Can you start again
BabyYouu
## 01

Can you start again
Chapter 01
@มหาวิทยาลัยดีซียู
"ลิส วันนี้ไปกินข้าวที่โรงอาหารกันนะ เดี๋ยวมีเรียนบ่ายกลัวไปกินข้างนอกแล้วกลับมาไม่ทัน"
เสียงเรียกของ มะปราง เรียกฉันขณะที่เรากำลังเก็บของเพื่อที่จะเตรียมตัวไปทานอาหารกลางวัน
ปกติพวกเราชอบไปกินข้าวกลางวันด้านนอกมหาลัยมากกว่า เพราะในมหาลัยมันค่อนข้างอึดอัด
"อื้มเอาสิ แล้วพวกปลื้มกับกลุ่มของวินไปด้วยไหม"
"พวกมันน่าจะไปนะ ทักถามพวกมันก่อน"
ที่ต้องถามเพราะว่าเทอมนี้เราลงเรียนช้า เลยทำให้ได้เรียนคนละเซค ฉันกับมะปรางได้เรียนห้องเดียวกัน ส่วนพวกปลื้มกับกลุ่มวินและพวกเพื่อนเขาเรียนอีกห้อง เดี๋ยวนี้เขาจำกัดคลาสละไม่เกินสามสิบคน เพื่อที่ว่าอาจารย์จะสอนนักศึกษาได้ง่ายและทั่วถึงมากขึ้น
"โอเค มันบอกเดี๋ยวไปรอโรงอาหารมันกำลังลงไปกัน"
"เราก็รีบไปเถอะ นี่อีกครึ่งชั่วโมงจะเที่ยงแล้วเดี๋ยวคนเยอะ"
ตั้งแต่เรียนมานี่เข้าปีที่สองแล้วฉันกับพวกเพื่อนๆ นี่เดินเข้าโรงอาหารนับครั้งได้เลย
"ลิสกินไรปลื้มถาม มันจะสั่งไว้ให้"
"เอาเตี๋ยวน้ำตกไม่ใส่กระเทียม"
พอบอกเมนูเพื่อนเสร็จเราสองคนก็พากันเดินลงมายังโรงอาหาร ที่นี่เป็นมหาวิทยาลัยเอกชน อีกทั้งยังมีนักเรียนต่างชาติมาเรียนแลกเปลี่ยนเพิ่มด้วย ทำให้มหาลัยที่นี่ขึ้นชื่อในเรื่องของภาษา
แต่ที่ฉันเลือกเรียนที่นี่เพราะมันใกล้บ้านที่สุดแล้ว
"ฮายชะนี มาค่ะรีบเดินมาก๋วยเตี๋ยวอืดหมดแล้ว"
"เวอร์ค่ะนังปลื้ม เดินลงมาไม่ถึงห้านาที"
ฉันตอบกลับเพื่อนผู้ชายที่ออกสาวไปแบบนั้น ฉัน มะปราง ปลื้ม เจอกันตอนรับน้องช่วงปีหนึ่ง ฉันมาเรียนที่นี่แบบไม่มีเพื่อนเลยสักคน เน้นมาทำความรู้จักเอาดาบหน้า
ส่วน วิน วาย นที สิงหา วินกับวายเนี่ยเห็นว่าเป็นแฝดกัน แล้วก็เป็นเพื่อนสมัยเรียนมอปลายกับสิงหาแล้วก็นทีด้วย สี่คนนี้มีฉายาที่อาจารย์ตั้งให้ว่าแก๊ง F4 มันก็เหมาะกับพวกมันจริงๆ พวกเราเจอกันตอนเข้ามาเรียนในห้องวันแรก นับว่าโชคดีมากที่มาเจอกลุ่มนี้ ไม่อย่างนั้นฉันกับมะปรางแล้วก็ยัยปลื้มตายแน่
ย้อนไปช่วงเปิดเทอมปี 1
"เอาล่ะมากันครบแล้วนะทีนี้ก็จับกลุ่ม กลุ่มละ7-8 คน เราจะเรียนเป็นกลุ่มแบบนี้ไปยันจบเทอม"
"เฮ้ยแกเอาไงดีวะ เรามีกันสามคนเองเนี่ย"
ปลื้มเอ่ยออกมาด้วยท่าทีที่ร้อนรน มันก็จริงที่ว่าเราสามคนไม่รู้จักใครเลย อีกอย่างก็อยากอยู่กลุ่มเดียวกันด้วย
"มึงกลุ่มนั้นขาดสองคน อีกสองกลุ่มขาดคนนึงเอาไง ต้องแยกกันเหรอ"
"ไม่เอาไม่อยากแยกเลยอะ"
ฉันพูดพร้อมกับทำหน้าตาน่าสงสาร ใช่สิใครมันจะไปอยากแยกล่ะ แต่ถ้าจะให้อยู่กันแค่สามคนก็ไม่ได้ไหมอะ เสียเปรียบกลุ่มอื่น
แกร๊ก!!
เสียงเปิดประตูทำให้คนในห้องหันไปสนใจตรงบุคคลที่พึ่งเข้ามาใหม่
"อ่าว ไอพวก F4 เข้ามาแล้วก็มาจับกลุ่มกับเพื่อนเลยกลุ่มละ 7-8 คน เอาล่ะกลุ่มไหนขาดคน ถ้าขาดก็เอาหนุ่มพวกนี้เข้ากลุ่มด้วยล่ะ"
"กลุ่มหนูค่ะอาจารย์ขาด 4 คนพอดี"
ฉันที่เห็นผู้ชาย 4คน เดินเข้ามาใหม่ก็ไม่วายยกมือทันที เพราะไม่ว่ายังไงก็จะไม่แยกกลุ่มแน่ๆ
"อ่ะ แก๊ง F4 ไปจับกลุ่มกับเพื่อนไป"
พวกนั้นเดินเข้ามาที่โต๊ะแล้วก็เอ่ยทักทายกับพวกเราทันที ซึ่งพวกนี้แตกต่างจากลุคภายนอกที่ดูขรึมๆ
"อ่ะชะนี มัวแต่เหม่อ ไม่มานั่งสักที"
เสียงเรียกของปลื้มทำเอาฉันตื่นจากความคิด แต่ก็นั่นแหละพวกเราทั้ง 7 คน เลยสนิทกันมาจนถึงทุกวันนี้ ถึงแม้ว่าบางวิชาจะต้องแยกกันบ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็จะอยู่ด้วยกันตลอด
"เออนี่กะเทย วันนี้เที่ยวผับหน่อยปะ"
เสียงของวายพูดขึ้นตอนที่พวกเรานั่งอยู่ที่โต๊ะ
"อีวายตบปากตามอายุ ว่าใครกะเทย"
เป็นปลื้มที่พูดต่อ สองคนนี้มันชอบแหย่กันแบบนี้ประจำ
"ฮ่าๆ ว่าไงสนใจไปผับพี่ชายไอสิงหาหน่อยไหม อย่าคิดจะปฏิเสธเลยเพราะฟรี"
"อีวาย ถึงไม่ฟรีฉันก็จะไป นานๆ ทีฉันจะได้ไปเจอพี่เสือ ฉันไม่พลาดหรอกย่ะ"
พี่เสือที่ปลื้มว่าเป็นพี่ชายของสิงหา พี่ชายของสิงหาก็เรียนที่นี่เหมือนกันแต่คนละคณะ พี่เสือเรียนวิศวะ
"สรุปไป?"
"ไปสิยะ ยัยลิสกับมะปรางด้วย"
"ถามฉันยังตุ๊ด"
"หรือจะไม่ไป? เด็กวิศวะคงแน่นผับเลยนะเนี่ย เฮ้อเสียดายจังมะปรางไม่ไป"
"ใครบอกจะไม่ไปมิทราบ ฉันเคยพลาดเหรอนังปลื้ม"
"ฮ่าๆ"
ฉันได้แต่หัวเราะให้กับเพื่อนทั้งสองคน เอาจริงๆ ฉันก็เบื่อๆ อยากไปดื่มพักสมองอยู่พอดี ทำไมนะเหรอ ก็พึ่งอกหักมานะสิ
ไอแวนแฟนเก่าฉัน ตามจีบฉันมาสามปีแต่พอฉันคบด้วยแค่สามเดือนมันกลับแอบมีกิ๊กซะได้ ฉันล่ะเกลียดพวกคนเจ้าชู้จริงๆ


