สวนทางสวรรค์ พลิกโลกา
kintsrou_crusader
## คำนำ

ท่ามกลางขั้วอำนาจที่ถือกำเนิดมานับพันนับหมื่นปี การก่อร่างของกฎเกณฑ์ถูกกำหนดขึ้นมาจากขั้วพลังและอำนาจของผู้ที่ยืนอยู่จุดสูงสุดบนใต้หล้าในสมัยบรรพชน พลังคือรากฐานของทุกสิ่ง หากไร้ซึ่งพลังใคร่จะยืนอย่างมั่นคงท่ามกลางพิภพแห่งนี่ก็นับได้เป็นเป็นได้แค่ฝันในโคตม
เพราะเช่นนั้นสงครามระหว่างแคว้นจึงเป็นเรื่องปกติของมหาพิภพแห่งนี้ มนุษย์ล้วนถูกกลืนกินโดยการแสวงหาพลังและอำนาจ ถูกเจ็ดอารมณ์หกปราถนาครอบงำ บ้างอยากเป็นหนึ่งในใตหล้า บ้างขวนขวายหาความเป็นอมตะ หรือต้องการเดินไปในวิถีที่ไม่มีใครสามารถเอื้อมเดินไปถึง  เพราะความกระหายเหล่านี้ พวกมันสามารถทำลายกันและกันได้ยาวนานมากกว่าพันปีราวไม่มีวันจบสิ้น
จนกระทั้งพันปีก่อนเหล่าจอมยุทธ์ที่ยืนอยู่เหนือโลกหล้าได้สร้างสงครามร้อยปีที่พลิกโลกไปทั้งใบ กำเนิดเป็นขั้วอำนาจขึ้นมาครอบคลุมทั่วทั้งพิภพ ขั้วอำนาจยักษ์ใหญ่ที่ครอบครองพลังอำนาจองอาจเหนือผู้อื่นทั่วทั้งทวีป ผู้คนต่างพากันหวั่นเกรงและยอมก้มหัวยกย่อง ผู้คนต่างกล่าวขานเหล่าครอบครองอำนาจทั้งปวงนั้นว่า "มหาแดนศักดิ์สิทธิ์ ทั้ง 4" ซึ่งถูกตั้งอยู่เสมือนเป็นกฏบัญญัติของโลกผู้วิเศษ
และสถานที่เหล่านี่ตั้งอยู่ที่ชั้นบนสุดของ ศิขรินข์ห้าชั้นฟ้า
ทุกคำพูดของพวกมันเป็นดั่งประกาศิต
เพื่อยุติข้อบาดหมางระหว่างผู้ยืนอยู่เหนือพิภพอื่นๆ เหล่า"มหาแดนศักดิ์สิทธิ์ ทั้ง 4" จึงได้จัดตั้ง สิ่งหนึ่งที่สะเทือนโลกหล้าขึ้นมา สิ่งนั้นถูกกล่าวขานว่า "สงครามหมื่นแคว้น" สงครามที่ลากเอาโลกทั้งใบเข้าไปเกี่ยวข้อง ผู้ที่ยืนอยู่บนทำเนียบราชันต่างครอบครองลำดับขั้นสูงในสงครามหมื่นแคว้นทั้งสิ้น
เพราะเหตุนี้เองเหล่าดินแดนอื่นๆต่างก็พากันฝึกฝนจอมยุทธ์รุ่นเยาว์เพื่อเตรียมรอคอย สงครามที่จะเกิดขึ้นในทุกร้อยปี เพราะกฎเกณฑ์นี้เองผู้คนมามายต่าง ใฝ่ฝัน ที่จะครอบครองพลังที่มากพอที่จะทำให้ตนเองยืนอยู่เป็นหนึ่งในใต้หล้าแห่งนี้
และเรื่องสวนทางสวรรค์พลิกโลกาจะกล่าวถึงเด็กหนุ่มคนหนึ่งนามว่า มู่อิ้งเทียน ที่เกิดถือมาในแดนที่ไร้พรสวรรค์ แต่เขากลับมากไปด้วยพรสวรรค์จนได้รับสมญานามว่า "โอรสสวรรค์"
ทว่าด้านของเด็กหนุ่มกลับไม่คิดที่จะเอาดีทางด้านการฝึกตนเพราะเหตุผลบางอย่าง จนทำให้คนในตระกูลหรือคนทั่วไปเรียกอัจฉริยะผู้นี้ว่า หยกเหนืออาจม เพราะเด็กหนุ่มนั่นไม่เคยทำสิ่งใดในกฎเกณฑ์  ในโลกใบนี้แม้แต่บิดามารดาหรือบุพการีก็ไม่สามารถเดาใจความคิดของมันได้
จนกระทั้งวันหนึ่งที่แม้แต่มู่อิ้งเทียนก็ไม่คาดฝันว่าตนเองจะต้องหันกลับเข้าไปสู่เส้นทางฝึกตนอีกครั้ง
และในครั้งนี้เส้นทางของเขาจะเป็นเส้นทางที่ไร้กฎเกณฑ์ เช่นเดิม
เพราะเป้าหมายของเขาคือเส้นทางที่จะต้องสวนทางสวรรค์ และพลิกโลกาลงมา!


## บทนำ เส้นทางชีวิต

ท้องฟ้านภาในวันนี้สดใสราวผ่านการชำระล้าง
ในช่วงท้ายของฤดูวสันต์ ใบไม้สีอ่อนถูกสายลมโชยพัดล่องลอยไปมาบนอากาศ
แมกไม้ผืนป่าอันกว้างใหญ่ไพศาล เสียงขับขานของนกปรอดดังระยิบ ทุ่งหญ้าสีเขียวกว้างใหญ่ปูเป็นพรมจากชายป่าจรดผืนน้ำสะท้อนแสงวิบวับ ดอกหญ้าสีอ่อนเอนพลิ้วปลิวไล่เป็นลอนลูกคลื่นยามลมพัดพา
ท่ามกลามอัสดง สายลมหนาวกลับกลายเป็นอบอุ่น ผืนทะเลสาบสีมรกตสะท้อนแสงงดงามน่าหลงใหล พฤกษามากมายงอกเงยพลิ้วกระจ่าง ไพรพงดงเถื่อนอวลตลบ แม้กระทั้งอุทุมพรสีขาวกลางทะเลสาบยังตูมดอกงอกงามอย่างไร้ที่ติ
มองลงไปตามทางสายน้ำที่คดเคี้ยว บนริมแม่น้ำสายนั้นจะมองเห็นร่างของชายชราผู้หนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนผืนหญ้าสีสีเขียวอ่อน ชายชราผู้นั้นไม่ขยับไหวติงราวกับรูปปั้นหิน ดูทั้งแปลกแยกและกลมกลืนไปกับธรรมชาติเช่นเดียวกัน
ยามสายลมพัดผ่าน เส้นผมสีขาวของชายชราก็พริ้วไสวเหมือนเมฆที่เคลื่อนไปตามท้องฟ้า ยามที่เขาเปิดตา นัยน์ตาสีดำหมึกของชายชราผู้นั้นก็สาดประกายลึกล้ำราวดวงดาราในม่านราตรีที่ไร้ซึ่งแสงเดือนดาว ทั้งว่างเปล่าและลึกล้ำน่าค้นหา
สายตาที่ว่างเปล่าคู่นั้นกำลังจ้องมองไปยังทะเลสาบเบื้องหน้าอย่างเงียบสงบ หากผู้อื่นมองมาที่ชายชราผู้นี้ จะรับรู้ได้ถึงความลึกล้ำที่แผ่ออกมาโดยธรรมชาติ มันคือความลึกล้ำที่จะแผ่ซ่านออกมาจากคนที่ผ่านการใช้ชีวิตมาเนิ่นนานแล้วเท่านั้น
ทันใดนั้น สายลมโชยก็พลันหยุดนิ่ง ใบไม้ที่ปลิวพลิ้วไสวเมื่อครั้นปราศจากแรงส่งก็ร่วงโรยลงสู่พื้นดิน แลเห็นใบไม้ดำแดงร่วงคลุมผมหงอกขาว ราวร่างนั้นผสานเป็นหนึ่งกับธรรมชาติไปเสียแล้ว
หลังสายลมหยุดพัด ร่างชราที่นั่งนิ่งก็ปรากฏการเคลื่อนไหว อกบางสะท้านขึ้นก่อนจะค่อยๆยุบลง แสดงถึงการสูดหายใจเข้าออกช้าๆ ปล่อยให้ไอพลังธรรมชาติรอบตัวไหลเวียนเข้าสู่ร่างกาย
เขาค่อยๆหลับตาลง รับความรู้สึกคล้ายผืนดินกับร่างกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน สองมือเหี่ยวย่นผสานมุทรากันตรงใต้สะดือ ฉับพลัน ร่างของชายชราก็สั่นสะท้าน อากาศรอบกายคล้ายเห่อร้อนขึ้น หากมองด้วยตาเปล่า จะเห็นว่าอากาศรอบตัวของชายชราผู้นี้เริ่มจะบิดเบือน ใบไม้สีเหลืองแดงเริ่มก่อตัวกัน คล้ายถูกแรงดึงดูดจากพลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากชายชราผู้นี้
บนหน้าผากเหี่ยวย่นปรากฏเหงื่อเย็น เขาขบกรามจนฟันในปากแทบจะแตกทลาย บ่งบอกถึงความเจ็บปวดทรมานที่บุรุษสูงวัยผู้นี้ฝืนสะกดเอาไว้โดยไม่ต้องส่งเสียง ฝ่ามือและฝ่าเท้าเริ่มปรากฏริ้วเลือดสีดำแปลกประหลาดแล่นไหลขึ้นมาทั่วร่างกาย แม้กระทั้งใบหน้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำ ชายชราได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองที่รุนแรงขึ้น หัวใจยิ่งนานก็ยิ่งบีบรัดจนเจ็บหน้าอกไปหมด
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป อีกไม่นานร่างกายที่ชราภาพคงทนความเจ็บปวดไม่ไหวและคงจะทำให้ธาตุไฟเข้าแทรกจนตาย
เขารู้ตัวดี จึงเปลี่ยนรูปแบบฝ่ามืออย่างรวดเร็ว เห็นว่าสองฝ่ามือเริ่มมีความผันผวนสีดำราวกับเถ้าถ่านไหลเวียนผ่าน ในกายพาโคจรตบะอันน้อยนิดไปทั่วร่าง ส่วนฝ่ามือทำท่ามุทรา
ชายชรากระตุ้นร่างกายตนเอง ฝืนให้อวัยวะภายในทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น โดยอาศัยพลังธรรมชาติรอบตัวไล่ต้อนสิ่งสกปรกภายในร่าง ให้ไปรวมในจุดๆเดียวกัน ก่อนจะขับไอพิษออกมาทางทวารทั้งห้า
ผ่านไปหนึ่งก้านธูป สีหน้าของชายชราก็เริ่มซีดขาวไร้เลือด ทันใดนั้นก็พลันกระอักโลหิตสดออกจากปาก เปอะเปื้อนไปผืนหญ้าเบื้องหน้า หากสังเกตดูให้ดี โลหิตที่ถูกพ่นออกมาจะดูเข้มกว่าโลหิตของคนปกติ ผืนหญ้าที่โดนเลือดหยดใส่ห่อเหี่ยวลงคล้ายถูกพิษ ส่งกลิ่นเหม็นฉุนแสบๆจมูกออกมา
พริบตา ดวงตาของชายชราก็พลันเปิดออก โลหิตสีดำไหลออกมาบนมุมปาก มือหนึ่งหยิบเอาลูกยาที่มีขนาดเท่ากับเล็บมือ ใส่เข้าไปในปาก ตามด้วยสมุนไพรที่คล้ายกับหยกและรากไม้  ใช้ฟันบดให้แตกละเอียด ความเย็นสายหนึ่งเกิดจากสมุนไพรในปาก ไหลลงสู่กระเพาะอาหาร ก่อนจะกระจายไปทั่วทั้งร่าง หลังจากนั้นราวหนึ่งก้านธูป ร่างจึงค่อยๆซึมซับสรรพคุณในตัวยา ใบหน้าซีดจึงเริ่มมีเลือดไหลเวียนอีกครั้ง ทว่าก็ยังคงดูซีดขาวราวผีดิบเช่นเดิม
ความผันผวนรอบกายของชายชราเริ่มจะสงบลงช้าๆ จึงเปลี่ยนรูปแบบฝ่ามือไล่ความร้อนของร่างกายออก นัยน์ตาสีดำสนิทมืดมิดราวค่ำคืนพราวเริ่มกลับมากระจ่างใสอีกครั้ง ใบหน้าที่มีทั้งริ้วรอยตามกาลเวลาและความปลงอนิจจัง เริ่มยกยิ้มอย่างเหนื่อยหอบ ราวกับความเจ็บปวดเมื่อครู่ไม่อาจนำพาสิ่งใดไปจากเขาได้
เขายกฝ่ามือเช็ดเลือดที่ไหลออกมาจากมุมปาก ก่อนจะเริ่มไอโขลกช้าๆ เสียงหอบหายใจที่รุนแรงเริ่มสงบลง มือหนึ่งกุมหัวใจที่เต้นเร็วแรงคล้ายกับจะพรากชีวิตของตนเองเอาไว้
สุดท้ายสองตาดำขลับของเขาก็กลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง ดูเหมือนว่าเขาจะผ่านพ้นขีดอันตรายมาแล้ว
ผ่านไปซักพัก ชายชราในชุดสีขาวสะอาดก็ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ปัดเอาใบไม้ที่หล่นใส่ศีรษะตนออกไปเบาๆ มือหนึ่งถือตะกร้าใส่ผ้าที่พึ่งซักจนจากธารน้ำ มือหนึ่งถือตะกร้าไผ่ ซึ่งภายในมีผลไม้ป่าหลายผลเอาไว้
ชายชราพยายามก้าวเดินอย่างช้าๆ ทีละก้าว หากมีใครมองมาที่ชายชราคนนี้คงจะไม่พบสิ่งปกติต่างจากคนทั่วไปมากนักหากว่ามองไม่เห็นว่ารอบกายของชายชรามีซากของร่างมนุษย์นอนแน่นิ่งเกลื่อนกลาดอยู่ข้างกายนับสิบ
ชายขราใบหน้าสงบนิ่งเดินก้าวผ่านกองศพที่ถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยมด้วยน้ำมือของตนเอง
เขามาจนถึงริมแม่น้ำ จากนั้นก็ย่อเข่าลง มองไปบนแสงสะท้อนตรงผิวน้ำที่สะท้อนใบหน้าที่มีรอยย่นยับราวกับกองโคลนที่แตกแขนง เสมือนว่าบ่งบอกถึงช่วงเวลาชีวิตที่เหลืออยู่ของมัน
มันค่อยๆนั่งลงบนหิน ชำระล้างคราบโลหิตบนร่าง ปล่อยให้ลมธรรมชาติปัดเป่าเม็ดเหงื่อจนแห้ง จนเมื่อลมหายใจพลันกลับมาสงบนิ่ง มันก็มองทอดยาวออกไป
ในดวงตาที่ว่างเปล่าก็ปรากฏภูเขา แม่น้ำ ต้นไม้ใบหญ้า ทุกสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าคือภาพลวงตา ผ่านกาลเวลาที่เหมือนไฟหลอมละลายทุกสิ่ง  ไม่นานก็ต้องดับสูญสลายไปหมดสิ้น ไม่อาจหนีพ้น
และเขาก็รู้ ชีวิตของเขามีเวลาเหลือไม่มากอีกแล้ว
ในแววตาอบอุ่นที่สะท้อนภาพของแม่น้ำตรงหน้าเหมือนจะฉายภาพอดีตที่ย้อนหวนมาในความทรงจำ คล้ายกับสัมผัสได้ถึงรสชาติที่มิอาจได้ลิ้มลองอีกเป็นครั้งที่สอง
ทั้งชีวิตของคนเราแสวงหาเพียงความสุข วัยเด็กมันเล่นเพื่อออกหาความสนุกสนาน วัยหนุ่มบ้างคึกคะนอง บ้างมองหาสตรีแรกแย้มครองคู่ บ้างตามการผจญภัยอันน่าตื่นเต้น วัยกลางคนมันต้องการเงินทองเพื่อความสุขในบั้นปลายชีวิต
แต่พอมาถึงจุดนี้ ทุกความปรารถนาล้วนหายไปในอากาศ สิ่งที่มันต้องการมีเพียงสิ่งเดียวและเป็นสิ่งที่เรียบง่ายที่สุด และผู้คนมักจะหลงลืมมันไปในชั่วทั้งชีวิตของตนเอง เป็นสิ่งง่ายๆที่เรียกว่า "ความสงบสุข"
มันเกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อนที่ชายชราตระหนักได้ว่า
"ฟ้าดินคือเฉียงคุน หยิงหยางไร้จุดสิ้นสุด ตัวข้าเกิดมาแล้วจึงต้องดับไปเป็นเรื่องธรรมดา นี่คือกฏเกณฑ์นี่คือความนุติธรรมที่ไม่อาจเลี่ยง"ยิ่งแก่ตัวลงข้าก็ยิ่งเข้าใจ ยิ่งไร้กังวล มองกลับไปไม่อาจทำตามสิ่งที่ไฝ่ฝัน เรื่องที่ไม่เคยนึกเสียดายในวัยเยาว์ บัดนี้กลับมาเสียดายมิอาจย้อนกลับไปแก้ไขได้ เช่นนั้นจึงต้องปล่อยวาง ปล่อยให้สังขารพาเราไป เมื่อนั้นจึงจะสงบสุข ""
ตอนนี้ในที่สุดมันก็เข้าใจอย่างลึกซึ้ง มนุษย์เราเมื่อใกล้ถึงคราวตาย ไยต้องหวาดกลัว มีสิ่งใดบ้างที่ไม่ดับสูญ คนไม่มีความสามารถรั้งความตายเอาไว้ได้ ไม่ว่าจะใครก็ตาม นั่นคือความยุติธรรมของสิ่งมีชีวิต
แม้ว่าบางสิ่งอาจจะไม่สามารถสมปรารถนาได้ แต่ก็ไม่สามารถปราถนาที่จะทำได้อีกแล้ว
ชายชราก้มลงล้างหน้าในแม่น้ำ แลเห็นดวงตาพร่ามัวคู่นั้นสะท้อนอยู่บนผิวน้ำ เป็นดวงตาที่สะกดความโดดเดี่ยวและอ้างว้างอยู่ภายใน แต่สุดท้ายชายชราก็เลือกที่จะหลับตาลง หนีจากความเป็นจริงที่สะท้อนอยู่ตรงหน้า
"ทว่าตอนนี้ข้าจะยังตายไม่ได้"
ชายขรายิ้มขื่น เมื่อสัมผัสได้ถึงบางสิ่งเบื้องหลังตนเองก่อนจะกลับหลังไปมองผืนป่าใหญ่เบื้องหลัง  ที่ยามนี่เต็มไปด้วยร่างของบุลคลในชุดสีดำบ้างยืนอยู่ในดงไม้ บ้างยืนอยู่บนกระบี่ในอากาศ หนึ่งในบุลคลชุดดำนั่นเมื่อกวาดสายตามองไปเห็นซากศพที่กองอยู่บนพื้นความหวาดกลัวของแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างเมื่อมองไปยัง ชายชราที่มีท่าทีอ่อนแอจากเปลือกนอกแต่ภายในคือมารร้ายที่หลบหนีมาจากชั้นสูงของธารเทวะอุดร
ชายชุดดำนั่นส่งสัญญาณมือไม่ให้พวกของตนพลีพลาม ก่อนจะปลุกใจตนเองตะโกนกล่าวไปว่า
"เฒ่ามารกระดาษ  หากท่านมอบสิ่งของคืนมาเจ้าสำนักของข้าจะให้สัญญากับท่านว่าเราจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับท่านอีก!"
ชายชราเมื่อรับฟังก็ยิ้มออกมา สถานการณ์ถูกแช่แข็งโดยสมบูรณ์ สิ่งที่กล่าวออกมานั่นแม้แต่ทารกยังไม่เชื่อถือ มีหรือที่เขาเองจะยอมตกลง
"เรื่องราวปานปลายมาจนถึงขั้นนี้ เจ้าก็น่าจะรู้ว่าการเจรจาคงจะไม่สามารถยุติความขัดแย้งระหว่างเราได้" ชายชราเริ่มที่จะคลายยิ้มอ่อนโยนลง น้ำเสียงจากที่นุ่มนวลเริ่มเย็นเฉียบขึ้น เขาหันสายตาสีหมึกที่ยามนี่ราวกับกำลังหมุนวนไปด้วยพลังมารไปด้านข้างช้าๆ ความอ่อนโยนเมื่อครู่ถูกปกคลุมไปด้วยจิตสังหารลึกล้ำ
ทันใดนั่น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดเพียงหนึ่งกระพริบตา พื้นที่ด้านหลังของชายชราก็ปรากฏกระบี่ที่สะท้อนแสงอาทิตย์ขึ้นมาจากความว่างเปล่า ก่อนที่ตัวกระบี่และบุรุษในชุดขาวคนหนึ่งจะเผยโฉมออกมา การลอบโจมตีครั้งนี้ถูกวางแผนออกมาเป็นอย่างดี
ชั่ววินาทีที่ใบกระบี่จะฟาดฟันเข้าสู้ลำคอด้านหลังของชายชรา ทุกคนที่อยู่ในบริเวณต่างก็กลั้นหายใจนั่น เหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อตัวกระบี่ที่เสริมพลังลมปราณสัมผัสเข้ากับผิวหนังของขายชรา ร่างของชายชราก็สบายการเป็นสายหมอกสีดำ
"อะไรกัน-!" บุรุษที่ลอบสังหารไม่คาดคิดว่าเฒ่ามารจะหลบการโจมตีนี่พ้นก็สัมผัสได้ถึงไอเย็นด้านหลังของตน ทว่าไม่ทันได้เคลื่อนไหวอะไรอีก ในกรอบตาของเขาอยู่ดีๆก็เห็นภาพของชายชรามาอยู่เบื้องหน้า
"ไม่คิดว่าคนของสำนักพิรุณสวรรค์ที่สามารถใช้เคล็ดวิชาวิชาเงาลวงตาได้จะมาเยือนถึงขั้นที่ห้าของมหาพิภพ ดูเหมือนว่าสำนักธรรมะเบื้องหน้าทั้งหลายคงจะอยากได้วิชามารจนเนื้อเต้นเลยสินะ" เสียงราบเรียบของชายชราดังขึ้นในขณะที่สองมือของตัวบิดศีรษะของชายลอบสังหารกลับมาข้างหลัง
ก่อนที่เขาจะใช้สองมือล้วงเข้าไปในปากของชายที่ถูกบิดหัวและฉีกกระซากปากล่างออกมา ร่างไร้วิญญาณล้มไปข้างๆท่ามกลางความหวาดกลัวของผู้คน
การตายนี้กล่าวมาเหมือนนานแต่ที่จริงแล้วเกิดขึ้นเพียงแค่สามกระพริบตาเท่านั่น การฆ่าอันโหดเหี้ยมที่สมคำล่ำลือของเฒ่ามารก็เป็นที่ประจักษ์แก่สายตาผู้คน
ชายชรายิ้มแต่ตาไม่ยิ้ม สะบัดเลือดที่ติดบนฝ่ามือเหี่ยวย่นออก
"ดูเหมือนว่าพวกเจ้าจะไม่ได้มาเพื่อเจรจาอย่างที่กล่าวเอาไว้จริงๆ"
เพราะการสังหารโหดเมื่อครู้ที่แสดงให้เห็นถึงความต่างชั้นของพลังฝีมือก็ทำให้เหล่าผู้ที่มาลอบสังหารชายชราตรงหน้าเริ่มที่ตะหวั่นในใจ แต่คนที่เป็นหัวหน้าก็กลืนน้ำลายใจดีสู้เสือกล่าวเสียงสั่นไปว่า
"อย่าได้ใจไปเลย หวังเฟิงหวั่น! มารร้ายอย่างเจ้าไม่อาจหลบหนีไปได้แม้ว่าพวกข้าจะหยุดเจ้าไม่ได้แต่อีกไม่นานเหล่าผู้อาวุโสและผู้มีชื่อเสียงในมหาพิภพจะมาตามล่าเจ้าอยู่ดี ไม่ว่าทางไหนเจ้าก็ต้องตายอย่างไม่อาจเลี่ยง!"
ชายชราหรี่ตาลง ก่อนที่จะยิ้มมุมปากอีกครั้ง ก่อนที่รอบตัวจะถูกปกคลุมไปด้วยความผันผวนสีดำ ผมขาวถูกกลืนกินกลานเป็นสีดำสนิท แม้แต่ดวงตาก็ไร้ตาขาวน้ำเสียงที่เคยอ่อนโยนกลายมาเป็นน้ำเสียงเย็นเฉียบดุจมารอเวจีจากขุมนรก
"ถ้างั้นพวกเจ้าก็อย่าได้หวังจะกลับไปอีกเลย" ทันใดนั้นร่างของชายชราก็พุ่งทะยานราสกับธนูที่ออกจากแล่ง
เมื่อได้เห็นภาพตรงหน้าที่ราวกับพญามารลงมาจุติ มีหรือที่เหล่าคนที่หวั่นกลัวอยู่ตั้งแต่แรกจะกล้าสู้ มีเพียงหัวหน้าชุดดำเท่านั่นที่ตะโกนออกมาสุดเสียง
"เข้าไป! อย่าให้มารสกปรกข่มขู่เอาได้ ร่างของมันบาดเจ็บจากการถูกตามล่ามาเป็นเวลานานหากเราช่วยกันสู้ ต้องมีโอกาศชนะแน่ เพราะงั้นอย่าไปกลัว!"
เมื่อได้ฟังเหล่ายอดฝีมือก็เริ่มตั้งสติได้ ก่อนที่ความผันผวนมากมายจะปะทุออกมาราวกับคลื่นสมุทร ทุกคนในที่นั่นต่างกัดฟันกุมอาวุธในมือพุ่งทะยานเข้าไปหาร่างของมารร้ายตรงหน้า
ดั่งสายน้ำที่ไหลไปตามทาง เพียงแค่ชั่วหนึ่งก้านธูป ร่างของผู้คนที่พุ่งทะยานเข้าไปก็ก็ถูกเข่นฆ่าอย่างไร้ทางขัดขืนโดยจอมมารที่อยู่ตรงหน้า
ศีรษะ แขนขาถูกฉีกกระฉากออกมาอย่างกับปศุสัตว์ที่ถูกเชือด เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แม้แต่ฝูงนกและสัตว์ป่ายังไม่กล้าเข้าใกล้การต่อสู้นองเลือดนี้
ท้ายที่สุดร่างของชายชราที่ยามนี้ขุดสีขาวถูกย้อมเป็นสีดำไปด้วนโลหิตก็ยืนอยู่ท่ามกลางทะเลโลหิตและกองซากศพ
"เจ้า..ไม่ทีทางหนีพ้น.." คนที่พูดออกมาคือร่างที่ไร้แขนขาของชายชุดดำที่เป็นหัวหน้าเมื่อครู่ ยามนี้สภาพของมันไม่ต่างอะไรกับซากศพที่ยังมีชีวิต แต่มันก็ยังพยายามที่จะพูดและแสยะยิ้มสุดสยองออกมา
" สิ่งที่เจ้าครอบครองจะดึงดูดผู้คนจากทั่วทั้งมหาพิภพ พวกมันจะออกตามล่าเจ้าแม้ว่าเจ้าจะหลบไปใต้นรกก็จะถูกขุดขึ้นมา ฮ่าๆ"
ชายชราที่ใช้พลังไปมากยามนี้ก็รู้สึกเหนื่อยล้าไปทั้งล่าง เมื่อหันไปมองร่างที่ใกบ้จะดับสูญช้าๆ เขาก็กำหอกและเดินเข้าไปหาช้าๆ
เมื่อสัมผัสได้ว่าชายชราเดินเข้ามาใกล้ มันก็เริ่มที่จะแหกปาก" เหมือนกับลูกศิษย์เจ้าที่ถูกถลกหนังทั้งเป็น เหมือนกับภรรยาเจ้าที่ถูกตัดแขนตัดขา เหมือนกับเหล่าผู้ติดตามเจ้าที่ไม่มีที่ยืนอยู่บนแผ่นดินทั้งปวง สิ่งที่เจ้าครอบครองนั่นล้วนมีพลังที่จะนำพาหายนะมาให้ ไม่เว้นแม้แต่ผู้ที่ครอบครองมัน ฮ่าๆ"
ชายชรายืนมาหยุดอยู่ตรงร่างที่นอนแน่นิ่งบนพื้นแต่ก็ยังจะใช้พลังเฮือกสุดท้ายยิ้มอย่างบ้าคลั่ง
"เสียดายที่ข้าไม่ได้เห็นวันนั้น ฮ่าๆ"ท่ามกลางเสียงหัวเราะที่บ้าคลั่ง หอกในมือของชายชราจะแทงทะลุเข้าไปในช่องปากทำให้ฟันของมันหักเข้าไปด้านหลังส่วนปลายหอกทะลุลำคอจนศีรษะขาดออกจากกัน
รอบด้านพลันกลายมาเป็นสงบเงียบในทันที
"ข้ารู้" ชายชราพึมพำก่อนที่จะแหงนมองขึ้นไปบนฟ้าที่ยามนี้ถูกปกคลุมไปด้วยเมฆดำทมิฬ
"เพราะเช่นนี้ข้าจึงต้องจากมา ทำในสิ่งที่ข้าเริ่มต้นให้สำเร็จ"
"เพราะเช่นนี้ข้าจึงจะยังตายไม่ได้"
เขาโยนหอกในมือทิ้ง ภายใต้แสงอาทิตย์สะท้อนทะเลสาบเบื้องหน้าแลดูพร่ามัว  ชายชราเดินกลับหลังไปช้าๆ ข้ามผ่านกองซากศพที่กองพะเนินไปทีละศพด้วยแววตาที่ไม่ใครอ่านออก เห็นเพียงแผ่นหลังอันผอมบางที่ชุ่มไปด้วนเลือด ภาพเงาร่างนั้น ราวกับเทียนไขที่เคยโชกช่วงสว่างไสว ทว่ายามนี้ เทียนไขนั้นใกล้จะมอดดับ เทียนไขที่มิอาจหล่อหลอม กลับมาส่องแสงสว่างได้อีกครั้ง...


