จำใจใช้หนี้แทนสามีสุดที่รัก [20+]
minibikini
## แจ้งยอดหนี้ [1-2]

"ห้ะ!! ยี่สิบล้าน!!"
ดวงตาหญิงสาวเบิกโพลงในทันที เมื่อได้ยินยอดหนี้ทั้งหมดที่สามีจะต้องจ่ายให้เจ้าหนี้ภายในเดือนนี้
ใบหน้าพริ้มเพราของ 'นภัสสร' เปลี่ยนสีอย่างเห็นได้ชัด เธอเคยเตือนสามีตัวดีหลายหนเรื่องการพนัน ไม่มีใครมีชีวิตที่ดีและร่ำรวยได้จากอบายมุขพวกนั้น มันมีแต่จะนำพาให้ชีวิตตกต่ำอย่างหาที่สุดไม่ได้ และในที่สุดมันก็ได้เกิดขึ้นกับครอบครัวของเธอแล้วตอนนี้
ตอนแรก 'ณรงค์' ก็เล่นสนุกพอหอมปากหอมคอ จากหลักหมื่นก็กลายเป็นหลักแสน หลักแสนเป็นหลักล้าน จนในที่สุดก็เป็นหลักสิบล้าน แล้วแม่ค้าออนไลน์หาเช้ากินค่ำแบบเธอจะหาเงินจำนวนแปดหลักมาช่วยสามีได้อย่างไร แค่จะไลฟ์ขายเสื้อผ้าให้ได้สักตัวยังยากในเศรษฐกิจที่ซบเซาแบบนี้
"สร ช่วยพี่ด้วยนะ" มือใหญ่เอื้อมจับมือเธอมากุมไว้ พลางอ้อนวอน
"สรช่วยพี่อยู่แล้ว ถ้าสรช่วยได้"
ดวงตากลมโตร้อนผ่าวคลายน้ำสีใสจะเอ่อไหลออกมา
"แต่เงินมันไม่ใช่น้อย ๆ เลยนะพี่รงค์ เงินมันตั้งยี่สิบล้าน แล้วสรจะหาเงินจากไหนมาให้พี่"
"ถ้าสรไม่ช่วย พี่ตายแน่" ณรงค์เอ่ยเสียงสั่น
"เราหนีไปที่อื่นกันดีไหมพี่"
ถ้าไม่มีเงินจ่าย ก็คงต้องหนีหายไปให้ไกล ไม่ให้เจ้าหนี้ตามตัวได้ก็พอ
"พี่ก็อยากหนี แต่พี่เคยได้ยินคนในบ่อนมันพูดกัน พวกลูกหนี้ที่หนีเสี่ยชัชไปรายก่อน ไม่มีใครได้ตายดีสักคน"
นภัสสรสะอึกทันทีที่ได้ยิน ราวกับมีก้อนบางอย่างจุกอยู่ในลำคอ ยังมีอะไรหลายอย่างที่เธออยากทำ เธอมีความฝันอยากเป็นเจ้าของธุรกิจที่มียอดขายและกำไรต่อปีเป็นร้อยล้าน เธออยากเที่ยวต่างประเทศอย่างที่คนมีเงินชอบไปกัน เธออยากเป็นแม่ที่ดี มีลูกที่น่ารักสักสองสามคน เธอยังอยากใช้ชีวิต
แต่ทว่าทำไมผู้ชายที่เธอเคยคิดว่าเขาจะทำให้เธอมีชีวิตที่ดีอย่างนั้นได้ จึงกลับกลายเป็นคนที่พาเธอมาเจอกับหายนะเช่นนี้
"เราแบ่งจ่ายเสี่ยเขาได้ไหมพี่รงค์"
"มันก็ได้อยู่ แต่เงินตั้งยี่สิบล้านมันก็ต้องมีดอกอีก แถมแต่ละงวดก็น่าจะต้องจ่ายหลักแสนเป็นอย่างต่ำ แค่เงินเดือนเราสองคนรวมกันยังไม่ถึงห้าหมื่นเลยสร"
หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่
"แล้วพี่จะเข้าบ่อนทำไม ฉันบอกแล้วใช่ไหม ว่าการพนันมันมีแต่เสียกับเสีย มันไม่มีทางทำให้ใครมีชีวิตที่ดีขึ้นได้หรอก"
"แล้วเธอจะมาว่าพี่ให้ได้อะไรขึ้นมา พูดแล้วเราจะมีเงินไปใช้หนี้พวกมันหรือไง"
สามีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดอย่างที่ไม่เป็นมาก่อน ทำเอาผู้เป็นภรรยาชะงักงัน หัวใจดวงน้อยเริ่มรวดร้าว
เธอไม่มีสิทธิ์พูดเลยหรือ ไม่มีสิทธิ์จะบ่นหรือว่ากล่าวอะไรออกไปให้สามีได้รู้บ้างเลยหรือ ในเมื่อความฝันของผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งต้องหายวับไปกับตาด้วยน้ำมือของเขา น้ำมือของชายอันเป็นที่เธอรัก ที่เธอหวังจะฝากฝังทั้งชีวิตไว้กับเขา
"เราต้องจ่ายทั้งหมดภายในเดือนนี้ใช่ไหมพี่" เธอถามพลางกลั้นสะอื้น
"ใช่ นี่ก็เหลือเวลาไม่ถึงสิบวันแล้ว เราจะทำยังไงกันดีสร"
สามีถามอย่างตื่นตระหนกราวกับจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว นภัสสรจึงโผลกอดเขาไว้แน่นพลางลูบหลังเป็นเชิงปลอบ
"ไม่เป็นไรนะพี่ เดี๋ยวเราค่อยหาทางแก้กันไป ยังไงก็ต้องมีทางออก"
นภัสสรพยายามพูดไม่ให้เสียงตัวเองสั่น เธอพยายามเข้มแข็งเพื่อเป็นหลักให้กับสามี ที่ตอนนี้อ่อนแอจนไม่น่าจะสามารถเป็นผู้นำในการจัดการปัญหาต่าง ๆ ได้ หน้าที่ในการหาเงินใช้หนี้คงต้องตกมาเป็นของเธอโดยปริยาย


## แจ้งยอดหนี้ [2-2]

หญิงสาวในชุดเดรสรัดรูปสีกรมท่า ดูสวยสง่าเข้ากับอายุวัยสามสิบของเธอ ใครที่ได้เห็นต่างก็ต้องลงความเห็นว่าเธอนั้นดูดีไม่ต่างจากภรรยาเศรษฐีผู้มีอันจะกิน แต่ใครจะรู้ว่าแท้จริงแล้วเธอกลับเป็นลูกหนี้ตกอับที่อาจจะไม่มีที่ให้ซุกหัวนอน
"สร แกลองเช็กดูก่อนแล้วกันว่าครบไหม"
หญิงสาวผมสั้นนัยน์ตาเรียวยื่นซองสีน้ำตาล ที่ข้างในเต็มไปด้วยเงินปึกใหญ่ส่งให้เพื่อนสาวคนสนิท
"ที่จริงฉันก็เช็กจากธนาคารแล้วรอบหนึ่ง แต่เพื่อความชัวร์เช็กอีกรอบก็น่าจะดี"
นภัสสรทำเพียงเปิดดูเงินในซองก่อนจะยัดมันใส่กระเป๋าสะพายข้าง
"ไม่เป็นไร ฉันว่าแกน่าจะนับเรียบร้อยดีแล้วแหละ"
"อืม โอเค"
"ขอบใจแกมาก ๆ นะโส ถ้าไม่มีแกฉันคงแย่" ดวงตากลมโตเครือไปด้วยหยาดน้ำตา
"ไม่เป็นไรเลยแก เพื่อนกันมีไรก็ต้องช่วยกันอยู่แล้ว" โสรยาตบบ่านภัสสรเบา ๆ เพื่อให้เพื่อนสนิทคลายกังวล
"ไว้ฉันมีเมื่อไหร่จะรีบมาใช้คืนแกเลยนะ"
"ไม่ได้จะว่าอย่างนั้นอย่างนี้นะ แต่เงินห้าแสนมันจะพอเหรอสร ผัวแกเป็นหนี้ตั้งยี่สิบล้านเลยนะ มันยังไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ของยอดทั้งหมดเลยอ่ะ" น้ำเสียงหวานเจือด้วยความเป็นกังวล
"มันก็ไม่พอหรอก แต่มันก็ดีกว่าที่ฉันต้องไปต่อรองกับพวกเจ้าหนี้มือเปล่า อย่างน้อยก็ให้เขาเห็นว่าฉันพยายามหาเงินมาใช้หนี้ เผื่อเขาจะสงสารยอมผ่อนผันให้ฉันบ้าง" เธอพูดด้วยเสียงเหนื่อยอ่อนก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่
"ก็หวังให้เป็นอย่างนั้นแล้วกัน"
"งั้นฉันไปก่อนนะโส"
"เรื่องเป็นยังไงโทรมาบอกฉันด้วยนะ"
"อืม เดี๋ยวบอกนะ"
หลังจากร่ำลาเพื่อนสนิทเป็นที่เรียบร้อย นภัสสรก็นั่งแท็กซี่เพื่อเดินทางไปยังบ้านของเจ้าหนี้ที่เธอนัดไว้ เพื่อขอเจรจาประณอมหนี้
แต่จากชื่อเสียงเรียงนามของ 'เสี่ยชัช' หรือ 'ชัชวาล' ที่เธอได้ไปถามไถ่คนที่รู้จักเขามา ต่างพูดกันเป็นเสียงเดียวกันว่าเขานั้นเป็นคนเด็ดขาดและไม่มีความปรานีให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น โดยเฉพาะกับลูกหนี้ เมื่อได้ยินเช่นนี้ยิ่งทำให้เธอวิตกกว่าเดิมเป็นเท่าตัว แถมยังต้องมาพบเสี่ยชัชคนเดียวอีก เพราะณรงค์ต้องอยู่ช่วยงานเจ้านายเก็บค่าแผงที่ตลาด ทำให้ไม่สามารถปลีกตัวมากับเธอได้
ไม่นานนักรถก็มาจอดอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่สุดในย่านคนมีสตางค์ ที่ตั้งอยู่ท้ายสุดของหมู่บ้าน แค่รั้วบ้านยังดูราคาแพงมากกว่าหอพักทั้งหลังที่เธอเช่าอยู่เสียอีก ทำเอานภัสสรรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอย่างบอกไม่ถูก
"มาหาใคร"
ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำเอ่ยถาม เมื่อเห็นเธอยืนด่อม ๆ มอง ๆ หน้าบ้านอยู่สักพักใหญ่
"ฉันชื่อนภัสสร มาพบคุณชัชวาลค่ะ" เธอยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร
"อ่อ เมียณรงค์ใช่ไหม"
"ใช่ค่ะ"
"เข้ามา ๆ เสี่ยรออยู่ด้านในแล้ว" เขาพูดพลางเปิดประตูให้เธอเข้าไปด้านใน
"ค่ะ"
เธอเดินตามหลังบอดี้การ์ดเข้าไปในบ้าน พลางสายตาสอดส่องทั่วบริเวณ รวมทั้งข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ ทุกอย่างล้วนสวยสะดุดตาและหรูหราอย่างที่นภัสสรเคยวาดฝันไว้ หากวันหนึ่งเธอมีบ้านแบบนี้บ้างก็คงจะดี
"เสี่ยครับ เมียณรงค์มาแล้วครับ" ชายฉกรรจ์ตะโกนบอกคนด้านใน
"เข้ามาได้"
บอดี้การ์ดเปิดประตูพลางทำไม้ทำมือให้เธอเดินเข้าไป เรียวขาสวยก้าวเดินอย่างระมัดระวัง ทั้งรู้สึกกังวล กลัว และตื่นเต้น เพราะไม่รู้เลยว่าคนตรงหน้าจะเป็นเช่นไร เขาจะเป็นคนโหดร้ายอย่างที่ใคร ๆ ต่างพูดกันไหมนะ
ร่างกำยำเอนพิงโซฟาขณะพินิจมองหญิงสาวที่เข้ามาใหม่ ทรวดทรงองค์เอวสวยงามอย่างกับภาพวาด ดวงตากลมโตแวววาวราวไข่มุกอันดามัน หน้าตาดีสมคำร่ำลือ
ไม่น่าแต่งงานกับไอ้ผีพนันนั่นเลย
"สวัสดีค่ะคุณชัชวาล" นภัสสรยกมือไหว้
"เสี่ยชัช" เสียงทุ้มเอ่ย
"คะ?"
"เรียกฉันว่าเสี่ยชัช"
"ค่ะ เสี่ยชัช"
เธอกะพริบตาถี่ รู้สึกประหม่ายิ่งกว่าเดิมเมื่อต้องอยู่ใกล้เจ้าหนี้ ตอนแรกเธอเข้าใจว่าชัชวาลจะดูมีอายุมากกว่านี้ แต่ทว่าเมื่อเจอตัวจริงกลับดูดีคล้ายชายหนุ่มวัยสามสิบปลายเสียมากกว่า
"เธอมาที่นี่มีอะไรจะคุยกับฉัน" ชัชวาลเอ่ยเข้าเรื่อง
"สรจะมาขอผ่อนผันหนี้ค่ะ" ดวงตาดำขลับมุ่งมั่นแม้นข้างในจะสั่นกลัวอยู่ก็ตาม
"จะผ่อนกี่งวดดีละ ตั้งยี่สิบล้านเลยนะ"
"ถ้าสิบปี ปีละสองล้าน พอจะได้ไหมคะ" เธอเสนออย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
"สิบปี? เธอว่ามันไม่นานไปหน่อยเหรอ" ดวงตาคมมองคนตัวเล็กอย่างไม่วางตา
"นานค่ะ แต่สรกับพี่รงค์เราไหวเท่านี้จริง ๆ" หญิงสาวเอ่ยก่อนจะหยิบซองสีน้ำตาลในกระเป๋าส่งให้คนตรงหน้า
"อะไร"
"เงินงวดแรกค่ะ ตอนนี้สรพอจะหามาให้เสี่ยได้เท่านี้ แล้วเดี๋ยวสรจะหามาจ่ายเพิ่มนะคะ"
"ในซองนี้เท่าไหร่"
"ห้าแสนค่ะ"
เธอพูดตะกุกตะกักพลางนั่งสั่นเทิ้ม จนต้องกุมมือทั้งสองข้างไว้บนตักเพื่อให้ตนดูเป็นปกติ เธอรู้ดีว่าเงินมันน้อยเกินไป และอาจทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจได้
"แค่งวดแรกเธอยังจ่ายให้ฉันไม่ครบเลย ทั้งที่มันควรจะเป็นสองล้านด้วยซ้ำ"
สายตาชายหนุ่มยังคงเรียบนิ่ง จนนภัสสรแทบไม่นั่งติด
"อีกล้านห้า สรจะพยายามหามาจ่ายให้ได้เร็วที่สุดนะคะ" เธอเอ่ยอย่างแข็งขัน ทำใจดีสู้เสือใหญ่วัยสี่สิบแปด
"เร็วที่สุดของเธอมันเมื่อไหร่"
"เอ่อ..." หญิงสาวอึกอัก
"เร็วที่สุดสำหรับฉันคือตอนนี้"
ดวงตาดุดันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ทำเอาหญิงสาวเสียวสันหลังวาบ
"แต่ว่าเธอคงจะหามาให้ฉันตอนนี้ไม่ได้หรอกใช่ไหม"
หญิงสาวส่ายหน้าเป็นคำตอบ
"งั้นเธอก็จ่ายหนี้มาเป็นอย่างอื่น"
นภัสสรคิ้วขมวดอย่างไม่เข้าใจว่าอีกคนหมายถึงอะไร
"ร่างกายของเธอ เอามันมาใช้หนี้แทนผัวเธอสิ นภัสสร"


## จ่ายดอกเบี้ย [1-2]

"ร่างกายของเธอ เอามันมาใช้หนี้แทนผัวเธอสิ นภัสสร" รอยยิ้มมีเลศนัยประดับบนใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่ม
นภัสสรตะลึงงันไปทันทีเมื่อได้ยินสิ่งที่เจ้าหนี้บอกตน ไม่คิดว่าชีวิตต้องมาอยู่ในจุดที่ตกต่ำเช่นนี้ ต้องเอาตัวเข้าแลกเพื่อใช้หนี้ให้สามี เธอจะทำเช่นนั้นได้อย่างไรกัน ไม่เท่ากับว่าเป็นการนอกใจคนที่ตนรักหรอกหรือ ถึงจะทำเพื่ออีกคนก็เถอะ
"ยังไง ไม่สนใจหน่อยเหรอ"
"สรว่าสรคงทำแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ"
"มาเป็นนางบำเรอให้ฉันหนึ่งปี แล้วหนี้ทั้งหมดของผัวเธอฉันจะยกให้"
ดวงตากลมโตเบิกโพลงเมื่อได้ยินข้อเสนอ ความลังเลก่อตัวขึ้นโดยพลัน จากที่ต้องทำงานหาเงินยี่สิบล้านมาจ่ายให้หมดภายในสิบปี แต่เรื่องทั้งหมดจะจบสิ้นภายในปีเดียวเพียงแค่เธอตอบตกลงเป็นนางบำเรอของเสี่ยชัช ข้อเสนอนี้ทำเอาเธอคิดหนักอยู่ไม่น้อย
"ยังไม่ต้องตอบตกลงตอนนี้ก็ได้ ฉันจะให้เวลาเธอไปคิดและให้คำตอบภายในเดือนนี้ ถ้าเธอไม่ตอบตกลงก็หาเงินยี่สิบล้านมาจ่ายฉันแล้วกัน"
"แล้วเงินห้าแสนล่ะคะ ไม่หักจากยอดยี่สิบล้านหรอกหรือ" นภัสสรเอ่ยท้วงพลางย่นหน้าผาก
"อันนี้มันแค่ดอกเบี้ย"
ความวาบโหวงเกิดขึ้นในอก ตั้งใจว่าเงินห้าแสนจะสามารถลดหนี้ทั้งหมดไปได้บ้าง แต่มันก็เป็นแค่เพียงดอกเบี้ยเท่านั้นเอง
"แต่เหมือนเธอจะจ่ายดอกเบี้ยไม่ครบนะ" ชัชวาลกระตุกยิ้ม
"ดอกเบี้ยอีกเท่าไหร่เหรอคะที่สรต้องจ่าย"
"แปดล้าน"
หญิงสาวแทบกลืนน้ำลายไม่ลง เมื่อได้ยินจำนวนดอกเบี้ยที่ต้องจ่าย รวม ๆ แล้วสามีของเธอสร้างหนี้สร้างสินเป็นยอดเกือบสามสิบล้าน ที่ทั้งชีวิตนี้ไม่รู้เธอจะหาได้หรือเปล่า แต่ทว่าณรงค์สามารถก่อปัญหาให้เธอได้เพียงไม่กี่เดือน
นี่สินะที่เขาบอกมีผัวผิดคิดจนตัวตาย ถ้าเลือกได้ขอไม่มีสามีเลยจะยังดีกว่า
"แต่ว่าฉันไม่รับเป็นเงินสดนะ"
คนแก่กว่ายกยิ้มพลางขยับตัวยื่นใบหน้ามาเข้าใกล้เธอที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ทำเอาหญิงสาวกะพริบตาถี่ด้วยความประหม่า
"แล้วเสี่ยต้องการอะไรเหรอคะ"
"แล้วเธอว่าคนที่ยื่นข้อเสนอขอให้เธอเป็นนางบำเรอ เขาต้องการอะไรล่ะ" ชายหนุ่มยักคิ้ว
"สรทำไม่ได้" เธอเอ่ยพลางส่ายหน้า
"เธอไม่ต้องให้ฉันเอาก็ได้ แค่ทำให้ฉันมีความสุขก็พอ"
หญิงสาวทำหน้าลังเลพลางเม้มปากอย่างคิดหนัก ถึงจะไม่ได้มีอะไรกันก็จริง แต่การแตะเนื้อต้องตัวชายอื่นก็ถือเป็นเรื่องไม่สมควร
"ฉันว่าเธอมีทางเลือกไม่มากนะ"
มือใหญ่ประคองแก้มนวลของหญิงสาวพลางใช้นิ้วเกลี่ยสัมผัส
"ไม่สิ จริง ๆ เธอไม่มีทางเลือกเลยต่างหาก"


