ผมเป็นแอ็กนัสที่แปลกนิดหน่อยครับ
RingTail
## บทที่ 1 : ฉันเป็นใครเนี่ย?

ขัตติยะรู้สึกปวดหัวมากเป็นพิเศษ ปวดหัวเหมือนจะระเบิด ไม่สามารถคิดอะไรได้นอกจากนอนกุมขมับอยู่บนเตียงแข็ง
เตียงแข็ง?
เขาจำไม่เห็นได้ว่าตัวเองเคยซื้อเตียงแข็งมาด้วย เตียงที่บ้านเขานุ่มแบบนอนแล้วจมหายไปทั้งตัวได้ด้วยซ้ำ
งั้นนี้เตียงใครกัน?
ขัตติยะพยายามคิด แต่ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว
เนื่องจากว่านอนอยู่บนเตียงอยู่แล้ว เขาปล่อยความระวังตัวลงชั่วคราว การปวดหัวมากขนาดนี้เขาคิดอย่างมีสติไม่ได้นัก นอกจากการบังคับตัวเองให้หลับเพื่อไม่ให้รู้สึกเจ็บปวดอีก
ไม่รู้ว่าขัตติยะหลับไปนานแค่ไหน เมื่อเขารู้สึกตัวอีกครั้งอาการปวดหัวที่น่ารำคาญก็หายไป แต่กลับมีความสับสนยิ่งกว่าอาการปวดหัวของเขาเสียอีก
ขัตติยะยังไม่ลืมตาแต่ยกมือขึ้นลูบหน้าเพื่อบรรเทาอาการสับสนของตัวเอง นึกถึงความทรงจำสุดท้ายก่อนที่เขาจะหลับไปด้วยความปวดหัว
เขาจำได้ว่าตอนไปเที่ยวในฟาร์มกับพี่สาวแล้วออกมาเดินย่อยอาหารในตอนกลางคืนก็ถูกใครไม่รู้เอาบางอย่างแทงทะลุอกแล้วตรึงไว้กับต้นไม้ ก่อนที่จะหันไปดูหน้าคนร้าย สติก็ดับวูบไป
รู้สึกตัวอีกครั้งก็อยู่บนเตียงแข็งแล้วมีอาการปวดหัวมากจนแทบเสียสติ จึงบังคับตัวเองให้หลับไป...
เอ่อ...
ไม่ใช่ว่าเขาตายไปแล้ว?
หรือถูกช่วยไว้ทันแล้วพามาโรงพยาบาลนะ?
ขัตติยะลืมตาขึ้นแล้วมองไปรอบๆ ห้องที่ค่อนข้างมืด มันดูไม่ใช่ห้องนอน เพราะทั้งหมดดูสะอาดและโล่งเกินไป ที่ขวามือของเขามีสายน้ำเกลือและเสาเหล็กอยู่ มองออกไปนอกหน้าต่างที่เห็นจันทร์เต็มดวงเด่นชัดแล้วก็รู้ได้ในทันที
เขาอยู่ในโรงพยาบาล
เป็นห้องส่วนตัวเสียด้วย แต่ดันไม่มีใครอยู่เฝ้า
ขัตติยะตรวจร่างกายอย่างใจเย็น ที่หน้าอกไม่มีแผลแม้แต่น้อย ซึ่งแปลกมาก แต่ที่หัวกลับมาผ้าพันแผลที่แน่นหนา อาการปวดหัวอย่างหนักคงเป็นเพราะบาดแผลที่หัว
แต่เขาจำได้ว่าก่อนหมดสติไปจริงๆ เขาถูกแทงที่หน้าอกนี่นา
ขัตติยะไม่ได้รีบลุกขึ้นนั่ง เขายังคงนอนอยู่ หายใจเข้าลึกๆ แล้วลองนึกลำดับเหตุการณ์อีกครั้ง ในคราวนี้มีความทรงจำอื่นแทรกซ้อนเข้ามาในความทรงจำของเขาด้วย
เป็นความทรงจำที่เขาล้มหัวกระแทกอะไรบางอย่างแล้วหมดสติไป
แต่เขามั่นใจว่านั่นไม่ใช่ความทรงจำของเขาแน่นอน
ถึงจะซุ่มซ่ามยังไงก็ไม่มีทางล้มหงายหลังแบบไม่ระวังอย่างนั้นเด็ดขาด
งั้น...ความทรงจำของใคร?
มีความทรงจำบางอย่างที่ไม่ใช่ของเขาปะปนกันซึ่งขัตติยะแยกแยะมันทั้งหมดไม่ได้ เมื่อสมองถูกใช้จนถึงขีดจำกัดกับความทรงจำที่ไม่สมเหตุสมผล ก็มีกรอบสี่เหลี่ยมคล้ายหน้าจอในเกมออนไลน์สมัยใหม่แต่สีทองแสบตาปรากฏขึ้นตรงหน้า
[ทำการเชื่อมต่อเสร็จสิ้น]
[ดาวน์โหลดข้อมูลของโฮสต์เสร็จสิ้น]
[ตรวจสอบความเสถียรของระบบเสร็จสิ้น]
[ระบบอยู่ในสถานะพร้อมใช้งาน]
[โฮสต์ 'ขัตติยะ' จะเปิดใช้งานระบบหรือไม่]
[YES] หรือ [OK]
"..."
ขัตติยะมองหน้าจอเหล่านั้นอย่างมึนงง...
นี่คงไม่ใช่อะไรที่คล้ายๆ กับระบบผู้ติดตัวแบบในนิยายยอดนิยมในสมัยนี้หรอกใช่ไหม?
แล้วปุ่มให้เลือกนี่มันอะไรกันครับ
สิทธิ์ให้เลือกผมอยู่ตรงไหน ถามหน่อยสิ
ถึงจะยังไม่ค่อยเข้าใจอะไรเท่าไหร่ หรือต่อให้คิดจนหัวแตกก็ไม่ได้ข้อสรุปที่ต้องการ เขาจึงจำใจกดสักปุ่มเพื่อให้ระบบที่น่าสงสัยนี้ทำงาน
[ระบบเปิดการทำงาน]
[เปิดฟังก์ชันตัวช่วยอัจฉริยะแก่โฮสต์ 'ขัตติยะ' กรุณาตั้งชื่อผู้ช่วย]
"...ให้ตั้งชื่อผู้ช่วยแต่รูปร่างผู้ช่วยเป็นยังไงก็ไม่เห็นเลยเนี่ยนะ" ขัตติยะคิดว่ามันแปลกๆ ถ้าเป็นไปตามสไตล์นิยายออนไลน์ที่เคยอ่านมามันก็ต้องมีรูปร่างให้ดูก่อนหรือเปล่า
แต่นี่ให้เริ่มตั้งชื่อก่อนรูปร่างเนี่ยนะ
หรือมันจะกำหนดรูปร่างตามชื่อที่เราตั้ง?
ก็เห็นว่าเป็นผู้ช่วยอัจฉริยะก็คงใช่แหละเนอะ?
ขัตติยะใช้เวลาคิดอยู่นานเรื่องชื่อของผู้ช่วย เพราะเขาไม่เคยมีสัตว์เลี้ยงหรือพยายามจะตั้งชื่อให้กับสิ่งมีชีวิตหรือสิ่งของมาก่อนเลย
การตั้งชื่อดีๆ มีความหมายทำไมยากจังวะ
[กรุณาตั้งชื่อผู้ช่วย]
"อย่าเร่งสิ!"
เห็นหน้าจอระบบปรากฏขึ้นอีกครั้งเพื่อเร่งรัด ขัตติยะถึงกับเผลอพูดตอบโต้ไปอย่างไม่รู้ตัว
ก่อนจะคิดได้ว่าระบบคงตอบโต้กับเขาไม่ได้
การเร่งรีบเกินไปก็ทำให้ตัวเองทำอะไรโง่ๆ เหมือนกันนะ
ขัตติยะลุกขึ้นนั่งหายใจเข้าออกอยู่พักใหญ่ก่อนจะพูดชื่อออกมาชื่อหนึ่ง แล้วรอดูสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างตั้งใจ
"ชื่อว่า 'แฟร์' แล้วกัน"
หน้าจอของระบบหายไปช่วงเวลาหนึ่งก่อนจะปรากฏขึ้นอีกครั้งโดยมีมุมซ้ายบนที่เขียนคำว่า 'แฟร์' อย่างเรียบง่าย
ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปกว่านั้น
[ผู้ช่วย 'แฟร์' กำลังทำงาน]
[ขอแสดงความเคารพต่อโฮสต์ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้รับใช้]
[วิธีเรียกใช้งานผู้ช่วย เรียกชื่อไม่ว่าจะด้วยเสียงหรือในใจ ผู้ช่วยจะตอบสนองต่อคำพูดของคุณ และปรากฏในรูปแบบของหน้าต่างข้อความเท่านั้น]
ขัตติยะนั่งเงียบไปนานเพื่อรอให้หน้าต่างระบบที่คล้ายเกมออนไลน์นี่แสดงรายละเอียดมากกว่านี้ แต่ก็มีเพียงสามหน้าจอนี้ปรากฏค้างอยู่อย่างนั้น ราวกับกำลังรอให้เขาเรียกใช้
ขัตติยะมองไปรอบๆ ห้องพยาบาลที่เรียบง่ายครั้งหนึ่ง เขาได้ยินเสียงเดินผ่านไปมาที่หน้าประตู อาจจะเป็นพยาบาลที่กำลังเดินตรวจ และเสียงนั้นก็ผ่านห้องของเขาไปด้วยจังหวะไม่ช้าไม่เร็ว
เขาหันไปมองหน้าจอระบบอีกครั้งแล้วถอนหายใจ
"ถ้านี่เหมือนเกม แฟร์ก็คือ AI ผู้ช่วยที่ให้คำแนะนำการใช้ระบบเบื้องต้นใช่ไหม?"
[ใช่แล้วโฮสต์]
"งั้นระบบนี้ชื่ออะไร?"
[ระบบ■■■]
"???"
ทำไมเป็นพื้นถมดำแบบนั้นกันล่ะ
ไม่มีชื่อ? หรือไม่ให้อ่าน?
[โฮสต์ยังไม่สิทธิ์ในการอ่านชื่อของระบบ]
[เนื่องจากเพิ่งเปิดใช้งานระบบ จึงมีเพียงสิทธิ์เบื้องต้นที่ใช้งานได้]
"สิทธิ์เบื้องต้นมีอะไรบ้าง?"
[หน้าต่างสเตตัส] [หน้าต่างสกิล] [หน้าต่างภารกิจ] [หน้าต่างช่องเก็บของ]
[เนื่องจากโฮสต์เป็นผู้ถือกุญแจแห่งพันธสัญญา จึงได้รับหน้าต่างระบบแห่งพันธสัญญา]
[หน้าต่างภารกิจแห่งพันธสัญญา] [หน้าต่างแผนที่ระบุตำแหน่งดันเจี้ยน]
ขัตติยะลูบคางของตัวเองไปมาอย่างครุ่นคิด มีหน้าต่างละคำบรรยายเพียงเล็กน้อยไม่มีอะไรเลย และไม่ได้ช่วยให้เขาเข้าใจอะไรเลยเช่นกัน เขาถอนหายใจอีกครั้งแล้วถาม
"แฟร์ ที่นี่คือที่ไหน?"
[โรงพยาบาล]
"ฉันรู้ แต่หมายถึง 'โลก' ใบนี้ต่างหาก ดูเหมือนจะไม่ใช่โลกที่ฉันเคยอยู่"
ขัตติยะหันออกไปมองนอกหน้าต่าง ถึงสถาปัตยกรรมภายนอกจะเหมือนกันแต่ก็ดูเจริญรุ่งเรืองกว่าที่ควรเป็น
ถึงเขาจะไม่ใช่คนที่ฉลาดอะไรแต่เขายังมีสติและยังได้ด้วยเหตุผล แม้ว่าร่างกายนี้จะอ่อนแรงจนเคลื่อนไหวได้อย่างยากลำบาก แต่ก็ยังรับรู้ได้ว่าเป็น 'เสมือน' ร่างกายของเขา
เพียงแต่อายุไม่ใช่
มันดูอ่อนเยาว์กว่าความเป็นจริงอยู่หลายปี
เขาเห็นความแตกต่างได้โอยอาศัยแสงจันทร์ และอาการบาดเจ็บที่ผิดที่ผิดทาง
เขาไม่น่าจะอยู่ในโลกเดิมแล้ว หรืออาจสรุปได้ว่าเขาตายไปแล้วและมาอยู่ในอีกร่างหนึ่งที่มีร่างกายคล้ายกับเขา ซึ่งมันเป็นข้อสรุปที่น่าตกใจ แต่ขัตติยะไม่ได้แปลกใจกับมันนัก
ที่เขาอยากรู้คือ 'โลกนี้' มันอะไรกัน
มีระบบ มีดันเจี้ยน และมีกุญแจแห่งพันธสัญญา...
ทำไมรู้สึกคุ้นๆ นะ
[นี่คือโลกที่คุณอาศัยอยู่อย่างแท้จริง]
"อะไรนะ?" ขัตติยะจ้องหน้าจอระบบที่ตอบคำถามเขาก่อนหน้านี้อย่างไม่พอใจ "หมายความว่ายังไง จะบอกว่าโลกก่อนหน้านี้ที่ผมอยู่เป็นของปลอมเหรอ"
[โฮสต์ยังไม่สิทธิ์เข้าถึงข้อมูล]
"ชิ!"
ขัตติยะเดาะลิ้นอย่างขัดใจ
"ถ้างั้นอธิบายวิธีใช้หน้าต่างที่เป็นสิทธิ์เบื้องต้นที"
ในเมื่อระบบไม่สามารถให้ข้อมูลแก่เขาได้เขาก็ต้องเก็บรายละเอียดปลีกย่อยเอง จากสภาพแวดล้อม จากรูปแบบระบบ จากสิ่งต่างๆ ที่ดูคุ้นเคยและไม่คุ้นเคยในความคิดของเขา
[หน้าต่างสเตตัส เมื่อโฮสต์พูดหรือคิดว่า 'สเตตัส' ก็จะปรากฏขึ้น แสดงข้อมูลของโฮสต์ออกมาในรูปแบบของตัวเลข หน้าต่างอื่นๆ ก็มีวิธีเรียกใช้แบบเดียวกัน โฮสต์สามารถถามได้เมื่อมีข้อสงสัยต่างๆ เพิ่มเติม]
"สเตตัส"
หน้าจอสีน้ำเงินปรากฎขึ้นมาตรงหน้าเขาทันที
[สเตตัส]
ผู้ถือกุญแจ – ขัตติยะ (19)
อาชีพ – อยากเป็นอะไรก็ตามใจ (EX)
ระดับ – 2
พลังชีวิต – 156/200
พลังเวท – 65/65
พลังกาย – 10
ความคล่องตัว – 5
ความทนทาน – 2
ความแม่นยำ – 4
สติปัญญา – 14
โชค – 5
คะแนนโบนัส - 5
ติดสถานะผิดปกติ 'อ่อนแรง' (3:05:47)
ชื่อขัตติยะเหมือนกัน แต่ที่ (19) ตามหลังนั่นคืออายุของร่างกายนี้หรือเปล่า
เด็กกว่าเดิมหลายปีจริงๆ ด้วย
"แฟร์ ตรงตัวเลขนับถอยหลังติดสถานะผิดปกติอ่อนแรงคือถ้ามันเป็นศูนย์ ฉันจะกลับมาแข็งแรงดีใช่ไหม?" ขัตติยะถามขณะชี้ไปที่ตัวเลขที่นับถอยหลังวินาทีต่อวินาที
[ใช่]
ระบบตอบกลับทันที
"แล้วคะแนนโบนัสคืออะไร?"
ค่าสถานะอื่นๆ เขายังพอเข้าใจได้ ไม่มีพลังป้องกันที่เฉพาะหรือพลังโจมตีที่เฉพาะ อาจจะขึ้นอยู่กับอาวุธที่ถือหรือเครื่องป้องกันที่ใส่อยู่ จึงไม่นับรวม
แต่ว่ามาอยู่ในร่างใหม่ก็เลเวลสองเลย นี่เรียกว่าดีหรือไม่ดีกันเนี่ย
แล้วไอ้หน้าต่างค่าสถานะที่ดูคุ้นๆ นี่มันอะไรกันเนี่ย
[คะแนนโบนัสคือคะแนนที่สามารถเอาไปเพิ่มในค่าสถานะ]
"เหมือนเกมจริงๆ แล้วตรงอาชีพนี่ยังไง 'อยากเป็นอะไรก็ตามใจ' แถมยังระดับ EX อีกเนี่ยนะ มันมีสกิลอะไรบ้างละเนี่ย"
ขัตติยะมีความสงสัยเป็นอย่างยิ่งจึงเรียกหน้าต่างสกิลออกมา และเมื่อเขาเห็นรายชื่อสกิลที่ยาวเป็นพรืดมากกว่าร้อยรายการก็เกิดเวียนหัวตาลาย
มันคือสกิลที่ผสมกันจากทุกอาชีพที่เป็นไปได้
มีตั้งแต่สกิลระดับ D ถึง S เลยทีเดียว
แต่เป็นสกิลเลเวล 1 ทั้งหมดเช่นกัน
อะไรกันครับเนี่ย!?
[แฟร์ขอแนะนำ โฮสต์ลองกลับไปที่อาชีพแล้วกดเลือกสักอาชีพในนั้นดูก่อน]
ระบบหน้าจอสีทองตัดกับหน้าจอข้อความสเตตัสและสกิลปรากฏแทรกขึ้นมาตรงหน้า ก่อนจะหายไปเมื่อเขาอ่านจบ ขัตติยะกะพริบตาปริบๆ แล้วลองทำตาม
เมื่อเขาจิ้มไปที่อาชีพก็มีตัวเลือกอาชีพขึ้นมามากมายให้เขาเลือก
ขัตติยะนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง
ปรากฏว่า 'อยากเป็นอะไรก็ตามใจ' ช่างตรงตามตัวอักษร
"แฟร์ ถ้าเลือกอาชีพแล้วจะมีผลเป็นยังไง แล้วสามารถเปลี่ยนได้หรือเปล่าถ้าเกิดไม่ชอบอาชีพที่เลือก"
ขัตติยะหันไปอีกด้านหนึ่งเพื่อให้หน้าจอสีทองปรากฎออกห่างจากหน้าต่างสเตตัสและหน้าต่างสกิลที่เขาเปิดค้างไว้
[อาชีพของโฮสต์คือ 'อยากเป็นอะไรก็ตามใจ (EX)' ดังนั้นไม่ว่าโฮสต์จะเลือกอาชีพอะไรก็สามารถเปลี่ยนได้ตลอดเวลา โฮสต์สามารถเลือกอ่านรายละเอียดของแต่ละอาชีพด้วยกันกดสองครั้ง]
"แบบนี้สินะ" ขัตติยะทำตามโดยกดที่อาชีพดั้งเดิมของเขา
[อยากเป็นอะไรก็ตามใจ (EX)]
[คำอธิบาย – สามารถใช้สกิลของอาชีพทั้งหมดที่ถูกบันทึกไว้ในพันธสัญญาได้ตามต้องการ แต่เพราะไม่ใช่สายอาชีพโดยตรง แม้จะใช้งานบ่อยจนชำนาญก็ไม่สามารถเพิ่มเลเวลของสกิลใดๆ ได้ แต่หากเลือกเปลี่ยนอาชีพแล้วจะสามารถเพิ่มเลเวลสกิลได้
หมายเหตุ – เมื่อเลือกเปลี่ยนอาชีพจะมีคูลดาวน์ 24 ชั่วโมง ถึงจะเปลี่ยนได้อีกครั้ง แต่สามารถเปลี่ยนกลับสู่อาชีพ 'อยากเป็นอะไรก็ตามใจ' ได้ตลอดเวลาโดยไม่มีคูลดาวน์]
นี่มัน...
สุดยอดไปเลยไม่ใช่เหรอเนี่ย!
ดูเหมือนว่าการมาต่างโลกของเขาจะโกงตั้งแต่เปิดเลย
ขัตติยะไม่ได้คิดติดใจสงสัยเรื่องที่ตัวเองมาอยู่ต่างโลกหรือว่าโลกนี้เป็นโลกที่แท้จริงของเขาก็ตาม
เขาให้ความสนใจกับระบบที่เหมือนเกมออนไลน์ตรงหน้ามากกว่า
เขาเปิดอ่านรายละเอียดต่างๆ ที่มีอยู่ในอาชีพทั้งหมดอย่างมีชีวิตชีวา ลืมความเหนื่อยล้าไปสิ้น
ความฝันในวัยเด็กของขัตติยะคือการได้ออกไปต่อสู้ผจญภัยเหมือนในเกมหรือการ์ตูนต่างๆ มากมาย ขนาดเป็นคนดูยังรู้สึกลุ้นระทึกขนาดนั้น ถ้าได้มาลงมือด้วยตัวเองมันจะต้องตื่นเต้นยิ่งกว่าแน่นอน
การมีพลังพิเศษแบบซุปเปอร์ฮีโร่นี่แหละสุดยอด!
แต่พออ่านรายละเอียดอาชีพไปเรื่อยๆ ใบหน้าที่เคยสดใสมีชีวิตชีวาของขัตติยะก็เริ่มเปลี่ยนไป มือที่กดอ่านแต่ละอาชีพสั่นระริก
เหมือน...
มันจะเหมือนเกินไปแล้ว...
เพื่อความมั่นใจขัตติยะเปิดหน้าต่างของระบบทุกแบบขึ้นมาแล้วอ่านดูอย่างคร่าวๆ คราวนี้ไม่ใช่แค่มือสั่น แม้แต่เสียงของเขาก็สั่นด้วย
"แฟร์... บอกฉันหน่อยสิว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง"
[ทั้งหมดเป็นความจริงโฮสต์]
"..."
ขัตติยะยกมือกุมอกแล้วล้มลงกับเตียงด้วยสีหน้าเหมือนคนอยากจะตายอีกรอบ
"ให้ตายเถอะ นี่ฉันมาอยู่ในโลกของนิยายที่พี่สาวเขียนเหรอวะเนี่ย"
นิยายที่ถูกบังคับอ่านหลายรอบเรื่องนั้น
เขาได้กลายมาเป็นตัวละครในโลกในนี้แล้วงั้นเหรอ!
แถมตัวละครที่ชื่อ 'ขัตติยะ' นี่มันใครวะครับ!?
ที่เขาอ่านมามันไม่มีตัวละครชื่อนี้อยู่ในนิยายของพี่สาวไม่ใช่เหรอ
ฉันเป็นใครเนี่ย!
เล่นบทอะไรบนโลกใบนี้!!?


## บทที่ 2 : โลกที่เปลี่ยนไปเยอะ

ขัตติยะไม่ได้สนใจระบบแล้ว เขากำลังนอนเหม่อมองเพดาน ในมือกุญแจสีทองสวยงาม ซึ่งเขาสังเกตเห็นว่ามันกลายเป็นสร้อยห้อยคอของเขาอยู่ พร้อมกับสำรวจความทรงจำที่สับสนของตัวเองอย่างจริงจัง
มันมีความทรงจำที่ปะปนมาไม่ใช่ของเขาอยู่มากมาย
แต่มันก็มีส่วนคล้ายความทรงจำเดิมตอนอายุสิบเก้าปีอยู่หลายส่วน
ที่แตกต่างก็คือการปรากฎ 'เกจ' ขึ้นทั่วโลกเมื่อสามปีก่อน ภายในเกจก็คือ 'ดันเจี้ยน' และชีวิตประจำวันของ 'ขัตติยะ' ก็เปลี่ยนไป
จากเด็กหนุ่มที่ฐานะทางบ้านปานกลางตั้งใจเรียนมัธยมเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยตามที่พ่อแม่คาดหวังก็ได้กลายเป็นชายหนุ่มลูกชายเศรษฐีหน้าใหม่จากการขายที่ดินในเวลาเพียงสามปี
เพราะมีอยู่เจ็ดประเทศที่ไม่มีการปรากฏขึ้นของสิ่งที่เรียกว่า 'เกจ'
พวกเขาเรียกประเทศเหล่านั้นว่า 'เซฟโซน'
ไม่ต้องกลัวว่าจะมีเกจเกิดขึ้นแล้วมีมอนเตอร์หลุดออกมา และมอนเตอร์เหล่านั้นจะไม่มีทางหลุดเข้าไปในเขตเซฟโซนได้
ในระยะแรกของการปรากฏขึ้นของเกจ หลายประเทศต้องพบกับวิกฤต แต่สถานการณ์สามารถแก้ไขได้ด้วยการ 'ตื่นขึ้น' ของมนุษย์บางส่วน
พวกเขาเหล่านั้นถูกเรียกว่า 'ฮันเตอร์'
ใช่ มันก็เหมือนนิยายทั่วไปที่เมื่อมีดันเจี้ยนปรากฎขึ้นบนโลก พวกเขาก็ต้องมีฮันเตอร์ มีผู้มีพลังพิเศษที่แข็งแกร่งมากพอที่จะป้องกันตัวเองและคนอื่นจากมอนสเตอร์ที่หลุดออกมาจากเกจ หรือกำจัดมอนสเตอร์ที่อยู่ในดันเจี้ยนก่อนที่มันจะหลุดออกมา
มีการแบ่งระดับความเก่งกาจของฮันเตอร์ผ่านระบบต่างๆ ที่เหมือนเกมออนไลน์ทั่วไป เก็บเลเวล เก็บไอเทมหรือแม้กระทั่งสร้างสมาคมที่เกี่ยวกับฮันเตอร์
โลกจะเปลี่ยนแปลงไปเมื่อเกจและฮันเตอร์ปรากฏขึ้น กลายเป็นเรื่องราวการต่อสู้ที่ลุ้นระทึกและสุ่มเสี่ยงว่าโลกจะถึงครายพินาศหรือไม่
แต่มันมีสิ่งที่แตกต่างเพราะในเรื่องราวนี้มี 'เซฟโซน' ยังไงล่ะ
ความเข้าใจของพวกเขาในปีแรกเกี่ยวกับเซฟโซนนั้นไม่มี แต่ด้วยการสื่อสารที่รวดเร็วของยุคสมัยทำให้การรับรู้ของพวกเขาเกี่ยวกับสภาพพื้นที่ต่างๆ นั้นใช้เวลาไม่นาน
ทำให้รู้ถึงการมีอยู่ของประเทศที่ไม่มีเกจปรากฏขึ้นเลย
ทั้งการประเมินเกจและดันเจี้ยนที่ทำอย่างรวดเร็ว เหล่าฮันเตอร์ที่ปรากฏตัวขึ้นเรื่อยๆ ถึงจะช่วยลดความเสียหายจากมอนสเตอร์ แต่สถานที่เหล่านั้นก็ไม่ได้ปลอดภัย
ประเทศที่พวกเขาสำรวจและวิเคราะห์จนมั่นใจแล้วว่าปลอดภัยก็คือเจ็ดประเทศเซฟโซนหลังจากผ่านไปหนึ่งปี
ในประเทศเหล่านั้นจะไม่มีการเกิดขึ้นของเกจและไม่มีฮันเตอร์เกิดขึ้นจริงๆ
ราคาที่ดินในประเทศเหล่านั้นเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
อย่างไรก็ตาม บนโลกแห่งนี้เซฟโซนที่ว่านั่น ไม่ใช่พื้นที่ปลอดภัยอย่างแท้จริง
บนพื้นที่เซฟโซน จะมีสถานการณ์หนึ่งที่เรียกว่า 'กุญแจแห่งพันธสัญญา' เกิดขึ้น
เป็นกุญแจที่มีรูปลักษณ์สวยงามแปลกตา คนที่ไม่รู้หรือสงสัยจะหยิบมันขึ้นมา และเมื่อใครสัมผัสก็เท่ากับรับการทำสัญญา พวกเขาจะมีได้รับพลังและระบบที่สามารถทำให้พวกเขามีลักษณะเหมือนกับฮันเตอร์ได้
ผู้ถือกุญแจแห่งพันธสัญญาถูกเรียกว่า 'แอ็กนัส'
ข้อแตกต่างของทั้งสองอย่างคือ ฮันเตอร์จะใช้พลังได้ทั้งนอกดันเจี้ยนและภายในดันเจียน ส่วนแอ็กนัสจะสามารถใช้พลังได้เฉพาะภายในดันเจี้ยนเท่านั้น
และดันเจี้ยนพิเศษที่เหมาะกับแอ็กนัสก็อยู่ในพื้นที่เซฟโซน
มันถูกเรียกว่า 'ดันเจี้ยนล็อก'
ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่ ผู้ถือกุญแจแห่งพันธสัญญาหรือแอ็กนัสทั้งหมดจะถูกดึงเอาไปภายในดันเจี้ยนล็อกเมื่อมันถึงจุดที่พลังเวทภายในดันเจี้ยนถึงขีดจำกัด
สิ่งที่แอ็กนัสต้องทำคืออยู่ภายในดันเจี้ยนจนถึงเวลาที่กำหนดหรือวิ่งไปยังทางออกของดันเจี้ยน ไม่จำเป็นต้องปะทะกับมอนสเตอร์หรือสังหารบอสดันเจี้ยน
แต่ขึ้นชื่อว่าดันเจี้ยนจะไม่มีมอนสเตอร์ได้อย่างไร
แอ็กนัสสามารถใช้พลังได้ภายในดันเจี้ยนซึ่งสามารถเพิ่มระดับได้เหมือนฮันเตอร์ทั่วไป มอนสเตอร์ภายในดันเจี้ยนล็อกก็มีค่า หากสังหารแล้วก็สามารถนำออกไปเพื่อขายได้เช่นกัน และคุณภาพของมันก็สูงมาก
ฮันเตอร์ทั่วไปไม่มีสิทธิ์เข้าดันเจี้ยนล็อก
แม้ว่าจะเป็นฮันเตอร์ที่จับกุญแจโดยบังเอิญก็ตาม พวกเขาจะต้องเลือกว่าจะเป็นฮันเตอร์หรือจะเป็นแอ็กนัส
ระบบของฮันเตอร์กับแอ็กนัสแยกจากกันโดยสมบูรณ์
ไม่สามารถมีทั้งสองระบบในคนเดียวได้
"..."
ขัตติยะเหลือบมองไปด้านข้างเห็นหน้าจอสีทองที่มีจุดสามจุดเช่นกันส่งมาให้เขาราวกับกำลังรอฟังคำสั่ง
ตัวเขาเองมีระบบกุญแจแห่งพันธสัญญา แต่ในขณะเดียวกันก็มีระบบอีกตัวหนึ่งที่สามารถอยู่ร่วมกันได้ในร่างของเขาโดยไม่ต้องเลือก
งั้นแสดงว่าระบบอีกหนึ่งที่อยู่กับเขาก็ไม่ใช่ระบบฮันเตอร์
แต่ที่ทำให้เขามานอนปลงตกเหมือนคนป่วยจริงๆ อยู่ตอนนี้ก็คือระบบกุญแจแห่งพันธสัญญาเจ้าปัญหานั่นแหละ
ถ้าไม่ใช่ว่าเขาอ่านนิยายเกี่ยวกับมันมาก่อนก็คิดว่าแอ็กนัสไม่ต่างอะไรกับฮันเตอร์เมื่ออยู่ในดันเจี้ยน แต่มันมีความแตกต่างอยู่มากมายทีเดียว
คุณไม่สามารถเพิ่มระดับพลังหรือใช้ทักษะที่ได้จากระบบกุญแจแห่งพันธสัญญาได้จนกว่าจะได้เข้าดันเจี้ยน
หมายความว่าจะไม่สามารถฝึกฝนความชำนาญหรือเพิ่มระดับได้ในโลกภายนอก
นี่เป็นข้อเสียเปรียบที่ยิ่งใหญ่ของแอ็กนัส
ผู้ที่ปกป้องไม่ให้ดันเจี้ยนล็อกแตกที่แท้จริงก็คือตัวกุญแจแห่งพันธสัญญา แต่กุญแจจะเข้าสู่ดันเจี้ยนล็อกไม่ได้ถ้าไม่มีแอ็กนัส
ตัวกุญแจจะมีหน้าที่ดูดซับพลังเวทที่ล้นออกมาของดันเจี้ยน แล้วส่งส่วนหนึ่งไปมอบให้กับแอ็กนัส ทำให้พวกเขาพัฒนาพลังได้รวดเร็วกว่าฮันเตอร์ทั่วไปเมื่ออยู่ในดันเจี้ยนล็อก
นี่ก็เป็นข้อดีที่ยิ่งใหญ่ของแอ็กนัสในเวลาเดียวกัน
ถ้าแอ็กนัสอยู่ได้ครบกำหนดหรือออกมาได้สำเร็จ จะมีความแข็งแกร่งได้รวดเร็วมากกว่าฮันเตอร์สามเท่า
แต่ถ้าพวกเขาตาย กุญแจก็จะถูกดีดออกมาจากดันเจี้ยนล็อกแล้วหาแอ็กนัสคนใหม่
ข้อเสียอีกอย่างของกุญแจแห่งพันธสัญญาคือแอ็กนัสคนใหม่จะต้องเริ่มต้นใหม่ด้วยเช่นกัน ไม่สามารถรับช่วงต่อพลังใดๆ จากเจ้าของคนก่อนได้
แต่มันก็เป็นไปตามชื่อ
แอ็กนัส ในภาษาละตินมันแปลว่าลูกแกะ
ใช่แล้ว แอ็กนัสก็คือเหล่าลูกแกะที่เข้าไปเป็นเหยื่อบูชายัญในดันเจี้ยนยังไงล่ะ
ขอแค่กุญแจสามารถเข้าไปดูดซับพลังเวทภายในดันเจี้ยนได้ก็พอแล้ว แต่ถ้าแอ็กนัสเก่งกาจด้วยก็สามารถรับทรัพยากรออกมาจากดันเจี้ยนล็อกได้ ก็ถือเป็นผลประโยชน์แก่แอ็กนัสเอง
แต่ส่วนใหญ่แล้วไม่รอดน่ะสิ
ในเซฟโซนแต่ละประเทศจะมีดันเจี้ยนล็อกอยู่หลายสิบแห่ง และกุญแจนับหมื่นที่กระจัดกระจายภายในประเทศเหล่านั้น
ในภายหลังที่รู้ว่าเซฟโซนมีดันเจี้ยนล็อกพวกเขาได้ประกาศเตือนผู้คน ห้ามเก็บกุญแจที่อยู่บนพื้นโดยเด็ดขาด เพื่อลดจำนวนผู้ที่เข้าไปเสียชีวิตภายในดันเจี้ยนล็อก
แต่นี่ไม่ใช่วิธีที่ดีในการปกป้องเซฟโซน
ถ้าในพื้นที่เซฟโซนไม่เหลือดันเจี้ยนล็อกอยู่แล้ว มันก็จะไม่ใช้เซฟโซนอีกต่อไป
มันจะกลายเป็นเหมือนพื้นที่อื่นๆ ที่มีเกจปรากฏขึ้นมา
แล้วดันเจี้ยนล็อกที่แตกไปอยู่ไหน?
แน่นอน มันก็ต้องไปโผล่ที่ประเทศอื่นที่ไม่ใช่เซฟโซนยังไงล่ะ
ดันเจี้ยนล็อกที่อยู่ในพื้นที่เซฟโซนทั้งหลายมีวัดมาแล้วว่าอยู่ในระดับ B ขึ้นไปทั้งหมด เมื่อมันปรากฏขึ้น มันจะเป็นหายนะ เพราะมันถึงจุดที่ดันเจี้ยนจะระเบิด และมอนสเตอร์จะหลุดออกจากเกจสู่โลกของเรา
ความสำคัญของเซฟโซนและดันเจี้ยนล็อกก็มีเพิ่มมากขึ้น
มีการจัดการหลายรูปแบบเพื่อรักษาดันเจี้ยนล็อกและพยายามเสริมความแข็งแกร่งให้กับแอ็กนัสด้วยเช่นกัน
แต่แอ็กนัสเข้าดันเจี้ยนปกติได้ยาก
เมื่อเข้าดันเจี้ยนปกติ กุญแจแห่งพันธสัญญาจะยกระดับดันเจี้ยนแห่งนั้นขึ้นสามระดับ ในทันที
เช่นดันเจี้ยนระดับ F เลื่อนขึ้นเป็น C
ระดับของดันเจี้ยนจะไม่ลดลงจนกว่าจะสังหารบอสประจำดันเจี้ยนได้สำเร็จ และดันเจี้ยนจะปิดตัวเองไปเลยไม่ปรากฏขึ้นอีก
ปกติแล้วดันเจี้ยนภายนอกแบ่งออกเป็นดันเจี้ยนเปิด กับดันเจี้ยนปิด
ดันเจี้ยนเปิดคือดันเจี้ยนที่เมื่อเคลียร์แล้วยังสามารถกลับมาเคลียร์ซ้ำได้ในเวลาต่อมา
ดันเจี้ยนปิดคือดันเจี้ยนที่เมื่อเคลียร์แล้วก็จะปิดตัวเองหลังจากที่บอสดันเจี้ยนตายไปแล้วระยะหนึ่ง และไม่สามารถเข้าได้อีก
ถ้าแอ็กนัสเข้าดันเจี้ยนปิดก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าเข้าดันเจี้ยนเปิดนี่สิปัญหา
ไม่สิ มันเป็นปัญหาตั้งแต่เข้าดันเจี้ยนแล้วล่ะนะ
เพราะอย่างนั้นถึงได้มีการจัดตั้งกลุ่มขึ้นภายในเซฟโซนที่ได้รับการสนับสนุนจากนักลงทุนและรัฐบาลทั้งในและต่างประเทศ เพื่อรักษาความเป็นเซฟโซนเอาไว้
แต่มันก็ช้าไป เมื่อเวลาเพียงสามปีก็ทำให้เซฟโซนแตกไปสองแห่งแล้ว
ในปัจจุบันเหลือเซฟโซนอยู่ห้าแห่ง
ประเทศไทยที่ 'ขัตติยะ' อยู่ในปัจจุบันก็เป็นหนึ่งในห้าเซฟโซน
นั่นเป็นเหตุผลที่ว่า 'ขัตติยะ' กลายเป็นลูกเศรษฐีหลังจากขายที่ดินภายในสามปี
ส่วนเหตุที่ได้มาเป็นแอ็กนัสนี่ก็ไม่แน่ใจ เขามีความทรงจำที่คลุมเครืออย่างมาก ไม่สามารถจับประเด็นสำคัญได้เลย
แต่ที่แน่ๆ 'ขัตติยะ' คนนี้ต้องเคยเข้าดันเจี้ยนล็อกมาแล้วครั้งหนึ่ง
ไม่อย่างนั้นเลเวลของเขาจะไม่ใช่สองแต่เป็นหนึ่ง
เฮ้อ...
ถ้าจะย้ายมาที่โลกทั้งทีก็ให้เขาเป็นฮันเตอร์ดีกว่าเป็นแอ็กนัสไม่ได้เหรอ ถึงแม้ว่าอาชีพของเขาจะโกงเข้าขั้นแต่แอ็กนัสก็อันตรายอยู่ดี
ยิ่งคิดปวดหัว
ที่ปวดหัวที่สุดตอนนี้คือ 'ขัตติยะ' ร่างนี้ต่างหาก
มันมีความเป็นตัวเขามากเกินไปจนไม่รู้สึกแปลกแยกเลย สรุปว่าเขาเป็นขัตติยะคนไหนหรือโลกไหนกันแน่เนี่ย
เอาล่ะ เลิกคิดดีกว่า
ไม่ว่าจะคนไหนก็คือ 'ขัตติยะ'
ในฐานะคนต่างโลกหรืออะไรก็ตามแต่ที่มาอยู่ในนิยายเรื่องนี้ก็ต้องมีภารกิจอยู่ใช่ไหมล่ะ และต้องเอาชีวิตรอดในโลกบ้าๆ แบบนี้ด้วย
ซึ่งสิ่งแรกก็คือยอมรับตัวเองและโลกทั้งใบที่เปลี่ยนไป
ต้องขอบคุณนิยายของพี่สาวที่บังคับอ่านนั่นที่ทำให้เขาจำรายละเอียดได้มากมาย การเอาชีวิตรอดในโลกใบนี้คงไม่ยากนัก
"แต่มันก็แปลกที่นิยายนั่นไม่มีตัวเอก"
ขัตติยะพึมพำออกมา นิยายที่พี่สาวเขียนไม่มีชื่อ และไม่มีแม้กระทั่งตัวเอก
ฟังไม่ผิดหรอก มันไม่มีแม้กระทั่งตัวเอก!
มันเรียกว่านิยายไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่พี่สาวของเขายืนยันว่ามันคือนิยาย
มันคือการเล่าเรื่องแบบมุมมองบุรุษที่สามที่จะโฟกัสที่บุคคลที่แข็งแกร่งในแต่ละพื้นที่ ทั้งฮันเตอร์ทั้งแอ็กนัส ผ่านอุปสรรคต่างๆ มีทั้งผ่านไปได้และล้มเหลวจนจบชีวิต
ถึงจะเป็นบุคคลพิเศษแต่ก็มีล้มเหลว
ถึงจะเป็นคนแข็งแกร่งแต่ก็มีล้มเหลว
ถึงจะมีพรรคพวกมากมายแต่ก็มีล้มเหลว
เพราะต้องสู้เอาชีวิตรอดไปเรื่อยๆ จนเหนื่อยล้าสิ้นแรง มันเลยมีแค่ปลายทางที่มีแต่ความล้มเหลวหรือเปล่านะ
หนทางแห่งชัยชนะอยู่ที่ไหนก็ยังไม่มีใครพบคำตอบ
แม้แต่นักอ่านอย่างเขาเองก็ตาม
เขาคิดว่ามันเป็นนิยายที่แย่มากด้วย
และที่แย่กว่านั้นคือเขาไม่ได้อ่านนิยายของพี่สาวจนจบเนี่ยสิ!
ไม่ใช่ว่าไม่อยากอ่าน เพราะเขาถูกบังคับให้อ่านตั้งแต่ต้น แต่นิยายเรื่องนั้นมีได้มีตอนจบเขียนเอาไว้ เนื้อเรื่องมันถูกตัดขาดถึงแค่ตอนที่ดันเจี้ยนล็อกสุดท้ายถูกปลดปล่อยและเข้าสู่คำที่นักอ่านหลายคนค้างคาที่สุด
'โปรดติดตามตอนต่อไป'
โคตรแย่!
ถึงไม่ใช่นักอ่านและไม่ได้ชอบนิยายขนาดนั้นก็ยังรู้สึกติดใจสงสัย แต่เขาก็ไม่เคยได้ตอนต่อไปสักทีเพราะพี่สาวบอกว่ากำลังยุ่งอยู่
ซึ่งไม่รู้ว่ายุ่งเรื่องอะไร และเขาไม่กล้าถาม
...อ่า
จะว่าไปแล้วเขามาที่โลกแห่งนี้แล้ว พี่สาวที่อยู่ในอีกโลกหนึ่งจะเป็นยังไงกันนะ
พวกเขามีกันสองคนพี่น้องเสียด้วยสิ
จะรู้ว่าเขาตายไปแล้วหรือยังนะ?
แต่อย่างพี่สาวก็คงรู้และหาตัวฆาตกรได้แน่
เธอคงอยู่ได้อย่างดีโดยที่ไม่มีเขาเป็นภาระอีกแล้วรึเปล่านะ?
คิดถึงจังครับ...
ขัตติยะรู้สึกแน่นหน้าอกเล็กน้อยเมื่อคิดว่าจะต้องทิ้งพี่สาวจากอีกโลกหนึ่งไว้คนเดียว แต่สถานการณ์ฝั่งของเขาทางนี้ก็ไม่ได้ดีนัก เวลาเศร้าก็ผ่านไปสองวินาทีก็เปลี่ยนอารมณ์
ดันเจี้ยนล็อกครั้งต่อไปจะเกิดเมื่อไหร่เนี่ยสิ
ในเมื่อเป็นแอ็กนัสที่ฝึกฝนไม่ได้ก็ต้องเตรียมตัวก่อนใช่ไหม หลังจากฟื้นตัวแล้วก็เอาเงินออกไปซื้อของเลยดีกว่า มีหลายอย่างที่เขาจำได้เกี่ยวกับนิยายไร้ชื่อนี่
สิ่งสำคัญที่สุดคือการสำรวจตัวเอง
แต่ข้อมูลเขาก็เยอะมาก ถึงอย่างนั้นก็โชคดีมีระบบผู้ช่วยอยู่
"แฟร์" ขัตติยะเรียกหาผู้ช่วยของเขา
[กำลังรอคำสั่งอยู่โฮสต์]
"ในฐานะผู้ช่วยนอกจากแนะนำการใช้งานแล้วยังสามารถจัดระเบียบข้อมูลในระบบให้ฉันได้ไหม"
[สามารถทำได้ ถ้าโฮสต์อนุญาต]
"ดี งั้นมาดูกันว่าอาชีพที่มีนี่มีเฉพาะแอ็กนัสใช่ไหม?"
[กำลังตรวจสอบ... ใช่โฮสต์ ถ้าโฮสต์อยากได้อาชีพของฮันเตอร์ด้วยต้องออกนอกประเทศไปเพื่อรับประแสพลังอย่างเหมาะสม]
"เรื่องอาชีพของพวกฮันเตอร์น่ะช่างเถอะ มันเยอะกว่าแอ็กนัสซะอีก แค่นี้สกิลก็ล้นจนไม่รู้จะใช้ยังไงแล้วล่ะ" ขัตติยะหัวเราะอย่างฝืดๆ "แล้วทักษะที่เกี่ยวกับอาชีพจริงของฉันล่ะ"
[กำลังตรวจสอบ... สกิลที่เป็นของอาชีพ 'อยากเป็นอะไรก็ตามใจ' มีทั้งหมด 5 สกิล]
"ถ้างั้นก็เปิด..."
ทันใดนั้นประตูห้องของเขาก็เปิดออก หญิงสาวที่มาพร้อมกับอุปกรณ์มากมายเดินมาที่เตียงของขัตติยะแล้วพูดขึ้น
"ขออนุญาติวัดไข้ค่ะ"


