ราชันเร้นลับ 
อ้ายเฉียนสุ่ยเตออูเจ๋ย
## 0001 แดงฉาน

ราชันเร้นลับ 1 : แดงฉาน
เจ็บ!
เจ็บฉิบ!
ทำไมถึงเจ็บขนาดนี้!
ดินแดนความฝันอันแปลกประหลาดที่เปี่ยมด้วยเสียงเพรียกหาลึกลับพลันแหลกสลายไปอย่างรวดเร็ว โจวหมิงรุ่ยผู้กึ่งหลับกึ่งตื่นรู้สึกเพียงเจ็บแปลบที่ศีรษะอย่างประหลาด ประหนึ่งถูกทุบด้วยท่อนเสาเหล็กแรงๆ ไม่สิ ระบุให้ชัดคือ เป็นความเจ็บปวดราวกับถูกสิ่งของแหลมคมเสียบทะลวงขมับพลางคนกวนให้ยุ่งเหยิง!
ซี้ด... ระหว่างที่สะลึมสะลือโจวหมิงรุ่ยอยากพลิกตัว อยากเงยหน้า อยากลุกขึ้นนั่ง แต่ไม่ว่าจะสองมือหรือสองเท้าก็ล้วนมิอาจขยับเขยื้อนได้ดั่งใจ ราวกับร่างกายนี้มิใช่ตนที่เป็นเจ้าของ
บางที เราอาจยังไม่ตื่นดี นี่คงเป็นเพียงความฝันเสมือนจริง… ใช่แล้ว เราอาจคิดไปเองว่ากำลังตื่นอยู่ แต่แท้จริงแล้วกำลังหลับ...
เพราะไม่คุ้นชินกับสถานการณ์ปัจจุบัน โจวหมิงรุ่ยพยายามตั้งสติเพื่อสลัดความดำมืดที่เป็นดั่งฝันร้ายออกไป จิตใจกำลังฝืนเอาชนะร่างกายที่ถูกพันธนาการ แต่ด้วยสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่น เจตจำนงอันแรงกล้ากลับบางเบาราวกลุ่มหมอก ห้วงความคิดไม่ปะติดปะต่อและยากจะควบคุม ไม่ว่าจะพยายามฝืนสักเพียงใด แต่ความคิดต่างๆ ก็ยังฟุ้งซ่านไม่หยุด
ทำไมจู่ๆ ถึงปวดหัวกลางดึก?
แถมยังเจ็บบัดซบขนาดนี้!
หรือจะเป็นอาการเลือดคั่งในสมอง…
บ้าจริง นี่เรากำลังจะตายทั้งที่ยังหนุ่มยังแน่นเนี่ยนะ!
รีบตื่นเร็วเข้า! ตื่น!
อา… ตอนนี้เหมือนไม่ค่อยเจ็บแล้ว แต่ในหัวเหมือนกับมีบางสิ่งคล้ายมีดทื่อกำลังบรรจงสับสมองเราอย่างเชื่องช้าอยู่…
คงนอนต่อไม่ได้แน่ แล้วเราจะไปทำงานพรุ่งนี้ได้ยังไง
เดี๋ยวสิ นี่เรายังคิดจะไปทำงานอีกหรือ ปวดหัวขนาดนี้ ต้องลาป่วยอยู่แล้ว! ไม่ต้องกลัวผู้จัดการพูดจิกกัดหรอก!
พอคิดแบบนี้ก็เหมือนไม่แย่เท่าไหร่ ฮะๆ อย่างน้อยก็ได้ลาหยุดหนึ่งวัน
หลังจากความรู้สึกคล้ายสมองถูกกรีดแทงจบลง โจวหมิงรุ่ยเริ่มมีกำลังวังชากลับคืนมาอย่างน่าประหลาด จนกระทั่งสามารถเหยียดตัวหลังตั้งตรง ดวงตาสองข้างลืมขึ้นพลางสลัดอาการกึ่งกลับกึ่งตื่นเมื่อครู่ได้เป็นปลิดทิ้ง
ภาพการมองเห็นพร่ามัวอยู่สักพักจึงค่อยปรับสายตาให้ชินกับบรรยากาศรอบข้างที่มีสีออกแดงระเรื่อได้ โจวหมิงรุ่ยมองเห็นโต๊ะไม้ตั้งวางอยู่เบื้องหน้า บนโต๊ะมีสมุดบันทึกเล่มหนึ่งอยู่ในสภาพกางเปิดออก กระดาษสมุดทั้งหยาบและเหลือง บนผิวกระดาษมีตัวอักษรประหลาดถูกเขียนไว้ด้วยหมึกสีดำเข้มเด่นสะดุดตา
ด้านซ้ายของสมุดเป็นกองหนังสือที่ตั้งเรียงรายราวเจ็ดแปดเล่ม วางชิดขอบโต๊ะเป็นระเบียบเรียบร้อย บนกำแพงขวามือมีท่อสีเทาอ่อนถูกติดตั้งอย่างเป็นระบบ ปลายสุดของท่อเชื่อมเข้ากับโคมไฟผนัง
โคมไฟผนังให้ความรู้สึกแบบตะวันตกยุคเก่า ขนาดเพียงครึ่งศีรษะผู้ใหญ่ เป็นโครงเหล็กกรุด้วยกระจกใส…
ใต้โคมไฟผนังมีขวดหมึกดำที่หุ้มด้วยกระดาษสีแดงสดเปล่งประกาย ลวดลายบนกระดาษถูกพิมพ์นูนด้วยภาพนางฟ้า
ถัดจากขวดหมึกคือปากกาดำหัวกลมที่วางอยู่ข้างขวาของสมุดอย่างเงียบงันไม่ส่งเสียง ปลายปากกายังคงเหลือคราบหมึกเจือจาง ส่องกระทบแสงสีแดงจนเกิดประกายแวววาว ข้างปลอกปากกามีปืนลูกโม่สีทองเหลืองวางแน่นิ่งอยู่
ปืน… แถมยังเป็นลูกโม่…
โจวหมิงรุ่ยผงะไปครู่ใหญ่ ทุกสิ่งที่มองเห็นล้วนแปลกตา ไม่เหมือนกับบรรยากาศห้องนอนตัวเองเลยสักนิด!
ท่ามกลางความตกตะลึง ชายหนุ่มเริ่มตระหนักว่าโต๊ะไม้ สมุดจด ขวดหมึก และปืนลูกโม่ล้วนถูกหุ้มไว้ด้วยชั้น ‘ผ้าบาง’ สีแดง นั่นคือแสงจากภายนอกที่เล็ดลอดเข้ามาทางหน้าต่าง
ขณะสติยังกลับมาไม่ครบถ้วน โจวหมิงรุ่ยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
บน ‘ม่านกำมะหยี่’ สีดำยามค่ำคืน จันทร์เต็มดวงกำลังสุกสว่างพลางส่องแสงสีแดงเลือดอย่างเงียบงัน
นี่มัน… โจวหมิงรุ่นเริ่มสัมผัสถึงความไม่ปรกติ มันรีบลุกพรวด แต่น่าเสียดายที่แข้งขายังคงปราศจากเรี่ยวแรง แถมหัวสมองยังคงวิงเวียนไม่หายจากอาการปวด ชายหนุ่มเสียหลักล้มก้นจ้ำเบ้าใส่เก้าอี้ไม้เนื้อแข็งพอดิบพอดี
ตุ้บ!
โชคดีที่ไม่ได้รับบาดเจ็บเพิ่มเติม โจวหมิงรุ่ยเอามือยันโต๊ะ พยายามลุกขึ้นยืนอีกครั้งเพื่อทำความเข้าใจว่าตนเองอยู่ที่ไหนบนโลกกันแน่
ที่นี่คือห้องขนาดเล็กและแคบ มีประตูสีน้ำตาลสองบานซ้ายขวา เตียงไม้สองชั้นวางชิดกับผนังฝั่งด้านตรงข้าม
ระหว่างเตียงไม้และประตูซ้ายมีตู้เสื้อผ้าหันหน้าออก ด้านล่างตู้มีลิ้นชักทั้งหมดห้าชั้น
ท่อสีเทาอ่อนขนาดสูงเท่ามนุษย์ถูกติดตั้งตรงมุมห้อง ปลายท่อเชื่อมกับกล่องกลไกแปลกประหลาดที่ด้านในเผยให้เห็นลูกปืนและเฟืองบางส่วน
ไม่ไกลจากโต๊ะไม้มากนัก มุมห้องฝั่งขวามือมีข้าวของเครื่องใช้มากมายวางเรียงราย ทั้งเตาถ่าน หม้อซุป หม้อเหล็ก และอุปกรณ์ทำครัวอีกหลายชิ้น
ข้างประตูฝั่งขวามีแท่นกระจกเงาสำหรับแต่งตัวที่ฐานทำมาจากไม้ธรรมดา
หลังจากกวาดเพ่งสายตาอยู่ครู่หนึ่ง โจวหมิงรุ่ยเริ่มมองเห็นรูปลักษณ์ในสภาพปัจจุบันอย่างเลือนราง
ผมสีดำขลับ ดวงตาสีน้ำตาล เสื้อลินินบาง ร่างกายผอมเพรียว หน้าตาปานกลาง กรามค่อนข้างเรียวชัด
นี่มัน…
โจวหมิงรุ่ยพลันสูดหายใจลึกเข้าปอด ความคิดฟุ้งซ่านนานาชนิดกำลังถาโถมโหมกระหน่ำ
ปืนลูกโม่ บรรยากาศอันเปี่ยมด้วยกลิ่นอายของยุโรปยุคเก่า รวมไปถึงดวงจันทร์สีชาดที่แตกต่างจากโลกมนุษย์โดยสิ้นเชิง ทั้งหมดนำพาไปสู่ข้อสรุปเพียงหนึ่งเดียว
เราถูกส่งมาต่างโลก…!
โจวหมิงรุ่ยอ้าปากค้างไม่หุบ
ชายหนุ่มเติบโตมาพร้อมกับนิยายออนไลน์ มันเฝ้าฝันการเดินทางไปยังต่างโลกอยู่บ่อยครั้ง แต่เมื่อได้สัมผัสกับตัวเองจริงๆ กลับยากที่จะทำใจยอมรับเสียเหลือเกิน
นี่สินะที่เขาเรียกว่า ‘เย่กงชื่นชอบมังกร[footnoteRef:1]’… [1:  เย่กงชื่นชอบมังกร เป็นสุภาษิตมาจากนิทานที่กล่าวถึง เย่กง ชายที่ชื่นชอบมังกรมาก จนวันหนึ่งมังกรมาหาเขา ทว่าพอเย่กงเห็นมังกรตัวจริงเข้าก็ตกใจจนหน้าซีด แล้ววิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต เพราะแท้จริงแล้วเย่กงชอบเพียงมังกรที่เป็นภาพวาด ไม่ได้ชอบมังกรตัวเป็นๆ จึงสื่อถึงการที่ปากบอกว่าชอบ แต่ที่จริงแล้วไม่ได้ชอบ เหมือนแสร้งทำเท่านั้น]
หลังจากผ่านการครุ่นคิดอยู่นาน โจวหมิงรุ่ยเริ่มพึมพำกับตัวเองพลางขมวดคิ้ว
หากไม่ใช่เพราะยังมีความเจ็บปวดคุกรุ่นในหัว รวมถึงสติสัมปชัญญะที่เริ่มเฉียบคมและชัดเจนมากขึ้นทุกขณะ โจวหมิงรุ่ยคงเข้าใจว่าตนกำลังดำดิ่งอยู่ในฝันประหลาด
ใจเย็นก่อน ใจเย็นก่อน ใจเย็นก่อน… หลังจากสูดลมหายใจเข้าปอดสองสามหน โจวหมิงรุ่ยก็เริ่มข่มจิตใจให้สงบนิ่ง
ในวินาทีนี้ ขณะจิตและกายเริ่มปรองดองเป็นหนึ่ง เศษเสี้ยวความทรงจำใหม่พลันพรั่งพรูเข้ามาในหัวสมองอย่างช้าๆ
ไคลน์·โมเร็ตติ ชาวเมืองทิงเก็น แคว้นอาโฮว่าของอาณาจักรโลเอ็นในทวีปเหนือ แถมยังเป็นนักศึกษาจบใหม่จากคณะประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยโฮอี้…
บิดาเป็นจ่าสิบเอกแห่งกองทัพหลวงผู้สละชีพในสงครามยึดครองดินแดนบนทวีปใต้ เงินชดเชยที่ครอบครัวได้รับ ช่วยให้ไคลน์ได้ศึกษาในโรงเรียนประจำ และนั่นคือพื้นฐานสำคัญที่ส่งผลให้ไคลน์สอบเข้ามหาวิทยาลัยสำเร็จ
มารดาเป็นผู้ศรัทธา ‘เทพธิดารัตติกาล’ อย่างแรงกล้า เธอจากโลกนี้ไปในปีเดียวกับที่ไคลน์สอบเข้ามหาวิทยาลัยโฮอี้สำเร็จ
เขายังมีพี่ชายและน้องสาวที่อาศัยอยู่ร่วมกันในบ้านพักสองห้องนอน
ครอบครัวมิได้ร่ำรวย จะเรียกว่ายากจนกว่ามาตรฐานก็ไม่ผิดนัก รายได้ที่จุนเจือครอบครัวทั้งหมดมาจากพี่ชายผู้ทำงานเป็นเสมียนในบริษัทนำเข้าและส่งออก
เพราะจบด้านประวัติศาสตร์ ไคลน์จึงเชี่ยวชาญภาษาโบราณที่ชื่อ ‘ฟุซัค’ ซึ่งถือเป็นรากฐานของอักษรทวีปเหนือทั้งหมด รวมถึงอักษรเฮอร์มิสที่มักปรากฏบ่อยครั้งในสุสานเก่าแก่ และยังปรากฏในตำรากับบทสวดอีกมาก
อักษรเฮอร์มิส…
ความทรงจำหนึ่งพลันแล่นเข้ามาในหัวโจวหมิงรุ่ย มันรู้สึกเจ็บแปลบที่ขมับจนต้องเลื่อนมือขึ้นไปจับเพื่อบรรเทา จากนั้น ชายหนุ่มชำเลืองสายตากลับไปมองสมุดบันทึกบนโต๊ะที่หน้ากระดาษเปิดค้างอยู่ ตัวอักษรที่เขียนกึ่งกลางเริ่มแปรเปลี่ยน จากแปลกตากลายเป็นคุ้นเคย จากคุ้นเคยกลายเป็นอ่านออกในที่สุด
ประโยคสั้นที่เขียนด้วยอักษรเฮอร์มิส
หมึกดำนั้นเขียนไว้ว่า
‘ทุกคนต้องตาย รวมถึงเรา’
วาบ!
โจวหมิงรุ่ยสัมผัสถึงความหวาดกลัวจากก้นบึ้ง มันผงะเซถอยหลังตามสัญชาตญาณ ราวกับต้องการออกห่างจากสมุดเล่มนี้ให้ไกลที่สุด
ร่างกายยังคงอ่อนล้า ชายหนุ่มเสียหลักล้มลงอีกครั้ง เคราะห์ดีว่ายังใช้มือคว้าขอบโต๊ะไว้ได้ทัน รู้สึกเพียงบรรยากาศรอบตัวปั่นป่วน หูเริ่มได้ยินเสียงประหลาดดังแว่ว ให้ความรู้สึกคล้ายกับฟังผู้ใหญ่เล่าเรื่องสยองขวัญสมัยเป็นเด็ก
โจวหมิงรุ่ยสะบัดหน้า ทั้งหมดเป็นเพียงอาการจิตหลอน มันพยายามยืนให้มั่นคงอีกครั้งพร้อมกับเบนสายตาหนีจากสมุดและหายใจหอบคำโต
ขณะนั้นเอง สายตาของโจวหมิงรุ่ยชำเลืองมองปืนลูกโม่สีทองเหลืองที่ส่องแวววาว ความสับสนเริ่มถาโถมเข้ามาในสมอง
“ด้วยสภาพความเป็นอยู่ของครอบครัวไคลน์ หมอนั่นเอาปืนลูกโม่มาจากไหน?”
ชายหนุ่มขมวดคิ้วครุ่นคิด
ท่ามกลางความสับสนและตื่นตระหนก โจวหมิงรุ่ยเหลือบเห็นรอยครึ่งฝ่ามือสีแดงฉานตรงขอบโต๊ะ สีแดงของมันทั้งสดใหม่และน่าสะอิดสะเอียนยิ่งกว่าจันทร์สีเลือดด้านนอกหน้าต่าง
ไม่ผิดแน่…นี่คือรอยฝ่ามือเปื้อนเลือด!
“รอยมือเปื้อนเลือด…”
โจวหมิงรุ่ยรีบยกมือขวาที่เมื่อครู่ใช้พยุงตัวกับขอบโต๊ะตามสัญชาตญาณ มันเห็นฝ่ามือและนิ้วมือเต็มไปด้วยเลือดสีแดงฉาน
ขณะเดียวกัน อาการปวดหัวได้วนกลับมาหลอกหลอนอีกระลอก ถึงจะบางเบากว่าช่วงแรก แต่มันยังคงดำเนินอย่างไม่จบสิ้น
“เราหัวแตกงั้นหรือ…”
โจวหมิงรุ่ยคาดเดาพลางเดินไปส่องกระจกที่แตกร้าว
เพียงไม่กี่ก้าว เขาก็ได้เห็นภาพของชายส่วนสูงปานกลาง ผมสีดำขลับ นัยน์ตาสีน้ำตาล ดูมีการศึกษา สะท้อนบนกระจกเงาอย่างชัดเจน
นี่คือตัวเราในปัจจุบันสินะ…ไคลน์·โมเร็ตติ?
เพราะแสงไฟยามค่ำคืนไม่สว่างมากพอ มันจึงเห็นบาดแผลของตัวเองไม่ชัด โจวหมิงรุ่ยพยายามขยับใบหน้าเข้าใกล้กระจกมากขึ้นพลางเอนศีรษะไปยังจุดต้นตอที่เลือดไหล
ภาพบนกระจกเงากำลังสะท้อนบาดแผลเหวอะหวะชวนอาเจียนตรงขมับ รอบปากแผลมีรอยไหม้และคราบดินปืน รอบด้านเปรอะไปด้วยรอยเลือด และด้านในมีสมองสีเทากำลังยุบพองอย่างช้าๆ
........................


## 0002 สถานการณ์ปัจจุบัน

ราชันเร้นลับ 2 : สถานการณ์ปัจจุบัน
ตึกตัก! ตึกตัก!
โจวหมิงรุ่ยพลันผวากับสิ่งที่ตนเห็น ร่างกายเซถอยหลังตามสัญชาตญาณ  ฉากในกระจกเมื่อครู่ไม่เหมือนกับภาพสะท้อนเงาของตน หากแต่เป็นซากศพของใครบางคน
มนุษย์ที่มีแผลฉกรรจ์ปานนั้นจะมีลมหายใจได้อย่างไร
โจวหมิงรุ่ยยากทำใจเชื่อ กระนั้นก็ต้องพิสูจน์ให้แน่ชัด ด้วยการเอนศีรษะไปด้านหลังพลางชำเลืองมองกระจกจากระยะห่าง  แสงจันทร์อาจมัวสลัว แต่ไม่ผิดแน่ บาดแผลของตนกำลังเหวอะหวะเป็นรูโหว่และเปี่ยมด้วยคราบเลือดเกรอะกรัง
“เป็นความจริงหรือเนี่ย…”
โจวหมิงรุ่ยสูดลมหายใจยาวเข้าปอดเพื่อข่มสติ
มันเลื่อนมือสัมผัสหน้าอกซ้าย หัวใจยังคงเต้นตามปรกติ ไม่สิ แรงกว่าปรกติมาก  เส้นขนบนผิวหนังตั้งชูชัน เหงื่อไคลผุดแซมหลายจุด เป็นอุณหภูมิร่างกายของมนุษย์ปรกติ
หลังจากพิสูจน์ว่าเข่ายังงอได้ ชายหนุ่มยืนตัวตรงอีกครั้งพลางครุ่นคิด
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่…”
มันขมวดคิ้ว ลังเลจะสำรวจปากแผลอีกหนดีหรือไม่
หลังจากก้าวขาไปสองสามครั้ง มันชะงักอีกครา แสงสลัวจากจันทร์สีเลือดด้านนอกไม่เพียงพอต่อการวิเคราะห์สถานการณ์
ทันใดนั้น ชายหนุ่มฉุกคิดบางสิ่งได้ จึงรีบเหลือบมองท่อสีเทาข้างโต๊ะไม้ โดยปลายสุดของท่อเชื่อมติดกับโคมผนัง
โคมผนังเป็นแบบตะเกียงแก๊ส เปลวเพลิงจากตะเกียงจะคงที่และให้ความสว่างในระดับน่าพึงพอใจ
เดิมที ครอบครัวของไคลน์·โมเร็ตติไม่มีปัญญาครองแม้กระทั่งตะเกียงน้ำมันก๊าด อย่าว่าแต่ตะเกียงแก๊สเลย เทียนไขคือแสงสว่างชนิดเดียวที่มันได้รับ แต่ราวสี่ปีก่อน ในช่วงที่มันต้องติวหนังสือสอบเข้ามหาวิทยาลัยโฮอี้ พี่ชายของไคลน์—เบ็นสัน มองว่าการสอบเข้าของไคลน์หมายถึงอนาคตครอบครัว ต่อให้ต้องหยิบยืมเงินก็ต้องทำ เพื่อให้ไคลน์มีสภาพแวดล้อมที่ดีสำหรับการเรียนหนังสือ
แต่แน่นอน เบ็นสันไม่ใช่คนสมองทึบและใจร้อน มันนำข้ออ้าง ‘หอพักต้องติดตั้งโคมตะเกียงแก๊สทุกห้องเพื่อยกระดับมาตรฐานและเรียกลูกค้า’ ไปกล่าวกับเจ้าของหอพัก โน้มน้าวให้เจ้าของพัฒนาสาธารณูปโภคพื้นฐาน ไม่เพียงเท่านั้น เบ็นสันยังใช้เส้นสายที่มีต่อบริษัทนำเข้าส่งออกเพื่อจัดหาตะเกียงแก๊สในราคาใกล้กับต้นทุน ความพยายามทั้งหมดส่งผลให้เบ็นสันไม่ต้องหยิบยืมเงินจากผู้ใด เพียงควักเงินส่วนตัวเก็บจำนวนไม่มาก
เศษเสี้ยวความทรงจำจบลง โจวหมิงรุ่ยเดินกลับมายังโต๊ะไม้ มันใช้มือบิดวาล์วท่อแก๊สพลางเปิดสวิตช์ใช้งานตะเกียง
เสียงแกร่กดังขึ้นแห้ง ๆ คล้ายคลึงกับการเปิดเตาแก๊ส แต่โคมตะเกียงกลับไม่ส่องสว่าง
แกร่ก! แกร่ก!
ชายหนุ่มพยายามบิดหมุนอีกสองครา แต่ไฟตะเกียงยังคงดำมืดเช่นเดิม
“หืม…”
มือขวาถอนกลับจากสวิตช์ ฝ่ามือซ้ายยังคงแนบขมับ โจวหมิงรุ่ยนึกเค้นสมองหาสาเหตุของความล้มเหลว
ไม่กี่วินาทีถัดมา มันหมุนตัวเดินมาทางประตู หมิงรุ่ยหยุดยืนหน้าอุปกรณ์กลไกที่ติดไว้บนผนังข้างลูกบิดประตู อุปกรณ์ดังกล่าวมีท่อสีเทาขาวเชื่อมติดอยู่
มิเตอร์แก๊ส
หลังจากเห็นลูกปืนและเฟืองอยู่ในสภาพหลวมโครก โจวหมิงรุ่ยรีบควักเหรียญจากกระเป๋าเสื้อ
เป็นเหรียญโลหะสีเหลืองหม่น ส่องแสงทองแดงเล็กน้อยยามกระทบความสว่าง บนเหรียญมีใบหน้าของบุรุษสวมมงกุฎ ขอบเหรียญสลักถักทอลวดลายต้นข้าวสาลี ใจกลางเหรียญทองแดงมี 'เลขหนึ่ง' นูนเด่นสง่า
โจวหมิงรุ่ยทราบทันทีว่าเป็นสกุลเงินพื้นฐานของอาณาจักรโลเอ็น ผู้คนเรียกมันว่า ‘เพนนีทองแดง’  ค่าเงินหนึ่งเพนนีในโลเอ็นจะมีมูลค่าราวสามถึงสี่ดอลลาร์เมื่อเทียบกับโลกเก่าที่โจวหมิงรุ่ยเคยอาศัย ยังมีเหรียญประเภทอื่นอยู่อีก เช่นห้าเพนนี ครึ่งเพนนี และหนึ่งส่วนสี่เพนนี ในชีวิตประจำวัน การจ่ายตลาดแต่ละหนต้องพกพาเหรียญให้มากชนิดที่สุด
บนโลกเก่า เหรียญเพนนีถูกนำมาใช้ครั้งแรกหลังจากพระเจ้าจอร์จที่สามขึ้นครองราชย์ โจวหมิงรุ่ยดีดมันเล่นบนปลายนิ้วครู่หนึ่ง จากนั้นนำไปแทรกกลางระหว่างรูช่องว่างมิเตอร์แก๊ส
กริ๊ก!
ทันทีที่เหรียญหล่นถึงก้นเครื่อง เฟืองกลไกเริ่มขยับ เกิดเป็นท่วงทำนองอันไพเราะ
โจวหมิงรุ่ยยืนมองมิเตอร์เพื่อให้แน่ใจ หลังจากผ่านไปสองสามนาที มันเดินกลับมายังโต๊ะสีไม้พร้อมกับบิดหมุนสวิตช์ตะเกียงแก๊ส
แกร่ก! พรึ่บ!
เปลวเพลิงในตะเกียงถูกจุดติดอย่างรวดเร็ว มันขยายขนาดจนถึงระดับพอเหมาะ แสงสว่างแผ่จากด้านในตะเกียงไปยังโดยรอบทีละนิด เพียงไม่นาน ห้องของไคลน์เปี่ยมด้วยแสงนวลสว่างไสว
ความมืดมิดสลายไป สีแดงระเรื่อจากจันทร์เลือดเริ่มเลือนลง โจวหมิงรุ่ยแสดงสีหน้าโล่งใจ มันเดินกลับไปยังหน้ากระจกแต่งตัวทันที
ในครานี้ มันบรรจงเพ่งมองรอบขมับพลางสังเกตรายละเอียด
หลังจากสำรวจถี่ถ้วน มันพบว่า นอกจากคราบเลือดที่เริ่มแห้งกรัง ไม่มีเลือดใหม่ไหลออกจากบาดแผลแม้แต่น้อย ประหนึ่งได้รับยาห้ามเลือดและผ้าพันแผลชั้นเลิศ บาดแผลบนเนื้อสมองสีเทาที่ยุบพองเริ่มสมาน เฉกเช่นบาดแผลตรงขมับ หากปล่อยไว้ บาดแผลคงสมานสนิทภายในครึ่งชั่วโมง เหลือทิ้งไว้เพียงแผลเป็นไม่ลึกมาก
“เป็นพลังฟื้นฟูร่างกายจากการข้ามโลกรึไง?”
โจวหมิงรุ่ยพึมพำพลางอมยิ้มมุมปาก
หลังจากสูดลมหายใจเข้าลึก มันถอนหายใจยาวสุดปอด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่างน้อยตนก็ยังมีลมหายใจ
เมื่อตั้งสติให้นิ่ง โจวหมิงรุ่ยรีบดึงลิ้นชักและนำสบู่ออกมา จากนั้นก็คว้าผ้าขนหนูผืนเล็กในตู้เสื้อ มันเปิดประตูและรีบเดินตรงไปยังห้องน้ำรวมบนชั้นสอง
'ต้องขจัดคราบเลือดให้เร็วที่สุด ต่อให้เราไม่กลัว แต่น้องสาวเราต้องตกใจแน่ เมลิสซ่าจะตื่นในตอนเช้า ถ้าไม่รีบทำความสะอาดคงได้เกิดปัญหาใหญ่'
ทางเดินด้านนอกค่อนข้างมืด มีเพียงแสงจันทร์ลอดผ่านหน้าต่างสุดปลายทางเดิน แสงจันทร์สลัวกระทบกับวัตถุบนผนังสองข้างทาง ประหนึ่งดวงตาปีศาจที่คอยเฝ้ามองมนุษย์ยามค่ำคืน
โจวหมิงรุ่ยเกิดอาการหวาดกลัว มันรีบจ้ำเท้าเพื่อไปให้ถึงที่หมายโดยไว
ภายในห้องน้ำ หน้าต่างรับแสงจันทร์อย่างเต็มเปี่ยม ภาพการมองเห็นกระจ่างและชัดเจน โจวหมิงรุ่ยหยุดลงหน้าก๊อกน้ำพลางหมุนเปิดวาล์ว
เมื่อได้ยินเสียงน้ำไหล ความทรงจำเกี่ยวกับเจ้าของหอพลันแล่นเข้ามาในหัว
ด้วยความที่ค่าน้ำถูกคิดเหมารวมในค่าเช่า มิสเตอร์แฟรงค์ ชายร่างเล็กที่ชอบสวมหมวกทรงสูง ชอบสวมเสื้อกั๊กสีดำด้านในและแจ็คเก็ตสีดำคลุมทับด้านนอก มักแอบเงี่ยหูฟังการใช้น้ำของลูกบ้านเสมอ
หากเสียงน้ำดังมาก มิสเตอร์แฟรงค์จะสลัดมาดผู้ดีทันที มันมักใช้ไม้ค้ำกระแทกประตูอย่างเกรี้ยวกราดพลางตะโกน “ไอ้หัวขโมย!” “ละอายแก่ใจบ้าง!” “ฉันจำแกได้!” “ถ้าฉันจับได้อีกครั้ง แกเตรียมเก็บข้าวของออกไปได้เลย!” “เชื่อฉันเถอะ หอพักของฉันคุ้มราคาที่สุดในเมืองทิงเก็นแล้ว! แกไม่มีวันได้พบกับเจ้าของหอที่ใจกว้างไปกว่าฉัน!”
ขณะความทรงจำแล่นผ่าน โจวหมิงรุ่ยใช้ผ้าหมาดซับเลือดออกจากใบหน้า ทำซ้ำหนแล้วหนเล่า
หลังจากสำรวจในกระจกและพบว่าบาดแผลเหวอะหวะถูกสมานเหลือเพียงรอยแผลเล็ก โจวหมิงรุ่ยแสดงท่าทีโล่งใจหลายส่วน มันรีบถอดเสื้อลินินออกและใช้สบู่ขัดถูคราบเลือด
ทันใดนั้น ปัญหาใหม่ผุดขึ้นในห้วงความคิด
แผลที่ขมับมีขนาดใหญ่มากในตอนแรก ย่อมหมายถึงเลือดที่เปรอะเปื้อนหลายจุด ไม่เพียงบนร่างกาย แต่ยังรวมถึงเฟอร์นิเจอร์และพื้นภายในห้อง
หลังจากครุ่นคิดพลางทำความสะอาดหลายนาที โจวหมิงรุ่ยจัดการกับเสื้อลินินเสร็จ มันรีบใส่เสื้อกลับคืนและนำพาเช็ดตัวเปียกพาดบ่า รีบเดินกลับห้องด้วยความเร็วสูง เมื่อถึงห้อง หมิงรุ่ยใช้ผ้าหมาดเช็ดคราบเลือดบนโต๊ะไม้ จากนั้นก็อาศัยแสงไฟตะเกียงค้นหารอยเลือดในจุดที่เหลือ
การตัดสินใจดังกล่าวช่วยให้มันพบคราบเลือดที่กระเซ็นลงบนพื้นและบริเวณใต้ลิ้นชัก ไม่เพียงเท่านั้น มันยังพบปลอกกระสุนสีเหลืองหม่นตกอยู่ริมกำแพงซ้ายมือ
“…เอาปืนลูกโม่จ่อขมับแล้วลั่นไกสินะ”
หลังจากปะติดปะต่อชิ้นส่วนเข้าด้วยกัน โจวหมิงรุ่ยก็ได้ข้อสรุปความตายของไคล์น·โมเร็ตติ
หมิงรุ่ยไม่รีบร้อนสืบหาความจริง มันรีบขจัดคราบเลือดให้หมดเป็นลำดับแรก จากนั้นก็เก็บปลอกกระสุนและเดินกลับไปยังโต๊ะไม้ โจวหมิงรุ่ยหยิบปืนขึ้นและดันโม่ออกไปทางฝั่งซ้าย มันเทกระสุนในโม่ออกจนหมด
‘กระสุนห้านัด… รวมถึงปลอก ทั้งหมดทำจากทองเหลือง’
ชัดเจนแล้ว…
โจวหมิงรุ่ยยืนมองโม่ที่ว่างเปล่าครู่หนึ่ง จากนั้นก็ใส่กระสุนกลับเข้าไป
สายตาของมันเหลือบมองไปยังสมุดจดที่เปิดค้าง อักษรบนหน้ากระดาษเขียนไว้ว่า “ทุกคนต้องตาย รวมถึงฉัน”
เมื่ออ่านจบ ความฉงนมากมายเริ่มผุดขึ้นในห้วงความคิด
ปืนมาจากไหน?
ฆ่าตัวตายหรือฆาตกรรมอำพราง?
นักศึกษาจบใหม่จากสาขาประวัติศาสตร์ไปพัวพันกับอะไรเข้า?
ทำไมการลั่นไกฆ่าตัวตายถึงหลงเหลือเพียงคราบเลือด? หรือการเดินทางข้ามโลกของเรามีผลช่วยฟื้นฟูร่างกาย...
ขณะครุ่นคิด โจวหมิงรุ่ยเปลี่ยนไปใส่เสื้อลินินตัวอื่น มันนั่งลงบนเก้าอี้พลางทบทวนถึงสิ่งที่อาจมองข้าม
ชายหนุ่มมิได้สนใจอดีตของไคลน์สักเท่าไร สิ่งที่มันต้องการทราบก็คือ เหตุใดตนถึงถูกส่งข้ามโลก และจะเดินทางกลับได้ด้วยวิธีใด
พ่อแม่ ญาติพี่น้อง เพื่อนสนิท โลกที่เปี่ยมด้วยอินเทอร์เน็ตความเร็วสูงและอาหารรสเลิศ
โจวหมิงรุ่ยปรารถนาจะกลับโลกเก่าด้วยเหตุผลข้างต้น
มือขวาของมันกำลังดันโม่ปืนเข้าออกเล่นโดยไม่รู้ตัว
ไม่มีเรื่องไหนปรกติสักอย่าง… เราทำอะไรลงไปบ้าง ถึงได้ถูกส่งข้ามโลกมาที่นี่… โชคร้ายชะมัด...
โชคร้าย… เดี๋ยวนะ เราทำพิธีกรรมเปลี่ยนดวงชะตาก่อนอาหารค่ำ...
ทันใดนั้น ความคิดในหัวหมิงรุ่ยพลันขาวโพลน ฉากความทรงจำอันเลือนรางถูกบดบังด้วยหมอกเทา
ในฐานะนักการเมืองคีย์บอร์ด นักประวัติศาสตร์คีย์บอร์ด นักเศษรฐศาสตร์คีย์บอร์ด นักชีววิทยาคีย์บอร์ด นักคติชนคีย์บอร์ด โจวหมิงรุ่ยมักอวดโอ่กับเพื่อนฝูงว่าตน ‘รอบรู้ทุกเรื่องอย่างละนิด’ และแน่นอน เพื่อนของมันจะตอกย้ำด้วยคำว่า ‘อย่างละนิดจริง ๆ’ เสมอ
พิธีกรรมโบราณคือหนึ่งสิ่งที่โจวหมิงรุ่ยศึกษาผิวเผิน
ราวหนึ่งปีก่อน มันกลับบ้านเกิดและได้พบกับฉบับคัดลอกของหนังสือ ‘พิธีกรรมโบราณของราชวงศ์ฉินและฮั่น’ ในร้านหนังสือเก่า หากมองผิวเผิน นี่คือหนังสือที่น่าสนใจมาก มันเกิดความคิดที่จะซื้อเพื่ออวดทุกคนบนอินเทอร์เน็ต แต่น่าเสียดายที่เนื้อหาด้านในน่าเบื่อเกินไป หลังจากเปิดอ่านไม่กี่หน้า มันก็นำมันกลับไปวางบนชั้นทันที...
จนกระทั่งหนึ่งเดือนก่อน โจวหมิงรุ่ยพานพบความฉิบหายในชีวิตอย่างต่อเนื่อง โทรศัพท์สูญหาย เสียลูกค้า ก่อความผิดพลาดในที่ทำงาน เมื่อความอับโชคถาโถม มันจึงหวนนึกถึงพิธีกรรมชนิดหนึ่งที่ถูกระบุในช่วงต้นของหนังสือ พิธีกรรมเปลี่ยนดวงชะตา การเตรียมการแสนง่ายดาย ไม่จำเป็นต้องใช้พลังภายในเข้าช่วย
เพียงนำอาหารท้องถิ่นมาแบ่งเป็นสี่ส่วน แต่ละส่วนวางไว้มุมห้องสี่ทิศ จะบนตู้หรือโต๊ะก็ได้ จากนั้นก็ยืนกึ่งกลางห้องเพื่อเตรียมตัว พิธีกรรมแสนง่ายดาย เพียงก้าวเท้าทวนเข็มนาฬิกาสี่ครั้งให้เป็นรูปทรงจัตุรัส ก้าวแรกท่องในใจว่า “เซียนราชันฟ้าดินประทานโชค” ก้าวที่สองท่องว่า “เทพสวรรค์ฟ้าดินประทานโชค” ก้าวที่สามท่องว่า “จักรพรรดิสวรรค์ฟ้าดินประทานโชค” และก้าวที่สี่ท่องว่า “ราชันสวรรค์ฟ้าดินประทานโชค” หลังจากเดินครบ หลับตาลงและสงบนิ่งเป็นเวลาห้านาที พิธีเป็นอันเสร็จสิ้น...
ในเมื่อเป็นของฟรี ทดสอบสักนิดคงไม่เสียหาย มันปฏิบัติตามข้อความในหนังสือทุกประการก่อนทานข้าวเย็น แต่กลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นในทันที
ใครจะไปคิดว่า ตัวมันจะถูกส่งข้ามโลกในเวลาเที่ยงคืนตรง!
ข้ามโลกเชียวนะ!
“ต้องเป็นเพราะพิธีกรรมเปลี่ยนดวงชะตาแน่… ดีล่ะ เราจะลงมือทดสอบพรุ่งนี้ หากเป็นสาเหตุของการข้ามโลกจริง เรายังมีหวังที่จะกลับไป”
โจวหมิงรุ่ยหยุดเล่นโม่ปืนในมือขวา มันยืนขึ้นด้วยสีหน้าเปี่ยมความหวัง
‘แม้โอกาสจะน้อยนิด แต่คุ้มค่าที่จะลองเสี่ยง’
........................


## 0003 เมลิสซ่า

ราชันเร้นลับ 3 : เมลิสซ่า
หลังจากยืนยันแผนการ โจวหมิงรุ่ยพลันปวดขมับรุนแรงอีกครั้ง ภาวะหวาดกลัวและกระวนกระวายกำลังคุกรุ่นในหัวสมอง
แต่ก่อนอื่น มันต้องไล่ย้อนอ่านความทรงจำของไคลน์·โมเร็ตติอย่างระมัดระวัง พลางลุกเดินไปปิดวาล์วแก๊สด้วยความเคยชิน สายตาเหลือบมองโคมไฟกำแพงที่เริ่มหรี่แสง ก่อนจะนั่งลงเมื่อแสงดับสนิท มือข้างหนึ่งเล่นโม่ปืน ส่วนอีกข้างเลื่อนขึ้นมากุมแนบขมับ
ความทรงจำของบุคคลอื่นกำลังฉายซ้ำในสมองประหนึ่งนั่งชมภาพยนตร์เรื่องยาว แต่ที่แปลกจากปรกติคือบรรยากาศของฉากหลังถูกฉาบด้วยสีแดงหม่น
เวลาล่วงผ่านไปนาน อาจเพราะถูกกระสุนเจาะทะลุสมอง ความทรงจำของไคลน์·โมเร็ตติจึงกระจัดกระจายไม่ปะติด ปะต่อ หลายจุดถูกฉายข้าม โดยเฉพาะส่วนที่เกี่ยวกับปืนลูกโม่กระบอกนี้
มันมาอยู่กับไคลน์ได้อย่างไร และฆ่าตัวตายไปทำไม หลายคำถามที่โจวหมิงรุ่ยสงสัยยังคลุมเครือ ข้อความบนสมุด ‘ทุกคนต้องตาย รวมถึงฉัน’ หมายถึงสิ่งใดกัน และไม่กี่วันก่อนหน้าเกิดเหตุฆ่าตัวตาย ความทรงจำเหล่านั้นหายไปไหน
ไม่เพียงเรื่องสำคัญ แต่เรื่องที่เกี่ยวกับความรู้ทั่วไปของโลกใบนี้ก็หายไปหลายส่วน
ท่ามกลางความฉงน มีสิ่งหนึ่งที่โจวหมิงรุ่ยมั่นใจ หากไคลน์·โมเร็ตติกลับไปเรียนมหาวิทยาลัยอีกครั้งในสภาพปัจจุบัน มันไม่มีทางจบการศึกษาอย่างแน่นอน
ความจำแหว่งโหว่ถึงเพียงนั้น ทั้งที่ไคลน์·โมเร็ตติจะเพิ่งเรียนจบเมื่อไม่กี่วันก่อนนี่เอง
แล้วตัวเรา โจวหมิงรุ่ย ต้องแบกร่างไคลน์ไปสอบสัมภาษณ์เข้าทำงานกับมหาวิทยาลัยทิงเก็นในอีกสองวันข้างหน้าเนี่ยนะ…
ตามธรรมเนียมปฏิบัติของอาณาจักรโลเอ็น ผู้ที่จบการศึกษามักไม่ทำงานต่อในมหาวิทยาเดิมที่เคยเรียน… อาจารย์ที่ปรึกษาจึงเขียนจดหมายแนะนำให้เข้าสมัครงานที่มหาวิทยาลัยทิงเก็นและมหาวิทยาลัยเบ็คลันด์…
…
ด้านนอกหน้าต่าง โจวหมิงรุ่ยนั่งมองจันทร์สีเลือดกำลังลับขอบฟ้าทางทิศตะวันตก แสงจันทร์บรรจงริบหรี่ลงอย่างเงียบงัน เมื่อจันทร์ลับขอบฟ้าโดยสมบูรณ์ ท้องฟ้าฝั่งทิศตะวันออกเริ่มฉายแสงทองอร่ามระยิบระยับ
ทันใดนั้น ความวุ่นวายเล็กๆ เริ่มอุบัติขึ้นภายในหอพัก เสียงฝีเท้าผู้คนเดินขวักไขว่ อาจไม่ดังจนรบกวน แต่ก็มากพอจะได้ยินทั่วหอพักที่ผนังแสนบอบบาง
เพียงไม่นาน เสียงฝีเท้าคนผู้หนึ่งดังแว่วใกล้เข้ามายังประตูห้องนอนไคลน์
“เมลิสซ่าตื่นแล้วสินะ… ยังเป็นเด็กตรงเวลาเหมือนเคย”
โจวหมิงรุ่ยพลันอมยิ้ม เนื่องจากความทรงจำของมันเริ่มผสานกับไคลน์ทีละนิด ตัวตนของเมลิสซ่าจึงมอบความรู้สึกเหมือนกับน้องสาวแท้ ๆ ไปโดยปริยาย
แต่เราไม่มีน้องสาวสักหน่อย… ชายหนุ่มรีบดึงสติกลับสู่ความจริง
เมลิสซ่ามีสถานะแตกต่างจากไคลน์และเบ็นสันเล็กน้อย เธอยังไม่จบการศึกษาขั้นพื้นฐานตามข้อบังคับของรัฐบาล
ในช่วงก่อนที่เมลิสซ่าจะถึงวัยเรียนเล็กน้อย อาณาจักรโลเอ็นได้ออกกฎใหม่ให้ประชาชนทุกคนได้รับ ‘การศึกษาขั้นพื้นฐาน’ โดยมีทุนการศึกษาสนับสนุน
เพียงสามปี หลังจากศาสนจักรหลักเริ่มจัดตั้งหลักสูตรโรงเรียนวันอาทิตย์ขึ้น โรงเรียนสามัญทั่วอาณาจักรโลเอ็นต่างรีบนำหลักสูตรด้านศาสนาออก เพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้งระหว่างคำสอนของทั้งสามเทพประจำอาณาจักร ประกอบด้วย เทพวายุสลาตัน เทพธิดารัตติกาล และเทพจักรกลไอน้ำ
โรงเรียนวันอาทิตย์ของโบสถ์จะคิดค่าเล่าเรียนเพียงหนึ่งเพนนีทองแดงต่อสัปดาห์ นับเป็นราคาที่ถูกมากเมื่อเทียบกับค่าเล่าเรียนของโรงเรียนสามัญซึ่งแพงถึงสามเพนนีต่อสัปดาห์
แต่แบบแรกจะมีเรียนเฉพาะวันอาทิตย์ ส่วนแบบหลังนั้นต้องเรียนสัปดาห์ละหกวัน คุณภาพการศึกษาย่อมต่างกันหลายขุม
แต่เมลิสซ่าไม่เหมือนกับเด็กสาวทั่วไป
ในวัยเด็ก เธอมิได้สนใจตุ๊กตาหรือของเล่น แต่จะชื่อชอบเฟือง เกียร์ สปริง และตลับลูกปืนมากเป็นพิเศษ เธอมีความฝันอยากเป็นช่างกลไอน้ำในอนาคต
พี่ใหญ่อย่างเบ็นสันที่ขาดโอกาส ย่อมตระหนักถึงความสำคัญของการศึกษาได้ดีกว่าใครในครอบครัว เฉกเช่นที่เคยสนับสนุนการเรียนของไคลน์อย่างสุดความสามารถ
เหนือสิ่งอื่นใด เมลิซ่าเล็งศึกษาต่อเพียงเป้าหมายเดียว นั่นคือโรงเรียนเทคนิคทิงเก็นที่มีค่าเล่าเรียนค่อนข้างต่ำและสอบเข้าไม่ยากนัก เมลิซ่าจึงไม่จำเป็นต้องเรียนด้านภาษาหรือวิชาการเสริม
เมื่อถึงกรกฎาคมปีที่แล้ว เมลิซ่าวัยสิบห้าปีจบการศึกษาจากโบสถ์และสอบเข้าโรงเรียนเทคนิคทิงเก็นสำเร็จ กลายเป็นนักเรียนเทคนิคทิงเก็นสาขาไอน้ำและเครื่องจักรเต็มตัว
ด้วยเหตุนี้ ค่าเล่าเรียนของเธอจึงเพิ่มเป็นสามเพนนี่ต่อสัปดาห์
ในทางกลับกัน บริษัทที่เบ็นสันทำงานได้รับผลกระทบอย่างหนักจากสถานการณ์เศรษฐกิจที่ย่ำแย่ของทวีปใต้ กำไรเหือดแห้ง ลูกค้าหดหาย พนักงานหนึ่งในสามถูกลอยแพอย่างไม่มีทางเลือก หากเบ็นสันต้องการรักษาสถานภาพพนักงานไว้ มันต้องทำงานให้หนักกว่าปรกติหลายเท่า รวมถึงต้องเดินทางไปยังสถานที่ทุรกันดาร นั่นคือสาเหตุที่เบ็นสันไม่กลับบ้านติดต่อกันหลายวันในช่วงหลัง
ไม่ใช่ว่าไคลน์ไม่ต้องการช่วยพี่ชายแบ่งเบาภาระ แต่เมื่อเกิดเป็นสามัญชน ไคลน์จำเป็นต้องศึกษาในโรงเรียนสามัญและมหาวิทยาลัยเพื่อให้แข่งขันกับครอบครัวขุนนางได้ทัดเทียม
ค่าเล่าเรียนมหาศาลของไคลน์ส่งผลให้ครอบครัวประสบปัญหาด้านการเงินอย่างต่อเนื่องตลอดหลายปีที่ผ่านมา
แต่นั่นคือสิ่งจำเป็น เพราะทายาทตระกูลขุนนางล้วนรู้ภาษาโบราณทุกชนิดของทวีปเหนือตั้งแต่เด็ก แต่กลับกัน สามัญชนจะได้เรียนเป็นครั้งแรกในระดับมหาวิทยาลัย
ทว่า นั่นมิได้ทำให้ไคลน์ย่อท้อ มันตั้งใจเรียนหนังสืออย่างหนักตั้งแต่ยังเล็ก ขณะเรียนมหาวิทยาลัย ทุกคืนต้องศึกษาตำราจนดึกดื่นและตื่นก่อนใครเสมอ
จนท้ายที่สุด ไคลน์เรียนจบมหาวิทยาลัยด้วยคะแนนที่สูงกว่าค่าเฉลี่ยเล็กน้อย
ขณะความทรงจำมากมายเกี่ยวกับพี่ชายและน้องสาวกำลังซัดโถมโจวหมิงรุ่ยอย่างไม่หยุดพัก เสียงลูกบิดประตูถูกหมุนได้ดังแว่วเข้ามากระทบแก้วหู
มันเพิ่งนึกได้ว่า ในมือยังกำลูกโม่ทองเหลืองแน่นถนัด นี่เป็นอาวุธกึ่งควบคุมที่ต้องมีใบอนุญาต!
เมลิสซ่าอาจเข้าใจผิด และที่แย่ไปกว่านั้น บาดแผลตรงขมับก็ยังไม่หายดี…
เมื่อตระหนักว่าน้องสาวอาจเปิดประตูเข้ามาทุกเมื่อ โจวหมิงรุ่ยรีบใช้มือขวาปกปิดบาดแผล ส่วนมือซ้ายดึงลิ้นชักออกและกระแทกลูกโม่ลงไปจนเกิดเสียงดังโครม
“เกิดอะไรขึ้น?”
เมลิสซ่าเอ่ยปากถามหลังจากได้ยินเสียงกระแทก เธอยังอยู่ในวัยช่างสงสัย ถึงจะได้รับสารอาหารไม่เพียงพอเพราะความยากจน แต่ยังคงมีท่าทีอยากรู้อยากเห็นเหมือนเช่นเด็กในวัยสาวทั่วไป
เมื่อหันไปเห็นน้องสาวเปิดประตูพลางจ้องเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อย
ลิ้นชักยังไม่ถูกปิด มันจึงแสร้งหยิบบางสิ่งในลิ้นชักขึ้นมากำแทนลูกโม่เพื่อเบนความสนใจ และใช้กำปั้นดันลิ้นชักไม้กลับเข้าไปเพื่อซ่อนปืนให้มิดชิด
มือข้างขวาที่สัมผัสขมับเริ่มรับรู้สิ่งผิดปรกติ บาดแผลที่ควรมีได้หายไป สมานติดกันอย่างสมบูรณ์ไร้ร่องรอย
โจวหมิงรุ่ยเริ่มคลายกำมือข้างซ้ายที่ใช้ดันลิ้นชัก จนเผยให้เห็นนาฬิกาห้อยคอสีทองเหลืองทรงใบองุ่น
มันใช้ปลายนิ้วกดอย่างทะนุถนอม ฝาเครื่องดีดเปิดตามกลไกพร้อมเสียงกริ๊ก
ด้านในบรรจุภาพถ่ายบิดาของสามพี่น้อง เป็นสิ่งของมูลค่าสูงสุดเท่าที่ทางกองทัพทิงเก็นจะหาคืนครอบครัวโมเร็ตติได้
แต่ด้วยความที่เป็นนาฬิกามือสอง เมื่อผ่านไปสักพัก เวลาเริ่มเดินผิดเพี้ยน ถึงแม้จะมีช่างนาฬิกาหมั่นซ่อมบำรุงอย่างสม่ำเสมอแล้วก็ตาม
การระบุเวลาผิดได้สร้างความลำบากใจให้เบ็นสันบ่อยครั้ง มันเคยชอบพกนาฬิกาเรือนนี้เพื่อเป็นของต่างหน้าพ่อ รวมถึงเป็นสัญลักษณ์แทนผู้นำครอบครัว แต่เมื่อเริ่มบอกเวลาผิดพลาดบ่อยครั้งเข้า เบ็นสันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากวางเก็บไว้ที่บ้าน
เมลิสซ่าทำตัวสมกับความใฝ่ฝันที่จะเป็นช่างจักรกล ในช่วงต้น เธอตั้งใจศึกษากลไกการทำงานของนาฬิกาโดยละเอียด จนกระทั่งเมื่อมีความรู้พร้อมซ่อม เครื่องมือหลายชนิดถูกยืมจากโรงเรียนเทคนิคทิงเก็น และเธอบอกกับทุกคนว่าซ่อมมันสำเร็จแล้วเมื่อไม่นานมานี้
แต่หลังจากยืนพิจารณาอยู่พักหนึ่ง หมิงรุยพบว่าเข็มนาทีไม่ขยับเขยื้อน จึงเลื่อนนิ้วขึ้นไปบิดเม็ดมะยมตามสัญชาตญาณ
ทว่า บิดเท่าไรก็ไม่ได้ยิงเสียงสปริง เข็มนาทียังคงนิ่งค้างในจุดเดิม
“ดูเหมือนจะเสียอีกแล้วล่ะ”
ชายหนุ่มหันมองเมลิสซ่าเพื่อหาหัวข้อสนทนา  น้องสาวสุดที่รักมองตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้ามาคว้านาฬิกาไป
เมลิสซ่ายังคงไม่เป็นไหน เพียงยืนเพ่งนาฬิกาพร้อมกับใช้นิ้วดึงเม็ดมะยมขึ้นหนึ่งล็อก เมื่อลองบิดซ้ายขวาสองสามครั้ง เข็มนาทีก็เริ่มส่งเสียงดังติ๊กต่อกอีกครั้ง
ไม่ใช่ว่าการดึงเม็ดมะยมขึ้นจะหมายถึงตั้งเวลาหรอกหรือ… โจวหมิงรุ่ยขมวดคิ้วฉงน
ทันใดนั้น เสียงระฆังจากวิหารพลันกังวานจากจุดห่างออกไป สัญญาณดังขึ้นหกครั้ง หมายถึงเวลาหกโมงตรงในตอนเช้า เป็นเสียงที่ใสกังวานเสนาะหู
เมลิซ่าเอียงคอฟังระฆังวิหารอย่างตั้งใจ เมื่อกลับเข้าสู่ความเงียบงัน เธอก้มลงหมุนเม็ดมะยมเพื่อปรับเวลาให้ตรงกัน
“ใช้ได้แล้ว”
เป็นถ้อยคำเรียบง่ายไร้อารมณ์เช่นเคย  หลังจากเม็ดมะยมถูกกดลงดังกริ๊ก เมลิซ่ายื่นนาฬิกากลับให้โจวหมิงรุ่ย
มันอมยิ้มแทนคำขอบคุณ
เธอขมวดคิ้วพลางหรี่ตาจ้องพี่ชายคนกลางด้วยสายตาเสียดแทง จากนั้นก็เดินกลับไปยังตู้เสื้อผ้าที่ห้องรวม  เมลิสซ่าจัดเตรียมอุปกรณ์อาบน้ำพร้อมผ้าเช็ดตัว เมื่อเรียบร้อย เธอออกจากห้องพักและมุ่งหน้าตรงไปยังห้องน้ำรวม
เหตุใดเธอถึงจ้องพี่ชายตัวเองด้วยสายตาเย็นชาและดูแคลนขนาดนั้น?
เป็นห่วงพี่ชายไม่เอาไหนงั้นหรือ?
หมิงรุ่ยเอียงคอพร้อมกับพ่นลมหายใจเหนื่อยหน่าย มันส่งเสียงหัวเราะในลำคอ
ขณะเดียวกัน นาฬิกาในมือถูกนิ้วดันให้ฝาพับปิดลง จากนั้นก็กดเปิดเล่นอีกครั้ง หมิงรุ่ยมักมีนิสัยเล่นของบนมือขณะใช้ความคิด
ไคลน์ยิงตัวตายด้วยลูกโม่โดยไม่ใส่ที่เก็บเสียง มันขอสมมติให้เป็นการฆ่าตัวตายไปก่อน
เสียงจากปืนลูกโม่กระบอกนี้น่าจะคำรามได้กึกก้องพอตัว แล้วเหตุใดเมลิซ่าถึงไม่เอะใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นภายในห้องพี่ชายเลย…
หลับลึก? หรือว่าการฆ่าตัวตายของไคลน์จะมีเงื่อนงำมากกว่านี้?
กริ๊ก! ฝานาฬิกาเปิดออก
แกร่ก! ฝานาฬิกาปิดสนิท
เมื่อเมลิสซ่ากลับจากห้องน้ำรวม เธอเหลือบเห็นพี่ชายกำลังยืนครุ่นคิดพลางปิดเปิดนาฬิกาเล่นอยู่พักใหญ่ สายตาของเด็กสาวแฝงด้วยความหงุดหงิดอีกครั้ง
ทว่า น้ำเสียงกลับอ่อนหวานนุ่มนวลสวนทาง
“ไคลน์ เอาขนมปังที่เหลือออกมา วันนี้อย่าลืมไปซื้อของใหม่ด้วย เนื้อกับถั่วก็หมดแล้วเหมือนกัน การสัมภาษณ์งานใกล้เข้ามาแล้วใช่ไหม ฉันจะทำสตูแกะใส่ถั่วให้”
ขณะกล่าว เมลิสซ่าเดินไปหยิบหม้อต้มกับถ่านฟืนจากมุมห้องและเริ่มต้มน้ำ
ก่อนน้ำเดือด เธอก้มดึงลิ้นชักชั้นล่างสุดและหยิบบางสิ่งออกมาด้วยท่าทางทะนุถนอมประหนึ่งเป็นสมบัติล้ำค่า
กระปุกใบชาราคาถูก!
เมลิซ่าเปิดฝาหยิบออกมาราวสิบใบ โปรยลงไปในหม้อต้ม สีหน้าพึงพอใจประหนึ่งกำลังชงชาแท้คุณภาพชั้นเลิศ
เมื่อร้อนได้ที่ เธอรินชาใส่ถ้วยสองใบใหญ่ จากนั้นก็ฉีกขนมปังไรย์ที่เริ่มแข็ง แบ่งกับกินกับพี่ชายสองคนอย่างเอร็ดอร่อย
บนผิวขนมปังไม่มีเศษฝุ่นผง ความนุ่มอยู่ในระดับปรกติ แต่รสชาตินั้นเข้าขั้นบัดซบ…
ท้องที่หิวโหยของโจวหมิงรุ่ยยังไม่ถูกเติมเต็ม ร่างกายอ่อนล้าและปราศจากเรี่ยวแรงเหมือนเช่นเคย แต่ถึงจะบ่นในใจ ทางเลือกคงมีไม่มากนัก ต้องฝืนกระเดือกขนมปังไรย์ในมือให้หมด
เมลิสซ่ากินหมดหลังหมิงรุ่ยไม่นาน  เธอจัดแจงเส้นผมสีดำขลับไปด้านหลังพร้อมกับกล่าว
“อย่าลืมซื้อขนมปังสด เอามาแค่แปดปอนด์ก็พอ ช่วงนี้อากาศร้อน ขนมปังจะเสียง่าย แล้วก็อย่าลืมซื้อเนื้อแกะกับถั่วมาด้วย ห้ามลืมเด็ดขาด!”
เป็นอย่างที่คิด เธอคงเป็นห่วงพี่ชายสุดบื้อของตัวเอง ถึงขั้นเน้นยำหลายครั้งเพราะกลัวลืม… โจวหมิงรุ่ยอมยิ้มพลางผงกศีรษะ
“รับทราบ”
จากความทรงจำของไคลน์ หน่วยชั่งตวงของอาณาจักรโลเอ็นจะใช้ ‘ปอนด์’ เป็นหลัก แปดปอนด์จะใกล้เคียงกับครึ่งกิโลกรัมของโลกเดิมที่มันคุ้นเคย
เมลิซ่าไม่กล่าวสิ่งใดต่อ เพียงลงมือทำความสะอาดห้องรวมจนเรียบร้อย เศษขนมปังไรย์ที่เหลือถูกนำใส่กระเป๋าสะพายเตรียมไว้เป็นอาหารกลางวัน
เมลิซ่าหยิบผ้าคลุมหัวซึ่งมีสภาพค่อนข้างเก่าออกมาสวม เป็นของต่างหน้าจากมารดาผู้ล่วงลับ  จากนั้น เด็กสาวหยิบกระเป๋าที่บรรจุเครื่องเขียนและหนังสือออกมาแขวนบ่า เป็นใบที่ผ่านการซ่อมแซมครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยฝีมือเย็บปักที่เมลิสซ่าภาคภูมิใจ
ถึงคราวเธอออกเดินทางไปเรียนแล้ว วันนี้ไม่ใช่วันอาทิตย์ การเรียนการสอนจึงยาวนานตลอดทั้งวัน
หากด้วยเดินเท้า จากหอพักไปถึงโรงเรียนเทคนิคทิงเก็นจะใช้เวลาราวห้าสิบนาที
ภายในเมืองมีบริการรถม้าสาธารณะ อัตราค่าโดยสารกิโลเมตรละหนึ่งเพนนี ค่าโดยสารสูงสุดในเขตเมืองจะมีราคาไม่เกินสี่เพนนี และไกลสุดชานเมืองจะมีราคาไม่เกินหกเพนนี
แต่เพื่อประหยัดเงิน เมลิสซ่าเลือกเดินเท้าไปโรงเรียน
ขณะยืนอยู่หน้าประตูห้องพัก เธอชะงักไปครู่หนึ่งหลังจากเปิดประตูค้างไว้ครึ่งบาน
เมลิสซ่าหันหลังกลับมากล่าว
“ไคลน์ อย่าซื้อมาเยอะเกินไปนะ เบ็นสันจะกลับมาวันอาทิตย์ เราสองคนต้องการขนมปังแค่แปดปอนด์เท่านั้น”
“รู้แล้วน่า”
โจวหมิงรุ่ยเริ่มตอบด้วยน้ำเสียงเจือความไม่พอใจ
ขณะเดียวกัน ภายในหัวกำลังทบทวนคำว่า ‘วันอาทิตย์’ ซ้ำหลายหน
อ้างอิงจากปฏิทินของทวีปเหนือ หนึ่งปีแบ่งออกเป็นสิบสองเดือน แต่ละปีจะมี 365 หรือ 366 วัน และในหนึ่งสัปดาห์จะแบ่งออกเป็นเจ็ดวัน
ตามหลักปรกติ การแบ่งสิบสองเดือนเกิดจากความรู้ด้านดาราศาสตร์ของมนุษย์ โจวหมิงรุ่ยจึงนึกสงสัยว่า ที่นี่อาจเป็นโลกคู่ขนานกับโลกที่ตนเคยอาศัย
แต่ในทางกลับกัน การแบ่งวันทั้งเจ็ดจะมีรากฐานมาจากศาสนา
ทวีปเหนือมีเทพทั้งหมดเจ็ดองค์ประกอบด้วย เทพสุริยันเจิดจรัส เทพวายุสลาตัน เทพปัญญาความรู้ เทพธิดารัตติกาล พระแม่ธรณี เทพสงคราม และเทพจักรกลไอน้ำ
เมื่อเห็นน้องสาวปิดประตูเดินจากไป โจวหมิงรุ่ยพลันถอนหายใจยาว สมาธิทั้งหมดหันมาจดจ่อกับพิธีกรรมเปลี่ยนดวงชะตา
ขอโทษนะ… แต่พี่อยากกลับบ้าน…
........................


## 0004 ทำนายดวงชะตา

ราชันย์เร้นลับ 4 : ทำนายดวงชะตา
เมื่อกลับมานั่งเก้าอี้ตัวเดิม โจวหมิงรุ่ยได้ยินเสียงระฆังวิหารกังวานจากระยะไกลเป็นหนที่สอง  หลังจากระฆังตีดังครบเจ็ดครั้ง ชายหนุ่มลุกยืนขึ้นและเดินไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อแต่งตัว
ด้วยเสื้อกั๊กดำสีเดียวกับสูท กางเกงขายาวสีดำสนิทรัดรูป หมวกทรงกึ่งสูง เมื่อผนวกเข้ากับกลิ่นอายนักวิชาการมารขรึม โจวหมิงรุ่ยรู้สึกราวกับตนคือสุภาพบุรุษขุนนางแห่งยุควิคตอเรีย
เสียงพึมพำหลุดจากปากพลางอมยิ้ม
“เราจะไม่สอบสัมภาษณ์เข้าทำงาน สิ่งเดียวที่ต้องทำคือพิธีกรรมเปลี่ยนดวงชะตา…”
จิตใต้สำนึกของ ‘ไคลน์’ จะกังวลกับการสอบสัมภาษณ์ตลอดเวลา โจวหมิงรุ่ยจึงซึมซับอิทธิพลการแต่งกายมาโดยไม่รู้ตัว
หลังจากสูดลมหายใจยาว มันตัดสินใจถอดสูทกับเสื้อกั๊กออก เปลี่ยนไปใส่โค้ทสีเหลืองอมน้ำตาลแทน และยังเปลี่ยนหมวกทรงกึ่งสูงเป็นหมวกปีกกว้างสีเดียวกับเสื้อ
เมื่อจัดการเครื่องแต่งกายเสร็จ เป้าหมายต่อไปคือพรมสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่วางบนพื้นข้างเตียง หลังจากยกพรมขึ้น โจวหมิงรุ่ยใช้มือควานหารูเล็กจากช่องลับ จนได้พบสิ่งที่ถูกซ่อนไว้ด้านใน
มันชักมือขวากลับ วัตถุที่ติดมาด้วยคือธนบัตรซึ่งถูกม้วนเป็นทรงกระบอกจำนวนแปดใบ ทั้งหมดมีสีเทาอมเขียวเจือจาง
นี่คือเงินเก็บทั้งหมดในปัจจุบันของเบ็นสัน และยังเป็นค่าครองชีพในอีกสามวันข้างหน้าของไคลน์และเมลิสซ่า  สองจากแปดใบเป็นธนบัตร 5 ซูล ส่วนที่เหลืออีกสามใบเป็นธนบัตร 1 ซูล
ซูลคือเงินสกุลอาณาจักรโลเอ็น มีมูลค่ามากเป็นลำดับสองรองจากปอนด์ทอง เดิมทีแล้ว หน่วยซูลมีต้นตอมาจากเหรียญเงินโบราณ หนึ่งซูลจะเท่ากับ 12 เพนนีทองแดง
ธนบัตรซูลจะมีอยู่สองประเภท คือ 5 ซูล และ 1 ซูล
ส่วนหน่วยเงินมูลค่าสูงสุดในอาณาจักรคือ ‘ปอนด์ทอง’ ธนบัตรอาจมีลักษณะคล้ายคลึงกับกระดาษทั่วไป แต่จะสอดแทรกด้วยลวดลายสีทองเอาไว้หลายจุด
หนึ่งปอนด์ทองจะมีค่าเท่ากับ 20 ซูล
ธนบัตรปอนด์ทองมีสามประเภท ประกอบด้วยธนบัตร 1 5 และ 10 ปอนด์ทอง
โจวหมิงรุ่ยคลี่ธนบัตรออกพร้อมกับดมกลิ่นหมึกที่ติดเจือจาง
นี่สินะ... กลิ่นของเงิน…
อาจเป็นจิตใต้สำนึกจากไคลน์ที่ปรารถนาเงินทองอย่างแรงกล้า โจวหมิงรุ่ยจึงตกหลุมรักธนบัตรเหล่านี้ตั้งแต่แรกพบ
ดูการออกแบบนี้สิ… แม้แต่กษัตริย์จอร์จที่สามซึ่งแต่เดิมเป็นคนน่าเกรงขามด้วยหนวดเคราอันคมเข้ม กลับน่ารักน่าเอ็นดูจนน่าเหลือเชื่อเมื่อปรากฏตัวบนเงินตรา...
ดูลายน้ำนี่สิ… ช่างงดงามจนเหนือคำบรรยายหากนำไปส่องกับแสงแดด แถมการออกแบบยังประณีตวิจิตร ป้องกันการปลอมแปลงได้ดีเยี่ยม แตกต่างจากธนบัตรราคาถูกโดยสิ้นเชิง…
โจวหมิงรุ่ยเชยชมเงินนานเกือบนาที ก่อนจะดึงธนบัตรหนึ่งซูลสองใบออกมาถือ ส่วนที่เหลือเก็บใส่ไว้ในช่องลับตามเดิม
จุดซ่อนเงินถูกพรมเช็ดเท้าปกปิดไว้มิดชิด  จากนั้น ชายหนุ่มพับธนบัตรหนึ่งซูลสองใบอย่างประณีตและเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ทสีเหลืองอมน้ำตาล  มันไม่ต้องการให้ธนบัตรกับเศษเหรียญเพนนีในกระเป๋ากางเกงปะปนกัน
เมื่อเตรียมตัวเสร็จ กุญแจห้องถูกนำมาใส่ในกระเป๋าเสื้อข้างขวา โจวหมิงรุ่ยหันไปคว้าถุงกระดาษสีน้ำตาลตัวและเดินตรงไปยังประตูหน้าห้อง
เสียงฝีเท้าซอยถี่ในตอนแรก แต่ไม่นานก็ช้าลง จนกระทั่งหยุดนิ่งสนิทหน้าประตู
โจวหมิงรุ่ยที่ครุ่นคิดหลายเรื่องขณะยืนเหม่อ เริ่มขมวดคิ้วชนกัน
มันไม่กล้าออกไปนอกห้อง
การฆ่าตัวตายของไคลน์เต็มไปด้วยปริศนา หากออกไปเดินเพ่นพ่านภายนอก ตนจะไม่ถูก ‘อุบัติเหตุ’ เล่นงานเข้าหรือ?
หลังจากไตร่ตรองถี่ถ้วน ชายหนุ่มเดินกลับเข้าห้องและดึงลิ้นชักออก ก่อนจะหยิบปืนลูกโม่สีทองเหลืองแวววาวขึ้นมาถือ
นี่เป็นเพียงอาวุธชนิดเดียวที่ตนนึกออก และยังเป็นเครื่องรางที่อุ่นใจ เพราะพลังทำลายของเจ้าสิ่งนี้เหลือเฟือเกินกว่าจะเรียกว่าป้องกันตัว
ถึงจะไม่เคยฝึกยิง แต่ลำพังการยกขู่ให้อีกฝ่ายฉี่ราดก็มากเพียงพอ
ชายหนุ่มลูบคลำปืนอย่างทะนุถนอม ก่อนจะนำไปยัดไว้ในกระเป๋าเสื้อฝั่งซ้ายซึ่งเป็นช่องเดียวกับธนบัตรทั้งสองใบ  ฝ่ามือรองธนบัตรพลางใช้นิ้วชี้วางรอใกล้โกร่งไกปืน พร้อมรับมือเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่อาจต้องใช้งานแบบเร่งด่วน
นับเป็นการเตรียมตัวและซุกซ่อนอันสมบูรณ์แบบ แต่หลังจากรู้สึกปลอดภัยได้ไม่นาน สัญชาตญาณ ‘รู้ทุกเรื่องอย่างละนิด’ ได้สร้างความกังวลใหม่ภายในใจ
จะเกิดอะไรขึ้นถ้าปืนลั่น?
เมื่อจินตนาการถึงความฉิบหายที่อาจมาเยือน โจวหมิงรุ่ยไม่รีรอ รีบปลดโม่ปืนออกพร้อมกับตบมาฝั่งซ้าย หยิบกระสุนออกหนึ่งนัด รังเพลิงเปล่าถูกเลื่อนให้ตรงกับนัดแรกที่จะถูกยิง
โม่ปืนถูกตบกลับอีกครั้ง
ด้วยเหตุนี้ ต่อให้เกิดปืนลั่น แต่ก็จะลั่นในนัดเปล่า
ปืนถูกยัดใส่กลับกระเป๋าเสื้อช่องเดิม  ชายหนุ่มนำมือซ้ายสอดไว้ในกระเป๋า มือขวาจัดระเบียบหมวกปีกกว้างเป็นครั้งสุดท้าย
ประตูใหญ่ห้องรวมถูกเปิดออก การผจญภัยสู่โลกภายนอกครั้งแรกของโจวหมิงรุ่ยได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ
ทางเดินยังไม่สว่างมากนักแม้จะเป็นยามเช้า ภายในอาคารไม่มีโคมไฟมากเท่าที่ควร หน้าต่างมีเพียงไม่กี่บาน คงยากที่แสงสว่างจะลอดผ่านเข้ามาถึง  โจวหมิงรุ่ยไม่รีรอ มันรีบล็อกห้องและเดินลงไปชั้นล่างเพื่ออ้าแขนรับแสงแดดยามเช้า
ถึงจะย่างเข้าใกล้เดือนกรกฎาคม แต่สำหรับเมืองนี้ยังถือเป็นฤดูร้อน
เมืองทิงเก็นอยู่ค่อนขึ้นมาทางทิศเหนือของอาณาจักรโลเอ็น สภาพอากาศที่นี่จึงพิเศษกว่าเมืองอื่นเล็กน้อย อุณหภูมิสูงสุดไม่มากไปกว่า30 องศาเซลเซียสของโลกเก่า ซึ่งนับเป็นอากาศที่ค่อนข้างเย็นสบาย โดยเฉพาะในยามเช้าที่มีลมเอื่อยเย็นยะเยียบโชยปะทะใบหน้า
ทว่า ถนนหนทางกลับสกปรกกว่าที่คิด แอ่งน้ำเน่าและเศษขยะกระจัดกระจายเรียงราย จากความทรงจำของไคลน์ นี่คือภาพที่พบเห็นได้ทั่วไปในเมืองยากจน เพราะเหนือสิ่งอื่นใด ทุกคนต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตให้รอดในแต่ละวัน ไม่มีเวลาคิดถึงส่วนรวมมากนัก
โดยเฉพาะภายในเมืองแร้นแค้นแสนแออัด
“เข้ามาลองเร็วเข้า! ปลาย่างอร่อยมาก!”
“ซุปหอยนางรมสดใหม่ร้อนๆ การได้ซดในยามเช้าจะทำให้วันทั้งวันเหมือนกับสวรรค์!”
“ปลาสดมาจากท่าเรือ เพียงห้าเพนนีต่อหนึ่งชิ้นเท่านั้น!”
“มัฟฟินและซุปปลาไหลมีรสชาติกลมกล่อมเข้ากันอย่างน่าเหลือเชื่อ!”
“เปลือกหอยจ้า! เปลือกหอย!”
“ผักสดเก็บจากฟาร์มนอกเมือง ถูกและสดสะอาด!”
…
พ่อค้าแม่ค้าแผงลอยยืนกระจายขายของเต็มสองฝั่งถนน สินค้ามีหลากหลายชนิด ทั้งผักสด ผลไม้ รวมถึงอาหารร้อน พวกมันส่งเสียงตะโกนโน้มน้าวผู้คนที่สัญจรผ่านไปมาในชั่วโมงเร่งด่วน
บ้างหยุดเพื่อหาอะไรทานรองท้อง บ้างก็โบกไม้โบกด้วยสีหน้าเคร่งเครียดประหนึ่งยังหางานทำในวันนี้ไม่ได้
โจวหมิงรุ่ยลองสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดหนึ่งฟอดใหญ่ บรรยากาศแฝงไว้ด้วยกลิ่นหอมฟุ้งของอาหาร ปะปนกับกลิ่นเหม็นหืนจากของเสีย
มือซ้ายกำธนบัตรและปืนลูกโม่แน่นถนัด ศีรษะก้มลงเล็กน้อย มือขวากดปีกหมวกต่ำลง ลำตัวเอนด้านหน้าพร้อมกับรีบเดินแหวกฝูงชนให้พ้นเขตแออัด
หัวขโมยมักลอบแฝงตัวในเขตชุมชนเสมอ แถมถนนเส้นนี้ยังมีกลุ่มคนตกงานและยากจนเดินขวักไขว่ รวมถึงเด็กเล็กที่ถูกพ่อแม่บังคับให้แร่ขอทาน
โจวหมิงรุ่ยกัดฟันจ้ำเท้าจนพ้นจุดที่ผู้คนเดินเบียดเสียด เมื่อรอบข้างบางตาลง มันตัดสินใจเงยหน้าขึ้น หลังเหยียดตั้งตรง สายตากวาดมองสองข้างทาง
เสียงหีบเพลงถูกบรรเลงอย่างไพเราะ ท่วงทำนองเพลงเป็นไปอย่างเบาสบาย แต่บางครั้งก็อัดแน่นด้วยห้วงอารมณ์เศร้าหมอง
ไม่ห่างจากหมิงรุ่ยคือกลุ่มเด็กเล็กที่สวมชุดเก่าและขาดรุ่งริ่ง สีหน้าพวกมันซีดเซียวเนื่องจากขาดสารอาหาร
เด็กเหล่านี้ยืนฟังเพลงพลางเต้นรำด้วยท่าทางที่ตัวเองคิดค้น แน่นอนว่าไม่เข้าจังหวะเลยสักนิด แต่สีหน้ากลับยินดีปรีดาประหนึ่งเทวดาและนางฟ้าตัวน้อยจากสรวงสวรรค์
สตรีใบหน้าไร้อารมณ์เดินผ่านหมิงรุ่ยไป กระโปรงที่เธอสวมมีสภาพสกปรกมอมแมม ผิวพรรณตามร่างกายหยาบกร้าน
แววตาของหญิงสาวจ้องมองรอบข้างอย่างเฉื่อยชาไร้อารมณ์ตอบสนอง จนกระทั่งเหลือบไปเห็นกลุ่มเด็กเต้นรำ มุมปากเธอพลันกระตุกเล็กน้อย ราวกับได้เห็นตัวเองย้อนกลับไปสามราวสิบปีก่อน
โจวหมิงรุยเดินแซงเธอไปพร้อมกับเลี้ยวตัดเข้าถนนอีกเส้น ก่อนจะหยุดหน้าร้านที่ป้ายเขียนว่า ‘สลินเบเกอรี่’
เจ้าของร้านคือหญิงชราใจดีวัยเจ็ดสิบกว่านามว่า ‘เวนดี้·สลิน’ เส้นผมสีขาวเทาทั้งหัว สวมรอยยิ้มอบอุ่นตลอดเวลา เวนดี้ขายขนมปังและเค้กที่ร้านแห่งนี้มาแต่ไคลน์จำความได้
ทิงเก็นบิสกิตและเค้กมะนาวของเธอคือของขึ้นชื่อของเมือง มีรสชาติเปรียบประหนึ่งอาหารจากสรวงสวรรค์… โจวหมิงรุ่ยน้ำลายสอทันทีเมื่อจินตนาการจากความทรงจำไคลน์
“คุณนายสลิน ขอขนมปังแปดปอนด์ครับ”
“โอ้ ไคลน์ที่รักเองหรือ เบ็นสันไปไหนแล้วล่ะ ยังไม่กลับจากทำงานใช่ไหม?”
เวนดี้ถามพลางอมยิ้ม
“อีกไม่กี่วันก็กลับครับ”
โจวหมิงรุ่ยตอบคลุมเครือ
ขณะเวนดี้นำขนมปังไรย์ใส่ถุง เธอถอนหายใจยาวพลางเริ่มบทสนทนา
“เขาเป็นคนหนุ่มที่ทำงานหนักกว่าใครเสมอ หวังว่าจะมีภรรยาที่ดีนะ”
กล่าวจบ เวนดี้อมยิ้มมุมปากพร้อมกับเล่าต่อไปด้วยน้ำเสียงร่าเริง
“แต่ก็ดีแล้วล่ะ ไคลน์ของฉันเรียนจบจากมหาวิทยาลัยโฮอี้แล้วนี่นา~ อีกไม่นานก็จะทำงานและมีเงินจุนเจือครอบครัว พวกเธอสามพี่น้องจะได้เปลี่ยนหอพักสักที อย่างน้อยก็เลือกที่มีห้องน้ำส่วนตัว”
“คุณนายสลินยังสาวและร่าเริงเหมือนเคยนะครับ”
โจวหมิงรุ่ยกล่าวชมตามมารยาท มันทำได้เพียงอมยิ้มขื่นขม
หากไคลน์·โมเร็ตติสอบสัมภาษณ์ผ่านเข้าไปทำงานในมหาวิทยาลัยทิงเก็นได้ แน่นอนว่าสถานะทางสังคมของครอบครัวจะถูกยกระดับมหาศาล
จากเศษเสี้ยวความทรงจำของไคลน์ มันมีความฝันจะเช่าบ้านเดี่ยวในเขตชานเมืองอยู่ร่วมกันสามพี่น้อง บ้านในฝันต้องมีห้าถึงหกห้องใหญ่ สองห้องน้ำ ระเบียงบ้านชั้นสองกว้างขวางโอ่อ่า ชั้นล่างมีห้องรับแขก ห้องอาบน้ำ ห้องทานอาหาร และห้องใต้ดินสำหรับเก็บของ
นี่ไม่ใช่ความเพ้อฝันเกินเอื้อม หากได้เข้าทำงานในฐานะอาจารย์ฝึกสอนของมหาวิทยาลัยทิงเก็น รายได้จะอยู่ที่สองปอนด์ทองต่อสัปดาห์ และเมื่อถูกยกระดับเป็นอาจารย์สอนเต็มตัว รายได้จะอยู่ที่สามปอนด์ทองกับอีกสิบซูลต่อสัปดาห์
เมื่อลองย้อนกลับไปมองเบ็นสัน พี่ชายของไคลน์ แม้จะทำงานมานานหลายปี แต่รายได้กลับต่ำเพียงหนึ่งปอนด์ทองกับอีกสิบซูลต่อสัปดาห์
งานอาจารย์มหาวิทยาลัยนับว่ามีหน้ามีตาและมั่นคงมาก โดยเฉพาะเมื่อเทียบกับชนชั้นแรงงานซึ่งมีรายได้สูงสุดไม่เกินหนึ่งปอนด์ทองต่อสัปดาห์ หรือมากกว่านั้นเล็กน้อย
ค่าเช่าบ้านเดี่ยวจะเริ่มที่สิบเก้าซูล ไปจนถึงหนึ่งปอนด์กับอีกแปดซูลต่อสัปดาห์
“แตกต่างระดับเดียวกับชนชั้นแรงงานที่โลกเก่าของเรา… ค่าจ้างคนงานจะตกสามถึงสี่พันหยวนต่อเดือน ส่วนค่าจ้างของชนชั้นกลางจะตกสี่ห้าถึงหมื่นหยวน…”
โจวหมิงรุ่ยพึมพำ
แต่เหนือสิ่งอื่นใด ความฝันของไคลน์จะเป็นจริงก็ต่อเมื่อสอบเข้าทำงานในมหาวิทยาลัยทิงเก็นหรือเบ็คลันด์ได้เท่านั้น
โอกาสด้านอื่นมีไม่มาก โดยเฉพาะตำแหน่งข้าราชการที่ต้องใช้เส้นสาย แถมไคลน์ยังเรียนจบด้านประวัติศาสตร์ งานที่ทำได้ยิ่งจำกัดวงแคบลง เหลือแค่ที่ปรึกษาส่วนตัวด้านประวัติศาสตร์ให้กับชนชั้นสูง ธนาคาร หรือไม่ก็อุตสาหกรรมใหญ่
เมื่อปะติดปะต่อความทรงจำที่กระจัดกระจายของไคลน์ โจวหมิงรุ่ยแสดงสีหน้าเจ็บแปลบเมื่อมิอาจตอบสนองความหวังของคุณยายเวนดี้ได้
“ฉันยังสาวเสมอแหละนะ… โฮะโฮะ~”
คุณนายสลินตอบกลับอย่างอารมณ์ขัน
เมื่อกล่าวจบ ถุงขนมปังไรย์หนักแปดปอนด์ถูกยื่นให้โจวหมิงรุ่ย
“เก้าเพนนี”
ขนมปังแต่ละก้อนหนักราวครึ่งปอนด์ ขนาดไม่ต่างกันมากนัก
“เก้าเพนนี? ไม่กี่วันก่อนยังราคาสิบเอ็ดเพนนีอยู่เลย…”
หมิงรุ่ยถามพลางขมวดคิ้ว ขนมปังไรย์เคยมีราคาสูงถึงสิบห้าเพนนีเมื่อหลายเดือนก่อนด้วยซ้ำ ค่าครองชีพลดลงอย่างน่าประหลาด
“เธอต้องไปขอบใจผู้คนที่ร่วมใจเดินขบวนต่อต้านพระราชบัญญัติเมล็ดพันธุ์ล่ะนะ”
เวนดี้กล่าวพลางยักไหล่
โจวหมิงรุ่ยพยักหน้ารับ มันพอจะมีข้อมูลอยู่บ้าง แต่ก็เพียงน้อยนิด เนื่องจากความทรงจำของไคลน์ยังกระจัดกระจายและไม่สมบูรณ์
เนื้อหาสำคัญของกฎหมายเมล็ดพันธุ์คือ รัฐจะช่วยประกันราคาเมล็ดพันธุ์ขั้นต่ำภายในประเทศ แต่ขณะเดียวกัน เมื่อราคาเมล็ดพันธุ์สูงขึ้น ประเทศในทวีปใต้อย่าง ‘เฟเนพ็อต’ ‘มาซิน’ ‘ลุนเบิร์ก’ และอื่น ๆ จะหยุดการนำเข้าเมล็ดพันธุ์จากทิงเก็นโดยปริยาย
ในสายตาชายหนุ่ม นี่คือกฎหมายที่ช่วยเหลือเกษตรกรได้ดีในระดับหนึ่ง แล้วเหตุใดถึงมีผู้คนเดินขบวนประท้วงจำนวนมาก?
มันมิได้ซักถามออกไป ด้วยกังวลว่าตนจะเผลอหยิบปืนออกมาจากกระเป๋า  มือซ้ายที่ซุกอยู่พยายามดันลูกโม่ออก ปลายนิ้วตวัดหนีบธนบัตรหนึ่งซูลออกมาสองใบ
หนึ่งใบถูกยื่นให้เวนดี้เพื่อเป็นค่าขนมปังไรย์หนักแปดปอนด์ ส่วนอีกหนึ่งใบเก็บกลับ
1 ซูลมีมูลค่า 12 เพนนี โจวหมิงรุ่ยได้รับเงินทอน 3 เพนนี
ถุงกระดาษสีน้ำตาลที่เตรียมไว้ถูกนำออกมาใส่ขนมปังไรย์สดใหม่ หลังจากนั้น ชายหนุ่มเดินออกจากร้านและมุ่งหน้าไปยังเขตที่ขายเนื้อและถั่ว  มันตั้งตารอ ‘สตูเนื้อแกะใส่ถั่ว’ ที่เมลิสซ่ารับปากว่าจะทำให้
เมื่อเดินผ่านจัตุรัสของเมืองซึ่งเป็นสี่แยกจุดตัดระหว่างถนนกางเขนเหล็กและถนนดารารัตน์ เต็นท์ชั่วคราวถูกวางตั้งเรียงรายเต็มบริเวณ คณะตัวตลกหลายคนแต่งกายด้วยชุดประหลาด  หลายคนกำลังยืนแจกใบปลิว
“จะมีการแสดงของคณะละครสัตว์พรุ่งนี้ตอนกลางคืน?”
โจวหมิงรุ่ยชำเลืองสายตาอ่านเนื้อหาที่ถูกเขียนไว้บนใบปลิว
เมลิสซ่าต้องชอบแน่ ว่าแต่… ค่าเข้าเท่าไรกัน?
เมื่อเกิดความสงสัย มันเดินดุ่มตรงไปยังเต็นท์ใกล้ที่สุด
ขณะเตรียมเอ่ยปากถามตัวตลกที่ทาหน้าด้วยแถบสีเหลืองสลับแดง เสียงแหบพร่าของสตรีปริศนาดังแว่วข้างหู
“พ่อหนุ่ม ไม่ลองทำนายดวงชะตาสักหน่อยหรือ?”
โจวหมิงรุ่ยรีบหันมองตามสัญชาตญาณ เบื้องหน้าคือสตรีสวมหมวกปลายแหลม เดรสยาวสีดำสนิท ยืนใกล้กลับเต็นท์ขนาดเล็กหลังหนึ่ง
ใบหน้าถูกทาด้วยแถบแดงสลับเหลือง ดวงตาของเธอมีสีฟ้าหม่นแฝงไว้ด้วยบรรยากาศลุ่มลึก
“ไม่ดีกว่า”
มันส่ายหน้าพร้อมกับส่งเสียงตอบ  เศรษฐกิจของครอบครัวโมเร็ตติไม่มั่งคั่งพอจะใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือยขนาดนั้น โดยเฉพาะการทำนายดวงชะตาไร้ประโยชน์
สตรีปริศนาอมยิ้ม
“การทำนายไพ่ทาโรต์ของฉันแม่นมากนะ”
“ทาโรต์…”
ชายหนุ่มอึ้งไปชั่วขณะ การออกเสียงเหมือนกับไพ่ทาโรต์ของโลกเก่าทุกประการ
และบนโลกเก่า ไพ่ทาโรต์ ก็มีไว้เพื่อทำนายดวงชะตาเช่นกัน ไพ่แต่ละใบคือตัวแทนลางบอกเหตุหลายชนิด
เดี๋ยวก่อน…
ขณะครุ่นคิดเรื่องที่ไพ่ทาโรต์มีความคล้ายคลึงกับโลกเก่า ความทรงจำไคลน์พลันพรั่งพรูในหัวสมองหลังจากได้ยินคีย์เวิร์ด
ต้นกำเนิดของไพ่ทาโรต์ มิได้มาจากเทพทั้งเจ็ดองค์ หรือมิได้เกิดจากตำนานโบราณแต่อย่างใด ไพ่ทาโรต์ ถูกคิดค้นโดยบุรุษนามว่า ‘โรซาย·กุสตาฟ’ กงสุลแห่ง ‘สาธารณรัฐอินทิส’ ในสมัยนั้น โดยเหตุการณ์ผ่านมาแล้วราว 170 ปี
มิสเตอร์โรซายยังเป็นผู้คิดค้นเครื่องจักรไอน้ำ ยกระดับเทคโนโลยีเรือพาย ล้มล้างระบบปกครองราชวงศ์อินทิสเดิม และเป็นผู้ที่ถูกยอมรับโดยโบสถ์ ‘เทพช่างฝีมือ’
หลังจากปฏิวัติอินทิสสำเร็จ โรซาลขึ้นกุมอำนาจกงสุลแห่งสาธารณรัฐต่อทันที
จากนั้น โรซาลย์นำกองทัพบุกลุนเบิร์กและอาณาจักรข้างเคียงในทวีปทิศใต้เพื่อเปลี่ยนให้เป็นเมืองขึ้น เมื่อจบสงคราม มันออกราชโองการสั่งให้อาณาจักรโลเอ็น เฟเนพ็อต จักรวรรดิฟุซัค รวมถึงชาติมหาอำนาจของทวีปเหนือ ต้องตกอยู่ใต้อาณัติของอินทิส
โรซายทำการเปลี่ยนชื่อสาธารณรัฐอินทิสให้เป็น ‘จักรวรรดิอินทิส’ และสถาปนาตนเองเป็น ‘มหาจักรพรรดิซีซาร์’
ระหว่างที่โรซายครองบัลลังก์ โบสถ์เทพแห่งช่างฝีมือได้รับ ‘วิวรณ์จากสวรรค์’ เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ ‘ยุคสมัยที่ห้า’ อุบัติขึ้น
นับแต่นั้นเป็นต้นมา ‘โบสถ์ช่างฝีมือ’ จึงถูกเปลี่ยนชื่อเป็น ‘โบสถ์จักรกลไอน้ำ’
โรซายล์ไม่เพียงคิดค้นการทำนายไพ่ทาโรต์  แต่มันยังสร้างเกมไพ่กระดาษอีกหลายชนิดให้เข้ากับวัฒนธรรมในยุคดังกล่าว โดยแต่ละเกมจะมีวิธีเล่นที่ละเอียดซับซ้อนแตกต่างกันไป
เมื่อพยายามรีดเค้นความทรงจำ โจวหมิงรุ่ยพบว่า เกมไพ่ที่ไคลน์รู้จักนั้น มีหลายชนิดคล้ายคลึงกับเกมไพ่บนโลกเก่า ไม่ว่าจะเป็นเท็กซัสโป๊กเกอร์ สลาฟ ไพ่นกกระจอก และไพ่กเวนต์
ไม่เพียงเท่านั้น กองทัพเรือของโรซายยังค้นพบเส้นทางเดินเรือใหม่ระหว่างทวีปเหนือและใต้ เป็นทางลัดที่ต้องฝ่าเขตพายุและคลื่นสมุทรอันเกรี้ยวกราด ถือเป็นจุดเริ่มต้นของยุคสมัยเดินเรือและโจรสลัด
แต่โชคไม่ดีนัก มหาจักรพรรดิโรซายถูกทรยศในวัยชรา
ณ ปี 1198 ของยุคสมัยที่ห้า มันถูกลอบสังหารโดยกองกำลังร่วมระหว่างโบสถ์สุริยันเจิดจรัส อดีตราชวงศ์อินทิส—ตระกูลเซารอน และเหล่าตระกูลขุนนางที่เปี่ยมอิทธิพล
ลงเอยด้วย โรซาลจากโลกไปในวัยชรา ที่พักสุดท้ายของชีวิตคือบรมมหาราชวังเมเปิ้ลขาว
อึก…!
ความทรงจำที่พรั่งพรูส่งผลให้ชายหนุ่มเจ็บแปลบบริเวณขมับฉับพลัน
หรือว่าเขาจะเป็น… ผู้เดินทางข้ามโลกรุ่นพี่?
เมื่อทราบเช่นนี้ โจวหมิงรุ่ยเกิดความอยากรู้อยากเห็นทันที ว่าไพ่ทาโรต์ ที่นี่จะเหมือนกับโลกเก่าของตนขนาดไหน
มันผงกศีรษะให้สตรีปริศนาที่ทาหน้าแถบเหลืองสลับแดง
“ถ้าราคาสมเหตุสมผล จะลองดูก็ได้”
หญิงสาวคนดังกล่าวอมยิ้ม
“คุณเป็นลูกค้าคนแรกของวันนี้ จะทำนายให้ฟรีก็แล้วกัน”
........................


## 0005 พิธีกรรม

ราชันย์เร้นลับ 5 : พิธีกรรม
ฟรี? ของฟรีนี่แหละอันตรายที่สุด!
โจวหมิงรุ่ยพึมพำกับตัวเอง มันสาบานว่าจะไม่เสียเงินซื้อบริการเสริมทุกชนิดโดยเด็ดขาด การปฏิเสธต้องฉะฉานและหนักแน่น!
ถ้าแน่จริง ก็ทำนายให้ได้สิฟะว่าฉันเป็นผู้เดินทางข้ามโลก!
ด้วยความคิดเช่นนี้ในหัว โจวหมิงรุ่ยเดินก้มตัวตามสตรีปริศนาเพื่อมุดเข้าไปในเต็นท์
ภายในเต็นท์มืดสนิท มีแสงสว่างเล็ดลอดเข้ามาเพียงเล็กน้อย บนโต๊ะที่เต็มไปด้วยไพ่ถูกตกแต่งด้วยลวดลายหลากสี ชวนให้วิงเวียนศีรษะ
แต่ลวดลายกลับไม่ส่งผลต่อสตรีสวมหมวกปลายแหลม เธอเดินเข้าไปนั่งด้านในด้วยสีหน้าราบเรียบ เมื่อก้นติดพื้น เทียนไขถูกจุดเพื่อมอบแสงสว่าง
ภายในเต็นท์มีจุดกำเนิดแสงแหล่งใหม่ เป็นทั้งความสว่างและมืดมิดในเวลาเดียวกัน บรรยากาศเริ่มลี้ลับมากขึ้นทุกขณะ
โจวหมิงรุ่ยนั่งลงอย่างเงียบงัน สายตาเหลือบมองหน้าไพ่บนโต๊ะ ทั้งภาพและชื่อของไพ่เป็นแบบที่มันคุ้นเคยทุกประการ มีทั้งเดอะเมจิกเชี่ยน ดิเอ็มเพอเรอร์ เดอะแฮงก์แมน เท็มเพอแรนซ์ และอีกมาก
มีโอกาสสูงมากที่โรซายจะเป็น ‘รุ่นพี่’ ของเรา…
จะเป็นคนชาติเดียวกันไหม…
มันพึมพำในใจตามความเคยชิน
แต่ยังไม่ทันได้มองหน้าไพ่ครบ หญิงสาวฝั่งตรงข้ามทำการเหยียดแขนรวบไพ่กลับไปกองด้านหน้าตัวเอง จากนั้นก็บรรจงคว่ำไพ่และวางกองกันเป็นสำรับ ก่อนจะดันกลับมาหาโจวหมิงรุ่ย
“สับไพ่ก่อน จากนั้นค่อยตัด”
นักทำนายปริศนาแห่งคณะละครสัตว์กล่าวเสียงค่อย
“ผม? สับเองหรือ?”
โจวหมิงรุ่ยซักถาม
นักทำนายสาวชะงักครู่หนึ่ง ก่อนจะเผยรอยยิ้ม
“แน่นอน ดวงใครดวงมัน ฉันเป็นเพียงผู้แปลความหมาย”
ชายหนุ่มขมวดคิ้ว มันเอ่ยปากถามด้วยสีหน้าหวาดระแวง
“การแปลความหมายจะไม่ถูกคิดเงินเพิ่มใช่ไหม?”
ในฐานะนักมานุษยวิทยาคีย์บอร์ด เราเคยเห็นลูกไม้ต้มตุ๋นแบบนี้มานับครั้งไม่ด้วยแล้ว!
หล่อนอึ้งไปสักพัก ก่อนจะตอบกลับด้วยเสียงกระซิบกระซาบ
“…ไม่คิดเงิน”
โจวหมิงรุ่ยเผยสีหน้าโล่งใจ  มันใช้มือซ้ายยัดปืนเข้าไปให้ลึกกว่าเดิม จากนั้นก็ใช้มือทั้งสองข้างสับและตัดไพ่
“เสร็จแล้ว”
กองสำรับไพ่ที่ตัดเสร็จถูกวางกลางโต๊ะ
นักทำนายใช้ฝ่ามือสองข้างดึงสำรับไพ่กลับไปหาตัว เธอจ้องไพ่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากถามด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน
“ขอโทษที ฉันลืมถาม แต่คุณอยากให้ฉันทำนายในเรื่องใด”
ขณะกำลังจีบสาวซึ่งเป็นรักแรก โจวหมิงรุ่ยเคยศึกษาเกี่ยวกับไพ่ทาโรต์มาบ้างในระดับพื้นฐาน จึงตอบกลับไปโดยไม่ลังเล
“อดีต ปัจจุบัน และอนาคต”
นี่คือหลักการสามัญสำหรับทำนายดวงชะตาด้วยไพ่ทาโรต์ ไพ่สามใบจะถูกเลือกและเปิดเรียงต่อกัน ใบแรกหมายถึงอดีต ถัดมาคือปัจจุบัน และสุดท้ายเป็นอนาคต
หล่อนพยักหน้าเล็กน้อยพลางอมยิ้มมุมปาก
“ช่วยสับไพ่ใหม่ด้วย การทำนายจะแม่นยำหลังจากทราบจุดประสงค์ของผู้ถูกทำนาย”
คิดจะใช้ลูกไม้ตื้น ๆ อีกแล้วหรือ… หน้าตาของเราดูหลอกง่ายขนาดนั้นเชียว ไม่ว่ายังไงก็จะไม่ยอมจ่ายเงินเพิ่มเด็ดขาด!
มุมปากโจวหมิงรุ่ยเริ่มกระตุก  มันสูดลมหายใจยาวเข้าเต็มปอด ก่อนจะดึงสำรับไพ่กลับมาสับและตัดใหม่อีกครั้ง
“ต้องทำอะไรอีกไหม”
มันวางไพ่ลงบนโต๊ะและส่งให้เธอ
“ไม่แล้ว”
นักทำนายใช้ปลายนิ้วหยิบไพ่ใบบนสุดออกมาวางฝั่งซ้ายมือชายหนุ่ม  เธอกล่าวต่อไปด้วยน้ำเสียงบางเบาจนแทบไม่ได้ยิน
“ใบนี้แทนอดีต  ส่วนใบนี้แทนปัจจุบัน”
ไพ่ใบที่สองถูกวางตรงหน้า ก่อนที่เธอจะวางไพ่ใบสุดท้ายลงบนฝั่งขวามือของหมิงรุ่ย
“และใบนี้แทนอนาคต”
“เอาล่ะ คุณอยากทราบเรื่องไหนก่อน”
หล่อนเงยหน้าขึ้นมองหลังจากวางไพ่ใบสุดท้ายเสร็จ นัยน์ตาสีฟ้าหม่นกำลังจ้องมองโจวหมิงรุ่ยอย่างไม่กะพริบ
“เอาเป็น… ปัจจุบัน”
มันตอบหลังจากครุ่นคิดหนึ่งอึดใจ
เธอผงกศีรษะรับอย่างเชื่องช้า ก่อนจะใช้ปลายนิ้วพลิกไพ่ใบกลาง
บุคคลในไพ่สวมชุดหลากสีสัน เหนือศีรษะสวมหมวกหรูหรา มือข้างหนึ่งจับไม้เท้าหาบเร่วางพาดบ่า ปลายสุดไม้หาบมีถุงผ้ามัดไว้สำหรับใส่สิ่งของ บนพื้นมีลูกสุนัขสีขาวเดินตามไม่ห่าง
ไพ่หมายเลข ‘0’
“เดอะฟูล”
นักทำนายอ่านชื่อไพ่ขณะสายตายังคงจ้องมองโจวหมิงรุ่ย
เดอะฟูล?
หมายเลข ‘0’ แห่งสำรับไพ่ทาโรต์น่ะหรือ?
หมายความว่ายังไง… การเริ่มต้น? หรือการเริ่มใหม่ที่มีความเป็นไปได้นับไม่ถ้วน?
ความรู้ทางด้านไพ่ทาโรต์ของหมิงรุ่ยมีเพียงหางอึ่ง ยังไม่ถึงขั้นมือสมัครเล่นด้วยซ้ำ จึงทำได้เพียงคาดเดาความหมายไพ่จากองค์ประกอบและความรู้สึกส่วนตัว
แต่ขณะนักทำนายสาวเตรียมแปลคำอธิบาย ผ้าม่านทางเข้าเต็นท์ถูกยกขึ้นจนแสงแดดส่องผ่านมายังด้านใน โจวหมิงรุยรีบหันศีรษะมองตามความเคยชิน แต่ก็ต้องหรี่ตาลงเมื่อปะทะแสงแดดเจิดจ้า
“ทำไมเธอถึงปลอมตัวเป็นฉันอีกแล้ว! การทำนายดวงชะตาเป็นงานของฉันต่างหาก!”
สตรีภายนอกแผดเสียงโมโห
“รีบกลับไปประจำตำแหน่งเดี๋ยวนี้! งานของเธอเป็นแค่นักฝึกสัตว์!”
น…นักฝึกสัตว์?
เมื่อดวงตาชายหนุ่มเริ่มคุ้นชินกับแสงสว่าง มันเริ่มเผยความสับสน เพราะหญิงสาวด้านนอกเต็นท์แต่งกายคล้ายคลึงกับนักทำนายที่นั่งฝั่งตรงข้ามมาก หมวกยาวแหลม เดรสสีดำสนิท ใบหน้าทาด้วยแถบสีแดงสลับเหลือง สิ่งเดียวที่ต่างกันคือ บุคคลด้านนอกมีส่วนสูงมากกว่า และร่างกายที่ผอมบางกว่า
หญิงสาวฝั่งตรงข้ามโจวหมิงรุ่ยลุกขึ้นยืนพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเสียเต็มประดา
“ต้องขอโทษด้วย แต่ฉันชอบทำนายดวงมาก และมั่นใจว่าตัวเองแม่นยำพอสมควรในบางครั้ง นี่ฉันพูดเรื่องจริงนะ…”
เมื่อกล่าวจบ เธอยกชายกระโปรงขึ้นพร้อมกับเดินผ่านชายหนุ่ม จากนั้นก็วิ่งเหยาะออกไปนอกเต็นท์
“มิสเตอร์… คุณต้องการให้ฉันแปลความหมายของไพ่ไหม?”
นักทำนายตัวจริงเอ่ยปากถามพลางอมยิ้ม
มุมปากชายหนุ่มกระตุกอีกครั้ง  มันถามกลับด้วยสีหน้าขึงขัง
“ฟรีไหม?”
“…ไม่”
นั่นคือคำตอบ
“ลืมไปซะ”
โจวมิงรุ่ยชักแขนออกจากโต๊ะทำนาย มือข้างซ้ายถูกนำไปซุกกระเป๋าข้างที่มีปืนอีกครั้ง ตามด้วยการก้มศีรษะมุดออกจากเต็นท์ไป
บ้าจริง! นักฝึกสัตว์หลอกมาดูดวงไพ่ให้เรา?
‘แต่นักฝึกสัตว์ที่ชื่นชอบการทำนายไพ่ คงต้องเป็นตัวตลกที่ดีได้แน่…’
โจวหมิงรุ่ยรีบเดินออกจากจัตุรัสและตรงไปยังย่านที่ขายเนื้อกับถั่ว สายตากวาดมองหาร้านขาย ‘เนื้อแกะเกรดพอประมาณ’
ชายหนุ่มตัดสินใจซื้อเนื้อแกะหนักหนึ่งปอนด์ จากนั้นก็ซื้อถั่วปากอ้า กะหล่ำ หอมใหญ่ มันฝรั่ง และผักชนิดอื่น
ราคารวมของขนมปัง เนื้อ ถั่ว และผักคือ 25 เพนนี หรือเทียบเท่า 2 ซูลกับ 1 เพนนี
“ซื้อของมาแค่นี้ แต่เงินกลับยังไม่พอ… เบ็นสันผู้น่าสงสาร…”
หมิงรุ่ยพกธนบัตร 1 ซูลมาสองใบ ทำให้มันต้องออกเงินตัวเองอีก 1 เพนนีในกระเป๋า
ชายหนุ่มไม่เถลไถลที่ไหนอีก เป้าหมายเดียวคือการเดินตรงกลับหอพัก  ด้วยอาหารจานหลักที่ซื้อเตรียมไว้ มันพร้อมแล้วสำหรับการเริ่มพิธีเปลี่ยนดวงชะตา
…
หลังจากกลับมาถึงห้องในช่วงสาย ชาวหอพักชั้นสองเริ่มทยอยออกไปทำงานหรือเรียนหนังสือกันหมด มันจึงไม่รีบร้อนทำพิธี เพียงนั่งแปลบทสวด “เซียนราชันย์ฟ้าดินประทานโชค” ให้เป็นภาษาฟุซัคโบราณรวมถึงภาษาโลเอ็น เผื่อว่าบทสวดภาษาจีนดั้งเดิมไม่ได้ผล มันจะได้ทดลองใหม่ด้วยภาษาท้องถิ่นโลกนี้
เหมือนกับสำนวนที่ว่า เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม!
แน่นอน มันไม่ลืมแปลให้เป็นภาษาเฮอร์มิสที่นิยมใช้ในพิธีกรรมโบราณหลายชนิด สมองถูกเค้นอย่างหนักเพื่อแปลเทียบทีละคำอย่างตั้งใจ
หลังจากจัดการบทสวดเรียบร้อย มันนำขนมปังไรย์สี่ชิ้นออกมาเตรียมทำพิธี แต่ละชิ้นถูกวางไว้ยังมุมห้องสี่ทิศ ชิ้นแรกวางไว้บนเตาถ่าน ชิ้นที่สองวางไว้ด้านข้างกระจกเงาสำหรับแต่งตัว ชิ้นที่สามวางไว้บนตู้กับข้าว และชิ้นสุดท้ายวางไว้ซ้ายมือโต๊ะไม้อ่านหนังสือ
ลมหายใจถูกสูดเข้าเต็มปอด โจวหมิงรุ่ยเดินกลับมายังกึ่งกลางห้องและใช้เวลาสงบจิตใจนานหลายนาที  จนกระทั่งเท้าขวาขยับไปด้านหน้าหนึ่งก้าว ก่อนจะเริ่มเดินทวนเข็มนาฬิกาเป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส
เมื่อจบก้าวแรก มันเปล่งเสียง
“เซียนราชันย์ฟ้าดินประทานโชค”
ก้าวที่สอง
“เทพสวรรค์ฟ้าดินประทานโชค”
ก้าวที่สาม มันสูดลมหายใจก่อนเปล่งเสียง
“จักรพรรดิสวรรค์ฟ้าดินประทานโชค”
เมื่อจบก้าวสุดท้าย มันท่องคาถาพร้อมกับหลับตาทำสมาธิสงบจิตใจ
“ราชันย์สวรรค์ฟ้าดินประทานโชค”
หลังจากกลับมายืนในจุดกึ่งกลางอีกครั้ง โจวหมิงรุ่ยเฝ้ารอผลลัพธ์ด้วยใจจดจ่อ อารมณ์ความรู้สึกหลายหลากกำลังถาโถม ทั้งคาดหวัง กระสับกระส่าย รวมถึงหวาดกลัว
ตนจะกลับไปโลกเดิมได้หรือไม่
จะมีผลข้างเคียงอะไรไหม
หรือจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
ความไม่รู้คือบ่อเกิดของสองความรู้สึก หนึ่งคืออยากรู้อยากเห็น และสองคือหวาดกลัว  โดยแม้จะหลับตาสนิท แต่เปลือกตากลับยังมองเห็นแสงสีแดงทะมึน
ทันใดนั้น ห้วงความคิดในหัวโจวหมิงรุ่ยเริ่มปั่นป่วนและหมุนเคว้ง ไม่ว่าจะพยายามเพียงใดก็มิอาจยับยั้งอาการดังกล่าว
ผ่านไปครู่หนึ่ง ชายหนุ่มสัมผัสได้ว่า บรรยากาศรอบตัวเริ่มหยุดนิ่ง แต่ยังเปี่ยมด้วยมวลพลังปริศนาปริมาณเข้มข้น
ถัดมาไม่นาน เกิดเสียงเพรียกอันโหยหวนดังแว่วข้างหูอย่างต่อเนื่อง บ้างดังชัดเจนเสมือนมีใครยืนกระซิบ บ้างดังหวีดแหลมเสียดแทงโสตประสาท บ้างดังลอยฟุ้งประหนึ่งสุ้มเสียงในจินตนาการ บ้างดังเย้ายวนน่าหลงใหล
บ้างดังกระเส่าอย่างคลั่งไคล้
และบ้างดังกรรโชกอย่างบ้าคลั่ง
ถึงจะไม่เข้าใจว่าเสียงแว่วที่ดังต่อเนื่องกำลังพูดในสิ่งใด แต่ด้วยความใครรู้ มันจึงพยายามเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจเพื่อแปลความหมาย
ทันใดนั้น ศีรษะพลันเจ็บแปลบประหนึ่งมีใครนำสว่านทะลวงเข้าที่ขมับ เป็นความทรมานราวกับหัวจะระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
ภาพในสมองของหมิงรุ่ยเริ่มผุดสีสันประหลาดคล้ายกับอาการหลอนยาเสพติด
เมื่อสถานการณ์เริ่มไม่สู้ดีนัก มันตัดสินใจลืมตาขึ้นเพื่อยุติพิธีกรรม  ทว่า กระทั่งอิริยาบถที่ง่ายที่สุดก็มิอาจกระทำสำเร็จ ร่างกายถูกบีบรัดแน่นขึ้นทุกขณะราวกับจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ
ทันใดนั้น มันตัดพ้ออย่างสมเพชตัวเอง
“ไม่น่ารนหาที่ตาย…”
ชายหนุ่มทนไม่ไหวอีกต่อไป  แต่ขณะหัวสมองจวนเจียนระเบิด บรรยากาศรอบข้างพลันสงบลงอย่างน่าประหลาด เสียงแว่วข้างหูมลายหายไปโดยสมบูรณ์ อารมณ์ของโจวหมิงรุ่ยเริ่มแปรปรวนจนไม่มั่นคง
ไม่เพียงอารมณ์ แม้แต่ร่างกายก็เริ่มโงนเงนไม่มั่นคงเช่นกัน มันกลั้นหายใจและฝืนลืมตาขึ้นด้วยสมาธิทั้งหมด แต่คราวนี้กลับขยับตัวได้ง่ายดายกว่าที่คิด
ทัศนียภาพตรงหน้า รอบตัวชายหนุ่มเต็มไปด้วยกระแสหมอกควันสีเทา ทั้งคละคลุ้ง ฟุ้งกระจาย และไร้สิ้นสุด
“เกิดอะไรขึ้น…”
โจวหมิงรุ่ยรีบกวาดตามองรอบข้างอย่างลนลาน  เมื่อก้มลงมองด้านล่าง มันพบว่าตัวเองกำลังลอยเคว้งท่ามกลางกลุ่มหมอกสีเทาที่ไร้ก้นบึ้ง
มิติแห่งนี้ไม่มีพื้น!
สายหมอกรอบตัวมิได้หยุดนิ่ง พวกมันไหลวนไปตามกระแสประหนึ่งสายวารี ท่ามกลางสายหมอกสีเทามีจุดแสงคล้าย ‘ดวงดาว’ สีแดงเข้มลอยเรียงราย ขนาดของแต่ละดวงไม่เท่ากัน บ้างใหญ่มาก บ้างก็เล็กมาก บ้างจมลึกลงไปราวกับกำลังหลบซ่อน บ้างก็ลอยเหนือกระแสหมอกอย่างไม่เกรงกลัว
ขณะกวาดตามองฉากสุดอลังการตรงหน้าที่คล้ายคลึงภาพโฮโลแกรม โจวหมิงรุ่ยเหยียดมือขวาออกไปสัมผัสกับ ‘ดาว’ ดวงหนึ่งซึ่งกำลังลอยเหนือสายหมอกสีเทา
เนื่องจากกำลังกึ่งสงสัย กึ่งหวาดกลัว จึงไม่ได้คิดเรื่องใดเป็นพิเศษ เพียงต้องการออกไปจากสถานที่แห่งนี้โดยเร็ว
ในวินาทีที่ฝ่ามือสัมผัสดาวแดงเข้มดวงดังกล่าว คลื่นน้ำพลันกระเพื่อมออกจากร่างกายชายหนุ่มอย่างฉับพลัน ดาวแดงถูกคลื่นซัดปะทะและเผาไหม้ตัวเองจนระเหิดหายไป
โจวหมิงรุ่ยพลันตะลึง มือขวาถูกชักกลับอย่างลนลานตามสัญชาตญาณ แต่ดันสัมผัสไปโดนดาวอีกดวงโดยไม่ได้ตั้งใจ
ผลก็คือ ดาวแดงโชคร้ายเกิดการลุกไหม้และระเหิดไปต่อหน้าต่อตาเหมือนเช่นเคย
ทันใดนั้น หัวสมองโจวหมิงรุ่ยพลันขาวโพลน คล้ายกับวิญญาณใกล้หลุดลอยออกจากร่าง
…
ณ กรุงเบ็คลันด์แห่งอาณาจักรโลเอ็น
ภายในคฤหาสน์สุดหรูใจกลางเมืองหลวง
‘ออเดรย์·ฮอลล์’ กำลังนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งเก่าแก่ กึ่งกลางมีบานกระจกทองเหลืองสำหรับแต่งตัว บนผิวกระจกมีรอยร้าวเล็กน้อย
“กระจกเอ๋ย จนตื่นขึ้นเถิด…  ในนามแห่งตะกูลฮอลล์ ข้าของสั่งให้เจ้าลืมตาตื่น ณ บัดนี้!”
…
หล่อนพยายามเปลี่ยนบทสวดอีกหลายอย่าง แต่ทุกครั้งก็ยังไร้ผลลัพธ์เหมือนเช่นเคย
ออเดรย์ก็ยอมแพ้หลังจากผ่านไปสิบนาที  เธอนั่งทำแก้มป่องหน้ากระจกด้วยสีหน้าหงุดหงิดพลางพึมพำบ่นอย่างหัวเสีย
“ท่านพ่อต้องโกหกเราแน่ ไหนบอกว่ากระจกบานนี้เป็นสมบัติหายากของจักรพรรดิมืดแห่งจักรวรรดิโซโลมอน แถมยังเป็นของวิเศษ…”
ทันใดนั้น สุ้มเสียงของเธอมีอันต้องขาดห้วง แสงสว่างสีแดงเข้มพลันเจิดจ้าจากบานกระจกทองเหลือง โอบล้อมร่างกายออเดรย์·ฮอลล์ไว้โดยสมบูรณ์
…
ท่ามกลางทะเลโซเนีย เรือใบเก่าแก่ประหนึ่งซากวัตถุโบราณขนาดสามเสากระโดงกำลังแล่นฝ่าใจกลางพายุ
อัลเจอร์·วิลสันยืนบนดาดฟ้าเรือที่มีสภาพโคลงเคลงหนักจากคลื่นทะเลอันเกรี้ยวกราด  แต่ถึงอย่างนั้น มันกลับรักษาสมดุลร่างกายได้อย่างน่าเหลือเชื่อ
ชุดคลุมที่อัลเจอร์สวม กึ่งกลางหน้าอกมีลวดลายสายฟ้าขนาดใหญ่สลัก ในมือถือขวดแก้วทรงประหลาด ของเหลวภายในขวดฉวัดเฉวียนอยู่ไม่เป็นสุข ประเดี๋ยวผุดฟองเดือดพล่าน ประเดี๋ยวจับตัวเป็นน้ำแข็ง ประเดี๋ยวหมุนวนประหนึ่งเกลียวพายุ
“ยังขาดโลหิตฉลามวิญญาณสินะ…”
อัลเจอร์พึมพำ
ทันใดนั้น แสงสว่างสีแดงฉานพลันเจิดจ้ากึ่งกลางระหว่างฝ่ามือและขวดแก้ว อัลเจอร์ถูกแสงเลือดกลืนกินร่างกายฉับพลัน
…
ท่ามกลางสายหมอกสีเทา เมื่อออเดรย์ได้รับการมองเห็นกลับคืน เธอรีบกวาดสายตามองโดยรอบด้วยสีหน้าตื่นตระหนกหวาดกลัว
หล่อนก็ได้พบเงาลางของบุคคลปริศนาที่ยืนไม่ห่างนัก คนผู้นั้นกำลังแสดงพฤติกรรมคล้ายคลึงกับเธอ
เพียงไม่นาน ทั้งออเดรย์และอัลเจอร์ได้พบกับอีกหนึ่งตัวตนปริศนาที่ยืนห่างออกไปเล็กน้อย รอบกายบุคคลดังกล่าวมีกระแสหมอกสีเทาห่อหุ้มหนาแน่นจนมองไม่เห็นใบหน้า
‘ตัวตนปริศนา’ ดังกล่าวไม่ใช่ใครอื่นนอกจากโจวหมิงรุ่ย มันเองก็ฉงนไม่ต่างจากทั้งสองคน
“มิสเตอร์… เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
แม้นกำลังตกตะลึง แต่ทั้งออเดรย์และอัลเจอร์ไม่กล้าแหกปากโวยวาย  พวกมันตัดสินใจเอ่ยปากถามพร้อมกันโดยมิได้นัดแนะ
“คุณคิดจะทำอะไรกับพวกเรา?”
........................


## 0006 ผู้วิเศษ

ราชันเร้นลับ 6 : ผู้วิเศษ
ไม่เพียงจะพูดภาษาโลเอ็นเหมือนกัน แต่ทั้งสองยังแสดงสีหน้าแบบเดียวกันด้วย
เป็นสีหน้าของความตึงเครียดสุดขีด
เรากำลังอยู่ที่ไหน และถูกนำตัวมาที่นี่ทำไม?
เรื่องนั้น แม้แต่มันเองก็อยากทราบเหมือนกัน…
หลังจากสงบสติอารมณ์ โจวหมิงรุ่ยนำคำถามของทั้งสองคนมาวิเคราะห์ตีความในหัว
คำถามของอัลเจอร์และออเดรย์มิได้ต้องการคำตอบ แต่เป็นการไต่ถามตามสัญชาตญาณเมื่อร่างกายเกิดภาวะตกตะลึง หวาดกลัว และไม่ปลอดภัย
ด้วยเหตุผลบางประการซึ่งหาคำอธิบายไม่ได้ สองบุคคลเบื้องหน้าถูกลากตัวเข้ามาในมิติทะเลหมอกสีเทาอย่างไม่เต็มใจ
ในฐานะตัวต้นเหตุ แม้แต่โจวหมิงรุ่ยยังเกิดภาวะตื่นตระหนกรุนแรง ไม่แปลกที่คนทั้งสองจะแสดงท่าทีกระวนกระวายขนาดนี้
สำหรับพวกมัน เหตุการณ์ปัจจุบันคงอยู่เหนือสามัญสำนึกอย่างมากแน่… ใช่แล้ว...
ในช่วงเวลาไม่กี่อึดใจ โจวหมิงรุ่ยคำนึงถึงความเป็นไปได้สองตัวเลือก ข้อแรก หากมันแสร้งทำเป็นผู้เสียหายเหมือนกับอีกสองคน อาจได้รับความไว้เนื้อเชื่อใจและร่วมกันหาทางออก แถมยังใช้โอกาสนี้จับตามองการกระทำไปในตัว เผื่อว่าจะได้รับข้อมูลที่น่าสนใจใหม่
ข้อสอง แสร้งทำเป็นตัวตนปริศนาต่อไป วิธีนี้จะส่งผลให้อีกฝ่ายเกรงกลัว รวมถึงอาจได้รับข้อมูลที่มีค่ามหาศาล
ด้วยระยะเวลาที่จำกัด ไม่เพียงพอให้มันประมวลผลชั่งน้ำหนักหาข้อดีข้อเสียโดยละเอียด หมิงรุ่ยกัดฟันยอมเสี่ยงเลือกข้อสอง
แสร้งทำเป็นบุคคลลึกลับให้อีกฝ่ายยำเกรง เพื่อที่ตนจะได้ถือไพ่เหนือกว่าภายในห้วงมิติไร้ก้นบึ้งแห่งนี้
หลังจากช่วงเวลาเงียบงันผ่านไปหลายวินาที ชายหนุ่มเปิดเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เปี่ยมด้วยความสุขุมเยือกเย็น เพื่อเป็นการทักทายสหายใหม่สองคนที่กำลังเสียขวัญ
“ข้าแค่ลองทดสอบดู”
ทดสอบ… ทดสอบอะไร?
ออเดรย์·ฮอลล์รีบหันมองทางบุคคลลึกลับทันที รอบกายชายปริศนายังคงห้อมล้อมด้วยหมอกเทาหนาทึบเช่นเดิม สถานการณ์ปัจจุบันช่างน่าฉงน น่าหวาดกลัว และแปลกประหลาดเหนือคำบรรยาย
เมื่อครู่ ตนยังนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งภายในห้องนอน แต่เพียงไม่กี่วินาทีก็ถูก ‘ลาก’ เข้ามายังสถานที่ซึ่งมีเพียงทะเลหมอกไหลผ่าน
ช่างน่าอัศจรรย์อะไรเช่นนี้!
ออเดรย์สูดลมหายใจยาวเต็มปอด ก่อนจะเผยรอยยิ้มใสซื่อและอ่อนโยน คำถามถูกเปล่งออกจากปากด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“มิสเตอร์… การทดลองอะไรหรือ แล้วท่านสามารถส่งพวกเรากลับได้ไหม?”
อัลเจอร์·วิลสันยังคงเคลือบแคลงในตัวโจวหมิงรุ่ยไม่น้อย แต่ด้วยประสบการณ์ที่มากกว่า มันจึงรักษาท่าทีสุขุมสง่างาม และเลือกที่จะเป็นผู้ชมอย่างเงียบงัน
โจวหมิงรุ่ยชำเลืองมองตามต้นเสียงของหญิงสาวที่เอ่ยปากถาม สายตามันมองเห็นเพียงคร่าว ๆ ว่าอีกฝ่ายคือสตรีรูปร่างสูง ผมสีทองเงางาม แต่มิอาจมองเห็นรูปลักษณ์ที่ชัดเจนได้
มันไม่รีบตอบ โจวหมิงรุ่ยหันไปชำเลืองบุรุษอีกหนึ่งคนที่ยังเงียบงัน เส้นผมของมันยุ่งเหยิงและมีสีน้ำเงินเข้ม หุ่นกำยำสันทัด ไม่จัดว่าอ้วนท้วม
โจวหมิงรุ่ยเกิดสมมติฐานใหม่ หากมันมีพลังมากกว่านี้ในอนาคต อาจมองทะลุผ่านหมอกเทาจนเห็นรูปลักษณ์ที่ชัดเจนของทั้งคู่
ถ้าเข้าไม่ใจผิดไป… เราคือเจ้าบ้าน และสองคนนี้เป็นแขกของห้วงมิติทะเลหมอก...
หลังจากเปลี่ยนมุมมอง โจวหมิงรุ่ยเริ่มตระหนักถึงรายละเอียดเล็กน้อยที่มันมองข้าม
ทั้งเด็กสาวที่มีเสียงไพเราะและชายหนุ่มกำยำ ตัวตนของพวกมันมิได้กระจ่างชัดเจนเท่าที่ควร บนลำตัวส่องแสงแดงระเรื่อเจือจาง ราวกับเป็น ‘ภาพฉาย’ มากกว่าร่างเนื้อ
หากให้เดา คงเป็นดาวสองดวงที่ตนบังเอิญสัมผัสเข้าจนลุกไหม้เมื่อครู่
ภาพฉายเกิดจากสายสัมพันธ์ที่มองไม่เห็นระหว่างตัวมันกับคนทั้งสอง และด้วยความเป็นเจ้าบ้าน จึงมีเพียงโจวหมิงรุ่ยเท่านั้นที่ตระหนักในเรื่องนี้
ภาพฉายจะหายไปเมื่อสายสัมพันธ์ระหว่างดวงดาวถูกตัดขาด และนั่นจะเป็นการส่งพวกมันกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงตามเดิม…
โจวหมิงรุ่ยพยักหน้าอย่างอ่อนโยนขณะหันมองเด็กสาวผมสีทอง มันส่งเสียงหัวเราะในลำคอก่อนตอบกลับ
“แน่นอน หากเจ้าปรารถนาที่จะกลับ สามารถแจ้งความประสงค์ได้ทุกเมื่อ แล้วข้าจะส่งกลับให้เอง”
เมื่อสัมผัสว่าน้ำเสียงของโจวหมิงรุ่ยปราศจากความมุ่งร้าย ออเดรย์ถอนหายใจยาวเฮือกใหญ่ด้วยสีหน้าโล่งใจ หล่อนเกิดความคิดที่ว่า หากสุดยอดตัวตนที่สามารถบันดาลเรื่องมหัศจรรย์เช่นนี้กำชับรับปาก อีกฝ่ายไม่มีทางคืนคำแน่นอน
เมื่อจิตใจเริ่มสงบลง เธอจึงยังไม่อยากกลับ ออเดรย์กวาดสายตามองไปรอบทะเลหมอกที่มีประกายแสงระยิบระยับมากมาย
เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเจือความกังวล แต่ก็คาดหวังในเวลาเดียวกัน
“นับเป็นประสบการณ์ที่สุดยอดมาก… ดิฉันเฝ้าฝันมาตลอดให้มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นกับตัวเองในสักวัน เอ่อ… ดิฉันเป็นคนชอบเรื่องลี้ลับและพลังพิเศษมาก เอ่อ… ที่อยากจะถามก็คือ ดิฉันจะกลายเป็นผู้วิเศษด้วยวิธีใดได้บ้าง”
ยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น ถ้อยคำของออเดรย์จึงตะกุกตะกัก สิ่งที่เธอเฝ้าฝันมาตลอด สิ่งที่เคยทำได้เพียงจินตนาการถึง บัดนี้เกิดขึ้นเบื้องหน้ากับตัวเองแล้ว
หลังจากกล่าวจบ ความกังวลและตึงเครียดก่อนหน้าได้เลือนหายโดยสมบูรณ์
ถามได้ดี! มันเองก็อยากทราบเหมือนกัน...
โจวหมิงรุ่ยตัดพ้อในใจ มันยังคงเงียบงันเพื่อรักษามาดของบุคคลลึกลับไว้
ขณะนั้นเอง ชายหนุ่มรู้สึกว่าการยืนสนทนาค่อนข้างไม่สะดวก สถานที่จับเข่าคุยเรื่องสำคัญควรโอ่อ่าหรูหราเหมือนกับมหาราชวัง และตัวมันต้องนั่งหัวโต๊ะประชุมยาวเพื่อทำหน้าที่ประธานใหญ่ เก้าอี้ทุกตัวรอบโต๊ะประชุมต้องสลักด้วยลวดลายเก่าแก่ และตัวมันมีหน้าที่เป็นเพียงผู้เฝ้ามองเท่านั้น
หลังจากความคิดจบลง ห้วงมิติสายหมอกเริ่มสั่นสะเทือน ทั้งอัลเจอร์และออเดรย์ต่างแสดงท่าทีตกตะลึง
เพียงพริบตา เสาหินทรงกระบอกขนาดใหญ่ผุดขึ้นรอบตัวพวกมันเป็นจำนวนมาก ท้องฟ้าที่เคยเปิดโล่งและมีประกายดาวระยิบระยิบ ได้ถูกเพดานโดมคล้ายหลังคาปกคลุมมิดชิด
วิวทิวทัศน์รอบตัวแปรเปลี่ยนเป็นบรมมหาราชวังที่โอ่อ่าและอลังการ คล้ายกับวังสวรรค์ของเผ่าพันธุ์คนยักษ์ในตำนานก็มิปาน
ภายใต้เพดานโดมกว้างขวางโอ่อ่า เบื้องล่างยังคงมีสายหมอกสีเทาไหลเวียนไม่ขาดสาย กึ่งกลางห้องปรากฏโต๊ะทองแดงยาวยี่สิบสองที่นั่ง แบ่งเป็นเก้าอี้ฝั่งละสิบตัว รวมหัวท้ายอีกสองตัว
บริเวณพนักพิงเก้าอี้ทุกตัวจะส่องแสงสีแดงเข้มเป็นรูปทรงของหมู่ดาวที่โจวหมิงรุ่ยไม่พบเห็นมาก่อน
ออเดรย์และอัลเจอร์นั่งหันหน้าเข้าหากัน
พวกมันนั่งลงบนเก้าอี้สองตัวแรกใกล้กลับกับหัวโต๊ะของบุรุษลึกลับ เด็กสาวผมทองยังคงกวาดสายตามองรอบข้างด้วยสีหน้าสุดทึ่ง
“สุดยอดไปเลย…”
ใช่แล้ว มันสุดยอดมาก… สุดยอดเกินไป...
โจวหมิงรุ่ยนั่งลงที่ตำแหน่งหัวโต๊ะ ก่อนจะเหยียดแขนขวาออกไปวางบนขอบโต๊ะด้วยสีหน้าเรียบเฉย
อัลเจอร์ชำเลืองมองสภาพแวดล้อมด้วยนัยน์ตาที่ยังคงสั่นระริก หลังจากเงียบงันอยู่พักใหญ่ มันตัดสินใจตอบคำถามของเด็กสาวผมทองแทนโจวหมิงรุ่ย
“คุณมาจากโลเอ็นใช่ไหม?  ถ้าต้องการเป็นผู้วิเศษ ก็ต้องเลือกเข้าร่วมเป็นสาวกของโบสถ์สักแห่ง ไม่ว่าจะเป็นโบสถ์เทพธิดารัตติกาล โบสถ์เทพแห่งวายุสลาตัน หรือโบสถ์เทพแห่งจักรกลไอน้ำ  คนธรรมดาคงยากที่จะเดินสวนกับผู้วิเศษในชีวิตจริงได้ ต้องเกี่ยวพันกับโบสถ์แห่งเทพไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง แต่ต้องมีตำแหน่งที่สูงพอสมควรด้วย ยกตัวอย่างเช่น นักบวชทั่วไปของแต่ละโบสถ์จะมีชะตากรรมไม่ต่างจากคนทั่วไปมากนัก ถึงอย่างนั้น ผมสามารถบอกคุณได้ว่า มีผู้วิเศษจำนวนไม่น้อยแฝงตัวเป็นเจ้าหน้าที่รัฐทำงานอยู่ในศาล ตุลาการ และหน่วยงานบังคับกฎหมายของอาณาจักร พวกมันคอยใช้พลังพิเศษต่อสู้กับภัยมืดมิดที่มนุษย์มองไม่เห็น ทว่า หากเทียบกับช่วงต้นยุคเหล็กแล้ว จำนวนผู้วิเศษลดลงจากอดีตจนน่าใจหาย”
โจวหมิงรุ่ยเพ่งสมาธิตั้งใจฟังสุดชีวิต แต่ท่าทีภายนอกยังแสร้งไม่แยแส ประหนึ่งนั่งฟังเด็กสองคนเล่านิทานให้กันและกัน
จากความทรงจำอันเลือนรางของนักศึกษาวิชาประวัติศาสตร์อย่างไคลน์ โจวหมิงรุ่ยย่อมทราบว่า ‘ยุคเหล็ก’ หมายถึงยุคปัจจุบัน หรืออีกชื่อหนึ่งคือ ‘ยุคสมัยที่ห้า’ ซึ่งเริ่มต้นเมื่อ 1349 ปีก่อน
ออเดรย์นั่งฟังอัลเจอร์จนจบประโยค ก่อนจะถอนหายใจยาวด้วยสีหน้าผิดหวัง
“มิสเตอร์… เรื่องนั้นดิฉันทราบอยู่แล้ว และทราบลึกยิ่งกว่าที่คุณเล่า รู้ไปถึงตัวตนหน่วยลับของทั้งสามโบสถ์ซึ่งประกอบด้วย เหยี่ยวราตรี ทูตพิพากษา และจิตแห่งจักรกล แต่ดิฉันไม่ต้องการสูญเสียอิสรภาพของตัวเองโดยการอุทิศตัวรับใช้โบสถ์”
อัลเจอร์หัวเราะแห้งในลำคอ ก่อนจะตอบกลับอย่างคลุมเครือ
“การเป็นผู้วิเศษต้องเสียสละบางสิ่ง หากไม่ต้องการเข้าร่วมโบสถ์และอุทิศตัวเพื่อผ่านบททดสอบ คุณก็ต้องเข้าหาตระกูลราชวงศ์ของอาณาจักร หรือไม่ก็ตระกูลขุนนางที่มีประวัติศาสตร์ไม่ต่ำกว่าพันปี ไม่อย่างนั้น หนทางสุดท้ายคือการเข้าร่วมกับองค์กรลับชั่วร้าย แต่วิธีนี้จำเป็นต้องใช้วาสนามากหน่อย”
ออเดรย์ทำแก้มป่องตามความเคยชิน ก่อนจะกวาดสายตามองไปมาระหว่าง ‘บุรุษลึกลับ’ กับอัลเจอร์
เมื่อมั่นใจว่าไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติม
ออเดรย์ถามย้ำ
“ไม่มีวิธีอื่นอีกแล้วจริงหรือ...”
อัลเจอร์เงียบงันอยู่นานกว่าครึ่งนาที ก่อนจะชำเลืองสายตาไปยังบุรุษลึกลึกลับที่เอาแต่เฝ้ามองอย่างเงียบงัน
เมื่อมั่นใจว่าโจวหมิงรุ่ยไม่กล่าวสิ่งใดเสริม อัลเจอร์หันไปมองออเดรย์พลางกล่าวอย่างระมัดระวัง
“ผมครอบครองสูตรปรุงโอสถลำดับ 9 อยู่สองชนิด”
ลำดับ 9? โจวหมิงรุ่ยพึมพำในใจ
“จริงหรือ อันไหนบ้าง?”
ออเดรย์ทราบว่าสูตรปรุงโอสถลำดับ 9 หมายถึงสิ่งใด
อัลเจอร์เอนหลังเล็กน้อย ก่อนจะมอบคำตอบให้ออเดรย์อย่างใจเย็น
“อย่างที่คุณทราบ มนุษย์ต้องดื่มโอสถเพื่อให้กลายเป็นผู้วิเศษ ซึ่งชื่อของโอสถดั้งเดิมนั้นถูกสลักไว้บน ‘แผ่นศิลาเย้ยเทพ’ แต่หลังจากถูกแปลงเป็นหลายภาษา ทั้งภาษาคนยักษ์ ภาษาเอลฟ์ ภาษาเฮอร์มิสโบราณ ภาษาฟุซัคโบราณ และภาษาเฮอร์มิสปัจจุบัน ชื่อของโอสถมีการปรับเปลี่ยนให้เข้ากับยุคสมัยอยู่เสมอ ชื่อจึงไม่ใช่แก่นสำคัญของพลังวิเศษ สิ่งที่ควรสนใจคือ ‘ธรรมชาติพลัง’ ของโอสถชนิดดังกล่าวมากกว่า  ผมมีสูตรโอสถลำดับ 9 สองชนิด ประเภทแรกชื่อว่า ‘ลูกเรือ’ มันจะช่วยให้คุณทรงตัวได้ยอดเยี่ยม ต่อให้ยืนบนเรือที่กำลังฝ่าพายุฝน คุณก็สามารถวิ่งเล่นได้เหมือนกับบนพื้นดินปรกติ พละกำลังจะสูงกว่ามนุษย์ปรกติค่อนข้างมาก มีเกล็ดลวงตาที่ซ่อนภายใต้ผิวหนัง สามารถเคลื่อนไหวใต้น้ำได้ว่องไวไม่ต่างกับสัตว์ทะเล และต่อให้ไม่มีอุปกรณ์ช่วย แต่คุณจะดำน้ำได้นานสิบนาทีโดยไม่พักหายใจ”
“สุดยอด… ใช่อันเดียวกันกับ ‘ผู้พิทักษ์สมุทร’ ของโบสถ์เทพแห่งวายุสลาตันรึเปล่า?”
“อา… มันเคยมีชื่อนั้นเมื่อในอดีต”
อัลเจอร์กล่าวต่อไป
“ส่วนโอสถลำดับ 9 ชนิดที่สองคือ ‘ผู้ชม’ ผมไม่แน่ใจว่ามันถูกเรียกว่าอย่างไรเมื่อในอดีต แต่เป็นโอสถที่ช่วยให้ครอบครองพลังสังเกตเหนือมนุษย์ คุณจะตระหนักถึงทุกรายละเอียดเล็กน้อยที่อยู่รอบตัว ตัวอย่างที่เห็นภาพชัดคือโรงละครโอเปร่า ‘ผู้ชม’ หมายถึงคนดูในโรงละคร และเป้าหมายของผู้ชมก็คือนักแสดงบนเวที เจ้าของพลัง ‘ผู้ชม’ จะเฝ้าสังเกตทุกการกระทำของนักแสดง รวมถึงอารมณ์ สีหน้า ท่าทาง และยังสามารถอ่านความคิดอีกฝ่ายได้เล็กน้อย”
เมื่ออธิบายถึงจุดนี้ อัลเจอร์รีบตักเตือน
“จงจำไว้ให้ดี ไม่ว่าจะสถานที่ใด โรงละครหรือถนนที่แออัดด้วยผู้คน แต่ผู้ชมจะเป็นได้เพียงผู้ชมวันยังค่ำ”
แววตาออเดรย์เริ่มเปล่งประกาย เธอครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะถามต่อ
“งั้นหรือ หืม… ดิฉันเริ่มตกหลุมรัก ‘ผู้ชม’ เข้าแล้วสิ ต้องทำอย่างไรคุณถึงจะยอมบอกสูตรผลิตโอสถ ดิฉันต้องแลกเปลี่ยนด้วยสิ่งใด?”
มุมปากอัลเจอร์กระตุกเล็กน้อย สีหน้าและแววตาคล้ายรอจังหวะนี้อยู่นานแล้ว มันกล่าวออกไปด้วยเสียงทุ้มต่ำ
“โลหิตฉลามวิญญาณ อย่างน้อย หนึ่งร้อยมิลลิลิตร”
ออเดรย์พยักหน้ารับอย่างตื่นเต้น ทว่า เพียงไม่นานก็ถามกลับด้วยสีหน้าสงสัย
“เอ่อ… ถ้าหากดิฉันหามาได้ จะต้องส่งให้คุณด้วยวิธีใด แล้วจะมั่นใจได้อย่างไรว่าคุณจะยอมมอบสูตรผลิตโอสถเป็นการตอบแทน รวมถึงความถูกต้องของสูตร”
อัลเจอร์ตอบกลับอย่างใจเย็น
“ผมจะบอกที่อยู่ของตัวเองให้ หลังจากได้รับโลหิตฉลามวิญญาณ คุณมีสองวิธีในการรับสูตรโอสถ หนึ่งคือ ให้ผมส่งจดหมายไปหา และสองคือ ผมจะบอกด้วยปากเปล่าภายในห้วงมิติสายหมอกแห่งนี้  ส่วนเรื่องความมั่นใจ ผมคิดว่าท่านบุรุษลึกลับผู้นี้สามารถเป็นพยานให้ได้”
เมื่อกล่าวจบ มันชำเลืองมองโจวหมิงรุ่ยที่นั่งหลังตรงบนพนักเก้าอี้หัวโต๊ะ
“มิสเตอร์… คุณคือผู้วิเศษที่มีพลังเหนือจินตนาการ พวกเราคงไม่กล้าละเมิดข้อตกลงหากคุณยอมเป็นสักขีพยานให้”
“จริงด้วย!”
แววตาออเดรย์ส่องประกายอีกครั้งพร้อมกับผงกศีรษะอย่างตื่นเต้น ในมุมมองของเธอ บุรุษลึกลับคือสักขีพยาน ‘ที่ไว้ใจได้’
ทั้งหล่อนและชายผมยุ่งเหยิงไม่มีวันกล้าปลิ้นปล้อนต่อหน้าบุรุษลึกลับผู้ยิ่งใหญ่แน่!
ออเดรย์หมุนตัวพร้อมกับจ้องมองโจวหมิงรุ่ยด้วยสายตาเว้าวอน
“มิสเตอร์… ได้โปรดเป็นสักขีพยานให้การแลกเปลี่ยนของพวกเราด้วย”
ทันใดนั้น หล่อนพลันตระหนักถึงความเสียมารยาทที่ตนกระทำลงไป การค้าขายแลกเปลี่ยนเมื่อครู่เกิดขึ้นโดยยังไม่ได้รับความเห็นชอบจากบุรุษลึกลับด้วยซ้ำ!
“เอ่อ… มิสเตอร์… จะให้พวกเราเรียกคุณว่าอย่างไรดี?”
อัลเจอร์พยักหน้ารับ มันถามซ้ำด้วยถ้อยคำที่ขึงขังและหนักแน่นกว่า
“ใช้แล้วครับ พวกเราต้องเรียกคุณว่าอย่างไร?”
โจวหมิงรุ่ยชะงักชั่วครู่ มันใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะทองแดงเป็นจังหวะขณะใช้ความคิด
เป็นนิสัยเก่าที่แก้ไม่หาย
ทันใดนั้น ผลการทำนายดวงชะตาเมื่อเช้าพลันแล่นเข้ามาในหัว ชายหนุ่มเอนหลังตั้งตรงทันที เมื่อขวาถูกดึงกลับ สิบนิ้วประสานใต้คางพร้อมกับเผยรอยยิ้มให้คนทั้งสอง
“จงเรียกข้าว่า…”
มันชะงักคำพูดเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อไปด้วยน้ำเสียงสุขุม
“เดอะฟูล”
........................


