แผนร้ายเจ้าบ่าวที่รัก
MamayaWriter
## บทนำ

แผนร้าย เจ้าบ่าวที่รัก
ผู้ประพันธ์ : เฌอรินทิพย์
ราคา 369 บาท
พิมพ์ครั้งแรก  :  มิถุนายน 2559
เลขมาตรฐานสากลประจำหนังสือ  ISBN 978-616-413-446-1
@ สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติพุทธศักราช 2559
ห้ามดัดแปลงบทความ คัดลอก หรือนำไปใช้บางส่วน
เเละนำไปเผยแพร่ไม่ว่ากรณีใดๆ ทั้งสิ้น โดยไม่ได้รับอนุญาต
หากฝ่าฝืนมีโทษบัญญัติไว้สูงสุดตามกฎหมาย พระราชบัญญัติ 2537
บรรณาธิการเล่ม : รัตน์ภิญญาธร
จัดรูปเล่ม :  Mamaya writer
พิสูจน์อักษร : ลาวัณย์ พงศ์ประภาอำไพ
ข้อมูลทางบรรณานุกรมของสำนักหอสมุดแห่งชาติ
เฌอรินทิพย์.
แผนร้าย เจ้าบ่าวที่รัก.--  กรุงเทพฯ :  ไอปริ๊นท์, 2559.
350 หน้า.
1. นวนิยายไทย.   I. ชื่อเรื่อง.
895.913
ISBN 978-616-413-446-1
พิมพ์ที่  : บ้านเลขที่ 484 แขวงแสมดํา เขตบางขุนเทียน กรุงเทพมหานคร 10150
จัดพิมพ์และจำหน่ายโดย Mamaya Writer
ติดต่อประชาสัมพันธ์พูดคุยได้ที่  FB Page : Mamaya writer
/////////////////
บทนำ
แสงตะวันส่องลงบนสนามเด็กเล่นในตอนเที่ยง เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นก็ต่างสนุกสนานกับการเล่นเครื่องเล่นต่าง ๆ หรือแม้กระทั่งวิ่งไล่จับกัน ทว่ามีเพียงเด็กชายคนหนึ่งอายุราว ๆ เก้าขวบนั่งอยู่เพียงลำพัง ดวงตาคมเข้มสีน้ำตาลดำมองไปรอบๆ ด้วยความเบื่อในใจคิดอยู่เพียงว่าเมื่อไหร่จะถึงเวลาเข้าเรียนสักที
"ไม่ไปเล่นกับเพื่อน ๆ เหรอ" เสียงเล็กหวานเอ่ยทักขึ้นพร้อมกับส่งรอยยิ้มให้ เด็กชายที่นั่งอยู่หันไปมองเด็กหญิงวัยหกขวบที่ตัวเล็กกว่าก่อนจะหันไปมองทางอื่นโดยไม่สนใจ
"ไม่มีเพื่อนเล่นใช่ม้า" เด็กหญิงยังคงพูดต่อไปเรื่อย ๆ แล้วก็เดินมาตรงหน้าของเด็กชาย แต่ทว่าสายตาคู่ยังคงไม่คิดจะมองเด็กหญิงเลยสักนิด
เป็นเสียงที่น่ารำคาญหูที่สุด !
เด็กชายทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงเป็นฝ่ายเดินลุกขึ้นหนีทันทีโดยที่เด็กหญิงกะพริบตามองอย่างงุนงงว่าทำอะไรผิด
แต่ดูเหมือนว่าเด็กชายก็จะไม่มีเพื่อนเล่นด้วยเช่นกัน เด็กหญิงจึงตัดสินใจวิ่งตามไปทันที
"มาเล่นกันเถอะ !" เสียงใสตะโกนขึ้นดังพร้อมกับวิ่งเข้ามาดักหน้าของเด็กชาย
"เล่นวิ่งไล่จับกันไหม ?"
เด็กหญิงเสนอขึ้นด้วยท่าทางดีใจ แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้สนใจเลยว่าอีกฝ่ายอยากจะเล่นด้วยหรือไม่
"ไม่" เด็กหนุ่มตัดสินใจเอ่ยขึ้นเป็นคำแรกหลังจากที่เงียบมานาน
"ไม่ชอบเหรอ ?" เด็กหญิงส่งรอยยิ้มเศร้าให้พลางก้มหน้าสลดลง ถ้าหากมีเพื่อนๆ เข้ามาเล่นด้วยแล้วละก็คงไม่มาชวนเล่นด้วยหรอก แต่วันนี้เป็นวันแรกที่เพิ่งย้ายโรงเรียนเข้ามาและยังไม่มีเพื่อนเลยสักคนก็แค่อยากมีคนเล่นด้วยเท่านั้น
เด็กชายมองด้วยสายตานิ่งแล้วเดินต่อไปเพื่อหาที่เงียบ ๆ นั่งอยู่ตามลำพัง แต่ทว่า...
"งั้นเล่นซ่อนหาเอาไหม ?" เด็กน้อยวิ่งเข้ามาพร้อมกับตะโกนถาม ทำให้เด็กชายถึงกับถอนหายใจออกมา ให้ตายสิ! ทำไมถึงตื๊อไม่เลิกแบบนี้ !
เด็กชายหันกลับมามอง ดวงตากลมใสซื่อกะพริบมองรอคำตอบ
"ไม่"
เป็นคำตอบที่รอคอยทำให้เด็กหญิงถึงกับน้ำตาเริ่มคลอเบ้าทันที
เธอมองแล้วพูดขึ้น "ก็ได้ ไม่เล่นด้วยแล้ว !"
เมื่อพูดจบเด็กหญิงก็วิ่งหนีไปทันที ปล่อยให้แววตาคู่หนึ่งฉายแววรู้สึกผิดออกมา แต่ถึงยังไงก็แค่แวบเดียวเท่านั้น
...ความเงียบกลับมาสักที...
เด็กชายหาที่นั่งตามลำพังอีกครั้ง จนกระทั่งถึงเวลาเข้าเรียนต่อในช่วงบ่าย
ถึงเวลาเลิกเรียนแล้ว คุณพ่อคุณแม่ก็ต่างขับรถมารับกันด้วยรอยยิ้ม แต่เด็กหญิงก็ยังคงนั่งเหงาอยู่เช่นเดิม ครั้นเมื่อมองเห็นเพื่อนคนอื่นโบกมือทักทายกันก็รู้สึกหดหู่ใจ คงไม่มีใครอยากจะเป็นเพื่อนสักคนเลยสินะ!
ระหว่างรอคุณพ่อ คุณแม่ที่ยังไม่มารับแล้วนั่งอยู่คนเดียวมันก็น่าเบื่อ ยิ่งมาเห็นเด็กชายที่เดินเข้าไปทักเมื่อตอนเที่ยงแล้วไม่ยอมเล่นด้วยยิ่งน้อยใจเข้าไปอีก เชอะ ! อยู่คนเดียวก็ได้
ถึงแม้ใจจะบอกแบบนั้น แต่ทว่าน้ำตามันก็คลอเบ้าเสียแล้ว
"ยัยขี้แง" เมื่อได้ยินเสียงคุ้นหูกล่าวว่าเด็กสาวจึงเงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มที่ทักเมื่อตอนเที่ยง เขาพูดต่อพร้อมกับหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าเสื้อส่งให้
"เช็ดซะ"
ดวงตากลมกะพริบมอง ก่อนจะเอื้อมมือไปรับอย่างงุนงง ทันทีที่เช็ดเสร็จแล้วก็หันไปมองเด็กชายอีกครั้งหนึ่งด้วยรอยยิ้มสดใส
"จะมาเล่นด้วยใช่ไหมล่ะ" เด็กหญิงพูดขึ้นแล้วส่งยิ้มให้
"เปล่า" ตอบสั้น ๆ ก่อนนั่งลงข้าง ๆ แล้วถามต่อไปว่า
"รอพ่อมารับเหรอ ?"
