กาลครั้งหนึ่ง…
Smilemild
## กาลครั้งหนึ่ง…ในโลกนิทาน

" โอ๊ยยย เสร็จสักที!!"
สวัสดีค่ะ ฉัน  'โนเวล' นักแต่งนิทานมือฉมัง ไม่มีใครสู้ฉันได้ ฮ่า ฮ่า ฮ่า อาการหนักแล้วเราหัวเราะคนเดียว เอ่ออ…เอาเป็นว่า ปีนี้ฉันก็อายุ 28 แล้ว ยังเปล่าเปลี่ยวหัวใจเหลือเกิน เมื่อไหร่จะสมหวังในความรักเหมือนนิยายที่ฉันแต่งสักทีบ้างนะ เฮ้อออ~
" กริ๊งงงงงง~"
"นาฬิกาจะมาปลุกอะไรตอนนี้เนี่ย  คนจะนอนน"
09.30 น.
"ตายแล้วว สายแล้วว วันนี้ต้องมีไปบรรยายด้วย"
ฉันวิ่งสุดชีวิตเพื่อไปอาบน้ำ แต่งตัว เลยทันทึ
10.20 น.
ณ ห้องโถงบรรยาย
"สวัสดีค่ะ ท่านผู้อ่านและท่านผู้แต่งทุกท่าน วันนี้ต้องขอบคุณ พี่อ้อยมากนะคะเป็นเกียรติมากๆเลยค่ะที่เชิญโนเวลมาเป็นวิทยากร" โปรยเสน่ห์ส่งยิ้มให้พี่อ้อยหวานๆหนึ่งที เผื่อพี่เค้าจ้างอีก
"ค่ะ ตอนนี้ฉันก็อต่งนิทานมา 8 ปีแล้วนะคะ ตอนแรกก็ไม่คอยมีใครสนับสนุน แต่เขาว่ากันว่าถ้าเรารักอะไรบางอย่างมากๆสิ่งนั้นจะพาเราไปเจอกับความสุขในแบบของเราเอง" คมกริบ!
"นิยายเรื่องแรกฉันได้แรงบันดาลใจมาจากนิทานพื้นบะ.."
ทำไมตาพร่าแถมปวดหัวแบบนี้ นอนน้อยแน่เลย ไม่เป็นไรสู้เขา!
"นิทานพื้นบ้านไทยเรื่อง…."
จู่ๆฉันก็เสียการทรงตัวล้มนอนไปกับพื้น ตอนนี้ตาฉันลืมไม่ขึ้นเลย ขยับอะไรไม่ได้ด้วย
"น้องเวลๆ เป็นอะไรหรือป่าว น้องเวล"
เสียงพี่อ้อยรึเปล่า พี่คะคราวหน้าเดี๋ยวหนูมาชดเชยให้นะคะ ขายหน้าชะมัดเลย ข่าวหน้าหนึ่ง 100% ไม่ไหวแล้วขอพักสักแป๊บละกัน…


## กาลครั้งหนึ่ง…ฤาษีกับสาวงาม

"อื้มม~" ฉันค่อยลืมตาขึ้นมาแล้วพับกบ แฮร่! พบกับ… เอ๊ะ มีใครแกล้งฉันหรือป่าวเนี่ย กระท่อมงั้นหรอ ไม่จริง ขอขยี้ตาอีกที กระท่อม! กลางป่า!
"อ้าว หลานตื่นแล้วรึ" ฤาษี !? สมัยนี้ยังมีฤาษีในป่าอีกหรอเนี่ย
"เอ่อ… สวัสดีค่ะ" หรือมีใครแกล้งฉันหรือป่าวเนี่ยยย
"มาๆ กินข้าวกินปลากันก่อนลูก ทิพย์เกสร เอ้ยย  ยกสำหรับมาให้ตาหน่อยสิ" ชื่อมันคุ้นๆนะเหมือนนางเอกเรื่อง..ลักษณวงศ์
"จ้าา พระเจ้าตาาา มาแล้วว" เป๊ะ! ใช่เลยย
"กินเยอะๆนะลูก"
"เจ้าค่ะพระเจ้าตา" ไม่ได้ฉันจะไม่ยอมให้นางไปพบกับจุดจบแบบนั้นแน่ เพราะอีตาพระเอกคนเดียว!!
"เฮ้อ~" จู่ๆทิพย์เกสรก็ถอนหายใจ
"เป็นอะไรหรือ ทิพย์เกสร" ฤาษีถามทิพย์เกสรด้วยความเป็นห่วง
"ไม่มีอะไรหรอกพระเจ้าตา แค่คิดถึงพี่ลักษณวงศ์เฉยๆ" โอ๊ยยยย จะไปคิดถึงอีตาบ้าหลายใจทำไม!!
"พี่ลักษณวงศ์คือใครหรือเจ้าคะ" เนียนๆไปก่อนละกันน
"พี่ลักษณวงศ์คือเพื่อนเล่นของฉันเองอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เล็ก แต่ตอนนี้ท่านพี่ต้องออกไปช่วยท่านแม่ นี่ก็นานแล้วไม่รู้จะลืมกันไปรึยังยัง" แม่ทิพย์เกสรผู้น่าสงสารร
"ไม่หรอก ใครจะไปลืมแม่ทิพย์เกสรลงได้ สวยดั่งนางฟ้า กลิ่นตัวก็หอมดั่งหมื่นบุปผา ไม่มีใครลืมลงหรอก" ฉันก็ปลอบได้แค่แหละ เดี๋ยวฉันเนี่ยจะพาแม่ไปเปิดโลกกว้างนี้เอง ฮ่า ฮ่า ฮ่า
"แหม แม่ก็พูดไปฉันจะเอาอะไรมางามล่ะจ๊ะ ฉันก็แค่เป็นหญิงสาวธรรมดาเอง"
"เดี๋ยวเจ้าอยู่ที่นี่ไปก่อนนะหลาน"
"จ้า พระเจ้าตา" ว่าแต่…เดี๋ยวพระเจ้าตาต้องตายนี่ แล้วมันเมื่อไหร่กันนะ หลังจากนั้นฉันก็กินข้าวกับทั้งสองอาหารอร่อยนะไม่แย่เลย กินเสร็จก็ช่วยเก็บข้าวของ
"แม่จ๊ะ…แม่!"
"จ๋าๆ ว่าไงจ๊ะทิพย์เกสร"
"คืนนี้นอนกับฉันนะ ได้เลยจ้า"
"ว่าแต่แม่ชื่อะไรหรือ"
"ข้าชื่อ.." ชื่ออะไรดีเนี่ยถ้าบอกชื่อโนเวลต้องตกใจแน่
"ข้ามีนามว่า จันทร์เจ้า "
"ชื่อของเจ้าเพราะเหลือเกินน"
"งั้นข้าขอตัวไปนอนก่อนนะ"
"พรุ่งนี้ตื่นเช้าหน่อยนะจันทร์เจ้าข้าจะพาเจ้าไปซื้อของใช้ในเมืองแล้วก็เก็บของกินด้วยกันนะจันทร์เจ้า"
"ได้เลย ทิพย์เกสร" เฮ้อ หัวถึงหมอนสักที ขอให้พรุ่งนี้มีแต่เรื่องดีๆนะ


## กาลครั้งหนึ่ง…หนุ่มหล่อ ณ กลางป่า

"แม่จันทร์จ๊ะตื่นได้แล้วนะจ๊ะ"
"อื้มมม ตื่นแล้วจ้าแม่จันทร์"
"รีบผลัดผ้าได้แล้วแม่เดี๋ยวจะสาย" โอ๊ยยย ห้ายังไม่สว่างคนที่นี่รีบตื่นยังวะเนี่ย ไม่ชินโว๊ยยย แต่เพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาทรีบก็ได้วะ
ณ ป่า
"แม่ทิพย์เกสรจ๊ะ แม่เดินป่าแบบนี้ทุกวันเลยหรอจ๊ะ"
"ใช่แล้วแม่ มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ" หญิงแกร่งที่แท้ทรู ส่วนพระลักษณวงศ์ก็เสพสุขอยู่กับเมียน้อย ชิ! ฉันหลุดเข้ามาแล้วแกจะไม่มีทางสมหวังกับแม่ทิพย์เกสรคนดีคนเดิมของฉันอย่างแน่นอน!!
"แม่!!!"
"โอ๊ยย" ไม่น่าคิดเพลินเลย สะดุดล้มจนได้ ทำไมความซุ่มซ่ามไม่หายไปด้วยเนี่ยยย
"เป็นอะไรไหมแม่จันทร์เจ้า" คนดีศรีสังคมเหลือเกินมาช่วยพยุงด้วยน่ารักอะไรปานนี้
"ฉันไม่เป็นไรหรอก แม่เป็นอะไรไหม"
"ไม่มีเป็นอะไรเลย ฉันนั้นเป็นห่วงแม่มากกว่าเดินไหวไหมจ๊ะ"
"ไหวอยู่แล้ว จันทร์เจ้าสักอย่างไม่ต้องห่วง" ไหวอ่ะไหวอยู่แล้ว แต่ที่ไม่ไหวคืออาการขายหน้านี่แหละ อายไม่ไหวอล้วโว้ยย
"ขอโทษนะจ๊ะ แม่ทั้งสอง " ผู้ได๋หว่า แค่สบตาก็เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน หล่อ หล่อเหลือเกิน หล่อบาดตาบาดใจ
"เดี๋ยวให้ข้าช่วยไหม ดูท่าเจ้าน่าจะเดินไม่ไหว"
"ทำไมหรือ" เขาถามฉันเท่ากับมีใจให้ร้อยเปอร์เซ็นต์
"เข่าเจ้าบาดเจ็บ เดี๋ยวข้าช่วยเจ้าพยุงเดินดีกว่า" เออลืมเลนว่าแล้วถ้าเขาเป็นตัวร้ายขึ้นมา…
"อย่ามองข้าด้วยสายตาแบบนั้น ข้าไม่ใช่คนไม่ดีสักหน่อย"
โอเค หล่อ เชื่อก็ได้
"แล้วท่านจะช่วยข้างอย่างไร" เดี๋ยวๆ จะมาคุยคุกเข่าต่อหน้าแบบนี้ไม่ได้นะ! เราสองพึ่งเจอกัน จะมา..
"ขี่หลังข้า เดินข้าจะพาไปส่งเอง" อ่อขี่หลัง โอเค เราคงคิดไปเองแหละ ขึ้นก็ได้
"หนักไหมท่าน ไม่หรอกเจ้าเบาอีกกว่าปุยนุ่น"
"ข้ายังไม่ได้ถามเลยแม่ทั้งสองจะเข้าเมืองใช่หรือไม่"
"ใช่แล้วท่าน" ตอนนี้ฉันพยายามส่งสายตาให้ทิพย์เกสรทำหน้าขี้เหล่อยู่เขาจะได้เป็นของฉันน
"พอดีตริงเชียวข้ากำลังจะเข้าเมืองอยู่พอดี"
"ขอบพระคุณท่าน ไว้ถึงเมืองข้าจะตอบแทนท่านอย่างงาม ถ้าไม่รังเกียจข้าขอทราบชื่อผู้มีพระคุณขอข้าได้หรือไม่" อ่อยเนียนกว่านี้ไม่มีอีกแล้วว
"ข้ามีนามว่า 'ธุมเกตุ' "