## 0007 นามแฝง

ราชันเร้นลับ 7 : นามแฝง
“จงเรียกข้าว่า… เดอะฟูล”
ชื่อที่เรียบง่ายถูกเปล่งกังวานทั่วห้วงมิติสายหมอกสีเทา แต่เพียงไม่นานก็เลือนลับหายไป
ทว่า เสียงกลับยังดังสะท้อนภายในใจอัลเจอร์และออเดรย์อีกหลายระลอก
พวกมันไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะใช้นามแฝงเพื่อปกปิดตัวตน แต่เมื่อลองคิดดูให้ดี การเรียกด้วยนามแฝงคงเหมาะสมกับ ‘บุคคลลึกลับ’ มากกว่า
หลังจากเงียบงันครู่หนึ่ง ออเดรย์ลุกยืนขึ้นพลางดึงชายกระโปรง ก่อนจะถอนสายบัวให้โจวหมิงรุ่ยอย่างนอบน้อม
“มิสเตอร์ฟูลที่เคารพ ได้โปรดเป็นสักขีพยานในการแลกเปลี่ยนของพวกเราด้วยค่ะ”
“ย่อมได้”
หมิงรุ่ยตอบสั้นห้วนแต่สง่าผ่าเผย มันพยายามรักษาภาพลักษณ์ผู้ยิ่งใหญ่ไว้
“เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ”
อัลเจอร์ยืนขึ้นพร้อมกับแบมือขวาแนบหน้าอก จากนั้นก็ก้มศีรษะลงเล็กน้อย
โจวหมิงรุ่ยผายมือขวาลงพลางอมยิ้ม
“เชิญสนทนาต่อ”
อัลเจอร์พยักหน้าก่อนจะนั่งลง มันหันไปกล่าวกับออเดรย์
“หลังจากคุณหาโลหิตฉลามวิญญาณได้แล้ว ให้ใครสักคนนำไปส่งที่บาร์นักรบท้องทะเล ท่าเรือพริสต์ ถนนนกกระทุง รัฐกุหลาบขาว บอกเจ้าของร้านที่ชื่อวิลเลี่ยมว่า นี่คือสิ่งที่ ‘กัปตัน’ ต้องการ  หลังจากผมยืนยันแล้วว่าเป็นของจริง คุณต้องการให้ส่งสูตรให้ตามที่อยู่ หรือจะให้บอกปากเปล่าภายในมิติแห่งนี้?”
ออเดรย์ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม
“ขอเป็นวิธีที่ปลอดภัยดีกว่า ให้คุณบอกปากเปล่าภายในมิติแห่งนี้ ถือเป็นการทดสอบความทรงจำของดิฉันด้วย”
ในมือมิสเตอร์ฟูลยอมเป็นสักขีพยานแลกเปลี่ยน หมายความว่าต้องมี ‘การรวมตัว’ คราวหน้าเกิดขึ้นอีกแน่
ด้วยความคิดเช่นนี้ ออเดรย์หันมองไปทางโจวหมิงรุ่ยด้วยดวงตาเปล่งประกาย น้ำเสียงเจือความตื่นเต้นหลายส่วน
“มิสเตอร์ฟูลคะ… ช่วยทำการ ‘ทดสอบ’ แบบนี้อีกสักสองสามครั้งได้ไหม?”
อัลเจอร์พยักหน้ารับเห็นด้วย  มันรีบโน้มน้าว
“มิสเตอร์ฟูล คุณไม่คิดว่า ‘การรวมตัว’ เช่นนี้น่าสนใจบ้างหรือ? แม้คุณจะเป็นผู้วิเศษที่ครอบครองพลังเหนือจินตนาการ แต่อาจมีสักเรื่องสองเรื่องที่ไม่เคยทราบมาก่อน… สตรีผู้นี้คือบุตรสาวของขุนนางตระกูลใหญ่ ส่วนผมก็มีทั้งประสบการณ์ วิสัยทัศน์ และทรัพยากรที่คุณอาจสนใจ หรือบางที อาจมีสักวันที่พวกเราพอจะช่วยคุณแก้ปัญหากวนใจเล็กน้อยได้”
ในมุมมองอัลเจอร์ การที่อีกฝ่าย ‘ลาก’ ตนเข้ามาในห้วงมิติโดยมิอาจขัดขืน หมายความว่า มิสเตอร์ฟูลมีอำนาจกุมชะตาชีวิตมันได้ทุกลมหายใจ ในสถานการณ์เสียเปรียบ การผูกมิตรย่อมเป็นทางเลือกที่ฉลาดกว่า
หากสนิทกันไว้ นอกจากจะไม่มีผลเสีย อาจมีผลดี เพราะแต่ละคนมาจากพื้นฐานครอบครัวและปูมหลังที่แตกต่างกัน สิ่งที่อีกคนหนึ่งขาดไป อีกคนอาจเติมเต็มให้กันได้
การแลกเปลี่ยนเมื่อครู่เป็นเพียงตัวอย่างพื้นฐาน หากต้องการอธิบายให้เห็นภาพ…
ยกตัวอย่างเช่น การจะลงมือ ‘ฆ่า’ ใครสักคน ถ้าให้สมาชิกภายในนี้ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับเหยื่อเป็นฝ่ายลงมือแทน ตำรวจไม่มีทางสืบสาวหาคนร้ายตัวจริงได้แน่
ทว่า เมื่ออัลเจอร์กล่าวจบและหันไปมองเด็กสาวผู้ร่าเริง ใบหน้าของเธอกลับกำลังเหม่อลอย…
เราเผลอทำตัวพิรุธออกไปหรือ?
ออเดรย์จ้องมองอัลเจอร์พลางอ้าปากค้างชั่วขณะ นั่นไม่ใช่ความหวาดกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นดีใจที่จะได้ทำเรื่องมหัศจรรย์ร่วมกับผู้อื่น
เพียงไม่นาน เธอดึงสติกลับมาและรีบพยักหน้าซ้ำหลายครั้ง
“มิสเตอร์ฟูล ดิฉันก็เห็นด้วย! หากมีเรื่องเล็กน้อยที่คุณไม่ต้องการเปลืองแรงลงมือทำด้วยตัวเอง คุณสามารถไหว้วานให้เราจัดการแทนได้ แต่ต้องอยู่ในขอบเขตความสามารถด้วยนะคะ”
นับตั้งแต่อัลเจอร์เสนอแนะ โจวหมิงรุ่ยก็ชั่งน้ำหนักผลดีผลเสียในใจมาตลอด
ยิ่งรวมตัวกันบ่อยครั้ง ตนก็จะยิ่งได้รับข้อมูลที่จำเป็นมากขึ้น ไม่ว่าจะเรื่องผู้วิเศษหรือความลับโลกใบนี้ อาจรวมถึงวิธีเดินทางกลับโลกเก่า
ตัวอย่างเช่น การพบปะกันครั้งหน้า เมื่อทั้งสองคนแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้นและชายรูปร่างสันทัดบอกสูตรโอสถ ‘ผู้ชม’ แบบปากเปล่า ตนก็มีสิทธิ์ได้รับฟังสูตรดังกล่าวด้วยเช่นกัน อาจมีบางวันที่ข้อมูลโอสถขวดนี้เกิดประโยชน์
แต่ขณะเดียวกัน ยิ่งรวมตัวบ่อยครั้ง ความลับของตัวมันก็อาจถูกเผยได้ง่ายขึ้น
นั่นสินะ ไม่ว่าจะโลกเก่าหรือใหม่ก็เหมือนกันหมด… ของฟรีก็ไม่มีในโลก!
โจวหมิ่งรุ่ยเหยียดแขนขวาออกไปเคาะโต๊ะอย่างนุ่มนวล เมื่อคำนึงว่าตนคือเจ้าของมิติสายหมอก โอกาสที่ความลับจะแตกจึงมีไม่มากนัก หรืออีกนัยหนึ่ง ข้อดีมีมากกว่าข้อเสีย
เมื่อโจวหมิงรุ่ยตัดสินใจได้ มันหยุดเคาะโต๊ะพลางอมยิ้มให้กับบุคคลทั้งสองที่กำลังแสดงสีหน้าคาดหวังปนกระสับกระส่าย
“ข้าศรัทธาในความเท่าเทียม  เมื่อมีคนช่วยเหลือ ผู้นั้นก็ต้องได้รับการตอบแทน  ทุกวันจันทร์บ่ายสามโมงตรง พยายามทำตัวให้ว่างเข้าไว้ ขอเวลาข้าทดสอบพลังอีกสักสองสามครั้ง หากค้นพบหลักการของห้วงมิติ บางทีอาจมีวิธีให้พวกเจ้าแจ้งล่วงหน้าเมื่อไม่สะดวกที่จะเข้าร่วม”
ทั้งอัลเจอร์และออเดรย์ต่างพยักหน้าพร้อมเพรียง
ออเดรย์คือบุตรสาวขุนนางวัยสิบเจ็ดปี เธอถูกเลี้ยงดูเยี่ยงไข่ในหินมาตลอด จึงมีความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะเรียนรู้สิ่งแปลกใหม่จากโลกภายนอก
ดังนั้น เมื่อทราบว่า ‘ผู้ยิ่งใหญ่’ จะจัดการรวมตัวลี้ลับให้ทุกสัปดาห์ เด็กสาวผู้ไร้เดียงสาจึงกำหมัดแน่นอย่างมีความสุข
ออเดรย์ไม่เปิดโอกาสให้อัลเจอร์พูด เธอรีบเสนอแนะเรื่องถัดไปด้วยดวงตาเปล่งประกาย
“พวกเราทุกคนใช้ชื่อแทนกันเถอะ! จะให้บอกชื่อจริงคงไม่เหมาะสักเท่าไร”
‘เราอาจปกปิดมิสเตอร์ฟูลไม่ได้ แต่ชายรูปร่างสันทัดคนนี้มีท่าทางอันตรายเล็กน้อย… เราจะให้เขาทราบตัวตนที่แท้จริงไม่ได้เด็ดขาด!’
“เป็นความคิดที่ดี”
โจวหมิงรุ่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย
สมองออเดรย์พลันประมวลอย่างหนัก หลากหลายไอเดียผุดขึ้นในหัว จนกระทั่ง…
“ในเมื่อคุณคือมิสเตอร์ฟูลจากไพ่ทาโรต์ ถ้าอย่างนั้น การรวมตัวลับของพวกเราก็ควรเป็นไปในทางเดียวกัน ดิฉันจะเลือกชื่อจากไพ่ทาโรต์บ้าง”
ออเดรย์กำลังครุ่นคิดอย่างตื่นเต้น
“ตัดสินใจได้แล้ว! ดิฉันเลือกชื่อ ‘จัสติส’!”
หนึ่งในยี่สิบสองไพ่สำรับหลักของทาโรต์
“แล้วคุณล่ะ มิสเตอร์…”
สาวน้อยอมยิ้มพลางหันไปมอง ‘คู่ค้า’ รูปร่างสันทัดที่นั่งฝั่งตรงข้าม
อัลเจอร์ขมวดคิ้วครู่หนึ่งก่อนจะตอบ
“แฮงแมน”
นี่ก็เป็นหนึ่งในยี่สิบสองไพ่สำรับหลักเช่นกัน
“เอาล่ะ พวกเราจะเรียกการรวมตัวที่นี่ว่า ‘ชุมนุมทาโรต์’!”
ออเดรย์กล่าวอย่างตื่นเต้น จนกระทั่งผ่านไปหนึ่งอึดใจ เธอเพิ่งตระหนักได้ว่ากิริยาของตนออกนอกหน้าเกินไปสักหน่อย จึงหันไปถามโจวหมิงรุ่ยที่มีหมอกเทารายล้อมเข้มข้น
“ใช้ชื่อนี้ได้รึเปล่าคะ? มิสเตอร์ฟูล”
โจวหมิงรุ่ยส่ายศีรษะเล็กน้อย
“เรื่องเล็กแค่นี้ พวกเจ้าตัดสินใจกันเองเลย”
“ขอบคุณมากค่ะ!”
ออเดรย์รีบหันไปกล่าวกับอัลเจอร์ด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข
“มีสเตอร์แฮงแมน คุณช่วยทวนที่อยู่ให้ฟังอีกครั้งได้ไหม? ดิฉันกลัวว่าความทรงจำของตัวเองจะทรยศ”
“ไม่มีปัญหา”
อัลเจอร์ชอบใจที่ออเดรย์แสดงสีหน้าจริงจังขณะทวนที่อยู่ของตนซ้ำไปมา
หลังจากท่องในใจสามครั้ง สาวน้อยกล่าวอีกครั้งอย่างร่าเริง
“ดิฉันได้ยินมาว่า ไพ่ทาโรต์เป็นเกมทำนายดวงชะตาที่มหาจักรพรรดิโรซายล์คิดค้นขึ้น หรืออีกนัยหนึ่งคือ พวกมันแฝงพลังทำนายอนาคตไว้ใช่ไหม”
“ผิดแล้ว โดยส่วนมาก พลังทำนายดวงชะตาจะมีรากฐานมาจากตัวผู้ถูกทำนายเอง มนุษย์ทุกคนเกี่ยวพันกับโลกวิญญาณทั้งทางตรงและทางอ้อม หลายคนสามารถสื่อสารกับดวงจิตที่สูงกว่าตัวเองได้ ทว่า มนุษย์ทั่วไปมักไม่เอะใจถึงเรื่องนี้ ส่วนใหญ่ไม่ตระหนักถึง ‘สัญญาณ’ ของข้อมูลดวงชะตาที่ตัวเองได้รับ ส่งผลให้ต้องใช้อุปกรณ์เป็นสื่อกลางสำหรับอ่านสัญญาณดังกล่าว ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือความฝัน และนักทำนายฝัน”
อัลเจอร์เหลือบมองโจวหมิงรุ่ยเล็กน้อย  เมื่อไม่เห็นท่าทีตอบสนองจึงเล่าต่อ
“ด้วยเหตุนี้ ไพ่ทาโรต์จึงทำหน้าที่เป็นอุปกรณ์สื่อกลางสำหรับรับข้อมูลดวงชะตา เพื่อให้มนุษย์ตีความอนาคตตัวเองได้ง่ายขึ้น”
แม้ภายนอกจะทำเป็นไม่แยแส แต่ภายในใจหมิงรุ่ยกลับคิดตามจนหัวแทบระเบิด สมองที่เคยโปร่งโล่งพลันปวดแปลบรุนแรง
“อันนั้นก็ใช่ค่ะ”
ออเดรย์พยักหน้าเห็นด้วย แต่จากนั้นก็เริ่มอธิบายคำถามของตัวเองใหม่ให้ละเอียดกว่าเดิม
“ดิฉันไม่ได้หมายถึงไพ่ทาโรต์ชุดหลัง… เคยได้ยินมาว่า แท้จริงแล้ว จักรพรรดิโรซายล์เคยสร้างไพ่กระดาษจำนวนยี่สิบสอง ใบเป็นชุดต้นแบบ สำรับไพ่ดังกล่าวเต็มไปด้วยความลับและปริศนามากมาย แต่ละใบคือสัญลักษณ์แทนพลังอันยิ่งใหญ่… แต่ในภายหลัง ไพ่ดังกล่าวถูกดัดแปลงเป็นเกมไพ่ทาโรต์สำหรับทำนายโชคชะตาที่ไม่มีพิษมีภัย ข้อมูลนี้ถูกต้องไหมคะ?”
เธอหันมองโจวหมิงรุ่ย เด็กสาวย่อมต้องการฟังความเห็นจากมิสเตอร์ฟูลผู้ยิ่งใหญ่
แต่หมิงรุ่ยกลับทำเพียงอมยิ้มและหันไปหามิสเตอร์แฮงแมน ประหนึ่งกำลังลองภูมิความรู้จากมัน
อัลเจอร์ผงะเล็กน้อย หลังของมันพลันเชิดตั้งตรงตามสัญชาตญาณ ก่อนจะหันไปมอบคำตอบให้ออเดรย์ด้วยน้ำเสียงลุ่มลึก
“ถูกต้อง… กล่าวกันว่า จักรพรรดิโรซายล์เคยเห็นแผ่นศิลาเย้ยเทพด้วยตาตัวเอง จึงสร้างไพ่กระดาษขึ้นมายี่สิบสองใบ เพื่อแทนยี่สิบสองเส้นทางแห่งการกลายเป็นเทพ”
“ยี่สิบสองเส้นทางแห่งการกลายเป็นเทพ…”
ออเดรย์ทวนซ้ำด้วยสีหน้าครุ่นคิด
ขณะเดียวกัน หัวสมองโจวหมิงรุ่ยเริ่มทวีความเจ็บแปลบเกินขีดจำกัด มันรู้สึกคล้ายกับการเชื่อมต่อระหว่างดวงดาวเริ่มเจือจางลง
“วันนี้พอแค่นี้ก่อน”
มันกล่าวเสียงทุ้มหลังจากตัดสินใจปุบปับฉับพลัน
“สุดแล้วแต่ท่านครับ”
อัลเจอร์ก้มศีรษะอย่างนอบน้อม
“สุดแล้วแต่ท่านค่ะ”
ออเดรย์ทำท่าทางแบบเดียวกับมิสเตอร์แฮงแมน แต่ภายในของเธอยังคงมีคำถามอยากรู้อยากเห็นอีกมาก จึงนึกเสียดายที่ชุมนุมทาโรต์จบลงเร็วเกินไป
ก่อนที่โจวหมิงรุ่ยจะตัดการเชื่อมต่อ มันอมยิ้มพลางกล่าว
“แล้วพบกันใหม่ในการรวมตัวครั้งหน้า”
ดวงดาวส่องแสงเป็นครั้งสุดท้าย  หลังจากหมิงรุ่ยเอื้อมมือไปสัมผัส ดาวแดงเริ่มละลายหายไปราวกับหยดน้ำ
ในวินาทีที่ออเดรย์และอัลเจอร์ได้ยินเสียงมิสเตอร์ฟูลกล่าวคำอำลา ภาพการมองเห็นพวกมันพลันพร่ามัวก่อนจะมืดสนิท
ผ่านไปหนึ่งวินาที ‘ภาพโฮโลแกรม’ ของทั้งแฮงแมนและจัสติสได้สลายไป เหลือไว้เพียงทะเลหมอกอันว่างเปล่าภายในห้องประชุมโอ่อ่า
ศีรษะโจวหมิงรุ่ยเริ่มปวดแปลบทรมาน ภาพการมองเห็นสองข้างทางหมุนเคว้งเกรี้ยวกราด เพียงไม่นาน ความมืดก็เข้าปกคลุมโดยสมบูรณ์
จากนั้นไม่กี่อึดใจ หมิงรุ่ยลืมตาขึ้นอีกครั้งภายในห้องของตัวเองที่มีแสงแดดส่องจ้า
มันยังคงยืนอยู่ใจกลางห้องทำพิธี
“เหมือนกับฝันไปเลย… มิติสายหมอกคืออะไรกันแน่…   เป็นพลังของใคร หรือสิ่งใดที่เนรมิตให้เกิดขึ้นมา…”
มันพึมพำกับตัวเองก่อนถอนหายใจอย่างโล่งอก โจวหมิงรุ่ยพยุงตัวเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ด้วยร่างกายที่หนักอึ้งประหนึ่งถูกตะกั่วถ่วงขา
นาฬิกาห้อยคอทรงใบองุ่นที่วางไว้บนโต๊ะถูกหยิบขึ้นมาตรวจสอบเวลา มันต้องทราบให้ได้ว่าโลกภายนอกผ่านไปแล้วกี่นาที
“เวลาเดินเร็วเท่ากัน…”
มันประมาณอย่างคร่าว
หลังจากวางนาฬิกาลง หมิงรุ่ยฝืนร่างกายตัวเองไม่ไหวอีกต่อไป อาการปวดหัวรุนแรงจวนเจียนสลบ มันเลื่อนมือขึ้นมาบีบนวดขมับเผื่อว่าจะดีขึ้น
หลังจากผ่านไปสักพัก หมิงรุ่ยส่งเสียงถอนหายใจยาวพร้อมกับกล่าวเป็นภาษาจีนกลาง
“ดูเหมือนว่าเราจะยังไม่ได้กลับบ้านในอนาคตอันใกล้…”
ความไม่รู้คือบ่อเกิดความหวาดกลัว หลังจากได้เผชิญเหตุการณ์ประหลาด ได้เรียนรู้เกี่ยวกับผู้วิเศษและโอสถ โจวหมิงรุ่ยไม่กล้าทดสอบทำพิธีเปลี่ยนดวงชะตาในภาษาฟุซัคหรือโลเอ็นอีก
จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง เรื่องนี้ไม่มีใครตอบได้
อาจเลวร้ายยิ่งกว่าเมื่อครู่หลายเท่า หรืออาจต้องทรมานราวกับตกนรก
“ไว้ค่อยทดสอบใหม่หลังจากเรามีความรู้เกี่ยวกับเรื่องเหนือธรรมชาติมากกว่านี้”
อย่างน้อย สิ่งที่เรียกว่าชุมนุมไพ่ทาโรต์ก็ถือเป็นผลลัพธ์ด้านบวก
หลังจากใช้สมาธิครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง โจวหมิงรุ่ยพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด ผิดหวัง และเศร้าหมอง
“นับแต่นี้ไป… เราคือไคลน์แล้วสินะ”
…
ไคลน์พยายามรวบรวมสติเพื่อหาหนทางดำเนินชีวิตต่อไป พร้อมกับหาวิธีขจัดอารมณ์ด้านลบในใจ
บางที มันอาจกลายเป็นผู้วิเศษได้จากสูตรโอสถ ‘ผู้ชม’ ที่แฮงแมนขายให้จัสติส…
การ ‘ชุมนุม’ ที่เพิ่งเกิดขึ้นนั้นน่าทึ่งมากหากมองในมุมยุคสมัยปัจจุบัน ผู้คนจากแต่ละส่วนของโลกถอดจิตมาคุยกันแบบเห็นหน้าตาในระยะใกล้ ถกเถียงประเด็นความรู้ ค้าขายแลกเปลี่ยน รวมถึงเติมเต็มจุดด้อยของกันและกัน
เอ่อ… เหมือนกับ…
ไคลน์เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะคนเดียวราวกับคนบ้า มันใช้ปลายนิ้วนวดขมับพลางพึมพำกับตัวเองเสียงค่อย
“เหมือนกับโซเชียลเน็ตเวิร์คเลยไม่ใช่รึไง…”
........................


## 0008 ยุคสมัยใหม่

ราชันเร้นลับ 8 : ยุคสมัยใหม่
ฟ้าว—!
เสียงลมกรีดร้องดังพร้อมกับการพัดพามาถึงของพายุฝนห่าใหญ่ เรือใบขนาดสามเสากำลังโคลงเคลงด้วยสภาพน่าเวียนหัวเนื่องจากคลื่นทะเลสุดปั่นป่วน
เป็นความคลื่นไส้ประหนึ่งยักษาเขย่าเรือเล่นก็มิปาน
แสงสีแดงเข้มในดวงตาอัลเจอร์·วิลสันดับมอดลง เมื่อได้สติกลับคืน มันพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ในท่าเดิมโดยไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง
เพียงพริบตา ขวดแก้วทรงประหลาดในมือพลันแตกละเอียด ของเหลวด้านในที่เริ่มจับตัวแข็งได้ถูกสายฝนเบื้องบนชะล้างจนละลายหาย ไม่หลงเหลือเศษเสี้ยววัตถุโบราณแสนล้ำค่าอีกต่อไป
สัญลักษณ์เกล็ดหิมะหกเหลี่ยมผุดขึ้นกึ่งกลางฝ่ามือ จากนั้นเริ่มเลือนรางทีละนิดประหนึ่งแทรกซึมเข้าสู่ผิวหนัง ก่อนจะหายไปโดยสมบูรณ์ในอีกไม่กี่อึดใจต่อมา
อัลเจอร์พยักหน้าเชื่องช้าแต่หนักแน่นสองสามครั้ง สีหน้าคล้ายกับครุ่นคิดบางสิ่ง อากัปกิริยาแน่นิ่งเช่นนี้นานถึงห้านาทีเต็ม
หลังจากนั้น มันหันหลังเดินกลับเข้าด้านในเรือ แต่ก่อนที่ร่างจะแทรกผ่านเข้าไป บุรุษผมทองสวมเสื้อคลุมปักลวดลายสายฟ้าแบบเดียวกับอัลเจอร์ทำการเดินสวนออกมาพอดี
ชายคนดังกล่าวชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นอัลเจอร์ มันกำหมัดพร้อมกับเลื่อนแขนขึ้นแนบหน้าอก ก่อนจะกล่าว
“ขอพายุจงสถิตกับท่าน”
อัลเจอร์ตอบกลับด้วยท่าทางและถ้อยคำเดียวกัน ใบหน้าของชายหนุ่มรูปงามยังคงเรียบเฉย
หลังจากทักทาย อัลเจอร์เดินต่อไปยังห้องพักกัปตันที่อยู่ส่วนลึกสุดของทางเดินยาว
น่าประหลาดมาก สองข้างทางเงียบงันและไม่ปรากฏสัญญาณสิ่งมีชีวิต บรรยากาศประหลาดผิดแผกและเงียบงันประหนึ่งป่าช้า
เมื่อเปิดประตูห้องกัปตันเข้าไป ด้านล่างมีพรมน้ำตาลอ่อนนุ่มวางต้อนรับ ด้านในสุดของห้องมีชั้นหนังสือและหิ้งเก็บไวน์
ภาพของหนังสือปกเหลืองและของเหลวสีแดงคล้ำภายในขวด นับว่าแปลกตาเมื่อส่องสะท้อนกับแสงเทียนไขที่วูบวาบภายในห้อง
บนโต๊ะที่มีเชิงเทียนไขประดับ อุปกรณ์มากมายวางเรียงรายระเกะระกะ ประกอบไปด้วยขวดหมึก ปากกาขนนก กล้องส่องทางไกลโลหะ และเครื่องวัดระยะสำหรับเดินเรือ
หน้าโต๊ะตัวดังกล่าว ชายวัยกลางคนผิวขาวซีดกำลังนั่งบนเก้าอี้ในสภาพหันหลัง เหนือศีรษะของมันสวมหมวกกัปตันสีดำที่มีสัญลักษณ์กะโหลกสีขาว
เมื่ออัลเจอร์เดินเข้าไปใกล้ ชายปริศนาได้แผดเสียงตะโกนด้วยน้ำเสียงหวาดผวา
“คราวนี้ฉันไม่ยอมแพ้แน่!”
“ขอให้ทำสำเร็จนะ”
อัลเจอร์กล่าวด้วยน้ำเสียงสุขุมราบเรียบประหนึ่งกำลังถามไถ่สภาพอากาศ
“นี่แก…”
ชายคนดังกล่าวผงะกับคำตอบที่ไม่คาดฝัน
ทันใดนั้น เพียงพริบตาที่อัลเจอร์โน้มตัวลงด้านหน้า ร่างกายของมันพลันพุ่งไปถึงสุดมุมห้องอีกฟากฝั่งในพริบตาราวกับระยะทางห่างแค่ฝ่ามือ
ปึด!
ทุกส่วนของแขนขวาอัลเจอร์เริ่มขยายขนาด ฝ่ามือบีบคว้าลำคอชายสวมหมวกกัปตันไว้แน่นถนัด
หลังมือขวาปรากฏเกล็ดปลาสีเขียวขณะออกแรงบีบลำคอเหยื่อ อีกฝ่ายไม่มีโอกาสแม้แต่จะตอบโต้หรือขัดขืน
กร็อบ!
เมื่อสิ้นเสียงกระดูกหัก ดวงตาของชายสวมหมวกกัปตันพลันเหลือกขึ้น ร่างกายถูกยกลอยจากพื้น
แข้งขาสั่นกระตุกรุนแรงก่อนจะแน่นิ่งภายในไม่กี่อึดใจ ดวงตาเบิกโพลงและเหม่อลอย หว่างขามีของเหลวไหลเปียกซึมกางเกง
อัลเจอร์ยกร่างชายคนดังกล่าวพร้อมกับเดินมายังกำแพงห้องอีกฝั่ง
โครม!
มันออกแรงชกใส่กำแพงไม้ โดยฝ่ามือมหึมายังคงคว้าร่างเหยื่อไว้ทั้งอย่างนั้น
กำแพงไม้แหลกละเอียดจนเกิดรูโหว่ ฝนเย็นยะเยียบสาดเทเข้ามาในห้องพร้อมกับกลิ่นของทะเลที่คุ้นเคย
อัลเจอร์โยนศพเหยื่อออกนอกเรือ ร่างมันปะทะเข้ากับคลื่นที่ใหญ่ยักษ์ราวกับภูเขา
สายลมด้านนอกยังคงร้องโหยหวนระงมท่ามกลางความมืดมิด เป็นภาพของธรรมชาติที่น่าสะพรึงกลัวราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งให้หายไปอย่างถาวร
อัลเจอร์หยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวออกมาจัดแจงเช็ดฝ่ามือขวาจนสะอาด ก่อนจะโยนทิ้งลงทะเลตามหลังไป
มันก้าวถอยหลังและรอคอยให้ใครสักคนเปิดประตูเข้ามาอย่างใจเย็น
ไม่ถึงสิบวินาที บุรุษผมทองคนเดิมผลักประตูห้องเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกพร้อมกับเอ่ยปากถาม
“เกิดอะไรขึ้น?”
“‘กัปตัน’ หนีไปแล้ว”
อัลเจอร์ตอบด้วยสีหน้าเฉยชา
“ไม่คิดว่าจะยังเหลือพลังผู้วิเศษอยู่อีก”
“บ้าจริง!”
บุรุษผมทองสบถเสียงค่อย จากนั้นก็เดินมาใกล้รอยแตกบริเวณกำแพงไม้ สายตากวาดมองออกไปด้านนอกเรือ แต่สิ่งที่เห็นมีเพียงคลื่นทะเลและลมฝน
“ช่างเถอะ เจ้านั่นก็แค่เศษขยะ”
ชายผมทองกล่าวพลางโบกมือ
“แค่พวกเราค้นพบเรือผีสิงแห่งยุค ‘ทูดอร์’ ลำนี้ ก็มากพอจะรับทรัพย์ก้อนโตกันแล้ว”
ต่อให้ตัวมันเป็นผู้พิทักษ์สมุทร ก็คงไม่กล้าลงไปแหวกว่ายในผืนทะเลอันเกรี้ยวกราดดุจดั่งขุมนรกเช่นนี้แน่
“หากสภาพอากาศยังไม่ดีขึ้น ‘กัปตัน’ คงไม่มีทางรอด”
อัลเจอร์กล่าวพร้อมกับพยักหน้าเห็นด้วย
ขณะเดียวกัน รูโหว่บนกำแพงไม้เริ่มซ่อมแซมตัวเองด้วยความเร็วอันน่าเหลือเชื่อ
อัลเจอร์จ้องกำแพงที่กำลังสมานตัวเองอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองยังตำแหน่งของหางเสือและใบเรือด้วยความเคยชิน
ถึงจะมีกำแพงไม้ขวางกั้นอยู่หลายชั้นระหว่างห้องพักกัปตันและหางเสือ แต่อัลเจอร์กลับมองเห็นทุกสิ่งอย่างทะลุปรุโปร่ง
เรือลำนี้ไม่มีต้นเรือ ต้นหน หรือรองต้นหนคอยควบคุมแม้แต่คนเดียว…
ทว่า ท่ามกลางความว่างเปล่าไร้สัญญาณสิ่งมีชีวิต หางเสือและใบเรือกลับขยับได้เองอย่างน่าพิศวง
เมื่อสงบจิตใจได้ อัลเจอร์จินตนาการถึง ‘เดอะฟูล’ ผู้ปรากฏกายท่ามกลางสายหมอกครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาวอย่างอ่อนแรง
มันหันหลังกลับไปมองคลื่นทะเลสุดเกรี้ยวกราดด้านนอกอีกครั้ง ก่อนจะรำพึงกับตัวเองด้วยน้ำเสียงหวาดผวาเจือคาดหวัง
“ยุคสมัยใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้วสินะ…”
…
อาณาจักรโลเอ็น กรุงเบ็คลันด์  ย่านจักรพรรดินี
ออเดรย์·ฮอลล์กำลังหยิกแก้มเพื่อพิสูจน์ว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ใช่ฝันไป
บนโต๊ะเครื่องแป้งด้านหน้า กระจกทองแดงเก่าแตกละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
ออเดรย์ชำเลืองสายตามองหลังมือของตน—แสงสีกำลังแดงหมุนวนรอบตัวเองคล้ายกับดวงดาว ประหนึ่งรอยสักที่มีชีวิตก็มิปาน
เพียงไม่นาน สัญลักษณ์สีแดงเข้มได้ซึมหายเข้าไปในผิวหนัง
เมื่อเห็นเช่นนี้ เธอมั่นใจแล้วว่าเรื่องราวเมื่อครู่ไม่ใช่ความฝัน
ดวงตากำลังส่องประกาย มุมปากแสยะยิ้มอย่างมีความสุข ออเดรย์จับชายกระโปรงพร้อมกับถอนสายบัวให้อากาศวางเปล่า จากนั้นก็เริ่มเต้นรำอย่างมีความสุขไปรอบห้อง—เป็นการรำท่วงท่า ‘เอลฟ์โบราณ’ ซึ่งนิยมในหมู่ราชวงศ์และขุนนางชั้นสูง
รอยยิ้มของเธอช่างสดใส
สีหน้าท่าทางร่าเริงสุดขีด
ก็อก! ก็อก!
ใครบางคนเคาะประตูห้องนอน
“ใครกัน?”
ออเดรย์หยุดเต้น ขณะส่งเสียงถาม มือทั้งสองข้างรีบจัดแจงชุดเดรสให้เรียบร้อย
“คุณหนู ให้ดิฉันเข้าไปได้ไหม? ถึงเวลาแต่งตัวเตรียมเข้าร่วมพิธีเฉลิมฉลองแล้วค่ะ”
ออเดรย์เหลือบมองโต๊ะเครื่องแป้งที่กระจกเงาแหลกละเอียด รอยยิ้มกว้างบนใบหน้าเริ่มจางหาย แต่ยังเหลือซ่อนไว้ด้วยยิ้มมุมปากอย่างซุกซน
เมื่อมั่นใจว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี เธอหันไปส่งเสียงตอบ
“เข้ามาได้”
ลูกบิดประตูถูกหมุน แอนนี่—สาวใช้ส่วนตัวของออเดรย์ผลักประตูห้องเข้ามา
“ตายแล้ว กระจกแตก…”
แอนนี่กล่าวด้วยสีหน้าตกตะลึงหลังจากเปิดประตูเข้ามาเห็นสภาพโต๊ะเครื่องแป้ง
ออเดรย์รีบกะพริบตาปริบๆ
“เอ่อ… ช…ใช่แล้ว! เป็นฝีมือซูซี่! เมื่อครู่เพิ่งเข้ามาป่วนในห้อง คุณก็น่าจะรู้ใช่ไหมว่าซูซี่เป็นนักทำลายข้าวของ!”
ซูซี่คือโกลเด้นรีทรีฟเวอร์พันธุ์ทางซึ่งตระกูลฮอลล์ได้รับเป็นของแถมเมื่อครั้งบิดาของเธอ—เคาต์ฮอลล์ ซื้อจิ้งจอกล่าเนื้อ
ซึ่งออเดรย์ชื่นชอบซูซี่มาก
“คุณหนูควรฝึกวินัยมันบ้างนะคะ”
แอนนี่กล่าวพลางเดินเข้ามาเก็บเศษกระจกที่อาจทำอันตรายกับคุณหนู
หลังจากห้องเรียบร้อย แอนนี่หันมากล่าวกับออเดรย์
“คุณหนูจะใส่ชุดไหนไปร่วมงานคะ?”
ออเดรย์ครุ่นคิดก่อนจะมอบคำตอบ
“อยากใส่ชุดที่คุณนายจีเนียร์มอบให้เป็นของขวัญวันเกิดอายุสิบเจ็ด”
“ไม่ได้นะคะ คุณหนูห้ามใส่ชุดซ้ำเข้าร่วมงานพิธีใหญ่เด็ดขาด ไม่อย่างนั้น ตระกูลฮอลล์อาจถูกถากถางว่าเป็นขุนนางตกอับได้”
แอนนี่ปฏิเสธพร้อมกับส่ายศีรษะ
“แต่ฉันชอบนี่นา”
ออเดรย์ดื้อเงียบ
“คุณหนูสามารถใส่มันที่บ้านหรือไม่ก็งานพิธีไม่สำคัญได้ค่ะ”
แอนนี่หนักแน่น ไม่ยอมให้อีกฝ่ายต่อรอง
“งั้นเอาเป็น… เดรสแขนยาวลายดอกบัวที่มิสเตอร์ไซดีสมอบให้เมื่อสองวันก่อน”
ออเดรย์ตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม
“ยังรสนิยมดีเหมือนเดิมนะคะ”
แอนนี่ชื่นชม จากนั้นก็เดินออกไปที่ประตูและส่งเสียงตะโกน
“ห้องเสื้อที่หก! อ๊ะ ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันไปจัดการเอง”
สาวใช้เริ่มทำงานอย่างขยันขันแข็ง เครื่องแต่งกายทั้งหมดของเธอ ทั้งเดรส เครื่องประดับ รองเท้า หมวก เครื่องสำอาง รวมถึงทรงผม ทั้งหมดถูกจัดแจงเป็นระเบียบเรียบร้อย
เมื่อทุกสิ่งใกล้เสร็จสรรพ เคาต์ฮอลล์ปรากฏตัวหน้าประตูห้องในเสื้อกั๊กสีน้ำตาล
มันสวมหมวกสีเดียวกับเสื้อ หนวดเหนือริมฝีปากถูกตัดแต่งอย่างสง่างาม ดวงตาสีฟ้าครามเปี่ยมด้วยความร่าเริง
น่าเสียดายที่ความหล่อเหล่าในวัยหนุ่มถูกทำลายด้วยขนาดรอบเอวที่เพิ่มขึ้น ริ้วรอยบนใบหน้า และท่อนแขนที่ลีบเล็กลง
“อัญมณีที่เจิดจรัสที่สุดแห่งเบ็คลันด์เอ๋ย! ถึงเวลาออกเดินทางกันแล้ว!”
เคาต์ฮอลล์กล่าวพลางเคาะประตูสองครั้ง
“ท่านพ่อก็! หยุดเรียกหนูแบบนั้นสักที”
ออเดรย์พยายามดิ้นรนขณะถูกสาวใช้จับแต่งตัว
“งั้นเอาใหม่… ได้เวลาออกเดินทางแล้ว องค์หญิงสุดเลอโฉมของพ่อ!”
เคาต์ฮอลล์กล่าวพร้อมยกแขนซ้ายตั้งฉากกับพื้น เป็นนัยให้บุตรสาวเดินเข้ามาควงแขน
ออเดรย์รีบส่ายศีรษะ
“นั่นไว้สำหรับคุณแม่ เคาต์เทสฮอลล์”
“ถ้างั้นก็ข้างนี้”
เคาต์ฮอลล์ยกแขนขวาขึ้นแทน ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“นี่สำหรับเจ้า ความภูมิใจสูงสุดของพ่อ”
…
ฐานทัพเรือหลวง  ท่าเรือพริสต์
ขณะออเดรย์จูงแขนบิดาลงจากรถม้าหรูหรา ดวงตาของสาวน้อยพลันเบิกโพลงเมื่อได้เห็นวัตถุขนาดมหึมาเบื้องหน้า
ท่าเรืออยู่ไม่ห่างจากจุดจอดรถม้านัก
เรือมหึมาลำหนึ่งกำลังถูกวางในจุดเตรียมปล่อย รอบลำเรือส่องแสงโลหะระยิบระยับเงางาม เพดานเรือไม่มีใบเรืออย่างที่ควร เปลี่ยนเป็นหอบังคับการและปล่องไฟขนาดใหญ่สองปล่องแทน ท้ายเรือมีปืนใหญ่สุดน่าเกรงขามสองกระบอกติดตั้ง
ขนาดของเรือมโหฬารชนิดที่เรือใบด้านข้างลีบเล็กประหนึ่งคนแคระยืนข้างยักษา
“โอ้พระองค์วายุสลาตัน!”
“สุดยอด…”
“เรือรบจักรไอน้ำ!”
…
ท่ามกลางความฮือฮา แม้แต่ออเดรย์ยังตื่นตะลึงในความยิ่งใหญ่ของสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้น นับเป็นปาฏิหาริย์แห่งท้องทะเลที่เธอไม่เคยพบเจอมาก่อน
ใช้เวลาอยู่พักใหญ่กว่าเหล่าขุนนาง รัฐมนตรี และสมาชิกสภาจะกลับสู่ความสงบ แต่หลังจากนั้นไม่นาน จุดดำใหม่ได้ปรากฏเหนือท้องฟ้าท่าเรือ
ยิ่งเวลาผ่านไป ขนาดของจุดขยายขึ้นทุกขณะ จนกระทั่งปกคลุมหนึ่งในสามของท้องฟ้าด้านบน
จักรกลลอยฟ้าขนาดมหึมาที่มีท่อพ่นไอน้ำวิจิตรงดงาม มันกำลังลอยตัวกลางอากาศอย่างน่าพิศวงในสายตามนุษย์ด้านล่าง
ภายนอกถูกตกแต่งด้วยสีน้ำเงินเข้ม ถุงลมรอบเครื่องทำจากฝ้ายผสมอัลลอยเป็นโครง ส่งผลให้น้ำหนักเบาแต่แข็งแรง
ด้านล่างเรือบินมีปืนกลขนาดใหญ่ถูกติดตั้งเคียงข้างกับเครื่องยิงกระสุน เสียงเครื่องยนต์กำลังคำรามสนั่น สอดประหลาดกับการหมุนของใบพัดด้านหลังอย่างลงตัว
ฉากเบื้องหน้าได้สะกดทุกคนจนอยู่หมัด
ราชาและสมาชิกราชวงศ์เริ่มยืนปรากฏตัวโบกไม้โบกมือบนจักรกลลอยฟ้าประจำตระกูล บรรยากาศรอบตัวราชาจอร์จที่สามเปี่ยมด้วยบารมีและความน่าเกรงขามเป็นล้นพ้น
ข้างลำเรือลอยฟ้ามีตราสัญลักษณ์ดาบขนาดใหญ่สองเล่ม คมดาบตั้งตรงปักพื้น ด้ามจับทำจากมงกุฎทับทิม
นี่คือตรา ‘ดาบแห่งคุณธรรม’ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของตระกูล ‘ออกัสตัส’ ที่สืบสายเลือดยาวนานมาตั้งแต่ยุคสมัยที่สี่
ออเดรย์ยังมีอายุไม่ถึงสิบแปด จึงไม่ต้องเข้าร่วม ‘พิธีแนะนำตัว’ ซึ่งราชินีเป็นผู้กำหนดขึ้น
พิธีแนะนำตัว—เพื่อให้แวดวงชนชั้นสูงของเบ็คลันด์มีโอกาสพบปะและรู้จักกันอย่างทั่วถึง ขุนนางที่อายุครบสิบแปดปีทุกคนต้องเข้าร่วมอย่างมิอาจปฏิเสธ
ด้วยเหตุนี้ ออเดรย์จึงทำเพียงยืนมองพิธีดำเนินไปอย่างเงียบงันอยู่ด้านหลังด้านหลัง
อันที่จริง เธอชื่นชอบความเงียบสงบเช่นนี้มากกว่า ออเดรย์มักไม่พอใจเวลาถูกเหล่าองค์ชายพัวพัน
‘ปาฏิหาริย์แห่งท้องฟ้า’ จากฝีมือมนุษย์ทำการลงจอดอย่างนุ่มนวล คนกลุ่มแรกที่ก้าวออกจากประตูคือเหล่าองครักษ์หนุ่มจำนวนมากในชุดงานพิธีสีแดงสด กางเกงขายาวสีขาว เหรียญตราประดับประดาเต็มอก ในมือถือปืนไรเฟิล
กลุ่มองครักษ์หนุ่มเดินออกมาและรีบตั้งขบวนต้อนรับ หลังจากนั้น เหล่าราชวงศ์ทำการเดินเรียงแถวเดินออกจากเรือบินตามลำดับ ไล่เรียงจากราชาจอร์จที่สาม ราชินี องค์ชาย และองค์หญิง
ออเดรย์ไม่ชื่นชอบการพบปะผู้คน เธอจึงไม่สนใจพิธีรีตองแม้แต่น้อย กลับกัน สมาธิของสาวน้อยกำลังเพ่งไปยังอัศวินม้าเกราะดำสนิทที่เดินขนาบสองข้างราชา
ในยุคสมัยของเหล็ก ไอน้ำ และปืนใหญ่เช่นนี้ ค่อนข้างประหลาดไม่น้อยที่ยังมีทหารสวมเกราะหนักเต็มพิกัดอยู่
ชุดเกราะที่เงางามทั่วร่างกายได้มอบความรู้สึกแข็งแกร่งดุดันแก่ผู้พบเห็น
“จะใช่พาลาดินวินัยรึเปล่านะ...”
ออเดรย์มักแอบฟังบทสนทนาของผู้ใหญ่บ่อยครั้ง… ถึงจะเกิดความสงสัยใครครู่ แต่เธอก็ไม่กล้าเข้าไปชมในระยะใกล้
พิธีเริ่มต้นอย่างเป็นทางการเมื่อตระกูลราชวงศ์เสด็จถึง ทันใดนั้น ผู้ดำรงตำแหน่งนายกรัฐมนตรีคนปัจจุบัน—อากัส·นีแกน ก้าวขาออกมาด้านหน้าสุด
มันสังกัดพรรคอนุรักษนิยม และเป็นนายกรัฐมนตรีคนที่สองที่ไม่ได้มาจากสถานะขุนนาง
อากัส·นีแมน—หลังจากสร้างคุณประโยชน์ให้อาณาจักรมานาน ในที่สุดก็ได้รับพระราชทานคำนำหน้าชื่อด้วย ‘ลอร์ด’
ลอร์ดอากัส·นีแกน
ออเดรย์ยังทราบด้วยว่า ผู้สนับสนุนสำคัญของพรรคอนุรักษนิยม คือดยุคคนปัจจุบันแห่งตระกูลนีแกน—พาลัส·นีแกน ซึ่งเป็นพี่ชายบังเกิดเกล้าของอากัสนั่นเอง
อากัสมีรูปร่างผอมเพรียว กึ่งกลางศีรษะล้านเหลือด้านข้างไว้เล็กน้อย เป็นภาพลักษณ์ทั่วไปของชายวัยห้าสิบ
มันกวาดสายตาเล็กน้อยก่อนจะเปล่งเสียง
“สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทั้งหลาย กระผมมีความยินดีเป็นอย่างยิ่ง ที่ทุกท่านจะได้เป็นสักขีพยานในพิธีปล่อยเรือรบจักรไอน้ำแห่งประวัติศาสตร์มวลมนุษย์! ความยาวของหล่อนคือหนึ่งร้อยเอ็ดเมตร กว้างยี่สิบเอ็ดเมตร กราบขวาเรือถูกออกแบบด้วยเทคโนโลยีอันยอดเยี่ยมสำหรับจอดเทียบท่า แผ่นเหล็กรอบลำเรือมีความหนาสี่ร้อยห้าสิบเจ็ดมิลลิเมตร ระวางขับหนึ่งหมื่นหกสิบตัน ปืนหลักขนาดสามร้อยห้ามิลลิเมตร สี่กระบอก ปืนใหญ่ระดมยิง หกกระบอก ปืนใหญ่หกปอนด์ สิบสองกระบอก ปืนใหญ่หกลำกล้อง สิบแปดกระบอก และเครื่องยิงตอร์ปิโดอีกสี่กระบอก ความเร็วสูงสุดสิบหกน็อต!”
“หล่อนคือราชินีแห่งท้องทะเลตัวจริง!”
ฝูงชนถูกเร้าอารมณ์ ลำพังคำอธิบายก็มากพอจะสร้างความตื่นเต้นได้แล้ว แต่นี่กลับมีของจริงปรากฏอยู่เบื้องหน้า
อากัสกล่าวอีกสองสามประโยคก่อนจะหันไปแสดงความเคารพต่อราชา จากนั้นก็เอ่ยปากขอรบกวน
“ฝ่าบาท ได้โปรดประทานนามให้หล่อนด้วยขอรับ!”
“ในเมื่อมันถูกปล่อยลงทะเลครั้งแรกที่ท่าเรือพริสต์ เราขอตั้งชื่อมันว่า… เดอะพริสต์”
เมื่อกล่าวจบ ราชาจอร์จแสดงสีหน้าโล่งใจ
“เดอะพริสต์!”
“เดอะพริสต์!”
…
ถ้อยคำตะโกนเริ่มกระจายตั้งแต่นายกรัฐมนตรี ไปถึงพลเรือแห่งกองทัพเรือหลวง จนกระทั่งถึงหูทหารและลูกเรือที่ประจำการ
ทุกคนร่วมเปล่งเสียงพร้อมกันอย่างยินดีว่า
“เดอะพริสต์!”
หลังจากราชาจอร์จที่สามทำพิธีส่งเรือลงทะเล เสียงปืนยิงสลุตเริ่มขึ้นพร้อมกับบรรยากาศเฉลิมฉลอง
ปู๊น—!
ควันขาวพวยพุ่งจากปล่องไฟมหึมาด้านบน เสียงเครื่องจักรดังกังวลไปพร้อมกับแตรเรือ
หลังจากวัตถุมหึมาถูกส่งลงทะเลเรียบร้อย ทุกคนต่างทึ่งเมื่อปืนใหญ่ท้ายเรือทำการยิงไปยังไปเกาะร้างที่ไม่ห่างออกไปนัก
บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม!
ผืนดินสั่นสะเทือน ฝุ่นควันคละคลุ้งทั่วเกาะ เกิดคลื่นกระแทกจากปากกระบอกปืนจนน้ำทะเลสั่นกระเพื่อม
อากัสอมยิ้มอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็หันมากล่าวกับฝูงชน
“นับแต่นี้ไป หายนะจะคืบคลานเข้าหาโจรสลัดทั้งเจ็ดที่บังอาจเรียกตัวเองว่า—นายพลโจรสลัด และอีกสี่โจรสลัดที่บังอาจเรียกตัวเองว่า—ราชาโจรสลัด พวกมันต้องสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวเมื่อเผชิญหน้ากับเดอะพริสต์!  หลังสิ้นสุดยุคสมัยปัจจุบัน บนท้องทะเลจะมีเพียงเรือจักรไอน้ำปกครองผืนสมุทร! ไม่สนว่าพวกโจรสลัดจะพึ่งพาพลังวิเศษ เรือผีสิง หรือเรือต้องสาปก็ตาม!”
เลขาส่วนตัวของอากัสส่งเสียงถาม
“แล้วพวกมันสร้างเรือจักรไอน้ำเองไม่ได้หรือ?”
ขุนนางหลายคนรวมถึงสมาชิกสภาล้วนพยักหน้าเห็นด้วย ความเป็นไปได้ดังกล่าวมิอาจถูกมองข้าม
อากัสฉีกยิ้มพร้อมกับส่ายศีรษะ
มันอธิบายต่อ
“นั่นไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน! และจะไม่มีทางเกิดขึ้นตลอดไป! การสร้างเรือรบจักรไอน้ำต้องใช้เหมืองถ่านหินขนาดใหญ่สามแห่ง ต้องใช้เครื่องผสมเหล็กกล้าเทียบเท่าโรงงานเหล็กยี่สิบแห่ง ต้องใช้นักวิทยาศาสตร์และช่างเทคนิคหัวกะทิกว่าหกสิบคนจากหน่วยงานวิจัยปืนใหญ่เบ็คลันด์และหน่วยงานวิจัยทางทะเล ต้องใช้อู่ต่อเรือหลวงถึงสองแห่ง ต้องใช้วัสดุจิปาถะจากโรงงานโลหะอีกกว่าร้อยแห่ง ต้องผ่านการเห็นชอบจากจอมพลเรือ คณะกรรมการต่อเรือ สภาสูง ราชาที่มีวิสัยทัศน์กว้างไกล รวมถึงต้องเป็นอาณาจักรยอดเยี่ยมที่มีกำลังผลิตเหล็กกล้าสิบสองล้านตันต่อปี!  พวกโจรสลัดไม่มีวันทำได้!”
เมื่อกล่าวจบ อากัส·นีแกนหยุดเล็กน้อยก่อนจะชูกำปั้นขึ้นฟ้า
“สุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทั้งหลายเอ๋ย… ยุคสมัยของปืนใหญ่และเรือรบกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว!”
........................


## 0009 สมุดบันทึก

ราชันย์เร้นลับ 9 : สมุดบันทึก
หลังจากพักผ่อนได้ชั่วโมงครึ่ง โจวหมิงรุ่ยที่ตัดสินใจเรียกตัวเองว่าไคลน์ ร่างกายของมันเริ่มฟื้นฟูกลับมาหลายส่วน
ไคลน์ชำเลืองมองไปยังหลังมือของตน บนผิวหนังปรากฏจุดดำขนาดไม่ใหญ่มากจำนวนสี่จุด เรียงตัวกันเป็นสี่เหลี่ยมจัตุรัสขนาดเล็ก
จุดดำซึมหายเข้าไปในผิวหนัง ไคลน์ทราบดีว่า มันไม่ได้หายไปถาวร เพียงแต่รอวันถูกปลุกขึ้นมาใหม่
“สี่จุด… หมายถึงอาหารที่วางไว้สี่มุมห้อง? หมายความว่าครั้งหน้า เราอาจไม่ต้องเตรียมอาหารแล้ว เพียงท่องบทสวดพิธีกรรมและเดินก็ทวนเข็มนาฬิกาพอ…”
ไคลน์ใช้ความคิด
ถ้าเป็นเช่นนั้นคงสะดวกสบายขึ้นมาก แต่ก็ยังไม่มีสิ่งใดยืนยันว่าจริง ความไม่รู้คือบ่อเกิดความหวาดกลัวเสมอ ทั้งที่เรื่องที่ เหตุใดพิธีกรรมจีนโบราณถึงมีผลในโลกใบนี้ เหตุใดตนถึงถูกส่งข้ามโลกในตอนที่นอนหลับสนิท เสียงโหยหวนขณะทำพิธีเปลี่ยนดวงชะตาคือสิ่งใด? รวมถึงมิติสายหมอกสีเทานั่นอีก
ไคลน์กำลังยืนสั่นกลัวแม้จะเป็นช่วงกลางฤดูร้อน
“อารมณ์ที่เก่าแก่และรุนแรงที่สุดของมนุษย์คือความกลัว และความกลัวที่รุนแรงที่สุดคือการกลัวในสิ่งที่ไม่รู้จัก”
ไคลน์หวนนึกถึงคำคมที่เคยอ่าน
ภายในใจกำลังรู้สึกประหลาด มันต้องการเรียนรู้สิ่งลี้ลับของโลกให้มากกว่านี้ เพราะไม่ว่าอย่างไร ตนก็ต้องไขปริศนาและหาทางกลับโลกใบเดิมให้ได้
ไม่เพียงเท่านั้น ในใจยังรู้สึกขัดแย้งกันเองอย่างพิลึก เมื่อต้องแสร้งสวมรอยเป็นไคลน์ต่อไป และต้องทำเหมือนกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
แสงแดดสาดส่องลงบนโต๊ะอ่านหนังสือเบื้องหน้า สีของมันเหลืองระยิบระยับประหนึ่งมีใครบางคนโปรยผงทองลงไป
ไคลน์นั่งจ้องมองโต๊ะไม้ด้วยใบหน้าเหม่อลอย ในใจเกิดความสงบสุขชั่วขณะ
มันปล่อยร่างกายให้ผ่อนคลายตามธรรมชาติ อาการเหนื่อยล้าตามร่างกายกำลังแผ่ปกคลุมไปทุกส่วน
เปลือกตาหนักอึ้งประหนึ่งถูกมัดหินถ่วง พวกมันพยายามปิดตัวเองลงโดยไม่ฟังคำสั่งเจ้าของร่าง คงเป็นผลจากการแทบไม่ได้นอนทั้งคืน รวมถึงเหตุการณ์ชวนให้สิ้นเปลืองพลังงานในช่วงเช้า
ไคลน์ส่ายศีรษะพลางพยุงร่างขึ้นโดยมีขอบโต๊ะเป็นจุดค้ำยัน ร่างกายโงนเงนขณะเดินไปยังเตียงสองชั้น มันทิ้งตัวลงบนเตียงโดยไม่สนใจขนมปังไรย์สี่ชิ้นที่วางมุมห้อง
…
โครก! โครก!
ไคลน์ได้สติกลับมาอีกครั้งพร้อมกับเสียงร้องจากกระเพาะ เมื่อลืมตาขึ้น ร่างกายรู้สึกสดชื่นเหมือนกับได้เกิดใหม่
“ยังปวดหัวนิดหน่อยแฮะ”
ไคลน์ลูบขมับอย่างนุ่มนวลหลังจากพยุงตัวนั่งบนเตียง มันกำลังหิวมาก ชนิดที่สามารถกินม้าได้ทั้งตัว!
เมื่อจัดระเบียบเสื้อผ้าจนเรียบร้อย ไคลน์เดินกลับมาที่โต๊ะอ่านหนังสืออีกครั้ง นาฬิกาห้อยคอใบองุ่นถูกหยิบออกจากกระเป๋าเสื้อ
กริ๊ก!
กลไกดีดฝาเปิดออกด้วยสปริง เข็มบอกนาทียังคงเดินเป็นปรกติ
“เที่ยงครึ่ง เราหลับไปสามชั่วโมง…”
มันเก็บนาฬิกากลับที่เก่าพลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่
ในหนึ่งวันของทวีปเหนือจะถูกแบ่งเป็น 24 ชั่วโมง ชั่วโมงละ 60 นาที และนาทีละ 60 วินาที หรือก็คือ เหมือนกับโลกเก่าทุกประการ นับเป็นเรื่องประหลาดที่สร้างความฉงนและโล่งใจในเวลาเดียวกัน
แต่ในวินาทีนี้ ไคลน์มิอาจขบคิดหาคำอธิบายให้กับเรื่องเหนือธรรมชาติ ไม่ว่าจะเป็นความบังเอิญที่เกิดขึ้น หรือเรื่องมิติสายหมอกสีเทา ในสมองมีเพียงเรื่องเดียวคือ—อาหาร
ทุกสิ่งจะถูกครุ่นคิดใหม่อีกครั้งหลังจากมื้ออาหารจบลง กองทัพต้องเดินด้วยท้องเท่านั้น!
ไคลน์เดินไปหยิบขนมปังไรย์ที่มุมห้องทั้งสี่ชิ้นมาปัดฝุ่น มันไม่ลังเลที่จะกินขนมปังซึ่งเป็นของเซ่น ในห้วงเวลาความเป็นความตาย ทุกสิ่งที่กินได้คืออาหาร
ไคลน์ไม่สนว่าที่จะเป็นของเซ่นหรือไม่ เพราะในโลกเก่าเองก็มีธรรมเนียมกินของเซ่นหลังจากไหว้เสร็จ และเหนือสิ่งอื่นใด ขนมปังก็ยังใหม่มาก การประหยัดคือสิ่งที่ดี เพราะเงินในกระเป๋าเหลือเพียงห้าเพนนี่เท่านั้น
บางที… นี่อาจเป็นความตระหนี่ที่หลงเหลือมาจากความทรงจำของไคลน์·โมเร็ตติคนเดิม…
คงสิ้นเปลืองค่าแก๊สน่าดู หากเปิดวาล์วแล้วใช้เพียงให้แสงสว่าง ไคลน์จึงเดินไปยังครัวเพื่อใช้แก๊สให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด
เตาแก๊สถูกจุด มันวางหม้อต้มไว้ด้านบนพร้อมกับเทน้ำเปล่าลงไป ก่อนจะเติมถ่านและวางขนมปังไรย์ไว้ข้างเตา
ไคลน์เดินวนหน้าเตานานหลายนาที
ใครก็ตามที่กระเดือกขนมปังบัดซบนั่นเข้าไปโดยไม่ทำให้นุ่มลง รับประกันได้เลยว่าต้องติดคอตายแน่นอน
เฮ่อ! ชีวิตที่กินเนื้อได้เฉพาะมื้อเย็น ช่างเป็นชีวิตที่น่าเศร้านัก เดี๋ยวก่อน… ถ้าจำไม่ผิด เมลิสซ่าเคยบอกว่า ครอบครัวโมเร็ตติจะกินเนื้อแค่สัปดาห์ละสองมื้อเท่านั้น!
ถ้าสัมภาษณ์งานไม่ผ่าน อนาคตของตนและครอบครัวคงมืดมนไร้หนทาง
เมื่อพยายามควานหาของกินรอบห้องและไม่พบสิ่งใด ไคลน์จำใจต้องกระเดือกขนมปังไรย์ตามยถากรรม
ความหิวโหยไม่เคยปราณีใคร
มันเริ่มเหลือบมองเนื้อแกะข้างตู้กับข้าวที่ซื้อมาเมื่อช่วงเช้า แต่หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน ไคลน์ตัดสินใจอดทนรอกินพร้อมเมลิสซ่า
ถึงจะแค่ครึ่งเดียว แต่การกินก่อนนับเป็นเรื่องเสียมารยาทมาก
ไคลน์วางแผนทำอาหารรสเลิศของโลกเก่าให้เมลิสซ่าได้ชิม ถึงมันจะเคยใช้ชีวิตโดยการทานอาหารนอกบ้านบ่อยครั้ง แต่ฝีมือการปรุงก็อยู่ระดับพึ่งพาได้
ไม่เสียแรงที่ได้รับฉายาว่า ทำเป็นทุกอย่าง แต่ไม่เก่งสักทาง
อาหารฝีมือไคลน์มิได้เลิศรสเหมือนภัตตาคาร แต่รับประกันว่ามนุษย์กินได้และพึงพอใจ
มันเบือนหน้าหนีจากเนื้อแกะเพื่อไม่ให้ถูก ‘เย้ายวน’ ไปมากกว่านี้ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า เมื่อเช้าตนได้ซื้อถั่วและผักติดไม้ติดมือกลับมาอีกหลายชนิด
มันฝรั่ง!
เมื่อฉุกคิดได้ ไคลน์รีบเดินกลับไปยังตู้กับข้าวเพื่อนำมันฝรั่งสองชิ้นออกมาจากกองวัตถุดิบที่มีไม่มาก
ขั้นแรก ล้างทำความสะอาดมันฝรั่งในห้องน้ำรวม จากนั้นก็นำไปใส่ในหม้อ
เมื่อผ่านไปสักพัก ไคลน์เติมเกลือเหลืองลงในหม้อ เป็นเพียงเครื่องปรุงเดียวที่ควานหาได้จากตู้กับข้าว
มันยืนรอหน้าเตาต่ออีกสองถึงสามนาที ก่อนจะยกหม้อขึ้นและเท ‘ซุป’ ลงในชาม จากนั้นก็ใช้ส้อมตักมันฝรั่งต้มขึ้นจากหม้อและวางลงบนชาม เมื่อเตรียมตัวเสร็จสรรพ ไคลน์ยกอาหารมาวางบนโต๊ะทานข้าวให้เป็นกิจจะลักษณะ
ฟู่ด—!
มันใช้ปากเป่ามันฝรั่งต้มครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้มือบรรจงปอกเปลือกอย่างประณีต กลิ่นแสนหอมหวนอันเป็นเอกลักษณ์ของมันฝรั่งต้มโชยฟุ้งทั่วห้อง ชวนให้น้ำลายสอเป็นที่สุด
ไคลน์สวาปามอย่างบ้าคลั่ง ไม่สนอีกแล้วว่าอาหารจะร้อนบัดซบเพียงใด มันใช้ปากกัดเข้าไปในเนื้อมันฝรั่งที่ยังปอกเปลือกได้เพียงครึ่งเดียว
หอมฉิบ!
ผิวสัมผัสนุ่มละมุน รสชาติยิ่งหวานเมื่อยิ่งเคี้ยว ความสุขกำลังปรากฏบนใบหน้าไคลน์อย่างชัดเจน เพียงไม่นาน มันจัดการกับมันฝรั่งทั้งสองชิ้นในพริบตาโดยไม่เหลือเนื้อติดเปลือก
…ถึงขั้นกินเปลือกเข้าไปเล็กน้อย
ถัดมาเป็นการยกซดน้ำซุป เกลือเหลืองที่เติมปรุงลงไปช่วยเพิ่มความสดชื่นได้มากทีเดียว
‘มันฝรั่งเคยเป็นอาหารที่เราในวัยเด็กชอบมาก…’
ไคลน์คิดเช่นนี้ขณะฉีกขนมปังจุ่มลงใน ‘ซุป’ เพื่อทำให้นุ่มลง
สงสัยพิธีกรรมจะทำให้หิวโหย มันทำการซัดขนมปังสองชิ้นที่หนักรวมหนึ่งปอนด์เรียบในพริบตา
ไคลน์รู้สึกราวกับได้เกิดใหม่อย่างแท้จริง ซุปในถ้วยถูกซดจนเกลี้ยง ชีวิตของมันกลับมามีความสุขอีกครั้งหลังจากท้องถูกเติมเต็ม
เมื่อเก็บกวาดทำความสะอาดเสร็จ ไคลน์เดินกลับไปที่หน้าต่างเพื่อรับแสงตะวันแสนอบอุ่นด้านนอก
หลังจากทุกอย่างเข้าสู่ภาวะสงบ มันเดินกลับมานั่งบนเก้าอี้ไม้พร้อมกับครุ่นคิด
“เราคงหนีโชคชะตาไม่ได้ การจะหาทางกลับต้องศึกษาเรื่องลี้ลับให้มากกว่านี้ และการเป็น ‘ผู้วิเศษ’ ที่แฮงแมนกับจัสติสพูดถึงก็นับเป็นสิ่งสำคัญไม่แพ้กัน  ต้องขจัดความกลัวที่เกิดจากความไม่รู้  ทางเดียวของเราในตอนนี้คือ… รอให้ถึงชุมนุมไพ่ทาโรต์สัปดาห์หน้า จากนั้นก็แอบฟังสูตรการผสมโอสถ ‘ผู้ชม’ รวมถึงหาข่าวเกี่ยวกับเรื่องลึกลับของโลกใบนี้”
“เหลืออีกสี่วันกว่าจะถึงวันจันทร์ ก่อนหน้านั้นต้องสืบหาให้ได้ก่อนว่า ทำไมไคลน์ถึงฆ่าตัวตาย และเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่”
เมื่อตัดสินใจพักการกลับโลกเก่าไว้ชั่วคราว ไคลน์เดินไปยังห้องน้ำเพื่อล้างมือ และกลับมานั่งลงบนเก้าอี้ไม้ตัวเดิม
สมุดบันทึกของไคลน์ตัวจริง บางทีอาจมีเบาะแสในการฆ่าตัวตายรวมถึงความทรงจำในอดีตเขียนไว้
ไคลน์ตัวจริงมีนิสัยชอบจดบันทึก โดยเฉพาะในรูปแบบไดอารี
มันชำเลืองมองตู้เก็บของที่วางฝั่งขวามือของโต๊ะ ด้านในบรรจุไดอารีเก่าหลายเล่มที่เขียนจนครบทุกหน้ากระดาษ
ด้านสมุดเล่มบนโต๊ะ เรื่องราวถูกบันทึกไว้ตั้งแต่วันที่ 10 เมษายน เนื้อหาส่วนใหญ่เกี่ยวกับมหาวิทยาลัยและอาจารย์ รวมถึงความรู้ทั่วไปเล็กน้อย
“วันที่ 12 เมษายน มิสเตอร์อะซิกเล่าว่า ภาษาที่นิยมในใช้จักรวรรดิไบลัมของทวีปใต้ถูกพัฒนามาจากภาษาฟุซัคโบราณ ซึงถือว่ามีรากฐานจากภาษาคนยักษ์แขนงหนึ่ง… เรื่องนี้หมายความว่าอย่างไรน่ะหรือ? ก็หมายถึงสิ่งมีชีวิตทุกชนิดในอดีตอาจใช้ภาษาเดียวกัน! ไม่เลย ต้องไม่ใช่แบบนั้นแน่ เพราะจากบันทึก ‘พระคัมภีร์แห่งรัตติกาล’ และ ‘บันทึกแห่งวายุสลาตัน’ ได้ระบุไว้ชัดเจนว่า เผ่าคนยักษ์ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตประเภทเพียงเดียวที่มีพลังอำนาจในยุคบรรพกาล สมัยนั้นยังมีเอลฟ์ สัตว์ประหลาด รวมถึงมังกร… แต่ในความเป็นจริง ไม่เคยมีหลักฐานปรากฏว่าสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นเคยอาศัยอยู่ อาจเป็นเพียงนิยายที่แต่งขึ้นเองมาก็ได้”
…
“วันที่ 16 เมษายน รองศาสตราจารย์อาวุโสโคเฮนและมิสเตอร์อะซิกสนทนากันในหัวข้อ ‘ยุคแห่งไอน้ำ’ ที่มนุษย์มิอาจหลีกเลี่ยง มิสเตอร์อะซิกให้ความเห็นว่า ยุคไอน้ำเป็นเรื่องบังเอิญอย่างแท้จริง เพราะหากโลกไม่มีมหาจักรพรรดิโรซาย ทวีปเหนือก็ยังคงกวัดแกว่งดาบสู้รบกันไม่ต่างจากทวีปใต้… การโต้เถียงระหว่างอาจารย์กับมิสเตอร์อะซิกเป็นไปอย่างดุเดือดและออกรส อาจารย์ได้ให้ความเห็นว่า ต่อให้ไม่มีจักรพรรดิโรซาย แต่ก็คงมีจักรพรรดิโรเบิร์ตหรือใครสักคนปรากฏตัวขึ้นและทำแบบเดียวกัน ยุคสมัยแห่งไอน้ำคืออนาคตที่ต้องมาถึงในสักวันอยู่แล้ว… แต่ทำไมเราถึงไม่รู้สึกตื่นเต้นกับหัวข้อสนทนาสักเท่าไร บางที อาจเป็นเพราะเราไม่เหมาะกับการเรียนสาขาประวัติศาสตร์ เราชอบที่จะขุดคุ้ยความลับในอดีตมากกว่าอนาคต ถ้ารู้อย่างนี้แต่แรก คงลงเรียนสาขาโบราณคดีไปแล้ว”
…
“วันที่ 29 เมษายน เวิร์ชมาหาเราและบอกว่า เขาเพิ่งได้สมุดบันทึกหายากจากยุคสมัยที่สี่มาครอง… หนังสือยุคสมัยที่สี่เชียวนะ! พระเจ้า! เวิร์ชไม่ต้องการให้คนนอกทราบ จึงมิได้เอ่ยปากขอร้องให้อาจารย์สาขาโบราณคดีช่วยตรวจสอบ แต่เขาเลือกเรากับนาย่าเป็นผู้ช่วยถอดรหัสสมุดบันทึกแทน… ใครจะปฏิเสธลง? อย่างไรก็ตาม คงต้องทำหลังจากสอบโปรเจคจบเรียบร้อยแล้ว เราไม่ควรแบ่งสมาธิไปทำเรื่องอื่นในช่วงเวลาสำคัญ”
อ่านถึงตรงนี้ ไคลน์เริ่มให้ความสนใจกับเนื้อหา สาเหตุที่ไคลน์คนก่อนฆ่าตัวตายคงไม่เกี่ยวกับการถกเถียงของอาจารย์ แต่มาจากสมุดบันทึกปริศนาจากยุคสมัยที่สี่
ยุคสมัยที่สี่ต้องย้อนกลับไปราวพันห้าร้อยปีก่อน เป็นยุคที่เต็มไปด้วยปริศนามากมาย แทบไม่มีการค้นพบสุสานโบราณหรือเมืองโบราณซึ่งบ่งบอกว่ามาจากยุคสมัยที่สี่ หลักฐานเดียวที่ปรากฏคือบันทึกประวัติศาสตร์ของเจ็ดโบสถ์หลักที่คอยเผยแผ่ศาสนาอย่างต่อเนื่อง แต่ข้อความในบันทึกมีเพียงรายละเอียดเลือนรางที่สืบทอดต่อกันมา เนื้อหาจากบันทึกของเจ็ดโบสถ์หลัก โดยมากจะพูดถึงจักรวรรดิโบราณ เช่นจักรวรรดิทรันซอสต์ จักรวรรดิโซโลม่อน และราชวงศ์ทูดอร์
ความอยากรู้อยากเห็นของไคลน์คนเก่าได้มุ่งเน้นไปยังยุคสมัยที่สี่—ยุคสมัยแห่งทวยเทพ มากเป็นพิเศษ เรื่องราวตั้งแต่ยุคสมัยที่หนึ่งถึงสามไม่เป็นที่น่าสนใจสักเท่าไร เพราะเป็นช่วงในอดีตที่นานเกินไป ส่วนใหญ่จึงเป็นตำนานปราศจากหลักฐานอ้างอิง
“หืม… ไคลน์เป็นห่วงอนาคตตัวเอง จึงตั้งใจเรียนให้จบและเตรียมตัวสอบสัมภาษณ์ แต่กลับไม่มีโอกาสได้ใช้ชีวิตที่ต้องการ…”
ไคลน์ถอนหายใจยาว
ในยุคสมัยที่มหาวิทยาลัยยังมีไม่มาก และนักเรียนส่วนใหญ่มาจากครอบครัวขุนนางร่ำรวย หากไม่ใช่มนุษย์ที่มีจิตผิดปรกติจนเกินไป เด็กจากครอบครัวสามัญที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยติด จะมีโอกาสอยู่ในแวดวงชนชั้นสูงได้ไม่ยากนัก
ยิ่งถ้าความสนใจเป็นไปในทางเดียวกัน พวกมันก็ยิ่งสนิทกันง่าย ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือไคลน์กับเวิร์ช
เวิร์ช·แม็กโกเวิน—บุตรชายของนายธนาคารจากเมืองคอนสแตน แคว้นเลียบทะเล อาณาจักรโลเอ็น สนิทสนมกับไคลน์และนาย่าเพราะมักทำงานกลุ่มร่วมกันสมัยเรียนมหาวิทยาลัย
ไคลน์ไม่มัวคิดมาก มันอ่านไดอารีต่อ
“วันที่ 18 มิถุนายน ในที่สุดเราก็จบการศึกษาเสียที ลาก่อน มหาวิทยาลัยโฮอี้!”
“วันที่ 19 มิถุนายน เราได้อ่านสมุดบันทึกเล่มนั้นแล้ว เมื่อลองเทียบโครงสร้างคำและรากศัพท์ สมุดเล่มดังกล่าวถูกเขียนด้วยภาษาที่ดัดแปลงจากภาษาฟุซัคโบราณ ไม่สิ กล่าวให้ชัดคือ ภาษาฟุซัคมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา และเนื้อความในสมุดคงเป็นยุคหนึ่งของภาษาฟุซัค”
“วันที่ 20 มิถุนายน พวกเราถอดรหัสเนื้อหาหน้าแรกได้แล้ว ดูเหมือนคนเขียนจะเป็นสมาชิกของตระกูล ‘อันทีโกนัส’”
“วันที่ 21 มิถุนายน ในสมุดบันทึกมีการพูดถึงจักรพรรดิมืด ซึ่งค่อนข้างขัดแย้งกับยุคสมัยที่สมุดเล่มนั้นถูกเขียนขึ้น หรือข้อมูลของศาสตราจารย์จะผิด? หรือ ‘จักรพรรดิมืด’ จะเป็นสมญานามที่จักรพรรดิโซโลม่อนทุกพระองค์ใช้ร่วมกัน”
“วันที่ 22 มิถุนายน พวกเราได้ทราบว่าตระกูลอันทิโกนัสมีตำแหน่งทางสังคมสูงมากภายในจักรวรรดิโซโลม่อน และผู้เขียนระบุถึงการค้าขายลับกับบุคคลที่ชื่อว่าทูดอร์… ทูดอร์? เกี่ยวอะไรกับราชวงศ์ทูดอร์...”
“วันที่ 23 มิถุนายน เราต้องเลิกคิดถึงสมุดเล่มนั้นก่อน เราไม่ควรไปบ้านเวิร์ชขณะที่การสอบสัมภาษณ์กำลังใกล้เข้ามาทุกขณะ! มันสำคัญกับชีวิตเรามาก!”
“วันที่ 24 มิถุนายน นาย่าบอกกับเราว่า พวกเขาค้นพบเรื่องใหม่ที่น่าสนใจ เราต้องชอบแน่ เธอว่าอย่างนั้น”
“วันที่ 25 มิถุนายน จากเนื้อความที่ถอดได้ ผู้เขียนได้รับภารกิจให้ไปเยือน ‘แคว้นรัตติกาล’ ซึ่งตั้งอยู่บนยอดเขาที่สูงสุดของเทือกเขาโฮนาซิส พระเจ้า! มีแคว้นตั้งอยู่บนยอดเขาเหนือน้ำทะเล 6,000 เมตรได้ยังไง? มนุษย์อาศัยอยู่บนที่นั่นด้วยวิธีไหน?”
“วันที่ 26 มิถุนายน เรื่องราวสุดพิสดารเหล่านี้คือเรื่องจริงหรือ...”
ไดอารีจบเพียงเท่านี้ โจวหมิงรุ่ยเดินทางข้ามโลกในวันที่ 28 มิถุนายน หลังเที่ยงคืนเล็กน้อย
“หรืออีกนัยหนึ่ง… ข้อความที่เราเห็นบนสมุดเป็นของวันที่ 27 มิถุนายน…   ทุกคนต้องตาย รวมถึงเรา…”
ไคลน์พลันขนลุกเมื่อพลิกกระดาษมายังหน้าแรกที่เขาได้พบหลังจากเดินทางข้ามโลก
มันเริ่มมั่นใจ
หากต้องการแก้ปมปริศนาการฆ่าตัวตายของไคลน์·โมเร็ตติ มันต้องเดินทางไปยังบ้านของเวิร์ชเพื่อหาหลักฐานเพิ่มเติมจากสมุดบันทึกเก่าแก่เล่มนั้น
ทว่า จากประสบการณ์มากมายที่สั่งสมในโลกเก่า ทั้งการอ่านนิยาย ละครทีวี ภาพยนตร์ หากสมุดบันทึกเล่มนั้นคือสาเหตุของปริศนาทั้งหมดจริง การไปเยือนบ้านเวิร์ชต้องมีอันตรายรออยู่แน่
…เหมือนกับกลุ่มตัวเอกที่เดินทางสำรวจบ้านผีสิงเพื่อค้นหาความจริง! ปลายทางมักมีความฉิบหายรออยู่เสมอ!
ทว่า การเอาแต่หนีคงไม่ช่วยให้ปริศนากระจ่างขึ้น อาจเลวร้ายลงด้วยซ้ำ และตนต้องใช้ชีวิตอยู่กับความไม่รู้ไปตลอดกาล
เรียกตำรวจดีไหม? แต่หากแจ้งความว่าเราเคยลงมือฆ่าตัวตายมาก่อน มันคงพิลึกน่าดู…
ก๊อก!
ก๊อกก๊อก!
เสียงเคาะประตูที่หนักแน่นดังขึ้น
ไคลน์ลุกยืนพลางเงี่ยหูฟัง
ก๊อก!
ก๊อกก๊อก!
เสียงเคาะประตูดังกังวานไปทั่วทางเดินอันว่างเปล่าของหอพัก
........................


## 0010 ตามปรกติแล้ว

ราชันเร้นลับ 10 : ตามปรกติแล้ว
“ใคร?”
ในขณะไคลน์กำลังไตร่ตรองหาสาเหตุการตายของไคลน์คนก่อน รวมถึงภัยอันตรายที่อาจเผชิญหากตนเดินทางไปบ้านเวิร์ช เสียงเคาะประตูอันหนักแน่นพลันดังขึ้น
จิตใต้สำนึกสั่งให้หยิบปืนลูกโม่ออกมาจากลิ้นชักไม้เพื่อต้องกันตัว จากนั้นจึงหันไปตะโกนถาม
อีกฝั่งของประตูเงียบงันนานสองถึงสามวินาที ก่อนจะตอบกลับด้วยเสียงดุดันในสำเนียงอาโฮว่า
“ฉันเอง เมาท์บัตเท่น… บิช·เมาท์บัตเท่น”
เสียงปลายทางชะงักไปครู่ ก่อนจะกล่าวต่อ
“ตำรวจ”
บิช·เมาท์บัตเท่น… หลังจากได้ยินชื่อเต็ม ไคลน์นึกออกทันทีว่าหมอนี่เป็นใคร
ตำรวจที่คอยดูแลทุกคดีบนถนนเส้นที่หอพักแห่งนี้ตั้งอยู่ นิสัยเข้าขั้นแย่ ทั้งป่าเถื่อน หยาบคาย และโผงผาง ทว่า ต้องเป็นตำรวจกระด้างเช่นนี้จึงจะรับมือกับเหล่าอาชญากรสุดต่ำทรามไหว พวกมันส่วนใหญ่มีพื้นเพมาจากพวกขี้เหล้า หัวขโมย นักเลง หรือกระทั่งวายร้าย
นำเสียงอันเป็นเอกลักษณ์คือเครื่องหมายการค้าของเมาท์บัตเท่น
“จะเปิดเดี๋ยวนี้และ”
ไคลน์ขานตอบ
ในตอนแรก มันคิดจะซ่อนปืนไว้ในลิ้นชักตามเดิม แต่หลังจากไตร่ตรองจนถ้วนถี่ ไคลน์ยังไม่ทราบเจตนาของตำรวจ อาจมีการค้นบ้านเกิดขึ้น จึงขอไม่เสี่ยง ปืนถูกโยนเข้าไปในเตาถ่านที่ฟืนดับมอดนานแล้ว
จากนั้น ไคลน์หยิบถุงถ่านเทลงไปในช่องใส่ฟืนเพื่อปกปิดการมีตัวตน ก่อนจะวางกาน้ำไว้บนเตาอีกชั้นให้มิดชิด
หลังจากจัดการเสร็จสรรพ เสื้อผ้าถูกจัดระเบียบขณะเดินตรงไปยังประตู จากนั้นก็ส่งเสียงพึมพำก่อนจะหมุนลูกบิด
“ขอโทษครับ พอดีงีบอยู่”
เมื่อเปิดออกไป ด้านนอกมีเจ้าหน้าที่ตำรวจยืนเรียงรายสี่คน ทุกคนสวมเครื่องแบบลายตารางหมากฮอร์สสีขาวสลับดำ เหนือศีรษะสวมหมวกตำรวจ
เมาท์บัตเท่นเคราน้ำตาลกระแอมหนึ่งทีพร้อมกับกล่าว
“นายตำรวจสามคนนี้มีบางสิ่งอยากจะถาม”
นายตำรวจ? หางตาไคลน์ชำเลืองมองหัวไหล่ทั้งสาม สองคนติดดาวเงินหกแฉกสามดวง ส่วนอีกหนึ่งติดดาวเงินสองดวง ทุกคนยศใหญ่กว่าบิชที่ติดบั้งรูปตัว ‘V’ สีเงินสามขีด
ในฐานะนักเรียนประวัติศาสตร์ ไคลน์ไม่ค่อยมีความรู้ด้านยศตำรวจมากนัก ทราบแต่เพียง บิชมักอวดโอ่บ่อยครั้งว่ามันมียศสิบตำรวจเอก
เช่นนั้นแล้ว นายตำรวจสามคนนี้ล่ะ?
ในความทรงจำของไคลน์คนเก่อน หากวิเคราะห์จากบทสนทนาที่เคยมีกับคนใกล้ตัว ทั้งเบ็นสัน เวิร์ช รวมถึงเพื่อนสนิท ตามหลักมารยาทแล้ว ตนควรเชิญตำรวจให้เข้าไปนั่งคุยด้านใน
“สวัสดีครับ เชิญด้านในก่อน มีอะไรให้ผมช่วยหรือ?”
หัวหน้าของกลุ่มตำรวจทั้งสาม—ตำรวจวัยกลางคนที่มีดวงตาเรียวคมและลุ่มลึกราวกับสามารถมองทะลวงไปถึงความคิดอีกฝ่าย
ใต้ตามีรอยเหี่ยวย่นเล็กน้อย ไรผมสีน้ำตาลโผล่แซมตรงขอบหมวก  ตำรวจคนดังกล่าวกวาดมองรอบห้องก่อนจะพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ
“คุณรู้จักเวิร์ช·แม็กโกเวินไหม?”
“ก...เกิดอะไรขึ้นกับเขาหรือครับ?”
ไคลน์กระตุกเล็กน้อย ร่างกายเผลอผงะถอยหลัง
“ผมเป็นฝ่ายถาม”
นายตำรวจวัยกลางคนกล่าวเสียงขรึม ส่วนนายตำรวจยศสามดาวที่ยืนข้างกัน เผยรอยยิ้มพลางซักถามไคลน์ด้วยสายตาเป็นมิตร
“ไม่ต้องประหม่า พวกเราแค่ถามตามธรรมเนียมการสืบสวน”
นายตำรวจคนดังกล่าวมีอายุราวสามสิบ จมูกโด่งเป็นสัน ดวงตาสีเทาหม่นคล้ายน้ำในทะเลสาบโบราณ มอบความสุขุมลุ่มลึกอย่างน่าประหลาด
ไคลน์สูดลมหายใจยาวขณะจัดเรียงชุดคำพูด
“ถ้าคุณหมายถึงเวิร์ช·แม็กโกเวินแห่งเมืองคอนสแตน นักศึกษาจบใหม่จากมหาวิทยาลัยโฮอี้ แน่นอน พวกเรารู้จักกัน ในฐานะเพื่อนร่วมห้องที่มีอาจารย์ที่ปรึกษาคนเดียวกัน—ผู้ช่วยศาสตราจารย์อาวุโสเควนติน·โคเฮน”
ในอาณาจักรโลเอ็น ‘ศาสตราจารย์’ ไม่เพียงเป็นคำนำหน้าทางวิชาการ แต่ยังรวมถึงตำแหน่งหน้าที่การงานด้วย คล้ายคลึงกับคณบดีของโลกเก่า
หรืออีกนัยหนึ่ง ศาสตราจารย์ของแต่ละคณะในมหาวิทยาลัยจะมีเพียงคนเดียว หากรองศาสตราจารย์ต้องการขึ้นเป็นแทน ก็ต้องรอให้ศาสตราจารย์ลาออกหรือถูกปลดเท่านั้น
มาถึงจุดนี้ ไคลน์จ้องมองเข้าไปในแววตาของนายตำรวจวัยกลางคน ก่อนจะอธิบายต่อ
“ด้วยความสัตย์จริง ความสัมพันธ์ของพวกเราค่อนข้างดี ในช่วงหลัง เวิร์ชชวนผมกับเพื่อนอีกคนที่ชื่อนาย่า ไปที่บ้านของเขาเพื่อหารือเกี่ยวกับสมุดบันทึกจากยุคสมัยที่สี่ซึ่งเป็นของเวิร์ช… คุณตำรวจครับ เกิดอะไรขึ้นกับเขา?”
นายตำรวจวัยกลางคนไม่ตอบด้วยตัวเอง เพียงหันไปมองพวกพ้องที่มีดวงตาสีเขียว—ใบหน้าค่อนไปทางธรรมดา ไม่หล่อเหล่า ไม่ขี้เหร่
มันตอบไคลน์อย่างนุ่มนวล
“ขอแสดงความเสียใจด้วย มิสเตอร์เวิร์ชเสียชีวิตแล้ว”
“อะไรนะ!?”
แม้จะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว แต่ไคลน์ก็ยังตะโกนออกมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
เวิร์ชตายแล้ว?
เหมือนกับไคลน์เจ้าของร่าง… บ้าน่า!
“แล้วนาย่า?”
ไคลน์รีบถามอย่างกระวนกระวาย
“มิสนาย่าก็เช่นกัน”
ตำรวจตาสีเทาหันมาตอบด้วยน้ำเสียงค่อนข้างสุขุม
“ทั้งคู่เสียชีวิตในบ้านมิสเตอร์เวิร์ช”
“การฆาตกรรม?”
ไคลน์ถามเดาสุ่ม
บางที คงเป็นการฆ่าตัวตายมากกว่า…
ตำรวจดวงตาเทาส่ายหน้า
“ไม่ใช่ สภาพแวดล้อมบอกว่าเป็นการฆ่าตัวตาย มิสเตอร์เวิร์ชใช้ศีรษะโขกกำแพงหลายครั้งจนเสียชีวิต กำแพงชุ่มชโลมด้วยเลือดแดงฉาน ส่วนมิสนาย่าขาดอากาศหายใจตายในอ่างล้างหน้า”
“เป็นไปไม่ได้…”
ขนทุกเส้นบนตัวไคลน์พลังตั้งชันขณะจินตนาการที่เกิดเหตุสุดสยอดสยอง
สาวสวยคุกเข่าลงบนเก้าอี้และใช้ใบหน้าจุ่มลงไปในอ่างที่มีน้ำเต็ม เส้นผมยาวประหลังกำลังปลิวไสวไปตามแรงลม แต่ร่างกายสงบนิ่งและเย็นชืด
เวิร์ชนอนแผ่หลาบนพื้นด้วยดวงตาที่เหลือกถลนจ้องเพดานห้องเขม็ง ศีรษะโชกเลือดและมีแผลเหวอะหวะบริเวณหน้าผาก บนกำแพงในจุดที่ถูกโขกเกิดรอยร้าว เลือดที่เคยสาดกระเซ็นเริ่มแห้งกรังติดผนัง…
ตำรวจดวงตาเทากล่าวต่อ
“พวกเราก็คิดแบบเดียวกัน แต่ผลการชันสูตรศพออกมาแล้วว่า ไม่มีร่องรอยการใช้สารเสพติดหรือถูกกำลังบังคับจากภายนอก… แถมมิสเตอร์เวิร์ชและมิสนาย่าก็ไม่แสดงอาการดิ้นรนขัดขืนก่อนตาย”
ไม่เปิดโอกาสให้ไคลน์พูด นายตำรวจนัยน์ตาเทาเดินเข้าไปในห้อง กวาดสายตาหนึ่งรอบพร้อมกับหันมาถาม
“คุณเห็นมิสเตอร์เวิร์ชและมิสนาย่าครั้งสุดท้ายเมื่อไร?”
ขณะกล่าว มันใช้สายตาส่งสัญญาณบอกใบ้บางสิ่งกับพวกพ้องตำรวจสองดาวเงิน
ตำรวจหนุ่มคนนี้มีอายุไล่เลี่ยกับไคลน์  จอนข้างใบหูสีดำเข้ม นัยน์ตาสีเขียวมรกต ใบหน้าหล่อเหลา บรรยากาศรอบตัวคล้ายคลึงนักกวีโรแมนติก
หลังจากได้ยินคำถาม ไคลน์ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะพึมพำตอบทั้งที่ยังขมวดคิ้ว
“น่าจะเป็นวันที่ 26 มิถุนายน… พวกเราไปที่บ้านเวิร์ชเพื่อถอดรหัสเนื้อความบทใหม่ ผมกลับบ้านหลังจากนั้นเพื่อเตรียมสอบสัมภาษณ์ที่จะมีขึ้นในวันที่ 30 มิถุนายน… สัมภาษณ์เข้าทำงานในมหาวิทยาลัยทิงเก็น”
ทิงเก็นมีฉายาว่าเมืองแห่งการศึกษา เป็นที่ตั้งของสถานศึกษามากมาย ประกอบด้วยมหาวิทยาลัยทิงเก็น มหาวิทยาลัยโฮอี้ โรงเรียนเทคนิค โรงเรียนกฎหมาย และโรงเรียนธุรกิจ จำนวนสถานศึกษาเป็นรองเพียงเมืองหลวงเบ็คลันด์เท่านั้น
เมื่อกล่าวจบ ไคลน์เหลือบเห็นตำรวจหนุ่มเดินเข้าไปที่โต๊ะอ่านหนังสือพร้อมกับหยิบสมุดไดอารีขึ้นมาอ่าน
บ้าจริง! เราลืมซ่อน!
“นี่คุณ!”
ไคลน์ตะโกน
ตำรวจหนุ่มทำเพียงอมยิ้ม มือของมันไม่หยุดพลิกหน้ากระดาษ ปากเปล่งเสียงกล่าวขณะยังคงก้มหน้าอ่าน
“ก็แค่ตรวจค้นตามขั้นตอน”
บิช·เมาท์บัตเท่นและนายตำรวจวัยกลางคนทำเพียงยืนมองโดยไม่เข้าไปช่วยหรือห้ามปรามตำรวจหนุ่ม
แล้วไหนหมายค้นฟะ!?
ขณะเตรียมเอ่ยปากถาม ไคลน์พลันฉุกคิดได้ว่าที่นี่ไม่ใช่โลกเก่า ตามกฎหมายแล้ว ตำรวจโลเอ็นสามารถค้นบ้านผู้ต้องสงสัยได้ทันทีโดยไม่ต้องมีหมาย ระบุให้ชัดคือ กฎหมายยังเป็นแบบเก่าที่เขียนไม่ครอบคลุมพลเรือนขนาดนั้น เหนือสิ่งอื่นใด กรมตำรวจเพิ่งถูกตั้งขึ้นได้เพียงสิบห้า หรือ สิบหกปี
ขณะไคลน์คนเก่ายังเด็ก กรมตำรวจในอดีตยังมีชื่อว่า—เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสาธารณะ
ไคลน์ไม่สามารถห้ามได้ มันทำได้เพียงยืนมองตำรวจหนุ่มพลิกสมุดหน้าแล้วหน้าเล่า
ขณะเดียวกัน ตำรวจที่เหลือมิได้ไต่ถามสิ่งใดเพิ่มเติม
“เรื่องประหลาดที่เขียนในนี้หมายถึงอะไร?”
หลังจากตำรวจหนุ่มเปิดสมุดไล่ไปถึงหน้าสุดท้ายที่ถูกจดบันทึก มันหันมาถาม
“แล้วประโยคนี้คือ?  ทุกคนต้องตาย รวมถึงฉัน…”
แปลกตรงไหน? ถ้าไม่ได้อมตะ ทุกคนก็ต้องตายอยู่แล้วไม่ใช่รึไง?
ไคลน์เตรียมคำแถ แต่พลันชะงักหลังจากนึกขึ้นได้ว่า ตัวมันเคยคิดจะไปแจ้งกับตำรวจถึงสิ่งที่เกิดขึ้น เผื่ออาจมีอันตรายยังคอยตามรังควาน
ลงเอยด้วย ไคลน์มิได้แถออกไปอย่างหน้าด้าน
หลังจากฉุกคิดด้วยเวลาหนึ่งวินาที ไคลน์เลื่อนมือขึ้นไปจับหน้าผากพร้อมกับโอดโอยด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด
“ผมเองก็ไม่ทราบเหมือนกัน ไม่ทราบจริง ๆ… เมื่อเช้านี้ ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวรุนแรง รู้สึกเหมือนกับความทรงจำบางส่วนหายไป โดยเฉพาะความทรงจำสองสามวันก่อน จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงเขียนประโยคแบบนั้นลงไป”
ในบางครั้ง การพูดความจริงก็เป็นวิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุด แต่แน่นอนว่าต้องมาพร้อมวาทศิลป์ เรื่องไหนที่เลี่ยงได้ก็ควรเลี่ยงไม่พูด กุญแจสำคัญคือต้องจัดลำดับเรื่องราวให้ถูกต้อง
นี่คือความเชี่ยวชาญในฐานะนักรบคีย์บอร์ด ไคลน์เป็นยอดนัก ‘ตอบเลี่ยง’
“เหลวไหล! แกคิดว่าพวกเราโง่รึไง!”
บิช·เมาต์บัตเท่นโพล่งขึ้นอย่างเดือดดาล
“เป็นการโกหกอย่างหน้าด้านและดูถูกสติปัญญาตำรวจมาก!  แสร้งทำเป็นคนโรคจิตยังดีกว่าแสร้งทำเป็นความจำเสื่อม!”
“ผมพูดความจริง”
ไคลน์ตอบด้วยสีหน้าแน่วแน่ สายตาจ้องมองไปยังเมาท์บัตเท่นและตำรวจวัยกลางคน
สิ่งที่ไคลน์เล่า เป็นเรื่องจริงซะยิ่งกว่าจริง
“เข้าใจแล้ว”
ตำรวจนัยน์ตาเทากล่าวเสียงค่อย
อะไรนะ เขาเชื่อคำพูดเรา? ไคลน์อึ้งเล็กน้อย
ตำรวจคนเดิมอมยิ้มและกล่าวต่อ
“ผู้เชี่ยวชาญจะมาถึงทิงเก็นในอีกสองวัน สบายใจได้เลย ความทรงจำคุณจะกลับเป็นปรกติได้แน่”
ผู้เชี่ยวชาญ? ช่วยให้ความทรงจำกลับเป็นปรกติ?
นักจิตวิทยา?
ไคลน์ขมวดคิ้ว
เดี๋ยวนะ… แล้วถ้าความทรงจำโลกเก่าถูกเปิดเผยด้วยล่ะ?
มันเริ่มตึงเครียด
ตำรวจหนุ่มวางสมุดลงและเริ่มสำรวจรอบห้อง โชคดีที่ความสนใจพุ่งไปยังตู้เก็บไดอารีมากกว่ากาต้มน้ำบนเตา
“เสร็จแล้วครับ มิสเตอร์ไคลน์ ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ขอเตือนว่าคุณไม่มีสิทธิ์เดินทางออกจากทิงเก็นโดยพลการ หรือหากมีเหตุจำเป็น กรุณาแจ้งกับเจ้าหน้าที่เมาท์บัตเท่นก่อน ไม่อย่างนั้นคุณจะกลายเป็นผู้ร้ายหนีคดีทันที”
แค่นี้ จบแล้ว? ไม่คิดจะตั้งคำถามเพิ่มสำหรับสอบสวนเชิงลึกเลยหรือ...
แถมยังไม่นำเราเข้าเครื่องจับเท็จหรือทรมานที่สถานีตำรวจด้วย?
ไคลน์ขมวดคิ้ว มันเองก็ต้องการทราบเบื้องหลังการตายปริศนาของเวิร์ชและนาย่าเช่นกัน
“เข้าใจแล้วครับ”
เจ้าหน้าที่เริ่มทยอยเดินออกจากห้อง คนสุดท้ายคือนายตำรวจหนุ่มดวงตามรกต ก่อนจากไป มันใช้มือตบบ่าไคลน์อย่างนุ่มนวล
“ขอแสดงความยินดีที่คุณปลอดภัย… คุณโชคดีมากเลยนะ”
“หมายความว่ายังไง?”
ไคลน์ขมวดคิ้ว
ตำรวจดวงตามรกตที่มีบรรยากาศนักกวีโรแมนติกอมยิ้มก่อนมอบคำตอบ
“ผมกำลังจะบอกว่า ตามปรกติแล้ว ผู้เกี่ยวข้องในเหตุการณ์ประหลาดมักตายพร้อมกันในที่เกิดเหตุ จึงถือเป็นโชคดีมากที่คุณยังมีชีวิตอยู่ ผมยินดีด้วย”
หลังจากนั้น มันปิดประตูห้องและเดินกลับด้วยมาดภูมิฐาน
ตามปรกติแล้ว ทุกคนต้องตายพร้อมกันในที่เกิดเหตุ? ดีใจที่เรายังรอด?
การรอดของเราคือเรื่องที่โชคดีมาก?
แม้จะเป็นยามเที่ยง แต่ไคลน์กำลังยืนสั่นระริกด้วยร่างกายที่เย็นยะเยียบภายในห้องของตัวเอง
........................


## 0011 รสมือที่แท้จริง

ราชันเร้นลับ 11 : รสมือที่แท้จริง
ตามปรกติแล้ว ทุกคนต้องตายพร้อมกันในที่เกิดเหตุ?
หมอนั่นดีใจที่เรายังรอด? การรอดของเราถือเป็นเรื่องปาฏิหาริย์?
ไคลน์ยืนสั่นระริกครู่หนึ่งก่อนจะรีบวิ่งไปที่หน้าประตู มันคิดจะเปิดออกไปตะโกนขอให้ตำรวจมอบความคุ้มครอง
ขณะฝ่ามือกำลูกบิด ไคลน์พลันชะงัก
…ในเมื่อตำรวจหนุ่มคนนั้นเน้นย้ำขนาดนั้นว่าเป็นเรื่องมหัศจรรย์ที่เรายังรอด แล้วทำไมพวกมันถึงไม่จัดกำลังคนอารักขาคุ้มครองพยาน?
ไม่ผ่อนหย่อนยานไปหน่อยหรือ ทำไมถึงไม่พยายามเค้นความจริง?
บางที นี่อาจเป็นกับดักทำให้เราตายใจ…
เมื่อตกผลึกความคิดทั้งหมด ไคลน์เริ่มระแคะระคายว่า กรมตำรวจอาจลอบซุ่มจับตามองมันอย่างเงียบงัน
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ไคลน์เลิกลนลาน มันบรรจงเปิดประตูพร้อมกับตะโกนออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“พ…พวกคุณจะปกป้องผมใช่ไหม”
ตึก ตึก ตึก…
ไม่มีการตอบกลับจากตำรวจ เสียงรองเท้าหนังกระทบบันไดไม้ยังคงย่ำด้วยความเร็วคงที่
“ผมรู้ว่าพวกคุณทำแน่!!”
ไคลน์แสร้งตะโกนด้วยน้ำเสียงหวาดกลัวสุดขีด พยายามทำตัวเหมือนเหยื่อบริสุทธิ์ที่ตกอยู่ในอันตราย
เมื่อเสียงฝีเท้าบางเบาลงจนจางหายโดยสมบูรณ์ ไคลน์พ่นลมหายใจพร้อมกับพึมพำ
“เราแสดงได้แนบเนียนรึเปล่านะ…”
ไคลน์ไม่วิ่งตามต่อ กลับกัน มันปิดประตูและกลับเข้ามาในห้อง
หลายชั่วโมงถัดมา ไคลน์แสร้งทำตัวกระสับกระส่ายหนัก หรือที่ศัพท์เทคนิคของโลกเก่าเรียกว่า อาการกินไม่ได้นอนไม่หลับ ไคลน์แสร้งตึงเครียดจากการต้องอยู่คนเดียวเป็นเวลานาน
ตนต้องได้รับรางวัลตุ๊กตาทองแน่!
ไคลน์ชื่นชมตัวเองในใจ
เมื่อดวงอาทิตย์ใกล้ตกดิน เมฆขาวบริเวณขอบฟ้าถูกย้อมด้วยสีแสด ลูกบ้านของหอพักเริ่มทยอยกลับจากทำงานหรือเรียนทีละคนสองคน
สมาธิของไคลน์ยังคงจดจ่ออยู่กับบางสิ่ง
“เมลิสซ่าใกล้เลิกเรียนแล้วสินะ…”
มันจำเป็นต้องลองเสี่ยงดู
หางตาชำเลืองมองเตาถ่าน ไคลน์รีบเดินเข้าไปยกกาน้ำร้อนขึ้นและคุ้ยกองถ่านเพื่อนำปืนลูกโม่ออกมา
ด้วยความเร็วสูง มันรีบวิ่งตรงไปยังเตียงไม้สองชั้นและหมอบลง ปืนถูกสอดไว้ระหว่างระแนงไม้ที่เรียงแถวกันใต้เตียง
เมื่อจัดการปืนเสร็จ ไคลน์ตั้งตัวยืนตรง ภายในใจเฝ้ารอให้ตำรวจผลักประตูห้องออกมาพร้อมกับพูดว่า ‘หยุดนะ! ยกมือขึ้น’ เหมือนกับในหนังสายลับ
เพราะหากเป็นเช่นนั้นจริง หมายความว่าตำรวจคอยจับตาดูพฤติกรรมของมันอยู่
ปัจจุบันคือยุคสมัยแห่งไอน้ำ ด้วยเทคโนโลยีล้าหลังซึ่งยังไม่มีกล้องวงจรปิด มันมั่นใจมากว่าการกระทำภายในห้องไม่มีทางถูกสอดแนมจากภายนอก
แต่ติดตรงที่โลกใบนี้มีพลังพิเศษและผู้วิเศษอยู่
หลังจากยืนใจจดใจจ่อนานหลายนาที บานประตูห้องไม่มีการขยับเคลื่อนไหว เสียงเดียวที่ได้ยินคือบทสนทนาระหว่างลูกบ้าน เกี่ยวกับการเดินทางไปยังไวลด์บาร์บนถนนกางเขนเหล็ก
“ฟู่ว”
ไคลน์ถอนหายใจ  เป็นที่แน่ชัดแล้วว่า ทางตำรวจไม่ได้แอบสอดแนมตน
หมดปัญหาไปอีกหนึ่งเรื่อง วันนี้จึงเหลือเพียง รอให้เมลิสซ่ากลับจากโรงเรียนและทำสตูเนื้อแกะย่างใส่ถั่วให้เรากิน!
เมื่อเกิดความคิดเช่นนี้ในหัว น้ำลายไคลน์พลันไหลย้อยอัตโนมัติ กลิ่นหอมหวานของน้ำซอสเกรวี่ยังคงฝังแน่นในความทรงจำไคลน์คนก่อน
ด้วยความหิวโหย มันทบทวนวิธีการปรุงสตูเนื้อแกะใส่ถั่วของเมลิสซ่า
ก่อนอื่น ต้มน้ำให้เดือด เอาเนื้อแกะลงไปผัดครู่หนึ่ง จากนั้นก็ใส่หอมใหญ่ เกลือ และพริกไทยดำเล็กน้อย ปิดท้ายด้วยเติมน้ำเพิ่ม
เมื่อถึงเวลาที่กำหนด ใส่ถั่วปากอ้าและมันฝรั่งตามลงไป จากนั้นก็ต้มด้วยไฟอ่อน ปิดฝาทิ้งไว้ราวสี่สิบนาที
“เป็นการปรุงที่ง่ายและหยาบมาก… หวังพึ่งรสชาติจากน้ำของเนื้อเพียงอย่างเดียว”
ไคลน์ส่ายศีรษะด้วยสีหน้าตำหนิ
ช่วยไม่ได้ล่ะนะ ในยุคสมัยเช่นนี้ ครอบครัวสามัญคงหมดสิทธิ์ครอบครองสูตรอาหารรสเลิศ ทำได้เพียงปรุงด้วยกรรมวิธีพื้นฐาน
ขอแค่วัตถุดิบหลักอย่างเนื้อไม่ไหม้ก็พอ ที่เหลือจะเป็นอย่างไรก็ช่าง โดยเฉพาะกับครอบครัวโมเร็ตติที่มีสิทธิ์กินเนื้อสัปดาห์ละสองมื้อ
บนโลกเก่า ไคลน์เองก็มิได้ปรุงอาหารด้วยฝีมือเลิศเลอนัก แต่อย่างน้อยก็ยังสละเวลาสัปดาห์ละสามถึงสี่ชั่วโมงเพื่อทดลองประกอบอาหารกินเอง
เมื่อสั่งสมประสบการณ์มากเข้า ฝีมือจึงอยู่ในระดับพอใช้ที่เหนือพื้นฐานเล็กน้อย
“ถ้ารอให้เมลิสซ่ากลับมาทำ กว่าอาหารจะเสร็จก็คงทุ่มครึ่ง เรากับเธอคงได้อดตายกันพอดี… ถึงเวลาต้องแสดงฝีมือการทำอาหารที่แท้จริงให้เห็นแล้วสินะ!”
เรื่องของเรื่องคือไคลน์หิว มันแค่ต้องการหาข้ออ้างได้ชิมก่อนเท่านั้นเอง
โดยไม่รีรอ ไคลน์ตรงไปยังห้องน้ำเพื่อเตรียมน้ำเปล่าจำนวนหนึ่งสำหรับประกอบอาหาร เมื่อกลับถึงห้อง มันนำเนื้อแกะล้างน้ำสะอาด หยิบแผ่นเขียงมาวาง ก่อนจะหั่นเนื้อเป็นชิ้นขนาดพอดีคำ
สำหรับคำแก้ตัวเรื่องที่มันปรุงอาหารเป็น ไคลน์จะโบ้ยให้เวิร์ช·แม็กโกเวินรับไป
ข้ออ้างมีดังนี้ : ไม่เพียงเวิร์ชจะจ้างพ่อครัวฝีมือเยี่ยมซึ่งเชี่ยวชาญอาหารของรัฐเลียบทะเลมาปรุงอาหารเป็นการส่วนตัว แต่เวิร์ชยังกำชับให้พ่อครัวช่วยสอนทุกคนทำอาหารเพื่อติชมฝีมือ
ใช่แล้ว คนตายพูดไม่ได้!
‘เดี๋ยวนะ… บนโลกที่มีพลังพิเศษ บางทีคนตายอาจพูดได้ก็ได้…’
เมื่อตระหนักถึงความจริงดังกล่าว ไคลน์รู้สึกผิดกับตัวเองเล็กน้อย เพราะเหนือสิ่งอื่นใด มันคือผู้ที่เคยเผชิญเรื่องราวเหนือธรรมชาติกับตัวมาแล้ว
หลังจากสลัดความคิดฟุ้งซ่าน ไคลน์นำเนื้อแกะที่สับหยาบมาใส่ชาม เดินไปนำกล่องเครื่องปรุงมาวางด้านข้างพร้อมกับใช้ช้อนตักเกลือโปรยลงในชาม เม็ดเกลือเกินกว่าครึ่งเก่าจนเป็นสีเหลือง จากนั้นก็โรยพริกไทยดำตามอีกเล็กน้อย ก่อนจะใช้มือขยำเครื่องปรุงให้เข้าเนื้อ
หมอถูกวางลงบนเตาและจุดไฟ ขณะรอให้หม้อร้อน ไคลน์สับแครอทที่ซื้อมาเมื่อช่วงเช้าให้เป็นชิ้นเล็ก ทำแบบเดียวกันกับหอมใหญ่
เมื่อเตรียมการเสร็จ มันเดินไปยังกับข้าวและหยิบกระปุกบางสิ่งออกมา เป็นกระปุกมันหมูที่เหลือก้นขวด
ไคลน์ใช้ช้อนควักมันหมูใส่ลงในก้นหม้อที่เริ่มร้อน จากนั้นก็เทแครอทกับหอมใหญ่ลงไป ก่อนจะผัดให้เข้ากัน
กลิ่นหอมเริ่มโชยฟุ้ง ไคลน์ใส่เนื้อแกะลงในหม้อและบรรจงผัดอย่างตั้งใจ มันเฝ้าหม้ออยู่เช่นนั้นพักใหญ่
อันที่จริง ตามสูตรต้องใส่ไวน์ปรุงอาหารลงไปด้วย หรืออย่างน้อยก็ต้องไวน์แดง แต่ครอบครัวโมเร็ตติยากจนชนิดที่ดื่มเบียร์ได้เพียงสัปดาห์ละแก้ว เครื่องปรุงแบบไวน์ไม่มีทางปรากฏในครัว
มันรินน้ำเปล่าแทนส่วนของไวน์ จากนั้นก็ปิดฝา
ผ่านไปราวยี่สิบนาที ไคลน์เปิดฝาอีกครั้งพร้อมกับใส่ถั่วปากอ้าและมันฝรั่งลงไป ตามด้วยน้ำเปล่าหนึ่งถ้วยและเกลืออีกสองช้อน
มันปิดฝาและเบาไฟลง สีหน้าของไคลน์กำลังโล่งใจเมื่อทุกอย่างผ่านไปด้วยดี
เหลือเพียงรอให้เมลิสซ่ากลับถึงบ้าน
เพียงไม่นาน ทั่วทั้งห้องก็อบอวลไปด้วยกลิ่นเนื้ออันหอมหวน แทรกด้วยกลิ่นเอกลักษณ์ของมันฝรั่งและหอมใหญ่
เป็นกลิ่นอันกลมกล่อมลงตัว เรียกน้ำย่อยให้กับใครก็ตามที่สูดดมเข้าไป
ไคลน์หมั่นเปิดนาฬิกาใบองุ่นตรวจสอบเวลาเป็นระยะ
เมื่อผ่านไปราวสี่สิบนาที เสียงฝีเท้าที่เป็นจังหวะสม่ำเสมอแต่ไม่เร่งรีบ เริ่มดังใกล้เข้ามา
กุญแจถูกเสียบ ลูกบิดประตูหมุนดังกริ๊ก บานประตูห้องถูกดันเข้าด้านใน
ยังไม่ทันจะได้ขยับเท้าเดิน เมลิสซ่าพลันชะงักพร้อมกับพึมพำด้วยสีหน้าฉงน
“หอมจัง…”
ขณะที่มือข้างหนึ่งยังถือกระเป๋า สาวน้อยเดินเข้ามาในห้องพลางชำเลืองหม้อต้ม
“นายเป็นคนทำ?”
เมลิสซ่าใช้มือหยิบถอดหมวกตาข่าย เธอมองไคลน์ด้วยสีหน้าสุดทึ่ง แววตาเปี่ยมด้วยความเคลือบแคลงเสียเต็มประดา
จมูกเมลิสซ่าฟุดฟิดอีกครั้ง เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อรับกลิ่นหอมเข้าไปเพิ่ม ผ่านไปไม่นาน นัยน์ตาที่เคยตื่นตระหนกเริ่มสงบลง เมลิสซ่ามั่นใจ
“ฝีมือนาย?”
เธอถามย้ำ
“กลัวฉันจะทำเนื้อแกะเสียของรึไง?”
ไคลน์ตอบคำถามกลับด้วยคำถาม มันอมยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อไปโดยไม่รอคำตอบ
“ไม่ต้องห่วง ฉันขอให้พ่อครัวบ้านเวิร์ชสอนปรุงอาหารจานนี้ให้เป็นพิเศษ เธอรู้ไหม เขาเป็นพ่อครัวที่เก่งมาก”
“หัดทำครั้งแรก?”
เมลิสซ่าขมวดคิ้วตามนิสัยปรกติ แต่ปมคิ้วเริ่มคลายลงหลังจากสูดกลิ่นหอมเข้าไปเพิ่ม
“ฉันต้องมีพรสวรรค์ด้านนี้มากแน่”
ไคลน์อมยิ้ม
“ใกล้เสร็จแล้ว เอากระเป๋ากับหมวกของเธอไปเก็บก่อน จากนั้นก็ล้างมือให้สะอาด อาหารจะเสร็จพอดีเมื่อเธอจัดการตัวเองเรียบร้อย ฉันค่อนข้างมั่นใจในรสชาติ”
เมื่อได้ยินพี่ชายสั่งอย่างฉะฉานเป็นขั้นเป็นตอนด้วยสีหน้ามั่นใจ เมลิสซ่าพลันยืนแข็งทื่อตรงหน้าประตู สายตาเปี่ยมด้วยความตะลึงและสงสัย
นี่ใช่พี่ชายตนจริงหรือ?
“หืม… ถ้าเธอไม่รีบไป เดี๋ยวเนื้อแกะก็เกรียมกันพอดี”
ไคลน์ยุแหย่
“ต…ตกลง!”
เมลิสซ่าได้สติกลับมา เธอรีบนำกระเป๋ากับหมวกเข้าไปเก็บในห้อง
เมื่อฝาหม้อถูกเปิด ไอน้ำสีขาวฟุ้งกระจายส่งกลิ่นหอมฉุย ไคลน์นำขนมปังไรย์สองชิ้นวางลงข้างถั่วกับมันฝรั่ง พวกมันจะถูกความร้อนและไอน้ำอบจนนิ่ม พอดีกับที่เมลิสซ่าเตรียมตัวเสร็จ
หลังจากเก็บกระเป๋าและหมวก เมลิสซ่าเดินออกไปล้างมือที่ห้องน้ำรวม จากนั้นก็กลับมาพบสตูเนื้อแกะใส่ถั่ววางเตรียมรอบนโต๊ะทานอาหาร
บนจานมีเครื่องเคียงหลายชนิด ทั้งมันฝรั่ง ถั่วปากอ้า แครอท และหอมใหญ่
ขนมปังไรย์สองก้อนถูกวางเคียงในสภาพอ่อนนุ่ม พวกมันมีร่องรอยการนำไปจิ้มน้ำซอสเกรวี่เล็กน้อย
“ลองชิมดูสิ”
ไคลน์ชี้นิ้วไปยังส้อมไม้ข้างจาน
เมลิสซ่ากำลังตะลึง เธอไม่ปฏิเสธ ส้อมไม้จิ้มลงไปยังมันฝรั่งก่อนจะถูกหยิบขึ้นมากัดคำเล็ก
กลิ่นแสนหอมหวนของมันฝรั่งฟุ้งกระจายเต็มปาก ผิวสัมผัสนุ่มละมุน รสชาติกลมกล่อม
น้ำลายในปากเมลิสซ่ากำลังคลุ้มคลั่งขณะเคี้ยวมันฝรั่งต้มหมดคำ
“กินเนื้อด้วยสิ”
ไคลน์ชี้ไปที่เนื้อแกะ
มันแอบชิมมาก่อนแล้ว จึงทราบว่ารสชาติอยู่ในระดับพ้นขีดมาตรฐานเพียงคาบเส้น แต่ถือว่ายอดเยี่ยมสำหรับครอบครัวสามัญชนในโลกปัจจุบันที่อาศัยอยู่
เมลิสซ่าไม่มีทางเคยกินอาหารรสนี้แน่ เพราะตั้งแต่เด็กจนโต เธอมีโอกาสกินเนื้อน้อยกว่าเด็กทั่วไปมาก
หลังจากได้ลิ้มรสมันฝรั่ง สีหน้าของเมลิสซ่าเปี่ยมความคาดหวังขณะเล็งชิมเนื้อแกะบนจาน
เมื่อกัดเข้าไปคำแรก สัมผัสที่แล่นไปทั่วร่างคือความอ่อนนุ่มละมุนลิ้น ใกล้เคียงคำว่าละลายในปาก
กลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของซอสและเนื้อคละคลุ้งฟุ้งกระจาย น้ำเนื้อไหลฉ่ำปาก รสชาติราวกับอาหารจากสวรรค์
เป็นความรู้สึกที่เมลิสซ่าไม่เคยสัมผัสมาก่อนสักครั้งในชีวิต เธอควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้ มือที่จับส้อมได้จิ้มเนื้อใส่ปากคำแล้วคำเล่าอย่างหยุดไม่อยู่
จนกระทั่งได้สติกลับมาในอีกหลายวินาทีให้หลัง เมลิสซ่ากินเนื้อเข้าไปคนเดียวหลายชิ้น
“ฉ…ฉัน เอ่อ… ไคลน์ ฉันเผลอกินส่วนของนายเข้าไป”
เมลิสซ่ากล่าวน้ำเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าแดงก่ำอย่างเขินอาย
“ไม่เลย ฉันแอบชิมไปบ้างแล้ว นี่คือสิทธิพิเศษของพ่อครัว”
ไคลน์ตอบกลับพลางอมยิ้ม มันใช้ส้อมจิ้มเนื้อเข้าปากหนึ่งคำ สลับกับการตักถั่ว มันฝรั่ง แครอท หอมใหญ่มากิน
เมื่อถึงจุดหนึ่ง มันวางภาชนะลงและฉีกขนมปังไรย์จิ้มน้ำซอสเกรวี่ใส่ปาก
เมลิสซ่ารู้สึกผ่อนคลายและทานอาหารได้มากขึ้นหลังจากเห็นท่าทีเป็นธรรมชาติของพี่ชายตัวเอง
“จานนี้อร่อยมาก ไม่เหมือนกับการหัดทำครั้งแรกเลย”
เมลิสซ่ากล่าวชมจากใจจริง เธอจ้องมองจานเปล่าตรงหน้าด้วยแววตาเหม่อลอย
กระทั่งน้ำซอสยังแทบไม่เหลือ
“ยังห่างไกลจากฝีมือพ่อครัวบ้านเวิร์ชมาก ถ้ารวยกว่านี้ ฉันต้องพาเธอกับเบ็นสันไปกินอาหารในภัตตาคารให้ได้!”
ไคลน์กล่าวด้วยสีหน้ามุ่งมั่น
“แล้วการสัมภาษณ์ของนาย… เอิ่ก!”
ยังไม่ทันที่เมลิสซ่าจะกล่าวจบประโยค เสียงเรอแห่งความพึงพอใจดังแทรกขึ้นมาจากลำคอ
สาวน้อยรีบใช้มือปิดปากด้วยใบหน้าแดงก่ำ นัยน์ตาสั่นระริก
เป็นความผิดของสตูจานนี้ต่างหาก!
ม…มันอร่อยเกินไป!
ไคลน์แอบหัวเราะในใจ หากประเมินจากนิสัยน้องสาว การเย้าแหย่คงไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดนัก
มันชี้ไปที่จาน
“หน้าที่ของเธอ”
“ได้เลย!”
เมลิสซ่ารีบลุกขึ้นและยกภาชนะไปยังอ่างล้างหน้าที่ห้องน้ำรวม
เมื่อล้างจานเสร็จสรรพและกลับมา เธอทำการเปิดตู้กับข้าวเพื่อสำรวจเครื่องปรุงและอุปกรณ์อื่นตามนิสัยปรกติ
“นายใช้พวกมันหรือ?”
เมลิสซ่าถามพลางขมวดคิ้ว เธอยกขวดพริกไทยดำกับกระปุกมันหมูขึ้นมาชู
ไคลน์ยักไหล่ยิ้ม
“แค่นิดเดียวเอง อยากได้ความอร่อยก็ต้องลงทุนหน่อย”
หางตาเมลิสซ่ากระตุกเล็กน้อย หลังจากครุ่นคิดพักหนึ่ง เธอหันกลับมาพูดกับไคลน์
“ให้ฉันทำอาหารเองดีกว่า”
“เพราะว่า… นายต้องตั้งสมาธิเพื่อเตรียมตัวสอบสัมภาษณ์ งานของนายสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด”
........................


## 0012 พบกันอีกครั้ง

ราชันเร้นลับ 12 : พบกันอีกครั้ง
เมลิสซ่า ช่วยอย่าขุดเรื่องที่ทำร้ายจิตใจขึ้นมาพูดได้ไหม…
ไคลน์พึมพำ ขมับของมันเริ่มปวดแปลบ
ความทรงจำยังขาดหายไปหลายส่วน ไม่มีอันไหนที่ไม่สำคัญ แล้วมันจะเอาความรู้ที่ไหนไปสอบสัมภาษณ์ซึ่งจะมีขึ้นในอีกสองวันข้างหน้า?
ยิ่งไปกว่านั้น เหตุการณ์พิลึกมากมายเกิดขึ้นต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน จะให้มีอารมณ์อ่านหนังสือทบทวนได้อย่างไร?
ไคลน์ตอบแบบขอไปทีก่อนจะแสร้งเปิดหนังสืออ่าน เมลิสซ่าเห็นดังนั้นจึงร่วมวงนั่งทำการบ้านของตัวเองในจุดที่ไม่ห่างนัก ถือเป็นการประหยัดโคมไฟผนังไปในตัว
บรรยากาศผ่านไปอย่างเงียบสงบ จนกระทั่งห้าทุ่มตรง สองพี่น้องกล่าวฝันดีต่อกันและแยกย้ายไปนอน
…
ก๊อก!
ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเคาะประตูดังจนไคลน์ตื่นจากภวังค์
เมื่อเหลือบมองหน้าต่างนอกห้อง แสงแดดสีแสดยามรุ่งสาดสาดส่องทะลุม่าน ไคลน์งัวเงียพยุงตัวเองลุกนั่ง
“ใครกัน?”
หัดรู้เกรงใจคนอื่นบ้างสิฟะ!
แล้วทำไมเมลิสซ่าถึงไม่ยอมปลุกตน?
“ผมเอง ดันน์·สมิท”
ชายเสียงลุ่มลึกหลังประตูขานตอบ
ดันน์·สมิท? ใครกันฟะ…
ไคลน์ลุกจากเตียงและเดินไปที่ประตูด้วยสีหน้าหงุดหงิด เมื่อบานประตูเปิดออก นายตำรวจนัยน์ตาเทาคนเมื่อวานกำลังยืนหน้าห้อง
ไคลน์เอ่ยปากถามด้วยท่าทีตื่นตระหนก
“มีอะไรหรือครับ?”
นายตำรวจตอบเสียงขึงขัง
“พวกเราได้เบาะแสใหม่จากคนขับรถม้า เขากล้าสาบานว่าเป็นคนขับรถพาคุณไปส่งที่บ้านมิสเตอร์เวิร์ชในวันที่ 27 มิถุนายน วันที่เวิร์ชและนาย่าเสียชีวิต แถมยังยืนยันหนักแน่นว่ามิสเตอร์เวิร์ชเป็นผู้ออกค่าโดยสารให้ทั้งหมด”
ไคลน์เริ่มสั่นระริก มันมิได้ตื่นตระหนกเพราะเคยโกหกสิ่งใดไปกับตำรวจ ด้วยความสัตย์จริง ไคลน์ยังไม่เคยให้การเท็จกับตำรวจเลยสักครั้ง
มันเพียงแต่อึ้งกับเบาะแสใหม่ที่ดันน์·สมิทเล่าให้ฟัง
อีกนัยหนึ่งก็คือ วันที่ 27 มิถุนายน ไคลน์คนก่อนได้เดินทางไปยังบ้านเวิร์ชจริง และกลับถึงห้องตัวเองก่อนเที่ยงคืน จากนั้นก็ลงมือฆ่าตัวตายเหมือนกับเวิร์ชและนาย่า…
ไคลน์ฝืนยิ้ม
“หลักฐานของคุณยังอ่อนเกินไป มันไม่ได้พิสูจน์ว่าผมเกี่ยวข้องกับการตายของเวิร์ชและนาย่าเลยสักนิด ด้วยความสัตย์จริง พวกเขาเป็นเพื่อนสนิท และตัวผมก็ต้องการทราบความคืบหน้าคดียิ่งกว่าใคร แต่ว่า… ผมจำอะไรไม่ได้เลย โดยเฉพาะวันที่ 27 มิถุนา ความทรงจำของผมว่างเปล่าโดยสมบูรณ์ ผมพยายามอ่านไดอารีเผื่อว่าตัวเองจะเขียนอะไรไว้บ้าง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเดินทางไปที่บ้านพักของเวิร์ชในวันที่ 27”
“คุณคงความจำเสื่อมรุนแรงมาก”
ดันน์·สมิทกล่าวพลางผงกศีรษะเล็กน้อย ใบหน้าของมันราบเปรียบปราศจากอารมณ์ ไม่โกรธ ไม่เคลือบแคลง และไม่ยิ้มแย้ม
“คุณก็น่าจะสัมผัสถึงความบริสุทธิ์ใจของผมได้ใช่ไหม”
ไคลน์กล่าวขณะจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีเทาของดันน์
ฉันพูดความจริง!
ถึงมันจะไม่ทั้งหมดก็เถอะ!
ดันน์·สมิทยังไม่มอบคำตอบ มันกวาดสายตารอบห้องก่อนจะกล่าว
“ปืนลูกโม่ของมิสเตอร์เวิร์ชหายไป ผมขอเดาว่า… สามารถพบมันได้ในห้องนี้ใช่ไหม? มิสเตอร์ไคลน์”
ก็เออสิฟะ…
ในที่สุดไคลน์ก็ทราบที่มาของปืนลูกโม่ทองเหลืองหรูหรา ข้อมูลปริศนาเริ่มปะติดปะต่อกันในหัวทีละชิ้นสองชิ้น
ไคลน์ผายมือเชิญดันน์·สมิทเข้าไปในห้อง จากนั้นก็ใช้ปลายคางชี้ไปยังเตียงไม้สองชั้น
“บนแผ่นไม้ใต้เตียง”
มันไม่ได้ระบุว่าเป็นเตียงชั้นล่าง เพราะคงไม่มีใครเสียสติพอจะซ่อนปืนไว้ใต้เตียงชั้นบน จุดที่แค่แหงนหน้าขึ้นก็มองเห็น
ดันน์·สมิทยังไม่เดินเข้าไป มุมปากมันกระตุกเล็กน้อยก่อนจะหันมาถาม
“มีอะไรอยากเล่าอีกไหม?”
ไคลน์ตอบโดยไม่ลังเล
“แน่นอน!”
“เมื่อวาน ผมตื่นขึ้นกลางดึกและพบว่าตัวเองกำลังนอนฟุบโต๊ะ ข้างลำตัวมีปืนลูกโม่วางอยู่ บริเวณมุมห้องมีกระสุนตกหนึ่งนัด สถานที่เกิดเหตุเหมือนกับการฆ่าตัวตาย… แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด อาจเพราะขาดประสบการณ์ด้านปืน หรืออาจเพราะกลัวตายในวินาทีสุดท้าย กระสุนจึงทำหน้าที่ของมันไม่สำเร็จ ส่งผลให้ผมยังมีชีวิตอยู่”
“ผมจึงสูญเสียความทรงจำบางส่วนนับแต่นั้น โดยเฉพาะความทรงจำวันที่ 27 มิถุนายน ผมไม่ได้โกหกคุณ ผมจำอะไรไม่ได้เลยสักนิด”
เพื่อให้ตนรอดพ้นจากการเป็นผู้ต้องสงสัยโดยเร็ว และเพื่อขจัดเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นรอบตัวอย่างต่อเนื่อง ไคลน์อธิบายทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตามจริง ยกเว้นเรื่องเดินทางข้ามโลกและ ‘ชุมนุมไพ่ทาโรต์’
ไม่เพียงเท่านั้น ไคลน์ยังเลี่ยงบาลีอย่างแยบยล มันได้ไม่พูดว่า ‘กระสุนทะลวงสมองจนเป็นรูโหว่’ เพียงแต่บอกว่า กระสุนปืนทำหน้าที่ของมันไม่สำเร็จ
สำหรับคนอื่น สองประโยคอาจฟังดูคล้ายคลึงกันมากจนเหมือนเป็นสิ่งเดียวกัน แต่ความจริงแล้วไม่ใช่
ดันน์·สมิทยืนฟังอย่างเงียบงัน  ก่อนจะกล่าว
“คำให้การของคุณสอดคล้องกับสิ่งที่ผมคาดเดา รวมถึงสอดคล้องกับพยานแวดล้อมที่พวกเรามี แต่ก็ยังไม่ทราบเหตุผลที่คุณรอดชีวิตมาได้”
“ขอบคุณที่เชื่อ ผมเองก็ไม่ทราบว่ารอดมาได้ยังไงเหมือนกัน”
ไคลน์โล่งอก มันแอบถอนหายใจ
“แต่ว่า…”
ดันน์ยังมีแต่
“ต่อให้ผมเชื่อคุณ แต่ก็ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนไป คุณคือผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งคนปัจจุบันอย่างเลี่ยงไม่ได้ ทางเดียวที่จะพ้นข้อครหาคือเข้ารับการตรวจและยืนยันจาก ‘ผู้เชี่ยวชาญ’ ว่าคุณเสียความทรงจำจริง และไม่ได้เกี่ยวข้องกับการตายของมิสเตอร์เวิร์ชและมิสนาย่า”
ดันน์กระแอม สีหน้ามันขึงขังขึ้น
“มิสเตอร์ไคลน์ เพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ คุณต้องร่วมมือกับพวกเรา ตามผมไปยังสถานีตำรวจเพื่อตรวจสอบความจริง คงใช้เวลาราวสองถึงสามวันจนกว่าจะสรุปผล”
“ผู้เชี่ยวชาญมาถึงแล้ว?”
ไคลน์ขมวดคิ้วถาม
ไม่ใช่ตำรวจเคยบอกเองหรือ ว่าต้องใช้เวลาอีกสักสองสามวันกว่าผู้เชี่ยวชาญจะมาถึงทิงเก็น...
“เธอมาถึงเร็วกว่าที่คิดไว้”
ดันน์ผายมือส่งสัญญาณบอกให้ไคลน์ลงไปพร้อมกับมัน
“ขอทิ้งข้อความไว้ได้ไหม”
ไคลน์เรียกร้องเงื่อนไข
เนื่องจากเบ็นสันยังไม่กลับ ส่วนเมลิสซ่าก็ออกไปโรงเรียนแล้ว มันจึงต้องทิ้งข้อความเพื่อชี้แจงว่าตนพัวพันกับคดีของเวิร์ช สองพี่น้องจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง
ดันน์พยักหน้า
“เชิญ”
ไคลน์เดินกลับไปที่โต๊ะ หลังจากควานหาแผ่นกระดาษอยู่พักหนึ่ง มันฉุกคิดบางสิ่งได้
ด้วยความสัตย์จริง มันเริ่มเกิดความรู้สึกไม่อยากพบ ‘ผู้เชี่ยวชาญ’ เพราะไม่อย่างนั้น ความลับใหญ่หลวงเกี่ยวกับการข้ามโลกอาจถูกเปิดเผย
ภายใต้โลกที่ถูกกุมอำนาจเบ็ดเสร็จโดยศาสนาหลักอย่างโบสถ์ทั้งเจ็ดแห่ง ไคลน์คาดเดาเอาว่า สาเหตุที่มหาจักรพรรดิโรซายล์ถูกลอบสังหาร อาจเป็นเพราะความลับเรื่องเดินทางข้ามโลกถูกเปิดเผย
หรืออีกนัยหนึ่งคือ บุคคลเดินทางข้ามโลกจะเป็นที่ต้องการตัวของโบสถ์ และทุกคนต้องเข้ารับการพิพากษาโทษ!
ทว่า ตัวมันที่ปราศจากอาวุธ ทักษะต่อสู้ หรือพลังพิเศษ จะเอาสิ่งใดไปสู้กับนายตำรวจระดับสูงได้? ไม่เพียงเท่านั้น นอกห้องคงมีลูกน้องดันน์ดักรออีกเพียบแน่
เมื่อใดที่พวกมันชักปืนยิง เมื่อนั้นจะเป็นจุดจบของไคลน์·โมเร็ตติโดยสมบูรณ์
“เอ่อ… แล้วฉันจะรีบกลับ”
ไคลน์ทิ้งข้อความ จากนั้นก็คว้ากุญแจติดตัวและเดินออกจากห้องตามดันน์·สมิทไป
ท่ามกลางทางเดินอันมืดมิด ตำรวจสี่นายในเครื่องแบบตารางหมากรุกขาวสลับดำ กำลังเดินล้อมไคลน์ไว้ทุกทิศ ท่าทีระมัดระวังเป็นพิเศษ
กึก กึก กึก…
ไคลน์เดินตามดันน์อย่างว่าง่าย บันไดไม้เก่าโทรมของหอพักส่งเสียงร้องโหยหวนเมื่อถูกเหยียบ
ด้านล่างหอพักมีรถม้าสี่ล้อคันใหญ่จอดรออยู่ ข้างรถติดตรา ‘ดาบไขว้และมงกุฎ’ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของกรมตำรวจ รอบรถม้ามีพ่อค้าแม่ค้าแผงลอยยามเช้าและผู้คนขวักไขว่เช่นเคย
“ขึ้นไปนั่ง”
ดันน์สั่งสัญญาณให้ไคลน์เข้าไปนั่งคนแรก
ขณะไคลน์กำลังก้าวขา พ่อค้าขายหอยนางรมได้แหกปากตะโกนลั่นเพื่อปรักปรำชายคนหนึ่งว่าเป็นหัวขโมย
ทั้งสองปลุกปล้ำนัวเนียไม่ห่างรถม้านัก ส่งผลให้ม้าตำรวจเริ่มแตกตื่นและเริ่มคุมไม่อยู่
โอกาสทอง!
ไคลน์ไม่คิดให้มากความ มันก้มหน้าลงและพุ่งตัวหายเข้าไปในกลุ่มฝูงชนที่แออัดทันที
อาศัยการแหวกว่ายและโยกตัว มันนำพาตัวเองมาถึงอีกฝั่งของถนนด้วยความเร็วสูง
ความสำคัญในปัจจุบันคือต้องเลี่ยงเผชิญหน้ากับ ‘ผู้เชี่ยวชาญ’ ให้ได้
ทางเดียวที่จะรอดคือไปให้ถึงท่าเรือนอกเมือง จากนั้นก็นั่งเรือผ่านแม่น้ำทัสซอคไปยังกรุงเบ็คลันด์ที่มีผู้คนหนาแน่นและหลบซ่อนตัวได้ง่ายกว่า
หรืออีกวิธีหนึ่ง สามารถหนีไปทางทิศตะวันออกด้วยรถไฟไอน้ำ ลงสถานีสักแห่งที่ใกล้กับท่าเรือเอ็นมาร์ท จากนั้นมุ่งหน้าไปยังท่าเรือพริสต์ทางทะเล แล้วค่อยมุ่งหน้าสู่เบ็คลันด์อีกทอด
หลังจากสับขาวิ่งไม่นาน ไคลน์ก็มาถึงทางเดินสุดถนน มันรีบวกตัดเข้าถนนกางเขนเหล็ก ซอยดังกล่าวมีรถม้าให้บริการเป็นจำนวนมาก
“ไปท่าเรือนอกเมือง”
ไคลน์ใช้มือเกาะข้างรถม้าและดึงตัวขึ้น
มันคำนวณทุกสิ่งไว้โดยละเอียด ก่อนอื่น ต้องทำให้ตำรวจไขว้เขวโดยการทำเป็นมุ่งหน้าไปยังท่าเรือ แต่ความจริงแล้วจะแอบกระโดดลงกลางทาง
“ครับผม”
คนขับรถม้าเริ่มสะบัดบังเหียน
กร่อก! กร่อก! กร่อก…
รถม้าเคลื่อนตัวพ้นจากถนนกางเขนเหล็ก
หลังจากนั้นสักพัก ขณะไคลน์คิดจะกระโดดลงเพื่อหนี มันเริ่มผิดสังเกตเมื่อกวาดสายตามองสองข้างทาง
รถม้าคันนี้ไม่ได้มุ่งไปยังท่าเรือนอกเมือง!
“จะขับไปไหน?”
ไคลน์โพล่งอย่างหัวเสีย
“ไปบ้านมิสเตอร์เวิร์ช…”
คนขับตอบเสียงเย็นยะเยือก
อะไรนะ?
ไคลน์อึ้งจนหมดคำพูด
ทันใดนั้น คนขับรถม้าหันกลับมามองด้วยดวงตาสีเทาหม่น!
ดันน์·สมิท!  นายตำรวจตาสีเทา!
“นี่คุณ!”
ไคลน์ตื่นตระหนกสุดขีด ทันใดนั้น ภาพการมองพลันพร่ามัวพร้อมกับหมุนเคว้ง ก่อนจะสงบลงอีกครั้งเมื่อมันพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง
ลุกขึ้นนั่ง?
ไคลน์กวาดสายตามองไปรอบตัว แล้วก็พบว่า ผ้าม่านหน้าต่างกำลังถูกฉาบด้วยสีแดงเข้มของจันทร์เลือด
มันเลื่อนมือขึ้นมาจับหน้าผากที่เปียกแฉะไปด้วยเหงื่อไคลเย็นฉ่ำ บริเวณแผ่นหลังก็มีสภาพไม่ต่างกัน
“แค่ฝันร้ายหรอกหรือ…”
ไคลน์ถอนหายใจยาว
“เรายังไม่เป็นอะไร… ยังปลอดภัยดี... ใช่แล้ว”
แต่มันเริ่มฉุกคิดถึงความไม่ชอบมาพากล เหตุใดตัวเองในฝันถึงมีสติครบถ้วนได้เช่นนั้น? แถมยังตัดสินใจได้อย่างสุขุมชัดเจนมาก
เมื่อไตร่ตรองอย่างใจเย็นอยู่พักใหญ่ ไคลน์หยิบนาฬิกาใบองุ่นขึ้นมาตรวจสอบเวลา
เพิ่งจะตีสองตรง มันรีบลุกขึ้นเพื่อเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตาให้สะอาด และหวังปลดปล่อยสิ่งที่อยู่ในกระเพาะปัสสาวะ
ด้วยท่าทีผ่อนคลาย ไคลน์เปิดประตูห้องและเดินตรงไปตามทางที่มีแสงจันทร์ให้ความสว่างเพียงเล็กน้อย
ทันใดนั้น มันเหลือบเห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนยืนริมหน้าต่างสุดทางเดินยาว
จากแสงจันทร์อันเลือนรางที่ฉายกระทบ ไคลน์พอจะมองเห็นเสื้อกันลมสีดำที่บุคคลปริศนาสวมอยู่ ชายเสื้อยาวกว่าแจ็คเก็ต แต่สั้นกว่าโค้ท
บุคคลดังกล่าวกลมกลืนไปกับความมืดมิดได้แนบเนียนจนน่าทึ่ง คงมองมิอาจมองเห็นหากไม่มีแสงจันทร์ส่องกระทบ
ทันใดนั้น บุคคลปริศนาทำการหมุนตัวกลับมาอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาสีเทาของมันทั้งลุ่มลึกและเย็นยะเยียบ
ดันน์·สมิท!
........................


