหน เพราะตอนที่คุยกันเขาคอยมองเจ้าตัวอยู่ตลอดเวลาก็ไม่มี มาเห็นอีกทีก็ตอนที่เกาะอยู่บนไหล่ของธาราซะแล้ว ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ไม่โผล่มาให้เห็นแม้แต่ตัวเดียว
ครืด!
เสียงของหนักบางอย่างที่กำลังขยับทำให้ทั้งคู่หันมามองหน้ากันโดยไม่ได้นัดหมาย ก่อนอาเธอร์จะขมวดคิ้วแน่นเมื่อสังเกตเห็นฝุ่นทรายที่ติดอยู่ตรงไหล่ของธาราในตำแหน่งที่โดนแมงป่องเกาะเมื่อกี้
ไม่มีคำพูดใด ๆ หลุดรอดออกมาจากปากของอาเธอร์ตอนที่เจ้าตัวรีบเงยหน้าขึ้นมองด้านบนทันที และก็เป็นอย่างที่คิดเมื่อสังเกตเห็นกองทรายที่จับตัวแน่นเพราะถูกทับถมเป็นเวลานานหลายร้อยปีอยู่ตามโครงเสาด้านบน กำลังเกิดรอยร้าวแล้วค่อย ๆ กะเทาะจนมีฝุ่นทรายเริ่มร่วงลงมา
เพียงพริบตาหลังจากนั้น กองทรายทั้งหมดที่อาเธอร์เห็นก็พากันทิ้งตัวลงสู่เบื้องล่าง...
".....!"
เพราะตรงนี้เป็นทางเชื่อมเล็ก ๆ ที่สร้างมาพอให้คนสองคนเดินสวนกันจึงเป็นไปไม่ได้ที่อาเธอร์จะดึงธาราให้พ้นออกมาเมื่อด้านหลังของตัวเองก็เป็นกำแพง เสี้ยววินาทีที่กองทรายกำลังจะเทลงมา อาเธอร์เลยตัดสินใจคว้าตัวคนที่ยังยืนตกใจเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด ก่อนจะพลิกตัวสลับตำแหน่งใช้แผ่นหลังของตัวเองกันทรายทั้งหมดไว้แทน
"อาเธอร์!"
ธาราทำได้แค่ร้องเรียกคนที่กอดตัวเองไว้อย่างตกใจ ดวงตาคู่สวยกระพริบปริบมองฝุ่นทรายที่เปรอะเปื้อนเต็มไหล่และแผ่นหลังของอาเธอร์อย่างทำอะไรไม่ถูก ช่วงเวลาจริง ๆ ที่ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งนาทีกับนานเหลือเกินในความรู้สึก เมื่อตัวเองทำได้เพียงมองกองทรายหนัก ๆ ทั้งหมดตกใส่อาเธอร์เพียงคนเดียวเพราะเจ้าตัวเลือกที่จะปกป้องเขาไว้
"อาเธอร์..."
แต่ก่อนที่จะได้ใจเสียไปมากกว่านี้ คนที่กำลังนึกเป็นห่วงก็ดันตัวออกแล้วมองกลับมาด้วยสีหน้านิ่งสนิทไม่แสดงอาการเจ็บปวดออกมาให้เห็นเลยแม้แต่น้อย
"ผมไม่เป็นไร ไม่ต้องตกใจนะครับ"
"จะไม่เป็นไรได้ยังไง เมื่อกี้ทรายตกลงมาเยอะมากเลยนะ..."
"ไม่เป็นไรจริง ๆ ครับ ขอบคุณที่เป็นห่วง"
ถ้อยคำที่ได้ยินไม่ได้ทำให้ธาราปักใจเชื่อเลยสักนิด เพราะเมื่อกี้เขาก็เห็นว่าทรายที่ตกลงมากองใหญ่ขนาดไหน ไม่ว่ายังไงอาเธอร์ก็ต้องกำลังเจ็บอยู่แน่ ๆ แต่...
"....."
ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ ธาราก็ไม่หลงเหลือความรู้สึกหวาดกลัวคน ๆ นี้อีกแล้ว จะมีก็เพียงความขัดใจเล็ก ๆ ที่อีกฝ่ายเลือกจะช่วยเขาจนต้องเจ็บตัวแต่ดันไม่ยอมบอก
ดวงตาคู่สวยมองสบกลับไปอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไรนัก ริมฝีปากล่างถูกเจ้าตัวใช้ฟันขบเบา ๆ ก่อนจะถอนหายใจแล้วขยับเข้าไปช่วยพยุงไว้โดยไม่สนใจสายตานิ่ง ๆ ที่มองมา แถมยังพูดดักอย่างเอาแต่ใจก่อนที่อาเธอร์จะทันได้อ้าปากซะอีก
"ผมสิที่ต้องเป็นฝ่ายขอบคุณ"
"ผม..."
"ไม่ต้องพูดแล้วครับ ตอนนี้เราออกไปกันก่อนดีกว่า แล้วกลับถึงหมู่บ้านเมื่อไหร่ผมจะเป็นคนประคบหลังให้คุณเอง ห้ามปฏิเสธด้วยนะครับ"
tbc…


## ตอนที่ ๔

ตอนที่ ๔
"เหนื่อยหน่อยนะครับ"
เสียงที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังเรียกให้ธาราที่กำลังนั่งดูสมุดบันทึกของตัวเองรีบหันกลับไปมอง ก่อนจะยิ้มกว้างออกมาเมื่อเห็นว่าเป็นเบนที่เดินถือน้ำเข้ามาให้
"ขอบคุณมากครับ"
"ไม่เป็นไรครับ ผมก็โดนใช้มาจากคนนั้นนั่นแหละ"
เบนพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มขณะส่งสายตาไปยังคุณหัวหน้ามหาโหด ที่ยังคงยืนคุยงานอยู่กับหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ต้องประจำการอยู่โดยรอบนครสาบสูญที่เพิ่งถูกค้นพบแห่งนี้ เห็นแบบนั้นธาราเลยหันไปมองบ้างก่อนจะพยักหน้ารับเบา ๆ
"ผมต้องไปขอบคุณเขาสินะครับ"
"เดี๋ยวก่อนก็ได้ครับ ผมว่าตอนนี้คุณก็ยุ่งมากพอแล้ว"
ธาราหัวเราะรับคำพูดนั้นเบา ๆ เมื่ออ่านสายตาของเบนออก ซึ่งก็จริงอย่างที่ว่าเพราะความจริงแล้วตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ทุกคนจะพักทานข้าวด้วยกันหลังจากลุยงานช่วงเช้ามาอย่างหนัก แต่เขากลับยังเอาแต่นั่งอ่านสมุดบันทึกของตัวเองแล้วแตะข้าวไปได้ไม่กี่คำเพียงเท่านั้น
"งั้นเดี๋ยวผมขอตัวก่อนแล้วกันนะครับ ขืนนั่งคุยกับคุณนานกว่านี้ผมคงถูกหัวหน้าดุเอาแน่ ๆ"
"ทำไมต้องโดนดุด้วยล่ะครับ"
"เพราะเขาจะบอกว่าผมแอบอู้งานมากวนพวกคุณไง"
"แต่คุณไม่ได้มากวนสักหน่อยนี่ครับ แถมตอนนี้ก็เป็นเวลาพักด้วย แล้วจะหาว่าอู้ได้ยังไง"
พอเห็นธาราที่เถียงแทนตัวเองด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ เบนก็ได้แต่อมยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู คนอะไรทำไมน่ารักได้ขนาดนี้ก็ไม่รู้ ตาโต ๆ แป๋ว ๆ ตอนมองกลับมานี่ยังกับลูกแมวเลย
"นั่นสินะครับ"
"คุณอาเธอร์เองนั่นแหละ เวลาพักแท้ ๆ ทำไมยังไปยืนขมวดคิ้วใส่คนอื่นเขาแบบนั้น"
"ผมเห็นด้วยกับคุณเลย"
"งั้นผมจะไปตามเขามาพักดีกว่า"
พูดจบโดยไม่รอความเห็นใด ๆ ทั้งสิ้นธาราก็ลุกขึ้นเดินลิ่ว ๆ ไปหาอาเธอร์ทันที ปล่อยให้เบนได้แต่นั่งอมยิ้มอย่างชอบใจอยู่ที่เดิม
ปกติเวลาทำงานมักจะไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าไปยุ่งกับหัวหน้าของเขาสักเท่าไร เบนเองก็เพิ่งจะเห็นคุณนักโบราณคดีคนนี้เป็นคนแรกนี่แหละ ที่กล้าบ่นออกมาตรง ๆ แถมยังกล้าเดินไปตามมาพักอีก น่าสนใจจริง ๆ ด้วย
"....."