## จ่ายดอกเบี้ย [2-2] - NC

ดวงตากลมโตสั่นไหว ความรู้สึกผิดก่อขึ้นในใจ ไม่ว่าจะอย่างไรเธอก็ต้องช่วยสามีให้ได้ ครอบครัวของเธอจะต้องผ่านเรื่องราวเลวร้ายนี้ไปให้ได้
มือเรียวสวยจับมือหนาที่ประคองแก้มตนออก ก่อนจะย้ายมันมาวางสัมผัสตรงเนินอกของตน พลางจับจ้องคนตรงหน้าคล้ายจะสื่อความนัยว่าเธอพร้อมจะปรนเปรอให้เขาเสร็จสมอย่างที่อีกคนต้องการ
ชัชวาลคลี่ยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะทาบทับริมฝีปากบางสีเชอร์รี่ เขาจูบสัมผัสแผ่วเบาเพื่อไม่ให้หญิงสาวตื่นตระหนก ใบหน้าเนียนนวลหลับตาพริ้มคล้ายตกอยู่ในห้วงฝัน เคลิบเคลิ้มไปกับรสหวานที่ไม่ได้สมัครใจรับอย่างเต็มร้อย
มือหนาเลื่อนต่ำลงไปยังช่วงเอวของหญิงสาว ก่อนจะลูบไล้สัมผัสตรงสะโพกผายแน่น ที่ยั่วยุอารมณ์ชายหนุ่มให้พุ่งทะยานขึ้น จนอยากจับร่างเพรียวสวยกระแทกกระทั้นให้หนำใจ
ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ได้รับจากชายแปลกหน้า ทำเอานภัสสรเสียววาบไปทั้งตัว มันทั้งหวามไหวและตื่นเต้น ทำเธอรู้สึกดีอย่างไม่บอกถูก ดีจนทวีความรู้สึกผิดในใจมากกว่าเดิม
ตอนนี้แม้ว่าร่างกายจะโดนชายอื่นล่วงล้ำ แต่สิ่งหนึ่งที่เธอระลึกไว้เสมอและเตือนใจตัวเองไว้เป็นอย่างดี ว่ามีเพียงสามีเท่านั้นที่เป็นเจ้าของหัวใจดวงนี้ หัวใจที่กำลังแตกสลายไม่มีชิ้นดีจากการกระทำของสามีที่ไม่เอาไหน
ร่างสะโอดสะองเคลื่อนตัวนั่งบนตักแกร่ง พลางขยับบดเล็กน้อยเป็นการทักทายความใหญ่โตที่เริ่มผงาดอยู่ภายใต้ร่มผ้า เธอปล่อยให้เสี่ยชัชจับถอดเดรสช่วงบนอย่างตามใจ ปล่อยให้เขาหยอกเย้าตรงก้อนกลมสวยสองเต้าอย่างที่ใจต้องการ
ลิ้นสากเลียวนตุ่มไตที่แข็งชูชันพลางดูดเม้มและขบกัด ทำเอานภัสสรเจ็บจี๊ดปนเสียวจนเผลอร้องครางเสียงหวาน
"อ้ะ อ่าส์"
ชายหนุ่มร่างกำยำยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อหญิงสาวตอบสนองต่อสิ่งที่เขาปรนเปรอได้เป็นอย่างดี ก่อนจะถกกระโปรงขึ้นแตะสัมผัสส่วนอวบอูมที่ตอนนี้เริ่มเปียกชื้นคล้ายมีความต้องการอยู่ไม่น้อย
ปากครอบครองตรงส่วนเนินอกขณะเดียวมือหนาก็ถูไถตรงร่องกลีบไปมา ทำเอาลูกหนี้คนสวยดีดดิ้นอย่างไม่อาจทานทน แม้ว่าจะมีกางเกงในกั้นไม่ได้สัมผัสโดยตรงก็ตาม
"ดูเหมือนว่าจะเป็นฉันมากกว่านะที่ทำให้เธอมีความสุข" เขาเอ่ยแหย่ ทำเอานภัสสรขวยเขินจนต้องเอ่ยตัดบท
"ให้สรทำให้เสี่ยนะคะ"
ว่าจบร่างเพรียวลมก็เคลื่อนกายไปนั่งคุกเข่าอยู่ด้านล่าง ก่อนจะรูดซิปกางเกงเจ้าหนี้อย่างถือวิสาสะ เผยความแข็งขืนออกมาผงาดง้ำด้านนอก ทำเอาหญิงสาวผงะไปเล็กน้อย เพราะมันใหญ่โตกว่าของสามีอยู่มากโข
"ถึงกับตกใจเลยเหรอ" ชัชวาลยิ้มขำ
"นิดนึงค่ะ"
เธอเอ่ยพลางหลบสายตา ก่อนจะใช้มือครอบครองส่วนแกนลำอย่างชำนาญ
"ทำไม? ของฉันใหญ่กว่าของผัวเธอหรือไง"
นภัสสรไม่พูดอะไร แต่นั่นก็เป็นคำตอบให้ชัชวาลได้แล้ว ทำเอาเจ้าหนี้วัยกลางคนยิ้มลำพองอยู่ในใจ
ถ้าเธอได้ลองของฉันสักหน่อย รับรองว่าได้ร้องเสียงหลง จนจำชื่อผัวตัวเองไม่ได้เลยล่ะ นภัสสร
มือบางชักรูดแกนกายไปมาผ่อนหนักผ่อนเบาเคล้าอารมณ์ให้เสี่ยชัชวูบไหวเป็นช่วง ๆ จนเขาต้องเชิดหน้าขึ้นพลางขบกรามแน่น
"อมให้ฉันหน่อย"
หญิงสาวทำหน้าลังเลอย่างเห็นได้ชัด เพราะแท่งเนื้อตรงหน้ามันทั้งยาวทั้งใหญ่ จนเธอไม่รู้ว่าจะสามารถใช้ปากครอบมันทั้งหมดได้อย่างไร
"ทำไม? รังเกียจ?"
"ป..เปล่าค่ะ" เธอปฏิเสธอย่างแข็งขันเพราะกลัวว่าอีกคนจะไม่พอใจ "ของเสี่ยใหญ่ขนาดนี้ สรไม่รู้จะอมยังไงไหว"
"ลองก่อนสิ จะได้รู้ว่าไหวไม่ไหว" ชัชวาลเอ่ยอย่างเอ็นดู
เธอพยักหน้าตอบรับก่อนจะอ้าปากครอบแค่ส่วนหัวก่อน ดูดเม้มพร้อมกับใช้ลิ้นเลียขยี้ จนคนบนโซฟาต้องกดเสียงครางต่ำด้วยความเสียวสะท้าน
นภัสสรผงกหัวให้ส่วนเอ็นลำเข้าไปในปากของเธอมากขึ้น แต่ทว่ามันก็เข้าไปได้มากสุดเพียงแค่ครึ่งลำเท่านั้น ทำให้เธอต้องใช้มือรูดส่วนที่เหลือแทน
"อ่าส์"
"อ่อกๆๆๆๆ"
เธอขยับศีรษะเข้าออกเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น ทำเอาชัชวาลหวามไหวแทบทนไม่ได้ จนต้องจิกเรือนผมของนภัสสรเพื่อระบายความเสียว
เขาจับล็อกหัวของคนตัวเล็กเอาไว้ ก่อนจะกระทุ้งเอวสวนอย่างเอาแต่ใจ ทำเอาหญิงสาวด้านล่างตาเหลือกลอยจนแทบจะหายใจไม่ออก
"อ่อกๆๆๆๆ"
ในที่สุดของเหลวสีขาวข้นก็ทะลักออกมาเต็มปากเล็ก ถึงเธอจะเคยทำเรื่องอย่างว่ากับสามีมานับครั้งไม่ถ้วน แต่นี่ถือเป็นครั้งแรกที่เธอได้ลิ้มลองรสชาติของน้ำกาม กลิ่นคาวคละคลุ้งเต็มโพรงปากจนเธอแทบอยากจะคายมันทิ้งโดยเร็ว ทว่าก็ถูกอีกฝ่ายขัดไว้
"เดี๋ยว อย่าเพิ่งคาย" นภัสสรหยุดชะงักไปทันที "อ้าปากให้ฉันดูหน่อย"
หญิงสาวทำตามอย่างว่าง่ายพลางช้อนตามองชัชวาลอย่างยั่วเย้าโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ทำเอาก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายของชายหนุ่มวัยสี่สิบแปดกระตุกไหวอยู่ไม่น้อย
"กลืนมันเข้าไป"
ความไม่มั่นใจฉายแววในดวงตาดำขลับของหญิงสาว ถ้าให้เลือกได้เธอจะไม่กลืนมันอย่างแน่นอน แต่ทว่าตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกอย่างอื่นนอกจากทำตามคำสั่งของเจ้าหนี้แต่โดยดี เธอจึงกลืนน้ำคาวเข้าไปจนหมดด้วยความจำใจ พยายามข่มอารมณ์และสีหน้าเอาไว้ให้มิด
ผู้มีอำนาจเหนือกว่าลอบยิ้ม ก่อนจะใช้นิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดคราบของเหลวที่เหลือตรงมุมปาก
"เป็นไง น้ำฉันหวานไหม"
เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลคาราเมลไม่อยากโกหก เธอจึงได้แต่พยักหน้า ทั้งที่ใจไม่ได้คิดเช่นนั้น
"มานั่งนี่"
เสี่ยชัชเอ่ยพลางตบหน้าขาเป็นเชิงบอกให้อีกคนเคลื่อนกายมานั่งที่ตักของเขา
นภัสสรทำตามอย่างไม่อิดออด สะโพกกลมแน่นสัมผัสเข้ากับแกนลำลึงก์ที่ยังตั้งตรง ทำเอาหญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย ทั้งที่ปลดปล่อยความสุขออกไปแล้วแต่มันยังคงแข็งขืนราวกับยังไม่ได้เริ่มกิจ ไม่คิดว่าผู้ชายวัยย่างเข้าเลขห้าคนนี้จะอึดและแข็งแรงราวกับหนุ่มแรกรุ่น
"นภัสสร"
"คะเสี่ย" หญิงสาวเจ้าของชื่อหันหน้าสบดวงตาคม
"กลับไปคิดดูให้ดี เรื่องข้อเสนอที่ฉันบอก" ใบหน้าคลาคล่ำไปด้วยประสบการณ์ชีวิตเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ได้ค่ะเสี่ย" หญิงสาวเอ่ยเสียงอ่อน
"นอกจากเธอจะใช้หนี้ให้ผัวเธอได้แล้ว"
ชัชวาลเว้นจังหวะ ก่อนจะเลื่อนมือสัมผัสโหนกเนื้อนูนของนภัสสร
"ไม่แน่ว่าบางทีเธออาจจะได้อย่างอื่นที่เธอต้องการ อย่างอื่นที่ผัวเธอไม่น่าจะทำหรือหาให้ได้"


## สัญญาชำระหนี้ [1-2]

หลังจากวันที่นภัสสรกลับมาจากบ้านของชัชวาล ดูเหมือนว่าข้อเสนอของอีกฝ่ายจะทำให้เธอเครียดและหนักใจมากกว่าเดิม เธอเล่าเรื่องข้อเสนอต่าง ๆ ให้ณรงค์ได้ทราบทั้งหมด ยกเว้นเสียแต่การจ่ายดอกเบี้ย เธอไม่ได้บอกเขา
ทว่าแค่เท่านั้นมันก็มากพอจะทำให้ผู้เป็นสามีโกรธจนควันออกหู จนสบถด่าเจ้าหนี้อย่างไม่ปรานี แต่มันกลับทำให้หัวใจใกล้โรยราของนภัสสรกลับมาชุ่มชื่นได้อีกครั้ง อย่างน้อยเธอก็ได้รู้ว่าอีกฝ่ายรักและหวงแหนเธอมากขนาดไหน
แกร๊ก ~ ~
เสียงประตูห้องเช่าเปิดออก ณรงค์กลับมาหลังจากหายออกจากบ้านไปครึ่งค่อนวัน เขาหัวเสียจนเลือดขึ้นหน้า จึงขอตัวไปสงบสติอารมณ์ที่อื่น เวลานี้คงจะดีขึ้นมากแล้ว ทำให้เขากลับมาหาผู้เป็นภรรยาได้เสียที
"พี่รงค์ กินข้าวหรือยัง" เธอเอ่ยถามสามีอย่างที่ทำเป็นปกติ
"พี่กินมาแล้ว"
สีหน้าสามีกังวลอย่างเห็นได้ชัดจนหญิงสาวอดห่วงไม่ได้
"พี่รงค์เป็นอะไรหรือเปล่า สีหน้าไม่ดีเลย"
"ก็เรื่องเดิมนั่นแหละ" เธอแน่นิ่งไปทันทีเพราะรู้ดีว่าคงไม่พ้นเรื่องหนี้สินเช่นเคย
"ไม่เป็นไรนะพี่ ยังเหลืออีกห้าวัน ฉันว่-"
ยังไม่ทันที่ภรรยาจะพูดจบ ผู้เป็นสามีก็เอ่ยขัดขึ้น
"เรื่องข้อเสนอ พี่ว่าตกลงตามนั้นก็ได้นะ" เขาเอ่ยพลางหลบสายตาหญิงสาว
"พ...พี่รงค์" ดวงตากลมโตเอ่ยเสียงสั่น
"พี่ขอโทษ จะหาว่าพี่เห็นแก่ตัวก็ได้ แต่พี่ว่ามันไม่มีทางอื่นแล้วจริง ๆ เราก็คงต้องทำตามที่เสี่ยชัชเสนอ"
คำพูดของณรงค์ทำเอานภัสสรจุกและเจ็บจนพูดไม่ออก ท่าทีนิ่งเฉยราวกับไม่รู้ร้อนรู้หนาวของสามี ทำเอาหัวใจของนภัสสรแตกสลายออกเป็นเสี่ยง ๆ
ทำไมเขาถึงตัดสินใจได้อย่างง่ายดาย ทั้งที่ก่อนหน้าโมโหจนแทบคลั่ง ทำเหมือนกับว่าจะไม่ยอมให้เธอไปทำเรื่องพวกนั้นด้วยซ้ำ
"สรว่ามันน่าจะยังมีทางอื่นนะพี่"
"มันไม่มีทางอื่นแล้วสร"
"พี่จะยอมให้สรไปเป็นของคนอื่นอย่างนั้นเหรอ" หญิงสาวเอ่ยเสียงหวานเจือสะอื้น ราวกับไม่สามารถกวาดเก็บเศษซากแห่งความเสียใจได้อีกต่อไป
"พี่ไม่ได้อยากทำอย่างนี้ แต่มันไม่มีทางรอดแล้วสร"
"พี่ก็เอาแต่บอกว่าไม่มีทาง แล้วพี่ได้ลองหาทางแล้วหรือยัง พี่ได้ทำอะไรบ้างแล้วหรือยังพี่รงค์"
นภัสสรเอ่ยเสียงแข็งผิดกับน้ำเสียงที่ใช้ปกติ เพราะตอนนี้เธอไม่สามารถทนอย่างที่เป็นอยู่ได้อีกต่อไปแล้ว
"อย่ามาขึ้นเสียงใส่พี่นะสร พี่ก็หาทางของพี่อยู่เหมือนกัน ไม่ใช่ว่าสรพยายามอยู่คนเดียวสักหน่อย"
"แต่คนที่มันต้องใช้หนี้ทั้งที่ตัวเองไม่ได้ก่อมันคือสรไงพี่รงค์"
น้ำสีใสไหลพรั่งพรูพร้อมกับความอัดอั้นตันใจที่สั่งสมมาหลายวัน
"พี่ให้สรเอาตัวเองไปใช้หนี้ได้ยังไงอ่ะ สรเป็นเมียพี่นะ"
"ถ้าสรรักพี่ สรทำเพื่อพี่ได้ไหม"
ราวกับหูทั้งสองข้างได้ดับสนิท เมื่อสามีเอ่ยคำนั้นออกมา คำหวานดังมีดเฉือนเนื้อทิ่มแทงหัวใจแตกสลาย บดขยี้หัวใจของเธอเละจนไม่มีชิ้นดี
"แล้วพี่ไม่รักสรเหรอ" นภัสสรสะอื้นไห้จนตัวโยน
"พี่รักสร แต่ว่าพี่จำเป็นต้องให้สรช่วย เพื่อความอยู่รอดของเราสองคน"
ความอยู่รอดอย่างนั้นหรือ?
ดูเหมือนว่าคนเดียวที่รอดจากปัญหานี้คงจะมีแค่ณรงค์เท่านั้น
"พี่เสียใจนะที่ตัดสินใจแบบนี้ แต่อยากให้สรรู้ไว้ ไม่ว่าสรจะเอากับใคร แต่ยังไงพี่ก็ยังรักสรเหมือนเดิม"