## 0013 เหยี่ยวราตรี

ราชันเร้นลับ 13 : เหยี่ยวราตรี
กึก!
ไคลน์ผงะถอยหลังโดยอัตโนมัติ มันไม่มั่นใจอีกแล้วว่าวินาทีปัจจุบันคือฝันหรือความจริงกันแน่
เงาปริศนาถอดหมวกออกพร้อมกับก้มศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ขอแนะนำตัวเองอีกครั้ง ผมคือดันน์·สมิทแห่งเหยี่ยวราตรี”
เหยี่ยวราตรี? หนึ่งในองค์กรผู้วิเศษของโบสถ์เทพธิดารัตติกาลที่ ‘จัสติส’ กับ ‘แฮงแมน’ พูดถึง?
ไคลน์ฉุกคิดบางสิ่งได้  ข้อมูลในหัวเริ่มปะติดปะต่อ
“คุณควบคุมความฝันของผมใช่ไหม? คุณบังคับให้ผมฝันแบบนั้น…”
เหยี่ยวราตรี—ดันน์·สมิท นำหมวกกลับไปสวมเพื่อปกปิดศีรษะที่ค่อนข้างเถิก มันอธิบายด้วยนัยน์ตาสีเทาที่ไม่สั่นคลอน
“ไม่ครับ ผมเพียงเข้าไปในความฝันของคุณและทำการชี้นำอย่างเหมาะสม”
เป็นเสียงอันนุ่มละมุนและลุ่มลึก ดังกังวานไปตามทางเดินหอพักโดยไม่ปลุกลูกบ้านคนใดให้ตื่น
“ภายในความฝันของมนุษย์ อารมณ์ทุกชนิดจะเข้มข้นกว่ายามปรกติเสมอ โลกภายในนั้นจะปั่นป่วน บ้าคลั่ง และปลุกเร้า ฝันคือสิ่งที่เกิดจากจิตใจสำนึก และจิตใต้สำนึกไม่มีวันโกหก… สำหรับผู้เชี่ยวชาญอย่างผม การชี้นำความฝันจะมนุษย์จะเค้นความจริงได้มากกว่าถามจากปากโดยตรง”
นี่มัน… มนุษย์ธรรมดาที่ไหนจะควบคุมความฝันคนอื่นได้? และหากมันบังเอิญฝันถึงโลกเก่าเข้า ความลับจะไม่ถูกดันน์·สมิทล่วงรู้เอาหรือ?
ไคลน์ยืนชะงัก ภายในใจกำลังทบทวนรายละเอียดของฝันร้ายก่อนหน้า
มันยังคงมองว่าแปลกอยู่ดี… เหตุใดตัวมันในความฝันถึงตัดสินใจได้สุขุมนัก? มีความคิดเป็นเหตุเป็นผล มิได้อารมณ์พลุ่งพล่านหรือลงมือทำตามจิตใต้สำนึกอย่างที่ดันน์กล่าว สามารถไตร่ตรองสิ่งที่ต้องพูดและไม่สมควรพูดได้
อีกนัยก็คือ ไม่เหมือนความฝันเลยสักนิด
หรือว่า… ดันน์ไม่ได้บงการฝัน เพียงแต่ ‘อ่าน’ ภาพความฝันของตน และได้เห็นเฉพาะสิ่งที่ตนอยากให้เห็น
สมองไคลน์กำลังประมวลผลอย่างบ้าคลั่งเพื่อหาข้อสรุป
ทำไมเราถึงยังมีสติในความฝันตัวเอง?
หรือการเดินทางข้ามโลกจะทำให้เรามีร่างกายและจิตที่พิเศษกว่ามนุษย์ปรกติ?
หรืออาจเป็นเพราะ… พิธีกรรมเปลี่ยนดวงชะตา?
“ถ้าอย่างนั้น มิสเตอร์สมิท คุณยอมเชื่อแล้วใช่ไหมว่าผมสูญเสียความทรงจำ?”
ไคลน์เรียบเรียงความคิดก่อนถามออกไป
ดันท์·สมิทไม่ตอบทันที มันจ้องมองเข้าไปในดวงตาไคลน์
“คุณไม่ตกใจกับเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นเลยหรือ?  ผมเคยทำคดีมากมาย คนธรรมดาเกือบทั้งหมดจะไม่เชื่อในพลังของผู้วิเศษ ส่วนใหญ่แยกแยะไม่ออกระหว่างความฝันและความจริง ต่อให้ผมอธิบายชัดเจน แต่พวกเขาจะคิดว่าตัวเองกำลังฝันอยู่”
ไคลน์ตอบกลับ
“บางที… คงเป็นเพราะผมคอยสวดภาวนามาตลอดชีวิต ให้พลังวิเศษที่มองไม่เห็นช่วยคุ้มครองในยามได้รับอันตราย”
“เป็นมุมมองที่น่าสนใจ… การรอดชีวิตของคุณอาจไม่ใช่เพราะโชคเพียงอย่างเดียว”
ดันน์พยักหน้าไร้อารมณ์
“ผมสามารถยืนยันได้ว่า คุณสูญเสียความทรงจำไปบางส่วนจริง โดยเฉพาะความจำในช่วงที่เกิดเหตุ”
“แล้วผมเป็นอิสระหรือยัง?”
ไคลน์ถามหยั่งเชิง ภายในใจมันโล่งอกไปหลายส่วน
ดันน์สอดมือทั้งสองข้างเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกันลมพร้อมกับเดินเข้าหาไคลน์ด้วยย่างก้าวที่เชื่องช้า บรรยากาศมืดมิดโดยรอบพลันอ่อนโยนและอบอุ่น
“ยังไม่ได้ครับ คุณต้องไปหาผู้เชี่ยวชาญกับผมก่อน”
ดันน์ตอบพลางอมยิ้ม
“เพราะอะไร?”
ไคลน์ขมวดคิ้ว
“ได้เห็นผมในฝันแล้วยังไม่เชื่ออีกหรือ?”
นายต้องล้อกันเล่นแน่
ถ้า ‘ผู้เชี่ยวชาญ’ บัดซบนั่นถนัดสะกดจิตหรืออ่านใจ ความลับของฉันจะไม่ถูกเปิดโปงกันพอดีหรือ?
ผลที่ตามมาคงร้ายแรงเกินกว่าจะจินตนาการ
“ปรกติผมเป็นคนถ่อมตัวนะ แต่หากเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับความฝัน ผมจะมั่นใจในฝีมือตัวเองพอสมควร”
ดันน์อธิบายด้วยท่าทีสุขุม
“แต่ในเชิงการสอบสวน การยืนยันซ้ำอีกครั้งไม่ใช่เรื่องเสียหาย แถมทางเรายังมีผู้เชี่ยวชาญหลายด้าน อาจช่วยคุณฟื้นฟูความทรงจำกลับมาให้ได้”
โดยไม่รอให้ไคลน์ตอบ ดันน์กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยียบ
“และเหนือสิ่งอื่นใด คุณคือเบาะแสเดียวของสมุดบันทึกตระกูลอันทีโนกัส”
“อะไรนะ?”
ร่างกายไคลน์พลันแข็งทื่อ
ดันน์·สมิทหยุดเดินตรงหน้าไคลน์ นัยน์ตาสีเทาของมันจ้องมองราวกับมองเห็นทุกสิ่งทะลุปรุโปร่ง
“ณ ที่เกิดเหตุ บ้านของมิสเตอร์เวิร์ช พวกเราไม่พบร่องรอยสมุดบันทึกจากยุคสมัยที่สี่…  เวิร์ชเสียชีวิต นาย่าเสียชีวิต เหลือเพียงคุณเท่านั้นที่จะนำทางพวกเราไปหาสมุดได้”
“…เข้าใจแล้ว”
ไคลน์ครุ่นคิดครู่ใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจยาวด้วยท่าทียอมจำนน
สมุดบันทึกที่หายไป… นี่สินะ ปมปริศนาที่แท้จริงของคดีนี้...
เราดันลืมนึกถึงสมุดเล่มนั้นเสียสนิท!
ดันน์พยักหน้าเล็กน้อย มันเดินผ่านไคลน์พร้อมกับหันมากล่าว
“ล็อกประตูห้องและเดินทางไปบ้านพักมิสเตอร์เวิร์ชกับผม ผู้เชี่ยวชาญรออยู่ที่นั่นแล้ว”
ไคลน์สูดลมหายใจเข้าลึก หัวใจมันกำลังเต้นไม่เป็นจังหวะ
มันต้องการปฏิเสธ จิตใต้สำนึกร่ำร้องให้วิ่งหนี ทว่า จากสิ่งที่ตนเคยกระทำในความฝัน ดันน์·สมิทคงเห็นแล้วและเพิ่มความรัดกุมมากขึ้นจากเดิม
ยิ่งไปกว่านั้น ความแตกต่างระหว่างมนุษย์ธรรมดาและผู้วิเศษมีมากเกินไป โอกาสหลบหนีสำเร็จแทบเป็นศูนย์
แถมดันน์อาจพกปืนมาด้วย… และคงซ้อมยิงปืนสม่ำเสมอด้วยแน่…
จากหลากหลายความคิดที่ถาโถม เมื่อชั่งน้ำหนักอย่างถ้วนถี่ ไคลน์ตัดสินใจยอมรับความจริงอันน่าหดหู่ที่ตนมิอาจเลี่ยง
“เข้าใจแล้ว”
เฮ่อ… คงต้องปล่อยตัวตามสบายแล้วยอมรับในชะตากรรมตัวเองสินะ
บางที เราอาจรอดจาก ‘ผู้เชี่ยวชาญ’ ด้วยร่างกายและจิตที่พิเศษเหมือนกับในความฝันเมื่อครู่…
“ไปกันเถอะ”
ดันน์กล่าวด้วยเสียงราบเรียบ
ไคลน์หันหลังกลับพร้อมกับเดินตาม แต่หลังจากย่างฝีเท้าได้สองก้าว มันชะงักและเอ่ยปากถาม
“มิสเตอร์สมิท ผ…ผมอยากเข้าห้องน้ำก่อน”
จุดประสงค์เดิมที่ออกมาจากห้องก็เพื่อทำธุระในห้องน้ำ… ดันน์ไม่ห้าม มันเพียงจ้องมองไคลน์ด้วยแววตาสุขุม ก่อนจะกล่าว
“ไม่มีปัญหา แต่เชื่อผมเถอะไคลน์ ท่ามกลางความมืดมิดเช่นนี้ ผมจะทรงพลังชนิดที่คุณไม่มีวันจินตนาการออก”
ท่ามกลางความมืด… ไคลน์พึมพำในใจ
มันไม่คิดหนีอยู่แล้ว เพียงต้องการล้างหน้าให้สดชื่นจากเหงื่อเหนียวเหนอะหลังฝันร้าย รวมถึงการปลดปล่อยของเหลวออกจากกระเพาะปัสสาวะเพื่อให้จิตใจสงบลง
หลังออกจากห้องน้ำ ไคลน์เดินกลับห้องนอนเพื่อเปลี่ยนชุด จากนั้นก็ล็อกประตูห้องพักและเดินตามดันน์ลงไปชั้นล่าง
ท่ามกลางบรรยากาศเงียบงัน ดันน์·สมิทเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนา
“ในตอนท้ายของฝัน ทำไมคุณถึงคิดหนี? กำลังหวาดกลัวอะไรงั้นหรือ?”
ไคลน์ตอบกลับโดยไม่คิดนาน
“ผมไม่มีความทรงจำของวันที่ 27 มิถุนายนเลย บุคคลที่ฆ่าเวิร์ชและนาย่าอาจเป็นตัวผมก็ได้ จึงเกิดความหวาดกลัวขึ้นมา… หากเป็นผมจริง ผมก็ต้องรับโทษ ชีวิตหลังจากนี้คงเข้าขั้นเลวร้าย ไม่มีใครต้องการแบบนั้นหรอกใช่ไหม? ผมขอเสี่ยงหนีไปทวีปใต้เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ดีกว่า”
“ถ้าเป็นคุณ ผมก็คงทำแบบเดียวกัน”
ดันน์กล่าวพลางเปิดประตูหอพัก อากาศหนาวเหน็บจากภายนอกไหลเข้าปะทะกับความอบอุ่นภายในตึก
ดันน์·สนิทเดินนำขึ้นไปนั่งในรถม้าโดยไม่กลัวว่าไคลน์จะหลบหนี รถม้าคันเบื้องหน้าเหมือนกับในฝันทุกประการ ห้องโดยสารมีีสี่ล้อ ข้างตัวรถมีตราสัญลักษณ์กรมตำรวจ—ดาบไขว้และมงกุฎ
ไคลน์ก้าวตามขึ้นไป ด้านในมีพรมหรูหรารองรับพร้อมด้วยกลิ่นหอมฟุ้งกระจาย
มันนั่งลงพร้อมกับถามถึงความเป็นไปได้ของคดี
“มิสเตอร์สมิท จะเกิดอะไรขึ้นถ้าผู้เชี่ยวชาญยืนยันว่า ผมสูญเสียความทรงจำในวันเกิดเหตุจริง โดยที่ไม่มีหลักฐานเพิ่มเติมบ่งชี้ว่าผมมีส่วนพัวพันกับการตายของเวิร์ชและนาย่า... ผมจะพ้นข้อกล่าวหาทันทีหรือไม่?”
“ในทางทฤษฎีแล้วใช่ พวกเราคงต้องยอมปล่อยตัวคุณและค้นหาสมุดบันทึกด้วยวิธีอื่น ถ้าหากมันยังไม่ถูกทำลาย สักวันคงได้รับเบาะแสเพิ่มเติม ส่วนตัวคุณ พวกเราจะตรวจสอบให้มั่นใจว่าคุณไม่ถูกวิญญาณร้ายเข้าสิงหรือตามรังควาน ไม่มีคำสาปหลงเหลือ และไม่แสดงสัญญาณของอาการทางจิต พวกเราต้องมั่นใจว่าคุณจะกลับไปใช้ชีวิตในสังคมได้อย่างปรกติสุขและแข็งแรง”
ดันน์กล่าวพลางอมยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่แปลกประหลาดกว่าปรกติเล็กน้อย
ไคลน์เอะใจในบางคำพูด มันถามย้ำ
“ในทางทฤษฎี?”
“ถูกต้อง ในทางทฤษฎีจะเป็นเช่นนั้น แต่ในทางความเป็นจริง คดีแปลกประหลาดมักมีจุดจบไม่สวย ต้องมีเหตุการณ์ที่อธิบายไม่ได้สักเรื่องสองเรื่องเกิดขึ้นเสมอ”
ดันน์จ้องเข้าไปในดวงตาไคลน์พร้อมกับอธิบายต่อ
“ทว่า ด้วยพลังและความรู้ที่จำกัด พวกเราจึงไม่สามารถตรวจสอบหรือทำนายความผิดปรกติได้ละเอียดทุกซอกมุม และเมื่อปล่อยเหยื่อกลับเข้าสังคมไป ความผิดปรกติเหล่านั้นกลับปรากฏและเล่นงานเหยื่อในภายหลัง”
“ตัวอย่างเช่น?”
ไคลน์เริ่มหวาดผวา
ขณะรถม้าแล่นไปตามถนนอันว่างเปล่า ดันน์หยิบกล้องยาสูบออกมาดม และกล่าวต่อ
“เมื่อพวกเราคิดว่าไม่มีอะไรแล้ว เหยื่อเป็นปรกติแล้ว แต่ในหลายปีให้หลัง เหตุการณ์สุดสยองขวัญกลับเกิดแก่เหยื่อ  หลายปีก่อน ผมเคยทำคดีเกี่ยวกับลัทธิชั่วร้าย หลักการพวกมันไม่ซับซ้อน บูชายัญเหยื่อเคราะห์ร้ายให้เป็นเครื่องสังเวยของเทพ ทว่า ขณะที่เหยื่อคนหนึ่งถูกเลือกให้เป็นผู้สังเวย สัญชาตญาณการเอาตัวรอดได้ทำให้เขาตาสว่างและเอาชนะความโง่เขลา เอาชนะคำสอนอันผิดแผก รวมถึงเอาชนะสารเสพติดหลอนประสาทมาได้ เหยื่อคนดังกล่าวจึงแอบหนีออกมาและแจ้งความกับตำรวจ  ตำรวจส่งต่อคดีต่อมาถึงหน่วยเรา นับเป็นคดีที่ไม่ยากหรือซับซ้อน ไม่มีผู้วิเศษในหมู่ผู้กระทำผิด ลัทธิประหลาดของพวกมันบูชาเทพเก๊ที่ไม่มีตัวตนอยู่จริง จุดประสงค์ของลัทธิเพียงหลอกเอาเงินผู้ศรัทธาไปวัน ๆ ไม่มีความน่าเกรงขามใดทั้งสิ้น  พวกเราใช้ผู้วิเศษเพียงสองคนในการปราบลัทธิชั่ว พร้อมด้วยความช่วยเหลือจากตำรวจธรรมดาอีกเล็กน้อย ไม่มีผู้กระทำผิดเล็ดลอดจากการจับกุม… ส่วนผู้แจ้งเบาะแส ทางเหยี่ยวราตรีได้นำตัวมาตรวจสอบหาคำสาปและวิญญาณร้ายทุกซอกทุกมุม ผลการตรวจไม่พบสิ่งใด ไม่พบอาการทางจิตทุกชนิด  พวกเราจึงปล่อยเขากลับไปใช้ชีวิตตามปรกติ โดยในภายหลัง เหยื่อคนดังกล่าวเจริญก้าวหน้าทางหน้าที่การงาน ประสบความสำเร็จในชีวิต แต่งงานและมีครอบครัวที่อบอุ่น มีทายาทที่น่ารักเป็นบุตรชายหนึ่งคนและบุตรสาวอีกหนึ่งคน ราวกับอดีตอันดำมืดได้สลายไปโดยสมบูรณ์”
มาถึงจุดนี้ ดันน์·สมิทเริ่มเผยรอยยิ้มจืดชืด
“ทว่า เมื่อเดือนมีนาคมที่ผ่านมา แม้ชีวิตของเขาจะรุ่งเรืองและมีครอบครัวแสนอบอุ่นรายล้อม …แต่ชายคนนั้นกลับผูกคอตายอย่างไร้เงื่อนงำภายในห้องทำงานตัวเอง”
แสงจันทร์เลือดนอกหน้าต่างส่องกระทบใบหน้าดันน์·สมิท
เมื่อไคลน์หันไปมอง บนใบหน้าดันน์กำลังเผยรอยยิ้มของบุคคลที่กำลังตำหนิตัวเองอย่างหนัก
ไคลน์พลันขนลุก
“ผูกคอตาย…”
มันเริ่มหายใจติดขัด ภายในสมองจินตนาการว่าตนต้องมีชะตากรรมเช่นนั้น
ต่อให้รอดแล้วหนหนึ่ง แต่ไม่ได้แปลว่าจะรอดตลอดไป?
ยังมีวิธีใดที่ต่อสู้กับพลังเร้นลับได้อีก?
ต้องกลายเป็นผู้วิเศษเท่านั้นหรือ?
สมองไคลน์พลันฟุ้งซ่าน ความเงียบงันของรถม้าส่งผลให้มันอยู่กับตัวเองนานขึ้น
บรรยากาศสงบนิ่งปกคลุมเมืองทิงเก็นในยามเช้า รถม้าตำรวจควบไปบนถนนที่แทบไร้สิ่งกีดขวางด้วยความเร็วสูง
ขณะไคลน์คิดหาทางปรึกษาขอความคุ้มครองจากดันน์·สมิท รถม้าพลันหยุดลงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“มิสเตอร์สมิท พวกเราถึงบ้านพักของมิสเตอร์เวิร์ชแล้วครับ”
คนขับรถม้าหันมากล่าว
“ลงกันเถอะ”
ดันน์จัดแจงเสื้อกันลมสีดำที่ยาวถึงเข่าให้เรียบร้อย
“ขอแนะนำให้รู้จักล่วงหน้า เจ้าหน้าที่หญิงที่พวกเรากำลังจะไปพบนั้น บนฉากหน้า เธอคือคนดังแห่งแคว้นอาโฮว่า โดยฉายาที่คนทั่วไปใช้เรียกเธอก็คือ—ผู้สื่อวิญญาณ”
ไคลน์ชะงักความคิดฟุ้งซ่านครู่หนึ่ง
มันหันไปถาม
“แล้วฉากหลังของเธอคือ?”
ดันน์บิดตัวกลับมาตอบด้วยดวงตาสีเทาอันลุ่มลึก
“ผู้สื่อวิญญาณ... ตัวจริง”
........................


## 0014 ผู้สื่อวิญญาณ

ราชันย์เร้นลับ 14 : ผู้สื่อวิญญาณ
ผู้สื่อวิญญาณตัวจริงเสียงจริง… ไคลน์พำพึมถ้อยคำของดันน์ภายในใจโดยไม่กล่าวสิ่งใดต่อ เพียงก้มหน้าลงจากรถม้าและเดินตามไปอย่างว่าง่าย
บ้านเช่าของเวิร์ชในทิงเก็นมีขนาดค่อนข้างใหญ่ มีสวนด้านหน้า ถนนติดกับประตูรั้วกว้างพอสำหรับให้รถม้าเรียงหน้ากระดานวิ่งได้สี่คันพร้อมกัน
โคมไฟสาธารณะถูกติดห่างกันทุกห้าเมตร รูปทรงและรูปแบบแต่งต่างจากโลกเก่าของไคลน์พอสมควร ความสูงโคมไฟอยู่ในระดับสายตาผู้ใหญ่ สะดวกต่อการเดินเรียงจุดหรือดับไฟ
โครงสร้างภายนอกโคมไฟทำจากเหล็กเส้นที่ถูกดัดให้มีลักษณะเป็นตะแกรงเหล็ก ด้านในตะแกรงเป็นกระจกใส
มองผิวเผินจะคล้ายคลึงกับ ‘งานศิลป์’ โคมไฟกระดาษของประเทศแถบตะวันออกในโลกเก่า
แสงสว่างสีเหลืองทองด้านในตัดกับโลหะสีดำด้านนอกอย่างลงตัว อากาศเย็นยะเยียบบนถนนจะอบอุ่นขึ้นเล็กน้อยเมื่อเดินเข้าไปใกล้
หลังจากเดินบนถนนได้ไม่นาน ไคลน์และดันน์ก็มาถึงประตูทางเข้าบ้านพักเวิร์ชหลังที่เช่าอาศัย
ประตูรั้วด้านนอกมีลักษณะเป็นโครงเหล็ก มันถูกเปิดแง้มรอไว้เล็กน้อย
ไคลน์ยืนคงยังอยู่หน้าบ้าน สายตาจ้องมองทางเดินหินอ่อนซึ่งทอดยาวจากรั้วไปจนถึงบ้านสองชั้นด้านใน ทางเดินดังกล่าวกว้างประมาณรถม้าสองคันวิ่งได้พร้อมกัน
ฝั่งซ้ายเป็นสวนดอกไม้ ฝั่งขวาเป็นลานหญ้าโล่งเตียนเปลือยเปล่า กลิ่นดอกไม้โชยเจือจางเตะจมูกจากระยะไกล ผสมกลมกลืนกับกลิ่นหญ้าเขียวขจีอย่างลงตัว
ไคลน์รู้สึกสดชื่นและผ่อนคลาย
ในวินาทีที่ย่างเท้าเข้าไป มันพลันชะงักและรีบเหลียวซ้ายแลขวาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก
ไคลน์สัมผัสได้เช่นจัด… สักแห่งบนลานหญ้า สักแห่งบนหลังคา สักแห่งที่มุมมืด สายตาของใครหลายคนกำลังจ้องมองมา!
แต่เมื่อกวาดสายตาสำรวจ กลับไม่พบใครแม้แต่คนเดียว กระนั้น ความรู้สึกแบบเดิมยังไม่หายไป ราวกับตนกำลังยืนเปลือยเปล่าท่ามกลางถนนที่ผู้คนเดินสวนขวักไขว่
ด้วยบรรยากาศขัดแย้งกับตาเห็น ด้วยบรรยากาศสุดพิสดารที่ไม่เคยประสบพบเจอ ไคลน์พลันเย็นสันหลังวาบไปทั่วตัว
“มีบางสิ่งผิดปรกติ!”
มันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากฟ้องดันน์
สีหน้าดันน์·สมิทยังคงเรียบเฉยเช่นเดิม  มันหันมากล่าวกับไคลน์ด้วยน้ำเสียงสุขุม
“ไม่ต้องไปสนใจ”
เมื่อ ‘เหยี่ยวราตรี’ เป็นผู้กล่าวเช่นนี้ ความกังวลของไคลน์จึงลดลงหลายระดับ ถึงภายในใจจะยังสับสนกับความรู้สึกปัจจุบันก็ตาม—ความรู้สึกของการถูกดวงตาหลายร้อยคู่จ้องมองโดยที่หาตัวอีกฝ่ายไม่พบ
กึก กึก…
ดันน์พาไคลน์เดินมาถึงหน้าประตูบ้าน
ถ้าความรู้สึกสุดบัดซบเมื่อครู่อยู่นานกว่านี้อีกสักนิด เกรงว่ามันคงได้คลั่งตายก่อนได้พบผู้สื่อวิญญาณแน่
ขณะดันน์ยืนเคาะประตู ไคลน์รีบกวาดสายตามองเข้าไปสวนบุปผาที่ดอกไม้กำลังโยกตัวไปตามแรงลม
แน่นอน มันไม่พบใครแม้แต่คนเดียว
“เชิญเข้ามาได้ สุภาพบุรุษทั้งหลาย”
เสียงบางเบาและนุ่มนวลของสตรีผู้หนึ่งดังจากภายในบ้าน
ดันน์บิดกลอนพร้อมกับผลักเข้าไป จากนั้นก็กล่าวทักทายหญิงสาวที่นั่งบนโซฟา
“เจออะไรบ้าง? ดาลี่ย์”
โคมไฟระย้าบนเพดานห้องไม่ได้ถูกเปิด ด้านล่างมีโซฟาหนังสองชุดใหญ่ล้อมรอบโต๊ะกาแฟหินอ่อนไว้
บนโต๊ะมีเทียนไขถูกจุด แสงไฟจากเทียนส่องสว่างสีน้ำเงินเข้ม ปกคลุมห้องนั่งเล่นที่ถูกเชือกขึงกั้นเนื่องจากเป็นสถานที่เกิดเหตุ
แสงเทียนยังสว่างไปถึงห้องครัวและห้องทานอาหาร เกิดเป็นบรรยากาศแปลกประหลาดในสายตาไคลน์
สุภาพสตรีสาวสวยกำลังนั่งเอนหลังพิงเบาะโซฟายาวตัวหนึ่ง เธอสวมชุดคลุมสีดำแบบมีฮู้ดครอบหัว เปลือกตาและโหนกแก้มถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางสีฟ้าครามงดงาม ข้อมือข้างหนึ่งสวมกำไลเงินที่มีจี้คริสทัลสีขาวห้อย
ในแวบแรกที่เห็น ไคลน์ยากจะอธิบายความรู้สึกออกมาเป็นคำพูด การแต่งกายของดาลี่ย์รวมถึงบรรยากาศรอบตัวช่างคล้ายคลึงกับ… ผู้สื่อวิญญาณ!
กำลังสวมบทบาทให้สมจริงอย่างนั้นหรือ?
ผู้สื่อวิญญาณดาลี่ย์นับว่าเป็นสตรีที่งดงามคนหนึ่ง เธอชำเลืองไคลน์ด้วยนัยน์ตาเขียวมรกตครู่ใหญ่ ก่อนจะหันไปคุยกับดันน์
“ในตอนที่ฉันมาถึง วิญญาณในที่เกิดเหตุได้สลายไปหมดแล้ว รวมถึงเวิร์ชและนาย่า ส่วนวิญญาณเร่ร่อนรอบบ้านก็ไม่ทราบข้อมูลอะไรเลย”
วิญญาณ? ผู้สื่อวิญญาณ…
สายตาที่จ้องมองตนหน้าบ้านคือวิญญาณเร่ร่อนอย่างนั้นหรือ? มากมายขนาดนั้นเชียว?
ไคลน์ถอดหมวกและเลื่อนลงมายังบริเวณหน้าอก ก่อนจะโค้งคำนับเล็กน้อย
“สวัสดียามเช้าครับ มาดามดาลี่ย์”
ดันน์·สมิทถอนหายใจยาว
“เป็นคดีที่ยากจังเลยนะ…  ดาลี่ย์ นี่คือไคลน์·โมเร็ตติ คุณลองตรวจสอบหาเบาะแสจากเขาดูหน่อย”
ผู้สื่อวิญญาณดาลี่ย์ เธอหันกลับมามองไคลน์ครู่หนึ่ง ก่อนจะปลายชี้นิ้วไปยังเก้าอี้
“เชิญนั่ง”
“ขอบคุณครับ”
ไคลน์พยักหน้าเล็กน้อย มันเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่ดาลี่ย์ชี้นิ้ว หัวใจกำลังเต้นโครมครามอย่างหยุดไม่อยู่
มันจะรอดคดีหรือไม่ จะผ่านเหตุการณ์ตรงหน้าได้อย่างราบรื่นไหม และชะตากรรมต่อไปจะเป็นเช่นไร ทั้งหมดขึ้นอยู่กับผลการทดสอบที่กำลังจะเกิดขึ้น!
ในสถานการณ์แสนสิ้นหวังและไม่มีสิ่งใดให้ยึดเหนี่ยว ความหวังเดียวของไคลน์คือ ‘ความพิเศษ’ ของร่างกายและจิตที่ติดตัวมาจากการข้ามโลก…
คิดว่าอย่างนั้นละนะ
ไคลน์ตัดพ้อขื่นขม
ถัดมา ดันน์นั่งลงบนโซฟาขนาดสองที่นั่งซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไคลน์ ขณะเดียวกัน ดาลี่ย์ล้วงมือเข้าไปหยิบขวดแก้วสองใบจากกระเป๋าเล็กข้างเอว ขนาดของขวดกะทัดรัดเพียงนิ้วหัวแม่มือ
นัยน์ตาเขียวมรกตหันมาจ้องไคลน์ก่อนจะกล่าว
“ฉันต้องการความร่วมมือจากทางคุณด้วย ในเมื่อคุณไม่ใช่ศัตรูหรืออาชญากร ฉันจึงไม่สามารถใช้วิธีรุนแรงได้ วิธีรุนแรงที่ว่าจะทำให้คุณอึดอัดและเจ็บปวด หรืออาจร้ายแรงถึงขั้นเกิดผลข้างเคียงในภายหลัง… ส่วนวิธีที่ฉันจะใช้กับคุณนั้น มันค่อนข้างอ่อนโยนและนุ่มนวล คุณจะผ่อนคลายราวกับขึ้นสวรรค์ ความสุขสุดยอดจะแล่นไปทั่วร่างอย่างมิอาจหยุดยั้ง”
ทำไม… ยิ่งฟังก็ยิ่งประหลาด…
นัยน์ตาไคลน์เริ่มสั่นระริก
ดันน์ที่นั่งฝั่งตรงข้ามพลันหัวเราะแห้ง
“ไม่ต้องตกใจไป พวกเราไม่เหมือนกับสาวกของเทพแห่งวายุสลาตัน สตรีที่นับถือโบสถ์เทพธิดารัตติกาลสามารถใช้วาจาล่วงละเมิดทางเพศผู้ชายได้โดยไม่มีความผิด… คุณเองก็คงทราบดีอยู่แล้ว เพราะมารดาเป็นถึงสาวกตัวยงของโบสถ์เทพธิดารัตติกาล คุณกับพี่ชายย่อมต้องเคยเข้าโบสถ์เพื่อเรียนคำสอนทุกวันอาทิตย์”
“เรื่องนั้นผมทราบ เพียงแต่ไม่คิดว่าเธอจะ… เอ่อ… จะ…”
ไคลน์ทำไม้ทำมือ มันมิอาจหาคำพูดมาบรรยายสิ่งที่ตนต้องการจะสื่อ ถึงขั้นเกือบหลุดสแลงภาษาจีน ‘นักขับรุ่นเก๋า*’ ออกไป
(* นักขับรุ่นเก๋า — หมายถึงผู้ที่ช่ำชองทางใดทางหนึ่งเป็นพิเศษ นิยมใช้บ่อยบนเว็บบอร์ดสำหรับโพสต์สื่อลามกอนาจาร)
ดันน์·สมิทอมยิ้มมุมปากก่อนจะกล่าวต่อ
“ไม่ต้องห่วง ดาลี่ย์ทำแบบนี้ไม่บ่อยครั้งนัก เธอแค่หวังให้คุณผ่อนคลายและใจเย็นลง ด้วยความสัตย์จริง ดาลี่ย์หลงใหลซากศพมากกว่ามนุษย์เพศชายซะอีก”
“คุณพูดเหมือนฉันเป็นพวกโรคจิต”
ดาลี่ย์อมยิ้ม จากนั้น เธอเปิดจุกขวดเล็กและหยดของเหลวด้านในลงบนเปลวเพลิงสีน้ำเงินเข้มของเทียนไข
“วนิลาราตรี ดอกหลับใหล และคาโมไมล์ ทั้งหมดถูกกลั่นและสกัดจนเข้มข้นเพื่อให้ได้กลิ่นบุปผาสุดพิเศษชนิดนี้ ฉันเรียกมันว่า ‘อมานด้า’ ภาษาเฮอร์มิสโบราณหมายถึงความสงบสุข กลิ่นหอมของมันสุดยอดมาก”
ขณะบทสนทนาดำเนินไป เปลวเพลิงจากเทียนไขเริ่มวูบวาบ กลิ่นหอมหวนของดอกไม้ที่ระเหยจากการเผาไม้เริ่มโชยคลุ้งทั่วห้อง
เพียงไม่นาน กลิ่นดังกล่าวหาทางเล็ดลอดเข้ารูจมูกของไคลน์พบ ร่างกายผ่อนคลายลง มันไม่รู้สึกประหม่าหรือหวาดกลัวอีกแล้ว
จิตใจสงบนิ่งประหนึ่งนั่งจ้องผืนฟ้าอันงดงามยามค่ำคืน
“ส่วนของเหลวในขวดนี้มีชื่อว่า ‘เนตรแห่งวิญญาณ’ สกัดจากเปลือกและใบของต้นมังกรกับต้นวิลโลว์ นำไปตากแดดเจ็ดวันเจ็ดคืน และกลั่นเข้มข้นอีกสามรอบ จากนั้นก็นำไปผสมกับไวน์กลั่นบริสุทธิ์ แน่นอน ระหว่างกระบวนการต้องท่องคาถาพิเศษ…”
ขณะดาลี่ย์อธิบาย หยดของเหลวสีเหลืองอำพันได้ระเหยจากความร้อนเปลวเพลิงเทียนไข
เมื่อสูดกลิ่นหอมชนิดใหม่ซึ่งคล้ายคลึงกับไวน์เข้าไป ไคลน์เริ่มเห็นเปลวเพลิงเทียนไขวูบวาบอย่างผิดแผก บรรยากาศรอบพลันพร่ามัวและแยกออกเป็นสอง
“มันคือตัวช่วยที่ดีสำหรับผู้สื่อวิญญาณ แถมกลิ่นหอมดอกไม้ก็ยังถูกนำไปเสริม…”
การอธิบายของดาลี่ย์ยังคงดำเนินต่อไปราวกับสวดคาถา ขณะเดียวกัน ไคลน์เริ่มได้ยินเสียงเธอดังแว่วจากทุกทิศทางรอบตัว
จากนั้นไม่นาน การของเห็นของไคลน์พลันหมุนเคว้งและเลือนราง ร่างกายเบาหวิวราวกับถูกหมอกหนาทึบห่อหุ้มหลายชั้น
กระทั่งจิตก็เริ่มไม่ปรกติ ไคลน์ไม่รู้สึกถึงร่างกายตัวเองอีกต่อไป ทุกสิ่งลอยละล่องและจับต้องไม่ได้
หลากสีสันผสมกลมกลืนคล้ายกับภาพวาดงานศิลป์ยุคใหม่ที่เข้าถึงได้ยาก
สีแดงยิ่งแดงสด
สีน้ำเงินยิ่งน้ำเงินเข้ม
สีดำยิ่งดำสนิท
เกิดภาพหลอนคล้ายคลึงกับผลจากสารเสพติดบางชนิด
ทุกสิ่งเริ่มพร่ามัว เสียงโหยหวนรอบตัวทวีความดังขึ้นทุกขณะ ราวกับมีผู้คนหลายร้อยกำลังประชุมโต้เถียงที่ข้างหู
‘ทำไมถึงได้เหมือนกับตอนทำพิธีเปลี่ยนดวงชะตา? ขาดแค่อาการปวดหัวสุดบัดซบ…’
ไคลน์เริ่มได้สติกลับมา มันเพ่งพิจารณาทุกสิ่งตรงหน้าพร้อมกับใช้ความคิด
ปัจจุบัน การมองเห็นไคลน์จดจ่ออยู่กับนัยน์ตาสีเขียวมรกตของดาลี่ย์
บนโซฟาที่พร่ามัวฝั่งตรงข้าม สตรีสวมผ้าคลุมดำกำลังมองกลับมายังกึ่งกลางศีรษะของไคลน์ เธออมยิ้มก่อนจะกล่าวต่อไปด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการอีกครั้ง ฉันคือผู้สื่อวิญญาณดาลี่ย์”
ทำไมเรายัง… มีสติสัมปชัญญะครบถ้วน…
เหตุการณ์และความรู้สึกคล้ายคลึงเมื่อครั้งทำพิธีเปลี่ยนแปลงดวงชะตามาก
หลังจากครุ่นคิดพักหนึ่ง ไคลน์แสร้งทำตัวเหมือนกับคนถูกสะกดจิต
“ยินดีที่ได้รู้จัก…”
“ห้วงมิติจิตของมนุษย์นั้นแสนกว้างใหญ่ มีความลับมากมายหลับใหลซุกซ่อน… เฉกเช่นมหาสมุทร มนุษย์เรามีภูมิความรู้ด้านท้องทะเลเพียงน้อยนิด สิ่งที่ตามนุษย์เห็นมีแค่เกาะเหนือผิวน้ำรวมถึงคลื่นทะเลบนพื้นผิว แต่อีกหลายส่วนที่มองไม่เห็นนั้นอยู่ลึกลงไปในใต้ทะเลไร้ก้นบึ้ง…   ท้องทะเลเปรียบได้กับห้วงมิติจิตของมนุษย์ เพราะนอกจากเกาะแล้ว ยังมีส่วนใต้ทะเลรวมถึงท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ให้ความลับเข้าไปซุกซ่อน  คุณคือเจ้าของห้วงมิติจิตแห่งนี้ นอกจากเกาะซึ่งเป็นพื้นผิว คุณยังทราบถึงสิ่งที่ซุกซ่อนอยู่ในท้องทะเลลึกของตัวเอง…  ทุกสิ่งที่เคยมีตัวตนอยู่ หากถูกลบเลือนหายไปอย่างกะทันหัน มันจะทิ้งร่องรอยไว้เสมอ… หมู่เกาะบนผิวทะเลอาจถูกลบเลือนหายไปก็จริง แต่หลักฐานการมีอยู่ของมันจะต้องหลงเหลือใต้ทะเลลึกแน่…”
ดาลี่ย์พยายามสะกดจิตไคลน์อย่างต่อเนื่อง
ภายในห้วงมิติจิตของไคลน์ สายลมและเงาดำเริ่มก่อตัวเป็นดวงจิตเหนือมหาสมุทรอันว่างเปล่า—จิตของดาลี่ย์ เธอรอให้ไคลน์เปิดเผยความลับใต้มหาสมุทรออกมา
แน่นอน ไคลน์ย่อมมองเห็นภาพรวมท้องทะเลจิต รวมถึงจิตของดาลี่ย์ที่แอบจับจากมองจากท้องฟ้า
หลังจากครุ่นคิด ไคลน์ได้แสร้ง ‘กวน’ คลื่นทะเลเป็นระยะเพื่อทำทีกำลังค้นหาคำตอบให้หล่อน
เวลาผ่านอีกไปพักใหญ่ ไคลน์ในโลกจริงเริ่มเปล่งเสียงแหบพร่าและเบาบาง
“ผม… จำอะไรไม่ได้เลย… ลืม… หมดแล้ว…”
สีหน้าไคลน์·โมเร็ตติกำลังเจ็บแปลบพอประมาณ
ดาลี่ย์ยังคงพยายามสะกดจิตนำพาไคลน์ให้เข้าถึงความลับอีกหลายครั้ง
แต่แน่นอน ไคลน์ที่สติครบถ้วนไม่มีทางเผยความลับสำคัญของตัวเอง
…
“พวกเราพอแค่นี้ก่อน คุณออกไปได้”
“ออกไปได้”
“ออกไปได้…”
เสียงดาลี่ย์ดังกังวานในห้วงจิตไคลน์หลายครั้งก่อนสลายไป สายลมและเงาดำที่หมุนวนเหนือทะเลเริ่มสงบนิ่ง…
กลิ่นหอมดอกไม้และไวน์โชยเตะจมูกไคลน์อย่างเด่นชัดอีกครั้ง
สีสันในการมองเห็นกลับเป็นปรกติ ภาพที่เคยพร่ามัวกลับมาคมชัด ร่างไคลน์สั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะได้สมดุลตัวเองกลับมา
มันลืมตาที่ไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหน
สิ่งแรกที่ปรากฏในการมองเห็น เปลวเพลิงเทียนไขสีน้ำเงินเข้มสว่างวูบวาบ ดันน์·สมิทยังคงนั่งฝั่งตรงข้ามด้วยท่าทีผ่อนคลาย เฉกเช่นผู้สื่อวิญญาณดาลี่ย์ในชุดคลุมสีดำ
“ทำไมคุณถึงเลือกใช้วิธีสุดพิสดารของ ‘สมาคมแปรจิต’ ?”
ดันน์ขมวดคิ้วขณะถามดาลี่ย์
เธอตอบกลับขณะเก็บขวดเล็กสองใบเข้ากระเป๋าบริเวณเอว
“วิธีนี้ดีที่สุดแล้ว โดยเฉพาะเมื่อคำนึงจากหลักฐานและพยานแวดล้อมที่เรามี…”
ไม่รอคำตอบจากดันน์ ดาลีย์กล่าวต่อ
“เจ้าพวกบ้านี่ฉลาดเป็นกรด ไม่เหลือร่องรอยอะไรไว้เลย”
เมื่อได้ยินบทสนทนา ไคลน์โล่งใจไปหลายส่วน ราวกับยกภูเขาออกจากอก ก่อนจะเปล่งเสียงถามด้วยสีหน้าสุดเสแสร้ง
“จบแล้วหรือครับ? เกิดอะไรขึ้น? ผมรู้สึกเหมือนกับหลับไปงีบใหญ่…”
จะเนียนรึเปล่า?
ต้องใช่แน่
ขอขอบคุณ ‘พิธีเปลี่ยนดวงชะตา’ ที่มอบภูมิคุ้นกันให้ล่วงหน้า!
“คิดว่าเป็นแบบนั้นก็แล้วกัน”
ดันน์เบรกบทสนทนาของไคลน์ ก่อนจะหันไปถามดาลี่ย์
“ผลการตรวจสอบศพเวิร์ชกับนาย่าเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ศพจะบอกสาเหตุการตายได้ละเอียดแม่นยำมาก น่าเสียดายที่ต้องระบุว่า เวิร์ชและนาย่าเสียชีวิตจากการฆ่าตัวตายไม่ผิดแน่ ดังนั้น อำนาจภายนอกเดียวที่คุกคามจิตใจพวกเขาได้ คือความหวาดกลัวในระดับเหนือจินตนาการ… แต่ร่องรอยดังกล่าวก็ถูกลบออกไปโดยสมบูรณ์เช่นกัน”
ดาลี่ย์ลุกยืนพลางชี้ปลายนิ้วไปยังเทียนไข
เธอกล่าวต่อ
“ฉันขอพักผ่อนก่อน”
เปลวเพลิงสีน้ำเงินเข้มพลันดับมอด บ้านทั้งหลังถูกบรรยากาศอึมครึมสีแดงฉานปกคลุมแทนที่
…
“ขอแสดงความยินดี คุณมีสิทธิ์กลับไปใช้ชีวิตแบบปรกติแล้ว แต่ผมต้องขอร้องหนึ่งเรื่อง ห้ามเล่ารายละเอียดของคดีให้ใครฟังเด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นคนสนิทขนาดไหนก็ตาม คุณต้องสัญญากับผมก่อน”
ดันน์กล่าวขณะพาไคลน์เดินมาหน้าประตู
ไคลน์ถามกลับด้วยสีหน้าประหลาดใจ
“ไม่ตรวจสอบคำสาปหรือวิญญาณร้ายที่อาจสิงร่างผมหรือ?”
“ถ้าดาลี่ย์ไม่พูดถึงมัน ก็แปลว่าไม่จำเป็น”
ดันน์ตอบเรียบง่าย
ไคลน์สงบใจลงเล็กน้อย แต่ก็เกิดความกังวลใหม่แทน
“แล้วผมจะมั่นใจได้ยังไงว่าตัวเองปลอดภัยโดยสมบูรณ์แล้ว?”
“ไม่ต้องคิดมาก”
มุมปากดันน์กระตุกเล็กน้อย
“จากสถิติที่ผ่านมา เหยื่อกว่า 80% จะกลับไปใช้ชีวิตได้ตามปรกติ ปราศจากผลข้างเคียงด้านลบหรือพลังลึกลับ แต่นั่นเป็นเพียงสถิติจากประสบการณ์ส่วนตัวของผม อาจมากกว่าหรือน้อยกว่านี้เล็กน้อย”
“หมายความว่า… เหยื่อเคราะห์ร้ายมีถึงหนึ่งในห้าเลยสินะ”
ไคลน์ไม่กล้าเอาชีวิตตัวเองเข้าเสี่ยงกับอัตราความซวยที่สูงขนาดนั้น
“ถ้าคุณไม่สบายใจ สามารถเข้าทำงานกับหน่วยเหยี่ยวราตรีได้ในฐานะเจ้าหน้าที่พลเรือน หากมีเหตุการณ์ไม่ชอบมาพากล พวกเราสามารถช่วยเหลือได้ทันท่วงที”
ดันน์กล่าวขณะเดินไปยังรถม้า
“หรือไม่ คุณก็กลายเป็นผู้วิเศษและคอยดูแลตัวเอง… เหยี่ยวราตรีของเราไม่ใช้สำนักงานพี่เลี้ยงเด็ก จะให้จับตามองพฤติกรรมคุณทุกฝีก้าวไม่ได้หรอกนะ โดยเฉพาะช่วงเวลาสุดเร่าร้อนระหว่างคุณกับสุภาพสตรี”
“ผมเป็นผู้วิเศษได้หรือ?”
ไคลน์ถามด้วยสีหน้าตกตะลึง
แน่นอนมันไม่คาดหวังสักเท่าไร เพราะหน่วยลับอย่างเหยี่ยวราตรี รวมถึงการเป็นผู้วิเศษ คงไม่เข้าถึงได้ง่ายขนาดนั้นแน่
ผู้วิเศษเชียวนะ!
ดันน์หยุดเดินพร้อมกับหันหน้ามองไคลน์
“ใช่ว่าเป็นไม่ได้… ขึ้นอยู่กับสถานการณ์”
…อะไรนะ?
ถ้อยคำจากปากดันน์ทำให้ไคลน์ต้องทึ่ง มันยืนเหม่อลอยข้างรถม้าครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปถามย้ำ
“จริงหรือ? ผมเนี่ยนะ?”
ล้อกันเล่นรึเปล่า?
การเป็นผู้วิเศษง่ายดายขนาดนี้เชียว?
ดันน์อมยิ้มเล็กน้อย นัยน์ตาสีเทาหม่นยังคงสุขุมภายใต้เงาความมืดข้างรถม้า
“ไม่เชื่องั้นหรือ? แต่ขอเตือนไว้ก่อน การเป็นเหยี่ยวราตรีต้องเสียสละมากกว่าที่คุณคิด อันดับแรกเลยคืออิสรภาพ  ถึงคุณจะยังไม่ตกลง แต่ผมจะเล่าให้ฟังอย่างคราวก่อน ประการแรก คุณไม่ได้เข้าร่วมโบสถ์ในฐานะนักบวชหรือสาวก หรืออีกนัยหนึ่ง พลังที่คุณต้องการจะมาถึงได้ยากกว่าสมาชิกปรกติ”
“และประการที่สอง…”
ดันน์เอื้อมแขนเกาะที่จับรถม้า ก่อนจะดึงตัวเองเข้าไปด้านในห้องโดยสาร
มันกล่าวต่อ
“จากบรรดาคดีมากมายที่พวกเราเหยี่ยวราตรี หน่วยทูตพิพากษา และหน่วยจิตแห่งจักรกลต้องสะสาง เกินกว่าหนึ่งในสี่เกี่ยวข้องกับอาการ ‘คลุ้มคลั่ง’ ของผู้วิเศษ”
หนึ่งในสี่… ผู้วิเศษคลุ้มคลั่ง?
ไคลน์ขมวดคิ้วตั้งใจฟัง
ทันใดนั้น ดันน์หันกลับมาจ้องไคลน์ด้วยแววตาแสนเศร้าหมอง รอยยิ้มเลือนหายจากใบหน้าโดยสมบูรณ์
“จากจำนวนดังกล่าว… มีไม่น้อยที่เกิดกับพวกพ้องคนสำคัญ”
........................


## 0015 เชื้อเชิญ

ราชันเร้นลับ 15 : เชื้อเชิญ
หลังจากได้ยินคำเตือนจากปากดันน์ ภายในใจไคลน์กำลังเกิดอารมณ์หลากหลาย
“ทำไมถึงเป็นแบบนั้น?”
ผู้วิเศษมีผลข้างเคียงรุนแรงขนาดนี้เชียว?
เหตุใดหน่วยลับของโบสถ์ ซึ่งมีหน้าที่ปราบปรามคดีเหนือธรรมชาติทั่วโลก ถึงได้กลายเป็นต้นตอของคดีเสียเอง?
ดันน์นั่งลงบนเบาะและกล่าวด้วยสีหน้าแววตาที่ยังไม่เปลี่ยน
“เล่าไปก็คงยังไม่เข้าใจ และอันที่จริง คุณไม่มีสิทธิ์ล่วงรู้ข้อมูลนี้ จนกว่าจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของพวกเราเสียก่อน”
ไคลน์พลันขมวดคิ้ว หลังจากตามเข้าไปนั่งในห้องโดยสาร มันเอ่ยปากถามดันน์ด้วยถ้อยคำติดตลก
“ถ้าผมไม่ทราบสาเหตุของปัญหา แล้วจะกล้าตัดสินใจเข้าร่วมได้ยังไง?”
และถ้าไม่กล้าเข้าร่วม ตนก็ไม่มีวันทราบถึงต้นตอของปัญหาได้เลย วัฏจักรเวียนวนเช่นนี้ไม่รู้จักจบสิ้น…
ดันน์·หยิบกล้องยาสูบออกมาถือ ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปบริเวณจมูกและทำการสูดลมหายใจ
“เข้าใจผิดแล้ว เจ้าหน้าที่พลเรือนก็นับเป็นหนึ่งในพวกเราเหมือนกัน”
“หรือก็คือ ถ้ากลายเป็นเจ้าหน้าที่พลเรือนของเหยี่ยวราตรี ผมก็จะได้ทราบสาเหตุที่ผู้วิเศษคลุ้มคลั่ง รวมถึงภัยอันตรายที่ผู้วิเศษต้องเชิญในอนาคต จากนั้นค่อยตัดสินใจว่าจะเป็นผู้วิเศษหรือไม่…”
ไคลน์สรุปสิ่งที่ตนเข้าใจให้ดันน์ฟัง
ดันน์·สมิทอมยิ้ม
“ถูกต้อง แต่ขอเตือนไว้เรื่องหนึ่ง คุณไม่สามารถกลายเป็นผู้วิเศษได้ดั่งใจ โบสถ์ของเราเข้มงวดกับเรื่องนี้มาก”
ไม่เข้มงวดสิแปลก… ไคลน์พึมพำ
มันหันไปถามดันน์ด้วยสีหน้าและภาษามือที่เอาจริงเอาจัง
“แล้วเงื่อนไขการเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายพลเรือนล่ะ? คงเข้มงวดเหมือนกันใช่ไหม?”
“ถ้าเป็นคุณก็ไม่มีปัญหา”
ดันน์ตอบกลับขณะสูดกล้องยาสูบเข้าไปจนเปลือกตาปิดลงครึ่งหนึ่ง สีหน้าของมันกำลังผ่อนคลาย ทว่า กล้องยาสูบดังกล่าวไม่ถูกจุดไฟ
“เพราะอะไร?”
ไคลน์ถามด้วยสีหน้าฉงน ภายในใจกำลังตั้งสมมติฐานติดตลก
ความพิเศษของเราในฐานะผู้เดินทางข้ามโลกเจิดจ้าขนาดนั้นเชียว? ประหนึ่งหิ่งห้อยท่ามกลางยามราตรีอันมืดมิด มีชะตากรรมต้องส่องสว่างโดดเด่นเหนือแมลงชนิดอื่นสินะ!
ดันน์ลืมตาที่เคยหรี่ลง นัยน์ตาสีเทาเผยให้เห็นความสุขุมเฉกเช่นปรกติ
“ประการแรก คุณรอดชีวิตจากเหตุการณ์ประหลาดได้โดยไม่พึ่งพาความช่วยเหลือจากพวกเรา มีบางสิ่งในตัวคุณที่พิเศษกว่ามนุษย์คนอื่น ยกตัวอย่างเช่น ความโชคดี บุคคลที่ดวงดีมันถูกต้อนรับจากเพื่อนร่วมงานเสมอ”
เมื่อเห็นไคลน์เริ่มขมวดคิ้ว ดันน์อมยิ้มและอธิบายต่อ
“จะถือว่าเมื่อครู่เป็นมุกตลกก็ได้ ประการที่สอง คุณจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยโฮอี้ในคณะประวัติศาสตร์ ซึ่งนับเป็นความเชี่ยวชาญที่ทางเราขาดแคลนอย่างหนัก… ผมมีเพื่อนคนหนึ่งเป็นสาวกของโบสถ์เทพแห่งวายุสลาตัน เขาชื่อว่าลัวมี่ หมอนั่นเป็นพวกชอบดูถูกเพศหญิง แต่ข้อดีก็ยังมี ลัวมี่ศึกษาอย่างลึกซึ้งด้านสังคมนิยม มานุษยวิทยา เศรษฐกิจ และการเมือง เขาเคยแสดงความเห็นไว้ว่า บุคคลพรสวรรค์จำเป็นต่อการพัฒนาของทุกองค์กร ไม่ว่าจะเป็นพรสวรรค์ด้านใดก็ตาม ซึ่งผมเห็นด้วยกับแนวคิดนี้มาก”
เมื่อเหลือบเห็นไคลน์ยังคงขมวดคิ้ว ดันน์อธิบายต่อ
“คุณคงพอจะเดาได้ บ่อยครั้งที่หน่วยของเราต้องรับมือกับกองเอกสารโบราณจากยุคสมัยที่สี่หรือเก่ากว่า… เป็นของกลางที่ยืดมาได้จากลัทธิและกลุ่มคนนอกรีตที่พยายามขวนขวายครอบครองพลังพิเศษทางลัด หลายต่อหลายครั้งที่พลังดังกล่าวย้อนกลับไปทำร้ายพวกมันเสียเอง  หน่วยเราอาจมีผู้วิเศษที่ถือครองพลังหลากหลายชนิด แต่ด้านวิชาการแล้วไม่ใช่ ส่วนมากไม่ถนัดการเรียน และหลายก็แก่เลยวัยไปมากแล้ว”
ขณะกล่าวประโยคสุดท้าย ดันน์อมยิ้มพลางชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง จากนั้นอธิบายต่อ
“เอกสารโบราณเหล่านั้นทั้งน่าเบื่อและชวนให้ง่วง แม้แต่พลัง ‘ผู้ไร้หลับ’ ของผมก็ไม่ช่วยอะไร… ในอดีต มีบ่อยครั้งที่พวกเราต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากผู้เชี่ยวชาญสาขาโบราณคดีและประวัติศาสตร์ แต่นั่นไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก เพราะนโยบายของโบสถ์เน้นการรักษาความลับให้มิดชิด และการให้บุคคลทั่วไปเข้ามาพัวพันกับเอกสารโบราณ อาจเป็นการนำพาชีวิตคนเหล่านั้นให้ประสบชะตากรรมเลวร้าย… ดังนั้น เมื่อมีโอกาสได้ตัวผู้เชี่ยวชาญมาร่วมงาน ผมจึงต้องการคว้าไว้”
ไคลน์พยักหน้าเล็กน้อย มันเริ่มมองเห็นภาพรวมแล้ว หลังจากครุ่นคิดพักหนึ่ง ไคลน์หันกลับไปถามอีกครั้ง
“แล้วทำไมคุณถึงไม่จ้างผู้เชี่ยวชาญเป็นเรื่องเป็นราวสักคนไปเลย?”
ดันน์อธิบาย
“นั่นคือสาเหตุประการที่สาม และยังเป็นเหตุผลสำคัญที่สุด… เหตุผลที่ผมเลือกคุณเพราะคุณเคยผ่านเหตุการณ์เหนือธรรมชาติมาแล้ว ดังนั้น การชักชวนคุณจึงไม่ผิดกฎด้านรักษาความลับ  หากต้องชักชวนคนภายนอก ผมต้องมอบข้อมูลสำคัญให้ และผมต้องแบกรับความเสี่ยงที่คนผู้นั้นจะทรยศและนำความลับไปเปิดเผย… นั่นคือสาเหตุที่เจ้าหน้าที่พลเรือนของเหยี่ยวราตรีส่วนใหญ่ถูกส่งจากโบสถ์โดยตรง”
ไคลน์นั่งฟังอย่างตั้งใจ
มันยังคงไต่ถามในเรื่องที่สงสัย
“ทำไมพวกคุณถึงเข้มงวดด้านความลับนัก? การเผยแพร่ข่าวของพลังพิเศษและเรื่องเหนือธรรมชาติ น่าจะทำให้ผู้คนตื่นตัวและรับมือได้ดีกว่าไม่ใช่หรือ? ความหวาดกลัวที่รุนแรงที่สุด คือความกลัวที่เกิดจากการไม่รู้…  แต่โบสถ์สามารถเผยแผ่ความรู้ให้แก่มนุษย์ปรกติได้”
“ไม่เลย มนุษย์นั้นโง่เขลากว่าที่คุณจินตนาการมาก หากเผยแพร่ออกไป นอกจากจะไม่ช่วยให้คดีลดลง อาจได้รับผลตรงกันข้าม ความอยากรู้อยากเห็นเป็นบ่อเกิดความวุ่นวายและอุบัติเหตุร้ายแรงเสมอ”
ดันน์ส่ายศีรษะ
ไคลน์พยักหน้าเล็กน้อยเมื่อจับประเด็นที่อีกฝ่ายต่อการสื่อ
“บทเรียนเดียวที่มนุษย์ได้รับจากอดีต… คือการที่มนุษย์ไม่เคยเรียนรู้อดีตเลยสักครั้ง เอาแต่กระทำความผิดพลาดซ้ำเดิมต่อเนื่อง”
“เห็นด้วย คำคมของจักรพรรดิโรซายล์นั้นแฝงแนวคิดทางปรัชญาไว้อย่างลึกซึ้ง”
ดันน์ผงกศีรษะรับ
…จักรพรรดิโรซายล์เคยกล่าวไว้แล้ว?
รุ่นพี่ข้ามโลกไม่คิดจะให้ ‘รุ่นหลัง’ ได้เฉิดฉายบ้างเลยหรือ? ไคลน์ไม่รู้จะสานต่อบทสนทนาอย่างไร
ดันน์ชำเลืองมองไปนอกหน้าต่างห้องโดยสารรถม้า แสงโคมไฟจากถนนภายนอกส่องเข้ามาเป็นระยะ แสดงให้เห็นถึงความเจริญทางอารยธรรมในยุคปัจจุบัน
“…มีประโยคหนึ่งที่หน่วยลับของทุกโบสถ์มักพูดเหมือนกัน และอาจเป็นเหตุผลหลักที่ต้องปกปิดความลับของเรื่องเหนือธรรมชาติให้มิดชิดจากคนทั่วไป”
“ประโยคหนึ่ง?”
ไคลน์ถามอย่างสนอกสนใจ มันกำลังมีความสุขที่ได้เข้าถึงความลับซึ่งคนทั่วไปมิอาจจับต้อง
ดันน์หันศีรษะกลับมามอง มุมปากกระตุกเล็กน้อยจนยากจะสังเกตเห็น
“ความศรัทธาและความกลัวจะนำมาซึ่งปัญหา ยิ่งความศรัทธาและความกลัวมีมาก ปัญหาที่ตามมาก็ยิ่งร้ายแรง… เหตุการณ์เช่นนี้จะเกิดซ้ำไปมาจนกระทั่งทุกสิ่งถูกทำลายโดยสมบูรณ์”
ดันน์ถอนหายใจยาว
“นอกจากสวดภาวนาให้เหล่าเทพยื่นมือช่วยเหลือแล้ว มนุษย์แทบมิอาจแก้ไขปัญหาสำคัญด้วยตัวเองได้เลย”
‘ความศรัทธาและความกลัวจะนำมาซึ่งปัญหา ยิ่งความศรัทธาและความกลัวมีมาก ปัญหาที่ตามมาก็ยิ่งร้ายแรง…’
ไคลน์พึมพำในใจ มันยังตีความประโยคดังกล่าวไม่ออก
หากตั้งคำถามว่า อะไรคือความหวาดกลัวจากสิ่งที่มองไม่เห็น?
ถ้าต้องยกตัวอย่าง ในมุมมืดบนท้องถนนที่แสงไฟส่องไม่ถึง เรามิอาจทราบได้เลยว่า มีสิ่งใดกำลังหลบซ่อนอยู่ในเงามืดนั้น ในบางครั้ง จิตมนุษย์จะสร้างภาพหลอนขึ้นโดยอัตโนมัติ จำพวกดวงตาของสิ่งเร้นลับที่ไม่มีอยู่จริง เพื่อเติมเต็มความหวาดกลัวภายในใจ
ม้าตำรวจกำลังควบไปบนถนนด้วยความว่องไวดุดัน ขณะล้อรถหมุนเร็วจนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ดันน์·สมิทหันมากล่าวเชื้อเชิญไคลน์อย่างเป็นทางการอีกครั้ง
“คุณอยากทำงานกับหน่วยของเราในฐานะเจ้าหน้าที่พลเรือนไหม?”
ภายในใจไคลน์กำลังฟุ้งซ่านหลายสิ่ง ซึ่งแน่นอน มันไม่มีความสุขุมพอจะมอบคำตอบได้ทันที
“ขอเวลาคิดสักพักได้ไหม?”
การตัดสินใจครั้งใหญ่ที่อาจพลิกผันชีวิต อาจมีสิ่งเร้นลับเหนือธรรมชาติตามมา มันไม่ควรผลีผลามโดยเด็ดขาด
“ไม่มีปัญหา แต่ผมต้องการคำตอบก่อนวันอาทิตย์”
ดันน์พยักหน้าพร้อมกล่าวกำชับ
“อย่าลืมปิดเรื่องทั้งหมดไว้เป็นความลับ ห้ามเล่าถึงคดีของมิสเตอร์เวิร์ชให้พี่ชายกับน้องสาวฟังเด็ดขาด หากฝ่าฝืน นอกจากพวกเขาจะเดือดร้อนตัวคุณยังต้องเข้าสู่กระบวนการพิจารณาคดีพิเศษด้วย”
“เข้าใจแล้วครับ”
ไคลน์ให้สัญญา
รถม้าถูกความเงียบงันครอบงำอีกครั้ง
เมื่อวิวทิวทัศน์สองข้างทางเริ่มขยับเข้าใกล้กับถนนกางเขนเหล็กที่มีหอพักของตนตั้งอยู่ ไคลน์ชั่งใจราวสองวินาทีก่อนจะเอ่ยปากถาม
“มิสเตอร์สมิท ค่าตอนแทบกับสวัสดิการของเจ้าหน้าที่พลเรือนเป็นอย่างไรบ้าง?”
คำถามสุดจริงจัง…
ดันน์ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เพียงไม่นานก็อมยิ้มและมอบคำตอบ
“ไม่ต้องห่วง หน่วยของเราได้รับเงินสนับสนุนจากโบสถ์และกรมตำรวจ สำหรับเจ้าหน้าที่พลเรือนเข้าใหม่ ค่าตอบแทนจะอยู่ที่สัปดาห์ละสองปอนด์กับสิบซูล แต่จะมีเงินตอบแทนพิเศษจากค่าเสี่ยงภัยและการรักษาความลับอีกสิบซูล รวมทั้งสิ้นเป็นสามปอนด์ แทบไม่ต่างจากอาจารย์มหาวิทยาลัยที่ถูกแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ  ในภายหลัง ค่าตอบแทนสามารถเพิ่มขึ้นจากความสำเร็จในหน่วยงาน รวมถึงประสบการณ์ที่สั่งสม  ในฐานะเจ้าหน้าที่พลเรือน สัญญาฉบับแรกจะมีอายุห้าปีเต็ม หลังจากครบกำหนด คุณสามารถเลือกอยู่ต่อหรือถอนตัวก็ได้ ข้อจำกัดเดียวคือ คุณต้องเซ็นสัญญาว่าจะรักษาความลับไปตลอดชีวิต และจะไม่สามารถเดินทางออกจากทิงเก็นจนกว่าจะได้รับอนุญาต หากมีการย้ายที่อยู่ คุณต้องไปรายงานตัวกับสำนักงานเหยี่ยวราตรีท้องถิ่นของเมืองนั้น  แต่ขอเตือนไว้ก่อน เจ้าหน้าที่พลเรือนจะไม่มีวันหยุดเสาร์อาทิตย์ และทำงานในรูปแบบเข้าเวร สำนักงานเหยี่ยวราตรีต้องมีเจ้าหน้าที่อย่างน้อยสามคนประจำการตลอดเวลา หากต้องการพักร้อนทางใต้หรืออ่าวเดซี่ คุณต้องจัดสรรเวรกับเพื่อนร่วมงานให้ดี”
เมื่อดันน์กล่าวจบ รถม้าได้เคลื่อนตัวถึงหน้าหอพักของไคลน์และพี่น้อง
“เข้าใจแล้วครับ”
ไคลน์เหลียวซ้ายแลขวาก่อนกระโดดลงจากรถม้า จากนั้นก็หันกลับไปถามดันน์
“ว่าแต่ มิสเตอร์สมิท หลังจากผมตัดสินใจได้แล้ว จะแจ้งข่าวกับคุณได้ทางไหน?”
ดันน์หัวเราะเสียงค่อย ก่อนจะกล่าว
“ไปที่ถนนเบซิคและหาร้าน ‘ผับสุนัขล่าเนื้อ’ บอกกับเจ้าของร้าน—มิสเตอร์ไรท์ว่า คุณต้องการจ้างทหารรับจ้างจำนวนหนึ่งไปทำภารกิจ”
“เอ๋?”
ไคลน์ขมวดคิ้ว
“ที่อยู่ของสำนักงานเราก็เป็นความลับเช่นกัน จนกว่าคุณจะเข้าร่วม ผมคงบอกที่อยู่จริงไม่ได้… มิสเตอร์โมเร็ตติ ขออวยพรให้คุณมีความฝันที่ดี”
ดันน์อมยิ้ม
ไคลน์ถอดหมวกแนบหน้าอกและก้มศีรษะลงตามมารยาท มันจ้องมองรถม้าตำรวจวิ่งจากไปจนกระทั่งลับสายตา
นาฬิกาใบองุ่นถูกหยิบออกมาเปิด
กริ๊ก! สปริงโลหะดีดฝาพับขึ้น
เพิ่งจะเลยตีสี่ได้ไม่นาน บรรยากาศบนถนนกางเขนเหล็กมีสายลมเย็นสบายพัดเอื่อย แสงไฟจากโคมส่องสะท้อนตึกรามบ้านช่องอย่างงดงาม
มันสูดลมหายใจเข้าลึก ดื่มด่ำไปกับความเงียบสงบและอากาศสดชื่นเช่นนั้นเป็นเวลานาน
ถนนที่เนืองแน่นด้วยผู้คนในทุกเช้า ยามค่ำคืนกลับมีบรรยากาศสงบสุขอย่างน่าเหลือเชื่อ
ตรงข้ามกับประสบการณ์สุดขนลุกที่ทางเดินหน้าบ้านเวิร์ชโดยสิ้นเชิง… ความรู้สึกซึ่งเกิดจากการถูกดวงตาหลายร้อยคู่ที่มองไม่เห็นจดจ้อง ไคลน์ไม่ต้องการเผชิญเป็นหนที่สอง
ทันใดนั้น แผ่นหลังของมันพลันชุ่มไปด้วยเหงื่อไคลเย็นยะเยือก
........................


## 0016 สุนัขไล่จับหนู

ราชันเร้นลับ 16 : สุนัขไล่จับหนู
ฟู่ว! ในที่สุดก็ผ่านด่านผู้สื่อวิญญาณมาได้!
ไคลน์ถอนหายใจยาว หลังจากดื่มด่ำไอเย็นและความเงียบสงบบนถนน มันหันกลับเข้าไปในหอพักของตน
เมื่อเดินถึงหน้าหอพัก กุญแจถูกหยิบออกมาไขอย่างนุ่มนวล ประตูถูกผลักเข้าด้านใน ไม้เสียดสีจนเกิดเสียงดังแอ๊ด แสงจันทร์สีแดงฉานส่องลอดผ่านทางช่องว่างประตู
ไคลน์เดินขึ้นบันไดวนอันเปล่าเปลี่ยวไร้ผู้คน บรรยากาศรอบตัวยังคงเย็นฉ่ำ
ไคลน์รู้สึกแปลกประหลาดไม่น้อยเมื่อได้ใช้ชีวิตบนโลกที่ปลอดผู้คน
ฝีเท้าถูกเร่งก้าวขึ้นบันได
หลังจากไคลน์เดินมาถึงหน้าห้องตัวเอง มันไขกุญแจเปิดประตูและบิดเข้าไปอย่างเหม่อลอย
ทันใดนั้นพลันต้องชะงัก
สาเหตุเพราะมีบุคคลหนึ่งกำลังนั่งบนเก้าอี้อ่านหนังสือ ผมยาวสีดำแดง นัยน์ตาสีน้ำตาลสว่าง ใบหน้าเรียบร้อยและดูดี
เป็นใครอื่นไม่ได้นอกจากเมลิสซ่า·โมเร็ตติ
“ไคลน์ นายไปไหนมา?”
เมลิสซ่าเอ่ยปากถามพลางขมวดคิ้ว
ไม่รอให้ไคลน์ตอบ เธอเสริมต่อ
“เมื่อครู่ ฉันตื่นมาเข้าห้องน้ำ แต่เห็นว่านายไม่อยู่ในบ้าน”
สีหน้าของเธอ ราวกับต้องการให้ไคลน์สาธยายทุกสิ่งอย่างละเอียดโดยไม่ขาดตกบกพร่อง เมลิสซ่าหวังทราบให้ได้ว่า ในยามวิกาลเช่นนี้ ไคลน์ออกไปทำอะไรกันแน่
ด้วยความเป็นนักโกหกพ่อแม่ตัวยง สมองไคลน์ประมวลผลอย่างชำนิชำนาญก่อนจะมอบคำตอบพร้อมรอยยิ้ม
“ฉันบังเอิญตื่นกลางดึกแล้วนอนไม่หลับ หลังจากครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ฉันตระหนักได้ว่าไม่ควรปล่อยเวลาให้สูญเปล่า จึงออกไปวิ่งรอบถนนเพื่อฝึกฝนร่างกาย ไม่เชื่อก็ดูเหงื่อสิ”
เมื่อกล่าวจบ ไคลน์ถอดแจ็คเก็ตพร้อมกับเอี้ยวหลังอันเปียกชุ่มอวดเมลิสซ่า
เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อเดินเข้ามาสำรวจในระยะใกล้ ก่อนจะกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ด้วยความสัตย์จริงนะไคลน์ นายไม่ต้องตื่นเต้นกับการสอบสัมภาษณ์ขนาดนั้นก็ได้ ต่อให้ไม่ได้งานที่มหาวิทยาลัยทิงเก็น แต่ฉันมั่นใจว่า… เอ่อ… นายต้องหางานอื่นที่ดีทำได้แน่”
ฉันไม่ได้คิดเรื่องสอบสัมภาษณ์เลยสักนิด…
ไคลน์ยิ้มแห้งก่อนขานรับ
“เข้าใจแล้ว”
มันไม่กล่าวถึง ‘ข้อเสนอ’ จากดันน์  ไคลน์ยังไม่ได้ตัดสินใจว่า มันจะตอบรับคำเชิญของดันน์·สมิทหรือไม่
หลังจากจ้องมองไคลน์ครู่หนึ่ง เมลิสซ่ารีบวิ่งกลับเข้าไปในห้องของเธอ จากนั้นก็เดินกลับออกมาโดยถือวัตถุที่มีรูปร่างคล้าย ‘เต่า’ ไว้ในมือ
วัตถุดังกล่าวถูกประกอบจากเศษเหล็กหลายชิ้น ทั้งเฟือง เหล็กขึ้นสนิม สปริงดีด และสปริงขด
หลังจากหมุนสปริงดีดหลายรอบ เมลิสซ่าวางวัตถุดังกล่าวลงบนโต๊ะอ่านหนังสือ
กึก กึก กึก กึก!
แกร่ก! แกร่ก! แกร่ก!
‘เต่า’ ตัวดังกล่าวเคลื่อนที่พลางกระโดดเป็นจังหวะตามกลไกที่กำหนด ใครก็ตามที่ได้เห็นมีย่อมต้องเหลียวมองอย่างสนอกสนใจ
“ทุกครั้งที่หดหู่หรือเครียด ฉันจะนำมันออกมาเล่นเพื่อผ่อนคลาย นายก็ลองเล่นดูบ้างสิ ฉันมั่นใจว่ามันได้ผล!”
เมลิสซ่าพยายามโน้มน้าวด้วยแววตาเปล่งประกาย ไม่มีพี่ชายใดในโลกปฏิเสธความหวังดีจากก้นบึ้งหัวใจน้องสาวลง
ไคลน์เดินเข้าไปหา ‘เต่า’ และเฝ้ามองจนกระทั่งกลไกหยุดลง หลังจากนั้น มันอมยิ้มและหันไปกล่าวกับเมลิสซ่า
“ความเรียบง่ายและเป็นจังหวะ ช่วยให้จิตใจผ่อนคลายได้ดี”
ไม่รอให้อีกฝ่ายกล่าวสิ่งใดต่อ ไคลน์ชี้นิ้วไปที่ ‘เต่า’ พร้อมกับถาม
“เธอทำเองหรือ? ตั้งแต่เมื่อไรกัน? ทำไมฉันไม่เคยเห็นมาก่อน”
“ประกอบจากเศษเหล็กที่ไม่ใช้แล้วในคาบเรียน รวมถึงเศษเหล็กที่เก็บได้บนถนน เพิ่งสร้างเสร็จเมื่อสองวันก่อน”
เมลิสซ่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้อารมณ์เฉกเช่นทุกครั้ง ทว่า มุมปากของเธอกำลังอมยิ้มมากกว่าปรกติ
“เก่งจังน้า…”
ไคลน์ยกย่องจากใจ
ในฐานะเด็กชายที่ปราศจากพรสวรรค์ด้านกลไก ในวัยเด็กของมัน ลำพังรถของเล่นสี่ล้อยังประกอบได้ยากลำบาก
เมลิสซ่ากล่าวต่อด้วยคางที่เชิดขึ้น
“ก็ไม่ได้สุดยอดขนาดนั้น”
“ถ่อมตัวเกินไปไม่ใช่เรื่องดีหรอกนะ…”
ไคลน์อมยิ้ม มันกล่าวต่อ
“นี่คือเต่าใช่ไหม?”
ทันใดนั้น บรรยากาศภายในห้องพลันอึมครึมราวกับสุสาน
หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เมลิสซ่าตอบกลับด้วยเสียงอันเบาบางและเย็นยะเยียบ
“หุ่นมนุษย์”
หุ่นมนุษย์…
ไคลน์ยิ้มเจื่อน มันพยายามเฉไฉ
“ปัญหาคือวัสดุที่นำมาประกอบสินะ สรีระของหุ่นจึงค่อนข้างจำกัด”
ถัดมา ไคลน์ไม่ปล่อยให้เธอสานต่อบทสนทนาเดิม มันรีบเปลี่ยนเรื่อง
“ว่าแต่ ทำไมเธอถึงเข้าห้องน้ำตอนดึก? ห้องเราก็มีอ่างล้างมือไม่ใช่หรือ? ทุกทีเห็นเธอตื่นเช้าตรงเวลาตลอด”
เมลิสซ่าชะงักไปเล็กน้อย
ถัดมาอีกไม่กี่วินาที ขณะที่เธออ้าปากอธิบาย…
โคร่ก!
เสียงประหลาดดังจากบริเวณกระเพาะอาหารของสาวน้อย
“ฉ… ฉันจะไปนอนต่อเดี๋ยวนี้แหละ!”
โครม! เธอรีบคว้าหุ่นมนุษย์ที่รูปร่างคล้ายเต่า ก่อนจะวิ่งกลับเข้าห้องและปิดประตูเสียงดังโครม
อาหารมื้อเย็นคงอร่อยเกินไป เมลิสซ่าจึงทานมากกว่าปรกติ และเมื่อกระเพาะอาหารไม่คุ้นเคยกับปริมาณ จึงเกิดปัญหาในการย่อยอาหารขึ้น…
ไคลน์ส่ายศีรษะพลางอมยิ้ม ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะอ่านหนังสือและครุ่นคิดถึงหลายสิ่งที่เกิดขึ้น
ขณะถ้อยคำเชื้อเชิญของดันน์·สมิทดังก้องในหัว แสงจันทร์สีแดงฉานด้านนอกได้ส่องเข้ามาในห้องอีกครั้งเมื่อเมฆบนท้องฟ้าเลือนลับ
การเป็นเจ้าหน้าที่พลเรือนของเหยี่ยวราตรีย่อมมาพร้อมปัญหาใหญ่
ปัจจุบัน ไคลน์มีหลายตัวตน ทั้งผู้เดินทางข้ามโลก เดอะฟูลแห่งชุมนุมไพ่ทาโรต์ และยังมีความลับอื่นอีกมาก การเข้าร่วมองค์กรแห่งโบสถ์เทพธิดารัตติกาลที่เชี่ยวชาญการสืบคดีผู้วิเศษ จึงนับเป็นความเสี่ยงใหญ่หลวงสำหรับไคลน์
หากเข้าทำงานในเหยี่ยวราตรี เป้าหมายของมันคือการเป็นผู้วิเศษ ขณะเดียวกันก็ต้องคอยปกปิดความลับของชุมนุมไพ่ทาโรต์
แถมการเป็นสมาชิกเหยี่ยวราตรีเต็มตัวยังถูกจำกัดสิทธิ์หลายด้าน เช่นการต้องขออนุญาตก่อนเดินทางออกจากทิงเก็นทุกครั้ง มันจะขาดอิสระและมิอาจเคลื่อนไหวได้ตามใจ และนั่นจะทำให้พลาดโอกาสสำคัญมากมาย
เหยี่ยวราตรีคือองค์กรลับที่ขึ้นตรงต่อโบสถ์ หรืออีกนัยหนึ่ง เมื่อมีคำสั่งจากโบสถ์ มันมิอาจขัดขืนหรือปฏิเสธได้
ไม่เพียงเท่านั้น ผู้วิเศษยังมีโอกาสคลุ้มคลั่ง
…
เมื่อไล่เรียงข้อเสียครบถ้วน ไคลน์ลองพิจารณาถึงข้อดีดูบ้าง
จากประสบการณ์ที่ได้รับในพิธีกรรมเปลี่ยนดวงชะตา ไคลน์เริ่มมั่นใจว่า ตนคือ 20% ผู้โชคร้ายจากภัยอันตรายที่ดันน์·สมิทเอ่ยถึง ตัวมันมีโอกาสสูงมาก ที่จะถูกคำสาปหรือสิ่งเร้นลับเล่นในอนาคต
การได้เข้าร่วมเหยี่ยวราตรีและกลายเป็นผู้วิเศษจะช่วยระงับเหตุการณ์ดังกล่าว
ตัวมันไม่สามารถกลายเป็นผู้วิเศษได้จากการชุมนุมเพียงอย่างเดียว ต่อให้มีสูตรสร้างโอสถจากจัสติสและแฮงแมน แต่เราจะหาวัสดุสำหรับปรุงยามาจากไหน?
ยิ่งไปกว่านั้น หากใช้ชีวิตอย่างราบเรียบไปวันๆ โดยไม่ได้เผชิญเหตุการณ์เร้นลับ ตัวมันจะสูญเสีย ‘ความน่าเกรงขาม’ และไม่มีข้อมูลใดไปแลกเปลี่ยนกับจัสติสและแฮงแมน
หากเป็นเช่นนั้นต่อไป จัสติสกับแฮงแมงจะเริ่มเคลือบแคลงในตัวมัน และคงไม่คิดสนทนาเรื่องสำคัญต่อหน้าไคลน์อีก
ด้วยเหตุนี้ ตัวไคลน์จำเป็นต้องมีเรื่องราวตื่นเต้นเร้นลับไปแลกเปลี่ยน จึงจะเหมาะสมตำแหน่งหัวหน้าการประชุมอย่างมิสเตอร์ฟูล
การแลกเปลี่ยนวัตถุดิบกับทั้งสองก็ไม่ใช่เรื่องฉลาด หากมันต้องมอบที่อยู่ตัวเอง ตัวตนจะถูกเปิดเผยในเวลาไม่นาน และการสนทนาแบบ ‘ออนไลน์’ จะกลายเป็น ‘ออฟไลน์’
นั่นคือจุดเริ่มต้นของปัญหาที่มันไม่ต้องการให้เกิด
แต่การเข้าร่วมเหยี่ยวราตรีจะเปิดโอกาสให้ไคลน์ได้เผชิญเรื่องราวเหนือธรรมชาติมากขึ้น มีโอกาสได้พบกับมุมลึกของโบสถ์หรือเหล่าชนชั้นสูง สิ่งเหล่านี้จะช่วยสร้างความน่าเชื่อถือต่อจัสติสและแฮงแมนในอนาคต
หรือหากโชคดี มันอาจได้ข้อมูลสำคัญที่ใช้ในการต่อรองแลกเปลี่ยนกับสองคนนั้น เมื่อยิ่งมั่งคั่งร่ำรวย ไคลน์ก็จะยิ่งเข้าถึงสังคมชนชั้นสูงและขุนนางได้ง่ายขึ้น
แน่นอน นอกจากเหยี่ยวราตรีแล้ว ทางเลือกที่คล้ายกันคือเข้าร่วมกับองค์กรลับอย่าง ‘สมาคมแปรจิต’ ที่ดันน์และดาลี่ย์เอ่ยถึง
แต่ข้อเสียที่คล้ายคลึงกันคือขาดอิสระ และต้องคอยหวาดระแวงหน่วยลับของโบสถ์ไปตลอดชีวิต ซึ่งนั่นไม่ใช่เรื่องที่ดี
แต่ปัญหาสำคัญที่สุดคือ ไคลน์ไม่รู้ว่าจะหาพวกคนของสมาคมแปรจิตได้ที่ไหนบ้าง หรือจะเข้าร่วมองค์กรได้ด้วยวิธีใด
หรือต่อให้หาวิธีเข้าร่วมได้จากแฮงแมน แต่ความสัมพันธ์เพียงผิวเผินไม่ได้มั่นคงขนาดจะนำชีวิตเข้าไปเสี่ยงได้
ดูเหมือนว่า การเป็นเจ้าหน้าที่พลเรือนของเหยี่ยวราตรีจะไม่เลวร้ายนัก ทางเดินเส้นนี้มอบทั้งความปลอดภัยและอนาคต
การเร้นกายในเงามืดทางเลือกที่ฉลาดของผู้อ่อนแอ บางที เหยี่ยวราตรีคงเป็นคำตอบที่ดีที่สุดในปัจจุบัน
และในอนาคต หากมันไต่เต้าตำแหน่งขึ้นไปเป็นเจ้าหน้าที่ระดับสูงของโบสถ์ คงไม่มีใครจินตนาการออกแน่ ว่าตนคือพวกนอกรีตที่มิได้ศรัทธาเทพธิดารัตติกาลแม้แต่น้อย …แถมยังเป็นหัวหน้าชุมนุมออนไลน์ลึกลับที่เจตนายังไม่แน่ชัด
…
แสงแดดยามเช้าสาดส่อง จันทร์สีเลือดเลือนหายไปพร้อมแสงสว่างแรกของโลก
ขณะเฝ้ามองแสงส้มอมทองสว่างขึ้นเหนือขอบฟ้า ในที่สุด ไคลน์ก็ตัดสินใจได้
มันจะไปหาดันน์·สมิทเพื่อเข้าทำงานในตำแหน่งเจ้าหน้าที่พลเรือนของเหยี่ยวราตรี
ปัจจุบัน ถึงเวลาเมลิสซ่าลุกขึ้นจากเตียงอีกรอบ ขณะเธอผลักประตูห้องนอนตัวเองออกมา สีหน้าเมลิสซ่าพลันตะลึงเมื่อเห็นพี่ชายกำลังยืดเส้นยืดสายด้วยท่าสุดอุบาทว์
“นายยังไม่นอนอีก?”
“ต้องคิดอะไรหลายอย่าง”
ไคลน์อมยิ้มอย่างผ่อนคลาย
เมลิสซ่าครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะชี้แนะ
“ทุกครั้งที่เผชิญปัญหา ฉันจะไล่เรียงข้อดีและข้อเสียของเหตุการณ์เพื่อชั่งน้ำหนัก การทำแบบนั้นจะช่วยให้นายตัดสินใจได้ง่ายขึ้น”
“เป็นเทคนิคที่ดี ฉันก็ทำเหมือนกัน”
ไคลน์ยิ้ม
สีหน้าเมลิสซ่าเริ่มผ่อนคลายลง เธอไม่กล่าวสิ่งใดต่อ ทำเพียงหยิบอุปกรณ์อาบน้ำและเปิดประตูเดินออกไป
ไคลน์ไม่รีบร้อน มันลิ้มรสอาหารมื้อเช้าและส่งน้องสาวออกไปเรียน ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนหลังจากผ่านค่ำคืนอันเหน็ดเหนื่อย
ไม่มีความจำเป็นต้องรีบร้อน ไคลน์ทราบดีว่าผับส่วนใหญ่ปิดบริการในช่วงเช้า
…
ณ บ่ายสองของวันเดียวกัน ไคลน์ลืมตาตื่นพร้อมกับจัดแจงเครื่องแต่งกาย หมวกผ้าไหมทรงสูงถูกนำออกมาขัดทำความสะอาด รวมถึงผ้าเช็ดหน้าประจำตัว ฝุ่นที่เคยเกาะถูกขัดถูจนกลับมาเอี่ยมอ่องอีกครั้ง
จากนั้นเป็นการหยิบสูทตัวเก่งมาสวม
ไคลน์แต่งตัวเรียบร้อยพิถีพิถันราวกับจะออกไปสอบสัมภาษณ์
ถนนเบซิคอยู่ค่อนข้างไกล ไคลน์กังวลว่าหากเดินไป มันจะถึงไม่ทัน ‘เวลาทำงาน’ ของเหยี่ยวราตรี จึงเลือกโดยสารรถม้าสาธารณะบนถนนกางเขนเหล็กแทน
ในอาณาจักรโลเอ็น รถม้าโดยสารจะมีทั้งหมดสองชนิด—แบบใช้รางและไม่ใช้ราง
แบบแรกจะใช้ม้าลากสองตัว ที่นั่งภายในห้องโดยสารมีประมาณยี่สิบ สัมภาระต้องวางตัก เส้นทางโดยสารระบุไว้อย่างหยาบ ไม่มีสถานีจอดเจาะจงเป็นพิเศษ ปลายทางเลือกลงได้แบบยืดหยุน และจะไม่จอดรับคนเพิ่มหากรถเต็ม
ส่วนแบบหลังเป็นกิจการรถม้าของบริษัทรถราง
ตัวรางจะถูกติดตั้งไว้บนถนนสายหลักรอบเมือง ม้าจะทำหน้าที่ลากห้องโดยสารสองชั้นที่บรรจุคนมากกว่าห้าสิบ รถม้าประเภทนี้จะประหยัดทรัพยากรและค่าดูแลม้ากว่าแบบแรกมาก ส่งผลให้ค่าบริการถูกลง
แต่ปัญหาคือ สถานีตายตัวและเข้าไม่ถึงบางจุดของเมืองที่ซับซ้อน
หลังจากยืนรอกว่าสิบนาที เสียงล้อกระทบรางเหล็กดังแว่วข้างหูไคลน์ รถม้าสองชั้นได้เคลื่อนตัวมาจอดที่สถานีกางเขนเหล็ก
“ไปถนนเบซิค”
ไคลน์กล่าวกับคนขับ
“คุณต้องไปลงที่ถนนแชมเปญ จากนั้นเดินเท้าต่ออีกสิบนาทีก็จะถึงถนนเบซิค”
คนขับรถม้าหันมาอธิบายเส้นทางที่ไคลน์จำเป็นต้องทราบ
“ไปถนนแชมเปญก็ได้”
มันพยักหน้า
“ไกลกว่าสี่กิโลเมตร… สี่เพนนี่”
เด็กหนุ่มหน้าตาดีผิวพรรณสะอาดสะอ้านส่งเสียงพร้อมกับแบมือหาไคลน์จากด้านข้าง
มันคือคนเก็บเงิน
“ตกลง”
ไคลน์หยิบเหรียญทองแดงสี่เหรียญใส่มือและยื่นให้
เมื่อเดินขึ้นไปบนห้องโดยสาร ไคลน์พบว่ามียังมีผู้คนไม่มาก แม้จะเป็นชั้นแรกก็ตาม
“เหลือติดตัวแค่สามเพนนี สงสัยขากลับต้องเดิน…”
หลังจากนั่งลง ไคลน์ถอดหมวกและวางไว้บนตัก
บรรยากาศรอบข้างตัวมัน ชายหญิงแต่งกายภูมิฐานนั่งประปรายกระจายตัวทั่วห้องโดยสาร ทุกคนล้วนสวมชุดทำงานสะอาดสะอ้าน ทั้งที่คนเหล่านี้อาจมีชุดเก่งสำหรับทำงานเพียงชุดเดียว
แต่ละคนกางหนังสือพิมพ์อ่านด้วยท่าทีผ่อนคล้ายไม่สนโลก ไม่มีใครคุยกับใคร บรรยากาศภายในห้องโดยสารเป็นไปอย่างเงียบงัน
ไคลน์หลับตาลงเพื่อชดเชยการนอนน้อยของตน มันไม่แยแสสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวอีกแล้ว
ผ่านสถานีแล้วสถานีเล่า จนกระทั่งได้ยินเสียงตะโกนว่า ‘ถนนแชมเปญ’
เมื่อลงจากรถม้า ไคลน์เดินเท้าต่ออีกราวสิบนาทีจนมาถึงถนนเบซิค มันกวาดสายตามองจนพบผับที่หน้าร้านแขวนป้ายสีเหลือง กึ่งกลางป้ายมีสัญลักษณ์สุนัขล่าเนื้อ
ไคลน์ออกแรงผลักจนประตูบานใหญ่ถูกดันเข้าข้างใน เสียงเอะอะโวยวายและไอร้อนภายในร้านพลันพุ่งสวนออกมา
แม้เป็นยามบ่าย แต่ลูกค้าในผับกลับมากมายจนน่าทึ่ง บ้างเป็นลูกจ้างชั่วคราว บ้างกำลังรอให้ใครสักคนมาจ้างไปทำงาน ส่วนที่เหลือก็เอาแต่ดื่มเหล้า มอมเมาตัวเองให้ร่างกายเกิดอาการล่องลอย
แสงไฟค่อนข้างหรี่ บรรยากาศรอบผับนับว่าประหลาดหากเทียบกับผับที่ไคลน์รู้จัก
กรงขนาดมหึมาสองกรงวางติดกันใจกลางห้อง สามส่วนสิบของกรงจมลึกลงไปในดิน
ผู้คนนั่งเรียงรายบนเก้าอี้รอบร้าน บ้างยกแก้วไวน์ที่ทำจากไม้ขึ้นจิบเป็นระยะ บ้างสนทนาเสียงดังโวยวาย บ้างก็เอาแต่หัวเราะอย่างไร้แก่นสาร และบ้างเอาแต่สถบสาปแช่งไม่หยุดปาก
ไคลน์หรี่ตาชำเลือง มันเหลือบเห็นสุนัขสองตัวกำลังถูกล่ามแยกกันภายในกรงใหญ่ทั้งสอง ตัวหนึ่งมีขนสีขาวสลับดำ คล้ายคลึงกับไซบีเรียนฮัสกี้ในโลกเก่า ส่วนอีกตัวมีขนสีดำสนิทเงางาม บ่งบอกชัดเจนว่าถูกผลการค้นหาดูแลอย่างดี แถมท่าทางดุร้ายเกรี้ยวกราด
“พนันไหมเจ้าหนุ่ม? ดอร์กตัวนั้นชนะมาแปดเกมติดแล้วนะ!”
เสียงจากชายร่างเล็กที่สวมหมวกเบเล่ต์สีน้ำตาล มันเดินเข้ามาใกล้ไคลน์พลางชี้นิ้วไปยังสุนัขขนสีดำสนิท
พนัน? ไคลน์ผงะชั่วครู่  ก่อนจะได้สติกลับมาในอีกอึดใจ
“พนันสุนัขกัดกัน?”
มันยังจำได้ดี สมัยเรียนมหาวิทยาลัยโฮอี้ มีบ่อยครั้งที่ถูกเพื่อนขุนนางหรือชนชั้นสูงชักชวนให้ร่วมวงพนันการชกต่อยระหว่างคนตกงานกับพวกนักเลงที่มีขึ้นในผับ
นอกจากพนันชกต่อย พนันเกมไพ่ แล้วยังมีพนันสุนัขกัดกันอีกหรือ? อย่าบอกว่ามีพนันไก่ชนด้วย?
ชายร่างเล็กแสยะยิ้ม
“มิสเตอร์ พวกเรามิได้ไร้อารยะขนาดนั้น ไม่คิดจัดกิจกรรมน่ารังเกียจอย่างสุนัขกัดกันหรอกน่า…”
มันเอนตัวเข้ามาใกล้ไคลน์พร้อมกับกระซิบ
“เพราะกฎหมายได้เริ่มห้ามอย่างจริงจังเมื่อปีที่แล้ว…”
“แล้วพนันอะไรกัน?”
ไคลน์ขมวดคิ้ว
“นักล่า… ฝ่ายไหนจะล่าได้มากกว่ากัน”
ทันทีที่ชายร่างเล็กกล่าวจบประโยค เสียงเอะอะพลันดังฮือฮารอบผับ
เมื่อหันกลับไปมอง ชายร่างเหล็กรีบโบกมือให้ไคลน์
“รอบนี้ไม่ทันแล้ว คุณรอพนันรอบหน้าก็แล้วกัน”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ไคลน์รีบเขย่งปลายเท้าเพื่อมองข้ามไหล่คนข้างหน้า
ผ่านไปไม่นาน ชายกำยำสองคนได้ลากถุงขนาดใหญ่ออกมาคนละใบ แต่ละคนเดินแยกย้ายไปที่กรงทั้งสอง จากนั้น พวกมันทำการเปิดประตูข้างกรงและเทสิ่งที่อยู่ในถุงลงไป
เป็นสัตว์สีเทาที่น่ารังเกียจจำนวนมาก!
ไคลน์พยายามเพ่งมองเพื่อให้แน่ใจ หลังจากพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดมันก็ได้คำตอบ…
สัตว์ดังกล่าวคือหนู… หนูนับร้อยตัว!
กรงเหล็กฝังลึกลงไปในพื้นดินโดยไม่มีช่องว่างบริเวณขอบ หนูที่ถูกปล่อยลงไปจึงเอาแต่วิ่งพล่านทั่วกรงโดยไม่สามารถปืนขึ้นข้างบน
หลังจากประตูกรงปิดกลับอีกครั้ง โซ่ที่ล่ามสุนัขทั้งสองตัวก็ถูกปลด
“โฮ่ง!”
สุนัขสีดำกระโจนไปด้านหน้าและสังหารหนูตัวแรกด้วยการกัดเพียงครั้งเดียว
ทางด้านสุนัขขาวดำ มันประหม่าและแสดงท่าทีฉงนในตอนแรก แต่หลังจากจับจังหวะได้ มันเริ่มเป็นฝ่ายเริ่มกระโจนไปมาอย่างสนุกสนาน
ผู้คนรอบข้างยกแก้วไวน์ดื่มด้วยสีหน้าพึงพอใจ บางคนแหกปากตะโกนอย่างไร้ยางอาย
“ฆ่ามัน! ต้องอย่างนั้น!”
“ดอร์ก! ดอร์ก!”
เชี่ย… หมาล่าหนูของจริง*!
มุมปากไคลน์พลันกระตุก
เป้าหมายของการแข่งคือ ให้คนดูพนันว่าฝั่งใดจะล่าหนูได้มากกว่ากัน…
บางทีอาจมีพนันถึงจำนวนหนูที่จะถูกฆ่า
มันเริ่มเข้าใจแล้วว่า เหตุใดถึงมีคนซื้อและขายหนูเป็น บนถนนกางเขนเหล็ก…
เปิดหูเปิดตาฉิบ…
ไคลน์ส่ายศีรษะ มันหัวเราะในใจขณะเดินแหวกกลุ่มผู้คนเพื่อไปให้ถึงหน้าบาร์
“หน้าใหม่หรือ?”
บาร์เทนเดอร์กล่าวหลังจากชำเลืองไคลน์ มือของมันกำลังจับผ้าขาวขัดทำความสะอาดแก้ว จากนั้นก็อธิบายต่อ
“เบียร์ไรย์แก้วละเพนนี เบียร์เอ็นมาร์ทแก้วละสองเพนนี เบียร์นันวิลล์สี่เพนนี หรือจะรับมอลต์หมักบริสุทธิ์ดี?”
“ผมมาหามิสเตอร์ไรท์”
ไคลน์กล่าวไม่อ้อมค้อม
บาร์เทนเดอร์หันไปด้านข้างพร้อมกับส่งสัญญาณมือและแหกปากตะโกน
“ลุง! มีคนมาหา”
“โอ้… ใครกัน…”
ลุงแก่ขี้เมากลิ่นตัวหึ่งเดินมาที่บาร์พร้อมกับส่งเสียงแหบพร่า
มันขยี้ตาเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบมองไคลน์
“เจ้าหนุ่ม ตามหาฉันหรือ?”
“มิสเตอร์ไรท์ ผมต้องการจ้างทหารรับจ้างเพื่อทำภารกิจ”
ไคลน์ตอบตามที่ดันน์·สมิทกำชับ
“หน่วยทหารรับจ้าง? นายยังอยู่ในยุคบุกเบิกรึไง? โลกเราไม่มีของแบบนั้นนานแล้ว”
บาร์เทนเดอร์กล่าวขัดไคลน์ด้วยรอยยิ้ม
ทว่า ไรท์ยังคงเงียบงัน  มันไม่กล่าวสิ่งใดสักพักจนกระทั่ง…
“ใครเป็นคนบอกนายเกี่ยวกับที่นี่?”
“ดันน์… ดันน์·สมิท”
ไคลน์ตอบกลับอย่างซื่อตรง
ไรท์ระเบิดเสียงหัวเราะอย่างมีความสุข
มันกล่าว
“งั้นหรอกหรือ อันที่จริง ก็ยังพอมีอยู่ละนะ ทหารรับจ้างที่นายต้องการ เพียงแต่พวกเขาปรับตัวให้เข้ากับยุคสมัยใหม่… นายสามารถพบได้ที่ชั้นสองบ้านเลขที่ 36 บนถนนซุตแลน”
“ขอบคุณครับ”
ไคลน์ขอบคุณอย่างนอบน้อมก่อนจะเดินแหวกฝูงชนออกจากผับไป
ยังไม่ทันจะเดินพ้น บรรยากาศภายในร้านพลันเงียบสงัด เสียงใครบางคนพึมพำ
“ดอร์กแพ้ได้ยังไง…”
“จบเห่แล้ว…”
ไคลน์อมยิ้มพลางส่ายศีรษะ จากนั้นก็รีบเดินออกจากร้าน ถามทางคนแถวนั้น และเดินตรงไปยังถนนซุตแลนทันที
“30 32 34… ที่นี่สินะ”
มันเดินนับเลขที่บ้านก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง หลังจากก้าวพ้นบันได ไคลน์เหลือบเห็นป้ายหน้าห้องเขียนไว้ว่า
“บริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ”
........................


## 0017 หน่วยปฏิบัติการพิเศษ

ราชันเร้นลับ 17 : หน่วยปฏิบัติการพิเศษ
“บริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ”
หลังจากอ่านป้ายจบ ไคลน์ประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็พอเข้าใจได้
มันส่ายศีรษะ ก่อนจะเดินเข้าไปเคาะบานประตูที่ถูกเปิดค้างไว้ครึ่งหนึ่ง
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
เสียงเคาะไม้ดังกังวานและเป็นจังหวะ แต่ไม่มีการตอบรับจากอีกฝ่าย ไคลน์เพียงได้ยินเสียงบางสิ่งกำลังดังอย่างบางเบา แต่ไม่ทราบว่าเป็นเสียงอะไร
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
ไคลน์เคาะซ้ำ แต่ผลเหมือนเดิม
มันเปลี่ยนวิธีการ ไคลน์ตัดสินใจผลักประตูและเดินเข้าไปในห้อง ภาพแรกที่เห็นคือชุดโซฟาแบบคลาสสิกสำหรับต้อนรับแขก เก้าอี้ผ้าอ่อนนุ่ม และโต๊ะไม้แข็งแรงสำหรับดื่มกาแฟ
หญิงสาวผมสีน้ำตาล เธอกำลังหลับพิงโซฟายาวด้วยสภาพน้ำลายไหลย้อย
ถึงบริษัทรักษาความปลอดภัยจะเป็นแค่ฉากหน้า แต่ก็ควร… มีความเป็นมืออาชีพมากกว่านี้หน่อย ไม่ใช่รึไงฟะ?
หลังจากเห็นความหละหลวม จะมีลูกค้าที่ไหนกล้าใช้บริการบ้าง?
เดี๋ยวสิ บางที… คนพวกนี้อาจไม่ต้องการลูกค้าด้วยซ้ำ
ไคลน์เดินเข้าไปใกล้โต๊ะกาแฟที่ทำจากไม้ มันออกแรงเคาะเพื่อให้สตรีคนดังกล่าวตื่น
ก๊อก! ก๊อก!
หญิงสาวผมน้ำตาลรีบดีดตัวนั่งในพริบตา เธอคว้าหนังสือพิมพ์ที่วางใกล้มือ ยกมันขึ้นอ่าน พร้อมกับใช้ปกปิดใบหน้าไปในตัว
หนังสือพิมพ์ซื่อตรงเมืองทิงเก็น… เป็นชื่อที่น่าสนใจมาก… ไคลน์ไล่อ่านพาดหัวข่าวอยู่ใหญ่ในใจ
“บริการรถจักรไอน้ำ ‘ด่วนทะยานฟ้า’ ที่เชื่อมระหว่างทิงเก็นกับคอนสแตนเปิดให้บริการแล้ววันนี้… ให้ตายสิ แล้วเมื่อไรจะมีสายที่ตรงไปถึงอ่าวดีซี่บ้าง? ไม่ชอบนั่งเรือเลย เวียนหัวชะมัด… เอ่อ… แล้วคุณเป็นใครคะ?”
หญิงสาวผมน้ำตาลแสร้งทำเป็นอ่านหนังสือพิมพ์หน้าตาย ก่อนจะลดมือลงเล็กน้อย เผยให้เห็นหน้าผากสว่างใสและนัยน์ตาน้ำตาลนวล หล่อนขมวดคิ้วให้ไคลน์ พลางถามด้วยสีหน้าใสซื่อ
“สวัสดีครับ ผมไคลน์·โมเร็ตติ มาที่นี่เพราะได้รับคำชักชวนจากดันน์·สมิท”
ไคลน์ถอดหมวกและเลื่อนมาที่หน้าอก ก่อนจะคำนับเล็กน้อยตามมารยาท
สตรีผมน้ำตาลตรงหน้า อายุคงราวยี่สิบตอนต้น สวมเดรสสีเขียวอ่อนสไตล์โลเอ็น ชายแขนเสื้อและกระโปรงประดับประดาด้วยลูกไม้และสายห้อยงดงาม
“หัวหน้าสินะ… เข้าใจแล้ว รอที่นี่ก่อนนะ ขอเข้าไปถามก่อน”
เมื่อกล่าวจบ หญิงสาวคนดังกล่าวเดินหายเข้าไปในห้องที่อยู่ติดกันทันที
หล่อนไม่ได้เสิร์ฟชา… กระทั่งน้ำเปล่าก็ไม่!
การต้อนรับแขกของที่นี่เข้าขั้นวิกฤติ…  ไคลน์ยิ้มแห้ง มันยังยืนรอในจุดเดิม
หลังจากผ่านไปสองถึงสามนาที หญิงสาวผมน้ำตาลเดินกลับมา เธออมยิ้มและกล่าว
“มิสเตอร์โมเร็ตติ ตามมาค่ะ หัวหน้ามีเวรเฝ้า ‘ประตูยานิส’ จึงไม่สามารถออกมาต้อนรับด้วยตัวเองได้”
“ตกลงครับ”
ไคลน์เดินตามอย่างว่าง่าย ภายในใจครุ่นคิด
ประตูยานิส… คืออะไรกัน?
หลังจากเดินผ่านฉากกั้น สิ่งแรกที่เห็นคือทางเดินแคบและสั้น สองข้างทางมีประตูห้องทำงานฝั่งละสาม
บางห้องล็อกปิดตาย บางห้องเปิดอ้าซ่า เผยให้เห็นบุคคลกำลังก้มหน้าพิมพ์งานขะมักเขม้นด้วยเครื่องพิมพ์ดีดกล
หลังจากชำเลืองมองหนึ่งครั้ง ไคลน์จดจำใบหน้าของชายผู้หนึ่งได้ทันที มันคือนายตำรวจหนุ่มนัยน์ตาสีมรกต เคยปรากฏตัวพร้อมกับดันน์·สมิทที่บ้านไคลน์ บรรยากาศรอบตัวยังคงแผ่กลิ่นอายนักกวีเช่นเคย
ตำรวจนัยย์ตาเขียวมิได้สวมเครื่องแบบทางการ เป็นเชิ้ตขาวปกตั้ง ชายเสื้อปล่อยนอกกางเกง เหมือนกับเด็กนักเรียนที่ไม่ยอมรักษาระเบียบ
หรือจะเป็นนักกวีตัวจริง…?
ไคลน์พยักหน้าหนึ่งครั้ง มันยิ้มให้ตำรวจหนุ่มคนดังกล่าว อีกฝ่ายก็มีท่าทีแบบเดียวกัน
สตรีผมน้ำตาลเดินนำไปจนสุดทาง ก่อนจะผลักประตูซ้ายมือพร้อมกับชี้นิ้ว
“พวกเราต้องเดินลงไปอีกหน่อย”
ภายในห้องไม่มีเฟอร์นิเจอร์แม้แต่ชิ้นเดียว กึ่งกลางห้องเป็นบันไดหินสีเทาปนขาว ปลายทางคือชั้นล่าง
ข้างบันไดทั้งสองฝั่งมีโคมไฟแก๊สถูกติดตั้ง แสงไฟที่สงบนิ่งได้สลายความมืดมิดภายในห้องอย่างชะงักงัน แถมยังสร้างวิวทิวทัศน์อันงดงามไปในตัว
สตรีผมน้ำตาลเดินนำหน้าลงไป สายตาจ้องขั้นบันไดอย่างพิถีพิถัน ขาทั้งสองเล็งก้าวระมัดระวัง
“แม้จะเดินขึ้นลงจนชินแล้ว แต่ฉันก็ยังกลัวกลิ้งตกเป็นลูกขนุนอยู่ดี… คุณอาจไม่เชื่อ แต่เลียวนาร์ดเคยทำเรื่องน่าอับอายแบบนั้นต่อหน้าคนอื่นมาแล้ว ในวันแรกที่เขากลายเป็น ‘ผู้ไร้หลับ’ ขณะเลียวนาร์ดยังควบคุมพลังใหม่ไม่ได้ หมอนั่นกลิ้งตกบันไดเหมือนกับลูกขนุนไม่มีผิด! ฮะฮะ! นึกแล้วยังขำจนถึงทุกวันนี้ เหตุการณ์ผ่านมาแล้วสามปีเห็นจะได้… จะว่าไป ฉันก็ทำงานกับเหยี่ยวราตรีมาห้าปีแล้ว ตั้งแต่อายุสิบเจ็ด…”
หญิงสาวผู้ร่าเริงนินทาเพื่อนร่วมงานขณะก้าวขาอย่างระมัดระวัง ทันใดนั้น เธอใช้ฝ่ามือตบหน้าผากตัวเองหนึ่งฉาด
“ตายแล้ว… ลืมแนะนำตัวเองเสียสนิท! ฉันชื่อโรแซน บิดาเป็นอดีตเหยี่ยวราตรีที่เสียชีวิตในหน้าที่เมื่อห้าปีก่อน คงต้องเรียกคุณว่าเพื่อนร่วมงานสินะ… เอ่อ… เพื่อนร่วมงานคงเหมาะสมแล้ว เพราะพวกเราไม่ใช่ผู้วิเศษ จึงไม่ใช่เพื่อนร่วมทีม”
“หวังว่าผมจะได้รับเกียรตินั้น… ยังต้องรอให้มิสเตอร์สมิทยืนยันก่อน”
ไคลน์เริ่มสำรวจบรรยากาศรอบตัว มันรู้สึกเหมือนกับเดินดำดิ่งลงมายังชั้นใต้ดินที่ค่อนข้างลึก กลิ่นอายความชื้นจากผนังแผ่อบอวลจนร่างกายสัมผัสได้ ไอความร้อนจากฤดูร้อนเริ่มจางลง
“ไม่ต้องกังวล ถ้าหัวหน้าบอกให้คุณมาที่นี่ หมายความว่า เขาจะรับคุณเข้าทำงานแน่นอน อันที่จริง ฉันค่อนข้างกลัวหัวหน้า… แม้เขาจะมีบรรยากาศใจดีเหมือนกับคุณพ่อ แต่ทำไมถึงกลัวก็ไม่รู้”
โรแซนพูดติดขัด ราวกับกำลังอมลูกกวาดไว้ในปาก
ไคลน์อธิบายติดตลก
“ก็เพราะเป็นพ่อไม่ใช่หรือ? ถึงได้กลัว”
“จริงด้วย!”
โรแซนกล่าวขณะใช้ฝ่ามือยันผนังเพื่อพยุงร่างกาย
ในที่สุด คนทั้งสองก็เดินถึงสุดปลายบันได
พื้นทางเดินเบื้องหน้าปูจากหินทั้งหมด
เป็นทางเดินที่ค่อนข้างยาว สองฝั่งกำแพงมีโคมแก๊สถูกติดตั้งเป็นระยะ ผนังทำจากตะแกรงเหล็ก เงาคนทั้งสองทอดยาวและไหววูบวาบเป็นระยะ จากแสงไฟรอบทิศขณะก้าวเดิน
ไคลน์ช่างสังเกต มันเหลือบเห็น ‘สัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งความมืด’ สองข้างฝั่งทุกหนึ่งถึงสองเมตรที่เดินผ่าน
สิ่งนี้คือสัญลักษณ์ประจำตัวเทพธิดารัตติกาล พื้นหลังสีดำสนิท กึ่งกลางแต้มด้วยจุดแสงสว่าง รูปทรงคล้ายจันทร์สีเลือดครึ่งเสี้ยว
ตราสัญลักษณ์เหล่านี้ พวกมันไม่มีพลังพิเศษ แต่ไคลน์ที่เดินผ่านกลับรู้สึกจิตใจสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด กระทั่งโรแซนช่างจ้อ เธอเองก็เงียบงันไปพักใหญ่เช่นกัน
หลังจากทางเดินยาว ไคลน์มาถึงจุดที่เป็นสี่แยก โรแซนรีบอธิบาย
“ซ้ายมือเป็นทางเดินไปยังโบสถ์พระแม่เซเลน่าที่ตั้งบนถนนพระจันทร์แดง ทางขวาเป็นคลังแสง คลังอุปกรณ์ และคลังเก็บของเก่า ถ้าเดินตรงไปจะเป็นประตูยานิส”
โบสถ์พระแม่เซเลน่า?
ถนนซุตแลนใกล้กับถนนพระจันทร์แดงแค่นี้เองหรือ? ไคลน์ประหลาดใจเล็กน้อย
โบสถ์พระแม่เซเลน่าบนถนนพระจันทร์แดง ถือเป็นสำนักงานใหญ่ของโบสถ์เทพธิดารัตติกาลภายในเมืองทิงเก็น เหล่าสาวกและผู้ศรัทธาต่างเดินทางไปเรียนคำสอนและสักการะอย่างสม่ำเสมอ
ยังมี ‘โบสถ์ชะตาศักดิ์สิทธิ์’ ของเทพแห่งจักรกลไอน้ำ ที่ตั้งอยู่ในเขตชานเมือง และ ‘โบสถ์ธารสมุทร’ ของเทพแห่งวายุสลาตันที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของทิงเก็น
ทั้งสามโบสถ์ถือเป็นศูนย์รวมใจทางศาสนาที่สำคัญของชาวเมืองทิงเก็น
ไคลน์ตระหนักดีว่า ตัวมันไม่มีสิทธิ์ถามก้าวก่ายไปมากกว่านี้ จึงทำเพียงเดินตามและรับฟังอย่างเงียบงัน
คนทั้งสองเดินตรงผ่านสี่แยกไป เพียงไม่ถึงหนึ่งนาที ไคลน์ได้เห็นบานประตูเหล็กสีดำสนิท ที่สลักสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งความมืดไว้ทั้งหมดเจ็ดอัน
บานประตูมอบความรู้สึกหนักแน่น เย็นยะเยียบ และปลอดภัย ให้แก่ผู้พบเห็น ประหนึ่งยักษาคอยปกป้องภัยอันตรายจากความมืดมิด
“ประตูยานิส”
โรแซนอธิบาย จากนั้น เธอชี้นิ้วไปยังห้องด้านข้างที่ติดกับบานประตูเหล็ก
“หัวหน้าอยู่ข้างใน เข้าไปหาเองนะ”
“ไม่มีปัญหา ขอบคุณมาก”
ไคลน์ตอบนอบน้อม
ห้องที่โรแซนหมายถึง ตั้งเยื้องกับประตูยานิสเล็กน้อย หน้าต่างไม่ถูกปิดม่าน เผยให้เห็นแสงมัวจากภายใน
ไคลน์สูดลมหายใจเข้าลึก มันพยายามสงบสติอารมณ์
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
“เข้ามาได้”
เป็นเสียงอบอบอุ่นใจดีของดันน์·สมิท
ประตูไม่ได้ล็อก ไคลน์เปิดอย่างทะนุถนอม ภายในห้องมีโต๊ะเพียงหนึ่งตัว เก้าอี้สี่ตัว
ดันน์·สมิทที่หน้าผากเริ่มเถิกล้าน มันนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ด้วยท่าทีผ่อนคลาย เครื่องแต่งกายยังคงเหมือนกับคืนก่อน โค้ตสีดำสนิท บริเวณลำคอห้อยนาฬิกาที่โซ่เป็นสีทอง
“มานั่งสิ ตัดสินใจดีแล้วใช่ไหม? ที่จะเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของพวกเรา”
ดันน์อมยิ้ม มันวางหนังสือพิมพ์ลง
ไคลน์ถอดหมวกเลื่อนมาไว้ที่อก ก่อนจะโค้งนำคำนับอย่างสุภาพ จากนั้น มันเดินมานั่งบนเก้าอี้ข้างโต๊ะ
“ครับ… ผมตัดสินใจดีแล้ว”
“ถ้างั้นก็อ่านเอกสารก่อน… สมัยนี้คงต้องเรียกว่า ‘สัญญา’ สินะ”
ดันน์ก้มตัวลง มันดึงลิ้นชักออก หยิบเอกสารสัญญาออกมาสองฉบับ
ข้อกำหนดในสัญญามีไม่มาก ดันน์·สมิทเคยเล่าให้ฟังเกือบหมดแล้ว ส่วนสำคัญคือข้อห้ามด้านความลับ หากฝ่าฝืน จะต้องถูกดำเนินคดีโดยศาลพิเศษของโบสถ์เทพธิดารัตติกาล มิใช่ศาลอาณาจักร เหมือนกับทหารและตำรวจ ที่มีศาลวินัยข้าราชการแยกเป็นการเฉพาะ
สัญญายาวนานห้าปี… ค่าตอบแทนสองปอนด์ กับอีกสิบซูล ต่อสัปดาห์ และมีค่าเสี่ยงภัย รวมถึงค่ารักษาความลับ อีกสิบซูลต่อสัปดาห์… หลังจากอ่านจบ ไคลน์ตอบด้วยสีหน้ามุ่งมั่น
“ผมไม่มีปัญหา”
“งั้นก็เซ็นเลย”
ดันน์กล่าว มันชี้นิ้วไปยังปากกาขนนกสีดำแดงที่วางใกล้ขวดหมึก
ไคลน์ทดสอบเซ็นลงบนกระดาษไม่ใช่แล้ว หลังจากมั่นใจ มันทำการเซ็นลงบนเอกสารสัญญาทั้งสองฉบับในชื่อ : ไคลน์·โมเร็ตติ
ปัจจุบัน ไคลน์ยังไม่มีตราประทับเป็นของตัวเอง จึงต้องยืนยันตัวตนด้วยลายนิ้วมือ
ดันน์รับสัญญากลับไป มันก้มตัวลง หยิบตราประทับจากลิ้นชัก ก่อนจะปั๊มลงบนส่วนสำคัญของเอกสาร ราวสองถึงสามจุด
เมื่อเสร็จสิ้น ดันน์เก็บหนึ่งฉบับไว้ในลิ้นชัก ส่วนอีกฉบับยื่นกลับให้ไคลน์ จากนั้นก็ลุกยืนขึ้นและกล่าว
“ยินดีต้อนรับ นายกลายเป็นส่วนหนึ่งของพวกเราแล้ว อย่าลืม เอกสารฉบับนี้ต้องถูกเก็บรักษาอย่างเป็นความลับเช่นกัน”
ไคลน์ยืนตาม มันรับเอกสารด้วยมือข้างหนึ่ง และจับมือตอบด้วยมืออีกข้าง
“ถ้าอย่างนั้น ผมต้องเรียกคุณว่าหัวหน้าแล้วใช่ไหม?”
“ถูกต้อง”
ดวงตาสีเทาของดันน์สุขุมลุ่มลึกเป็นพิเศษ
เมื่อจับมือเสร็จ ทั้งคู่นั่งลงอีกครั้ง
ไคลน์เหลือบเห็นข้อความบนตราประทับ มันอ่านออกเสียง
“หน่วยเหยี่ยวราตรี เมืองทิงเก็น แคว้นอาโฮว่า อาณาจักรโลเอ็น”
“ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า พวกคุณเปิดสำนักงานบังหน้าชื่อ ‘บริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ”
ไคลน์กล่าวพลางอมยิ้ม
“อันที่จริง พวกเรายังมีอีกชื่อ”
ดันน์ก้มลงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากลิ้นชัก
เป็นแผ่นกระดาษที่มีตราประทับของกรมตำรวจ ร่วมกับตราประทับของเทศบาลเมือง
เนื้อหามีดังนี้
“หน่วยปฏิบัติการพิเศษที่เจ็ด กรมตำรวจแคว้นอาโฮว่า อาณาจักรโลเอ็น”
“สี่หน่วยแรกจะเป็นตำรวจทั่วไป มีหน้าที่อารักขาแขกคนสำคัญ รวมถึงภารกิจพิเศษจิปาถะ ตั้งแต่หน่วยที่ห้าขึ้นไป จะเป็นหน่วยสำหรับปราบปรามคดีเหนือธรรมชาติโดยเฉพาะ แบ่งหน้าที่และความรับผิดชอบอย่างชัดเจน ยกตัวอย่างหน่วยที่เจ็ด พวกเราต้องดูแลทุกคดีที่ผู้เกี่ยวข้องเป็นคนของโบสถ์เทพธิดารัตติกาล แต่หากเป็นคดีที่ผู้เกี่ยวข้องมาจากหลายโบสถ์ การดูแลจะแบ่งตามพื้นที่รับผิดชอบ ของพวกเราประกอบด้วย ทิศเหนือ ทิศตะวันตก และเขตฟินิกซ์ทอง”
ดันน์อธิบายต่อ
“หน่วยปฏิบัติการที่หกคือหน่วยทูตพิพากษาจากโบสถ์วายุสลาตัน บริเวณที่รับผิดชอบคือ เขตท่าเรือ ทิศตะวันออก และทิศใต้ ส่วนหน่วยปฏิบัติการที่ห้าคือหน่วยจิตแห่งจักรกล ดูแลรับผิดชอบเขตมหาวิทยาลัย และเขตชานเมืองทั้งหมด”
“เข้าใจแล้ว”
ไคลน์ไม่ถามเรื่องหน่วยพิเศษต่อ มันอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
“จะเกิดอะไรขึ้น ถ้ามีคนติดต่อจ้างงานกับบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ?”
“ก็รับงานตามปรกติ ไม่มีเหตุจำเป็นต้องปฏิเสธสักหน่อย ถ้าหากมันไม่กระทบกับงานเหยี่ยวราตรี ตรงนี้ถือเป็นรายได้เสริมของทุกคน สมาชิกหน่วยส่วนใหญ่จึงเต็มใจทำ… แต่ก็อย่างว่า งานไม่ได้มีบ่อยขนาดนั้น เพราะงานจิปาถะส่วนใหญ่จะถูกบริษัทนักสืบแย่งส่วนแบ่งไป”
“เหยี่ยวราตรีมีทั้งหมดกี่คน”
ไคลน์ถาม
“คดีเหนือธรรมชาติเกิดขึ้นไม่บ่อยครั้ง และที่น้อยกว่าคือจำนวนผู้วิเศษ เหยี่ยวราตรีของพวกเรามีเจ้าปฏิบัติการหกคน และเจ้าหน้าที่พลเรือนอีกหกคน นับรวมคุณด้วย”
ไคลน์พยักหน้าเชื่องช้า ก่อนจะถามในสิ่งที่ค้างคาใจมานาน
“หัวหน้า… ผู้วิเศษคลุ้มคลั่งหมายถึงอะไร แล้วทำไมถึงเกิดอาการคลุ้มคลั่งได้?”
........................


## 0018 ต้นกำเนิดและสาเหตุ

ราชันเร้นลับ 18: ต้นกำเนิดและสาเหตุ
หลังจากได้ยินคำถามไคลน์ ดันน์เหลือบมองนอกหน้าต่างบานที่ตรงกับประตูยานิส มันหยิบกล้องยาสูบขึ้นมา ยัดยาสูบและใบมินต์ลงไป จากนั้นก็ยกขึ้นสูดดมบริเวณจมูก
ดันน์กล่าวด้วยน้ำเสียงกังวานและลื่นไหล
“มีเพียงบ้านเท่านั้นที่ฉันสามารถดื่มด่ำกลิ่นของยาสูบและใบมินต์ได้เต็มปอด… ไคลน์ นายรู้จักเทวตำนานต้นกำเนิดไหม?”
“ทราบครับ เมื่อก่อน ผมต้องเข้าโบสถ์ทุกวันอาทิตย์ เรียนคำสอนจากมหาคัมภีร์แห่งรัตติกาลโดยตรง ตำราเล่มหลักที่ใช้คือ หนังสือแห่งปัญญา และจดหมายเหตุจากนักบุญ ตำราทั้งสองชนิดมีการกล่าวถึงเทวตำนานต้นกำเนิดไว้”
ไคลน์พยายามรีดความทรงจำจากไคลน์คนก่อน จังหวะการพูดเริ่มช้าลง
“พระผู้สร้างตื่นจากการหลับใหลในห้วงจักรวาลต้นกำเนิด จากนั้นได้ทำลายความมืดมิดที่ปกคลุมจนเกิดเป็นแสงสว่างแรกของโลก ถัดมาไม่นาน พระผู้สร้างตัดสินใจหลอมรวมตัวเองเข้ากับจักรวาลโดยสมบูรณ์ ร่างกายกลายเป็นผืนปฐพีและท้องฟ้า ดวงตาหนึ่งข้างกลายเป็นดวงตะวัน อีกหนึ่งข้างกลายเป็นจันทราแดง โลหิตทุกอณูไหลเวียนแทนสายน้ำและทะเล หล่อเลี้ยงทุกสรรพสิ่งบนโลก…”
ไคลน์ชะงักอย่างไม่มีทางเลือก ความทรงจำไคลน์คนก่อนไม่ปะติดปะต่อและเลือนทาง มันจำได้เพียงว่า ต้นกำเนิดของโลกใบนี้คล้ายคลึงกับตำนานพระเจ้าผานกู่ของจีนมาก
น่าฉงนไม่น้อยที่ผู้คนจากโลกคนละใบกลับมีจินตนาการคล้ายคลึงกันหลายส่วน โดยเฉพาะด้านเทวตำนานและตำนานทั่วไป
เมื่อเห็นไคลน์ ‘ติดขัด’ ดันน์·สมิทช่วยกล่าวเสริม
“ปอดกลายเป็นเอลฟ์ หัวใจกลายเป็นคนยักษ์ ตับกลายเป็นเผ่าพฤกษา สมองกลายเป็นมังกร ไตกลายเป็นอสรพิษนภา เส้นผมกลายเป็นวิหคอมตะ หูกลายเป็นหมาป่าอสูร ปากและฟันกลายเป็นสัตว์กลายพันธุ์ ของเหลวในร่างกายที่เหลือกลายเป็นสัตว์ทะเล โดยเฉพาะนากา กระเพาะอาหาร ลำไส้เล็ก ลำไส้ใหญ่กลายเป็นปีศาจและวิญญาณชั่วร้ายหลายชนิด ดวงจิตแบ่งออกเป็นสามส่วน ประกอบด้วยเทพสุริยันเจิดจรัส เทพแห่งวายุสลาตัน และเทพแห่งความรู้และปัญญา…”
“สติปัญญาของพระผู้สร้างกลายเป็นเผ่าพันธุ์มนุษย์ และนั่นคือจุดเริ่มต้นยุคสมัยที่หนึ่ง ยุคสมัยบรรพกาลต้นกำเนิด”
ไคลน์ตบท้ายประโยคของดันน์ ภายในใจรู้สึกทึ่งไม่น้อย
ในฐานะนักเลงคีย์บอร์ดที่ศึกษาพื้นฐานของหลายตำนานอย่างผิวเผิน ไคลน์พบว่าตำนานของโลกใบนี้ค่อนข้างแปลกกว่าที่อื่น รายละเอียดของแต่ละอวัยวะถูก ‘แจกแจง’ ให้เป็นสิ่งมีชีวิตแต่ละชนิดอย่างชัดเจนและเห็นภาพ เป็นการใช้ประโยชน์จากทุกส่วนของพระผู้สร้างให้เกิดผลลัพธ์สูงสุด
ไม่เพียงเท่านั้น เทวตำนานข้างต้นยังระบุไว้คล้ายคลึงกันทั้งในโบสถ์เทพธิดารัตติกาล โบสถ์เทพแห่งวายุสลาตัน และโบสถ์เทพแห่งจักรกลไอน้ำ ไม่มีโบสถ์ใดเชิดชูเทพของตนอย่างออกนอกหน้า หรือลดทอนความยิ่งใหญ่ของเทพองค์อื่น…
หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ หากเทวตำนานเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องจริง โบสถ์หลักทั้งเจ็ดก็ต้องประชุมร่วมกันเพื่อปรับเนื้อหาของคัมภีร์ให้ตรง ก่อนเริ่มต้นเข้าสู่ยุคสมัยที่ห้า…
เมื่อเกิดความฉงน ไคลน์เอ่ยปากถามในหัวข้อถัดไป
“ผมสงสัย… ทำไมเทพสุริยันเจิดจรัส เทพแห่งวายุสลาตัน และเทพแห่งความรู้และปัญญาถึงเกิดจากดวงจิตพระผู้สร้างโดยตรง แต่เทพธิดารัตติกาลกลับไม่ใช่?”
จากบันทึกมหาคัมภีร์แห่งรัตติกาล เทพธิดารัตติกาลลืมตาตื่นเป็นหนแรกในยุคสมัยที่สอง ผลงานสำคัญของเธอคือการร่วมมือกับเทพสุริยันเจิดจรัส เทพแห่งวายุสลาตัน และเทพแห่งความรู้และปัญญา คอยอวยพรช่วยเหลือเผ่าพันธุ์มนุษย์ให้รอดพ้นจากมหาภัยพิบัติครั้งใหญ่ เหตุการณ์ครานั้นอยู่ในยุคสมัยที่สาม ยุคแห่งมหาภัยพิบัติ
เป็นช่วงเดียวกับที่พระแม่ธรณี และเทพแห่งการต่อสู้เริ่มปรากฏตัว
กลับกัน เทพแห่งจักรกลไอน้ำเพิ่งปรากฏขึ้นในยุคสมัยที่สี่ ชื่อเดิมคือเทพแห่งช่างฝีมือ
ด้วยเหตุนี้ จุดยืนและบารมีของเทพแต่ละองค์จึงไม่เท่าเทียมอย่างเห็นได้ชัด
ยิ่งมีประวัติยาวนานกว่า เก่าแก่กว่า ย่อมหมายถึงความศักดิ์สิทธิ์ที่มากกว่า!
แน่นอน ความตะขิดตะขวงใจในเรื่องนี้ ต้องเป็นปมด้อยของเหล่าสาวกเทพธิดารัตติกาลทุกคนแน่
ดันน์·สมิทยังคงถือกล้องยาสูบไว้ในมือ แต่แทนที่จะมอบคำตอบ มันกลับย้อนคำถามด้วยคำถาม
“เทพธิดารัตติกาลมีพระนามเต็มว่าอย่างไร…”
ไคลน์พลันเจ็บแปลบที่ขมับดุจดังถูกมีดกรีดแทง นี่คือผลข้างเคียงจากการฝืนเค้นสมองอย่างผิดธรรมชาติ
“เทพธิดารัตติกาลสูงส่งกว่าดวงดารา และจะคงอยู่ไปชั่วนิรันดร์ พระองค์ท่านยังเป็นสตรีสีชาด มารดาแห่งความเร้นลับ จักรพรรดินีแห่งหายนะ และนายหญิงแห่งความสงบสุขุม”
โชคดีที่มารดาของไคลน์เป็นผู้อุทิศกายใจให้เทพธิดารัตติกาล เมื่อครั้งยังมีชีวิต เธอมักเอ่ยพระนามเต็มก่อนมื้ออาหารและก่อนเข้านอนเสมอ แม้ความทรงจำของไคลน์อาจไม่ครบถ้วน แต่กับเรื่องนี้ย่อมไม่มีทางตกหล่น
“แล้วสตรีสีชาดสื่อถึงอะไร?”
ดันน์ถามชี้นำ
“พระจันทร์แดง”
เมื่อสิ้นเสียงตอบ ไคลน์พลันฉุกคิดได้
“ถ้าอย่างนั้น… จันทราแดงเกิดจากส่วนในของพระผู้สร้าง?”
ดันน์ถามด้วยรอยยิ้ม
“ดวงตาหนึ่งข้าง!”
ไคลน์และดันน์อมยิ้มพร้อมกัน
ถ้าเช่นนั้น เทพธิดารัตติกาลจะไม่ด้อยไปกว่าเทพแห่งวายุสลาตัน ที่เกิดจากหนึ่งในสามเศษเสี้ยวดวงจิตพระผู้สร้างเลยสักนิด!
สำหรับโบสถ์พระแม่ธรณีและเทพแห่งการต่อสู้ คำอธิบายก็คงไม่ต่างจากเทพธิดารัตติกาลมากนัก ทว่า ด้านโบสถ์เทพแห่งจักรกลไอน้ำนั้นก่อตั้งในยุคสมัยล้าหลังเกินไป จึงมิอาจอ้างตนว่ามาจากส่วนหนึ่งของพระผู้สร้างได้
แต่ใช่ว่าพวกมันจะไม่มีข้อได้เปรียบ ในยุคสมัยที่เครื่องจักรและไอน้ำกำลังรุ่งเรือง โบสถ์เทพแห่งจักรกลไอน้ำย่อมใกล้ชิดกับมนุษย์ได้มากกว่า ส่งผลให้บารมีด้อยกว่าเทพองค์อื่นไม่มากนัก
ดันน์ใช้ปากเป่ากล้องยาสูบอย่างอ่อนโยน
“มนุษย์ถือกำเนิดจากปัญญาของพระผู้สร้าง หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ พวกเรามีสติปัญญาสูงกว่าสิ่งมีชีวิตทั้งปวง แต่จะอ่อนแอด้านพลังพิเศษเหนือธรรมชาติ…”
“ทว่า จากคำอธิบายของเทวตำนานต้นกำเนิด เราจะมองเห็นหนึ่งประเด็นที่เข้าใจง่ายและไม่ซับซ้อน นั่นก็คือ… ทุกสิ่งมีรากฐานจากต้นกำเนิดเดียวกัน”
“รากฐานจากต้นกำเนิดเดียวกัน…”
ไคลน์ทวนซ้ำประโยคสุดท้าย
“เมื่อได้ข้อสรุปเช่นนี้ เราจึงพบคำตอบว่าทำไม มนุษย์ที่ถูกเทพอวยพรถึงทำสงครามชนะเผ่าคนยักษ์ เผ่าปีศาจ และเผ่าสัตว์กลายพันธุ์ได้ในอดีต… หลังจากชนะสงครามได้ไม่นาน ปัญญาของมนุษย์ได้นำพาไปสู่ต้นกำเนิดของผู้วิเศษ มนุษย์รู้จักรวบรวมชิ้นส่วนที่มีพลังเวทมนตร์ของวิญญาณร้าย มังกร สัตว์ประหลาด ต้นไม้เวทมนตร์ ดอกไม้ หรือคริสตัลเวทมนตร์ ผสมรวมกันจนเกิดเป็นโอสถขึ้นมา โอสถแต่ละชนิดจะมอบพลังพิเศษที่แตกต่างกันไป… สิ่งเหล่านี้คือความรู้พื้นฐานของวิชาเหนือธรรมชาติ”
ดันน์ไม่ลงลึก มันอธิบายอย่างคร่าวและเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
“ระหว่างศึกษาโอสถ บรรพบุรุษของพวกเราต้องพานพบชะตากรรมอันเจ็บปวด ในยุคสมัยที่ ‘เส้นทาง’ โอสถยังไม่ชัดเจน การลองผิดลองถูกคือสิ่งจำเป็น คนเหล่านั้นต้องทดสอบดื่มโอสถแบบสุ่มเพื่อค้นหาผลลัพธ์และคำตอบ โดยจุดจบผู้ทดลองจะทั้งหมดมีสามรูปแบบ…”
“อะไรบ้าง?”
ไคลน์ถามใคร่รู้
“แบบแรก จิตใจถูกทำลายโดยสมบูรณ์ ร่างเนื้อแปรเปลี่ยนเป็นสัตว์ประหลาด  แบบที่สอง อุปนิสัยจะเปลี่ยนไปตามโอสถที่ดื่ม สามารถเป็นได้ทั้งคนเย็นชา อ่อนไหว ฉุนเฉียว ป่าเถื่อน หรือเลือดเย็น  ส่วนแบบที่สาม…”
ดันน์วางกล้องยาสูบลง ก่อนจะยกถ้วยชาแบบจีนขึ้นจิบ
“กาแฟเฟอมอร์จากแม่น้ำเพิร์ธ ถึงจะขมไปสักหน่อย แต่กลิ่นหอมมาก แถมยังเหลือรสสัมผัสติดลิ้นที่ยอดเยี่ยม รับสักถ้วยไหม?”
“ผมชอบกาแฟจากเฟเนพ็อตมากกว่า แน่นอน เคยดื่มแค่ไม่กี่ครั้งที่บ้านเวิร์ช”
ไคลน์ปฏิเสธนุ่มนวล
“แล้วแบบที่สามล่ะครับ”
“กลายเป็นคนโรคจิต เสียสติทันทีที่กลืนโอสถลงคอ อุปนิสัยชั่วร้ายยิ่งกว่าปีศาจ นี่คือนิยามของผู้วิเศษคลุ้มคลั่ง”
ในที่สุด ดันน์ก็อธิบายถึงความหมายของการ ‘คลุ้มคลั่ง’
โดยไม่รอให้ไคลน์กล่าวสิ่งใด มันวางถ้วยกาแฟลงและอธิบายต่อ
“หลังจากลองผิดลองถูกอย่างยาวนาน รวมถึงการปรากฏตัวของศิลาเย้ยเทพ ในที่สุดมนุษย์ก็รวบรวมข้อมูลระบบโอสถได้สมบูรณ์แบบ โอสถทุกชนิดถูกแบ่งหมวดหมู่ออกเป็นหลายระดับ… โอสถหลายชนิดที่สามารถดื่มเรียงต่อกันได้โดยไม่เกิดการคลุ้มคลั่ง เราเรียกสิ่งนี้ว่า ‘เส้นทาง’ ยิ่งโอสถมีลำดับตัวเลขต่ำ ความแข็งแกร่งและพลังก็ยิ่งมาก… โบสถ์หลักทั้งเจ็ดจะครอบครอง ‘เส้นทาง’ โอสถที่สมบูรณ์ไว้อย่างน้อยหนึ่งสาย แต่ขณะเดียวกันก็มีโอสถเส้นทางอื่นที่ไม่สมบูรณ์อยู่ด้วย เกิดจากการสืบค้นข้อมูลที่สั่งสมมาตลอดหลายพันปี”
“ศิลาเย้ยเทพ?”
ไคลน์ยังจำได้ดี ในการชุมนุมไพ่ทาโรต์ครั้งที่ผ่านมา แฮงแมนเคยพูดถึงศิลาเย้ยเทพมาก่อน
จากคำกล่าวของแฮงแมน ศิลาเย้ยเทพคือส่วนสำคัญที่ช่วยให้มนุษย์เติมเต็มระบบโอสถได้สมบูรณ์
แตกต่างจากที่ดันน์เล่าเล็กน้อย
“ศิลาเย้ยเทพคือสิ่งที่ถูกสร้างโดยเทพมารบางกลุ่ม ส่วนปรากฏในยุคสมัยใดนั้น ตัวผมเองก็ยังไม่ทราบ หากคุณมีเบาะแสในเรื่องนี้ ให้รีบรายงานมาที่ผมโดยด่วน ขอรับประกันว่ารับรางวัลตอบแทนคุ้มค่าแน่นอน”
ดันน์กล่าวอย่างคลุมเครือ จากนั้นก็กลับเข้าสู่หัวข้อหลัก
“ที่กล่าวไปข้างต้นเป็นเพียงหนึ่งในประเภทการคลุ้มคลั่ง ยังเหลืออีกสี่ประเภท ผมจะเล่าให้ฟังต่อจากนี้”
“ได้ครับ”
ไคลน์กลืนคำถามเกี่ยวกับศิลาเย้ยเทพลงคอไปก่อน มันหันมาสนใจฟังคำอธิบายเกี่ยวกับการคลุ้มคลั่งต่อ
“คำกล่าวที่ว่า มนุษย์เกิดมาโดยมีสติปัญญาสูง แต่จะอ่อนแอด้านพลังพิเศษเหนือธรรมชาติ สิ่งนี้ใช้ไม่ได้กับทุกคน มีมนุษย์โชคดีบางกลุ่มที่เกิดมาพร้อมสัมผัสวิญญาณอันเฉียบแหลม แม้ไม่ต้องเป็นผู้วิเศษ แต่ก็มองเห็นและได้ยินเสียงของเหล่าวิญญาณ ทว่า ผมขอเรียกคนเหล่านี้ว่าเป็นกลุ่มที่โชคร้าย…”
ขณะดันน์กล่าว มันชำเลืองนัยน์ตามองความว่างเปล่าด้านหลังไคลน์เป็นระยะ ส่งผลให้ไคลน์หวาดผวาจนฉี่แทบเล็ด
“อีกความหมายหนึ่งก็คือ กลุ่มคนเหล่านี้จะมีพลังเทียบเท่าผู้วิเศษลำดับ 9.5… อ๊ะ! ลืมบอกไป ผู้วิเศษทั่วไปจะเริ่มต้นที่ลำดับ 9 ส่วนบุคคลที่เกิดมาพร้อมญาณพิเศษ จะถือว่าเป็นมนุษย์ที่ดื่มโอสถไปครึ่งขวดแล้ว หมายความว่า พวกเขาต้องดื่มโอสถชนิดที่เกี่ยวข้องกับพลังมองเห็นหรือได้ยินวิญญาณเท่านั้น หากข้ามสาย จะเกิดอาการทางจิตรุนแรงจนคลุ้มคลั่งในที่สุด อาจถึงแก่ความตายในกรณีเลวร้าย”
“เข้าใจแล้วครับ”
ไคลน์พยักหน้าเล็กน้อย
“ประเภทที่สามของการคลุ้มคลั่ง จะคล้ายกับประเภทที่สอง เมื่อมนุษย์เลือก ‘เส้นทาง’ และดื่มโอสถลงไป คนผู้นั้นจะเปลี่ยนสายโอสถไม่ได้แล้ว หากดื่มโอสถข้ามสายจะส่งผลให้พลังแปรปรวน ตกอยู่ในอาการกึ่งจิตหลอน กลายเป็นคนอารมณ์สุดโต่ง เช่นอ่อนไหวและฉุนเฉียวง่าย ป่าเถื่อนและกระหายเลือด หรือไม่ก็เงียบงันและซึมเศร้า อย่างใดอย่างหนึ่ง  บทสรุปของประเภทที่สามมีเพียงสิ่งเดียว หลังจากดื่มโอสถข้ามสาย หรือไม่ก็โอสถชนิดที่เคยดื่มไปแล้ว ปลายทางคือการคลุ้มคลั่ง… จิตใจถูกทำลายโดยสมบูรณ์ ร่างกายแปรเปลี่ยนเป็นสัตว์ประหลาด หรือแม้กระทั่งกลายเป็นวิญญาณร้ายหลังความตาย”
เมื่อกล่าวจบ ดันน์ยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบ
หลังจากได้ยินเช่นนี้ สีหน้าไคลน์เริ่มขาวซีด มันเงียบงันอยู่พักหนึ่งก่อนจะเอ่ยปากถาม
“แล้วแบบที่สี่ล่ะครับ?”
“แบบที่สี่งั้นหรือ… ฮะฮะ เป็นแบบที่พบได้ค่อนข้างบ่อย หลังจากดื่มโอสถเข้าไปและครอบครองพลังพิเศษ ในช่วงแรก มนุษย์จะยังได้ยินเสียงของสัตว์ร้ายหรือวิญญาณชั่ว นี่คือผลพวงของการหยิบยืมพลังสัตว์วิเศษมาไว้ในร่างกายมนุษย์ ด้วยเหตุนี้ จิตใจของผู้วิเศษจึงอ่อนไหวง่าย เป็นที่ชื่นชอบของเหล่าภูตผีและวิญญาณร้าย   อาการอาจไม่แสดงให้เห็นภายนอก และคนนอกก็ตรวจสอบได้ยาก มันจะซ่อนลึกลงไปในจิตใจผู้วิเศษคนดังกล่าว… หากไม่รีบขจัดให้หมดก่อนดื่มโอสถลำดับถัดไป เสียงหลอกหลอนจะสั่งสมไปเรื่อยๆ จนถึงจุดที่ร่างกายรับไม่ไหว ผู้วิเศษคนดังกล่าวจะเข้าสู่ภาวะคลุ้มคลั่งในที่สุด…”
ดันน์เงียบงันครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อพลางถอนหายใจยาว
“ทางเหยี่ยวราตรีจึงมีกฎปากเปล่าอยู่ข้อหนึ่ง ซึ่งเป็นที่รู้กันดีคือ หลังจากดื่มโอสถไปแล้ว ผู้วิเศษจะไม่สามารถดื่มโอสถลำดับถัดไปได้ภายในสามปี ไม่ว่าจะมีผลงานดีเด่นและยอดเยี่ยมมากเพียงใด แถมยังต้องได้รับการตรวจร่างกายอย่างเข้มงวดก่อนดื่มโอสถลำดับถัดไปทุกครั้ง… แต่ถึงจะมีกฎเช่นนี้ กรณีผู้วิเศษคลุ้มคลั่งก็ยังเกิดขึ้นทุกปี”
ชักน่ากลัวแล้วสิ…
ไคลน์อ้าปากค้างเล็กน้อย แต่ก็ยังถามต่อด้วยสีหน้าใคร่รู้
“แล้วแบบสุดท้ายล่ะครับ?”
ดันน์ไม่หลงเหลือรอยยิ้มบนใบหน้าอีกแล้ว
“แบบที่ห้าเกิดขึ้นได้ง่ายและบ่อยครั้งที่สุด หลังจากดื่มโอสถเข้าไป ผู้วิเศษจะมีสัมผัสวิญญาณที่กล้าแกร่งขึ้น ยิ่งโอสถลำดับต่ำก็ยิ่งเพิ่มสัมผัสวิญญาณมาก ด้วยเหตุนี้ ผู้วิเศษลำดับสูงจึงได้เห็นในสิ่งที่ผู้อื่นไม่เห็น ได้ยินในสิ่งที่ผู้อื่นไม่ได้ยิน ได้เผชิญในสิ่งที่ผู้อื่นไม่เผชิญ… ผู้วิเศษที่มีสัมผัสวิญญาณรุนแรงมักถูกวิญญาณร้ายล่อลวงและกระตุ้นแรงกระหายได้ง่าย หากหลงมัวเมาโดยไม่ควบคุมจิตใจ จุดจบเดียวที่เหลืออยู่คือการคลุ้มคลั่ง”
ขณะกล่าว ดันน์จ้องมองไคลน์อย่างไม่กะพริบตา เงาสะท้อนของไคลน์·โมเร็ตติกำลังฉายบนนัยน์ตาสีเทาหม่น
ดันน์กล่าวต่อด้วยเสียงเย็นยะเยียบ
“ผู้ก่อตั้งเหยี่ยวราตรี อาร์คบิชอปยานิสเคยกล่าวไว้ว่า ‘พวกเราคือผู้พิทักษ์ แต่ขณะเดียวกันก็เป็นเหยื่อผู้น่าสมเพช ต้องรับมือภัยคุกคามและความบ้าคลั่งนานับชนิดบนโลก”
........................


