หลุมพรางมธุรส
Wennuan
## แรกพบ

อ้อมแขนแข็งแรงโอบรัดแนบแน่น ถ่ายทอดไออุ่นระหว่างผิวกายแท้ต่อกัน ไร้สิ่งใดปกปิด แม้สายตามองเห็นเพียงความมืด แต่เมลก็รับรู้รายละเอียดทุกอย่างของร่างกายสูงใหญ่ ผู้ซึ่งอยู่เหนือร่างของเธอ ตัวของเขากึ่งแข็งกึ่งนุ่ม ผิวเรียบลื่น เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ และมีกลิ่นหอมอ่อน ชวนให้หัวใจที่เต้นถี่รัวอยู่แล้ว ยิ่งสั่นรุนแรงแทบทะลุออกจากอก
เมลตื่นเต้นเจียนใจจะขาด ในท้องขดมวลปั่นป่วน ว้าวุ่นไปหมด สองมือเล็กเผลอหยิกขยุ้มกลุ่มผมหนานุ่ม ระบายอารมณ์ตัวเอง สองขายกชันตั้งฉากกับฟูก เกร็งสั่น จิกผ้าปูที่นอน ขนาบอยู่ข้างช่วงเอวของเขา ริมฝีปากของเธอ พัวพันเบียดชิดริมฝีปากอ่อนนุ่ม ซึ่งชักนำทิศทาง สลับออดอ้อนให้ตอบรับ ปลายลิ้นของเขาฉาบรสไวน์ขมเฝื่อนปนหวาน ชวนให้ลิ้มลองหนแล้วหนเล่า ถึงริมฝีปากจะบวมตึงเพียงไหน ก็ไม่อาจละจาก ดังถูกมนต์คาถาสะกดตราตรึงไว้
ความดุดันจากจุมพิตของเขา ประสานจังหวะร่างกายช่วงเอวที่เชื่อมต่อ แผ่นท้องกระทบกันไม่ขาดจังหวะ เกิดเสียงดังระงมแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศ  ทุกครั้งที่ถูกเขารุกล้ำภายในอย่างเด็ดขาด หนักแน่น แม่นยำ ราวกับรู้จักร่างกายของผู้หญิงเป็นอย่างดี ทำเธอแทบสิ้นสติ สมองพร่าเลือน ขาวโพลน นึกคิดสิ่งใดไม่ออก นอกจากคล้อยตามสัมผัสของเขา
ทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งไม่คาดฝัน ตั้งแต่หายใจอยู่บนโลกใบนี้มา 29 ปี เธอไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน และไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้น โดยเฉพาะกับผู้ชายคนนี้ คนที่ไม่เคยอยู่ในความคิดของเธอมาก่อนเลย
"คิดอะไรอยู่...ผ่อนคลาย"
อยู่ๆ ริมฝีปากของเขาก็ละจาก กระซิบน้ำเสียงทุ้มต่ำ แหบ พร่าสั่นเล็กน้อย ติดกับใบหูของเธอ เมื่อปฏิกิริยาของเธอ ฟ้องทุกสิ่งที่สมองครุ่นคิด เธอเม้มริมฝีปาก ลดฝ่ามือทั้งสองเกาะบ่าของเขาเอาไว้ ยึดเหนี่ยวไม่ให้กระเด็นกระดอนไปตามเรี่ยวแรงของเขา ถึงบอกแบบนั้น แต่การกระทำของเขาไม่ช่วยให้เธอผ่อนคลายสักนิด ตรงข้ามกัน ในท้องของเธอหวั่นไหววูบวาบแปลกประหลาด เรียวขาสวยเลยยิ่งสั่นระริกเป็นทวีคูณ
"เดี๋ยวก่อน..."
เมลบอก เพราะแบบนั้น ดวงตาสีดำขลับของเขาถึงจับจ้องเธอ ในแววตาเยือกเย็น แฝงความสงสัยถึงสิ่งที่เธอกล่าว
"อยากหยุดจริงเหรอ"
เขาไม่พูดเปล่า ยังกดช่วงเอว เชื่อมต่อร่างกายรุกล้ำลึกซึ้ง จนแผ่นท้องแนบชิดกัน เมลถึงกับร้องในคอ จิกเล็บทั้งสิบบนบ่าของเขา ระบายความอึดอัดระคนวูบวาบแปลกประหลาด เธอเกลียดความชำนาญของเขา เกลียดพอๆกับสีหน้าถือดี คิดว่าตัวเองเพอร์เฟคที่สุดในโลกของเขา สายตาของเธอบอกความรู้สึกทุกอย่าง เขายิ้มมุมปาก ปล่อยแขนออกจากการกอด จับฝ่ามือ สอดประสานนิ้วทั้งห้าของเธอ กำกระชับ ตรึงติดข้างหมอนหนุนไว้
"หึๆ..."
เสียงหัวเราะขบขันของเขา อยู่แนบชิดใบหู สะท้อนเข้าไปถึงใจ เธอกำมือของเขาไว้แน่น หวังให้เล็บจิกถึงชั้นเนื้อกระดูกของเขา ให้เขารู้ถึงความเกลียดชังที่เธอมี ดูเหมือนว่าเขาเข้าใจ ถึงได้กลั่นแกล้งอย่างลึกซึ้ง ทำเธอปั่นป่วน กระวนกระวาย แทบหน้ามืดขาดใจอยู่หลายครั้ง เธอคิดผิด ตกหลุมพรางของเขา เธอภาวนาให้ผ่านพ้นคืนนี้ไปโดยเร็วสักที
-------------------------------
1 อาทิตย์ก่อน ณ ร้านอาหารกึ่งผับ
"ดื่ม!!! ดื่มๆๆๆ วันนี้ใครไม่ดื่ม ใครหนีกลับบ้านก่อน ฉันจะสาปแช่งจากต้นตระกูลถึงลูกหลานเหลนโหลนเลยคอยดู!! ดื่มๆๆๆๆ"
เสียงเอะอะโวยวายของหญิงสาว ผู้ซึ่งอยู่เรียบร้อยในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาว เข้าคู่กับกระโปรงทำงานสีดำ ตามแบบฉบับสาวออฟฟิศในมหานครอันกว้างใหญ่ ดังลั่นโต๊ะอาหาร แต่แทนที่จะมีใครห้าม เพื่อนสาวอีก 2 คนของเธอกลับมีอาการไม่ต่างกัน พากันยกแก้วเบียร์ชนกันดังลั่น คนที่มีสติกว่าใคร คือชายหนุ่มรูปร่างอ้อนแอ้น ผู้ซึ่งนั่งหน้าหงิกหน้างออยู่ข้างหัวโจกจอมโวยวาย เจ้าของเสียงฟ้าผ่า แข่งกับเสียงดนตรีจังหวะร็อกในร้านอาหาร ในที่สุด เขาก็ทนไม่ไหว พูดออกมา
"โอ๊ย! พอแล้วๆ จะชนกันไปถึงไหน นี่จะเที่ยงคืนแล้วนะแม่คู๊ณ! พรุ่งนี้ต้องเข้างานกันแต่เช้าไม่ใช่เหรอ นังเมล แกหยุดเลย หมดเบียร์ไปครึ่งลังแล้ว เปลืองตังค์"
เสียงเอ็ดของกพล เพื่อนร่วมงานของสาวๆทั้งหลาย ผู้เดียวที่ไม่ได้แตะแอลกอฮอล์เพราะความเกรงใจคนที่บ้าน เปลี่ยนสีหน้าของทุกคนบึ้งตึง โดยเฉพาะเมลิสา หัวโจกในค่ำคืนนี้ ผู้ที่ออกปากชวนเพื่อนร่วมงานมาสังสรรค์ กลบเกลื่อนแผลหัวใจ เมลิสาส่ายหน้า
"นังพอล! อย่ามาทำเป็นคนดี ตั้งแต่ทิ้งเพื่อนไปมีผู้ ทำเรียบร้อย เมื่อก่อนตอนแกอกหักจากโอปป้า ฉันยังนั่งฟังแกร้องไห้ทั้งคืน ค่าเตกิล่าฉันก็จ่ายให้ คราวนี้จะทนฟังหน่อย ไม่ได้หรือไง กลัวผู้สวดเหรอ!?"
เมลิสาต่อว่ายกใหญ่ พาให้เพื่อนที่เหลือส่งเสียงคล้อยตาม ยิ่งแต่ละคนอยู่ในอาการมึนเมา เสียงที่ต่อว่าใส่ยิ่งดังกว่าเดิม
"ใช่! นังพอล ทิ้งเพื่อน แช่งให้ผู้ทิ้งเลยคอยดู"
"ปากเหรอนั่น แม่คุณอ้น แกก็คล้อยตามเมลิสาทุกเรื่องเลยนะ รักกันจริ๊ง! ไม่มีใครห้ามใคร แกก็อีกคน แม่คุณดา ได้ข่าวว่าโต๊ะนี้มีคนถูกผู้ทิ้งแค่คนเดียว พวกหล่อนอีกสองตัวเมาด้วยทำไมหา!"
กพลต่อว่าอนุศราและญาดา ลูกคู่ของเมลิสา ผู้ซึ่งนั่งหัวเราะคิกคัก เติมแก้วเครื่องดื่มหนแล้วหนเล่า แต่คำพูดนั้นทำเมลิสาหยุดชะงัก สงบอาการลง ราวกับการเมาและโวยวายก่อนหน้า เป็นเพียงการแสดงชุดใหญ่ ญาดาและอนุศราจ้องกพลเขม็ง ฝ่ายกพลหน้าถอดสี ถลึงตาใส่เพื่อน ก่อนจะรีบลูบบ่าเมลิสา เพื่อนรักตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย เป็นการปลอบโยน
"เมล ฉันไม่ตั้งใจ ขอโทษนะหญิง ที่จริงแล้ว แกทิ้งมันต่างหาก ไอ้จ๊วกหน้าประจวดนั่น ไม่คู่ควรกับแกเลย ศีลไม่เสมอกัน สวรรค์เลยกีดกันมันออกจากแกไง"
"เขาชื่อเจตต์ อีกอย่าง สวรรค์คงรักหมอนั่นมากกว่า ถึงได้แฟนใหม่ทั้งสวยและรวยมาก สาวคัพ D เอว S ชะนีหุ่นลูกหมูอย่างฉันจะสู้อะไรได้ ฮึ!"
ฟังวาจาของคนเมา เพื่อนๆก็เงียบลง ต่างรู้ว่าเมลิสา คบหากับผู้ชายที่ชื่อเจตต์มานานหลายปี อยู่มาวันหนึ่ง กลับรู้ข่าวการหมั้นหมายของแฟนตัวเองกับไฮโซ ลูกสาวประธานบริษัทที่ทำงานอยู่ด้วยกัน ชีวิตยิ่งกว่านิยาย เมลิสาถึงได้นัดหมายพาพวกเธอมาสังสรรค์ หวังกลบเกลื่อนความรู้สึก ครู่หนึ่ง ญาดา เพื่อนร่วมงานสาวสวย ผู้ได้ชื่อว่าหน้าเหมือนตุ๊กตาฝรั่งที่สุด ก็ลุกมานั่งข้างเมลิสา ดึงความสนใจ
"พี่เมล ถึงแม้ว่าไฮโซคนนั้นจะดีกว่าพี่ทุกอย่าง พี่ก็อย่าดูถูกตัวเอง ถึงเอวพี่ไม่ได้ 24 นิ้ว แต่เอว 29 นิ้วก็หาเสื้อผ้าใส่ง่ายกว่า โดยเฉพาะไซส์ฝรั่ง ถึงหน้าอกพี่แค่คัพ B  ก็หาบราเซียใส่ง่าย ผู้หญิงคัพ D หาบราใส่ยากจะตายไป ถึงพี่จะสูงไม่ถึง 170 ซม. สูงตามมาตรฐานของผู้หญิงทั่วไป แต่ก็จับห่วงบนรถไฟฟ้าถึง พี่มีดีกว่าไฮโซคนนั้นตั้งเยอะ"
"นี่! นังดา ปลอบหรือหลอกด่า เอาดีๆ"
"ล้อเล่นน่าพี่พอล ฉันก็แค่จะบอกพี่เมลว่า พี่ดูถูกตัวเอง ถึงมองเห็นคนอื่นดีกว่า คนเรามีดีไม่เหมือนกัน มาตรฐานความสวยงามควรมาจากภายในจิตใจ ผู้ชายที่ทะเยอทะยานแบบนั้น ดีแล้วที่เลิกกับพี่ได้ อย่าเสียดายเลย"
ญาดาพูดดีมีเหตุผล แต่สำหรับเมลิสา ผู้ชายที่ชื่อเจตต์ คือเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอในช่วงหนึ่ง ก่อนจะกลายมาเป็นคนรักที่สมบูรณ์แบบในชีวิต เธอและเขาวางแผนอนาคตไว้ด้วยกันมากมาย มีอะไรก็พูดคุยปรึกษา สำหรับเมลิสา เจตต์คือคนดี คนที่เธออยากจะฝากอนาคตไว้ แต่การที่เขาเป็นคนดี ไม่ได้แปลว่าจะไม่เจ้าชู้ หรือรักเธอ มากกว่าตัวของเขาเอง คิดมาถึงตรงนี้ เมลิสาก็ยิ้มเยาะหยัน ยกแก้วเบียร์ดื่ม หลีกหนีความเจ็บปวดจนจุกตื้อในลำคอ ขอบตาร้อนผ่าว
"ฉันผิดเองที่คาดหวัง...ทุกคนล้วนรักตัวเอง อนาคต ความฝัน ความก้าวหน้าของ สำคัญกว่าความรักเพ้อฝันอยู่แล้วล่ะ หึ...เจ้าชายขี่ม้าขาว มีแค่ในนิยายเท่านั้น ฉันโง่ที่คิดว่าพระเอกในนิยายมีอยู่จริง...ผู้หญิงคนนั้น มีอนาคตให้เขา มีตำแหน่ง มีเงินทอง คนเก่งแบบเขา จะรักตัวเอง แปลกตรงไหน ฉันสิแปลก อ่อนต่อโลก...ไม่รักตัวเอง"
เมลิสาถูกคำพูดสะกิดใจ วาจาที่เก็บไว้ก็พรุ่งพรูออกมา เปลี่ยนสีหน้าเพื่อนๆเจื่อนลง อนุศรารีบกวักมือเรียกญาดาให้กลับไปนั่งข้างตัวเองดังเดิม พลางพยักพเยิดให้กพลปลอบ ฝ่ายกพลถอนหายใจยาว กอดบ่าเมลิสา อิงศีรษะแนบต่อกัน โยกตัวเบาๆ
"ช่างเถอะหญิง ตอนนั้นที่ผู้ทิ้งฉัน แกปลอบฉันว่า ผู้ชายมีมากมายกว่าใบพุทรา อย่าไปหมกมุ่นแค่คนเดียว นี่ยุคไหนแล้ว ทุกคนมีทางเลือกให้ตัวเอง ใครก้าวไปข้างหน้าได้ก่อน คนนั้นมีความสุข แกจำได้หรือเปล่า"
คำปลอบของกพล ช่วยให้เมลิสาสงบใจลงบ้าง เธอยกแก้วเบียร์ดื่มอึกใหญ่ ทำใจให้ลืม ให้ก้าวต่อไปข้างหน้า สมองกลับเห็นเพียงความทรงจำดีๆระหว่างเธอกับเจตต์ ในที่สุด เมลิสาก็กระแทกแก้วเบียร์ลงบนโต๊ะ ยกมือปาดน้ำตาส่งๆ
"ฉันอยากเข้าห้องน้ำ เดี๋ยวมา....ห้ามใครหนีกลับก่อนนะ!"
