ดังต้องทินกร
Kitarin_San
## บทนำ

ในห้องทำงานที่มืดสลัว แสงอาทิตย์เล็ดรอดจากช่องมู่ลี่เข้ามาเผยให้เห็นร่างสูงในชุดสูทกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะ ดวงตาคมทอดมองเอกสารสำคัญด้วยสีหน้ายากจะคาดเดา คิ้วขมวดเข้าหากันขณะกวาดตาอ่านตัวอักษรแต่ละบรรทัด เสียงเครื่องปรับอากาศดูเงียบไปถนัดตาราวกับรู้ว่าเจ้าของห้องอยู่ในอารมณ์ไหน
หลังอ่านจบ 'อาคเนย์' ขมวดคิ้ว เคาะท้องนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ กำลังชั่งใจว่าจะทำยังไงกับรายชื่อคนในเอกสาร ความคิดมากมายหลั่งไหลเข้ามาจนต้องหลับตาและคิดให้ถี่ถ้วน เพราะถ้าพลาดไปอาจหมายถึงการเดินทางต้องจบลง จู่ ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเรียกให้เขากลับมาอยู่กับปัจจุบัน
ดวงตาสีนิลปรือขึ้นก่อนมือหนาจะหย่อนกระดาษเข้าเครื่องทำลายเอกสารเพื่อปัดเรื่องเครียดให้พ้นตัว—ชั่วคราว เขาส่งเสียงทุ้มนุ่มตอบรับให้คนที่อยู่หน้าห้องเข้ามาพร้อมกดรีโมตเปิดไฟให้สว่าง
พนักงานสาวคนหนึ่งถือถาดอาหารเช้ามาให้ ชายหนุ่มพูดขอบคุณโดยสายตายังไม่ละจากเอกสารกองใหม่ บ่งบอกถึงนิสัยกระตือรือร้นในการทำงานเป็นอย่างมากซึ่งดูมากเกินไปในสายตาพนักงาน ร้อนถึงคนที่เข้ามาต้องบอกให้กินก่อนเนื่องจากเป็นห่วงสุขภาพผู้เป็นนาย
อาคเนย์จุดยิ้มบาง กล่าวขอบคุณอีกครั้งก่อนจะยกกาแฟขึ้นจิบอย่างช้า ๆ บรรยากาศอบอุ่นที่โอบรอบตัวเขาอย่างไม่ทราบสาเหตุทำเอาพนักงานเขิน เธอว่าเจ้านายหน้าตาดีจนทำให้คนหลงแล้ว ยิ่งเห็นมารยาทก็ยิ่งตกหลุมรัก มิน่าพนักงานคนอื่นถึงแย่งจะเอาอาหารมาเสิร์ฟถึงโต๊ะทุกวัน ที่แท้เพราะได้อาหารตาดี ๆ นี่เอง
เจ้านายหนุ่มรับรู้ว่าตนถูกแอบมองอยู่นาน ริมฝีปากได้รูปจึงเปรยขึ้นวานอีกฝ่ายให้ไปเดินเอกสารแทนตน หญิงสาวที่กำลังเพลิดเพลินกับอาหารตรงหน้าลอบถอนใจ แม้เธอจะอยากอยู่มองเขาอีกหน่อยแต่ก็จำใจโบกมือลาเพราะหน้าที่สำคัญกว่า
อาคเนย์หันกลับมาสนใจงานของตนหลังจากมั่นใจแล้วว่าอีกฝ่ายพ้นประตูไป เขานั่งอ่านประวัตินักศึกษาฝึกงานที่เป็นลูกชายประธานบริษัทฯ สมัครมาเอง ไม่ว่าคิดยังไงก็น่าประหลาดใจที่คนเป็นลูกอยากมาฝึกงาน สมบัติครอบครัวก็มีถึงขนาดที่ว่ากิน ๆ นอน ๆ ยังสบายไปทั้งชีวิต ไม่รู้ว่าคิดยังไงอยู่หรือว่า...จะมาเพื่อวัตถุประสงค์อะไรบางอย่าง อาคเนย์หรี่ตาลงคล้ายจับผิดขณะกวาดตามองชื่ออีกฝ่าย