## กาลครั้งหนึ่ง…เคยมีพระเจ้าตา

เมื่อถึงหน้าประตูเมือง
"ข้ามาส่งเจ้าทั้งสองได้แค่นี้นะ เดี๋ยวคนในเมืองเห็นจักดูมิงาม" เสียดายอยากอยู่บนหลังให้นานกว่านี้สักหน่อยย ผู้ชายอะไรรร ตัวห๊อมหอม~
"ขอบคุณท่านมากนะคะที่พาฉันมาส่ง" ส่งสายตาให้สองที ปิ๊งๆ
"แล้วท่านจะไปที่ใดฤา" แม่ทิพย์เกสรถามได้ถูกใจข้ายิ่งนัก!
"ข้าต้องไปตามที่ชะตาฟ้ากำหนดน่ะ ไว้ถ้าชะตาเราสามต้องกัน คงจะมีบุญวาสนาให้กลับมาเจอกันใหม่" แค่สองได้ไหมคุณพี่ น้องไม่อยากปล่อยคุณพี่ไปป~
"ลาก่อนนะคะ"
"ไว้คราวหน้าข้าจะตอบแทนคุณท่านนะ"
ในเมืองมีของมากมายให้ซื้อขาย ฉันเลยซื้อมาไม่มากมายเพราะฉันเกรงใจแม่ทิพย์เกสร บ่ายๆเราก็รีบกลับ เดี๋ยวถ้าฟ้ามืดจะเดินทางลำบาก ยิ่งเป็นแค่ผู้หญิงสองคนตัวเล็กๆ (แต่ตัวเล็กจริงๆก็มีอยู่คนเดียวนั่นแหละ) ถ้าเกิดหลงป่าแล้วเจอหนุ่มหล่อเข้ามีหวัง! ข้าคงได้…ไปฉุดเขามาขอไอจี เอ๊ะ! ยุคนี้ไม่มีไอจี งั้นก็ต้อง…. หุหุๆๆๆ
"แม่จันทร์จ๊ะ เดินระวังนะจ๊ะ ดูทางด้วย" ลืมไปเลอว่าแม่ทิพย์เกสรกำลังพยุงช่วยเราเดินอยู่
ผ่านไปสักพัก
ถึงสักที
"พระเจ้าตาวันนี้หลานซื้อของมาทำกับข้าวเต็มเลย" โห พระเจ้าตา ปกติฤาษีเขาต้องบำเพ็ญตบะไม่ใช่หรอ แต่พระเจ้าตากับอู้มานอนซะนี่ แต่ก็นะคนแก่ก็ต้องการพักผ่อนเป็นธรรมดา
"พระเจ้าตา" ทิพย์เกสรเริ่มเข้าไปสะกิดพระเจ้าตา ไม่ขยับเลยแหะ หลับลึกแหละ ไหนๆก็ไหนๆละ จับชีพจรดูก็คงไม่เสียหาย อ่ออ ไม่เต้นแล้วก็แล้วไป ฮะ!? ไม่เต้น
"ทะ…ทิพย์เกสร เจ้าตา.."
"พระเจ้าตาทำไมจ๊ะ"
"ไม่อยู่แล้ว…" อยู่ดีๆน้ำตาของทิพย์เกสรก็เอ่อล้นออกมา
"เกสรไม่เชื่อหรอกจันทร์เจ้าอย่ามาพูดเช่นแบบนี้สิ" ทิพย์เกสรจึงเอามือไปตรงจมูก ปรากฎว่า…ไม่หายใจ
"จันทร์เจ้า" น้ำเสียงสั่นเครือพร้อมน้ำตาที่เอ่อล้นอาบแก้ม จู่ๆก็เข้ามากอดฉันอย่างรวดเร็ว ไม่คิดเลยว่าพระเจ้าตาจะจากไปเร็วกว่าที่คิด…


## กาลครั้งหนึ่ง…คนเจ้าชู้ออกโรง

ตั้งแต่วันนั้นก็ 3 วันมาแล้ว ทิพย์เกสรไม่เป็นอันกินอันนอนมัวแต่ร้องไห้ เฮ้ออ…วันนี้ฉันก็ต้องออกไปหาอาหารเหมือนเคย แต่เมื่อกลับมา..
"ทิพย์เกสรร ฉันมาแล้วจ้าา" ในขณะนั้นเองฉันก็เห็นทิพย์เกสรกำลังจะผูกคอตาย ใต้ต้นไม้ แต่ยังดีดีที่มีพี่นกมาถ่วงเวลาไว้ทัน
"ทิพย์เกสร!! ทำไมทำแบบนี้!!"
"ฉันอยู่ไม่ไหวแล้ว แม่จันทร์~" แล้วทิพย์เกสรก็ปล่อยโฮชุดใหญ่มา
"ไม่เป็นไรนะ ฉันอยู่ตรงนี้ เวลาแม่ทำอะไรต้องคิดถึงฉันด้วย เข้าใจไหม" ขนาดร้องไห้ยังน่าเอ็นดู พระลักษณวงศ์ตาไม่ถึงจริงจริ๊งไปมีแฟนใหม่เนี่ย!
หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีกินนรีมาหาเราทั้งสอง
"ท่านทั้งสองเกิดอะไรขึ้นรึ" นางทิพย์เกสรก็เล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้นางกินนรีฟัง (ตามสไตล์นิทานพื้นบ้านไทย)
"งั้นถ้าท่านไม่รังเกียจไปอยู่ที่บ้านฉันไหมจ๊ะ" แล้วก็ตามเนื้อเรื่องเราทั้งสองได้ไปอยู่กับกินนรีบนเขา ส่วนพระเจ้าตาก็ให้อาศรมนั้นเป็นโลงแล้วเผาทั้งอาศรม
หลังจากนั้น ผ่านไป 2 ปี ทุกอย่างก็ล้วนแต่มีความสุขดี จนวันหนึ่งจู่ๆนางกินนรีตนหนึ่ง ซึ่งเป็น 1 ใน 5 ครอบครัวกินนรีที่ฉันกับทิพเกสรมาขออยู่อาศัพด้วย ก็พาผู้ชายรูปงาม งามแบบงามม๊ากกกก เอ๊ะๆนางแก้มแดงเป็นเหมือนปัดแก้มเช่นนี้แปลว่าผู้ชายคนนั้นคือ…
"ทิพย์เกสรจ๊ะ นี่ใช่พี่ชายของเธอหรอเปล่า" เมื่อทิพย์เกสรหันมาเท่านั้นแหละ ก็รีบวิ่งไปหาลักษณวงศ์โดยทันที
"พี่ พี่เป็นไงบ้างจ๊ะ"
"พี่ขอโทษนะที่พี่ให้น้องรอนาน ตอนเห็นอาศรมพระเจ้าตาไฟไหม้พี่นึกว่าจะเสียเจ้าไปซะแล้ว"
"ขอบคุณที่พี่กลับมานะ" แหมมม มีลูบแก้มกันด้วยย ผู้ชายคนนี้เชื่อใจไม่ได้!! เดี๋ยวฉันจะเป็นคนเปลี่ยนเนื้อเรื่องเอง! ฉันจะไม่ยอมให้คนดีๆมาตายเพราะคนเจ้าชู้ประตูดินแบบนี้หรอกนะ!