## บทที่ 3 : สกิลที่ได้รับ (1)

หลังจากวัดอุณหภูมิ ความดันโลหิตและชีพจรการเต้นของหัวใจเรียบร้อยแล้ว ร่างกายอยู่ในสภาพปกติอย่างสมบูรณ์พยาบาลก็จดบันทึกแล้วออกไป
ช่างเป็นพยาบาลที่เย็นชาเสียนี่กระไร
ขัตติยะถอนหายใจออกเมื่อประตูปิดลง หันไปทางหน้าต่างที่สว่างพอควรแล้ว เพราะผ้าม่านในห้องส่วนตัวนี้ไม่ได้ปิดเอาไว้
เหมือนตั้งใจให้แสงแดดรบกวนคนป่วยจนต้องตื่นเลยนะ
ถ้าอย่างนั้นก็จะมีคนมารบกวนเขาอย่างตั้งใจอีกอย่างแน่นอน
ขัตติยะคิดว่าเรื่องระบบเก็บไว้ก่อนดีกว่า เขาต้องรับมือกับคนที่กำลังจะมาหลังจากนี้
ครอบครัวและเพื่อนของร่างกายนี้
เหมือนจะมีทั้งพ่อและแม่ ตัวเขาเป็นลูกคนเดียว
และเพื่อนสนิทอีกหนึ่งคน ชื่อ...
"ว่าไงคุณขัตติยะ ฟื้นสักทีนะนาย" เสียงที่มาพร้อมกับเสียงเปิดประตู ชายหนุ่มตัวสูงที่ดูรุ่นนาวคราวเดียวกันเดินเข้ามาพร้อมกับถุงอาหารและกระเป๋าสะพายหนึ่งใบ
"อรุณสวัสดิ์ ศัสตรา มาเช้าจังนะ"
'ศัสตรา' เพื่อนสนิทของขัตติยะในโลกนี้ สนิทจนแทบจะเหมือนพี่น้องกันอยู่แล้ว
ขัตติยะมองดูเขาอย่างจริงจัง ศัสตราเป็นผู้ที่ตัวสูงและผิวขาวสุขภาพดี เขาใส่เสื้อที่ค่อนข้างพอดีตัวทำให้มองเห็นรูปร่างที่มีกล้ามเนื้อของเขาได้ง่าย ใบหน้าดูหล่อเหลา คิ้วเข้ม และดวงตาสีดำสนิท ผมของเขาไม่ใช่สีดำธรรมชาติอีกต่อไปแต่เป็นสีทอง
ผมสีทองที่เกิดจากการเป็นแอ็กนัส
แอ็กนัสจะแยกแยะออกได้ง่ายจากคนทั่วไปเพราะมันจะเปลี่ยนสีผมของผู้ถือกุญแจ ถึงแม้จะพยายามย้อมสีกลับก็ปกปิดไว้ได้ไม่นาน
ราวกับว่ามันเป็นสีผมของเขาโดยกำเนิด
แอ็กนัสสามารถแยกแยะได้เพียงแค่มองก็ว่าได้ พวกเขาจะมีผมสีทองคำหรือผมสีเงินวาวเท่านั้น ราวกับเทวทูตหรืออะไรสักอย่าง
แต่ส่วนใหญ่มักเป็นสีทอง
ตอนนี้เองที่ขัตติยะเพิ่งนึกได้ สีผมของเขาเป็นสีอะไรหว่า?
ถึงสีผมจะไม่ได้มีนัยน์สำคัญ แต่ถ้าเป็นไปได้เขาก็อยากได้ผมสีทองคำมากกว่าสีเงิน เขาไม่อยากมีผมที่ดูเหมือนผมหงอก
"หน้าป่วยๆ ของนายตอนนี้ดูเข้ากับสีผมขาวๆ ของนายดีนะ เหมือนคนแก่ใกล้ลงโลงไม่มีผิดเลย" ศัสตราสังเกตเห็นสีหน้าแปลกๆ ของขัตติยะก็คาดเดาสิ่งที่เขาคิด ซึ่งมันช่วยได้มาก
ผมสีเงินจริงด้วย
โคตรแย่!
"ถ้าจะมาเพื่อถากถางกันก็กลับไปเลย แต่ทิ้งอาหารกับเสื้อผ้าไว้ให้ฉัน" ขัตติยะพูดอย่างไม่พอใจแล้วจิกตามองเพื่อนตามความเคยชินของร่างเดิม
แน่นอน มันก็เป็นความเคยชินของเขาด้วย
"ไม่เอาน่า ฉันแค่ล้อเล่นเท่านั้นเอง" ศัสตราหัวเราะก่อนจะเลื่อนโต๊ะเก้าอี้และหยิบของในถุงออกมาจัดเรียง "นายไม่รู้หรอกว่าทำให้คนอื่นเขาวุ่นวายกันขนาดไหน ถือว่าโชคดีที่เข้าดันเจี้ยนล็อกครั้งแรกแล้วรอดมาได้นะ แต่กลับโชคร้ายสะดุดล้อมหัวโขกขวดเหล้าแตก"
"โดนขวดเหล้าแตกสินะ มิน่าถึงได้เจ็บหัว"
"ไม่ ฉันหมายถึงหัวนายแตกแต่ขวดเหล้ายังปกติดีน่ะ"
"..."
นี่ขวดเหล้ายังแข็งกว่าหัวของเขาอีกเหรอเนี่ย
ขวดเหล้านั่นทำจากอะไรกันแน่ฮะ
"ฉันไม่คิดว่าพลังป้องกันในตอนที่เป็นแอ็กนัสของนายจะต่ำขนาดนั้น จริงสิ จะว่าไปก็ยังไม่ได้ถามอาชีพของนายเลยนี่นา ตอนเข้าดันเจี้ยนล็อกก็มัวแต่วิ่งไปทางออก นายได้อาชีพอะไร?"
"ยังไม่ได้ดูเลยด้วยซ้ำ" ขัตติยะตัดสินใจจะโกหก
เขาต้องคิดให้ดีก่อนว่าเขาจะแสดงให้คนอื่นเห็นว่าเขาเป็นอาชีพอะไร
นี่เรียกว่าการเก็บซ่อนไพ่เด็ดไว้ในมือ
จิตใจมนุษย์ซับซ้อนและเข้าใจยาก ยิ่งเขาเพิ่งมาที่โลกแห่งนี้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนด้วยแล้ว ไม่มีทางบอกสิ่งที่เป็นอยู่ของเขาทั้งหมดให้กับคนอื่นอย่างแน่นอน
แม้ว่าเจ้าของร่างเดิมจะไว้ใจ ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไว้ใจด้วย
แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่เชื่อใจในอนาคต
พูดสั้นๆ คือ รอดูท่าทีไปก่อน
"ถ้ายังไม่ได้ดูก็ไม่เป็นไร ออกจากโรงพยาบาลก่อนก็ได้ วันนี้กลับบ้านได้แล้ว หรือว่านายจะไปพักที่ห้องฉันล่ะ?" ศัสตราเอ่ยชวนแบบไม่คาดหวัง
"กลับบ้าน คอนโดมิเนียมที่นายอยู่มันไกลกว่าบ้านฉันอีก"
ขัตติยะไม่เข้าใจเจตนาของศัสตรา แต่กลับบ้านก่อนดีกว่า
จากความทรงจำของเขาบ้านที่พวกเขาอาศัยอยู่เป็นบ้านเดี่ยวสองชั้นห่างจากโรงพยาบาลไม่ไกล ส่วนคอมโดนมิเนียมของศัสตราห่างออกไปอีกเกือบสิบกิโลเมตร
แล้วนี่คือประเทศที่มีคนอยู่อาศัยเพิ่มขึ้นกว่าเมื่อก่อนถึงสามเท่า
ต่อให้อยู่ต่างจังหวัดแต่ความแออัดก็มีทุกที่
เขาไม่ชอบรถติด
ช่วงสิบนาฬิกา หมอได้มาตรวจอาการของขัตติยะ พร้อมกับจัดยาที่จำเป็นไว้ให้แล้ว และยังไม่ลืมแนวใบนัดฉีดยากันบาดทะยักมาให้ด้วย
อ้อ ตอนลงทะเบียนคนไข้ยังไม่ได้ระบุว่าเป็นแอ็กนัสสินะ
เพราะถ้ารู้ว่าเป็นแอ็กนัส พวกเขาคงไม่ต้องเปลืองยา
คนที่ไปรับยาและจ่ายค่ารักษาทั้งหมดคือศัสตรา ส่วนขัตติยะเปลี่ยนชุดที่เขาเตรียมมาให้อยู่ในห้องผู้ป่วย และนั่งกินขนมเล่นในระหว่างรอ
จนกระทั่งกลับถึงบ้านขัตติยะและศัสตราไม่ได้พูดอะไรที่เกี่ยวกับแอ็กนัสเลย นอกจากพูดเรื่องทั่วไป อย่างเรื่องการเรียนที่เขาต้องหยุดเพราะหัวแตก หรือเรื่องตลกผ่อนคลายอื่นๆ
ขัตติยะมีความทรงจำอยู่แล้วก็สามารถตอบได้ คณะที่เขาเรียนไม่ใช่วิชาที่เคร่งเครียดกดดัน และเขาเคยผ่านมันมาแล้วครั้งหนึ่งจึงสามารถวางใจได้
ไม่เหมือนศัสตราที่เรียนนิติศาสตร์
แต่ถึงอย่างนั้นศัสตราก็ไม่ได้ดูเครียดเครียดกับมันเหมือนกัน
คนฉลาดนี่มันน่าอิจฉาจริงๆ ขัตติยะเบ้ปาก
เอ่อ... ในชีวิตก่อนเขามีเพื่อนแบบนี้หรือเปล่านะ...
เหมือนจะไม่?
รู้สึกแปลกใหม่กับการมีเพื่อนแบบนี้จริงๆ
"แล้วพรุ่งนี้เจอกันที่มหาวิทยาลัยนะ หรือจะให้ฉันมารับ?" ศัสตราส่งขัตติยะถึงบ้านแล้ว ขัตติยะถอดสายเข็มขัดนิรภัยแล้วตอบด้วยความเคยชินตามร่างเดิม
"นายมารับแล้วกัน ฉันขี้เกียจขับ"
"ได้" ศัสตราพยักหน้าอย่างขบขัน "ก็รู้อยู่หรอกว่านายเป็นแบบนี้ไม่น่าถามเลย"
"นั่นสิ รู้อยู่แล้วยังจะถามอีก แล้วเจอกันเพื่อน" ขัตติยะโบกมือลาด้วยรอยยิ้ม ศัสตราก็ส่ายหน้าไปมาอย่างช่วยไม่ได้แล้วขับรถออกไป
เมื่อเห็นว่าเขาไปแล้วก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ขัตติยะรู้สึกได้ลางๆ ว่าศัสตราเหมือนจะสัมผัสได้ว่าขัตติยะคนนี้เปลี่ยนไป แต่เขาไม่พบพิรุธ
พูดให้ถูกคือมันไม่มีพิรุธอะไรนอกจากขัตติยะดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น
ช่องว่างของเวลาที่แตกต่างก็ทำให้บุคลิกและบรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างช่วยไม่ได้ แต่ขัตติยะทั้งสองไม่ได้ขัดแย้งกัน ต่อให้พยายามหาจุดเปลี่ยนก็คงยากที่จะเจอ
ยกเว้นอ่านใจได้
"แฟร์"
[กำลังรอคำสั่งโฮสต์]
"แอ็กนัสคงไม่มีสกิลอ่านใจได้หรอกใช่ไหม?"
[ไม่มีในรายการ]
"ค่อยยังชั่วหน่อย"
[แต่มีรายการที่ใกล้เคียง สกิลจับเท็จ]
"..."
มันก็เป็นสกิลที่ดี
แต่ศัสตราคงไม่มีสกิลนี้หรอกใช่ไหม?
[โฮสต์มีสกิลปกปิด เมื่อถูกใช้สกิลจับเท็จจะมีการแจ้งเตือน ยกเว้นว่าสกิลจับเท็จของอีกฝ่ายเลเวลสูงกว่า]
มาทำให้รู้สึกไม่ไว้วางใจมากกว่าเดิมอีกนะแฟร์
ขัตติยะถอนหายใจแล้วเดินเข้าไปในบ้าน ที่บ้านของเขามีแค่แม่ที่รอต้อนรับอยู่คนเดียว
"กลับมาแล้วครับแม่" ขัตติยะทักทายหญิงสาวที่ดูไม่ได้แก่เลยสักนิดแม้จะเข้าสู่วัยสี่สิบปีแล้วก็ตาม
"เป็นยังไงบ้างลูก แม่ไม่ได้ไปเฝ้าเลยแต่ศัสตราบอกว่าแค่ล้มเฉยๆ ไหน มีแผลตรงไหนบ้าง" หญิงสาวลุกขึ้นมาสำรวจร่างกายของขัตติยะ
ขัตติยะให้เธอสำรวจจนพอใจ แน่นอนว่าร่างกายของเขาปกติดีทุกอย่าง
หน้าจอสีน้ำเงินปรากฎขึ้นมาตรงหน้าเขา
[สเตตัส]
ผู้ถือกุญแจ – ขัตติยะ (19)
อาชีพ – อยากเป็นอะไรก็ตามใจ (EX)
ระดับ – 2
พลังชีวิต – 200/200
พลังเวท – 65/65
พลังกาย – 10
ความคล่องตัว – 5
ความทนทาน – 2
ความแม่นยำ – 4
สติปัญญา – 14
โชค – 5
คะแนนโบนัส - 5
ไม่มีสถานะผิดปกติแล้ว และพลังชีวิตก็เต็มด้วย
แม่ไม่มีทางหาบาดแผลจากเขาเจอแน่นอน
"ดูเหมือนจะแค่เป็นลมแล้วศัสตรารับไว้ทันนะ โชคดีที่ไม่เจ็บมากนะลูก" คุณแม่ทับทิม ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ดูเหมือนเธอจะยังไม่รู้ว่าลูกชายได้เปลี่ยนสถานะจากคนธรรมดาไปเป็นแอ็กนัสแล้ว
ถ้ารู้คงเป็นลมมากกว่าจะยืนคุยกันอย่างนี้
"พ่อไปไหนเหรอครับ?" เขาถาม เขาเห็นหน้าของแม่ทับทิมแล้ว ซึ่งทั้งชื่อและใบหน้าเหมือนกับที่อยู่ในความทรงจำของโลกนี้และภาพถ่ายจากชาติที่แล้ว
งั้นพ่อก็คงเหมือนกันสินะ
ทั้งคู่ยังมีชีวิตอยู่ดี ไม่ได้จากไปตั้งแต่ตอนเขาอายุห้าขวบ
"พ่อก็ออกไปทำงานน่ะสิ ถึงเราจะรวยด้วยการขายที่ดินแต่จะนั่งกินนอนกินก็ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ แล้วพ่อเขาก็อยู่บ้านเฉยๆ ไม่ได้ด้วย" แม่ทับทิมยิ้มแล้วลูบหน้าขัตติยะ "คงยังเหนื่อยอยู่ ไปนอนพักก่อนแล้วกัน เดี๋ยวเที่ยงแม่จะทำกับข้าวให้กิน"
"อยากกินต้มยำกุ้งแม่น้ำ"
"คนเพิ่งหายป่วยกินแค่แกงจืดเต้าหู้พอแล้ว"
"..."
ทำไมคนป่วยถึงเลือกของกินไม่ได้
นี่มันไม่ยุติธรรม
ขัตติยะเบ้ปากแต่ก็ไม่ได้เถียง ไม่ว่าจะเป็นอะไรเขาก็กินได้ทั้งหมดนั่นแหละ ไม่ได้เรื่องมากขนาดนั้น
บ้านที่อยู่เป็นบ้านเดี่ยวสองชั้น เขามีห้องส่วนตัวของตัวเองอยู่ที่ชั้นสอง ห้องในสุดทางขวา ซึ่งไม่ใช่ห้องใหญ่อะไรนัก และการตกแต่งก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าหนังสือเรียนและอุปกรณ์กีฬา และเตียงขนาดใหญ่ที่ไม่เหมือนไว้นอนคนเดียว
แต่มันก็ดี ขัตติยะหงายหลังลงเตียงอย่างไม่ระวัง ก่อนจะเรียกใช้งานระบบในใจ
'แฟร์ มาดูข้อมูลสกิลของอาชีพ EX กันเถอะ'
[ค้นหาสกิล]
[สกิลของอาชีพ 'อยากเป็นอะไรก็ตามใจ' มีทั้งหมด 5 สกิล]
[สกิล แกะหรือหมาป่า (S)]
[สกิล ไม่ต้องเรียกเดี๋ยวไปเอง (A)]
[สกิล โอ้~ เพื่อนรัก! (S)]
[สกิล เจ็บแค้นเคืองโกรธ (S)]
[สกิล ■■■ (EX)]
"เดี๋ยวๆ ทำไมชื่อสกิลมันแปลกๆ อย่างนั้น"
ขัตติยะขยี้ตามองชื่อสกิลที่เหมือนตั้งใจเอามาแกล้งกัน
ไม่สิ มันตั้งใจแกล้งตั้งแต่ชื่ออาชีพแล้วเปล่าวะ
แล้วสกิลสุดท้ายก็มาเป็นปริศนาอีกละ ยังไม่มีสิทธิ์ใช้ว่างั้น?
[ชื่อสกิลเป็นไปตามนี้อย่างแท้จริง อาจเป็นเพราะโฮสต์มีอาชีพที่พิเศษเลยได้ชื่อสกิลที่พิเศษ]
"นั่นไม่ได้ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นเลยนะแฟร์" ขัตติยะเหลือบตามองจอสีทองอย่างขุ่นเคือง
เขายอมมีชื่ออาชีพปกติแบบคืนอื่นดีกว่าที่จะมีอะไรพิเศษแบบนี้นะ
[แต่สกิลพวกนี้ก็ระดับสูงทั้งนั้น โฮสต์แทบไม่ต้องอัพเลเวลสกิลเลย]
"เห~ จริงงั้นเหรอ"
ขัตติยะลองกดไปที่สกิลหนึ่งด้วยความอยากรู้อยากเห็น
[สกิล ■■■ (EX)
ประเภท : ????
รายละเอียด : ????????????]
"..."
[…]
[แล้วโฮสต์จะไปกดที่สกิลที่อ่านไม่ได้ทำไมกัน]
ระบบรู้สึกว่าต้องประเมินระดับสติปัญญาของโฮสต์ใหม่อีกครั้ง ตอนแรกก็เหมือนจะฉลาดดี ตอนนี้กลายเป็นว่ายิ่งอยู่นานยิ่งปัญญาถดถอย
ขัตติยะที่ไม่รู้ว่าผู้ระบบประเมินใหม่ยิ้มแห้งก่อนจะกดเลือกสกิลใหม่อย่างช่วยไม่ได้
"ก็แหม~ มันเป็นความอยากรู้อยากเห็น เผื่อว่าไม่มีชื่อสกิลก็ยังมีคำอธิบายให้อ่านบ้างไงล่ะ แต่ก็น่าผิดหวัง..."
คิดว่าจะยังมีรายละเอียดให้ได้รู้บ้างว่ามันใช้ยังไง แต่ทั้งหมดเป็นเครื่องหมายคำถาม
งั้นคงไม่ต้องคาดหวังกับสกิลนี้สินะ
เราไปดูสกิลอื่นกันต่อดีกว่า


## บทที่ 4 : สกิลที่ได้รับ (2)

ขัตติยะกดเปิดสกิลพร้อมกันทั้งสี่เพื่ออ่านคำอธิบายรวดเดียว
[สกิล แกะหรือหมาป่า (S)
ประเภท – ติดตัว (ไม่สามารถเพิ่มระดับได้)
รายละเอียด – สกิลนี้จะทำให้มนุษย์ ฮันเตอร์และแอ็กนัสมองคุณว่าอ่อนแอ โดยไม่สนว่าระดับคุณจะเท่าไหร่ ในขณะเดียวกันมอสเตอร์ที่ระดับสูงกว่าจะมองคุณอย่างเท่าเทียม และไม่เริ่มโจมตีก่อน
หมายเหตุ – ใช้ไม่ได้กับบอสดันเจี้ยนและมอนสเตอร์ที่ระดับต่ำกว่า]
[สกิล ไม่ต้องเรียกเดี๋ยวไปเอง (A)
ประเภท – เรียกใช้ (ระดับ 1)
รายละเอียด – สามารถเข้าสู่ดันเจี้ยนล็อกที่มีระดับพลังเวทสูงที่สุดในพื้นที่ของคุณได้ก่อที่จะถูกดันเจี้ยนล็อกเรียกหาตามพันธสัญญา เมื่อเข้าสู่ดันเจี้ยนล็อกแล้วการออกจากดันเจี้ยนเป็นไปตามเงื่อนไขดันเจี้ยนนั้นๆ
คูลดาวน์ – 24 ชั่วโมง]
[สกิล โอ้~ เพื่อนรัก! (S)
ประเภท – ติดตัว, เรียกใช้ (ระดับ 1)
รายละเอียด – แอ็กนัสที่ถูกใช้สกิลนี้จะเข้ามาอยู่ในลิสต์รายชื่อ 'เพื่อน' ช่วยเพิ่มความสัมพันธ์ที่ดีให้กับคุณและแอ็กนัส เมื่อเรียกใช้งานขณะต่อสู้ทั้งคุณและ 'เพื่อน' จะได้รับบัฟเพิ่มการโจมตี 1% ต่อจำนวน 'เพื่อน' ที่อยู่ในพื้นที่เดียวกัน เป็นเวลา 30 นาที
คูลดาวน์ – 1 ชั่วโมง]
[สกิล เจ็บแค้นเคืองโกรธ (S)
ประเภท – เรียกใช้ (ระดับ 1)
รายละเอียด – เมื่อสูญเสียแอ็กนัสในลิสต์รายชื่อ 'เพื่อน' จะสามารถใช้สกิลนี้ได้ คุณจะได้รับพลังเวททั้งหมดที่สะสมอยู่ในตัวแอ็กนัสมาเพิ่มให้กับตนเองชั่วคราวเป็นเวลา 60 นาที หากสามารถล้างแค้นผู้ที่ทำร้ายแอ็กนัสจนตายในลิสต์รายชื่อ 'เพื่อน' ได้ จะได้รับรางวัลสองเท่าจากปกติ
คูลดาวน์ – 6 ชั่วโมง]
"โอ้ ดูเป็นสกิลที่ดีเลยนะ เหมาะสำหรับเล่นเป็นทีม" ขัตติยะอ่านรายละเอียดด้วยความสนใจ
โดยเฉพาะสกิลแกะหรือหมาป่า
มันจะมีประโยชน์มากเมื่อเข้าสู่ดันเจี้ยนล็อกที่ยังไงระดับก็สูงกว่าเขามากอยู่แล้ว เมื่อมีสกิลนี้ก็ไม่ต้องห่วงเรื่องเก็บระดับหรือสำรวจดันเจี้ยน
น่าเสียดายที่แอ็กนัสไม่มีอาชีพสายการผลิต
แม้จะได้ซากมอนสเตอร์หรือแร่ออกมาก็เอาไปทำอะไรเองไม่ได้ ต้องส่งขายออกไปให้กับสถานที่รับซื้อต่างๆ ซึ่งราคาก็ค่อนข้างดีอยู่
ในขณะเดียวกันการนำเข้าอาวุธที่ผลิตจากฮันเตอร์ก็แพงเอาการ
แต่ไม่ว่ายังไงก็ต้องซื้อ เพราะมันจำเป็นต่อความอยู่รอด
เรื่องนั้นไว้ก่อน ยังต้องตรวจสอบเกี่ยวกับตัวเองอีกหลายอย่าง
ขัตติยะปิดหน้าจอสกิล นอกจากรายชื่อสกิลที่ยาวเหยียดแล้วก็ยังมีแบ่งประเภทเป็นติดตัวกับเรียกใช้ด้วย ค่อนข้างสะดวกทีเดียว
"ถ้าฉันเปลี่ยนอาชีพเพื่อใช้สกิลเฉพาะอาชีพ สกิลที่เกี่ยวกับอาชีพ EX ของฉันจะสามารถใช้งานได้ด้วยไหม แฟร์" เขาถามในเรื่องที่สงสัยก่อน
สกิลพวกนี้มีประโยชน์ แต่ถ้ามันใช้ประโยชน์ไม่ได้ตอนเปลี่ยนอาชีพก็ลำบากเอาการ
[ตอบโฮสต์ ใช้งานได้แม้จะเปลี่ยนไปอาชีพอื่นชั่วคราว]
[โฮสต์สามารถคิดว่าอาชีพ 'อยากเป็นอะไรก็ตามใจ' (EX) เป็นอาชีพหลัก และอาชีพที่เปลี่ยนที่เหลือเป็นอาชีพรองได้ แต่เมื่อโฮสต์ใช้อาชีพรอง สกิลของอาชีพหลักจะไม่สามารถเพิ่มระดับได้]
"อย่างนั้นเอง ก็สมเหตุสมผลดี"
และผู้ช่วยก็มีประโยชน์มากในกรณีอย่างนี้
ขัตติยะมองอาชีพของแอ็กนัสอีกครั้ง
ความแตกต่างของอาชีพฮันเตอร์กับแอ็กนัสไม่มากนัก จากข้อมูลที่อ่านมาจากในนิยาย แอ็กนัสแค่ไม่มีสายการผลิตเป็นของตัวเองเท่านั้น
แต่อาชีพที่เป็นสายโจมตีและสนับสนุนยังมีอยู่
"อืม... ต้องมาเลือกอาชีพรองที่จะเอาไว้หลอกศัสตราก่อนสินะ มีแนะนำไหมแฟร์?"
[ด้วยอาชีพ EX ของโฮสต์ อาชีพรองที่จะเลือกก็ไม่ควรอยู่ในระดับต่ำ]
"ก็จริง ยังเหลือพื้นที่สำหรับพัฒนาในอนาคตอยู่ด้วย" ขัตติยะพยักหน้า เขาไม่คิดว่าตัวเองจะกลายเป็นลูกแกะที่ถูกสังเวยในดันเจี้ยนอยู่แล้ว
มีทั้งอาชีพโกงและระบบผู้ช่วยขนาดนี้ ถ้าเขายังตายอีกก็กากเกินไปแล้ว
[แฟร์ขอแนะนำอาชีพรองระดับ S~A ที่เหมาะสมกับค่าสถานะของโฮสต์]
ลิสต์รายชื่ออาชีพที่เหมาะสม
- นักรบคลั่งโลหิต (A)
- พาลาดินศักดิ์สิทธิ์ (A)
- มือสังหารเงา (A)
- เนโครแมนเซอร์ (S)
- นักบุญ (S)
- นักอัญเชิญวีรชน (S)
"...คิดว่ามันเหมาะกับค่าสถานะของฉันจริงเหรอ?"
ขัตติยะมองรายชื่ออาชีพแล้วขมวดคิ้ว ถ้าไม่ใช่สายโจมตีเลือดสาดก็เป็นพวกสนับสนุนเรียกพวกมารุมเลยสินะ
ขัตติยะตัดตัวเลือกสองอย่างทิ้งไปอย่างรวดเร็ว
เนโครแมนเซอร์กับนักอัญเชิญวีรชน
จุดเด่นมันชัดเจนเกินไป อีกอย่างมันขัดกับสกิลของอาชีพหลักเขาด้วย
จริงอยู่ว่าการต่อสู้คนเดียวอาจจะดีกว่าในเรื่องการเอาชีวิตรอด แต่สกิลที่ได้มากับอาชีพหลักของเขาก็เมินเฉยไม่ได้
เขารู้สึกว่ามันมีเหตุผลที่ให้สกิลเหล่านี้มา
เหมือนชื่อสกิลที่ตั้งใจทำให้ปวดหัวเวลาเรียกใช้นั่นแหละ
แต่ไม่ได้แปลว่าถ้าเขาจะไม่ใช้มันในอนาคต เพราะเขาสามารถเปลี่ยนอาชีพรองได้ตลอดเวลาอยู่แล้ว และสกิลอาชีพยังคงอยู่อย่างครบถ้วน
แค่ต้องการอาชีพหลอกตาคนอื่นเฉยๆ ถ้าอย่างนั้น...
"มองลองดูพาลาดินศักดิ์สิทธิ์หน่อยสิ"
[อาชีพ พาลาดินศักดิ์สิทธิ์ (A)
รายละเอียด – อัศวินถูกเลือกโดยเทพเจ้า ได้รับทักษะศักดิ์สิทธิ์
อาวุธ – ดาบสองมือ/หอก/ดาบมือเดียว/โล่ (เลือกได้)
สกิล – ชำนาญอาวุธขั้นสูง (1), กางเขนศักดิ์สิทธิ์ (1), เคลือบอาวุธศักดิ์สิทธิ์ (1), รักษาเบื้องต้น (1), เกราะแห่งศรัทธา (1), เสียสละตนเอง (1), การพิพากษา (1), โล่สะท้อนการโจมตี (1), ด้านทานความกลัวขั้นสูง (1), ด้านทานคำสาปขั้นกลาง (1), ต้านทานพิษขั้นกลาง (1), ต้านทานเวทมนต์ขั้นต้น (1)]
ขัตติดยะนั่งไล่อ่านสกิลทั้งหมดของพาลาดินศักดิ์สิทธิ์จนจบแล้วก็เลือกอ่านของอาชีพนักบุญเป็นอย่างต่อไปในทันที
[อาชีพ นักบุญ (S)
รายละเอียด – ผู้ถูกเลือกโดยเทพเจ้า ใช้ได้เฉพาะพลังศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น
อาวุธ – ไม่ระบุ
สกิล – รักษาขั้นสูง (1), รักษาทั้งพื้นที่ (1), เกราะศักดิ์สิทธิ์ (1), เพิ่มพลังโจมตีขั้นสูง (1), เพิ่มพลังป้องกันขั้นสูง (1), เพิ่มความเร็วขั้นสูง (1), เพิ่มฟื้นฟูพลังเวทขั้นสูง (1), เคลือบอาวุธศักดิ์สิทธิ์ (1), แสงศักดิ์สิทธิ์ (1), การพิพากษา (1), คำอวยพร (1), ต้านทานคำสาปขั้นสูง (1), ต้านทานพิษขั้นสูง (1), ต้านทานมนต์ดำขั้นสูง (1), ต้านทานเวทมนต์ขั้นกลาง (1), ล้างพิษขั้นกลาง (1), ต้านทานความกลัวขั้นกลาง (1), ภูมิคุ้มกันสภาพอากาศ (1)]
"นักบุญเป็นประเภทสนับสนุนเลยสินะ... แต่ดูๆ ไปมันก็ไม่เชิงสนับสนุนซะทีเดียว ถ้าใช้ดีๆ ก็ไม่ต่างจากพาลาดินศักดิ์สิทธิ์เลยนี่นา แค่ไม่มีสกิลที่ส่งเสริมอาวุธเท่านั้นเอง"
ไม่ระบุอาวุธแสดงว่าจะใช้อาวุธอะไรก็ได้
ตามสามัญสำนึกก็ต้องเป็นพวกคทาหรือหนังสือที่เพิ่มพลังเวท แต่ขัตติยะไม่คิดจะอยู่แนวหลัง
ในเมื่อมาต่างโลกแถมยังเป็นโลกที่ไปต่อสู้กับมอนสเตอร์ได้ เขาก็ต้องออกไปสู้น่ะสิ!
โลกที่ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขมันน่าเบื่อเกินไป เขาต้องการความตื่นเต้น!
"ฉันเลือกอะไรดีระหว่างนักบุญกับพาลาดินศักดิ์สิทธิ์"
[แฟร์ขอแนะนำ ในช่วงต้นเลือกนักบุญดีกว่า]
"ทำไม?"
[ด้วยสกิลอาชีพหลัก โฮสต์สามารถอยู่ในดันเจี้ยนล็อกได้นานขึ้น สามารถฝึกสกิลและเพิ่มระดับได้ ตราบใดที่โฮสต์ไม่โจมตีก่อน]
"อ่า... นั่นสินะ ฉันลืมไปได้ยังไงว่าดันเจี้ยนล็อกมันไม่ปกติ ถ้าเรามีบัฟช่วยในเลเวลที่ถูกพอ ต่อให้เป็นสกิลระดับต่ำก็สามารถจัดการกับมอนสเตอร์ได้ งั้นเลือกเป็นนักบุญไว้ตบตาเพื่อนก็แล้วกัน"
ขัตติยะตัดสินใจแล้ว ยังไงสกิลอาชีพ 'อยากเป็นอะไรก็ตามใจ' มันทำให้คนอื่นๆ มองเขาอ่อนแออย่างเป็นธรรมชาติอยู่แล้ว เป็นนักบุญที่อยู่แนวหลังคอยสนับสนุนก็ไม่เลว
แต่ในเวลาที่คนอื่นไม่รู้ฉันคือยอดฝีมือผู้ซ่อนเร้น ฮ่าๆ
อู้ย~ แค่คิดถึงอนาคตตอนเปิดตัวเท่ๆ ด้วยสถานะแอ็กนัสที่แข็งแกร่งที่สุดแล้ว...
รู้สึกว่าตัวเองต้องโคตรหล่อแน่เลย!
[โฮสต์บนโลกมีคำว่าทุกล้วนมีความงามในแบบของตัวเอง ต่อให้โฮสต์จะคิดฉากเปิดตัวได้ดีแค่ไหน ถ้าคนอื่นรู้สึกไม่หล่อก็คือไม่หล่อ]
"..."
ทำไมระบบขัดอารมณ์คนช่างฝัน เจตนาใช่ไหม?
หรือนี่ตั้งใจจะบอกเขาว่าเขามันไม่หล่ออย่าได้หลงตัวเอง?
แต่เขาก็หล่อนะ ร่างกายขัตติยะไม่ว่าจะช่วงเวลาไหนคือคนหน้าตาดี ไม่ใช่มุกตลกหรือแค่หลงตัวเอง แต่เพราะเขาเป็นคนหนึ่งที่ถูกผู้หญิงสารภาพรักตั้งแต่วันเรียนเยอะมาก และยังถูกของเบอร์ ขออีเมล ขอไลน์ ทุกวิถีทางเพื่อติดต่อขอให้ได้พูดคุยด้วย
ขัตติยะไม่ได้ให้การติดต่อหรือพยายามจะยอมรับผู้หญิงคนไหนสักคนเพื่อตัดความรำคาญ เขาให้ความใส่ใจกับความรู้สึกมาก
ทุกครั้งจะตอบพวกเธอไปว่าเขายังไม่พร้อมมีคนรัก
เขาสารภาพอย่างตรงไปตรงมาว่าให้ความสำคัญกับครอบครัวมากกว่า ถ้าการคบกันแล้วมันทำให้ลำบากใจเพราะว่าเขาถือคนรักเป็นที่หนึ่งไม่ได้ อย่าคบกันดีกว่า
ในครอบครัวที่เหลืออยู่มีแค่พี่สาวคนเดียว และเธอก็ยังไม่มีใครดูแล
เขาทำไม่ได้ที่จะหันไปสนใจคนอื่นมากกว่าแล้วปล่อยให้พี่สาวต้องโดดเดี่ยว
เธอเลี้ยงเขามาด้วยตัวคนเดียวตั้งแต่เขาอายุห้าขวบ
ดังนั้นขัตติยะจึงกลายเป็นหนุ่มหล่อเหลาที่โสดสนิทมาจนถึงทุกวันนี้ไงล่ะ
เออ จะว่าไปขัตติยะของโลกนี้ก็โสดมาจนถึงสิบเก้าปีเหมือนกันนี่นา เขาไม่คิดว่าเหตุผลที่โสดจะเกี่ยวกับเรื่องครอบครัว...
ขัตติยะนั่งนึก แล้วก็มองเพดานอย่างรู้สึกแย่...
รู้เหตุผลละ
เพราะเพื่อนสนิทดุจพี่น้องอย่างคุณศัสตรานั่นเอง!
ฮ่าๆ
ขำไม่ออกเท่าไหร่
ใครจะไปคิดว่าการที่เพื่อนผู้ชายสนิทกันมากก็ถูกผู้หญิงคนอื่นมองว่าพวกเราเป็นแฟนกันซะได้
พวกเราแค่เพื่อนกัน!
หยุดจินตนาการของพวกเธอเดี๋ยวนี้!!
โสดสนิททั้งคู่มาสิบเก้าปีด้วยกัน และศัสตราก็ไม่คิดจะมีแฟนและเหนื่อยจะแก้ข่าวที่แก้เท่าไหร่ก็ไม่ค่อยเชื่อ เลยปล่อยไปจนเป็นเหตุ
โอ้ย ปวดหัว
เลิกเป็นเพื่อนกันตอนนี้ทันไหม?
"คิดอย่างอื่นดีกว่า... จริงสิแฟร์ เหมือนจะมีหน้าต่างอื่นที่มากับระบบกุญแจแห่งพันธสัญญาด้วยใช่ไหม ที่เป็นแผนที่ระบุตำแหน่งดันเจี้ยนน่ะ"
[โฮสต์สามารถเรียกดูได้โดยระบุว่า 'แผนที่' จะเรียกด้วยเสียงหรือเรียกในใจก็ได้]
"แผนที่"
หน้าจอแสดงแผนที่คล้ายๆ สองมิติที่มีปักหมุดอยู่หลายแห่ง แต่สีของหมุดแตกต่างกันออกไป
มีสีเขียว สีเหลือง สีส้มและสีแดง
เมื่อลองกดไปที่หมุดมันจะขึ้นว่าดันเจี้ยนล็อก ตามด้วยชุดตัวเลขนับถอยหลัง ซึ่งเป็นการรับชั่วโมง นาทีและวินาที
สีเขียวคือมีเวลาเยอะ นั่นคือดันเจี้ยนที่ยังไม่ต้องการคนเข้า
สีเหลืองคือมีเวลาประมาณหนึ่ง ยังไม่ต้องการคนเข้า
สีส้มคือเหลือเวลาอีกไม่ถึงร้อยชั่วโมง อีกไม่กี่วันก็จะเรียกแอ็กนัสแล้ว
และสีแดง... คือเหลือเวลาอีกไม่ถึงสิบชั่วโมงก่อนที่จะถูกเรียกซ้ำ
อีกไม่ถึงสิบชั่วโมง...
มันไม่เร็วเกินไปเหรอเนี่ย
เขาเพิ่งเข้าโรงพยาบาลไปวันสองวันเองนะ จะเริ่มอีกแล้วงั้นเหรอ!?
ไม่มีเวลาให้เตรียมตัวเลยสินะ
ขัตติยะเดาะลิ้นอย่างขัดใจ แต่ระบบได้สนับสนุนอย่างใจเย็น
[โฮสต์มีสกิลอาชีพหลักอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องกังวล ต่อให้ไม่มีอาวุธ โฮสต์สามารถเดินในดันเจี้ยนได้อย่างไร้รอยขีดข่วน]
"ปัญหาไม่ได้อยู่ตรงนั้น มันอยู่ที่ตอนฉันเข้าไปกับคนอื่นต่างหาก ด้วยสกิลอาชีพนี้จะไม่มีใครสังเกตเห็นได้ยังไงกัน ฉันยังไม่พร้อม... อ่ะ! จริงสิ มันยังมีวิธีอยู่นี่นา"
ขัตติยะเปิดอ่านสกิลของอาชีพ 'อยากเป็นอะไรก็ตามใจ' ดูอีกครั้งแล้วยิ้มแสยะอย่างชั่วร้าย
[สกิล ไม่ต้องเรียกเดี๋ยวไปเอง]
ถ้าเป็นสกิลอันนี้ล่ะก็เขาสามารถเขาไปในดันเจี้ยนได้ก่อนเวลาเรียกตัว และสามารถอยู่ในนั้นได้นานพอที่จะยืดอายุการถูกเรียกเข้าดันเจี้ยนออกไปได้
แล้วยังเป็นโอกาสดีที่จะเข้าไปลองสกิลที่มีมากมายในดันเจี้ยนอีกด้วย
"แฟร์ คืนนี้เราไปสัมผัสดันเจี้ยนล็อกกันไหม?"
ขัตติยะพูดอย่างอารมณ์ดี
[ตามแต่โฮสต์จะประสงค์]
หมายความว่าโฮสต์อยากจะทำอะไรก็ตามสบาย ระบบมีหน้าที่แค่สนับสนุนโฮสต์ให้ดีที่สุดเท่านั้น
ไม่ใช่แค่เพื่อตัวโฮสต์เอง ไม่ใช่แค่เพื่อตัวระบบเอง
แต่เพื่อโลกใบนี้...
ช่วยเปลี่ยนมันทีโฮสต์ แทนคนก่อนที่เปลี่ยนมันไม่ได้มาอย่างยาวนาน


## บทที่ 5 : เข้าดันเจี้ยนล็อกครั้งแรก

หลังอาหารกลางวัน ขัตติยะได้นอนพักผ่อนในตอนบ่ายอย่างเต็มที่ เพราะคืนนี้เขาเตรียมพร้อมที่จะเข้าสู่ดันเจี้ยนล็อกอย่างเป็นทางการครั้งแรก
หมายถึงครั้งแรกที่เข้ามาในโลกนี้นะ
ส่วนดันเจี้ยนจะเป็นยังไงบ้างขัตติยะก็ไม่ได้รู้รายละเอียดมากนัก
บนโลกใบนี้มีดันเจี้ยนอยู่มากกว่าหมื่นแห่ง และในนิยายที่พี่สาวเขียนก็ไม่ได้ระบุเกี่ยวกับดันเจี้ยนหรือมอนสเตอร์อย่างละเอียดทุกตัว มันมีแค่เฉพาะตัวที่สู้ด้วยยาก และทำให้อาชีพอะไรบ้างแพ้ทาง
ดังนั้นนี่ก็เหมือนกับการไปทัศนศึกษาสวนสัตว์ ที่ไม่ใช่แค่ตัวอักษรแต่เป็นตัวจริง ทั้งภาพและเสียงมันจะต้องทำให้ระทึกได้มากกว่าการเป็นผู้อ่านแน่ๆ
ตื่นเต้นนิดหน่อย
ขัตติยะเตรียมของจำเป็นใส่กระเป๋าสะพาย อาวุธที่พอจะหาได้แบบพอถูไถก็ไม้เบสบอล ถึงไม่คิดว่าอาวุธนี้จะเอาชนะมอนสเตอร์ได้ แต่มีอะไรป้องกันตัวสักหน่อยถึงจะอุ่นใจ
เมื่อพร้อมแล้วเขาก็ใช้สกิลทันที
[สกิล ไม่ต้องเรียกเดี๋ยวไปเอง ทำงาน]
[คุณเข้าสู่ดันเจี้ยนล็อก – ป่าสิงโตโลหิต]
[เงื่อนไขออกจากดันเจี้ยน
1. อยู่ในดันเจี้ยนครบ 180 ชั่วโมง
2. มองหาถ้ำซึ่งเป็นทางออกของดันเจี้ยน]
[ขอให้แอ็กนัสโชคดี]
"...อุ๊บ!"
อา... อารมณ์ตอนเข้ามานี่เวียนหัวอยู่เหมือนกัน
ความรู้สึกเหมือนขึ้นรถไฟเหาะ ขัตติยะเลยเมินข้อความจากระบบชั่วคราว
คราวหน้าถ้าจะเข้ามาในดันเจี้ยนควรพกยาอมหรือถุงเตรียมไว้ดีกว่า
หลังจากหายเวียนหัวก็มาอ่านข้อความ เงื่อนไขมีให้เลือกแค่สองอย่างจริงๆ อย่างที่คาดไว้ แต่เวลาที่อยู่ในดันเจี้ยนนั่นออกจะมากเกินไปหน่อยหรือเปล่า
อยู่ขนาดนั้นมันครึ่งปีเลยนะเว้ย!
ขัตติยะเหลือกตาใส่หน้าจอระบบอย่างหงุดหงิด ไม่น่าแปลกใจที่ไม่มีใครสามารถอยู่ในดันเจี้ยนได้จนครบเงื่อนไข
[ที่เงื่อนไขของเวลาสูงอย่างนี้ก็เพราะว่ามีแอ็กนัสเข้ามาในดันเจี้ยนล็อกคนเดียว ถ้ามีกุญแจแห่งพันธสัญญาอยู่หลายดอกเวลาที่อยู่ให้ครบน่าจะลดลง]
ระบบอธิบานก่อนที่ขัตติยะจะพาลโกรธไปมากกว่านี้
ขัตติยะใจเย็นลงแล้วถอนหายใจ ยอมรับคำอธิบายของระบบได้
ถึงยังไงเขาก็ไม่เคยเข้ามากับคนอื่นมาก่อน ถึงจะมีความทรงจำเลือนลางของขัตติยะคนเดิมก็ตาม แต่นั่นก็ไม่ชัดเจน มันเป็นการหนีตายเอาชีวิตรอด และหัวกระแทกปิดท้าย ความทรงจำที่เห็นอาจไม่แน่นอน
"แต่ที่นี่ขัตติยะไม่เคยมาแน่ และไม่มีอยู่ในบทนิยายซะด้วยสิ" ขัตติยะหันไปมองรอบๆ มันเป็นป่า แต่ไม่ใช่ป่าสีเขียว
มันเป็นป่าสีแดง
เป็นสีแดงที่มีหลายระดับ แต่มองยังไงก็ไม่สบายตา โชคดีที่พื้นดินยังคงเป็นสีดินน้ำตาลและมีต้นหญ้าเล็กๆ เป็นสีเขียวบ้าง
แน่นอน ป่าแบบนี้ก็เหมาะกับมอนสเตอร์สิงโตโลหิต
ขัตติยะเหลือมองไปยังพุ่มไม้ที่หนึ่งซึ่งสั่นไหวอย่างผิดธรรมชาติ มีสิ่งมีชีวิตอยู่ตรงนั้นและจับจ้องมาที่เขา
มันคือสิงโตตัวใหญ่กว่าสิงโตพวกไปสองเท่า ขนบนร่างกายเป็นสีแดงเข้ม ดวงตาสีเหลืองทองจับจ้องเขาอย่างไม่แน่ใจ เขี้ยวสีขาวแสยะออกเล็กน้อย และมันไม่ได้มีแค่ตัวเดียว
มีอยู่หลายตัวที่จับจ้องมาที่เขา
แต่ไม่มีตัวไหนเริ่มโจมตี
[สกิล แกะหรือหมาป่า กำลังทำงาน]
มอนสเตอร์พวกนี้มีระดับสูงกว่าเขาแน่นอนอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ที่ไม่โจมตีก็ต้องขอบคุณสกิลที่มี
ไม่มีมอนสเตอร์ตัวไหนโจมตีก่อน แค่จ้องมองเขาเท่านั้น
ขัตติยะถอนหายใจพลางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ท้องฟ้ายังเป็นสีฟ้าสว่าง ราวกับเขาเข้ามาอยู่ในโลกใบใหม่ ทั้งที่เขาเข้ามาที่นี่ตอนกลางคืน แต่ในดันเจี้ยนล็อกกลับเป็นกลางวัน
"ทางออกเป็นถ้ำสินะ งั้นไปหาทางออกก่อนแล้วกัน" ขัตติยะเริ่มออกเดิน ขณะเดียวกันก็เปลี่ยนอาชีพที่เขาคิดว่าจะเพิ่มระดับ
[คุณเปลี่ยนอาชีพชั่วคราว]
[คุณได้รับอาชีพนักบุญ]
[คุณเลเวลอัพ]
"???"
เอ๊ะ? เลเวลอัพกันอย่างนี้เลยเหรอ
ทำไมมันขึ้นเร็วจัง เขายังอยู่ในดันเจี้ยนล็อกไม่ถึงสิบนาทีเลยนะ
ถึงแม้ว่าสำหรับแอ็กนัสแค่อยู่ในดันเจี้ยนก็ได้รับการเพิ่มพลังเวทและสามารถเพิ่มเลเวลได้เลยก็จริง แต่นี่มันไม่เร็วเกินไปเหรอ
"ระดับมันขึ้นง่ายผิดปกติหรือยังไงเนี่ย หรือกุญแจของฉันมันโลภมาก?" เขาหยิบกุญแจออกมาจากเสื้อ มันดูแวววาวพราวแสงอย่างมาก
สีทองดูเงางามระยิบระยับ
แลดูมีความสุขนะ
[กุญแจแห่งพันธสัญญาดูดพลังเวทด้วยความเร็วปกติ ตามระดับกุญแจสีทอง]
"อ่า... ใช่ กุญแจสีทอง"
เขาลืมเรื่องสีของกุญแจแห่งพันธสัญญาไปเสียสนิท
กุญแจแห่งพันธสัญญาแบ่งระดับด้วยเช่นกัน เหมือนกับฮันเตอร์ที่แบ่งระดับ
แต่กุญแจแห่งพันธสัญญาง่ายกว่าของฮันเตอร์มากและสังเกตได้ง่าย เพราะสีของกุญแจได้แบ่งระดับของแอ็กนัสไว้ตั้งแต่แรกแล้ว
แอ็กนัสมีแค่สามระดับเท่านั้น คือระดับทองแดง ระดับเงิน และระดับทอง
เรียงจากต่ำไปสูง ระดับการพัฒนาของแอ็กนัสก็เช่นกัน
อาชีพก็แบ่งตามระดับกุญแจด้วย เมื่อกุญแจมีระดับสูง โอกาสที่จะได้อาชีพดีๆ ก็มีมากขึ้น
เขามีอาชีพระดับ EX อยู่แล้วเลยไม่ได้ไปกังวลส่วนนั้นและลืมมันไป
โชคยังดีที่ไม่ได้ไปบอกเรื่องอาชีพออกไปนะเนี่ย
ก่อนมาที่นี่ขัตติยะได้อัพค่าสถานะของตัวเองไว้แล้ว เพราะเขาตั้งใจจะเล่นสายบู๊ตั้งแต่แรก ตอนนี้เลเวลอัพอีกครั้งก็ต้องมาเพิ่มค่าสถานะอีก
ทุกครั้งที่เลเวลอัพจะได้โบนัสคะแนน 5 คะแนน เขาก็ใช้ทั้งหมดเลย
[สเตตัส]
ผู้ถือกุญแจ – ขัตติยะ (19)
อาชีพ – นักบุญ (S) (ชั่วคราว)
ระดับ – 3
พลังชีวิต – 285/285
พลังเวท – 72/72
พลังกาย – 12 > 14
ความคล่องตัว – 7 > 8
ความทนทาน – 3 > 5
ความแม่นยำ – 4
สติปัญญา – 14
โชค – 5
คะแนนโบนัส – 0
ขัตติยะเพิ่มความทนทานให้กับร่างกายด้วย เขาไม่อยากให้เกิดเหตุล้มหัวฟาดขวดเหล้าแต่หัวเขาแตกอีก อย่างน้อยถ้าจะแตกก็ต้องเป็นขวดเหล้าส่วนหัวเขาแค่เจ็บพอแล้ว
[โฮสต์หวงแหนร่างกายน่าดู]
"อ่า... สำหรับคนที่เคยตายมาก่อนแล้วได้มีชีวิตอีกครั้งมันก็น่าหวงแหนไม่ใช่เหรอ แถมโลกในตอนนี้ฉันก็ชอบอยู่นะ"
[แต่การเข้ามาในดันเจี้ยนล็อกและอยากจะต่อสู้กับมอนสเตอร์ก็ดูเสี่ยงภัยไม่ใช่เหรอ?]
ผู้ช่วยระบบมีความสงสัยเกี่ยวกับขัตติตะ ถึงจะรักชีวิตแต่ก็ชอบผจญภัย ช่างย้อนแย้งอะไรอย่างนี้
"อืม ไม่จำเป็นต้องเข้าใจก็ได้แฟร์ มนุษย์อย่างเรามีความย้อนแย้งในตัวเองมากมาย คิดเสียว่าเป็นความพอใจส่วนตัวของแต่ละคนก็แล้วกัน"
[แล้วโฮสต์พอใจโลกใบนี้หรือเปล่า?]
"ถามจริงจังไหม? ถ้าให้ตอบตามจริงก็คือไม่รู้ เพราะเพิ่งมาอยู่ในโลกนี้ได้แค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง ถึงจะเคยอ่านเรื่องราวเกี่ยวกับโลกนี้มาแล้วก็เถอะ แต่ว่า... คนอ่านกับการสัมผัสของจริงมันก็เป็นเรื่องที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง"
เหมือนกับตัวอักษรที่ไม่อาจบรรยายได้จนเห็นภาพ จึงต้องมีการวาดเพื่อส่งเสริมคำบรรยายเหล่านั้น แต่นิยายไม่ใช่ทุกเรื่องจะให้ภาพประกอบได้
ดังนั้นคนอ่านจึงไม่อาจเข้าใจจินตนาการทั้งหมดในนิยาย
และถึงจะมีภาพประกอบ มันก็ยังแตกต่างไปกับการได้เห็นของจริงอยู่ดี
ขัตติยะไม่ใช่นักอ่านตัวยง ไม่ใช่คนที่มีจินตนาการที่ดีเกี่ยวกับภาพลักษณ์ของมอนสเตอร์ในนิยายสักเท่าไหร่ แล้วยังหลุดเข้ามาในโลกนิยายเสียอีก ยิ่งปวดหัว
แต่ขณะเดียวกันมันก็เป็นความรู้สึกลิงโลด ตื่นเต้นและกระหายใคร่รู้
สิ่งที่คิดไม่ถึงจะเกิดขึ้น สิ่งที่ไม่เคยเห็นก็จะได้เห็น สิ่งที่ไม่ชอบเขาหลีกเลี่ยงมันได้
"ส่วนโลกจะเป็นแบบที่ฉันชอบหรือเปล่า... ก็คงต้องดูกันต่อไปในอนาคตนั้นแหละ" ขัตติยะยิ้มออกมาอย่างคาดหวังและรอคอย
[ถ้าโลกไม่ได้เป็นอย่างที่โฮสต์คาดหวังล่ะ?]
"ก็แค่ต้องเปลี่ยนมัน ถ้าฉันคนเดียวเปลี่ยนไม่ได้ ก็ให้คนหลายๆ คนช่วยกันเปลี่ยน โลกไม่ได้เปลี่ยนไปเพราะแค่คนเพียงคนเดียวได้อยู่แล้วนะแฟร์"
[รับทราบโฮสต์]
ขัตติยะไม่รู้ว่าระบบรับทราบไปแบบไหน แต่เขาก็ไม่ได้สนใจนัก
เดินออกมาได้สักระยะหนึ่งโดยสังเกตว่าเหล่าสิงโตโลหิตไม่ได้ตามมาเขาก็ถอนหายใจ และร่างสกิลของนักบุญใส่ตัวเอง
[เพิ่มพลังโจมตีขั้นสูง +20% เป็นเวลา 5 นาที]
[เพิ่มพลังป้องกันขั้นสูง +20% เป็นเวลา 5 นาที]
[เพิ่มฟื้นฟูพลังเวทขั้นสูง +25% เป็นเวลา 10 นาที]
เมื่อร่ายสกิลใส่ตัวเองขัตติยะก็สังเกตความเปลี่ยนแปลง เขาไม่ได้ดูที่หน้าต่างสเตตัสแต่สำรวจความรู้สึกและทดลองเคลื่อนไหวร่างกายเพื่อรับรู้ความแตกต่างด้วยตัวเองทั้งหมด
เขารู้สึกตัวเบาและมีกำลังมากกว่าปกติ ทั้งยังรู้สึกสดชื่นไม่เหนื่อยแม้จะออกแรงวิ่งหรือกระโดดไปบนต้นไม้เหล่านั้นอย่างรวดเร็ว
นี่คือผลของสกิลขั้นสูงระดับ 1
โคตรเจ๋ง!
เสียก็แต่มันกินพลังเวทมากเกินไป ใช้แค่สามสกิลเท่านั้นพลังเวทก็หมดแล้ว
แต่ในเวลาสิบนาทีที่มีผลการฟื้นฟูพลังเวททำให้เขาพอจะร่ายเวทต่อได้หลังจากหมดห้านาทีแล้ว
การเพิ่มระดับสกิลคือการใช้บ่อยๆ จนคุ้นเคย ขัตติยะที่คิดจะอยู่ในนี้หลายตัวชั่วโมงก็ใช้สกิลเหล่านั้นต่อเนื่องไปเรื่อยๆ และมองหาถ้ำที่เป็นทางออกจากดันเจี้ยนล็อกด้วย
ในที่สุดเขาก็เจอถ้ำที่เป็นทางออก
แต่ก่อนหน้านั้นเขาเจอถ้ำอีกแห่งด้วยเหมือนกัน
ลึกไปภายในถ้ำถูกล็อกด้วยประตูสำริดอย่างแน่นหนา ไม่สามารถผ่านได้ และเมื่อเขาสัมผัสประดูก็มีข้อความแจ้งเตือนขึ้น
[คุณไม่ได้รับสิทธิ์ให้เปิดประตูบอสดันเจี้ยน]
นี่ทำให้ขัตติยะค่อนข้างประหลาดใจ
ตอนอ่านนิยายที่ฉากที่มีแอ็กนัสเขาไม่เคยเจอบอสดันเจี้ยนเลยเหมือนกัน เขาคิดว่าบอสอาจถูกกักขังไว้ มันเป็นแค่การคาดเดาในฐานะคนอ่าน
แต่ไม่คิดว่าจะถูกขังไว้จริงๆ
มิน่าล่ะถึงไม่มีเงื่อนไขการฆ่าบอสดันเจี้ยนเพื่อออกจากดันเจี้ยนล็อก
"สิทธิ์ในการเข้าถึงบอสดันเจี้ยนคืออะไร รู้ไหมแฟร์" ขัตติยะถามอย่างไม่คาดหวัง แต่ระบบกลับให้คำตอบที่เหนือความคาดหมายออกมา
[ทำภารกิจของระบบ]
"หืม? จริงสิ มีหน้าต่างภารกิจด้วยนี่นา" ขัตติยะเพิ่งนึกขึ้นได้
เพราะว่าอาชีพและสกิลค่อนข้างเยอะ และเวลาที่จำกัดทำให้เขาละเลยหน้าต่างส่วนอื่นๆ ไปหมด ยังจำได้ว่ามีช่องเก็บของด้วย
"..." ขัตติยะหันไปมองกระเป๋าสะพานที่ด้านหลัง
แล้วเขาจะแบกมันมาให้เหนื่อยทำไมนะ?
คิดได้แล้วก็เปิดช่องเก็บของ ซึ่งเป็นช่องสี่เหลี่ยมยี่สิบห้าช่อง เขาโยนกระเป๋าเข้าไปแบบไม่คิด ช่องที่หนึ่งเป็นรูปกระเป๋า แต่ช่องที่สองขึ้นเป็นไม้เบสบอล
"อ้าว ไม้เบสบอลอยู่ในกระเป๋าไม่ใช่เหรอ ทำไมแยกช่องกันล่ะ"
[ไม้เบสบอลถือเป็นอาวุธได้นะโฮสต์ ระบบจึงแยกมันเป็น 1 ช่อง]
"แต่ในกระเป๋ามันมีสิ่งของอยู่ในแยกออกเหรอ"
[ไม่แยก]
"ถ้างั้นใส่กระเป๋าไปหลายใบโดยที่ข้างในมีน้ำอาหารเสื้อผ้าก็ไม่แยกเลยสินะ"
[ไม่แยก แต่กระเป๋าก็ใช้ 1 ช่องเช่นกัน ไม่สามารถทับซ้อนได้ ในขณะที่ถ้าวัตถุดิบอย่างเช่นขวดน้ำก็สามารถใส่ได้ 50 ขวดต่อ 1 ช่อง]
"เข้าใจล่ะ พวกของสวมใส่และอาวุธจะใช้หนึ่งช่อง ในขณะที่วัตถุดิบจะใส่ได้ห้าสิบชิ้นต่อหนึ่งช่อง แต่ช่องที่ใส่ของได้ของฉันมีแค่ยี่สิบห้าช่อง ถ้าใส่อะไรไปบ้างก็ต้องคิดให้ดีสิเนี่ย"
[ช่องสามารถเพิ่มได้ทุกสิบเลเวลต่อหนึ่งช่อง]
"ฟังแล้วมีกำลังใจดีนะ แต่สิบเลเวลก็ไม่ง่ายเหมือนกันนะเนี่ย"
[คุณเลเวลอัพ]
"..."
ก็ได้ สิบเลเวลมันก็ไม่ยากขนาดนั้นถ้าอยู่ในดันเจี้ยนล็อกนานๆ
นี่เป็นการเลเวลอัพครั้งที่หกของขัตติยะแล้ว ตอนนี้เขาเลเวลแปดพอดี ทั้งที่อยู่ภายในดันเจี้ยนนี้เพียงแค่สี่ชั่วโมงเท่านั้น
"มาดูภารกิจกัน จำได้ว่ามีสองหน้าจอภารกิจใช่ไหม"
[ใช่ ภารกิจแห่งพันธสัญญา และภารกิจของระบบที่มีแฟร์เป็นผู้ช่วย]
"หมายความว่าฉันจะมีภารกิจสองระบบซ้อนเลยสินะ เป็นเรื่องดีหรือไม่ดีเนี่ย?"
[ขึ้นอยู่กับคุณ]
ขัตติยะมองหน้าจอระบบสีทองเงียบๆ แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ
เขาเปิดดูหน้าจอภารกิจของระบบแฟร์ก่อน ซึ่งชื่อภารกิจและรายละเอียดทำให้เขานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง
[ภารกิจ ■■■]
[มีชีวิตรอดจนเลเวล 50 ให้ได้
รางวัล - สิทธิ์ระดับ 9 ในระบบ]
"สิทธิ์ระดับ 9 คืออะไร" ขัตติยะขมวดคิ้ว
แต่จำนวนตัวเลขมากไม่ได้หมายความว่ามีสิทธิ์มาก นี่อาจจะเป็นสิทธิ์ขั้นต่ำที่สุดเลยก็ได้
ว่าแต่ไอ้ระบบนี่มันจำกัดสิทธิ์ไว้ตั้งเก้าระดับเลยเรอะ!