## 02

Can you start again
Chapter 02
"งั้นเดี๋ยวตอนค่ำๆ เจอกันนะพวกมึง"
หลังจากแยกย้ายกันกลับคอนโด พวกเราก็นัดกันเรียบร้อยแล้วว่าควรไปเจอกันที่ไหนยังไง
สรุปความได้ว่าเดี๋ยววินกับวายอาสามารับฉันกับมะปราง เพราะว่าฉันกับมะปรางอยู่คอนโดเดียวกัน ส่วนวินกับวายก็บ้านอยู่ใกล้คอนโดเราสองคนมากกว่า
ส่วนยัยปลื้มก็เป็นหน้าที่ของนที เพราะบ้านสองคนนั้นอยู่ใกล้กัน แล้วก็สิงหาเองจะตรงไปที่ผับเลยเพื่อที่จะได้จองโต๊ะให้กับพวกเรา
ปกติพวกเราก็เป็นสายนักดื่มกันอยู่แล้ว แต่ช่วงหลังมานี้ไม่ค่อยได้ไปดื่มเพราะฉันมีแฟน
มันไม่เคยห้ามฉันให้ไปเที่ยวนะแต่ว่าถ้าจะไปคือจะต้องมีมันไปด้วย มันเลยทำให้ฉันอึดอัดเลยเลี่ยงที่จะไม่ไปแทน
"ขอแบบแซ่บๆ ให้โลกลืมเลยนะลิส"
"จัดให้ตามคำขอค่ะเพื่อนสาว"
ฉันในวันนี้มาในชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำขับผิวที่มันขาวอยู่แล้วให้ขาวขึ้นอีก แต่งหน้าแบบไม่หนามากเพราะฉันไม่ชอบแต่งหน้าจัด เพราะว่ามันรู้สึกหนักหน้าอีกอย่างแต่งไปก็มองเห็นไม่ชัดอยู่ดี เลยเลือกที่จะแต่งแบบเบาๆ แต่ก็แฝงความเซ็กซี่ขยี้ใจไปในตัว
เสียงกริ่งหน้าประตู
ไม่ต้องเดาเลยแหละว่าใครก็คงจะเป็นมะปราง
"ว้าวว ถึงจะเป็นชุดเรียบๆ แต่แซ่บมากแม่"
"เธอก็ใช่ย่อยซะที่ไหน เผ็ดพริกร้อยเม็ดเลยค่ะสาว"
มะปรางที่วันนี้อยู่ในชุดเดรสเข้ารูปสีแดงเพลิง ชุดเราสองคนคล้าย ๆ กัน ต่างกันก็แค่สีเท่านั้น ไม่คล้ายได้ยังไงเพราะเราสองคนมันสไตล์เดียวกัน เสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า เราสองคนก็ชอบซื้อเหมือนกัน ต่างกันก็แค่สี
"เสร็จแล้วลงไปเลยไหม วินกับวายคงมาถึงกันละ"
"อืม ไปสิเดี๋ยวไปหยิบกระเป๋าก่อน"
หลังจากลงมาชั้นล่างก็เห็นว่าวันนี้ไอสองพี่น้องนี่มันเปลี่ยนรถอีกแล้ว
"โห นี่เธอสองคนแต่งตัวกะจะเอาให้ฉันหัวใจวายก่อนถึงร้านเลยใช่ปะ"
"อย่าเวอร์จะได้ไหมคะ สาวๆ ของพวกแกแต่งหนักกว่าพวกฉันอีก"
"ไม่เหมือนกันสักหน่อย แอบหวงเพื่อนตัวเองได้ไหมเนี่ย"
"พูดมากน่า จะไปได้ยังร่างกายต้องการแอลกอฮอล์แล้วเนี่ย"
"ถ้างั้นเชิญครับคุณผู้หญิง"
@The Tiger Pub
"เข้าไปเลยปะ พวกกะเทยจองโต๊ะรออยู่ข้างในละ"
"อือไปดิ"
เราสี่คนพากันเดินเข้าไปด้านในก่อนจะเห็นผู้คนมากมายที่ต่างพากันโยกย้ายส่ายเอวตามเสียงเพลง
"กรี๊ดดด ชะนี แซ่บมากนะ กะจะหาผู้คืนนี้เลยปะ"
"ไม่เอาแล้วเข็ด"
เป็นฉันเองที่ตอบกลับไป ที่บอกว่าเข็ดนี่คือเข็ดจริงๆ เบื่อไม่อยากจะมีมันหรอกฟงแฟน ไร้สาระมาก
"ให้มันจริง"
"แล้วสิงหาอยู่ไหนอะ"
"อ่อ อยู่โต๊ะพี่เสืออะตรงนู้นไง เพื่อนพี่เสือแต่ละคนคืองานดีมาก"
ฉันกับมะปรางหันไปตามมือของปลื้มที่ชี้ไปทางโต๊ะที่สิงหานั่งอยู่ในตอนนี้
สายตาของฉันจะว่าไวก็ว่าได้เพราะตอนนี้ฉันพึ่งเคยเห็นกลุ่มผู้ชายที่ดูจะโคตรหล่อ แล้วก็โคตรเท่ ฉันว่าพวกเพื่อนฉันสี่คนนี่ดูดีแล้ว แต่กลุ่มพวกพี่เสือฉันให้คูณสิบแบบไม่หัก
"อีลิส เช็ดน้ำลายหน่อยมึง ไหนว่าเข็ดมองตาไม่กะพริบ"
"แหม่ มันก็ต้องมีบ้าง แค่มองเฉยๆ ไม่ได้จับมาทำผัวสักหน่อย ฮ่าๆ แต่พวกพี่เขาแม่งหน้าตาดีจริง"
"เห็นไหมบอกแล้ว แบบนี้เหล้าขวดละพันฉันก็ยอมจ่าย"
ไม่นานเหล้าที่เราสั่งก็ถูกจัดวางไว้อย่างเรียบร้อย ให้ตายดิขนาดเด็กเสิร์ฟยังหน้าตาดีอะ
"เล่นเกมหน่อยไหม"
นทีพูดขึ้นพร้อมควักเงินในกระเป๋าออกมาวางเรียงตั้งแต่แบงก์ 100-1,000
"นทีแน่ใจเหรอจะเล่นแบบนี้ พวกฉันไม่ได้คออ่อนกันหรอกนะ"
มะปรางพูดขึ้นพลางขยิบตามาให้ฉัน เป็นอันว่ารู้กัน
"ที่รักถ้าไม่อยากเงินหมดกระเป๋าอย่าเสี่ยงกับอีสองตัวนี้"
คราวนี้เป็นปลื้มพูดขึ้นมาบ้าง หึหึ ฉันกับมะปรางเนี่ยเขาเรียกคอทองแดง
"น้องครับขอแก้วดื่มกับเหล้าที่แรงที่สุดของที่นี่ 20แก้ว"
"โห นทีกะจะเอาเราสองคนเมาหลับที่นี่เลยปะเนี่ย ฮ่าๆๆ"
"ใจถึงปะละ"
นทีถามพลางอมยิ้มออกมาบ้าง จริงสินะนทียังไม่เคยเห็นฉันกับมะปรางเมาเลยนี่ ปกติแล้วไปดื่มกันทีไรต้องเป็นฉันสองคนที่แบกพวกมันกลับห้อง
"แล้วจะได้รู้ว่าท้าทายผิดคนแล้ว"
ฉันยื่นใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างหู ทำเอาเจ้าตัวยิ้มตอบกลับมาพร้อมกับพนักงานเอาเหล้ามาวางเรียงตามแบงก์แดง แบงก์ม่วง แบงก์เทา
"เริ่มเลยปะ"


