ภารกิจลับสยบขุนนางชั่ว
LinLiii
## บทนำ ภารกิจได้รับการมอบหมาย

หากพูดถึงประเทศออร์เลสต์ ใคร ๆ ต่างก็คงจะนึกถึงเหมืองแร่ ไวน์เลิศรส บทเพลงท้องถิ่น ไม่ก็วรรณกรรมชื่อดัง ทว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดซึ่งทุกสายตาที่จับจ้องมายังประเทศนี้เห็นพ้องต้องกันได้หมดก็คือภาพลักษณ์ที่เปี่ยมไปด้วยความสุขสงบ แทบจะไม่มีข่าวอื้อฉาวจากเหตุการณ์ทางลบใด ๆ  เป็นประเทศที่หากใครเป็นโจรวิ่งราวขึ้นมาเขาคนนั้นจะถูกมาว่าเป็นแกะดำ
อย่างไรก็ตาม ในความเป็นจริงแล้ว ประเทศออร์เลสต์ก็เป็นประเทศที่อุดมไปด้วยสังคมมนุษย์ตามปกติทั่วไป เป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่มีความขัดแย้งเกิดขึ้น เพียงแต่ว่ามีระบบที่จัดการยับยั้งภัยต่าง ๆ ได้อย่างครอบคลุมมากเพียงเท่านั้นเอง
ลึกลงไปใต้ดินของอาคารบริษัทขนส่งธรรมดาแห่งหนึ่ง ศูนย์บัญชาการใหญ่ขององค์กรคอสมอสถูกก่อตั้งไว้อย่างลับ ๆ  องค์กรนี้คือเบื้องหลังทั้งหมดของความสงบสุขในประเทศ ดำเนินการโดยที่ปิดบังการมีอยู่ไว้ได้อย่างมิดชิดขนาดที่ทางรัฐบาลหรือเหล่าขุนนางกับราชวงศ์เองก็ยังไม่รู้ คนในตำแหน่งใหญ่ ๆ ที่รู้กันจริง ๆ ก็เพียงไม่กี่คนซึ่งสามารถนับด้วยนิ้วมือสองข้างได้
สมาชิกขององค์กรคอสมอสแต่ละคนต่างก็ทำหน้าในแบบฉบับที่ตนเองถนัด ทว่าทั้งหมดนั้นก็ล้วนแต่มุ่งสู่เป้าหมายในการยับยั้งกีดขวางสิ่งใด ๆ ก็ตามที่มีสัญญาณว่าจะเป็นภัยต่อประเทศกันหมดทั้งสิ้น
แอนเซลนั่งขมวดคิ้วเป็นปมอยู่ในห้องประชุมขององค์กร ดวงตาสีแดงเป็นประกายงดงามราวกับเม็ดทับทิมสบเข้ากับดวงตาของชายแก่ผู้เป็นประธานกลุ่มสมาชิกเบื้องบนซึ่งมีหน้าที่ทำการบริหารองค์กร ด้วยความที่แอนเซลเป็นดาวเด่นในการประชุมซึ่งรวมตัวสมาชิกระดับสูงมามากมายในครั้งนี้ ในโต๊ะกลมเขาจึงถูกจัดให้นั่งอยู่ไม่ห่างจากประธานองค์กรและสมาชิกคนสำคัญอื่น ๆ มาก
"แอนแซล พวกเราทุกคนในนี้ต่างคาดหวังในตัวคุณ เราเดิมพันความสำเร็จของภารกิจระดับเอสนี้ไว้กับคุณนะ คูณก็รู้ว่าเราเชื่อมั่นในความสามารถคุณมากแค่ไหน"
ชายแก่เคราขาวในเสื้อคลุมยาวสีดำซึ่งทำให้เขาดูราวกับเป็นพ่อมดผู้น่าเกรงขามกล่าวขึ้นด้วยเสียงที่แหบกร้านตามวัย
"ครับ"
แอนเซลยังคงสบตากับชายแก่อย่างมั่นคงแน่วแน่ เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความหล่อคมมีเสน่ห์นั้นเปล่งสง่าราศีออกมาอย่างที่ใครเทียบไม่ได้ นอกจากนี้การแต่งกายที่ใช้เน็กไทซึ่งมีสีแดงเช่นเดียวกับสีดวงตารวมถึงสวมชุดสีดำล้วนเช่นเดียวกับสีผมยังให้ความรู้สึกเด็ดเดี่ยวอย่างบอกไม่ถูกด้วย
"เอาล่ะ ตอนนี้ในเมื่อได้ฟังรายละเอียดเกี่ยวกับภารกิจนี้แล้ว ไหนคุณลองสรุปออกมาให้ผมฟังหน่อยซิ"
ถึงแม้ว่าทุกคนในที่นี้จะรู้ถึงความเป็นมืออาชีพของแอนเซลดี อย่างไรก็ตามประธานองค์กรผู้มีนิสัยรอบคอบระมัดระวังขั้นสุดคนนี้ก็ยังไม่นิ่งนอนใจจนกว่าจะตรวจสอบแล้วได้รับรู้กับตาหรือหูตนเองจริง ๆ ว่าลูกน้องเข้าใจในภารกิจอย่างถี่ถ้วน
"ภารกิจระดับเอครั้งนี้สืบเนื่องมาจากข้อมูลของทางสายข่าวที่บ่งชี้หลักฐานว่ามีการค้าอาวุธเวทมนตร์ในวงกว้างเกิดขึ้นในช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมา โดยทางเราสืบสาวต่อแล้วก็พบเจอว่ามีการเกี่ยวโยงกับตระกูลฟอร์เทีย ประจวบกับที่มีรายงานเข้ามาว่าช่วงนี้ตัวดยุคฟอร์เทียมีการมีการเคลื่อนไหวแปลก ๆ ครับ เพราะฉะนั้น ภารกิจของผมคือการแทรกซึมเข้าไปใกล้ดยุคเพื่อที่จะหยุดยั้งการค้าน่าสงสัยซึ่งมีโอกาสจะนำไปสู่ภัยใหญ่หลวงได้สูง และเช่นเดิมตามแนวทางขององค์กรเรา ผมจะทำภารกิจนี้ให้สำเร็จลุล่วงโดยที่ไม่จะเหลือร่องรอยของหลักฐานความชั่วที่เกิดขึ้นในประเทศนี้ใด ๆ ให้เล็ดลอดออกสู่สาธารณชนได้ครับ"