พูดจบ เมลิสาก็เดินไม่ตรงทางออกจากโต๊ะอาหาร ตรงไปยังห้องน้ำ ท่ามกลางเสียงดนตรีสด ดังกระหึ่ม และสายตาของเพื่อนๆที่มองตามอย่างห่วงใย
---------------------------
"จะขอเงินฉันทั้งที นัดมาเจอในที่แบบนี้เหรอ"
น้ำเสียงราบเรียบ ติดจะเย็นชา แชเชือนไปสักหน่อย มาจากบุคคลผู้ซึ่งนั่งอยู่มุมสุดของร้านอาหาร ใกล้เวที มุมโต๊ะที่ไม่มีใครเดินผ่านและเป็นส่วนตัวที่สุด แสงสีชมพูภายในร้าน ส่องกระทบชุดสูทสีครีม เนื้อผ้าดี มียี่ห้อ ราคาแพง ลงตัวกับเสื้อเชิ้ตสีดำ เมื่อรวมกับใบหน้าสะอาดหมดจด เข้าขั้นสำอาง สีหน้าเรียบเฉยแล้ว เขาคนนี้ดูดียิ่งกว่าพระเอกซีรี่ส์ยอดนิยมเสียอีก ติดก็แค่แววตาเฉียบคม เข้าขั้นดุดัน เปลี่ยนบรรยากาศรอบตัวให้ดูน่าขนลุกมากกว่าน่าเข้าหา ทำให้ศรันย์ ผู้เป็นน้องชาย กลืนน้ำลายอึกใหญ่ รีบยกแก้ววิสกี้ขึ้นดื่ม กลบเกลื่อนความรู้สึก และปลุกความกล้าไปในตัว
"ถ้าฉันมีเงินเหมือนอย่างพี่ คงนัดเจอบนเรือสำราญ ล่องแม่น้ำ ดินเนอร์สุดหรูแล้วล่ะ นี่งบฉันมีจำกัด คุณย่าตัดเบี้ยเลี้ยงฉันแทบไม่เหลือแล้ว พี่ก็อย่าจู้จี้ไปหน่อยเลย"
ศรันย์ ทำเสียงคล้ายงอนกลับ แอบหวังให้ ชวินทร์ พี่ชายคนโต นึกเห็นใจตัวเองบ้าง แต่ตรงกันข้าม สายตาของพี่ชายเขายิ่งดุอย่างกับสิงโตล่าเนื้อ จ้องกวาดตัวเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า อ่านความคิด ชวนให้ศรันย์ขนลุกชูชัน รู้สึกว่าคิดผิดไปหน่อยที่ขอความช่วยเหลือจากคนตรงหน้า
แต่ไหนแต่ไร ชวินทร์เป็นคนที่ครอบครัวปลูกฝังให้เป็นผู้นำมาตั้งแต่เล็ก นิยมความสมบูรณ์แบบ เรียนดี ทำงานดี สมบูรณ์แบบตามที่บ้านตระกูลไวทยะต้องการทุกอย่าง แลกกับความรู้สึกปกติของมนุษย์ทั่วไป พี่ชายของเขา ดูเหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกโปรแกรมมากขึ้นทุกวัน แตกต่างจากเขาราวฟ้ากับเหว ถึงเป็นแบบนั้น ชวินทร์คือคนที่พึ่งพาได้มากที่สุด ขณะที่ญาติพี่น้องคนอื่นหันหลังให้เขา พี่ชายคนโตกลับไม่เคยทำแบบนั้น
"พี่ไนท์ น้องชายเดือดร้อนจริงๆนะ นี่ก็ติดค่าเหล้าผับนี้ไว้ ต้องเป็นดีเจใช้หนี้ให้เขา เงินแทบไม่เหลือเช่าห้อง ถ้าพี่ให้ยืม ครั้งนี้ฉันสัญญาว่าจะหามาคืน หากไม่มีคืน ฉันจะ...."
ศรันย์ครุ่นคิดหาคำพูดอยู่ครู่ พลางจ้องชวินทร์อย่างมุ่งมั่น
"ฉันจะ...พยายามยืมคนอื่นมาใช้คืนพี่"
ฟังคำพูดของน้องชายคนเดียว ชวินทร์ก็ลอบถอนหายใจ เขาหยิบเช็กขึ้นมาเซ็น แล้วฉีก ยื่นให้น้องชาย ศรันย์ถึงกับยิ้มร่าง ดวงตาเป็นประกาย เมื่อเห็นยอดเงิน แต่คำพูดต่อมาก็ทำเขาหน้าตื่นขึ้นมา
"หนึ่งเดือน ถ้าหามาคืนฉันไม่ได้ แลมโบกินีของนาย จะเป็นของฉัน"
ชวินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงกว่า 187 เซนติเมตร แล้วเดินออกจากโต๊ะไป โดยไม่สนใจสีหน้าของน้องชาย ผู้ซึ่งมีอิสระทำอย่างใจคิดทุกอย่าง ไร้ซึ่งแรงกดดันใดใด ใช้ชีวิตไม่เป็นโล้ไม่เป็นพาย ศรันย์ฮึดฮัดขัดใจ ว่าตามหลังไป
"แค่นี้ก็ต้องงกด้วย ทีกับโรซี่ทำใจป้ำ พาขึ้นเฮลิคอปเตอร์ทัวร์ฮ่องกง เห็นผู้หญิงดีกว่าน้องในไส้!"
ถึงต่อว่าแบบนั้น ชวินทร์ก็ไม่หันมอง ทำหูทวนลม เดินลัดเลาะไปทางห้องน้ำ ปล่อยน้องชายฉุนเฉียวอยู่ลำพัง
--------------------------
น้ำเย็นช่วยให้รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง เมลิสามองใบหน้าตัวเองในกระจกบานใหญ่ของห้องน้ำร้านอาหาร เห็นพนักงานบริษัทเอกชน เงินเดือนพอซื้อความสุขให้ตัวเอง รูปลักษณ์ธรรมดา แต่งหน้าก็ดูดี ไม่แต่งหน้าก็ธรรมดา แต่งตัวก็ธรรมดา สูงแค่ 165 เซนติเมตร รูปร่างก็ธรรมดา ไม่มีอะไรสะดุดสายตา ใจก็เริ่มหดหู่ขึ้นมาอีกครั้ง เทียบกับคุณหนูไฮโซ ดูดีตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เรียกได้ว่า หน้าสดก็ดูดี รูปร่างนางแบบ ไม่มีอะไรสู้เขาได้เลย ไม่แปลกที่คนรักของเธอจะเลือกหมั้นหมายกับผู้หญิงคนนั้น
ทุกคนล้วนรักตัวเอง เมลิสาเข้าใจ เจตต์เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเขา เราคุยกันรู้เรื่อง เราต่างมองไม่เห็นหนทางอยู่ด้วยกัน ผู้ชายคนนั้นกำลังเติบโตอย่างก้าวกระโดดในฐานะผู้บริหาร คนเก่งมีฝีมือแบบเขา มีเหรอที่เจ้าของบริษัทจะไม่เหนี่ยวรั้งไว้ให้ทำงาน เธอไม่ได้โกรธเขา...เธอแค่โมโหตัวเอง ที่คาดหวังกับคนอื่น มากกว่ารักตัวเอง
เมลิสาเงยหน้า สูดหายใจลึก ระงับอารมณ์...เธอกำลังโกรธ เธออยากต่อว่าเขา แต่เธอก็อยากเป็นผู้ใหญ่ที่รับเรื่องแย่ๆได้ และปล่อยมันผ่านไปอย่างเข้มแข็ง...แต่มันยากเกินไป เมลิสาสลัดความคิด ก้าวเท้าเดินออกจากห้องน้ำโดยเร็ว น้ำตาที่หักห้ามไว้ กลับรินไหลไม่ขาดสายอีกครั้ง เธอก้มหน้าก้มตา ยกมือปาดส่งๆ สะอึกสะอื้นตัวโยน เท้าก็ก้าวต่อไป ไม่ทันมองทางข้างหน้า จึงชนเข้ากับอะไรสักอย่างเข้าเต็มแรง จนผงะถอยหลัง ข้อเท้าชนเข้ากับบันได พาให้เธอหงายหลังทันใด
"!!!"
เมลิสาปิดตาแน่น นึกในใจว่าเธอต้องล้มหัวฟาดพื้นแน่ๆ ทว่า มือแข็งแรงอย่างกับปลอกเหล็กกลับคว้าแขนเธอไว้ได้ทัน ออกแรงรั้งตัวเพียงครั้งเดียว เธอก็ยืนตัวตรงแล้ว เรี่ยวแรงมหาศาลของอีกฝ่าย ทำเธอเบิกตาโต จ้องมองเจ้าของการกระทำอย่างคาดไม่ถึง
เธอพบเข้ากับผู้ชายคนหนึ่ง สวมสูทดูดี มีราคา พบเห็นได้ตามสกายเลานจ์ในชั้นดาดฟ้า มากกว่าร้านอาหารมนุษย์เงินเดือน หน้าตาเกลี้ยงเกลาสะอาดหมดจด เรียกได้ว่าหล่ออย่างกับรูปปั้นเดวิดเชื้อสายจีน แต่แววตาอย่างกับสิงโตล่าเนื้อ ดุและมีอำนาจ แถมกำลังมองเธอในสายตาตำหนิมากกว่าขอโทษ เมลิสากำลังโมโห พอถูกมองแบบนั้น เธอก็จ้องกลับแบบเดียวกัน เขาหยุดชะงัก มองพิจารณาเธออีกที
"คุณเดินมาชนผม"
เขากล่าว เธอเลยนิ่งอึ้ง นึกคำโต้กลับไม่ถูกอยู่ครู่ ระหว่างนั้น น้ำตายังไหลไม่ขาดสาย จึงยกมือปาดส่งๆ
"ฉันมองไม่เห็น"
เมลิสาขืนข้อมือออกจากมือของเขา ไม่พูดขอโทษ ถึงเธอเป็นฝ่ายชน แต่เขามองเห็น น่าจะหลบก่อนไม่ใช่เหรอ แถมตัวเขาใหญ่อย่างกับกระทิง เดินปิดทางคนอื่นหมด เธอไม่ยอมรับผิด เลี่ยงหนีไปทางอื่น ทว่า เขากลับเดินมาขวางหน้าไว้ก่อน เธอตวัดสายตามองไม่พอใจ
"คุณต้องการอะไร"
"คุณรู้อยู่"
สีหน้าและแววตาของเขาเรียบเฉย ดูหยิ่งทะนงไม่เบา นิสัยพวกคนมีเงิน ท่าทางของเขาบอกชัดเจน หากวันนี้เธอไม่เป็นฝ่ายขอโทษก่อน คงไม่มีทางได้เดินกลับไปโต๊ะแน่ๆ ครุ่นคิดอยู่ครู่ ก็ตัดสินใจร้องออกมาดังลั่น
"กริ๊ด!!!"
"!!!"
เสียงของเธอพาคนโดยรอบที่อยู่ใกล้ๆหันมองเป็นตาเดียว ชวินทร์เบิกตาโต ตกใจมองการกระทำของเธอ เขารู้ว่าผู้หญิงหน้าตาดีตรงหน้า ต้องการเรียกความสนใจคนโดยรอบ ให้เขาอับอาย เขาเองก็เหนื่อยเกินกว่าจะอธิบายอะไรให้ใครฟัง จึงยุติปัญหา เป็นฝ่ายเดินหนีออกนอกร้านอาหารไปโดยเร็ว
"อ๊าย!! อะไรๆๆ เมล แกเป็นอะไร!!"
กพลได้ยินเสียง ก็วิ่งขาแทบขวิดมาหา ตามด้วยญาดาและอนุศรา ต่างตกใจไม่แพ้คนโดยรอบ เมลิสาส่ายหน้า กอดกพลร้องไห้สะอึกสะอื้นยกใหญ่ ทำเอาเพื่อนกอดปลอบแทบไม่ทัน อนุศรารีบบอกคนโดยรอบที่พากันกรูเข้ามา เพราะนึกว่าเธอถูกทำร้าย
"ไม่มีอะไรค่ะ ไม่มีอะไร เธอกลัวแมลงสาปค่ะ"
"พี่พอล พี่พาพี่เมลกลับไปเถอะ เดี๋ยวค่าอาหารฉันจ่ายไปก่อน พี่ค่อยโอนมาให้ทีหลัง"
ญาดากล่าว ทำกพลหรี่ตามองคาดโทษใส่ แต่ก็ยอมพยักหน้าตอบ
"รู้แล้วๆ ยัยเมล คืนนี้ฉันไปนอนเป็นเพื่อน สภาพแกไม่ไหวแล้ว"
"ฮือๆๆๆ"
เมลิสาร้องไห้สะอึกสะอื้นตัวโยน เดินตามแรงพยุงของกพลไป พอได้ร้องออกมาแล้ว ก็หยุดร้องไม่ได้อีกเลย
----------------------
"โอย..."
เพียงแค่ถูกแสงอุ่นของดวงอาทิตย์ยามเช้า ปลุกสติให้ฟื้นคืน อาการปวดหัวแทบระเบิดก็ถามโถมเข้าใส่จนลุกจากเตียงแทบไม่ขึ้น เมลิสาพลิกกายหนีแสง ยกหมอนปิดใบหน้า แม้ว่าได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆเดินมาใกล้ พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมยี่ห้อแบรนด์ดัง เธอก็ทำเป็นไม่สนใจ
"เอ้าๆ มิสเมลิสา จะแปดโมงแล้ว ลุกไหวมั้ยหญิง"
กพลเดินเข้ามาถามตามมารยาท แต่ดูจากสภาพ ยังไงเพื่อนของเขาก็ไปทำงานไม่ไหวแน่
"แกนอนไปแล้วกัน เดี๋ยวฉันโทรลางานให้ นี่! แล้วก็อย่าคิดอะไรแปลกๆระหว่างที่ฉันไม่อยู่ล่ะ ผู้ชายมีมากกว่าใบพุทรา ท่องไว้"
"รู้แล้ว...."
