บัลลังก์ผู้เว้าวอน
Siwaphong
## ความรู้สึกที่ไม่อาจลบเลือน

-ความรู้สึกที่ไม่อาจลบเลือน
แสงแดดสีเหลืองอ่อนรำไรในยามเช้าสาย สาดกระทบกับป้ายสีแดงเลือดหมูที่ดูเด่นเป็นสง่าหน้าอาคารขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง  บนป้ายขนาดใหญ่นั้นปรากฏคำว่า สถานีตำรวจภูธร
เอี้ยดดดดดด…
เสียงจากบานพับประตูเขรอะสนิมปลุกชายวัยทำงานคนหนึ่งขึ้นจากภวังค์โดยกระทันหันก่อนที่มันจะกระแทกปิดกลับอย่างเเรงอีกครั้ง
ปั้ง!
มันทำเอาเขาเกือบล้มหงายหลังตึงจากเก้าอี้ออฟฟิศที่แต่เดิมก็แทบจะหักสองท่อนเพราะเรือนร่างอ้วนพลุ้ยของเขา
“เชี้ย! ใครว่ะ”
ชายอ้วนงัวเงียอุทานออกมาอย่างไม่พอใจแต่กลับเห็นเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น เขาใช้กำลังกายราวกับชายขี้โรคดึงเสื้อข้าราชการที่รัดติ้วจนเห็นชั้นไขมันก้อนโตออกมาจากความคับแน่น บนอกเสื้อที่เขาสวมใส่ปรากฏป้ายและเครื่องหมายราชการมากมายบ่งบอกว่าเขาเป็นชายที่มียศสูงมากแค่ไหน
“เห้อ ลำเมอรึไง.. นาวินฉันว่าแกควรพักผ่อนบ้าง”
หลังจากบ่นพึมพำกับตนเองเล็กน้อยเขาหันไปหมุนคอพัดลมให้จ่อตรงร่างกายที่เต็มไปด้วยเหงื่อแตกพลั่กจนเปรอะเปื้อนชุดตำรวจ ดวงตาทั้งคู่หันไปดูแอร์บนผนังปรากฏว่ามันอยู่ที่อุณหภูมิ24องศา ก่อนจะสบัดกลับมาจ้องมองแก้วกาแฟบนโต๊ะ
“หลับไปตั้งแต่ตอนไหนว่ะ กาแฟนี่เรื่องหลอกลวงชิบเป๋ง”
ในแก้วเต็มไปด้วยกาแฟร้อนสีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำสนิท มันเป็นกาแฟที่มีรสขมฟาดลิ้นจนแทบจะทานไม่ได้  แน่นอนว่ามันคงไม่ใช่ประสบการณ์ที่ดีหากต้องการจะลองทานกาแฟเป็นครั้งแรก
“เข้ามา..”
เขาตะโกนออกไปด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจนัก มันเป็นเพียงลางสังหรณ์ใจว่าอาจจะมีใครอยู่หลังประตูบานนั้น แต่หลังจากนั้นเพียงหนึ่งลมหายใจบานประตูก็ค่อยๆแง้มเปิดออกอีกครั้ง ในคราวนี้เสียงเอี้ยดน่ารำคาญดังยาวนานยิ่งกว่าเก่า
“เอ่อ.. ผมคงมารบกวนอีกแล้วสินะครับ”
บานประตูค่อยๆแง้มเปิดปรากฏเรือนร่างของชายหนุ่มวัยเรียนกับชุดเสื้อยืดกางเกงขาวยาวสีดำทั้งตัว เขามีใบหน้าขาวซีดเหมือนศพกับดวงตาดำโตที่ราวกับบ่อน้ำลึกไร้ก้นบึ้ง
อึ้บ!
เขาค่อยๆแทรกตัวเองผ่านช่องประตูที่ถูกแง้มออกมาเพียงเล็กน้อยอย่างทุลักทุเล มันยั่วอารมณ์ของชายตำรวจมากจนอยากจะบัลดาลโทสะ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเขาเห็นภาพฉากของเด็กหนุ่มซุ่มซ่ามผู้นี้ยาวนานกว่าสองปีแล้ว..
“ทำบ้าอะไรว่ะ! แค่เปิดประตูมันยากตรงไหนของแกน่ะนาธาน”
“อ้ะ ขอโทษครับ-!”
ชายหนุ่มยิ้มอย่างไม่มั่นใจขณะทำท่าทีเก้ๆกังๆเป็นการตอบกลับ
“มาทำอะไรของเอ็งอีกล่ะวันนี้ เรื่องพ่อเอ็งอีกล่ะสิ?”