## กาลครั้งหนึ่ง…เป็นก้างขวางคอ

และเมื่อเวลาผ่านไปไม่นานตามเนื้อเรื่องก็ต้องถึงเวลาที่พระลักษณวงศ์ต้องกลับไปยังเมืองของตนเอง
"น้องทิพย์เกสรจ๊ะ พี่ต้องกลับเทืองแล้วพี่บอกแม่เอาไว้ว่าพี่จะมาไม่นาน เพราะว่าพ่อกับแม่ก็พี่ก็แก่แล้ว ถ้าเมืองถูกโจมตี พ่อกับแม่พี่คงรับมือไม่ไหว ดังนั้น น้องทิพย์เกสรกลับไปเป็นมเหสีที่เมืองของพี่ได้หรือไม่" คำพูดคำจาหวานหยดย้อย แต่ที่จริงแล้วก็แค่คนเจ้าชู้คนหนึ่ง ชิ! ฉันคงทำได้แค่มองอยู่ไกลๆสินะ หงุดหงิดโว้ยหงุดหงิด
"ได้สิจ๊ะ น้องทำทุกอย่างเพื่อพี่ได้เสมอ แต่น้องขอพาแม่จันทร์ไปด้วยได้หรือไม่ นางไม่มีใครแล้ว"
"ได้สิ เรื่องแค่นี้เองทำไมพี่จะทำให้น้องไม่ได้"
แล้วพระลักษณวงศ์ก็เดินไปพบกับนางกินนรีทั้ง 5
"แม่นกน้อยของพี่กลับวังกับพี่ไหมจ๊ะ"
"ข้าตัดสินใจกันแล้วว่าจะอยู่ที่นี่ไม่ตามท่านกลับไป" กินนรีคนโตพูดด้วยน้ำเสียยืนหยัด
"แต่ถ้าน้องๆกลับไปกับพี่พี่จะเลี้ยงดูปูเสื่ออย่างดีเลยนะจ๊ะ"
"พวกข้าขอไม่รบกวนท่านดีกว่า ท่านไปแล้วก็ดูแลทิพย์เกสรให้ดีด้วยนะ อย่าให้นางเป็นอันตราย" กินนรีคนที่สามพูดด้วยความเป็นห่วง
"ถ้าท่านทั้งห้าคัดสินใจดีแล้ว ข้าก็จะยอมรับ"
หลังจากนั้นก็มีการร่ำลากันเกิดขึ้น แล้วออกเดินทาง
ในป่าระหว่างทาง
"เหนื่อยไหมจ๊ะน้องทิพย์เกสรของพี่" แหมม มีเอาผ้ามาซับให้ เอาน้ำมาให้ดื่ม เวลาผู้ชายอยากได้อะไรก็เป็นแบบนี้ทุกคน! ทำให้ผู้หญิงตายใจ!!
"ขอบคุณมากนะจ๊ะ แค่ได้อยู่กับพี่จะลำบากหรืออยากแค่ไหนน้องก็ไม่กลัว" สบตาปานจะกลืนกินน แหวะๆๆๆ
"พระลักษณวงศ์ คืนนี้เราค้างแรมที่ไหนดี"
"อืมมม ข้าว่าข้าเห็นถ้ำตรงนั้นอยู่ไม่ไกล เราไปหลบในถ้ำก่อนดีกว่าคืนนี้"
เมื่อถึงถ้ำจู่ๆฝนก็ตกลงมาปรอยๆ เราเลยก่อไฟและทำอาหารกินกัน แต่ระหว่างที่นั่งหน้ากองไฟ ฉันก็เห็นมือพระลักษณวงศ์อยู่นิ่งไม่ได้เลยเชียว! สบโอกาสก็จับนู่นจับนี่แม่ทิพย์เกสร เห้อออ~ งั้นฉันไม่อยู่เป็นก้างละกัน
"แม่จันทร์จะลุกไปไหนหรือ" ทิพย์เกสรถามฉันด้วยความเป็นห่วง
"ปลดทุกข์นิดหน่อยเดี๋ยวข้ามา"
"แต่ฝนยังตกปรอยๆอยู่เลยนะจ๊ะ"
"ไม่เป็นไรแม่ฉันแข็งแรงมากก ฝนแค่นี้ทำไรฉันไม่ได้หรอก"
"ได้เลย ฉันจะรอแม่ที่นี่นะ" คิดถูกคิผิดวะเนี่ยย เดินออกมาเนี่ย สกิลการเอาตัวรอดยิ่งน้อยๆอยู่ ถ้าเกิดอะไรขึ้นคงตายเป็นปุ๋ยในป่าเป็นแน่!
ซ่า!!!
เดี๋ยวฝน!! แกแกล้งฉันหรอ เฮ้อออ คนโสดก็มักเป็นแบบนี้แหละ วิ่งไปหลบฝนที่ไหนดี บ้านพักตรงนั้นละกัน อาจจะเป็นตายายในเรื่องที่ใจดีๆชอบอยู่กลางป่าก็ได้
"ขอโทษนะจ๊ะ มีใครอยู่ไหมจ๊ะ"
"จ้าา มาแล้ว" เสียงผู้ชายอายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกัน
นั่นมัน! นายธุมเกตุ!!


## กาลครั้งหนึ่ง…หลงรักเอ๊ยหลงทาง

"อ้าว นี่คนคุ้นเคยกันนี่แม่จันทร์" ทำไม..เขาผู้นั้นมาปรากฏตัวต่อหน้าฉัน เท่าที่จำได้ฉันไม่เคยเจอเขาในเรื่องมาก่อนเลยนะ
"ยืนอยู่ทำไมเล่า รีบเข้ามา"
"ขอบใจนะจ๊ะ" ฉันสะบัดความคิดในหัวแล้ววิ่งเข้ากระท่อมนั้นไป ภายในกระท่อมก็ดูอบอุ่นดีนะ
"นี่จ่ะ ไว้เช็ดเนื้อเช็ดตัวนะ จะได้ไม่ต้องไม่สบาย"
"ขอบคุณมากนะจ๊ะ ฉันติดค้างท่านอีกแล้ว"
"ไม่เป็นไร ฉันยินดีให้เธอติดฉันไปตลอดชีวิต" ห้ะ!? เมื่อกี้เขาพูดว่าอะไรนะ พูดทีนึกว่าแมลงหวี่บินข้างหู
"ว่าไงนะจ๊ะ"
"ข้าพูดไม่เป็นไร" มีแค่นี้หรอ แต่ฉันจำได้ว่าเขาพึมพำยาวกว่านี้นะ จะว่าไปบรรยากาศที่นี่ก็เป็นใจเว่อร์ เทียน ตะเกียง หมอน ฝน โหห โรแมนติกสุดๆ นึกว่าฉากพระ-นางในนิยาย
"แม่กินอะไรมาบ้างรึยังจ๊ะ"
"กินรองท้องมาบ้างแล้วจ่ะ"
"อยากแม่อยากดื่มน้ำบ้างหรือไม่" เดี๋ยวๆ น้ำ.. .////. ไม่หรอกมั้ง
"เอ่ออ.."
"น้ำฉันอร่อยนะจ๊ะ" อะ..ไรกันครับเนี่ยย .///////.
"น้ำฝนน่ะจ่ะ ฉันกรองเองเลยนะ"
"อ๋ออ แค่น้ำฝนนน " ตายแล้ว เราหลุดพูดอะไรออกไปเนี่ย!
"จันทร์เจ้าคิดว่าน้ำอะไรหรือจ๊ะ"
"ไม่มีอะไรจ่ะ รับจ่ะๆ"
"งั้นเดี๋ยวข้าไปนำน้ำมาให้นะ" ฟู่ววว ~ รอดไปที ฉันถอดหายใจเฮือกใหญ่ตอนเขาเพิ่งเดินไป
"นี่จ่ะน้ำ"
"ขอบใจจ่ะ"
"เอ่อ..แล้วแม่มาทำอะไรคนเดียวกลางดึกอย่างนี้รึ"
"ข้าหลงทางกับแม่ทิพย์เกสรนิดหน่อยจ่ะ"
"งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าจะไปส่งเจ้าแทน ผู้หญิงเดินป่าคนเดียวมันอันตราย"
"ขอบน้ำใจจ่ะ" เกรงใจจังเขาดูทำหลายๆอย่างเพื่อเราเยอะมาก
"นอนกันเถอะ พรุ่งนี้เดี๋ยวเราต้องออกเดินทางแต่เช้า"
"จ่ะ" ว่าแต่มีที่นอนอันเดียว แล้วฉันจะทำไงดี!!
"งั้นเดี๋ยวข้าไปนอนข้านอกนะ"
"เดี๋ยวก่อนท่าน..มานอนกับข้าเถอะ" ./////.


## กาลครั้งหนึ่ง…หายไปไหนกันหมด

คืนนี้ช่างหนาว..อยากกอดใครสักคนจัง ไม่ได้ๆจะบ้าหรอ ตอนนี้เราอยู่กับผู้ชายสองต่อ จะมากงมากอดอะไรเล่า แม้ว่าตอนนี้เราจะหันหลังให้กันแต่พลังงานแห่งความเขินก็อบอวนทั่วทุกซอกมุมในกระท่อม
"แม่จันทร์" ขะ..เขาเรียกชื่อฉันหรอ .////.
"คะ"
"ยังไม่นอนอีกรึ"
"ยะ..ยังเจ้าค่ะ"
"นอนไม่หลับรึ" ก็เพราะใครล่ะค้าาา
"นิดหน่อยเจ้าค่ะ" เปรี้ยง! ฟ้าผ่าแรงมากจนฉันต้องหันไปอีกทาง หน้าอก… อย่าบอกนะว่าฉันกำลังซบอกเขาอยู่ ฉันเงยหน้าขึ้นไปมอง จะ..จริงด้วย ./////.
"ไม่เป็นไรนะ ข้าอยู่ตรงนี้ปกป้องเจ้าเอง" กรี๊ดๆๆๆๆ เขาลูบหัวฉันด้วย!
"หลับฝันดีเถิดหนา แม่จันทร์"
"ท่านก็เช่นกันนะเจ้าคะ" อย่างกับพระนางในนิยาย เขินจัง ชีวิตนี้เกิดมาพึ่งจะมีโมเมนต์แบบนี้ครั้งแรกในชีวิต นอนตายตาหลับแล้วฉัน อย่างน้อยฉันก็ไม่ต้องอายเพื่อนที่อยู่อยู่ในนรกตอนตาย ฮ่าๆ ตอนนี้กี่โมงแล้วก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆไม่อยากกลับโลกปัจจุบันแล้ววุ้ย ตาของฉันตอนนี้หนักมาก มะ..ไม่ ไหว แล้ว
"หึ เจ้าอย่าคิดที่จะมาเปลี่ยนเรื่องราวของข้านะโนเวล นิยายของฉันใครก็ไม่มีสิทธิ์มายุ่ง!!" เฮือก! ฝันอะไรของฉันเนี่ย อ้าว พ่อหนุ่มสุดหล่อฉันไปไหนแล้วเนี่ย นี่ก็เช้าแล้ว ไหนบอกจะไปส่ง ชิ! เดทแรกก็โดนเทซะแล้ว ใช้ไม่ได้ๆ
งั้นเดี๋ยวเขียนกระดาษวางไว้แถวๆนี้แล้วกัน
เมื่อถึงถ้ำ
ทำไม!! ทุกคนหายไปไหน
"แม่ทิพย์เกสร!!" หายไปไหนกันหมด
"พระลักษณวงศ์!!!" แล้วนี่มันตอนที่เท่าไหร่กันแล้วเนี่ย ถ้างั้นเราต้องเข้าเมืองของพระลักษณวงศ์แล้ว