เขาเองก็ไม่เคยรู้จัก 'วลัญช์ ดุลยภาธรณ์' ลูกชายประธานฯ มาก่อน เพราะเขาไปเรียนที่ต่างประเทศและเพิ่งกลับมา รายละเอียดในเอกสารสมัครงานก็เหมือนคนทั่วไปทำให้ไม่มีอะไรน่าสนใจ เพียงแต่รูปที่ติดบนเอกสารเป็นชายหนุ่มหน้าตาพริ้มเพรา ดูสะดุดตาแม้จะเป็นรูปจากบัตรนักศึกษาที่ใคร ๆ ต่างก็บอกว่ายากที่จะออกมาดูดี แต่เขากลับทำให้คนอย่างอาคเนย์หยุดมองได้
มุมปากหยักจุดขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ ราวกับเป็นปฏิกิริยาปกติของทุกคนที่เมื่อเห็นเด็กคนนี้จะต้องยิ้ม แม้จะไม่หล่อน่ารักเหมือนดาราเกาหลีที่เพอร์เฟ็กต์แต่ยิ่งมองยิ่งทำให้คนดูรู้สึกพึงใจ ไม่รู้ว่าเป็นความสามารถพิเศษหรือไม่...แต่ใครจะรู้ยิ่ง หมาป่าอาจจะห่มหนังกระต่ายมาต้อนรับเขาก็ได้
อาคเนย์เลื่อนสายตามองนาฬิกาข้อมือเพราะรู้ว่าคนในเอกสารจะต้องเข้ามาพบตนในเวลาอันใกล้ กำลังจะลุกขึ้นเพื่อไปเตรียมการต้อนรับแต่เสียงมือถือก็ดังขัดจังหวะขึ้นก่อน เหลือบเห็นชื่อปลายสาย ดวงตาไหววูบครู่หนึ่ง กำลังชั่งใจว่าจะรับดีหรือไม่ แต่อีกใจก็ไม่อยากพลาดโอกาสสำคัญไป หลังจากปล่อยให้มันแผดเสียงอยู่นานจึงรับสายในที่สุด
[คุณอาคเนย์ รายชื่อที่ผมส่งให้ไปจะมีรายละเอียดมาเพิ่มอีกนะครับ] ปลายสายกล่าวด้วยน้ำเสียงปกติ
"อืม พยายามหารายละเอียดที่เกี่ยวข้องกับ 'เรื่องนั้น' ให้ได้มากที่สุด"
[รับทราบครับ]
"อยู่ในไทยหรือว่าที่ไหนก็ตามในโลกใบนี้ ตามหาให้เจอ"
[ครับ]
"ถ้ามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาก็อย่าลืม...ส่งแขกให้เงียบที่สุด"
[รับทราบครับ จะไม่ทำให้ผิดหวัง]
ขณะที่กำลังสั่งงานลูกน้อง ชายหนุ่มเลือกจะหันหน้าเข้าหาหน้าต่าง ทอดมองวิวข้างหน้าอย่างมีมาด ไม่รู้ตัวเลยว่าเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องเงียบ ๆ
'วลัญช์' ว่าตนเคาะประตูเสียงดังก่อนเข้ามาแล้ว แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังยืนคุยโทรศัพท์ เขาก็ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่จ้องแผ่นหลังภายใต้ชุดสูทสีสุภาพขยับไปมา ท่าทางของเขามองจากด้านหลังแล้วดูทรงพลังแต่กลับนุ่มนวลอ่อนโยน สะกดสายตาจนไม่ทันได้รับรู้ถึงบทสนทนาในโทรศัพท์
