เรื่องราวสู่เส้นทางไม่ปกติ
Sadwhy
## ความฝันที่ผิดปกติ

"เฮือก เฮือกๆ"
"ตึกๆตึกๆ" เสียงฝีเท้า
เหนื่อยจัง ทําไมกัน ทําไมหยุดไม่ได้ อยากพักจัง ทําไมเราถึงวิ่ง...
''อย่าหยุดวิ่ง หนีไปให้ไกลที่สุดและอย่าหันกลับมามอง'' เขาได้ยินเสียงของคนๆหนึ่ง พูดด้วยนํ้าเสียงที่เป็นห่วงเขาวิ่งออกไปและไม่หันกลับมามองอีก ขณะที่เขาวิ่งอยู่นํ้าตาของเขาก็ไหลลงมา
เขาวิ่งไปเรื่อยๆโดยผ่านป่าทึบหลายกิโลเมตร
'ก่อนที่เขาจะได้เจอชายคนหนึ่ง' เขาคิดกับตัวเองและขอความช่วยเหลือ
หลังจากนั้นไม่นานเขาก็หมดสติลงไป...
หลังจากนั้นเขาก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับนํ้าตา เขาเช็คนํ้าตาและหันไปรอบๆห้อง เขาคิดกับเองเกี่ยวกับความฝันที่เลวร้ายที่เขาไม่อยากจะจํา เขาไม่คิดอะไรมากและเปิดประตูออกจากห้องของเขา
ก่อนที่เขาจะคิดอะไร เขาก็ได้ยินเสียงชายคนหนึ่งเรียกเขา
"อาเทอร์เรีย มาช่วยพ่อหน่อยเร็ว ตอนนี้ลูกค้าแน่นร้านแล้ว" พ่อของเขาเรียกให้ไปช่วย
อาเทอร์เรียคือชื่อของเขา อาชีพของพวกเขาตอนนี้คือขายอุปกรณ์เวทมนต์
เขาพยักหน้าแล้วไปช่วยพ่อขายอุปกรณ์เวทมนต์ หลังจากปิดร้านแล้ว พวกเขาก็พูดคุยกัน
"เป็นอะไรไปลูกชายสีหน้าไม่ค่อยดีเลย" พ่อถามด้วยความเป็นห่วง
"ไม่มีอะไรหรอกครับพ่อ แค่อาจจะกังวลเกี่ยวกับการบททดสอบที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วัน" อาเทอร์เรียตอบกลับด้วยสีหน้าปกติ
"งั้นก็ดีแล้วแหละที่ไม่ได้ฝันร้าย" พ่อถอนหายใจ
'ที่ฉันเป็นห่วงเขาเนื่องจากตั้งแต่ ที่ฉันรับเลี้ยงเขาเหมือนลูกของตัวเอง ตั้งแต่อาเทอร์เรียอายุประมาณ 5 ขวบ ตอนนี้ก็ผ่านมาแล้ว 8 ปี ทําให้ตอนนี้เขามีอายุประมาณ 13 ปี อาเทอร์เรียความจําเสื่อมตั้งแต่นั้นมาแล้วคิดว่าฉันเป็นพ่อของแท้ๆของเขาเอง บางครั้งเขาก็ฝันร้ายแล้วก็มาเล่าให้ฟัง เขารู้แค่ชื่อและวันเกิดของเขาเอง'
"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ก็ไปเก็บของและเตรียมตัวออกเดินทางไปที่บททดสอบเถอะ"
อาเทอร์เรีย พยักหน้าแล้วไปเก็บของตรวจเช็คความเรียบร้อยแล้วไปส่องกระจกดูตัวเอง ตอนนี้เขาใส่เสื้อแจ็คเก็ตมีฮู้ดสีดําและมีเสื้อสีขาวข้างใน ใส่กางเกงยาวมิดชิดริงเท้าผ้าใบสีดํา เขามีผมสีดําและมีสีแดงดําปะปนตรงปลายผม มีนัยน์ตาสีแดงราวกับอัญมณีมีรูปร่างและทรวดทรงค่อนข้างดีเขามีขนาดตัวและส่วนสูงน้อยกว่าค่าเฉลี่ยตามอายุ
"ถ้าเตรียมตัวเสร็จแล้ว ก็ไปเถอะข้าจะเฝ้าร้านเอง เจ้าไปที่บททดสอบเลยแล้วกลับมาหาข้า" เขายิ้มอย่างอ่อนโยน หยิบเงินให้จํานวนหนึ่งและชี้ให้ไปขึ้นรถม้าเวทมนต์
เขาพยักหน้าแล้วไปขึ้นรถม้าเวทมนต์
'เขาสงสัยว่ารถม้าเวทมนต์ทํางานอย่างไรเพราะปกติจะมีแค่รถม้าธรรมดาเท่านั้น เขาจึงตั้งทฤษฎีว่าเกิดมาจากอุปกรณ์เวทมนต์หรือเปล่าที่ทําให้ม้าสามารถวิ่งได้เร็วกว่าม้าปกติหลายเท่า'
ก่อนที่จะได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ รถม้าก็วิ่งผ่านเขตตัวเมืองไปอย่างรวดเร็ว ทําให้เขาตกใจไม่น้อยเพราะนี่คือครั้งแรกที่เขาได้ขึ้นรถม้าเวทมนต์