"อืม" เด็กหญิงพยักหน้า
"มาเล่นด้วยกันนะ ! อยากเล่นอะไรดีล่ะ"
"ฉันอายุมากกว่านะ !" เด็กชายเอ็ดใส่ และอีกอย่างเขาก็จะสิบปีแล้ว โตมากพอที่จะไม่อยากเล่นอะไรแบบเด็ก ๆ แล้วด้วย อันที่จริงแล้วไม่ชอบเล่นอะไรแบบนี้มาตั้งนานแล้วต่างหาก
"อืม งั้นก็ต้องเรียกว่าพี่ชายใช่ไหม ?" เธอยิ้มให้
"พี่ชายอยากจะเล่นอะไรดีคะ ?" เด็กหญิงพูดต่อไปโดยที่ไม่สนใจเด็กชายเลยสักนิด
"ไม่เล่น" เด็กชายตอบพลางถอนหายใจออกมา
"เล่นเถอะนะคะ !" เด็กหญิงพูดพลางส่งสายตาอ้อน
"เล่นด้วยกันนะ ! พี่ชายเล่นเป็นเจ้าบ่าว ส่วนหนูจะเล่นเป็นเจ้าสาวเอง !"
ว่าไงนะ !
เมื่อได้ยินแบบนี้แล้วเด็กชายถึงกับไปต่อไม่ถูก จะให้เล่นงานแต่งงานเนี่ยนะ ให้ตายสิ! ยัยเด็กแก่แดด !...
"ไม่เล่น !" ตอบปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด
"เล่น ๆ หนูอยากเล่นค่ะ !" เด็กหญิงบอก
"ฉันจะกลับแล้ว" เมื่อได้ยินเช่นนั้นเด็กหญิงจึงหยุดนิ่งลง แล้วมองเด็กหนุ่มด้วยสายตาบ้องแบ๊วทันที
"จะกลับแล้วเหรอ ? ว้า เสียดายจังเลย วันนี้น่ะ หนูยังไม่มีเพื่อนสักคนเลย" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าพร้อมกับลุกขึ้นแล้วส่งยิ้มให้กับเด็กชายอย่างเศร้า ๆ และสุดท้ายแล้ว...
"แค่วันนี้นะ !" เด็กชายตัดสินใจพูดขึ้นทั้ง ๆ ที่ปกติแล้วตัวเองไม่เคยเล่นอะไรไร้สาระแบบนี้เลยสักครั้ง
"พี่ชายจะเล่นกับหนูเหรอคะ" ถามด้วยน้ำเสียงดีใจและตกใจ
"อืม" เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มพยักหน้าตอบตกลงแล้ว จึงวิ่งหายไปทันที ไม่นานถึงนาทีก็กลับมาพร้อมกับดอกไม้ในมือแล้วส่งให้กับคนตรงหน้าที่ดูเหมือนว่าจะไม่เต็มใจรับเอาซะเลย สุดท้ายแล้วเด็กชายก็เอื้อมมือรับพร้อมกับบอกตัวเองในใจ ต่อไปนี้จะไม่เล่นอะไรแบบนี้อีกให้ตายสิ...  ยัยเด็กแก่แดด!


## บทที่ 1 งานฉลองสละโสด

ฉลอง! หญิงสาวยกแก้วไวน์ขึ้นชนกับเพื่อนอีกสามคนในกลุ่มพร้อมกัน ก่อนที่จะจิบด้วยท่าทางสบายใจ แน่นอนว่าคืนวันนี้มารวมตัวกันเพื่อฉลองสละโสดให้กับเพื่อนอีกคนในกลุ่ม ปิ่นกานต์ก็เคยมีงานเลี้ยงฉลองแบบนี้เหมือนกันเมื่อห้าปีก่อน และเป็นคนแรกที่เพื่อนๆ ตกใจว่าได้แต่งงานก่อนใคร แต่ก็กลายเป็นว่าว่าที่เจ้าบ่าวดันหนีหายตัวไปก่อนคืนวันแต่งงานซะได้
ถึงจะกลายเป็นเรื่องตลกในสายตาของเพื่อนๆ แต่ก็ไม่ได้แคร์หรือสนใจอะไร มันดีเสียอีกที่ยังไม่ต้องแต่งงานตอนนั้น ที่ยอมแต่งด้วยก็เพราะคำสั่งของครอบครัว และตอนนั้นก็อายุเพียงยี่สิบสามปีอะไรหลายๆ อย่างมันยังไม่เข้าที่รวมถึงหน้าที่การงาน แต่ตอนนี้น่ะเหรอ? โสดสนิทสุดๆ ไปเลย! และปีนี้ก็ยี่สิบแปดแล้ว ไม่สิ...อีกสองปีก็จะย่างก้าวเข้าเลขสามแล้วก็ยังไม่มีแฟนสักที!
"ยัยแก้วก็จะแต่งงานอีกสองเดือนข้างหน้าแล้ว ทีนี้ก็เหลือแกคนเดียวแล้วที่ยังไม่แต่งงาน" กานต์รวีพูดขึ้นพร้อมกับชี้หน้าเพื่อนรัก ถ้าไม่นับงานวันนั้นของปิ่นกานต์แล้ว กานต์รวีเป็นคนแรกที่แต่งงานในกลุ่ม
"ไร้สาระน่า!" หญิงสาวพูดขึ้น จริงๆ แล้วพยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ อายุก็มาขึ้นทุกปี แต่ไม่มีท่าทีของความรักที่จะเดินเข้ามาหาสักนิด ทั้งที่ปิ่นกานต์ก็สวยไม่แพ้เพื่อนในกลุ่ม
อันที่จริงปิ่นกานต์จัดว่าเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างสวยเลยทีเดียว ใบหน้าสวย ดวงตากลมโตสีดำสนิท ผมสีน้ำตาลเข้มดัดลอน จมูกโด่งรับกับริมฝีปากอิ่ม พวงแก้มสีชมพูดูน่ารักและสวยเป็นธรรมชาติ จึงเป็นที่สนใจของผู้ชายมากพอสมควร แต่เจ้าตัวกลับเลือกมากจนเกินไปเลยโสดมาจนถึงตอนนี้
"แกจะรอให้ขึ้นเลขสี่ก่อนหรือไง ถึงเรียกว่าพร้อมมีลูก ฉันว่ามดลูกได้พังกันพอดี" ธยาดาเพื่อนอีกคนในกลุ่มพูดขึ้น ส่ายหน้ากับความคิดของเพื่อนสาว
หญิงสาวเบ้ปากใส่เพื่อนทั้งสามแล้วหันไปมองทางอื่น มือข้างหนึ่งถือแก้วไวน์ยกขึ้นจิบ ก่อนที่จะหันไปมองเพื่อนแล้ววางแก้วลง
"แล้วแก แต่งงานไปเป็นยังไงบ้างยัยดา" ปิ่นกานต์หันมาถามเพื่อนสาวที่เพิ่งเข้างานวิวาห์ไปเมื่อหลายเดือนก่อน ทีแรกคิดเลยว่าคนอย่างธยาดาไม่สามารถแต่งงานได้แน่ๆ เพราะสาวขี้โวยวายและเรื่องมากจุกจิก แต่ก็มีชายหนุ่มราวกับเจ้าชายตกหลุมรักเข้าให้ คงเป็นเพราะบุพเพสันนิวาส อาจจะยังคงมีอยู่ และเดือนหน้านี้ที่จะถึงก็เป็นงานแต่งสายฟ้าแลบของนิรณาเพื่อนสาวอีกคน ทีนี้เหลือเธอคนเดียวจริงๆ แล้วสินะ!
"ก็ดีนะ" ธยาดากล่าวพร้อมกับยิ้มเขินๆ
"ฉันอยากมีลูกเร็วๆ น่ะ เลยต้องขยันทำการบ้านทุกคืน ความจริงก็หาหมอวางแผนครอบครัวเอาไว้แล้ว"
"จะว่าไป ยัยแก้วแต่งแล้วต้องรีบทำการบ้านหน่อยนะ เดี๋ยวลูกจะโตไม่ทันใช้กันพอดี" ธยาดาพูดพร้อมหัวเราะออกมา
"จริงสิพลอย แกยังคุมกำเนิดตอนที่มีอะไรกับสามีอยู่อีกเหรอ?" ธยาดาหันไปถามเพื่อนอีกคน เพราะแต่งงานมาก็หลายปีแต่ไม่มีลูกสักที
"อืม...สามีฉันยังไม่พร้อมมีลูก แต่ใจฉันอยากจะมีจนแก่แล้วนะ!"