เจ้าของร่างสูงเหมือนจะรับรู้ว่ามีคนอยู่ด้านหลังจึงค่อย ๆ หันมา เมื่อเห็นว่าเป็นชายหนุ่มก็ส่งยิ้มให้ เขายังคงพูดคุยกับปลายสายด้วยท่าทางปกติ ๆ สบาย ๆ เป็นวลัญช์ที่ประหม่าเสียเองเพราะเมื่อสบตากลับพบว่าผู้จัดการคนนี้หน้าตาหล่อ ดูภูมิฐาน ไม่เหมือนคนอายุใกล้เข้าเลขสาม ทั้งสีหน้า ท่าทาง บุคลิกดูดีจนจับใจของเขาเข้าอย่างจังแม้อีกคนจะวางสายและหันมาพูดกับเขาแล้ว วลัญช์ก็ยังคงจ้องราวกับถูกตรึงไว้
"คุณลัญช์" มีเพียงความเงียบที่โต้ตอบกลับไป...เขาตะลึงค้างอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนเพราะไม่เคยเจอใครหน้าตาดีขนาดนี้ในชีวิต
"คุณลัญช์" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยชื่อคู่สนทนาอยู่สองถึงสามครั้ง หนุ่มตัวเล็กกว่าจึงได้สติคืนกลับมา เรียกเสียงหัวเราะเอ็นดูจากคนอายุมากกว่า ดวงตาของเขาฉายแววพึงใจปนขบขันเล็กน้อยที่ได้เห็นปฏิกิริยานั้น เหมือนผู้ใหญ่มองเด็กทำไอศกรีมตกแต่ก็ควักเงินซื้อใหม่ให้ วลัญช์อายจนทำอะไรไม่ถูกเมื่ออีกฝ่ายจับได้ว่าเขาแอบมอง
"ขอโทษครับ คุณผู้จัดการ ผม..." พูดแล้วได้แต่อึกอัก มองซ้ายมองขวาหาตัวช่วย ถึงเขาจะเป็นลูกน้องของพ่อและวลัญช์เองก็เป็นถึงลูกชายที่มีอภิสิทธิ์อะไรหลายอย่าง แต่กลับโดนจับได้ว่าไปแอบมองลูกน้องพ่อ ทำเหมือนตัวเองไม่เคยมีเพื่อนหน้าตาดีในแวดวงไฮโซ บ้าจริง ๆ อยากจะเอาหน้าแทรกแผ่นดินหนี
"ผมชื่ออาคเนย์ คุณคงเป็นคุณวลัญช์ที่จะมาฝึกงานที่บริษัท"
"ครับ" วลัญช์ปรับลมหายใจให้เป็นปกติแล้วพูดออกไป ถ้ามองผู้ใหญ่นอกบริษัทจะไม่ว่าเลยเพราะฝึกงานเสร็จก็ต้องลาจาก ทำไมต้องเป็นคนในบริษัทที่อาจจะได้เจอกันอีกแม้จะเรียนจบไปแล้วด้วย
"เชิญคุณนั่งก่อน"
เขารีบนั่งลงทันที พยายามทำใจให้นิ่ง ไม่จ้องมองมาก แต่เหมือนยิ่งฝืน มันยิ่งมอง ดูท่าทางอีกฝ่ายจะรู้ตัวด้วยว่าเขาแอบมองด้วยความหลงใหลเพียงใด มันแอบหมั่นไส้เขาที่ยังอธิบายงานด้วยสีหน้าปกติแกมระรื่นได้อยู่ แต่ท่าทางตอนพูดก็ดูดีชวนมอง พูดเสียงนุ่มทุ้มจริง ๆ คงเป็นนิสัยของเขาด้วยนั่นล่ะ หมั่นไส้!