สถาณที่ที่เรากําลังไปคือการทดสอบทางเหนือ ชื่อของการทดสอบคือ 'การคัดเลือกของเทพและเทพี' เนื่องจากทางเหนือเป็นสถานที่ที่มีพลังงานศักดิ์สิทธิ์เป็นจํานวนมากจึงเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ไปโดยปริยาย
เกี่ยวกับพื้นที่ทางเหนือและบททดสอบ พื้นที่บริเวณทางเหนือเป็นพื้นที่ที่หนาวเหน็บ และมีโบสถ์เป็นจํานวนมาก ส่วนการทดสอบจะมีอยู่สามขั้นตอนโดยที่ขั้นตอนเหล่านั้นขึ้นอยู่กับแต่ละคน
ขณะที่กําลังเดินทางไป เขาก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว ขณะที่หลับอยู่นั้นเขาฝันถึงอะไรบางอย่าง
"เฮ้ๆ ได้ยินไหนอาเธอร์เรีย เราเรียกนายอยู่นะ" เสียงๆนึงได้เรียกอาเธอร์เรียอยู่
ตอนนี้เขาอยู่ในสถานที่แปลกๆที่ไม่มีอะไรนอกจากความมืด เขาจึงสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น และทําไมเขาถึงได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงเรียกเขาอยู่ เขาจึงตัดสินใจลองพูดคุยดู
"ขอโทษด้วย ช่วงนี้เราสติไม่อยู่กับตัวค่อนข้างบ่อย" เขาตอบไปโดยไม่คิดอะไร
พอเด็กผู้หญิงได้ยินเขาพูด จึงอยากรู้ว่าอะไรทําให้ไม่ค่อยมีสติ
"ถ้ากังวลเรื่องอะไรก็บอกพี่สาวที่แสนดีได้นะ" เด็กผู้หญิงคนนี้ได้บอกว่าเขาเป็นน้องของเธอ
'เธอเป็นพี่สาวของเราหรอ?' เขาคิดและสงสัยว่าเธอเป็นพี่สาวของเขาจริงหรือเปล่า
"อย่ากังวลไปเลย ไม่มีใครรู้นอกจากพวกเราหรอกบอกมาได้เลย" เธอพูดด้วยนํ้าเสียงที่เป็นกังวล
ก่อนที่เขาจะถามอะไรเขาก็ตื่นจากความฝัน
เขาย่อยข้อมูลและกําลังคิดว่าความฝันของเขาเป็นเรื่องจริงรึเปล่าอย่างไรก็ตามตอนนี้เขามาถึงดินแดนทางเหนือแล้ว เขาสวมฮู้ดแล้วค่อยลงจากรถม้าเเละไปหาโรงแรมที่อยู่ใกล้กับการทดสอบมากที่สุด
เขาเดินผ่านอาคารต่างๆและเห็นว่าอาคารเหล่านั้นมีร้านขายของต่างๆ เช่น โรงตีเหล็ก อุปกรณ์เวทมนต์ เสื้อผ้า และ บาร์ เขาไม่ได้สนใจรายละเอียดมากและได้ไปเช่าห้องอยู่ 2 วัน โดยราคาห้องค่อนข้างแพงเนื่องจากเป็นเวลาที่บททดสอบใกล้จะเรื่ม เขาจ่ายเงินไป 100 ทองแดง
'ค่าเงินมีดังนี้ 1000 เหรียญทองแดง = 1 เหรียญเงิน
100 เหรียญเงิน = 1 เหรียญเงินใหญ่
50 เหรียญเงินใหญ่ = 1 เหรียญทอง
25 เหรียญทอง = 1 เหรียญทองคําขาว
และยังมีค่าเงินของแต่ละพื้นที่ที่อาจแตกต่างกันได้'
เขาได้ห้องชั้น 3 บริเวณที่สามารถมองเห็นภูเขานํ้าแข็งได้ เขามองชมบรรยากาศอยู่สักพัก แล้วนึกถึงชื่อเมืองก่อนที่เขาจะถอนหายใจ
"ไอซ อคอริ" เขาพึมพําเกี่ยวกับชื่อเมือง เนื่องจากเขาไม่รู้ว่าชื่อเมืองเกี่ยวข้องอย่างไรกับการทดสอบหรือไม่
เนื่องจาก ไอซ อคอริ เป็นเป็นดินแดนที่หนาวมากและมีพลังงานศักดิ์สิทธิ์เป็นจํามากจึงอาจจะมีความเกี่ยวข้องกับการทดสอบ เขาจึงอยากจะศึกษาเกี่ยวกับเมืองนี้ให้มากขึ้น
เขาตัดสินใจเดินทางไปที่ห้องสมุด ระหว่างทางไปเขาเห็นคนมองเขาเป็นจํานวนมากเนื่องจากตอนนี้เขาน่ารักมาก
'เราต้องหาซื้อหน้ากากมาปกปิดใบหน้าแล้วละ' เขาพึมพํากับตัวเองแล้วไปที่ห้องสมุดประจําเมือง