## กาลครั้งหนึ่ง….เพื่อนของพราหมณ์เกสร

ณ เมืองพาราณสี
"เจ้านี่มันใช้ได้เลยนะเกสร"
"ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงกรุณาข้า"
"ถ้าเจ้าเป็นผู้หญิงข้าคงรับเจ้าเป็นสนมคนโปรดไปแล้ว" หึ ข้าเป็นได้เพียงสนมหรือเพคะ
"ขอรับ" ทางด้านนางยี่สุ่นที่แอบมองและได้ยินที่ทั้งสองได้คุยกันก็เกิดโมโหขึ้นมา
"หึ เดี๋ยวนี้เสด็จพี่สนใจแต่พราหมณ์เกสรอะไรนั่น จนออกหน้าออกตา ถ้าปล่อยไปนานกว่านี้คงแย่แน่ๆ กลับ!"
ณ ตลาดในเมือง
"มาจ้าๆ ขนมร้อนเลยจ้าาา" โอ๊ยกว่าจะถึงเมืองง รู้งี้ฉันลงเป็นนักเดินมาราธอนดีกว่า สมัยก่อนเขาเดินกันได้ยังไงเนี่ยย ว่าแต่ไปสืบข่าวดีกว่า งั้นสืบจากขนมร้านนั้นละกัน
"ขอโทษนะจ๊ะพี่ ขนม 1 ถ้วยจ่ะ"
"โอ๊ยย ปากหวานจริงเชียวแม่หนู เดี๋ยวป้าแถมให้เยอะๆเลยนะจ๊ะ"
"พี่จ๊ะ น้องถามอะไรหน่อยสิ"
"ว่ามาเลยจ่ะ"
"ใครเป็นเจ้าเมืองที่นี่รึ"
"เดี๋ยวแม่หนู ไปอยู่ไหนมา ที่นี่ก็เป็เมืองของพระลักษณวงศ์ไงจ๊ะ"
"แล้วพระมเหสีคือใครรึ"
"ก็พระนางยี่สุ่นไงจ๊ะ น้องเป็นคนต่างเมืองรึ"
"ใช่จ่ะ พอดีฉันมาคนรู้จักที่เมืองนี้จ่ะ"
"แต่จะว่าไปฉันก็ไม่อยากจะคุยหรอกนะ เหมือนช่วงนี้มีพราหมณ์คนใหม่เข้ามา ได้ข่าวว่าท่านเจ้าเมืองโปรดปรานมาก และวงในของวงในอีกคือ พระนางยี่สุ่นแอบอิจฉาด้วยล่ะ แต่แม่หนูอย่าพูดไปนะจ๊ะเดี๋ยวฉันโดนบั่นหัว เพราะพระนางยี่สุ่นก็ร้ายอยู่เหมือนกัน นี่จ่ะขนม เดินทางปลอดภัยนะจ๊ะแม่หนู"
"ขอบน้ำใจจ่ะ" เรื่องมันดำเนินมาถึงขนาดนี้แล้วหรอเนี่ย! เร็วมาก ฉันแค่หลับไป 1 วันเอง หรือว่ามันจะมีอะไรผิดปกติ
ช่างมันเถอะ ตอนนี้ต้องรีบไปหาทิพย์เกสร บอกให้นางรีบออกจากวังก่อนจะถูกตัดหัว
ณ หน้าวัง
"พี่ยามสุดหล่อจ๊ะ คือข้ามาพบพราหมณ์เกสรจ่ะ"
"เจ้าเป็นอะไรกับพราหมณ์เกสรรึ"
"เป็นสหายเจ้าค่ะ"
"สหาย? ชายกับหญิงเนี่ยนะเป็นสหายกัน ข้ามิเชื่อหรอก"
"จริงๆนะเจ้าคะ เชื่อข้าเถอะ พราหมณ์เกสรเคยช่วยข้าเอาไว้เราเลยผูกมิตรกัน พี่ช่วยไปแจ้งพราหมณ์เกสรได้ไหมจ๊ะว่าจันทร์เจ้ามาขอพบ"
"ฮ่าๆ ข้าทันมุขของเจ้าอยู่หรอก ใครจะไปเชื่อ เดี๋ยวนี้มีสาวๆสวยๆมาขอพบพราหมณ์เกสรทุกวัน เนื่องจากใบหน้าอันหล่อเหลานั้นช่างเลื่องลือ"
"ช่วยหน่อยนะพี่ ไปบอกพราหมณ์เกสรให้ที" พี่ยามนี่จะเอาไงกับฉันวะเนี่ยยย ก็บอกว่าเพื่อนไงเพื่อน โอ๊ยปวดหัว!
"งั้นแม่นางต้องมีข้อแลกเปลี่ยน" จู่ๆมือของทหารก็ลูบกรอบหน้าของฉัน หมับ! ฉันจับข้อมือของนายทหารเอาไว้แล้วสะบัดออก
"ท่านไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องเนื้อตัวของข้า!"
"ก็ไปคิดดีๆ ว่าจะแลกหรือไม่"
"นางคนนี้เป็นสนมของข้า" จู่ๆทหารหื่นกามคนนั้นก็เหงื่อแตกแล้วก้มหัวให้เกือบติดพื้น ใครวะ
"ท่านธุมเกตุ…" แล้วเขาก็โอบเอวฉันเหมือนแสดงความเป็นเจ้าของ แล้วเขาก็พาฉันเข้าไปในวังอย่างง่ายดาย
"อย่างกับพระเอกขี่ม้าขาว…"
"เมื่อกี้เจ้าพึมพำอะไรรึ"
"ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมเจ้าคะ"
"ข้าเป็นหัวหน้าองครักษ์" หัวหน้าองครักษ์ ! โอ เอ็ม จี!


## กาลครั้งหนึ่ง…พระจันทร์เคียงข้างดอกไม้

หลังจากที่ฉันตกใจไปสักพัก ฉะนก็พยายามเรียกสติกลับมา
"ใช่แล้ว ฉันเป็นภรรยาเขาเอง!!" จู่ๆธุมเกตุก็ตาโตแล้วจ้องหน้าฉันด้วยความตกใจ (ตอนที่เขาทำตาโตก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย)
"ชะ..ใช่แล้ว! เจ้ากล้าขัดภรรยาข้ารึ!"
"มะ..ไม่ขอรับ เชิญขอรับๆ"
หลังจากที่เราเดินห่างจากยามหน้าประตูไกลพอสมควรแล้วฉันก็กล่าวขอบคุณเขา
"ขอบคุณมากนะจ๊ะที่ช่วยฉันเอาไว้"
"ไม่เป็นไรฉันยินดีช่วยภรรยาของฉันอยู่แล้ว"
ภะ…ภรรยา .////.
"งั้นฉันรีบไปก่อนนะจ๊ะ ไว้คราวหน้าฉันจะตบรางวัลให้อย่างงาม" เอาจริงๆก็ไม่ได้รีบอะไรมากหรอก แค่เขิน!! เดี๋ยวเขาจับพิรุธได้~
หลังจากนั้นฉันก็รีบแอบเข้าไปที่พักของทิพย์เกสร โดยทันที
"นั่นใคร!!" ทิพย์เกสรหันพร้อมกำมีดชี้หน้าฉันเอาไว้แน่น
"ฉันเองๆ จันทร์เจ้าไงง"
"จันทร์เจ้า!!" ทิพย์เกสรวิ่งเข้ามากอดฉันด้วยความดีใจ แล้วไม่ใช่กอดธรรมดานะ เป็นกอดที่…แน่นมาก จนฉันแบบ แฮ่ก… หายใจ ไม่..
"ทิพย์..ฉะ..ฉัน..หายใจ…มะ…ไม่…ออก"
"อุ๊ย ขอโทษนะฉันคิดถึงมาไปหน่อยน่ะ เลยกอดแรง"
"เป็นอย่างไรบ้าง เจ็บตรงไหนไหม" ฉันจับเนื้อตัวของทิพย์เกสรดู เพื่อให้แน่ใจว่าทิพย์เกสรไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ (เพราะนางยี่สุ่นมันร้าย!!!)
"ไม่เป็นอะไรจ่ะ ขอบคุณมากนะที่ยังจำฉันได้ ไม่เหมือน.." น้ำเสียงที่สดใสหม่นหมองลงเล็กน้อย ก็เพราะลักษณวงศ์ คนเดียวนั่นแหละ!! โอ๊ยยย ทำไมผู้ชายคนนี้ต้องเป็นพระเอกด้วย!!
"ไหนเกิดอะไรขึ้นเล่าให้ฉันฟังหน่อยซิ"


## กาลครั้งหนึ่ง…รักแรกมันแยกยาก

เมื่อฉันได้ยินเรื่องรางทั้งหมดนั้น ฉันก็พอเดาได้แล้วว่าเหตุการณ์อะไรที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ ใกล้แล้วสินะ…เวลาที่เกสรจะต้อง..
"เป็นอะไรรึจันทร์เจ้า"
"ป่าววว ข้าคิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ ทิพย์เกสรข้าขออะไรอย่าหนึ่งได้ไหม"
"ว่ามาเลยข้าทำให้เจ้าได้ทุกอย่าง"
"แน่ใจสิ เจ้าคือสหายเพียงคนเดียวของข้า แล้วข้าก็รักเจ้ามาก"
"คือว่า…ไปจากเมืองนี้กันเถอะนะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
"ทำไมรึ"
"เจ้าอยากเห็นคนที่เจ้ารักกอดหญิงอื่นหรอ เจ้าอยาเห็นคนที่เจ้ารักได้อยู่เคียงคู่มีลูกมีเต้ากับหญิงอื่นหรอ"
"ตะ..แต่ชีวิตข้าก็มีแต่ท่านพี่เสมอมา" น้ำตาของทิพย์เกสรค่อยๆรื้นขึ้นมา
"ทิพย์เกสร  ชีวิตเราไม่ได้มีแค่ผู้ชายคนเดียว ผู้ชายมีอยู่ทั่วอาณาจักร คนบางคนควรเก็นไว้เป็นความทรงจำดีกว่าทนอยู่ด้วยน้ำตา"
"ฮึกๆ…ฮือออออ~" ฉันกอดทิพย์เกสรแล้วลูบหลังเบาๆ
เอาจริงๆฉันก็เข้าใจนางแหละ รักแรกมันแยกยาก ตอนที่ฉันอกหักครั้งแรกก็อาการหนังเหมือนกัน แบบว่าา น้ำตามันไหลออกมาเอง แล้วก็หยุดไม่ได้ด้วย มันเจ็บ..เจ็บมากๆเลยแหละ แต่ก็นะเวลาจะเยียวยาทุกสิ่ง
"ไม่เป็นไรนะ ฉันจะอยู่ปลอบเธอตรงนี้เอง"
"ฉัน…ฉันท้องกับพระลักษณวงศ์"
"ห๊าาาาา"
"ไม่เป็นไรร ฉันจะช่วยเธอเองนะ ซิงเกิ้ลมัมชิวๆ"
"ห้ะ!? สิงมัมอะไรรึ" ทิพย์เกสรถอนกอดแล้วมองหน้าฉันอย่างงุนงง ซวยแล้วกุหลุดพูดคำยุคเราจนได้
"เอ่ออ ฉันหมายถึงเราสองคนช่วยกันเลี้ยงลูกไง ไม่จำเป็นต้องมีผู้ชายก็ได้ ก่อนหน้านี้ที่เราไม่มีเขาเข้ามาเรายังทำเองได้เลย แค่เราต้องกลับไปตอนนั้น…"
"ถ้างั้นข้าจะไปกับ.." อ้าวทำไมทิพย์เกสรถึงหายไป!