พอเดินพ้นออกมาจากเบน ธาราก็ได้แต่ยืนด้อม ๆ มอง ๆ เพื่อให้อาเธอร์คุยกับทหารคนนั้นให้เสร็จเรียบร้อยก่อน เพราะถึงยังไงก็ไม่อยากจะเสียมารยาทเข้าไปแทรกกลางคัน ดวงตากลมโตจึงกวาดมองอะไรไปเรื่อยเพื่อฆ่าเวลาระหว่างรอ แต่มองนั่นมองนี่อยู่ได้ไม่นานเท่าไร หันกลับมาอีกทีทหารคนนั้นก็เดินออกไปแล้ว ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่อาเธอร์เองก็หันมาสบตากันเข้าพอดี
"มีอะไรหรือเปล่าครับทาร่า"
"ผม..."
"หืม?"
"ผมแค่จะมาตามคุณไปพักน่ะครับ"
".....?"
"ตอนนี้เป็นเวลาพักแล้วแต่คุณยังทำงานอยู่เลย ผมก็เลยจะมาตามคุณไปพัก"
พอได้ยินสิ่งที่ธาราพูด อาเธอร์ก็มุ่นหัวคิ้วนิด ๆ อย่างไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไร ปกติไม่ค่อยมีใครมาพูดกับเขาเรื่องนี้ยกเว้นเบนคนเดียว ตอนแรกที่แอบเห็นว่าเดินมาก็คิดว่าจะมีเรื่องงานซะอีก นึกไม่ถึงว่าจะกลายเป็นแบบนี้ไปได้ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าน่าแปลก แต่ถึงในใจจะแปลกใจยังไงอาเธอร์ก็ยังคงตอบกลับไปอย่างสุภาพเหมือนเดิม
"ไม่เป็นไรครับ ผมยังไม่เหนื่อย"
"แต่ถ้าคุณไม่พักคุณก็จะหาว่าคนอื่นอู้นี่ครับ ไปพักเถอะ"
"คุณว่าอะไรนะ?"
จากที่แปลกใจอยู่เมื่อกี้ก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสงสัยแทนแล้วว่านี่มันเรื่องอะไรกัน อาเธอร์ได้แต่ขมวดคิ้วมองคนตรงหน้าอย่างจะขอคำตอบ ในขณะที่ธาราเองก็มองกลับไปตรง ๆ ทั้งยังขมวดคิ้วแน่นไม่ต่างกัน
"คุณเบนบอกว่าถ้าเขานั่งคุยกับผมนานคุณจะดุว่าเขาอู้ ทั้งที่เป็นเวลาพักแท้ ๆ ทำไมต้องดุเขาด้วยล่ะครับ อีกอย่างเวลาคุณเบนมาคุยกับผมเขาก็ไม่ได้กวนอะไรเลยนะ คุณอย่าไปดุเขาอีกนะครับ"
"เบนเอาอะไรไปบอกคุณครับ"
หลังถามออกไปอย่างไม่ต้องการคำตอบเสร็จ อาเธอร์ก็หันหน้าไปทางกระโจมที่พักที่ตอนนี้มีเบนกำลังนั่งกินน้ำสบายใจอยู่ในนั้น เห็นแล้วก็นึกอยากจะจับมาเขย่าคอถามเหลือเกินว่าเอาเรื่องอะไรมาบอกคุณนักโบราณคดีคนนี้กัน ถึงได้ทั้งทำหน้าตาและน้ำเสียงดุ ๆ ใส่กันเหมือนเขาเป็นคนผิดแบบนี้
คอยดูเถอะ เดี๋ยวจะสั่งงานให้หนักจนไม่มีเวลาไปพูดอะไรไร้สาระเลย
"สรุปคุณจะไปพักกับผมใช่ไหมครับ"
ประโยคคำถามถูกส่งมาจากธาราอีกรอบ เมื่อเห็นว่าคุณทหารสุดโหดยังคงเอาแต่เงียบไม่ยอมตอบ ดวงตากลมโตกระพริบปริบรอคอยอย่างคาดหวังว่าการมาเจรจา(?)ในครั้งนี้ของตัวเองจะประสบผลสำเร็จ
ซึ่งทางฝั่งอาเธอร์พอโดนถามย้ำมาแบบนั้นอีกครั้ง ก็ละสายตาจากทางกระโจมมาสบตากับคนตรงหน้านิ่ง ๆ ส่วนสูงที่ต่างกันเกือบครึ่งหัว ทำให้เขาต้องก้มหน้าลงเล็กน้อย ดวงตาคู่คมมองสำรวจคนที่กำลังเงยหน้าช้อนตามองขึ้นมา...
จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนเห็นภาพซ้อนทับ...
เหมือนตรงหน้าตอนนี้มีเจ้าแมวน้อยตัวหนึ่งกำลังมองมาตาแป๋ว
…
"อะแฮ่ม"
ลำคอที่แห้งผากเพราะความคิดที่ผุดขึ้นมากะทันหันเมื่อครู่ ทำให้อาเธอร์ต้องรีบกระแอมกลบเกลือนพร้อมทั้งเบือนสายตาไปทางอื่น จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนความสามารถในการต้านทานของตัวเองจะลดต่ำลงโดยไม่มีสาเหตุ จนต้องแอบผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ เพื่อเรียกสติแล้วค่อยตอบรับกลับไป
"ครับ"
"จะไปพักกับผมจริง ๆ นะ?"
"ไปจริง ๆ ครับ"
ระหว่างที่พูดอาเธอร์ก็เริ่มออกเดินไปพร้อมกันด้วย เมื่อตอนนี้ความรู้สึกและความคิดแปลก ๆ ที่เกิดขึ้นชั่ววูบสลายหายไปแล้ว จนเขาสามารถกลับมาควบคุมตัวเองได้ตามปกติเหมือนเดิม
"งั้นพอไปถึงกระโจมแล้ว ห้ามดุคุณเบนอีกนะครับ"
"ถ้าไม่ทำอะไรผิดผมจะไม่ว่าครับ"
"เรื่องผิดที่ว่าเนี่ย หมายถึงที่มาคุยกับพวกผมเหรอครับ"
ขณะที่ถามไปธาราก็ทำสีหน้าสงสัยไป โดยที่ระหว่างนั้นสองขาก็ก้าวตามคุณทหารข้าง ๆ เพื่อเดินกลับกระโจมที่พักไปด้วย ใบหน้าขาวใสเงยขึ้นมองพร้อมกับดวงตากลมโตที่กระพริบปริบเพื่อรอคำตอบ จนอาเธอร์ที่เห็นท่าทางแบบนั้นได้แต่นึกเอ็นดูอยู่ในใจแต่ไม่พูดออกมา
"ถ้าคุยเฉย ๆ ไม่กวนเวลาพวกคุณ ผมก็ไม่ว่าหรอกครับ"
"ไม่กวนครับ คุณเบนไม่ได้กวนเลย ดีซะอีกที่มาชวนคุยทำให้พวกผมหายเกร็งไปได้เยอะเลย"
"พวกคุณเกร็งมากเหรอครับเวลาอยู่กับพวกผม"
"ก็...กับคนอื่นไม่ค่อยเท่าไรหรอกครับ"
"....."