"ผมอ่านประวัติคุณลัญช์แล้ว น่าสนใจมากทีเดียวที่คุณอยากฝึกงานบริษัทของพ่อ ต้องพูดว่าสมัยนี้คนรวย เขาไม่ค่อยให้ลูกหลานฝึกงานกันแล้ว เพราะจบมาก็ได้บริหารงานต่อจากครอบครัวแต่ผมว่าคุณแตกต่างออกไป การจะเป็นผู้บริหารได้ต้องรับรู้ขั้นตอนการทำงานตั้งแต่เล็กไปจนใหญ่จึงจะบริหารได้ถูกจุด ที่สำคัญยังช่วยกระชับความสัมพันธ์ในที่ทำงาน"
ท่าทางพูดแบบเป็นการเป็นงานแต่ดูสบาย ๆ ทำเอาเขาเผลอพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย
"ดังนั้นผมจึงอยากแนะนำให้คุณเรียนรู้และเก็บเกี่ยวทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ในช่วงฝึกงาน เพราะในอนาคตมันจะมีประโยชน์กับตัวคุณแน่ ๆ ..." เขาเงยหน้าขึ้นก่อนส่งยิ้มบางเบาให้ วลัญช์มองเห็นออร่าเทพบุตรออกมาจากตัวเขาก่อนมันจะดับวูบเมื่อได้ฟังประโยคถัดมา
"อย่างนั้นขอเริ่มจากงานง่าย ๆ ก่อน คุณลัญช์ช่วย Extract โฟลเดอร์นี้ออกเป็นสี่สิบไฟล์ เปลี่ยนชื่อไฟล์เป็นชื่อลูกค้าตามลำดับในกระดาษ รันไฟล์ดูเพื่อเช็กความถูกต้องของข้อมูล จากนั้นใส่รายชื่อเข้าในไฟล์ตามแต่ละชื่อ ส่งเมลล์ให้แผนกการตลาดและแผนกขายให้ที" ฟังถึงครึ่งหนึ่ง วลัญช์ก็ตาค้าง
บ้าไปแล้วเหรอ เขาเพิ่งเป็นนักศึกษาฝึกงานแต่งานแรกก็ยัดมาสามสิบสี่สิบไฟล์เลยเนี่ยนะ เท่าที่รู้มา ข้อมูลลูกค้าคนหนึ่งใช้เวลาดูเกือบสิบถึงสิบห้านาที นี่มีถึงสี่สิบไฟล์ ไหนจะต้องจัดการอย่างอื่นที่ให้มาด้วยอีก วันนี้มันจะเสร็จไหมนี่
อาคเนย์ทำท่าจะก้มลงไปทำงานอย่างอื่นเพราะหมดธุระจะคุยแล้วแต่ก็เงยหน้าขึ้นมาพูดด้วย
"ปกติงานนี้ใช้เวลาทำประมาณสองวัน แต่ผมว่าคนเก่งเรื่องคอมพิวเตอร์และถนัดเรื่องการจัดการอย่างคุณทำวันเดียวก็เสร็จ" ไม่ว่าเปล่ายังปิดท้ายด้วยการส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตร
รอยยิ้มเป็นมิตร? รอยยิ้มเป็นมิจฉาชีพล่ะสิไม่ว่า! นี่เขาจงใจมัดมือชกให้งานเสร็จในวันเดียวหรือเปล่า
ใครมันจะไปทำงานนี้เสร็จในวันเดียว ขนาดพนักงานยังใช้เวลาตั้งสองวันในการทำแถมเขาก็ไม่รู้ขอบเขตของงานไปมากกว่าคำอธิบายในกระดาษสั้น ๆ ที่แนบมา ผู้ใหญ่คนนี้เหลือเกินเหมือนเป็นซาตานในคราบนักบุญเลย รังแกเด็กไม่มีทางสู้!