ชายตำรวจเอ่ยถามอย่างเบื่อหน่ายขณะร่างกายของเขาค่อยๆเอนหลังพิงเก้าอี้ตัวเล็กจิ๋วนั้นอีกครั้ง มันทั้งอ่อนเอนและไม่มั่นคง ไม่รู้ว่าพลาสติกเกรดต่ำจะยังคงทนรับน้ำหนักนั้นไปได้อีกนานแค่ไหน?
ได้ยินคำถากถามอย่างเบื่อหน่ายของชายตำรวจ ใบหน้าของเด็กหนุ่มเปลี่ยนเป็นซีดเซียวกว่าเก่าก่อนจะพยักหน้าตอบเป็นการยืนยัน มันทำให้เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
“ผมรู้ว่ามันน่ารำคาญ แต่นี่ก็สองปีมาแล้ว มันไม่มีอะไรคืบหน้าเลยจริงๆหรอคับ”
เสียงสิ้นหวังเอ่ยลอดออกมาจากลำคอผอมแห้งของเขา แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นการเบะปากมองบนจากชายผู้พิทักษ์สันติราษฏร์
แม้มันจะเป็นหน้าที่แต่ชายตำรวจเองก็เบื่อหน่ายกับเรื่องนี้เต็มทน!
“ก็เอ็งจะให้ข้าทำยังไงกันเล่า นี่พวกข้าก็พยายามอยู่นะ เงินที่เอ็งให้มาคราวก่อนมันไม่พอทำคดีหน่ะสิ  หรือถ้า…”
สิ้นการเอ่ยวาจา ใบหน้าเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นมาราวกับตรงหน้าของเด็กหนุ่มคือจิ้งจอกเฒ่า เขารู้ได้ในทันทีว่าชายอ้วนคนนี้หวังจะให้เขายัดเงินใต้โต๊ะอีกครั้ง
“ถ้าเอ็งต้องการให้คดีคืบหน้า เอ็งก็แค่เพิ่มตังค์..”
ภายใต้ใบหน้าจริงจังของเขามันแฝงไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เต็มใบ-..
“แต่นี่มันก็ครึ่งล้านแล้วนะที่ผมให้พวกคุณไป มรดกที่พ่อเหลือทิ้งไว้ให้ก็ใกล้จะหมดลงเต็มทีแล้ว-!..”
ชายตำรวจยักไหล่สองข้างอย่างช่วยไม่ได้  นาธานเห็นดังนั้นเขาจึงเร่งเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของชายตำรวจก่อนจะทุบฝ่ามือลงบนโต๊ะอย่างแรง
ปั้ก!
แก้วกาแฟโคลงเคลงสั่นไหว น้ำสีน้ำตาลเข้มด้านในเจือจางกลายเป็นสีน้ำตาลอ่อน ชายตำรวจมองเด็กหนุ่มที่กำลังสบสายตาสิ้นหวัง
หยาดน้ำตาสีใสของเด็กหนุ่มที่ค่อยๆรินไหลออกมาจากเม็ดตาดำลึกไม่หยุดยั้ง ไหล่สองข้างของเขาสั่นระริกก่อนเสียงสะอื้นจะเริ่มตามมา
“ผมไม่เหลือตังค์แล้วจริงๆ!”
แม้นจะน่าเวทนาขนาดไหน แต่ชายตำรวจยังคงนิ่งเฉยและแสดงท่าทีเป็นทองไม่รู้ร้อน
“โถ่เอ้ยไอ้หนู ฉันแนะนำนะว่าให้แกปิดคดีนี้ไปส่ะ ดันทุรังต่อไปก็เท่านั้นแหละหน่า สองปีแล้วนะป่านนี้พ่อเอ็งไปเกิดใหม่แล้วมั้ง-?”
เสียงสะอื้นหยุดกึ้ก.. พลันเรือนร่างขาวซีดค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองชายตำรวจอีกครั้ง ดวงตาดำลึกจ้องมองมาทางเขาอย่างแข็งกร้าวโดยสิ้นเชิง  ก่อนจะค่อยๆเดินออกจากห้องไปเงียบๆ ทิ้งชายร่างอ้วนไว้กับอารมณ์ขุ่นเคืองเต็มอก
“ชิ้! เป็นเชี้ยไรของมันอีกว่ะ วันก่อนๆไม่เห็นเป็นงี้ เกิดแค้นขึ้นมารึไง-!? เห้อะ เรื่องมันผ่านมาตั้งสองปี ความรู้สึกช้าไปมั้งไอ้โง่เอ้ย กว่าจะคิดได้กูก็หลอกเอาตังค์มึงมาหมดตัวแล้วฮ่าๆๆๆ”
ชายตำรวจหัวเราะร่าอย่างสะใจ แม้นจะไม่คาดคิดว่าเด็กหนุ่มใสซื่อคนนั้นจะแสดงท่าทีแข็งกร้าวออกมาในตอนท้าย แต่ทว่าเรื่องพวกนี้ก็แค่อารมณ์โกรธของเด็กๆ
“ความรู้สึกในตอนที่รู้ว่าตนเองเป็นเพียงไอ้โง่ที่โดนหลอกและสุดท้ายก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องยอมรับมันทำให้ต้องแสดงทีท่าแบบนั้น แต่แล้วไง? สุดท้ายเงินก็คือพระเจ้าแค่เพราะให้ได้เงินมา กูไม่เกี่ยงวิธีหรอกเว้ย-!”