"งั้นก็ทำการบ้านทุกวันเข้าสิ พอมีแล้วค่อยบอกแบบมัดมือชกไปเลย แบบนี้เป็นไง"
ทำการบ้าน! ปั๊มลูกเนี่ยนะ! โอ้พระเจ้า ผู้หญิงอย่างปิ่นกานต์ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนเลย
สีหน้าของหญิงสาวดูเปลี่ยนไปออกแนวรับไม่ได้กับเรื่องแบบนี้
"ไม่ๆ ฉันว่าเปลี่ยนเรื่องคุยดีกว่า"
เพื่อนทุกคนได้ยินก็หัวเราะออกมา ใช่แล้วสาวมั่นแบบปิ่นกานต์ หากดูภายนอกเปรี้ยวและแสบซ่าถึงขนาดไหน แต่จริงๆ หารู้ไม่ว่าเจ้าตัวนี่หัวโบราณขั้นสุดยอดเลย!
"อะไรกัน แกไม่คิดจะฟังเลยหรือไง ศึกษาไว้เป็นทฤษฎีก่อนลงมือปฏิบัติจริง" กานต์รวีพูดขึ้นพลางหัวเราะขำไปเมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนสาวด้วยแล้ว "ดูสิ ยัยแก้วยังไม่เห็นเป็นอะไรเลย แกนี้ทำเป็นขยะแขยงไปได้"
ชิ! หญิงสาวเชิดหน้าขึ้น ใครจะไปสนเรื่องพรรค์นั้นกันล่ะ!
"ฉันไม่อยากคุยกับพวกแกแล้ว"
ว่าแล้วปิ่นกานต์ก็ลุกขึ้นเดินออกจากโต๊ะไปในขณะที่เพื่อนๆ มองหน้ากันพร้อมยักไหล่ หญิงสาวหยิบกระเป๋าเดินออกมาจากโต๊ะ ทีแรกว่าจะกลับ แต่ขอมาปลดปล่อยเต้นตามจังหวะเสียงดนตรีสักหน่อยเพื่อระบายความเครียดออก
ก็แน่ละ จะสามสิบแล้ว แล้วทำไม! ทั้งที่มีพร้อมทุกอย่าง หน้าที่การงานความสวยและเงินทอง ผู้ชายที่ไหนก็ต่างเข้าหาทั้งนั้น...เพียงแต่ว่า ไม่มีใครจริงใจสักคน
"ยัยปิ่นหายไปไหนนะ นี่เกือบชั่วโมงแล้ว" ธยาดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง
"กลับไปแล้วมั้ง เมื่อกี้ลุกไปก็เอากระเป๋าไปด้วยนี่นา" กานต์รวีเอ่ยขึ้น แต่ในใจก็ยังอดห่วงเพื่อนหัวโบราณคนนี้ไม่ได้อยู่ดี
"เดี๋ยวฉันลองโทรหาดูก่อนแล้วกัน"
กานต์รวีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋าก่อนที่จะกดเบอร์ โทร.ออกหาเพื่อนสาว แต่ปลายสายกลับไม่ยอมรับจึงหันมามองหน้าเพื่อนอีกสองคนแล้วส่ายหน้าไปมา
"ยัยปิ่นไม่รับสาย"
"อาจจะกลับไปแล้วก็ได้" นิรณากล่าว
"คงใช่แหละ งั้นพวกเราก็กลับกันเถอะ" กานต์รวีเอ่ยขึ้นก่อนที่จะหยิบเงินจำนวนหนึ่งวางไว้บนโต๊ะแล้วลุกขึ้นออกไปพร้อมๆ กับเพื่อนอีกสองคน แต่หารู้ไม่ว่าเพื่อนหัวโบราณคนนี้เพิ่งจะเต้นระบายคลายเครียดเสร็จเอง


## บทที่ 2 ตื่นมาบนเตียงคนแปลกหน้า

หายไปไหนกันหมด!
ปิ่นกานต์เดินกลับมาที่โต๊ะอีกครั้ง แต่ก็ไม่เห็นเพื่อนทั้งสามคน และที่สำคัญเงินจำนวนหนึ่งวางไว้แทนหมายความว่าทุกคนกลับกันไปแล้ว...ทิ้งได้ลงคอ!
หญิงสาวกระแทกก้นนั่งลงที่โซฟา ก่อนที่จะหยิบเครื่องดื่มเทใส่แก้วแล้วยกขึ้นดื่มพรวดหมดทันที ความเครียดหลายเรื่องทำให้แทบบ้า แน่นอนว่าเรื่องหลักเลยคงไม่พ้นเรื่องขึ้นคาน!
ใช่ว่าจะไม่สน แต่ถ้าจะหาพ่อพันธุ์ดีๆ สักคนมันยากก็เท่านั้นเอง ผู้ชายคนไหนที่ดูแลได้ทั้งชีวิต ผู้ชายคนไหนที่ไม่เบื่อเวลาผ่านไปนานๆ และผู้ชายคนไหนที่รักอย่างแท้จริง คำตอบคือ ไม่มี...ไม่มีสักคน!
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ แต่ความมึนจากเครื่องดื่มทำให้ ปิ่นกานต์ต้องหยุดลง หญิงสาวหยิบเงินจ่ายเพิ่มวางลงบนโต๊ะแล้วลุกขึ้นเดินเซไปเซมาพยุงกายออกไปจากคลับ
จะบอกว่าตอนนี้เมาแทบเดินไม่ถูกทางก็ใช่ เพื่อนรักทั้งสามคนดันเข้าใจว่ากลับไปแล้ว ทีนี้จะขับรถกลับยังไงล่ะเนี่ย! หญิงสาวเดินมาตรงลานจอดรถ มือหนึ่งยกขึ้นทาบกับรถคันสีดำซึ่งไม่ใช่รถของเธอ แต่ทว่าแรงดันและความมึนงงในร่างกายอยากจะทำให้เธอ…
อ้วก!
ของเหลวจากปากของปิ่นกานต์ออกมาพรวดใส่รถหรูสีดำตรงหน้าจนหมด หญิงสาวยังไม่หายเมาแต่ก็ดีขึ้นกว่าเมื่อครู่นี้ มือข้างหนึ่งยกขึ้นดันกระโปรงรถพร้อมกับหยิบทิชชูในกระเป๋าออกมาเช็ดปาก
อ่า...รู้สึกโล่งจริงๆ
"กรี๊ด!" หญิงสาวคนหนึ่งร้องอย่างตกใจ "ธีร์คะ รถของคุณ..."
ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของรถส่งสายตามองไปยังรถยนต์คันหรูสีดำรุ่นล่าสุดที่เพิ่งได้มาใหม่ยังไม่ทันข้ามวัน หล่อนอ้วกใส่รถสุดที่รักของเขา! แน่นอนว่ามันต้องดูไร้ราคาไปเลย
"ธีร์คะ แนตตี้ว่าวันนี้คุณไม่ต้องไปส่งแล้วละค่ะ" หญิงสาวบอกปัดพร้อมกับคลายมือออกจากแขนชายหนุ่ม
"ไว้เราค่อยเจอกันใหม่นะคะ"
สาวสวยพูดก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปข้างในคลับเหมือนเดิม สายตาของธีรวีร์มองหญิงสาวร่างระหงด้วยความเสียดาย แต่ก็ต้องหันกลับมาเคลียร์กับผู้หญิงขี้เมาคนนี้ให้เรียบร้อยเสียก่อน ชายหนุ่มสาวเท้าเข้าไปหาหญิงสาวที่ยังยืนอยู่ตรงรถเขา ดึงแขนของเธอออกไม่ให้สัมผัสกับรถ แต่ท่าตอนนี้จะไม่ทันแล้ว เมื่อรถสีดำตรงนี้เริ่มส่งกลิ่นโชยมาแล้ว เหม็นเน่าและพาให้อยากจะอ้วกตามไปด้วย
"คุณทำบ้าอะไรกับรถผมเนี่ย!" ธีรวีร์แทบอยากจะกระชากเข้ามาเขย่าถาม แต่ดูท่าของหญิงสาวตรงหน้าแล้วคงพูดกันไม่รู้เรื่อง
ปิ่นกานต์พยายามปรือตาขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้า เผยรอยยิ้มที่มุมปากออกมาก่อนหัวเราะพร้อมกับเอื้อมมือไปลูบศีรษะชายหนุ่มแล้ว พูดว่า "ชิโร! แกตามฉันมาได้ยังไง"
ชิโร? ฟังดูคล้ายชื่อสุนัขนะ! อย่าบอกนะว่าเห็น...ให้ตายสิ!