วลัญช์ทำสีหน้าเครียดครู่หนึ่งก่อนจะขอตัวออกจากห้อง แต่ในจังหวะที่จะออกไปนั้น คนข้างหลังก็พูดขึ้นทั้งที่ก้มหน้าง่วนกับงานอยู่
"ระวังหัวกระแทกประตูนะ คุณหนู"
ปึง! ยังไม่ทันจะขาดคำ หัวน้อย ๆ ก็ชนเข้ากับประตูเพราะไม่ได้มองทาง มัวแต่กังวลกับงาน
"โอ๊ย!!" โชคดีนะที่ชนเบา ๆ ถ้าชนแรง ๆ จนหัวบุบ เขากะจะให้พ่อไล่ผู้ใหญ่คนนี้ออกไปเลยเพราะเตือนช้าเหลือเกิน วลัญช์คลำหัวตัวเองป้อย ๆ หันไปมองคนเตือนด้วยตาเขียวปั๊ด พอดีกับที่พนักงานคนหนึ่งเดินสวนเข้ามาพอดี
"คุณวลัญช์ มายืนทำอะไรตรงนี้คะ" เธอถามด้วยความสงสัย
"ปะ...เปล่าครับ ผมกำลังจะออกไป แต่คุณเปิดประตูเข้ามาก่อน" นักศึกษาหน้าตาน่ารักว่ากำหมัดแน่นเข้า ยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะเอ็นดูแกมหยอกล้อของผู้ใหญ่ตามมาเขายิ่งไม่สบอารมณ์
"อ๋อ ค่ะ" เธอว่าก่อนจะโค้งให้แล้วเดินไปหาผู้จัดการ
"ขอตัวนะครับ" ว่าจบก็ออกไปทันทีราวกับมีธุระสำคัญ
พนักงานที่เอาเอกสารเข้ามาเมื่อเห็นผู้จัดการยกยิ้มเหมือนอารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัดก็ถามว่าเกิดอะไรขึ้น เขาส่ายหัวตอบเสียงเรียบ ๆ พลางเอื้อมมือมาหยิบเอกสารไปเซ็น ใบหน้าเปื้อนยิ้ม
"แค่หุ้นที่ซื้อไว้ทำกำไรได้น่ะ อย่าสนใจเลย"


## บทที่ 1

อีกด้านหนึ่ง วลัญช์เดินออกจากห้องมาตามทางสู่ห้องพนักงาน มือยังลูบหัวตัวเองป้อย ๆ นึกโกรธผู้จัดการคนนี้ที่ชอบแกล้งตน แต่พอหลุบตามองลงงานในมือ จากตอนแรกที่โกรธอยู่ดี ๆ กลายเป็นเศร้าขึ้นมา และพอมาถึงห้อง ไม่รู้ว่าตนไปเศร้าท่าไหน พี่พนักงานคนอื่น ๆ ถึงกรูเข้ามาช่วยอธิบายงานกันใหญ่
บ้างอธิบายไปก็บอกว่าผู้จัดการใจร้ายไป บ้างก็บอกว่าคงจะแกล้งเพราะเอ็นดู เห็นหน้าตาน่ารัก เป็นลูกประธานฯ แต่คนอย่างวลัญช์ไม่เชื่อหรอก แกล้งเพราะเอ็นดูอะไรกันล่ะ คงแกล้งเพราะตัวเองทำงานหนักจนเครียดแล้วระบายใส่ประธานฯ ไม่ได้ เลยมาลงกับลูกเขามากกว่า
หนุ่มน้อยบ่นอุบในลำคอก่อนจะเปิดคอมพิวเตอร์แล้วลงมือพิมพ์เอกสารตามคำแนะนำของรุ่นพี่พนักงานทันที ช่วงแรก ๆ ที่ทำเอกสารนี้มีติดขัดอยู่บ้าง เพราะงงว่าต้องทำยังไง เหมือนขั้นตอนมันวกวนซับซ้อนไปมา แต่ยังดีที่ได้ 'โชควุฒิ' รุ่นพี่หนุ่มที่จบจากมหาวิทยาลัยเดียวกันช่วยหาทางลัดในการทำงาน เขาเลยสามารถฝ่าฟันไปได้ งานช่วงกลาง ๆ ไปถึงทำได้เร็วขึ้น