"ไม่ทราบว่าต้องการหนังสือประเภทไหนหรอคะ" บรรณารักษ์ ถามด้วยรอยยิ้ม
"ผมต้องการหนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของเมืองน่ะครับ" อาเทอร์เรียตอบกลับ
หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ไปหยิบหนังสือเล่มใหญ่มาให้เขา
"อ่านให้สนุกนะคะ" เธอหัวเราะเล็กน้อย
"ขอบคุณมากครับ" เขาตอบกลับ พร้อมกับหยิบหนังสือขนาดใหญ่ไปนั่งอ่านบนโต๊ะ
'เฮ้ออออ นานแน่เลย' เขาถอนหายใจแล้วอ่านด้วยความรวดเร็ว
หลังจากอ่านจบแล้วก็สรุปได้ดังนี้ นานมาแล้วเมืองนี้เคยมีเทพลงมาบนพื้นดินแล้วได้สร้างการทดสอบไว้
เทพองค์นั้นได้มีลูกศิษย์ด้วยกันสามคน จากนั้นเขาก็จากไป
ลูกศิษย์แต่ละคนจะถูกเรียกว่าเศษเสี้ยวแห่งแสง
แต่ละคนจะมีผู้ทืบทอดหรือทายาทสายตรงของพวกเขา ไว้เพื่อสืบทอดพลังให้อยู่ตลอดไป
อาเทอร์เรียเดินออกมาจากห้องสมุด เขาเดินไปหาซื้อหน้ากาก เขาได้หน้ากากสีดํามา ตอนนี้เขาใส่สีดําเต็มตัว เขาคิดว่าเขาควรใส่สีอื่นบ้าง
เขาออกจากร้านแล้วตรงไปที่พัก สั่งอาหารให้ไปที่ห้องของเขา เขาฝึกการเดินไม่ให้มีเสียงระหว่างไปที่ห้อง
รออาหารสักครู่ เขากินอาหารสั่งอย่างรวดเร็ว แล้วรีบนอนหลับ
เขาตื่นขึ้นมาอีกวันเตรียมตัวให้พร้อมแล้วไปสถานที่ทดสอบ เขาเห็นสถานทดสอบมีรูปร่างเป็นหอคอยที่สูงมาก เข้ามาข้างในเห็นเทคโนโลยีที่ดูไฮเทคเป็นอย่างมากเขาอดสงสัยไม่ได้ว่าทําไมเทคโนยีถึงดูดีกว่าบ้านเรือนเป็นอย่างมาก ก่อนที่จะคิดอะอีกเขาได้ยินพิธีกรประกาศ
"ขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่ การคัดเลือกของเทพและเทพี
หรืออีกชื่อคือบททดสอบ บททดสอบจะวัดด้านต่างๆที่จําเป็นสําหรับคุณ แล้วจะมอบทักษะและสกิลที่เหมาะสมให้แต่ละคนโดยมีการสอบเพื่อบ่งชี้ทักษะระดับต่างๆ มีดังนี้
ระดับ E,D,C,B,A,S,SS,SSS
สําหรับคนที่มีระดับCขึ้นไปจะมีกิลด์จองตัวอย่างแน่นอน ขอให้ทุกท่านโชคดีกับการทดสอบนะครับ" พิธีกรกล่าวเปิดงาน
ไม่นานนักประตูที่มีแสงสีทองจํานวนมากรุมล้อม ปรากฏออกมาให้เห็นแล้วประตูก็เปิดออก
"ถึงเวลาแล้วสินะ งั้นไปลุยกันเลย" อาเทอร์เรียกล่าวแล้วเดินเข้าไปในประตู
เขาตื่นขึ้นมาในห้องที่ถูกล้อมรอบไปด้วยกําแพงหินประตูไม้ถูกล็อคด้วยกุญแจมียาม1คนเฝ้าเขาอยู่ เขาเห็นข้อความอะไรบางอย่าง
[บททดสอบที่ 1 การหาทางออก]


## บททดสอบที่ 1

[บททดสอบที่ 1 หาทางออก]
[เนื้อเรื่องเบื้องต้น]
เรากระทําความผิดโดยการที่เราสังหารขุนนางชั่วคนนึง ทําให้เราถูกจับไว้ในห้องขัง เรามีเวลาอยู่7วันก่อนจะถูกประหารชีวิต เบาะแสตอนนี้คือเราอยู่ห้องใต้ดินของขุนนางที่ได้ประโยชน์จากขุนนางชั่วที่เราฆ่าไป
[ภารกิจ]
หลบหนีออกจากจักรวรรดิ [0/1]
สังหารขุนนางที่ได้รับประโยชน์ [0/?] (ไม่บังคับ)
[สําเร็จ]
ผ่านบททดสอบที่ 1 ไปยังบททดสอบที่ 2
[บทลงโทษ]
ถ้าเราตายในการทดสอบ -50% ทุกเสตตัส
"นี่คือระบบสินะ ภารกิจค่อนข้างยากเลยนะเนี่ย" อาเทอร์เรียกล่าว
เขาเดินดูรอบๆห้อง ค้นหาวัสดุพอจะช่วยเขาได้
[ค้นพบ]
-มีดสั้น(เกือบสมบูรณ์)
-กุญแจปริศนา???