## สัญญาชำระหนี้ [2-2]

เพราะคำว่า 'รัก' ที่สามีพร่ำบอกอยู่เสมอ ทำให้นภัสสรมาที่นี่ มาที่บ้านของเจ้าหนี้ ผู้ต้องการให้เธอเป็นนางบำเรอแลกกับการใช้หนี้ของสามีที่เธอไม่ได้มีส่วนก่อ ความขมขื่นที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกนี้ ทำเอาเธอปวดร้าวแทบขาดใจ ไม่คิดว่าสุดท้ายแล้วชีวิตจะมาลงเอยเช่นนี้ แม้จะเตรียมใจไว้ว่าหากสุดท้ายหาเงินมาจ่ายงวดแรกไม่ได้ก็อาจจะยอมตอบตกลง แต่ทว่าณรงค์กลับออกปากให้เธอทำตามข้อเสนอ ทั้งที่ยังไม่ได้พยายามหาทางรอดอย่างถึงที่สุด
มันก็แน่อยู่แล้ว จะพยายามหาทางอื่นไปให้เหนื่อยไปทำไม ในเมื่อให้เมียอย่างเธอเอาตัวเข้าแลกก็สิ้นเรื่อง
"หนูนภัสสรเชิญทางนี้เลยค่ะ" ป้าแม่บ้านเอ่ยเรียกให้เธอไปพบเจ้าของบ้าน
"ค่ะป้า"
เธอค้อมหัวเล็กน้อย ทำเอาป้าแม่บ้านอดยิ้มไม่ได้กับท่าทางนอบน้อมของหญิงสาว
"หนูนภัสสรทานอะไรมาหรือยังคะ"
"ทานมานิดหน่อยแล้วค่ะป้า"
"แล้วอิ่มไหมคะเนี่ย ทานอะไรเพิ่มไหมคะ เดี๋ยวป้าเตรียมไว้ให้พร้อมคุณชัชเลย"
หญิงวัยเจ็ดสิบเอ่ยอย่างอ่อนโยน ทำเอานภัสสรรู้สึกเหมือนกับได้รับการปลอบประโลม แม้จะเป็นคำพูดเพียงไม่กี่คำจากหญิงแปลกหน้า แต่มันกลับแสดงความเป็นห่วงเป็นใยจนเธอรู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูก
"ไม่เป็นไรค่ะป้า หนูเกรงใจ"
"ไม่ต้องเกรงใจเลยค่ะ ป้ายินดีทำให้"
"ขอบคุณนะคะ"
"ป้าสายจัดอาหารมาสองชุดเลยก็ได้ครับ" เสียงเจ้าของบ้านเอ่ยแทรกขึ้น
"ได้ค่ะ เดี๋ยวป้าไปเตรียมให้นะคะ" หญิงสูงวัยยิ้มละมุนก่อนจะมุ่งหน้าไปยังห้องครัว
"ไม่เจอแค่สองสามวัน หน้าเธอดูหมองลงนะ"
ชัชวาลเอ่ยแหย่ แต่ทำเอาหญิงสาวกระอักกระอ่วนใจอย่างบอกไม่ถูก ใครมันจะไปกินอิ่มนอนหลับมีความสุดได้ เมื่อมีเจ้าหนี้อย่างเขาคอยตามจี้ตามทวงอยู่ทักวี่วัน
"คงจะเครียดหาเงินใช้หนี้น่าดูเลยล่ะสิ"
"เสี่ยคะ เรื่องข้อเส-" เสี่ยชัชยกมือห้าม ทำให้เธอต้องหยุดพูดกลางคัน
"ค่อยว่ากันหลังจากกินข้าวเสร็จแล้วดีไหม"
"ก็ได้ค่ะ" เธอตอบพลางหยักหน้า
"เธอดื่มไวน์ได้ไหม" ชัชวาลเปลี่ยนเรื่อง
"คิดว่าพอได้ค่ะ แต่ปกติสรไม่ค่อยดื่ม"
"ทำไมล่ะ ผัวเธอไม่ค่อยซื้อให้กินเหรอ"
คำถามเหน็บแนมจี้ใจดำนภัสสรจนพูดไม่ออก สิ่งที่ชัชวาลพูดไม่ได้เกินจริงเลยสักนิด เธอไม่ค่อยได้ดื่มได้กินอะไรตามใจอยากเท่าไหร่นัก ทั้งที่ก่อนแต่งงาน ณรงค์มักจะสรรหาของที่ต้องการมาให้เธอได้เสมอ
"ฉันแค่แหย่เล่น ไม่นึกว่าจะจริง"
เขายิ้มขำขณะหยิบขวดไวน์ในห้องทำงานออกมา
"เธออุตส่าห์มาหาฉันทั้งที ฉันเปิดไวน์ขวดนี้ดีกว่า ฉันว่าเธอน่าจะชอบ สปาร์กกิ้งรสผลไม้หวาน ๆ น่าจะเหมาะกับเธอ"
"จะขวดไหนก็คงเหมือนกันแหละค่ะ ต่อให้ราคาแพงขนาดไหน ลิ้นของสรก็คงแยกของแพงของมีคุณภาพไม่ออกอยู่ดี"
ความเศร้าสร้อยฉายแววในดวงตากลมโตของหญิงสาว รู้สึกหดหู่เมื่อย้อนนึกถึงชีวิตตัวเองที่ค่อย ๆ ห่างไกลจากความฝันไปเรื่อย ๆ
"ต่อไปกินบ่อย ๆ เดี๋ยวก็แยกออกเอง"
คนแก่กว่ายิ้มอบอุ่น ทำเอาหัวใจของหญิงสาวสั่นไหวอย่างอธิบายไม่ได้
"ฉันว่าไปกันดีกว่า ป้าสายน่าจะจัดโต๊ะเสร็จแล้ว"
"ได้ค่ะ"
สเต๊กเนื้อชั้นดีเสิร์ฟพร้อมซอสสูตรพิเศษถูกจัดวางไว้อย่างเรียบร้อยสำหรับเจ้าของบ้านและแขกคนสำคัญ เมนูนี้นภัสสรอยากกินมานานแล้ว แต่ไม่มีโอกาสจะได้ลิ้มลองเลยสักครั้ง เพราะราคาของมันเทียบเท่ากับค่ากับข้าวทั้งอาทิตย์ของเธอ หากเลือกความสุขเพียงสั้น ๆ แล้วเธอต้องระทมทุกข์กับไข่ต้มไปทั้งอาทิตย์ เธอขอเลือกกินข้าวแกงธรรมดาทุกวันจะดีกว่า อย่างน้อยมันก็ทำให้เธออิ่มท้องและมีความสุขแบบพอเพียงโดยไม่ได้รู้สึกขาดอะไร แม้ว่ามันจะไม่ใช่ชีวิตแบบที่เธอใฝ่ฝัน
"ปกติเธอกินเนื้อไหม ถ้ากินไม่ได้ฉันจะได้ให้ป้าสายทำอย่างอื่นมาให้"
"สรกินได้ค่ะ"
เธอตอบเสียงอ่อน รู้สึกเก้กังอยู่ไม่น้อย ไม่รู้ว่านภัสสรคิดมากเกินไปหรือเปล่า แต่เสี่ยชัชปฏิบัติกับเธอดีเกินกว่าที่เจ้าหนี้จะทำกับลูกหนี้
"กินเสียสิ เดี๋ยวมันจะเย็นเสียก่อน"
"ค่ะเสี่ย"
เวลาล่วงเลยไปจนอาหารในจานของทั้งสองพร่องหายไปจนหมด นภัสสรรู้สึกผ่อนคลายขึ้นหลังจากได้กินอาหารชั้นดีกับไวน์รสเลิศ แม้ว่าจะเป็นความสุขเพียงชั่วขณะหนึ่ง แต่มันทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นกว่าเดิมอยู่มาก
ใครว่าความสุขซื้อไม่ได้ มันก็เห็น ๆ อยู่ ว่ามีเงินแล้วมีความสุขกว่าตอนไม่มีเป็นไหน ๆ
"เป็นไง อาหารถูกปากไหม" ชัชวาลเอ่ยพลางแกว่งแก้วไวน์เบา ๆ
"อร่อยดีค่ะ"
"แล้วเธอชอบไหม"
"ชอบค่ะ" เธอยิ้มบาง
"ฉันหมายถึง... เธอชอบไหมชีวิตแบบนี้" ดวงตาคมเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง จนเธอทำตัวไม่ถูก
"ชีวิตที่ไม่ต้องดิ้นรนจนเกินไป อยากจะทำอะไรก็ได้ทำ อยากจะกินอะไรก็ได้กิน"
เขาเว้นช่วงพลางลอบมองท่าทีจองนภัสสรที่นั่งตรงหัวโต๊ะฝั่งตรงข้าม
"เธออยากมีชีวิตแบบนั้นบ้างไหมล่ะ"
"ใคร ๆ ก็อยากสบายกันทั้งนั้นแหละค่ะ แต่ว่าตอนนี้มันคงยากสำหรับสร"
"ทำไมล่ะ เธอจะปฏิเสธข้อเสนอฉันเหรอ" เขาเลิกคิ้วถามพลางส่งสายตาเจ้าเล่ห์
"เปล่าค่ะเสี่ย ที่สรมาวันนี้ก็จะมาบอกเสี่ย ว่าสรตกลงทำตามข้อเสนอของเสี่ยค่ะ"
ชัชวาลยิ้มอย่างพอใจเมื่อได้ฟังคำตอบ
"แต่ว่าสรไม่ตกลงปากเปล่านะคะ สรขอเอกสารสัญญาไว้เป็นหลักฐานด้วยค่ะ"
เขายิ้มขำกับความทันคนของนภัสสร คิดไม่ผิดที่เขาเลือกผู้หญิงคนนี้
"ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว ทำอะไรมันก็ต้องชัดเจนทั้งสองฝ่าย"
"ขอบคุณค่ะเสี่ย"
หญิงสาวโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง ที่เหลือก็แค่รอเวลาให้ครบหนึ่งปี เธอกับสามีก็จะได้เป็นอิสระจากนรกขุมนี้สักที
"ไหน ๆ วันนี้เธอก็มาแล้ว จ่ายหนี้งวดแรกให้ฉันสักหน่อยดีไหม"


## จ่ายหนี้งวดแรก [1-3] - NC

"ไหน ๆ วันนี้เธอก็มาแล้ว จ่ายหนี้งวดแรกให้ฉันสักหน่อยดีไหม"
นภัสสรเตรียมใจแค่มาให้คำตอบเรื่องข้อเสนอเท่านั้น ไม่คิดว่าเสี่ยชัชจะใจร้อน ต้องการทำเรื่องอย่างว่ากับเธอทันทีหลังจากพูดคุยเรื่องข้อตกลงเสร็จ
ดวงตาเม็ดลำไยเหลือบมองไปมาพลางอึกอักไม่ยอมพูดอะไร ทำให้ชัชวาลต้องไล่คนรับใช้ให้ออกไปด้านนอกทั้งหมด เผื่ออีกฝ่ายจะประหม่าน้อยลง
"จะวันนี้หรือวันไหน เธอก็ต้องให้ฉันเอาอยู่ดี แล้วเธอจะยึกยักไม่ยอมทำไมล่ะ" เจ้าหนี้วัยสี่สิบปลายยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
"สรแค่ตกใจนิดนึงค่ะ มาวันนี้ไม่ได้คิดว่าจะต้องเริ่มสัญญาเลย" เธอพูดพลางเม้มปากอย่างเคอะเขิน
"จ่ายดอกเบี้ยครั้งก่อนมันไม่ได้ทำให้เธอรู้อะไรเลยเหรอ"
"รู้อะไรคะ" นภัสสรเลิกคิ้วถาม
"เธอไม่รู้เลยเหรอ ว่าฉันต้องการเธอมากแค่ไหน"
นัยน์ตานุ่มลึกเอ่ยเสียงเข้ม ทำนภัสสรร้อนวาบในอกโดยพลัน
"มานี่สิ" ชัชวาลสั่งพลางทำมือกระดิกนิ้วเรียกหญิงสาว
สองขาเรียวกำลังจะก้าวตรงไปหาเจ้าของบ้าน แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินอีกคนเอ่ยบอก
"ถอดชุดเธอออก แล้วคลานเข่าบนโต๊ะมาหาฉัน"
นภัสสรผงะเล็กน้อย แต่ก็ค่อย ๆ ถอดกระโปรงทรงแคบออกโดยไม่ได้ปฏิเสธอะไรแม้นจะไม่เต็มใจนัก เธอไม่รู้ว่าชัชวาลต้องการจะเล่นอะไรพิเรนทร์ ไม่ใช่ว่าเขาจะเอาเธอที่นี่ ที่ห้องกินข้าวนี้หรอกนะ
เสื้อเชิ้ตผ้าซาตินสีแดงก่ำหล่นไปอยู่บนพื้นเป็นชิ้นที่สอง ทำให้ตอนนี้นภัสสรเหลือเพียงชุดชั้นในลูกไม้สีขาวที่ปกปิดส่วนสงวนเอาไว้เท่านั้น มือบางทำท่าจะปลดตะขอเสื้อชั้นใน แต่ก็ต้องหยุดการกระทำลงเมื่ออีกฝ่ายร้องห้าม
"ไม่ต้องถอด เดี๋ยวฉันถอดให้เอง"
"ค่ะ"
ว่าจบหญิงสาวก็ปีนขึ้นโต๊ะยาว ก่อนจะคุกเข่าแล้วเคลื่อนกายโดยใช้มือยันโต๊ะกินข้าวเช่นเดียวกับพวกสัตว์สี่ขาที่ใช้เท้าเดิน
"ช้า ๆ ไม่ต้องรีบ"
ชายหนุ่มเอ่ยบอกให้นภัสสรชะลอความเร็วลง พร้อมกับจัดแจงแกมสั่งให้เธอยกก้นให้สูงขึ้น
ก้อนกลมกลึงสองลูกโยกย้ายตามจังหวะการเคลื่อนไหว พร้อมกับสองเต้าก้อนใหญ่ด้านล่างที่กระเพื่อมตามแรงโน้มถ่วง ภาพตรงหน้ายั่วเย้าให้อารมณ์พลุ่งพล่าน จนเขารู้สึกคับแน่นตรงช่วงล่างกลางลำตัว
นภัสสรเคลื่อนตัวจนมาหยุดอยู่ตรงหน้าเจ้าหนี้ เธอใช้มือค้ำยันไว้บนโต๊ะก่อนจะโน้มใบหน้านวลเข้าไปใกล้อีกคน
"เสี่ยอยากลองจับดูไหมคะ" เธอสวมบทบาทนางบำเรอยั่วสวาท พลางส่ายหน้าอกเล็กน้อย
ชีวิตก็เหมือนละคร แค่ต้องสวมบทบาทตามแต่ละช่วงเวลาและโอกาสที่ได้รับ และเธอแค่ต้องทำมันให้ดีที่สุดไม่ว่าจะได้รับบทอะไรก็ตาม
มือใหญ่ควักเนินเนื้อลูกโตให้ออกมาตั้งชูชันต้อนรับเขาด้านนอก ก่อนจะใช้นิ้วบดเขี่ยยอดอกอย่างหยอกเย้า หญิงสาวผู้ผ่านประสบการณ์มาไม่น้อยเลียปากพลางแลบลิ้นยวนยั่ว ทำเอาชายหนุ่มรู้สึกปวดหนึบตรงแกนกลางมากกว่าเดิม
"หน้าเธอยั่วอารมณ์ฉันสุด ๆ จนฉันเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว"
"แล้วทำไมต้องทนล่ะคะ"
นภัสสรเอ่ยพลางยิ้มหวานส่งให้คนตรงหน้า ก่อนจะขยับตัวลงมานั่งบนตักแกร่งของเจ้าหนี้
"สรอยากจะรู้ว่าเสี่ยต้องการสรมากแค่ไหน เสี่ยทำให้สรรู้หน่อยได้ไหมคะ" เธอเอ่ยกระซิบข้างหูพลางพ่นลมร้อนเบา ๆ ให้เขาเสียวเล่น
"ระวังพรุ่งนี้เธอจะเดินไม่ไหวเอานะ"
"คงไม่ขนาดนั้นมั้งคะ" เธอไม่ค่อยเชื่อที่อีกคนบอกเท่าไหร่
"เดี๋ยวก็รู้ว่าจะเดินได้หรือไม่ได้"