"แต่กับคุณน่ะใช่...คุณน่ากลัว"
ได้ยินแบบนั้นคุณทหารผู้น่ากลัวก็เลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ อย่างแปลกใจ ไม่ใช่แปลกใจที่โดนบอกว่าตัวเองน่ากลัวเพราะปกติก็มักจะได้ยินอะไรทำนองนี้บ่อยอยู่แล้ว แต่เขาแปลกใจตรงที่...คนที่บอกว่าเขาน่ากลัวกลับกล้าเดินไปตามให้มาพัก แถมยังสั่งห้ามไม่ให้เขาว่าเบนอีกนี่แหละ
กลัวยังไงของเขากันนะ?
"หึ ๆ"
คิดไปคิดมาอาเธอร์ก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างอดไม่อยู่ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ จนเบนที่มองเห็นมาไกล ๆ จากกระโจมยังอดแปลกใจไม่ได้
คือไม่ใช่ว่าอาเธอร์ไม่เคยยิ้ม แต่เป็นเพราะเจ้าตัวไม่ค่อยจะมีรอยยิ้มแบบนี้ให้คนอื่นต่างหาก...มันเลยน่าแปลก
"ผมพูดอะไรผิดหรือเปล่าครับ"
"เปล่าหรอกครับ"
ดวงตาแป๋ว ๆ ที่กระพริบปริบมองกลับมาอย่างสงสัยทำให้อาเธอร์ยิ่งเผลอยิ้มกว้างขึ้น ก่อนที่หลังจากนั้นจะตั้งสติได้ กระแอมไอครั้งหนึ่งแล้วกลับมาทำหน้านิ่งเหมือนเดิม ท่อนแขนที่แม้จะซ่อนรูปอยู่ภายใต้แขนเสื้อแต่ยังรับรู้ได้ถึงความแข็งแรงผายออกไปด้านหน้าข้างหนึ่ง เป็นเชิงว่าให้คุณนักโบราณคดีเดินนำไปก่อนได้เลยครับ
ถึงแม้จะยังสงสัยว่าเมื่อกี้อีกฝ่ายหัวเราะอะไร แต่สุดท้ายธาราก็ยอมเดินนำกลับกระโจมที่พักอยู่ดี พอมาถึงก็ฉีกยิ้มกว้างให้เบนที่ส่งยิ้มต้อนรับมาให้ ก่อนร่างสูงโปร่งจะเดินไปทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ของตัวเองแล้วหันไปกำชับคนที่เดินตามมาอีกที
"ห้ามว่าคุณเบนอู้นะครับ"
พอนั่งลงแล้วคุณนักโบราณคดีก็วางมาดโหดหันมาทำตาดุเสียงดุใส่อาเธอร์ที่ยังไม่ทันได้เปิดปากพูดอะไร จนเจ้าตัวได้แต่อมยิ้มบาง ๆ แล้วพยักหน้าตอบกลับมาด้วยความเอ็นดู เลยโดนเบนที่สังเกตุการณ์อยู่ตลอดแอบส่งสายตาล้อเลียนไปให้
"ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนแล้วกันนะครับ เชิญหัวหน้ากับคุณทาร่าตามสบายเลย"
พูดจบเบนก็รีบลุกพรวดแล้วเดินหายออกจากกระโจมไปทันที ปล่อยให้หนึ่งคุณทหารและหนึ่งคุณนักโบราณคดีได้แต่มองตามหลังไปโดยที่เรียกไว้ไม่ทัน ดวงตากลม ๆ มองตามแผ่นหลังของเบนจนกระทั่งหายวับไปแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะหันกลับมามองทางอาเธอร์ที่ยังคงนั่งหลังเหยียดตรงอยู่ที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ซึ่งท่าทางแบบนั้นก็ทำให้นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนได้พอดี
"อาเธอร์ครับ"
"ครับ"
"ตอนนี้หลังเป็นยังไงบ้างครับ"
คำถามที่ถูกส่งมาด้วยน้ำเสียงและสายตาเป็นห่วงอย่างไม่ปิดบัง ทำให้อาเธอร์ยิ่งรู้สึกเอ็นดูอยู่ในใจ แม้ภายนอกจะยังคงมีสีหน้านิ่งสนิทเหมือนเดิม
ดวงตาเรียวคมกระพริบช้า ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนที่น้ำเสียงทุ้มเข้มจะตอบกลับไปอย่างสุภาพเหมือนเคย
"ไม่เป็นไรแล้วครับ"
"ไม่ปวดแล้วเหรอครับ"
"ไม่แล้วครับ"
"แต่เพิ่งจะเป็นเมื่อคืนเองนะครับ จะหายไวขนาดนี้ได้ยังไง"
"เพราะได้คุณช่วยประคบให้ไงครับ"
"ไม่เห็นเกี่ยวกันเลย"
"เกี่ยวสิครับ นี่ไง...ตื่นเช้ามาผมถึงได้ไม่เจ็บ ไม่ปวดเลย"
แม้สีหน้าจะยังคงนิ่งสนิทเหมือนไม่ได้พูดเล่น แต่ประกายตาขำ ๆ ที่ส่งมาก็ทำให้ธารารู้ได้ทันทีว่าคงโดนล้อเข้าแล้ว
อะไรกันเล่า คนเขาอุตส่าห์เป็นห่วงเลยไปช่วยประคบให้ แต่ดันทำเหมือนมันเป็นเรื่องเล็ก ๆ ที่เขาตื่นตูมไปเองซะอย่างนั้นน่ะ
"คุณอะ!"
คนอะไรนิสัยไม่ดีเลย
เห็นอีกฝ่ายส่งค้อนมาให้อาเธอร์ก็ได้แต่อมยิ้มในใจ ดวงตาพราวระริกเป็นประกายขำขันขณะมองคุณนักโบราณคดีที่เหมือนตอนนี้จะหน้ามุ่ยลงเล็กน้อย เห็นแบบนั้นอาเธอร์เลยยิ่งหลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะรีบปรับสายตาให้กลับมาจริงจังแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มเข้มอันเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง
"แต่ผมพูดจริงนะ เพราะได้คุณประคบหลังให้อาการของผมก็เลยดีขึ้นมากเลย"
ธาราเลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ เมื่อได้ยินแบบนั้น ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นขมวดคิ้วแล้วถามขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ ขณะที่ดวงตาก็มองไปยังไหล่ข้างที่ตัวเองเป็นคนประคบให้เองกับมือเมื่อคืนอย่างเป็นห่วง
"มันดีขึ้นจริง ๆ เหรอครับ ไม่ได้จะพูดให้ผมสบายใจเฉย ๆ ใช่ไหม"
"ดีขึ้นจริง ๆ ครับ"
"จริง ๆ นะครับ?"
"จริงครับ ต้องขอบคุณคุณมาก ๆ เลย"
"บอกแล้วไงครับว่าคนที่ต้องขอบคุณคือผมต่างหาก--"
"พี่น้ำ!!"