## 03

Can you start again
Chapter 03
"เริ่มเลยปะ"
"เอาดิ"
มันคงยังไม่รู้ฤทธิ์ของเจ้าแม่สายดื่มแอลกอฮอล์ซะแล้ว เรื่องเงินที่ได้น่ะไม่ใช่ปัญหา แต่ปัญหาคืออยากให้เพื่อนรับรู้เอาไว้ว่าอย่ามาท้าทายคนอย่างอลิส
ฉันที่ยกแก้วดื่มทีละแก้ว ไอที่บอกว่าแรงที่สุดในร้านเนี่ย อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะแรงได้แค่ไหน ไม่เคยมีอะไรเอาฉันลงได้นอกจากลิฟต์ค่ะบอกเลย
"ปาไปแปดแก้วแล้วว่ะ แดกอย่างโหดกูยอม" วายพูดขึ้นพร้อมกับยกนิ้วโป้งให้
ไม่ใช่แค่ฉันที่รับคำท้าดื่มกับนทีแค่คนเดียว ตอนนี้ยัยมะปรางก็ดื่มได้เกือบสิบแก้วแล้ว เราสองคนอัดเข้าไปทีเดียวไม่มีพักยก เพราะถ้าพักเมื่อไหร่เริ่มมึนเมื่อนั้น สู้ยกดื่มทีเดียวดีกว่าจะได้เมาทีเดียวฮ่าๆ
ยอมรับแล้วว่าไอของที่ว่าแรงที่สุดในร้านเนี่ยมันแรงจริงๆ นี่ยังไม่ถึงสิบแก้วด้วยซ้ำทำเอาฉันเริ่มเบลอไปกับแสงไฟแล้วเนี่ย
"พวกมึงเล่นไรกันเนี่ย"
สิงหาที่เดินกลับมาที่โต๊ะพูดขึ้นพลางมองหน้าฉันกับมะปรางสลับกันไปมา ไอมองมันไม่เท่าไหร่แต่ทำไมสายตามันดูแปลกๆ
"ไอนทีอะดิ เล่นเกมท้าดื่มวางเงิน"
เสียงของวินพูดขึ้น พร้อมกับอมยิ้มให้กับท่าทีของเพื่อนสนิทอย่างสิงหา เรื่องดื่มมันไม่ได้สนใจเท่าไหร่หรอกเขารู้ดี
"นี่ขนาดตัวแรงที่สุดของร้านพี่ชายมึงแล้วนะ ยังเอาสองคนนี้ไม่ลงเลยว่ะฮ่าๆ"
คราวนี้นทีพูดสมทบขึ้นมาบ้าง เพราะปกติถ้าเป็นคนอื่นคงฟุบไปตั้งแต่ห้าแก้วแรกแล้วละมั้ง เพราะขนาดเขาเองที่เป็นผู้ชายนี่รู้ตัวเองเลยว่าคงดื่มได้ไม่ถึงสิบแก้วก็เมาหน้าจูบพื้นไปแล้ว
แก้วที่ใส่เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ก็ลดจำนวนลงเรื่อย ๆ ยี่สิบแก้วคงหมดในไม่ช้านี้แหละ ตอนนี้ทุกคนในร้านแลดูให้ความสนใจกับโต๊ะเราเป็นพิเศษ เพราะว่าตอนนี้ฉันกับยัยมะปรางเล่นยกแก้วสองดื่มสุดท้ายเข้าปาก พร้อมกับชูเงินที่นทีวางเอาไว้ก่อนจะหัวเราะเก็บเงินใส่กระเป๋า
วันนี้มันเสียเงินเกือบๆ สี่หมื่นได้ เน้นย้ำว่าฝั่งละสองหมื่นฉันกับยัยมะปรางยิ้มส่งสายตาให้กันอย่างผู้ชนะ
"ยอมพวกมึงแล้ว กูสัญญาว่าจะไม่มีทางมอมพวกมึงด้วยเหล้าเด็ดขาด เปลืองเงิน"
คราวนี้เป็นวายพูดบ้าง ไม่นานนักก็มีพนักงานเดินมาเก็บแก้วที่พวกฉันสองคนดื่มก่อนหน้านี้ ถ้าถามว่าตอนนี้เมาไหมก็ต้องตอบได้ว่าโคตรจะเมา ใครไม่เมาไปหาหมอเถอะกินขนาดนี้
ทุกคนภายในโต๊ะที่ตอนนี้เหล้าเข้าปากก็ออกอาการ เสียงเพลง แสงไฟ ถือเป็นตัวกระตุ้นที่ดี พวกไอวิน วาย แล้วก็นทีตอนนี้มีสาวๆ มาแนบข้างไม่ต้องบอกว่าหลังจากนี้มันจะไปจบที่ไหน
ส่วนอีเพื่อนสาวอีกคนก็มีหนุ่มๆ มาขอชนแก้วไม่ขาดสาย แต่ผิดกับสิงหาที่ตอนนี้หน้าตามันแม่งบอกบุญไม่รับสุดๆ ไม่รู้ว่าไปเดือดที่ไหนนั่งกอดอกมองหน้ายัยมะปรางแทบจะกินเนื้อ ถ้ามันจับยัยมะปรางกินไปได้ฉันว่ามันคงทำไปแล้ว
เวลา 02 : 00 น.
"พวกมึงกลับกันเลยปะ"
ปลื้มบอกพร้อมกับเอามือทั้งสองข้างมาเขย่าตัวฉันกับมะปรางที่ตอนนี้เริ่มจูบไปกับโต๊ะแล้ว
"งืม กลับๆ เหล้าแม่งแรงมากกูมึนหัวตุบๆ"
"เออๆ งั้นเดี๋ยวกูไปตามอีสองตัวนั้นก่อน หายไปกับอีชะนีสักพักละ"
"ปลื้มไม่ต้อง เดี๋ยวเราไปส่งเองไม่ได้เมา"
สิงหาที่พูดขึ้นหลังจากเงียบมาได้พักใหญ่ ก็แหงละ จะไปเมาได้เล่นเล่นแดกอย่างกับดมแบบนั้น
"อืมๆ งั้นฝากแกด้วยนะ ปะนทีมึงขับรถส่งกูไหวไหมเนี่ย"
"ไหวดิวะ นี่กูใครนทีนะครับถ้าไม่ไหวเดี๋ยวเรียกคนขับรถที่บ้าน"
"ดีมาก อิชะนีพรุ่งนี้ตื่นก็ทักมาแล้วกันกลับละ ฝากด้วยนะ"
ฉันที่ตอนนี้จะหลับแหล่ไม่หลับแหล่ก็พยุงตัวเองขึ้นแต่ก็ไม่ลืมที่จะเรียกยัยมะปรางให้ตื่นเพราะตอนนี้มันเล่นหลับไปแล้ว
"สิงหาลิสฝากพยุงมะปรางไปหน่อยดิตอนนี้มันหลับไปแล้ว"
"..."
สิงหาหันมามองเธอแวบเดียวก่อนจะเดินข้ามมาพยุงเพื่อนสาวของเธอตามที่เธอบอก
"เดินไปไหวไหม ถ้าไม่ไหวเดียวมารับ"
"ไหวๆ เดินไปพร้อมกันเนี่ยแหละจะได้ไม่เสียเวลา"
"อืม เกาะแขนเราไว้แล้วกันเดี๋ยวล้ม"
ฉันพยักหน้าตอบกลับไปก่อนจะหันมาพยุงตัวเองขึ้นมาจากเก้าอี้อย่างทุลักทุเล หลังจากเดินออกมาจากโต๊ะแต่ก็ยังไม่ถึงหน้าประตู
"ว๊ายย!!"
ส้นตีนเจ้ากรรมดันไปสะดุดพื้นต่างระดับซะได้ แหกหมดแน่ แหก!!!
"เป็นอะไรไหม"
ฉันที่ในตอนนี้หลับตาปี๋ คิดไว้ว่าคงล้มหน้าแหกไปแล้วแน่ๆ แต่กลับไม่ล้มแฮะแถมยังไม่เจ็บ ก่อนจะลืมตามองภาพตรงหน้า
ผู้ชายคนหนึ่งหน้าตาดีโคตร แถมกล้ามแขนนี่บ่งบอกเลยว่าคนๆ นี้ออกกำลังกายหรือไม่อย่างนั้นก็เป็นคนทำงานที่ใช้แรงแน่ๆ
"ลิสเป็นไรไหม ขอโทษทีเราลืมบอกว่าพื้นมันต่างระดับ"
"อ่ะ เอ่ออ… ไม่ๆ ไม่เป็นไร ขอบคุณนะคะที่ช่วย"
ประโยคแรกอะหันไปบอกสิงหาส่วนประโยคหลังน่ะ หันไปบอกคนแปลกหน้าที่ช่วยเหลือเธอเมื่อกี้
"อืม ไม่เป็นไร ให้พี่ช่วยเดินไปส่งที่รถไหมสิงห์"


## 04

Can you start again
Chapter 04
"อืม ไม่เป็นไร ให้พี่ช่วยเดินไปส่งที่รถไหมสิงห์"
หืม? เรียกสิงหาว่าสิงห์เฉยๆ แสดงว่าก็ต้องรู้จักกันพอสมควร แต่ที่ฉันเรียกมันว่าสิงหาก็เพราะว่าเป็นชื่อจริงของหมอนั่น แล้วก็ในกลุ่มของพวกเราก็เรียกมันมาแบบนี้ตลอดจนติดเรียกชื่อจริงแทนชื่อเล่นไปแล้ว
"ขอบคุณครับพี่ไลก้า งั้นผมรบกวนพี่ด้วยครับ"
อ่อ ถ้าเพื่อนเธอเรียกเขาว่าพี่งั้นก็แสดงว่าเขาก็เป็นรุ่นพี่เธอด้วยเหมือนกัน
ตอนนี้ตัวฉันก็ถูกผู้ชายคนหนึ่งพยุงเดินไปที่รถของสิงหา ตอนมาก็มาเหมือนสวยแต่ทำไมตอนกลับมันเหมือนหมาขนาดนี้
"อึก แหวะ"
ไม่ใช่เสียงของฉันนะคะ เป็นเสียงของยัยมะปรางที่ตอนนี้ก็เล่นอ้วกประเดิมเบาะรถสปอร์ตคันหรูราคานี่เหยียบเกินยี่สิบล้านของสิงหา
"เฮ้ย / ว๊ายอีปราง"
ทั้งฉันและสิงหาต่างพากันตกใจกับสิงที่เห็นตรงหน้า ไม่รู้ว่าสิงหามันจะโกรธยัยปรางไหม เพราะว่ารถคันนั้นมันพึ่งได้มาเมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่เอง
ยัยเพื่อนรักเล่นอ้วกซะหมดไส้หมดพุงเลยนะแก
"บ้านอยู่ไหนเดี๋ยวไปส่ง" ผู้ชายที่ช่วยพยุงฉันมาเมื่อกี้เอ่ยถามขึ้น
"เอ่อ อยู่คอนโดแถวมหาลัยดีซียูค่ะ แต่จริงๆ ให้สิงหาไปส่งก็ได้นะคะเพราะลิสอยู่คอนโดเดียวกันกับมะปราง"
ร่ายยาวเหยียดพร้อมชี้นิ้วไปทางเพื่อนรักที่ตอนนี้นั่งจมกองอ้วกอยู่ที่เบาะหน้ารถของสิงหา
"อยู่คอนโดเดียวกับพี่ไลก้าเลยครับ เดี๋ยวผมขอเรียกคนขับรถมาก่อนเดี๋ยวไปส่งมะปรางทีหลัง"
สภาพของเพื่อนเธอตอนนี้บอกได้เลยว่าเละยิ่งกว่าหมาอีก
"ลิสกลับกับพี่ไลก้าก่อนก็ได้ เดี๋ยวเราพามะปรางไปล้างตัวก่อน กลับสภาพนี้ไม่ไหว"
เออ ฉันเห็นด้วยกับสิงหา ถ้าเข้าไปนั่งในรถมีหวังอ้วกตามมันแน่นอน
ฉันกับมะปรางอยู่คอนโดเดียวกันก็จริงแต่ก็ไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน แถมยังอยู่คนละชั้นอีกต่างหาก
"ไปเลยไหม รถพี่อยู่ฝั่งโน้น"
"ค่ะ สิงหาเราฝากมะปรางด้วยนะ พรุ่งนี้ตื่นแล้วจะโทรหา"
ฉันที่ในตอนนี้ไม่ได้รู้สึกมึนเหมือนทีแรกก็พูดขึ้น ก็ยัยมะปรางเล่นอ้วกเอาสติฉันกลับมาได้เกือบเต็มร้อยเลยเนี่ย
เดินมาหยุดอยู่ที่รถสปอร์ตคันหรูของชายตรงหน้า เออ ไม่บอกก็รู้ว่ารวยแค่ไหน เพราะสัญลักษณ์ที่โชว์อยู่หน้ารถมันเหมือนกับของสิงหาเป๊ะ แต่แค่คนละรุ่นเท่านั้นเอง คงไม่ต้องพูดถึงราคาคงเหยียบเกินยี่สิบล้านอยู่แล้ว
พี่เขาเดินมาเปิดประตูพร้อมกับพยุงตัวฉันเข้าไปในรถ ให้ตายเถอะถึงแม้ว่าเธอจะรวยมีเงินสักแค่ไหนคงไม่มีทางซื้อมาขับแน่ๆ แต่ก็คงแล้วแต่คนชอบละมั้ง
รถขับเคลื่อนออกมาได