## บทที่ 6 : ภารกิจของแอ็กนัส

"ถึงการมีชีวิตรอดจนเลเวล 50 จะไม่ยาก แต่มันก็ใช้เวลานานอยู่ ยิ่งเลเวลสูงขึ้นการอยู่ในดันเจี้ยนล็อกก็ต้องนานขึ้นเพื่อให้ได้อัพสักเลเวล เอาเถอะ! มันก็ไม่ใช่เรื่องที่รีบร้อนได้อยู่แล้ว"
ขัตติยะตัดสินใจที่จะปล่อยภารกิจของระบบนี้ไปก่อน เพราะกว่าจะทำตามเงื่อนไขได้สำเร็จก็ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลาอีกนานเท่าไหร่
แน่นอนว่าเขาคงไม่แค่เข้าดันเจี้ยนล็อกมาเพื่ออยู่เฉยๆ อยู่แล้ว
"แล้วภารกิจของแอ็กนัสเป็นยังไงนะ..."
[ภารกิจแห่งพันธสัญญา – กุญแจสีทอง (ขั้น 9)
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 5 นาที (สำเร็จ)
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 10 นาที (สำเร็จ)
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 20 นาที (สำเร็จ)
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 40 นาที (สำเร็จ)
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 80 นาที (สำเร็จ)
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 160 นาที (สำเร็จ)
- สังหารสิ่งมีชีวิตในดันเจี้ยนล็อก (0/1)]
"...เอ่อ"
ทำไมภารกิจมันเยอะจัง
แต่ในเวลาเดียวกันภารกิจก็ง่ายมากสำหรับเขา เหลือแค่ภารกิจสุดท้าย
[ถ้าทำภารกิจของกุญแจสีทองขั้น 9 ครบ โฮสต์จะเลื่อนระดับกุญแจเป็นขั้น 8 และรับภารกิจต่อไป]
แฟร์อธิบายให้ขัตติยะฟัง ถึงแม้จะคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะรู้เรื่องระบบของกุญแจแห่งพันธสัญญาอยู่แล้วก็ตาม
แต่ความเป็นจริงนั้นโหดร้าย ขัตติยะไม่รู้เรื่องภารกิจของกุญแจแห่งพันธสัญญามากนัก
นอกจากรู้ว่าแอ็กนัสมีภารกิจ แต่มันไม่ได้ถูกเปิดเผยให้รู้แบบตรงไปตรงมา
แถมกุญแจแห่งพันธสัญญาก็ยังมีแบ่งขั้นอีก
คุณพระ!
ขัตติยะมีใบหน้าบิดเบี้ยว ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างได้หันหน้าไปทางหน้าจอสีทองอย่างไม่มั่นใจ
"นี่อย่าบอกนะว่าถ้าขั้นของกุญแจไม่เพิ่มขึ้นจะอัพเลเวลต่อไปด้วยไม่ได้น่ะ!"
ถ้านี่เป็นเกมออนไลน์มันก็คือภารกิจเพิ่มระดับขั้น ถ้าไม่เพิ่มก็ไม่สามารถอัพเลเวลต่อไปได้ ซึ่งนั่นเป็นหายนะเลยนะ
[ใช่แล้วโฮสต์ ถ้าขั้นกุญแจไม่เพิ่มขึ้นก็จะไม่สามารถเพิ่มเป็นเลเวล 11 ได้]
"ดันตันแค่เลเวลสิบอีก!"
เลเวลน้อยเกินไปแล้ว คิดว่าแอ็กนัสใช้ชีวิตอยู่ในดันเจี้ยนระดับไหนกันฮะ!!
ระบบก็พยายามจะอธิบายก่อนที่ขัตติยะจะสติแตก
[เงื่อนไขยากเพราะเป็นกุญแจสีทอง]
"จะบอกว่าถ้าเป็นกุญแจสีทองแดงหรือสีเงินจะง่ายกว่านี้ใช่ไหม"
[ถูกต้อง]
"..."
[พลังที่มากขึ้นก็ต้องแลกมากับความยากลำบากที่มากขึ้นเป็นธรรมดา อีกอย่างถึงจะเพิ่มเลเวลไม่ได้ถ้ายังไม่เลื่อนขั้น แต่พลังเวทที่สะสมไว้ก็ไม่ได้หายไปไหน จนกว่ากุญแจจะไร้เจ้าของ]
"อ่า... เรื่องนั้นฉันรู้" ขัตติยะถอนหายใจแรงๆ
กุญแจที่ไร้เจ้าของก็ไม่มีอะไรนอกจากระบบ ส่วนพลังเวทก็แตกออกกระจายไปทั่วโลก ส่วนทำให้โลกเปลี่ยนไปยังไงขัตติยะก็ไม่แน่ใจ
แต่มันก็ไม่ได้เพิ่มจำนวนฮันเตอร์ล่ะนะ
เกณฑ์การเป็นฮันเตอร์คือได้รับการคัดเลือกจากหอคอยอะไรสักอย่าง
เรื่องนั้นช่างเถอะ ยังไงแอ็กนัสกับฮันเตอร์ก็ไม่ค่อยได้เผชิญหน้ากันสักเท่าไหร่อยู่แล้ว ถ้าอีกฝ่ายไม่เขามาวุ่นวายในเซฟโซนนะ
[คุณเลเวลอัพ]
"จ้าๆ" ขัตติยะเห็นประโยคนี้บ่อยจนชินแล้ว
ขัตติยะหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาดูจากกระเป๋ากางเกง ตอนนี้ใกล้จะเช้าแล้ว เขาอยู่ในดันเจี้ยนล็อกมาถึงเจ็ดชั่วโมงกว่า
"ตีห้าแล้ว กลับไปก่อนดีกว่าแฮะ เผื่อแม่แอบมาเปิดประตูห้อง"
ขัตติยะเก็บสมาร์ทโฟนเข้ากระเป๋ากางเกงอีกครั้ง คิดว่าตัวเองล็อกประตูไว้แล้ว แต่ประตูทุกห้องมีมาสเตอร์คีย์อยู่ที่แม่ สามารถเปิดเข้าห้องเขาโดยไม่อนุญาตได้ตลอดเวลาเลย
ถ้าเปิดมาไม่เจอใครอยู่ที่นั่นอาจจะโทรแจ้งตำรวจ
น่าจะวุ่นวาย รีบกลับดีกว่า
ขัตติยะใช้ร่ายสกิลของนักบุญเพิ่มความเร็วแล้วกลับไปที่ทางออก ทางออกก็เป็นรอยแยกมิติที่มีสีขุ่นมัว เขายกมือแตะแล้วก็ได้รับแจ้งจากระบบ
[คุณออกจากดันเจี้ยนล็อก]
แสงสว่างวาบขึ้น
แล้วเขาก็กลับมาอยู่ที่ห้องนอนของตัวเอง
เข้าจากดันเจี้ยนที่ไหนเมื่อออกมาก็อยู่ที่นั่นสินะ
แล้วที่เขาออกมาแล้วล้มหัวฟาดขวดเหล้า ตอนนั้นเขาอยู่ที่ไหนวะ
คิดไม่ออก นึกไม่ออก ความจริงเป็นปริศนา... แต่เขาจะยังไม่สนใจตอนนี้ เขาควรไปอาบน้ำแต่งตัว
หลังผ่านดันเจี้ยนมาก็เหมือนไปลุยป่า ทั้งเศษฝุ่นหรืออะไรก็ตามติดมามากมาย รวมไปถึงสกิลสาบของมอนสเตอร์ด้วย
ถึงจะไม่ได้เข้าไปคลุกคลีกับมอนสเตอร์เหล่านั้น แต่อาบน้ำล้างตัวให้เรียบร้อยดีกว่า เผื่อมีใครจับผิดได้
โดยเฉพาะศัสตราที่ดูจะยังมีข้อสงสัย
ขัตติยะเปลี่ยนอาชีพกลับเป็น 'อยากเป็นอะไรก็ตามใจ' แล้ว ยังไงหน้าต่างของผู้ถือกุญแจแห่งพันธสัญญาก็มีแต่เจ้าตัวที่มองเห็นได้ ต่อให้เขาโกหกไปใครจะรู้ว่าไม่จริง?
อ้อใช่ แอ็กนัสใช้สกิลนอกดันเจี้ยนไม่ได้นี่นะ แต่เหมือนจะมีข้อยกเว้นอย่างพวกสกิลติดตัวหรือสกิลที่ไม่ใช่ประเภทโจมตี
นั่นเลยทำให้แอ็กนัสแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไป
แต่ก็ยังอ่อนแอเมื่อเทียบกับฮันเตอร์ที่ใช้สกิลได้ทุกที่บนโลก
การเข้าไปในดันเจี้ยนครั้งนี้ก็คุ้มค่ากับการอยู่มานาน และทำให้รู้อะไรเพิ่มเติมจากที่ไม่รู้ และเข้าใจอย่างแท้จริงว่าต่อให้เป็นนักอ่านที่อ่านนิยายเรื่องเดิมเป็นสิบรอบก็ไม่ได้เข้าใจทุกสิ่งในโลกของนิยาย
ต้องมาอยู่ด้วยตัวเองเท่านั้นถึงจะเข้าใจความจริง
แต่มีเรื่องไม่รู้บ้างก็ดีเหมือนกัน ขัตติยะคิดว่าการที่รู้ไปหมดทุกเรื่องมันทำให้เรื่องราวที่จะเดินไปข้างหน้าดูน่าเบื่อ ง่ายดายและหมดความสนใจ
แต่ไม่รู้อะไรเลยก็เป็นปัญหาด้วยล่ะนะ
โอ้ ดูเหมือนจะมีหลายอย่างให้ต้องทำที่โลกนี้มากมายแล้วล่ะ
ขัตติยะมีเรียนตอนสิบโมง แต่ศัสตรามีเรียนเช้า เลยมารับเขาแต่เช้าแล้วทิ้งให้ขัตติยะนั่งเบื่อหน่ายอยู่คนเดียวในร้านกาแฟ
มีเวลาอีกตั้งสองชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาเรียน
ขัตติยะเปิดโซเชียลเพื่อดูข่าวความเคลื่อนไหวของแอ็กนัสในประเทศ และเจอกับโฆษณารับสมัครแอ็กนัสมากมายเต็มไปหมด
เหมือนเห็นโฆษณาขายประกันไม่มีผิด
แต่ก็ไม่แปลกอะไร คนที่เป็นแอ็กนัสมีความเสี่ยง บริษัทประกันไม่มีทางรับทำประกันเกี่ยวกับแอ็กนัสแน่ เพราะเมื่อแอ็กนัสตายในดันเจี้ยนจะไม่มีศพเหลือกลับมา
แต่ถ้าเป็นแอ็กนัสที่เข้าร่วมกับกลุ่มนายทุน ไม่ว่าจะออกมาได้หรือไม่ก็ยังได้รับเงินในจำนวนมากอยู่ดี
เป็นหนทางรวยที่ง่ายแต่ก็ความเสี่ยงสูง
ถ้าไม่อับจนหนทางจริงๆ คงไม่มีใครคิดจะหยิบกุญแจแห่งพันธสัญญาด้วยความสมัครใจหรอก
จะว่าไปแล้ว... ศัสตรานี่หยิบกุญแจขึ้นในสถานการณ์ไหนกันนะ?
ในความทรงจำของขัตติยะ เหมือนว่าศัสตราจะไม่ได้ตั้งใจหยิบกุญแจ แต่กุญแจดันตกอยู่บนเตียงของเขาก็เลยกลายเป็นแอ็กนัสด้วยประการฉะนี้
เป็นไอ้หนุ่มดวงซวยนั่นเอง
แต่ก็รอดจากดันเจี้ยนล็อกมาได้ถึงสามครั้งก็ไม่ธรรมดาเลย บางทีศัสตราก็น่าจะได้กุญแจสีทองเหมือนกัน แต่ไม่ได้เปิดเผยเรื่องอาชีพและอะไรเกี่ยวกับแอ็กนัสมากนัก
เหมือนกับว่าเขาไม่อยากให้ขัตติยะเป็นห่วงเลยไม่พูด
แต่ตอนนี้กลายเป็นแอ็กนัสด้วยกันแล้ว ก็คงจะต้องคุยกันให้รู้เรื่องสักหน่อยก่อนมีการเรียกตัวเข้าดันเจี้ยนล็อกในครั้งต่อไป
จริงสิ แอ็กนัสส่วนใหญ่เข้าร่วมกลุ่มนายทุนไปแล้ว แล้วจะยังมีแอ็กนัสที่ไหนจะมาเป็นเพื่อนกับเขาได้เนี่ย นอกจากศัสตรา
ด้วยสกิล โอ้~ เพื่อนรัก ถ้าจำนวนเพื่อนไม่มากก็ไม่มีประโยชน์
ควรจะต้องหาทางรับแอ็กนัสเป็นของตัวเอง
แต่ติดปัญหางบประมาณ...
ถึงตอนนี้ขัตติยะจะรวย แต่ก็ไม่ได้รวยล้นเหลือขนาดจ้างแอ็กนัสมาตายทิ้งขว้าง เขาต้องการแอ็กนัสที่มีประโยชน์และต้องตั้งใจมีชีวิตรอดด้วย
มันอาจจะมี... แอ็กนัสที่บังเอิญแบบศัสตราอยู่ก็ได้และไม่ได้เข้าร่วมกันกลุ่มนายทุน
เรื่องนี้ติดไว้ก่อน เพราะเขายังคิดวิธีไม่ออก
ต่อไปก็เรื่องอาวุธ
เพราะภารกิจของกุญแจแห่งพันธสัญญาคือการฆ่ามอนสเตอร์หนึ่งตัว เขาก็จำเป็นที่จะต้องมีอาวุธที่สามารถจัดการกับมอนสเตอร์ในระดับ B ขึ้นไปได้ด้วย
ซึ่งเห็นราคาแล้วขัตติยะก็อยากจะร้องไห้
โคตรแพง
อาวุธเกรดสูงๆ แพงพอๆ กับราคาที่ดินในเซฟโซนเลยด้วยซ้ำ
ขัตติยะเลยมองหาอาวุธที่คุณภาพต่ำลงมาในราคาที่ซื้อไหว แม้ว่ามันจะอยู่แค่เกรด D ก็ตาม แต่ก็ไม่ได้แพงขูดเลือดขูดเนื้อ
เขาซื้อดาบยาวกับมีดสั้นมาอย่างละเล่มทางออนไลน์
ซึ่งของจะมีฮันเตอร์ดิลิเวอรี่มาส่ง คิดว่าพรุ่งนี้ก็คงมาส่งถึงบ้านแล้ว
เวลายังคงเหลือ ขัตติยะจึงเปิดดูข่าวฮันเตอร์ของต่างประเทศบ้าง ซึ่งมีการถ่ายทอดสดการล่ามอนสเตอร์ที่สุดออกมาจากเกจด้วย เห็นพวกฮันเตอร์ต่อสู้กันอย่างเอาจริงเอาจัง ขัตติยะก็ยิ้ม
อยากไปสู้แบบนั้นบ้างจังเลยนะ
เติมเต็มความฝันวัยเยาว์ สู้และเป็นผู้กล้าอะไรอย่างนี้น่ะ
แต่ดันเป็นแอ็กนัส...
เอาเถอะ แค่ได้สู้ก็คงพอแล้วล่ะมั้ง ขัตติยะคิดก่อนจะปิดการถ่ายทอดสดแล้วเตรียมขึ้นไปเรียน
มหาวิทยาลัยค่อนข้างโหวงเหวง นักศึกษาจำนวนน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด
ถึงมันจะไม่ได้อธิบายไว้อย่างละเอียดแต่ขัตติยะก็รู้เหตุผล
เพราะว่าโลกเปลี่ยน สภาพเศรษฐกิจก็เปลี่ยนไป มันเป็นเรื่องธรรมดามาก เหมือนกับที่ดินในเซฟโซนที่มีราคามากกว่าทองคำ
ความเสียหายที่เกิดขึ้นจากมอนสเตอร์หลุดออกจากเกทที่ประเทศอื่นทำให้ความต้องการแรงงานมีเป็นจำนวนมาก
ถึงจะมีฮันเตอร์สายการผลิตอยู่แต่พวกเขาไม่ได้มหัศจรรย์ขนาดนั้นหรอก
ยังคงต้องการคนควบคุมและเครื่องจักรอยู่
เงินที่ได้รับจากการจ้างงานเหล่านี้สูงมากเช่นกัน โรงงานผลิตอีกหลายแห่งก็ด้วย คนที่ฐานะทางบ้านไม่ดีก็จะออกจากเซฟโซนเพื่อไปทำงานเหล่านั้นในพื้นที่เสี่ยงอันตราย
ส่วนสภาพในเซพโซนก็คือเมืองที่เหมือนยูโทเปีย
เศรษฐกิจที่ดี ผู้คนใช้ชีวิตอย่างปลอดภัย และคนที่อยู่ที่นี่ก็มีฐานะร่ำรวยกันทั้งนั้น
พวกเขาใช้เงินเพื่อเปลี่ยนเซฟโซนให้เป็นสถานที่ที่ราวกับสวรรค์ที่อำนวยความสะดวกได้ทุกสิ่งและสวยงามน่าอยู่
ลูกหลานของครอบครัวที่ร่ำรวยอยู่ที่นี่ จะเรียนหรือไม่ก็ได้ จะเอาแต่เที่ยวเล่นก็ได้ อยากออกไปหาความสนุกก็ได้ ไม่ต้องออกไปเสี่ยงชีวิตเผชิญอันตรายต่างๆ หากไม่ต้องการ
แต่กฎหมายก็เคร่งคัดเช่นกัน
เพราะต่างเป็นลูกหลานผู้มีอิทธิพล พวกเขาจึงจำเป็นต้องรักษากฎระเบียบและความปลอดภัย ไม่ให้ขั้วอำนาจต่างๆ ทะเลาะกันเอง
ถึงจะแค่บนพื้นผิวก็ตาม
ยังไงมันก็ต้องมีคนโลภที่อยากครอบครองเซฟโซนไว้แต่เพียงผู้เดียวอยู่แล้ว ลับหลังทำอะไรไปบ้างก็ไม่รู้
ครอบครัวของขัตติยะไม่ใช่ชนชั้นสูงแต่แรกแต่เป็นผู้อยู่อาศัยเดิมที่ขายที่ดินจนมีฐานะขึ้นมา อย่างเขาก็ไปหาเรื่องใครก็ยาก เพราะว่าไร้เส้นสายและไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของสังคมชั้นสูง
ไม่เหมือนศัสตราที่อยู่ในวงนั้นมาก่อน
นี่ถือเป็นโชคดีด้วยหรือเปล่านะ ขัตติยะคิดว่ามีเพื่อนดีก็เป็นลาภอันประเสริฐ
พนมมือสาธุในใจ
ส่วนขัตติยะคนเดิมที่มาเรียนมหาวิทยาลัยก็เพื่อนจะได้เรียบจบออกไปทำงานในบริษัทที่อยู่ในเซฟโซน หรือไม่ก็บริษัทในเครือของครอบครัวศัสตรา
สุดท้ายก็ต้องมาเสี่ยงชีวิตเป็นแอ็กนัสอยู่ดี
ที่จริงก็มีชาวไทยที่ยังอยู่ในประเทศอีกมากไม่ได้ออกไปแม้ว่าจะฐานะไม่ดี นั่นคือคนชรา คนพิการและเด็กเล็ก
วัยรุ่นที่อายุสิบแปดปีก็เริ่มออกทำงานได้แล้ว รายได้ดีกว่ามาเอาใบปริญญาของมหาวิทยาลัยไปสมัครงานเสียอีก วัยรุ่นบางคนก็ออกไปเป็นฮันเตอร์ด้วยซ้ำ
คิดว่าคงเบื่อการเรียน
และคงคิดว่าการเป็นฮันเตอร์ไม่ต้องเรียนรู้?
น่าจะเรียกว่ากลับกันเลย การเป็นฮันเตอร์คือการเรียนรู้ เพียงแต่เป็นการเรียนรู้ภาคปฏิบัติไม่ใช่ทฤษฎี และค่าใช้จ่ายก็คือชีวิตและสุขภาพที่เอาไปและประสบการณ์ความรู้ต่างหาก
ถ้าเป็นผู้ใหญ่แล้วก็คงไม่อยากเสี่ยงหรอก...
ขัตติยะที่วิญญาณภายในเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ยังชอบความตื่นเต้นและการต่อสู้ เขาก็พูดไม่ได้ว่าผู้ใหญ่ทุกคนจะอยากอยู่ในที่ปลอดภัยแหละนะ
แต่ตอนนี้ร่างกายยังเด็กอยู่
ถ้าจะทำตัวบ้าระห่ำสักหน่อยก็คงไม่เป็นไรหรอกเนอะ?


## บทที่ 7 : โอ้~ เพื่อนรัก

"แปลกจริงๆ เลยนะ" ศัสตราพูดขึ้นขณะที่นั่งกินไก่ทอดอยู่ในร้านฟาสต์ฟู้ด ขัตติยะที่นั่งอยู่ตรงข้ามเงยหน้าขึ้นจากสมาร์ทโฟนของตัวเองแล้วถาม
"อะไรแปลกครับคุณดาบ"
'ดาบ' เป็นชื่อเล่นของศัสตรา เหมือนที่ขัตติยะมีชื่อเล่นว่า 'ติน'
"นายเพิ่งเป็นแอ็กนัสเลยไม่รู้ความถี่ของการเรียกของดันเจี้ยนล็อคสินะ" ศัสตราพูดก่อนจะจิ้มไก่ทอดเขี่ยซอสเล่น "ปกติแล้ว ดันเจี้ยนล็อกจะเรียกแอ็กนัสทุกสี่ห้าวัน หรืออย่างนานที่สุดก็สิบวัน แต่นี่ผ่านมาสิบหน้าวันแล้วก็ไม่เห็นจะมีการเรียกหาเลย นายไม่คิดว่ามันแปลกเหรอติน?"
"เออ... แปลกจริงด้วย" ขัตติยะเออออก่อนจะหัวเราะแห้งในใจ
ที่ไม่มีการเรียกเลยต้นเหตุก็อยู่ตรงหน้าศัสตรานี่แหละ
ขัตติยะเข้าออกดันเจี้ยนล็อกทุกคืน ถึงเลเวลจะเต็มแล้วแต่ก็ยังสามารถเพิ่มระดับทักษะได้อยู่ เขาก็เลยไปเพิ่มทักษะหลายอาชีพทีเดียว
เขาเลือกดันเจี้ยนที่เวลาเหลือน้อยที่สุดแล้วเข้าไปอยู่ในนั้นก่อนจะกลับมานอนตอนเช้าเพียงไม่กี่ชั่วโมง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเหนื่อยล้า เพราะสกิลติดตัวทั้งหลาย
แต่ดูเหมือนการเข้าไปบ่อยเกินไปแม้จะแค่คนเดียวจะยืดเวลาการเรียกออกไปด้วย พวกแอ็กนัสคนอื่นที่เคยผ่านดันเจี้ยนล็อกมาก่อนหรือพวกนายทุนต้องสังเกตเห็นเรื่องนี้แล้วแน่ๆ
และคงกำลังหาสาเหตุอยู่ในทางลับกันวุ่นวาย
การที่ศัสตราเอามาพูดถึงแสดงว่าเป็นเรื่องที่น่าวิตกในวงชนชั้นสูง หรืออาจกลัวว่าเซฟโซนจะหายไปสินะ
ขัตติยะปรับตัวเข้ากับโลกนี้แล้ว จึงเข้าใจเบื้องหลังนิดหน่อยและรู้สึกว่าศัสตราเป็นคนเชื่อถือได้แค่ไหน เขายังให้คำแนะนำเกี่ยวกับแอ็กนัสมือใหม่มากมายด้วยประสบการณ์ของตัวเอง เพราะกลัวว่าขัตติยะจะไปตายในดันเจี้ยน
รักเพื่อนอะไรอย่างนี้ นายคือเพื่อนที่ดีมากศัสตรา!
"ถ้าเกิดไม่มีการเรียกของดันเจี้ยนล็อกเลย บางทีประเทศไทยตอนนี้ก็คงไม่ใช่เซฟโซนแล้ว" ศัสตราพูดอย่างจริงจัง นี่เป็นปัญหาใหญ่เกี่ยวกับเศรษฐกิจในประเทศ
ถ้าไม่ใช่เซฟโซนแล้วมูลค่าที่ดินก็จะตกลงไปมากทีเดียว
ตอนนี้เซฟโซนเหลือแค่ห้าประเทศเองนะ
"นายคิดมากไปแล้ว ตราบใดที่ยังมีกุญแจอยู่ดันเจี้ยนล็อกก็ยังมีอยู่นั่นแหละ" ขัตติยะพูดแล้วดื่มน้ำอัดลมพลางกัดหลอดไปด้วยอย่างนิสัยเสีย
เป็นนิสัยเสียที่ทั้งขัตติยะเดิมและขัตติยะผู้ใหญ่แก้ไม่ได้
ไม่รู้ทำไมชอบกัดหลอด
"มันก็จริง แต่การไม่ถูกเรียกเลยมันก็น่าวิตกนะ"
"โดนเรียกก็น่าวิตกเหมือนกัน"
"จริงด้วย แต่โอกาสรอดก็สูงขึ้นนี่นา ก็นายเป็นนักบุญ"
"นักบุญก็ตายได้ครับคุณดาบ" ขัตติยะมองค้อน อาชีพที่ดีไม่ได้การันตีว่าจะรอดตายนะ อย่าแสดงความประมาทสิ "แล้วนายได้เตรียมตัวพร้อมสำหรับการเข้าดันเจี้ยนล็อกไว้แล้วรึยัง?"
"ฉันเตรียมไว้ตั้งนานแล้ว นายห่วงตัวเองดีกว่า แต่บอกตามตรงฉันเพิ่งรู้ว่าแอ็กนัสมีภารกิจด้วย" ศัสตราถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย
"พวกฮันเตอร์ก็มีนี่ แต่ส่วนใหญ่แล้วจะเป็นภารกิจเฉพาะเมื่อเข้าดันเจี้ยน ไม่ใช่เฉพาะบุคคลเหมือนกับเรา"
"นั่นแหละที่แย่ แค่เอาชีวิตรอดก็ลำบากพออยู่แล้ว ยังจะมีภารกิจอีก"
"กุญแจสีทองก็ลำบากหน่อยนะ"
"นายก็กุญแจสีทอง!"
"แต่ฉันมีโล่"
"..."
ศัสตราถลึงตาใส่อย่างหมั่นไส้
ใช่สิ อาชีพนักบุญมีสกิลโล่ป้องกันการโจมตี ในขณะที่อาชีพปรามาจารย์ดาบของเขาที่มีแต่สกิลโจมตีกับเคลื่อนไหวเร็ว!
ทำไมไม่มีพวกสกิลป้องกันบ้างนะ!
ศัสตราเป็นแอ็กนัสที่เลื่อนระดับขั้นตามปกติ ดังนั้นสกิลทั้งหมดของสายอาชีพจะไม่แสดงให้เขาเห็นทั้งหมด แต่จะปลดล็อกเป็นขั้นบันไดเหมือนกับขั้นของกุญแจ
ขัตติยะนั้นเป็นแกะแหกคอก สกิลทุกอย่างเปิดออกหมดให้เขาเห็น ดังนั้นจึงไม่มีปัญหาในการเรียกใช้สกิลเลยสักนิดเดียว
แค่ต้องเลื่อนขั้นกุญแจเพื่อให้ได้อัพเลเวลเฉยๆ
"เดี๋ยวเร็วๆ นี้ก็คงมีเรียกนั่นแหละ ใจเย็นๆ และรอก็พอ" ขัตติยะก็คิดว่าสมควรแก่เวลาที่เขาจะเลิกเข้าดันเจี้ยนแล้ว ถึงจะยังอยากแอบเข้าไปอีกแต่มันก็สร้างผลกระทบทางอ้อมล่ะนะ
"ไม่รู้ว่าจะเรียกเมื่อไหร่ ถ้าเรียกตอนกำลังอาบน้ำอยู่ฉันคงอายตาย" ศัสตราผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยเห็นแอ็กนัสถูกเรียกมาในสภาพเปลือยเปล่าและมีฟองสบู่ติดตัวยังจดจำได้ถึงตอนนี้
มันทำให้เขาระแวงมากจนใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวเร็วขึ้นทุกวัน
กลัวถูกเรียกกะทันหันนี่แหละ
"ก็เตรียมเสื้อผ้าใส่ช่องเก็บของไว้ซะสิ แอ็กนัสทุกคนมีช่องเก็บของนี่นา แถมใช้ได้ไม่จำกัดเฉพาะในดันเจี้ยนด้วย นายไม่รู้รึไง" ขัตตุยะกัดหลอดพูด
เพื่อนเขาก็ดูไม่น่าโง่ ข้อมูลแอ็กนัสก็น่าจะมีในมือมากมาย ทำไมแค่นี้ไม่รู้
"ฉันรู้ แต่ช่องเก็บของที่แอ็กนัสมีมันมีแค่สิบช่องเองนะ ใส่ของพร่ำเพรื่อได้ที่ไหน"
"ใส่ๆ ไปเถอะ ถึงจะแค่สิบช่องก็มีประโยชน์ เหลือไว้แค่ช่องสองช่องก็พอแล้ว"
"ไม่ได้ ฉันต้องคิดให้รอบคอบ ทุกช่องต้องใช้ให้คุ้มค่า"
"จ้าๆ เอาตามที่นายสบายใจเลย" ขัตติยะหัวเราะ
นิสัยเสียของศัสตราคือคิดรอบคอบเกินไปนี่แหละ บางทีเรื่องมันก็อาจจะไม่ได้ต้องคิดเยอะขนาดนั้นก็ได้
แต่เรื่องช่องของแอ็กนัสที่ต่างกันมากนี่ยังไงกันนะ
หรือเพราะเขามีสองระบบ?
[เพราะมีแฟร์อยู่ด้วยช่องเก็บของของโฮสต์จึงมากขึ้นกว่าแอ็กนัสปกติ]
กรอบสีทองตอบสิ่งที่ขัตติยะคิด เขายิ้มเล็กน้อยแล้วพยักหน้าเบาๆ
ต้องขอบใจสินะ
มันทำให้เขาสะดวกสบายขึ้นเยอะเลย
"ว่าแต่ภารกิจของเราเหมือนกันแต่นายเคยเข้าไปในดันเจี้ยนล็อกครั้งเดียว อยู่ในนั้นไม่ถึงยี่สิบนาทีด้วยซ้ำ ระดับเองก็น้อยกว่าฉันแน่ๆ แล้วภารกิจสุดท้ายจะไหวเหรอ"
ศัสตราถามด้วยความเป็นห่วง
ภารกิจของกุญแจสีทองเหมือนกัน หรือจะพูดให้ถูกคือภารกิจของกุญแจแห่งพันธสัญญาขั้นเก้าเหมือนกันทั้งหมด ที่ต่างกันคือขีดจำกัดเลเวล
กุญแจสีทองแดงจะเพิ่มได้ถึงยี่สิบเลเวลถึงจะตันขั้นเก้า
กุญแจสีเงินจะเพิ่มได้ถึงสิบห้าเลเวลถึงจะตันขั้นเก้า
กุญแจสีทองจะเพิ่มได้ถึงสิบเลเวลถึงจะตันขั้นเก้า
ยังมีอีกอย่างที่แตกต่างคือจำนวนขั้นสุดท้ายที่ไปถึงได้ของกุญแจแต่ละสีอีกด้วย
โอกาสพัฒนาได้ดีที่สุดยังไงก็ต้องเป็นกุญแจสีทอง แต่ระดับความยากก็สูงมากตามไปด้วย
ให้แอ็กนัสเลเวลสิบไปฆ่ามอนสเตอร์ในดันเจี้ยนล็อกระดับ B ขึ้นไปนี่แทบจะบอกให้ไปตายเลยนะ
ความต่างของระดับก็ส่วนหนึ่งด้วย ถ้าไม่สามัคคีร่วมมือกันฆ่าแต่ละตัวก็คงยาก
แต่แอ็กนัสไม่เคยมีความสามัคคี
เพื่อที่จะเอาชีวิตรอดพวกเขาทิ้งคนอื่นได้อย่างหน้าตาเฉย อีกทั้งมอนสเตอร์ในดันเจี้ยนล็อกก็ไม่ได้มีตัวเดียว
คนที่ผ่านภารกิจทั้งหมดของขั้นเก้าด้วยกุญแจสีทองคือยอดคน
ในประเทศอื่นที่เป็นเซฟโซนก็มีปรากฏขึ้นเช่นกัน
แต่ประเทศไทยยังไม่มี
เป็นเซฟโซนที่ร่อแร่ที่สุดในห้าเซฟโซนทั้งหมดเลยก็ว่าได้
แต่ถึงอย่างนั้นที่ดินก็ยังมีราคาสูง ตราบใดที่ยังมีแอ็กนัสเข้าดันเจี้ยนล็อกก็ไม่เป็นอะไร ไม่จำเป็นต้องมีคนเก่งก็ได้ เพราะนักลงทุนบางกลุ่มไม่คิดว่าแอ็กนัสที่แข็งแกร่งมีความจำเป็น
ถึงจะเก่งในดันเจี้ยนแต่ออกมาข้างนอกก็ไม่ต่างจากคนปกติ ใช้สกิลไม่ได้
แค่ร่างกายแข็งแรงขึ้นจากการเพิ่มเลเวลไม่ได้ช่วยอะไรนัก
ขัตติยะมองต่างออกไปในหัวข้อนี้เพราะเขาคือคนที่เคยอ่านนิยายมา แอ็กนัสที่แข็งแกร่งจำเป็นอย่างมาก
เหมือนกองทัพต้องมีผู้นำ การจะทำให้เซฟโซนอยู่ได้นานก็คือการสร้างแอ็กนัสที่แข็งแกร่งพอจะต่อสู้ในเซฟโซนได้ และสามารถทำกำไรจากดันเจี้ยนล็อกได้ด้วย
แต่นั่นแหละ ปัญหามันอยู่ที่ความสามารถและต้นทุน
ทุกคนที่เป็นแอ็กนัสไม่ใช่ว่าจะมีความสามารถหรือเก่งกาจได้ทันที
ทุกครั้งที่มีแอ็กนัสใหม่ พวกเขาจะเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่
แม้ว่าจะเป็นกุญแจสืบทอดจากแอ็กนัสที่เก่งกาจมากก็ตาม
นี่ก็เป็นเหตุให้นักลงทุนไม่ได้ให้การพัฒนาแอ็กนัสมากนัก
ขัตติยะและศัสตราเป็นเพื่อนกันและฐานะทางบ้านของทั้งคู่คือร่ำรวย ไม่จำเป็นต้องไปร่วมกลุ่มกับคนอื่น พวกเขาจึงไม่ได้ติดต่อบริษัทที่รับสมัครแอ็กนัสเพื่อรับเงินตอนเข้าดันเจี้ยน
พวกเขาจับคู่เพื่อเอาชีวิตรอดกันเองสองคน ไม่ได้คิดถึงการรวบรวมคนเพื่อช่วยเหลือเลย ศัสตราก็เป็นห่วงเพราะนักบุญไม่มีสกิลที่โจมตีได้ และกลัวระบบเล่นตุกติก
ใครจะรู้ว่าระบบจะนับนักบุญที่สนับสนุนกลุ่มเป็นส่วนหนึ่งของการฆ่ามอนสเตอร์ด้วยรึเปล่า ถ้าไม่นับขัตติยะก็ลำบากที่สุดเลยนะ
"หายห่วง ถึงฉันจะเป็นนักบุญแต่อาวุธก็ไม่ได้จำกัด ดังนั้นฉันถือดาบไปแทงมอนสเตอร์ได้แน่นอน ช่วยสู้ได้เหมือนกันนะ"
"...ความคิดของนายนั่นแหละที่ฉันห่วง"
ใครจะบ้าเอานักบุญไปช่วยสู้แนวหน้าถือดาบแทงมอนเตอร์กัน!
กลับไปคิดใหม่เดี๋ยวนี้!!
"ก็ฉันอยากสู้อ่ะ" ขัตติยะเบ้ปาก
"อยู่แนวหลังไปครับคุณติน" ศัสตราคัดค้านเสียงแข็ง
"โธ่เอ้ย ถ้ารู้ว่าจะเป็นอย่างนี้ฉันไม่น่าเป็นนักบุญเลย" ขัตติยะฟุบหน้าลงกับโต๊ะอย่างหมดอาลัย ตอนพูดไม่ทันคิดถึงนิสัยของศัสตรา ตอนนี้เป็นไงล่ะ
ถูกจับไปอยู่แนวหลังเสียได้
ฮึ! คิดว่าห้ามได้เหรอ เดี๋ยวตอนศัสตราเผลอเขาก็จะวิ่งเข้าไปร่วมสู้ด้วย ถึงตอนนั้นห้ามก็ไม่ทันแล้ว
"ห้ามแอบเข้าไปสู้ตอนผมเผลอด้วยนะครับคุณขัตติยะ!"
"คุณเป็นพยาธิในท้องผมเหรอครับคุณศัสตรา!"
แม้แต่เรื่องที่เขาปิดหน้าคิดด้วยการฟุมลงกับโต๊ะศัสตรายังรู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ นี่มันเรื่องที่โคตรแย่เลย
มีเพื่อนที่สนิทกันมากเป็นอย่างนี้กันหมดไหม
"ว่าแต่เย็นนี้ว่างไหมดาบ?" ขัตติยะเงยหน้าขึ้นถามเพื่อน
"นายจะไปไหน?"
"ฉันสั่งของไว้น่ะ แต่ว่าจะไปรับเองนายขับไปส่งหน่อย"
ทุกวันนี้ขัตติยะขี้เกียจขับรถเองแล้ว มีคนขับรถให้แสนสะดวกอย่างศัสตราก็ใช้ให้เป็นประโยชน์ซะเลย
ซึ่งศัสตราก็ไม่เคยปฏิเสธคำขอของเพื่อนคนนี้ด้วยเหมือนกัน
"ได้สิ แล้วเดี๋ยวไปส่งนายที่บ้านเลย"
สี่วันต่อมา
ขัตติยะเรียกศัสตรามาที่บ้านของเขาในตอนเย็น วันนี้พวกเขาไม่มีเรียนและหยุดอยู่บ้านกันทั้งคู่ อยู่ๆ ก็ถูกเรียกออกมาศัสตราก็คิดว่าเกิดเรื่อง
แต่พอมาเจอหน้ากันจริงๆ กลับเห็นชายหนุ่มผมสีเงินหน้าตาดีนอนเกาพุงรอเขาอยู่
ใช่แล้ว ไอ้คนหล่อเกาพุงนั่นคือขัตติยะเอง
ถึงสภาพจะไม่เหมือนเพิ่งตื่น แต่งตัวเรียบร้อยพอควร แต่มันดูน่าเกลียดในสายตาของศัสตรามาก
อยากจะหยิบไม้แขวนเสื้อออกมาตี
"นายเรียกฉันออกมาทำไม" ศัสตราถามก่อนจะเอาเท้าเขี่ยขัตติยะที่นอนเต็มโซฟาคนเดียว ก่อนจะนั่งลงที่โซฟาอีกตัวด้านข้าง
"ก็เรียกมาเตรียมพร้อมก่อนไง"
"เตรียมพร้อม? เตรียมอะไร?"
"โอ้~ เพื่อนรัก! นายไม่รู้เหรอว่าต้องเตรียมอะไร!"
[ใช้งานสกิล โอ้~ เพื่อนรัก แอ็กนัส 'ศัสตรา' อยู่ในลิสต์เพื่อนของคุณ]
"พูดอะไรน่าขนลุก" ศัสตราทำหน้าขยะแขยงขยับตัวออกห่างขัตติยะไปไกล "มีอะไรจะพูดก็รีบพูด อย่ามาทำตัวแบบนี้ ฉันรู้สึกเหมือนกำลังถูกคุกคาม"
"...ทำไมพูดคำว่าเพื่อนรักกลายเป็นคุกคามไปได้ครับคุณดาบ!"
"เพราะนายเป็นคนพูดไง"
"..."
นี่เขาเป็นคนยังไงในสายตาเพื่อนกันเนี่ยฮะ?
ขัตติยะอยากจะทุบตีเพื่อนตรงหน้าจริงๆ แต่ที่รู้สึกอยากตีให้ตายคือชื่อสกิลและเงื่อนไขการใช้งานต่างหาก
ทำให้เขาดูเหมือนกำลังคุกคามเพื่อนเลยเนี่ย!?
"นายเตรียมของสำหรับการเข้าดันเจี้ยนมาพร้อมรึยัง?" ขัตติยะเข้าเรื่องจริงจัง
"พร้อมแล้วล่ะ ทุกอย่างอยู่ในช่องเก็บของแล้ว" ศัสตราตอบ
"งั้นนายเอานี่ไปด้วย"
"มันคืออะไร?"
ศัสตรามองกล่องใส่เครื่องประดับขนาดเล็กในมือของขัตติยะ เป็นกล่องปริศนาที่น่าหวาดระแวงอย่างยิ่ง
โดยเฉพาะขัตติยะที่ทำตัวผีเข้าในวันนี้
"มันคือเครื่องประดับเสริมพลังที่ฉันสั่งทำน่ะ สามารถใส่สกิลลงไปข้างในได้แล้วเรียกใช้ได้หนึ่งครั้ง ฉันใส่สกิลโล่ลงไป มันจะได้ช่วยปกป้องนาย" ขัตติยะเปิดฝากล่อง ข้างในเป็นต่างหูที่มีเพชรสีเหลืองอำพันขนาดเล็กอยู่คู่หนึ่ง
"นายคิดยังไงให้ต่างหู"
"คิดว่ามันจะติดตัวหล่นหายยาก ทำไมอะ? แปลกเหรอ?"
"ฉันไม่ได้เจาะหู นายเห็นไหม!" ศัสตราชี้หูตัวเอง
ก่อนจะให้ก็คิดสักนิดว่าคนรับจะใส่ได้ไหม
"ไม่เป็นไร ฉันมีเครื่องเจาะหู" ขัตติยะยิ้มระรื่น
"...นายเตรียมการมาล่วงหน้าแล้วสินะ!"
"ก็ถึงบอกให้นายเตรียมพร้อมก่อนไงล่ะครับคุณศัสตรา"
ศัสตราไม่รอดมือของขัตติยะ ถูกจับเจาะหูอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกปวดหน่วงๆ ที่หูและไม่คุ้นเคย แต่ก็ไม่ได้ถอดออกเพราะเป็นของที่เพื่อนให้
หลังจากรู้สึกเริ่มชินเล็กน้อยแล้ว ศัสตรากำลังจะเอ่ยปากถามขัตติยะ แต่ทันใดนั้นหน้าจอของระบบสีน้ำเงินก็ปรากฎขึ้นตรงหน้าทั้งสองคน
[ดันเจี้ยนล็อกกำลังเรียกหาพันธสัญญา]
[จะเริ่มวาร์ปใน 5 วินาที]
แล้วตัวเลขก็นับถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ศัสตราจะทันได้พูดขัตติยะก็ยกมือแตะริมฝีปากตัวเองให้เขาเงียบไว้ แล้วจากนั้นก็วาร์ปหายไปเงียบๆ
คุณแม่ทับทิมที่กำลังจะออกไปงานเลี้ยงข้างนอกมองดูห้องนั่งเล่นที่ว่างเปล่า
"อ้าว ตินกับดาบไปไหนแล้วเนี่ย หรือขึ้นห้องกันไปแล้ว?"
ถึงจะสงสัยแต่ก็ไม่ได้ไปสืบเสาะหาตัวพวกเขา เพราะเธอก็กำลังรีบ จึงตะโกนขึ้นไปทางบันไดขึ้นชั้นสองเพื่อบอกว่าแม่ไปก่อนนะ
แล้วบ้านก็ว่างเปล่าไร้ผู้คน


## บทที่ 8 : รอหรือวิ่ง?

ส่วนคนทั้งสองที่หายตัวไปแล้วมาโผล่ในดันเจี้ยน ตอนนี้กำลังอยู่อยู่ท่ามกลางคนมากมายที่มีอาการตกใจและหวาดกลัว และบางคนก็สงบนิ่งจนผิดปกติราวกับเตรียมใจตายแล้ว
เป็นผีคนที่มีผมสีทองแทบทั้งนั้น สีเงินมีอยู่น้อยนิด
ขัตติยะก็เป็นสีเงินที่โดดเด่นในนั้นด้วย
"โอ้ว้าว~ แอ็กนัสประเทศเราก็เยอะไม่ใช่เล่นนะเนี่ย" ขัตติยะพูดขณะมองจำนวนแอ็กนัสด้วยความตื่นเต้น มีหลักร้อยเลยนะ และโดนศัสตราเขกหัวไปที
มันใช่เวลาจะมาตื่นเต้นกับจำนวนแอ็กนัสไหมเนี่ย
แต่การเข้าดันเจี้ยนล็อกครั้งที่สองทำไมขัตติยะถึงดูสบายดี ศัสตรางุนงงเล็กน้อย เพราะการวาร์ปอย่างกะทันหันมักทำให้มีอาการวิงเวียน ผ่านไปสองสามครั้งถึงจะชิน
แต่นี่ดูสบายดีจนหันไปสนใจอย่างอื่นอีก ราวกับชินชาในการวาร์ปซะแล้ว
"ไม่ต้องเคร่งเครียดขนาดนั้นก็ได้ หลังจากวาร์ปมามีเวลาหนึ่งนาทีที่มอนสเตอร์จะยังไม่โจมตีเรา เพื่อให้มีเวลาได้อ่านเงื่อนไขดันเจี้ยนล็อกก่อนไงล่ะ"
[คุณเข้าสู่ดันเจี้ยนล็อก – ถ้ำแมงป่องยักษ์ในหุบเหว]
[เงื่อนไขออกจากดันเจี้ยน
1. อยู่ในดันเจี้ยนครบ 2 ชั่วโมง
2. มองหาปากเหวซึ่งเป็นทางออกของดันเจี้ยน]
[ขอให้แอ็กนัสโชคดี]
หน้าจอของระบบสีน้ำเงินบอกเงื่อนไขที่ทำให้แอ็กนัสออกจากดันเจี้ยนได้ ถึงเห็นจำนวนชั่วโมงที่น้อยนิดนั่นแล้วขัตติยะรู้สึกอยากร้องไห้
ทำไมตอนเขาเข้าไปถึงขึ้นเป็นร้อยชั่วโมงทุกดันเจี้ยนเลย แต่พอเขามากับแอ็กนัสคนอื่นเหลือแค่สองชั่วโมง!
สองชั่วโมงมันไวมากนะครับพี่น้อง!
แต่แอ็กนัสคนอื่นไม่ได้คิดเหมือนขัตติยะ พวกเขาดูไม่พร้อมที่จะปะทะ แต่กำลังมองหน้าที่หลบซ่อนตัวหรือหาทางออกจากดันเจี้ยนล็อก
สองชั่วโมงเป็นเวลาที่ยาวนานเกินไปเพื่อเอาชีวิตรอด
"เป็นถ้ำแมงป่องยักษ์... มิน่าถึงได้เป็นถ้ำใหญ่ ดูจากขนาดตัวแล้วก็ อืม... ดันเจี้ยนระดับ A เลยรึเปล่าเนี่ย" ขัตติยะประเมินดันเจี้ยนจากสภาพแวดล้อม
นี่เป็นดันเจี้ยนเขาไม่เคยเข้ามา จึงไม่มีการสำรวจเส้นทางไว้ก่อน ดูจากความกว้างใหญ่ของถ้ำและทางแยกแต่ละทางตัวแมงป่องยักษ์ก็น่าจะสูงสักสองสามเมตรได้
และแมงป่องคือสัตว์มีพิษ ความยากมันอยู่ตรงนี้แหละ
ไม่รู้ว่าพิษของมันมีฤทธิ์แค่ไหน
หวังว่าไม่ใช่พิษที่มีฤทธิ์กัดกร่อนก็แล้วกัน
ขัตติยะยังไม่ได้เปลี่ยนอาชีพเป็นนักบุญ เขายังคงอาชีพระดับ EX ไว้ก่อน ถึงยังไงเขาก็ใช้สกิลของอาชีพอื่นได้อยู่แล้วแค่ระดับความชำนาญไม่เพิ่มเท่านั้นเอง
มองดูสเตตัสตัวเองตอนนี้ก็รู้สึกใจเต้นนิดหน่อย
[สเตตัส]
ผู้ถือกุญแจ – ขัตติยะ (19)
อาชีพ – อยากเป็นอะไรก็ตามใจ (EX)
ระดับ – 10
พลังชีวิต – 840/840
พลังเวท – 315/315
พลังกาย – 21
ความคล่องตัว – 15
ความทนทาน – 10
ความแม่นยำ – 10
สติปัญญา – 24
โชค – 11
คะแนนโบนัส – 0
ที่จริงเขาอยากอัพโชคด้วย แต่มันเป็นสเตตัสที่อัพเองไม่ได้
แฟร์บอกว่าโชคจะได้รับจากภารกิจแห่งพันธสัญญาเท่านั้น ถ้าทำภารกิจสำเร็จก็จะได้รับโชคหนึ่งแต้มเป็นรางวัล
ราวกับกำลังบอกว่าภารกิจจะเปลี่ยนโชคชะตาของคุณ
อาจจะฟังดูบ้าบอไปหน่อยแต่ขัตติยะรู้สึกอย่างนี้จริงๆ นะ
"พวกเราก็ไปหาที่หลบเถอะ" ศัสตราดึงขัตติยะที่ยืนทื่อไม่ยอมขยับไปไหน
ถึงจะมีเวลาแค่หนึ่งนาทีก่อนมอนสเตอร์จะตรวจจับพวกเขาได้ แต่ก็ไม่ควรยืนเฉยไหมล่ะ อยากตายหรือไงเนี่ย
"ไม่จำเป็นหรอก เรามาหาทางออกกันดีกว่า" ขัตติยะดึงศัสตรากลับแบบแทบไม่ต้องออกแรง
ศัสตราขนมวดคิ้วอย่างงุนงง ไม่เข้าในท่าทางของขัตติยะและไม่เข้าใจพลังกายของอีกฝ่ายที่มากกว่าตนเองซึ่งเป็นแอ็กนัสเลเวลสี่
เห็นได้ชัดว่าขัตติยะอ่อนแอกว่าทำไมพลังกายยังเยอะนัก?
"เดินหาทางออกแบบนี้ไม่กลัวเจอมอนสเตอร์รึไง" ศัสตราถามเมื่อเห็นว่าขัตติยะพาเขาเดินเข้าไปในถ้ำจริงๆ "ถึงจะเป็นนักบุญมีโล่ แต่ก็ต้องกลัวบ้างสิเว้ย!"
"ไม่เป็นไรหรอกน่า ฉันมีสกิลที่มอนสเตอร์ระดับสูงกว่าจะไม่โจมตีก่อนน่ะ"
"ฮะ?"
"มันเป็นสกิลประเภทติดตัว ทำให้คนอื่นมองฉันอ่อนแอ แต่สำหรับมอนสเตอร์ที่เลเวลสูงกว่าจะมองว่าเท่าเทียมกันน่ะ... อ้าว นี่ฉันยังไม่ได้บอกนายเหรอ?" ขัตติยะหันมามองอย่างประหลาดใจ
"นายเคยบอกเรื่องนี้ที่ไหนกันครับไอ้คุณขัตติยะ!"
นอกจากสกิลนักบุญที่มีโล่กับรักษาขั้นสูงก็ไม่เห็นพูดถึงสกิลอื่นเลย
ถ้าเขารู้ว่ามันมีสกิลนี้เขาจะหวาดกลัวการเข้าสู่ดันเจี้ยนล็อกไปทำไมกัน
จริงสิ ครั้งก่อนตอนขัตติยะเข้าดันเจี้ยนครั้งแรกมอนสเตอร์ก็ไม่โจมตีมาเลยนี่นา มีแต่วิ่งไล่ตามหลังมาเฉยๆ จนกระทั่งพวกเขาถึงทางออกเลยนี่นา
เป็นเพราะสกิลติดตัวของหมอนี่เองสินะ!
"มีสกิลอะไรที่ยังไม่ได้บอกฉันอีกไหม" เมื่อไม่ต้องระแวงจากการถูกมอนสเตอร์โจมตีศัสตราก็สะบัดมือขัตติยะออกแล้วเดินด้วยตัวเอง ทั้งยังดึงดาบยาวออกมาจากช่องเก็บของเพื่อเตรียมพร้อมไว้ด้วย
ถึงมอนสเตอร์จะไม่โจมตีขัตติยะแต่มันอาจจะโจมตีศัสตราก็ได้
ไม่ควรประมาท
"มีนะ ก็เป็นพวกต้านทานพิษคำสาปอะไรพวกนี้ มีเพิ่มพลังโจมตี, ความเร็วและฟื้นฟูด้วย"
"นี่นายเก็บสกิลไว้เยอะไปแล้วว้อย!"
"นายสกิลน้อยเอง เพราะเป็นอาชีพระดับ A จะมาโทษฉันที่มีอาชีพระดับ S ได้ยังไงกัน"
"นี่เหมือนเหมือนกำลังเอาระดับอาชีพมาข่มกันอยู่เลยนะ"
"เปล่าสักหน่อย" ขัตติยะหัวเราะอย่างขบขัน
บางครั้งแกล้งเพื่อนก็สนุกดี
ขัตติยะดึงเอาโคมไฟสนามออกมาจากช่องเก็บของ ความสว่างของมันทำให้มองเห็นถ้ำข้างหน้าได้อย่างชัดเจน มันสว่างมากและมองเห็นได้ไกลมากจนศัสตรายังต้องยกนิ้วชื่นชมในการเตรียมการของขัตติยะ
ราวกับรู้ว่าจะมาในดันเจี้ยนล็อกประเภทถ้ำ
ที่จริงในช่องเก็บของของขัตติยะมีอะไรอีกเยอะ เขาไปมาหลายสภาพพื้นที่เลยมีของเตรียมไว้หมดทั้งแต่ที่มืด ที่ร้อน ที่หนาวเย็นหรือในป่าก็ได้หมด
เพราะช่องเก็บของเขาเยอะ ฮ่าๆ
ทั้งสองคนเดินเข้าไปในถ้ำที่แทบจะเป็นเส้นตรง ถึงจะไม่ได้มีทางหลายทางเยอะเหมือนถ้ำมด แต่มันก็ลึกกว่ากันมาก
ระยะทางกว่าจะถึงทางออกน่าจะเดินอีกไกล
มีเสียงวิ่งของอะไรบางอย่างมาจากข้างหลัง และเสียงร้อยโหยผวนที่แผ่วเบาห่างไกล ขัตติยะและศัสตราได้ยินชัดเจน เขาหันไปมองพร้อมกับเอาไปส่อง
แมงป่องตัวใหญ่สองเมตรอยู่ห่างออกไปไม่ไกลสี่ห้าตัว
พวกมันจะงักเพราะเจอแสงส่องมาอย่างกะทันหัน
[สกิล แกะหรือหมาป่า กำลังทำงาน]
"ตัวใหญ่อย่างที่คิดจริงๆ ด้วย" ขัตติมมองขนาดและร่างกายของมันอย่างระมัดระวัง ขยับโคมไฟเข้าไปใกล้เพื่อจะได้เห็นรายละเอียดอย่างชัดเจน
มันเป็นแมงป่องสีดำมีก้ามใหญ่และปลายหางที่มีเหล็กก็เล็ก ดูแล้วเหมือนแมงป่องช้าง
พิษไม่น่าจะรุนแรง...
เอ่อ แต่เป็นมอสเตอร์ระดับ A ก็น่าจะแรงถึงตายอยู่มั้ง?
ขัตติยะคิดเกี่ยวกับมอนสเตอร์ประเภทนี้ ส่องเข้าไปใกล้เหมือนอย่างกับว่ามันเป็นมิตร ทั้งที่แมงป่องเหล่านั้นชูหางขึ้นสูงพร้อมโจมตีทุกเมื่อ
แต่มันก็ไม่ได้โจมตี
"อย่าเดินเข้าไปใกล้นักสิ" ศัสตราจับขัตติยะไม่ให้เดินเข้าไปใกล้มากนัก
"แหม~ แค่อยากรู้อยากเห็นนิดหน่อยเอง..."
"ก็เป็นคนอยากรู้อยากเห็นอย่างนี้ไงถึงได้มาเป็นแอ็กนัสน่ะ"
"..."
ขัตติยะเถียงไม่ออก และไม่รู้จะเถียงอะไร เพราะความทรงจำมันคลุมเครือ จึงได้แต่ยอมแพ้ให้กับเพื่อนสนิทแล้วเดินถอยออกมาอย่างระมัดระวัง
ขัตติยะหันโคมไฟออกไปแล้วเดินต่อ มอนสเตอร์ข้างหลังยังไม่ได้เดิมตามมาในทันที แต่ครู่หนึ่งก็เดินมาด้วยความเร็วคงที่และรักษาระยะห่างไว้ระดับหนึ่ง
มันยังคงไม่โจมตีใดๆ แม้ว่าพวกเขาจะเดินมาไกลกว่าร้อยเมตรแล้วก็ตาม
ศัสตราเริ่มวางใจในสกิลของขัตติยะที่ว่ามอนสเตอร์จะไม่โจมตีก่อน เขาถึงผ่อนความระมัดระวังลงเล็กน้อย การเกร็งมือกำดาบอยู่ตลอดเวลา มันชาและชื้นเหงื่อไปหมด
อากาศในถ้ำก็ค่อนข้างเย็นเช่นกัน แต่ก็ยังไม่รู้สึกว่าชื้นจนเหม็นอับ แต่มีกลิ่นบางอย่างในอากาศที่เหม็นแปลกๆ แต่ไม่รู้ว่ากลิ่นอะไร
ที่จริงกลิ่นเหล่านี้มีพิษเล็กน้อย แต่ในฐานะผู้ถือกุญแจแห่งพันธสัญญาสีทอง ในอาชีพของพวกเขาก็มีสกิลประเภทต้านทานอยู่ด้วย จึงไม่รู้สึกว่ากลิ่นนี้อันตราย
"ระยะทางมันจะไกลไปรึเปล่าเนี่ย" ขัตติยะเริ่มบ่นเมื่อเขารู้สึกว่าเดินมานานเกินไปแล้ว เขาหันไปถามศัสตรา "ตอนนี้ภารกิจของนายผ่านไปกี่นาทีแล้ว"
"ผ่านภารกิจสี่สิบนาทีไปแล้ว" ศัสตราตอบ
"งั้นเราก็เดินกันมานานกว่ายี่สิบนาที ช้ามาก"
เพราะว่าเดินหรือเปล่าถึงดูเหมือนใช้เวลานาน เปลี่ยนเป็นวิ่งเลยดีไหมนะ?
"นายกำลังคิดจะวิ่งเหรอ?" ศัสตราถาม ขัตติยะกะพริบตาปริบๆ
"คุณเป็นพยาธิในท้องผมจริงๆ ใช่ไหมครับคุณศัสตรา"
"แค่ฟังคำพูดนายก็รู้แล้ว"
"การมีเพื่อนสนิทที่มากเกินไปมันเป็นอย่างนี้นี่เอง"
ขัตติยะรู้สึกไม่มีความเป็นส่วนตัว เหมือนถูกอ่านใจออก จะทำอะไรก็ถูกขัดคอ
แต่ความรู้สึกนี้ก็คล้ายกับพี่สาวอยู่แฮะ
นั่นก็เป็นอีกคนที่รู้เกี่ยวกับขัตติยะอย่างดีจนเหมือนกับใช้สมองเดียวกัน
แต่พี่สาวฉลาดกว่าเขา ไม่กล้าไปเทียบเลยคนนั้น
"พร้อมวิ่งรึยัง?" ขัตติยะหันมาถาม
"พร้อม! นายวิ่งให้ทันแล้วกัน ติน"
"ฉันว่านายต่างหากที่ควรวิ่งให้ทัน ดาบ"
"งั้นก็ไปเลย!"
แล้วศัสตราก็วิ่งนำออกไปก่อนเลย ขัตติยะอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะวิ่งตามไป ระยะห่างทั้งสองคนไม่มากนักเพราะไม่มีใครวิ่งเต็มที่
มอนสเตอร์ข้างหลังก็วิ่งตามเหมือนกัน
จนกระทั่งมาถึงทางตัน
"ฮ่า... วิ่งมาตั้งนานเป็นทางตัน ทางแยกก็มีนิดเดียวแท้ๆ ดวงซวยจริงๆ" ขัตติยะส่องไปที่ทางตันด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ตอนวิ่งทางเมื่อกี้ไม่มีทางเลี้ยว งั้นก็เป็นทางเลี้ยวก่อนหน้านั้น...
ก็ไกลอยู่นะ
"เวลาที่เหลืออยู่ในดันเจี้ยนเท่าไหร่" ขัตติยะเรียกแฟร์ในใจแต่ถามออกเสียง ศัสตราคิดว่าถามตัวเองก็ตอบกลับไป
"น่าจะยังไม่ถึงชั่วโมง"
[เหลือเวลาอีก 1:13:56 ชั่วโมง]
เป็นหน้าจอสีทองที่บอกระยะเวลาอย่างแม่นยำ
"ถ้าวิ่งย้อนกลับไปก็น่าจะออกจากดันเจี้ยนได้ก่อนครบสองชั่วโมง นายคิดว่าไงดาบ?"
"หืม? ทำไมถามฉันล่ะ" ศัสตราหันไปเลิกคิ้วใส่
"ถ้าอยู่จนครบสองชั่วโมงก็สบายมากนะ เงื่อนไขของกุญแจก็จะเหลือแค่ฆ่ามอนสเตอร์ไง แต่ถ้ากลับไปทางเดิมก็จะต้องวิ่งสวนทางกับแมงป่องพวกนั้นนะ?"
ขัตติยะชี้ไปที่แมงป่องยักษ์ตรงหน้าที่รู้เหมือนจะเพิ่มจำนวนขึ้นมาอีก แต่เขาไม่ได้สนใจจะนับเท่าไหร่นัก เพราะมอนสเตอร์เหล่านี้ไม่เป็นภัยกับเขาเลยจนกว่าเขาจะเข้าโจมตีก่อน
ศัสตราครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วตอบ
"วิ่งออกไปดีกว่า ฉันไม่ชอบอยู่ในตันเจี้ยนนานๆ"
ศัสตราไม่มีความรู้สึกที่ดีในดันเจี้ยนสักนิด แม้ว่าดันเจี้ยนจะทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นถ้ามีชีวิตรอดอยู่ได้นาน แต่ว่าเขาไม่ชอบการถูกกดดันด้วยสิ่งมีชีวิตที่เหนือกว่า
รู้สึกไม่ยุติธรรมสักนิดที่เอาคนระดับต่ำมาเอาชีวิตรอดในดันเจี้ยนระดับสูง
ไม่รู้ว่าระบบแอ็กนัสมีประโยชน์อย่างไร แต่ไม่มีใครถูกใจที่ได้เป็นหรอก
รีบออกไปน่าจะดีที่สุด
"งั้นก็ต้องวิ่งผ่าออกไป" ขัตติยะเลียริมฝีปากเล็กน้อย เขาคิดว่าถ้าเดินออกไปตรงๆ ยิ่งเดินช้ามันยิ่งล้อมไว้ป้องกันได้ยาก
สำหรับตัวเขาเองน่ะไม่ห่วงหรอกถ้าจะเดิน แต่ศัสตรานี่สิ
ไม่ว่าจะยืนอยู่ข้างไหนของเขาก็มีโอกาสโดนโจมตีสูงมาก ซึ่งด้วยระดับของศัสตรา ไม่ว่าจะโดนหางหรือก้ามแมงป่องแค่ครั่งเดียวก็คงไม่รอด
ถึงจะมีโล่ก็เถอะ แต่โล่ของเขาเพิ่งขึ้นถึงแค่ระดับสองเอง ไม่รู้จะกันได้แค่ไหน
"ไม่ต้องห่วงน่า ฉันวิ่งเร็วมากนะ" ศัสตรารู้ว่าขัตติยะห่วงอะไรเลยตบบ่าเพื่อให้วางใจ ถึงแม้ตอนวิ่งมาที่ทางตันนี้จะดูเหมือนสูสีกัน
"เพื่อให้ชัวร์ให้นี่นายไว้ด้วยดีกว่า"
[ศัสตราได้รับ เพิ่มพลังโจมตีขั้นสูง +22% เป็นเวลา 6 นาที]
[ศัสตราได้รับ เพิ่มพลังป้องกันขั้นสูง +22% เป็นเวลา 6 นาที]
[ศัสตราได้รับ เพิ่มความเร็วขั้นสูง +22% เป็นเวลา 6 นาที]
[ศัสตราได้รับ เพิ่มฟื้นฟูพลังเวทขั้นสูง +27% เป็นเวลา 10 นาที]
"...ให้มาเยอะไปแล้ว" แต่บัฟขนาดนี้เหมือนพร้อมไปสู้มากกว่าวิ่งหนีซะอีกนะ
"เผื่อไว้ไง ไปกันเถอะ ตามหลังฉันมาดีๆ ล่ะ" ขัตติยะเองก็ใส่บัฟให้ตัวเองเหมือนกัน
เขาเดินไปชิดกำแพงฝังหนึ่งเพื่อป้องการล้อมโจมตีรอบตัว อย่างน้อย ในระยะสายตาเขาก็ยังมองเห็นว่าแมงป่องเหล่านี้จะทำอะไร
แสดงไปส่องแมงป่องยักษ์ในระยะใกล้ทำให้พวกมันนิ่งไปอีกครั้งและถอยห่างจากทางที่ขัตติยะวิ่งผ่าน ศัสตรารีบวิ่งตามไปติดๆ เช่นกัน คิดว่ามอนสเตอร์ถ้ำมักไม่ชอบแสง มันคงชะงักไประยะหนึ่งถึงจะกลับมาโจมตีได้
แต่ศัสตราไม่รู้ว่าแมงป่องในหุบเหวนั้นคุ้นชินกันแสงได้เร็วแค่ไหน
ความเร็วของเขาไม่เพียงพอที่จะรอดพ้นไปได้ แมงป่องตัวที่อยู่ใกล้เขาที่สุดพุ่งก้ามอันใหญ่โตของมันไปทางเขาทันที
ขัตติยะที่เฝ้าระวังอยู่ตะรอดร้องจะโกนพร้อมกับเอาตัวไปกันไว้ หวังผลสเตตัสและทักษาของตัวเองจะทำให้ป้องกันได้ดีกว่า และใช้สกิลโล่ด้วย
แสงของโล่สีเงินสว่างขึ้นตรงหน้าปกป้องขัตติยะแต่มันก็ยังอ่อนแอเกินไป
พลั่ก! เพล้ง!!
ขัตติยะโดนแรงกระแทกจากก้ามแมงป่องไปจนตัวฝังเข้าไปกับผนังถ้ำ ศัสตราที่ถูกผลักออกไปเบิกตากว้างมองเพื่อที่กระอักเลือดออกมาอย่างเจ็บปวดและเกรี้ยวกราด
"ติน!"
[เอฟเฟกต์ที่ซ่อนอยู่ของสกิล 'แกะหรือหมาป่า' ถูกเปิดใช้งาน!]