"นี่คุณ..." ธีรวีร์ดึงมือออก ใบหน้าเข้มของชายหนุ่มแสดงถึงความขุ่นเคืองออกมาอย่างชัดเจน แต่ถึงยังไงหญิงสาวตรงหน้าก็ไม่รู้อยู่ดีว่ากำลังโกรธเรื่องอะไร
"ชิโร..."
"ฟังผมหน่อยได้ไหม! คุณทำรถผมเสียหายนะ!" ชายหนุ่มตวาดใส่หญิงสาว ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะรู้สึกตัวเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ปิ่นกานต์ปรือตามองชายหนุ่มตรงหน้าที่เห็นหน้าตาไม่ชัด แต่ก็เลิกคิ้วและยิ้มให้ราวกับไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป และแล้วหญิงสาวก็เดินเซมาซบที่อกแกร่งพร้อมหลับตาลงทันที...
"เฮ้! คุณๆ" ชายหนุ่มเขย่าให้ตื่น ดูท่าว่าจะไม่ได้ผลเลยแม้แต่น้อย
อยากจะบ้าตาย!
ธีรวีร์สบถออกมา พลางคิดว่าควรทำยังไงกับรถและผู้หญิงคนนี้ดี ครั้นเมื่อมองร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดก็อดสงสารไม่อยากจะทิ้งไว้ ผู้หญิงอะไรเมาได้น่าเกลียดที่สุด
ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาก่อนที่จะพยุงคนตัวเล็กไปและเรียกรถแท็กซี่ขึ้นรถไปด้วยกัน
ให้ตายสิ! ไม่คิดเลยว่าคืนแสนหวานจะกลายเป็นคืนขมขื่นที่สุด!
รอพรุ่งนี้ก่อนเถอะ มีบัญชีต้องสะสางกันยาว!
ปวดหัวจัง...!
ปิ่นกานต์ขยับตัวใต้ผ้าห่มกลิ้งไปมา ปรือตามองไปรอบห้องก่อนค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่ง สายตาคู่มองสถานที่ไม่คุ้นเคยด้วยความตกใจ ที่นี่ที่ไหน!? จากที่ยังมึนหัวตอนนี้แทบหายเป็นปลิดทิ้ง
"ตื่นแล้วหรือไง?" เสียงผู้ชายคนหนึ่งกล่าวทักทายขึ้นทำให้ หญิงสาวหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าห้องและใส่เพียงกางเกงบ๊อกเซอร์ตัวเดียว ส่วนท่อนบนเปลือยเปล่า!
"กรี๊ดดดดด!" ปิ่นกานต์ร้องขึ้นด้วยความตกใจ มือเรียวรีบยกผ้าห่มขึ้นบังหน้าทันที ใบหน้าสวยแดงซ่านด้วยความอาย คนตรงหน้าเป็นใครแล้วทำไมแก้ผ้าอยู่ต่อหน้าเธอแบบนี้ น่าเกลียดที่สุดเลย!
"คุณกรี๊ดทำไม?" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับเดินเข้ามาหา
"ตื่นแล้วก็ลุกขึ้นซะ เรามีเรื่องที่ต้องสะสางกันยาว!"
สะสาง?
หญิงสาวเลื่อนผ้าห่มลงแล้วมองด้วยความไม่เข้าใจว่าพูดถึงเรื่องอะไร "คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร"
"คุณจำไม่ได้หรือ?" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์ หญิงสาวช่างเหมือนลูกแกะน้อยเสียจริงๆ น่าแกล้งและน่าจับตีก้นเสียให้เข็ด!
"เรื่องอะไรของคุณ...หรือว่า!" ปิ่นกานต์รีบก้มมองเสื้อผ้าที่ตัวทันที แน่นอนว่ามันถูกเปลี่ยนออกไปเหลือเพียงแค่เชิ้ตตัวเดียว!
"ไอ้ผู้ชายลามก!" พูดพร้อมกับหยิบหมอนที่ข้างตัวปาใส่คนตรงหน้าทันที
หมอนใบแรกถูกเหวี่ยงตามแรงคนอยู่บนเตียงปาดเข้าที่หน้าหล่อๆ ของธีรวีร์อย่างจังๆ
"หยุดเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน!" ได้ผลทีนที หญิงสาวที่เตรียมจะปาหมอนใบที่สองก็วางมือลงแล้วมองด้วยความระแวง ธีรวีร์มองหน้าหญิงสาวแล้วถอนหายใจออกมา...เอาเป็นว่าอย่าถือคนบ้าอย่าว่าคนเมาแล้วกัน
"เอาเถอะ ช่างมัน คุณกลับไปได้แล้ว"
เมื่อได้ยินชายหนุ่มตรงหน้าพูดออกมาปิ่นกานต์ถึงกับทำอะไรไม่ถูก ผู้ชายตรงหน้านี้เป็นใคร แล้วแอบทำอะไรไม่ดีหรือเปล่า...
"อย่าบอกนะว่าคุณ...ไอ้...!" หญิงสาวกล่าวว่าด้วยความขุ่นเคืองและอับอาย เกิดมาจะอายุสามสิบยังไม่เคยนอนกับผู้ชายเลย แล้วเขาเป็นใครมาบังอาจเกินไปแล้ว!


## บทที่ 3 จะกลับบ้าน

"อย่าบอกนะว่าคุณ...ไอ้...!" หญิงสาวกล่าวว่าด้วยความขุ่นเคืองและอับอาย เกิดมาจะอายุสามสิบยังไม่เคยนอนกับผู้ชายเลย แล้วเขาเป็นใครมาบังอาจเกินไปแล้ว!
ฮ้า!
ธีรวีร์ถึงกับตาโตมองหญิงสาวตรงหน้าที่คิดเองหมดไปคนเดียว
"เดี๋ยวๆ คุณคิดว่าผมเนี่ยนะนอนกับคุณ?" ธีรวีร์ถามพลางหัวเราะออกมา
"ผมไม่มีรสนิยมนอนกับคุณหรอกไม่ใช่สเปกผม ยัยผู้หญิงขี้เมา"
"คุณว่าใครเมา..."
กำลังจะพูดต่อแต่เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างออก
ปิ่นกานต์จำได้ว่าเดินออกมาจากคลับแล้วก็หน้ามืดลง หลังจากนั้นก็หยุดลงที่หน้ารถคันหนึ่ง ก่อนจะอาเจียนใส่รถ..เอ๋! อย่าบอกนะว่าเขาคือเจ้าของรถสีดำคันนั้น
"จำได้บ้างแล้วใช่ไหม?" ปิ่นกานต์ยิ้มเจื่อนๆ ให้ ก็แน่ละ...จำได้แล้วว่าทำวีรกรรมอันไม่น่าดูเอาไว้
"คุณต้องการค่าเสียหายใช่ไหม?" หญิงสาวเอ่ยถามขึ้นพลางเชิดหน้า "เท่าไหร่ล่ะ"
ธีรวีร์ถอนหายใจออกมา ดูรู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าต้องมีฐานะดี แค่เงินชดเชยเขาไม่ต้องการ
"ผมไม่ต้องการค่าเสียหาย"
"แล้วคุณต้องการอะไร?" เอ่ยถามขึ้นแม้สีหน้าก็ยังแสดงความหวาดกลัวออกมาอยู่เห็นๆ
"คำขอโทษจากใจ" ธีรวีร์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
"คำขอโทษ?...อ้อ!...งั้นฉันขอโทษแล้วกัน!" ปิ่นกานต์พูดพร้อมกับฉีกยิ้มหวานให้ชายหนุ่ม
"นั่นคำขอโทษของคุณ?"