## 05

Can you start again
Chapter 05
"แหะๆ ขอบคุณนะคะ"
ขายขี้หน้ารอบที่ล้าน ทำไมต้องมาเจอพี่เขาในสภาพที่ตัวเองเหมือนหมาด้วยเนี่ย...
"ขอบคุณนะคะที่มาส่ง"
"ครับ พี่ไปก่อนนะไว้เจอกัน"
สภาพฉันในตอนนี้ถามว่าจะกล้าเจอเขาอีกไหม ตอบได้แบบไม่คิดเลยว่าไม่
หลังจากที่แยกย้ายจากพี่เขาแล้ว ฉันก็จัดการลากสังขารของตัวเองเดินเข้าไปในห้องน้ำอาบน้ำเรียกสติของตัวเองสักหน่อย แต่พอมองไปที่กระจกบานใหญ่เท่านั้นแหละ
"กรี๊ดดดดดด นี่ฉันอยู่กับพี่ไลก้าในสภาพแบบนี้เหรอเนี่ย"
ใบหน้าเนียนใสที่ตอนนี้ผิวเริ่มแดงเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ ปากที่ลิปสติกหลุดหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
"สภาพ กูนึกว่าคนป่วย"
นี่ดีนะไม่ปัดมาสคาร่ากรีดอายไลเนอร์ไปด้วย ไม่งั้นคงเหมือนคนป่วยที่เป็นหมีแพนด้า
พออาบน้ำล้างหน้าล้างตาเตรียมเข้านอนก็ไม่ลืมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาที่ตอนนี้เกือบจะตีสามแล้ว
ติ๊งง~~
[Tinnakorn Laika ส่งคำขอเป็นเพื่อนกับคุณ] เมื่อ 18 นาทีที่แล้ว
"หืม"
ไวกว่าตาก็คงจะเป็นมือ ที่เห็นว่าตอนนี้มีคำขอเพิ่มเพื่อนเข้ามาใหม่ อันดับแรกต้องส่องก่อน พอเลื่อนส่องๆ ดูก็พบว่านี่มัน...
"พี่ไลก้า!!"
ดูจากชื่อก็พอจะเดาได้แล้วแต่ก็ไม่คิดว่าพี่เขาจะเพิ่มเพื่อนมาเลยจริงๆ พอส่องไปได้สักพักฉันก็กดตอบรับคำขอเป็นเพื่อนของพี่เขา
ข้อความ
(ยังไม่นอนเหรอครับ)
ผิดคาดกว่าที่คิดไว้มาก เพราะว่าหลังจากที่ฉันกดรับเพื่อนไป พี่เขาก็ทักมาหาทันทีเลย
"พึ่งอาบน้ำเสร็จค่ะกำลังจะนอน พี่ยังไม่นอนเหรอคะ"
(กำลังจะนอนครับพึ่งอาบน้ำเสร็จเหมือนกัน)
"ถ้างั้นนอนกันเลยไหมคะ"
(ครับ ฝันดีนะครับ)
"ฝันดีค่ะ ขอบคุณสำหรับวันนี้ด้วยนะคะ"
ขึ้นว่าอ่านแล้วแต่ไม่มีการตอบกลับ คงนอนแล้วสินะ คราวนี้ฉันก็ขอนอนบ้างแล้วกัน ทุกครั้งถึงแม้ว่าจะเมาแค่ไหนฉันก็ยังสามารถทำตัวให้เหมือนปกติได้ ถ้าเมามากๆ ก็หลับ ไม่มีการเมาแล้วมาเกิดอารมณ์ หรือมาพูดเรื่อยเปื่อยแน่นอน
ทางด้านของสิงหา
"เห้อ ยัยตัวแสบดันมาทำเบาะรถฉันเลอะอ้วกได้นะ"
คอยดูเถอะตื่นมาพ่อจะให้มารับผิดชอบให้สาสมเลย
"นายน้อยครับ คนขับรถมารออยู่แล้วนะครับ ส่วนนี้เสื้อที่นายน้อยสั่ง"
"ครับ เดี๋ยวเดินไป ไปรอที่รถเถอะ"
ลูกน้องรับคำสั่งก่อนจะเดินกลับรอที่รถตามที่เขาสั่ง ส่วนที่เขายังไม่ไปนะเหรอ เพราะขอล้างตัวให้ยัยเพื่อนตัวแสบที่นอนจมกองอ้วกตรงนี้ก่อนแล้วกัน
เพราะถ้าไปในสภาพนี้มีหวังผมอ้วกตามเธอพอดี อีกอย่างกลิ่นมันก็ไม่ค่อยน่าสูดดมสักเท่าไหร่
"ปรางลุกล้างคราบอ้วกก่อน"
ผมบอกกับหญิงสาวตรงหน้าที่แต่งตัวด้วยเศษผ้า เหอะให้ตายสิ ยัยนี่ ทำไมถึงชอบแต่งตัวแบบนี้ก็ไม่รู้ ก่อนหน้านี้เล่นเอาผมหงุดหงิดจนต้องลุกจากโต๊ะเฮียเสือมาที่โต๊ะของตัวเอง
จริงๆ มันก็สิทธิ์ของเธอที่จะแต่งตัวยังไงก็ได้ เพราะตอนนี้เธอเราสองคนเป็นเพื่อนกัน แค่ใครว่าผมคิดกับยัยนี่แค่เพื่อน ผมน่ะก้าวข้ามผ่านคำนั้นมาตั้งนานแล้ว
"งืมมม ไม่เอาแล้วนะ เมาแล้ว"
"เออรู้น่าว่าเมา เปลี่ยนเสื้อก่อนเดี๋ยวไปส่ง"
"หืม สิงหาเหรอ"
"ก็ใช่ดิ คิดว่าใคร"
"ทำไมหล่อจังละ รู้ไหมว่าฉันชอบนายมากเลยนะ แต่ไม่กล้าบอกเพราะกลัวนายเกลียด…"
มะปรางพูดพลางหลับตาคล้ายคนละเมอ เมื่อกี้ผมได้ยินว่ามะปรางบอกว่าชอบผม ใช่แล้วล่ะผมก็ชอบเธอเหมือนกันชอบตั้งแต่ปีหนึ่ง ชอบตั้งแต่เห็นหน้าเธอวันแรกแล้ว แต่ที่ผมไม่เคยพูดออกไปเพราะผมกลัว กลัวประวัติมันจะซ้ำรอยเดิม
เมื่อก่อนผมมีกลุ่มเพื่อนสนิทเหมือนกัน หนึ่งในนั้นก็เป็นผู้หญิง เมื่อก่อนในกลุ่มของผมจะมีนีน่า นี่น่าเป็นทั้งเพื่อนเป็นทั้งแฟนที่ผมรักมาก ผมคิดแค่ว่าผมชอบเธอมาก มากซะจนคิดว่าทั้งชีวิตเขาจะไม่สามารถชอบใครได้แบบนี้อีก แต่แล้วเธอก็แอบไปมีแฟนใหม่ทำเอาเขาปิดตายหัวใจไว้หลายปี แต่จู่ๆ เมื่อเห็นหน้าของเธอมันเหมือนกับว่าเธอมีกุญแจที่ผมเคยโยนทิ้งมันไปแล้ว
ผมว่าอันที่จริงผมไม่ได้กลัวประวัติมันจะซ้ำรอยเดิมหรอกนะ แต่ผมกลัว ผมกลัวความผิดหวัง...
"แล้วรู้อะไรไหม ว่าฉันก็ชอบมานานแล้วจะไปเกลียดเธอลงได้ยังไง"