"เยี่ยม" ชายแก่เอ่ยเรียบ ๆ "ขั้นแรกของภารกิจนี้ คุณต้องหาทางเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของคฤหาสน์ฟอร์เทียให้ได้ หากดูเอกสารที่แจกไว้ให้บนโต๊ะ คุณจะเห็นรายชื่อของคนที่ทำงานในตำแหน่งต่าง ๆ ภายใต้ตระกูลฟอร์เทีย หกคนเหล่านี้คือคนที่ถูกคัดมาแล้วว่ามีตำแหน่งการงานซึ่งจะเอื้อประโยชน์ต่อภารกิจได้ดี อีกทั้งแต่ละคนยังมีปัญหาน่าปวดหัวในชีวิตที่เราสามารถนำไปกระตุ้นให้พวกเขาตัดสินใจลาออกได้ด้วยการแลกเปลี่ยนข้อเสนอ นี่จะช่วยเปิดทางให้คุณเข้าไปแทนที่ตำแหน่งของพวกเขาในคฤหาสน์ฟอร์เทีย"
"อืม… จะให้ผมเลือกสินะครับว่าอยากเอาตำแหน่งไหน"
แอนเซลดึงสายตามาเพ่งความสนใจไปยังแผ่นเอกสารหกแผ่นตรงหน้า มือที่มีผิวพรรณขาวผ่องจนแทบซีดหยิบแผ่นกระดาษขึ้นมากวาดตาอ่านข้อมูลทีละใบ เมื่อดูครบทั้งหมดแล้ว เขาจึงทำสีหน้าครุ่นคิดพลางกอดอกเสาะหาตัวเลือกที่น่าจะเหมาะสมที่สุด แอนเซลคิดไปคิดมาจนในที่สุดก็สรุปได้ว่าในบรรดาหกคนนี้ เขาดูจะรู้สึกดึงดูดและสนใจกับตำแหน่งผู้อารักขาส่วนตัวของลูกชายคนโตของดยุคมากที่สุด
"ผมเลือกตำแหน่งผู้อารักขาส่วนตัวของ อิลเลียส ฟอร์เทีย ครับ ผมคิดว่าตำแหน่งนี้คงจะเอื้อแก่ภารกิจได้โดยที่ไม่ดูน่าสงสัยเกินไปครับ เพราะหากเลือกตำแหน่งที่รับใช้ใกล้ชิดกับดยุคมากจนเกินไป เกรงว่าดยุคคงจะสังเกตได้ในไม่ช้าว่ามีการเคลื่อนไหวน่าสงสัยดำเนินอยู่ครับ"
เขาหาเหตุผลมาสนับสนุนรองรับการตัดสินใจของตัวเองได้อย่างเป็นมืออาชีพ ชายแก่พยักหน้ายอมรับพร้อมกับกล่าว
"ได้ ทางเราจะส่งคนไปจัดการกับผู้อารักขาคนปัจจุบันให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ จากนั้นคุณก็เตรียมตัวถูกรับเข้าไปเป็นผู้อารักขาคนใหม่ได้เลย ฝีมืออย่างคุณคงจะไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว" ชายแก่กระแอมเล็กน้อยก่อนจะยกระดับเสียงให้ดังขึ้นจากเดิม "เอาล่ะ ตอนนี้ผมขอประกาศยืนยันอย่างเป็นทางการ ภารกิจระดับเอเพื่อสยบการเคลื่อนไหวน่าสงสัยของดยุคฟอร์เทียโดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องการค้าอาวุธเวทมนตร์ในวงกว้างนั้นได้ถูกมอบหมายให้ แอนเซล เดมอร์ เป็นผู้ดูแลหลักของภารกิจเต็มตัวแล้ว"
~
คืนวันเดียวกันนั้น
แสงสลัวจับอยู่บนใบหน้าสิ้นหวังซึ่งค่อย ๆ ดูมีหวังขึ้นมาของชายคนหนึ่งในเครื่องแบบตามฉบับผู้อารักขาที่รับใช้ขุนนาง ตราสีทองบนอกซ้ายพร้อมสัญลักษณ์รูปดอกบัวนั้นบ่งบอกถึงความเป็นตระกูลฟอร์เทีย
ภายในห้องที่มีเพียงแสงของเปลวเทียนลุกโชนอยู่บนโต๊ะระหว่างชายผู้นั้นกับอีกฝ่ายที่สวมสูทเรียบร้อยมาเพื่อพบหน้าเจรจากับเขา บรรยากาศซับซ้อนเกินบรรยายกำลังลอยอบอวลอยู่ภายใต้เงามืด และแต่ละฝ่ายต่างได้รับผลประโยชน์ตามที่ตนเองต้องการ


## ตอนที่ 1 ก้าวเข้าสู่คฤหาสน์ฟอร์เทีย

วันนี้คือวันสำคัญสำหรับภารกิจของแอนแซล เขายิ้มอ่อน ๆ อย่างพึงพอใจให้กับอากาศที่ดูแจ่มใสเป็นพิเศษในเช้าวันนี้
ท้องฟ้าโล่งโปร่งเจือชั้นเมฆสีขาวบริสุทธิ์บาง ๆ  ส่วนเหล่าดอกไม้ใบหญ้ารอบบริเวณคฤหาสน์นั้นต่างก็ชูตนขึ้นรับแสงแดดอบอุ่นกันอย่างมีชีวิตชีวา ทั้งหมดนี้เป็นทัศนียภาพที่ชวนให้รู้สึกอิ่มเอมใจ และมันมักจะบ่งบอกถึงสัญญาณของฤกษ์อันดีงาม