## 0019 วัตถุต้องห้าม

ราชันเร้นลับ 19: วัตถุต้องห้าม
“พวกเราคือผู้พิทักษ์ แต่ขณะเดียวกันก็เป็นเหยื่อที่น่าสมเพช ต้องรับมือภัยคุกคามและความบ้าคลั่งนานับชนิดบนโลก”
หน้าต่างห้องบานใกล้กับทางเดินถูกปิดตาย ผนังห้องราบเรียบ มอบบรรยากาศเย็นยะเยียบ ภายในห้องมีแสงสีเหลืองอ่อนส่องสว่าง
ถ้อยคำของดันน์·สมิทกังวานก้อง ทุกการสะท้อนได้สั่นคลอนจิตใจไคลน์ไม่น้อย ชายหนุ่มถึงกับหมดคำพูดไปชั่วขณะ
ดันน์ส่ายศีรษะเมื่อเห็นไคลน์เงียบงัน
“ผิดหวังรึเปล่า? ผู้วิเศษมิได้สวยหรูเหมือนกับที่ผู้คนวาดฝันไว้ เส้นทางของเรามีเพียงอันตรายรออยู่”
“เมื่อได้รับบางสิ่ง ก็ต้องสูญเสียบางสิ่งแลกเปลี่ยน”
ไคลน์กล่าวเสียงสั่น
เป็นเรื่องจริงที่มันไม่เคยรับทราบมากก่อนว่า ผู้วิเศษซึ่งแข็งแกร่ง ทรงพลัง ยิ่งใหญ่ และเหนือมนุษย์ จะมีด้านลับอันตรายซ่อนอยู่
เหตุการณ์จริงที่ต้องเผชิญอาจไม่ร้ายแรงเท่ากับที่ดันน์เล่า แต่ตัวไคลน์เคยสัมผัสเรื่องเหนือธรรมชาติที่อันตรายมาแล้ว ไม่แปลกที่มันจะเกิดความกังวล หวาดกลัว และหดหู่
แต่เครียดไปก็เท่านั้น มันหันหลังกลับไม่ได้อีกแล้ว ผู้วิเศษคืออนาคตที่ตนต้องเผชิญในสักวัน
“ไม่เลว เป็นคำตอบที่สมเหตุสมผลและเป็นผู้ใหญ่…”
ดันน์ซดกาแฟก้นแก้วจนหมด ก่อนจะกล่าวต่อ
“ยิ่งไปกว่านั้น ผู้วิเศษมิได้ทรงพลังอย่างที่คุณคิด โดยเฉพาะ ‘ลำดับ’ ต่ำ… สงสัยไหมว่าทำไมพวกเราถึงใช้เลข 1 ระบุลำดับสูงสุดของโอสถ และ 9 ระบุลำดับต่ำสุดของโอสถ?”
“เหตุใดถึงต้องใช้ลำดับชั้นที่ขัดต่อความรู้สึกและหลักตรรกะเช่นนี้? ผมเองก็ไม่ทราบ รู้แต่เพียงว่า ยิ่งตัวเลขมาก ลำดับก็ยิ่งห่างไกลจากความแข็งแกร่ง”
“เอ่อ… ผมพูดถึงไหนแล้ว? อ้อ… ผู้วิเศษมิได้ทรงพลังอย่างที่คุณคิด ผู้วิเศษระดับต่ำนั้นสู้ไม่ได้แม้กระทั่งปืนเล็ก ไม่ต้องกล่าวถึงปืนขนาดใหญ่”
“ถ้าคุณมีโอกาสกลายเป็นผู้วิเศษในอนาคต อย่าลืมคำที่ผมพูดในวันนี้เด็ดขาด ห้ามตัดสินใจผลีผลามเกินตัว”
ไคลน์อมยิ้ม มันกำลังดูแคลนตัวเอง
“ผมยังไม่รู้เลยว่าจะได้รับโอกาสนั้นไหม”
ต่อให้โอกาสอยู่ตรงหน้า ไคลน์ก็ไม่มั่นใจว่าจะคว้าไว้… การเลือกดื่มโอสถผิดจะต้องเสียใจไปชั่วชีวิต แถมโอสถลำดับสูงก็มีโอกาสคลุ้มคลั่งสูง ตัวมันคงพยายามเลี่ยงให้มากที่สุด
ข้อเสียหลักของโอสถคือการกัดกร่อนจิตใจผู้ดื่ม ยิ่งมีสัมผัสวิญญาณรุนแรง เสียงประหลาดที่ได้ยินในหัวก็จะยิ่งเข้มข้น
แต่ถ้ามีความช่วยเหลือจากพวกพ้องทีมเหยี่ยวราตรี ไคลน์สามารถหยิบยืมคำแนะนำมาปรับใช้เพื่อลดโอกาสคลุ้มคลั่งได้ ปัญหาจะเกิดขึ้นได้ยากกว่าเดิม หากตัวมันไม่รีบร้อนดื่มโอสถลำดับถัดไปเสียเอง
ชีวิตยังต้องเผชิญปัญหาอีกมาก และไคลน์ต้องผ่านมันไปให้ได้ เพื่อหาโอกาสเดินทางกลับโลกเก่า นี่คือจุดประสงค์สำคัญที่สุดซึ่งห้ามลืมโดยเด็ดขาด ต้องอย่างลืมหมั่นศึกษาบทเรียนเหนือธรรมชาติให้ถ่องแท้
ตนจะไม่เล็งไปถึงโอสถระดับสูงที่คลุ้มคลั่งได้ง่าย เพราะหากเกิดอาการคลุ้มคลั่ง แผนการกลับโลกเดิมจะล้มเหลวทันที ทุกสิ่งที่พยายามจะสูญเปล่า คงเป็นการดีกว่า หากแอบศึกษาข้อมูลเพื่อหาทางกลับโลกเก่าด้วยร่างผู้วิเศษลำดับต่ำ ไม่ควรเอาตัวเข้าเสี่ยงโดยไม่จำเป็น
ไคลน์ยังจำได้ดี เมื่อครั้งทดสอบพิธีกรรมเปลี่ยนดวงชะตา เสียงกระซิบอันแหบพร่ายังคงดังชัดเจนในหัวจวบจนปัจจุบัน
ต่อให้ไม่เป็นผู้วิเศษ เสียงเหล่านี้ก็คงไม่หายไปเอง หมายความว่า อย่างน้อยก็ควรเลือกเส้นทางผู้วิเศษไปก่อน เพื่อให้ป้องกันตัวเองได้บ้างเบื้องต้น
สรุปคือ เป็นผู้วิเศษได้ แต่ไม่ควรไปถึงลำดับสูง
หลังจากชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียจนชัดเจน ความหวาดกลัวในตัวผู้วิเศษก็เลือนรางลง
ไคลน์จะไม่หันหลังกลับแน่นอน
ดันน์หยิบกล้องยาสูบขึ้นมาอีกครั้ง นัยน์ตาเทาหม่นของมันจ้องมองไคลน์อย่างอบอุ่น
“สำหรับเรื่องนั้น ผมคงให้คำตอบที่ชัดเจนไม่ได้ การจะได้เป็นผู้วิเศษ คุณต้องสร้างคุณงามความดีให้โบสถ์เสียก่อน แต่โอกาสนั้นอาจมาเร็วกว่าที่คุณคิดก็ได้   บางที ถ้าพรุ่งนี้คุณตีความเอกสารโบราณสำคัญ จนทำให้พวกเราพบเบาะแสที่ยิ่งใหญ่ คุณก็จะได้รับสิทธิ์ให้กลายเป็นผู้วิเศษทันที…   แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังต้องรอให้ทางสมาชิกระดับสูงของโบสถ์อนุมัติกลับมา เราถึงจะมอบโอสถให้คุณได้”
“เอาล่ะ ผมชี้แจงประเด็นสำคัญเกี่ยวกับผู้วิเศษเกือบหมดแล้ว หวังเป็นอย่างยิ่งว่าคุณจะไม่ใจร้อนเกินไป…”
“ถึงเวลาแนะนำตัวให้เจ้าหน้าที่พลเรือนคนอื่นรู้จักคุณบ้าง”
ดันน์ลุกขึ้นและเดินไปหยุดหน้าประตู ปลายนิ้วชี้ไปยังทางเดินยาวฝั่งตรงข้ามประตูยานิส
“พวกเรามีนักบัญชีหนึ่งคน และเจ้าหน้าที่ทั่วไปอีกหนึ่งคนที่คอยจัดหาอุปกรณ์หรือสิ่งสำคัญสำหรับสำนักงาน คอยวิ่งเอกสารไปมาระหว่างเหยี่ยวราตรี วิหาร สถานีตำรวจ รวมถึงเป็นพลขับในบางโอกาส”
“คนเหล่านี้เป็นผู้เชี่ยวชาญที่ไม่ต้องเข้าเวร หมายความว่าพวกเขาจะหยุดทำงานในวันอาทิตย์แบบตายตัว”
“ส่วนเจ้าหน้าที่อีกสามคนประกอบด้วยโรแซน ไบรท์ และลุงนีลล์ หน้าที่ของพวกเขาคือ ต้อนรับแขก ทำความสะอาดห้อง เขียนสำนวนคดีความ และคอยลงทะเบียนอุปกรณ์สำนักงาน   ในบางครั้ง พวกเขาต้องเปลี่ยนเวรกันเฝ้าคลังแสง คลังอุปกรณ์ และคลังเก็บของเก่า… เพื่อไม่ให้มีคนเข้าไปหยิบของโดยพลการ ต้องลงทะเบียนการหยิบยืมอุปกรณ์ทุกครั้ง และต้องเป็นผู้เดินไปหยิบด้วยตัวเองเท่านั้น  แต่ละคนจะได้หยุดสัปดาห์ละหนึ่งวันเต็ม ยกเว้นวันอาทิตย์ พวกเขาต้องจัดสรรช่วงเวลากันเอง ว่าใครต้องทำสิ่งใดในช่วงไหนบ้าง รวมถึงวันหยุดในแต่ละสัปดาห์ที่ต้องไม่ตรงกัน”
“หน้าที่ของผมเหมือนกับโรแซนใช่ไหม?”
ไคลน์สลัดความคิดเกี่ยวกับผู้วิเศษออกไป หัวสมองไตร่ตรองถึงงานใหม่ที่ตนต้องรับผิดชอบ
“ไม่… ไม่จำเป็น คุณเองก็เป็นผู้เชี่ยวชาญ”
ดันน์อมยิ้ม
“คุณมีงานให้ทำสองอย่าง อย่างแรก หาเวลาออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้าง โดยเฉพาะเส้นทางระหว่างบ้านคุณและบ้านเวิร์ช”
“อะไรนะ?”
ไคลน์ขมวดคิ้ว นี่มันงานตรงไหน?
และเป็นหน้าที่ผู้เชี่ยวชาญยังไง?
ดันน์สอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกันลมสีดำพลางกล่าว
“หลังจากพวกเรายืนยันแล้วว่าคุณสูญเสียความทรงจำ คดีของเวิร์ชและนาย่าจึงถูกปิดลงอย่างไม่มีทางเลือก ส่งผลให้เบาะแสของสมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัสหายเข้ากลีบเมฆตามไปด้วย   ในตอนต้น พวกเราสงสัยว่าคุณคือผู้ที่ขโมยสมุดบันทึกเล่มดังกล่าวติดตัวไปจากบ้านเวิร์ช และอาจซ่อนไว้ระหว่างทางกลับบ้านตัวเอง นั่นน่าจะเป็นสาเหตุที่คุณไม่ตัดสินใจฆ่าตัวตายในที่เกิดเหตุเพียงคนเดียว   พวกเราพยายามค้นหาทุกซอกทุกมุมของถนนแล้ว แต่ก็ยังไม่พบสมุดบันทึกเล่มดังกล่าว  ถึงแม้คุณจะถูกพลังลึกลับบางชนิดลบความทรงจำไป แต่สมองของมนุษย์คือสิ่งที่น่าทึ่งและเร้นลับ อาจยังมีบางเบาะแสหลงเหลือก็เป็นได้  การที่ดาลี่ย์หาไม่พบ ไม่ได้แปลว่ามันไม่มีอยู่จริง แต่เพราะพลังของผู้สื่อวิญญาณมิได้ครอบจักรวาลขนาดนั้น บางที ถ้าคุณได้เดินผ่านจุดที่เคยซ่อนสมุด อาจเกิดภาพเดจาวูจนทำให้ฉุกคิดบางสิ่งขึ้นมาได้  นี่คือสิ่งที่เหยี่ยวราตรีหวังจากคุณ”
“เข้าใจแล้วครับ”
ไคลน์พลันกระจ่าง
ไม่ใช่เรื่องเข้าใจยาก ถึงสาเหตุที่เหยี่ยวราตรีต้องการหาที่อยู่สมุดบันทึกให้พบ
ไคลน์คือบุคคลเดียวที่รอดชีวิตจากเหตุการณ์ดังกล่าว และเป็นคนที่มีเวลาพอจะนำสมุดบันทึกไปซ่อนระหว่างทางกลับบ้าน
“หากคุณหาไดอารีเล่มดังกล่าวพบด้วยตัวเอง คุณงามความดีจะมากพอสำหรับการได้เป็นผู้วิเศษ”
ดันน์ให้กำลังใจ และบอกเป็นนัยว่า สมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัสมีค่ากับเหยี่ยวราตรีมากเพียงใด
“หวังว่าจะเป็นแบบนั้น”
ไคลน์พยักหน้า
ดันน์เปลี่ยนหัวข้อสนทนา
“อย่างที่สอง คุณสามารถหยุดได้หนึ่งวันต่อสัปดาห์ จะเลือกเลยก็ได้นะ… ส่วนช่วงที่ไม่ได้ออกไปข้างนอก คุณต้องศึกษาวรรณกรรมและพระคัมภีร์ นี่คืองานของผู้เชี่ยวชาญด้านประวัติศาสตร์ เมื่อใดที่ศึกษาเอกสารเหล่านั้นจนหมด ค่อยเริ่มผลัดเวรกับลุงนีลล์และเจ้าหน้าที่พลเรือนที่เหลือ”
“ได้ครับ ไม่มีปัญหา”
ไคลน์ถอนหายใจโล่งอก
งานของตนง่ายมาก…
ทันใดนั้น ดันน์บิดตัวไปด้านหลังและชี้ไปยังประตูเหล็กสีดำสนิท บานพับเปิดได้จากด้านนอก บนบานประตูมีสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์สลักจำนวนเจ็ดแห่ง
“นี่คือประตูยานิส ตั้งชื่อตามผู้ก่อตั้งหน่วยเหยี่ยวราตรียุคใหม่ อาร์คบิชอปยานิส วิหารประจำเมืองใหญ่ทุกแห่งจะมีประตูบานนี้อยู่ใต้ดินเสมอ”
“ด้านนอกประตูจะมีเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการของเหยี่ยวราตรีผลัดเวรเฝ้าตลอดเวลา ส่วนด้านในจะมี ‘ผู้คุม’ ที่ส่งจากโบสถ์ อย่างน้อยสองคนคอยตรวจตราความเรียบร้อย อีกทั้งยังมีกับดักจำนวนมาก ห้ามเข้าไปใกล้โดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ไม่อย่างนั้น ชะตากรรมอันโหดร้ายอาจตกอยู่กับคุณ”
“น่ากลัวแฮะ…”
ไคลน์กล่าวจากใจ
“หลังบานประตูแบ่งออกเป็นหลายเขต มีทั้งห้องเก็บรักษาสูตรโอสถ รวมถึงวัตถุดิบเวทมนตร์สำหรับปรุงโอสถ หรือใช้ในพิธีกรรม บางชนิด บางเขตถูกใช้เป็นสถานกักกันคราว กลุ่มนักโทษจะประกอบด้วยพวกนอกรีต ลัทธิชั่ว รวมถึงสมาชิกองค์กรลับ คนเหล่านี้มีชะตากรรมต้องถูกส่งตัวไปยังวิหารศักดิ์สิทธิ์”
ดันน์อธิบายอย่างต่อเนื่อง
วิหารศักดิ์สิทธิ์? หมายถึงวิหารหลวงของโบสถ์เทพธิดารัตติกาลน่ะหรือ?
ที่ว่ากันว่า ตั้งอยู่ในแคว้นเหมันต์ทางตอนเหนือของอาณาจักร หรืออีกชื่อหนึ่งคือ… วิหารสันติสุข
ไคลน์ครุ่นคิดพลางพยักหน้าตามเป็นระยะ
“แล้วก็… ยังมีเอกสารโบราณสำคัญถูกเก็บเป็นจำนวนมาก เมื่อคุณมีสิทธิ์เข้าถึงความลับโบสถ์มากกว่านี้ คงมีโอกาสได้อ่านพวกมันในสักวัน”
ดันน์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวเสริม
“และสุดท้าย สิ่งสำคัญที่สุดภายในประตูยานิสคือ… ‘วัตถุต้องห้าม’”
“วัตถุต้องห้าม?”
ไคลน์ทวนซ้ำ
ฟังดูเหมือนคำเฉพาะ
ด้วยเหตุนี้ พวกเราจึงต้องเก็บไว้เป็นความลับและป้องกันไม่ให้ใครขโมยออกไป แม้แต่เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการของเหยี่ยวราตรีก็มิอาจนำออกไปใช้ได้ตามใจชอบ แล้วก็…”
ดันน์หยุดครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ
“หมายถึงของวิเศษบางชนิดที่ทางโบสถ์รวบรวมมาได้ บางชิ้นมีความสำคัญ บางชิ้นมีความลึกลับเหนือธรรมชาติ หากตกอยู่ในมือของคนชั่ว จะเกิดเป็นภัยพิบัติครั้งใหญ่   …วัตถุต้องห้ามบางชนิดจะพิเศษกว่าวัตถุประเภทอื่น พวกมัน ‘มีชีวิต’ และสามารถล่อลวงจิตใจผู้คุมได้ เป็นของวิเศษที่จะส่งอิทธิพลกับสิ่งรอบตัว มีความคิดที่จะหลบหนีด้วยตัวเอง และสามารถสร้างพิบัติร้ายแรงแก่โลก พวกมันจึงต้องถูกผนึกเป็นพิเศษ”
“สุดยอด…”
ไคลน์เริ่มคล้อยตาม
“สำนักงานใหญ่เหยี่ยวราตรีจะแบ่งวัตถุต้องห้ามออกเป็นสี่ระดับ เริ่มที่ระดับ 0 - วัตถุอันตรายสูงสุด วัตถุชนิดชี้ถือเป็นความลับสุดยอดของเหยี่ยวราตรี เจ้าหน้าที่ไม่สามารถเข้าถึงรายละเอียด ศึกษา นำไปใช้งาน หรือเผยแพร่ข้อมูลพวกมันกับบุคคลอื่นได้ วัตถุระดับ 0 จะถูกผนึกไว้ที่ชั้นใต้ดินของวิหารศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น”
ดันน์อธิบายต่อ
“ถัดมาคือระดับ 1 - วัตถุอันตรายมาก เจ้าหน้าที่สามารถใช้ได้ในภารกิจเฉพาะ วัตถุชนิดนี้มีความสำคัญรองลงมา สามารถเก็บไว้ที่วิหารหลักซึ่งมีบิชอปประจำการอยู่ หรือไม่ก็วิหารเมืองใหญ่ที่มีเจ้าหน้าที่เหยี่ยวราตรีระดับสูงคอยดูแล   แต่เนื่องจากความอันตรายของมัน แม้กระทั่งวิหารที่กรุงเบ็คลันด์ยังมีวัตถุระดับ 1 เก็บไว้สูงสุดเพียงสองชิ้นเท่านั้น ที่เหลือต้องถูกส่งไปเก็บที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมด”
“ถัดมาเป็นเกรด 2 - วัตถุอันตราย สามารถใช้ได้ในภารกิจ แต่ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ การนำไปใช้ต้องมีบิชอปหรือหัวหน้าหน่วยเหยี่ยวราตรีคอยควบคุมด้วยตัวเอง วิหารประจำเมืองสามารถเก็บวัตถุระดับ 2 ได้ตั้งแต่สามถึงห้าชิ้น ขึ้นอยู่กับความเหมาะสม ที่เหลือจะถูกส่งไปยังวิหารศักดิ์สิทธิ์  สุดท้าย ระดับ 3 - วัตถุค่อนข้างอันตราย ต้องใช้งานอย่างระมัดระวัง โดยการนำไปใช้ในภารกิจแต่ละครั้ง ต้องมีเจ้าหน้าที่เหยี่ยวราตรีอย่างน้อยสามคนจับทีมกัน ระดับความสำคัญไม่สูงมาก แค่เป็นเจ้าหน้าที่หน่วยปฏิบัติการก็ทำเรื่องเบิกใช้งานได้แล้ว”
“ในอนาคต คุณจะได้อ่านเอกสารที่เกี่ยวข้องกับวัตถุต้องห้ามอีกมากมาย พวกเราจะเรียกมันด้วยรหัส เป็นรหัสที่เห็นแล้วเข้าใจได้ทันที ตัวอย่างเช่น รหัส 2-125 จะหมายถึงวัตถุระดับ 2 หมายเลข 125…”
ขณะดันน์กล่าว มันชะงักเล็กน้อย จากนั้นก็เดินกลับเข้าไปในห้อง ก่อนจะก้มหยิบเศษกระดาษขึ้นมาหนึ่งใบ
“ลองดูนี่ เมื่อสามปีก่อน อาร์คบิชอปที่เพิ่งรับตำแหน่งเกิดการคลุ้มคลั่ง ด้วยเหตุผลบางประการ มันสามารถฝ่าด่านป้องกันอันแน่นหนาเข้าไปขโมยวัตถุต้องห้ามระดับ 0 ออกมาได้   จำภาพนี้ไว้ หากคุณพบเบาะแสของมัน ห้ามเข้าไปตอแยหรือทำให้รู้ตัวเด็ดขาด รีบกลับมารายงานกับผมหรือเจ้าหน้าที่เหยี่ยวราตรีทันที ไม่อย่างนั้น โอกาสที่คุณจะเสียชีวิตในหน้าที่คือหนึ่งพันเปอร์เซ็นต์”
“อะไรนะ?”
ไคลน์รับเศษกระดาษพลางขมวดคิ้ว
ไม่มีหัวข้อเขียนไว้ มีเพียงภาพขาวดำพร้อมข้อความประกอบไม่กี่บรรทัด
“อินซ์·แซงวิลล์ เพศชาย อายุสี่สิบปี อดีตอาร์คบิชอป… ‘ผู้เฝ้าประตู’ ที่เลื่อนลำดับพลังไม่สำเร็จ ถูกปีศาจล่อลวงจนจิตใจบิดเบี้ยว ทำการหนีไปพร้อมกับวัตถุต้องห้าม 0-08 ลักษณะเด่นของชายคนดังกล่าวคือ…”
ภาพบนกระดาษ อินซ์·แซงวิลล์กำลังสวมชุดนักบวชสีดำสนิท ชุดคลุมมีกระดุมติดอยู่ทั้งสองข้าง เหนือศีรษะสวมหมวกนักบวชขนาดเล็ก
เส้นผมสีทองเข้ม นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มจนเกือบดำ จมูกโด่ง ปากทรงกระจับ รูปลักษณ์คล้ายคลึงกับรูปปั้นโบราณ ใบหน้าปราศจากริ้วรอยเหี่ยวย่น จุดสังเกตเด่นชัดที่สุดคือดวงตาหนึ่งข้างบอดสนิท
“ข้อมูลของผู้ร้ายหลบหนีถูกเขียนไว้อย่างละเอียดครบถ้วน แต่วัตถุต้องห้ามกลับมีเพียงรหัสตัวเลข…”
ไคลน์กล่าวถึงสิ่งแรกที่มันสะกิดใจ
“นั่นเพราะวัตถุดังกล่าวมีระดับความสำคัญสูงสุด จากที่ผมทราบ ข้อมูลของวัตถุต้องห้ามหมายเลข 0-08 จะถูกเล่าแบบปากต่อปากเท่านั้น ไม่เคยมีใครเห็นคำอธิบายเป็นลายลักษณ์อักษรมาก่อน และสิ่งที่เล่าต่อกันมาก็มีรายละเอียดเพียงน้อยนิด”
ดันน์ถอนหายใจเบา
“จากข้อมูล 0-08 เป็นแค่ปากกาขนนกธรรมดา แต่จุดเด่นของมันคือ ไม่ต้องใช้หมึกในการเขียน นี่คือสิ่งที่ผมทราบ”
ดันน์ไม่ลงลึกรายละเอียดมากกว่านี้ มันใช้มือล้วงโซ่สีทองออกจากกระเป๋าเสื้อ สิ่งที่ห้อยติดมากับโซ่คือนาฬิกาสีทองอร่าม
ดันน์กดปุ่มให้ฝาสปริงดีดออก ชำเลืองมองเวลาครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้นิ้วไปด้านนอก
“ผมบอกทุกเรื่องที่คุณควรทราบไปแล้ว ดังนั้น เดินไปหาลุงนีลล์ที่คลังอาวุธ บอกเขาให้เตรียมเอกสารที่คุณต้องอ่าน   นีลล์ไม่ใช่นักบวชเจ้าหน้าที่พลเรือนธรรมดา เขาเคยเป็นเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการเหมือนผม แต่เนื่องจากอายุมากแล้ว การเลื่อนลำดับพลังคงไม่สำเร็จ และนีลล์ก็ไม่ต้องการเป็นผู้คุมภายในประตูยานิส สิ่งเดียวที่เขาหลงใหลคือเอกสารและบันทึกประวัติศาสตร์”
........................


## 0020 ดันน์ขี้ลืม

ราชันเร้นลับ 20: ดันน์ขี้ลืม
“ตกลงครับ”
ไคลน์โค้งศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะสวมหมวกผ้าไหมทรงสูงกลับไป
แต่ภายในใจนึกสงสัยว่า ถึงวัตถุต้องห้ามหมายเลข 0-08 จะมีหน้าตาเป็นเช่นไร
ปากกาขนนกธรรมดางั้นหรือ?
แค่เขียนโดยไม่ใช้หมึก?
เช่นนั้นแล้ว ความสามารถที่แท้จริงของมันคืออะไร? เหตุใดถึงกลายเป็นวัตถุต้องห้ามระดับสูงสุดของโบสถ์ไปได้…
หรือจะเป็นปากกาขนนกที่เขียนชื่อใครแล้วคนนั้นจะตาย?
ไม่น่าใช่ แบบนั้นคงเป็นการแหกกฎฟ้าดินจนน่าเกลียดเกินไป และหากมีพลังดังกล่าวจริง อินซ์·แซงวิลล์ไม่มีความจำเป็นต้องหลบหนีเลยสักนิด…
ขณะไคลน์ครุ่นคิดพลางเดินออกจากห้อง ดันน์·สมิทตะโกนไล่หลัง
“เดี๋ยวก่อน ผมลืมพูดบางเรื่อง”
“ครับ?”
ไคลน์หันหลังมอง นัยน์ตาแฝงความประหลาดใจ
ดันน์เก็บนาฬิกาพกใส่กระเป๋า ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“หลังจากนี้ อย่าลืมไปหามาดามโอเรียนน่าที่เป็นฝ่ายบัญชีด้วย คุณต้องเบิกค่าตอบแทนล่วงหน้าสี่สัปดาห์—สิบสองปอนด์ และในสัปดาห์ต่อไป ค่าแรงของคุณจะถูกหักครึ่งหนึ่งจากปรกติจนกว่าจะชดเชยครบสิบสองปอนด์”
“ไม่เยอะไปหน่อยหรือ ผมไม่ต้องใช้เงินมากขนาดนั้น ปริมาณของมันควรลดลง”
ไคลน์ตอบทันทีโดยไม่ได้คิดซับซ้อน อันที่จริง มันเองก็ชื่นชอบที่ได้รับค่าจ้างล่วงหน้า เพราะปัจจุบัน แม้แต่ค่ารถม้ากลับบ้านยังมีไม่เพียงพอ
ทว่า การได้รับรวดเดียวสิบสองปอนด์คงมากเกินไปสักหน่อย
“ผิดแล้ว จำเป็นสิ”
ดันน์แย้ง มันส่ายศีรษะพลางอมยิ้ม
“ลองไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนก่อน คุณจะอาศัยอยู่ในหอพักแบบเดิมจริงหรือ? บ้านที่ต้องใช้ห้องน้ำร่วมกับคนอื่น ต่อให้คุณไม่ถือสา แต่ก็ควรเป็นห่วงสุภาพสตรีในครอบครัว แล้วก็…”
ดันน์ชะงัก สายตาชำเลืองมองไคลน์ที่กำลังพยักหน้าเห็นด้วย มันทำการสำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะอมยิ้มอย่างมีเลศนัย
“แล้วก็… คุณต้องมีไม้ค้ำและสูทตัวใหม่”
ไคลน์ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงสติกลับสู่โลกความจริงในเวลาถัดมา
ใบหน้าเริ่มแดงก่ำอย่างเขินอาย สูทและเสื้อตัวในของมันล้วนเป็นผ้าคุณภาพต่ำที่ซื้อมาในราคาถูก
หมวกผ้าไหมทรงสูงทั่วไปจะมีราคาราวห้าถึงหกซูล โบว์หูกระต่ายอีกสามซูล ไม้ค้ำที่หัวทำงานเงินอีกแปดซูล เสื้อตัวใหม่สามซูล
ส่วนกางเกงขายาว เสื้อกั๊ก และทักซิโด้ราคารวมกันราวเจ็ดปอนด์ แถมยังมีรองเท้าหนังอีกสิบซูล
คำนวณอย่างหยาบจะออกมาเป็นแปดปอนด์กับอีกเจ็ดซูล และถ้าหากต้องการเป็นสุภาพบุรุษเต็มคราบ มันต้องมีโซ่ห้อยนาฬิกา นาฬิกาพก และกระเป๋าเงิน
ในอดีต ไคลน์และเบ็นสันเคยช่วยกันเก็บออมอย่างยากลำบากจนกระทั่งรวบรวมเงินได้ก้อนหนึ่ง พวกมันตรงไปที่ร้านเสื้อผ้าเพื่อมองหาชุดที่เรียบร้อยและภูมิฐาน แต่หลังจากตรวจสอบราคา ทั้งสองรีบออกจากร้านโดยไม่แม้แต่จะต่อรอง ลงเอยด้วยการซื้อชุดมือสองจากร้านบนถนนกางเขนเหล็กในราคารวมไม่ถึงสองปอนด์
ผลพวงจากเหตุการณ์ดังกล่าว ไคลน์คนก่อนจึงฝังใจกับราคาเสื้อผ้าอย่างมาก
“ข…เข้าใจแล้วครับ”
ไคลน์ตอบกระอักกระอ่วน
ตัวไคลน์มีนิสัยคล้ายคลึงกับไคลน์คนก่อนในด้านรสนิยมเสื้อผ้า มันชื่นชอบที่จะแต่งตัวมีสง่าราศี
ดันน์หยิบนาฬิกาพกจากกระเป๋าและเปิดตรวจสอบเวลา
“ผมคิดว่าคุณควรไปพบมาดามโอเรียนน่าเป็นอันดับแรก การไปหาลุงนีลล์คงใช้เวลาสักพักใหญ่ แต่มาดามโอเรียนน่าใกล้ถึงเวลาเลิกงานแล้ว”
“ได้ครับ”
ไคลน์ตระหนักถึงความจนบัดซบของตัวเองดี มันไม่คิดคัดค้านการได้รับเงินล่วงหน้า
ดันน์เดินไปยังข้างโต๊ะทำงานและกระตุกเชือกที่แขวนไว้กับเพดาน
“ผมจะให้โรแซนนำทางคุณ”
เชือกทำงานตามกลไกของมันอย่างเต็มประสิทธิภาพ เกิดเสียงหมุนของฟันเฟือง เพียงชั่วอึดใจ กระดิ่งที่ห้องรับรองแขกของบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬก็ส่งเสียงกังวาน
เมื่อโรแซนได้ยิน เธอรีบดีดตัวขึ้นและมุ่งหน้าตรงมายังห้องผู้คุมประตูยานิสอย่างระมัดระวัง
เพียงไม่นาน ไคลน์ก็ได้พบหล่อนอีกครั้ง
ดันน์กล่าวติดตลก
“ผมคงไม่ได้รบกวนเวลาพักผ่อนของคุณใช่ไหม? ช่วยพามิสเตอร์โมเร็ตติไปหามาดามโอเรียนน่าให้หน่อย”
มุมปากโรแซนกระตุกเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียง ‘ร่าเริง’
“ได้ค่ะ หัวหน้า”
“แค่นี้เองหรือ?”
ไคลน์ขมวดคิ้วถามด้วยใบหน้าสุดฉงน
การเบิกค่าแรงล่วงหน้า ไม่ใช่ว่าต้องมีเอกสารยืนยันจากหัวหน้าสักหน่อยหรือ?
จะไม่เขียนอะไรสักนิดเลยรึไง?
“หืม? แล้วยังต้องมีอะไรอีก?”
ดันน์ตอบคำถามด้วยคำถาม
“เอ่อ… การเบิกค่าแรงล่วงหน้าจากมาดามโอเรียนน่า ไม่ต้องใช้ลายเซ็นของคุณหรือ?”
ไคลน์พยายามอธิบายด้วยภาษาที่ง่ายที่สุด
“หืม… ไม่จำเป็น แค่มีโรแซนไปด้วยก็ยืนยันได้แล้ว”
ดันน์ชี้นิ้วไปยังสตรีผมน้ำตาลขณะมอบคำตอบให้ไคลน์
หัวหน้า… องค์กรเราบริหารจัดการเงินได้ห่วยแตกเกินไปแล้ว… ไคลน์กลืนถ้อยคำตัดพ้อลงคอและรีบเดินออกจากห้องไปพร้อมโรแซน
ทันใดนั้น เสียงดันน์ตะโกนไล่หลัง
“เดี๋ยวก่อน ยังมีอีกเรื่อง”
ให้จบทีเดียวไม่ได้รึไง? ไคลน์หันหลังกลับพร้อมกับปั้นรอยยิ้มจอมปลอม
“ครับ?”
ดันน์ใช้มือข้างหนึ่งนวดคลึงขมับก่อนอธิบายต่อ
“ถ้าไปหาลุงนีลล์แล้ว อย่าลืมเบิกกระสุนปราบมารด้วย”
“ผมเนี่ยนะ? กระสุนปราบมาร?”
ไคลน์ถามเสียงหลง
“ลูกโม่ของเวิร์ชยังอยู่กับคุณใช่ไหม? ไม่ต้องนำมาคืนพวกเราหรอกนะ”
ดันน์สอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกันลม
“ถ้ามีกระสุนปราบมาร หากคุณบังเอิญเผชิญหน้ากับเหตุการณ์เหนือธรรมชาติเข้า มันจะช่วยปกป้องชีวิตคุณได้… หรืออย่างน้อยก็มอบความกล้าเพิ่มนิดหน่อย”
ประโยคสุดท้าย… หัวหน้าไม่ต้องพูดก็ได้
ไคลน์ไม่มัวจินตนาการถึงสิ่งเร้นลับเหนือธรรมชาติให้ปวดหัว มันพยักหน้ารับทันที
“เข้าใจแล้วครับ ผมจะจำไว้”
“แต่อันนี้ต้องใช้เอกสารจากผม ช่วยรอสักครู่”
เมื่อกล่าวจบ ดันน์นั่งลงพร้อมกับหยิบปากกาหมึกแดงเข้มออกมาเขียน ‘โน๊ต’ แผ่นหนึ่งใส่กระดาษ ก่อนจะเซ็นและปั๊มตราประทับ
“ขอบคุณครับ หัวหน้า”
ไคลน์รับกระดาษพลางกล่าวขอบคุณ จากนั้นก็หันหลังกลับเตรียมเดินออกจากน้อง
“เดี๋ยวก่อน”
ดันน์เรียกไล่หลังอีกครั้ง
…หัวหน้า ทั้งที่คุณดูเหมือนชายหนุ่มสุขภาพดีวัยสามสิบ แต่กลับมีอาการของโรคความจำเสื่อมแล้วหรือ?
ไคลน์ฝืนเค้นยิ้มด้วยสีหน้าจืดชืด
“ครับ? ว่า?”
“ผมลืมว่าคุณไม่เคยฝึกยิงปืนมาก่อน กระสุนปราบมารอาจไม่ได้ใช้ประโยชน์มากนัก เอาแบบนี้ดีกว่า… เบิกกระสุนปืนแบบธรรมดาวันละสามสิบนัด แล้วหาโอกาสไปซ้อมยิงที่ชั้นใต้ดินของบ้านเลขที่สาม ตั้งอยู่หัวมุมถนนซุตแลน   ลู่ซ้อมยิงเกือบทั้งหมดจะเป็นของเจ้าหน้าที่ตำรวจปรกติ แต่มีอยู่หนึ่งลู่ที่เหลือไว้เป็นของเหยี่ยวราตรีโดยเฉพาะ อ๊ะ! อย่าลืมขอตราเจ้าหน้าที่จากลุงนีลล์ด้วย ไม่อย่างนั้นคุณจะเข้าไปใช้บริการไม่ได้”
ดันน์ใช้มือลูบหน้าผากอย่างตำหนิตัวเอง มันขอโน๊ตในมือไคลน์กลับไปเขียนเพิ่ม ก่อนจะปั๊มตราประทับและเซ็นลายเซ็นทับ
“นักแม่นปืนมือฉมังเกิดจากการกินกระสุนเข้าไปนับไม่ถ้วน อย่าลืมคำนี้เชียว”
ดันน์ส่งโน๊ตที่ถูกแก้ไขคืนให้ไคลน์
“เข้าใจแล้วครับ”
ตัวมันที่หวาดผวาต่อสิ่งเร้นลับเป็นพิเศษ ไคลน์สาบานกับตนเองว่าจะเข้าไปซ้อมยิงปืนทุกวัน
ขณะเดินไปหน้าประตู ไคลน์ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะบิดตัวกลับไปถาม
“หัวหน้า มีอะไรอีกไหมครับ?”
“ไม่แล้ว”
ดันน์ผงกศีรษะหนักแน่น
ไคลน์ถอนหายใจยาว มันเดินตรงไปที่ประตูด้วยความรู้สึกประหลาด ก่อนที่สัญชาตญาณจะดลใจให้หันกลับมาถามดันน์อีกครั้ง
“ไม่มีแน่นะครับ?”
เมื่อยืนยันแน่ชัด ในที่สุดไคลน์ก็ได้ออกจากห้องผู้คุมประตูยานิสเสียที
“หัวหน้าเป็นแบบนี้เสมอ เขามักหลงลืมในหลายเรื่อง”
ขณะโรแซนเดินเคียงข้างไคลน์ หล่อนกระซิบกระซาบนินทาหัวหน้าตัวเองด้วยเสียงแผ่วเบา
“คุณยายของฉันยังความจำดีกว่าเขาเลย แต่โชคยังดีที่หัวหน้าไม่ค่อยลืมเรื่องสำคัญ…”
“ไคลน์สินะ! นับแต่นี้ไปฉันจะเรียกนายว่าไคลน์! มาดามโอเรียนน่าเป็นคนอัธยาศัยดีมาก เธอคือหญิงสาวประเภทที่สนิทกับผู้คนได้ง่าย บิดาเป็นช่างนาฬิกามือฉมัง…”
ไคลน์เดินไปพลางฟังสาวผมน้ำตาลนินทาเรื่อยเปื่อย เพียงไม่นาน คนทั้งสองกลับขึ้นมายังชั้นบนของตึกอีกครั้ง โรแซนเปิดประตูห้องที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับห้องบันไดหิน ภายในมีมาดามโอเรียนน่ากำลังก้มหน้าทำงาน
สตรีผมดำสวมเดรสลูกไม้ประดับประดาด้วยลวดลายวิจิตร อายุอานามราวสามสิบ ทรงผมหยักศกเข้ากับยุคสมัย นัยน์ตาเขียวมรกตใสกระจ่าง รอยยิ้มค่อนข้างมีเสน่ห์ นับเป็นสตรีที่สง่างามและเลอโฉมคนหนึ่ง
หลังจากโรแซนถ่ายทอดคำพูดดันน์·สมิทให้เธอฟัง โอเรียนน่าหยิบโน๊ตแผ่นนึ่งขึ้นมาพร้อมกับเขียนรายละเอียดการเบิกเงินล่วงหน้า
“เซ็นตรงนี้ มีตราประทับไหม? ถ้าไม่มีให้ใช้ลายนิ้วมือแทน”
“ครับผม”
ไคลน์เริ่มคุ้นชินกับขั้นตอนราชการ มันปฏิบัติตามคำแนะนำจนเสร็จสรรพ
โอเรียนน่านำกุญแจทองแดงออกจากลิ้นชักและเดินไปยังห้องนิรภัย หลังจากนับธนบัตรอยู่ครู่หนึ่ง เธอหันมาอมยิ้มให้ไคลน์
“คุณโชคดีมากที่พวกเรามีเงินสดพอ… ว่าแต่ไคลน์ คุณถูกหัวหน้าชักชวนเพราะเกี่ยวข้องกับคดีเหนือธรรมชาติมาและมีความพิเศษอยู่ในตัวใช่ไหม?”
“ใช่ครับ สัญชาตญาณของคุณแม่นมาก”
ไคลน์เชยชมจากใจ
โอเรียนน่าหยิบธนบัตรออกมาทั้งหมดสี่ใบ ทุกใบล้วนมันมีพื้นหลังสีเทาและเขียนด้วยหมึกดำ หลังจากปิดห้องนิรภัย เธอเดินกลับมาหาไคลน์พร้อมรอยยิ้ม
“นั่นเพราะฉันเองก็เหมือนกัน”
“จริงหรือครับ?”
ไคลน์ทำทีตกใจตามมารยาท
“ยังจำคดีฆาตกรต่อเนื่องในทิงเก็นเมื่อสิบหกปีก่อนได้ไหม?”
โอเรียนน่ายื่นธนบัตรสี่ใบให้ไคลน์
“…จำได้ครับ มีเด็กสาวถูกสังหารต่อเนื่องห้าศพ บางคนถูกจอมชำแหละโรคจิตนำอวัยวะภายในออกไป มักเป็นพวกหัวใจหรือกระเพาะอาหาร แม่ของผมมักนำคดีนี้มาขู่น้องสาวเสมอสมัยที่พวกเรายังเด็ก”
ไคลน์เล่าพลางแสดงสีหน้าครุ่นคิด
เมื่อได้รับธนบัตรมา มันทำการตรวจสอบอย่างละเอียด สองใบเป็นธนบัตรห้าปอนด์ ส่วนอีกสองใบเป็นธนบัตรหนึ่งปอนด์ ทั้งหมดมีพื้นหลังสีเทาและเขียนด้วยหมึกดำ สี่มุมสลักลวดลายซับซ้อนด้วยหมึกพิเศษเพื่อป้องกันการคัดลอก
ธนบัตรประเภทแรกจะมีขนาดใหญ่กว่าแบบหลังนิดหน่อย กึ่งกลางเป็นภาพของอดีตกษัตริย์โลเอ็นลำดับห้า บรรพบุรุษของกษัตริย์จอร์จที่สาม พระนามเดิมคือ เฮนรี·ออกัสตัส
ใบหน้าเรียวกลม เหนือศีรษะสวมที่คาดผมสีขาว ดวงตาค่อนข้างตี่ สีหน้าขึงขังจริงจัง แต่ด้วยเหตุผลบางประการ ไคลน์กลับรู้สึกสนิทชิดเชื้ออย่างน่าประหลาด
นี่คือธนบัตรห้าปอนด์เชียวนะ!
เทียบเท่ารายได้ของเบ็นสันสี่สัปดาห์เต็ม!
ถัดมาเป็นแบงก์หนึ่งปอนด์ กึ่งกลางแบงก์มีใบหน้าของอดีตกษัตริย์โลเอ็นพระองค์ก่อน บิดาของกษัตริย์จอร์จที่สาม กษัตริย์วิลเลี่ยม·ออกัสตัสที่หก
วิลเลี่ยมเป็นบุรุษหนวดเข้ม ดวงตาขึงขังเฉียบคม สมัยครองบัลลังก์ มันคือผู้ปลดปล่อยอาณาจักรโลเอ็นให้เป็นอิสระจากขนบธรรมเนียมโบราณ ส่งผลให้ประเทศพัฒนาอย่างก้าวกระโดดจนกลายเป็นอาณาจักรชั้นนำ
ทั้งคู่ล้วนเป็น ‘กษัตริย์ที่ดี’
ไคลน์คิดเช่นนี้ขณะสูดดมกลิ่นอันหอมหวนและสดชื่นของหมึกธนบัตร
“ถูกต้อง ถ้าเหยี่ยวราตรีมาไม่ทัน เหยื่อคนที่หกก็จะเป็นชื่อของฉัน…”
เสียงของโอเรียนน่าสั่นเครือเล็กน้อย ราวกับเธอยังไม่ลืมความทรงจำอันขื่นขมที่ผ่านมานานกว่าสิบหกปีแล้ว
“ถ้าจำไม่ผิด ฆาตกรต่อเนื่อง… ไม่สิ… จอมชำแหละโรคจิตนั่นเป็นผู้วิเศษใช่ไหม?”
ไคลน์กล่าวขณะบรรจงพับธนบัตรอย่างประณีตและเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ จากนั้นก็ใช้ฝ่ามือตบซ้ำอย่างนุ่มนวลเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจว่ายังอยู่ดี
“ค่ะ”
มาดามโอเรียนน่าผงกศีรษะหนักแน่น
“อันที่จริง มีเหยื่อเคราะห์ร้ายที่ไม่เป็นข่าวอีกมาก สาเหตุที่ถูกจับได้เพราะมันกำลังเตรียมทำพิธีกรรมบูชาปีศาจ”
“ถึงต้องล่าอวัยวะเด็กสาวสินะ… ขอโทษด้วยครับมาดามโอเรียนน่า ที่ผมทำให้นึกถึงความทรงจำเลวร้าย”
ไคลน์กล่าวตำหนิตัวเอง
โอเรียนน่ายิ้ม
“ฉันเลิกกลัวนานแล้ว… ในช่วงนั้นกำลังศึกษาที่โรงเรียนบัญชีพอดี ดันน์จึงกล่าวชักชวนจนได้มาทำงานที่นี่ เอาล่ะ ฉันไม่รบกวนเวลาของคุณแล้ว ยังต้องไปหาลุงนีลล์อีกใช่ไหม”
“แล้วพบกันใหม่ครับ มาดามโอเรียนน่า”
ไคลน์ถอดหมวกเลื่อนมาไว้ที่อกพร้อมกับก้มศีรษะคำนับ ก่อนจะเดินกลับลงไปชั้นล่างอีกครั้ง มันไม่ลืมที่จะใช้มือตบกระเป๋าเพื่อยืนยันว่าธนบัตรรวมสิบสองปอนด์ยังอยู่ดี
เมื่อถึงสี่แยก ไคลน์เลี้ยวขวาและเดินตรงไปยังคลังอาวุธ ใช้เวลาเพียงไม่นานก็มองเห็นประตูเหล็กที่ปิดค้างไว้ครึ่งบาน
ก็อก! ก็อก! ก็อก!
เมื่อเคาะจบ เสียงแหบพร่าของชายชราดังจากด้านใน
“เข้ามา”
ไคลน์ผลักประตูเข้าไป แล้วก็ได้พบห้องสุดคับแคบที่จุได้เพียงโต๊ะทำงานหนึ่งตัวและเก้าอี้อีกสอง
ผนังภายในห้องมีประตูเหล็กบานใหญ่อีกชั้นที่ล็อกไว้แน่นหนา หลังโต๊ะทำงานมีชายแก่ชุดคลุมสีดำกำลังนั่งบนเก้าอี้ มันคร่ำเคร่งอ่านแผ่นกระดาษสีเหลืองซีดโดยอาศัยแสงสว่างจากโคมไฟแก๊ส
เมื่อไคลน์เดินเข้ามา ชายชราเงยหน้าขึ้นมอง
“ไคลน์·โมเร็ตติใช่ไหม? โรแซนเล่าให้ฟังว่าเจ้าเป็นชายหนุ่มที่สุภาพ… เธอแอบเข้ามาเล่าเมื่อครู่ล่ะนะ ฮะฮะ!”
“มิสโรแซนเองก็อัธยาศัยดีมากเช่นกัน สวัสดียามบ่ายครับ มิสเตอร์นีลล์”
ไคลน์ถอดหมวกคำนับ
“นั่งลงก่อน”
เมื่อกล่าวจบ นีลล์ชี้นิ้วไปยังกระป๋องสีเงินที่สลักลวดลายดอกไม้ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะ
“รับกาแฟบดสักถ้วยไหม?”
ริ้วรอยบริเวณดวงตาและรอบริมฝีปากของลุงนีลล์ค่อนข้างลึก นัยน์ตาสีแดงเข้มเริ่มปรากฏอาการขุ่นมัว
“คุณไม่ดื่มกาแฟหรือ?”
ไคลน์ถามหลังจากชำเลืองมองถ้วยชาจีนของนีลล์ที่ใส่น้ำเปล่าไว้เต็ม
“ฮะฮะ! เป็นกฎของตัวฉันเองที่จะไม่ดื่มกาแฟหลังจากบ่ายสาม”
นีลล์อธิบายอย่างอารมณ์ดี
“เพราะอะไรครับ?”
ไคลน์ใคร่รู้
มุมปากนีลล์กระตุกเล็กน้อย มันจ้องมองเข้าไปในดวงตาไคลน์พร้อมกับอธิบาย
“ฉันกลัวว่ามันจะทำให้นอนไม่หลับตอนกลางคืน ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันจะได้ยินเสียงที่ไม่อยากได้ยินของสิ่งมีชีวิตปริศนา”
ไคลน์อึ้งไปพักใหญ่ เมื่อสานต่อบทสนทนาเดิมไม่ได้ จึงหาเรื่องคุยในประเด็นใหม่
“มิสเตอร์นีลล์ ผมควรอ่านเอกสารหรือหนังสือเล่มไหนดีครับ?”
ขณะกล่าวจบ ไคลน์ยื่นโน๊ตที่ดันน์เขียนให้
“อะไรก็ได้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ เรื่องราวซับซ้อน หรือเรื่องราวที่ไม่ปะติดปะต่อ… ด้วยความสัตย์จริง ฉันพยายามศึกษาพวกมันมานานแล้ว แต่กลับถอดรหัสข้อความได้ในระดับผิวเผินเท่านั้น   ปัญหาคือ ฉันต้องไล่อ่านเอกสารอื่นเพิ่มเติมเพื่อยืนยันให้ได้ว่า เนื้อหาในเอกสารดังกล่าวมีบริบทกล่าวถึงสิ่งใด…. ต้องเสียเวลาอ่านทั้งไดอารี่ หนังสือสมัยใหม่ ถ้อยคำจารึก และอีกมากมายเพื่อพยายามทำความเข้าใจ…”
นีลล์ตัดพ้อ
“ตัวอย่างเช่นเอกสารเหล่านี้ ฉันจำเป็นต้องศึกษาตำราประวัติศาสตร์อย่างหนักเพื่อให้เข้าใจบริบท”
“ทำไมกันครับ?”
ไคลน์ขมวดคิ้ว
นีลล์ชี้ไปยังแผ่นกระดาษสีเหลืองด้านหน้า
“นี่คือส่วนหนึ่งของไดอารีโรซายล์·กุสตาฟเล่มที่หายไปก่อนเขาจะเสียชีวิต… จักรพรรดิโรซายล์ต้องการบันทึกทุกสิ่งไว้เป็นความลับ จึงประดิษฐ์สัญลักษณ์และอักษรขึ้นเองเพื่อมิให้ผู้ใดถอดรหัสได้”
จักรพรรดิโรซายล์?
นักเดินทางข้ามโลกรุ่นพี่คนนั้นน่ะหรือ?
ไคลน์ชะงักเล็กน้อยก่อนเริ่มตั้งใจฟัง
“หลายคนเชื่อว่าเขายังไม่ตาย แต่กลายเป็นเทพเร้นลับ ด้วยเหตุนี้ จึงมีลัทธิจำนวนมากกราบไหว้บูชาจักรพรรดิโรซายล์ หรือแม้กระทั่งประกอบพิธีกรรมต้องห้ามเพื่อหยิบยืมพลังจากเขา   เหยี่ยวราตรีของพวกเราได้รับงานให้ปราบปรามลัทธินอกรีตเหล่านี้บ่อยครั้ง จึงมีโอกาสยึดไดอารีทั้งของจริงและฉบับคัดลอกเป็นของกลาง”
นีลล์ส่ายศีรษะ
“แต่จนกระทั่งปัจจุบัน ยังไม่มีใครถอดรหัสสัญลักษณ์พิเศษเหล่านี้ได้ วิหารศักดิ์สิทธิ์จึงอนุญาตให้เหยี่ยวราตรีมีฉบับคัดลอกในครอบครองเพื่อการศึกษา เผื่อว่าจะมีใครถอดรหัสสำเร็จเข้าสักวัน”
เมื่อกล่าวจบ นีลล์เผยรอยยิ้มมีเลศนัย
“แต่ฉันถอดรหัสได้แล้วบางส่วน มันเป็นสัญลักษณ์ที่สื่อถึงตัวเลข เมื่อตีความอย่างละเอียดจะพบว่า แผ่นกระดาษเหล่านี้คือไดอารีของจักรพรรดิโรซายล์จริงๆ!   ฉันพยายามถอดรหัสเพิ่มเติมโดยเปรียบเทียบกับเอกสารอื่นในยุคสมัยที่จักรพรรดิโรซายล์ยังมีชีวิตอยู่ รวมถึงเหตุการณ์สำคัญที่เกิดขึ้นในช่วงนั้น จะได้เข้าใจเนื้อหาของไดอารีและอักษรพิเศษได้ง่ายขึ้น  เป็นยังไงบ้าง? ฉันอัจฉริยะใช่ไหม?”
ชายชราผมขาวมาดสง่างามกำลังจ้องมองไคลน์ด้วยแววตาเปล่งประกาย
ไคลน์พยักหน้ารับ
“ใช่ครับ”
“ฮะฮะ! พรุ่งนี้ทั้งวัน ไว้เจ้าค่อยศึกษามาไดอารีกับฉัน”
นีลล์ยื่นแผ่นกระดาษสีเหลืองมาหาไคลน์
หลังจากกลับหัวกลับหางให้เข้าที่และเริ่มต้นอ่าน ชายหนุ่มพลันตกตะลึงสุดขีด หัวใจแทบหยุดเต้น
แม้ ‘สัญลักษณ์’ จะถูกคัดลอกด้วยลายมือไก่เขี่ยและมีบางจุดผิดไปจากที่ควรเล็กน้อย แต่มันไม่มีทางหลงลืมสัญลักษณ์เหล่านี้…
ไคลน์คุ้นชินกับพวกมันมานานมาก…
ภาษาจีน!
สัญลักษณ์บัดซบเหล่านี้คืออักษรจีนกลาง!
........................


## 0021 เพื่อนเก่าต่างถิ่น

ราชันเร้นลับ 21 : เพื่อนเก่าต่างถิ่น
ไคลน์หลงนึกไปชั่วพริบตาว่ามันกลับมายังโลกเก่าแล้ว ทว่า แสงจากโคมไฟแก๊สสีเหลืองนวลที่มีตะแกรงเหล็กล้อมได้ทำให้ชายหนุ่มต้องยอมรับความจริง
สายตาชำเลืองเห็นกระป๋องกาแฟบดสีเงินเงางามบนโต๊ะทำงาน ไม่ผิดแน่ มันยังอยู่บนโลกใบเดิม โลกแห่งจักรกลและไอน้ำ
นักเดินทางข้ามโลกรุ่นพี่ จักรพรรดิโรซายล์ แท้จริงแล้วเป็นเพื่อนร่วมชาติหรอกหรือ?
มันใช้อักษรจีนกลางในการจดบันทึกไดอารี ซึ่งไคลน์มั่นใจ โลกใบนี้ไม่มีการประดิษฐ์อักษรจีนกลางแน่นอน
เป็นความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ความรู้สึกเหมือนกับได้พบเพื่อนเก่าต่างถิ่น ประหนึ่งนักเรียนนอกได้พบคนจากชาติเดียวกันโดยบังเอิญตามท้องถนน เป็นความรู้สึกโหยหาและเกิดสายสัมพันธ์อย่างน่าประหลาด
ไคลน์รีบอ่านไดอารีทั้งสามหน้า
“18 พฤศจิกายน การทดลองอันยิ่งใหญ่และน่าตื่นเต้นได้เกิดความผิดพลาด แต่ก็ทำให้เราได้พบสหายน่าสงสารที่ติดอยู่ท่ามกลางความมืดมิดและลมพายุกระโชก เจ้านั่นเข้าใกล้โลกแห่งความจริงได้เพียงเดือนละครั้งในคืนจันทร์เต็มดวง เป็นสหายที่ทำไม่ได้แม้แต่ละส่งเสียงตะโกน โชคดีแค่ไหนแล้วที่ได้พานพบวีรบุรุษแห่งยุคสมัยอย่างเรา!  หลังจากอ่านประโยคเมื่อครู่จบ เราเกิดความรู้สึกหดหู่เล็กน้อย ภาษาจีนของเราเริ่มมีสำนวนคล้ายกับโปรแกรมแปลภาษาเข้าไปทุกวัน ช่วงเวลากว่าสี่สิบปีผ่านไปไวประหนึ่งดีดนิ้วมือ ความทรงจำในอดีตเลือนรางราวกับเป็นเพียงความฝัน”
“ปี 1184 วันที่ 1 มกราคม ในงานเลี้ยงฉลองปีใหม่ มาดามฟลอเนอร์แจ่มมาก!”
“2 มกราคม อัครราชทูตของเรามีแต่พวกหัวขี้เลื่อย!”
“3 มกราคม เรารีบร้อนเกินไปในอดีต ถ้าเราทราบความจริงแต่แรก ป่านนี้คงเลือกเส้นทาง ‘ผู้ฝึกหัด’ ‘นักทำนาย’ หรือไม่ก็ ‘นักจารกรรม’ ไปแล้ว น่าเสียดายที่เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ 4 มกราคม ทำไมลูกๆ ของเราถึงได้งี่เง่าขนาดนี้? อุตส่าห์ย้ำเตือนไปหลายหนว่าอย่าถูกพวกนักต้มตุ๋นเหล่านั้นหลอกเอาได้!  กุญแจสำคัญของโอสถมิใช่การ ‘ชิงพลัง’ มาเป็นของตัวเอง แต่เป็นการ ‘ย่อยพลัง’ ให้หมดต่างหาก! หลักสำคัญไม่ได้อยู่ที่การรีดเค้นพลังออกมาใช้ แต่เป็นการ ‘สวมบทบาท’ ให้สมจริง!   และชื่อของโอสถก็มิได้ถูกตั้งขึ้นอย่างไร้ความหมาย แต่มันคือกุญแจสำคัญที่สุดของโอสถทุกชนิด! ต้องสร้างจินตนาการในสมองให้ชัดเจนและเป็นจริงขึ้นมา… ‘หลัก’ สำคัญอยู่ที่การย่อยพลังให้หมด!”
“9 กันยายน ฝ่ายศัตรูได้รวมหัวตั้งพันธมิตรขึ้นแล้ว ฟุซัคจากเหนือ โลเอ็นจากตะวันออก และเฟเนพ็อตจากใต้ ในที่สุดศัตรูของเราก็เริ่มเคลื่อนไหวสักที แต่บอกเลยว่าไม่กลัว เดี๋ยวจะสอนให้รู้เองว่าเทคโนโลยีและภูมิปัญญาสำคัญกว่าผู้วิเศษลำดับต่ำจำนวนมากยังไง! จำนวนคนที่น้อยกว่าไม่ใช่ปัญหาเลยสักนิด  ส่วนผู้วิเศษลำดับสูงฝั่งมันน่ะหรือ?  สงสัยจะลืมกันแล้วสินะว่าฉันคนนี้คือใคร!”
“23 กันยายน เราขาดการติดต่อกับเรือที่ส่งออกไปค้นหา ‘ดินแดนเทพทอดทิ้ง’   สงสัยต้องสร้างเทคโนโลยีโทรเลขไร้สายใช้เพื่อการนี้โดยเฉพาะ หวังว่าจะไม่ถูกพายุกลางทะเลรบกวนสัญญาณเอานะ”
“24 กันยายน มิสอิธาก้าเลอโฉมยิ่งกว่ามาดามฟลอเนอร์หลายเท่า! คิดถึงสมัยยังหนุ่มจังเลยน้า~”
เนื่องด้วยความซับซ้อนและรายละเอียดยิบย่อยของอักษรจีนกลาง คนยุคสมัยปัจจุบันจึงต้องเขียนให้มีขนาดใหญ่กว่าปรกติ เพื่อจะได้เก็บรายละเอียดครบถ้วน ส่งผลให้หน้ากระดาษหนึ่งมีเพียงไม่กี่บรรทัด แถมฉบับคัดลอกสำหรับฝึกถอดรหัสก็ไม่มีหน้าหลัง
แต่ถึงอย่างนั้น ไคลน์ก็ได้ดื่มด่ำกับอารมณ์อันหลากหลายที่ยากอธิบายหลังจากได้อ่านภาษาจีนอีกครั้ง รวมถึงข้อมูลแสนมีค่าที่จักรพรรดิโรซายล์เขียนอธิบายเกี่ยวกับโอสถ สิ่งนี้จะเป็นทางเลือกให้มันตัดสินใจเส้นทางโอสถง่ายขึ้น
ไดอารีทั้งสามแผ่นมีช่วงเวลาไม่ปะติดปะต่อกัน ดูเหมือนโรซายล์จะระบุปีเฉพาะวันขึ้นปีใหม่เท่านั้น ส่งผลให้ไคลน์ไม่สามารถเดาได้เลยว่า เดือนและวันที่ถูกเขียนเกิดขึ้นในปีใดบ้าง รวมถึงปริศนาของ ‘สหายน่าสงสาร’ ที่จักรพรรดิโรซายล์บังเอิญพบเข้ากลางทะเล
แถมยังมี ‘การย่อย’ และ ‘สวมบทบาท’ นั่นอีก… หมายถึงอะไรกันแน่?
แล้วดินแดนเทพทอดทิ้งอยู่ที่ไหน?
…
คำถามมากมายกำลังอัดแน่นภายในสมองไคลน์ มันต้องการที่จะรวบรวมไดอารีของจักรพรรดิโรซายล์ให้ครบทุกแผ่นทันที
จากนั้นจะบรรจงอ่านตั้งแต่ปกหน้าไปจนถึงปกหลัง!
“ไคลน์?”
ลุงนีลล์ขมวดคิ้วถาม
ไคลน์ถูกดึงสติกลับมาอีกครั้ง มันรีบอมยิ้มและตอบกลบเกลื่อน
“ผมคิดว่าตัวเองเป็นคนพิเศษ จึงพยายามถอดรหัสข้อความเหล่านี้ให้ได้…”
“ฮะฮะ! คนหนุ่มเนี่ยน้า”
ลุงนีลล์พยักหน้าพลางฉีกยิ้ม
“ในอดีต ฉันก็เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนพิเศษเหมือนกัน”
ไคลน์อ่านข้อความในกระดาษอย่างตั้งใจอีกหลายครั้งเพื่อมิให้ตกหล่น หลังจากยืนยันความทรงจำ มันทำการยื่นแผ่นไดอารีกลับคืนให้นีลล์ก่อนจะถามหยั่งเชิง
“ไดอารีมีเท่านี้หรือครับ?”
ผมอยากอ่านไดอารีจักรพรรดิโรซายล์ทั้งหมด!
“เจ้าคิดว่ามันหาง่ายนักหรือไง?”
ลุงนีลล์รับแผ่นกระดาษคืนพร้อมกับย้อนถามกลับ ร่องเหี่ยวย่นลึกขึ้นขณะแสดงสีหน้าเย้ยหยันเด็กหนุ่ม
“ในแต่ละปี มีคดีเหนือธรรมชาติที่เกี่ยวข้องกับผู้วิเศษเพียงไม่มาก… สาเหตุหลักเกิดจากการลดจำนวนลงอย่างรวดเร็วของสัตว์วิเศษบนทวีปเหนือ หากไม่มีพวกมัน มนุษย์ก็ขาดวัตถุดิบสำหรับสร้างโอสถ ส่งผลสืบเนื่องให้จำนวนผู้วิเศษลดลงตามไปด้วย  เฮ่อ… ในช่วงหลายร้อยปีที่ผ่านมา มังกร คนยักษ์ และเอลฟ์ ต่างกลายเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตในบันทึกตำนาน แม้กระทั่งสัตว์ทะเลก็ยังลดจำนวนลงอย่างน่าใจหาย”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ไคลน์พลันนึกถึงมุกตลกสมัยอยู่โลกเก่า มันกล่าวออกไปทันที
“ผมคิดว่าเราควรก่อตั้งสมาคมพิทักษ์มังกรและคนยักษ์ได้แล้วนะ”
ลุงนีลล์สับสนเล็กน้อยหลังจากได้ยิน ต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะเข้าใจว่าเป็นมุกตลก ทันใดนั้น ชายชราใช้มือทุบโต๊ะพร้อมกับหัวเราะเสียงดังจนหมดสิ้นมาดผู้ดี
“ฮะฮ่าฮ่าฮ่า! ไคลน์! ฉันชอบมุกตลกของเจ้า! นี่คือจุดเด่นของอาณาจักรโลเอ็น! คนหนุ่มต้องมีอารมณ์ขันเข้าไว้!  แต่ฉันว่าเราไม่ควรจำกัดวงแคบเกินไป ทำไมถึงมีเพียงมังกรและคนยักษ์ล่ะ? ฉันคิดว่าควรเปลี่ยนชื่อเป็น… สมาคมพิทักษ์สัตว์เวทมนตร์”
“ไม่ได้ ไม่ได้ พวกเราจะละเลยพฤกษาที่น่าสงสารไม่ได้เด็ดขาด”
ไคลน์ส่ายศีรษะ
คนทั้งสองหันมองกันก่อนจะเปล่งเสียงอย่างพร้อมเพรียงว่า :
“สมาคมพิทักษ์สิ่งมีชีวิตเวทมนตร์!”
เสียงหัวเราะของสองบุรุษดังขึ้นอีกครั้งอย่างอบอุ่น บรรยากาศเคอะเขินก่อนหน้าได้เจือจางลงอย่างชัดเจน
“หายากที่สมัยนี้จะมีคนหนุ่มน่าสนใจแบบเจ้า… ฉันพูดถึงไหนแล้วนะ?”
ลุงนีลล์อมยิ้มด้วยใบหน้าเหี่ยวย่น
“นึกออกแล้ว… เมื่อผู้วิเศษลดจำนวนลง กลุ่มคนที่บูชาจักรพรรดิโรซายล์จึงเหลือเพียงไม่ถึงหยิบมือ การที่พวกเราครอบครองถึงสามหน้าจึงนับว่ามากแล้ว… แต่ถ้าเป็นวิหารใหญ่หน่อยหรือมุขมณฑลบิชอป บางทีอาจมีไดอารีหน้าอื่นเก็บรักษาไว้…”
หลังจากพึมพำอีกเล็กน้อย นีลล์ก้มหน้าอ่านโน๊ตของดันน์ที่ไคลน์ยื่นให้
“เป็นกระสุนแบบไหน? ปืนพก ปืนไรเฟิล หรือปืนอัดไอน้ำ?”
“ลูกโม่ครับ”
ไคลน์ตอบกลับตามจริง
“เดี๋ยวเข้าไปหยิบให้ แล้วก็… เจ้ามีซองปืนรักแร้หรือยัง? ถ้าผู้ชายอย่างเราปล่อยให้เป้ากางเกงตุงในที่สาธารณะคงดูไม่งามแน่”
ลุงนีลล์ปล่อยมุกตลกที่เพศชายเข้าใจกันดี
“ยังครับ ผมต้องกลับไปขออนุญาตหัวหน้าก่อนรึเปล่า?”
ไคลน์ยิ้ม
ลุงนีลล์ลุกขึ้น
“ไม่จำเป็น แค่ลงบันทึกไว้ก็พอ ซองปืนรักแร้เป็นแค่เครื่องประดับ พูดตามฉันนะ : เครื่องประดับ!”
“คุณเคยเป็นครูมาก่อนรึเปล่า?”
ไคลน์ถามติดตลก
“เคยสอนที่โรงเรียนวันอาทิตย์กับโรงเรียนกุศลอยู่บ้าง”
ลุงนีลล์โบกโน๊ตในมือพลางก้มหยิบกุญแจจากลิ้นชัก ก่อนจะเดินไปหยุดหน้าประตูเหล็กซึ่งด้านในเป็นห้องกว้าง
ผู้วิเศษก็ไม่ต่างจากคนธรรมดาเท่าไร…
ไคลน์พึมพำ จากนั้นก็ชำเลืองมองโต๊ะทำงานที่มีไดอารีสามแผ่นวางอยู่
จักรพรรดิโรซายล์ศึกษาถึงเรื่องราวเหนือธรรมชาติของโลกใบนี้จนถึงแก่นแท้เลยสินะ…
ไดอารีของโรซายล์นั้นประเมินค่าไม่ได้
หากยังไม่มีใครถอดรหัสสำเร็จ คนอื่นอาจมองเป็นเพียงเศษกระดาษ แต่สำหรับตัวมันที่อ่านจีนกลางออก กระดาษพวกนี้คือสมบัติที่มีมูลค่ามหาศาล!
ได้แต่นึกสงสัยว่าไดอารีที่เหลือจะกระจัดกระจายอยู่แห่งหนใดบ้าง
ไม่ว่าอย่างไร ไคลน์ก็ต้องรวบรวมให้มากที่สุด เพื่อเข้าถึงความลับอันลึกซึ้งของโลก…
สมองไคลน์กำลังประมวลผลอย่างแข็งขัน เป็นการยากที่จะให้สงบนิ่งหลังจากค้นพบสิ่งที่น่าเหลือเชื่อเมื่อครู่
จนกระทั่งลุงนีลล์เดินออกมาจากห้องพร้อมกับปิดประตูเหล็ก
“กระสุนปราบมารสิบนัด กระสุนลูกโม่สามสิบนัด ซองปืนรักแร้หนังวัว แล้วก็ตราหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่เจ็ด… ลองนับจำนวนกับทดสอบเอาเองนะ จากนั้นค่อยเขียนลงในบันทึกเบิก”
ลุงนีลล์นำอุปกรณ์ที่ถูกเบิกแต่ละชิ้นวางตั้งเรียงกัน
กระสุนลูกโม่บรรจุมาในกล่องกระดาษสี่เหลี่ยม ตัวปลอกกระสุนมีสีเหลืองอร่ามเงางามไม่ต่างจากกระสุนลูกโม่ที่โลกเก่ามากนัก เพียงแต่ขนาดจะเล็กกว่านิดหน่อย
สำหรับกระสุนปราบมาร ลักษณะของมันเหมือนกับกระสุนลูกโม่ทุกประการ แต่จะถูกบรรจุในกล่องเหล็กทนทาน และปลอกทำจากโลหะสีเงินเงางาม
ทว่า เมื่อลองพิจารณาให้ละเอียด กระสุนปราบมารจะถูกสลักลวดลายแปลกประหลาดและซับซ้อนไว้ที่ส่วนหัว ก้นกระสุนเป็นรูปตราสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์—พื้นหลังสีดำสนิท กึ่งกลางมีจุดสีขาวมาพร้อมกับดวงจันทร์สีแดงครึ่งเสี้ยว
ซองปืนรักแร้ค่อนข้างเหนียวและทนทานหากมองผิวเผิน มาพร้อมกับสายรัดที่ปรับขนาดได้ตามใจชอบ ข้างซองปืนเป็นตราตำรวจขนาดใหญ่ครึ่งฝ่ามือ พื้นหลังทำจากโลหะสีเงินสลักข้อความเป็นร่องลึกเขียนไว้ว่า ‘หน่วยปฏิบัติการพิเศษที่เจ็ดแห่งกรมตำรวจอาโฮว่า’
กึ่งกลางตราเป็นสัญลักษณ์ดาบไขว้และมงกุฎของกรมตำรวจโลเอ็น
“น่าเสียดายที่ไม่ใช่ตราเหยี่ยวราตรี”
ไคลน์เปรยเสียงอ่อย แต่อีกใจก็เป็นการถามหยั่งเชิง
ลุงนีลล์ไม่กล่าวสิ่งใด มันอมยิ้มพร้อมกับส่งสัญญาณให้ไคลน์ทดสอบสวมซองปืนรักแร้
หลังจากถอดเสื้อตัวนอกออก ไคลน์พยายามดึงสายรัดของซองปืนด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ ใต้รักแร้ซ้าย จนในที่สุดก็สวมสำเร็จ
“ไม่เลว”
ไคลน์สวมเสื้อตัวนอกทับกลับเข้าไป
หลังจากตรวจสอบความพอดีจนเรียบร้อย ลุงนีลล์พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“เหมาะกับเจ้ามาก สายตาของฉันยังเฉียบแหลมเหมือนเคย”
ไคลน์หยิบอุปกรณ์ที่เบิกยัดใส่กระเป๋าเสื้อจนครบ จากนั้นก็สนทนากับลุงนีลล์เรื่อยเปื่อยอีกครู่หนึ่งก่อนจะออกจากห้อง
ขณะเดินมาได้ครึ่งทาง ไคลน์ตบหน้าผากตัวเองหนึ่งฉาดอย่างนึกเสียดาย
“ลืมถามไปเลยว่าโบสถ์เทพธิดารัตติกาลมีโอสถเส้นทางไหนบ้าง เป็นความผิดของไดอารีจักรพรรดิโรซายล์แท้ๆ เชียว…”
ไคลน์จึงยังไม่ทราบว่าโบสถ์ของตนมีเส้นทางใดให้เลือก รู้แต่เพียงเริ่มต้นที่ลำดับ 9
แต่เหมือนโรแซนจะเคยเปรยให้ได้ยินอยู่บ้าง หากจำไม่ผิดจะชื่อ ‘ผู้ไร้หลับ’ กระมัง
ขณะไคลน์เดินใกล้ถึงบันไดหิน ใครบางคนเดินสวนลงมาพอดี
มันสวมกางเกงรัดรูปที่ดูสะดวกสบายและคล่องตัว เสื้อเชิ้ตสีขาวปล่อยชายนอกกางเกง บรรยากาศรอบตัวเหมือนกับนักกวีไม่มีผิด
เป็นใครอื่นไม่ได้นอกจากนายตำรวจหนุ่มนัยน์ตาเขียวที่เคยทำคดีบ้านไคลน์ คนทั้งสองเคยสบตากันมาแล้วครั้งหนึ่งที่ชั้นบน แต่ไม่ได้สนทนากัน
“สวัสดียามบ่าย”
ตำรวจหนุ่มเหยี่ยวราตรีทักทายด้วยรอยยิ้ม
“สวัสดีเช่นกันครับ ผมคงไม่ต้องแนะนำตัวใช่ไหม?”
ไคลน์ตอบติดตลก
“ไม่จำเป็น ผมจำคุณได้แม่น”
นายตำรวจนัยน์ตาเขียวยื่นแขนขวาออกมาหาไคลน์พร้อมกล่าวแนะนำตัว
“เลียวนาร์ด·มิเชล… ผู้วิเศษลำดับแปด—นักกวีเที่ยงคืน”
ลำดับแปด… แล้วก็เป็นนักกวี!
ไคลน์ฉีกยิ้มพลางยื่นแขนออกไปจับตอบ
“คุณจำผมได้แม่น?”
นัยน์ตาสีมรกตของเลียวนาร์ด·มิเชลกำลังจ้องมองไคลน์อย่างไม่กะพริบ ก่อนที่มันจะตอบด้วยรอยยิ้มมุมปาก
“คุณพิเศษกว่าใครในสายตาผม”
ฟังดูเกย์ฉิบ… มุมปากไคลน์กระตุกเล็กน้อย
“ผมไม่เห็นว่าตัวเองเป็นแบบนั้น”
“ทั้งที่เผชิญเหตุการณ์เหนือธรรมชาติระดับนั้น แต่คุณกลับรอดชีวิตได้โดยที่เหยี่ยวราตรียังไม่ทันลงมือ เท่านี้ก็มากพอจะทำให้คุณเป็นคนพิเศษแล้ว”
เลียวนาร์ดชี้นิ้วไปยังทิศทางประตูยานิส
“ผมต้องเข้าเวรแทนหัวหน้าแล้ว ไว้เจอกันพรุ่งนี้ครับ”
“เจอกันพรุ่งนี้ครับ”
ไคลน์หันหลังและเดินขึ้นบันไดหินกลับสู่ด้านบน
เมื่อไคลน์ลับสายตา เลียวนาร์ดบิดตัวกลับมาจ้องมองบันไดหินที่กำลังอาบแสงสีเหลืองอ่อนจากโคมไฟ ก่อนจะพึมพำกับอากาศ
“สัมผัสถึงอะไรได้บ้างไหม…”
…
“ไม่เลย… หมอนั่นจืดชืด”
........................


## 0022 ลำดับเริ่มต้น

ราชันเร้นลับ 22 : ลำดับเริ่มต้น
หลังจากเดินกลับขึ้นมาข้างบนจนถึงห้องรับรองบริษัทหนามทมิฬ ในวินาทีที่ไคลน์จะกล่าวคำอำลากับโรแซน สตรีผมน้ำตาลเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาก่อน
“หัวหน้าบอกให้คุณค่อยเริ่มงานวันจันทร์ทีเดียว ไปสะสางปัญหาทางบ้านให้เรียบร้อยก่อน”
“…ตกลง”
ไคลน์ไม่เคยคิดเลยว่า องค์กรเหยี่ยวราตรีจะเป็นมิตรและอำนวยความสะดวกให้พนักงานขนาดนี้ คิดไม่ผิดจริงๆ ที่ตัดสินใจเลือกทำงาน
แผนเดิมในวันพรุ่งนี้ของไคลน์คือ มันจะตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อหาโอกาส ‘เดินเล่น’ รอบมหาวิทยาลัยทิงเก็น
สาเหตุเพราะต้องแจ้งกับทีมงานสัมภาษณ์ว่าตนได้งานแล้ว และจะไม่เข้าไปสอบ
เหนือสิ่งอื่นใด การสัมภาษณ์งานคราวนี้เกิดขึ้นได้เพราะความช่วยเหลือจากอาจารย์ที่ปรึกษาสมัยเรียน ถึงจะไม่ทำเพื่อตัวเอง แต่ก็ควรยกเลิกให้เป็นกิจจะลักษณะเพื่อรักษาหน้าอาจารย์ไว้
ในโลกที่ไม่มีโทรศัพท์ ระบบสื่อสารที่เร็วที่สุดคือโทรเลข ซึ่งค่าส่งจะเพิ่มขึ้นตามความยาวอักษร แถมยังใช้เวลาสักพักกว่าจะถึงปลายทาง
จากที่ไคลน์คำนวณ การนั่งรถม้าไปบอกด้วยตัวเองคือหนทางที่ประหยัดและรวดเร็วที่สุด
ด้วยเหตุนี้ เมื่อดันน์·สมิทออนุญาตให้เริ่มทำงานวันจันทร์ หมายความว่าพรุ่งนี้ไคลน์ไม่จำเป็นต้องตื่นเช้า ตื่นสายหน่อยก็ยังพอมีเวลาให้เดินทางไปมหาวิทยาลัยทันถมเถ
แต่ขณะจะบอกลาโรแซน ไคลน์พลันฉุกคิดบางสิ่งได้ มันกวาดสายมองรอบห้องก่อนจะเดินเข้าไปกระซิบข้างหูเธอ
“โรแซน… คุณมีข้อมูล ‘เส้นทาง’ โอสถที่โบสถ์เทพธิดาครอบครองบ้างรึเปล่า?”
เป็นสิ่งที่มันค้างคาใจแต่ลืมถามลุงนีลล์
นัยน์ตาโรแซนพลันลุกวาว เธอจ้องไคลน์ราวกับเห็นภูตผี
“คุณจะคิดจะเป็นผู้วิเศษหรือไง?”
เราถามตรงไปงั้นหรือ? ไคลน์เกาแก้มพลางตอบกลับอย่างกระอักกระอ่วน
“ม…เมื่อทราบว่ามีพลังพิเศษและผู้วิเศษอยู่บนโลก คงเป็นการโกหกเกินไปถ้าบอกว่าไม่อยากเป็น”
“ตายแล้ว… นี่คุณไม่รู้หรือว่ามันอันตรายขนาดไหน? หัวหน้าไม่ได้บอกหรือไง? ศัตรูของผู้วิเศษมิใช่พวกลัทธิชั่วร้ายหรือสาวกมืดเพียงอย่างเดียว แต่ยังรวมถึงพวกพ้องด้วย!”
“เกือบทุกปีจะมีเจ้าหน้าที่คลุ้มคลั่ง บางคนต้องสละชีวิตในหน้าที่เพื่อยับยั้งเหตุ! คุณไม่เป็นห่วงความรู้สึกคนในครอบครัวบ้างหรือ?”
โรแซนทำไม้ทำมืออธิบายเพื่อหวังให้ไคลน์คล้อยตาม สีหน้าและโทนเสียงของเธอไม่พึงพอใจอย่างชัดเจน
“ไคลน์ ฉันคิดว่าการเป็นเจ้าหน้าที่พลเรือนนั้นสบายและปลอดภัยที่สุดแล้ว ค่าตอบแทนของพวกเราเพิ่มขึ้นทุกปี หลังจากหลังผ่านไปสักพัก คุณก็จะมีเงินเก็บจำนวนมาก สามารถเช่าบ้านหลังใหญ่ในเขตเหนือหรือไม่ก็เขตชานเมืองได้สบาย จากนั้นก็สมรสกับสตรีสูงศักดิ์ที่มั่งคั่ง มีครอบครัวแสนอบอุ่น มีทายาทที่น่ารักและซุกซน…”
“เดี๋ยว! หยุดก่อนโรแซน!”
ไคลน์รีบเบรกหล่อนไว้ มันสัมผัสได้ว่าเธอเริ่มฉุนเฉียว จึงพยายามเฉไฉไปเรื่องอื่น
“ผมก็แค่… เอ่อ… อยากมีความรู้พื้นฐานติดตัวไว้บ้าง”
“งั้นหรอกหรือ…”
โรแซนเงียบงันสักพัก เธอก้มศีรษะลงพลางครุ่นคิดด้วยสีหน้าดำมืด
“เพราะฉันเคยสูญเสียคุณพ่อไปในเหตุการณ์ลักษณ์ดังกล่าว ทุกครั้งที่มีคนพูดถึงผู้วิเศษ ฉันก็เลย…”
“เอ่อ… คงจะหงุดหงิดมากไปหน่อย แต่ด้วยความสัตย์จริงนะ ฉันชื่นชมและขอบคุณชายหญิงทุกคนที่ยอมเสียสละตัวเองเพื่อเข้าร่วมหน่วยเหยี่ยวราตรี”
“ผมเข้าใจ… ผมเข้าใจดี”
ไคลน์พยายามปลอมประโลม
โรแซนกระพริบตาถี่ๆ ก่อนจะกล่าวต่อ
“คุณพ่อเคยบอกว่า หากต้องการแก้ปัญหา การเพิ่มพลังไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาที่ถูกต้อง… ยิ่งกลายเป็นผู้วิเศษลำดับสูง ภารกิจเสี่ยงภัยและศัตรูที่แข็งแกร่งก็จะยิ่งวิ่งเข้าหาบ่อยครั้ง มันตรงกันข้ามกับความปลอดภัยโดยสิ้นเชิง”
“หากมิอาจทนแรงชักจูงจากเสียงกระซิบชั่วร้าย ผู้วิเศษจะเหลือเพียงสองจุดจบ หนึ่งคือตาย และอีกหนึ่งคือกลายเป็นบ้า…   คุณพ่อเสียชีวิตหลังจากพูดประโยคนี้ได้เพียงสองสัปดาห์… ไคลน์ อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้น ฉันสบายดีและกำลังมีความสุขมาก ความน่ากลัวที่อธิบายไปเมื่อครู่ล้วนสมเหตุสมผล!”
“แต่ผมแค่อยากทราบพื้นฐาน…”
ไคลน์ตอบซ้ำในสิ่งที่เคยพูดไปแล้ว มันเริ่มทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าต้องหัวเราะหรือร่ำไห้
ความอันตรายของผู้วิเศษนั้น ดันน์·สมิทเคยเล่าไว้ละเอียดกว่าโรแซนมาก และต่อให้มันไม่กลายเป็นผู้วิเศษ แต่ปัญหาในชีวิตก็ยังไม่จบลงอยู่ดี…
“ก็ได้”
หลังจากไตร่ตรองอยู่นาน ในที่สุดโรแซนก็ยอมอ่อนข้อ
“ฉันเคยได้ยินจากหัวหน้าและลุงนีลล์มาบ้าง โลกเราในปัจจุบัน เหล่าสัตว์วิเศษเริ่มสูญพันธุ์จนผลิตโอสถลำดับสูงได้ยากขึ้น ส่งผลให้ผู้วิเศษลำดับสูงมีน้อยลงจากอดีตมาก เพียงแค่ได้เป็นผู้วิเศษก็นับว่าหายากมากแล้ว!  ในเมืองทิงเก็นของเราที่มีพลเมืองกว่าแสนคนหรือมากกว่านั้น แต่ผู้วิเศษกลับมีจำนวนเพียงสามสิบกว่า นี่เป็นจำนวนที่ฉันนับเอาเอง… ยังไม่รวมถึงสาวกมืดและคนของลัทธิชั่วร้ายที่หลบซ่อนในเงามืด…”
โดยไม่รอคำตอบจากไคลน์ โรแซนที่เหมือนจะกลับมาชีวิตชีวา เธอกำหมัดแน่นพร้อมกับเลื่อนขึ้นมาที่หน้าอก
“จากบรรดาผู้วิเศษกว่าสามสิบคน เกือบทั้งหมดจะอยู่เพียงลำดับเก้า! เอ่อ… ฉันคงนอกเรื่องไกลไปหน่อย”
“ไม่เป็นไร มันคือข้อมูลสำคัญที่ผมจำเป็นต้องทราบอยู่แล้ว”
ไคลน์ชื่นชอบในนิสัยพูดเรื่อยเปื่อยของโรแซน มันต้องการให้เธอเป็นตัวของตัวเองให้มากที่สุดและคายความลับทั้งหมดมาซะ!
“หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ แค่ได้เป็นผู้วิเศษก็นับว่าสุดยอดมาก”
โรแซนกล่าวประโยคสุดท้ายซ้ำ
“เข้าเรื่องกันดีกว่า เส้นทางสมบูรณ์ที่โบสถ์เราครอบครองนั้นมีชื่อว่า: ผู้ไร้หลับ… และโอสถลำดับเก้าก็ชื่อว่า ‘ผู้ไร้หลับ’ เช่นกัน”
ว่าแล้วเชียว… ไคลน์พยักหน้าพลางเหลือบมองโรแซนที่พยายามระงับปากของตัวเองไม่ให้อธิบายอย่างละเอียด
“ฟังจากชื่อก็คงเดาพลังได้ใช่ไหม ผู้ไร้หลับจะนอนน้อยกว่ามนุษย์ปรกติ เพียงวันละสามถึงสี่ชั่วโมงเท่านั้น… ให้ตายสิ ฉันอิจฉาชะมัด!   ไม่ใช่… เดี๋ยวก่อน! การได้นอนหลับสบายคือพรที่แท้จริงจากเทพธิดาต่างหาก!”
“ถึงไหนแล้วนะ? อ้อ! ผู้ไร้หลับสามารถมองเห็นในความมืดได้โดยไม่ต้องพึ่งพาแสงสว่าง และยิ่งสภาพแวดล้อมมืดมิดมากเพียงใด ผู้ไร้หลับจะยิ่งทรงพลังมากเท่านั้น…”
“ความทรงพลังในที่นี้หมายถึงภาพรวมทุกด้าน ไม่ว่าจะเป็นพละกำลัง สมรรถนะทางร่างกาย สัมผัสวิญญาณ รวมถึงความเข้มแข็งของจิตใจ”
“ทว่า ถึงจะมองเห็นศัตรูที่เป็นวิญญาณชั่วร้ายหรือศัตรูที่ใช้พลังนอกรีต แต่ผู้ไร้หลับยังคงพึ่งพาอาวุธปืนและกระสุนปราบมารในการต่อสู้อยู่ดี.   แถมยังต้องใช้อุปกรณ์ช่วยเหลือบางชนิดหากศัตรูเป็นสัตว์ประหลาดที่เอาชนะไม่ได้ด้วยวิธีการปรกติ… คุณพ่อของฉันเคยเป็นผู้ไร้หลับมาก่อน”
โดยไม่รอไคลน์ไต่ถาม โรแซนเล่าต่อ
“ลำดับแปดคือของเส้นทางผู้ไร้หลับคือ ‘นักกวีเที่ยงคืน’ ส่วนลำดับเจ็ดคือ ‘ฝันร้าย’”
ฝันร้าย? ไคลน์หวนนึกถึงดันน์·สมิทในค่ำคืนที่มันถูกแทรกแซงความฝัน ชายหนุ่มเอ่ยปากถามทันที
“หัวหน้าใช่ไหม?”
“หือ? คุณทราบด้วยหรือ?”
โรแซนทำปากเหวอจนเกือบเป็นทรง ‘O’
“หัวหน้าเคยเข้าฝันผมครั้งหนึ่ง…”
ไคลน์กวาดสายตามองรอบห้องก่อนจะลดเสียงให้ค่อยลง
“งี้นี่เอง…”
โรแซนพยักหน้าพร้อมกับขานตอบด้วยเสียงกระซิบ
เธอหันไปยกถ้วยกาแฟจิบหนึ่งอึกก่อนจะหันกลับมาเล่าต่อ
“ในวิหารเทพธิดารัตติกาลเมืองทิงเก็นของเรา ผู้วิเศษลำดับเจ็ดจะมีเพียงสองคนเท่านั้น และหัวหน้าคือหนึ่งในสองคนนั้น!   ต่อให้หัวหน้าถูกย้ายไปประจำการที่วิหารใหญ่กว่านี้ หรือแม้กระทั่งเมืองมุขมณฑลของบิชอป แต่เขาก็ยังเป็นบุคคลระดับสูงอยู่ดี อาวุโสของโบสถ์บางคนยังเอาชนะหัวหน้าไม่ได้ด้วยซ้ำ!”
“หัวหน้าสุดยอดไปเลยแฮะ”
ไคลน์ขานรับ มันยังคงอมยิ้ม
ว่ากันตามตรง สิ่งที่ดันน์·สมิทกระทำในคืนดังกล่าวยังคงสร้างความประทับใจแก่ไคลน์จวบจนปัจจุบัน มันไม่เคลือบแคลงเลยสักนิดว่าดันน์·สมิทจต้องเป็นหนึ่งในผู้วิเศษที่แข็งแกร่ง
“แน่นอนอยู่แล้ว!”
โรแซนกล่าวอย่างภูมิใจ
ขณะเดียวกัน คิ้วของเธอเริ่มขมวดเข้าหากันเมื่อพยายามเค้นสมองดึงความทรงจำที่เหลือ
“ฉันไม่มีข้อมูลตั้งแต่ลำดับหกขึ้นไป ในบรรดาเหยี่ยวราตรีทั้งหมด อาจมีแค่หัวหน้าที่ทราบชื่อของโอสถลำดับหก”
“แล้วเส้นทางอื่นล่ะ? เส้นทางที่ไม่ครบสมบูรณ์ พอจะมีข้อมูลบ้างไหม?”
ไคลน์พึงพอใจกับข้อมูลผู้ไร้หลับ ได้เวลาถามถึงโอสถชนิดอื่นบ้าง
พลังผู้ไร้หลับสอดคล้องกับตัวตน ‘ผู้วิเศษ’ ในจินตนาการไคลน์ก็จริง แต่นั่นไม่ใช่พลังที่มันต้องการ
โอสถลำดับเก้าที่ไคลน์หวังไว้ อย่างน้อยต้องเชี่ยวชาญด้านพลังเหนือธรรมชาติ เพื่อที่จะได้ต่อยอดศึกษาหาวิธีกลับโลกเก่าในอนาคต
โรแซนครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจ
“ฉันไม่ได้สนใจด้านนี้ ก็เลยมีข้อมูลไม่มากนัก รู้แต่เพียงว่าโบสถ์ของเราครอบครองสูตรโอสถไว้มากกว่าโบสถ์อื่น ส่วนรายละเอียดนั้น… เทพธิดารัตติกาลมีอีกพระนามว่า มารดาแห่งความเร้นลับ นโยบายหลักของโบสถ์คือการรักษาความลับ เฮ่อ… คงจะมีอีกสักสองถึงสามเส้นทางที่ไม่สมบูรณ์… เจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการของเหยี่ยวราตรีหลายคนมีนิสัยเย็นชาและเข้าถึงได้ยาก ฉันจึงกลัวที่จะสนทนาด้วย พวกเขามักแผ่กลิ่นอายประหลาดรอบตัวเสมอ ส่วนบางคนก็…   ช่างเถอะ… เรื่องแบบนี้ ฉันว่านายควรไปถามลุงนีลล์มากกว่านะ เขามีความรู้กว้างขวาง แถมยังเชี่ยวชาญด้านพิธีกรรม   เอ… ลุงนีลล์เคยบอกชื่อโอสถลำดับเก้าของเขาอยู่นะ ชื่อว่าอะไรแล้วน้า…    อ้อ! ใช่แล้ว! ผู้ส่องความลับ!”
หืม… มีความรู้ด้านพิธีกรรมที่หลากหลาย?
พลังของผู้ส่องความลับคล้ายคลึงกับสิ่งที่ไคลน์ต้องการมาก… มันแสดงสีหน้าโล่งใจเมื่อมองเห็นแสงแห่งความหวัง
“จริงสิ! ฉันยังรู้จักโอสถอีกชื่อหนึ่ง เป็นลำดับเจ็ดในเส้นทางที่ไม่สมบูรณ์!”
โรแซนกล่าวอย่างตื่นเต้น เธอพยายามเค้นสมองนึก
“ชื่อว่าอะไร?”
ไคลน์ถามด้วยแววตาอยากรู้อยากเห็น
ในยุคสมัยที่ผู้วิเศษลำดับสูงมีน้อยจนอาจไม่มีเลย การเป็นผู้วิเศษลำดับเจ็ดย่อมหมายถึงตัวตนที่ทรงพลังของโบสถ์
เมื่อนึกออก โรแซนฉีกยิ้มกว้างก่อนตอบ
“ผู้สื่อวิญญาณ!”
“มาดามดาลี่ย์?”
ไคลน์ถามทันควัน
หลังจากประหลาดใจค่อนข้างมากในตอนที่พบกันครั้งแรก ไคลน์มองว่าหากผู้สื่อวิญญาณคือผู้วิเศษลำดับเจ็ด ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกแต่อย่างใด เพราะสิ่งที่มาดามดาลี่ย์แสดงให้เห็น นับเป็นพลังการสื่อวิญญาณที่น่าทึ่งมาก
สามารถล้วงความลับใครก็ได้…
ดวงตาโรแซนกลมโตอีกครั้ง เธอกล่าวด้วยสีหน้าประหลาดใจสุดขีด
“ค…คุณรู้ได้ยังไง?”
“ผมเคยพบมาดามแล้ว”
ไคลน์ไม่ปิดบัง
“งั้นหรอกหรือ”
น้ำเสียงของเธอแฝงด้วยความริษยาในปริมาณเจือจาง
“ถ้าได้เป็นผู้วิเศษที่ยอดเยี่ยมเหมือนมาดามดาลีย์บ้าง ฉันคงยอมเปลี่ยนใจเป็นผู้วิเศษในสักวัน… ไม่สิ ต้องไตร่ตรองให้รอบคอบนับสิบๆ ครั้งก่อน!”
“อา… มาดามดาลี่ย์คือผู้วิเศษในอุดมคติของผมเหมือนกัน”
ไคลน์กล่าวเยินยอเกินจริง
หลังจากบรรลุเป้าหมายสืบข้อมูล ไคลน์นั่งคุยเรื่อยเปื่อยกับโรแซนอีกครู่หนึ่งก่อนจะมั่นใจว่าเธอคายความลับหมดแล้ว ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนถอดพลางหมวกคำนับ จากนั้นก็บอกลา
ขณะเดินลงบันไดจนเกือบถึงขั้นแรก ไคลน์ชะงักฝีเท้าพร้อมกับเลื่อนมือซ้ายเข้าไปในกระเป๋าเสื้อฝั่งที่เก็บธนบัตรสิบสองปอนด์
มันกำแบงก์ไว้แน่นถนัดราวกับกลัวจะหล่นหายกลางทาง รอยยิ้มเปี่ยมสุขถูกเผยบนใบหน้าอย่างชัดเจน
ตามธรรมเนียมของจักรวรรดิแห่งอาหารอย่างจีนแผ่นดินใหญ่… เมื่อได้รับเงินก้อนโต สิ่งแรกที่ต้องทำคือเลี้ยงฉลอง!
ได้เวลาพาเมลิสซ่าไปกินของดีแล้ว!
........................


## 0023 อาวุธรอง

ราชันย์เร้นลับ 23: อาวุธรอง
ขณะไคลน์เดินไปบนถนนซุตแลน ร่างกายปะทะเข้ากับสายลมที่อบอุ่นแต่เหนอะหนะ ภายในหัวพลันฉุกคิดบางสิ่ง
ก่อนจะได้รับธนบัตรสิบสองปอนด์ ตัวมันเหลือเศษเหรียญเพียงสามเพนนีเท่านั้น! หากต้องเดินทางกลับโดยรถม้าเพื่อไปให้ถึงถนนกางเขนเหล็ก จำนวนเงินที่ต้องใช้คือสี่เพนนี
และหากต้องใช้ธนบัตรหนึ่งปอนด์จ่ายค่ารถม้าเพียงสี่เพนนี จะไม่ต่างอะไรกับการใช้แบงก์พันหยวนซื้อลูกอมราคาแค่ไม่กี่หยวนบนโลกเก่า สิ่งนี้ไม่ผิดกฎหมาย แต่ไคลน์เกิดความไม่สบายใจ
หรือต้องจ่ายค่ารถม้าสามเพนนีแล้วเดินเท้าต่อจนกว่าจะถึงบ้าน?
ไคลน์ก้าวขาให้ช้าลง มือของมันสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อขณะครุ่นคิดหาหนทาง
การเดินไม่ใช่เรื่องดีแน่ มันปัดไอเดียดังกล่าวให้ตกไป
เป็นการเสี่ยงมากหากคิดเดินชดเชยระยะทางรถม้าหนึ่งเพนนี โดยเฉพาะขณะที่ตนพกเงินจำนวนมหาศาลติดตัว อาจถูกจี้ปล้นกลางทางเอาได้
ไคลน์ไม่ได้พกปืนมาด้วยวันนี้ มันกลัวว่าทางเหยี่ยวราตรีจะยึดคืนในฐานะของกลางคดีเวิร์ช ดังนั้นหากเกิดปัญหาระหว่างทาง มันจะไม่มีสิ่งใดใช้ป้องกันตัว โดยเฉพาะภัยคุกคามเหนือธรรมชาติจากคดีการตายของเวิร์ชและนาย่า
แตกธนบัตรจากธนาคารแถวนี้ดีไหม?
…คงไม่ดีแน่ ค่าธรรมเนียมสูงถึง 0.5% เรียกได้ว่าแพงบัดซบ ไคลน์ส่ายศีรษะโดยไม่กล่าวสิ่งใดออกมา เพียงนึกถึงเงินที่ต้องสูญเสียก็มากพอจะทำให้หัวใจเจ็บแปลบ
ต้องหาทางอื่น… แววตาไคลน์พลันส่องประกายเมื่อเหลือบเห็นร้านเสื้อผ้าที่อยู่ด้านหน้าไปไม่ไกล
ใช่แล้ว… หากซื้อของในราคาที่เหมาะสม การได้รับเงินทอนจะไม่ใช่เรื่องน่าเกลียดแต่อย่างใด
สูททำงาน เสื้อเชิ้ต เสื้อกั๊ก กางเกงขายาว รองเท้าหนัง รวมถึงไม้ค้ำ สิ่งเหล่านี้คืออุปกรณ์ที่ตนต้องซื้ออยู่แล้ว ไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว
แต่เดี๋ยวก่อน… ตัวเราไม่ถนัดเลือกเสื้อผ้า เรื่องแบบนี้ควรให้เบ็นสันช่วยจัดการ หมอนั่นต่อรองราคาเก่งมาก คงต้องรอให้เบ็นสันกลับถึงบ้านก่อน…
ถ้าอย่างนั้นซื้อไม้ค้ำดีไหม?
ใช่แล้ว เคยมีคำกล่าวที่ว่า ไม้ค้ำคืออาวุธป้องกันตัวที่ดีที่สุดของสุภาพบุรุษ ประโยชน์ใช้สอยเทียบเท่าชะแลงเลยก็ว่าได้ การถือปืนข้างหนึ่งและถือไม้ค้ำอีกข้างหนึ่ง นี่คือรูปแบบการต่อสู้ของผู้ที่เจริญแล้ว!
หลังจากถกเถียงกับตัวเองสักพัก ในที่สุดไคลน์ก็ได้ข้อสรุป มันเดินตรงเข้าไปในร้านที่ชื่อ ‘วิลเกอร์·เสื้อผ้าและหมวก’
การจัดเรียงสินค้าคล้ายคลึงกับร้านเสื้อผ้าบนโลกเก่า ผนังฝั่งซ้ายมือมีเซตเสื้อผ้ามาตรฐานแขวนเรียงราย ราวแขวนใจกลางร้านเป็นชุดแยกขาย ประกอบด้วยเสื้อเชิ้ต กางเกงขายาว เสื้อกั๊ก และโบว์หูกระต่าย ส่วนด้านผนังฝั่งขวาจะเป็นโซนรองเท้าและบูทยาวซึ่งถูกเก็บอยู่ในตู้กระจกมิดชิด
“มิสเตอร์ มีอะไรให้ช่วยไหมครับ?”
พนักงานชายเพศชายเดินเข้ามาถามไถ่อย่างสุภาพ มันสวมเชิ้ตขาวด้านในและเสื้อกั๊กสีแดงทับนอก
ภายในอาณาจักรโลเอ็น ขุนนางหรือชนชั้นสูงที่มีฐานะมั่งคั่งจะแต่งกายด้วยเซตสูทสีดำ ประกอบด้วยเชิ้ตขาวและเสื้อกั๊กดำ โทนสีของเสื้อผ้าออกงานทั้งหมดจะเป็นลักษณะนี้
ส่งผลให้คนรับใช้และพนักงานระดับต่ำต้องแต่งกายสีสันฉูดฉาดเข้าไว้ เพื่อจะได้แบ่งแยกกับชนชั้นสูงชัดเจน
แต่ทางฝ่ายสตรีนั้นกลับกัน สาวใช้และพนักงานหญิงจะสวมชุดโทนสีขาวดำเสมอ ส่วนบรรดาคุณหญิงคุณนายจะแต่งกายด้วยสีสันฉูดฉาด เสื้อผ้าประดับประดาด้วยผ้าริ้วระยิบระยับ
ไคลน์ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปากถามพนักงานงาน
“ไม้ค้ำ… หนักและแข็ง”
แบบที่เขกกะโหลกศัตรูให้แตกร้าวได้!
พนักงานแอบชำเลืองสายตาสำรวจไคลน์หัวจรดเท้าครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินนำทางไปยังบริเวณที่มีไม้เท้าวางขาย
“ไม้ค้ำเลี่ยมทองอันนี้ผลิตจากไม้แก่นเหล็ก ทั้งหนักและแข็งมาก ราคาตกอยู่ที่ 11 ซูล 7 เพนนี จะลองถือเล่นสักหน่อยไหมครับ?”
11 ซูล 7 เพนนี? อยากรวยทางลัดขนาดนี้ทำไมพวกเอ็งไม่ปล้นธนาคารเลยฟะ?
ที่มาของราคาคงเป็นแผ่นทองที่เลี่ยมอยู่
ไคลน์ยืนอึ้งกับความแพงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย
“เอามาลองหน่อย”
พนักงานขายดึงไม้ค้ำเลี่ยมทองออกมายื่นให้ไคลน์อย่างระมัดระวังราวกับกลัวว่าชายหนุ่มจะทำหล่นจนสินค้าเสียหาย
หลังจากรับไม้มาลองถือ ไคลน์พบว่าน้ำหนักของมันค่อนข้างมาก และเมื่อทดสอบกวัดแกว่งเล่นสักสองสามครั้ง ไม้ค้ำเลี่ยมทองเคลื่อนไหวได้ไม่ได้ไหลลื่นอย่างที่คิด
“หนักเกินไปหน่อย”
ไคลน์ส่ายศีรษะ ภายในใจกำลังโล่งอก
นี่ไม่ใช่ข้ออ้างนะเฟ่ย!
พนังานขายเก็บกลับเข้าที่เก่า ก่อนจะหยิบไม้ค้ำอีกสามอันออกมาในคราเดียว
“อันนี้ผลิตจากไม้วอลนัต เป็นฝีมือของช่างทำไม้ค้ำอันดับหนึ่งในทิงเก็น มิสเตอร์ฮีส ราคาของมันจะอยู่ที่ 10 ซูล 3 เพนนี…   ส่วนอันนี้ผลิตจากไม้มะเกลือ เลี่ยมด้วยเงินแท้ แข็งเหมือนกับเหล็ก ราคา 7 ซูล 6 เพนนี่…  อันนี้ผลิตจากไม้โพลี่ขาว เลื่ยมด้วยเงินแท้เหมือนกัน ราคา 7 ซูล 10 เพนนี่…”
หลังจากไคลน์ทดสอบแกว่งทั้งสามอัน ชายหนุ่มพบว่าน้ำหนักค่อนข้างเหมาะมือ ถัดมาเป็นการเคาะเนื้อไม้ด้วยข้อนิ้วเพื่อวัดความแข็ง ลงเอยด้วย ไคลน์เลือกไม้ค้ำอันที่มีราคาต่ำสุด
“เอาเป็นไม้มะเกลือดีกว่า”
ไคลน์ชี้นิ้วไปยังไม้ค้ำไม้มะเกลือเลี่ยมเงินที่หนักงานกำลังถืออยู่
“ไม่มีปัญหาครับ มิสเตอร์ ช่วยตามผมมาชำระเงินที่ด้านในด้วย… และหากไม้ค้ำเกิดรอยขูดหรือสีถลอก ท่านสามารถนำกลับมาให้ทางเราซ่อมแซมโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายเพิ่ม”
พนักงานเดินนำทางไคลน์ไปยังจุดชำระเงิน
ระหว่างทาง ไคลน์หยิบปึกธนบัตรสีเทาทั้งสี่ใบออกมานับ ก่อนจะดึงใบที่มีขนาดเล็กออกมาหนึ่งใบ
“สวัสดีครับท่าน ราคาทั้งหมดอยู่ที่ 7 ซูล กับอีก6 เพนนี”
พนักงานเก็บเงินกล่าวทักทายอย่างสุภาพพร้อมสรุปราคา
ไคลน์พยายามดำรงตนให้อยู่ในมาดผู้ดีมากที่สุด แต่มันก็อดไม่ได้ที่ถามขณะส่งธนบัตรหนึ่งปอนด์ให้พนักงาน
“ลดหน่อยไม่ได้หรือ?”
“ท่านครับ ไม้ค้ำเหล่านี้เป็นผลงานผลิตมือ ราคาของมันสูงมากเป็นทุนเดิม”
พนักงานขายของด้านข้างหันมาตอบแทน
“แถมหัวหน้าพวกเราก็ไม่อยู่ คงลดราคาตามใจไม่ได้ครับ”
พนักงานคิดเงินเสริม
“ขออภัยในความไม่สะดวกด้วยครับ”
“ไม่เป็นไร”
หลังจากส่งธนบัตรให้ ไคลน์รับไม้ค้ำเลี่ยมเงินมาถือ
ขณะรอเงินทอน มันก้าวถอยหลังสองถึงสามก้าวก่อนจะใช้มือข้างไม่ถนัดฟาดไม้ค้ำใส่อากาศว่างเปล่า
ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!
เสียงแหวกลมดังหนักแน่น ไคลน์พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
เมื่อไคลน์เงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง มันหวังจะได้เห็นภาพพนักงานเดินนำเงินทอนมามอบให้ แต่สิ่งที่ปรากฏในสายตากลับกลายเป็นว่า… พนักงานขายเสื้อกั๊กแดงเดินหนีไปไกลแล้ว ส่วนพนักงานคิดเงินได้ถอยหลังไปใกล้กับผนังฝั่งที่มีปืนลูกซองแฝดแขวนอยู่
อาณาจักรโลเอ็นมีกฎหมายกึ่งควบคุมอาวุธปืน สามารถครอบครองได้ แต่ต้องมีใบอนุญาตเป็นกิจจะลักษณะ
ใบอนุญาตแบ่งออกเป็นสองชนิด หนึ่งคือใบอนุญาตพกพาอาวุธ และสองคือใบอนุญาตล่าสัตว์ แต่ไม่ว่าจะแบบไหนก็ไม่มีสิทธิ์ครอบครองอาวุธร้ายแรงในบัญชีต้องห้าม ประกอบด้วยปืนกล ปืนแรงดันไอน้ำ และปืนกลหนักหกลำกล้อง
ใบอนุญาตพกพาอาวุธจะครอบคลุมถึงอาวุธปืนเล็กทุกชนิด แต่ค่อนข้างยุ่งยากในการขอ แม้กระทั่งพ่อค้าที่มีชื่อเสียงบางรายก็ไม่ผ่านการพิจารณาอนุญาตชนิดนี้
ส่วนใบอนุญาตล่าสัตว์นั้นของ่ายกว่ามาก แต่ชนิดของอาวุธที่สามารถพกพาจะจำกัดในวงที่แคบกว่า ใบอนุญาตล่าสัตว์หาง่ายชนิดที่ว่าชาวนาแถบชานเมืองแทบทุกคนมีไว้ติดตัว
สำหรับคนที่ถือครองทรัพย์สินมีค่า ส่วนใหญ่จะพกพาใบอนุญาตล่าสัตว์เพื่อใช้ปกป้องตัวเองในยามฉุกเฉิน… เฉกเช่นการปล้นร้านเสื้อผ้าเป็นต้น
มุมปากไคลน์พลันกระตุกเมื่อเริ่มเข้าใจความหวาดกลัวของพนักงานร้าน
“ไม่เลว ไม้ค้ำอันนี้เหมาะมือมาก ฉันชอบ”
หลังจากได้เห็นท่าทีเป็นมิตรของไคลน์ พนักงานเก็บเงินเริ่มเบาใจ มันเดินกลับมาอีกครั้งพร้อมกับยื่นเงินทอนให้ด้วยมือทั้งสองข้าง
ไคลน์ชำเลืองมองสิ่งที่ตนได้รับ ประกอบด้วยธนบัตร 5 ซูลสองใบ ธนบัตร 1 ซูลสองใบ เหรียญ 5 เพนนีหนึ่งเหรียญ และเหรียญ 1 เพนนีอีกหนึ่งเหรียญ… มันผงกศีรษะเชิงขอบคุณ
ไคลน์ไม่แยแสสายตาพนักงานร้านที่ยืนมองมันคลี่ธนบัตรส่องกับไฟเพื่อมองหาลายน้ำกันการปลอมแปลง
เมื่อเสร็จสิ้น ไคลน์เก็บธนบัตรและเหรียญทั้งหมดใส่กระเป๋าเสื้อ มันหันหลังให้พนักงานพร้อมกับขยับปีกหมวกหนึ่งครั้งด้วยมาดผู้ดี จากนั้นก็เดินออกจากร้านวิลเกอร์โดยทดสอบใช้ไม้ค้ำใหม่เอี่ยมอ่องไปในตัว
ถัดมา ไคลน์นั่งรถม้าไร้รางในราคาแพงถึงหกเพนนีเพื่อออกจากถนนซุตแลนมาลงยังถนนอีกเส้นใกล้กับกางเขนเหล็ก ก่อนจะนั่งรถม้าอีกหนึ่งต่อจนถึงบ้านอย่างปลอดภัย
เมื่อปิดประตูบ้านมิดชิด มันทำการนับธนบัตรจำนวน 11 ปอนด์ 12 ซูลซ้ำสามครั้งก่อนจะเก็บลงในลิ้นชักโต๊ะอ่านหนังสือ ขณะเดียวกันก็นำลูกโม่สีทองเหลืองที่ด้ามจับทำจากไม้ออกมาถือในมือ
กริ๊ก! แกร่ก!
ไคลน์ถอดโม่ไปทางซ้ายและเทกระสุนห้านัดลงบนโต๊ะ จากนั้นก็ใส่กระสุนปราบมารสีเงินที่มีลวดลายสลักลงไปในโม่จำนวนห้านัด
เฉกเช่นก่อนหน้า มันจงใจเหลือโม่เปล่าไว้หนึ่งนัดเพื่อป้องกันการลั่น ไคลน์บรรจงเก็บกระสุนธรรมดาห้านัดของเดิมลงในกล่องเหล็กที่เคยบรรจุกระสุนปราบมาร
แกร่ก!
โม่ถูกตบกลับเข้าที่ ชายหนุ่มรู้สึกได้ถึงความปลอดภัย
ถัดมาเป็นการทดสอบซองปืนรักแร้ ไคลน์สอดปืนลงไปในช่องว่างและปรับสายรัดเพื่อให้ปืนแน่นเข้าที่ มันซักซ้อมชักปืนเข้าออกจากสายรัดเป็นเวลาหลายชั่วโมง มีการหยุดพักบ้างเมื่อแขนเริ่มล้า จนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าของลูกบ้านคนอื่นดังมาจากทางเดิน
ฟู่ว!
ไคลน์ถอนหายใจด้วยสีหน้าเหนื่อยหอบพร้อมกับเก็บปืนเข้าซองใต้รักแร้ จากนั้นก็เดินกลับมาหน้าตู้เสื้อผ้าและถอดชุดทางการออก ก่อนจะเปลี่ยนกลับเป็นชุดตามสบายที่สวมใส่บ่อยครั้งขณะอยู่บ้าน—โค้ตเหลืองอมน้ำตาล
แขนถูกแกว่งเล่นอีกสักพักเพื่อให้หายจากอาการปวดเมื่อย
ตึก ตึก ตึก
เสียงฝีเท้าดังเข้าใกล้ประตูห้อง ตามมาด้วยเสียงสอดกุญแจและบิด
เมลิสซ่าผมดำเดินเปิดประตูและเดินเข้ามา สายตาของเธอผิดหวังเล็กน้อยเมื่อเหลือบมองเตาแก๊สแล้วพบว่ามันปิดอยู่
“ไคลน์ ฉันจะอุ่นอาหารที่เหลือจากเมื่อคืนให้กิน เบ็นสันน่าจะกลับบ้านพรุ่งนี้แล้ว”
เด็กสาวกล่าวขณะหันกลับมามองพี่ชายของเธอ
ไคลน์กำลังยืนหน้าโต๊ะอ่านหนังสือ มือของมันทั้งสองข้างสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ
“ไม่! เราจะออกไปหาอะไรกินข้างนอกกัน”
“กินอาหารนอกบ้าน?”
เมลิสซ่าขมวดคิ้ว
“ไปภัตตาคารมงกุฎเงินบนถนนดารารัตน์ไหม? ได้ยินว่าอาหารที่นั่นอร่อยมาก”
ไคลน์แนะนำร้าน
“ต…แต่ว่า”
เมลิสซ่ายังสับสน
ไคลน์ฉีกยิ้มกว้าง
“ฉลองที่ฉันได้งานใหม่!”
“นายได้งานใหม่แล้ว?”
น้ำเสียงของเธอเปี่ยมด้วยความประหลาดใจหลายระดับ
“ม…ไม่ใช่ว่าสอบสัมภาษณ์ของมหาวิทยาลัยทิงเก็นเริ่มพรุ่งนี้หรือ?”
“เป็นงานอื่น”
ไคลน์อมยิ้มพร้อมกับหยิบปึกธนบัตรออกจากลิ้นชัก
“พวกเขาจ่ายค่าแรงล่วงหน้าสี่สัปดาห์”
เมลิสซ่าจ้องมองธนบัตร5 ซูลสองใบด้วยดวงตาที่ลุกวาว
“นาย… ทำไมพวกเขาถึง… เอ่อ… นายได้งานอะไรกันแน่?”
เรื่องนั้น… ไคลน์ชะงักครู่หนึ่งก่อนจะงัดคำตอบที่เตรียมท่องไว้หลายรอบ
“เป็นบริษัทรักษาความปลอดภัยที่รับงานประเภทค้นหา รวบรวม และปกป้องสมบัติโบราณ พวกเขากำลังขาดแคลนที่ปรึกษาด้านประวัติศาสตร์พอดี จึงเซ็นสัญญากับฉันเป็นเวลาห้าปีเต็มด้วยค่าแรงสัปดาห์ละสามปอนด์”
“นี่คือสาเหตุที่นายกังวลทั้งคืน?”
เมลิสซ่าถามหลังจากนิ่งเงียบไปสักพัก
ไคลน์พยักหน้า
“ถูกต้อง… ถึงการทำงานในมหาวิทยาลัยจะมีหน้ามีตามากกว่า แต่ฉันขอเลือกงานนี้”
“ไม่เป็นไร อันนี้ก็ไม่เลว”
เมลิสซ่ายิ้มให้กำลังใจ ก่อนจะถามต่อด้วยสีหน้าสงสัย
“แล้วทำไมถึงต้องจ่ายค่าแรงล่วงหน้าตั้งสี่สัปดาห์?”
“พวกเขาอยากให้ฉันพาครอบครัวย้ายบ้าน อย่างน้อยก็เป็นบ้านที่มีห้องน้ำส่วนตัว”
ไคลน์ฉีกยิ้มพร้อมกับยักไหล่ มันมั่นใจว่ารอยยิ้มของมันไร้ที่ติ ก่อนจะกล่าวเสริม
“ดีใจรึเปล่า?”
เมลิสซ่าเงียบงันไปครู่ใหญ่ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงไม่สบายใจ
“ไคลน์… ความเป็นอยู่ของพวกเราทุกวันนี้ก็นับว่าดีมากแล้ว ที่ฉันบ่นเรื่องห้องน้ำเพราะมันติดเป็นนิสัย ไม่ได้อยากย้ายจริงสักหน่อย นายยังจำเจนนี่ได้ไหม? ที่เคยอาศัยอยู่ข้างห้องเรา นับตั้งแต่พ่อของเธอประสบอุบัติเหตุจนตกงาน พวกเขาก็ต้องย้ายบ้านไปอยู่บนถนนสายล่าง สมาชิกครอบครัวห้าคนเบียดเสียดภายในห้องแสนคับแคบ สามคนนอนบนเตียง อีกสองคนนอนบนพื้น แถมยังคิดจะปล่อยเช่าที่ว่างภายในบ้านอีก…  เมื่อเทียบกับพวกเขาแล้ว เราสบายกว่าหลายเท่า พวกเราโชคดีแล้วไคลน์ อย่าฟุ่มเฟือยกับเรื่องแบบนี้เลย แล้วก็… ฉันยังอยากกินขนมปังของมาดามสลินอยู่”
น้องสาวที่รัก…. ทำไมท่าทีตอบสนองของเธอถึงไม่เหมือนกับที่พี่คิดไว้เลย?
ไคลน์ทำตัวไม่ถูกเมื่ออยู่ต่อหน้าน้องสาวแสนตระหนี่
........................


## 0024 กระเบียดกระเสียร

ราชันเร้นลับ 24 : กระเบียดกระเสียร
ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มถูกย้อมด้วยแสงสีส้มขณะตะวันใกล้ลับขอบฟ้า ไคลน์จ้องมองเมลิสซ่าอย่างหมดคำจะกล่าว ถ้อยคำที่เคยเตรียมไว้ไม่สามารถงัดออกมาใช้ได้
มันกระแอมเสียงค่อยสองครั้งก่อนฝืนเค้นความทรงจำ
“เมลิสซ่า พวกเราไม่ได้ฟุ่มเฟือย แต่ในอนาคต เพื่อนร่วมงานของฉันหรือเบ็นสันจะต้องมาเยี่ยมที่บ้าน จะให้ต้อนรับคนเหล่านั้นด้วยห้องแบบนี้จริงหรือ?  และเมื่อเบ็นสันกับฉันแต่งงาน จะให้นอนร่วมกันบนเตียงสองชั้นเหมือนเดิมรึไง?”
“พวกนายสองคนยังไม่มีคู่หมั้น… ไว้เก็บเงินอีกสักหน่อยค่อยย้ายบ้านก็ยังไม่สาย”
เมลิสซ่าตอบสั้นห้วน แต่อัดแน่นด้วยเหตุและผล
“ไม่ได้! เมลิสซ่า นี่เป็นบรรทัดฐานของสังคม!”
ไคลน์ไม่มีทางเลือกนอกจากอ้างหลักการของความเป็นผู้ดี
“ในเมื่อฉันหาเงินได้สัปดาห์ละสามปอนด์ ก็ต้องอยู่บ้านให้เหมือนกับคนที่หาเงินได้สัปดาห์ละสามปอนด์!”
ด้วยความสัตย์จริง มันเคยเช่าหอพักอยู่ร่วมกับเพื่อนมาก่อนที่โลกเก่า โจวหมิงรุ่ยย่อมคุ้นชินกับชีวิตหอพักเป็นอย่างดี การสวมบทบาทเป็นไคลน์จึงไม่ใช่เรื่องยาก
แต่เป็นเพราะประสบการณ์ในอดีต มันจึงทราบถึงความไม่สะดวกสบายหลายด้าน โดยเฉพาะการใช้ชีวิตของผู้หญิง
แถมไคลน์ยังมีแผนจะเป็นผู้วิเศษในอนาคต การทำพิธีกรรมเวทมนตร์ที่บ้านจึงเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ ดังนั้นที่พักจึงไม่ควรมีผู้คนพลุกพล่านผ่านไปมา และอย่างน้อยก็ต้องมีห้องส่วนตัวที่ห้ามใครเข้า
เมื่อเห็นเมลิสซ่ากำลังจะอ้าปากเถียง มันรีบอธิบายต่อ
“ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้คิดจะซื้อบ้านเดี่ยว เอาแค่บ้านแถวก็พอ เพียงแต่เน้นว่าต้องมีห้องน้ำส่วนตัว และมีห้องแยกของแต่ละคน แน่นอน ฉันเองก็ชอบขนมปังของมาดามสลิน รวมถึงบิสกิตทิงเก็นและเค้กมะนาวด้วย บ้านหลังใหม่จึงต้องอยู่ใกล้กับถนนกางเขนเหล็กหรือไม่ก็ถนนดารารัตน์”
เมลิสซ่าทำแก้มป่อง เธอเงียบงันเป็นเวลานานด้วยสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะผงกศีรษะในท้ายที่สุด
“แล้วก็ฉันไม่ได้ใจร้อนจะย้ายบ้านทันที พวกเราต้องรอให้เบ็นสันกลับมาก่อน”
เมื่อกล่าวจบ ไคลน์หัวเราะคิกคัก
“คงไม่ดีแน่ถ้าเบ็นสันกลับมาและพบกับห้องที่ว่างเปล่า ลองนึกภาพดูสิ เขาจะต้องพูดว่า…  ข้าวของหายไปไหนหมด? แล้วพี่น้องของฉันล่ะ? นี่ฉันเข้าผิดบ้านรึเปล่า? โอ้! ได้โปรดท่านเทพธิดา! หากนี่เป็นฝันร้าย ช่วยปลุกผมให้ตื่นจากฝันร้ายด้วยเถิด! บ้านผมหายไปได้ยังไง? แค่จากไปไม่กี่วันเองนะ!”
ไคลน์เลียนเสียงและสำเนียงพูดของเบ็นสัน เมลิสซ่าเผยรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว ดวงตาของเธอกำลังมีความสุข ลักยิ้มตื้นสองข้างแก้มปรากฏขึ้นไม่บ่อยนัก
“ผิดแล้ว มิสเตอร์แฟรงค์คงดักรอเบ็นสันที่ชั้นล่างเพื่อให้เขาคืนกุญแจ เบ็นสันไม่มีทางขึ้นมาถึงนี่ได้แน่”
เด็กสาวล้อเลียนความตระหนี่ของเจ้าของหอพัก เป็นความเคยชินของสมาชิกครอบครัวโมเร็ตติไปแล้ว ที่จะล้อเลียนนิสัยจุกจิกซึ่งมิสเตอร์แฟรงค์ชอบกระทำ สิ่งนี้มีจุดเริ่มต้นมาจากเบ็นสัน
“นั่นสินะ คนงกแบบหมอนั่นไม่มีทางเปลี่ยนกลอนประตูทุกครั้งที่เปลี่ยนผู้เช่าแน่”
ไคลน์เสริมด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะชี้นิ้วไปยังประตูและกล่าวด้วยน้ำเสียงผู้ดี
“มิสเมลิสซ่าครับผม พวกเราออกไปทานอาหารที่ภัตตาคารมงกุฎเงินกันไหม? เนื่องในโอกาสเฉลิมฉลองที่ผมได้งานใหม่”
เมลิสซ่าถอนหายใจเสียงค่อย
“ไคลน์ นายรู้จักเซเลน่ารึเปล่า? เพื่อนร่วมห้องและเพื่อนสนิทของฉัน”
เซเลน่า?
ทันใดนั้น ภาพของเด็กสาวผมสีไวน์แดงนัยน์ตาน้ำตาลเข้มลอยเข้ามาในหัว พ่อและแม่ของเซเลน่าเป็นสาวกโบสถ์เทพธิดารัตติกาลเหมือนบ้านโมเร็ตติ ถึงขนาดตั้งชื่อบุตรสาวตามชื่อพระแม่เซเลน่าเพื่อหวังจะได้รับการอวยพรพิเศษ
เด็กคนนั้นยังอายุไม่ครบสิบหกบริบูรณ์ อ่อนวัยว่าเมลิสซ่าราวครึ่งปี นับเป็นเด็กที่ร่าเริงและเข้ากับคนได้ง่าย
“จำได้สิ”
ไคลน์พยักหน้า
“พี่ชายของเธอที่ชื่อคริสเป็นนักกฎหมาย รายได้ต่อสัปดาห์เกือบจะสามปอนด์แล้ว ส่วนคู่หมั้นของเขาทำอาชีพเสริมเป็นนักพิมพ์ดีด  ทั้งสองหมั้นหมายมานานกว่าสี่ปี แต่ก็ยังไม่ตกลงปลงใจแต่งงาน เพื่อให้ครอบครัวมีความมั่นคงกว่าที่เป็น พวกเขาจึงตั้งใจออมเงินมาตลอดจนถึงปัจจุบัน มีแผนจะทำเช่นนี้ไปอีกอย่างน้อยหนึ่งปีค่อยคิดเรื่องแต่งงาน  จากคำบอกเล่าของเซเลน่า มีผู้ชายหลายคนที่เป็นเหมือนกับพี่ชายเธอ พวกเขาจะเริ่มแต่งงานหลังจากอายุ 28 เป็นต้นไป หรือจนว่าครอบครัวจะมีความมั่นคง… ดังนั้นไคลน์ นายไม่ควรใช้เงินฟุ่มเฟือย”
ฉันแค่จะพาเธอไปทานอาหารนอกบ้านมื้อเดียว…
ไคลน์ยิ้มไม่ได้ร่ำไห้ไม่ออก มันกล่าวหลังจากครุ่นคิดอยู่สักพัก
“เมลิสซ่า แต่ฉันมีรายได้สัปดาห์ละสามปอนด์แล้วนะ และจะเพิ่มขึ้นทุกปี ดังนั้นเธอไม่ควรเป็นกังวลเกินไป”
“แต่พวกเราต้องออมเงินเผื่อกรณีฉุกเฉินไว้ด้วย อย่างเช่นการล้มละลายของบริษัทรักษาความปลอดภัยที่นายทำ…   ฉันเคยมีเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่ง บริษัทที่พ่อของเธอทำงานอยู่เกิดล้มละลาย ชีวิตเปลี่ยนผันจากหน้ามือเป็นหลังเท้าทันที เธอคนนั้นไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องลาออก”
เมลิสซ่ากล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
…ไคลน์ถึงกับใช้มือก่ายหน้าผาก
“ต…แต่บริษัทของฉัน… กับรัฐบาล… ช…ใช่แล้ว! บริษัทนี้มีเส้นสายกับรัฐบาล! ไม่ล้มละลายง่ายขนาดนั้นแน่”
“ในยุคสมัยปัจจุบัน แม้แต่รัฐบาลเองก็ไม่มั่นคง เกิดการเปลี่ยนแปลงใหญ่หลวงทุกครั้งที่เลือกตั้ง และเส้นสายที่มีจะหายไปทันทีเมื่อขั้วอำนาจใหม่เข้ามาบริหารแทน ถ้าเป็นแบบนั้นจริง บริษัทของนายก็จะถึงจุดจบ”
เมลิสซ่าให้เหตุผลอย่างหนักแน่น
คุณน้องสาวครับ… ทำไมถึงฉลาดขนาดนี้?
ไคลน์ยังคงยิ้มแห้งแม้จะพ่ายแพ้การโต้เถียงอย่างหมดท่า มันส่ายศีรษะ
“ก็ได้… ฉันจะอุ่นซุปที่เหลือจากเมื่อวาน แต่เธอต้องไปซื้อปลาทอดหนึ่งชิ้น เนื้อวัวพริกไทยดำหนึ่งชิ้น เนยโหลเล็ก และเบียร์มอลต์ให้ฉันแก้วนึง ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องจัดงานฉลองเล็กๆ ให้กับงานใหม่ของฉันบ้าง”
รายการที่กล่าวไปล้วนหาได้ง่ายจากแผงลอยบนถนนกางเขนเหล็ก ปลาทอดหนึ่งชิ้นมีราคาราวหกถึงแปดเพนนี ส่วนเนื้อหมักพริกไทยดำชิ้นไม่ใหญ่มากจะอยู่ที่ห้าเพนนี เบียร์มอลต์แก้วละหนึ่งเพนนี และเนยโหลเล็กหนัก ¼ ปอนด์มีราคาสี่เพนนี แต่ถ้าซื้อโหลใหญ่หนักหนึ่งปอนด์จะมีราคาเพียงหนึ่งซูล สามเพนนีเท่านั้น
ไคลน์คนก่อนรับหน้าที่ซื้อของเข้าบ้านในวันหยุดเสมอ ส่งผลให้ราคาสินค้าถูกบันทึกลงหัวสมองแม่นยำ มันประมวลผลรวดเร็วและได้คำตอบเป็นหนึ่งซูล หกเพนนี จึงทำการยื่นธนบัตรหนึ่งซูลให้เมลิสซ่าสองใบ
“ก็ได้”
เธอไม่คัดค้านการทำกับข้าวทานเอง เมลิสซ่าถอดกระเป๋าสะพายวางลงพร้อมกับเหยียดแขนหยิบธนบัตร
หลังเตรียมโหลเนยและหม้อสำหรับจ่ายตลาดเสร็จ เมลิสซ่าเดินตรงไปที่ประตูอย่างกระฉับกระเฉง เมื่อไคลน์เหลือบเห็น มันรีบส่งเสียงตะโกน
“เมลิสซ่า! อย่าลืมใช้เศษเงินที่เหลือซื้อผลไม้กลับมาด้วยนะ!”
มีแผงลอยไม่น้อยบนถนนกางเขนเหล็กที่ขายผลไม้หมดอายุหรือคุณภาพต่ำ เป็นสิ่งที่พวกมันซื้อต่อจากร้านอื่นมาอีกทอด
ผลไม้หมดอายุค่อนข้างได้รับความนิยมในถนนกางเขนเหล็ก สาเหตุเพราะราคาเข้าขั้นถูกบัดซบ คนซื้อก็ไม่คิดอะไรมากกับส่วนที่เน่าเสีย อย่างน้อยก็ยังมีส่วนที่หวานฉ่ำให้ลองชิม เป็นความสุขเล็กๆ ที่ราคาถูกกว่าการซื้อผลไม้สดทั้งผลมาก
เมื่อกล่าวจบ ไคลน์เดินเข้าไปหาเมลิซ่าพร้อมกับยัดเหรียญหนึ่งกำใส่ฝ่ามือเธอ
“หือ?”
นัยน์ตาสีน้ำเริ่มสั่นระริกอย่างฉงน
ไคลน์หันหลังกลับพร้อมกับส่งเสียง
“อย่าลืมให้รางวัลตัวเองด้วย! ไปที่ร้านมาดามสลินและนั่งกินเค้กมะนาวซะ”
“…”
เมลิสซ่ากะพริบตาปริบๆ ก่อนจะพ่นถ้อยคำด้วยเสียงบางเบา
“ตกลง”
เด็กสาวหันหลังกลับพร้อมกับเปิดประตูห้องเดินออกไป
…
แม่น้ำตัดผ่านผืนดินจนแบ่งแยกเป็นสอง ถนนริมแม่น้ำเรียงรายด้วยต้นเมเปิ้ลและต้นสนซีดาร์เป็นทิวแถว อากาศบริเวณนี้ทั้งสดชื่นและชุ่มปอด
จุดประสงค์การเดินทางของไคลน์คือเพื่อบอกยกเลิกสอบสัมภาษณ์ที่จะมีขึ้นในช่วงเย็น มือซ้ายของชายหนุ่มกำลังจับไม้ค้ำ ส่วนมือขวายื่นเหรียญหกเพนนีจ่ายค่าโดยสารรถม้าไร้ราง
หลังจากลงรถ ไคลน์เดินไปบนถนนซีเมนต์โดยมีจุดหมายเป็นตึกสามชั้นที่ก่อจากหิน สีของมันเริ่มเขียวจากตะไคร่ อาคารแห่งนี้คือสำนักงานของมหาวิทยาลัยทิงเก็น
“สมกับเป็นหนึ่งในสองมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุดของอาณาจักรโลเอ็น…”
ในฐานะที่เพิ่งเคยเยือนเป็นครั้งแรก ไคลน์ถอนหายใจยาวขณะก้าวเดิน
เมื่อเทียบกับมหาวิทยาลัยทิงเก็นแล้ว มหาวิทยาลัยโฮอี้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำจะหม่นหมองลงถนัดตา
“ฮุยเร่!”
“ฮุยเร่!”
เสียงตะโกนอย่างมีพลังของชายหนุ่มกลัดมันดังมาจากเรือพายสองลำที่กำลังแล่นแข่งกันทวนกระแสแม่น้ำโฮอี้ จังหวะจะโคนการจ้วงพายนับว่าประสานงานได้ยอดเยี่ยม
นี่คือกีฬาพายเรือซึ่งได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่มหาวิทยาลัยของอาณาจักรโลเอ็น แม้แต่ตัวไคลน์คนเก่าก็เช่นกัน มันเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยโฮอี้ด้วยทุนการศึกษา จึงถูกบังคับต้องทำกิจกรรมชมรม
ด้วยเหตุนี้ ไคลน์ เวิร์ช และน่ายาจึงเข้าร่วมชมรมพายเรือและแสดงฝีมือได้ค่อนข้างน่าประทับใจ
“พวกเด็กหนุ่มไฟแรง…”
ไคลน์หยุดเดินและหันไปมองเรือพายสองลำที่เริ่มแล่นไกลออกไป ก่อนจะถอนหายใจยาวด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย
สัปดาห์หน้าคงไม่ได้เห็นภาพแบบนี้แล้ว เนื่องจากเป็นช่วงเวลาปิดภาคเรียนของมหาวิทยาลัย
หลังจากเดินพ้นถนนซีเมนต์ที่มีหลังคาธรรมชาติเขียวขจีปกคลุม ในที่สุดไคลน์ก็มาถึงหน้าอาคารหินสามชั้น มันเดินเข้าไปรายงานตัวและแจ้งความประสงค์กับเจ้าหน้าที่ ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องทำงานของบุคคลที่คุ้นเคย
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
มันใช้นิ้วเคาะประตูที่เปิดแง้มไว้
“เข้ามา”
เป็นเสียงจากภายในห้อง
เจ้าหน้าที่มหาวิทยาลัยวัยกลางคนซึ่งแต่งกายด้วยทักซิโด้ดำและเชิ้ตขาว มันกล่าวขึ้นหลังจากเงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือน
“ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงก่อนการสอบสัมภาษณ์จะเริ่มขึ้น”
“มิสเตอร์สโตน ยังจำผมได้ไหม? นักศึกษาของศาสตราจารย์โคเฮ็นที่ชื่อไคลน์·โมเร็ตติ คุณเคยอ่านจดหมายแนะนำตัวของผมแล้วครั้งหนึ่ง”
ไคลน์อมยิ้มพร้อมกับถอดหมวกคำนับ
ฮาวิน·สโตนใช้มือลูบเคราสีดำเข้มก่อนจะถามด้วยสีหน้าฉงน
“มีอะไรอย่างนั้นหรือ? ผมไม่ได้เข้าร่วมการสอบสัมภาษณ์ของคุณหรอกนะ”
“คือแบบนี้ครับ ผมได้งานใหม่แล้ว ก็เลยจะมาแจ้งว่าไม่เข้าร่วมการสัมภาษณ์”
ไคลน์แจงเหตุผล
“อย่างนี้นี่เอง…”
เมื่อทราบจุดประสงค์ ฮาวิน·สโตนลุกขึ้นพร้อมกับยื่นแขนขวาออกมา
“ยินดีด้วยสำหรับงานใหม่ คุณเป็นคนหนุ่มที่มีมารยาทยอดเยี่ยมมาก เดี๋ยวผมจะรีบรายงานให้ศาสตราจารย์กับรองศาสตราจารย์อาวุโสทราบ”
ไคลน์จับมือตอบ มันคิดจะคุยเรื่อยเปื่อยกับฮาวิน·สโตนเล็กน้อยก่อนจะกล่าวคำอำลา แต่ทันใดนั้นกลับมีเสียงที่คุ้นเคยดังจากด้านหลัง
“โมเร็ตติ คุณได้งานใหม่แล้วหรือ?”
เมื่อหันกลับไป มันได้พบกับชายสองคนที่เดินเข้ามาในห้อง คนหนึ่งเป็นชายชราผมสีเงิน นัยน์ตาสีฟ้าลุ่มลึก บนใบหน้ามีรอยเหี่ยวย่นเล็กน้อย ส่วนอีกคนคือบุรุษผิวคมเข้มในสูททักซิโด้สีดำและเชิ้ตขาว
“สวัสดีครับอาจารย์… สวัสดีครับมิสเตอร์อะซิก”
มันรีบยิงคำถาม
“ว่าแต่พวกคุณมาทำอะไรที่นี่?”
ชายชราไม่ใช่ใครอื่นนอกจากรองศาสตราจารย์อาวุโสคณะประวัติศาสตร์จากมหาวิทยาลัยโฮอี้ และยังเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของไคลน์ด้วย เควนติน·โคเฮ็น
ส่วนคนที่ยืนเคียงข้างโคเฮ็นคือชายวัยกลางคนที่มีผิวสีแทน ร่างกายกำยำและสันทัด ใบหน้าเกลี้ยงเกลาปราศจากหนวดเครา เส้นผมดำขลับ นัยน์ตาน้ำตาลที่แฝงความเหนื่อยล้าไว้ตลอดเวลา ประหนึ่งได้พบเห็นสัจธรรมของโลกจนเกิดความเบื่อหน่าย ติ่งหูข้างขวามีไฝสีดำซึ่งต้องสังเกตให้ดีถึงจะเห็น
ไคลน์ย่อมจำได้ ชายคนนี้ก็เป็นหนึ่งในคณะอาจารย์ของมหาวิทยาลัยโฮอี้เช่นกัน
มิสเตอร์อะซิกชื่นชอบที่จะถกเถียงประวัติศาสตร์ร่วมกับเควนติน·โคเฮ็น พวกมันมักโต้เถียงรุนแรงบ่อยครั้งด้านความคิดเห็น แต่ก็เป็นมิตรสหายที่สนิทมากในเวลาเดียวกัน ไม่อย่างนั้นคงไม่หาโอกาสจับเข่าคุยเรื่องประวัติศาสตร์บ่อยๆ
โคเฮ้นพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย
“อะซิกกับผมมาที่นี่เพื่อเข้าร่วมการประชุมทางวิชาการ… งานใหม่ของคุณเป็นแบบไหนอย่างนั้นหรือ?”
“เป็นบริษัทรักษาความปลอดภัยที่รับงานประเภทค้นหา รวบรวม และปกป้องสมบัติโบราณ พวกเขากำลังขาดแคลนที่ปรึกษาด้านประวัติศาสตร์พอดี จึงเซ็นสัญญากับผมเป็นเวลาห้าปีเต็มด้วยค่าแรงสัปดาห์ละสามปอนด์”
เป็นคำโกหกที่ไคลน์ท่องจำซ้ำแล้วซ้ำเล่า คำอธิบายจึงเหมือนกับที่เคยเล่าให้เมลิสซ่าฟังเมื่อวานทุกประการ
“ก็อย่างที่อาจารย์ทราบ ผมชอบสืบหาเบาะแสของประวัติศาสตร์มากกว่าสรุปและถ่ายทอดให้คนอื่นฟัง”
โคเฮ็นผงกศีรษะเล็กน้อย
“ทุกคนล้วนมีเส้นทางของตัวเอง และผมดีใจนะที่คุณยอมสละเวลาเพื่อเดินทางมาแจ้งข่าวกับมหาวิทยาลัยทิงเก็นก่อน แทนที่จะหายตัวไปอย่างเฉยๆ”
อะซิกเสริม
“ไคลน์… คุณได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นกับเวิร์ชและนาย่าหรือยัง? ผมอ่านจากหนังสือพิมพ์แล้ว เห็นว่าพวกเขาถูกฆ่าโดยฝีมือหัวขโมย”
เหตุการณ์ในคราวนั้นถูกกลบเกลื่อนให้กลายเป็นคดีปล้นบ้านธรรมดาสินะ… แต่ทำไมถึงต้องรีบลงข่าวในหนังสือพิมพ์ขนาดนี้ด้วย?
ไคลน์ชะงักเล็กน้อยก่อนจะกล่าวคำโกหกที่เคยเตรียมและซักซ้อมล่วงหน้า
“ผมก็ไม่ทราบรายละเอียดเหมือนกัน รู้แต่ว่าเวิร์ชได้สมุดบันทึกของตระกูลอันทีโกนัสแห่งจักรวรรดิโซโลม่อนจากยุคสมัยที่สี่มาครอบครอง เขาเคยชักชวนให้ผมกับนาย่าไปช่วยถอดรหัส ผมได้ไปบ้านของเขาบ้างในช่วงแรก แต่ระยะหลังวุ่นอยู่กับการหางาน จึงห่างเหินกันไปครับ”
ไคลน์ตั้งใจเผยข้อมูลของสมุดบันทึกอันทีโกนัสรวมถึงจักรวรรดิโซโลม่อนให้ทั้งสองฟัง เผื่อว่าอาจารย์ประวัติศาสตร์จะมีความเห็นที่น่าสนใจ
“ยุคสมัยที่สี่…”
โคเฮ็นขมวดคิ้วพึมพำ
ทันใดนั้น นัยน์ตาที่เบื่อโลกของอะซิกเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงเป็นครั้งแรก มันสูดลมหายใจเข้าปอดหนึ่งฟอดใหญ่ หนังสือพิมพ์ในมือถูกเลื่อนขึ้นมานวดถูบริเวณขมับ
“อันทีโกนัส… ผมคุ้นหูมาก แต่ลืมแล้วว่าเคยได้ยินจากที่ไหน”
........................