"ใช่แล้ว ฉันขอโทษแล้ว" หญิงสาวพูดพร้อมกับขยับตัวลุกขึ้นจากเตียง มือข้างหนึ่งยังจับผ้าห่มบังกายเอาไว้ เพราะทั้งตัวมีเพียงเสื้อเชิ้ตแค่ตัวเดียว
"แล้วเสื้อผ้าฉันไปไหน!" ปิ่นกานต์เอ่ยถามขึ้นพลางส่งสายตามองชายหนุ่มตรงหน้าราวกับว่าเป็นคนโรคจิตก็ไม่ปาน
ธีรวีร์ส่งสายตามองหญิงสาวแล้วหัวเราะออกมา
"ไม่รู้สิ"
"ไม่รู้!" ปิ่นกานต์แทบอยากจะกรี๊ดและเดินเข้าไปฟาดฝ่ามือลงที่แก้มซ้ายของเขาสักครั้ง แต่ติดอยู่ที่ว่าทั้งตัวมีแค่เสื้อเชิ้ตเพียงตัวเดียว
"คนบ้า! เอาเสื้อผ้าฉันคืนมาเลยนะ!"
ส่งสายตาค้อนมองด้วยความไม่พอใจ ที่อยู่ในสภาพที่เสียเปรียบ
"ไม่รู้เหมือนกัน คุณไปเผลอถอดวางไว้ไหนล่ะ" ธีรวีร์แทบกลั้นขำไม่อยู่เมื่อเห็นสีหน้าของหญิงสาวตรงหน้า อยากแกล้งให้หายเจ็บใจ ก็เล่นอ้วกใส่รถที่เพิ่งซื้อมาใช้ไม่ถึงวันเลยด้วยซ้ำ
อยากจะร้องกรี๊ด! เกิดมาจะอายุครบสามสิบไม่เคยมีผู้ชายคนไหนกวนประสาทเท่าคนนี้อีกแล้ว!
ให้ตายสิ...ต่อให้เมายังไงก็ไม่มีทางที่จะถอดเสื้อผ้าตัวเองออกแน่ๆ
"ก็ได้..." ปิ่นกานต์กัดฟันพูด "ถ้าคุณไม่คืนให้ฉัน...ฉันจะ..."
ธีรวีร์เลิกคิ้วมอง "จะอะไร?"
"จะ...จะร้องไห้ให้คุณดู!" ปิ่นกานต์พูดออกไปจริงๆ น้ำตาเริ่ม ตกในเข้าให้แล้ว ไม่เคยถูกผู้ชายแกล้งแบบนี้มาก่อนเลย จริงๆ แล้ว แทบไม่เข้าใกล้ผู้ชายด้วยซ้ำไป เป็นเพราะกลัวและไม่กล้าต่อให้ภายนอกจะทำให้ตัวเองดูเป็นสาวมั่นมากแค่ไหนก็ตาม
เกินคาด!...นอกจากธีรวีร์จะยืนอึ้งแล้วยังขำไม่ออกอีก คุณเธอมาไม้นี้เล่นทำไปต่อไม่ถูกเลยทีเดียว
"คืนเสื้อผ้าฉันมาได้แล้ว!" หญิงสาวตะโกนพลางมองชายหนุ่ม ขอบตาเริ่มมีน้ำตาซึมออกมาจริงๆ
"เฮ้ๆ! คุณอย่ามาร้องไห้ในห้องผมนะ" ธีรวีร์รีบพูดขึ้นทันที สงสัยจะแกล้งเยอะไปหน่อยจริงๆ "เสื้อผ้าคุณผมให้แม่บ้านเอาไปซักให้ ตอนนี้กำลังตากอยู่ มันยังไม่แห้งหรอก"
"แล้วฉันจะกลับบ้านยังไง!" ปิ่นกานต์ส่งสายตาค้อนมองด้วยความไม่พอใจ
แต่ก่อนกลับบ้าน...อยากรู้ว่า...
"ใครเป็นคนเปลี่ยนชุดให้ฉัน?"
"เปลี่ยนเสื้อให้คุณ ก็ผมไง" ตอบด้วยท่าทางสบายๆ ซึ่งแตกต่างจากคนฟังที่แทบจะเป็นลมจับในทันที
ปิ่นกานต์ได้ยินไม่ผิดและชัดเต็มสองหู!
อยากจะร้องไห้ดังๆ เสียจริง! ตลอดยี่สิบแปดปีต่อให้เที่ยวผับขนาดไหนก็ไม่เคยเข้ามานอนห้องผู้ชาย ไม่สิ...ไม่เคยมาบ้านผู้ชายคนไหนเลยสักครั้งเดียว!
"ไม่ๆ คุณเอามาให้ฉันเลย ฉันจะกลับบ้าน" หญิงสาวบอก แน่นอนว่าจะยอมทนใส่ชื้นๆ รีบกลับบ้านและหนีหายไปโดยไม่ต้องมาเจอหน้ากันอีก...มันเป็นเรื่องอับอายที่สุดในชีวิตเลย!
"มันไม่ได้อยู่ที่ห้องน่ะสิ เห็นว่าป้าจะเอามาให้ผมตอนบ่ายๆ ที่มาทำความสะอาดห้องน่ะ" ธีรวีร์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ พร้อมกับยิ้มขำๆ ออกมาเมื่อเห็นสีหน้าขุ่นเคืองของหญิงสาว
"คุณว่าอะไรนะ! ฉันต้องรอเสื้อผ้าถึงบ่าย!" ปิ่นกานต์อยากจะร้องไห้ออกมา นี่สวรรค์กำลังกลั่นแกล้งใช่หรือไม่ เขาเป็นใครยังไม่รู้แล้วนี่ยังจะให้ทนอยู่ด้วยกันครึ่งวันอีก...
"ใช่ แต่ถ้าคุณไม่ไว้ใจผม จะกลับไปตอนนี้เลยก็ได้นะ" ธีรวีร์กล่าวพร้อมกับเบี่ยงตัวกลับทางประตูให้ ชายหนุ่มยิ้มที่มุมปากก่อนที่จะผายมือออกแล้วพูดขึ้นว่า "เชิญเลยครับคุณผู้หญิง"


## บทที่ 4 เตรียมอาหารเช้า

"ใช่ แต่ถ้าคุณไม่ไว้ใจผม จะกลับไปตอนนี้เลยก็ได้นะ" ธีรวีร์กล่าวพร้อมกับเบี่ยงตัวกลับทางประตูให้ ชายหนุ่มยิ้มที่มุมปากก่อนที่จะผายมือออกแล้วพูดขึ้นว่า "เชิญเลยครับคุณผู้หญิง"
ใครจะไปกันเล่า!
หญิงสาวเดินมานั่งลงที่ปลายเตียงอย่างเงียบๆ พลางส่งสายค้อนตามองชายหนุ่ม ถึงจะไม่ไว้ใจแต่อย่างน้อยคนนี้ก็ช่วยเธอกลับมาจากสภาพที่เมาไม่ได้สติ และที่สำคัญยังไม่ได้ทำอะไรไม่ดีสักหน่อย แค่เปลี่ยนเสื้อผ้า...เปลี่ยนเสื้อผ้าเอง!
"คุณหิวไหม?" ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้น
"ไม่" หญิงสาวตอบพร้อมกับเชิดหน้าขึ้น แต่ทว่าร่างกายกลับไม่เป็นใจด้วย จ๊อก...เสียงท้องร้องดังขึ้น ทำให้ต้องหันไปมองชายหนุ่มพร้อมกับยิ้มออกมาเจื่อนๆ
"ตกลงไม่หิว งั้นคุณก็..."
"เดี๋ยว ฉันหิว" ปิ่นกานต์พูดด้วยน้ำเสียงแผ่ว พร้อมกับส่งสายตามองชายหนุ่ม
"แต่ฉัน..."