-กุญแจประตูห้องขัง
'กุญแจมาจากไหนเนี่ย? ช่างก่อนตอนนี้เราควรวางแผนก่อน เราควรรอจังหวะให้ยามเปลี่ยนกะกันก่อนแล้วค่อยออกไป'  นี่คือแผนที่เขาคิด
หลังจากรอไม่นานยามก็เปลี่ยนกะกัน ระหว่างที่ยามกําลังเปลี่ยนกะเขารีบไขกุญแจและวิ่งตรงไปทางขึ้นชั้นบนระหว่างที่กําลังขึ้นไป ยามก็รีบวิ่งตามมาด้วยความเร็วที่เร็วกว่าเขา
"ชิ น่ารําคาญ'' เขาเดาะลิ้นด้วยความรําคาญ
เขาเหยียบกําแพงแล้วพุ่งตัวไปหายามกระทันหันทําให้ยามตั้งรับไม่ทัน เขาใช้มีดสั้นที่เขามีปาดคอยามได้สําเร็จ หยิบอาวุธของยามขึ้นมาแล้วขว้างไปทางยามอีกคนอย่างรวดเร็ว
ยามอีกคนสามารถปัดป้องการโจมตีได้บางส่วนทําให้แขนของยามบาดเจ็บ ไม่รอช้าเขารีบกระโจนเขาใส่ยามอย่างรวดเร็ว ยามพยายามป้องกันให้ดีที่สุดทําให้ยามสามารถบล็อคการโจมตีของเขาได้
'ชิ ยากแล้วไง ทําไมยามคนนี้ถึงแข็งแกร่งกว่าคนเมื่อกี้อย่างมาก' เขาคิดกับตัวเอง ถอยหลังออกมา พยายามหาจุดได้เปรียบในการโจมตี
เขาพบว่าสามารถโจมตีได้แค่ ส่วนหัว คอ ใต้ศอก ไม่ก็... ก่อนที่จะคิดต่อยามก็กระโจนเข้าใส่เขา เขาปัดป้องการโจมตีด้วยการหักเหดาบของยามแล้วพยายามฟันไปที่คอของยามให้มากที่สุดและหลบดาบของยามที่ฟันมาที่เขา
เขากระโดดขึ้นไปข้างบนจับที่หัวแล้วหักคอของยามหยิบอาวุธของยามทั้งสองคนขึนมาเก็บไว้จากนั้นรีบขึ้นข้างเพื่อจะได้ออกจากคฤหาสน์ของขุนนาง
'เกือบไปแล้ว โชคดีที่เรียนศิลปะต่อสู้ไว้บ้าง'  เขาคิดกับตัวเองเนื่องจากส่วนใหญ่เขาจะฝึกเกี่ยวกับความเข้าใจของเวทมนต์กับพ่อของเขา
ความฝันของเขาคือการเป็น ผู้วิเศษที่แข็งแกร่งที่สุดเพื่อจะได้ปกป้องครอบครัวของเขาเอง
ออกมาจากชั้นใต้ดินตอนนี้เขาอยู่ในห้องมืดๆ เขาแง้มประตูเพื่อดูมีใครอยู่ข้างนอกเขาเห็นมียามอยู่หนึ่งคนขุนนางหนึ่งคน เขาคิดที่จะฆ่าขุนนางก่อน
เขารออยู่ในห้องสักพักตอนนี้ขุนนางกําลังเดินทางมาทางที่เขาอยู่ เขาดักรออยู่ข้างๆห้องรอให้ขุนนางเดินเข้ามาในห้อง
หลังจากขุนนางเข้ามาในห้อง เขาไม่ลังเลนําดาบของยามมาฟันคอของขุนนางให้ขาดโดยทันที ไม่รอช้าปามีดสั้นเข้าไปในตาของยามโดยทันที ก่อนที่ยามจะได้ชักดาบออกมาตาของเขาก็หายไปหนึ่งข้างโดยทันที
ยามร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่ยามจะร้องมากกว่านี้เขาได้ใช้ดาบของเขาฆ่ายามโดยทันที
'ไม่น่ามีใครได้ยินนะ' ถ้าเกิดมีใครได้ยินจะทําให้เขาลําบากกว่าเดิมอย่างมาก  เขาหยิบอาวุธและเงินจากศพกลับมาทั้งหมด ก่อนคิดจะหาเสื้อเปลี่ยนในบ้านขุนนาง เขาเดินด้วยความระมัดระวังไม่ให้ใครเห็น เขาเดินเข้าไปในห้องขุนนาง เจอเอกสารเกี่ยวกับยาพิษที่ฉีดใส่เราบางส่วนหลังจากนั้นเขาเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เขาเห็นมีคันโยกที่น่าสงสัยในตู้เสื้อผ้า จึงดึงคันโยกลงมาไม่นานนักตู้เสื้อก็กลายเป็นทางลงไปใต้ดิน