## 0025 มหาวิหาร

ราชันเร้นลับ 25 : มหาวิหาร
ขณะอะซิกพึมพำ มันหันชำเลืองมองเคว็นติน·โคเฮ็นโดยหวังให้อีกฝ่ายช่วยเค้นสมองนึก
โคเฮ็นนัยน์ตาฟ้าส่ายศีรษะโดยปราศจากความลังเล
“ผมไม่คุ้นเลย”
“…ครับ บางทีอาจเป็นแค่คำคล้ายที่มีรากภาษาเดียวกัน”
อะซิกลดมือซ้ายลงพลางยิ้มชืดเชิงตำหนิตัวเอง
ไคลน์ค่อนข้างผิดหวังกับผลลัพธ์ แต่ก็เรียกร้องมากกว่านี้ไม่ได้
“อาจารย์ มิสเตอร์อะซิก พวกคุณคงทราบอยู่แล้วว่าผมหลงใหลในปริศนาของยุคสมัยที่สี่มาก ดังนั้นถ้ามีข้อมูลเพิ่มเติมหรือนึกสิ่งใดออก ช่วยส่งจดหมายแจ้งผมสักหน่อยได้ไหมครับ?”
“ไม่มีปัญหา”
การกระทำของไคลน์ในวันนี้นับว่าน่ายกย่อง อาจารย์ทั้งสองคนจึงยินดีช่วยเหลืออย่างเต็มที่ โดยเฉพาะศาสตราจารย์โคเฮ็น
อะซิกพยักหน้าตาม
“ยังใช้ที่อยู่เดิมใช่ไหม?”
“ตอนนี้ก็ใช่ครับ แต่ผมมีแผนกำลังจะย้ายบ้าน เมื่อเวลานั้นมาถึง ไว้เขียนจดหมายแจ้งที่อยู่ใหม่ส่งไปให้ทั้งสองท่านครับ”
ไคลน์ตอบอย่างนอบน้อม
โคเฮ็นขยับไม้ค้ำสีดำในมือซ้ายพลางกล่าว
“นั่นสินะ ถึงเวลาต้องย้ายไปอยู่ในสภาพแวดล้อมใหม่ที่ดีกว่าเดิมแล้ว”
ขณะเดียวกัน ไคลน์ชำเลืองอ่านข้อความบนหนังสือพิมพ์ที่อะซิกกำลังถือ
“อาจารย์ มิสเตอร์อะซิก หนังสือพิมพ์กล่าวถึงการตายของเวิร์ชและนาย่าไว้ว่าอย่างไรครับ? ตำรวจเคยมาสอบปากคำผมแล้วก็จริง แต่พวกเขาไม่ได้เล่ารายละเอียดมากนัก”
ขณะอะซิกกำลังจะอธิบาย โคเฮ็นรีบหยิบนาฬิกาพกโซ่ทองที่ห้อยติดกับเสื้อทักซิโด้ดำออกมาสำรวจเวลา
กริ๊ก! ฝาถูกเปิดออก ไม้ค้ำในมือซ้ายขยับตามเป็นจังหวะเดียวกัน
“การประชุมวิชาการใกล้เริ่มแล้ว อะซิก พวกเราไม่ควรเสียเวลานานกว่านี้ ส่งหนังสือพิมพ์ให้โมเร็ตติซะ”
“ครับ”
อะซิกยื่นหนังสือพิมพ์กระดาษให้ไคลน์
“พวกเราต้องไปแล้ว อย่าลืมเขียนจดหมายระบุที่อยู่ใหม่ของคุณมาด้วย ส่วนที่อยู่ของพวกเรายังคงเหมือนเดิม… แผนกประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยโฮอี้ ฮะฮะ!”
อะซิกหัวเราะเสียงค่อยก่อนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมโคเฮ็น
ไคลน์ถอดหมวกคำนับครู่หนึ่งจนกระทั่งสองบุรุษลับตา จากนั้นก็หันมากล่าวคำอำลากับเจ้าของห้องทำงาน—ฮาวิน·สโตน ก่อนจะเดินออกจากอาคารหินสามชั้นสีเทาอมเขียว
ขณะหันหลังให้แสงแดด ไคลน์ยกมือซ้ายที่ถือไม้ค้ำขึ้นมาช่วยกางกระดาษหนังสือพิมพ์ หน้าแรกมีข้อความเขียนไว้ตัวใหญ่ว่า
หนังสือพิมพ์ทิงเก็นฉบับเช้า
ทิงเก็นเป็นเมืองที่มีหนังสือพิมพ์และวารสารมากมาย… มีทั้งฉบับเช้า ฉบับเย็น หนังสือพิมพ์ซื่อตรง หนังสือพิมพ์รายวันเบ็คลันด์ ทัสซอคไทม์ วารสารครอบครัว และเอกสารจำพวกบทวิเคราะห์ แสดงความเห็นในประเด็นต่างๆ
อย่างต่ำก็เจ็ดถึงแปดฉบับเท่าที่ไคลน์นึกออก แน่นอนว่าหลายฉบับไม่ใช่หนังสือพิมพ์ท้องถิ่น แต่ถูกแจกจ่ายผ่านรถจักรไอน้ำไปทั่วราชอาณาจักร
ปัจจุบัน เทคโนโลยีกระดาษและการพิมพ์พัฒนาขึ้นมาก ส่งผลให้หนังสือพิมพ์มีราคาเพียงหนึ่งเพนนีเท่านั้น ทุกบ้านสามารถเข้าถึงได้ไม่เว้นแต่แค่ครอบครัวที่ฐานะค่อนข้างยากจน
ไคลน์ไม่มัวอ่านให้เสียเวลา มันรีบพลิกหาหัวข้อ ‘กลุ่มโจรติดอาวุธบุกปล้นบ้านอุกอาจ’ ทันที
“…จากรายงานของกรมตำรวจ สถานที่เกิดเหตุซึ่งเป็นบ้านของมิสเตอร์เวิร์ชค่อนข้างสยดสยอง เงินทองและเครื่องเพชรหายไปอย่างไร้ร่องรอย รวมถึงสิ่งของมีค่าที่ใกล้มือและหยิบจับได้ง่าย ไม่มีแม้แต่เพนนีเดียวที่เหลือทิ้งไว้”
“เจ้าหน้าที่ตำรวจเชื่อว่า ฝ่ายที่ก่อเหตุต้องเป็นกลุ่มหัวรุนแรงอำมหิต พวกมันเลือกฆ่าผู้บริสุทธิ์อย่างมิสเตอร์เวิร์ชและมิสนาย่าโดยปราศจากความปรานี”
“นับเป็นการท้าทายกฎหมายอันศักดิ์สิทธิ์ของอาณาจักรโลเอ็นที่อุกอาจมาก! ระบบความปลอดภัยสาธารณะกำลังถูกกระตุกหนวดเสือ! ไม่มีใครต้องการเผชิญชะตากรรมเดียวกับพวกเขา!”
“แต่โชคดีที่ยังเหลือข่าวดีให้ได้ยินอยู่บ้าง ทางกรมตำรวจแจ้งว่าสามารถระบุเบาะแสที่พักของหัวโจกคนร้ายได้แล้ว หากมีความคืบหน้าเพิ่มเติมจะแจ้งให้ทราบต่อไป”
“จอห์น·บราวนิ่ง รายงาน”
ความจริงถูกปกปิดไว้โดยสมบูรณ์…
ขณะเดินไปบนถนนอย่างไม่เร่งรีบ ไคลน์ผงกศีรษะด้วยจังหวะหนักแน่น
ถัดมาเป็นการไล่อ่านหัวข้อข่าวสำคัญที่เหลือ แต่ทันใดนั้น เส้นขนบริเวณต้นคอพลันลุกตั้งชูชัน คลับคล้ายถูกเข็มเรียวเล็กจิ้มแทงอย่างนุ่มนวล เป็นความรู้สึกยุบยิบที่จับต้องได้
มีใครบางคนกำลังจ้องเรา?
จับตามอง? หรือเฝ้าสังเกต?
ไคลน์ผุดความคิดมากมายในหัวขณะความรู้สึกถูกจ้องมองยังคงเด่นชัด
สมัยยังอยู่โลกเก่า ไคลน์เคยรู้สึกถูกดวงตาที่มองไม่เห็นจับจ้องบ่อยครั้งก็จริง แต่ก็ไม่มีครั้งใดที่ชัดเจนและจับต้องได้เท่ากับวินาทีนี้!
ไม่ว่าจากความทรงจำของตัวมันหรือของไคลน์คนก่อน
การที่ประสาทสัมผัสของเราเฉียบคมขึ้น เป็นผลมาจากเดินทางข้ามโลกหรือพิธีกรรมเปลี่ยนดวงชะตากันแน่?
ไคลน์คิดแผนสำหรับค้นหาตัวอีกฝ่ายโดยใช้ความรู้จากนิยายและทีวีบนโลกเก่า มันหยุดเดินและลดหนังสือพิมพ์ในมือลง ก่อนจะแสร้งกวาดสายตามองไปรอบริมแม่น้ำโฮอี้ประหนึ่งนักท่องเที่ยวหยุดพักชมวิว
ถัดมาเป็นการแสร้งสำรวจวิวทิวทัศน์รอบตัวอย่างเชื่องช้าและดื่มด่ำไปกับมัน ศีรษะและแววตาบรรจงหันมองเก็บรายละเอียด เมื่อวนครบหนึ่งรอบเต็ม ภาพทั้งหมดถูกบันทึกในหัวสมองโดยไม่ขาดตกบกพร่อง
นอกเหนือจากต้นไม้ ทุ่งหญ้าเขียวขจี และนักศึกษาที่เดินผ่านไปมาแล้ว ไม่มีบุคคลน่าสงสัยอยู่ในระยะการมองเห็นแม้แต่คนเดียว!
แต่ความรู้สึกของการถูกจ้องมองยังคงเด่นชัดไม่แปรเปลี่ยน
นี่มัน… หัวใจไคลน์เริ่มเต้นระรัว เลือดลมสูบฉีดไปทั่วร่างอย่างเดือดพล่าน
หนังสือพิมพ์ถูกพับขึ้นมาปกปิดใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่งเพื่อมิให้ใครเห็นสีหน้าอันตื่นตระหนก
ไม้ค้ำในมือถูกกำแน่น สมาธิจดจ่ออยู่กับการใช้มือขวาชักปืนออกจากซองรักแร้ซ้าย
หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว… ไคลน์ย่องเดินไปด้านหน้าทีละนิด ไม่ผิดแน่ อีกฝ่ายยังคงจับตามองอยู่ แต่ปราศจากสัญญาณการลงมือทำร้าย
มันเดินผ่านถนนหน้ามหาวิทยาลัยด้วยจังหวะการเดินที่ไม่ค่อยจะไหลลื่นนัก จนกระทั่งมาถึงสถานีรถม้าสาธารณะในที่สุด
ค่อนข้างบังเอิญที่รถม้าผ่านมาทันทีโดยไม่ต้องรอนาน
“กางเขน… ซุตแล… ไม่สิ เอาเป็นถนนแชมเปญก็แล้วกัน”
ไคลน์ตอบกลับโลเลตะกุกตะกัก
มันคิดจะตรงกลับบ้านในตอนแรก แต่นึกได้ว่าอาจทำให้อีกฝ่ายทราบที่อยู่ จึงเกิดเปลี่ยนใจจะไปลงถนนซุตแลนกลางคันเพื่อแวะสำนักงานเหยี่ยวราตรีและรายงานเหตุการณ์กับดันน์·สมิท
ทว่าไคลน์เกิดเปลี่ยนใจอีกครั้ง การไปหาเหยี่ยวราตรีโดยตรงอาจทำให้บุคคลที่จับตามองไหวตัวทันและทราบถึงความลับของบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ
ด้วยเหตุนี้ ไคลน์จึงต้องมุ่งหน้าไปทางอื่น
“หกเพนนี”
เจ้าหน้าที่เก็บเงินแจกแจงราคาตามหน้าที่
ไคลน์ไม่ได้พกธนบัตรปอนด์ติดตัวมาเลย มีเพียงแบงก์หนึ่งซูลสองใบกับเหรียญเพนนีอีกจำนวนมาก
มันจ่ายค่ารถม้าด้วยหกเหรียญก่อนจะดึงตัวเองเข้าไปในห้องโดยสาร
หลังจากนั่งลงและประตูห้องโดยสารถูกปิดมิดชิด ความรู้สึกถูกจับตามองพลันหายไปเป็นปลิดทิ้ง!
ไคลน์สูดลมหายใจเข้าลึก แข้งขากำลังสั่นระริกอย่างหวาดกลัว
เราควรทำอย่างไรดี?
ต้องไปไหนต่อ?
ไคลน์มองออกไปนอกหน้าต่างพร้อมกับเค้นสมองนึกหาวิธีการเอาตัวรอด
จนกว่าจะทราบเจตนาของผู้จับตามอง มันต้องสมมติให้อีกฝ่ายมีเจตนาร้ายไว้ก่อน
ความคิดและไอเดียมากมายผุดขึ้นในหัว แต่เกือบทั้งหมดต้องโยนทิ้งเพราะเสี่ยงอันตรายหรือเพ้อฝันเกินไป
ข้อสรุปปรากฏหลังจากผ่านไปหลายนาที
ต้องแจ้งให้เหยี่ยวราตรีทราบเสียก่อน นี่คือทางเดียวที่จะหลุดพ้นจากอันตรายได้เด็ดขาด
แต่ครั้นจะตรงไปสำนักงานเลยก็ไม่ใช่เรื่อง บางทีอีกฝ่ายอาจเล็งสิ่งนี้ไว้ตั้งแต่แรก…
เมื่อชั่งน้ำหนักหาข้อดีข้อเสียและค่อยๆ ตัดตัวเลือกทิ้ง ในที่สุดสมองไคลน์ก็ได้คำตอบชัดเจน
ซู้ด—
มันสูดลมหายใจให้ฉ่ำปอดเพื่อเรียกความสุขุมกลับคืนมา วิวทิวทัศน์ด้านนอกรถม้ากำลังแล่นฉิวอย่างรวดเร็ว
ไคลน์ถึงที่หมายซึ่งเป็นถนนแชมเปญโดยปลอดภัย มันเปิดประตูและก้าวลงรถพร้อมกับไม้ค้ำ ทันใดนั้น ความรู้สึกของการถูกจ้องมองหวนกลับมาอีกระลอก
มันแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น มือซ้ายถือไม้ค้ำ มือขวาถือหนังสือพิมพ์ สองเท้าก้าวเดินจากถนนแชมเปญไปทางเส้นตัดกับถนนซุตแลน
แต่เมื่อถึงทางแยก มันไม่เลี้ยวเข้าซุตแลน แต่เลือกเดินเข้าไปในถนนพระจันทร์แดงที่อยู่ข้างกัน ผ่านไปเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงลานกว้างและมหาวิหารขนาดใหญ่ซึ่งมียอดแหลม
มหาวิหารพระแม่เซเลน่า—สำนักงานใหญ่ของโบสถ์เทพธิดารัตติกาลสาขาเมืองทิงเก็น
ในฐานะสาวกอย่างไคลน์ ไม่ใช่เรื่องแปลกที่มันจะเข้าร่วมพิธีสวดภาวนาในวันว่าง
การตกแต่งภายนอกคล้ายคลึงกับโลกเก่ามาก เป็นอาคารทรงโกธิกเก่าแก่ กึ่งกลางเป็นหอนาฬิกาสูงสีดำหรูหราอลังการ ฝั่งซ้ายขวาหอนาฬิกาประดับประดาด้วยกระจกตารางหมากฮอสสีน้ำเงินสลับแดง
ไคลน์รีบเดินเข้าวิหารและตรงไปยังห้องสวดภาวนาทันที ระหว่างทางได้เชยชมทัศนียภาพอันงดงามสองข้างฝั่ง บานหน้าต่างสูงตกแต่งด้วยกระจกสีแดงสับน้ำเงิน ปล่อยให้แสงแดดลอดผ่านเข้ามามอบความสว่าง
กระจกสีน้ำเงินเป็นน้ำเงินเข้มจนเกือบดำ ส่วนกระจกแดงก็แดงเหมือนพระจันทร์แดงในยามค่ำคืน ผสมผสานจนบรรยากาศภายในวิหารค่อนข้างลึกลับและเงียบสงบ
ความรู้สึกถูกจับตามองหายไป ไคลน์แสร้งทำหน้านิ่งพลางเดินตรงไปยังประตูห้องสวดภาวนาที่บุคคลภายนอกเข้าออกได้ตลอดเวลา
ภายในห้องไม่มีกระจกสูงเหมือนด้านนอก บรรยากาศอึมครึมและมืดกว่าเล็กน้อย
แต่ห้องก็มิได้มืดสนิท ณ ผนังด้านบนเหนือแท่นบูชาทรงโค้งที่ตั้งในจุดลึกสุด ตรงข้ามกับประตูทางเข้าพอดิบพอดี บริเวณดังกล่าวมีรูโหว่ขนาดกำปั้นมนุษย์ราวยี่สิบจุด ปล่อยให้แสงแดดเล็ดลอดเข้ามามอบความสว่างกับผู้คนภายในห้องสวดภาวนา
เจตนาก็เพื่อให้มองเห็นดวงดาวอันศักดิ์สิทธิ์และบริสุทธิ์ผุดผ่องส่องระยิบระดับยามค่ำคืน เหตุผลก็ไม่ซับซ้อน สถานที่แห่งนี้เคารพบูชาเทพธิดารัตติกาลซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งกลางคืน
แม้แต่คนอย่างไคลน์ก็ไม่คิดลบหลู่ดูหมิ่นเทพ มันตัดสินใจก้มศีรษะลงเล็กน้อยอย่างนอบน้อม
ขณะบิชอปเทศนาธรรมด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุน ไคลน์เดินหาที่นั่งอย่างเงียบงันไปบนทางเดินกลางห้องที่แบ่งม้านั่งไม้ออกเป็นสองฝั่งซ้ายขวาอย่างเท่าเทียม ก่อนจะตัดสินใจนั่งลงบนเก้าอี้ยาวในจุดใกล้กับทางเดิน
ไม้ค้ำในมือซ้ายถูกบรรจงวางพิงพนักด้านหน้า ไคลน์ถอดหมวกออกวางไว้บนตักพร้อมกับหนังสือพิมพ์ ก่อนจะโน้มตัวไปด้านหน้าเล็กน้อย ศีรษะก้มลงและประสานมือซ้ายขวาเข้าหากัน
ทุกการกระทำเป็นไปอย่างไม่เร่งร้อน ท่าทีคล้ายคลึงกับผู้ที่ตั้งใจมาสวดภาวนา
เมื่อมีทางเลือกไม่มากนัก ไคลน์หลับตาลงดำดิ่งเข้าสู่ความมืดมิด หูเงี่ยฟังเสียงเทศนาจากบิชอปด้านหน้า
“ผู้ที่ขาดแคลนอาหารและเครื่องนุ่งห่ม ผู้ที่ปราศจากสิ่งห่อหุ้มร่างกายในยามหนาวเหน็บ”
“ผู้ที่ชุ่มฉ่ำเปียกปอนด้วยฝีมือของสายฝน ผู้ที่ต้องนอนแอบอิงหินก้อนใหญ่เพราะปราศจากที่อยู่อาศัย”
“เด็กกำพร้าที่ถูกช่วงชิงตัวจากอ้อมอกมารดา พวกเขาทุกคนล้วนปราศจากความหวังในการดำรงชีวิต พวกเขาต้องเผชิญวิบากกรรมเพราะความยากจนที่ตนเลือกเกิดไม่ได้”
“แต่รัตติกาลมิเคยทอดทิ้งคนเหล่านี้ ในทางกลับกัน รัตติกาลจะโอบอุ้มพวกเขาด้วยความรักความอาทร”
…
บทสวดเทศนาดังกังวานในหัวไคลน์ ภาพการของเห็นของมันยังดำมืดขณะหลับตา แต่จิตใจกลับผ่อนคลายและถูกชำระล้างอย่างน่าประหลาด
ไคลน์อดทนอย่างใจเย็นจนกระทั่งบิชอปเทศนาจบและดำเนินขั้นตอนสุดท้ายของพิธี
หลังจากนั้น บิชอปเปิดประตูห้องสารภาพบาปที่อยู่ไม่ห่างนักและเข้าไปนั่งด้านใน ชายหญิงภายในห้องสวดทุกคนพลันลุกขึ้นยืนและต่อแถวเพื่อรอเข้าห้องสารภาพบาป
ไคลน์ลืมตา มันสวมหมวกกลับคืนและลุกขึ้นต่อแถวโดยแทรกตัวปะปนกับคนอื่น
ใช้เวลาราวยี่สิบนาทีกว่าจะถึงคิว
เมื่อเดินเข้าไปในห้องสารภาพบาป ไคลน์หันกลับไปปิดประตูที่อยู่ด้านหลัง ภาพการมองเห็นพลันมืดสนิท
“บุตรต้องการกล่าวสิ่งใดอย่างนั้นหรือ?”
เสียงบิชอปดังจากอีกฟากฝั่งของผนังกั้นที่ทำจากไม้
ไคลน์นำตราตำรวจ ‘หน่วยปฏิบัติการพิเศษที่เจ็ด’ ออกมาจากกระเป๋า มันรีบยื่นผ่านทางช่องว่าง
“มีใครบางคนกำลังสะกดรอยตาม ผมต้องการพบดันน์·สมิทโดยเร็ว”
ราวกับภาวะอารมณ์ถูกความมืดมิดภายในห้องแคบเข้าครอบงำ เสียงของไคลน์นุ่มนวลกว่าปรกติแม้กำลังตื่นเต้น
บิชอปนำตราตำรวจไปตรวจสอบด้วยความเงียบงันหลายวินาที ก่อนจะเปล่งเสียงกล่าว
“หันหน้าเข้าหาห้องสารภาพบาปและหมุนตัวไปทางขวา เดินตรงไปจนสุดแล้วจะพบกับประตูลับ เข้าไปในประตู บุคคลที่รออยู่ด้านในจะนำทางจนถึงที่หมายเอง”
เมื่อกล่าวจบ บิชอปทำการดึงเชือกภายในห้องเพื่อส่งสัญญาณบอกนักบวชบางคนให้เตรียมความพร้อมหลังจากได้ยินเสียงระฆัง
ไคลน์รับตราตำรวจกลับมาพร้อมกับถอดหมวกเลื่อนไว้บริเวณอก มันก้มคำนับอย่างนอบน้อมก่อนจะเปิดประตูออกจากห้องสารภาพบาป
เมื่อมั่นใจว่าปราศจากความรู้สึกถูกจับตามอง ไคลน์สวมหมวกกลับที่เก่า มันหันหน้าเข้าหาห้องสารภาพบาปครู่หนึ่งก่อนจะหมุนตัวไปทางขวาโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า เดินตรงไปเรื่อยๆ จนใกล้กับแท่นบูชาทรงโค้ง
ประตูลับอยู่ไม่ห่างจากแท่นมากนัก มันเปิดออกอย่างเงียบงันและรีบแทรกตัวเข้าไปในช่องว่างโดยระวังไม่ให้ใครเห็น
เมื่อประตูปิดลงไร้เสียง ไคลน์ได้พบกับนักบวชวัยกลางคนในชุดคลุมสีดำ ภายในห้องมีแสงสว่างเล็กน้อยจากโคมไฟแก๊ส
“ให้ช่วยอะไร?”
นักบวชถามสั้นห้วน
ไคลน์แสดงตราตำรวจพร้อมกับเล่าในสิ่งที่เคยอธิบายบิชอปเมื่อครู่
นักบวชวัยกลางคนไม่กล่าวสิ่งใดต่อ มันหันหลังกลับและเดินนำทางอย่างเงียบงัน
ไคลน์พยักหน้าก่อนจะขยับปีกหมวกให้เข้าที่เข้าทาง จากนั้นก็รีบเดินตามนักบวชไปไม่ห่าง
โรแซนเคยกล่าวไว้ว่า ณ ทางเดินสี่แยกที่ตรงไปยังประตูยานิส หากเลี้ยวซ้ายจะสามารถใช้ไปโผล่ที่วิหารพระแม่เซเลน่าได้
........................


## 0026 ฝึกซ้อม

ราชันเร้นลับ 26 : ฝึกซ้อม
กึก กึก กึก
เสียงฝีเท้าดังก้องทางเดินที่มืดมิดและคับแคบ
บรรยากาศค่อนข้างเงียบงัน
ไคลน์เดินหลังตรงโดยพยายามไล่ตามความเร็วนักบวชให้ทัน มันไม่กล้าเอ่ยปากถามหรือชวนคุย ทำตัวสงบนิ่งดุจดังผิวน้ำที่ปราศจากสายลมพัดผ่าน
หลังจากเดินผ่านทางเดินยาวที่มีระดับป้องกันภัยแน่นหนา นักบวชชุดคลุมสีดำนำกุญแจออกมาไขประตู จากนั้นก็ชี้นิ้วไปยังบันไดลงชั้นล่างที่ทำจากหิน
“เดินตรงไป เมื่อถึงสี่แยก เลี้ยวซ้ายจะเป็นประตูยานิส”
“ขอให้เทพธิดาคุ้มครอง”
ไคลน์ใช้มือขวาทำสัญลักษณ์พระจันทร์แดงที่หน้าอก เฉกเช่นสังคมสามัญชนที่มีมารยาทพื้นฐานรูปแบบหนึ่ง ศาสนาเองก็มีมารยาททักทายพื้นฐานอีกรูปแบบหนึ่ง
“เทพธิดาจงเจริญ”
นักบวชชุดคลุมดำทำสัญลักษณ์เดียวกัน
ไคลน์ไม่กล่าวสิ่งใดขณะเดินลงบันไดหินที่สองข้างฝั่งมีโคมไฟติดตั้งเป็นระยะ
เมื่อถึงกลางทาง มันตัดสินใจหันกลับไปมองด้านหลัง แล้วก็ได้พบนักบวชคนเดิมยังคงยืนจ้องลงมาจากบันไดขั้นแรก ท่าทางแข็งทื่อไม่ขยับเขยื้อนดุจดังหุ่นขี้ผึ้ง
ไคลน์รีบหันกลับและก้าวเท้าต่อไปจนกระทั่งถึงขั้นบันไดชั้นล่างสุด ทางเดินหินปูทอดยาวลักษณะเดียวกับทางลงจากบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ
เดินเพียงไม่นานก็มาถึงสี่แยก
มันไม่เลี้ยวซ้ายเพื่อตรงไปประตูยานิส สาเหตุเพราะดันน์·สมิทเพิ่งจะเป็นเวรเฝ้าประตูไปเมื่อวาน ไม่น่าจะเป็นซ้ำในวันนี้ได้
ไคลน์เลี้ยวขวาและเดินตรงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งพบกับบันไดหินขาขึ้นของบริษัทหนามทมิฬที่โรแซนเคยนำทาง มันสืบเท้าขึ้นชั้นบนโดยไม่รีรอ
เมื่อเดินถึงสุดบันไดและเปิดประตูห้อง ชายหนุ่มพบกับประตูหกบานแบ่งออกเป็นซ้ายขวาฝั่งละสาม บางบานปิดสนิท บางบานเปิดแง้ม ไคลน์ไม่สนใจจะเคาะหรือเดินเข้าไป มันรีบตรงไปยังห้องรับรอง
ภายในห้องมีหญิงสาวผมน้ำตาลกำลังนอนอ่านวารสารพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
“สวัสดีโรแซน”
ไคลน์แอบย่องเข้าใกล้หล่อนพร้อมกับกล่าวทักทายและใช้นิ้วเคาะโต๊ะหนึ่งครั้ง
ก๊อก!
โรแซนดีดตัวขึ้นนั่งด้วยท่าทางลนลานสุดขีด หญิงสาวกล่าวทักทายกลับด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
“ส…สวัสดีไคลน์! ท…ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่?”
โรแซนใช้มือทาบอกพร้อมกับแสดงสีหน้าโล่งใจประหนึ่งเด็กสาวที่กลัวพ่อจับได้ว่าแอบโดดเรียน
“ผมต้องการพบหัวหน้า”
ไคลน์ตอบสั้นห้วน
“…ใจหายหมด นึกว่าหัวหน้าแอบมาตรวจ”
โรแซนจ้องไคลน์เขม็ง
“คุณควรรู้จักเคาะประตูบ้างนะ! โชคดีที่ฉันเป็นหญิงสาวความอดทนสูงและไม่ชอบใช้ความรุนแรง ไม่สิ ขอเรียกตัวเองว่าสุภาพสตรีก็แล้วกัน… แล้วคุณอยากพบหัวหน้าไปทำไมหรือ? ตอนนี้เขาคงอยู่ที่ห้องมาดามโอเรียนน่ากระมัง”
ถึงจะถูกตำหนิ แต่ไคลน์กลับอมยิ้ม มันขบขันท่าทีตอบสนองน่ารักน่าชังจากโรแซน
ชายหนุ่มครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบ
“ความลับน่ะ”
“…”
นัยน์ตาของเธอพลันสั่นระริก แอบแฝงความไม่พอใจเล็กน้อย ไคลน์ทำเพียงโบกมืออำลาให้และเดินจากไป
เมื่อพ้นฉากกั้น ไคลน์หยุดลงหน้าประตูบานขวามือพร้อมกับใช้นิ้วเคาะ
“เข้ามา”
เป็นเสียงอันลุ่มลึกของดันน์·สมิท
ไคลน์ผลักประตูห้องเดินเข้าไปและปิดตามหลัง มันถอดหมวกออกเพื่อทักทายดันน์·สมิท
“สวัสดีครับหัวหน้า”
“สวัสดี มีอะไรให้ผมช่วยอย่างนั้นหรือ?”
เสื้อกันลมและหมวกสีดำตัวเก่งถูกแขวนไว้บนราวใกล้กับโต๊ะทำงาน ดันน์กำลังสวมเชิ้ตขาวและกั๊กดำ ถึงศีรษะค่อนข้างเถิกล้าน แต่นัยน์ตาสีเทาหม่นคู่นั้นยังคงสุขุมเช่นเคย
สีหน้าของดันน์ดูดีกว่าเมื่อวานเล็กน้อย
“มีใครบางคนสะกดรอยตามผม”
ไคลน์เล่าความจริงโดยไม่ปิดบังหรือแต่งเติม
ดันน์เอนหลังพิงเบาะพร้อมกับประสานมือทั้งสองข้างเข้าหากัน นัยน์ตาจ้องมองเข้าไปในดวงตาไคลน์อย่างเพ่งพิศ
มันมิได้ไต่ถามรายละเอียดของผู้สะกดรอย แต่เลือกเบี่ยงไปถามประเด็นอื่น
“คุณมาทางวิหารพระแม่ใช่ไหม?”
“ครับ”
ไคลน์ตอบสัตย์จริง
ดันน์ผงกศีรษะหงึก มันไม่ได้ระบุว่าการกระทำของไคลน์เป็นเรื่องดีหรือแย่ บทสนทนาเปลี่ยนกลับมาเป็นหัวข้อหลัก
“อาจเป็นเพราะบิดาของเวิร์ชยังไม่ปักใจเชื่อในสาเหตุการตายของบุตรชาย จึงทำการจ้างนักสืบเอกชนจากเมืองวายุมาแกะรอย”
เมืองคอนสแตนแห่งแคว้นเลียบทะเลมีอีกชื่อหนึ่งว่าเมืองวายุ เป็นดินแดนที่อุตสาหกรรมถ่านหินและเหล็กพัฒนาไปไกล ถูกจัดให้เป็นหนึ่งในสามเมืองใหญ่ของอาณาจักรโลเอ็น
ไม่ปล่อยให้ไคลน์แสดงความเห็น ดันน์อธิบายต่อ
“หรืออาจเป็นกลุ่มที่เกี่ยวพันกับสมุดบันทึกนั่นก็ได้… เมื่อไม่นานมานี้ เราเริ่มทำการสืบสวนต่อยอดว่าเวิร์ชได้รับสมุดเล่มดังกล่าวมาจากใคร เรื่องนี้อาจเชื่อมโยงกับองค์กรลับบางกลุ่ม และถ้าเป็นเช่นนั้นจริง พวกมันคงกำลังตามหาสมุดบันทึกตระกูลอันทีโกสนัสอยู่เช่นกัน”
“แล้วผมควรทำอย่างไรดี?”
ไคลน์ถามเสียงกังวลพลางขมวดคิ้ว มันได้แต่ภาวนาให้เรื่องราวเป็นแบบแรก
ดันน์ไม่ตอบในทันที มันยกถ้วยกาแฟซดอึกใหญ่ เมื่อวางลง นัยน์ตาสีเทาเงยขึ้นมาจ้องมองไคลน์อย่างไม่สั่นคลอน
“กลับไปทางเดิมที่คุณมา จากนั้นก็ทำตัวตามปรกติ… จะทำอะไรก็ได้”
“ทำอะไรก็ได้?”
ไคลน์ถามย้ำ
“ใช่แล้ว… ทำอะไรก็ได้”
ดันน์ผงกศีรษะหนักแน่น
“แต่ต้องไม่ผิดกฎหมายหรือทำให้อีกฝ่ายตื่นตัว”
“ได้ครับ”
ไคลน์สูดลมหายใจเต็มปอดก่อนจะอำลาดันน์และเดินออกจากห้อง เพียงไม่นาน วิวทิวทัศน์สองข้างทางกลายเป็นใต้ดินที่มืดมิดที่มีแสงไฟสลัวจากโคมตะเกียงอีกครั้ง
พอมาถึงสี่แยก ไคลน์เลี้ยวซ้ายเพื่อกลับเข้าวิหารพระแม่เซเลน่า ทางเดินยาวที่ค่อนข้างมืดและเงียบงัน เป็นบรรยากาศที่สามารถสั่นคลอนจิตใจมนุษย์ได้ไม่น้อย
เสียงฝีเท้าชายหนุ่มดังก้องทางเดินคับแคบ
เมื่อมาถึงบันไดหินขาขึ้น ไคลน์ก้าวไปทีละขั้นจนถึงด้านบน มันได้พบกับเงาลางของบุคคลหนึ่งกำลังยืนนิ่งท่ามกลางแสงไฟสลัว
นักบวชวัยกลางคนชุดคลุมดำ
ไม่มีใครกล่าวสิ่งใดต่อกัน นักบวชทำเพียงหันหลังกลับและเปิดประตูทางลับให้
ไคลน์ปรากฏตัวที่ห้องสวดภาวนาอีกครั้ง วงกลมขนาดกำปั้นเหนือแท่นบูชาทรงโค้งยังคงปล่อยให้แสงลอดผ่านท่ามกลางห้องมืดสลัว ชายหญิงหลายคนยังคงยืนต่อคิวเข้าห้องสารภาพบาปอย่างเป็นระเบียบ แต่ปริมาณลดลงจากตอนแรกมาก
หลังจากยืนไตร่ตรองครู่หนึ่ง ไคลน์ตัดสินใจเดินออกจากห้องสวดพร้อมกับไม้ค้ำและหนังสือพิมพ์ในมือ
เข้ามาแบบไหนก็ออกไปแบบนั้น แสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ในวินาทีที่ใบหน้าปะทะแสงแดดด้านนอก ความรู้สึกถูกจับตามองพลันหวนกลับคืน
ราวกับเหยื่อที่รับรู้ว่าพญาเหยี่ยวบนท้องฟ้ากำลังจ้องเขม็ง
ทันใดนั้น มันผุดคำถามใหม่ในใจ
เหตุใด ‘ผู้จับตามอง’ ถึงไม่ตามเข้าไปภายในวิหาร? ตนอาจใช้ทางลับไปหาเหยี่ยวราตรีจนคลาดสายตาได้ก็จริง แต่ถ้าเป็นห้องสวดภาวนาก็พอจะเข้าได้ไม่ใช่หรือ?
บางทีผู้จับตามองอาจเป็นอาชญากรที่เคยกระทำผิดร้ายแรงจนได้รับหมายจับ… หรืออาจเป็นผู้วิเศษที่บิชอปและนักบวชด้านในจดจำใบหน้าได้
และหากเป็นเช่นนั้น ตัวตนผู้จับตามองจะหากไกลจาก ‘นักสืบเอกชน’ มาก…
ไคลน์ถอนหายใจยาวสุดปอดก่อนจะเดินไปบนถนนด้วยสีหน้าเรียบเฉย ปราศจากอาการตื่นตระหนกเหมือนก่อนหน้า
เพียงไม่นานก็มาถึงถนนซุตแลน
ไคลน์เดินเข้าไปในอาคารทรงโบราณหลังหนึ่งที่กำแพงมีรอยด่างดำ บ้านเลขที่ 3 ชื่อเต็มของที่นี่คือ ‘สโมสรยิงปืนซุตแลน’
เป็นส่วนหนึ่งของกรมตำรวจ ใต้ดินเปิดเป็นลานซ้อมยิงปืนเพื่อหารายได้และฝึกฝนบุคลากรไปในตัว
ความรู้สึกถูกจับตามองหายไปอีกครั้งหลังจากเดินเข้าไปด้านในอาคาร ไคลน์ไม่รีรอ มันแสดงตราหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่เจ็ดทันที
หลังจากยืนยันตัวตน เจ้าหน้าที่นำทางลงมายังห้องใต้ติดที่ค่อนข้างคับแคบ
ห้องยิงปืน
“เป้าสิบเมตรครับ”
ไคลน์แจ้งเจ้าหน้าที่ขณะชักปืนลูกโม่ออกจากซองรักแร้ซ้าย ถัดมาเป็นการนำกล่องกระสุนทองเหลืองออกจากกระเป๋ามาวางเตรียม
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ได้กระตุ้นให้มันเลิกผัดวันประกันพรุ่ง ในเมื่อภัยคุกคามอยู่ใกล้เพียงปลายจมูก คงนิ่งนอนใจไม่ได้อีกแล้ว
แถมการซ้อมยิงปืนยังช่วยปลดปล่อยความเครียดและพัฒนาฝีมือตัวเองไปพร้อมกัน
กริ๊ก!
หลังจากเจ้าหน้าที่กลับไป ไคลน์ตบโม่มาทางซ้ายพร้อมกับนำกระสุนปราบมารสีเงินห้านัดออกจากโม่ ตามด้วยการใส่กระสุนทองเหลืองสำหรับซ้อมยิงเข้าไปแทน
มันไม่เหลือช่องว่างไว้เผื่อปืนลั่น รวมถึงไม่ถอดหมวกทรงสูงที่ค่อนข้างเกะกะออกก่อน
ไคลน์หวังฝึกซ้อมให้คล้ายคลึงสถานการณ์จริงที่สุด ขณะเกิดภัยอันตรายมันคงมิอาจตะโกนกับศัตรูแล้วบอกว่า
“เดี๋ยวก่อน! รอฉันแต่งตัวให้ทะมัดทะแมงกว่านี้สักหน่อย”
…เห็นทีจะไม่ได้
กริ๊ก! ไคลน์ใช้นิ้วหัวแม่มือดันโม่กลับเข้าที่ในสภาพพร้อมยิง
ทันใดนั้น มือทั้งสองข้างยกปืนขึ้นตั้งตรงในท่าเตรียมยิง เป้าหมายที่ห่างออกไปราวสิบเมตรถูกเล็งผ่านศูนย์
แต่มันไม่รีบร้อนลั่นไก ภายในหัวกำลังประมวลผลอย่างใจเย็น นึกทบทวนความรู้สมัยเป็นนักเรียนรักษาดินแดนบนโลกเก่า
ระยะห่างเท่านี้ต้องเล็งศูนย์ประมาณไหน รวมถึงต้องเกร็งมือมากเพียงใดเพื่อเตรียมรับแรงดีดของปืน
ฉึบ ฉึบ ฉึบ
เป็นเสียงเสื้อผ้าขยับขณะไคลน์ซักซ้อมยกปืนขึ้นลงหลายครั้งให้คุ้นชิน สีหน้าของมันเอาจริงเอาจังประหนึ่งนักเรียนใกล้เข้าห้องสอบ
หลังจากซ้อมชักปืนเล็งสักพัก มันเดินถอยหลังเพื่อมานั่งบนเก้าอี้ยาวด้วยสีหน้าผ่อนคลาย ปืนลูกโม่ถูกวางไว้ข้างลำตัว ปากกระบอกหันออกป้องกันการลั่น
แขนของมันปวดเมื่อยเล็กน้อยจากการขยับขึ้นลงซ้ำไปมาหลายครั้ง ไคลน์พยายามนวดคลึงเพื่อบรรเทา
ในหัวจินตนาการถึงเทคนิคยิงปืนของโลกเก่าที่ร่ำเรียน เมื่อเริ่มรู้สึกเริ่มดีขึ้น ไคลน์ลุกจากที่นั่งและเดินกลับไปยังลู่ยิง
มือทั้งสองข้างยกปืนเล็งไปยังเป้าสิบเมตรด้านหน้าโดยไม่สั่นไหว
ท้ายที่สุด ไกปืนถูกลั่นเป็นครั้งแรก
ปัง!
แม้จะเกร็งรับไว้ล่วงหน้า แต่ฝ่ามือก็ยังสั่นระริกหนักหน่วง รวมถึงร่างกายที่เซถอยหลังเล็กน้อยจากแรงดีดของปืน
ยิงพลาดเป้า
ปัง! ปัง! ปัง!
ความทรงจำของโลกเก่าเริ่มถูกรื้อฟื้น มันกระหน่ำยิงเพื่อเรียกความมั่นใจและความเคยชิน จนกระทั่งผ่านไปหกนัด
เริ่มเข้าเป้าบ้างแล้ว… ไคลน์ถอยหลังกลับไปนั่งบนเก้าอี้ยาวพลางถอนหายใจโล่งอก
กริ๊ก! ไคลน์ดันโม่ออกและเทปลอกกระสุนลงพื้น จากนั้นก็บรรจุเพิ่มเข้าไปอีกหกนัด
เมื่อแขนเริ่มหายล้า มันลุกขึ้นยืนและกลับไปประจำจุดยิง
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงดังกังวานทั่วห้องซ้อม เป้าสิบเมตรเริ่มสั่นไหวหลังจากถูกกระสุนพุ่งผ่าน พัฒนาการความแม่นยำของไคลน์ดีขึ้นทุกขณะ มันเริ่มตั้งใจเล็งกลางเป้าบ้างแล้ว
เป็นการยิงหกนัดสลับพักแขนไปเรื่อยๆ
กระสุนซ้อมสามสิบนัดที่เบิกมาล้วนถูกใช้จนหมด รวมถึงอีกห้านัดจากกระสุนของเดิมที่ไคลน์คนเก่าใช้ฆ่าตัวตาย
เมื่อกระสุนถูกใช้จนเกลี้ยง ไคลน์เหวี่ยงแขนข้างที่ปวดเมื่อยก่อนจะเทปลอกกระสุนห้านัดสุดท้ายลงพื้น คราวนี้แทนที่ด้วยกระสุนปราบมารสีเงินห้านัด และแน่นอน เหลือไว้หนึ่งช่องเพื่อป้องกันปืนลั่น
ปืนถูกสอดกลับลงในซองรักแร้ ไคลน์ปัดเศษดินปืนและฝุ่นออกจากตัว ก่อนจะเดินออกจากสนามยิงปืนมาโผล่ยังถนนซุตแลน
การจับตามองเริ่มขึ้นอีกครั้ง แต่ไคลน์ไม่แยแส จิตใจสงบนิ่งลงหลังจากได้ยิงปืนปลดปล่อย เท้าก้าวไปบนถนนซุตแลนอย่างไม่รีบร้อนจนกระทั่งมาถึงถนนแชมเปญ
ไคลน์ขึ้นรถม้าที่สถานีแชมเปญ จุดหมายปลายทางคือถนนกางเขนเหล็ก ค่าโดยสารยังคงสี่เพนนีเท่ากับขามา
เมื่อลงจากรถ ไคลน์เดินตรงกลับเข้าหอพักด้วยท่าทีสุขุม หลังจากเข้าไปในตัวอาคาร ความรู้สึกถูกจ้องมองก็หายไป
มันนำกุญแจออกมาไขลูกบิดประตูก่อนจะผลักเข้าไป ภาพแรกที่เห็นคือบุรุษผมสั้นในวัยใกล้สามสิบกำลังนั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะอ่านหนังสือ
หัวใจหล่นไปที่ตาตุ่มชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาผ่อนคลายอีกครั้งเมื่อนึกขึ้นได้
“สวัสดียามเช้า ไม่สิ ยามบ่าย… เบ็นสัน”
บุรุษผู้นี้มิใช่ใครอื่นนอกจากพี่ชายของเมลิสซ่าและไคลน์ เบ็นสัน·โมเร็ตติ
อันที่จริง เบ็นสันเพิ่งจะอายุเพียงยี่สิบห้า แต่เนื่องด้วยศีรษะที่เริ่มเถิกรวมถึงสีหน้าอิดโรยประกอบกัน เบ็นสันจึงดูคล้ายชายวัยใกล้สามสิบเข้าไปทุกที
เส้นผมสีดำและนัยน์ตาสีน้ำตาลเหมือนกับไคลน์ทุกประการ ต่างกันเพียงบรรยากาศของ ‘นักวิชาการ’ ที่ไคลน์มี แต่เบ็นสันไม่
“สวัสดียามบ่ายไคลน์ สัมภาษณ์งานเป็นอย่างไรบ้าง?”
เบ็นสันยืนขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม
อีกฝ่ายสวมเพียงเสื้อลินินขาว ส่วนโค้ทสีดำรวมถึงหมวกทรงกึ่งสูงที่สวมประจำถูกแขวนผึ่งไว้กับเตียงนอน
“เลวร้ายมาก”
ไคลน์ตอบห้วน
เมื่อเห็นเบ็นสันผงะ ไคลน์หัวเราะคิกคักก่อนจะเสริม
“ที่จริงฉันได้งานใหม่ก่อนจะสอบสัมภาษณ์แล้ว เป็นงานที่ได้รับค่าตอบแทนสามปอนด์ต่อสัปดาห์…”
สิ่งที่เคยเล่าให้เมลิสซ่าฟัง ถูกนับมาเล่าซ้ำให้เบ็นสันใหม่ทั้งหมด
ท่าทีของเบ็นสันเริ่มสงบลง มันส่ายศีรษะพลางอมยิ้มอย่างมีความสุข
“นายโตไวชะมัด… เป็นงานที่เจ๋งมาก”
เมื่อกล่าวจบ เบ็นสันถอนหายใจหนึ่งเฮือก
“เยี่ยมไปเลย สิ่งแรกที่ได้ยินหลังกลับจากเดินทางไกลคือข่าวดีของน้องชาย… คืนนี้พวกเราฉลองกันเถอะ กินเนื้อกันไหม?”
“ไม่มีปัญหา แต่เมลิสซ่าต้องโกรธแน่ถ้าเราไม่ปรึกษาก่อน ไว้รอเธอกลับมาตอนเย็นค่อยออกไปก็ยังไม่สาย… ตั้งงบไว้สักสามซูลกำลังดี   ว่าแต่… สกุลเงินอาณาจักรเราห่วยชะมัด หนึ่งปอนด์เท่ากับยี่สิบซูล และหนึ่งซูลเท่ากับสิบสองเพนนี แถมเพนนียังมีแยกย่อยเป็นครึ่งกับเสี้ยวเพนนี ไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด ฉันคิดว่านี่คือหนึ่งในสกุลที่ห่วยที่สุดในโลก”
เมื่อกล่าวจบ สีหน้าของเบ็นสันพลันเคร่งเครียด ไคลน์อดสงสัยไม่ได้ว่าตนกล่าวสิ่งใดผิดไปอย่างนั้นหรือ?
บางทีในเศษเสี้ยวความทรงจำที่เลือนหายไปของไคลน์คนก่อน เบ็นสันอาจเป็นพวกชาตินิยมที่ไม่ยอมให้ใครด่าว่าประเทศตัวเอง…
เบ็นสันเดินเข้ามาใกล้ไคลน์พร้อมกับปฏิเสธด้วยสีหน้าขึงขัง
“ไม่ใช่หนึ่งใน… แต่นี่คือระบบเงินตราที่ห่วยแตกที่สุดในโลกอย่างไร้ข้อกังขา”
ไม่ใช่หนึ่งใน…?
ไคลน์ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะเข้าใจมุกตลกของพี่ชายในภายหลัง ชายหนุ่มมองเข้าไปในแววตาของเบ็นสันและหลุดขำเสียงดัง
นั่นสินะ เบ็นสันยังคงเป็นเบ็นสันที่เปี่ยมด้วยอารมณ์ขันคนเดิม
เบ็นสันยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“นายต้องเข้าใจก่อนว่า ระบบสกุลเงินของอาณาจักรนั้นซับซ้อนมาก ผู้ที่จะออกแบบได้ต้องมีความรู้ด้านการนับเลขและทศนิยมอย่างลึกซึ้ง แต่น่าเสียดายที่รัฐบาลอาณาจักรเรายังขาดแคลนบุคลากรคุณภาพอยู่มาก”
........................


## 0027 มื้อค่ำของสามพี่น้อง

ราชันเร้นลับ 27 : มื้อค่ำของสามพี่น้อง
นับเป็นมุกตลกที่คมคายและหลักแหลม… ไคลน์ถึงกับหัวเราะร่วน ก่อนจะเสริมด้วยอารมณ์ขันจากประสบการณ์ในโลกเก่า
“นั่นสินะ พวกเรายังไม่มีหลักฐานด้วยซ้ำว่าเจ้าหน้าที่บริหารระดับสูงของอาณาจักรมีสมอง”
“เยี่ยม! อันนี้ดี! ฮะฮะ!”
เบ็นสันหัวเราะพลางยกนิ้วโป้ง
“ไคลน์ อารมณ์ขันของนายพัฒนาขึ้นมากเลยนะ”
หลังจากเว้นช่วงพักหายใจ เบ็นสันเสริม
“ฉันต้องไปที่ท่าเรือช่วงบ่ายแก่ๆ วันว่างจึงมีแค่พรุ่งนี้เท่านั้น… ไว้พวกเราสามคนไปสำนักงานจัดหาบ้านของเมืองทิงเก็นกัน บางทีอาจมีบ้านแถวราคาไม่แพงยังเหลือให้เช่า แล้วต้องไม่ลืมไปหามิสเตอร์แฟรงค์ด้วย”
“เจ้าของหอพักน่ะหรือ?”
ไคลน์ถามด้วยสีหน้าสุดฉงน หรือมิสเตอร์แฟรงค์จะเป็นเจ้าของบ้านแถวทำเลดีซึ่งตนไม่เคยทราบมาก่อน
เบ็นสันชำเลืองมองก่อนจะตอบ
“ลืมไปแล้วหรือว่าสัญญาเช่าบ้านของพวกเราคือหนึ่งปี นี่เพิ่งผ่านไปแค่หกเดือนเท่านั้น”
“ซื้ด…”
ไคลน์สูดลมหายใจเข้าปอด มันลืมเสียสนิทว่ามีเรื่องแบบนี้อยู่ด้วย!
ถึงจะจ่ายค่าเช่าสัปดาห์ต่อสัปดาห์ แต่หากย้ายไปอยู่ที่พักใหม่และไม่จ่ายค่าเช่าต่อ จะถือเป็นการผิดสัญญาที่กระทำไว้หนึ่งปี และต้องจ่ายเงินชดเชยจำนวนมาก
“นายยังขาดประสบการณ์ใช้ชีวิตอยู่นะ”
เบ็นสันใช้มือลูบคลำหน้าผากที่เริ่มเถิกพลางกล่าวเสียงค่อย
“มันคือสัญญาเช่าที่ฉันพยายามต่อรองกับมิสเตอร์แฟรงค์อย่างยากลำบาก ในอดีต หมอนั่นต้องการทำสัญญาเช่ากับพวกเราแค่สามเดือน สำหรับคนมีเงิน เจ้าของหอพักมักทำสัญญาระยะยาวสองถึงสามปีเพื่อให้มีรายได้คงที่… แต่กับครอบครัวเรา—ครอบครัวเราในอดีต มิสเตอร์แฟรงค์กังวลว่าอาจเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นเข้าสักวันจนพวกเราไม่มีปัญญาจ่ายค่าเช่า จึงต้องการทำสัญญาระยะสั้นแค่สามเดือน”
“และถ้าเป็นสัญญาระยะสั้น หมอนั่นต้องหาเรื่องขึ้นค่าเช่าเมื่อเริ่มสัญญาฉบับใหม่แน่นอน”
ไคลน์กล่าวเสริมด้วยประสบการณ์เด็กหอที่สั่งสมนานหลายปี
เบ็นสันถอนหายใจ
“นี่คือความโหดร้ายของสังคม แต่นายไม่ต้องเป็นห่วง ปัญหาด้านสัญญาจะถูกจัดการได้ไม่ยาก อันที่จริง แค่พวกเราไม่จ่ายค่าเช่าสักหนึ่งสัปดาห์ มิสเตอร์แฟรงค์ก็รีบขับไล่ไสส่งอย่างไม่ไยดีแล้ว”
“อาจนำของภายในบ้านไปขายเพื่อชดเชยเป็นค่าเช่าสักสองสามชิ้น สติปัญญาของหมอนั่นเทียบเท่าลิงบาบูนขนหยิก ไม่มีทางประมวลผลเรื่องซับซ้อนมากกว่านี้ได้แน่”
หลังจากฟังจบ ไคลน์พลันนึกถึงมีมหนึ่งบนโลกอินเทอร์เน็ต มันรีบส่ายศีรษะปฏิเสธด้วยสีหน้าขึงขัง
“ผิดแล้วเบ็นสัน”
“หือ?”
เบ็นสันขมวดคิ้ว
“สติปัญญาของมิสเตอร์แฟรงค์นั้นสูงกว่าลิงบาบูนขนหยิกมาก”
น้ำเสียงของไคลน์ยังคงเคร่งขรึม
“…ถ้าเขาอยู่ในฟอร์มที่ดีล่ะนะ”
“ฮะฮะ!”
เบ็นสันระเบิดเสียงหัวเราะลั่น หลังจากตีอกชกตัวครู่หนึ่ง มันชี้นิ้วมาหาไคลน์โดยไม่กล่าวสิ่งใด สีหน้ายังคงขบขันไม่หาย
ก่อนจะวกกลับเข้าเรื่องเดิม
“แต่แน่นอน พวกเราเป็นสุภาพบุรุษ ไม่มีทางใช้วิธีการน่าอับอายเช่นนั้น เดี๋ยวฉันจะเจรจาสัญญากับมิสเตอร์แฟรงค์ให้เอง ไม่ต้องกังวล หมอนั่นโน้มน้าวได้ง่ายมาก”
ไคลน์ไม่เคลือบแคลงคำพูดของเบ็นสัน เครื่องพิสูจน์ที่ดีที่สุดคือท่อส่งแก๊สซึ่งถูกติดตั้งทั่วทั้งหอพักเพียงเพราะเบ็นสันชักแม่น้ำทั้งห้าหลอกล่อ
หลังจากคุยกันตามประสาลูกผู้ชายอีกสักพัก ปลาทอดที่เหลือจากเมื่อวานถูกนำมาต้มเป็นซุปรวมกับผัก ระหว่างต้มได้มีการใส่ขนมปังไรย์เข้าไปอบให้นิ่ม
ขนมปังไรย์นุ่มถูกปาดด้วยเนยก่อนทาน รสชาติผสมผสานกลมกลืนอย่างน่าอัศจรรย์ อาหารมื้อนี้เรียบง่ายและราคาไม่แพง แต่ก็อร่อยมากพอจะทำให้ทั้งไคลน์และเบ็นสันประทับใจความหวานมันของเนยยังคงติดลิ้นแม้จะกลืนลงท้องไปนานแล้ว
เมื่อถึงเวลาเบ็นสันต้องไปทำธุระที่ท่าเรือ ไคลน์ตัดสินใจออกไปซื้อของโดยไม่รอเมลิสซ่ากลับมาก่อน เพราะไม่ว่าอย่างไร ครอบครัวก็ต้องได้ทานอาหารค่ำหรูหราอย่างพร้อมหน้าในคืนนี้
สถานที่แรกเป็นตลาดขายเนื้อและผักสด ไคลน์พกเงินติดตัวสามซูลรวมถึงเหรียญเพนนีอีกจำนวนหนึ่ง
หกเพนนีถูกใช้ไปกับเนื้อหนักหนึ่งปอนด์ เจ็ดเพนนีถูกใช้ไปกับปลาทัสซอคสด ซึ่งเนื้อหวานฉ่ำมากและมีก้างน้อย
ไคลน์ยังซื้อมันฝรั่ง ถั่วปากอ้า หัวไชเท้า ผักรูบาร์บ กะหล่ำ และหัวผักกาด รวมถึงเครื่องเทศจำพวกโรสแมรี่ ใบกะเพรา ยี่หร่า และน้ำมันพืชสำหรับทอด
ตลอดเวลาการจ่ายตลาด มันยังคงสัมผัสได้ถึงการจ้องมอง แต่ไม่มีภัยคุกคามทางกายภาพใดเกิดขึ้น
หลังจากปิดท้ายด้วยร้านขนมมาดามสลิน ไคลน์รีบเดินกลับบ้านโดยไม่รีรอ ถัดมาเป็นการฝึกฝนเพื่อเพิ่มกำลังแขนโดยฝืนยกของหนักอย่างกองหนังสือ
แถมยังมีการออกกำลังกายในลักษณะของทหาร เป็นภูมิปัญญาที่ได้รับสมัยเรียนรักษาดินแดน แต่เนื่องจากท่วงท่าและจังหวะต้องถูกชี้นำจากวิทยุ ไคลน์จึงจำรายละเอียดการฝึกได้ไม่มาก กระทำได้เพียงท่าพื้นฐานเท่านั้น
ถึงแม้จะหัวเสีย แต่ก็ยังฝืนออกกำลังกายไปเรื่อยๆ เพื่อเรียกเหงื่อ
ไคลน์ไม่โหมหนักเกินตัว เพราะนี่คือร่างของไคลน์คนก่อนที่แทบไม่เคยออกกำลังกาย หากฝืนมากไปอาจได้รับบาดเจ็บจนถูกบุคคลที่กำลังจับตามองชิงลงมือทำร้าย
ไคลน์ซ้อมและหยุดพักอย่างมีวินัย ขณะนั่งพักก็ไม่ปล่อยเวลาสูญเปล่า มันหยิบหนังสือวิชาการมาอ่านควบคู่ไปกับไดอารีเก่าที่ไคลน์เคยจดไว้ เผื่อว่าจะมีบางสิ่งเกี่ยวพันกับยุคสมัยที่สี่ให้ศึกษา
…
เมื่อถึงช่วงเย็นค่อนไปทางหัวค่ำ เบ็นสันและเมลิสซ่ากำลังนั่งหลังตรงติดเก้าอี้ประหนึ่งนักเรียนประถมรอทานข้าว สายตาจ้องมองอาหารบนโต๊ะที่ถูกบรรจงวางเรียงรายหลายเมนู
แต่ละจานล้วนมีกลิ่นหอมเย้ายวนฟุ้งกระจายทั่วห้อง
ซุปเนื้อกระชากวิญญาณที่เสิร์ฟคู่กับมันฝรั่งอบและซุปถั่วข้น กลิ่นแสนละมุนของผักรูบาร์บและกลิ่นหอมโชยของขนมปังไรย์ทาเนย
เบ็นสันกำลังน้ำลายแตกฟอง มันหันไปมองไคลน์ด้วยสายตาร้อนรน ไคลน์กำลังก้มบรรจงวางชิ้นปลาทอดลงบนจานอย่างพิถีพิถัน กลิ่นของปลาทอดสดใหม่ที่เพิ่งผ่านน้ำมันร้อนฉ่าลอยโชยเตะจมูก
โครก!
ท้องไส้กำลังประท้วงปั่นป่วน
ไคลน์พับแขนเสื้อขึ้นข้างละสองจังหวะ ก่อนจะยกจานปลาทอดไปเสิร์ฟลงที่ใจกลางโต๊ะอาหารซึ่งถูกจัดแต่งอย่างเป็นระเบียบ
ถัดมา ไคลน์เดินไปที่ตู้กับข้าวและหยิบเบียร์ขิงออกมาสองแก้ว หนึ่งแก้วถูกวางตรงหน้าเบ็นสัน
ไคลน์หันไปยิ้มให้เมลิสซ่าเล็กน้อย ก่อนจะหยิบพุดดิ้งมะนาวที่แอบข้างแก้วเบียร์เบ็นสันออกมาเซอร์ไพรส์
“พวกเรามีเบียร์ ส่วนเธอมีอันนี้”
“...ขอบคุณมาก”
เมลิสซ่ารับพุดดิ้งมะนาวไป
เมื่อเบ็นสันมั่นใจว่าอาหารทุกจานถูกจัดเตรียมเรียบร้อย มันหันไปกล่าวกับทุกคนพร้อมกับยกแก้วขึ้น
“ดื่มฉลองเนื่องในโอกาสที่ไคลน์ได้งานใหม่สุดเจ๋ง!”
ไคลน์ยกแก้วของมันขึ้นชน จากนั้นก็เลื่อนไปสัมผัสเบาๆ กับถ้วยพุดดิ้งของเมลิสซ่า
“เทพธิดาจงเจริญ!”
อึก อึก อึก
ไคลน์เอนศีรษะไปด้านหลังขณะซดเบียร์ขิงลงลำคอ รสชาติเผ็ดร้อนและอบอุ่นแล่นไปตามหลอดลำเลียงอาหาร เหลือทิ้งไว้ด้วยรสชาติตกค้างสุดซาบซ่าน
แม้จะได้ชื่อว่าเบียร์ แต่เบียร์ขิงไม่มีแอลกอฮอล์ผสม เกิดจากการรวมตัวกันของขิงที่เผ็ดร้อนและมะนาวอีกเล็กน้อย ก่อเกิดเป็นสัมผัสใหม่ที่คล้ายคลึงกับเบียร์
เครื่องดื่มชนิดนี้เป็นที่ชื่นชอบของสุภาพบุรุษและสตรีมากมาย แต่เมลิสซ่าเลือกที่จะไม่ทานเพราะเธอเกลียดรสสัมผัส
“เทพธิดาจงเจริญ!”
เบ็นสันกระดกตามอึกใหญ่ ส่วนเมลิสซ่าทำเพียงงับพุดดิ้งอย่างทะนุถนอม เธอเคี้ยวสองสามคำก่อนจะกลืนลงคอด้วยสีหน้านึกเสียดาย
“ลองทานดู”
ไคลน์วางแก้วลง มันหยิบช้อนและส้อมขึ้นมาชี้ไปยังจานอาหารที่วางเรียงรายบนโต๊ะ
เมนูที่ไม่มั่นใจมากที่สุดคงเป็นซุปถั่วข้น เพราะแต่ไหนแต่ไรมา ไคลน์ไม่ชอบทานของแปลกสมัยอยู่โลกเก่า ส่งผลให้สูตรอาหารในหัวสมองมีแต่เมนูพื้นฐาน
ในฐานะพี่ใหญ่สุด เบ็นสันไม่พูดพร่ำทำเพลง มันใช้ช้อนตักมันฝรั่งอบคำโตใส่ปาก
มันฝรั่งเหล่านี้ถูกทาด้วยมันหมูเจือจางและเกลืออีกเล็กน้อยก่อนต้ม ส่งผลให้รสชาติกระตุ้นต่อมได้หนักหน่วงกว่าปรกติ ใครก็ตามที่ได้ชิมมีอันต้องระเบิดน้ำลาย
“ไม่เลว… อร่อยมาก”
เบ็นสันชมกว้างๆ
“อร่อยกว่ามันฝรั่งอบของที่ทำงานเสียอีก… ที่นั่นจะใช้แค่เนยทา”
นี่คือหนึ่งในความถนัดของฉันเอง! ไคลน์ยืดอกรับคำชมด้วยสีหน้าภาคภูมิ
“ต้องขอบคุณพ่อครัวที่บ้านเวิร์ช”
ขณะเดียวกัน เมลิสซ่ากำลังเล็งไปที่ซุปเนื้อ ในถ้วยซุปไร้สีประกอบด้วยใบกะเพรา ผักกะหล่ำ และไชเท้าหั่น วัตถุดิบทั้งหมดกำลังโอบอุ้มเนื้อวัวซึ่งเป็นพระเอกของจาน กลิ่นหอมฟุ้งได้เย้ายวนส้อมในมือเมลิสซ่าจนเกินห้ามใจ
โดยไม่รีรอ เธอใช้ส้อมปักลงในเนื้อชิ้นหนึ่งก่อนจะนำใส่ปาก หลังจากลองเคี้ยวหยั่งเชิง เมลิสซ่าพบว่าเนื้อเหนียวน้อยกว่าที่จินตนาการไว้มาก เธอแทบไม่ต้องออกแรงเคี้ยวให้เมื่อยกราม
เนื้อมีรสชาติกลมกล่อมจากความเค็มของเกลือและความหวานของไชเท้าหั่น น้ำซุปยังมีรสเผ็ดสดชื่นจากใบกะเพรา รสชาติของเนื้อจึงมีความละมุนลิ้น
“…”
เธอต้องการชื่นชมความอร่อย แต่ต้องขอโทษด้วยที่ปากหยุดเคี้ยวไม่ได้จริงๆ
ไคลน์ลองชิมบ้าง และพบว่ามันมีรสชาติค่อนข้างน่าพึงพอใจ ถึงจะไม่เลิศเลอเมื่อเทียบกับสูตรต้นตำรับ แต่นั่นเป็นเพราะวัตถุดิบการปรุงมีจำกัด ไม่แปลกที่รสชาติจะแตกต่าง
หรือต่อให้มีวัตถุดิบครบครัน แต่มือสมัครเล่นอย่างมันก็มิอาจปรุงได้เทียบเท่าพ่อครัวมือฉมังจากโลกเก่า
ทันใดนั้น ไคลน์พลันรู้สึกเจ็บแปลบเมื่อเห็นสีหน้าอิ่มเอมใจของเบ็นสันและเมลิสซ่า
อาหารที่สองคนนี้เคยทานมาตลอดชีวิตต้องแย่แค่ไหนกัน ถึงได้ชื่นชมอาหารที่ตนทำไม่ขาดปาก
หลังจากกลืนเนื้อลงคอ ไคลน์หันมาชิมปลาทัสซอคทอดที่ถูกปรุงด้วยยี่หร่าและโรสแมรี่ เรียกได้เต็มปากว่ากรอบนอกนุ่มใน ผิวสัมผัสสีเหลืองทองสมบูรณ์แบบ ชุ่มไปด้วยรสเค็มและอมน้ำมันพืชในปริมาณพอเหมาะ
หลังจากผงกศีรษะเล็กน้อย ไคลน์ลองชิมคำที่สามซึ่งเป็นซุปผักรูบาร์บ รสชาติค่อนไปทางอร่อย ตัดเลี่ยนอาหารจานเนื้อได้ดี
และท้ายที่สุด มันรวบรวมความกล้าเพื่อลองชิมซุปถั่วข้น… ผลออกมามีรสหวานและเปรี้ยวโดดไปนิด ไคลน์ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
แต่หลังจากชำเลืองมองเบ็นสันและเมลิสซ่าที่แสดงสีหน้าที่พึงพอใจหลังจากชิมซุปถั่ว ไคลน์เริ่มเคลือบแคลงต่อมรับรสของตัวเอง มันรีบซดเบียร์ขิงอีกหนึ่งอึกเพื่อล้างปาก
เมื่อเมนูอาหารค่ำจบลง สามพี่น้องนั่งอืดบนเก้าอี้เช่นนั้นอยู่สักพักใหญ่
“พวกเรามาสรรเสริญเทพธิดาอีกครั้งกันเถอะ”
เบ็นสันยกแก้วเบียร์ขิงขึ้น ของเหลวด้านในเหลือให้ซดอีกราวหนึ่งอึก
“เทพธิดาจงเจริญ!”
ไคลน์กล่าวพลางซดเบียร์อึกสุดท้ายลงคอ
“เทพธิดาจงเจริญ”
เมลิสซ่ากล่าวพร้อมกับตักพุดดิ้งมะนาวคำสุดท้ายใส่ปาก เธอดื่มด่ำรสชาติสุดซาบซ่านของมันเป็นเวลานาน
เมื่อไคลน์เห็นเช่นนั้น มันอมยิ้ม
“เมลิสซ่า เธอทำไม่ถูกนะ ของอร่อยต้องรีบกินเป็นอันดับแรกในตอนที่หิว ถ้าเก็บไว้กินตอนอิ่มแล้วจะสูญเสียรสชาติไปมาก รู้ไหมว่ามันผิดกฎของอาหาร”
“ไม่เลย กินสุดท้ายก็ยังอร่อยเหมือนเดิม”
เมลิสซ่าตอบดื้อรั้น
บทสนทนาภายในครอบครัวสามพี่น้องเป็นไปอย่างอบอุ่น เมื่ออาหารเริ่มย่อยเข้าที่ การทำความสะอาดเก็บกวาดก็เริ่มขึ้น ไคลน์ตักน้ำมันที่เหลือจากการทอดปลาใส่โหลเก็บไว้ใช้ในโอกาสหน้า
เมื่อเสร็จสรรพ แต่ละคนแยกย้ายไปทำกิจวัตรส่วนตัว คนหนึ่งทบทวนความรู้ด้านบัญชีและการเงิน ส่วนที่เหลือศึกษาตำราวิชาการและจดบันทึกกันลืม
เวลาผ่านไปอย่างคุ้มค่าและเกิดประโยชน์สูงสุด จนกระทั่งห้าทุ่มตรง สามพี่น้องดับโคมไฟพร้อมกับแยกย้ายเข้านอนหลังจากอาบน้ำเรียบร้อย
…
ไคลน์มองเข้าไปในความมืดมิดเบื้องหน้าด้วยสภาพงัวเงีย สิ่งเดียวที่เห็นคือชายสวมชุดกันลมสีดำและหมวกกึ่งทรงสูง
ดันน์·สมิท
“หัวหน้า!”
ไคลน์แสร้งถามลนลาน แต่ภายในใจทราบทันทีว่านี่คือความฝัน
ดันน์กล่าวด้วยนัยน์ตาเทาไร้อารมณ์ราวกับเป็นหัวข้อไม่สำคัญ
“มีใครบางคนแอบเข้าห้องคุณ จงหยิบปืนลูกโม่และใช้มันขับไล่ผู้บุกรุกออกมาตรงทางเดิน พวกเราจะจัดการที่เหลือเอง”
มีใครบางคนแอบเข้าห้อง? บุคคลที่สะกดรอยทั้งวันเริ่มลงมือแล้วหรือ?
แน่นอน ไคลน์กำลังลนลาน แต่มันไม่กล้าถามสิ่งใดเพิ่มเติม ทำเพียงพยักหน้าและขานตอบ
“ได้ครับ”
ภาพการมองเห็นสีดำเบื้องหน้าไคลน์พลันระเบิดแตกออกราวกับกับฟองอากาศ
เมื่อกลับสู่โลกความจริงและค่อยๆ ลืมตาขึ้น มันได้พบกับบุคคลปริศนารูปร่างผอมบางซึ่งไม่คุ้นตา กำลังก้มควานหาบางสิ่งบริเวณโต๊ะอ่านหนังสืออย่างเงียบงัน
........................


## 0028 ลัทธิเร้นลับ

ราชันเร้นลับ 28 : ลัทธิเร้นลับ
ตึกตัก! ตึกตัก!
หัวใจไคลน์กำลังเต้นโครมครามและยุบพองไม่เป็นจังหวะ ร่างกายสั่นระริกอย่างหยุดไม่ได้
เป็นเช่นนั้นอยู่ครู่ใหญ่ ไคลน์หลงลืมไปหมดสิ้นแล้วว่า ดันน์·สมิทมอบหมายให้ตนกระทำสิ่งใดบ้าง จนกระทั่งบุคคลปริศนาหยุดพฤติกรรมชั่วคราวพร้อมกับใช้หูเงี่ยฟังเสียงผิดปรกติรอบตัว
เลือดกลับมาไหลเลี้ยงสมองอีกครั้ง ไคลน์ได้รับกระบวนการคิดกลับคืนมา ฝ่ามือถูกเลื่อนไปใต้หมอน ด้ามลูกโม่ถูกกำแน่น
เพราะความละมุนของด้ามจับที่ทำจากไม้ จิตใจไคลน์เริ่มสงบนิ่ง มันค่อยๆ เลื่อนปากกระบอกปืนจ่อศีรษะบุคคลลึกลับอย่างเงียบเชียบ
ด้วยความสัตย์จริง มันไม่มั่นใจที่จะยิงใส่ แม้การซ้อมเมื่อวานจะทำได้ดีและเข้าเป้าหลายนัด แต่เป้าฝึกกับคนจริงที่เคลื่อนไหวนั้นต่างกันมาก มันไม่โอหังขนาดนำความสำเร็จเล็กน้อยที่สนามยิงปืนมาใช้กับสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน
หลักการคมคายของโลกเก่าพลันแล่นเข้ามาในหัว—อาวุธนิวเคลียร์จะมีอำนาจต่อรองมากที่สุดในตอนที่ยังไม่ยิงออกไป
สถานการณ์ปัจจุบันอาจแตกต่างเล็กน้อย แต่บริบทเหมือนกัน ปืนในมือตนกำลังเปรียบดังหัวรบนิวเคลียร์ อีกฝ่ายไม่มีทางทราบว่าไคลน์เป็นแค่มือสมัครเล่นที่เพิ่งหัดยิงปืนเมื่อวาน
การยิงส่งเดชมีโอกาสพลาดเป้าสูงมาก
ไคลน์กำลังประหม่า มันกังวลและไม่มั่นใจ ไกปืนจึงถูกยับยั้งไว้โดยไม่ยังไม่เหนี่ยว
ทันใดนั้น ความคิดใหม่แล่นเข้ามาในหัว   โดยปรกติแล้ว มันไม่ใช่คนใจเย็นขณะเผชิญเหตุวิกฤติ แต่ครั้งนี้เป็นข้อยกเว้น ไคลน์มีแผนใช้วาจาข่มขู่อีกฝ่าย
ประเทศจีนมีคำพังเพยที่ว่า—เกราะที่มนุษย์ใช้ป้องกันตัวได้ที่ดีสุดคือ ‘สติ’
ขณะไคลน์กำลังเล็งปืนไปยังศีรษะผู้บุกรุกอย่างใจเย็น ชายปริศนาพลันชะงัก มันเริ่มสัมผัสถึงความผิดปรกติ
ถัดมาไม่นาน เสียงไคลน์ถูกเปล่งออกไปพร้อมรอยยิ้ม
“สวัสดีตอนดึก มิสเตอร์”
ผู้บุกรุกกำหมัดแน่น ร่างกายกำลังแข็งทื่อ ไคลน์บนเตียงชั้นล่างเปลี่ยนอิริยาบถจากท่านอนเป็นท่านั่ง ปืนในมือยังคงเล็งไปยังศีรษะแน่วแน่
ชายหนุ่มเปล่งเสียงแสนสุขุม
“ยกมือทั้งสองข้างขึ้นและหันหลังกลับมา กรุณาทำอย่างช้าๆ ด้วย อันที่จริง ผมเป็นพวกตกใจง่าย อาจแตกตื่นได้ถ้าคุณขยับตัวเร็วเกินไป ผมไม่ขอรับประกันว่าปืนกระบอกนี้จะไม่ลั่นสุ่มสี่สุ่มห้า”
ชายร่างผอมแห้งยกฝ่ามือทั้งสองข้างเลยศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ หมุนตัวกลับมาทีละนิด
ภาพแรกที่ไคลน์เห็นคือสูทรัดรูปสีดำ กระดุมติดอย่างประณีตเรียบร้อย ถัดมาเป็นภาพของขนคิ้วน้ำตาลเข้มที่เรียวและหนา
นัยน์ตาฟ้าของมันมิได้แฝงความหวาดกลัว ตรงกันข้าม กำลังอัดแน่นด้วยความดุร้ายประหนึ่งสัตว์ป่าหิวกระหาย หากไคลน์เสียจังหวะแม้เพียงเสี้ยววินาที มันจะถูกกระโจนใส่พร้อมกับฉีกร่างเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
ด้ามไม้ของลูกโม่ถูกกำแน่นขึ้น ไคลน์พยายามแสร้งปั้นหน้าเรียบเฉย ไม่แยแสท่าทีเกรี้ยวกราดของอีกฝ่าย
หลังจากไคลน์ได้เห็นใบหน้าชายปริศนาอย่างสมบูรณ์ มันเชิดคางขึ้นและชี้ไปที่ประตู ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
“มิสเตอร์ พวกเราออกไปสะสางกันด้านนอกดีกว่า อย่ารบกวนความฝันแสนหวานของผู้อื่นเลย อ๊ะ! อย่าลืมทำอย่างช้าๆ เหมือนเดิมด้วย พยายามย่องเท้าให้เบาที่สุด นี่คือมารยาทพื้นฐานของสุภาพบุรุษ”
นัยน์ตาเย็นชาของผู้บุกรุกกวาดมองรอบห้องหนึ่งครั้ง ก่อนจะย่องตรงไปที่หน้าประตูในท่ายกแขนค้างไว้
ไคลน์ยังคงเล็งปากกระบอกลูกโม่ไว้ที่ศีรษะ ผู้บุกรุกบรรจงบิดประตูอย่างเชื่องช้าและเงียบเชียบ
เมื่อบานประตูถูกดึงเข้ามาครึ่งหนึ่ง ชายร่างเล็กพลันกระโดดม้วนตัวพุ่งออกจากประตูอย่างรวดเร็ว ถัดมาอีกอึดใจ บานประตูถูกสายลมปริศนากระแทกปิดดังโครม สนั่นไปทั่วห้องสามพี่น้อง
“หือ…”
เบ็นสันที่นอนบนเตียงชั้นสองส่งเสียงสะลึมสะลือ
ทันใดนั้น ท่องทำนองดนตรีที่ปลอดโปร่งและไพเราะเริ่มดังจากนอกห้อง ตามด้วยเสียงขับขานกังวานและมีเสน่ห์
“อา…   จงหวาดกลัวต่อภัย จงบูชาในจันทร์ชาด  หนึ่งสิ่งที่แน่ชัด ทุกชีวิตย่อมชะตาขาด  หนึ่งสิ่งที่เที่ยงแท้ อื่นใดล้วนเป็นภาพวาด  บุปผาที่ถูกเด็ด มีเวรกรรมต้องถึงฆาต”
พลังของบทกวีช่วยให้ทุกคนที่ได้ยินรู้สึกผ่อนคลาย เบ็นสันบนเตียงชั้นสองหลับตาลงอีกครั้ง เมลิสซ่าที่อยู่ในห้องส่วนตัวได้เข้าสู่ภาวะหลับใหลโดยสมบูรณ์
สติของไคลน์เลือนรางเช่นกัน มันถึงกับอ้าปากหาววอดใหญ่
ไคลน์เค้นสติครุ่นคิด ชายร่างผอมบางเมื่อครู่มีความไวที่น่าเหลือเชื่อ การยิงสุ่มสี่สุ่มห้าคงยากที่จะเข้าเป้า มันทำถูกแล้วที่เลือกขู่
สายตายังคงชำเลืองประตูที่ปิดสนิท ไคลน์พึมพำกับตัวเองเสียงค่อย
“คุณอาจไม่เชื่อก็ได้ ถึงผมจะลั่นไกไป แต่กระสุนปืนก็ไม่ถูกยิงอยู่ดี”
เพราะนั่นเป็นโม่เปล่าสำหรับกันปืนลั่น
ถัดมา นักกวีเที่ยงคืนยังคงขับขานเพลงกลอนไม่ขาดปาก ไคลน์อดทนฟังอย่างใจเย็น รอจนกว่าการต่อสู้ด้านจะนอกจบลง
ราวหนึ่งนาที ท่วงทำนองสุดไพเราะเปรียบประหนึ่งแสงจันทร์บนผิวน้ำได้หยุดลง ค่ำคืนอันมืดมิดกลับมาเงียบสงบไร้สุ้มเสียงอีกครา
ไคลน์ใช้นิ้วดันโม่ออก หมุนโม่ให้กระสุนปราบมารตรงกับรังเพลิงพร้อมยิง หูเงี่ยรอฟังผลการต่อสู้อย่างใจจดใจจ่อ
สิบนาทีเต็มผ่านไป ขณะลังเลว่าควรสำรวจด้วยตาตัวเองดีหรือไม่ น้ำเสียงสุขุมและอบอุ่นของดันน์·สมิทดังจากหน้าประตู
“เรียบร้อยแล้ว”
ฟู่ว! ไคลน์ถอนหายใจยาว
มือขวายังคงกำปืน มือซ้ายถือกุญแจห้อง ฝ่าเท้าเปลือยเปล่า ประตูถูกไขและดึงเข้าหาตัวอย่างเชื่องช้า ภาพแรกที่เห็นคือดันน์·สมิทในชุดกันลมสีดำตัวเก่ง หมวกทรงกึ่งสูง นัยน์ตาเทาสุขุม
“ต้องใช้เวลาสักพักกว่าผมจะเข้าฝันหมอนั่นสำเร็จ”
ดันน์กล่าวใจเย็น นัยน์ตาจ้องมองจันทร์แดงด้านนอกหน้าต่าง
“เป็นคนของใคร?”
สีหน้าไคลน์เริ่มดีขึ้นทุกขณะ
ดันน์ผงกหัว
“เป็นคนขององค์กรโบราณที่ชื่อนิกายเร้นลับ ก่อตั้งในยุคสมัยที่สี่ มีความเกี่ยวพันกับจักรวรรดิโซโลม่อนและขุนนางตกอับสมัยนั้น สมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัสเคยเป็นของพวกมันมาก่อน จนกระทั่งสมาชิกบางคนหละหลวมและปล่อยเข้าสู่ตลาดมืด ก่อนจะมาอยู่ในมือของเวิร์ชและเกิดเรื่องขึ้น พวกมันจึงไม่มีทางเลือกนอกจากส่งคนตามหา”
โดยไม่รอให้ไคลน์แทรก ดันน์กล่าวต่อ
“แผนต่อไปของพวกเราคือ ตามจับกุมสมาชิกที่เหลือจากเบาะแสใหม่ แน่นอนว่าบทสรุปอาจไม่สวยหรูนัก เจ้าพวกนี้ซ่อนตัวเก่งยิ่งกว่าหนูในท่อ”
“แต่ข่าวดีคือ พวกมันปักใจเชื่อว่าทางเหยี่ยวราตรีอาจมีสมุดบันทึกอันทีโกนัสในครอบครอง หรืออย่างน้อยก็มีเบาะแสสำคัญเกี่ยวกับสมุด ด้วยเหตุนี้ คนของนิกายเร้นลับน่าจะถอนตัวจากภารกิจทวงคืนสมุดในไม่ช้า คงไม่มีใครต้องการเอาชีวิตเสี่ยงกับเหยี่ยวราตรีโดยไม่จำเป็น นี่คือหลักสำคัญในการรักษาตัวรอดของนิกายโบราณ ยกเว้นแต่ว่า สมุดเล่มดังกล่าวจะสำคัญต่อพวกมันมาก”
“…แล้วถ้าสมุดสำคัญกับพวกมันมาก?”
ไคลน์ถามขมวดคิ้ว
ดันน์อมยิ้มไม่ตอบ มันกล่าวต่อ
“พวกเรามีข้อมูลนิกายเร้นลับน้อยมาก ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ความสำเร็จของภารกิจในวันนี้เกิดขึ้นได้เพราะคุณ”
“สามารถเยือกเย็นและหลักแหลมในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน สติปัญญาของคุณช่วยให้พวกเราพบเบาะแสเกี่ยวกับสมุดเล่มดังกล่าวเพิ่มเติม”
“ดังนั้น คุณจึงมีสิทธิ์เลือก”
“มีสิทธิ์เลือก?”
ไคลน์พอเดาได้เลือนราง ลมหายใจของมันเริ่มติดขัดไม่เป็นจังหวะ
รอยยิ้มบนใบหน้าดันน์หายไป มันกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“คุณต้องการเป็นผู้วิเศษใช่ไหม? หลังจากได้รับความดีความชอบในเหตุการณ์ล่าสุด คุณสามารถเลือกหนึ่งในโอสถเริ่มต้นซึ่งเป็นเส้นทาง ‘ไม่สมบูรณ์’ ได้”
“แน่นอน คุณมีสิทธิ์สั่งสมความชอบไว้ ยังไม่ต้องรีบใช้ และเมื่อความชอบเพิ่มขึ้น คุณจะมีโอกาสเลือกเส้นทาง ‘ผู้หลับใหล’ ซึ่งเป็นเส้นทางสมบูรณ์เดียวที่เทพธิดาประทานให้หน่วยเหยี่ยวราตรี”
จริงด้วย…
ไคลน์โล่งใจเล็กน้อย มันไม่ออกอาการลังเล เส้นทางผู้หลับใหลมิใช่สิ่งตนปรารถนา
ชายหนุ่มเปิดปากถาม
“แล้วผมเลือกเส้นทางไหนได้บ้าง?”
มันจำเป็นต้องมีข้อมูลเพื่อประกอบการตัดสินใจ ไม่ว่าจะเป็นการสะสมไว้ก่อน หรือการใช้สิทธิ์ในทันที
ดันน์หันกลับมาจ้องไคลน์ หน้าประตูมีแสงจันทร์สีแดงสาดส่อง เหยี่ยวราตรีนัยน์ตาเทามองเข้าไปในแววตาของชายหนุ่ม
“นอกจากผู้ไร้หลับ โบสถ์เทพธิดาครอบยังครองเส้นทางไม่สมบูรณ์อีกสามชนิด หนึ่งในนั้นคือ ‘ผู้ส่องความลับ’ ของลุงนีลล์ ผมขอเดาว่าโรแซนคงเล่าให้คุณฟังแล้วใช่ไหม เธอไม่มีทางสงบปากไว้ได้แน่”
ไคลน์ยิ้มกระอักกระอ่วน ชายหนุ่มไม่กล้าตอบสิ่งใด แต่โชคดี ดูเหมือนดันน์จะไม่ได้โกรธ มันเริ่มอธิบายต่อ
“สูตรโอสถผู้ส่องความลับ รวมถึงโอสถระดับเก้าเส้นทางไม่สมบูรณ์ชนิดอื่น ล้วนเป็นสิ่งที่พวกเรายึดได้จากนิกายมอสส์”
“ว่ากันว่า สมาชิกนิกายพวกมันแทบไม่เกิดการคลุ้มคลั่ง แต่ก็แลกมาด้วยระเบียบวินัยอันเคร่งครัด นิกายมอสส์แสวงหาความรู้อย่างไม่จบสิ้น พวกมันเก็บความลับเก่งฉกาจ สมาชิกใหม่ทุกคนจะถูกห้ามพูดเป็นเวลาห้าปี เมื่อผ่านบททดสอบนี้ได้ สมาชิกจะได้รับสิทธิ์ให้เป็น ‘ผู้ส่องความลับ’ เต็มตัว”
“หลักคำสอนของนิกายมอสส์กลายเป็นหลักปฏิบัติของผู้ส่องความลับทั่วโลก—ทำทุกสิ่งที่อยากทำ แต่ต้องไม่เดือดร้อนใคร”
“พลังของผู้ส่องความลับค่อนข้างกว้างขวาง แต่พื้นฐานคือการศึกษาด้านเวทมนตร์ คาถา โหราศาสตร์ และพลังเหนือธรรมชาติอีกหลายชนิด”
“ผู้ส่องความลับชำนาญด้านพิธีกรรมเวทมนตร์ แต่ข้อเสียคือการมีสัมผัสวิญญาณกล้าแกร่ง สามารถพบเห็นตัวตนที่คนทั่วไปไม่ควรเห็น จึงต้องระวังการคลุ้มคลั่งมากกว่าเส้นทางอื่น”
“ผู้ส่องความลับเป็นเส้นทางที่พวกเราครอบครองไม่สมบูรณ์ ตัวอย่างเช่นโอสถลำดับแปด เหยี่ยวราตรีสาขาทิงเก็นไม่มีสูตรผสม แต่อาจมีในวิหารศักดิ์สิทธิ์”
ค่อนข้างตรงกับสิ่งที่มันต้องการ…
ไคลน์พยักหน้าหงึกหงัก แต่ขณะกำลังจะกล่าวตกลง …โชคดีที่นึกขึ้นได้เสียก่อน
“แล้วอีกสองเส้นทางล่ะครับ?”
“ถัดมาคือ ‘ผู้เก็บซากศพ’ พวกลัทธินอกรีตของทวีปใต้ที่บูชาความตายมักเลือกพลังชนิดนี้ หลังจากดื่มโอสถเข้าไป วิญญาณร้ายด้อยสติปัญญาจะเข้าใจผิดว่าเป็นพวกเดียวกัน และไม่เข้ามาทำร้ายก่อน   ผู้เก็บซากศพจะทนทานต่อออร่าแสนสะอิดสะเอียนที่แผ่จากศพ ทั้งความหนาวเหน็บ เน่าเปื่อย ผุกร่อน และสิ่งชวนอาเจียนทั้งหลาย   สามารถสื่อสารกับวิญญาณร้ายได้บางชนิด มองเห็นจุดอ่อนและลักษณะพิเศษของสิ่งมีชีวิตประเภทอันเดด แถมยังได้รับพลังทางกายภาพเพิ่มขึ้นเมื่อต้องเผชิญหน้า  โบสถ์ของเรามีเส้นทางผู้เก็บซากศพถึงลำดับเจ็ด ส่วนชื่อของโอสถลำดับเจ็ด คุณคงคุ้นเคยเป็นอย่างดี…   ถูกต้อง ผู้สื่อวิญญาณนั่นเอง ดาลี่ย์เลือกเส้นทางผู้เก็บซากศพ”
ดันน์อธิบาย
ผู้สื่อวิญญาณค่อนข้างน่าสนใจและแข็งแกร่ง แต่ตัวมันต้องการความรู้ด้านพลังเร้นลับเหนือธรรมชาติมากกว่า
ไคลน์ไม่ขัด ปล่อยให้ดันน์เล่าต่อ
ดันน์·สมิทหันกลับไปมองพระจันทร์แดงอีกครั้ง ก่อนจะกล่าว
“และเส้นทางสุดท้าย พวกเรามีเพียงสูตรของโอสถลำดับเก้า ส่วนขั้นสูงกว่านี้ ยังไม่แน่ใจว่าวิหารศักดิ์สิทธิ์มีหรือไม่ ชื่อของมันคือ… นักทำนาย”
นักทำนาย?
นัยต์ตาไคลน์หดลีบเล็ก มันยังจำเนื้อความในไดอารีจักรพรรดิโรซายล์ได้ดี
โรซายล์เสียดายมากที่ไม่ได้เลือกเส้นทางผู้ฝึกหัด นักจารกรรม หรือนักทำนาย…
........................


## 0029 งานและบ้านเช่าคือสิ่งสำคัญ

ราชันย์เร้นลับ 29 : งานและบ้านเช่าคือสิ่งสำคัญ
ไคลน์พยายามเก็บงำอารมณ์ ก่อนจะเอ่ยปากถามด้วยสีหน้าใครรู้
“นักทำนายมีพลังแบบไหนกันครับ?”
“ถามผิดนะ คุณต้องถามว่า—โอสถนักทำนายมอบพลังแบบไหนให้ผู้ดื่ม”
ดันน์ส่ายศีรษะพลางอมยิ้ม มันเบือนสายตาจากจันทร์แดงกลับมามองไคลน์
เงาดำยามค่ำคืนสาดทอดทับร่างดันน์จนกลืนหายเข้าไปความมืด
“นักทำลายเชี่ยวชาญเกี่ยวกับศาสตร์หลายแขนง ทั้งดาราศาสตร์ การพยากรณ์ ลูกตุ้มวิญญาณ และการดูดวงลูกแก้ว”
“แน่นอน คุณจะไม่ได้ครอบครองความรู้ทั้งหมดทันทีที่ดื่มโอสถ พลังจากโอสถเพียงแค่ช่วยให้คุณเรียนรู้ศาสตร์เหล่านั้นได้ง่ายขึ้น”
“แต่ข้อเสียย่อมมี นักทำนายจะไม่มีทักษะด้านต่อสู้โดยสิ้นเชิง เอ่อ… ลองนึกถึงภาพของผู้ประกอบพิธีกรรมที่ต้องเตรียมตัวหลายขั้นตอน อารมณ์คงประมาณนั้น เป็นศาสตร์ที่อยู่ตรงข้ามกับการต่อสู้ แต่หากเป็นด้านปัญญาเวทมนตร์และพิธีกรรม นักทำนายจะมีศักยภาพสูงกว่าผู้ส่องความลับแบบลุงนีลล์”
สอดคล้องกับสิ่งที่มันต้องการมากทีเดียว… แต่ข้อเสียด้านพลังต่อสู้ก็น่าหวั่นใจไม่น้อย หากต้องเผชิญหน้าศัตรูคงรับมือได้ยากกว่าผู้วิเศษเส้นทางอื่น
ยิ่งไปกว่านั้น ดันน์กำชับชัดเจนว่าโบสถ์เทพธิดารัตติกาลไม่มีโอสถลำดับถัดไปของเส้นทางนักทำนาย…
และวิหารศักดิ์สิทธิ์ก็อาจไม่มีเช่นกัน
วิหารศักดิ์สิทธิ์หมายถึงวิหารแห่งความสงบ ศูนย์บัญชาการสูงสุดของศาสนาเทพธิดารัตติกาล ถ้าแม้แต่ที่นั่นยังไม่มีสูตรโอสถ เหยี่ยวราตรีสาขาไหนไม่มีทั้งนั้น
หมายความว่า ไคลน์จะกลายเป็นผู้วิเศษที่พ่ายแพ้แม้กระทั่งปืนสั้นไปอีกหลายปี…
ไคลน์ลังเลระหว่างนักทำนายและผู้ส่องความลับ มันไม่มองถึงผู้เก็บซากศพอีกแล้ว
เมื่อเห็นไคลน์แสดงสีหน้าอมทุกข์ ดันน์อมยิ้มพลางกล่าว
“ไม่ต้องรีบตัดสินใจก็ได้ ไว้ค่อยให้คำตอบผมเช้าวันจันทร์ เหยี่ยวราตรีของทิงเก็นไม่สนใจว่าคุณจะเลือกเส้นทางไหน พวกเรายินดีต้อนรับสมาชิกใหม่เสมอ”
“ดังนั้น หลับตาลงและถามใจตัวเองดู”
เมื่อกล่าวจบ ดันน์·สมิทก้มศีรษะลงเล็กน้อยตามมารยาท ก่อนจะเดินตรงไปยังบันไดไม้เพื่อลงชั้นล่าง
ไคลน์ไม่กล่าวสิ่งใด ไม่แม้แต่จะบอกลา มันยืนมองดันน์จากไปอย่างเงียบงัน
แม้ชายหนุ่มปรารถนาที่จะเป็นผู้วิเศษมาตลอด แต่เมื่อโอกาสมาถึงตรงหน้า ไคลน์กลับออกอาการลังเล
สาเหตุมีหลายประการ ทั้งเรื่องที่เส้นทางไม่สมบูรณ์ การคลุ้มคลั่งของผู้วิเศษ ความน่าเชื่อถือของไดอารีจักรพรรดิโรซาย รวมถึงเสียงกระซิบที่จะตามเย้ายวนหลอกหลอนผู้วิเศษ
ทั้งหมดก่อตัวกันเกิดเป็นคูน้ำรอบตัวไคลน์และกีดขวางการพัฒนา
“แต่ถึงจะแย่ยังไง ก็ไม่โหดร้ายไปกว่าการให้เด็กม.6 อายุ 18 ตัดสินใจอนาคตครั้งสำคัญของตัวเอง…”
ไคลน์ยิ้มจืดชืด ขณะปิดประตูและเดินกลับไปที่เตียง หัวสมองยังคงพยายามปะติดปะต่อข้อมูลทั้งหมดเข้าด้วยกัน
มันทิ้งตัวลงบนเตียงชั้นล่างโดยที่ดวงตายังเปิดอยู่ เอาแต่จ้องมองแผ่นไม้ของเตียงชั้นบนซึ่งกำลังถูกแสงจันทรสีแดงสาดทอด
ขี้เมาเอะอะโวยวายขณะเดินโซซัดโซเซบนถนนกางเขนเหล็กเบื้องล่าง รถม้าแล่นผ่านเกิดเสียงกุบกับ สิ่งเหล่านี้มิได้ทำลายความสงบสุขยามค่ำคืน ตรงกันข้าม มันยิ่งช่วยส่งเสริมให้ความมืดมิดมีเสน่ห์และลึกลับซับซ้อน
จิตใจไคลน์กำลังสงบนิ่งขณะย้อนนึกถึงชีวิตบนโลกเก่า ตัวมันที่ชอบออกกำลังกาย บิดาที่ชอบพูดจาล้งเล้งเสียงดัง มารดาที่ขยันทำงานหนักแม้จะมีโรคประจำตัว เพื่อนฝูงที่เติบโตมาด้วยกัน เล่นฟุตบอลด้วยกัน เล่นบาสเกตบอลด้วยกัน เล่นไพ่นกกระจอกด้วยกัน
รวมถึงสาวที่สารภาพรักแต่ล้มเหลว…
ความทรงจำทั้งหมดเปรียบดังน้ำนิ่ง ไม่มีสิ่งใดสลักลึกลงในใจเป็นพิเศษ มิได้กระเพื่อมจนสั่นคลอนจิตใจสถานหนัก ไคลน์ไม่ได้โหยหาหรืออาวรณ์แทบขาดใจ เพียงแต่ ความทรงจำเหล่านั้นช่วยให้ชีวิตของมันชุ่มฉ่ำและมีสีสันเสมอมา
คงจริงที่ว่า คนเราจะเห็นค่าของสิ่งใกล้ตัวในยามที่สูญเสียไปแล้ว
ท้องฟ้าที่เคยแดงฉานเริ่มเปลี่ยนเป็นแสงทองอร่ามในยามเช้า ไคลน์ครุ่นคิดกับตัวเองอยู่นานจนได้คำตอบ
…
เมื่อลุกจากเตียง มันเดินไปยังห้องน้ำรวมเพื่อทำกิจวัตรหลังตื่นนอน ล้างหน้าแปรงฟัน
จากนั้นก็เดินจับจ่ายตลาดชดเชยอาหารที่หมดลงไปกับมื้อใหญ่เมื่อคืน ธนบัตรหนึ่งซูลถูกยื่นให้มาดามสลินเพื่อเป็นค่าขนมปังไรย์หนักแปดปอนด์ซึ่งมีราคาเก้าเพนนี ถัดมาเป็นการจับจ่ายจิปาถะทดแทนอาหารภายในบ้านที่หมดลง
หลังจากเสร็จมื้ออาหาร ขณะพี่น้องคนอื่นกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัว
“ราคาสินค้าบริโภคเริ่มคงที่แล้ว…”
ไคลน์กล่าว
วันนี้เป็นวันอาทิตย์ วันว่างของเบ็นสันและเมลิสซ่า
ไคลน์อยู่ในชุดสุภาพ มันนั่งลงบนเก้าอี้พลางกางหนังสือพิมพ์ฉบับเก่าของเมื่อวานออกมาอ่าน พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“บ้านว่างให้เช่า: เขตเหนือ บ้านเลขที่สาม ถนนเวนเดล บ้านเดี่ยวสองชั้น ชั้นบนประกอบด้วยหกห้องนอน สามห้องน้ำ และสองระเบียงใหญ่ ชั้นล่างประกอบด้วยห้องทานอาหาร ห้องนั่งเล่น ห้องครัว สองห้องน้ำ และสองห้องนอนแขก รวมถึงห้องเก็บของใต้ดิน หน้าบ้านมีพื้นที่ส่วนตัวกว้างสองอาร์[footnoteRef:1] รวมถึงสวนขนาดเล็ก สัญญาเช่ามีตั้งแต่หนึ่งปี สองปี ไปจนถึงสามปี ค่าเช่าสัปดาห์ละหนึ่งปอนด์กับอีกหกซูล ท่านใดที่สนใจ ให้เดินทางไปยังถนนแชมเปญและตามหามิสเตอร์กุซุฟ” [1:  1 อาร์ = 100 ตารางเมตร]
“นั่นจะเป็นบ้านในอนาคตของพวกเรา”
หลังจากเบ็นสันแต่งตัวเสร็จ มันกล่าวขณะสวมหมวกทรงกึ่งสูงสีดำ
“โฆษณาบ้านเช่าในหนังสือพิมพ์มักแพงกว่าที่สำนักงานจัดหาบ้านเช่าเสมอ ที่สำนักงานจะมีตัวเลือกราคาถูกกว่าซึ่งคุณภาพแทบไม่ต่างกัน”
“ทำไมพวกเราไม่ไปสำนักงานจัดหาบ้านเช่าสำหรับชนชั้นทำงานโดยเฉพาะล่ะ?”
เมลิสซ่าเดินออกจากห้องพร้อมกับส่งเสียงถาม ในมือถือหมวกตาข่ายของดูต่างหน้ามารดา เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว สาวน้อยมาในชุดเดรสยาวสีเทาซึ่งมีรอยปะชุนหลายแห่ง
ถึงจะมีนิสัยเงียบขรึมและเก็บตัว แต่นั่นก็มิได้ปกปิดความร่าเริงของเธอ
เบ็นสันหัวเราะ
“เธอไปได้ยินชื่อสำนักงานจัดหาบ้านเช่าชนชั้นแรงงานมาจากใคร? เจนนี่? มาดามร็อชเชอร์? หรือเซเลน่าเพื่อนซี้?”
เมลิสซ่าหันไปมองเบ็นสันพร้อมกับตอบเสียงค่อย
“มาดามร็อชเชอร์… พวกเราเจอกันตอนล้างหน้าก่อนนอนเมื่อคืน เธอถามเกี่ยวกับการสัมภาษณ์งานของไคลน์ ฉันจึงเล่าให้ฟังอย่างคร่าว เธอก็เลยบอกให้ลองไปติดต่อสำนักงานจัดหาบ้านเช่าสำหรับชนชั้นแรงงาน”
เมื่อเบ็นสันสัมผัสได้ว่าไคลน์กำลังขมวดคิ้ว มันส่ายศีรษะและอธิบายอย่างอารมณ์ดี
“กลุ่มเป้าหมายของสำนักงานดังกล่าวคือคนจน ไม่สิ ระบุให้ชัดคือกลุ่มชนชั้นล่างของสังคม บ้านเช่าส่วนใหญ่จะมีสภาพทรุดโทรม ถูกซ่อมบำรุงมาแล้วหลายครั้ง เกือบทั้งหมดจะเป็นห้องน้ำรวม ข้อดีเดียวคือได้เลือกว่าจะเช่าห้องหนึ่งเตียง สองเตียง หรือสามเตียงเท่านั้น เธอยังต้องการอาศัยในสภาพแวดล้อมเหมือนเดิมต่อไปหรือ?”
“ถึงสำนักงานจัดหาบ้านเช่าสาขาทิงเก็นจะมีลักษณะธุรกิจคล้ายคลึงกัน แต่ตัวเลือกกว้างกว่ามาก ที่นั่น พวกเราจะมีสิทธิ์เลือกบ้านแถวสำหรับชนชั้นกลางระดับต่ำ แต่ด้วยความสัตย์จริง ฐานะทางการเงินของพวกเราดีกว่าชนชั้นกลางระดับต่ำไปมากแล้ว แต่ก็ยังห่างจากชนชั้นกลางที่แท้จริงอยู่พอสมควร ปัญหาไม่ได้อยู่ที่รายได้ แต่เป็นเงินเก็บที่ยังมีไม่มากพอ”
ไคลน์พักหน้าขณะรับฟัง ก่อนจะวางหนังสือพิมพ์ลงและหยิบหมวกทรงกึ่งสูงสีดำมาสวม
“ไปกันเถอะ”
“ถ้าจำไม่ผิด สำนักงานจัดหาบ้านเช่าสาขาทิงเก็นจะอยู่บนถนนดารารัตน์”
เบ็นสันกล่าวขณะใช้มือผลักประตู
“เฉกเช่นสำนักงานจัดหาบ้านเช่าสำหรับชนชั้นแรงงาน ธุรกิจประเภทนี้จะถูกเรียกว่า ‘เงินกินเปล่า 5%’… พวกนายรู้ไหมว่าหมายถึงอะไร?”
“ไม่ทราบ”
ไคลน์ตอบพลางยกไม้ค้ำก้าวเดินเคียงข้างเมลิสซ่า
ขณะเดียวกัน เด็กสาวผมดำเงางามยาวถึงหลังรีบส่ายหน้าเป็นเชิงไม่ทราบ
เบ็นสันอธิบายต่อ
“สำนักงานจัดหาบ้านเหล่านี้ได้รับอิทธิพลมาจากสาขาเมืองหลวงเบ็คลันด์ ช่องทางรายได้จะมีทั้งหมดสามส่วน”
“อย่างแรก ได้รับเงินสนับสนุนจากหน่วยงานการกุศล อย่างที่สอง ได้รับเงินจากการระดมทุนพิเศษ พวกมันสามารถกู้เงินรัฐบาลได้ในอัตราดอกเบี้ยเพียง 4% ต่อปี และอย่างที่สาม ถ้าหาลูกค้าให้เจ้าของบ้านเช่าได้ สำนักงานจะหักรายได้ 5% จากค่าเช่าที่เจ้าของบ้านได้รับ นี่คือที่มาของคำว่า ‘เงินกินเปล่า 5%’”
สามพี่น้องเดินลงบันไดและตรงไปยังถนนดารารัตน์ สาเหตุที่ยังไม่บอกมิสเตอร์แฟรงค์เพราะเบ็นสันต้องการรับประกันบ้านหลังใหม่เสียก่อน ทั้งสามไม่อยากตกอยู่ในสถานที่ถูกไล่ออกจากบ้านเดิม แต่ไม่มีบ้านใหม่ให้ย้ายเข้า
“แต่เคยได้ยินจากเซเลน่าว่า มีสำนักงานจัดหาบ้านบางแห่งดำเนินการทุกอย่างโดยไม่คิดเงิน เรียกได้ว่าการกุศลเต็มตัว”
เมลิสซ่าถามพลางขมวดคิ้ว
เบ็นสันคิกคัก
“ก็มีอยู่นะ เช่นบริษัทสินเชื่อเดอไวล์ที่เซอร์·เดอไวล์บริจาคเงินส่วนตัวสมทบ เขาจะสร้างหอพักราคาถูกกว่าปรกติสำหรับชนชั้นแรงงานโดยเฉพาะ แถมยังมีที่ปรึกษาเกี่ยวกับบ้านเช่าคอยให้คำแนะนำโดยไม่คิดเงิน แต่ผู้เข้าพักอาศัยจะถูกตีกรอบด้วยกฎที่เข้มงวด”
“ฟังดูเหมือนนายไม่ค่อยชอบเขา?”
ไคลน์สัมผัสได้ มันอมยิ้ม
“เข้าใจผิดแล้ว ฉันเคารพเซอร์·เดอไวล์มาก เพียงแต่เขายังเข้าไม่ถึงความยากจนที่แท้จริง หอพักคนจนอาจเป็นสิ่งที่ฟังดูสวยหรู แต่ในทางปฏิบัติแล้วไม่จริงเลย   ตัวอย่างเช่น ทุกคนที่ย้ายเข้าต้องฉีดวัคซีนหลักครบหมดแล้วเท่านั้น แถมยังต้องแบ่งเวรทำความสะอาดห้องน้ำรวม ห้ามปล่อยเช่าพื้นที่ในห้องให้บุคคลอื่น ห้ามทำกิจกรรมหารายได้ภายในห้อง ห้ามมั่วสุมเรื่องเพศภายในห้อง ห้ามเด็กเล็กวิ่งตามทางเดิน”
“ให้ตายสิ… เขาคิดจะสร้างหอพักอบรมสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีหรืออย่างไร?”
เบ็นสันตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ไคลน์ขมวดคิ้ว
“เท่าที่ฟังดูก็ไม่เห็นเป็นปัญหาตรงไหน ฉันกลับคิดว่าเป็นกฎที่สมเหตุสมผลดีแล้ว”
“นั่นสิ”
เมลิสซ่าพยักหน้าเห็นด้วย
เบ็นสันเอียงคอมองน้องชายน้องสาวก่อนจะหัวเราะคิกคัก
“สงสัยฉันคงเลี้ยงพวกเธอดีเกินไป จึงไม่เคยพบเห็นความยากจนที่แท้จริง พวกเธอคิดว่าคนเหล่านั้นจะมีเงินจ่ายค่าวัคซีนหลักครบทุกชนิดอย่างนั้นหรือ? การขอรับวัคซีนฟรีจากรัฐบาลต้องรอนานกว่าสามเดือน”
“พวกเธอคิดว่างานของคนเหล่านั้นมั่นคงนักหรือ? ถ้าไม่มีรายได้เสริมจากการแบ่งพื้นที่ห้องให้คนนอกเช่าห้อง ถ้าเกิดอุบัติเหตุและตกงาน ก็ต้องย้ายออกทันทีใช่ไหม?”
“แถมยังมีหญิงสาวอีกหลายคนที่หารายได้โดยการเย็บเสื้อผ้าหรือแพ็คกล่องไม้ขีดขาย กิจกรรมเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่เกิดรายได้ทั้งสิ้น ต้องไล่ออกจากหอพักให้หมดทุกคนเลยรึเปล่า?”
“คนจนแทบทั้งหมดจะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการทำงาน พวกเธอคิดว่าคนเหล่านั้นมีเวลาอบรมวินัยบุตรหลานหรืออย่างไร? จะห้ามเด็กวิ่งบนทางเดินได้จริงหรือ?”
“ทางออกเดียวคือการขังปิดตายภายในห้องขณะผู้ปกครองออกไปทำงาน รอให้เด็กโตกว่านี้ สักเจ็ดแปดขวบ ค่อยส่งไปโรงงานบางแห่งที่ยอมรับเด็กเข้าทำงาน”
เบ็นสันอธิบายด้วยคำพูดที่แตกต่างจากทุกครั้ง ไคลน์พลันเย็นสันหลังวาบเมื่อฟังจบ
คนยากจนที่แท้จริงมีความเป็นอยู่แร้นแค้นขนาดนั้นเชียวหรือ?
เมลิสซ่าที่เดินข้างไคลน์ เธอเงียบงันเป็นเวลานานก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยียบ
“หลังจากเจนนี่ย้ายไปอยู่ถนนสายล่าง เธอก็ไม่ยอมให้ฉันไปเยี่ยมที่บ้านอีกเลย”
“ก็ได้หวังว่าพ่อของเธอจะตั้งตัวได้เมื่อหายจากอาการบาดเจ็บ แต่เคยได้ยินมาว่า คนติดเหล้ามักใช้เหล้าเพื่อบำบัดตัวเอง…”
เบ็นสันยิ้มแห้ง
ไคลน์ไม่กล่าวสิ่งใดต่อ เมลิสซ่าก็เช่นกัน สามพี่น้องเดินไปบนถนนดารารัตน์อย่างเงียบงันจนกระทั่งถึงหน้าสำนักงานจัดหาบ้านเช่าสาขาทิงเก็น
เจ้าหน้าที่ต้อนรับคือชายวัยกลางคนที่มีรอยยิ้มเป็นมิตร มันมิได้สวมชุดทางการนัก มีเพียงเชิ้ตขาวและกั๊กดำพอเป็นพิธี
“เรียกผมว่าสกาเตอร์ ขอทราบได้ไหมครับว่าบ้านในใจเป็นแบบไหน?”
มันฉีกยิ้มกว้างขณะชำเลืองมองไม้ค้ำเลี่ยมเงินในมือไคลน์
ชายหนุ่มหันไปมองเบ็นสันที่มีวาทศิลป์สูงกว่า ก่อนจะทำสัญญาณมือบอกใบ้ให้อีกฝ่ายอธิบายแทน
เบ็นสันหันไปกล่าวหนักแน่น
“บ้านแถวครับ”
สกาเตอร์หยิบแฟ้มเอกสารเล่มใหญ่มาเปิดออกทีละหน้า มันกำลังอมยิ้ม
“มีทั้งหมดห้าหลังที่ยังว่างอยู่ อันที่จริง สำนักงานของเรามีกลุ่มเป้าหมายเป็นครอบครัวใหญ่ขนาดตั้งแต่หกถึงสิบคนอาศัยภายในบ้านใหญ่หลังเดียว ส่งผลให้ไม่มีรายชื่อของบ้านแถวมากนัก   บนถนนดารารัตน์มีหนึ่งหลัง บ้านเลขที่สอง เขตเหนือมีหนึ่งหลัง เขตตะวันออกมีหนึ่งหลัง…   ค่าเช่าอยู่ระหว่างสิบสองถึงสิบหกซูล รายละเอียดเพิ่มเติมสามารถอ่านได้ที่นี่”
สกาเตอร์ยื่นแฟ้มเอกสารให้เบ็นสัน ไคลน์ และเมลิสซ่า
หลังจากกวาดสายตามอง สามพี่น้องชี้นิ้วไปยังจุดเดียวกันโดยมิได้นัดหมาย
“ไปดูบ้านเลขที่สองบนถนนดารารัตน์กันก่อนเถอะ”
เบ็นสันเสนอแนะ ไคลน์และเมลิสซ่าพยักหน้าพร้อมเพรียง
บ้านหลังดังกล่าวอยู่ในเขตที่ทั้งสามคนคุ้นเคยเป็นอย่างดี เพราะถนนดารารัตน์นั้นใกล้กับถนนกางเขนเหล็กมาก
........................


## 0030 เริ่มต้นใหม่

ราชันเร้นลับ 30 : เริ่มต้นใหม่
บ้านเลขที่ 2 4 และ 6 บนถนนดารารัตน์คือบ้านแถวสามหลังตัดกัน หลังคาเป็นทรงปั้นหยาหลายเหลี่ยม ภายนอกถูกทาด้วยสีเทาอมฟ้า ปล่องไฟสามปล่องเรียงรายบ้านละหนึ่งหลัง
แน่นอน บ้านแถวย่อมไม่มีลานหญ้า สวนดอกไม้ หรือเฉลียงหน้าบ้าน ประตูทางเข้าอยู่ติดกับทางเดินริมถนน
สกาเตอร์แห่งสำนักงานจัดหาบ้านสาขาทิงเก็นหยิบพวงกุญแจออกมาไขประตูหน้า ก่อนจะอธิบายเสริม
“บ้านแถวของพวกเราจะไม่มีโถงใหญ่ไว้สำหรับรับแขก เมื่อเปิดประตูเข้าไปจะพบกับห้องนั่งเล่นทันที แต่บริเวณด้านหน้าจะมีมุขหน้าต่าง[footnoteRef:0]สำหรับรับแสง ความสว่างภายในบ้านจึงพอเหมาะ” [0:  มุขหน้าต่าง  หน้าต่างบานใหญ่ที่นูนยื่นออกจากตัวบ้าน พบเห็นได้บ่อยในสิ่งก่อสร้างทรงยุโรป]
ไคลน์ เบ็นสัน และเมลิสซ่าเปิดประตูเข้าไปพบกับโซฟาผ้าที่กำลังถูกแสงแดดสีทองสาดทอด และแน่นอน ภายในบ้านกว้างขวางกว่าหอพักสองห้องนอนเดิมของพวกมันมาก
“ห้องนั่งเล่นสามารถใช้แทนห้องรับแขกได้ ขวามือเป็นห้องทานอาหาร ส่วนซ้ายมือเป็นเตาผิงที่จะช่วยปรับอุณหภูมิในฤดูหนาว”
สกาเตอร์อธิบายคล่องแคล่ว
ไคลน์กวาดสายตามองแล้วพบว่า บ้านหลังนี้มีสถาปัตยกรรมภายในที่เรียบง่ายและโปร่งโล่ง ห้องทานอาหารกับห้องนั่งเล่นไม่มีฉากกั้นแบ่ง และค่อนข้างห่างกับมุขหน้าต่าง ส่งผลให้แสงส่องไม่ถึงโต๊ะทานอาหารจะเป็นเวลากลางวัน
เก้าอี้ไม้เนื้อแข็งจำนวนหกตัวถูกวางเรียงรอบโต๊ะไม้สีแดงทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า มันคือโต๊ะสำหรับทานอาหาร ส่วนเตาผิงฝั่งซ้ายมือมีลักษณะเหมือนกับที่เคยเห็นในภาพยนตร์ยุโรปทุกประการ
“ถัดจากห้องทานอาหารจะเป็นห้องครัว แต่พวกเราไม่เตรียมอุปกรณ์ให้ ถัดจากห้องนั่งเล่นเป็นห้องนอนแขกขนาดเล็กและห้องน้ำ…”
สกาเตอร์เดินนำทางพาชมบ้านพลางอธิบายไม่ขาดปาก
ห้องน้ำแบ่งออกเป็นสองสวน โซนล้างหน้าแปรงฟันและส่วนที่เป็นห้องสุขา กึ่งกลางกั้นด้วยบานเฟี้ยมที่พับยืดหดได้
ห้องนอนแขกที่ถูกบรรยายว่าเล็ก แต่ขนาดของมันกลับใหญ่เท่าห้องปัจจุบันของเมลิสซ่า
หลังจากสำรวจชั้นล่างครบถ้วน สกาเตอร์นำทางสามพี่น้องไปยังบันไดที่อยู่ติดกับห้องน้ำ
“ข้างล่างเป็นห้องเก็บของใต้ดิน บรรยากาศค่อนข้างอบอ้าว อย่าลืมเปิดให้อากาศถ่ายเทสักพักก่อนลงไป”
เบ็นสันพยักหน้าก่อนจะเดินตามสกาเตอร์ขึ้นไปชั้นสอง
“ซ้ายมือจะมีหนึ่งห้องน้ำและสองห้องนอน ด้านขวามือก็เช่นกัน แต่ฝั่งนี้จะมีระเบียงถัดจากห้องน้ำ”
ขณะกำลังพูด สกาเตอร์เอื้อมมือไปเปิดประตูห้องน้ำพร้อมกับขยับตัวหลบเพื่อให้เบ็นสัน ไคลน์ และเมลิสซ่าเห็นวิวด้านใน
เป็นห้องน้ำใหญ่ที่มีอ่างอาบน้ำติดตั้ง แต่ยังเหมือนกับห้องด้านล่างที่กึ่งกลางมีบานเฟี้ยมกั้นแบ่งระหว่างห้องสุขากับอ่างล้างหน้า
ถึงฝุ่นจะค่อนข้างมาก แต่เป็นเพราะขาดการทำความสะอาด ตัวห้องน้ำอยู่ในสภาพดี มิได้ปรากฏคราบสกปรก กลิ่นเหม็น หรือแออัดคับแคบแต่อย่างใด
เมลิสซ่าจ้องมองด้วยสีหน้าเหม่อลอยเป็นเวลานาน จนกระทั่งสกาเตอร์เดินเข้าไปในห้องนอนที่อยู่ถัดไป เธอยังคงยืนเงียบงันอยู่ในจุดเดิมอีกสักพัก ก่อนจะเดินตามคนที่เหลือไปชมห้องนอน
ทว่า หลังจากเมลิสซ่าก้าวไปได้สองก้าว เธอชะงักฝีเท้าและหันกลับไปมองห้องน้ำอีกครั้ง
แม้ไคลน์จะเคยผ่านประสบการณ์มามาก แต่มันก็ยังตื่นเต้นเหมือนกับทุกคน ที่หอพักห้องเก่า มิสเตอร์แฟรงค์อาจทำความสะอาดห้องน้ำรวมบ่อยครั้ง แต่เป็นไปไม่ได้เลยที่จะรักษาความสะอาดได้ตลอดเวลา สภาพน่าคลื่นไส้อาเจียนสามารถพบเห็นบ่อยครั้ง ยังไม่รวมถึงความทุกข์ใจขณะปวดหนักแต่ต้องต่อคิวยาวเหยียด
ห้องน้ำอีกหนึ่งนั้นคล้ายคลึงกับห้องแรก
จากบรรดาห้องนอนที่มีจำนวนสี่ จะมีหนึ่งห้องที่ใหญ่พิเศษ เฟอร์นิเจอร์ภายในครบครันพร้อมด้วยตู้หนังสือ
ส่วนห้องนอนอีกสามจะมีลักษณะคล้ายคลึงกัน มีเฟอร์นิเจอร์พื้นฐานครบถ้วน จำพวกเตียง โต๊ะไม้ และตู้เสื้อผ้า
“ระเบียงค่อนข้างเล็ก คงยากที่จะตากเสื้อผ้าให้แห้งพร้อมกันในแดดเดียว”
สกาเตอร์กล่าวพลางชี้นิ้วไปยังสุดทางเดินซึ่งมีประตูบานหนึ่งถูกล็อกอยู่
“บ้านหลังนี้มีระบบระบายน้ำสมบูรณ์แบบ มีระบบท่อแก๊ส มิเตอร์แก๊ส รวมถึงสิ่งอำนวยความสะดวกขึ้นพื้นฐาน   เหมาะสำหรับครอบครัวขนาดย่อมของสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีแบบพวกคุณ ค่าเช่าบ้านจะอยู่ที่สิบสามซูลต่อสัปดาห์ แต่จะมีค่าเช่าเฟอร์นิเจอร์อีกห้าเพนนีต่อสัปดาห์ และต้องจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าสี่สัปดาห์”
ขณะเบ็นสันกำลังจะกล่าวบางสิ่ง ไคลน์กวาดสายตามองหนึ่งรอบพร้อมกับชิงถามด้วยน้ำเสียงใคร่รู้
“เอ่อ… ถ้าจะซื้อบ้านสักหลักต้องใช้เงินเท่าไรหรือครับ?”
ในฐานะอดีตพลเมืองของจักรวรรดิแห่งอาหาร·จีนแผ่นดินใหญ่ มันย่อมต้องการครอบครองทรัพย์สินอย่างถาวร
หลังจากได้ยินคำถาม เบ็นสันและเมลิสซ่าต่างตกตะลึงประหนึ่งเห็นพี่ชายน้องชายของตัวเองเป็นสัตว์ประหลาด
สกาเตอร์ตอบกลับอย่างสุขุมลุ่มลึก
“ซื้อ? สำนักงานของเราไม่มีบ้านขายหรอกครับ บริการรูปแบบเดียวคือให้เช่า”
“ผมแค่ต้องการทราบราคาอย่างคร่าว”
ไคลน์อธิบายกระอักกระอ่วน สกาเตอร์ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะมอบคำตอบ
“เมื่อราวเดือนก่อน เจ้าของบ้านเลขที่ 11 ถนนดารารัตน์ได้ขายสัญญาเช่าบ้านแบบชั่วคราวเป็นเวลาสิบห้าปีไปในราคาสามร้อยปอนด์ ลักษณะของบ้านไม่ต่างจากหลังนี้มากนัก”
“จริงอยู่ที่ถูกกว่าการเช่าค่อนข้างมาก แต่คงยากที่ใครสักคนจะมีเงินติดตัวก้อนโตขนาดนั้น และนั่นเป็นเพียงสัญญาเช่า หากต้องการซื้อขาด ราคาคงอยู่ราวแปดร้อยห้าสิบปอนด์”
แปดร้อยห้าสิบปอนด์? ไคลน์รีบคำนวณในหัวสมอง
รายได้ของตนคือสัปดาห์ละสามปอนด์ ของเบ็นสันคือหนึ่งปอนด์กับอีกสิบซูล… รายจ่ายแบ่งออกเป็น ค่าเช่าบ้านสิบสามซูล และถ้าหากกินอาหารแบบไม่อดอยาก ค่าใช้จ่ายรวมทั้งครอบครัวจะตกราวสัปดาห์ละสองปอนด์ ยังมีค่าจิปาถะอย่างเสื้อผ้า การเดินทาง และภาษีสังคม
หมายความว่า ครอบครัวสามพี่น้องจะเหลือเงินเก็บเพียงสัปดาห์ละยี่สิบซูล หรือปีละสามสิบห้าปอนด์ หากต้องการเก็บเงินให้ได้แปดร้อยห้าสิบปอนด์จะต้องใช้เวลามากถึงยี่สิบปี
หรือถ้าจะเก็บเงินเช่าบ้านระยะยาวสิบห้าปีในราคาสามร้อยปอนด์ ก็จะต้องเก็บเงินนานกว่า แปดถึงเก้าปีเลยทีเดียว… นี่ยังไม่รวมค่าใช้จ่ายพิเศษอย่างการแต่งงาน เลี้ยงลูก ท่องเที่ยว และอีกมาก…
ในโลกที่ไม่มีสินเชื่อรายบุคคลสำหรับกู้ซื้อบ้าน ผู้คนส่วนใหญ่จึงเลือกที่จะเช่าบ้านอยู่อาศัยแทน
หลังจากกระจ่าง ไคลน์ก้าวถอยหลังพลางชำเลืองมองเบ็นสันเพื่อส่งสัญญาณให้มันเจรจาสัญญาเช่ากับสกาเตอร์
ส่วนความเห็นจากเมลิสซ่านั้นไม่จำเป็น เพราะดวงตาที่กำลังเปร่งประกายของเธอคือคำตอบ!
ด้วยเหตุนี้ ไคลน์ปล่อยให้เบ็นสันแสดงพลังของนักต่อรองอย่างเต็มที่ เบ็นสันใช้นิ้วเคาะไม้ค้ำที่ราบเรียบก่อนจะกล่าวตำหนิบ้าน
“พวกเราควรไปดูบ้านอื่นก่อนนะ ห้องทานอาหารมีแสงน้อยเกินไป ระเบียงชั้นสองเล็กมาก ตากผ้าสามคนพร้อมกันไม่ได้ มีห้องนอนเดียวที่มีเตาผิง และเฟอร์นิเจอร์ที่เตรียมไว้ก็เก่าโทรมคร่ำครึ หากคิดย้ายเข้าจริง พวกเราต้องเปลี่ยนเกินกว่าครึ่ง…”
เบ็นสันพล่ามข้อเสียของบ้านอย่างทะลุปรุโปร่งนานกว่าสิบนาที มันพยายามโน้มน้าวให้สกาเตอร์เข้าใจว่าเหตุใดต้องลดค่าเช่าบ้านเหลือเพียงสิบสองซูลต่อสัปดาห์ และลดค่าเช่าเฟอร์นิเจอร์เหลือสัปดาห์ละสามเพนนี แถมยังพยายามต่อรองค่ามัดจำก้อนแรกให้เหลือเพียงสองปอนด์
แต่ท้ายที่สุดก็สำเร็จอย่างน่าเหลือเชื่อ!
เหตุการณ์ดำเนินไปอย่างราบรื่น สามพี่น้องกลับไปยังสำนักงานจัดหาบ้านเช่าสาขาทิงเก็นเพื่อเซ็นสัญญาเช่าสองฉบับ
จากนั้นก็เดินทางไปยังสำนักงานรับรองเอกสารประจำเมืองทิงเก็นเพื่อประทับตรารับรองสัญญาเช่า
หลังจากจ่ายค่ามัดจำล่วงหน้า ไคลน์และเบ็นสันเหลือเงินรวมกันเก้าปอนด์ สองซูล และแปดเพนนี
ขณะหยุดยืนหน้าประตูบ้านเลขที่ 2 ถนนดารารัตน์ สามพี่น้องต่างกำกุญแจทองแดงไว้คนละหนึ่งดอก สีหน้าจดจ่ออยู่กับตัวบ้านโดยไม่ละสายตาไปทางไหน อารมณ์หลากหลายกำลังซัดโถมจิตใจจนชุ่มฉ่ำ
“เหมือนความฝันเลย…”
เมลิสซ่ากล่าวเสียงค่อยขณะแหงนหน้ามอง ‘บ้านโมเร็ตติ’ ซึ่งเป็นอนาคตของทุกคน
เบ็นสันอมยิ้ม
“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องตื่น”
ไคลน์ไม่มีอารมณ์ร่วมเหมือนกับสองคนนั้น มันเพียงผงกศีรษะเล็กน้อย
“ต้องรีบเปลี่ยนกลอนประตูหน้าและระเบียงโดยเร็ว”
“ไม่ต้องรีบก็ได้ สำนักงานจัดหาบ้านเช่าสาขาทิงเก็นมีชื่อเสียงค่อนข้างดี เงินที่เหลือควรนำไปซื้อชุดทำงานใหม่ให้นายมากกว่า แต่ก่อนอื่น พวกเราต้องแวะไปเยี่ยมเยียนมิสเตอร์แฟรงค์”
เบ็นสันกล่าวพลางชี้นิ้วกลับหอพัก
…
สามพี่น้องเดินกลับมาที่ห้องพักและอบขนมปังไรย์กินจนอิ่มหนำ ก่อนจะเดินทางไปยังบ้านแถวหลังหนึ่งบนถนนกางเขนเหล็ก—บ้านเจ้าของหอพัก—บ้านมิสเตอร์แฟรงค์
หลังจากเบ็นสันเคาะประตู เสียงดังเกรี้ยวกราดภายในบ้านดังเล็ดลอดออกมา มิสเตอร์แฟรงค์พยุงร่างเล็กลุกพรวดจากโซฟาตัวโปรดเปิดประตู
“คงรู้จักกฎเหล็กของฉันดีแล้วใช่ไหม! ลูกบ้านไม่มีสิทธิ์เลื่อนการชำระค่าเช่าทุกกรณี!”
เบ็นสันเอนตัวไปด้านหน้า
“มิสเตอร์แฟรงค์ครับ พวกเรามาเพื่อยกเลิกสัญญาเช่า”
ตรงไปตรงมาอย่างนี้เลยหรือ? จะไปสำเร็จได้ยังไง? ไคลน์ที่ยืนข้างเบ็นสันพลันขมวดคิ้วอย่างไม่เชื่อหู
ระหว่างทางที่เดินมา เบ็นสันกล่าวด้วยสีหน้าแสนมั่นใจว่า ค่าชดเชยจะไม่มากไปกว่าสิบสองซูลแน่นอน
“ยกเลิกสัญญา? ไม่มีวัน! พวกเรายังเหลือสัญญาอีกตั้งครึ่งปี!”
แฟรงค์จ้องเบ็นสันเขม็งพลางโบกไม้โบกมือ
เบ็นสันรอให้อีกฝ่ายสงบ ก่อนจะกล่าวอย่างใจเย็น
“มิสเตอร์แฟรงค์ อย่าลืมสิ ถ้าพวกเรายกเลิกสัญญา คุณจะทำเงินได้มากขึ้นนะ”
แฟรงค์ถามอย่างสนอกสนใจ มันเลื่อนมือขึ้นมาลูบไล้ใบหน้าผมเพรียวของตน
เบ็นสันเริ่มอธิบายอย่างตรงไปตรงมาและเรียบง่าย
“ทำเงินได้มากขึ้น?  ห้องพักสองห้องย่อยที่สามพี่น้องเราเช่าในราคาสัปดาห์ละห้าซูลหกเพนนีนั้น หากคุณปล่อยให้ครอบครัวใหญ่ที่มีสมาชิกหกคนเช่า ถ้ามีสองคนที่ทำงานหาเงิน พวกเขาต้องยินยอมจ่ายในราคามากถึงหกซูลแน่ คนเหล่านี้ล้วนต้องการถีบตัวเองหนีจากถนนสายล่างที่มีอัตราอาชญากรรมสูง”
นัยน์ตาแฟรงค์เริ่มระยิบระยับ เบ็นสันทำการตอกลิ่มลงไป
“คุณเองก็คงทราบดีใช่ไหม เมื่อไม่นานมานี้ ค่าเช่าห้องพักเฉลี่ยมีอัตราสูงขึ้น ยิ่งพวกเราอยู่นาน คุณก็ยิ่งขาดทุน”
“แต่ว่า… ฉันต้องเสียเวลาหาผู้เช่ารายใหม่”
แม้จะลังเล แต่สีหน้าของมิสเตอร์แฟรงค์ที่สืบทอดกิจการเช่าหอพักจากผู้เป็นบิดาเริ่มคล้อยตาม
“ผมเชื่อว่าคนเก่งและมีความสามารถอย่างคุณต้องหาผู้เช่าใหม่ได้รวดเร็วแน่ อาจภายในสองวันหรือสามวัน… พวกเรายินดีจ่ายค่าชดเชยให้ระหว่างที่คุณกำลังหาผู้เช่ารายใหม่ เอาแบบนี้เป็นไงครับ? พวกเราจะจ่ายให้ก่อนเป็นจำนวนสามซูล เข้าท่าดีใช่ไหม?”
เบ็นสันคิดเองเออเองแทนอีกฝ่าย
แฟรงค์ผงกศีรษะเล็กน้อยด้วยสีหน้าพึงพอใจ
“เบ็นสัน คุณช่างเป็นคนหนุ่มที่รอบคอบและซื่อสัตย์มาก ไม่มีปัญหา พวกเรามาเซ็นสัญญายกเลิกสัญญาเดิมกัน”
หลังจากเฝ้ามองเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ ไคลน์ทำได้เพียงอ้าปากค้างอย่างตกตะลึง มันไม่อยากเชื่อว่ามิสเตอร์แฟรงค์จะถูกโน้มน้าวง่ายดายขนาดนี้
ง่ายเกินไปแล้ว…
หลังจากปัญหาเรื่องสัญญาจบลงไป ถึงคิวเมลิสซ่าและเบ็นสันช่วยกันเลือกชุดทำงานให้ไคลน์
ถัดมาเป็นการย้ายของเข้าบ้านใหม่ สามพี่น้องไม่มีสมบัติที่หนักหรือขนาดใหญ่ บรรดาเฟอร์นิเจอร์ภายในห้องล้วนเป็นทรัพย์สินของมิสเตอร์แฟรงค์ทั้งสิ้น เมลิสซ่ากับเบ็นสันจึงคัดค้านไอเดียไคลน์ที่ต้องการจ้างบริษัทขนของ
พวกมันเลือกจะเดินไปกลับระหว่างถนนกางเขนเหล็กและดารารัตน์หลายรอบแทน
…
ดวงตะวันบนฟากฟ้าเคลื่อนย้ายตัวเองไปทางทิศตะวันตก แสงแดดสาดส่องผ่านมุขหน้าต่างกระทบผิวโต๊ะไม้
ไคลน์จ้องมองสมุดและหนังสือหลายเล่มที่ถูกจัดเรียงในตู้อย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะหยิบปากกาขนนกและขวดหมึกมาวางลงบนโต๊ะไม้ที่เพิ่งถูกทำความสะอาดเอี่ยมอ่อง
จบสักที… ไคลน์พ่นลมหายใจตัดพ้อความเหนื่อยหน่ายที่ผ่านมา ทันใดนั้น เสียงท้องเริ่มร้องคำราม ชายหนุ่มพับแขนเสื้อลงขณะเดินตรงมาทางประตู
ปัจจุบัน มันมีเตียงส่วนตัวแล้ว ผ้าปูเตียงและผ้าห่มล้วนมีสีขาวผ่อง ถึงเนื้อผ้าจะค่อนข้างเก่า แต่ความสะอาดไม่เป็นสองรองใคร
ไคลน์บิดประตูก่อนจะเดินจากออกจากห้องนอนส่วนตัว ขณะมันกำลังจะตะโกนบางสิ่งออกไป ประตูห้องนอนฝั่งตรงข้ามทั้งสองถูกเปิดออกมาพร้อมกัน
เบ็นสันและเมลิสซ่า
เมื่อเห็นคราบฝุ่นเกาะติดใบหน้ากันและกัน เบ็นสันและไคลน์หัวเราะร่วนอย่างมีความสุข เป็นความสุขที่ครอบครัวนี้ไม่ได้สัมผัสมานานแล้ว
เมลิสซ่าพยายามกลั้นขำรักษาอาการ แต่ริมฝีปากของเธอกำลังสั่นระริก และท้ายที่สุดได้หลุดหัวเราะออกมาเสียงค่อย
…
เช้าวันถัดมา
ไคลน์ยืนแต่งตัวหน้ากระจกเต็มใบที่ปราศจากรอยร้าว มันกำลังจัดแจงปกและแขนเสื้อให้เข้าที่เข้าทาง
ชุดทำงานประกอบด้วยเชิ้ตขาว ทักซิโด้ดำ หมวกผ้าไหมทรงสูง กั๊กดำ รวมถึงกางเกงขายาว รองเท้าหนัง และโบว์หูกระต่ายเข้าชุด
ไคลน์วิงเวียนศีรษะไปครู่ใหญ่เมื่อต้องซื้อชุดทำงานทั้งหมดเป็นเงินแปดปอนด์
แต่เงินทุกบาททุกสตางค์ที่จ่ายไปล้วนคุ้มค่า หลังจากไคลน์เห็นตัวเองในกระจกบานใหญ่ มันสัมผัสได้ว่าบรรยากาศนักวิชาการและความหล่อเหล่าเพิ่มพูนหลายระดับ
กริ๊ก!
ไคลน์ปิดฝานาฬิกาพกก่อนจะใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อ ไม้ค้ำเลี่ยมเงินถูกหยิบขึ้นมาถือ ปืนลูกโม่ถูกเก็บไว้มิดชิดในซองรักแร้
ไคลน์·โมเร็ตติขึ้นรถม้าแบบรางมาถึงถนนซุตแลนในเวลาไม่นาน
ขณะเดินขึ้นบันไดไปสู่ชั้นสอง ไคลน์พลันส่ายศีรษะตำหนิตัวเองอย่างหนัก มันเคยชินกับชีวิตในอดีตจนหลงลืมแบ่งเงินให้เมลิสซ่าเป็นค่ารถม้า ลงเอยด้วยเธอต้องเดินไปโรงเรียนเฉกเช่นปรกติ
ชายหนุ่มรีบจดบันทึกใส่เศษกระดาษเพื่อเตือนความจำ ก่อนจะย่างกรายเข้าไปในสำนักงานบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ
ภาพแรกที่เห็นคือสตรีผมน้ำตาล—โรแซน กำลังก้มหน้าชงกาแฟ กลิ่นที่หอมกรุ่นและเข้มข้นได้ฟุ้งไปทั่วห้อง
“สวัสดีตอนเช้าไคลน์ วันนี้อากาศดีมากเลยนะ ว่าไหม?”
โรแซนทักทายอย่างร่าเริง
“ด้วยความสัตย์จริง ฉันนึกสงสัยมานานแล้วว่า พวกผู้ชายไม่ร้อนกันบ้างหรืออย่างไรที่ต้องแต่งกายมิดชิดหลายชั้นขนาดนั้น? ถึงทิงเก็นจะร้อนน้อยกว่าเมืองอื่นก็เถอะ แต่ฤดูร้อนก็ยังเป็นฤดูร้อนอยู่ดี”
“เป็นราคาที่ต้องจ่าย เพื่อแลกมากับมาด”
ไคลน์ตอบติดตลก
“สวัสดีตอนเช้าเช่นกันโรแซน ว่าแต่ หัวหน้าอยู่ไหนหรือ?”
“ที่เก่าเวลาเดิม”
โรแซนชี้นิ้วเข้าไปยังประตูห้องที่อยู่หลังฉากกั้น
ไคลน์พยักหน้า มันเดินไปหยุดหน้าประตูห้องทำงานของดันน์·สมิทก่อนจะใช้นิ้วเคาะ
“เข้ามา”
เสียงดันน์ยังคงกังวานและอบอุ่น
เมื่อเห็นไคลน์มาในชุดทำงานใหม่ รอยยิ้มของดันน์·สมิทฉีกกว้างกว่าปรกติ
“ตัดสินใจได้แล้วหรือ?”
มันถาม
ไคลน์สูดลมหายใจเพื่อสงบสติ จากนั้นก็ตอบด้วยสีหน้าขึงขัง
“ครับ ผมตัดสินใจได้แล้ว”
ดันน์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างสุขุม สีหน้าและแววตายังคงราบเรียบ
“บอกความต้องการของคุณมา”
ไคลน์ไม่ลังเล
“นักทำนาย!”
........................


## 0031 โอสถ

ราชันย์เร้นลับ 31 : โอสถ
ดันน์·สมิทจ้องมองไคลน์ด้วยนัยน์ตาสีเทาโดยไม่กล่าวสิ่งใดเป็นเวลานานกว่าหนึ่งนาที
แม้จะถูกสายตากดดัน แต่ไคลน์มีได้แสดงท่าทีสะดุ้งแต่อย่างใด มันยังคงประสานสายตากับดันน์อยู่เช่นนั้น
“ผมขอเตือนเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าดื่มโอสถไปแล้ว คุณจะถอยหลังกลับไม่ได้อีก”
ดันน์กล่าวด้วยน้ำเสียงลุ่มลึกแต่ไร้อารมณ์
ไคลน์ฉีกยิ้ม
“ผมทราบครับ แต่ผมขอเลือกที่จะทำตามเสียงของหัวใจ”
ประการแรก พลังของผู้ไร้หลับไม่สอดคล้องกับสิ่งที่มันต้องการ เช่นเดียวกับพลังของโอสถ ‘ผู้ชม’ ซึ่งเคยได้ยินจากชุมนุมไพ่ทาโรต์
ไคลน์ไม่แน่ใจว่าตนจะมีโอกาสพบเบาะแสโอสถเส้นทางอื่นอีกตอนไหน ดังนั้นสุภาษิตที่ว่า ช้าๆ ได้พร้าสองเล่มงาม คงไม่เหมาะกับสถานการณ์เร่งด่วนในปัจจุบัน
ด้วยเหตุนี้ การตัดสินใจจึงอยู่ในขอบเขตที่โบสถ์เทพธิดารัตติกาลจัดหาได้ เหลือเพียงผู้เก็บซากศพ นักทำนาย และผู้ส่องความลับ
และเมื่อตัดผู้เก็บซากศพออกไป ตัวเลือกเหลือเพียงผู้ส่องความลับและนักทำนาย
ทั้งสองเส้นทางอ่อนแอด้านการต่อสู้ทั้งคู่ และชำนาญในเวทมนตร์พิธีกรรมเหมือนกัน ด้วยเหตุนี้ สิ่งที่ช่วยให้ไคลน์ตัดสินใจได้หนักแน่นคือ เนื้อความซึ่งเขียนอยู่ในไดอารีของจักรพรรดิโรซาย—ชายคนนั้นเสียใจที่ไม่ได้เลือกหนึ่งในสามเส้นทาง ประกอบด้วยผู้ฝึกหัด นักจารกรรม และนักทำนาย
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีข้อมูลเกี่ยวกับ ‘การสวมบทบาท’ และ ‘การย่อย’ ที่ไคลน์ยังไม่ค่อยเข้าใจนัก เพียงแต่ทราบว่า สองสิ่งดังกล่าวถือเป็นกุญแจสำคัญที่ช่วยลดโอกาสคลุ้มคลั่งของผู้วิเศษ แถมยังช่วยดึงประสิทธิภาพของโอสถออกมาถึงขีดสุด
ส่วนเสียงประหลาดที่คอยตามหลอกหลอนในหัว เสียงประหลาดที่จูงใจให้ผู้วิเศษตกอยู่ในอาการคลุ้มคลั่ง ไคลน์ได้ยินพวกมันก่อนจะกลายเป็นผู้วิเศษเสียอีก
“เข้าใจแล้ว”
ดันน์หยิบหมวกทรงกึ่งสูงขึ้นมาสวม
“ตามผมลงไปข้างล่าง”
ไคลน์พยักหน้าพลางถอดหมวกคำนับ
กึก กึก กึก
คนทั้งสองมุ่งหน้าลงไปยังชั้นล่าง เสียงฝีเท้าดังสะท้อนทั่วทางเดินมืดสลัว
ไคลน์เริ่มเกิดภาวะตึงเครียด มันพยายามหาเรื่องคุย
“หัวหน้าครับ คุณบอกว่าโอสถจะไม่มอบความรู้ด้านเวทมนตร์และสิ่งเหนือธรรมชาติให้ผม เป็นสิ่งที่ต้องศึกษาและขวนขวายด้วยตัวเอง หากเป็นเช่นนั้นจริง บรรพบุรุษของเราหาความรู้จากไหนกัน? ต้องเสี่ยงชีวิตเหมือนกับการไขปริศนาโอสถหรือไม่?”
ทางเดินใต้ดินยังมีบรรยากาศเหมือนกับทุกครั้ง อากาศที่นี่บริสุทธิ์มาก แถมมีระบบถ่ายเทที่ดี แต่ด้วยเหตุผลบางประการ ไคลน์กลับเย็นสันหลังวาบเมื่อมีสายลมพัดผ่าน
ดันน์หันมาจ้องไคลน์ ท่ามกลางแสงไฟสลัว นัยน์ตาเทาของมันลุ่มลึกกว่าปรกติ
ดันน์ตอนกลับอย่างสุขุม
“ถูกต้อง บรรพบุรุษอาศัยการทดลองและสรุปผล แต่นั่นเป็นเพียงหนึ่งในสามวิธีที่มนุษย์ได้รับความรู้ของศาสตร์เหนือธรรมชาติ”
“วิธีที่สองคือ เทพประทานความรู้ให้โดยตรง และวิธีที่สามคือ เอ่อ… เป็นความรู้ที่ได้จากเสียงเพรียกกระซิบซึ่งผู้วิเศษได้ยินเฉพาะบุคคล ใช่แล้ว… มันเป็นเสียงเย้ายวนที่อันตรายมาก แต่ในบางครั้งก็มอบความรู้ที่มนุษย์ไม่เคยทราบมาก่อน”
“ทว่า จากข้อมูลด้านสถิติ ผู้วิเศษทุกคนที่ตั้งใจฟังเสียงดังกล่าวล้วนมีจุดจบเดียวกันคือคลุ้มคลั่ง”
“ถึงอย่างนั้น มนุษยชาติก็ติดหนี้บุญคุณพวกเขาที่ยอมเสียสละตัวเอง บันทึกหรือไดอารีที่พวกเขาทิ้งไว้ก่อนตายล้วนเป็นประโยชน์ต่อชนรุ่นหลังอย่างมหาศาล”
หนูทดลอง?
อากาศเย็นยะเยียบของโถงทางเดินส่งผลให้ร่างกายไคลน์เริ่มสั่นเทา
ถ้าอย่างนั้นแล้ว พิธีกรรมเปลี่ยนดวงชะตาของเรา ที่จะได้ยินเสียงกระซิบทุกครั้งหลังจากเดินทวนเข็มเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส จะส่งผลให้เราเกิดอาการคลุ้มคลั่งในอนาคตเหมือนกันหรือไม่?
เมื่อมาถึงทางแยก ดันน์มิได้ตรงไปยังประตูยานิส และมิได้เลี้ยวขวาไปคลังอาวุธ คลังอุปกรณ์ หรือคลังเก็บของเก่า แต่มันเลือกเลี้ยวซ้ายไปยังมหาวิหารพระแม่เซเลน่า
ทว่า ขณะมาเดินถึงกลางทาง หัวหน้าเหยี่ยวราตรีชะงักฝีเท้าและใช้มือกดปุ่มเปิดประตูลับอย่างรวดเร็ว ไคลน์ไม่ทันสังเกตว่าดันน์กดลงไปยังจุดใด
“ที่นี่คือห้องแปรธาตุของเหยี่ยวราตรี ผมจะบอกให้ลุงนีลล์หยิบสูตรโอสถนักทำนายรวมถึงส่วนผสมที่ใช้ออกมาจากประตูยานิส แล้วก็…   คุณโชคดีมากเลยนะ สงสัยเป็นเพราะเทพธิดาคอยอำนวยพร เหยี่ยวราตรีของเราจึงยังเหลือวัสดุสำหรับผลิตโอสถนักทำนายได้อีกสองขวด ไม่อย่างนั้นคงต้องรอไปอีกพักใหญ่”
ดันน์ชี้นิ้วเข้าไปในห้อง
“นั่งรอด้านในก่อน ลุงนีลล์จะมาผสมโอสถให้ที่นี่ คุณต้องคอยศึกษาไว้ ถือเป็นพื้นฐานของศาสตร์พลังเหนือธรรมชาติ แล้วก็… ห้ามแตะต้องอุปกรณ์ภายในห้องโดยพลการ พวกมันแพงมาก อันตรายมาก หรือไม่ก็ทั้งคู่”
เมื่อกล่าวจบ ดันน์เว้นวรรคไปพักหนึ่งก่อนจะพูดเสริมเหมือนทุกครั้ง
“เอ่อ… จริงด้วย ผมลืมบอกไป คุณกลายเป็นผู้วิเศษเนื่องจากถูกคนขององค์กรลับสะกดรอยและรื้อค้นบ้าน การตัดสินใจของคุณทำให้เหยี่ยวราตรีได้รับข้อมูลสำคัญ หรืออีกนัยหนึ่งก็คือ ความดีความชอบตรงนี้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ ไม่ได้แปลว่าคุณกลายเป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการแล้ว คุณยังคงเป็นเจ้าหน้าที่พลเรือนเช่นเคย ค่าตอบแทนรายสัปดาห์จึงไม่เปลี่ยนแปลง  หน้าที่ของคุณคล้ายคลึงของเดิม พยายามเดินสำรวจเบาะแสระหว่างบ้านเวิร์ชและหอพัก แต่สิ่งที่เพิ่มขึ้นมาคือ คุณต้องตั้งใจศึกษาศาสตร์เหนือธรรมชาติกับลุงนีลล์อย่างเป็นกิจจะลักษณะ ส่วนเรื่องเวลาให้นัดแนะกันเอาเอง”
“เข้าใจแล้วครับ”
สิ่งเดียวที่ตะขิดตะขวงใจไคลน์คือการที่ค่าตอบแทนไม่เพิ่มขึ้น… นอกนั้นเขารับได้
จากคำบอกเล่าของดันน์ก่อนหน้านี้ ผู้วิเศษจำเป็นต้องทำความเคยชินกับพลังของโอสถไปอีกสักพัก หมายความว่า หากมันถูกบรรจุเป็นเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการทันทีและต้องออกปฏิบัติภารกิจเหนือธรรมชาติ สิ่งเดียวที่รออยู่คงเป็นความตายแน่แท้
ขณะดันน์เดินกลับไปถึงทางแยก มันหันหลังมาเรียกไคลน์อีกหน
“ยังมีอีกเรื่อง”
นั่นปะไร…
ไคลน์เริ่มเคยชินกับ ‘รูปแบบ’ ของหัวหน้าผู้นี้แล้ว
“พวกเราสามารถวิเคราะห์การกระทำของลัทธิเร้นลับได้บางส่วน”
ดันน์กล่าวด้วยน้ำเสียงปรกติ
“มีความเป็นได้สูงที่พวกมันจะไม่ก่อกวนคุณอีกในอนาคต แต่อย่าประมาทไว้จะดีกว่า เพราะตราบใดที่พวกเรายังไม่มีความชัดเจนว่า สมุดบันทึกอันทีโกนัสมีความสำคัญกับพวกมันในระดับใด”
“จากการสำรวจเบื้องต้น สมุดเล่มนี้เป็นของโบราณจากยุคสมัยที่สี่จริง มีพลังอำนาจบางอย่างแอบแฝงอยู่ และยังเกี่ยวพันกับจักรวรรดิโซโลม่อนและขุนนางทุจริตในสมัยนั้นโดยตรง”
“เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณมากหัวหน้า”
ไคลน์ถอนหายใจยาว
นี่คืออีกหนึ่งเหตุผลที่ว่า ทำไมไคลน์ถึงต้องรีบกลายเป็นผู้วิเศษนัก
เมื่อเห็นดันน์เดินลับสายตาโดยไม่กล่าวสิ่งใดเพิ่มเติม ไคลน์จึงย่างกรายเข้าไปในห้องแปรธาตุ
ด้านในมีโต๊ะยาวตั้งอยู่พร้อมกับอุปกรณ์หลากหลายชนิด ทั้งหลอดทดลอง หลอดหยด ตาชั่ง รวมถึงเบ้าหลอม คล้ายคลึงกับอุปกรณ์ในคาบเรียนวิทยาศาสตร์มาก เพียงแต่โบราณและไม่ละเอียดเท่าเครื่องไม้เครื่องมือยุคปัจจุบัน
นอกจากนั้นยังมีหม้อต้ม ทัพพีไม้สีเข้ม บอลคริสตัล และอุปกรณ์ที่ไม่คุ้นเคยอีกหลายชนิด แถมยังมีตราสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์ถูกตกแต่งอยู่ทั่วห้อง มอบบรรยากาศลึกลับเหนือคำบรรยาย
ไคลน์กวาดสายตามองไปรอบห้องอย่างสนอกสนใจ แต่แน่นอน มันไม่โง่พอจะใช้มือสัมผัสจับต้อง
ถัดมาไม่นาน เสียงฝีเท้าขึ้นจากด้านนอก เป็นลุงนีลล์ที่เดินเข้ามาพร้อมกับกล่องสีเงินสลักลวดลายซับซ้อน
ลุงนีลล์ยังคงสวมชุดคลุมสีดำซึ่งไม่เข้ากับยุคสมัย แต่ดันเข้ากับหมวกสักหลาดที่มีสีเดียวกันอย่างลงตัว
“เจ้าหนุ่ม นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะเลือกเส้นทางนักทำนาย”
ลุงนีลล์วางกล่องสีเงินลงบนโต๊ะ ก่อนจะใช้นัยน์ตาสีแดงที่เริ่มขุ่นมัวจ้องพิจารณาไคลน์
“นิสัยของเจ้าเหมือนกับฉันตอนยังหนุ่มไม่มีผิด ไม่ชอบที่จะเหมือนใคร หลงใหลการแสวงหาความรู้… ไม่เลว เอาล่ะ ช่วยฉันจุดโคมไฟในห้องก่อน จากนั้นก็ปิดประตู”
“ครับ”
ไคลน์ระวังตัวสุดขีดขณะเอื้อมมือเปิดโคมไฟแก๊สที่ติดกับผนังห้อง มันไม่ต้องการทำสิ่งใดหล่นแตก เพียงไม่นาน ห้องแปรธาตุก็สว่างไสวเหมาะแก่การทำงาน
แกร่ก!
ประตูลับถูกปิดสนิท ไคลน์หันกลับมาพบชายชราผมขาวที่มีริ้วรอยลึกหลายแห่งบนใบหน้า ปัจจุบัน ลุงนีลล์กำลังใช้เศษกิ่งไม้ประหลาดขูดกับหม้อต้มสีดำสนิท
“การปรุงโอสถระดับต่ำงั้นง่ายมาก อย่างน้อยก็จนถึงลำดับเจ็ด ขั้นตอนไม่ซับซ้อน ไม่จำเป็นต้องใช้เพลิงชนิดพิเศษหรือพิธีกรรมประหลาด แถมคาถาก็เรียบง่าย”
“แค่ผสมวัสดุตามปริมาณที่ระบุไว้ในสูตร ทำตามขั้นตอนโดยไม่บิดเบือน เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว”
ลุงนีลล์ฉีกยิ้มกว้าง
“แค่นี้เองหรือครับ?”
ไคลน์ประหลาดใจเล็กน้อย
ง่ายขนาดนี้เชียว? ง่ายเหมือนกับพิธีกรรมเปลี่ยนดวงชะตา…
ง่ายจนน่ากลัว
“คงเป็นของขวัญจากเทพกระมัง… เทพธิดาจงเจริญ”
ลุงนีลล์ทำสัญลักษณ์ดาวแดงสี่จุดบริเวณหน้าอก ก่อนจะเปิดกล่องเงินและนำกระดาษหนังแพะที่มีสภาพเก่าแก่โบราณออกมา
กระดาษหนังแพะสีน้ำตาลอมเหลืองค่อยๆ ถูกคลี่ออกทีละนิดจนเผยให้เห็นอักษรด้านใน ไคลน์แอบชำเลืองจากระยะห่าง…
เป็นอักษรเฮอร์มิส ภาษาที่มันคุ้นเคย
หมึกบนกระดาษมีสีแดงเข้มราวกับเขียนด้วยเลือด แถมคลับคล้ายคับคลาว่ายังไม่แห้งสนิท แต่ก็ไม่มีสิ่งใดพิเศษนอกเหนือจากนี้
“นักทำนาย: น้ำบริสุทธิ์ 100 มิลลิลิตร วานิลลาราตรี 13 หยด มินท์ทองคำ 7 ใบ…”
ไคลน์พยายามอ่านเนื้อความ แต่อักษรที่เหลือถูกบดบังโดยข้อมือของลุงนีลล์อย่างมิดชิด
“น้ำบริสุทธิ์คือน้ำที่ผ่านการกลั่นซ้ำหลายสิบหน โชคดีที่ฉันทำเตรียมไว้ล่วงหน้าจำนวนหนึ่ง เราจึงข้ามขั้นตอนนี้ไปได้”
ขณะกล่าว ลุงนีลล์เอื้อมมือหยิบขวดแก้วที่ปิดสนิทบนโต๊ะด้วยความเคยชิน จากนั้นก็บิดฝาและเทน้ำบริสุทธิ์ประมาณ 100 มิลลิลิตรลงในหม้อต้มโดยไม่คิดมาก
ไคลน์ไม่กล้าถามสิ่งใด กลัวว่าตนจะไปรบกวนสมาธิการผสมของลุงนีลล์ เพราะแต่ไหนแต่ไร ตัวมันมีหน้าที่แค่ดื่ม
“วานิลลาราตรี 13 หยด… นี่ก็เป็นสิ่งที่เตรียมไว้ล่วงหน้าแล้วเช่นกัน มันถูกใช้ในหลายโอกาสมาก”
ลุงนีลล์นำขวดสีน้ำตาลใบเล็กออกจากกล่องเงิน เปิดฝาและใช้หลอดหยดดูดขึ้นไปเล็กน้อย ก่อนจะหยดลงในหม้อต้มจำนวน 13 หยดถ้วนด้วยท่าทีผ่อนคลาย
เกิดกลิ่นเย้ายวนเจือจางลอยจากปากหม้อ ไคลน์สัมผัสได้ถึงความสงบอย่าน่าประหลาด
“มินท์ทองคำ 7 ใบ…”
ลุงนีลล์หยิบกระปุกสีเงินขนาดไม่ใหญ่มากออกมาเปิดฝา ปลายนิ้วคีบใบไม้ออกมาใส่หม้อทั้งหมดเจ็ดครั้ง จากนั้นก็ใช้จมูกสูดดมกลิ่นในหม้อดังฟุดฟิด
“4 5 6 7… สมบูรณ์แบบ”
ลุงนีลล์ยิ้มอย่างพึงพอใจก่อนจะก้มหน้าอ่านสิ่งที่เขียนบนกระดาษหนังแพะต่อ
“พิษจากใบเฮ็มล็อค 3 หยด… นี่ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ควรกินส่งเดช พิษของใบไม้ชนิดนี้จะทำให้รู้สึกชาไปทั้งตัว หากดื่มเข้าไปในปริมาณมากอาจถึงตายได้ เป็นวิธีฆ่าตัวตายที่คนสมัยโบราณนิยมใช้”
เอ่อ… ผมคงไม่โง่ขนาดนั้นกระมัง
ไคลน์รำพันกับตัวเอง
ลุงนีลล์นำหลอดหยดอันใหม่ออกมาดูดของเหลวในขวด ก่อนจะหยดพิษใบเฮ็มล็อคลงไปในหม้อต้ม ของเหลวในหม้อผสมผสานกันจนเกิดกลิ่นประหลาดที่มอบความรู้สึกสดชื่น
“ผงหญ้าโลหิตมังกร 9 กรัม…”
ลุงนีลล์รื้อค้นกล่องสีเงินสักพักก่อนจะหยิบหลอดแก้วที่ด้านในมีผงสีดำบรรจุออกมา จากนั้นก็เทใส่ถ้วยบีเกอร์ที่วางอยู่บนตาชั่งจนครบ 9 กรัม
มันคว่ำบีเกอร์เทผงใส่หมอต้มพร้อมกับคนกวนส่วนผสมทั้งหมดสองรอบด้วยทัพพีไม้สีเข้ม
ท่าทีเฉื่อยชาและไม่พิถีพิถันของลุงนีลล์ทำให้ไคลน์เป็นกังวลเล็กน้อย
“อันที่จริง วัตถุดิบเหล่านี้เป็นเพียงส่วนเสริม ไม่จำเป็นต้องตามสูตรเป๊ะๆ ก็ได้ หืม… จะใส่เพิ่มอีกสักนิดดีรึเปล่านะ?”
ลุงนีลล์กล่าวติดตลก
“แต่วัตถุดิบอีกสองชนิดที่เหลือนั้นไม่ใช่ เราสามารถใส่น้อยกว่าปรกติได้ แต่ต้องไม่ห่างจากที่ระบุในสูตรมากนัก ไม่อย่างนั้นการปรุงโอสถจะล้มเหลว… และห้ามใส่เกินโดยเด็ดขาด ไม่อย่างนั้น เจ้าเตรียมตัวกลายเป็นคนเสียสติได้เลย แถมยังมีโอกาสสูงมากที่จะเสียชีวิตคาที่”
ไคลน์พลันตึงเครียดขณะลุงนีลล์หยิบโหลแก้วสีดำออกจากกล่องสีเงิน
“โลหิตหมึกลาวา 10 มิลลิลิตร… เจ้านี่เป็นสายพันธุ์ที่แปลกมาก เรียกว่าสัตว์วิเศษก็ไม่ผิดนัก น่าจะกลายพันธุ์มาอีกทอดหนึ่ง เลือดของมันจะเสื่อมคุณสมบัติทันทีที่โดนแสงแดด เราจึงต้องเก็บไว้ในภาชนะทึบแสง”
โทนเสียงของลุงนีลล์ไม่ผ่อนคลายเหมือนก่อนหน้า มันบรรจงตวงเลือดสิบหยดใส่หลอดแก้วอย่างระมัดระวัง
โลหิตหมึกลาวาจะมีสีฟ้าเรืองแสงเหมือนกับท้องฟ้า มันจะพ่นฟองอากาศลวงตาตลอดเวลาราวกับเป็นประตูกับเชื่อมต่อโลกวิญญาณ
“หลังจากตวงเสร็จ ต้องเทมันออกสักสองสามหยดเพื่อไม่ให้ปริมาณเกินที่กำหนด”
ลุงนีลล์กล่าวเสียงค่อย
ในวินาทีที่เลือดสีฟ้าสัมผัสกับของเหลวในหม้อต้ม เกิดเสียงฟองผุดคล้ายกับน้ำเดือด บรรยากาศรอบห้องแปรธาตุถูกอาบด้วยแสงสีฟ้าครามทันใด
ไคลน์รู้สึกคุ้นเคยและไม่คุ้นเคยในเวลาเดียวกัน
เหมือนกับ… ตอนอยู่ในท้องแม่
โลหิตหมึกลาวามีอำนาจกระตุ้นดวงวิญญาณของมนุษย์มากเพียงนั้น
“และสุดท้าย คริสตัลวารีดาว 50 กรัม”
เสียงของลุงนีลล์ได้ปลุกให้ไคลน์กลับสู่โลกความเป็นจริงอีกครั้ง มันรีบมองไปบนโต๊ะ
ในมือชายชรากำลังถือเศษคริสตัลที่ใสบริสุทธิ์อย่างน่าเหลือเชื่อ และที่แปลกคือ ผิวของมันไม่ได้มีลักษณะเหลี่ยมแข็ง แต่โค้งมนคล้ายคลึงกับเยลลีสีใสเสียมากกว่า
แสงสีฟ้ารอบห้องส่องสะท้อนคริสตัลจนเกิดประกายระยิบระยับประหนึ่งบรรจุดวงดาวไว้ด้านใน
“นี่เป็นวัสดุหายากสำหรับสร้างคริสตัลทำนาย… ต้องใช้ให้ประหยัดและคุ้มค่าที่สุด”
ลุงนีลล์กล่าวพลางใช้มีดเงินเล่มเล็กที่มีลวดลายซับซ้อนกรีดแยกคริสตัลออกจากกัน
“น้ำบริสุทธิ์ วานิลลาราตรี ใบมินท์ทองคำ พิษใบเฮ็มล็อค ผงหญ้าโลหิตมังกร เลือดหมึกลาวา และคริสตัลวารีดาว ทั้งหมดสำหรับโอสถนักทำนาย…”
ไคลน์ทวนวัตถุดิบซ้ำ
เมื่อจัดการเสร็จ ลุงนีลล์หยิบเศษคริสตัลวารีดาวใส่หม้อต้มจนครบห้าสิบกรัม
ซู่วว—
หมอกสีเทาฟุ้งขโมงออกจากหม้อต้ม บรรยากาศภายในห้องแปรธาตุพลันตลบอบอวล
ท่ามกลางหมอกคละคลุ้ง ไคลน์มองเห็นดวงดาวจำนวนมากส่องแสงระยิบระยับ ขณะเดียวกันก็รู้สึกราวกับถูกสิ่งที่มองไม่เห็นกำลังจ้องมอง
หมอกเทาสลายไปในอีกหลายวินาทีถัดมา ลุงนีลล์รีบใช้ทัพพีไม้ตักของเหลวเหนียวหนืดออกจากหม้อต้ม ลักษณะของมันนุ่มเหนียวและเกาะกันเป็นเนื้อเดียว ไม่มีแม้แต่หนึ่งหยดที่เหลือค้างติดก้นหม้อ
ลุงนีลล์นำของเหลวดังกล่าวใส่แก้วสีขุ่นเบื้องหน้าก่อนจะชี้นิ้ว
“เสร็จแล้ว โอสถนักทำนายของเจ้า”
........................