แน่นอนว่าปัญหาอยู่ที่ว่าจะไม่กล้าเดินออกไปโดยที่ท่อนล่างไม่ได้ใส่อะไรเลย ผ้าห่มผืนใหญ่เกินกว่าที่จะลากเดินออกจากห้อง เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วธีรวีร์ถึงกับต้องถอนหายใจออกมา
"ผมมีกางเกงอยู่ยังไม่เคยใส่ คุณน่าจะพอใส่ได้มั้ง" ธีรวีร์กล่าวขึ้นพร้อมกับเดินเข้ามาในห้องแล้วเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบกางเกงสีน้ำตาลที่ยังไม่เคยใส่ออกมาแล้วเดินไปให้หญิงสาว
ปิ่นกานต์มองหน้าชายหนุ่มก่อนจะเอื้อมมือรับมาโดยที่ไม่พูดอะไรซึ่งธีรวีร์ก็ไม่ได้หวังให้กล่าวขอบคุณอยู่แล้ว
"เสร็จแล้วคุณก็ออกมาได้เลยนะ ผมต้องไปเตรียมอาหารเช้าก่อน" ชายหนุ่มยิ้มๆ ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป เหลือเพียงแค่ปิ่นกานต์ที่รอประตูปิดลงแล้วหันมามองกางเกงตรงหน้าอีกครั้ง คลี่กางเกงตัวใหญ่ออกก่อนที่จะปล่อยผ้าห่มลงกับพื้นแล้วสวมมันขึ้นมา มันไม่พอดีตัวเลยสักนิด ใหญ่กว่าตั้งเยอะ ก็แน่ละเอวเธอเพียงแค่ยี่สิบสี่นิ้วเอง แต่ขนาดกางเกงใหญ่ต่างจากตัวเธอมาก รู้สึกว่าอยากจะได้เข็มขัดมารัดไว้ไม่ให้มันร่วงลงไปเวลาปล่อยมือ
ปิ่นกานต์เดินค่อยๆ เดินออกมาจากห้องพร้อมกับมือสองข้างที่จับกางเกงเอาไว้ไม่ให้หลุด สายตาคู่งามมองไปทั่วห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่โต๊ะอาหาร เมื่อเห็นชายหนุ่มกำลังนำอาหารมื้อเช้ามาจัดวางอยู่บนโต๊ะ  หญิงสาวจึงสาวเท้าเข้าไป
ธีรวีร์เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวเมื่อเห็นแล้วก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ ลืมไปสนิทว่าหญิงสาวตัวเล็กกว่าเยอะ ซึ่งถ้าใส่แล้วก็คงเหลือเยอะถึงขนาดที่ปล่อยมือแล้วกางเกงร่วงทันที
"นั่งสิ" ธีรวีร์ชวนพร้อมกับนั่งลงที่ฝั่งตรงข้าม หญิงสาวพยักหน้าแล้วนั่งลง พลางส่งสายตามองเขาและอาหารตรงหน้าที่ไม่เข้ากันเลย ขนาดเธอจะสามสิบยังไม่เคยเข้าครัวสักครั้ง กลับบ้านมีแม่บ้านทำให้ตลอด ถ้าอยู่ข้างนอกก็เข้าร้านอาหาร
"คุณทำเองหรือว่าซื้อมาเวฟ?" หญิงสาวเอ่ยถามอย่างไม่เชื่อสายตาถ้าเกิดว่าเขาจะทำเอง
"ทำเองสิ" ธีรวีร์ตอบพร้อมกับยิ้มออกมา
"จริงสิ คุณชื่ออะไร ผมจะได้จำคุณได้ว่าคุณเคยอ้วกใส่รถผม"
ใบหน้าหล่อยิ้มทะเล้นพลางส่งสายตาสบตามองหญิงสาว
"คุณไม่จำเป็นต้องรู้หรอก" ปิ่นกานต์ทำท่าทางหยิ่ง
"โอเค" ชายหนุ่มหัวเราะออกมาก่อนที่จะหยิบช้อนตักข้าวต้มใส่ปากโดยไม่ถามอะไรต่อ
ปิ่นกานต์มองชายหนุ่มอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะค่อยๆ เอื้อมมือจับช้อนตักอาหารเข้าปากบ้าง เธอเป็นคนค่อนข้างที่จะกินยาก แต่ทว่าความหิวจำ
ใจจึงต้องยอมรับประทานอาหารมื้อเช้าที่ชายหนุ่มทำ
รสชาติมันอาจจะ...เอ๋! อร่อยจัง!
ธีรวีร์ยิ้มออกมาก่อนที่จะวางช้อนลงแล้วยกน้ำขึ้นดื่ม ชายหนุ่ม อมยิ้มออกมาเมื่อฝีมือทำการทำอาหารเป็นที่พึงใจของหญิงสาว
ว่าแต่เขาจะยิ้มทำไมกัน?
เมื่อคิดได้เช่นนั้นรอยยิ้มที่ปรากฏอยู่ข้างมุมปากจึงค่อยๆ หายไป
ไม่ถึงสิบห้านาทีข้าวต้มมื้อเช้าที่เต็มชามได้หมดเกลี้ยงลง รสชาติที่ถูกปากทำให้หญิงสาวกินจนไม่เหลือ ปิ่นกานต์เหลือบมองชายหนุ่มแล้วหลบสายตาเพื่อกลบความเขินอายเอาไว้
ธีรวีร์ลุกขึ้นพร้อมกับเก็บจานก่อนพูดขึ้น "เดี๋ยวผมจะลองโทรถามป้าให้ ให้มาเร็วหน่อยคุณจะได้ไม่ต้องรอถึงบ่าย"
ปิ่นกานต์พยักหน้าแทนการพูด จริงๆ แล้วกลายเป็นว่ามารบกวนเขาเสียมากกว่า คนไม่เคยรู้จักกันแต่ก็ทำดีกับเธอแน่นอนว่าถ้าหากเจอผู้ชายเลวๆ บางทีตื่นมาไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป
"ขอบคุณค่ะ" หญิงสาวกล่าวพร้อมกับก้มหน้าลงอย่างอายๆ
ธีรวีร์ยืนฟังโดยไม่ได้หันไปมอง เขาเดินตรงไปที่อ่านล้างจานแต่ทว่าใบหน้ากลับมีรอยยิ้มปรากฏขึ้น ว่าแต่ทำไมต้องยิ้มด้วยล่ะ?