## 06

Can you start again
Chapter 06
"แล้วรู้อะไรไหม ว่าฉันก็ชอบมานานแล้วจะไปเกลียดเธอลงได้ยังไง"
พอพูดจบก็เรียกตัวแม่บ้านให้มาเปลี่ยนเสื้อผ้าทำความสะอาดให้เธอก่อนจะกลับเข้ามาในห้องนอนของเขาอีกครั้ง
เช้าวันต่อมา
[มะปราง]
เมื่อคืนนี้สุดจริงๆ เล่นเอาภาพตัดแบบไม่รู้สึกตัวอะไรเลยแฮะ โอ๊ยปวดเมื่อยเนื้อตัวไปหมดนี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วเนี่ย
เอามือควานหาโทรศัพท์บนโต๊ะที่อยู่ตรงหัวเตียง แต่เอ๊ะ ทำไมวืด นี่ห้องลิสเหรอไม่สิ ไม่ใช่
"ตื่นแล้วเหรอ หิวไหม"
สายตาเหลือบไปมองผู้คนที่มาเยือนใหม่ หยดน้ำที่เกาะตามเส้นผมและใบหน้า แล้วไอ้กล้ามเนื้อที่โผล่มาจากผ้าคลุมอาบน้ำนั่นมันอะไรน่ะ
"นี่นาย...."
ไม่ให้ตกใจได้ยัง ก็ไอคนตรงหน้านั่นคือเพื่อนในกลุ่มของเธอ สิงหา ให้ตายเถอะทำไมเขามาอยู่ที่นี่ล่ะ
"ตกใจอะไร"
"นายมาอยู่นี่ได้ไง แล้วนี่ที่ไหน"
"บ้านฉัน"
"ห๊ะ? บ้านนาย แล้วฉันมาทำอะไรบ้านนาย"
"....."
สิงหาไม่ได้ตอบแต่สายตามันมองต่ำลงมานิดหน่อย ทำเอาฉันอดที่จะมองตามสายตามมันไม่ได้
"เฮ้ย!!!!!"
ไวเท่าความคิดสองมือที่ตอนนี้รีบยกขึ้นมาคลุมหน้าอกเอาไว้ เพราะว่าเสื้อที่ฉันใส่ในตอนนี้กระดุมมันหลุดออกมา แต่เดี๋ยวก่อนนะ ขอเรียบเรียงสติหน่อย เมื่อคืนฉันดื่ม แล้วฉันก็เมา หลังจากนั้นภาพก็ตัด อย่าบอกนะว่า....
"อย่าคิดที่จะทำสีหน้าแบบนั้น ฉันไม่เอาคนที่ไม่มีสติหรอกนะ"
เฮ้อ ค่อยโล่งหน่อย แต่!!!
"แล้วเสื้อผ้าฉันอะ"
"จำอะไรไม่ได้เลยว่างั้น"
(ถ้าฉันจำได้จะไปถามแกหรือไงตาบ้า)
"ไม่ต้องห่วงเศษผ้าพวกนั้นฉันเอามันไปทิ้งหมดละ"
"นี่นาย ทิ้งได้ไงรู้ไหมว่ามันแพงแค่ไหนน่ะ"
จริงๆ ราคามันก็ไม่เท่าไหร่หรอก แต่แค่เสียดายเพราะว่าตัวนั้นเธอซื้อมาใส่คู่กับยัยลิสนะสิ
"ตัวแค่นั้น ราคามันจะเท่าไหร่กัน"
"เฮอะ ช่างเถอะแล้วยัยลิสไปไหนอะ"
"อยู่คอนโด"
"เอ้าได้ไงอะ แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่บ้านนายอะ"
ถามไปก็หวังจะเอาคำตอบ แต่พอได้รู้คำตอบจากไอคนตรงหน้าแล้ว ทำไมฉันรู้สึกว่าไม่น่าถามมันออกไปเลยวะ
"แกฉันขอโทษนะ จะให้ชดใช้ยังไงก็ได้ ขอโทษจริงๆ"
ตอนนี้ถึงแม้ว่าเธอจะสวยและรวยมากแต่น้อยกว่าเขาก็เถอะนะ จะให้เปลี่ยนรถใหม่เปลี่ยนเบาะใหม่ยังได้ เพราะรู้สึกผิดจริงๆ ที่เล่นเมาจนเละ
"ช่างเถอะ หิวไหม"
"เอ่อ ไอที่ว่าช่างเถอะนี่คือ...?"
"ฉันไม่รู้จะให้รับผิดชอบยังไง ขอคิดก่อนแล้วกัน เธอก็ไปอาบน้ำเถอะจะได้ลงไปกินข้าว"
"อะ อื้มม..."
ตอบกลับเขาไปแบบนั้นแล้วก็เดินตัวลีบเข้าห้องน้ำ โดยมีเขายื่นผ้าคลุมอาบน้ำมาให้
ให้ตายสิหัวใจแค่เห็นหน้าเขาบวกกับหุ่นที่น่ากินนั่น เล่นเอาหัวใจเธอแทบจะออกมากระโดดเต้นอยู่ข้างนอกแล้วเนี่ย
เอาจริงๆ ตั้งแต่เป็นเพื่อนกับมันมาก็ไม่เคยมาบ้านมันเลยสักครั้ง นี่ครั้งแรกเลยแฮะ
พออาบน้ำเสร็จก็เดินออกมา แต่ก็ดันเจอสิงหานั่งรออยู่ที่เตียงพอดี
"เสื้อผ้าใส่ของฉันไปก่อนแล้วกัน"
"เอ่อ มันก็ใส่ได้อยู่หรอก แต่ว่า..."
"แต่อะไร"
"คือพวกเอ่อ พวกชุดชั้นใน..."
"ไม่ต้องใส่ก็ได้แค่ลงไปกินข้าว อีกอย่างในบ้านนี้มีแค่ฉันกับแม่บ้านที่เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอเมื่อคืน ส่วนลูกน้องคนอื่นฉันจะให้ไปรอข้างนอก"
"อะ อืม"
ยื่นมือไปหยิบเสื้อแขนยาวสีดำของเขาที่ยื่นมาให้ ส่วนกางเกงก็ใส่ของเขาอีกนั่นแหละ เขาบอกว่ามันเป็นตัวที่เล็กที่สุดในตู้แล้ว
"เดี๋ยวเธอก็บอกไซส์เสื้อผ้าของเธอมาหน่อย ฉันจะให้คนไปซื้อมาให้เปลี่ยนก่อนไปส่งที่คอนโด"
ฉันรีบบอกเขาอย่างว่าง่ายเพราะตอนนี้ถึงแม้ว่าเธอจะสวมเสื้อผ้าของเขาอยู่ แต่มันเหมือนกับว่าเธอเดินเปลือยเปล่าล่อนจ้อนเลย
หลังจากนั้นไม่นานเราสองคนทานอาหารเสร็จ เสื้อผ้าที่เขาสั่งให้คนไปซื้อมาให้ก็เอามาส่ง
ดีหน่อยที่คนของเขาเลือกสีชุดชั้นในเป็นโทนสีดำ แต่ว่าชุดนี่มันอะไรกัน
"นายไม่คิดจะให้ฉันใส่ชุดนี้ไปตลอดใช่ไหม?"
ก็หมอนั่นเล่นซื้อเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวมาตั้งหลายชุด แทนที่จะซื้อมาแค่ชุดเดียวก็พอไหมละ
"ก็เห็นเธอชอบใส่แต่เศษผ้า แล้วก็เอาทิ้งไว้นี่สักสองสามชุดล่ะ เผื่อเธอเมาแล้วมานอนที่นี่จะได้มีเปลี่ยน"
"ห้ะ?"
นี่เขาไม่คิดจะแบกหามฉันตอนเมากลับมานอนที่บ้านเขาอีกหรอกนะ
"ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสิเดี๋ยวไปส่ง แล้วก็อย่าลืมเอาชุดที่ซื้อมาเก็บไว้ที่นี่บ้างล่ะ"
หมอนั่นส่งยิ้มกระชากใจมาให้ก่อนจะเดินไปด้านนอกของตัวบ้าน ทิ้งให้ฉันนอนจมกองรอยยิ้มอยู่ที่เดิม ฉันชอบหมอนั่นจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วล่ะ...