## กาลครั้งหนึ่ง…ณ ที่ไหนสักที่

ณ ลานประหาร
"ฮือๆ พราหมณ์เกสรลวนลามน้อง ฮือๆ" นั่นมันนางยี่สุ่นงูพิษ! ที่นี่ลานประหาร อย่าบอกนะ
"ทิพย์เกสร!!!" มะ..ไม่ฉันกำลังจะเห็นเพื่อนตัวเองตายค่อหน้าต่อตาหรอ
"จากการกระทำของพราหมณ์เกสรที่ได้เข้าไปลวมลามมเหสี ซึ่งทำให้เกิดความอัปยศเสื่อมเสียเป็นอย่างมาก
ข้าจึงขอตัดสิน ประหารชีวิต!!" ไม่! ฉันจะไม่ยอม!! ฉันรีบวิ่งเข้าไปกลางลานพิธี แล้วภาพฉันก็ตัดไปเลย เหมือนว่ามีคนถอดปลั๊ก ฉันพยายามรวบรวมสติและแรงทั้งหมดในการลุกขึ้น เมื่อลืมตา ฉันก็อยู่กลางป่าเช่นเดิม
"โอ๊ยย…" ฉันปวดหัวมากเลยแล้วทิพย์เกสรป่านนี้ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง จู่ๆก็มีพรานป่าสามคนเดินมา
"แม่นางมาเดินป่าคนเดียวหรอจ๊ะ" ชายคนที่1 กล่าว
"ไปพักกับพวกพี่ก่อนไหมม ผู้หญิงเดินทางคนเดียวอันตรายน้าา" ชายคนที่ 3 กล่าว ฉันว่า พวกมันสามตัวยังน่ากลัวกว่าป่าอีก
"ไม่จ่ะ ฉันมีที่พักแล้ว" ฉันพยายามฝ่าวงช้อมสามตัวนั้นหนีออกมา
"พักที่ไหน พี่ไปส่งได้น้าา เดี๋ยวจะส่งทั้งวันทั้งคืนเลยย" ไอ้คนที่สองพูดมาได้ไงวะ ทุเรศ
กร็อปๆ
ฉันได้ยินเสียงม้าที่ขี่มาจากด้านหลัง จากไกลๆเริ่มเข้ามาใกล้ๆ
"หยุดเดี๋ยวนี้นะอย่าแตะตัวผู้หญิงของข้า!!" เสียงนี้มันน
"ธุมเกตุ!"


## กาลครั้งหนึ่ง…ในโลกอีกมิติ

หลังจากที่พวกคนร้ายได้เห็นธุมเกตุก็รีบวิ่งแบบสุดชีวิต
"เป็นอะไรหรือไม่" ธุมเกตุรีบกระโดดลงจากม้ามาดูฉัน
"ไม่เป็นไร"
"ก็ดีแล้ว…ว่าแต่ท่านรู้จักชื่อข้าได้เยี่ยงไร" ทำไมเราจะไม่รู้จักกัน ก็ผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งเยอะ หรือว่านี่คือโลกอีกมิติ!
"เอ่ออ ท่านหน้าเหมือนคนที่ข้ารู้จัก และแอบชอบ" ฉันพูดเสียงแผ่วในตอนท้าย ทำไมน่ะหรอ ถ้าพูดเสียงดังเขาก็รู้หมดสิว่าฉันแอบชอบบ .////.
"เหมือนคนรู้จักและอะไรหรือ ข้าได้ยินไม่ถนัด" กี้ดดด จู่ๆเขาก็ขยับเข้ามาใกล้และโน้มหูลงมา อยากจะหอมแก้มแทนกระซิบสักฟอด~
"สรุปแล้วเจ้า.." ดะ..เดี๋ยวนะะ นี่มันเหมือนฉากในละครเลยแบบ..พระเอกรางเอกจมูกชนกันนนน
"ขะ..ข้าขอโทษ" แล้วเขา ก็รีบเอาตัวออกห่าง โอ๊ยย กำลังได้อารมณ์เลออ เดี๋ยวนะฉันคิดอะไรอยู่เนี่ยย~ ฉันโนเวลสาวสวยหมวยแบน (ขอโทษได้ไหมที่ฉันมันกระดาน) ก็นั้นแหละ เอาเป็นว่าฉันต้องเป็นหมูผู้หญิงสิ!! (หมูผู้หญิง=กุลสตรีไทย) เอาเป็นว่า..ช่างมันๆๆ
"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ"
"ไม่ทราบว่าแม่นางคือจันทร์เจ้าใช่หรือไม่" หรือว่าเขาจำฉันได้!!! นึกว่าจะลืมกันซะแล้วว
"ท่านจำฉันได้.."
"ใช่สิ ทำไมข้าจะจำไม่ได้ก็เราสองคนเป็นเพื่อนเล่นตั้งแต่สมัยเด็กไง" ห๊าาาาา
"ขะ..ข้าเนี่ยนะ"
"ใช่สิ หรือว่า..ท่านลืมข้าไปแล้ว" ธุมเกตุก็ทำหน้าหงอยน่ารักเชียวพ่อคุณ~
"ไม่ลืมข้าจะลืมท่านลงได้เยี่ยงไร"
"เดี๋ยวข้าจะรีบไปส่งท่านกลับบ้านนะ"
"อื้ม" เป็นเด็นคือตอนนี้ฉันอยู่ในเรื่องอะไรกันแน่เนี่ยย


## กาลครั้งหนึ่ง…ไปนอนบ้านผู้!!

ณ เมืองเดือนประดาว
สะ..สรุปแล้วฉันชื่อเจ้าหญิงหรอนี่!!
"จันทร์เจ้าลูกก แม่เป็นห่วงแทบแย่!" มีหญิงสาวอายุประมาณ 45 ปี รีบเดินเข้ามากอดฉัน
"ข้าขอโทษที่ทำให้ท่านแม่เป็นห่วง" ฉันจึงกอดตอบและตามน้ำไป
"หลังจากที่ท่านพ่อของเจ้าเสียแม่ก็มีเจ้าคนเดียวที่ทำให้แม่อยากมีชีวิตต่อ" อ่าา พ่อตายอีกก มีอะไรให้เซอร์ไพรส์กว่านี้อีกไหม
"ข้าขอโทษจริงๆนะท่านแม่"
"อ้าวนั่น พ่อเกตุ" เหมือนแม่จะเริ่มรู้ตัวว่าไม่ได้อยู่กับลูกสองคน
"กราบสวัสดีครับคุณน้า" สามีฉันไหว้ได้งดงามมาก เอาไปเลย 10 10 10 !!!
"ไหว้พระเถอะนะลูก น้าไม่ได้เห็นตั้งนาน เป็นหนุ่มแล้วนะ สูงกว่าน้าแล้วด้วย"
"ครับ เอ่อ..ที่ผมมาวันนี้นอกจากที่จะมาส่งน้องที่จริงผมก็มีเรื่องที่จะต้องมาคุยกับท่านน้าพอดี"
"มีอะไรหรอลูก เอางี้เชิญพ่อนั่งก่อนดีกว่า เด็กๆรีบไปเอาน้ำเอาท่ามาเสิร์ฟคุณเขาเร็ว" หลังจากที่นั่งแล้ว ดื่มน้ำแล้ว ก็ได้เวลาคุยธุระสักที
"ที่กระผมมาวันนี้สืบเนื่องตั้งแต่วัยเยาว์ที่พ่อกระผมและท่านพ่อของน้องจันทร์เจ้าได้ให้คำมั่นสัญญากันไว้ว่าจะเกี่ยวดองกัน" ห้ะ! อะไรนะ! จริงจังไม่จิงโจ้!!
"เอาจริงน้าก็ไม่ได้อยากบังคับให้ทั้งสองตบแต่งกันโดยที่ไม่ได้รักหรอกนะ แต่ในเมื่อพ่อธุมเกตุเสนอมาแม่ก็ไม่ขัด"
เดี๋ยวๆแม่เลยหรออ เมื่อกี๊ยังเรียกน้าอยู่เลยนะ ไม่บังคับเลยจริงๆ
"เมืองอาคิราของเราเมื่อให้สัตย์กับใครไว้ ย่อมไม่ตระบัดสัตย์อยู่แล้วขอรับ ท่านน้า"
"ในเมื่อจะเกี่ยวดองกันแล้วก็ให้เรียกน้าว่าแม่เถอะ" โอเคเลยค่าา ไม่ค่อยอยากให้แต่งหรอกก จริงๆนะ
"ได้ขอรับท่านแม่" โอเคเลยย
"งั้นลองให้ลูกสาวแม่ไปอยู่ที่เมืองของพ่อธุมเกตุสักอาทิตย์ดีหรือไม่" ขุ่นแม่!!! ใจร้อนดั่งลาวาา
"เอ่ออ งั้นลองถามความเห็นน้องจันทร์เจ้าก่อนดีไหมขอรับ"
พึ่งเห็นฉันนั่งตรงนี้หรออ
"เอ่อคือว่า.. ซี๊ด" แม่หยิกหลังฉันกรี๊ดดดดด
"คืออย่างไรหรือ"
"จันทร์เจ้าตามแม่เลยเจ้าค่ะ" โอ๊ยยย หลังเขียวหมดแล้วมั้งกว่าจะปล่อยได้เนี่ย
"งั้นฝากด้วยนะพ่อธุมเกตุ"
"ขอรับ งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้.."
"ไม่ต้องเลยพ่ออ วันนี้เลยพ่อจะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมา"
"ได้ขอรับตามนั้นก็ได้ขอรับ"
"นังแจ๋วนังจุ๋มไปเก็บเสื้อผ้าลูกฉันมาเดี๋ยวนี้!" กรี๊ดดดด นี่มันนิทานเรื่องอะไรกันเนี่ยย


