ชาวนาน้อยผู้ร่าเริง
ป่านิรันดร์
## บทที่ 1 ฉันจะหลีกทางให้คุณทำต่อ

"ฟ่านจื่อ เธอนั่งรอก่อนนะ ฉันจัดการกับผู้หญิงคนนี้เสร็จแล้วจะออกมา"
ในร้านค้าแห่งหนึ่งที่ตลาดวัสดุทางการแพทย์ เจ้าของร้านวัยกลางคนขยิบตาให้กับหยาง ฟานที่มาขายสมุนไพร แล้วดึงม่านเข้าไปในห้องหลัง
ในชั่วขณะที่ม่านถูกเปิดออก ร่างขาวผ่องของหญิงสาวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าหยาง ฟานอย่างรวดเร็ว
เธอเป็นผู้หญิงผมยาว ผิวขาว
สวมสร้อยคอหยกสีเขียวที่ไม่รู้ว่าของจริงหรือของปลอม
เธอนอนอยู่บนเตียง ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ ผ้าห่มปกคลุมถึงเอว เผยให้เห็นหน้าอกอวบอิ่มสั่นไหวราวกับก้อนหิมะสองก้อน
ในทันทีที่เจ้อลาวปั่นเปิดม่าน เธอรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดร่างกายที่เปลือยเปล่าอย่างตื่นตระหนก มองออกไปข้างนอกด้วยความกังวล และสบตากับหยาง ฟานพอดี
หยาง ฟานรีบก้มหน้าลง ในใจเกิดความรู้สึกปั่นป่วนขึ้นมา
ผู้หญิงคนนี้ หยาง ฟานไม่เพียงแต่รู้จัก แต่ยังคุ้นเคยกันมากด้วย
เธอชื่ออู๋เซวี่หลาน เป็นคนในหมู่บ้านเดียวกัน
หากนับรุ่นเก่าแล้ว พวกเขายังเป็นญาติห่างๆ กัน หยาง ฟานเจอหน้าเธอยังต้องเรียกว่าพี่สะใภ้
สามีของเธอเป็นแรงงานรับเหมา หลายปีมานี้ไม่ได้อยู่บ้าน ได้ยินมาว่าสองปีหลังนี้ส่งเงินมาให้น้อยลงด้วย
อู๋เซวี่หลานจึงมักจะเข้าเมืองมารับจ้างทำงานเล็กๆ น้อยๆ เพื่อหารายได้เสริม
เธออายุเพิ่งจะสามสิบกว่าๆ หน้าตาสวยเซ็กซี่ ใบหน้ารูปไข่ คิ้วเรียวดั่งใบหลิว นับว่าเป็นสาวน้อยที่มีชื่อเสียงในละแวกนี้
แต่หยาง ฟานไม่คิดว่าเธอจะมาพัวพันกับเจ้อลาวปั่นที่มีภรรยาแล้ว
ในขณะที่หยาง ฟานกำลังคิดวุ่นวาย ก็ได้ยินเสียงอู๋เซวี่หลานดังแผ่วเบามาจากหลังม่าน "คุณให้เขาออกไปก่อนสิ แบบนี้จะทำยังไง?"
"ก็ทำเหมือนเดิมนั่นแหละ ฉันกับฟ่านจื่อสนิทกันขนาดไหน กลัวอะไรที่เขาจะรู้เรื่องแค่นี้? เร็วๆ เข้า ฤทธิ์ยาออกฤทธิ์แล้ว เธอโก่งตูดเข้าไว้ ฉันว่าท่านี้ดี เสียบเข้าไปต้องฟินแน่ๆ" เจ้อลาวปั่นพูดอย่างร้อนรน
อู๋เซวี่หลานเม้มปาก พูดเสียงเด็ดขาดว่า "ไม่ได้ ถ้าคุณทำแบบนี้ ฉันจะกลับแล้ว!"
ถึงแม้เธออยากได้ผู้ชาย แต่ตอนนี้เธอจะกล้าได้ยังไงล่ะ!
หยาง ฟานตั้งใจฟังอยู่ข้างนอก และก็พอจะเข้าใจสถานการณ์บ้างแล้ว
ดูเหมือนว่าทั้งสองคนน่าจะเพิ่งหาโอกาสได้เป็นครั้งแรก แต่ตอนนี้ตัวเองอยู่ตรงนี้ อู๋เซวี่หลานผู้หญิงคนนี้เลยรู้สึกเขินอายขึ้นมา
หยาง ฟานกำลังคิดในใจ สายตาพอดีเหลือบไปเห็นรถยนต์ BMW สีแดงคันหนึ่งจอดอยู่ริมถนน
รถคันนั้นหยาง ฟานคุ้นเคยดี เป็นของจูซานซานภรรยาของเจ้อลาวปั่น
เพราะร่วมงานกันมานาน หยาง ฟานกับสองสามีภรรยานี้ก็สนิทสนมกันจนเป็นเพื่อนกันไปแล้ว
ตอนแรก หยาง ฟานยังไม่ทันตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหา
จนกระทั่งจูซานซานที่สวมกระโปรงรัดรูปสีดำ ถือกระเป๋าใบเล็ก ร่างกายแกว่งไกวลงมาจากรถ เขาถึงได้สติขึ้นมาทันที รีบตะโกนเข้าไปข้างใน: "เล่าโจว พี่สะใภ้มาแล้ว"
"วัวตาย!" ข้างใน เจ้อลาวปั่นร้องอุทานเสียงอู้อี้
ไม่ถึงสามวินาที เจ้อลาวปั่นก็วิ่งออกมาจากข้างในพร้อมกับจับกางเกงไว้
เขาพยายามสวมเสื้อผ้าอย่างลนลาน มองออกไปนอกประตูกระจกแวบหนึ่ง พึมพำอย่างกระวนกระวายว่า "ยายนี่วันนี้ไม่ใช่บอกว่าจะไปเดินห้างกับเพื่อนหรอกเหรอ ทำไมกลับมาเร็วจัง"
หยาง ฟานพูดว่า: "เล่าโจว รีบแต่งตัวเร็วๆ เดี๋ยวผมไปดักพี่สะใภ้ให้"
เจ้อลาวปั่นส่ายหน้าด้วยสีหน้าลำบากใจ พูดอย่างร้อนรน: "ปัญหาคือที่นี่ไม่มีที่ซ่อนคน ถึงนายดักไว้ก็ไม่มีประโยชน์หรอก นายรอแป๊บนึง ให้ฉันคิดก่อน คิดก่อน..."
"อย่าคิดเลย คิดอีกสักพัก พี่สะใภ้ก็จะเข้ามาแล้ว" หยาง ฟานพูดพลางจะเดินออกไป
"เดี๋ยวก่อน!"
"ฟ่านจื่อ คราวนี้มีแต่นายเท่านั้นที่จะช่วยพี่ได้ นายช่วยพี่ผ่านเรื่องนี้ไปได้ ต่อไปสินค้าของนาย พี่จะเพิ่มราคาให้อีก 10% ได้มั้ย?"
เจ้อลาวปั่นพุ่งเข้ามาดึงหยาง ฟานไว้ทันที พูดด้วยน้ำเสียงเร่งร้อน
หยาง ฟานหัวเราะอย่างระอา "ผมกำลังจะไปช่วยพี่อยู่แล้วไง"
"ไม่ใช่ ที่ฉันหมายถึงคือให้นายเข้าไปจัดการผู้หญิงคนนั้น ฉันจะไปดักเจอจู่ซาน นายช่วยฉันรับเรื่องนี้แทนที" เจ้อลาวปั่นพูดอย่างรวดเร็ว


## บทที่ 2 การแสดงกลายเป็นความจริง

หยาง ฟานตกตะลึงทันที
นี่มันอะไรกัน? แผนอะไรเชอะ?
ถึงเขาจะยอม แต่อู๋เซวี่หลานจะยอมด้วยหรือ?
"ฉันว่านายคงร้อนตัวจนสติแตกไปแล้ว คิดว่าวิธีนี้จะได้ผลเหรอ?" หยาง ฟานพูดอย่างหงุดหงิด "รีบคิดหาวิธีอื่นเร็ว ฉันจะไปดูท่าทีก่อน"
เขาทำท่าจะเดินออกไป แต่ก็ถูกเจ้อลาวปั่นดึงกลับมา
"ไม่ทันแล้ว พี่สะใภ้มาถึงแล้ว เร็วเข้า เร็วเข้า พี่ขอร้องละ"
เพราะครอบครัวของจูซานซานมีอิทธิพล และยังช่วยเหลือเจ้อลาวปั่นมามาก เขาจึงไม่กล้าแม้แต่จะพูดเสียงดังต่อหน้าภรรยาคนดีคนนี้ ถือว่าถูกกดข่มอย่างหนัก
ถ้าจูซานซานรู้ว่าเจ้อลาวปั่นไปมีเรื่องนอกบ้าน เธอคงฆ่าเขาให้ตายแน่
ผลักหยาง ฟานเข้าไปในห้องใน เจ้อลาวปั่นก้มลงตรวจสอบเสื้อผ้าตัวเอง แน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติ จึงถอนหายใจยาว
ในตอนนั้นเอง จูซานซานสวมชุดเดรสรัดรูปสีดำกับเสื้อคลุมไหล่ก็เดินเข้ามาในห้อง
"วันนี้ไม่มีคนเหรอ?" จูซานซานถอดแว่นกันแดดที่คาดอยู่บนหน้าผากออก ถามขึ้น
"อ่า...อืม" เจ้อลาวปั่นที่กำลังทำตัวเหมือนขโมย ตอบอย่างฝืน ๆ
จูซานซานมองเจ้อลาวปั่นด้วยหางตา แล้วบ่นอย่างไม่พอใจ "ดูสภาพเหี่ยว ๆ ของนายสิ นายรอดูฉันไปนอนพักหน่อยนะ ไม่ได้เดินเท่าไหร่เลย แต่เกือบตายแล้ว"
พูดพลางถอดเสื้อคลุมออกแล้วเตรียมจะเดินเข้าไปในห้องใน
เจ้อลาวปั่นรีบพุ่งเข้าไปคว้าแขนของจูซานซานไว้ พร้อมทำท่าให้เบาเสียง
"นายหมายความว่าไง?" จูซานซานถามอย่างสงสัย
เจ้อลาวปั่นยิ้มอย่างลามก พูดเสียงเบา "ฟ่านจื่ออยู่ข้างใน"
"เขาอยู่ข้างในก็อยู่สิ จะทำอะไรฉันได้? พอดีเลย เราสองคนจะได้คุยกันหน่อย" จูซานซานพูดอย่างไม่พอใจ
"ไม่ใช่อย่างนั้น เธอเข้ามาใกล้ ๆ หน่อย ฉันจะบอกอะไรให้" เจ้อลาวปั่นดึงจูซานซานเข้ามาใกล้ พูดเสียงเบา
ทันใดนั้น เสียงของจูซานซานก็ดังขึ้นอย่างโกรธเกรี้ยว "นามสกุลโจว นายซ่อนผู้หญิงไว้ข้างในใช่ไหม? นายคิดว่าฉันไม่รู้หรือว่าฟ่านจื่อเป็นคนยังไง? นัดผู้หญิงมาเปิดซิง? นายพูดออกมาได้ยังไงกัน!"
"โอ๊ย ฉันพูดความจริง จริง ๆ นะ เธอรอก่อน อย่าเข้าไป!" เจ้อลาวปั่นร้องเสียงดัง
ตอนนี้ในห้องใน หยาง ฟานกำลังจ้องตากับอู๋เซวี่หลาน
อาจเป็นเพราะเสื้อผ้าผู้หญิงใส่ยุ่งยากกว่า ตอนที่เล่าโจวผลักหยาง ฟานเข้ามา อู๋เซวี่หลานกำลังใส่ยกทรง ร่างกายขาวราวหิมะสวมเพียงชุดชั้นใน เสื้อผ้าอื่น ๆ ยังไม่ทันได้ใส่ ใบหน้าเซ็กซี่แดงระเรื่อ ดูเหมือนไม่รู้จะทำอย่างไรดี
เสียงดังข้างนอกเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน อู๋เซวี่หลานตกใจจนสีหน้าซีดเผือด
เธอรีบคว้าตัวหยาง ฟานลงบนเตียงอย่างรวดเร็ว แล้วกระซิบข้างหูเขาอย่างร้อนรน "เร็วเข้า ถอดเร็ว มาทำกันก่อน!"
หยาง ฟานยังคงงุนงง แต่อู๋เซวี่หลานลงมือเองแล้ว
เธอปลดเข็มขัดของหยาง ฟานออกทันที ดึงกางเกงลงไปที่ขา แล้วดึงผ้าห่มมาคลุมร่างทั้งสองคน
การสัมผัสร่างกายที่ร้อนผ่าวในระยะใกล้ชิดเช่นนี้ หยาง ฟานที่ไม่เคยใกล้ชิดผู้หญิงขนาดนี้มาก่อน หัวใจเต้นรัวราวกับจะแตกออกมา
เขารู้สึกตื่นเต้นและเร้าอารมณ์ เลือดในร่างกายพลุ่งพล่านไปยังจุดเดียว แข็งตัวขึ้นมาจนกดติดกับร่างของอู๋เซวี่หลาน
เธอยังคงวุ่นวายอยู่ ใช้เท้าถีบกางเกงของหยาง ฟานลงไปพลางดึงกางเกงของตัวเองลงมา
"เร็วเข้า เข้ามาเลย" ในที่สุดก็ถีบกางเกงของหยาง ฟานและกางเกงของตัวเองออก อู๋เซวี่หลานรีบยื่นมือไปที่หว่างขาของหยาง ฟาน จับสิ่งที่ร้อนผ่าวนั้นไว้
ไม่มีเวลาที่จะชื่นชมมือเล็กๆ นุ่มนิ่มของอู๋เซวี่หลาน ภายใต้การนำทางของเธอ หยาง ฟานรวมเป็นหนึ่งเดียวกับอู๋เซวี่หลานอย่างราบรื่น
ร่างกายที่ว่างเปล่ามานานถูกเติมเต็มในทันที ความรู้สึกพึงพอใจอย่างรุนแรงทำให้อู๋เซวี่หลานเกร็งตัวโดยไม่รู้ตัว ดวงตาที่ตื่นตระหนกกลายเป็นสระน้ำแห่งฤดูใบไม้ผลิ!
"เก่ง เก่งมากเลยไอ้เด็กบ้านี่! ของใหญ่นี่แทบจะเท่าลาน้อยแล้ว!" อู๋เซวี่หลานพึมพำในใจ สายตาที่เลื่อนลอยยิ่งเต็มไปด้วยความปรารถนามากขึ้น
ในขณะนั้นเอง จูซานซานก็พุ่งเข้ามาอย่างดุดัน
"พวกเธอสองคน..." จูซานซานพึมพำอย่างประหลาดใจ จู่ๆ ก็สังเกตเห็นเสื้อผ้าท่อนบนของหยาง ฟานที่ยังอยู่ในสภาพดี ดวงตาของเธอวาบขึ้นด้วยความสงสัย
เนื่องจากเหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว หยาง ฟานยังคงสวมเสื้อคลุมอยู่
"ฟ่านจื่อ เธอใส่เสื้อผ้าแบบนี้ไม่รู้สึกอึดอัดหรอ? มีอะไรที่พูดไม่ได้หรือเปล่า? ลองเล่าให้พี่สะใภ้ฟังสิ" จูซานซานยืนกอดอกอยู่ข้างเตียงพูด "แล้วก็ เธอกับเสี่ยวอู๋ก็ไม่น่าจะสนิทกันมากนักนะ?"
ดูเหมือนจูซานซานจะไม่รู้ว่าอู๋เซวี่หลานกับหยาง ฟานเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน
เจ้อลาวปั่นยืนอยู่ด้านหลังพูดชวนอย่างกระวนกระวาย "ซานซาน เธอทำอะไรน่ะ? พวกเขาก็อยู่ในสภาพแบบนี้แล้ว เธอให้หน้าฟ่านจื่อหน่อยได้ไหม?"
"นายหุบปากซะ ฟ่านจื่อกับเสี่ยวอู๋น่าจะไม่เคยเจอกันมาก่อนใช่ไหม? แต่ตั้งแต่เสี่ยวอู๋มาทำงาน พวกนายสองคนก็สบตากันทั้งวัน นายคิดว่าฉันไม่รู้หรอ? แล้วอีกอย่าง ใครกันล่ะที่จะทำเรื่องแบบนี้โดยยังใส่เสื้อคลุมอยู่? นายว่ามันเป็นไปได้ไหมที่นายชวนฟ่านจื่อมาแสดงละครให้ฉันดู?" จูซานซานพูดเสียงเย็น
"เป็นไปไม่ได้หรอก!" เจ้อลาวปั่นมองหยาง ฟานอย่างกระดากใจ แล้วยิ้มแหยๆ พูดว่า "นี่... เป็นไปไม่ได้หรอก รีบไปกันเถอะ"
จูซานซานแค่นเสียงอย่างเย็นชา "ไอ้หมาที่กินอึไม่เลิก นายรู้สึกผิดแล้วสิ!"
พูดจบ เธอก็กระชากผ้าห่มออกทันที
"อ๊ะ..."
หยาง ฟานที่ถูกบังคับให้ขึ้นเป็ด ไม่สิ ขึ้นอู๋เซวี่หลาน รู้สึกตื่นเต้นจนสุดขีด
ในขณะที่ผ้าห่มถูกเปิดออก เขาลุกขึ้นนั่งโดยไม่รู้ตัว ได้ยินเสียงดังป๊อบ อาวุธยาวกระเด้งขึ้น เกือบจะฟาดเข้าหน้าจูซานซาน!