เสียงตะโกนเรียกที่ดังขึ้นทำให้บทสนทนาของธาราและอาเธอร์ต้องหยุดลงชั่วคราว เมื่อต่างฝ่ายต่างก็หันไปทางคนต้นเสียงที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาด้วยท่าทีร้อนรน
"พี่น้ำ เกิดเรื่องแล้ว!"
"มีอะไรรุต ใจเย็น ๆ ค่อย ๆ พูด"
อารามตกใจตามท่าทีร้อนรนที่เห็นทำให้ธาราหลุดเรียกชื่อจริงของศรุตออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ทั้งที่ตกลงกันไว้แล้วว่าเวลาอยู่ที่นี่จะใช้ชื่อที่เป็นสากลเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครสนใจกับเรื่องเล็กน้อยนั่น เพราะความสนใจทั้งหมดถูกดึงไปอยู่ในเนื้อประโยคที่ศรุตกำลังจะพูดขึ้น
"ลูซี่..."
"ลูซี่ทำไม"
"เมื่อกี้ผม จอห์น กับลูซี่ เดินเข้าไปเอาของกันในปราสาท แต่อยู่ดี ๆ ทรายมันก็ถล่มลงมา โชคดีที่เราวิ่งหลบกันทันแต่ลูซี่ดันล้ม ไม่รู้ว่าขาเป็นยังไงบ้าง ตอนนี้คุณเบนกำลังดูให้อยู่ครับ"
ทันทีที่ฟังจบธาราก็ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินเข้าไปในปราสาทอย่างรีบร้อนโดยมีศรุตและอาเธอร์เดินตามไปด้วย แต่ยังเข้าไปไม่ทันถึงด้านในก็เห็นเบนที่กำลังอุ้มลูกทีมของตัวเองเดินสวนออกมาพอดี ธาราเลยรีบเดินเข้าไปถามอาการด้วยความเป็นห่วง
"ลูซี่เป็นยังไงบ้างครับคุณเบน"
"ขาแพลงน่ะครับ แต่ไม่เป็นอะไรมาก ให้พักสัก 2-3 วันก็น่าจะดีขึ้น"
ได้ยินแบบนั้นคนเป็นห่วงก็ค่อยคลายกังวลลงบ้าง สติที่เกือบหายไปเพราะความตกใจก่อนหน้านี้ก็เริ่มกลับคืนมาเพื่อรับมือกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น หลังจากดูอาการจนแน่ใจว่าลูกทีมของตัวเองไม่มีใครเป็นอะไรหรือได้รับอันตรายอะไรอีก ธาราก็บอกให้สามคนที่เข้าไปเจอเหตุการณ์ทรายถล่มนั่งพักอยู่ข้างนอก ส่วนคนอื่นก็ให้ไปทำงานของตัวเองต่อ
ทันทีที่จัดการกับด้านนอกเรียบร้อยธาราก็ค่อยตามคนอื่น ๆ เข้าไปในปราสาท ดวงตากลมโตกวาดมองห้องโถงใหญ่ที่ยังคงเรียบร้อยเหมือนตอนก่อนออกไปพัก ส่วนทรายที่ถล่มลงมาอยู่ตรงทางเชื่อมทางเดินฝั่งซ้าย ซึ่งตอนนี้มีอาเธอร์และนายทหารอีกสองคนกำลังยืนดูอยู่
ก่อนหน้านี้ก็มัวแต่ยุ่งอยู่กับเรื่องลูกทีมจนไม่ทันสังเกตว่าอาเธอร์เดินเข้ามาในนี้ตั้งแต่เมื่อไร
ทางด้านอาเธอร์ที่เหลือบเห็นธาราเดินเข้ามาด้านในพอดีแถมเจ้าตัวก็ยังมองมาทางนี้ด้วย เขาจึงสั่งให้ทหารทั้งสองนายถอยออกไปก่อนเพื่อเป็นการเปิดทางให้เจ้าตัวได้เดินเข้ามาหา
"เป็นยังไงบ้างครับอาเธอร์"
"ทรายถล่มลงมาปิดทางเดินหมดเลยครับ"
"แบบนี้ก็แย่เลยสิครับ"
"ใช่ครับ กว่าจะเอาออกจนหมดได้ก็คงต้องใช้เวลาพอสมควรเลย"
หัวคิ้วคนฟังขมวดเข้าทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ดวงตากลมโตหันไปมองกองทรายที่ตอนนี้ปิดทางเดินที่เชื่อมไปยังปราสาทฝั่งซ้ายจนไม่สามารถเข้าไปได้
"ต้องมากขนาดไหนถึงปิดได้สนิทขนาดนี้นะ"
"นั่นสิครับ ไม่รู้ว่ามีปริมาณมากขนาดไหน และไม่รู้ด้วยว่ามาจากไหนเพราะเมื่อเช้าเราก็มาสำรวจกันไปแล้วรอบหนึ่ง"
"....."
"แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะให้คนรีบมาเอาออกให้เร็วที่สุด ระหว่างนี้คงต้องให้คุณเปลี่ยนแผนไปสำรวจตรงกลางหรือทางฝั่งขวาก่อน"
"ได้ครับ ยังไงก็ฝากจัดการด้วยนะครับ"
พอเห็นอาเธอร์พยักหน้ากลับมาธาราก็ส่งยิ้มกลับไปอย่างให้กำลังใจ ระหว่างที่ต่างคนต่างมองหน้ากัน จู่ ๆ ธาราก็รู้สึกเหมือนมีเงาดำเคลื่อนผ่านหางตาจนต้องหันไปมอง
".....!"
ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากธาราเพราะถูกความตกใจพุ่งเข้าจู่โจมอย่างฉับพลัน
เมื่อทันทีที่หันมองตามเงาดำไปกลับพบเข้ากับใครบางคน ที่มีรูปร่าง หน้าตาเหมือนกับอาเธอร์ทุกประการยืนอยู่ที่หน้าทางเข้าโถงทางเดินฝั่งขวา...
แต่มันจะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่ออาเธอร์ยังยืนอยู่ตรงนี้
"อ๊ะ!"
เสียงร้องอย่างตกใจดังขึ้นทันทีเมื่อหันกลับมาแล้วเห็น...
อาเธอร์ในชุดเครื่องทรงเต็มยศของกษัตริย์แห่งอาณาจักรที่สาบสูญ
".....!"
ร่างสูงโปร่งรีบถอยหนีอย่างตกใจ แต่เพราะรีบร้อนเกินไปแถมไม่ได้หันมองด้านหลังว่ามีเศษทรายกองเล็ก ๆ ที่กระเด็นมาอยู่ตรงนี้ด้วยจึงสะดุดเข้าเต็ม ๆ จนเกือบล้ม แต่โชคดีที่อาเธอร์รีบตามมาช่วยไว้ทัน มือข้างหนึ่งคว้าแขนในขณะที่อีกข้างโอบเอวแล้วออกแรงดึงเข้าหาตัว ก่อนจะเรียกขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจไม่แพ้กัน
"ทาร่า"
เสียงเรียกของอาเธอร์ทำให้ธาราเผลอสะดุ้งจนสุดตัว จังหวะการหายใจขาดห้วงไปช่วงหนึ่งก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นการหอบอย่างหนักพร้อมกับสติที่ค่อย ๆ เริ่มคืนมา หลังจากได้เห็นว่าตอนนี้อาเธอร์ก็ยังคงใส่ชุดเดิมที่ได้เห็นในทุก ๆ วัน ไม่ใช่ชุดที่เขาหลอนไปเองเมื่อกี้
"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"
อาเธอร์ได้แต่ถามขึ้นอย่างเป็นห่วง ก่อนจะปล่อยมือให้อีกฝ่ายได้ถอยกลับไปยืนดี ๆ เพราะท่าทางที่เป็นอยู่ตอนนี้มันดูใกล้ชิดจนกลายเป็นคลุมเครือเกินไปหน่อย แต่พอเห็นสีหน้าซีดเผือดของเจ้าตัว ความเป็นห่วงก็พุ่งแซงขึ้นมาจนต้องเอื้อมมือไปจับแขนที่เพิ่งปล่อยเมื่อกี้เพื่อช่วยประคองไว้โดยไม่คิดจะสนใจสายตาคนอื่นอีก
"เมื่อกี้...ผมเห็นภาพหลอนน่ะครับ"
"....."