## บทที่ 9 : ดุเดือด

[เอฟเฟกต์ที่ซ่อนอยู่ของสกิล 'แกะหรือหมาป่า' ถูกเปิดใช้งาน!]
[เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' ทำงานแล้ว]
[เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' จะทำให้คุณมีค่าสถานะเท่ากับผู้ที่โจมตีคุณก่อนเป็นเวลา 5 นาที เมื่อคุณฆ่าผู้ที่โจมตีคุณได้ หรือคุณโจมตีมอนสเตอร์ตัวอื่นจากเผ่าเดียวกันจะเพิ่มเวลาให้เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' 2 วินาทีต่อ 1 ตัว]
[เมื่อเอฟเฟกต์ 'เอคโค่' ทำงานอยู่ จะหักค่าประสบการณ์ที่จะได้รับจากการฆ่ามอสเตอร์ครึ่งหนึ่งทุกตัว]
หน้าต่างระบบปรากฏขึ้นอธิบายเอฟเฟกต์ที่ซ่อนอยู่นั้น ขัตติยะกวาดตาอ่านมันอย่างรวดเร็วแล้วหัวเราะออกมาทั้งที่เลือดยังเต็มปาก
'มีเอฟเฟกต์ที่ซ่อนอยู่ด้วย ทำไมไม่บอกกันล่ะแฟร์'
[เพราะมันซ่อนอยู่ แฟร์เลยไม่เห็น]
"..."
ตอบแบบนี้ก็ได้เหรอ
แต่ช่างเถอะ เอฟเฟกต์ที่ซ่อนอยู่นี่เป็นของดี เขาจะไม่ปล่อยให้มันเสียเปล่า
ขัตติยะดันก้ามแมงป่องออกไปอย่างสบายๆ ก่อนจะตรวจสอบสเตตัสของตัวเองเพื่อดูว่ามีอะไรเพิ่มขึ้นมาบ้างจากเอฟเฟกต์เอคโค่
[สเตตัส]
ผู้ถือกุญแจ – ขัตติยะ (19)
อาชีพ – อยากเป็นอะไรก็ตามใจ (EX)
ระดับ – 10 (+60) (ชั่วคราว)
พลังชีวิต – 24664/25580 (ชั่วคราว)
พลังเวท – 450/570 (ชั่วคราว)
พลังกาย – 21 (+100) (ชั่วคราว)
ความคล่องตัว – 15 (+40) (ชั่วคราว)
ความทนทาน – 10 (+100) (ชั่วคราว)
ความแม่นยำ – 10 (+55) (ชั่วคราว)
สติปัญญา – 24 (+5) (ชั่วคราว)
โชค – 11
คะแนนโบนัส – 0
เห็นสถานะแล้วขัตติยะเกือบขยี้ตาตัวเองเพื่อมองใหม่
เพิ่มขึ้นไปตั้งหกสิบเลเวล!
มอนสเตอร์แมงป่องยักษ์เลเวลเจ็ดสิบเลยงั้นเรอะ!
แล้วเลือกที่ลดนั่นก็มากกว่าเลือดเดิมที่เขามีด้วย หมายความว่าต่อให้เป็นเขาที่เลเวลสิบแล้ว เสริมพลังเต็มที่แล้วก็ยังรับการโจมตีไม่ไหวงั้นสินะ
ต้องขอบคุณเอฟเฟกต์เอคโค่
"ติน!" เสียงของศัสตราเรียกเขาแต่ไม่ได้เข้ามาใกล้ เพราะยังตกตะลึงกับชายหนุ่มผมสีเงินที่ดันก้ามแมงป่องยักษ์ออกไปอย่างง่ายดายราวกับกล่องกระดาษเปล่า
เป็นไปได้ยังไง!?
"ไว้เดี๋ยวค่อยคุยกันนะ ตอนนี้เรามีเรื่องต้องทำก่อน" ขัตติยะหันไปทางแมงป่องยักษ์แล้วกวาดตามองอย่างชั่วร้าย
พวกมันรู้สึกได้ถึงจิตสังหารที่รุนแรงจากตัวขัตติยะจนเผลอถอยหลัง ชูหางขึ้นสูงพร้อมต่อสู้อย่างจริงจัง แค่มนุษย์คนหนึ่งพวกมันตั้งหลายตัวคงสู้ได้
แต่น่าเสียดายที่พวกมันเล่นผิดคน
"พวกแกน่ะ โชคร้ายจริงๆ" ขัตติยะดึงดาบยาวออกมาจากช่องเก็บของ แล้วหันไปยิ้มให้เพื่อนสนิทที่ยังคงนิ่งอึ้ง "เรามาฆ่าพวกนี้กันเถอะ จะได้จบภารกิจแบบสบายๆ กัน"
"จะทำได้เหรอ?" ศัสตราถามอย่างงุนงง แต่ก็หยิบดาบขึ้นมาพร้อมสู้
ถึงจะไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้นัก แต่ขัตติยะที่ดูแข็งแกร่งผิดปกติมีความมั่นใจมาก และเขาในฐานะเพื่อนสนิทก็เชื่อใจเขามากเช่นกัน
ถ้าเพื่อนบอกว่าสู้ก็สู้!
จะรอดหรือตายวัดกันไปเลย!!
"แน่นอนว่าทำได้ จะทำให้ดูและจเหลือไว้ให้นายด้วย" ขัตติยะหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
'เปลี่ยนอาชีพเป็นพาลาดินศักดิ์สิทธิ์'
[คุณเปลี่ยนอาชีพชั่วคราว]
[คุณได้รับอาชีพเป็นพาลาดินศักดิ์สิทธิ์]
บัฟจากนักบุญยังคงอยู่ ซึ่งไม่ได้บวกลงไปในค่าสเตตัส แต่ขัตติยะยังรู้สึกได้ การต่อสู้ครั้งนี้ความได้เปรียบมันก็ชัดเจนแล้ว
ก็ดีเหมือนกัน เขาจะได้ฝึกใช้ทักษะดาบเสียที
แต่ก่อนหน้านั้น...
[เปิดใช้สกิลเคลือบอาวุธศักดิ์สิทธิ์]
[อาวุธของคุณจะเพิ่มความทนทาน 30% ต้านทานการกัดกร่อนและคำสาป 100% เป็นเวลา 5 นาที]
ไม่รู้ว่าทักษะดาบที่เคยเรียนมาจากโลกเดิมมันจะเป็นยังไงเมื่อเอามาใช้ในโลกนี้กันนะ
ขัตติยะตั้งท่าดาบ เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว โจมตีเข้าที่ข้อต่อของแมงป่องอย่างแม่นยำ ตัดก้ามข้างหนึ่งที่กระแทกเขาติดกำแพงทิ้งไปอย่างรวดเร็ว
ดาบที่สองตัดอีกก้าม หางแมงป่องที่ชูข่มขู่มาก่อนก็พุ่งมาที่เขา ขัตติยะยกดาบขึ้นกันเพียงเล็กน้อยก็เบี่ยงมันออกไปแล้วใช้จังหวะนั้นตัดหางมันทิ้งเสียเลย
ดาบของขัตติยะคมกริบและแม่นยำ ฟันออกไปเพียงสามครั้งก็ตัดอาวุธคู่ต่อสู้ทิ้งทั้งหมด เหลือแค่ตัวเปล่าให้ฆ่า ซึ่งเขาก็ไม่ลังเลที่จะผ่ามันออกเป็นสองท่อนแม้ว่าร่างกายมันจะแข็งมากก็ตาม
เพราะเขาเองก็มีความทนทานพอกันยังไงล่ะ
[เพิ่มระดับ ชำนาญดาบขั้นสูง 1 > 2]
[เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' เพิ่ม 2 วินาที]
ขัตติยะมองเวลสองวินาทีที่เพิ่มขึ้นมาแล้วอยากถอนหายใจ เพิ่มมาแค่นี้แค่ฟันดาบครั้งเดียวก็หมดแล้ว มันจะใช้คุ้มเหรอเนี่ย
แต่เขาไม่มีเวลาให้คิดนานนัก เมื่อเขาโจมตีมอนสเตอร์มันจะไม่มองเขาเป็นมิตรอีกต่อไป และทุกตัวต่างโจมตีมาที่ขัตติยะ เพราะเขาในเวลานี้อันตรายที่สุด
ศัสตราไม่ได้ปล่อยให้เพื่อสู้เพียงลำพัง เขาเขาไปรับการโจมตีจากหางพิษด้วยดาบ แต่พิษของแมงป่องยักษ์มีฤทธิ์กัดกร่อน อาวุธของเขาถึงเสื่อมสภาพลงอย่างรวดเร็ว
"บ้าเอ้ย ขนาดอาวุธระดับสูงก็ยังเอาพิษของแมงป่องนี้ไม่อยู่เหรอ!" ศัสตรากัดฟันแล้วใช้ออร่าดาบเคลือบดาบของตัวเองไว้ ทำให้การกัดกร่อนลดลงไปมาก
"อาวุธมันจะดีหรือไม่ดีก็อยู่ที่ผู้ใช้ด้วยน้า~" ขัตติยะยังมีเวลาหันมาหยอกล้อเพื่อน แมงป่องเหล่านั้นโจมตีเขาไม่โดนเลยและเขาก็ได้ตัดหางมันไปหลายตัวแล้วด้วย "ใช้ให้ยืมดาบแล้วกัน"
ขัตติยะโยนดาบที่เคลือบพลังศักดิ์สิทธิ์ไปให้ดาบจัดก้ามแมงป่องขาดไปข้างหนึ่งอย่างง่ายดาย ศัสตราทิ้งดาบในมือของตัวเองทันทีและจับดาบของขัตติยะขึ้นฟาดฟัน
ตัวดาบแข็งแรงทนทานกว่าดาบของเขาจริงๆ
ข้อเสียของมันคือส่องแสงเงางามแสบตามากเลย
"นายขัดดาบตัวเองทุกวันรึไงวะติน สว่างเกินไปแล้ว!" เขาอดไม่ได้ที่จะบ่น
"มันเคลือบสกิลต่างหากล่ะเฟ้ย!"
คิดได้ยังไงดาบส่องแสงเงางามคือขัดดาบทุกวัน
อีกอย่างหน้าอย่างเขาดูเหมือนคนที่ชอบขัดดาบไหม?
ศัสตราหัวเราะในลำคอ ก่อนจะใช้สกิลออร่าดาบของเขากับดาบของขัตติยะ สกิลทั้งสองไม่ได้ขัดแย้งกัน ทำให้ความสามารถในการโจมตีเพิ่มมากขึ้นไปอีกขั้น
แต่ก็ยังไม่มากพอที่จะทำให้ศัสตราเอาชนะมอนสเตอร์ได้ด้วยตัวเอง
"หรือฉันต้องใช้สกิลช่วยเพิ่มนะ" ขัตติยะมองดูสกิลของพาลาดินศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งมีสกิลโจมตีอยู่จำนวนหนึ่ง
"ระวังหลัง!" เสียงของหญิงสาวที่ฟังดูห้าวดังขึ้นจากด้านหลังของขัตติยะ แมงป่องยักษ์ที่แอยซ่อนตัวในความมืดที่โคมไฟส่องไม่ถึง
หางแมงป่องพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว ขัตติยะที่ได้ยินเสียงเตือนก่อนหยิบเอามีดสั้นออกมาแล้วตัดมันขาดอย่างรวดเร็ว
"กางเขนศักดิ์สิทธิ์!"
[เปิดใช้งานสกิลกางเขนศักดิ์]
มีดสั้นถูกสะบัดเป็นรูปกางเขนสีเงินแล้วพุ่งเข้ากระแทกตัวของแมงป่องยักษ์ตัวนั้นอย่างเต็มที่ ที่หลังของมันมีรอยไหม้ลึกรูปกางเขน
[เพิ่มระดับ ชำนาญมีดสั้นขั้นสูง 1 > 2]
[เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' เพิ่ม 2 วินาที]
ขัตติยะไม่ได้สนใจศพแต่หันไปทางต้นเสียงที่แจ้งเตือนเขา ชายหนุ่มขมวดคิ้วแล้วบอกอีกฝ่าย
"คุณเป็นใครน่ะ ออกมาเถอะ ทางนี้คงไม่มีอันตรายนอกจากตัวที่ดาบสู้อยู่หรอก"
"นายไม่คิดจะมาช่วยฉันสินะ!" ศัสตราหันมาเขม่นขณะรับมือกับแมงป่องยักษ์เพียงลำพัง "จะไม่ไหวแล้วนะเว้ย!"
"ให้ฉันช่วยเอง!" คนที่หลบซ่อนอยู่พุ่งตัวเข้าไปช่วยศัสตรา เธอไม่ได้เผชิญหน้ากับขัตติยะโดยตรงเพราะคิดว่าเขาอันตรายเกินไป
คนที่สามารถฆ่าแมงป่องยักษ์ได้ด้วยตัวคนเดียวจะไม่อันตรายได้ยังไง
ขัตติยะเลิกคิ้วสูงแล้วไหวไหล่ หันไปเก็บซากมอนสเตอร์ที่ตายด้วยฝีมือเขาเข้าสู่ช่องเก็บของ
ซากศพของแมงป่องยักษ์จัดเป็นวัตถุดิบ แต่แก่นพลังเวทภายในนั้นแยกออกจากศพ เมื่อนำมันเข้าช่องเก็บของโดยที่ยังไม่ผ่าแก่นพลังเวทออกมันก็จะแยกให้เองอัตโนมัติ
เป็นการอำนวยความสะดวกให้กับแอ็กนัสดีนะ
เขาหันกลับไปมองทางศัสตราและหญิงสาวลึกลับที่ใส่ชุดคลุมสีดำสนิททั้งตัว การต่อสู้ดูเข้าขากันได้ดี คนหนึ่งจู่โจมด้านหน้าอีกคนคอยก่อกวน
เพราะเหลือก้ามเพียงข้ามเพียงทำให้แมงป่องยักษ์เสียเปรียบ แต่มันก็กัดฟันสู้สุดชีวิต ขัตติยะได้ยินเสียงเดินของสิ่งมีชีวิตมาแต่ไกล เขาเหลือมองดูระยะเวลาเอฟเฟกต์เอโคที่เหลืออยู่
[เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' เหลือเวลา 2:54 นาที]
ยังถือว่าเหลืออยู่มาก
ทางศัสตราไม่ได้ดูน่าเป็นห่วงแล้ว และยังมีต่างหูที่ใส่เวทโล่เข้าไป น่าจะไม่ได้รับอันตรายร้ายแรง ขัตติยะจึงล่วงหน้าไปหาแมงป่องยักษ์อีกฝูงที่กำลังมา
เมื่อไม่อยู่ในระยะสายตาเพื่อนและขัตติยะก็อยู่ในที่มืด แต่เขาก็ยังมองเห็นได้ในระดับหนึ่ง และมองเห็นเงาร่างของแมงป่องยักษ์เหล่านั้น พวกมันเห็นเขาก็รีบชูหางขึ้นข่มขู่ และพร้อมจะโจมตีใส่เช่นกัน
ด้วยเอฟเฟกต์เอคโค่ที่กำลังทำงานอยู่ เลเวลของขัตติยะอยู่ที่ 70
ซึ่งเท่ากับหรือสูงกว่าแมงป่องยักษ์ในถ้ำแห่งนี้แล้ว ผลของสกิลแกะหรือหมาป่าจึงไม่ทำงานใช่ไหม?
เป็นเอฟเฟกต์ที่มีทั้งข้อดีและข้อเสียจริงๆ
ขัตติยะคิดเรื่องนี้อย่างจริงจังพร้อมกับเข้าโจมตีแมงป่องอย่างรวดเร็ว มีดสั้นได้เคลือบด้วยแสงสีเงินเงาส่องสว่างวูบวาบในความมืด ทำให้สัตว์ใต้ดินอย่างแมงป่องชะงักไปชั่วครู่
แต่นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้ขัตตะยะฆ่ามันได้แล้ว
[เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' เพิ่ม 2 วินาที]
[เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' เพิ่ม 2 วินาที]
[เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' เพิ่ม 2 วินาที]
[เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' เพิ่ม 2 วินาที]
[เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' เพิ่ม 2 วินาที]
...
ขัตติยะไม่รู้ว่ายิ่งฆ่ามาไกลแค่ไหนและฆ่าไปเท่าไหร่ กว่าจะรู้ตัวก็เป็นตอนที่ระบบแจ้งเตือนหมดเวลา
[เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' หยุดการทำงาน]
[บัฟทั้งหมดหายไป]
[ระบบกำลังคำนวณค่าประสบการณ์ของคุณ]
"อ่า... หมดเอฟเฟกต์ซะทีนะ" เขาสู้เหมือนคนบ้าพลังและไม่กลัวตาย ถ้าไม่ใช่เพราะได้รับสเตตัสของมอนสเตอร์ด้วยเอฟเฟกต์เอคโค่คงไม่ได้ไล่ฆ่าอย่างเมามันขนาดนี้
แต่พอเอฟเฟกต์หมดลงร่างกายก็กลับมาอ่อนแออีกครั้งและเลือดของเขาก็เหลือเพียง 50 เท่านั้น แค่สะกิดเบาๆ เขาก็น่าจะตายทันที
"เปลี่ยนอาชีพกลับไปอาชีพหลักก่อนแล้วกัน"
[ยกเลิกอาชีพพาลาดินศักดิ์สิทธิ์]
"รักษาขั้นสูง"
[เปิดใช้งานสกิลรักษาขั้นสูง]
พลังชีวิตที่ร่อแร่ก็กลับมาเต็มเปี่ยมอีกครั้ง รวมทั้งความเหนื่อยล้าที่มีก็ลดหายไปครึ่ง พลังเวทของเขายังเหลืออยู่อีกมากจึงสามารถใส่บัพให้ตัวเองได้อีกครั้ง
[เพิ่มความเร็วขั้นสูง +22% เป็นเวลา 6 นาที]
[เพิ่มฟื้นฟูพลังเวทขั้นสูง +27% เป็นเวลา 10 นาที]
เขารีบกลับไปตรงทางที่พวกศัสตราอยู่ด้วยความเป็นห่วง เพราะว่าเสียงการต่อสู้ได้เงียบไปแล้ว แต่ด้วยความเชื่อใจเขาก็ไม่คิดว่าศัสตราจะแพ้ให้กัยมอนเตอร์
เมื่อมาถึงก็เห็นชายหนุ่มและหญิงสาวนอนราบกับพื้นหายใจหอบหนัก มีซากศพแมงป่องยักษ์ที่สภาพยับเยินเป็นผ้าขี้ริ้วดูไม่ได้อยู่ใกล้ๆ
"ดูไม่จืดเลยนะพวกนาย" ขัตติยะยิ้มให้พวกเขาอย่างขบขัน ศัสตราและหญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองคนพูดที่อยู่ในสภาพเรียบร้อยเป็นที่สุด จะมีก็แต่คราบเลือดเล็กน้อยบนเสื้อเท่านั้น
ซึ่งเลือดนี่ก็มาจากตอนที่โดนโจมตีครั้งแรกนั่นเอง
หลังจากนั้นเขาก็แทบจะไม่ได้รับความเสียหายใดๆ จากแมงป่องยักษ์เลย
"สภาพนายมันดูดีเกินไปแล้วต่างหาก นายเป็นแอ็กนัสแน่นะ?" ศัสตราพูดอย่างสงสัย จากที่เห็นเหมือนว่าจะระบบเดียวกันก็จริง แต่แอ็กนัสมันแข็งแกร่งได้ขนาดนี้เชียวเหรอ
แล้วยังมีสกิลแปลกๆ อย่างมอนสเตอร์ที่ระดับสูงกว่าจะไม่โจมตีก่อนอีก
"ฉันก็เป็นแอ็กนัสนี่แหละ แค่แปลกนิดหน่อย 'รักษาขั้นสูง'"
[เป็นใช้งานสกิลรักษาขั้นสูง]
การรักษาถูกมอบให้กับทั้งศัสตราและหญิงสาวปริศนา ไม่รู้ว่าโดนโจมตีด้วยหรือเปล่าแต่รักษาไว้ก่อนดีกว่า
"ฮ่า... ค่อยดีขึ้นหน่อย" ศัสตราลุกขึ้นนั่งในทันที
สกิลรักษาขั้นสูงไม่ได้แค่เพิ่มพลังชีวิตรักษาบาดแผล แต่ยังบรรเทาอาการเหนื่อยล้าหรือการติดพิษได้ด้วย นี่เป็นสกิลของผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่งมาก
"ขอบคุณ" หญิงสาวคนนั้นเอ่ย ก่อนจะถอดฮู้ดออกเผยให้เห็นผมสีทองสั้น ใบหน้าเป็นลูกครึ่งอังกฤษ ดวงตาของเธอเป็นสีเขียวอ่อนที่หายากกลมโต ใบหน้าเรียวสวยและอ่อนเยาว์
"หืม!?" ทั้งขัตติยะและศัสตราอุทานพร้อมกันเมื่อเห็นใบหน้าเต็มของหญิงสาว
"อะไรคะ มองทำไมกัน?" เธอหันมาทำหน้าบึ้งใส่พวกเขา
"เปล่าๆ ก็แค่แปลกใจที่ลูกสาวคนเล็กของบริษัทเทวพันธ์ก็มาเป็นแอ็กนัสกับเขาด้วยน่ะสิ" ศัสตราพูดออกมาอย่างประหลาดใจ แต่ความประหลาดใจของขัตติยะต่างกับศัสตรา
เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เจอตัวละครที่รู้จักในนิยายของพี่สาว!
แอ็กนัสกุญแจสีทองที่มีชื่อเสียงในอีกหนึ่งปีข้างหน้า
อาชีพมือสังหารแห่งความมืดระดับ S
เซเรีย เทวพันธ์!


## บทที่ 10 : เซเรีย

"อ้าว ไม่คิดว่าจะมีคนรู้จักฉันด้วยนะ" หญิงสาวลุกขึ้นยืนแล้วปัดฝุ่นตามร่างกาย หันมายิ้มให้พวกเขาอย่างมีไมตรี "ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ใช่แค่ชาวบ้านกันสินะ สวัสดี ฉัน 'เซเรีย เทวพันธ์' ลูกสาวคนเล็กของครอบครัวอย่างที่นายว่า"
เธอเป็นผู้หญิงที่มีความมั่นใจในตัวเอง และมีความร่าเริงสดใส ไม่ได้หวาดกลัวคนแปลกหน้าและไม่ได้ระมัดระวังตัวต่อคนแปลกหน้าด้วยเช่นกัน
เรียกว่ามีอัธยาศัยที่ดี
แต่นั่นก็แค่ต่อหน้าพวกเขา เบื้องหลังเธอมีนิสัยยังไงเขาที่เคยอ่านมาก่อนรู้ดี
ไม่แนะนำให้ยั่วยุผู้หญิงคนนี้แม้จะอยู่นอกดันเจี้ยน
"ฉันชื่อ 'ศัสตรา เมธานันท์' คงเคยได้ยินนามสกุลกันมาบ้างมั้ง?" ศัสตราแนะนำตัว
"อ้อ ตระกูลเมธานันท์แห่งภาคตะวันออก ฉันรู้จัก!" เซเรียพยักหน้า
"ส่วนฉันชื่อ 'ขัตติยะ อจลา' ชื่อเล่นว่าติน ไม่ใช่คนมีชื่อเสียงหรอก" ขัตติยะแนะนำบ้าง
"ถึงจะไม่มีชื่อเสียงแต่พี่ชายก็เก่งอยู่นะ"
"หืม? ทำไมเรียกฉันว่าพี่ชายล่ะ?"
"ก็พี่ชายดูอายุมากกว่าฉันไงล่ะ" เซเรียเอียงคอมอง "ฉันอายุสิบแปดปีค่ะ แล้วพี่ชายล่ะ?"
"อายุสิบเก้าปี หมอนั่นก็ด้วย" ขัตติยะตอบแล้วชี้ไปที่ศัสตรา เขาไม่ได้ดูแก่กว่าเพื่อนตรงไหนเลยนะ
"งั้นก็เป็นพี่ชายทั้งคู่" เซเรียยอมรับอย่างง่ายดาย
เธอเป็นคนง่ายๆ อย่างนี้เหรอ?
"แล้วเมื่อกี้นายไปไหนมาติน" ศัสตราถามเพื่อนแล้วยื่นดาบคืนให้
"ก็ไปเก็บพวกที่มาทางนี้เพราะนายสู้เสียงดังยังไงล่ะ" ขัตติยะรับดาบคืน สภาพของมันแย่กว่าที่คิดไว้แม้ว่าจะใช้เคลือบอาวุธศักดิ์สิทธิ์ก็ยังถูกกร่อนไปไม่น้อย
ราคาก็แพงแต่เอามาใช้ไม่คุ้มเลย
"นายไปสู้คนเดียว?"
"ก็ต้องคนเดียวสิ แปลกตรงไหน?"
"โคตรแปลกเลยครับ!"
"โคตรแปลกเลยค่ะ!"
ศัสตราและเซเรียตะโกนพร้อมกัน พลางมองขัตติยะราวกับไม่ใช่คน เป็นสัตว์ประหลาดในร่างลูกแกะใช่ไหมน่ะ
"ไม่แปลกสักหน่อย นี่เป็นผลจากสกิลของฉันต่างหาก" ขัตติยะเก็บดาบเข้าช่องเก็บของ
"นักบุญของนายมีสกิลอะไรที่ทำให้สู้ได้ขนาดนั้น ไม่ใช่ว่ามันเป็นอาชีพสนับสนุนเหรอ" ศัสตราดูไม่เชื่อในอาชีพนักบุญ
ไม่ใช่ว่าไม่มีข้อมูลอาชีพนักบุญปรากฏขึ้น ทั้งฮันเตอร์และแอ็กนัสก็เคยมีมาก่อน แต่นักบุญที่ไปสู้ได้อย่างเก่ง ฆ่ามอนสเตอร์ได้มากมายด้วยตัวคนเดียว ทั้งยังสนับสนุนเพื่อนได้ด้วย...
นี่ยังเรียกว่าอาชีพนักบุญได้ไหม ไม่เรียกเทพเลยล่ะ!
"อาชีพมันจำกัด แต่ความชำนาญส่วนตัวมันไม่จำกัดนี่นา" ขัตติยะอธิบาย "นักบุญอย่างฉันไม่จำกัดอาวุธ แล้วตัวฉันเองก็เก่งกีฬาสุดๆ นายก็รู้นี่ดาบ ถ้ามีบัฟช่วยสักหน่อยการฆ่ามอนสเตอร์ก็ไม่ได้ยากนะ"
"ยากเถอะ!" สองคนที่กว่าจะฆ่ามอนสเตอร์ตัวเดียวได้เถียงเสียงดัง
"ต่อให้นายเก่งแค่ไหนแต่เลเวลนายก็ยังต่ำกว่ามันตั้งเยอะ โจมตีมันเข้าแรงขนาดนั้นได้ยังไง แล้วผลของสกิลมันเป็นยังไง อธิบายมาเดี๋ยวนี้!" ศัสตรากอดอกจ้องเขม็งไปที่เพื่อนสนิท ถ้าไม่พูดก็ไม่ต้องไปไหนกันล่ะ
ยืนมันตรงนี้จนหมดเวลาออกจากดันเจี้ยนล็อกไปเลย
"ก็สกิลที่มันทำให้มอนสเตอร์ที่ระดับสูงกว่าไม่โจมตีไง มันมีเอฟเฟกต์ซ่อนอยู่ซึ่งฉันก็เพิ่งรู้เหมือนกัน" ขัตติยะอธิบาย ขนาดเขามีระบบผู้ช่วยแฟร์ก็ยังไม่รู้เลยนะ
"มันมีเอเฟกต์ซ่อนอยู่?"
"ใช่ ถ้าฉันถูกโจมตีก่อนจะมีค่าสเตตัสเท่ากับมอนสเตอร์ตัวนั้น รวมไปถึงเลเวลด้วยเป็นเวลาห้านาที"
"โกง!"
"แต่ค่าประสบการณ์ที่จะได้จากการฆ่ามอนสเตอร์ก็จะถูกหักครึ่งหนึ่งด้วยนะ"
"โอเค ก็พอรับได้"
"..."
ทำไมยอมรับง่ายจัง ความจริงนายควรบอกว่ามันก็ยังโกงอยู่ดีสิ
แม้แต่เขาที่เป็นเจ้าของสกิลยังคิดอย่างนี้ แต่นายบอกว่าพอรับได้เนี่ยนะ?
ท่าทางสมองศัสตราจะไม่ปกติ
"เก็บศพมอนสเตอร์ก่อนแล้วเราเดินไปทางออกกันเถอะ" ขัตติยะไม่อยากจะยืนอยู่ในที่นี้นานนัก
ถึงเขาจะเก็บศพไปแล้วแต่คราบเลือดและสกิลพิษกัดกร่อนก็ไม่น่าพิสมัยอยู่ดี
เลือดมอนสเตอร์แมงป่องยักษ์เป็นสีเขียว ถึงจะมีน้อยแต่ก็มี แถมกลิ่นก็แย่มากด้วย
ไม่มีกลิ่นเลือดที่ไหนเป็นกลิ่นดีเลย
"ศพมันเอาใส่ช่องเก็บของได้ทั้งตัวเลยเหรอ" คนที่ถามคือเซเรีย เธอดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องช่องเก็บของมากนัก
แต่ก็ไม่แปลกหรอก
ช่องเก็บของของแอ็กนัสส่วนใหญ่มีไว้เพื่อเอาชีวิตรอด ไม่เคยเอาไว้ใส่ซากมอนสเตอร์ บางคนยังลากมันออกจากดันเจี้ยนทั้งตัวเลย
"ใส่ได้สิ ช่องเก็บของว่างอยู่หรือเปล่าล่ะ?" ขัตติยะถาม ส่วนศัสตรามีเหลืออยู่แล้ว ซึ่งเก็บซากมอนเตอร์เข้าไปตามที่ขัตติยะบอกในทันที
"ว่างอยู่ช่องหนึ่งพี่ติน"
"งั้นคงใส่ได้แค่ซากศพ แก่นพลังเวทคงไม่ได้" ขัตติยะดึงศพของแมงป่องยักษ์ออกมาหนึ่งตัวแล้วให้เซเรียลองเก็บ "ลองดูสิ ซากมอนสเตอร์ถือเป็นวัตถุดิบ ช่องหนึ่งก็สามารถใส่ได้ถึงห้าสิบชิ้น และแก่นพลังเวทก็จะแยกออกมาให้เองโดยอัตโนมัติเมื่อเข้าช่องเก็บของ"
"โอ้โห~ นี่มันสะดวกมากเลย" เซเรียลองเก็บซากศพเข้าไปในช่องเก็บของ แต่ไม่เห็นแก่นพลังเวทของมอนสเตอร์ แต่ฟังจากขัตติยะพูด มันคงถูกแยกในช่องเก็บของของเขาแล้ว
ถึงแก่นพลังเวทของมอนเตอร์จะราคาแพงพอๆ กับศพมอนสเตอร์แต่เซเรียไม่ได้ขาดเงิน แค่ศพเดียวก็เพียงพอแล้ว
พวกเขาทั้งสามคนเดินย้อนกลับไปทางเดิมพร้อมกับโคมไฟสนามซึ่งคนถือยังคงเป็นขัตติยะ ในระหว่างทางพวกเขาก็พูดคุยสร้างความสนิทสนมไปด้วย
แน่นอนว่าการสร้างสายสัมพันธ์ระหว่างแอ็กนัสมีประโยชน์มาก
"ตอนเห็นพวกพี่แยกตัวเดินออกมาฉันก็ใช้สกิลซ่อนตัวแอบตามมา ฉันเอาชีวิตรอดจากดันเจี้ยนมาสามเดือนด้วยสกิลนี้เลยนะ"
"โอ้ สุดยอดเลยนะ" ขัตติยะเอ่ยชมเซเรียที่พูดอย่างภูมิใจ
"แต่ไม่เท่าพี่ตินหรอก สกิลที่ทำให้มอนสเตอร์ระดับสูงกว่าไม่โจมตีน่ะ เจ๋งสุด!"
"ใช่ มันเจ๋ง ถ้านายบอกฉันตั้งแต่แรก" ศัสตรายังคงหน้าบึ้ง ไม่พอใจกับเรื่องนี้มาก แต่อีกทางก็ปลงกับนิสัยของขัตติยะด้วย
"เอาน่า คราวหน้ามีอะไรใหม่ก็บอกนายนะ" ขัตติยะมองอย่างรู้สึกผิด
"ยังจะมีอะไรใหม่อีกเหรอ?"
"ก็กุญแจแห่งพันธสัญญาของเราน่าจะเลื่อนขั้นแล้วนี่"
"เอ๊ะ!?"
ทั้งสองคนรีบเปิดดูระบบทันที ตอนแจ้งเตือนฆ่ามอนสเตอร์ได้มีมากมายเกินไป และพวกเขาก็เหนื่อยทำให้ไม่ได้สังเกตเห็น จนกระทั่งขัตติยะเอ่ยเตือนขึ้นมา
ขัตติยะก็ดูแจ้งเตือนของตัวเองด้วยเช่นกัน
[ปลดล็อกกุญแจสีทองแห่งพันธสัญญาขั้น 8]
[แอ็กนัสได้รับภารกิจแห่งพันธสัญญาใหม่]
[ภารกิจแห่งพันธสัญญา – กุญแจสีทอง (ขั้น 8)
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 200 นาที
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 300 นาที
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 400 นาที
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 500 นาที
- มีสกิลใดสกิลหนึ่งถึงระดับ 3 (1/1) (สำเร็จ)
- สังหารสิ่งมีชีวิตในดันเจี้ยนล็อกต่างประเภทกัน (1/3)]
จากนั้นขัตติยะก็มาดูสเตตัสของตัวเองว่าเลเวลขึ้นมาเท่าไหร่
[สเตตัส]
ผู้ถือกุญแจ – ขัตติยะ (19)
อาชีพ – อยากเป็นอะไรก็ตามใจ (EX)
ระดับ – 17
พลังชีวิต –1330/1330
พลังเวท – 490/490
พลังกาย – 21
ความคล่องตัว – 15
ความทนทาน – 10
ความแม่นยำ – 10
สติปัญญา – 24
โชค – 13
คะแนนโบนัส – 35
"เลื่อนขั้นแล้วจริงๆ ด้วย" เซเรียร้องออกมาอย่างมีความสุข "แล้วยังเลเวลเพิ่มเป็น 13 ในทันทีด้วยล่ะ มีสกิลใหม่ปลดล็อกด้วย นี่คือประโยชน์ของการเลื่อนขั้นกุญแจสินะ!"
"ของฉันเลเวล 10 ขึ้นมาเพราะฆ่าแมงป่องยักษ์นั่นแน่ๆ แต่เงื่อนไขเรื่องเรื่องเวลายังไม่ครบ คงต้องเข้าดันเจี้ยนอีกครั้ง หรือไม่ก็อยู่ในครบวันนี้เลย" ศัสตรามองดูเงื่อนไขอีกหนึ่งข้อที่จะทำให้กุญแจเลื่อนขั้นขึ้นไป
"งั้นก็อยู่ให้ครบเวลาเลยเป็นไง ไปนั่งรอแถวๆ หน้าทางออกก็น่าจะดี ฉันไม่อยากเดินไปเจอทางตันแล้วต้องมาเจอมอนสเตอร์โจมตีอีก"
ถึงจะสนุกมากที่ได้บู้ รู้สึกเลือดร้อน แต่อาวุธไม่พร้อมไม่อยากสู้แล้วน่ะ
วันนี้ได้สู้พอหอมปากหอมคอแล้ว เขาพอใจมาก
"นั่นสิพี่ดาบ อยู่ในครบเวลาแล้วออกไปน่าจะดีกว่า พี่น่าจะระดับเพิ่มมาเท่าฉันก็ได้นะ" เซเรียเห็นด้วยกับขัตติยะ แต่ศัสตราเบ้ปากสวนกลับไป
"เซเรียห่วงตินเถอะ หมอนี่เพิ่งเข้าดันเจี้ยนเป็นครั้งที่สอง ถ้าจะเก็บเวลาเขาต้องเก็บอีกหนึ่งดันเจี้ยนถึงจะสามารถเลื่อนขั้นกุญแจได้"
ศัสตราผู้ยังไม่รู้ว่าเพื่อแอบเขาดันเจี้ยนยังจำได้ว่านี่เป็นครั้งที่สองของขัตติยะ ดังนั้นอีกฝ่ายน่าจะเลเวลเท่ากับเขา แต่เงื่อนไขยังไม่ครบแน่นอน
เงื่อนไขเอาชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 160 นาที ต่อให้อยู่ในดันเจี้ยนนี้เต็มสองชั่วโมงก็แค่ 120 นาที รวมกับของเดิมอีกเกือบยี่สิบนาที ก็ยังขาดอีกตั้งสามสิบกว่านาที
"เอ๊ะ นี่เป็นครั้งที่สองที่พี่ตินเขาดันเจี้ยนเหรอ แต่ดูชำนาญมากเลยนะ" เซเรียพูดอย่างประหลาดใจ
เธอไม่ได้หมายถึงความชำนาญด้านการเดินทาง แต่เป็นชำนาญการต่อสู้
ทุกดาบไม่พลาดเป้าเลยสักนิด ไม่มีความกลัวและความลังเลอยู่ด้วย
เหมือนกับการบี้มดตายอย่างไม่ใส่ใจ
"ไม่ต้องแปลกใจหรอก เจ้าตินชอบเล่นกีฬาผาดโผนทุกประเภท ร่างกายถือว่าเหมาะกับการต่อสู้เลยล่ะ แต่ดันได้อาชีพนักบุญ น่าเสียดายชะมัด" ศัสตราถอนหายใจ ถ้าขัตติยะได้อาชีพที่มีสกิลอาวุธจะต้องก้าวหน้ามากกว่านี้แน่ๆ
แล้วทำไมคนอย่างนี้ถึงได้เป็นนักบุญกันนะ
"เป็นนักบุญนั่นแหละดีแล้ว" ขัตติยะหัวเราะขบขัน
ถ้าให้เป็นอย่างอื่นนอกจากนักบุญ เขาก็คงเข้าด้านมืดไปเป็นสายความตายเลยดีกว่า
แต่เขาที่เคยได้สัมผัสความตายมาแล้วไม่รู้สึกมีความสุขกับมัน ดังนั้นเขาจึงไม่เลือกพลังสายความมืดหรือความตายเหล่านั้น
แล้วเขาก็มีคติไม่รบกวนวิญญาณคนที่ตายแล้วด้วย
ไม่ว่าจะเป็นคนหรือมอนสเตอร์
ส่วนร่างกายที่มีประโยชน์ก็ขอเอาไปใช้แปรรูปนะครับ
"แต่ว่าเรื่องสกิลนี้อยากให้ขอเก็บเป็นความลับไว้นะซาเรีย" ขัตติยะใช้นิ้วแตะริมฝีปากและขยิบตาให้อย่างขี้เล่น เรื่องนี้เขาอยากเก็บไว้รู้กันน้อยที่สุด
ซาเรียกถามกลับอย่างไม่เข้าใจ
"ทำไมเหรอคะ? ถ้าพี่ตินใช้สกิลนี้ล่ะก็จะช่วยแอ็กนัสได้อีกหลายคนะเลยนะ"
"มันช่วยเหลือแอ็กนัสได้แต่ก็ไม่ได้มากหรอกนะ ตัวอย่างเช่นเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมา" เขาชี้ไปที่ศัสตรา "มอนสเตอร์จะไม่จะโจมตีเฉพาะฉัน ถ้าฉันเผลอหรือออกห่างไปแม้แต่นิดเดียวก็จะถูกโจมตีทันที ซึ่งฉันคิดว่ารัศมีที่มันจะไม่โจมตีก็แค่หนึ่งเมตรรอบตัวฉันเท่านั้นเอง"
นี่เขาลองคำนวณอย่างคร่าวๆ แล้ว เพราะระบบไม่ได้บอกระยะไว้ และคงไม่ได้คิดว่าจะเอาสกิลนี้ไปเพื่อช่วยเหลือผู้คนมากมายขนาดนั้น
มันเป็นสกิลที่มีไว้เอาตัวรอดสำหรับเขาเท่านั้น
"อีกเรื่องถ้าเรื่องสกิลนี้หลุดออกไปฉันก็ลำบาก ไม่ได้หมายถึงการลำบากในดันเจี้ยนล็อกหรอกนะ แต่เป็นผู้คนมากกว่า ซึ่งการมีอยู่ของฉันจะทำให้เซฟโซนมีฉันอยู่มีมูลค่าสูงขึ้นใช่ไหมล่ะ ค่าตัวฉันจะสูงอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ว่า... ฉันไม่อยากวุ่นวายกับเรื่องคนแบบนั้นน่ะสิ ก็ไม่ได้ขาดเงินนี่นา"
ขัตติยะไหวไหล่ แค่กำไรจากซากมอนสเตอร์และแก่นพลังเวทก็พอให้เขามีกินมีใช้ไม่หมดแล้ว ถ้าเขาไม่มีความทะเยอทะยานก็อยู่ได้จนหมดอายุขัยนั่นแหละ
เขาเชื่อว่าเซเรียจะไม่ขัดต่อความต้องการของเขา
เพราะในนิยายที่เขาเคยอ่านมา ถ้าตกลงกันไว้ก่อนแต่แรก เธอจะไม่มีทางปล่อยข้อมูลของเขาออกไปอย่างแน่นอน
"แต่เรื่องนี้... ฉันคิดว่าบอกออกไปเพิ่มมูลค่ามันจะเป็นผลดีกว่าไม่ใช่เหรอ ความเจริญรุ่งเรืองมันดีนะพี่ติน"
"ยังคิดน้อยไปนะเซเรีย ถ้าคนย้ายมาอยู่ที่นี่เพราะคิดว่ามีฉันอยู่แล้วปลอดภัย พื้นที่อื่นเกิดไม่มีใครลงทุนเลยพื้นที่เซฟโซนก็จะไม่เหลืออะไรเลยนะ แล้วคิดดูว่าประเทศที่เป็นเซฟโซนส่วนใหญ่ก็เป็นแค่ประเทศเล็กๆ พื้นที่จำกัด ทรัพยากรจำกัดแต่จำนวนคนเพิ่ม มันไม่มีความสมดุลเลย ดังนั้นมันต้องมีการแย่งทรัพยากรและจำกัดจำนวนคนแน่ๆ แล้วด้วยตัวฉันที่มีมูลค่าจะต้องถูกจับเป็นเครื่องมือแน่นอน ยังไงแอ็กนัสก็ใช้สกิลนอกดันเจี้ยนไม่ได้อยู่แล้ว"
"อย่างที่ตินว่า ฉันก็คิดว่าเรื่องนี้เก็บเป็นความลับดีกว่า อย่างน้อยก็รักษาเซฟโซนไว้ให้ได้มากที่สุดเพื่อไม่ให้เกิดการแย่งชิงทรัพยากรกัน ถึงแม้ว่าตัวตนของขัตติยะจะทำให้สถานการณ์ภายในของเซฟโซนเราเสถียรภาพกว่าที่อื่นแล้วก็ตาม แต่เรื่องผลกำไรที่มีแค่พวกเราที่รู้ก็..." ศัสตรายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
เซเรียครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ยิ้มตามด้วยรอยยิ้มแบบเดียวกัน
"เข้าใจแล้ว พวกเราสามารถมั่นใจในพื้นที่เซฟโซนประเทศไทยได้อย่างเต็มที่และสามารถครอบครองมันได้ก่อนใคร!"
"จะร่วมมือกันไหมล่ะ?"
"ไม่มีปัญหาพี่ดาบ! ยินดีที่ได้ร่วมงาน!!"
ทั้งสองจับมือตกลงกันเรียบร้อย ขัตติยะที่ฟังอยู่เงียบๆ ยกมือขึ้นลูบขมับ
"ตกลงร่วมงานกันเองโดยไม่มีฉันได้ยังไงเนี่ย"
"นายเป็นคนสำคัญดังนั้นก็ถือเป็นแกนนำกลุ่มยังไงล่ะ" ศัสตรายกตำแหน่งพิเศษให้ แต่ขัตติยะรู้สึกทะแม่งๆ
"หมายความว่าฉันเป็นหัวหน้าใช่ไหม?"
"คิดว่าเป็นอย่างนั้นก็ได้"
"ฉันว่านั่นคงไม่ดี"
อย่ามาทำให้รู้สึกร้อนหลังนะ
เขาแค่อยากจะบู๊ไม่ได้อยากนั่งโต๊ะทำงานเอกสาร
พวกเขาเดินจนมาถึงกระทั่งทางออก เป็นรอยแยกมิติที่วางอยู่ด้านหน้าของทางออกไปจากปากเหว ซึ่งมันมืดและมีความหนาวเย็นไปถึงกระดูก
[เหลือเวลาอีก 0:26:37 ชั่วโมง]
"เหลือเวลาอีกนิดหน่อยก่อนออกจากดันเจี้ยนล็อก มาแลกเปลี่ยนการติดต่อไว้หน่อยดีไหม ยังไงเราก็ถือว่าร่วมมือกันแล้ว?" ขัตติยะหันมาพูดกับทั้งสองคน
"สมาร์ทโฟนที่นี่ไม่มีสัญญาณนะพี่ติน" เซเรียพูดแต่ก็หยิบสมาร์ทโฟนสุดทันสมัยของตัวเองออกมา ศัสตราก็หยิบออกมาด้วยเช่นกัน เขาเก็บมันไว้ในช่องเก็บของ
"แลกเบอร์กันไว้ก็พอ คงไม่ใช่ว่าพกนามบัตรติดตัวกันไว้หรอกใช่ไหม"
"..." ศัสตราเงียบ
"..." เซเรียเงียบ
"...อย่าบอกนะว่าพกมากันน่ะ" ขัตติยะหรี่ตามอง ทั้งสองหลบสายตาอย่างเลิ่กลั่ก
อ้อ พกมากันสินะ
พกมาทำไม!