ระหว่างที่เขาเดินลงไปเขาเห็นโครงกระดูกจํานวนมากตามทางที่เดินลงมา  เข้ามาข้างในไม่มีอย่างอื่น มีเพียงกล่องใส่ดาบอยู่แค่กล่องเดียวในห้อง เมื่อเดินเข้าไปใกล้กับกล่องกุญแจปริศนาก็มีปฏิกิริยา มีแสงสีแดงและสีดําปรากฏขึ้นบนกุญแจ มีอักษรที่ไม่รู้จักปรากฏขึ้นบนกล่องและกุญแจ เขาตัดสินใจลองไขกล่องดู เปิดออกมากุญก็หายไป ในกล่องมีดาบอยู่หนึ่งเล่มรูปร่างไม่แน่นอนมีสีแดงและสีดําปะปนกันไป
เขาเงื้อมมือไปหยิบดาบ ทันทีที่หยิบดาบเขาเข้าไปในดินแดนแห่งหนึ่งมีวิญญาณจํานวนมากอยู่ในพื้นที่แห่งนี้ ไม่มีพื้นดินมีแต่แอ่งเลือดขนาดใหญ่จนมองไม่หมด ในมือของเขาตอนนี้มีดาบอยู่หนึ่งเล่ม มีเสียงๆหนึ่งได้กล่าว
"จงทดสอบความแข็งแกร่งของเจ้าซะ เพื่อจะได้ครอบครองอาวุธที่เหมาะสม"
เมื่อกล่าวจบวิญญาณทั้งหมดได้พุ่งมาหาเขาเพียงคนเดียว เขาตั้งรับพร้อมกับคิดแผน อยู่ๆดาบของเขาก็เปลี่ยนรูปร่างเป็นดาบขนาดเล็กและแหลมคม ตามความต้องการของเขา
"เห แบบนี้ก็สวยสิ" เขาฟาดฟันวิญญาณนับไม่ถ้วนที่เข้ามาหา อาวุธของเขาเปลี่ยนรูปร่างไปเรื่อยๆ เช่น ดาบและธนู ธนูเป็นธนูที่สามารถสร้างลูกศรที่เหมือนเลือดได้นับไม่ถ้วน ขณะที่เขากําลังฆ่าวิญญาณเขารู้สึกได้ว่า ยิ่งเขาฆ่าเขาจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น
หลังจากที่เขาฆ่าวิญญาณไปหมดแล้วเขารู้สึกอ่อนล้าเป็นอย่างมากก่อนที่เขาจะหมดสติเขาเห็นข้อความนึงขึ้นมา
[เควสลับสําเร็จ อาวุธแห่งความหวาดกลัว]
-ได้รับ อาวุธแห่งความหวาดกลัว
จากนั้นเขาก็หมดสติไป
ตื่นขึ้นมาอีกทีตอนนี้กลับมาอยู่ในห้องใต้ดินเหมือนเดิม
เขาสงสัยว่าอาวุธที่ได้มาอยู่ที่ไหน เมื่อเขาคิดจู่ๆก็มีดาบโผล่ออกมาจากมือขวาของเขา เมื่อเขาคิดว่าจะเลิกใช้ดาบก็หายไป
'สะดวกดีแฮะ' เขาเดินออกมาจากห้องใต้ดินพยายามหาอาหารในบ้านขุนนางเขากินอาหารที่พบ เขาสังเกตเห็นว่ามีความโกลาหลเกิดขึ้น ตอนนี้ผ่านมาแล้วสองวันหลังจากฆ่าขุนนางไป เหลือเวลาห้าวันก่อนเราจะตายถ้าเกิดยังอยู่จักรวรรดิ เนื่องจากมียาพิษฉีดในร่างกายของเรา ยาพิษจะทํางานได้แค่ในอาณาจักรนี้เท่านั้นด้วยเหตุผลบางอย่าง
เนื่องจากขุนนางที่ฆ่าไปทําให้มีอัศวินจํานวนมากมาที่บ้านของขุนนางแล้วสอบสวนทุกคน ตอนนี้การที่จะออกจากที่นี่ยากขึ้นมาก เขาตัดสินใจลอบฆ่าอัศวินด้วยการลอบสังหาร แถมยังขุนนางอยู่ด้วยกันหลายคนในที่นี้อีกด้วย