"ลัญช์เก่งเลยนะ พี่ชอบคนฝีมือดี ไว้จบแล้วมาคุมแผนกพี่ที" เขาว่าติดตลกหลังจากช่วยดูงานให้
"พี่โชคก็ว่าเกินไปครับ เรื่องแค่นี้ใครจะทำไม่ได้กันล่ะ...ถ้าไม่ใช่ว่าคนสั่งแกล้งสั่งยาก ๆ คนอื่นก็ทำได้หมดแหละ นี่สั่งอะไรก็ไม่รู้ ทำคนอื่นเดือดร้อน"
"คนสั่งแกล้ง? นี่เราไม่ชอบผู้จัดการเหรอ เขาก็นิสัยดีออกนี่นา อาจจะให้งานยากมาบ้างเพราะอยากจะฝึกเราหรือเปล่า"
"เขาหัวเราะใส่ผมตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ" วลัญช์ไม่ตอบคำถามที่อีกฝ่ายถาม พูดไปอีกเรื่อง
"หัวเราะใส่? คุณอาคเนย์นิสัยดีมากเลยนะ ลัญช์ไปทำยังไงให้เขาหัวเราะได้ล่ะ ไม่แน่นะว่าเขาอาจจะหัวเราะเชิงเอ็นดู"
ไปทำยังไงให้เขาหัวเราะได้...ก็ไปมองหน้าหล่อ ๆ แล้วยืนตะลึงค้างอยู่ไง อยากจะเอาหน้าซุกแผ่นดินหนีจริง ๆ ทำไมต้องไปหลงอะไรขนาดนั้นทั้งที่เจอกันครั้งแรกด้วย ทีกับดารากับคนในแวดวงไฮโซหน้าตาดีมีเยอะแยะ ไม่หลงใหลได้ปลื้ม ดันมาปลื้มคนในบริษัทที่เรียนจบไปแล้วต้องเจอกัน ถ้าใครรู้ได้ล้อเรื่องนี้ยันลูกหลานแน่
วลัญช์คิดแล้วก็อาย กำลังจะลุกเดินหนีไปทางอื่นเพราะอยู่ไม่ติดที่ แต่เสียงข้อความจากไลน์ก็ดังขึ้น เป็นพ่อของเขาที่ทักมาสอบถามเรื่องงานนั่นเอง...เด็กหนุ่มก้มลงพิมพ์ตอบกลับไปว่างานสบายดี แต่ต้องปรับตัวอีกเล็กน้อยจึงจะทำได้คล่อง ส่วนพี่ ๆ ที่ทำงานก็น่ารัก ช่วยเหลืองานเขาดี จะมีก็แต่ผู้จัดการนั่นแหละที่ตั้งแง่ใส่เขา หางานยาก ๆ ให้ทำ
แต่พ่อของตนทำท่าไม่เชื่อเพราะอาคเนย์ไลน์มาบอกว่าวลัญช์น่ารัก อัธยาศัยดีมาก ดูท่าทางจะเป็นขวัญใจคนในแผนกและอาคเนย์ก็เอ็นดูอีกด้วย เขาถึงกับทำตาโต ผู้ใหญ่นั่นต่อหน้าอย่าง ลับหลังอย่างสุด ๆ พ่อได้แต่หัวเราะก่อนบอกว่าลูกชายคิดมากไปเอง อาคเนย์เป็นคนดี ทำงานเก่ง เป็นหน้าตาให้กับบริษัทถึงได้เป็นผู้จัดการตั้งแต่อายุยังน้อย มีอะไรก็ให้เชื่อฟังเขาไปก่อน เพราะถ้าทำงานยาก ๆ ได้ งานง่าย ๆ จะทำได้เอง สุดท้ายประธานฯ พ่อตนก็ทิ้งท้ายด้วยว่าวันนี้มีงานเลี้ยงต้อนรับเขา จะจัดให้เอิกเกริก ขอให้มาที่ดาดฟ้าตอนหกโมงครึ่งเป็นต้นไป
วลัญช์ถึงกับปะติดปะต่อเรื่องไม่ทัน งงเหลือเกินว่าทำไมถึงจัดการเลี้ยงต้อนรับนักศึกษาฝึกงานปุบปับ แต่พอมานึกดูอีกทีตนก็ทำงานช้ากว่านักศึกษาฝึกงานคนอื่นไปสี่วัน เพราะพ่อมัวแต่ขอดำเนินเอกสารจุกจิกให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนตามประสาแก ทำให้นักศึกษาคนอื่นได้ฝึกก่อนตนตั้งแต่วันจันทร์ และวันนี้เป็นวันศุกร์ เป็นวันแรกที่เขาได้มาฝึกงาน คงเป็นโชคดีสำหรับเขาคนเดียวที่ฝึกงานแล้วได้กินเลี้ยงในวันเดียวเลย แต่เป็นโชคร้ายสำหรับคนอื่นหน่อย ๆ โชคร้ายขนาดที่ว่าถ้าปล่อยให้นักศึกษาคนอื่นรู้คงไม่วายโดนนินทาลับหลัง