## กาลครั้งหนึ่ง…กลางดึกอันหนาวเหน็บ

ณ เมืองอาคิรา
"ขอโทษจริงๆนะเจ้าคะ ที่ต้องมารบกวนท่านพี่"
"ไม่เป็นไรเลย พี่เต็มใจ" คืออยากจะบอกว่าแม่พี่เขาก็ใจดีเว่อร์ทรงเดียวกับหญิงแม่ฉันเป๊ะ แต่นี่หนักกว่านิดหน่อย  เพราะให้นอนห้องเดียวกันจะได้ปรับกันได้ คือฉันแบบ อะไรกันครับเนี่ย และตอนนี้ฉันกับธุมเกตุก็นั่งอยู่ในห้องกับนางสองต่อสองงง อัดอัดกว่านี้ไม่มีอีกแล้วพูดเลยย
"งั้นน้องไปอาบน้ำก่อนนะเจ้าคะ"
"เชิญจ่ะ"
ในห้องน้ำ
กรี๊ดดดดด หรูสุดๆหลังจากที่ฉันต้องอาบน้ำแบบกลางป่ากลางดงคิกธรรมชาติตั้งนาน วันนี้! ฉัน! ได้อาบน้ำดีๆกับเขาบ้างแล้วว~
"ก๊าบ ก๊าบ ก๊าบ เป็ดอาบน้ำในคลอง ตาก็จ้องแลมองเพราะในคลองมีหอยปูปลาา~"
'ก็อกๆ'
"น้องเป็นอะไรหรือเปล่า คุยกับพี่หรือ" คุยอะไรก่อนน ฉันร้องเพลงต่างหากก เสียงออกจะไพเราะขนาดนี้แยกไม่ออกรึไงง ชิ!
"เปล่าจ้าา น้องร้องเพลง"
"ร้องเพลง?"
"เอ่ออ เอาเป็นว่าไม่ได้คุยกับพี่จ้า"
"ได้จ่ะ มีอะไรเรียกพี่ได้นะ"
"ค่าา"
15 นาทีผ่านไป
"อาบเสร็จแล้วค่า"
"น้อง.. ./////." ทำไมพี่เขาหันมาแล้วก็รีบหันไปล่ะ
"มีอะไรหรือไม่"
"น้องไปแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนดีไหม" อ้ากกกก ลืมไปว่านุ่งแค่ผ้าาา
"น้องขอโทษๆเดี๋ยวน้องจะรีบไปแต่งตัวเดี๋ยวนี้แหละ" ฉันก็รีบไปแต่งตัว
"งั้นพี่อาบน้ำเลยนะ"
"จ้าาาา"
หลังจากจัดการธุระกันเสร็จก็ถึงเวลา….
"เหมือนเดจาวูเลย"
"หื้มน้องว่าเยี่ยงไรนะ พี่ฟังไม่ถนัด" ธุมเกตุหันมาหาฉัน (ตอนนี้เรานอนอยู่เตียงเดียวกันจากพื้นสู่เตียง)
"ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ เรารีบนอนกันเถอะค่ะ"
กลางดึก
หนาวเว่อร์ประหนึ่งติดแอร์ หนาวจนผ้าห่มตอนนี้ก็เอาไม่อยู่
เมื่อฉันหันกลับไปทางพี่ธุมเกตุฉันเห็นพี่เขานอนหงายอยู่ก็เลยขอแอบเอามือไปซุกใต้แขนหน่อยละกันน
ธุมเกตุ
กระผมรู้สึกได้ว่ามีอะไรดุ๊กดิ๊กๆอยู่ข้างกายกระผมเมื่อลืมตาแล้วหันไปดูก็เจอกับลูกนกน้อยๆนอนตัวสั่นเพราะความหนาวผมเลยเลยจะกอดสักประเดี๋ยว เมื่อนางหายสั่นก็ค่อยคลายกอด แต่สุดท้ายผมก็สู้ความง่วงไม่ไหวจึงกอดนางแล้วหลับไปเช่นนั้น


## กาลครั้งหนึ่ง…นางในดวงใจ

กาลเวลาล่วงเลยไป งานแต่งก็ใกล้เข้ามาทุกที คือถ้าถามฉันว่าชอบเขาไหม ก็ชอบบ แต่ฉันก็คงอยู่บนโลกใบนี้ไม่ได้ตลอดหรอกฉันต้องกลับไปยังที่ที่ฉันจากมา เอาจริงตอนนี้ฉันก็กลับมานอนมาอยู่บ้านตัวเองแล้วแหละ แต่ว่า…ฉันพึ่งรู้ว่าเขามีคนในใจอยู่แล้ว
เมื่อ 2-3 วัน ก่อน
ณ เมืองอาคิรา
ฉันได้ไปเที่ยวคลาดกับพี่ธุมเกตุ
"โห ปิ่นนี้งามจริงง" สวยสุด เหมาะกับคนงามๆอย่างเรา
"งามจริง น้องอยากได้หรือไม่" กรี๊ดดดด สายเปย์สุดๆ อย่าพึ่งเราต้องปฏิเสธเป็นมรรยาท
"ไม่เจ้าค่ะ ท่านพี่อย่ามาฟุ่มเฟือยกับข้าเลยเจ้าค่ะ" เป็นไงเรียบร้อยอย่างกับผ้ายับพับไว้
"ถ้าน้องต้องการเช่นนั้น พี่ก็จะไม่ซื้อให้" เคเลยเคคคคค   เห้ออ ผู้ชายนี่ไม่เข้าใจอะไรผู้หญิงเลยยย
"ข้าหิวแล้วขอตัวไปหาอาหารกินก่อนนะเจ้าคะ" ชิ!!
"อื้ม" มาองมาอื้มอะไรก่อนน
ณ ร้านอาหาร
อาหารน่ากินฝุดๆ เห็นแบบนี้แล้วคิดถึงอาหารฝีมือแม่เลย
"จันทร์เจ้า เหม่ออะไรรึ"
"เปล่าจ่ะ" ยิ้มเจื่อนให้ทีหนึงก็ได้
"เดี๋ยวข้ามานะเหมือนข้าจะทำของตกไว้สักที่"
"เจ้าค่ะ" ก็ไม่อยากจะถามเยอะหรอกนะเดี๋ยวหาว่าเผือก!
ทางด้านธุมเกตุ
ดีนะที่รอดมาจากตรงนั้น ความจริงแล้วข้าจะมาซื้อปิ่นไปให้นาง แต่ไม่ใช่นางคนนี้นะ ข้าหมายถึงนางที่ข้ารัก ความจริงแล้วข้ามีคนที่หมายปองอยู่แล้ว รักกันมาตั้งแต่เยาว์วัยแต่คุณหญิงแม่อยากให้ข้าแต่งงานกับแม่จันทร์เจ้าข้าเลยจำเป็น แต่สุดท้าย…ไม่เกิดอะไรขึ้นไม่รู้ทั้งที่ข้ามีคนรักอยู่แล้วแท้ๆ ทำไมข้าต้องมารู้สึก..กับแม่จันทร์เจ้าด้วย ทุกครั้งที่ได้เจอได้อยู่ด้วยกันข้ามักจะรู้สึกคุ้นเคย แล้วอยากอยู่ด้วยจนแก่เฒ่า ข้ากำลังพร่ำเพ้ออะไรอยู่! ต้องรีบซื้อปิ่นไปให้แม่จันทร์ เอ้ย แม่สายพิณแล้ว
ณ ร้านอาหาร
ชิ! งั้นฉันกินไม่รอแล้วนะ อร่อยมากๆเลย ยิ่งกินแล้วยิ่งนึกถึงแม่เลย
'เจ้าจะไม่มีวันสมหวังเพราะนี่คือนิยายที่ข้าแต่ง!!!'
'เปรี้ยง!'
"กรี๊ดดดด" อย่าบอกนะเสียงที่ได้ยินคือเสียงของคนแต่งนิยาย ฉันจะต้องตบนังคนเขียนให้ได้!! ว่าแต่ ผู้หญิงคนนั้นคือใครมานั่งจ้องฉันกินข้าวตั้งนานละ เอ้า! รีบเดินไปเฉย
อย่างนี้ต้องตาม!
ฉันตามผู้หญิงคนนั้นมาห่างๆจนถึงตรอกเล็กๆ
ธะ…ธุมเกตุ
"พี่คิดถึงน้องมากเลย" มีจับมือด้วย
"น้องก็คิดถึงพี่เหมือนกันเจ้าค่ะ เมื่อไหร่เราจะได้ครองคู่รักกันเสียทีเล่าเจ้าคะ"
"สายพิณน้องรอพี่ก่อนได้หรือไม่ อีกไม่นานเราก็จะได้ครองคู่รักกันตลอดไปแล้ว"
"น้องจะรอนะเจ้าคะ" โอเคค กอดกันไปอี๊กกกก
"นี่ปิ่น พี่ตั้งใจซื้อมาให้น้องโดยเฉพาะเลยหนา" ปิ่นนั่นมัน!!
" .//////. "
"เดี๋ยวพี่ใส่ให้" อย่างนี้นี่เอง รู้แล้วว่าทำไมเขาถึงไม่ซื้อให้ฉัน