ชายหนุ่มยืนอยู่หน้าประตูรั้วอันสูงใหญ่และแสนโออ่าซึ่งเปิดอ้าราวกับกำลังเชื้อเชิญให้เขาก้าวเข้าไปสู่คฤหาสน์ที่ตั้งตระหง่านอยู่ข้างใน สายตาของแอนเซลเลื่อนไปจับตราสีทองที่ถูกประดับไว้กลางประตูรั้วแต่ละฝั่ง รูปสลักของดอกบัวบนนั้นดูเหมือนกันทุกประการกับเข็มกลัดทรงกลมที่กำลังอยู่บนอกซ้ายของเขาและยึดผ้าคลุมบ่าสีครีมอ่อนเอาไว้
แอนเซลเริ่มก้มหน้าก้มตาจัดเครื่องแบบที่สวมอยู่เพื่อให้แน่ใจว่ามันอยู่ในสภาพที่เรียบร้อยไร้รอยยับยู่ยี่
ความจริงแล้ว ลึก ๆ ในใจเขาค่อนข้างที่จะตื่นเต้นไม่น้อยกับการได้สวมใส่ชุดที่แสนจะอลังการแบบนี้ หากตระกูลฟอร์เทียไม่ได้มีข้อบังคับให้สวมเครื่องแบบสีครีมแซมทอง ป่านนี้เขาก็คงจะสั่งตัดชุดที่มีสีดำกับแดงไปทั้งตัวแล้ว
นับตั้งแต่การประชุมของแอนเซลกับทางเบื้องบน วันนี้เวลาก็ได้ผ่านมาแล้วราวหนึ่งอาทิตย์
ขั้นแรกของภารกิจเพื่อหยุดยั้งการเคลื่อนไหวที่ผิดวิสัยของดยุคฟอร์เทียนั้นเรียกได้ว่าคืบหน้าไปอย่างรวดเร็วมาก เพียงวันรุ่งขึ้นหลังจากที่ภารกิจถูกมอบหมาย ผู้อารักขาส่วนตัวของบุตรชายคนโตแห่งดยุคฟอร์เทียก็ได้ลาออกจากตำแหน่งอย่างปุปปัป ซึ่งเอาตามจริง แอนเซลผู้ใช้ชีวิตกับองค์กรมาแล้วนานหลายปีก็ไม่ได้ประหลาดใจกับความรวดเร็วทันใจนั้นมาก
หลังจากนั้น ในช่วงระยะเวลาสองสามวัดต่อมา ทางหน่วยเสริมที่มีหน้าที่คอยสนับสนุนภารกิจนี้ก็ทำการปล่อยข่าวลือไปจนถึงหูของดยุคว่ามีปรากฏตัวของชายผู้มากประสบการณ์ในด้านงานอารักขาคนหนึ่งเขาเร่ร่อนเข้ามาเยี่ยมเยือนในบริเวณใกล้ ๆ นี้พอดี ด้วยเหตุนี้ทันทีที่ดยุคผู้หวงแหนในตัวบุตรชายคนโตอย่างสุดหัวใจได้ยินเข้า มีหรือที่ดยุคจะไม่รีบสั่งให้ลูกน้องไปตามตัวแอนเซลจนพบแล้วเชิญให้เขาเข้ามารับการทดสอบพิสูจน์ฝีมือพร้อมกับขอว่าจ้าง
เมื่อวานซืนแอนแซลจึงได้มาเยือนคฤหาสน์ฟอร์เทียโดยมีพ่อบ้านประจำคฤหาสน์คอยคุมการทดสอบต่าง ๆ ซึ่งเขานั้นผ่านไปได้อย่างฉลุยทั้งหมด ทำเอาเหล่าคนใช้ที่พากันมาชมต้องตกตะลึงในทักษะและความสามารถของเขาที่ดูจะเหนือกว่าผู้อารักขาคนก่อนมาก
หากคำว่าเก่งกาจถูกใช้กับผู้อารักขาคนก่อนแล้ว สำหรับว่าที่ผู้อารักขาคนใหม่นี้ เห็นทีคงจะต้องเรียกเป็นวลีว่าองอาจสะท้านผืนดิน
แอนเซลค่อย ๆ สูดหายใจเข้าลึกแล้วนำพาอากาศสดชื่นพร้อมกำลังใจกับแรงฮึดสู้เข้าสู่ปอดเต็มที่ อึดใจต่อมาเขาก็เริ่มออกฝีเท้าก้าวผ่านประตูรั้วเข้าไป เหยียบย่ำทางเดินทรายที่ส่งเสียงบดละเอียดขึ้นมาทุกครั้งที่มีการเสียดสีของพื้นรองเท้า
แอนเซลไปหยุดยืนอยู่หน้าคฤหาสน์แล้วโค้งทักทายพ่อบ้านในสูทสีดำผู้ยืนรอต้อนรับอยู่ตรงนั้น
"ยินดีต้อนรับสู่คฤหาสน์ฟอร์เทียอย่างเป็นทางการครับ ท่านแอนเซล"
พ่อบ้านเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูสบาย ๆ  เขาเป็นชายอายุหกสิบกว่าปีที่มีรูปร่างสูงโปร่งและดูกระฉับกระเฉงแข็งแรง
"สวัสดีครับคุณพ่อบ้านชาร์ล ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ"
แอนเซลปั้นยิ้มที่ดูเป็นมิตรไม่แพ้พ่อบ้านขึ้นมาในขณะที่ความจริงเบื้องลึกในใจนั้นกำลังลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความมุ่งมั่นที่จะขุดคุ้ยการกระทำอันน่าสงสัยของดยุคในช่วงที่ผ่านมา
พ่อบ้านหันไปแง้มเปิดประตูคฤหาสน์บานใหญ่ก่อนจะส่งสัญญาณมือให้แอนเซลเดินเข้าไปก่อน แอนเซลก้าวผ่านประตูเข้าไปด้วยกิริยาท่าทางที่สำรวม และแล้ว ทันทีที่ความหรูหราตระการตาของการออกแบบภายในคฤหาสน์ฟอร์เทียได้ปรากฏสู่สายตาเขา ชั่วขณะนั้นเองความคิดต่าง ๆ เกี่ยวกับเรื่องภารกิจที่วิ่งวุ่นไปมาอยู่ในหัวก็ได้แต่หยุดชะงักไปชั่วครู่