## ตอนที่ 1 อัจฉริยะผู้ที่แปลกประหลาด

ภายในแผ่นดินที่เหล่าผู้คนทั่วไปต่างลืมตาเกิดขึ้นมา ถูกกล่าวขานกันว่ามหาพิภพหวนตี๋
ภายในมหาพิภพหวนตี๋ ล้วนแบ่งออกเป็นหลายแคว้นหลายอาณาจักร ซึ่งเจาะลึกลงไปอีกก็จะแบ่งย้อยเป็นหลายเมือง หลายแคว้น หลายสำนัก ทั้งยังเป็นฝ่ายธรรมมะ ฝ่ายมาร รวมถึงลัทธิขงจื่อและเต๋า พึงทราบไว้โดยว่าโลกของปุถุชนธรรมดาล้วนมีเพียงไม่ถึงเสี้ยวหนึ่งในสิบส่วนของมหาพิภพ ที่เหลือทั้งหมดล้วนแต่เป็นสถานที่ที่ของผู้มีวิชาอาคมได้โลดแล่นไปมานับหมื่นนับแสนปีแล้ว เหตุนี้เองโลกที่ถูกปกครองด้วยผู้วิเศษมาเนิ่นนานย้อมไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมทั่วไปจะกล้าใฝ่ฝันถึง
ทว่ามีสถานที่พิเศษพิสดารแห่งหนึ่งที่แม้แต่คนธรรมดาทั่วไป รวมถึงผู้วิเศษมากมายกลับได้ยินกรอกหูไม่ขาดสายตั้งแต่ยุคเริ่มบรรพกาลจวบจนปัจจุบัน ไม่ว่าใครเมื่อได้ถือกำเนิดขึ้นมา ก็ต้องได้ยินชื่อของสถานที่แห่งนี้ไม่ต่ำกว่าสองสามรอบ นี่ล้วนบ่งบอกถึงความยิ่งใหญ่ของมัน
"ศิขรินธารห้าชั้นฟ้า" สถานที่ที่ตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างโลกมนุษย์และโลกแห่งผู้วิเศษ
หากจะกล่าวถึง "ศิขรินธารห้าชั้นฟ้า จงประพึงไว้ว่าความยิ่งใหญ่เป็นเอกนันท์ของมันนั้นอยู่เหนือกฎเกณฑ์ความเข้าใจของคนธรรมดามากมายนัก
การคงอยู่ของมันเหมือนกับมีก้อนศิลาที่เป็นรูปร่างของโอ่งศิลายักษ์ วางซ้อนทับเรียงกันสูงขึ้นไปห้าชั้น จนกระทั้งม่านฟ้าก็ไม่อาจจะปกคลุมมันเอาไว้ได้ และในแต่ละชั้นของ"ศิขรินธารห้าชั้นฟ้าล้วนแต่มีพื้นที่มากพอที่จะเรียกได้ว่าเป็นโลกอีกใบให้เหล่าผู้วิเศษวางรากฐานมานับพันนับหมื่นปี กล่าวกันว่ายิ่งสูงขึ้นไปกี่ชั้นเท่าใด ความหนาแน่นของพลังธรรมชาติก็จะยิ่งเข้มข้นมากขึ้น
มหาวารีที่ไหลผ่านซอกภูผาจากน้ำตกยักษ์นับร้อยนับพับปีนั้น ล้วนส่งตรงลงมาหลายหมื่นหลายแสนเมตร ยิ่งตกลงสู่เบื้องล่างมากเท่าใดความเจือจางของพลังวิเศษก็จะยิ่งน้อยลงมากขึ้นเท่านั้น เพราะเหตุนี้เหล่าบรรดาผู้วิเศษ จึงใคร่ที่จะมองขึ้นไปเพียงปลายยอดของภูเขา ไม่มีวันชายตาลงมามองเบื้องล่างที่ต้อยต่ำกว่าตนเอง
แต่ในเวลานี้ พวกเราไม่ได้กล่าวถึงความยิ่งใหญ่และน่าลึกลับค้นหาของสถานที่เหล่านั้น แต่สิ่งที่เรากำลังจะกล่าวถึงกลับเป็นชั้นที่ห้าของน้ำตก ซึ่งเหล่าผู้วิเศษต่างกล่าวกันว่า "สถานที่ซึ่งเหล่าบรรดาพลังแก่กล้าล้วนมองไม่เห็น สถานที่ที่ก่อเกิดมนุษย์จำนวนเพียงน้อยนิดนัก อีกทั้งยังไร้ซึ่งโชควาสนาและไม่มีความเมตตาจากสวรรค์ส่งลงมาถึง ทำให้เหล่าปุถุชนที่อาศัยอยู่ในสถานที่แห่งนี้ล้วนแต่ไม่มีญาณสัมผัสวิเศษ ทุกคนที่อยู่ในชั้นที่ห้า หกในสิบล้วนไร้พรสวรรค์และถูกทอดทิ้ง
ทว่า ในสถานที่อยู่ล่างสุดของทวีป ภายในชั้นที่ห้านั้นก็ยังมีสถานที่ที่รวมเหล่าผู้มีพรสวรรค์มากที่สุดมารวมตัวกันอยู่  และได้แบ่งอำนาจกันออกไปเป็นสามตระกูลใหญ่
ซึ่งหนึ่งในนั่นก็คือตระกูลมู่ และในวันนี้เหล่าผู้มีพรสวรรค์มากที่สุดในดินแดนชั้นที่ห้าก็ต่างมารวมตัวกันในตระกูลมู่เช่นกัน เพราะว่าภายในวันนี้เหล่าผู้ฝึกตนจากสำนักธรรมะ ที่ยอมเดินทางมาจากชั้นที่สี่ ที่กล่าวกันว่า เป็นชั้นที่รวมตัวของเหล่าผู้ฝึกตนเอาไว้มากที่สุดนั่นได้เดินทางเพื่อทดสอบเหล่าเด็กรุ่นใหม่ที่มีพรสวรรค์ และจับตัวขึ้นไปยังสำนักของตนเอง
ไม่ว่าใครก็ตามต่างก็สามารถสัมผัสได้ถึงแรงกดดัน และความคาดหวัง ในบรรยากาศ เพราะคนทั่วต่างก็รู้ดีว่าถ้าหากทดสอบผ่านการคัดเลือกจากเหล่าผู้ที่มาจากชั้นที่สี่เหล่านี้ได้สำเร็จ ชีวิตของพวกเขาก็จะเปลี่ยนไปตลอดกาล
เพราะเช่นนั้นในช่วงที่สำนักต่างๆมากมายมารับคัดเลือก พวกเขาก็ต่างคาดหวังที่จะได้รับเลือก
ไม่ว่าใครก็ตามก็ไม่มีข้อยกเว้น
ภายใต้ทองฟ้าสีครามที่ไร้ซึ่งหมู่เมฆ มีสถานที่ของตระกูลมู่ที่ตั้งอยู่บนยอดเขา บรรยากาศทั่วไปของตระกูลในวันปกติล้วนแต่สงบนิ่งและปลีกนิเวศที่สุดในสามตระกูลใหญ่ แต่เพราะว่าวันนี้ล้วนเป็นเพราะการมารับคัดเลือกคนของสำนักหมื่นเมฆา ในรอบสามปี บรรยากาศภายในตระกูลจึงถูกปกคลุมไปด้วยความตื่นเต้นและความร้อนแรงของคลื่นลูกใหม่ที่ต้องการจะได้รับคัดเลือก
ทว่าท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันและตึงเครียดนั่นกับมีบุคคลหนึ่งที่เป็นสิ่งแปลกปลอม
"มู่อิ้งเทียน ระดับขั้นรากเง้า ที่ 2 ระดับพลังวิณญาณขั้นเสวียน พรแห่งดวงดาวคือ มัจฉาวารีคู่!"
เสียงประกาศดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณของลานหินอ่อนที่ยามนี่มีผู้เยาว์จากทั่วสารทิศกำลังตั้งหน้าตั้งตารอประกาศ จากชายชราในชุดแดงที่มากจากสำนักหมื่นเมฆาและได้รับหน้าที่เป็นผู้ทดสอบพรสวรรค์ของคนในตระกูลมู่
ข้างกายของชายชราชุดแดงที่มีใบหน้าเคร่งขรึมจริงจังและกำลังยืนตรงดุจเจดีย์นั้นถูกวางไว้ด้วยแท่งศิลาวัดพลังจากสำนัก และคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าของแท่งศิลาก็คือชายหนุ่มผู้หนึ่งที่ยามนี้สัมผัสไปที่แท่งศิลาด้วยท่าทางผ่อนคลายเป็นอย่างยิ่ง
เด็กหนุ่มคนนี้ไม่มีท่าทีกังวลเลยแม้แต่น้อย
เมื่อหินวัดระดับเปล่งแสงเหมือนแสงอบอุ่นของฤดูวสันดิ์ และเสียงดังสนั่นของเฒ่าขุดแดงประกาศออกมา เสียงกระซิบกระซาบก็ดังขึ้นทั่วบริเวณ ก่อนที่จะก่อเกิดเสียงซุบซิบนินทาต่อเจ้าของระดับพลังที่ยามนี่กำลังทดสอบอยู่
เมื่อสิ้นเสียงประกาศ ตัวต้นเหตุก็หมุนตัวกลับมา เผยให้เห็นใบหน้าเกลี้ยงเกลาในชุดหรูหราชั้นดี ของเด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีผู้หนึ่ง ที่สีหน้ายังคมประดับรอยยิ้มเบาบางแม้จะได้รับฟังเสียงกระซิบกระซาบจากทั่วสารทิศที่มีต่อตนเอง
มู่อิ้งเทียน เมื่อวัดระดับพลังและได้ผลไม่แตกต่างจากสามปีก่อนเสร็จนั่นหากเป็นคนอื่นคงได้รับเสียงสบถนินทาหรือเสียงหัวเราะเยาะเย้ยนั่นจากคนในตระกูล แต่สิ่งที่ได้รับกลับแตกต่างไปจากที่คิดเล็กน้อย
เพราะพวกรุ่นเยาว์เช่นเดียวกับเขาแม้จะมีเสียงกระซิบนินทา แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการออกมามากมายเท่าใดนัก ซึ่งเขาพอจะรู้เหตุผลนั่นดี
เพราะว่าตนเองคือหลานของหัวหน้าตระกูลหมู่คนปัจจุบัน ต่อให้จะมีระดับพลังต่ำเตี้ยหรือเป็นผู้พิการทางตบะ ก็ไม่มีใครคิดที่จะเสียมารยาทค่อเขาอย่างเปิดเผย
เพราะระดับศักดิ์ของคุณปู่ตนเองในสำนักนั่นยังเหนือเสียยิ่งกว่าสามผู้อาวุโสมากนัก หากสร้างความลำบากให้แก่เขาต่อให้ไม่มากก็น้อยก็คงส่งผลกระทบต่อตนเองได้อยู่ดี
ถือว่าดีต่อมู่อิ้งเทียนมากนัก เพราะว่าตนเองคงจะเบื่อหน่ายมากนักเพราะขี้เกียจฟังเสียงนกเสียงกาที่น่ารำคารเหล่านี้อีกแล้ว
"พรสวรรค์เพียงพอที่จะได้รับคัดเลือกเข้าสำนัก แต่ดูท่าเจ้าคงจะยังมีคำตอบเช่นเดิม" ชายชราในชุดแดงเมื่อมองเห็นผลของการทดสอบก็กล่าวออกมาเสียงเรียบ ดูเหมือนว่าชายชราผู้นี้คงจะรู้จักเด็กหนุ่มคนนี้และพอที่จะเดาคำตอบของการชักชวนเข้าสำนักได้
เพราะว่าเมื่อสามปีก่อนที่เขาทดสอบในที่ตรงนี้ เด็กชายที่เคยได้รับสมญานามมว่าอัจฉริยะที่ไม่เคยถือกำเนิดขึ้นมาตลอดห้าสิบปีในตระกูลก็กล่าวปฏิเสธเช่นกัน!
ในวันนั้น วันที่เขายืนอยู่ตรงนี้และมองไปยังเด็กหนุ่มที่อายุเพียงสิบสองปีผู้นี้ด้วยแววตาอันคาดหวังนั่นยังติดอยู่ในความทรงจำของมันไม่มีทางลืมเลือน
แสงสว่างจากศิลาที่เจิดจ้าเหมือนแสงจากสวรรค์ถูกทำให้ปรากฏด้วยมืออันเล็กๆของเด็กหนุ่มอายุเพียงสิบสองปีผู้หนึ่งท่ามกลางความรู้สึกตกตะลึงของผู้คนทั่วทั้งสำนัก
ข่าวที่ว่ากันว่ามีเด็กหนุ่มที่มีพรสวรรค์ถือกำเนิดขึ้นในชั้นล่างสุด ดังขจรไปจนถึงขั้นที่สามเลยด้วยซ้ำ
เด็กหนุ่มที่สามารถฝึกตนได้ถึงขั้นที่สองด้วยตนเองและมีระดับพลังวิญญาณมากมายถึงขั้นที่สามารถข่มพลังวิญญาณของศิษย์ในสำนักหมื่นเมฆาได้อย่างง่ายดาย ผู้นี้ในตอนนี้ไม่ว่าจะมองจากชั้นที่สามหรือชั้นสี่ของมัน เด็กที่อายุเพียงสิบสองปีและสามารถก้าวผ่านขั้นวิญญาณได้ด้วยตนเองล้วนไม่มีทางเป็นไปได้ ในประวัติศาตร์ของพวกมันล้วนไม่เคยกล่าวถึงว่าเคยปรากฏออกมา
เด็กที่มีพรสวรรค์เช่นนี้ล้วนอยู่ในขั้นที่สามและสองเท่านั่น
ทว่าไม่มีใครคาดคิดว่าเด็กหนุ่มที่มีพรสวรรค์ฟ้าประทานและได้รับการคาดหวังผู้นี้กลับ กล่าวปฏิเสธ และหลังจากปีนั่น ระดับการฝึกตนของมันก็หยุดอยู่กลับที่ และไม่ใช่ว่ามันพิการหรือได้รับเหตุไม่คาดฝัน แต่การหยุดอยู่กับที่นี่เกิดขึ้นจากเด็กหนุ่มนั่นไม่ยอมฝึกตนด้วยตนเอง!
ชายชราถอนหายใจลึกล้ำ มองไปยังเด็กหนุ่มที่กำลังยกมือที่พาดบนศิลากลับคืน แสงสว่างบนศิลาก็พลันจางหายไป ความรู้สึกเสียดายวาบผ่านในดวงตา แต่มันก็ไม่สามารถบังคับให้เด็กหนุ่มเข้าร่วมสำนักได้
เด็กหนุ่มประดับยิ้ม  หันไปทำท่าเคารพต่อต่อเฒ่าชุดแดงเล็กน้อย ก่อนที่จะหมุนตัวเดินลงบันไดหินอ่อนไป
"ไปกันเถอะ มู่หลง"
เขาหันกลับไปเรียกเด็กรับใช้ที่สนิทสนมราวกับพี่น้องข้างกายที่กำลังมีสีหน้าซีดสลดเมื่อได้รับฟังผลการประเมินของคุณชายตนเอง แต่ก็ต้องพยายามเก็บสีหน้าเลิ่กลั่กและเดินตามคุณขายของตนเองไป
เมื่อเดินลงบันไดถึงลานกว้างฝูงคนก็ต้องแหวกออกเพื่อเปิดทางให้มู่อิ่งเทียนเดิน เด็กหนุ่มยังคงประดับยิ้มเอื้อยๆเดินผ่านไป แม้จะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกไม่ขอบพอใจของผู้คนที่ต้องมาเคารพต่อคนที่อ่อนแอกว่าตนเองก็ตาม เขาก็ไม่สนใจ แตกต่างจากมู่หลงที่ต้องเดินก้มหน้าเพราะทนสายตาทิ่มแทงต่อผู้คนไม่ไหว
สายตาของคนเหล่านี้ช่างแตกต่างจากเมื่อสามปีก่อน เมื่อตอนที่คุณชายยังคงเป็นอัจฉริยะตัวน้อยเสียเหลือเกิน
มู่อิ้งเทียนแม้ว่าระดับฝึกตนจะต่ำต้อยทว่าใบหน้ากริยาท่าทางยามเคลื่อนไหวก็ยังคงเป๋นคุณชาย ดั่งที่เขากล่าวว่าเปลือกน้อยล้วนต้องตากว่าเนื้อแท้ ก็ไม่เกินเลย ด้วยอายุเพียงสิบห้าปีกลับสูงสง่าเกินวัย ใบหน้าที่สง่างามแบบคุณชายในตระกูลใหญ่ เสน่ห์ของเขามากล้นจนแม้แต่บุรุษรูปงามทั่วแผ่นดินนี้ก็ยากจะเทียบเคียง
ดวงตาดอกท้อ ริมฝีปากรูปมุก จมูกโด่งเป็นสัน พูดได้เลยว่าองค์ประกอบของคนที่มากเสน่ห์ได้อยู่บนใบหน้าของเขาหมดแล้ว ทำให้ใครไม่อยากจะจ้องมองก็ต้องจ้องมอง เพียงหนึ่งยิ้มก็สามารถทำให้กวางน้อยในใจของเหล่าดรุณีพลุ่งพล่านล้วนไม่เกินเลยจริงๆ
สมกับฉายานามที่ถูกกล่าวไว้เมื่อสามปีก่อนว่า เพียงใบหน้าของเขาก็สามารถยึดครองใต้หล้าได้โดยง่าย!
ถึงแม้ว่ามู่อิ่งเทียนในยามนี้จะมีพลังฝึกตนอ่อนแอที่สุดในตระกูลก็ตามแต่ แต่นั่นก็ไม่ได้ลดความสูงศักดิ์ของเขาลงไปเลย นั่นจึงทำให้มีสายตาทิ้งแทงหลุดรอดออกมาจากฝูงชนที่กวาดตามองเขาเป็นระยะๆ
มู่อิ่งเทียนไม่สนใจสายตาเหล่านั่นแต่ก็มีสายตาอยู่สองคู่ที่เขาสะดุดเข้า หนึ่งมาจากของดรุณีน้อยนางหนึ่งที่กำลังพยายามจะหลบหน้าตนเอง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองมาที่ตัวเขา มู่อิ่งเทียนสบสายตาเข้ากับดวงตามณีใสคู่นั่น ทำให้ได้รับความรู้สึกแขนงหนึ่งที่ทำให้ต้องฉุดคิดอยู่ชั่วครู่ แต่สุดท้ายเขาก็ต้องเบนสายตากลับไปไม่นาน
ส่วนอีกหนึ่งมาจากบุรุษร่างสูงโปร่งที่มีดวงตาคมกล้าดั่งกระบี่ และใบหน้าเฉยชาอยู่เป็นนิจ เมื่อสบตาเข้าด้วยกันภายในดวงตาของบุรุษที่มีสีหน้าเฉยขาอยู่เป็นนิลนั่นก็บังเกิดคลื่นระรอกหนึ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่มันจะหายไปอย่างรวดเร็ว สุดท้ายเขาก็พยักหน้าเบาๆให้มู่อิ้งเทียนทีหนึ่งก่อนจะเบนสายตากลับไปอละไม่หันมามองเขาอีกเลย
มู่อิ้งเทียนยิ้มมุมปาก ก่อนที่จะไม่สนใจสายตารอบข้างและก้าวเดินฝ่าฝูงชนออกมา
เมื่อแผ่นหลังของคุณชายเริ่มหายลับไปจากฝูงชน จนเมื่อมองเห็นว่าคุณชายผู้นี้เดินจากไปไกลแล้ว ความเงียบก็กลับมาดังอีกครั้งเหล่าผู้กระซิบกระซาบเมื่อครู่ที่เบาบางยามนี้กลับมาคึกคัก เหล่าบรรดาบุรุษและสตรีไม่สนใจเสียงป่าวประกาศการประเมินของคนต่อไป
ทุกคนล้วนแต่สนใจหัวข้อที่จะนินทาบุรุษผู้สง่างามแต่ดันไร้ประโยชน์ผู้นั่นมากกว่า
เพราะนี่คือธรรมชาติของมนุษย์แม้จะเป็นผู้ฝึกตนก็ตามแต่เมื่อมีสิ่งหนึ่งที่ดึงดูดความสนใจ เมื่อมีสิ่งหนึ่งที่ควรจะเหมือนกับหยกเนื้อดีกลับเหลวเหมือนดินโคลน ก็ต้องรู้สึกอยากจะถับถม
"ฟู่ว ในที่สุดคุณชายไร้ประโยชน์ก็จากไปสักที เล่นเอาซะข้าเกร็งจนเหงื่อไหลเต็มแผ่นหลังไปหมด" เสียงเล็กเสียงน้อยดังมาจากด้านข้างของอิสตรี ที่สบตากับมู่อิ้งเทียนเมื่อครู่ ซึ่งยามนี้นางก็ยังคงก้มหน้าไม่พูดไม่จา
"เรียกเขาว่าไร้ประโยชน์ก็เกินไปหน่อยมั้ง อย่างน้อยเขาก็ยังมีบางสิ่งที่เจ้าทำไม่ได้ไม่ใช่รึ" ดุรณีน้อยชุดเขียวอีกคนกล้าวแย้งขึ้นมา ทว่าดูจากน้ำเสียงน่าจะให้ความรู้สึกแดกดันมากดว่าช่วยเหลือ
"เหนือกว่า? เรื่องใดกันละ ถ้าหมายถึงศาตร์และศิลป์ทุกแขนง ข้าคงสู้เขาไม่ได้เพราะเขาได้รับฉายาว่า"ผู้ที่สวรรค์ทรงโปรด" นี่นา แต่ถ้าเขาเก่งกาจถึงเช่นนั้นจะรวมถึงยึดหลักสามเชื่อฟังสี่คุณธรรมเหมือนอิสตรีด้วยงั้นรึ?" สตรีนางนี้กล่าวประชดประชันออกมาอย่างเสียงดังชัดเจน จนคนที่อยู่ในระแวกนี้ต่างพากันหลุดขำออกมา แม้แต่ตัวของนางเองก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มผยองออกมา
การที่ได้ถับถมกับบุลคลที่เคยเหนือกว่าตนเองในทุกด้านย่อมเป็นความรู้สึกดีที่หาได้ยากยิ่งอยู่แล้ว!
เหล่าบรรดาคนรุ่นเยาว์ต่างหัวเราะคิกคักกันออกมาครืนๆ ก่อนที่เราบรรดาคนอื่นจะเข้ามาผสมโรงด้วย หัวข้อก็คงไม่พ้นเรื่องราวเกี่ยวกับปาฏิหารที่คุณชายผู้นี้เคยทำเอาไว้ หากเป็นเมื่อสามปีก่อนมันคงจะเป็น เรื่องราวยกย่องของเด็กหนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์
ทว่ายามนี้เมื่อพรสวรรค์ทอดทิ้งเด็กหนุ่มที่เคยส่องประกายราวกับหยกที่ไม่ต้องผ่านการเจียระไนก็ส่องสว่างดันดับลง เหล่าบรรดาผู้ที่ไร้พรสววรค์ก็ต้องรู้สึกอย่างทับถมเป็นธรรมดา
เพราะตำนานของเด็กหนุ่มผู้นี้ถูกกล่าวถึงอยู่มากมาย
ว่ากันว่าเมื่อคุณชายมู่อิ่งเทียนยามเมื่ออายุสามปีก็เริ่มพูด สี่ปีหัดเขียน หกปีร่ายกระบี่ของตระกูลจนชำนาญ เจ็ดปีเข้าใจตำราพิชัยสงครามทุกรูปแบบรวมถึงคัดอักษรลัทธิขงจื้อและเต๋าได้ทั้งเล่ม สิบปีก้าวผ่านขั้นแรกของขั้นรากเง้า และเมื่อสามปีก่อนตอนที่เขาอายุสิบสองปีก็สามารถเป็นอับดับหนึ่งของรุ่นเยาว์ เหนือเสียยิ่งกว่าห้ารุ่นปาฏิหาริย์ที่ยามนี้ล้วนอยู่ในสำนักชี่อดังของชั้นที่สี่
ว่ากันว่าในรุ่นนี่ไม่มีใครสามารถเอาชนะมู่อิ้งเทียนได้เลยแม้แต่คนเดียว
เพราะตำนานที่น่าเหลือเชื่อเหล่านี้ผู้คนจึงยกเข้าเป็นโอรสแห่งสวรรค์ ทำสิ่งใดก็สำเร็จเรียนรู้สิ่งใดก็สามารถพลิกแพลงได้เสมอ
และเมื่อโอรสสวรรค์ที่พวกเขายกย่องหยุดที่จะปีนป่ายสวรรค์ เหล่าผู้คนก็ต้องถับถมเป็นธรรมดา
"จริงสิ มู่หรงเจี่ยเจ้าคิดว่าไงบ้างละ เจ้าเองก็เคยเป็นถึงเพื่อนที่สนิทที่สุดในอดีตของเขาเลยนี่"
คนถามนี่ถูกส่งมาให้อิสตรีที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ข้างๆ เด็กสาวผู้นี้ในอดีตเคยสนิทสนมกับมู่อิ้งหลงและด้วนหน้าตาที่แม้จะเป็นวัยแรกแย้มก็เปล่งประกายไปด้วยความสว่างามและพรสวรรค์พื้นฐานที่ไม่ธรรมดาก็ทำให้ถูกจับให้เป็นคู่สร้างคู่สมกับมู่อิ้งเทียน
ทว่าเมื่อสามปีก่อนเมื่อพรสวรรค์ของเด็กชายหยุดนิ่งในตอนแรกๆนางก็ยังคอยสนับสนุนชายหนุ่มมาก่อน ทว่าพอนานเขาเมื่อระดับพลังของนางแซงหน้าก็เริ่มที่จะตีตัวออกห่าง
นั่นทำให้นางยังคงรู้สึกผิด จึงไม่คิดที่ตะกล้าสู้หน้า นางไม่ได้ตอบคำถามที่ผสมความแดกดันกลับมาทว่า
นางมั่นใจอยู่เรื่องหนึ่ง ยามที่สบกับสายตาที่สุขสว่างของมู่อิ่งเทียนเมื่อครู่
ไม่ใช่ว่าพรสวรรค์ของเขาหายไป นางเห็นแววตานั่นมาตั้งแต่ยังเด็ก มันยังคงเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังและความลึกล้ำที่ทำให้นางหลงใหลในอดีต
เพียงแค่นางไม่อาจเข้าใจความคิดของเขาเลยแม้แต่น้อย นั่นแหละคือสิ่งที่นางต้องการที่จะรู้ที่สุดในชีวิตนี้ นั่นแหละคือเหตุผลที่นางเดินออกมาและเฝ้ามองดูราวกับคนนอก
ว่าอะไรคือตัวที่ฉุดชายผู้ที่มากพรสวรรค์คนนี้เอาไว้กันแน่!
ถัดมาไม่ไกลจากกลุ่มซุบซิบนินทา ร่างสูงโปร่งยืนโดดเดี่ยวด้วยใบหน้านิ่งสงบเฉยชาและไม่ได้มีท่าทีเปลี่ยนไปแม้รอบกายจะมีเสียงกระซิบนินทา จนเมื่อเฒ่าขุดแดงกล่าวถึงผู้ประเมินคนถัดไป เสียงรอบกายจึงเงียบลง
ตอนนั่นก็มีบุรุษชุดขาวอีกคนที่มีสีหน้าค่อนข้างหยิ่งยโสเดินมายืนอยู่ข้างกาย
"คิดไม่ถึงเลยว่าคนที่เจ้าคิดเจ้าแค้นเยี่ยงเจ้า จะเป็นอีกไม่กี่คนที่แสดงความเคารพต่อมัน ว่าอย่างไร? ไม่อยากที่จะล้างแค้นมันแล้วรึ"
มู่เถี่ยส่งเสียงเฮอะเป็นคำตอบ ทำให้ชายที่ยโสคนนั้นขมวดคิ้วส่งเสียงฮึดฮัดก่อนที่จะไม่สนใจมันอีก
ดูเหมือนว่ามู่เถี่ยจะไม่อยากตอบคำถามเชิงประชดประชันเช่นนี้ ทว่าสองตาดำขลับนั่นบัดนี้มีประกายวาบผ่านอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่จะเลื่อนไปหากระบี่ในมือของตน
ฝ่ามือหยาบกร้านลูบผ้านตัวกระบี่ที่แม้จะอยู่ในฝักแต่ก็สามารถสัมผัสได้ถึงกระแสเย็นเฉียบ นำพาความทรงจำของมันย้อนไปในอดีตอยู่พักหนึ่ง
ยุตที่คุณชายมู่อิ้งเทียนอยู่ในตระกูลก็ได้รับการเรียกขานว่ายุคแห่งรุ่นปาฏิหาริย์ ในรอบห้าสิบปี คนที่อยู่ในตระกูลมาในตอนนั่นล้วนแต่เป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ห้าประทาน หนึ่งเป็นผู้อัญเชิญกระบี่ในสำนักขั้นที่สอง หนึ่งเป็นร่างทรงเทพ หรือแม้กระทั้งผู้ใช้วิชาสัตว์มายาก็ถือกำเนิดในรุ่นของเขา และในเหล่าบรรดาผู้ที่มากพรสวรรค์นั่น
มู่อิ้งเทียนไม่ได้มีพรสวรรค์ที่เด่นแปลกประหลาดทว่า กลับถูกกล่าวขานว่าเป็นอันดับหนึ่ง เพราะว่าคุณชายคนนี้ไม่ว่าใครก็ต่างไม่ที่จะยอมรับ ว่าเด็กหนุ่มคนนี้สมฉายาที่ว่า เป็นโอรสของสวรรค์ ทุกสิ่งที่มู่อิ้งเทียนกระทำล้วนแต่เปล่งประกายมากกว่าคนทั่วไป
ทั้งหล่อเหลาและสง่างามอย่างหาที่ใดเปรียบ พ่วงไปด้วยไร้กฎระเบียบและกฎเกณฑ์จนน่าใจหาย ช่างขัดแย้งกันอย่างน่าเหลือเชื่อ
ในอดีตเพราะตัวมันเองก็เป็นหนึ่งในผู้ที่สามารถสำเร็จวิชาเซียนได้รวดเร็วกว่าผู้อื่น ในใจของมันก็ล้วนที่จะหยิ่งผยองและมองข้ามผู้อื่นคิดว่าตนเองคืออันดับหนึ่ง
เมื่อได้ยินข่าวลือของมู่อิ้งเทียน มันก็ไม่เคยเชื่อข่าวลือที่หนาหูเช่นนี้มาก่อน เขาไม่เชื่อว่าจะมีคนที่มีพรสวรรค์มากถึงเพียงนั้น ไร้ผู้ต่อกรอยู่เพียงนี้อยู่จริง ราวกับถูกรังสรรมาเพื่อเขียนในหนังสือผู้กล้าในปรัมปราอย่างไรอย่างนั้น
แล้วมีหรือว่ามันจะเชื่อข่าวลือที่น่าพิศวงเหล่านี้
จนกระทั้ง สองปีก่อนตัวของมู่เถี่ยมีโอกาศที่จะได้พบหน้ากับมุ่อิ้งเทียนเป็นครั้งแรก  ในวินาทีนั่นในสายตาของมันก็จดจ้องอัจฉริยะน้อยผู้นี้อย่างไม่ละสายตาแล้วมันก็คำพูดเพียงสามคำที่เข้ามาในหัวของมันในตอนนั้น
"เย่อหยิ่ง!"
ตั้งแต่เกิดมามู่เถี่ยไม่เคยเจอใครที่ แสดงนิสัยเฉยชาต่อทุกสิ่งราวกับทุกสิ่งทุกอย่างล้วนไม่มีค่าในสายตาได้เท่ากับมู่อิ้งเทียนอีกแล้ว ชายผู้นี้แม้ว่าจะอายุเพียงสิบสองปีไม่นาน ทว่าแรงกดดันบางอย่างกับแผ่ซ่านออกมาจากร่างจนทำให้คนอื่นยากที่จะไม่รู้สึกสำเหนียกตัวเอง
ความรู้สึกที่ครอบงำให้รู้สึกด้อยกว่านั้น สามารถเข้าไปเขย่าจิตวิญญาณของมันได้อย่างรวดเร็วและน่าขนลุก
มู่เถี่ยในยามนั่นเมื่อรู้สึกถูกด้อยค่าด้วยความเป็นเด็กมันจึงไม่คิดที่จะยอมให้ถูกครอบงำ
ด้วยความมั่นใจตนเองจึงเข้าท้าสู้กับมู่อิ้งเทียนเมื่ออายุแค่สิบสองปี
และผลลัพที่ปรากฏออกมานั้นก็เปลี่ยนชีวิตของมันไปตลอดกาล
หากผู้ใหญ่คนหนึ่งคิดภาพของเด็กอายุสิงสองปีสองคนต่อสู้กันภาพในหัวของมันคงจะน่าหัวเราะอย่างยิ่ง อย่างมากก็คงเป็นภาพของต่างฝ่ายต่างซัดเหวี่ยงกันอย่างไม่ยอมแพ้ หรือต่างฝ่ายต่างมีบาดแผลทั่วทั้งร่างกาย
ทว่า ต่อหน้าเด็กน้อยอย่างมู่อิ้งเทียนมันกลับไม่ใช่
เพียงสามกระบวนท่าเท่านั้น!
หนึ่งหมัดแรกทะลวงด้วยพลังตบะบ้าคลั่ง หมัดที่สองสลายพลังกระบี่ด้วยมือเปล่า หมัดที่สามต่อยลงที่กลางหน้าของเขา
พ่ายแพ้อย่างหมดรูป นั่นคือสิ่งที่เขาได้รับเมื่อสามปีก่อน
ทว่าบางคนอาจจะบอกว่าที่เขาติดใจคือความพ่ายแพ้ที่น่าอัปยศทว่าความจริงกลับไม่ใช้
สิ่งที่เขาติดใจก็คือแววตาหลังชนะของชายผู้นั่น มันมีความรู้สึกที่แรงกล้าเผยออกมาเพียงชั่วครู่
นั่นก็คือความเบื่อหน่าย!
ใครจะคาดคิดเมื่อเอาชนะเด็กน้อยที่หยิ่งผยองตนเอง และท้าต่อสู่อย่างไร้เหตุผล แทนที่เด็กหนุ่มตรงหน้าจะแสดงท่าทีหัวเราะสะใจดูถูกเหยียดหยามตัวมัน แต่สิ่งที่มู่อิ้งเทียนทำกลับเป็นสิ่งที่ทำให้มันตราตรึงเข้าไปในดวงจิตวิญญาณ
มันกำลังกลั้นหาว!
เหมือนมีพายุปั่นป่วนในสมอง ราวกับฟ้าผ่าเข้ามาในใจ เด็กน้อยมู่เถี่ยวยามนั่นลืมความเจ็บปวดในร่างไปสิ้น ที่มีเพียงคือความรู้สึกรับไม่ได้อย่างรุนแรง
นี่ตนเองไร้ความสามารถจนฝ่ายตนข้ามถึงกลับเลือกที่จะแสดงท่าทีเบื่อหน่ายถึงเพียงนั้น
ความเจ็บปวด ความแค้น ความนับถือ ความเคารพผสมปนเปไปมาในดวงตาของมู่เถี่ย ยามที่จ้องมองไปยังมู่อิ้งเทียนผู้หล่อเหลาตั้งแต่เด็ก ดวงตาดำขลับของมันราวกับจะสามารถสื่อนับความออกไปได้
เมื่อเห็นดวงตาไม่ยอมแพ้ของมู่เถี่ย มู้อิ้งเทียนก็ยกยิ้มบางกล่าวสั้นๆว่า
"ไปฝึกมาใหม่ เจ้าอาจจะทำให้ข้าสนุกยิ่งขึ้นในอนาคต"
กล่าวจบมันก็สะบัดตัว เสื้อคลุมสีขาวปลิวไสวไปมาอยู่ตรงหน้าของมู่อิ่งเทียนในยามนั้น ไม่ว่าใครก็ตามที่รู้ใกล้ชิดกับคุณชายผู้นี้ล้วนแต่ตามติดประกบต่อเขา
นั้นกลับทำให้มู่เถี่ยคิดได้อาจจะเพราะว่าใครต่อใครก็คิดที่จะประสบสอพลอเด็กหนุ่มคนนี้ อต่ว่าตนกลับเลือกที่จะเข้าหาและแสดงความรู้สึกไม่ยอมแพ้ย่างตรงไปตรงมาซึ่งแตกต่างจากคนอื่นกระมั้ง
มู่อิ้งเทียนจึงยิ้มให้เขาอย่างจริงใจ และให้โอกาสมันอีกครั้ง
รอยยิ้มนั้นราวกับกระบี่ที่แทงลงกลางใจและผ่าหัวใจของมู่เถี่ยเป็นชิ้นๆ นับแต่นั้นมันก็ทุ่มเวลาทั้งหมดไปในทางฝึกตน วันแล้ววันเล่าคืนแล้วคืนเล่า โดยหวังที่จะได้เผชิญหน้ากลับมู่อิ้งเทียนผู้นี้อีกสักครั้ง
สิ่งนั้นทำให้เขารู้สึกว่าเป้าหมายในชีวิตของตนเองถูกเปลี่ยนไปตลอดกาลคิดไม่ถึงเลยว่าเด็กน้อยคนหนึ่งจะเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของเด็กคนหนึ่งได้ด้วยการพบหน้ากันเพียงระยะเวลาสั้นๆ
ทว่า ข่าวลือหนึ่งก็ทำลายความฝันนี่ของมันทิ้งลงอย่างกะทันหัน เราพะมีคนเล่าลือกันปากต่อปากว่า มู่อิ้งเทียนนั่นไม่รู้ว่าถูกผีร้ายตัวไหนเข้าสิง เมื่อยู่ดีๆก็ละทิ้งการฝึกตนภาวนาจิตไปซะอย่างนั่น
สิ้นนั้นทำให้เหมือนเป้าหมายชีวิตของมันถูกทำลายสิ้น มันทำได้เพียงยิ้มขื่นอย่างไม่คิดไม่ฝันว่าวันหนึ่งตนเองจะมายืนอยู่บนเส้นด้ายของอารมณ์ด้วยบุรุษที่อยู่ในใจตลอดมา
วันนั้นมันนอนไม่หลับ สองตาแดงกล่ำเอาแต่คิดหลังได้ฟังข่าว ทำไงดีหนอถึงจะสามารถเปลี่ยนความคิดของคุณชายที่ไร้กฎเกณฑ์ ผู้นั้นได้ และหลังจากที่ผ่านกระบวนการคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิดแล้วคิดอีก คิดจนหัวจะระเบิดออกมาเพื่อหาหนทาง คำตอบที่มันได้ก็คงจะเป็นแค่สามคำสั้นๆ
"ไม่มีทาง!"
สมกับที่ใครต่อใครก็ต่างกล่าวต่อเด็กหนุ่มคนนี้ว่า "อัจฉริยะผู้แปลกประหลาดจริงๆ" มู่เถี่ยเองก็เข้าใจเรื่องนั้นดี
เพราะชายคนที่เขาอยากจะเอาชนะผู้นี้คือคุณชายที่ไม่สนกฎเกณฑ์และแปลกประหลาดที่สุดในโลก
ซึ่งแม้แต่ในยามนี้ มู่อิ่งเทียนก็ยังคงสะบัดเสื้อสีขาวราวกับเทพเซียนที่ตัดขาดจาดโลก เดินเข้าไปในตระกูลด้วยใบหน้าประดับยิ้มไม่แยแสเช่นเคย ราวกับทุกอย่างที่มันกระทำก็เพื่อตัวของตนเอง ไม่ว่าใครจะมองเช่นไร คนที่จะตัดสินใจ ก็คือตัวมันเท่านั่น
ช่างสง่างามและหยิ่งผะหยองอย่างยิ่ง!
มู่เถี่ยมองไปยังแท่นที่รับประกาศเข้าสำนักในชั้นที่สี่ และภาวนาในใจเงียบๆ
หวังว่าวันหนึ่งคุณชายที่ติดอยู่ในใจของตนเองจะเปลี่ยนใจ และเข้าสู่สำนัก และมีโอกาศที่จะให้มันเผชิญหน้ากันอย่างเต็มภาคภูมิอีกครั้ง
หวังว่าวันนั้นจะมาถึง มันภาวนาในใจเงียบๆก่อนจะดึงสายตากลับมา