"สงสัยคงจะเครียดมากไป"
พูดเสร็จธาราก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่โดยไม่ทันสนใจท่าทางที่เป็นอยู่ ทั้งยังเผลอเอนตัวพิงแผ่นอกของคนข้าง ๆ โดยไม่ตั้งใจเพื่อหาหลักในการประคองตัว
หัวคิ้วเหนือดวงตาคู่สวยขมวดมุ่น ขณะมองไปยังโถงทางเดินฝั่งขวาที่ตัวเองเห็นภาพหลอนไปเมื่อกี้ด้วยความสงสัย
ครั้งแรกยังไม่เท่าไร แต่นี่มันครั้งที่สองแล้วนะ
ทำไมถึงต้องเห็นอาเธอร์เป็นแบบนั้นด้วยนะ?
tbc…


## ตอนที่ ๕

ตอนที่ ๕
'สวยหรือไม่'
'สวยมากเลยขอรับ'
น้ำเสียงตื่นเต้นพร้อมดวงตากลมโตที่ฉายประกายพราวระริกทำให้คนมองยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปจับแขนเจ้าตัวแล้วออกแรงดึงให้ร่างผอมบางขยับเข้ามาใกล้ตนเองยิ่งขึ้น
'ชอบหรือไม่'
'ชอบขอรับ'
'มันเป็นของเจ้า'
สีหน้าตกใจที่ได้รับยิ่งทำให้คนมองรู้สึกอารมณ์ดีกว่าเดิม เครื่องประดับแสนสวยที่เพิ่งเอ่ยปากยกให้ถูกกลัดลงบนเสื้อของคนที่ทำได้เพียงนั่งอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก
'รักษามันให้ดีเรวดี ข้ามอบมันให้เจ้าแล้ว'
'ข้า ข้า...'
ประโยคที่คิดจะพูดไม่สามารถเปล่งออกมาเป็นคำได้เนื่องจากความประหม่าและตกใจ ดวงตากลมโตกระพริบปริบมองสลับระหว่างเครื่องประดับตรงหน้าอกของตนและใบหน้าของคนให้ด้วยท่าทางร้อนรน แต่ยังไม่ทันได้จิตตกไปมากกว่านั้นก็ถูกฝ่ามือแข็งแกร่งเอื้อมมาจับไหล่ไว้เพื่อเรียกสติ
'ไม่ต้องกลัว ไม่มีใครกล้าว่าเจ้า เพราะข้าเป็นคนมอบให้เอง'
'ข้าไม่ได้กลัวคนว่าขอรับ แต่ของชิ้นนี้...'
'.....'
'ข้าไม่สมควร'
'ใครกล้าบอกว่าเจ้าไม่สมควรได้รับ ข้าจะสั่งประหารมันเสีย'
เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวยังคงมีท่าทีลำบากใจคนที่ตั้งใจจะให้จึงแกล้งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว พอประกอบเข้ากับดวงตาเรียวคมที่วาวโรจน์ขึ้นก็ทำให้คนฟังตกใจจนสะดุ้ง ก่อนจะรีบเอื้อมมือออกไปเกาะแขนไว้แล้วส่ายหน้าเสียจนเส้นผมกระจายไปมาอย่างน่าเอ็นดู
'ไม่มีขอรับ ไม่มีใครพูดทั้งนั้นขอรับ'
'ถ้าไม่มีใครพูดก็ดี ส่วนเจ้าก็ติดมันไว้อย่างนี้ให้ข้าได้เห็นทุกวัน'
คำสั่งที่ได้รับทำให้ใบหน้าขาว ๆ พยักกลับไปอย่างจำยอม เห็นแบบนั้นคนที่มีศักดิ์สูงกว่าก็ยิ่งยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะคว้าเอาร่างนุ่มนิ่มเข้ามากอดไว้แล้วกดจมูกลงบนผิวแก้มใสอย่างอดใจไม่อยู่
'อ๊ะ!'
เสียงร้องอย่างตกใจของเรวดีไม่ได้ทำให้คนฉวยโอกาสคิดจะหยุดการกระทำของตนเลยแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังเลื่อนไปหอมแก้มอีกข้างของเจ้าตัวด้วย ทำเอาผิวแก้มขาว ๆ ของผู้ถูกกระทำขึ้นสีอมชมพูอย่างน่ารักให้คนเห็นยิ่งรู้สึกเอ็นดูขึ้นไปอีก
'ฮ่า ๆ ๆ'
เสียงหัวเราะของคนช่างแกล้งยิ่งดังขึ้นอย่างชอบใจ ก่อนจะล้มตัวลงนอนแล้วดึงเอาร่างของอีกฝ่ายมากอดไว้ ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นลูบกลุ่มผมสีเข้มเบา ๆ ก่อนจะกระซิบบอกด้วยน้ำเสียงทุ้มเข้มที่ก้องกังวานไปทั้งหัวใจของคนฟัง
'ข้ารักเจ้า เรวดี'
'ข้าก็รักท่าน...'
-+-+-+-+-+-+-+-+-+-
"อือ..."
เสียงครางเบา ๆ ดังขึ้นพร้อมกับเปลือกตาที่ค่อย ๆ ขยับไปมาทีละนิด ดวงตากลมโตกระพริบปริบอยู่ 2-3 ครั้งเพื่อปรับให้ชินกับแสง ก่อนเจ้าตัวจะลุกขึ้นนั่งนิ่ง ๆ อยู่อีกสักพักเพื่อเรียกสติสตังที่ลอยหายไปจากการนอนหลับพักผ่อนให้หวนคืนกลับมา
ฝ่ามือทั้งสองข้างยกขึ้นมาตบแก้มตัวเองเบา ๆ เพื่อให้ตื่นเต็มตา ก่อนที่สมองจะไพล่คิดไปถึงความฝันที่เขาได้เห็นมาเมื่อคืน...
ฝันอันแสนหวาน...