เมลิสาตอบเสียงอ้อแอ้ กพลถึงยอมผละห่าง เดินจากไป เมื่อได้ยินเสียงประตูห้องคอนโดมิเนียม ราคามนุษย์เงินเดือน ปิดสนิทเรียบร้อยแล้ว เมลิสาก็ตั้งหน้าตั้งตาหลับอีกครั้ง เธอไม่อยากลุกไปไหนทั้งนั้น
'♫~♪~♫'
เสียงโทรศัพท์ดังสนั่นหวั่นไหว ทั้งสั่นทั้งดังอยู่นานหลายนาที เมลิสากลับเมินใส่ หันหนี แต่ดูท่าปลายสายจะไม่ยอมแพ้ โทรซ้ำๆอยู่อย่างนั้น เธอร้องขัดใจในคอ ยอมกดรับสายโดยไม่ดูเบอร์
"ค่ะ"
"เมล รีบมาที่โรงพยาบาลด่วนเลยลูก"
"แม่!"
เมลิสาสร่างเมากะทันหัน กระเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง ใจเต้นไม่เป็นส่ำทันใด
-----------------------------
ณ โรงพยาบาลไวทยะ
หญิงสาววิ่งสุดฝีเท้า เท่าที่รองเท้าผ้าใบราคากลางจะส่งเสริมเรี่ยวแรงได้ ตรงไปยังห้องฉุกเฉิน เธอเห็นมารดาวัยกลางคนยืนอยู่กับน้องชาย ซึ่งยังสวมชุดนักศึกษาอยู่ เธอรีบเข้าไปหาทันที
"แม่ มอส เกิดอะไรขึ้นกับพ่อ"
"พี่เมล เมื่อเช้าพ่อเปลี่ยนหลอดไฟในห้องน้ำ แล้วลื่นล้ม เข้าไปเป็นชั่วโมงแล้ว ยังไม่ออกมาเลย"
มานิต น้องชายคนเล็กของเมลิสา อธิบายเสียงละล่ำละลัก มือก็จับประคองแม่เอาไว้ เมลิสารีบวิ่งไปดูกระจกห้องประตูฉุกเฉิน เธอไม่เห็นอะไรนอกจากม่านสีเขียว ใจยิ่งร้อนรน เดินวนไปวนมาอยู่อย่างนั้น
"มอส แกพาแม่ไปนั่งพักก่อน พี่รอหมอเอง"
เมื่อหันมาเห็นมารดาสีหน้าไม่ดี เมลลิสาก็กล่าวกับมานิต คนเป็นน้องพยักหน้า รีบพามารดาไปหาที่นั่งรอตามคำบอก ปล่อยให้พี่สาวคนโตของบ้านเฝ้าหน้าห้องฉุกเฉินใจดจ่อ เธอรออยู่เกือบครึ่งชั่วโมง หมอถึงเดินออกมา
"คุณหมอ!"
---------------------------
'ค่ารักษาทั้งหมด 8 แสนบาท'
เมลิสานั่งมองราคาในใบปลิวอยู่ด้านหน้าห้องจ่ายยาเพียงลำพัง ครุ่นคิดคำนวณไปมา คำพูดของหมอเจ้าของไข้ยังดังก้องอยู่ในสมอง
'คนไข้ลื่นล้มกระดูกก้นกบหัก 2 ซี่ เพราะมีน้ำหนักตัวมาก ต้องพักผ่อนอยู่โรงพยาบาลสักระยะ แต่ที่น่าห่วงกว่านั้น ทางเราตรวจพบโรคหลอดเลือดสมอง จำเป็นต้องผ่าตัดโดยเร็วที่สุด'
"เมล"
เสียงของมารดาเรียกสติเธอเสียก่อน เมลิสาเงยจากโบชัวร์ค่ารักษาพยาบาล สีหน้าไม่สู้ดีนัก มารดาจึงจับฝ่ามือลูกสาว บีบกระชับไว้ แทนคำปลอบโยน
"แม่จะเอาบ้านเข้าจำนองอีกครั้ง เมลไม่ต้องเป็นห่วง"
"ไม่ได้นะแม่ บ้านหลังนั้น พ่อกับแม่ผ่อนมาทั้งชีวิต เพิ่งหลุดจากธนาคารได้ปีเดียวเอง"
"ไม่มีวิธีอื่นแล้ว ลูกไม่ต้องกังวล ทุกอย่างมีทางออกเสมอ"
คำปลอบของมารดา แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่สบายใจเลย แต่ก็เข้มแข็ง แนะแนวทางให้เธอเสมอ เมลิสาเสียใจที่เธอไม่อาจหาหนทางช่วยเหลือแม่ได้ เธอกอดมารดาแน่น
"เมลจะหาทางเอาบ้านเราคืนมาให้เร็วที่สุดนะแม่"
ทั้งสองกอดปลอบโยนความรู้สึกต่อกัน แต่แล้ว เสียงฝีเท้าของใครคนหนึ่งก็เรียกเมลิสาเงยขึ้นเสียก่อน สีหน้าของเธอบึ้งตึงทันทีที่เห็นเขา
"เมล"
"เจตต์"


## หนี้

"มาทำไม"
คำทักทายของเมลิสา มีต่อชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ราว 180 เซนติเมตร ค่อนไปทางผอม ยามสวมสูทสีเทากับเนกไทสีเข้ากันแล้ว ดูดีจนใครต่อใครพากันเหลียวหลังมองซ้ำ แต่ไม่ใช่สำหรับเมล
"แม่รอที่หน้าห้องฉุกเฉินนะลูก"
มารดาเห็นกริยาของทั้งสองคน ก็ตัดสินใจเปิดฉากให้ทั้งสองฝ่ายได้เคลียร์ใจกัน นางรับไหว้จากเจตต์ ผู้ซึ่งเคยเป็นเหมือนลูกชายคนหนึ่ง ก่อนจะเดินจากไป เจตต์ก้าวมาลั่งนั่งด้านข้าง เมลิสากลับลุกหนี เดินแทรกฝูงชน คนที่มารอรับยา หายไปทันที
"เมล!"
เจตต์รีบลุกตามไป เขาเห็นเบื้องหลังของเมลิสาอยู่ไม่ห่างจากบันไดหนีไฟ ก็ตัดสินใจก้าวเร็วๆ ตรงเข้าจับแขนหญิงสาว พาหลบเข้าเบื้องหลังประตูหนีไฟอย่างรวดเร็ว
-------------------------
นาฬิกาข้อมือบอกเวลาสิบโมงครึ่ง แต่เสียงโต้เถียงระหว่างนายแพทย์ผู้บริหารโรงพยาบาลไวทยะ ซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามฟากโต๊ะกัน ยังคงดังต่อเนื่อง ตั้งเจ็ดโมงเช้าจนป่านนี้ ไม่มีทีท่ายุติ วนในอ่างอยู่แต่เรื่องต้นทุนอุปกรณ์การรักษา กับกำไรที่โรงพยาบาลควรจะได้ เสียงเหล่านั้นไม่ได้อยู่ในความสนใจของชวินทร์มากเท่าไหร่ สายตาของเขาอยู่ที่มือถือ ไล่อ่านข้อความล่าสุดจากผู้เป็นบิดา แม้สีหน้าราบเรียบ กลับแผ่รังสีอำมหิตโดยไม่รู้ตัว คนรอบข้างเริ่มมองหน้ากัน เสียงโต้เถียงค่อยๆเบาลง
"คุณชวินทร์คิดว่ายังไงครับ"
นายแพทย์หนึ่งในผู้บริหารเอ่ยถามเขา ผู้ซึ่งนั่งเป็นประธานในที่ประชุม ในฐานะรองผู้อำนวยการโรงพยาบาล ตัวแทนของผู้อำนวยการซึ่งกำลังติดลงวอร์ดอื่น แต่กลับมีเวลาส่งข้อความมากดดันลูกชายคนโต
"คนไข้เลือกมาโรงพยาบาลเอกชน ส่วนใหญ่มีกำลังจ่าย และเชื่อมั่นในประสิทธิภาพของแพทย์กับอุปกรณ์ในโรงพยาบาล ดังนั้น อุปกรณ์ใดจำเป็นต้องใช้ ก็ควรสั่งซื้อ ให้แต่ละแผนกทำรายงานวัสดุส่งมาให้ครบก่อน ค่อยประชุมกันอีกที"
"แล้วกำไรล่ะครับ ถ้าทุ่มเงินซื้ออุปกรณ์ทางการแพทย์ โรงพยาบาลขาดทุนแน่ ไหนจะค่าใช้จ่ายอื่นๆ ค่าจ้างแพทย์ พยาบาลอีก เงินเดือนถูกเสียทีไหน"
ความเห็นของผู้บริหารคนหนึ่ง เรียกสายตาดุขรึมของชวินทร์จ้องกลับ บอกชัดเจนว่าไม่อยู่ในอารมณ์อยากถูกขัดใจ และคำพูดต่อมาของเขา ก็พาผู้บริหารทั้งหลายเงียบกริบทันที
"ถ้างั้นก็ลดหมอลง ใครไม่มีผลงาน จ้างออก ลดภาระของโรงพยาบาลในระยะยาว ขอตัว"
พูดจบ ชวินทร์ก็เดินออกจากห้องประชุม ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศมืดมนน่าขนลุกเท่านั้น
---------------------------
'ถ้าภายในเดือนนี้แกไม่มีเมียไปเยี่ยมคุณย่า เตรียมตัวหลุดจากตำแหน่งรองผู้อำนวยการได้เลย'
ชวินทร์ยืนอ่านข้อความสั้นๆซ้ำแล้วซ้ำเล่า ข้อความง่ายๆที่ยากต่อการเข้าใจ เขาวางมือบนราวบันไดหนีไฟ เผลอกำแน่นจนสั่นเทา ไม่รู้ว่าตัวเองคือลูกชายคนโตของบ้านไวทยะ หรือหุ่นยนต์ที่ต้องทำตามคำสั่งแต่ละขั้นตอนกันแน่
"เมลใจเย็นฟังฉันก่อน"
แต่แล้วเสียงหนึ่งก็เรียกความสนใจ ดังอยู่ถัดไปหนึ่งชั้น ชวินทร์ขมวดคิ้ว นึกขัดใจที่หาพื้นที่สงบให้ตัวเองไม่ได้ แต่เสียงคนโต้ตอบต่อมากลับหยุดฝีเท้าเขาไว้ก่อน
"ต้องการอะไรอีก"
ชวินทร์จำน้ำเสียงหวานใสได้แม่นยำ เขานึกสนใจอยู่บ้าง จึงเดินฝีเท้าเบาลงบันไดไปไม่กี่ขั้น ก้มมองลอดราวบันได มองเจ้าของบทสนทนาให้ชัดเจน พบผู้ชายคนหนึ่ง มาดนักธุรกิจ กับผู้หญิงแต่งตัวธรรมดา สวมเสื้อยืด กางเกงยีนส์ หน้าตาดี ไม่แต่งแต้มสีสันบนใบหน้า ทั้งสองกำลังโต้ใส่กันดังลั่น
"เมล ฉันอยากช่วยคุณอาจริงๆ ให้ฉันช่วย ค่าใช้จ่าย 8 แสน ฉันจะรับผิดชอบ ไม่ต้องให้คุณอาหญิงจำนองบ้านอีก"
"เพื่ออะไร เงินมากมายขนาดนั้น ฉันไม่มีปัญญาใช้คืนเธอหรอกนะ"
"ไม่ต้องคืน ฉันให้เธอ ชดใช้สิ่งที่ฉันทำลงไป ทำลายความรู้สึกเธอ"
คำพูดของเจตต์ ทำเมลิสาโกรธจนหน้าแดงก่ำ มือสั่นเทา เธอจ้องเอาเรื่องใส่เขา
"หมั้นกับคนรวยไม่เท่าไหร่ ทำตัวเป็นคนรวยทันที เธอคิดว่าเงินลบล้างความรู้สึกได้เหรอ ตลอด 9 ปีที่ผ่านมา เงินแค่ 8 แสนลบล้างได้เหรอ มักง่ายไปหน่อยมั้ง เก็บเงินของเธอไว้ปรนเปรอว่าที่ภรรยาเถอะ ไม่ต้องยุ่งเรื่องของชาวบ้าน อ้อ...อย่าคิดนะว่าฉันเสียใจ ไม่เลย! ฉันเสียดายเวลามากกว่า ไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก!!"
เมลิสาเดือดจนลมออกหู ตลอดเวลาที่คบหากันมา ความรัก ความรู้สึกดีๆต่อกัน ไม่คิดว่าคนตรงหน้าให้ค่ากับทุกอย่างเป็นมูลค่าเงินตรา พอลพูดถูก โชคดีแล้วที่เธอไม่ต้องแต่งงานกับคนแบบนี้ เมลิสาตรงเข้าหาประตู จะเปิดออก เจตต์กลับยืนขวางไว้ก่อน
"ไม่ใช่แบบนั้น เมล! เธอเป็นแบบนี้ทุกที พอโมโหก็ไม่ฟังอะไรเลย"
"ก่อนจะว่าคนอื่น ฟังสิ่งที่ตัวเองพ่นออกมาก่อนเถอะ หลีกไป!"
"ไม่! ถ้าวันนี้เธอไม่ฟังฉันพูดให้จบ อย่าหวังว่าจะได้ออกจากที่นี่เลย!"
เจตต์ขึ้นเสียงใส่กลับ สีหน้าเกรี้ยวกราดไม่ต่างกัน เมลิสาไม่ยอม เธอกลับหลังหันวิ่งขึ้นบันได หนีไปชั้นอื่น แต่ทว่า ฝีเท้าหยุดชะงักเมื่อเห็นผู้ชายคนหนึ่ง หน้าตาคุ้นๆ สวมชุดสูทสีครีมอ่อน ยืนฟังอย่างสงบ ท่าทางเหมือนรูปปั้นมากกว่าคน เธอหน้าซีดสลับแดง จำได้ว่าเขาคือใคร ไม่คิดว่าจะพบเขาอีกเลยด้วยซ้ำ แถมยังเจอในสถานการณ์นี้อีก เมลิสายืนตัวแข็งทื่อ กระทั่งเจตต์ตามมาทัน กระชากแขนเธอให้หันหาโดยเเรง ไม่สนว่ามีบุคคลที่สามยืนอยู่
"เมล!!"