## ตอนที่ 2 เหตุผลที่คาดไม่ถึง

ร่างสูงโปร่งโดดเด่นที่กำลังเดินผ่านผู้คนในตระกูลมู่ด้วยใบหน้าประดับยิ้มผ่อนคลายเช่นเดิม ไร้วี่แววความตึงเครียดหรือความประหม่า ราวกับว่าเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อนชายผู้นี้ไม่ได้ไปทดสอบวัดระดับพลังมาด้วนซ้ำ
สมาชิกในตระกูลมู่เมื่อเห็นคุณชายมู่เดินผ่านด้วยท่าทางสบายอารมณ์เช่นเดิม ก็แสดงสีหน้าแปลกประหลาดกันถ้วนหน้าเมื่อเดาได้ว่าหลานชายของผู้นำตระกูลผู้สูงสง่าผู้นี้ ถ้ากลับมาจากการทดสอบรวดเร็วแบบนี่แสดงว่าผลลัพท์คงออกมาเช่นเดิมไม่ต่างจากสามปีที่ผ่านมาแน่นอน
แม้ว่าในใจของผู้คนจะมีความรู้สึกยากจะบรรยายเมื่อเห็นสภาพของอดีตว่าที่เจ้าสำนักที่เคยเป็นดาวจรัสแสงมาก่อนก็ตาม แต่เมื่อมองไปยังเด็กหนุ่มผู้ที่สง่างามเป็นเลิศทั้งหน้าและกริยา แถมยังไม่มีนิสัยเหย่อหยิ่งถือดีเหมือนกับคุณชายคนอื่นๆในตระกูล เพราะมู่อิ่งเทียนนั่นไม่แบ่งฐานะของผู้คนเขามักจะมักทายผู้อื่นด้วยรอยยิ้มอบอุ่นตั้งแต่ผู้อาวุโสถึงคนรับใช้ ด้วยเหตุนี้คนในตระกูลจึงรู้สึกทุกข์และสุขในเวลาเดียวกัลต่อคุณชายของพวกเขา
มู่หลงคือคนที่สนิทสนมกับมู่อิ่งเทียนมากที่สุดเพราะว่า เขาคือเด็กรับใช้ข้างกายของมู่อิ่งเทียนมาตีงแต่ยังเด็ก หากจะบอกว่าใครที่รู้ใจมู่อิ่งเทียนมากที่สุดก็คงจะไม่พ้นมู่หลงที่เป็นทั้งผู้ติดตามและสหายสนิท ทว่าแม้แต่คนที่รู้จักนิสัยของคุณชายมู่ดีที่สุดบางครั้งเขาก็ไม่สามารถรับรู้ถึงความคิดอันแปลกประฟลาดของคุณชายของเขาได้เช่นกัน
มู่หลงที่เดินตามหลังคุณชาย เมื่อมองเห็นถึงแผ่นหลังกว้าง ก็อดคิดถึงความรู้สึกภาคภูมิใจในอดีตไม่ได้ยามที่คุณชายของตนเคยโดดเด่นถึงเพียงนั่น
คุณชายตระกูลมู่ สามขวบสามารถกล่าวคำพูด สี่ขวบฝึกตัวอักษร หกขวบร่ำเรียนศาสตร์ทุกแขนง สิบขวบบรรลุพลังขั้นรากเง้า สิบสองขวบไร้ผู้ทาบเทียม ทั้งบรรดาศักดิ์เหนือล้ำ ชาติตระกูลที่มั่นคั่ง พรสวรรค์ที่ไร้ที่ติ ไม่ว่าเขาอยากจะได้สิ่งใดเขาก็ต้องได้ ทรัพยากรที่ครอบครองก็มากมายถึงขนาดยึดใต้หล้าในชั้นที่ห้านี่ได้ หากกล่าวกันตามตรงฮ่องเต้คนปัจจุบันก็คงไม่สามารถเทียบกับคุณชายผู้นี้ได้ด้วยซ้ำ
จากสิ่งที่กล่าวมาทั้งหมด ใครต่อใครก็คงคิดถึงอนาคตของเขาว่าคงจะอยู่ใต้เพียงฟ้าอยู่เหนือคนนับหมื่นทว่า เพียงแค่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั่นที่ชายหนุ่มที่ทุกคนกล่าวกันปากต่อปากว่าอนาคตต้องเป็นเจ้าคนกลับหยุดนิ่ง
ไม่ใช่ว่าพิการทางยุทธ์ ไม่ใช่ว่าเกิดเหตุไม่คาดฝัน ไม่มีใครทราบว่าสาเหตุของปัญหาคือสิ่งใด แต่สิ่งที่เกิดขึ้นเด็กหนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์นี่กลับหยุดนิ่งลง ทั้งด้านมรรคายุทย์ ทั้งด้านจิตใจ เพราะเหตุใดกัน ไม่มีใครทราบ ไม่มีใครบ่วงรู้ถึงความหมายของการกระทำเหล่านี่
หากจะมีเพียงคนเดียวที่กล้าถามคำถามเหล่านี่ต่อคุณชายมู่ผู้แปลกประหลาด ก็คงจะเป็น มู่หลง ที่คอยติดตามรับใช้คุณชายมู่อิ่งเทียนมาตั้งแต่เด็ก แต่เขาเป็นเพียงแค่คนรับใช้ ย่อมคิดว่าคำถามที่ถามออกไปนั่นล่วงเกินคุณชาย และไม่คิดว่าจะได้รับคำตอบ เกินความจำเป็น
ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะเป็นเพียงคนเดียวที่ได้ยินคำตอบจากปากคุณชายตรงๆ
และคำตอบที่ได้มาก็เป็นสี่คำสั้นๆทำให้เขาอ้าปากค้าง
"ข้ากำลังเบื่อ" ประโยคสั้นๆออกมาจากปากของคุณชายมู่อื่งเทียนที่กำลังเดินหมากสู้กับตัวเองด้วยท่าทางเบื่อหน่าย
คำตอบที่ได้รับนั่นแม้จะทำให้มู่หลงมึนงงจนคิดถึงความหมายลงลึกอยู่ในหัวไปเองเพราะไม่คิดว่าคุณชายจะกล่าวอธิบายออกมา แต่เขาก็ต้องสะดุ้งอยู่ในใจเมื่อ มู่อิ่งเทียนหยุดกระดานหมากที่สู้กับตัวเองลง ก่อนที่จะเบนสายตาที่งดงามคู่นั่นมองมาทางตน และในดวงตาสีดำสนิทคู่นั่นก็อาจจะมีคำตอบของคำถามอยู่ก็ได้ ก่อนจะพึมพัมราวกับกำลังพูดกับตัวเองว่า
"ดั่งเช่นหมากกระดานนี้ ข้าใช้เวลาหนึ่งก้านธูปเรียนรู้กฏเกณฑ์จนเข้าใจ สามชั่วยามเข้าใจกลยุทธ์พื้นฐาน สามวันเอาชนะผู้อาวุโสในสำนัก พอผ่านไปนานเข้าข้าก็ก้หาผู้ที่จะต่อกรกับตนเองไม่ได้"
มู่อิ่งเทียนหมุนหมากในมือ ราวกับคำพูดที่ออกมานั่นล้วนเพื่อระบายความในใจเท่านั่น
มู่เถี่ยนั่นเมื่อได้ฟังก็ฉุดนึกติดได้ว่าคุณชายของตนเองคืออัจฉริยะขนาดไหน มู่อิ้งเทียนเป็นคนที่มีประสาททั้งหกดีเลิศมาตั้งแต่เกิด สมาธิดีเลิศจนน่ากลัว มีความจำที่แม่นยำดุจถูกบันทึกลงในหนังสือ หู จมูก ตา ก็สามารถใช้งานได้ดีกว่าคนทั่วไป เขาสามารถสัมผัสได้แม้กระทั้งการเปลี่ยนแปลงของฤดูกาลจึงรับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของฟ้าดินได้อย่างดีเยี่ยม มู่อิ้งเทียนเหมือนกับว่าเป็นโอรสในสวรรค์ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขามีอยู่ในตัวล้วนแต่ดีเลิศกว่าคนปกติทั่วไปมากนัก มู่อิ่งเทียนไม่ว่าจะทำอะไรก็สำเร็จผลไม่ว่าจะทำอะไรก็ราบรื่น
ทว่า มู่หรงเองก็พอที่จะเขาใจแล้วว่าเพราะเหตุใดอุปนิสัยของเจ้านายของตนเองถึงกลายมาเป็นเช่นนี้
เพราะความอัจฉริยะของเขานั่นเอง ที่ทำให้คุณชายของตนมีนิสัยชอบค้นหาความตื่นเต้นติดมาตั้งแต่เด็ก เพราะเหตุนี่เองมู่หลงจึงเริ่มเข้าใจว่าเพรทะเหตุใดคุณชายจึงชอบทำอะไรไร้กฏเกณฑ์ เพราะเหตุใดเขาจึงชอบค้นหาอะไรใหม่ๆ เพราะว่าเขากำลังหาวิธีแก้เบื่อยู่นั่นเอง!
ทว่าแม้แต่ มู่หรงเองก็ไม่ทราบเรื่องที่คุณชายปฏิเสธการเข้าร่วมสำนักเมื่อสามปีก่อนและการหยุดการฝึกตนก็ตามมาหลังจากวะนนั้นเช่นกัน เหตุผลของเรื่องนี้เขาขบคิดแทบตายก็คิดไม่ออกจริงๆ
ยามนี้ทั้งเขาและคุณชายก็เดินมาหยุดลงที่หน้าทางเข้าหออักษรของตระกูลหมู่ ทว่าทันใดนั่นเด็กรับใช้หญิงคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตื่นผ่านพวกเขาไป ก่อนที่นางผู้นั่นจะมีท่าท่าเหมือนกับว่าเห็นเขากับคุณชายอยู่หางตาจึงรีบหยุดและเปลี่ยนทิศทางเข้ามาหาพวกเขาทันที ก่อนที่จะทำความเคารพและกล่าวเสียงเร่งรีบว่า
"คุณชายมู่ ท่านผู้นำตระกูลมีเรื่องด่วนจึงเรียกท่านเข้าพบที่ห้องอักษรเจ้าค่ะ"
มู่อิ่งเทียนยามนี้พอจะเดาเหตุผลได้จึง กลอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่าย
"เข้าใจแล้ว อีกเดี่ยวข้าจะเข้าไป" คนรับใช้เมื่อเห็นเขาขานรับก็จากไปด้วยความงุนงงว่าเพราะเหตุใดคุณชายจึงมาถึงที่เขตห้องอักษรรวดเร็วเช่นนี้ได้ แต่ก็ต้องปิดความสงสัยและเดินจากไป
ต่างจากมู่หลงที่รู้นิสัยของคุณชายตนเองดี ว่าเพราะรู้ว่าสิ่งที่ตนเองทำจะให้คุณปู่ต้องเรียกเข้าพบแน่ จึงเดินทางมาที่ห้องอักษรที่ดขาคาดว่าคุณปู่น่าจะอยู่ เมื่อโดนเรียกพบจะได้ไม่ตองเดินทางไกล
"ปีนี้ข้าคงโดนบ่นหนักเช่นเกิมแน่ เฮ้อ เจ้าอยากจะมาด้วยกันรึไม่ มู่หลง"
"ข้าขอปฏิเสธขอรับคุณชาย วันนี้ข้าคงไม่มีหน้าเข้าพบหัวน้าตระกูลหรอกขอรับ" มู่หลงกล่าวทีเล่นทีจริง จนมู่อิ้งเทียนกลอกตาแค่นเสียงดัง
"ทำเป็นพูดดี เจ้าแค่ไม่อยากเข้าไปโดนบ่นเหมือนข้าละสิ"
"อย่ากล่าวล้อเล่นเช่นนั้นสิขอรับนายน้อย การสั่งสอนจารท่านผู้อาสุโสล้วนเป็นบทเรียนให้แก่พวกเราที่ยังเยาว์วัย ข้าจะไม่อย่างฟังได้อย่างไร "
ได้ยินคำตอบเสแสร้วของมู่หลงมู่อิ่งเทียนก็ย่นจมูกส่งเสียงเฮอะ ก่อนจะโบกมือไล่เพราะรำคารท่าทีเสแสร้งของคนรับใข้คนสนิทของตนเอง
แต่มู่หลงไม่เสียทีที่อยู่กับคุณชายู้แปลกประหลาดนี่มานาน เขาสามารถเดาความคิดของชายตรงหน้าได้จึงได้พูดขมก่อนเอาหวานเข้าล่อไปว่า
"แต่คิดในแง่ดีถ้าท่านเข้าไปหาท่านเจ้าสำนัก ท่านก็ไม่ต้องไปใช้เวลาที่น่าเบื่อในงานเลี้ยงนะขอรับ เอาอน่างงี้รึไม่ ข้าจะเตรียมน้ำชารอต้อนรับให้ท่านใช้ข้ออ้างพูดคุยกับแม่งนางในหอรับวสันธ์ตอนท่านกลับออกมา ท่านจะได้ไม่เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ดีหรือไม่"
มู่อิ้งเทียนได้ฟังสองตาก็เปล่งประกายแวววาว
"ฮ่าๆ เจ้าช่างรู้ใจข้าดีจริงๆเลย! " คุณชายตบไหล่ของเขาอย่างสนิทสนม แม้จะอายุไม่ต่างกันแต่ส่วนสูงของคุณชายนั่นเกินวัยเดียวกันไปมากมู่หลงจึงต้องเงยหน้ามองอีกฝ่ายเล็กน้อย "เจอกับคุณปู่ต้องสนธนาเรื่องน่าเบื่อเป็นแน่ ถ้าได้กินของอร่อยพร้อมกับสนธนากับแม่กระต่ายน้อยคงทำให้ข้าอารมดีขึ้นมาบ้าง "
ตุณชายมู่ก็ยังสมเป็นคุณชายเช่นเดิม แม้จะพูดเช่นนันแต่ท่าทางของเขาก็ยังคงผ่อนคลายไร้ความกังวล ดูท่าท่านผู้นำตระกูลคงจะต้องเครียดอีกเป็นแน่ หวังว่าจะไม่กระทบกับสุขภาพมากก็พอ เขาภาวนาในใจเช่นนั้น ก่อนที่จะเดินตามคุณชายของตนเองเข้าไปในหออักษร เมื่อส่งเสร็จก็เดินแยกจากไป ภายในหัวคิดเตียมการถึงอาหารและสิ่งที่คุณชายของตนเองชอบมากที่สุดเอาไว้สำหรับคืนนี้เงียบๆ
ภายในหออักษรของตระกูลมู่ที่รอบด้านประดับด้วยหนังสือตำรานับหมื่นเล่นถูกจัดวางเป็นรูปแบบปากหว้าขจัดมารนี้ คือสถานที่ที่คนนอกไม่มีสิทธิที่จะเข้าหากไม่ได้รับอนุญาติแ ต่ในยามนี้ภายในกลับมีร่างของชายผู้ที่ดูคล้ายกับมีอายุแต่ก็ยังดูแข็งแรงผู้หยึ่งนั่งอยู่ภายในท่าทางเหมือนกับรอใครบางคนอยู่ เพราะแม้ว่าชายชราผู้นี้จะนั่งกอดอกรอคอยยังไงแต่ก็ปกปปิดควา ประหม่าที่ออกมาจากแววตาและการสั่นเท้าของตนได้
ทันใดนั้นประตูด้านหน้าก็เปิดออกก่อนที่ ร่างสูงเพรียวที่แม้จะอ่อนกว่าหลายสิบปีแต่ในปีนี้ เด็กหนุ่มก็มีส่วนสูงเท่ากับตนไปเสียแล้วนั่น กำลังเดินทอดน่องสบายๆเข้ามาด้วยท่าทางราวกับผู้บริสุทธิ์
เมื่อเห็นว่าคนที่เฝ้ารอมาตามนัดแล้ว ชายชราก็ยืนขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียดทันที
"อิ่งเทียน เจ้ายังมีหน้าทำตัวสบายใจเช่นนี้อีกหรือ!?"
เสียงของชายชราตะโกนดังสนั่น จนมู่อิ่งเทียนต้องยกมือขึ้นมาปิดหูตนเอง ก่อนจะเบะปากกล่าวว่า "ท่านปู่ ท่านโกรธอะไรข้าอีกเล่า"
เมื่อได้ฟังโทสะในอกของ มู่ฉางเจี่ย ก็ยกระดับขึ้นอีกครั้ง ผู้ที่มีศักดิ์เป็นผู้นำตระกูลคนประจุบันของตระกูลมู่ ที่แม้ปีนี้จะมีอายุถึงเย็ดสิบห้าแต่ร่างกายกับยังแข็งแรงเหมือนคนหนุ่มมีแค่เพียงผมสีดำสง่าที่ยามนี้เริ่มจะแซมไปด้วยสีเทาทีละนิดเท่านั้น เพราะเหตุผลเดียวที่ทำให้เขาเครียดจนผมขาว ก็คือการมีหลานรักเป็นคนประหลาดอย่าง มู่อิ้งเทียน!
"โกรธอะไรเจ้างั้นรึ! มากน้อยเจ้ายังมีหน้ามาถามอีกงั้นหรอ?" มู่ฉางเจี่ยถูกโทสะครอบงำจน มู่อิ่งเทียนคิดว่าถ้าหากเขาไม่กลัวว่าตำราลำค่าในหออักษรนี้จะถูกเผาไหม้ไปด้วย คุณปู่คงจะพ่นไฟออกมาจากดวงตาแล้วก็ได้
"ไม่ว่าจะสามรหือสองปีก่อนที่เจ้าไม่ยอมฝึกตนข้าก็ต้องทนที่จะอับอายมามากพอแล้ว แล้วในปีนี้เจ้ายังจะทำเช่นเดิมอีกรึ เจ้าจะให้ข้าเอาหน้าตัวเองไปไว้ที่ไหน ไอหลานเวร!"
มู่อิ้งเทียนทำหูทวนลม ก่อนจะเดินผิวปากผ่านท่านปู่ที่กำลังโกรธจัด ไปเติมชาและนั่งลงจิบชาด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ท่าทีในตอนนี้ของหลานชายที่แสดงถึงความไม่ใส่ใจสักนิดยิ่งทำให้มู่ฉางเจี่ยคล้ายกับว่าธาตุไฟกำลังเข้าแทรกและจะชักตายไปทั้งอย่างนั่น
ชายชราโกรธจนเส้นเลือดขึ้นสมอง ชี้นิ้วที่สั่นสะท้านไปด้วยความโกรธไปทางหลานรักของตนเองที่ตามใจมาจนเคยชินมากับมือ
"เจ้า เจ้ามารน้อยยังมีหน้ามาเมินอีก เจ้าเป็นเช่นนี้เข้าจะแบกหน้าที่ไหนไปพบบรรพบุรุษ สามปีก่อนข้าอุสาหลงภูมิใจที่เจ้ามีพรสวรรค์ขนาดนั้นแต่ดูสิ่งที่เจ้าทำกับข้าสิ ฮือๆ วิญญาณของพ่อและแม่ของเขาคงกำลังมองดูด้วยน้ำตาเหมือนกับข้าในตอนนี้เป็นแน่"
ชายชราน้ำตาไหลพรากเมื่อคิดถึงเด็กที่มีพรสวรรค์คนนั้นเมื่อสามปีก่อน ในตอนนั้นเขามีความสุขมากจนคิดวาดฝันถึงอนาคตที่จะมีสิ่งดีๆเข้ามาในตระกูล เขาถึงขั้นตะโกนในงานวัดเกิดครบรอบเจ็ดสิบสามปีของตนเองว่า หลานรักของเขาจะเป็นผู้ที่นำพาวาสนาดีที่สุดในรอบร้อยปีมาให้ตระกูล
แต่ดูตอนนี้สิ  ความฝันในตอนนั่นพังไม่เป็นท่าเมื่อมองดูหลานรักที่แม้ว่าจะหล่อเหลาสง่างามและมีพรสวรรค์เป็นเลิศ ทว่ากลับมีนิสัยแปลกประหลาดจนเกินคน ซึ่งแม้แต่เขาก็ยังคงไม่เข้าใจว่าหลานขายของตนเองไปได้นิสัยเช่นนี้เมาจากใคร แต่มันก็ทำให้เขาอดที่จะร้องให้ฟูมฟายทุบโต๊ะตัดพ้อไม่ได้
"ทำไมกัน ทำไมเจ้าถึงทำกับปู่เช่นนี้....ทั้งๆที่ถ้าเจ้าทำจริงๆจะเป็นเจ้าบัดซบอัจฉริยะทั้งห้าคนที่โด่งดังที่สุดในตอนนี้ก็ไม่มีผู้ใดเทียบเคียงเจ้าได้เลยสักคนแท้ๆ แต่เจ้ากลับเลือกที่จะทิ้งพรสวรรค์นั่นไปง่ายๆ โฮๆ"
มู่ฉางเจี่ยที่ยิ่งคิดยิ้งสิ้นหวังได้ปล่อยโฮออกมาไม่สมกับฐานะของผู้นำตระกูลเลยแม้แต่น้อย ชายชราจะมีท่าทีเช่นนี้ก็ต่อเมื่อยู่กับหลานรักของตนเองเท่านั้น ตัวต้นเหตุยามนี้ยังคงรับรสของชาชั้นดีในมือ ก่อนที่จะหันมาสนใจคุณปู่ของตนเองอีกครั้ง
"หนวกหูน่าท่านปู่ สามปีก่อนข้าก็หาเหตุผลมาตอบท่านไปแล้ว ท่านเองได้ยินชัดแล้วนี่" ชายหนุ่มตอบกลับคุณปู่ที่ยามนี้กำลังร้องให้ฟูมฟายอยู่บนโต๊ะพร้อมกับแคะหูเพราะรู้สึกว่าแก้วหุสะเทือนไปไม่น้อย
"ถ้าข้าเอาจริงในด้านฝึกตน ข้าคงเป็นอันดับหนึ่งได้ไม่ยาก" น้ำเสียงที่มั่นใจนี่ถูกกล่าวออกมาอย่างสบายๆ ราวกับสิ่งที่พูดนั่นล้วนไม่มีใครสามารถตั้งข้อกังขาได้ ไม่รู้ว่าข้อเท็จจริงเป็นเช่นไรแต่เด็กหนุ่มผู้นี้ช่างหยิ่งผยองเสียจริงๆ "แต่ว่าถ้าหากข้าฝึกตนเช่นนั่นลงไป ข้าก็ต้องรับหน้าที่เป็นผู้นำตระกูลต่อจากท่านละสิ! ไม่เอาด้วยหรอก ข้าจึงเลิกฝึกให้น้องชายของข้าเด่นขึ้นมาเพื่อสานต่อแทนข้ายังไงเล่า"
"เพราะอะไรกัน!"
มู่อิ้งเทียนยิ้มยิงฟังเผยฟันขาวที่เรียงต่อกันสวยงาม กล่าวเสียงไม่ยินร้ายยินดีดังๆว่า
"ก็เพราะว่ามันน่าเบื่อนะสิ!"
เหตุผลที่ใครไม่คาดคิดนี้ถูกพูดออกมาอย่างชัดเจน หากมีใครในตระกูลมาได้ยินเข้าต้องอ้าปากค้างจนหล้นมาลนพื้นแน่นอนว่า ที่อัจฉริยะประจำตระกูลผู้ซึ่งเป็นโอรสของสวรรค์จะไม่ยอมฝึกตนเพราะว่า ไม่อยากจะสานต่อหน้าที่ผู้นำตระกูลและจะยกมันให้แก่น้องชายตนเองเลยเลิกที่จะฝึกตน
นั่นคือเหตุผล ไม่มากหรือน้อยไปกว่านั้น
ชายชราที่สามปีก่อนได้ฟังเหตุผลเดียวกันนี้ และในยามนี้ก็ได้รับคำพูดเดียวกันตอบกลับมาก็ต้องตะโกนด่าเป็นคำพูดเดียวกันว่า
"ไอ้เจ้าหลานบัดซบเอ้ย!"


## ตอนที่ 3 สิ่งในใจ

ภายในหออักษรของตระกูลมู่ที่ปลีกนิเวศและสงบเงี่ยมที่สุดในตระกูล บัดนี้ภายในปรากฏร่างของบุรุษต่างวัยนั่งหันหน้าเข้าหากัน หนึ่งชราทว่าน่าหวั่นเกรงอีกหนึ่งยังหนุ่มแน่นแต่ดูสง่างาม
มู่ฉางเจี่ย ยามนี้มีใบหน้าที่ดุดันห้าวหาญกลับเกิดรอยแดงขึ้นใต้ตาของตนเอง เพราะเมื่อครู่ได้เสียน้ำตาไปไม่น้อย ส่วนสาเหตุก็มาจากหลายชานสุดที่รักของตนเองที่ยามนี้ก็ยังคงมีอัปกริยาสง่างามไร้ความกังวลเช่นเดิม
ชายชราแทบที่จะหลั่งน้ำตาออกมาเป็นสายเลือด ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาดังๆ เขาเป็นถึงผู้นำตระกูลมู่ผู้เกรียงไกร ไม่ว่าใครต่างก็ให้ความเคารพ ไม่ว่าใครต่างก็ไม่กล้าขัดใจของเขา หากจะมีเพียงคนเดีวบนโ,กใบนี้ที่สามารถทให้เขาหลั่งน้ำตาและไม่สามาารถควบคุมได้ที่สุดก็คงจะเป็นหลานชายที่เขารักที่สุดเบื้องหน้า
หากมู่ฉางเจี่ยคือบุรุษผู้ที่ถูกสร้างขึ้นมาจากความมั่นคงและพลังอำนาจ มู่อิ่งเทียนหลานชายของเขาก็คงจะเป็นความสง่างามและไร้กฏเกณฑ์ ยามที่มู่ฉางเจี่ยยืนอยู่ในตระกูลใครต่อใครก็ต่างได้รับความรู้นสึกว่าชายชราผู้นี้คือเจดีย์หลักของตระกูลมู่ที่นำพาความรู้สึกว่าจะสามารถต้านลมต้านฝนปกป้องภายตระกูลของเขาได้ ทว่า มู่อิ่งเทียนหลานชายของเขากลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างกันโดนเช่นเชิง ใครที่จ้องมองไปยังคุณชายตระกูลมู่ผู้นี้ ต่างก็คิดได้แค่ว่า
หากฝากตระกูลมู่เอาไว้ที่ เด็กหนุ่มผู้นี้สานต่อ วันนั้นตระกูลของเราคงต้องสิ้นแล้ว!
ไม่ใช่ว่ามู่อิ้งเทียนไร้ความสามารถ กลับกันมู่ฉางเจี่ยที่เห็นหลานชายตนเองมาตั้งแต่ยังเด็กก็รู้ตัวดีถึงศักยภาพและพรสวรรค์ที่เลิศล้ำมหาศาลที่เด็กหนุ่มแสดงออกมาให้เห็นและอีกหลานส่วนที่เขายังไม่เผยออกมา เรื่องเช่นนี้ใครก็ไม่สามารถเถีงได้ว่า เด็กหนุ่มผู้นี้หากดึงศักยภาพของตนเองออกมาใช้ ต่อให้ชั้นที่สี่ บางทีพวกเขาก็จะสามารถเอาชนะพวกมันได้!
ทว่ากล่าวแล้วก็ต้องเจ็บในหัวใจ เมื่ออัจฉริยะตัวน้อยของพวกเขา ที่ถูกคาดหวังและตามใจตั้งแต่ยังเด็กผู้นี้กลับมีนิสัยแปลกประหลาดอย่างยิ่ง จนชายชราก็อดที่จะสงสัยไม่ได้ว่าเขาไม่ได้นิสัยแบบนี้มาจากใคร
ความแปลกประหลาดของหลานชายของเขาดังขจรไปทั่วสารทิศ ทั้งด้านดีและไม่ดี มีหรือที่คุณชายตระกูลบ้านใดบางทีรู้สึกเบื่อหน่ายจึงหนีออกจากบ้านไปตอนอายุสิบเอ็ดขวบ ลงไปในเขตเมืองของตระกูลมู่ และไปใช้ชีวิตแบบขอทาน! และหลังจากเข้าไปเป็นขอทานได้เพียงไม่กี่เดือนเด็กหนุ่มก็รวมรวมเหล่าขอทานจำนวนหนึ่งเข้ายึดอำนาจ และสามารถจัดการควบคุมเหล่าขอทานแต่งตั้งให้เป็นกองกำลังอิสระที่สามารถใช้งานได้อย่างอำเภอใจ ยามนั่นตอนที่มู่ฉางเจี่ยไปพบกับหลานชายของตนที่สวมชุดแบบเดียวกับพวกยากจกำลังนอนด้วยท่าทางเกียจคร้านโดยรอบกายต่างก็มีเหล่าขอทานมาปนนิบัติรับใช้
เมื่อได้เห็นภาพในตอนนี้เส้นเลือดของชายชราก็แทบจะระเบิดออกจากหัว เพราะไม่คาดฝันว่าหลานชายของตนเองจะกลายเป็น ผู้นำของเหล่ากระยาจกไปซะอย่างนั้น!
ทว่าก่อนที่เรื่องจะบานปลายไปมากกว่านั่น สิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อมู่อิ้งเทียนลุกออกมาจากหัวหน้าของเหล่ากระยาจก และไม่ไปเข้าร่วมอีกเลยหลังจากนั่น โดยที่เขาให้เหตุผลเพียงว่า
"ข้าเบื่อการใช้ชีวิตแบบขอทานแล้ว" เพียงประโยคเดียวสั้นๆ เขาก็ละทิ้งอำนาจในมือทิ้งไปซะอย่างนั้นท่ามกลางความงุนงงของผู้คน ข่าวเรื่องนี้ดังขจรไปทั่วเช่นกัน จนถึงกับได้รับฉายาว่า คุณชายมู่ผู้กอบกู้ยาจกอุดร ยามนั้นมู่ฉษงเจียอับอายจนไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ทว่าเขากลับไม่กล้าที่จะสั่งสอนมู่อิ้งเทียนเลยจริงๆ
เพราะหลังจากเรื่องในคราวนั่นปัญหาของเรื่องขอทานในเขตการค้าของตระกูลมู่ก็หายไป ระบบภายในของเหล่ายาจกเพราะมู่อิ้งเทียนเข้าควบคุม ก็สามารถที่จะยืนด้วยลำแข้งลำขาของตนเองได้จนสามารถตั้งเป็นองค์กรใหม่และเริ่มทำมาค้าขาย จนในที่สุดจากเหล่ายาจกยามนี้ก็กลายมาเป็นผู้พิทักษ์ในเงามืดของเขตการค้าของตระกูลไปเสียแล้ว
ชายชราแม้จะปวดเศียรเวียนเกล้าเพียงใดแต่เรื่องนี้เขาเองก็ยากจะบรรยายออกมาได้ มู่อิ้งเทียนนั่นฉลาดเลิศล้ำมาตั้งแต่เด็ก เรื่องบางอย่างที่เด็กหนุ่มกระทำล้วนมีความหมายแฝงทั้งนั้น ขาทำสิ่งใกก็ฃ้วนจะมีเหตุและผลตามาเสมอ
ที่ชายชราย้อนคิดถึงเรื่องนี้ก็เพราะว่า เรื่องราวนี้เป็นตัวบ่งบอกว่าถ้าหากมู่อิ้งเทียนคิดจะควบคุมและสานต่อหน้าที่ผู้นำตระกูลมุ่รุ่นต่อไป มันคงจะเป็นเรื่องง่ายสำหรับเด็กหนุ่ม
ทว่าหลานชายที่เขาคาดหวังสุดหัวใจผู้นี้กลับปฏิเสธเรื่องนี้ตั้งแต่สามปีก่อนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
ด้วยเหตุผลที่ว่าเขาขี้เกียจนำตระกูล!
แค่นั่นยังไม่พอเพราะเรื่องนี้เป็นปัญหาใหญ่ ตามกฏของสำนักคนที่จะสืบทอดคนต่อไปต้องเป็นมู่อิ้งเทียนแต่ในเมื่อเขาไม่อยากที่จะเป็น นับตั้งแต่วันนั้นมู่อิ้งเทียนเลยหยุดที่ฝึกวิชา เพื่อที่จะลดความโดดเด่นจากในตระกูลของตัวเองลง และโยนภาระหน้าที่ไไปให้น้องายของตนที่ห่างกันหนึ่งปีแทน
ช่างเป็นเจ้ามารน้อย จนเขาหมดคำจะพูดจริงๆ!
"เจ้าไม่คิดจะสานต่อเป็นผู้นำตระกูลมู่จริงๆ?" ชายชรากล่าวถามหยั่งเชิงออกไปแม้ว่าภายในใจจะรู้คำตอบอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว
มู่อิ้งเทียนวางถ้วยชากรุ่นในมือลง พูดในสิ่งที่ชายชราคาดออกมา
"ท่านก็รู้ว่าข้าตัดสินใจไปแล้ว"
เห็นใบหน้าของหลานรักตนเองที่ยังคงยืนยันเป็นเสียงเดิม ชายชราก็ยิ้มขื่นและถอนหายใจเอาความทุกข์ออกมาเป็นรอบที่ร้อย เพราะรู้ดีว่าเมื่อหลานชายกล่าวออกมาเช่นนี้ถ้าแบบนั้นการจะเปลี่ยนความคิดเจ้ามารน้อยที่สุดแสนจะเจ้าเล่ห์ผู้นี้คงยากกว่าปีนป่านสวรรค์เสียอีก
"อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าคงจะวางแผนเอาไว้หมดแล้วงั้นสิ จึงส่งเวยหลินไปที่สำนักหมื่นเมฆาตั้งแต่แรก เพราะคิดว่าสำนักที่มีสัมพันธ์ดีที่สุดคงจะได้รับการสนับสนุนจากภายในตระกูลมากที่สุด "
เวยหลินคือน้องชายต่างมารดาที่มู่อิ้งเทียนให้ความสำคัญไม่ต่างจากน้องชายแท้ๆของตัวเอง ถ้าจะให้พูดชีวิตของเวยหลินไม่เคยที่จะขัดคำสั่งของมู่อิ่งเทียนเลยสักครั้งเพราะเด็กหนุ่มผู้นั้นเองก็มองตัวตนของมู่อิ้งเทียนเป็นพระเจ้าไปตั้งนานแล้ว ถ้ามู่อิ้งเทียนสั่บงให้ไปทางทิศตะวันออกเวยหลินไม่มีทางเดินไปทิศตะวันตกแน่ ดีไม่ดีตังแต่ที่เห็นว่าเวยหลินนับถือตนเองดั่งพระเจ้าเ่นนั่น เรื่องของการโยนภาระนำตระกูลก็คงจะถูกวางแผนมาตั้งแต่แรกแล้วก็ได้
มุ่อิ้งเทียนทำสีหน้าขี้เล่น
"ท่านคิดมากไปแล้ว"
การปฏิเสะเช่นนี้ไร้ความน่าเชื่อถือถึงอย่างที่สุด ชายชราไม่อยากจะเถียงเรื่องนี้อีกจึงพุ่งประเด็นไปที่เรื่องอื่นแทน
"อีกหนึ่งเดือนเวยหลินก็จะเข้าพิธีหมั่นหมายกับคนของสำนักพิรุณสวรรค์แล้ว เรื่องนี้เองก็คงจะเป็นสิ่งสำคัญที่คนในตระกูลเลือกเวยหลินแทนเจ้า เจ้าคงจะคิดเช่นนี้อยู่ละมั้ง"
เมื่อถูกท่านปู่ของตนเองอ่านความคิดออก มู่อิ้งเทียนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มยียวนเป็นคำตอบ จนชายชราอยากจะที่จะตบกระโหลกเข้าให้ซักที
มือขาวหยกของมู่อิ้งเทียน ลูบคมถ้วยน้ำชาของตนเองเบาๆก่อนจะเอ่ยความคิดส่วนหนึ่งของตนเองออกมาเพื่อให้ท่านปู่สบายใจว่า
"อย่าคิดว่าแค่เรื่องที่ข้าขี้เกียจรับหน้าที่ผู้นำตระกูลอย่างเดียว และจะโยนภาาระไปให้น้องชายของข้าเพราะเป็นคนที่ข้าสนิทสนมที่สุดในตระกูลเท่านั่น การสืบทอดตระกูลข้าเองก็คิดอย่างถี้ถ้วนแล้ว หากจะว่าใครที่เหมาะสมที่สุดในตระกูลของเรา ข้าคิดว่าคงไม่พ้นเวยหลินกับอิงหยาน ทว่าหากให้เลือกเวยหลิงนั่นเข้มแข็งและกล้าตัดสินใจ แถมยังรับผิดชอบต่อหน้าที่ได้ดี มีความเด็ดเดี่ยวกว่าอิงหยานที่มีนิสัยรักอิสระมากกว่า ข้าจึงเลือกเขา"
เขาสบตากับมู่ฉางเจี่ยด้วยแววตาที่ปราศจากความขี้เล่นและยียวน ในนั้นมีเพียงความเชื่อมั่นและมั่นใจในตนเองอยู่มากมาย ราวกับจะบอกต่อมู่ฉางเจี่ยว่า ให้เชื่อในตัวเขาเพราะตั้งแต่ที่เขาเกิดขึ้นมาบนโลก เขาไม่เคยทำอะไรผิดพลาดเลยสักครั้งเดียว!
มู่ฉางเจี่ยที่เห็นแววตาเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะยอมแพ้ขึ้นมา เขายิ้มขื่นทำให้ใบหน้าที่เริ่มจะเหี่ยวย่นไปมากแล้วดูดีขึ้นกว่าเก่า
"ก็ได้ ข้าจะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก" ชายชรากล่าวยอมแพ้ออกมาจริงๆ จนมู่อิ้งเทียน ต้องรู้สึกแปลกใจเพราะท่านปู่ขี้ตืดของเขาเป็นคนหัวรั่นคนหนึ่งที่ไม่เคยยอมแพ้อะไรง่ายๆ เรื่องการสืบทอดเป็นเรื่องใหญ่ แม้แต่เขาเองก็คิดอย่างถี้ถ้วนมาตั้งนานแล้ว คำนวณถึงผลได้ผลเสียมาตั้งกี่ร้อยรอบผลที่ดีที่สุดเองก็คือผลลัพท์แบบนี้ก็จริง
แต่คนลิขิตหรือจะสู้ฟ้าคำนวณ แม้ว่าเขาจะวางแผนมามากมายเพียงใด เรื่องบังเอิญก็สามารถเกิดขึ้นมาได้เสมอ ท่านปู่ของเขาคงจะคิดเช่นนี้เหมือนกันจึงได้คะยักคะยอให้เขาสานต่อผู้นำตระกูลด้วยตนเอง ไม่ใช่ว่าเพราะเวยหลินมีศักยภาพไม่พอ
แต่เป็นเพราะ มู่อิ้งเทียนมีศักยภาพมากกว่า!
ช่วงเวลาที่มู่อิ้งเทียน อยู่ในภวังค์ความคิดนี้เอง ที่มู่ฉางเจี่ย มองเห็นว่าแววตาของหลานชายของตนเองมีคลื่นระรอกอะไรบางสิ่งผุดขึ้นมา เขาก็สามารถเข้าใจได้ในทันทีว่ามีบางสิ่งที่แม้แต่คนที่ทำอะไรก็ได้อย่างมู่อิ้งเทียนต้องขบคิด และไม่สามารถแก้ไขได้โดยง่าย
"อิ้งเทียน" เขาเอ่ยชื่อหลานรักขึ้นมาเบาๆ
มู่อิ้งเทียนเงยหน้าขึ้นมามองปู่ของตนอย่างช้าๆทว่ายังสามารถมองเห็นได้ว่าเขายังคงอยู่ในภวังค์ความคิดของตนเอง ทันใดนั้นคำถามที่เขาไม่เคยคิดจะถามหลานชายของตนเองตลอดสิบห้าปีนี้ก็ถูกเอ่ยออกมา
"เจ้าอยากจะทำอะไรกันแน่?"
ทำไมถึงเป็นเวลานี้ ในสถานที่ที่มีเพียงหนังสือรอบด้านและมีเพียงแสงไฟจากเทียนเล็กเท่านั้นเขาก็ไม่ทราบ แต่เขาแค่อยากจะยืนยันให้แน่ใจว่าหลานชายของตนเองนั่นคิดอะไรอยู่
มู่อิ้งเทียนที่ได้ฟังก็หลุดออกจากภวังงค์ และก็อดไม่ได้ที่จะทำสีหน้าสับสนออกมาเป็นครั้งแรก จนชายชราตกใจว่าหลานชายที่ฉลาดเฉลียวเป็นเลิศคนนี้ก็ยังงสามารถทำสีหน้างุนงนและสับสนได้เช่นกัน เขารู้สึกขำและสะใจอยู่ในใจก่อนจะขยายความไปว่า
"การที่เจ้าวางแผนการเช่นนี้ หรือพฤติกรรมแปลกประหลาดของเจ้าในช่วงเวลาหลายปีมานี้ ล้วนต้องมีเหตุผลเป็นแน่ หรือาจจะบางทีคำตอบเหล่านั้นหลานชายของเขาอาจะเป็นคนพูดออกมาเองในสักวัน
มู่อิ้งเทียนเปิดปากราวกับอยากจะพูดอะไรออกมา แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะเงียบ ก่อนที่จะส่งยิ้มอ่อนโญนมาให้มู่ฉางเจี่ยแทน การที่ไม่ได้รับคำตอบนี่ก็ถือว่าเป็นคำตอบเช่นกัน ชายชรายิ้มมุมปากก่อนจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
"ข้าคงต้องไปดูความราบรื่นของการทดสอบในปีนี้สักหน่อย เรื่องที่เจ้าคิดจะพูดถ้าหากถึงเวลาที่อยากจะบอกก็อยากจะบอกเถอะ"
ชายชราทิ้งท้ายไว้เช่นนั่น ก่อนจะลุกเดินจากไป แต่มู่อิ้งเทียนกลับนั่งอยู่กับที่คอยคิดคำถามเมื่อครู่ของท่านปู่ของตนเองไปมา ก่อนที่เขาจะยิ้มขื่นเพราะไม่คิดว่าท่านปู่จะมองสิ่งใดในความคิดของเขาออก
"อิ้งเทียน"
ก่อนที่จะก้าวออกจากประตู มู่ฉางเจี่ยก็เอ่ยคำพูดออกมาอีกครั้งในท้วงท่าที่ไม่คิดจะหันหลังกลับมามอง มู่อิ้งเทียนหันไปมองแผ่นหลังกว้างที่เริ่มชราภาพของปุ่ของเขาอีกครั้ง
"เจ้าคือหลานชายของข้า เจ้าอยากจะทำอะไรข้าพร้อมจะสนับสนุนอยุ่เสมอ อย่าลืมซะเล่า"
พูดจบก็เดินจากไป ปล่อยให้มู่อิ้งเทียนที่ตอนแรกสับสนในความคิดอดยิ้มมุมปากออกมาไม่ได้
"ช่างเป็นการพูดปลุกใจที่ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ"