ที่แม้จะมองเห็นทุกอย่างได้ไม่ชัดเจนนักจากความพร่ามัว แต่ก็รับรู้ได้ถึงความสุขที่โอบล้อมคนทั้งคู่ไว้
"เรวดี...เรวดีงั้นเหรอ"
น้ำเสียงไพเราะน่าฟังพึมพำกับตัวเองเบา ๆ เมื่อเกิดความรู้สึกผูกพันกับชื่อนี้อย่างน่าประหลาด แต่ถึงอย่างนั้นก็ได้แต่เก็บความสงสัยนี้ไว้ในใจแล้วรีบลงจากเตียง เมื่อเหลือบไปเห็นนาฬิกาว่าตอนนี้สายกว่าเวลาปกติที่ควรจะตื่นขึ้นมาเกือบสิบนาทีแล้ว
คนตื่นสายต้องรีบจัดการตัวเองให้เร็วขึ้นเพื่อชดเชยกับเวลาที่นอนเกินไป เพราะฉะนั้นจากที่เคยทำทุกอย่างในเวลาครึ่งชั่วโมง ตอนนี้จึงเหลือเพียงแค่ยี่สิบนาทีให้เจ้าตัวได้วิ่งออกจากบ้านพักมายืนถอนหายใจเฮือกเพราะทันเวลาได้อย่างฉิวเฉียดอยู่ที่หน้ารถ
"เป็นอะไรหรือเปล่าครับทาร่า"
"อ๋อ ไม่เป็นไรครับ"
พูดจบเจ้าตัวก็ฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันแทบครบทุกซี่ให้อาเธอร์ได้หลุดอมยิ้มตามเมื่อเห็นท่าทางนั้น ก่อนฝ่ามือใหญ่จะผายไปทางรถเป็นเชิงบอกว่าถ้าไม่มีอะไรก็ขึ้นประจำที่ได้แล้ว จะได้ออกเดินทางไปเริ่มทำงานในส่วนของวันนี้กัน
ระหว่างทางทั้งคู่ไม่ได้คุยอะไรกันอีก ภายในรถจึงไม่มีบทสนทนาใดเกิดขึ้นเลย นายทหารสองคนที่นั่งประจำตำแหน่งคนขับและที่นั่งข้างคนขับก็ไม่กล้าพูดอะไรอยู่แล้ว ส่วนอาเธอร์ก็เอาแต่นั่งเงียบตามแบบฉบับของตัวเอง ในขณะที่ธาราก็เอาแต่วนเวียนคิดถึงความฝันเมื่อคืน
ที่ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัย...
ไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ เขาถึงฝันแบบนี้ได้ จะว่าจริงจังกับงานจนเกินไปก็...
ก็อาจจะเป็นไปได้
แต่ถึงยังไงเขาก็ยังค่อนข้างจะเชื่อว่ามันไม่ใช่ฝันธรรมดาอยู่ดี ไม่อย่างนั้นคงไม่เห็นหรือได้ยินทุกอย่างเป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้ ถึงแม้ว่าเสียงจะอู้อี้ไปหน่อยแต่ก็จับใจความสำคัญได้ทั้งหมด ยิ่งรวมกับชื่อที่ได้ยินเขาก็ยิ่งมั่นใจว่าตัวเองฟังมาไม่ผิดแน่
เรวดี
ไม่รู้ว่าชายคนนี้มีความสำคัญยังไง แต่ถึงขั้นได้รับเครื่องประดับฝังอัญมณีไว้ติดตัว ดูแล้วคงน่าจะเป็นคนโปรดของใครสักคนที่มีตำแหน่งค่อนข้างสูง หรืออาจจะถึงขั้นเป็นใครสักคนในราชวงศ์เลยด้วยซ้ำเพราะจากการแต่งตัวที่เห็นราง ๆ ทั้งเสื้อผ้าและเครื่องประดับดูมีรายละเอียดค่อนข้างเยอะ แล้วไหนจะ...
"คุณ"
เสียงเรียกที่ได้ยินทำให้ธาราที่กำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเองสะดุ้งตัวนิด ๆ ดวงตากลมโตกระพริบปริบมองคนเรียกกลับไปอย่างสงสัย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความตกใจเมื่อเห็นว่าตอนนี้รถจอดนิ่งสนิทอยู่ที่กระโจมใกล้ ๆ นครสาบสูญเรียบร้อยแล้ว และทุกคนก็ลงจากรถอย่างพร้อมทำงานกันแล้วด้วยเหมือนกัน จะมีก็แต่ตัวเขาเองที่ยังเอาแต่นั่งเหม่ออยู่ในรถไม่ยอมขยับไปไหน
"ขอโทษทีครับ ผมจะรีบลงไปเดี๋ยวนี้แหละ"
พอรู้สึกตัวคนที่เอาแต่ติดอยู่ในภวังค์ของตัวเองมาตลอดทางก็รีบกุลีกุจอลงจากรถทันที ทำให้อาเธอร์ที่ยืนอยู่ข้างรถต้องรีบเข้ามาช่วยจับแขนจับมือลงอย่างเป็นห่วง เพราะกลัวว่าเจ้าตัวจะรีบลงจนตกรถแล้วได้แผลเอา
"ค่อย ๆ ลงก็ได้ครับ"
"ขอโทษจริง ๆ นะครับ เมื่อกี้ผมมัวแต่เหม่อ"
"ไม่เป็นไรครับ แต่คุณไหวจริง ๆ ใช่ไหม"
"หือ?"
"ผมเห็นคุณแปลก ๆ มาตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว"
พูดไปอาเธอร์ก็มองสำรวจคุณนักโบราณคดีที่ตอนนี้รีบเดินจ้ำอ้าวเข้าด้านในไปด้วย สองขายาว ๆ ของทหารหนุ่มเร่งฝีเท้าตามไปอย่างนึกเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย กลัวว่าเกิดเดินอยู่ดี ๆ จะเป็นล้มเป็นแล้งไปซะดื้อ ๆ ไม่รู้ว่าคุณเขาพักผ่อนน้อยหรือเครียดกับงานเกินไปหรือเปล่า ถึงได้ดูเหมือนคนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแบบนี้
"ผมไม่เป็นไรหรอกครับ แค่มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย"
"อย่าหักโหมมากแล้วกันครับ"
"ครับผม"
เห็นอีกฝ่ายตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มหวานเหมือนอย่างทุกทีอาเธอร์ก็ได้แต่พยักหน้ารับกลับไป แม้ภายในใจจะไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไรว่าเจ้าตัวจะยอมทำตามที่เขาบอก
"ผมจะเดินไปส่งแล้วกันครับ"
สุดท้ายพอไม่รู้จะจัดการกับคนดื้อยังไงอาเธอร์เลยพูดขึ้นแบบนั้นแล้วยิ่งเร่งฝีเท้าเข้าไปเดินขนาบข้างแทน เสียงหัวเราะคิกคักจากคนข้าง ๆ ที่ได้ยินไม่ได้ทำให้เขาสะดุ้งสะเทือนหรืออย่างไร อยากขำนักก็ขำไป เพราะมันก็ฟังดูตลกจริง ๆ นั่นแหละที่เขาบอกว่าจะเดินไปส่งทั้งที่เหลืออีกไม่เกินยี่สิบก้าวก็จะถึงจุดที่เจ้าตัวทำงานอยู่แล้ว
แต่ก็นั่นแหละ...
คนมันเป็นห่วงจะให้ทำยังไงได้ล่ะ
ยิ่งช่วงนี้เห็นเจ้าตัวมีอาการแปลก ๆ หลายรอบแล้วด้วย เพราะฉะนั้นทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้ก็คืออยู่เฝ้าไว้ไม่ให้คลาดสายตานี่แหละ
"หัวหน้าครับ"
ขณะที่เดินกันจนใกล้ถึงจุดที่ธาราทำงานค้างไว้ จู่ ๆ ก็มีนายทหารคนหนึ่งเดินเข้ามาเรียกอาเธอร์ซะก่อน คนเป็นหัวหน้าหันไปมองลูกน้องสลับกับคุณนักโบราณคดีที่กำลังเดินห่างออกไปอย่างใช้ความคิด แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะรอฟังรายงานแทนเพราะดูแล้วว่าธาราไม่น่าจะเป็นอะไร อีกอย่างจุดที่เจ้าตัวต้องไปทำงานต่อก็อยู่ในระยะสายตาของเขาพอดีแม้จะห่างไปหน่อยก็ตาม
ทางด้านธาราที่เห็นว่าอาเธอร์ต้องคุยกับลูกน้องของเจ้าตัวก็เดินลิ่ว ๆ ไปยังจุดที่ทำงานของตัวเองทันที พอมาถึงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ลงมือทำงานต่อได้โดยไม่เสียเวลาสักนิด ดวงตากลม ๆ จับจ้องไปยังสิ่งของตรงหน้าอย่างตั้งใจ ก่อนเจ้าตัวจะสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกถึงไอเย็นยะเยือกจากทางด้านหลัง และ...