## บทที่ 11 : เป้าหมายแรก

เมื่อเงื่อนไขของศัสตราครบกุญแจแห่งพันธสัญญาก็เลื่อนขั้น เลเวลของเขาเพิ่มขึ้นเป็นสิบสองในทันที รั้งท้ายเพื่อน แต่เขายังคิดว่าตัวเองเหนือกว่าขัตติยะอยู่
พอดูเงื่อนไขการเลื่อนขั้นกุญแจอีกครั้ง ศัสตราและเซเรียก็ตัดสินใจที่จะเกาะติดขัตติยะอย่างแน่วแน่น
แล้วก็เตรียมนัดเจอกันที่นอกดันเจี้ยนด้วย
พอออกมาแล้วขัตติยะและศัสตราก็มาปรากฎที่บ้าน แม่ทับทิมที่เพิ่งกลับมาเห็นในจังหวะที่นั่งสองคนเพิ่งกลับมาก็ยกมือปิดปากด้วยความตกใจ
ในใจศัสตราคิดว่าแย่แล้ว แต่ขัตติยะยังนิ่งเฉย
"กลับมาแล้วเหรอครับแม่?"
"กลับมาแล้วจ๊ะ นี่ไปดันเจี้ยนล็อกมาเหรอลูก"
"ใช่แล้วครับ นี่ก็เพิ่งกลับมา... แต่แม่กลับเร็วจัง?"
"เร็วอะไรกัน ปกติก็เวลานี้แหละ กลับบ้านมานอนดึกก็ไม่ดีต่อความงามนะ"
"งั้นแม่ขึ้นไปพักผ่อนนะครับ ส่วนผมจะไปส่งศัสตราหน่อย"
"จ้าๆ เดินทางกลับดีๆ นะลูกดาบ"
"คะ... ครับคุณน้า ราตรีสวัสดิ์ครับ" ศัสตราบอกลาอย่างมึนงง คุณแม่ทับทิมก็เดินขึ้นไปห้องด้านบนโดยไม่ได้เป็นห่วงอะไรนัก
ศัสตราหันมามองขัตติยะด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยคำถาม
"ทำไมแม่ของนายถึงดูใจเย็นขนาดนั้น รู้เรื่องที่นายเป็นแอ็กนัสแล้วเหรอ?" เห็นตอนแรกทำปิดปากเงียบไม่ให้ส่งเสียงก็นึกว่ายังปิดบังครอบครัว แต่ทำไมกลายเป็นเรื่องปกติของบ้านนี้ไปได้กัน
โคตรแปลกเลยนะเนี่ย
"นายรู้จักฉันมานานไม่รู้เหรอว่าครอบครัวฉันนิสัยยังไง?" ขัตติยะเลิกคิ้ว ขนาดเขาที่เพิ่งมาอยู่โลกนี้ยังไม่ถึงเดือนยังรู้จักพวกเขาเป็นอย่างดี
พวกเขาเป็นพ่อแม่ที่เข้าใจลูกและค่อนข้างที่จะตามใจทีเดียว
ไม่ว่าขัตติยะคนเดิมอยากจะทำอะไรหรืออยากเรียนอะไรก็จะได้ทำโดยไม่ห้ามปราม แต่มีคำเตือนและการสั่งสอนมอบให้อยู่บ้าง ไม่ได้ปล่อยปละละเลย
พวกเขารู้ว่าขัตติยะมีความอยากรู้อยากเห็นมาก และเตรียมใจเผื่อไว้แล้วสำหรับวันหนึ่งที่ลูกชายคนเดียวจะกลายเป็นแอ็กนัสหรือออกไปเป็นฮันเตอร์ ถึงจะเป็นห่วงก็ไม่ได้โวยวาย แต่พูดคุยกันรู้เรื่องโดยที่จะไม่มีความค้างคาใจในภายหลัง
สิ่งที่พ่อแม่บอกเขาตอนที่รู้เรื่องนี้ก็คือ 'คนอื่นน่าช่างหัวมัน ลูกรอดก็พอแล้ว'
ไม่ได้สอนให้ต้องเป็นคนดี ช่วยเหลือคนอื่นหรือเสียสละตัวเอง แค่มีชีวิตรอดเท่านั้น
ในดันเจี้ยนไม่ได้มีสังคม ไม่ได้มีกฎหมาย
แข็งแกร่งอยู่รอด อ่อนแอก็ตาย
อย่าไปคาดหวังกับใคร อย่าเชื่อใจใครง่ายๆ
แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องรู้จักปรับตัวด้วย ไม่มีมิตรแท้หรือศัตรูที่ถาวรที่แท้จริงบนโลกนี้
ช่างเป็นคำสอนที่คุ้นเคย เหมือนได้ยินจากพี่สาวที่โลกเดิมเลย
นั่นทำให้เขารู้สึกสนิทสนมกับครอบครัวมากแม้ว่าจะไม่เคยมีสิ่งที่เรียกว่าพ่อแม่มานานหลายสิบปีแล้วก็ตาม
มีทั้งความรักและความเชื่อมั่นในตัวลูกชายอย่างเต็มที่
"ฉันรู้เรื่องครอบครัวนาย แต่ไม่คิดว่าจะยอมรับกันง่ายขนาดนี้ ขนาดพ่อแม่ของฉันยังบ่นตั้งแต่หลายวันยังไม่ยอมหยุดจนทุกวันนี้เลย" ศัสตราขวดขมับเมื่อนึกถึงครอบครัวตัวเอง
"พวกเขาก็เป็นห่วงนายไง ลูกชายทั้งคน"
"แต่ห่วงเกินไป อย่างฉันจะตายง่ายๆ ได้ยังไงกัน"
"...ฮ่าๆ นั่นสินะ"
ขัตติยะจะไม่พูดเรื่องนี้แล้วกัน
ศัสตราไม่ได้มีความโดดเด่นในนิยายที่พี่สาวของเขาเขียน ดังนั้นอาจจะหมายความว่าวันหนึ่งเขาจะต้องตายในดันเจี้ยนล็อกอย่างแน่นอน
แต่เมื่อขัตติยะมาอยู่ที่นี่เส้นทางของศัสตราจะไม่ใช่ทางตันอีกต่อไป
เพื่อนสนิทคนแรกบนโลกนี้ของเขาไม่ปล่อยให้ตายง่ายๆ หรอก
"ตอนนี้เพิ่มเพื่อนกับเซเรียแล้ว อีกสองวันเธอจะเดินทางมาที่คอนโดมิเนียมของฉัน นายก็ต้องไปด้วยนะ" ศัสตราเปิดสมาร์ทโฟนดูเมื่อมีการแจ้งเตือนขึ้นมาพร้อมกับการตั้งกลุ่มเพื่อนที่ชื่อกลุ่มน่าหัวเราะอย่างยิ่ง
'วิหารมหาเทพแอ็กนัส'
ทำซะอย่างกับกลุ่มคลั่งศาสนาเลยนะ
แต่เขาก็ชอบมัน
ดูกาวดี
"วันนัดเดี๋ยวฉันขับรถไปคอนโดมิเนียมของนายเองนะดาบ แล้วก็พรุ่งนี้ช่วยติดต่อคนซื้อซากศพมอนสเตอร์และแก่นพลังเวทด้วยสิ ถึงมันจะไม่เน่าเสียเมื่ออยู่ในช่องเก็บของแต่มันก็เปลืองเนื้อที่น่ะ"
"ไม่มีปัญหา ทางฉันมีเส้นสายเกี่ยวกับการซื้อขายซากมอนสเตอร์อยู่ รวมถึงอาวุธด้วย"
"ดีเลย ฉันต้องการดาบใหม่เหมือนกัน ที่นายยืมไปมันใกล้พังแล้ว ส่วนของนายก็พังแล้ว" ขัตติยะหัวเราะเยาะดาบของเพื่อนที่คุณภาพต่ำกว่าของเขา
ศัสตรากัดฟันกรอด
"ดาบของฉันน่ะของดีกว่านายเยอะ! แต่มันพังเพราะไม่ได้เคลือบอาวุธไว้ต่างหาก แล้วดาบที่ยืมนายนั่นฉันจะชดใช้ให้ เพราะงั้นเลิกพูดเรื่องนี้ได้แล้วครับคุณขัตติยะ!"
"จ้าๆ หยุดแล้วครับ ขอบคุณที่เลี้ยงนะครับคุณศัสตรา"
เมื่อเพื่อนจะชดใช้ดาบเล่มใหม่ให้เขาขัตติยะก็ยิ้มอย่างเบิกบาน เพราะเงินทุนของอีกฝ่ายหนากว่าและเส้นสายก็มากกว่า เขาอาจจะได้อาวุธที่ดีกว่าเดิมจากการซื้อผ่านศัสตราก็ได้
ศัสตรากลับบ้านไปแล้ว ส่วนขัตติยะก็กลับห้องไปเปลี่ยนชุด
ถึงแม้แม่ทับทิมจะไม่ได้ทักเรื่องรอยเลือด แต่เขาก็ไม่อยากให้อีกฝ่ายกังวลใจมากเกินไปอยู่ดี
เขารู้ว่าตอนคุยกันก่อนหน้านี้สายตาของแม่ทับทิมกวาดมองจนทั่วตัวของเขาแล้ว แต่ร่างกายไม่มีบาดแผลอะไรให้เห็นเพราะเขาใช้สกิลรักษาแล้ว ดังนั้นเธอจึงขึ้นไปพักผ่อนอย่างสบายใจได้
"เอาล่ะ ตอนนี้ก็มาดูสเตตัสดีกว่าว่าจะเอาไปลงอะไรดี" ขัตติยะเปิดหน้าสเตตัสขึ้นดูแล้วครุ่นคิดไปด้วย "วันนี้ได้ทดสอบแล้วพาลาดินศักดิ์สิทธิ์ก็ถือว่าเป็นสายต่อสู้ที่ดีมาก แต่ถ้าจะให้โจมตีแรงกว่านี้ก็ต้องใช้ออร่าดาบสินะ"
เขาเห็นศัสตราใช้สกิลออร่าดาบแล้ว
มันก็เหมือนกับสกิลเคลือบอาวุธศักดิ์สิทธิ์ แต่มันเพิ่มพลังโจมตีให้กับอาวุธไม่ได้ไม่ได้เพิ่มพลังป้องกันให้ ดังนั้นใช้สกิลเคลือบอาวุธศักดิ์สิทธิ์ควบคู่กับออร่าดาบจะได้ผลลัพธ์ที่ดี
อนาคตเขาจะไปบู๊แนวหน้า เพราะงั้นก็ลงอะไรที่มันส่งเสริมสายโจมตีแล้วกัน
[สเตตัส]
ผู้ถือกุญแจ – ขัตติยะ (19)
อาชีพ – อยากเป็นอะไรก็ตามใจ (EX)
ระดับ – 17
พลังชีวิต –2130/2130
พลังเวท – 514/514
พลังกาย – 31
ความคล่องตัว – 25
ความทนทาน – 15
ความแม่นยำ – 19
สติปัญญา – 25
โชค – 13
คะแนนโบนัส – 0
ดูแล้วถึกขึ้นกว่าเดิมเยอะเลย
แต่คิดว่าถ้าค่าทนทานน้อยไปหน่อยคราวหน้าเขาล้มหัวฟาดก้อนหินจะหัวแตกอีกไหม
เรื่องหัวแตกจะเป็นเรื่องฝังใจขัตติยะน่าดู
เป็นปมยิ่งกว่าถูกแทงข้างหลังตายที่โลกเดิมซะอีก
"มีรางวัลที่ได้ตอนเลื่อนขั้นกุญแจไหมแฟร์" ขัตติยะถามระบบผู้ช่วยของเขา
เห็นคนอื่นได้สกิลเพิ่ม เขาก็อยากจะรู้ว่าอาชีพของเขามันมีรึเปล่า
ถึงจะไม่ได้คาดหวังสกิลแต่อย่างน้อยก็ต้องมีรางวัลใช่ไหม?
[ไม่มีรางวัลให้โฮสต์]
"ระบบแย่"
[หมายถึงระบบกุญแจแห่งพันธสัญญาสินะ แฟร์ทำงานดีเสมอมา]
"ครับๆ แฟร์ของเราเก่งที่สุด"
[โฮสต์ไม่อาจหวังสกิลได้ เพราะอาชีพของโฮสต์คือจุดสูงสุดแล้ว ระบบของกุญแจแห่งพันธสัญญาจึงไม่สามารถมอบอะไรให้ได้]
"อ้อ เป็นอย่างนั้นเอง" ขัตติยะพยักหน้าเข้าใจ
สกิลของเขามีเยอะมากจริงๆ ถ้ามีเพิ่มเข้ามาอีกก็ต้องอ่านกันปวดหัว ทั้งวิธีใช้งาน ทั้งระยะเวลาใช้งาน ทั้งคูลดาวน์ ต้องคำนวณวุ่นวายไปหมด
มีสกิลเยอะก็ใช่ว่าจะดีเสมอไปหรอกนะ การใช้ให้เกิดประโยชน์ต่างหากถึงจะดี
"ส่วนสกิลที่เลื่อนขึ้นเป็นระดับสามก็ความชำนาญมีดสั้นสินะ"
[ชำนาญมีดสั้นขั้นสูง
ประเภท – ติดตัว (ระดับ 3)
รายละเอียด – เพิ่มพลังโจมตีให้อาวุธประเภทมีดสั้น +50% เพิ่มความเร็ว 15%]
"สกิลขั้นสูงเนี่ยดีจังนะ ไม่ต้องไปเริ่มต้นก็ให้ค่าโจมตีตั้งขนาดนี้"
[ความต่างของระดับชั้นสูง กลางและต่ำ คือพลังโจมตี ความเร็ว ความแม่นยำ พลังกายที่ใช้ แม้จะไม่ได้ระบุเป็นตัวเลขที่ชัดเจน แต่มันก็มีความเกี่ยวข้องกัน โฮสต์ที่ได้รับสกิลระดับสูงเลยจึงไม่รู้ถึงความแตกต่างนี้]
"งั้นเหรอ? หรือฉันควรจะไปเริ่มที่ระดับต่ำก่อนดี..."
[แฟร์ไม่แนะนำ เมื่อได้รับความชำนาญขั้นสูงแล้ว การไปใช้ระดับต่ำกว่ามันจะเพิ่มระดับจนเต็มให้เอง ไม่มีประโยชน์สำหรับโฮสต์]
"อ้อ... งั้นก็ใช้พวกสกิลสูงๆ ไปเลยสิเนอะ"
[บางสกิลมีแค่ระดับต่ำแต่มีประโยชน์ โฮสต์ต้องหาเวลาตรวจสอบให้หมด]
"จ้าๆ ฉันเลือกไว้บ้างแล้วล่ะว่าจะเอาอาชีพอะไรบ้าง... แต่มีดสั้นก็คล่องมือดี งั้นตอนไปเลือกอาวุธก็เอามีดสั้นมาด้วยดีกว่า แต่ฉันควรเลือกอาวุธหลายๆ ประเภทไว้ดีรึเปล่านะ ไหนๆ ก็ได้ชำนาญอาวุธขั้นสูงมาแล้ว"
[เลือกชำนาญอย่างใดอย่างหนึ่งจะพัฒนาได้เร็วกว่า]
แฟร์ช่วยแนะนำ อาชีพส่วนใหญ่แล้วก็มุ่งเน้นไปที่ทางใดทางหนึ่งเหมือนกัน การที่จะเก่งกาจรอบด้านสามารถทำได้ก็จริง แต่มันก็ต้องใช้เวลามากมาย
ขัตติยะไม่มีเวลามากขนาดนั้น
เขาเองก็รู้ดี เพราะเขาเข้ามาในช่วงห้าปีก่อนที่เซฟโซนสุดท้ายจะแตกออก ซึ่งระยะเวลาถือว่านานมาก แต่มันไม่นานพอที่จะทำให้ขัตติยะพัฒนาขุมพลัง
การพัฒนาพลังและอำนาจ ไม่ใช่การสร้างมันได้เพียงแค่มีผู้คน สิ่งที่สำคัญคือแผนการ ความสามัคคี ความภักดี
และที่ขาดไม่ได้คือเงินตรา...
ตอนนี้เขามีแต่เงิน เพื่อนก็มีแค่ศัสตรากับเซเรีย ที่เหลือยังไม่มีอะไรเลย
"แล้วก็ช่วงนี้คงไม่ได้เข้าไปในดันเจี้ยนไหนสักพัก ถ้าเข้าไปแล้วยืดเวลาไปดันเจี้ยนล็อกออกไปจะมีปัญหาเหมือนกันอีก แต่ครั้งนี้โชคดีที่เจอเซเรียนะ"
[แอ็กนัสกุญแจสีทองคนนั้นพิเศษหรือ?]
"พิเศษสิ เธอคือคนหนึ่งที่เป็นอำนาจสำคัญในเซฟโซนประเทศไทยในอนาคตเลยนะ แต่นั่นมันก็หลังจากนี้หนึ่งปี ซึ่งระดับของเธอก็พัฒนาไปจนถึงสี่สิบกว่าแล้ว ในช่วงหนึ่งปีนั่นไม่รู้ว่าผ่านความยากลำบากอะไรไปบ้างนะ"
เซเรียมีชื่อเสียงเป็นมือสังหารแห่งความมืดที่มีใบหน้ายิ้มแย้มสดใส นอกจากเป็นแอ็กนัสเธอยังรับงานเกี่ยวกับการปิดดันเจี้ยนด้วย
ดันเจี้ยนระดับต่ำสุดที่ในอนาคตมันจะไม่มีประโยชน์อะไรกับฮันเตอร์ที่แข็งแกร่งขึ้น ส่วนฮันเตอร์ที่ถูกปลุกพลังก็มีแต่ระดับสูงขึ้น ดังนั้นการปิดดันเจี้ยนที่ไม่จำเป็นเพื่อเรียกคืนพื้นที่สงบจึงได้มีการว่าจ้างแอ็กนัสเข้าดันเจี้ยนด้วย
ฮันเตอร์ระดับสูงทั้งหลายจะปิดดันเจี้ยนโดยมีแอ็กนัสเข้าร่วม จะต้องปกป้องแอ็กนัสด้วย เพราะถ้าแอ็กนัสตายในดันเจี้ยน แม้จะฆ่าบอสดันเจี้ยนได้แล้วก็ไม่สามารถปิดดันเจี้ยนได้ และระดับดันเจี้ยนก็จะไม่ลดลง มีแต่จะสูงขึ้นถ้ามีแอ็กนัสเข้าไปอีก
ดังนั้นแอ็กนัสที่จะเข้าไปด้วยก็ต้องมีฝีมือเช่นกัน
ขัตติยะนั่งเท้าคางแล้วมองที่ผนังห้องสีขาวอย่างเหม่อลอย บางทีมันคงถึงเวลาที่เขาจะต้องกำหนดเป้าหมายของตัวเองแล้วรึเปล่านะ
เพราะได้ลองปรับตัวให้เข้ากับสังคมปัจจุบันแล้ว ปรับตัวให้เข้ากับดันเจี้ยนล็อกต่างๆ แล้ว เรื่องความคุ้นเคยก็ไม่ต้องไปพูดถึง เพราะเขามีความทรงจำของขัตติยะเดิมอยู่
ส่วนการต่อสู้... หลังจากได้ใช้อาวุธฆ่ามอนสเตอร์ไปแล้วก็ไม่ได้มีความรู้สึกผิดปกติอะไร
หรือเพราะมอนสเตอร์เป็นแมลงเขาเลยไม่ได้รู้สึกแย่เกี่ยวกับการฆ่ามากนัก
มันเหมือนกับตอนฆ่ายุงอะไรแบบนั้น?
แต่สิ่งที่ขัตติยะได้สัมผัสจริงๆ ในการเข้าดันเจี้ยนครั้งนี้การความเจ็บปวดที่ได้รับและความหวาดกลัวต่อมอนสเตอร์เป็นครั้งแรกเมื่อถูกคุกคามจริงๆ
ถึงมันจะจางหายไปอย่างรวดเร็วก็ตาม
เพราะเขาฆ่ามันกลับได้
แล้วถ้าฆ่าไม่ได้ล่ะ? ขัตติยะขมวดคิ้ว
แน่นอนว่าขัตติยะก็กลัวความตายเหมือนกัน ถึงจะเคยตายมาแล้วแต่การตายไปโดยที่มีเรื่องค้างคาใจมากมายมันไม่ยุติธรรม
งั้นชีวิตนี้ก็ใช้เพื่ออยู่อย่างไม่ค้างคาใจก็แล้วกัน
เป้าหมายแรกสุดก็คือแข็งแกร่งขึ้น
แข็งแกร่งจนกว่าสกิลแกะหรือหมาป่าไม่จำเป็นอีกต่อไป!


## บทที่ 12 : พบกันอีกครั้ง

"คอนโดมิเนียมของพี่ดาบนี่สะอาดมากเลยนะเนี่ย" เซเรียที่มาคอนโดมิเนียมของศัสตราครั้งแรกกวาดตามองความสะอาดสะอาดและเรียบหรูนั่นอย่างละเอียด
ศัสตราดูเป็นผู้ชายมาดเนี๊ยบ ก็ไม่แปลกที่จะรักสะอาดด้วย
แต่การตกแต่งห้องแบบนี้ดูจะเรียบเกินไปหน่อย
"พี่ดาบอยู่คนเดียวเหรอคะ?" เซเรียถาม
"อืม"
"แยกกันอยู่กับพ่อแม่เหรอ ทะเลาะกับที่บ้าน?"
"สืบจนรู้มาแล้วก็อย่าถามเลยน่าเซเรีย เรื่องของครอบครัวศัสตราน่าปวดหัวมาก" ขัตติยะที่เดินตามหลังเข้ามาพูดก่อนจะนั่งบนโซฟาที่เขาคุ้นเคย
ถึงนี่จะเป็นครั้งแรกที่ขัตติยะมาที่นี่ แต่ขัตติยะคนเดิมเคยมาหลายครั้งแล้ว
เซเรียแลบลิ้นอย่างทะเล้น ที่จริงเธอก็สืบเรื่องนี้มาแล้วนั่นแหละ
ครอบครัวของศัสตราน่าปวดหัวแค่เฉพาะกับตัวเขาเองเท่านั้น แต่ในสายตาคนอื่นมันคือครอบครัวที่คลั่งรักลูกชายคนรองของบ้านต่างหาก
ไม่ว่าจะอยากได้อะไรก็ให้ได้ทั้งนั้น แต่ที่ทะเลาะกันอย่างหนักถึงขั้นศัสตราหนีออกมาอยู่เองก็เพราะเขาเลือกที่จะเป็นแอ็กนัสต่างหาก
แม้ว่าจะเป็นไปแล้วด้วยความบังเอิญ แต่ศัสตราก็ไม่ได้ปฏิเสธการเป็นแอ็กนัส
ถามว่าการปฏิเสธเป็นไปได้หรือไม่?
แน่นอนว่าเป็นไปไม่ได้
ยกเว้นว่าคุณจะออกจากเซฟโซนไปเป็นเวลา 365 วัน เพื่อให้ได้สิทธิ์เข้าหอคอยรับพลังเป็นฮันเตอร์แทน
การเป็นฮันเตอร์ยังไงก็ดีกว่าแอ็กนัส หลายคนคิดแบบนั้น
แอ็กนัสคือสัญลักษณ์ของเหยื่อหรือการบูชายัน แต่ด้วยสภาพของโลกนี้ การเสียสละของแอ็กนัสจึงไม่ได้เป็นเรื่องที่สังคมรับไม่ได้
เพียงแต่หวังว่าตนเองจะไม่ใช่ผู้ที่จนตรอกจนต้องหยิบกุญแจหรือบังเอิญไปจับมันเข้า
หายากมากที่จะยอมรับการเป็นแอ็กนัสด้วยตัวเอง
อย่างเช่นศัสตราและเซเรีย
แม้ว่าเขาจะจำใจไปสักหน่อยที่จะเป็นแอ็กนัสแต่ก็ไม่รู้สึกแย่
"แล้วครอบครัวของพี่ตินไม่ได้ได้เป็นห่วงบ้างเหรอ" เซเรียถาม เพราะเธอสืบข้อมูลเกี่ยวกับขัตติยะไม่ได้มากนัก
ไม่สิ เรียกได้ว่าประวัติธรรมดาจนไม่รู้สึกพิเศษตรงไหนเลย
คนแบบนี้อยู่อย่างธรรมดาได้ยังไงกัน?
"สบายมาก พ่อแม่ของฉันคุยรู้เรื่องกว่าของดาบเยอะ" ขัตติยะยิ้มเยาะใส่เพื่อน
"ไม่ต้องมายิ้มเยาะเลย ถ้าพ่อแม่ได้รู้ถึงสกิลมหาโกงของนายเข้าน่าจะวิตกจนผมหงอกขึ้นเหมือนพ่อฉันแน่ เพราะลูกชายเป็นเนื้อที่ใครๆ ก็อยากจะครอบครอง" ศัสตราเบ้ปาก
"นี่พ่อนายผมหงอกเพิ่มอีกแล้วเหรอ?"
"อื้ม แต่ก็พยายามย้อมสีดำอยู่นะ เป็นคนที่ไม่รู้จักแก่จริงๆ"
"อย่าไปพูดแบบนั้นต่อหน้าแม่นายเข้าล่ะ"
"ทำไม?"
"ไม่รู้เหรอว่าผู้หญิงไม่ชอบให้ถูกหาว่าแก่ ชมเยอะๆ เข้าไว้เพื่อเอาตัวรอดดีที่สุด" นี่เป็นเทคนิคลับที่ได้มาจากการอยู่กับพี่สาวที่อายุห่างกันมากเป็นเวลานาน
ถึงพวกเธอจะอายุเยอะแล้วก็ตาม แต่จะมีใครมาบอกแก่หรือเรียกป้าไม่ได้เลย
เขาเคยเผลอพูดออกไปทีเดียว ความทรงจำหายไปสามวัน
หมายถึงหลับยาวไปสามวันเพราะโดนพี่สาวต่อย
"เรื่องนั้นไม่ต้องบอกก็รู้น่า" ศัสตราก็รู้เรื่องนี้เหมือนกัน แต่เขาก็ไม่ใช่พวกชอบชมผู้หญิงสักเท่าไหร่ แม้แต่เซเรียที่จัดว่าเป็นสาวสวยยังไม่ได้ยินคำชมจากปากเขาเลย
ถ้าให้พูดสิ่งที่ออกมาคงเป็นคำว่า 'ก็พอใช้ได้'
ทำตัวเป็นท่านประธานบริษัทที่เย็นชาไปได้ แต่ตอนอยู่กับเขานี่ขี้บ่นจู้จี้ยิ่งกว่าแม่แท้ๆ อีก
เอ๊ะ! หรือนี่คือความต่างของคนที่สนิทกับไม่สนิทกันนะ?
"พวกพี่นี่สนิทกันดีจังเนอะ" เซเรียนั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้าม มองดูความสัมพันธ์ของชายหนุ่มทั้งสองด้วยรอยยิ้ม
ถึงจะเคยอ่านมาว่าพวกเขาเป็นเพื่อนที่สนิทกันมากจนเหมือนพี่น้อง
แต่พอได้มาสัมผัสจริงๆ มันรู้สึกเป็นบรรยากาศของเพื่อนที่สนิทมากจนไม่มีใครมาแทนที่ได้ เป็นความไว้วางใจและเชื่อใจอย่างประหลาด
น่าอิจฉา เซเรียคิดในใจ
เธอเองก็อยากมีเพื่อนที่สนิทแบบนี้บ้าง
เพราะเกิดในครอบครัวที่ร่ำรวยและมีทายาทในตระกูลเยอะมาก จึงเกิดการแข่งขันกันเองภายในหมู่พี่น้อง แม้ว่าเซเรียจะเป็นผู้หญิงเธอก็ยังต้องแย่งชิงสิทธิ์ของตัวเองด้วยเหมือนกัน ไม่ว่าจะหักหลัง หลอกลวงหรือการคดโกงเธอก็เจอมามากมาย
เธอไม่มีใครที่สามารถเรียกว่าเพื่อนได้
ถ้าพวกเขายอมรับเธอเป็นเพื่อน... ก็คงดี?
"เหม่ออะไรอยู่เซเรีย เรียกสองสามครั้งแล้วนะ" ขัตติยะเรียกหญิงสาวอีกครั้ง เธอเบิกตากว้างเล็กน้อยแล้วหัวเราะกลบเกลื่อน
"ไม่มีอะไรค่ะพี่ แค่อิจฉาความสนิทของพวกพี่เท่านั้นเอง"
"มีอะไรให้น่าอิจฉา ความรู้สึกเหมือนมีดาบเป็นพยาธิในท้องนี่ขนลุกมากนะ"
"ใครอยากไปเป็นพยาธิในท้องนายไม่ทราบ!" ศัสตราถลึงตาใส่
"งั้นก็เลิกนิสัยอ่านความคิดฉันสักที"
"นายต่างหากเลิกคิดไร้สาระเพราะความอยากรู้อยากเห็นสักที"
"...แย่อ่ะ เลิกไม่ได้"
"..." ศัสตราทำหน้าบูด เหลือทนกับเจ้านี่จริงๆ
"ฮ่าๆ พวกพี่นี่ตลกกันจริงๆ" เซเรียหัวเราะออกมาดังๆ พวกเขาเป็นกันเอง เปิดเผยและผ่อนคลายมาก ทำให้เธอที่ระมัดระวังอยู่ก่อนหน้านี้คลายความระวังตัวลงไปมาก
พวกเขาไม่ใช่คนนิสัยไม่ดี แต่ก็น่ารักแปลกๆ ล่ะ
"เอาล่ะ ผ่อนคลายกันพอแล้วก็มาคุยเรื่องจริงจังกันดีกว่า" ขัตติยะเปลี่ยนท่านั่งไขว้ขาประสานมือเหนือเข่า "ที่มานัดเจอกันอย่างนี้คงมาคุยเรื่องผลประโยชน์และคิดจะจัดตั้งกิลด์แอ็กนัสอย่างเป็นทางการในประเทศไทยใช่ไหม?"
"พี่ตินรู้ได้ยังไงน่ะ" เซเรียอ้าปากกว้างไม่น่าเชื่อ ศัสตราก็เช่นกัน
"ฉลาดแบบนี้ใช่ตินจริงเหรอ?"
"คุณศัสตราครับ เป็นพยาธิในท้องก็ต้องรู้สิว่าฉันตัวจริง" ขัตติยะถลึงตาใส่
"ก็บอกว่าไม่อยากเป็นพยาธิในท้องนายไงเล่า" ศัสตราแค่แซวเล่น เพื่อนก็เล่นพยาธิไม่เลิกสักที เขาคิดว่าในอนาคตน่าจะมีปมเรื่องพยาธิแน่ถ้ายังไม่เลิกพูด
หรือเขาต้องซื้อยาฆ่าพยาธิให้ขัตติยะกิน?
"แต่นายดูไม่ค่อยสนใจเรื่องการเมืองมาก่อนเลยนี่ติน ฉันก็เลยแปลกใจที่ดูนายจะรู้เรื่องมาบ้าง ไปนอนคิดมาแล้วหรือไง?" ศัสตรายังไม่เลิกสงสัย
"คุณดาบครับ ผมไม่ได้สนใจไม่ได้แปลว่าผมโง่นะครับ เรื่องแบบนี้คิดออกได้ง่ายๆ เถอะ" ขัตติยะกลอกตา
ไม่สนใจการเมืองไม่ได้แปลว่าไม่รู้ข่าว เข้าใจตรงกันนะ
"ถ้าพี่ตินรู้เรื่องแล้วแสดงว่าพี่ก็เห็นด้วยใช่ไหม?" เซเรียถามอย่างจริงจัง ขัตติยะส่ายหน้าก่อนจะถอนหายใจ
"เห็นด้วยก็จริงนะ แต่ไม่ได้คิดอะไรเกี่ยวกับรายละเอียดไว้เลยสักนิด"
"นั่นสินะ อย่างนายจะไปคิดอะไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้..."
"ทีอย่างนี้ล่ะเชื่อเลยนะ"
นี่ศัสตรามองเขาเป็นคนยังไงเนี่ย ถามจริง?
"บอกตามตรงนายดูอ่อนแอและไม่น่าเชื่อเลยในสายตาของฉันตั้งแต่นายเป็นแอ็กนัสเลยนะครับคุณติน"
"ผมคงดูเหมือนแกะโง่ใช่ไหมครับคุณดาบ"
"ถูกต้องครับ"
"ไม่ต้องยืนยันก็ได้เว้ย! ตอบเลี่ยงๆ แถๆ ให้ชื่นใจสักหน่อยไม่ได้หรือไง"
"ไม่ล่ะ ฉันไม่อยากโกหกนาย"
"..."
คำพูดเหมือนฟังแล้วซึ้ง แต่อึ้งมากกว่า
สรุปว่านายยังคงยืนยันว่าฉันเป็นแกะโง่สินะ!!
"ถ้าเรื่องจัดตั้งกิลด์แอ็กนัสในประเทศฉันกับพี่ดาบสามารถจัดการคัดคนได้บ้างอยู่นะคะ ถึงส่วนใหญ่แอ็กนัสจะเป็นชนชั้นล่างที่ยากจนและมีสังกัดแล้วก็ตาม แต่ก็ยังมีพวกไม่มีสังกัดเหลืออยู่" เซเรียเอ่ยถึงสถานการณ์ของแอ็กนัสในโลก "มันก็ความเป็นไปได้ที่จะจ้างแอ็กนัสจากต่างประเทศมาด้วย พวกพี่ก็มีข้อมูลใช่ไหม แอ็กนัสขอแค่อยู่ในเซฟโซนก็จะถูกเรียกเข้าดันเจี้ยนล็อก มันไม่ได้บอกว่าแอ็กนัสจะย้ายเซฟโซนไม่ได้"
"เรื่องนั้นรู้อยู่แล้วล่ะ แอ็กนัสจากประเทศที่เซฟโซนหายไปอย่างไอซ์แลนด์และแกมเบียก็ยังถือกุญแจอยู่ พวกเขาก็ถูกรับเข้ามาอยู่ในเซฟโซนที่เหลือ" ศัสตรากอดอกพยักหน้า
มันไม่ใช่ความลับเรื่องแอ็กนัสจะย้ายเซฟโซนได้ ที่ห่วงก็คือเซฟโซนหายมากกว่า
แต่มันก็เคยมีเหตุการณ์เซฟโซนหายแล้วกุญแจหายไปด้วย
เหตุเกิดที่ไอซ์แลนด์ที่แรก เมื่อเซฟโซนหายไป กุญแจที่ควรจะหล่นตามพื้นจะหายไป ถ้าแอ็กนัสเดิมในนั้นขว้างกุญแจที่มีอยู่ทิ้งไปด้วยก็จะเสียสิทธิ์การเป็นแอ็กนัสเช่นกัน
ราวกับทางช่วยให้รอดพ้นสถานะแอ็กนัสเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย
ในช่วงก่อนหน้านี้เกือบยี่สิบวันที่ไม่มีการเรียกของดันเจี้ยนล็อก เขาก็เคยโยนกุญแจทิ้ง แต่มันไม่หายไป รู้สึกวางใจได้ครึ่งหนึ่ง แต่อีกครึ่งกังวลว่ามันจะเป็นเรื่องที่ใหญ่กว่าเซฟโซนหาย
สรุปแล้วอาจเป็นเขาที่คิดไปเอง
"ตอนนี้เหลือเซฟโซนแค่ห้าที่ก็ต้องรักษาไว้ดีๆ ล่ะนะ แต่ละประเทศตอนนี้เป็นยังไงบ้างเหรอ" ขัตติยะทำเป็นไม่รู้เกี่ยวกับแอ็กนัสมากนัก
เขาต้องทำเนียนเป็นแอ็กนัสมือใหม่ ทั้งที่เขารู้มากกว่านั้นซะอีก
แต่มันช่วยไม่ได้ ถ้าแสดงออกว่ารู้มากเกินไปเดี๋ยวจะถูกจับพิรุธได้ เพราะข้อมูลที่เขามีมันล้ำหน้าสถานการณ์ตอนนี้ไปถึงห้าปี
ความต่างห้าปีนี่มากพอจะแลกเปลี่ยนข่าวสารได้มากมายแล้ว
"พี่ตินเพิ่งเข้าวงการก็ไม่ได้ศึกษาเลยเหรอ ไหนพี่ดาบบอกเป็นคนอยากรู้อยากเห็น" เซเรียถามราวกับจับพิรุธได้
"อยากรู้อยากเห็นเฉพาะเรื่องไม่เป็นเรื่องน่ะสิ ถ้าเป็นเรื่องจริงจังฉันกลัวว่ามันจะไม่ซึมเข้าสมองของคุณขัตติยะเขาล่ะครับ"
"คุณก็พูดแรงไปครับคุณศัสตรา"
เรียกชื่อจริงเต็มๆ กันอย่างนี้เจตนาจิกกัดแรงมาก
นอกจากจะบอกว่าเขาเป็นแกะโง่แล้วยังจะว่าเขาเป็นพวกไร้สาระอีกเหรอ
นี่ยังเป็นเพื่อนกันจริงไหม อีกนิดจะต่อยกันแล้วนะ
"ที่เหลือก็ประเทศไทย อาร์เจนติน่า คิวบา อิสราเอลและโมซัมบิก ถ้ามีแอ็กนัสโดดเด่นที่สุดในโลกไม่นับพี่ตินก็น่าจะเป็นแอ็กนัสของอาร์เจนตินา" เซเรียนับนิ้วของเธอ
"ปล่อยแอ็กนัสของอาร์เจนตินาไปเลย ทางนั้นมีคนหนุนเยอะแน่นอน ซื้อไม่ได้แน่ๆ" ขัตติยะโบกมือ
"ของอิสราเอลก็มีนะ ถึงจะไม่ใช่นักบุญแต่อาชีพก็ถือว่าระดับเดียวกัน"
"อันนั้นก็ไม่สนใจเหมือนกัน จำได้ว่าหมอนั่นมีนิสัยรักความยุติธรรมมากด้วย สมกับอาชีพผู้กล้าที่ได้มา"
นึกถึงตัวละครที่อยู่อิสราเอลแล้วขัตติยะรู้สึกรำคาญเล็กน้อย
แน่นอนว่านั่นก็เป็นตัวละครที่มีชื่อในนิยายเหมือนกัน แต่เป็นประเภทสุดโต่งจนเขาไม่อยากจะเข้าไปยุ่งด้วยเท่าไหร่
ถ้าคุยกันคิดว่าต้องใช้สมองมากๆ เพราะพวกแอ็กนัสที่ได้อาชีพผู้กล้ามีแต่พวกสมองกล้ามเนื้อ ถ้าเชื่ออะไรแล้วก็เปลี่ยนใจยาก แม้เรื่องจะไม่น่าเชื่อถือแต่ก็ยังเชื่อมั่นใจ
มันน่ารำคาญมาก
อาชีพของแอ็กนัสไม่ได้มาอย่างสุ่ม แต่ได้มาเพราะลักษณะนิสัยส่วนตัวของผู้ถือกุญแจด้วย เรื่องนี้เขียนไว้ในนิยาย แต่คนทั่วไปไม่ได้รู้เรื่องนี้มากนัก และรายละเอียดเกี่ยวกับว่าคนประเภทไหนได้อาชีพอะไรบ้างก็ไม่ได้ลงเจาะลึก
ก็คือนักบุญคือโคตรพ่อพระแม่พระ ผู้กล้าก็รักความยุติธรรมที่สุด
เนโครแมนเซอร์ก็คือผู้มีความทะเยอทะยานสูงแต่เข้ากับคนไม่เก่ง
อะไรแบบนี้น่ะ
ขัตติยะสรุปเอาจากการอ่านเนื้อเรื่องของตัวละครนั้นมา
"พี่ตินเลือกนิสัยแอ็กนัสด้วยเหรอ" เซเรียถาม ปกติถ้าอย่างได้ทีมเก่งๆ บางครั้งก็ต้องทำหลับตาข้างลืมตาข้างกับนิสัยประหลาดๆ ของพวกเขา
ตัวอย่างเช่นขัตติยะที่ถึงจะดูเป็นคนสบายๆ อะไรก็ได้
แต่ความจริงแล้วเรื่องมากกว่าที่คิด
"ยังไงเราก็ต้องร่วมทีมกัน จะเลือกทั้งทีจะเอาแค่คุณภาพไม่ได้นะ นิสัยก็เป็นส่วนสำคัญ" ขัตติยะพูดอย่างจริงจัง
"แล้วนายคิดว่านิสัยแบบไหนถึงจะดี?" ศัสตราถามอย่างไม่คาดหวัง
"ต้องตามใจฉันสิ ก็ฉันเป็นหัวหน้าไง ลูกน้องที่เชื่อฟังคือดีที่สุด!"
"...ว่าแล้วเชียว"
คิดไว้แล้วว่ามันต้องมาแบบนี้ ศัสตราเลยทำเพียงถอนหายใจ
แต่เซเรียอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าขัตติยะจะเป็นคนแบบนี้
นอกจากเรื่องมากแล้วพี่เขาท่าทางจะเอาแต่ใจด้วยนะเนี่ย
"อย่าไปสนใจเลยเซเรีย ขัตติยะก็บ้าบออย่างนี้แหละ ความฝันวัยเด็กก็คือเล่นบทฮีโร่และช่วยเหลือโลกน่ะ"
"เฮ้ย! อย่าแฉกันสิ แต่นั่นมันก็เก่ามากแล้ว ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้วเถอะ!"
"เปลี่ยนเป็นอะไร" คราวนี้มีความคาดหวังอยู่เล็กน้อย
"ฉันจะไปสู้กันมอนสเตอร์ทุกประเภททั่วโลกยังไงล่ะ มันน่าสนุกจะตายไปนะ ไม่คิดงั้นกันเหรอ?"
"..." ศัสตราเงียบ
"..." เซเรียเงียบ
คือคุณขัตติยะ ไอ้ความฝันที่เปลี่ยนไปนี่มันก็ไม่ได้ดูเปลี่ยนเท่าไหร่เลยนะ
ยังจะดูบ้ากว่าเดิมอีกเถอะ!
เป็นนักบุญเนี่ยนะจะไปสู้กับมอนสเตอร์ทั่วโลก คิดว่าสายอาชีพตัวเองเป็นอะไร ตัวทำดาเมจเรอะ?
นักบุญคือสายสนับสนุนโว้ย ช่วยเข้าใจอาชีพตัวเองที!!


## บทที่ 13 : จัดตั้งกลุ่ม

"อย่าทำหน้าเหมือนฉันเป็นคนแปลกๆ สิ" ขัตติยะทนสายตามองของทั้งสองคนไม่ไหว "เอาเป็นว่าตอนนี้กลุ่มนี่ยังไงนะ?"
"ก็คงมีพวกเราสามคนก่อน" ศัสตราพูดขึ้น
"ก็คงมีแค่พวกเราสามคนก่อนนั่นแหละค่ะ" เซเรียยืนยัน "ยังไงเรื่องของพี่ตินยังต้องเก็บเป็นความลับชั่วคราวอยู่แล้ว การจัดกลุ่มเราก็ตั้งลับๆ ไปด้วยเลยเป็นไง?"
"ก็ไม่เลวนะ สร้างขุมอำนาจลับๆ เนี่ย" ศัสตราพยักหน้าเห็นด้วย
"เรื่องรวบรวมแอ็กนัสก็ให้พี่ตินทำเนอะ" เซเรียหันไปทางขัตติยะ
"ทำไมเป็นฉันล่ะ?"
"ก็พี่เป็นคนเรื่องมากเกี่ยวกับนิสัยแอ็กนัสนี่นา"
"...อ้อ"
ทำตัวเองสินะเนี่ย
"ส่วนเรื่องบริหารจัดการกลุ่มฉันกับเซเรียจะจัดการเอง เรื่องเงินทุนก็ด้วย" ศัสตราเตรียมเรื่องเงินทุนไว้แล้ว และเซเรียก็ได้ระบุยอดเงินไว้เรียบร้อย
"ทางนี้มีทุนให้สามสิบล้านบาทค่ะ เป็นเงินส่วนตัวของฉันเอง"
"ของฉันมีห้าสิบล้านบาท เงินส่วนตัวเหมือนกัน"
"อย่างกับอวดรวยกันอยู่เลย ทางนี้ไม่มีน่ะสิ เอาซากศพมอนสเตอร์กับแก่นพลังเวทไปเป็นต้นทุนแทนได้ไหมล่ะ" เงินทุนส่วนตัวของขัตติยะมีไม่ถึงสิบล้านบาทด้วยซ้ำ
ไม่กล้าเอามาร่วมลงทุนเลย
"อ้าว พี่ตินยังไม่ขายเหรอ ว่าแต่พี่มีเท่าไหร่?"
"ถ้าร่างมอนสเตอร์ก็สามสิบตัว แก่นพลังเวทระดับ A สามสิบเอ็ดอัน"
"..." ศัสตราเงียบ
"..." เซเรียเงียบ
"พี่ตินคะ"
"ครับ?"
"ถ้าพี่ขายทั้งหมดนั่นเงินทุนของพี่คนเดียวก็มากกว่าของพวกเรารวมกันอีกนะ" เซเรียลองคำนวนคร่าวๆ เกี่ยวกับราคาตลาดที่รับซื้อซากมอนสเตอร์ระดับ A และแก่นพลังเวทระดับ A
แค่แก่นพลังเวทระดับก็สองล้านบาทแล้ว
ซากมอนสเตอร์ถึงจะราคาต่ำกว่าเพราะส่วนใหญ่ไม่ค่อยได้สภาพที่สมบูรณ์เท่าไหร่แต่มอนเตอร์ระดับ A แต่ยังไงก็ตัวละไม่ต่ำกว่าแปดแสนบาท
"อ้อ ขายได้ขนาดนั้นเชียวเหรอ" ขัตติยะไม่รู้เรื่องราคาซื้อขาย เพราะตั้งแต่แรกก็คิดว่าจะเอามันให้ศัสตราไปขายอยู่ดี "ถ้ายังไงฝากนายเอาไปขายทีนะดาบ"
"ฉันก็คิดไว้แล้วว่านายต้องโยนเรื่องนี้มาให้" ศัสตราโครงศีรษะไปมา
"ถ้าเรื่องซื้อขายให้ฉันทำดีกว่า เรื่องบัญชีภายในของพวกเราด้วย" เซเรียเสนอตัวเอง ขัตติยะไม่ขัดข้อง ศัสตราก็ไม่มีปัญหา
"ได้สิ"
"ฝากด้วยนะ"
"ดีใจที่พวกพี่เชื่อใจฉันนะคะ" เซเรียที่ได้รับความไว้วางใจจากทั้งสองคนรู้สึกดีใจอย่างมาก "เท่านี้เราก็เป็นกลุ่มเดียวกันแล้วเนอะ?"
"ก็เป็นอยู่แล้วสิ ไม่ได้เกี่ยวกับเงินหรืออะไรหรอก แต่มาเอาชีวิตรอดไปด้วยกันเถอะเซเรีย แบบ... โอ้~ เพื่อนรัก" ขัตติยะยิ้มอย่างสดใส ถึงแม้คนพูดจะไม่ได้คิดอะไร แต่คนฟังกลับรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก
มีคนเรียกเธอว่าเพื่อนอย่างวางใจเป็นครั้งแรก
"อื้ม!" เธอตอบกลับอย่างสดใสเช่นกัน
[ใช้งานสกิล โอ้~ เพื่อนรัก แอ็กนัส 'เซเรีย' อยู่ในลิสต์เพื่อนของคุณ]
"ฉันว่านายอย่าไปพูดไอ้คำว่า 'โอ้~ เพื่อนรัก' ใส่ใครไปทั่วจะดีกว่านะ ฉันขนลุก" ศัสตรายังคงสยองกับคำนี้
ถึงจะไม่ได้รู้สึกแน่เพราะคำพูด แต่คำพูดออกจากปากขัตติยะแล้วรู้สึกไม่ดีเลย
ราวกับมีอะไรแอบแฝงในคำพูดนั่น
"ฉันจะพูด จะกลอกหูนายจนกว่าจะชินเลย..."
"ไม่ต้อง! อยากพูดตอนไหนก็พูดไปเถอะ แต่อย่ามากลอกหูฉัน!!"
ถ้าให้พูดกลอกหู ด้วยนิสัยของขัตติยะจะพูดคำนั้นไปหลายเดือนแน่
เป็นพวกพูดจริงทำจริง
และทำจริงจังในเรื่องไร้สาระเก่งด้วย
"ถ้าเซเรียรับผิดชอบบัญชี งั้นทางนี้ก็รับผิดชอบเรื่องอาวุธและอุปกรณ์ของแอ็กนัสเอง" ศัสตราเสนอหน้าที่ตัวเอง
ธุรกิจของเขามีการติดต่อกับฮันเตอร์สายการผลิตอยู่บ้าง สามารถสั่งทำได้
"ถ้าอย่างนั้นก็ต่างคนต่างมีงานแล้วสินะ" เซเรียปรบมือให้กับความลงตัวนี้
ฝ่ายการเงิน ฝ่ายจัดซื้อและฝ่ายบุคคลพร้อมแล้ว
สวมบทรองหัวหน้าซ้าย รองหัวหน้าขวา และหัวหน้ากลุ่ม
"ว่าแต่เราจะจัดตั้งกลุ่มชื่ออะไร?" ขัตติยะเท้าคางถาม "อย่าบอกนะว่าจะใช้ชื่อวิหารมหาเทพแอ็กนัสน่ะ"
"พี่ตินอย่าแซว!" เซเรียพูดอย่างเก้อเขิน
ชื่อกลุ่มนั่นเธอตั้งเล่นเอาขำๆ
แต่ไม่คิดว่าชื่อกลุ่มเราจะชื่อนั้นจริงๆ หรอกนะ พูดไปก็อายเขา
"ตอนนี้นายเป็นหัวหน้าก็คิดชื่อซะสิ" ศัสตราโยนหน้าที่ให้เพื่อน ขัตติยะเบ้ปากทันที
"นี่มันหน้าที่ของหัวหน้าเหรอ?"
"หัวหน้าคือผู้นำ ชื่อกลุ่มก็ต้องหัวหน้าคิด ถูกต้องแล้วนี่"
"ตรรกะอะไรของคุณครับคุณดาบ"
คนเป็นหัวหน้าไม่จำเป็นต้องเป็นคนคิดชื่อเสมอไปนะ เพราะบางทีมันก็คิดไม่ออก
แต่ดูจากสีหน้าของศัสตราและเซเรียที่จ้องเขามา ก็บอกอย่างชัดเจนว่าให้เขาเป็นคนตั้ง แถมยังคาดหวังว่าจะได้ชื่อดีๆ ด้วยนะนั่น
คิดว่าเขาเก่งเรื่องตั้งชื่อหรือไงกัน
ขัตติยะกลืนน้ำลายรู้สึกใช้สมองมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเพื่อตั้งชื่อกลุ่ม
"มิวแทนท์"
อยู่ๆ ขัตติยะก็คิดถึงชื่อนี้ขึ้นมา พร้อมกับหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังยิ้มให้เขาอย่างใจดีแต่พฤติกรรมกำลังจะก่อความวุ่นวาย
พี่สาวครับ จะหลอกหลอนข้ามโลกก็ไม่ควรจะมาตอนกำลังตั้งชื่อสิ
"ชื่อนี้แปลว่าอะไรคะ?" เซเรียถาม
"การกลายพันธุ์ หรือผ่าเหล่าก็ไม่แน่ใจ แต่นึกขึ้นมาได้เฉยๆ"
"มันก็ฟังดูเหมาะกับนายที่เป็นหัวหน้าดีนะ" ศัสตรารู้สึกว่าชื่อนี้น่าจะเหมาะกับกลุ่มเราที่สุด โดยเฉพาะคนที่ถูกยัดตำแหน่งหัวหน้าให้
เป็นแอ็กนัสที่ผ่าเหล่าผ่ากอที่สุดเลย
"งั้นก็เอาชื่อกลุ่มตามนี้ เปลี่ยนชื่อในไลน์กลุ่มด้วย"
จากวิหารมหาเทพแอ็กนัสก็กลายเป็น 'วิหารมิวแทนท์'
ยังหนีจากคำว่าวิหารไม่พ้นจริงๆ
ขัตติยะและศัสตราอ่านชื่อกลุ่มอย่างขบขัน
"เรื่องอาวุธคงต้องใช้เวลาอีกสี่ห้าวันถึงจะได้" ศัสตราพูดขึ้นมาก่อนด้วยน้ำเสียงจริงจัง ตอนนี้พวกเขาต้องเตรียมรับมือกับการเรียกของดันเจี้ยนล็อกครั้งต่อไปที่จะมาถึง
"การขายซากมอนสเตอร์และแก่นพลังเวทใช้เวลาไม่นานค่ะ วันเดียวก็พอ ถึงตอนนั้นพี่ดาบก็มาเบิกเงินที่ฉันได้เลย"
"พี่กลัวว่าครั้งต่อไปที่เรียกอาจจะกระชั้นชิดน่ะสิ ถ้าเกิดเป็นเหมือนเมื่อก่อนที่สามสี่วันเรียกครั้งหนึ่งแบบนั้นก็ไม่ทันการ" งานยังต้องใช้เวลา
แต่ข้อเสียของแอ็กนัสอีกอย่างคือไม่รู้ว่าดันเจี้ยนล็อกจะเรียกเมื่อไหร่
ถ้าอาวุธยังมาไม่พร้อมต่อสู้ แล้วเกิดเหตุลอบโจมตีอีก ศัสตราไม่คิดว่าตัวเองจะรับมือมอนสเตอร์ได้ด้วยตัวเปล่าเลย มีแต่ความตายเท่านั้นที่รออยู่
"ถ้าเรื่องดันเจี้ยนก็ไม่ต้องห่วงหรอก ไม่ได้เรียกเร็วๆ นี้อยู่แล้ว" ขัตติยะพูดขัดความกังวลของทั้งสองคน
"นายรู้เรื่องนั้นได้ยังไง?"
"อ้าว ฉันยังไม่เคยบอกนายเหรอว่าสัมผัสได้ว่าดันเจี้ยนล็อกใกล้จะมาเมื่อไหร่?"
"ไม่เคยบอกเลยครับไอ้คุณขัตติยะ!"
ถ้าเคยบอกจะมานั่งกลุ้มใจกันอย่างนี้เหรอ!
"อ้าวเหรอ นึกว่ารู้แล้ว ก็แบบพลังเวทมันรุนแรงมากจนใกล้ล้นดันเจี้ยนมันก็เรียกเราไง สำหรับพวกนักเวทหรือพวกพลังเวทสูงๆ ก็ประเมินได้แล้ว" ขัตติยะพูดเรื่องจริง
ถ้ามีฮันเตอร์ระดับสูงเข้ามาในเซฟโซนพวกเขาจะรู้ได้ถึงน้ำหนักของพลังเวทที่หนาแน่น ยิ่งหนักมากเท่าไหร่แปลว่าเวลาเรียกของดันเจี้ยนล็อกใกล้เข้ามาทุกที
ที่แอ็กนัสไม่เคยสัมผัสได้เพราะได้รับการคุ้มครองจากกุญแจ ด้วยความที่แอ็กนัสอ่อนแอจึงไม่อาจทนต่อพลังเวทที่กดดันขนาดใหญ่ได้ พวกเขาเลยไม่รับรู้มาก่อนจนกว่าพลังเวทจะอยู่ในระดับที่เสถียรพอ
ซึ่งเซเรียที่เป็นตัวเด่นในเซฟโซนประเทศไทยก็รับรู้ได้ในช่วงที่เลเวลถึงระดับสี่สิบแล้ว
สำหรับมนุษย์ทั่วไป พลังเวทไม่มีผลกระทบอะไร เพราะมันไม่ได้เข้าไปในร่างพวกเขาอย่างแน่นอน
คนธรรมดาในเซฟโซนจะไม่มีวันกลายเป็นสิ่งพิเศษได้จนกว่าจะหยิบกุญแจหรือออกจากเซฟโซนไปที่หอคอย
มันเรียกว่าการจำกัดสิทธิ์
บนโลกนี้ถึงฮันเตอร์จะดูเหมือนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร และแอ็กนัสอยู่ต่ำสุดในห่วงโซ่นี้ แต่ที่จริงแล้วคนธรรมดาต่างหากที่เป็นเหยื่อที่ต่ำต้อยที่สุดในกลุ่ม
เพราะพวกเขาไม่มีพลัง และเพิ่มพลังไม่ได้
ต่อให้ฉลาดก็ไม่อาจเพิ่มความฉลาดได้อย่างแอ็กนัสหรือฮันเตอร์
แต่มนุษย์ในตอนนี้ยังไม่ได้ตระหนักถึงมัน
ไม่อย่างนั้นแอ็กนัสคงไม่มองว่าเป็นเหยื่อบูชายันเพื่อความอยู่รอดของมนุษย์ส่วนใหญ่หรอก
แต่ขัตติยะไม่ได้มีพลังสัมผัสพลังเวทแข็งแกร่งของดันเจี้ยนล็อกได้ เขาแค่มีระบบผู้ช่วยอย่างแฟร์ทำให้สามารถดูได้ว่าดันเจี้ยนไหนเหลือเวลาเท่าไหร่ก่อนจะเรียก
"อ้อ นึกออกแล้ว เมื่อสองวันก่อนที่นายเรียกไปหานั่น เพราะนายสัมผัสได้ว่าดันเจี้ยนล็อกกำลังจะเรียกสินะติน นักบุญเป็นพวกที่มีพลังเวทสูง?" ศัสตรานึกไปถึงวันที่ถูกเรียกวันนั้น
ตอนแรกเขาคิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ แต่เจ้าตัวดันพูดออกมาว่ารู้
แล้วทำไมไม่บอกแต่แรก!
"นักบุญถ้าพลังไม่สูงก็ไม่สามารถบัฟเยอะได้น่ะสิ"
"ก็จริง..."
"เดี๋ยวนะคะ ถ้าอย่างนั้นเราก็สามารถรู้ได้ว่าดันเจี้ยนล็อกใกล้จะมาเมื่อไหร่แน่ๆ ใช่ไหมพี่ติน" เซเรียถามซ้ำเพื่อความแน่ใจ
"ใช่ สามารถบอกล่วงหน้าได้หนึ่งวันเลย"
"งั้นก็ดีเลยค่ะ ถ้าเป็นอย่างนี้เราก็ได้เปรียบมาก"
เซเรียพิจารณาแล้ว กลุ่มแอ็กนัสของพวกเขาไปรอดแน่ ถ้าใช้เรื่องนี้เป็นจุดขาย พร้อมด้วยเงินทุนของกลุ่มตอนนี้ก็สามารถพัฒนาไปได้ไกลแน่
การผ่านกุญแจแห่งพันธสัญญาขั้นที่ 8 ก็แค่เรื่องของเวลา
"แล้วครั้งต่อไปจะมาอีกครั้งเมื่อไหร่?" ศัสตราถาม อย่างน้อยได้เวลาคร่าวๆ ก็ยังดี
"น่าจะสักเจ็ดแปดวัน" ขัตติยะตอบ
ตอนแรกเขาคิดว่าจะไม่แอบเข้าดันเจี้ยนล็อกไปเพื่อไม่ให้มีพิรุธ แต่กลุ่มต้องการเวลาสำหรับเตรียมการ เลยจะแอบเข้าไปยืดเวลาให้สักหน่อย
ถือโอกาสไปเก็บสะสมเวลาด้วยเลย
"ถ้ามีเวลาเจ็ดแปดวันงั้นก็พอสำหรับเตรียมการ ตอนนี้ใช้คอนโดมิเนียมของฉันเป็นฐานก่อนแล้วกัน คิดว่ายังไงบ้างติน เซเรีย?" ศัสตราถามความเห็น
ยังไงก็จับกลุ่มกันแล้ว เวลาเข้าดันเจี้ยนก็ไปด้วยกันออกที่เดียวกันไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ
"ฉันอยู่ใกล้ๆ ยังไงก็ได้" ขัตติยะไหวไหล่
"ฉันอยู่คนละภาคน่ะสิคะ แต่ก็ไม่มีปัญหาเรื่องย้ายมาใกล้ๆ หรอก" เซเรียก็ไม่ขัดข้อง
เธออายุสิบแปดยังเป็นวัยรุ่นที่ต้องเรียนอยู่ แต่เพราะเป็นแอ็กนัสเธอก็เลยไม่ได้ไปโรงเรียนอีก เรื่องการย้ายที่อยู่ก็ไม่มีปัญหา คนส่วนใหญ่ในบ้านคงดีใจมากกว่าถ้าเธอออกมาห่างจากพวกเขา
คนแย่งมรดกจะได้น้อยลง
แต่ก็ไม่นานหรอก ถ้ามีพี่ตินและพี่ดาบอยู่ด้วย เรื่องของอำนาจในประเทศนี้ก็ไม่ไกลเกินเอื้อมเลย
เป็นแอ็กนัสที่มีอำนาจก็ต่อรองในประเทศก็ไม่เลว
"ถ้าเธอไม่ถือสา เมื่อจัดการเรื่องที่บ้านเสร็จแล้วก็ย้ายมาที่นี่เลย มันมีสามห้องนอน ห้องหนึ่งให้ตินอยู่แล้ว" ศัสตราเสนอพื้นที่ว่างของคอมโดมิเนียมให้
ความจริงห้องว่านั่นเอาไว้รับแขก ส่วนห้องของขัตติยะเป็นห้องประจำไปแล้ว ของใช้มีพร้อมแบบสามารถเข้าอยู่ได้ทันที
ก็เหมือนกับศัสตรา ถ้าไปบ้านของขัตติยะก็สามารถอยู่ได้เลยเพราะมีของใช้เหมือนกัน
เป็นเพื่อนที่เหมือนพี่น้อง มันก็จะจัดการง่ายหน่อย
"ว่าจะมาเช่าห้องอยู่น่ะ ไม่อยากรบกวน" เซเรียส่ายหน้าปฏิเสธความหวังดี
"ห้องเช่าที่นี่ก็ราคาแพงอยู่เหมือนกันนะ ถึงเราจะมีเงินทุนรวมกันมากกว่าร้อยล้านบาทก็เถอะ แต่ประหยัดไว้หน่อยก็ดี เผื่อว่าในอนาคตขยายกลุ่มเราคงต้องเลือกซื้อบ้านสักหลัง" ขัตติยะเสนอความคิดเห็น
ถ้ามองในระยะยาวกลุ่มเราไม่ได้มีกันแค่สามคน แต่จำนวนจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าห้องของศัสตราจะกว้าง แต่ก็ไม่เพียงพอต่อการอยู่รวมกันของแอ็กนัส
ไหนจะแยกเพศชายหญิงอีก ซึ่งเป็นเรื่องละเอียดอ่อน
ถึงสังคมในโลกใบนี้จะไม่แบ่งแยกชายหญิงขนาดนั้นแล้วก็ตาม แต่ขัตติยะที่ถูกเลี้ยงดูโดยพี่สาวจึงมีความระมัดระวังกับผู้หญิงอยู่มาก
"มองหาเป็นตึกสำนักงานไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ ถ้าเป็นบ้านอาจจะไม่พอเหมือนกัน" ศัสตราก็คิดว่าห้องเขามันแคบไปสำหรับการขยายตัวของกลุ่มในอนาคต
เขาไม่คิดว่าคนที่จะเข้ามาอยู่บ้านจะมีแค่ห้าหรือสิบคนหรอกนะ
"เป็นตึกสำนักงานมันก็เด่นไปหน่อย ฉันอยากได้แบบที่ห่างไกลผู้คนพอควร"
"ทำไมล่ะ" ศัสตราเลิกคิ้วอย่างสงสัยและยังไม่คาดหวังกับคำตอบ
"ต้องไม่ลืมว่าแอ็กนัสป้องกันตัวเองด้วยสกิลไม่ได้เหมือนในดันเจี้ยนนะ ถ้าเกิดว่าเจอตัวง่ายๆ ข้อมูลเราก็หลุดออกไปง่ายน่ะสิ อีกอย่าง... เรากำลังแอบสร้างกลุ่มกันอย่างลับๆ ก็ทำให้มันดูลึกลับมากๆ ไปเลยเป็นไง"
"...ฉันก็คิดแล้วว่าเหตุผลนายมันไม่ค่อยจริงจัง"
เพราะขัตติยะติดเล่น แต่เหตุผลของเขาก็ดีพอที่จะรับฟัง
ใช่ แอ็กนัสไม่เหมือนฮันเตอร์ที่ใช้พลังนอกดันเจี้ยนได้ พวกเราใช้ได้แค่สกิลประเภทติดตัวเท่านั้น หรือไม่ก็สกิลที่ทำร้ายใครไม่ได้ เลยป้องกันตัวเองไม่ได้มากนัก พวกเขาควรระมัดระวังมากกว่านี้
โดยเฉพาะกับแอ็กนัสอย่างขัตติยะที่พิเศษอย่างมาก
"ถ้าอย่างนั้นฉันจะลองหาพื้นที่ดูนะคะ พอดีว่าในตระกูลเทวพันธ์มีที่ติดบางส่วนเหลืออยู่ ถ้าเอามาสร้างบ้านของพวกเราก็น่าจะได้" เซเรียเสนอ แต่ศัสตราไม่เห็นด้วย
"แบบนั้นตระกูลเทวพันธ์จะเจอตัวเราง่าย ทางเธอเองก็คงไม่อยากจะให้ทางนั้นรู้ตัวตนใช่ไหม เรื่องนี้คิดว่าให้ตินจัดการดีกว่า"
"ฮะ? ฉันเหรอ?" ขัตติยะชี้นิ้วใส่หน้าตัวเอง
"ก็นายเป็นหัวหน้า"
"...ตอนนี้ฉันชักไม่อยากเป็นหัวหน้าแล้วนะ"
คำว่าเป็นหัวหน้าเหมือนเป็นข้ออ้างในการโยนภาระมาให้ยังไงไม่รู้
แต่เรื่องนี้ก็ไม่เป็นปัญหากับขัตติยะจริงๆ นั่นแหละ
เพราะเขาเป็นลุกชายของเศรษฐีที่รอยมาจากการขายที่ดิน แน่นอนว่าเรื่องการติดต่อซื้อขายที่ดินในประเทศก็มีเส้นสายอยู่แล้ว
ที่เหลือก็แค่คิดว่าจะอยู่ส่วนไหนของประเทศเท่านั้นแหละ