## ตอนที่ 4 ข่าว

หลังจากสนธนาภายในหออักษรกับท่านปู่ของตนเองเสร็จ มู่อิ้งเทียนก็นั่งทบทวนตนเองอยู่ในนั้นสักพักก่อนที่จะเดินออกมา
เขาเดินไปตามทางแม้ว่าภายนอกจะดูเหมือนปกติแต่หากคนที่รู้จักเขามากพอ มาพบก็คงจะรู้ได้ในทันทีว่ามีบางสิ่งติดค้างอยู่ในใจของคุณชายผู้สูงศักดิ์ผู้นี้แน่นอน
ชายหนุ่มเดินไปตามทางสวนของตระกูลที่กว้างใหญ่และไร้ผู้คนเพราะวันนี้มีการทดสอบคัดเลือกเข้าสำนัก บรรดาผู้คนคงจะไปรวมตัวกันที่ลานกว้างหมดแล้ว ยกเว้นแต่เขาที่แอบหนีออกมาตั้งแต่แรก
มู่อิ่งเทียนยืนหยุดอยู่ตรงบ่อปลาที่ภายในถูกตีกรอบไปด้วยพื้นดินเพียงงเพื่อจะกักขังความสวยงามของมัจฉาเอาใว้ให้คนอื่นเชยชม
ทันใดนั้น มู่อิ้งเทียนก็ย้อนคิดถึงอดีตของตนเอง
ทั้งชีวิตของเขาถูกพัธนาการไปด้วยความคาดหวัง ตั้งแต่เกิดมาเขาก็ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นโอรสของสวรรค์ ไม่ว่าจะทำสิ่งใดผู้คนก็ล้วนที่จะคาดหวังไม่ว่าจะทำสิ่งใดก็จะถูกจับตามอง
เมื่อมองไปเห็นเหล่ามัจฉาที่ถูกกักขัง มู่อิ้งเทียนก็ยิ้มขื่นเพราะคิดว่าหากมันมีความรู้สึกนึกคิดก็คงจะไม่ต่างจากตนเอง พวกมันตั้งถูกักขังมาทั้งชีวิตเพียงที่จะให้ถูกจัดแสดงความงามให้ผู้อื่นเชยชม
น่าเบื่อ น่าเบื่ออย่างยิ่ง
เด็กหนุ่มที่มีอายุเพียงสิบห้าปีผู้นี้ กำลังเบื่อ สิ่งที่ท่านปู่ของเขาถามเมื่อครู่บางทีเขาอาจจะรู้แล้วก็เป็นได้
ที่เขาไม่อยากฝึกตนเพราะเขาไม่ต้องการที่จะโดดเด่นจนต้องแบกรับหน้าที่สืบทอดตระกูล เขาไม่สามารถทิ้งมันไปได้ตั้งแต่เกิด เพราะสิ่งนี่ทุกคนก็ต่างคาดหวังให้เขาเป็น ทว่ายิ่งคิดเขาก็ยิ่งเบื่อหน่าย
จะมีปีกอันกว้างใหญ่ไปทำไมถ้าหากเขาถูกขังอยู่ในกรง เขาจะมีความสามารถมากมายมหาศาลไปทำไมหากทั้งชีวิตถูกตีกรอบอยู่ในตระกูลแห่งนี้
เพราะเช่นนั้นเขาจึงวางแผน เขาจะหนีออกไปให้ไกล ออกไปตามหาสิ่งที่ทำให้เขาหายเบื่อ
สิ่งที่มู่ฉางเจี่ยถามเขา คำตอบของมันก็คืดสิ่งง่ายๆ สิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดในตอนนี้
"อิสระภาพ!"
"ความฝันของข้ามีเพียงอย่างเดียวเท่านั่นคือเป็นผู้ที่มีอิสระที่สุดในโลกใบนี้"
มู่อิ้งเทียนกำมือแน่น อีกนิดเดียวแผนการของเขาก็จะสำเร็จอีกเพียงแค่นิดเดียวเขาก็จะสามารถออกไปจากที่นี้ ออกไปสู่โลกกว้างใหญ่ที่ที่เขาไม่สามารถควบคุมอันใดได้!
เขายืนอยู่เช่นนั้น มองไปยังมัจฉาตัวแล้วตัวเล่าจมอยู่ในความคิดอยู่นาน จนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใด ก็มีเสียงของสตรีนางหนึ่งดึงสติของเขากลับมา
"คุณชายมู่ สีหน้าของท่านดูไม่ดีเลยทท่านไม่สบายตรงไหนหรือไม่"
เสียงอ่อนโยนเสนาะหูนี้ดังขึ้นข้างกายของเขา เมื่อเขาดึงสติหันไปมอง ก็พบว่าตนเองต้องก้มหน้าลงเพราะส่วนสูงที่ต่างกัน ก่อนที่จะพบกับใบหน้ากลมเล็กๆใบหนึ่งที่กำลังแสดงสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยเขาออกมา
เมื่อเห็นอิสตรีตรงหน้า อารมณ์ที่ขุนมัวของมู่อิ้งเทียนก็ดีขึ้นในทันที เพราะอิสตรีตรงหน้าแม้จะมีร่างกายและสัดส้วนที่เหมือนกับเด็กแต่แท้จริงแล้วเขานั่นนับนางเป็นหนึ่งในในคนที่เขาชื่นชอบมากที่สุดในตระกูล นางมีชื่อว่ามูซือหยา สาวรับใช้ที่ดูแลเขามาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ซึ่งการเลี้ยงดุคุณชายที่แปลกประหลาดเช่นเขาคงจะไม่ใช่เรื่องง่ายแน่นอนเพราะมีหลายครั้งที่นางต้องเกือบจะไปหาหมอโรคประสาทเพื่อขอยากล่อมประสาทมาทาน
เพราะมู่อิ้งเทียนผู้นี้ช่างเป็นมารน้อยที่ใครๆต่างก็ต้องปวดหัวตั้งแต่เด็กจริงๆ
เมื่อได้เห็นหญิงสาวที่เขานับถือเป็นพี่สาวของตนเอง แววตาของมู่อิ้งเทียนก็ชุ่มฉ่ำไปด้วยความสเน่ห์หามากล้น ไม่ทันให้นางได้ตั้งตัว มือที่ไวปานอสรพิษจะพุ่งไปหอบกุมมือขาวอันนุ่มนิ้มของหญิงรับใช้นางนี้ในทันที ก่อนที่จะก้มหน้าเผยความเจ้าชู้ออกมาจนหมด
"พี่สาว ข้าคิดอยู่เสมอ่าท่านช่างเอาอกเอาใจข้าเป็นอย่างดี ขนาดที่ข้ามีสีหน้าทุกข์ใจท่านยังมองออกโดยง่าย ท่านช่างเอาอกเอาใจข้าดีจริงๆ สนใจที่จะมาเป็นภรรยาข้าหรือไม่" มู่อิ้งเทียนเอ่ยอย่าหน้าด้านไม่อายปาก มูซือหยา นั่นดูแลมุ่อิ้งเทียนมาตั้งงแต่ยังเล็กนางเอก็มองเขาเป็นน้องชายที่น่ารักผู้หนึ่ง นิสัยใจของของคุณชายน้อยผู้นี้นางเอกก็รู้อยุ่เต็มอก
แต่เมื่อโดนหยอกล้อเช่นนี้ นางเองก็อดไม่ได้จริงๆที่จะหน้าแดงระเรื่อ ก่อนที่จะทำตาแข็งราวกับกระต่ายน้อยที่พยายามขมขู่ใส่เขา
"คุณชายรักษากริยามารยาทด้วย เดียวมีคนมาเห็นเข้าท่านจะลำบากเข้าให้นะ!" เสียงเล็กตำหนินั้น ถูกเขาเมินผ่านหูในทันที ไม่เพียงแต่จะหยุดมือคุณชายเจ้าชู้นี้ก็ยิ่งกอบกุมมือของนางแน่นขึ้นก่อนที่จะยื่นหน้าที่หล่อเหลาปานเทพบุตรมาใกล้นางเรื่อยๆ จนหน้ากลมเล็กเริ่มที่จะแดงจนกลายเป็นซาลาเปาที่สุกเกินได้ที่ไปแล้ว
"ข้าไม่ได้ล้อเล่นนะ พี่สาวซือหยา อิสตรีที่เข้าใจข้าเช่นท่านหาได้ยากจริงๆ ท่านเองก็ไม่มีชายในดวงใจ ข้าเองก็ไม่มีอิสตรีในดวงใจ เรื่องของเรายังเป็นไปได้นะ"
"มู่-อิ้ง-เทียน" ดูเหมือนว่าจะหยอกแรงเกินไปหน่อย จากความอับอายยามนี้สีหน้าของมูซือหยา เริ่มที่จะเปลี่ยนเป็นความโกรธแทนแล้ว เขาจึงรีบปล่อยมือด้วยความเสียดาย
"น่าเสียดายจริงถ้าหากพี่สาวเปลี่ยนใจก็มาหาข้าได้ทุกเมื่อนะ ข้าพร้อมที่จะต้อนรับท่านเสมอ" ปิดท้ายด้วยรอยยิ้มสดใสไร้เดียงสาเช่นเดิม จนมูซือหยา ทำได้แค่ขยี้เท้าทำหน้าตาเช่นนั่นมีหรือที่นางยังกล้าที่จะดุด่าอีก
แต่สุดท้ายนางก็ปิดปากหัวเราะคิกคักขึ้นมา นางเข้าใจนิสัยของคุณชายตนเองดีว่าแค่แกล้งหยอกนางเพื่อทำให้นางสบายใจเท่านั้นเอง
"แล้ว เจ้ามีอะไรบางอย่างในใจหรือ ข้าไม่ค่อยเห็นว่าเจ้าทำหน้าตาอมทุกข์มาตั้งนานแล้วเลยเป็นห่วง"
มู่อิ้งเทียนซึ่งในน้ำใจ ยามนี้จึงไม่กล้าเผยเรื่องที่เป็นปมในใจ จึงส่ายหน้ากล่าวด้วยท่าทีสดใสเหมือนกับปกติ
"ไม่มีอันใดแล้ว ท่านเป็นห่วงข้าแค่นี้เรื่องทุกขืพวกนั้นก็ถุกปัดทิ้งไปไม่เหลือแล้วละ"
"อย่ามาโกหก เจ้าปิดพี่สาวของเจ้าไม่มิดหรอกนะ"
มีเพียงอยู่กันแค่สองคนเท่านั่นที่มู่อิ้งเทียนจะแสดงท่าทีเช่นนี้ต่อนางเพราะตามจริงแล้ว ศักดิ์ฐานะของทั้งสองคนนั่นต่างกันมาก หากเขาสนิทสนมกับนางมากเกินไปจะเป็นผลเสียต่อนางงเอก
แต่แค่นี้ก็พอแล้ว ขอแค่มีคนเป็นหาวงเขาอยู่ก็พอ อารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นแล้วจริงๆ
มู่อิ้งเทียนส่ายหัวด้วยท่าทางสบายๆกว่าปกติ
"ข้าไม่เป็นอันใดแล้วจริงๆ อย่าห่วงเลย แล้วทางเจ้าเล่า ต้องทำหน้าที่ในการต้อนรับศิษย์ของสำนักหมื่นเมฆาเป็นเช่นไรบ้าง"
มูซือหยาพยายามจับสีหน้าของมู่อิ้งเทียน ทว่าก็พบไม่ได้ถึงความผิดปกติอันใดอีก และรู้ได้ในทันทีว่าการที่มู่อิ้งเทียนเปลี่ยนหัวข้อเรื่องคุยแสดงว่าเขาไม่อยากที่จะกล่าวเรื่องนี้อีกแล้ว
นางจึงยิ้มด้วยใบหน้ากลมจนมุ่อิ้งเทียนอยากจะหยิกแก้มนางสักทีสองที
"สบายมาก ปีนี้คนจากสำนักหมื่นเมฆามีแต่รุ่นเยาว์ที่มีพรสวรรค์เป็นเลิศทั้งนั้น "
มู่อิ้งเทียนยกคิ้วข้างหนึ่ง
"มีพรสวรรค์กว่าข้าอีกหรือ"
เมื่อเห็นมู่อิ้งเทียนที่แสดงสีหน้าไม่ยอมรับออกมา นางก็หัวเราะคิกคักในทันที ก่อนที่จะคิดออกว่ามีอะไรบางอย่างที่ต้องบอกต่อมู่อิ้งเทียน
"จริงสิ คุณชายตอนที่ลงไปในเมือง ข้าได้ยินมาว่า พรรคมัจฉาทวนน้ำ เกิดเรื่องขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ มีอันใดเกิดขึ้นหรือไม่"
เมื่อได้ฟังมู่อิ้งเทียนที่กำลังอารมณ์ดีก็พลันขมวดคิ้วขึ้นในทันที รีบถามไปว่า
"เกิดอันใดขึ้น"
เมื่อเห็นท่าทางงุนงงของอีกฝ่าย แม่นางมูซือหยาก็ผิดคาดที่ข่าวนี้ยังไม่ถึงมือคุณชาย จึงอธิบายสิ่งที่ได้ยินมาว่า
"ดูเหมือนว่าทางทิศเหนือของตลาดตระกูลมู่จะเกิดเรื่องอันใดขึ้นข้าก็ไม่ทราบ แต่ตอนนี้คนในพรรคของมัจฉาทวนน้ำกำลังวุ่นวายมาก เท่าที่ข้ารู้หัวหน้าหน่วยแต่ละหน่วยสั่งเรียกกำลังคนบางส่วนเข้าไปในป่าต้องห้ามแล้ว"
เมื่อไดฟังความรู้สึกไม่สบายใจก็ก่อตัวในใจของมู่อิ้งเทียนในทันที พรรคมัจฉาทวนน้ำนั้นแต่เดิมสมาชิกในพรรคทั้งหมดในพรรคคือทอทานที่ไม่มีที่ไปในเขตตระกูลมู่ของเขา และส่วนมากจะเกิดปัญหาเล็กๆขึ้นมาเป็นประจำ เมื่อสองปีก่อนที่เขากำลังเบื่อหน่ายเคยลงไปจัดการกับระบบของพวกมันทีหนึ่ง จนกระทั้งเขาได้รวมรวบพรรคมัจฉาทวนน้ำขึ้นมาได้ด้วยตนเอง
ด้วยการใช้เส้นสายและใช้เงินทุนลับๆของตระกูลเขาก็สามารถสร้างองค์กรเล้กๆนี่ขึ้นมาได้ คุรปู่เองเมื่อเห็นว่าสิ่งนี้เป็นประโยชน์ต่อระบบสังคมในตระกูลจึงได้ทำเป็นปิดตาข้างหนึ่ง ปล่อยให้เขาทำตามใจ
พรรคมัจฉาทวนน้ำเดิมที่มีเขาอยู่เป็นหัวหน้าแต่ตอนนั้น ตนเองได้เบื่อหน่ายไปเสียก่อนจึงถอยห่างออกมาและคอยดูแลอยู่ห่างๆ เพราะเชื่อใจว่าคนพวกนั่นจะสามารถดูแลตนเองกันได้แล้ว และหากเกิดปัญหาอันใดเขาก็ได้สั่งให้มมาแจ้งต่อเขาได้
และส่วนมากคนในพรรคจะทำตัวว่านอนสอนง่ายต่อตัวเขาเสมอ แต่เหตการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้กลับไม่มีข่าวส่งถึงเขาเลยแม้แต่คำเดียว
มู่อิ้งเทียนหยุดคิดปสักพักก่อนที่จะตัดสินใจในทันที
"ข้าคงต้องหาโอกาศลงไปดูเสียหน่อย"
มูซือหวาที่ได้ฟังก็ต้องรีบห้ามปรามในทันที
"แต่คุณชายตอนนี้อยู่ในช่วงงานสอบคัดเลือกหากลงไปที่ตัวเมือง ท่านจะมาไม่ทันงานเลี้ยงฉลองต้อนรับตอนค่ำเอานะเจ้าคะ"
มู่อิ้งเทียนยิ้มก่อนจะลูบหัวมุซือหวาน้อยๆ กล่าวติดตลกว่า
"ถึงไม่มาข้าก็ไม่เป็นอันใดหรอก แต่เดิมข้าก็แค่ตัวประกอบฉากให้กับพวกอาวุโสในตระกูลอยู่แล้ว ยิ่งข้าไม่อยู่พวกมันยังจะยิ่งดีใจมากกว่าอีก"
"แต่ท่านปู่ของท่านจะเสียหน้าเอานะ ไม่ว่ายังไงท่านก็ต้องไป"
มูซือหวาปัดมือที่ลูบหัวของเขาออก ก่อนจะสั่งเสียงเผด็จการเหมือนพี่สาว เขาจึงหัวเราะในลำคอออกมาด้วยความสนุก
"ให้ตายเถอะ ท่านชักจะทำตัวเป็นพี่สามข้าเข้าไปทุกทีแล้ว" มู่อิ้งเทียนส่ายหัวยอมแพ้
"ก็ได้ข้าสัญญา ว่าข้าจะกลับมาให้ทันในงานเลี้ยง"
มูซือหวามีทีท่าจะแย้งอะไรบางอย่างแต่สุดท้ายก็ต้องยอม เพราะนางรู้ดีว่าตนเองไม่มีสิทธินั่น เพราะว่าบนโลกนี่ไม่มีใครที่สามารถสั่งมู่อิ้งเทียนคนนี้ได้นอกจากตัวมันเอง และอีกอย่างหนึ่งนางก็เชื่อใจในคำพูดของชายหนุ่มผู้นี้
เพราะว่าตั้งแต่เกิดมามู่อิ้งเทียนไม่เคยผิดสัญญาเลยแม้แต่ครั้งเดียว
"ถ้าเช่นนั้นก็โชคดีเจ้าคะ ข้าจะไปเตรียมน้ำชาให้ตอนท่านกลับมา"
มู่อิ้งเทียนยิ้มให้นางอีกครั้งเป็นการแสดงความขอบคุณ ก่อนที่จะเดินจากไป
จนถึงตอนนั้นพวกเขาไม่รู้เลยว่าตั้งแต่แรกมีหยิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนจ้องมองพวกเขาอยู่ไกลๆ และเมื่อเห็นว่ามู่อิ่งเทียนเดินจากไปนางก็กำมือแน่น แม่นางผู้นี้คือมู่หรงเจี่ยหญิงสาวที่เคยสนิทกับมู่อิ้งเทียนมาก่อนนั้นเอง
ตอนแรกนางคิดที่จะเดินไปพูดคุยบางสิ่งกับเขาเพราะสังเกตเห็นสีหน้าไม่ดีของชายหนุ่มได้ แต่เมื่อเห็นว่ามีสาวรับใช้ข้างกายเดินเขาไปหาและพูดคุยกันอย่างงสนิทสนมกับเขา นางก็ทำได้เพียงแค่ยิ้มขื่น
เพราะว่านางไม่มีทางได้รับสิทธินั่นอีกแล้ว
นางคิดเช่นนั่นก่อนที่หางตาจะมีคราบบน้ำตาออกมา แต่สุดท้ายนางก็เลือกที่จะเดินจากไป
จนถึงตอนนั้นมู่อิ้งเทียนที่อยู่ห่างไกลก็หันมามองในจุดที่นางเคยอยู่เมื่อครู่ด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ก่อนที่จะหันหลังและเดินต่อไป
ดูเหมือนว่าเส้นทางของพวกเขาทั้งสองคงไม่อาจจะบรรจบกันได้อีกแล้ว


## ตอนที่ 5 ข่าวไม่ดี

เขตตัวเมืองนั้นอยู่ตรงตีนเขาของตระกูลมู่ เพราะช่วงเวลานี้มีการสอบคัดเลือกเข้าสำนักประชากรส่วนใหญ่ในเมืองต่างก็ขึ้นไปแสดงความสนุกสนานในรอบสามปีกันจำนวนมากทำให้ภายในตัวเมืองพบผู้คนอยู่ประปรายแต่ก็สามารถเรียกได้คึกคัก
ตอนนี้ ในสุดเขตของถนนสายหนึ่งมีสถานที่หนึ่งก่อตั้งขึ้นมาอย่างฉาวโฉ๋ราวกับไม่เกรงใจคนของทางการ ที่แห่งนี้คือพรรค มัจฉาทวนน้ำ ซึ่งตอนนี้ภายในพรรคเทียบกับข้างนอกอาจจะเรียกได้ว่าคึกตักกว่ามาก เพราะผู้คนในพรรคยามนี้กำลังมีทีท่าตื่นตระหนกวุ่นวายอยู่เป็นระรอก
ภายในห้องหนึ่งมีชายวัยกลางคนที่ไว้หนวดแพะและมีหน้าตาเหมือนกับโจรภูเขากำลังแสดงสีหน้าเครียดออกมาอย่างปิดไม่มิด สานตาส่วนหนึ่งมองไปยังแผนที่ที่อยู่บนโต๊ะมาพักใหญ่ ดูก็รู้ว่าเกิดปัญหาอะไรขึ้นในที่แห่งนี้
ทันใดนั้นอยู่ดีๆบรรยากาศวุ่นวายข้างนอกก็เงียบลง ทว่าชายในชุดเคราแพะยังไม่ทันได้สงสัยเสียงของบุรุษผู้หนึ่งก็ดังขึ้น ดึงสติเขากลับมาในบัลดล
"ดูหมือนว่าจะเกิดปัญหาขึ้นตอนที่ข้าไม่อยู่"
ชายหนวดแพะเมื่อได้ยินเสียงนี้ก็สะดุ้งโหยง หันสายตาไปเห็นร่างของบุรุษหนุ่มผู้สง่างามที่เข้ามาอย่างไม่ให้สุ่มให้เสียงเขาก็ต้องเข่าอ่อนคุกเข่าลงก่อนจะคำนับทันที
"คุณชาย วันนี้ท่านไม่ควรลงมาจากตระกูลนี่ขอรับ"
มู่อิ้งเทียนมองไปยังหัวหน้าของพรรคคนปัจจุบันที่มีนามว่าถูหมิงผู้นี้ และพบว่ามันแสดงสีหน้าเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทำให้ตนเองรับรู้ได้ในทันทีว่ามีปัญหาอะไรบางอย่างเกิดขึ้นแน่นอน
"เรื่องของข้าเจ้าไม่ต้องสนใจ มีอันใดเกิดขึ้นว่ามาก่อนเถอะ"
มู่อิ้งเทียนปัดมืออย่างรำคาร ก่อนที่จะพุ่งเข้าประเด็นหลักและไม่ถามถึงสาเหตุที่ไม่มีใครมาบอกข่าวแก่เขาเลยสักคนเดียวเพราะ เขาก็พอจะเดาได้ว่าวันนี้เป็นวันสำคัญถูหมิงคงไม่อยากจะส่งข่าวไม่ดีไปรบกวนเขามากจึงไม่ได้ติดต่อเขาไป
ถูหมิงตามจริงไม่อยากจะรบกวนคุณชายแต่ในเมื่อเรื่องมันเลยเถิดมาจนถึงขั้นนี้แล้วอีกอย่าง คุณชายก็ดันมาปรากฏอยู่ตรงหน้าแแล้วจะไม่พูดก็ใช่เรื่องจึงจำใจยอมรับออกมา
"เอ่อ..คือว่า อันที่จริง.."ถูหมิงพูดจายึกยักจนมู่อิ้งเทียนที่ยิ้มอยู่เริ่มจะรู้สึกหงุดหงิด ทำให้ถูหมิงเหงื่อไหลออกมาเต็มหลังเพราะว่ารู้ดีว่าถ้าคุณชายหน้าหยกผู้นี้รู้สึกโกรธขึ้นมาจะเกิดอะไรขึ้น เขาจึงรีบเล่ายอย่างรวบรัดว่า
"อันที่จริงเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน หน่วยลาดตระเวนของเรากลุ่มหนึ่งได้ขาดการติดต่อไป จนกระทั้งเราได้ส่งคนไปดูตอนนี้ก็ยังไม่กลับมา"
ได้ยินมู่อิ้งเทียนก็ขมวดคิ้วขึ้นทันที ก่อนกล่าวว่า
"หายไป? หมายความว่าเช่นไรที่ว่าหายไป ไม่สามารถติดต่อได้สักคตนเลยงั้นรึ"
"ขอรับนายน้อย อีกทั้งตอนที่พวกเราเดินทางไปตรวจสอบดูก็ไม่พบร่องรอยถึงการต่อสู้อันใดเลยแม้แต่น้อย เรื่องเช่นนี้ข้าเองก็พึ่งเคยพบเจอเป็นครั้งแรกเช่นกัน"
มู่อิ้งเทียนเคาะนิ้วเรียบเรียงความคิดในหัว ถ้าสัตว์อสูรโจมตีอย่างน้อยก็ต้องมีร่องรอยอะไรเกิดขึ้นบ้าง? หรือว่าจะเป็นฝีมือมนุษย์แต่พวกมันมีเป้าหมายอันใดถึงเล็บเป้ามาที่เขตเมืองของตระกูลมู่ หรือว่าจะเป็นคนของอีกสองสำนักใหญ่ แต่เขาคิดว่าไม่น่าใช่หาจะเล่นเกมการเมืองการใช้วิธีรุ่นแรงในตอนนี้ไม่ใช่สิ่งที่ดีคนของทางนั่นเองก็ไม่ได้โง่ถึงขั้นที่จะมาสร้างปัญหาในตอนที่สำนักจากชั้นสี่ลงมาทำการทดสอบรับศิษย์
มู่อิ้งเทียนได้ฟังก็รับรู้ได้ในทันทีว่าเรื่องนี้แปลกประปกติในเขตของตระกูลมู่นั้นล้วนแต่ปลอดภัยจากสัตว์อสูรร้ายและไม่ค่อยเกิดเรื่องราวเช่นนี้มากนัก อีกอย่างคนจากสำนักมัจฉาทวนน้ำก็ไม่ใช่พวกตะเกียงพร่องน้ำมัน การที่จะหายตัวไปพร้อมกันในคราวเดียวโดยที่ไม่มีหลักฐานเหลือยู่เลยนับว่าแปลมากจริงๆ
"ส่งเรื่องไปยังสำนักคุมกฏหรือยัง"
สำนักคุมกฏที่เขากล่าวถึงเป็นเหมือนกับหน่วยปราบปรามของโลกใบนี้ที่มีอยู่ทุกชั้น กล่าวกันว่าที่คนจากชั้นสูงไม่กล้าลงมือต่อชั้นล่างอย่างพวกเขาเป็นเพราะว่าสำนักคุมกฏยังดำรงอยู่ ถือว่าเป็นตัวแทนของความยุติธรรมบนโลกใบบนี้เลยก็ว่าได้ เพราะเช่นนั้นส่วนมากหากมีปัญหาอันใดพวกเขาก็จะไปแจ้งสำนักคุมกฏสาขาย่อยให้มาช่วยเหลือ
"ยังขอรับ" ถูหมิงตอบมา ซึ่งเป็นไปตามคาดจากมุมมองของคนคุมพรรคคบงไม่อยากให้ชื่อเสียงพรรคต้องด่างพร้อยจนกว่าจะอับจนหนทางที่สุดถึงไปขอช่วยที่สำนักคุมกฏ
"ไม่ต้องมาห่วงชื่อเสียงแล้ว ไปเชิญแม่นางเฟิ่งมาเลยก็ได้ ทำการรัดกุมไว้จะดีกว่า"มู่อิ่งเทียนสั่งคำสั่งก่อนที่จะยื่นใบสีขาวส่งมอบให้แก่ถูหมิง "นี่คือใบรับรองจากข้า แมม่นางเฟิ่งเคยติดหนี้ข้าครั้งหนึ่งถ้าเรียกนางมา นางไม่กล้าปฏิเสธแน่เจ้ารีบส่งข่าวไปเถอะ"
มู่อิ้งเทียนกล่าวจบบทสนธนาอย่างรวดเร็วก่อนที่จะมองยังภายในพรรคที่กำลังวุ่นวายอย่างหนัก ภายในหัวของเขาชั่งหนักเบาอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่จะลุกขึ้นยืน ทำให้มูหลิงทำหน้าเหวอหวาเมื่อเดาสิ่งที่มู่อิ้งเทียนจะทำได้
"คุณชายจะไปไหนขอรับ"
"ข้าจะเข้าไปตรวจดูด้วยรอบๆด้วยตนเองสักหน่อย"
"แต่ว่ามันอันตรายมากนะขอรับคุณชาย!"
"ไม่ต้องห่วงข้าแค่ไปเดินดูรอบๆไม่ได้เข้าไปข้างในหรอก" มู่อิ้งเทียนปัดไปอย่างรำคาร
"อย่างน้อยก็พาคนไปด้วยสักคนสองคน" ถูหมิงที่เห็นเรื่องความปลอดภัยของคุณชายจึงขัดขึ้นมาอีกครั้ง แต่ว่ามู่อิ้งเทียนมีหรือจะฟัง
"ไม่ต้องหรอก ไม่นานสำนักคุมกฏคงจะมาอยู่ดีเจ้าให้คนอยูู่ประสานงานที่นี่เถอะ"
"เดี่-- คุณชายรอก่อนขอรับ"
ยังไม่ทันพูดจบเงาร่างของมู่อิ้งเทียนก็เดินหายลับออกนอกประตูพรรคไปเสียแล้ว ทำให้สีหน้าของถูหมิงกลับมาซีดเผือกอีกครั้ง การสนธนาครั้งนี้เกิดขึ้นไวและจบลงอย่างรวดเร็วจนถูหมิง เดาได้ว่าคุณชายเองก็มีเวลาไม่มากนักจึงอาสาไปตรวจสอบด้วยตนเอง ทว่าเรื่องนี้หากจะมองว่าเป็นเรื่องเล็กมันก็ใช่ แต่หากมันมีอันตรายมากกว่าที่คิดตัวของเขาก็ต้องหัวหลุดออกจากบ่าแล้วถ้าเกิดอะไรขึ้นกับตัวนายน้อยของพวกเขา
ถูหมิงจึงสะบัดหัวไม่คิดมากอีก รีบเรียกคนของพรรคมาช่วยติดต่อคนของสำนักคุมกฏในทันที แชละเพราะว่าใบรับรองของคุณชายที่อยู่ในมือเขามั่นใจแปดในสิบส่วนว่าพวกสำนักคุมกฏต้องไม่กล้าชักช้าแน่
ถูหมิงชั่งใจอีกสักนิดคิดว่าจะส่งคนตามไปหาคุณชายดีหรือไม่ แต่พอคิดสลับไปมาเขาก็หยุดความคิดนั้นเอาไว้ เพราะว่าคุณชายนั่นคงไม่มีทางชอบใจแน่หากรู้ว่าตนส่งคนไปช่วยเขาอย่างลับๆและอีกอย่างด้วยความเร็วของคุณชายพวกเขาคงไม่มีใครสามารถตามทัน และอย่างสุดท้ายและสำคัญที่สุด
อีกสาเหตุหนึ่งคงเป็นเพราะว่าคุณชายกำลังหาเรื่องแก้เบื่ออยู่อย่างแน่นอน!
ไม่ว่าจะเป็นอัจฉริยะหรือมากพรสวรรค์เพียงไหนเขาก็ยังเป็นเด็กอายุสิบห้าปี ย่อมต้องชอบเรื่องตื่นเต้นเป็นธรรมดา
ทางที่ดีที่สุดในตอนนี้คือเขาต้องรีบแจ้งข่าวให้คนของสำนักคุมกฏมาให้ไวที่สุดน่าจะเป็นหนทางที่ดีที่สุด
ถูหมิงหวังว่าคงจะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับคุณชายเขาเสียก่อนที่พวกเขาจะไปถึง ไม่เช่นนั้นพวกเขาทั้งพรรคคงได้ไม่มีศีรษะอยู่บนบ่าอีกอย่างแน่นอน
เขาหวังว่าจะไม่มีอันใดเกิดขึ้นจริงๆ...