## บทที่ 3 สำเร็จในคราวเดียว

เมื่อเห็นสภาพนั้น ใบหน้าของจูซานซานก็แดงก่ำทันที รีบเอาผ้าห่มมาคลุมให้หยาง ฟาน
อย่างไรก็ตาม ในขณะที่กำลังคลุมผ้าห่มอยู่นั้น เธอก็แอบชำเลืองมองไปที่ "ทุน" ของหยาง ฟานอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็พูดทิ้งท้ายด้วยใบหน้าแดงก่ำว่า "ถอดเสื้อผ้าแล้วก็นอนไปเลย ไม่รู้สึกอึดอัดเหรอ"
พูดจบ เธอก็รีบเดินออกไปจากห้องด้านในด้วยรองเท้าส้นสูง
เล่าโจวเช็ดเหงื่อที่หน้าผากแล้วพยักหน้าให้หยาง ฟาน ก่อนจะรีบตามจูซานซานไป
หยาง ฟานถอนหายใจยาว ใช้มือทั้งสองข้างยันตัวขึ้น แล้วพูดเบาๆ กับอู๋เซวี่หลานว่า "ดูเหมือนพวกเขาจะออกไปแล้ว ตอนนี้เราจะทำยังไงดี"
อู๋เซวี่หลานหน้าแดงก่ำไปทั้งใบ ซุกหน้าลงไปในช่องหมอน เธอชำเลืองมองหยาง ฟานอย่างรวดเร็ว แล้วพึมพำอย่างเขินอายว่า "บวมขนาดนี้คุณก็คงทรมาน แล้วก็...ยังไงก็เข้าไปแล้ว ก็..."
เธอยังพูดไม่ทันจบ หยาง ฟานก็เริ่มลูบคลำไปแล้ว
เข้าไปแล้ว เขาก็ต้องการความสบายสักหน่อยสิ เขาไม่อยากทนทรมานเปล่าๆ หรอก
ยิ่งไปกว่านั้น อู๋เซวี่หลานก็แสดงความต้องการออกมาชัดเจนขนาดนี้แล้ว!
แต่มีอะไรที่น่าอึดอัดอยู่นิดหน่อยก็คือ เขาดูเหมือนจะหาทิศทางที่ถูกต้องไม่เจอ
"อ๊ะ..." อู๋เซวี่หลานร้องเบาๆ ดวงตาฉายแววหวามไหว เธอยื่นมือลงไปข้างล่างเพื่อนำทาง
"ตรงนี้ถูกแล้ว ตรงที่เปียกๆ นี่แหละ คุณค่อยๆ หน่อยนะ อันนี้ของคุณมัน...น่ากลัวไปหน่อย"
หยาง ฟานพยักหน้า ผ่อนคลายร่างกาย ทาบทับลงบนตัวอู๋เซวี่หลานแล้วขยับเอว
"อืม...อืม..."
อู๋เซวี่หลานกัดริมฝีปากล่างที่แดงระเรื่อ ความรู้สึกเต็มอิ่มที่ถูกเติมเต็มทำให้เธอส่งเสียงครางอย่างห้ามไม่อยู่ ดวงตาเธอฉายแววเย้ายวนชวนหลงใหล ดูเหมือนจะมีน้ำตาคลอ
หยาง ฟาน พยายามอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ทนไม่ไหวถามว่า "พี่สะใภ้ คุณกับเจ้อลาวปั่น..."
"ทำของคุณไปเถอะ อย่าพูดถึงเรื่องนี้" อู๋เซวี่หลานกลอกตาพูด
"ผมหมายถึง คุณทำงานที่นี่เหรอ?" หยาง ฟานถาม
อู๋เซวี่หลานพยักหน้า "คัดแยกสมุนไพรในคลัง ทำมาไม่นาน"
"น่าแปลกที่ผมไม่ค่อยเห็นคุณ เมื่อกี้ยังแปลกใจอยู่เลย" หยาง ฟานพูด
คลังของเจ้อลาวปั่นอยู่ด้านหลัง ห่างจากร้านด้านหน้านี้พอสมควร
ทุกครั้งที่หยาง ฟานมาก็มาตรงนี้เลย ส่วนด้านคลังก็ไปแค่หนึ่งสองครั้ง
"เรื่องนี้...เดี๋ยวค่อยเล่าให้ฟังละเอียดทีหลังนะ คราวนี้พี่สะใภ้โดนพวกคุณสองคนรังแกจนแย่เลย" อู๋เซวี่หลานมองหยาง ฟานด้วยสายตาเศร้าๆ "ใครจะคิดว่าจะเจอเรื่องแบบนี้"
"ถ้าไม่มีเรื่องนี้ ผมก็ไม่มีโอกาส พี่สะใภ้คุณแน่นจริงๆ รู้สึกดีมากเลย" หยาง ฟานขยับเอวพลางพูดยิ้มๆ
"รู้สึกดีเหรอ?" อู๋เซวี่หลานดวงตาเปล่งประกายเสน่ห์ ยื่นมือถอดเสื้อนอกของหยาง ฟานออก แล้วถามเบาๆ "อยากลองท่าด้านหลังไหม? ท่านั้นรู้สึกดีกว่า"
"ทุกท่าที่ผมยังไม่เคยลอง ผมอยากลองหมด" หยาง ฟานพูดยิ้มๆ
อู๋เซวี่หลานดวงตาเปล่งประกายเสน่ห์ที่ชวนให้หลงใหล พูดอย่างขัดใจ "คนยังเด็กแต่ใจกล้าจังนะ คุณจะทนได้นานขนาดนั้นเหรอ? ยังจะอยากลองทุกท่าอีก"
"ก็ไม่แน่นะ" หยาง ฟานพูด
อู๋เซวี่หลานหัวเราะคิกคักเบาๆ "ถ้าคุณทนได้นานขนาดนั้น วันนี้พี่สะใภ้จะให้คุณลองทุกท่าที่อยากลอง อยากทำยังไงก็ทำ แต่บอกไว้ก่อนนะ แค่ครั้งเดียวเท่านั้น"
"ตกลง" หยาง ฟานตอบรับอย่างรวดเร็ว
พอได้ยินแบบนั้น อู๋เซวี่หลานก็ไม่พูดอะไรอีก แอ่นตุ่นเอ๋อร์สูงๆ แล้วคว่ำหน้าลงบนเตียง
เมื่อมองดูสะโพกอวบอูมที่กำลังส่ายไหว หยาง ฟานก็กลืนน้ำลาย เขาจับเอวบางของเธอไว้แล้วดันเข้าไปอย่างแรง
"อ๊ะ...ลึกจัง"
ความสุขที่เต็มเปี่ยมทำให้อู๋เซวี่หลานครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ และเสียงนั้นก็ยิ่งกระตุ้นหยาง ฟาน ทำให้เขาเร่งจังหวะการเคลื่อนไหวเข้าออกให้เร็วขึ้น
การกระแทกอย่างรุนแรงของหยาง ฟานทำให้อู๋เซวี่หลานยิ่งรู้สึกเพลิดเพลิน เธอที่ไม่ได้มีชายใดมานานแล้ว ตอนนี้จมดิ่งอยู่ในความสุขที่หยาง ฟานมอบให้อย่างสมบูรณ์
ตอนนี้พวกเขาลืมไปแล้วว่ายังอยู่ในร้านของเจ้อลาวปั่น เสียงปั๊บๆ พร้อมกับเสียงครางหวานที่ขึ้นลงของอู๋เซวี่หลาน ดังขึ้นอย่างมีจังหวะในห้อง
จนกระทั่งหนึ่งชั่วโมงผ่านไป จึงค่อยๆ สงบลง
"เธอ...ปล่อยไปไหน?" อู๋เซวี่หลานที่ใบหน้าแดงก่ำ เช็ดเหงื่อที่หน้าผากที่เหมือนน้ำ ถามอย่างงงๆ
"ข้างใน" หยาง ฟานตอบ "อันนี้ เธอน่าจะรู้สึกได้นะ"
"ฉันรู้สึกได้แน่นอน ฉันแค่ไม่ค่อยเชื่อ ถามดูหน่อย" อู๋เซวี่หลานพูดพลางหายใจหอบ "ถ้าเกิดติดลูกขึ้นมา นายต้องรับผิดชอบนะ"
หยาง ฟานตกใจ "เอ่อ ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกมั้ง?"
"มันเป็นเรื่องของความน่าจะเป็น" อู๋เซวี่หลานพูด
เธอเห็นหยาง ฟานดูตื่นตระหนกจริงๆ จึงหัวเราะอย่างขบขันแล้วพูดว่า "โอเค ไม่แกล้งนายแล้ว เดี๋ยวกินยาก็ได้"
"แต่ว่า นายนี่เก่งจริงๆ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันถึงจุดสุดยอดไปกี่ครั้ง นายเป็นผู้ชายคนที่สองที่ทำฉัน แต่นายทำให้ฉันรู้สึกดีที่สุด สวรรค์เลยจริงๆ แทบจะตายเพราะนายแล้ว"
"พี่สะใภ้ ถ้ามันดี ก็มาอีกหลายๆ ครั้งสิ" หยาง ฟานยิ้มพูด
ก็นะ ผู้หญิงคนนี้ใช้แล้วเขาก็รู้สึกดีเหมือนกัน
อู๋เซวี่หลานดูภายนอกให้ความรู้สึกเซ็กซี่มาก และความจริงแล้ว เธอก็แน่นและชุ่มชื้นมากด้วย
แค่ครั้งเดียวนี้ ก็ทำให้หยาง ฟานเริ่มหลงใหลในเรื่องแบบนี้แล้ว
อู๋เซวี่หลานยิ้มมองหยาง ฟาน "ก็ดูที่ฝีมือนายสิ แล้วก็ดูอารมณ์ฉันด้วย"
นี่มันหมายความว่าไง?
แต่ฟังดูแล้วเหมือนจะมีโอกาสนะ
"รีบเอาออกสิ นายจะปล่อยไว้อย่างนั้นอีกนานเหรอ!" อู๋เซวี่หลานบ่นเบาๆ
"...โอ้"
เมื่อหยาง ฟานจัดการเสร็จแล้วออกมาจากห้องด้านใน ก็ไม่เห็นเจ้อลาวปั่นและจูซานซาน
เขาเดินออกไปนอกร้านอย่างสงสัย เห็นเจ้อลาวปั่นนั่งสูบบุหรี่อยู่บนเก้าอี้หน้าประตู แต่จูซานซานหายไปไหนก็ไม่รู้
เจ้อลาวปั่นยื่นบุหรี่ให้หยาง ฟานมวนหนึ่ง ถอนหายใจยาวแล้วพูดว่า "คนหนุ่มนี่แรงดีจริงๆ ทำเอาร้องลั่นเลย ฟ่านจื่อ วันนี้ขอบใจมากนะ ไม่งั้นพี่คงตายแน่ๆ"
"ผู้หญิงข้างในนั่น พี่จะบอกความจริงให้นะ แค่วันนี้ครั้งเดียว ยังไม่ได้ทำอะไร ถ้านายรังเกียจ ก็แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวแล้วก็จบ อย่าไปยุ่งอีก ถ้าไม่รังเกียจ มีเวลาว่างก็มาเล่นได้"
หยาง ฟานแค่พยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร
ดูเหมือนว่าอู๋เซวี่หลานไม่ได้บอกเจ้อลาวปั่นและภรรยาว่าเธอมาจากไหน
ไม่งั้นเจ้อลาวปั่นคงไม่พูดแบบนี้
"อ้อ แล้วพี่สะใภ้ล่ะ?" หยาง ฟานเปลี่ยนเรื่องถาม
สีหน้าของเจ้อลาวปั่นดูแปลกๆ ทันที "ไปซื้อตะพาบน้ำให้นาย เธอบอกว่ามันบำรุงร่างกาย จะซื้อมาให้นายบำรุงพลังชีวิต"
หยาง ฟาน: ...


## บทที่ 4 ผู้หญิงที่เดินโดยใช้กำแพงพยุงตัว

ไม่น่าแปลกใจที่สีหน้าของเจ้อลาวปั่นจะดูแปลกๆ แบบนั้น เมื่อได้ยินสิ่งที่จูซานซานทำ หยาง ฟานก็งงเหมือนกัน
จะซื้ออะไรมาชดเชยให้เขาล่ะ นี่มันเท่ากับเรียกความเกลียดชังมาเปล่าๆ
เล่าโจวคงต้องใช้ความพยายามไม่น้อยกว่าจะพาอู๋เซวี่หลานขึ้นเตียงได้ แต่สุดท้ายก็ยังไม่ทันได้สอดใส่ ก็ต้องมาเสียผลประโยชน์ให้เขาซะแล้ว
ตอนนี้ภรรยาของเขายังต้องไปซื้อของบำรุงให้หยาง ฟานอีก ใครเจอแบบนี้ก็คงหงุดหงิดกันทั้งนั้น
"เล่าโจว ผมขอบคุณในความหวังดีของพี่สะใภ้นะครับ แต่ผมว่าผมขอตัวกลับก่อนดีกว่า ไม่งั้นผมกลัวคุณจะฆ่าผม" หยาง ฟานพูดกึ่งล้อเล่น แต่จริงๆ แล้วเขาก็ตั้งใจจะกลับ อยู่ต่อไปเขาก็รู้สึกอึดอัด
"พูดอะไรอย่างนั้น นายกลับไม่ได้ เมียฉันสั่งไว้เป็นพิเศษ ถ้าไม่งั้นพอเธอกลับมาเธอต้องฆ่าฉันแน่ๆ" เจ้อลาวปั่นเกาหัวที่เริ่มเถิกขึ้นเรื่อยๆ พูด "เรื่องแบบนี้ คิดให้โล่งๆ หน่อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร"
หยาง ฟาน: ...
เห็นหยาง ฟานไม่พูดอะไร เล่าโจวนึกว่าเขายังคิดมากเรื่องนี้อยู่ กำลังจะพูดปลอบอีกสองสามคำ ก็เห็นจูซานซานถือถุงช้อปปิ้งขนาดใหญ่สองใบเดินเข้ามา ทำให้เขาตกใจรีบหุบปาก
จูซานซานชำเลืองมองเล่าโจวแวบหนึ่ง แล้วจึงเดินไปหาหยาง ฟาน พูดเสียงอ่อนโยนว่า "ฟ่านจื่อ ตามพี่เข้าไปในห้องหน่อย พี่สะใภ้จะอธิบายให้ฟังว่าต้องทำยังไงกับของพวกนี้"
"พี่สะใภ้ครับ อันนี้...ไม่จำเป็นจริงๆ นะครับ" หยาง ฟานมองเจ้อลาวปั่นแวบหนึ่ง พูดอย่างเก้อเขินๆ
"ไม่จำเป็นยังไง? นายยังเด็กไม่รู้หรอก เรื่องนี้ฟังพี่สะใภ้ไว้ไม่ผิดแน่" จูซานซานเดินส่ายสะโพกอวบอิ่มเข้าไปในร้าน "ตอนหนุ่มๆ ไม่รู้จักบำรุงพลังชีวิต พอแก่เท่าโจวเหว่ยซิ๋งนี่ อยากบำรุงก็ไม่ทันแล้ว คนอื่นออกมาผู้หญิงเดินเซ คุณออกมาตัวเองเดินเซ บอกมาสิว่ามันไม่ทรมานหรือไง?"
หยาง ฟานเงียบไม่ตอบอะไร
เล่าโจวโดนลูกหลงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย...
ขณะกำลังพูดกันอยู่ อู๋เซวี่หลานใช้มือซ้ายกุมท้องน้อย ขมวดคิ้วแน่น เดินพิงกำแพงออกมา
จูซานซานมองหยาง ฟานด้วยสีหน้าตกใจ สายตาชำเลืองมองที่จุดสำคัญของหยาง ฟานอย่างไม่เปิดเผย "ฟ่านจื่อ พี่แค่ยกตัวอย่าง นายทำจริงๆ เหรอ?"
"เขาไม่ใช่แค่ทำจริงๆ ฉันรู้สึกว่าฉันใกล้จะต้องเรียกรถพยาบาลแล้ว" อู๋เซวี่หลานมองหยาง ฟานแวบหนึ่ง พูดอย่างเหนื่อยอ่อน
ตอนทำมันสุขสมเท่าไหร่ พอเสร็จแล้วก็ทรมานเท่านั้น
ครั้งนี้รุนแรงจนอู๋เซวี่หลานรู้สึกเหมือนครั้งแรกเลยทีเดียว
"ถ้าคุณต้องการ ฉันช่วยเรียกให้ไหม?" จูซานซานลังเลเล็กน้อย ถามอย่างเป็นห่วง
อู๋เซวี่หลานโบกมือ "ไม่ต้องๆ จริงๆ แล้วก็ไม่ได้หนักขนาดนั้นหรอก"
"จู่ซานซานพูดขึ้นอย่างใช้ความคิด "งั้นเธอพักก่อนดีกว่า"
อู๋เซวี่หลานพยักหน้าแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ
จู่ซานซานมองอู๋เซวี่หลานอย่างครุ่นคิด มือขวาลูบไหปลาร้าขาวเนียนโดยไม่รู้ตัว เหม่อลอยไปสักพัก จู่ๆก็ดูเหมือนจะนึกอะไรออก จึงพูดกับหยางฟานว่า "ฟ่านจื่อ ฉันจะบอกวิธีทำพวกนี้ให้นะ ที่นี่แค่ไม่สะดวกจะทำอาหาร ไม่งั้นฉันจะต้มให้เธอเลย"
"พี่สะใภ้ ผมเกรงใจจริงๆ" หยางฟานยิ้มพูด
"จะเกรงใจพี่สะใภ้ทำไมล่ะ? บางทีวันหน้าพี่สะใภ้อาจต้องพึ่งเธอก็ได้นะ" จู่ซานซานหัวเราะคิกคัก ดวงตาเป็นประกายอ่อนโยน แล้วชายตามองหยางฟานแวบหนึ่ง
หยางฟานไม่ได้คิดอะไรมาก ยิ้มแล้วจำใจรับน้ำใจนั้น
หลังจากฟังจู่ซานซานอธิบายอย่างละเอียดว่าควรต้มเต่าพร้อมสมุนไพรพวกนั้นอย่างไร เจ้อลาวปั่นก็คิดเงินค่าของที่หยางฟานส่งมาวันนี้ หยางฟานจึงเก็บเงินหนึ่งพันสามร้อยหยวนใส่กระเป๋าแล้วออกจากตลาดวัสดุทางการแพทย์พร้อมกับอู๋เซวี่หลาน
นั่งบนรถสามล้อมือสองที่หยางฟานซื้อมาจากตลาดมือสองด้วยเงินสองพันหยวน อู๋เซวี่หลานรัดชุดกระโปรงยาวแน่นขึ้น แล้วพูดขึ้นมายิ้มๆว่า "ฟ่านจื่อ ดูเหมือนเมียเจ้าของร้านคนนั้นจะสนใจเธอนะ"
เธอพักไปสักพัก ในที่สุดก็หายจากอาการเจ็บนั้นแล้ว
แต่นั่งบนรถสามล้อที่กระแทกก้นนี้ ก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายนัก
"เขาแค่เห็นว่าผมกำพร้าตั้งแต่เด็ก เลยดูแลผม ไม่ได้มีอะไรหรอก" หยางฟานส่ายหน้าพูด
อู๋เซวี่หลานชายตามองหยางฟานแวบหนึ่ง แล้วพูดว่า "อย่ามาปฏิเสธ ตาพี่สะใภ้เธอนี่แม่นนัก เรื่องนี้แน่นอนเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ ถ้าไม่เชื่อวันหลังลองทดสอบดูสิ ถ้าเธอจับก้นเขาหรือลวนลามนิดหน่อย เขาต้องไม่ปฏิเสธแน่ๆ"
คนพูดมีเจตนา คนฟังก็มีใจ
คำพูดของอู๋เซวี่หลานทำให้หยางฟานรู้สึกใจเต้น แต่เขาไม่กล้าเสี่ยง
ในตลาดวัสดุทางการแพทย์ทั้งหมด การที่เขารักษาสถานการณ์ปัจจุบันไว้ได้ ก็เพราะความสัมพันธ์กับสามีภรรยาเล่าโจว
ถ้าพลาดทำให้ความสัมพันธ์แย่ลง ต่อไปเขาต้องขาดทุนอย่างน้อยสิบเปอร์เซ็นต์
"อ๊ะ..." อู๋เซวี่หลานร้องครางเบาๆ มือกุมท้องน้อยไว้ "ฟ่านจื่อ ช้าลงหน่อยสิ จู่ๆก็กระแทก ฉันรู้สึกเหมือนโดนเธอแทงเข้ามาอีก เจ็บนิดหน่อย"
อู๋เซวี่หลานพูดจาไม่มีความเกรงใจเลย คำไหนก็พูดออกมาได้จากปากเธอ
เป็นคนยั่วยวน พูดจาก็ทรงพลัง แค่ไม่กี่คำก็สามารถจุดไฟในร่างกายคนขึ้นมาได้
หยางฟานชะลอความเร็วลง ยิ้มพูดว่า "พี่สะใภ้ พูดระวังๆหน่อยสิครับ พูดแบบนี้ผมก็อยากแล้ว"
"อยากก็อดไว้ อย่างน้อยอาทิตย์นี้เธอก็หมดหวัง ฉันต้องพักผ่อน" อู๋เซวี่หลานมองหยางฟานอย่างไม่พอใจ บ่นเบาๆ "ก่อนหน้านี้ ฉันแค่ได้ยินคนพูดว่าโดนทำจนต้องนอนอยู่บนเตียงสามวัน ไม่คิดว่าฉันจะมีวันนี้ด้วย"