## จ่ายหนี้งวดแรก [2-3] - NC

ว่าจบชัชวาลก็ประกบริมฝีปากไปยังอวัยวะเดียวกันของคนตัวเล็ก เนิบนาบในช่วงแรกก่อนจะรุนแรงและหนักหน่วงยิ่งขึ้น หญิงสาวปล่อยให้อีกฝ่ายใช้ลิ้นเกี่ยวกระหวัดลุกล้ำเข้ามามอบความหวานแก่ตนด้วยความเต็มใจ
มือสากไล่สัมผัสไปตามเนื้อเนียนสวย จุดไฟปรารถนาในตัวเธอให้ติดขึ้นมา ดูเหมือนว่ากิจกรรมตรงหน้าจะไม่ได้เป็นเพียงแค่การแสดงอีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นการกระทำที่มาจากอารมณ์และความรู้สึกจากห้วงแห่งความต้องการของเธอจริง ๆ
จมูกเป็นสันคมซุกไซ้ดอมดมซอกคอระหง ก่อนจะพรมจูบผิวเนียนสวยอย่างหลงใหล ราวกับโหมไฟราคะให้ลุกโชน ร่างเพรียวลมจัดการถอดอาภรณ์ของชายหนุ่มออกไปให้พ้นทาง เผยให้เห็นกล้ามเนื้อสวยที่บ่งบอกได้ว่าชายวัยสี่สิบปลายดูแลตัวเองดีขนาดไหน
ในขณะที่ชัชวาลมัวเมาอยู่กับสองเต้าลูกโตโดยไม่มีทีท่าจะถอนตัวออกจากมันได้ มือเรียวสวยก็ไล่สัมผัสกล้ามอกแน่นก่อนจะเลื่อนลงต่ำลูบไล้ตรงหน้าท้องลอน
"กล้ามเสี่ยแน่นจังเลยค่ะ" ใบหน้าละมุนเอ่ยเสียงหวาน
"ชอบไหมล่ะ"
"ชอบค่ะ"
"แล้วชอบมากกว่าของผัวเธอหรือเปล่า"
นภัสสรผงะไปเล็กน้อยกับคำถามของชัชวาล ไม่ใช่ว่าเธอไม่สามารถหาคำตอบได้ แต่ทว่ามันกลับแทงใจเธอให้รู้สึกผิดบาป ที่เริ่มหวั่นไหวไปกับชายตรงหน้าที่ไม่ใช่สามี
"ไม่ตอบตอนนี้ก็ไม่เป็นไร แต่ต่อไปฉันจะทำให้เธอชอบยิ่งกว่านี้ ชอบจนลืมผัวเธอไปเลยล่ะ นภัสสร"
ว่าจบชัชวาลก็อุ้มร่างเล็กวางบนโต๊ะ ก่อนจะจับเรียวขาทั้งสองข้างแยกออกจากกัน แล้วใช้มือถูไถตรงกางเกงในที่เริ่มเปียกชื้น
"แค่เร้านิดเร้าหน่อยตรงนี้ก็แฉะซะแล้ว"
เขายิ้มขำก่อนจะว่าต่อ
"ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอารมณ์ขึ้นง่าย หรือเพราะอยากจะให้ฉันเอากันแน่"
นภัสสรกัดปากด้วยความขัดเขิน เพราะโดยปกติแล้วเธอไม่ได้เป็นคนมีความต้องการทางเพศสูงขนาดนั้น แต่ทว่าวันนี้กลับรู้สึกแตกต่างออกไป ทั้งร้อนรุ่ม ทั้งหวามไหว ราวกับว่าตัณหาราคะได้ครอบงำจิตใจของเธอไปเสียแล้ว
"สงสัยคงไม่ได้มีแค่เสี่ยที่ต้องการสรมั้งคะ" คนแก่กว่าเลิกคิ้วสนใจก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก
"ไหนขอฉันดูหน่อย ว่าตรงนี้ของเธอมันต้องการขนาดไหน"
กางเกงในลูกไม้ตัวจิ๋วถูกโยนทิ้งอย่างไม่ใยดี เผยให้เห็นเนินโหนกเนียนไร้ขนราวกับของเด็กสาว เขาใช้นิ้วคลี่กลีบอูมที่ชื้นแฉะพลางบดบี้หยอกล้อเม็ดกระสัน ทำเอาลูกหนี้สาวกระตุกแอ่นสะโพกตอบสนองในทันที
"อ่าส์"
"ชอบไหมแบบนี้"
เขาว่าพลางสอดนิ้วชำแรกหลืบรัก นภัสสรร้องครางเสียงหวานแทนคำตอบ พลางขมิบตอดรัดนิ้วถี่ราวกับปลาตอดเหยื่อ ชัชวาลนึกสนุกจึงกระตุกนิ้วแรง ๆ แล้วใช้มืออีกข้างบดขยี้ปุ่มสวาทไปพร้อม ๆ กัน ทำเอาหญิงสาวหวีดร้องอย่างไม่อาจทานทนต่อความเสียวทั้งด้านนอกและด้านใน
"กรี๊ดดดด"
"เป็นไง สะใจไหม"
"อ่าส์ ส...เสียว"
หญิงสาวพูดเสียงกระเส่าขณะเท้าแขนไปด้านหลัง พลางนั่งแหกขายกสะโพกเด้งตามจังหวะการเคลื่อนไหวของนิ้วรัว ๆ
ความเสียวกระสันแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของร่างกายราวกับกระแสไฟฟ้าไหลเวียนไปทุกส่วน ความรู้สึกสุขล้นจนแทบจะขาดใจ นภัสสรเพิ่งได้สัมผัสเป็นครั้งแรก การร่วมรักที่ผ่านมานั้นสร้างความหวามไหวแค่ประเดี๋ยวประด๋าว มันไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกไหวสั่นได้เท่ากับในตอนนี้ ได้เท่ากับที่เสี่ยชัชทำให้เธอ
"เสียวมากไหม"
ชายหนุ่มถามพลางเพิ่มเป็นสองนิ้วกระตุกข้างในช่องแคบสีสวยรัวหนักกว่าเดิม ทำเอานางบำเรอมือใหม่ร้องเสียงหลง
"อ่าส์ ส...เสียวสุด ๆ เลยค่ะ สรไม่ไหวแล้ว" นภัสสรส่งสายตาเว้าวอนยั่วให้อีกคนรีบปรนเปรอตน
"อยากให้ฉันเอาแล้วเหรอ"
"อยากแล้วค่ะ สรอยากให้เสี่ยเอาสรแล้ว"
"ไหนลองบอกฉันใหม่ ว่าเธอต้องการอะไร" ชัชวาลเอ่ยอย่างขี้เล่น พลางส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้หญิงสาว
"เสี่ยชัชขาาา หนูอยากโดนเสี่ยเอาแล้วค่ะ เสี่ยเอาหนูหน่อยนะคะ"
คนแก่กว่าใจระทวยขึ้นมาทันที ไม่คิดว่าอีกคนจะอ้อนและเรียกแทนตัวเองว่า 'หนู' ทำเอาเสี่ยคนนี้เอ็นดู จนอยากกระแทกเอ็นให้หนูได้ลิ้มลอง
"ได้สิ หนูนอนถ่างขารอเสี่ยได้เลย"


## จ่ายหนี้งวดแรก [3-3] - NC

ว่าจบชัชวาลก็จัดการปลดเปลื้องท่อนล่างของตนออก แล้วจับท่อนแข็งเขื่องเสียดสีตรงกลีบดอกไม้ของหญิงสาว น้ำรักพรั่งพรูไม่ขาดสายจากช่องสวาทโอบชโลมไปทั่วแกนลำ ทำให้ชายหนุ่มไม่ต้องสรรหาตัวช่วยในการสอดใส่
ส่วนหัวถูวนตรงปากทาง ก่อนที่แท่งเนื้อเอ็นทั้งลำจะสอดแทรกเข้าไปด้านในจนสุดทาง หญิงสาวนิ่วหน้าโดยพลันเมื่อความจุกเสียวแล่นแปลบขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว ความใหญ่โตที่นภัสสรไม่เคยสัมผัส ทำให้เธอบิดเร่าไปมาราวกับหญิงสาวแรกรัก ที่เพิ่งเคยเจอประสบการณ์สยิวครั้งแรก
สะโพกสอบเริ่มขยับเข้าออกโดยไม่ได้สนว่าความเจ็บปวดกำลังเล่นงานเธอ ความรู้สึกเจ็บแปลบตรงช่วงล่างราวกับว่าน้องสาวของเธอกำลังโดนฉีกเป็นชิ้น ๆ กำลังแผ่กระจายไปทั่วทุกส่วน
แต่ทว่าเมื่อผ่านไปเพียงชั่วครู่หนึ่ง ความเจ็บปวดนั้นได้แปรเปลี่ยนเป็นความซ่านเสียว เนื้อตัวชาวาบเป็นส่วน ๆ ผสานกับความวาบไหวเป็นช่วง ๆ เร้าให้เธอเริ่มสัมผัสได้ถึงความสุขสมที่ไหลผ่านมาตามความแข็งแรงที่กระแทกกระทั้นเธอ
"อื้ออออ ส...เสียว"
"ครางชื่อฉัน"
"เสี่ยชัชขาาา อ้ะ"
เจ้าของชื่อโถมแรงใส่คนตัวเล็กทันที เมื่อได้ยินอีกคนครางเรียกชื่อตน เสียงหวานกระเส่าของนภัสสรกระตุ้นอารมณ์ของเขาให้เดือดพล่านไม่มีหยุด ประสานกับหลืบสวาทที่บีบรัดอย่างไม่ปรานี จนเขาต้องกระหน่ำตอกแกนกลางรุนแรงกว่าเดิม เป็นการตอบโต้ให้สมน้ำสมเนื้อ
"อ่าส์ ม...ไม่ไหว เสี่ยขา หนูจะเสร็จแล้ว"
"งั้นหนูก็เสร็จเลย เสี่ยอยากเห็นหน้าหนูตอนขึ้นสวรรค์ ว่ามันจะสวยขนาดไหน" ชายหนุ่มกระแทกอัดไม่ยั้งแรง เพื่อส่งให้นางอัปสรบนดินกลับสู่ถิ่นเดิม
ในไม่ช้าอารมณ์และความต้องการก็ได้ไต่ระดับไปถึงขีดสุด ร่างอรชรจึงกระตุกตัวเกร็งพลางยกสะโพกลอยจากโต๊ะ ภาพซ้อนกระจัดกระจายจนสมองยุ่งเหยิงวุ่นวาย พลันสลายเหลือเพียงความว่างเปล่าที่ขาวโพลน ดวงตาดำขลับเลื่อนลอย เธอปล่อยกายและใจไปตามความเสร็จสมที่แล่นริ้วเข้ามา
ชัชวาลเมื่อเห็นว่าคนด้านล่างถึงฝั่งฝันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขาจึงกระทุ้งเอวสอบไปสองสามที ก่อนจะฝากฝังน้ำรักสีนวลไว้ในกายของลูกหนี้สาว
ของเหลวขาวข้นไหลเยิ้มออกมาจากช่องทางรักทันทีเมื่อเขาถอดถอนแกนกายออก หญิงสาวนอนอ้าขาอย่างเหนื่อยอ่อนพลางหอบหายใจถี่
"ถึงกับนอนหมดสภาพเลยเหรอ" เขาพูดแหย่
"ก็เสี่ยทำสรแรงนี่คะ"
"แล้วเป็นไง ถึงใจดีไหมล่ะ"
"ถึงใจดีค่ะ ทำเอาสรตาลอยเลย" นภัสสรตอบด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย
"แล้วฉันทำสู้ผัวเธอได้หรือเปล่า" น้ำเสียงทุ้มส่งสายตาคาดคั้น
"ไม่ค่ะ"
หญิงสาวเว้นจังหวะ แล้วหยัดตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะว่าต่อ
"เพราะเสี่ยทำดีกว่าผัวสรเสียอีก" นภัสสรยิ้มยั่วยวน พลางใช้นิ้วไต่สัมผัสหยอกล้อตรงอกแกร่ง
"สงสัยครั้งเดียวมันคงไม่หนำใจเธอ"
"แล้วเสี่ยเอาสรอีกได้ไหมล่ะคะ"
ชัชวาลยิ้มมุมปาก ก่อนจะจับลูกหนี้สาวพลิกตัวให้นอนหมอบต่ำ พลางตั้งสะโพกผายให้พอดีกับแกนลำเอ็น แล้วจึงชำแรกแทรกความเป็นชายเข้าไปจนมิดด้าม
"อ้ะ"
"ถ้าขาถ่างเดินไม่ได้ขึ้นมา อย่ามาร้องไห้คร่ำครวญทีหลังก็แล้วกัน"
"สรว่าน่าจะได้ร้องครางมากกว่าร้องไห้นะคะ"
ว่าจบหญิงสาวก็ขยับสะโพกเป็นฝ่ายเริ่มเกมรักบทใหม่เอง โดยไม่รีรอให้เจ้าหนี้ได้เริ่มก่อน
ความรู้สึกผิดบาปยังไม่ได้ถูกลบเลือนไปจากจิตใจของนภัสสร เพียงทว่าความสุขที่รายล้อมในตอนนี้มันมากล้น จนสามารถฝังกลบความระทมให้จางหายไปได้ชั่วขณะก่อนที่เธอจะกลับไปเผชิญหน้ากับความจริงอันขมขื่น อย่างน้อยก็ขอให้ได้เก็บเกี่ยวช่วงเวลาและโอกาสที่มีความสุขเอาไว้บ้าง ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่ความสุขทางกายก็ตาม


## จ่ายเกินชำระ [1-3]

"หนูสร ให้ป้าช่วยไหมคะ" หญิงสูงวัยเอ่ยถาม พลางกุลีกุจอช่วยเธอยกกระเป๋า
"ไม่เป็นไรค่ะป้าสาย เดี๋ยวสรยกเองก็ได้ค่ะ" เธอเอ่ยเสียงหวานพลางยิ้มละมุน
นภัสสรเก็บเสื้อผ้าและข้าวของต่าง ๆ ย้ายมาอยู่ที่บ้านชัชวาลตามคำสั่งของเขา ที่จริงเธอไม่ได้อยากอยู่ที่นี่เท่าไหร่นัก เพราะเธอต้องการความเป็นส่วนตัว อีกทั้งอยากใช้เวลาอยู่กับสามีมากกว่า แต่เมื่อเจ้าหนี้ให้เหตุผลว่าเธอต้องทำหน้าที่นางบำเรอให้คุ้มกับหนี้ยี่สิบล้าน นั่นจึงทำให้นภัสสรต้องย้ายมาอยู่ใต้ชายคาเดียวกับเจ้าหนี้อย่างเลี่ยงไม่ได้
"ไอ้ชัย ไอ้มิ่ง มาช่วยหนูสรยกของเลยเร็ว ๆ" ป้าสายตะโกนเรียกคนรับใช้แถวนั้นให้มาช่วยเธอ
"ไม่ต้องก็ได้ค่ะป้าสาย ของหนูนิดเดียวเอง"
"ไม่ต้องถือให้เหนื่อยหรอกค่ะหนูสร ใช้เด็กพวกนี้เนี่ยแหละ"
"แต่ว่าหนูไม่ใช่เจ้านายบ้านนี้นะคะ หนูแค่มาทำงานใช้หนี้ให้เสี่ยชัชค่ะ" เธอพูดพลางหลุบสายตามองต่ำ
"คุณชัชกำชับกับป้าไว้ค่ะ ว่าให้ดูแลหนูสรเป็นอย่างดี ดูแลให้ดีเหมือนเป็นนายหญิงของบ้านค่ะ"
"นายหญิงหรือคะ" หญิงสาวเอียงคอสงสัย
ถึงแม้ว่าการทำงานใช้หนี้ของเธอจะไม่ได้ต่างจากสิ่งที่ภรรยาปรนนิบัติพัดวีให้สามีบนเตียง แต่นอกเวลางานเธอก็เป็นแค่แรงงานคนหนึ่งของชัชวาลเท่านั้น ไม่ได้มีความจำเป็นอะไรที่เขาจะต้องมาทำดีหรือให้ความสำคัญกับเธอ และยกย่องเธอเป็นนายหญิงของบ้าน
"ใช่ค่ะ"
"แล้วเมียเสี่ยชัชล่ะคะ เธอจะไม่ว่าเอาเหรอ ถ้าเกิดมีผู้หญิงคนอื่นทำตัวเป็นเมียเสี่ยอีกคน"
เพราะอายุของชัชวาลก็มากพอจะมีครอบครัวแล้ว หากมีลูกป่านนี้อาจจะโตและมีอายุน้อยกว่าเธอไม่กี่ปี
"คุณชัชไม่มีเมียหรอกค่ะ แต่ก็มีบ้างที่พาผู้หญิงมาบ้านไม่ซ้ำหน้าตามประสาหนุ่มโสดน่ะค่ะ"
"อ่อ ค่ะ"
เธอก็คงไม่ได้ต่างจากผู้หญิงพวกนั้นของเขา ที่ถึงเวลาครบตามสัญญาเมื่อไหร่ ก็คงต้องไปเช่นกัน
"ก็มีแต่หนูสรนี่แหละค่ะ ที่คุณชัชให้ย้ายมาอยู่ด้วย" ป้าสายยิ้มและมองหญิงสาวอย่างเอ็นดู
"ก็หนูต้องทำงานใช้หนี้ให้เสี่ยนี่คะ"
"คงไม่ได้ทำงานใช้หนี้อย่างเดียวมั้งคะ" หญิงสูงวัยยิ้มกรุ้มกริ่ม
"ป้าขอตัวไปเตรียมตัวทำกับข้าวก่อนนะคะ ถ้าหนูสรต้องการอะไร เรียกใช้ป้าได้เลยไม่ต้องเกรงใจค่ะ"
หัวหน้าแม่บ้านกล่าว ก่อนจะออกไปจากห้องนอนแขกที่เตรียมไว้เป็นห้องนอนของนภัสสรชั่วคราว ถึงแม้จะต้องมาอยู่ในที่ไม่คุ้นเคย แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เธออึดอัดใจขนาดนั้น เพราะคนที่บ้านนี้ให้การต้อนรับเธอเป็นอย่างดี เธอรู้สึกได้ถึงความยินดีที่พวกเขามีให้ แม้จะไม่เข้าใจเหตุผลที่พวกเขารู้สึกเช่นนั้นก็ตาม