แต่ทำยังไงได้ ก็เขาเป็นลูกประธานฯ บริษัทที่มีอำนาจยื่นเรื่องเอกสารและทางมหาวิทยาลัยก็เกรงใจด้วยนี่นา ช่วยไม่ได้จริง ๆ
วลัญช์ทอดถอนใจ ลงมากินข้าวก็เห็นนักศึกษาคนอื่นจากคณะเดียวกันไม่ทักไม่ทายตน จึงได้แต่เก็บความน้อยใจเอาไว้ ขณะนั่งกินข้าวอยู่คนเดียว เสียงนุ่มทุ้มก็ดังขึ้นเรียกเขาออกจากภวังค์ความวิตก
"ขอนั่งกินข้าวด้วยคนนะ" เมื่อเงยหน้ามา...เห็นว่าใครพูดก็แทบอยากจะลุกหนี
"ผมว่าผู้จัดการกินข้าวในห้องน่าจะสบายกว่านะครับเพราะเปิดแอร์ น่าจะเป็นส่วนตัวกว่า" หรืออีกนัยคือ ไปกินข้าวในห้องซะสิ จะลงมาหาอะไรกินในโรงอาหารแล้วมานั่งกับผมทำไม
"แล้วทำไมคุณลัญช์ไม่ไปกินข้าวกับประธานฯ ห้องประธานฯ เปิดแอร์สบาย น่าจะเป็นส่วนตัวกว่า"
"ผมไม่ชอบน่ะครับ"
"ไม่ชอบ?" อาคเนย์ถามด้วยสีหน้าราบเรียบ ร่างสูง กิริยามารยาทดูโดดเด่นเหมือนเคยเรียกให้พนักงานในโรงอาหารหันมามองเป็นตาเดียว
"มันดูเด็กที่ต้องไปกินข้าวกับพ่อ ผมโตแล้ว หาข้าวกินเองได้"
ริมฝีปากหยักของคนฟังยกขึ้น มือหนาเลื่อนมาใต้คาง ตัวสั่นเล็กน้อยคล้ายคนพยายามกลั้นขำ วลัญช์เห็นท่าทางก็พอเดาออก
"คุณขำอะไรครับ" เด็กหนุ่มถามขึ้นมาทันที
"เปล่า" อาคเนย์หยุดยิ้ม ตอบเสียงราบเรียบ ตักข้าวเข้าปาก
"พ่อผมเลี้ยงผมไปดีหน่อย คุณอาจจะไม่เข้าใจก็ได้ ผมแค่ไม่อยากโดนสปอยล์ให้เป็นลูกคุณหนูก็เลยต้องฝึกตัวเอง" เด็กหนุ่มบอกออกมา
"อืม" อาคเนย์พยักหน้ารับเบา ๆ ได้ฟังตัดชื้นเนื้อในจานอาหารส่งเข้าปากอย่างสุภาพ
"อ..อืมอะไรครับ" วลัญช์ถามต่ออีก อย่างน้อยตอบว่าเข้าใจหรือไม่เข้าใจก็ได้ มาตอบเอิมตอบอืมแถมยังยิ้มนิด ๆ มันดูน่าหมั่นไส้ เด็กหนุ่มคิดแล้วก็คันยุบยิบในใจ ไม่รู้เลยว่าฟิลเตอร์ที่เขามองตนในตอนนี้เหมือนเด็กตัวเล็ก ๆ ที่อยากกินขนมปังไส้แยมสตอเบอร์รี แต่ระแวงว่าผู้ใหญ่จะให้แยมสับปะรดทั้งที่เห็นว่าเนื้อเป็นสีเหลือง อากัปกิริยาร้อนรนของคนหนุ่มกว่า มันดูน่าเอ็นดูในสายตาอาคเนย์มาก ยิ่งหน้าตาเจ้าตัวดูกึ่ง ๆ จะไม่ยอม แต่ก็กึ่ง ๆ ยอมไปในที ยิ่งทำให้เขายิ้มออกมาจนต้องเบือนหน้าไปมองทางอื่นเพราะไม่อย่างนั้นคงฉีกยิ้มกว้าง เผลอเอื้อมมือไปลูบหัว