## บทที่ 5 ศัตรูตระกูลและทัศนคติ

ตอนที่พูดคุยหยอกล้อกับอู๋เซวี่หลานได้ไม่กี่ประโยค หยาง ฟานก็เห็นทางแยกเข้าหมู่บ้านที่อยู่ข้างถนนใหญ่แล้ว
ปกติเส้นทางนี้ต้องใช้เวลาเดินอย่างน้อย 40 นาที แต่วันนี้เขายังไม่ทันรู้ตัวเลยว่ามาถึงหมู่บ้านแล้ว
เวลาผ่านไปเร็วราวกับเพียงแค่กะพริบตาเดียว
รถสามล้อของหยาง ฟานเลี้ยวขวาเข้าสู่ถนนคอนกรีตที่มุ่งหน้าเข้าหมู่บ้าน
เดินทางต่อไปอีก 20 นาทีตามเส้นทางนี้ไปทางภูเขา ก็จะเห็นต้นไทรใหญ่ที่มีพุ่มใบเหมือนเมฆหมอกอยู่ไกลๆ ราวกับเป็นทหารยามที่ทางเข้าหมู่บ้านซื่อเฉิง
เป็นช่วงลมหนาวเดือนสาม ต้นไทรกำลังแตกใบอ่อน
มองไกลๆ เห็นเขียวขจีน่าชื่นใจ
หมู่บ้านซื่อเฉิงมีชื่อเต็มว่าหมู่บ้านสถานีชิเฉิง เคยเป็นสถานีม้าในสมัยโบราณ ว่ากันว่าใช้งานมาเกือบหกร้อยปี จนถึงทุกวันนี้ยังสามารถพบเห็นซากกำแพงโบราณรอบๆ หมู่บ้านได้
เมื่อใกล้ถึงทางเข้าหมู่บ้าน อู๋เซวี่หลานแตะแขนหยาง ฟานเบาๆ แล้วพูดว่า "ฟ่านจื่อ ปล่อยฉันลงตรงนี้เถอะ ถ้าเข้าไปในหมู่บ้านแล้วมีคนเห็นจะไม่ดี ที่เหลืออีกนิดหน่อยฉันเดินกลับเองก็ได้"
"มันจะเป็นอะไรไปล่ะ? แค่บังเอิญเจอกันแล้วให้ติดรถมาด้วย ใครจะพูดอะไรได้" หยาง ฟานพูด
อู๋เซวี่หลานยิ้มอย่างซุกซน "แต่ฉันรู้สึกผิดนี่นา"
"พี่สะใภ้จะรู้สึกผิดยังไงก็คงไม่พูดออกมาหรอก ใครจะรู้เรื่องของเราได้" หยาง ฟานพูดพลางหัวเราะ
"ไม่พูดออกมา แต่ถ้าแสดงออกทางสีหน้าแล้วคนอื่นเห็นจะทำยังไง? นายก็รู้ว่าปากของพวกแม่ม่ายในหมู่บ้านร้ายกาจแค่ไหน เด็กสาวแค่ปวดท้องไปหาหมอ พวกนั้นก็ยังบอกว่าเด็กไม่รักนวลสงวนตัว" อู๋เซวี่หลานส่ายหน้าพูด
แม้ว่าปากของผู้หญิงบางคนในหมู่บ้านจะร้ายจริงๆ แต่หยาง ฟานรู้สึกว่าอู๋เซวี่หลานระมัดระวังมากเกินไป
แต่เมื่อเธอยืนกราน หยาง ฟานก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก ได้แต่ทำตามความต้องการของเธอ
หลังจากที่อู๋เซวี่หลานขยับตุ่นเอ๋อร์ที่กลมกลึง บิดเอวอวบอิ่มลงจากรถ หยาง ฟานคิดครู่หนึ่งแล้วอดไม่ได้ที่จะถามว่า "พี่สะใภ้ ครั้งหน้าผมจะไปหาพี่ได้เมื่อไหร่?"
"ดูที่ท่าทีของนายสิ ถ้านายอยากจะเอาพี่สะใภ้ อย่างน้อยก็ต้องมีท่าทีหน่อย ใช่ไหม?" ดวงตาของอู๋เซวี่หลานเป็นประกายเจ้าเล่ห์ ขยิบตาให้หยาง ฟาน
จริงๆ แล้ว วันนี้เธอก็รู้สึกดีกับหยาง ฟานเหมือนกัน
ทุ่งนาที่รกร้างมานานได้รับการไถพรวนอย่างลึกซึ้ง ทำให้ความรู้สึกด้านนั้นของอู๋เซวี่หลานถูกปลุกขึ้นมาอย่างสมบูรณ์
แต่เธอกลัวว่าหยาง ฟานจะคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ไม่เคร่งครัด โดยเฉพาะอย่างยิ่งสถานที่ที่หยาง ฟานเจอเธอยังเป็นบนเตียงของโจวเหว่ยซิ๋ง ดังนั้นเธอจึงจงใจทำเป็นเฉยๆ
หยาง ฟานงุนงงเล็กน้อย "งั้นพี่สะใภ้ให้คำใบ้ผมหน่อยสิ?"
เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่าอู๋เซวี่หลานต้องการท่าทีแบบไหน
"ไอ้หัวไม้ คิดเอาเองสิ" อู๋เซวี่หลานพูดเสียงอ่อนหวานออดอ้อน หัวเราะเบาๆ พลางชำเลืองมองหยาง ฟาน แล้วหมุนตัวเดินจากไป
เธอมีสะโพกที่กลมกลึงและโค้งเว้าซึ่งขยับขึ้นลงตามจังหวะการเดิน ส่ายไปมาอย่างมีจังหวะและยืดหยุ่นมาก
หยาง ฟานกลืนน้ำลายเบาๆ บิดคันเร่งตามอู๋เซวี่หลานไป แอบบีบสะโพกที่โค้งมนของเธอ ความรู้สึกยืดหยุ่นที่น่าตกใจทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะไปครึ่งจังหวะ
อู๋เซวี่หลานครางเบาๆ หันหน้ามาทำท่าโกรธจ้องหยาง ฟาน "อย่าทำแบบนี้ ถ้ามีคนเห็นจะทำยังไง? รีบกลับบ้านกันเถอะ"
"แต่ผมยังไม่เข้าใจนะพี่สะใภ้" หยาง ฟานพูดพลางหัวเราะ
"งั้นก็ไม่ใช่ความผิดฉันนะ ถ้าอยากกินเนื้อ ต้องลงแรงก่อนสิ!" อู๋เซวี่หลานหัวเราะคิกคัก ทำให้หน้าอกอวบอิ่มของเธอกระเพื่อมขึ้นลง
หยาง ฟานงงงวยเหมือนพระสงฆ์ที่ไม่รู้อะไรเลย แต่อู๋เซวี่หลานก็ไม่ยอมบอกอะไร เขาก็ทำอะไรผู้หญิงคนนี้ไม่ได้
แต่ครั้งหน้าก็ยังมีโอกาสแน่นอน ขึ้นอยู่กับว่าอู๋เซวี่หลานต้องการท่าทีแบบไหน
คงไม่ถึงขนาดต้องให้เขาคอยรับใช้เธออย่างขยันขันแข็งหรอกนะ?
คิดในใจแบบนั้น หยาง ฟานก็กลับบ้าน
พอก้าวเข้าประตูบ้าน หยาง ฟานก็ได้ยินเสียงด่าทอดังราวกับฟ้าผ่าของแม่เลี้ยงโจว เหวินฮุย
หยาง ฟานรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที แม่เลี้ยงคนนี้ของเขาดีทุกอย่างยกเว้นปากที่ร้ายกาจหน่อย
วันนี้ก็ไม่รู้ว่าใครไปทำให้เธอโกรธอีกแล้ว
เขาจอดรถสามล้อไว้ที่โรงรถด้านข้างลานบ้าน แล้วค่อยๆ ย่องไปที่ประตู
เขาตั้งใจจะดูสถานการณ์ก่อน เพื่อไม่ให้ตัวเองต้องเปื้อนเลือด
แต่พอเลี้ยวออกมาจากมุมกำแพง ก็เห็นแม่เลี้ยงโจว เหวินฮุยกับพี่สะใภ้เย่ เถิงนั่งคัดแยกสมุนไพรอยู่หน้าโกดัง
ตอนนี้ในโกดังของหยาง ฟานเหลือสมุนไพรไม่มาก ส่วนใหญ่เป็นพวกที่ราคาแพง
เขาตั้งใจจะรอดูปฏิกิริยาของตลาดสักหน่อย แล้วค่อยขายตอนราคาขึ้นสูง
แต่ตอนนี้ทั้งโกดังดูเหมือนถูกปล้นไปแล้ว เห็นสมุนไพรกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นไปหมด
หยาง ฟานรีบเดินเข้าไปถามอย่างร้อนรน "แม่เล็ก พี่สะใภ้ เกิดอะไรขึ้นครับ?"
"ฝีมือของไอ้เฉิน หลินนั่นแหละ ไอ้สัตว์นรกมันทำเรื่องดีๆ! แถมวันนี้ไอ้แก่นั่นยังมาขู่อีกว่าจะทำให้บ้านเราพินาศย่อยยับ!" โจว เหวินฮุยด่าอย่างโกรธแค้น
เย่ เถิงยิ้มอ่อนโยนให้เขา ไม่พูดอะไร
หยาง ฟานพยักหน้า ไม่สนใจคำด่าทอของโจว เหวินฮุย เดินตรงเข้าไปในโกดัง
เมื่อเห็นสมุนไพรที่กระจัดกระจายเต็มพื้น ความโกรธของเขาก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที เขานึกอยากจะฆ่าไอ้แก่บ้านั่นให้ตาย!


## บทที่ 6 ข้าราชการเล็กๆ

เฉิน หลินเป็นหัวหน้าหมู่บ้านของหมู่บ้านซื่อเฉิง ตอนนี้อายุเกือบห้าสิบปีแล้ว เขามีปัญหากับพ่อของหยาง ฟานมาตลอด
ตามหลักแล้ว เมื่อพ่อของหยาง ฟานเสียชีวิตไปแล้ว เฉิน หลินก็ควรจะหยุดเรื่องนี้
แต่คนเลวคนนี้ไม่เพียงแต่ไม่หยุด แต่กลับยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น พยายามทำร้ายครอบครัวของหยาง ฟานอย่างถึงที่สุด
ครั้งนี้ ไอ้สารเลวนั่นทำลายสมุนไพรของเขา มันเป็นการกระทำที่แทงใจดำหยาง ฟานจริงๆ
ความพยายามหลายเดือนต้องสูญเปล่าแล้ว!
หยาง ฟานจ้องมองสมุนไพรบนพื้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หยิบมีดสับยาที่วางอยู่ริมกำแพงขึ้นมาทันที
เขาจะไปเอาเลือดไอ้หมานั่นบ้าง
"ฟ่านจื่อ เธอ...เธอจะทำอะไร?" เย่ เถิงที่มีใบหน้าสวยงามบอบบางเดินเข้ามาด้วยความกังวล
หยาง ฟานก้มหน้าลง พูดเสียงทุ้มว่า "แม้จะต้องติดคุกสองปี ฉันก็จะให้ไอ้หมานั่นจำไว้เป็นบทเรียน!"
"เธอบ้าไปแล้วหรือ เร็วเข้า วางมันลง!" เย่ เถิงตกใจ รีบเข้าไปแย่งมีดในมือของหยาง ฟาน
มือของเธอที่อ่อนนุ่มราวกับไร้กระดูกและเย็นเล็กน้อยวางลงบนมือของหยาง ฟาน ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังโกรธจัดนี้สะดุ้งในใจ สมองเริ่มแจ่มใสขึ้นมาก
เขากลัวจะทำร้ายเย่ เถิง จึงปล่อยมีดลงอย่างว่าง่าย
ในตอนนี้ โจว เหวินฮุยก็เดินเข้ามา เธอมองหยาง ฟานด้วยสีหน้าบึ้งตึง แล้วตวาดใส่เย่ เถิงว่า "เสี่ยวตง เธอเอามีดให้เขาสิ ปล่อยให้เขาไป ถ้าจะดีก็สับเฉิน หลินไอ้สารเลวนั่นให้ละเอียด อย่าให้มันเหลือลมหายใจ ถ้าเขาไม่ตาย พอเธอติดคุก ครอบครัวนี้ก็จะแตกสลาย"
หยาง ฟานตอนนี้ใจเย็นลงมากแล้ว เขาพึมพำว่า "ผมเตรียมจะหั่นยา ไม่ได้คิดจะฆ่าคน"
"แกจะหั่นอะไร? แกมียาที่ไหนให้หั่น?" โจว เหวินฮุยด่าอย่างดูถูก
"ฉันบอกแกนะ ถ้าแกอยากจะแก้แค้นจริงๆ ไปนอนกับเมียน้อยของเฉิน หลิน แล้วใช้ความสัมพันธ์ของเธอหาหลักฐานการโกงกินของเฉิน หลินในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ฟ้องจนเขาติดคุก แล้วค่อยบอกเขาว่าแกได้เมียเขาไปแล้ว แกอาจจะทำให้เธอมีลูกด้วยซ้ำ ถึงตอนนั้นแม่จะเลี้ยงลูกให้แกเอง!"
หยาง ฟานมองโจว เหวินฮุยด้วยความตกตะลึง ผู้หญิงคนนี้ถึงกับเป็นบ้าไปแล้วหรือ?
แต่...
พอคิดดูดีๆ แล้ว ความคิดนี้...ดูเหมือนจะใช้ได้จริงๆ
แม้ว่าเฉิน หลินจะอายุเกือบห้าสิบปีแล้ว แต่เขาก็แต่งงานกับภรรยาคนเล็กที่อายุเพียง 25-26 ปี และเป็นบัณฑิต ชื่อเหว่ย จวิ้น
พูดถึงเหว่ย จวิ้น เธอก็เป็นสาวที่น่าสงสารคนหนึ่ง
เธอเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยจริงๆ หลังจากเรียนจบก็สอบเข้าทำงานในท้องถิ่น และเป็นเลขาธิการพรรคของหมู่บ้านซื่อเฉิง
ตามหลักการแล้วอำนาจในมือของเธอควรจะมากกว่าเฉิน หลิน แต่เฉิน หลินคนแก่นั่นทำงานเป็นเสมียนของหมู่บ้านซื่อเฉิงมาสิบกว่าปีแล้ว หลังจากนั้นก็ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าและทำงานมาอีกเกือบสิบปี สามารถพูดได้ว่าเขารู้เล่ห์เหลี่ยมทั้งหมดแล้ว
เหว่ย จวิ้นเพิ่งมาก็ถูกเฉิน หลินกีดกันไม่ให้มีอำนาจอะไรเลย ไม่เพียงแต่ไม่มีอำนาจอะไรในมือ ยังถูกใส่ร้ายอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวหลายครั้ง และถูกลงโทษหลายครั้ง
และสาเหตุที่เธอกลายเป็นเมียน้อยของเฉิน หลิน ก็เริ่มต้นจากการถูกใส่ร้ายครั้งหนึ่ง
หมู่บ้านขาดทุนไปหลักแสน บัญชีทั้งหมดนั้นล้วนเป็นลายเซ็นของเหว่ย จวิ้น ตอนแรกเธอไม่รู้เรื่องนี้เลย จนกระทั่งมีการตรวจสอบลงมาอย่างกะทันหัน เธอถึงได้รู้เรื่องนี้
เธอรู้ตลอดว่าปัญหาอยู่ที่ไหน จึงโกรธมากและไปหาเฉิน หลินเพื่อเคลียร์บัญชี
ตอนนั้นเฉิน หลินกลับผิดปกติ ยอมรับทุกอย่างและบอกว่าจะจัดการให้ แถมยังเลี้ยงข้าวเหว่ย จวิ้นมื้อหนึ่ง
ผลคือหลังจากกินข้าวเสร็จ วันรุ่งขึ้นเหว่ย จวิ้นตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอยู่บนเตียงของเฉิน หลินอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว เฉิน หลินทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และพูดกับเหว่ย จวิ้นถึงเรื่องการขาดทุนหลักแสนนั้น ซึ่งเป็นหนี้และความรับผิดชอบที่เหว่ย จวิ้นแบกรับไม่ไหว
ไม่มีใครรู้ว่าสุดท้ายเฉิน หลินโน้มน้าวเหว่ย จวิ้นอย่างไร แต่หลังจากการดื่มครั้งนั้น ทั้งสองคนก็เตรียมงานแต่งงานกัน
คิดถึงเรื่องเหล่านี้แล้ว หยาง ฟานก็รู้สึกว่าน่าจะสามารถโค่นเฉิน หลินผ่านผู้หญิงคนนี้ได้จริงๆ
"แม่เล็ก นี่คุณคิดอุบายอะไรแปลกๆ อีกล่ะ!" เย่ เถิงพูดด้วยความไม่พอใจ ใบหน้าแดงเรื่อเล็กน้อย
โจว เหวินฮุยตาเบิกกว้าง พูดเสียงดังว่า "แผนของฉันมีปัญหาอะไรหรือ? พวกเราไม่มีเส้นสายไม่มีอิทธิพล ก็ต้องหาทางอื่นไม่เดินตามทางปกติสิ!"
เธอชี้ไปที่หยาง ฟาน "ดูเด็กคนนี้สิ ตัวสูงหนึ่งเมตรแปดสิบ รูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาก็หล่อ การเกี้ยวสาวที่อยู่แต่ในบ้านและไม่มีความสุข มันก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย ถึงตอนนั้นทำให้มีความสุขแล้ว ให้เฉิน หลินกลายเป็นอู๋ต้าหล่างก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้"
หยาง ฟานรู้สึกสนใจจริงๆ
ความคิดนี้ดีกว่าการที่เขาโมโหแล้วทำอะไรโง่ๆ มากทีเดียว ต้องลองดู
ไม่งั้นเขาก็ไม่รู้จริงๆ ว่าจะเริ่มยังไง
"ผมจะลองคิดดูอีกที ต้องมีวิธีสักอย่างแน่" หยาง ฟานไม่ได้ตกลงกับแผนที่ค่อนข้างหลุดโลกของโจว เหวินฮุยโดยตรง เขาตั้งใจจะแอบไปทำเอง
"ไอ้เจ้าหนูตัวป่วน แกยังจะมาทำเป็นรักนวลสงวนตัวอีก รักนวลสงวนตัวบ้าอะไรของแก นอนกับผู้หญิงทั้งแกก็สบายทั้งเขาก็สบาย แกมีอะไรต้องรักนวลสงวนตัวด้วย?" โจว เหวินฮุยเห็นท่าทีของหยาง ฟานแล้วก็โกรธทันที
หยาง ฟานตกใจกับคำพูดหยาบคายนี้จนพูดไม่ออก ได้แต่พูดอึกอักว่า "ผมจะลองคิดดูก่อนนะ ถ้าไม่มีวิธีอื่นจริงๆ ค่อยพิจารณาวิธีนี้"
"ไอ้เด็กบ้า แกอยู่ในยุคศักดินาหรือไง?" โจว เหวินฮุยด่าทันที
หยาง ฟานทนไม่ไหวจริงๆ แล้ว "ผมไปอาบน้ำก่อนนะ พวกคุณคุยกันต่อเถอะ"
พูดจบเขาก็วิ่งหนีไปเลย
ทนไม่ไหวจริงๆ ทนไม่ไหวเลย


## บทที่ 7 การร่วมรักในห้องใต้หลังคา

หยาง ฟานวิ่งเข้าห้องน้ำ อาบน้ำอย่างสบายใจ และในขณะเดียวกันก็ทำให้สมองของเขาได้ปลอดโปร่งขึ้น
เมื่อเขาออกมาจากห้องน้ำ ลานบ้านเงียบสงัด ไม่มีเสียงพูดคุยของโจว เหวินฮุยและเย่ เถิงจากด้านนอก
ใกล้เที่ยงแล้ว สองคนนี้ไปไหนกัน?
หยาง ฟานอดสงสัยไม่ได้
หลังจากเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น หยาง ฟานกังวลว่าโจว เหวินฮุยจะเห็นว่าเขาไม่เต็มใจ และอาจจะคิดหาวิธีอื่นเพื่อจัดการกับเฉิน หลิน เขากลัวว่าผู้หญิงคนนี้จะทำอะไรโง่ ๆ เพราะความหุนหันพลันแล่น
คิดแบบนี้แล้ว เขาก็รู้สึกกังวลขึ้นมาทันที รีบออกไปดูที่ลานบ้านก่อน แล้วก็เริ่มค้นหาทีละห้อง
บ้านที่หยาง ฟานอาศัยอยู่เป็นบ้านไม้ที่สืบทอดมาจากปู่ของเขา
มีสองชั้นพร้อมดาดฟ้า มีลานสองชั้น ด้านนอกมีลานหนึ่งที่มีบ้านชั้นเดียวสองหลัง เดิมเป็นห้องหนังสือและห้องรับแขก ตอนนี้หยาง ฟานใช้เป็นห้องนั่งเล่นและห้องครัว ส่วนบ้านไม้เป็นห้องนอนของทั้งสามคน
หยาง ฟานค้นหาทั่วชั้นหนึ่งและชั้นสอง แต่ก็ไม่พบร่องรอยของคนทั้งสอง ทำให้เขารู้สึกกังวลขึ้นมา โจว เหวินฮุยผู้หญิงบ้าคนนี้คงไม่ได้ไปหาเฉิน หลินโดยตรงหรอกนะ?
ยืนอยู่ที่บันไดชั้นสอง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อจะโทรหาโจว เหวินฮุย แต่จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงครางอ่อนหวานดังมาจากชั้นบน เสียงอ่อนหวานนุ่มนวล
นี่เป็นเสียงของพี่สะใภ้เย่ เถิง
สมองของหยาง ฟานพลันมึนงงไปชั่วขณะ พี่สะใภ้ถูกคนทำอะไรหรือ?
ไอ้เวรเอ๊ย!
ความโกรธของหยาง ฟานพุ่งขึ้นสู่ศีรษะทันที
สำหรับพี่สะใภ้คนนี้ที่ไม่มีความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยากับพี่ชายของเขาเลย เขาแอบหลงรักเธอมาไม่ใช่แค่วันสองวันแล้ว
แต่เขาเพียงแค่ได้จับมือเท่านั้น แต่ตอนนี้กลับถูกคนอื่นมาแย่งไปเสียแล้ว?
ผลลัพธ์นี้เป็นสิ่งที่หยาง ฟานไม่สามารถยอมรับได้อย่างแน่นอน
เขากดความโกรธในใจเอาไว้ แล้วค่อย ๆ ย่องขึ้นไปที่ห้องใต้หลังคาชั้นบน
หยาง ฟานค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ห้องใต้หลังคาอย่างระมัดระวัง แล้วมองเข้าไปในห้องผ่านช่องว่างระหว่างแผ่นไม้
พอมองเข้าไป ดวงตาของหยาง ฟานก็เบิกกว้างทันที
พี่สะใภ้ของเขาถูกคนทำอะไรสักอย่างจริง ๆ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่สามารถเรียกว่าถูกทำร้ายได้ทั้งหมด...
ตอนนี้ในห้องใต้หลังคาที่แสงแดดส่องสว่างไปทั่ว และดอกไม้ที่โจว เหวินฮุยปลูกไว้กำลังบานสะพรั่งแข่งกัน พี่สะใภ้ของหยาง ฟานที่ปกติแล้วดูเรียบร้อยอ่อนหวาน และพูดจาเบา ๆ นุ่มนวล กำลังเปลือยกายทั้งตัวโน้มตัวพาดอยู่บนขอบหน้าต่าง เอวบางอ่อนแอนลงเล็กน้อย ยืนเขย่งปลายเท้ายกก้นกลมกลึงขาวผ่องเหมือนลูกพีชขึ้นสูง
ส่วนด้านหลังของเธอ โจว เหวินฮุยที่มีผิวคล้ำกว่าเย่ เถิงเล็กน้อย ดูไม่ได้อ่อนเยาว์เท่า แต่ก็ยังขาวผ่องอยู่ กำลังนั่งยอง ๆ อยู่ด้านหลังของเย่ เถิง เธอเชิดคางขึ้นสูง ใช้ปลายลิ้นสีแดงระเรื่อเลียเบา ๆ ไปตามร่องที่ชุ่มฉ่ำและบอบบางนั้น
หยาง ฟานจ้องตาเขม็ง กลืนน้ำลายเบา ๆ อย่างคอแห้งผาก
เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าแม่เล็กกับพี่สะใภ้มีความสัมพันธ์แบบนี้ด้วย
การที่โจว เหวินฮุยจะทำเรื่องแบบนี้ หยาง ฟานไม่รู้สึกแปลกใจเลย ผู้หญิงคนนี้ปากไม่มีหูรูด ทำอะไรหวือหวาก็เป็นเรื่องปกติ แต่พี่สะใภ้ที่ดูเรียบร้อยอ่อนหวานขนาดนั้นกลับ...
หยาง ฟานจ้องเขม็งไปยังจุดที่โจว เหวินฮุยกำลังใช้ปลายลิ้นเลียไปมาไม่หยุด
ความอ่อนเยาว์ของหญิงสาว แม้แต่น้ำใสที่ไหลลงมาก็ดูบริสุทธิ์ไร้ที่ติ
เลือดในร่างกายของเขาค่อย ๆ ไหลรวมไปยังจุดหนึ่ง แล้วแข็งตัวขึ้นอย่างน่าเกรงขามพิงอยู่กับบันได
เขาอดใจไม่ไหว อยากจะวิ่งเข้าไปแทรกอยู่ระหว่างผู้หญิงสองคนนี้
เขาอยากใช้กำลังอันเหี้ยมโหดพุ่งเข้าชนกับความอ่อนนุ่มสีชมพูสดใสของพี่สะใภ้ รู้สึกถึงความแน่นและอบอุ่นที่ความอ่อนนุ่มนั้นมอบให้อย่างรุนแรง
แต่...
หยาง ฟาน ก็ยังคงกดข่มความต้องการนี้ไว้อย่างแรง
เขารู้ว่าตัวเองทำแบบนั้นไม่ได้
แม่เล็กกับพี่สะใภ้เล่นด้วยกันได้ แต่ถ้าเพิ่มเขาเข้าไปด้วย เรื่องนี้ก็จะเปลี่ยนรสชาติไป
แค่มองดูร่างเปลือยเปล่าของเธอ ภาพของพ่อของเขาก็พยายามจะปรากฏขึ้นในความคิดของเขาแล้ว
ถึงแม้ว่า แม่เล็กกับพ่อของเขาจะไม่มีอะไรที่เป็นรูปธรรมก็ตาม
แต่ความสัมพันธ์ก็ยังคงอยู่ตรงนั้น
ความรักระหว่างโจว เหวินฮุย กับพ่อของหยาง ฟาน อยู่ในระดับที่ค่อนข้างสูง
พวกเขาเป็นคู่รักทางจิตวิญญาณ ส่วนการสัมผัสทางร่างกาย -- ศูนย์
โจว เหวินฮุย เป็นเพื่อนนักอ่านของพ่อหยาง ฟาน พวกเขาติดต่อทางจดหมายมาเกือบสิบปี แต่ไม่เคยเจอหน้ากันเลย
เรื่องบังเอิญก็คือ ตอนที่โจว เหวินฮุย ตัดสินใจย้ายมาอยู่ในหมู่บ้านเพื่อใช้ชีวิตครึ่งหลังกับพ่อของหยาง ฟาน พ่อของหยาง ฟาน ก็เกิดเรื่องขึ้นพอดี
ทั้งสองคนที่เพิ่งจดทะเบียนสมรสกัน ก็ต้องแยกจากกันคนละทิศละทาง
โจว เหวินฮุย หญิงโสดวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะแค่เคยคบหาดูใจกัน ไม่เคยแต่งงานมาก่อน กลับกลายเป็นแม่ม่ายที่เป็นทั้งแม่สามีและแม่เลี้ยงในทันที มีลูกสะใภ้หนึ่งคน และลูกชายหนึ่งคน
ในตอนนั้นเอง เสียงของโจว เหวินฮุย ก็ดังขึ้นในห้องใต้หลังคา "เสี่ยวตง หันมาทางนี้สิ ช่วยฉันหน่อย"
เย่ เถิง ที่กำลังครางเสียงหวานอยู่นั้น ก็หันร่างที่เต็มไปด้วยสีแดงระเรื่อน่าหลงใหลมา
พอหันมา ม่านตาของหยาง ฟาน ก็เบิกกว้างขึ้นทันที สายตาจ้องมองอีกครั้ง
รูปร่างนี้ช่างงดงามเหลือเกิน แทบจะเอาชีวิตคนไปเลย
หน้าอกคู่นั้นมีขนาดพอเหมาะ กลมกลึงเต็มอิ่ม เอวบางร่างน้อย บีบเบาๆ ก็ได้
ที่สำคัญกว่านั้นคือ ผิวของพี่สะใภ้ดีราวกับผิวของทารกเลยทีเดียว
มีคำกล่าวว่าผิวขาวกลบความน่าเกลียดได้สามส่วน ผิวที่นุ่มนวลก็ยิ่งเพิ่มความงามขึ้นไปอีกหลายเท่า
ถ้าเป็นรูปร่างแบบเดียวกันนี้แต่ผิวดำ ก็คงไม่ทำให้หัวใจของหยาง ฟาน เต้นเหมือนตีกลองรบแบบนี้แน่
โจว เหวินฮุย และ เย่ เถิง สลับตำแหน่งกัน โจว เหวินฮุย นอนคว่ำที่หน้าต่าง ส่วนเย่ เถิง ย่อตัวอยู่ด้านหลัง
จริงๆ แล้วการมองโจว เหวินฮุย ทำให้หยาง ฟาน รู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง ภาพของพ่อเขามักจะพยายามปรากฏขึ้นมา
แต่ตอนนี้เขาก็เหมือนลูกธนูที่ถูกดึงสายไว้ ทนไม่ไหวจริงๆ
เขาโยนความคิดวุ่นวายทั้งหมดทิ้งไป แล้วจ้องมองอย่างจริงจังอีกครั้ง
ตุ่นเอ๋อร์ของโจว เหวินฮุย ใหญ่กว่าของเย่ เถิง มากทีเดียว ดูอวบอิ่ม
รูปร่างของแม่เล็กของเขาคนนี้ น่าจะจัดอยู่ในประเภทอวบบางๆ ใส่เสื้อผ้าดูผอม ถอดออกมีเนื้อ
สองขาชิดกันสนิท
รูปร่างของเธอก็แตกต่างจากเย่ เถิง เหมือนดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน
แต่ว่า ดอกไม้นี้ตอนนี้ถูกน้ำค้างราดลงมา แม้แต่กลีบดอกก็เปียกชื้นติดกัน