ชายตำรวจคิดในใจก่อนจะก้มหน้าลงมองกาแฟในแก้วบนโต๊ะ เรื่องเมื่อครู่พลันสูญหายไปจากใจอันคับแคบของเขา เขาหันกลับมาโฟกัสกับแก้วน้ำใบเล็ก เพียงแค่คิดว่าต้องกลืนมันจนหมดก็ทำเอาเขาขนลุกขนชัน
“ชิ้-!”
ไม่นานเขาตัดสินใจยกมันซดจนหมดในรวดเดียวทันที  ด้วยรสจมปี๋ทำใบหน้าของเขาเหยเกจนแทบดูไม่ได้
พรึ่บ!
ทันใดนั้นเอง จู่ๆไฟในห้องก็ดับลงส่งผลให้ใบพัดของพัดลมค่อยๆเบาแรงลงเรื่อยๆ แต่เพียงไม่นานมันก็กลับมาทำงานปกติอีกครั้ง  ไฟในห้องก็เริ่มกลับมาสว่างไสวมันจึงทำให้รู้ได้ว่านี่เป็นเพียงแค่กระแสไฟตกชั่วคราว
เมื่อแสงไฟกลับมาส่องสว่างอย่างเต็มที่อีกครั้งกลับปรากฏเพียงเรือนร่างหนาทึบของชายในชุดตำรวจที่ล้มกองอยู่กับพื้นหลังโต๊ะกาแฟ เก้าอี้ตัวเล็กแตกหักกระจัดกระจายขณะน้ำสีดำแอ่งใหญ่ไหลทะลักออกจากปากของเขา เพียงชั่วระยะเวลาสั้นๆที่ไฟดับวูบไปนั้น เขาก็ได้สิ้นใจลงไปแล้ว
“หึ..”
ที่หน้าโรงพัก ปรากฏร่างสมส่วนของชายหนุ่มผิวขาวซีด เขาคือนาธานที่กำลังจ้องมองไปยังป้ายสถานีตำรวจด้วยดวงตาราวกับบ่อน้ำลึก
“ถ้าแกทำทุกอย่างเพื่อเงิน งั้นฉันจะทำทุกอย่างเพื่อฆ่าคนแบบแก”
ชายหนุ่มคิดก่อนจะหันหลังแล้วเดินจากมาโดยมีเงาร่างมนุษย์ตัวอ้วนพลุ้ยลอยตามเขา บริเวณคอของเงาร่างนั้นปรากฏโซ่ล่ามเอาไว้ผูกติดกับข้อมือของนาธาน
“ฉันรู้ตั้งแต่แรกว่าแกเป็นคนยังไง และฉันก็รู้ว่าสองปีก่อนแกพึ่งจะมีลูกสาว ฉันเลยปล่อยแกเอาไว้ให้ได้เลี้ยงลูกจนเมื่อลูกแกโตและผูกพันธ์กับแก ในวันนี้ฉันเลยตัดสินใจฆ่าแกทิ้ง”
เงาร่างสีดำสดุ้งแรงโดยไม่รู้ตัวก่อนจะล่องลอยลงมากอดแนบเท้าของนาธานเอาไว้อย่างน่าเวทนา
“แกไม่รู้หรอก ว่าในตอนที่สูญเสียพ่อไปแล้วทำอะไรไม่ได้เลยมันน่าเศร้าขนาดไหน.. แต่หลังจากนี้ลูกของแกจะรู้มันแทนแกเอง แล้วไว้ไปเมาส์มอยกันในนรกแล้วกันนะ…”
หลังกล่าวจบ มวลดินด้านหลังนาธานก็พลันแตกออก มือสีแดงช้ำเลือดช้ำหนองผุดขึ้นมาจากพื้นดิน มันคว้าจับโซ่ตรวนจากข้อมือของนาธานแล้วดึงมันจนขาดออก ก่อนจะกระชากร่างวิญญาณของชายตำรวจลงสู่พื้นปรโลก
เขาเคยเป็นคนร่าเริงจนวันที่ความตายพรากทุกอย่างไป ดวงตาของเขาเปลี่ยน…หัวใจของเขาไม่ใช่คนเดิมโลกนี้จะได้เห็น —พลังของคนที่ไม่มีอะไรให้เสียอีกต่อไป