## บทที่ 14 : พวงกุญแจ

หลังจากคุยรายละเอียดเกี่ยวกับการจัดตั้งกลุ่มที่มีแววจะเป็นองค์กรใหญ่ในอนาคตแล้ว ขัตติยะก็ชิงขอตัวกลับบ้านก่อน แล้วก็ไม่ลืมฝากซากมอนสเตอร์และแก่นพลังเวทให้กับเซเรียไปขายด้วย
สำหรับดันเจี้ยนล็อก คืนนี้เขาว่าจะไปสำรวจอีกครั้งสักหน่อย เพราะมีเวลากระชั้นนิดเข้ามาอีกครั้งแล้ว
เวลาเหลือหนึ่งวันกับอีกไม่กี่ชั่วโมง
"นี่แฟร์"
[กำลังรอคำสั่งโฮสต์]
"ฉันสามารถเก็บกุญแจแห่งพันธสัญญาอื่นขึ้นมาได้หรือเปล่า"
[โฮสต์กำลังหมายถึง การเก็บกุญแจแห่งพันธสัญญามาเพื่อใช้เอง หรือเก็บมาเพื่อให้คนอื่นใช้?]
"แน่นอนว่าต้องเก็บมาให้คนอื่นใช้สิ เท่าที่ฉันอ่านนิยายของพี่สาวมา แอ็กนัสไม่สามารถเก็บกุญแจซ้อนกันได้ ถ้าเก็บขึ้นมามันจะหายไปในห้าวินาที และถึงแม้ว่าแอ็กนัสที่มีกุญแจแห่งพันธสัญญาสีทองแดงแต่เก็บกุญแจสีเงินได้ ระดับของกุญแจก็จะไม่เปลี่ยนด้วย"
กุญแจแห่งพันธสัญญาผูกแล้วเปลี่ยนสีไม่ได้ ที่ทำได้มีแค่เลื่อนขั้นเท่านั้น
แต่เขามันแอ็กนัสประหลาดที่มีอาชีพระดับ EX กับสกิลที่ไม่รู้รายละเอียดอีกหนึ่งอย่าง
เขาคิดว่าจะลองทดสอบดูว่ามันเป็นไปได้ไหมที่แอ็กนัสอย่างเขาจะถือกุญแจแห่งพันธสัญญาเกินหนึ่งอัน
[ถ้าเก็บมาเพื่อให้คนอื่นใช้โฮสต์สามารถทำได้]
คำตอบของแฟร์ทำให้ขัตติยะตาวาวด้วยความตื่นเต้น
"จริงเหรอ?"
[ใช่ โฮสต์สามารถทำหน้าที่เป็น 'พวงกุญแจ' ให้กับกุญแจแห่งพันธสัญญาที่เก็บได้เหล่านั้น มันจะไม่นับโฮสต์เป็นแอ็กนัสอยู่แล้ว และจะไม่หายไปเมื่อเก็บมันไว้]
"เดี๋ยวนะ หน้าที่พวงกุญแจที่ว่ามันคืออะไร?"
[ก็คือห่วงคล้องไม่ให้กุญแจหลุดหรือหล่นหาย]
"อันนั้นมันก็คำอธิบายพวงกุญแจทั่วไปไหมล่ะแฟร์! ฉันหมายถึงการทำหน้าที่เป็นพวงกุญแจนี่มันทำได้ยังไงต่างหาก"
[ด้วยเอฟเฟกต์ที่ซ่อนอยู่ของสกิล 'โอ้~ เพื่อนรัก' สามารถใช้มันกับกุญแจแห่งพันธสัญญาได้ และแอ็กนัสที่ได้รับกุญแจแห่งพันธสัญญาจากโฮสต์ก็จะอยู่ในลิสต์ 'เพื่อน' โดยอัตโนมัติ]
"อ้าว ทำไมคราวนี้ถึงรู้เอฟเฟกต์ที่ซ่อนอยู่ได้ล่ะเนี่ย" ขัตติยะมองจอสีทองอย่างกังขา
ก่อนหน้านี้ยังบอกอยู่ว่ามันซ่อนเลยมองไม่เห็น ตอนนี้เห็นได้ไง
[เพราะมีเอฟเฟกต์ที่ซ่อนอยู่แสดงออกมา สกิลอื่นจึงแสดงผลเอฟเฟกต์ที่ซ่อนอยู่ให้เห็นซึ่งเป็นสกิลระดับ S ขึ้นไปเท่านั้นที่มี]
"อ้อ ไหนขอดูหน่อยสิ"
[สกิล ■■■ (EX)
ประเภท : ????
รายละเอียด : ????????????]
"..."
[…]
[เดจาวู]
จะดูสกิลก็ช่วยเลือกที่มันอ่านได้หน่อยไม่โฮสต์ อยากรู้อยากเห็นไอ้ที่มันเป็นไปไม่ได้ก่อนทำไมกัน ระบบผู้ช่วยแฟร์เริ่มเข้าใจความรู้สึกของมนุษย์ที่เรียกว่าปวดหัว
"ก็เห็นบอกว่าระดับ S ขึ้นไปก็คิดว่าสกิลนี้มันจะมีบอกใบบ้างนี่นา"
เข้าใจคนอยากรู้อยากเห็นแต่ไม่ได้รู้หน่อยสิ
มันคันยิบๆ ในหัวใจ
เขาเปิดสกิลของอาชีพอยากเป็นอะไรก็ตามใจที่มีระดับ S ทั้งสองขึ้นมาอ่าน
[สกิล โอ้~ เพื่อนรัก! (S)
ประเภท – ติดตัว, เรียกใช้ (ระดับ 1)
รายละเอียด – แอ็กนัสที่ถูกใช้สกิลนี้จะเข้ามาอยู่ในลิสต์รายชื่อ 'เพื่อน' ช่วยเพิ่มความสัมพันธ์ที่ดีให้กับคุณและแอ็กนัส เมื่อเรียกใช้งานขณะต่อสู้ทั้งคุณและ 'เพื่อน' จะได้รับบัฟเพิ่มการโจมตี 1% ต่อจำนวน 'เพื่อน' ที่อยู่ในพื้นที่เดียวกัน เป็นเวลา 30 นาที
เอฟเฟกต์ซ่อน 'พวงกุญแจ' – สามารถใช้สกิลกับกุญแจแห่งพันธสัญญาที่ไร้เจ้าของและเก็บไว้เองได้ เมื่อมอบกุญแจแห่งพันธสัญญาที่ติดเอฟเฟกต์ 'พวงกุญแจ' แอ็กนัสที่เป็นเจ้าของกุญแจจะถูกเพิ่มเข้าสู่ลิสต์รายชื่อ 'เพื่อน' โดยอัตโนมัติ
คูลดาวน์ – 1 ชั่วโมง]
[สกิล เจ็บแค้นเคืองโกรธ (S)
ประเภท – เรียกใช้ (ระดับ 1)
รายละเอียด – เมื่อสูญเสียแอ็กนัสในลิสต์รายชื่อ 'เพื่อน' จะสามารถใช้สกิลนี้ได้ คุณจะได้รับพลังเวททั้งหมดที่สะสมอยู่ในตัวแอ็กนัสมาเพิ่มให้กับตนเองชั่วคราวเป็นเวลา 60 นาที หากสามารถล้างแค้นผู้ที่ทำร้ายแอ็กนัสในลิสต์รายชื่อ 'เพื่อน' ได้ จะได้รับรางวัลสองเท่าจากปกติ
เอฟเฟกต์ซ่อน 'ยูดาส' – หากแอ็กนัสในลิสต์รายชื่อ 'เพื่อน' ได้ทำการทรยศหรือโจมตีคุณ แอ็กนัสคนนั้นจะถูกถอดชื่อออกและรับบทลงโทษสูญเสียพลังเวท ค่าประสบการณ์ และสกิลทั้งหมดที่มีเป็นเวลา 4 ชั่วโมง
คูลดาวน์ – 6 ชั่วโมง]
"เอฟเฟกต์ 'ยูดาส' นี่โหดเหมือนกันนะ แต่ก็เป็นเรื่องดี มันทำให้รู้สึกปลอดภัยในระดับหนึ่งแม้จะมีคนทรยศก็ตาม" ขัตติยะพยักหน้าพอใจ
เขาไม่ได้คาดหวังว่าแอ็กนัสที่มารวมกลุ่มกันจะต้องชอบเขา เชื่อในตัวเขาหรือฟังคำสั่งอย่างเคร่งคลัด แค่เพียงไม่ทรยศกันก็พอแล้ว
เมื่อมีสกิลนี้ด้วยแอ็กนัสที่ทรยศจะได้รับโทษอย่างร้ายแรง
มันเหมือนทำให้คนที่แข็งแกร่งไปแล้วกลับไปเป็นมนุษย์ธรรมดา ซึ่งคนธรรมดาไม่อาจต่อการกับแอ็กนัสได้ แม้ว่าจะไม่อยู่ในดันเจี้ยนก็ตาม
พูดถึงลิสต์รายชื่อเพื่อน เขาสามารถเปิดดูได้และสามารถหาตำแหน่งของอีกฝ่ายได้ด้วย ซึ่งมันจะไม่เป็นปัญหาเมื่อพวกเขาหายตัวไปในดันเจี้ยนหรือถูกจับตัวไปในระหว่างนี้
ในกรณีเดียวกัน หากแอ็กนัสทรยศก็น่าจะระบุตำแหน่งด้วย
สี่ชั่วโมงก็เพียงพอที่จะจัดการอีกฝ่ายได้แล้ว
แล้วสกิลนี้ยังเพิ่มระดับได้ด้วย
แต่เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าสกิลนี้จะไม่มีโอกาสได้ใช้ เพราะไม่ว่าจะเป็นตัวสกิลหรือเอฟเฟกต์ซ่อนของมันก็เป็นเรื่องที่น่าเศร้า
"แต่เอฟเฟกต์ 'พวงกุญแจ' นี่มัน... ชื่อไม่แปลกไปหน่อยเหรอ?"
[เมื่อเทียบกับชื่อสกิลก็ปกติ]
"..."
เออ ใช่สิ
ชื่อสกิลของเขามันช่างไม่มีความปกติเลย
แต่เอฟเฟกต์ก็ช่วยให้มันดูดีอย่างเอคโค่หรือยูดาสไม่ได้หรือไง
แล้วเอฟเฟกต์ชื่อยูดาสก็ช่างเป็นชื่อที่แปลกๆ ยังไงไม่รู้
"แล้ว... ฉันจะไปหากุญแจได้จากไหนกันนะ มันตกอยู่ทั่วประเทศซะด้วยสิ" ถึงเอฟเฟกต์พวงกุญแจจะช่วยให้เขาหาพวกพ้องง่ายขึ้นแต่จะหากุญแจยังไง
[กุญแจสีทองมี 12 อัน กุญแจสีเงินมี 12,000 อัน กุญแจสีทองแดงมี 144,000 อัน]
"ทำไมมีมากขนาดนั้น ฉันว่านี่มันมากเกินไปรึเปล่า"
ในนิยายที่พี่สาวของเขาเขียนมันมีกุญแจในแต่ละเซฟโซนมีรวมกันสี่หมื่นอันนะ
กุญแจสีทองมีน้อยเขาไม่รู้สึกอะไร แต่แม้แต่สีเงินกับสีทองแดงยังมีตั้งขนาดนี้
มีเยอะมากแต่ที่เขาเห็นแอ็กนัสที่ปรากฏตัวมีแค่หลักร้อย รู้สึกว่ามันไม่ถูกต้องเลยสักนิด
[แฟร์ไม่ทราบเงื่อนไขการกำหนดกุญแจในแต่ละเซฟโซน แต่ที่เซฟโซนประเทศไทยที่โฮสต์อยู่มีกุญแจเท่านี้จริงๆ]
แฟร์เป็นผู้ช่วยของโฮสต์ไม่ได้รู้ทุกอย่างเกี่ยวกับโลกใบนี้ แต่รู้เกี่ยวกับสิ่งที่โฮสต์รู้และระบบช่วยเหลือของตัวเองเท่านั้น ระบบแอ็กนัสที่เป็นเหมือนกันมันก็ยังไม่เข้าใจ
"ถ้ากุญแจมีมากขนาดนั้น ฉันก็คงหาได้ไม่ยากมั้งเนี่ย"
ไม่ว่ากุญแจแห่งพันธสัญญาจะสีอะไร แค่มีมันก็จะได้เป็นแอ็กนัสแล้ว
ถ้าให้อยู่ในดันเจี้ยนต่อให้เป็นแอ็กนัสกุญแจสีทองแดง ก็ยังมีระดับเท่ากับฮันเตอร์แรงก์ C เลยนะ เพียงแต่พวกเขาเคยได้โอกาสในการใช้พลัง เพราะสถานที่ที่พวกเขาเข้าไปคือดันเจี้ยนระดับ B ขึ้นไป
ซึ่งนั่นไม่ใช่สถานที่ที่แอ็กนัสมือใหม่ที่ไม่เคยใช้สกิลมาก่อนเอาตัวรอดได้
"ถ้าจะหาอย่างน้อยก็เอาแบบมีคุณภาพมากกว่าปริมาณ... อยากได้แค่สีทองกับสีเงินมากกว่า"
แต่กุญแจสีทองแดงมีเป็นแสน เขาว่าแอ็กนัสส่วนใหญ่ที่เซ็นสัญญากับบริษัทต่างๆ ก็คงเป็นกุญแจสีทองแดงเกือบทั้งหมด
"ถ้ามีวิธีหากุญแจจะดีมาก..."
[ต้องใช้โชคจำนวนมากเลยล่ะโฮสต์]
"ตอนนี้ฉันก็มีค่าโชคนะ"
[ถ้าโฮสต์คิดว่าโชคแค่ 13 เยอะแล้ว โฮสต์ก็คงเป็นคนพอใจอะไรง่ายๆ ผิดคาด]
"นี่กำลังประชดฉันใช่ไหม" ขัตติยะหรี่ตามอง ถึงโชคจะดูเหมือนน้อยนิด แต่เมื่อเทียบกับค่าสเตตัสอื่นๆ แล้วมันก็ต่างกันมากเกินไปนั่นแหละ
[แฟร์กำลังชื่นชมโฮสต์อยู่ต่างหาก]
"ไม่ต้องพูดดด!"
[...]
ดูเหมือนโฮสต์จะหงุดหงิด
"เอาเถอะ ถ้าเจอกุญแจก็เจอ ถ้าไม่เจอก็แล้วแต่โชคละกัน" ขัตติยะถอนหายใจ "ไปเถอะ คืนนี้เตรียมตัวเข้าดันเจี้ยนล็อกเถอะ"
[รับทราบโฮสต์]
เซเรียที่กำลังขับรถกลับไปที่บ้านกำลังคิดถึงอะไรบางอย่าง
ถึงแม้ว่าภายนอกจะแสดงออกว่าสดใสและจริงใจ แต่มีแค่เธอที่รู้ว่าตัวเองดำมืดแค่ไหน มีเล่ห์เหลี่ยมแค่ไหน และเห็นแก่ตัวแค่ไหน
แต่ไม่รู้ทำไมเมื่ออยู่กับพี่ชายสองคนนั้นถึงได้ลดการป้องกันตัวเองลง
เพราะบรรยากาศ? หรือเพราะลักษณะนิสัย?
เธอหาคำตอบไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้คิดสงสัยว่าพวกเขาใช้ทักษะบางอย่างกับเธอ
แอ็กนัสใช้ทักษะนอกดันเจี้ยนไม่ได้ และถ้ามีการใช้สกิลมันจะไม่มีผลกับคนอื่นแต่มีผลกับแค่ตัวแอ็กนัส หรือถ้ามีผลต่อกันเธอจะสัมผัสได้
เพราะเมื่อใช้สกิล พวกเขาจะใช้พลังเวท ถึงตอนนั้นก็สัมผัสได้
แต่ที่เซเรียไม่รู้คือสกิลอาชีพของขัตติยะไม่เคยใช้พลังเวท ที่ใช้พลังเวทมีแต่สกิลจากอาชีพชั่วคราวเท่านั้น
ขัตติยะเองก็รู้ว่าสกิลอาชีพของเขาไม่จำเป็นต้องใช้พลังเวท แต่มีคูลดาวน์ในการใช้เฉยๆ
มันก็มีทั้งข้อดีและไม่ดี แต่ขัตติยะก็ไม่ได้สนใจมากนัก และไม่คิดจะบอกใคร
ถ้าไม่ถามเขาก็ไม่ยอมพูดออกมาง่ายๆ คล้ายไม่ได้ตั้งใจปิดบังแต่ลืมบอก ซึ่งศัสตราที่เป็นเพื่อนกันมานานเคยชินกับมันราวกับเป็นนิสัย
เซเรียจึงไม่ได้สงสัยอะไรเขาแค่คิดว่าชายหนุ่มขี้ลืมแต่จริงใจ
ไม่คิดว่าคนอย่างขัตติยะจะเป็นคนมีเล่ห์เหลี่ยม
เซเรียรู้สึกเป็นห่วงขัตติยะอย่างบอกไม่ถูก สำหรับศัสตราแล้วเขายังดูมีเล่ห์เหลี่ยมและพร้อมรับมือกับกลุ่มอำนาจอื่น แต่ขัตติยะดูเป็นคนธรรมดามาก กลัวเขาถูกหลอกยังไงไม่รู้
เขาดูอ่อนแอมากในสายตาของเธอ
แต่กลับสู้เก่งมากกว่าที่คิด ถึงเป็นเรื่องแปลก แต่บนโลกที่เปลี่ยนไปในตอนนี้ไม่มีอะไรแปลกมากไปกว่านี้ได้อีกแล้ว
เมื่อตัดสินใจร่วมมือกับทั้งสองคนเซเรียก็เลือกที่จะเชื่อใจอีกฝ่าย
ถึงจะยังไม่เชื่อใจเต็มร้อย แต่ก็มากกว่าคนอื่นๆ ที่เธอรู้จัก
"ถ้าผ่านเดือนแรกไปได้ด้วยดี พวกพี่จะเป็นสองคนที่สำคัญในโลกของฉันเลยนะ" เซเรียพึมพำด้วยรอยยิ้ม
บนโลกนี้คนสำคัญของเธอมีจำนวนนับด้วยนิ้วมือเดียว
แม้แต่พ่อแม่ของเธอก็ยังไม่นับเป็นคนสำคัญ
"เพรี ถ้าเธอได้เป็นแอ็กนัสด้วยก็ดีนะ" เซเรียมองคนขับรถของเธอ
เพรีเป็นเด็กสาวกำพร้าที่เธอรับมาเลี้ยง เป็นผู้ช่วยมือดีและบอดี้การ์ดส่วนตัวของเธอด้วย เป็นหนึ่งในคนที่สำคัญของเธอ เพราะตลอดเวลาที่อยู่ด้วยมาสิบปี เพรีไม่เคยทรยศหักหลังเธอมาก่อน
เป็นคนที่ปกป้องเธออย่างไม่คิดชีวิต
แน่นอนว่าเธอก็คิดจะปกป้องเพรีเหมือนกัน
"การเป็นแอ็กนัสมันอันตรายไม่ใช่เหรอคะคุณหนู" เพรีพูดขึ้น หญิงสาวมีใบหน้าที่สงบและแสดงอารมณ์ออกมาน้อย
ไม่ใช่ว่าเธอไร้ความรู้สึก แต่เพราะหน้าที่เธอจึงเก็บซ่อนความรู้สึกไว้ในใจมาตลอดจนกลายเป็นความเคยชิน
"ตอนนี้ไม่อันตรายแล้วล่ะ" เซเรียหัวเราะ
"หมายถึงชายทั้งสองคนที่มาเจอวันนี้เหรอคะ?"
"ใช่แล้ว"
"พวกเขาเชื่อถือได้เหรอคะ?" เพรีขมวดคิ้ว
เธอไม่เคยเห็นคุณหนูจะไว้ใจใครได้ง่ายดายขนาดนี้มาก่อน
แต่พวกเขารู้จักในดันเจี้ยนล็อกไม่กี่ชั่วโมงก็มีความไว้วางใจกันขนาดนี้ เป็นไปได้อย่างไร?
"พวกเขาเชื่อถือได้ แต่ก็ยังไม่ทั้งหมด" เซเรียเท้าคางมองออกไปนอกกระจกรถ "ตอนนี้การเป็นแอ็กนัสของเราจะไม่น่ากลัวอีกต่อไป"
ด้วยสกิลที่ขัตติยะมี เขาคือโล่ชั้นดีของเหล่าแอ็กนัส ถ้าเพียงไว้ใครถูกโจมตีแล้วเขาเอาตัวเข้าไปขวาง ก็จะได้สเตตัสที่เทียบเท่ามอนสเตอร์
แต่คนที่เขาไว้ใจขนาดจะเข้าไปช่วยขวางมีเท่าไหร่กัน?
อย่างที่บอกไป เธอคิดว่าขัตติยะนั้นเป็นคนธรรมดา ถ้าไม่ใช่คนสนิทกันก็คงไม่เข้าไปช่วยเหลือคนอื่นอย่างไม่เลือกหรอก ถึงแม้ว่าจะได้อาชีพนักบุญมาก็เถอะ
อาชีพมันก็แค่ตัวแบ่งแยกประเภทของผู้โจมตีและผู้สนับสนุนเท่านั้น
ถึงนักบุญจะโจมตีได้... ก็ปกติเนอะ?
"ถ้าคุณหนูว่าการเป็นแอ็กนัสด้วยกันแล้วดี ฉันก็จะมองหากุญแจแห่งพันธสัญญาด้วยค่ะ" เพรีไม่ขัดต่อคำสั่งของเซเรีย
เพราะไม่ว่าเรื่องอะไรเธอก็เห็นด้วยทั้งหมดอย่างไม่มีเงื่อนไข
"ไม่ต้องมองหาหรอก พวกเรายังมีคนที่จับตาดูอยู่มาก ปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตาก็แล้วกัน... หรือบางทีพี่ตินอาจจะทำให้ประหลาดใจอีกก็ได้"
อาจจะมีเรื่องที่เขาลืมบอกอีกแน่หลังจากกุญแจเลื่อนขั้นแล้ว
ไม่รู้ว่านักบุญอย่างเขาจะได้สกิลอะไรมาบ้างนะ
สงสัยจนอยากจะให้การเรียกของดันเจี้ยนล็อกมาถึงเร็วๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่เซเรียรอการเข้าดันเจี้ยนล็อกอย่างใจจดใจจ่อ


## บทที่ 15 : เรื่องที่เปลี่ยนไป

ศัสตราทำงานของตัวเองอย่างแข็งขัน หลังจากได้รับเงินจากเซเรียก็จัดเตรียมอาวุธชุดเกราะไว้ให้พร้อม ซึ่งเป็นของที่มีคุณภาพดีกว่าเดิม
ฮันเตอร์สายอาชีพช่างทำอาวุธหรืออุปกรณ์นั้นหาไม่ยาก
แต่พวกที่มีคุณภาพดีกลับหาไม่ง่าย
โชคดีที่เขามีเส้นสายทางนี้มากพอ และช่างฝีมือคนนี้ก็ยังเป็นคนไทยที่ออกไปต่างประเทศเพื่อเป็นฮันเตอร์ด้วย และทำงานอยู่ในโรงหลอมที่มีชื่อเสียงของอเมริกาด้วย
เขายินดีช่วยแอ็กนัสเพื่อให้รักษาเซฟโซนไว้ให้ได้ เพราะครอบครัวของเขายังอยู่ในประเทศ
เขายังต้องการที่ปลอดภัยสำหรับครอบครัวอยู่
ถึงฝีมือเขาจะไม่ใช่เบอร์หนึ่งของโรงหลอมแต่นับเป็นเบอร์สองก็ไม่ผิด เขาสามารถสร้างอาวุธหรืออุปกรณ์ในระดับ B-A ได้อย่างไม่ยากเย็น แต่ระดับ S อาจจะต้องใช้โชคมากหน่อย
ครั้งก่อนศัสตราก็ซื่อดาบกับชายคนนี้ แต่เป็นดาบระดับ B ก็ไม่คิดว่ามันจะไปพังในระดับ A ครั้งเลยเลยตัดสินใจเอาเป็นอาวุธระดับ A ทั้งหมดไปเลย
ถึงจะโชคร้ายเข้าไปอยู่ในดันเจี้ยนล็อกระดับ S มันคงยังช่วยได้แหละน่า
ส่วนที่ดิน ขัตติยะได้ส่งโฉนดมาให้เขาสักพักแล้วเพื่อให้ช่วยจัดการก่อสร้าง
ปัญหาคือโฉนดมีอยู่สองพื้นที่แตกต่างกัน
ไม่รู้ว่าขัตติยะเลือกอันไหนเจ้าตัวก็ไม่ได้บอก ศัสตราก็ยุ่งจนไม่ได้ถามสักที เรื่องสร้างบ้านสำหลับกลุ่มก็เลยต้องพักเอาไว้ก่อน
วันนี้พวกเขาทั้งสามคนมานัดเจอกันอีกครั้ง เพราะขัตติยะกล่าวว่าดันเจี้ยนจะเปิดในวันพรุ่งนี้ พวกเขาจึงต้องมาเลือกสิ่งของจำเป็นสำหรับเอาไปใช้ในดันเจี้ยนล็อก
ตอนเขาเลื่อนขั้นกุญแจแห่งพันธสัญญาได้ช่องเก็บของเพิ่มมาอีกหนึ่งช่อง จึงสามารถเตรียมของได้มากขึ้นอีกอย่าง
จะว่าไปแล้วช่องเก็บของของขัตติยะนี่เท่ากับเขาไหมนะ
ถึงแม้จะเห็นอีกฝ่ายหยิบอะไรออกมาบ้าง แต่เขารู้สึกว่าเหมือนมันจะมีเกินสิบช่อง
แต่ของที่หยิบออกมาก็ไม่ได้เกินอะไร แค่รู้สึกเอะใจเฉยๆ
จะว่าเป็นลางสังหรณ์ก็ได้
แน่นอนศัสตรานั้นรู้จักขัตติยะดี ด้วยท่าทางสบายๆ แบบนั้นอีกฝ่ายจะต้องมีความมั่นใจมากเกี่ยวกับเรื่องของตัวเอง
อย่าได้ถูกหน้าซื่อและนิสัยติงต๊องนั่นหลอกเอา
ถ้าเกิดขัตติยะต้องการใช้สมองเพื่อคิดอย่างจริงจังขึ้นมา ให้คิดเอาไว้ได้เลยว่าต้องมีคนซวยแน่ๆ
เพราะขัตติยะไม่เคยคิดอะไรจริงจังถ้าอีกฝ่ายไม่ใช่ศัตรู
สรุปคืออย่าได้เป็นศัตรูกันเด็ดขาด
"เฮ้! คิดอะไรอยู่น่ะคุณดาบ" ขัตติยะที่เดินเข้ามาในคอนโดมิเนียมของศัสตราเอ่ยเรียก เห็นอีกฝ่ายนั่งเหม่อไม่ได้สนใจหันมามองคนเปิดประตูเลยเอ่ยทัก
สงสัยจะคิดเรื่องจริงจังบ้างอย่างสินะ?
"มาแล้วเหรอ มาเร็วกว่าที่คิดนะ" ศัสตราไม่ตอบแต่ทักอีกฝ่ายที่มาถึงก่อนเวลาที่บอกเอาไว้
"โชคดีที่วันนี้รถไม่ติดน่ะ... เซเรียยังไม่มาสินะ?"
"ยังเลย คงมาถึงช่วงเย็นๆ นั่นแหละ ก็อยู่กันคนละจังหวัดนี่นา"
"อืม ตอนเที่ยงกินอะไรรึยังน่ะ"
"ยังเลย นายซื้ออะไรขึ้นมารึเปล่าติน"
"ไม่มีเลยสักนิด ก็คิดจะมากินข้าวฟรีบ้านนายเนี่ยแหละ"
"...นายก็ไม่จนแล้วนิสัยกินข้าวฟรีบ้านเพื่อนเนี่ยเลิกได้แล้วมั้ง" ศัสตรารู้สึกเอือมระอา ถึงเขาจะไม่ได้ติดอะไรเกี่ยวกับการเลี้ยงอาหารเพื่อน แต่เพื่อนครับ โปรดหยุดทำตัวจนๆ สักที
เขาเดินกับขัตติยะทีไรชอบถูกเปรียบเทียบ
ไม่ใช่ว่าเขาถูกเปรียบเทียบเสียหาย แต่เป็นขัตติยะต่างหากที่โดนเอาไปพูดเสียหายลับหลังมากมาย ซึ่งศัสตราไม่ชอบมันมาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
เพราะขัตติยะไม่เคยเอาเรื่องพวกนี้มาใส่ใจ
ไม่รู้ว่าใจกว้างหรือไม่แคร์คนอื่นกันแน่
"ก็เป็นมาตั้งหลายปีจะให้เลิกแบบปุบปับมันก็ไม่ได้นี่นา" ขัตติยะหัวเราะก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา "งั้นสั่งอาหารเอาแล้วกัน ให้เขาเอามาส่งนี่แหละ ขี้เกียจลงไปซื้อเองแล้ว"
"ถ้าจะสั่งก็สั่งเผื่อด้วย"
"รับทราบ... อยากกินอะไรอ่ะ ฉันอยากกินข้าวมันไก่ทอด"
"เอาเหมือนกัน"
"โอเค"
ขัตติยะกดสั่งอาหารอย่างชำนาญก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็นของศัสตราเพื่อหาน้ำดื่ม จากนั้นก็กลับมานั่งที่โซฟาตัวโปรดของเขา
"แล้วเรื่องอุปกรณ์ได้มาเรียบร้อยแล้วใช่ไหม?"
"เรียบร้อย นายก็น่าจะรู้ว่าฉันจัดเตรียมพร้อมก่อนเสมอนะติน"
"จ้าๆ พ่อคนเจ้าระเบียบจู้จี้จุกจิก" ขัตติยะไหวไหล่
"แล้วโฉลดที่ดินที่ส่งมาให้เนี่ย นายเอาอันไหน?" ศัสตราถามในเรื่องสำคัญ แน่นอนว่าเขาไม่มีทางลืมมันเมื่อได้โอกาสถาม
"ก็เอาทั้งสองอันไง"
"ฮะ?"
"สร้างสองที่ไปเลย นายไม่รู้เหรอเวลาองค์กรลับเขาสร้างฐานเขาจะต้องมีฐานหลายที่ ฐานหลักกับฐานรองอะไรงี้อะ!"
โรคจูนิเบียวของขัตติยะกำเริบอีกครั้ง ศัสตรากุมขมับแล้วนวดแรงๆ เพื่อบรรเทาอาการปวดหัว
"สรุปคือเราควรมีฐานสำรองใช่ไหม?"
"ใช่แล้ว!"
"แล้วนายจะเอาที่ไหนเป็นฐานหลักล่ะ ที่หนึ่งอยู่นครราชสีมา อีกที่ก็จังหวัดตาก นี่มันคนละภาคกันเลยนะครับคุณขัตติยะ!"
"อ้าว ปกติฐานหลักฐานรองก็ต้องสร้างห่างกันสิครับคุณศัสตรา สร้างใกล้เขาก็หาเจอสิ"
"มันก็ไกลก็ไปเว้ย!" ศัสตราพูดอย่างหงุดหงิด
คนละภาคเลยนะเข้าใจไหม?
คิดว่าประเทศไทยมีพื้นที่กี่ตารางกิโลเมตรครับ?
ขึ้นเครื่องบินไปอาจจะใช้เวลาไม่นาน แต่ถ้าขับรถไปนี่คือครึ่งวันก็ยังไม่ถึงเลยนะ แทบไม่ต่างอะไรกับการขับรถไปจากบ้านเซเรียถึงบ้านเขาเลย
"เอาน่า ถึงมันจะไกลแต่ในอนาคตอาจจะมีประตูวาร์ปได้ เราก็จะสามารถเชื่อมต่อฐานทั้งสองได้แล้วยังไงล่ะ อีกอย่างมันก็ยังเป็นฐานในประเทศ ยังไงก็ปลอดภัย" ขัตติยะปรามเพื่อนที่กำลังฉุนเฉียว
แน่นอนว่าที่พูดนั่นก็เป็นเรื่องจริง
ในอนาคตอันใกล้จะมีประตูวาร์ปที่สร้างเลียนแบบเกท เพื่อเคลื่อนย้ายคนและสิ่งของขนาดใหญ่ โดยไม่ต้องใช้ฮันเตอร์นักเวทที่มีสกิลเทเลพอร์ต
แต่นั่นก็อีกสองปี
ถึงตอนนั้นบ้านก็คงเสร็จพร้อมอยู่แล้วแหละ
ตอนนี้สิ่งสำคัญรองลงมาจะกลายเป็นเรื่องเงินทุน
ถึงเงินเกือบสองร้อยล้านสำหรับคนทั่วไปอาจจะเยอะมาก แต่นั่นไม่เพียงพอต่อความต้องการของแอ็กนัสที่ต้องเข้าไปในดันเจี้ยนล็อก
อาวุธสมัยใหม่อย่างปืนไม่มีผลกับมอนสเตอร์ระดับ C ขึ้นไป ดังนั้นเลิกคิดไปได้เลยที่จะใช้ปืนฆ่ามัน อาวุธจึงต้องของสั่งทำหรือไม่ก็ได้รับจากดันเจี้ยน
การสร้างอาวุธมันแพงมากนะ แม้มันไม่ใช่ของผิดกฎหมายแล้วในตอนนี้
เพราะอาวุธเป็นสิ่งสำคัญสำหรับฮันเตอร์และแอ็กนัสในการต่อสู้ หากมีการจำกัดการซื้อขาย หรือมีเงื่อนไขขั้นตอนที่ซับซ้อนจะไม่ทันการเอา
โดยเฉพาะกับแอ็กนัสที่ไม่รู้เวลาที่แน่นอนที่จะเข้าดันเจี้ยนล็อก
เหมือนที่ขัตติยะเคยซื้ออาวุธทางช็อปปิ้งออนไลน์นั่นแหละ
"ตอนนี้เราว่างก็ขอดูอาวุธที่เตรียมมาหน่อยแล้วกันนะ อยู่ในห้องฉันใช่ไหม?" ขัตติยะเดินไปที่ห้องที่เขาจองไว้แล้วกับศัสตรา เพราะขัตติยะไม่ได้มาค้างที่นี่บ่อยๆ มันเลยกลายเป็นถึงห้องเก็บของ
ตอนนี้นอกจากเตียงกับตู้เสื้อผ้า ที่เหลือคือกองอาวุธและชุดเกราะเต็มไปหมด
ขัตติยะรู้สึกว่าห้องนี้ไม่น่านอนขึ้นมาทันที
นอนท่ามกลางอาวุธรายล้อมรอบตัว มันต้องเสียวไส้มากแน่ๆ
ถึงจะคิดอย่างนั้นแต่ขัตติยะก็เข้าไปเลือกดูอาวุธ มันเป็นของคุณภาพดีทั้งหมด ชุดเกราะเป็นเกราะเบาใส่แล้วไม่เกะกะ มีผ้าคลุมอีกหลายแบบให้เลือกและมีป้ายกำกับคุณสมบัติเอาไว้ด้วย
ชิ้นนั้นก็ดี ชิ้นนี้ก็อยากได้ อู้ว! อยากจะเหมา...
"นายถูกใจชิ้นไหนก็หยิบไปได้เลย... แต่เอาไปทั้งหมดไม่ได้" ศัสตราเอ่ยขัดคอคนที่คิดจะโกยอย่างเต็มที่
"...ครับ คุณพยาธิในท้องของผม"
ขัตติยะเดาะลิ้นอย่างขัดใจ แต่ก็เลือกดูอาวุธอย่างละเอียด
ความชำนาญมีดสั้นเขาสูงที่สุด รองลงมาคือดาบ เขาก็ควรเลือกอาวุธสองชิ้นนี้เหมือนเดิมจะดีกว่า ระดับเพิ่มขึ้นมันช่วยเพิ่มพลังโจมตีด้วย ถือเป็นเรื่องดีที่มีสกิล
ว่ากันตามตรง เขาก็ถนัดอาวุธทุกรูปแบบนั่นแหละ สมัยเรียนมัธยมก็ฝึกมาหลายที่ แต่ไม่เคยได้เอามาใช้จริงมาก่อน ยกเว้นเมื่อไม่นานนี้ในดันเจี้ยนล็อก
อ้อ ที่พูดนั่นคือเรื่องของชาติที่แล้วนะ ชีวิตนี้ไม่เคยฝึกอาวุธแต่เล่นกีฬา
เพราะพี่สาวเป็นคนอยากเรียน เขาเลยต้องไปเรียนเป็นเพื่อนและคู่ซ้อมให้เธอบ่อยๆ ก็เลยมีความสามารถด้านการต่อสู้ติดตัวมาด้วย
ข้อเสียอย่างเดียวคือร่างกายนี้ตามไม่ทันทักษะของเขา
ถึงเล่นกีฬาจะทำให้สุขภาพแข็งแรงแต่มันไม่ได้ขัดเกลาครบถ้วนเหมือนต่อสู้จริง ครั้งก่อนตอนต่อสู้ยังรู้สึกประสาทสัมผัสยังทื่อๆ อยู่ เคลื่อนไหวยังไม่ได้ดั่งใจ แต่คิดว่าอยู่ไปอีกสักพักก็คงจะชินได้เอง
เข้ามาอยู่ในโลกนี้แล้วเรื่องสู้มันต้องชินแหละ
หลังจากหยิบดาบยาวหนึ่งเล่มและมีดสั้นสองเล่มมาแล้ว ขัตติยะก็ยัดมันเข้าช่องเก็บของ เสื้อคลุมที่เขาเลือกก็เป็นเสื้อคลุมสีขาว มีคุณสมบัติช่วยเพิ่มพลังของสายเวท ศัสตราคงเตรียมมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ
ถึงจะไม่ค่อยชอบสีขาวเท่าไหร่ แต่ออฟชันฟื้นฟูพลังเวทและลดระยะการร่ายเวทนั้นดีมาก เหมาะสำหรับนักบวชหรือนักเวท
หลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมงเซเรียก็มาถึง เธอยังคงมาคนเดียวและคนใช้กับบอดี้การ์ดของเธอรออยู่ข้างล่าง ขัตติยะรู้ว่าทำไมเธอถึงไม่พาบอดี้การ์ดมาด้วย เพราะที่นี่มีแต่แอ็กนัส พวกเขาที่เป็นคนธรรมดาไม่อาจเข้ามามีส่วนร่วมได้
"พี่ดาบมีอาวุธดีๆ เยอะมากเลยนะคะเนี่ย" เซเรียไปเยี่ยมชมห้องอาวุธบ้าง มีของหลายชิ้นที่ทำให้เธอตาวาว อดไม่ได้ที่จะชื่นชม
เส้นสายของศัสตรานั้นดีมากจริงๆ
"เลือกได้ตามสบาย แต่อย่าเอาไปเกินตัวล่ะ ช่องเก็บของอาจะไม่พอ" ศัสตราเตือนด้วยความหวังดี กลัวจะเหมือนคนโลภแถวๆ นี้ที่อยากได้ทุกอย่างโดยไม่ดูช่องว่างในช่องเก็บของ
ถ้าเอาไปหมดห้องนี้ยี่สิบช่องเก็บของก็ไม่พอหรอก
"งั้นฉันขอเป็นมีดสั้นกับหน้าไม้นะคะ ดูมันเหมาะกับอาชีพของฉันมากกว่า" เซเรียหยิบของอย่างไม่ลังเล "แล้วก็เสื้อคลุมสีดำ อันนี้น่าจะช่วยฉันในเรื่องการอำพรางกายในเงาได้ดียิ่งขึ้น แต่ไม่คิดว่าของแบบนี้พี่ดาบก็หามาได้นะเนี่ย สุดยอดไปเลย"
"พอดีมีคนรู้จักเป็นฮันเตอร์สายผลิตล่ะนะ" ศัสตราไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ
เขาเตรียมของมาโดยคำนึกถึงอาชีพของทุกคนแล้ว แน่นอนว่าก็ยังมีตัวเลือกอื่นเพิ่มขึ้นมาอีกเล็กน้อยที่ไม่เกี่ยวข้อง อย่างเครื่องประดับหรือาวุธหนักอย่างขวานเป็นต้น
ด้วยความเข้าใจว่าเผื่อมีคนอยากเอาไปลองของ... ซึ่งคนที่ว่าก็คือขัตติยะนั่นแหละ
ยังดีที่วันนี้ไม่ได้ติดเล่น จึงไม่ได้หยิบขวานติดมือไปด้วย
พวกเขานั่งเล่นพูดคุย กินอาหารและพักผ่อนเพื่อรอเวลา จนกระทั่งหน้าจอสีฟ้าปรากฎตรงหน้าเพื่อนแจ้งเตือน
[ดันเจี้ยนล็อกกำลังเรียกหาพันธสัญญา]
[จะเริ่มวาร์ปใน 5 วินาที]
มันกำลังนับถอยหลัง
พวกขัตติยะเตรียมพร้อมอยู่แล้ว พวกเขายืนรอด้วยท่าทางมั่นใจ จนกระทั่งแสงสว่างวาบขึ้นแล้วพาพวกเขามายังที่ที่เป็นพื้นดินแห้งแล้งสีดำ
และจำนวนแอ็กนัสอีกนับร้อยที่ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นจากครั้งที่แล้ว?
"คิดไปเองหรือเปล่านะว่าแอ็กนัสมีเพิ่มขึ้น"
"ไม่ได้คิดไปเอง เพราะมีเหตุการณ์ดันเจี้ยนหยุดเรียกไปช่วงใหญ่คนเลยกังวลมาก จัดเตรียมแอ็กนัสเผื่อเอาไว้มากกว่าเดิม นายไม่เคยได้เจอโฆษณารับสมัครแอ็กนัสในโซเชียลบ้างหรือไง" ศัสตราถามอย่างเหนื่อยใจ
ไอ้เรื่องที่ควรรรู้ทำไมไม่รู้ล่ะครับคุณขัตติยะ
"โฆษณารับสมัครแอ็กนัสมันก็เป็นปกติอยู่แล้วนี่ แต่นี่มันก็เยอะเกินไป จากครั้งที่แล้วมันผ่านมากี่วันเอง? พวกเขาไปหากุญแจและคนที่เป็นแอ็กนัสมาจากไหนกันเนี่ย" นี่คือที่ขัตติยะข้องใจที่สุด
ถึงกุญแจแห่งพันธสัญญาในประเทศจะมีเยอะ แต่มันก็ไม่ใช่อะไรที่จะได้เยอะขนาดนี้ในเวลาสั้นๆ หรอกนะ
แล้วเรื่องแบบนี้ก็ไม่เคยมีในนิยายของพี่สาวด้วย
เซฟโซนประเทศไทยร่อแร่ที่สุดในห้าเซฟโซนเพราะแอ็กนัสอ่อนแอ และกุญแจก็หาเจอกันน้อย
แต่ตอนนี้คืออะไร?
แอ็กนัสหลายร้อยคนที่นี่มันทำให้ดันเจี้ยนใหญ่ดูแออัดในพริบตาเลย
แล้วเงื่อนไขดันเจี้ยนก็ดูแตกต่างออกไปเล็กน้อย
[คุณเข้าสู่ดันเจี้ยนล็อก – พื้นที่รกล้างแห่งความตาย]
[เงื่อนไขออกจากดันเจี้ยน
1. อยู่ในดันเจี้ยนครบ 1 ชั่วโมง
2. มองหารั้วหินเก่าซึ่งเป็นทางออกของดันเจี้ยน
3. จำนวนแอ็กนัสเหลือน้อยกว่า 500 คนจะได้ออกจากดันเจี้ยนทันที]
[ขอให้แอ็กนัสโชคดี]
มีเงื่อนไขข้อที่สามโผล่ออกมาด้วยและยังเป็นเงื่อนไขที่เหมือนกับไม่ว่ายังไงก็ต้องมีแอ็กนัสที่เสียสละเพื่อความอยู่รอด
เขาไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน แม้แต่ในนิยายก็ไม่เคยมี มันมีแค่สองเงื่อนไขชัดๆ
หรือว่า... พล็อตเรื่องเปลี่ยนไปแล้ว!?