## 0032 เนตรวิญญาณ

ราชันเร้นลับ 32 : เนตรวิญญาณ
ไคลน์จ้องมองเข้าไปในของเหลวกึ่งเยลลี่สีน้ำเงินเข้ม ยากจะอธิบายว่านี่คือของเหลวหนึ่งแก้วหรือหนึ่งถ้วยกันแน่
ชายหนุ่มกล่าวด้วยสีหน้าขาวซีดพลางกลืนน้ำลาย
“ผมต้องดื่มทั้งอย่างนี้เลยหรือ?”
“ต้องผ่านขั้นตอนอะไรก่อนไหมครับ? เช่นพิธีกรรม ร่ายคาถา หรือสวดภาวนา”
ลุงนีลล์พยักหน้า
“ขั้นตอน? มีสิ มีแน่นอน ก่อนอื่นเลย เจ้าต้องจิบไวน์เออร์เมียร์ของอินทิสพร้อมกับสูบซิการ์เดซี่ จากนั้นก็เต้นจังหวะราชสำนักหรือจะเต้นแท็ปก็ได้ถ้าชอบ ตบท้ายด้วยการเล่นไพ่เกว็นท์ต่ออีกยก…”
เมื่อเห็นไคลน์กำลังฉงน ลุงนีลล์หัวเราะคิกคักก่อนเฉลยสิ่งที่กล่าวไปเมื่อครู่
“หรืออะไรก็ได้ที่ตัวเจ้าหายประหม่า”
…คิดว่าตัวเองตลกมากนักหรือลุง?
มุมปากไคลน์กำลังกระตุก มันพยายามหักห้ามใจไม่ใช่ชักปืนในซองรักแร้ออกมายิง
ไคลน์วางไม้ค้ำลงพร้อมกับยื่นแขนขวาออกไปจับแก้วทึบแสง ขณะยกแก้วขึ้น กลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของโอสถโชยเตะจมูกอย่างเข้มข้น
“เจ้าหนุ่ม อย่าได้ลังเล ยิ่งลังเลมาก ความหวาดกลัวก็ยิ่งเพิ่มขึ้น และนั่นจะส่งผลต่อการดูดซึมพลังจากโอสถ”
ลุงนีลล์กล่าวขณะหันหลังให้ไคลน์ น้ำเสียงของมันเรียบเฉยราวกับคุ้นชินสถานการณ์
โดยที่ไคลน์ไม่รู้ตัว ลุงนีลล์เดินไปถึงอ่างล้างมือและเปิดก๊อกน้ำเพื่อทำความสะอาด
ชายหนุ่มพยักหน้ากับตัวเองพร้อมกับสูดลมหายใจสุดปอด กิริยาท่าทางเหมือนกับเด็กถูกบังคับกินยา มันใช้มือข้างหนึ่งอุดจมูก อีกข้างจับแก้วกระดก ของเหลวสุดสะอิดสะเอียนถูกดื่มรวดในอึกเดียว
สัมผัสอันนุ่มละมุนและเย็นฉ่ำเคลื่อนที่ผ่านช่องปากไปยังหลอดอาหารอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานก็ถึงกระเพาะ
ประหนึ่งของเหลวสีน้ำเงินเข้มชนิดนี้ปลดปล่อยหนวดแหลมยาวในท้องไคลน์เป็นระยะ เซลล์ทั้งหมดในร่างพลันเย็นวาบอย่างสะอิดสะเอียน
ร่างกายบิดงอเมื่อการมองเห็นเริ่มพร่ามัว สีสันในสายตาฟุ้งกระจายท่วมท้น แดงยิ่งแดงก่ำ น้ำเงินยิ่งน้ำเงินเข้ม ดำยิ่งดำสนิท
สีสันอันหลากหลายเข้มข้นถูกฉายในการมองเห็นคล้ายกับภาพวาดของศิลปินร่วมสมัย
ไคลน์เคยพานพบประสบการณ์เช่นนี้มาก่อนแล้ว… มันเหมือนกับเมื่อครั้งถูกผู้สื่อวิญญาณ·มาดามดาลี่ย์ประกอบพิธีกรรม!
ในตอนนั้น สายตาของไคลน์พร่ามัวหนักมาก แต่จิตใจยังคงเบาสบายและแจ่มชัด คล้ายกับดวงวิญญาณล่องลอยไปบนทะเลจิตอันกว้างใหญ่
เพียงไม่นาน ภาพการมองเห็นรอบตัวชายหนุ่มเริ่มกลับเป็นสีสันปรกติ สิ่งเดียวที่แปลกประหลาดคือหมอกสีเทาซึ่งกำลังฟุ้งกระจายบดบังการมองเห็น
รอบตัวไคลน์ปรากฏรูปร่างมายาของสิ่งมีชีวิตที่อธิบายไม่ได้เต็มไปหมด ไม่เหมือนกับสัตว์ตนใดที่มันเคยรู้จักมาก่อน เมื่อเพ่งพิจารณาอย่างถ้วนถี่ ร่างกายพวกมันค่อนข้างแวววาวและส่องแสงหลากสี สัญชาตญาณของไคลน์กำลังบ่งบอกว่า พวกมันคือร่างจิตของสิ่งมีชีวิตที่ทรงปัญญา
ภาวะทั้งหมดที่เกิดขึ้นคล้ายคลึงกับพิธีกรรมเปลี่ยนดวงชะตามาก… เมื่อก้มมองลงไป มันได้พบ ‘ตนเอง’ ยังคงยืนอยู่ในจุดเดิม แต่ด้วยร่างกายที่สั่นเทา
ทันใดนั้น เมื่อจิตตระหนักได้ว่าสิ่งที่กำลังมองเห็นไม่ได้เกิดจากร่างจริง สติพลันถูกดึงกลับร่างหลักอีกครั้ง
ซู่ว!
หมอกสีเทาจางหายไป การมองเห็นรอบตัวกลับเป็นปรกติ ไม่หลงเหลือภาพของสิ่งมีชีวิตเลือนรางที่ระบุสายพันธุ์ไม่ได้เมื่อครู่
ห้องแปรธาตุยังคงเป็นห้องแปรธาตุ
แต่สมองของไคลน์กำลังหมุนเคว้งราวกับถูกมือมนุษย์กวนขยำ สายตาที่เคยคิดว่ากลับเป็นปรกติแล้ว ได้เกิดภาพทับซ้อนจนเริ่มพร่ามัว โสตประสาทกึกก้องด้วยเสียงกระซิบที่แจ่มชัด
“โฮนาซิส… เฟรเกีย…   โฮนาซิส… เฟรเกีย”
ขณะไคลน์กำลังเจ็บปวดดุจดังถูกกรีดแทงบริเวณหน้าผาก มันพยายามควานหาต้นตอเพื่อระบายความรู้สึกอึดอัดออกไป
ชายหนุ่มขมวดคิ้วชนกันพลางออกแรงสะบัดศีรษะ
“การมองเห็นผิดเพี้ยนใช่ไหม? กำลังได้ยินในเสียงที่ไม่เคยได้ยินใช่ไหม?”
ลุงนีลล์กล่าวพร้อมกับเดินมายืนด้านข้างด้วยรอยยิ้มมีเลศนัย
“ใช่ครับมิสเตอร์นีลล์ ผมควรทำอย่างไร?”
ขณะฝืนเค้นเสียงถาม ไคลน์พยายามข่มความบ้าคลั่งที่เกิดขึ้น
ลุงนีลล์หัวเราะ
“นี่คือผลจากการรั่วซึมของพลังโอสถ เจ้ายังไม่เข้มแข็งพอจะควบคุมมันได้ทั้งหมด… เอาล่ะ ทำตามที่ฉันบอก จินตนาการภาพวัตถุสักชนิดขึ้นในสมอง ไม่ต้องซับซ้อนเกินไปนัก”
ไคลน์รีบนึกภาพหมวกผ้าไหมสีดำทรงกึ่งสูงที่ตนเพิ่งซื้อ ชายหนุ่มพยายามจินตนาการถึงรูปทรงและสัมผัสของมัน
“เพ่งสมาธิทั้งหมดไว้ที่วัตถุดังกล่าว ทำซ้ำจนกว่าภาพของวัตถุจะชัดเจนที่สุด เสมือนจริงที่สุด… เป็นอย่างไรบ้าง ดีขึ้นรึยัง?”
เสียงของลุงนีลล์ส่งผ่านมาถึงแก่นจิตใจชายหนุ่มประหนึ่งบทเพลงสุนทรี
ไคลน์พยายามเพ่งจิตให้รูปทรงของหมวกผ้าไหมชัดเจนที่สุด หลังจากผ่านไปไม่กี่อึดใจ เสียงกระซิบโฮนาซิสเริ่มบางเบาจนไม่ได้ยิน ภาพการมองเห็นที่เคยซ้อนทับจนเบลอ เริ่มประกบกันอย่างสมบูรณ์คมชัด
“ดีขึ้นมากแล้วครับ”
ไคลน์ถอนหายใจยาวเมื่อความอลหม่านภายในห้วงความคิดเริ่มสงบนิ่ง มันทดสอบก้มมองลงไปด้านล่าง ภาพทุกอย่างกลับคืนสู่ความปรกติ
ชายหนุ่มขยับแขนขาด้วยความคาดหวังเจือปนสงสัย ก่อนจะเอ่ยปากถาม
“ผมทำสำเร็จรึเปล่า? กลายเป็นนักทำนายแล้วหรือยัง?”
ลุงนีลล์หยิบแผ่นปรอทที่มีลักษณะคล้ายกระจกเงามาจ่อหน้าไคลน์
“ลองมองเข้าไปในดวงตาสิ”
ภาพแรกที่เห็นคือไคลน์·โมเร็ตติคนเดิมกำลังสวมหมวกผ้าไหมทรงกึ่งสูง รูปลักษณ์ยังเหมือนเดิมทุกประการ สิ่งเดียวที่แตกต่างจากปรกติ คือเหงื่อไคลที่ชุ่มชโลมใบหน้าราวกับเพิ่งอาบน้ำเสร็จ
ชายหนุ่มเริ่มทำตามคำแนะนำลุงนีลล์ สมาธิทั้งหมดถูกเพ่งไปยังนัยน์ตาสีน้ำตาล จากนั้นก็พบว่าดวงตาของตนลุ่มลึกกว่าเดิมค่อนข้างมาก ประหนึ่งท้องฟ้ายามค่ำคืนที่สามารถดูดกลืนวิญญาณมนุษย์เข้าไปด้านใน
เดิมที นัยน์ตาสีดำตาลของมันมักคมเข้มคลายสีดำมากอยู่แล้ว การเปลี่ยนแปลงเช่นนี้จึงแทบไม่เห็นถึงความแตกต่าง หากไม่เพ่งพิศอย่างถี่ถ้วน
“นี่คือผลกระทบทางกายภาพของพลังจากโอสถ แต่หลังจากเจ้าเรียนวิธีการเข้าฌานและทำความเคยชินกับพลัง สีของนัยน์ตาจะค่อยๆ กลับมาเป็นปรกติในภายหลัง”
ลุงนีลล์ฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับยื่นแขนขวาออกมาหา
“ยินดีด้วย เจ้ากลายเป็นผู้วิเศษเต็มตัวแล้ว… นักทำนายของพวกเรา”
“ขอบคุณมากครับ”
ไคลน์ยื่นแขนขวาออกไปจับตอบ
“มิสเตอร์นีลล์ แล้วผมจะเรียนการเข้าฌานได้ตอนไหน?”
“ตอนนี้เลย… หลักพื้นฐานของการเข้าฌานนั้นง่ายมาก และยิ่งง่ายขึ้นหลังจากกลายเป็นผู้วิเศษ”
ลุงนีลล์ยิ้ม
“เหมือนกับเมื่อครู่ จินตนาการภาพของวัตถุที่ง่ายและคุ้นเคย พยายามสร้างภาพชัดของวัตถุดังกล่าวในสมอง นั้นคือพื้นฐานของการเข้าฌาน ลองทำดูอีกครั้ง”
ไคลน์หลับตาลงอย่างว่าง่าย มันจินตนาการภาพหมวกทรงสูงใบเดิมซ้ำ
สมาธิของชายหนุ่มถูกรวบรวมเร็วกว่าครั้งก่อนหน้า เพียงไม่นาน ความคิดฟุ้งซ่านพลันถูกขจัด เหลือไว้เพียงตัวตนอันเด่นชัดของหมวกผ้าไหมทรงกึ่งสูงสีดำ
“ถัดมา ลองปล่อยความคิดให้ว่างเปล่า เปลี่ยนวัตถุที่จินตนาการให้เป็นบางสิ่งที่ไม่เคยมีตัวตนบนโลกนี้มาก่อน… ต้องเสกขึ้นจากความว่างเปล่า พยายามออกแบบขึ้นใหม่ด้วยตัวเอง”
“เจ้าต้องทำตามกฎอย่างเคร่งครัด… หลังจากเข้าสู่ฌานที่แท้จริง เมื่อเริ่มตระหนักว่า ‘ตนเอง’ ไร้ตัวตน เมื่อเจ้าก้าวข้ามการระลึกถึง ‘ตนเอง’ ได้ เจ้าก็จะมองเห็นโลกและจักรวาลที่กว้างขึ้น มีสติมากพอจะเข้าใจและพบแก่นแท้ของทุกสรรพสิ่ง เจ้าจะได้รับปัญญาซึ่งมีเพียงตนเท่านั้นที่ตกผลึก…”
“ในขอบเขตของศาสตร์เร้นลับ สิ่งนี้เรียกว่าประสบการณ์เร้นลับ”
ลุงนีลล์กล่าวด้วยเสียงสุขุม
“ส่วนรายละเอียดมากกว่านี้ ไว้ฉันจะอธิบายให้ฟังวันหลัง ปัจจุบัน สิ่งเดียวที่เจ้าต้องทราบคือหนทางเข้าฌานที่ถูกต้อง”
ให้จินตนาการสิ่งที่ไม่เคยมีอยู่บนโลกใบนี้ สร้างวัตถุขึ้นเองจากความว่างเปล่า…
ถ้าอย่างนั้น ใช้วัตถุจากโลกเก่าได้ไหม?
ไคลน์ลองจินตนาการภาพขีปนาวุธข้ามทวีปสีเขียวเข้มของกองทัพ ซึ่งเคยเห็นจากโทรทัศน์ไม่บ่อยครั้งนัก ชายหนุ่มแทนที่หมวกผ้าไหมทรงกึ่งสูงด้วยจรวดขีปนาวุธขนาดใหญ่และหนา
แต่ไม่ว่าจะพยายามจินตนาการให้ชัดเจนเพียงใด มันก็มิอาจหลุดพ้นจากการระลึกถึงตัวเองได้
สงสัยจะไม่สำเร็จ…
คงต้องปล่อยให้จินตนาการลอยเตลิดไปตามธรรมชาติ ไคลน์เปลี่ยนไปนึกภาพบอลแสงสีขาวสว่างจำนวนมาก จากนั้นก็บรรจงนำมาซ้อนทับกันเป็นรูปทรงแปลกใหม่
หลังจากสร้างวัตถุแสงสีขาวรูปทรงประหลาดในหัวสมอง จิตของไคลน์เริ่มเข้มข้นและล่องลอย
ร่างกายและสมาธิเริ่มสงบนิ่ง ทันใดนั้น ภาพการมองเห็นปัจจุบันเริ่มเกิดหมอกสีเทารายล้อมอีกครา ตามด้วยสีสันอันหลากหลายและเข้มข้น ลอยเหนือวัตถุแสงที่ไคลน์จินตนาการเล็กน้อย
จิตของชายหนุ่มลอยสูงขึ้นและเพ่งพิจารณาถึงกลุ่มก้อนบอลแสงหลายชั้นจนหลงลืมตัวเองไปชั่วขณะ ไคลน์สัมผัสถึงพวกมันอย่างเด่นชัด และโอบล้อมพวกมันไว้อย่างแน่บแน่น
“ยอดเยี่ยมมาก สมกับเป็นนักทำนาย เจ้าเข้าฌานได้อย่างราบรื่นไร้จุดติดขัด แต่ก็ยังด้อยกว่าฉันตอนหนุ่มเล็กน้อย… แค่เล็กน้อยเท่านั้น ฮะฮะ!”
ลุงนีลล์ยิ้มอย่างมีความสุข
“ถัดมา ฉันจะสอนเกี่ยวกับพลังพื้นฐานที่ใช้งานง่ายและสำคัญที่สุดของผู้วิเศษ แถมยังเป็นพลังที่จำเป็นสำหรับศึกษาศาสตร์เร้นลับในอนาคต… เนตรวิญญาณ!”
ลุงนีลล์ดับโคมไฟทั้งหมดในห้องพร้อมกับเปิดประตูแง้มเล็กน้อยให้แสงลอดผ่าน บรรยากาศภายในห้องแปรธาตุพลันมืดสลัว แต่ก็พอจะมองเห็นเค้าลางของวัตถุภายใน
“เอาละ คงสภาพเข้าฌานไว้ก่อน ยกฝ่ามือทั้งสองขึ้น นำหลังมือวางไว้หน้าดวงตาแต่ละข้าง นิ้วชี้ต้องอยู่ใกล้กัน แต่ห้ามสัมผัสกันโดยเด็ดขาด”
“ค่อยๆ ลืมตาขึ้นทีละนิด จนกว่าจะคุ้นชินกับความมืดของห้อง”
ไคลน์ทำตามขั้นตอนของลุงนีลล์อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เมื่อสายตาเริ่มปรับแสง มันมองเห็นเค้าลางของนิ้วทั้งสิบและฝ่ามือเบื้องหน้า รวมถึงอุปกรณ์ต่างๆ ภายในห้องแปรธาตุ
“อันที่จริง เจ้าต้องนอนราบลงกับพื้นเพื่อให้ร่างกายผ่อนคลาย แต่เมื่อดูจากการเข้าฌานที่ลื่นไหล ฉันคิดว่าคงไม่จำเป็น”
นีลล์หัวเราะคิกคัก
“เอาล่ะ ดวงตาซ้ายเพ่งมองหลังมือซ้าย ดวงตาขวาเพ่งมองหลังมือขวา จากนั้นก็ขยับนิ้วชี้ทั้งสองขึ้นลงเล็กน้อย อย่าให้สัมผัสโดนกันเด็ดขาด และห้ามขยับออกจากกรอบการมองเห็นของสายตา”
ไคลน์ฟังจับใจความก่อนจะแบ่งสมาธิดวงตาเพื่อมองหลังมือแต่ละข้าง ถัดมาเป็นการขยับนิ้วชี้ให้ยังอยู่ในขอบเขตสายตาโดยไม่สัมผัสกัน
หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง…
ทันใดนั้น แสงสีแดงพลันส่องสว่างจากนิ้วมือทั้งสิบ
“เอ๋…”
ชายหนุ่มส่งเสียงประหลาดใจ
“เห็นสีแล้วใช่ไหม? ต้องอย่างนั้น! นี่คือขั้นแรกของเนตรวิญญาณ สีที่เจ้าเห็นเรียกว่าแสงออร่า”
ลุงนีลล์อธิบาย
“ไม่ต้องรีบร้อน ลองทำซ้ำอีกสักสองสามหน เมื่อเคยชินแล้ว ทดสอบกวาดสายตามองไปยังจุดอื่นรอบห้อง แล้วฉันจะอธิบายความหมายของออร่าแต่ละสีให้เอง”
“ครับ”
ไคลน์ทดสอบขยับนิ้วขึ้นลงเพื่อให้เคยชินกับแสงออร่าสีแดงจากนิ้วมือ
ลุงนีลล์สังเกตท่าทีไคลน์สักพักก่อนจะอธิบายต่อ
“ศาสตร์เร้นลับจะแบ่งโครงสร้างของมนุษย์ออกเป็นสี่ระดับ… ชั้นในสุดซึ่งเป็นแกนกลางสำคัญคือ ‘กายจิต’ มีใครบางคนกล่าวไว้ว่า สิ่งมีชีวิตทุกชนิดที่มีวิญญาณล้วนมีกายจิตทั้งหมด”
“ฉันไม่มั่นใจว่าผู้วิเศษเส้นทางอื่นจะเหมือนกันไหม แต่สำหรับผู้ส่องความลับทุกคน จุดมุ่งหมายสูงสุดของการเข้าฌาน รวมถึงวิธีการเพิ่มพลังวิญญาณ ล้วนเกี่ยวข้องกับกายจิตทั้งสิ้น”
“ระดับถัดจากกายจิตคือ ‘วิญญาณดารา’ มีไว้สำหรับให้กายจิตติดต่อกับโลกวิญญาณผ่านห้วงมิติดวงดาว ไม่ผิดนักหากจะกล่าวว่า วิญญาณดาราคือรูปแบบหนึ่งของกายจิต แต่สีของมันจะเปลี่ยนไปตามอารมณ์และความปรารถนาของมนุษย์ในช่วงนั้น”
“ฉากที่เจ้าเห็นหลังจากดื่มโอสถ คือฉากที่จิตมองผ่านดวงตาวิญญาณดาราขณะท่องโลกวิญญาณ… โลกวิญญาณคือสถานที่ซึ่งใช้กฎเกณฑ์ของโลกมนุษย์ตัดสินไม่ได้”
“โลกวิญญาณจะเกี่ยวพันกับภาวะก้าวข้าม ‘ตนเอง’ ภาวะ ‘ตนเอง’ ไร้ขีดจำกัด และภาวะจักรวาลแห่ง ‘ตนเอง’   ในโลกวิญญาณ อดีต ปัจจุบัน และอนาคตจะซ้อนทับกันหลายชั้น สถานที่แห่งนี้คือส่วนสำคัญของศาสตร์การทำนายทั้งหมด”
“ในโลกวิญญาณ ภาพที่เจ้าเห็นจะเป็นเพียง ‘สัญลักษณ์’ เป็นสิ่งที่ต้องนำมาตีความซ้ำเพื่อให้ได้ข้อเท็จจริง ศาสตร์ทำนายและเวทมนตร์บางชนิดต้องใช้งานผ่านวิญญาณดาราเพื่อเชื่อมต่อกับโลกวิญญาณ”
“อย่าได้เข้าใจผิดระหว่างวิญญาณดารากับกายจิตเด็ดขาด เป็นคนละอย่างกัน”
อันหนึ่งเป็น ‘แก่น’ ส่วนอีกอันเป็น ‘ร่างเทียม’ สำหรับใช้พลังสินะ…
สายตาไคลน์ยังคงจ้องมองฝ่ามือตัวเอง แต่หัวสมองกำลังสรุปผลในสิ่งที่ลุงนีลล์อธิบาย
“ถัดมาเป็น ‘กายปัญญา’ นับตั้งแต่ระดับนี้ขึ้นไป จะเริ่มนับรวมถึงร่างเนื้อที่จับต้องได้… กายปัญญาจะรวมถึงสมอง ไหวพริบด้านการตีความ ไหวพริบด้านการจำแนก ไหวพริบด้านการวิเคราะห์ และไหวพริบด้านการพิจารณา… โอสถบางชนิดจะช่วยเพิ่มพูนพลังเหล่านี้เป็นพิเศษ กายปัญญาจำเป็นสำหรับร่ายเวทมนตร์บางชนิด”
ลุงนีลล์อธิบายอย่างละเอียดทุกซอกมุม
“ส่วนระดับนอกสุดคือ ‘กายอากาศ’ ในชั้นนี้จะนับรวมถึงอวัยวะภายในและร่างเนื้อ”
“สีของออร่าที่เจ้าเห็นเกิดจากปรากฏการณ์ภายนอกของกายอากาศ หรืออีกความหมายหนึ่งก็คือ เนตรวิญญาณจะทำให้เจ้ามองเห็นกายอากาศของมนุษย์ทั่วไป รวมถึงภูตผีและวิญญาณชั่วร้ายด้วย”
“กายอากาศของมนุษย์จะแสดงออร่าออกมาเป็นสีต่างๆ เจ้าสามารถอ่านภาวะอารมณ์และสุขภาพของบุคคลเหล่านั้นได้จากสี ความเข้ม และความสว่างของออร่า”
“เมื่อเนตรวิญญาณพัฒนาขึ้น เจ้าจะเข้าถึงศาสตร์เร้นลับได้อย่างลึกซึ้ง รวมถึงอ่านรายละเอียดออร่าของมนุษย์คนอื่นได้อย่างชัดเจน อาจเห็นไปถึงอายุขัย”
“และอย่างที่เคยบอกไป ภาวะอารมณ์จะขึ้นอยู่กับวิญญาณดาราของมนุษย์คนดังกล่าว จึงหมายความว่า หากพัฒนาเนตรวิญญาณไปถึงระดับสูง เจ้าจะมองเห็นวิญญาณดาราของผู้อื่นอย่างในชัดเจน และนั่นยิ่งทำให้เข้าถึงแก่นแท้ของศาสตร์เร้นลับมากขึ้น… นี่คือพลังอันยิ่งใหญ่ที่ผู้ส่องความลับและนักทำนายสามารถครอบครอง”
“มีใครบางคนเคยกล่าวไว้ว่า เนตรวิญญาณสามารถมองเห็นทุกสรรพสิ่ง ไม่ว่าจะเป็นอดีตหรืออนาคต แต่ฉันยังไม่ปักใจเชื่อเรื่องนั้น”
ทรงพลังกว่าที่คิดอีกแฮะ…
ไคลน์อึ้งจะพูดไม่ออก
ลุงนีลล์กระแอมก่อนจะเล่าต่อ
“มาเข้าเรื่องรายละเอียดของสีออร่ากันดีกว่า อวัยวะที่ต้องเคลื่อนไหวจำพวกแขนขาและนิ้วจะมีออร่าสีแดง สมองและศีรษะจะมีสีม่วง จุดขับของเสียจะมีสีส้ม ระบบย่อยอาการจะมีสีเหลือง หัวใจและระบบร่างกายทั่วไปจะมีสีเขียว ลำคอและระบบประสาทจะมีสีฟ้า ร่างกายของมนุษย์ที่มีสุขภาพสมบูรณ์จะแสดงออร่าซ้อนทับกันจนเป็นสีขาวบริสุทธิ์… นั่นคือสัญญาณของสุขภาพดี  เมื่อออร่าในส่วนใดมีสีเข้มขึ้นหมองลง หมายความว่าจุดดังกล่าวเริ่มทำงานผิดปรกติ เป็นได้ทั้งอาการป่วยหรืออ่อนล้า  ยังไม่หมด… วิญญาณดาราก็มีสีของออร่าเช่นกัน ไว้สำหรับบ่งบอกถึงอารมณ์ สีแดงหมายถึงตื่นเต้นและหลงใหล สีส้มหมายถึงอุ่นใจและพึงพอใจ สีเหลืองหมายถึงสุขและเอาใจใส่ สีเขียวหมายถึงสุขุมและสันติ สีฟ้าหมายถึงสงบนิ่งและร่มเย็น สีขาวหมายถึงร่าเริงและกระตือรือร้น สีดำหมายถึงกังวล เศร้า และเงียบขรึม สีม่วงหมายถึงเย็นชาและเหินห่าง…”
ไคลน์บันทึกทั้งหมดลงสมองพร้อมกับทำความเคยชินเนตรวิญญาณ
“เอาล่ะ ลองมองไปที่วัตถุอื่นบ้าง”
ลุงนีลล์ไม่กล่าวสิ่งใดอีก
ไคลน์หันหน้าไปทางลุงนีลล์ และสิ่งที่พบก็ไม่ผิดจากที่คาดมากนัก ออร่าหลากสีกำลังปรากฏตามร่างกาย แต่ละจุดมีความเข้มจางแตกต่างกัน
ส่วนที่เข้มและสว่างที่สุดหนีไม่พ้นบริเวณศีรษะซึ่งมีสีม่วง บริเวณแขนขามีออร่าสีแดงหม่น ออร่าตามร่างกายส่วนที่เหลือจะมีสีออกไปทางสีซีดจาง คงเป็นเพราะร่างกายที่ชรา
กาลเวลาช่างโหดร้ายนัก… ไคลน์รำพัน
ในวินาทีนี้ มันกำลังสัมผัสประสบการณ์พลังผู้วิเศษเป็นครั้งแรก พลังที่ไม่มีในมนุษย์ทั่วไป!
“ผู้วิเศษ…”
ขณะจ้องมองลุงนีลล์ตั้งแต่หัวจรดเท้า ชายหนุ่มเหลือบเห็นดวงตาที่เย็นชาและดุร้ายคู่หนึ่ง กำลังลอยด้านหลังลุงนีลล์ท่ามกลางความมืดมิดอันว่างเปล่า ดวงตามายามีขนาดใหญ่ ลักษณะโปร่งแสงและปราศจากคิ้ว
ดวงตามายาจ้องมองนีลล์อย่างไม่ละสายตาไปไหน…
นี่มัน… ชายหนุ่มพลันอ้าปากค้าง มันส่งเสียงบอกกับลุงนีลล์
“มีดวงตาคู่หนึ่งอยู่หลังคุณ!”
นีลล์ชะงักเล็กน้อยก่อนจะฝืนยิ้มจืดชืด
“ไม่ต้องไปสนใจ”
........................


## 0033 ปุ่มเปิดปิด

ราชันเร้นลับ 33 : ปุ่มเปิดปิด
เมื่อสิ้นเสียงลุงนีลล์ ดวงตามายาที่จ้องมองจากด้านหลังพลันสลายไป แม้จะยังอยู่ในภาวะเนตรวิญญาณ แต่ไคลน์กลับสัมผัสตัวตนไม่ได้อีกเลย
“เป็นผลกระทบจากพิธีกรรมน่ะ”
ลุงนีลล์อมยิ้ม
สุดยอด… เนตรวิญญาณคือเนตรหยินหยางที่ถูกยกระดับอย่างนั้นหรือ? ไคลน์กำลังตื่นเต้นประหนึ่งเด็กเล็กได้ของเล่นใหม่
มันตัดสินใจกวาดสายตาไปรอบตัว เพื่อจะเปรียบเทียบระหว่างห้องแปรธาตุที่มองผ่านเนตรวิญญาณ และมองผ่านดวงตาปรกติ
ทว่า ภาพเค้าลางของวัตถุทุกชนิดยังคงเหมือนเดิม ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะ หลอดแก้ว ตาชั่ง หรือถ้วยแก้ว ทุกสิ่งยังเหมือนกับมองด้วยตาเปล่า มิได้ปรากฏแสงสีของออร่าเช่นมนุษย์
สิ่งไม่มีชีวิตจะไม่มีออร่าอย่างนั้นหรือ?
ไคลน์ชำเลืองสายตามองกล่องสีเงินใจกลางโต๊ะไม้ ทันใดนั้น ชายหนุ่มมองเห็นสีสันเจือจางสว่างจากปากกล่อง มีทั้งสีฟ้าครามราวกับท้องฟ้า สีขาวระยิบระยับเหมือนดวงดาว และสีแดงฉานประหนึ่งเปลวเพลิงระอุลุกโชน
“วัตถุดิบจากสัตว์วิเศษยังมีสัญญาณชีพหลงเหลืออยู่อีกหรือ? แถมยัง เอ่อ… ยังไม่ตายหรือครับ? ทั้งที่ร่างต้นเสื่อมสลายไปนานแล้ว”
ไคลน์พึมพำเสียงดัง มันต้องการให้ลุงนีลล์ช่วยไขข้อข้องใจ
“คำอธิบายที่ถูกต้องก็คือ พวกมันยังหลงเหลือเศษเสี้ยววิญญาณอยู่ภายใน เป็นสาเหตุสำคัญที่ช่วยให้เจ้ากลายเป็นผู้วิเศษ และยังเป็นสาเหตุที่ทำให้ผู้วิเศษเกิดการคลุ้มคลั่ง… ดันน์คงเล่าให้ฟังบ้างแล้วสินะ”
นีลล์อธิบายอย่างคร่าว ก่อนจะหัวเราะเมื่อนึกบางสิ่งขึ้นได้
“ฮะฮะ! จะบอกอะไรให้ โอสถนักเก็บซากศพมีส่วนผสมสำคัญคือคางคกจุดดำโตเต็มวัยซึ่งต้องนำไปตากแห้ง การฝืนกระเดือกโอสถดังกล่าวต้องใช้ความกล้าไม่น้อยทีเดียว”
เพียงจินตนาการตามก็มากพอจะทำให้ชายหนุ่มขยะแขยง มันไม่พยายามทวนซ้ำ สายตากวาดมองรอบห้องเผื่อว่าจะพบดวงวิญญาณหรือภูตผีให้ทดสอบพลังเนตรใหม่
“ไม่ใช่ว่าในโลกควรมีวิญญาณล่องลอยเต็มไปหมดหรือครับ?”
ไคลน์ถามฉงน
ลุงนีลล์ยิ้ม
“เจ้าหนุ่ม พูดตามฉัน :  ที่นี่คือศูนย์บัญชาการใหญ่ของเหยี่ยวราตรีเมืองทิงเก็น แถมยังอยู่ใต้วิหารพระแม่เซเลน่า สถานที่ซึ่งมีผู้วิเศษขวักไขว่เต็มไปหมด!  คิดว่าจะมีผีหรือวิญญาณร้ายตนใดเร่ร่อนมาถึงนี่ได้หรือ? และอย่างที่เคยบอกไป โลกมนุษย์และโลกวิญญาณนั้นแยกจากกัน”
ไคลน์พลันเคอะเขินที่ดันมองข้ามเรื่องพื้นฐานขนาดนี้ มันเบือนหน้าหนีไปทางโคมไฟผนังบริเวณทางเข้าและแสร้งทำเป็นจ้องมองอย่างสนใจ
“เข้าใจแล้วครับ”
เมื่อกล่าวจบ กึ่งกลางหว่างคิ้วพลันกระตุก
เกิดอะไรขึ้น?
ขณะจะหันหลังกลับมาถาม มันเหลือบไปเห็นเงาลางของคนผู้หนึ่งยืนบริเวณหน้าประตูอย่างเงียบงัน รอบตัวมีแสงสีขาวเจือจางส่องสว่างตัดความมืด
เป็นรูปร่างมนุษย์ไม่ผิดแน่ แต่สีของออร่าดันกลมกลืนไปกับความมืดอย่างน่าประหลาด ส่งผลให้ไคลน์แยกแยะไม่ออกในทีแรก
ตุบตุบ!
หว่างคิ้วชายหนุ่มกระตุกรุนแรง ภาพการมองเห็นเริ่มปั่นป่วน มันพยายามเพ่งหาตัวตนปริศนาเมื่อครู่ แต่บัดนี้สัมผัสไม่ได้อีกแล้ว
น่าแปลก… มันหันกลับมาถามลุงนีลล์
“มิสเตอร์นีลล์ ผมปวดหว่างคิ้วมากเลย มันกระตุกยิบๆ”
“ฮะฮะ! เป็นเรื่องปรกติ เจ้ายังเป็นผู้วิเศษหน้าใหม่ เนตรวิญญาณจึงสร้างภาระให้กับกายจิตมาก เจ้าใช้มันต่อเนื่องเป็นเวลานานเกินไป   ผลทางกายภาพที่พบได้บ่อยคือ หว่างคิ้วกระตุก ปวดศีรษะ และมองเห็นภาพหลอน  ไม่เพียงเท่านั้น การอยู่ในภาวะเนตรวิญญาณนานเกินไป จะทำให้รู้สึกอึดอัดจากสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย แถมเจ้าอาจคล้อยตามอารมณ์ของผู้อื่นได้ง่าย นี่คือสิ่งที่ต้องพึงระวังให้ดี พยายามฝึกซ้อมให้บ่อยครั้ง แต่ต้องไม่อยู่ในภาวะเนตรวิญญาณนานเกินไป ฮะฮะ!”
นีลล์ตอบพร้อมเสียงหัวเราะ
ทำไมสีหน้าของลุงถึงกำลังสนุกในตอนที่ผมเดือดร้อน…
ไคลน์เอ่ยปากถามต่อ
“แล้วผมจะออกจากเนตรวิญญาณยังไง?”
ชายหนุ่มเคยคิดจะถามเรื่องบุคคลลึกลับเมื่อครู่ แต่เมื่อได้ยินว่า อาการปรกติของการใช้เนตรวิญญาณคือเห็นภาพหลอน มันจึงปล่อยผ่านไป เพราะคำตอบของนีลล์คงไม่เป็นอื่นแน่นอน
“คล้ายกับตอนเปิดใช้ ให้นึกถึงวัตถุที่เบี่ยงเบนความสนใจจนกว่าจะหลุดพ้นจากสภาวะเข้าฌาน จงหลับตาลงและเพ่งจิตให้ยกเลิกเนตรวิญญาณซ้ำไปมา จากนั้นก็ลืมตาขึ้น แล้วการมองเห็นจะกลับเป็นปรกติ”
ลุงนีลล์อธิบายอย่างคร่าว ก่อนจะเสริม
“แน่นอนว่า นั่นเป็นวิธีที่หยาบและด้อยประสิทธิภาพที่สุด ผู้วิเศษอย่างเราสามารถสะกดจิตร่างกายให้เข้าและออกภาวะเนตรวิญญาณได้ง่ายกว่านั้น หรืออีกความหมายหนึ่งก็คือ สร้างปุ่มปิดเปิดทางธรรมชาติขึ้นมา”
“ตัวอย่างเช่น หลอกร่างกายว่า เมื่อใช้ปลายนิ้วแตะหว่างคิ้วสองครั้งจะเป็นการเข้าสู่ภาวะเนตรวิญญาณ และหากแตะซ้ำอีกสองครั้งจะเป็นการยกเลิก ทำนองนี้ ขึ้นอยู่กับความสะดวกของแต่ละคน”
“เข้าใจแล้วครับ”
ไคลน์ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะทดสอบใช้วิธีที่ลุงนีลล์แนะนำ—แตะหว่างคิ้วสองครั้ง แทนปุ่มเปิดปิดภาวะเนตรวิญญาณ
การแตะแค่หนึ่งครั้งอาจเกิดขึ้นโดยไม่ตั้งใจ และการแตะสามครั้งนั้นมากเกินไป อาจไม่ทันในบางสถานการณ์ที่ฉุกเฉิน ส่วนการกระทำโจ่งแจ้งจำพวกดีดนิ้วจะสร้างจุดเด่นเกินจำเป็น
ไคลน์เพ่งสมาธิเพื่อสร้างบอลแสงซ้อนทับกันอีกครั้งเพื่อให้เข้าฌาน
หลังจากได้ลุงนีลล์คอยชี้แนะ ไคลน์ใช้เวลาฝึกฝนอีกสักพักจนได้รับ ‘ปุ่มเปิดปิด’ ภาวะเนตรวิญญาณอย่างสมบูรณ์
ชายหนุ่มกำหมัดแน่นอย่างสะใจ ก่อนจะใช้ปลายนิ้วชี้แตะเบาๆ ที่หว่างคิ้วสองครั้ง ทันใดนั้น ภาพการมองเห็นพลันปรากฏแสงออร่าหลากสีสัน
เมื่อแตะอีกสองครั้ง ทุกสิ่งก็กลับสู่ปรกติ
“ผมทำสำเร็จแล้ว…”
ไคลน์ถอนหายใจยาวอย่างมีความสุข
เมื่อฝึกซ้อมเสร็จ ร่างกายรู้สึกหนักอึ้งโดยไม่รู้ตัว ราวกับพร้อมหลับวูบได้ทุกเมื่อ และบางทีอาจหลับไปนานถึงสามวันเต็ม
นีลล์หัวเราะคิกคัก
“พวกเราไม่ใช่ผู้ไร้หลับสักหน่อย การสิ้นเปลืองพลังกายย่อมต้องง่วงนอนอยู่แล้ว เจ้าควรกลับบ้านไปพักผ่อนสักงีบใหญ่ ในช่วงบ่ายค่อยตื่นมาเดินสำรวจรอบบ้านเวิร์ชเพื่อหาเบาะแสของสมุดบันทึกอันทีโกนัส   พรุ่งนี้ฉันจะสอนศาสตร์เร้นลับให้เพิ่มเติม แน่นอน เจ้าจะได้อ่านเอกสารโบราณด้วย”
“ครับผม!”
ไคลน์เห็นด้วยทุกประการกับคำแนะนำของลุงนีลล์
ชายหนุ่มใช้ไม้ค้ำพยุงร่างออกจากห้องแปรธาตุ มันและลุงนีลล์แยกย้ายเมื่อถึงทางแยก ลุงนีลล์ต้องไปเฝ้าคลังอาวุธต่อ ส่วนไคลน์แบกร่างอันอ่อนล้าของตนเดินขึ้นบันไดหินพลางบีบนวดขมับ
ทันใดนั้น ดันน์·สมิทเดินเข้ามาทักจากด้านหลังด้วยรอยยิ้มมุมปาก
“ผมได้ยินมาว่า คุณเป็นผู้ที่เหมาะกับนักทำนายมาก ถึงขนาดใช้เนตรวิญญาณได้โดยไม่ต้องเข้าฌานอย่างนั้นหรือ?”
“คงเป็นพลังพิเศษเฉพาะตัวของนักทำนายกระมังครับ”
ไคลน์ตอบถ่อมตน
หัวหน้าคงรับหน้าที่เฝ้าคลังอาวุธแทนนีลล์จนถึงเมื่อครู่สินะ
ดันน์·สมิทเดินแซงไคลน์ไปเล็กน้อย ก่อนจะชะงักและหันกลับมากล่าวด้วยสีหน้าขึงขัง
“คุณต้องจำใส่ใจไว้ว่า แมวขี้สงสัยคือแมวที่อายุสั้น ผู้วิเศษก็เช่นกัน ห้ามฟังเสียงที่คนอื่นไม่ได้ยิน และห้ามจ้องมองสิ่งที่คนอื่นไม่เห็นโดยเด็ดขาด”
“เข้าใจแล้วครับ”
ไคลน์ยังจำได้ นั่นคืออีกสาเหตุสำคัญที่ผู้วิเศษเกิดการคลุ้มคลั่ง
เมื่อกลับถึงสำนักงานบริษัทหนามทมิฬ ชายหนุ่มกล่าวอำลาโรแซนที่ยังไม่ทราบว่าตนกลายเป็นผู้วิเศษ จากนั้นก็เดินลงบันไดและขึ้นรถม้าแบบรางกลับถนนดารารัตน์—บ้านหลังใหม่ เมื่อเสร็จสิ้นการเดินทาง ไคลน์รู้สึกอ่อนล้าพร้อมสลบลงทุกเมื่อ
ยังเป็นเวลาช่วงเช้าของวัน อุณหภูมิประมาณยี่สิบหกองศาเซลเซียส ไคลน์นำกุญแจออกจากเอวและไขประตูบ้านเข้าไป
บ้านหลังใหม่ยังขาดองค์ประกอบอีกหลายสิ่ง ห้องนั่งเล่นนับว่าโล่งเกินไป
วันนี้วันจันทร์ เบ็นสันและเมลิสซ่าจึงออกไปทำงานและเรียน คนทั้งสองออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว
ไคลน์ไม่มีกะจิตกะใจจะทำสิ่งใด มันล็อกประตูหน้าบ้านและเดินขึ้นชั้นสองไปยังห้องนอนใหญ่ที่สุดซึ่งมีตู้หนังสือ—ห้องนอนไคลน์
ทักซิโด้ถูกถอดออกและแขวนไว้บนราว ชายหนุ่มไม่รีรอที่จะทิ้งตัวลงบนเตียง และในวินาทีดังกล่าว มันก็หลับเป็นตายในพริบตา
…
ไคลน์·โมเร็ตติถูกปลุกให้ตื่นด้วยแสงแดดที่สาดทอดทับใบหน้า มันงัวเงียลืมตาขึ้นและได้พบกับดวงอาทิตย์อันร้อนแรงนอกหน้าต่าง
“กี่โมงแล้ว? เลยเวลาชุมนุมไพ่ทาโรต์ไปหรือยัง?”
ไคลน์ลนลานคลานจากเตียงไปยังราวแขวนผ้าเพื่อล้วงนาฬิกาพกออกจากกระเป๋าทักซิโด้
ไม่เพียงหลงลืมเวลานัดหมาย แต่ยังลืมปิดประตูห้องนอนให้เรียบร้อยด้วย! แถมผ้าม่านมุขหน้าต่างก็ไม่ถูกเลื่อนปิดเพื่อบดบังแสงแดด
กริ๊ก! ไคลน์รีบเปิดฝานาฬิกาพกเพื่อตรวจสอบเวลา…
เพิ่งจะเลยบ่ายมาเพียงเล็กน้อย ยังเหลือเวลาอีกพอสมควรก่อนจะถึงเวลานัดหมายของชุมนุมไพ่ทาโรต์ตอนบ่ายสามตรง
ทุกวันจันทร์ ไคลน์ต้องพบปะกับแฮงแมนและจัสติสเพื่อรวบรวมข้อมูล
ชายหนุ่มแตะหว่างคิ้วสองครั้ง ภาพการมองเห็นรอบตัวเปลี่ยนไปเล็กน้อย มันสำรวจร่างกายเพื่อตรวจสุขภาพและอาการผิดปรกติ
ร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์ดี
หว่างคิ้วถูกแตะซ้ำสองครั้งเพื่อปิด มันเดินลงบันไดอย่างอารมณ์ดี ไคลน์เปิดกระปุกชาคุณภาพต่ำโรยใส่กาน้ำเพื่อต้ม เมื่อตระเตรียมเรียบร้อย อาหารกลางวันคือชาคู่กับขนมปังไรย์ทาเนยที่เตรียมไว้
ถัดมาเป็นการทบทวนความรู้ของโลกยุคปัจจุบันจากหนังสือและไดอารีของไคลน์คนก่อน มันเริ่มเข้าใจพื้นเพและธรรมชาติของโลกใบนี้เพิ่มขึ้นเมื่อความทรงจำในอดีตเริ่มกลับคืนมาทีละนิด
…
เวลา 2:57 ในยามบ่าย ชายหนุ่มปิดหนังสือลงพร้อมกับสวมปลอกปากกา ผ้าม่านภายในห้องถูกดึงปิดสนิทมิดชิด ส่งผลให้บรรยากาศค่อนข้างมืดสลัว ก่อนจะเดินไปล็อกประตูห้องนอนปิดท้าย
ปลายนิ้วชี้ถูกแตะหว่างคิ้วสองครั้งเพื่อเข้าสู่ภาวะเนตรวิญญาณ สายตากวาดมองสำรวจรอบห้องหาสิ่งผิดปรกติ
เมื่อไม่พบอะไร ไคลน์ออกจากเนตรวิญญาณและตรวจสอบเวลาจากนาฬิกาพกเป็นครั้งสุดท้าย
ติ๊ก ต่อก
ติ๊ก ต่อก
อีกหนึ่งนาทีก่อนบ่ายสาม ไคลน์ปิดนาฬิกาและเริ่มเดินทวนเข็มเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส ก่อนจะปิดท้ายด้วยการท่องคาถาภาษาจีนกลางเสียงค่อย
เพียงแต่ในคราวนี้ มันไม่ต้องเตรียมอาหารวางไว้สี่มุมห้อง
ขณะหลับตาลง ไคลน์เริ่มสัมผัสว่าหลังมือเกิดอาการคันยุบยิบ ประหนึ่งจุดดำทั้งสี่ที่เรียงตัวเป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัสกำลังปูดโปนออกมาจากผิวหนัง
เสียงตะโกนโหวกเหวกและเสียงกระซิบอันแหบพร่ายังคงดังข้างหูอย่างเด่นชัดเช่นเคย แต่ไคลน์สัมผัสได้ว่า อาการปวดศีรษะไม่รุนแรงเหมือนกับครั้งแรก
ไม่ใช่ว่ามันไม่ส่งผล แต่คงเพราะไคลน์ชื่อฟังคำเตือนของดันน์ที่กล่าวว่า ‘ห้ามตั้งใจฟังเสียงที่คนอื่นไม่ได้ยินเด็ดขาด’
ในฐานะผู้วิเศษ มันจำเป็นต้องมีวินัยกับตัวเองมากกว่าคนปรกติ
เพียงพริบตา ร่างกายพลันเบาหวิวประหนึ่งลอยได้ ภาพการมองเห็นหมุนเคว้งก่อนจะปรากฏทะเลหมอกสีเทาเข้มข้นเหมือนคราวก่อน
หลังจากกวาดสายตามอง ไคลน์เหลือบเห็น ‘ดาว’ สีแดงสองดวงที่มีสายสัมพันธ์เล็กๆ เชื่อมกับตน ขณะเดียวกันก็ความรู้สึกสนิทสนมอย่างน่าประหลาด
ไคลน์ก้มสำรวจร่างกายตัวเองที่ค่อนข้างโปร่งแสงและพร่ามัว จากนั้นก็พึมพำ
“นี่คือวิญญาณดาราที่ลุงนีลล์หมายถึงหรือ?”
ไคลน์ยืนสงบนิ่งอยู่หลายอึดใจ ก่อนที่มิติสายหมอกจะแปรเปลี่ยนเป็นโถงประชุมศักดิ์สิทธิ์ขนาดใหญ่ หลังคาสูงทรงโดมหรูหรา โต๊ะทองเหลืองยาวและมีเก้าอี้พนักสูงยี่สิบสองตัวรายล้อม แบ่งเป็นข้างละสิบตัว หัวท้ายอีกตำแหน่งละตัว บนพนักเก้าอี้ทุกตัวมีสัญลักษณ์ทางดาราศาสตร์สลักแตกต่างกันไป
ไคลน์เดินไปนั่งหัวโต๊ะด้วยมาดสุขุม จากนั้นก็เสกให้หมอกสีเทารอบตัวทวีความเข้มข้นขึ้นกว่าปรกติ มือขวาเอื้อมออกไปสัมผัส ‘ดาว’ แดงทั้งสองดวงเพื่อสร้างการเชื่อมต่อสุดปาฏิหาริย์
........................


## 0034 ค่าตอบแทนล่วงหน้า

ราชันเร้นลับ 34 : ค่าตอบแทนล่วงหน้า
ณ ห้องใต้ดินลับที่ไม่มีหน้าต่างแม้แต่บานเดียว อัลเจอร์·วิลสันกำลังนั่งหน้าโต๊ะยาวซึ่งมีเครื่องไม้เครื่องมือหลายชนิดวางเรียงราย รวมถึงกระดาษหนังแพะอีกหลายใบ
ด้านหน้ามันคือเทียนไขที่ละลายไปแล้วครึ่งลำ เปลวเพลิงสีเหลืองหม่นส่องวูบวาบจนเงาเฟอร์นิเจอร์ภายในห้องคลับคล้ายกับกำลังเคลื่อนไหว
เส้นผมสีน้ำเงินเข้มเกือบดำของอัลเจอร์พัวพันยุ่งเหยิงประหนึ่งสาหร่ายทะเล มันสวมชุดคลุมซึ่งมีสัญลักษณ์สายฟ้าสลัก สองมือกุมประสานด้านหน้าโดยหันนิ้วโป้งเข้าหากัน สายตาจ้องมองขวดของเหลวสีดำสนิทที่ตั้งวางบนโต๊ะถัดจากเทียนไขเล็กน้อย
ซู่ว! ซู่ว! ซู่ว!
ซ่า! ซ่า! ซ่า!
เสียงสายลมกระโชกสลับกับเสียงคลื่นทะเลซัดโถมดังออกจากขวดปริศนา หยดหมึกสีดำลอยกึ่งกลางขวด สายหมอกสีเทาเจือจางหมุนวน มองผิวเผินคล้ายกับปากและดวงตาของสิ่งมีชีวิตเร้นลับ
อัลเจอร์เหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง จนกระทั่งเข็มสั้นบ่งบอกชั่วโมงถูกเลื่อนมาแตะเลขสามตรง
มันใช้ปลายนิ้วบีบนวดขมับเล็กน้อย ก่อนที่ภาพการมองเห็นจะกลายเป็นสีดำสนิทและแสงสีต่างๆ ฟุ้งกระจายเข้มข้น
ทันใดนั้น แสงแดดสว่างจ้าคล้ายกับคลื่นสมุทรก่อตัวซัดโถมโอบร่างมันไว้ในพริบตา
…
กรุงเบ็นลันด์ เขตราชินี
ภายในคฤหาสน์สุดหรูของตระกูลฮอลล์
หลังจากแยกย้ายกับครูเต้นรำ ออเดรย์รีบล็อกประตูก่อนจะเดินไปหน้าโต๊ะเครื่องแป้งเก่าแก่ตัวเดิม
แสงแดดภายนอกห้องกำลังส่องสว่างอย่างเจิดจ้า เป็นปรกติของยามบ่ายสาม บนโต๊ะเครื่องแป้งมีสมุดบันทึกสีน้ำตาลอ่อนซึ่งผลิตจากหนังแกะคุณภาพสูง หน้ากระดาษเปิดค้างเผยให้เห็นความว่างเปล่า ไม่ห่างกันนักมีปากกาหมึกซึมปลอกสีทองวางนอนอยู่ ด้ามจับประดับประดาด้วยทับทิมหลายเม็ด
ออเดรย์ทดลองซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อให้มั่นใจว่า เธอจะจดบันทึกได้ทันท่วงทีหลังถูกส่งออกจากชุมนุมไพ่ทาโรต์
“ตื่นเต้นจัง…”
เธอพยายามสูดลมหายใจสุดปอดเพื่อระงับอารมณ์โครมคราม ขณะเดียวกันก็ทำปากจู๋พลางชำเลืองมองเข้าไปในกระจก
ทว่า สิ่งที่เห็นมิใช่ภาพสะท้อนจากกระจกเงา หากแต่เป็นลำแสงมายาสีแดงเข้มซึ่งพุ่งตรงออกจากแผ่นกระจกจนอาบท่วมร่างตนไว้
…
ณ ห้วงมิติสายหมอกซึ่งถูกจำลองเป็นโถงประชุมศักดิ์สิทธิ์ คล้ายคลึงกับสิ่งก่อสร้างของเผ่าคนยักษ์ไม่มีผิดเพี้ยน
เสาสีแดงเข้มสองต้นพุ่งขึ้นจากเบาะเก้าอี้สองตัวเดิมที่แฮงแมนและจัสติสเคยนั่ง เสาลำแสงกระแทกใส่โดมเพดานอย่างเกรี้ยวกราดประหนึ่งน้ำพุโลหิต ก่อนจะซาลงและค่อยๆ ‘สลัก’ รูปลักษณ์ของสองบุคคล
ออเดรย์ผู้มาพร้อมเส้นผมสีทองอ่อน รูปร่างสูงโปร่ง ผอมเพรียวและสง่างาม สิ่งแรกที่หล่อนกระทำคือชำเลืองมองเก้าอี้หัวโต๊ะ เธอพบบุคคลหนึ่งซึ่งมีหมอกเทารายล้อมเข้มข้นกำลังนั่งด้วยมาดสง่า มือข้างขวาวางอยู่บนโต๊ะ ส่วนข้างซ้ายกำลังลูบคางราวกับครุ่นคิด
“สวัสดียามบ่ายค่ะ มิสเตอร์ฟูล~”
ออเดรย์ทักทายด้วยสีหน้าร่าเริง
ถัดมาเป็นการชำเลืองมองบุคคลที่นั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามและทักทายด้วยโทนเสียงแบบเดียวกัน
“สวัสดียามบ่ายค่ะ มิสเตอร์แฮงแมน~”
ช่างเป็นสตรีผู้ใสซื่อ… เธอมั่นใจได้อย่างไรว่าเราคือคนดี? เหตุใดถึงไม่มีความหวาดกลัวหรือกังวลในจิตใจเลย?
เป็นบุตรสาวขุนนางใหญ่ที่ถูกเลี้ยงดูมาเยี่ยงไข่ในหินหรืออย่างไร?
ไคลน์อมยิ้ม แต่มาดภายนอกยังคงสุขุมขึงขัง
“สวัสดียามบ่าย มิสจัสติส”
ขณะกล่าว มันเบือนหน้าไปทางซ้ายเล็กน้อยพร้อมกับใช้ปลายนิ้วแตะหว่างคิ้วสองครั้ง
ภาพการมองเห็นผันเปลี่ยนในพริบตา ปรากฏสีออร่าของร่างกายแฮงแมนและจัสติสอย่างแจ่มชัด
ทุกสรรพสิ่งรอบมิติสายหมอกล้วนดำมืดเช่นเดิม ไม่พบสัญญาณชีพใดในห้องประชุมศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้
สายตาหันชำเลืองมองออร่าจัสติส สีออร่ารอบตัวเธอเหมือนกับที่ลุงนีลล์เคยอธิบายไว้ทุกประการ แต่ละจุดแบ่งแยกชัดเจนด้วยสีแดง ม่วง ฟ้า และอื่นๆ จนรวมกันเป็นสีขาวบริสุทธิ์ผุดผ่อง บอกได้คำเดียวว่า เด็กสาวผู้นี้ถูกเลี้ยงดูอย่างดีและมีระดับสุขภาพไร้ที่ติ
ถัดมาเป็นสีของอารมณ์… แดงและเหลือง ซึ่งหมายถึงความตื่นเต้น กระตือรือร้น และความยินดี เมื่อได้ข้อสรุป ไคลน์หันไปสำรวจแฮงแมนบ้าง
คล้ายคลึงกับจัสติส… ไม่มีออร่าใดผิดแผกจากมนุษย์สุขภาพดีทั่วไป ส่วนอารมณ์นั้นมีสีฟ้าสลับส้ม
สุขุม ครุ่นคิด ระมัดระวัง และพึงพอใจ?
นี่คือครั้งแรกที่มันหัดอ่านสีออร่า ไคลน์จึงยังไม่มั่นใจในข้อสรุปนัก
แต่ขณะกำลังจะเบือนความสนใจกลับ มันเริ่มสัมผัสถึงบางสิ่งประหลาดได้จากแฮงแมน
ออร่าในชั้นลึกสุดของบุคคลผู้นี้แทบจะกลมกลืนกันเป็นสีเดียว
ไคลน์ลองเพ่งสมาธิให้หนักขึ้น มันพิจารณาแฮงแมนอย่างละเอียดจนพบว่า ในส่วนลึกที่ถัดจากกายอากาศลงไป ออร่าของแฮงแมนปรากฏสีฟ้าครามดุจดังน้ำทะเล แต่มิได้สงบนิ่ง กำลังเกรี้ยวกราดประหนึ่งลมพายุ
หรือจะเป็น… วิญญาณดารา? หรือควรเรียกว่าภาพเสมือนวิญญาณดาราดี?
ถ้ามีวิญญาณดาราก็หมายความว่า…
แฮงแมนเป็นผู้วิเศษ! แถมยังเป็นออร่าที่ทรงพลังยิ่งกว่าลุงนีลล์!
หลังจากวิเคราะห์ภายในใจอย่างเงียบงัน มันส่ายศีรษะเล็กน้อย
‘ไม่จำเป็นเสมอไป อาจเกี่ยวกับเรื่องที่มิติสายหมอกแห่งนี้คือสถานที่พิเศษ สีของออร่าจึงไม่ตรงกับความจริง’
หลังจากหันไปชำเลืองมองจัสติสอีกครั้ง ชายหนุ่มก็มั่นใจว่าออร่าสีฟ้าครามของแฮงแมนคือสัญลักษณ์ของผู้วิเศษ
ขณะเดียวกัน อัลเจอร์กล่าวทักทายตามมารยาทเสร็จสิ้น
ออเดรย์ฉีกยิ้มขณะเอ่ยปากถามด้วยสีหน้าคาดหวัง
“มิสเตอร์แฮงแมน คุณได้รับกล่องโลหิตฉลามวิญญาณแล้วหรือยัง?”
ก่อนจะตอบ อัลเจอร์หันไปมองไคลน์เล็กน้อย มันพบว่ามิสเตอร์ฟูลกำลังใช้ปลายนิ้วสัมผัสหว่างคิ้วคล้ายกับครุ่นคิดถึงเรื่องอื่น
“ต้องขอบคุณมากจริงๆ นั่นคือสิ่งที่ผมต้องการ ไม่คิดว่าคุณจะหาพบเร็วขนาดนี้ เพราะโลหิตฉลามวิญญาณจัดว่าเป็นวัตถุดิบพิเศษซึ่งค่อนข้างหายาก”
อัลเจอร์ตอบอย่างซื่อตรง
ออเดรย์ยิ้ม
“ฉันดีใจที่คุณชอบ”
ในฐานะบุคคลที่ผู้หลงใหลศาสตร์เร้นลับตั้งแต่เด็ก ออเดรย์จึงเน้นเข้าสังคมกับทายาทชนชั้นสูงที่ชื่นชอบในสิ่งเดียวกัน พวกมันมักแลกเปลี่ยนข้อมูล หนังสือ หรือของวิเศษกันบ่อยครั้ง แต่ไม่มีใครเลยที่สามารถช่วยให้ออเดรย์กลายเป็นผู้วิเศษได้จริง
อาจใช่ที่องค์ชายบางคนบอกใบ้ว่า มันสามารถช่วยให้เธอกลายเป็นผู้วิเศษได้ แต่ต้องแลกกับการมาเป็นภรรยารอง
ส่วนที่มาของโลหิตฉลามวิญญาณ ออเดรย์แอบขโมยมาจากคลังสมบัติตระกูล ซึ่งบ้านของเธอมีโหลบรรจุโลหิตฉลามวิญญาณ ‘ขนาดใหญ่มาก’ ชนิดที่ต่อให้หายไปร้อยมิลลิกรัมก็ไม่มีทางรับรู้ ออเดรย์จึงแอบขโมยมาเล็กน้อยโดยไม่รู้สึกผิด เธอเชื่อว่า ต่อให้ครอบครัวเอะใจว่าโลหิตฉลามวิญญาณถูกขโมย แต่คงไม่มีใครเสียเวลาสืบสวนเอาความ
อัลเจอร์ชำเลืองมองเดอะฟูลที่มีหมอกเทารายล้อม ก่อนจะหันกลับไปหาจัสติสด้วยสีหน้ายินดี
“จากข้อตกลงของเรา ผมจะบอกสูตรผลิตโอสถ ‘ผู้ชม’ ตามสัญญา”
“เดี๋ยวนะคะ ขอเตรียมหัวสมองก่อน…   ตกลง เริ่มได้!”
ออเดรย์สูดลมหายใจเข้าลึกพลางจ้องอัลเจอร์ด้วยแววตาไม่สั่นคลอน
“โอสถลำดับต่ำนั้นปรุงได้ง่ายมาก เพียงใส่ส่วนผสมให้ตรงตามสูตรก็พอ ให้จำไว้ว่า สามารถใส่ในปริมาณน้อยกว่าที่ระบุได้ แต่ห้ามใส่มากกว่าเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะเกิดปัญญาใหญ่ตามมา คุณคงเคยได้ยินเรื่องที่ผู้วิเศษคลุ้มคลั่งใช่ไหม? ผมคงไม่ต้องทวนซ้ำกระมัง”
อัลเจอร์แจงเรื่องสำคัญที่สุดของการปรุงโอสถก่อน
ออเดรย์พยักหน้าหนักแน่น
“เข้าใจแล้วค่ะ”
ขณะเดียวกัน เด็กสาวชำเลืองมองเดอะฟูล เผื่อว่าบุคคลผู้ยิ่งใหญ่จะมีสิ่งใดชี้แนะเพิ่มเติมเกี่ยวกับศาสตร์เร้นลับ ทว่า เดอะฟูลยังคงเงียบงันและแน่นิ่งประหนึ่งรูปปั้น
อัลเจอร์พักเล็กน้อยก่อนจะกล่าวต่อ
“ผมบอกว่าใส่น้อยกว่าได้ก็จริง แต่ไม่ควรน้อยกว่าปริมาณที่ระบุมากเกินไป… หากไม่มีผู้ช่วย ขอแนะนำให้คุณศึกษาศาสตร์แปรธาตุเบื้องต้นด้วยตัวเองก่อน”
“มีครูสอนพิเศษส่วนตัวอยู่แล้วค่ะ”
ออเดรย์ตอบอย่างมั่นใจ
หลังจากแนะนำข้อมูลสำคัญไปหมดแล้ว อัลเจอร์ไล่เรียงรายละเอียดของสูตรอย่างคล่องแคล่ว
“ผู้ชม… โอสถลำดับเก้า น้ำบริสุทธิ์แปดสิบมิลลิลิตร สารสกัดหญ้าฝรั่นเหมันต์ห้าหยด ผงดอกโบตั๋นฟันวัวสิบสามกรัม ดอกไม้เอลฟ์เจ็ดกลีบ ตาปลามานเฮอร์โตเต็มวัยหนึ่งข้าง และโลหิตปลาดำเขาแพะสามสิบห้ามิลลิลิตร วัตถุดิบสองชนิดสุดท้ายที่กล่าวไปเป็นส่วนผสมหลักหายากจากสัตว์วิเศษในทะเล คุณต้องระวังเรื่องปริมาณให้ดี”
“เข้าใจแล้วค่ะ”
ออเดรย์ทวนซ้ำ
“น้ำบริสุทธิ์แปดสิบมิลลิลิตร สารสกัดหญ้าฝรั่นเหมันต์ห้าหยด ผงดอกโบตั๋น…”
“ฟันวัว”
อัลเจอร์ช่วย
ด้วยเหตุนี้ ออเดรย์เริ่มจดจำสูตรผลิตโอสถได้ขึ้นใจ ทว่า เด็กสาวยังคงกลัวลืมและทบทวนซ้ำเช่นนั้นอีกหลายรอบ
“คุณผู้จัดการเข้าฌานไหม?”
เมื่อเห็นจัสติสผงกศีรษะ อัลเจอร์อธิบายต่อ
“ผมไม่แน่ใจว่าคุณศึกษาการเข้าฌานถึงระดับไหน แต่จะทวนให้ในจุดที่สำคัญ…”
“หลังจากดื่มโอสถแล้ว จงรีบเข้าฌานทันที เพื่อให้ร่างกายเคยชินสัมผัสวิญญาณและพลังชนิดใหม่… การเข้าฌานต้องฝึกฝนเป็นประจำทุกวันเพื่อช่วงชิงพลังโอสถมาเป็นของตัวเองโดยเร็ว พยายามรีดเค้น ‘ความหมาย’ ของโอสถให้ชัดเจนที่สุด สัมผัสถึงความเร้นลับของมันให้มากที่สุด ร่างกายจะได้ปรับสภาพกับพลังใหม่ได้เร็วขึ้น”
“ด้วยวิธีดังกล่าว คุณสามารถลดโอกาสคลุ้มคลั่งไปได้หลายส่วน และ ‘ความหมาย’ ของโอสถมิได้ซ่อนที่ไหนไกล แต่จะแฝงอยู่ในชื่อโอสถชนิดนั้นๆ … เช่น ‘ผู้ชม’ เป็นต้น”
ไคลน์แอบฟังบทสนทนามาตลอดโดยไม่มีเจตนาจะขัดขวาง สิ่งเดียวที่มันต้องการคือขโมยความลับของโลกใบนี้ให้ได้มากที่สุด
แต่เมื่อได้ยินอัลเจอร์กล่าวถึงโอสถเช่นนั้น ไคลน์พลันครุ่นคิดถึงบางสิ่ง
ออเดรย์ฟังแฮงแมนอธิบายอย่างตั้งใจ ขณะที่เธอกำลังจะถามถึงรายละเอียดเชิงลึกของโอสถ เสียงเคาะโต๊ะพลันแว่วข้างหู
แฮงแมนและจัสติสรีบหันมองเดอะฟูลเป็นตาเดียว บุคคลปริศนาหัวโต๊ะกำลังใช้ปลายนิ้วเคาะเรียกอย่างนุ่มนวล ถัดมาเป็นเสียงอธิบายอันสุขุมลุ่มลึก
“กุญแจสำคัญของโอสถมิใช่การ ‘ชิงพลัง’ แต่เป็นการ ‘ย่อยพลัง’”
“หลักสำคัญมิใช่การค้นหาหรือรีดเค้นความหมาย แต่เป็นการ ‘สวมบทบาท’”
“ชื่อของโอสถมิใช่สัญลักษณ์หรือความหมาย แต่เป็นกุญแจสำหรับ ‘สวมบทบาท’”
ออเดรย์ค่อนข้างสับสนในสิ่งที่ได้ยิน เธอไม่เข้าใจว่ามิสเตอร์ฟูลกำลังกล่าวถึงสิ่งใด สายตาเด็กสาวพลันชำเลืองมองแฮงแมนตามสัญชาตญาณ ทันใดนั้น หล่อนมีอันต้องผงะ
สาเหตุเพราะแฮงแมนกำลังยืนแข็งทื่อด้วยสีหน้าสุดตกตะลึง ท่าทีคล้ายคลึงยามมนุษย์ปรกติได้ยินเสียงฟ้าผ่าในระยะประชิด
“การย่อยพลัง การสวมบทบาท… การย่อย สวมบทบาท กุญแจสำคัญ…”
อัลเจอร์ทวนคำพูดเดอะฟูลซ้ำไปมาอีกสักพักใหญ่ด้วยเสียงค่อย คล้ายกับมันเริ่มเข้าใจหลักการของบางสิ่ง หรือไม่ก็ถูกสาปให้เสียสติไปเรียบร้อยแล้ว
หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งโดยไม่มีใครรบกวน อัลเจอร์หันมากล่าวกับไคลน์ด้วยเสียงแหบพร่าเจือความสั่นระริก
“ขอบคุณมากครับมิสเตอร์ฟูล คำบอกใบ้ของคุณสำคัญกับชีวิตผมมาก เป็นการชี้แนะครั้งใหญ่ที่ไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน ถึงจะยังไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ในปัจจุบัน แต่ผมสัมผัสได้ว่า เมื่อครู่เป็นบทเรียนที่สำคัญและยิ่งใหญ่มาก”
ไคลน์ยังคงรักษามาดสุขุมเช่นเคย มันกล่าวกับอัลเจอร์ด้วยรอยยิ้ม
“ถือว่านั่นเป็นค่าตอบแทนล่วงหน้า”
อันที่จริง สมองไคลน์กลวงโบ๋เกี่ยวกับสิ่งที่ตนกล่าวออกไปเมื่อครู่ เพียงแค่คัดลอกถ้อยคำมาจากไดอารีของจักรพรรดิโรซายล์เท่านั้น แต่อย่างน้อยไคลน์ก็มั่นใจว่า รุ่นพี่จักรพรรดิโรซายล์ต้องเป็นผู้วิเศษลำดับสูงซึ่งทรงพลังยิ่งกว่าแฮงแมน
ค่าตอบแทนล่วงหน้า…
หลังจากเห็นอากัปกิริยาแฮงแมน ออเดรย์ทราบทันทีว่าข้อมูลเมื่อครู่มีมูลค่ามหาศาล
“มิสเตอร์ฟูลคะ คุณต้องการให้พวกเราทำสิ่งใดอย่างนั้นหรือ?”
อัลเจอร์ที่นั่งตรงข้ามรีบถามอย่างร้อนรน
“คุณจะมอบหมายงานแบบใดให้ผู้ต่ำต้อยเช่นพวกเรากระทำอย่างนั้นหรือครับ?”
ไคลน์เอนกายพิงผนังเบาะก่อนชำเลืองไปมาระหว่างคนทั้งสอง สุ้มเสียงของมันทั้งอ่อนโยนและกังวานไปทั่วห้องประชุม
“จงรวบรวมไดอารีของจักรพรรดิโรซายล์มาให้เรา ไม่เกี่ยงว่าจะเล็กน้อยเพียงใด แค่หนึ่งหน้าก็มีความหมาย”
........................


## 0035 แลกเปลี่ยนข้อมูล

ราชันเร้นลับ 35 : แลกเปลี่ยนข้อมูล
ไดอารีลับของโรซายล์·กุสตาฟ?
จักรพรรดิโรซายล์คนนั้นน่ะหรือ?
สมกับเป็นมิสเตอร์ฟูลผู้ยิ่งใหญ่ ความสนใจย่อมต้องยิ่งใหญ่ตามไปด้วย… ออเดรย์ผงะเล็กน้อย ก่อนระลึกได้ว่านี่เป็นเรื่องปรกติ
มีข่าวลือว่า จักรพรรดิโรซายล์เคยเห็นแผ่นศิลาเย้ยเทพด้วยตาตัวเองมาแล้ว และว่ากันว่า ไพ่ลับจำนวน ยี่สิบสองใบที่โรซายล์สร้างขึ้น มีความเกี่ยวพันลึกซึ้งกับยี่สิบสองเส้นทางสู่ความเป็นเทพ ไม่แปลกที่ผู้วิเศษลำดับสูงจะแสวงหาข้อมูลเหล่านี้
“ไดอารี? นั่นคือไดอารีหรอกหรือครับ?”
อัลเจอร์ขมวดคิ้ว มันเริ่มเข้าใจสถานการณ์มากขึ้น
แต่สิ่งที่น่าแปลกคือ… มิสเตอร์ฟูลกลับกล้าระบุชัดเจนว่าสมุดบันทึกเล่มดังกล่าวเป็นไดอารี!
ชายคนนี้ทราบได้อย่างไร?
หรือว่า สามารถอ่านเนื้อความที่เขียนในสมุดบันทึกเล่มดังกล่าวออก?
เมื่อถูกแฮงแมนตั้งคำถามด้วยสีหน้าตื่นตะลึง หมายความว่าไคลน์ประสบความสำเร็จในการสร้างความประทับใจให้อีกฝ่าย
ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้พลางนำมือประสานไว้ด้านหน้า ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย
“จงเรียกมันว่าไดอารีไปก่อน”
ไคลน์แบ่งรับแบ่งสู้
ออเดรย์เคยได้ยินทายาทของขุนนางชั้นสูงคนอื่นกล่าวถึงสมุดบันทึกเล่มดังกล่าวอยู่บ้าง แต่เธอไม่มีรายละเอียดเชิงลึกของมัน เด็กสาวจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงใคร่รู้
“ได้ยินมาว่า เอ่อ… ไดอารีของจักรพรรดิโรซายล์เล่มนั้นถูกเขียนไว้ด้วยภาษาที่เข้ารหัสซับซ้อน หรือไม่ก็สัญลักษณ์ที่เขาคิดค้นขึ้นเอง”
“ถูกต้อง”
อัลเจอร์ตอบห้วน
“บางคนระบุว่า สัญลักษณ์ดังกล่าวคืออักขระเวทมนตร์โบราณ บ้างก็ชื่อว่าเป็นอักษรบรรพกาล จนถึงปัจจุบัน ยังไม่มีใครสามารถถอดรหัสข้อความดังกล่าวได้สมบูรณ์ อย่างน้อยนี่คือสิ่งที่ผมทราบ”
เมื่อกล่าวจบ อัลเจอร์รีบหันมองไคลน์เพื่อให้อีกฝ่ายบอกเล่าข้อมูลเพิ่มเติม
อักษรถูกคัดลอกจากต้นฉบับมาแล้วหลายทอด ไม่แปลกที่มันจะบิดเบี้ยวและอ่านได้ยากกว่าต้นฉบับ จากสติปัญญาของมนุษย์ คงยากที่จะให้ถอดรหัสภาษาจีนผิดเพี้ยนซึ่งถูกบิดเบือนไปตามกาลเวลา
ไคลน์ยังคงรักษามาดเข้ม มันอมยิ้มภายในหมอกสีเทาหนาทึบ
สำหรับฝ่ายที่มองว่าเป็นอักขระเวทมนตร์โบราณ ไคลน์พลันนึกถึงมุกตลกหนึ่งได้
จอมเวทชั่วร้ายแต่งกายในชุดดำ ถลกแขนเสื้อข้างหนึ่งขึ้นจนเผยให้เห็นสัญลักษณ์พิเศษของจักรพรรดิโรซายล์บริเวณหัวไหล่ เป็นอักษรจีนกลางสีฟ้าตัวใหญ่เขียนไว้ว่า :
โต้วปี่ ตัวตลกในหมู่เพื่อน
มุมปากไคลน์ยกโค้งขึ้นเล็กน้อยเมื่อจินตนาการถึงมุกตลกสุดฝืดของโลกเก่า อารมณ์ของมันเริ่มแจ่มใสขึ้นกว่าเดิม
หลังจากได้ยินคำอธิบายของแฮงแมน เด็กสาวผมทองแสดงสีหน้าครุ่นคิด
“ถ้าพวกเราอ่านไม่ออก… แล้วจะถ่ายทอดข้อมูลให้คุณได้อย่างไรคะ? มิสเตอร์ฟูล หรือพวกเราต้องส่งจดหมายไปที่ใดสักแห่ง?”
เป็นคำถามที่น่าสนใจ… ไคลน์ไม่คิดเสี่ยงให้ที่อยู่ของตัวเอง การเชื่อมต่อออนไลน์ก็ต้องทำในรูปแบบออนไลน์เท่านั้น…
มันไม่รีบให้คำตอบ มือที่กำลังประสานกันด้านหน้า นิ้วโป้งถูกกางออกจากกันเล็กน้อย ก่อนจะหุบกลับมาชนกันอีกครั้ง ทำสลับเช่นนี้ซ้ำไปมา เป็นสัญญาณการใช้สมองครุ่นคิด
จนกระทั่งได้ข้อสรุป
ในเมื่อตนสามารถสร้างห้องประชุมศักดิ์สิทธิ์สุดหรูหราได้ตามใจนึก เช่นนั้นแล้ว อาจพอมีหนทางที่จะแสดงภาพในจินตนาการของผู้อื่นออกมา
คงต้องทดสอบดูสักหน่อย…
ทันใดนั้น ทั้งแฮงแมนและจัสติสเห็นเดอะฟูลลุกขึ้นยืนท่ามกลางสายหมอกสีเทา
“มิสจัสติส ช่วยร่วมมือทดสอบสักหน่อย จงนึกถึงข้อความขึ้นมาหนึ่งประโยค จากนั้นก็เพ่งสมาธิและจินตนาการภาพตัวเองเขียนมันลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลงมือเขียนจริงด้วยปากกาที่เตรียมไว้ให้”
ยังไม่ทันที่ไคลน์จะกล่าวจบ กระดาษหนังแพะสีเหลืองน้ำตาลและปากกาหมึกซึมสีดำแดงได้วางอยู่บนโต๊ะเบื้องหน้าออเดรย์
เด็กสาวจ้องมองปากกาด้วยท่าทีสับสนและไม่มั่นใจ แต่ก็พยายามทำตามขั้นตอนที่อีกฝ่ายชี้แนะ เธอจินตนาการถึงกวีบทหนึ่งซึ่งจักรพรรดิโรซายล์เคยแต่งไว้
“เมื่อย่างเข้าเหมันต์ ใบไม้ผลิก็ใกล้แค่เอื้อมมิใช่หรือ?”
หลังจากจินตนาการตัวเองทำการเขียนข้อความลงบนกระดาษเสร็จ ออเดรย์หยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาและเริ่มลงมือเขียนจริง
ไคลน์สัมผัสความคิดของหล่อนโดยมีปากกาหมึกซึมเป็นสื่อกลาง มันถ่ายทอดในสิ่งที่ออเดรย์คิดลงบนกระดาษ
ในวินาทีที่ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษหนังแพะ เธอพลันเห็นข้อความประโยคหนึ่งถูกเขียนไว้เสร็จสรรพ
“เมื่อย่างเข้าเหมันต์ ใบไม้ผลิก็ใกล้แค่เอื้อมมิใช่หรือ?”
“สุดยอด! มหัศจรรย์มาก!”
ออเดรย์โพล่งขึ้นด้วยน้ำเสียงสุดตกตะลึง ขณะเดียวกันก็ออกอาการเศร้าซึม
เด็กสาวผมทองชำเลืองมองไคลน์ด้วยสีหน้าหวาดระแวงและตึงเครียด
“มิสเตอร์ฟูล… คุณอ่านความคิดของฉันได้หรือคะ?”
“ไม่เลย เราเพียงชี้นำเท่านั้น อาศัยแรงปรารถนาที่เจ้าต้องการเขียน ช่วยถ่ายทอดภาพที่อยู่ในหัวออกมา หากเจ้าไม่ต้องการเปิดเผย ข้อความก็จะไม่ปรากฏ”
ไคลน์พยายามสงบสติหล่อนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“แบบนี้นี่เอง… ถ้าอย่างนั้น พวกเราก็แค่จดจำสัญลักษณ์ของจักรพรรดิโรซายล์ให้ได้ จากนั้นค่อยถ่ายทอดให้คุณภายหลังใช่ไหม?”
ออเดรย์ถอนหายใจยาวด้วยสีหน้าปลอดโปร่ง
“ถูกต้อง”
ไคลน์ตอบเรียบง่าย
“เป็นวิธีที่ดีมาก มิสจัสติส คุณไม่ต้องกังวลเรื่องความสามารถในการจดจำ หลังจากกลายเป็น ‘ผู้ชม’ แล้ว พลังความจำของคุณจะพัฒนาจนอยู่ในระดับน่าทึ่ง”
อัลเจอร์เฝ้ามองการทดลองอย่างใกล้ชิด มันพบว่าเดอะฟูลผู้นี้ทรงพลังและทรงปัญญากว่าที่ตนจินตนาการไว้มาก…
สำหรับอัลเจอร์ ด้านความจำไม่ใช่ปัญหา หากการเลื่อนระดับครั้งถัดไปสำเร็จ พลังความจำของมันจะเพิ่มขึ้นจากเดิมหลายเท่า
เมื่อได้ยินแฮงแมนกล่าวเช่นนั้น ออเดรย์ผงกศีรษะด้วยความเบาใจ
“ขอบคุณที่ช่วยเตือนค่ะ มิสเตอร์แฮงแมน คุณยังมีเคล็ดลับเกี่ยวกับเส้นทางผู้ชมเพิ่มเติมอีกไหม?”
ขณะกล่าว เธอแอบชำเลืองไปยังหัวโต๊ะ
“มิสเตอร์ฟูล ดิฉันจะพยายามเต็มที่เพื่อให้ภารกิจของคุณลุล่วง จะใช้เส้นสายทั้งหมดสำหรับรวบรวมไดอารีจักรพรรดิโรซายล์จำนวนมาก”
“เราเคยกล่าวไปแล้วว่า เราชื่นชอบที่จะแลกเปลี่ยนอย่างเท่าเทียม ส่วนค่าตอบแทนล่วงหน้าที่บอกใบ้ไปเมื่อครู่ มูลค่าของมันเทียบเท่าไดอารีจำนวนสองหน้า หากรวบรวมได้มากกว่านั้น เราก็จะชดเชยให้พวกเจ้าเพิ่ม”
ไคลน์กล่าวด้วยน้ำเสียงสุขุมลุ่มลึก คล้ายคลึงกับผู้ใหญ่ที่ไม่คิดเอาเปรียบเด็ก
แต่ความจริงแล้ว มันกำลังเอาเปรียบ…!
เพราะในส่วนของค่าตอบแทนเพิ่มเติม ชายหนุ่มคิดจะนำข้อมูลจากไดอารีหน้าใหม่เหล่านั้นมาบอกเล่ากับคนทั้งสองเหมือนที่เคยทำ หากินเป็นวัฏจักรเวียนวนเช่นนี้ไม่รู้จบสิ้น
“สมกับเป็นสุภาพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่”
อัลเจอร์ที่เงียบงันมานาน มันก้มศีรษะคำนับพลางแนบกำปั้นไว้บนหน้าอก
หลังจากเงยหน้าขึ้น อัลเจอร์หันไปกล่าวกับจัสติส
“ผมขอเน้นย้ำอีกครั้งก็แล้วกัน… ผู้ชมจะเป็นได้เพียงผู้ชมวันยังค่ำ”
“ผมเคยเห็น ‘ผู้ชม’ หลายคนที่อินกับบทบาทของนักแสดงจนเกินพอดี จึงถูกอารมณ์ของนักแสดงครอบงำโดยไม่รู้ตัว ส่งผลให้อารมณ์อันหลากหลายพรั่งพรูเข้าใส่อย่างรุนแรง ทั้งหัวเราะ โมโห และร้องไห้ นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผู้ชมพึงกระทำ”
“เมื่อเผชิญหน้ากับบุคคลในสังคมที่สวมหน้ากากเข้าหากัน คนเหล่านั้นคือนักแสดงซึ่งกำลังปกปิดตัวตนที่แท้จริง คุณห้ามมีอารมณ์ร่วมไปกับคนเหล่านี้โดยเด็ดขาด หน้าที่ของคุณคือเฝ้าสังเกตรายละเอียดเล็กน้อยด้วยความสุขุม เพ่งสมาธิหาสิ่งผิดปรกติ เช่นอิริยาบถเมื่ออีกฝ่ายโกหก หรือกลิ่นอายเจือจางของอารมณ์ประหม่า หากทำได้โดยสมบูรณ์แบบ คุณจะจับโกหกมนุษย์ทุกคนบนโลกได้”
“มนุษย์จะมีอารมณ์และกลิ่นเฉพาะตัวที่แตกต่างกันไป ส่วนมากมักเก็บซ่อนไว้ด้านในอย่างมิดชิดโดยไม่เปิดเผยให้ใครเห็น แต่สำหรับ ‘ผู้ชม’ ที่เก่งฉกาจ พวกเขาสามารถขุดคุ้ยกลิ่นดังกล่าวได้อย่างทะลุปรุโปร่ง”
“เมื่อไรก็ตามที่คุณใช้อารมณ์มากเกินไป พลังสังเกตก็จะเริ่มเอนเอียง การสัมผัสถึงอารมณ์ที่แท้จริงของผู้อื่นก็ยิ่งทำได้ยาก เพราะจิตใจกำลังถูกรบกวนด้วยอารมณ์เข้มข้นของตัวเอง”
ออเดรย์ฟังอย่างตั้งใจ แววตาของเธอกำลังเปล่งประกายสุดขีด
“น่าสนใจมาก… สุดยอดไปเลย!”
ไคลน์ที่ได้ฟังเช่นนั้นเริ่มเข้าใจบางสิ่ง
หากมันตีความไม่ผิด โอสถผู้ชมจะมีหลักการสำคัญก็คือ ‘ต้องวางตัวเป็นกลางและไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว’
เหมือนกับการสวมบทบาทเป็นผู้ชมตัวจริงเลยแฮะ…
เดี๋ยวก่อน… สวมบทบาท?
ความหมายเดียวกับ ‘สวมบทบาท’ ที่จักรพรรดิโรซายล์เอ่ยถึงรึเปล่า?
ถ้าอย่างนั้น เราก็ต้องสวมบทบาทเป็นนักทำนาย เพื่อให้ย่อยพลังโอสถได้เร็วขึ้น?
ขณะไคลน์กำลังดำดิ่งในห้วงความคิด อัลเจอร์กล่าวกับออเดรย์ว่า ตัวมันไม่มีคำแนะนำใดเพิ่มเกี่ยวกับโอสถผู้ชมอีกแล้ว
ไคลน์กวาดสายตามองหนึ่งรอบ
“หมดธุระหรือยัง?”
“ผมคิดว่า พวกเราควรแลกเปลี่ยนข้อมูลรอบตัวสักเล็กน้อย เพื่อให้ทราบความเป็นไปของโลกในมุมที่แตกต่างกัน สำหรับคุณอาจเป็นเรื่องด้อยค่า แต่สำหรับพวกเรา ข้อมูลเหล่านี้อาจมีประโยชน์มหาศาล”
“ไม่มีปัญหา”
ไคลน์พยักหน้าพลางเอนหลังพิงเก้าอี้
ภายในหัวชายหนุ่มกำลังครุ่นคิดหาวิธี ‘สวมบทบาท’ เป็นนักทำนาย ดังนั้นข้อมูลทั้งหมดจึงเป็นสิ่งที่มีค่า ไม่ว่าจะเล็กน้อยเพียงใดก็ตาม
ความเห็นของอัลเจอร์จึงนับว่าน่าสนใจมากทีเดียว และการแลกเปลี่ยนข้อมูลคงไม่ทำให้ตนตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
“ถ้าอย่างนั้น เริ่มที่คุณก่อนดีไหมคะ? มิสเตอร์แฮงแมน”
ออเดรย์กำลังตื่นเต้น
อัลเจอร์ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะเล่า
“โจรสลัดต่ำทรามที่เรียกตัวเองว่า นายพลโจรสลัด·ลูเธอร์ไวล์ เริ่มล่องเรือสำรวจสุดขอบตะวันออกของทะเลโซเนียอีกครั้ง”
“หือ? เจ้าของ ‘ทิวลิปดำ’ น่ะหรือ?”
ออเดรย์ถามพลางครุ่นคิด
“ถูกต้อง”
อัลเจอร์พยักหน้า
ไม่รู้จักเลยแฮะ… ไคลน์นั่งฟังอย่างเงียบงัน ขณะเดียวกันก็ครุ่นคิดถึงข้อมูลที่ตนจะนำไปแลกเปลี่ยนกับทั้งสอง
ต้องเป็นข้อมูลซึ่งไม่เปิดเผยตัวตน แต่ก็ต้องมีน้ำหนักมากพอจะสร้างความน่าเชื่อถือ
พลังจากไตร่ตรองสักพัก มันก็ได้ข้อสรุป ไคลน์ยังคงรักษามาดเคร่งขรึมของเดอะฟูลไว้ ชายหนุ่มใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะทองเหลืองอย่างนุ่มนวล
“เท่าที่เราทราบ ลัทธิเร้นลับได้ทำสมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัสสูญหาย”
นี่มิใช่ข้อมูลเฉพาะของเหยี่ยวราตรีสาขาทิงเก็นเท่านั้น แต่ผู้วิเศษที่เกี่ยวข้องทั้งหมด รวมถึงสมาชิกลัทธิเร้นลับก็ย่อมทราบ ไม่มีทางถูกสืบสาวถึงตัวตนด้วยข้อมูลนี้แน่
“สมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัส?”
อัลเจอร์ส่ายศีรษะพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง
“ถ้าโบสถ์เทพธิดารัตติกาลรู้เรื่องนี้เข้า พวกมันจะมีท่าทีเช่นไรกัน…”
เดี๋ยวก่อน… ทำไมนายถึงเอ่ยชื่อโบสถ์เทพธิดารัตติกาลออกมาตั้งแต่คำแรก? ไคลน์สัมผัสถึงลางร้าย แต่มันไม่กล้าเอ่ยปากถาม การกระทำน่าอับอายรังแต่จะทำให้สูญเสียภาพลักษณ์เดอะฟูลโดยเปล่าประโยชน์
ทันใดนั้น ออเดรย์โพล่งด้วยน้ำเสียงฉงน
“ทำไมต้องมีท่าทีด้วย? โบสถ์เทพธิดาเกี่ยวพันกับเรื่องนี้อย่างไรหรือ?”
อัลเจอร์ยังคงยิ้ม
“ตระกูลอันทีโกนัสถูกทำลายด้วยน้ำมือโบสถ์เทพธิดารัตติกาล”
“ไม่แน่ใจว่า เหตุการณ์เกิดขึ้นในตอนปลายยุคสมัยที่สี่ หรือว่าต้นยุคสมัยที่ห้า”
นั่นมัน… นัยน์ตาไคลน์พลันหดลีบ ร่างกายเย็นวาบไปถึงไขสันหลัง
กะแล้วเชียว
มิน่า… เหยี่ยวราตรีเมืองทิงเก็นถึงได้ให้ความสำคัญกับสมุดบันทึกอันทีโกสมากขนาดนั้น
และสาเหตุที่เหยี่ยวราตรี ‘ตอบแทน’ ตนด้วยการเลื่อนระดับให้เป็นผู้วิเศษ  แม้จะอ้างว่าตอบแทนในเรื่องที่ช่วยเหลือจับกุมตัวสมาชิกลัทธิเร้นลับ แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย เหยี่ยวราตรีเพียงต้องการให้มันเพิ่มสัมผัสวิญญาณ เพื่อที่จะได้พบเบาะแสสมุดบันทึกเล่มดังกล่าวได้ง่ายขึ้น!
หัวหน้าไม่ได้ปกปิด ดันน์·สมิทเคยพูดเกริ่นไว้แล้วหลายครั้ง เพียงแต่ตัวมันไม่เอะใจ…
หลังจากได้ยินคำอธิบายจากแฮงแมน เด็กสาวผมทองแสดงสีหน้าตื่นเต้นยิ่งกว่าเก่า
“ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นด้วย…  เอาล่ะ ถึงตาฉันแล้ว ขอนึกก่อนนะคะว่าจะเล่าเรื่องไหนดี”
ทายาทขุนนางสาวสวยเอียงคอครุ่นคิดโดยใช้มือข้างหนึ่งรองศีรษะไว้
“เมื่อวาน… ครูสอนมารยาทได้สอนวิธีการเป็นลมอย่างสง่างามโดยไม่เสียจริตของสตรีและไม่ได้รับบาดเจ็บ เพื่อที่จะได้ใช้หลีกหนีจากสถานการณ์อึดอัดหรือขณะถูกผู้ชายตามจีบ… ฮิฮิ ขออภัยค่ะ ที่เล่าไปเมื่อครู่เพราะกำลังเรียบเรียงความทรงจำ…”
“ของจริงที่จะเล่าก็คือ หลังจากอาณาจักรโลเอ็นพ่ายแพ้ในสนามรบชายฝั่งตะวันออกของไปลัน ทั้งกษัตริย์ รัฐมนตรี และเหล่าขุนนางต่างพากันตึงเครียดอย่างหนัก พวกเขาต้องการความเปลี่ยนแปลง”
........................


## 0036 คำถามง่ายๆ หนึ่งข้อ

ราชันเร้นลับ 36 : คำถามง่ายๆ หนึ่งข้อ
หลังจากหยุดครุ่นคิดถึงบทสนทนาของบิดาและพี่ชายเล็กน้อย ออเดรย์กล่าวต่อ
“พวกเขามองว่าระบบรัฐบาลค่อนข้างเปราะบาง ในทุกการเลือกตั้ง หากฝ่ายที่ชนะเปลี่ยนขั้ว เจ้าหน้าที่รัฐบาลจะถูกเปลี่ยนตั้งแต่ระดับสูงสุดจนถึงต่ำสุด ระบบบริหารจะโกลาหลไปหมด ส่งผลให้พ่ายแพ้สงคราม ประสิทธิภาพของรัฐบาลใหม่จึงต่ำกว่าปรกติมาก แถมยังสร้างความลำบากใจให้พลเรือนอีกด้วย”
ไคลน์ทราบดีว่า อาณาจักรโลเอ็นไม่มีระบอบการปกครองที่มีประสิทธิภาพให้อ้างอิง จึงยังเกิดระบบ ‘ข้าราชการ’ ขึ้น คลับคล้ายกับยุคสมัยเริ่มต้นทางการเมืองของโลกเก่า
ส่งผลให้ทุกครั้งที่เลือกตั้งจบและอำนาจเปลี่ยนขั้ว อำนาจใหม่ต้อง ‘ตอบแทน’ ผู้สนับสนุนด้วยการมอบตำแหน่งบริหารให้
หืม… แล้วเหตุใดจักรพรรดิโรซายล์ถึงไม่พัฒนาระบบข้าราชการขึ้นมาสักที?
หรือจะไม่ชอบเป็นการส่วนตัว?
หรือในบั้นปลายชีวิตมัวแต่เพ่งความสนใจไปกับเรื่องอื่น?
ทันใดนั้น แฮงแมน—อัลเจอร์·วิลสัน ส่งเสียงคิกคัก
“เพิ่งจะคิดได้อย่างนั้นหรือ? ความรู้สึกช้ากันจังนะ สงสัยถ้าถูกยุงทมิฬกัด กว่าจะรู้ตัวเข้าก็คงปาไปอีกหนึ่งปีให้หลัง”
ยุงทมิฬคือสิ่งมีชีวิตสุดป่าเถื่อนที่อาศัยทางตอนใต้ของอาณาจักรโลเอ็น พิษของมันรุนแรงมาก ผู้ที่ได้รับพิษจะถูกกระตุ้นให้ฉีกกระชากผิวหนังตัวเองทั้งเป็น
ออเดรย์เลื่อนมือขึ้นมาจับคางครุ่นคิด เธอไม่ใส่ใจถ้อยคำเหยียดหยันจากแฮงแมน เด็กสาวผมทองกล่าวเข้าประเด็นหลัก
“แต่น่าเสียดาย พวกเขามองหาวิธีที่ดีกว่าปัจจุบันไม่พบ”
ไคลน์ตั้งใจฟังเป็นพิเศษ เพราะนี่คือสิ่งที่มันถนัดและสามารถเฉิดฉาย เดอะฟูลแสยะยิ้มอย่างมีเลศนัยท่ามกลางกลุ่มหมอก
มันตอบสั้นห้วน
“แก้ได้ง่ายมาก”
จักรวรรดิแห่งอาหารมีระบบการปกครองที่ยอดเยี่ยมมาตั้งแต่สมัยอดีต จนหลายชาติต่างหยิบยืมไปใช้เป็นแบบอย่าง ไคลน์ย่อมเจนจัดในเรื่องดังกล่าว ระบบ ‘จอหงวน’ เป็นสิ่งที่โด่งดังของการปกครองจีนสมัยอดีต
“ง่ายหรือคะ?”
ออเดรย์ถามกลับ สีหน้าของเธอค่อนข้างตกตะลึง
แม้จะไม่ได้ศึกษาด้านการเมืองโดยตรง แต่ก็มีบ่อยครั้งที่ได้ฟังบทสนทนาระหว่างพี่ชายและบิดา ส่งผลพอจะให้มีความรู้ด้านการเมืองอยู่บ้าง
ไคลน์เค้นสมองนึกถึงกระดานดำของวิชาสังคมศึกษาเมื่อหลายปีก่อน
“จัดการสอบขึ้น แบบเดียวกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เปิดการสอบให้ประชาชนทั่วไปมีสิทธิเข้าร่วม จะแบ่งคัดเลือกเป็นสองรอบหรือตามรอบก็ได้ ขึ้นอยู่กับความเหมาะสม แต่เนื้อหาของข้อสอบต้องเกี่ยวพันกับตำแหน่งที่รับ เพื่อให้ได้บุคลากรระดับหัวกะทิเข้าทำงาน”
“แต่ว่า…”
ออเดรย์ทราบว่าการสอบเช่นนี้จะนำมาซึ่งสิ่งใด แต่ก่อนจะมีโอกาสได้เรียบเรียงคำพูด ไคลน์กล่าวแทรก
“จากนั้น ให้เหล่าหัวกะทิที่ผ่านการคัดเลือกทำงานในตำแหน่งที่สำคัญเช่นข้าราชการสภา ข้าราชการรัฐ ข้าราชการประจำหัวเมือง ข้าราชการประจำเขต และเลขาธิการสภา ใช่แล้ว ต้องเป็นตำแหน่งที่ใช้ความรู้ความสามารถขับเคลื่อนอาณาจักรได้”
“ตำแหน่งที่ต่างกัน ควรใช้บุคคลที่มีความถนัดแตกต่างกันไป การสอบรอบที่สองหรือรอบที่สามจะเป็นตัวระบุความถนัดและความสำคัญของหน่วยงานที่ทำงานที่จำเป็นต้องใช้ผู้เชี่ยวชาญ ก็ต้องปล่อยให้ผู้เชี่ยวชาญจัดการ”
“ส่วนตำแหน่งทางการเมืองที่สำคัญอย่างรัฐมนตรี ประมุขรัฐ หรือเทศมนตรีเมือง ในส่วนนี้ปล่อยให้เป็นฝ่ายที่ชนะการเลือกตั้งเข้ามาบริหาร นั่นคือเวทีของนักการเมือง”
อัลเจอร์ที่เคยไม่แยแสด้านการเมือง มันถึงกับหันมาฟังด้วยสีหน้าสนใจ ขณะเดียวกัน ออเดรย์ขมวดคิ้วครุ่นคิดเป็นการใหญ่
“ไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนระบบปกครองทั้งหมดในคราวเดียว เพราะหากเป็นเช่นนั้น ระบบปัจจุบันอาจถึงคราวพิการไปชั่วขณะ”
“การสอบคัดเลือกจะจัดขึ้นทุกปีหรือทุกสามปีก็ได้ ให้พิจารณาตามความเหมาะสม แถมตำแหน่งเหล่านี้ยังต้องมีการเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องตามธรรมชาติครรลองของมัน”
“เมื่ออาณาจักรขยายตัวและมีตำแหน่งว่างเกิดขึ้น รวมถึงการเกษียณอายุของข้าราช วิธีจัดการกับตำแหน่งที่ว่างอยู่ก็คือ ให้คัดเลือกบุคลากรในหน่วยงานเดิมขึ้นมาดำรงตำแหน่งแทน และเมื่อเลื่อนขึ้นแบบขั้นบันได ตำแหน่งระดับล่างสุดที่ว่างลง จะให้บุคคลที่สอบผ่านในปีนั้นได้บรรจุเข้าทำงาน”
ไคลน์กำลังสำแดงฝีมือนักการเมืองคีย์บอร์ดอย่างช่ำชอง แขนทั้งสองยื่นออกมาด้านหน้าพลางกล่าวต่อ
“ด้วยระบบการปกครองเช่นนี้ รัฐบาลจะได้บุคลากรที่มีประสิทธิภาพเข้ามาทำงาน และไม่ว่าผลการเลือกตั้งจะเปลี่ยนขั้วอำนาจหรือไม่ แต่ระบบบริหารสามารถดำเนินต่อไปได้อย่างมั่นคงและไม่เสียศูนย์”
แต่แน่นอน ผลเสียคือความล่าช้าของระบบ เนื่องจากต้องดำเนินงานผ่านขึ้นมาทีละขั้น กว่าจะถึงระดับบริหารก็เสียเวลาไปมาก นี่คือจุดด้อยใหญ่หลวงของระบบข้าราชการที่ทั่วโลกแก้ไม่ตก
ขณะออเดรย์กำลังตกผลึกคำแนะนำของเดอะฟูล เธอถามด้วยสีหน้าฉงน
“คุณกำลังจะบอกว่า ถ้าปกครองในวิธีดังกล่าว การเปลี่ยนถ่ายรัฐบาลจะไม่กระทบต่อการบริหารอาณาจักรใช่ไหมคะ? ต่อให้รัฐมนตรีชุดใหม่จะเป็นพวกลิงบาบูนขนดกก็ตาม”
“ผิดแล้ว”
อัลเจอร์รีบแทรก
“ผมเชื่อว่าลิงบาบูนขนดกบริหารประเทศได้ดีกว่ารัฐมนตรีชุดนี้”
มันชะงักครู่หนึ่งก่อนจะเสริม
“เพราะเหนือสิ่งอื่นใด บาบูนต้องการเพียงกิน นอน และผสมพันธุ์ พวกมันไม่ทำเรื่องสุดบัดซบอย่างการเสนอนโยบายงี่เง่า หรือไม่ก็ยืนกรานที่จะลงทุนในโครงการไร้สาระ”
มิสเตอร์แฮงแมน… ฟังจากน้ำเสียงแล้ว หัวหน้าของคุณคงระยำพอสมควรเลยนะ
ไคลน์นั่งส่ายศีรษะอย่างขบขันที่หัวโต๊ะ
ออเดรย์พยายามเรียบเรียงความคิดที่เดอะฟูลเสนอแนะ หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงของเธอเริ่มเจือปนความตื่นเต้น
“บางที มันอาจได้ผลก็ได้…  เป็นวิธีที่ง่ายได้มีประสิทธิภาพสูงมาก!”
เธอหันมองไคลน์ด้วยสีหน้าและแววตาเคารพเทิดทูน
“มิสเตอร์ฟูล คุณคงเป็นผู้อาวุโสที่มีปัญญาและความรู้กว้างขวางดุจดังมหาสมุทร …ใช่ไหมคะ?”
…มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นเล็กน้อย สายตากวาดมองสลับไปมาระหว่างจัสติสและแฮงแมนที่นั่งเงียบงัน
“วันนี้พอแค่นี้ก่อนก็แล้วกัน”
หากมิสจัสติสสามารถโน้มน้าวให้ตระกูลของเธอช่วยผลักดันระบอบปกครองใหม่ได้จริง ไคลน์ควรรีบแจ้งให้เบ็นสันทราบตั้งแต่เนิ่นๆ  เพื่อจะได้เตรียมตัวสอบเป็นข้าราชการโดยมีความรู้เต็มเปี่ยม
หลังจากไตร่ตรองมาหลายวัน เบ็นสันเหมาะกับงานประเภทข้าราชการมาก
แต่แน่นอน มิสจัสติสคงไม่มีทางใช้ตระกูลตัวเองออกหน้าผลักดันกฎหมาย เพราะไม่อย่างนั้น ทั้งตนและแฮงแมนจะทราบทันทีว่าตัวจริงของมิสจัสติสคือใคร
ทว่า เธอสามารถลอบทำอย่างลับๆ ได้โดยให้ตระกูลอื่นออกหน้าแทน
“สุดแล้วแต่ท่าน”
ออเดรย์แล้วอัลเจอร์ลุกขึ้นทำความเคารพพร้อมกัน
ไคลน์เอนหลังพิงพนักพลางตัดการเชื่อมต่อดาวแดงทั้งสอง ทันใดนั้น ภาพร่างจัสติสและแฮงแมนพลันพร่ามัว ก่อนจะแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
ท่ามกลางสายหมอกสีเทา ท่ามกลางพระราชวังศักดิ์สิทธิ์ที่คล้ายกับวังสถิตของเหล่าเทพ ไคลน์ยังคงนั่งตามลำพังที่ตำแหน่งผู้ทรงเกียรติ
ชายหนุ่มไม่รีบตัดการเชื่อมต่อและกลับโลกเก่าเหมือนคราวก่อน สาเหตุเพราะพลังผู้วิเศษได้ช่วยให้จิตของมันแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม
ชายหนุ่มตัดสินใจเลิกชุมนุมไพ่ทาโรต์เร็วกว่าปรกติ เพราะได้ทราบถึงท่าทีที่เหยี่ยวราตรีมีต่อสมุดบันทึกอันทีโกนัส ตัวมันจำเป็นต้องพยายามค้นหาสมุดบันทึกให้มากกว่านี้ หากเอาแต่นอนตีพุงอยู่บ้านโดยไม่ทำประโยชน์ ดันน์คงเกิดความหวาดระแวงและคำถามว่า …ตนมัวทำอะไรอยู่
ไม่เพียงเท่านั้น ไคลน์ยังได้รับผลประโยชน์ค่อนข้างมากในชุมนุมไพ่ทาโรต์เมื่อครู่
ชายหนุ่มยังคงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้สูงยาว แขนสองข้างวางผ่อนคลางลงบนที่พักแขน  ฝ่ามือประสานกันเบื้องหน้า สายตากวาดมองรอบห้วงมิติสายหมอกอันกว้างใหญ่ที่เงียบสงัดประหนึ่งรกร้างมานานกว่าล้านปี
หลังจากสร้างการเชื่อมต่อเพื่ออัญเชิญแฮงแมนและจัสติสในวันนี้ ไคลน์ได้ทราบข้อมูลใหม่เพิ่มอีกหนึ่งข้อ
นั่นคือ… เมื่อกลายเป็นผู้วิเศษ ตนสามารถสร้างการเชื่อมต่อกับดาวแดงเพิ่มได้อีกหนึ่งดวง!
“หมายความว่า เราอัญเชิญแขกเพิ่มได้อีกหนึ่งคนอย่างนั้นหรือ?”
ไคลน์ย้อนนึกถึงความรู้สึกในวินาทีดังกล่าวก่อนจะพึมพำกับตัวเอง
แต่มันก็ไม่กล้าลงมืออัญเชิญผู้ใด เพราะไม่มีทางทราบได้เลยว่า สมาชิกใหม่จะมีตัวตนและอุปนิสัยเป็นเช่นไร จะเป็นมิตรและเก็บความลับได้ดีเหมือนแฮงแมนและจัสติสหรือไม่
หากมันเกิดซวยอัญเชิญโดนดันน์·สมิทเข้าชุมนุมไพ่ทาโรต์ องค์กรลับที่มันก่อตั้งขึ้นอย่างยากลำบากก็จะอยู่ในสายตาของโบสถ์เทพธิดารัตติกาลทันที
ในฐานะบอสใหญ่แห่งองค์กรลับ ‘ชั่วร้าย’  มันกำลังเป็นห่วงอนาคตของตัวเอง
ไคลน์ทราบดีว่า มิติสายหมอกแห่งนี้เป็นปริศนาเร้นลับในระดับสูง ไม่ใช่สิ่งที่ผู้วิเศษระดับดันน์·สมิทหรือใกล้เคียงจะมองออกได้ง่าย
มันมิได้กลัวเหยี่ยวราตรีหรือดันน์·สมิท แต่สิ่งที่กำลังหวาดกลัวคือ ในเมื่อพลังพิเศษมีอยู่จริง ย่อมหมายความว่า เทพก็มีอยู่จริงด้วยเช่นกัน และคงแข็งแกร่งกว่าผู้วิเศษลำดับสูงหลายเท่า
แต่คงมีเหตุผลบางประการที่ทำให้เทพปรากฏตัวต่อหน้ามนุษย์ไม่ได้
อย่างน้อย นับตั้งแต่ยุคสมัยที่ห้าเป็นต้นมา ไม่เคยมีหลักฐานว่ามนุษย์คนใดเคยพบเทพมาก่อน สิ่งเดียวที่ปรากฏคือคำพยากรณ์จากเทพซึ่งก็มีจำนวนไม่มาก
“อา… การลากคนเข้าร่วมประชุมโดยไม่ผ่านความสมัครใจ คงไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก ไม่มีใครต้องการถูกดึงมายังมิติเร้นลับซึ่งอธิบายเหตุผลไม่ได้… เรื่องนี้ไว้ค่อยตัดสินใจอีกครั้งในอนาคต”
ไคลน์ถอนหายใจยาวพลางลุกขึ้นยืน
มันลงมือตัดการเชื่อมต่อกับห้วงมิติสายหมอก ทันใดนั้น ภาพการมองเห็นพลันหมุนเคว้งและหล่นวูบ
หมอกสีเทาและดาวแดงเลือนหายไป ร่างกายไคลน์เจ็บแปลบเล็กน้อยคล้ายกับถูกผิวน้ำซัดกระแทก จนกระทั่งภาพในดวงตากลับกลายเป็นโลกความจริง—ห้องนอนอันมืดมิดของมัน
ไคลน์กลับออกมาโดยปราศจากอาการเหนื่อยล้าเจียนตายเหมือนคราวก่อน ประสบการณ์เมื่อครู่จึงยังคงเด่นชัด
“น่าแปลก… ห้วงมิติสายหมอกไม่เหมือนกับโลกวิญญาณที่ลุงนีลล์อธิบาย…”
ไคลน์พยายามขยับแขนขาเพื่อสัมผัสถึงการมีอยู่ของอวัยวะ
หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน มันทำได้เพียงส่ายศีรษะอย่างไร้คำตอบ ก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดม่านที่มุขหน้าต่าง
พรืด!
เมื่อม่านถูกเก็บ แสงแดดยามบ่ายจึงสาดส่องเข้ามาด้านในจนห้องเริ่มสว่าง
ชายหนุ่มจ้องมองผู้คนที่เดินขวักไขว่สวนกันไปมาบนถนนด้านล่าง ไคลน์สูดลมหายใจเต็มปอดก่อนพึมพำกับตัวเองเสียงค่อย
“ถึงเวลาออกไปทำงานแล้วสินะ”
“แล้วเราจะสวมบทบาทเป็นนักทำนายด้วยวิธีไหน?”
“ห้ามรีบร้อนเด็ดขาด… และอย่าลืมหมั่นฝึกฝนเนตรวิญญาณอย่างต่อเนื่อง”
…
กรุงเบ็คลันด์ เขตราชินี
ภาพของสตรีนามว่าออเดรย์·ฮอลล์กำลังถูกสะท้อนภายในกระจกเงาโต๊ะเครื่องแป้ง แก้มของเด็กสาวยังคงแดงระเรื่อจากอาการตื่นเต้น แววตาส่องประกายอย่างเจิดจ้าจนไม่มีใครกล้าเผชิญ
เธอไม่สนใจรูปลักษณ์ตัวเองแม้แต่น้อย สมาธิทั้งหมดเพ่งอยู่กับการใช้ปากกาหมึกซึมด้ามสีทองที่มีทับทิมประดับประดา จดสูตรผลิตโอสถผู้ชมลงในกระดาษหนังแพะเพื่อป้องกันมิให้หลงลืม
“น้ำบริสุทธิ์แปดสิบมิลลิลิตร สารสกัดหญ้าฝรั่นเหมันต์ห้าหยด ผงดอกโบตั๋นฟันวัวสิบสามกรัม กลีบดอกไม้เอลฟ์เจ็ดกลีบ ดวงตาปลามานเฮอร์โตเต็มวัยหนึ่งข้าง และโลหิตปลาดำเขาวัวสามสิบห้ามิลลิลิตร”
ฟู่ว… ออเดรย์ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะอ่านทวนซ้ำอีกหลายครั้งเพื่อเน้นย้ำให้ปราศจากข้อผิดพลาด
ภายในใจกำลังต้องการเต้นรำไปรอบห้องอย่างยินดีปรีดา แต่ก็ต้องข่มความอยากนั้นเอาไว้
หลังจากครุ่นคิดพักหนึ่ง เธอเริ่มเขียนสูตรทางเคมีจำนวนมากลงไปรอบสูตรผลิตโอสถ ออเดรย์พยายามทำให้กระดาษหน้านี้ยุ่งเหยิงและอ่านยากที่สุด จะได้ไม่มีใครถอดความออก
เมื่อไม่มีใครอ่านมันได้ คนที่เปิดผ่านก็จะมองเป็นเพียงหน้ากระดาษจดสูตรเคมีทั่วไป มิอาจค้นพบสาระสำคัญที่ต้องการเก็บซ่อน…
ฉลาดมาก! ออเดรย์กล่าวชมตัวเองก่อนจะเริ่มขบคิดถึงหนทางรวบรวมวัตถุดิบ
“ต้องไปรื้อคลังตระกูลดูก่อนว่าพอจะมีสิ่งใดอยู่บ้าง ส่วนที่เหลือค่อยหาวิธีแลกเปลี่ยนกับผู้อื่น…”
“ถ้าจนปัญญาที่จะรวบรวม คงต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากแฮงแมนหรือเดอะฟูล… แล้วเราจะจ่ายพวกเขาด้วยอะไรได้บ้าง?”
หลังจากครุ่นคิดเล็กน้อย ออเดรย์ปิดสมุดลง เธอนำมันไปวางไว้บนชั้นหนังสือปะปนกับเล่มอื่น ก่อนจะเดินไปที่หน้าประตูและออกแรงบิดกลอน
สุนัขโกลเด้นรีทรีเวอร์กำลังนั่งรอหน้าห้องอย่างว่านอนสอนง่าย
ออเดรย์ยกมุมปากขึ้นพลางเผยรอยยิ้มแสนร่าเริงเจือความอ่อนโยน
“ซูซี่ ทำภารกิจได้ดีมาก!”
“ในนิยายที่ถูกแต่งลงหนังสือพิมพ์ นักสืบมักมีผู้ช่วยเป็นสุนัขแสนรู้เสมอ… ฉันเองก็มีสุนัขตัวใหญ่คอยสนับสนุนผู้ชมตัวจริงเหมือนคนอื่นเค้าด้วย~”
…
ณ ห้องใต้ดินที่มีเพียงแสงเทียนไขไสววูบวาบ อัลเจอร์·วิลสันยกฝ่ามือขึ้นพลางเพ่งพิจารณารายละเอียด
หลังจากผ่านไปสักพัก มันทำได้เพียงถอนหายใจยาว
“น่าอัศจรรย์มาก… เรามิอาจหาเหตุผลมาอธิบายได้เลย”
แม้จะเตรียมอุปกรณ์มากมายสำหรับวิเคราะห์สืบหาต้นตอ แต่มันก็ยังไม่พบคำตอบสักทีว่า เดอะฟูลใช้วิธีใดอัญเชิญจิตของมันเข้าไปในห้วงมิติสายหมอก
สายตาก้มลงมองแผ่นกระดาษหนังแพะที่วางบนโต๊ะอย่างเหม่อลอย
หัวกระดาษสีน้ำตาลอมเหลืองถูกเขียนไว้ด้วยอักษรเฮอร์มิสหมึกสีน้ำเงินเข้มว่า...
“ลำดับเจ็ด นักเดินเรือ”
........................


## 0037 สโมสร

ราชันเร้นลับ 37 : สโมสร
ไคลน์เดินทางออกจากบ้านภายใต้แสงแดดแผดเผายามบ่ายแก่
เมื่อมีแผนเดินเท้าจากถนนกางเขนเหล็กไปยังบ้านเวิร์ช ไคลน์เลือกสวมเสื้อลินินตัวเก่ามากกว่าชุดทำงานใหม่เอี่ยม บนศีรษะสวมหมวกสักหลาด รองเท้าเป็นคู่เก่าของไคลน์ก่อนฆ่าตัวตาย ทั้งหมดก็เพื่อมิให้กลิ่นเหงื่อเหม็นอับติดชุดทำงานแสนแพง
ชายหนุ่มเดินไปบนถนนดารารัตน์ ก่อนจะตัดเข้าถนนกางเขนเหล็กและเดินผ่านเขตจัตุรัสใจกลาง สายตาชำเลืองมองเข้าไปด้านในตามจิตใต้สำนึก
กระโจมคณะละครสัตว์ไม่อยู่อีกแล้ว พวกมันคงย้ายสถานที่หลังจากการแสดงจบลง
ไคลน์ย้อนนึกถึงผู้ฝึกสัตว์สาวสวย มันคิดมาเสมอว่า เธออาจเป็นผู้วิเศษปกปิดตัวตนที่แอบชี้นำอนาคตของมันอย่างลับๆ หลังจากมองเห็นความพิเศษในตัว
จึงมีโอกาสที่เธอจะปรากฏตัวต่อหน้ามันอีกครั้งในอนาคต เพื่อช่วยบอกใบ้เพิ่มเติม
แต่ความจริงแล้วไม่ใช่ ผู้ฝึกสัตว์คนดังกล่าวหายไปพร้อมกับคณะละครสัตว์ ป่านนี้คงกำลังตระเวนทัวร์ในเมืองอื่น
หล่อนจะรู้สึกอย่างไรบ้างนะ หากต้องคอยแสดงซ้ำเดิมไปเรื่อยๆ ในแต่ละเมือง…
ไคลน์ส่ายศีรษะพลางยิ้มจืดชืด มันสืบเท้าเดินต่อไปบนถนนกางเขนเหล็ก
ถนนกางเขนเหล็กมิใช่ถนนเส้นตรงทั่วไป ตามชื่อของมัน ถนนกางเขนเหล็กประกอบด้วยถนนสองเส้นตัดกันเป็นรูปกางเขน แบ่งออกเป็นสี่เขต คือฝั่งขวา ฝั่งซ้าย สายบน และสายล่าง
ไคลน์ เบ็นสัน และเมลิสซ่าเคยอยู่สายล่างมาก่อน แต่สายล่างเองก็ถูกแบ่งแยกย่อยเป็นส่วนล่างกับส่วนบน ผู้พักอาศัยในเขตสายล่างตอนบนไม่พอใจที่ถูกเรียกเหมารวมกับเขตสายล่างที่แออัด จึงทำการเปลี่ยนชื่อเรียกถนนสายล่างตอนบนเสียใหม่ว่า ‘ถนนสายกลาง’
แตกต่างจากเขตที่อยู่ถัดลงไปราวสองร้อยเมตรค่อนข้างมาก บริเวณดังกล่าวคือเขตชุมชนแออัดอย่างแท้จริง หนึ่งเตียงนอนจะต้องรองรับน้ำหนักมนุษย์ยากจนตั้งแต่ห้าถึงสิบคน
เมื่อย่างเข้าถนนฝั่งซ้าย ไคลน์ปล่อยความคิดตัวเองให้ไหลลื่น มันหวนนึกถึงรูปลักษณ์และรายละเอียดของสมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัส รวมถึงจุดที่ไคลน์คนเก่าอาจนำสมุดไปซ่อน
สมุดเล่มดังกล่าวสำคัญกับเหยี่ยวราตรีค่อนข้างมาก และยังเป็นเบาะแสการตายของไคลน์
สีหน้าของชายหนุ่มดำมืดขณะครุ่นคิด
ทันใดนั้น สุ้มเสียงที่คุ้นเคยดังแว่วข้างหู
“พ่อหนุ่ม”
อะ…! ไคลน์รีบหันมองตามสัญชาตญาณ แล้วก็พบว่า ตนกำลังยืนอยู่หน้าร้านขนมปังสลินที่เมลิสซ่าโปรดปราน
มาดามเวนดี้ผู้มีสีผมหงอกเทาได้กล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มอบอุ่น
“สีหน้าไม่ค่อยดีเลยนะ?”
หญิงชราไต่ถามอ่อนโยน
ไคลน์ลูบหน้าตัวเองเล็กน้อย
“นิดหน่อยครับ”
“ไม่ว่าเธอจะกังวลมากเพียงใด แต่วันพรุ่งนี้ยังมีเสมอ”
มาดามเวนดี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ลองชิมชาเย็นสูตรใหม่หน่อยไหม? ฉันยังไม่มั่นใจว่ารสชาติจะถูกปากคนท้องถิ่น”
“คนท้องถิ่น? แล้วคุณไม่ใช่หรือครับ? มาดามสลิน”
ไคลน์ขมวดคิ้วฉงน แต่มันก็มิได้ขัดข้องคำเชื้อเชิญ ของฟรีย่อมดีเสมอ
เวนดี้·สลินเชิดคางขึ้นเล็กน้อย
“เดาถูกแล้ว ฉันไม่ใช่คนที่นี่ เกิดและเติบโตที่แคว้นตอนใต้ แต่ย้ายมาอยู่ทิงเก็นตามสามี… เรื่องราวก็ผ่านมาสี่สิบกว่าปีแล้ว ตอนนั้นเบ็นสันยังไม่เกิด บางทีพ่อกับแม่เธอยังไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ ฮิฮิฮิ”
“ฉันยังไม่ชินกับอาหารแคว้นเหนือสักที บ่อยครั้งที่คิดถึงอาหารของแคว้นใต้ เช่นไส้กรอกหมู ขนมปังมันฝรั่ง แพนเค้กปิ้ง ผักทอดมันหมู แล้วก็เนื้อย่างราดซอสพิเศษ”
“อ้อ รวมถึงชาเย็นด้วย…”
ไคลน์อมยิ้ม
“มาดามสลินครับ เรื่องเล่าของคุณทำให้ผมถึงกับท้องร้อง… ขอบคุณสำหรับความห่วงใยครับ ผมรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว”
“รสชาติอาหารอร่อยสามารถชำระล้างจิตใจได้เสมอ”
เมื่อกล่าวจบ เวนดี้·สลินยื่นแก้วชาสีน้ำตาลอมแดงมาให้
“นี่คือชาเย็นที่ชงจากสูตรในความทรงจำอันเลือนราง ลองชิมดู แล้วบอกกับฉันว่ารสชาติเป็นอย่างไร”
หลังจากก้มศีรษะขอบคุณ ไคลน์รับถ้วยชามาจิบหนึ่งอึก… รสสัมผัสคล้ายคลึงกับชาเย็นบนโลกเก่า เพียงแต่กลิ่นและรสของชาจะเข้มข้นกว่ามาก แถมยังหอมสดชื่น ปัดเป่าความไม่สบายใจก่อนหน้าได้หมดสิ้น
“อร่อยมากครับ!”
ไคลน์กล่าวชมอย่างจริงใจ
“ได้ยินแบบนี้ค่อยโล่งอก”
เวนดี้อมยิ้ม เธอยืนมองไคลน์ดื่มชาในถ้วยจนหมดด้วยสีหน้าอิ่มเอม
หลังจากสนทนากับมาดามสลินเล็กน้อยเกี่ยวกับเรื่องย้ายบ้าน ไคลน์ออกเดินทางอีกครั้งไปบนถนนที่มันคุ้นเคยเป็นอย่างดี
พ่อค้าแม่ค้าหาบเร่ลดจำนวนลงมากในยามบ่าย จะกลับมาคึกคักอีกครั้งหลังจากห้าโมงครึ่งเป็นต้นไป ซึ่งเป็นเวลาเลิกงาน
บุคคลที่ยังคงทำมาค้าขายล้วนมีสีหน้าอิดโรยไร้วิญญาณ
ในวินาทีที่ย่างกรายเข้าสู่ถนนสายกลาง—สายล่างตอนบน หัวใจไคลน์พลันหดหู่ราวกับถูกความมืดมิดเข้าครอบงำ
เกิดเป็นความรู้สึกท้อแท้และสิ้นหวังอย่างไร้เหตุผล …เพราะอะไรกัน?
ชายหนุ่มหยุดเดินและรีบสำรวจตนเองและสิ่งรอบตัว แต่ก็ไม่พบความผิดปรกติใดเลย…
หลังจากครุ่นคิดอยู่สักพัก มันตัดสินใจเลื่อนปลายนิ้วขึ้นไปแตะหว่างคิ้วสองครั้ง ทำทีคล้ายกับกำลังไตร่ตรองบางสิ่ง
ภาพการมองเห็นผันเปลี่ยน แสงออร่าจำนวนมากจากร่างพ่อค้าแม่ค้าและคนเดินถนนสองข้างทางเริ่มปรากฏในการมองเห็น
แต่ก่อนจะได้เพ่งความสนใจไปกับสุขภาพของใครสักคน มันถูกดึงดูดให้ต้องหันไปมองสีออร่าอันหม่นหมองเข้มข้นที่ระบุถึงภาวะสิ้นหวังรุนแรง
มันมิอาจคาดเดาอารมณ์ที่แน่ชัดของอีกฝ่ายได้ แต่สิ่งหนึ่งที่แจ่มแจ้งก็คือ อารมณ์สิ้นหวัง ซึมเศร้า และมืดมน กำลังเอ่อล้นภายในตัวมันอย่างเข้มข้น
หลังจากกวาดสายตามองรอบตัวหนึ่งครั้ง แม้แต่ดวงอาทิตย์ก็มิอาจลบล้างความดำมืดดังกล่าวออกไปได้ ราวกับเป็นอารมณ์ที่ถูกกักเก็บไว้ในใจมานานหลายปีโดยไม่ได้ปลดปล่อย
หลังจากครุ่นคิดชั่วครู่ ไคลน์เริ่มตระหนักถึงสัจธรรมของบางสิ่ง
ดังคำที่ลุงนีลล์เคยกล่าว การเข้าสู่ภาวะเนตรวิญญาณจะส่งผลให้อารมณ์ผู้ใช้หวั่นไหวไปตามสภาพแวดล้อมได้ง่ายกว่าปรกติ โดยเฉพาะในตอนที่ร่างกายยังไม่ชินกับพลัง
สัมผัสวิญญาณก็มีหลักการแบบเดียวกัน
โอสถนักทำลายช่วยส่งเสริมให้สัมผัสวิญญาณของไคลน์เฉียบแหลมขึ้น การฝึกซ้อมเท่านั้นที่จะช่วยให้ร่างกายคุ้นชิน
เป็นพลังติดตัวที่มิอาจสลัดออกหรือเพิ่มพูนได้ตามใจต้องการ
ไม่แปลกที่นักทำนายจะสัมผัสถึงความผิดปรกติรอบตัวได้มากกว่ามนุษย์ทั่วไป
ผู้วิเศษแต่ละคนย่อมมีระดับจิตสัมผัสที่แตกต่างกัน ผู้วิเศษสายวิญญาณโดยตรงอย่างผู้สื่อวิญญาณจะช่ำชองเป็นพิเศษ พวกมันจะมองเห็นอารมณ์ความรู้สึกของผู้อื่นได้แจ่มชัดประหนึ่งแสงสว่างท่ามกลางค่ำคืนอันมืดมิด
ด้วยเหตุนี้ บุคคลที่มีสัมผัสวิญญาณรุนแรงจะถูกบรรยากาศรอบตัวครอบงำอารมณ์ได้ง่ายมาก หากไม่มีการฝึกฝนหรือควบคุมพลังที่ดีพอ
“สีเข้มขนาดนี้ ต้องสะสมนานเท่าไรกัน?”
ไคลน์ถอนหายใจพลางส่ายศีรษะ ชายหนุ่มแตะหว่างคิ้วสองครั้งเพื่อปิดเนตรวิญญาณและสงบจิตใจกลับเป็นปรกติ
กึก กึก กึก
ไคลน์เดินมาหยุดหน้าหอพักเก่าที่เคยซุกหัวนอนมานาน ชายหนุ่มยังคงสัมผัสถึงมวลอารมณ์ด้านลบอันเข้มข้น รวมถึงการเชื่อมต่อเบาบางจากผู้มีสัมผัสวิญญาณอ่อนๆ
ขณะเดียวกัน มันพยายามมองหาเบาะแสสมุดบันทึกอันทีโกสนัสซึ่ง ‘ตัวมัน’ อาจนำไปซุกซ่อนไว้ที่ใดสักแห่ง
สภาพถนนยังคงเหมือนเดิมทุกประการ ขยะเกลื่อนกลาด น้ำขังเน่าเหม็นส่งกลิ่นรุนแรง จุดเดียวที่ถูกทำความสะอาดคือบริเวณหน้าหอพัก
ไคลน์ผลักประตูที่เปิดแง้มเข้าไป ก่อนจะเดินสำรวจชั้นหนึ่งอันมืดมิดซึ่งแสงแดดส่องเข้ามาไม่ถึง
ชั้นหนึ่งไม่พบสิ่งใด
เมื่อเดินขึ้นชั้นสอง เสียงบันไดไม้ยังคงร้องเอี๊ยดอ๊าดไม่แปรเปลี่ยน แสงไฟบนชั้นสองยังสลัวเหมือนเคย ไคลน์เข้าสู้ภาวะเนตรวิญญาณและจ้องมองเข้าไปในความมืด
แต่ก็ไม่พบสิ่งใดเช่นกัน ไม่ว่าจะเบาะแสของสมุดบันทึกหรือภูตผี
“ถ้าพบได้ง่ายขนาดนั้น มนุษย์ทั่วไปคงเจอผีเป็นว่าเล่นแล้ว…”
มันถอนหายใจยาว ไคลน์ทราบดีว่า ‘วิญญาณ’ ไม่ได้ปรากฏตัวในรูป ‘ภูตผี’  หากแต่เป็นรูปเฉพาะของวิญญาณ ซึ่งมีเพียง ‘ผู้สื่อวิญญาณ’ เท่านั้นที่สามารถติดต่อสื่อสาร
หลังจากวนรอบชั้นสามหนึ่งครั้งและไม่พบสิ่งใด ไคลน์เดินลงจากหอพักพร้อมกับรีบจ้ำเท้าไปยังบ้านเวิร์ช
ตลอดทางกว่าหนึ่งชั่วโมงเต็ม มันไม่พบเบาะแสใดแม้แต่อย่างเดียว
เมื่อหยุดยืนหน้าบ้านเดี่ยวที่มีสวนหรูหรา ไคลน์มองลอดผ่านช่องรั้วเหล็กที่ถูกล็อกแน่นหน้าเข้าไป
“เราไม่ต้องสำรวจในบ้านใช่ไหม? หัวหน้ากับมาดามดาลี่ย์คงจัดการเรียบร้อยแล้ว…”
“และเราก็ไม่มีกุญแจ หัวหน้าคงไม่ได้ต้องการให้เราปีนบ้านเข้าไปแน่”
“ไว้ค่อยลองเส้นทางอื่นพรุ่งนี้…”
“วันนี้เดินเยอะเป็นพิเศษ น่าเสียดายที่ยุคปัจจุบันไม่มีอุปกรณ์ช่วยนับก้าวเพื่อนำไปอวดเพื่อนร่วมงาน…”
ขณะรำพันติดตลก ไคลน์เดินไปยังสถานีรถม้าเพื่อเตรียมต่อรถไปถนนซุตแลน ถนนที่ตั้งสำนักบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ
มันต้องการเบิกกระสุนซ้อมยิงรายวันจำนวนสามสิบนัด หากหวังเป็นนักแม่นปืนฝีมือฉกาจ การฝึกซ้อมสม่ำเสมอทุกวันคือสิ่งที่มิอาจเลี่ยง
ในฐานะนักทำนายที่อ่อนแอด้านพลังต่อสู้ อุปกรณ์ช่วยปกป้องชีวิตจึงเหลือเพียงไม้ค้ำและลูกโม่
ถนนรอบเขตบ้านเวิร์ชนั้นสะอาดสะอ้านเหนือคำบรรยาย ปราศจากขยะหรือน้ำขังบนถนนโดยสิ้นเชิง แถมกระจกร้านค้าสองข้างทางล้วนใสสะอาด
เมื่อมาถึงสถานีรถม้า ขณะไคลน์กำลังยืนรอเตรียมโดยสารไปลงถนนซุตแลน สายตาพลันชำเลืองมองป้ายโฆษณาบนถนนฝั่งตรงข้าม
“ห้ามสรรพสินค้าแฮรอดส์”
“สโมสรทหารผ่านศึก”
“สโมสรพยากรณ์”
…
สโมสรพยากรณ์… ไคลน์พึมพำกับตัวเองด้วยสีหน้าเหม่อลอย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า ตัวมันกำลังหาทาง ‘สวมบทบาท’ เป็นนักทำนายอยู่
นั่นสินะ… เข้าไปลองสักหน่อยคงไม่เสียหาย เผื่อได้ไอเดียแปลกใหม่มาปรับใช้กับตัวเอง
หลังจากได้ข้อสรุปในใจ ไคลน์เดินข้ามถนนไปยังตึกฝั่งตรงข้ามและขึ้นบันไดไปยังชั้นสองทันที
หลังจากเดินผ่านโถงใหญ่ ชายหนุ่มได้พบกับเจ้าหน้าที่ต้อนรับสาวสวยผู้หนึ่ง
เส้นผมสีน้ำตาลดัดเป็นลอนงดงาม เธอชำเลืองสำรวจไคลน์หัวจรดเท้าก่อนจะเอ่ยปากถามด้วยรอยยิ้ม
“มิสเตอร์ คุณมาดูดวงหรือสนใจจะเข้าสโมสรคะ?”
“ต้องมีคุณสมบัติเข้าร่วมอย่างไรบ้าง?”
ไคลน์ถามระมัดระวัง
สาวสวยตอบอย่างคล่องแคล่วเคยชิน
“เพียงแค่กรอกรายละเอียดและจ่ายค่าสมาชิกเท่านั้นค่ะ ในปีแรก ค่าสมาชิกจะอยู่ที่ปีละห้าปอนด์ แต่ปีถัดไปราคาจะเหลือเพียงหนึ่งปอนด์ ไม่ต้องห่วงค่ะ พวกเราไม่เหมือนสโมสรนักการเมืองหรือนักธุรกิจที่ต้องถูกแนะนำจากภายใน บุคคลทั่วไปสามารถเข้าร่วมได้อิสระ”
“สมาชิกสามารถใช้ห้องประชุมสโมสรได้ตามใจชอบ รวมถึงห้องพยากรณ์และอุปกรณ์ต่างๆ ที่เตรียมไว้ให้”
“สมาชิกจะได้รับเครื่องดื่มฟรีไม่ว่าจะเป็นชาหรือกาแฟ แถมยังมีสิทธิ์อ่านหนังสือพิมพ์และนิตยสารที่ทางสโมสรเป็นสมาชิก มีสิทธิ์ใช้งานอุปกรณ์ทำนายฝึกพื้นฐานเพื่อเรียนรู้ศาสตร์พยากรณ์”
“ภายในสโมสรยังมีอาหาร เครื่องดื่ม แอลกอฮอล์ และอุปกรณ์ทำนาย สำหรับจัดจำหน่ายในราคาต้นทุน”
“ไม่เพียงเท่านั้น พวกเรายังเรียนเชิญนักพยากรณ์ชื่อดังมาให้ความรู้และคอยตอบคำถามสมาชิกในทุกเดือน”
“เหนือสิ่งอื่นใด คุณจะได้พบปะสังสรรค์กับเพื่อนฝูงที่หลงใหลในศาสตร์ชนิดเดียวกัน ถือเป็นการสร้างสายสัมพันธ์และต่อยอดมิตรภาพในอนาคต”
ฟังดูเข้าท่าชะมัด… แต่เราไม่มีเงินมากถึงห้าปอนด์ ไคลน์ทำได้เพียงตัดพ้อ
“แล้วค่าดูดวงเท่าไรครับ?”
........................