"โอ๊ย! ปล่อยนะ!!"
เมลิสาทั้งโกรธทั้งอาย ไม่คิดว่าเจตต์จะสติหลุดขนาดนี้ต่อหน้าคนอื่น เธอพยายามสลัดแขนออก ใจภาวนาให้หมอรูปปั้นคนนั้นเข้าช่วย แต่เขากลับยืนมองเฉยๆ คนอะไร ใจดำเป็นบ้า!
"เธอไม่มีเงิน เธอต้องให้ฉันช่วย อย่ามีทิฐิโง่ๆไปหน่อยเลย"
คำพูดของเจตต์ทำให้เมลิสาหน้าร้อนวูบ โมโหสุดขีดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เธอจ้องกลับเอาเรื่อง
"อุตส่าห์เอาตัวเองขายประเคนให้ลูกสาวเจ้าของบริษัท ได้เงินมาทั้งที นายเก็บไว้ใช้เองเถอะ เผื่อวันไหน คุณหนูเขาเบื่อขี้หน้า จะได้มีเงินเลี้ยงตัวเอง"
คำพูดของเธอ ทำชายหนุ่มโกรธจัด จับกระชากแขนอีกข้างของเธอ รั้งเข้าหากัน เมลิสานิ่วหน้าเจ็บปวด พยายามบิดแขนออก แต่แล้ว คำพูดของบุคคลที่สาม ก็เรียกความสนใจของพวกเขาเสียก่อน
"8 แสนเป็นค่าเหมาจ่ายสำหรับการรักษาในครั้งแรกของคนไข้ หากอาการไม่ดีขึ้น ต้องมีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม ค่าผ่าตัด ค่าแพทย์เฉพาะทาง ค่าห้องพักฟื้น รวมถึงค่ายาระหว่างการพักฟื้นและระยะติดตามอาการ ถ้ารักษาในโรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้ ค่าใช้จ่ายจนกว่าคนไข้จะหายขาด อาจถึงหลักล้าน"
เขากล่าวเสียงราบเรียบ ไม่ยินดียินร้าย เมื่อเจตต์เห็นอย่างนั้น ก็ยอมข่มอารมณ์ ปล่อยแขนเมลิสาออกข้างหนึ่ง อีกข้างยังจับรั้งไว้ไม่ให้เธอดิ้นหนี
"คุณรู้ได้ยังไง"
"ผมเป็นคนเซ็นอนุมัติแพ็กเกจค่าใช้จ่ายนั้น"
ฟังคำตอบ พวกเขาทั้งสองก็เบิกตาเล็กน้อย พากันจ้องคนพูดให้ชัดอีกที ชวินทร์ทำเพียงอธิบายต่อ ไม่ได้เข้าไปยุ่งระหว่างความสัมพันธ์ของคนทั้งสอง
"ถ้าหากคุณไม่มีกำลังจ่าย ทางโรงพยาบาลทำเรื่องย้ายผู้ป่วยไปโรงพยาบาลรัฐได้ เดี๋ยวนี้ผู้ป่วยไม่จำเป็นต้องแบกภาระค่าใช้จ่ายโดยไม่จำเป็น ส่วนสิทธิ์อื่นๆที่คุณมีอยู่ ต้องให้โรงพยาบาลต้นสังกัดตรวจสอบให้อีกที ค่าใช้จ่ายทั้งหมด ราคาอยู่ระหว่างหลักหมื่นถึงแสนต้นๆ ถูกกว่าที่นี่มาก ถ้าคุณตัดสินใจได้แล้ว ไปติดต่อที่ห้องรองผู้อำนวยการโรงพยาบาล ตึกนี้ ชั้น 18 ขอตัว"
กล่าวจบ ชวินทร์ก็กลับหลังหัน เดินหนีไป
'ปึง!'
เสียงประตูหนีไฟปิดลงดังลั่น ทำเมลิสาสะดุ้งสุดตัว เธอรีบดึงข้อมือตัวเองออกจากเจตต์ สายตาไม่พอใจจ้องเขม็งใส่คู่สนทนา
"ได้ยินแล้วนะ ฉันไม่จำเป็นต้องพึ่งนาย ถ้ายังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง อย่ามายุ่งกับชีวิตของฉันอีก"
เมลิสาเดินหนีออกไปด้านนอกประตูหนีไฟ ไม่สนใจว่าอดีตคนรักจะเดินติดตามมาหรือเปล่า เธอแทรกผ่านผู้คนมากมาย ใช้ความวุ่นวายพรางตัวไว้ หนีหายเขาไปอย่างรวดเร็ว
-------------------
'รองผู้อำนวยการฝ่ายบริหาร นายชวินทร์ ไวทยะ'
ป้ายชื่อหน้าประตูห้องอยู่เบื้องหน้าของเมลิสา ทำลายความมั่นใจของเธอเล็กน้อย เธอเดาในใจว่าเขาคือผู้ร่วมเหตุการณ์ตรงบันไดหนีไฟเมื่อครู่นี้ และคือคนที่เธอกรีดร้องใส่หน้าเมื่อวาน
"โลกกลมเกินไปแล้ว"
เธอเปรยกับตัวเอง ไม่คิดเลยว่าจะมีเรื่องกับคนใหญ่โตขนาดนี้ นึกว่าเขาเป็นพวกเสือผู้หญิง ล่าเหยื่อในผับมนุษย์เงินเดือน ทำทีมาวอแวเธอเนียนๆเสียอีก เธอยืนลังเลอยู่หน้าห้อง ไม่รู้ว่าตัวเองควรทำสีหน้าแบบไหน หากพบกับเขาตอนมีสติสัมปชัญญะครบถ้วนอย่างนี้
"ช่างเถอะ...บอกหมอเจ้าของไข้ก็ได้ ไม่เห็นต้องพูดกับรอง ผอ."
คิดอย่างนั้น เมลิสาก็กลับหลังหัน เตรียมเดินหนี ทว่าเสียงประตูห้องกลับเปิดออกเสียก่อน เธอหยุดฝีเท้า ใจหายวาบ ร่วงลงไปกองอยู่ตาตุ่ม ตัวแข็งทื่อ ปั้นสีหน้าตอบไม่ถูก เลยไม่หันไปหาเขา
"เข้ามาข้างในก่อนเถอะครับ"
เสียงทุ้มต่ำน่าฟัง ติดจะแชเชือนไปสักนิด ทำเมลิสาสะดุ้งน้อยๆ รีบบอกปฏิเสธโดยยังหันหลังให้เขา
"ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ ฉันบอกกับหมอเจ้าของไข้ น่าจะเหมาะกว่า ขอตัวก่อนค่ะ"
"ภาวะหลอดเลือดแดงใหญ่ที่คอตีบของคุณเมฆินทร์ ค่อนข้างอันตราย แพทย์เจ้าของไข้แนะนำให้ทำการผ่าตัดด่วน ภายใน 24 ชม. เพื่อป้องกันความเสี่ยงอาการอัมพฤกษ์ จากนั้นจึงค่อยย้ายผู้ป่วยไปพักฟื้นที่โรงพยาบาลรัฐ แต่ถ้าหากคุณไม่สะดวกจ่าย ทางเราทำได้เพียงให้ยาชะลออาการ ระหว่างเคลื่อนย้ายผู้ป่วย แต่รับรองไม่ได้ว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น และไม่รู้ว่าโรงพยาบาลปลายทางจะมีห้องผ่าตัดให้เลยหรือเปล่า"
คำพูดของเขา เรียกเธอกลับหลังหันมองได้สำเร็จ สีหน้าของเธอซีดเผือด เต็มไปด้วยคำถามและวิตกกังวลปะปนกัน ไม่ต้องกล่าวเป็นวาจา ชวินทร์ก็เดาความคิดของเธอออก
"ไม่มีเรื่องไหนในโรงพยาบาลไวทยะที่ผมไม่รู้"
น้ำเสียงราบเรียบ ทำคำพูดธรรมดาฟังไปในทางอวดดีเล็กน้อย รวมกับสีหน้าไร้อารมณ์ของเขาแล้ว เธอรู้สึกไม่ถูกชะตาในใจแปลกๆ แต่ก็น้ำขุ่นไว้ใน น้ำใสไว้นอก พูดตอบเขา
"ฉันขอทราบค่าใช้จ่ายทั้งหมดก่อนค่ะ"
"ราวๆ 1-3 แสนบาทครับ"
ได้ยินตัวเลข เมลิสาก็รู้สึกเหมือนสติหลุดไปชั่วขณะ ถึงจะลดลงมาเกินครึ่งหนึ่ง แต่ก็มากเกินกำลังของเธออยู่ดี หญิงสาวนิ่งงัน ลืมโต้ตอบไปชั่วขณะ สีหน้าที่เคยซีดเผือดกลับแดงก่ำ คล้ายว่าใกล้ร่ำไห้ออกมาเต็มที เธอไม่รู้ว่ากริยาเหล่านั้นชวนให้ชวินทร์นึกถึงเหตุการณ์ในร้านอาหารเมื่อคืน ผู้หญิงหน้าตาดี สะอึกสะอื้นตัวโยน หลับหูหลับตาเดินไม่ตรงทางมาชนเขา แถมยังจ้องอย่างกับจะต่อยหน้าเขาเสียให้ได้ เมื่อรวมกับความเกรี้ยวกราดตรงบันไดหนีไฟ เขาจึงสนใจเธอมากขึ้นกว่าเดิม
"ฉันขอเวลาปรึกษาครอบครัวก่อนค่ะ...ขอบคุณค่ะ"
เมลิสาไม่รู้ว่าควรโต้ตอบยังไง เธอพูดจาเหมือนเครื่องอัดเสียง ตามมารยาท นั่นคือสิ่งที่เธอกลั่นกรองได้ดีที่สุดแล้วในเวลานี้ หญิงสาวกลับหลังหัน เดินตรงไปยังลิฟต์ ไม่สนใจชายหนุ่มด้านหลังอีกเลย
---------------------
เมลิสาเดินมาหามารดาที่นั่งรอเธออยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ในสมองครุ่นคิดหลายสิ่งจนเหม่อลอย เดินเกือบชนคนอื่นๆอยู่หลายครั้ง แต่กลับต้องแปลกใจ เมื่อสีหน้าของมารดายามนี้ดูโล่งอก ใจของเธอหายวาบ นึกกลัวว่าเจตต์อาจเข้าหามารดา และยื่นข้อเสนอเรื่องเงินให้ เธอรีบเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาทันที
"แม่ เกิดอะไรขึ้นเหรอ"
"เมล เจตต์ออกค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดให้พ่อ แม่เลยเซ็นยินยอมผ่าตัดไปแล้ว พ่อจะได้ผ่าตัดภายในคืนนี้"
"อะไรนะ! แม่ยอมได้ยังไง!"