เบื้องหน้าเขา ทุกแห่งหนแกมไปด้วยการตกแต่งสีทองซึ่งทำให้คฤหาสน์ธีมสีน้ำตาลหลากเฉดนี้ดูประกายตาอย่างน่าดึงดูด ไม่ว่าจะหันไปทางใดก็มีแต่มวลไอแห่งความสง่าผ่าเผยแผ่ออกมาให้สัมผัสได้จากทุกบริเวณ ในที่แห่งนี้นั้นแทบจะไม่มีสิ่งใดเลยที่ไร้ลวดลายประณีตมาประดับหรือแทรกแซงไว้อย่างละเอียดอ่อน
นี่เป็นครั้งแรกที่แอนเซลได้ย่างกรายเข้ามาในตัวคฤหาสน์ฟอร์เทียจริง ๆ เพราะเมื่อวันก่อนธุระเขานั้นอยู่แต่ในบริเวณสวนนอกคฤหาสน์เพียงที่เดียว
"ตอนนี้ผมจะพาท่านแอนแซลไปทางปีกซ้ายของคฤหาสน์เพื่อไปดูห้องพักส่วนตัวนะครับ"
แอนแซลหยุดเหม่อมองความวิจิตรบรรจงรอบตัวเมื่อพ่อบ้านกล่าวขึ้น
"ด้วยความที่ท่านเป็นผู้อารักขาส่วนตัวของนายน้อยอิลเลียส ห้องพักของท่านแอนเซลจะอยู่ติดกันกับห้องของนายน้อยอิลเลียสเลยนะครับ"
เมื่อสิ้นคำพ่อบ้านก็นำทางให้แอนเซลเดินตามเขาไป แต่ละท่วงท่าของพ่อบ้านนั้นดูละเอียดอ่อนทว่าขณะเดียวกันก็มั่นคงอย่างยิ่ง ชัดเจนว่าเขาเคยผ่านการอบรมมาดีอีกทั้งยังเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังมุ่งหน้าไปยังจุดหมายโดยมีพ่อบ้านคอยพูดบรรยายถึงสถานที่ที่เดินผ่านบ้างเป็นครั้งคราวนั้น แอนเซลผู้กำลังจะได้ทำงานใหม่ที่เขาไม่เคยทำมาก่อนอย่างการเป็นผู้อารักขาก็เริ่มนึกถึงข้อมูลที่พอรู้มาบ้างเกี่ยวกับ อิลเลียส ฟอร์เทีย คนที่เขาต้องทำหน้าที่ดูแลและอารักขาตลอดระยะเวลาที่มาปฏิบัติภารกิจยังที่แห่งนี้
เริ่มแรก ว่ากันด้วยเรื่องของภูมิหลังพื้นฐาน อิลเสียสนั้นมีอายุสิบแปดปีและเป็นบุตรชายคนโตของดยุคฟอร์เทีย เขามีน้องชายฝาแฝดต่างแม่ที่อายุน้อยกว่าอยู่ห้าปี เพราะเรื่องราวอันน่าเศร้าคือแม่ของอิลเลียสนั้นได้เสียชีวิตไปแล้วเมื่อครั้งที่เขายังสามสี่ขวบ ทำให้ปัจจุบันนี้ตำแหน่งดัชเชสฟอร์เทียจึงตกเป็นของภรรยาใหม่ของดยุค
ต่อมา อีกข้อมูลหนึ่งที่แอนเซลพอรู้คืออิลเลียสนั้นเป็นคนที่รักการเที่ยวเล่นและการออกสำรวจมาก ด้วยเหตุนี้เองดยุคฟอร์เทียจึงเข้มงวดเป็นพิเศษในเรื่องของผู้อารักขาประจำตัวบุตรชายคนโตของเขา
ที่ผ่านมาเคยมีเหตุการณ์น่าตกใจหลากหลายรูปแบบเกิดขึ้นมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ทำให้ช่วงประมาณสองปีที่แล้วดยุคได้ตัดสินใจจ้างผู้อารักขามารับใช้และจับตาดูอิลเลียสเป็นส่วนตัวอย่างจริงจัง
ขณะที่แอนเซลกำลังเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของคฤหาสน์ส่วนปีกซ้าย เขาก็เริ่มนึกสงสัยว่าอิลเลียสนั้นจะเป็นคนอย่างไร ในฐานะผู้อารักขาส่วนตัวที่จะต้องอยู่กับอิลเลียสตลอดแทบทั้งวันแล้ว ตัวเขาจะสามารถรับมือได้ใช่หรือไม่ และจะยากง่ายถึงเพียงใด
"เรามาถึงแล้วล่ะครับ" พ่อบ้านหันมาบอกกับแอนเซล "ห้องนี้จะเป็นห้องของท่านแอนเซล ส่วนทางซ้ายติดกันเลยจะเป็นห้องของนายน้อยอิลเลียสนะครับ"
พ่อบ้านก้มหน้าหยิบกุญแจสีเงินดอกหนึ่งที่เขาพกกับตัวมาด้วยแล้วเริ่มต้นทำการไขบานประตูไม้อันแสนจะดูโอ่อ่าตรงหน้า หลังประตูได้รับการปลดล็อกเขาก็ผลักเปิดประตูแล้วยื่นกุญแจดอกนั้นให้กับแอนเซล
"นี่คือกุญแจห้องนะครับ"
"ขอบคุณครับมากคุณพ่อบ้านชาร์ล"
แอนเซลยื่นมือไปรับกุญแจมาด้วยท่าทางอ่อนน้อม ทำให้คนสูงวัยอย่างพ่อบ้านนั้นรู้สึกประทับใจและเอ็นดูเขามาก
"สัมภาระของท่านที่ถูกส่งมาก่อนหน้านี้ได้ทำการขนเข้าไปไว้ข้างในห้องเรียบร้อยแล้วนะครับ เอาเป็นว่า ตอนนี้ท่านเข้าไปพักผ่อนได้ตามสบายก่อนเลยครับ รอเวลาที่นายน้อยกลับมาจากธุระแล้วผมจะส่งคนมาพาท่านไปใช้เวลาจิบชากับนายน้อยเพื่อทำความรู้จักกันนะครับ"