## บทที่ 16 : กฎที่ซ่อนอยู่

"รอบนี้มีสามเงื่อนไข และยังต้องการลดจำนวนแอ็กนัสอีก ทำไปเพื่ออะไรน่ะ!" เซเรียกัดฟันกรอดอย่างหงุดหงิด
แค่ต้องมีแอ็กนัสเข้ามาตายเป็นจำนวนมากก็เป็นเรื่องที่แย่พอแล้ว แต่นี่ยังอยากจะลดจำนวนแอ็กนัสลงไปอีกเหรอ
ทำเพื่ออะไร!?
ทำแบบนี้ไปทำไม!?
"บางทีมันอาจมีกฎเกณฑ์บางอย่างซ่อนอยู่" ศัสตราอ่านข้อความนั้นทวนซ้ำอีกครั้ง "ที่จริงมีการเก็บสถิติจำนวนแอ็กนัสที่เขาดันเจี้ยนในแต่ละครั้งด้วย เซฟโซนอื่นมีเข้าไปได้ไม่เคยถึงจำนวนห้าร้อยสักครั้ง เพราะเซฟโซนของพวกเขาเล็กกว่าเมื่อเทียบกับเซฟโซนของเรา"
"งั้นแสดงว่าแอ็กนัสจะมีจำนวนคนเกินห้าร้อยคนไม่ได้งั้นเหรอ?" เซเรียขมวดคิ้ว
"ไม่หรอก จำนวนคนที่เข้ามาได้ต้องบาลานซ์กับจำนวนกุญแจที่มีอยู่ในแต่ละเซฟโซน ถ้ากุญแจในเซฟโซนนั้นมีมาก คนก็จะเข้าไปได้มาก ถ้าในเซฟโซนมีกุญแจน้อยคนก็จะเข้าได้น้อย" ขัตติยะตอบพวกเขา ศัสตราและเซเรียหันมามองอย่างสงสัย
"รู้จำนวนกุญแจที่มีในแต่ละเซฟโซนด้วยหรือไงครับคุณติน"
"รู้สิครับคุณดาบ อ้าว ฉันไม่เคยบอกมาก่อนเหรอ?"
"ไม่เคยบอกเว้ย!"
นี่ก็เรื่องสำคัญทำไมไม่บอกกันก่อนฮะ?
"อย่าเพิ่งทะเลาะกันพี่ชายทั้งสอง" เซเรียรีบห้ามปราม "แล้วที่ว่าจำนวนกุญแจนี่มันยังไงกันคะพี่ติน?"
"ก็ขนาดเซฟซโนไม่เท่ากันจำนวนกุญแจก็ไม่เท่ากันอยู่แล้ว ถ้าเทียบกับเซฟโซนที่พังไปก่อนหน้านี้ทั้งสองแห่งก็มีพื้นที่ละสี่หมื่นอันแล้ว"
"นั่นก็เยอะนะ"
"แต่ยังไม่เยอะเท่าเราน่ะสิดาบ ประเทศเรามีเป็นแสนอัน!"
"แสน!?"
"แสนเหรอ!?"
จำนวนที่มากกว่าสองเท่านั่นทำให้ทั้งสองคนตะลึง ไม่คิดว่าจำนวนกุญแจในพื้นที่ของพวกเขาจะเยอะขนาดนี้
"แต่จำนวนกุญแจขนาดนั้นทำไมถึงจำกัดจำนวนแอ็กนัสกันล่ะ?" เซเรียขมวดคิ้ว
"ไม่รู้สิ อาจมีบางอย่างที่ทำให้กฎมันเพิ่ม เช่น... ขั้นของกุญแจ?" เท่าที่ขัตติยะนึกออกก็คงมีเท่านี้ ในช่วงเวลานี้ต่อให้แอ็กนัสมีจำนวนมากก็ไม่น่าจะจำกัดจำนวน...
แม้ว่าในบรรดานั้นต้องมีกุญแจแห่งพันธสัญญาขั้นที่ 8 อยู่ด้วยก็ตาม
"ถ้าเป็นที่ขั้นของกุญแจ หากเราเพิ่มขั้นขึ้นเรื่อยๆ จำนวนแอ็กนัสที่เข้าได้จะไม่ลดลงอีกเหรอคะ?" เซเรียรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมเลยถ้าการเลื่อนขั้นทำให้จำนวนแอ็กนัสที่เข้าดันเจี้ยนได้ลดลง
แต่กุญแจที่มีอยู่ในเซฟโซนนี้มีถึงหนึ่งแสนอันเนี่ยนะ
"นั่นสินะ" ขัตติยะถอนหายใจ "แต่ยังไม่ต้องคิดมากหรอก บางทีมันจะไม่ได้เกี่ยวกับการเลื่อนขั้นกุญแจแห่งพันธสัญญาก็ได้ แต่เป็นอย่างอื่น"
'แฟร์ ตรวจสอบจำนวนแอ็กนัสที่มีอยู่ตอนนี้ได้ไหม?'
[จำนวนแอ็กนัสทั้งหมด 769 คน]
มีอีก 269 คนที่จะต้องตายเพื่อให้บรรลุเงื่อนไขข้อที่ 3 งั้นเหรอ?
ขัตติยะใช้สมองคิดอย่างหนักนึกถึงเรื่องที่เกี่ยวกับนิยายที่พี่สาวเขียนอย่างถี่ถ้วน จนกระทั่งนึกออก
มีอยู่ข้อหนึ่งที่บรรยายไว้ในช่วงต้นเรื่องเกี่ยวกับ 'กฎที่ชัดเจน' ที่นักลงทุนทุกคนจะต้องรับรู้มัน แต่เป็นหลังจากเกิดเกทขึ้นทั่วโลกและเซฟโซนแตกไปสองแห่งภายในเวลาสามปี
ซึ่งเป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นในปีนี้เอง
"ห้ามเด็กอายุต่ำกว่าสิบหกปีเป็นแอ็กนัส..."
"อะไรนะ?" ศัสตราหันมาเมื่อได้ยินเสียงของขัตติยะที่ดูสั่นเครือ
"มันเป็นข้อห้ามที่ไม่มีใครรู้ ไม่สิ มันเป็นกฎที่ซ่อนอยู่ แม้แต่ในพื้นที่เซฟโซนอื่นก็ยังไม่รู้ 'ห้ามเด็กที่อายุต่ำกว่าสิบหกปีเป็นแอ็กนัส' ไม่อย่างนั้นเงื่อนไขของดันเจี้ยนล็อกจะมีการปรับเปลี่ยน"
"นายรู้เรื่องนี้ได้ยังไงติน"
"ไม่มีเวลามาตอบแล้ว รีบมองหาเด็กนั่นเร็วเข้า!"
ในบรรดาแอ็กนั้นกว่าเจ็ดร้อยคนพวกขัตติยะวิ่งหาอย่างรวดเร็วก่อนจะครบเวลาหนึ่งนาทีที่มอนสเตอร์จะปรากฎ แต่คนเยอะขนาดนี้ สามคนช่วยกันหามันก็ยาก...
ในตอนนั้นพื้นดินก็สั่นสะเทือน ท้องฟ้าสีแดงเข้มราวกับย้อมไปด้วยเลือก พื้นดินแห้งและแตกระแหง มีป้ายหินพุงทะลุขึ้นมา
ที่นี่คือดันเจี้ยนล็อก 'พื้นที่รกร้างแห่งความตาย'
มันคือพื้นที่ที่กว้างและมีต้นไม้แห้งเหี่ยวเฉาตายอยู่จำนวนหนึ่ง ซึ่งมอนเตอร์ที่อยู่ที่นี่ไม่จำเป็นต้องคิดก็รู้ว่าเป็นประเภทไหน
ประเภทผีหรือไม่ก็ผีดิบ
ดันเจี้ยนที่มอนสเตอร์อาจระดับไม่สูงแต่ปริมาณของมันเยอะมากอย่างแน่นอน
ส่วนจำนวนแอ็กนัสที่มาตายที่นี่เท่ากับเพิ่มจำนวนมอนสเตอร์ให้กับดันเจี้ยนเท่านั้นสินะ
ต้องรีบหา...
ถึงขัตติยะคิดจะเร่งรีบแต่สถานการณ์ไม่ค่อยดีจริงๆ ผู้คนต่างวิ่งหนีกระจัดกระจาย ทำให้เขามองไม่ออกว่าใครเป็นใคร ต่อให้สายตาเร็วแค่ไหนก็ไม่เพียงพอ
"ติน ฉันเจอแล้ว!" เสียงตะโกนมาจากศัสตรา ขัตติยะหันกลับแล้ววิ่งไปทางต้นเสียงทันที
ที่อยู่ตรงหน้าของตินคือเด็กหนุ่มที่ดูอายุน้อยและร่างผอมมาก มือเล็กๆ นั่นกำกุญแจสีเงินในมือแน่น ขัตติยะอุ้มเด็กคนนั้นขึ้นแล้วเรียกพวกเพื่อนของเขาให้วิ่ง
"ออกจากที่นี่กันก่อน!"
แม้ว่าจะมีที่หลบไม่มากแต่ก็ยังมีอยู่ ขัตติยะมองเห็นโพรงต้นไม้ที่แห้งอยู่ตรงนั้น เขายัดเด็กใส่มือของศัสตราแล้วผลักเพื่อนของเขาพร้อมเซเรียเข้าไปข้างใน ส่วนตัวเองยืนอยู่ที่หน้าโพรง
มอนสเตอร์ที่ออกวิ่งไล่คนเป็นโครงกระดูกหุ้มเกราะ ถืออาวุธในมือ พวกมันวิ่งไล่ตามเหล่าแอ็กนัสไปด้วยความเร็วที่ไม่มาก แต่จำนวนนั้นนับด้วยสายตาไม่ไหว
น่าจะมีมากกว่าหนึ่งพันตน
ทั้งหมดนั่นไปไล่ล่าคนอื่น แต่ก็มีมาล้อมพวกขัตติยะไว้ด้วยเหมือนกัน เพียงแต่ไม่ได้หันอาวุธเข้าใส่เท่านั้น
[สกิล แกะหรือหมาป่า กำลังทำงาน]
เพราะยังไม่ถูกโจมตีเอฟเฟกต์ที่ซ่อนอยู่จึงไม่ทำงาน แต่ขัตติยะยังคงไม่ประมาท เฝ้าระวังเพื่อนๆ ต่อไป
"มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะพี่ติน" เซเรียเอ่ยถามจากในโพรง
"มันเกี่ยวกับกฎที่ซ่อนอยู่ของดันเจี้ยนล็อกน่ะ" ขัตติยะขมวดคิ้วอย่างจริงจัง "น่าจะเคยเห็นว่าที่ผ่านมาไม่ค่อยมีแอ็กนัสที่อายุน้อยปรากฎขึ้นใช่ไหมล่ะ นั่นเพราะกุญแจแห่งพันธสัญญาจะไม่ดึงดูดเด็กที่อายุต่ำกว่าสิบหกปี หรือปรากฎในสถานที่ที่เด็กจะหยิบได้โดยเจตนา"
"นายไปรู้เรื่องนั้นได้ยังไง?" ศัสตราถามอย่างสงสัย
"เอาเป็นว่ารู้แล้วกัน ปัญหามันอยู่ตรงที่ถ้าเด็กอายุต่ำกว่าสิบหกปีเข้าดันเจี้ยนโดยเจตนาต่างหาก"
"มันจะเกิดอะไรขึ้น?"
"ก็อย่างที่เห็น มันมีเงื่อนไขที่สาม หรือจะเรียกว่าเงื่อนไขแสนสะดวกชั่วคราวก็ได้"
"เงื่อนไขแสนสะดวกชั่วคราว?"
"ใช่ เงื่อนไขนั้นมีขึ้นเพราะมีเด็กอายุต่ำกว่าสิบหกปีอยู่ในดันเจี้ยนล็อก เพื่อทำให้การผ่านดันเจี้ยนเป็นไปได้ง่ายขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน ถ้าเด็กที่เป็นแอ็กนัสตายไปก่อนที่เงื่อนไขข้อที่สามสำเร็จ เงื่อนไขที่สามจะหายไปและความยากของดันเจี้ยนล็อกจะเพิ่มขึ้นสองหรือสามเท่า!"
"อะไรนะ!?" ทั้งสองดูตกใจมาก
นี่เป็นเหตุผลที่ว่าทำไมขัตติยะถึงได้มองหาเด็กก่อนแล้วปกป้องไว้สินะ
เด็กหนุ่มก็ดูตกใจเช่นกัน ไม่คิดว่าในการเป็นแอ็กนัสก็มีเงื่อนไขอยู่ และดันเจี้ยนล็อกก็ไม่ใช่สถานที่ที่เอาตัวรอดได้อย่างง่ายดายขนาดนั้น
เขากำกุญแจแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว กลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา
"แล้วเจ้าหนูนี่เข้ามาเป็นแอ็กนัสได้ยังไง" เซเรียถามก่อนจะจิ้มเด็กราวกับเป็นสิ่งของบอบบาง
"ผะ... ผมถูกขายมา..." เด็กหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น แต่แอ็กนัสทั้งสามคนได้ยินมันชัดเจน
"ขายมางั้นเหรอ? จากที่ไหน? ไม่ใช่ในประเทศเราแน่ๆ" ศัสตรามีสีหน้าจริงจังมาก
ด้วยความเป็นอยู่ของเซฟโซน ต่อให้เป็นคนที่เรียกว่าจนแต่ก็ไม่ถึงขนาดที่จะขายลูกหลานของตัวเองเพื่อให้มาเป็นแอ็กนัสอย่างแน่นอน พวกเขาแค่เงินน้อยแต่ไม่ได้ขาดเงินหนักอะไร ส่วนใหญ่ที่ยอมเป็นแอ็กนัสเพราะแก่กันมากหรือต้องใช้เงินด่วน ไม่ก็เป็นโรคที่รักษาไม่หาย
แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีการส่งเด็กเข้ามาเป็นแอ็กนัส เพราะเขารู้ว่าเด็กเข้าไปจะรอดออกมาได้ยากกว่าผู้ใหญ่
"ผมมาจากพม่า..."
"ประเทศเพื่อนบ้านเลยนี่นา ลักลอบเข้ามาขายเหรอ ตอนขายก็แกล้งบอกว่าอายุเกินสิบหกปีแล้วงั้นสินะ" ขัตติยะจ้องเขม็งไปที่เด็กเพื่อให้เปิดปากพูดมากกว่านี้
ในบรรดาคนทั้งหมดขัตติยะดูไม่น่ากลัวที่สุดแม้ว่าจะทำหน้าจริงจัง ซ้ำยังยืนปกป้องที่ด้านหน้าทำให้รู้สึกประทับใจ เด็กหนุ่มจึงตอบเขาด้วยน้ำเสียงที่ดีกว่าปกติเล็กน้อย
"พวกเขาบอกอายุผมว่าปีนี่สิบหกแล้ว แต่ยังอีกสองสามเดือนกว่าจะอายุครบสิบหกจริงๆ แล้วทางผู้ซื้อก็ให้กุญแจผมมาในวันนี้เอง..."
"..." ขัตติยะเลิกคิ้วสูง
"..." ศัสตรานวดขมับ
"..." เซเรียกลอกตามองบน
มาถึงวันแรกก็แจ็คพ๊อตเลยเจ้าหนูนี่
"แต่แบบนี้ก็ได้รู้แล้วว่ามีการแอบซื้อขายเด็กเป็นแอ็กนัส เดี๋ยวช่วยบอกที่อยู่ด้วยนะ ฉันจะให้ดาบไปรับ" ขัตติยะพูดแล้วชี้ไปที่ชายผมทองข้างๆ เด็กหนุ่ม "นายอยู่กับพวกนั้นไม่ได้หรอก มีแต่จะทำให้เกิดเรื่อง"
"แต่... แต่ผมถูกขายไปแล้ว"
"ขายแล้วก็ซื้อกลับได้!"
"..." ทำไมพี่ชายผมสีเงินถึงต้องขึ้นเสียงด้วยละครับ
"แล้วก็ซีเรีย"
"ว่าไงพี่ติน?"
"ฉันไม่แน่ใจว่ามีใครบ้างที่รู้เรื่องกฎที่ซ่อนอยู่นี้บ้าง แต่ช่วยทำให้มันเป็นข่าวแล้วแพร่กระจายออกไปที ถึงการมีเด็กแอ็กนัสอายุน้องต่ำกว่าสิบหกปีจะทำให้ออกจากดันเจี้ยนล็อกได้ง่าย แต่ข้อเสียมันก็มีเยอะเหมือนกัน ถ้าไม่อยากให้ต้องหาแอ็กนัสมาตายเพิ่มมากกว่านี้ เราควรเปิดเผยมันออกไป"
ในนิยายเรื่องนี้ถูกเปิดเผยจากเซฟโซนอื่นที่รับซื้อเด็กไปเหมือนกัน
บางประเทศที่ยากจนและเสียหายอย่างหนักจากเกทที่เปิดออกถ้าไม่เป็นฮันเตอร์ก็ขายตัวเองเป็นแอ็กนัส
ฮันเตอร์มีกฎที่เด็กอายุต่ำกว่าสิบหกปีเข้าหอคอยไม่ได้เหมือนกัน แต่นั่นเป็นกฎที่ชัดเจน ซึ่งคนทั่วไปรู้ แต่ในดันเจี้ยนล็อกไม่ได้มีกฎที่ระบุไว้ชัดเจนขนาดนั้น
พวกเขาจะรู้แค่ว่ามีสองเงื่อนไขที่สามารถออกจากดันเจี้ยนล็อกได้
และมีเงื่อนไขชั่วคราวเพื่อทำให้ดันเจี้ยนง่ายขึ้นด้วยการเอาแอ็กนัสอายุน้อยเข้ามา แต่พวกเขาต้องปกป้องเด็กคนนั้นจนกว่าจะทำเงื่อนไขชั่วคราวได้สำเร็จ
ปกป้องเด็กหนึ่งคนแลกกับแอ็กนัสสองร้อยกว่าชีวิต และรักษาเซฟโซนไว้ได้
มันไม่คุ้มเหรอ?
มันอาจจะคุ้มสำหรับคนอื่น แต่การเสียแอ็กนัสไปเป็นจำนวนมากแล้วหาใหม่ มันง่ายอย่างนั้นซะที่ไหนกัน
อย่าได้ลืมว่าแอ็กนัสถูกมองเป็นเหยื่อสังเวยนะ
มีคนปกติที่ไหนอยากจะเป็นแอ็กนัสบ้าง
ยิ่งนานวันมนุษย์ธรรมของคนบนโลกนี้ยิ่งลดลง
แข็งแกร่งอยู่รอด อ่อนแอก็ตายไป ร่ำรวยก็อยู่สบาย ยากจนก็ดิ้นรนขายชีวิต
ถึงสังคมดูเหมือนไม่เปลี่ยนแปลงอะไร แต่ความเปลี่ยนแปลงจากโลกที่สงบสุขและสันติมันก็ทำให้รู้สึกถึงความแตกต่าง
โดยเฉพาะขัตติยะที่ได้อยู่ในโลกที่ไม่เคยมีเรื่องราวแบบนี้มานานหลายสิบปี และเพิ่งประสบกับเหตุการณ์เหล่านี้ได้เพียงเดือนเดียวเท่านั้น
เขารู้ซึ้งขึ้นมาอีกนิดแล้วว่า โลกนี้ไม่ได้น่าอยู่สำหรับทุกคน
แม้ว่าเขาจะสนุกกับการสำรวจดันเจี้ยนและฆ่ามอนสเตอร์แต่คนอื่นทำเพื่ออยู่รอด
มันต่างกันจริงๆ
แล้วจะปกป้องไหม?
ขัตติยะถามตัวเองขณะมองเด็กหนุ่มที่เพิ่งจะอายุสิบห้าปี คิดอย่างถี่ถ้วนแล้วก็รู้สึกว่า... เขายังเด็กอยู่ คงต้องการการปกป้องดูแล
แต่เขาตัดสินใจแทนเด็กนั่นไม่ได้
"เจ้าหนู นายชื่ออะไร?"
"ธันดาครับ" เด็กหนุ่มตอบ
"อยากจะมีชีวิตรอดอยู่ต่อไหม"
"อยาก!"
"ถ้าอย่างนั้นนายควรเลือกว่าจะอยู่กับผู้ซื้อคนนั้นหรือมาอยู่กับพวกเรา" ขัตติยะเอ่ยทางเลือกให้กับเด็กหนุ่ม
นี่คือสิ่งที่เขาควรตัดสินใจด้วยตัวเอง
"ถ้าไปกับพวกพี่ผมจะรอดใช่ไหม?"
"ไม่รับปาก แต่จะปกป้องให้ดีที่สุด"
"เรื่องเงิน..."
"ไม่ต้องห่วง เงินที่นายควรได้ก็จะได้ แต่เงินมันไม่ฟรีหรอกนะต้องทำงานด้วย"
"ตกลง! ผมจะอยู่กับพวกพี่" เด็กน้อยตอบอย่างหนักแน่นราวกับกำลังคว้าเชือกช่วยชีวิตเส้นสุดท้ายได้ ไม่มีความลังเลอีกต่อไป
"งั้นก็ดีเลย" ขัตติยะยิ้มอย่างพอใจ จากนั้นรอยยิ้มก็แปลกขึ้นเรื่อยๆ จนศัสตราเริ่มไม่ไว้วางใจเพื่อนสนิทตัวเองแล้ว
"นี่นาย อย่าบอกนะว่า..."
"ใช่เลยครับคุณศัสตรา" ขัตติยะขยิบตาให้ "ธันดา รับมีสั้นนี่ไป"
"ครับ?" ธันดารับมันมาถือ มีดสั้นดูส่องแสงเงางามผิดปกติ จากนั้นเขาก็ได้ยินขัตติยะพูดบางอย่างที่ทำให้ตัวแข็งทื่อ
"แล้วก็ออกไปฆ่าพวกโครงกระดูกสักตัวนะ!"
"!!!!"
พี่ครับ! มีสั้นอันเดียวกันจะไปฆ่าโครงกระดูกหุ้มเกราะได้ยังไงกัน
แล้วเขาเพิ่งเป็นแอ็กนัสมือใหม่สุดๆ นะ นี่กำลังจะส่งผมไปตายเหรอครับ!!


## บทที่ 17 : เดี๋ยวก่อน...

"มีดสั้นนั่นเคลือบพลังศักดิ์สิทธิ์ไว้ใช่รึเปล่า?" ศัสตรามองมีดสั้นที่แวววาวนั่น เขาที่เคยใช้อาวุธเคลือบพลังศักดิ์สิทธิ์มาก่อนจึงจำได้ในทันที
"ใช่แล้ว อาวุธนี้จะทำความเสียหายได้มากกับมอนสเตอร์ตระกูลผีนะ ต่อให้เป็นเลเวลหนึ่งก็ไม่น่าจะมีปัญหา... ละมั้ง?" ขัตติยะเอียงคออย่างสงสัยนิดหน่อย
เขาไม่เคยตีกับโครงกระดูกมาก่อนด้วยเลเวลหนึ่งนี่สิ
แต่พลังศักดิ์สิทธิ์น่ะช่วยได้อย่างแน่นอน
"ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยใช้มันที่มีดสิ้นของฉันด้วยค่ะ" เซเรียยื่นดาบสั้นมาตรงหน้าตาเป็นประกาย ประสิทธิภาพของเคลือบอาวุธศักดิ์สิทธิ์เธอได้เห็นมาแล้ว และเธอเองก็อยากจะลองของ
ทั้งสกิลทั้งเลเวลที่เพิ่มขึ้น อยากจะลองสู้กกับมอนเตอร์พวกนี้ดู
"ได้สิ" ขัตติยะรับมีดสั้นมาแล้วเปลี่ยนอาชีพของเขา
[คุณเปลี่ยนอาชีพชั่วคราว]
[คุณได้รับอาชีพเป็นนักบุญ]
ที่นี่เหมาะกับอาชีพนักบุญมากกว่าพาลาดิน
[เปิดใช้สกิลเคลือบอาวุธศักดิ์สิทธิ์]
[อาวุธของคุณจะเพิ่มความทนทาน 30% ต้านทานการกัดกร่อนและคำสาป 100% เป็นเวลา 5 นาที]
[เพื่อระดับ เคลือบอาวุธศักดิ์สิทธิ์ 1 > 2]
ขัตติยะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ระดับสกิลเพิ่มขึ้นแล้ว ขึ้นง่ายจริงๆ
สมกับเป็นแอ็กนัสที่อยู่ในดันเจี้ยนแล้วจะพัฒนาเร็วขึ้นสามเท่า แม้ว่าจะใช้สกิลแค่ไม่กี่ครั้งก็ตาม
ด้วยระดับที่เพิ่มขึ้นมันจึงเพิ่มเวลาคงอยู่นานขึ้นหนึ่งนาที และเพิ่มความทนทานอีก 5%
แต่ก็แลกมากับการใช้พลังเวทมากขึ้น
เห็นทีเขาต้องเอาแต้มไปลงกับสติปัญญาบ้างแล้วสิ กลัวพลังเวทไม่พอใช้
[เพิ่มพลังโจมตีขั้นสูง +22% เป็นเวลา 6 นาที]
[เพิ่มพลังป้องกันขั้นสูง +22% เป็นเวลา 6 นาที]
[เพิ่มความเร็วขั้นสูง +22% เป็นเวลา 6 นาที]
[เพิ่มฟื้นฟูพลังเวทขั้นสูง +27% เป็นเวลา 10 นาที]
ขัตติยะร่ายสกิลต่อเนื่อง ถึงจะมีคูลดาวน์อยู่บ้างแต่ก็ไม่เป็นปัญหา ถึงยังไงมอนสเตอร์พวกนี้จะไม่โจมตีเขาก่อนอยู่แล้ว เขาจึงร่ายใส่คนอื่นก่อนแล้วตัวเองเป็นคนสุดท้าย
จนระดับสกิลเพิ่มขึ้นอีกขั้น
ขึ้นง่ายโดยใช้ความพยายามไม่ถึงครึ่ง
ขัตติยะไม่ได้ไปสู้ แต่นั่งอยู่หน้าโพรวที่ก่อนหน้านี้พวกศํสตราหลบซ่อนอยู่ ศัสตราและเซเรียได้ออกไปทดสอบสู้กับพวกโครงกระดูกดู มีความสูสีอยู่บ้างเพราะอาวุธและสกิลเสริมของขัตติยะ
ส่วนธันดานั้นแม้จะมีความทุลักทุเลอยู่บ้างแต่ก็เริ่มคล่องแคล่วขึ้นทีละน้อย
เอ้อ ลืมถามไปเลยว่าเจ้าเด็กนั่นได้อาชีพอะไรมา
กุญแจสีทองสามารถมีอาชีพ S-A
กุญแจสีเงินสามารถมีอาชีพ A-B
กุญแจสีทองแดงสามารถมีอาชีพ B-C
ถ้าเจ้าหนูโชคดีก็อาจจะได้อาชีพระดับ A เหมือนศัสตราก็ได้ แต่การพัฒนาคงไม่เท่ากัน
ถึงจะ A เหมือนกัน ความต่างก็คือจำนวนสกิลและความสามารถในการพัฒนาต่อไปด้วย ไม่อย่างนั้นเขาจะแบ่งระดับกุญแจแห่งพันธสัญญาทำไมแต่แรก
"ถ้าไม่ไหวก็ถอยกลับมาได้นะ" ขัตติยะตะโกนบอก เขานั่งโล่งไม่มีใครเหลียวแลแม้แต่มอนสเตอร์
ว่างมากจนอยากจะนอน
มีแอ็กนัสที่ออกไปสู้กับพวกโครงกระดูกบ้างแล้วเมื่อเห็นว่าพวกศัสตราสามารถต่อสู้ได้ แต่ไม่ได้มีใครเอะใจหรือสงสัยในตัวชายหนุ่มผมสีเงินที่นั่งโดดเดี่ยวอยู่เลยสักนิด
"ไหวอยู่น่า นายก็ดูเวลาดีๆ บัฟเรื่อยๆ ล่ะ!" ศัสตราเหลือบมอง
"พลังเวทอย่าใช้หมดนะพี่ติน" เซเรียหันมาโบกมือให้ขณะเหยียบขยี้กระดูกใต้เท้าราวกับสนุกมาก
เด็กชายไม่ได้พูดแต่พยักหน้าเป็นเชิงรับรู้
ขัตติยะเริ่มมองไปรอบๆ หาอะไรแก้เบื่อ สังเกตป้ายหลุมศพพวกนั้นไปพลาง มันเป็นหินสีเทาที่ผุพัง บนป้ายเหล่านั้นไม่มีชื่อสลักอยู่เลย มีแต่จำนวนตัวเลข
เลขโรมันด้วย
ก้มลงไปมองพื้นดินที่แตกระแหงราวกับไม่ได้รับฝนมานานหลายปี แค่เขียนเท้าไปเบาๆ พื้นก็เป็นทรายไปแล้ว ราวกับมันเป็นทรายแต่แรก แต่จับตัวเป็นก้อนด้วยน้ำอะไรสักอย่างจนแห้งเป็นแผ่น
มองไปไกลสุดสายตาก็ไม่เห็นอะไรนอกจากต้นไม้แห้ง ไม่มีสิ่งที่เรียกว่า 'รั้วหินเก่า' ปรากฎให้เห็นเลย
ขัตติยะรู้สึกตงิดใจนิดหน่อย
ดันเจี้ยนนี้กว้างขนาดไหนกัน แล้วจำนวนโครงกระดูกที่มีมันเท่าไหร่กันแน่
ถ้าเขาอยู่เป็นชั่วโมงคนเดียวก็ไม่มีอะไรหรอก
แต่แรงแอ็กนัสแม้จะเลื่อนขั้นแล้วก็ตาม ไม่มีทางทนต่อสู้กับกองทัพกึ่งอมตะพวกนี้ได้นานถึงชั่วโมงแน่
เอาไงดีนะ...
"นักบุญ... นักบุญ..." เสียงที่แหบแห้งดังอยู่ใกล้มาก ขัตติยะเบิกตากว้างหันกลับไปมอง เจอโครงกระดูถือเคียวกำลังง้างสุงเหนือหัวของเขา
"เฮ้ย! เดี๋ยวก่อน..."
ตูม!
ยังพูดไม่ทันจบเคียวก็ฟาดลงมาพื้นดินแตกเป็นฝุ่นฟุ้งกระจายบดบังวิสัยทัศน์ พวกศัสตราถึงจะตกใจแต่ยังรู้สึกสงบนิ่ง ย้เว้นเด็กหนุ่มที่ยังไม่รู้อะไร
[เอฟเฟกต์ที่ซ่อนอยู่ของสกิล 'แกะหรือหมาป่า' ถูกเปิดใช้งาน!]
[เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' ทำงานแล้ว]
"ก็บอกว่าเดี๋ยวก่อนไง" ขัตติยะพูดขึ้นแล้วใช้ดาบยาวต้านรับเคียวเอาไว้อย่างมั่นคง เป่าฝุ่นทรายที่ระหายเคืองเหล่านั้นออกจากจมูกและปากอย่างแรง ที่ข้อมือซ้ายมีม่วงช้ำอยู่เล็กน้อย
ว่าแต่สกิลแกะหรือหมาป่าทำงานอยู่ไม่ใช่เรอะ ทำไมยังถูกโจมตีได้อีก?
"นักบุญ..." โครงกระดูกนั้นพูด ขัตติยะได้ยินอย่างชัดเจน...
รู้ละ เพราะอาชีพของเขานั่นเอง
แต่เดี๋ยวนะ อาชีพนี่มันมีแบบที่เป็นปรปักษ์กับมอนเตอร์ทำให้โจมตีก่อนด้วยเหรอวะ แม้แต่สกิลแกะหรือหมาป่ายังเอาไม่อยู่?
"...จริงสิ หรือเจ้านี่จะเป็นบอสดันเจี้ยน?"
เขานึกเงื่อนไขที่สกิลไม่เป็นผลออกมาได้ มันไม่ได้ผลกับตัวที่เลเวลต่ำกว่าและบอสมอนสเตอร์ แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นเอฟเฟกต์เอคโค่ก็ไม่น่าจะทำงานด้วยสิ
[สกิล แกะหรือหมาป่า (S)
ประเภท – ติดตัว (ไม่สามารถเพิ่มระดับได้)
รายละเอียด – สกิลนี้จะทำให้มนุษย์ ฮันเตอร์และแอ็กนัสมองคุณว่าอ่อนแอ โดยไม่สนว่าระดับคุณจะเท่าไหร่ ในขณะเดียวกันมอสเตอร์ที่ระดับสูงกว่าจะมองคุณอย่างเท่าเทียม และไม่เริ่มโจมตีก่อน
เอฟเฟกต์ซ่อน 'เอคโค่' – เมื่อคุณได้รับบาดเจ็บจากมอนเตอร์ก่อนไม่ว่าจะกรณีใดก็ตาม จะทำให้คุณมีค่าสถานะเท่ากับผู้ที่โจมตีคุณก่อนเป็นเวลา 5 นาที เมื่อคุณฆ่าผู้ที่โจมตีคุณได้ หรือคุณโจมตีมอนสเตอร์ตัวอื่นจากเผ่าเดียวกันจะเพิ่มเวลาให้เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' 2 วินาทีต่อ 1 ตัว และจะหักค่าประสบการณ์ที่จะได้รับจากการฆ่ามอสเตอร์ครึ่งหนึ่งทุกตัว
คูลดาวน์เอฟเฟกต์ – ไม่มี
หมายเหตุ – ใช้ไม่ได้กับบอสดันเจี้ยนและมอนสเตอร์ที่ระดับต่ำกว่า]
แต่ว่า... บอสดันเจี้ยนล็อกไม่ใช่ว่าถูกขังอยู่ออกมาไม่ได้เหรอ?
"แฟร์ ตรวจสอบมอนสเตอร์ตัวนี้ได้ไหม" ขัตติยะมองโครงกระดูกถือเคียวอย่างระมัดระวัง เขารู้ว่ามันคืออะไรแต่ก็อยากได้คำยืนยัน
ในหมู่แอ็กนัสหรือฮันเตอร์ไม่มีสกิลในการตรวจสอบระดับและชื่อที่แน่นอนของมอนสเตอร์ ขัตติยะรู้เพราะเขาตรวจสอบสกิลทั้งหมดของตัวเองมาก่อนแล้ว และในนิยายที่พี่สาวเขียนก็ไม่มีอะไรแบบนั้น
แต่ระบบของแฟร์ช่วยได้
[มินิบอสดันเจี้ยนล็อก 'เดธไซส์ 3'
ประเภท – อันเดด]
ถึงแฟร์จะสามารถระบุได้แค่ชื่อและประเภทแต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับขัตติยะ
มินิบอสสินะ!
มันก็บอสเหมือนกันไม่ใช่เหรอวะ!?
[มินิบอสไม่นับเป็นบอสดันเจี้ยนนะโฮสต์]
แฟร์ช่วยอธิบาย
[มินิบอสดันเจี้ยนคือมอนเตอร์ที่แข็งแกร่งและมีสติปัญญารองลงมาจากบอสดันเจี้ยนเพื่อควบคุมมอนสเตอร์ที่มีจำนวนมาก แต่มินิบอสดันเจี้ยนล็อกยังได้รับผลของสกิลแกะหรือหมาป่าอยู่]
"งั้นแล้วทำไมไอ้เดธไซส์นี่ถึงโจมตีฉันก่อนละ!"
[ในหมู่มอนสเตอร์ยังมีเผ่าพันธุ์ที่เป็นศัตรูตามธรรมชาติของกันเลย มอนสเตอร์กับแอ็กนัสก็เหมือนกันนั่นแหละ มีแบบที่เป็นศัตรูตามธรรมชาติด้วย]
"แล้วนักบุญก็เป็นศัตรูกับไอ้เจ้านี่!?"
มันคือ 'ลิช' (Lich)
เป็นนักบวชหรือพ่อมดที่ใช้ศาสตร์ต้องห้ามเพื่อคงไว้ซึ่งความเป็นอมตะและอยู่เหนือความตาย และสามารถควบคุมภูตผีได้
แต่อย่างมันเนี่ยนะศัตรูตามธรรมชาติของนักบุญ?
จริงจังไหม?
"นักบุญ..."
ลิชตรงหน้ายังคงเรียกนักบุญอยู่ราวกับว่านั่นเป็นคำเดียวที่พูดได้
ไม่ ถ้ามันเป็นลิชมันต้องมีสติปัญญามากกว่าจะพูดแค่นักบุญ ขัตติยะเหยียดยิ้ม ใบหน้าที่ดูหล่อนุ่มนวลก็อันตรายขึ้นมาทันที พูดตอบโต้เสียงใจแต่น่าหมั่นไส้ที่สุด
"ใช่แล้ว ฉันเป็นนักบุญเอง ว่าไงครับคุณเดธไซส์?"
"แกเป็นนักบุญ! นักบุญของพระเจ้าสมควรตาย!!" พอได้รับการยืนยันจากปากขัตติยะมอนสเตอร์ตรงหน้าก็ดูจะคลุ้มคลั่งขึ้นมา
ขัตติยะกะพริบตาปริบๆ เอียงคอมองอย่างไม่เข้าใจ
"ฉันบอกตอนไหนว่าเป็นนักบุญของพระเจ้า"
ผมมันนักบุญเก๊นะจะบอกให้
"อย่ามาโกหก พลังศักดิ์สิทธิ์ที่มากมายของแกบอกหมดทุกอย่างแล้ว นักบุญของพระเจ้า สิ่งน่ารังเกียจ ศัตรูของเทพปีศาจของเรา ตายซะ!"
เคียวถูกกวัดแกว่งอย่างรวดเร็วเข้าหาขัตติยะอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ขัตติยะที่ตอนนี้มีค่าสถานะเท่ากับอีกฝ่ายแล้วก็สามารถหลบมันได้อย่างง่ายดาย
เขาไม่ได้ดูสเตตัสว่ามีอะไรเปลี่ยนไปบ้างเพราะไม่มีเวลา ตอนนี้ต้องหลบก่อน
เคียวของอีกฝ่ายเร็วมาก สกิลชำนาญดาบขั้นสูง 2 ของเขาดูช้าไปเลย
ทำได้เพียงหลบและตั้งรับเท่านั้น
แต่ขัตติยะมองตามความเร็วของเคียวนั้นทันทั้งหมด เขาไม่ยอมเจ็บตัวเพิ่มสักแผล และรู้ดีว่าพลังกายของลิชนั้นไม่ได้สูงอย่างที่เห็น เพราะน้ำหนักเคียวไม่ได้รุนแรง
มันแค่เร็วและแม่นยำ
ก็อย่างว่า... มีแต่โครงกระดูกนี่นะ ต่อให้กระดูกแข็งแรงทนทาน แต่ร่างเป็นมนุษย์มันจะไปหนักสักเท่าไหร่กัน น้ำหนักส่วนใหญ่เป็นของเคียวที่มันถือ
อาวุธของขัตติยะเคลือบพลังศักดิ์สิทธิ์ไว้แล้ว การรับมือกับอาวุธที่มีไอแห่งความมืดและความตายจึงไม่เป็นปัญหา และเมื่อมันเป็นอันเดดยิ่งไม่ต้องห่วง
ถือโอกาสนี้ฝึกความชำนาญดาบไปเลยแล้วกัน
ขัตติยะมองว่านี่เป็นการเล่นไปแล้ว
ถึงตอนแรกจะตกใจกับการลอบโจมตี แต่ก็ไม่ได้ทำให้สะดุ้งสะเทือนขนาดนั้น
[โฮสต์อย่าลืมว่ามีเวลาแค่ 5 นาที]
แฟร์แจ้งเตือน
เอฟเฟกต์เอคโค่อยู่ได้แค่ห้านาที ถ้าไม่ฆ่าอีกฝ่ายก่อนหมดเวลาเพราะเอาแต่เล่น เดี๋ยวก็ได้ตายขึ้นมาจริงๆ หรอก
"จ้าๆ รับทราบแล้ว"
ขัตติยะจะไม่เล่นเกินเวลาอย่างแน่นอน
แล้วก็ไม่ใช่ปัญหาที่ต้องกังวลเรื่องเวลาเลยสักนิด
เพราะที่นี่นอกจากลิชแล้วก็ยังมี 'อันเดด' อยู่อีกเป็นพันเลยไม่ใช่เหรอ?
ขัตติยะเหวี่ยงดาบใส่ลำตัวของลิชโดยตรงแต่เพราะพลังศักดิ์สิทธิ์เข้มข้นมันจึงไม่เข้าปะทะ กระโดดถอยหลังหลบไป สร้างช่องให้ขัตติยะได้หายใจ
ชายหนุ่มเสยผมสีเงินของตัวเองขึ้น ดวงตาสีดำสนิทมีประกายที่ทองอ่อนๆ อยู่ภายใน รอยยิ้มสว่างสดใสราวกับสนุกสนานเหลือเกินกับการต่อสู้
เขาตั้งท่าดาบขึ้น เป็นท่ามาตรฐานที่จับดาบสองมือแบบเคนโด้
บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบและเยือกเย็น
"ไม่เข้ามาเหรอ?" ขัตติยะถามเสียงระรื่นก่อนจะขยับปลายดาบเล็กน้อย "ถ้าอย่างนั้นฉันขอลองบ้างนะ!"
เขาพุ่งตัวเข้าหาลิชตรงหน้าในทันที ดาบถูกตวัดอย่างรวดเร็วแต่มันดูช้าสำหรับเดธไซส์ จึงมีการปัดป้องไว้ได้ แต่นั่นยังไม่จบเมื่อขัตติยะหยิบมีดสั้นออกมาด้วย แล้วใช้มันตัดลงที่กระดูกแขนของลิช แต่มันก็หลบได้อย่างเฉียดฉิวแล้วสวนกลับด้วยด้ามเคียว
ขัตติยะใช้ทั้งดาบยาวและมีดสั้นสกัดการโจมตีและโต้กลับไม่หยุด พวกศัสตราที่พอมีโอกาสได้พักหายใจแล้วหันมาดูการต่อสู้ของนักบุญและลิชแล้วพวกเขาอ้าปากค้างตาแทบถลน
นักบุญถือดาบกับมีดสั้นฟาดฟันกับยมทูต?
ไม่ เดี๋ยวก่อน...
นักบุญควรไปถือดาบกับมีดฟาดฟันยมทูตเหรอครับ
คุณขัตติยะ! แกเป็นนักบุญ!!
สาดแสงศักดิ์สิทธิ์ใส่มันสิว้อยย!!!


## บทที่ 18 : ก็นักบุญนี่นา

ศัสตราและเซเรียอยากจะเข้าไปช่วยเหลือ แต่จำนวนโครงกระดูกที่ขวางทางอยู่ทำให้พวกเขาผ่านเข้าไปไม่ได้ง่ายๆ
และพลังศักดิ์สิทธิ์ในอาวุธก็กำลังลดลง
"ขัตติยะ!" ศัสตราร้องเรียกอีกฝ่าย ขัตติยะตอบรับในลำคอแล้วกันมามองแวบหนึ่งด้วยใบหน้าใสซื่อ
"มีอะไรดาบ?"
"อย่าประมาทสิเว้ย! มองศัตรูแล้วจัดการมันด้วยเวทศักดิ์สิทธิ์สิวะ"
"ไม่เอาหรอก"
"อะไรนะ"
"ถ้าจัดการไปง่ายๆ มันก็ไม่สนุกน่ะสิ" ขัตติยะแลบลิ้นใส่ก่อนจะสู้กับเดธไซส์ต่อไปอย่างไม่ยอมถอย แต่ก็ไม่รีบมอบบัฟให้กับเพื่อนของเขาด้วยเพราะรู้ว่าระยะเวลาของสกิลใกล้หมดแล้ว
ที่จริงด้วยอาชีพที่เป็นนักบุญ สกิลชำนาญอาวุธไม่น่าจะเพิ่มระดับได้ ขัตติยะก็ยังพยายามที่จะสู้ทั้งอย่างนั้น
เพราะเมื่อมีโอกาสเปลี่ยนไปเป็นพาลาดินศักดิ์สิทธิ์ ความชำนาญจะเพิ่มขึ้นเองโดยอัตโนมัติ มันเป็นสัญชาตญาณที่ระบบควบคุมมันไม่ได้แม้ว่าจะเป็นข้อจำกัดของอาชีพก็ตาม
อย่างที่เคยบอกว่าความสามารถส่วนบุคคล ต่อให้มีอยู่มากแต่เมื่อเพิ่งเริ่มเป็นแอ็กนัสมันก็ต้องเริ่มใหม่จาก 1 แต่ความสามารถจริงมันไม่ใช่ 1 คนก็จะยกระดับอย่างก้าวกระโดดเมื่อใช้มัน
แอ็กนัสทั่วไปไม่รู้ว่าถึงอยู่ข้างนอกจะฝึกสกิลไม่ได้แต่ยังฝึกความสามารถอื่นไว้ได้ มันจะไม่มีวันถูกจักกัดด้วยระบบ เมื่อเอาไปใช้ในดันเจี้ยนคุณก็จะพัฒนา และพัฒนาเร็วขึ้นกว่าฮันเตอร์
น่าเสียดายจริงๆ ถูกกำหนดให้เป็นเหยื่อ
เอาเถอะ ก็ไม่ใช่ว่าคนบนโลกนี้จะรู้เรื่องราวเกี่ยวกับแอ็กนัส ฮันเตอร์ ดันเจี้ยนล็อกหรือหอคอยเหล่านั้นเลยนี่นา เมื่อพวกมันปรากฏขึ้นมา พวกเขาก็รวบรวมข้อมูลด้วยตัวเอง ในขณะที่ขัตติยะได้อ่านบทสรุปของมันมาแล้ว
เพียงแต่ยังไม่ได้อ่านส่วนที่เป็นตอนจบ เพื่อให้รู้ว่าแอ็กนัส ฮันเตอร์ ดันเจี้ยนล็อกและหอคอยมีไว้เพื่อจุดประสงค์อะไร
แต่ตอนนี้ขัตติยะไม่มีความคิดที่จะไปค้นหามัน
ถึงจะอยากรู้อยากเห็น แต่เขาก็ยังรู้เวลาและช่องว่างอยู่
ด้วยระดับของเขายังไม่เพียงพอที่จะไปถึงเป้าหมาย
เหมือนกับการปลดขั้นของระบบแฟร์หรือขั้นกุญแจแห่งพันธสัญญา จำเป็นต้องก้าวไปทีละขั้น ไม้ว่าจะช้าหรือเร็ว เขาจะก้าวต่อไป...
สนองความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองล้วนๆ
ส่วนปัญหาปวดหัวทั้งหลายในโลกนี้เขาจะไม่ยุ่ง เอ่อ... ถ้าทางนั้นไม่มายุ่งกับเขาก่อนนะ
หวังว่าจะไม่ยุ่ง
"ตอนสู้เหม่ออะไร!" เดธไซส์ตรงหน้ามีดวงตาเป็นเปลวไฟสีน้ำเงินดูมันสว่างมากกว่าปกติราวกับกำลังโกรธศัตรูที่ดูไม่ใส่ใจกับการต่อสู้
"คิดอะไรนิดหน่อยน่ะ" ขัตติยะยังหันมาตอบอย่างใส่ใจ แต่ดูเหมือนจะทำให้ลิชโกรธมากกว่าเดิมอีก
"ตาย!!!"
"โกรธง่ายจังน้า~" ขัตติยะไม่เข้าใจว่าแค่ตอบกลับเฉยๆ จะโกรธไปทำไม
แต่ถึงอย่างนั้นอารมณ์โกรธทำให้อีกฝ่ายลงมืออย่างจริงจังมากขึ้น ต่อให้พยายามหลีกเลี่ยงบาดแผลสุดความสามารถ แต่ก็กันไม่ได้หมดทุกที่ ความเป็นพิษจากพลังแห่งความตายจะทำให้เนื้อเน่าเปื่อยอย่างรวดเร็ว
แต่นักบุญมีความต้านต่อต่อมนต์ดำ เขาไม่มีทางรับความเสียหายหนักจากเคียวนั่น
แต่เดธไซส์เนี่ย... มันมีเลข 3 ห้อยท้ายใช่ไหม?
งั้นแล้วเบอร์ 1 กับ 2 อยู่ไหนล่ะ
คงไม่ได้โผล่มาเซอร์ไพรส์ทีหลังหรอกนะ
ขัตติยะยังคงออมพลังเวทตัวเองไว้ แต่การต่อสู้กับเคียวนั้นยังคงแม่นยำและรวดเร็ว เพียงแค่ใช้พลังการเล็กน้อย ใช้หลักการอ่อนต้านแข็ง ยืมแรงตอบโต้
เพราะเป็นอันเดดอีกฝ่ายจะไม่มีความเหนื่อยทางกายภาพ แต่การใช้พลังเวทยังคงที่ตลอดเวลา ร่างกายจะขยับไม่ได้ถ้าไม่มีพลังเวท
นั่นคือลิช ร่างกายกึ่งอมตะ
ถ้าพลังเวทขาดหายก็เหมือนกับโครงกระดูกธรรมดาที่รอความตาย
ขัตติยะรู้ว่าตัวเขาน่าจะมีพลังเวทเหลือเฟือ เพิ่มขึ้นตามพลังเวทของลิช แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ใช้อย่างประมาท
สกิลเคลือบอาวุธศักดิ์สิทธิ์ยังคงทำงาน ในระหว่างนั้นก็กวาดเอาโครงกระดูกที่เข้ามาใกล้ไปด้วยเพื่อเพิ่มระยะเวลาคงอยู่ของเอฟเฟกต์เอดโค่
โครงกระดูกพวกนี้อ่อนแอมาในมือของขัตติยะ ใช้ดาบยาวฟันแค่ครั้งเดียวก็ตายไปทีสามสี่ตัวแล้ว
[เอฟเฟกต์ 'เอคโค่' เหลือเวลา 0:56 นาที]
เอฟเฟกต์เหลือไม่ถึงนาทีแล้ว ขัตติยะไม่คิดจะเล่นอีกต่อไป เขาเก็บทั้งดาบยาวและมีดสั้นเข้าช่องเก็บของแล้วชี้นิ้วไปข้างหน้าราวกับถือปืน
ปิดฉากเลยแล้วกัน!
"แสงศักดิ์สิทธิ์!"
[เปิดใช้งานสกิลแสงศักดิ์สิทธิ์]
ปลายนิ้วส่องแสงกำเนิดเป็นวงเวทสีเงินขึ้นมาและยิงลำแสงสีทองขนาดใหญ่เข้าใส่ตัวลิชที่ยืนตกตะลึงอยู่
"อ๊ากกก!"
เสียงร้องอย่างเจ็บปวดดังขึ้นเพียงไม่กี่วินาทีก่อนที่จะหายไปตลอดกาล
แม้แต่เศษขี้เถ้าก็ไม่เหลือเอาไว้
ขัตติยะที่เพิ่งเคยใช้สกิลนี้ครั้งแรกมองตาปริบๆ ก่อนจะอ้าปากกว้างขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความตื่นเต้น
นี่มันปืนลำแสงไม่ใช่เหรอเนี่ย!
สุดยอด!!
แต่เคียวของมันไม่เป็นอะไรเลยแฮะ
ขัตติยะเห็นเคียวยังปักอยู่บนพื้น ไม่ได้รับความเสียหายจากแสงศักดิ์สิทธิ์ แต่พลังแห่งความตายและมนต์ดำที่อยู่รอบๆ มันหายไปแล้ว
นี่คืออาวุธที่สามารถนำออกไปนอนดันเจี้ยนได้...
เก็บสิครับ รออะไรล่ะ!
เคียวสีดำหายเข้าไปในช่องเก็บของอย่างรวดเร็ว ขัตติยะยิ้มระรื่นแล้วหันไปทางเพื่อน ไม่ว่าจะแอ็กนัสหรือโครงกระดูกก็หันมามองเขาหมดเป็นตาเดียว
เมื่อถูกมองอย่างนี้แล้วก็รู้สึกเก้อเขินเทาท้ายทอยอย่างทำอะไรไม่ถูก
"มองอะไรกันน่ะ เหม่อระหว่างต่อสู้อันตรายนะ เดี๋ยวก็ตายหรอก" เสียงของขัตติยะเหมือนเรียกสติทุกคนให้กลับมาและต่อสู้อีกครั้ง
แม้จะรู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่บ้างแต่ก็ไม่มีเวลาให้คิดเยอะขนาดนั้น
[คุณเลเวลอัพ]
[คุณเลเวลอัพ]
"อ่า... เอฟเฟกต์หมดแล้วสินะ" เสียงแจ้งเตือนอัพเลเลวน่าจะประมวลผลค่าประสบการณ์ที่ได้รับแล้ว ยิ่งเลเวลสูงขึ้นการได้รับค่าประสบการณ์มันก็ยิ่งยากขึ้นไปอีก
แต่ว่า... ตอนนี้เขาเลเวลเต็ม 20 แล้วน่ะ
[สเตตัส]
ผู้ถือกุญแจ – ขัตติยะ (19)
อาชีพ – นักบุญ (S) (ชั่วคราว)
ระดับ – 20
พลังชีวิต –2550/2550
พลังเวท – 640/460
พลังกาย – 33
ความคล่องตัว – 25
ความทนทาน – 15
ความแม่นยำ – 19
สติปัญญา – 27
โชค – 14
คะแนนโบนัส – 10
เพราะก่อนหน้านี้เข้าดันเจี้ยนล็อกไปยืดเวลาให้เพื่อนก็เลยอัพไปแล้วหนึ่งเลเวล มาตอนนี้ได้ฆ่าลิชและโครงกระดูกไปเท่าไหร่ก็ไม่รู้เลยเพิ่มขึ้นมาอีกสองเลเวล
ตอนนี้เลเวลของกุญแจแก่งพันธสัญญาขั้นที่ 8 เต็มแล้ว
แต่อัพสเตตัสก่อนแล้วกัน
[สเตตัส]
ผู้ถือกุญแจ – ขัตติยะ (19)
อาชีพ – นักบุญ (S) (ชั่วคราว)
ระดับ – 20
พลังชีวิต –2750/2750
พลังเวท – 750/750
พลังกาย – 35
ความคล่องตัว – 25
ความทนทาน – 19
ความแม่นยำ – 20
สติปัญญา – 30
โชค – 14
คะแนนโบนัส – 0
เรียบร้อย!
เท่านี้ก็เหลือแค่ทำตามเงื่อนไขของกุญแจแห่งพันธสัญญาขั้น 8
[ภารกิจแห่งพันธสัญญา – กุญแจสีทอง (ขั้น 8)
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 200 นาที (สำเร็จ)
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 300 นาที
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 400 นาที
- มีชีวิตรอดในดันเจี้ยนล็อก 500 นาที
- มีสกิลใดสกิลหนึ่งถึงระดับ 3 (1/1) (สำเร็จ)
- สังหารสิ่งมีชีวิตในดันเจี้ยนล็อกต่างประเภทกัน (2/3)]
ยังเหลืออีกตั้งสามภารกิจกว่าจะได้เลื่อนขั้นที่ 7 เขาคงต้องเข้าดันเจี้ยนอีกหลายครั้งเลยทีเดียว แต่ถ้าเข้าไปคนเดียว มันอาจจะจบเร็วกว่าไหมนะ?
ยังไม่ทันได้ยืนคิดจนถี่ถ้วนแจ้งเตือนของระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
[คุณออกจากดันเจี้ยนล็อก]
"???"
เกิดอะไรขึ้น?
บังคับออกจากดันเจี้ยนล็อกแบบนี้แสดงว่าเงื่อนไขเสร็จไปแล้วไม่ข้อหนึ่งก็ข้อสาม...
แต่ดูจากระยะเวลาทีเขาสู้กับเดธไซส์มันใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำนะ
"งั้นก็... แอ็กนัสเหลือรอดกลับมาห้าร้อยคน" ศัสตราที่กลับมาอยู่ในห้องอีกครั้งพูดอย่างเคร่งขรึม ขัตติยะขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถอนหายใจยาวด้วยความอนาถใจ
"ในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ตายไปสองร้อยกว่าคนสินะ เลวร้ายกว่าที่คิดไว้ซะอีก"
"แอ็กนัสที่เข้ามาถึงจะมีใจสู้แต่ไม่มีความเป็นทีมเลย สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดบางคนก็ดี บางคนก็ไม่ดี ฉันเห็นบางคนเป็นผู้ป่วยหน้าซีดเหลืองเหมือนใกล้จะตายด้วยซ้ำ แอ็กนัสแบบนั้นไม่รอดก็ไม่แปลกหรอกพี่ติน พี่ดาบ" เซเรียถอนหายใจ
เกณฑ์การเลือกแอ็กนัสมันไม่มีข้อจำกัดนี่นา แม้ว่าจะดูไร้คุณภาพแต่ถ้ายังหายใจอยู่ได้ก็เป็นแอ็กนัสได้ ไม่ได้สนหรอกว่าจะแข็งแกร่งหรืออ่อนแอ
เพราะแอ็กนัสคือเหยื่อสังเวยตั้งแต่แรก
"อา ก็เข้าใจล่ะนะ แอ็กนัสมันไม่เลือกคุณภาพ ไม่เหมือนฮันเตอร์นี่นา" ขัตติยะหัวเราะแห้งๆ แล้วถอนหายใจอีกครั้ง
"แล้วเรื่องเด็กที่ชื่อธันดานั่นนายจะเอามาตามที่พูดจริงหรือเปล่า?"
"หืม?"
"อย่าบอกนะลืม!?"
"เปล่าๆ ไม่ได้ลืม จำได้สิเด็กหนุ่มที่มีสายตาอยากมีชีวิดรอดคนนั้นน่ะ"
เด็กที่ไม่ได้เป็นแอ็กนัสเพราะอยากเป็น แต่ก็ไม่อยากตายด้วย เป็นเด็กที่น่าจะฝึกได้คนหนึ่ง ขัตติยะจะลืมได้ยังไงกัน
"แล้วพี่ตินจะให้มารวมกลุ่มเหรอ แต่เด็กที่อายุไม่ถึงเกณฑ์นั่นจะทำให้ดันเจี้ยนล็อกปั่นป่วนนะ" เซเรียถาม
เธอคิดมากหรอกเรื่องสีกุญแจ แต่เธอสนใจตรงกฎที่ซ่อนอยู่ของดันเจี้ยนล็อกต่างหาก
ก็จริงที่มีเด็กหนุ่มอยู่ด้วยจะทำให้ดันเจี้ยนง่ายขึ้น แต่ถ้าเขาตายดันเจี้ยนจะเพิ่มระดับความยากขึ้นไปอีกนี่สิที่น่ากังวล
"เขาบอกเองว่าอีกไม่กี่เดือนก็สิบหกปีแล้ว แค่อดทนกับการปกป้องเขาเพียงไม่กี่ครั้งเราก็จะได้พรรคพวกเพิ่มแล้วนะ เพราะเขาได้ผ่านเงื่อนไขที่ยากที่สุดของกุญแจขั้นที่เก้าไปแล้ว"
"จริงด้วย"
"นั่นสินะ"
ศัสตราและเซเรียพยักหน้าเห็นพ้อง
เงื่อนไขที่ยากที่สุดของขั้นที่ 9 คือการฆ่ามอนสเตอร์หนึ่งตัว ถ้าเป็นคนทั่วไปคงยากที่จะสู้ได้ แต่เด็กหนุ่มได้นักบุญช่วยตั้งแต่แรก การจะฆ่าโครงกระดูกสักตัวก็ไม่ได้ยากเย็นนัก
ในตอนนี้อาจจะมีแอ็กนัสอีกหลายคนที่ผ่านเงื่อนไขนี้ไปแล้วด้วย และอาจจะขึ้นมาขั้นที่ 8 แล้ว
พวกเขาจะไม่ใช่แอ็กนัสขั้น 8 กลุ่มเดียวอีกต่อไป
"แล้วตอนนี้นายผ่านชั้น 9 แล้วใช่ไหม?" ศัสตราถามขัตติยะ
"ใช่" ชายหนุ่มผมเงินตอบอย่างสะดวกใจ ไม่ต้องปิดบังเรื่องเวลาที่ไม่ครบแล้ว
เพราะยังไงพวกศัสตราก็คิดว่าเวลาที่ขัตติยะต้องสะสมเหลือไม่กี่นาที การออกมาจากดันเจี้ยนล็อกก่อนเวลาก็ไม่เป็นปัญหา
"แล้วตอนนี้เลเวลเท่าไหร่"
"20"
"ฮะ?"
"เลเวล 20 ไง"
"ทำไมมันเยอะอย่างนั้น!!"
"พี่ตินโกงค่ะ!!"
ทั้งสองคนประท้วง เลื่อนขั้นกุญแจได้ก็เลเวลตันอีกครั้งเลยงั้นเหรอ มันจะโกงเกินไปแล้วนะ
ไหนว่าค่าประสบการณ์ถูกหักครึ่งแล้วยังไงล่ะ!
"ก็ฉันน่าจะฆ่าเยอะไปหน่อย ต่อให้หักครึ่งมันก็ยังทำให้เลเวลพุ่งสูงอยู่ดีล่ะมั้ง หรือพวกนายไม่ขึ้นกันบ้างเลย?" ขัตติยะเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ
อย่ามาล้อเล่น แอ็กนัสเลเวลขึ้นง่ายจะตาย
"ตอนนี้ฉันเลเวล 15 แล้ว" ศัสตราตอบอย่างหงุดหงิด
"ฉันก็ 15 เหมือนกันค่ะ" เซเรียตอบอย่างเศร้าใจ
"ก็ขึ้นมาไม่น้อยนี่นา ยิ่งเลเวลสูงขึ้นเรื่อยๆ มันก็เลื่อนระดับขึ้นช้าอย่างนี้แหละนะ"
"อย่างนายไม่ต้องมาพูดเลยครับคุณขัตติยะ!"
"พี่ติดน่ะเงียบไปเลย!"
"..." ขัตติยะกะพริบตาปริบๆ
เขาผิดอะไร?
ก็แค่เลเวลมากกว่านิดหน่อยเองทำไมต้องโกรธด้วย
อีกอย่างจำนวนที่เขาฆ่าไปมันก็เยอะมากนัก บู๊ไปอย่างสนุกสุดเหวี่ยงเลยด้วย มันก็สมควรรึเปล่าที่จะเลเวลถึงขนาดนี้น่ะ
"เลเวลขึ้นมากันขนาดนี้ก็ดีแล้วล่ะ" ขัตติยะยิ้มบางๆ "เพราะครั้งนี้มอนสเตอร์จัดการง่ายเลยได้ระดับเพิ่มกันเยอะเลยเนอะ"
"จัดการบ้านนายสิ" ศัสตรารีบสวนกลับ
"อ้าว เห็นนายฟันรัวขนาดนั้นมันยากเหรอ?"
เพื่อนผมสีทองของเขาฟันยับยิ่งกว่าพ่อค้าเนื้อหมูควงปังตอสับเนื้ออีกนะ
"ถึงจะฟันไปเยอะแต่ก็ไม่ได้ฆ่าจนตายเยอะซะหน่อย นายคิดว่าพวกนายตายง่ายหรือไงติน"
"ใช่ เพราะฉันเป็นนักบุญ พวกอันเดดไม่ได้ครณามืออยู่แล้ว"
"..." ศัสสตราถอนหายใจแรงๆ
"..." เซเรียกลอกตามองเพดาน
เออ ยังรู้ตัวว่าเป็นนักบุญ
แต่นักบุญที่ไปฆ่าอันเดดตายเกลื่อน ไม่ใช่ด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์แต่เป็นด้วยอาวุธล้วนๆ อีกต่างหาก นั่นไม่เกินไปหน่อยเหรอ
คนอย่างหมอนี่เป็นนักบุญได้ยังไง?
เป็นความสงสัยที่หาคำตอบไม่ได้ แต่อยากรู้สุดๆ ไปเลย
"ว่าแต่เรื่องโครงกระดูกที่โจมตีนายล่ะ ไปรับการโจมตีเองหรือยังไง" ศัสตราถามในเรื่องที่สนใจอีกครั้ง
เขาไม่คิดว่าขัตติยะจะวิ่งเข้าไปช่วยใครรับเคียวอันใหญ่นั่นแทนคนอื่นที่ไม่รู้จักหรอกนะ
"อ้อ นั่นเหรอ" ขัตติยะเกาศีรษะ "เหมือนว่าอาชีพนักบุญฉันจะไม่ถูกกับพวกอันเดดน่ะ ต่อให้มีสกิลอยู่พวกมันก็จะโจมตีฉันก่อนอยู่ดี ถ้ามันมีสติปัญญานะ?"
ลิชเป็นพวกมีสติปัญญาแน่นอนว่าสกิลคงทำให้มันเกรงกลัวได้แค่ครึ่งเดียว
"สรุปคือถ้าเป็นพวกอันเดดระดับสูงมันจะตีนายแน่นอนสินะ"
"เป็นอย่างนั้นล่ะครับคุณดาบ" ขัตติยะพยักหน้า
"เซเรีย คราวหน้าเราควรต้องเตรียมน้ำไปด้วยแล้วล่ะ" ศัสตราหันไปพูดกับหยิงสาวที่กำลังครุ่นคิดอยู่ข้างๆ เธอเงยหน้าขึ้นมองศัสตราอย่างสงสัย
"เตรียมน้ำไว้ให้หมอนี่ทำน้ำมนต์ เกิดต้องเข้าดันเจี้ยนไปเจอพวกอันเดดอีกแล้วเขาไม่มีเวลามาสนใจพวกเราจะได้ใช้น้ำมนต์สู้ไปเลยไง"
"โอ้ จริงด้วย! พี่ดาบฉลาดจริงๆ ค่ะ เดี๋ยวฉันจะเตรียมถังน้ำไว้ในช่องเก็บของเอง" ฌซเรียพยักหน้าอย่างชื่นชม แจ่ขัตติยะรู้สึกแปลกๆ
"นายรู้ด้วยเหรอว่าฉันทำน้ำมนต์ได้?"
"นายเป็นนักบุญนี่ ทำไมจะทำไม่ได้?"
"...ครับ"
ก็ทำได้จริงๆ นั่นแหละ
แต่เรื่องนี้ช่วยถามก่อนได้ไหม เกิดทำไม่ได้ขึ้นมาพวกนายไม่เตรียมของเก้อรึไง!