"แม่ไม่รู้จะทำยังไง หมอบอกว่าพ่อมีอาการมาสักระยะแล้ว แต่ไม่ยอมรักษา ตรวจพบอีกทีอาการก็หนักแล้ว เสี่ยงอัมพฤกษ์ หรืออาจอัมพาตได้เลย แม่กลัว แม่ไม่อยากเสี่ยง"
คำพูดของมารดาทำให้เธอน้ำท่วมปาก เธอไม่ควรปล่อยให้เจตต์เข้าทางมารดา แต่ไหนแต่ไร ผู้ชายคนนั้นพูดจาดี เข้ากับผู้ใหญ่ง่าย มารดาเธอชื่นชอบเขามาก ไม่แปลกที่เจตต์จะโน้มน้าวมารดาได้อย่างง่ายดาย เธอทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ กำหมัดแน่น นึกโมโหในใจ นางมานิตาเห็นกริยาก็ลงนั่งด้านข้าง จับมือไว้
"เมล แม่เข้าใจความรู้สึกของลูก แต่เจตต์ยื่นมือเข้าช่วยด้วยเจตนาดี ยอมรับไว้สักหน่อย ไม่เสียศักดิ์ศรีหรอกลูก"
มานิตากล่าวแบบนั้น เธอจะโต้เถียงอะไรได้ ตอนนี้สมองเธอว่างเปล่าไปหมด นึกหาหนทางไม่ออกจริงๆ ได้เพียงถอนหายใจยาว พร้อมกับลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่างในใจ ถึงเจตต์มีตำแหน่งงานมั่นคง แต่เงินเดือนของเขาไม่ถึงแสน เขาจะเอาเงินมากมายพวกนั้นมาจากไหน ถ้าไม่ใช่จากคู่หมั้นของเขา เมลิสายกมือกุมขมับ รู้สึกเหมือนเพิ่งแฮงค์หนัก มารดาจึงกอดปลอบไว้ พลางเอ่ยถาม
"เมื่อคืนกี่กลม"
"เบียร์ครึ่งลัง"
"มิน่าล่ะ โทรเป็นสิบสาย ไม่ยอมรับ รอพ่อแกฟื้น แม่จะฟ้องเขาให้หมดเลยคอยดู"
ฟังคำหยอกล้อ เมลิสาก็หัวเราะในคอ ท่าทางมารดาของเธอสบายใจขึ้นเยอะ เอาเถอะ ขอเพียงแค่บิดาปลอดภัย เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลังแล้วกัน
---------------------------
ความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศ ไม่ทำให้สองร่างที่นัวเนียแนบชิดบนเตียงขนาดคิงส์ไซส์หนาวสั่น ตรงข้าม เม็ดเหงื่อของคนทั้งคู่ผุดกราวจนผ้าปูที่นอนเปียกชื้น ยับยู่ยี่ไปตามแรงเคลื่อนไหว เสียงหวานใสร้องระงม ประสานกับเสียงสั่นไหวของเตียง ฟังดูเหมือนทรมาน แต่กลับแฝงความถูกอกถูกใจไว้ไม่น้อย กว่าทุกอย่างจะสิ้นสุดลง ก็ล่วงเลยมาครึ่งคืน
ร่างสูงใหญ่ผละออกห่างร่างอรชร โค้งเว้าสวยงาม ผู้ซึ่งนอนแผ่หลาอวดรูปร่างดังผลงานชิ้นเอกของสวรรค์ เขาคว้าชุดคลุมผ้าแพรสีน้ำเงินสวมปกปิดร่าง หยิบซองบุหรี่กับไฟแช็ก เดินเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว กริยานั้นเรียกความสนใจของหญิงสาวสวยให้ลุกเดินนวยนาดตามหลัง อวดร่างกายเปลือยเปล่าปะทะความเย็นในห้อง สองแขนโอบกอดเขาจากด้านหลัง แนบใบหน้าซบบ่าอย่างออดอ้อน
"วันนี้คุณร้อนแรงกว่าทุกที มีเรื่องอะไรดีๆที่โรซี่ไม่รู้หรือเปล่าคะ ไนท์"
น้ำเสียงหวานในระดับโซปราโน่ของรสริน มาพร้อมกับปลายนิ้วทั้งสิบ สอดเข้าใต้ชุดคลุม สัมผัสกล้ามเนื้อช่วงอก ลูบไล้แผ่วเบาถึงช่วงท้อง คล้ายว่าติดใจกับผิวเรียบลื่น มัดกล้ามแข็งแรง ทั้งยังพาทรวงอกนุ่มเบียดชิดแผ่นหลังกว้าง ชักชวนเรียกร้องให้สนใจ
สำหรับชวินทร์ การกระทำเหล่านั้นเป็นเพียงความติดใจในบทรักของเขา ชายหนุ่มไม่โต้ตอบ ทำเพียงอัดนิโคตินเข้าปอด แล้วพ่นมันออกมา ระบายความอัดอั้นในจิตใจ ความเย็นชาเป็นปกติของเขา ทำรสรินนึกขุ่นใจอยู่บ้าง ไม่ติดว่าฐานะของเขาดี รสรักของเขายอดเยี่ยม นางแบบสาวสวย อนาคตไกลอย่างเธอ ไม่มีทางง้อเขาขนาดนี้หรอก
"ถ้าคุณไม่ตอบ โรซี่จะงอนแล้วนะ"
เธอทำทีพูดเสียงแข็ง แล้วเคลื่อนย้ายร่างกายมาด้านหน้าของเขา ยกแขนคล้องคอ ทอดสายตาอ่อนหวานยั่วยวนมอง ก่อนจะแย่งบุหรี่ในมือของเขามาสูบต่อ พ่นควันใส่ช่วงอกกว้างอย่างนุ่มนวล ชวินทร์มองกริยาชักชวน มือก็คว้าร่างนุ่มนิ่มสวยงามกอดแนบชิด บีบสะโพกกลมกลึงหนักมือ รสรินส่งเสียงอ้อนคล้ายกับแมวคราง หัวเราะคิกคักชอบใจ แต่คำพูดต่อมา ทำเธอตาโตตกใจทันที
"ผมกำลังจะตกงาน และหมดสิทธิ์ในกองมรดกบ้านไวทยะ"
รสรินผละห่างจากเขา จ้องมองแววตาเรียบเฉย เหมือนไม่ตื่นเต้นอะไร เธอก็ยิ่งตระหนกกว่าเดิม
"คุณล้อฉันเล่นแน่ๆ ไนท์ คุณเป็นลูกชายคนโตของบ้าน เป็นนักบริหารที่เก่งกาจ กิจการบ้านไวทยะได้กำไรมหาศาลเพราะคุณไม่ใช่เหรอ คุณย่ารักคุณจะตายไป ไม่ทำแบบนั้นหรอก"
"ไม่กี่วันก่อน คุณย่าได้รับเทียบเชิญงานแต่งของหลานชายสุดที่รัก คนๆนั้นได้ตำแหน่งผู้ช่วยศาสตราจารย์ จบศัลยแพทย์ ฝีมือยอดเยี่ยม งานวิจัยโด่งดัง ได้ข่าวว่า ว่าที่เจ้าสาวตั้งท้องอ่อนๆได้ 2 เดือน คุณสมบัติเพียบพร้อมต่อการเป็นรองผู้อำนวยการ คุณย่าเลยยื่นคำขาด ถ้าภายในเดือนนี้ ผมไม่แต่งงาน ผมจะต้องหางานใหม่ เลี้ยงปากท้องตัวเอง"
ชวินทร์พูดเหมือนไม่รู้สึกอะไร ซ้ำยังก้มลงฉกฉวยจูบจากรสริน แต่เธอกลับถอยหนี จับหน้าเขาหันมาหากัน จ้องมองในแววตาสับสน
"โรซี่เพิ่งถูกทาบทามไปปารีสแฟชั่นวีคเดือนหน้า คุณก็รู้"
เธอบอก เขานิ่งเงียบ ไม่ตอบอะไร สีหน้าและสายตาไม่มีความรู้สึกเคลือบแฝง หญิงสาวพ่นลมหายใจไม่สบอารมณ์ ผละห่างจากเขา ก้าวไปยังเตียงนอนอย่างรวดเร็ว เธอใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที ชุดเดรสสีดำ ราคาแพง ก็สวมบนตัวเรียบร้อย ก่อนกระแทกส้นสูง เดินออกจากห้องไป พร้อมกับเสียงประตูออโต้ล็อกที่ถูกปิดลงโดยแรง
"หึ..."
ชวินทร์ส่งเสียงในคอ เปิดน้ำ ดับบุหรี่ ทิ้งซากของสิ่งทำลายปอดลงถังขยะ แล้วจึงเดินตรงไปหยิบบรั่นดียี่ห้อโปรด เปิดประตูระเบียงออกไปนั่งรับลมยามดึก ปลดปล่อยความรู้สึกมากมายในใจเพียงลำพัง
---------------------
"8 แสน!! โหดเกินไปแล้วหญิง! แล้วนี่เกิดวันดีคืนดี ไอ้จ๊วกมาทวงเงินเธอคืน จะทำยังไง"
เสียงพูดของกพลดังลั่นร้านกาแฟ เรียกสายตาคนรอบข้างหันมองเป็นตาเดียว เมลิสาสะบัดมือตีแขนห้ามไว้ เธอรีบรับแก้วกาแฟจากพนักงาน แล้วคล้องแขนเพื่อน เดินหนีออกมานอกร้านด้วยกันโดยเร็ว เจตนาครึ่งหนึ่งคือรีบไปเข้างานช่วงเช้าให้ทัน อีกครึ่งคือกระดากอายกับสายตาของคนไม่รู้จักเหล่านั้น
"นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันกลัว ลำพังเงินเดือนของผู้จัดการฝ่ายอย่างเขา ไม่ถึงแสนด้วยซ้ำ เขาจะเอาเงินพวกนั้นมาจากไหน...พอล แกพอมีให้ฉันยืมหรือเปล่า"
"ถ้า 8 บาทล่ะพอได้"
"ใจแคบ"
"แหม...คุณเมล ดิฉันก็เป็นพนักงานบริษัทธรรมดาเหมือนกับหล่อนนะคะ เงินเดือนพอเข้าสปาซื้อแพ็กเกจอาบน้ำแร่แช่น้ำนมแบบ full course ได้เดือนละ 2 ครั้ง ไหนจะต้องผ่อนคอนโดราคาโปรโมชั่น ขนาดฟรีค่าส่วนกลาง 5 ปี หัวฉันก็จะหงอกอยู่แล้ว จะเอาอะไรมาช่วยแกเป็นแสนๆได้"
คำพูดของกพลทำเมลิสาหน้าเจื่อนลง ที่จริงก็แค่แหย่เล่น แต่พอถูกปฏิเสธจริงๆ เธอก็ใจหาย นั่นสินะ ทุกคนมีค่าใช้จ่ายส่วนตัว ลำพังค่าครองชีพในเมืองใหญ่ เงินเดือนพนักงานระดับปฏิบัติการก็แทบไม่ชนเดือนอยู่แล้ว สีหน้าของเธอทำกพลรู้สึกผิด รีบบอก
"เอางี้ ไว้ฉันจะถามเบบี๋ว่าพอมีให้ยืมไหม แสนสองแสน ใช้คืนไอ้จ๊วกไปก่อน"
"ไม่เป็นไร ฉันหาเองได้ ฉันรู้ว่าแกก็ลำบากเหมือนกัน"
"เฮ่อ...ภาวนาอย่าให้ไอ้จ๊วกมาทวงเงินแกคืนแล้วกัน แต่มันคงไม่หน้าด้านขนาดนั้นมั้ง โชว์ป๋า ช่วยเหลือครอบครัวแฟนเก่า กะให้สาวประทับใจ ถ้ามาทวงเงินคืนนี่หมาเลยนะ"
เมลิสาหัวเราะเมื่อได้ยินแบบนั้น กพลไม่ค่อยชอบเจตต์มาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย มักจะบอกกับเธอเสมอว่าเจตต์ดูดีเกินไป เพอร์เฟคเกินเหตุจนเหมือนไม่จริง รูปร่างหน้าตาดี คำพูดฟังรื่นหู เข้ากับคนง่าย ไปที่ไหนก็มีแต่คนชอบ คนส่งเสริม เพื่อนของเธอไม่ชอบบรรยากาศของเขา แต่ก็ไม่เคยขัดขวางตอนคบกัน พอตอนเลิกกัน กพลไม่มีแปลกใจสักนิด เธอไม่ค่อยทันคนเท่าไหร่ รู้อย่างนี้เชื่อเพื่อนตั้งแต่แรกเสียก็ดี
ทั้งสองกำลังจะเข้าตึกระฟ้า ใจกลางกรุงเทพมหานคร อันเป็นที่อยู่สำนักงานของพวกเขา แต่แล้ว รถสีดำคันหนึ่งก็เลี้ยวโค้งเข้ามาปาดหน้าเสียก่อน
"ว๊าย!!"
กพลดึงเมลิสาถอยหลังหลบ พลางร้องลั่น เขาทำท่าจะเข้าไปเอาเรื่อง เมลิสาก็รั้งแขนห้ามไว้ก่อน
"ช่างเถอะ คนขับตาบอด เรารีบไปกันเถอะ"
เมลิสาดึงกึ่งลากกพลเดินหนีอ้อมหลังรถ ทว่า ประตูรถกลับเปิดออก ขวางหน้าเธอไว้เสียก่อน ปรากฏเรียวขายาว ประดับรองเท้าส้นเข็ม สูงราว 4 นิ้ว ยี่ห้อดี ราคาแพง ก่อนที่ร่างอรชร สูงชะลูดอย่างกับนางแบบตัวท็อปของวงการ จะก้าวลงจากรถ อวดชุดเดรสสีแดงสุดหรู เข้ารูปร่าง เรียกได้ว่าสวยสะกดสายตาอย่างกับหลุดออกมาจากจอภาพยนตร์ฮอลลิวู้ด แต่รูปโฉมเหล่านั้นกลับทำให้เมลิสาหน้าถอดสี นึกในใจว่าทำไมเรื่องเลวร้ายที่เธอทาย ถึงแม่นยำขนาดนี้
"เธอชื่อเมลิสาใช่ไหม คนที่ทำให้เงินในบัญชีเจตต์หายไป 8 แสน"
"...งานเข้าแล้ว ยัยเมล"
กพลก้มลงกระซิบเมลิสาที่ถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม
--------------------------------
กาแฟเอสเปรสโซ่ในแก้วสีขาว ถูกวางเสิร์ฟเบื้องหน้าชายหนุ่มทั้งสองคน คนหนึ่งหยิบน้ำตาลสองก้อนใส่ คนให้เข้ากัน อีกคนกลับยกจิบดื่มหน้าตาเฉย
"พี่ไนท์ ดื่มกาแฟเข้มเกินไป ไม่ดีต่อสุขภาพนะพี่"
คำเตือนของตฤน ชายหนุ่มอายุใกล้เคียงกับชวินทร์ ห่างกว่ากันยังไม่พ้นปี เรียกพี่ตามลำดับการเกิดก่อนหลัง ไม่อยู่ในความใส่ใจของคนถูกเตือนมากนัก ชวินทร์ยังคงยกกาแฟจิบตามเดิม ครู่หนึ่ง ดวงตาสีเข้มจึงจ้องมองชายหนุ่มหน้าตาดี แม้สวมแว่นหนา ถึงแต่งกายชุดลำลองธรรมดา ก็พอมองออกว่าเป็นแพทย์จากบุคลิกของเขา สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยคำถาม คนถูกจ้องนึกเสียวสันหลังอยู่เหมือนกัน