"ครับคุณพ่อบ้าน ขอให้มีวันที่ดีนะครับ"
แอนเซลยิ้มกว้างก่อนจะเดินเข้าไปในห้องและปิดประตูลง
ห้องพักห้องนี้ค่อนข้างที่จะมีพื้นที่กว้างขวาง แถมยังดูหรูหราพอ ๆ กับห้องพักระดับขุนนาง ดูเหมือนว่าตำแหน่งผู้อารักขาส่วนตัวของอิลเลียสที่เป็นถึงลูกรักของดยุคนั้นจะมีความสำคัญมาก ๆ สำหรับคนในคฤหาสน์นี้
แอนเซลทิ้งตัวลงบนเตียงพลางปล่อยให้ความคิดหลั่งไหลไปทั่วหัวอย่างอิสระ แต่แล้ว ทันใดนั้นท่ามกลางความคิดต่าง ๆ เกี่ยวกับเรื่องภารกิจ จู่ ๆ ก็มีสิ่งหนึ่งวาบผ่านเข้ามาในหัวอย่างกะทันหัน
"เดี๋ยวนะ! อาทิตย์หน้าที่จะถึงนี้ไอช่ามีพิธีจบการศึกษาไม่ใช่เหรอ! ลืมไปสนิทเลย ก็เธอเล่นบอกวันที่มาซะตั้งแต่เมื่อสองเดือนก่อนนี่นะ แล้วฉันก็ไม่ได้ว่างกลับบ้านไปเจอเธอตั้งแต่ตอนนั้นทีเลย"
ไอช่าเป็นน้องสาวผู้น่ารักเพียงคนเดียวของเขา วันสำคัญอย่างพิธีจบการศึกษาจากโรงเรียนเขาจะพลาดมันได้อย่างไร
"อืม... งั้นเดี๋ยวตอนได้ไปเจอกับอิลเลียสแล้วฉันลองถามเขาดีกว่าว่าจะไปด้วยกันไหม เพิ่งมาทำงานแท้ ๆ แบบนี้ดยุคคงไม่อนุมัติให้โดดงานแน่ คงจะมีแต่ต้องลากอิลเลียสไปด้วยนี่แหละ ถ้าเกิดแอบปลีกตัวไปเฉย ๆ แล้วดยุครู้เข้าว่าทิ้งลูกชายที่เขาเป็นห่วงนักเป็นห่วงหนาไว้คนเดียว มีหวังว่าดยุคคงเสียความเชื่อใจในตัวฉันไปแน่นอน แล้วทีนี้หนึ่งของภารกิจที่ต้องเข้าใกล้ดยุคก็จะยุ่งยากเข้าไปอีก เฮ้อ..."
แอนเซลถอนหายพลางยกแขนขึ้นมากอดอก
"เอ... ความจริงไอช่านี่ก็อายุเท่ากับอิลเลียสเลยนี่ สงสัยจริง ๆ ว่าเขาจะมีพิธีจบการศึกษาเหมือนกันด้วยหรือเปล่า เห็นว่าเรียนอยู่ที่โรงเรียนชั้นสูงสำหรับพวกขุนนางนี่นะ"
เขานอนขบคิดถึงปัญหาที่เพิ่งนึกขึ้นมาได้นี้อยู่ครู่หนึ่ง ทว่าต่อมา ด้วยเพราะความเหนื่อยล้าสะสมจากภารกิจระดับซีถึงดีอื่น ๆ ที่เขาได้รับมอบหมายให้ไปจัดการในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาเพื่อเป็นการส่งท้ายก่อนทุ่มเทกับภารกิจระดับเอในตอนนี้ จู่ ๆ ความรู้สึกหนักอึ้งก็ได้คืบคลานเข้ามาปะทะสติของเขาสู่ห้วงนิทรา พับเก็บการรับรู้ของเขาไว้ภายใต้ความมืดมิด


## ตอนที่ 2 กระผมเองผู้อารักขาคนใหม่

ตึก
ตึก
ตึก
มันเป็นเสียงฝีเท้าที่ฟังดูทั้งหนักแน่นและมั่นคง จังหวะอันเนิบช้าทำให้ความก้องกังวานของแต่ละก้าวถูกขับออกมาได้อย่างเต็มที่ ได้ยินไปจนถึงสุดปลายเสียงซึ่งลอยเหลืออ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ
หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของเสียงฝีเท้านี้กำลังสอดส่ายสายตาไปทั่วชั้นหนังสือตามแต่ละบริเวณที่เธอเดินผ่าน ดวงตาที่มีขนตางอนสวยนั้นหรี่ลงจนดูเรียวยาวคล้ายกับกลีบดอกทานตะวัน ทว่าเป็นกลีบดอกทานตะวันซึ่งสะท้อนประกายแสงสีแดงออกมาดั่งเม็ดทับทิม
ภายในห้องสมุดอันเก่าแก่นี้ดูเหมือนว่าจะมีเพียงหญิงสาวผู้เดียวเท่านั้น เธอกำลังตามหาหนังสือเล่มหนึ่งอยู่ และดูเหมือนว่าผ่านไปไม่นานเธอก็ได้เจอมันในที่สุด
ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้างและดูกลมโต เส้นคิ้วบางสละสลวยยกขึ้นพร้อมกับความรู้สึกตื่นเต้นดีใจซึ่งปรากฏขึ้นมาชัดบนใบหน้า
ในบรรดาหนังสือมากมายที่เรียงรายชิดติดกันอยู่ทั่วชั้น หญิงสาวเอื้อมมือไปดึงหนังสือเล่มหนึ่งออกมา เธอพินิจดูชื่อหนังสือบนปกหนังสีฟ้าอมเทานั้นอยู่ครู่หนึ่งด้วยสีหน้าอย่างอิ่มเอมเปรมใจ บนนั้นตัวอักษรของข้อความว่า 'ตำนานแห่งหุบเขาวิลเลอรีน' ถูกเขียนขึ้นโดยใช้หมึกสีทอง
หญิงสาวอมยิ้มพลางค่อย ๆ ไล่นิ้วมือไปตามหน้าปกก่อนที่จะพลิกเปิดหนังสือ
ตูม!