เกือบเที่ยงกว่า กว่าแม่บ้านประจำได้นำชุดที่ซักแล้วมาให้เล่นทำปิ่นกานต์แทบนั่งติดเกาะโซฟาไม่เดินไปไหนเลย แน่นอนว่าถ้าหากลุกเดินมี
โอกาสที่กางเกงจะร่วงลงมา
หญิงสาวเปิดประตูออกจากห้องน้ำพร้อมกับถือเสื้อและกางเกงที่พับเสร็จเรียบร้อยเดินออกมา สายตาส่องมองหาชายหนุ่ม แต่ก็สะดุ้งขึ้นเมื่อเสียงทักขึ้นจากทางด้านหลัง
"คุณจะให้ผมเรียกแท็กซี่ให้ไหมหรือว่ามีคนมารับ?" ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
"ฉันต้องกลับไปเอารถที่คลับก่อนค่ะ"
ธีรวีร์พยักหน้า "งั้นก็โชคดีนะ แต่ถ้าคราวหน้าคุณเมาอีกผมว่าอาจจะไม่โชคดีแบบนี้"
เมื่อได้ยินคำพูดของเขาก็อดที่จะขุ่นเคืองไม่ได้ แต่ที่พูดมาก็จริงทุกอย่าง หากโชคไม่ดีบางทีอาจจะโดนฉุดไปแล้วก็ได้ ปิ่นกานต์ยิ้มรับพร้อมกับพยักหน้า
"ขอบคุณค่ะ"
"ส่วนเสื้อผ้า ฉันจะไปซักแล้วเอามาคืนคุณวันหลัง" หญิงสาวบอก
"ไม่ต้องหรอก ผมซักเองก็ได้" ธีรวีร์พูดพร้อมกับยื่นมือมารอให้ส่งเสื้อผ้าคืน แต่ทว่าสีหน้าของปิ่นกานต์ยังดูเกรงใจและหนักใจ เพราะเสื้อพวกนี้เธอเป็นคนสวมใส่จะให้เขาซักก็กระไรอยู่
"แต่ว่า...ฉันเป็นคนใส่ อีกอย่างถ้าให้คุณซักคงไม่เหมาะเท่าไหร่" ปิ่นกานต์บอกเหตุผล
"ไว้ฉันจะเอามาคืนให้คุณนะคะ"
"โอเค แล้วแต่คุณเลย"
ธีรวีร์พูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ ไม่คิดมากอะไร
"งั้น ฉันขอตัวก่อนนะคะ" ปิ่นกานต์พูดพร้อมยิ้มให้ชายหนุ่ม ก่อนที่จะนำเสื้อผ้าใส่ถุงที่ป้านวลใส่ชุดมาให้ หญิงสาวเดินหยิบกระเป๋าที่โซฟาแล้วเปิดประตูเดินออกจากห้องไป ส่วนทางด้านชายหนุ่มมอง  คนตัวเล็กปิดประตูลงก่อนจะเดินกลับเข้าห้องไปเพื่อทำงานของตนต่อ


## บทที่ 5 เหงา

คฤหาสน์ตระกูลพัชรสกุล
ปิ่นกานต์เดินเข้ามาข้างในบ้านด้วยท่าทางนิ่งๆ หากแต่สายตาก็ส่องมองไปทั่ว สองเท้าก้าวยาวจนกระทั่งหยุดลงเมื่อพิมพ์ผกาผู้เป็นป้าเดินเข้ามาหา
"ไปไหนมาจ๊ะ หนูปิ่น" เสียงหวานของพิมพ์ผกาเอ่ยถามขึ้น
"ไม่ต้องรู้จะดีกว่านะคะ" ปิ่นกานต์ตอบพร้อมกับฉีกยิ้มหวานให้
หญิงสาวไม่ชอบท่าทางเสแสร้งของอีกฝ่ายและเธอไม่คิดที่จะยกมือไหว้ทำความเคารพเด็ดขาด พิมพ์ผกาเป็นพี่สาวของแม่เธอ ที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ด้วยก่อนที่แม่จะจากไป ปิ่นกานต์เห็นมาตลอดว่าตั้งแต่เข้ามาในบ้านหลังนี้ก็มีแต่พยายามตีตัวใหญ่ไม่เกรงใจ จนกระทั่งมารดาจากไปก็ไม่มีท่าทีเสียใจเลยด้วยซ้ำ
เมื่อได้ยินหลานสาวพูดเช่นนี้พิมพ์ผกามองด้วยสายตาขุ่นเคืองแต่ก็ยิ้มตอบกลับเช่นกัน
"เอาเถอะ ตอนนี้คุณพ่อหนูรออยู่ที่ห้องทำงานนะจ๊ะ เห็นว่ามีเรื่องจะคุยกับพวกเราทุกคน"
ปิ่นกานต์ฉีกยิ้มหวานแล้วก้าวตรงไปยังห้องทำงานของบิดา ในขณะที่สายตาของพิมพ์ผกามองแผ่นหลังของปิ่นกานต์ด้วยความ เกลียดชัง
"นังเด็กบ้า!"
พิมพ์ผกาเชิดหน้าเดินตามไป แน่นอนว่ากว่าจะมาถึงจุดนี้ที่สุขสบายได้แล้วมันยากลำบากมากแค่ไหน กว่าที่จะล่อน้องสาวยอมให้มาอยู่ด้วย แล้วมีกินมีใช้มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย ใช่แล้ว...เธออิจฉาน้องสาวที่โชคดีได้แต่งงานมีสามีรวยๆ แต่กับเธอกลับได้สามีขี้เมาไม่เอาไหน วันๆ เอาแต่กินเหล้าและทนไม่ได้จึงต้องหย่าและหอบเสื้อผ้าหนีออกมา...
เมื่อทุกคนต่างเดินเข้ามานั่งรออยู่ในห้องทำงานเรียบร้อยแล้ว ทยุตผู้เป็นเจ้าบ้านเดินเข้ามานั่งด้วยสีหน้านิ่งๆ ฝั่งขวาปิ่นกานต์ นั่งด้วยท่าทางสงบนิ่ง ส่วนฝั่งทางซ้ายมือเป็นพิมพ์ผกาที่ถือวิสาสะเดินเข้ามานั่งเอง และคนที่นั่งข้างพิมพ์ผกานั้นคือเกตุมณี ลูกสาวที่อายุน้อยกว่า  ปิ่นกานต์เกือบห้าปี
"คุณพ่อมีอะไรหรือคะ"
"นั่นสิคะ..."
"ผมอยากคุยกับแค่ปิ่น แล้วพวกคุณมากทำไม?"
พิมพ์ผกาหน้าเสียเมื่อถูกคำพูดของทยุตตบเข้าจังๆ
"ก็...ฉันก็คนในครอบครัวเหมือนกัน?" พิมพ์ผกาพูดเองเออเองหมดโดยที่ไม่ถามความเห็นของอีกฝ่าย ทยุตก็สุดจะเอือมกับการกระทำของผู้หญิงคนนี้แล้วเหมือนกัน หากไม่เป็นเพราะสัญญากับภรรยาไว้แล้วละก็ ป่านนี้พิมพ์ผกาคงจะไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว
"พ่อคิดว่า ปิ่นควรเข้ามาบริหารงานที่บริษัทอย่างเต็มตัวสักที"เมื่อได้ยินสีหน้าของพิมพ์ผกาแลดูตกใจและไม่พอใจ เพราะถ้าให้ปิ่นกานต์
ขึ้นดูแลต่อทุกอย่างเธอจะไม่ได้อะไรเลยแม้แต่น้อย
"คุณยุต! แล้วยัยณีล่ะคะ?" พิมพ์ผกาถามขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ทั้งที่ตัวเองนั้นก็ไม่มีสิทธิ์มีเสียงเลยแม้แต่น้อย
"จะดีเหรอคะคุณพ่อ" ปิ่นกานต์เอ่ยถามผู้เป็นบิดาอีกครั้ง
"ใช่แล้ว ปีนี้พ่อก็จะหกสิบแล้วคงบริหารเองต่อไม่ไหว ให้เราดูแลพ่อจะได้วางใจ" เมื่อได้ฟังคำตัดสินใจของบิดาทำให้ปิ่นกานต์ถึงกับเหลือบมองสีหน้า 'ตัวเสือก' ที่แสดงถึงความขุ่นเคืองออกมาทันที
"แล้วยัยณีล่ะคะ ไหนคุณสัญญากับน้องฉันไว้แล้วว่าจะ..."
"ยัยณีก็ทำงานอยู่ที่บริษัทอยู่แล้วไม่ใช่หรือ อีกอย่างยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ รอไว้ให้มีประสบการณ์มากกว่านี้ก่อนจะดีกว่า ค่อยๆ เลื่อนตำแหน่งไป" ทยุตตอบพร้อมกับลุกขึ้นด้วยท่าทางนิ่งๆ
พิมพ์ผกาที่มองด้วยความไม่พอใจสักนิด แต่ก็ไม่สามารถเปิดปากเรียกร้องสิ่งใดได้มากกว่านี้อีกแล้ว เพราะที่ผ่านมาก็สูบเงินไปมากพอสมควรเหมือนกัน
"คุณพ่อ..." ปิ่นกานต์ลุกขึ้นตาม
"พ่อจะไปพักสักหน่อย เหนื่อยมากแล้ว" เมื่อได้ยินเช่นนี้หญิงสาวก็แค่พยักหน้ารับปล่อยผู้เป็นบิดาเดินลับสายตาออกจากห้องไป
เมื่อคำพูดของเจ้าบ้านได้ประกาศออกไปแล้ว ทุกอย่างก็แก้อะไรไม่ได้พิมพ์ผกายังคงต้องอดทนและลุกขึ้นยิ้มหวานแสดงความยินดีโดยไม่เต็มใจให้กับปิ่นกานต์
"ยินดีด้วยนะจ๊ะ หนูต้องเป็นประธานที่บริหารได้ดีแน่ๆ"
พิมพ์ผกาพูดเยินยออีกฝ่ายทั้งที่มือข้างขวากำหมัดบีบแน่นไว้ทางด้านหลัง ปิ่นกานต์มองแล้วฉีกยิ้มออกมากับท่าทีเสแสร้งของผู้หญิงตรงหน้า จึงแสร้งตอบกลับด้วยคำหวานๆเช่นกัน
"ขอบคุณนะคะ คุณป้า"
กล่าวจบแล้วยิ้มอีกครั้งก่อนจะเดินออกจากไป
"คุณแม่!" เกตุมณีลุกขึ้นมองด้วยสายตาที่ไม่พอใจพลางส่งสายตามองผู้เป็นแม่ "จะยอมเหรอคะ? ถ้าอีกหน่อยตาแก่นั่นตายเราถูกไล่ออกจากบ้านแน่ๆ"
"ฉันรู้แล้วน่า! แกไม่ต้องมาพูดมาโวยวายให้คนอื่นได้ยิน เงียบๆ ปากเอาไว้ซะ!" พิมพ์ผกาว่ากล่าวบุตรสาว ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป แน่นอนว่าคนที่เคยจนแทบไม่มีอันจะกินแบบเธอแล้วจะไม่ยอมให้ตัวเองกลับไปอยู่ในสภาพแบบนั้นเด็ดขาด ไม่มีวัน!