## 0038 มือสมัครเล่น

ราชันเร้นลับ 38 : มือสมัครเล่น
หลังจากได้ยินคำถามไคลน์ สตรีเลอโฉมผมสีน้ำตาลอ่อนมิได้แสดงท่าทีหมดความอดทนแต่อย่างใด เธอยังคงอมยิ้มจนถึงที่สุด
“สมาชิกสโมสรพยากรณ์สามารถดูดวงให้ผู้อื่นได้ แต่ละคนจะเป็นผู้กำหนดราคาด้วยตัวเอง ทางสโมสรของเราจะหักค่าธรรมเนียมเพียงเล็กน้อย”
“หากคุณต้องการดูดวง สมุดอัลบั้มเล่มนี้ได้รวบรวมรายละเอียดเบื้องต้นและค่าบริการของหมอดูแต่ละท่านไว้”
“แต่ตอนนี้เป็นวันจันทร์ช่วงบ่าย สมาชิกส่วนใหญ่กำลังทำงาน จึงมีหมอดูพร้อมให้บริการเพียงห้าคน…”
ก่อนเริ่มลงมือแนะนำ หล่อนเชิญไคลน์ให้นั่งบนเก้าอี้ริมหน้าต่างและกางสมุดอัลบั้มออก เธอใช้ปลายนิ้วชี้ไล่ไปยังแต่ละภาพของห้าบุคคลที่พร้อมดูดวง
“เฮเนส·วินเซนต์ หมอดูชื่อดังของเมืองทิงเก็น เป็นอาจารย์สอนดูดวงให้กับสมาชิกหลายคนภายในสโมสร ถนัดศาสตร์พยากรณ์หลากหลายชนิด ค่าบริการครั้งละสี่ซูล”
แพงฉิบ… เป็นจำนวนเงินที่สามารถเติมเต็มกระเพาะของตน เบ็นสัน และเมลิสซ่าได้สองมื้อใหญ่
ไคลน์ส่ายศีรษะ ไม่ได้กล่าวสิ่งใด
เมื่อสาวสวยเบื้องหน้าเห็นปฏิกิริยา เธอพลิกหน้าสมุดอัลบัมและอธิบายต่อไปเรื่อยๆ
“…และคนสุดท้าย กลาซิส เขาเป็นสมาชิกใหม่ที่เพิ่งเข้าร่วมสโมสรปีนี้ ถนัดทำนายไพ่ทาโรต์ คิดราคาครั้งละสองเพนนี”
“มิสเตอร์ต้องการเลือกคนไหนหรือคะ?”
ไคลน์ไม่พิธีรีตองมาก มันตอบฉะฉาน
“มิสเตอร์กลาซิส”
“…”
เจ้าหน้าที่ต้อนรับสาวสวยเกิดอาการเงียบงันไปสองวินาทีก่อนจะกล่าวต่อ
“มิสเตอร์ ขอเตือนเป็นครั้งสุดท้ายนะคะ มิสเตอร์กลาซิสเป็นเพียงมือสมัครเล่น”
“ผมเข้าใจครับ ขอรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจ”
ไคลน์พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม
“…ถ้าอย่างนั้นก็ตามมาค่ะ”
พนักงานต้อนรับลุกขึ้นและนำทางไปยังประตูที่อยู่ไม่ห่างจากห้องรับรองแขกมากนัก
ทางเดินค่อนข้างสั้น ห้องประชุมส่วนกลางเป็นห้องขนาดใหญ่ที่อยู่เกือบสุดทางเดิน แสงสว่างภายในกำลังดีแม้ไม่ต้องเปิดโคมไฟ คงเป็นเพราะแดดยามบ่ายใกล้เย็นเช่นนี้
ภายในห้องมีโต๊ะและเก้าอี้หลายสิบตัว แถมยังมีหนังสือพิมพ์ นิตยสาร รวมถึงไพ่กระดาษแข็ง
กลิ่นกาแฟอ่อนๆ ลอยโชยนุ่มละมุน
เจ้าหน้าที่ต้อนรับหยุดยืนหน้าประตูห้องประชุมและส่งสัญญาณให้ไคลน์หยุด เธอเดินเข้าไปในห้องพลางตะโกนนุ่มนวล
“มิสเตอร์กลาซิส มีคนต้องการดูดวงกับคุณค่ะ”
“ผมหรือ? จริงหรือ?”
เสียงกลาซิสเปี่ยมด้วยความฉงน ถัดมาเป็นเสียงขยับเก้าอี้
“ค่ะ ต้องการใช้ห้องไหนคะ?”
เจ้าหน้าที่สาวสวยตอบเสียงเรียบ
“ห้องบุษราคัม ผมชอบบุษราคัม”
กลาซิสเดินออกจากประตูห้องประชุมกลางพลางจ้องมองไคลน์ที่ยืนรอห่างไม่ไกล สีหน้ากลาซิสกำลังเคลือบแคลงสุดขีด
เจ้าหน้าที่สาวไม่กล่าวสิ่งใดต่อ เธอเดินไปหยุดหน้าประตูห้องบุษราคัมที่ใกล้กับห้องประชุมและไขกุญแจเปิด
ม่านภายในห้องปิดสนิทมิดชิด ส่งผลให้บรรยากาศค่อนข้างสลัว คล้ายกับเป็นความเชื่อว่า ต้องทำเช่นนี้จึงจะได้ผลลัพธ์การดูดวงจากเทพแม่นยำที่สุด
“สวัสดีครับ ผมชื่อกลาซิส ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีใครกล้าเลือกผมด้วย”
กลาซิสโค้งคำนับตามมารยาทสุภาพบุรุษ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องและนั่งลงฝั่งตรงข้ามของโต๊ะยาว
“ผมเคยดูดวงผู้อื่นมาบ้างก็จริง แต่ก็เป็นแค่มือสมัครเล่นเท่านั้น ประสบการณ์มีไม่มาก หรืออีกความหมายหนึ่งก็คือ ตัวผมยังไม่ใช่หมอดูที่เก่งกาจอะไร …จะเปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะครับ”
หลังจากไคลน์คำนับตอบ มันปิดประตูห้องพลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“คุณซื่อตรงดีมาก ไม่ต้องห่วง ผมเป็นคนที่ตัดสินใจแล้วไม่คืนคำ”
“เชิญนั่งครับ”
กลาซิสชี้ไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามก่อนจะทำสีหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่ง
“การดูดวงเป็นงานอดิเรกของผม แหะๆ ในชีวิตคนเรา มีบ่อยครั้งที่ได้รับการชี้นำจากสวรรค์โดยไม่รู้ตัว น่าเสียดายที่คนปรกติมิอาจตีความการบอกใบ้จากเทพได้แม่นยำ และนั่นคือเหตุผลที่ต้องมีอาชีพหมอดู”
“และยังเป็นเหตุผลที่ผมเข้าร่วมสโมสรด้วย เนื่องจากเป็นงานอดิเรก จึงยังไม่มีความมั่นใจสักเท่าไร ผมไม่ต้องการคิดค่าดูดวงกับคุณ ส่วนค่าธรรมเนียมที่ถูกหักให้สโมสร ผมจะเป็นผู้จ่ายแทนเอง ไม่ถึงเพนนีด้วยซ้ำ”
ไคลน์ไม่พยักหน้าหรือส่ายศีรษะ มันเพียงอมยิ้มตอบ
“เท่าที่ดู คุณคงมีการงานมั่นคงสินะครับ”
ขณะกล่าว ไคลน์โน้มตัวไปด้านหน้าเล็กน้อยและแอบใช้ปลายนิ้วสัมผัสหว่างคิ้วเบาๆ สองครั้ง
“แต่นั่นไม่ได้ช่วยให้ผมดูดวงแม่นขึ้นหรอกนะครับ ฮะฮะ!”
กลาซิสตอบติดตลก
“ปวดหัวหรือครับ? ให้ผมดูดวงเกี่ยวกับสุขภาพดีไหม?”
“นิดหน่อยครับ แต่ไม่ต้องถึงกับดูดวง ผมอยากตามหาสิ่งของที่หายไปมากกว่า”
ไคลน์กล่าวพร้อมกับเอนหลังพิงเบาะเก้าอี้
ในสายตาชายหนุ่ม ออร่าของกลาซิสได้บ่งบอกทุกสิ่ง สีส้มของส่วนปอดค่อนข้างคล้ำและเจือจาง ส่งผลให้ออร่าในส่วนอื่นหมองลงเล็กน้อย
นี่ไม่ใช่อาการเหน็ดเหนื่อยธรรมดา…
ไคลน์พยักหน้ากับตัวเองเพียงเล็กน้อยชนิดที่ไม่มีใครสังเกตเห็น
“ตามหาสิ่งของที่หายไปหรือครับ?”
กลาซิสครุ่นคิดก่อนจะกล่าวต่อ
“งั้นพวกเราลองทำนายเชิงชี้นำแบบพื้นฐานกันก่อน”
มันใช้มือดันสำหรับไพ่ทาโรต์บนโต๊ะไม้สีดำเข้าหาไคลน์
“พยายามทำจิตให้ว่าง จินตนาการถึงสิ่งของดังกล่าวให้ชัดเจนที่สุด จากนั้นก็กับถามตัวเองว่า ‘ยังมีโอกาสหาพบหรือไม่’ ขณะส่งเสียงถาม รบกวนคุณสับและตัดไพ่ให้ผมด้วย”
“ครับ”
ไคลน์ลืมไปแล้วว่าสมุดบันทึกเก่าแก่มีหน้าตาเป็นเช่นไร สิ่งเดียวที่ทำได้คือการตั้งคำถามกับตัวเอง : ยังมีโอกาสหาสมุดบันทึกตระกูลอันทีโกสนัสพบหรือไม่?
ขณะกล่าวประโยคคำถามซ้ำภายในหัว มือของไคลน์สับและตัดไพ่อย่างชำนาญ ถัดมา กลาซิสทำการหยิบไพ่ใบบนสุดออกมาหนึ่งใบและวางลงบนโต๊ะ ก่อนจะหมุนไพ่หนึ่งครั้งจนกระทั่งหยุดนิ่งในแนวนอน
กลาซิสเลื่อนไพ่ใบนั้นมาวางหน้าไคลน์
“ค่อยๆ หมุนตามเข็มนาฬิกาจนกว่าไพ่จะอยู่ในแนวตั้ง จากนั้นก็พลิกเปิด หากคุณเห็นไพ่กลับหัว หมายความว่าคุณจะไม่ได้สิ่งของดังกล่าวคืน แต่หากไพ่อยู่ในตำแหน่งถูกต้อง พวกเราค่อยมาทำนายกันต่อ ถึงสถานที่และความเป็นไปได้อื่นๆ”
ไคลน์ทำตามอย่างว่าง่าย มันหมุนไพ่จากแนวนอนให้เป็นแนวตั้งตามเข็มนาฬิกา ก่อนจะเลื่อนปลายนิ้วมาที่มุมไพ่พร้อมกับพลิกเปิด
เป็นไพ่กลับหัว
“น่าเสียดายนะครับ”
กลาซิสถอนหายใจผิดหวัง
ไคลน์แน่นิ่งไม่ตอบโต้ เพราะมันกำลังอึ้งเมื่อได้เห็นชนิดของไพ่ที่หงายเผยตรงหน้า
ตัวละครบนไพ่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าหรูหราและสวมเครื่องประดับศีรษะงดงาม
…เดอะฟูล!
เดอะฟูลอีกแล้วหรือ?
คงไม่ใช่เหตุบังเอิญแล้วกระมัง… เพราะจากที่ลุงนีลล์และอัลเจอร์อธิบาย ศาสตร์การทำนายนั้นเกิดจากคำชี้แนะของเทพ ซึ่งเป็นเรื่องของดวงรายบุคคล หมอดูมีหน้าที่เพียงตีความออกมาเป็นคำพูด
พลังทำนายเกิดจากการต่อสื่อสารระหว่าง ‘ตัวบุคคล’ กับโลกวิญญาณ ไพ่ทาโรต์คืออุปกรณ์สำหรับช่วยอ่านค่าดวงชะตา หรือในทางทฤษฎีคือ ไม่ว่าจะใช้อุปกรณ์ใด แต่ดวงชาตะมนุษย์ก็จะไม่เปลี่ยน…
ไคลน์ขมวดคิ้วเป็นเวลานาน
“ดูให้หน่อยได้ไหม ว่าสิ่งของดังกล่าวตกอยู่ในมือผู้อื่นแล้วหรือไม่?”
“ไม่มีปัญหา สามารถทำขั้นตอนเมื่อครู่ซ้ำได้ด้วยตัวเองเลยครับ”
กลาซิสพยักหน้าตื่นเต้น
ไคลน์สับและตัดไพ่พร้อมกับทวนคำถามใหม่ภายในหัว : สมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัสตกอยู่ในมือผู้อื่นแล้วหรือไม่
ไคลน์หยิบไพ่ใบบนสุดของกองออกมาและหมุนหนึ่งครั้งจนมันอยู่ในแนวนอน เมื่อเตรียมการเสร็จสิ้น สีหน้าชายหนุ่มเริ่มตึงเครียด
มันสูดลมหายใจเต็มปอดพร้อมกับยื่นแขนออกไปพลิกมุมไพ่
ได้โปรดอย่าเป็นเดอะฟูล…
หลังจากสวดอ้อนวอน สีหน้าไคลน์พลันโล่งใจสุดขีด เพราะหน้าไพ่ไม่ใช่เดอะฟูลอีกแล้ว แต่เป็น ‘เดอะสตาร์’ ในสภาพกลับหัว
“จากผลการทำนาย ดูเหมือนสิ่งของจะยังไม่ถูกใครเอาไปนะครับ”
กลาซิสช่วยอ่านผลทำนายด้วยรอยยิ้ม
ไคลน์พยักหน้าเล็กน้อย แขนขวาถูกยกขึ้นเพื่อแตะหน้าผากสองครั้ง มันพยายามทำให้เหมือนกับท่าทีครุ่นคิด ถัดมาเป็นการล้วงกระเป๋าหยิบเหรียญเพนนีแวววาวสองเหรียญส่งให้กลาซิส
“ผมบอกว่าฟรีไม่ใช่หรือ?”
กลาซิสขมวดคิ้ว
ไคลน์อมยิ้มขณะลุกยืน
“นี่เป็นการแสดงความเคารพต่อศาสตร์พยากรณ์ คุณควรได้รับมัน”
“ขอบคุณสำหรับน้ำใจครับ”
กลาซิสลุกยืนและยื่นแขนออกไปหยิบเหรียญ
หลังจากจับมือกัน ไคลน์ถอยหลังสองก้าวและหมุนตัวเดินไปยังหน้าประตู
ขณะกำลังจะบิดกลอนประตูเดินออกไป ชายหนุ่มเอียงคอเล็กน้อยและกล่าว
“มิสเตอร์กลาซิส คุณควรหาโอกาสไปพบแพทย์โดยด่วน เน้นวินิจฉัยโรคเกี่ยวกับปอด”
“ทำไมกันครับ?”
กลาซิสถามพร้อมขมวดคิ้ว
คุณกำลังแช่งผมหลังจากไม่ได้ผลลัพธ์ทำนายตามที่ต้องการอย่างนั้นหรือ?
ไคลน์ครุ่นคิดและให้เหตุผล
“เป็นอาการของโรคที่ผมอ่านจากสีหน้า หว่างคิ้วของคุณมีลักษณะคล้ำมาก…”
“หว่างคิ้วคล้ำ…”
นี่คือครั้งแรกในชีวิตที่กลาซิสเคยได้ยินใครอธิบายลักษณะอาการของโรคด้วยหว่างคิ้ว
ไคลน์ไม่กล่าวต่อ มันเดินออกจากห้องด้วยรอยยิ้มและใช้มือปิดประตูไม้ตามหลัง
“เขาเป็นแพทย์สมัครเล่นหรือนักสมุนไพรอย่างนั้นหรือ?”
กลาซิสส่ายศีรษะเล็กน้อยด้วยท่าทีขบขันก่อนจะก้มหยิบกระจกเงาสีเงินสำหรับดูดวงออกมาจากกระเป๋า
เมื่อลองสองกระจกสำรวจอย่างถี่ถ้วน …หว่างคิ้วของมันค่อนข้างคล้ำตามคำที่ไคลน์กล่าว
แต่ความจริงแล้วไม่เกี่ยวกันเลย ความคล้ำเกิดจากแสงไฟของห้องที่มืดสลัว ไม่ใช่แค่หว่างคิ้วที่คล้ำ แต่ทั้งใบหน้ากำลังดำมืด!
“ไม่เหมือนกับมุกตลกสักเท่าไร”
กลาสซิสพึมพำ
มันกังวลถึงขนาดดูดวงสุขภาพของตัวเองซ้ำหลายครั้งเพื่อให้แน่ใจ
…
ขณะเดินออกจากสโมสรพยากรณ์ ไคลน์มีเป้าหมายในชีวิตเพิ่มอีกหนึ่งเรื่อง
นั่นคือการเก็บเงินให้ได้ห้าปอนด์และกลายเป็นสมาชิกเต็มตัวของสโมสรพยากรณ์ มันจะได้ ‘สวมบทบาท’ เป็นนักทำนายเต็มตัวสักที
ส่วนเหตุผลที่ไคลน์ไม่เลือกทำตัวเป็นนักทำนายอิสระ เพราะตัวมันยังขาดช่องทางและการเป็นที่รู้จัก ครั้นจะให้ไปยืนเร่ร่อนตามถนนเพื่อทำนายดวงให้คนแปลกหน้าที่สัญจรไปมา แบบนั้นคงเสียภาพลักษณ์แย่
ถัดมาไม่กี่นาที ไคลน์จ่ายเงินสองเพนนีเพื่อนั่งรถม้าไปลงถนนซุตแลนซึ่งอยู่ไม่ไกล
มันผลักประตูสำนักงานบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬเข้าไป แต่กลับไม่พบหญิงสาวผมน้ำตาลอย่างที่ควรจะเป็น มีเพียงชายหนุ่มผมดำนัยน์ตามรกต—เลียวนาร์ด·มิเชลผู้มีบรรยากาศคล้ายคลึงนักกวี กำลังปฏิบัติหน้าที่รับลูกค้าแทน
“สวัสดียามบ่ายครับ โรแซนไปไหนหรือ?”
ไคลน์ถามพร้อมถอดหมวกคำนับ
เลียวนาร์ดอมยิ้มและชี้นิ้วไปยังฉากกั้น
“เธอมีเวรเฝ้าคลังอาวุธ”
โดยไม่ปล่อยให้ไคลน์ไต่ถามต่อ เลียวนาร์ดชิงกล่าวน้ำเสียงเปี่ยมสงสัย
“ไคลน์ มีคำถามบางข้อที่คอยกวนใจผมมานานแล้ว”
“อะไรหรือครับ?”
ชายหนุ่มขมวดคิ้ว
เลียวนาร์ดลุกยืนและอมยิ้มผ่อนคลาย
“ทำไมเวิร์ชและนาย่าถึงฆ่าตัวตายในที่เกิดเหตุ ส่วนคุณเดินทางกลับบ้าน?”
“หัวหน้าบอกว่า อาจมีตัวตนลึกลับสะกดจิตให้ผมนำสมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัสไปซ่อนหรือทำลายทิ้งระหว่างทางกลับ”
ไคลน์เล่าในทฤษฎีที่ดันน์·เชื่อว่าเป็นไปได้มากที่สุด
เลียวนาร์ดเดินวนไปมาเล็กน้อยก่อนจะหยุดและจ้องมองเข้ามาในดวงตาไคลน์
“ต้องไม่ใช่การทำลายหลักฐานแน่ เพราะถ้าตัวตนลึกลับต้องการให้พวกคุณทั้งสามฆ่าตัวตายเพื่อปิดปากและลบหลักฐานทั้งหมดทิ้ง ผมก็ไม่เห็นความจำเป็นที่คุณต้องเดินทางกลับบ้านเลยสักนิด ทำลายสมุดบันทึกภายในบ้านเวิร์ชและฆ่าตัวตายตามก็สิ้นเรื่องแล้วไม่ใช่หรือ?”
........................


## 0039 ลูกเล่นที่น่าสนใจ

ราชันเร้นลับ 39 : ลูกเล่นที่น่าสนใจ
แม้แต่ตัวเราก็ไม่ทราบว่าสมุดบันทึกถูกทำลายหรือแค่ซ่อนไว้… แต่หากลองอนุมานแบบย้อนกลับ ก็จะเป็นดังที่เลียวนาร์ดว่าไว้
ถ้าจุดประสงค์มีเพียงการทำลายสมุด ก็ไม่จำเป็นที่ไคลน์ต้องเดินทางกลับบ้าน…
หลังจากได้ยินคำถามจากเลียวนาร์ด ไคลน์เข้าสู่ภาวะนักสืบคีย์บอร์ดทันที
มันขมวดคิ้วครุ่นคิด
“บางทีเวิร์ชและนาย่าอาจทำพันธสัญญากับตัวตนลึกลับที่ชื่นชอบการเซ่นสังเวยชีวิตมนุษย์อย่างต่อเนื่อง   ในเมื่อการฆ่าตัวตายทำให้ข่าวไปถึงหูตำรวจได้เร็ว ตัวตนลึกลับจึงสะกดจิตให้ผมนำสมุดติดตัวกลับมาที่ห้องเพื่อเตรียมพิธีกรรมเซ่นสังเวยครั้งถัดไป แต่ผมกลับล้มเหลวด้วยเหตุผลบางประการ”
นี่คือทฤษฎีที่ไคลน์คิดขึ้นเองจากประสบการณ์อ่านนิยาย ภาพยนตร์ หรือละครทีวีที่เกี่ยวข้องกับพิธีกรรมบูชายัญ
และความผิดพลาดเกิดขึ้นกลางคันเพราะตัวมันดันถูกส่งข้ามโลกมาในจังหวะดังกล่าวพอดิบพอดี
“เป็นสมมติฐานที่น่าสนใจ แต่ผมเชื่อในอีกทฤษฎีมากกว่า… เวิร์ชและนาย่าได้สังเวยชีวิตตนเองเพื่ออัญเชิญตัวตนลึกลับให้ลงมาจุติบนโลก สมุดบันทึกเล่มดังกล่าวคือภาชนะบรรจุดวงวิญญาณหรือสถานที่ ‘ฟักไข่’ ของดวงวิญญาณ อย่างใดอย่างหนึ่ง ในขณะที่พลังของตัวตนลึกลับยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ สมุดจะถูกทำลายไม่ได้โดยเด็ดขาด และนั่นคือเหตุผลที่ต้องนำสมุดไปซ่อนให้พ้นสายตาผู้คน”
เลียวนาร์ด·มิเชลลองคาดเดา เมื่อกล่าวจบ มันจ้องมองเข้ามาในดวงตาไคลน์พร้อมกับยิ้มอย่างมีเลศนัย
“แต่ก็ไม่แน่เช่นกัน สมุดบันทึกอาจถูกทำลายไปแล้ว โดย ‘ภาชนะ’ ที่แท้จริงของตัวตนปริศนาไม่ใช่สมุดบันทึก แต่เป็นร่างเนื้อของใครสักคน และนั่นคือสาเหตุที่คุณฆ่าตัวตายล้มเหลว ส่วนการทำลายสมุดก็เพื่อลบเนื้อความด้านในให้หายไปจากโลกโดยสมบูรณ์”
หมอนี่หมายความว่ายังไง?
กำลังสงสัยเราหรือ?
เลียวนาร์ดกำลังสงสัยว่าร่างเนื้อไคลน์คนก่อน คือภาชนะในการอัญเชิญดวงวิญญาณให้กับตัวตนลึกลับ?
ไม่สิ เดี๋ยวก่อน… ทฤษฎีนี้มีมูลอยู่มาก ร่างเนื้อของไคลน์คนก่อนอาจถูกใช้เป็นภาชนะในการเดินทางข้ามโลกของเรา
ถ้าอย่างนั้น วลี ‘ฟักไข่’ คงไม่ถูกต้องนัก ร่างของไคลน์ควรถูกเรียกว่า ‘ภาชนะดวงวิญญาณ’ มากกว่า
ไคลน์ผงะไปครู่ใหญ่ สีหน้าของมันกำลังหมกมุ่นครุ่นคิด
“ผมไม่ได้คิดจะปกป้องตัวเองหรอกนะ แต่ผมไม่หลงเหลือความทรงจำของเหตุการณ์ในวันนั้นเลย และหัวหน้ากับมาดามดาลี่ย์ก็ยืนยันแล้วว่าไม่พบสิ่งผิดปรกติในตัวผม มุกตลกของคุณจึงไม่ขำสักเท่าไร”
“ผมแค่ลองคาดเดาดู สาเหตุที่คุณฆ่าตัวตายล้มเหลวอาจเป็นเพราะดวงวิญญาณตัวตนลึกลับในสมุดได้เข้ามาสิงสู่แทน… หรืออาจไม่มีอะไรเลยก็เป็นได้ เหตุผลที่คุณฆ่าตัวตายล้มเหลว อาจเพราะเทพธิดาต้องการให้คุณมีชีวิตอยู่ต่อไป”
เลียวนาร์ดยิ้มมุมปากก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง
“ช่วงบ่ายที่ผ่านมา พบอะไรบ้างไหม?”
จากบทสนทนาเมื่อครู่ ไคลน์เริ่มระแวงในตัวเลียวนาร์ดมากขึ้น ชายหนุ่มตอบกลับด้วยท่าทีระมัดระวัง
“ไม่เลย พรุ่งนี้ผมจะลองเปลี่ยนเส้นทางดู”
จากนั้นก็ชี้นิ้วไปยังฉากกั้น
“ผมขอตัวลงไปคลังอาวุธก่อน ต้องเบิกกระสุนซ้อมประจำวัน”
สนามยิงปืนเปิดบริการถึงสามทุ่มก็จริง แต่หากเป็นช่วงเวลาหลังเลิกงาน โอกาสถูกแย่งลู่ซ้อมจนต้องต่อคิวก็ยิ่งมากขึ้น
“ขอให้เทพธิดาอวยพร”
เลียวนาร์ดยิ้มพร้อมกับทำสัญลักษณ์มือที่หน้าอก
มันจ้องมองไคลน์เดินผ่านฉากกั้นด้วยรอยยิ้มเช่นนั้นจนกระทั่งเสียงฝีเท้าดังจากบันไดหิน ทันใดนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าเลียวนาร์ดพลันเลือนหายไป ถูกแทนที่ด้วยดวงตาอันเคลือบแคลง
มันส่งเสียงกระซิบด้วยท่าทีไม่พอใจ
…
ณ ทางเดินใต้ดินชั้นล่าง ไคลน์กำลังมุ่งหน้าไปยังเส้นทางที่นำไปสู่คลังอาวุธและคลังเก็บของเก่า
เมื่อผลักประตูเข้าไป โรแซนผมน้ำตาลกำลังยืนหน้าโต๊ะทำงาน เธอสนทนาอยู่กับชายวัยกลางคนสวมหมวกทรงสูงซึ่งมีเคราสีดำเข้มน่าเกรงขาม
“สวัสดียามเช้า ไม่สิ… สวัสดียามบ่าย ข้างล่างมืดตลอดจนฉันหลงลืมกลางวันกลางคืน… ไคลน์! ฉันได้ยินจากลุงนีลล์แล้ว คุณกลายเป็นผู้วิเศษอย่างนั้นหรือ? ชื่อว่าอะไรน้า~ นักทำนายใช่ไหม?”
โรแซนหันมาหาพร้อมกับยิงคำถามใส่ ใบหน้าของเธอไม่ปกปิดความฉงนและความกังวล
ไคลน์พยักหน้ายิ้มรับ
“สวัสดียามบ่าย มิสโรแซน บรรยากาศข้างล่างมืดตลอดดังที่คุณว่า แต่มันก็มอบความสงบสุขได้ในเวลาเดียวกัน… ส่วนคำอธิบายของถูกยังไม่ถูกต้องนัก ต้องกล่าวว่า ชนิดของโอสถที่ผมดื่มเข้าไปมีชื่อว่านักทำนาย”
“คุณกลายเป็นผู้วิเศษจนได้…”
โรแซนกล่าวเสียงค่อย สีหน้าของเธอค่อนข้างผิดหวังและห่อเหี่ยว
ไคลน์ชำเลืองมองชายวัยกลางคนที่ยืนข้างหล่อนและเอ่ยปากถามอย่างสุภาพ
“สวัสดีครับ คุณคือ?”
จะเป็นเจ้าหน้าที่เหยี่ยวราตรี หรือเจ้าหน้าที่พลเรือนอีกหนึ่งคนที่ตนยังไม่เคยพบ?
โรแซนทำแก้มป่องเมื่อถูกเมิน
“นี่คือไบรท์ เจ้าหน้าที่พลเรือนเหมือนกับพวกเรา เขามาขอสลับเวรเฝ้าคลังอาวุธกับฉัน เพื่อที่พรุ่งนี้จะได้ไปดูหนังในโรงเขตเหนือกับภรรยา เนื่องในโอกาสครบรอบวันแต่งงานปีที่สิบห้า ช่างเป็นสุภาพบุรุษที่โรแมนติกมาก”
ไบรท์อมยิ้มและยื่นแขนออกมาหาไคลน์
“ถ้ามีมิสโรแซนอยู่ด้วย ผมแทบไม่ต้องอธิบายอะไรเพิ่มเติมเลย สวัสดีครับไคลน์ ไม่คิดว่าคุณจะกลายเป็นผู้วิเศษเร็วขนาดนี้ ในส่วนของตัวผมคงขอผ่าน ฮะฮะ ผมไม่มีความกล้ามากขนาดนั้น”
“ดีแล้วครับ เคยมีคำกล่าวไว้ว่า คนเสียสติจะไม่หวาดกลัวต่อภัยอันตราย”
ไคลน์กล่าวเชิงตำหนิตัวเองพร้อมกับยื่นแขนออกไปจับมือกับไบรท์
“ความขี้ขลาดของผมคงไม่ใช่เรื่องแย่เสียทีเดียว”
ไบรท์ส่ายศีรษะเล็กน้อย
“เคยมีผู้วิเศษกล่าวกับผมในวาระสุดท้ายของเขาว่า จงอย่าได้สงสัยในสิ่งที่ไม่ควรสงสัยเด็ดขาด โดยเฉพาะกับเหตุการณ์แปลกประหลาดที่อาจนำพาไปสู่อันตราย ยิ่งรู้น้อยเท่าไร ชีวิตก็ยิ่งยืนยาวและมีความสุขมากเท่านั้น”
โรแซนรีบเสริม
“ไคลน์ คุณไม่ต้องกังวลเกินไป ฉันได้ยินมาจากลุงนีลล์แล้ว นักทำนายคือผู้วิเศษสายสนับสนุน ตราบใดที่คุณไม่ถูกเสียงในหัวเย้ายวน อันตรายยังถือเป็นเรื่องไกลตัว”
“แล้วก็… ทำไมถึงแต่งตัวแบบนี้? ไคลน์! คุณแต่งกายได้เสื่อมเกียรติสุภาพบุรุษมาก!”
“ว่าแต่… วันนี้คุณไม่ต้องเข้าเวรแล้วนี่นา? แล้วกลับมาทำไมอย่างนั้นหรือ?”
“ผมมาเบิกกระสุนซ้อม”
ไคลน์ไม่ตอบคำถามแรก มันเชื่อว่าอีกประเดี๋ยวสตรีผู้นี้คงลืมไปเอง
“ไม่มีปัญหา”
“ไบรท์ เป็นหน้าที่คุณแล้ว คงรู้ใช่ไหมว่ากุญแจคลังอาวุธถูกเก็บไว้ที่ใด? อ๊ะ! ลุงนีลล์ใจร้ายมาก! ไหนบอกว่าวันนี้จะให้ลองชิมกาแฟ? ดันเอากระป๋องติดตัวกลับไปเสียได้”
โรแซนยืนจ้ออีกสักพักจนไคลน์ได้รับกระสุนฝึกซ้อม
คนทั้งสองเดินออกจากบริษัทหนามทมิฬพร้อมกัน แต่แยกกลางทางบนถนนซุตแลน คนหนึ่งขึ้นรถม้ากลับบ้าน ส่วนอีกคนเดินไปสนามยิงปืน
ปัง! ปัง! ปัง!
ไคลน์ฝึกซ้อมแบบเดิมซ้ำไปมา : ดึงปืนออกจากซองรักแร้ เกร็งมือเล็ง ยิงให้ครบหกนัด ดันโม่ออก เทปลอกกระสุน และบรรจุกลับไปใหม่
ยิ่งเวลาผ่านไป กล้ามเนื้อร่างกายก็ยิ่งคุ้นเคยกับท่วงท่า รวมถึงความแม่นยำของกระสุนที่เข้าเป้ามากกว่าเดิมเล็กน้อยหลังจากกลายเป็นผู้วิเศษ
เมื่อครบหนึ่งเซต ไคลน์จะนั่งพักและพิจารณาหาข้อบกพร่องของตัวเอง
หลังจากใช้กระสุนไปจนหมด ชายหนุ่มอาศัยพื้นที่ภายในสนามยิงปืนเพื่อซ้อมวิดพื้นและฝึกร่างกายในรูปแบบอื่น
เมื่อทุกสิ่งเสร็จสิ้น มันนั่งรถม้าไร้รางตรงกลับบ้านทันที ขณะมองออกไปนอกหน้าต่าง ชายหนุ่มเพิ่งตระหนักได้ว่าท้องฟ้าเริ่มมืด ปัจจุบันเป็นเวลาเกือบหนึ่งทุ่ม
ไคลน์เตรียมตัวออกจากบ้านไปซื้อของสำหรับประกอบอาหารเย็น ทันใดนั้น เมลิสซ่าเปิดประตูบ้านสวนเข้ามาพร้อมกับกระเป๋าสะพายบรรจุเครื่องเขียน
นอกเหนือจากกระเป๋า เธอยังถือถุงพะรุงพะรังซึ่งเป็นวัตถุดิบสำหรับประกอบอาหารในคืนนี้
“…ฉันคิดว่านายกับเบ็นสันน่าจะกลับดึก ก่อนออกจากบ้านเลยหยิบเงินจากที่ซ่อนจำนวนหนึ่งซูลเพื่อซื้อของ”
เมื่อเห็นพี่ชายแสดงสีหน้าฉงน เมลิสซ่าจึงอธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนทุกครั้ง
“ถ้าหยิบเงินไปแล้ว ทำไมเธอถึงไม่นั่งรถม้าไปโรงเรียน?”
ไคลน์ย้อนนึกถึงสิ่งที่มันครุ่นคิดเมื่อช่วงเช้า
เมลิสซ่าขมวดคิ้วตอบ
“ทำไมฉันต้องนั่ง? ค่าโดยสารรถม้าไปโรงเรียนจะอยู่ที่สี่เพนนี่ ไปกลับเท่ากับแปดเพนนี หากรวมเบ็นสันกับนาย ค่าเดินทางครอบครัวเราจะตกที่วันละยี่สิบสี่เพนนี นั่นเท่ากับสองซูลเลยนะ! เมื่อคำนวณค่าใช้จ่ายภายในหนึ่งสัปดาห์โดยตัดวันอาทิตย์ออกไป ค่าเดินทางจะอยู่ที่สิบสองซูลต่อสัปดาห์ เทียบเท่าได้กับค่าเช่าบ้าน”
หยุด หยุด หยุด! ไม่ต้องประกาศศักดาความเก่งคณิตศาสตร์ต่อหน้าพี่… ไคลน์รีบยกมือขึ้นเป็นเชิงห้าม
เมลิสซ่าชะงักครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ
“การเดินไปเรียนไม่ใช่เรื่องเสียหายสักหน่อย คุณครูบอกว่ามนุษย์ทุกคนควรออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ แถมยังมีโอกาสเก็บเศษวัสดุได้ตามทางเดิน”
ไคลน์แสยะยิ้ม
“งั้นฉันจะคำนวณให้ฟัง ค่าเดินทางรายสัปดาห์ตกที่สิบสองซูล ค่าเช่าบ้านอีกสิบสองซูลสามเพนนี รวมเป็นหนึ่งปอนด์ สี่ซูล กับอีกสามเพนนี… ลำพังค่าแรงเบ็นสันก็มากพอจะจ่ายตรงนี้ได้หมด แถมยังเหลือเศษนิดหน่อย  ค่าแรงของฉันอาจถูกลดลงครึ่งหนึ่งจากการเบิกล่วงหน้าก็จริง แต่ก็ยังสูงถึงสัปดาห์ละหนึ่งปอนด์กับอีกสิบซูล ต่อให้พวกเรากินเนื้อทุกวัน รวมถึงค่าจิปาถะอย่างแก๊ส ถ่านหิน ฟืน และเครื่องเทศสำหรับปรุงอาหาร รายได้ของพวกเราก็ยังเหลือกินเหลือใช้ ถ้าประหยัดค่าอาหารเที่ยงสักหน่อย พวกเราสามารถเป็นสมาชิกหนังสือพิมพ์ฉบับเช้าได้ด้วย”
“หลังจากครบสองเดือน หนี้ที่เบิกล่วงหน้าก็จะหมดลง ฉันจะกลับมามีค่าแรงสามปอนด์ต่อสัปดาห์อีกครั้ง เงินที่เหลือจะถูกเก็บออมสำหรับเสื้อผ้าชุดใหม่ของเธอและเบ็นสัน”
“ต…แต่พวกเราต้องสำรองเงินเผื่ออุบัติเหตุเอาไว้”
เมลิสซ่ายังคงยืนกราน
ไคลน์อมยิ้ม
“ถ้าอย่างนั้นพวกเราจะกินเนื้อให้น้อยลง เธอไม่คิดบ้างหรือว่าระยะเวลาห้าสิบนาที ไม่สิ หนึ่งร้อยนาทีที่เธอใช้เดิน มันผ่านไปอย่างสูญเปล่าและไม่เกิดประโยชน์ เธอสามารถนำเวลาดังกล่าวมาทบทวนบทเรียนหรืออ่านหนังสือพัฒนาตัวเองได้”
“ถ้ามีเวลาอ่านหนังสือเพิ่ม เมลิสซ่า เธอจะจบการศึกษาด้วยผลการเรียนเป็นเลิศ ได้ทำงานที่มั่นคงและผลตอบแทนดี และเมื่อเป็นเช่นนั้น ครอบครัวของเราจะยิ่งมั่งคั่งขึ้นกว่าเดิม ลองคิดถึงอนาคตดูบ้าง”
“…”
นี่คือความช่ำชองในการโต้เถียงของนักเลงคีย์บอร์ด เมลิสซ่ามิอาจหาเหตุผลมาแย้งได้ เธอจำใจต้องทำตามข้อเสนอ
ฟู่ว! ในที่สุดก็ล่อลวงสำเร็จ ไม่สิ คำว่าล่อลวงฟังดูอันตรายเกินไป เรียกว่าโน้มน้าวก็แล้วกัน…
ไคลน์รำพันก่อนจะก้มตัวลงไปหยิบถุงพะรุงพะรังที่เมลิสซ่าหิ้วมาตลอดทาง
“คราวหลังซื้อเนื้อสัตว์ให้มากกว่านี้ จำพวกเนื้อแกะหรือเนื้อไก่… เธอต้องทานให้อิ่ม จะได้มีอาหารไปเลี้ยงสมอง เมื่อสุขภาพร่างกายแข็งแรง ผลการเรียนก็จะดีขึ้นตามไปด้วย เนื่องจากสมองได้รับการพัฒนาเต็มที่”
เมื่อพูดถึงเนื้อสัตว์ ไคลน์เริ่มน้ำลายสอ
เมลิสซ่าทำแก้มป่องก่อนจะยอมอ่อนข้อ
“เข้าใจแล้ว”
…
เช้าวันถัดมา หลังจากมั่นใจว่าเมลิสซ่ายอมขึ้นรถม้าไปโรงเรียน ไคลน์และเบ็นสันต่างแยกย้ายไปยังบริษัทของตัวเอง
เมื่อย่างกรายเข้าไปในสำนักงาน ชายหนุ่มได้พบกับลุงนีลล์และโรแซนกำลังนั่งสนทนาบนเก้าอี้รับแขกอย่างออกรส
รายแรกยังคงสวมชุดคลุมสีดำคล้ายนักบวชเช่นเคย ดูเหมือนเขาจะไม่แยแสสายตาคนรอบข้าง
ส่วนโรแซน วันนี้เธอปรากฏตัวในเดรสสีครีมน่ารักน่าชัง
“สวัสดียามเช้า มิสเตอร์นีลล์ มิสโรแซน”
ไคลน์กล่าวทักทายพร้อมถอดหมวก
ลุงนีลล์จ้องมองอย่างมีเลศนัย
“สวัสดียามเช้า… เสียงที่ไม่ควรได้ยิน เจ้าไม่ได้ยินมันใช่ไหม?”
“ไม่มีครับ ผมหลับสบายดี”
ไคลน์ฉงนเล็กน้อย อาจเป็นเพราะตนยังมีสัมผัสวิญญาณไม่รุนแรงพอกระมัง…
“ฮะฮะ! อย่าไปคิดมากเลย ไม่ใช่เสียงที่ได้ยินง่ายนักหรอก”
ลุงนีลล์ชี้นิ้วไปยังฉากกั้น
“ตามฉันไปที่คลังอาวุธ พวกเราจะเรียนศาสตร์เร้นลับคาบเช้าที่นั่น”
ไคลน์พยักหน้าและเดินตามลุงนีลล์ไปอย่างว่าง่าย เมื่อมาถึง ไบรท์ซึ่งมีเวรทั้งคืนยังคงปฏิบัติหน้าที่อยู่ ได้เวลาลุงนีลล์มาเปลี่ยน
“พวกเราจะเรียนอะไรกันหรือครับ?”
ไคลน์ถามฉงน
ลุงนีลล์อธิบาย
“มีทั้งความรู้ระดับพื้นฐานและค่อนข้างซับซ้อน แต่ก่อนอื่นเลย ฉันจะสอนนายเกี่ยวกับลูกเล่นที่น่าสนใจ”
ลุงนีลล์ยกข้อมือขึ้นและชี้ไปยังอัญมณีที่ห้อยอยู่กับสร้อยเงิน… ศิลาจันทรา
........................


## 0040 คาบเรียนศาสตร์เร้นลับ

ราชันเร้นลับ 40 : คาบเรียนศาสตร์เร้นลับ
“ลูกเล่นที่น่าสนใจ?”
ไคลน์ถามพลางขมวดคิ้ว
ลุงนีลล์ยิ้มก่อนจะอธิบายต่อ
“ฉันจะเข้าไปสำรวจความเรียบร้อยในคลังอาวุธ คลังอุปกรณ์ และคลังเก็บของเก่า จงใช้แก้วบนโต๊ะชงกาแฟจำนวนสองแก้ว”
“จากหนึ่งในสองแก้วที่ชง ให้ใส่สิ่งน่าขยะแขยงลงไป ส่วนจะเป็นอะไรก็สุดแล้วแต่เจ้า ใช้จินตนาการเอาเอง เรื่องเดียวที่ฉันขอร้องคืออย่าใช้กาแฟในปริมาณมากเกินไป นั่นเป็นถึงเมล็ดกาแฟเฟเนพ็อตสุดหายากที่ฉันบดด้วยสองมือของตัวเอง!”
“เข้าใจแล้วครับ”
ถึงไคลน์จะไม่ทราบว่าลุงนีลล์จะแสดงมายากลใดให้รับชม แต่มันก็เต็มใจทำ
ชายหนุ่มเฝ้ามองลุงนีลล์เปิดประตูคลังอาวุธด้วยกุญแจทองแดงและเดินเข้าไป มันไม่รีรอ ถ้วยกาแฟถูกนำมาวางเตรียม ถัดมาเป็นการตรวจสอบน้ำร้อนภายในกา
เมื่อเห็นว่าน้ำร้อนมีเพียงพอ ไคลน์บรรจงเปิดฝากระป๋องสีเงินออก กลิ่นหอมของกาแฟอันเย้ายวนลอยเตะจมูก ชายหนุ่มใช้ช้อนตักกาแฟบดจนพูนและนำไปใส่ทั้งสองถ้วย ก่อนจะเทน้ำร้อนตามลงไปและใช้ช้อนคนกวน
ในฐานะผู้เดินทางข้ามโลกที่มาจากยุคสมัยเทคโนโลยีพร้อมสรรพ ไคลน์ย่อมคุ้นชินกับการดื่มกาแฟ แต่ก็มิได้หรูหรามากนัก ส่วนใหญ่มักเป็นกาแฟกึ่งสำเร็จรูป
หลังจากคนกาแฟทั้งสองแก้วได้ที่ ไคลน์ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะนั่งลงและยกเท้าขวาขึ้นมาวางไขว้บนเข่าซ้าย มันใช้ปลายนิ้วหยิบเศษดินที่ติดอยู่กับรองเท้าออกมาใส่ในแก้วกาแฟถ้วยซ้ายมือ
จากนั้นก็ใช้ช้อนคนซ้ำ จนสิ่งแปลกปลอมกลายเป็นเนื้อเดียวกับกาแฟในถ้วยจนแยกไม่ออก
ไม่กี่นาทีถัดมา ลุงนีลล์เดินกลับจากประตูคลังอาวุธ นิ้วมือควงกุญแจทองแดงเล่น เมื่อปิดประตูและหันมองไคลน์ มันเอ่ยปากถาม
“เสร็จหรือยัง?”
นัยน์ตาสีแดงขุ่นมัวชำเลืองมองไคลน์ที่นั่งฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงาน
“ครับ”
ชายหนุ่มพยักหน้า
ลุงนีลล์ยิ้มพร้อมกับปลดโซ่เงินที่ข้อมือและนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน
สีหน้าชายชราสงบนิ่งโดยพลัน มันใช้มือซ้ายถือโซ่เงิน ส่วนมือขวาถือปลายโซ่ที่มีศิลาจันทราห้อย อีกไม่กี่มิลลิเมตรก็จะสัมผัสกับของเหลวในถ้วยกาแฟ
ท่ามกลางบรรยากาศเงียบงัน ศิลาจันทร์เริ่มสั่นระริกอย่างไร้เหตุผล ก่อนจะหมุนตัวเองไปพร้อมกับโซ่เงินในทิศทางทวนเข็มนาฬิกา
“ในถ้วยมีสิ่งน่าขยะแขยงอยู่”
ลุงนีลล์กล่าวด้วยสีหน้ามั่นใจ
โดยไม่รอไคลน์เฉลย มันใช้มือหยิบกาแฟอีกถ้วยยกจิบทันที
“เจ้าชอบกาแฟดำอย่างนั้นหรือ? สำหรับฉันต้องใส่น้ำตาลและนมลงไปด้วย”
ไคลน์ยังไม่ตอบ มันรีบถามด้วยสีหน้าใคร่รู้
“คุณทำนายได้แม่นมาก เป็นเพราะศิลาจันทราหรือครับ? ต้องใช่แน่…”
“นี่คือการทำนายด้วยลูกตุ้ม หรือเรียกอีกชื่อหนึ่งว่าลูกตุ้มวิญญาณ ลูกตุ้มในที่นี้คือการนำอัญมณีใดก็ได้มาห้อยกับโซ่เงิน”
“เป็นเทคนิคที่ใช้ ‘วิญญาณดารา’ ของตัวเองเพื่อติดต่อกับโลกวิญญาณ ให้ตัวตนในโลกวิญญาณช่วยตอบคำถามในสิ่งที่ปรารถนาจะทราบ ผ่านตัวกลางอย่างอัญมณี คริสตัล หรือโลหะวิเศษบางชนิด”
“ผลลัพธ์คำทำนายจะแสดงออกมาเพียงสองคำตอบเท่านั้น คือดีหรือไม่ดี ตัวอย่างเช่นกาแฟสองถ้วยนี้ ถ้วยแรกหมุนทวนเข็มนาฬิกา จึงแปลว่าไม่ดี ส่วนถ้วยที่สองหมุนตามเข็มนาฬิกา จึงแปลว่าดี ถ้าไม่หมุนเลยแปลว่าไม่ดีไม่แย่”
“เจ้าสามารถทดสอบได้ด้วยตัวเองโดยการเขียน ‘ประโยคบอกเล่า’ ที่ต้องการทำนายลงบนเศษกระดาษ จงจำไว้ให้ดี สิ่งที่เขียนลงไปต้องเป็น ‘ประโยคบอกเล่า’ เท่านั้น”
ลุงนีลล์วางถ้วยกาแฟลงพร้อมกับอธิบาย
ไคลน์ถามด้วยสีหน้าสงสัย
“ห้ามเขียนประโยคคำถามงั้นหรือครับ?”
“ถูกต้อง เจ้าไม่สามารถถามว่า ‘หญิงสาวผู้นี้ต้องการเป็นคู่หมั้นของผมหรือไม่’ แต่ควรใช้ประโยคบอกเล่าเช่น ‘หญิงสาวผู้นี้ต้องการเป็นคู่หมั้นของผม’”
“เขียนลงบนกระดาษและวางไว้บนโต๊ะ จากนั้นก็ใช้มือข้างถนัดถือโซ่เงินที่มีปลายห้อยลูกตุ้ม ขอเน้นย้ำ ต้องเป็นมือข้างถนัดเท่านั้น”
ลุงนีลล์กล่าวพลางอมยิ้ม
“ขณะทำนายให้ยืดแขนตรง ปรับลูกตุ้มอย่างเหมาะสม ปล่อยให้ปลายห้อยเหนือแผ่นกระดาษเพียงเล็กน้อย จากนั้นก็หลับตาลงและท่องประโยคบอกเล่าที่เขียนจนครบเจ็ดครั้ง”
“เมื่อเสร็จสิ้น ให้ลืมตาขึ้นและสำรวจว่าลูกตุ้มวิญญาณมีการเปลี่ยนแปลงหรือไม่ ถ้ายังไม่หมุน ให้หลับตาลงและท่องอีกเจ็ดครั้ง ทำเช่นนี้จนกว่ามันจะหมุน”
ไคลน์พยักหน้ารับ
“สรุปก็คือ ทวนเข็มนาฬิกาหมายถึง ‘ไม่ใช่’ และตามเข็มนาฬิกาหมายถึง ‘ใช่’ สินะครับ?”
“เจ้ายังสามารถใช้ระบุความ ‘สำเร็จ’ หรือ ‘ล้มเหลว’ ได้ด้วย ขึ้นอยู่กับประโยคที่เขียน”
ลุงนีลล์เสริม มันพยายามสอนความหลากหลายและอรรถประโยชน์ของการทำนายด้วยลูกตุ้มวิญญาณ
ไคลน์ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะประเมินว่าเทคนิคดังกล่าวมีประโยชน์ใช้สอยหลายด้าน ตัวอย่างเช่น หากเดินทางไปยังสถานที่ไม่คุ้นเคย มันสามารถใช้ทำนายว่าอาหารจานดังกล่าวมีพิษเจือปนหรือไม่ โดยไม่จำเป็นต้องมีความรู้ด้านวิทยาศาสตร์
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงเทคนิคการทำนายพื้นฐาน ชุดคำตอบที่ได้รับมีเพียงสองถึงสามรูปแบบ มิอาจลงลึกรายละเอียดไปมากกว่านั้น คงยากที่จะใช้ในการสืบสวนคดีซับซ้อน
ตัวอย่างเช่นหากท่องประโยคในใจว่า ‘ภายในอาหารมีสิ่งที่เป็นอันตรายกับร่างกาย’  ต่อให้คำตอบออกมาเป็น ‘ใช่’ แต่ก็ไม่แน่เสมอไปว่าอาหารจะมียาพิษ เพราะวัตถุดิบประกอบอาหารส่วนใหญ่ล้วนก่อผลเสียแก่ร่างกายในปริมาณไม่มาก เช่นสารปนเปื้อนในผัก กลุ่มคนที่เลือกกินไม่ได้ ย่อมยินดีกลืนลงท้องโดยไม่แยแส
เทคนิคทำนายด้วยลูกตุ้มไม่สามารถมอบคำตอบที่ละเอียดกว่านี้ได้เลย
“ผมคงต้องรีบเก็บเงินซื้อคริสตัสและโซ่เงินสำหรับสร้างลูกตุ้มวิญญาณ…”
ไคลน์ถอนหายใจยาว
ลุงนีลล์มองด้วยสีหน้าฉงน
“ทำไมถึงไม่เบิก? นี่คืออุปกรณ์พื้นฐานสำหรับผู้วิเศษ โดยเฉพาะผู้วิเศษสายสนับสนุนอย่างพวกเรา ภายในคลังอาวุธยังเหลือบุษราคัมและโซ่เงินสำหรับสร้างลูกตุ้มวิญญาณอยู่นะ”
“แต่ผมไม่ใช่เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการ…”
ไคลน์รู้สึกไม่ดีที่มันต้องเบิกอุปกรณ์พร่ำเพรื่อ แต่อีกใจหนึ่งก็ลังเล
ลุงนีลล์ยิ้ม
“สำหรับผู้วิเศษ ไม่ว่าจะเป็นเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการหรือไม่ แต่เหยี่ยวราตรีจะสนับสนุนอุปกรณ์พื้นฐานให้เสมอ โดยเฉพาะเจ้าหน้าที่พลเรือนที่มีเงินเดือนต่ำกว่า”
“คงต้องเรียกว่า ‘สิทธิพิเศษ’ กระมัง… ตกลงครับ ผมจะแจ้งเรื่องนี้ให้หัวหน้าทราบภายหลัง”
หลังจากตัดสินใจ ไคลน์กำหมัดแน่นด้วยสีหน้าตื่นเต้น
มันทราบได้อย่างไรว่าดันน์จะอนุญาตทั้งที่ไม่เคยลองถามเลยสักครั้ง?
“ดีมาก”
ลุงนีลล์กล่าว
“เอาล่ะ ถึงเวลาพวกเราเริ่มคาบเรียนวิชาเร้นลับอย่างเป็นทางการแล้ว พื้นฐานที่สุดของศาสตร์เร้นลับคือ ‘สัญลักษณ์’ เจ้ารู้หรือไม่ว่าสัญลักษณ์หมายถึงสิ่งใด?”
ไคลน์หวนนึกถึงเศษเสี้ยวความทรงจำที่ผ่านมาทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นภาพของโลกวิญญาณหรือมิติสายหมอก ชายหนุ่มตกผลึกความคิดตัวเองเป็นคำพูด
“ไม่ว่าจะเป็นโลกวิญญาณ มิติดารา หรือแม้กระทั่งมิติลึกลับที่ไม่มีใครรู้จัก ทั้งหมดจะอยู่นอกเหนือ ‘สัมผัส’ ของมนุษย์ ข้อมูลที่กายจิตได้รับไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์สามารถอธิบายได้ด้วยสัมผัสจากหู จมูก หรือดวงตา”
“ข้อมูลดังกล่าวมาในรูปแบบนามธรรม เป็นประสบการณ์ที่อธิบายไม่ได้ มีหลายครั้งที่ข้อมูลออกมาเป็นภาพอักขระหรือสัญลักษณ์พิเศษที่มนุษย์ต้องตีความเอาเอง”
“ถูกต้องไร้ที่ติ สมกับเป็นนักทำนาย”
ลุงนีลล์พยักหน้าชื่นชม
“เมื่อใดที่ตีความสัญลักษณ์เหล่านั้นได้ด้วยตัวเอง เจ้าก็จะสู่โลกศาสตร์เร้นลับที่กว้างขึ้น”
“ด้วยเหตุนี้ ศาสตร์การทำนายเบื้องต้นจึงต้องมีอุปกรณ์ช่วยเหลือเสมอ ตัวอย่างชัดเจนคือไพ่ทาโรต์ มันเป็นสัญลักษณ์ที่มนุษย์คิดค้นขึ้นเพื่อตีความข้อมูลบรรพกาลจากโลกวิญญาณ”
ลุงนีลล์หยิบปากกาหมึกซึมพร้อมกับวาดเส้นโค้งลักษณะหงาย จากนั้นก็วาดขีดยาวหนึ่งขีดไว้ด้านบน
ชายชราเงยหน้ามองไคลน์พลางเอ่ยปากถาม
“นี่คือสัญลักษณ์ของอะไร?”
ชายหนุ่มครุ่นคิด มันตอบอย่างไม่มั่นใจ
“ขนตา?”
“…”
ลุงนีลล์ถอนหายใจผิดหวัง
“นี่คือสัญลักษณ์ของราศีเกษตรกรรมในจักรราศี และนี่คือสัญลักษณ์ของราศีอัสนี ส่วนนี่คือสัญลักษณ์ของราศีเหมันต์…”
ชายชราวาดภาพสัญลักษณ์เพิ่มอีกสองถึงสามชนิด
ไคลน์พยายามจดจำ แต่ขณะเดียวกันก็อดวิจารณ์ไม่ได้
“ชื่อของแต่ละสักลักษณ์ช่าง… ช่างไร้ความสุนทรีย์สิ้นดี… ใช่แล้ว! ไร้อารยะมากๆ!”
ปราศจากรสนิยม แถมยังเก่าแก่คร่ำครึ
ลุงนีลล์เผยรอยยิ้ม
“เจ้าพูดเหมือนกับจักรพรรดิโรซายล์เลยนะ เขาเคยพยายามเปลี่ยนชื่อของพวกมันเป็นราศีกันย์ ราศีกรกฎ หรือราศีพิจิก แต่น่าเสียดายที่ชายคนนั้นไม่มีพลังมากพอจะเปลี่ยนขนบธรรมเนียมโบราณของโลก แต่อย่างน้อย ชื่อเชยๆ ของจักรราศีเหล่านี้ก็ยังพอมีประโยชน์บ้าง เพราะชาวนาจะได้ทราบว่าถึงเวลาเก็บเกี่ยวผลผลิตแล้ว”
“จักรพรรดิโรซายล์ช่างปรีชานัก”
ไคลน์อมยิ้ม จักรพรรดิโรซายล์เป็นรุ่นพี่ที่มีวิสัยทัศน์ค่อนข้างดีทีเดียว…
ลุงนีลล์ย่อมไม่เข้าใจมุกตลกของไคลน์ มันอธิบายสัญลักษณ์จักรราศีที่เหลือทั้งหมดจนครบพร้อมชื่อ ประกอบด้วยสุริยัน จันทราแดง ดาวสีน้ำตาล ดาราสีชาด และดาราสีคราม
ขณะอธิบายก็สอนไคลน์ถึงวิธีการวาดภาพสัญลักษณ์ทางดาราศาสตร์ไปในตัว รวมถึงอธิบายเกี่ยวกับหลักพื้นฐานที่ควรทราบ
ถัดมาเป็นการสอนศาสตร์ทำนายด้วยลูกแก้วคริสตัล เริ่มจากวัสดุที่ใช้สร้างลูกแก้ว บทสวดและคาถาที่ต้องท่อง
เป็นคาบเรียนยาวนานที่ทำให้ไคลน์ได้พบโลกใบใหม่ หากไม่เพราะพลังโอสถนักทำนายช่วยให้ความจำดีขึ้น คงมีหลายครั้งที่มันต้องขอให้ลุงนีลล์หยุดเพื่อย่อยข้อมูลให้เสร็จ
“คาบเรียนวิชาเร้นลับของวันนี้จบลงแล้ว ลองทบทวนในใจและไต่ถามในสิ่งที่ยังเคลือบแคลง”
ชายชราหยิบนาฬิกาพกจากกระเป๋าเสื้อเพื่อตรวจสอบเวลา ก่อนจะปิดมันและเก็บกลับ
“อย่าลืมอ่านเอกสารโบราณที่ฉันเตรียมไว้ให้ด้วยล่ะ ด้วยความสัตย์จริง แม้แต่ตัวฉันยังเข็ดขยาดพวกมัน”
“ได้ครับ”
ไคลน์หยิบเศษกระดาษที่ลุงนีลล์วาดสัญลักษณ์จักรราศีเก็บใส่กระเป๋า มันพยายามทบทวนบทเรียนของวันนี้เพื่อที่จะได้ไม่ตกหล่น
ลุงนีลล์จิบกาแฟและกล่าวต่อ
“แค่การจดจำยังไม่พอ แต่ต้องหาโอกาสปฏิบัติจริงให้บ่อยครั้ง วิธีการดังกล่าวจะช่วยให้ความรู้ติดตัวไปตลอด แล้วอย่าลืมเข้าฌานอย่างสม่ำเสมอ ยิ่งฝึกฝนมากเท่าไร ก็ยิ่งช่วงชิงพลังโอสถมาเป็นของตัวเองได้เร็ว เจ้าจะค้นพบความลับของโอสถและลบล้างเสียงที่ไม่พึงประสงค์ออกจากหัว”
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นและครุ่นคิดถึงแผนการสวมบทบาทที่จะเริ่มทำในสโมสรพยากรณ์ ไคลน์พยายามบอกใบ้นีลล์
“โอสถของผมเกี่ยวพันกับศาสตร์ทำนาย การฝึกฝนหรือเข้าฌานอย่างเดียวคงไม่ช่วยให้พัฒนาพลังได้เร็ว ผมจึงมีแผนจะดูดวงให้บุคคลทั่วไปอย่างสม่ำเสมอเพื่อขัดเกลาพลังนักทำนายให้เฉียบแหลม”
“ด้วยเหตุนี้ สโมสรพยากรณ์จึงเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ สโมสรดังกล่าวตั้งอยู่ในเขตเหนือบนถนนฮาเวิส ผมต้องเก็บเงินค่าสมาชิกและหาโอกาสดูดวงบุคคลทั่วไปให้มากที่สุด เพื่อจะได้กลายเป็นนักทำนายตัวจริงเสียงจริง”
แผนสวมบทบาทเป็นนักทำนายคงมิอาจหลบเลี่ยงสายตาเหยี่ยวราตรีได้ตลอดรอดฝั่ง มันจึงต้องบอกให้ทราบล่วงหน้าตั้งแต่เนิ่นๆ
“ความคิดของเจ้าเหมือนกับดาลี่ย์เลยนะ หล่อนมักทำเหมือนตนเองเป็นผู้สื่อวิญญาณตัวจริงเสมอ”
ลุงนีลล์ส่ายศีรษะเล็กน้อย
“แล้วทำไมต้องรอเก็บเงินให้ครบล่ะ? เจ้าสามารถขอเบิกเงินจากดันน์ได้ทันที สิ่งนี้ถือเป็นค่าใช้จ่ายในการปฏิบัติหน้าที่!”
“องค์กรต่างๆ เช่นสโมสรพยากรณ์อาจมีผู้วิเศษนอกรีตแฝงตัวอยู่ หรือกระทั่งสมาชิกลัทธิชั่วร้าย เดิมทีแล้วเหยี่ยวราตรีมีหน้าที่สอดสององค์กรที่กระจายตัวในเขตรับผิดชอบ”
“แต่เนื่องจากพวกเรามีกำลังคนน้อย บางครั้งจึงจับตามองได้ไม่ทั่วถึง การเข้าเป็นสมาชิกของเจ้าจะสร้างประโยชน์ให้เหยี่ยวราตรีแน่นอน นั่นถือเป็นงานประเภทหนึ่ง!”
ทำแบบนั้นได้ด้วยหรือ? ไคลน์จ้องมองชายชราด้วยสีหน้าสุดฉงน
นี่มันข้ออ้างขอเบิกเงินเพื่อใช้ในธุระส่วนตัวไม่ใช่หรือไง?
บนโลกเก่าก็เคยมีเรื่องคล้ายๆ แบบนี้…
ถ้าจำไม่ผิดจะเรียกว่าคอร์รัปชัน ในฐานะนักการเมืองคีย์บอร์ด ไคลน์ไม่มีทางลืม
“เจ้าคิดจะใช้เงินส่วนตัวจริงหรือ?”
ลุงนีลล์ยังคงยิ้มเมื่อเห็นปฏิกิริยาไคล์น
ชายหนุ่มรีบส่ายศีรษะหนักแน่น
“ผมจะไปบอกกับหัวหน้าเดี๋ยวนี้!”
ชายชราพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะชี้นิ้วไปยังถ้วยกาแฟที่ยังไม่ได้ดื่ม—ถ้วยที่ไคลน์ใส่สิ่งน่าขยะแขยงลงไป
“เจ้าใส่อะไรลงไป?”
ชายหนุ่มตอบกระอักกระอ่วน
“เศษดินจากรองเท้าผม สีของมันเข้ากับกาแฟในถ้วยพอดิบพอดี”
นีลล์ชะงักไปหลายวินาทีก่อนจะแผดเสียง
“แล้วทำไมไม่รีบเอามันไปเททิ้งอีก!?”
........................


## 0041 ออเดรย์และซูซี่ของเธอ

ราชันเร้นลับ 41 : ออเดรย์และซูซี่ของเธอ
หลังจากเทกาแฟทิ้ง ไคลน์เดินกลับมายังคลังอาวุธเพื่อรับเอกสารโบราณกองโตและสำเนาคำอธิบายจากลุงนีลล์ จากนั้นก็เดินผ่านทางเดินสลัวขึ้นมายังสำนักงานบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬอีกครั้ง
กึก กึก กึก
เสียงฝีเท้าดังก้องทั่วทางแคบ
หลังจากชายหนุ่มเดินพ้นบันไดวนที่ทำจากหิน มันผลักประตูห้องออกไป กวาดสายตาหนึ่งรอบเพื่อยืนยันตำแหน่ง ก่อนจะเดินไปยังประตูห้องทำงานบานที่สองฝั่งตรงข้าม
แม้เพิ่งจะทำงานที่นี่ได้เพียงสองวัน แต่โครงสร้างอาคารทั้งหมดก็แจ่มชัดภายในหัวสมอง
ทางเข้าหลักของแขกทั่วไปคือห้องโถงใหญ่ที่มีโซฟาและชุดรับแขก ส่วนห้องทำงานด้านในจะถูกบดบังไว้ด้วยฉากกั้น
ทางเดินหลังฉากกั้นจะมีประตูทั้งหมดหกบาน ฝั่งซ้ายสามบาน เรียงจากใกล้ไปไกลประกอบด้วย ห้องบัญชีของมาดามโอเรียนน่า ห้องนอนสำหรับเจ้าหน้าที่เหยี่ยวราตรี ภายในมีโซฟาและเตียงนอน และห้องสุดท้ายคือบันไดหินทางลงชั้นใต้ดิน
ฝั่งขวาจำนวนสามห้อง เรียงจากใกล้ไปไกลประกอบด้วย ห้องทำงานดันน์·สมิท ห้องทำงานสำหรับเจ้าหน้าที่พลเรือน ภายในมีเครื่องพิมพ์ดีดล้ำสมัย และสุดท้ายคือห้องนันทนาการสำหรับให้เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการเหยี่ยวราตรีได้พักผ่อนหย่อนใจ
ไคลน์เคยเห็นเลียวนาร์ด·มิเชลเล่นไพ่กับเพื่อนร่วมทีมภายในห้องนันทนาการ ชายหนุ่มเดาว่าเป็นไพ่ ‘พิชิตแลนลอร์ด’  ที่โด่งดังในโลกเก่า แต่แน่นอน จักรพรรดิโรซายล์ได้เปลี่ยนชื่อเป็นไพ่ ‘พิชิตจอมมาร’ แทน แต่วิธีการเล่นยังคงเหมือนกับที่ไคลน์รู้จัก
ไบรท์ได้รับสิทธิ์พักผ่อนหนึ่งวันหลังจากเข้าเวรยาวตลอดคืน โรแซนนั่งที่โต๊ะทำงานในห้องรับแขก ส่วนพนักงานขับรถม้าผู้มีหน้าที่จัดหาและรับส่งของจิปาถะ ซีซาร์·ฟรานซิส  ก็ไม่ได้เข้าสำนักงานเช่นเคย
หลังจากไคลน์เปิดประตูห้องทำงานของเจ้าหน้าที่พลเรือนเข้าไป มันพบโต๊ะทำงานว่างเปล่าจำนวนสามตัว มีเพียงเครื่องพิมพ์ดีดวางแน่นิ่ง
“เครื่องพิมพ์ดีดบริษัทอักเคอร์สัน รุ่น 1346…”
ไคลน์พึมพำ มันเคยเห็นของแบบนี้ในบ้านเวิร์ชและห้องทำงานอาจารย์มาก่อน ความงดงามกลไกด้านในคือเสน่ห์อันน่าหลงใหลของเทคโนโลยีเครื่องจักรในยุคปัจจุบัน
ชายหนุ่มเดินไปนั่งบนเก้าอี้หน้าเครื่องพิมพ์ดีด มันเตรียมตัวเรียบเรียงข้อมูลในหัวจนครบ ก่อนจะทดสอบพิมพ์ใส่อากาศหนึ่งรอบ
ในช่วงแรก ไคลน์ออกอาการสับสนกับเครื่องพิมพ์ดีดแป้น ‘พินอิน’ ของภาษาจีนกลาง แต่หลังจาก ‘หลอมรวม’ ความทรงจำไคลน์คนก่อนเข้าด้วยกัน ความผิดพลาดดังกล่าวก็ไม่เกิดขึ้นอีก
แต่ก! แต่ก! แต่ก!
เสียงเคาะจังหวะบนพิมพ์ดีดดังไพเราะคล้ายคลึงท่วงทำนองที่เรียบเรียงจากอุตสาหกรรมเพลงโดยตรง ท่ามกลางทำนองดังกล่าว ไคลน์พิมพ์ใบคำร้องเสร็จในระยะเวลาอันสั้น
อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มมิได้รีบร้อนไปพบดันน์·สมิทและแจ้งความจำนง สมาธิทั้งหมดกำลังเพ่งไปยังเอกสารโบราณที่ลุงนีลล์จัดเตรียมไว้ให้ บางเอกสารเป็นการอ่านทบทวนสิ่งที่ลุงนีลล์วิเคราะห์ แต่บางเอกสารก็ว่างเปล่าและรอให้ไคลน์วิเคราะห์ใหม่ตั้งแต่ต้น
เมื่อถึงเวลาเกือบเที่ยง ชายหนุ่มบิดเหยียดลำคอเพื่อผ่อนคลาย ก่อนจะวางเอกสารโบราณลง มันกลับมาทบทวนบทเรียนศาสตร์เร้นลับในช่วงเช้าซ้ำ
หลังจากเสร็จสิ้นทั้งหมด ไคลน์ถือใบคำร้องที่พิมพ์เสร็จเดินไปหยุดหน้าห้องทำงานถัดไป มันใช้นิ้วเคาะบานประตูไม้อย่างนุ่มนวล
ดันน์·สมิทกำลังรอให้อาหารกลางวันมาส่ง เมื่อเห็นไคลน์เดินเข้ามายื่นเอกสาร มุมปากของมันโค้งขึ้นเล็กน้อย
“ลุงนีลล์สอนมาหรือ?”
“ใช่ครับ”
ไคลน์ไม่ลังเลเลยที่จะหักหลังลุงนีลล์
ดันน์หยิบปากกาหมึกซึมสีดำแดงขึ้นมาเซ็นรับรอง
“ผมมีแผนจะยื่นขอเงินสนับสนุนในส่วนของเดือนกรกฎาคม สิงหาคม และกันยายนจากโบสถ์และกรมตำรวจ เมื่อไรก็ตามที่มันถูกอนุมัติ คุณจะเบิกเงินจากมาดามโอเรียนน่าได้ทันที ส่วนเรื่องของลูกตุ้มวิญญาณ คุณสามารถเบิกได้เลยในช่วงบ่าย”
“เข้าใจแล้วครับ”
ไคลน์ตอบเสียงห้วนแต่กระฉับกระเฉง สีหน้าแววตาเปี่ยมด้วยความตื่นเต้น
ก่อนจะกล่าวคำอำลากับดันน์·สมิท มันเอ่ยปากถามอย่างระมัดระวัง
“ว่าแต่... ตามปรกติแล้ว เงินสนับสนุนของเดือนกรกฎาคม สิงหาคม และกันยายน ต้องถูกอนุมัติให้เรียบร้อยภายในเดือนมิถุนายนไม่ใช่หรือครับ?”
แล้วเหตุใดเงินสนับสนุนของเดือนกรกฎาคมถึงถูกอนุมัติภายในเดือนกรกฎาคม?
ดันน์เงียบงันไปหลายวินาทีก่อนจะหยิบกาแฟขึ้นมาจิบ
“พวกเราต้องทำสามคดีใหญ่ภายในเดือนมิถุนายน ผมจึงยุ่งจนลืมส่งเอกสาร”
สมกับเป็นหัวหน้าขี้ลืม… ดันถามในสิ่งที่ไม่ควรถามเข้าเสียได้ ชายหนุ่มรีบเดินออกจากห้องโดยไม่กล่าวสิ่งใดต่อ
ชีวิตของไคลน์เริ่มมีกิจวัตรที่ชัดเจนและเรียบง่ายมากขึ้น เวลาครึ่งชั่วโมงในช่วงเช้าจะถูกใช้ฝึกเข้าฌาน จากนั้นเป็นคาบเรียนวิชาเร้นลับราวสองชั่วโมง และอีกชั่วโมงครึ่งสำหรับศึกษาเอกสารโบราณ ตอนเที่ยงรับประทานอาหารกลางวัน หลังเที่ยงเป็นช่วงงีบภายในห้องนอน
พอเริ่มเข้าสู่ช่วงเย็น ไคลน์จะเดินลงไปเบิกกระสุนสำหรับซ้อมยิงปืน เมื่อยิงเสร็จ จะเป็นการเดินเท้าไปบ้านเวิร์ชซึ่งห่างจากสนามยิงปืนไม่มาก แต่มันต้องคอยเปลี่ยนเส้นทางเดินกลับถนนกางเขนเหล็กไปเรื่อยๆ ทุกวัน จนกว่าจะพบเบาะแสของสมุดบันทึกอันทีโกนัส วิธีนี้จะช่วยประหยัดค่าเดินทางรถม้าได้มาก และถือเป็นการออกกำลังกายไปพร้อมกัน
ระหว่างเดินเล่น หากมีโอกาส มันจะฝึกฝนเนตรวิญญาณและเทคนิคทำนายด้วยลูกตุ้มวิญญาณไปในตัว แถมยังสามารถซื้อของใช้จำเป็นกลับบ้านเพื่อประกอบอาหารได้ด้วย
…
ณ ห้องแล็บเคมีส่วนตัวซึ่งเครื่องไม้เครื่องมือเพียบพร้อมครบครัน
ออเดรย์ผมทอง สูงโปร่ง เธอกำลังจ้องมองถ้วยในมือที่มีฟองอากาศผุดมากมาย บรรยากาศรอบห้องสงบนิ่งเงียบงัน ไร้การรบกวนจากภายนอก
ผ่านไปอีกไม่กี่อึดใจ ของเหลวภายในถ้วยได้ตกตะกอนกลายเป็นสสารสีเงินลักษณะเหนียวข้น
“ฮะฮะ! ฉันต้องมีพรสวรรค์ด้านศาสตร์เร้นลับมากแน่! ถึงได้ประสบความสำเร็จตั้งแต่การทดลองครั้งแรก อุตส่าห์ลงทุนเตรียมวัตถุดิบสองชุดเผื่อว่าจะล้มเหลว”
เด็กสาวผมทองกล่าวชมตัวเองด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข
วัตถุดิบทั้งหมดถูกรวบรวมจากคลังสมบัติตระกูลหรือไม่ก็การแลกเปลี่ยนในแวดวงชนชั้นสูง ปัจจุบัน ออเดรย์·ฮอลล์กำลังสูดลมหายใจเข้าลึกพร้อมกับหลับตา เตรียมซดโอสถผู้ชมเข้าไปรวดเดียวจนหมด
แต่ทันใดนั้น เสียงเห่าของสุนัขพลันดังจากนอกห้อง เด็กสาวผมสองขมวดคิ้ว
ถ้วยบรรจุของเหลวสีเงินถูกบรรจงซ่อนไว้ในมุมมืดห้องแล็บอย่างระมัดระวัง ก่อนที่เธอจะรีบเดินกลับไปยังประตู
“ซูซี่ ใครมา?”
ออเดรย์บิดกลอนประตูออกไป เธอได้พบสุนัขโกลเดนรีทรีเวอร์ขนฟูกำลังนั่งรอหน้าห้องอย่างที่ควรจะเป็น
ขณะซูซี่กำลังกระดิกหางระริก สาวใช้ส่วนตัวของเธอ—แอนนี่ ปรากฏตัวขึ้นที่ทางเดิน
ออเดรย์รีบเดินออกจากห้องและปิดประตูด้านหลังโดยไม่ได้ล็อก ก่อนจะมองไปที่แอนนี่
“ฉันไม่ได้บอกคุณหรือ? ว่าห้ามรบกวนตอนกำลังใช้ห้องแล็บเคมี”
แอนนี่ตอบด้วยสีหน้ากระวนกระวาย
“แต่มีคำเชิญมาจากท่านดัชเชสไดล่า”
“ภรรยาดยุคนีแกนน่ะหรือ?”
ออเดรย์ถามขณะเดินเข้าไปหาสาวใช้
“ใช่ค่ะ เธอมีโอกาสว่าจ้างช่างอบขนมปังของวังหลวง มาดามวีวี่ เป็นการส่วนตัวสำเร็จ จึงต้องการเรียนเชิญคุณหนูและมาดามไปดื่มชาช่วงบ่ายด้วยกัน”
แอนนี่ทวนคำเชิญให้ฟัง
ออเดรย์ใช้นิ้วเคาะแก้มครุ่นคิด
“ไปบอกท่านแม่ว่าฉันปวดหัวนิดหน่อย คงเกิดภาวะขาดน้ำเพราะถูกแสงแดดนรกด้านนอกแผดเผา... โน้มน้าวให้ท่านแม่ช่วยขอโทษมาดามไดล่าแทนฉันด้วย”
ขณะกล่าว ออเดรย์แสร้งทำสีหน้าอ่อนแรง
“คุณหนู นี่ไม่ใช่การจิบชายามบ่ายเพียงอย่างเดียว แต่ยังรวมถึงการเสวนาวรรณกรรมด้วยนะคะ”
แอนนี่เสริม
“แต่นั่นไม่ได้ช่วยให้ฉันหายปวดหัวสักหน่อย... ฉันต้องการพักผ่อน”
ออเดรย์ปฏิเสธหนักแน่น ภายในใจกำลังตัดพ้อหงุดหงิด หากจำเป็น บางทีต้องคงต้องใช้วิชามารยา แสร้งทิ้งตัวเป็นลมอย่างมีจริตตามที่ครูมารยาทเคยสอน…
หืม เมื่อครู่มีเสียงอะไรตกแตกรึเปล่านะ?
“เข้าใจแล้วค่ะ”
แอนนี่กล่าวพร้อมกับถอนหายใจยาว
“คุณหนูจะให้ดินฉันช่วยพยุงเดินกลับห้องไหมคะ?”
“ไม่จำเป็น ฉันต้องทำความสะอาดห้องแล็บเคมีก่อน”
ออเดรย์ปรารถนาจะกลับไปห้องแล็บเพื่อดื่มโอสถผู้ชมที่เพิ่งปรุงเสร็จ แต่ตามมารยาทแล้ว เธอกระทำเช่นนั้นไม่ได้ เด็กสาวจำใจยืนส่งแอนนี่จนกว่าจะลับสายตา ก่อนจะเดินกลับไปที่ห้องแล็บอีกครั้ง
เมื่อถึงหน้าห้อง ออเดรย์ประหลาดใจเมื่อไม่เห็นซูซี่ โกลเดนรีทรีเวอร์สีทองที่ควรจะนั่งรอหน้าห้องตามคำสั่ง
...แถมประตูห้องแล็บยังเปิดแง้มไว้เล็กน้อย
“ลืมไปเลยว่าซูซี่เปิดประตูแบบกลอนคันโยกได้ ถ้าอย่างนั้นเสียงเมื่อครู่… แย่แล้ว!”
เมื่อสักครู่ ออเดรย์ได้ยินเสียงคล้ายบางสิ่งตกแตก แต่ก็ยังไม่มั่นใจนัก
แต่ปัจจุบัน เธอเริ่มตระหนักถึงเหตุการณ์เลวร้ายที่อาจเกิด เด็กสาวผมทองรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้าไปในห้องแล็บ
ภาพแรกที่เห็นคือ ถ้วยบรรจุโอสถหล่นแตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อยตามพื้น ส่วนซูซี่ตัวแสบกำลังใช้ลิ้นเลียของเหลวสีเงินจนเกลี้ยง ไม่เหลือไว้แม้แต่หยดเดียว
ออเดรย์พลันตัวแข็งทื่อประหนึ่งรูปปั้น
ขณะเดียวกัน ซูซี่นั่งลงและหันมามองเด็กสาวพร้อมกับกระดิกหางระริกอย่างไร้เดียงสา
…
ณ ผืนทะเลห่างจากอ่าวพริสต์ไม่มาก
บนเกาะแห่งหนึ่งซึ่งมักถูกลมพายุซัดกระหน่ำเป็นระยะ เรือโบราณลำหนึ่งกำลังจอดเทียบท่า
ชายผมทองในชุดคลุมสายฟ้ากำลังยืนจ้องมองอัลเจอร์·วิลสันด้วยสีหน้าฉงน
ท้ายที่สุด มันตัดสินใจเอ่ยปากถาม
“อัลเจอร์ คุณสามารถกลับไปยังอาณาจักรเพื่อไปรับตำแหน่งหัวหน้าหน่วยทูตพิพากษาได้สบาย หรือแม้กระทั่งบิชอปที่มีชื่อเสียง... แต่ทำไมถึงเลือกมาเป็นกัปตันเรือ ‘โทสะสีคราม’ ลำนี้?”
สีหน้าอัลเจอร์ยังคงเรียบเฉย ราวกับเก็บงำความเจ็บปวดทุกชนิดไว้แต่เพียงผู้เดียว
“ทะเลคือดินแดนของวายุสลาตัน ผืนทะเลทั้งหมดคืออาณาจักรที่แท้จริงของพระองค์ ผมยินดีอุทิศกายใจเพื่อรับใช้เทพวายุสลาตันจนลมหายใจสุดท้าย... อาณาจักรของพระองค์ท่าน ผมจะเป็นผู้ปกป้องไว้เอง”
“เข้าใจแล้วครับ”
ชายผมทองเลื่อนกำปั้นขึ้นมานาบบริเวณหน้าอก
“ขอให้พายุสถิตกับท่าน”
“ขอให้พายุสถิตกับท่าน”
อัลเจอร์ทำท่าทางในลักษณะเดียวกันตอบ
มันยังคงยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือกับพวกพ้องอีกเล็กน้อย สายตาชำเลืองมองอดีตพวกพ้องซึ่งทยอยเดินลงเรือ จนกระทั่งลับตาไป
“ไซแอน นายไม่เข้าใจ เพราะนายยังขาดประสบการณ์...”
อัลเจอร์พึมพำ
...
ขณะเดียวกัน ออเดรย์ผสมโอสถถ้วยที่สองเสร็จด้วยสีหน้าอิดโรย
เมื่อเห็นของเหลวสีเงินภายในถ้วยใหม่ มีลักษณะไม่ต่างจากถ้วยก่อนที่ตกแตกไปมากนัก เด็กสาวแทบหลั่งน้ำตาแห่งความปีติ
อึก อึก
ออเดรย์ซดมันจนหมดในคราเดียว
...
ณ วันศุกร์ สายฝนโหมกระหน่ำสาดใส่เมืองทิงเก็นจนชุ่มฉ่ำ บานหน้าต่างของบ้านทุกหลังล้วนเปียกปอนด้วยคราบหยดน้ำ
ภายในสำนักงานบริษัทหนามทมิฬ ไคลน์ โรแซน และไบรท์ ต่างนั่งลงบนโซฟาภายในห้องต้อนรับและลิ้มรสอาหารเที่ยงด้วยบรรยากาศชื่นมื่น
กาน้ำร้อนไม่เพียงพอสำหรับอบขนมปังไรย์ค้างคืน ไคลน์จึงมิอาจใช้ขนมปังแข็งชืดเป็นอาหารกลางวันได้ การเดินทางกลับบ้านเพื่อไปทานมื้อเที่ยงโดยเฉพาะก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาด เพราะต้องนั่งรถม้ากลับบ้าน และเดินเท้าจากถนนกางเขนเหล็กมายังบ้านเวิร์ช ก่อนจะต้องนั่งรถม้ากลับอีกรอบ ถือเป็นการสิ้นเปลืองค่ารถม้าสามครั้งในวันเดียว
มันจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทานสิ่งที่เรียกว่า ‘เสบียงสำนักงาน’ ร่วมกับโรแซนและสมาชิกที่เหลือ
ร้านอาหารลุงวีลล์ใกล้สำนักงานคือจุดฝากท้องเป็นอย่างดี พวกมันจะส่งพนักงานมาหนึ่งคนในช่วงสิบโมงครึ่งเพื่อรับเมนู ก่อนจะยกมาเสิร์ฟในช่วงเที่ยงครึ่ง และส่งคนมาเก็บภาชนะอีกครั้งช่วงบ่ายสาม
‘เสบียง’ ประกอบด้วยเนื้อสัตว์ ผัก และขนมปัง แม้ปริมาณจะค่อนข้างน้อยจนมิอาจเติมเต็มความอิ่มท้อง แต่ราคาก็สมเหตุสมผลอยู่ที่ราวเจ็ดถึงสิบเพนนี ขึ้นอยู่กับความพิเศษของอาหารที่สั่ง
แม้ไคลน์จะต้องการให้หุ่นตัวเองบึกขึ้น แต่มันก็สั่งอาหารในราคาต่ำสุดอย่างเจ็ดเพนนีเสมอ สิ่งที่ได้รับมักประกอบด้วย ขนมปังสาลีครึ่งปอนด์ เนื้อสัตว์ชิ้นเล็กที่ปรุงต่างกันไปในแต่ละวัน ซุบข้นที่มาพร้อมผัก และเนยหรือมาการีนในปริมาณน้อย
“ตอนนี้เจ้าหน้าที่เหยี่ยวราตรีเหลือแค่คนเดียวเองสินะ...”
โรแซนถอนหายใจยาวขณะตักซุปข้นพูนช้อนใส่ปาก
“ได้ยินว่า มีคดีเกี่ยวกับลัทธินอกรีตก่อเหตุจารกรรมอุกอาจที่เขตไม้ฟินิกซ์ ทางกรมตำรวจจึงขอแรงผู้วิเศษจำนวนสองคน...”
ไบรท์กล่าวขณะวางขนมปังลง
ไคลน์นำเศษขนมปังส่วนสุดท้ายจุ่มลงในน้ำมันเนื้อที่ไหลเยิ้ม ก่อนจะยัดใส่ปากจนหมดรวดเดียวโดยไม่กล่าวสิ่งใด
บริเวณข้อมือซ้ายของมันกำลังสวมโซ่เงินซึ่งห้อยบุษราคัมไว้
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังจากประตูทางเข้าหลักซึ่งเปิดแง้มไว้
“...เชิญค่า”
โรแซนสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบวางช้อนและใช้ผ้าเช็ดหน้าซับปาก จากนั้นก็ลุกยืน
ประตูถูกผลักเข้ามาด้านใน เป็นชายสวมหมวกทรงกึ่งสูง ไหล่ซ้ายของสูทดำมีคราบเปียกชุ่มจากพายุฝนด้านนอก
เส้นผมของมันมีบางส่วนกลายเป็นสีเทา ชายแปลกหน้าวางร่มลงหน้าประตูและหันมากล่าวกับทุกคน
“ที่นี่ใช่สำนักงานทหารรับจ้างไหมครับ?”
“จะเรียกแบบนั้นก็ไม่ผิดค่ะ”
โรแซนตอบกลับฉะฉาน
ชายร่างผอมบางสูงโปร่งกระแอมหนึ่งครั้งก่อนจะกล่าวต่อ
“ผมมีภารกิจต้องการไหว้วาน”
........................


## 0042 พ่อบ้านครี

ราชันเร้นลับ 42 : พ่อบ้านครี
ไหว้วานภารกิจ...? คงมาผิดที่แล้ว
ป้ายชื่อบริษัทรักษาความปลอดภัยของที่นี่มีไว้ประดับเท่านั้น...
เมื่อทราบว่ามีแขกมาถามหาทหารรับจ้าง ไคลน์เกือบหลุดโพล่งถ้อยคำประชดประชันออกไป
ช่างน่าขันที่บริษัทจอมปลอมเช่นนี้กลับมีลูกค้ากล้าไหว้วานให้ทำภารกิจ
แต่เพียงไม่นาน มันก็ตระหนักว่า ตนเคยตั้งถามลักษณะนี้กับดันน์·สมิทมาแล้วหนหนึ่ง และคำตอบก็ชัดเจนว่า เหยี่ยวราตรีสามารถรับงานเสริมได้หากไม่กระทบกับงานหลัก นั่นจะถือเป็นรายได้เสริมสำหรับทุกคน และยังมีโบนัสสำหรับบุคคลที่เข้าร่วมภารกิจ
โรแซนกวาดสายตาหนึ่งรอบ เธอครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับไป
“เจ้าหน้าที่ของบริษัทเราออกไปทำงานข้างนอกกันหมด เร็วที่สุดคือหนึ่งชั่วโมง หากภารกิจของคุณไม่เร่งด่วนมาก ก็สามารถไหว้วานพวกเราทิ้งไว้ได้”
จากบรรดาเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการหกคน หัวหน้าอย่างดันน์ถูกบิชอปของโบสถ์พระแม่เซเลน่าเรียกตัวโดยไม่มีใครทราบเหตุผล เลียวนาร์ด·มิเชลจึงต้องคอยเฝ้าประตูยานิสแทน
ผู้เก็บซากศพ ฟราย และผู้ไร้หลับ รอยัล·เรย์ดีน ถูกเรียกตัวไปยังกรมตำรวจ ตามคำขอร้องให้ช่วยสืบคดีจารกรรมที่เขตไม้ฟินิกซ์ สันนิษฐานว่าผู้ก่อเหตุน่าจะเป็นพวกลัทธินอกรีต
ผู้ไร้หลับ โคเฮนรี่·ไวท์ อยู่ในวันลาพัก ส่วนนักกวีเที่ยงคืน ซิก้า·ทีรอน กำลังออกลาดตระเวนแถบสุสานราฟาเอลบริเวณเขตเหนือ ตามหน้าที่รับผิดชอบประจำวัน
สำนักงานเหยี่ยวราตรีจึงเหลือผู้วิเศษเพียงสองคน ลุงนีลล์อายุมากแล้ว ร่างกายอ่อนแอเกินกว่าจะขยับกระฉับกระเฉง ส่วนไคลน์ก็มือใหม่แกะกล่อง ยังเป็นผู้วิเศษได้ไม่ถึงสัปดาห์
“ไม่มีใครอยู่เลยหรือ...”
เมื่อกล่าวจบ ชายร่างผอมใช้มือข้างหนึ่งคว้าร่ม ส่วนมืออีกข้างถอดหมวกพร้อมกับก้มศีรษะ
“ขออภัยที่มารบกวน ลาก่อน”
มันหันหลังกลับและเดินจากไป เสียงฝีเท้าดังจากขั้นบันไดไกลขึ้นทุกขณะ เพียงอึดใจ ชายคนดังกล่าวเดินพ้นเขตบ้านเลขที่ 36 ถนนซุตแลนโดยสมบูรณ์
ภายนอกมีเพียงเสียงฝนสาดกระหน่ำสอดแทรกกับเสียงฝีเท้าชุ่มน้ำ
“น่าเสียดายจัง”
โรแซนยืนมองชายร่างผอมเดินจากไป ก่อนจะถอนหายใจยาว
แม้ว่าเธอจะไม่ได้รับส่วนแบ่งหรือโบนัสสำหรับงานที่เป็นของบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ แต่โรแซนก็มีโอกาสดื่มด่ำงานฉลองมื้อใหญ่ไปพร้อมทุกคนหากได้รับค่าจ้างก้อนโต
“แต่พวกเราทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้ ประตูยานิสจำเป็นต้องมีคนเฝ้าตลอดเวลา”
ไคลน์วางภาชนะทานอาหารลงด้วยสีหน้าอิ่มเอม ถึงมันจะไม่ชอบซุปผักข้นมากนัก แต่ของเหลวในชามก็ถูกยกซดจนเกลี้ยง
“คุณจะให้ไบรท์ออกไปทำภารกิจอย่างนั้นหรือ? รึว่าตัวคุณเอง?”
โรแซนกรอกตามองบนหนึ่งรอบ ก่อนจะหัวเราะคิกคักและกล่าว
“ไบรท์คงไม่ไหว แต่ถ้าเป็นคุณต้องทำได้แน่ มิสเตอร์นักทำนาย...”
ทันทีที่สิ้นเสียง โรแซนรีบใช้มือปิดปากด้วยสีหน้าหวาดผวาสุดขีด เธอหลงลืมว่านั่นคือสิ่งที่ห้ามพูด หากบุคคลภายนอกได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับผู้วิเศษเข้า จะถือว่าความลับองค์กรรั่วไหล
“ขอบคุณสวรรค์ที่หัวหน้าไม่อยู่...”
โรแซนชะโงกหน้ามองหลังฉากกั้นก่อนจะแลบลิ้นปลิ้นตา
“ไม่อย่างนั้นฉันต้องไปห้องสารภาพบาปนั่นอีก!”
ไบรท์และไคลน์ระเบิดเสียงหัวเราะพร้อมกันด้วยบรรยากาศอบอุ่น ถัดมา สองหนุ่มได้ยกภาชนะทานอาหารไปเก็บให้เป็นที่เป็นทาง
เมื่อทุกสิ่งเรียบร้อย ไคลน์ยังไม่มีแผนจะเดินทางกลับ เพราะมันไม่ได้นำร่มติดตัวมาด้วย ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหมกตัวในสำนักงานจนกว่าฝนจะหยุด
ชายหนุ่มหยิบหนังสือพิมพ์พร้อมกับเดินไปหามุมนั่งอ่านบนโซฟานุ่ม นี่คงเป็นการพักเบรกยามบ่ายอย่างแท้จริง
“การขนส่งทางอากาศจากเบ็คลันด์ถึงอ่าวเดซี่เปิดให้บริการแล้ว...”
“หนังสือรวมแฟ้มคดีของยอดนักสืบมุนซันกำลังจะถูกตีพิมพ์เร็วๆ นี้...”
“โฆษณาของบริษัทอาวุธลากาลัส? ปืนลูกโม่บรรจุหกนัดรุ่นมาตรฐานมีราคาอยู่ที่สามปอนด์สิบซูล ปืนสั้นลำกล้องแฝดมีราคาอยู่ที่สองปอนด์...”
...
ไคลน์อ่านเนื้อความภายในหนังสือพิมพ์ทิงเก็นซื่อตรงจนหมดทุกหน้า มีเพียงไม่กี่หัวข้อที่เตะตาชายหนุ่ม
“...ผู้ต้องสงสัยในคดีสังหารมิสเตอร์เวิรช์และมิสนาย่าถูกจับตัวแล้ว พวกเราเชื่อว่า ความปลอดภัยและสันติสุขจะกลับคืนสู่เขตเหนือ เขตไม้ฟินิกซ์ และเขตตะวันออกอีกครั้ง...  บิดาของเวิร์ช มิสเตอร์แม็คโกเวินผู้เป็นนายธนาคารใหญ่ กำลังลำเลียงศพของบุตรชายกลับสู่เมืองคอนสแตน โดยจะประกอบพิธีศพอย่างยิ่งใหญ่ในภายหลัง...”
หลังจากอ่านข่าวเวิร์ชทวนซ้ำหลายรอบ ไคลน์ถอนหายใจยาวด้วยสีหน้าเจ็บแปลบ
จากคำบรรยาย ดูเหมือนบิดาของเวิร์ชจะไม่ได้เอะใจสาเหตุการตายจนต้องจ้างนักสืบเอกชน ชายคนนั้นเลือกที่จะเชื่อในคำอธิบายของตำรวจ...
ความเศร้าโศกของบิดาเวิร์ช คงไม่ด้อยไปกว่าบิดาทุกคนที่สูญเสียบุตรชายหัวแก้วหัวแหวน...
ท่ามกลางบรรยากาศหดหู่ ไคลน์นั่งดำดิ่งกับความรู้สึกตัวเองเป็นเวลานาน
มันมิได้ประหลาดใจหรือเศร้าใจที่ไม่ถูกเชิญตัวไปร่วมงานศพ
เมื่อเหตุการณ์เริ่มสงบลงในอนาคต ตัวมันจะหาโอกาสส่งช่อดอกไม้ไปวางไว้หน้าหลุมศพของเวิร์ชและนาย่า
ขณะไคลน์กำลังจะงีบหลับบนโซฟาในห้องรับแขก เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง
“เชิญค่า”
โรแซนที่สัปหงกพลันดีดตัวพรวดลุกยืน
บานประตูถูกดันเข้ามาด้านใน ผู้มาเยือนไม่ใช่ใครอื่น ชายร่างผอมซูบคนเดิม
“ผมรอที่นี่ได้ไหม? ทหารรับจ้างของพวกคุณคง... เอ่อ ผมหมายถึงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย กำลังจะกลับมาแล้วสินะ?”
ชายร่างผอมเอ่ยปากถาม มันพยายามเก็บซ่อนความกระวนกระวายใจ
“ใช่ค่ะ เชิญนั่งก่อน”
โรแซนชี้นิ้วไปยังโซฟาที่ว่าง
ไคลน์ตัดสินใจถามด้วยสีหน้าใครรู้
“คุณได้ยินชื่อของบริษัทนี้จากที่ไหนหรือครับ? ใครเป็นผู้แนะนำมา?”
ต้องสิ้นหวังขนาดไหนกันถึงยอมเดินฝ่าพายุฝนสองครั้งสองครา แถมยังเต็มใจที่จะรอ
บางที... ชื่อเสียงของบริษัทหนามทมิฬอาจโด่งดังกว่าที่ตนคิด ผู้วิเศษนั้นจัดการปัญหาได้รวดเร็วและเด็ดขาดกว่ามนุษย์ปรกติมาก ไม่แปลกที่จะมีผลงานอยู่บ้าง...
ชายร่างผอมวางร่มไว้ข้างประตูด้านนอกก่อนจะเดินเข้ามานั่งบนโซฟา
มันอมยิ้มขื่นขม
“ผมเดินจนทั่วถนนใกล้เคียงและเข้าไปติดต่อกับบริษัททหารรับจ้างมาหมดแล้ว... เอ่อ ผมหมายถึงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย รวมถึงนักสืบเอกชน แต่ก็ไม่มีใครว่างพอจะรับงานนี้เลย พวกคุณจึงเป็นความหวังเดียว”
“ด้วยความสัตย์จริง หากพนักงานเสิร์ฟของร้านอาหารไม่แนะนำว่าที่นี่มีบริษัทรักษาความปลอดภัยซ่อนอยู่ ผมคงไม่มีวันทราบ”
...ทำไมถึงไม่เหมือนกับที่คิดเลยฟะ
ขณะไคลน์อึ้ง โรแซนแทรกด้วยคำถาม
“พวกเขาไม่ว่างหรือ? บริษัทรักษาความปลอดภัยมีงานเยอะขนาดนั้นเชียว?”
ชายร่างผอมถอนหายใจซ้ำ
“ในฐานะที่พวกคุณเป็นทหารรับจ้าง... เอ่อ ผมหมายถึงบริษัทรักษาความปลอดภัย คงเคยได้ยินข่าวปล้นฆ่าสุดสยองบนถนนฮาเวิสแล้วใช่ไหม?”
ถนนฮาเวิส... ปล้นฆ่าสุดสยอง...
เอ่อ... นั่นมันคดีเวิร์ชและนาย่าไม่ใช่หรือ? ก็ฉันนี่แหละหนึ่งในผู้เกี่ยวข้อง...
ไคลน์พยักหน้า
“ทราบครับ”
“ด้วยความโหดเหี้ยมและอุกอาจของวิธีสังหาร ผู้มีอันจะกินภายในเขตเหนือและถนนใกล้เคียงจึงพากันหวาดระแวงภัยอันตราย... อาจส่งผลไปทั่วทั้งเมืองทิงเก็นด้วยซ้ำ ทำให้เจ้าหน้าที่คุ้มกันส่วนตัวเริ่มขาดแคลน งานว่าจ้างของผมจึงตกมาถึงมือพวกคุณ”
ชายร่างสูงผอมอธิบายกระจ่าง
เหตุการณ์ลูกโซ่สินะ... ไคลน์และโรแซนรีบหันมองหน้ากัน ต่างคนต่างสัมผัสถึงรอยยิ้มมุมปากซึ่งไม่เผยออกมาโฉ่งฉ่างของอีกฝ่าย
นี่คือยุคสมัยของธุรกิจคุ้มกัน!
แต่ถึงอย่างนั้น บริษัทหนามทมิฬก็ไม่มีส่วนได้ส่วนเสียในวงจรธุรกิจมากนัก พวกมันมีกำลังคนจำกัด แถมชื่อเสียงก็ไม่โด่งดัง งานที่เข้าหาคงไม่มากไปกว่าเดิมสักเท่าไร
แต่ขณะเดียวกันก็เป็นการยืนยันว่า หน่วยเหยี่ยวราตรีปกปิดตัวตนได้เงียบเชียบและไม่ปล่อยให้ข้อมูลรั่วไหล
หลังจากบรรยากาศเข้าสู่ความเงียบงันราวยี่สิบนาที ไคลน์เตรียมตัวเดินทางไปสนามยิงปืนเนื่องจากฝนด้านนอกเริ่มซาลง
ทันใดนั้น ชายผมดำนัยน์ตาเขียวได้เดินออกมาจากฉากกั้น มันชำเลืองมองบุคคลที่โซฟาด้วยสีหน้าสงสัย
“เขาคือ?”
“ลูกค้าน่ะ หัวหน้ากลับมาแล้วหรือ?”
โรแซนถามโล่งใจ
“กลับมา?”
ชายร่างสูงผอมออกท่าทีฉงน เพราะมันนั่งอยู่ในห้องมาตลอด แต่กลับไม่เห็นใครกลับเข้ามาในสำนักงานแม้แต่คนเดียว
โรแซนผงะเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงคิกคัก
“พวกเราเป็นถึงบริษัทความปลอดภัย ไม่ได้มีประตูเข้าออกแค่ทางเดียวหรอกนะคะ”
“จริงด้วย”
ชายร่างผอมพยักหน้าราวกับได้บรรลุสัจธรรม
มันไม่ประหลาดใจกับคำว่า ‘หัวหน้า’ สักเท่าไร เพราะในหน่วยงานรักษาความปลอดภัยขนาดเล็ก รวมถึงสมาคมทหารรับจ้าง เป็นเรื่องปรกติที่จะใช้คำเรียกผู้บังคับบัญชาว่า ‘หัวหน้า’
เลียวนาร์ดมาในชุดปรกติของมัน เสื้อกั๊กดำปล่อยชายออกนอกกางเกง ไร้ระเบียบและความเป็นมืออาชีพสิ้นดี
เลียวนาร์ดชำเลืองมองชายร่างผอมเล็กน้อย ก่อนจะดีดนิ้วกล่าว
“ผมคือเจ้าหน้าที่ของบริษัทหนามทมิฬ จะให้เรียกคุณว่าอย่างไรดีครับ? แล้วผมจะช่วยอะไรได้บ้าง?”
บางที อาจเพราะเคยได้ยินวีรกรรมไร้ระเบียบของทหารรับจ้างมาก่อน ส่งผลให้มันไม่ถือสาการแต่งกายและมารยาทที่ไม่มืออาชีพของเลียวนาร์ด
ตรงกันข้าม มันถอนหายใจยาวด้วยสีหน้าโล่งอก
เมื่อเห็นเลียวนาร์ดนั่งลง ชายร่างผอมพยายามเรียบเรียงคำพูด
“ผมชื่อว่าครี เป็นพ่อบ้านของมิสเตอร์วิคโรลล์ พ่อค้ายาสูบ... บุตรชายเพียงคนเดียวของมิสเตอร์วิคโรลล์ คุณหนูเอลเลียต ถูกลักพาตัวไปเมื่อช่วงเช้า พวกเราได้แจ้งความกับเจ้าหน้าที่ตำรวจแล้ว และคดีถูกกำหนดระดับความสำคัญไว้สูงสุด”
“แต่กระนั้น มิสเตอร์วิคโรลล์ก็ยังไม่สบายใจ จึงพยายามติดต่อกับทหารรับจ้างอีกหลายบริษัทเพื่อให้ช่วยตามหา... เอ่อ ผมหมายถึงบริษัทคุ้มกัน ในเมื่อกลุ่มคนเหล่านี้ชำนาญช่องทางในทิงเก็นไม่แพ้ตำรวจ เขาจึงมองว่า การค้นหาจากหลายมุมมองจะช่วยเพิ่มโอกาสพบตัวคุณหนูเอลเลียตได้มากขึ้น”
“หากพวกคุณสามารถระบุแหล่งกบดานของคนร้ายได้ มิสเตอร์วิคโรลล์ยินดีมอบค่าตอบแทนเป็นเงินหนึ่งร้อยปอนด์ หรือหากช่วยชีวิตคุณหนูเอลเลียตออกมาได้อย่างปลอดภัย ค่าตอบแทนที่จะมอบให้คือสองร้อยปอนด์”
เลียวนาร์ด·มิเชลแสยะยิ้ม
“ดูเหมือนมิสเตอร์วิคโรลล์แค่ต้องการให้พวกเราระบุแหล่งกบดานคนร้ายก็พอสินะ? ไม่อย่างนั้น คงไม่ตอบแทนเพิ่มจากเดิมแค่ร้อยปอนด์แน่ ในฐานะพ่อค้ายาสูบที่มีสายสัมพันธ์แนบแน่นภาคเกษตรกรรมแคว้นใต้ ค่าไถ่ชีวิตบุตรชายสองร้อย ปอนด์มันไม่น้อยเกินไปหน่อยหรือ?”
“ม...ไม่ใช่ครับ มิสเตอร์วิคไรลล์เป็นเพียงพ่อค้าธรรมดา มิได้มั่งคั่งขนาดนั้น และเขามองว่า หากเป็นปฏิบัติการช่วยเหลือตัวประกัน ทางตำรวจคงมีขั้นตอนเป็นมืออาชีพมากกว่า”
ครีตอบเถรตรง
“ก็ได้ ไม่มีปัญหา”
เลียวนาร์ดดีดนิ้วพร้อมกับชำเลืองหางตาไปมองโรแซน
“คุณสุภาพสตรีผู้เลอโฉม ได้โปรดจัดการร่างสัญญาให้ด้วยครับ”
“คุณไม่ต้องทำตัวเป็นนักกวีตลอดเวลาก็ได้ โดยเฉพาะตอนที่จิกหัวใช้ผู้อื่น”
โรแซนบ่นอุบอิบโดยไม่แยแสว่าลูกค้าจะได้ยินหรือไม่ สายตาจ้องมองเลียวนาร์ดอาฆาตแค้น
แน่นอน บริษัทหนามทมิฬไม่จำเป็นต้องง้อลูกค้าอยู่แล้ว
มีก็ดี ไม่มีก็ไม่เป็นอะไร
โรแซนเดินผ่านฉากกั้นเข้าไปในห้องทำงานเจ้าหน้าที่พลเรือน ถัดมาไม่นาน เสียงเครื่องพิมพ์ดีดเริ่มดังต๊อกแต๊ก
มุมปากไคลน์พลันกระตุก มันมองว่าบริษัทแห่งนี้ไม่มีความเป็นมืออาชีพเอาเสียเลย
แค่แบบฟอร์มสัญญาก็ไม่มีเตรียมไว้รึไง!
น่าอนาถชะมัด...
และสิ่งที่น่าเศร้ากว่านั้นคือ ตัวมันกำลังทำงานให้บริษัทดังกล่าวโดยที่ไม่สามารถลาออกไปได้อีกห้าปี
ขณะไคลน์ครุ่นคิดเรื่อยเปื่อย โรแซนพิมพ์เอกสารเสร็จและเดินกลับมาในห้องรับแขก บนกระดาษเขียนระบุสัญญาไว้เพียงไม่กี่ข้อ เลียวนาร์ดและครีทำการเซ็นลงไปในฐานะผู้ว่าจ้างและผู้ถูกว่าจ้าง
เมื่อครีปั๊มตราประทับเสร็จ โรแซนเดินถือกระดาษแผ่นเดิมเข้าไปในห้องการเงินของมาดามโอเรียนน่า เพื่อปั๊มตราประทับของบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬ...
ตราประทับที่ไร้ประโยชน์ที่สุดในโลก
หากเป็นวันทำงานทั่วไป ดันน์จะมอบให้โอเรียนน่าเก็บไว้ ส่วนในวันอาทิตย์ ตราประทับดังกล่าวจะถูกส่งต่อให้โรแซน
“แล้วผมจะรอฟังข่าวดีนะครับ”
เมื่อได้รับสัญญาฉบับคัดลอก ครีลุกขึ้นยืนพร้อมถอดหมวกคำนับ
เลียวนาร์ดไม่กล่าวสิ่งใดต่อ มันครุ่นคิดกับตัวเอง ก่อนจะชำเลืองมองไคลน์ด้วยรอยยิ้มแฝงเลศนัย
“คุณต้องช่วยผม”
“เอ๋?”
ไคลน์ผงะ
“ผมหมายความว่า พวกเราสองคนจะต้องบรรลุภารกิจนี้ไปด้วยกัน”
มุมปากเลียวนาร์ดโค้งขึ้นเล็กน้อย
“ผมชำนาญการต่อสู้ ยิงปืน ปีนป่าย จิตสัมผัส และขับขานบทกวี แถมยังรับหน้าที่สนับสนุนได้บางครั้ง แต่นั่นไม่รวมถึงการตามหาเบาะแสผู้คน ด้วยสภาพอากาศเลวร้ายเช่นนี้ คุณคงไม่คิดจะให้ลุงนีลล์ออกไปข้างนอกใช่ไหม?”
ขณะกล่าวคำว่า ‘จิตสัมผัส’  เลียวนาร์ดเบาเสียงตัวเองลงจนเกือบเป็นการกระซิบ มีเพียงไคลน์เท่านั้นที่ได้ยิน
“ก็ได้”
มันไม่ปฏิเสธ มีโอกาสไม่บ่อยนักที่จะได้ทดสอบ ‘พลังใหม่’  ถึงภายในใจจะยังหวาดระแวงเลียวนาร์ดอยู่บ้างก็ตาม
ฟู่ว! ขอให้ผลลัพธ์ออกมาดีด้วยเถิด...
มันจินตนาการไม่ออกเลยว่า พลังนักทำนายของตนจะทำประโยชน์ให้พวกพ้องด้านใดได้บ้าง ไม่แปลกที่จะตื่นเต้นกว่าทุกครั้ง
........................


## 0043 ตามหาคนหาย

ราชันเร้นลับ 43 : ตามหาคนหาย
ขณะจ้องมองไคลน์ เลียวนาร์ดอมยิ้มพลางผงกศีรษะเบาๆ
“คุณต้องการอะไรจากเขาไหม?”
มันเคยทำภารกิจร่วมกับลุงนีลล์บ่อยครั้ง จึงไม่แปลกที่จะทราบว่า ศาสตร์ทำนายจำเป็นต้องใช้‘สิ่งของ’เป็นสื่อกลาง โดยเฉพาะเมื่อเป้าหมายการทำนายไม่อยู่ใกล้
ไคลน์ครุ่นคิด ก่อนจะหันไปบอกครี
“ผมต้องการชุดที่เอลเลียตเพิ่งสวม เอาแบบไม่ได้ซัก ถ้ามีเครื่องประดับที่เขามักสวมติดตัวบ่อยครั้งก็จะดีมาก”
เพื่อไม่ให้ถูกตั้งคำถาม ไคลน์พยายามร้องขอของใช้ทั่วไปสำหรับการสืบคดี
แต่กระนั้น ครียังคงฉงนหนัก
“ผมพกรูปถ่ายคุณหนูเอลเลียตติดตัวมาด้วย ใช้แทนได้ไหม? คุณจะเอาเสื้อผ้าไปทำอะไรหรือ?”
เอาไปทำอะไรงั้นหรือ? ก็เอาไปทำนายหาที่อยู่ของคุณหนูเอลเลียตไงฟะ…
ไคลน์อ้ำอึ้ง มันมิอาจหาคำตอบมาอธิบาย
หากตอบในสิ่งที่คิดออกไปโดยไม่ห่วงว่าความลับจะแตก ครีคงเดือดดาลและฉีกสัญญาทิ้งต่อหน้า จากนั้นก็โพล่งอย่างฉุนเฉียวว่า ‘ไอ้พวกนักต้มตุ๋น! ถ้าของพรรค์นั้นได้ผล ฉันไปจ้างผู้สื่อวิญญาณคนดังของแคว้นอาโฮว่าไม่ดีกว่ารึไง!’
เลียวนาร์ด·มิเชลที่ยืนข้างไคลน์ มันส่งเสียงหัวเราะคิกคัก
“มิสเตอร์ครี คู่หูของผมน่ะ… เอ่อ เพื่อนของผมเขามีสัตว์เลี้ยงพันธุ์พิเศษ จมูกดมกลิ่นได้ดีกว่าสุนัขล่าเนื้อชื่อดังหลายเท่า นั่นคือสาเหตุที่พวกเราต้องการชุดเก่าของคุณหนูเอลเลียต คุณคงเคยได้ยินมาบ้าง ว่าสุนัขดมกลิ่นสามารถระบุสถานที่อย่างคร่าวๆ ได้”
“ส่วนรูปถ่าย พวกเราก็ต้องการเช่นกัน ไม่อย่างนั้นคงไม่ทราบว่าคุณหนูเอลเลียตมีหน้าตาเช่นไร”
ครีผงกศีรษะคล้อยตาม
“จะรออยู่ที่นี่ หรือว่าจะตามผมไปที่บ้านมิสเตอร์วิคโรลล์พร้อมกัน?”
“ไปพร้อมกัน แบบนั้นประหยัดเวลากว่า”
ไคลน์เสริม
ในภารกิจปัจจุบัน ไม่เพียงมันต้องการทดสอบพลังใหม่ แต่การช่วยเหลือตัวประกันก็สำคัญไม่แพ้กัน
“ตกลงครับ รถม้ารออยู่ด้านล่าง”
เมื่อกล่าวจบ ครียื่นรูปถ่ายขาวดำใบหนึ่งให้เลียวนาร์ด
เป็นภาพเดี่ยวของเอลเลียต·วิคโรลล์ อายุราวสิบขวบ ผมด้านหน้ายาวปรกถึงดวงตา ตามแก้มมีจุดกระเล็กน้อย รูปลักษณ์โดยรวมมิได้หน้าตาดีจนโดดเด่น
เลียวนาร์ดชำเลืองภาพชั่วครู่ก่อนจะยื่นให้ไคลน์ ชายหนุ่มรับมาเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะหยิบไม้ค้ำพร้อมกับสวมหมวก
ไคลน์เดินตามครีและเลียวนาร์ดขึ้นไปนั่งในรถม้าที่จอดรออยู่ข้างล่าง
เป็นรถม้าส่วนบุคคลที่ห้องโดยสารมีขนาดใหญ่โอ่อ่า กึ่งกลางมีโต๊ะขนาดเล็ก บนพื้นเป็นพรมหนาคุณภาพดี
เมื่อร่วมทางไปกับครี ไคลน์กับเลียวนาร์ดมิได้สนทนาสิ่งใดต่อกัน ทั้งสองดื่มด่ำไปกับบรรยากาศแล่นรถม้าท่ามกลางพื้นถนนเปียกชุ่มและสายฝนเอื่อย
“คนขับฝีมือดีมาก”
เลียวนาร์ดทำลายความเงียบด้วยรอยยิ้ม
“เห็นด้วย”
ไคลน์เสริมพอเป็นพิธี
ครีอมยิ้ม
“คำชมของพวกคุณถือเป็นเกียรติแก่เขา… พวกเราใกล้ถึงกันแล้วครับ”
ด้วยความหวาดกลัวว่าคนร้ายอาจไหวตัวทัน รถม้าจึงไม่หยุดที่หน้าบ้านตระกูลวิคโรลล์โดยตรง แต่เลื่อนไปจอดบนถนนด้านข้าง
ครีหยิบร่มและวิ่งหายเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ เลียวนาร์ดมองตามสักพักก่อนจะหันมาคุยกับไคลน์
“สมมติฐานของผมเมื่อก่อนหน้า ไม่ได้คาดเดาอย่างไร้ความหมายหรอกนะ ผมเพียงต้องการจะบอกคุณว่า สมุดบันทึกเล่มนั้นต้องปรากฏตัวอีกแน่ และบางทีอาจเร็วกว่าที่คิด”
“ไม่ใช่สมมติฐานที่น่ายินดีเลยสักนิด”
ไคลน์เชิดคางขึ้นและยื่นไปทางคนขับรถม้า เป็นสัญญาณบ่งบอกว่า มันไม่ต้องการพูดคุยเรื่องละเอียดอ่อนให้คนนอกได้ยิน
เลียวนาร์ดเป่าปากเบาๆ ก่อนจะเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างห้องโดยสาร สายฝนยังคงตกปรอยจนกระจกหน้าต่างหนาแน่นขนัดด้วยหยดน้ำ ภาพการมองเห็นพร่ามัวไม่ชัดเจน
ผ่านไปสักพัก ครีกลับมาพร้อมกับถุงใส่สิ่งของหลายชิ้น และด้วยความเร่งรีบวิ่งมา ขากางเกงจึงมีรอยโคลนเปรอะเปื้อน ส่วนชายเสื้อเปียกชุ่มเป็นจุดๆ
“นี่คือชุดที่นายน้อยเอลเลียตสวมเมื่อวาน ส่วนนี่คือสร้อยคอวายุที่เขาใส่ประจำ”
ไคลน์นั่งพิจารณาอย่างถี่ถ้วน เบื้องหน้าเป็นเสื้อผ้าสุภาพบุรุษตัวน้อยซึ่งประกอบด้วย เชิ้ตเล็ก กั๊กเล็ก และโบว์หูกระต่ายเล็ก
สร้อยคอวายุทำจากทองแดง สลักลวดลายคลื่นทะเลและสายลม …ไคลน์สัมผัสไม่พบความผิดปรกติในสิ่งของชนิดใดเลย
“ผมจะเล่าเหตุการณ์ในช่วงเช้าอย่างละเอียดอีกครั้ง หวังว่าจะช่วยให้พวกคุณพบตัวนายน้อยเอลเลียตเร็วขึ้น…”
ครีนั่งลงพร้อมกับอธิบายเหตุการณ์เป็นฉากๆ  หวังเป็นอย่างยิ่งว่าทีมค้นหาจะสร้างปาฏิหาริย์สำเร็จ
ไคลน์และเลียวนาร์ดมิได้ใส่ใจรายละเอียดปลีกย่อยมากนัก พวกมันเพียงต้องการทราบว่า ฝ่ายลักพาตัวมีจำนวนกี่คน ใช้วิธีการใด และพกอาวุธหรือไม่
‘สาม’ ‘ไม่ใช่ผู้วิเศษ’ ‘ใช้อาวุธปืน’
เมื่อได้รับข้อมูลที่ต้องการ ทั้งสองกล่าวคำอำลากับครีและเดินไปเช่าบริการรถม้าสองล้อ
แตกต่างจากรถม้าสาธารณะ รถม้าส่วนตัวมีเพียงสองชนิด ไม่สี่ก็สองล้อ ค่าบริการขึ้นอยู่กับเวลาหรือระยะทาง แล้วแต่จะตกลง หากคิดตามระยะทางจะตกกิโลเมตรละสี่เพนนีในเขตเมือง และแปดเพนนีในเขตชานเมือง แต่หากคิดตามเวลาจะตกสองซูลต่อชั่วโมง เศษเกินคิดหกเพนนีทุกสิบห้านาที หากสภาพอากาศเลวร้ายหรือลูกค้าเร่งรีบ ราคาจะปรับขึ้นตามความเหมาะสม
ไคลน์เคยได้ยินจากอะซิกว่า รถม้าภายในกรุงเบ็คลันด์ขึ้นชื่อด้านขูดรีดราคามหาโหด
สำหรับมัน รถม้าส่วนตัวถือเป็นสิ่งหรูหราเกินจำเป็น แต่ในคราวนี้ไม่ต้องกังวล เพราะเลียวนาร์ดได้ยื่นธนบัตรหนึ่งซูลสองใบให้คนขับเรียบร้อย
“คิดตามเวลา”
เมื่อบอกเงื่อนไขการใช้บริการ เลียวนาร์ดเอื้อมมือไปปิดประตูห้องโดยสาร
“ไปไหนดีครับ?”
คนขับรับธนบัตรด้วยสีหน้ายินดีปนฉงน
“รอสักครู่”
เลียวนาร์ดหันมองไคลน์
ชายหนุ่มพยักหน้ารับ มันหยิบเสื้อผ้าเอลเลียตออกมาวางแผ่บนพื้นห้องโดยสาร ก่อนจะนำสร้อยคอวายุมาพันรอบด้ามจับไม้ค้ำเลี่ยมเงิน ส่วนปลายของไม้ค้ำจิ้มลงบนชุดที่วางแผ่
ไคลน์สร้างบอลแสงซ้อนทับภายในห้วงจิตและเข้าฌานอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาน้ำตาลทวีความเข้มข้นลุ่มลึก
ชายหนุ่มควบคุมกายจิตให้อาศัยร่างวิญญาณดาราติดต่อกับโลกวิญญาณ
เมื่อจิตสงบนิ่ง ไคลน์กล่าวเสียงค่อย
“ที่อยู่ของเอลเลียต”
หลังจากกล่าวครบเจ็ดครั้ง ไคลน์ปล่อยมือจากไม้ค้ำเลี่ยมเงิน แต่ไม้ค้ำกลับไม่หล่นไปยังทางใดทางหนึ่ง มันตั้งตรงเช่นนั้นชั่วครู่ทั้งที่ห้องโดยสารรถม้ามีอาการโคลงเคลงเล็กน้อยจากสายฝน
ผ่านไปราวหนึ่งนาที ไม้ค้ำเริ่มเกิดการสั่นเล็กๆ  โดยตลอดขั้นตอน ไคลน์สัมผัสถึงสายตาคู่หนึ่งที่มองไม่เห็นกำลังจ้องมอง
ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา นี่คือความรู้สึกปรกติที่จะได้รับเมื่อเข้าฌานหรือเข้าสู่ภาวะเนตรวิญญาณ
แม้จะหวาดกลัว แต่มันก็ทราบดีว่าเป็นผลข้างเคียงจากโอสถ
ชายหนุ่มจ้องมองไม้ค้ำเลี่ยมเงินที่ตั้งตรงด้วยนัยน์ตาเกือบดำสนิทต่อไปอีกสักพัก ก่อนจะเริ่มกล่าวในใจอีกหน
“ที่อยู่ของเอลเลียต”
“ที่อยู่ของเอลเลียต”
เมื่อครบเจ็ด คราวนี้ไม้ค้ำเอียงล้มลงไปในทิศทางเดียวกับที่รถม้าหันหัว
“ตรงไป”
ไคลน์กล่าวด้วยเสียงทุ้มกังวานประหนึ่งเปล่งจากโลกลึกลับ จากนั้น มันเอื้อมมือลงไปหยิบไม้ค้ำกลับขึ้นมาตั้งตรงใหม่
นี่คือเทคนิคทำนายที่ชายหนุ่มเพิ่งเรียนรู้ มีชื่อว่า‘การทำนายด้วยแท่งไม้’ อุปกรณ์สื่อกลางสามารถใช้เป็นแท่งไม้ แท่งโลหะ หรือผสมกัน
ในการทำนายของมนุษย์ปรกติ ผู้ทำนายต้องใช้แท่งไม้ดาวซิ่งถึงสองอันไขว้กัน แต่ในฐานะที่ไคลน์เป็นนักทำนายตัวจริง มันทดสอบแล้วพบว่า ตนสามารถใช้เพียงไม้ค้ำของตัวเองในการบ่งบอกทิศทางสิ่งที่ต้องการค้นหา
น่าเสียดายที่มันไม่หลงเหลือความทรงจำของสมุดบันทึกอันทีโกนัสอยู่เลย ไม่อย่างนั้นคงใช้วิธีนี้หาจนพบได้
“ตรงไปเรื่อยๆ”
เลียดนาร์ดส่งสัญญาณบอกคนขับ
“ไว้เลี้ยวแล้วจะบอกเอง”
คนขับไม่ค่อยเข้าใจนัก เหตุใดลูกค้าถึงมีเงื่อนไขพิสดารเช่นนี้ แต่ธนบัตรสองซูลในกระเป๋าได้ปิดปากจนเงียบสนิท มันยอมทำตามโดยไม่ปริปากบ่น
รถม้าเคลื่อนตัวไปอย่างไม่รีบร้อนผ่านถนนเส้นแล้วเส้นเล่า
จนกระทั่งถึงจุดที่ไคลน์เริ่มมั่นใจว่าเทคนิคทำนายด้วยแท่งไม้ของตนพบจุดหมาย
เมื่อรถม้าขับวนครบรอบบ้านหลังหนึ่ง ชายหนุ่มจึงมั่นใจว่าว่าเอลเลียต·วิลโรลล์อยู่ภายในตัวอาคารหลังนี้
ทั้งคู่ตัดสินใจลงจากรถม้า
เพิ่งจะผ่านไปเพียงสามสิบนาทีเท่านั้นหลังจากกล่าวคำอำลากับครี
ไคลน์วางไม้ค้ำลงให้ปลายปักพื้น แต่คราวนี้มิได้ใช้เสื้อผ้าเอลเลียตรองไว้เหมือนทุกครั้ง มันกำสร้อยคอไปพร้อมกับใช้ปลายไม้ค้ำจิ้มลงพื้นถนนโดยตรง
นัยน์ตาเปลี่ยนเป็นสีเข้มลุ่มลึกอีกครั้ง ทันใดนั้น สายฝนรอบไม้ค้ำเริ่มหมุนวนเป็นเกลียวอย่างผิดธรรมชาติ
ไม้ค้ำเลี่ยมเงินเอนไปด้านหน้าเล็กน้อย แต่ไม่ถึงกับล้มสนิท ไคลน์ชี้นิ้วไปยังบันไดวนที่อยู่เบื้องหน้าคนทั้งสอง
“ไม่ผิดแน่ ในนั้น”
“ผมเคยอิจฉาลุงนีลล์ที่มีพลังแสนสะดวก และตอนนี้กำลังอิจฉาคุณในแบบเดียวกัน”
เมื่อได้บทสรุป เลียวนาร์ดอมยิ้มพร้อมกล่าวชมไคลน์
ชายหนุ่มชำเลืองมอง มันกล่าวตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ไม่ได้ยากเย็นขนาดนั้น คุณเองก็ทำได้ถ้าตั้งใจศึกษา… สัมผัสวิญญาณของคุณก็คงเฉียบแหลมไม่แพ้ผมหรอกใช่ไหม?”
เลียวนาร์ดพยักหน้า
“นั่นไม่ใช่เรื่องน่ายินดีหรอกนะ”
เมื่อกล่าวจบ เหยี่ยวราตรีนัยน์ตาเขียวรีบเดินข้ามถนนไปหยุดหน้าบันไดวนท่ามกลางสายฝนตกปรอย
ไคลน์กังวลว่าชุดทำงานใหม่เอี่ยมของตนจะเปียก มันรีบวิ่งย่องข้ามถนนว่องไว
อาคารตรงหน้าสูงสามชั้น ลักษณะคลับคล้ายตึกแถวบนโลกเก่า ทางเข้าแต่ละชั้นจะอยู่กลางทางบันไดวน แต่ละชั้นมีแค่สองห้องซ้ายขวา
ไคลน์ทดสอบทำนายแท่งไม้ในชั้นที่หนึ่งและสอง แต่แท่งไม้ยังคงชี้ขึ้น ทั้งคู่จึงเดินขึ้นไปยังชั้นสาม
ไคลน์ลงมือทำนายอีกครั้ง
ฟ้าววว
สายลมเย็นพัดพาละอองน้ำฝนพาดผ่านบันไดวน นัยน์ตาชายหนุ่มพลันดำเข้ม คล้ายกับจะดูดกลืนวิญญาณของมนุษย์เข้าไป
ฟ้าววว!
เสียงลมยังคงดังต่อเนื่องประหนึ่งฟ้าร่ำไห้ ไคลน์ปล่อยมือไปตามสบาย ไม้ค้ำที่ยังมีสร้อยคอวายุรัดพันกำลังตั้งตรงเป็นเวลานาน
ไคลน์ท่องเสียงค่อย
“ที่อยู่ของเอลเลียต”
ทันใดนั้น ไม้ค้ำล้มชี้ไปยังห้องฝั่งขวา
“น่าจะอยู่ในนั้น”
ขณะไคลน์ก้มหยิบไม้ค้ำเลี่ยมเงิน มันใช้ปลายนิ้วแตะหว่างคิ้วสองครั้ง
ชายหนุ่มเพ่งพิศห้องขวามืออย่างละเอียด แสงออร่าจากมนุษย์ภายในส่องสว่างชัดเจนเต็มสองตา
“หนึ่ง สอง สาม สี่… ผู้ร้ายสาม ตัวประกันหนึ่ง ตรงตามข้อมูลที่ได้รับ… แสงออร่าหนึ่งจุดมีส่วนสูงต่ำ คงจะเป็นเอลเลียต…”
“มิสเตอร์ครีเล่าว่า พวกมันมีปืนล่าสัตว์สองกระบอกและลูกโม่หนึ่งกระบอก”
ไคลน์กระซิบกระซาบ
เลียวนาร์ดแสยะยิ้ม
“ให้ฉันกล่อมพวกมันเอง”
“อา…”
“เหตุไฉนพวกเจ้าต้องประพฤติร้าย…”
“เหตุไฉนพวกเจ้าไม่ใช้ชีวิตสงบสุข”
เลียวนาร์ดเยื้องย่างสองก้าว สีหน้าและแววตาพลันเงียบงันเจือความเศร้า
เสียงของมันใสกังวานขึ้นทุกขณะ
“จงหวาดกลัว ต่อเหล่ามาร”
“จงเทิดทูน องค์จันทร์ชาด”
“มีหนึ่งสิ่ง ที่แน่ชัด   ทุกชีวิต ย่อมถึงฆาต”
“มีหนึ่งสิ่ง ที่เที่ยงแท้”
“คืออื่นใด ล้วนภาพวาด”
“เช่นบุปผา ที่ถูกเด็ด”
“มีชะตา ต้องลาจาก”
........................


## 0044 ชะตา

ราชันเร้นลับ 44 : ชะตา
บทกลอนชวนหลับใหลที่เลียวนาร์ดขับขานดังกังวานทั่วบันไดวนที่ทำจากไม้ เสียงลุ่มลึกเล็ดลอดผ่านบานประตูเข้าไปในห้อง
จิตไคลน์เกิดการงัวเงียเล็กน้อย คลับคล้ายได้เห็นแสงจันทร์สาดส่องบนผิวน้ำยามค่ำคืนที่เรียบสงบไร้คลื่น
เปลือกตาเริ่มหนักอึ้ง ร่างกายโงนเงนราวกับจะล้มทั้งยืน
ท่ามกลางความรู้สึกเดจาวูเลือนราง ชายหนุ่มสัมผัสได้ว่า มีบางสิ่งกำลังจ้องมองแผ่นหลังของตน มันทั้งไร้รูปร่างและไม่ชัดเจน ราวกับกำลังท่องตระเวนไปทั่วโลกวิญญาณ
ขณะดำดิ่งไปกับภาพมายา ไคลน์รีบดึงจิตกลับมาและทำสมาธิเพื่อเข้าฌาน
ด้วยสัมผัสวิญญาณที่เฉียบแหลมรวมถึงสมาธิอันเข้มข้น ไคลน์หลุดพ้นจากบทเพลงหลับใหลของนักกวีเที่ยงคืนอย่างฉิวเฉียด
แต่ถึงมันจะครองสติได้ ภาพการมองเห็นรอบตัวยังคงเฉื่อยชาและจืดชืดปราศจากอารมณ์
ผ่านไปราวหนึ่งอึดใจ เลียวนาร์ดหยุดขับขานพลางหันมองไคลน์ด้วยรอยยิ้ม
“ผมเคยคิดมาสักพักแล้ว ว่าควรเบิกเงินหัวหน้าเพื่อซื้อพิณสักตัว การร้องเพลงอย่างเดียวโดยไม่มีเครื่องดนตรีประกอบช่างน่าเบื่อและไร้อารยะ คุณไม่คิดเช่นนั้นบ้างหรือ?  ฮะฮะ! ผมล้อเล่น เอาล่ะ… ฟังจากเสียงด้านใน ตอนนี้พวกมันคงหลับกันหมดแล้ว”
เหยี่ยวราตรีผมดำนัยน์ตาเขียวผู้มีบรรยากาศนักกวี เลียวนาร์ด·มิเชล  มันเดินไปหยุดยืนหน้าประตูซึ่งกั้นแบ่งระหว่างพวกตนกับคนร้ายลักพาตัวและเหยื่อ
ในวินาทีที่หัวไหล่เริ่มขยับ เลียวนาร์ดชกใส่กลอนประตูจนพังในหมัดเดียว
เปรี้ยง!
กลอนประตูถูกตกหล่นเข้าไปด้านในจนเกิดรูโหว่ขนาดใหญ่บนบานไม้
“การจะทำแบบนี้ได้ คุณต้องมีความแม่นยำและชำนาญมาก”
เลียวนาร์ดหันมายิ้มให้ไคลน์ขณะใช้มือล้วงเข้าไปปลดกลอนแบบขัด
ชายหนุ่มเริ่มได้สติกลับมา แต่มันไม่กล้าประมาทแบบเลียวนาร์ด ลูกโม่ถูกชักออกจากซองรักแร้ซ้ายอย่างชำนาญ ไคลน์ปลดโม่และหมุนหนึ่งช่องเพื่อให้กระสุนพร้อมยิงในนัดถัดไป
เมื่อประตูถูกเปิดอ้าเต็มบานด้วยฝีมือเลียวนาร์ด ไคลน์มองเข้าไปและพบกับชายคนหนึ่งกำลังหลับฟุบโต๊ะ ฝ่ามือห้อยลงกับพื้น ปลายนิ้วมีปืนกระบอกหนึ่งตกอยู่
ส่วนอีกคนกำลังขยี้ตาด้วยท่าทางงัวเงียอยู่บนพื้น พยายามอย่างหนักที่จะพยุงตัวลุกขึ้น
เปรี้ยง!
เลียวนาร์ดซัดเข้าไปหนึ่งหมัดจนสลบซ้ำ
ขณะไคลน์กำลังจะเดินตามเข้าไป มันสัมผัสถึงความผิดปรกติจากชั้นล่าง ชายหนุ่มรีบหันปืนลูกโม่เล็งจ่อทางเดินบันไดทันที
กึก กึก กึก!
เสียงฝีเท้าเข้าใกล้ทุกขณะ บุคคลที่ปรากฏเบื้องหน้าไคลน์คือชายโค้ทน้ำตาลซึ่งไม่สวมหมวก มือของมันถือถุงกระดาษที่บรรจุขนมปังหลายชิ้น
เมื่อแหงนมองพบปากกระบอกปืน ชายโค้ทน้ำตาลชะงักฝีเท้าทันที
นัยน์ตาหดลีบเล็กตามสัญชาตญาณ แววตาสะท้อนภาพของบุรุษหนุ่มสวมหมวกทรงกึ่งสูง สูทดำ เชิ้ตขาว โบว์หูกระต่ายสีดำเข้าชุด ไม้ค้ำเลี่ยมเงินที่ถูกพาดราวบันได และปืนลูกโม่สุดอันตรายในมือ
“อย่าขยับ! ยกมือขึ้น! สาม สอง หนึ่ง…”
เสียงไคลน์ลุ่มลึกแต่ผ่อนคลาย
มันใช้สองมือจับด้ามปืนแน่น ภายในหัวกำลังจินตนาการถึงเป้าซ้อมยิง
ด้วยบรรยากาศสุดตึงเครียด ชายโค้ทน้ำตาลไม่มีทางเลือก มันวางถุงขนมปังลงตรงหน้าพร้อมกับบรรจงชูมือทีละนิด
“มิสเตอร์ นี่คือมุกตลกหรืออย่างไร? คุณต้องเข้าใจอะไรผิดแน่”
มันฝืนยิ้มขณะเพ่งมองปลายนิ้วไคลน์ที่เตรียมเหนี่ยวไกปืน
ชายหนุ่มมิอาจแยกแยะได้ว่า ชายคนนี้เป็นชาวบ้านบริสุทธิ์หรือผู้สมรู้ร่วมคิด แต่ไคลน์จะไม่ประมาทจนตัวเองตกที่นั่งลำบากเด็ดขาด
“อย่าขัดขืน อีกสักพักจะมีคนช่วยตัดสินให้เองว่า คุณเป็นผู้บริสุทธิ์จริงหรือไม่”
ทันใดนั้น เลียวนาร์ดที่จัดการคนร้ายลักพาตัวในห้องเสร็จ มันเดินออกมาเห็นไคลน์กำลังเล็งปืนใส่ชายโค้ทน้ำตาลตรงบันได
นักกวีกล่าวพลางอมยิ้ม
“แบบนี้นี่เอง… คนร้ายลักพาตัวมีผู้สมรู้ร่วมคิดช่วยซื้ออาหารมาส่งสินะ”
ทันทีที่ได้ยิน ชายไม่สวมหมวกใช้เท้าเตะถุงขนมปังให้กระเด็นไปทางไคลน์ เผื่อว่าจะช่วยบดบังการมองเห็นได้บ้าง แต่น่าเสียดายที่การกระทำของมันเปล่าประโยชน์ ไคลน์ลั่นไกปืนด้วยสีหน้าสงบนิ่งหนึ่งนัด
เยือกเย็นราวกับอีกฝ่ายเป็นเพียงเป้าซ้อม
ปัง!
โลหิตสาดกระเซ็นจากหัวไหล่ซ้าย
มันโงนเงนก่อนจะพยายามวิ่งหนีลงไปชั้นล่าง เป็นวินาทีเดียวกับที่เลียวนาร์ดคว้าราวบันไดและกระโจนลงไปด้วยเข่าคู่
เกิดเสียง‘ปึก’ดังค่อย เข่าเลียวนาร์ดกระแทกใส่ชายโค้ทน้ำตาลจากด้านบนจนมันสลบ
เลียวนาร์ดลุกยืนพร้อมกับปัดรอยเลือดออกจากกางเกง ก่อนจะแหงนหน้ามองไคลน์และอมยิ้ม
“ยิงได้ดี”
แต่ฉันเล็งที่ขา…
มุมปากไคลน์กระตุกเมื่อกลิ่นเลือดสดโชยเตะจมูก มันยังไม่ชินกับสถานการณ์แบบนี้สักเท่าไร
ไคลน์ได้เรียนรู้อีกเรื่องหนึ่งว่า แม้โอสถนักทำนายจะไม่ช่วยเสริมพลังทางกายภาพจำพวก จิตสัมผัสต่อสู้ ความเฉียบแหลมของสายตา รวมถึงประสาทสัมผัสหูที่ว่องไว
แต่ตัวมันสามารถมองทะลุสิ่งกีดขวางได้เล็กน้อย รวมถึงการได้ยินเสียงฝีเท้าเจือจางจากจุดห่างไกล แม้ในตอนแรกจะไม่ทราบว่าเป็นเสียงฝีเท้าก็ตาม
หรือนี่จะเป็นพลังจากสัมผัสวิญญาณ?
ไคลน์ครุ่นคิดกับตัวเอง ส่วนเลียวนาร์ดค้นตัวผู้สมรู้ร่วมคิดจนพบมีดสั้น มันทำการยึดและลากตัวชายโค้ทน้ำตาลเข้าไปในห้อง กองรวมไว้กับคนร้ายลักพาตัวที่เหลือ
ไคลน์เดินตามเข้าไปพร้อมปืนในมือขวาและไม้ค้ำในมือซ้าย ขณะเดียวกัน เอลเลียต·วิคโรลล์ที่ถูกปลุกให้ตื่นจากเสียงปืน เด็กชายพยายามพยุงตัวยืนจากท่าถูกมัด
เลียวนาร์ดแก้เชือกออกจากตัวเอลเลียตนานแล้ว มันใช้มีดตัดแบ่งเชือกดังกล่าวและนำไปมัดร่างคนร้ายทั้งสี่แน่นหนา
เมื่อเชือกไม่พอ เลียวนาร์ดจะใช้มีดตัดเสื้อผ้าพวกมันและนำไปมัดแทนเชือก
ด้านชายโค้ตน้ำตาลที่ถูกยิงตรงหัวไหล่ เลียวนาร์ดทำแผลอย่างหยาบด้วยการใช้ผ้ารัดห้ามเลือด มันรังเกียจที่จะสัมผัสเลือดอีกฝ่าย จึงไม่ช่วยแคะกระสุนออกจากปากแผลก่อน
“พ…พวกคุณคือ?”
น้ำเสียงเอลเลียตเปี่ยมด้วยความยินดีหลังจากตื่นขึ้นมาเห็นฉากตรงหน้า
“เดาได้แม่นมากครับคุณหนูเอลเลียต”
เลียวนาร์ดกล่าวติดตลกในท่าคุกเข่า
นักกวีตัวปัญหาคนนี้มีอารมณ์ขันกับเขาด้วยหรือ?
ไคลน์ก้มหน้ามองเอลเลียตและอธิบาย
“พวกเราคือทหารรับจ้างที่บิดาของคุณหนูว่าจ้างมา จะเรียกว่าผู้คุ้มกันก็ได้”
“ฟู่ว! จริงหรือเนี่ย? ผมรอดแล้วใช่ไหม?”
เอลเลียตกล่าวอย่างโล่งใจ แต่เด็กชายยังไม่กล้าขยับตัวมาก
คงเป็นเพราะถูกกระทำอย่างรุนแรงตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา ท่าทีของเด็กคนนี้จึงสงบเสงี่ยม นับว่าสุขุมเกินวัยมาก แตกต่างจากธรรมชาติของเด็กที่เอาแต่เล่นซนและโวยวาย
เลียวนาร์ดลุกยืน มันเหลือบมองไคลน์
“คุณลงไปข้างล่างและตามหาตำรวจที่กำลังลาดตระเวน บอกพวกเขาให้ช่วยแจ้งเรื่องกับพ่อค้ายาสูบ ผมไม่ต้องการเตร็ดเตร่ไปไหนมาไหนกับเด็กหนึ่งคนและพวกงั่งอีกสี่”
ไคลน์ที่กำลังกังวลว่าต้องทำสิ่งใดต่อ มันพยักหน้าอย่างว่าง่ายและเดินลงไปชั้นล่างพร้อมไม้ค้ำ ปืนพกถูกเก็บกลับซองรักแร้เพื่อให้ไม่เตะตาผู้คน
ขณะเดินลงบันได ไคลน์รู้สึกเหมือนตนหลงลืมอะไรบางสิ่ง
ทันใดนั้น เสียงเลียวนาร์ดดังมาจากห้องด้านบน มันกล่าวกับเอลเลียต
“คุณหนูไม่ต้องกังวล อีกประเดี๋ยวก็ได้พบกับท่านพ่อ ท่านแม่ และคุณพ่อบ้านครีแล้ว มาเล่นไพ่เกว็นท์กันสักเกมไหม?”
…
ไคลน์เกือบหลุดขำ
ชายหนุ่มเดินลงไปชั้นล่างสุดและถามหาตำรวจจากชาวบ้านในละแวก จนกระทั่งได้พบตำรวจลาดตระเวนสองนาย
ไคลน์ไม่ได้แสดงตราเหยี่ยวราตรีหรือตรากรมตำรวจ มันสวมบทบาทพนักงานบริษัทรักษาความปลอดภัยและเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นโดยละเอียด
ส่วนการพกพาอาวุธปืน ไคลน์ไม่ได้เป็นกังวลมากนัก มันได้รับใบอนุญาตพกพาอาวุธปืนทุกชนิดแล้วเมื่อสองวันก่อน สาเหตุที่ถูกอนุมัติรวดเร็วเพราะมีเส้นสายภายในจากกรมตำรวจช่วยลัดคิว
ตำรวจลาดตระเวนสองนายมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนที่นายหนึ่งจะรีบไปแจ้งข่าวกับตระกูลวิคโรลล์ ส่วนอีกนายเดินตามไคลน์ไปยังห้องที่เกิดเหตุ
หลังจากยืนเฝ้าในที่เกิดเหตุราวสี่สิบนาที เลียวนาร์ดแอบส่งสัญญาณกับไคลน์ขณะตำรวจไม่สนใจ
ทันใดนั้น นักกวีนัยน์ตาเขียวและนักทำนายนัยน์ตาน้ำตาลรีบปลีกตัวจากที่เกิดเหตุอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง
“เชื่อผมเถอะ การไปสถานีตำรวจไม่ใช่เรื่องสนุกเลยสักนิด แถมยังเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ ถ้ามีจังหวะชิ่งได้ก็รีบทำ”
มันอธิบายด้วยท่าทีผ่อนคลาย
เมื่อเลียวนาร์ดรับปากว่าจะรับผิดชอบหากเกิดปัญหาตามมา ไคลน์จึงไม่โต้แย้ง มันเดินตามไปอย่างว่าง่าย
ราวห้านาทีถัดมา รถม้าส่วนตัวหรูหราได้แล่นมาจอดหน้าอาคารที่เกิดเหตุ พ่อบ้านครีลงจากรถพร้อมกับเจ้านาย มิสเตอร์วิคโรลล์
เมื่อพบตัวเอลเลียต ครียืนทึ่งอย่างไม่เชื่อสายตา มันไม่คิดว่าเหตุการณ์จะจบลงเร็วถึงเพียงนี้ ราวกับฝันไปไม่มีผิด
ทันใดนั้น ครีได้ยินเสียงดีดนิ้วดังจากด้านหลัง มันหันรีบกลับไปมอง
รถม้าเช่าสองล้อแล่นผ่านตึกที่เกิดเหตุและหยุดลง เลียวนาร์ดผมดำนัยน์ตาเขียวฉีกยิ้มกว้างให้ครีจากหน้าต่างห้องโดยสาร ก่อนที่มันจะดีดนิ้วซ้ำอีกครั้ง
รถม้าเช่าแล่นผ่านรถม้าตระกูลวิคโรลล์ไปอย่างเงียบงัน เลียวนาร์ดเลื่อนม่านปิดพร้อมกับหันมองไคลน์
มันยื่นมือขวาไปหา
“เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ร่วมงานกับคุณ”
พวกเราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น…
ไคลน์ส่ายศีรษะ
มันไม่เคยคิดว่าคดีลักพาตัวจะถูกคลี่คลายง่ายดายขนาดนี้ ชายหนุ่มกำลังทึ่งกับพลังของผู้วิเศษ ทั้งที่ตัวมันยังเป็นผู้วิเศษได้ไม่ถึงสัปดาห์ แต่สามารถใช้พลังระบุตำแหน่งปัจจุบันของเหยื่อได้แม่นยำ
สะดวกสบายฉิบ…
“การจับมือเป็นมารยาททางสังคมของชนชั้นสูงหลังจากประดาบ”
เลียวนาร์ดอธิบาย
“ผมทราบ”
ไคลน์เองก็มีเพื่อนเป็นชนชั้นสูงไม่น้อย
ชายหนุ่มยังคงมองไปนอกหน้าต่าง มันส่งเสียงถามพลางขมวดคิ้ว
“ดีแล้วหรือที่พวกเราไม่รอยืนยันผลงานกับมิสเตอร์ครี? ถ้าเขาคิดว่าตำรวจเป็นฝ่ายช่วยเหลือคุณหนูเอลเลียตออกมา ค่าจ้างจะหายไปครึ่งหนึ่งเชียวนะ”
ตั้งหนึ่งร้อยปอนด์!
หลังจากพูดคุยก่อนเริ่มทำงาน พ่อบ้านครีคงไม่เคลือบแคลงว่าไคลน์และเลียวนาร์ดคือผู้พบเบาะแสแหล่งกบดาน …แต่ครีไม่มีทางทราบเลยว่าใครเป็นผู้จับกุมและช่วยเหลือ
“อย่าใส่ใจนักเลย สำหรับพวกเรา เงินทองไม่ได้สำคัญขนาดนั้น”
เลียวนาร์ดยักไหล่
…แต่มันสำคัญกับฉัน!
ไคลน์ฝืนยิ้มแห้ง
“ถึงว่าทำไมนักกวีมักไส้แห้งตาย”
เลียวนาร์ดคิกคัก
“คุณหนูเอลเลียตคงไม่โกหก ผมสัมผัสได้ถึงความใสซื่อภายในตัวเขา ถึงภายนอกจะเยือกเย็นเหมือนผู้ใหญ่ก็เถอะ…”
“แต่ถึงอย่างนั้น ต่อให้พวกเราได้รับค่าจ้างเต็มจำนวนสองร้อยปอนด์จริง ส่วนแบ่งสำหรับคุณก็เหลือไม่มากหรอกนะ”
“ผมจะได้เท่าไร?”
ไคลน์ถามอย่างสนใจ
“ครึ่งหนึ่งจะถูกแบ่งให้มาดามโอเรียนน่าเก็บไว้เป็นเงินสำรองของหน่วย ส่วนที่เหลือจะแบ่งอย่างเท่าเทียมตามจำนวนคน น่าเสียดายที่คุณยังไม่ใช่เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการ ส่วนแบ่งจึงเหลืออยู่ราวสิบเปอร์เซ็นต์”
สิบปอนด์? นั่นก็ไม่เลวนักหรอก…
ไคลน์แสร้งทำน่าพึงพอใจก่อนจะถามต่อ
“คุณไม่กลัวบ้างหรือ? กลุ่มคนร้ายลักพาตัวอาจเอะใจหลังจากตื่นขึ้น ว่าพวกมันหลับไปเพราะพลังของผู้วิเศษ”
“พวกมันไม่มีทางนึกสงสัย ในสมองจะเข้าใจว่าอากาศดีจนเคลิ้มหลับไปเอง ส่วนบทกวีที่ผมขับขาน พวกมันจะคิดว่านั่นเป็นเสียงที่ดังในความฝัน… หน่วยเหยี่ยวราตรีเคยทดสอบและยืนยันเรื่องนี้มานานแล้ว”
เลียวนาร์ดอธิบายฉะฉานมั่นใจ
“หลักฐานเดียวที่ไม่ปรกติ คือกระสุนปราบมารที่คุณยิงฝังเข้าไปในแขน แต่เราสามารถแก้ต่างได้ว่า คุณเป็นพวกคลั่งพิธีกรรมและหลงใหลศาสตร์เร้นลับ”
“เข้าใจแล้ว”
ไคลน์โล่งอก
แต่ความรู้สึกหนึ่งยังไม่เลือนหายไป มันคลับคล้ายว่าตัวเองกำลังมองข้ามหรือหลงลืมบางสิ่ง
…
หลังจากกลับถึงถนนซุตแลน ไคลน์ไม่รอให้พ่อบ้านครีมาติดต่อ มันเดินเท้าไปจนถึงบ้านเวิร์ชและเดินกลับถนนกางเขนเหล็กโดยเปลี่ยนเส้นทางไม่ให้ซ้ำเก่า ระหว่างทางยังแวะซื้อวัตถุดิบปรุงอาหารสำหรับมื้อดึก
มื้ออาหารของสามพี่น้องยังคงอบอุ่นและอิ่มเอมเช่นเคย บรรยากาศสนทนาเป็นไปอย่างออกรส แต่ถูกคั่นด้วยผู้มาเยือนแปลกหน้าครู่หนึ่ง …พนักงานเก็บเงินค่าแก๊ส อัตราอยู่ที่หนึ่งเพนนีต่อหนึ่งหน่วยมิเตอร์
เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืดสนิท สามพี่น้องกล่าวคำอำลาและเดินกลับห้องตัวเอง
ไคลน์หลับสบายเฉกเช่นทุกคืน จนกระทั่งมันถูกปลุกโดยบางสิ่งด้านนอกห้อง ชายหนุ่มงัวเงียเปิดประตูห้องนอนอันว่างเปล่าที่ไม่มีใครอาศัยอยู่
มันผลักบานประตูไม้ที่มีจุดด่างดำเข้าไป ภาพแรกที่เห็นคือโต๊ะอ่านหนังสือสีเทา
บนโต๊ะมีสมุดวางอยู่หนึ่งเล่ม ปกทำจากกระดาษแข็งดำสนิท
ไคลน์สัมผัสถึงความรู้สึกเดจาวูอย่างเลือนราง มันเดินไปที่โต๊ะและเปิดสมุดออกด้วยท่าทีเหม่อลอย
เมื่อพลิกไปหน้าแรก ชายหนุ่มได้พบกับภาพที่ตนคุ้นเคย มันคือภาพของใครบางคนที่สวมเสื้อผ้าหรูหราและเครื่องประดับศีรษะระยิบระยับ
…เดอะฟูล!
ใต้ภาพเดอะฟูลมีอักษรเฮอร์มิสโบราณเขียนไว้
“ทุกคนต้องตาย รวมถึงเรา”
หัวใจไคลน์แทบหยุดเต้นเมื่อมุมปากของเดอะฟูลในภาพโค้งขึ้นต่อหน้าต่อตา!
พรวด!
ชายหนุ่มลุกนั่งบนเตียงด้วยสีหน้าตกตะลึงสุดขีด มือขวาเลื่อนขึ้นมาสัมผัสบริเวณหัวใจที่กำลังเต้นโครมคราม
แสงจันทร์สีแดงจากภายนอกส่องทะลุม่านดำสนิทเข้ามาในห้องเล็กน้อย เมื่อกวาดสายตามองโดยรอบ เงาของชั้นหนังสือและโต๊ะอ่านหนังสือยังคงประจำในจุดเดิม ที่นี่คือห้องนอนตนไม่ผิดแน่
เมื่อครู่เป็นเพียงฝันร้าย
แต่ในฐานะนักทำนาย มันย่อมทราบว่าความฝันคือลางบอกเหตุจากโลกวิญญาณ ชายหนุ่มพยายามเค้นสมองตีความภาพดังกล่าวออกมาเป็นเบาะแส
ทันใดนั้น ร่างกายไคลน์พลันแข็งทื่อเมื่อตระหนักได้ว่า วันนี้ตนหลงลืมสิ่งใดไป…
ในวินาทีที่เสียงขับขานของเลียวนาร์ดดังกังวานในหัว ไคลน์สัมผัสว่ามีบางสิ่งที่มองไม่เห็นกำลังจ้องมองแผ่นหลังของตน
เป็นการจ้องมองที่แตกต่างจากผลข้างเคียงปรกติของโอสถในยามเข้าฌานและใช้เนตรวิญญาณ
มันมอบความรู้สึกเหมือนกับ… เดจาวู!
และตามคำบอกเล่าของหัวหน้าดันน์·สมิท หากตนสัมผัสถึงเดจาวูได้เมื่อไร
นั่นจะแปลว่า…
ไคลน์นั่งเอนหลังตรง มันพยายามยืนยันความรู้สึกตัวเองให้ชัดเจนอีกครั้ง
…ไม่ผิดแน่ ความรู้สึกเดจาวูหมายถึงสมุดบันทึก
สมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัส!
........................