## 07

Can you start again
Chapter 07
[อลิส]
หาว ~ ปวดหัวตื้อเลยแฮะ สงสัยเมื่อคืนเหล้าที่กินมันคงแรงจริงๆ
หลังจากตื่นนอนก็จัดการทำความสะอาดร่างกายให้มันตื่นสักหน่อย แล้วเดี๋ยวค่อยทำอาหารกินแล้วกัน
ปกติแล้วฉันชอบทำอาหารกินเองมากกว่า เพราะว่าตอนนี้พ่อแม่ของฉันเขาอยู่ต่างจังหวัด ฉันที่เรียนจบก็เลยมาเรียนต่อที่นี่ บ้านของฉันก็ทำสวนทำไร่ธรรมดานี่แหละ เพราะงั้นเลยถูกแม่สอนให้ทำอาหารเองบ้าง ให้ไปช่วยงานในครัวบ้าง เลยทำให้ชินกับการทำอาหารเองมากว่าไปซื้อกิน
"ไหนดูสิ้ วันนี้ฉันจะทำอะไรกินดี"
หลังจากอาบน้ำอาบท่าเสร็จก็เดินตรงมาที่ตู้เย็น ที่ในตอนนี้มันมีแค่หมู หมึก กุ้ง ที่ฉันเป็นคนแช่แข็งมันเอาไว้
"อืม วัตถุดิบใกล้จะหมดแล้ว วันนี้คงต้องออกไปช้อปสักหน่อยละนะ"
ฉันลงมือทำอาหารง่ายๆ อย่างข้าวผัดทะเล ซึ่งเมนูนี้เป็นเมนูที่ฉันชอบมากที่สุด
"ป่านนี้ยัยมะปรางจะตื่นหรือยังก็ไม่รู้"
คว้าโทรศัพท์กดเบอร์โทรหาเพื่อนสนิททันที
(ฮัลโหลลิสว่าไง)
"ตื่นอาบน้ำยังมากินข้าวกัน"
(เอ่อ คือฉันกินแล้วแก นี่กำลังกลับห้อง)
"กำลังกลับห้อง? เมื่อคืนไม่ได้กลับห้องเหรอ"
(เอ่อ คือเดี๋ยวเล่าให้ฟัง ใกล้ถึงคอนโดแล้ว)
"โอเค มีคีการ์ดใช่ไหม"
(มีๆ เอามาอยู่ เจอกันที่ห้อง)
หลังจากวางสายได้ไม่นานก็ลงมือทานอาหาร ยัยมะปรางนะยัยมะปรางรู้แบบนี้น่าจะถามก่อนซะก็ดี ดูสิทำอาหารรอเก้อเลย ข้าวผัดทะเลของแม่เป็นหมันแล้วสินะ
ตักข้าวเข้าปากไปมือก็ไถโทรศัพท์ไป สายตาก็เหลือบไปเห็นข้อความของพี่ไลก้าพอดี
(ตื่นหรือยังครับ)
"ตื่นได้สักพักแล้วค่ะ ทานอะไรหรือยังคะ"
(ยังครับพี่พึ่งแต่งตัวเสร็จ)
"ถ้าไม่รังเกียจมาทานข้าวด้วยกันไหมคะ ลิสทำข้าวผัดทะเล"
(ยินดีครับ)
"ลิฟต์ตัวไหนทักมานะคะ ลิสจะได้ไปกดรอ"
เมื่อก่อนที่ยัยมะปรางมันจะมาที่ห้องก็ใช้วิธีนี้นี่แหละ ลิฟต์ของคอนโดจะมีฝั่งละสองตัว ถ้าพี่เขาลงมาจากชั้นบนลิฟต์หมายเลขหนึ่งฉันก็จะไปกดลงที่ชั้นของตัวเอง เป็นวิธีการง่ายๆ ประหยัดเวลาอีกต่างหาก
แต่ตอนนี้ฉันกับยัยปรางเราสองคนต่างแลกคีย์การ์ดกันไว้แล้ว คราวนี้เวลาฉันอยากไปหาหรือว่ามันอยากมาหาก็แค่ส่งข้อความบอกกัน
(พี่ลงลิฟต์หมายเลขสองครับ)
ลงงั้นเหรอ แสดงว่าพี่เขาอยู่ชั้นบนสินะ
"ค่ะ ลิสกดลิฟต์ลงแล้ว"
ติ๊งง~
ประตูลิฟต์เปิดออกเผยให้เห็นรูปร่างของพี่ไลก้าที่ตอนนี้ใส่แค่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงสีครีมธรรมดา นี่ขนาดแต่งตัวด้วยเสื้อยืดยังหล่อขนาดนี้ เวลาใส่สูทผูกไทไม่ต้องพูดถึง ตาค้างยิ่งกว่ากินกาแฟอีกละมั้ง
"เชิญค่า"
ทีแรกที่ชวนนี้ฉันไม่คิดด้วยซ้ำว่าพี่เขาจะยอมมากินข้าวด้วย แต่ก็นะเผื่อฟลุ๊ค แต่ก็ดันฟลุ๊คจริงๆ ที่พี่เขามา
"ไม่รู้พี่จะกินได้ไหมนะคะ ลิสทำไว้เยอะเลยเผื่อยัยปรางด้วย แต่มันดันกินไปแล้ว"
"ขอบใจนะ หน้าตาใช้ได้เลย"
"ขอบคุณค่ะ ทานเลยนะคะไม่ต้องเกรงใจ"
เดินมาฝั่งตรงข้ามก่อนจะนั่งทานอาหารเช้าที่เกือบจะเที่ยงแล้ว ในใจก็แอบหวังลึกๆ ว่าเขาจะชอบฝีมือการทำอาหารของฉัน
"อร่อยอยู่นะ เหมือนแม่พี่ทำเลย"
"จริงเหรอคะ ถ้างั้นทานเยอะๆ หนูทำไว้เต็มเลย"
ทำไว้เยอะจริงแหละ เพราะคิดว่าวันนี้ต้องออกไปซื้อของเข้าตู้เย็นเลยกะจะเคลียร์ตู้ไปด้วย เลยจัดหนักจัดเต็มทำอาหารอย่างกับกินทั้งครอบครัว
"ทำไมทำเยอะ"
"อ๋อ พอดีวันนี้ว่าจะออกไปซื้อของเข้าตู้เย็นหน่อย เลยเอาที่เหลือมาทำอาหารค่ะ แล้วก็คิดว่าเพื่อนอยู่ที่ห้องด้วยปกติก็ทำเผื่อมันตลอด แต่เมื่อเช้ามันดันกินไปแล้วหนูก็ไม่ได้ถามด้วย"
ร่ายซะยาว แถมยังติดเรียกแทนตัวเองว่าหนูอีก เป็นผลพวงมาจากที่บ้านฉันแทนตัวเองแบบนั้น เวลาคุยกับคนที่อายุมากกว่ามันเลยติด
"เอ่อ ขอโทษค่ะขอใช้สรรพนามเรียกแทนตัวเองว่าหนูนะคะ พอดีติดเรียกเวลาคุยกับคนที่อายุมากกว่าน่ะค่ะ เรียกแทนด้วยชื่อไม่ค่อยชินเท่าไหร่"
"ครับ แทนตัวเองว่าอะไรก็ได้ พี่ไม่ถือ แต่พี่ชอบนะที่เราแทนตัวเองว่าหนู"
"ฮ่าๆ ใช่ไหมล่ะคะ ถ้าเป็นเมื่อก่อนนะ หนูจะพยายามหลีกเลี่ยงการพูดคุยกับคนที่อายุมากกว่า เพราะเวลาเรียกแทนตัวเองแบบนั้นมักจะโดนหัวเราะใส่ตลอดเลย หลังจากนั้นเลยพยายามแทนด้วยชื่อแต่มันดันรู้สึกแปลก"
ใช่แล้วล่ะ ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันต้อง พยายามหลีกเลี่ยงจริงๆ ไม่รู้ว่าทำไมเวลาแทนตัวเองแบบนั้นมักจะมีสายตาแปลกๆ มองมาที่เธอทุกที
"เอาเป็นว่า พี่ชอบ ให้เราแทนตัวเองแบบนั้นแหละ มันดูน่ารักดี"
สายตา ท่าทางคำพูดของเขา ทำเอาใจฉันเต้นแรงอีกแล้ว ขาเน้นคำว่าพี่ชอบด้วยอะ พี่จะน่ารักไปถึงไหนกันคะ หัวใจน้องก็มีอยู่แค่นี้


## 08

Can you start again
Chapter 08
"เอาเป็นว่า พี่ชอบ ให้เราแทนตัวเองแบบนั้นแหละ มันดูน่ารักดี"
เราสองคนกินข้าวกันเสร็จ ก็นั่งคุยกันนิดหน่อยแต่หลายเรื่อง บอกตามตรงก็ได้ว่าฉันชอบ ชอบพี่เค้าตั้งแต่เห็นครั้งแรกที่ผับของพี่ชายสิงหา คนที่ทำหัวใจเธอเต้นแรงแทบทะลุ ก็คงมีแค่เค้าคนเดียวนี่แหละ กับแฟนเก่ายังเต้นไม่แรงเท่านี้เลยเถอะ
"พี่มีแฟนหรือคนรักไหมคะ?"
"ครับ พี่โสดสนิทเลย"
"ถามจริง แบบพี่นี่ยังโสดสนิทเลยเหรอคะ"
"อันที่จริงพี่พึ่งเลิกกับแฟนที่คบกันมาหลายปีเมื่อไม่นานมานี้แหละ"
"โห เหมือนกันเลยค่ะ แต่ของหนูนี่หนักหน่อยตรงที่เขามาตามจีบหลายปีด้วยซ้ำ แต่หลังจากคบกันได้ไม่ถึงสามเดือนเลยเขาก็แอบไปมีคนใหม่ หนูนี่คงเข็ดกับผู้ชายไปอีกนานเลย"
"ผู้ชายก็ไม่ได้เหมือนกันทุกคนหรอกนะ"
"จะเข้าข้างเพศเดียวกันเหรอคะ"
"ไม่หรอก"
"หยอกเล่นค่ะ แล้วนี่พี่มีไปไหนหรือเปล่า"
"ไม่รู้สิ ตอนเย็นว่าจะเข้าไปดูงานที่ผับ"
"อ๋อ เป็นหุ้นส่วนเหรอคะ"
"ก็ประมาณนั้นครับ"
"ถ้าบ่ายพี่ไม่ไปไหนสนใจไปซื้อของที่ห้างด้วยกันไหม"
ชวนไปงั้นแหละ เผื่อฟลุ๊คแล้วเขาตอบว่าไป
"เอาสิครับ พี่ว่าง"
"งั้นนั่งดูหนังรอก่อนนะคะ หนูจะเปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อย"
จะให้ออกไปด้วยชุดที่เหมือนแม่บ้านก็ไม่ได้ต้องแต่งตัวให้ดูดีสิ
ชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ขายาววันนี้มาในลุคสาวชิวแล้วกัน
"ไปกันเลยไหมคะ เดี๋ยวไปรถหนูแล้วกัน"
หลังจากนั้นฉันก็เดินนำมาที่รถของตัวเอง เพราะถ้าให้ไปรถพี่เขาคงใส่ของที่ซื้อมาไม่หมด
"ให้พี่ขับให้ไหม ให้เราขับให้พี่นั่งแล้วรู้สึกแปลกๆ"
"ไม่เป็นไรคะ เห็นแบบนี้หนูขับรถเก่งนะ ไว้พี่ค่อยขับขากลับก็ได้ เพราะหนูกะจะเดินช้อปให้หมดแรงเลยฮ่าๆ"
"ครับงั้นไปกัน"
บอกตามตรงว่าชอบ ชอบจริงๆ แลดูเป็นคนเอาใจใส่กับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ไม่เคยมีหรอกที่จะมาอาสาขับให้นั่ง มีแต่จะให้ขับไปหา หรือเพราะเห็นเราพึ่งพาตัวเองได้ ทำได้ทุกอย่างเลยเลือกที่จะปล่อยปะละเลย ชิ พูดถึงแล้วก็โมโห
[ไลก้า]
ณ ห้างสรรพสินค้า
"พี่ไลก้าหนูขอไปดูของสดตรงนู้นได้ไหม"
"พี่คะไปตรงนี้กัน"
"พี่คะตรงนั้น"
"พี่คะกินอันนี้ไหม"
"พี่คะ..."
"พี่คะ..."
เสียงเล็กๆ เอ่ยเรียกผม เธอชวนเดินไปตรงนั้นทีตรงนี้ที ใช่แล้วครับตอนนี้ผมกำลังเดินตามสาวน้อยตรงหน้าอยู่ เมื่อวานผมเห็นเธอตั้งแต่เดินเข้ามาที่ร้านแล้ว หน้าตาของเธอดึงดูดสายตาของผมมาก
แล้วผมก็ได้รู้ว่าเธอคือเพื่อนของน้องชายไอเสือเพื่อนของผม
"เมื่อยมากเลยค่ะ ช้อปกระจุยกระจายมาก"
เธอนั่งแถมยังบ่นอีกต่างหาก ไอที่บอกว่าจะเดินช้อปให้หมดแรงนี่คงจะจริง
"นี่เราเล่นซื้อของกะจะไม่ออกไปไหนทั้งเดือนเลยเหรอครับ"
"แฮะๆ ก็ปกติไม่ค่อยอยากไปไหนนี่คะ มีเวลาว่างก็ออกมาซื้อของตุนไว้แบบนี้แหละค่ะ"
"งั้นเดี๋ยวพี่เอาของไปเก็บที่รถก่อนนะ"
"ไปด้วยกันเลยค่ะ หนูซื้อครบแล้ว"
ไม่นานเราสองคนก็มาหยุดอยู่ที่รถของเธอจากนั้นก็บรรจงเก็บของที่ซื้อมายัดไว้ท้ายรถ
ก่อนจะเดินกลับไปประจำที่คนขับ ขับรถออกจากห้างตรงกลับไปที่คอนโด
"ขอบคุณนะคะที่มาเป็นเพื่อน"
"ยินดีครับ"
จุดเริ่มต้นของเราสองคนมันเริ่มจากตรงนี้ ตั้งแต่ผมเลิกกับไอติมไป ผมก็ไม่เคยที่จะสนใจผู้หญิงคนไหนอีก จะมีก็แต่ผู้หญิงที่ได้แล้วก็แยกทางแบบวันไนท์ แล้วก็เธอเป็นผู้หญิงคนแรกในรอบหนึ่งปีที่ทำให้ผมสนใจอยากทำความรู้จักด้วยมากขนาดนี้
แต่ถึงแม้ว่าผมจะสนใจเธอแต่ผมก็ไม่คิดจะเอามาแทนที่ติม ผมแค่อยากหาคนที่เข้ากันได้มาเพื่อรอฆ่าเวลาก่อนติมกลับจากอเมริกา เพราะตอนนี้ผมเบื่อความสัมพันธ์ที่กินไปเรื่อย ๆ แล้ว
แล้วก็ใช่ครับ ผมกับติมตกลงกันว่าในระหว่างที่เธอได้ทุนไปเรียนต่างประเทศ เธอจะให้อิสระผมเต็มที่ ด้วยการที่เธอบอกเลิกผม ให้ผมได้ลองใช้ชีวิตถ้าหากในระหว่างนั้นผมและเธอไม่มีใคร เมื่อถึงเวลาที่เธอกลับมาเธอก็จะกลับมาหาผมกลับมาใช้ชีวิตด้วยกัน
ในระหว่างนี้ผมก็ได้แต่รอแล้วก็ใช้ชีวิตรักสนุกไปวันๆ แล้วนี่ก็อีกไม่กี่เดือนติมก็จะกลับมาแล้ว ผมเลยกะจะใช้หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ ตอนนี้คุยเล่นฆ่าเวลาระหว่างรอ...