ภายในเสี้ยววินาที ทุกอย่างถูกบดบังด้วยแสงจ้าสีขาวเจือม่วง เสียงกรีดร้องอันอัดแน่นไปด้วยความเจ็บปวดรุนแรงดังขึ้นแล้วกลืนหายไปกับเสียงคำรามของชั้นหนังสือและอาคารที่ทลายลงครืน
~
"อึก... อะไรกัน... ถึงช่วงนี้ของปีอีกแล้วสินะ" มือข้างหนึ่งของแอนเซลถูกยกขึ้นมากุมศีรษะ เขายันตัวขึ้นนั่งด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างจะดูตึงเครียดและหม่นลงไปอย่างควบคุมไม่ได้
"เมื่อไหร่จะหายสักทีนะ? นี่ก็ผ่านมาตั้งเจ็ดปีแล้ว... บางทีถ้าตอนนั้นไม่ได้ไปขโมยอุปกรณ์เวทมนตร์มาย้อนดูเหตุการณ์ เพราะเอาแต่ดึงดันอยากจะรู้สาเหตุการตายของแม่ ป่านนี้... บางทีฉันก็คงจะไม่ต้องมาทนทุกข์กับฝันที่ตามหลอกหลอนทุกปีเช่นนี้..."
เสียงทุ้มนุ่มนวลของเขาฟังดูแผ่วเบาในขณะที่ความรู้สึกเศร้าและคิดถึงนั้นเริ่มถาโถมออกมาอย่างฉับพลันหลังถูกกักขังไว้ภายในส่วนลึกของหัวใจมานานพักใหญ่
นี่คือสิ่งที่เขาต้องเผชิญหน้าอยู่ทุกช่วงกลางฤดูใบไม้ผลิตลอดหกเจ็ดปีที่ผ่านมา
"ขออภัยค่ะท่านแอนเซล ดิฉันเป็นสาวใช้ที่จะมานำทางท่านไปยังสวนดอกไม้สำหรับการจิบชากับนายน้อยอิลเลียสช่วงสายนี้ค่ะ"
ในความเงียบอันน่าอึดอัดซึ่งกำลังห่อหุ้มตัวแอนเซลอยู่ภายในห้อง จู่ ๆ สาวใช้คนหนึ่งก็ได้มาส่งเสียงเรียกฃจากหน้าห้องพร้อมกับเคาะประตูเบา ๆ ไปสามสี่ที
แอนเซลถอนหายใจยาวพลางก้มศีรษะลง  จากนั้น พอส่ายหน้าเล็กน้อยเพื่อดึงสติให้คงที่แล้วเงยศีรษะขึ้น กลายเป็นว่าขณะนี้ใบหน้าที่ถูกเผยขึ้นมาอีกครั้งนั้นกลับดูราวกับเป็นคนละคน
ตอนนี้สีหน้าของแอนเซลดูเป็นปกติดีอย่างยิ่ง นอกจากนี้ยังมีรอยยิ้มบาง ๆ ที่แถมเข้ามาทำให้โหนกแก้มยกขึ้นเล็กน้อย เรียกได้ว่าไร้เค้าโครงของความอึมครึมเมื่อครู่หลงเหลืออยู่อย่างสิ้นเชิง
ความจริงแล้ว หนึ่งในการฝึกฝนสำคัญที่เขาได้รับหลังเข้ามารับใช้องค์กรคอสมอสก็คือทักษะในการเก็บสีหน้าและการแสดงเสแสร้งนั่นเอง
แกร๊ก
"สวัสดีครับ ขอรบกวนด้วยนะครับ"
แอนเซลกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มนั้นที่ยังคงอยู่บนใบหน้าเมื่อเปิดประตูออกมาเจอกับสาวใช้คนหนึ่งที่กำลังยืนรออยู่อย่างสำรวม
"อ่า ค่ะ ด้วยความยินดีค่ะ ตะ ตามดิฉันมาได้เลยนะคะ"
เนื่องด้วยอิทธิพลอันรุนแรงจากหน้าตาที่แสนจะหล่อและมีเสน่ห์ของแอนเซล สาวใช้คนนั้นเมื่อได้เจอกับตัวใกล้ ๆ เธอก็ตกตะลึงและเขินจนพูดแทบไม่ออก แต่ละถ้อยคำมีแต่จะฟังตะกุกตะกัก อีกทั้งใบหน้าของเธอนั้นก็ดูเหมือนว่าจะแดงขึ้นมาด้วย
แอนเซลเดินตามการนำทางของสาวใช้คนนั้นไปโดยมีสายตาของสาวใช้มากมายระหว่างทางแอบสอดส่องมองมาทางเขา ทำเอาแอนเซลเริ่มนึกสงสัยว่าก่อนหน้านี้ตอนเดินมากับพ่อบ้านเป็นเพราะเขาเอาแต่ครุ่นคิดกับตัวเองมากไปหรือเปล่าจึงทำให้ไม่ทันได้สังเกตถึงสายตาใด ๆ ที่แผ่รังสีของความสนอกสนใจมาจากพวกสาวใช้โดยรอบ
"เชิญค่ะ"
ตอนนี้สาวใช้คนนั้นได้พาแอนเซลมาถึงบริเวณสวนหลังคฤหาสน์แล้ว เธอเสนอให้แอนเซลนั่งลงตรงเก้าอี้ตัวหนึ่งที่โต๊ะกลมสีขาวซึ่งตั้งอยู่ใต้ร่มเงาต้นไม้สูงใหญ่และล้อมรอบไปด้วยพุ่มดอกไม้นานาชนิด
"รอสักครู่นะคะ อีกไม่นานนายน้อยก็คงจะกลับมาถึงคฤหาสน์แล้วค่ะ"
สาวใช้โค้งให้กับแอนเซลก่อนจะเดินจากไป ปล่อยเขาไว้แต่เพียงผู้เดียวท่ามกลางสายลมที่พัดโชยอ่อน ๆ กับเสียงแซกซ่าของใบไม้