## จ่ายเกินชำระ [2-3]

"ห้องเป็นยังไง พออยู่ได้ไหม"
เจ้าของบ้านเอ่ยหลังจากเปิดประตูเข้ามาในห้องโดยไม่ได้บอกกล่าว
"เกินว่าพออยู่ได้อีกค่ะ กว้างกว่าห้องที่สรอยู่ซะอีก" นภัสสรระบายยิ้ม พลางหยิบเสื้อใส่ไม้แขวน
"ก็ดี แล้วนี่เธอทำอะไรอยู่"
"เก็บของอยู่ค่ะ แต่อีกนิดนึงก็ใกล้จะเสร็จแล้ว"
ซองสีน้ำตาลถูกยื่นส่งมาให้หญิงสาว เธอรับของจากอีกคนมาโดยอัตโนมัติ แม้จะมึนงงอยู่ไม่น้อย
"อะไรหรือคะ" เธอถามพลางส่งสายตาไม่เข้าใจ
"เปิดดูเองสิ" เจ้าหนี้ยิ้มบาง
ดวงตาดำขลับเบิกกว้างทันทีเมื่อเห็นของที่อยู่ด้านใน มันเป็นธนบัตรปึกใหญ่คล้ายกับตอนที่เอาดอกเบี้ยมาจ่ายให้เขา
"เงินอะไรหรือคะ"
"เงินเดือนเธอไง"
"ห้ะ เงินเดือน?" เธอร้องเสียงดังอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง "ให้สรทำไมคะ"
"ก็เธอเป็นนางบำเรอของฉันนี่"
"แล้วมันไม่ได้หักไปจากยอดหนี้หรือคะ"
"หนี้ก็ส่วนหนี้ ฉันหักไปแล้ว แต่อันนี้มันเงินของเธอ ไม่เกี่ยวกัน" หญิงสาวขมวดคิ้วเป็นปมและไม่เข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้นไปกันใหญ่
"ทำไมทำหน้าอย่างนั้น กังวลอะไร" น้ำเสียงทุ้มหรี่ตาถาม
"ไม่ได้กังวลค่ะ แค่งงและสับสนนิดหน่อย" ดวงตาคู่งามสบไปอีกทาง ทำหน้าเคร่งเครียด ราวกับคิดอะไรบางอย่าง
"ไหนไม่เข้าใจอะไรอีก บอกฉันมา" ชายหนุ่มถามพลางกอดอก
"ทำไมให้สรเยอะจังเลยค่ะ สรเป็นแค่ลูกหนี้เสี่ยเองนะ ทำอย่างกับว่าสรเป็นผู้หญิงของเสี่ยอย่างนั้นแหละ" เธอตอบพลางส่งสายตาซื่อใสผิดกับนิสัยทันคนที่เขาเคยเห็น
"หรือเธออยากจะเป็นมากกว่านั้นก็ได้นะ"
"เสี่ยหมายถึงอะไรคะ"
เธอถามออกไปทั้งที่พอจะรู้อยู่แล้วว่าอีกคนคิดอะไร แต่ก็ไม่อยากคิดเองเออเองอยู่ฝ่ายเดียว
"เธออยากเป็นเมียฉันไหมล่ะ"
ชัชวาลเอ่ยก่อนจะเคลื่อนกายเข้ามาประชิดตัวหญิงสาว แล้วประคองพวงแก้มชมพูของเธอเอาไว้
"เป็นนายหญิงของบ้านนี้ ไม่ว่าอะไรที่เธอไม่เคยมี เธอจะมีมันทั้งหมด ไม่ว่าจะเงินทองหรืออะไรที่เธอต้องการ ขอแค่เธอบอกฉัน ฉันหาให้เธอได้ทุกอย่าง"
ชายหนุ่มเอ่ยพลางจ้องมองดวงตานิลขลับอย่างไม่วางตา คล้ายจะสื่อความนัยให้หญิงสาวได้รู้
"ส...สร" เธออ้ำอึ้งพลางส่ายหน้า
"เธอคิดให้ดี ๆ นภัสสร ชีวิตที่สุขสบายมีกินมีใช้แบบนี้ เธอจะหามันได้จากไหน"
"แต่ว่า... สรมีสามีอยู่แล้วนะคะ สรคงเป็นเมียเสี่ยไม่ได้"
นภัสสรตอบแล้วหลุบตามองต่ำ เธอไม่สามารถจะทรยศต่อสามีของเธอได้ ต่อให้โอกาสทองจะยู่ตรงหน้าแค่เอื้อม เธอก็ไม่สามารถเต็มใจคว้ามันเอาไว้
"ผัวเธอมันมีดีอะไร เธอถึงได้รักมันนักหนา"
"เพราะสรรักเขา"
"แล้วมันรักเธอหรือเปล่า นภัสสร"
คำพูดของคนตรงหน้าทำเอาเนื้อตัวของหญิงสาวชาวาบไปทันที ราวกับมีดกรีดแทงหัวใจทำเธอแทบกระอักเลือด เพราะมันเป็นคำถามที่เธอคิดวนเวียนและหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้เช่นกัน เธอไม่รู้ว่าตอนนี้สามียังรักเธออย่างที่ปากบอกหรือเปล่า
"ถ้ามันรักเธอจริง มันคงไม่ยอมให้เธอมาเอากับฉันเพื่อใช้หนี้หรอก"
หยดน้ำสีใสพล่อยร่วงหล่นทันทีที่ชายหนุ่มพูดจบ หัวใจปวดร้าวราวจะแหลกสลาย คำพูดของชัชวาลตอกย้ำและทำให้เธอรู้ว่าสิ่งที่เธอคิดไว้นั้นเป็นความจริง
ณรงค์ไม่ได้รักเธอ
หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย หญิงสาวสะอื้นไห้ราวจะขาดใจ ชัชวาลจึงโผลกอดปลอบพลางลูบหลัง
อ้อมกอดอันอบอุ่นจากชายตรงหน้าคลายความเสียใจได้หลายส่วนอย่างน่าประหลาด คล้ายน้ำทิพย์ชโลมรักษาแผลใจให้ทุเลาลง
"หยุดร้องได้แล้ว ผู้ชายพรรค์นั้นมันไม่มีค่าพอที่เธอจะเสียน้ำตาให้" ดวงตาคมฉายแววอบอุ่นเอ่ยอย่างอ่อนโยน
"ขอโทษนะคะ ปกติสรไม่ได้ขี้แยแบบนี้" เธอพูดพลางสูดน้ำมูก
"ฉันขอเธออย่างหนึ่งได้ไหม"
"อะไรหรือคะ"
"อย่าได้เสียใจและร้องไห้เพราะผู้ชายคนนั้นอีก" ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ได้ค่ะ สรจะไม่เสียใจ สรจะไม่ร้องไห้แล้วค่ะ" นภัสสรยิ้มบางแม้ว่าดวงตากลมโตยังเครือไปด้วยหยาดน้ำ
มือหนาเอื้อมจับใบหน้านวลพลางใช้นิ้วเกลี่ยเช็ดคราบน้ำตา ก่อนจะเลื่อนใบหน้าประทับจูบที่ริมฝีปากบาง
"เลือกฉัน แล้วเธอจะไม่มีวันต้องเสียน้ำตาอีก"
"สรว่ามันยังเร็วเกินไปที่จะตัดสินใจ"
เธอเอ่ยเสียงอ่อนพลางช้อนสายตามองคนตรงหน้าที่ฟังเธออย่างตั้งใจ
"สรขอเวลาคิดก่อนได้ไหมคะ"
"ฉันรอเธอได้อยู่แล้ว แต่ว่าตอนนี้มีเรื่องหนึ่งที่ฉันรอไม่ได้"
ชัชวาลเอ่ยก่อนจะเอื้อมมือสัมผัสส่วนล่างใต้กระโปรงของหญิงสาว ทำให้เธอรู้ได้ทันทีว่าอีกคนหมายถึงเรื่องอะไร
"ถ้าเป็นเรื่องนี้สรยินดีทำให้เสี่ยได้ทุกเวลาเลยค่ะ"


## จ่ายเกินชำระ [3-3] - NC

ว่าจบหญิงสาวเขย่งตัวจรดจูบริมฝีปากหยักนุ่มของเจ้าหนี้ แล้วสอดแทรกลิ้นมอบรสหวานตอบแทนน้ำใจที่เขาได้ปลอบโยนเธอเมื่อครู่
ชัชวาลกระชับเธอเข้ามาในอ้อมกอดพลางบีบขย้ำบั้นท้ายมนอย่างหยอกเย้า พวกเขาตะโบมจูบรุนแรงและลึกซึ้งกว่าเดิม ราวกับคนทั้งคู่ได้เผยความรู้สึกที่แท้จริงของกันและกัน
แม้ตอนนี้นภัสสรจะสับสนและไม่สามารถรู้ได้ว่าหัวใจของเธอรู้สึกอย่างไรกันแน่ แต่อย่างหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัด นั่นก็คือร่างกายของเธอต้องการชัชวาลมากแค่ไหน เธอปรารถนาความสุขทางกายจากเขาเหลือเกิน คล้ายว่าเธอได้หลงใหลมัวเมาในรสรักที่เจ้าหนี้ได้ปรนเปรอไปเสียแล้ว
เสื้อผ้าอาภรณ์กระจัดกระจายอยู่ทั่วพื้นห้อง สองร่างเปลือยเปล่าแนบชิดเบียดบดสัมผัสกันอย่างเร้าร้อน เสี่ยชัชพรมจูบเชยชมไปทั่วร่างกายของหญิงสาว ทำเธอผ่าวร้อนไปแทบทุกส่วน โดยเฉพาะเนื้อโหนกสามเหลี่ยมที่เธอรู้สึกร้อนวูบวาบเป็นพิเศษ
สองขาถูกจับแยกและยกไว้บนบ่าแกร่ง ก่อนที่เขาจะใช้ท่อนลำเอ็นถูเสียดสีตรงร่องอูมเนียน ถูไปมาเร้าอารมณ์ให้คนนอนราบต้องการมากขึ้น
"เสี่ยขาาา หนูอยากโดนแล้วค่ะ" เธอเอ่ยเสียงแผ่วสั่น
"หนูอยากไม่ไหวแล้วเหรอ"
คนด้านบนลอบยิ้มก่อนจะแกล้งเอาส่วนหัวบดขยี้ย้ำตรงเม็ดสวาท ทำเอาหญิงสาวดิ้นพล่านจนอยากยกสะโพกหนี ทว่าก็ไม่สามารถทำได้เพราะส่วนล่างของเธอได้ถูกชายหนุ่มพันธนาการไว้เรียบร้อยแล้ว
"อ้ะ อ่าส์"
"หนูจะหนีทำไม ไหนว่าอยากโดนเสี่ยเอาแล้วไม่ใช่เหรอ"
"ก็มันเสียวนี่คะ"
"หนูอย่าเพิ่งเสียวไปคนเดียวสิ รอเสียวไปพร้อมกัน"
ว่าจบแกนลำเอ็นก็ไสกายเข้าไปในรูสวาทอันเฉอะแฉะ แม้ว่าเธอจะร่วมรักกับชัชวาลมาแล้วหลายครั้ง แต่ก็ยังไม่คุ้นชินกับความใหญ่โตของอีกฝ่ายเสียที ความจุกแปลบยังคงเล่นงานเธอในช่วงแรก แต่มันก็เพียงชั่วครู่เดียวเท่านั้นก่อนที่ความหฤหรรษ์จะเข้ามาเยี่ยมเยียน
"อ่าส์ ส...เสียว"
"เวลาเสี่ยได้ยินหนูคราง เสี่ยเสียวยิ่งกว่าเดิมอีก อ่าส์"
"ส...เสี่ยชัชขาาา หนูเสียวจังเลยค่ะ"
"อ่าส์ อย่างนั้นแหละ ครางออกมาดัง ๆ"
"เสี่ยชัชขาาา ~ ~"
ปัก ปัก ~ ~
ร่างเพรียวบางร้องครางสั่นเสียงดังคล้ายกับเติมไฟราคะให้โหมกระหน่ำ ทำคนด้านบนโถมแรงกระแทกอย่างบ้าคลั่ง หญิงสาวเสียวกระสันแทบทนไม่ไหวจนต้องหวีดร้องออกมา
"กรี๊ดดดดด"
"เสี่ยจะเสร็จแล้ว"
"เสี่ยขา จูบหนูหน่อยค่ะ"
ชายหนุ่มโน้มตัวกดจูบริมฝีปากบางตามคำขอ ก่อนจะตอกอัดเข้าไปด้านในของหญิงสาวทั้งแรงและลึก เพียงอึดใจเดียวความอุ่นวาบก็แผ่ซ่านอัดแน่นเต็มช่องทางรัก ผสานกับเสียงครางต่ำด้วยความสุขสมของชัชวาล
ร่างกำยำซุกใบหน้าคมตรงซอกคอขาว พลางหอบหายใจถี่อย่างเหนื่อยอ่อน ไร้การเคลื่อนของคนทั้งสอง แต่ถึงอย่างนั้นส่วนที่เชื่อมโยงกันด้านล่างกลับบีบรัดอย่างต่อเนื่องและไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
"เธอยังไม่เสร็จใช่ไหม"
"เอ่อ..."
หญิงสาวอ้ำอึ้ง เธอรู้สึกเขินอายเกินกว่าจะพูดความจริงออกไป
"ถ้ายังไม่เสร็จ เธอก็ทำเองแล้วกันนะ"
ชัชวาลกอดร่างเล็กเอาไว้ก่อนจะพลิกตัวให้อีกคนอยู่ด้านบน ในขณะที่ส่วนล่างยังคงเชื่อมกัน
"ฉันอยากจะเห็นว่าตอนที่เธอขย่มอยู่บนตัวฉัน เธอจะสวยเซ็กซี่ขนาดไหน"


## ผลแห่งหนี้ [1-2] - NC

"ฉันอยากจะเห็นว่าตอนที่เธอขย่มอยู่บนตัวฉัน เธอจะสวยเซ็กซี่ขนาดไหน"
ความจุกเสียดแผ่ขึ้นโดยพลันตั้งแต่ที่เธอโดนเปลี่ยนท่ามาอยู่ด้านบน มันรู้สึกลึกและจุกยิ่งกว่าครั้งก่อนหน้า แต่ทว่ามันกลับทวีความหวามไหวให้รุนแรงยิ่งขึ้น ไม่ใช่ว่าเธอเพิ่งจะเคยขึ้นขย่มเป็นครั้งแรก แต่ในตอนที่เธอทำให้สามี มันไม่ได้เสียวจนเนื้อตัวเธอสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้เช่นนี้ เป็นความรู้สึกดีที่เธอบรรยายไม่ถูก
"อ่าส์"
ร่างเพรียวสวยครางเสียงกระเส่า พลางเชิดหน้าขึ้นขณะที่เอวคอดก็ขยับไปมาเป็นจังหวะ
"เธอรู้ไหม ว่าตอนนี้เธอโคตรสวยเลย ทั้งสวยทั้งน่าเอา"
ใบหน้าคมคายมองหญิงสาวตาเป็นมัน ในขณะเดียวกันก็นวดคลึงก้อนกลมสองเต้าเร้าอารมณ์ให้เธอไปด้วย
"เสี่ยก็หล่อเหมือนกันค่ะ อายุจะห้าสิบแล้วแต่ก็ยังฟิตเหมือนผู้ชายวัยสามสิบ" ใบหน้าละมุนเอ่ยเสียงหวาน
"พูดเอาใจฉันหรือเปล่า" เขายิ้มพลางเลิกคิ้วถาม
"สรไม่ได้พูดเอาใจนะคะ สรพูดจริง ๆ" ดวงตากลมโตเอ่ยจริงจัง
"แล้วชอบไหมล่ะ ผู้ชายแก่ ๆ แบบฉัน"
คำถามที่เอ่ยอย่างไม่ได้จริงจังอะไร แต่ทำให้หญิงสาวขวยเขินจนทำตัวไม่ถูก
"เอ่อ... สร"
"ฉันก็แค่ถามเล่น ๆ เธออย่าไปใส่ใจเลย"
ชัชวาลเอ่ยเสียงนิ่ง ก่อนจะละมือจากยอดอกสวยมาประคองเอวบางไว้อย่างหลวม ๆ ทำเอาหญิงสาวรู้สึกใจหวิวขึ้นมาฉับพลัน รู้สึกได้ว่าตนนั้นได้ทำให้อีกคนรู้สึกไม่ดีไปเสียแล้ว
"เสี่ยโกรธสรหรือเปล่าคะ"
"เปล่า ฉันไม่ได้โกรธ" น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ทว่าเธอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ
"ไม่ได้โกรธ แล้วทำไมทำหน้านิ่งอย่างนั้นล่ะคะ"
"ก็คงเหนื่อยมั้งตามประสาคนแก่"
หญิงสาวยิ้มขำในทันที ไม่คิดว่าคนแก่คนนี้จะขี้งอนเป็นกับเขาด้วย
"งั้นให้สรหยุดทำไหมคะ เสี่ยจะนอนพัก" สะโพกผายหยุดขยับโดยพลันหลังเธอว่าจบ
"ไม่ต้อง" เสี่ยชัชเอ่ยเสียงแข็งพลางทำหน้าตึงกว่าเดิม
คนตัวเล็กโถมตัวเข้าไปใกล้ชายวัยกลางคน ก่อนจะกระซิบบางอย่างข้างหู
"จะไม่ชอบได้ยังไงล่ะคะ ก็คนแก่เร้าใจหนูขนาดนี้"
เธอเอ่ยพลางขยับสะโพกขึ้นลงเป็นจังหวะอีกครั้ง ทำเอาคนแง่งอนยิ้มออกได้ทันที บั้นท้ายกลมกลึงโยกย้ายรัวเร็วจนส่วนเชื่อมต่อขึ้นฟองสีขาว เธอเคลื่อนไหวอย่างไม่หยุดหย่อนหวังจะเอาใจเจ้าหนี้วัยกลางคนในทีแรก แต่ทว่าตอนนี้กลับสนองความต้องการของตัวเองเสียมากกว่า
"อ่าส์ ส...เสียว"
"เธอขย่มได้เสียวสะใจฉันสุด ๆ"
เขาเอ่ยก่อนจะใช้ปากครอบครองยอดปทุมถันซ้ายทีขวาทีพลางขบกัดอย่างหยอกเย้าให้คนด้านบนเสียวเล่น
"อ่าส์ ม...ไม่ไหวแล้ว เสียวเหมือนฉี่จะแตกเลยค่ะ"
หญิงสาวหยัดตัวเอนไปด้านหลังก่อนจะเท้าแขนไว้บนหน้าขาแกร่ง
"ปล่อยออกมาเลย ไม่ต้องอั้นไว้"
"ไม่ดีมั้งคะ" เธอเอ่ยเสียงเบาหวิวพลางส่ายหน้า
"ปล่อยมันออกมา ให้ฉันได้เห็นว่าเธอมีความสุขมากขนาดไหน"
ชายหนุ่มเอ่ยก่อนจะใช้นิ้วบดขยี้ตรงเม็ดสวาทเพิ่มความเสียววาบ ความซ่านกระสันประดังประเดเข้ามาโดยไม่เว้นช่วงให้หยุดหายใจ จนเธอไม่สามารถต้านทานได้อีกต่อไป
"กรี๊ดดดดด"
นภัสสรถอนสะโพกออกจากแกนกาย พลางเอวกระตุกเกร็งรัวฉีดพ่นน้ำสีใสออกมาลืมความอายไปหมดสิ้น คลื่นความสุขสมพาดผ่านทำเธอเคลิบเคลิ้มจนสติแทบเลื่อนพร่า รู้สึกดีราวกับล่องลอยอยู่บนสรวงสวรรค์
เสร็จจนน้ำแตกมันเป็นอย่างนี้เองสินะ
"สบายตัวแล้วสิ" เสี่ยชัชเอ่ยหยอก
"สุด ๆ เลยค่ะ มันรู้สึกเหมือนลอยได้" หญิงสาวยิ้มหวานพลางเอ่ย ก่อนจะโน้มตัวให้คนแก่กว่าสวมกอด
"ฉันรู้สึกว่าเธอยิ้มบ่อยขึ้นนะ ตั้งแต่เธอตอบตกลงเรื่องสัญญา"
เขาพูดพลางลูบศีรษะอีกคนอย่างนุ่มนวล
"เธอมีความสุขใช่ไหม เวลาอยู่กับฉัน"
"มีความสุขค่ะ"
ในทีแรกเธอคิดว่าการใช้หนี้ให้สามีจะทำให้เธอมีแต่ความทุกข์ระทมและความเจ็บปวด ทว่ามันกลับตาลปัตร คล้ายว่าเธอได้เสวยสุขอยู่บนสวรรค์ ไม่ใช่ชดใช้กรรมอยู่ในนรก นอกจากความสุขทางกายที่ได้รับแล้ว ความสบายใจและความรู้สึกปลอดภัยเธอก็ได้รับมันเช่นกัน
ถ้ารู้อย่างนี้เธอคงตอบตกลงตั้งแต่วันแรกที่เสี่ยชัชยื่นข้อเสนอ
"อืม งั้นก็ดีแล้ว"
"เสี่ยคะ?"
มือบางลูบสัมผัสตรงหน้าท้องแน่นพลางเอ่ย ก่อนจะซุกซนเลื่อนลงต่ำไปตรงช่วงล่างกลางหว่างขา
"ว่าไง"
"ตรงนี้ของเสี่ยยังแข็งอยู่เลยค่ะ"
เธอเอ่ยก่อนสัมผัสและจับรูดแกนลำขึ้นลงอย่างเบามือ
"ให้สรทำให้ไหมคะ"
"ไม่ต้อง"
เจ้าของเสียงทุ้มต่ำเอ่ยก่อนจะขยับตัวคร่อมร่างหญิงสาว
"เธอนอนอ้าขาให้ฉันเอาก็พอ เดี๋ยวที่เหลือฉันทำเอง"