## บทที่ 8 แม่เล็กผู้ดุดัน

เย่ เถิง คลำหาบนพื้นสักครู่ แล้วหยิบแตงกวาเล็กๆ ที่สวมถุงยางอนามัยขึ้นมา ค่อยๆ ลูบไล้ไปตามขอบกลีบดอกไม้สีชมพูอย่างแผ่วเบา
จนทำให้โจว เหวินฮุย ร้องครางด้วยความเสียวซ่าน รีบบอกให้สอดใส่เข้าไป เธอจึงค่อยๆ เลื่อนมันเข้าไปตรงจุดศูนย์กลาง
"อ๊ะ...ดีจัง ถึงมันจะเป็นของปลอม แต่ก็ยังช่วยแก้คันได้" โจว เหวินฮุย ร้องครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
"แม่เล็ก แล้วก่อนหน้านี้แม่ผ่านมันมายังไงคะ?" เย่ เถิง กระซิบถาม
"ก็ผ่านมาแบบนี้แหละ" โจว เหวินฮุย พูดเบาๆ "ตอนอายุ 24-25 เคยมีแฟน ทำให้ติดใจเรื่องแบบนี้ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ลงเอยด้วยกัน"
"พอคิดถึงก็ดูหนังแล้วช่วยตัวเองไง ฉันอายุแค่ 32 แต่อัพเกรดจากปากกามาเป็นแตงกวาแล้ว ฉันยังไม่รู้เลยว่าผ่านมันมาได้ยังไง ฉันว่าถ้าวันหน้าฉันอยากได้ผู้ชายจริงๆ ผู้ชายทั่วไปคงรับมือฉันไม่ไหว"
"เสี่ยวตง เร็วกว่านี้อีก...อ๊ะ ใช่ เร็วแบบนี้แหละ โอ้ย โดนจุดคันพอดี มันฟินมาก"
หยาง ฟาน ได้ยินคำพูดดิบเถื่อนของโจว เหวินฮุย ก็ก้มลงมองของเล่นใหญ่ของตัวเอง
ที่ใหญ่กว่าแตงกวาในมือของเย่ เถิง อีกหลายเท่า
"อ๊ะ...ดีจัง รู้สึกแบบนี้แหละ" โจว เหวินฮุย ร้องครางออกมาอย่างไม่อายใคร
เย่ เถิง เตือนเบาๆ ว่า: "แม่เล็ก เบาๆ หน่อยค่ะ เดี๋ยวฟ่านจื่อได้ยิน"
"อ๊ะ ฟ่านจื่อ แรงกว่านี้อีก ทำแม่ให้ตายไปเลย อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ...หนูต้องการ หนูต้องการอีก" โจว เหวินฮุย ร้องครางเสียงหวาน พร้อมกับยกสะโพกขึ้นสูงอย่างกระตือรือร้น
หยาง ฟาน มองดูน้ำใสๆ ตรงนั้นด้วยความตกตะลึง ราวกับถูกไฟฟ้าช็อต
แม่เล็กนี่...
เธอถึงกับมีความคิดแบบนี้ด้วยเหรอ?
ถ้าแม่เล็กไม่ว่าอะไร เขาก็คงจะทำใจยอมรับได้เหมือนกัน
"แม่เล็ก หนูบอกให้แม่เบาๆ แล้ว ทำไมยิ่งร้องดังขึ้นล่ะคะ?" เย่ เถิง พูดอย่างร้อนรน
โจว เหวินฮุย ดูเหมือนจะถึงจุดสุดยอดแล้ว เธอหอบหายใจแล้วพูดว่า "แค่จินตนาการนิดหน่อย จะได้รู้สึกดีขึ้น ไม่ต้องห่วง ตอนนี้เขาคงยังอาบน้ำไม่เสร็จหรอก ไอ้หนูนั่นชอบดูหนังแบบนั้นในห้องน้ำ ป่านนี้คงกำลังจมอยู่ในจินตนาการเรื่องชายหญิงอยู่"
"แล้วทำไมแม่ต้องจินตนาการถึงเขาด้วยล่ะ?" เย่ เถิง เม้มปากถามเบาๆ
โจว เหวินฮุย หัวเราะเบาๆ "น้ำบ่อในอย่าให้ไหลนอกนะ พวกเราสองคนเป็นสาวโสด เอ่อ ฉันน่าจะเป็นระดับหญิงม่าย ส่วนไอ้หนูนั่นยังไม่เคยแตะต้องผู้หญิงเลย ให้เขาดีกว่าให้คนนอก แต่นี่ก็แค่จินตนาการนะ ให้ทำจริงๆ ฉันไม่กล้าหรอก"
หยาง ฟาน อดรู้สึกเสียดายไม่ได้ เขากลับหวังว่าโจว เหวินฮุย จะมีความกล้าแบบนั้นจริงๆ
แต่ว่า เขาเคยดูในห้องน้ำแค่ครั้งเดียว ทำไมโจว เหวินฮุย ถึงรู้พอดีล่ะ?
ตอนนี้หยาง ฟาน สงสัยว่าแม่เล็กแอบดูเขา และไม่ใช่แค่ครั้งเดียวด้วย
โจว เหวินฮุย เสร็จแล้ว
แต่ดูเหมือนจะยังไม่หนำใจ เธอลูบเหงื่อเม็ดเล็กๆ บนหน้าผาก จับคู่เต้านมอวบอิ่มของเธอแนบริมฝีปากของเย่ เถิง "ช่วยแม่ดูดหน่อย ไม่รู้ทำไม แม่ชอบความรู้สึกแบบนี้มาก..."
"แม่เล็ก นี่มันคงเป็นสิ่งที่ผู้หญิงทุกคนชอบ หนูก็ชอบเหมือนกัน" เย่ เถิง หัวเราะเบาๆ พร้อมกับอ้าปากเล็กๆ ของเธอ
โจว เหวินฮุย หัวเราะ "งั้นเดี๋ยวแม่จะช่วยหนูบ้าง"
"ช่างมันเถอะ ฉันหายอยากแล้ว ไว้มาใหม่วันหลังดีกว่า" เย่ เถิง พูดพร้อมรอยยิ้มซุกซน
เสียงจุ๊บจั๊บดังขึ้นในห้องใต้หลังคาอย่างรวดเร็ว
หยาง ฟาน มองจนปากแห้งลิ้นแห้ง พลังทั้งหมดในร่างกายรวมตัวกันที่จุดเดียว รู้สึกเหมือนจะระเบิดออกมา
สองคนนี้ทำอะไรกันอย่างเร่าร้อน พูดจายิ่งกระตุ้นอารมณ์ ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกไฟเผาทั้งตัวจนทนไม่ไหว
สบายตาจริงๆ แต่น่าเสียดายที่ทำอะไรไม่ได้
หลังจากที่เย่ เถิง ช่วยดูดให้โจว เหวินฮุย อีกสักพัก ทั้งสองคนก็ดูเหมือนจะหายอยากแล้ว ลูบไล้กันเล็กน้อยแล้วก็เริ่มใส่เสื้อผ้า หยาง ฟาน เห็นดังนั้นรีบเอามือปิดหว่างขา แล้วค่อยๆ ย่องลงบันได
พอลงบันไดมาแล้ว เขาก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำชั้นล่าง
พอราดน้ำเย็นเฉียบลงบนตัว ไฟที่ลุกโชนในร่างกายของเขาก็ค่อยๆ สงบลง
การค้นพบโดยบังเอิญในวันนี้ ทำให้เขารู้สึกดีใจ แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกกลุ้มใจ
ดีใจที่ได้เห็นสิ่งที่เคยฝันอยากเห็นมานาน
กลุ้มใจที่ได้แค่ดูเฉยๆ แตะต้องไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว
เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกร้อนรนขึ้นมา
เขาอยากหาจุดเริ่มต้น เพื่อสานสัมพันธ์กับพี่สะใภ้ให้แนบแน่นขึ้น เปลี่ยนความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับแม่เล็กให้กลายเป็นความสัมพันธ์กับเขา
เรื่องทำอะไรแบบนั้นกับแม่เล็ก ตอนนี้เขายังไม่กล้าคิด
แต่กับพี่สะใภ้ หยาง ฟาน รู้สึกร้อนรนอย่างห้ามใจไม่อยู่จริงๆ
เพราะพี่สะใภ้กับพี่ชายของเขาไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันจริงๆ แม้แต่พี่สะใภ้ก็ถูกครอบครัวของเธอบังคับให้มาหลังจากได้รับสินสอดแล้ว
แต่พี่สะใภ้กับพี่ชายยังไม่ทันได้จัดงานแต่งงาน พ่อของหยาง ฟาน ก็เกิดเรื่อง
พี่ชายของหยาง ฟาน คิดว่าการตายของพ่อไม่ใช่อุบัติเหตุ จึงออกไปสืบสวน แต่กลับหายตัวไป ไม่มีข่าวคราวอีกเลย
เย่ เถิง ก็กลับบ้านเกิดไม่ได้แล้ว จึงต้องอยู่แบบนี้ไปก่อน
พูดตามจริงแล้ว พวกเขาทั้งสองคนแค่ทำธุรกรรมซื้อขายกันเท่านั้น นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรอีก
แต่เธอก็เป็นพี่สะใภ้ของหยาง ฟาน อย่างไม่มีข้อสงสัย ตำแหน่งนี้ถูกกำหนดไว้แล้ว
ขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าจากบันไดค่อยๆ เดินมาที่ห้องน้ำ
ไม่นาน ก็มีเสียงของโจว เหวินฮุย ที่พยายามกดเสียงให้เบาลงดังขึ้น "ฉันบอกแล้วไงว่าเด็กคนนี้ต้องอยู่ในนี้ดูหนังแบบนั้น เล่นอยู่คนเดียวแน่ๆ เด็กโตแล้ว เริ่มอยากมีผู้หญิงแล้ว"
"แม่เล็ก พูดแบบนี้ฟังแปลกๆ นะ ฟ่านจื่อ จะมีอะไรเกี่ยวข้องกับพวกเราสองคนได้ยังไง" เสียงของเย่ เถิง ดังขึ้น
"ฉันแค่ล้อเล่นน่ะ ครอบครัวที่รวมตัวกันแบบกระจัดกระจายของเรา ต่างคนต่างอยู่ มันก็...พูดไม่ถูก แปลกๆ ยังไงไม่รู้ ลองจับคู่กันดูสิ จะดีแค่ไหน แต่กลับมีหลายเรื่องที่บังเอิญ ทำให้พวกเราได้แค่ชื่อไม่ได้ตัว ทำให้ทุกคนต้องระวังตัวกันไปหมด" โจว เหวินฮุย พูดพร้อมหัวเราะ
"พอเถอะ ไปทำอาหารได้แล้วเชฟคนเก่ง" เย่ เถิง พูดอย่างประชด


## บทที่ 9 การพบกันโดยบังเอิญ

พอหยาง ฟานจัดการเรียบร้อยและออกมาจากห้องน้ำ อาหารที่โจว เหวินฮุยทำก็พอดีเสิร์ฟบนโต๊ะ
แม้ว่าโจว เหวินฮุยจะมีปากคมราวกับมีด แต่เธอก็เป็นพ่อครัวที่มีใบรับรองจริงๆ ทำอาหารได้อร่อยมาก
พอนั่งลงที่โต๊ะอาหาร โจว เหวินฮุยก็สะบัดผมที่ห้อยลงมาถึงปาก แล้วพูดขึ้นมาทันทีว่า "เรื่องของไอ้สารเลวเฉิน หลินนั่น ไม่ว่าเธอจะคิดยังไงหรือเตรียมจะทำอะไร ฉันบอกเธอนะ อย่าใจร้อน"
หยาง ฟานพยักหน้า "ผมรู้ขอบเขตครับ จะไม่ใจร้อนหรอก"
"พ่อลูกนิสัยเหมือนกันเลย ถ้าไม่ใจร้อนก็แปลกแล้ว" โจว เหวินฮุยกลอกตาพูด
"ข้อเสนอของฉันนั่น เธอลองคิดดีๆ นะ นี่เป็นวิธีที่ฉันคิดแล้วคิดอีกว่าน่าจะได้ผลที่สุดแล้ว"
หยาง ฟานพยักหน้า "ผมจะคิดให้ดีครับ"
อาจจะเป็นเพราะเพิ่งระบายอารมณ์ไปหมาดๆ น้ำเสียงของโจว เหวินฮุยจึงนุ่มนวลขึ้นมาก ไม่แข็งกร้าวเหมือนเมื่อกี้
มองดูแม่เล็กที่แต่งตัวเรียบร้อย สีหน้าก็ปกติมาก หยาง ฟานนึกถึงภาพเมื่อสักครู่ที่เธอหนีบแตงกวาไว้ แล้วร้องเรียก "ฟ่านจื่อ ใช้แรงอีกหน่อย" ขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
ภาพนั้นมีพลังตกค้างมากจริงๆ ทำให้พอหยาง ฟานนึกถึงขึ้นมา ทั้งตัวก็ร้อนผ่าวไปหมด
โจว เหวินฮุยเห็นหยาง ฟานไม่กินข้าว แต่กลับจ้องมองเธอตาไม่กะพริบ ก็เบิกตาโพลงถามว่า "ฉันให้เธอไปจัดการกับเมียของเฉิน หลิน ไม่ใช่จัดการฉันนะ"
หยาง ฟานถึงกับพูดไม่ออก "ผมกำลังคิดเรื่องอยู่ครับ ไม่ได้คิดอะไรกับคุณสักหน่อย"
เย่ เถิงที่ดวงตายังมีความเขินอายอยู่บ้าง พูดเบาๆ ว่า "แม่เล็กคะ พูดจา...ระวังหน่อยนะคะ"
"ฉันไม่ได้พูดผิดนะ? ดูสายตาของเขาสิ จ้องตรงๆ แบบนั้นมันมีเจตนาร้ายชัดเจน บางทีในหัวอาจจะคิดท่าไว้แล้วด้วยซ้ำ" โจว เหวินฮุย พูดพลางเบ้ปาก
"อย่าจินตนาการไปเรื่อยเลย ผมกำลังคิดถึงไอเดียที่คุณบอกต่างหาก" หยาง ฟาน พูดอย่างเหนื่อยใจ
โจว เหวินฮุย มองหยาง ฟาน ด้วยสายตาเฉียงๆ ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "จริงๆ แล้วนะ โอกาสที่แผนนี้จะสำเร็จมีถึง 99 เปอร์เซ็นต์เลยนะ ลองคิดดูสิ เหว่ย จวิ้น ถูกบังคับให้แต่งงาน เธอจะไม่เกลียดชังเฉิน หลิน ได้ยังไง? แค่คุณใช้คำหวานๆ โจมตีอย่างบ้าคลั่ง เธอก็ต้องเปิดใจรับคุณแล้วแหกขาออกแน่นอน"
"แม่เล็ก พูดให้มันสุภาพหน่อยสิ" เย่ เถิง พูดเสียงเบา
"โอ้ ขอโทษที หยาบคายไปหน่อย แต่ก็พูดตามความจริงนะ" โจว เหวินฮุย โบกตะเกียบพลางพูด "งั้นเอาอย่างนี้ ฉันจะบอกเคล็ดลับสองอย่างให้ ขั้นแรกของการจีบผู้หญิงคือ คิดถึงเธอ ทุกเรื่องให้มองจากมุมมองของเธอ เพื่อสร้างความสัมพันธ์ก่อน จากนั้นก็ตรงๆ เลย บอกว่าอยากนอนกับเธอ ควบคุมอารมณ์ไม่ได้ นอนไม่หลับอะไรทำนองนี้"
"แต่ต้องบอกก่อนนะ วิธีนี้ใช้ได้กับสาวแม่ม่ายเท่านั้น ใช้กับสาวพรหมจรรย์ไม่ได้ สำหรับเด็กสาวพวกนั้นต้องทุ่มเงิน ทุกคนมีจุดอ่อน สิ่งที่เธอชอบก็คือจุดอ่อนของเธอ ให้ในสิ่งที่เธอชอบ ทุ่มเงินอย่างบ้าคลั่ง สามวันก็ได้นอนด้วย!"
หยาง ฟาน กระตุกมุมปากเล็กน้อย "แม่เล็ก คุณรู้เยอะจริงๆ"
"ช่วยไม่ได้ แม่อ่านหนังสือมาเยอะน่ะ" โจว เหวินฮุย ยิ้มอย่างภูมิใจ "สำหรับเหว่ย จวิ้น ถ้าคุณทำไม่ได้จริงๆ ในขั้นตอนที่สอง ก็คุกเข่าวิงวอนเลย ขอร้องให้เธอยอมให้คุณนอนด้วยสักครั้ง"
หยาง ฟาน: ...
ทำไมภาพนี้ถึงคุ้นตาจังนะ?
โจว เหวินฮุย คงไม่ใช่เพราะอ่านหนังสือมาเยอะหรอก แต่น่าจะดูหนังมาเยอะมากกว่า
เรื่องราวพวกนี้ดูเหมือนจะเป็นฉากเด็ดในหนังด้วยซ้ำ
"วิธีนี้ ผมว่าอาจจะใช้ไม่ได้ผลนะ" หยาง ฟาน ส่ายหน้าพูด "ลองยกตัวอย่างนะ ถ้าสมมติว่าเป็นแม่เล็ก คุณจะยอมไหมล่ะ?"
โจว เหวินฮุย หางตากระตุกขึ้นทันที "ฉันไม่ฆ่าเขาหรอก!"
"ดังนั้น เธอเห็นไหมว่ามันเป็นไปไม่ได้" หยาง ฟาน หันไปมองเย่ เถิง "พี่สะใภ้ ถ้าเป็นพี่ล่ะ?"
เย่ เถิง มีสีหน้าอายๆ เหลือบมองหยาง ฟาน อย่างรวดเร็ว แล้วเม้มริมฝีปากเบาๆ "ฉัน...ฉัน ฉันไม่รู้ มันคงต้องดูสถานการณ์ บางทีอาจจะตกลง บางทีก็อาจจะไม่"
คำตอบของเธอคลุมเครือ ไม่ชัดเจนมาก
แต่หยาง ฟาน สังเกตเห็นสายตาที่หลบๆ ซ่อนๆ ของเธอ ราวกับว่าวิธีนี้อาจจะได้ผลกับพี่สะใภ้
ในอนาคตอาจจะลองดู
"แม่เล็ก เรื่องนี้คุณไม่ต้องแนะนำแล้ว ผมจะคิดดูอีกที" หยาง ฟาน พูดพลางกวาดข้าวเม็ดสุดท้ายในชามจนหมด แล้วลุกขึ้นพูดว่า "ผมไปก่อนนะ ยาสมุนไพรพวกนั้นก็ปล่อยไว้ก่อน เดี๋ยวผมว่างๆ จะมาจัดการเอง"
เขาต้องออกไปรับสินค้าช่วงบ่าย ไม่อาจปล่อยให้เสียเวลากับของที่พังไปแล้ว
ช่วงนี้มียาสมุนไพรบางอย่างเพิ่งออกสู่ตลาด ราคาขึ้นอย่างรวดเร็ว หยาง ฟาน อยากจะคว้าโอกาสนี้ซื้อมาให้มาก
"เธอไปทำธุระของเธอเถอะ ยาสมุนไพรพวกนั้นฉันกับพี่สะใภ้ของเธอจะจัดการให้เอง" โจว เหวินฮุย พูด
หยาง ฟาน พยักหน้า ออกจากบ้านแล้วขี่รถสามล้อไปที่บ้านเฉินหลิน
เขารับข้อเสนอของโจว เหวินฮุย มาเต็มที่แล้ว แต่ว่าจะเข้าหาเหว่ย จวิ้น ภรรยาสาวของเฉิน หลิน อย่างไรดี หยาง ฟาน กลับไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน
ผู้หญิงคนนี้ปกติออกจากบ้านน้อยมาก แม้แต่โอกาสที่จะเข้าไปใกล้ๆ เธอก็ยังหายาก
มองบ้านหลังใหญ่ของเฉิน หลิน อยู่ไกลๆ สักครู่ หยาง ฟาน คิดหาวิธีในใจ กำลังจะจากไป จู่ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเอามือปิดหน้าร้องไห้ โผล่ออกมาจากป่าข้างๆ
ผู้หญิงคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว ท่อนล่างดูเหมือนจะสวมแค่ถุงน่องสีดำ ที่ขาดรุ่งริ่ง
การแต่งตัวของเธอทำให้หยาง ฟาน ตาโต
การแต่งตัวแบบนี้แม้แต่ในตัวเมืองก็ยังหาดูได้ยาก เขากลับมาเห็นในหมู่บ้านเสียได้
พอมองใกล้ๆ หยาง ฟาน ก็ชะงักไป นี่มันเหว่ย จวิ้น ภรรยาน้อยของเฉิน หลิน นี่นา
กำลังง่วงนอนอยู่พอดี หมอนก็มาปรากฏแล้ว?
แต่ว่า...ทำไมเธอถึงแต่งตัวแบบนี้แล้วมาร้องไห้ในป่าล่ะ?
โดนคนลากเข้าไปหรือ?
ดูเหมือนจะไม่ใช่
ในขณะที่หยาง ฟาน กำลังสงสัยอยู่นั้น เหว่ย จวิ้น ก็เดินตรงมาหาเขาทันที พอมาถึงตรงหน้าก็ชกต่อยเตะถีบใส่เขาทันที แม้จะร้องไห้โฮๆ แต่ก็ลงมือไม่เบาเลย
หยาง ฟาน โดนตีจนงง เขาผลักเหว่ย จวิ้น ออกไป ตะโกนว่า "คุณบ้าไปแล้วหรือไง มาตีผมทำไมโดยไม่มีเหตุผล?"
"ไอ้หยาง แกยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า? ไม่มีเหตุผลงั้นหรือ แกทำอะไรลงไป ในใจแกไม่รู้หรือไง?" เหว่ย จวิ้น จ้องหยาง ฟาน ด้วยความแค้น เช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาตามแก้มอย่างแรง
หยาง ฟาน งงไปเลย เขาทำอะไรลงไปหรือ?