## ตอนที่ 6 โดนลอบโจมตี

แดนพ้นโศก ชั้นที่สามของศิขรินห้าชั้นฟ้า หรือเรียกอีกชื่อนึงว่าแดนปทุมบาน
บนเหนือน่านฟ้ากว้างใหญ่ ท่ามกลางหมู่เมฆสีขาวมากมายพัดผ่าน แสงแดดเองก็ตกกระทบลงไปจนเกิดเป็นการเต้นรำบำของแสงทองอร่าม
ท่ามกลางความสงบสุขนั่น ปรากฏร่างหนึ่งนั่งอยู่ท่ามกลางเมฆและหมอกบนยอดเขาที่ปกคลุมไปด้วยแสงสีขาวคล้ายอารามขนาดใหญ่ เขาแต่งกายด้วยชุดสีแดงเข้ม ทำให้ร่างนั้นทั้งดูขัดต่อกฏเกณฑ์ทั้งดูแปลกแยกอยู่บ้าง มันเป็นร่างของบุรุษหนุ่มคนที่มีใบหน้าหล่อเหลาราวปีศาจ ดวงตาของมันคมดุจกระบี่แดงฉาน รูปร่างสูงใหญ่ราวภูเขาลูกหนึ่ง อีกทั้งชุดสีแดงที่มันสวมใส่ยังปรากฏรอยนกกระสาหมุนเวียนเป็นรูปร่างสีทองอร่ามตาแพรวพราว
บัดนี้ร่างนั้นกำลังนั่งขัดสมาธิหลับตาอยู่ ทว่า ที่หน้าผากของมันกับปรากฏดวงตาที่สามกลอกกลิ้งไปมาราวกับปีศาจร้าย ดวงตานั้นส่องแสงสีแดงของเปลวไฟคล้ายกับกำลังมองหาบางสิ่งอยู่ สุดท้ายดวงตาที่สามก็ปิดลงแต่ดวงตาทั้งสองกลับเปิดอ้าออกแทน รอยยิ้มเบาบางปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้น  ในแววตาของมันแฝงแววความลึกลับน่าหวาดกลัว
ถัดมาเบื้องหลังปรากฏกลุ่มแสงสีรุ่งกลุ่มหนึ่ง บินทะยานผ่าอากาศขึ้นตามมา จนกระทั้งมาหยุดลงเบื้องหลังของชายชุดแดง ปรากฏเป็นร่างอีกสองร่าง คนหนึ่งเป็นชายชราชุดขาวรูปร่างผอมอีกคนเป็น หญิงสาวในชุดสีขาว ทั้งสองประสานมือเคารพพร้อมกับกล่าวเสียงแย้มยิ้มปกปิดความตื่นเต้นไม่มิดว่า
"ดูเหมือนข่าวที่ได้รับมาจะเป็นความจริง เฒ่ามารกระดาษ ได้ออกจากสำนักเป็นการลับโดยไม่บอกใครแม้แต่ผู้นำอารามมารก็ตาม" ชายชราชุดขาวกล่าวขึ้นด้วยเสียงแปลกแปร่ง ดูเหมือนในน้ำเสียงนั้นคล้ายกับไม่สามารถสะกดความดีใจที่มีลงไปได้ ในขณะนี้สองตาของมันมีแวววาวประหลาด
"แสดงว่าข่าวลือนั่นก็เป็นความจริง" ชายชุดแดงยืนยันด้วยรอยยิ้มเฉียบขาด
"จากที่สืบดู ตอนนี้มันอยู่ที่ชั้นที่ห้าทางทิศใต้ของทวีป ที่เมืองเยวี่ยฉิง ไม่มีความเกี่ยวของกับภารกิจในสำนัก อีกทั้งยังเดินทางไปด้วยตัวคนเดียว ไม่สามารถยืนยันจุดมุ่งหมายของมันได้" หญิงสาวในชุดเขียวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา เมื่อได้ฟังดังนั้นชายในชุดแดงก็หันหน้ากลับมา พร้อมกับแสยะยิ้มเย็นขัดกับใบหน้าหล่อเหลาของมัน
"ทางใต้งั้นหรือ ถ้าข้าจำไม่ผิดเส้นทางนั้นคือทางไปเขตของแม้น้ำต้าหวังหรือไม่ก็ทะเลซงเทียน เป้าหมายของมันคงไม่พ้นสองที่นี่หรอก" ชายในชุดแดงยืนขึ้น ร่างสูงโปร่งเมื่อยืนขึ้นก็มีบารมีราวกับว่าร่างของเขาคือเจดีย์สูงสง่าที่ไม่หวาดกลัวต่อสิ่งใด
"พวกเราไม่แน่ใจเป้าหมายของมัน ต้องการให้ข้าไปสืบดูมันก่อนดีหรือไม่?" ชายชราชุดขาวเป็นคนพูดคำนี้ขึ้น ในแววตาของมันมีความบ้าคลั่งขึ้นหลายส่วน ดูท่าจะมีความแค้นต่อกันไม่น้อย
ชายชุดแดงเพลิง โบกมือปฏิเสธด้วยสีหน้าราบเรียบ ครุ่นคิดชั่วครู่มันก็ตอบกลับ
"ไม่จำเป็น ข้ายังไม่แน่ใจว่ายังมีพวกที่รอกินของหวานเหมือนพวกเราอีกหรือไม่ ทางที่ดีเราอดทนรอให้จนถึงท้ายที่สุดจะดีกว่า"
"ทว่ากุญแจสำคัญคือ โม่กุ้ยจื่อ มันต้องเข้ามาขัดขวางแผนการของพวกเราแน่ หากจะต้องขัดขวางมันจริงๆคงต้องใช้ยอดฝีมือหลายคน" ผู้หญิงชุดเขียวพูดขึ้นพร้อมความหวาดกลัว คนอื่นๆก้เช่นกัน พวกเขารับรู้ถึงพรสวรรค์ของชายผู้นั้นดี การโจมตีหรือลอบฆ่าโดยไม่มีแผน เป็นเรื่องที่โง่ดง่ามากหากคิดจะทำกับชายผู้นั้น
"ทว่าโชคยังเข้าข้างเรา ดูท่าเรื่องที่มันกระทำไว้ยังไม่ได้ถึงหู สำนักอื่นๆไม่เช่นนั้นมันคงไม่เดินทางอย่างราบรื่นเช่นนั้นได้หรอก สิ่งที่เราต้องทำก็แค่รีบไปปิดปากพวกโง่เง่าจากสำนักใหญ่เหล่านั้น"
"ข้าอยากจะทราบว่าเราควรจะ แจ้งข่าวไปยังสำนักวาสารพงไพรดีหรือไม่" มันถามขึ้นแต่กับถูกดวงตาสีแดงเข้มจ้องกลับมาแทน
"สำนักนั้นคือสำนักอันดับสามในแผ่นดินและเป็นสำนักเกื้อหนุนกับสำนักพิรุรสวรรค์ไม่น้อย หากเราแจ้ง ข้อมูลให้กับมัน โอกาสที่เราจะฆ่ามันก็คงจะเป็นศูนย์ ข้าไม่คิดว่ามันจะเป็นทางออกที่ดีนัก ทางทีดีมันควรเป็นที่สุดท้ายที่ควรจะให้รับรุ้ข่าวสาร" " ชายชราผู้นั้นพูดขึ้นพร้อมหัวเราะอย่างสบายอารมณ์"
"แต่ว่าหากสำนักอื่นรู้ พวกมันก็ต้องรู้" มันฉีกยิ้มกว้างตอบกลับไปว่า
"รู้ก็จริง แต่ใช่ว่าจะต้องบอกข้อมูลจริงให้กับพวกมัน"
ทุกคนตาสว่างวาบเริ่มเข้าใจในสิ่งที่ชายชุดแดงกล่าวออกมา
"หากมีคนตั้งข้อขัดแย้งเราก็รีบบอกว่าข้อมูลที่ได้รับถูกโม่กุ้ยจื่อหลอกล่อจนทำให้สับสนก้พอ ทีนี้ข้อกล่าวหาทั้งหมดก็จะหาที่ลงไม่ได้ทั้งหลักฐานและที่มา มันจะทำอะไรเราไม่ได้ ใช่หรือไม่"
ชายชุดแดงแบมือออกปรากฏแสงสีแดงผันผวนไปมา ก่อนที่จะกลายมาเป็นหยกสื่อสารอันหนึ่ง "สิ่งที่ควรทำคือ ติดต่อไปยังสำนักกระบี่ฟ้า สำนักแก้วมรกต สำนักธารดารา ให้รีบตัดการสื่อสารจากสำนักใหญ่อื่นๆ ขอแค่ไม่กี่ชั่วยามก็ยังดี ที่ทำให้ข่าวสารไม่แพร่ไปที่อื่น เพราะโอกาสที่เจ้านั้นจะอยุ่ตัวคนเดียว แบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นง่ายๆ เราจะพลาดไม่ได้"
พูดจบสายตาของมันก็ปรากฏเงาประกายความสังหารขึ้นมาสายหนึ่ง เงียบให้บ่อยขึ้นพูดน้อยลงและความเงียบจะครอบงำจิตวิญญาณของคุณและจิตวิญญาณของข้าจะสงบเยือกเย็น...
"อีกอย่าง..." มันแสยะยิ้มเย็นพร้อมกับเลียริมฝีปากนุ่ม
"ข้าไม่คิดว่าเฒ่ามารกระดาษจะทำสิ่งใดโดยไร้แผนการหรอก เราก็แค่ขัดขวางสำนักใหญ่เหล่านั่นไม่ให้มุ่งหน้าไปหามันก็พอ" ชายชุดแดงกล่าวเสียงมั่นใจ "และพอ เฒ่ามารกระดาษอยู่คนเดียวเมื่อไหร่ เราก็จะยื่นทางรอดให้แก่มันและของสิ่งนั่นมันจะต้องยอมมอบออกมาแน่"
"ไม่เช่นนั้น สงครามระหว่างฝ่ายธรรมะกับมารต้องปะทุขึ้นมาอีกครั้งแน่นอน!"
มันยิ้มออกมา ใบหน้าหล่อเหลานั้นเฉิดฉายขึ้นเรื่อยๆ ก่อนที่ดวงตาของมันจะหม่นแสงลง เขาลุกขึ้นออกจาการนั่งสมาธิ ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ที่ทางใต้ของอาราม สองมือไขว่หลัง สายตามองลอกออกไปบนหมุ่เมฆคล้ายกับกำลังครุ่นคิดตัดสินใจบางสิ่ง ชั่วครูเสียงเรียบนิ่งก็พุดออกคำสั่ง
"รีบส่งคนไปทางทิศใต้ ข้าจะตามไปทันทีหลังจากที่ได้รับการติดต่อจากสำนักอื่น"
ได้ยินเช่นนั้นพวกเขาก็พยักหน้ารับ คนเหล่านั้นก็คารวะชายชุดแดงก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสายรุ่งพุ่งทะยานหายไปในเมฆหมอกอย่างรวดเร็ว
ชายชุดแดงยืนพร้อมกับนำมือไขว่หลัง ใบหน้านั้นยังคงสงบนิ่ง แต่ในดวงตานั้นมีคลื่นความบ้าคลั่งปะปนอยู่จนไม่สามารถมองเห็นอะไรได้อีก และมันก็หายไปทิ้งไปเพียงกองเพลิงที่สลายไปตามอากาศช้าๆ
เขาเขียวไกลห่าง เมฆหมอกปกคลุม
น้ำค้างพร่างพราวระยิบระยับ ธารน้ำคดเคี้ยว  สองข้างทางล้วนเป็นป่าใหญ่ ยิ่งต้นไม้สูงเพียงใดใบของมันก็ยิ่งเยอะมากขึ้นเท่านั้น เมื่อดวงตะวันสีทองอร่ามส่องรัศมีลำหนึ่งลงมาจากยอดเขา ทุกสิ่งเบื้องหน้าก็พร่ามัวไปจนหมด
ภายในป่าเขาที่แลดูสงบวังเวนผืนนี้ ปรากฏร่างหนึ่งที่กำลังยืนอยู่บนกิ่งไม้ และใช้สายตาสีดำสนิทกวาดตามองไปรอบๆบริเวณ
เขาผู้นี้ก็คือมู่อิ้งเทียนที่ออกมาสำรวจพื้นที่ด้วยตนเอง ที่ป่าเขาตรงนี้อยู่ห่างจากตัวเมืองไปไม่มากนัก ปกติบริเวณนี้มู่อิ้งเทียนจะสั่งให้คนเดินออกมาตรวจตราเป็นระะะเพื่อป้องกันเหตุฉุกเฉิน แต่ในตอนนี้มู่อิ้งเทึยนเองก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างได้
มู่อิ้งเทียนยืนอยู่บนต้นไม้ที่สูงทีาดพักหนึ่ง พยายามกวาดสายตามองไปรอบๆก่อนที่จะกระโดดลงมายืนกับพื้นและหลับตาลงเพ่งสมาธิไปที่หูของตนเอง
อยู่พักใหญ่ที่เด็กหนุ่มยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ก่อนที่เขาจะลืมตาขึ้นมาด้วยท่าทางที่แปลกใจ
"เงียบเกินไป"
ถึงแม้ว่าจะอยู่ห่างจากตัวเมืองไม่มาก ภายในป่าเขาก็ไม่ควรจะสดับเงียบเช่นนี้  หูของมู่อิ้งเทียนนั่นสามารถแยกแยะเสียงได้มากกว่าคนทั่วไปจึงรับรู้ได้ในทันทีว่าบริเวณรอบด้านตรงนี้ไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่เลยแม้แต่ตัวเดียว
อีกอย่างสัญชาตญาณของเด็กหนุ่มก็กำลังบอกว่ามีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นที่นี่ และสัญชาตญาณของเขาก็ไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง
มู่อิ้งเทียนไม่รอข้า กระโดดขึ้นไปบนต้นไม้และโหนกิ่งทีละต้นราวกับวานร ท่าทางที่ชำนาญของเขาทำให้รู้ได้ในทันทีว่าเด็กหนุ่มต้องคุ้นชินกับสถานที่ตรงนี้มากจึงสามารถเคลื่อนที่ได้อย่างว่องไวชำนาญ
ไม่นานนักเมื่อลึกเข้าไปในป่าที่เงียบสงบนี้ขึ้นเรื่อยๆ มู่อิ้งเทียนก็หยุดร่างอยู่บนต้นไม้ต้นหนึ่ง ก่อนที่เขาจะหันสายตาไปรอบๆบริเวณ
"มีกลิ่นเน่าเหมือนศพ"
เมื่อมั่นใจเขาก็กระโดดลงมาอีกครั้งและใช้จมูกที่ดีเลิศของตนเอง นำทางไปจนถึงกองหินก้อนหนึ่งภายในป่าเขา และเด็กหนุ่มก็หยุดอยู่ที่ตรงนั่นด้วยสายตาที่เคร่งเครียด
บริเวณหินโสโครกมีร่องรอยสีดำที่เป็นวงขนาดใหญ่ เด็กหนุ่มย่อเข่าลง ก่อนที่จะใข้มือหยิบดินบริเวณที่มีคราบสีดำขึ้นมาถูช้าๆ
"เป็นรอยเลือด" เขาคิดและนำดินมาดม ด้วยประสาทสัมผัสที่ดียิ่งของเขาจึงสามารถแยกออกได้โดยง่าย
"เลือดยังไม่แห้งสนิท ทว่ากลับมีสีดำเข้มเกินไป แถมยังกลิ่นนี้ไม่ใช่กลิ่นของเลือดสัตว์ป่าแน่ "
มู่อิ้งเทียนยืนขึ้นด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เขาเริ่มแน่ใจแล้วว่า มีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นที่นี่แน่นอน ถ้าเป็นยามปกติเขาคงคิดว่า อาจจะเป็นโจรป่าหรือพ่อค้าเถื่อน แต่ถ้าเป็นเช่นนี้ต้องเป็นจำนวนกลุ่มที่ใหญ่และทำการรอบคอบแน่ถึงสามารถจัดการกับคนของพรรคมัจฉาทวนน้ำได้อย่างไร้ร่องรอยอย่างนี้
เมื่อคิดทบทวนไปมามู่อิ้งเทียนก็ตัดสินใจที่ตะถอยออกไป เขาไม่ใช่คนโง่ที่ตะบุกสุ่มสี่สุ่มห้าตามหาต้นตอ ด้วยตนเอง เพื่อความแน่นอนมู่อิ้งเทียนคิดที่จะยกให้สำนักคุมกฏเป็นคนจัดการด้วยตนเองจะดีกว่า คิดได้เช่นนั่นมู่อิ้งเทียนก็คิดที่จะหมุนตัวกลับ ทว่าทันใดนั่นเองก็มีเสียงดังจากพุ่มไม้ด้านหลังของเขา
"ใครกัน!?" เด็กหนุ่มหันกลับตั้งท่าอย่างรวดเร็วด้วยความเคร่งเครียด
พุ่มไม้ด้านหลังของเขาสั่นไหวอยู่เป็นระยะภายใต้การจ้องมองของมู่อิ้งเทียน พุ้มไม้ต้นนั่นก็สั่นอยู่สักพักก่อนที่มันจะหยุดลง
"สัตว์ป่า? ไม่ใช่แน่ ไม่ได้กลิ่นสาบเลย"
พริบตานั่นมู่อิ้งเทียนที่กำลังครุ่นคิด ก็รู้สึกหนาวสันหลังวาบ
เร็วกว่าความคิดร่างกายของเขาก็เคลื่อนไหวอัตโนมัติ ตีลังกากลับหลังหลบบางสิ่งที่พุ่งเข้ามาหาเขาในทันที!
พรึ๊บ!!
มู่อิ้งหลังคอเย็นวาบเมื่อเขากระโดดออกจากที่ยืนอยู่ ต้นไม้ด้านหลังของเขาก็ถูกตัดออกไปด้วยความเนียนกริบราวกับเต้าหู้ที่ถูกผ่าออก เหงื่อเย็นไหลออกเต็มแผ่นหลังของเด็กหนุ่มใตทัตทีที่คิดได้ว่าถ้าตนเองไหวตัวไม่ทันเมื่อครู่ ศีรษะของเขาคงหลุดออกจากบ่าไปเรียบร้อยแล้ว
หบังจากทรงตัวอยู่ เขาก็ไม่ชักข้ากวาดสายตามองสำรวจสิ่วที่เล่นงานเขา แต่เด็กหนุ่มก็ต้องตื่นตระหนกเมื่อเขามองไม่เห็นคนร้ายที่รอบสังหารเขาเลย
"หมายความว่ายังไงกัน?"
ยังไม่ทันได้คิดอะไรทั้งนั้นความรู้สึกอันตรายก็วาบผ่านเขาอีกครั้ง แต่ในครั้งนี้มู่อิงเทียนไม่ได้หลบกลับหลังแต่ยอตัวลงดีวยความรวดเร็ว ก่อนทึ่จะชักมีดพกตรงสนับเชือดไปเบื้องหน้าที่ไม่มีสิ่งใดด้วยความรวดเร็ว
เคร้ง!
เสียงใบมีดกระทบถูกอะไรบางอย่างเบื้องหน้าราวกับโลหะประทะกับโลหะ แต่สายตาของเขากลับมองไม่เห็นมัน สมองของมู่อิ้งเทียนประมวลผลอน่างรวดเร็วกัยสถานการณ์ตรงหน้า ก็พบว่าในตำราลับที่ตนเองเคยอ่านเคยมีเรื่องเกี่ยวกับวิชาที่สามารถทำให้ร่างของผู้ฝึกไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ซึ่งคนที่จะฝึกวิขานี้สำเร็จต้องอยู่ในขั้นที่หกและเจ็ดและมันเป็นวิชาขั้นสูงของสำนักในชั้นที่สี่อีกด้วย เพราะฉนั่นมู่อิ้งเทียนก็สามารถเดาได้ว่าคนที่มาทำร้ายตนเองต้องเป็นผู้ฝึกตนขั้นสูงจากชั้นที่สี่แน่ ไม่มีทางที่เขาในตอนนี้จะต่อกรได้อย่างแน่นอน และอีกอย่างเขาก็พอจะเดาได้ว่าศัตรูคงกำลังประมาทตนเองจึงไม่ใช่ฝีมือเต็มที่ไม่เช่นนั่นเขาคงตายไปตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว
แม้จะมองไม่เห็นแต่สัญขาตญาณของมู่อิ้งเทียนก็เป็นเลิศ เจาสัมผัสได้ถึงความผันผวนเบาบางอีกครั้ง ครั้งนี้เด็กหนุ่มจึงใช้ร่างกายที่อ่อนตัวหลยการโจมตีไปด้านหลังอีกครั้งด้วยความฉิวเฉียด ทำให้เสื้อคลุมของเขาขาดออกจากกัน มู่อิ้งเทียนไม่คิพจะสู้ตั้งแต่แรกเพราะไม่มั่นใจที่จะชนะและไม่คิดส่าศัตรูล่องหนจะมีแค่คนเดียว คิดได้เช่นนั่นมู่อิ้งเทียนก็หยิบบางสิ่งมาปาลงพื้นในทันทึ
ตึ้ม!
"แค่กๆ"
ระเบิดควันถูกปาลงพื้นทำให้มู่อิ้งเทึยนเห็นเงาร่างของควันที่มีเค้าลางเป็นตัวคน เขาไม่มีเวลาคิดอีกรีบโคจรลมปราณอันร้อยนิดของตนเองพุ่งทะยานหนีไปทันที
ถ้ารู้ว่าตะเกิดเริ่องแบบนี่เจาไม่น่าหาเรื่องมาตั้งแต่แรกเลยจริงๆ มู่อิ้งเทียนโอดครวญในใจก่อนที่จะหนีไม่คิดชีวิต!


## ตอนที่ 7 อัฉริยะตกลำบาก

ฟ้าดินไร้ปราณี ทุกความแน่นอนคือสิ่งที่ไม่แน่นอน ทุกความว่างเปล่าประดุจหุ่นฟางสุนัข คำกล่าวนี้คือสิ่งที่มู่อิ้งเทียนเชื่อมั่นมาโดยตลอด
ตลอดทั้งชีวิตที่ผ่านมา มู่อิ้งเทียน มักจะใช้ชีวิตโดยที่ไม่คิดถึงวันข้างหน้าเลยแม้สักครั้งเดียว ไม่สิ อาจจะเรียกได้ว่ามันไม่เคยคาดฝันอะไรเอาไว้เลยเสียมากกว่า
เพราะมู่อิ้งเทียนคือชายที่ชื่นชอบในความรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้พบเจอกับเรื่องที่เหนือความคาดหมายอย่างยิ่ง อีกทั้งเพราะว่ามู่อิ้งเทียนนั่นรู้ตัวดีว่าตนเองนั้นไม่ชอบชีวิตที่ไร้รสชาติ เขาจึงชื่นชอบเหตุการณ์อะไรที่คาดเดาไม่ได้มากที่สุด เพราะว่ามันสามารถทำให้เขารู้สึกสนุกขึ้นมาได้
ทว่าในสถานการณ์ ณ ตอนนี้ก็เป็นข้อยกเว้น ใครจะไปคาดคิดว่าสถานที่ใกล้เมืองอู่ข่าวอู่น้ำของตระกูลมู่ที่ตนเองเดินเล่นมาตั้งไม่รู้ตั้งกี่ปีรู้จักทุกซอกทุกมุมราวกับสวนหลังบ้านนี้จะเกิดสถานการณ์อันตรายขึ้นกับตนเองได้
มู่อิ้งเทียนสัมผัสได้ถึงตัวตนที่มากกว่าหนึ่งคน ตามมาอยู่เบื้องหลังของตนเอง และนั่นไม่ใช่เรื่องดีแน่ เขาจึงทำได้เพียงพุ่งจิตไปที่ร่างกายของตนเองวิ่งหนีไปตามป่าเขาเรื่อยๆอย่างไม่คิดชีวิต
หากมองจากภายนอกอาจจะเห็นเป็นร่างของวานรยักษ์ตัวหนึ่งที่วิ่งปราดเปรียวราวกับผืนป่าแห่งนี้เป็นบ้านของเขาอย่างไรอย่างนั่น
ในขณะที่เด็กหนุ่มหลบหนีภายในหัวของเขาก็กำลังวิเคราะห์ถึงสถานการณ์ในปัจจุบันของตนเอง ถ้าจะให้สารภาพตามตรงการที่เขาเข้ามาในเขตป่าที่เกิดเรื่องขึ้นเพียงคนเดียวนี้นับว่าโง่เขลามาก เรื่องนี่เขารู้ตัวดีที่สุดแต่บางครั้งมู่อิ้งเทียนก็ใช้อารมณ์ในการตัดสินใจ เขาแค่คิดว่ามันน่าสนุกเท่านั่นเอง อีกอย่างใครจะไปคาดคิดว่าตนเองจะมาเจอกับเหตุการณ์ถูกตามไล่ล่าโดยไร้สาเหตุเข่นนี้กันเล่า
มู่อิ้งเทียนพยายามคิด พวกที่ไล่ฆ่าตนเองดูเหมือนจะไม่แย่กเปิดเผยตัวเองมากนัก เพราะเขาแน่ใจเรื่องนี้ตรงที่ตนเองยังมีชีวิตรอดอยู่เพราะ สำหรับตอนนี้ตัวเขาก็ไม่ต่างจากคนธรรมดาที่มีกำบังภายในอยู่ไม่มาก หากคนพวกนี่คิดที่ตะลงมือกับตนเองคงไม่ถึงสามกระบวนท่าก็สามารถจัดการเขาได้แล้ว อาจจะมองว่าประมาทแต่มู่อิ้งเทียนกบับคิดว่าพวกมันไม่แยากจะเผยร่องรอยของตนเองเสียมากกว่า
ถ้าเป็นไปตามอย่างที่เขาคิด ขอแค่ตนเองสามารถยื้อเวลาจนสำนักคุมกฏเดินทางมาถึง ตอนนั่น พวกมันคงไม่อยากมีปัญหากับสำนักที่ใหญ่อันดับต้นๆในทวีปจงหยวนนี่แน่นอน ขอแค่เขาหลบหนีไปให้ทันก็พอ
ครืน!
เสียงฟ้าร้องราวกับเสียงระฆังจากสรรค์ดังสนั่นในบัลดล ท้องหาที่เคยมีแสงสว่างถูกปกคลุมไปด้วนเมฆดำคล้ำราวกับถูกหมึกสาดใส่ ราวกับสวรรค์เบื้องบนกำลังจ้องมองการไล่ล่าครั้งนี้ หยาดน้ำใส่เริ่มพลั่งพรายลงมาจากฟ้า นำพาความหนาบเหน็บแพร่เข้าถึงหัวใจของมู่อิ่งเทียนในทันที
กระแสเย็นเฉียบถูกปกคลุมจากรอบด้าน เด็กหนุ่มรู้สึกได้ว่าความหนาวเย็นยะเยือกที่ตามอยู่เบื้องหลังกำลังไล่ประชิดตนเองมากขึ้น มันทำได้แค่กัดฟันกรอดใส่พลังทั้งหมดลงไปในสองขาพุ่งทะยานไปในป่าใหญ่ดุจวานรตัวหนึ่งที่กำลังหนีตาย
ภายในสมองของเด็กหนุ่มอายุสิบห้าปีตนนี้กำลังเค้นความคิดขณะหนีตาย ซึ่งทางเบือกสุดท้ายที่มันจะทำคือหนีเข้าเมือง เพราะไม่รู้ว่าตัวประหลาดที่กำลังไล่ตามตนนี้จะพุ่งเป้าหมายไปที่ปุถุชนทั่วไปที่ใช้ชีวิตอยู่หรือไม่ เขาไม่แยากที่จะเสี่ยงแม้ในเมืองจะมีเสรยามก็จริง ส่วนทางที่สองคือหันกรพบี่สู้ ทางที่สามคือมุ่งตรงไปในป่าลึกซึ่งทางนี้นับได้ว่าอันตรายที่สุด
ฟีด-!ครืน
กระแสความผันผวนสายหนึ่งพุ่งจู่โจมเฉียดจุดที่มู่อิ่งเทียนยืนอยู่ไปไม่นานจนเกิดแรงปะทะทำให้ต้นไม้ใหญ่หนึ่งคนโอบถูกผ่าออกเป็นสองท่อนในทันที มู่อิ่งเทียนหันมาเห็นภาพนั่นก็รู้สึกว่าเหงื่อบนหลังของตนเแงเย็นเฉียบจนขนลุก เมื่อคิดภาพว่าต้นไม้นั่นเป็นตนเอง มันอดไม่ได้ที่จะแผดเสียงโฉดครวญดังๆท่ามกลางเสียงฟ้าร้องราวกับจะส่งให้ถึงสวรรค์
"มารดามันเถอะ ข้าไปทำอะไรให้พวกมันกันแน่ ถึงได้ตามล่าได้ไม่เลิกแบบนี้!"
ปากบ่นสองเท้าวิ่งหนีตาย เพราะฝนที่เริ่มตกหนักทางจ้างหน้าจึ้งยิ่งพร่ามัว สองเท้าเริ่มจมเข้าไปในดินที่เปียกฝนจนกลายเป็นโคลนทำให้การเคลื่อนไหวช้าขึ้น ภายในใจของเด็กหนุ่มเริ่มที่จะร้อนใจขึ้นไม่ได้
ทันใดนั้นความรู้สึกเย็นยะเยือกก็ปรากฏขึ้นที่หลังคอ แม้จะมองไม่เห็น แต่ร่างมู่อิ้งเทียนก็สะท้านขึ้นพร้อมกับพลัดกายตนเองลงทันที
ฟิ้ง-
เสียงผ่าอากาศปรากฏตรงจุดที่เคยเป็นลำคอของมัน ชี้ขัดว่าเจ้าสิ่งนี้หมายจะตัดศีรษะมันทิ้งหากมันหลบไม่พ้น สิ้งนั่นเหมือนกับธาตุอากาศหากไม่ตั้งใจมองก็จะมองไม่เห็นถึงการมีตัวตนทว่าอาจตะเป็นเพราะสายฝนที่ตกเป็นพรจากสวรรค์ หยดน้ำใสที่ตกลงมากระทบลงบนสิ่งนั่นพอดีทำให้มู่อิ้งเทียนรับรู้ได้ถึงร่างของสิ่งที่ตามช่าตนเองอยู่
ที่แท้ก็เป็นร่างของคนผู้หนึ่ง! ทว่าร่างนั่นโปร่งใสหากไม่มีสายในช่วยตกกระทบจนหยาดน้ำไหลออกเป็นรูปร่างมนุษย์มันคงจะไม่สาทารถมองเห็นได้
มนุษย์โปร่งใสก็สังเกตเห็นถึงจุดอ่อนข้แนี้ของตน มู่อิ้งเทียนรู้สึกได้ว่าแม้จะไม่เห็นดวงตาของคนตรงหน้า แต่ไอสังหารกลับครุกกรุ่นมาจากร่างของชายผู้นี้ชัดเจน
มู่อิ่งเทียนที่ฝืนหลบการโจมตีเมื่อครู่รีบลุกขึ้นมาจากบ่อน้ำโคลนจากสายฝน ตอนรี้ทั่วทั้งร่างของมันเลอะคราบสกปรกไร้ซึ่งวี่แววของคุณชายที่ไม่ยี่ระต่อสิ่งใดอีกแล้ว
เหมือนกับเด็กน้อยที่พึ่งตื่นตัวจ่กสัจธรรมของโลก! จะมีสิ่งใดน่าเบื่ออีกหากมีคนมุ่งหมายจะเอาชีวิตของตนเอง!
ไม่รอช้า มู่อิ้งเทียนคิดที่จะวิ่งหนีอีกครั้งแต่ดูเหมือนครั้งนี้อีกฝ่ายจะไม่ยอมให้หนีอีกแล้ว เสียงตวาดดังขึ้นด้านหลังเป็นภาษาสันสกฤตความว่า
"กระบี่ดั้งใจ!"
ร่างที่หันหลังหนีของมู่อิ้งเทียนชาวาบ ฉับพลันมันก็หมุนกายอย่างรวดเร็วทว่าข้าไปหนึ่งก้าว ความรู้สึกเจ็บแปลบปรากฏขึ้นที่ไหล่ขวาของตนเอง โลหิตสดไหลทะลักออกมาปะปนกับสายฝนตกลงสู่พื้นดิ้นพร้อมกับร่างที่เสียหลักเพราะความเจ็บปวดของมู่อิ้งเทียนที่ล้มลงไปบนพื้นโคลนอย่างอนาถ
เด็กหนุ่มสมองขาวโพลน หันกลับมาเห็นว่าร่างโปร่งใสกำลังเดินเข้ามาหาตนเองช้า ในเวลานี้ทั้งเสียงสายฝน หรือเสียงฟ้าร้อง ล้วนไม่ได้นินในหูของมันเลยแม้แต่น้อย มีเพียงเสียงหัวใจในร่างเท่านั่นที่เต้นระรัวดังขึ้นถึงสมองราวกับกำลังกู่ก้องอยากที่จะมีขีวิตอยู่ต่อ
ข้ากำลังจะตายแล้วหรือ? ชีวิตของข้าจะสั้นถึงเพียงนั่น?
ทั้งชีวิตนี้ข้าได้สิ่งใดมาบ้าง? ทั้งความหมายของชีวิตจุดมุ่งหมายรสชาติของมันข้ายังไม่ได้รับรู้เลยสักอย่าง แล้วจะมาตายอยู่ตรงนี้เนี่ยนะ
ฟ้าดินไร้ปราณี ทุกสิ่งล้วนว่างเปล่าดุจหุ่นฟางสุนัข คำนี้ผุดขึ้นมาในใจของมันอย่างขมขื่น ที่แท้เวลาที่คนเราจะใกล้ตาย ก็จะมีความรู้สึกเสียดายมากมายเช่นนี้เอง!
แม้หยาดฝนจะตกกระทบลงบนดวงตาของมันก็มิอาจกระพริบ ภาพตรงหน้าของมันที่มันคิดไว้ว่าจะเป็นภาพสุดท้ายนี้ แม้ตายก็ยังจะขอมองดู
ช่วงเวลาเป็นตายนั่นเอง ปาฏิหารย์ผ่าสวรรค์ก็บังเกิดขึ้น
ครืน!
ราวกับเสียงฟ้าร้องทว่าเมื่อได้ยินมันกลับไม่ใช่ ท้องฟ้าที่ปกคลุมด้วยเมฆดำในส่วนหนึ่งของผืนป่ายามนี้ยิ่งดำขึ้นมากกว่าเดิม ราวกับเถ้าถ่านที่ถูทั่วนภาลำแสงจากสายฟ้าน้ำพาความสว่างวาบผ่านเหมือนกับเทพเจ้ากำลังพิโรธ
ทั้งชีวิตของมู่อิ้งหลงไม่ใข่ว่าไม่เคยเห็นฟ้าร้องฟ้าผ่าม่ก่อน ทว่าในชีวิตของทันไม่เคยพบว่าเมฆดำจะก่อตัวใกล้พื้นถุง้พียงนั่น สายฟ้าจะสว่างวาบจนท้องฟ้าเปลี่ยนสีถึงเพียงนี้
นี่เหมือนกับสวรรค์กำลังลงทัณฆ์มนุษย์อยู่อย่างไรอย่างนั้น
ภาพที่เกิดขึ้นนำพาสายลมกระโซกรุนแรงจนต้นไม้ทั้งป่าสั่นไหวคล้่ยต้านไม่ไหว จนแม้แต่ร่างโปร่งใสยังต้องหยุดชะงักเฝ้ามองดูอภินิหารนี้ไม่ได้ ราวกับมันกำลังสั่นกลัวอะไรบางสิ่งอยู่
ชั่วเวลานั่นมู่อิ้งเทียนไม่รอช้า มือกุมบาดแผลบนไหล่ซ้าย รีบพาร่างอันทุรักทุเรวิ่งพุ่งหนีอีกครั้งในทันที แม้ว่าจะตื่นตากลับภาพที่ราวกับเมฆดำกำลังลงถล่มมาบนพื้นดิน ซึ่งภายในเมฆดำนั่นมีแสงสว่างแปร่บๆปรากฏขึ้นอย่างไม่คาดสาย
และมู่อิ้งเทียนมองดูเส้นทางที่เมฆดำนั่นเคลื่อนผ่าน ปรากฏว่าเส้นทางนั่นกำลังมุ่งไปในทิศทางของ หุบเหวกระบี่จงหยวนพอดี!
มู่อิ้วเทียนไม่ทันคิดอะไรได้มากกว่านั่นเมื่อ รู้สึกได้ว่าตัวตนของร่างโปร่งใสเริ่มได้สติ ราวกับว่ามันกำลังสองจิตสองใจ ว่าจะไล่ตามเด็กหนุ่มคนนี้ที่มาเห็นเหตุการณ์นี้ดีหรือไม่ ทว่าเมื่อเห็นว่าเส้นทางของเมฆดำกับเด็กหนุ่มมุ่งไปทางเดียวกัน มันก็ตัดสินใจพุ่งตามไปในทันที
ดูท่าวันนี้ มู่อิ้งเทียนจะไม่สามารถหนีปัญหานี้ได้โดยง่ายอีกแล้ว!