## 09

Can you start again
Chapter 09
"ขอบคุณอีกครั้งนะคะ ที่ช่วยไปเป็นเพื่อนวันนี้"
"อลิสแกไปไหนมา รู้ไหมว่าฉันรอแกมาตั้งหลายชั่ว.... โมงแล้ว"
มะปรางตะโกนทันทีที่ฉันเปิดประตูห้องเข้าไป แต่มันเหมือนตกใจกับคนที่มากับฉันมากกว่า
"เอ่อ... พี่ไลก้า นี่มะปรางค่ะเพื่อนหนู"
"หนู?..."
"สวัสดีครับน้องมะปราง"
"สะ สวัสดีค่ะ"
"งั้นพี่กลับก่อนนะ ไว้คุยกันครับ"
พี่ไลก้าวางของที่ช่วยฉันถือมาก่อนจะขอตัวออกไป
"ยังไงไหนเล่า!!"
มะปรางที่มองหลังจากพี่ไลก้าปิดประตูห้องของฉันก็ถามขึ้นมาทันที
"ก็ไม่มีอะไร เจอพี่เขาเมื่อคืนแล้วเค้าก็อาสามาส่งที่คอนโด"
"แค่นี้?"
"พี่เค้าเป็นเพื่อนกับพี่เสือ พี่ชายของสิงหาอะ แถมเค้ายังอยู่ที่คอนโดนี้ด้วยนะ ว่าแต่แกเหอะไปไหนมามิทราบยะ"
"เอ่อคือ.... "
หลังจากที่ได้ฟังยัยมะปรางร่ายยาวมา เธอก็ถึงกับบางอ้อเลยแหละ ในที่สุดสิงหามันก็รุกบ้างแล้ว อันที่จริงฉันรู้นะ รู้มาตลอดว่ายัยมะปรางชอบสิงหามาก แต่ไม่กล้าบอกหมอนั่นเพราะกลัวจะเสียเพื่อน
แล้วเธอก็รู้ด้วยว่าสิงหาเองก็ไม่ได้อยากจะเป็นเพื่อนกับยัยปรางหรอก มีเพื่อนที่ไหนเขาชอบหึงเพื่อนกันล่ะ ขนาดพวกนทีไม่ยักกะหึงอย่างมันเลย
"อลิสวันนี้เราไปรับที่คอนโดนะ ชวนมะปรางด้วย"
"อลิสวันนี้มีคนมาจีบมะปรางใช่ปะ อย่าให้มันเข้าใกล้มะปรางนะ"
"อลิสเย็นนี้อยากกินอะไรเดี๋ยวเราพาไปอย่าลืมชวนมะปรางนะ"
ทุกครั้งที่มันทักมาหาฉันก็มักจะมีชื่อยัยมะปรางติดมาด้วยตลอด ฉันนอกจากจะเป็นเพื่อนมันแล้ว ยังต้องคอยมาเป็นไม้กันหมาให้มันอีก
"เอาตรงๆ เลยปะอิปราง สิงหามันชอบแก แล้วก็ชอบมานานแล้วด้วย"
"ระหว่างแกกลัวที่จะเสียเพื่อนกับเสียใจแกเลือกเอา ว่าอันไหนมันดีต่อความรู้สึกแกมากกว่า คิดเอาแค่ว่าถ้าวันหนึ่งมันไปมีแฟนแกทนได้เหรอ ทนมองคนที่แกชอบไปชอบไปรักคนอื่นได้ไหม แกอย่าไปกลัวกับอะไรที่มันยังมาไม่ถึงสิ ฉันก็ไม่อยากจะแนะนำอะไรมากหรอกนะ เพราะสิ่งที่ฉันเจอมาก็ไม่ได้เหมาะกับการจะมาแนะนำแกแบบนี้ ฉันเลยจะให้เป็นการตัดสินใจของแก ฉันอยากให้แกเลือก เลือกสิ่งที่มันทำให้แกมีความสุข ส่วนอนาคตไม่ว่าแกสองคนจะเลิกรากันไปแต่แกก็ยังมีฉันอยู่ข้างๆ เสมอ แกเข้าใจที่ฉันพูดไหม"
"อืม ฉันอยากลองเสี่ยงดูว่ะแก แค่คิดว่าสักวันมันต้องมีแฟน ฉันก็กลัวมองหน้ามันไม่ได้แล้ว"
"ไม่ว่าแกจะเลือกทางไหน ฉันก็จะอยู่ข้างแก เป็นเพื่อนแกไปตลอด แล้วก็อีกอย่างฉันไม่คิดว่าสิงหามันจะเป็นคนประเภทเดียวกับแฟนเก่าฉันหรอกนะ แต่ถ้าหมอนั้นกล้ามาทำให้เพื่อนรักฉันเสียใจฉันก็ไม่ปล่อยมันเอาไว้แน่ ๆ"
"งั้นวันนี้แกไปที่ผับกับฉันหน่อยดิ ฉันไม่อยากคุยผ่านข้อความอะ มันดูไม่จริงใจ"
"เอาดิ"
ฉันก็อยากไปเจอพี่ไลก้าเหมือนกัน ถึงแม้พี่เขาจะพึ่งเดินออกจากห้องฉันไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก็เถอะ อ่า คิดถึงซะแล้วสิ
"แล้วแกกับพี่ไลก้านี่ยังไง"
"ก็ไม่ยังไง ฉันชอบเขาดูน่าค้นหาดีนะ"
"แหนะๆ ถ้าเป็นพี่เขาฉันเชียร์สุดแรงเลย"
"ไม่ต้องพูด ตอนนี้ฉันขอเชียร์แกก่อนแล้วกัน"
สิงหาชอบมะปรางแล้วยัยมะปรางก็ชอบสิงหา สองคนนั้นเริ่มต้นก็ชอบกันแล้ว แต่ติดตรงที่มันสองคนเริ่มต้นด้วยการเป็นเพื่อน ก็เหมือนฉันกับแฟนเก่าที่เป็นเพื่อนสมัยมัธยม
ฉันไม่รู้ว่ามันชอบฉันแบบไหนมันถึงตามจีบฉันมาหลายปี แต่ระหว่างที่มันจีบฉัน ฉันก็เห็นมันมีแฟนตลอด จนวันหนึ่งฉันเองที่เริ่มรู้สึกอ่อนไหวไปกับมัน แล้วพอฉันคบกับมันได้ไม่นานก็รู้ว่ามันก็แอบมีคนอื่นบ้าง คุยกับแฟนเก่ามันบ้าง จนสุดท้ายมันแอบเอาผู้หญิงเข้าบ้าน อันนี้คือที่สุดที่ฉันรับไม่ได้เลย
ส่วนครอบครัวมันฉันก็เคยเจอตั้งแต่สมัยยังเป็นเพื่อนร่วมห้องมัน
แต่มันเจ็บใจตรงที่พ่อแม่มันรู้ว่าเราคบกันแต่ดันปิดเรื่องนี้แล้วเข้าข้างลูกตัวเองนี่สิ แต่ก็คงปกติอยู่แล้วที่ครอบครัวเขาต้องเข้าข้างลูกในไส้ เขาจะมาเข้าข้างคนนอกอย่างฉันไปทำไม
ตั้งแต่นั้นเลยตัดสินใจไว้แล้วว่าถ้ามีแฟนอีกต้องตัดสินใจให้เด็ดขาด ถ้าเขาอยากไปเรียนรู้กับใครหรืออยากคุยกับใครต้องมาบอกฉันตรงๆ เพราะมันจะเสียใจน้อยกว่าการที่ต้องมารับรู้เองยังไงล่ะ....