## ผลแห่งหนี้ [2-2]

เป็นเวลากว่าสามเดือนที่นภัสสรใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านของเสี่ยชัชวาล คำว่า 'สุขสบาย' คงจะนิยามชีวิตในช่วงนี้ของเธอได้เป็นอย่างดี กินอิ่มนอนหลับได้โดยไม่มีเรื่องให้คิด ส่วนงานไลฟ์สดขายเสื้อผ้าออนไลน์ เธอยังคงทำเช่นเดิม แม้ว่าจะได้เงินเดือนหลักแสนจากเสี่ยชัช แต่มันก็ไม่ได้มีความแน่นอนว่าเธอจะได้มันไปตลอด มันคงดีกว่าถ้าเธอยังทำงานหาเงินเลี้ยงดูตัวเองเช่นเดิม
"เสื้อตัวนี้นะคะ ซักเสร็จแล้วพอแห้งก็สามารถใส่ได้เลย ไม่จำเป็นต้องรีดให้เปลืองค่าไฟเลยค่ะคุณลูกค้า มีสามสีให้เลือก ขาว ดำ และครีม ฟรีไซซ์ค่ะ ถ้าลูกค้าสนใจจิ้มที่ตะกร้าด้านล่างได้เลยนะคะ"
แม่ค้าออนไลน์พูดจาคล่องแคล่วอย่างไม่มีเหน็ดเหนื่อย
"ใครสนใจตัวไหนสอบถามแม่ค้าได้เลยนะคะ"
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
xxx005: แม่ค้าสวยจังเลยครับ มีแฟนหรือยัง
xxx223: สวยขนาดนี้ไม่โสดแน่นอน
sosohottt: แม่ค้าแต่งงานแล้วค่ะ
xxx444: มีผัวแล้วทำไมเป็นเด็กเสี่ยอ่ะ
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
เด็กเสี่ย?
เรื่องที่เธอมาอยู่กับชัชวาล มีแค่สามีและเพื่อนสนิทอย่างโสรยาเท่านั้นที่รู้ แต่ทว่าทำไมคนในเน็ตถึงได้พิมพ์เช่นนั้น
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
sosohottt: เป็นเด็กเสี่ยอะไรคะ เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า
xxx773: ผมก็ได้ยินมาแบบนั้นเหมือนกันนะ
xxx921: ใช่ ๆ เพื่อนผัวเขาบอกว่าแม่ค้าร้านนี้เป็นเด็กเสี่ย
xxx005: จริงหรอครับ
xxx101: เรื่องจริงหรอเนี่ยยย
xxx008: มีผัวแล้ว ทำไมยังไปเอากับคนอื่นอีกอ่ะ งงนะ
xxx444: สวยก็สวย ไม่น่าร่านเลย
sosohottt: อ่าวคุณ พิมพ์ให้มันดี ๆ หน่อย
sosohottt: สนิทกับเขาหรือไง ทำไมพิมพ์หมา ๆ แบบนี้อ่ะ
xxx444: แล้วมึงเป็นใคร ยุ่งไรด้วย
sosohottt: กูเป็นเพื่อนแม่ค้าค่าาาา
sosohottt: แล้วมึงน่ะเป็นใคร สาระแนเรื่องเขาจัง
sosohottt: ที่พิมพ์มานะมีเรื่องจริงมากน้อยแค่ไหนไม่ทราบ
xxx444: ไม่เชื่อไปถามผัวเขาดูแล้วกันว่าจริงไม่จริง
xxx921: ถ้าไม่ใช่จริง เขาคงไม่พูดกันหรอก
xxx333: ยังไงหรอคะแม่ค้า
xxx952: นั่นสิ บอกไปเลยว่าจริงไม่จริง
xxx111: อย่าเอาแต่เงียบดิวะ
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ใจดวงน้อยวูบโหวงเมื่อได้อ่านข้อความที่หลั่งไหลกันเข้ามา มากเสียกว่าตอนที่เธอขายของเป็นไหน ๆ นภัสสรอ่านทุกบรรทัดทุกข้อความอย่างตั้งใจ พยายามจับต้นชนปลายว่าเรื่องที่คนในเน็ตพูดถึงกันมันมาจากไหน แต่ยิ่งพยายามอ่านก็เจอแต่ข้อความที่ทิ่มแทงหัวใจให้เจ็บช้ำ ใบหน้าร้อนผ่าวทันทีโดยเฉพาะตรงขอบตาที่เริ่มเอ่อคลอไปด้วยหน่วยน้ำสีใส
"คุณสรเป็นอะไรหรือเปล่าคะ"
สาวใช้ที่นภัสสรขอแรงให้มาช่วยทำงานเอ่ยถาม แต่ทว่านภัสสรยังคงนิ่งเงียบไม่พูดอะไร ทำให้คนอ่อนกว่าต้องก้มเลื่อนอ่านข้อความ จึงได้รู้สาเหตุที่นายหญิงของเธอชะงักงันไปเช่นนี้ น้ำรินทร์เห็นท่าไม่ค่อยดี จึงกดปุ่มปิดการไลฟ์สดไปเพื่อตัดปัญหา
"คุณสร โอเคไหมคะ" สาวใช้เอ่ยถามด้วยความกังวล
คนถูกถามไม่พูดอะไรทำเพียงส่ายหน้า ในขณะที่ดวงตาเครือไปด้วยน้ำสีใสระเรื่อ
"คุณสรไม่ต้องไปสนใจหรอกค่ะ คนในเน็ตมันก็พูดไปเรื่อย"
สาวใช้วัยยี่สิบเอ่ยปลอบหวังให้นภัสสรคลายกังวล แต่ทว่าสีหน้าของอีกฝ่ายกลับวิตกยิ่งกว่าเดิม
"แต่สิ่งที่คนเขาพูดกัน มันก็เป็นเรื่องจริงนะรินทร์" ดวงตาดำขลับฉายแววหม่น
"ต่อจะให้เป็นเรื่องจริงหรือไม่จริง แต่รินทร์ว่าคุณสรอย่าไปสนใจคนพวกนั้นเลยนะคะ บางคำที่มันพูดมา เผลอ ๆ ตอนนี้อาจจะจำไม่ได้แล้วว่าด่าคุณสรอะไรไว้บ้าง อย่าไปใส่ใจและให้ค่ามันเลยค่ะ" ดวงตาเรียวรีเอ่ยเสียงหวานหนักแน่น
"อืม ขอบใจมากนะรินทร์"
"ไม่เป็นไรค่ะ งั้นรินทร์เก็บของเลยนะคะ"
"เก็บเลยจ้ะ"
การเพิกเฉยไม่สนใจคำพูดไม่รื่นหูของชาวเน็ต คงจะเป็นสิ่งที่นภัสสรควรทำมากที่สุดในสถานการณ์นี้ แม้ว่าในใจลึก ๆ ของเธอจะไม่สามารถทำเป็นไม่รับรู้การพูดถึงในทางที่ไม่ดีแบบนั้นได้ ทั้งหมดทั้งมวลมันก็ล้วนมาจากการตัดสินใจกึ่งจำยอมของเธอ โดยที่เธอต้องรับผลการกระทำของมันอย่างเลี่ยงไม่ได้


## ประเมินหนี้ [1-2]

นภัสสรย่างเยื้องอ้อยอิ่งเข้ามาในห้องนอนที่ตอนนี้ไม่ได้มีแค่เธอ ร่างแกร่งหนาท่อนบนเปลือยเปล่าเอนกายพิงหัวเตียงกำลังคร่ำเคร่งอยู่กับไอแพดในมือระหว่างรอเธอออกมาจากห้องน้ำ
"ช่วงนี้เธออาบน้ำนานนะ" เสียงทุ้มเอ่ยโดยสายตายังคงจดจ่ออยู่กับเอกสารสำคัญทางธุรกิจ
"พอดีสรเผลอหลับตอนแช่น้ำน่ะค่ะ" เธอตอบเสียงอ่อนก่อนจะปีนขึ้นเตียงไปนอนข้าง ๆ ชายหนุ่ม
"อย่าแช่นานนะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้"
เขาหันมาสบตาคนตัวเล็กพลางลูบศีรษะอย่างทะนุถนอม นัยน์ตาคู่งามฉายแววหมองเศร้าจนชัชวาลสังเกตได้
"เป็นอะไรหรือเปล่า ช่วงนี้เธอดูไม่สดใสเลยนะ"
"ป...เปล่าค่ะ"
เธอตอบก่อนจะเลี่ยงสายตาไปทางอื่น ทำให้ชายหนุ่มรู้ได้ในทันทีว่าอีกฝ่ายมีเรื่องปิดบัง
"บอกฉันมานภัสสร" ดวงตาดุดันส่งสายตาคาดคั้น "จะบอกฉันเอง หรือจะให้ฉันไปถามจากคนอื่น"
"สรบอกเสี่ยก็ได้ค่ะ" หญิงสาวแววตาเศร้าหางคิ้วตกเอ่ย
"มีอะไร"
"คนในเน็ตพูดกันว่าสรเป็นเด็กเสี่ย" ดวงตากลมโตไหวสั่นขณะเล่า
"เขาบอกว่าสรนอกใจสามี ไปมีอะไรกับคนอื่น"
"มันเลยทำให้เธอคิดมากอย่างนี้เหรอ"
หญิงสาวพยักหน้าเป็นคำตอบ
"อยากให้ฉันช่วยอะไรไหม"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวคนก็คงเลิกพูดกันเอง"
เธอยิ้มแหยพลางเอ่ยปลอบใจตัวเอง ทั้งที่ผ่านมาเกือบสัปดาห์แล้ว ทว่าคนในเน็ตก็ยังพูดถึงเรื่องนี้กันไม่หยุดปาก
"แล้วเธอรู้ไหมว่าข่าวลือพวกนี้มันมาจากไหน"
"สรไม่ทราบเลยค่ะ" เธอตอบพลางส่ายหน้า "เรื่องที่สรมาอยู่กับเสี่ย มีแค่เพื่อนสนิทสรคนหนึ่งกับพี่ณรงค์เท่านั้นที่รู้ค่ะ"
"เพื่อนเธอไว้ใจได้แค่ไหน" เขาย่นคิ้วพลางถาม
"เพื่อนคนนี้เชื่อใจได้ค่ะ เขาไม่ทำอะไรอย่างนั้นแน่นอน"
"แล้วสามีเธอล่ะ เชื่อใจได้หรือเปล่า"
คำถามของคนแก่กว่าทำเธอวาบโหวงในอก ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยคิดว่าข่าวลือพวกนี้จะมาจากผู้เป็นสามี แต่ทว่าเขาเป็นคนอ้อนวอนให้เธอตอบตกลงทำตามสัญญาใช้หนี้ แล้วมันจะมีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องสร้างความเสียหายให้แก่เธอด้วย
"พี่รงค์เขาคงไม่ทำแบบนั้นหรอกค่ะ"
"ขนาดเมียตัวเองมันยังเอามาใช้หนี้ได้ เรื่องข่าวลือให้ร้ายคนอื่นแบบนั้น ไม่เกินใจมันหรอก"
ใบหน้าสวยถอดสี ทำให้ชายหนุ่มผงะไปเล็กน้อยก่อนที่วงแขนแกร่งจะสวมกอดร่างโปร่งเอาไว้แนบแน่น พลางลูบกลุ่มผมสีน้ำตาลอย่างนุ่มนวล
"ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดให้เธอรู้สึกแย่"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ"
เธอเอ่ยพลางซุกหน้าตรงอกแกร่ง ก่อนที่น้ำสีใสจะเริ่มไหลรินออกทางหางตา
"สิ่งที่เสี่ยพูดมันเป็นเรื่องจริงทั้งนั้น" น้ำเสียงหวานสั่นเครือ
"ฉันเคยบอกเธอว่ายังไงนภัสสร"
ชัชวาลคลายอ้อมกอดก่อนจะเชยคางมนให้เงยหน้ามองตน
"อย่าได้เสียใจและร้องไห้เพราะผู้ชายคนนั้นอีก"
"ส...สรขอโทษค่ะ" เธอกลั้นสะอื้นก่อนจะยกมือขึ้นปาดน้ำตา
"ผู้ชายพรรค์นั้นมันไม่ได้มีค่าสำหรับเธอเลย นภัสสร"
เขาคว้ามือเปื้อนน้ำตาของหญิงสาวมาจรดจูบ ก่อนจะสอดสายตาคล้ายจะสื่อความนัย
"ไม่ว่าคนอื่นจะมองเธอหรือพูดถึงเธอไม่ดียังไง แต่เธอควรรู้ไว้ ว่าแท้จริงแล้วเธอมีคุณค่าในตัวเธอเองเสมอ เธอยังคงเป็นเธอ ที่ไม่มีใครสามารถลดทอนความดีงามในตัวเธอได้"
รอยยิ้มบางประดับบนใบหน้านวลทั้งน้ำตาด้วยความซาบซึ้ง ถ้อยคำของชัชวาลคล้ายแสงประกายในมหาสมุทรอันดำมืด ที่เตือนใจเธอในวันที่พร่ามัวแทบมองไม่เห็นอะไร แม้กระทั่งคุณค่าในตัวเอง
"ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่เห็นคุณค่าในตัวสร" เธอเอ่ยเสียงสั่น
"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่เสี่ยทำให้สร"
หากณรงค์สามารถทำให้เธอได้อย่างที่ชัชวาลทำ มันก็คงจะดี
"เธอสมควรได้รับมัน" เขาเอ่ยพลางลูบแก้มเกลี่ยน้ำตา
"ในชีวิตนี้สรไม่รู้จะตอบแทนบุญคุณเสี่ยได้ยังไงหมด"
"ที่เธอทำให้ฉันอยู่ในทุกวันนี้มันก็พอแล้ว"
"มันพอจริง ๆ แล้วเหรอคะ" หญิงสาวย่นหน้าผากถาม
"ถ้าเธออยากตอบแทนฉันจริง ๆ งั้นก็หย่ากับผัวเธอซะ"
หย่า?
แม้ว่าหัวใจของเธอจะเริ่มสั่นคลอนและหวั่นไหวไปกับชายตรงหน้า แต่ทว่าเธอก็ไม่เคยคิดที่จะเลิกกับสามีเลยสักครั้ง คล้ายกับว่าสิ่งที่เธอรู้สึกอยู่ตอนนี้เป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น เธอไม่สามารถจะเอามันมาทำลายสายสัมพันธ์ที่ดีระหว่างเธอกับสามีลงได้
เธอทำไม่ได้จริง ๆ
"เรื่องหย่า สรคิดว่าสรยังทำให้เสี่ยไม่ได้ค่ะ" ดวงตาดำขลับเอ่ยเสียงอ่อนก่อนจะว่าต่อ
"แต่ถ้าเป็นเรื่องอย่างว่า สรปรนเปรอให้เสี่ยได้ตลอดชีวิตเลยค่ะ"
เธอเอ่ยแล้วเลื่อนมือลงต่ำสัมผัสท่อนแข็งขืนภายในกางเกงของชายหนุ่ม
"ตลอดชีวิตเลยเหรอ" คิ้วหนาเลิกสูง
"ใช่ค่ะ ตลอดชีวิต"
ตลอดชีวิตที่ว่า คือตลอดชีวิตที่เธอยังคงมีณรงค์อยู่เคียงข้าง หากเสี่ยชัชต้องการ เธอก็ยินดีจะพลีกายบำเรอเขาต่อไป แม้นจะไม่มีสัญญามาผูกมัดก็ตาม