## กาลครั้งหนึ่ง…ความในใจ

หลังจากวันนั้นฉันก็เริ่มตีตัวออกห่างจากเขาจนกระทั่งวันแต่งงานของเราคือพรุ่งนี้
"พี่ธุมเกตุ น้องขอคุยอะไรด้วยหน่อย"
ทางด้านธุมเกตุ
ตั้งแต่วันนั้นที่กลับมาจากร้านก๋วยเตี๋ยวนางก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ไม่แตะเนื้อต้องข้าและยังเลี่ยงการเจอหน้าข้าอีกด้วย ในตอนนั้นข้าแอบปวดหัวใจนิดๆ ไม่รู้ทำไม แม้การที่นางทำแบบนี้ข้าจะได้เจอน้องสายพิณบ่อยก็ตาม แต่ภายในใจลึกๆแล้วข้าไม่รู้สึกดีใจเลยแม้แต่น้อย หรือข้าจะเปลี่ยนใจไปจากน้องสายพิณแล้วจริงๆ การที่จู่ๆนางเรียกข้าไปคุยเช่นนี้ข้าเองก็รู้เสียวสันหลังวาบทัน
ทางด้านจันทร์เจ้า
ณ ห้องนอนจันทร์เจ้า
"พี่น้องเรียกพี่มามีอันใดรึ" ยังมีหน้ามาถาม!! อุตส่าห์ให้เวลาสารภาพบาปตั้งนาน สุดท้ายก็จะไม่สารภาพใช่ไหม!!
"น้องตัดสินใจแล้ววันนี้น้องจะพูดความในใจทั้งหมด"
"ได้ ข้าก็จะพูดเช่นกัน"
"น้องชอบพี่ ชอบพี่มากๆ ชอบจนไม่อยากให้พี่มองใคร อยากอยู่ข้างในสองคนกับคุณอ่ะ! พี่เข้าใจป่ะ! แต่พี่มีคนรักอยู่แล้วแล้วจะมาทำดีกับน้องทำไมวะ น้องก็มีหัวใจแล้วใยพี่ไม่แล!! แต่น้องไม่โกรธหรอกนะถ้าพี่จะไม่รักน้อง แต่น้องโกรธที่พี่มาทำดีเพื่อหวังผลกับน้อง แล้วก็ไม่ยอมสารภาพว่าพี่มีคนในใจอยู่แล้ว! พี่คิดว่าน้องโง่มากหรอ!"
"น้องใจเย็นๆ ฟังพี่อธิบายก่อน"
"นี่มันกี่อาทิตย์แล้วที่น้องรอพี่มาอธิบาย"
"ได้! ใช่! น้องสายพิณคือคนที่พี่รัก พี่แต่งงานกับน้องก็เพราะแม่ของเรา!! แต่ตั้งแต่ที่พี่ได้พบน้องได้ใกล้น้องจู่ๆไม่รู้ทำไมมันเหมือนทำให้พี่ รู้สึกดี รู้สึกอยากปกป้อง รู้สึกอยากดูแล และ..รู้สึกรัก.."
เพี้ยะ!!
"ผู้ชายโลเล สองใจ หน้าไม่อาย เมื่อครู่บอกว่ารักคนหนึ่งยังไม่ทันจบประโยคก็มาบอกรักอีกคนหนึ่ง พี่เห็นใจของผู้หญิงเป็นอะไรอ่ะ ของเล่นหรอ!"
"คือพี่.."
"สุดท้ายแล้วคนหนึ่งไม่รักก็หลง ส่วนอีกคนก็ของตาย ฉันไม่น่ารักพี่ตั้งแต่แรกเลย ส่วนงานแต่งไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวฉันจะไปบอกแม่ให้ยกเลิกเอง" ฉันปาดน้ำตาที่อาบแก้มและรีบเดินไปเปิดประตู แต่ไม่ทันได้เปิดก็ถูกแรงมหาศาลเหวี่ยงลงที่เตียง และขึ้นคร่อมฉัน
"พี่จะทำอะไรฉัน"
"พี่ก็จะพิสูจน์ไงว่าพี่หลง รัก หรือเห็นน้องเป็นของตายกันแน่" ทันใดนั้นเขาก็เริ่มซุกไซร้คอของฉัน ฉันเลยถีบคนตัวสูงออกจากร่างกาย
ตุ๊บ!
"น้องถีบพี่ทำไม!" แล้วฉันก็เตะซ้ำอีกสองสามที
"น้องมีชีวิตมีจิตใจ อย่ามาทำสถุล ต่ำๆแบบนี้!" แล้วฉันก็เตะก้านคอสลบไปอีกหนึ่งที
ฉันรู้สึกเสียใจมาก คนที่ฉันเคยรักเคยนับถือ สุดท้ายก็กลายเป็นแค่ผู้ชายที่เห็นแก่ตัวคนหนึ่ง..


## กาลครั้งหนึ่ง…วันแต่งงาน

ณ วันแต่งงาน
พิธีรดน้ำสังข์
"ขอให้ลูกทั้งสองครองรักกันยาวนานนะลูก"
คำอวยพรมากมายที่อยากให้เราสองรักกันนานๆ มันเหมือนเป็นแค่คำพูดจอมปลอม ผู้ชายคนนี้เคย้ป็นคนที่ฉันอยากแต่งงานด้วยมากที่สุด สุดท้ายก็กลับกลายเป็นคนที่ทรยศฉันให้เจ็บปวดมากที่สุด
หลังจากจบงานฉันกับพี่ธุมเกตุก็เดินขอบคุณแขกตามโต๊ะ และฉันก็ขอตัวมาเข้าห้องน้ำ แล้วฉันก็เจอ..
"เธอใช่ไหมเจ้าสาวของงาน" แขกมั้ง แต่งตัวจัดเต็มซะขนาดนี้
"ค่ะ เป็นแขก"
"อ้าว นึกว่าเป็นคนไทย"
"โรตีไหมจ๊ะนายจ๋า"
"เฮ้ย! แกคือเจ้าสาวของงานที่แต่งงานกับคนรักของฉัน!!" เอ้าก็รู้นี่ว่าฉันคือเจ้าสาวแล้วจะถามทำหยังหว่า
"อยากได้มากใช่ไหมผู้ชายอ่ะ เอาไปสิ ผู้ชายแบบนั้น ใครมันจะไปต้องการ"
"ถ้าแกไม่ต้องการแล้วแกจะแต่งงานกับพี่ธุมเกตุทำไม!!" ก็โดนบังคับไง รู้อะไรบ้างเนี่ยย
"โดนบังคับ"
"งั้นแกก็เอาชุดมาให้ฉันใส่เดี๋ยวนี้ ถอดออกมา!!!" จู่ๆนางก็จะเข้ามาถอดชุดฉัน ใครมันจะให้ล่ะ ถอดไปฉันก็โป๊สิ
"ไม่ค่าา อยากได้ก็ไปสั่งตัดเองเนอะ"
"นังนี่งั้นแกคงอยู่ร่วมโลกกับฉันไม่ได้แล้วแหละ" เชี่ย เล่นปืนเลยหรอ
"หยุดนะ สายพิณ น้องจะทำอะไร" พระเอกมาละ
"น้องกำลังทำให้เราสองคนไปอยู่ด้วยกันไงคะคุณพี่" บทป่วยสุดๆ
"ยิงสิ ถ้ากล้าก็ยิงเลย จะได้จบๆ เดี๋ยวยิงไม่ยิงอยู่นั่นแหละน่ารำคาญ" ฉันจะได้กลับไปยังที่ๆฉันจากมา
"ได้ถ้าแกกล้าท้าทายฉันล่ะก็ ฉันก็จะจัดให้" พร้อมละหลับตาละกันจะได้ไม่กลัว
ปัง!!!
ทำไมเราไม่เจ็บเลยนะ.. เมื่อฉันลืมตาขึ้นมาก็พบว่า มีคนเคาะกะละมังไล่หมา
"คราวนี้ล่ะ ของจริงแน่!!"
"น้องสายพิณอย่า!!"
ปัง!!


## กาลครั้งหนึ่ง…พบเจออีกครั้ง

ปัง!!!
ฉันหลับตาปี๋เพราะความกลัว แต่เมือฉันลืมตาขึ้นมาก็พบกับ…ที่นอน ห้องนี้มันคุ้นๆ โรงพยาบาล!! ฉันหลุดออกมาจากโลกในนิทานแล้วหรือ
"ตื่นแล้วๆๆ คุณตามหมอเร็ว!!" เสียงนี่มัน..พ่อ ฉันได้กลับบ้านแล้วหรอ เมื่อฉันหันไปตามเสียงก็พบว่าเป็นพ่อจริงๆ
ส่วนแม่ก็รีบไปตามหมอมาดูอาการฉัน
"พ่อ.." ฉันกุมมือพ่อไว้แน่น
"ไม่เป็นไรลูกก เป็นไงบ้าง ยังเจ็บยังปวดตรงไหนอยู่ไหม" ตึกๆๆ
"ขอโทษนะครับ ขอให้ผมได้ดูอาการของคนไข้หน่อย" นี่มัน…ธุมเกตุ
หลังจากนั้นหมอก็ตรวจร่างกายของฉัน แล้วก็หันไปอธิบายอาการของฉันให้พ่อแม่ฉันฟัง
"อาการของคนไข้ตอนนี้พ้นขีดอันตรายแล้วครับ เดี๋ยวอีกสองวันก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วครับ"
"ขอบคุณคุณหมอมากนะคะ" แม่ฉันพูดพร้อมน้ำตาคลอ
"ขอบคุณนะครับที่ช่วยชีวิตลูกผมเอาไว้"
"ไม่เป็นไรครับ มันเป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้ว อันที่จริงแล้วต้องขอบคุณน้องเขามากกว่านะครับที่สู้จนกลับมาได้"
หมออย่ามองตาได้ไหมถ้าเธอไม่แคร์~
"งั้นหมอขอตัวก่อนนะครับ" หลังจากที่หมอออกไปแม่ฉันก็รีบเข้ามากอดฉัน
"เป็นไงบ้างลูกโอเคใช่ไหม"
"ดีขึ้นค่ะคุณแม่ คร็อกก~ แต่หิวมากกว่า"
"แหม ยัยลูกคนนี้ ตื่นมาก็หิวเลยนะ"
"แฮะๆ คิดถึงกับข้าวฝีมือแม่ที่สุดเลยยย"
"คิดถึงแม่แล้วไม่คิดถึงพ่อบ้างหรืออ" พ่อพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจนิดๆ
"คิดถึงสิคะะ ไม่มีพ่อแล้วใครจะมาช่วยซ่อมของให้หนูล่ะะ" แล้วฉันก็กอดพ่อแน่นๆ
"หนูรู้ไหมว่าหนูนอนไปตั้ง 1 อาทิตย์ เลยนะลูก" แค่ 1 อาทิตย์เองหรอในนั้นรู้สึกว่าเด็นเดือนเป็นปี
"แล้วระหว่างนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้างหรอคะ" พ่อแม่ฉันก็เล่าว่าระหว่างหนึ่งอาทิตย์ตั้งแต่ฉันล้มไปกลางงานบรรยายมันเกินอะไรขึ้นบ้าง มีคนมากมายมาเยี่ยมและให้กำลังใจทั้งเพื่อนทั้งพี่ทั้งน้อง โดยเฉพาะคุณหมอธุมเกตุที่เข้ามาตรวจอาการบ่อยๆ วันหนึ่งเข้ามาตรวจ 3-4 รอบ
2 วันต่อมา
ฉันสามารถออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว และตอนนี้ทุกคนก็เริ่มรู้แล้วว่าฉันหายดีก็ดีใจ แต่มีคนหนึ่งที่แอบเศร้าคือคุณหมอธุมเกตุ
"เดี๋ยวพ่อกับแม่ไปเอาเสื้อผ้ามาให้ก่อนนะลูก อยู่คนเดียวได้ใช่ไหม"
"อยู่ได้อยู่แล้วค่ะหนูโตแล้วนะคะ"
"วั้นพ่อกับแม่ไปก่อนนะ"
"ค่าา"
หลังจากนั้นไม่นานก็มีคนเข้ามา
"แก!!! ทำไมแกยังไม่ตาย!!!!" นังลิลลี่!! ลิลลี่เป็นเพื่อนตอนมหาวิทยาลัยของฉัน นางอิจฉาฉันมาโดยตลอด!
"แกนี่เองหรอ ที่มายุ่งกับชีวิตฉัน!"
"เออใช่แล้วมันจะทำไม วันนี้ฉันจะจับแกไปอยู่ในเรื่องอีกครั้งนี้แกจะไม่สามารถกลับมาได้อีก!!" ก่อนที่หนังสือจะเปิดฉันก็รีบลุกจากเตียงไปชิงหนังสือมาแล้วก็เอามาฉีกทิ้ง
แล้วเหยียบขยี้ๆพร้อมตบหน้ามันไป 1 ครั้ง
"เลิกบ้าได้รึยัง"
"แกกล้าตบฉันหรอ"
"เออใช่ แล้วมันจะทำไม!!! ถ้าแกอยากเอาชนะฉันจริงๆแกก็ไปเขียนให้มันเก่งกว่าฉันสิ อย่ามาเล่นสกปรกแบบนี้มันทุเรศ!!!"


## กาลครั้งหนึ่ง…จบบริบูรณ์

"คุณเป็นใครหยุดเดี๋ยวนี้ที่นี่มันโรงพยาบาลนะครับ!!!" ธุมเกตุแล้วนางพยาบาลก็ลากนางลิลลี่ออกไป
"เป็นอะไรไหมครับคุณโนเวล"
"ไม่ค่ะ ขอบคุณนะคะ"
"คือผมขอพูดอะไรบางอย่างกับคุณได้ไหมครับ"
"คะ" หรือว่าจะสารภาพรัก ./////. แต่ในเรื่องก่อนหน้าเขามีแฟนอยู่แล้วนะ ไม่! ต้องเป็นเพราะอีนังลิลลี่แน่เลยที่เขียนให้คุณพี่ธุมเกตุพรากจากฉันไป!!
"คุณโนเวล" แหมอีนังมารผจญขอให้แกไม่มีสามีและนั่งดูฉันกับพี่ธุมเกตุรักกันอย่างหวานชื่นรื่นรมย์
"คุณโนเวล!!"
"คะ!"
"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"
"ไม่ได้เป็นอะไรเลยค่ะ"
"งั้นผมขอตัวไปตรวจคนไข้คนอื่นก่อนนะครับ" หมับ! ฉันจับข้อมือเขาเอาไว้
"หมอคะ"
"ครับ" เขินจัง
"คือ..ขอไอจีหมอได้ไหมคะ"
"หื้ม..เอาไปทำอะไรหรอครับ" โอ๊ยย ซื่อจริงพ่อคุณ
"ก็จีบไงคะหมอ"
"คะ..ครับ" ./////.
"สรุปว่าหมอให้ได้ไหมคะ"
"ให้ได้ครับ แต่ว่าผมไม่ให้คุณจีบนะครับ"
"ทำไมหรอคะ หรือว่าหมอมีแฟนอยู่แล้ว" เอาอีกละนกตัวเบ้อเริ่ม
"ไม่มีหรอกครับ แค่ผมอยากจะจีบคุณเองมากกว่า" กรี๊ดออกมาสิหญิง กรี๊ดออกมาาาาา
" .////. "
"ถ้าผมอยากขอจีบคุณ คุณจะอนุญาตไหมครับ" โอ้ยยยยย พร้อมเสมอค่ะ!!
"ได้ค่ะ..ยินดีให้จีบตลอดชีวิตเลย" อ้ากกกกก ฉันพูดอะไรออกมาาาา
หลังจากวันนั้นคุณหมอธุมเกตุก็รักและดูแลเอาใจใส่มากๆพ่อแม่ของเราก็ได้มาคุยกันรู้จักกัน จนตอนนี้ก็ 5 ปีแล้ว เขาก็ยังทำให้ฉันรู้สึกว่า ฉันเป็นผู้หญิงคนที่โชคดีที่สุดในโลกเลย เหมือนจุดเริ่มต้นในเทพนิยายที่เริ่มด้วยกาลครั้งหนึ่งแล้วลงท้ายด้วยคำว่า 'จบบริบูรณ์'


## กาลครั้งหนึ่ง…Happy ending

ด้านธุมเกตุ
ผมรู้สึกได้ว่าตั้งแต่เห็นหน้าโนเวลครั้งแรกก็รู้สึกว่าคุ้นหน้า แถมหัวใจก็ยังเต้นแรงมากๆ เหมือนเจอเจ้าของที่ตามหา แต่ตอนนั้นผมทำอะไรไม่ได้นอกจากเอาดอกไม้ไปให้เจาในทุกๆวันและรักษาอาการเขาจนดีขึ้น ตอนที่เขาขอจีบผมผมแทบจะเป็นลม ผมตื่นเต้นมาก จนผมทนไม่ไหวเลยขอเขาจีบแทน ตอนที่เธอยิ้มแก้มแดง มันน่ารักมาก… เผลอแป๊ปเดียวไปๆมาๆเราก็คบกันมา 5 ปี แล้ว และวันนี้แหละเป็นวันที่ผมจะขอเขาแต่งงาน!!! ช่วยเป็นกำลังใจให้ผมกันด้วยนะครับ!
"โนเวลล!!"
"จ๋าา"
"ไปแคมป์กันไหม"
"ห๊าาาา ทำไมอยากไปแคมป์อ่ะ แล้วงานที่โรงพยาบาลอ่ะ"
"อยากพักบ้างน่ะ ไปแคมป์กับผมน้าาา"
"ก็ได้ๆ วันไหน"
"วันนี้"
"ห้ะ!!!" ผมชอบแกล้วโนเวลก็เพราะแบบนี้แหละ ตอนเธอหน้าเหวอๆโครตน่ารัก
"ตอนนี้เลย"
"เธอจะบ้าหรอ!! วันนี้เดี๋ยวเนี่ยนะ ของก็ยังไม่ซื้อ!" ร่างนางยักษ์กำลังประทับร่าง
"แต่วันนี้มีดาวตกน้าาา เขาบอกว่าถ้าพลาดวันนี้ไปอีกตั้งร้อยกว่าแีกว่าจะได้เห็นอีก" ผมล่อเธอด้วยดาวเพราะว่าเธอชอบดูดวงดาวมาก แต่สิ่งที่ผมพูดเรื่องจริงนะ! วันนี้มีดาวตกจริงๆ
"อืมม ก็ได้"
หลังจากนั้นเราก็ไปเก็บเสื้อผ้าซื้อของอะไรใดๆ แล้วไม่ต้องห่วงนะครับว่าทางครอบครัวจะไม่อนุญาตเพราะว่าผมถามแล้วท่านไฟเขียว! ตอนที่ผมบอกท่านดีใจกับใหญ่เตรียมดูฤกษ์ยามชุดอาหารไว้รอแล้ว เห็นแล้วจะน่ารักเีนะครับ
ณ แคมป์
21.50 น.
หลังจากที่กินข้าวอิ่มอาบน้ำสบายตัวแล้วเราก็มารอดูฝนดาวตกกัน ที่ม้านั่ง
"ฝนดาวตกจะมากี่โมงเนี่ยย รอจนจะแข็งไปทั้งตัวแล้ว"
"ใจเย็นๆสิ เอาเป็นว่าเรามาฆ่าเวลากันไหม"
"ยังไง"
"อ่านนิทานให้ฟังหน่อย"
"ตอนนี้เนี่ยนะ?"
"อื้ม"
"อ่าๆก็ได้" หลังจากได้ยินเสียงตอบรับผมก็เอนตัวนอนบนตักของเธอ
"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว…" ตอนนี้หัวใจผมสั่นระรัวเสียงของโนเวลค่อยๆเบาลง ผมสูดหายใจเข้าลึกๆกำกล่องแหวนในกระเป๋าไว้ในมั่น
"แล้วตอนสุดท้ายพระเอกกับนางเอกก็แต่งงานกันและรักกันตลอดไป" เมื่อสิ้นสุดคำนั้นผมก็ลุกขึ้นคุกเข่าต่อหน้าโนเวล
"โนเวล โนเวลอยากเป็นเจ้าหญิงที่ครองรักกับเจ้าชายคนนี้ตลอดไปไหมครับ"
วิ้งค์!
"ดาวตก"
"ถ้าผมขอพรได้ตอนนี้งั้นผมขอให้โนเวลมาเป็นเจ้าหญิงที่ผมอยากจะดูแลทั้งชีวิตได้ไหมครับ" เธอดูน้ำตารื้นมาก (ผมแอบตั้งกล้องถ่ายไว้เ้วยไม่ต้องห่วง)
"ค่ะ ฉันยินดีจะเป็นเจ้าหญิงที่โชคดีที่สุดในโลกจองเจ้าชายคนนี้เลยค่ะ" และแล้วเรื่องราวความรักของเราก็จบ…แหนะ คิดว่าจะจบบริบูรณ์สินะครับ ที่จริงแล้วมันคือการเริ่มต้นอีกครั้งของชีวิตเราทั้งคู่มากกว่า เพราะต่อไปนี้จะไม่มีใครมาเขียนชีวิตเราได้นอกจากเราสองคน ผมก็ให้ให้ทุกคนมีความสุขกับคนที่รักและเจอคนที่เรารักเขาและเขาจะรักเราเช่นเราสองคนนะครับ บ๊ายบาย
——————————HAPPY ENDING————————
Talk Talk with คนเขียน
เป็นไงกันบ้างทุกคนนน ชอบกันไหมม ถ้าผิดพลาดประการใดก็ต้องขอโทษด้วยน้าา ถ้าใครชอบหรืออยากให้ปรับปรุงตรงไหนคอมเม้นมาให้กำลังใจกันได้น้าา (หรือใครอยากให้แต่งแนวไหนเพิ่มเติม เม้นมาเลยย ไรท์อ่านของทุกคนเลยนะะ) ขอบคุณที่ติดตามเรื่องนี้กันมานะคะ ไว้เจอกันเรื่องหน้าค่ะ GOOD BYE 😘
กาลครั้งหนึ่ง…มีหญิงสาวนามว่า ‘โนเวล’ นักแต่งนิทานชื่อดัง จู่ๆเธอก็ได้หลุดไปอยู่ในนิทานพื้นบ้านไทย แต่ไม่ว่าจะผ่านอุปสรรคใด ‘เมฆา’ ก็มักจะอยู่ด้วยเสมอ เขาคือใครกันแน่!