## 0045 กลับมาสู่

ราชันเร้นลับ 45 : กลับมาสู่
สมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัสอยู่ภายในตึกเดียวกับที่คนร้ายลักพาตัวหลบซ่อน แถมยังเป็นห้องตรงข้าม!
อาจฟังดูบังเอิญจนยากจะเชื่อ แต่ไคลน์มั่นใจว่าการตีความของตนไม่ผิดพลาด
ชายหนุ่มลุกพรวดจากเตียง มันถอดชุดนอนที่ใส่ประจำออก เชิ้ตขาวซึ่งเป็นชุดทำงานถูกหยิบขึ้นมาสวมพร้อมติดกระดุมจากบนลงล่าง
หนึ่งเม็ด สองเม็ด สามเม็ด… ไคลน์ติดกระดุมพลาดจนซ้ายขวาเยื้องไม่เท่ากัน
เมื่อไล่ย้อนดู มันพบว่าตนติดผิดตั้งแต่เม็ดแรก ส่งผลให้กระดุมทุกเม็ดที่เหลือผิดพลาดหมด
ชายหนุ่มส่ายศีรษะตำหนิตัวเอง ลมหายใจถูกสูดเต็มปอด ไคลน์ถึงกับพึ่งพาการเข้าฌานเพื่อให้จิตใจสงบ
เมื่อสวมเชิ้ตขาวเสร็จ มันนำซองปืนรักแร้มาสวมและรัดสาย ก่อนจะก้มหยิบปืนใต้หมอนใส่ซองล็อกไว้แน่นหนา
ไม่มีเวลาแม้แต่จะติดโบว์หูกระต่าย ไคลน์รีบคว้าสูทดำตัวนอกสวมทับ มือขวาถือหมวกทรงกึ่งสูง มือซ้ายถือไม้ค้ำเลี่ยมเงิน สองเท้าย่างกรายหยุดหน้าประตูห้องนอน
เมื่อสวมและจัดระเบียบหมวกผ้าไหมเรียบร้อย ชายหนุ่มเปิดประตูออกไป เบื้องหน้าเป็นทางเดินยาวชั้นสองของบ้าน
ไคลน์หันหลังปิดประตูห้องนอนด้วยเสียงเงียบเชียบ ฝ่าเท้าบรรจงย่องลงบันไดประหนึ่งหัวขโมยช่ำชอง เมื่อถึงชั้นล่าง มันนำปากกาหมึกซึมออกมาเขียนโน้ตแจ้งว่าต้องออกไปทำงานเช้ากว่าปรกติ ต้องขอโทษที่ลืมบอกล่วงหน้า
ในวินาทีที่เปิดประตูบ้าน สายลมเย็นด้านนอกโชยปะทะจนจิตใจสงบ
ถนนที่ดารารัตน์ทั้งมืดละเงียบสงบปราศจากผู้คนสัญจรไปมา มีเพียงแสงสลัวของโคมไฟแก๊สสาธารณะสองข้างทาง
ไคลน์หยิบนาฬิกาพกออกมาปิดฝา เข็มชั่วโมงบนหน้าปัดชี้ไปยังเลขหก หมายถึงยามหกโมงเช้าซึ่งใกล้สว่างเต็มที
จันทร์แดงบนท้องฟ้ายังไม่เลือนหายโดยสมบูรณ์ แต่อีกไม่นาน แดดทองอร่ามยามเช้าจะเข้ามาแทนที่
ขณะคิดเช่ารถม้าส่วนตัวแสนแพง มันเหลือบเห็นรถม้าสาธารณะแบบไร้รางกำลังวิ่งเข้ามาใกล้
“เช้าขนาดนี้มีรถม้าสาธารณะด้วยหรือ?”
ไคลน์ค่อนข้างฉงน แต่มันก็เดินไปดักหน้าเพื่อโบกหยุด
“สวัสดีตอนเช้าครับมิสเตอร์”
คนขับหยุดม้าอย่างชำนาญ
พนักงานเก็บค่าโดยสายยื่นมือมาหาพลางอ้าปากหาว
“ถนนซุตแลน”
ไคลน์หยิบเหรียญหนึ่งเพนนีสองเหรียญจากกระเป๋าเสื้อ ก่อนจะล้วงหยิบเศษ‘ครึ่งเพนนี’อีกจำนวนหนึ่งเพื่อสมทบให้ครบ
“สี่เพนนี”
พนักงานเก็บเงินบอกราคาฉะฉาน
หลังจากจ่ายเงินและดึงตัวขึ้นไปนั่งในห้องโดยสาร ชายหนุ่มพบว่าเที่ยวขบวนยังคงเปล่าเปลี่ยวไร้ผู้คน นับเป็นความอ้างว้างที่ไม่คุ้นชินท่ามกลางค่ำคืนอับแสง
“คุณเป็นคนแรก”
คนขับรถม้าหันมายิ้ม
ขณะเดียวกัน ม้าสีน้ำตาลสองตัวเร่งฝีเท้าควบผ่านถนนดารารันต์ด้วยความเร็วปานกลาง
“ด้วยความสัตย์จริง ผมไม่ยักทราบมาก่อนว่ารถม้าสาธารณะจะมีรอบเช้าขนาดนี้ด้วย”
ไคลน์เลือกที่นั่งใกล้คนขับ มันหาเรื่องคุยเรื่อยเปื่อยเพื่อข่มอารมณ์ตื่นเต้นภายในหัว
คนขับรถม้ายิ้มจืดชืดก่อนตัดพ้อ
“วิ่งตั้งแต่หกโมงเช้าถึงสามทุ่ม แต่ค่าแรงของผมแค่สัปดาห์ละหนึ่งปอนด์”
“ไม่มีพักเลยหรือ?”
ไคลน์ขมวดคิ้วถาม
“หยุดสัปดาห์ละหนึ่งวัน”
น้ำเสียงคนขับเริ่มทุ้มต่ำ
พนักงานเก็บเงินช่วยเสริม
“ช่วงเช้า พวกเราวิ่งตั้งแต่หกโมงถึงสิบเอ็ดโมง จากนั้นก็หยุดพักจนถึงบ่ายแก่ ก่อนจะกลับมาเปลี่ยนกะกับเพื่อนร่วมงานในช่วงหกโมงเย็น ต่อให้เราไม่อยากพัก แต่ม้าก็ต้องได้พักบ้าง”
“เมื่อก่อนไม่มีหรอกนะ ถึงได้เกิดอุบัติเหตุบ่อยครั้ง คนขับรถม้าต้องทำงานทั้งวันจนไม่มีสติควบคุมม้า รวมถึงม้าที่เหนื่อยล้าจนรถเสียหลัก เกิดอุบัติเหตุบ่อยครั้งจนต้องมีกฎหมายผลัดเวรรองรับ… ไม่อย่างนั้น ไอ้พวกนายทุนหน้าเงินคงไม่คิดแยแส!”
คนรับรถม้าสบถเดือดดาล
ท่ามกลางบรรยากาศเข้าใกล้รุ่งเช้าเข้าไปทุกขณะ รถม้าเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ โดยมีปลายทางเป็นถนนซุตแลน ระหว่างทางจอดแวะรับผู้โดยสารอีกราวเจ็ดถึงแปด
เมื่อไคลน์เริ่มผ่อนคลาย มันหยุดบทสนทนาและหลับตาลง สมาธิทบทวนประสบการณ์ที่ได้รับเมื่อวาน หวังว่าจะเก็บตกในสิ่งที่หลงลืมให้ครบถ้วน
กระทั่งแสงแดดยามเช้าส่องสว่าง ดวงจันทร์ถูกแทนที่ด้วยดวงอาทิตย์ รถม้านำตัวชายหนุ่มมาส่งถึงที่หมาย ถนนซุตแลน
ไคลน์ถอดหมวกพร้อมกับก้มศีรษะ ก่อนจะกระโดดลงห้องโดยสารรถม้าด้วยมาดสุภาพบุรุษสุดเท่
เป้าหมายการเดินเท้าคือบ้านเลขที่ 36 ของถนนซุตแลน หลังจากเดินย่ำขั้นบันไดไม่นาน มันก็ถึงบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬโดยสวัสดิภาพ
ประตูปิดสนิท… ย่อมต้องเป็นเช่นนั้น ปัจจุบันยังไม่ถึงเวลาเปิดทำการ
ไคลน์หยิบพวกกุญแจทองเหลืองที่เอวเพื่อควานหากุญแจสำนักงาน เมื่อหาจนพบ ชายหนุ่มหยิบมันเสียบเข้าไปในช่องกลอนก่อนจะบิดไข
ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป ภาพแรกที่เห็นคือชายผมดำนัยน์ตาเขียวซึ่งร่วมทำภารกิจกับตนเมื่อวาน เลียวนาร์ด·มิเชล มันนั่งสูดกลิ่นบุหรี่ยี่ห้อดัง
“ชอบซิการ์มากกว่าแฮะ… หืม? ทำไมวันนี้คุณมาเช้านัก?”
เหยี่ยวราตรีกลิ่นอายนักกวีถามไคลน์ด้วยท่าทีเกียจคร้านผ่อนคลาย
“หัวหน้าอยู่ไหม?”
ไคลน์ไม่ตอบ มันตั้งคำถามแทน
เลียวนาร์ดชี้ไปยังฉากกั้น
“ในห้องทำงาน… หัวหน้าเป็นผู้ไร้หลับระดับสูง เขาต้องการเวลานอนเพียงวันละสองชั่วโมงเท่านั้น สะดวกสบายชะมัด พวกเจ้าของโรงงานคงชื่นชอบโอสถผู้ไร้หลับมากเป็นพิเศษ”
ไคลน์พยักหน้าและเดินผ่านฉากกั้นไป
เมื่อถึงหน้าห้อง มันพบว่าประตูเปิดค้างอยู่ และดันน์·สมิทกำลังยืนใกล้กับทางเข้า
“มีอะไรอย่างนั้นหรือ?”
ดันน์ในชุดกันลมสีดำถามเสียงขรึม
“ผมสัมผัสถึงเดจาวูได้ ต้องเป็นสมุดบันทึกไม่ผิดแน่ สมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัส!”
ไคลน์พยายามอธิบายให้ชัดเจนและสมเหตุสมผล
“อยู่ที่ไหน?”
สีหน้าดันน์ยังคงเรียบเฉย แต่สัมผัสอันเฉียบแหลมของไคลน์ระบุว่า อีกฝ่ายออกอาการประหลาดใจอย่างลับๆ
“อาคารหลังที่ผมกับเลียวนาร์ดช่วยเหลือตัวประกันเมื่อวาน น่าจะเป็นห้องฝั่งตรงข้าม ผมไม่เอะใจจนกระทั่งกลับบ้านและหลับฝันถึง มันคือฝันบอกเหตุ”
ไคลน์อธิบายไม่ปิดบัง
“เท่าที่ฟัง… ผมพลาดความดีความชอบครั้งใหญ่เลยนะเนี่ย”
เลียวนาร์ดที่เดินตามไคลน์มา มันกล่าวเสียงคิกคัก
ดันน์พยักหน้าก่อนออกคำสั่งเสียงขรึม
“ให้โคเฮนรี่เฝ้าคลังอาวุธแทนลุงนีลล์ บอกฟรายกับลุงนีลล์เตรียมออกเดินทาง”
เลียวนาร์ดหยุดพฤติกรรมเฉื่อยชาชั่วขณะ มันเดินไปในห้องนันทนาการและแจ้งคำสั่งจากหัวหน้าให้โคเฮนรี่กับฟรายฟัง คนหนึ่งเป็นผู้ไร้หลับ ส่วนอีกคนเป็นผู้เก็บซากศพ
ห้านาทีถัดมา รถม้าสองล้อประจำหน่วยเหยี่ยวราตรีแล่นมาจอดบนถนนซุตแลน ก่อนจะนำพาทุกคนฝ่าความแออัดยามเช้าบนถนนไปยังจุดเกิดเหตุ
เลียวนาร์ดสวมหมวกขนนก เชิ้ต และกั๊ก แต่ไม่ใส่สูท มันนั่งในตำแหน่งคนขับ มือขวาถือแส้ตวัดฟาดม้าเพื่อเร่งความเร็วเป็นระยะ
ในห้องโดยสารรถม้ามีสี่บุคคล ไคลน์และลุงนีลล์นั่งติดกัน ส่วนฝั่งตรงข้ามเป็นดันน์และฟราย
ผิวหนังของผู้เก็บซากศพมีสีขาวซีดจนน่าเหลือเชื่อ ประหนึ่งไม่เคยถูกแสงแดดแผดเผาแม้แต่วินาทีเดียว หรือไม่ก็เข้าสู่ภาวะขาดเลือดรุนแรงจนเซลล์ผิวปราศจากเม็ดสี
หากประเมินจากรูปลักษณ์ ฟรายคงมีอายุราวสามสิบ ผมดำ นัยน์ตาฟ้าคราม ดั้งจมูกสันโด่ง ริมฝีปากบางและเล็ก บรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยียบอึมครึม สีหน้าเรียบเฉยราวกับเห็นศพผ่านตานับไม่ถ้วน
“อธิบายสถานการณ์และรายละเอียดให้ทุกคนฟังอีกครั้ง”
ดันน์กล่าวขณะใช้มือจัดปกเสื้อกันลมสีดำ
ไคลน์ลูบไล้บุษราคัมที่ห้อยข้อมือซ้ายพลางแสดงสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะเริ่มเล่าเหตุการณ์นับตั้งแต่ทำภารกิจร่วมกับเลียวนาร์ด ไปจนถึงฝันที่เกิดขึ้นกลางดึก
ลุงนีลล์ที่นั่งเคียงข้างส่งเสียงคิกคัก
“ดูเหมือนชะตาของเจ้าจะเกี่ยวพันกับสมุดบันทึกเล่มนั้นแนบแน่น ไม่คิดเลยว่าจะหาพบในลักษณะเช่นนี้”
นั่นสิ… ไม่บังเอิญเกินไปหน่อยหรือ?
แต่โชคดีที่ผลการสืบสวนเพิ่มเติมของเลียวนาร์ดระบุว่า กลุ่มคนร้ายลักพาตัวไม่มีองค์กรหรือลัทธิใดหนุนหลัง พวกมันทำเพื่อเงินโดยแท้จริง ไม่อย่างนั้น ไคลน์คงอดคิดไม่ได้ว่า มีผู้วิเศษบางคนกำลังชักใยเหตุการณ์ทั้งหมดจากเงามืด
ทุกสิ่งบังเอิญจนน่าตกใจ
ดันน์มิได้กล่าวสิ่งใดเพิ่ม เพียงแสดงสีหน้าครุ่นคิดตลอดทาง เช่นเดียวกันกับผู้เก็บซากศพ·ฟราย ใบหน้าของมันเย็นยะเยียบภายใต้เสื้อกันลมสีดำสนิท
จนกระทั่งรถม้าหยุดหน้าอาคารที่เกิดเหตุ ความเงียบถูกทำลายเป็นหนแรก
“เริ่มปฏิบัติการได้ ไคลน์กับลุงนีลล์ พวกคุณรั้งท้ายแถว ระวังตัวด้วย… ระมัดระวังให้มากที่สุด”
ดันน์ลงจากรถม้าพร้อมกับหยิบลูกโม่ประหลาดออกจากซองปืน ลำกล้องยาวและหนาผิดแผกจากปรกติ ก่อนที่มันจะยัดใส่ในกระเป๋าเสื้อฝั่งขวาเพื่อไม่ให้เตะตา
“ทราบแล้วครับ”
ไคลน์พยักหน้าโดยไม่คัดค้าน
หลังจากเลียวนาร์ดจ้างใครบางคนให้ช่วยเฝ้ารถม้า ผู้วิเศษทั้งห้าเดินเรียงแถวขึ้นบันไดอาคารด้วยเสียงเงียบเชียบไปจนถึงชั้นสาม
“ห้องนี้หรือ?”
เลียวนาร์ดชี้นิ้วไปยังห้องฝั่งตรงข้ามจุดเกิดเหตุเมื่อวาน
ไคลน์เคาะหว่างคิ้วเพื่อเข้าสู่เนตรวิญญาณ
ในภาวะดังกล่าว สัมผัสวิญญาณจะเฉียบแหลมขึ้นมาก… เมื่อมั่นใจว่าเป็นประตูบานเดียวกับในฝัน ชายหนุ่มพยักหน้ายืนยันหนักแน่น
“ใช่”
ลุงนีลล์เข้าสู่ภาวะเนตรวิญญาณเช่นกัน มันกวาดสายตามองรอบห้องพร้อมกับกล่าวระมัดระวัง
“ไม่มีใครอยู่เลย ไม่มีกระทั่งเศษเสี้ยวพลังเวทมนตร์”
ผู้เก็บซากศพ·ฟรายกล่าวเสริมด้วยเสียงแหบพร่า
“ไม่มีวิญญาณร้าย”
มันสามารถมองเห็นภูตผีตัวเป็นๆ ได้ด้วยตาเปล่า รวมถึงวิญญาณร้ายและวิญญาณอาฆาต โดยไม่ต้องเข้าสู่ภาวะเนตรวิญญาณเหมือนคนอื่น
เลียวนาร์ดย่างกรายเข้าไปหยุดยืนหน้าบานประตู และเฉกเช่นเมื่อวาน มันชกจนกลอนหล่นเข้าไปด้านใน
เศษไม้กระจัดกระจาย กลอนโลหะหล่นตกกระทบพื้นห้องเกิดเสียงดัง
ไคลน์เกิดความรู้สึกประหลาด คล้ายกับผนึกที่มองไม่เห็นถูกคลายออก ทันใดนั้น กลิ่นเหม็นเน่าชวนอาเจียนพลันโชยเตะจมูก
“ซากศพ… ซากศพเน่าเปื่อย”
ฟรายอธิบายเสียงเย็นยะเยียบราวกับไม่รู้สึกขยะแขยง
ดันน์ใช้มือขวาที่สวมถุงมือหนังดำบรรจงผลักประตูไม้เข้าไป สิ่งแรกที่ทุกคนเห็นคือเตาผิง ถึงปัจจุบันจะเป็นช่วงฤดูร้อนต้นเดือนกรกฎาคม แต่อุณหภูมิภายในห้องกลับสูงอย่างผิดวิสัย
ด้านหน้าเตาผิงเป็นเก้าอี้โยกทำจากไม้ บุคคลที่นั่งบนเก้าอี้คือหญิงชราในชุดขาวสลับดำ ศีรษะห้อยก้มต่ำลงด้านหน้า
ร่างกายบวมใหญ่ผิดธรรมชาติ ผิวหนังมีสีดำอมเขียวและเต่งตึง ราวกับพร้อมระเบิดกระจายทุกเมื่อเพียงสัมผัสบางเบา นี่คือต้นตอของกลิ่นเหม็นบัดซบที่ไคลน์สัมผัสถึง ตามผิวหนังของเธอมีหนอนแมลงชอนไชร่วมกับปรสิตหลายชนิด เนตรวิญญาณสามารถตรวจจับสิ่งเหล่านี้ได้เพียงจุดแสงขนาดเล็กจนยากสังเกตเห็นในความมืด
แผละ!
ดวงตาหญิงชราหลุดจากเบ้าและตกลงพื้น เกลือกกลิ้งสองสามรอบจนเกิดคราบของเหลวสีเหลืองเหนียวเหนอะทางยาว
ความสะอิดสะเอียนของไคลน์ถึงขีดจำกัด มันมิอาจทนต่อกลิ่นและภาพชวนอาเจียนอีกต่อไป ชายหนุ่มโน้มตัวลงด้านหน้าพร้อมกับอ้วกจนหมดไส้พุงโดยไม่อายสายตาผู้ใด
........................


## 0046 ภาพเหมือน

ราชันเร้นลับ 46 : ภาพเหมือน
อุแหวะ!
แค่ก!
ไคลน์ก้มลงอาเจียนอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ แต่มันก็สำรอกไม่นานนัก แถมยังมีปริมาณของเหลวข้นไม่มาก สาเหตุเพราะตอนเช้ายังไม่ได้ทานอะไรติดตัวมา
ทันใดนั้น ขวดดีบุกทรงสี่เหลี่ยมที่ดูคล้ายกล่องบุหรี่ได้ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าชายหนุ่ม
ทันทีที่จุกขวดถูกดึงออก กลิ่นของยาสูบ ยาฆ่าเชื้อ และใบมินท์ผสมผสานอย่างลงตัวพลันหอมโชยออกเตะจมูก ไคลน์รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าผิดธรรมชาติ
แม้กลิ่นเหม็นบัดซบยังคงตลบอบอวล แต่มันกลับไม่รู้สึกคลื่นไส้หรือสะอิดสะเอียนอีกแล้ว อาการอ้วกหยุดลงในอีกไม่กี่อึดใจ
ชายหนุ่มแหงนหน้ามองตามขวดดีบุก มันได้พบฝ่ามือที่ขาวซีดราวกับไม่ใช่ของมนุษย์ ถัดมาเป็นชายแขนเสื้อกันลมสีดำสนิท
เมื่อเงยศีรษะขึ้นอีกนิด ไคลน์ได้พบกับใบหน้าของผู้เก็บซากศพ·ฟราย ผู้มีบรรยากาศเย็นยะเยียบและดำมืดตลอดเวลา
“ขอบคุณมาก”
ไคลน์หายจากอาการย่ำแย่เป็นปลิดทิ้ง มันใช้ฝ่ามือทั้งสองข้างยันเข่าและพยุงตัวขึ้น
ฟรายพยักหน้าไม่ยินดียินร้าย
“พอเริ่มชินแล้วจะดีขึ้นเอง”
เมื่อกล่าวจบ ผู้เก็บซากศพปิดจุกขวดดีบุกและเดินเข้าห้องไปสัมผัสร่างหญิงชราด้วยมือเปล่า สภาพศพเน่าเปื่อยแล้วหลายวัน ฟรายก้มหน้าตรวจสอบร่างหญิงชราโดยละเอียด
ขณะเดียวกัน ดันน์และเลียวนาร์ดแยกย้ายสำรวจรอบๆห้องโดยสวมถุงมือจับนู้นนี่เรื่อยเปื่อย
ลุงนีลล์บีบจมูกแน่นทั้งที่ยังไม่ได้เดินเข้าไปในห้อง สีหน้าของมันบิดเบี้ยวเหยเก
“โสโครกชะมัด! ฉันสาบานว่าจะเรียกร้องค่าชดเชยเพิ่มเติมจากภารกิจคราวนี้!”
ดันน์เบนความสนใจมายังเตาผิง มันใช้มือขวาที่สวมถุงมือหนังดำลูบไล้ไปตามผนังอิฐด้านใน ก่อนจะหันมาถามไคลน์
“คุ้นรึเปล่า?”
ไคลน์สูดลมหายใจเข้าลึก มันใช้มือกำนาฬิกาพกสีเงินในกระเป๋าเพื่อให้จิตใจสงบลง
ปัจจุบัน ชายหนุ่มอยู่ในภาวะเนตรวิญญาณ การมองเห็นจึงแตกต่างจากภาพตาเปล่าภายในฝัน ไคลน์พยายามกวาดสายตารอบห้องหนึ่งหน เพื่อเรียกความทรงจำจากฝันกลับมาโดยละเอียด
เตาผิง เก้าอี้โยก โต๊ะไม้ หนังสือพิมพ์ ตะปูขึ้นสนิมบริเวณบานประตู กระป๋องดีบุกเลี่ยมเงิน…
ฉากในฝันทั้งมืดและไม่คมชัด คลับคล้ายการชมภาพยนตร์จากแผ่นฟิล์มโบราณบนโลกเก่า เรียกว่าพร่ามัวก็ไม่ผิดนัก แถมยังมีลักษณะฟุ้งกระจายเหมือนกับอยู่บนดินแดนความฝัน
ฉากฝันและความจริงเบื้องหน้าเริ่มซ้อนทับอย่างรวดเร็ว อาการเดจาวูหวนกลับมาประทับร่างไคลน์แจ่มชัดอีกหน ทันใดนั้น เสียงมายาไร้ตัวตนพลันกรีดร้องทะลุกำแพงที่มองไม่เห็นแทรกเข้าในหัว
“โฮนาซิส… เฟรเกีย… โฮนาซิส… เฟรเกีย… โฮนาซิส… เฟรเกีย…”
“ค่อนข้างคุ้นครับ”
ไคลน์ตอบเถรตรง หัวสมองเริ่มทวีความเจ็บแปลบ แต่โชคดีที่มันแตะหว่างคิ้วสองหนได้ทันท่วงทีและหลุดพ้นจากภาวะเนตรวิญญาณ
โฮนาซิส… หมายถึงเทือกเขาโฮนาซิสที่ถูกเอ่ยถึงในไดอารีของไคลน์คนก่อนงั้นหรือ?
นั่นคือเนื้อหาที่ไคลน์ เวิร์ช และนาย่าช่วยกันถอดรหัสสมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัส…
เสียงกระซิบโฮนาซิสคล้ายคลึงกับเหตุการณ์เมื่อครั้งดื่มโอสถมาก
หรือคำว่า‘โฮนาซิส’จะเป็นเสียงที่คอย‘ล่อลวง’ให้ผู้วิเศษเกิดอาการคลุ้มคลั่ง?
ดันน์พยักหน้าเล็กน้อยและเดินไปยังตู้กับข้าวเก่า ถุงมือหนังข้างขวาออกแรงกระชากบานประตูไม้
ภายในตู้มีเพียงขนมปังขึ้นราและหนูสีเทาราวเจ็ดตัวที่นอนแห้งตายอย่างสงบ
“เลียวนาร์ด ลงไปชั้นล่างและแจ้งกับตำรวจลาดตระเวนถึงสถานการณ์ปัจจุบัน”
ดันน์กำชับ
“ครับผม”
เลียวนาร์ดหันหลังและเดินไปจากห้อง
ถัดมา ดันน์ลงมือสำรวจภายในห้องนอนอีกสองห้องที่เหลือ มันพยายามค้นหาเบาะแสด้วยท่าทีระมัดระวัง
หลังจากยืนยันแล้วว่าไม่พบเบาะแสใด รวมถึงการมีตัวตนของสมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัส ฟรายลุกขึ้นยืนขึ้นและเช็ดมือด้วยผ้าสีขาวส่วนตัวที่เตรียมมาเอง
“ตายนานกว่าห้าวัน ไม่มีบาดแผลภายนอก ไม่มีร่องรอยการลงมือจากผู้วิเศษ สาเหตุการเสียชีวิตต้องชันสูตรอย่างละเอียดอีกครั้ง”
“พวกคุณพบอะไรบ้างไหม?”
ดันน์หันไปถามทางฝั่งลุงนีลล์และไคลน์
ทั้งสองที่ไม่ได้อยู่ในภาวะเนตรวิญญาณต่างส่ายศีรษะพร้อมกัน
“นอกจากศพแล้ว ทุกอย่างในห้องปรกติดี แถมยังไม่มีกำแพงใสหลงเหลือภายในห้องก่อนพวกเราจะมาถึง …ก็อย่างที่นายทราบ การจะลงมือทำพิธีกรรมทุกครั้ง จำเป็นต้องพึ่งพากำแพงที่มองไม่เห็นเพื่อให้ไม่ถูกรบกวน”
ลุงนีลล์ครุ่นคิดสองสามวินาทีก่อนจะอธิบาย
ขณะดันน์กำลังจะกล่าวบางสิ่ง สายตาของมันพลันชำเลืองไปนอกประตู ไคลน์และนีลล์ที่สัมผัสถึงความผิดปรกติต่างหันไปมองบันไดพร้อมกัน
ไม่กี่วินาทีถัดมา เสียงฝีเท้าดังเจือจางจากชั้นล่าง เป็นตำรวจลาดตระเวนที่เลียวนาร์ดพาตัวมาทำคดี
เจ้าหน้าที่ตำรวจแสดงสีหน้าบิดเบี้ยวหลังได้กลิ่นไม่พึงประสงค์
โดยไม่รอช้า ตำรวจคนดังกล่าวรีบให้ความร่วมมือกับ‘เพื่อนร่วมงาน’ซึ่งเป็นหน่วยปฏิบัติการพิเศษที่เจ็ดอย่างกระฉับกระเฉง มันเดินลงไปเคาะประตูห้องชั้นล่างเพื่อไต่ถามถึงข้อมูลบุคคลที่พักอาศัยบนชั้นสาม
หลังจากสอบสวนไม่นานก็ได้ความ ตำรวจยศสองบั้งเงินเดินขึ้นมายังห้องเกิดเหตุ สายตาชำเลืองมองศพบนเก้าอี้โยกเล็กน้อย
“เคธี่·สเตฟาน่า·บีเบอร์ อายุระหว่างห้าสิบห้าถึงหกสิบปี เป็นหม้าย เช่าห้องนี้ร่วมกับบุตรชาย รีเอล·บีเบอร์ มานานกว่าสิบปีแล้ว สามีเป็นช่างอัญมณีฝีมือดี บุตรชายอายุราวสามสิบ สืบทอดกิจการต่อจากบิดา ทำเงินได้สัปดาห์ละหนึ่งปอนด์สิบห้าซูล จากปากคำของเพื่อนบ้าน ทั้งสองถูกพบตัวครั้งสุดท้ายราวหนึ่งสัปดาห์ก่อน”
ยังไม่ทันที่ตำรวจจะอธิบายต่อ ไคลน์ทราบทันทีว่าตัวการสำคัญเป็นใคร
หายไปไหน…
รีเอล·บีเบอร์หายไปไหน!
มีโอกาสสูงมากที่สมุดบันทึกโบราณจะอยู่กับหมอนั่น!
“คุณมีภาพของรีเอล·บีเบอร์ไหม?”
ดันน์หันมองตำรวจก่อนจะเอ่ยปากถาม มันกำลังแสร้งทำทีเป็นนายตำรวจระดับสูง
แต่อันที่จริง ใช้คำว่าแสร้งคงไม่ถูกนัก เพราะในรายชื่อข้าราชการตำรวจอาณาจักรโลเอ็น ดันน์·สนิทติดยศนายตำรวจระดับสูง!
เงินเดือนและเบี้ยเลี้ยงส่วนหนึ่งของดันน์ก็มาจากกรมตำรวจโดยตรง และยังมีอีกส่วนที่มาจากโบสถ์
เจ้าหน้าที่ตำรวจส่ายศีรษะกระสับกระส่าย
“ผมให้คำตอบไม่ได้ ต้องกลับไปตรวจสอบที่สถานีก่อน พวกเราไม่ได้มีภาพของชาวเมืองทุกคนเก็บไว้”
“เข้าใจแล้ว รบกวนสอบปากคำผู้อยู่อาศัยทุกห้องในอาคารโดยละเอียดด้วย”
ดันน์ออกคำสั่งเสียงขรึม
ขณะยืนมองเจ้าหน้าที่ตำรวจเดินจากไป ดันน์รีบปิดประตูมิดชิดก่อนจะหันมองลุงนีลล์
“ผมจะให้คุณจัดการที่นี่ แต่ถ้ายังไม่สำเร็จ ผมคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทำให้ผู้พักอาศัยทุกคนในตึกหลับ นั่นคือวิธีเดียวที่เราจะได้ภาพรีเอล·บีเบอร์อย่างชัดเจน ผมไม่คิดว่าการสเก็ตช์ภาพคนร้ายจากปากคำพยานจะแม่นยำน่าเชื่อถือสักเท่าไร”
ลุงนีลล์พยักหน้า มันหยิบขวดปริศนาขนาดเล็กราวหัวแม่มือออกจากกระเป๋าชุดคลุมดำ ก่อนจะบรรจงสาดของเหลวในขวดตามลำดับอย่างพิถีพิถัน
ถัดมาเป็นการกำผงบางสิ่งโปรยรอบตัวเป็นวงกลม
น่าประหลาดมาก กลิ่นประหลาดเริ่มโชยไปทั่วห้องแทนที่กลิ่นเหม็นเน่าซากศพ ไคลน์เริ่มสังเกตเห็นกำแพงใสก่อตัวรอบลุงนีลล์ สนามพลังดังกล่าวราวกับทำหน้าที่กั้นแบ่งระหว่างสภาพแวดล้อมด้านในและด้านนอกให้แยกจากกันโดยสิ้นเชิง
บรรยากาศห้องกลับไปมีลักษณะคล้ายคลึงในตอนเพิ่งพบศพอีกครั้ง
ลุงนีลล์หรี่ตาลงครึ่งหนึ่ง ริมฝีปากพึมพำคาถาด้วยเสียงค่อยจนยากจะฟังได้ศัพท์ แต่ถึงอย่างนั้น ไคลน์ก็พอจะจับใจความได้บ้างเล็กน้อย ในบทคาถามีประโยคซ้ำเดิมบ่อยครั้ง จำพวก‘ท่านเทพธิดา ได้โปรดประทานพลังให้พวกเราด้วย’และ‘พวกเราปรารถนาการปกป้องจากรัตติกาล…’
ฟุ่บ!
สายลมพันผ่านฉับพลันเข้ามาทางหน้าต่าง ผงปริศนาที่ลุงนีลล์โปรยไว้รอบตัวเริ่มฟุ้งกระจาย
หัวใจไคลน์เต้นระรัว เส้นขนลุกชูชันทั่วร่าง เป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่ยากอธิบายด้วยถ้อยคำ ชายหนุ่มพบว่า‘กลิ่น’ที่ตนกำลังสูดดมเข้าปอดได้มอบความหวาดกลัวจากก้นบึ้งหัวใจ
ความสับสนเพิ่มพูนควบคู่ไปกับความตึงเครียด คล้ายกับในยามที่เรียนคาบวิชาคณิตศาสตร์แล้วไม่เข้าใจที่ครูสอน
ทันใดนั้น ดวงตาลุงนีลล์เบิกโพลงด้วยนัยน์ตาดำสนิท
มันหยิบปากกาหมึกซึมจากกระเป๋าเสื้อและเริ่มก้มหน้าวาดบางสิ่งลงบนกระดาษด้วยความเร็วสูง เร็วจนร่างกายชายชราสั่นเทิ่มไม่เป็นจังหวะ
ไคลน์เพ่งสมาธิจดจ้องไปบนแผ่นกระดาษ เพียงไม่นาน ภาพโครงหน้าและสันจมูกของบุรุษผู้หนึ่งเริ่มปรากฏเป็นรูปเป็นร่าง
เมื่อวาดผมสั้นหยักศกตามธรรมชาติเสร็จ ลุงนีลล์เขียนบางสิ่งกำกับลงไปใต้ภาพเหมือน
“ผมดำ นัยน์ตาฟ้าเข้ม ฝั่งซ้ายของช่องปากเป็นฟันเซรามิก”
ตึก!
ปากกาหมึกซึมถูกวางกระแทกลงบนกระดาษจนเกิดเสียง ร่างกายลุงนีลล์ออกอาการชักกระตุกสองสามหน
“นี่คือภาพของรีเอล·บีเบอร์จากเบาะแสที่หลงเหลือภายในห้อง”
ลุงนีลล์ส่งเสียงกระซิบขณะเปลือกตาเริ่มเปิดขึ้น ถัดมา มันเดินกลับไปยืนในจุดกึ่งกลางวงกลมพิธีกรรม ก่อนจะหมุนตัวหนึ่งรอบอย่างเชื่องช้าเพื่อสลายกำแพงใสที่มองไม่เห็นให้กลายเป็นสายลม
“เทพธิดาจงเจริญ”
ลุงนีลล์ทำสัญลักษณ์สี่จุดบนหน้าอกแสดงถึงจันทร์สีชาด
ไคลน์เริ่มผ่อนคลาย สมาธิของมันเพ่งมองไปยังภาพเหมือนของรีเอล·บีเบอร์ บุรุษวัยกว่าสามสิบผู้นี้ไม่มีเอกลักษณ์ใดโดดเด่นหรือผิดธรรมชาติ ใบหน้าค่อนข้างราบเรียบอ่อนโยน จุดเดียวที่เตะตาคือบริเวณใต้จมูกเหนือริมฝีปากซึ่งมีลักษณะคล้ายคลึงผู้ป่วยปากแหว่งเพดานโหว่ …อาจเกี่ยวพันกับฟันเซรามิกก็เป็นได้
“ผมจะลองค้นหาด้วยเทคนิคแท่งวิญญาณ”
ชายหนุ่มหยิบภาพเหมือนของรีเอลขึ้นมาถือ จากนั้นเดินรื้อค้นเสื้อผ้าบุรุษเก่าภายในห้องพักจนพบ
วัตถุทั้งสองถูกวางลงบนพื้นห้อง
ดันน์ เลียวนาร์ด และลุงนีลล์ ไม่มีใครคิดขัดขวางไคลน์ แต่ละคนทำเพียงยืนจ้องมองชายหนุ่มหยิบไม้ค้ำปักลงพื้นในจุดเหนือเสื้อผ้าเก่า ส่วนฟรายยังคงเงียบงันเช่นเคย
นัยน์ตาไคลน์แปรเปลี่ยนจากน้ำตาลเป็นเกือบดำ มันพึมพำคาถาเสียงค่อยก่อนจะปล่อยมือเป็นอิสระจากไม้ค้ำ
ไม้ค้ำเลี่ยมเงินตั้งตรงกลางอากาศโดยไม่แยแสกฎแห่งแรงโน้มถ่วง ประหนึ่งปลายแหลมเสียบปักพื้นไว้ก็มิปาน
“ที่อยู่ของรีเอล·บีเบอร์”
มันทวนซ้ำกับตัวเองเจ็ดรอบ
เมื่อเกิดสายลมพัดผ่าน ไม้ค้ำเริ่มเอนตัวลงเล็กน้อย แต่กลับหมุนเปลี่ยนทิศทางกะทันหันเป็นวงกลม หมุนอยู่เช่นนั้นจนกระทั่งกลับมาตั้งตรงใหม่อีกหนโดยปราศจากแรงกระทำจากภายนอก
ไคลน์เดินเข้าไปใช้มือจับไม้ค้ำและท่องคาถาเสียงค่อยก่อนจะปล่อยมือเริ่มทำนาย
ไม้ค้ำแสดงอากัปกิริยาเหมือนเดิมทุกประการ มันทิ้งตัวเล็กน้อยและหมุนเป็นวงกลมก่อนจะกลับไปตั้งตรงดังเดิม
หลังจากเกิดเหตุการณ์เดิมซ้ำขึ้นอีกสองสามหน ไคลน์ตัดสินใจยอมแพ้
มีพลังลึกลับขัดขวาง‘การทำนาย’ไว้
ดันน์ถอดถุงมือหนังสีดำออกและไปกล่าวกับเลียวนาร์ด
“นำภาพเหมือนของรีเอล·บีเบอร์ไปสอบปากคำผู้พักอาศัยเพื่อยืนยันว่าเป็นบุคคลเดียวกัน เมื่อแน่ใจแล้ว ให้รีบออกหมายจับในคดีสังหารมารดาตัวเองทันที”
“ครับผม”
ไคลน์เก็บไม้ค้ำกลับและโน้มตัวลงไปหยิบภาพเหมือนของรีเอล·บีเบอร์ที่ลุงนีลล์ร่างไว้
หลังจากเพื่อนบ้านยืนยันแล้วว่าภาพดังกล่าวคือรีเอล·บีเบอร์ไม่ผิด ดันน์ออกคำสั่งให้เลียวนาร์ดและเจ้าหน้าที่ตำรวจกลับไปจัดการเอกสารที่สถานีให้เรียบร้อย ส่วนตัวมันมุ่งหน้าไปยังบาร์สองสามแห่งในทิงเก็นเพื่อขอความร่วมมือผ่านช่องทางอื่น
ด้านไคลน์และลุงนีลล์เดินทางกลับบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทมิฬบนถนนซุตแลน ในตอนที่มาถึง เข็มสั้นบอกชั่วโมงยังขยับไม่ถึงเลขแปด จึงไม่แปลกที่โรแซนจะยังไม่เข้างาน
หลังจากปิดประตูสำนักงาน ไคลน์เงยหน้ามองลุงนีลล์ก่อนจะเอ่ยปากถามอย่างใคร่รู้
“ทำไมผมถึงต้องส่งสมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัสให้รีเอล·บีเบอร์์ด้วย? ”
อาคารที่เกิดเหตุเป็นคนละทิศทางกับบ้านพักของเวิร์ชและถนนกางเขนเหล็กโดยสิ้นเชิง
ลุงนีลล์เดินไปนั่งบนโซฟาก่อนจะส่งเสียงคิกคัก
“แน่นอนอยู่แล้วไม่ใช่หรือ? สมุดเล่มดังกล่าวมีพลังเร้นลับซ่อนอยู่ เจ้าอาจประกอบพิธีกรรมกับเพื่อนโดยไม่รู้ความ ส่งผลให้ไปปลุกตัวตนลึกลับภายในสมุดเข้า”
“ตัวตนดังกล่าวครอบงำเจ้าให้มอบสมุดบันทึกกับรีเอล·บีเบอร์และลบร่องรอยทั้งหมดทิ้งหลังจากเสร็จพิธี เพื่อไม่ให้ใครตามหามันพบเป็นหนที่สอง”
“ด้วยเหตุนี้ เจ้าที่เป็นผู้ส่งสมุดจึงมีชีวิตอยู่เป็นคนสุดท้ายและเดินทางออกจากบ้านเวิร์ช ส่วนมิสเตอร์เวอร์และมิสนาย่าลงมือปลิดชีวิตตัวเองในที่เกิดเหตุ… แต่หากถามถึงสาเหตุที่เจ้ายังรอดชีวิต ฉันเองก็ไม่ทราบเหมือนกัน”
“เรื่องนั้น… ผมเองก็อยากทราบ”
ไคลน์นั่งลงและกล่าวต่อด้วยรอยยิ้มเย็นชืด
“ผมเคยวิเคราะห์ในสมมติฐานแบบเดียวกับคุณมาก่อน แต่สิ่งที่ยังคาใจคือ ทำไมพลังลึกลับในสมุดถึงดลใจให้ผมมอบสมุดบันทึกให้รีเอล·บีเบอร์? ทำไมถึงเป็นหมอนั่น?”
ลุงนีลล์ยักไหล่ตอบ
“บางที อาจเป็นเพราะดวงชะตารีเอล·บีเบอร์มีการเชื่อมโยงกับสมุดอย่างแนบแน่น หรือไม่ก็เพราะมันคือทายาทคนสุดท้ายของตระกูลอันทีโกส จะเป็นแบบไหนก็ได้… สรุปโดยสั้นก็คือ พวกเรามีข้อมูลน้อยเกินกว่าจะหาคำอธิบาย… และเรื่องที่สมุดโบราณเล่มดังกล่าวปรากฏตัวในเมืองทิงเก็นก็คงด้วยเหตุผลเดียวกัน”
“ผมไม่คิดว่ารีเอล·บีเบอร์จะเป็นทายาทตระกูลอันทีโกนัส”
ไคลน์ถอนหายใจอย่างผิดหวัง
“น่าเสียดาย ผมน่าจะรู้ตัวเร็วกว่านี้ ก่อนที่รีเอล·บีเบอร์จะไหวตัวทันและหนีไปพร้อมสมุดบันทึก”
ลุงนีลล์อมยิ้ม
“นั่นอาจเป็นเรื่องแย่สำหรับดันน์ แต่สำหรับตัวเจ้า ฉันกลับมองว่าเป็นเรื่องที่ดีแล้ว”
“คุณหมายความว่ายังไง?”
ไคลน์ขมวดคิ้วงุนงง
........................


## 0047 ลุงนีลล์ขัดสน

ราชันย์เร้นลับ 47 : ลุงนีลล์ขัดสน
ลุงนีลล์ใช้มือลูบขมับก่อนจะกล่าว
“เราคงเห็นพ้องต้องกันแล้วใช่ไหม? ว่าเหตุใดพวกเจ้าทั้งสามถึงลงมือฆ่าตัวตาย เช่นนั้นฉันจะไม่กล่าวถึงมัน…   ปัจจุบัน สมุดบันทึกเล่มดังกล่าวตกอยู่ในมือของรีเอล·บีเบอร์เรียบร้อยแล้ว และข้อมูลนี้จะถูกเผยแพร่เป็นวงกว้างในอีกไม่ช้าก็เร็ว   อีกนัยหนึ่งก็คือ ไม่ว่าเจ้าจะรอดตายหรือไม่ แต่สมุดก็บรรลุผลหน้าที่ของมันแล้ว คือการนำไปส่งให้ถึงมือรีเอล·บีเบอร์…   ฉันคิดว่า… ไม่สิ ฉันเชื่อว่านับแต่นี้ไป พลังของตัวตนลึกลับภายในสมุดคงไม่สนใจเจ้าอีก เหมือนกับที่เจ้าไม่สนใจมดปลวกบนพื้นนั่นแหละ ฮะฮะ! ตราบใดที่เจ้าไม่ทำตัวเด่นจนเตะตาพลังลึกลับดังกล่าวล่ะนะ  ในไม่ช้า ใบประกาศจับรีเอล·บีเบอร์ของกรมตำรวจจะหลุดไปถึงสายข่าวของลัทธิเร้นลับ พวกมันจะเริ่มระแคะระคายว่ารีเอล·บีเบอร์เกี่ยวพันกับสมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัสไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง เชื่อฉันเถอะ องค์กรลับที่มีอายุยืนยาวขนาดขั้น เครือข่ายของมูลพวกมันอยู่ในระดับน่าทึ่งมาก  ความสนใจจากองค์กรเร้นลับจะมุ่งเป้าไปที่รีเอล·บีเบอร์แทนเจ้า พวกมันจะต้องเร่งมือค้นหาสถานที่หลบซ่อนของบีเบอร์ให้พบก่อนเหยี่ยวราตรีแน่ ด้วยเหตุนี้ เจ้าจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขโดยไม่ถูกลัทธิเร้นลับคุกคามอีกต่อไป  ขอแสดงความยินดีด้วย ที่สามารถก้าวออกจากเงามืดในอดีตได้สำเร็จ นับแต่นี้ไป ชีวิตใหม่ของเจ้าจะเป็นการเดินที่สดใสซึ่งเต็มไปด้วยแสงแดดอบอุ่นสาดส่อง”
เมื่อลุงนีลล์กล่าวจบ ไคลน์พยักหน้าพลางฉีกยิ้มกว้าง
“ผมก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้น”
นับตั้งแต่ถูกส่งข้ามโลกมาที่นี่ จิตใจของมันก็ไม่เคยผ่อนคลายเต็มที่เลยสักครั้ง ราวกับมีเงามืดแอบเฝ้ามองทุกฝีก้าว แต่ปัจจุบัน ความรู้สึกเหล่านั้นไม่หลงเหลืออีกแล้ว…
อย่างไรก็ตาม ไคลน์ยังแสดงอาการยินดีได้ไม่เต็มที่นัก ด้วยความรู้สึกบางประการ มันสัมผัสได้ว่า สมุดบันทึกอันทีโกนัสมีสายสัมพันธ์ประหลาดเชื่อมติดกับตนไว้ โดยเฉพาะความบังเอิญที่มีโอกาสพัวพันกับคดีลักพาตัวเข้า ไม่อย่างนั้น เบาะแสของสมุดเล่มดังกล่าวคงหายไปตลอดกาลพร้อมกับรีเอล·บีเบอร์แล้ว
ไคลน์ยังแอบหวาดหวั่นลึกๆ ในใจ หากมีสักวันที่พัสดุปริศนาส่งถึงมันโดยไม่จ่าหน้าซอง และเมื่อเปิดออกกลับพบสมุดบันทึกอันทีโกนัสอยู่ด้านใน
…ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง มันต้องทำตัวอย่างไร?
ได้แต่หวังว่าเรื่องราวทั้งหมดจะเป็นไปตามที่ลุงนีลล์คาดเดา ชายหนุ่มแอบสวดภาวนา
หลังจากได้ยินไคลน์ตอบ ลุงนีลล์คิกคัก
“เจ้าคงไม่ใช่ผู้เคร่งศาสนาสินะ ไม่อย่างนั้น ในเวลาเช่นนี้ต้องทำสัญลักษณ์จันทร์แดงที่หน้าอกพร้อมกับกล่าวว่า ‘ขอให้เทพธิดาอวยพร’”
“มิสเตอร์นีลล์ ตัวคุณก็เหมือนมิได้เคร่งศรัทธาสักเท่าไร ไม่อย่างนั้นคงไม่อวยพรผมว่า ‘ชีวิตใหม่ของเจ้าจะเป็นการเดินที่สดใสซึ่งเต็มไปด้วยแสงแดดอบอุ่นสาดส่อง’หรอกกระมัง?”
หลังจากเรียนวิชาศาสตร์เร้นลับภายใต้การสอนของลุงนีลล์หลายวัน ไคลน์เริ่มสนิทสนมกับอีกฝ่ายมากขึ้น จึงกล้าต่อปากต่อคำจิกกัด
ทั้งสองประสานสายตาพลางหัวเราะคิกคักเสียงค่อย ก่อนจะทำสัญลักษณ์จันทร์แดงสี่จุดบริเวณหน้าอกพร้อมกัน
“เทพธิดาจงเจริญ!”
ทันใดนั้น เสียงโลหะกระทบดังขึ้นเมื่อบานประตูหลักของบริษัทรักษาความปลอดภัยหนามทิฬถูกเลื่อนเปิด
มาดามโอเรียนน่าผู้เลอโฉมเดินเข้ามาในห้องรับแขกด้วยเดรสสีเขียวอ่อน ผมของเธอยังคงม้วนปลายตามสมัยนิยมเหมือนทุกวัน
“อรุณสวัสดิ์มิสเตอร์นีลล์ อรุณสวัสดิ์ไคลน์สุดหล่อ”
มาดามโอเรียนน่าถือกระเป๋าหนังใบเล็กในมือพลางทักทายด้วยรอยยิ้ม
“เป็นวันที่ยอดเยี่ยมอีกวันหนึ่ง สภาพอากาศค่อนข้างดีเลยทีเดียว”
“อรุณสวัสดิ์มาดามโอเรียน่า คุณยังสาวและสวยเหมือนกับสิบปีก่อนไม่มีผิดเลยนะ”
ลุงนีลล์ทักทายอารมณ์ดี
มาดามโอเรียนน่าพลันหันมองค้อน
“มิสเตอร์นีลล์ วิธีการชมเชยของคุณก็ยังฟังแล้วน่าหงุดหงิดเหมือนสิบปีก่อนไม่มีผิด”
เธอเน้นหนักคำว่า‘สิบปี’
“เอ๋? ทำไมถึงเป็นแบบนั้น?”
ลุงนีลล์หันมองไคลน์ด้วยสีหน้าสุดฉงน มันไม่เข้าใจว่าตนกล่าวสิ่งใดผิดไป
เอ่อ… ลุงไม่เคยได้ยินหรอกหรือ? ว่าการเอ่ยถึงอายุของสุภาพสตรีมันเสียมารยาท
ในฐานะนักรบคีย์บอร์ด ไคลน์ย่อมทราบกฎพื้นฐานการสนทนาบนโลกอินเทอร์เน็ต รวมถึงมารยาทที่ควรปฏิบัติต่อหญิงสาว
ชายหนุ่มกระแอมเสียงค่อยพลางหันไปกล่าวกับมาดามโอเรียนน่า
“อรุณสวัสดิ์ครับ มาดามโอเรียนน่ายังคงสวยเหมือนทุกวัน”
“ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ คุณบัณฑิตจบใหม่จากมหาวิทยาลัยโฮอี้”
โอเรียนน่าอมยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะกล่าวต่อ
“พ่อบ้านชราคนดังกล่าวนำเงินมาจ่ายค่าจ้างแล้วนะคะ ตามกฎของหัวหน้า ครึ่งหนึ่งจะถูกหักไว้เป็นเงินสำรองของหน่วย ส่วนอีกครึ่งหนึ่ง… ตามจริงต้องหารสองระหว่างคุณและเลียวนาร์ดอย่างเท่าเทียม แต่คุณไม่ใช้เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการ จึงได้รับส่วนแบ่งเพียงสิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น ที่เหลือจะถูกแจกจ่ายให้เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการคนอื่นอย่างเท่าเทียม ว่างช่วงไหนก็เข้ามาเซ็นเบิกได้เลยนะคะ”
“พ่อบ้านคนนั้นจ่ายเท่าไรครับ?”
ไคลน์ถามด้วยสีหน้าอิ่มเอม แต่ภายในใจกำลังนึกเสียดายไม่น้อย
“200 ปอนด์ถ้วนค่ะ และเขายังฝากข้อความทิ้งท้ายไว้ด้วยว่า—แด่องค์เทพวายุสลาตัน ผมไม่นึกไม่ฝันมาก่อนว่าปัญหาจะได้รับการแก้ไขรวดเร็วเช่นนี้! เหตุใดบริษัทของคุณถึงยังไม่เป็นที่รู้จักอีก? เกิดอะไรขึ้นกับอุตสาหกรรมทหารรับจ้างกันแน่?”
มาดามโอเรียนน่าเลียนแบบน้ำเสียงและสำเนียงแคว้นใต้ของพ่อบ้านครี
ไคลน์ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวติดตลก
“อันที่จริง… ไม่ยุติธรรมกับคนร้ายลักพาตัวเลยสักนิด”
สองผู้วิเศษสามารถไขคดีได้รวดเร็วด้วยพลังแสนสะดวกสบาย คนหนึ่งทำนายหาแหล่งกบดานแม่นยำ ส่วนอีกคนแค่ร้องเพลงกล่อมให้หลับ… ลักษณะเหมือนผู้ใหญ่แกล้งเด็กโดยไม่ออมมือ
“พวกมันโชคร้ายเกินไปต่างหาก ผู้กระทำชั่วย่อมต้องถูกเทพทอดทิ้งเป็นธรรมดา”
โอเรียนน่ากล่าวติดตลกบ้าง
“ฉันจึงอธิบายไปว่า สายสืบของพวกเราบังเอิญโชคดีได้เห็นคนร้ายลักพาตัวเด็กเข้าไปในตึก คดีจึงถูกปิดลงได้รวดเร็ว บริษัทของเรามิได้เก่งกาจขนาดนั้น อย่าได้คาดหวังกันนักเลย ก็แค่บังเอิญโชคดี ไม่แปลกที่จะไม่มีชื่อเสียงโด่งดัง”
อันที่จริง การพยายามฝืนพูดให้สิ่งหนึ่งกลายเป็นเพียงเรื่องธรรมดา สิ่งนั้นกลับยิ่งพิเศษขึ้นมาโดยพลัน…
ไคลน์พึมพำในใจ สายตาของชายหนุ่มมองตามหลังมาดามโอเรียนน่าที่เดินผ่านฉากกั้นเข้าไปในห้องการเงิน
ลุงนีลล์หัวเราะคิกคักก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเจือความอิจฉา
“เจ้าเป็นคนหนุ่มที่โชคดีมาก! ทำงานไม่ทันไรก็ได้จับงานใหญ่มูลค่าสองร้อยปอนด์เสียแล้ว”
“งานหายากมากหรือครับ?”
ไคลน์ถามฉงน
ก่อนหน้านี้ กิจวัตรน่าเบื่อหน่ายของตนมีเพียงศึกษาศาสตร์เร้นลับ อ่านเอกสารโบราณ ซ้อมยิงปืน และตระเวนอย่างไร้จุดหมายระหว่างบ้านเวิร์ชและถนนกางเขนเหล็ก
“จากบันทึกของโอเรียนน่า บางสัปดาห์พวกเราก็ไม่มีงานเข้ามาเลย และถึงจะมี งานส่วนใหญ่มักได้รับค่าตอบแทนไม่ถึงยี่สิบปอนด์”
ลุงนีลล์ใช้มือลูบไล้ศิลาจันทราบริเวณข้อมือพลางถอนหายใจยาว จากนั้นก็หันไปมองไคลน์ด้วยสีหน้าคาดหวัง
“ถ้ามีงานหวานหมูแบบนี้เข้ามาอีก อย่าลืมแอบบอกฉันบ้างล่ะ!”
ไคลน์ขมวดคิ้วเล็กน้อยหลังจากได้ยินถ้อยคำดังกล่าว มันตัดสินใจถามตรงไปตรงมา
“มิสเตอร์นีลล์ คุณขัดสนเรื่องเงินอย่างนั้นหรือ? ได้รับค่าจ้างสัปดาห์ละเท่าไรครับ? พอจะบอกกันได้ไหม ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นอะไร ข้ามไปได้เลยครับ”
ลุงนีลล์เอนหลังพิงโซฟาก่อนอมยิ้ม
“ไม่ใช้ความลับที่ต้องปิดบังสักหน่อย ฉันทำงานที่นี่มานานแล้ว รายได้รวมจากทั้งกรมตำรวจและโบสถ์ตกอยู่ที่สัปดาห์ละสิบสองปอนด์”
“สิบสองปอนด์ต่อสัปดาห์?”
ไคลน์โพล่งอย่างตกตะลึง
สัปดาห์ละสิบสองปอนด์ หนึ่งปีมี 52 สัปดาห์ หมายความว่าลุงนีลล์ได้รับเงินปีละกว่า 600 ปอนด์!
ย้อนกลับเมื่อครั้งไคลน์ได้อ่านหนังสือพิมพ์ทิงเก็นฉบับเช้า รวมถึงหนังสือพิมพ์ทิงเก็นซื่อตรง ทั้งสองฉบับกล่าวตรงกันว่า ทนายความฝีมือเยี่ยมจะมีรายได้ราว 800 ปอนด์ถึง 1,000 ปอนด์ต่อปี
แต่นั่นหมายถึงทนายฝีมือเก่งฉกาจที่มีอยู่เพียงน้อยนิด!
สำหรับหัวหน้างานของเบ็นสัน รายได้ของมันตกที่ราวหกปอนด์ต่อสัปดาห์ ซึ่งนับเป็นงานที่ค่อนข้างมั่นคงแล้ว
“ค่าตอบแทนจำนวนไม่น้อย แถมพวกเรายังได้รับการละเว้นภาษี เยี่ยมไปเลยใช่ไหม?”
ลุงนีลล์กล่าวอย่างมีความสุข
ไคลน์เคยได้ยินจากเบ็นสันว่า ชาวเมืองทุกคนต้องชำระภาษีประเภท · หากมีรายได้สูงกว่าสัปดาห์ละหนึ่งปอนด์
ถ้ามีรายได้ตั้งแต่หนึ่งปอนด์ถึงสองปอนด์ อัตราภาษีจะอยู่ที่ 3%  สองปอนด์ถึงห้าปอนด์จะอยู่ที่ 5%  ห้าปอนด์ถึงสิบปอนด์จะอยู่ที่ 15%  และยี่สิบปอนด์ขึ้นไปจะอยู่ที่ 20%
นอกจากนั้น ไคลน์ยังเคยอ่านข้อมูลการจ่ายภาษีประเภทอื่นจากหนังสือพิมพ์ ภาษีประเภท A จะเกี่ยวข้องกับที่ดิน ที่พักอาศัย รวมถึงอสังหาริมทรัพย์ทุกชนิดและค่าเช่า ส่วนประเภท B คือภาษีที่เกี่ยวข้องกับเกษตรกร ประเภท C คือภาษีจากผลกำไรพันธบัตรและกองทุนหุ้น ประเภท D คือรายได้เชิงพาณิชย์ทั้งหมด รวมถึงค่าจ้างจากการทำงาน
“เข้าขั้นน่าอิจฉาเลยครับ”
ไคลน์อมยิ้ม
“แต่ว่า…”
ลุงนีลล์เกาศีรษะ
“เงินจำนวนเท่านี้กลับไม่เพียงพอสำหรับผู้วิเศษอย่างพวกเรา โดยเฉพาะผู้วิเศษสายพิธีกรรมที่ต้องสิ้นเปลืองวัตถุประกอบพิธีทุกครั้ง ไม่ว่าจะใช้งานจริงหรือฝึกซ้อม”
“ทำรายงานขอเบิกไม่ได้หรือครับ?”
ไคลน์ขมวดคิ้วงุนงง แม้แต่นักเบิกตัวฉกาจอย่างลุงนีลล์ยังจนปัญญาเชียว?
ลุงนีลล์พ่นลมหายใจเหยียดหยัน
“มันก็เบิกได้บ้าง แต่มีข้อจำกัดอยู่ พวกเราไม่สามารถเบิกได้ทุกเรื่อง โดยเฉพาะการฝึกซ้อมที่ฟังดูฟุ่มเฟือยเกินไป จำนวนวัสดุที่เบิกได้มักไม่เพียงพอต่อการใช้งาน จึงเลี่ยงไม่ได้ที่ต้องใช้เงินตัวเองจับจ่ายไปกับตลาดมืดใต้ดิน”
ไคลน์ตกตะลึง มันรีบเอ่ยปากถาม
“มีวัสดุพิเศษวางขายในตลาดมืดด้วยหรือครับ? ผมนึกว่าทางโบสถ์ไม่อนุญาตเสียอีก”
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ไคลน์อยากทราบวิธีครอบครองวัสดุพิเศษมาตลอด!
ในฐานะเจ้าขององค์กรเร้นลับที่เพิ่งตั้งไข่ได้ไม่นาน จะให้มันเบิกหรือหยิบยืมจากเหยี่ยวราตรีตลอดเวลาก็คงไม่เหมาะ
“ไม่มีทาง แต่ละโบสถ์ใหญ่มิอาจควบคุมวัตถุดิบพิเศษเหล่านี้ได้หมด ในทางศาสตร์เร้นลับ มีวัตถุดิบจากธรรมดาหลายชนิดที่ปนเปื้อนพลังวิเศษไว้ในปริมาณเจือจาง แถมบางสิ่งยังมาจากสิ่งมีชีวิตหรือพืชพรรณทั่วไปในชีวิตประจำวัน ตัวอย่างเช่นพิษใบเฮมล็อค ใบมินท์ทอง และวานิลาราตรีซึ่งเป็นส่วนผสมของโอสถนักทำนายที่เจ้าดื่ม”
“พวกมันจะไร้พลังพิเศษเมื่ออยู่ในธรรมชาติ แต่หลังจากนำไปผ่านกรรมวิธีต่างๆ อย่างถูกต้อง พลังพิเศษจะถูกรีดเค้นออกมาอย่างน่าประหลาด   ไม่ว่าจะเป็นการผสม การปั่น การสกัด หรือการหมัก สิ่งเหล่านี้สามารถดึงความพิเศษของวัตถุดิบตามธรรมชาติได้ ทางโบสถ์จึงหมดสิทธิ์ออกมาตรการควบคุมโดยสิ้นเชิง”
ลุงนีลล์อธิบายลงลึกรายละเอียด
โดยไม่รอให้ไคลน์ไต่ถาม มันอธิบายต่อ
“นอกจากนี้ ไม่เพียงแก่นของสัตว์วิเศษเท่านั้นที่ถูกนำมาใช้ แต่ยังรวมถึงอวัยวะภายในที่เหลือด้วย ตัวอย่างเช่นหมึกลาวา นอกเหนือจากโลหิตที่เจ้าดื่มเข้าไป ยังมีลูกตา แผ่นหนัง หรือกระทั่งหนวดที่ยังมีพลังวิเศษในปริมาณเจือจาง อาจไม่สำคัญเท่าเลือด แต่ก็มีประโยชน์ใช้สอยแตกต่างออกไป”
“ยิ่งเป็นวัตถุดิบเกรดต่ำ ปริมาณก็ยิ่งมีมาก ทางโบสถ์คงถึงคราวล้มละลายแน่ หากมัวแต่ทุ่มกำลังคนและเวลาคอยกีดกันการซื้อขายวัตถุดิบพิเศษ สิ่งที่พวกมันทำได้ดีที่สุดคือการป้องกันมิให้วัตถุดิบสำคัญรั่วไหลภายในท้องตลาด”
เมื่อกล่าวจบ ลุงนีลล์อมยิ้ม
“แต่ยังมีเหตุผลสำคัญอีกข้อหนึ่งที่โบสถ์ไม่ยอมกวาดล้างตลาดมืด ในสายตาเจ็ดโบสถ์หลัก การมีตลาดเหล่านี้ไว้ย่อมดีกว่าไม่มี ภายใต้สถานการณ์ที่องค์กรลับยังถูกจำกัดไม่หมดสิ้น ตลาดมืดคือแหล่งข้อมูลสำคัญที่ช่วยรวบรวมเบาะแสองค์กรนอกรีตเหล่านั้น นับเป็นแผนการที่ไม่เลว”
“แต่แน่นอน เมื่อมีตลาดมืด ก็ย่อมมีการค้าขายผิดกฎหมายจำพวกวัตถุดิบเฝ้าระวังต้องห้าม สิ่งนี้เป็นของคู่กันที่มิอาจหลีกเลี่ยง หากไม่ใช่วัตถุดิบที่อันตรายจนเกินไป ในบางครั้ง พวกเราก็ต้องแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น เดินผ่านไปเลือกซื้อเฉพาะสิ่งที่ตัวเองต้องการ”
“และเป็นเพราะแต่ละโบสถ์คอยจับตามองซึ่งกันและกันตลอดเวลา ทุกโบสถ์จึงไม่กล้าเคลื่อนไหวกวาดล้างอย่างผลีผลามสินะครับ”
ไคลน์คาดเดา
ลุงนีลล์พยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงเห็นด้วย แต่มันมิได้อธิบายเสริม
“ผมเป็นนักทำนาย ในอนาคตคงต้องฝึกฝนศาสตร์พิธีกรรมบ่อยครั้ง คงเลี่ยงไม่ได้ที่ต้องซื้อวัตถุดิบด้วยเงินส่วนตัว คุณช่วยพาผมไปดูตลาดมืดที่ว่านั่นสักครั้งได้ไหมครับ?”
ไคลน์ขอร้องสมเหตุสมผล
ลุงนีลล์เริ่มแสดงท่าทีลังเล
“อันที่จริง กลุ่มลูกค้าหลักของตลาดมืดไม่ใช่พวกผู้วิเศษสักเท่าไร ส่วนมากเป็นขุนนางระดับสูงหรือไม่ก็พวกเศรษฐีที่หลงใหลศาสตร์เร้นลับ…”
“ฉันมีหนี้สามสิบปอนด์ที่ต้องรีบจ่ายคืนโดยเร็ว คงยังแวะไปที่ตลาดมืดไม่ได้จนกว่าจะชำระหนี้เรียบร้อย”
“เข้าใจแล้วครับ…”
ไคลน์คาดไม่ถึงว่า ผู้วิเศษรายได้สูงอย่างลุงนีลล์จะมีหนี้สินติดตัว
ถัดมาครู่หนึ่ง ชายหนุ่มกล่าวหลังจากไตร่ตรองสักพัก
“มิสเตอร์นีลล์ ผมให้ยืมเงินก่อนไหม? เพิ่งได้รับส่วนแบ่งมาสิบปอนด์พอดี”
“ฮะฮะ! ของแบบนั้นไม่จำเป็น ฉันจัดการปัญหาของตัวเองได้”
ลุงนีลล์พยุงตัวขึ้นจากโซฟาอย่างไม่รีบร้อน
“เฮ่อ… สังขารคือปัจจัยเดียวที่สิ่งมีชีวิตไม่สามารถเอาชนะ ร่างกายฉันเริ่มอ่อนเพลียหลังจากเข้าเวรตลอดทั้งคืน… เจ้าอย่าลืมทบทวนบทเรียนที่สอนไปด้วย อ่านเอกสารโบราณที่เตรียมไว้ให้ แล้วพรุ่งนี้จะมาสอนพื้นฐานของศาสตร์พิธีกรรม”
“ครับผม”
ชายหนุ่มลุกยืนพร้อมกับถอดหมวกคำนับ
…
เมื่อหัวหน้าอย่างดันน์·สมิทไม่กลับสำนักงานในช่วงเที่ยง ไคลน์ที่ว่างงานจึงทำทีเดินเตร็ดเตร่ค้นหาสมุดบันทึกอันทีโกนัสไปเรื่อยเปื่อย
ในฐานะที่ได้รับเงินสดจำนวนสิบปอนด์ ชายหนุ่มไม่รีรอสิ่งใดอีก ไคลน์รีบมุ่งหน้าไปยังสโมสรพยากรณ์ทันที
เงินค่าสมาชิกปีแรกอยู่ในมือของมันแล้ว!
เสียงกระซิบที่ได้ยินขณะเข้าฌานและเข้าสู่ภาวะเนตรวิญญาณยังคงดังขึ้นเป็นครั้งคราว สร้างความหงุดหงิดกังวลไม่น้อย และนั่นยิ่งทำให้ไคลน์ต้องการรีบทดสอบเทคนิค‘สวมบทบาท’โดยเร็ว
........................


## 0048 เฮเนส·วินเซนต์

ราชันเร้นลับ 48 : เฮเนส·วินเซนต์
สโมสรพยากรณ์ตั้งอยู่บนชั้นสองของบ้านเลขที่ 13 ถนนฮาเวิส เขตเหนือของเมืองทิงเก็น
เป็นอีกครั้งที่ไคลน์ได้พบเจ้าหน้าที่ต้อนรับสาวสวยคนเดิม
เส้นผมของเธอยังคงน้ำตาลอ่อนม้วนปลายเข้ากับยุคสมัย ส่งเสริมภาพลักษณ์ให้ดูคล้ายสุภาพสตรีสูงสง่า ค่อนข้างยากที่จะคาดเดาอายุจากผิวเผิน
“สวัสดีค่ะ วันนี้มิสเตอร์กลาซิสไม่อยู่ คุณต้องการเปลี่ยนหมอดูไหมคะ?”
สาวสวยกล่าวพลางฉีกยิ้มกว้าง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ไคลน์ที่กำลังถอดหมวกคำนับตามมารยาทมีอันต้องประหลาดใจ
“คุณจำผมได้ด้วยหรือ?”
ผ่านมาตั้งห้าวันแล้วนะ!
สตรีผมน้ำตาลยังรักษารอยยิ้มไม่ตกหล่น
“คุณเป็นลูกค้ารายแรกที่เลือกดูดวงกับมิสเตอร์กลาซิส แถมช่วงนี้ไม่ค่อยมีลูกค้ามากนัก เป็นธรรมดาที่ฉันจดจำได้แม่นยำเป็นพิเศษ”
นี่เราถูกจดจำในฐานะคนขี้ตืดหน้าเงินไปแล้วหรือ?
ไคลน์ตัดพ้อกับตัวเองครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าถามเสียงค่อย
“มิสเตอร์กลาซิสมาที่สโมสรครั้งสุดท้ายเมื่อไรครับ?”
สตรีผมน้ำตาลจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลไคลน์ เธอแสดงสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนมอบคำตอบ
“ด้วยความสัตย์จริง ทางเราไม่ได้สนใจมากนัก ว่าสมาชิกคนใดเข้าออกสโมสรตอนไหนบ้าง พวกเขามีอิสระและมีงานประจำของตัวเอง แต่หากฉันจำไม่ผิด นับตั้งแต่วันที่คุณขอดูดวงกับเขา มิสเตอร์กลาซิสก็ไม่ได้มาที่นี่อีกเลย”
ขอให้หมอนั่นปลอดภัย
ขอให้เทพธิดาอวยพร…
ไคลน์ภาวนา มันมิได้ไต่ถามต่อ แต่กล่าวตัดบทเข้าสู่ความตั้งใจหลัก
“วันนี้ผมไม่ได้มาดูดวง แต่มาสมัครสมาชิก”
“จริงหรือคะ? นับเป็นเกียรติอย่างยิ่ง”
สตรีผมน้ำตาลแสดงสีหน้าพึงพอใจ
“ค่าสมาชิกในปีแรกจะอยู่ที่ห้าปอนด์ ปีถัดไปเหลือเพียงหนึ่งปอนด์ รายละเอียดเพิ่มเติมต้องการให้ฉันทวนซ้ำไหมคะ?”
ไคลน์หยิบธนบัตรห้าปอนด์ที่เพิ่งได้รับจากค่าจ้างคดีลักพาตัวออกมาถือ ก่อนจะยื่นให้เจ้าหน้าที่สาวสวย สายตาชำเลืองมองภาพเหมือนของกษัตริย์เฮนรี·ออกัสตัสที่หนึ่งซึ่งห่างตัวออกไปทุกขณะ
หลังจากตรวจสอบลายน้ำกันการปลอมแปลงอย่างถี่ถ้วน สตรีผมน้ำตาลเก็บธนบัตรเข้าใต้โต๊ะพร้อมกับหยิบกระดาษแบบฟอร์มยื่นให้ไคลน์
“ช่วยกรอกรายละเอียดด้วยค่ะ เดี๋ยวฉันจะออกใบเสร็จยืนยันให้”
มีใบเสร็จด้วยหรือ? ได้หลักฐานแสดงค่าใช้จ่ายกับบริษัทหนามทมิฬแล้ว…
ไคลน์อมยิ้ม ก่อนจะหยิบปากกาหมึกน้ำเงินเข้มบนโต๊ะขึ้นมากรอกข้อมูลใส่แผ่นกระดาษ รายละเอียดประกอบด้วยเรื่องทั่วไปจำพวกชื่อ อายุ ที่พักอาศัย บริษัทที่ทำงาน รวมถึงวันเดือนปีเกิด
แต่มันเว้นว่างช่องวันเกิดไว้ ในฐานะนักทำนาย ข้อมูลวันเกิดถือเป็นความลับที่ควรปกปิด เพราะมันสามารถนำไปใช้ทำนายด้วยโหราศาสตร์ ไคลน์ต้องการให้ภาพลักษณ์ของตนเป็นปริศนามากที่สุด
หลังจากกรอกเอกสารเสร็จและลงทะเบียนเป็นสมาชิกเรียบร้อย สตรีผมน้ำตาลยื่นแขนขวาออกมาด้านหน้า
“ยินดีต้อนรับสู่สโมสรพยากรณ์เมืองทิงเก็นค่ะ ฉันมีชื่อว่าแอนเจลิก้า·บาเรฮาร์ท เป็นเจ้าหน้าที่คอยอำนวยความสะดวกให้สมาชิก ส่วนนี่คือกระดุมข้อมือแสดงฐานะสมาชิก มันถูกสลักด้วยอักษรพิเศษของสโมสรพยากรณ์ ใช้สำหรับยืนยันตัวตนสมาชิกค่ะ”
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ มาดามแอนเจลิก้า”
ไคลน์เหยียดแขนขวาออกไปจับมือกับสตรีผมน้ำตาลคนสวย จากนั้นก็หยิบกระดุมข้อมือสีทองหม่นขึ้นมา
เมื่อพิจารณาอย่างละเอียด อักษรที่จารึกไว้บนกระดุมถูกเขียนด้วยภาษาเฮอร์มิสซึ่งมีรากศัพท์แปลได้‘ผู้พยากรณ์’
แอนเจลิก้าดึงมือซ้ายที่มอบกระดุมทองกลับ เธอครุ่นคิดสองสามวินาทีก่อนจะถาม
“ฉันยังไม่ทราบว่าคุณถนัดเทคนิคทำนายแบบใด หรือต้องการศึกษาศาสตร์ทำนายด้านไหนจากสโมสรเป็นพิเศษบ้างคะ? พวกเรามีหมอดูจำนวนมากที่สามารถมอบความรู้ในศาสตร์แต่ละแขนงแตกต่างกัน และหากคุณมีความสนใจด้านใดเป็นพิเศษ ทางเราจะช่วยจับกลุ่มให้สนิทสนมกับคนที่มีความชื่นชอบแบบเดียวกัน”
“ผมมีพื้นฐานของศาสตร์ทำนายทุกแขนง เรียกว่าไม่มีความสนใจเป็นพิเศษก็ได้ครับ”
ไคลน์อธิบายอวดโอ่ ก่อนจะร้องขอ
“ผมสามารถบริการดูดวงให้ลูกค้าได้ไหม? ขอรับประกันว่าไม่ใช่มือใหม่แกะกล่องแน่นอน”
ตนมาที่นี่เพื่อ‘สวมบทบาท’เป็นนักทำนายตัวจริง และศาสตร์การทำนายของตนไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะสอนได้
แอนเจลิก้ายังคงยิ้มแย้มอ่อนโยนเช่นเคย
“ในช่วงแรก คุณสามารถดูดวงให้สมาชิกภายในสโมสรได้ฟรี แต่ฉันจะไม่แนะนำคุณให้กับลูกค้าจนกว่าจะได้เห็นฝีมือในระดับหนึ่งก่อน… ว่าแต่ คุณจะดูดวงในราคาเท่าไรคะ?”
“สองเพนนี”
เมื่อปราศจากชื่อเสียงเข้าสู้ จุดแข็งของตนจึงเหลือเพียงราคา
“สโมสรเราจะเก็บค่าธรรมเนียมหนึ่งในแปดของราคา ถ้าคุณคิดค่าบริการสองเพนนี จะต้องจ่ายทางสโมสรเป็นเงินเสี้ยวเพนนีทุกครั้งที่ดูดวงให้ลูกค้า…”
แอนเจลิก้าอธิบายกฎพื้นฐานของหมอดูอีกหลายข้อ จนถึงขั้นตอนสุดท้าย เธอเขียนรายละเอียดของไคลน์ลงในอัลบั้มรวมภาพรายชื่อหมอดู
เมื่อทุกสิ่งเสร็จสิ้น แอนเจลิก้าชี้นิ้วไปยังทางเดินยาวซึ่งสุดปลายเป็นห้องประชุมใหญ่
“มิสเตอร์เฮเนส·วินเซนต์กำลังบรรยายการดูดวงด้วยโหราศาสตร์อยู่ค่ะ คุณสามารถเดินเข้าไปหาที่นั่งฟังได้ตามใจชอบ ยกมือถามได้ทุกเมื่อหากเกิดความสงสัย”
“เข้าใจแล้วครับ”
ไคลน์เดินตรงไปตามทางเดิน มันต้องการทราบให้ได้ว่า การสอนของเฮเนส·วินเซนต์จะเหมือนหรือแตกต่างกับลุงนีลล์อย่างไร
ขณะเดียวกัน แอนเจลิก้าเดินตามมาพร้อมกับกล่าวเสียงค่อย
“มิสเตอร์โมเร็ตติคะ ไม่ทราบว่าคุณจะรับชาหรือกาแฟดี? พวกเรามีชาดำซิบป์ กาแฟแคว้นนันวิลล์ และกาแฟเดซี่ คอยเสิร์ฟให้สมาชิกโดยไม่คิดค่าบริการเพิ่ม”
หลังจากอ่านหนังสือพิมพ์มาบ้าง ไคลน์พอจะทราบว่าชาและกาแฟทั้งสามชนิดถือเป็นเครื่องดื่มเกรดรองสำหรับชนชั้นกลางถึงล่างของสังคม แต่อย่างน้อยก็มีคุณภาพสูงกว่าใบชาเทียมที่เมลิสซ่าชอบชงเป็นประจำ
ไคลน์ครุ่นคิดก่อนมอบคำตอบ
“ขอเป็นกาแฟนันวิลล์หนึ่งที่ครับ น้ำตาลสามช้อนชา ไม่ต้องใส่นม”
แคว้นนันวีลล์แห่งอาณาจักรโลเอ็นขึ้นชื่อในด้านเบียร์และไวน์แดง มีชนชั้นสูงไม่น้อยที่โปรดปรานรสชาติอันยอดเยี่ยมของเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่นี่ แต่ไม่ใช่กับกาแฟ ชื่อเสียงของกาแฟนันวิลล์มิได้เลิศเลอ
“ตกลงค่ะ รอฉันนำไปเสิร์ฟที่ห้องนะคะ”
แอนเจลิก้าชี้นิ้วไปยังห้องประชุม
ไคลน์เดินเข้าใกล้กับประตูที่เปิดแง้ม ทันใดนั้น เสียงบรรยายสำเนียงแคว้นอาโฮว่าดังเล็ดลอดออกมาจากด้านใน จับใจความได้ว่า
“การทำนายด้วยโหราศาสตร์ถูกจัดให้มีความยากและซับซ้อนมากที่สุดในบรรดาศาสตร์ทำนายทั้งหมด…”
นั่นมันสำหรับคนธรรมดา… ไคลน์ขัดคอผู้บรรยายในใจ สายตากวาดมองรอบห้องประชุมใหญ่หนึ่งครั้ง
ภาพแรกที่พบคือเก้าอี้ยาวหรูหราราวห้าถึงหกตัวตั้งเรียงชิดกันเป็นวงกลม กึ่งกลางวงกลมคือผู้บรรยายที่สวมชุดคลุมดำ หมอดูชื่อดังของทิงเก็น เฮเนส·วินเซนต์
บุรุษผู้นี้มีถุงใต้ตาค่อนข้างคล้ำ เส้นผมสีน้ำตาลหนาและแข็ง ชี้โด่เด่ประหนึ่งไม่เคยถูกหวีหรือสางมาก่อน คล้ายกับตัวเม่นไม่มีผิด
นอกเหนือจากนั้น ผู้บรรยายโหราศาสตร์ไม่มีจุดเด่นด้านใดเตะตาแม้สิ่งเดียว
เมื่อเห็นไคลน์เดินเข้ามา เฮเนส·วินเซนต์พยักหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงรับทราบ มันไม่ได้หยุดการบรรยาย เพียงแต่ชะลอคำพูดที่ค่อนข้างเร็วให้ช้าลง
ไคลน์ใช้มือขวาล้วงกระเป๋า มือซ้ายจับไม้ค้ำ ชายหนุ่มเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ยาวหรูหราพร้อมกับเอนหลังพิงพนัก จากนั้นก็กวาดสายตาสำรวจสมาชิกหนึ่งรอบ ประกอบด้วยบุรุษสี่และสตรีอีกสองคน
บ้างก้มหน้าจดบันทึกลงสมุดอย่างตั้งใจ บ้างหันมากระซิบกระซาบคุยกัน และบ้างส่งยิ้มชืดตอบให้ไคลน์ตามมารยาท
เมื่อวางไม้ค้ำลง ชายหนุ่มทำทีเลื่อนมือขึ้นไปจัดระเบียบหมวกผ้าไหมทรงกึ่งสูง แต่ปลายนิ้วแอบสัมผัสหว่างคิ้วสองครั้ง
สายตาเพ่งมองเฮเนส·วินเซนต์ทันที แสงออร่าแผ่จากร่างเป้าหมายตามปรกติ ไม่ว่าจะเป็นความเข้ม ความสว่าง หรือสีสันที่แตกต่างในแต่ละจุด
“แดงเข้ม กังวลเล็กน้อย… ออร่าจุดอื่นสุขภาพดีอย่างน่าเหลือเชื่อ ยกเว้นเพียงจุดเดียวที่อาการค่อนข้างแย่ เขามีโรคประจำตัวอย่างนั้นหรือ…?”
ขณะไคลน์ทำทีนั่งฟังการบรรยายอย่างสนอกสนใจ มันพึมพำด้วยเสียงค่อย
ทันใดนั้น ชายหนุ่มรีบเลื่อนมือขึ้นมาปิดปากเพื่อไม่ให้หลุดขำ หลังจากนึกขึ้นได้ว่า ตนไม่มีใบประกอบโรคศิลป์ของแพทย์ ไม่มีกระทั่งใบอนุญาตของแพทย์แผนโบราณ…
แล้วตนมีสิทธิ์อะไรวินิจฉัยโรคให้ผู้อื่น?
ต้องขอบคุณเนตรวิญญาณ ไคลน์พึงพอใจกับความเหนือมนุษย์ของตัวเองค่อนข้างมาก มันได้รับรู้ในสิ่งที่คนทั่วไปมองไม่เห็น
ถึงปัจจุบันยังมิอาจระบุอาการป่วยของโรคได้ละเอียดนัก แต่ข้อมูลเหล่านี้อาจเป็นประโยชน์ในบางสถานการณ์
เมื่อสำรวจสิ่งรอบตัวจนสบายใจ ชายหนุ่มแตะหว่างคิ้วอีกสองครั้งและกลับมาตั้งใจฟังในสิ่งที่เฮเนสบรรยาย
โหราศาสตร์ถือเป็นศาสตร์การทำนายด้วยการอ่านค่าดวงดาวประเภทหนึ่ง คนทั่วไปสามารถปฏิบัติตามได้ไม่ยาก ตัวอย่างที่ชัดเจนคือการทำนายด้วย‘จักรราศี’ตามเดือนเกิด ข้อมูลจักรราศีสามารถระบุชะตาชีวิตและอุปนิสัยเบื้องต้นของมนุษย์ได้
ลงลึกมาสักหน่อยจะเป็นการอ่านค่าจากดวงดาวในตอนที่เกิด จำพวกดวงอาทิตย์ จันทร์แดง ดาวสีชาด และดาวสีคราม หากให้ลึกลงไปอีก จะเป็นคำนวณระยะห่างระหว่างดวงดาวเหล่านั้น รวมถึงสัญลักษณ์ทางดาราศาสตร์ชนิดอื่นที่ปรากฏบนท้องฟ้า ค่าที่อ่านได้จะให้ผลการทำนายที่ละเอียดแม่นยำ
หมายความว่า โหราศาสตร์จำเป็นต้องใช้การคำนวณและข้อมูลที่ละเอียดมาก ส่งผลให้มีความซับซ้อนสูงกว่าศาสตร์ทำนายชนิดอื่น
มีหมอดูบางคนตัดสินใจตีพิมพ์หนังสือโหราศาสตร์โดยพยายามอธิบายให้เข้าใจง่ายที่สุด แต่นั่นก็ยังเข้าถึงได้ยากมากสำหรับคนทั่วไป มีบุคคลบางกลุ่มที่อ่านอย่างคร่าวและนำไปตีความสรุปอย่างผิดวิธี ส่งผลให้การทำนายออกมาคลาดเคลื่อน
ไคลน์นั่งฟังอย่างตั้งใจ มิได้กล่าวแทรกขัด หรือมิได้ยกมือถามไถ่ ตลอดเวลาเอาแต่ลูบไล้จี้ห้อยบุษราคัมสีเหลืองบริเวณข้อมือซ้าย สลับกับการจิบกาแฟนันวีลล์ที่แอนเจลิก้ายกมาเสิร์ฟ
หลังจากผ่านไปนาน เฮเนส·วินเซนต์หยุดบรรยายและใช้นิ้วนวดคลึงหว่างคิ้วตัวเองเล็กน้อย
“ถึงเวลาทบทวนบทเรียนด้วยตัวเองแล้ว หากมีคำถามเพิ่มเติม สามารถปรึกษาผมได้ที่ห้องศิลาจันทรา”
หลังจากเฮเนสเดินออกไป ชายหนุ่มเชิ้ตขาวกั๊กดำเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ไคลน์พร้อมกับกล่าว
“สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จัก ผมเอ็ดเวิร์ด·สตีฟ”
“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน ผมไคลน์·โมเร็ตติ”
ชายหนุ่มลุกขึ้นและคำนับทักทายตอบตามมารยาทสุภาพบุรุษ
“โหราศาสตร์เป็นคาบเรียนที่ซับซ้อนและยากเกินเข้าใจ ไม่ว่าจะฟังสักกี่หน แต่ทุกครั้งก็ชวนให้ง่วงเสมอ”
เอ็ดเวิร์ดกล่าวตำหนิตัวเอง
ไคลน์ยิ้มก่อนปลอบใจ
“เป็นเพราะมิสเตอร์วินเซนต์ถ่ายทอดความรู้ในหัวได้ไม่ชำนาญ เหมือนกับพวกเราต้องฝืนทานอาหารอินทิส แม้จะพอทานได้บ้าง แต่ก็ย่อยได้ยากเหลือเกิน”
“ถ้าให้เลือก ผมขอทานอาหารอินทิสยังดีเสียกว่า ถึงจะเสิร์ฟมาในจานใหญ่ แต่ปริมาณอาหารกลับมีไม่มากถึงขนาดทำให้จุก”
เอ็ดเวิร์ดอมยิ้ม มันถือโอกาสนั่งข้างไคลน์และกล่าวต่อ
“สมาชิกใหม่หรือครับ? ผมอยู่ที่นี่มาสองปี แต่ไม่เคยเห็นหน้าคุณมาก่อน”
“เพิ่งเข้าร่วมวันนี้ครับ”
ไคลน์ตอบตามจริง
“คุณถนัดด้านไหน? ของผมเป็นไพ่ทาโรต์และไพ่โป๊กเกอร์”
เอ็ดเวิร์ดถามเรื่อยเปื่อย
“ผมมีพื้นฐานศาสตร์ทุกชนิด แต่ไม่ถนัดด้านใดเป็นพิเศษ”
ไคลน์อธิบายอวดโอ่แบบเดียวกับที่เคยกล่าวต่อหน้าแอนเจลิก้า
มันไม่คิดถ่อมตน เพราะหากเป็นด้านทำนาย ในฐานะนักทำนายตัวจริง มันมีความรู้ความเข้าใจในศาสตร์เร้นลับพอสมควร ถึงจะไม่ชำนาญอย่างลึกซึ้งก็ตาม
ขณะสมาชิกภายในห้องประชุมสนทนาแลกเปลี่ยนความรู้ด้านบทเรียนโหราศาสตร์อย่างออกรส สาวสวยแอนเจลิก้าเดินเข้ามาในห้องพร้อมส่งเสียง
“มิสเตอร์สตีฟ มีลูกค้าต้องการใช้บริการดูดวงค่ะ”
“ทราบแล้วครับ”
เอ็ดเวิร์ด·สตีฟอมยิ้ม
“ดูเหมือนคุณจะดังพอตัวเลยนะครับ”
ไคลน์ถือโอกาสถามใคร่รู้
“หามิได้ เป็นเพราะผมตั้งราคาไว้สมเหตุสมผลต่างหาก”
เอ็ดเวิร์ดกล่าวเสียงค่อย
“ลูกค้าทั่วไปจะไม่เลือกหมอดูที่มีราคาสูงที่สุด นี่คือสัจธรรม ส่วนราคาต่ำสุดก็ไม่มีโอกาสเช่นกัน นอกเสียจากพวกเขาจะถูกลาถีบใส่ศีรษะจนสมองเพี้ยน ลูกค้าจะไม่มั่นใจกับหมอดูที่ประเมินราคาตัวเองต่ำต้อย ราคาระดับกลางๆ จึงได้รับโอกาสมากที่สุด”
ก็ผมนี่ไง คนที่ถูกลาถีบใส่ศีรษะ…
เมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินจากไป ไคลน์ส่ายหัวพลางอมยิ้มจืดชืด
สงสัยต้องเปลี่ยนแปลงราคา…
ชายหนุ่มลุกขึ้นและเดินออกจากห้องประชุมไปตามทางเดิน เขาได้พบแอนเจลิก้าที่โต๊ะต้อนรับอีกครั้ง
“ผมขอเปลี่ยนแปลงราคาเป็น… เอ่อ… แปดเพนนี”
สาวสวยแอนเจลิก้าจ้องมองเข้าไปในดวงตาชายหนุ่ม
“ทราบแล้วค่ะ แต่ฉันจะแจ้งกับลูกค้าว่าคุณยังเป็นสมาชิกใหม่ของเรา”
“ไม่มีปัญหาครับ”
ไคลน์พยักหน้าไม่ถือสา
ในบางครั้ง เพื่อให้ดึงดูดลูกค้าได้ดี ความลึกลับถือเป็นปัจจัยสำคัญของ‘นักทำนาย’ไม่แพ้องค์ประกอบอื่น
เมื่อกระจ่างไปอีกประเด็น ไคลน์ตัดสินใจกลับไปยังห้องประชุม
ขณะกำลังเดิน มันเหลือบเห็นเฮเนส·วินเซนต์เดินออกจากห้องศิลาจันทรา กลับเข้าไปในห้องประชุมพร้อมกับกระจกเงาสีเงินในมือ
หมอดูชื่อดังแห่งทิงเก็นเปล่งเสียงกล่าวกับสมาชิกร่วมฟังบรรยายทั้งห้าคนว่า
“ผมเพิ่งค้นพบศาสตร์การทำนายชนิดใหม่เมื่อไม่นานมานี้ เรียกว่าการทำนายด้วยกระจกวิเศษ มีใครต้องการเรียนไหมครับ?”
กระจกวิเศษ?
นั่นมันเทคนิคอันตรายไม่ใช่หรือ…?
ไคลน์เชิ้ตขาวกั๊กดำพลันขมวดคิ้วขณะยืนแอบฟังอยู่นอกห้อง
........................


## 0049 ศาสตร์ทำนาย

ราชันเร้นลับ 49 : ศาสตร์ทำนาย
ในฐานะนักทำนายที่เพิ่งย่างกรายเข้าสู่โลกแห่งศาสตร์เร้นลับ ไคลน์ไม่กล้าอวดโอ่ว่าตนบรรลุศาสตร์ทุกแขนงอย่างแจ่มแจ้ง แต่มันก็มิได้ดูถูกตัวเองด้วยการถ่อมตนว่าปราศจากความรู้เช่นกัน
มีหลายสิ่งที่มันทราบในเชิงลึก โดยเฉพาะศาสตร์การทำนายหลักที่ถูกแบ่งออกเป็นสามแขนงย่อย แต่ละแขนงจะถูกแบ่งด้วย‘แหล่งที่มา’ของ‘คำบอกใบ้’
ศาสตร์แขนงแรกประกอบด้วยไพ่ทาโรต์ ไพ่โป๊กเกอร์ ลูกตุ้มวิญญาณ แท่งวิญญาณ ความฝัน และอื่นๆ ที่คล้ายคลึงกัน
หมวดหมู่นี้จะอาศัย‘พลังวิญญาณ’ของผู้ทำนายในการติดต่อสื่อสารกับโลกวิญญาณเพื่อขอ‘คำบอกใบ้’ จากนั้น ผู้ทำนายต้องตีความหาข้อสรุปเอาเอง
สำหรับเทคนิค‘ลูกตุ้มวิญญาณ’และ‘แท่งวิญญาณ’จะแตกต่างจากที่เหลือเล็กน้อย เพราะจำเป็นต้องใช้‘พลังวิญญาณ’ของผู้ทำนายในระดับสูง คงเป็นการยากที่บุคคลซึ่งไม่ใช่ผู้วิเศษจะทำนายด้วยสองวิธีดังกล่าวสำเร็จ
ส่วนไพ่ทาโรต์ถือเป็นวิธียอดนิยมที่บุคคลทั่วไปสามารถ‘ร้องขอ’คำบอกใบ้จากโลกวิญญาณได้อย่างคร่าว แต่คำตอบจะมาในเชิง‘สัญลักษณ์ไพ่’ ซึ่งค่อนข้างคลุมเครือและไม่ละเอียด
แขนงที่สองประกอบด้วยศาสตร์เลขมงคลและโหราศาสตร์ รวมถึงเทคนิคอื่นที่มีรูปแบบคล้ายคลึงกัน
ผู้ทำนายต้องได้รับข้อมูลจากผู้ถูกทำนายโดยละเอียดเพื่อให้การทำนายเป็นไปอย่างแม่นยำ ข้อมูลประกอบด้วย วัน เดือน ปีที่เกิด ช่วงเวลาเกิด ตำแหน่งของดวงดาว จากนั้นจะนำมาคำนวณตามหลักเพื่อให้ได้ผลลัพธ์
ข้อเสียของศาสตร์แขนงนี้คือ ผู้ทำนายจะต้องได้รับข้อมูลที่มากพอ เพราะข้อมูลทั้งหมดมาจากฝั่งลูกค้า มิใช่ตัวหมอดู
ส่วนข้อดีก็คือ ไม่ต้องเป็นผู้วิเศษก็สามารถดูดวงด้วยศาสตร์แขนงที่สองได้
มาถึงแขนงที่สาม ผู้ทำนายจะอาศัยพลังลึกลับเป็น‘แหล่งที่มา’ของคำนำนาย โดยพลังหรือตัวตนดังกล่าวมิได้มาจากโลกวิญญาณ
‘ผีถ้วยแก้ว’ที่ไคลน์คุ้นเคยจากโลกเก่าถูกจัดให้อยู่ในหมวดหมู่นี้ ตามปรกติแล้ว คนธรรมดาจะไม่มีพลังวิญญาณมากพอในการติดต่อสื่อสารกับ ‘วิญญาณร้าย’ หรือสิ่งมีชีวิตเร้นลับที่คล้ายคลึงกัน แต่ในบางครั้งสามารถทำได้ เพราะวิญญาณร้ายดังกล่าวปรารถนาจะล่อลวงมนุษย์ด้วยเจตนาชั่ว
จุดจบของการทำนายลักษณะนี้ไม่เคยสวยงาม ถ้าไม่เกิดโศกนาฏกรรม ผู้ทำนายก็เสียสติไปตลอดชีวิต
เทคนิคทำนายด้วยกระจกวิเศษที่เฮเนส·วินเซนต์กล่าวถึง ถูกจัดอยู่ในแขนงที่สาม กระจกวิเศษจะทำหน้าที่เป็นประตูติดต่อกับมิติเร้นลับ คล้ายคลึงกับการใช้‘วิญญาณดารา’ติดต่อกับโลกวิญญาณ
แต่มิติเร้นลับในที่นี้ไม่ปลอดภัย เนื่องจากไม่ทราบปลายทาง ไม่ทราบดีชั่ว ขึ้นอยู่กับคาถาที่ท่องระหว่างประกอบพิธีกรรม
ชายหนุ่มตัดสินใจหยุดยืนฟังอยู่หน้าห้อง มันต้องการทราบว่าหมอดูชื่อดังแห่งทิงเก็นจะอธิบายเทคนิคอันตรายในทิศทางใด
หากจำเป็น ไคลน์จะแจ้งให้ดันน์·สมิททราบ เพื่อจะได้ลอบเข้าจู่โจมเฮเนส·วินเซนต์ในฝันยามค่ำคืน
แน่นอน เทคนิคกระจกวิเศษสามารถนำไปใช้ในทางที่ดีได้ โดยการท่องคาถาอ้างอิงถึงหนึ่งใน‘เจ็ดเทพประจำโบสถ์หลัก’เพื่อขอรับคำบอกใบ้
คนทั่วไปที่พลังวิญญาณอ่อนมักไม่ได้รับ‘คำบอกใบ้’ตอบกลับมา แต่อย่างน้อยก็เป็นพิธีกรรมที่ปลอดภัย
ถึงอย่างนั้น เทคนิคทำนายด้วยกระจกวิญญาณก็ยังเป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับเหยี่ยวราตรีและทูตพิพากษา
สาเหตุเพราะวิธีนี้มักถูกใช้โดยองค์กรลับเพื่อขอคำบอกใบ้จาก‘เทพนอกรีต’ที่พวกมันศรัทธา รวมถึงตัวตนชั่วร้ายมากมายที่ไม่มีทางระบุครบ
การทำนายด้วยกระจกวิเศษมีความเสี่ยงสูงมาก หากกล่าวคาถาผิดแม้แต่พยางค์เดียว ตัวตนปริศนาจะเข้าครอบงำจิตใจผู้ทำนายทันที
ในโลกที่มีพลังวิเศษและเหล่าเทพมากมาย พิธีกรรมทำนายต้องห้ามมักนำพาความหายนะมาสู่ผู้ประกอบพิธีเสมอ
ไคลน์นึกสงสัยมาตลอดว่า บางทีตน เวิร์ช และนาย่าอาจประกอบ‘พิธีกรรมมืด’ตามที่เขียนไว้ในสมุดบันทึกตระกูลอันทีโกนัสจนชีวิตต้องถึงจุดจบ
ขณะเดียวกัน เฮเนสยังคงอธิบายหลักการทำนายด้วยกระจกวิเศษแก่ผู้ฟังบรรยายทั้งห้าคนภายในห้องอย่างละเอียด
“ประการแรก พวกคุณต้องเลือกวันเวลาให้เหมาะสมกับเทพองค์ที่ศรัทธา สามารถศึกษาเพิ่มเติมได้จากคู่มือโหราศาสตร์   ตัวอย่างเช่น หากเป็นผู้ศรัทธาเทพธิดารัตติกาล วันอาทิตย์คือสัญลักษณ์แห่งเทพธิดา และยังเป็นสัญลักษณ์แทนการพักผ่อนด้วย ช่วงเวลาที่ดีคือระหว่างตีสองถึงตีสาม เก้าโมงถึงสิบโมง สี่โมงเย็นถึงห้าโมงเย็น และห้าทุ่มถึงเที่ยงคืน นี่คือช่วงเวลาที่เทพธิดาสำแดงพลังอย่างเต็มที่ สาวกโบสถ์รัตติกาลควรใช้ช่วงเวลาเหล่านี้ในการประกอบพิธีกรรม”
เป็นคำแนะนำที่ค่อนข้างถูกต้อง…
ไคลน์ที่ใช้ประตูทางเข้าห้องประชุมเป็นกำบัง มันพยักหน้ากับตัวเองเล็กน้อย
ดูเหมือนเรื่องที่แต่ละโบสถ์คอยระแวงซึ่งกันและกันจะเป็นความจริง เห็นได้จากการมีข้อมูลที่ละเอียดของเทพแต่ละองค์ถูกเขียนไว้ใน‘คู่มือโหราศาสตร์’ที่เฮเนสกล่าวถึง
แต่แน่นอนว่า ไม่มีเรื่องเกี่ยวกับโอสถหรือผู้วิเศษถูกบันทึกไว้ คนธรรมดาอ่านไปก็ไม่พบข้อมูลที่โบสถ์พยายามเก็บงำเป็นความลับ
“ถัดมาเป็นการทำความสะอาดกระจกอย่างระมัดระวัง กระจกเงาที่ใช้ต้องเคลือบด้วยโลหะเงินเท่านั้น และถ้าต้องการร่ายคาถาโดยเอ่ยพระนามเทพธิดารัตติกาล ตำแหน่งที่วางกระจกควรเป็นจุดที่แสงจันทร์ส่องถึง…”
เฮเนสบรรยายโดยทำท่าทางประกอบ
ผิดแล้ว การระบุตำแหน่งวางกระจกควรใช้เทคนิคลูกตุ้มวิญญาณช่วย ประการแรก วางกระจกในตำแหน่งที่คิดว่าใช่ จากนั้นก็ท่อง—ตำแหน่งปัจจุบันเหมาะสมแล้วที่จะประกอบพิธีกรรมกระจกวิเศษ—ให้ครบเจ็ดครั้ง คำตอบจะมาในรูปแบบการหมุนตามหรือทวนเข็มของโซ่ลูกตุ้ม…
แต่ถ้าคิดพึ่งพาพลังจากตัวตนชั่วร้ายนอกรีต ตำแหน่งวางกระจกคงไม่สลักสำคัญสักเท่าไร…
ไคลน์แก้ไขคำอธิบายเฮเนสภายในใจ
ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนกับตนเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยที่ต้องนั่งฟังลูกศิษย์อธิบายเนื้อหาผิดๆ ถูกๆ
เฮเนส·วินเซนต์ย่อมไม่ได้ยินเสียงเย้ยหยันจากไคลน์ มันยังกล่าวต่อไปด้วยสีหน้าเป็นธรรมชาติ
เมื่อผู้ฟังภายในห้องจดเนื้อหาลงสมุดเสร็จ มันเริ่มอธิบายต่อ
“หลังจากอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายตัวเองเสร็จ ให้ขึงผ้าม่านทุกผืนในห้องจนตึง ปิดประตูลงกลอนให้มิดชิด และเริ่มลงมือจุดเทียนไขหน้ากระจกพร้อมกับท่องคาถาเอ่ยพระนามของเทพที่ตัวเองศรัทธา”
“ถัดมาจะเป็นการท่องคำถามในใจให้ครบเจ็ดครั้ง อย่าใช้ภาษาที่สละสลวยหรือเข้าใจยากเกินไป พยายามตั้งคำถามให้ง่ายที่สุด…”
“เมื่อเสร็จสิ้น ให้บรรจงหยิบกระจกและปล่อยลงพื้นอย่างนุ่มนวล เน้นย้ำว่านุ่มนวล คำบอกใบ้จากองค์เทพจะแฝงมาในลักษณะการแตกของกระจก”
“ส่วนสัญลักษณ์และหลักการตีความ ผมจะอธิบายอย่างละเอียดถัดจากนี้”
ฟู่ว! เมื่อทราบว่าเฮเนส·วินเซนต์มิได้สอนพิธีกรรมที่ขัดต่อจารีตเจ็ดโบสถ์หลัก ไคลน์ถอนหายใจยาวโล่งอก มันตัดสินใจเดินกลับเข้าห้องประชุมและนั่งในจุดเดิม จากนั้นก็ยกซดกาแฟนันวีลล์จนหมดแก้วภายในหนึ่งอึก
การทำนายแบบ‘ถูกจารีต’อาจได้รับคำบอกใบ้จากเทพก็จริง แต่ไม่มีทางที่คนทั่วไปจะตีความออก
ยกเว้นเสียแต่จะเป็นผู้วิเศษ และถ้าเป็นผู้วิเศษที่มีพลังวิญญาณสูง ไม่จำเป็นต้องทำให้กระจกแตกด้วยซ้ำ เพียงจ้องมองเข้าไปในกระจกเงินก็จะเห็น‘ภาพ’คำบอกใบ้โดยละเอียด
ถัดมาเป็นการบรรยายวิธีตีความลักษณะการแตกของกระจก เนื้อหาค่อนข้างยาวและน่าเบื่อ ขนาดเอ็ดเวิร์ด·สตีฟกลับมาจากการดูดวงก็ยังเล่าไม่จบ
ไคลน์มิได้ไต่ถามเอ็ดเวิร์ดถึงผลลัพธ์การดูดวงเมื่อครู่ รวมถึงวิธีที่มันใช้ดูดวงให้ลูกค้า สิ่งเหล่านี้คือกฎปากเปล่าซึ่งเป็นความลับในวงการหมอดู
และในฐานะนำทักทายตัวจริง การซักไซ้ไม่ใช่พฤติกรรมที่เหมาะสม หากมันต้องการทราบสิ่งใด ก็ควรทำนายหาคำตอบเอาเอง นั่นจะเป็นการวางตัวที่เหมาะสมกว่า นอกเสียจากอีกฝ่ายต้องการเปิดเผยอย่างเต็มใจ
“ผมเคยคิดอยู่บ่อยครั้งว่า ผลลัพธ์ทำนายที่พวกเราบอกกับลูกค้านั้นค่อนข้างคลุมเครือ มีหลายหนที่พวกเขาต้องกลับไปตีความคำพูดเอาเอง”
เอ็ดเวิร์ดซดชาดำซิบป์ก่อนจะถอนหายใจเสียงค่อย
“ตัวอย่างเช่นคำทำนายที่ว่า—ชีวิตของคุณจะพบกับความเปลี่ยนแปลงหลายครั้ง ถูกอุปสรรคในชีวิตเล่นงานอย่างหนัก แต่ท้ายที่สุด คุณจะกลับมาตั้งตัวได้และมีชีวิตที่สดใส—แม้จะพูดไปเช่นนั้น แต่ผมก็บอกไม่ได้ว่าอุปสรรคในชีวิตจะมาตอนไหน และจะดีขึ้นเมื่อไร ได้แต่ให้พวกเขาเดากันเอง”
“หรืออีกหนึ่งตัวอย่างคือ—การเดินทางไกลของคุณอาจไม่ราบรื่นนัก แต่จะกลับมาได้อย่างปลอดภัยแน่นอน—ต่อให้เขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิต แต่คนตายก็พูดไม่ได้อยู่ดี”
ในฐานะที่ไม่ได้เริ่มฟังตั้งแต่ต้น เอ็ดเวิร์ดจึงไม่ใส่ใจกับคาบบรรยายของเฮเนส·วินเซนต์
“ปรากฏการณ์เอนเอียงของผู้อยู่รอดสินะ”
ไคลน์เสริมพลางอมยิ้ม
ปรากฏการณ์เอนเอียงของผู้อยู่รอดหมายถึง บทสรุปที่เกิดขึ้นจากปากของผู้อยู่รอดหรือโชคดี โดยไม่คำนึงถึงบุคคลที่ตายไปโดยใช้วิธีการแบบเดียวกัน ด้วยเหตุนี้ ผลลัพธ์จึงออกมาไม่สัมพันธ์กับความจริง
ตัวอย่างเช่น หากมีคนบอกว่า ใช้ทางลัดเส้นนี้แล้วจะไม่ถูกโจรปล้น แต่คนที่พูดคือหนุึ่งในสิบที่รอดพ้นจากการถูกปล้น โดยไม่สนอีกเก้าคนที่เป็นเหยื่อ นี่คือปรากฏการณ์เอนเอียงของผู้อยู่รอด
“ใช่แล้วครับ ถ้อยคำของจักรพรรดิโรซายล์แฝงปรัชญาล้ำลึกไว้เสมอ”
เอ็ดเวิร์ดกล่าวสรรเสริญ
…ไคลน์พูดอะไรไม่ออก มันแสร้งทำเป็นยกซดด้วยกาแฟที่ดื่มหมดนานแล้ว
…
หลังจากผ่านคาบเรียนอันยาวนานตลอดช่วงบ่าย สมาชิกที่เหลืออีกห้าคนหันมานั่งจับกลุ่มแลกเปลี่ยนความรู้ร่วมกับไคลน์และเอ็ดเวิร์ด
ไคลน์ปฏิบัติหน้าที่ในฐานะเหยี่ยวราตรีอย่างเต็มที่ มันพยายามสอดส่องหาบุคคลน่าสงสัยหรือบทสนทนาที่จะนำพาไปสู่พิธีกรรมอันตรายและผู้วิเศษ
เรียกได้ว่า ทำงานเกินเงินเดือนไปมาก
ทว่า มันกลับไม่บรรลุในสิ่งที่ตัวเองต้องการที่สุด—การสวมบทบาทเป็นนักทำนาย ตลอดช่วงบ่าย มีลูกค้าเรียกใช้บริการดูดวงอีกสามถึงสี่ครั้ง แต่ไม่มีใครที่เลือกไคลน์
“หรือว่าเราควรสร้างชื่อเสียงด้วยการเริ่มทักสมาชิกทุกคนก่อน เช่น ‘คุณกำลังถูกความโชคร้ายครอบงำ’ ‘คุณดวงไม่ดีในระยะหลังใช่ไหม’ หรือจำพวก ‘เหตุการณ์ที่ผ่านมาไม่ค่อยราบรื่นสินะครับ’…”
“ไม่สิ นั่นไม่ใช่วิถีของนักทำนายสักหน่อย”
ขณะเกิดความคิดสุดห่วย ไคลน์ตัดพ้อตำหนิตัวเอง
ท้ายที่สุด เมื่อไม่มีเบาะแสเพิ่มเติม ชายหนุ่มตัดสินใจหยิบไม้ค้ำและกล่าวคำอำลากับทุกคน
…
ราวห้าโมงครึ่ง เอ็ดเวิร์ด·สตีฟสวมโค้ทตัวนอกทับเสื้อเชิ้ตและเสื้อกั๊ก ขณะมันกำลังเดินออกจากสโมสรพยากรณ์ บุคคลที่คุ้นเคยได้ปรากฏตัวเบื้องหน้า
“สายัณห์สวัสดิ์ กลาซิส ไม่ได้พบกันนาน”
เอ็ดเวิร์ดทักทายด้วยรอยยิ้ม มันสำรวจการแต่งกายของเพื่อนสนิทที่มีความชื่นชอบร่วมกัน กลาซิสมาในชุดภูมิฐานสีขาวดำเหมือนทุกครั้ง บริเวณหน้าอกมีแว่นตาหนึ่งขาหรูหราห้อยอยู่
ทันใดนั้น เอ็ดเวิร์ดพบว่าเพื่อนรักมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เส้นผมที่เคยเหลืองทองเริ่มจางซีด
“สายัณห์สวัสดิ์ เอ็ดเวิร์ด… แค่ก!”
กลาซิสที่ถอดหมวกทักทาย มันรีบเลื่อนหมวกปิดปากขณะไอกระแอมหลายหน
เอ็ดเวิร์ดไต่ถามด้วยสีหน้าฉงน
“คุณป่วยฉับพลันหรือ?”
“ป่วยร้ายแรงมาก เป็นโรคปอดบวมโดยไม่ทราบสาเหตุ หากไม่เพราะภรรยาของพบได้พบสุดยอดเภสัชโดยบังเอิญ คุณอาจได้พบผมอีกครั้งในงานศพ”
น้ำเสียงกลาซิสเจือความหวาดกลัวผสมโล่งใจ
“พระเจ้า ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่า คนที่มีลักษณะแข็งแรงแบบคุณจะล้มป่วยฉับพลันด้วยโรคร้ายเช่นนี้ ถ้าจำไม่ผิด ผมเคยดูดวงสุภาพให้คุณแล้วไม่ใช่หรือ? ผลการดูดวงยังบอกว่าสุขภาพดีปราศจากโรคภัยอยู่เลย”
เอ็ดเวิร์ดโบกไม้ค้ำไปมาเพื่อแสดงท่าทีตกตะลึงหลังจากทราบข่าว
“ผมก็เคยดูดวงให้ตัวเอง ผลลัพธ์ไม่ต่างจากคุณนัก บางทีพวกเราอาจไม่ใช่หมอดูที่ยอดเยี่ยมขนาดนั้น แล้วก็…”
กลาซิสย้อนนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในช่วงวันจันทร์ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึม
ทันใดนั้น เจ้าหน้าที่สาวสวยแผนกต้อนรับ—แอนเจลิก้า·บาเรฮาร์ท กล่าวทักทายกับกลาซิสที่เพิ่งเข้าสโมสรด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
หลังจากทักทายซึ่งกันและกันตามมารยาท เธอเริ่มสังเกตเห็นความผิดปรกติของสุขภาพกลาซิส แองจิเลน่าไต่ถามเล็กน้อยและแนะนำพอเป็นพิธี
ก่อนจะกล่าวในสิ่งที่น่าตกตะลึง
“มิสเตอร์กลาซิส ลูกค้าของคุณเมื่อวันก่อน มิสเตอร์โมเร็ตติ เขาตัดสินใจเข้าร่วมสโมสรพยากรณ์แล้วนะคะ”
“ลูกค้าคนล่าสุดของผม?”
นัยน์ตากลาซิสพลันส่องประกาย
“พระเจ้า! เขาอยู่ที่ไหน?”
“กลับไปแล้วค่ะ”
แอนเจลิก้าและเอ็ดเวิร์ดต่างฉงนกับท่าทีตกใจเกินงามของกลาซิส
กลาซิสเหม่อลอยจนเซไปด้านหน้าสองก้าวโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะหันไปกล่าวกับแอนเจลิก้า
“คราวหน้าที่เขามา… ถ้าผมไม่อยู่ ช่วยถามให้ด้วยว่าเขาจะเข้าสโมสรวันไหนบ้าง!”
“กลาซิส… เกิดอะไรขึ้นกันแน่? มิสเตอร์โมเร็ตติทำอะไรไม่ดีกับคุณอย่างนั้นหรือ?”
เอ็ดเวิร์ดขมวดคิ้ว
กลาซิสยกแขนขวาเชิงปฏิเสธ มันจ้องมองไปมาระหว่างแอนเจลิก้ากับเอ็ดเวิร์ดเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มอธิบายด้วยจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
“เขาเป็นหมอที่… ลึกลับมาก… มากๆ”
กลาซิสย้ำคำว่า‘มาก’ถึงสามครั้ง
........................


## 0050 วิธีชำระหนี้ของลุงนีลล์

ราชันเร้นลับ 50 :  วิธีชำระหนี้ของลุงนีลล์
หนึ่งทุ่มครึ่ง ถึงเวลาอาหารค่ำของครอบครัวโมเร็ตติ
“ไคลน์ ทำไมนายต้องรีบไปทำงานแต่เช้าด้วย? ทั้งที่เป็นแค่ที่ปรึกษาประวัติศาสตร์ บริษัทนี้ไม่อันตรายไปหน่อยหรือ?”
เบ็นสันใช้ส้อมจิ้มมันฝรั่งจากจานสตูเนื้อใส่ปาก สีหน้าค่อนข้างเป็นกังวลกับแผ่นกระดาษโน้ตเมื่อตอนเช้า
ไคลน์บรรจงคายก้างปลาทอดอย่างระมัดระวัง ก่อนจะมอบคำแก้ตัวที่เตรียมไว้พร้อมแล้ว
“มีเอกสารจำนวนหนึ่งต้องถูกขนส่งไปยังสาขาเบ็คลันด์โดยด่วน ฉันมีหน้าที่คุมงานเพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาดขึ้น นายก็คงทราบดีอยู่แล้ว พวกสมองมีแต่กล้ามไม่มีทางอ่านภาษาฟุซัคออก”
หลังจากได้ยินคำอธิบาย เบ็นสันถอนหายใจด้วยสีหน้าโล่งอก
“ความรู้เป็นสิ่งสำคัญจริงๆ”
ฉวยโอกาสนี้ ไคลน์หยิบธนบัตรห้าปอนด์อีกใบที่เหลือจากโบนัสยื่นให้เบ็นสัน
“นี่คือเงินโบนัสที่แลกมากับการตื่นเช้า พวกนายเอาไปใช้ซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่”
“ห้าปอนด์เชียว?”
เบ็นสันและเมลิสซ่าส่งเสียงพร้อมกัน
พี่ชายคนโตนำธนบัตรห้าปอนด์ไปส่องไฟหาลายน้ำ ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงกึ่งทึ่งกึ่งฉงน
“บริษัทรักษาความปลอดภัยกระเป๋าหนักชะมัด…”
ค่าแรงรายสัปดาห์ของเบ็นสันคือหนึ่งปอนด์สิบซูล สี่สัปดาห์เท่ากับหกปอนด์ หมายความว่า ค่าแรงหนึ่งเดือนของเบ็นสันมีมูลค่ามากกว่าโบนัสไคลน์แค่ปอนด์เดียว!
แต่ถึงจะมีอัตราค่าแรงเพียงเท่านี้ เบ็นสันก็เลี้ยงน้องสองคนมาได้หลายปี แถมมิได้ใช้ชีวิตอย่างอดอยาก มีเนื้อสัตว์ให้ทานสัปดาห์ละสองสามมื้อ และทุกปีจะมีการซื้อเสื้อผ้าใหม่จากเงินออมเสมอ
“ไม่เชื่อที่ฉันพูดหรือ?”
ไคลน์ถามย้ำ
เบ็นสันยิ้มคิกคัก
“ฉันรู้ นายไม่มีทั้งความสามารถและความกล้ามากพอจะปล้นธนาคาร”
“คนอย่างนายโกหกไม่เป็น”
เมลิสซ่าวางมีดและส้อมลงก่อนจะเงยหน้าตอบไคลน์ด้วยเสียงเรียบเฉย
แต่ทุกวันนี้… ฉันแทบจะโกหกคำเว้นคำ
ชายหนุ่มรู้สึกผิด‘เล็กน้อย’
ถึงจะไม่ได้โกหกทั้งหมด เป็นเงินที่หามาอย่างสุจริต แต่ความเชื่อใจโดยไม่เคลือบแคลงของน้องสาวก็ทำให้มันเจ็บแปลบหน้าอกไม่น้อย
“ธุระในวันนี้ค่อนข้างพิเศษ ทั้งเร่งด่วนและสำคัญมาก หากขาดฉันไปบริษัทต้องแย่แน่ ห้าปอนด์นับว่าสมเหตุสมผลแล้ว”
ไคลน์กล่าวเสริม
มีความจริงแฝงอยู่หลายส่วน
สำหรับห้าปอนด์ที่เหลือจากโบนัส ซึ่งจะได้คืนหลังจากทำเรื่องเบิกงบสโมสรพยากรณ์ผ่าน มันมีแผนจะปกปิดเงินก้อนนี้ไว้ด้วยเหตุผลสองประการ
ข้อแรก หากมันนำเงินกลับบ้านรวดเดียวสิบปอนด์ มีโอกาสสูงที่พี่ชายน้องสาวจะเข้าใจว่าตนทำธุรกิจผิดกฎหมาย ส่วนข้อสอง ลุงนีลล์เคยกล่าวไว้ว่า ผู้วิเศษสายพิธีกรรมจะมีต้นทุนด้านวัตถุดิบค่อนข้างสูง
เบ็นสันฉีกและกัดขนมปังข้าวโอ๊ตด้วยสีหน้าพึงพอใจ มันครุ่นคิดหลายวินาทีก่อนจะกล่าว
“งานปัจจุบันของฉันไม่จำเป็นต้องสวมเสื้อผ้าหรูหรา เอ่อ ฉันหมายความว่า เสื้อผ้าที่บ้านก็ดีอยู่แล้ว”
ไม่รอให้ไคลน์เถียง มันเสริมต่อด้วยตัวเอง
“ในเมื่อมีโบนัส ก็ควรถือเป็นเงินออมครอบครัวมากกว่า ฉันมีแผนจะซื้อหนังสือบัญชีและการเงินอีกหลายเล่ม  ไคลน์ เมลิสซ่า ในอีกสองปีข้างหน้า ค่าแรงต่อสัปดาห์ของฉันต้องมากกว่าสองปอนด์ให้ได้! ฮะฮะ ก็อย่างที่พวกนายรู้ หัวหน้าของฉันสมองทึบมาก แถมยังปากเหม็นบัดซบ อ้าปากทีแทบจะเป็นลมทั้งสำนักงาน”
“เป็นความคิดดี”
ไคลน์ชื่นชอบบุคคลที่มีความคิดคล้ายคลึงกับตน ชายหนุ่มช่วยเสริม
“เริ่มจากการอ่านหนังสือไวยากรณ์ในห้องฉันก่อนไหม? หากหวังมีการงานมั่นคง หนังสือเหล่านั้นจะช่วยได้มาก”
บางทีว่า… ในอีกไม่ช้า ระบบสอบบรรจุข้าราชการอาจเกิดขึ้นในอาณาจักรโลเอ็น ผู้ที่เตรียมพร้อมตลอดเวลาคือผู้ที่ได้เปรียบ
ดวงตาเบ็นสันส่องประกาย
“ลืมสนิทว่าที่บ้านก็มีหนังสือ…”
“มา! ชนแก้ว! เพื่ออนาคตที่สดใส”
สิ่งที่มันรินใส่ถ้วยทั้งสามมิใช่เบียร์ไรย์ แต่เป็นซุปหอยนางรมใสที่สามพี่น้องสามารถทานได้
หลังจากกลืนซุปลงคอ ไคลน์ชำเลืองมองน้องสาวกำลังปลุกปล้ำชิ้นปลาทอดอย่างเอาเป็นเอาตาย
มันอมยิ้ม
“นอกจากหนังสือของเบ็นสันแล้ว เมลิสซ่าก็ต้องมีชุดใหม่ด้วยเหมือนกัน”
เมลิสซ่าเงยหน้ามอง จากนั้นก็รีบส่ายศีรษะประท้วง
“ไม่ต้อง! ฉันว่าเราควรเก็บมันไว้เป็น…”
“เงินออม?”
ไคลน์ช่วยเติมเต็มประโยค
“…อื้อ”
เมลิสซ่าพยักหน้า
“อันที่จริง ถ้าไม่ใช่เสื้อผ้าที่หรูหราฟุ่มเฟือยเกินจำเป็น ราคาของมันก็ไม่ได้สูงขนาดนั้น เงินที่เหลือค่อยนำมาออมก็ยังได้”
เบ็นสันช่วยไคลน์เสริม
“เมลิสซ่า เธอคิดจะไปร่วมงานวันเกิดครบรอบสิบหกปีของเซเลน่าด้วยชุดเก่าจริงหรือ?”
เซเลน่า·วู้ด เพื่อนร่วมชั้นของเมลิสซ่าที่ค่อนข้างสนิทกัน ฐานะทางบ้านดี พี่ชายเป็นทนายความ บิดาเป็นพนักงานอาวุโสของธนาคารเบ็คลันด์สาขาทิงเก็น
ถึงจะเรียกว่างานวันเกิด แต่ก็เป็นปาร์ตี้มื้อค้ำที่ชวนเฉพาะคนสนิทไปร่วมงาน กิจกรรมมีไม่มากไปกว่าการสังสรรค์และเล่นไพ่
“เข้าใจแล้ว”
เมลิสซ่าก้มหน้าศิโรราบ เสียงพึมพำถูกเปล่งจากลำคอ ก่อนจะใช้ส้อมปักเนื้อวัวหนึ่งชิ้นด้วยกิริยาป่าเถื่อน
บรรยากาศเงียบงันไปพักหนึ่ง ก่อนที่เธอจะกล่าวขึ้นหลังจากฉุกคิดบางสิ่งได้
“มาดามชาเดอร์ เพื่อนบ้านใหม่ เธอให้สาวใช้มาส่งบัตรเชิญที่มีใจความระบุว่า: สี่โมงเย็นวันอาทิตย์นี้จะแวะมาเยี่ยมเยียนที่บ้านพวกเรา เธอต้องการสนิทสนมกับเพื่อนบ้านใหม่ให้มากเข้าไว้”
“มาดามชาเดอร์?”
ไคลน์ขมวดคิ้ว มันมองสลับไปมาระหว่างพี่ชายกับน้องสาว
เบ็นสันใช้นิ้วเคาะขอบโต๊ะทานอาหาร เป็นนัยกำลังครุ่นคิด
“มาดามชาเดอร์ ใช่บ้านเลขที่ 4 ถนนดารารัตน์รึเปล่า? ได้ยินมาว่า สามีของเธอทำงานเป็นทนายความอาวุโส”
“ทนายความอาวุโส… บางทีอาจรู้จักกับพี่ชายเซเลน่า”
เมลิสซ่ากล่าวด้วยสีหน้าพึงพอใจ
บ้านของพวกเราเลขที่ 2 สินะ…
ไคลน์พยักหน้ารับรู้
“การทำความรู้จักกับเพื่อนบ้านเป็นสิ่งที่ดี แต่พวกนายคงทราบแล้วว่าฉันจะไม่ว่างทุกวันอาทิตย์ ต้องไปทำงานสำคัญที่บริษัท”
“วันพักผ่อนเพียงหนึ่งเดียวคือวันจันทร์ คงต้องฝากแสดงความขอโทษไปให้มาดามชาเดอร์ด้วย”
กล่าวถึงจุดนี้ ชายหนุ่มเริ่มหวนนึกถึงเพื่อนบ้านสมัยโลกเก่า รวมถึงเพื่อนบ้านบนถนนกางเขนเหล็กในความทรงจำอดีตไคลน์
มันถอนหายใจยาว
“ว่าแต่… ทำไมเพื่อนบ้านต้องแวะมาเยี่ยมอย่างเป็นทางการด้วย? อยู่ไปเดี๋ยวก็สนิทกันเองไม่ใช่หรือ?”
“ฮะฮะ! ไคลน์ นายยังไม่เข้าใจ… ถึงช่วงนี้จะอ่านหนังสือพิมพ์บ่อยขึ้น แต่ฉันพนันได้เลยว่านายไม่ได้อ่านนิตยสารสำหรับสุภาพสตรีชนชั้นกลางแน่!”
เบ็นสันหยุดพักครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ
“ครอบครัวที่มีรายได้ต่อปีตั้งแต่หนึ่งร้อยปอนด์ถึงหนึ่งพันปอนด์จะถูกจัดให้เป็นชนชั้นกลาง ในนิตยสารกล่าวว่า ชนชั้นกลางของอาณาจักรจะไม่โอหังเหมือนชนชั้นสูง แต่ก็ไม่หิวกระหายเงินเหมือนชนชั้นล่าง  นิตยสารยังกล่าวถึงมารยาทที่ชนชั้นกลางพึงเรียนรู้เพื่อเตรียมเป็นชนชั้นสูง หนึ่งในนั้นคือการสานสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนบ้านชนชั้นกลางด้วยกัน นี่คือที่มาของธรรมเนียมปฏิบัติใหม่ซึ่งนายคงไม่คุ้นเคย”
เมื่อกล่าวจบ เบ็นสันส่ายศีรษะ
“โดยทั่วไปแล้ว สุภาพบุรุษ สุภาพสตรี รวมถึงคุณนายที่มองตัวเองว่าอยู่ในระดับชนชั้นกลาง จะละเอียดอ่อนกับมารยาทางสังคมมาก พวกเขามักเยี่ยมเพื่อนบ้านหรือเพื่อนสนิทในช่วงบ่ายสองถึงหกโมเย็นของวันอาทิตย์ และจะเรียกมันว่า—เยี่ยมรุ่งอรุณ”
“เยี่ยมรุ่งอรุณ?”
ไคลน์และเมลิสซ่าส่งเสียงพร้อมกัน
การไปบ้านเพื่อนช่วงบ่ายสองถึงหกโมงเย็นมันรุ่งอรุณตรงไหน?
เบ็นสันวางมีดส้อมลงและอมยิ้มกล่าว
“ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงเรียกแบบนั้น ทั้งหมดเป็นข้อมูลที่อ่านมาจากนิตยสารสุภาพสตรีของเพื่อนร่วมงาน เอ… บางที อาจเป็นเพราะพวกเขาสวม ‘ชุดเช้า’ ไปเยี่ยมกระมัง…”
สำหรับผู้นับถือศาสนา ชุดยามเช้าของวันอาทิตย์ส่วนมากมักเป็นเสื้อผ้าสุภาพซึ่งสวมใส่ประกอบพิธีมิสซาที่โบสถ์ จะมีความเป็นทางการกว่าชุดอยู่บ้านของบ่ายวันเดียวกัน
“เข้าใจแล้ว ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้ต้องซื้อผงกาแฟและใบชาคุณภาพดีเข้าบ้าน อย่าลืมซื้อขนมปังมัฟฟินกับเค้กเลม่อนจากร้านมาดามสลินด้วย คงไม่ดีแน่หากทำให้เพื่อนบ้านต้องผิดหวังกลับไป”
ไคลน์ฉีกยิ้มกว้าง มันจุ่มขนมปังข้าวโอ๊ตลงในชามสตูเนื้อที่ยังเหลือ ก่อนจะยัดเข้าปากคำใหญ่
…
วันถัดมา ช่วงเช้าวันอาทิตย์
ไคลน์ซดชาเทียมอึกสุดท้ายเข้าปาก มันวางหนังสือพิมพ์ลงพร้อมกับสวมหมวกผ้าไหมทรงกึ่งสูง มือซ้ายถือไม้ค้ำสีดำเลี่ยมเงินเดินออกจากประตูบ้านด้วยท่าทีผ่อนคลาย
รถม้าสาธารณะพาตัวมาสู่ถนนซุตแลน
ชายหนุ่มกล่าวทักทายกับสาวสวยโรแซนที่เตรียมเข้าไปหลับในห้องนอนสำนักงาน สีหน้าของเธอค่อนข้างอิดโรยหลังจากเข้าเวรยาวตลอดทั้งคืน
ถัดมาเป็นการเดินลงบันไดหินมายังทางใต้ดิน หลังจากเลี้ยวตรงทางแยก ไคลน์ได้พบกับเจ้าหน้าที่ปฏิบัติการเหยี่ยวราตรีที่ไม่ค่อยสนิทนัก
ผู้ไร้หลับ รอยัล·เรย์ดีน
สีหน้าของเธอค่อนข้างเย็นชา คิ้วยาวโก่งโค้งสวยงาม ดวงตากลมโต ผมยาวดำขลับและเงางามคล้ายผ้าไหม
“อรุณสวัสดิ์ครับ มาดามเรย์ดีน”
ไคลน์ถอดหมวกทักทาย
รอยัลหรี่ตาลงพร้อมกับใช้นัยน์ตาน้ำเงินเข้มสำรวจไคลน์หัวจรวดเท้า จากนั้นก็ผงกศีรษะเบาๆ
เมื่อคนทั้งสองเดินสวนผ่านกัน เรย์ดีนหยุดฝีเท้าก่อนจะกล่าวโดยไม่หันกลับไปมอง
“พิธีกรรมเวทมนตร์เป็นศาสตร์อันตราย”
อะ…
ไคลน์ผงะชั่วครู่ หลังจากได้สติ ชายหนุ่มรีบเหลียวหลังมองอีกฝ่าย แต่รอยัลเดินจากไปไกลแล้ว
“ขอบคุณครับ”
ไคลน์ตะโกนไล่หลังรอยัล·เรย์ดีน
เมื่อหันหลังกลับมาเดินต่อ เพียงไม่นานก็ได้พบลุงนีลล์ที่กำลังเข้าเวรคลังอาวุธ รวมถึงไบรท์ ผู้ที่ไม่น่าจะถูกพบตัวในห้องนี้
“มาแล้วหรือ วันนี้ต้องไปที่บ้านของฉัน พอดีได้รับวัตถุดิบที่ต้องการครบแล้ว ไบรท์จะรับหน้าที่เข้าเวรคลังอาวุธแทน”
ลุงนีลล์กล่าวด้วยรอยยิ้ม
ไคลน์ประหลาดใจ
“ไม่ทำที่นี่หรือครับ?”
ชายชรายกหีบเงินขึ้นอวด
“ที่นี่ไม่เหมาะสำหรับประกอบพิธีกรรมเวทมนตร์”
ไคลน์ไม่ไต่ถามให้มากความ มันเดินตามลุงนีลล์กลับขึ้นมายังชั้นบน ถัดมา คนทั้งสองขึ้นรถม้าสาธารณะมาลงเขตเหนือของทิงเก็น
ที่พักของลุงนีลล์เป็นบ้านเดี่ยว สวนหน้าบ้านปลูกกุหลาบ มินท์ทอง และ‘วัตถุดิบ’อีกหลายชนิด
เมื่อเปิดประตูเข้าไป สิ่งแรกที่เห็นคือพรมรับแขกหรูหราผืนใหญ่ ใกล้กันเป็นเก้าอี้พนักสูงสีดำสองตัวและที่วางร่ม
ถัดจากเขตหน้าบ้านเป็นห้องรับแขก ผนังสองข้างถูกตกแต่งด้วยวอลเปเปอร์สีอ่อน พื้นห้องมีสีน้ำตาลเข้มคล้ายไม้ กึ่งกลางมีพรมขนาดไม่ใหญ่มากถักทอลวดลายบุปผา เหนือพรมเป็นโต๊ะไม้ทรงกลมที่ดูแข็งแรงมั่นคง
รอบข้างโต๊ะไม้ประกอบด้วยม้านั่งยาวหรูหราสะดวกสบาย เก้าอี้พนักสูง และเปียโน
“ภรรยาที่เสียไป… หล่อนหลงใหลในดนตรีมาก”
ลุงนีลล์ชี้นิ้วไปยังเปียโน
“โซฟาและโต๊ะน้ำชาอยู่ในห้องนั่งเล่น… พวกเราจะประกอบพิธีกรรมเวทมนตร์ภายในห้องรับแขก”
“ครับ…”
ไคลน์ตอบด้วยน้ำเสียงเจือฉงน
ลุงนีลล์วางหีบเงินลงพลางอมยิ้ม
“ฉันจะแสดงพิธีกรรมเวทมนตร์ให้ดู สิ่งที่เจ้าทำมีเพียงเฝ้ามองและจดจำ”
ขณะบรรยากาศเริ่มเงียบงัน ชายชราหยิบกระดาษหนังเทียมออกจากหีบเงิน จากนั้นก็บรรจงวาดลวดลายแปลกประหลาดด้วยหมึกดำที่ส่งกลิ่นพิสดาร
ไคลน์เพ่งมองอย่างตั้งใจ ไม่นานก็พบว่า ตาเฒ่าผู้นี้กำลังพยายามวาดภาพธนบัตร!
เมื่อวาดเสร็จ ลุงนีลล์เขียนเลข‘30’ลงไปในช่องว่างและกำกับไว้ด้วยสัญลักษณ์สกุลเงิน‘ปอนด์’
ไคลน์มิอาจเฝ้ามองอย่างเงียบงันได้อีก มันตัดสินใจไต่ถามด้วยน้ำเสียงสุดเคลือบแคลง
“มิสเตอร์นีลล์ คุณคิดจะประกอบพิธีกรรมเวทมนตร์แบบไหนกันแน่?”
ชายชรากระแอมสองหน ก่อนอธิบายด้วยสีหน้าขึงขังเป็นที่สุด
“วันนี้ฉันจะขจัดหนี้สามสิบปอนด์ของตัวเองด้วยพิธีกรรมเวทมนตร์”
ทำแบบนั้นได้ด้วยรึไง…?
ไคลน์จ้องมองด้วยนัยน์ตาสั่นระริก ริมฝีปากอ้ากว้างค้างเช่นนั้นเป็นเวลานาน
........................
‘โจวหมิงรุ่ย’ ทำพิธีกรรมเปลี่ยนดวงชะตาจนได้เดินทางข้ามโลกมาอยู่ในร่างของ ‘ไคลน์ โมเร็ตติ’

ใครจะคิดว่าศีรษะของร่างใหม่นี้ กลับปรากฏรอยกระสุนตรงขมับ เป็นแผลเหวอะหวะน่ากลัว

ปืนลูกโม่วางแน่นิ่งอยู่ภายในห้อง ทั้งยังพบข้อความทิ้งไว้บนโต๊ะ

ทุกคนต้องตาย รวมถึงเรา
เขาฆ่าตัวตายไม่ผิดแน่ แต่ด้วยสาเหตุใดไม่มีใครทราบ

บนโลกที่คล้ายคลึงกับยุควิกตอเรียของยุโรป ยุคจักรกลไอน้ำเฟื่องฟู

โลกที่มีพระจันทร์สีเลือดลอยเด่นเหนือท้องฟ้า

โจวหมิงรุ่ยกลับพบว่า เขาอาจไม่ใช่ผู้เดียวที่เดินทางข้ามทางโลกมายังที่แห่งนี้

เมื่ออดีตมหาจักรพรรดิของโลกนี้เมื่อร้อยปีก่อนทิ้งไดอารีล้ำค่าที่เขียนเป็นภาษาจีนเอาไว้

ไดอารี่ที่่ไม่มีผู้ใดอ่านออก นอกจากโจวหมิงรุ่ยคนเดียว

ชายหนุ่มจึงตัดสินใจใช้ร่างใหม่กับ ‘ข้อมูลอันล้ำค่า’ นี้สืบหาสาเหตุการฆ่าตัวตาย

ไปพร้อมๆ กับพยายามหาหนทางกลับสู่โลกเดิมที่จากมา...