## ตอนที่ 8 หุบเหวกระบี่จงหยวน

ฟ้าดินหยินหยาง หมุนเวียนไม่จบสิ้น เหมือนกับทุกสิ่งที่เกิดมาล้วนหมุนมาบรรจบกันในสักทางหนึ่ง
คำกล่าวนี้โลดแล่นอยู่ในโลกใบนี้มานาวนานนับพันปีแล้ว ซึ่งยามนี้เจ้าของร่างหนึ่งก็คิดว่าคำกล่าวนี้ไม่มีผิด
"ส่งมอบกุญแจคัมภีร์สวรรค์ออกมา หวังเฟิงหวั่น"
ท่ามกลางเสียงลมกรรโซกร่างในชุดดำสนิทที่ใบหน้าถูกบดบังไปด้วยผ้าผืนหนึ่ง ร่างนี้ยืนอยู่บนอากาศอย่างมั่นคงราวกับพันภูผาหมื่นมหานทีก็ไม่อาจยังยืนได้เท่ากับเจ้าของร่างนี้อีกแล้ว
กลับกันยามนี้ร่างของชายขราที่ยืนประจัดหน้ากลับดูอนาถาราวกับสุนับไร้ทางหลบหนีอย่างไร้อย่างนั้น ยิ่งใบหน้าที่อ่อนโยนนั่นบัดนี้ขาวซีดเหมือนกระดาษไม่ผิดเพี้ยน
"กลับเจ้าที่แม้แต่ใบหน้าจริงของตนเองยังไม่ยอมเผยออกมามีหรือที่ข้าจะต้องรับฟัง!"
หวังเฟิ่งหวังตอบกลับเสียงกร้าวแม้จะมีสายลมกระโซกหรือสานฝนกระหน่ำ น้ำเสียงของมันก็ยังคงเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวดุจดั่งขุนเขาที่ไม่มีวันยอมก้มหัวให้ใครทั้งนั้นอยู่ดี
ร่างในชุดขาวพอได้ยินคำตอบ แววความโกรธเกรี้ยวก็ปรากฏอยู่ในแววตา สองมือกุมกระบี่หยกเทาในมือเริ่มที่จะเปล่งประกายช้าๆ ท่ามกลางความมืดจากเมฆที่บดบังท้องฟ้า แสงสว่างจากกระบี่เล่มนี้ดูเด่นสะดุดตาแพรวพราว
"ดี เข่นนั้นวันนี้ฆ่าก็จะเป็นคนช่วยยุติอธรรมหนึ่งในแผ่นดิน โดยการสังหารมารร้ายอย่างเจ้า"
กล่าวเสียงสะท้านจบพลังผันผวนรอบกายของมันก็พลันทะลักออกมาจากร่าง จนแม้จะยืนอยู่ห่างไกลหวังเฟิงหวั่นก็ยังสัมผัสได้ว่าพลังญาณตบะของชายผู้นี้แกร่งกล้าต้องเป็นหนึ่งในผู้กล้าคนหนึ่งในขั้นที่สามแน่ ใบหน้าจึงยิ่งซีดเผือกยิ่งขึ้น
ที่ที่มันอยู่คือชั้นที่ห้าของศิขรินทร์ห้าชั้นฟ้า หรือก็คือชั้นที่อ่อนแอที่สุดและอาณาเขตใหญ่ที่สุดในบรรดาชั้นทั้งหมด ตอนแรกเพราะกลัวจะเป็นจุดเด่นพวกมันจึงลอบสังหารอย่างลับๆแต่ดูเหมือนว่าข่าวที่กระจายออกไปจะเรียกผู้แกร่งกล้าจากชั้นบนๆลงมาเยือนเพื่อชิงสิ่งของจากตัวมันเสียแล้ว ที่หน้าตระหนกก็คือพวกมันไม่เกรงกลัวต่อสำนักธรรมอย่างสำนักคุมกฏหรือวิหารไฟศักสิทธิ์เลยแม้แต่น้อย
ดูท่าศึกครั้งนี้มันคงจะรีบเผด็จศึกก่อนที่เหล่าผูเกบ้าจากสำนักธรรมะจะลงมาเยือนดป็นแน่แท้
หวังเฟิงหวั่นยามนี้มีสีหน้าเคร่งเครียดเป็นที่สุด ตนเองไม่กลัวตายแต่ตอนนี้ยังจะตายไม่ได้ ในสมองพลันคิดหาทางเอาตัวรอดอยู่ลับๆ เพราะหาสู้ยื้อ ทั้งด้านร่างกายและเวลาหลบหนีเกรงว่าจะมีไม่พอ
ไม่มีเวลาขบคิดกระบี่ในมือของขายชุดขาวเปล่งแสงราวดวงดาราบัดนี้ได้หมุนวนเป็นงวงพายุขนาดสองสามจั้งสายหนึ่ง ดูก็รู้ว่าคนผู้นี้ฝึกวิชาวายุได้ถึงขั้นปาฏิหาริย์ไปแล้ว หากปะทะกันจริงๆเกรงว่าตนเองจะพ่ายแพ้ถึงหกส่วน
ไม่รอช้าหวังดฟิ่งหวังก็หยิบเอากำไลข้อมือวงหนึ่งขึ้นมา กำไลนี้มีสีสนิมแลดูโบราณครำครึแต่ก็แฝงไว้ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดยามที่มองเห็นตัวอักษรประหบาดที่สบักอยู่บนตัวกำไล
หวังเฟิงหวั่นท่องคาถา มหานทีหมื่นสาย กำไลโบราณก็พบันส่องสว่างสีทองออกมาแลดูลึกลับอย่างยิ่งจวบจนกระทั้งหวังเฟิ่งหวั่นท่องจบบท ตัวอักษรบนตัวกำไลก็พลันขยายใหญ่ขึ้นจนกระทั้งปรากฏบนอากาศที่มีขนาดใหญ่พอๆกับงวงวายุ
ชายขุดขาวได้เห็นก็อุทานออกมา
"กำไลยูไร ไฉนของของฝ่ายธรรมะถึงได้ไปอยู่กับมารเช่นเจ้าได้ "
เมื่อเห็นถึงอาวุธเวทโบราณ ชายชุดขาวก็อดไม่ได้ที่จะเปล่งเสียงร้องเคียดแค้น
หวังเฟอ่งหวั่นร้องเฮอะ กล่าวเสียดสีไปว่า
"จะวิถีเต๋าธรรมะ หรือวิถีมารอธรรม หรือจะเป็นฝ่ายพุทธะ แล้วมันต่างกันตรงไหน ในเมื่อสิ่งนี้สุดท้ายก็อยู่บนมือข้าก็ใข้งานได้เช่นกัน"
สิ้นเสียงคำรามของมัน กำไลสีทองก็แผ่ขยายใหญ่ขึ้นอีกเป็นเท่าตัว ตัวอักษรทางพุทธศาสนาสีทองอร่ามลอยออกมาตัวแล้วตัวเล่า ก่อนที่จะซ้อนกันเป็นสัญลักษณ์ของศาสนา พุ่งทะยานรับกับงวงวายุจนร่างในชุดขาวได้รับแรงกระแทกจนหน้าเปลี่ยนสีกระเด็นไปด้านหลังสองถึงสามจั้งก่อนจะคงตัวอยู่
ไม่จบแค่นั่น หวังเฟิงหวั่น มือหนึ่งใช้กำไลยูไรปะทะกับกระบี่ อีกมือหนึ่งพลันเกิดควาทผันผวนอันดับมืดลึกล้ำขึ้น ก่อนที่มันจะคลุมรอบกายไหลแพร่ซึมเข้าไปในกำไลยูไร ทำให้ตัวอักษรสีทองที่กำลังต้านรับงวงพายุแปรเปบี่ยนเป็นสีดำทมิฬ
ได้เห็นภาพตรงหน้าชายชุดขาวก็คำรามตวาดมันว่า
"ถึงกลับกล้าใช้เดรัจฉานวิชาควบคุมเวทอาวุธอันศักดิ์สิทธิ์ จนแปดเปื้อน เจ้ามารร้ายวันนี้อย่าหวังว่าจะรอดไปได้"
อาจจะเป็นเพราะแรงอาฆาต งวงพายุที่ปะทะกับตัวอักษรสีดำพลันมีขนาดใหญ่ขึ้นกว่าเดิมอีกเท่า ท่ามกลางใจกลางพายุกระบี่สีเทาพลันเปล่งแสงสว่างเจิดจ้าพร้อมกับเสียง ซี่ๆ บ่งบอกว่า มันได้เร่งเร้าพลังญาณในร่างกายมากขึ้นไปอีกเท่าตัวแล้ว
พายุลมกระโซกจากฟากฟ้าสีดำ นำพาให้เสื้อคลุมสีขาวของหวังเฟิงหวั่นโป่งพองราวกับถูกสูบลม ดวงตาทั้งสองของมันตอนนี้ล้วนเปล่งประกายเจิดจ้า เอ่ยพึมพึมข่มขึ้นเบาๆว่า
"สมแล้วที่เป็นกระบี่เมฆาลั่น อาวุธฟ้าประทานชิ้นนี้ไม่ว่าจะในอดีตหรือปัจจุบันล้วนแล้วแต่ทรงอานุภาพน่าหวาดหวั่นจริงๆ!"
ไม่รอช้า หวังเฟิงหวั่นทำท่าฝ่ามืออีกหนึ่งรูปแบบ ปรากฏว่าเกิดเป็นธงสีดำสนิทปรากฏขึ้นมากลางหลัง เมื่อธงสีดำนี่ปรากฏบรรยากาศรอบด้านก็คล้ายจะเย็นเฉียบเสียยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า
หวังเฟิ่งหวั่งจับธงยาวด้านนั่นก่อนที่จะควงมันอย่างรวดเร็วด้วยมือข้างเดียว ก่อนที่เมฆพายุรอบด้านจะดำสนิทมากขึ้น ชายในชุดขาวเห็นเข่นนั่นก็เหมือน พุ่งร่างราวกับลูกธนูที่ออกจากแล่ง พุ่งเข้าปะทะกับหวังเฟิ่งหวั่นด้วยความเร็วที่น่าหวาดวั่นตามมาด้วยเสียงลมกรรโฉก งวงพายุกระบี่ที่ปะทะกับตัวอักษรสีดำพบันเกิดเสียงระเบิดดังลั่นสั่นสะเทือนฟ้าสะเทือนดินไปทั่วสารทิศ
หากมองจากภายนอกจะเห็นว่ายามนี่ภายในพายุจะมีร่างของลำแสงสีดำและเขีนสกำบังพุ่งปะทะกันอย่างรวดเร็วราวกับดาวตกสองดวงกำลังห่ำหั่นกันอย่างบ้าคลั่ง
หวังเฟิงหวั่นใช้มือข้างเดียวบังคับธงมารในมือปะทะเข้ากับกระบี่เมฆาลั่นที่กำลังส่งเสียงครืนๆราวกับฟ้าร้อง อีกมือกำไลยูไรก็ส่องแสงสว่างเจิดจ้าเข้าปะทะกับสายลมกรรโฉกลดแรงปะทะไปได้ สองร่างนี้ราวกับเทพและมารเข้าห่ำหั่นกันอย่างรวดเร็วผ่านไปเพียงสามชั่วลมหายใจการปะทะไปมากกว่าห้าสิบกระบวนท่า อีกทั้งยังไม่ทีทีท่าที่จะหยุด
หากมองจากแรงปะทะทั้งสองอาจจะดูเหมือนกลับว่าฝีมือสูสีกันทว่า หวังเฟิงหวั่นกลับรู้ตัวดีว่าภายในของตนเองนี้เลือดลมกำลังปั่นป่วนมากเพียงใด เพราะบาดเจ็บจากการถูกตามล่าก่อนหน้า ส่งผลให้การปะทะกันไปเกินกระบวนท่าที่หนึ่งร้อยมือของทันก็เริ่มที่จะสั่นสะท้าน
ชายชุดขาวเห็นว่าฝ่ายตนเองได้เปรียบ สองตาก็สว่างเจิดจ้าคิดจะเผด็จศึกในทันที สองมือเรียกหากระบี่เมฆาลั่น ตัวกระบี่ส่องแสงสว่างเจิดจ้าพลันพลุบโผล่มาข้างกายในทันที
ลมวายุขรอบกระบี่ราวกำลังกำลังบ้าคลั่ง เสียงครืนครามสั่นสะเทือนออกมาเป็นระรอก
หวังเฟิงหวั่นที่มีรอยบาดแลเต็มตัวเงยหน้ามองบุรุษชุดขาวสัมผัสได้ถึง การรวมตัวของพลังฟ้าดินจำนวนมากกำลังเข้าสู่ร่างของศัตรู บ่งบอกว่าชายผู้นี้กำลังใช้วิชาอภินิหารออกมาสำแดงเดชแล้ว
ดังคาด กระบี่เมฆาลั่นพุ่งทะยานเป็นแสงสีรุ้งไปบนท้องฟ้าใหญ่ ก่อนที่ปสงสว่างเจิดจ้าจะแยกตัวออกมาเป็นกระบี่สิบสองเล่ม โดยที่ตัวกระบี่หบักอยู่ตรงกลางท่ามกลามเสียงอาคมวิชาของผู้ใช้
"ฟ้าดินดลบัลดาล สรรค์วิมารฟ้าสร้างกระบี่ ก่อเกิดอภินิหารแห่งเต๋า"
หวังเฟิ่งหวั่นหน้าซีด เมื่อเห็นวิชาที่ชายตรงหน้ากำลังจะแสดงออกมามันก็จำได้ในทันที
"เคล็ดวิชา  สิบสองกระบี่ทรมาณ หนึ่งกระบี่สังหาร! เจ้าเป็นคนจากสำนักหมื่นเมฆางั่นรึ!"
ไม่มีคำตอบจากชายตรงหน้าบัดนี้ภายใต้ ภายใต้ผ้าคลุมหน้าแววอิดโรยก็ปรากฏชัดออกมา แต่มันก็ยังคงท่องคาถาอาคมกล่าวเสียงดังว่า
"1 กระบี่ทรมาณ กระบี่ที่ห้า กระบี่พันธนาการสวรรค์!"
ลำแสงจากกระบี่ทั้งสิบสองบัดนี้ได้หล่อรวมกัน กลายเป็นกระบี่ห้าเล่มที่เจิดจ้าสะดุดตา ราวกับฟ้าดินกำลังร่ำรอง ปฐพีพลิกคว่ำ นี่คือเคล็ดวิชาอันดับต้นๆของสำนักหมื่นเมฆาที่มีแค่คนในสำนักเท่านั่นถึงจะฝึกปรือได้ ที่แม้แต่ยอดผู้กล้าในดินแดนก็มีจำนวนน้อยที่จะฝึกปรือสำเร็จผล
หวังเฟิ่งหวั่นมั่นใจว่าชายผู้นี่ที่คิดจะมาครอบครองคัมภีร์สวรรค์ต้องมีตำแหน่งสูงมากในสำนักเป็นแน่ ถึงได้ฝึกเคล็ดกระบี่จนสามารถพลิกฟ้าผ่าปฐพีได้จนถึงเพียงนี้
ถ้าเคล็ดวิชาอภินิหารชนิดนี้เผยออกคนจากขั้นบนต้องสังเกตเห็นแน่ เพราะอย่างนั่นชายผู้นี้ถึงคิดที่จะรีบเผด็จศึกโดยไว หวังเฟิงหวั่นคิดได้เช่นนั่นก็เก็บธงในมือ ก่อนที่จะนำเอาตำราสีดำสนิทที่มีปกราวกับถ่านออกมา โดยที่หน้าปกถูกเขียนไว้ด้วยอักษรสองคำเท่านั่นก็คือ "เกิดและตาย"
ก่อนที่12กระบี่ทรมาณหนึ่งกระบี่สังหารจะบังเกิดผลสำเร็จ หวังเฟิ่งหวังก็เริ่มต้นที่จะตอบโต้ โดยฉีกดึงกระดาษออกมาจากสมุดดำนั่นหลายแผ่น ปากท่องบทคาถามาร ปรากฏว่ากระดาษที่ถูกฉีกไปร้อยกว่าหน้านั่นจากสีน้ำตาลกลับกลายเป็นสีดำจนสิ้น ก่อนที่พวกมันจะประกอบรวมร่างกันกลายเป็นโล่สีดำสนิทที่มีดวงตาขนาดใหญ่กบิ้งกลอกอยู่ตรงกลางทำให้แลดูชั่วร้ายอย่างยิ่ง
โล่ยักษ์สีดำปรากฏขึ้นตรงหน้าเป็นจังหวะเดียวกับที่ วิชาอภินิหารของอีกฝ่ายก็สำเร็จ ชายขุดขาวจ้องไปที่โล่ดำนั่นสองสาวตาปะทุด้วยความบ้าคลั่งนิ้วที่ชี้ขึ้นฟ้าหาตัวกระบี่พลันตวัดลงไปที่โล่ดำนั่นทันใด
"ผ่าสวรรค์!"
กรีดดดดดดด-
เสียงจองกระบี่ญาณผ่าอากาศลงมาจนแม้แต่ท้องฟ้าก็แยกออกจากกัน สายในที่ตกพลันหยุดนิ้งเบื้องหน้าของหวังเฟิงหวั่นเห็นเพียงแสงสว่างสีขาวของพลังธรรมมะกำลังพุ่งตรงเข้ามาโดยที่มีโล่สีดำขวางกั้นอยู่ชั้นหนึ่ง
หวังเฟิ่งหวังกู่ก้อง กระบี่และโล่พลันปะทะกันในจังหวะนั่น
ตึ้ม!
ที่ห่างไกลบนยอดของภูเขาที่ตั้งของตระกูลมู่ สมาชิกในตระกูลหลายคนสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจาก ทางทิศเหนือของตระกูล สมาชิกหลายคนออกมาดูไม่เว้นแม้แต่พวกที่กำลังทดสอบเข้าสำนักใหญ่ขั้นที่สี่ก็ต้องหยุดขะงักกับแรงสะเทือนนี้ พวกมันล้วนมองไปในทิศทางเดียวกันโดยไม่ได้นัดหมาย พบว่าแม้มองจากที่ห่างไกลหลายร้อยลี้ก็ยังปรากฏให้เห็นถึงเมฆดำขนาดย่อมๆที่ยามนี้เกิดแสงสว่างปะทุออกมาราวกับภัยพิบัติธรรมชาติกำลังเกิดขึ้น
"เกิดอะไรขึ้น"  หลายคนเกิดเสียงวิพากษ์สงสัย โดยเฉพาะหญิงรับใช้นางหนึ่งที่กำลังถือถาดอาหารว่างและดูเหตุการณ์นั่น ถาดอาหารในมือตกในทันทีเมื่อเห็นว่าทิศทางตรงนั่นเป็นจุดสถานที่ที่ มู่อิ้งเทียนออกไปได้ไม่กี่ขั่วยาม
ร่างหญิงสาวพลันวิ่งออกไปในทันทีไม่สนว่าจะชนกับผู้คนมากน้อยเพียงใด
ในตอนนี้ในใจของนางกำลังรับรู้ได้ถึงลางสังหรณ์เลวร้าย!
กลับมาที่จุดปะทะยามนี้เหลือไว้เพียง หมอกฝุ่นและละอองจากการระเบิดพลังของเคล็ดวิชาสวรรค์ นิ่งอยู่นาน ร่างหนึ่งก็พุ่งทะยานออกมาจากในหมอกหนานั่นราวกับมัจฉาหลุดแห ร่างนั่นก็คือหวังเฟิงหวั่นที่ยามนี้ร่างทั้งร่างโฉกไปด้วยเลือด ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ บ่งบอกได้ในทันทีว่าแรงปะทะเมื่อครู่ส่งผลอันใดบ้างต่อมัน
ร่างที่พิการไปเกินครึ่งบัดนี้ กำลังฝืนพุ่งทะยานหนีไปออย่างทุลักทุเล ไม่นานอีกร่างก็ปรากฏขึ้นตามมาติดๆร่างในขุดขาวที่ดูสกปรกมอมแม่ม แม้สีหน้าจะซีดขาวเพราะฝืนใข้พลังญาณเกินตัว ไปบ้างแต่ยังมีสภาพดีกว่าอีกฝ่ายหลายเท่า มันเมื่อรู้ว่ากระบี่เมื่อครู่ไม่สามารถปลิดขีพเฒ่ามารตนนี้ไปได้ก็รีบเร่งโคจรออกตามล่าอย่างร้อนรน
การโจมตีเมื่อครู่คงจะสะกิดให้ผู้คนจำนวนมากสนใจเข้าแล้ว
แล้วนั่นไม่ใช่ข่าวที่ดีต่อมันเลยสักนิด!
สายตาของมันกวาดไปรอบด้าน เพราะแรงปะทะเมื่อครู่ผืนป่าครึ่งนึงพลันถูกทำลายสิ้น ไปส่วนหนึ่งเมฆฝนที่โดยพัดผ่านก่อตัวกันอีกครั้งนำพาหยาดน้ำเหน็บหนาวกระทบลงมาอน่างหนักหน่วงพาให้มองหาร่างอีกฝ่ายยากขึ้น
เส้นเลือดเขียวเด่นชัดขึ้นบนหัวของมัน พลันตวาดเสียงกราดเกรี้ยวเพราะความร้อนรนไปว่า
"เฒ่ากระดาษ ดูสิว่าเจ้าจะรอดไปได้อีกสักกี่น้ำ!"
พูดจนก็ทะยานร่างพุ่งเป็นแสงสีตามไปล่า ถัดไปไม่กี่ลี้ร่างของหวังเฟิงหวั่นก็กำลังเค้นพลังญาณในร่างทั้งหมดหนีตายอย่างกระสับกระสน โดนที่สองมือมันกำลังแอบน้ำมุกโลหิตลูกเท่านิ้วโป้งออกมาสวดคลายคาถาผนึกอย่างช้าๆ
เสียววินาทีเป็นตายนั่นมันสังผัสได้ถึงลำแสงกระบี่ที่กำลังพุ่งทะยานตรงมา
ทันใดนั่นในกรอบตาที่เปื้อนสายในตรงหน้ามันก็เห็นว่าตรงหน้ามีหุบเหวลึกอยู่ที่หนึ่งสองตามันก็พลันส่องประกายเข้มข้น
หุบเหวกระบี่จงหยวน!
ในที่สุดมันก็มาถึง สีหน้าของมันพลันแสดงออกถึงความตื่นเต้นเป็นล้นพ้น ลืมความเจ็บปวดไปสิ้น ทว่ายังกลับไม่ลืมร่างที่ตามติดตนเอง มันพลิกตัวหันกลับมามองเบื้องหลังเห็นร่างในขุดขาวกำลังทะยานพุ่งมาอย่างบ้าคลั่งกระบี่เมฆาสวรรค์ในมือก็เปล่งประกายเจิดจ้าตามตัว
มันพลันนหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง สองตาสาดประกายแดงอำมหิติดกับหน้าตาอ่อนโยนของมัน
"ดี! เจ้าลูกเต่าจากสำนักธรรมะที่โลภสมจนแสวงหาแต่ยศอำนาจ หากเจ้าอยากได้นักก็เข้ามาเอาไป"
กล่าวเสียงดังราวอัสนีลั่นหวังเฟิงหวั่นก็หยุดอยู่กับที่ พลิกมือโยนของสิ่งหนึ่งออกไปบนอากาศ
ขายในขุดขาวเห็นสิ่งนั่นก็ต้องสมองดังลั่นเมื่อเห็นว่านั่นเป็นป้ายสีขาวที่มีกลิ่นอายความเก่าแก่อยู่บ้อมรอบ
"กุญแจคัมภีร์สวรรค์!"
มันพุ่งทะยานเข้าหา อาจจะบางทีเพราะแววร้อนรนของมันเองหรืออาจตะเพราะความโลภที่ครอบงำสติมันตนละทิ้งการคิดไปชั่วครู่ มันจึงไม่เอะใจว่าในสถานการณ์เช่นนี้เฒ่ามารที่มกล้ตายตนหนึ่งจะยังเล่นลูกไม้อันใดได้ จึงรับพุ่งทะยานเข้าไปหาป้ายสีขาวกลิ่นอายโบราณแผ่นนั่น
ห่างเพียงไม่กี่ชุน มือของมันก็จะคว้าป้ายสีขาวนั่นเอาไง้ได้ ทว่าทันใดนั่นชายในขุดขาวก็พลันหน้าถอดสีใจสั่นสะท้านเมื่อพบว่าสิ่งที่ชายชราโยนมาไม่ได้มีเพียง ป้ายสีขาวนั่นอย่างเดียวเพราะท่ามกลางอากาศ ตัวป้ายพลันพลิกไปอีกด้านเผยให้เห็นมุกสีดำแดงโลหิตเล็กๆลูกหนึ่งผูกติดกลับมาด้วย แล้วในตอนนี้มุกนั่นก็ดำลังส่องแสงสว่างขั่วร้ายอย่างยิ่ง
มุกดูดวิญญาณ!
ชายชุดขาวได้เห็นจิตใจที่ถูกความโลภกลืนกินก็พลันได้สติอีกครั้ง ทว่ามันก็สายไปแล้ว
"ไอเฒ่าบัดซบเฮงซวย!"
ตึ้ม!
แรงระเบิดดังสนั่นอีกครั้งแต่คราวนี้มันกลับรุนแรงน้อยกว่าเมื่อครู่ทว่ากลิ่นอายโลหิตกลับฟุ่งกระจายไปทั่วทั้งป่าในทันที
หวังเฟิงหวั่นเห็นภาพตรงหน้าก็รีบพุ่งทะยานไปหมายจะเอาป้ายนั่นกลับคืนเพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงโดนพลังมารที่ถูกกักเก็บอยู่ในมุกดูดวิญญาณระเบิดสบายหายไปทั้งกายและจิตไปแล้ว
ทว่าเมื่อคว้าเอาป้ายได้สำเร็จนังไม่ทันได้คิดความรู้สึกเย็นยะเยือกก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งจากม่านหมอกโลหิตของระเบิดมุกดูดวิญญาณ
แสงสีขาวพลันสว่างวาบในตาของมันไม่ทันคิดมันพลิกตัว แต่สายไป แขนข้างหนึ่งถูกกระบี่เมฆาลั่นฟันฉับ ร่างของมันราวกับถุงเลือดลอยกระแทกไปบนพื้นที่อยู่ห่างจาก หุบเหวกระบี่จงหยวนไปไม่ไกล ในมือของมันยังคงกอยกุมป้ายสีขาวเอาไว้แน่นแม้แขนอีกข้างจะขาดไปแล้วก็ตาม
มันสะกดโลหิตในร่างหมายจะพุ่งลงไปในหุบเหว แต่ร่างที่ควรสลายไปเพราะระเบิดโลหิตบัดนี้ก็พุ่งทะยานออกมาด้วยสารรูปที่น่าหวาดกบัวอย่างยิ่งเพราะทั่วร่างของมันคบ้ายกับถูกวิขามารกลัดกร่อนจนกลายเป็นคนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิง
"หวังเฟิงหวั่น หากวันนี้จ้าไม่ได้ฆ่าเจ้า ข้าไม่จะขอใช้ชื่อสำนักหมื่นเมฆาอีกตลอดขีวิต"
ผ้าคลุมหน้าถูกสลายไปครึ่งเผยใบหน้าครึ่งซีกที่เห็นแต่กระดูก ยิ่งดวงตาสีแดงสดก่ำโลหิตนั่นยิ่งทำให้มันดูเป็นภูติผียิ่งขึ้นไปอีก ร่างรั่นพุ่งลงมาพร้อมกระบี่เมฆาลั่นในมือที่ฉายแววคลุมคลั่งตามจิตใจของเจ้านาย
หวังเฟิงหวั่นเพราะเสียเลือดและญาณไปมากอีกทั้งยังเสียแขนขวายามนี้จึงเคลื่อนไหวได้ช้ายิ่งขึ้นแต่มันก็ใข้ปธินิธานทั้งชีวิตบังคับร่างไปที่ขอบเหวหน้าผากระบี่จงหยวนสำเร็จ
ตามมาด้วยเสียงกระบี่ลั่น เพียงเสี้ยววิที่ร่างของมันจะหล่นลงไปในหุบเหวมืดลึกล้ำราวกับไร้ก้น สาวตาของมันก็พลันไปประสานกับร่างที่ไม่ได้รับเชิญผู้หนึ่ง
ตาสองคู่ประสานกันบนขอบเหวแห่งความตายและห่างกันไปไม่กี่จั้ง หนึ่งแก่ชรา หนึ่งเด็กหนุ่ม ราวกับมีสายใยเชื่อมต่อกันอย่างไร้สาเหตุ
ราวกับว่าพวกมันนั่นล้วนอยู่ในโลกเดียวกันเพียงสองคนก็ไม่ปาน!
เสียงกระบี่ดังขึ้นในเวลานี้ กระบี่เมฆาลั่นพุ่งทะยานเข้ามาทางหวั่นเฟิงหวั่น แต่เพราะอะไรไม่ทราบ ทั้งชายชราทั้งเด็กหนุ่มกลับไม่เคลื่อนไหวมองไปที่กระบี่นั่นใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว
ทั้งสองราวกับกำลังตกตายใต้คมกระบี่นี้!
ทันใดนั่น ฟ้าดังลั่นภูผาพลันถล่ม หวังเฟิงหวั่นที่ที่ยืนอยู่ขอบปากเหวของทั้งสองได้พังทลายลงเพราะแรงฝน ทำให้กระบี่วิเศษพุ่งผ่านไป ร่างของชายขราและเด็กหนุ่มถูกผืนดินนำพาลงไปในก้นเหวลึก ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องอย่างสิ้นหวังของมู่อิ้งเทียน เสียงนั่นค่อยๆจมหายไปจากเหวที่ไร้ก้นบึ้ง ค่อยๆเบาลง จนท้ายที่สุดก็ปราศจากเสียงใดๆอีก
ชายในชุดขาวหวั่นประพึง รีบมุ่งหน้าไปดูที่ขอบหุบเหวทว่าในตอนนั่นเองมันก็สำผัสได้ถึงญาณตบะกลุ่มใหญ่กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้
มันกัดฟันกรอดเหมือนกับจะทำให้ฟันทั้งปากแตกสบายก็ไม่สามารถระบายความแค้นนี้ไปได้ แต่สุดท้ายมันก็ต้องจากไป เพราะว่ามันไม่สามารถให้ใครพบเห็นตัวมันได้ และไม่สามารถฝืนใจลงไปใต้หุบเหวนั่นได้เหมือนกัน
แผนการที่วางเอาไว้พังยับเยิน! มันคำรามบั่นในคอก่อนจะพุ่งทะยานไปอีกทาง
จุดที่ห่างไกล ร่างของคนกลุ่มหนึ่งกำลังพุ่งทะยานมาเป็นสายรุ่ง นำหน้าด้วยอิสตรีที่แม้จะไม่เห็นใบหน้าแต่บรรยากาศรอบตัวก็สามารถบอกได้ว่านางคงเป็นนางงามในหมู่มนุษย์ เป็นยอดสตรีที่หาได้ยาก ตามหลังมาด้วย กองกำลังที่บนเสื้อผ้าปักไว้เพียงไม่กี่คำ
"สำนักคุมกฏ!"
คนผู้หนึ่งแยกออกมากล่าวกลับสตรีในขุดขาวเบื้องหน้าที่แม้แต่สายในก็ถูกพัดออก บ่งบอกถึงตบะญาณที่เข้มแข็งของอิสตรีนางนี้
"คุณหนูเฟิง ดูเหมือนเราจะมาข้าไปก้าวหนึ่ง ที่แห่งนี้เกิดการปะทะกันอย่างรุนแรงดูจากสภาพต้องเป็นคนจากขั้นสี่หรือสี่หรือขั้นสามแน่ จะให้แจ้งข่าวไปที่สำนักหลักหรือไม่"
คุณหนูเฟิง หรือเฟิงไป๋หลี่ กวาดสายตาที่งามดุจดั่งหยก ไปรอบด้านก็กล่าวเสียงเย็นชาออกคำสั่งมาว่า
"แจ้งไปสำนักใหญ่ ดูจากสภาพที่แห่งนี้คงเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นแน่ เราแบ่งออกเป็นสามกลุ่มไปตรวจดูว่ามีผู้บาดเจ็บ ค่อยส่งตัวไปรักษาแล้วมารายงานสถานการณ์กับข้าอีกที"
"จำไว้อย่าให้สำนักชั้นที่สี่ที่ลงมาคัดเลือกศิษย์รู้เรื่องเด็ดขาด!"
กล่าวจบก็มีเสียงรับคำสั่งมาจากทุกคนก่อนที่ทุกร่างจะแยกย้ายออกไป คนละทาง เฟิงไป๋ลี่ขมวดคิ้ว ความรู้สึกแปลกประหลาดปรากฏขึ้นใจโดยไร้สาเหตุ เมื่อเห็นสภาพรอบด้าน
"มู่อิ้งเทียน หวังว่าเจ้าจะปลอดภัย"
นางพึมพัมในใจก่อนที่จะพริ้วร่างสีขาวหายไปราวกับภูติผี
ถัดไปไม่ไกลจากที่นั่น ร่างอีกหลายร่างกำลังจ้องมองมาที่สถานที่ตรงนี้ราวกลับกำลังเฝ้าดูอะไรบางสิ่ง ไม่ทีใครทราบเลยว่าการปะทะเมื่อครู่จะสะกิดให้เหบ่าผู้ที่อยู่ในขั้นสูงสนใจมากมายถึงเพียงนั่น
และท่ามกลางหินใต้น้ำที่เริ่มกระเพื่อม ตัวต้นเหตุ และอีกหนึ่งเด็กหนุ่มที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวคนหนึ่ง ถูกฝังอยู่ภายใต้หุบเหวลึก
ไม่มีใครทราบเลยว่าเหตุการณ์ประหลาดพลันแล่นนี้จะเกิดเป็นปรากฏการณ์พลิกหน้าประวัติศาสตร์ของมหาภิภพทั้งแผ่นดิน!