การกระทำนั้นทำให้เด็กหนุ่มกว่ารู้สึกเขินอายอย่างบอกไม่ถูก เรียกชื่อเขาเสียงกระซิบ
"คุณอาค"
พอได้ยินเสียงอีกคนเรียก จากที่เก๊กหน้าไว้กลับเพิ่มรอยยิ้มบนใบหน้าผู้จัดการหนุ่ม วลัญช์เห็นท่าตัวเองจะทนสงครามประสาทไม่ไหว รีบเก็บจานชามส้อมไปทันที อาคเนย์รวบช้อนส้อมทำท่าจะลุกขึ้นบ้าง แต่วลัญช์หันมาบอกก่อน
"ไม่ต้องตามผมมาเลยนะครับ"
คนตัวโตกว่าก็เลยไม่ตามไป แต่เพราะเห็นอีกฝ่ายเดินหาที่วางจานช้อนส้อมอยู่นาน สุดท้ายก็เลยต้องมาช่วยพาไปส่งถึงที่ซิงก์ล้างจาน คนตัวเล็กกว่าขอบคุณเสียงอ้อมแอ้มเพราะบอกไม่ให้ตามมา แต่อีกฝ่ายกลับมาช่วยตนไว้ซะอย่างนั้น ดวงตากวางก้มลงมองมือตนที่ล้างอะไรยังไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่นัก ร้อนถึงผู้ใหญ่ที่ยืนดูอยู่นานต้องมาช่วยโดยยืนซ้อนหลังแล้วเอื้อมไปจับมือ
"ผมขออนุญาตนะ" เขาก้มลงกระซิบเสียงแผ่วข้างหู คนตัวเล็กพยักหน้าอนุญาตทั้งที่ขนอ่อนลุกชัน หน้าร้อนผ่าว
"อ๊ะ" ใจเต้นตึกตักราวกับกลองเพลทั้งที่ไม่ทราบสาเหตุ
"มือนุ่มแบบนี้ อยู่บ้านได้หยิบจับอะไรบ้างไหม" เสียงนุ่ม ๆ ชวนให้จั๊กจี้ดังขึ้นใกล้ ๆ หู ขณะที่คนถามดึงจานออก แล้วเช็ดคราบสกปรกออกให้เลย
"ผม...ก็เคย..."
"เคยอะไร หืม" สำหรับผู้จัดการ ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ออกมาจากตัวเด็กหนุ่ม มันเลยทำให้เขาอยากเข้าใกล้มากกว่าเดิม
"คุณอาคเอาหน้าถอยไปก่อนได้ไหมครับ" วลัญช์บอก ใจเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะไปหมด อาคเนย์นิ่งไปนิดหนึ่งก่อนจะถอยออกมาพร้อมก้มหัวให้นิด ๆ เป็นเชิงขอโทษ วลัญช์เห็นก็รู้สึกอายเข้าไปใหญ่ ได้แต่เงียบ จนกระทั่งล้างจานกับช้อนส้อมเสร็จแล้ว คนตัวเล็กถึงได้ก้มหัวขอบคุณอีกครั้งแล้วขึ้นออฟฟิศไปโดยไม่หันมามองหน้าอีกเลย
นัยน์ตาคมหรี่ลงฉายแววบางอย่างหลังจากอีกคนจากไป เป็นแววตาที่แม้กระทั่งตัวเขาเอง ถ้าได้มาเห็น...ก็อ่านไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่
ความรักกับธุรกิจช่างเหมือนแสงอาทิตย์
มันให้ความอบอุ่นและแสงสว่าง แต่คนเรามักหลงลืมจนเผลอแตะต้องสิ่งที่ร้อนจนตัวเองต้องเจ็บ ขนาดนักธุรกิจบางคนยังล้มละลาย เด็กฝึกงานอย่างเขาจะลงเล่นยังไงไม่ให้หัวใจแสบร้อนเพราะเผลอไปแตะ 'ต้องทินกร' อย่าง 'ผู้จัดการ' คนนี้!