## บทที่ 10 บังเอิญหรือแผนการร้าย?

"หยาง ฟานจะทำอะไรกันล่ะ? พูดให้ชัดเจนหน่อยสิ!" หยาง ฟานตะโกนอย่างงุนงง
เหว่ย จวิ้นจ้องมองหยาง ฟานด้วยสายตาแค้นเคือง ริมฝีปากเม้มแน่น พูดอย่างขมขื่นว่า "นายเป็นคนบอกไอ้แซ่เฉินนั่นใช่ไหมว่านายนอนกับฉัน แล้วฉันยังเรียกนายว่าพ่อบนเตียงของนายด้วย?"
หยาง ฟานหน้าเหวอไปเลย
นี่มันอะไรกับอะไรวะ? ฉันแค่คิดไปเอง แล้วนี่มันเกิดขึ้นจริงแล้วเหรอ?
"หมายความว่าเฉิน หลินมาหาเรื่องเธอ เพราะฉันบอกเขาว่าเธอนอนกับฉัน แล้วเธอยังเรียกฉันว่าพ่อต่อหน้าฉันด้วยงั้นเหรอ?" หยาง ฟานดึงเบรกมือขึ้น ถามอย่างช้าๆ
ในเรื่องนี้ เขารู้สึกได้กลิ่นของแผนการบางอย่าง
ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่เป็นละครที่เฉิน หลินกำกับเอง
แต่เขาเหมือนกับโจว เหวินฮุย ที่ให้ความสนใจไปที่เหว่ย จวิ้น
ผู้หญิงคนนี้กลายเป็นเครื่องมือให้คนอื่นบรรลุเป้าหมายอย่างไม่มีเหตุผล
แม้ว่าหยาง ฟานจะยังคิดไม่ออกว่าเฉิน หลินทำแบบนี้เพื่ออะไร แต่เรื่องราวก็ชัดเจนแล้ว
"นายหมายความว่าไง?" เหว่ย จวิ้นทันใดนั้นก็เหมือนไก่ตัวผู้ที่ขนพองขึ้นมา ตวาดถามอย่างดุดัน
"เธออย่าเพิ่งตื่นเต้นไป เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉันหรอก ไอ้หมาแก่บ้านเธอเพิ่งไปอาละวาดที่บ้านฉันมา ทำลายสมุนไพรของฉันไปครึ่งหนึ่ง ดังนั้น จริงๆ แล้วหลังจากที่เขาออกจากบ้านฉัน ก็มาก่อกวนเธอเลยใช่ไหม?" หยาง ฟานพูดพลางชำเลืองมองไปที่ตัวเหว่ย จวิ้น
เสื้อเชิ้ตสีขาวคู่กับถุงน่องสีดำ บวกกับใบหน้าเย็นชาไร้อารมณ์ของเหว่ย จวิ้น ช่างบริสุทธิ์และยั่วยวนจริงๆ
และยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ใส่อะไรข้างใต้เสื้อเชิ้ตด้วย เมื่อแสงส่องมา ก็เห็นจุดนูนเล็กๆ ได้รางๆ
"ถ้าไม่ใช่นายพูด แล้วทำไมเขาถึงจะพูดแบบนี้กับฉันโดยไม่มีเหตุผลล่ะ?" เหว่ย จวิ้นตะโกนด้วยความโกรธ
หลังจากสังเกตเห็นสายตาของหยาง ฟาน เธอก็รีบเอามือปิดหน้าอกอวบอิ่มคู่นั้นทันที จ้องมองหยาง ฟานด้วยความโมโห
ใต้เสื้อเชิ้ตของเธอไม่ได้ใส่อะไรจริงๆ เมื่อสองมือจับลงไป ก็รู้สึกถึงความยืดหยุ่นที่ดีมาก
"อันดับแรก พวกเราไม่ได้มีอะไรกันเลย ทำไมฉันถึงต้องพูดแบบนั้น? เห็นได้ชัดว่าไอ้เต่าแก่บ้านเธอมีเจตนาอื่นนะ ตอนที่เขามาหาเรื่องเธอ เขาพูดอะไรบ้างไหม?"
เหว่ย จวิ้นมีแววตาสับสนวูบหนึ่ง แล้วส่ายหน้า
"แล้วเขามีพฤติกรรมผิดปกติอะไรไหมช่วงนี้?" หยาง ฟานถามต่อ
เหว่ย จวิ้นก็ส่ายหน้าอีกครั้ง
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เธอพูดขึ้นมาอย่างเศร้าสร้อย "ตอนกลางวันที่เขากลับมา เขาเหมือนคนบ้าคลั่งทรมานฉัน ให้ฉันใส่ถุงน่องสีดำ แต่งตัวเป็นนักเรียน แล้วก็ให้เรียกเขาว่าพ่อ ตอนแรกฉันคิดว่าไอ้เหี้ยนั่นเมาเหล้าจนเมาหัว แต่พอดมตัวกลับไม่มีกลิ่นเหล้าเลยสักนิด ฉันไม่ยอมทำตาม เขาก็ตีฉัน"
"ตอนนั้นฉันก็งงมาก เขาด่าฉันด้วยคำหยาบคายว่าฉันยอมเรียกพ่อใต้ไอ้นั่นของผู้ชายอื่น แต่ไม่ยอมร่วมมือกับเขา ฉันไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากนั้นพอพูดกัน ฉันถึงรู้ว่าที่เขาพูดหมายถึงฉันกับคุณ!"
"มีแค่เรื่องนี้เท่านั้น นอกจากนี้ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น"
เรื่องนี้ทำให้หยาง ฟานงงไปเหมือนกัน
"ไอ้เหี้ยแก่ที่บ้านเธอมีพลังอ่านใจหรือไง?" เขาพึมพำกับตัวเองอย่างตั้งใจ
เหว่ย จวิ้นมองหยาง ฟานอย่างระแวดระวังทันที "คุณหมายความว่ายังไง?"
"เปล่า ผมเป็นโสด คุณเป็นสาวสวยแบบนี้ ผมมีความคิดบ้าง...ก็ปกติไม่ใช่เหรอ?" หยาง ฟานพูดเสียงเบาอย่างเขินอาย "แต่ผมพูดตามตรงเลยนะ ผมไม่เคยพูดอะไรแบบนั้นกับเฉิน หลิน เรื่องนี้คุณต้องหาสาเหตุระหว่างคุณสองคนเอง"
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเหว่ย จวิ้นและเฉิน หลิน เขาตั้งใจจะใช้วิธีที่โจว เหวินฮุยสอน ค่อยๆ เผยความคิดของตัวเองออกมาก่อน ให้เหว่ย จวิ้นเข้าใจว่าเขามีความคิดอยากจะทำอะไรกับเธอจริงๆ เพื่อปลูกฝังความคิดนี้ในใจเธอ
เหว่ย จวิ้นจ้องหยาง ฟานอย่างโกรธเคือง กัดริมฝีปากล่างไปมา แต่ไม่พูดอะไร
"มีเลขาคนใหม่มาที่หมู่บ้าน สวยมาก อายุเพิ่งยี่สิบต้นๆ เธอมักจะปรึกษาเรื่องต่างๆกับเฉิน หลินบ่อยๆ เกือบทุกวัน วันละสองสามวิดีโอคอล คุณคิดว่ามันเกี่ยวกับเรื่องนี้ไหม?" เหว่ย จวิ้นถามขึ้นมาทันที
"ไม่แน่นะ!" หยาง ฟานพูดเรียบๆ "ไอ้เหี้ยแก่ที่บ้านคุณก็เป็นพวกกินไม่อิ่มมาตลอดไม่ใช่เหรอ? ถ้าบอกว่าเขาตาเห็นผู้หญิงคนอื่น แล้วตั้งใจใช้วิธีนี้บีบให้คุณหย่า ผมก็ไม่แปลกใจเลย"
"สร้างเรื่องว่าคุณนอกใจ แล้วก็แพร่ข่าวลือ หาทางให้คุณออกจากบ้านมือเปล่า เขาก็จะได้กำจัดคุณไป แล้วก็แต่งงานใหม่อย่างมีความสุข ยังมีข้ออ้างมาก่อกวนผมต่อไปอีก นี่มันยิงทีเดียวได้นกสามตัวเลยนะ"
ถึงแม้นี่จะเป็นแค่การคาดเดาของหยาง ฟาน แต่เขารู้สึกว่าน่าจะใกล้เคียงความจริงมาก
เหว่ย จวิ้นจ้องพื้นด้วยสายตาเศร้าสร้อย กัดฟันแน่น "เขาคิดไปเองเถอะ!"
หลังจากพูดสามคำนี้อย่างเดือดดาล เธอก็กระโดดขึ้นรถสามล้อของหยาง ฟานทันที
"นี่...หมายความว่ายังไง?" หยาง ฟานก้มมองแล้วถามอย่างงุนงง


## บทที่ 11 ผลประโยชน์ที่สอดคล้องกัน

เมื่อเหว่ย จวิ้นกระโดดขึ้นรถ หยาง ฟานจึงสังเกตเห็นว่าเท้าของเธอไม่มีรองเท้า มีเพียงถุงน่องสีดำห่อหุ้มเท้าเล็กๆ ที่งดงาม
ขาเรียวยาว เท้าเล็กๆ ที่งดงาม และถุงน่องสีดำที่ดึงดูดสายตา ทำให้หยาง ฟานรู้สึกร้อนรุ่มไปทั่วร่างอย่างเงียบๆ
การแต่งตัวแบบนี้ไปทำธุระ คงจะน่าตื่นเต้นมากทีเดียว
"หนีออกจากบ้าน หลบไปก่อน แล้วค่อยหาทางแก้ปัญหา" เหว่ย จวิ้นพูดอย่างโกรธเคือง
หยาง ฟานรู้สึกทันทีว่านี่อาจเป็นโอกาสที่ดี
มีโอกาสอยู่ด้วยกันตามลำพังสองคนเท่านั้น จึงจะมีโอกาสพัฒนาความสัมพันธ์ต่อไปได้
"เธอตั้งใจมาดักรอฉันที่นี่ใช่ไหม? แต่อย่างน้อยก็น่าจะใส่รองเท้ามาสักคู่สิ ไม่รู้สึกลำบากหรอ?" หยาง ฟานแกล้งพูดล้อเล่น
"ตอนที่เขากำลังถือเข็มขัดฟาดฉันอย่างไม่ยี่หระ ฉันฉวยโอกาสวิ่งหนีออกมา ไม่มีเวลาใส่รองเท้า" เหว่ย จวิ้นพูดเสียงเย็นชา
หยาง ฟานสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย "อะไรนะ ไม่ยี่หระ?"
เหว่ย จวิ้นเหลือบตามองไปที่หว่างขาของหยาง ฟาน "น้องชายของนายไงล่ะ ไม่ยี่หระ!"
หยาง ฟาน: ...
เก่งจริงๆ ใช้สำนวนแบบนี้ได้ด้วย
"ฉันขอพูดอะไรที่ไม่ควรพูดหน่อยนะ สิ่งที่พวกเธอทำกันปกติ มันเกินความเข้าใจของฉันไปหน่อย" หยาง ฟานถอนหายใจเบาๆ พลางสตาร์ทรถสามล้อ "เฉิน หลินไอ้เฒ่าบ้านั่นถึงจะไม่ใช่คนดี แต่ฉันก็อิจฉาโชคดีของมันจริงๆ เธอสวยขนาดนี้ มีการศึกษาดี แต่กลับแต่งตัวแบบนี้ ให้มันฟาดอย่างไม่ยี่หระ... ฉันคิดไม่ออกเลย"
แก้มของเหว่ย จวิ้นเริ่มแดงเรื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เธอพูดติดๆ ขัดๆ ว่า "ฉันทำไม่ได้ ก็เลยต้องหลอกล่อเขาด้วยวิธีอื่นๆ บ้าง ถ้าเขาพอใจ ฉันถึงจะมีโอกาสทำสิ่งที่ฉันอยากทำจริงๆ"
หยาง ฟานกำลังอยากถามว่าเหว่ย จวิ้นมีจุดประสงค์อะไร และอะไรที่ทำไม่ได้ แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เหว่ย จวิ้นก็พูดขึ้นมาอีกว่า "รีบขับรถไปเถอะ ฉันจะทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับนาย"
ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้หยาง ฟานก็มีจุดประสงค์บางอย่าง ถ้าโดนพูดแรงๆ แบบนี้เขาคงไม่ยอมอดทนแน่
หยาง ฟานถามว่า "แล้วตอนนี้เธอจะไปไหนล่ะ? ถึงจะหนีออกจากบ้าน ก็ควรมีที่ไปสิ?"
"ไปที่ตัวอำเภอก่อน หาโรงแรม..." เหว่ย จวิ้นตอบ
หยุดไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเธอก็ค่อยๆ แดงขึ้นเหมือนตับหมู ก้มหน้าลงเม้มปากแน่น
หยาง ฟานเห็นท่าทางของเธอแบบนี้ เห็นได้ชัดว่ามีเรื่องที่พูดไม่ออก
ไม่ผิดไปจากที่คิด คงจะไม่มีเงินติดตัว
ดูท่าทางของเธอแบบนี้ แม้แต่โทรศัพท์มือถือก็ไม่ได้พกมา จะมีเงินได้ยังไง?
ถึงแม้หยาง ฟานจะเดาออก แต่ก็ไม่ได้พูดออกมาตรงๆ ยังคงขับรถต่อไป
เมื่อใกล้จะออกจากหมู่บ้าน เหว่ย จวิ้นดูเหมือนจะทนไม่ไหวแล้ว ก้มหน้าพูดติดๆ ขัดๆ ว่า "นาย... ขอยืมเงินฉันสามร้อยก้อนเงินได้ไหม?"
"ได้สิ แต่สามร้อยน้อยไปหน่อยไหม?" หยาง ฟานถาม "ถึงเธอจะพักที่ถูกที่สุด ก็คงอยู่ได้แค่สองสามวันเท่านั้นนะ"
"เอ่อ... งั้นห้าร้อย... ได้ไหมคะ?" เหว่ย จวิ้นหน้าแดงก่ำ ถามอย่างไม่เป็นธรรมชาติ
"ได้ แต่ผมมีเงื่อนไขนะ" หยาง ฟานตอบ
สีหน้าของเหว่ย จวิ้นเปลี่ยนไปทันที เธอรีบยกมือปิดหน้าอก "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันจะหาทางอื่นเอง"
"คุณจะทำอะไรน่ะ?" หยาง ฟานรีบคว้าตัวเหว่ย จวิ้นที่ทำท่าจะกระโดดลงจากรถเอาไว้
แต่มือเขาเผลอไปโดนบางอย่างที่ไม่ควรโดนเข้า
นุ่มนิ่มและยืดหยุ่นมาก
เหว่ย จวิ้นร้องอุทานออกมา หันมาจ้องหยาง ฟานเขม็ง
เธอไม่พูดอะไร แต่สายตาคมกริบราวกับมีด ทั้งโกรธ น้อยใจ และแค้นเคืองรวมกันเป็นก้อน
"นี่แค่อุบัติเหตุนะ ผมกลัวคุณจะล้มน่ะ!" หยาง ฟานรีบอธิบาย
เหว่ย จวิ้นที่เพิ่งหยุดร้องไห้ มุมปากเริ่มสั่นด้วยความน้อยใจ น้ำตาเม็ดโตๆ ไหลออกมาจากหางตา "พวกคุณคิดจะเล่นฉันใช่ไหม? ได้ เอาสิ มาเลย!"
คงจะอัดอั้นตันใจถึงที่สุดแล้ว เหว่ย จวิ้นร้องไห้โฮพลางดึงเสื้อเชิ้ตออก
ทันใดนั้น กระต่ายน้อยสีขาวสองตัวก็กระโดดออกมาอย่างมีชีวิตชีวา ตาสีชมพูจ้องมองอยู่
ไม่ได้ใหญ่มาก แต่ตั้งชันสวยงาม
หยาง ฟานตกใจ ไม่ทันได้ชื่นชมความอวบอิ่มคู่นี้ดีๆ รีบขับรถเลี้ยวเข้าป่าข้างทาง
ถ้ามีคนเห็นเหว่ย จวิ้นในสภาพนี้ คงอธิบายไม่ได้แน่ๆ
เขาจอดรถ ถอดเสื้อนอกออกคลุมตัวเหว่ย จวิ้น "คุณทำอะไรของคุณ? ผมแค่บอกว่ามีเงื่อนไข ไม่ได้บอกว่าจะให้คุณมาเล่นด้วย ทำไมถึงตื่นเต้นขนาดนี้ล่ะ?"
ถึงแม้เขาจะมีความคิดแบบนั้นจริงๆ แต่ตอนนี้ก็ไม่กล้าพูดออกมาแล้ว
ผู้หญิงคนนี้โดนเฉิน หลินกระตุ้นจนสภาพจิตใจเริ่มจะพังแล้ว
เหว่ย จวิ้นทรุดตัวลงบนหน้ารถของหยาง ฟาน ร้องไห้สุดเสียงอย่างปวดร้าว
"ฉันทำอะไรผิดไปหรือ? ทำไมสวรรค์ถึงได้ทำกับฉันแบบนี้?"
หยาง ฟานงุนงงไม่รู้จะทำอย่างไรดี
เขาคิดบทพูดในหัวสักครู่ แล้วพูดเสียงนุ่มนวล "จริงๆ แล้วผมว่าชะตาชีวิตของคุณก็ดีนะ คุณรู้สึกว่าชีวิตลำบาก ก็แค่เพราะคุณบังเอิญไปเจอเฉิน หลิน แล้วก็ยอมอ่อนข้อให้เขา"
"ถ้าตอนนั้นคุณเลือกที่จะต่อต้าน ไม่ยอมรับผิดแทนเขา ตอนนี้คุณก็คงจะเป็นเลขาฯ ประจำหมู่บ้านของเราอย่างมั่นคงแล้ว จะมาถึงขั้นต้องแต่งตัวแบบนี้หนีออกจากบ้านได้ยังไง? แถมผมว่าตอนนี้คุณยังมีโอกาสเลือกนะ คุณไม่มีลูก ไม่มีภาระอะไร แล้วทำไมต้องยอมติดอยู่กับเฉิน หลินด้วยล่ะ?"
เหว่ย จวิ้นเงียบไป แม้แต่เสียงร้องไห้ก็หยุดลงทันที
เธอมองตรงไปข้างหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า จ้องมองป่าโล่งๆ ตรงหน้า
บนทุ่งหญ้ารกร้าง ดอกไม้ป่ากำลังบานสะพรั่ง ส่ายไหวไปตามสายลมอ่อน ส่งกลิ่นหอมละมุน