## ตอนที่ 9 ภายใต้หุบเหว

หุบเหวกระบี่จงหยวน ชื่อนี่ถูกขนานนามเอาไว้เช่นนี้เพราะมีตำนานสืบทอดเล่าขานเอาไว้ว่า ผืนที่ตรงนี้เดิมที่ไม่ได้เป็นหุบเหว แต่เกิดจากการต่อสู้กันของสองยอดฝีมือระหว่างธรรมะและอธรรมกันในอดีตจากยุคโบราณ และผลของการห่ำหั่นกันจนท้องฟ้าเปลี่ยนสีนั่น ฝ่ายธรรมมะได้ใช้สุดยอดกระบี่ในใต้หล้าเล่มหนึ่งแสดงสวิชาอภินิหารขึ้นมาจากสวรรค์ลงลงทัณฑ์จอมมารร้ายลงในกระบี่เดียว ผลของพลังกระบี่ที่มีพลังมหาศาลนั่นได้ทิ้งรอยราวกับเป็นมีดแกะสลักไว้บนแผ่นดิน ลากยาวไปหลายร้อยลี้
นับแต่นั้นหุบเหวนี่จึงได้ชื่อว่าหุบเหวกระบี่จงหยวน เพราะรอยแยกของหุบเหวเกิดจากรอบฟันของกระบี่เล่มหนึ่ง จินตนาการได้เลยว่าถ้าหากเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง คนผู้นั้นจะต้องมีพลังอำนาจถึงเพียงใดถึงจะสามารถทำเช่นนั่นได้
เวลานี้ภายใต้หุบเหวลึกที่มองไม่เห็นก้น มีเพียงความมืดครอบคลุมไปทั่วบริเวณราวกับว่าสถานที่นี่ไม่ได้รับแสงจากพระอาทิตย์เบื้องบนมายาวนานนับพันนับหมื่นปีแล้ว
ความเงียบสงบวังเวงยากที่จะไม่รู้สึกตื่นกลัวนี้ เวลานี่กลับมาอะไรบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย
แสงสว่างสายหนึ่งส่องไสวอยู่เป็นจุดเล็กภายใต้ความมืดราวโคมไฟในมหาสมุทร
ร่างของชายชราผู้หนึ่งถูกความมืดกลืนกินไปจนมิด ยามนี้กำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
"ฮ่าๆ ฮ่าๆๆๆๆ"
หากใครได้เห็นภาพในล่องลึกหุบเขาที่มืดสนิทไร้ซึ่งแสงสว่างเข้าถึงมานานนับทศวรรษ แล้วดันมีตาเฒ่าวิปลาสกำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เสียงหัวเราะนั่นเจือไปด้วยแววอ้างว้าง อีกทั้งยังเจือความเย้ยยั่นโลกนี้เอาไว้จนปิดไม่มิด
"ไม่มีสิ่งใดเลย...ทุกสิ่งที่ข้าทำมาทั้งหมดจนถึงตอนนี้กลับไม่เหลืออะไรอยู่เลย!"
ชายชราผู้นี้สภาพทั่วร่างหากจะให้พูดคงไม่นับได้ว่าเป็นมนุษย์อีกแล้ว ทั่วทั้งร่างของมันด้วยเต็มไปด้วยร่องบาดแผลสาหัส แม้แต่แขนขวาที่พึ่งถูกตัดสะบั้นบัดนี้ก็ยังคงมีสายโลหิตไหลออกมา
แต่ที่สำคัญคือ สายน้ำที่ไหลมากกว่าโลหิตของมันยามนี้กลับเป็นน้ำตา!
มือที่เหี่ยวย่นในความมืด กำลังกอบกุมแผ่นป้ายสีขาวเอาไว้แม้ว่าภายใต้หุบเหวกระบี่จงหยวนที่ลึกสุดหยั่งนี้จะมืดสนิทจนมองไม่เห็นแม้กระทั้งมือตัวเองก็ตาม ทว่าแผ่นป้ายสีขาวแผ่นนี้กลับเรืองรองแสงสว่างพร้อมกับไอเย็นออกมาจางๆ
ไอเย็นแผ่วเบานี่กลับแทรกซึมเข้าไปถึงจิตวิญญาณของหวังเฟิงหวั่น!
เพื่อแผ่นป้ายแผ่นนี้มันถึงกลับต้องแลกไปกับทุกสิ่งสำคัญของตนเอง บัดนี้เพียงเพราะสิ่งสุดท้ายที่เจ้าสำนักมารบูรพาถ่ายทอดคำสั่งให้แก่มันก่อนที่สำนักจะถูกเหล่าฝ่ายธรรม ฝ่ายพุทธ ฝ่ายเต๋าเข้าทำลาย ก็มีเพียงการนำแผ่นป้ายหนีติดตัวมาไกลถึงชั้นที่ห้า ของศิขรินทร์ห้าชั้นฟ้า
และจุดทุ่งหมายของมันก็คือหุบเหวกระบี่จงหยวนหนึ่งในสถานที่ที่ลี้ลับที่สุดในแผ่นดินจงหยวน!
ทว่าบัดนี้มันมาถึงแล้ว พยายามฝ่าฟันอุปสรรคเข้ามาแม้ร่างกายจะไม่ครบองค์ประกอบก็ตาม ไม่ว่าจะผ่านร้อนผ่านหนาว ผ่านพันหุบเขาหมื่นมหานที ไม่ว่าจะยากเย็นเพียงใดมันก็ดั้นด้นจนมาถึงที่หมายนี้จนได้
แต่สิ่งที่รอมันอยู่คือความมืดมิดราวอันธการไร้จุดสิ้นสุด
แล้วจะไม่ให้มันบ้าคลั่งได้เช่นไร จะไม่ให้มันโกรธแค้นได้เช่นไร!
มันหัวเราะเย้ยหยันอย่างบ้าคลั่งภายในหุบเหวลึกนนี้แม้แต่สายฝนก็ไม่อาจลงมาถึง น้ำเสียงเย้ยหยันของมันดังสะท้อนไปมาราวกับสัตว์ป่าดุร้ายที่ต้องการที่จะหัวเราะจนตาย
บัดนี้มันไม่เหลืออะไรอีกแล้ว ไม่มีหนทางไปต่อ ความหวังสุดท้ายขาดสะบั้นเหมือนกับฟางเส้นสุดท้ายในใจของมัน
ร่างที่สะบัดสะบอมราวกับคนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิงของมัน แลดูน่าผวาจนหากเด็กน้อยเข้ามาเห็นร้อยทั้งร้อยคงต้องตกใจจนขวัญกระเจิงเป็นแน่
หวังเฟิงหวั่นรู้ตัวดีว่าสภาพร่างกายของตนเองเป็นเช่นนี้ แม้จะเป็นผู้ที่มีพลังฝึกตนมากมายหมาศาลเพียงใด อีกไม่นานก็คงต้องตายกลับสู่ความว่างเปล่า
แต่ที่มันกลัวกลับไม่ใช่ความตาย สิ่งที่มันกลัวที่สุดคือมันจะต้องตายโดยที่ไม่มีสิ่งใดที่ทำได้สำเร็จเลย
อาจจะบางทีสวรรค์คงกำหนดโชคชะตาของมันเอาไว้แล้ว
ทว่าตัวมันกลับไม่เชื่อในสวรรค์!
ดวงตาที่แดงกล่ำดุจโลหิตของมันยามนี้ลึกลงไปฉายแววไปด้วยความบ้าคลั่งรุนแรงไม่ยินยอม
อาจจะเป็นเพราะฝนตกหนัก แม้อยู่ในความมืดมันก็สัมผัสได้ว่าผืนดินที่มันนอนอยู่ตรงนี้เป็นโคลนอยู่เล็กน้อย ทว่าทันใดนั้นมันก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่อยู่ข้างกายของมันเอง
มันหยุดหัวเสียงหัวเราะลง เพราะว่าในนี้มีเพียงความมืดมิด มันจึงมองไม่เห็นเช่นกันว่าสิ่งที่อยู่ข้างกายของตนคือสิ่งใดกันแน่
ร่างที่จะเรียกคนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิงของมันขยับไปน้อยๆ เข้าสัมผัสที่สิ่งแปลกปลอมข้างกายของตนเอง
หืม?
หวังเฟิงหวั่นตกใจ เมื่อรับรู้ได้ถึงกระแสเย็นเฉียบและความรู้สึกถึงพลังชีวิตอันเบาบาง ที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างนั้น
ถึงกับเป็นร่างของมนุษย์คนอื่นที่ไม่ใช่มัน
ทันใดนั้นในหัวของมันก็ผุดภาพหนึ่งขึ้นมาในทันที เป็นภาพสุดท้ายที่มันเห็นก่อนที่กระบี่จะพุ่งเข้ามา ยามนั่นดวงตาของมันทั้งสองประสบเข้าหากันราวกับกาลเวลาหยุดนิ่งเหมือนกับว่าโชควาสนาของมันทั้งสองถูกดึงดูดเข้าหากันอย่างไร้สาเหตุ
มันอึ้งไปในทันทีที่รับรู้ได้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้ถึงกลับยังไม่ตายหลังจากตกลงมาในหุบเหวกระบี่จงหยวน
หากเป็นในนิยายปรัมปราของตำนานเมือง เหล่าผู้กล้าที่อายุพอๆกับมันบางทีคงจะมีเรื่องราวที่ตกลงไปในเหวลึกลับก่อนที่จะพบปรมาจารย์ผู้เก็บตนก่อนที่จะถ่ายทอดวิชาอันดับหนึ่งในใต้หล้าให้กับมันกระมั้ง
เด็กหนุ่มคนนี้บางทีอาจจะมีโชควาสนาทว่า หวังเฟิงหวั่นกลับไม่ใช่ปรมาจารย์ที่ละทางโลกอันยิ่งใหญ่หากแต่เป็นมารร้าย! ไม่มีทั้งวิชาสุดยอดในโลกหล้าสิ่งที่มันมีเพียงคือของที่ไร้ประโยชนืที่สุดในตอนนี้ในมือของมัน
"ฮ่าๆ ช่างเป็นวาสนาเสียจริงๆ มันถึงกลับรอดตายมาได้ แต่อีกไม่นานก็คงจะไม่รอดอยู่ดี เฮ้อ เราทั้งคู่ต่างกันตรงไหนถูกดึงเข้าไปสู่ในวังวนโชคร้าย และตอนนี้ก็จะสิ้นชีพไปโดยไม่มีใครพบเห็น"
แล้วมันทั้งสองต่างอะไรกันตรงไหน นี่หรือโชควาสนานที่นำพาพวกมันทั้งสองมาพบกันในสถานที่ที่มืดมิดที่สุดในแผ่นดิน
ฝ่ามือที่เหลือข้างเดียวของมันกำแผ่นป้ายสีขาวในมือแน่น ยามนี่มันก็ยังคงส่องแสงสีขาวเรืองรอง อาจจะเป็นเพราะความรู้สึกที่มากล้นเกินไปในยามนี้ของตัวมันเองทำให้ญาณตบะชั่วร้ายถึงกลับแผ่ซ่านออกมาช้าๆ
หากจะกล่าวว่าโชควาสนาไม่มีจริงบางทีอาจจะไม่ผิดนัก เพราะว่ายามนี้ทั้งหวังเฟิงหวังและมู่อิ้งเทียนกำลังอยู่ในจุดที่เรียกได้ว่าเส้นแบ่งเขตของความตาย ในความหมายของเต๋าและศาสนานั่นคือยามนี้พวกมันกำลังกลับลงไปสู่ธรรมชาติ
และเพราะเช่นนี้อีกพลังชีวิตที่รั่วไหลออกมาของมันมันนั่น กำลังถูกดูดเข้าไปในแผ่นป้ายสีขาวช้าๆ
หนึ่งมาร หนึ่งบริสุทธิ์ พลังชีวิตสุดท้ายของพวกมันกำลังหลอมรวมกัน เหมือนกับที่ลัทธิเต๋าเคยกล่าวว่าจักรวาลล้วนเกิดจากเอกภพเดียวกัน สภานะปาฏิหารย์นี่เรียกได้ว่าเป็นสภาวะที่แทรกสถิตอยู่ในสรรพสิ่ง และหล่อเลี้ยงให้สรรพสิ่งดำรงอยู่ได้
ยามนี้พลังอันชั่วร้ายของหวังเฟิงหวั่นและฟลังอันบริสุทธิ์ไร้เดียงสาของมู่อิ่งเทียนถึงกลับกำลังหลอมรวมกันในป้ายสีขาวนี่ช้าๆ
หวังเฟิงหวั่นยามนี้ถึงกลับตกตะลึงจนค้างไปเสียแล้ว เมื่อแผ่นป้านในมือของตนเองกำลังส่องแสงสว่างจนแทบจะทำให้มันตาบอดลงได้ ทว่าตัวมันเองกลับไม่คิดที่จะหลับตาลงแต่กลับจ้องลงไปที่แผ่นป้านสีขชาวนั่นราวกับกำลังมองดูสิ่งที่น่าเหลือเชื่อที่สุดในชีวิต
"แผ่นป้ายกุญแจคัมภีร์สวรรค์ถึงกลับกำลังตอบสนองต่อพวกมันในรอบร้อยปี"
ในตอนนั้นในสองของหวังเฟิงหวั่นถึงกลับนึกย้อนไปถึงในอดีตที่ถูกกล่าวขานมาว่าต้นกำเนิดของแผ่นป้ายชิ้นนี้อาจจะบางทีเกิดมาจาดสองปรมาจารย์ผู้สร้างทั้งสองในอดีต หนึ่งคือธรรมะหนึ่งคือเต๋า ขาวและดำรวมกันเป็นหยินกลับหยาง ทุกสิ่งล้วนเกื้อหนุนกันไม่ว่าจะเป็นมารหรือเทพ!
เพราะอย่างงี้นี่เองสำนักของมันพยายามาหลายร้อยปีถึงกลับไม่สามารถที่จะทำให้แผ่นป้ายสู่คัมภีร์สวรรค์ตอบสนองได้ เพราะสิ่งที่มันใช้ยังขาดความบริสุทธิ์ไปนี่เอง นี่หรือคือโชควาสนา พลังที่อ่อนแอใกล้ตายของทั้งชายแก่และเด็กหนุ่มถึงกลับปล่อยออกมาพร้อมกันในปริมาณที่เท่ากันพอดี
หรือว่านี่จะเป็นคำทำนายที่แท้จริงที่ปรมาจารย์ผู้สร้างให้ไว้แก่พวกมัน
แผ่นป้ายที่ส่องสว่างเจิดจ้าราวกับดวงอาทิตย์นั่น ทำให้ความมืดมิดที่คงอยู่นับพันปีนี่ถูกทดแทนไปด้วยแสงขาวนวลบริสุทธิ์ ภาพนี้เหมือนกับเป็นอาญาสวรรค์ลงมาจุติจนหวังเฟิงหวังถึงกลับแทบจะก้มลงกราบพื้น ทว่าทั้งใดนั้นแสงขาวนวลที่มีกลิ่นอาบโบราณจากแผ่นป้ายก็พลันสลายหายไป
ตึง!
ราวกับมังกรกำลังถูกปลุกแต่จนถึงสุดท้ายมันก็สงบลง หวังเฟิงหวั่นชะงักค้างเมื่อสัมผัสได้ว่าเมื่อครู่ ภายในหุบเขากระบี่จงหยวนนี่ถึงกำลังกำลังจะมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้น แต่จนร้ายจนรอดอาจจะบางทีเพราะพลังของทั้งสองคนอาจจะไม่พอหรืออย่างไรก็ตามแต่
สุดท้ายพลังอ่อนโยนที่โอบอ้อมโลกที่มืดมิดใบนี้ถึงกลับฝันสลายลง กลายมาเป็นความืดลึกล้ำอีกครั้ง แต่สิ่งนี้ก็ไม่สามารถทำให้หวังเฟิงหวังอดที่จะรู้สึกตื่นเต้นขึ้นจนแทบจะบ้าคลั่งไม่ได้
ไขออกแล้ว ในที่สุดก็ไขความลับนี่ออก!
ที่แท้หนทางที่จะสามารถ ดึงให้แผ่นป้ายทำงานก็คือการใช้พลังของฝ่ายมารและธรรมมะพร้อมๆกัน
อาจจะเป็นเพราะตื่นเต้นเกินไป ทำให้เลือดลมของมันไหลย้อนมันถึงกลับสำลักโลหิตออกมาคำหนึ่งแต่มันก็ยังคงยิ้ม
ยิ้มอย่างยินดียิ่ง!
มันคลานไปเก็บแผ่นป้ายสีขาวที่ตอนนี้แสงสว่างหายไปอีกครั้ง แม้จะเป็นเช่นนั้นมันก็ยังคงยิ้มไม่หุบแต่สุดท้ายดวงตาของมันก็เศร้าหมองเมื่อพบกับความจริงที่โหดร้าย
ด้วยสังขารที่ใกล้ตายของมัน จะยังทำอะไรได้อีก ดีไม่ดีคนจากโลกเบื้องบนคงรู้ว่ามันลงมาอยู่ใต้กระบี่จงหยวนนี่และตามมาตรวจสอบอีกครั้งถึงตอนนั้นฝันของมันก็คงแตกสลาย ปรินิธานและความหวังทั้งหมดต้องสูญสิ้น
คิดถึงตรงนี้มันก็แทบจะหลังน้ำตาออกมา!
ในสถานการณ์นี่มันต้องทำเช่นไรดีถึงจะสามารถสานความฝันนี้ของตนเองต่อไปได้
บางทีสวรรค์อาจจะให้คำตอบอยู่ตรงหน้าแล้วก็ได้
เสียงสำลักที่ใกล้ตายของเด็กหนุ่มเรียกให้มันได้สติ และเมื่อนั่นสายตาของมันก็พลันสว่างวาบไปด้วยความตื่นเต้นรุนแรง เมื่อมองเห็นหนทางที่สวรรค์ส่งมาให้ตนเอง
ถ้าหากเด็กหนุ่มคนนี้กับมันสามารถหลอมรวมกันได้ ถ้าเช่นนั้น...
ก็บังคับให้มันฝึกวิชามารพร้อมกับวิชาของฝ่ายธรรมมะไปสิ!
แค่ทำให้มันฝึกควบคู่กันไป จนถึงในระดับหนึ่งที่วิชาทั้งสองต่างตกอยู่ในสเถียรภาพก็ให้มันลองที่จะกลับมาที่หุบเขากระบี่จงหยวนแห่งนี่และใช้แผ่นป้ายนี่ซะ
มันไม่รู้ว่าหนทางจุดจบของเรื่องราวนี้เป็นเช่นไร ทว่าในเมื่อสังขารตนเองไปไม่รอดถ้าเช่นนั่นก็สานต่อให้ผู้อื่นเถอะ!
ร่างกึ่งผีกึ่งมนุษย์ของหวังเฟิ่งหวั่นสั่นสะท้านไปด้วยแรงปรินิธานเฮือกสุดท้าย ทว่าในดวงตาสีแดงนั่นกลับกำลังบ้าคลั่งรุนแรงเพราะยามนี้มันคิดที่จะให้เด็กผู้หนึ่งถึงกลับฝึกวิชาทั้งสองสายคู่กัน
ทั้งมาร ทั้งเทพอยู่ในร่างเดียวกันจะเกิดอะไรขึ้น
ไม่มีใครรู้ทว่ามันก็จะยังคงต้องลอง!
นี่คือการสวนสวรรค์และพลิกโลกาที่แท้จริง!


## ตอนที่ 10 ถ่ายทอด

มู่อิ่งเทียนลืมตาขึ้นมาอีกทีรอบกายก็พบแต่เพียงความมืดมิดและความหนาวสั่นจับขั่วหัวใจ
สมองของมันรับรู้ได้เพียงความเจ็บปวดที่แล่นผ่านไปทั่วทั้งร่าง ยามนี่แม้แต่การขยับเขยื้อนเพียงเล็กน้อยก็ไม่สามารถกระทำได้ทำให้หัวใจที่เคยแข็งแกร่งดุจหินผาของมันยามนี้ถึงกลับสั่นราวรัวกลอง
"ข้าตายไปแล้วหรือ?..หรือว่านี่จะใช่สถานที่ที่คนเรียกกันว่านรก..มืดถึงเพียงนี้"
ยังไม่ทันคิดได้มากความ สุรเสียงแก่ชราก็ดังขึ้นเบื้องหน้าในความมืดมิดราวกับกำลังกลืนกินเจ้าของร่างนั่นเข้าไป และความมืดเป็นคนพูดกับมันแทน
"ตื่นแล้วรึ?"
"นั่นใคร!?"
มู่อิ่งเทียนนั่นสะดุ้งโหยง แม้จะแตกตื่นจนเสียขวัญแต่สุดท้ายมันก็ยังคงเป็นตัวมันแม้จะตกอยู่ในสถานการณ์ที่คาดเดาอะไรไม่ได้ มันก็ยังคงที่จะสามารถสงบสติลงได้อย่างรวดเร็ว
ไม่มีการตอบรับอยู่สามชั่วลมหายใจ จนมู่อิ่งเทียนที่กำลังสติมึนงงถึงกลับคิดไปว่าหรือเมื่อครู่ตนเองจะหูฝาดไปเอง
ทว่าข้อสันนิฐานนี่ก็ถูกทำลายลงอย่างรวดเร็วเมื่อ เสียงที่แก่ชรานั้นดังขึ้นมาอีก
"สมาธิไม่เลว หน่วยก้านดีใช้ได้ สวรรค์ทรงโปรดงั้นรึ ฮึๆ" เสียงแก่ชรานี่ดังขึ้นเบื้องหน้าของมู่อิ่งเทียนก็จริง ทว่ามันกลับไม่สามารถจับจุดได้เลยว่าตำแหน่งของเจ้าของเสียงอยู่ที่ใด มู่อิ้งเทียนเป็นคนที่ประสาทสัมผัสไวมาตั้งแต่เกิด สุดท้ายมันก็ไม่สามารถบอกได้ว่าเจ้าของเสียงแก่ชรานี่อยู่ที่ใดราวกับเสียงพูดนี้สะท้อนกันไปมารอบด้านทุกทิศทาง
มู่อิ่งเทียนนั่งครึ่งตัว กลืนน้ำลายลงไปหลายอึกพยายามข่มขวัญของตัวเองให้สงบ แม้ว่าจะตื่นกลัวแต่มันไม่เชื่อเรื่องผีสางเทวดา เจ้าของเสียงนี่จะต้องมีตัวตนแน่
และมันก็คาดเดาถูกต้องเมื่อ สุดท้ายก็มีแสงสว่างส่องขึ้นตรงหน้าของมัน เป็นลูกไฟเล็กๆที่ถูกจุด ทำให้มันสามารถมองเห็นสภาพรอบตัวได้โดยทันที ที่แท้เสียงสะท้อนเกิดจากสถานที่ที่มันอยู่ถึงกลับเป็นถ้ำๆหนึ่ง เมื่อมองไปยังเพดานจะพบว่ามีหยดน้ำหยดลงมาทุกระยะๆบ่งบอกได้ว่าถ้ำนี้อยู่ใต้ดินลึกมากจนถึงชั้นบาดาล
แต่ที่ทำให้มู่อิ่งเทียน ตกตะลึงกลับเป็นร่างๆหนึ่งที่อยู่ตรงข้ามกับตนเองไปเพียงไม่กี่จั้ง สภาพร่างนี้หากมันจะเรียกได้ว่าเป็นคนผู้หนึ่งก็ไม่สามารถเรียกได้เต็มปาก
เพราะสภาพร่างของตนตรงหน้ามองตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่มีสิ่งใดที่นับได้ว่าสมประกอบเลยแม้แต่น้อย เหมือนกับก้อนเนื้อหนึ่งที่ถูกปยกส่วนให้เละและนำมาประกอบใหม่อีกทีหนึ่ง จะมีก็เพียงแขนข้างหนึ่งของคนผู้นี้ที่ขาดหายไป
มู่อิ้งเทียนขวัญผวากับชายตรงหน้า แต่จนแล้วจนรอดชายชราก็ไม่ได้พูดอะไรกับมันอีกเพียงแต่มช้สายตาสีดำมืดสนิทคู่นั่นจองมองมาที่มันราวกับกำลังค้นหาอะไรบางสิ่ง
มู่อิ่งเทียนถูกชายชราที่มีลักษณะประหลาดจ้องมองยาวนานขนาดนั้นไม่ว่าใครก็ต้องขนหัวลุก แต่เมื่อตั้งสติได้ก็เริ่มที่จะคุมกริยาน้ำเสียงลองเทียบอย่างนอบน้อมไปเป็นอย่างแรก
"ผู้อาวุโส ไม่ทราบว่าท่านเป็นใคร? เหตุใดจึงนำพาข้ามาที่นี่"
ชายชราตรงหน้าขมวดคิ้วแน่น มู่อิ้งเทียนรอคำตอบอยู่นานจนบรรยากาศรอบตัวเกิดความรู้สึกอึดอัดขึ้น จนกระทั้งมู่อิ้งเทียนคิดว่าชายชราตรงหน้าคงไม่อยากจะตอบคำถามของตนเอง แต่ไม่นานเสียงแก่ชราผนแหบแห้งก็ดังออกมาจากร่างที่เหมือนซากศพนั่น
"เจ้าตกลงมาในหุบเหวหระบี่จงหยวนจำได้หรือไม่"
เมื่อได้ยิน สมองของมู่อิ่งเทียนก็พลันนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้ในทันที มันจำได้ว่ามีคนผู้หนึ่งพยายามตามล่าตัวของมันมันจึงหลบหนีมาทิศทางของหุบเหวกระบี่จงหยวนอย่างไม่คิดชีวิต ในความทรงจำของมันนั้นจำได้เพียงคลื่นลมและพายุที่โหมกระหน่ำ แต่ในภาพสุดท้ายนั้นมันจำได้ลางๆว่าสบตากับคนผู้หนึ่งที่มีสภาพราวกับพญามารที่กำลังถูกกระบี่สีเทาพิฆาต สุดท้ายทั้งมันและชายคนนั้นก็ตกลงมาในหุบเหวกระบี่จงหยวนพร้อมกัน
ดวงตาของมันสว่างวาบลืมความเจ็บปวดไปชั่วครู่ เมื่อมองไปยังสภาพของชายชราตรงหน้าและแขนที่ขาดหายของมันก็พลันแน่ใจถึงเรื่องงราวและสถานที่ที่มันกำลังอยู่
"เรากำลังอยู่ใต้หุบเหวกระบี่จงหยวนใช้หรือไม่"
ชายชราพยักหน้าช้าๆเป็นคำตอบ การเคลื่อนไหวเล็กๆน้อยๆของมันราวกับจะต้องใช้พลังชีวิตไปจนหมด มู่อิ่งเทียนเห็นสภาพเช่นนั้นก็สงสัยไม่ได้ว่าเหตุใดชายชราตรงหน้าถึงตกอยู่ในสภาพเอนจอนาจเช่นนี้ได้เพียงไม่นาน
หรือว่าเป็นผลมาจากการใช้พลังฝีมืออันใด มันไม่สามารถหาคำตอบได้ แต่เมื่อตรวจสอบร่างกายของตนเองก็พบว่ามีพลังประหลาดสายหนึ่งคอยเจือจุนอวัยวะภายในร่างของมันให้เข้าที่อาการบาดเจ็บทั้งร่างของมันถึงกลับรู้สึกดีขึ้นมาอย่างประหลาด ถึงตรงนั้นมันก็อดที่จะสงสัยไม่ได้
"หรือว่าท่านจะช่วยชีวิตข้าเอาไว้"
คำถามนี่ถูกกล่าวออกมาอย่างมั่นใจอย่างยิ่ง แต่คราวนี้ชายชราตรงหน้าไม่ตอบ มันเพียงใช้สายตาจ้องมองดูมันราวกับจะเข้าไปข้างในหัวใจลึกลงไปอย่างช้าๆ
"ข้าเป็นมาร เจ้าไม่กลัวรึ?" อยุ่ดีๆชายชราก็โพล่งคำถามนี้ขึ้นมา ราวกับกำลังทดสอบจิตใจขิงเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างไรอย่างนั้น เพราะมันสัมผัสได้ถึงความกังวลความตื่นเต้นในดวงตาของเด็กหนุ่ม
แต่มันกลับไม่สามารถสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวในดวงตาของเด็กหนุ่มได้เลย!
ไม่แม้แต่จะครุ่นคิดมุ่อิ้งเทียนแสดงสีหน้าจริงจังอย่างยิ่งกล่าวออกมาอย่างชัดเจน
" สิ่งดีงามทั้งหลายใช่ต้องใสสุกสว่าง คนเดินเตร่เหงาใช่ว่าจะหลงทาง ข้าไม่รู้จักท่านท่านไม่รู้จักข้า เพียงแค่ท่านเป็นชนมาร ข้าที่พึ่งพบท่านจึงไม่สาทารถตัดสินได้ท่านได้ว่าท่านดีหรือชั่ว เรื่องแบบนั้นข้าไม่เคยทำ " เด็กหนุ่มกล่าวออกมาหน้าตาเฉย คำพูดเช่นนี้ท่านเป็นคนทั่วไปกล่าวสิบส่วนเขาคงไม่เชื่อทว่าเมื่อ ชายชรามองแววตาของเด็กหนุ่มที่แวววับดั่งม่านวารีแล้วจึงพบว่าภายในนั่นล้วนสุกสว่างไร้สิ่งปิดบัง ไม่ทราบเพราะเหตุใดตนจึงรู้สึกว่าเด็กหนุ่มตรงหน้านี่ไม่ได้โกหก
"อีกอย่างท่านช่วยชีวิตของข้าไว้ ไม่ว่าจะกล่าวเช่นไรข้าก็ติดหนีบุญคุณท่านชาตินี้ไร้ซึ่งข้อแก้ตัว" น้ำเสียงหนักแน่นดังไปทั่วบริเวณ พูดจบก็ก้มหัวลงคำนับผู้มีพระคุณของตนเองอย่างไม่สนใจว่าคนตรงหน้าจะเป็นมารร้ายหรือไม่
สิ่งที่มันให้ความสนใจที่สุดก็คือการกระทำ!
มู่อิ้งเทียนแม้จะมีนิสัยแปลกประหลาดอยู่บ้าง แต่ก็ตรงไปตรงมายิ่ง หากมันติดบุญคุณก็จะตอบแทนหากมีความแค้นก็ต้องชำระ วิถีในการใช้ชีวิตของมันก็เป็นเช่นนี้
ไม่ได้ตัดสินคนจากลมปาก เชื่อเพียงแค่สิ่งที่ตาเห็นและตนได้พิสูจน์
นี่คือคุณสมบัติของวีรบุรุษและคนโง่เขลา
มู่อิ่งเทียนก็มีคุณสมบัติทั้งสองเช่นกัน
เป็นครั้งแรกที่ชายชราเผยแววตาชื่นชมออกมาอย่างไม่ปิดบัง มันถอนหายใจก่อนที่จะยิ้มมุมปากทั้งขมขื่นทั้งดูผ่อนคลาย
"สวรรค์ช่างมีตาจริงๆ ถึงกลับส่งเจ้ามาในวาระสุดท้ายในชีวิตของข้า!"
มู่อิ่งเทียนมึนงงเล็กน้อย เมื่อเงยหน้าขึ้นจากการคำนับ ก็พบว่าชายชราตรงหน้าพลันปรากฏตัวมายืนตรงหน้าของมันแล้ว
ในใจของมู่อิ้งเทียนสะดุ้งโหยง อดกลืนน้ำลายลงไปหลายอึกไม่ได้ ดูจากพลังญาณที่มันใช้ออกย่างเท้าไม่เกิดเสียงเคลื่อนไหวดุจภูมิพราย น่ากลัวว่ามันจะไม่ใช่ชนชั้นสามัญแน่ บางทีอาจจะเป็นยอดฝีมือแห่งยุค
แต่มุ่อิ้งเทียนก็สัมผัสได้ว่ายอดฝีมือนี้กำลังถึงวาระที่จะต้องตาย แม้แต่ดวงตาของมันก็คล้ายกลับกำลังสูญเสียพลังชีวิตไปช้าๆ
บัดนนี้ห่างกันเป็นเอื้อมชายชรายืนเด็กหนุ่มนั่ง สองสายตาดำบริสุทธิ์และมืดสนิทของทั้งสองจ้องมองกันเงียบๆ ผ่านกาลเวลาที่ไหลประดุจสายน้ำที่ไม่มีวันหวนกลับ
ชายชราก็ใช้สังขารผุพังของตนเองนั่งลงช้าๆเบื้องหน้าของเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหล่าผู้มีจิตใจบริสุทธิ์ห้าวหาญคนนี้
ดวงตาที่อ่นล้าฉายแววคมกล้า จนมู่อิ่งเทียนรู้สึกเหมือนว่ากำลังโดนสายตาที่มีความกระหายบางอย่างในนั้นฉุกกระฉากมันเข้าไป
"ข้าไม่รู้จักเจ้า เจ้าไม่รู้จักข้า สรรพสิ่งบนโลกล้วนมีความสัมพันธ์กันตั้งแต่ชาติปางก่อน การที่เราได้พบกันย่อมเป็นวาสนา ทว่ากลับตาแก่ที่ใกล้ลงโลงอย่างข้าเจ้าไม่จำเป็นที่จะต้องนำพาไปใส่ใจ แม้กระทั้งชื่อเสียงเรียงนามก็ตามก็ไม่จำเป็นต้องรู้"
ชายชราตรงหน้าพูดอย่างรวดเร็ว ราวกับมันปลงให้กับชีวิตของตนเองไปแล้ว แต่ยังมีสิ่งหนึ่งค้างคาอยู่ มุ่อิ้งเทียนฟังไม่นานชายชราก็พูดในสิ่งที่ไม่น่าเชื่อขึ้นมา
"ที่เจ้ารอดตายมาได้เพราะข้าได้ใช้พลังชีวิตของตนเองเกือบทั้งหมดที่เหลืออยุ่ช่วยเหลือเจ้าเอาไว้ ไม่เช่นนั้นเจ้าคงตายไปแล้ว"
มุ่อิ้งเทียนอึ้งไปในทันที เพราะไม่คาดคิดว่าชายชราจะยอมทำถึงเพียงนั้นเพื่อช่วยเหลือคนแปลกหน้า แต่เพราะว่ามู่อิ่งเทียนแต่ไหนแต่ไรก็ฉลาดเฉลียวเมื่อมันมองเห็นถึงแววตาที่กระหายในบางสิ่งของชายตรงหน้ามันก็เข้าใจได้ในทันทีใบหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งครึม กล่าวอย่างไม่คิดว่า
"ท่านคงอยากจะฝากฝังอะไรให้กับข้าใช่หรือไม่ ถึงได้ยอมช่วยเหลือข้าถึงเพียงนั้น"
ได้ฟังชายชราก็ใช้มือ ข้างหนึ่งที่เหลืออยู่ตบฉาดเข้าไปที่ต้นขา ก่อนจะพูดว่า "ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยม" ถึงสองครั้งเพราะไม่คิดว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าจะเข้าใจอะไรได้ง่ายถึงเพียงนี้
"บอกมาเถอะท่านผุ้อาวุโส หากข้าทำได้ข้ารับปากท่านว่าจะกระทำให้สำเร็จ"
ชายชรามองมันอย่างลึกซึ่งคราหนึ่ง ก่อนที่จะกล่าวเสียงสั่นก่อนที่จะดังขึ้นราวกับตัดสินใจเด็ดขาดไปว่า
"ข้าอยากให้เจ้าสืบทอดวิชามารของสำนักข้า"
ได้ฟังเช่นนั้นมู่อิ่งเทียนแม้จะเตรียมใจมาแล้วก็ต้องหน้าซีดเขียว เพราะคิดไม่ถึงว่าชายชราตรงหน้าถึงกลับคิดที่จะให้ตนเองฝึกวิถีมาร!
พึงทราบไว้ว่าในมหาภิภพเหมือนกับเรื่องราวในนิทาน ในสมัยก่อนลัทธิมารทั้งห้าชั้นต่างทำสงครามกับเหล่าธรรมะ แต่เมื่อสามพันปีก่อนพวกมันก็ได้พ่ายแพ้ให้กับพหุอาวุธวิเศษพร้อมผู้นำหรือก็คือปรมาจารย์ผู้สร้างลงไปพร้อมกับการตายของพญามาร
นับแต่นั้นแม้จะหลงเหลือมารอยู่ไม่น้อยทว่าพวกมันก็ทำได้แต่หลบซ่อนอยู่ในที่ลับ มีเพียงฝ่ายธรรมะในโลกนี่เท่านั้นที่โลกแล่นอยู่ในฉากหน้าของมหาภิภพนี่จริงๆ
นี่เท่ากับว่าหากมันฝึกวิชามาร มันจะกลายเป็นศัตรูของคนทั้งโลก!
ได้เห็นสีหน้าซีดขาวกำลังครุ่นคิดของมู่อิ้งเทียน ใบหน้าของชายชราก็พลันเปลี่ยนเป็นโกรธเกรี้ยวกล่าวเสียงกระโซกโฮกฮากดังๆว่า
"ว่าอย่างไร หรือว่าเจ้าจะผิดคำพูด!"
มุ่อิ้งเทียนสะดุ้งจากภวังค์ความคิดในทันทีเมื่อเห็นสีหน้าโกณะแค้นของชายชราตรงหน้ามันก็รีบก้มคำนับกล่าวว่า
"ผุ้อาวุโวโปรดระงับโทสะ ข้าแค่กำลังคิดถึงผลข้างหน้าเพียงเท่านั้น"
ชายชราแค่นเสียงเฮอะ
"ว่าอย่างไรจะฝึกหรือไม่ฝึก"
มู่อิ่งเทียนรู้สึกกดดันจนเหงื่อตก แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ไม่ว่าอย่างไรก็คงกล่าวปฏิเสธไปไม่ได้ อีกทั้งคนตรงหน้ายังเป็นผู้มีพระคุณของตนเอง จนแล้วจนรอดคงจะปฏิเสธไม่ได้อีกแล้ว
เพราะมู่อิ้งเทียนตลอดทั้งชีวิตไม่เคยผิดคำพุดของตนเองเลยสักครั้ง!
"ข้าจะฝึกขอรับ"
คำตอบของมันหนักแน่น จนชายชราที่เมื่อครู่แสดงสีหน้าโกรธแค้นขึ้นมาถึงกลับผ่อนคลายลงแต่ก็ยังคงกล่าวเสียงกระด้างว่า
"ยื่นแขนของเจ้าออกมา"
มู่อิ้งเทียนรู้ได้ในทันทีว่าชายชราตรงหน้า คิดที่จะตรวจสอบพลังภายในของตนเอง แต่ถึงอย่างไรมันก็ยังคงต้องยอมอยู่ดีจึงยื่นแขนออกไป
ชายชราใช้สองนิ้วของแขนข้างที่เหลืออยู่สัมผัวที่ข้อมือของเด็กหนุ่มเบาๆก่อนสั่งมันเสียงแข็งว่า
"ลองเดินพลังตบะดู"
มู่อิ่งเทียนทำตาม แม้ร่างกายจะเจ็บปวดระบมแต่พลังเย็นยะเยือกสายหนึ่งก็พลันเข้ามาในร่างทำให้มันรู้สึกสบายตัวขึ้นช้าๆ ชายชราบัดนี้ขมวดคิ้วอยู่พักใหญ่ก่อนที่จะปล่อยมือของมันออก
"พลังฝึกปรือพึ่งถึงขั้นรากเง้าที่ 3 พลังวิณญาณขั้นเสวียน โชคชะตายังผูกกับธาตุน้ำตั้งแต่เกิด เหอะ ในวัยเท่ากับเจ้าถือว่ายังอยู่ในเกณฑ์ไม่ดีไม่แย่ "
ชายชรากล่าวพลังฝึกปรือของชายหนุ่มได้อย่างแม่นยำ แต่มีสิ่งหนึ่งที่มันติดใจคือธาตุน้ำในร่างของเด็กหนุ่มคนนี้
ในมหาพิภพแห่งนี้ ธาตุวารีจัดได้ว่าเป็นธาตุที่อ่อนแอที่สุดในด้านพลังโจมตี หากจะให้พูดคือเด็กหนุ่มตรงหน้านั่นมีดวงที่ไม่ดีอยู่บ้างหากได้ใช้พลังของธาตุนี้
กล่าวกันว่าปกติ ตามหลักธรรมชาติจะถูกกำหนดให้ธาตุที่หนักหน่วงคือเปลวเพลิง แผ่วเบาราวสายลม แข็งแกร่งดั่งหินผา อ่อนนุ่มเหมือนสายน้ำ
จะเห็นได้ว่าแม้ธาตุน้ำจะควบคุมได้ง่ายที่สุด ทว่าพลังทำลายและโจมตีนั่นอ่อนแอที่สุด สิ่งเดียวที่ดีคือพลังในด้านรักษาหรือโชคชะตาเช่นการทำนายดวงดาวและการผนึก
ขบคิดไปมาสุดท้ายในสมองของมันก็สว่างวาบไปด้วยเคล็ดวิชาหนึ่งของเผ่ามาร ที่มีตั้งแต่มีการก่อตั้งเผ่ามารขึ้นมามันยังไม่เคยเห็นใครที่ฝึกวิชานี่จนสำเร็จมาก่อน
ทว่าวิชานี่กลับเหมาะกับเด็กหนุ่มคนนี้ยิ่ง เพราะว่ามันสัมผัสได้ถึงความปั่นป่วนที่ไม่ธรรมดาของสายน้ำในร่าวของเด็กหนุ่มผู้นี้!
ชายชราใช้สายตาอันเจิดจ้ามองไปยังมู่อิ้งเทียนในทันที ก่อนจะกล่าวว่า
"ข้าตัดสินใจแล้ว..เจ้าหนู..วิชาที่เจ้าจะต้องฝึกคือเคล็ดวิชาวารีต้นกำเนิด!"