แต่ไหนแต่ไร ลูกชายคนโตของผู้เป็นลุง มีอำนาจที่สุดในบ้านไวทยะ ไม่มีญาติคนไหนกล้ายุ่งเกี่ยวการบริหารจัดการของเขา ผู้ซึ่งจบการบริหารโดยตรงมาจากมหาวิทยาลัยเยล ถูกปั้นให้เป็นตัวแทนสืบทอดความเหี้ยมโหด เย็นชา ไร้หัวใจของผู้เป็นย่า นายหญิงใหญ่ของบ้าน เพียงแต่หนนี้ เรื่องราวในบ้านไวทยะกลับพลิกล็อกนิดหน่อย ดูเหมือนว่าตฤนกำลังเป็นฝ่ายมีชัย
"พี่ไนท์ นานๆที พี่จะออกมาพบหน้าญาติพี่น้อง ผมอุตส่าห์เลือกร้านอาหารบรรยากาศดีๆ บนดาดฟ้า มองวิวรอบเมืองกรุงเกือบ 365องศาของยามเช้า ค่าฝุ่น PM 2.5 ก็น้อยนิด ทัศนียภาพปลอดโปร่ง เลิกทำหน้าตาเหมือน FBI ได้แล้ว"
"ฉันมีประชุมตอนสิบโมง มีอะไรก็พูดมาเถอะ"
ชวินทร์กล่าวตามตรง ตฤนกลับหัวเราะในคอ ยกกาแฟขึ้นจิบเล็กน้อย ก่อนตอบ
"แบกภาระของครอบครัวมานานเกินไป ผมว่า...ควรถึงเวลาพักของพี่แล้วล่ะ...ผมรับปากว่าจะดูแลโรงพยาบาลต่ออย่างดี ไม่ทำให้พี่ผิดหวังแน่นอน"
ลูกชายคนเดียวของน้าสาว พูดไปยิ้มไป ดูเหมือนเยาะเย้ยไปในตัว ทำอารมณ์ชวินทร์ขุ่นมัวลงเล็กน้อย เขามองตฤนในสายตาไม่บอกความรู้สึก
"นายมีสิทธิ์ฝัน ฉันไม่ถือสา"
คำโต้ตอบของชวินทร์ หุบรอยยิ้มของตฤนทันควัน เขาใช้ปลายนิ้วดันแว่น เพื่อจ้องมองใบหน้าชวนหงุดหงิดอารมณ์ให้ชัดสายตา
"ผมขอพูดตามตรง คุณยายต้องการคนสืบทอดมรดกที่มีลูก ไม่ได้ต้องการคนไร้ความรู้สึก เห็นผู้หญิงเป็นของเล่นแบบพี่ ในหนึ่งเดือนนี้ พี่ไม่มีทางหาผู้หญิงมาแต่งงานด้วยได้หรอก ต่อให้จ้างมา ถ้าคุณยายสืบประวัติ ก็ไม่รอด เพราะงั้นอย่าดิ้นรนให้ตัวเองดูน่าเกลียดไปกว่านี้เลย สู้อยู่เฉยๆ ยอมรับการช่วยเหลือของผมดีกว่า"
ตฤนบอกพลางหยิบนามบัตรวางลงบนโต๊ะ ชวินทร์ไม่รับ ทำเพียงหรุบตามองอ่านรายละเอียด พบชื่อนักธุรกิจชาวต่างชาติ หุ้นส่วนใหญ่ของโรงแรมห้าดาวในออสเตรเลีย เขาเลิกคิ้วสูงเป็นคำถาม
"เควินเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยของผม ตอนนี้โรงแรมที่ออสเตรเลียต้องการผู้บริหาร ลองโทรติดต่อไป อย่างน้อย เงินเดือนที่พี่จะได้ ก็มากพอให้เจ้าน็อตโทรไปขอยืมลงขวดเหล้าในผับได้ทุกเดือน หรือซื้อห้องคอนโดมิเนียมหรูๆอยู่ที่นั่นได้สบายๆ พี่ไนท์ไม่จำเป็นต้องห่วงบ้านไวทยะอีก"
"แกคิดจะไล่ฉันออกจากสายตาคุณย่าแบบนี้ คงวางแผนใช้เงินมรดกแล้วสิถ้า"
"หึๆ ลูกผมต้องกินต้องใช้ อีกอย่าง คุณยายอายุมากแล้ว มีเด็กเล็กให้ท่านเล่นสักคนสองคน คงปล่อยวางได้มากขึ้น พี่เองจะได้เริงร่ากับนางแบบคนนั้นโดยไม่ต้องหลบซ่อน มีแต่ได้กับได้ทั้งนั้น ผมเชื่อว่าความสามารถแบบพี่ ไม่กี่สิบปีก็หาเงินได้มากกว่ามรดกของคุณยายเสียอีก"
"ไม่อยากเชื่อว่าลูกพี่ลูกน้องของฉันจะเลวได้ขนาดนี้"
"พูดเกินไปแล้ว แพ้ก็ต้องยอมรับ ผมอุตส่าห์หาทางลงให้พี่สวยๆ อย่าดื้อเลยน่า"
ฟังตฤนพูด ชวินทร์ก็แทบอยากจะหยิบแก้วกาแฟสาดใส่หน้า แต่เขาเป็นผู้ใหญ่มากพอจะไม่คล้อยตามการปั่นอารมณ์ของอีกฝ่าย แต่ไหนแต่ไร บ้านไวทยะก็เต็มไปด้วยพวกหิวโซ หวังรุมทึ้งทรัพย์สมบัติกันทั้งนั้น หากเขาไปจากเมืองไทย ความปลอดภัยของคุณย่าคงติดลบแน่ ชวินทร์ตัดสินใจลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ไม่แตะทั้งนามบัตรและกาแฟ
"คุณย่าให้เวลาฉันหนึ่งเดือน ก่อนจะถึงเวลานั้น เชิญนายฝันตามสบาย อ้อ...เก็บนามบัตรของเพื่อนนายเอาไว้ใช้เอง ฉันมีธุระ ทำงานวุ่นวายทั้งวัน ไม่ต้องเรียกฉันมาเสียเวลาอีก"
ชวินทร์ก้าวยาวๆจากไป ไม่สนใจสีหน้าฉุนเฉียวของตฤนอยู่เบื้องหลัง แต่ทว่า หางตาของเขาเหลือบเห็นใครคนหนึ่ง ดูคุ้นสายตา สวมชุดพนักงานออฟฟิศธรรมดา นั่งอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง สีหน้าเหมือนถูกบังคับให้นั่งอยู่ด้วยกัน เขาชั่งใจอยู่ครู่ จึงกลับหลังหัน เดินเลี่ยงไปนั่งยังโต๊ะเบื้องหลังของทั้งสองอย่างเงียบเชียบ


## เงื่อนไข

"เงินในบัญชีเขา ฉันเป็นคนโอนใส่ให้ทุกเดือน เพราะเราจะไปฮันนีมูนรอบยุโรปกัน  ฉันไม่ต้องการให้คนอื่นดูถูกเขา เตรียมให้เขาเป็นคนจ่ายเงินค่าทริปทั้งหมด ถึงอยู่ในบัญชีเขา แต่เป็นเงินของฉัน เธอรู้หรือเปล่า"
เสียงแปดหลอดยิ่งกว่านักร้องโอเปร่าของ กฤษยา คุณหนูไฮโซ เจ้าของรถคันสวยหรูที่ขับอย่างไร้มารยาทเมื่อครู่นี้ กล่าวใส่เมลิสาดังลั่น คนถูกถามถอนหายใจยาว นึกสังหรณ์ใจอยู่แล้วเชียว
"คุณคะ ฉันไม่ได้ขอให้เขาช่วย ไม่เคยอยากยุ่งเกี่ยวกับเขา รวมทั้งคุณด้วย"
"เธอจะบอกว่าเขาสะเออะโอนเงินของฉันให้เธอเองเหรอ เมลิสา"
ความเงียบและสีหน้าตอบรับวาจาของเมลิสา ทำเอากฤษยาโกรธจนควันออกหู หน้าแดงก่ำ จ้องเธอเขม็ง
"ทีแรก ฉันนึกว่าเธอหิวเงิน ใช้ความน่าสงสารหลอกล่อให้เจตต์ช่วยเหลือ เลยตั้งใจเอาเงินมาให้เธอ แลกกับการเลิกยุ่งกับเขาซะ แต่ในเมื่อเธอหยิ่งยโสขนาดนี้ เงิน 8 แสนที่หายไปจากบัญชีของเขา ฉันให้เวลาเธอ 7 วัน เอามาคืนฉัน"
กฤษยาโยนนามบัตรส่งๆลงบนโต๊ะให้เมลิสา ในนั้นระบุเลขบัญชี ชื่อ และข้อมูลติดต่อของอีกฝ่าย
"ถ้าฉันไม่เห็นเงิน 8 แสน เตรียมบอกลาน้องชายของเธอได้เลย"
"คุณขู่ฉันเหรอ"
"แน่นอน ฉันไม่ได้ขู่ ไม่เชื่อก็ลองดูสิ"
น้ำเสียงและแววตาของผู้หญิงสวยตรงหน้า ดูเหมือนปีศาจร้ายมากกว่านางฟ้า เมลิสาได้แต่นิ่งอึ้ง โต้ตอบไม่ออก เธอรู้ว่าอิทธิพลของอีกฝ่ายมากมายขนาดไหน ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมง ก็สืบหาบรรพบุรุษของเธอได้ครบหมดทุกคนแล้วแน่ หญิงสาวกำหมัดแน่น จ้องเขม็งใส่กฤษยา แต่ก็ทำได้แค่นั้น กฤษยายิ้มเย้ยหยัน โยนแบงค์พันลงบนโต๊ะ แล้วลุกเดินออกจากห้องอาหารไป
มือของเมลิสาสั่นเทา กำแน่น อยากจะขว้างส้อมบนโต๊ะใส่หลังผู้หญิงคนนั้นใจจะขาด คิดอีกที ขว้างมันใส่เจตต์น่าจะเหมาะกว่า แต่เธอจะทำอะไรได้ หญิงสาวยกมือขึ้นกุมขมับ เธอบอกแม่เรื่องนี้ไม่ได้ หากแม่รู้ต้องสะเทือนใจมากแน่ๆ ดีไม่ดีอาจล้มหมอนนอนเสื่อตามพ่อไปอีกคน เธอทำไม่ได้เด็ดขาด
"ฉันจะทำยังไงดี..."
ชั่วขณะที่หนทางมืดแปดด้าน เธอรู้สึกว่าใครคนหนึ่งลงนั่งฝั่งตรงข้าม หรือว่านังแม่มดนั่นกลับมาขู่เธอเพิ่มอีก! คิดอย่างนั้น เมลิสาก็เงยมองเอาเรื่อง ตั้งท่าอ้าปากจะด่า กลับต้องอึ้งค้าง เมื่อเห็นผู้ชายรูปลักษณ์คุ้นสายตา คนที่เป็นรองผู้อำนวยการโรงพยาบาล และคนที่เธอกรีดร้องใส่หน้าในร้านอาหาร เหลือเชื่อเลย...ทำไมโลกกลมขนาดนี้
"ผมอยากคุยกับคุณ มีเวลาสักชั่วโมงหรือเปล่า คุณเมลิสา"
น้ำเสียงของเขาชวนขนลุกบอกไม่ถูก เธอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ โต้ตอบไม่ออกไปชั่วขณะ
----------------------------
เครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำในรถคันสวยหรูสีดำสนิท ยี่ห้อราคาหกหลัก สัญชาติยุโรป และกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆจากกายของเจ้าของรถ ไม่ได้ช่วยให้ใจของเมลสงบลง เธอนึกอยากเขกศีรษะตัวเองที่อยู่ๆก็เดินตามคนแปลกหน้ามาอยู่ในรถของเขาได้ ว่าไปแล้วก็เหมือนนิยายน้ำเน่า เมลเดาเอาเองว่าผู้ชายคนนี้บังเอิญได้ยินการสนทนาระหว่างเธอกับแม่มดกฤษยา เขาคงบังเอิญเป็นคนมีน้ำใจ อยากเข้าช่วยเหลือ หรือไม่ก็มีแผนการบางอย่างที่ต้องใช้เธอ
"คุณคงเดาออกว่าผมอยากคุยเรื่องอะไร"
"!"
อยู่ๆ ผู้ชายหน้าตาหล่อเหมือนหลุดมาจากซีรี่ส์ก็โพล่งขึ้นขึ้นกะทันหัน เขาไม่ได้หันมองเธอขณะพูด สายตาจดจ่อกับตัวหนังสือมากมายบนหน้าจอโทรศัพท์ราคาระดับมนุษย์เงินเดือน ทำเธอสะดุ้งโหยง ไม่รู้จะตอบแบบไหน ที่จริงเธออยากลงจากรถไปเลยมากกว่า
"ผมรับปากว่าคุณเมฆินทร์จะได้รับการรักษาอย่างสุดความสามารถที่โรงพยาบาลไวทยะ จนกว่าจะหายขาด รวมถึงเงิน 8 แสนจะถูกโอนเข้าบัญชีของคุณทันที ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของคุณ"
ฟังคำพูดของเขา เมลก็เผลอกำหมัดแน่น ทั้งใจหายและโกรธจนควันออกหูในเวลาเดียวกัน ถึงอย่างนั้นก็เก็บอารมณ์ บังคับเสียงโต้กลับให้สงบนิ่งที่สุด
"ไม่นึกว่างานอดิเรกของคุณ คือแอบฟังคนอื่นคุยกัน"
"แล้วแต่คุณจะคิด ประตูรถไม่ได้ล็อก"
เขาตอบโดยยังคงจ้องมือถือตามเดิม ไม่สนใจเลยว่าสีหน้าของเธอเป็นอย่างไร เป็นคนชวนเธอมาคุยอย่างจริงจังแท้ๆ กลับทำเป็นไม่ยี่หระ ท่าทางอวดดีเหมือนถือไพ่เหนือกว่าทำเมลหงุดหงิดไม่น้อย
"ฉันไม่ได้ขายตัว คุณไปหาคนอื่นเถอะ"
คำโต้ตอบของเธอทำให้ชวินทร์ละสายตาจากมือถือ หันมองสบตากับเธอตรงๆ แม้ดูแชเชือนแต่ก็แฝงความตำหนิไว้ เมลิสาทำท่าจะเปิดประตูรถ ชวินทร์กลับรั้งเธอไว้ด้วยคำพูดเสียก่อน
"แน่นอน เพราะถ้าคุณขาย ผมคงไม่เลือกคุณ"
"คุณต้องการอะไรกันแน่"
ในที่สุด เมลิสาก็ทนไม่ไหว เอ่ยถามเขาตามตรง คนถูกถามกลับใช้สายตาพิจารณาจ้องเธอ คล้ายว่าอ่านความรู้สึกผ่านสีหน้า กริยาเหล่านั้นชวนให้เมลิสาขนลุกน้อยๆ เขาดูน่ากลัวเกินไป แต่ไม่รู้ทำไม เธอถึงทำใจดีสู้เสือ ยอมใจเย็นรอคำอธิบายของเขา คงเพราะลึกๆในใจเธอก็คาดหวังความช่วยเหลือแบบมีเงื่อนไขของเขาเหมือนกัน
"คุณมีเวลาทำความรู้จักกับผม 2 อาทิตย์ ก่อนจะเข้าพิธีแต่งงานกันในสิ้นเดือนนี้ แน่นอนว่าไม่ใช่เกมตบตา แต่เป็นการคบหากันจริงๆ และจะต้องมีทายาทให้ผมอย่างน้อย 1 คน จากนั้นคุณจะเป็นอิสระ"
".....หา?...."
ทันทีที่ฟังเงื่อนไขของเขา เมลิสาก็เหมือนถูกค้อนล่องหนทุบเข้ากลางศีรษะ ทั้งมึนและงงจนสติหลุดไปชั่วขณะ เธอเข้าใจความหมายของเขา ในทางกลับกันก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องทำถึงขั้นนั้น อดคิดไม่ได้ว่าการพบเขาในร้านอาหาร ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เมลิสากำที่เปิดประตูรถไว้แน่น ไม่แน่ว่าเขาอาจเป็นโรคจิตคอยตามเธออยู่ก็ได้
"หึๆ..."