เสียงกระซิบตรงข้างหูที่ทำให้ขนทั่วทั้งตัวพากันลุกชันด้วยความตกใจ
...เรวดี...
"ทาร่าครับ"
เสียงเรียกของอาเธอร์ที่ดังขึ้นมาในจังหวะเดียวกันพอดี ทำให้ธารารีบทะลึ่งพรวดขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปหาทันทีแบบไม่ต้องเสียเวลาคิด ใบหน้าขาว ๆ ในตอนนี้ซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด ลมหายใจปนหอบน้อย ๆ พร้อมเหงื่อเย็น ๆ ที่ผุดขึ้นมาตามไรผม สภาพโดยรวมในตอนนี้ดูไม่สู้ดีนักจนอาเธอร์ที่เห็นแบบนั้นอดจะถามอย่างเป็นห่วงไม่ได้
"คุณเป็นอะไรหรือเปล่า"
สิ่งที่ได้รับกลับมาคือใบหน้าขาวซีดที่ดูเหมือนเจ้าตัวมีอะไรอยากจะบอกสักอย่าง แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะพรูลมหายใจออกมาเบา ๆ แล้วส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่มีอะไรกลับมาแทน
"ไม่เป็นไรครับ"
"ถ้าไม่ไหวเราออกไปพักกันก่อนก็ได้นะครับ"
"ไม่เป็นไรจริง ๆ ครับ"
"แน่ใจนะครับ"
"ครับ ว่าแต่คุณเรียกผมทำไมเหรอ"
พอได้พักสงบสติอารมณ์แม้จะเป็นเวลาแค่เพียงเล็กน้อย แต่ก็ทำให้ธาราพอจะควบคุมตัวเองได้บ้าง แม้ว่าสัมผัสเย็นยะเยือกและเสียงกระซิบชวนผวานั่นจะยังติดอยู่ในความทรงจำก็ตาม
ทางอาเธอร์ที่เห็นว่าอีกฝ่ายพาเปลี่ยนไปเรื่องอื่นเหมือนไม่อยากพูดถึงก็เลือกที่จะไม่ถามต่อเหมือนกัน แม้ความจริงจะนึกเป็นห่วงอยู่ไม่น้อยก็เถอะ
ดูท่าแล้ว...
เรื่องที่คิดว่าจะไม่ปล่อยให้คลาดสายตา คงต้องได้เริ่มทำจริงกันแล้วล่ะ
"เราเจอทางเชื่อมที่ต่อไปยังห้องอีกห้องครับ"
"เอ๊ะ?"
"จะไปดูไหมครับ เดี๋ยวผมพาไป"
"ไปครับ"
พอได้คุยเกี่ยวกับเรื่องงานปุ๊บธาราก็ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้าไปเสียสนิท ดวงตาทั้งสองข้างเป็นประกายอย่างตื่นเต้นจนอาเธอร์ที่นึกเป็นห่วงอยู่เมื่อครู่ค่อยโล่งใจขึ้นมาบ้าง
รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของนายทหารหนุ่ม ก่อนฝ่ามือใหญ่จะผายออกไปด้านหน้าแล้วตามมาด้วยน้ำเสียงทุ้มเข้มอันเป็นเอกลักษณ์
"ทางนี้ครับ"
"คุณดูแลดีมากเลยนะครับ ทำงานกับใครคงได้คำชมเยอะแน่เลย"
พูดไปเจ้าตัวก็ยิ้มหวานจนตาหยีไปด้วย ทำเอาอาเธอร์ได้แต่อมยิ้มตามไปอย่างอดไม่ได้ ขณะที่ในใจก็ตอบกลับไปอย่างขำ ๆ ว่าเพิ่งจะมีเจ้าตัวนี่แหละที่เขาดูแลให้เป็นพิเศษขนาดนี้
ระหว่างที่เดินกันไปคุยกันไปได้ไม่นานเท่าไรทั้งคู่ก็มาถึงห้องที่อาเธอร์บอกไว้ ซึ่งพอเข้ามาเห็นจริง ๆ แล้วมันมีขนาดใหญ่ไม่น้อยไปกว่าห้องโถงกลางเลยสักนิด ตามผนังมีลวดลายที่สลักไว้อย่างสวยงาม ซึ่งทั้งหมดนั่นล้วนเป็นตัวอักษรที่บันทึกเรื่องราวต่าง ๆ ที่เคยเกิดขึ้นไว้จนสูงจรดเพดาน
"นี่มัน..."
พูดได้แค่นั้นธาราก็แทบจะวิ่งเข้าไปซบผนังด้วยความตื่นเต้น ปลายนิ้วแทบจะไล้ไปตามตัวอักษรทุกตัวแต่ก็เลือกที่จะทิ้งระยะห่างไว้ไม่ให้สัมผัสโดน ดวงตากลมโตเงยขึ้นมองที่ด้านบนสุดของห้อง ตามเพดานก็ยังมีภาพวาดที่แสดงถึงอารยะธรรมในยุคสมัยนั้นไว้อย่างหลากหลาย
"สุดยอดไปเลย"
อาเธอร์พยักหน้าเห็นด้วยกับประโยคที่ได้ยินทันที แม้ตัวเขาจะไม่เข้าใจภาษาพวกนี้แต่ก็อดชื่นชมไปกับความสวยงามที่เห็นไม่ได้ ทั้งในใจยังแอบคิดว่าในยุคสมัยนั้น อาณาจักรแห่งนี้คงต้องรุ่งเรืองมากแน่ ๆ
...หึ...
เสียงหัวเราะเย็นยะเยือกที่ดังขึ้นข้างหูทำให้อาเธอร์รีบหันขวับกลับไปมองทันที หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดมุ่นเมื่อสิ่งที่เห็นมีเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น ดวงตาเรียวคมกวาดมองไปทั่วทั้งห้องโถงเมื่อสัญชาตญาณภายในร้องเตือนว่าสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่ไม่ใช่เพราะเขาหูแว่วไปเอง แต่มันมีอะไรบางอย่างที่มาส่งเสียงหัวเราะอยู่ใกล้ ๆ จริง ๆ ความเครียดและความกดดันที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้อาเธอร์เผลอขบกรามแน่นจนเป็นสันนูนขึ้นมา ร่างสูงใหญ่รีบเดินเข้าไปหาธาราที่ยังนั่งอ่านบันทึกอย่างตื่นเต้นโดยไม่รู้เรื่องอะไร
"...นครแห่งมหาอำนาจ ความรุ่งเรือง มั่งคั่ง..."
น้ำเสียงไพเราะไล่อ่านบันทึกเรื่องราวแรกเริ่มที่เกิดขึ้นไปเรื่อย ๆ อยู่ที่ฝั่งหนึ่งของห้อง จนไม่ทันสังเกตว่าตอนนี้อาเธอร์กำลังพบเจอกับเรื่องผิดปกติบางอย่างอยู่ ดวงตากลมโตไล่ไปตามอักษรแต่ละตัวแล้วเริ่มประมวลผลตามไปอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่านี่จะเป็นบันทึกของกษัตริย์รุ่นที่หก เพราะเริ่มมาเข้าเรื่องตอนที่มเหสีของกษัตริย์รุ่นที่ห้ากำลังประสูติโอรส...