ปิ่นกานต์เดินเข้ามาในห้องนอนของตัวเองพร้อมกับวางถุงเสื้อผ้าลงบนเตียง ก่อนที่จะนั่งลงแล้วถอนหายใจออกมา ความหนักอึ้งทั้งหมดในตอนนี้ได้ลงมาอยู่ที่เธอแล้ว แม้ว่าหลายปีมานี้จะเข้ามาบริหารบริษัทในฐานะรองประธานมาตลอด แต่ก็รู้ว่ายังทำมันไม่ดีพอ ไม่สิ! เธอคิดว่าอาจจะทำให้บริษัทล้มละลายก็ได้ แต่ทว่า...ถ้าไม่ทำแล้ว มันอาจจะแย่มากกว่าเดิม
หญิงสาวหันไปมองถุงที่อยู่ข้างตัวก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไปเพื่อนำไปให้นมผ่องซักให้
"นมผ่องขา อยู่ไหมคะ?" ปิ่นกานต์เอ่ยเรียกเมื่อเดินมาถึงห้องครัวทางหลังบ้าน พลางส่งสายตามองซ้ายมองขวาหานมผ่องหัวหน้าแม่บ้านที่อยู่มาตั้งแต่ยังไม่เกิด
"คุณหนูมีอะไรหรือเปล่าคะ?"
ปิ่นกานต์หันหลังไปพร้อมกับยิ้มหวานให้
"คือปิ่นอยากจะให้นมซักชุดให้หน่อยค่ะ แต่ว่า...อย่าให้ใครรู้ได้ไหมคะ?"
นมผ่องคิ้วขมวดมองมาที่คุณหนู
"มีอะไรหรือเปล่าคะ?"
"มะ...ไม่มีหรอกค่ะ พอดีปิ่นไม่อยากให้ใครรู้...นะคะ"
หญิงสาวพูดเสียงออดอ้อนจนนมผ่องต้องพยักหน้ารับแล้วยิ้มออกมา "ขอบคุณค่ะ รักนมที่สุดเลย!"
ปิ่นกานต์ทำท่าดีใจพร้อมกับก้าวเข้าไปกอด รอยยิ้มที่เอ็นดูปรากฏขึ้นจากมุมปากของหญิงวัยกลางคน ไม่ว่าจะอีกกี่ปี่ข้างหน้าคุณหนูตรงหน้าก็ยังเหมือนเดิม น่ารักและสดใสต่อให้จะเจอเรื่องร้ายมากแค่ไหน
"อ้อนนมแบบนี้ทุกที" นมผ่องพูดพลางหัวเราะ
หญิงสาวยิ้มหวานออกมา "งั้นปิ่นขอไปพักก่อนนะคะ เมื่อวานดื่มมากตอนนี้ยังมึนๆ อยู่เลยค่ะ"
"ค่ะ" ปิ่นกานต์ยิ้มก่อนที่จะหมุนตัวเดินจากไป
หญิงสาวเดินออกมารับลมนั่งเล่นอยู่ที่สวนข้างสระน้ำขนาดใหญ่ ลมเบาๆ พัดผ่านกับแสงแดดในยามสายที่ทำให้อบอุ่นใจ แต่แล้วเสียงกระดิ่งที่ดังขึ้นทำให้หันไปมองเจ้าชิโรสุนัขพันธุ์ปักกิ่งตัวเล็กวิ่งเข้ามาหาด้วยความดีใจเมื่อเห็นเจ้านาย ปิ่นกานต์โน้มตัวลงไปแล้วอุ้มขึ้นมาวางไว้ที่ตัก มือเรียวลูบไปตามเส้นขนของเจ้าสุนัขตัวน้อยที่นอนซบตักออดอ้อน
หญิงสาวถอนหายใจออกมากับวันหยุดที่แสนจะว่างกับชีวิตสาวโสดที่ไม่มีผู้ชายให้คุย แน่นอนว่ามันเหงามากมายเลยทีเดียว เคยฝันว่าอยากจะแต่งงานมีคู่ชีวิตที่ดี แต่นั่นมันก็ไม่มีทางเป็นจริง ผู้ชายทุกคนล้วนไม่ได้ต้องการความรัก แค่ต้องการเงินและบริษัทเท่านั้น บางทีคิดว่า ความรักมันคืออะไรกันแน่? ตกลงแล้วมีอยู่จริงๆ อย่างงั้นหรือ...
"แกเหงาเหมือนฉันใช่ไหม?" ปิ่นกานต์ถามเจ้าสุนัขตัวน้อย เมื่อได้ยินเจ้านายพูดก็เงยลุกขึ้นมาสบตาแป๋วมองแล้วพยักหน้าให้
"เฮ้อ..."
หญิงสาวถอนหายใจออกมาเสียงดัง ชิโรตัวน้อยมองสีหน้าเจ้านายที่ดูไม่ค่อยมีความสุขสักเท่าไหร่ มันหมุนตัวมองหน้าเจ้านายแล้วเขย่งสองขาขึ้นพร้อมกับแลบลิ้นเลียใบหน้าของเธอ แน่นอนว่าสุนัขตัวนี้ทั้งรักและห่วงมากที่สุด การปลอบใจได้ผลราวกับชิโรตัวน้อยบอกกับเจ้านายมันว่า…
อย่าเศร้าไป มันเองก็ยังไม่มีคู่เหมือนกัน...
"ฉันรู้แล้วน่า ไว้ฉันจะหาตัวเมียให้แกสักตัวเอาไหม" ปิ่นกานต์หัวเราะออกมา เพราะตั้งแต่เลี้ยงมาไม่เคยคิดจะหาคู่ให้มันสักที กลัวว่าจะออกลูกเต็มบ้านจนเลี้ยงไม่ไหว แต่ดูท่าจะถึงวัยหนุ่มของมันเสียแล้ว
ปิ่นกานต์มองชิโรตัวน้อยเดินหมุนตัวแล้วนอนลงที่ตัดเช่นเดิม
นั่นสินะ...ขนาดเจ้าชิโรยังอยากมีคู่เลยเเล้วเธอล่ะก็อยากมีเหมือนกันนั่นแหละ!
เมื่อตื่นขึ้นมา พบว่ามีชายแปลกหน้าเปิดประตูห้องเข้ามาเยี่ยม เขาบอกกับเธอว่า “ผม คือ สามีของคุณ” ใครจะไปเชื่อว่าผู้ชายหน้านิ่งไร้อารมณ์ คือ สามี แต่เมื่อเวลาผ่านไปหัวใจดวงน้อยหลงรักจนแทบถอนตัวไม่ขึ้น และก็เชื่อจนหมดใจว่าผู้ชายคนนี้ คือ สามีของเธอ!
จนวันหนึ่งเขาก็ถามเธอว่า “ที่รัก...เรา หย่ากันไหม?”
เธอจะทำอย่างไรต่อไป เมื่อถูกชายที่ขโมยทั้ง หัวใจ เเละ ร่างกาย ขอหย่า!!