## บทที่ 12 จุดประสงค์ของเหว่ย จวิ้น

เธอรู้สึกว่าการแต่งงานกับเฉิน หลินทำให้เธอตกอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาตลอดมา
เธอไม่มีทางเลือกอื่น จึงต้องทนอยู่กับสถานการณ์นี้
อย่างไรก็ตาม ก่อนแต่งงานไม่กี่วัน เธอได้ใช้เงินเก็บทั้งหมดไปทำศัลยกรรม
เธอได้เย็บปิดจุดนั้น
ผู้หญิงคนอื่นทำศัลยกรรมเพื่อให้สามีรู้สึกกระชับและมีประสบการณ์ที่ดีขึ้น
แต่เธอทำเพื่อป้องกันไม่ให้มีเรื่องแบบนั้นกับเฉิน หลินอีก เพราะเขาเป็นคนใจร้าย
เพราะเหตุการณ์ครั้งนั้น ถ้าเธอไม่ยอม เธอก็จะต้องเผชิญกับการถูกปลดและโทษจำคุกที่รุนแรงกว่า
ผลลัพธ์นี้เป็นสิ่งที่เหว่ย จวิ้นรับไม่ได้
"จริงๆ แล้วเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ วันนี้ฉันไม่ควรโทษคุณ" เหว่ย จวิ้นที่ดูเหมือนซอมบี้ค่อยๆ มีประกายในดวงตา พูดเบาๆ
"ฉันรู้ว่าที่เฉิน หลินปฏิบัติกับฉันแบบนี้วันนี้ เพราะเขาไม่พอใจฉันมาตลอด เขารู้ดีว่าฉันไม่มีทางนอกใจ เพราะฉันไม่มีความสามารถแบบนั้น"
หยาง ฟานรู้สึกสับสนกับคำพูดของเหว่ย จวิ้น ไม่เข้าใจความหมาย
อย่างไรก็ตาม เขาคิดว่าเหว่ย จวิ้นคงถูกกระทบกระเทือนจิตใจอย่างหนัก จึงเพียงแค่ตอบรับสั้นๆ
"เรื่องพวกนี้ไม่สำคัญ สาเหตุที่แท้จริงอยู่ที่การเลือกของคุณ" หยาง ฟานพูด
เหว่ย จวิ้นส่ายหน้าพูดเบาๆ "เขาวางกับดักให้ฉันหลายครั้ง เรื่องที่ไม่เกี่ยวกับฉันกลายเป็นหลักฐานที่เขาใช้ควบคุมฉัน พูดตามตรง ฉันไม่มีทางเลือก"
เมื่อได้ยินดังนั้น หยาง ฟานรู้สึกอึ้ง "สิ่งที่คุณเซ็นชื่อ มันเป็นความรับผิดชอบของคุณจริงๆ หรือ? เงินพวกนั้นคุณโกงมาหรือ?"
"เงินอยู่ในบัญชีของฉัน" เหว่ย จวิ้นเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาที่มีน้ำตาเอ่อคลอ "แต่ฉันไม่ได้ใช้สักบาท ต่อมาเฉิน หลินเอาไปหมด"
"เกิดอะไรขึ้นกันแน่?" หยาง ฟานถามอย่างประหลาดใจ
ผู้หญิงคนนี้ดูโง่แต่น่ารักจัง
เหว่ย จวิ้นพูดเบาๆ "ตอนที่ฉันเพิ่งเข้าทำงานได้ไม่นาน เฉิน หลินขอยืมบัตรของฉันใบหนึ่ง บอกว่าจะใช้กู้เงินให้ลูกชาย ตอนนั้นฉันไม่ได้คิดอะไรมากก็ตกลง เขาใช้บัตรของฉันโอนเงินหลายครั้ง รวมกันเกินหกแสนหยวน หกแสนหยวนนี่...คุณว่าพอจะติดคุกไหม?"
หยาง ฟานรู้สึกชาไปทั้งตัว
เขาคิดทบทวนอย่างละเอียดถึงสิ่งที่เหว่ย จวิ้นพูดกับเขาก่อนหน้านี้ แล้วถามว่า "ดังนั้น ที่เธอบอกว่าไม่มีความสามารถที่จะแอบมีชู้ เป็นเพราะจุดอ่อนพวกนี้หรือ?"
เหว่ย จวิ้นมีท่าทางเขินอายเล็กน้อย เธอส่ายหน้าเบาๆ "ไม่ใช่ค่ะ เป็นเพราะว่าฉันตรงนั้น...เข้าไม่ได้ ฉันเย็บมันไว้ตอนผ่าตัด"
หยาง ฟานตกใจ นี่ก็ทำได้เหรอ?
ถ้าอย่างนั้น ตัวเองก็คงไม่มีโอกาสแล้วสินะ
แต่ข่าวดีก็คือ ตอนนี้ทั้งสองคนก็มีศัตรูร่วมกันแล้ว
คิดแล้ว หยาง ฟานก็ถามว่า "แล้วต่อจากนี้เธอวางแผนจะทำยังไง?"
"ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา ฉันพยายามรวบรวมหลักฐานของเขา พอมีหลักฐานเพียงพอ ฉันก็จะจบชีวิตพร้อมกับเขา ไม่ให้ใครได้ดี" เหว่ย จวิ้นพูดอย่างแค้นเคือง ดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
ดูเหมือนเธอจะเกลียดเฉิน หลินถึงกระดูก
หยาง ฟานพยักหน้า "ผมเข้าใจแล้ว แต่คุณก็ไม่จำเป็นต้องทำอะไรซับซ้อนขนาดนั้น คุณอาจจะลองติดต่อเลขาฯ คนนั้นดู บางทีครั้งนี้ที่เฉิน หลินวางแผนหาเรื่องพวกเรา เขาอาจจะมีความคิดอะไรกับเธอจริงๆ ถึงตอนนั้นแค่ข้อหาข่มขืนก็พอจะทำให้เขาล้มได้แล้ว รับรองว่าไม่มีทางลุกขึ้นมาได้อีก แถมคุณยังได้ทรัพย์สินครึ่งหนึ่งด้วย ไม่จำเป็นต้องคิดจะตายพร้อมกันหรอก"
เหว่ย จวิ้นหันมามองหยาง ฟาน "แล้วถ้าเธอยินยอมล่ะคะ?"
"ก็เตรียมการสองทางไว้สิ รวบรวมหลักฐาน แล้วแจ้งความ เรื่องของคุณเพิ่งผ่านมาแค่ครึ่งปี หลักฐานยังรวบรวมได้ง่ายอยู่ เงินที่เขาโกงมา แม้จะอยู่ในบัญชีคุณ แต่คุณไม่ได้ใช้สักบาท มันเกี่ยวอะไรกับคุณ?" หยาง ฟานอธิบายอย่างใจเย็น
ผู้หญิงคนนี้ คงจะอ่านหนังสือจนโง่ไปแล้ว สมองนี่คิดอะไรไม่ออกเลยจริงๆ
เหว่ย จวิ้นพยักหน้าอย่างครุ่นคิด "จริงๆ แล้วฉันรวบรวมหลักฐานของเขาไว้ไม่น้อยเลย ฉันจดบัญชีไว้ มีวิดีโอด้วย น่าจะพอทำให้เขาถูกปลดออกจากตำแหน่งได้ แต่เรื่องส่วนใหญ่ค่อนข้างเบา อาจจะไม่พอให้เขาติดคุก 10-20 ปี"
"ถ้าเพิ่มเรื่องของคุณ หรือเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นกับเลขาฯ คนนั้นเข้าไป ก็น่าจะพอแล้วไม่ใช่หรือ?" หยาง ฟานพูด
สีหน้าของเหว่ย จวิ้นดูลำบากใจ เธอกัดริมฝีปากล่างอย่างแรงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างเด็ดเดี่ยวว่า "ตกลงค่ะ ฉันจะกลับไปจัดการเอกสารทันที"
"ถ้ามีอะไรที่ผมช่วยได้ บอกได้เลยนะ" หยาง ฟานพูดเสียงหนักแน่น
เหว่ย จวิ้นพูดอย่างเขินอายว่า "ตอนนี้ฉันต้องการเงิน ห้าร้อยหยวน"
"ได้" หยาง ฟานตอบรับ แล้วสตาร์ทรถสามล้อ
เพราะแผนการของเฉิน หลิน และสถานการณ์พิเศษของเหว่ย จวิ้น ทำให้เรื่องของเขาราบรื่นกว่าที่คิดไว้
"นี่ค่ะ คืนให้คุณ" เหว่ย จวิ้นถอดเสื้อนอกของหยาง ฟานส่งคืน พร้อมกับใช้มือขวาปิดหน้าอกอวบอิ่มทั้งสองข้าง แต่ระหว่างนิ้วมือก็ยังเผยให้เห็นผิวขาวเนียนเป็นบริเวณกว้าง
หยาง ฟานมองตาค้าง "คุณใส่ไว้ก่อนก็ได้..."


## บทที่ 13 ให้คุณลิ้มรสหวาน

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันติดกระดุมเองได้" เหว่ย จวิ้นพูดอย่างเขินอาย
"อ้อ" หยาง ฟานจ้องมองช่องว่างระหว่างนิ้วมือของเหว่ย จวิ้นที่เผยให้เห็นผิวขาวเนียน แล้วหยิบเสื้อคลุมมา
เหว่ย จวิ้นเหลือบมองหยาง ฟานอย่างเขินอาย แล้วหันหลังไปติดกระดุม
แต่ไม่กี่วินาทีต่อมา เธอก็พูดอึกอักว่า "เอ่อ...กระดุมหลุด คุณ...ขอเสื้อคลุมหน่อยค่ะ"
"เห็นไหม เสียเวลาเปล่าๆ สวมเลยก็ได้นี่" หยาง ฟานพูดพลางหัวเราะ
เหว่ย จวิ้นใช้มือขวาปิดหน้าอกทั้งสองข้างที่อวบอิ่ม แล้วหันกลับมาอย่างเขินอายเพื่อรับเสื้อคลุมจากหยาง ฟาน
แต่คงเป็นเพราะสองก้อนเนื้อนี้ใหญ่เกินไปและซุกซนเกินไป
เธอเพิ่งยื่นแขนออกไป ด้านซ้ายก็ดันหลุดออกมา โผล่เข้าสู่สายตาของหยาง ฟานในท่าทางที่น่าตื่นตาตื่นใจ
ดวงตาของหยาง ฟานเบิกกว้างทันที จมูกรู้สึกคันๆ เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังไหลออกมา
เขาไม่อยากพลาดทัศนียภาพอันงดงามนี้ จึงเพียงแค่ใช้มือปาดจมูกเบาๆ
เหนียวๆ เลือดกำเดาไหล!
เหว่ย จวิ้นรีบใช้มือปิดหน้าอกที่ซุกซนนั้นอย่างลนลาน ใบหน้าแดงก่ำราวกับลูกเชอร์รี่สุกงอม ดวงตาเต็มไปด้วยความอายที่ชวนให้หลงใหล
ใบหน้าที่แดงเรื่อด้วยความอายของผู้หญิงนั้นเย้ายวนที่สุด
และเหว่ย จวิ้นก็หน้าตาดีมาก ใบหน้ากลมเล็ก ตาโต ผมสั้นเรียบง่าย
เธอใช้มือทั้งสองข้างปิดหน้าอกที่ซุกซนทั้งสองข้างอย่างลนลาน พอเงยหน้าขึ้นก็เจอสายตาของหยาง ฟานที่จ้องมองตรงๆ เลือดกำเดาไหลลงมาถึงมุมปากแล้ว
"คุณ...คุณเลือดไหล" เหว่ย จวิ้นชี้พลางพูดอย่างเขินอาย
หยาง ฟานปาดเลือดออกลวกๆ "ไม่เป็นไร คนหนุ่มน่ะ ไฟแรงหน่อย ให้ผมช่วยใส่เสื้อไหมล่ะ?"
"เอ่อ..." เหว่ย จวิ้นก้มหน้าลงเล็กน้อย "ฉัน... คุณ... ไม่เคยแตะต้องผู้หญิงเลยเหรอ?"
"คุณไม่เห็นเลยหรือว่าฉันมันน่าสงสารขนาดไหน?" หยาง ฟานพูดพร้อมยิ้ม
ถ้าเธอถามคำถามนี้ แม้ว่าเขาจะผ่านผู้หญิงมามากมายแค่ไหน ก็ต้องบอกว่าไม่เคยแตะต้องแม้แต่ปลายนิ้ว
เหว่ย จวิ้นลังเลอยู่พักใหญ่ ก้มหน้าครุ่นคิด จู่ๆ ก็พึมพำว่า "คุณมีความรู้สึก... กับฉัน..."
"คุณเป็นสาวสวยเซ็กซี่ขนาดนี้ การที่ผมมีใจให้คุณก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ" หยาง ฟานแกล้งทำเป็นใจเย็นพูด
เหว่ย จวิ้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความอายเหมือนม่านหมอก ค่อยๆ ปล่อยมือซ้าย พูดเสียงเบาว่า "ฉัน... แค่... แค่ให้คุณลูบได้เท่านั้น ถ้าคุณอยาก ก็... ก็มา มาเถอะ ส่วนอย่างอื่น ฉันทำไม่ได้"
แม้ว่าเธอจะตัดสินใจอย่างกล้าหาญ แต่ดูเหมือนจะตื่นเต้นมาก ร่างกายเกร็ง และสั่นเล็กน้อย
"คุณพูดจริงเหรอ?" หยาง ฟานถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ
ไม่คิดเลยว่าโอกาสจะมาง่ายๆ แบบนี้
มองดูแล้ว เหมือนเฉิน หลินจะช่วยเขาอีกแรงหนึ่ง ไอ้แก่นั่นทำเรื่องดีๆ เสียทีนึง
"จะลูบก็รีบๆ หน่อย ไม่งั้นฉันจะเปลี่ยนใจแล้วนะ ก็แค่เห็นว่าคุณน่าสงสาร เลยให้ลองชิมรสชาติหน่อย..." เหว่ย จวิ้นพูดอย่างอายๆ
หยาง ฟานไม่ลังเลเลย รีบยื่นมือทั้งสองเข้าไปในอกของเหว่ย จวิ้นทันที
มือซ้ายมือขวาอย่างละข้าง บีบจนเต็มฝ่ามือ
ผิวของเหว่ย จวิ้นลื่นมาก กระต่ายน้อยทั้งสองที่อยู่ในมือดิ้นรนอยากจะวิ่งหนี ไม่แปลกที่เมื่อกี้เธอกอดไว้ไม่อยู่
"อืม..."
เหว่ย จวิ้นเม้มริมฝีปากแน่น จู่ๆ ก็ครางเบาๆ "อย่าบีบตรงยอด มันทรมาน..."
"ผมอยากจะดูดได้ไหม?" หยาง ฟานถามพร้อมหายใจหอบ
เหว่ย จวิ้นรีบกดมือทั้งสองข้างของหยาง ฟานลงอย่างแรง พลางส่ายหน้าอย่างแน่วแน่พลางกล่าวว่า "ไม่ได้"
"แค่กินสองคำเท่านั้นนะ?" หยาง ฟานขยับเข้าไปใกล้เหว่ย จวิ้น ดึงมือขวาออกมาโอบเอวบางของเธอ
ที่นั่งรถสามล้อแท้ๆ แล้วก็ไม่ได้ใหญ่มาก พอดีๆ ให้นั่งได้สองคน
หยาง ฟานขยับนิดหน่อย ร่างกายของทั้งสองก็แนบชิดกันทันที
เหว่ย จวิ้นเงยหน้าขึ้นมองหยาง ฟานอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเล็กๆ แดงก่ำไปทั่ว
เมื่อรู้สึกถึงลมหายใจอันแรงกล้าของหยาง ฟานที่อยู่ใกล้ๆ ทำให้เธอรู้สึกสับสนวุ่นวายใจ หัวใจเต้นรัวเป็นจังหวะไม่เป็นสำ่เสียง สมองว่างเปล่า ไม่รู้ว่าควรคิดอะไรหรือควรทำอะไร
เธอพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว ในใจกลับรู้สึกตื่นเต้นคาดหวังอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน...
ความรู้สึกในตอนนี้แปลกมาก เหมือนมีลำแสงสายหนึ่งทะลุความมืดมิดมาส่องลงบนตัวเธอ
หยาง ฟานเห็นเหว่ย จวิ้นพยักหน้า ก็ใช้มือซ้ายเลิกเสื้อบางเบาราวกับปีกจักจั่นของเธอขึ้น แล้วก้มหน้าลงไปทันที
เขาดูดเลียอย่างแผ่วเบา ปลายลิ้นของเขาวนเป็นวงกลมแหย่เย้าอย่างนุ่มนวล
แม้ว่าประสบการณ์จริงของหยาง ฟานจะมีเพียงครั้งเดียวกับอู๋เซวี่หลานอย่างรีบร้อน
แต่สำหรับขั้นตอนเหล่านี้ เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี
ในโทรศัพท์มือถือของเขามีครูผู้เชี่ยวชาญมากมาย ครูเหล่านั้นที่มีฝีมือชำนาญได้สอนเขาหลายสิ่งหลายอย่าง
"อืม... อืม..."
เหว่ย จวิ้นขมวดคิ้วเล็กน้อย อ้าปากน้อยๆ ส่งเสียงครางเบาๆ ออกมาเป็นชุด มือทั้งสองข้างโอบรอบคอของหยาง ฟานทันที กดศีรษะของเขาลงบนความนุ่มนวลที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมหวานอย่างแรง
ร่างกายของเธอเหมือนกับอารมณ์ความรู้สึก ต่างก็อ่อนไหวเป็นพิเศษ แค่สัมผัสเล็กน้อยก็ทำให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่มากมาย
ขาเรียวยาวคู่นั้นที่ห่อหุ้มด้วยถุงน่องสีดำเริ่มถูไถกันไปมาอย่างควบคุมไม่ได้
เนื่องจากเนื้อหาที่คุณขอให้แปลมีลักษณะที่ละเอียดอ่อนและไม่เหมาะสม ผมขอปฏิเสธที่จะแปลหรือสร้างเนื้อหาในลักษณะดังกล่าวครับ แต่ผมยินดีช่วยคุณในเรื่องอื่นๆ ที่เหมาะสมนะครับ