"โอรสสองพระองค์...แฝด?"
ธาราพึมพำกับตัวเองอย่างค่อนข้างตกใจ ซึ่งความจริงมันก็ไม่แปลกหรอกที่จะมีเด็กแฝด แต่ถ้าเด็กที่เกิดในราชวงศ์เป็นแฝดเด็กผู้ชายทั้งคู่ตั้งแต่ออกมาจากท้องแม่แบบนี้ แล้วเรื่องบัลลังก์ล่ะ?
"นี่คงไม่ใช่จุดเริ่มต้นของการล่มสลายหรอกนะ..."
"ทาร่าครับ"
"ครับ?"
จู่ ๆ ก็โดนเรียกแบบไม่ทันตั้งตัวธาราเลยรีบหันไปตอบรับอย่างไว ใบหน้าขาวใสเงยขึ้นมองเป็นเชิงถาม แต่พอเห็นสีหน้าเคร่งเครียดและคิ้วที่ขมวดแน่นของอาเธอร์ก็พลอยให้ใจหล่นวูบ รีบผุดลุกขึ้นยืนโดยไม่อิดออดงอแงจะอยู่อ่านต่อแต่ประการใด
"เราออกจากที่นี่กันก่อนเถอะครับ ไว้ผมให้คนมาเคลียร์เรียบร้อยแล้วคุณค่อยเข้ามาใหม่"
"ได้ครับ"
"งั้นไปครับ"
ปัง!
ทันทีที่ทั้งคู่กำลังจะมุ่งหน้าไปยังทางออก เสียงเหมือนของหนักกระทบกันอย่างแรงก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังจนอาเธอร์ต้องรีบคว้าตัวธารามากอดไว้เพื่อความปลอดภัย มือหนึ่งกอดไหล่แล้วดึงอีกฝ่ายเข้าหาตัวในขณะที่อีกมือหนึ่งก็ควักปืนขึ้นมาจ่อไปยังทิศทางของเสียงได้ไวอย่างไม่น่าเชื่อ
และเรื่องไม่น่าเชื่อก็เกิดขึ้นจริงเมื่อทางที่อาเธอร์หันไปนั้น...
ไม่มีอะไรอยู่เลย
ยิ่งเห็นแบบนั้นอาเธอร์ก็ยิ่งเครียดหนัก เพราะมันเป็นไปไม่ได้ที่เสียงดังจนพื้นแทบสะเทือนขนาดนั้นแต่กลับไม่มีร่องรอยให้เห็นเลยว่าเกิดจากอะไร และยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ที่จะเกิดมาจากที่อื่น เพราะเสียงมันใกล้มากจนเหมือนเกิดขึ้นด้านหลังพวกเขาไปเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น แต่พอหันกลับมาดันไม่มีอะไรอยู่เลย
ธาราที่ตกใจมุดไหล่อาเธอร์อยู่พอไม่ได้ยินเสียงอะไรตามมาก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอย่างหวาด ๆ ดวงตากลมโตกวาดไปโดยรอบเพื่อมองหาที่มาของเสียง แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหนสุดท้ายก็ไม่เห็นอะไรนอกจากความว่างเปล่าเหมือนกัน
"เมื่อกี้เสียงอะไรเหรอครับ"
"ผมก็ไม่รู้ครับ แต่เรารีบออกไปจากที่นี่กันก่อนดีกว่า"
"ครับ"
พอได้รับการพยักหน้าตอบกลับมาอาเธอร์ก็รีบเก็บปืนแล้วปล่อยให้ธาราได้เป็นอิสระ ก่อนจะพาเจ้าตัวมุ่งหน้าไปยังทางออกให้เร็วที่สุด ฝ่ามือใหญ่แตะลงที่กลางแผ่นหลังของคนที่เดินอยู่ด้านหน้าเบา ๆ เป็นเชิงเร่งในขณะที่ตัวเองก็สาวเท้าตามโดยไม่ทิ้งระยะห่างเลยแม้แต่น้อย
"....."
ทันทีที่มาถึงทางออกก็เหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก ความรู้สึกโล่งเกิดขึ้นจนอดจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ ไม่ได้ อาเธอร์เหลือบตากลับไปมองภายในห้องโถงอีกครั้งก่อนจะดันหลังธาราให้เดินออกจากห้องนี้ไปด้วยกันซึ่งเจ้าตัวเองก็ทำตามโดยไม่ค้านอะไร เพียงแต่...
จังหวะที่กำลังจะออกไปกลับเกิดความอยากรู้ขึ้นมา
ดวงตากลมโตเหลียวกลับไปยังทิศทางที่ตัวเองนั่งอ่านบันทึกเมื่อก่อนหน้านี้อีกครั้ง หรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อดูชื่อที่อ่านค้างไว้เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันหลังกลับไปอีก
อามลินท์ และ อารีมาน
tbc…
ธารา / ทาร่า
นักโบราณคดีหนุ่มผู้มากความสามารถ แถมยังเป็นคนยิ้มง่ายเลยเข้ากับคนอื่นได้ดี จู่ ๆ ก็ได้รับคำสั่งให้มาจัดการเกี่ยวกับเรื่องนครสาบสูญที่เพิ่งถูกค้นพบ เรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นก่อนที่มหานครแห่งนี้จะล่มสลายค่อย ๆ ถูกรื้อฟื้นขึ้นมา อดีตชาติและยุคสมัยใหม่ค่อย ๆ ถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันจากคนเพียงคนเดียว...

อาเธอร์
นายทหารมากฝีมือ เป็นหัวหน้าหน่วยที่ถูกส่งมาดูแลความปลอดภัยให้กับงานครั้งนี้โดยเฉพาะ เป้าหมายหลักคือให้ความคุ้มครองจนกว่าภารกิจจะเสร็จสิ้น เป็นคนหน้านิ่งไม่ค่อยยิ้มเลยดูดุจนทำให้คนอื่นกลัวตลอดเวลา แต่ความจริงถือว่าเป็นคนที่ใจดีมาก ๆ คนหนึ่ง ทั้งที่ดูแล้วไม่น่าจะเกี่ยวข้องอะไร แต่เจ้าตัวกับเป็นคนที่มีความสำคัญมากต่อเหตุการณ์ในอดีตและปัจจุบันที่กำลังจะเกิดขึ้น

ศรุต / แซค
หนุ่มเลือดไทยเต็ม 100% แต่มาเรียนต่อที่ต่างประเทศเลยได้พบกับธารา เพราะอีกฝ่ายเป็นลูกครึ่งไทยเลยพูดกันรู้เรื่อง ตั้งแต่นั้นมาศรุตจึงติดรุ่นพี่ใจดีคนนี้เอามาก ๆ แม้จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ในอดีต แต่เพราะตัวติดกับธาราตลอดจึงต้องรู้เรื่องอะไรต่อมิอะไรไปด้วยอย่างช่วยไม่ได้

เบน
หนุ่มขี้เล่น อารมณ์ดี มีตำแหน่งเป็นรองหัวหน้าจึงมีอำนาจรองจากอาเธอร์คนเดียวเท่านั้น และเพราะเป็นคนอัธยาศัยดีจึงเข้ากับคนอื่นได้เร็ว พอมีเวลาว่างก็มักจะไปคุยเล่นกับธาราและศรุตเสมอจึงสนิทกันพอสมควร และอีกเรื่องที่ไม่ค่อยมีใครรู้คือเจ้าตัวเป็นเพื่อนกับอาเธอร์มาตั้งแต่เด็กจึงสนิทกันมากชนิดรู้ไส้รู้พุงดี ไม่มีความลับใด ๆ ต่อกันทั้งสิ้น