## 10

Can you start again
Chapter 10
เวลา 20 : 00 น.
วันนี้ฉันกับยัยมะปรางนัดกันไปที่ผับพี่ชายของสิงหา แต่ก็ไม่ลืมที่จะชวนพวกเพื่อนๆ ในกลุ่มไปด้วย
"วันนี้เกิดเฮี้ยนอะไรขึ้นมาอีกละ นี่ฉันยังไม่หายแฮงค์เลยนะ"
ปลื้มเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะก่อนจะพูดขึ้นมา ทำเอาฉันหัวเราะออกมา มันบอกว่าฉันเฮี้ยนเหรอ
"ชวนให้มาจะได้แสดงความยินดีกับเพื่อนไง"
"อะไรยินดีอะไร หรือใครจะแต่งงาน"
"เออน่านั่งไปเหอะเดี๋ยวก็รู้"
ฉันมั่นใจว่าสิงหาไม่มีทางปฏิเสธเพื่อนของเธอแน่นอน เพราะถ้ามันกล้าปฏิเสธฉันเนี่ยละจะเอาเลือดหัวมันออก
วันนี้ฉันกับมะปรางเตรียมแผนกันมาอย่างดี โดยมีวินกับวายที่รู้เรื่องนี้กันอยู่แล้วช่วย บอกตามตรงว่าแอบตื่นเต้นกับเพื่อนนิดหน่อย เพื่อนจะเป็นฝั่งเป็นฝาก็คราวนี้
"ทุกคนครับฟังทางนี้ วันนี้จะมีโชว์พิเศษ...." จู่ๆ ดีเจที่ผับก็พูดขึ้นว่าวันนี้จะมีโชว์พิเศษอะไรสักอย่าง เห็นว่าจะมีหนุ่มหน้าตาดีมาร้องเพลงบอกความรู้สึก ให้ตายสิโรแมนติกสุดๆ เลย
แล้วที่น่าตกใจคือคนที่อยู่บนเวทีคือ สิงหา! เดี๋ยวแล้วมันขึ้นไปอย่าบอกนะว่า....
สิงหาเริ่มร้องเพลง ยัยมะปรางเองตอนนี้ก็นั่งมองเขาด้วยรอยยิ้ม มันคงไม่คิดว่าคนที่ชอบเก็บตัวอย่างสิงหาจะขึ้นไปร้องเพลงต่อหน้าคนนับร้อย
"ผมอยากบอกความรู้สึกของผม ให้กับผู้หญิงคนหนึ่งได้รู้ เราสองคนเริ่มต้นกันด้วยความเป็นเพื่อนซึ่งผมเองไม่เคยต้องการที่จะเป็นเพื่อนกับเธอเลย แต่แล้วพอเวลาผ่านไปเป็นผมเองที่ไม่กล้าบอกความรู้สึก เลยต้องจำใจเป็นเพื่อนกับเธอมาตลอด แต่วันนี้ผมรวบรวมความกล้าของตัวเองขึ้นมาร้องเพลงบนนี้ เพื่อที่ว่าผมอยากจะขอเปลี่ยนจากคำว่าเพื่อนเป็นแฟนได้ไหมครับมะปราง"
กรี๊ดดด วี๊ดดดด ...
เสียงของทุกคนในผับต่างพากันแสดงความดีใจ ซึ่งตอนนี้ใบหน้าของยัยมะปรางกลับมีน้ำตาไหลออกมา
"ฮึก ... เราก็ไม่ได้อยากเป็นเพื่อนแกสักหน่อย"
"ถือว่าตกลงแล้วนะ ทุกคนเป็นพยานให้ผมด้วยนะครับ"
สิงหาที่ลงมาจากเวทีเดินตรงมาหยุดอยู่ที่หน้าของมะปราง ก่อนจะล้วงหยิบแหวนมาสวมบนนิ้วนางข้างขวา เอ๊ะ แต่ทำไมเป็นล้างขวาอะ
"ขอจองไว้ก่อนนะ อยากให้นิ้วนางข้างซ้ายของเธอว่างจนกว่าจะถึงวันแต่งงานของเราสองคน"
"โหยๆ รักจริงหวังแต่งเลยนี่หว่า"
เสียงของวายพูดขึ้นมา ทำเอายัยมะปรางของฉันเขินจนตัวม้วนเลย
"ทำไมชิงตัดหน้าบอกก่อนฉันละ วันนี้ฉันอุตส่าห์รวบรวมความกล้ามาบอกชอบนายเลยนะ"
"ยัยเบอะ เรื่องแบบนี้มีที่ไหนให้ผู้หญิงเขาบอกก่อนล่ะ"
"ชิ แล้วนายขึ้นไปร้องเพลงจีบฉันบนนั้นไม่กลัวว่าฉันจะปฏิเสธหรือไง"
"แล้วจะปฏิเสธเหรอ หืม?"
สิงหาเดินเข้ามากระซิบที่ข้างหูก่อนจะแอบลอบหอมแก้มเพื่อนเธอไปทีนึง
"ก็ไม่คิดจะปฏิเสธอยู่แล้ว ฉันชอบนาย ชอบมาก ชอบมานานแล้วด้วย"
"รู้แล้ว แต่แค่ชอบเองเหรอ รู้ไหมตอนนี้ฉันรักเธอจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วนะ"
"โอ๊ยยย พอๆ จะสวีทเกินหน้าเกินตากะเทยแล้วนะ ยินดีกับพวกแกสองคนด้วย ในที่สุดก็ลงเอยกันสักที"
ฉันเห็นด้วยกับปลื้มนะ เพราะว่าสิงหาแสดงออกชัดเจนมากว่าชอบ ถึงแม้ว่าทุกครั้งที่มันชวนไปไหนจะมีฉันไปด้วยก็เถอะ
ตอนนี้เพื่อนก็มีความสุขไปแล้วหนึ่งคู่สินะ ฉันมั่นใจว่าสิงหาไม่มีวันทิ้งมะปรางแน่นอน แล้วอีกอย่างคนที่จะได้แต่งงานก่อนใครเพื่อนก็คงจะเป็นคู่นี้แหละ
"ไงเรายินดีต้อนรับนะ"
พี่เสือเดินเข้ามาที่โต๊ะของเราก่อนจะหันไปคุยกับมะปราง
"ค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะ"
"เราเก่งมากเลยที่ทำให้เจ้าชายน้ำแข็งอย่างสิงหาโชว์ตัวต่อหน้าคนนับร้อย พี่พึ่งเคยเห็นน้องชายพี่ใจกล้าขนาดนี้ฮ่าๆ"
"หนูก็แปลกใจค่ะ ไม่รู้ว่าเขาจะกล้าทำให้ขนาดนี้"
"เอาเป็นว่าวันนี้พี่เลี้ยงฉลองให้น้องชายพี่แล้วกัน สั่งดื่มให้เต็มที่นะ"
"ขอบคุณค่ะพี่เสือ"
"ยินดีครับ แล้วเราอลิส ไลก้ารออยู่บนห้องวีไอพีแหนะ"
"คะ? ลิสเหรอ"
"เห็นมันบอกว่ามีเรื่องอยากคุยด้วยน่ะ มันจะลงมาแต่พี่ให้มันทำบัญชี เราขึ้นไปหน่อยแล้วกัน"
"อ๋อค่ะ เดี๋ยวลิสขึ้นไปค่ะ"
หลังจากที่พี่เสือเดินออกไป เป้าสายตาของเพื่อนในกลุ่มตอนนี้คงเป็นเธอสินะ
"ไปรู้จักพี่ไลก้าตอนไหน"
"เอ่อ...."
ปลื้ม วิน วาย นที ตอนนี้พวกเขาจ้องหน้าฉันแบบตาไม่กะพริบ แต่ผิดกับคู่รักใหม่ที่เหมือนจะรู้อยู่แล้วเลยไม่ได้อยากฟังคำตอบจากเธอเท่าไหร่
"งั้นเดียวมาเล่าให้ฟัง ตอนนี้ขอขึ้นไปก่อนเดี๋ยวมา"
"เราอยากเป็นคนที่ลืมพี่ได้บ้าง อยากเป็นคนที่ทิ้งพี่บ้าง" "แต่พี่รู้อะไรไหม เราแม่งไม่เคยทำได้เลย"