อยู่ๆชวินทร์ก็หันหนีไปทางอื่น สีหน้าเหมือนอยากหัวเราะ ทำเมลิสาหวาดกลัวหนักกว่าเดิม ก่อนจะยิ่งใจหายตัวชาวาบกับคำพูดต่อมาของเขา
"ผมมีเรื่องต้องทำมากมายในแต่ละวัน ไม่มีเวลาไปวิ่งตามใคร โดยเฉพาะไล่ตามผู้หญิงที่ไม่รู้จักกัน วางใจเถอะ"
"...คุณเป็นปีศาจหรือไง"
"คุณผู้หญิง ถ้าอยากเจรจาให้ได้เปรียบ สิ่งแรกที่ต้องฝึก คือเก็บสีหน้าของตัวเอง"
เขาดูผ่อนคลายลงเล็กน้อยตอนตอบ แววตาไม่แข็งทื่อเป็นหุ่นยนต์ กลับดูเหมือนอยากหัวเราะท่าทางของเธอมากกว่า เมลิสาหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอายขายหน้า หันหนีสายตาของเขา
"...ฉันเดาเอาเองว่าพวกคนรวยแบบคุณ หาคนแต่งงานด้วย เพื่อรักษาสถานะตัวเองเอาไว้ แต่พวกคนดังไฮโซมีให้คุณเลือกตั้งเยอะแยะ ทำไมยื่นข้อเสนอนี้ให้คนธรรมดาแบบฉัน ฉันไม่เข้าใจ"
เมลตัดสินใจถามตามตรง ถึงเขาจะดูเย็นชา น่ากลัว น่าขนลุก ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ในใจ แต่ท่าทางไม่ใช่พวกนักล่อล่วงทางเพศ ดูเหมือนพวกขับเคลื่อนชีวิตตัวเองด้วยผลประโยชน์มากกว่า ฝ่ายคนถูกถามนิ่งคิดสักครู่
"สำหรับบ้านไวทยะ ไม่ง่ายอย่างนั้น ถ้าหากผมเลือกไฮโซ ปัญหายุ่งยากอย่างแรกคือสืบต้นตอตระกูลของกันและกัน ปัญหาที่สองคือผลประโยชน์ร่วมระหว่างธุรกิจ สามคือสินสมรส และอย่างสุดท้าย ผมจะหย่าขาดจากอีกฝ่ายไม่ได้ แต่ถ้าเลือกคุณ ปัญหาเหล่านั้นจะไม่เกิดขึ้น"
"อ่อ...ฟังดูไร้หัวใจไปหน่อย"
"ธุรกิจและผลประโยชน์ ใช้หัวใจตัดสินไม่ได้ ถ้าหากคุณตกลง ผมจะให้ทนายส่งสัญญาก่อนและหลังสมรสให้ดู ตรวจสอบผลประโยชน์ให้ดีก่อนเซ็น นอกจากเรื่องสิทธิ์เลี้ยงดูบุตรกับการเป็นผู้จัดการมรดกของลูกแล้ว อย่างอื่นผมไม่ติด ส่วนสินสอด อยากเรียกเท่าไหร่ก็บอกมา ไม่เกี่ยวกับเงิน 8 แสนที่คุณจะได้รับ"
เขาพูดเรื่องแบบนี้ได้หน้าตาเฉยและเป็นทางการ เหมือนเจรจาซื้อขายธุรกิจเฟรนด์ไชน์ก็ว่าได้ แต่นี่คือการซื้อคนๆหนึ่งไปอุ้มท้องทายาทให้ เมลิสาคาดเดาไม่ได้เลยว่าผู้ชายเบื้องหน้าเป็นคนประเภทไหนกันแน่ สีหน้าของเธอ มองเขาเหมือนเห็นซาตานร่างจำแลง ชวินทร์กระแอมในคอ ไล่ความรู้สึกอยากหัวเราะออกไป พลางกล่าวต่อ
"คุณเข้ามาถูกจังหวะพอดี ผมถูกกดดัน ไม่มีเวลาวางแผน อีกอย่างหนึ่ง คุณย่าไม่ชอบผู้หญิงประเภทตุ๊กตาหน้ารถหรือเครื่องประดับเคลื่อนที่ คุณดูเป็นผู้หญิงทั่วไป มากกว่าพวกทำตัวเองเป็นจุดสนใจ คุณย่าจะคล้อยตามผมได้ง่ายกว่า"
"อ่อ...ผู้หญิงทั่วไป..."
เมลิสาทวนคำพลางก้มลงมองตัวเอง นั่นสิ แต่งตัวก็เรียบง่าย มีแบรนด์เนมชิ้นเดียวคือกระเป๋า นอกนั้นก็โปรโมชั่นลดราคา หน้าตาก็ธรรมดา เธอถอนหายใจเบาๆ คิดบางอย่างในใจได้ จึงแกล้งเอ่ยถาม
"คุณไม่รู้จักฉันจริงๆสักหน่อย จ้างฉันเป็นเมียชั่วคราวแบบนี้ ไม่กลัวว่าฉันจะฮุบสมบัติหรือปอกลอกคุณหมดตัวเหรอ คนสมัยนี้ดูกันแค่ภายนอกได้ที่ไหน หรือว่าถ้าฉันเกิดไม่อยากลงจากบัลลังก์บ้านไวทยะของคุณ อยู่เกาะเป็นเมีย ไม่ยอมหย่า ตามรังควานกิ๊กของคุณไปทั่ว ไม่เท่ากับหาเรื่องใส่ตัวเหรอ คุณชวินทร์"
"เรื่องนั้น ผมยังไม่ได้คิด ต่อให้คุณอยากทำแบบนั้นจริงๆ ก็ทำไม่ได้หรอก"
คำตอบของเขาดูมั่นใจว่ามีวิธีดีดเธอออกจากชีวิตเนียนๆ ทำให้เมลิสาจ้องเขม็ง เขากลับยิ้มมุมปากตอบสายตาของเธอ เหมือนถูกใจนักหนา ประเมินดูแล้ว หากคุยต่อ เธอต้องโมโหจนประสาทเสียกับหุ่นยนต์คนนี้แน่ เธอทำท่าจะลงจากรถ เขาก็เอ่ยตามหลัง
"ผมจะรอคำตอบของคุณ 3 วัน ถึงเวลาเที่ยงคืน ไปหาผมได้ที่ห้องทำงาน ถ้าผมไม่เห็นคุณตามนัด ผมรับปากว่าจะไม่ตอแยคุณอีก คุณเมลิสา"
'ปึง'
เมลิสากระแทกประตูรถปิดดังกว่าปกติ แล้วรีบก้าวเท้ายาวๆออกจากรถคันสวยให้เร็วที่สุด
"ใครจะขายชีวิตตัวเองให้คนอื่น ไม่มีทางหรอก"
----------------------------
'ค่าสินสอด เงินสด 5 ล้าน ทอง 10 บาท รถแฮชแบค 6 ที่นั่ง จัดงานแต่งงานบนเรือยอร์ช'
ตัวหนังสือบนพื้นที่ว่างของนามบัตร อยู่ในสายตาของชวินทร์ ก่อนจะเหลือบตามองเจ้าของลายมือหวัดเล็กน้อย ผู้ซึ่งสวมชุดทำงานตัวเดิมกับเมื่อเช้า เพิ่มเติมแค่เครื่องสำอางบนใบหน้าเลือนหายไปบ้าง ท่าทางดูอิดโรย ไม่สดชื่น ชายหนุ่มเหลือบมองเวลา พบว่าเกือบสี่ทุ่ม จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ตอบอะไรสักอย่าง เหมือนนึกขึ้นได้
ท่าทางไม่สนใจของเขาทำเมลิสาหน้าร้อนวูบอย่างอับอาย นึกเอาว่าเขาคงดูถูกอยู่ในใจ ตอนคุยกัน เธอทำทีเป็นปฏิเสธ ไม่ทันข้ามวันก็วิ่งแจ้นมาหาเขาพร้อมเรียกสินสอดมากมาย หญิงสาวครุ่นคิดหาทางลงให้ตัวเองสวยๆ นึกได้ก็กอดอกพิงพนักเก้าอี้ ปั้นหน้าเย้ยหยันใส่เขา
"จ่ายไม่ไหวสิถ้า ฉันบอกแล้วว่าคุณไม่รู้จักฉัน หาเรื่องใส่ตัวทำไม"
น้ำเสียงติดหยัน เรียกชวินทร์เงยขึ้นจากโทรศัพท์ เธอบังคับสายตาให้ดูเป็นต่อเข้าไว้ ทั้งที่กลัวใจจะขาด เขากลับนิ่งเฉย เหมือนไม่ได้ใส่ความรู้สึกไว้
"แฮชแบค 6 ที่นั้ง ยี่ห้ออะไร"
อยู่ๆเขาก็ถาม เธอปั้นหน้าตอบไม่ถูก ไม่ได้คิดมาก่อน
"เอ่อ...เอ็มจี"
เขาเลิกคิ้วสูง ทำหน้าเหมือนอยากหัวเราะ แต่ก็ก้มลงพิมพ์ยุกยิกหลังจากนั้น
"ชอบดื่มแชมเปญหรือไวน์"
"เอ่อ...ไวน์...ไวน์สิ"  ไวน์แพงกว่า เธอคิด
"อยากได้เรือยอร์ชล่องแม่น้ำหรือทะเล"
"เอ่อ...แม่น้ำ ใกล้ดี ไม่ต้องลางานนาน"
คำตอบของเธอทำเขาละสายตาจากโทรศัพท์ จ้องดุใส่ แล้วจึงวางมือถือบนโต๊ะ ท่าทางจริงจังมากขึ้นกว่าเดิม
"คุณต้องลาออกจากงาน"
"จนกว่าฉันจะได้ของพวกนั้น ฉันไม่ลาออกเด็ดขาด ใครจะรู้ล่ะ คุณอาจมีตัวเลือกอื่นรออยู่ เอาสินสอดของฉันไปเปรียบเทียบกับของพวกเขาก่อน เกิดมีใครเสนอราคาถูกกว่าฉัน คุณเลือกเขา ฉันก็ลำบากแย่สิ"
"หึๆ..."
คราวนี้ชวินทร์ก้มหน้าลงหัวเราะ ก่อนจะรีบกระแอมกลบเกลื่อน แต่สายตาที่มองเมลิสายังคงแฝงความขับขันชัดเจน
"ดึกแล้ว คุณกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ ที่นี่มีพยาบาลดูแล 24 ชั่วโมง ไม่ต้องกังวลเรื่องคุณเมฆินทร์"
เขาตัดบทเอาดื้อๆ เมลิสาเผลอทำหน้าเหรอหรา ตาโต ไม่เข้าใจความหมายของเขา ตกลงว่าเขาตอบรับหรือไม่ตอบรับกันแน่นะ
"คุณชวินทร์ คุณ..."
"คุณมีเวลาเก็บของจนกว่าจะถึงวันเสาร์นี้ ผมจะส่งคนไปรับคุณตอนเย็น ติดต่อจากเบอร์ในนามบัตร คอยรับโทรศัพท์ให้ดี"
เขาบอกพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยิบโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋า ดูคล้ายว่ากำลังเตรียมตัวกลับ เมลิสารีบลุกขึ้นยืนตาม ประมวลผลคำพูดอยู่ครู่ คือสั่งให้เธอเตรียมย้ายไปอยู่กับเขา แปลว่าเขาตอบตกลงเงื่อนไขของเธอแล้ว แต่ว่ามีบางอย่างถูกลืมไป เมลิสารีบเดินไปขวางหน้าเขาไว้
"เดี๋ยว!...คุณจะโอนเงิน 8 แสนให้เมื่อไหร่"
"เรื่องนั้นผมเปลี่ยนใจ"
"หมายความว่ายังไง กว่าจะได้สินสอดก็หลังจากนี้อีกหลายอาทิตย์ ฉันรอไม่ได้หรอกนะ"
เธอโวยวายขึ้นมา เขาไม่ตอบ ทำเพียงมองเธอนิ่งเงียบ รอให้เธอสงบลงก่อน กริยาของเขาพาให้เมลิสากลืนน้ำลายลงคอ ยอมลดท่าทีลง
"บังเอิญผมนึกขึ้นได้ว่าแฟนเก่าคุณพยายามยัดเยียดเงินสร้างสะพานรัก ถ้าอยู่ๆคุณโอนคืนไปเลย ผู้ชายคนนั้นอาจตามมารังควานคุณอีก ก่อนถึงวันแต่งงาน ผมต้องแน่ใจว่าคุณจะไม่เป็นอะไร และบังเอิญนึกได้ว่าพ่อของคุณกฤษยาเป็นวีไอพีที่นี่พอดี ฉะนั้น ผมจัดการเรื่องคืนเงินให้เอง คุณกลับไปตรียมตัวเถอะ อ่อ...ครั้งหน้าคิดให้ดีๆว่าอยากได้อะไร ระบุให้ชัดเจน จะได้ไม่เสียเวลาหา"
พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไป ปล่อยเมลิสานิ่งอึ้งอยู่กับที่ ดูเหมือนว่าแค่เริ่มต้นเข้าไปอยู่ในชีวิตเขา เธอก็ไม่ต้องใช้สมองอะไรแล้ว แค่ทำตามที่เขาบอกก็พอ
"เป็นพวกจอมบงการอย่างที่คิด"
"คุณผู้หญิง ผมจะล็อคห้อง"
"!!"
อยู่ๆเขาก็เปิดประตูเข้ามา เมลิสาสะดุ้งโหยง ไม่รู้ว่าควรทำหน้าแบบไหนตอบเขา ความสับสนทำให้สองเท้าของเธอก้าวกึ่งวิ่งเดินออกจากห้องทำงานของเขาไปโดยเร็ว ช่วงเวลานี้ ขอแค่อยู่ให้ห่างเขาที่สุดก็พอ อดคิดไม่ได้ว่าการตัดสินใจใช้ประโยชน์เขากลับหนนี้ เธอคิดถูกจริงๆหรือเปล่านะ
-------------------------------------
1 อาทิตย์ต่อมา
แสงแดดอบอุ่นของยามเช้าพาดทับสายตา ปลุกสติให้ฟื้นคืนขึ้นทีละน้อย แพขนตางอนงามคลี่เปิดออก กลอกดวงตาสีดำขลับมองเบื้องหน้าอย่างงุนงง พบเพดานสีขาวสะอาดตา แต่กลับไม่คุ้นตา เมื่อมองโดยรอบอีกที พบว่าอยู่ในห้องขนาดใหญ่ โดดเด่นด้วยม่านโปร่งแสงสีขาว บดบังประตูระเบียงกระจก กรองแสงผ่านในเบื้องต้น ห่างจากตัวเธอไปประมาณ 2 เมตร เห็นจะได้ ยิ่งไปกว่านั้น...ตัวเธออยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาสีเทาโดยร่างกายไม่ได้สวมสิ่งใด
เมลิสายกมือขึ้นปิดหน้าตัวเอง ความทรงจำของเมื่อคืนไหลเวียนสู่สมองไม่ขาดสาย ราวกับว่าหลุดเข้าไปอยู่ในช่วงเวลานั้นอีกครั้ง เธอบอกตัวเองแล้วแท้ๆว่าถึงแม้อยู่ร่วมชายคากับเขา แต่จะโยกโย้เรื่องอย่างว่าให้นานที่สุด หลังผ่านงานแต่งงานไปได้เลยยิ่งดี ใครจะรู้ว่าการหลวมตัวทานมื้อค่ำกับเขาแค่ครั้งเดียว เธอจะผิดต่อปณิธานตัวเองได้
'♫~'
เสียงโทรศัพท์แว่วเข้าหูเสียก่อน เมลิสาสะดุ้งโหยง นึกกลัวว่าจะมีใครโทรมาหา เธอไม่พร้อมคุยกับใครทั้งสิ้น แต่พอฟังให้ดีอีกครั้ง พบว่าเป็นเพียงเสียงข้อความไลน์ เธอจึงยอมลุกขึ้นนั่งมองหาต้นเสียง เจอโทรศัพท์รุ่นใหม่ล่าสุด สีชมพูหวานแหววอยู่บนโต๊ะหัวนอนข้างตัวพอดี หญิงสาวหยิบมาตรวจดูข้อความ
'พี่เมล พี่โล่งใจได้แล้วล่ะ ระยะนี้คนแปลกๆที่คอยตามมอสหายไปหมดแล้ว ตกใจจะแย่ ชีวิตนี้ไม่เคยยืมเงินใครนอกจากพี่สาวซะหน่อย อาทิตย์นี้มอสจะกลับไปค้างที่บ้านนะ ไว้เจอกัน'
ดูเหมือนผู้ชายคนนั้นจัดการปัญหาให้เธอเรียบร้อยแล้ว เมลิสาผ่อนลมหายใจโล่งอก เลื่อนหาข้อความอื่นๆต่อ เพราะเธอมัววุ่นวายกับการเก็บข้าวของในวันหยุด เลยไม่ได้จับมือถือทั้งวัน ไม่รู้ว่ามีใครติดต่อเธอบ้าง ตรวจดูอยู่ครู่ มีแค่เรื่องจิปาถะของเพื่อนๆ กับออฟฟิศเชียลดาราที่เธอตาม ไม่มีอะไรสำคัญ เธอจึงวางโทรศัพท์ลงข้างหมอน เอนกายลงนอน หันหลังให้แดดตามเดิม บอกเลยว่าแทบไม่อยากขยับตัวไปไหนทั้งนั้น
อยู่ๆหน้าของเธอก็ร้อนฉ่า เมื่อนึกถึงต้นสายปลายเหตุ ผู้ชายคนนั้นบอกว่าอยากทานมื้อค่ำกับเธอ เป็นการทำความรู้จักกันเบื้องต้น นัดแนะพาไปล่องเรือทานอาหารค่ำ เปิดไวน์ราคาแพงให้ดื่ม เธอจำได้ว่าไม่ได้พูดคุยกับเขามากเพราะมัวสนใจการแสดงสนุกๆบนเรือ เขาคงคิดมาแล้วว่าการนั่งในร้านเงียบๆกับคนไม่คุ้นเคย จะดูน่าอึดอัด เลยพาเธอไปที่แบบนั้น รสนิยมหรูเลิศจนน่าหมั่นไส้ ตามสไตล์คนมีเงิน
"ฉันทำอะไรลงไป..."