'แบบนี้ ช่วยได้เยอะเลย' เขาคิดกับตัวเอง เขาเห็นยามสองคนยืนคุยกันอยู่โดยห่างจากคนอื่นค่อนข้างมาก เปลี่ยนอาวุธเป็นธนู สร้างลูกสร้างขนาดเล็กมายิงไปทางยามทั้งสองอย่างรวดเร็ว
'เสร็จสอง' ขณะกําลังดูอยู่ยามทั้งสองก็สลายไป เขารู้สึกว่าเขาแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อย
'ทําไมถึงสลายไป' เขาคิดอย่างมึนงงมองไปทางอาวุธของเขา อาวุธดูดกลืน?เขาคิดไปก็เสียเวลาเปล่า เขาดักซุ่มยิงไปเรื่อยๆ ถ้าบางคนสามารถหลบหรือป้องกันได้เขาก็จะยิงที่อื่นแทน
ถ้ามีใครร้องเรียกเขาจะยิงคนที่พูดแล้วยิงคนอื่นที่มาสมทบ โดยที่คนเหล่านั้นไม่สามารถหลบหนีได้สักคน
'ฟู่ววว เหนื่อยนะเนี่ย' เขาพึมพํากับตัวเอง ตอนนี้เขาสังหาร ขุนนางไปประมาณเจ็ดคน อัศวินประมาณยี่สิบกว่าคน ตอนนี้เขารู้สึกได้ว่าเขาแข็งแกร่งขึ้นมากเป็นเท่าตัวเลย
'ได้เวลาออกจากที่นี่แล้ว' เขาวิ่งออกไปพยายามไม่ให้คนเห็น ตอนนี้เขาอยู่ภายในเมืองแล้ว เขาเดินไปหาที่พักพยายามไม่ให้ใครรู้ตัว  เนื่องจากตอนนี้มีประกาศจับตัวเขาแล้วทําให้ลําบากในการหาที่พัก
เขาเจอบ้านร้างแห่งหนึ่งบริเวณนั้นไม่มีบ้านหรือคนอยู่เลย เขาตัดสินใจจะนอนที่บ้านร้าง
ตื่นข้มาอีกวันเขาตัดสินใจหาพวลักลอบเข้าเมือง หลังจากสังเกตมานาน เขาพบว่ามีคนแอบเข้าออกทางป่าต้องห้ามน่าจะเป็นพวกลักลอบเข้าเมือง เพราะเป็นสถานที่ค่อนข้างอันตราย
ไม่รอช้าดักซุ่มที่ป่าต้องห้าม สะกดรอยตามพวกผู้รับจ้างลักลอบ เดินตามสักพักสังเกตเห็นว่ามีอัศวินคอยจัดการสัตว์ดุร้ายในป่าไม่ให้มาก่อกวนผู้รับจ้าง ตอนนี้หยุดอยู่ที่กําแพงหินแห่งหนึ่งแล้วมีคนหนึ่งพูดบางอย่าง ตอนนี้กําแพงค่อยๆเคลื่อนที่ลงไปข้างล่างจากนั้นทั้งหมดก็เดินเข้าไปแล้วออกมาพร้อมคนจํานวนมากไม่นานนักกําแพงหินก็เลื่อนกลับมาปิดเหมือนเดิม
เมื่อเห็นอย่างนั้น เขารอให้ทุกคนกลับไปให้หมดตรวจสอบให้แน่ชัดว่าทุกคนออกไปไกลแล้ว จากนั้นเขาเดินไปที่กําแพงแล้วพูดตามที่ได้ยิน เขาไม่รู้ว่าคือภาษาอะไร แต่ตอนนี้กําแพงหินได้ลงไปแล้ว ทําให้เขาสามารถออกจากจักรวรรดินี้ได้สําเร็จ
[บททดสอบที่ 1 หาทางออก] (สําเร็จ)
ประมวณผลความสําเร็จ
(ภารกิจหลัก เกรด S)
(ภารกิจลับ เกรด S)
"ว้าวเกรดSสองอันดีมากเลยนะเนี่ย แถมยังได้อาวุธมาด้วย" เขายิ้มด้วยความสุข เขาสงสัยว่าบททดสอบต่อไปคืออะไร


## บททดสอบที่ 2

[บททดสอบที่ 2.1 บททดสอบความอดทน]
ตอนนี้คุณอยู่สถานที่ที่ทุกคนเรียกว่า ด่านทดสอบความอดทน
[ภารกิจ]
อดทนรออยู่ที่นี่ให้ได้นานสามวัน
"ไม่มีอะไรซับซ้อน" เขายักไหล่ เอนตัวลงนอนคอยเวลา ตอนนี้เขาอยู่ที่สถานที่แห่งหนึ่งไม่มีแสงไม่มีเงาเป็นสถานที่ที่เหมือนจุดจบของทุกสิ่ง ไม่มีความหิวในสถานที่แห่งนี้
.
.
.