นานมากแล้วจริง ๆ ที่จิตใจของแอนเซลไม่ได้รู้สึกสงบขนาดนี้ การที่สมองเขาจะโล่งโปร่งได้นั้นเกิดขึ้นไม่บ่อย ขณะนี้เขากำลังรับรู้ถึงสิ่งต่าง ๆ รอบตัวและเพียงอยู่กับปัจจุบัน มองทิวทัศน์ที่สวยงามตรงหน้าโดยไม่มีความคิดฟุ้งซ่านใด ๆ โผล่ขึ้นมาในอยู่หัว
อย่างไรก็ตาม สุดท้ายช่วงเวลาที่หายากเช่นนี้ก็ไม่ได้คงอยู่นานมากขนาดนั้น เพียงครู่ต่อมาเบื้องหน้าเขาก็มีชายหนุ่มหน้าตาดูหยิ่งทะนงคนหนึ่งมาแสดงตัวอยู่พร้อมกับสาวใช้คนเดียวกันกับที่ได้นำทางแอนเซลมาก่อนหน้านี้
แอนเซลลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วจึงโค้งคำนับ "สวัสดีครับ นายน้อยอิลเลียส"
ชายหนุ่มผู้ยืนอยู่อย่างสง่าผ่าเผยกล่าวด้วยท่าทีนิ่ง ๆ "เจ้าคือผู้อารักขาคนใหม่ของข้าสินะ"
"ครับ กระผมเองครับผู้อารักขาคนใหม่ของนายน้อย"
"อืม นั่งเถอะ" อิลเลียสพูดพร้อมกับลากเก้าอี้ที่ตั้งอยู่ตรงข้ามแอนเซลออกมานั่ง
สาวใช้มองชายทั้งสองสลับไปมาแล้วเอ่ยขึ้นเสียงเบา "เดี๋ยวดิฉันจะไปนำชามาให้นะคะ" จากนั้นเธอก็ปลีกตัวกลับไปที่คฤหาสน์
อิลเลียสเริ่มหรี่ตาลงและเพ่งมองแอนเซลโดยไม่กล่าวอะไร เขากำลังพิจารณาแอนเซลตั้งแต่ใบหน้าไปจนถึงสัดส่วนของร่างกาย ทว่า แต่ถึงกระนั้น ฝ่ายที่โดนจ้องมองอย่างแอนเซลก็กลับไม่ได้หลุบสายตาไปทางอื่นแต่อย่างใด เขายังคงเงยหน้าขึ้นตรงและสู้ตาอิลเลียสกลับอย่างไม่เกรงกลัวในการวางท่าที่ดูองอาจและยิ่งใหญ่ของฝ่ายตรงข้ามเลยแม้แต่น้อย
ในตอนนั้นเองที่แอนเซลคิดขึ้นมาว่ารูปลักษณ์ของอิลเลียสนั้นดูสง่างามมาก ผิวขาวดูอมชมพูสุขภาพดี แถมดวงตาสีนำ้ตาลทองและผมสีบลอนด์อ่อน ๆ ก็ช่วยขับเสน่ห์ของโครงหน้าสมส่วนให้ดูสูงส่งมากเป็นอย่างยิ่ง
"เจ้า… ข้าได้ยินมาว่าความสามารถของเจ้าเหนือกว่าเบนลาร์ดที่เป็นผู้อารักขาคนก่อนของข้าซะอีก แต่ข้าจะบอกว่าให้เจ้ารู้ไว้นะว่าถึงอย่างไรข้าก็ยังคงรู้สึกแคลงใจ"
เขาเว้นระยะเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ
"งานนี้ที่ต้องตามดูแลข้าน่ะเป็นงานที่ยากและท้าทายกว่าที่เห็น หากเจ้าไม่สามารถรู้ใจของข้าหรือเข้าขากันกับข้าได้ถึงขั้นที่แทบจะอ่านความคิดออกตามที่เบนลาร์ดสามารถทำได้นั้น ข้าขอบอกเลยว่าเจ้าจะไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่นี้ได้อย่างน่าชื่นชมหรือมีประสิทธิภาพนัก แล้วเช่นนั้นเจ้าจะทำอย่างไร?"
ทุกคำพูดถูกเพ่งเล็งมาปะทะใส่แอนเซลอย่างเด็ดขาด นัยน์ตาของอิลเลียสนั้นดูหม่นลงพร้อมกับน้ำเสียงที่ส่งความกดดันไปยังแอนเซลอย่างเต็มเหนี่ยว
"เรื่องแบบนั้นไม่มีทางที่จะเกิดขึ้นได้อยู่แล้วครับ"
แอนเซลตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบพลางประสานมือวางลงบนโต๊ะ "กระผมยืนยันว่าจะสามารถทำตามความคาดหวังของนายน้อยได้แน่นอน กระผมมั่นใจ"
อิลเลียสที่ได้ยินดังนั้นไม่ได้ดูมีปฏิกิริยาใดเป็นพิเศษ อีกทั้งเขายังคงไม่ละสายตาไปจากแอนเซล แอนเซลรู้สึกได้จากความกดดันในสายตาของอิลเลียสว่าตัวเองกำลังถูกเค้นให้พูดออกมาเพิ่มอีก
"ถึงแม้ว่านายน้อยอาจจะยังไว้วางใจในตัวกระผมได้ไม่สุด แต่ภายในไม่กี่วันนี้กระผมกล้าพูดได้เลยครับว่านายน้อยจะต้องเห็นถึงศักยภาพของกระผม"
"งั้นเหรอ..."
ในที่สุดอิลเลียสก็เอ่ยขึ้น เขาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนที่จะปลดปล่อยถ้อยคำถัดไปออกมา
"เยี่ยม! ข้าถูกใจในความมุ่งมั่นของเจ้า!"