ยิ่งคิด เมลยิ่งอยากมุดดินหนี เธอจดจำสัมผัสของเขาได้ทุกอย่าง แม้แต่กลิ่นหอมอ่อนๆบนผิวกาย ดูเหมือนเป็นกลิ่นครีมอาบน้ำมากกว่าน้ำหอม ผู้ชายคนนั้นเป็นอย่างที่ผู้หญิงหลายๆคนใฝ่ฝันบนเตียงนอน เริ่มต้นอย่างนุ่มนวล ค่อยๆเลื่อนระดับความเอาแต่ใจ แฝงความออดอ้อนชักชวน ถ้าเปรียบกับการทานอาหาร จัดว่าเป็นพวกค่อยๆละเลียดทาน และดื่มด่ำกับรสชาติให้นานที่สุด ใจเย็น ไม่ใช่พวกตะกละ
ยิ่งคิด เมลิสายิ่งอยากร้องไห้กับความอ่อนต่อโลกของตัวเอง เธอคว่ำหน้ากับที่นอน ยกหมอนปิดศีรษะตัวเองไว้ อยากร่ายคาถาหายตัวไปใจจะขาด แต่แล้ว กลิ่นบุหรี่ก็ลอยมาแตะจมูกเสียก่อน เธอลุกขึ้นจากที่นอน มองหาต้นทิศทางของกลิ่น ไม่อยากเชื่อว่าเพนเฮาส์สุดหรูใจกลางมหานคร แหล่งรวมคนมีเงินแห่งนี้ จะมีคนสูบบุหรี่ด้วย
'ฮัดชิ่ว!'
ไม่ทันได้รู้ว่ากลิ่นมาจากไหน เธอก็จามดังลั่น และจามอย่างต่อเนื่อง หญิงสาวมองหาทิชชู่ตรงโต๊ะหัวเตียง ว่าไปแล้วก็เหมือนคนสำออย เป็นโรคสุดฮิตของคนในเมืองหลวงอย่างภูมิแพ้ ทรมานกว่าที่คิด แพ้ทั้งฝุ่น อากาศ ควัน และกลิ่น โดยเฉพาะกลิ่นบุหรี่ เพราะที่บ้านไม่มีใครสูบ หลายหนที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงจุดสูบบุหรี่ แต่บางครั้งก็เลี่ยงไม่ได้ ถ้าได้กลิ่น เธอก็จะจามเหมือนคนเป็นหวัดเชียว
"ห้องตั้งใหญ่โต ไม่ใช้ทิชชู่เลยหรือไง"
เธอบ่นเสียงขึ้นจมูก หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอทิชชู่ เมลิสาเลยกอดผ้าห่มพันกายไว้ ตั้งใจจะลุกไปหากระเป๋าตัวเอง แต่ยังไม่ทันได้ก้าวลงจากเตียง กล่องทิชชู่ก็ยื่นส่งให้ตรงหน้าเสียก่อน หญิงสาวใจหาย ตัวชาวาบ เธอยังไม่พร้อมจะเจอเขาในสภาพนี้นะ...ถึงอย่างนั้นก็ก้มหน้าก้มตารับกล่องทิชชู่มาถือไว้ สั่งน้ำมูกออกมา
"คุณใช้ห้องน้ำตรงครัวเถอะ ผมสูบบุหรี่ในห้องน้ำ"
น้ำเสียงทุ้มต่ำ ติดแหบนิดๆ คล้ายว่าเพิ่งตื่นนอนไม่ต่างกัน พาหัวใจของหญิงสาวเต้นรัวแรง เธอพยักหน้ารับพลางกระถดกายหนีห่างจากเขา
ความเงียบครอบคลุมระหว่างกัน ชนิดที่ได้ยินเสียงเข็มวินาทีบนนาฬิกาแขวนผนัง ดังกว่าเสียงลมหายใจเสียอีก เป็นอย่างนั้นราวหนึ่งนาที เมลิสาก็รวบรวมความกล้า ตัดสินใจกล่าวกับเขา
"ฉันเห็นโซฟาเบดในห้องรับแขก ให้ฉันนอนที่นั่นก็ได้ ส่วนข้าวของไว้ในกระเป๋าเดินทางเหมือนเดิม เก็บง่ายดี"
ที่กล่าวแบบนั้น เธอไม่ได้ทำตัวน่าสงสารให้เขาเห็นเป็นนางเอก แต่กระดากเกินกว่าจะอยู่ร่วมห้องกับเขา ในหัวมีแต่เรื่องวาบหวิวระหว่างเขากับตัวเองจนอยากจะวิ่งเอาหัวโขกกำแพงให้หลับไปอีกรอบด้วยซ้ำ ทว่าเขากลับใช้ความเงียบตอบ กดดันให้เธอต้องเงยมอง
ใบหน้าของหญิงสาวแดงซ่าน เมื่อชายหนุ่มเบื้องหน้ามีเพียงผ้าเช็ดตัวสีเทาผืนบางพันเอวไว้ลวกๆ ทั้งยังต่ำกว่าระดับสะดือ อวดกล้ามเนื้อร่างกายช่วงบนต่อหน้าสายตา ดูดีตามสไตล์คนชอบออกกำลังกาย เส้นผมสีดำ ตัดซอยเป็นทรงสุภาพ เปิดต้นคอและใบหู เปียกชื้นเล็กน้อย ดูเหมือนตอนสะท้อนแสงแดด เป็นสีน้ำตาลเข้ม เธอหันหนีไปทางอื่น ยกมือจับแก้มตัวเองไว้แก้เขิน
"คุณชอบโซฟาเบด 5 ฟุต มากกว่าเตียงคิงส์ไซส์ 7 ฟุต สั่งทำจากฝรั่งเศสเหรอ"
คำถามของเขาพาให้เธอเงยหน้ามองตอบอีกครั้ง ก่อนจะรีบหันหนี เอามือจับแก้มไว้ตามเดิม ยังไม่ทันได้คิดคำตอบ เขาก็ลงนั่งด้านข้างเสียก่อน เธอเบิกตาโต ขยับตัวหนีรวดเร็วจนศีรษะโขกเข้ากับกำแพง
"โอ๊ย!....!!"
เมลิสายกมือกุมศีรษะ แต่รู้ตัวอีกที เธอก็ปลิวเข้าหาอ้อมอกกว้างของเขาเสียแล้ว จมูกโด่งสวยของหญิงสาว แตะสัมผัสฐานลำคอของเขาโดยไม่ตั้งใจ เผลอสูดกลิ่นกายปะปนกลิ่นสบู่อ่อน หอมละมุน กระตุ้นให้หัวใจเต้นถี่รัว ดังอื้ออึงในสมอง เธอรีบยกมือดันอก แต่พอสัมผัสกับผิวเรียบลื่น ชื้นน้ำเล็กน้อย มัดกล้ามแข็งแรง มือของเธอก็ทรยศคำสั่งสมอง วางอยู่บนอกเขาเฉยๆ ดูยังไงก็เหมือนขัดขืนเพื่อยั่วยวนเขาชัดๆ เธอรีบสลัดความคิดออก ตั้งใจผลักเขาสุดแรง
"ฉันชอบโซฟาเบด! อยู่ในห้องรับแขก มีทีวี 65 นิ้ว กับเสตอริโอ...ฉัน...ฉันชอบกินขนม ดูหนัง และหลับไปบนโซฟามากกว่านอนบนเตียง"
มากกว่านอนบนเตียงของคุณ! เมลิสาอยากเติมอีก 2 คำต่อท้าย แต่เธอก็หยุดแค่นั้น จ้องเขาหน้าตาขึงขังจริงจังเหมือนคุยกับเจ้านายตอนประเมิน KPI ชวินทร์เลิกคิ้วสูง มองสบตาเธอเหมือนจับพิรุธบางอย่าง นั่นเป็นสิ่งที่เธอเกลียดที่สุด เขาชอบใช้สายตากดดันมากกว่าพูดตรงๆทุกครั้ง
"ไหนบอกว่าจะให้เวลาปรับตัว แค่คำขอแรกของฉัน คุณยังไม่ฟังเลย!"
"เอาล่ะ ผมเข้าใจแล้ว ไม่ต้องขึ้นเสียงขนาดนั้นก็ได้"
ชวินทร์รีบห้ามปราม ด้วยกลัวว่าเธอจะเครียดจนไมเกรนขึ้นเสียก่อน เขาลุกขึ้น เดินไปทางตู้เสื้อผ้า เปิดหาชุดของตัวเอง หันหลังให้เธอ ปากก็กล่าวบอกไปด้วย
"เสื้อผ้าคุณเอาไว้ที่นี่เถอะ หยิบง่ายกว่า เผื่อคุณย่ามาเยี่ยม จะได้ไม่ผิดสังเกต วันนี้ผมมีประชุมบอร์ดผู้บริหาร น่าจะกลับดึก คุณอยากทำอะไรก็ตามใจ อ้อ..."
ชายหนุ่มหันมาหาเธอเหมือนนึกบางอย่างได้ สีหน้าและสายตาของเขาดูดุขึ้นมาเล็กน้อย
"คนขับรถของผมบอกว่าคุณยังไปทำงานอยู่ จนถึงเมื่อวาน จัดการลาออกให้เรียบร้อย เย็นนี้ถ้าผมทำตารางงานใหม่ให้คุณทัน จะส่งเข้าไลน์ให้"
"งานอะไร"
"งานที่ภรรยาควรทำ"
อารมณ์ตื่นเต้นวาบหวามก่อนหน้านี้หายไปจากเมลิสาโดยพลัน เธอกอดผ้าห่ม มองเขาแบบไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ เห็นเขารีบแต่งตัว เลยไม่พูดอะไรขัด ที่จริง เธอไม่อยากเถียงอะไรกับเขาเลยด้วยซ้ำ
"เบอร์คนขับรถบ้านไวทยะ ผมเซฟไว้ให้ในเครื่องแล้ว อยากไปไหนก็โทรเรียกเอา บัตรเครดิตของผมอยู่ในกระเป๋าคุณ ใบสีดำ อยากซื้ออะไรก็ตามใจ อ่อ ซื้อเสื้อผ้าใหม่ ทำผม แต่งตัวสักนิด อย่าให้โทรม คุณย่าของผมไม่ชอบตุ๊กตาก็จริง แต่ดูเหมือนคนหน่อยก็ดี"
ชวินทร์หันมาหาเธอ ขณะติดกระดุมข้อมือ ไม่สนใจสีหน้าเหมือนถูกผีหลอกของว่าที่เจ้าสาวเลยแม้แต่น้อย
"คุณปลดล็อกโทรศัพท์ฉันได้ยังไง?! แถมยุ่งกับกระเป๋าของฉันด้วย"
"คุณถนัดขวา ผมเห็นคุณใช้นิ้วปลดล็อกมือถือ จะรอให้คุณตื่นมาเซฟเอง ผมขี้เกียจอธิบาย ส่วนกระเป๋าคุณ วางใจได้ ผมไม่ได้รื้อค้นอะไร แค่สอดบัตรเข้าไปเท่านั้น อย่าลืมลาออกจากงาน"
พูดจบเขาก็เดินออกนอกห้องนอน ไม่เปิดโอกาสให้เธอโต้เถียง เธอชั่งใจอยู่ครู่ก็กอดผ้านวม เดินตามหลังไปยืนดูอยู่ตรงประตูห้องนอน
'ปึง'
เสียงประตูออโต้ล็อกปิดลง ฟังดูเหมือนเสียงโซ่ตรวนบนแขนขาเธอถูกล็อกตามไปด้วย เมื่อครู่นี้เกือบ 5 นาที ไม่มีอะไรนอกจากคำสั่ง คำสั่ง และคำสั่ง เธอมองรอบห้องขนาดใหญ่แสนหรูหรา สะดวกสบายไปทุกอย่าง ก่อนจะส่งเสียงตามหลังไป
"เจ้าค่ะ เจ้านาย"
'หน้าเนื้อใจเสือ' เป็นคำจำกัดความที่เมลิสาใช้เรียกชวินทร์ ผู้ชายที่เพอร์เฟคตั้งแต่รูปร่างหน้าตาไปจนถึงหน้าที่การงาน ชาติตระกูล เมื่อความช่วยเหลือของเขา มาพร้อมผลประโยชน์ของตัวเองทั้งสิ้น แม้แต่กับลูกก็ตาม