## บทที่ 19 : แอ็กนัสผมสีเงินคนนั้น

"จริงสิ ฉันได้ของดีมาจากลิชตัวนั้นด้วยนะ" ขัตติยะนึกขึ้นได้แล้วนำเคียวยักษ์ออกมาจากช่องเก็บของ
"ตัวที่นายสู้ด้วยคือลิชเหรอ?"
"ใช่ ทำไมเหรอ?"
"ไอ้บ้า! นั่นมันตัวอันตรายระดับ A เลยนะ ยังจะมาทำหน้าซื่อตาใสอยู่อีก แถมถือเคียวแบบนี้ด้วยแล้วก็คงระดับ A+ เลยนั่นแหละ" ศัสตราตบหัวขัตติยะไปหนึ่งทีอย่างอดไม่ไหวจริงๆ
อันตรายระดับนั้นถึงจะเทียบได้กับแมงป่องในหุบเหว แต่มันก็ยังต่างกันอยู่ดี
ลิชเป็นมอนสเตอร์ที่มีสติปัญญา แม้ว่าค่าสถานะจะเท่ากันก็ใช่ว่าจะขนาดได้นะ!
ทำไมชอบทำให้เป็นห่วงจังไอ้คนนี้!!
"แต่มันก็ตายไปแล้วนี่นา ไม่งั้นฉันจะเอาเคียวมาได้ยังไงกันเล่า" ขัตติยะเบ้ปาก อย่าห่วงไม่เข้าเรื่องเลย ตัวเขามันโกงมาตั้งแต่ต้น ที่น่าห่วงคือพวกนายต่างหาก
คิดดูสิระหว่างสู้กับลิชยังมีเวลาไปบัฟให้เลยนะ
ห่วงขนาดนี้ทำไมไม่สังเกตเห็นบ้าง
"เอาเคียวมาแล้วเอาแก่นพลังเวทมาด้วยรึเปล่าคะ?" เซเรียถาม
"...อ๊ะ!"
"ไม่ได้เอามาสินะ"
"ลืมสินะคะ"
สองหนุ่มสาวแอ็กนัสผมสีทองมองขัตติยะด้วยสายตาอย่างเอือมระอา
"ไม่ใช่อ่ะ คือโดนแสงศักดิ์สิทธิ์เข้าไปเป็นขี้เถ้าไปหมดเลย"
"ขี้เถ้า?" ศัสตรามุมปากกระตุด
"หมดเลย?" เซเรียหน้าเสีย
"อือ..."
"สกิลบ้าบออะไรเป่ากระทั่งแก่นพลังเวทเป็นขี้เถ้าไปด้วยกันห๊า!!!" ศัสตราอดไม่ได้ที่จะจับคอเสื้อขัตติยะแล้วเขย่าสุดแรง แต่แรงกายของคนเลเวลสิบห้าจะเขย่าคนเลเวลยี่สิบให้คอหลุดได้ยังไง
ความต่างของเลเวลก็มีส่วนนะ
"สงสัยเพราะแก่นพลังเวทมีธาตุความมืดปะปนอยู่เยอะล่ะมั้ง โดนแสงศักดิ์สิทธิ์เข้าไปก็เลยเป็นขี้เถ้าไปด้วย... อ้อ แต่โครงกระดูตัวอื่นที่ฉันฆ่าไปก็เก็บมาอยู่นะ" ขัตติยะพูดก่อนจะเอาโครงกระดูกมากกว่าห้าสิบตัวลงมากองตรงหน้าพร้อมแก่นพลังเวทระดับ B-C อีกหลายสิบอัน
"นายยังมีเวลาไปเก็บของพวกนี้ด้วยเหรอ" ศัสตราคิ้วกระตุก เขาฆ่าไปได้ไม่กี่ตัวก็จริงแต่แทบไม่มีเวลาเก็บอะไรเข้าช่องเก็บของเลยนะ
ถูกรุมขนาดนั้นยังเก็บของได้อย่างสบายใจ นายยังเป็นคนอยู่ไหม!?
"เริ่มสงสัยว่าพี่ตินเป็นนักบุญได้ยังไงกันคะ" เซเรียก็คิดแบบเดียวกับศัสตรา
เธอเองก็ได้เก็บซากโครงกระดูกมาบ้างด้วยความเร็วที่มีอยู่ในสายอาชีพของเธอ และเก็บมาเผื่อศัสตราด้วย แต่ตรงที่ขัตติยะสู้เธอไม่ได้เข้าไปยุ่งเลยสักนิดเพราะมันวุ่นวายและอันตรายมาก
แต่ขัตติยะที่ฟาดฟันดายอย่างสนุกสนานยังหันมาใส่ใจเก็บของได้ คนแบบนี้ไม่น่าเป็นนักบุญจริงๆ นั่นแหละ
บางทีอาชีพโจรหรือนักฆ่าน่าจะเหมาะมากกว่า
แต่เอาเถอะ ได้ของกลับมาครั้งนี้ก็ไม่ขาดทุน ในบานะที่เซเรียดูแลเรื่องการเงินของกลุ่ม เธอจึงรับของพวกนั้นไปขายทั้งหมด
ส่วนเคียวของลิช...
"พี่ตินจะขายเคียวนั้นหรือเปล่าคะ?" เซเรียมองเคียวอย่างไม่วางตา ถึงจะยังไม่ได้ตรวจสอบคุณสมบัติแต่มันต้องเป็นของดีแน่ๆ
"ไม่หรอก นี่เป็นอาวุธคุณภาพดีนะ เก็บไว้ใช้เองจะดีกว่า เผื่อในอนาคตแอ็กนัสของเราจะมีสายอาชีพที่มันเหมาะกับอาวุธอันนี้" ขัตติยะมองเซเรียแล้วเอียงคอเล็กน้อย "เธอมีอาชีพที่ไม่เหมาะกับเคียวหรอก อย่าพยายามฝืนใช้จะดีกว่านะเซเรีย"
"...เข้าใจแล้วค่ะ" เมื่อขัตติยะว่าอย่างนั้นเซเรียก็ไม่คิดจะเอามันไปใช้
เคียวนี้เลยเป็นอาวุธของกลางชุดแรกของกลุ่ม
ส่วนอาวุธและชุดเกราะที่ได้มาจากโครงกระดูกในดันเจี้ยนเก่าเกินไป แต่โลหะที่หลอมมันขึ้นมาก็แข็งแรง ถ้าเอาไปขายให้พวกสายผลิตแล้วหลอมขึ้นมาใหม่ อาจจะมีคุณภาพเพิ่มขึ้นก็ได้
เพราะโลหะในดันเจี้ยนไม่เหมือนกับโลหะใดบนโลก ความแข็งแรงทนทานและความพิเศษของมันที่สามารถนำไปใช้ได้ก็มีแต่ฮันเตอร์สายผลิตเท่านั้น
หรือถ้ามีนักวิจัยที่ไม่ใช่ฮันเตอร์สายผลิตพวกเขาก็สามารถทำได้ แต่มันเป็นไปได้ช้ากว่าอย่างมาก
ฮันเตอร์สายผลิตจึงมีความสำคัญมากในปีหลังๆ เมื่อสภาวะโลกเริ่มเสถียร
ที่ร่ำรวยที่สุดในโลกตอนนี้ไม่ใช่นักลงทุนหรอก แต่เป็นฮันเตอร์สายผลิตต่างหาก
พวกเขาแค่งานยุ่งไม่มีเวลามาอวดรวยเฉยๆ
"ตอนนี้ก็หมดเรื่องแล้ว..." ขัตติยะพูดขึ้นแล้วมอง แต่ศัสตราและเซเรียไขว้มือทำท่ากากบาท เรื่องยังไม่หมด
"ยังมีปัญหาอยู่อีกครับคุณติน นายโชว์พลังไปขนาดนั้นคิดว่าตัวเองจะได้อยู่อย่างสบายๆ เหรอ ป่านนี้ข่าวเรื่องแอ็กนัสผมเงินบู๊มอนสเตอร์ตายเป็นฝูงในดันเจี้ยนล็อกคงดังกระฉ่อนแล้ว" ศัสตรานวดขมับด้วยความเครียด
แต่เห็นแค่พวกเขาก็ช่างเถอะ แต่เจตนาของขัตติยะคือต้องการซ่อนไม่ใช่เหรอ
"นายเป็นห่วงเรื่องนั้นเหรอ?"
"ไม่ห่วงได้เหรอพี่ติน!" เซเรียอยากเข้าไปเขย่าคอชายหนุ่มบ้าง "พี่ต้องการซ่อนความสามารถเรื่องที่มอนสเตอร์ไม่โจมตีก่อนไว้ แต่เล่นไปสู้กระจายแบบนั้นมันจะซ่อนยังไง"
"ก็ซ่อนได้สิ เพราะมอนสเตอร์ตีฉันก่อนฉันก็เลยสู้กลับ ปกติจะตาย"
ขัตติยะยังคงไม่เข้าใจ ไม่สิ เขาคิดมากเกินไปจนคิดว่าทั้งสองจะเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดต่างหาก
"ปกติก็แย่แล้ว!!" สองแอ็กนัสตะโกนออกมาพร้อมกัน
"ใจเย็นๆ ทั้งสองคน เรื่องสกิลมอนสเตอร์ไม่โจมตีน่ะยังไม่แตกหรอก สิ่งที่จะออกไปก็คือแอ็กนัสผมสีเงินที่แข็งแกร่งปรากฏในดันเจี้ยนล็อกต่างหาก ในจังหวะที่มีคนสู้หรือซ่อนตัวอยู่พวกเขาคงไม่ได้สนใจจะมองตอนมอนสเตอร์โครงกระดูกไม่โจมตีฉันด้วยซ้ำ จำนวนมันบังวิสัยทัศน์นี่นา หลังจากนี้ที่พวกเขาจะตามหาน่ะคือแอ็กนัสผมสีเงิน"
ขัตติยะจับปลายผมดานหน้าของตัวเองแล้วขยี้เบาๆ
ตอนนี้ทั้งสองคนเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว เมื่อคิดดู สภาพในตอนนั้นที่ต้องพยายามเอาชีวิตรอดเหลือห้าร้อยคนสุดท้ายให้ได้ ใครจะมาสนใจแอ็กนัสที่นั่งมองคนอื่นเฉยๆ กัน
แต่ตอนต่อสู้ต่างหากที่เรียกสายตาทุกคู่ให้หันมอง
หลังจากนี้กลุ่มคนมีอำนาจต่างๆ จะเริ่มตามหา 'แอ็กนัสผมสีเงินคนนั้น' กันอย่างขะมักเขม้นเลยล่ะ
ตอนนี้กลายเป็นว่าต้องจับตัว 'แอ็กนัสผมสีเงิน' คนนี้ไปซ่อนแล้วสินะ?
"อย่าได้คิดจะเอาฉันไปซ่อนเชียวนะ!" ขัตติยะมองสายตาของทั้งสองออกและเดาความคิดได้ทันที ถึงจะไม่ได้เป็นพยาธิในท้องแต่สายตาพวกเขามันฟ้องมาก
บอกเลยนะ ไม่ยอมถูกขังเด็ดขาด!
"แต่แอ็กนัสผมสีเงินมีไม่มากนะติน สักวันพวกนั้นจะต้องเจอนายแน่" ศัสตราพูดอย่างเคร่งขรึม ขัตติยะไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจ
"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงไปหรอกน่า บนโลกนี้ยังมีสิ่งที่เรียกว่าวิกผมอยู่ ฉันไปหาซื้อวิกผมสีทองมาใส่ก็สิ้นเรื่อง"
"เอ่อ... นั่นก็เป็นไปได้" เซเรียคิด
ปกติแอ็กนัสย้อมสีผมได้แต่วันเดียวก็หาย แต่ถ้าเป็นใส่วิกผมมันก็อีกเรื่องหนึ่ง
"แต่ทำไมไปซื้อสีทองมาใส่ล่ะติน เป็นสีดำหรือน้ำตาลแบบคนธรรมดาไม่ดีกว่าเหรอ?"
จะอำพรางทั้งทีก็เอาให้มันธรรมดาไปเลยสิ ยังจะแสดงตัวเป็นแอ็กนัสอยู่ทำไม
ศัสตราคิดว่าขัตติยะอาจจะคิดทำเรื่องไร้สาระอีก
"จะให้เป็นคนธรรมดาทำไม เป็นแอ็กนัสก็ดีอยู่แล้วนี่นา อีกอย่างฉันคบกับพวกนายที่เป็นแอ็กนัสอยู่นะ ถ้าปลอมเป็นคนธรรมดาเขาก็ต้องจับพิรุธได้อยู่แล้วสิ ไหนๆ ก็จะปลอมแล้วก็เอาแค่สีผมพอ ส่วนเรื่องเป็นแอ็กนัสก็ยังเป็นต่อไปไง"
"อื้ม ที่พี่ตินพูดมาก็มีเหตุผล..." เซเรียเริ่มเชื่อ แต่ศัสตราไม่
"แล้วเหตุผลจริงๆ คืออะไร?"
"ผมสีทองมันเท่กว่าอ่ะ ผมสีทองกับพลังนักบุญโคตรเข้ากันเลยไม่ใช่เหรอ บางทีฉันอาจจะหล่อขึ้นไปอีกถ้ามีผมสีทอง" ขัตติยะพูดอย่างมั่นใจในหน้าตาตัวเองว่าสีผมสีทองคำต้องเหมาะกับเขามากกว่าสีเงินอย่างแน่นอน
เดี๋ยวหาซื้อคอนแทคเลนส์สีน้ำเงินมาใส่ด้วย คงจะดูเป็นเทวดาแสนดีสุดๆ
แค่คิดก็รู้สึกอยากจะรีบออกซื้อของ
เอ๊ะ เขามีอาชีพอื่นด้วยนี่นา ควรเลือกเสื้อผ้ากับคอนแทคเลนส์ให้เหมาะกับอาชีพอื่นด้วยสินะ โอ้ย ตัวเลือกเยอะเลยต้องกลับไปลิสต์รายการไว้ก่อนแล้ว
ขัตติยะหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี
ส่วนศัสตรากับเซเรียต่างยืนมองขัตติยะด้วยความเงียบอย่างประหลาด
ความเชื่อว่าอีกฝ่ายฉลาดและดูมีเหตุผลช่างเป็นอะไรที่เพ้อเจ้อจริงๆ
แต่ความเพ้อเจ้อนี้ก็ไม่ได้ขัดกับสิ่งที่ต้องทำ ดังนั้นพวกเขาจึงรับมันไว้อย่างตั้งใจ
เซเรียนอนค้างที่คอนโดมิเนียมของศัสตราหนึ่งคืนก่อนจะกลับไปทำงานของตัวเองและเริ่มวางโครงสร้างกลุ่มใหม่อีกครั้ง
เพราะไม่รู้ว่าครั้งหน้าขัตติยะนึกอยากจะเก็บใครขึ้นมาอีกแล้วเป็นคนที่ต้องไปช่วย
เธอยังไม่ลืมว่าจะต้องไปกระจายข่าวเรื่องของกฎซ่อนเร้นที่ห้ามเด็กอายุต่ำกว่าสิบหกปีเป็นแอ็กนัสด้วย
ข่าวนี้คงพอจะช่วยกลบกระแสเรื่องของแอ็กนัสผมสีเงินไปได้บ้างส่วนหนึ่ง
พวกที่แอบซื้อเด็กจากประเทศอื่นมาเพื่อจะใช้เป็นแอ็กนัสคงต้องคิดให้ดีก่อนแล้วเพื่อไม่ให้สุญเสียแอ็กนัสไปมากกว่านี้
จริงสิ... เซเรียและศัสตราคิดขึ้นมาได้ในเวลาเดียวกันแต่คนละสถานที่
ขัตติยะรู้เรื่องกฎที่ซ่อนอยู่ของดันเจี้ยนล็อกได้ยังไงกัน?
เพราะมัวแต่พูดคุยเรื่องอื่นทำให้ลืมถามในเรื่องนี้ ซึ่งเป็นเรื่องที่สำคัญมาก
ในเอกสารการศึกษาดันเจี้ยนล็อกและแอ็กนัสทั่วโลกไม่เคยมีระบุกฎเหล่านี้ไว้ก่อนเลย แม้แต่เหตุที่ทำให้เซฟโซนทั้งสองแตกออกก็เป็นเพราะว่าไม่มีแอ็กนัสเข้าไปสังเวยเท่านั้น แต่ไม่ได้บอกว่าการที่เอาเด็กเข้าไปจะทำให้ดันเจี้ยนล็อกง่ายขึ้น
แต่ข้อเสียคือถ้าเด็กตายดันเจี้ยนจะโหดร้ายมากขึ้น
ครั้งนี้โชคดีที่มีขัตติยะอยู่จึงไม่มีเรื่องน่าเศร้าอะไรนอกจากสุญเสียแอ็กนัสไปสองร้อยกว่าคน แต่นั่นไม่ใช่การสูญเสียที่สำคัญ เพราะจำนวนแอ็กนัสที่เสียชีวิตในดันเจี้ยนล็อกมีมากกว่าสองพันขึ้นไปตั้งนานแล้ว
และข่าวนี้ควรกระจายออกไปให้เร็วที่สุดเพื่อให้พวกเขาตื่นตัวและปกป้องเด็กจากกุญแจแห่งพันธสัญญา
แล้วก็... เด็กหนุ่มธันดานั่นบอกว่าได้รับกุญแจมา ไม่ใช่การหยิบขึ้นมาเอง
หมายความว่ามีคนที่สามารถถือกุญแจแห่งพันธสัญญามอบให้กับคนอื่นได้ด้วยเหรอ
คนที่จับกุญแจแห่งพันธสัญญามีแต่ต้องทำสัญญาในทันที ถ้าเป็นฮันเตอร์ก็ต้องเลือกในทันทีเช่นกัน
แม้แต่แอ็กนัสก็ถือกุญแจซ้อนไว้ได้เพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น
ไม่มีทางเก็บไว้รอจนมอบให้คนอื่นได้
เรื่องนี้คงต้องสืบดู
ถึงขัตติยะที่เป็นหัวหน้าจะไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้แต่ทั้งเซเรียและศัสตราก็คิดเอาไว้แล้วว่าจะจัดการยังไงกับเรื่องนี้
พวกเขานั้นคิดมากกว่าที่ขัตติยะคิดซะอีก
แต่ถ้าคิดจะให้หัวหน้าอย่างขัตติยะสั่งการมันก็...
พวกเขาคิดว่าตัดสินใจเองดีกว่า
เพราะใกล้ชิดกันมาขึ้นก็เลยกลายเป็นว่าทั้งสนิทใจและวางใจกันและกันไปเองจนหมด ไม่ได้คิดถึงการทรยศหักหลังกันเลยสักนิด
รู้สึกว่าน่าสนุกดีด้วยซ้ำ
ตอนนี้วงการแอ็กนัสแห่งเซฟโซนประเทศไทยกำลังจะสั่นสะเทือน
ก่อนที่จะประกาศเปิดตัวกลุ่ม 'มิวแทนท์'
พวกเขาต้องมีกำลังมากพอที่จะจัดการกับกลุ่มต่อต้านทั้งหลายและรีบแข็งแกร่งขึ้นโดยเร็วที่สุด
ไม่ว่าจะทั้งการเงิน อำนาจและพลัง!
ขัตติยะที่กลับมาที่บ้านและเป็นคนที่น่าจะสบายใจที่สุดเปิดเว็บช็อปปิ้งออนไลน์สั่งซื้อของต่างๆ อย่างสนุกสนาน เสร็จแล้วก็ไปอาบน้ำลงที่นอน
ทำเหมือนว่าทุกอย่างไม่มีอะไรทำให้เขากังวลได้
แต่ใครจะรู้ว่าขัตติยะกังวลแทบตาย
"โชคดีที่พวกนั้นไม่มีใครถามเรื่องที่ว่าฉันรู้กฎที่ซ่อนอยู่ของดันเจี้ยนล็อกได้ยังไงนะ" ขัตติยะพึมพำอย่างอ่อนแรงแต่ก็โล่งใจ
[เพราะสกิล 'โอ้~ เพื่อนรัก' ทำให้อีกฝ่ายมีความไว้วางใจต่อโฮสต์อย่างมาก เรื่องคำถามจึงทำให้ลืมไปเองอย่างไม่ตั้งใจหรืออาจตั้งใจ]
แฟร์ตอบให้ขัตติยะหายข้องใจ
สกิลนี้ถึงจะดูเหมือนไร้ประโยชน์แต่มันมีผลต่อความสัมพันธ์ดังนั้น ขัตติยะที่ใช้สกิลนี้กับแอ็กนัสคนอื่นก็เหมือนกับทำให้อีกฝ่ายมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อตัวเขามากขึ้น ยิ่งอยู่ด้วยกันมาเท่าไหร่ยิ่งซื่อสัตย์และเชื่อใจมากเท่านั้น
"งั้นเหรอ ถ้าเป็นแบบนั้นทุกครั้งที่ฉันหลุดข้อมูลไปก็จะดีนะ" ขัตติยะหัวเราะเบาๆ
เขาจะทำหน้าซื่อตาใสบอกว่า 'อ้าว ฉันยังไม่เคยบอกเหรอ' อยู่เรื่อยไปก็ไม่ได้ซะด้วยสิ
[โฮสต์ดูเหมือนไม่เจ้าเล่ห์แต่ก็แอบร้ายนะ]
"นี่กำลังชมฉันเหรอแฟร์"
[ถ้าโฮสต์คิดว่าเป็นคำชมมันก็คือคำชม]
"...ตอบได้ดี"
แต่ฟังแล้วเหมือนกำลังประชด
แต่ขัตติยะไม่คิดมาก เพราะเขาก็ต้องยอมรับด้วยว่าตัวเองน่ะเจ้าเล่ห์
เขาวิญญาณอายุเท่าไหร่แล้ว แต่มาทำตัวเป็นเด็กอายุสิบเก้าปีได้อย่างไม่มีใครสงสัย ส่วนหนึ่งอาจเพราะความฝันวัยเด็กเป็นจริง อีกส่วนก็คือทักษะการแสดง
คนอายุเยอะแล้ว ประสบการณ์ก็ไม่น้อย การเจ้าเล่ห์เจ้าแผนการเขาไม่แสดงออกทางสีหน้าและท่าทางให้เห็นกันโต้งๆ หรอก
แต่จะหลอกเด็กเหล่านั้นไปได้นานขนาดไหนกันนะ
ขัตติยะเริ่มรู้สึกสนุก
ศัสตราอาจจะพอรู้ว่าขัตติยะเจ้าเล่ห์บ้าง แต่เซเรียน่ะยังไม่คุ้นเคย และแอ็กนัสอีกมากที่กำลังจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มก็ยังไม่มีใครรับรู้
นี่จะกลายเป็นปริศนา
หัวหน้ากลุ่มมิวแทนท์เป็นแกะหรือหมาป่ากันนะ?


## บทที่ 20 : อาชีพนี้มันมีด้วยเหรอ

"พอเรื่องกฎซ่อนของดันเจี้ยนล็อกกระจายออกไป นายทุกเกือบทุกบริษัทก็ส่งแอ็กนัสเด็กออกนอกประเทศไปกันใหญ่เลย และยกเลิกสัญญากับพวกเขาด้วย การจะได้ตัวธันดามาก็กลายเป็นเรื่องง่ายดาย" ศัสตราพูดก่อนจะวางเอกสารลงบนโต๊ะของตัวเอง
ท่าทางราวกับท่านประธานบริษัทผู้เย็นชาเจ้าระเบียบกำลังประเมินสถานการณ์
"หลายบริษัทขาดทุนกันไปพอสมควรเลยล่ะค่ะ แต่นั่นก็เป็นโอกาสดีของเรา ฉันใช้เงินกลุ่มส่วนหนึ่งซื้อหุ้นที่ตกลงของบางบริษัทไว้ด้วย ถึงการเงินของเราตอนนี้จะถือว่าดี แต่ก็ยังไม่ดีพอ ถ้าได้เป็นเจ้าของโรงงานสักแห่งคงจะดีมากกว่า" เซเรียวางเอกสารหุ้นที่ถือมาวันนี้ลงบนโต๊ะรับแขกที่นั่งอยู่
ขัตติยะและเด็กหนุ่มธันดาก็นั่งอยู่ตรงกันข้ามกับเธอ
ขัตติยะตอนนี้ใส่วิกสีทองหม่นดูแปลกๆ ไปหน่อย แต่ก็เข้ากลุ่มกันดีกับพวกเขาทุกคนที่เป็นแอ็กนัสผมสีทอง
ถ้าไม่มีใครไปกระชากผมของเขาก็ไม่รู้หรอกว่าเป็นวิกผม
"เซเรียเลือกได้เลยว่าจะเอาโรงงานอะไร ทำธุรกรรมในชื่อของฉันแล้วกัน ถ้าเป็นในชื่อของเธออาจจะถูกจับตามองมากเกินไป" ขัตติยะพูดก่อนจะดูเอกสารหุ้นสองสามชิ้นแล้วยื่นให้เซเรีย
"ไว้ใจได้เลยค่ะ ธุรกรรมทั้งหมดจะอยู่ในชื่อของพี่ตินโดยที่ไม่มีใครรู้แน่นอน" เซเรียตอบอย่างมั่นใจ
"ขอบใจ" ขัตติยะพยักหน้า แล้วหันไปถามศัสตรา "ใช้เงินไปกับการซื้อธันดาเท่าไหร่"
"ไม่กี่แสน ตอนแรกว่าจะต่อรองราคาให้ต่ำกว่านี้ แต่เพราะอีกไม่กี่เดือนเด็กนี่ก็อายุสิบหกแล้วอีกฝ่ายคงคิดว่าเราจะเลี้ยงเขาไว้ข้างนอกก่อนจะเอากลับมาใช้ เลยต่อลงไปมากกว่านี้ไม่ได้" ศัสตราตอบอย่างเฉยชา จำนวนเงินที่เสียไปไม่ได้ทำให้ขนหน้าแข้งร่วง
"อื้ม ให้เข้าใจไปแบบนั้นก็ดี"
"ก็มีเด็กอีกหลายคนที่อายุใกล้จะสิบหกปีนะคะ แล้วก็ถูกเลี้ยงไว้ข้างนอกรออายุครบค่อยนำกลับเข้ามา ไม่ได้ขายทิ้งซะหมด" เซเรียบอก
เรื่องเกี่ยวกับการปล่อยเด็กอายุไม่ถึงสิบหกปีออกนอกเซฟโซนมันเป็นข่าวใหญ่ ปิดไม่มิดหรอก
"ก็ต้องอย่างนั้นอยู่แล้ว พวกที่ซื้อต่ำกว่าสิบห้าปีนี่สิ ถ้าปล่อยเด็กออกไปอยู่ข้างนอกนานเกินหนึ่งปี ความเป็นแอ็กนัสก็จะหายไปแล้วก็เป็นอีกไม่ได้ ถือว่าเสียเงินโดยเปล่าประโยชน์... แต่ว่าเด็กที่ถูกปล่อยทิ้งไว้พวกนั้นก็น่าสงสาร..."
"สงสารแล้วยังไง พี่จะเก็บพวกเขามาเหมือนธันดาเหรอ" เซเรียปรายตามองเด็กหนุ่มที่นั่งเงียบมาตลอด
พอถูกพูดถึงธันดาสะดุ้งแล้วก้มหน้าลงต่ำ กำชายเสื้อแน่นไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่
ขัตติยะเหลือบมองดูเล็กน้อยแล้วทำเป็นไม่สนใจ ก่อนจะทำท่าครุ่นคิดก่อนจะดีดนิ้วเมื่อนึกอะไรได้
"งั้นเอาอย่างนี้เป็นไง เด็กพวกนั้นเราก็รับเอาไว้แต่ว่าไม่ได้ให้เข้าเซฟโซนหรอกนะ แต่จะเลี้ยงไว้ให้เป็นฮันเตอร์แทน ไม่คิดว่าดีกว่าเหรอ?"
"นายกำลังหมายถึงอะไรติน?" ศัสตราขมวดคิ้ว
"ก็แบบว่าในเซฟโซนของเราก็มีกลุ่มแล้วไง แต่ข้างนอกเซฟโซนมันถิ่นของฮันเตอร์ ลองคิดดูสิถ้าเราออกไปข้างนอกเซฟโซนเป็นบางครั้งแล้วต้องเจอกับพวกฮันเตอร์ที่กร่างๆ ชอบหาเรื่อง มันก็อันตรายสำหรับเราใช่ไหมล่ะ จะจ้างฮันเตอร์คุ้มกันก็แพงไป มีเป็นของตัวเองไม่ดีกว่าเหรอ?"
"นั่นมันก็จริง" ศัสตราจับคางหรี่ตาลงมองต่ำอย่างครุ่นคิด "แต่ว่าเด็กที่เป็นแอ็กนัสแล้วรอหนึ่งปีหมดสิทธิ์เป็นแอ็กนัสก็จริง และได้สทธิ์เป็นฮันเตอร์แต่ไม่มีอะไรรับประกันว่าเด็กพวกนั้นจะกลายเป็นฮันเตอร์ระดับสูงนะ"
"เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ถ้าเคยถือกุญแจแห่งพันธสัญญามาก่อนระดับยังไงก็ไม่ต่ำกว่า C อยู่แล้ว" ขัตติยะพูดอย่างมั่นใจ
"ทำไมพี่ตินมั่นใจขนาดนั้นล่ะ" เซเรียเลิกคิ้ว
เท่าที่จำได้เหมือนจะไม่มีงานวิจัยเกี่ยวกับแอ็กนัสที่กลายเป็นฮันเตอร์เสียด้วย เพราะแอ็กนัสที่ได้ออกจากเซฟโซนจริงๆ มีน้อยมาก
แล้วเขาก็คงไม่มาทำสถิติอะไรไร้สาระกับแอ็กนัสอยู่แล้ว
"ถึงจะไม่มีการวิจัยแต่มันก็เป็นเรื่องที่แน่นอนไม่ใช่เหรอสำหรับผู้ถือกุญแจแห่งพันธสัญญาขั้นต่ำที่สุดยังไงก็เท่ากับระดับ C เมื่อสัญญากับกุญแจหายแต่ร่างกายที่ถูกปรับให้เข้ากับกุญแจไปแล้ว ต่อให้เปลี่ยนเป็นฮันเตอร์ก็ไม่ได้ทำให้ระดับต่ำกว่าหรอก อาจจะสูงขึ้นด้วยซ้ำ"
ในนิยายที่พี่สาวเขียน มีตอนที่เซฟโซนแห่งหนึ่งแตกอีกในอนาคต แอ็กนัสบางคนเลือกที่จะไม่กลับเข้าเซฟโซนและเขาได้กลายเป็นฮันเตอร์ระดับ S ในเวลาต่อมาและอาชีพที่ได้ก็อาชีพเดียวกันกับตอนเป็นแอ็กนัสเลย
ดังนั้นแล้วแอ็กนัสเด็กที่ถูกปล่อยออกไปก็ไม่ได้เสียคุณค่าหรอก
"ถ้าเป็นอย่างนั้นเรารับเด็กพวกนั้นไว้แล้วฝึกฝนเพื่อเป็นฮันเตอร์ในอนาคตใช่ไหม มีทั้งกองกำลังที่เป็นทั้งแอ็กนัสและฮันเตอร์ก็ไม่เลว..." ศัสตราพยักหน้าเห็นพ้อง
ถ้าเป็นอย่างนั้นพวกเขาก็จะความสบายมากขึ้นเมื่อเดินทางออกจากเซฟโซน
ถึงปกติแอ็กนัสจะไม่ได้ออกจากเซฟโซนง่ายๆ ก็ตาม แต่พวกเขากำลังจะกลายเป็นกลุ่มแอ็กนัสที่แข็งแกร่งในอนาคต อย่างอาวุธหรืออาติแฟกต์ที่ขายอาจจะต้องไปงานประมูลด้วยตัวเอง ซึ่งสถานที่จัดจะจัดในเซฟโซนใดเซฟโซนหนึ่ง พวกเขาก็จำเป็นต้องข้ามเขตกันบ้าง
ถ้ามีฮันเตอร์ติดสอยไปด้วยก็ป้องกันการข่มขู่ของคู่แข่งที่เป็นพวกสมาชิกกลด์ฮันเตอร์ได้โดยไม่เสียเปรียบแน่ แต่เพื่อป้องกันไม่ให้เด็กเหล่านั้นทรยศก็คงต้องใช้สัญญาพิเศษที่พวกฮันเตอร์ทำขึ้นเพื่อผูกมันกันล่ะกันไว้ เขาคงต้องเตรียมการเรื่องนี้...
คิดดูดีๆ แล้วแผนนี้ก็ไม่เลว แต่ก็รู้สึกแปลกๆ
คนอย่างขัตติยะคิดอะไรแบบนี้ได้เหรอ?
"อืม ฮันเตอร์สำหรับนายแล้วเป็นยังไงติน" ศัสตราถามคำถามที่ไม่เกี่ยวข้อง ขัตติยะเลิกคิ้วสูงแล้วตอบออกมาทันที
"แน่นอน ก็นักล่าไง แต่ถ้าเป็นลูกน้องของฉันก็เหมือนสุนัขล่าเนื้อเชื่องๆ เวลาเดินไปไหนแล้วมีพวกนี้เดิมตามก็รู้สึกว่าโคตรเท่ ความรู้สึกเหมือนมาเฟียอิตาลีในการ์ตูน"
"..." ศัสตรานวดขมับ
"..." เซเรียกลอกตามองเพดาน
"..." ธันดาที่ช็อกตาเหลือก
ฟังพวกเขาคุยจริงจังมาตั้งนาน นึกว่าเป็นกลุ่มคนที่มีระเบียบและเข้มงวด แต่มันก็แตกโผล๊ะเหมือนใจจริงของขัตติยะหลุดออกมา
นั่นสินะ อย่างขัตติยะคาดหวังอะไรได้
ถึงความคิดจะดีแต่เหตุผลไม่ได้เรื่องเลยสักนิด
"อ้อ จริงสิธันดา" ขัตติยะหันมาทางเด็กหนุ่ม เขาสะดุ้งแล้วตอบรับเสียงดัง
"ครับ!"
"ไม่ต้องเกรงขนาดนั้นก็ได้ ผ่อนคลาย ฉันไม่ได้จะพานายไปทำอะไรไม่ดีสักหน่อย"
"ฉันว่าคำพูดนายทำให้เด็กนั่นคิดเรื่องไม่ดีเต็มหัวเลยล่ะ" ศัสตราเตือน
ช่วยอย่าลืมว่าไอ้คนที่ทำภาพลักษณ์จริงจังของพวกเขาแตกเมื่อกี้นี้เป็นใครด้วย
"นายอย่าใส่ร้ายฉันสิ ฉันน่ะคนดีจะตาย นักบุญนะครับนักบุญ" ขัตติยะชี้หน้าตัวเองเพื่อยืนยันความเป็นคนดี
นักบุญมันเป็นสัญลักษณ์ของคนดีจิตใจเมตตาใช่ไหมล่ะ
ศัสตราเบ้ปากทำหน้าเหม็นเบื่อ
"มันก็แค่อาชีพเฉยๆ ไม่ใช่ว่านายจะกลายเป็นนักบุญจริงซะหน่อย แล้วก็คงไม่มีนักบุญที่ไหนเอาดาบไปไล่ฟันมอนสเตอร์อย่างเถื่อนแบบนายหรอก อย่างกับนักบุญเก๊"
"...อุ๊ แทงใจ" ขัตติยะกุมอก
ไม่ใช่เพราะบอกว่าเขาเถื่อนแต่บอกว่านักบุญเก๊ต่างหาก
ถูกต้องเลย นักบุญเก๊นะคร้าบ!
"พวกพี่อย่ามัวแต่เล่นสิคะ ถ้าไม่ถามล่ะก็ฉันถามเองนะ" เซเรียเอ่ยปากหันไปมองธันดา "เจ้าหนูธันดา เธอเป็นแอ็กนัสกุญแจสีเงินสินะ ได้อาชีพอะไรมางั้นเหรอ?"
"ผม... ได้อาชีพนักเสี่ยงโชคครับ"
"ฮะ?" ศัสตราเอียงคอมอง
"เอ๋?" เซเรียขมวดคิ้วอย่างสงสัย
"อะไรนะ!?" ขัตติยะหันขวับอย่างตกตะลึง
"ผมเป็นนักเสี่ยงโชคระดับ B มีสกิลทั้งหมดสี่สกิล สกิลอาวุธมีดสั้นขั้นกลาง สกิลกล่องปริศนาสุ่มบัฟ สกิลลูกเต๋าสุ่มสเตตัสและสกิลใช้โชคร่วมกันครับ"
ธันดาตอบออกมาหมดแม้แต่สกิลที่ตัวเองมี ศัสตรากับเซเรียกะพริบตาปริบๆ หันไปมองขัตติยะที่ดูน่าจะรู้เรื่องมาที่สุด
"อาชีพนี้มันมีด้วยเหรอ?"
"เอ่อ... มีคนได้มันก็คงมีแหละ" ขัตติยะพูดไม่ออกเล็กน้อย
เขารู้ว่าอาชีพนี้มันมี แต่มันเป็นอาชีพที่ออกได้ยากมาก ถึงแม้ว่าจะเป็นแค่อาชีพระดับ B ก็ตามแต่ในแง่หนึ่งมันก็ทรงคุณค่าไม่แพ้อาชีพระดับ A เลย
โดยเฉพาะสกิลใช้โชคร่วมกัน
เหมาะสำหรับกลุ่มใหญ่ที่ไว้สู้กับมอนเตอร์ระดับบอสดันเจี้ยนมาก
เพราะสกิลบางสกิลไม่ได้มีโอกาสสำเร็จเต็ม 100% แต่ถ้าใช้โชคร่วมกัน มันจะเพิ่มโอกาสสำเร็จให้กับสกิลคนนั้น และมีโอกาสที่จะสร้างการโจมตีถึงตายได้
แต่ที่อาชีพนี้ถูกลดระดับลงมาเหลือแค่ B ก็เพราะสองสกิลสุ่มของเขา
แอ็กนัสเลเวล 1 ไม่ใช่ว่าค่าโชคเริ่มต้นจะเท่ากัน
ของขัตติยะที่มีค่าโชคสูงกว่าเช้าบ้านมาตั้งแต่แรกส่วนหนึ่งก็เพราะโชคของเขาเองและเป็นผู้ที่ข้ามโลกมาได้ จะให้เริ่มด้วยโชคที่ศูนย์ไม่มีทางเป็นไปได้
แต่โดยรวมแล้วคนธรรมดาก็ไม่ได้มีค่าโชคเกิน 5 กันหรอก
โอกาสที่จะเพิ่มโชคได้มีแค่กลายเป็นแอ็กนัสหรือฮันเตอร์เท่านั้น
แต่ต้องดูว่าเด็กคนนี้มีค่าโชคเท่าไหร่แล้ว
"ธันดามีค่าโชคเท่าไหร่ในตอนนี้?" ขัตติยะถาม
"ผม... มีค่าโชค 3 ครับ"
"เยี่ยม!"
"โชค 3 นี่น้อยกว่าฉันตอนได้กุญแจอีกนะ" ศัสตรามองเขม้น เซเรียพยักหน้า
"ของฉันโชคเริ่มต้นคือ 6 นะคะ ตอนนี้เลื่อนขั้นกุญแจแล้ว ตอนนี้โชค 14 แล้วค่ะ"
"ฉันก็มีโชคเริ่มต้นที่ 6 เหมือนกันโชคตอนนี้ 13 ดูเหมือนว่าตามหลังอยู่หนึ่งแต้ม คงเป็นที่ระยะเวลาสะสมในดันเจี้ยนสินะ"
"แค่แต้มเดียวเองค่ะ เล็กน้อย นานไปเดี๋ยวก็เท่ากันแล้ว"
"อื้ม นั่นสินะ" ศัสตราหัวเราะอย่างขบขันกับเซเรียอย่างเข้ากันได้ดี
"..." ขัตติยะกลอกตามองเพดาน
โธ่ ไอ้พวกคนโชคดี ไอ้พวกโชคเริ่มต้นสูง!
เขาตอนตื่นขึ้นมาโชคเริ่มต้น 5 ก็จริง โชคเดิมที่ไม่นับรวมกับภารกิจแอ็กนัส เพราะเมื่อวิญญาณใหม่เข้าร่างกุญแจแห่งพันธสัญญาก็ผูกมัดกับคนใหม่เลยเริ่มนับหนึ่งใหม่
ทว่าโชคเริ่มต้นของเขายังน้อยกว่าแม้แต่ศัสตราเหรอ!?
แต่ขัตติยะไม่โกรธ เพราะถึงโชคเริ่มต้นจะสูงแต่ทั้งคู่ยังไม่ถือว่าโกงเท่าเขา
เขาโกงตั้งแต่อาชีพและสกิลเลย ต่อให้โชคของพวกศัสตราเยอะกว่านี้ก็ล้มขัตติยะไม่ลงหรอกนะ
"แล้วอาชีพนี้มันต้องใช้โชคเหรอ?" เซเรียหันกลับมาถามเพราะขัตติยะถามถึงโชต แสดงว่าผลของสกิลขึ้นอยู่กับค่าโชค
"ใช่แล้ว คนทั่วไปโชคจะอยู่ระดับ 2-3 เป็นปกติ ไอ้โชค 6 เนี่ยเกินมาตรฐาน แต่เข้าใจได้เพราะยังไงพวกนายก็เป็นทายาทตระกูลใหญ่ละนะ แต่กับเด็กที่โดนขายอย่างธันดา ตอนแรกคิดว่าอาจจะมีโชคแค่หนึ่งด้วยซ้ำ นึกว่าเป็นเจ้าหนูดวงซวยแต่ไม่ใช่แฮะ"
"แค่ถูกขายเป็นแอ็กนัสนี่ยังไม่ซวยพอเหรอคะพี่ติน"
"แค่ขายยังไม่ตายนี่นา ถือว่าโชคดีแล้ว" ขัตติยะหัวเราะร่าไม่ได้คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ "แล้วธันดาได้กดรับรางวัลภารกิจของแอ็กนัสไปรึยัง?"
"ภารกิจ?" เด็กหนุ่มดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องนี้เลยเอียงคอมมองคนถาม
"แสดงว่ายัง... แต่เคยเข้าไปในดันเจี้ยนล็อกมากกว่ายี่สิบนาทีแล้วก็น่าจะเพิ่มโชคขึ้นไปได้สักหน่อยแล้วใช่ไหม" ขัตติยะพูดอย่างตื่นเต้นก่อนจะช่วยแนะนำวิธีใช้งานระบบต่างๆ ของแอ็กนัส
ซึ่งธันดาเคยได้รับสอบแค่ช่องเก็บของกับหน้าต่างสเตตัสเท่านั้น อย่างอื่นไม่เคยรู้เลย เมื่อได้พวกขัตติยะช่วยเหลือทำให้เข้าใจอะไรหลายๆ อย่างเกี่ยวกับแอ็กนัสมากขึ้น
ตอนนี้เขากลายเป็นนักเสี่ยงโชคที่มีค่าโชค 7 แล้ว
"ดูแล้วมีความหวังขึ้นเยอะ" ขัตติยะพูดอย่างพอใจเมื่อเห็นค่าโชคและเลเวลของเด็กคนนี้
เลเวล 10 แล้วจากการฆ่าโครงกระดูกในดันเจี้ยนได้ด้วยตัวเอง ลิมิตของกุญแจสีเงินคือเลเวล 20 เด็กหนุ่มยังสามารถพัฒนาต่อได้เรื่อยๆ เทียบเท่ากับพวกเขาที่เลื่อนขั้นกุญแจไปขั้นที่แปดแล้ว
ไม่ถือว่าตามหลังกันมากนัก
"ปัญหาคือสกิลที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ของเด็กนี่น่ะสิ" ศัสตราที่ได้รายละเอียดของสกิลมาแล้วรู้สึกลำบากใจ
"ฉันว่าเจ้าหนูธันดาควรไปลองสกิลในดันเจี้ยนล็อกสักครั้งเพื่อทดสอบความน่าจะเป็นกับค่าโชค 7 ของเขาแล้วล่ะค่ะพี่ติน พี่ดาบ" เซเรียรู้สึกว่าสกิลมันก็ดีแต่จะมันดูฝากผีฝากไข้ไม่ได้เท่าไหร่เลย
ไอ้สกิลกล่องปริศนาสุ่มบัฟและสกิลลูกเต๋าสุ่มสเตตัสเนี่ย
มันไม่ได้แค่ใช้กับตัวเอง แต่ยังใช้กับคนอื่นได้ด้วยนี่สิ
ใช้กับตัวเองเธอไม่คิดมาก แต่เอามาใช้กับพรรคพวกนี่คิดหนักเลยค่ะ!
ตายแล้วก็เข้ามาอยู่ในโลกนิยายที่โดนบังคับอ่าน โลกฮันเตอร์มีระบบด้วยนะ แต่ทำไมผมถึงได้กลายเป็นแอ็กนัส เหยื่อชั้นยอดของโลกใบนี้กันครับเนี่ย!?