"ผ่านมานานเท่าไหร่แล้วนะ เป็นวัน หรือไม่กี่ชั่วโมง"  ภารกิจง่ายก็จริงแต่ไม่บอกเวลาเลย
ตอนนี้เขาเบื่อมาก
"อ๊ากกกกเมื่อไหร่จะหมดเวลา"
เขาตัดสินใจที่จะฝึกทักษะดาบของเขาขณะรอเวลา เมื่อเหนื่อยก็พัก พร้อมเมื่อไหร่ก็ฝึกต่อ
"ในที่สุดดดดดด" เขาตะโกนออกมาด้วยความดีใจเมื่อเห็นข้อมความเด้งขึ้นมา
[ยินดีด้วยคุณผ่านบททดสอบที่ 2.1 บททดสอบต่อไป บททดสอบที่ 2.2 เริ่มได้]
[ผ่านด่าน 1/3]
ตอนนี้เขาถูกเทเลพอร์ตมาอีกสถานที่อีกแห่ง
[บททดสอบที่ 2.2 ผ่านด่าน]
สิ่งที่คุณต้องทําคือผ่านสิ่งกีดขวางทั้งหมดแล้ววิ่งให้ไปถึงเส้นชัยให้ได้เร็วที่สุดเท่าที่เป็นไปได้
[ภารกิจ]
คุณมีเวลาสิบนาทีก่อนที่เส้นชัยจะถูกกําแพงหินปิดตาย
"อย่างน้อยก็ไม่ใช่นอนรอเฉยๆละนะ"
'โอเคตอนนี้ ข้างหน้ามีกับดักเยอะแยะเลยแต่เห็นได้ชัดว่ามีอะไรบ้างเช่น ธนูที่ยิงเราทันทีที่เข้าใกล้ หรือขวานที่แกว่งไปมา ไหนจะพื้นที่มีไฟออกมาเป็นช่วงๆอีก เฮอะ' คิดแผนแปบ
'นี่คือแผนด่านแรกธนูเราสามารถปัดป้องได้ด้วยของดาบเรา มันจะยากขึ้นเมื่อไปใกล้ถึงด่านขวาน เราจะต้องปัดป้องลูกธนูที่ยิงมาพร้อมหลบหลีกขวานไปด้วย ส่วนด่านสุดท้าย...ยากชิบ เราจะต้องกะเวลาของพื้นที่ไฟออกมาเป็นช่วงๆและต้องหลบขวานและลูกธนูที่ยิงมาอีก' เฮ้อ เขาถอนหายใจตอนนี้เขามีเวลาเหลืออีกแปดนาที
"ต้องลองดูสักตั้ง" เรียกดาบออกมา พุ่งตัวไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็ว ตอนนี้เขาจําเวลาของไฟที่ออกมาได้หมดแล้ว
เขาปัดป้องลูกธนูด้วยทักษะการใช้ดาบของเขาตอนนี้เขาสามารถปัดลูกธนูได้ง่ายมากขึ้นแถมดาบของเขาก็แทบไม่มีนํ้าหนักทําให้เขามีความเร็วในการกวัดแกว่งดาบของเขาได้รวดเร็วกว่าเดิม
ตอนนี้เขาอยู่ใกล้กับด่านที่มีขวานแล้ว ตอนนี้เขาปัดป้องลูกธนูอย่างต่อเนื่องและหลบขวานที่กวัดแกว่งไปมา ถึงเขาจะโดนลูกธนูอยู่บ้างแต่เขาสามารถหลบขวานได้ ตอนนี้เขาบากมากขึ้นเนื่องจากแผลจากลูกธนูทําให้ความเร็วเขาลดลง
ตอนนี้เขามาถึงด่านที่มีไฟแล้วถ้าเกิดเขาจําทางผิดเขาต้องกระโดดเพื่อหลบไฟอย่างหวุดหวิด ถ้าเกิดหลบลูกธนูหรือปัดป้องไม่ทันเขาต้องเลี่ยงจุดสําคัญไว้ให้ได้มากที่สุด สิ่งที่สําคัญมากที่สุดคือขวานแต่ความเร็วของขวานไม่ได้เร็วมากเกินไปทําให้หลบได้อย่างไม่ต้องกัลวลมาก
ตอนนี้เหลือเวลาอีกสองนาทีในการไปเส้นชัย เขากัดฟันสู้ตอนนี้เขามีแผลเต็มตัวทั้งรอยไหม้และลูกธนูที่ปักตัวเขา
"เหลืออีกแค่ไม่กี่ก้าวจะถึงแล้ว..." ตอนนี้เขาใกล้ถึงเส้นชัยแล้วแต่ตอนนี้เขาก็บาดเจ็บสาหัสมากเหมือนกัน
[ยินดีด้วยคุณผ่านบททดสอบที่ 2.2 บททดสอบต่อไปบททดสอบที่ 2.3 เริ่มได้]
[ผ่านด่าน 2/3]
ตอนนี้เขาถูกเทเลพอร์ตไปอีกสถานที่เหมือนเดิม ตอนนี้แผลของเขาได้กลับมาเป็นเหมือนเดิมหมดแล้ว
[บททดสอบที่ 2.3 การตัดสินใจ]
คุณมีตัวเลือกในการทําหรือไม่ทําอะไร เพราะฉะนั้นต้องตัดสินใจให้เด็ดขาด
[ภารกิจ]
ผลของการตัดสินตอนท้ายขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของท่าน
"ได้สิฉันจะเลือกให้ดีเลย" เขาเตรียมตัวให้พร้อม
[จะเริ่มในอีก]
[3]
[2]
[1]
.