ครานี้น้ำเสียงของอิลเลียสกลับมีความแตกต่างจากเดิม มันฟังดูสดใสมีชีวิตชีวาเป็นอย่างยิ่ง อีกทั้งสีหน้าจากแต่เดิมที่ดูเข้มงวดและจองหองก็กลับกลายเป็นร่าเริงแจ่มใสในพริบตา ยิ้มกว้างจนแก้มปริ
"ขอโทษทีนะ ไม่ต้องไปถือสาเรื่องที่ข้าพูดเมื่อครู่หรอก อย่าไปจริงจังกับมันเลย พอดีข้าแค่อยากจะทดสอบความทุ่มเทของเจ้าเฉย ๆ  เจ้าไม่ต้องกังวลไปนะ"
แอนเซลแอบผงะด้วยอารมณ์ขี้เล่นซึ่งปะทุออกมาจากคนตรงหน้าอย่างฉับพลัน แม้ภายนอกจะยังดูนิ่ง ๆ และสำรวมเหมือนไม่ตกใจมาก แต่ก็ต้องสารภาพตามจริงว่าข้างในนั้นทั้งตกตะลึงและงุนงงไม่น้อย
"แต่ก็นะ ถึงอย่างไร... ที่ข้าว่าไว้ว่างานนี้จำเป็นต้องอาศัยความรู้ใจนี่เป็นความจริง ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ  ขนาดเบนลาร์ดก็ยังใช้เวลาเป็นเดือนกว่าจะปรับตัวได้"
"ครับ นายน้อยอิลเลียส... ผมจะพยายามอย่างสุดความสามารถครับ"
"ดีมาก! เจ้าก็คงความมุ่งมั่นนี้ไว้ล่ะ เอาจริง ๆ ข้าก็แอบเสียดายกับการจากไปของเบนลาร์ดมาก เขาอยู่กับข้ามาหลายปีและข้าก็ประทับใจในตัวเขาจริง ๆ ..." อิลเลียสเงียบลงและหลุบตาเล็กน้อย ทว่าอึดใจต่อมาเขาก็กลับมาดูสดชื่นอีกครั้ง
"เอาล่ะ ไหน ๆ ชาก็มาพอดี เรามาใช้เวลาที่เหลืออยู่คุยเรื่องสนุก ๆ กันดีกว่า ข้าจะได้รู้จักเจ้ามากขึ้นด้วย"
สาวใช้คนหนึ่งได้เข็นรถเข็นมาเทียบที่ข้างโต๊ะ เธอวางแก้วชาลงตรงหน้าอิลเลียสกับแอนเซลอย่างเบามือแล้วตั้งจานของว่างซึ่งพูนไปด้วยคุกกี้หลากสีหลากหน้าตาไว้ตรงกลางโต๊ะระหว่างชายทั้งสอง
"ขอบคุณนะ" อิลเลียสกล่าวกับสาวใช้ แอนเซลเมื่อเห็นดังนั้นก็ผงกศีรษะเบา ๆ ตามหลังเพื่อเป็นการขอบคุณสาวใช้คนนั้นเช่นกัน
"ขอให้มีเวลาที่ดีนะคะนายน้อยอิลเลียส ท่านแอนเซล ดิฉันขอตัวก่อนค่ะ"
หลังจากที่สาวใช้เดินจากไป อิลเลียสก็เริ่มหยิบแก้วชาตรงหน้าเขาที่มีไอหอมกรุ่นลอยตลบอบอวลขึ้นมาดื่ม
"แอนเซล" นี่เป็นครั้งแรกที่อิลเลียสเอ่ยชื่อแอนเซลออกมาจากปาก "เจ้าก็ลองดื่มสิ ชามะลินี่หอมมากนะ ข้าดื่มได้ไม่เคยเบื่อเลย"
เขามองดูแอนเซลที่กำลังยกแก้วชาขึ้นดื่มด้วยกิริยาสำรวมแล้วก็หัวเราะเบา ๆ "เมื่อครู่ข้าแสดงดีไหม ดูเป็นคนที่น่ากลัวและหยิ่งผยองหรือเปล่า?"
"ครับ ดูสมจริงมากจนผมเชื่อเลยครับ"
"ฮิฮิ เช่นนั้นก็ดี อืม... หวังว่ารอบตัวข้าคงไม่มีใครคิดสวมหน้ากากปิดบังตัวตนจริง ๆ ของพวกเขาอย่างที่ข้าทำเมื่อครู่นะ"
"ครับ..."
แอนเซลยกแก้วชาขึ้นจิบอีกครั้ง ไม่แน่ใจว่าอิลเลียสพูดไปเรื่อยเฉย ๆ หรือต้องการจะสื่ออะไรบางอย่าง โชคดีที่ต่อมาสรุปว่าก็ดูเหมือนจะไม่ได้มีอะไรมาก เพราะหลังจากนั้นอิลเลียสก็ได้เปลี่ยนไปชวนเขาคุยเรื่องต่าง ๆ มากมายโดยไม่มีการพูดถึงอะไรเช่นนั้นออกมาอีก
องค์กร ‘คอสมอส’ คือองค์กรในเงามืดที่คอยดูแลความเป็นสุขของประเทศออร์เลสต์อยู่อย่างลับ ๆ  พวกเขามีหน้าที่คอยกีดขวางสิ่งใด ๆ ก็ตามที่มีสัญญาณว่าจะเป็นภัยต่อบ้านเมืองและประชาชนของออร์เลสต์

ในฐานะบุคคลที่เปี่ยมไปด้วยความสามารถอีกทั้งสมาชิกทางเบื้องบนทั้งหลายต่างให้ความไว้วางใจในตัวเขา แอนเซล เดมอร์ ได้รับมอบหมายให้แทรกซึมเข้าไปในตระกูลขุนนางฟอร์เทียซึ่งมีข้อมูลหลุดออกมาว่าขณะนี้ดยุคผู้เป็นหัวหน้าตระกูลกำลังแอบค้าอาวุธเวทมนตร์ไปทั่วและวางแผนที่จะทำการณ์ใหญ่บางอย่าง ด้วยเหตุนี้เอง สุดท้ายแอนเซลจึงได้ปลอมตัวเข้าไปอยู่ในตำแหน่งผู้อารักขาคนสนิทของว่าที่ผู้สืบทอดตระกูลนี้หรือก็คือบุตรชายคนโตของดยุคนามว่า อิลเลียส ฟอร์เทีย โดยเขามีเป้าหมายหลักที่จะต้องหยุดยั้งการกระทำของดยุค

ปกติแล้ว ทุกครั้งแอนเซลมักจะเป็นคนที่ตั้งใจทำงานด้วยความเป็นมืออาชีพและมีความเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ต่อเป้าหมายสูงมาตลอด อย่างไรก็ตาม ครานี้ดูเหมือนว่าจะต่างจากที่ผ่านมา รู้ตัวอีกที จู่ ๆ ก็เริ่มจะความรู้สึกส่วนเกินซึ่งไม่เกี่ยวข้องอะไรเลยกับภารกิจก่อขึ้นมาระหว่างเขากับอิลเลียส