## ตอนที่ 11 เคล็ดวิชาวารีต้นกำเนิด

"เคล็ดวิชาวารีต้นกำเนิดงั้นรึ?"
มู่อิ้งเทียนทวนคำช้าๆเพราะตั้งแต่เกิดมามันก็ไม่เคยได้ยินเคล็ดวิชานี่มาก่อนในชีวิต
ดวงตาของชายชรายังคงสว่างวาบ กล่าวอธิบายอย่างชัดเจนว่า
"เคล็ดวิชานี่อาจจะเรียกได้ว่าวิชามารได้ไม่เต็มปาก ทว่าเพราะคนที่จะฝึกเคล็ดวิชานี่ได้ต้องมีโชคผูกกับธาตุน้ำอย่างแท้จริงเช่นเจ้าถึงจะฝึกได้อีกทั้งยังมีความเป็นมาที่ไม่ชัดเจน แต่ตามบันทึกที่ข้าได้ยินมากล่าวเอาไว้ว่านี่คือหนึ่งในสี่ยอดวิชาของเผ่ามารนับตั้งแต่โบราณ!"
ชายชราสูดลมหายใจเข้าลึกกล่าวว่า
"ข้าบังเอิญได้มีโชควาสนาได้รับวิชานี้มาโดยบังเอิญ แต่จนแล้วจนรอดข้าก็ไม่สามารถหาตัวผู้สืบทอดเคล็ดวิชาอภินิหารนี่ขึ้นมาได้ ทว่าเจ้ากลับตรงตามเงื่อนไขของมันอย่างยิ่ง"
มู่อิ้งเทียนได้ฟังก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้ ดูจากที่ได้ยินเคล็ดวิชานี้คงจะต้องเป็นเคล็ดวิชาที่ยิ่งใหญ่แน่นอน
อีกอย่างหนึ่งคือตัวของมันไม่เคยฝึกเคล็ดวิชาสวรรค์มาก่อนในชีวิต การจะรับเอาเคล็ดวิชาอื่นถือว่าเป็นโชควาสนาตกหล่นจริงๆ
"เจ้าพร้อมหรือไม่"
ชายชราถามย้ำ มู่อิ้งเทียนยิ้มขมขืนเมื่อคิดว่าคงไม่มีทางออกอีกแล้วจึงพยักหน้าตกลง
ชายชราเห็นมันไม่แสดงทีท่าปฏิเวธอีกดูท่าคงจะสนใจเคล็ดวิชานี้ไม่มากก็น้อย จึงยิ้มเบาบางกล่าวเคล็ดวิชาที่ไร้ระดับนี่ออกมาอย่างช้าๆถัดถ้อยชัดคำ
เคล็ดวิชาวารีต้นกำเนิดจะว่ายาวก็ไม่ยาวจะว่าสั้นก็ไม่สั้น แต่ทุกคำที่ถูกตีแผ่ลงในสมองของมู่อิ้งเทียนล้วนแต่เป็นความหมายที่ไม่ค่อยใจได้ในทีแรก
ชายชรากล่าวเคล็ดวิชานี้จบลงประมาณห้าพันคำก่อนจะถามไปที่มู่อิ่งเทียนว่า
"เจ้าจำได้หรือไม่"
มุ่อิ้งเทียนตกอยู่ในความคิดตนเอง แต่มันก็พยักหน้าตอบอย่างมั่นใจ
"จำได้หมดแล้ว"
ชายชราอึ้งไปกล่าวว่า
"เจ้าถึงกลับจำมันทั้งหมดได้ในรอบเดียว"
เด็กหนุ่มพยักหน้าตอบอีกครั้ง แต่ชายชราไม่เชื่อแววตาฉาบไปด้วยความเคลือบแครงคิดที่จะทดสอบมันจึงกล่าวว่า
"เช่นนั้นลองท่องมันให้ข้าฟังอีกรอบ"
มู่อิ้งเทียนจึงกล่าวบทที่ชายชราเคยพูดออกมาเพียงใช้เวลาหนึ่งก้านธูปก็กล่าวจนจบ ถึงคำสุดท้ายเมื่อมู่อิ้งเทียนมองใบหน้าของชายชราตรงหน้าก็พบว่าใบหน้าของมันบัดนี้มีสีหน้าตกตะลึงชัดเจน จนมันอดไม่ได้ที่จะคิดว่าหรือว่าตนเองทำอะไรผิดไปอีกแล้ว
ชายชรายามนี้ต้องตกตะลึงอย่างแท้จริงเมื่อมองไปที่เด็กหนุ่มตรงหน้า
เคล็ดวิชาวารีต้นกำเนิดคือเคล็ดวิชาจักรวาลที่ตกทอดมาอย่างยาวนาน อีกทั้งยังไร้ระดับเพราะไม่มีใครสามารถฝึกได้หากร่างกายไม่ได้อยู่ในขั้นบริสุทธิ์สูงสุด กระทั้งตัวมันเมื่อยามที่ท่องจำเคล็ดวิชานี้ ยังต้องใช้เวลายาวนานถึงหนึ่งเดือนเต็มถึงจะท่องจำคำศัพท์โบราณได้อย่างขึ้นใจ
แต่เด็กหนุ่มผู้นี้กลับใช้เวลาเพียงไม่ถึงหนึ่งก้านธูปก็สามารถจดจำเคล็ดวิชาวารีต้นกำเนิดเอาไว้ได้
ยามนี้ชายชรามีสีหน้าตื่นเต้นอย่างแท้จริง เพราะไม่คิดว่าตนเองจะจับอัฉริยะฟ้าประทานคนหึ่งมาได้อย่างบังเอิญ
ดูท่าสวรรค์จะมีตาแล้ว!
"เจ้าลองรีบขับเคลื่อนเคล็ดวิชาด้วยสิ่งที่ได้ฟังไปเมื่อครู่ ไม่ต้องห่วงการฝึกเคล็ดวิชาจะช่วยรักษาอาการบาดเจ็บในร่างของเจ้าไปด้วย"
มู้อิ้งเทียนได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าก่อนที่จะขยับมานั่งสมาธิอย่างช้าๆปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอก ในหัวตีอักษรนับพันคำเมื่อครู่ แยกออกมาเป็นส่วนๆ
ส่วนชายชราก็นั่งมองมันอย่างเงียบ รอดูผลของเคล็ดวิชานี้ แม้นว่าจะผิดพลาดแค่เปลี่ยนเป็นเคล็ดวิชามารอย่างอื่น
แต่ตอนนี้ในใจของเฒ่ามารคนนี้ถึงกลับมีความหวังอยู่หลายส่วนอย่างไร้สาเหตุ!
ทักษะวารีต้นกำเนิด ทักษะที่ไม่รู้ระดับ ไม่มีใครรู้ว่ามันถือกำเนิดมาตั้งแต่เมื่อใด แม้แต่ตัวมันเองเองก็ไม่ทราบแน่ชัด รู้เพียงแต่ว่ามันคือสิ่งที่สามารถพลิกฟ้า ผนึกสวรรค์ได้หากฝึกฝนจนสามารถคุมซะตาฟ้าดิน
จะฝึกอภินิหารวิชานี้ได้ทั้งกายและใจต้องผสานเป็นหนึ่งเดียว ไม่เพียงแต่การคุมตบะ แต่รวมถึงจิตใจของผู้ฝึกเองต้องไร้ความคาดหวัง อีกทั้งกายยังต้องเปิดจุดแบบมารเดรัจฉาน โดยปกติคนทั่วไปจะมีจุดชีพจร108จุด แต่ถ้าเป็นแบบมารจะมี110จุด ทว่าลมปราณที่เข้าไปในร่างจะปนเปื้อนไม่บริสุทธิ์ เนื่องจากต้องชักนำลมปราณธรรมชาติ เข้าจุดตันเทียนโดยตรง โดยไม่ผ่านการกักเก็บของจุดตันเทียน โดยเฉพาะ จุดเทียนทู จุดเทียนฝู่ จื่อกง
สามจุดสำคัญนี่ส่งผลต่อการดูดพลังปราณเข้ามามาก หากควบคุมไม่ดีพอก็อาจจะกลายเป็นมารได้อย่างรวดเร็ว
เช่นนั้นเองเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน คัมภีร์พลิกโลกา จึงถูกผู้คนทั้งโลกเรียกขานว่า เดรัจฉานวิชา เพราะความสามารถของมัน คือการ สวนทางสวรรค์ พลิกโลกา!
กาลเวลาไหลไปข้างหน้าเรื่อยๆ ท่ามกลางความมืดมิดที่มีแสงไฟส่องสว่างดวงเล็ก ฉาบผ่านใบหน้าครึ่งหนึ่งของมู่อิ่งที่กำลังนั่งขัดสมาธิอย่างสงบ ทำให้มันมีทีท่าเหมือนพระพุทธรูปในวัดวาอาราม ที่นิ่งเงียบไม่ไหวติง
ในหัวของมู่อิ่งเทียนตีความเคล็ดวิชานี้ออกมาเป็นพันๆส่วน มันผิดพลาดครั้งแล้วครั้งเล่า นับหมื่นครั้ง ทุกครั้งต้องเจ็บปวดเกินทานทน คล้ายร่างจะแตกสลายลงได้ทุกเมื่อ หนึ่งวันร่างของมันสั่นสะท้านนับร้อยครั้ง หากไม่มีพลังอันเย็นสบายสายหนึ่งที่ส่งผ่านมาจากร่างของเฒ่ามารช่วยคอยช่วยประคองชีวิต มู่อิ่งเทียนคงต้องตกตายไปแล้วนับพันครั้งเห็นจะได้
แลเห็นว่าเนื้อตัวของเด็กหนุ่ท บัดนี้ ผิวกลายเป็นหยาบโลนตะปุ่มตะป่ำ คล้ายคางคกน่ารังเกียจ ผมเผ้ากลายเป็นสีดำดุจหมึก ความผันผวนสีดำแผ่ออกมารอบตัวกลืนกลืนแสงสีครามสิ้นไปหลายครั้ง แม้แต่ใบหน้าของมันก็ยังเกิดรอยแตกสีแดงเหมืแนดินโคลนที่แห้งแล้ง หากมีใครมาเห็นก็ต้องบอกว่ามันคือภูติผีปีศาจไม่ใช่คน ทารกเห็นยังต้องร่ำให้
สภาพกายนี่เรียกว่า ร่างกึ่งมาร หากผิดพลาดไปซักนิดเดียวจะกลายเป็นมารเดรัจฉานเต็มตัว เคล็ดวิชาวารีต้นกำเนิดจึงอันตรายยิ่งยวด หากพลาดเพียงนิดเดียวจะถูกไอมารคุมสติ กลายเป็นเดรัจฉานในร่างมนุษย์ไม่เหลือสติสัมปชัญญะ ถึงใจอยากจะตายก็ทำไม่ได้ อยากจะอยู่ก็ไม่ได้
ทว่า อภินิหารวิชาวารีต้นกำเนิด แม้จะชักไอมารเข้าสู่กายผู้ฝึก แต่เคล็ดวิชาก็สามารถชำระไอมารนั้นออกไปได้เช่นกัน อธิบายอย่างง่าย คนปกติเหมือนกับภาชนะ ปราณธรรมชาติเหมือนสายน้ำ แต่สายน้ำนั้นหากไม่ผ่านการกรองก็ไม่สามารถนำมาใช้สอยได้ เพราะสิ่งปนเปื้อน เช่นนั้นจุดตันเทียนของมนุษย์ก็คือเครื่องกรองสิ่งสกปรกเหล่านั้น ชักพาสายน้ำมากักเก็บ
กลับกัน หากมีมนุษย์คนใดไม่กรองสิ่งสกปรกเหล่านั้น ร่างก็จะแปดเปื้อนมลทิน กลายเป็นมารไป แต่ทว่ามารเองก็แบ่งออกเป็นสองจำพวก หนึ่งคือมารบริสุทธิ์ สองคือมารเดรัจฉาน
มารเดรัจฉานคือ ผู้ฝึกตนที่พยายามคิดค้นวิชาดูดซับพลังธรรมชาติเพื่อยกระดับความแข็งแกร่งแบบสวนทางสวรรค์ จนแตกดับถูกกลืนกินจนสิ้นสติสัมปชัญญะ จิตกลายเป็นสัตว์เดรัจฉานไป พวกนี้จะแยกออกเป็นหลายจำพวก และกลายเป็นศัตรูต่อคนทั้งโลก
ส่วน มารบริสุทธิ์คือมนุษย์พวกหนึ่ง พวกมันมีร่างที่เสมือนสามารถทนทานสิ่งสกปรกจากปราณธรรมชาติปรับมาใช้สอยได้อย่างง่ายดาย อีกทั้ง พวกมันยังสามารถคุมสติความเป็นมนุษย์เอาไว้ได้  ร่างกายเองยังแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า เพราะสามารถดูดซับพลังธรรมชาติได้โดยตรง ไม่ต้องอาศัยจุดตันเทียนกักเก็บ พวกเหล่านักพรตมากมายต่างรังเกียจมารชนิดนี้ อาจจะเป็นเพราะพรสวรรค์กำเนิดพวกมัน หรือว่าจะเพราะหวาดกลัวพวกมันอย่างลึกล้ำก็ตามแต่ ทั้งสองเผ่าพันธุ์ มนุษย์และมาร ต่างเป็นศัตรูกันตั้งแต่โบราณกาล
มาตรว่า ผู้ใดก็ตามที่พบเห็นเหล่าหมู่มาร แม้จะเป็นมารกก็ต้องทำลายสิ้น ไม่อาจอยู่ร่วมโลกได้
เพราะเหตุนี้เคล็ดอภินิหารวิชา วารีต้นกำเนิด อย่างที่กล่าวไปตอนแรก จุดตันเทียนของมนุษย์คือสิ่งกรองไอมารรอบตัว ทำให้ปกติผู้ฝึกตนฝ่ายธรรมมะไม่กลายเป็นมารไป
ทว่า เคล็ดวิชาวารีต้นกำเนิดนี้กลับเป็นวิชาที่ดูดปราณธรรมชาติโดยตรงเช่นเดียวกับวิชามาร หากแต่ วิชานี้สามารถสร้างวังวนอีกขั้นหนึ่งกรองสิ่งสกปรกจากภายใน หรือก็คือเป็นการนำเอาปราณร้ายเข้าร่างโดยตรงก่อนจะชำระล้างอวัยวะทั้งห้าภายในร่าง ก่อเกิดเป็นวังวนแปลกแยกและสวนทางสวรรค์ หากผิดพลาดไปซักเสี้ยว จิตจะถูกกลืนกินจนกลายเป็นมาร
จึงเรียกได้ว่านี่คือวิชากึ่งมารที่แท้จริง แต่หากฝึกสำเร็จ จะสามารถรับรู้ได้ถึงพลังงานธรรมชาติมากกว่าผู้ใดและยังสามารถดูดซับพลังตบะรอบตัวได้อย่างรวดเร็ว เพราะเหตุผลนี้เมื่อหมื่นปีก่อน แม้จะเป็นวิชาที่ไม่สมบูรณ์ภายใต้ชื่อคัมภีร์ล้างโลกา ก็ต้องปลุกเอาความละโมบต่อคนทั้งโลก
แต่มีสิ่งหนึ่งที่จำเป็นคือคนที่ฝึกฝนวิชาแขนงนี้ต้องทำลายเส้นลมปราณฝึกใหม่แต่ต้น ไม่อย่างนั้นปราณที่เข้าไปจะผสมปนเปแปดเปื้อน ถึงขั้นทำลายเส้นลมปราณเก่าได้ อีกทั้งร่างต้องมีธาตุหลักคือวารี เพราะส่วนสำคัญคือการชำระล้าง หากเป็นเพลิง วายุ จะไม่มีคุณสมบัติเหล่านี้ ไม่อาจจะฝึกฝนได้ แสนปีก่อนผู้มากพรสวรรค์มากมายไม่รู้กฏของวิชาอันนี้ ต่างต้องตายเปล่า
ทว่าหากเป็นมู่อิ่งเทียนที่มีร่างบริสุทธิ์ของธาตุน้ำอย่างยิ่งนี้ กลับเป็นข้อยกเว้น!
มองลึกลงไป เส้นเลือดของมันบัดนี้ฉูบฉีดราวกระแสของสายน้ำ ภายในร่างพบว่าจุดตันเทียนที่หากเป็นของคนปกติจะมีรูปร่างเป็นวงกลมคล้ายห่อเลือดธรรมดา ทว่าจุดตันเทียนของมู่อิ่งเทียนกลับแตกต่างออกไปรูปร่างของมันคล้ายกับมัจฉาตัวหนึ่ง บัดนี้เริ่มส่องสว่างสีคราม มองเห็นว่าคล้ายกับมีสิ่งมีชีวิตสองตัวกำลังก่อเกิดออกมา เป็นหัวสองหัวแย่งกันกินปราณธรรมชาติเข้าไป แม้แต่ไอมารก็ไม่เว้น ปากกู่ก้องคำราม มันคือรูปร่างของเต่าและมังกร! ขนาดยาวเพียงไส้เดือนแต่กลับงดงามดุร้ายอย่างยิ่ง
กึก กึก กึก
เสียงกระดูกลั่นออกมาจากร่างของมู่อิ่งเทียน คล้ายกับร่างของมันจะระเบิดออกมาทันใดนั่น ดวงตาที่ปิดอยู่ของมู่อิ่งเทียนก็เปิดออก แววตาที่เคยดำสนิทมืดมิดยามนี้กลับเปล่งประกายเป็นสีความทมิฬราวห้วงมหาสมุทรลึกล้ำ
นี่คือเครื่องหมายที่ว่าเด็กตรงหน้าสามารถกำเคล็ดวิชานี้ได้จนสำเร็จแล้ว!
ชายชราก็พลันสั่นสะท้านออกมาจากใจจริง
เด็กคนนี้ถึงขั้นที่สามารถฝึกวิชานี้ได้สำเร็จโดยง่าย
นี่ไม่เรียกว่าอัจฉริยะ แต่นี่คือสัตว์ประหลาดโดยแท้
เด็กคนนี้ถึงกลับสามารถฝึกวิชาในตำนานนี่ได้เพียงไม่ถึงสามชั่วยาม!
ซ่าาาาา!
มู่อิ้งเทียนพ่นลมหายใจออกมายาวๆ สีหน้าของมันในตอนนี้เปล่งประกายอย่างน่าเหลือเชื่อดูไม่เหมือนร่างของคนที่พึ่งบาดเจ็บสาหัสมาไม่นานอย่างไรอย่างนั่น
สมกับเป็นเคล็ดวิชาโบราณ ถึงขั้นสามารถดึงพลังธรรมชาติมาใช้ได้โดยตรง พลังสายน้ำที่บริสุทธิ์ในร่างของมันตอนนี้มีพลังรักษาตัวเองอย่างน่าเหลือเชื่อ
มู่อิ่งเทียนยิ้มอย่างยินดียิ่ง นี่นับได้ว่าเป็นสุดยอดวิชาอย่างแท้จริง!


## ตอนที่ 12 ฝากฝัง

"เจ้าถึงกลับจับเคล็ดลับวิชาได้โดยไม่กี่ชั่วยาม นับว่าเกินความคาดหมายของข้าจริงๆ"
ชายชรายิ้มในรอยยิ้มนั่นเต็มไปด้วยความพึงพอใจ และแฝงไว้ด้วยความเหนื่อยล้าหลายส่วน
มู่อิ่งเทียนยามนี้มีสีหน้าดีขึ้นมาก ตอนนี้มันหันกลับไปมองชายชราและเคารพอีกครั้ง
"ขอบคุณผู้อาวุโส หากไม่มีท่านข้าคงไม่สามารถได้รับสุดยอดเคล็ดวิชานี้ได้"
ได้ยินน้ำเสียงที่มั่นอกมั่นใจเช่นนั่นของเด็กหนุ่ม ชายชราก็ส่งเสียงดังเฮอะกล่าวเตือนไปว่า
"อย่าได้ลำพองใจไปเจ้าหนู สิ่งที่เจ้าทำสำเร็จเป็นแค่การเข้าใจในเนื้อความของเคล็ดวิชานี้ เจ้ายังต้องฝึกฝนอีกนานถึงจะเข้าถึงแก่นของมันได้"
มู่อิ่งเทียนฝืนหัวเราะ แต่ในเสียงหัวเราะนั่นแฝงไว้ด้วยความรู้สึกมั่นอกมั่นใจอย่างยิ่ง
ชายชราไม่ติดใจกับท่าทีของมัน แต่กลับเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังไปว่า
"รับปากข้าว่าเคล็ดวิชานี่เจ้าจะไม่นำไปบอกบุลคลอื่น และหากไม่มีเหตุจำเป็นจริงๆเจ้าควรจะเลี่ยงใช้วิชานี้ต้อหน้าผู้คน จงรับปากข้า"
เห็นสีหน้าที่จริงจังของชายชรามู่อิ่งเทียนก็ไม่รอช้ากล่าวเสียงหนักแน่นไปว่า
"ข้ารับปาก หากข้าผิดคำสัญาขอให้ฟ้าผ่าเจ็ดครั้งดับสิ้นในทันที"
ชายชราแสดงสีหน้าพอใจออกมาอีกครั้ง ก่อนที่จะผ่อนเสียงที่เคร่งเครียดลงหลายส่วยแต่ก็ยังคงความกดดันเอาไว้
ภายใต้แสงไฟเล็กๆชายชราดูอ่อนล้าถึงเพียงนั้น ราวกับแค่ลมพัดผ่านเบาๆก็สามารถทำให้มันสลายหายไปได้ ทันใดนั้นดวงตาที่ดำสนิทเหมือนน้ำหมึกของชายชราก็พลันประกายวาบถามสิ่งหนึ่งที่ทำให้สมองอันเฉลียวฉลาดของมู่อิ้งเทียนต้องชบคิดอยู่นาน
"บอกแก่ข้า ความปรารถนาสุดท้ายของเจ้าในชีวิตนี้คืออะไร?"
ได้ยินคำถามนี่แม้แต่มู่อิ่งเทียนก็ยังต้องชะงักไปกับมัน มันคาดเดาไม่ออกว่าชายชราจะนำคำถามนี่มาถามแก่มันแต่เมื่อเห็นแววจริงจังในดวงตาของชายชราเขาก็รู้ในทันทีว่าชายตรงหน้าไม่ได้พูดเล่น
คำถามนี้ฟังดูเหมือนง่ายแต่มันแสดงออกถึงจุดยืนของตนอย่างชัดเจน
เป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้างั้นหรือ ไม่ใช่ อยากจะปกครองแผ่นดินก็ไม่น่าใช่ ความรู้สึกที่แผ่นดินใต้ฝ่าเท้ากลายมาเป็นของตนที่ละชุ่นคงน่ายินดีอย่างยิ่ง แต่มันกลับรู้สึกคร้านอยู่บ้างทีจะต้องตรำศึกแย่งมันมา
อีกอย่าง การยึดครองใต้หล้านั่นเป็นทาสของสวรรค์ ตัวมันยังรักในอิสรเสนรีมากกว่า
แล้วถ้าเช่นนั้นมันต้องการอะไรกันแน่ มันคิดแล้วคิดอีกคิดลงไป ถามเข้าไปในจิตใจของตนเองจนสุดท้ายคำตอบก็อยู่ตรงหน้า
มู่อิ่งเทียนสองตาสว่างวาบ ระบายยิ้มที่แลดูไร้เดียงสาแตกต่างจากปกติออกมา
นี่คือรอยยิ้มจากใจจริงของเขา
"สิ่งที่จ้าต้องการในชีวิต คือการใช้ชีวิตอย่างสนุกสนานในทุกวันนี้เท่านั่นเอง!"
ชายชราที่เฝ้ารอคำตอบเห็นว่ามู่อิ่งเทียนเงยหน้าขึ้นมาด้วยแววตาเปล่งประกายดุจม่านวารี และเมื่อได้ฟังคำตอบมีหรือที่มันจะไม่ตกตะลึง แต่เมื่อมองไปยังดวงตาที่สดใสคู่นั่น ชายชราก็เผลอระบายยิ้มออกมาไม่ได้
มีหลายครั้งที่มันเคยเห็นรอยยิ้มบริสุทธิ์ไร้เดียงสาแบบนี่ทว่าพอดข้าสู่เส้นทางฝึกตนบ้างก็ตายจากบ้างก็แปรเปลี่ยนนิสัยไปจากเดิม
แต่รอยยิ้มที่สดใสของเด็กหนุ่มตรงหน้าก็ทำให้มันรู้สึกสบายใตอน่างไร้สาเหตุ
ที่แท้จามคนเราใกล้ตายก็มักจะสะเทือนอารมณ์ไปกับสิ่งที่มองข้ามไปในขีวิตของตนเองนี่เอง
ใข้ชีวิตโดยที่มีความสนุกสนานในทถกวันงั้นรึ นั่นมันช่างเป็นความฝันที่ยิ่งใหญ่โดยแท้จริง
"เป็นคำตอบที่ดี!"
ทั้งไร้ความทะเยอทะยานและความฝัน แต่มันช่างเป็นคำตอบที่ถูกใจมันเสียเหลือเกิน!
ในที่สุดขายขราก็ยิ้มออกมาจากใจจริง แม้ใบหน้าจะยับยู่นี่แต่มู่อิ่งเทียนก็มองออกถึงความสุขในดวงตาของมันได้อย่างชัดเจนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม
ราวกับรอยยิ้มนั่นคือดอกไม้ที่จะบานเฉพาะยามที่แสงแดดแบอุ่น เมื่อเลือนหายไปใบหน้าของชายชราก็กลับมาเคร่งครึมเข่นเดอมแต่ดวงตายังคงอ่อนโยนลงบ้าง
มือข้างหนึ่งที่เหี่ยวย่นยามนี้ ล้วงเข้าไปในเสือของตน แต่คลับคล้ายมันจะลังเลในใจอยู่นาน ผ่านไปหลายเสี้ยววิมันก็สูดลมหายใจเข้าลึก หยิบของบางสิ่งขึ้นมาให้กับมู่อิ่งเทียน
มู่อิ้วเทียนมองไปตรงหน้าก็พบว่าของสิ่งนั่งไม่ได้อยู่ในจินตนาการที่มันคิดไว้เลยสังนิด
"แผ่นป้าย?"
ชายชราไม่สนใจท่าทีมึนงงของเด็กหนุ่มตรงหน้า ยามนี่สิ่งที่อยู่ในมือมันคือของที่คนในใต้หล้าให้ความสำคัญมากที่สุดในแผ่นดิน ยามนี่ผ่านมาหลายวันแล้วคนจากเบื้องบนคงจะสามารถตรวจสอบได้แล้วว่าตนเองลงมาที่ชั้นที่ห้า และเมื่อถึงตอนนั้นก็คงไม่พ้นที่จะถูกล่าสังหารอีกครั้ง
ยามนี้หนทางเดียวของมันก็คือการฝากฝังของสิ่งนี่ไว้ให้กับเด็กหนุ่มตรงหน้าที่มันไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ
"จำไว้ให้ดี ของสิ่งนี้คือสิ่งที่สำคัญยิ่ง เจ้าห้ามให้ใครเห็นป้ายนี่เด็ดขาด จงจำเอาไว้จงเก็บป้ายนี่เอาไว้ให้ไม่ห่างจากตัวและทุกๆวันเจ้าต้องนำพลังมารและพลังบริสุทธิ์ชักนำเข้าแผ่นป้าย ทีละเท่าๆกัน ให้หาที่ลับตาคนและทำสิ่งนี้ทุกวันอย่าได้ขาด จวบจนข่วงเวลาที่เหมาะสมในวันที่เจ้าคิดว่าพร้อมแล้ว ให้เจ้ากลับมาที่หุบเขากระบี่จงหยวนนี่อีกครั้งและนำแผ่นป้ายนี่กลับมาด้วย"
ชายชราสูดหายใจลึกมันร่ายยามด้วยความตื่นเต้น ในน้ำเสียงแฝงไปด้วยความขมขืนและความหวังเสี้ยวหนึ่ง
"เจ้าจำได้หรือไม่ ทั้งเรื่องการฝึกวิชาและโดยเฉพาะแผ่นป้ายนี่ ไม่ว่าอย่างไหนเจ้าก็ห้ามลืมเด็ดขาด!"
ชายชราจ้องมองมาที่มัน ถามย้ำอีกครั้ง มู่อิ้งเทียนรับแผ่นป้ายสีขาวนั้นมาอย่างงงๆ เมื่อพลิกดูก็ไม่พบความปกติในแผ่นป้ายนี่แต่ดูทีท่าที่ชายชราให้ความสำคัญกับมันแสดงว่ามันต้องมีค่าอย่างยิ่งแน่นอน
"ขอรับ ฟ้าดินเป็นพยานหากผิดสัญญาทั้งหมดขอให้สวรรค์ลงโทษข้า"
ชายชราหรือก็คือหวังเฟิ่งหวั่นตื่นตัน มองไปที่เด็กหนุ่มตรงหน้า มันแม้ตายก็ไม่เสียดายแล้วเพราะในใจมันกลับมีความคาดหวังแปลกประหลาดต่อขายหนุ่มผู้นี้อยู่อย่างน่าประหลาด
"ดี เวลาข้าเหลือไม่มากแล้ว ถึงอย่างไรข้าก็เป็นคนถ่ายทอดวิขาให้เจ้า เจ้าคำนับข้าสามทีแล้วเรียกข้าว่าอาจารย์เถอะ"
มู่อิ่งเทียนตกตะลึง ทว่าในใจกลับยอมรับได้อยู่หลายส่วน ไม่ว่าอย่างไรตนก็ถูกเฒ่ามารนี่มอบเคล็ดวิชาให้หากนับกันจริงมันก็นับเป็นศิษย์ของชายชราผู้นี้ไปแล้ว แม้ชายชราจะเป็นมารแต่หากไม่บอกใครแล้วใครจะมาเอาผิดมันได้
อีกอย่างเฒ่ามารนี่ถึงแม้จะแปลกประหลาดไปบ้าง แต่มันก็เป็นคนช่วยชีวิตตนเอาไว้ เรื่องการตอบแทนนี่มู่อิ้งเทียนทั้งชีวิตไม่เคยบิดเบือนมาก่อน
คิดได้ดังนั่น มู่อิ่งเทียนก็ยันร่างกายลุกขึ้นนั่งด้วยหัวเข่า ก่อนจะโค้งคำนับดินพื้นสามทีอย่างหนักแน่น
"คำนับอาจารย์!"
เห็นท่าทีเด็กหนุ่มตรงหน้า ในแววตาของชายชราก็ตื่นตันจนน้ำตาแทบจะไหลออกมา ดีแล้วจริงๆที่มันพบกับเด็กหนุ่มน้อยคนนี้ ในสถานที่ห่างไกลภายใต้หุบเหวใครจะคาดคติดว่ามันจะหาคนสืบทอดปรินิธานได้
นี่นับเป็นวาสนาของมันจริงๆ!
"ศิษย์เอ่น จำคำของอาจารย์ให้ดี แม้ว่าในอนาคตเราอาจจะไม่ได้มีวาสนาพบกับอีกแล้ว แต่ก็ขอให้เจ้าอย่าผิดคำสัญญา!"
มู่อิ่งเทียนที่คุกเข่าคำนับ ได้ยินแต่เสียงแหบกร้านพบศีรษะตนเองมันตอนนั้นยกหัวขึ้นก่อนที่จะพบว่ามือเหี่ยวย่นของชายชราได้ยื่นมาหามันแล้ว
ชายชรายื่นมือไปที่หน้าผากของมู่อิ่งเทียนข้าๆ พลังสายหนึ่งแล่นเข้าสู่มู่อิ่งทียนทำให้สติของมันพลันดับวูบไปในทันที
มองดูร่างเด็กน้อยตรงหน้าแล้วหวังเฟิงหวั่นก็ยิ้มขื่น ทั้งมันและเด็กหนุ่มผู้นี้ทั้งสองต่างไม่รู้จักกันแม้แต่ชื่อแส่ ทว่าความหวังทั้งหมดในชีวิตของหวังเฟิงหวั่นถูกถ่ายทอดสู่เด็กหนุ่มผู้นี้หมดแล้ว
มันดันตัวขึ้น ก่อนที่จะไอเป็นโลหิตออกมา เห็นเช่นนั้นมันก็รู้ตัวดีว่าตนเองคงเหลือเวลาไม่มากแล้ว
"ข้าคงจะใช้ร่างของมารทมิฬ พาเด็กหนุมผู้นี้ขึ้นไปได้อีกรอบ และคงจะยื้อเวลาออกไปได้เพียงสามวันที่จะหลบหนีไปให้ไกล"
สายตาของมันจดจ่ออยู่บุรุษหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาตรงหน้าอีกครั้ง ในแววตานั่นไม่มีใครอ่านออกเลยว่ามันกำลังคิดสิ่งใดอยู่
"ศิษย์เอ๋ย ในอนาคตที่เจ้าจะสามารถสวนทางสวรรค์และพลิกโลกามาได้ อยู่ที่เจ้าแล้ว!"
สวนทางสวรรค์ พลิกโลกา จะกล่าวถึงโลกของมหาพิภพหวนตี๋ที่กว้างใหญ่ไพศาล ภายในโลกอันพิศดารนี้ ไม่มีสิ่งที่เรียกว่า จอมยุทธ์ หรือ เทพเซียน มีแต่เพียงผู้วิเศษที่โลดแล่นอยู่ในโลกใบนี้มานานนับหมื่นนับแสนปี ท่ามกลางการคงอยู่ของเหล่าผู้วิเศษในตำนานที่สามารถเขย่าฟ้าสะเทือนแผ่นดินนั่น มีเด็กหนุ่มอัจฉริยะจากตระกูลมู่ ตระกูลเล็กๆที่แดนใต้ของทวีป เขามีนามว่า "มู่อิ่งเทียน"ผู้ไม่สนใจในการฝึกตนและกฏเกณฑ์ ทว่าเพราะการลอบสังหารน้องขายของเขา ก็ทำให้มู่อิ้งเทียนต้องเริ่มเดินเข้าสู่เส้นทางของการเป็นผู้วิเศษ เพื่อสืบหาความจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้ แม้ว่าเส้นทางนั่นเขาจะต้องกลายเป็น"มารร้าย" ก็ตาม