.
.
[เริ่มต้น]
ตอนนี้คุณมีสองทางเลือกถ้าคุณช่วยแล้วอีกฝั่งที่คุณไม่เลือกจะตกลงไปในหุบเหวลึกทันที หนึ่งคือช่วยเด็กผู้หญิงที่น่าสงสารแต่เราไม่รู้จัก หรือสองช่วยสุนัขที่คุณเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก
[คําเตือน]
ถ้าคุณเลือกแล้วคุณจะไม่สามารถยกเลิกได้
"โอเค ตอนนี้ต้องเลือกสินะ" ครุ่นคิดอยู่สักพักเขาตัดสินใจที่จะช่วยสุนัขของเขา
ขณะที่เขากํลังจะไปช่วยสุนัข เขาได้กลิ่นที่คล้ายกับตอนบททดสอบที่หนึ่ง
'กลิ่นเลือด ยิ่งเข้าใกล้สุนัขมากเท่าไหร่กลิ่นก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้น' เขาตัดสินใจที่จะไปช่วยเด็กผู้หญิงแทน
เมื่อสุนัขเห็นว่าเขากําลังจะไปช่วยเด็กผู้หญิงแทนที่จะเป็นมัน มันก็กลายร่างเป็นสัตว์ประหลาดทันที มันเป็นหมาป่าประเภทล่องหนได้แต่ลบจิตสังหารไม่ได้
ตอนนี้เด็กผู้หญิงกําลังจะร่วงลงไป เขาได้กระโดดไปรับและใช้อาวุธของเขาปักกับหินเพื่อเป็นที่รองรับนํ้าหนัก
ตอนนี้เด็กผู้หญิงได้สลายไป กลายเป็นไอเทม
[คริสตัลเทพแห่งการควบคุม ระดับ ??? ]
เมื่อทําการทําลายคริสตัล คุณจะได้รับทักษะเทพแห่งการควบคุม
ไม่รอช้าเขาทําลายคริสตัลทันที กระโดดขึ้นไปข้างบนประจันหน้ากับหมาป่า ตอนนี้หมาป่าได้หายตัวไปแล้ว ตอนนี้เขาสามารถควบคุมอะไรได้ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ตอนนี้เขามุ่งเน้นไปที่จิตสังหารของหมาป่า
เมื่อหมาป่ามากัดเขา เขาได้โดนหมากัดหนึ่งทีทําเขามีเลือดไหล นั่นคือแผนของเขาเนื่องจากตอนนี้เขาไม่สามารถระบุที่มาของจิตสังหารได้คงที่ ทําให้ได้แค่บอกแค่ทิศทางเท่านั้น
แต่เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว เขาสาดเลือดของเขาไปที่ทิศทางที่หมาป่าอยู่ ตอนนี้หมาป่าติดเลือดของเขาแล้วทําเขาสามารถโจมตีได้อย่างแม่นยํา
เขาได้พยายามฟันไปที่ตัวของหมาป่าแต่หมาป่าได้รวดเร็วมากเขาได้สลับมาใช้ธนู ยิงไปหลายนัดแต่ก็ไม่โดน
"แน่จริงก็อย่าหลบสิ" ตอนนี้เขาขมวดคิ้ว เขาจริงจังในการต่อสู้แล้ว
ยิงไปอีกครั้งแต่ตอนนี้เขาได้ควบคุมลูกธนูที่ยิงออกไปย้อนกลับมาโดนที่หมาป่าได้สําเร็จ
"เป็นไงล่ะ"
ไม่รอช้าตอนนี้หมาป่าไม่ทันได้ตั้งตัวเขาได้ควบคุมดาบไปโจมตี หมาป่าพยายามหลบแต่ตอนนี้หมาป่าความเร็วลดลงทําโดนดาบปักกลางลําตัวพอดี
"แค่นี้ก็เรียบร้อย" เขาเดินไปหยิบไอเทมจากหมาป่า
[คริสตัลล่องหน ระดับ สีเหลือง]
เมื่อคุณทําลายคริสตัลคุณจะได้รับทักษะล่องหน
"คุ้มค่ามากเลย" เขาทําลายคริสตัล
[ผ่านด่าน 3/3]
[บททดสอบที่ 2 ทั้งหมด] (สําเร็จ)
ประมวณผลความสําเร็จ
(ภารกิจหลัก เกรด S)
(ภารกิจลับ เกรด A)
"ไม่เป็นไรไม่ได้รับเอสทั้งหมด เเต่ได้ทักษะมาก็โอเค"
[บททดสอบสุดท้าย บททดสอบที่ 3]
จะเริ่มในอีก
[3]
[2]
[1]
......
.....
.....
อ่าาาาาาา ยังไม่มีอะไรให้เขียน ถ้ามีเดี๋ยวมาเขียนให้นะ ตอนนี้ไปอ่านเพื่อเป็นกําลังใจให้นักเขียนด้วยนะ บายยยยยย