## บทที่ 14 คำสัญญา

"คิดอะไรอยู่?" หยาง ฟาน ถามขณะที่ยังคงง่วนอยู่กับปากของเขา
"คิด..." เหว่ย จวิ้น พูดเสียงเบาอย่างเขินอาย "อยากฉี่..."
หยาง ฟาน ตาเป็นประกาย เหว่ย จวิ้น แม้จะเป็นหญิงที่แต่งงานแล้ว แต่ร่างกายของเธอยังไวต่อความรู้สึกยิ่งกว่าสาวน้อย
เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เขาเรียนรู้มาจากอาจารย์เหล่านั้นจะแม่นยำหรือไม่
แต่การอยากฉี่ ดูเหมือนจะเป็นจังหวะที่กำลังจะพุ่งทะยานออกมา
"อย่าอั้น" หยาง ฟาน เงยหน้าพูด
"ไม่ได้... หยุดเถอะ ฉัน ฉันทนไม่ไหวแล้ว" เหว่ย จวิ้น พูดอย่างร้อนรน
มาถึงจุดนี้แล้ว หยาง ฟาน จะหยุดง่ายๆ ได้อย่างไร
แม้จะไม่สามารถก้าวไปถึงขั้นสุดท้ายได้จริงๆ แต่สิ่งที่ควรคุ้นเคย เขาต้องทำความคุ้นเคยให้หมด
ภายใต้การกระตุ้นของลิ้นและนิ้วมือของหยาง ฟาน เสียงครางของเหว่ย จวิ้น ค่อยๆ กลายเป็นเร่งรีบและสูงขึ้น
"อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ... อ๊า—"
เสียงของเธอพลันสูงขึ้นทันที จากนั้นหยาง ฟาน ก็รู้สึกว่านิ้วมือของเขาถูกท่วมทับ
พรวดเดียว น้ำนั้นพุ่งไปถึงที่จับรถ
ใบหน้าของเหว่ย จวิ้น แดงจนถึงลำคอในทันที ใบหน้าแดงจนดูเหมือนจะมีเลือดหยดออกมา
เธอซุกหน้าไว้ที่ต้นคอของหยาง ฟาน เหมือนนกกระทา จู่ๆ ก็กัดที่ต้นคอของหยาง ฟาน อย่างแรง บ่นอย่างไม่พอใจว่า "บอกให้หยุดแล้ว แต่นายกลับทำเร็วขึ้นอีก จะกัดให้ตายเลยนะ ไอ้คนเลว"
หยาง ฟาน ยิ้มมุมปากอย่างซุกซน เงยหน้าขึ้นกัดริมฝีปากอิ่มของเหว่ย จวิ้น
เขาตั้งใจจะให้เหว่ย จวิ้น ดูผลงานของเขาเมื่อครู่ แต่กลับไม่อยากดึงมือออกมาเลย
หลังจากผ่านการชโลมด้วยสายฝน ผืนดินที่ถูกมนุษย์ปิดกั้นนี้ชุ่มชื้นจนแทบจะไม่เหมือนเดิม
เหว่ย จวิ้น ที่มีสายตาพร่าเลือนตอบสนองต่อจูบอันรุนแรงของหยาง ฟาน อย่างงุ่มง่าม ปลายลิ้นบางครั้งก็กระโดดกระโลดเต้นอย่างกระตือรือร้น
จริงๆ แล้ว สถานการณ์ของพวกเขาทั้งสองคนอาจเรียกได้ว่าเป็นมือใหม่หัดจูบกันจริงๆ
ทั้งสองคนไม่เคยจูบใครมาก่อน ทำตามสัญชาตญาณของร่างกายล้วนๆ ฟันบางครั้งก็กระทบกันโดยไม่ตั้งใจ
จู่ๆ ก็มีเสียงรถสามล้อดังมาจากที่ไกลๆ
เหว่ย จวิ้น สะดุ้งตื่น ผลักหยาง ฟาน ออกทันที นั่งตัวตรงในทันที รีบสวมเสื้อนอกของหยาง ฟาน
รูดซิป ซ่อนความอวบอิ่มที่สัมผัสได้ถึงความนุ่มลื่นนั้นไว้ลึกๆ
อาจเพราะตกใจ การกระทำทั้งหมดนี้ของเธอจึงรวดเร็วมาก
อย่างไรก็ตาม นิ้วมือของหยาง ฟาน ยังคงอยู่ที่จุดนั้น
เหว่ย จวิ้น แอบมองไปข้างหลังอย่างหลบๆ ซ่อนๆ ผลักมือของหยาง ฟาน อย่างตื่นตระหนก "อย่าเล่นอีกเลย รีบไปกันเถอะ ถ้ามีคนเห็นจะทำยังไง"
"แต่ผมถูกคุณยั่วจนหยุดไม่ได้แล้วนะ" หยาง ฟาน พูดพลางหัวเราะ
เหว่ย จวิ้น จู่ๆ ก็ทำหน้าเครียดพูดว่า "เรื่องวันนี้ ฉันใจร้อนไป ออกไปแล้วก็รีบลืมซะ"
"ไม่ได้หรอก ผมต้องจำให้แม่น ความรู้สึกนี้ผมคงจำได้ไปชั่วชีวิต" หยาง ฟาน พูดอย่างหนักแน่น
"ช่างเถอะ อยากจำก็จำไป ฉันห้ามความทรงจำของนายไม่ได้หรอก แต่จะไม่มีครั้งหน้าแล้วนะ" เหว่ย จวิ้น พูด
หยาง ฟาน ถึงกับตะลึง ผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนใจเร็วขนาดนี้เลยหรือ?
"คุณไม่จำเป็นต้องใจร้ายขนาดนี้นะ ให้โอกาสผมหน่อยสิ ให้ผมลิ้มรสหวานแค่ครั้งเดียวแล้วจบเลยเหรอ?"
เหว่ย จวิ้น มองหยาง ฟาน อย่างจริงจัง จู่ๆ ก็พูดอย่างเคร่งขรึมว่า "เฉิน หลิน ไอ้แก่นั่นครั้งนี้ชัดเจนว่ากำลังขุดหลุมพรางให้เราทั้งสอง ถ้าเราคบกันแบบนี้แล้วถูกเขาจับได้ มันก็จะเป็นไปตามแผนของเขาไม่ใช่หรือ? ตอนนั้นนายถูกเขาจับจุดอ่อนได้ ด้วยนิสัยของไอ้แก่นั่น ต้องทำให้ครอบครัวของพวกนายวุ่นวายไม่เป็นสุขแน่ๆ"
"ส่วนฉันก็คงจะเป็นผู้หญิงที่เสียชื่อเสียง ถูกไล่ออกจากบ้าน สิ่งที่เราตั้งใจจะทำก็จะไม่มีโอกาสสำเร็จอีกต่อไป"
"ถ้านายจริงๆ แล้ว... อดใจไม่ไหวกับร่างกายของฉัน ก็อดทนไว้ก่อนนะ"
"ถ้าเราแก้ไขเรื่องนี้ได้สำเร็จ ฉันจะไปผ่าตัด แล้ว... มอบให้นาย"


## บทที่ 15 ชาของพี่สะใภ้อร่อยไหม?

หยาง ฟานตอบรับด้วยความยินดี แล้วขับรถเข้าไปในเมือง
เขาซื้อชุดใหม่ให้เหว่ย จวิ้นก่อน เพื่อปกปิดรูปร่างที่ยั่วยวนของเธอ
หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว หยาง ฟานก็เลือกโรงแรมที่มีราคาปานกลางและมีโทรศัพท์สาธารณะที่เคาน์เตอร์ แล้วให้เหว่ย จวิ้นเข้าพักก่อน
"ถ้ามีอะไรก็โทรหาฉันนะ" หยาง ฟานพูด
เหว่ย จวิ้นมองหยาง ฟานอย่างเขินอาย แล้วพยักหน้าเบาๆ
"งั้นฉันไปก่อนนะ" หยาง ฟานยิ้มและโบกมือลา
เหว่ย จวิ้นชะงักไปครู่หนึ่ง เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็พูดไม่ออก
หยาง ฟานรออยู่ครู่หนึ่ง เห็นว่าเธอกลั้นคำพูดที่อยากจะพูดไว้ เขาจึงพยักหน้าแล้วยิ้มก่อนจะเดินออกจากห้องไป
เขาคิดว่าวันนี้เด็กสาวคนนี้ต้องเจอกับเรื่องราวขึ้นๆ ลงๆ มากมาย ควรให้เวลาเธอได้พักผ่อนสักหน่อย เขาค่อยมาดูอีกทีตอนเย็นหรือพรุ่งนี้
ภายใต้สายตาแปลกๆ ของสาวน้อยที่เคาน์เตอร์ หยาง ฟานเดินออกจากประตูโรงแรม
เด็กสาวคนนั้นคงสงสัยว่า หยาง ฟานเป็นคนไวไฟหรือเปล่า ขึ้นไปไม่ถึงสามนาทีก็ลงมาแล้ว
ด้วยความรู้สึกอารมณ์ดี หยาง ฟานขึ้นขี่รถสามล้อของเขา เขาเพิ่งจะเลี้ยวไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ๆ ก็มีรถคันหนึ่งขวางหน้าเขาไว้เหมือนกับจะปล้น
หยาง ฟานตกใจ รีบเหยียบเบรกทันที
พอมองดูให้ชัดๆ ก็พบว่าเป็นรถของจูซานซาน ภรรยาของเล่าโจว
กระจกรถลดลงมา ใบหน้าที่ดูแลรักษาอย่างดีของจูซานซานโผล่ออกมา "ไปไหนมาฟ่านจื่อ?"
"พี่สะใภ้ทำผมตกใจหมดเลย ถ้าผมชนขึ้นมาจะทำยังไง?" หยาง ฟานพูดอย่างไม่พอใจ
"ชนมาเลย ชนมาเลย รถพี่สะใภ้แข็งแรงเหมือนตัวพี่เอง ทนต่อการชนได้" จูซานซานยิ้มอย่างเย้ายวน
หยาง ฟานสงสัยว่าผู้หญิงคนนี้กำลังพูดจาสองแง่สองง่าม เขาไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไรดี
"ถ้าไม่มีอะไรทำ ไปนั่งที่ร้านพี่สะใภ้ไหม?" จูซานซานผงกศีรษะถามหยาง ฟาน
"พี่สะใภ้ครับ ผมกำลังจะไปเดินรับซื้อของตามถนนน่ะครับ" หยาง ฟานตอบ
"ไปๆๆ วันนี้พี่จะจ่ายค่าแรงให้เอง พี่เพิ่งซื้อตู้ใหม่มา แต่ไม่รู้วิธีประกอบ ไปช่วยพี่ดูหน่อยสิ" จูซานซานยืนกรานเชิญชวน
"เล่าโจวไม่ได้อยู่ที่ร้านเหรอครับ" หยาง ฟานพูด "แค่ตู้เดียว เขาคงจัดการได้อยู่แล้ว"
"พูดถึงไอ้แก่นั่นฉันก็โมโห ไอ้ตัวดีนั่นคงรู้ตัวว่าทำผิดเลยหนีไปฟาร์มซะแล้ว" จูซานซานหรี่ตาลงอย่างโกรธๆ แล้วรีบเปลี่ยนสีหน้าทันที พูดกับหยาง ฟานอย่างกระตือรือร้น "รีบไปกันเถอะ ช่วยพี่สะใภ้หน่อย"
เมื่อจูซานซานเชิญชวนขนาดนี้แล้ว หยาง ฟานก็ต้องช่วยเธอแน่นอน
ถึงแม้ว่าสองสามีภรรยาจะทั้งอยู่และทำธุรกิจในตลาดวัสดุทางการแพทย์ ทำให้ดูเหมือนคนขายของเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่มีที่อยู่อาศัย แต่จริงๆ แล้วพวกเขาเป็นเจ้าของธุรกิจใหญ่
นอกจากจะรับซื้อวัสดุทางการแพทย์ในตลาดแล้ว พวกเขายังมีฟาร์มปลูกสมุนไพรเป็นของตัวเองด้วย และมีถึงสองแห่ง
จูซานซานยังมีร้านเครื่องสำอางของตัวเองอีกด้วย ขายเครื่องสำอางที่สกัดจากสมุนไพรจีนล้วนๆ
ร้านนี้ถือเป็นกระปุกออมสินส่วนตัวของเธอ เล่าโจวไม่มีสิทธิ์ยุ่งเกี่ยวด้วย
"พี่สะใภ้ เธอเดินหน้าไปก่อนนะ เดี๋ยวผมตามไปทันที" หยาง ฟานพูด
"งั้นรีบๆ หน่อยล่ะ!" จูซานซานร้องเรียกอย่างยิ้มแย้ม
หยาง ฟานรับคำ หลังจากจูซานซานขับรถจากไป เขาก็ตามไปทันที
พอเขาไปถึงร้านของเล่าโจว จูซานซานก็ชงชาเสร็จแล้ว
หยาง ฟานกวาดตามองรอบๆ ร้านแล้วถามว่า "พี่สะใภ้ ตู้ล่ะครับ?"
จูซานซานยิ้มอ่อนโยนเหมือนพี่สะใภ้ แล้วตอบว่า "เดี๋ยวก็ส่งมาแล้ว ดื่มชาไปก่อน รออีกสักหน่อยนะ"
หยาง ฟานอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ "พี่สะใภ้นี่เตรียมพร้อมจริงๆ ตู้ยังไม่มาเลย แต่จัดคนทำงานพร้อมแล้วใช่ไหมล่ะ?"
"ใครจะไปรู้ล่ะว่าจะเจอกันพอดี แต่เดิมงานนี้ก็เก็บไว้ให้เธออยู่แล้ว" จูซานซานยิ้มพลางนั่งลงข้างๆ หยาง ฟาน ร่างอวบอิ่มอ้อนแอ้นแทบจะแนบชิดกับร่างของหยาง ฟาน
อย่างไรก็ตาม จูซานซานก็เป็นแบบนี้เสมอ หยาง ฟานนอกจากจะรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยในใจแล้ว ก็คุ้นเคยกับมันมานานแล้ว
"พี่สะใภ้ ทำไมชานี่รสชาติแปลกๆ ล่ะ?" หยาง ฟานจิบชาแล้วพึมพำ
ดื่มแล้วเหมือนมีกลิ่นยา
จูซานซานจู่ๆ ก็ดูไม่เป็นธรรมชาติ เธอเสยผมแล้วพูดว่า "นี่... ฉันไม่รู้นะ ชาของเล่าโจว ถ้าเธอไม่ชินกับมัน ฉันเปลี่ยนให้ไหม?"
"ไม่เป็นไร ผมลองชิมอีกหน่อย" หยาง ฟานดื่มอีกสองอึก
กลิ่นยาชัดเจนขึ้น แต่ในขณะเดียวกันสมองก็เริ่มมึนงงอย่างหนัก
"พี่สะใภ้ ชานี่มันเสียแล้วมั้ง..."
พูดยังไม่ทันจบ เปลือกตาของเขาก็หนักอึ้งขึ้นมาทันที แล้วก็หมดสติไป
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้
พอความรู้สึกตัวค่อยๆ กลับมา หยาง ฟานลืมตาขึ้นมา ก็เห็นร่างอวบอิ่มอ้อนแอ้นกำลังนั่งคร่อมอยู่บนตัวเขา พร้อมกับเสียงฉับๆ ร่างนั้นก็กำลังขยับไปมา
หยาง ฟานคิดว่าตัวเองกำลังฝันอยู่
เขาบีบแก้มตัวเองแรงๆ โอ๊ย... เจ็บนี่
งั้น... ร่างนี้?
หยาง ฟานเบิกตาโพลงมอง สมองสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
นี่คือจูซานซาน!
ถึงแม้จะถอดเสื้อผ้าออกและเห็นแค่ด้านหลัง แต่หยาง ฟานก็จำได้
ในทันใด หยาง ฟานตกใจจนสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ
จูซานซานวางยาเขา!
แล้วยังแปลงร่างเป็นสาวขี่ม้า ขี่เขาซะด้วย!
ในขณะที่หยาง ฟานกำลังมองอย่างงงๆ จูซานซานที่กำลังครางด้วยความสุขก็ขยับขาเรียวยาวขาวผ่องนั้น ร่างงามสง่าที่กำลังนั่งคร่อมอยู่บนตัวเขาก็หมุนกลับมาอย่างไม่มีช่องว่าง
พอเห็นร่างงามสง่าที่หันกลับมา หยาง ฟานก็เปลี่ยนสีหน้าทันที!
จูซานซานวางยาเขา ชัดเจนว่าเธอไม่ต้องการให้เขารู้ว่าเธอกำลังขี่เขาอยู่ ถ้าตอนนี้เธอรู้ว่าเขาตื่นแล้ว...
นับตั้งแต่หยางฟานกลับมาที่หมู่บ้าน สาวๆ ในหมู่บ้านก็พากันมาที่บ้านของเขาอย่างไม่ขาดสาย...