## ประเมินหนี้ [2-2] - NC

เรียวปากบางประทับจูบปากหยักหยุ่นอย่างแผ่วเบา พลางรูดชักแกนกายเข้าออกเนิบช้า คนโตกว่าเผยอรับรสหวานด้วยความเต็มใจ ก่อนจะแทรกลิ้นกวาดต้อนตามความปรารถนา และลูบไล้พินิจสำรวจไปทั่วเนื้อกายละเอียด
จังหวะรักเร่งเร้าแรงขึ้นตามคลื่นอารมณ์แห่งความใคร่ ภายในหัวของหญิงสาวพร่าเบลอกระจัดกระจาย คล้ายว่าความวิตกได้คลายหายและเบาลง เนื้อเนินอูมสั่นระริกเมื่อโดนแตะสัมผัส นิ้วเรียวไล้วนเสียดสีตรงกลีบผกาเร้าอารมณ์ให้เธอปรารถนามากยิ่งขึ้น
"ตรงนี้ของเธอมันแฉะหมดแล้ว" เขาเอ่ยหลังจากถอนจูบ
"ตั้งแต่สรมาอยู่กับเสี่ย ตรงนี้ของสรมันก็แทบไม่เคยแห้งเลยค่ะ" หญิงสาวเอ่ยขณะที่มือยังคงกอบกุมความเป็นชายเอาไว้
"แล้วมันดีหรือไม่ดี"
"ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ค่ะ"
"ทำไมล่ะ" ชัชวาลขมวดคิ้วถาม
"พอมันแฉะบ่อย ๆ สรก็ไม่ค่อยอยากทำอย่างอื่นเลยค่ะ อยากจะโดนแต่เสี่ยเอาอย่างเดียว"
นภัสสรเอ่ยก่อนจะใช้หัวแม่มือกดขยี้หยอกเย้าตรงส่วนหัวเน้น ๆ ทำเอาชายวัยกลางคนเสียววาบขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัว
"อ้าาาส์ นี่เธอแกล้งฉันเหรอ"
"ไม่ได้แกล้งนะคะ สรแค่เอาใจเสี่ยเฉย ๆ"
ใบหน้าสอางค์ยิ้มขำ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าไปโดยพลันเมื่อโพรงอุ่นนุ่มโดนล่วงล้ำ
"อ้ะ" เธอร้องเสียงหวานพลางทำหน้ายั่วยวน "เสี่ยแกล้งสรเหรอคะ"
"ฉันไม่ได้แกล้ง ฉันแค่เอาใจเธอเฉย ๆ แบบที่เธอทำให้ฉันไง"
เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะชักนิ้วทั้งสามเข้าออกรัวเร็ว หญิงสาวเมื่อโดนเอาคืนก็นอนแอ่นเร้าไปมาพลางจิกเกร็งปลายเท้า
"อ่าส์ เสี่ยขาาา อย่าแกล้งสรสิคะ" เธอว่าพลางขยับสะโพกสวน
"ไม่ชอบที่ฉันทำเหรอ"
"ชอบค่ะ แต่สรอยากสนุกกับเอ็นอุ่น ๆ ของเสี่ยมากกว่า" ชายหนุ่มคลี่ยิ้มอย่างพอใจเมื่อได้ยินคำหวาน
"งั้นเธอพลิกตัวหันสะโพกมาทางเนี่ย"
ว่าจบชัชวาลก็จับหญิงสาวให้หันหลังมาหาเขาโดยที่เธอไม่ต้องออกแรง ก่อนจะจับท่อนลำเอ็นแทรกเข้าไปในช่องรักที่ชื้นแฉะพรวดเดียว
"อ้ะ"
ความวาบหวามแล่นแปลบไปทั่วทุกอณูอย่างรวดเร็ว จนเธอต้องจิกผ้าปูที่นอนเพื่อระบายความเสียว สะโพกหนาออกแรงขยับขณะเดียวกันก็เกี่ยวสายเดี่ยวกระโปรงชุดนอนออก ก่อนจะบดขยำเต้ากลมกลึงอย่างหนำใจ
"อ่าห์ แน่นจังเลยค่ะ แน่นจนหนูเสียวไปหมดทั้งตัว" หญิงสาวเอ่ยเสียงแผ่วสั่น
"เสี่ยก็เสียว ของหนูมันฟิตจนเสี่ยอยากจะกระแทกให้มันหลวม ๆ"
เขาเอ่ยเสียงกระเส่า ก่อนจะยกเรียวขาข้างหนึ่งของเธอขึ้นแล้วกระแทกย้ำอย่างรุนแรง
"อ้ะ อ่าส์"
เธอร้องครางเสียงหลงก่อนจะว่าต่อ
"ง...งั้นเสี่ยก็กระแทกแรง ๆ เลยนะคะ เอาให้ของหนูขยายจนขมิบไม่ได้เลยค่ะ"
ปับ ปับ ~ ~
"อ่าส์ ส...เสี่ยขา มันถึงใจมากค่ะ"
เสียงครางหวานของนภัสสรคล้ายเพลงปลุกใจให้ชายวัยกลางคนฮึกเหิม เขาเคลื่อนขยับส่วนล่างอย่างบ้าคลั่ง ผิดกับวงแขนแกร่งอีกข้างที่โอบกอดหญิงสาวไว้อย่างอ่อนโยน ความหวามไหวไหลทั่วร่างผสานกับหมู่มวลแห่งความสุข ทำเอานภัสสรเคลิบเคลิ้มจนไม่อยากจะถอนตัวจากห้วงราคะนี้
"เสี่ยขา หนูจะเสร็จแล้วค่ะ"
"เสี่ยก็เหมือนกัน งั้นเราเสร็จพร้อมกันนะ"
"ได้ค่ะ"
ชัชวาลโถมแรงกระหน่ำเร่งจังหวะเมื่อใกล้ถึงเส้นชัย บั้นท้ายกลมกลึงไหวระลอกพลางแอ่นรับแรงกระแทก เมื่อส่วนอ่อนไหวโดนกระทั้นตรงจุด ร่างเพรียวบางก็เกร็งกระตุกพลางเชิดหน้าปลดปล่อยความสุขสมออกมา ในขณะเดียวกันน้ำรักสีขาวข้นก็ถูกอัดฉีดเต็มโพรงสวาท รู้สึกอุ่นวาบอาบไปทั่วภายใน
เรียวปากหนาทาบทับตรงลาดไหล่สวยของคนตัวเล็กที่นอนหอบหายใจถี่ พลางกระชับกอดอีกคนไว้แน่น
"เป็นยังไง หายเศร้าบ้างหรือยัง" เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความห่วงใย
"สรดีขึ้นมากแล้วค่ะ" เธอยิ้มบาง พลางลูบสัมผัสหลังมือของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา
"นภัสสร"
"ว่าไงคะเสี่ย"
"ฉันรักเธอนะ"
อาจเป็นเพราะบรรยากาศพาไป หรือเพราะความอัดอั้นที่เขาไม่สามารถเก็บความรู้สึกดีที่มีต่ออีกฝ่ายเอาไว้ได้ ทำให้เขาพลั้งปากพูดคำนั้นออกไป เขาแค่อยากให้หญิงสาวได้เห็นว่าตนนั้นจริงใจและจริงจังกับเธอ ไม่ใชเพียงแค่เล่น ๆ อย่างในอดีตที่ผ่านมา
"ถึงตอนนี้เธอยังไม่ได้รักฉันก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวต่อไปฉันจะทำให้เธอรักฉันเอง"
อีกไม่นานหรอก ทั้งตัวและหัวใจของเธอจะเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว


## มูลหนี้ [1-2]

แขนเรียวเล็กหอบหิ้วถุงอาหารและผลไม้มากมาย พลางก้าวเดินไปยังตลาดสดที่สามีของเธอทำงานอยู่ นัยน์ตาคู่สวยฉายแวววิตก ความสับสนก่อตัวขึ้นหลังจากที่เสี่ยชัชบอกรักเธอ พร้อมกับความรู้สึกผิดที่ฉายเด่นในใจ เพราะเธอเผลอรู้สึกดีกับคำพูดของอีกฝ่ายทั้งที่ไม่ควร นั่นจึงทำให้เธอมาพบณรงค์ในวันนี้ หวังว่าการได้พูดคุยและเจอหน้าสามีจะทำให้หัวใจของเธอกลับมามั่นคงและตื่นจากการลุ่มหลงได้บ้าง
"สวัสดีค่ะทุกคน"
นภัสสรเอ่ยทักทายเพื่อนร่วมงานของสามี ที่ต่างทำหน้าตาประหลาดเมื่อเห็นหน้าเธอ
"พี่รงค์อยู่ไหมคะ"
"อยู่ด้านใน" หนึ่งในเพื่อนสามีตอบเสียงแข็งจนหญิงสาวได้แต่ยิ้มเจื่อน
"สรซื้อของมาฝากพวกพี่ ๆ ด้วยค่ะ" เธอยิ้มฝืน พลางยื่นถุงอาหารที่อยู่ในมือส่งให้เพื่อนสามี
"ซื้อของมาเยอะแยะขนาดนี้ ถูกหวยหรือครับน้องสร"
"เปล่าค่ะ พอดีว่าช่วงนี้สรขายเสื้อได้เยอะน่ะค่ะ" เธอตอบพลางยิ้มแหย
"อ่อ ครับ ตอนแรกพี่ก็นึกว่าน้องสรขายอย่างอื่นได้ซะอีก"
ชายร่างสันทัดเพื่อนสนิทสามีพูดพลางทำหน้ามีเลศนัย ทำเอานภัสสรเริ่มมีอารมณ์ขุ่นมัว ไม่คิดว่าเขาจะพูดจาไม่ให้เกียรติกัน ทั้งที่เธอเป็นถึงภรรยาเพื่อนสนิทของอีกฝ่าย
"พี่ก้องหมายความว่ายังไงคะ" เธอถามเสียงแข็งกระด้างเจือด้วยความไม่พอใจ
"พี่ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย น้องสรอย่าเพิ่งร้อนตัวสิครับ" ชายหนุ่มเอ่ยพลางยักคิ้วยียวน
"สรไม่ได้ร้อนตัวค่ะ แต่ว่าคำพูดของพี่มันส่อไปในทางไม่ดี คนอื่นที่ฟังเขาอาจจะเข้าใจสรผิดกันได้นะคะ"
เธอเอ่ยก่อนจะมองไปทั่วบริเวณ ทำเอาคนที่แอบฟังอยู่ต่างหลุบสายตา และลนลานจนต้องกลับไปทำงานของตนต่อ
"แล้วถ้าไม่ได้ทำอะไรผิด จะกลัวทำไม"
"พอได้แล้ว ๆ พี่ว่าสรเข้าไปหาณรงค์เถอะไป ส่วนแกไอ้ก้องไปทำงานต่อได้แล้วไป" พนักงานบัญชีเอ่ยแทรกขึ้น เพื่อห้ามมวยไม่ให้บานปลายไปกันใหญ่
"ได้ค่ะ พี่เก๋"
หญิงสาวมุ่งหน้าไปหาณรงค์ทันทีโดยไม่ได้สนว่าอีกคนจะทำหน้าอย่างไร แต่ทว่าเธอกลับได้ยินคำพูดเสียดแทงตามหลัง ทำเอาใจเธอแทบหยุดเต้น ไม่คิดว่าคนรอบข้างจะมองเธอแบบนี้ไปเสียแล้ว
'ผู้หญิงเห็นแก่เงิน รักแต่สบายจนต้องเอาตัวไปขายให้พวกเสี่ยแก่ ๆ'
มือบางกำหมัดแน่นพลางพ่นลมหายใจเพื่อข่มอารมณ์โกรธ มันคงไม่ดีแน่หากเธอระเบิดอารมณ์ในที่ทำงานของณรงค์ เกรงว่าจะทำให้สามีเดือดร้อนเอาได้


## มูลหนี้ [2-2]

ขาเรียวสวยก้าวไปหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงานของณรงค์ ใบหน้าคมเงยหน้ามองเธอ พลางส่งสายตาเรียบเฉย ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"สรมาที่นี่ทำไม"
"สรคิดถึงพี่ ก็เลยตั้งใจมาหาพี่ให้หายคิดถึง" เธอยิ้มหวาน แต่ทว่าสามีกลับแสยะยิ้มเมื่อได้ยินที่เธอพูด
"คิดถึงเหรอ? ใช้ชีวิตสุขสบายแล้วจะคิดถึงพี่ทำไมอีก"
ดวงตาดำขลับฉายแววสั่นไหว "ทำไมพี่พูดอย่างนั้นล่ะ สรเป็นเมียพี่ก็ต้องคิดถึงพี่สิ"
"เหอะ! เป็นเมียพี่อย่างนั้นหรือสร"
ชายหนุ่มยืนขึ้นพลางมองใบหน้าสวยด้วยแววตาเดือดดาลก่อนจะว่าต่อ
"ตอนนี้เธอไม่ได้เหมือนเมียพี่เลยสร เธอเหมือนเป็นเมียเสี่ยชัชมากกว่า"
ทั้งท่าทางหมางเมินและคำพูดไม่รื่นหูของสามี ทวีความขุ่นเคืองภายในใจของหญิงสาวจนเธอไม่สามารถข่มความโกรธได้อีกต่อไป
"แล้วใครกันที่ให้สรเอาตัวเข้าแลกเพื่อใช้หนี้" เธอเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ
"ใครกันที่มันสร้างปัญหาเอาไว้ มันก็เป็นเพราะพี่ทั้งนั้น แล้วพี่จะมาตัดพ้อทำตัวงี่เง่าให้ได้อะไร"
"เธอหาว่าพี่ทำตัวงี่เง่าเหรอ"
เขาแผดเสียงดังลั่น ทำเอาหญิงสาวตะลึงงันและรู้สึกอาย เพราะตอนนี้มันไม่ได้มีแค่เขากับเธอที่อยู่ตรงนั้น
"แล้วเธอล่ะ ที่ไปเสวยสุขอยู่กับผู้ชายคนอื่น แล้วปล่อยให้ผัวตัวเองทำหาเงินงก ๆ มันเรียกว่าทำตัวดีนักหรือไง"
"พี่ได้เอาเงินตัวเองใช้หนี้ไปสักบาทหรือยัง มันก็มีแต่เงินสรทั้งนั้น แล้วอีกอย่างพี่ก็เป็นคนขอร้องให้สรทำตามข้อเสนอของเสี่ยชัชเอง พี่จะมาว่าสรแบบนี้ไม่ได้นะ" เธอเอ่ยพลางกลั้นสะอื้น ทว่าน้ำตากลับเอ่อรินอย่างห้ามไม่อยู่
"ข้อเสนอของเสี่ยชัช หรือของเธอกันแน่"
"พี่หมายความว่ายังไง" หญิงสาวเอ่ยพลางทำหน้างุนงง
"ไม่ใช่ว่าเธอไปเสนอมาเองเหรอ ทำแสร้งว่าเสี่ยอยากได้เธอ แต่จริง ๆ มันเป็นเธอต่างหากที่อยากเป็นเมียเสี่ยจนตัวสั่น" ณรงค์พูดใส่อารมณ์พลางชี้นิ้วเหยียดหยาม
"พี่คิดได้ยังไง คิดว่าสรเป็นคนแบบนั้นได้ยังไงกัน อยู่ด้วยกันมาเจ็ดปี มันไม่ได้ทำให้พี่รู้เลยเหรอว่าสรเป็นคนยังไง"
หญิงสาวเอ่ยก่อนจะยกมือปาดน้ำตาที่ไหลมาไม่มีหยุด ทำเอาม่านตาพร่ามัวแทบมองไม่เห็น ไม่ต่างจากความสัมพันธ์ของเธอกับสามีที่ไม่รู้ว่าต่อไปจะเป็นเช่นไร
"เพราะพี่รู้ไงว่าเธอมันเป็นพวกรักสบาย เป็นพวกหน้าเงิน"
สิ่งที่สามีพูดกับนภัสสรไม่ได้ต่างจากที่เพื่อนของเขาเอ่ยลับหลัง หรือว่าข่าวลือเสีย ๆ หาย ๆ จะมาจากคนคนนี้ คนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของเธอ
"ที่คนในเน็ตเขาพูดถึงสรไม่ดีกัน อย่าบอกนะว่ามันมาจากพี่"
"ในเน็ตอะไรพี่ไม่รู้เรื่อง"
"ก็ที่คนไปด่าสรในไลฟ์สดไง" นภัสสรเอ่ยอย่างเกรี้ยวกราดที่สามียังแสร้งทำหน้าซื่อ
"พี่ไม่รู้เรื่องจริง ๆ พี่แค่เล่าให้พวกไอ้ก้องมันฟังก็เท่านั้น"
"ทำไมพี่ทำแบบนี้อ่ะพี่รงค์ พี่เอาเรื่องสรไปเล่าให้คนอื่นฟังได้ยังไง แล้วสรจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน" เธอเอ่ยพลางนัยน์ตาคู่งามวาวโรจน์ราวจะเผาคนตรงหน้าให้เป็นจุณ
"อย่ามาทำเป็นว่ามันเป็นความผิดของพี่นะสร ก็มันเธอทั้งนั้นที่ทำตัวเอง"
"ใครกันแน่ที่ทำให้สรต้องมีชีวิตแบบนี้ ใครกันที่บอกจะดูแลสรเป็นอย่างดี แต่สุดท้ายก็สร้างแต่ปัญหาให้สรต้องตามแก้ตามเช็ด"
ร่างบางสั่นเทิ้มพลางร้องไห้สะอื้นตัวโยนอย่างไม่อายสายตาหลายคู่ที่กำลังจับจ้องพวกเขาทั้งสอง
หลายเรื่องที่ทำให้เธอสับสนและตัดสินใจไม่ได้มาสักพักใหญ่ ดูเหมือนว่าตอนนี้มันจะกระจ่างชัด และทำให้เธอเจอทางออกแล้ว มันถึงเวลาแล้วที่เธอควรจะสลัดตัวถ่วงความเจริญออกไปจากชีวิตสักที
"พี่รงค์ สรว่าเราหย่ากันเถอะ" เธอเอ่ยพลางถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน
"ไม่สร พี่ไม่หย่า" สามีประคองแขนหญิงสาวพลางอ้อนวอน
"หย่าเถอะพี่ สรว่าเราคงไปต่อไม่ได้แล้ว"
"เธอจะทิ้งพี่ไปง่าย ๆ อย่างนี้เลยเหรอ"
"สรพยายามแล้ว แต่สรทนอยู่กับพี่ต่อไม่ไหวแล้วจริง ๆ" เธอเอ่ยพลางยกมือปาดหยาดน้ำตา
"ถ้าอยากจะหย่าก็ได้ พี่จะหย่าให้ แต่เธอต้องเอาเงินมาให้พี่สิบล้าน พี่ถึงจะยอมหย่าให้เธอ"
เนื้อตัวของเธอชาวาบ จนสุดท้ายแล้วที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังจะจบ ณรงค์ก็คงยังนึกถึงแต่ตัวเอง ยังคงมองหาผลประโยชน์ มากกว่าจะนึกถึงความรู้สึกของเธอ
"พี่แม่งโคตรเฮงซวย สรไม่น่าแต่งงานกับพี่เลย"
"ฉันก็ไม่น่าแต่งงานกับผู้หญิงมักมากแบบเธอเหมือนกัน"
เพี๊ยะ ~ ~
คล้ายว่าฟางเส้นสุดท้ายได้ขาดสะบั้นไปพร้อมกับความสัมพันธ์ที่ต่อไม่ติด มือบางฟาดไปยังใบหน้าของว่าที่สามีเก่าเต็มแรง ไม่ใช่เพื่อเรียกสติ ทว่าเพื่อตอบแทนกับทุกอย่างที่เขาทำกับเธอ
"มึง!! อีสร!! มึงกล้าตบกูเหรอ" เขาเอ่ยก่อนจะง้างมือตบนภัสสรคืน แต่ก็ถูกเพื่อนร่วมงานยั้งไว้ทัน
"ณรงค์!! พอได้แล้ว!!" พนักงานบัญชีตะโกนห้าม "สร พี่ว่าเรากลับไปก่อนเถอะนะ ถือว่าพี่ขอ"
เจ้าของใบหน้าสวยไม่พูดอะไร ก่อนจะเบี่ยงตัวฝ่าฝูงชนออกไปจากสำนักงานพร้อมกับหัวใจที่แตกสลาย คล้ายโดนหอกแหลมเสียดแทงตัดขั้วหัวใจ เป็นความเจ็บปวดที่สุดทั้งชีวิตที่เธอเคยสัมผัส ทว่าในขณะเดียวกันเธอกลับโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก ราวกับว่าก้อนเนื้อร้ายได้ถูกตัดออกไปจากตัว มันตอกย้ำให้เธอได้รู้ว่าการตัดสินใจของเธอมันเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว


## ปรับปรุงโครงสร้างหนี้ [1-2]

ก๊อก ก๊อก ~ ~
หญิงสาวเคาะประตูห้องทำงานของชัชวาลก่อนจะเปิดเข้าไปด้านใน เจ้าของบ้านละสายตาจากงานตรงหน้าก่อนจะคลี่ยิ้มอย่างอบอุ่นให้นภัสสร
"เป็นไงออกไปช้อปปิ้งของนอกมา สนุกไหม"
เธอผงะไปเล็กน้อยพร้อมกับความรู้สึกผิดที่แล่นขึ้นมาเฉียบพลัน
"เป็นอะไร ทำไมทำหน้าแบบนั้น" เขาเอ่ยก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้นมาหาหญิงสาว
"ที่จริงวันนี้สรไม่ได้ไปห้างค่ะ" ดวงตากลมโตฉายแววหม่นเอ่ยเสียงสั่นก่อนจะว่าต่อ "สรไปหาพี่ณรงค์มา"
"มีอะไรหรือเปล่า ทำไมหน้าเธอไม่ค่อยดีเลย"
ใบหน้าคลาคล่ำไปด้วยประสบการณ์เพ่งพินิจมองคนตัวเล็ก พลางลูบแขนอย่างอ่อนโยนคล้ายปลอบประโลม
"ส...สร" นภัสสรเอ่ยตะกุกตะกัก ในขณะเดียวกันหยดน้ำตาก็ร่วงหล่นอีกครั้ง
"เป็นอะไร ไหนบอกฉันมา" ชัชวาลเอ่ยอย่างใจเย็น
"สรขอพี่รงค์หย่าแล้วนะคะ"
เธอเอ่ยก่อนที่น้ำตาจะพรั่งพรูออกมาราวกับเขื่อนแตก ร่างบางสั่นสะท้านร้องสะอื้นปานจะขาดใจ ทำเอาคนโตกว่าใจเจ็บไปด้วยเมื่อได้เห็น
วงแขนแกร่งโอบรับเธอเข้ามาในอ้อมกอด พลางลูบหลังอย่างแผ่วเบา เขาไม่เอ่ยอะไร นอกจากปล่อยให้นภัสสรร้องไห้ระบายออกมาเท่าที่เธอต้องการ
เธอผละจากอ้อมแขนของชัชวาลก่อนจะเอ่ย "สรมีเรื่องหนึ่งอยากให้เสี่ยช่วยค่ะ"
"เรื่องอะไร" เขาเลิกคิ้วถาม
"สรขอยืมเงินเสี่ยหน่อยได้ไหมคะ" ดวงตาดำขลับฉายแววลังเล
"เอาไปทำอะไร"
"พี่รงค์เขาบอกให้สรเอาเงินไปให้เขาสิบล้าน เขาถึงจะยอมหย่าค่ะ"
เลือดขึ้นหน้าโดยพลันเมื่อชัชวาลได้ยินข้อต่อรองของณรงค์ เขาก็พอจะรู้ว่าผู้ชายคนนี้มันเป็นพวกโลภมาก เห็นแก่ตัว แต่ไม่คิดว่าจะหน้าเงินถึงขนาดเอาอิสรภาพของผู้หญิงที่ทั้งรักและเทิดทูนมันมาเป็นเครื่องต่อรอง
"ถ้าเสี่ยไม่ให้ก็ไม่เป็นไรนะคะ สรก็เกรงใจเสี่ยอยู่เหมือนกัน"
"ไม่เป็นไร เรื่องนี้ฉันช่วยได้"
"ขอบคุณนะคะเสี่ย" นภัสสรมองผู้มีพระคุณอย่างซาบซึ้ง
"แต่ว่าเรื่องเงิน เดี๋ยวฉันจะคุยกับมันเอง" ดวงตาคมเย็นเยียบ ทำเอาหญิงสาวเริ่มหวั่นใจ
"จะดีหรือคะ"
"ถ้าขืนให้เธอคุยเอง บางทีเผลอ ๆ มันอาจจะเรียกเงินเพิ่มก็ได้ ให้ฉันคุยแทนนั่นแหละ ดีแล้ว" เสี่ยชัชผุดยิ้มมุมปาก
"ก็ได้ค่ะ" หญิงสาวตอบพลางพยักหน้าเล็กน้อย
"กลับมาเหนื่อย ๆ เธอก็ไปแช่น้ำสักหน่อยสิ เผื่อจะรู้สึกดีขึ้น"
"เสี่ยไปแช่กับสรไหมคะ" เขาเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจเมื่อนภัสสรเอ่ยชวน
"เธอรู้ใช่ไหม ถ้าฉันไปด้วย มันไม่ใช่แค่แช่น้ำอย่างเดียว"
"ก็สรไม่ได้อยากแค่แช่น้ำอย่างเดียวนี่คะ" หญิงสาวยิ้มบาง แต่ทว่ากลับยั่วยวนชวนให้เขาใจเต้นระส่ำ
"ร้องไห้เสียใจขนาดนี้ เธอมีอารมณ์ทำเรื่องแบบนั้นเหรอ"
"ตอนนี้ยังไม่มี แต่เดี๋ยวเสี่ยก็ทำให้สรมีอารมณ์เองนั่นแหละค่ะ" ชายวัยกลางคนยิ้มอย่างพอใจเมื่อได้ยินที่อีกคนเอ่ย
"ฉันว่าเธออย่าเพิ่งไปแช่น้ำเลยดีกว่า"
"ทำไมล่ะคะ" หญิงสาวถามพลางมีสีหน้างุนงง
"ให้ฉันเอาเธอก่อนแล้วค่อยไป"


## ปรับปรุงโครงสร้างหนี้ [2-2]

ว่าจบริมฝีปากหยักนุ่มก็บรรจงจูบเรียวปากบางของหญิงสาว รสจูบอันหอมหวานทำให้เธอเคลิบเคลิ้มคล้ายกับตกอยู่ในภวังค์ นอกจากอ้อมแขนอันอบอุ่นที่โอบกอดเธอไว้ในยามที่หลั่งน้ำตา ก็มีสัมผัสรสสวาทที่สามารถคลายเศร้าให้เบาลงได้ ยิ่งเธอเสียใจมากเท่าไหร่ เธอยิ่งโหยหาและต้องการสัมผัสแนบชิดจากเสี่ยชัชมากเท่านั้น ราวกับว่าอีกฝ่ายเป็นยาวิเศษชุบชีวิตให้เธอกลับมายิ้มได้อีกครั้ง
กางเกงของชายหนุ่มถูกปลดเปลื้อง เผยให้เห็นท่อนลำเอ็นที่ยังไม่แข็งตัวเต็มที่ นภัสสรนั่งคุกเข่าที่พื้นก่อนเลื่อนใบหน้าขาวถูไถไปกับส่วนแกนกาย เนิบช้าแต่เร่าร้อน ทำเอาชัชวาลต้องขบฟันกดเสียงครางต่ำ
"ซี้ดดดดดด"
ปากบางเผยองับถุงกลมสีคล้ำสองลูก พลางดูดอมอย่างออกรส จนคนโตกว่าแทบทนไม่ไหว ถึงกับต้องจิกเรือนผมของเธอเอาไว้เพื่อระบายความเสียวซ่าน
เมื่อความเป็นชายตั้งตระหง่านหลังจากที่ได้รับการปรนเปรอ ชัชวาลก็เอนกายพิงโซฟา ก่อนที่ร่างสะโอดสะองจะขึ้นคร่อมร่างหนาแล้วเคลื่อนขยับสะโพกบดเบียดท่อนเอ็นไปมาเป็นจังหวะ
มือหนาเลื่อนปลดกระดุมเสื้อของหญิงสาวทีละเม็ดก่อนจะควักสองเต้าออกมาหยอกล้อด้านนอก เขาใช้นิ้วเขี่ยสะกิดยอดอกที่เริ่มแข็งเป็นไตแล้วจึงใช้ลิ้นเลียวนรอบแทน ทำเอาหญิงสาวแหงอคอขึ้นด้วยความรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว
"อื้อออ ดีจังเลยค่ะเสี่ย"
หยาดปรารถนาเอ่อล้นออกมาจากเนื้ออูมอิ่มเปียกชื้นลามไปถึงกางเกงใน จนเจ้าของแกนกายสัมผัสได้ถึงความเฉอะแฉะนี้
"เธออยากให้ฉันทำหรือยัง" ชายหนุ่มเอ่ยถามพลางบีบเคล้นสะโพกเนียนขาว
"สรขอทำเองได้ไหมคะ"
เสี่ยชัชเลิกคิ้วอย่างสนใจ "เอาสิ ฉันตามใจเธออยู่แล้ว"
"เสี่ยน่ารักจังเลยค่ะ" เธอเอ่ยก่อนจะจุ๊บปากหยักนุ่มเบา ๆ
"น่ารักแล้วเมื่อไหร่เธอจะรักฉันล่ะ"
"อีกไม่นานเกินรอหรอกค่ะ"
ว่าจบนภัสสรก็นั่งยองเผยอบั้นท้ายขึ้นก่อนจะแหวกกางเกงในให้ร่องรักเป็นอิสระ แล้วจึงกดสะโพกกลืนกินท่อนเอ็นอุ่นเข้าไปจนมิดลำ
"อ้ะ"
เธอร้องครางสบายอารมณ์ พลางเชิดหน้าขึ้นด้วยความรู้สึกเสียววาบที่คุ้นเคย มือหนาประคองจับบั้นท้ายขึ้นลงให้ส่วนเชื่อมต่อถูครูด ก่อนจะให้ร่างบางเคลื่อนขยับเอวได้ตามใจ
แขนเรียวโอบรอบคอหนาเอาไว้มั่น ขณะเดียวกันสะโพกผายก็ขย่มกดย้ำจุดกระสันอย่างไม่ปรานี ทำเอาเจ้าหนี้วัยกลางคนซ่านเสียวไม่ไหว เผลอหลุดเสียงครางต่ำออกมา
"ซี้ดดดด อ่าส์"
"เสี่ยชอบไหมคะ" เธอถามเสียงกระเส่า
"ชอบ ขย่มแรง ๆ อีกสิ"
"ได้เลยค่ะ อ่าส์"
เธอออกแรงควบร่างกำยำตามความปรารถนาของชายหนุ่ม ก้อนกลมกลึงกระดอนเด้งตามแรงกระแทก แกนลำเอ็นทะลวงแทรกลึกเข้าไปช่องสวาท ทำเอาหญิงสาวหวิวท้องน้อย รู้สึกวาบโหวงอย่างไม่อาจทานทน จนสองเท้าจิกเกร็งยืนไม่เต็มฝ่าเท้า
"ส...เสี่ยขา อ่าส์ หนูเสียว" เสียงครางหวานแผ่วสั่น
"หนูขย่มได้เสียวถึงใจเสี่ยมากเลยค่ะ" ชัชวาลเอ่ยพลางบีบเค้นสะโพกขาวขึ้นสีระเรื่อ
"หนูไม่เคยเอากับใครได้มันเท่าเอากับเสี่ยเลยค่ะ"
"ปากหวานจริง ๆ"
"แล้วเสี่ยชอบไหมล่ะคะ ปากหวาน ๆ แบบนี้" เธอเอ่ยพลางเลียปากเย้ายั่ว
"ชอบจนไม่คิดอยากจะชิมอย่างอื่นเลยค่ะ"
ทันทีที่เขาพูดจบ เรียวปากหยักหยุ่นก็ทาบทับลงบนริมฝีปากนิ่มอย่างล้ำลึก ละเลียดชิมรสหวานอ้อยอิ่งแต่หนักหน่วง พลางดูดเม้มปลายลิ้นทวีความรุ่มร้อนมากยิ่งขึ้น ขณะที่ส่วนล่างก็สอดประสานกันชนิดที่ว่าไม่มีใครยอมอ่อนข้อให้อีกฝ่าย
"อื้ออออ"
เสียงจูบอื้ออึงผสานกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังระงมไปทั่วห้องทำงาน ห้วงอารมณ์กามโจนทะยานใกล้ถึงขอบฟ้า ความเสียดเสียวไหลผ่านไปทั้งร่าง ทำเอาหญิงสาวสะท้านวาบเนื้อตัวกระตุกไหวอย่างห้ามไม่อยู่ จนเผลอหลุดเสียงร้องที่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์
"อ่าาาาาาส์"
ชายหนุ่มร่างกำยำเมื่อเห็นร่างเล็กสมปรารถนาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว จึงเด้งสะโพกสวนตอกตรึงคุมจังหวะเอาไว้เองทั้งหมด จนหญิงสาวหัวสั่นหัวคลอนแทบทรงตัวไม่อยู่ แขนแกร่งโอบกอดร่างเพรียวลมไว้แนบตัวแล้วกระแทกเสยรัวเร็วอย่างเอาแต่ใจ
ปัก ปัก ~ ~
"อ่าส์ จ...จุก"
"ทนอีกนิด ฉันใกล้จะเสร็จแล้ว"
"กรี๊ดดดดด"
ความเสียวกระสันก่อตัวขึ้นมาระลอกใหม่อย่างไม่ได้เตรียมใจ แกนลำลึงก์ทะลวงลึกตรงจุดสั่นไหว ย้ำขยี้ทำเอาเนื้อตัวของนภัสสรชาวาบ ดวงตาเหลือกลอย ภาพในสมองขาวโพลน สะโพกมนสั่นกระตุกเป็นครั้งที่สองพร้อมกับน้ำรักขาวขุ่นที่อัดพ่นเต็มรูรักสีสวย
ใบหน้าสวยซุกซบบนลาดไหล่แกร่งพลางหอบหายใจถี่อย่างอิดโรย เช่นเดียวกับร่างหนาที่เอนกายพิงโซฟาอย่างหมดแรง
"ขอสรอยู่แบบนี้อีกแป๊บนึงนะคะ" เธอเอ่ยเสียงเหนื่อยอ่อน
"ให้ฉันเอาออกก่อนไหม" เขาเอ่ยพลางทำท่าจะถอนความเป็นชายออก
"เสียบคาไว้อย่างนี้ได้ไหมคะ"
"เธอไม่อึดอัดหรือ" เขาเอ่ยถามอย่างห่วงใย
"ไม่อึดอัดค่ะ"
หญิงสาวตอบก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้นก่อนจะสอดประสานสายตากับคนแก่กว่า
"สรชอบให้ของเสี่ยอยู่ในตัวสรนาน ๆ มันอาจจะฟังดูแปลก ๆ แต่สรรู้สึกสบายใจและผ่อนคลายมาก ๆ เวลาที่ได้ทำแบบนี้" ดวงตาดำขลับฉายแววลึกซึ้งเอ่ยเสียงหวาน
"ฉันว่าตอนนี้เธอเริ่มหลงฉันแล้วนะ" ชายหนุ่มยิ้มละมุน
"คงอย่างนั้นมั้งคะ" นภัสสรอมยิ้มอย่างเขินอาย
"ท่าทางจะหลงมาก ตอดฉันไม่หยุดเลย"
ในขณะที่ส่วนล่างยังเชื่อมต่อ ช่องทางสวาทของอีกฝ่ายกลับบีบรัดราวกับเครื่องจักร ทำเขาปวดหนึบตรงแกนกลางอีกครั้ง
"สรหยุดไม่ได้จริง ๆ มันเป็นไปเอง"
ราวกับเธอนั้นกลั่นแกล้งชายวัยกลางคน ปากบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ ทว่าหลืบสวาทกลับขมิบตอดอย่างไม่บันยะบันยัง จุดติดไฟปรารถนาในตัวชัชวาลให้ลุกโชติช่วงขึ้นมาใหม่
"ถ้าขืนเธอยังตอดฉันไม่หยุดแบบนี้ สงสัยวันนี้เธอคงจะไม่ได้แช่น้ำแล้วล่ะมั้ง" ดวงตาคมฉายแววเจ้าเล่ห์
"ไม่ได้แช่น้ำก็ไม่เป็นไรค่ะ อย่างน้อยวันนี้สรก็ได้กินน้ำเสี่ยแล้ว" มือบางเลื่อนสัมผัสหน้าอกแกร่งก่อนจะไล่ลงต่ำ
"เธอนี่ชอบยั่วฉันจริง ๆ เลย"
"เสี่ยไม่ชอบให้หนูยั่วหรือคะ" นภัสสรแสร้งทำหน้าเศร้า
"อย่ายั่วเยอะ แค่นี้ฉันก็หลงเธอไม่ไหวแล้ว"
หญิงสาวคลี่ยิ้มอย่างพอใจก่อนจะประกบจูบเรียวปากหนาเร้าอารมณ์ ความสุขสมที่อบอวลไปด้วยความรักและความปรารถนาดีของชัชวาลทาบทับแทนที่ จนเธอแทบจะลืมสิ้นความเศร้าเสียใจไปทั้งหมด หากเธอสามารถมีความสุขเช่นนี้ไปได้ตลอดชีวิตก็คงดี แต่ทว่าเรื่องราวในวันนี้ทำให้เธอได้รู้ว่าตลอดไปนั้นไม่มีจริง สักวันหนึ่งมันก็คงต้องจางหายไปตามกาลเวลาของมัน เช่นเดียวกับความรักและสายสัมพันธ์ของเธอและสามี
เมื่อสามีสุดที่รักเป็นหนี้พนันยี่สิบล้าน จึงทำให้ภรรยาที่ดีอย่าง 'นภัสสร' ต้องหาทางช่วยสามีอย่างเลี่ยงไม่ได้ แม้ว่าหนทางนั้นจะต้องเอาตัวเธอเข้าแลกเพื่อใช้หนี้ก็ตาม

“งั้นเธอก็จ่ายหนี้มาเป็นอย่างอื่น”
“ร่างกายของเธอ เอามันมาใช้หนี้แทนผัวเธอสิ นภัสสร”
“มาเป็นนางบำเรอให้ฉันหนึ่งปี แล้วหนี้ทั้งหมดของผัวเธอฉันจะยกให้”
“นอกจากเธอจะใช้หนี้ให้ผัวเธอได้แล้ว”
“ไม่แน่ว่าบางทีเธออาจจะได้อย่างอื่นที่เธอต้องการ อย่างอื่นที่ผัวเธอไม่น่าจะทำหรือหาให้ได้”

คำเตือน

นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายสั้นที่มีเนื้อหาเน้นไปฉาก NC เป็นหลัก ไม่เน้นพล็อตและเส้นเรื่องอีกทั้งเป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น สถานที่ ตัวละคร วิชาชีพที่ถูกกล่าวถึงล้วนเป็นเรื่องสมมติ ผู้แต่งไม่ได้มีเจตนาพาดพิงถึงบุคคลที่สามใดทั้งสิ้นทั้งหมดล้วนถูกเขียนเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ผู้เขียนไม่ได้มีเจตนาสนับสนุนพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน