ยามเมฆฝนพัดผ่าน
อี๋หลิน123
## 0001 27 คะแนน

บทที่ 1 : 27 คะแนน
อวิ๋นอี้ฟานหยิบกระดาษข้อสอบขึ้นมาดูซ้ำไปซ้ำมาหลายสิบครั้งด้วยความไม่อยากเชื่อ บนกระดาษมีตัวเลข 27 เขียนเอาไว้อย่างชัดเจน
“27 คะแนนเหรอ”
เขามองเด็กสาวตัวเล็กที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยความปวดใจ
ตาโตๆ ของเธอกระพริบปริบๆ ผิวขาวราวหิมะแดงระเรื่อ คล้ายกับตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่ดีสักเท่าไหร่นัก
“หนูไม่ได้ตั้งใจ”
“ถ้าเธอตั้งใจมันก็คงออกมาดีแล้วล่ะ !”
อวิ๋นเฉียวหลุดหัวเราะออกมา น้องสาวที่สอบได้ 27 คะแนน ทำให้เขาเกิดความรู้สึกที่เหนือกว่าขึ้นมา
“27 คะแนน เธอทำได้ยังไง”
แม้อวิ๋นตั่วจะอายุยังน้อย แต่เธอก็ฟังน้ำเสียงที่ยินดีในความโชคร้ายของพี่ชายออก ดังนั้นเธอจึงจ้องพี่ชายเขม็ง
อวี๋ชูยินช่วยพูดกู้หน้าให้ลูกสาว “27 คะแนนก็ 27 คะแนนแหละนะ ถึงอย่างไรครอบครัวของเราก็ไม่ได้อยากให้ลูกเรียนได้โดดเด่นกว่าใครอะไรนักหนาอยู่แล้ว”
ถึงแม้จะพูดแบบนั้น แต่เธอยังเด็กอยู่แท้ๆ สอบได้ 27 คะแนน มันดูไม่ค่อยสมเหตุสมผลเลยสักนิด
“ถ้าอย่างนั้นเราก็หาครูสอนพิเศษให้ตั่วเอ๋อร์ดีไหม” อวิ๋นอี้ฟานแนะนำ
อวี๋ชูยินคัดค้านขึ้นมาอย่างทันที “ฉันไม่เห็นด้วยกับการให้ครูมาสอนพิเศษเด็กเลยสักนิด เรื่องเรียนมันเป็นเรื่องของที่โรงเรียน อยู่บ้านก็ควรจะได้ซึมซับความรักความอบอุ่นของครอบครัวสิ”
อวิ๋นอี้ฟานรู้สึกว่าภรรยาพูดจามีเหตุผล
แต่เหตุผลของอวี๋ชูยินนั้นก็เปลี่ยนแปลงได้เสมอ วันต่อมา เธอก็ตัดสินใจที่จะเชิญครูสอนพิเศษมาสอนให้อวิ๋นตั่ว สาเหตุก็เนื่องมาจาก สือเหยียนลูกสาวของจ้าวเยว่นั้นสอบได้ 100 คะแนนเต็ม
อวี๋ชูยินกับจ้าวเยว่นั้นเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน เกิดวันเดียวกัน เดือนเดียวกัน ปีเดียวกัน เพราะอย่างนั้นจึงยากที่จะหลีกเลี่ยงการถูกเปรียบเทียบ วันนี้มีคนบอกว่าจ้าวเยว่หน้าตาดี พรุ่งนี้ก็มีคนชมว่าชูยินหน้าตาสะสวย จ้าวเยว่สอบวิชาคณิตศาสตร์ได้ 100 คะแนน ชูยินสอบวิชาภาษาจีนได้ที่หนึ่ง จ้าวเยว่แต่งงานกับอัจฉริยะในวงการการศึกษา ชูยินแต่งงานกับตำนานแห่งวงการธุรกิจ ชูยินไม่เคยแพ้......
และเห็นได้ชัดว่าครั้งนี้เธอแพ้อย่างราบคาบ แบบนี้จะให้เธอเอาหน้าไปไว้ที่ไหนกัน !
“หาครูสอนพิเศษมาให้อวิ๋นตั่ว เลือกครูที่ดีที่สุด” ชูยินออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด
อวิ๋นเฉียวมองน้องสาวแล้วเอ่ยขึ้น “ครูที่ดีที่สุดก็อยู่ที่โรงเรียนของน้องอย่างไรล่ะครับ ครูที่สอนเด็กให้สอบได้ 27 คะแนนน่ะ”
อวิ๋นตั่วแลบลิ้นปลิ้นตาใส่อวิ๋นเฉียว ยังไม่ถึงหนึ่งวัน ความรู้สึกอับอายจากคะแนนสอบ 27 คะแนนก็เลือนหายไปจนหมดแล้ว
“ถ้าอย่างนั้นจะเอายังไงดี” ชูอินเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง
เช่นนั้นอวิ๋นเฉียวก็ออกความเห็น “ครูดีๆ มีประสบการณ์ก็คงอยู่ตัวไม่ได้ต้องการความก้าวหน้าอะไรอีกแล้ว เราหาทางอื่นไม่ดีกว่าเหรอครับ เพื่อนผมมีนักเรียนคนหนึ่ง ถือว่าเป็นอัจฉริยะในอัจฉริยะเลยก็ว่าได้ พูดจากระชับเข้าประเด็น ต้องเป็นครูที่ดีแน่ๆ”
ชูยินลังเล “นักเรียนม.ปลายอย่างนั้นเหรอ”
“แค่มาเป็นติวเตอร์ให้น้อง ม.ปลายก็เหลือเฟือแล้วครับ”
อวิ๋นอี้ฟานพยักหน้า “ลองดูก็ไม่เสียหายนี่”
อวิ๋นตั่วรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา ถึงแม้เธอจะอายุยังน้อย แต่เธอก็รู้ว่ากลุ่มเพื่อนนั้นมักจะมีนิสัยที่เหมือนกัน แล้วแบบนี้เพื่อนของพี่ชายจะมีคนดีๆ อยู่ด้วยเหรอ
ในตอนที่อวิ๋นตั่วเอ่ยถามออกมาเสียงเบานั้น พี่ชายของเธอกำลังเล่นเกมอยู่ “เพื่อนพี่เป็นคนอารมณ์ดีหรือเปล่า”
คนเป็นพี่นิ่งคิดจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยออกมาตามจริง “ไม่ค่อยดี พวกอัจฉริยะก็อารมณ์ไม่ดีกันทั้งนั้นแหละ !”
อวิ๋นตั่วรู้สึกเหมือนลำไส้ของเธอกำลังบิดมวน “เขาชอบมีเรื่องหรือเปล่า”
“ผู้ชายไม่ลงมือกับผู้หญิงหรอกนะ”
อวิ๋นตั่วถอนหายใจออกมาเล็กน้อย “ชอบกินโดนัทไหม”
พี่ชายพยายามนึกอยู่ครู่หนึ่ง “โดนัทที่พี่เอาไปคราวก่อนก็ดูเหมือนเขาจะกินด้วยเหมือนกันนะ”
อวิ๋นตั่วชะงักค้างไป มีคนแย่งโดนัทเธออีกคนแล้วสินะ !
อวิ๋นเฉียวเมื่อเห็นท่าทางของน้องสาวแล้วก็รู้สึกตลกขึ้นมา “ไม่เป็นไรหรอกน่า ต่อไปก็ให้แม่หลิวซื้อมาเยอะอีกหน่อยสิ”
อวิ๋นตั่วรู้ดีว่าต่อให้ซื้อมาเยอะกว่านี้เธอก็ไม่ได้กินเองหรอก คราวก่อนอวิ๋นเฉียวมาแย่งโดนัทเธอไป บอกว่าอีกสามวันจะซื้อคืนให้เธอหกชิ้น แต่นี่ผ่านมาไม่รู้กี่สามวันแล้ว แต่เธอก็ยังไม่ได้คืนสักที พอไปถาม เขาก็บอก “น้องสาว พี่หวังดีกับเธอนะ ดูเธอสิ อ้วนอย่างกับอะไรแล้วเนี่ย !”
อวิ๋นตั่วอ้วนจริงๆ นั่นแหละ แต่ถึงจะอ้วน เธอก็ยังน่ารักอยู่ดี ผิวของเธอขาวราวกับหิมะ ผมดำขลับคาดที่คาดผมเป็นประกายวิบวับ
ตอนที่หลิวอวี่เจ๋อเจอเธอ เธอยืนอยู่บันไดหินอ่อน สวมชุดกระโปรงสีขาว ราวกับเจ้าหญิงที่ออกมาจากหนังสือนิทานแสนหวาน


## 0002 ครูคนนี้หล่อจังเลย

บทที่ 2 : ครูคนนี้หล่อจังเลย
“น้องสาว นี่ครูของเธอ ครูหลิว” น้ำเสียงของอวิ๋นเฉียวแฝงไว้ด้วยแววหยอกล้อ
อวิ๋นตั่วมองครูของตัวเอง รูปร่างสูงกว่าพี่ชายของเธอเล็กน้อย เขาใส่เสื้อสีขาว กางเกงยีนส์สีน้ำเงิน ดวงตาเป็นประกายน่ามองอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ครูคนนี้หล่อมากจริงๆ อวิ๋นตั่วแอบรู้สึกยินดีอยู่ในใจ
“ครูหลิว ขอเรียกว่าพี่ได้ไหมคะ”
“ไม่ได้” ครูหลิวปฏิเสธอออกมาย่างไร้เยื่อใย
อวิ๋นตั่วรู้สึกราวกับว่าถูกทำลายความมั่นใจ ด้วยเพราะเธอไม่เคยถูกปฏิเสธแบบนี้มาก่อน นัยน์ตาของเธอราวกับมีม่านหมอกมาปกคลุม
หลิวอวี่เจ๋อพูดอธิบายขึ้นด้วยความหงุดหงิด “เธอมีพี่แล้ว และฉันก็มาเป็นติวเตอร์ เคยมีคำกล่าวไว้ว่า ทุกคนต่างมีบทบาทของตัวเอง เคยได้ยินไหม”
อวิ๋นตั่วส่ายหน้า
อวี่เจ๋อพูดขึ้น “นำทางไปห้องเรียนเลย แล้วฉันจะบอกเธอเองว่า ทุกคนต่างมีบทบาทของตัวเอง คืออะไร”
ห้องสมุดที่อยู่ชั้นหนึ่งถูกนำมาใช้เป็นห้องเรียน หน้าต่างกระจกล้อมรอบเป็นครึ่งวงกลม ยื่นออกไปในบริเวณสนามหญ้า ทำให้แสงแดดสาดส่องผ่านเข้ามาถึงโต๊ะหนังสือจนรู้สึกแสบตา อวิ๋นเฉียวปรับกระจกจนแสงภายในห้องมืดลงเล็กน้อย
อวี่เจ๋อเดินไปตามชั้นหนังสือที่เรียงรายเป็นแถวยาว รู้สึกราวกับตัวเองตกลงมาในหุบเขาล้ำค่า
“หนังสือพวกนี้นายอ่านได้ตามสบาย มีลิมิเต็ดหลายเล่มเลย” นี่เป็นเงื่อนไขตั้งแต่แรกตอนที่อวิ๋นเฉียวขอให้เขามาเป็นครูสอนพิเศษ พอได้เห็นหนังสือเหล่านี้ อวี่เจ๋อก็รู้สึกว่าเป็นการเดินทางที่คุ้มค่าแล้ว
อวิ๋นตั่วนั่งลงประจำที่ มีหนังสือภาษาจีนวางอยู่บนโต๊ะเรียบร้อย
อวี่เจ๋อดึงหนังสือสามร้อยกวีสมัยถังออกมาหนึ่งเล่ม “วันนี้ฉันจะสอนเธออ่านบทกวี เลือกมาหนึ่งบทสิ”
อวิ๋นตั่วเปิดหนังสือ ก่อนจะยื่นมันกลับคืนให้อวี่เจ๋อ
เขาขมวดคิ้วยามก้มมอง บทกวีฉางก้านชิงของหลี่ไป๋
ยามเยาว์วัยผมข้าปรกหน้าผาก เล่นบุปผาหลายหลากอยู่หน้าบ้าน
เจ้าขี่ม้าไม้ไผ่มาพบพาน ช่วยข้าเก็บลูกพลัมรอบบ่อดิน
เด็กทั้งสองเติบโตเคียงข้างกัน ทุกคืนวันไร้ซึ่งความระแวง
เขาปิดหนังสือ แล้วยื่นส่งให้อวิ๋นตั่ว “บทนี้ยาวไป เปลี่ยนบทใหม่”
อวิ๋นตั่วยังคงแน่วแน่ เพื่อแก้แค้นที่อวี่เจ๋อปฏิเสธเธอเมื่อครู่ “ถ้าอย่างนั้นบทนี้”
เธอเปิดหนังสือกลับไปหน้าเดิม แล้วยื่นส่งกลับไปให้อวี่เจ๋อ
ก่อนหน้านี้อวิ๋นเฉียวได้เตือนเขาแล้วว่าน้องสาวนั้นถูกตามใจมาโดยตลอด และค่อนข้างที่จะเอาแต่ใจ
“กวีบทนี้ต้องใช้เวลานาน กว่าจะท่องเสร็จ วันนี้คงไม่มีเวลาทำอย่างอื่น เธอทำได้เหรอ”
อวิ๋นตั่วไม่คิดเลยว่าสุดท้ายแล้วคนที่ลำบากจะกลายเป็นตัวของเธอเอง แต่เธอนั้นก็ถือเป็นคนดื้อรั้นคนหนึ่ง “หนูทำได้”
อวิ๋นเฉียวเดินเข้ามาดูหนังสือหน้านั้น แล้วยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์
“ตอนนี้เราเริ่มเรียนกันแล้ว” อวี่เจ๋อมองอวิ๋นเฉียว เป็นการไล่อย่างมีมารยา
เช่นนั้นอวิ๋นเฉียวก็ถอยออกไปอย่างรู้งาน
ในห้องสมุดจึงเหลือเพียงแต่อวิ๋นตั่วกับอวี่เจ๋อสองคน คนหนึ่งเป็นครู อีกคนเป็นนักเรียน ท่าทางเคร่งเครียดจริงจัง
อวี่เจ๋ออ่านวรรคหนึ่ง อวิ๋นตั่วก็อ่านวรรคหนึ่ง อ่านยังไม่ทันจบ จู่ๆ อวิ๋นตั่วก็หัวเราะออกมา “หนูรู้แล้ว บทกวีนี่เป็นเรื่องของคนสองคนที่โตมาด้วยกัน”
“เก่งมาก”
อวิ๋นตั่วแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง “ครูบอกว่าหนูโง่มาก เป็นนักเรียนที่ไม่เคยสอบได้เกิน 27 คะแนนเลยสักครั้ง”
“เทียบกับครั้งก่อน เธอก้าวหน้าไปได้มากแล้ว”
อวิ๋นตั่วแปลกใจ “ครูรู้ได้ยังไงคะ”
“เป็นครู ก็ต้องเข้าใจนักเรียนของตัวเองอยู่แล้วสิ”
อวิ๋นตั่วหน้าแดง พร้อมๆ กับรู้สึกเกลียดพี่ชายตัวเองไปด้วย ต้องเป็นพี่ชายเธอแน่ๆ ที่เอาไปพูด
ก่อนหน้าที่จะสอบได้ 27 คะแนน เธอเคยสอบได้ 17 คะแนนมาก่อน คุณครูจะให้ผู้ปกครองเซ็นรับทราบ เธอก็เลยเอาโดนัทไปขอให้พี่ชายเซ็นแทน และห้ามไม่ให้เขาเอาไปบอกใคร
แย่แล้ว ! ในเมื่อพี่ไปบอกครูแบบนี้ หรือว่าพี่จะเอาไปบอกพ่อด้วย ?
อวิ๋นตั่วอ้าปากค้าง แผ่นหลังเย็นเยียบราวกับเพิ่งสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย
ราวกับเขาอ่านความคิดของเธอออก อวี่เจ๋อจึงพูดปลอบขึ้นว่า “ไม่ต้องห่วงหรอก เขาบอกฉันแค่คนเดียว”
อวิ๋นตั่วยังคงไม่วางใจ “พี่ชายไม่เคยรักษาคำพูดเลยสักครั้ง”
ทันใดนั้นเธอก็นึกอะไรดีๆ ขึ้นมาได้ “อย่างนั้นครูก็บอกความลับของพี่ชายหนูมาสักข้อสิคะ แบบนี้หนูก็ไม่กลัวเขาแล้ว”
อวี่เจ๋อมองสาวน้อยตรงหน้า ฉลาดเจ้าเล่ห์แบบนี้ ใครบอกว่าเธอโง่กันนะ
อวิ๋นตั่วเห็นอวี่เจ๋อเงียบไป เช่นนั้นถึงได้พูดกระตุ้นเขาอีกครั้ง “ได้ไหมคะ”
“ไม่ได้ ฉันไม่ใช่พวกผู้หญิงที่ชอบซุบซิบนินทานะ”
อวิ๋นตั่วรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมาก ครูคนนี้พูดด้วยยากชะมัดเลย


## 0003 ราวกับหนังแฟนตาซี 

บทที่ 3 : ราวกับหนังแฟนตาซี
หลังจากที่สอนเสร็จแล้วอวี่เจ๋อก็กลับบ้าน ราวกับเป็นการข้ามผ่านจากโลกหนึ่งไปสู่อีกโลกหนึ่ง จากเขตคฤหาสน์ที่เงียบสงบ ไปยังถนนหนทางที่คึกคัก จากนั้นก็เข้าสู่เขตที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายที่ตัวเองอยู่ พลอยทำให้เจ้าตัวเกิดรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจขึ้นมา
ปัญญาชน หากยังอาลัยอาวรณ์ถึงความสุขสบาย ก็ไม่สมควรเป็นปัญญาชน
อวี่เจ๋อยิ้มเจื่อนออกมา ก่อนหน้าเขาคงประเมินตัวเองสูงเกินไปจริง ๆ
ระเบียงทางเดินแออัดมาก เพราะแต่ละบ้านมักจะเอาของจิปาถะมากองไว้บริเวณที่ปล่องบันได เพื่อให้ในบ้านมีพื้นที่ว่างเพิ่มขึ้น ราวกับทุกคนจะไม่ต้องเดินขึ้นบันไดอย่างไรอย่างนั้น
อวี่เจ๋อผลักประตูเปิดเข้าไป แม่ของเขากำลังทำอาหารอยู่ในครัว น้องสาวกำลังทำการบ้าน ส่วนพ่อก็กำลังซ่อมวอล์คแมน (เครื่องเล่นเพลงที่สามารถพกพาได้)
“พี่กลับมาแล้ว” เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมอง ใบหน้าเปื้อนยิ้มหวานราวกับดอกไม้บาน “บ้านตระกูลอวิ๋นเป็นยังไงบ้างคะ ใหญ่หรือเปล่า”
“ใหญ่จนน่าตกใจเลยล่ะ” อวี่เจ๋อตอบตามความจริง
“หนูก็ว่าอย่างนั้น อวิ๋นอี้ฟานเป็นคนมีชื่อเสียง ทั้งชื่อทั้งรูปก็มักปรากฏบนหน้าหนังสือพิมพ์อยู่บ่อยๆ”
อวิ๋นอี้ฟาน สามคำนี้ เมื่อก่อนสำหรับครอบครัวของเขาแล้วเป็นเหมือนภาพมายา แต่ตอนนี้ในครอบครัวของพวกเขานั้นกลับมีสมาชิกหนึ่งคนที่ได้ก้าวเข้าสู่โลกแห่งภาพมายานั้นแล้ว อวี่ซีรู้สึกตื่นเต้นมากจริงๆ
“แล้วอวิ๋นอี้ฟานเป็นยังไงบ้าง ดูดุมากเลยหรือเปล่าคะ”
“พี่ยังไม่ได้เจอเขาเลย”
“งั้นภรรยาของเขาล่ะคะ ได้ยินว่าเธอสวยมาก”
“ก็ยังไม่เจอเหมือนกัน”
“นักเรียนของพี่ล่ะ น่าจะเจอแล้วใช่ไหม เธอเป็นยังไงบ้างคะ เจ้าอารมณ์เหมือนเจ้าหญิงขี้วีนอะไรแบบนั้นหรือเปล่า”
ตรงหน้าของอวี่เจ๋อปรากฏใบหน้ากลมๆ ดวงตาเป็นประกาย ดูฉลาดมีไหวพริบ เขาคิดว่าทั้งที่เธอเป็นเหมือนเจ้าหญิง แต่กลับไม่เหมือนเจ้าหญิงเลยสักนิด เธอสอบได้ยี่สิบเจ็ดคะแนน แต่ก็ยังพูดจาฉะฉานมั่นใจ คงไม่ใช่ทุกคนที่จะทำแบบนี้ได้
“เธอฉลาดมาก”
อวี่ซีไม่เชื่อ “ฉลาดมาก แต่สอบได้ยี่สิบเจ็ดคะแนนเนี่ยนะคะ”
“ความฉลาดของคนคนหนึ่งอาจจะไม่ได้แสดงออกมาบนกระดาษข้อสอบก็ได้นะ จะต้องดูที่คำพูดคำจาของเธอต่างหาก” อวี่เจ๋อปกป้องนักเรียนของตน แปลกจริงๆ ทั้งที่เจอกันแค่ครั้งเดียว แต่ดูเหมือนเขาจะทนฟังคนอื่นนินทาอวิ๋นตั่วไม่ได้
ฟางผิงเดินออกมาจากห้องครัว เธอกางโต๊ะพับออก แล้วเอาตะเกียบกับถ้วยมาวางบนโต๊ะ
ลูกชายลูกสาวต่างพากันลุกขึ้นไปช่วยยกอาหารอย่างรู้หน้าที่
ห้องรับแขกของพวกเขาเล็กมาก โต๊ะอาหารสี่เหลี่ยมถูกวางเบียดจนเกือบติดผนัง ทั้งสี่คนนั่งแออัดกันอยู่ที่โต๊ะตัวเล็ก หลิวห้าวตงนั่งอยู่หัวโต๊ะ ฟางผิงนั่งทางด้านซ้าย สองพี่น้องอวี่เจ๋อและอวี่ซีนั่งลงตรงข้ามพ่อกับแม่ ด้วยโต๊ะที่ตัวเล็กจนข้อศอกชนกัน ทำให้ทำอะไรได้ไม่ค่อยสะดวกนัก
“วันนี้มีข่าวว่าทางตะวันออกของเมืองมีการพัฒนาเขตใหม่ ตารางล่ะตั้งสามหมื่นกว่า ยิ่งสร้างใหม่ก็ยิ่งแพง” หลิวห้าวตงดื่มเหล้าลงไปหนึ่งอึก คำนวณเงินเดือนของตัวเอง พยายามจะให้ใช้จ่ายได้จนครบเดือน การซื้อบ้านสักหลังนั้นกลายเป็นราวกับภาพความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริงได้
เลิกคิดๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งหมดกำลังใจไปเปล่าๆ ว่าแล้วก็ดื่มเหล้าลงไปอีกหนึ่งอึก เพื่อปลอบใจตัวเอง
“หนูรู้จักนะเขตนั้นนะ เขตนั้นพัฒนาโดยตระกูลอวิ๋น” อวี่ซีพูดต่อบทสนทนา
ฟางผิงเหมือนจะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลูกชายของตนไปสอนพิเศษให้เจ้าหญิงจากตระกูลอวิ๋น “ลูกๆ ของอวิ๋นอี้ฟานเป็นยังไงบ้าง”
อวี่เจ๋อไม่ได้ตอบอะไร
อวี่ซีจึงพูดขึ้น “ลูกสาวของพวกเขาอายุยังน้อย ตอนนี้เธอสอบได้แค่ 27 คะแนน แบบนี้อนาคตจะยังได้ดีอีกเหรอคะ หนูว่าก็คงไม่ต่างจากพี่ชายของเธอที่ยัดเงินเลื่อนชั้นเอานั่นแหละ อนาคตก็คงไปเรียนต่อต่างประเทศไปงั้นๆ อวิ๋นเฉียวเองก็มีแพลนไปต่างประเทศแล้วนี่ใช่ไหมคะ”
อวี่ซีมองพี่ชาย อวี่เจ๋อรู้สึกไม่ค่อยพอใจที่คนเป็นน้องตัดสินนักเรียนของเขาแบบนี้ “พี่ไม่รู้”
ที่จริงแล้วเขานั้นรู้ดี อวิ๋นเฉียวเคยบอกเขาหมดแล้วว่า อย่างมากที่สุดก็ม. 5 เจ้าตัวก็จะถูกส่งไปยังโรงเรียนที่พ่อกับแม่ติดต่อไว้ในต่างประเทศ
เมื่ออวี่ซีเห็นสีหน้าของพี่ชายดูแปลกไป เธอก็ได้แต่กลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอ ไม่พูดอะไรต่ออีก
“ผมจะไปอ่านหนังสือนะครับ” อวี่เจ๋อลุกขึ้นยืน อารมณ์ของเขาไม่ค่อยดีนัก
เขาเดินเข้ามาในห้องนอนคับแคบของตัวเอง บนโต๊ะมีหนังสือกองสูงราวภูเขา คนอื่นๆ บอกว่าเขาเป็นพวกอัจฉริยะ ที่จริงพวกเขาไม่รู้ว่าคะแนนดีๆ ทั้งหมดนั้น ไม่ใช่ได้มาจากการเรียนตามระบบและกฎเกณฑ์ของโรงเรียน แต่เพราะเขาตระหนักได้มาตั้งแต่เด็กว่าชีวิตหนึ่งมีเพียงครั้งเดียว และเขาจะปล่อยให้ตัวเองล้มเหลวไม่ได้เป็นอันขาด
เขาเปิดหนังสือแล้ว แต่กลับอ่านไม่เข้าใจเลยแม้สักตัว ในใจตอนนี้ยากที่จะสงบลงได้ เขากับพี่น้องตระกูลอวิ๋นก็เหมือนโลกคนละใบ และตอนนี้โลกสองใบก็เข้ามาบรรจบกันพอดี ทำให้เขารู้สึกเหมือนทุกอย่างไม่ใช่เรื่องจริง ราวกับเป็นเพียงหนังแฟนตาซีเรื่องหนึ่งเท่านั้น!


## 0004 ครูหลิว หนูขอเรียกว่าพี่ได้ไหมคะ 

บทที่ 4 : ครูหลิว หนูขอเรียกว่าพี่ได้ไหมคะ
วันต่อมาเมื่อเขาไปที่บ้านตระกูลอวิ๋น ก็เห็นว่าอวิ๋นตั่วกำลังยืนรอเขาอยู่ในสวนดอกไม้ ร่างของเธอโอบล้อมไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ ในมือถือกล่องโดนัทไว้ ดูน่ารักน่าเอ็นดู
“ครูหลิว หนูให้ค่ะ”
อวี่เจ๋อหยุดชะงัก “ฉันไม่กินโดนัท”
“แต่พี่บอกว่าครูชอบกินนี่คะ” อวิ๋นตั่วเดินตามหลังอวี่เจ๋อ ท่าทางเสียใจที่น้ำใจของเธอถูกปฏิเสธ
อวี่เจ๋อไม่ได้หันกลับมา ไม่ได้ก้มมอง เขาจึงไม่ได้เห็นท่าทางผิดหวังของอวิ๋นตั่ว เขาเพียงแค่เดินตรงไปยังห้องสมุด
อวิ๋นตั่ววางโดนัทลง แล้วปีนขึ้นไปบนเก้าอี้ สำหรับเธอแล้ว ม้านั่งนี้ถือว่าค่อนข้างสูงทีเดียว สูงถึงขนาดที่เธอนั่งแล้วขาลอยขึ้นมาไม่ติดพื้น
“อวิ๋นตั่ว เวลาเรียนต้องนั่งให้เรียบร้อยนะ”
“ครูหลิว หนูขอเรียกครูว่าพี่ได้ไหมคะ” ราวกับว่าอวิ๋นตั่วกับอวี่เจ๋อกำลังพูดกันคนละเรื่อง
“ไม่ได้”
“ทำไมล่ะคะ เพราะต่างคนต่างก็มีบทบาทของตัวเองน่ะเหรอคะ หนูถามแม่มาแล้ว แม่บอกว่าพี่ชายกับครูเป็นคนคนเดียวกันก็ได้”
“ในเมื่อเป็นแบบนั้น อย่างนั้นทำไมเธอไม่ให้พี่ชายมาสอนล่ะ”
“หนูไม่ชอบพี่”
“ทำไมล่ะ”
“เขาชอบแกล้งหนู”
ว่าแล้วอวิ๋นตั่วก็เริ่มร่ายยาวถึงสิ่งที่พี่ชายเคยทำกับเธอ “มีครั้งหนึ่งที่หนูพาพี่ไปซ้อมเทควันโด มีคุณน้าคนหนึ่งให้อมยิ้มมา แต่พี่ก็แย่งไป มีอีกครั้งหนึ่ง เขาให้หนูเขียนหนังสือลงบนรูปที่พ่อเพิ่งซื้อมาใหม่ ตอนนั้นหนูโดนดุจนหูชาเลย แล้วก็เมื่อไม่กี่วันก่อนนั้น เขาให้ลุงจางคนขับรถไปส่งเพื่อนเขากลับบ้าน แต่กลับลืมโทรบอกให้ลุงหูไปรับหนู ทิ้งหนูไว้ในห้องเรียนจนมืด แถมเขายังชอบแย่งโดนัทหนูด้วย แล้วก็บอกว่าจะซื้อคืน แต่ก็ไม่ยอมคืน.....บางทีหนูก็คิดที่อยากจะขายเขาออกนอกโลกไปเลย แต่เสียดายที่หนูติดต่อมนุษย์ต่างดาวไม่ได้”
อวี่เจ๋อกลั้นหัวเราะ “พี่ชายน่ะเป็นคนในครอบครัวนะ งั้นวันนี้เรามาท่องกวีเกี่ยวกับความคิดถึงต่อครอบครัวกันดีไหม”
อวิ๋นตั่วเอ่ยออกมาอย่างจริงจังว่า “หนูคิดว่าหนูคงไม่คิดถึงพี่หรอกค่ะ แต่อาจจะคิดถึงแม่ก็ได้ แต่ถ้าหนูคิดถึงแม่ ไม่คิดถึงพ่อ ก็คงไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่พ่อไม่ค่อยอยู่บ้าน หนูก็เลยไม่ได้คิดถึงพ่อนานแล้ว”
อวี่เจ๋อถือกล่องโดนัทขึ้นมา “หลังจากนี้เรามาท่องกลอนกันวันละบท ถ้าท่องได้ก็จะได้โดนัทเป็นรางวัล”
“หนูรู้ว่ามันคือข้อแลกเปลี่ยน ถึงจะไม่อยากตกลงแลกเปลี่ยนอะไรแบบนี้สักเท่าไหร่ แต่หนูก็รู้ว่าปฏิเสธไม่ได้ ใช่ไหมคะ”
“ใช่”
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ” อวิ๋นตั่วมีท่าทางราวกับถูกบังคับ
เธอเริ่มท่องบทกวี เมื่อท่องไป ตาก็มองออกนอกหน้าต่างไป
อวิ๋นเฉียวเตะบอลอยู่ในสนามหญ้า คนสวนกำลังตัดแต่งพุ่มไม้ แม่ก็กำลังจัดกระถางดอกไม้อยู่ในห้องดอกไม้ของเธอ
“อยากออกไปเล่นข้างนอกเหรอ” อวี่เจ๋อถาม
อวิ๋นตั่วพยักหน้า
“เดือนสอง ทุ่งหญ้าเขียวขจี นกน้อยโผบิน ควันไฟจากต้นหยางลอยคลุ้ง เด็กน้อยกลับจากเรียน รีบไปเล่นจื่อหยวนกับลม ช่วงเวลานี้ ช่วงอายุนี้ ควรจะได้เล่นสนุกสินะ รู้หรือเปล่าว่าจื่อหยวนคืออะไร ถ้าตอบถูก ฉันจะให้ออกไปเล่นข้างนอก”
“ว่าวค่ะ”
“ถูกต้อง งั้นเรามาหาว่าวออกไปเล่นกับลมตะวันออกกันดีไหม”
“ได้เหรอคะ”
“ได้อยู่แล้วสิ”
“หนูรู้ว่าที่ไหนมีว่าว”
อวิ๋นตั่วกระโดดลงจากเก้าอี้ วิ่งออกจากห้องสมุดโดยมีอวี่เจ๋อเดินตามไปด้านหลัง
อวิ๋นตั่ววิ่งเลี้ยวเข้าไปที่ระเบียงทางเดิน เลี้ยวขวา เจอห้องเก็บของห้องหนึ่ง แล้วก็เปิดประตูออก ข้างในมีของจิปาถะวางอยู่มากมาย และมีว่าวหลายตัวแขวนอยู่ที่ผนัง
อวิ๋นตั่วยกเก้าอี้มา แล้วก็ปีนขึ้นไปบนโต๊ะ แต่ว่าก็ยังสูงไม่พอ พอดีกับที่ด้านข้างมีตั่งเล็กๆ อยู่ตัวหนึ่ง เธอจึงเอาตั่งมาวางบนโต๊ะ อวิ๋นตั่วไม่รู้ว่าขาของตั่งนั่นมีปัญหา เมื่อเธอก้าวเหยียบขึ้นไป ทำให้ตั่งตัวนั้นส่ายไปมาแล้วล้มลงมาในที่สุด
อวี่เจ๋อที่เห็นสถานการณ์ไม่ดีจึงรีบวิ่งเข้าไป ขอบคุณพระเจ้าที่เขารับเธอไว้ได้ทันพอดี
อวิ๋นตั่วยกมือขึ้นตบอกตัวเอง “ตกใจแทบแย่แน่ะ!”
ตอนนั้นเองที่อวี่เจ๋อเพิ่งได้เห็นตาโตๆ ของเธออย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก สีขาวและสีดำตัดกันอย่างชัดเจน อัญมณีสีดำสนิทคู่นั่นเปล่งประกายระยิบระยับ
เขาวางเธอลงแล้วตำหนิเธอว่า “ถ้ายังไม่ได้ดูให้ดีก็ไม่ควรที่จะปีนขึ้นไปแบบนั้น”
อวิ๋นตั่วนั่งลงยองๆ พลางลูบอกปลอบตัวเองไปมา “ไม่ต้องกลัวนะ อวิ๋นตั่วไม่ต้องกลัว!”


## 0005 ใครเป็นน้องสาวของพี่กันแน่ 

บทที่ 5 : ใครเป็นน้องสาวของพี่กันแน่?
พอทั้งสองเดินถือว่าวออกมา ก็เจอกับอวิ๋นเฉียวที่เลิกเตะบอลแล้วเดินเข้ามาหา
“ไม่เรียนกันแล้วเหรอ”
อวิ๋นตั่วพูดขึ้นว่า “เด็กน้อยกลับจากเรียน รีบไปเล่นจื่อหยวนกับลม ถูกไหมคะครูหลิว”
“ถูก”
“เยี่ยมๆ น้องสาวท่องบทกวีได้แล้ว” อวิ๋นเฉียวเอ่ยชม
ว่าวเป็นรูปตะขาบตัวใหญ่ อวิ๋นเฉียวกับอวี่เจ๋อเป็นคนชูตะขาบ ส่วนอวิ๋นตั่วนั้นเป็นคนที่วิ่งไปข้างหน้า
จากนั้นทั้งสองก็ปล่อยมือ...แล้วตะขาบก็ร่วงลงกับพื้น
อวิ๋นเฉียวบ่นน้องสาวของตัวเองกับอวี่เจ๋อทันที “ทำไมต้องเป็นตะขาบ ว่าวนกนางแอ่นก็มีทำไมไม่เล่นล่ะ”
“นกนางแอ่นมันธรรมดาไป” คนเป็นน้องตอบกลับ
“ช่วยอยู่กับความเป็นจริงหน่อยเถอะ” อวิ๋นเฉียวตำหนิเธอขึ้น ทำให้อวิ๋นตั่วยู่ปาก กลอกตาใส่พี่ชายของตัวเอง
“ให้แม่มาช่วยดีกว่า” เธอมองไปทางชูยินที่อยู่ในห้องดอกไม้
“เดี๋ยวพี่ไปเรียกเอง” ว่าแล้วอวิ๋นเฉียวก็วิ่งออกไปเรียกชูยินมาจริงๆ
ชูยินพาอวิ๋นตั่ววิ่งออกไป มีลมพัดมาพอดี ทำให้ว่าวตะขาบนั้นลอยขึ้นสูง เธอส่งเชือกให้ลูกสาว แต่อวิ๋นตั่วกลับดึงไม่ไหว อวิ๋นเฉียวกับอวี่เจ๋อก็เลยเข้ามาช่วยวิ่งด้วย ทั้งสามช่วยกันจับเชือก แล้วว่าวก็ลอยสูงขึ้นไปเรื่อยๆ
ชูยินยืนยิ้มมองอยู่ข้างๆ นานๆ ทีที่สองพี่น้องคู่นี้จะมาเล่นด้วยกันแบบนี้ ถือว่าเป็นช่วงเวลาแห่งประวัติศาสตร์เลยก็ว่าได้ แบบนี้เธอจะต้องบันทึกไว้ซะหน่อย
“เดี๋ยวแม่ไปเอากล้องมาถ่ายรูปให้ดีกว่า”
พูดจบชูยินก็วิ่งเข้าไปในบ้าน ถือกล้องออกมา แล้วก็กดชัตเตอร์
“เดี๋ยวแม่ปริ๊นมาให้คนละรูปนะ” เธอว่าแล้วก็หมุนตัวเดินเข้าไปในบ้านอีกครั้ง
สามนาทีต่อมา ในมือของทั้งสามก็มีรูปอยู่คนละใบ ในรูปมีว่าวตะขาบตัวหนึ่ง ตรงมุมล่างด้านซ้ายมีเด็กสามคนกำลังเงยหน้ามองว่าวตะขาบที่ลอยอยู่บนฟ้า
สองมือของอวิ๋นตั่วถือรูปไว้อย่างทะนุถนอม เธอวิ่งเข้าไปในห้องนอน หยิบเอากรอบรูปที่อยู่หัวเตียงมาแกะเอารูปในวัยเด็กออก แล้วใส่รูปที่เพิ่งถ่ายเข้าไปแทน
จากนั้นก็มองดูอย่างตั้งใจอีกครั้งด้วยท่าทางพึงพอใจ
อวี่เจ๋อถือรูปกลับบ้าน เขาเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง แต่ก็ต้องผิดหวังเพราะในห้องนั้นไม่มีแม้แต่กรอบรูปเลยสักอัน
เพราะแบบนั้นเขาจึงเปิดลิ้นชักออกมา แล้วสอดรูปไว้ในหนังสือแทน
อวี่ซีเข้าไปในห้องของพี่ชาย เพื่อที่จะขอยืมหนังสือ แต่อวี่เจ๋อกลับไม่อยู่ เธอก็เลยต้องหาเอง ทว่าพอเปิดลิ้นชักออกมาแล้วก็ได้เห็นรูปใบหนึ่งที่ทำให้เธอรู้สึกราวกับพบโลกใบใหม่
เธอถือรูปนั้นไปให้ฟางผิงดู “แม่คะ ดูรูปพี่น้องตระกูลอวิ๋นสิ”
ฟางผิงที่กำลังล้างผักอยู่นั้นเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน รับรูปที่ลูกสาวส่งให้ แล้วเอ่ยประโยคแรกออกมาว่า “รูปใบนี้ถ่ายออกมาสวยจริงๆ ทำไมเราถ่ายรูปดีๆ แบบนี้บ้างไม่ได้นะ”
“ก็กล้องเขาดี เลนส์ก็ดี กล้องกระจอกๆ ของเราไม่มีทางถ่ายรูปแบบนี้ออกมาได้หรอกค่ะ”
“คิดไม่ถึงเลยว่าสองพี่น้องตระกูลอวิ๋นจะหน้าตาดีแบบนี้ โดยเฉพาะแม่หนูนั่น เหมือนภาพแกะสลักเลย”
“ผิวก็ดี เสื้อผ้าก็ดี จะน่าเกลียดได้ยังไงล่ะคะ”
“นั่นก็ต้องดูว่าพื้นฐานของแต่ละคนว่าดีหรือไม่ดี ดูอย่างเด็กผู้ชายคนนั้นสิ การแต่งตัวก็ดี แต่ทำไมแม่รู้สึกว่าเขาไม่ได้ดูดีไปมากกว่าพี่ของลูกเลยล่ะ”
“แม่ก็จะยกหางตัวเองเกินไปแล้ว หนูว่าอวิ๋นเฉียวหล่อจะตายไป แต่แค่หน้าของเขาดูเหยียดหยามคนอื่นอยู่ตลอดก็เท่านั้น เหมือนพวกคุณชายลูกคนรวยคนอื่นอย่างไรล่ะคะ”
แต่ฟางผิงกลับไม่ได้รู้สึกเช่นนั้น เธอกลับรู้สึกว่าลูกชายของตัวเองดูดีกว่าอวิ๋นเฉียวเสียอีก
“เฮ้อ พี่ชายของลูก เหมือนหงส์ที่ตกลงมาอยู่ในรังนกไม่มีผิด!” ฟางผิงว่าอย่างเห็นใจลูกชาย
“พี่ของหนูไม่ใช่ผู้หญิงซะหน่อย จะเป็นหงส์ได้ยังไงล่ะคะ”
“มันเป็นการเปรียบเทียบต่างหากล่ะ”
“แต่เปรียบเทียบแบบนี้มันก็ไม่เหมาะนะคะ”
สองแม่ลูกพูดคุยกันอย่างออกรส เมื่อหมุนตัวกลับไปก็เจออวี่เจ๋อยืนอยู่ข้างหลัง
“พี่......”
อวี่ซีรีบเอารูปในมือซ่อนไว้ข้างหลัง แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว รูปในมือนั่นกลับถูกอวี่เจ๋อเห็นเข้าซะก่อน
“อะไรอยู่ในมือน่ะ”
“ไม่มีอะไรค่ะ”
“พี่เห็นนะ เอาคืนมาเดี๋ยวนี้เลย”
อวี่ซีเอารูปคืนให้พี่ชาย แล้วรีบพูดแก้ตัวไปว่า “หนูกับแม่คิดว่าพี่หล่อที่สุดเลย”
“ต่อไปอย่าหยิบเอาของของพี่มาตามอำเภอใจแบบนี้” อวี่เจ๋อว่าแล้วก็ถือรูปใบนั้นกลับเข้าห้อง
ทำให้อวี่ซีไม่พอใจ “ทำไมหนูถึงได้รู้สึกว่าพี่เห็นเด็กผู้หญิงบ้านตระกูลอวิ๋นนั่นดีกว่าหนูล่ะ ใครเป็นน้องสาวพี่กันแน่”


## 0006 เด็กหนุ่มก้าวกระโดด 

บทที่ 6 : เด็กหนุ่มผู้สง่างาม
ทางด้านอวิ๋นอี้ฟานเองก็กำลังดูรูปที่อวิ๋นตั่วเอามาให้ดู
“นี่ครูหลิวค่ะ”
อวิ๋นอี้ฟานดูเด็กหนุ่มในรูปแล้วก็รู้สึกแปลกใจ บนโลกใบนี้ยังคงมีเด็กหนุ่มที่มีความงามดูไม่ธรรมดาแบบนี้ด้วยเหรอ!
“ครูหลิวเก่งมากเลยค่ะ รู้ไปหมดทุกเรื่องเลย” สีหน้าของอวิ๋นตั่วเต็มไปด้วยความชื่นชม
“อวิ๋นตั่วเองก็จะเก่งมากเหมือนกันนะ” อี้ฟานว่า
“ทำไมล่ะคะ”
“อาจารย์ที่เก่งก็จะมีลูกศิษย์ที่เก่งอย่างไรล่ะ”
สาวน้อยรู้สึกว่าพ่อของพูดจามีเหตุผล
“ครูคนไหน ขอฉันดูหน่อยสิ” จ้าวเยว่พูดขึ้น วันนี้พ่อแม่ลูจากบ้านตระกูลสือสามคนมาเยี่ยมพวกเขาพอดี
ในมือของจ้าวเยว่ถือรูปถ่าย นั่งลงตรงหน้าของอี้ฟาน เมื่อเธอได้เห็นรูปแล้วก็แปลกใจ “เด็กคนนี้เห็นหน้าก็รู้แล้วว่าในอนาคตจะต้องเป็นคนมีความสามารถมากแน่ๆ”
“เธอไปเป็นหมอดูตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” สือหยวนที่นั่งอยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นอย่างหยอกเย้า
ได้ยินเช่นนั้นชูยินก็หัวเราะพูดขึ้น “พี่ต้องเคยไปเรียนวิธีวิเคราะห์ใบหน้ามาแน่ๆ”
จ้าวเยว่เอ่ยขึ้นด้วยท่าทีจริงจังมาก “คนเก่งมักจะดูแตกต่าง เด็กแบบนี้แค่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ธรรมดา”
“คำพูดนี้มีเหตุผล แม้แต่ฉันยังต้องยอมรับเลย พออวิ๋นเฉียวไปยืนข้างๆ นี่เทียบไม่ติดเลยด้วยซ้ำ” ชูยินว่า
เมื่ออวิ๋นเฉียวได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกไม่พอใจ “สไตล์ของเราสองคนแตกต่างกันจะตาย จะไปเทียบกันได้ยังไงล่ะครับแม่”
ได้ยินสองสาวคุยกันแล้ว สือหยวนก็รู้สึกสนใจจนต้องเอารูปมาดูบ้าง “หน้าตาคุ้นๆ นะ เขาชื่ออะไรน่ะ”
“หลิวอวี่เจ๋อ” อวิ๋นเฉียวว่า
“ใช่ เขานั่นแหละ!” สือหยวนร้องอุทาน
“ทำไม นายรู้จักเหรอ” อี้ฟานมองสือหยวนอย่างสนใจ น้อยครั้งนักที่ฝ่ายนั้นจะลืมตัวหลุดพูดออกมาเช่นนี้
“ไม่นับว่ารู้จักหรอก เพียงแค่เคยได้ยินชื่อสองสามครั้ง แม้จะยังเรียนอยู่มัธยม แต่เขาก็เขียนบทความที่มีความคิดสร้างสรรค์ไว้หลายบทความ ได้ยินว่าถูกเชิญไปบรรยายในมหาวิทยาลัยหลายครั้ง แต่เขาปฏิเสธ”
“ถ้านายพูดแบบนั้น ฉันคงต้องก็เห็นด้วยกับจ้าวเยว่จริงๆ แล้วล่ะ เด็กคนนี้ต้องอนาคตไกลแน่ๆ” อี้ฟานว่า “ฉันไม่เห็นด้วยกับความกระหายในความสำเร็จที่รวดเร็วเกินไปนัก ทั้งเด็กมหาลัย ทั้งคลาสอัฉริยะอะไรพวกนั้น ฉันยังคงเห็นด้วยกับคำที่ว่า ช้าๆ ได้พร้าเล่มงามอยู่ การที่เด็กหนุ่มนั่นปฏิเสธโอกาสในการก้าวข้ามสู่ประตูมังกรครั้งแล้วครั้งเล่า แค่นั้นก็บอกได้แล้วว่าเจ้าตัวน่ะไม่ธรรมดา และมีปณิธานเป็นของตัวเอง”
“นายเข้าใจเรื่องการศึกษาดีขนาดนี้ ทำไมไม่เปิดโรงเรียนเองบ้างล่ะ” สือหยวนถามขึ้น
“การที่เปิดโรงเรียนมันไม่ใช่เรื่องที่คิดจะทำก็ทำได้ ความคิดของฉันบางทีก็ถ่ายทอดออกไปไม่ได้ บางอย่างก็ล้าสมัยเกินไป เพราะอย่างนั้นฉันจึงเลือกที่จะบริจาคเงินให้โรงเรียนดีๆ ที่มีชื่อเสียง เพื่อเป็นการสนับสนุนยกระดับพวกเขาไปอีกขั้นดีกว่า”
“นายนี่เพิ่มช่องว่างระหว่างคนรวยกับคนจนซะจริงๆ คนรวยก็รวยขึ้นๆ คนจนก็จนลงๆ”
“ฉันก็มีความเห็นแก่ตัวบ้างเหมือนกันนะ ถึงยังไงลูกสองคนก็ไม่ได้มีใจอยู่กับการศึกษาอยู่แล้ว แต่ยังไงการเติบโตของพวกเขาก็หนีโรงเรียนไม่พ้น เพราะงั้นตอนนี้ก็ต้องใจกว้างกันหน่อย เพื่อเปิดทางให้อนาคตของพวกเขาน่ะ”
“เรื่องติดต่อโรงเรียนให้อวิ๋นเฉียวเป็นยังไงบ้าง” จู่ ๆ จ้าวเยว่ก็ถามขึ้น
“กำลังเลือกกันอยู่” ชูยินตอบ “ฉันเสนอว่าให้ส่งเขาไปอังกฤษ แต่อี้ฟานอยากให้เขาไปอเมริกา”
“แต่ผมไม่อยากไปไหนทั้งนั้น ผมอยากอยู่ที่นี่ ถ้าพ่อกับแม่อยากส่งใครสักคนไปต่างประเทศ งั้นก็ส่งน้องไปสิ” อวิ๋นเฉียวว่า
เมื่อได้ยินพี่ชายพูดแบบนั้น อวิ๋นตั่วก็ย่ำเท้าไปมาอย่างไม่ยอม “หนูไม่ไป”
“น้องอายุยังน้อย เรายังไม่วางใจปล่อยไปตอนนี้หรอก รอให้โตอีกหน่อย น้องก็ต้องไปเหมือนกัน เพราะด้วยคะแนนของพวกลูกๆ ถ้าจะเข้ามหา’ลัยที่นี่ก็คงยาก”
“ไม่ยากสักหน่อย เข้ามหา’ลัยของลุงก็ได้”
“พูดแบบนี้แล้ว เหมือนมหา’ลัยของลุงเข้าง่ายมากเลยนะ” สือหยวนเอ่ยขึ้นบ้าง
“ดูสิ แม้แต่ลุงเขายังไม่อยากรับลูกเลย” ชูยินพูดหยอก
“เรื่องไปเรียนต่อต่างประเทศกำหนดไว้เรียบร้อยแล้ว ถ้าไม่ออกไปเรียนรู้สักหน่อย ฉันก็ไม่วางใจยกธุรกิจให้เขาดูแล้ว” อี้ฟานว่า
จ้าวเยว่ถามต่อ “เรียนรู้ในประเทศไม่ได้หรือไง”
“หากเขาอยู่นี่ก็เอาแต่พึ่งคนนั้นทีคนนี้ที เที่ยวก่อความวุ่นวายไปทั่ว ไม่สนใจเรื่องเรียน”
“ใช่!” ชูยินเห็นด้วย “ถ้าลูกสองคนตั้งใจได้สักครึ่งของสือเหยียน แค่นี้ฉันก็ดีใจแล้ว”
อวิ๋นตั่วมองไปที่แม่ของตน ก่อนที่จะกอดรูปถ่ายแล้วหันหลังเดินขึ้นชั้นบนไป
“แม่ทำน้องโกรธแล้ว!” อวิ๋นเฉียวเตือนคนเป็นแม่


## 0007 ผู้มีปณิธานอันเด็ดเดี่ยว ย่อมจะประสบผลสำเร็จในชีวิต 

บทที่ 7 : ผู้มีปณิธานอันเด็ดเดี่ยว ย่อมจะประสบผลสำเร็จในชีวิต
ตั้งแต่เด็กมาแล้ว อวิ๋นตั่วมีศัตรูอยู่หนึ่งคน นั่นก็คือ สือเหยียน สือเหยียนวาดรูปได้ดีกว่า เล่นเปียโนก็เก่งกว่า เขียนหนังสือก็สวยกว่า และสอบแต่ล่ะครั้ง ก็ยังได้หนึ่งร้อยคะแนนเต็ม
เธอรู้สึกว่าสือเหยียนนั้นน่ากลัว เหมือนกับฝ่ายนั้นจะไม่ใช่คน ก็คนที่ไหนจะสอบได้คะแนนเต็มทุกทีแบบนั้นล่ะ
“ตั่วเอ๋อร์ แม่เข้าไปได้หรือเปล่า” คนเป็นแม่เคาะประตู
อวิ๋นตั่วลุกไปเปิดประตู คนเป็นแม่ก็เดินเข้ามา โดยมีสือเหยียนเดินตามมาด้านหลัง
ชูยินดึงลูกสาวไปอีกทาง แล้วกระซิบเสียงเบา “เมื่อกี้แม่ผิดเอง สำหรับแม่แล้ว ยังไงตั่วเอ๋อร์ก็เป็นของขวัญที่มีค่าที่สุด แม่รักลูกนะ”
ว่าจบแล้วก็ก้มลงจูบแก้มลูกสาวหนึ่งที จากนั้นก็เอ่ยกำชับ “เล่นกับสือเหยียนให้สนุกนะ”
อวิ๋นตั่วรู้สึกว่าคำขอโทษของแม่นั้นดูไม่จริงใจเลยสักนิด อีกอย่าง เธอเองก็ไม่ได้อยากจะเล่นกับสือเหยียนเลยด้วย
แต่แม่ก็เดินออกจากห้องไปแล้ว และยังปิดประตูให้เรียบร้อยเสียด้วย
สือเหยียนผอมและสูงกว่าอวิ๋นตั่วเล็กน้อย ถ้าใช้ไม้บรรทัดมาวัดกันจริงๆ แล้ว ความสูงของทั้งสองก็พอๆ กัน มันน่าโมโหจริงๆ แม้แต่ความสูงก็ยังชนะเธอได้อีก
สือเหยียนนั่งลงบนเตียงของอวิ๋นตั่ว หยิบกรอบรูปที่หัวเตียงขึ้นมาดู “นี่ครูของเธอเหรอ”
อวิ๋นตั่วพยักหน้า เมื่ออยู่ต่อหน้าสือเหยียน เธอมักจะขาดความมั่นใจเสมอ
“เขาเป็นเพื่อนของพี่ชายเธอเหรอ”
อวิ๋นตั่วพยักหน้าอีกครั้ง
“เขามาสอนเธอทุกอาทิตย์เลยเหรอ”
อวิ๋นตั่วพยักหน้าเป็นครั้งที่สาม
สือเหยียนวางกรอบรูปลงที่เดิม เดินไปหยุดอยู่ที่ริมหน้าต่าง ที่ตรงนั้นมีเต็นท์กางไว้ และในเต็นท์ก็มีตุ๊กตานุ่มนิ่มอยู่หลายตัว
“อวิ๋นตั่ว โตแล้วทำไมเธอถึงเล่นตุ๊กตาอีกล่ะ”
เมื่อถูกถามแบบนั้น ใบหน้าของอวิ๋นตั่วก็เห่อแดง รู้สึกเหมือนว่าตัวเองทำอะไรผิดไป
สือเหยียนชอบท่าทางก้มหน้ายอมศิโรราบต่อหน้าเธอแบบนี้ของอวิ๋นตั่ว มันทำให้เธอรู้สึกสะใจมากจริงๆ “เอาแต่เล่นตุ๊กตาแบบนี้ เมื่อไหร่จะโตสักทีล่ะ เธออยู่ป.1แล้วนะ เป็นเด็กประถมแล้ว”
น้ำเสียงของสือเหยียนฟังดูเหมือนผู้ใหญ่ ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ยังอยู่ป.1 เหมือนกันแท้ๆ
อวิ๋นตั่วแก้ต่างให้ตัวเอง “ตุ๊กตาพวกนี้เป็นของขวัญที่ซานตาคลอสให้ฉันมา”
สือเหยียนมองคนพูดด้วยสายตาเหมือนกับไม่อยากจะเชื่อ “เธอยังเชื่อเรื่องซานตาคลอสอยู่อีกเหรอ โลกนี้ไม่มีซานตาคลอสสักหน่อย ของขวัญพวกนั้นน่ะ พ่อกับแม่เธอซื้อมาให้ชัดๆ”
“ไม่ใช่สักหน่อย ฉันได้ของขวัญทุกปี จะไม่มีซานตาคลอสได้ยังไง” เป็นครั้งแรกที่อวิ๋นตั่วพยายามใช้เหตุผลเข้าเถียง “ซานตาคลอสขี่กวางมา แล้วก็เอาของขวัญมาด้วย ถ้าฉันเป็นเด็กดี ฉันก็จะสมหวัง ซานตาคลอสก็จะให้ของขวัญคริสต์มาส”
สายตาที่สือเหยียนใช้ยามมองไปที่อวิ๋นตั่วนั้น ราวกับสายตายามมองคนโง่เขลาคนหนึ่ง มันเต็มไปด้วยความเวทนาและเหยียดหยาม ซึ่งมันทำให้อวิ๋นตั่วรู้สึกเสียใจมาก
ตอนที่อวี่เจ๋อมาที่บ้านอีกครั้ง อวิ๋นตั่วจึงถามเขาเพื่อเป็นการยืนยัน “ครูหลิวคะ ครูว่าซานตาคลอสมีจริงไหมคะ”
“มีสิ” อวี่เจ๋อตอบอย่างสบายๆ
“แต่สือเหยียนบอกว่าไม่มี เธอบอกว่าของขวัญวันคริสต์มาสที่หนูได้เป็นของขวัญที่พ่อกับแม่ซื้อให้”
“แต่ละคนมีความคิดที่แตกต่างกัน เราเปลี่ยนความคิดคนอื่นไม่ได้ และก็อย่าให้คนอื่นมาเปลี่ยนความคิดเราได้ง่ายๆ ด้วยเหมือนกัน”
“งั้น หนูเรียกครูว่าพี่ได้ไหมคะ”
อวี่เจ๋อไม่เข้าใจว่าอวิ๋นตั่วกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ จู่ๆ จากเรื่องซานตาคลอสถึงได้เปลี่ยนมาเป็นเรื่องของเขาซะเฉยๆ
“ไม่ได้”
อวิ๋นตั่วดูผิดหวังมาก
“ทำไมถึงอยากให้ครูเป็นพี่นักล่ะ”
“หนูอยากชนะสือเหยียนสักครั้ง”
“เธอมีพี่ชายแล้ว”
“แต่พี่ไม่เคยสอบได้หนึ่งร้อยคะแนนนี่คะ สือเหยียนน่ะ สอบได้หนึ่งร้อยเต็มทุกครั้งเลย หนูได้ยินมาว่าครูก็สอบได้หนึ่งร้อยคะแนนเหมือนกัน และถ้าครูมาเป็นพี่ของหนู หนูก็จะชนะสือเหยียน”
“คนคนหนึ่งจะเก่งหรือไม่ มันไม่สามารถพิสูจน์กันได้ด้วยคะแนนสอบหนึ่งร้อยคะแนนหรอกนะ”
“แต่ทุกคนชมว่าสือเหยียนฉลาด ไม่เคยมีใครชมหนูเลยนี่นา”
“เธอฉลาดมาก อวิ๋นตั่ว”
“ก็มีแค่ครูคนเดียวที่พูดแบบนี้” แววตาของอวิ๋นตั่วดูห่อเหี่ยว
อวี่เจ๋อยกมือขึ้นลูบหัวเธอ “ฉันคิดว่าเธอชนะสือเหยียนแล้ว ในใจของเธอมีนิทานเรื่องเล่า แต่สือเหยียนไม่มี”
อวิ๋นตั่วยิ้มออกมา แต่ก็ยังดูไม่พอใจอยู่ดี “หนูเรียกครูว่าพี่ได้ไหมคะ”
อวี่เจ๋อนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ก็ได้”
อวิ๋นตั่วยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ในที่สุดเธอก็เข้าใจคำว่า ‘ผู้มีปณิธานอันเด็ดเดี่ยว ย่อมจะประสผลสำเร็จในชีวิต’ แล้ว


## 0008 หนีออกจากบ้าน 

บทที่ 8 : หนีออกจากบ้าน
เมื่อถึงการสอบครั้งต่อมา อวิ๋นตั่วสอบได้ 58 คะแนน และเธอก็ดีใจเป็นอย่างมาก
สือเหยียนมาหา และถามเธอว่า “สอบได้กี่คะแนน”
“58” อวิ๋นตั่วตอบพร้อมกับหัวเราะออกมาคิกคัก
สือเหยียนแทบไม่อยากจะเชื่อว่าจะมีคนที่สอบได้แค่ 58 แล้วยังจะตื่นเต้นดีใจแบบนี้ได้อยู่อีก
เธอกลับไปบอกจ้าวเยว่ว่า “หนูว่าสมองของอวิ๋นตั่วต้องมีปัญหาแน่ๆ เลยค่ะ เธอสอบได้แค่ 58 คะแนน แต่กลับไม่มีท่าทางเสียใจเลยสักนิด”
“เด็กบ้านอวิ๋นสองคนนั้นติดนิสัยเสียๆ มาจากชูยินหมดแล้ว” จ้าวเยว่พูดกับสือหยวน “คาบกุญแจทองมาเกิด แต่กลับไม่คิดที่จะแสวงหาความก้าวหน้า”
“ความทะเยอทะยานของแต่ละคนน่ะไม่เหมือนกัน เรื่องแบบนี้มันไปดึงดันบังคับกันไม่ได้หรอก”
“เสียดายก็แต่ธุรกิจใหญ่โตของอี้ฟาน จะหวังพึ่งอวิ๋นเฉียวก็คงไม่น่าจะได้เรื่อง”
คำพูดเรื่อยเปื่อยเหล่านี้ถูกแม่บ้านมาได้ยินเข้า และนำไปเล่าต่อกันไปจนรู้ถึงหูของชูยินในที่สุด
แรกเริ่ม ชูยินโมโหที่จ้าวเยว่พูดจาใจร้ายแบบนั้น ต่อมาเธอก็โมโหลูกๆ ของตัวเองที่ไม่เอาไหนเรื่องการเรียน และสุดท้าย ก็พาลโมโหอวี่เจ๋อที่สอนพิเศษได้ไม่ดี
“ฉันว่าอวี่เจ๋อเด็กเกินไป ไม่เหมาะที่จะเป็นครู สอนกันมานานขนาดนี้แล้ว แต่อวิ๋นตั่วก็ยังสอบไม่ผ่านอยู่ดี” ชูยินพูดกับอี้ฟาน
อี้ฟานที่กำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ไม่ได้ตอบรับอะไรกลับมา
ชูยินเดินไปหยุดลงตรงหน้าสามี แย่งหนังสือพิมพ์ในมือของฝ่ายนั้นมา “ฉันกำลังพูดกับคุณอยู่นะคะ ไม่ได้ยินหรือไง”
“หืม?” อี้ฟานไม่ได้ยินจริงๆ นั่นแหละ
“เราหาครูคนใหม่ให้อวิ๋นตั่วเถอะค่ะ”
“อวี่เจ๋อก็สอนดีมากแล้วนะ”
“แต่คราวนี้ตั่วเอ๋อร์สอบได้แค่ 58 คะแนนเองนะคะ”
“จาก 27 เป็น 58 แค่นี้ก็ถือว่าก้าวหน้าไปเยอะแล้ว”
“แต่สือเหยียนสอบได้ 100 เต็มอีกแล้ว”
“ให้เวลาตั่วเอ๋อร์หน่อยสิ เรื่องเรียนมันไม่ใช่เรื่องที่ปุปปัปจะเก่งขึ้นมาได้ทันทีนะคุณ มีใครที่ไหนกลืนมหาสมุทรได้หมดในอึกเดียวกันล่ะ”
“แต่ฉันก็ยังคิดว่าเราน่าจะหาครูคนใหม่ให้ตั่วเอ๋อร์อยู่ดี อวี่เจ๋อเรียนม.ปลาย แค่เรื่องเรียนของตัวเองก็หนักพอแล้ว แบบนี้จะมีเวลามาทุ่มเทสอนตั่วเอ๋อร์ได้ยังไง ลูกเราน่ะยังเด็ก ถ้าเราวางแผนดีๆ ตอนนี้ก็ยังไม่สาย การเติบโตของเด็กมีโอกาสแค่ครั้งเดียว ดูอย่างอวิ๋นเฉียวสิคะ ถ้าอยากจะแก้ปัญหามากมายของเขาตอนนี้ ก็คงไม่รู้แล้วว่าต้องเริ่มจากตรงไหน”
“ก็ได้ อย่างนั้นเรื่องนี้คุณก็จัดการเลยแล้วกัน” อี้ฟานแสดงความเห็น
“อย่างนั้นพรุ่งนี้ฉันจะให้คนติดต่อหาครูสอนพิเศษที่มีประสบการณ์มาสักคนก็แล้วกันนะคะ”
“แล้วแต่คุณเลย”
ประตูถูกผลักเปิดออก อวิ๋นตั่วยืนอยู่ตรงนั้น เธอมองพ่อกับแม่ของตัวเองด้วยความไม่พอใจ
“หนูไม่เปลี่ยนครูคนใหม่ ถ้าพ่อกับแม่ให้ครูคนอื่นมาสอน หนูจะหนีออกจากบ้าน!”
“ตั่วเอ๋อร์ อย่าพูดกับพ่อแม่แบบนี้สิลูก” ชูยินเดินเข้าไปกอดลูกสาว “ทุกอย่างที่พ่อกับแม่ทำ ทำเพราะหวังดีกับลูกทั้งนั้นนะ”
อวิ๋นตั่วดันคนเป็นแม่ออก แล้วหมุนตัวเดินเข้าห้องตัวเองไป
เธอนอนไม่หลับ...พลิกตัวไปมา แต่ไม่ว่ายังไงก็หลับตาไม่ลงสักที
เธอตัดสินใจหนีออกจากบ้าน แต่งตัวเรียบร้อย หยิบเป้มาพับเสื้อผ้าสองสามชุดใส่ลงไป เอาเงินไปด้วยอีกนิดหน่อย เพราะถ้าจะนั่งรถ ก็จำเป็นต้องจ่ายเงิน และที่ขาดไม่ได้ น้องกระต่ายตัวน้อย เพราะถ้าไม่มีน้องกระต่าย เธอก็จะนอนไม่หลับ จากนั้นก็ไปเอากล่องโดนัทในห้องครัว เธอต้องเอามันไปด้วย ไม่อย่างนั้น ถ้าหิวขึ้นมาเธอจะทำยังไงล่ะ?
เมื่อเดินผ่านห้องกินข้าวไปก็เป็นระเบียงทางเดิน ฝั่งหนึ่งเป็นผนังกระจก แสงจันทร์เย็นๆ สาดส่องเข้ามาภายในบ้านราวกับเป็นชั้นน้ำค้างแข็ง
ผ่านห้องรับแขกไปที่ประตู เขย่งเท้าเปิดประตูใหญ่ที่หนาหนัก
ในสวนดอกไม้ปกคลุมไปด้วยความมืด ดอกไม้สีสวยกำลังหลับสนิท
ประตูใหญ่ของบ้านเป็นประตูเหล็กสูง เธอเปิดไม่ได้ ทำอย่างไรดีล่ะ ดูเหมือนแผนการหนีออกจากบ้านต้องพังลงแน่ๆ แต่แล้วเธอก็นึกขึ้นได้ว่าที่กำแพงรั้วมีช่องเล็กๆ สำหรับสุนัขอยู่ หากออกไปจากตรงนั้น ต้องสำเร็จแน่ๆ
อวิ๋นตั่วกะตำแหน่งของช่องที่ว่านั่น มุดผ่านพุ่มดอกไม้ไป ก็พบช่องสำหรับสุนัขตัวน้อยพอดี ไม่รู้ว่าใครเอาหินมาอุดไว้ เพียงแค่ออกแรงนิดหน่อยก็สามารถดันมันออกไปได้ เธอเอากระเป๋าเป๋กับกระต่ายน้อยออกไปก่อน จากนั้นก็ค่อยตามออกไป แต่เพราะความอ้วนของตัวเอง ทำให้ออกไปได้ครึ่งเดียวก็ไปต่อไม่ได้ เด็กน้อยพยายามบิดตัวไปมา จนค่อยๆ ออกมาได้ในที่สุด ถึงได้ถอนหายใจโล่ง
ถนนบนเขาของเขตคฤหาสน์นั้นคดเคี้ยว แต่ก็เป็นถนนลาดยาง ไม่ได้ขรุขระอะไร แต่ด้วยเพราะต้นไม้ที่ขึ้นอยู่สองข้างทาง ที่ราวกับเป็นกำแพงกั้นแสงจันทร์ให้ส่องมาไม่ถึงตัวถนน ทำให้ถนนในมืดอยู่แล้ว ยิ่งมืดมากขึ้นไปอีก แต่ก็ยังโชคดีที่ทุกต้นไม้สองต้น จะมีเสาไฟคั่นไว้อยู่ ถึงไฟจะสลัวเต็มที แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย


## 0009 หากอยากจะใส่ร้ายใคร ก็ไม่จำเป็นต้องหาข้ออ้าง 

บทที่ 9 : หากอยากจะใส่ร้ายใคร ก็ไม่จำเป็นต้องหาข้ออ้าง
เมื่อเดินออกมาจากเขตคฤหาสน์ จนมาถึงปากทางก็เห็นป้ายรถเมล์ป้ายหนึ่ง อวิ๋นตั่วจำได้ว่าครูหลิวเคยบอกว่าเขาต้องนั่งรถประจำทางมาเพื่อสอนหนังสือเธอที่บ้าน
เธอยืนรอที่ป้ายรถ ในมือกอดกระต่ายตัวน้อยเอาไว้ มีกระเป๋าเป้สะพายอยู่ที่หลัง แสงไฟจากป้ายรถเมล์ส่องมาจนเห็นเป็นเงาร่างเล็ก
รถประจำทางคันหนึ่งหยุดลงตรงหน้า น่าจะเป็นคันที่ครูหลิวขึ้นใช่ไหมนะ?
พอขึ้นรถไปแล้ว คนขับก็ถึงกับถามเธอขึ้นมาด้วยความแปลกใจ “หนูน้อย มาคนเดียวเหรอ”
“ใช่ค่ะ”
“แล้วพ่อกับแม่ไปไหนล่ะ”
“หนูกำลังจะไปหาพ่อกับแม่ค่ะ”
เมื่อได้ยินแบบนั้นเขาก็คิดว่าคงเพราะพ่อกับแม่ทำงานยังไม่กลับบ้าน
“หนูรู้เหรอว่าพวกเขาอยู่ไหน”
“รู้ค่ะ”
คนขับไม่ได้ถามอะไรต่อ เด็กที่พ่อกับแม่ต้องทำงานนอกบ้านกันทั้งคู่ก็น่าจะขึ้นรถประจำทางเป็นอยู่ล่ะนะ
อวิ๋นตั่วลงจากรถเมื่อรถวิ่งมาถึงกลางเมือง ครูหลิวเคยบอกว่าต้องลงรถระหว่างทาง บริเวณถนนสายใหญ่ที่คึกคักเต็มไปด้วยผู้คน สามารถเลือกขึ้นรถประจำทางได้ เพราะไม่ว่าสายไหนก็ผ่านตรงนี้ทั้งนั้น
อวิ๋นตั่วไม่รู้ว่าต้องนั่งรถสายไหน อีกทั้งครูหลิวก็เคยพูดถึงแค่ตอนไปที่บ้านของเธอ ไม่เคยพูดถึงตอนกลับบ้านสักที
ในตอนนั้นเองที่เธอรู้สึกว่าท้องของเธอร้องขึ้นมา เช่นนั้นจึงได้เอาโดนัทจากกระเป๋าเป้ออกมากินหนึ่งชิ้น และก็เห็นว่าคนแถวนั้นหลายคนแค่โบกแท็กซี่ แล้วบอกคนขับว่าจะไปไหน เท่านั้นก็เรียบร้อย
เพราะแบบนั้น เธอจึงแค่ทำตามไป เด็กสาวโบกแท็กซี่หนึ่งคัน บอกกับคนขับว่า “ไปโรงเรียนมัธยมตี้อี”
เธอจำได้ลางๆ ว่าโรงเรียนของครูหลิวกับพี่ชายเป็นโรงเรียนที่ดีที่สุดในเมือง พวกเขาบอกว่าเป็นโรงเรียนมัธยมตี้อี
“เด็กตัวคนเดียวจะไปโรงเรียนมัธยมตี้อีทำไมกัน”
“ไปหาพี่ชายค่ะ”
คนขับรถหัวเราะ “มีเงินหรือเปล่า”
อวิ๋นตั่วดึงแบงก์ร้อยหยวนออกจากกระเป๋าใบเล็กที่อยู่ข้างกระเป๋าหนังสือออกมาส่งให้คนขับรถ
คนขับรับเงินไป รู้สึกไม่ค่อยอยากจะเชื่อ เด็กตัวแค่นี้ ทำไมถึงได้ใจกว้างนักนะ?
ไปส่งที่โรงเรียนก่อนค่อยว่ากันก็แล้วกัน
อวิ๋นตั่วลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปเคาะประตูป้อมยาม
คนขับรถเดินตามหลังเธอมาด้วยความเป็นห่วง
คุณลุงมีอายุคนหนึ่งเปิดประตูออกมา “พวกคุณมาหาใครครับ”
คนขับชี้ไปที่อวิ๋นตั่ว “ไม่ใช่ผม หนูน้อยนี่ต่างหาก”
“หนู มาหาใครเหรอ?”
“มาหาพี่ชายค่ะ”
“พี่ชายชื่ออะไรล่ะ”
“พี่หนูชื่อหลิวอวี่เจ๋อค่ะ”
“เป็นครูที่นี่หรือเปล่า”
“ไม่ใช่ค่ะ เป็นนักเรียน”
“แต่ตอนนี้เลิกเรียนแล้ว เด็กนักเรียนก็กลับบ้านกันหมดแล้วนะ เขาอยู่ในโรงเรียนเหรอ?”
อวิ๋นตั่วส่ายหน้า “อย่างนั้นช่วยโทรหาครูของพี่ได้ไหมคะ คุณครูจะต้องติดต่อพี่ได้แน่ๆ”
“เขาหนีออกจากบ้านอย่างนันเหรอ”
อวิ๋นตั่วพยักหน้า
ลุงยามมองอวิ๋นตั่วด้วยความเห็นใจ “น่าสงสารจริงๆ พี่ชายอายุมากกว่ายังไม่รู้ความเท่าน้องสาว ทำตัวให้น้องสาวต้องออกมาตามหาแบบนี้”
คนขับแท็กซี่พูดขึ้น “ตอนนี้เด็กคงกำลังเครียด อย่าไปตำหนิเธอเลย ยังไงก็ช่วยโทรหาครูประจำชั้นให้ได้ไหมครับ”
“พี่ชายหนูอยู่ชั้นไหนล่ะ”
“ม.4 ห้อง 1 ค่ะ”
ลุงยามเอาสมุดเบอร์โทรภายในของโรงเรียนออกมาเปิดหาเบอร์โทรของครูประจำชั้นม.4 ห้อง 1 จากนั้นก็ล้วงเอาโทรศัพท์ออกมากดโทรออก “ฮัลโหล ครูหวังใช่ไหมครับ คือแบบนี้ครับ นักเรียนที่ชื่อหลิวอวี่เจ๋อ จากห้องของคุณครูเขาหนีออกจากบ้าน น้องสาวเขาก็เลยมาที่โรงเรียน ใช่ครับ หลิวอวี่เจ๋อ ไม่ผิดครับ!”
ลุงยามวางสายไป ก่อนจะหันมาปลอบใจอวิ๋นตั่ว “ครูหวังบอกว่าจะช่วยติดต่อพี่ชายของหนูให้ แต่เขาบอกว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ เพราะหลิวอวี่เจ๋อเป็นเด็กดีมาตลอด เขาทะเลาะกับคนที่บ้านมาเหรอ?”
อวิ๋นตั่วปิดปากเงียบ ดวงตาคู่โตกระพริบปริบๆ มองลุงยามตรงหน้า
คนขับแท็กซี่เมื่อเห็นท่าทางผิดหวังของเด็กน้อยแล้วก็ได้แต่เอ่ยถาม “หนูจะรอข่าวอยู่ที่นี่ หรือจะกลับไปรอที่บ้าน?”
“หนูจะรอพี่อยู่ที่นี่ค่ะ”
“ถ้าพี่หนูไม่มาล่ะ”
“เขาต้องมาแน่ค่ะ”
ไม่ถึงหนึ่งนาทีต่อมา โทรศัพท์ของป้อมยามก็ดังขึ้น
ลุงยามรับสาย “ใช่ครับ เป็นเด็กผู้หญิง อายุประมาณเจ็ดแปดขวบ ผิวขาว อ้วนหน่อย น่ารักมาก เธอบอกว่าคุณเป็นพี่ชายของเธอ ครับ ผมจะให้เธอรออยู่ที่นี่”


## 0010 ขอพึ่งคุณครูหลิว 

บทที่ 10 : ขอพึ่งคุณครูหลิว
อวี่เจ๋อจูงมืออวิ๋นตั่วไปด้วยความรู้สึกราวกับตัวเองกำลังละเมอ
“ทำไมถึงออกมาข้างนอกกลางดึกแบบนี้”
“หนูหนีออกจากบ้าน” อวิ๋นตั่วดูสงบมาก
“ทำไมล่ะ”
เธอไม่ตอบ
“งั้นฉันจะส่งเธอกลับบ้าน”
เธอสะบัดมือของอวี่เจ๋อออก ยืนนิ่งไม่ขยับอยู่กับที่
“เป็นอะไรไป”
“หนูไม่กลับบ้าน”
“แต่ออกมาแบบนี้พ่อกับแม่ของเธอจะเป็นห่วงเอานะ”
“ยังไงหนูก็ไม่กลับ ถ้าไม่พาหนูกลับบ้านด้วย หนูจะไปนอนโรงแรม” เด็กสาวพูดด้วยท่าทางเอาจริงเอาจัง
“จะอยู่โรงแรมนี่มีเงินเหรอ” อวี่เจ๋อหัวเราะออกมา
“มีค่ะ” อวิ๋นตั่วล้วงเแบงก์ร้อยหยวนออกมาจากกระเป๋า “เงินแต๊ะเอียของหนูยังมีเยอะอยู่เลย”
อวี่เจ๋อชะงักไป เด็กคนนี้กล้ามากจริงๆ เขารีบบอกให้เธอเก็บเงินไว้ดีๆ พากลับบ้านก่อนแล้วค่อยว่ากัน
ระเบียงทางเดินที่แออัดทำอวิ๋นตั่วแทบสะดุดหัวทิ่ม
“ระวังด้วย” อวี่เจ๋อว่า
“ไม่เป็นไรค่ะ หนูจะระวังกว่านี้” อวิ๋นตั่วยกมือขึ้นลูบอก พึมพำกับตัวเอง “เกือบไปแล้ว”
อวี่เจ๋อรู้สึกเสียใจอยู่นิดๆ เด็กอย่างอวิ๋นตั่วที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก ไม่เหมาะกับสถานที่แบบนี้เลยสักนิด
ฟางผิงมาเปิดประตู เมื่อเห็นลูกชายยืนอยู่กับเด็กน้อยน่ารักราวรูปสลักแล้วก็ชะงักไป
“สวัสดีค่ะคุณน้า” อวิ๋นตั่วโค้งให้ฟางผิงอย่างมีมารยาท
“เธอคือ......”
“หนูชื่ออวิ๋นตั่วค่ะ”
อวี่ซีที่อยู่ในบ้านเมื่อได้ยินเสียงเข้าก็รีบพุ่งตัวออกมา มองอวิ๋นตั่วด้วยสายตาที่ราวกับได้เห็นมนุษย์ต่างดาว
“เธอคืออวิ๋นตั่วจริงๆ เหรอ”
อวิ๋นตั่วที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวเก่าพยักหน้าขึ้นลง
หลิวห้าวตงยืนอยู่ตรงหน้าอวิ๋นตั่ว เขาอยู่แบบนี้มาตั้งแต่อวิ๋นตั่วเข้ามาในบ้านแล้ว สองมือตกลงข้างลำตัว แผ่นหลังเหยียดตรง ปากอ้าค้างขึ้นครึ่งหนึ่ง ราวกับพ่อบ้านที่กำลังยืนรับคำสั่งจากเจ้านาย
“อวิ๋นตั่ว เธอมาทำอะไรที่บ้านเราล่ะ” อวี่ซีถาม
“ฉันหนีออกจากบ้านมา อยากจะมาขอพึ่งครูหลิว”
ทุกคนหันมองอวี่เจ๋อ ซึ่งเจ้าตัวก็แสดงออกอย่างชัดเจนว่าจนปัญญา ไม่รู้จะทำอย่างไร
“ทำไมเธอถึงได้หนีออกจากบ้าน” อวี่ซีถามต่อ
“ความลับน่ะ”
“มาถึงบ้านฉันแบบนี้แล้ว ยังบอกความลับกับเราไม่ได้อีกเหรอ”
“ไม่ได้หรอก”
“แต่เธอออกจากบ้านมาแบบนี้ คนอื่นจะคิดว่าเราเป็นพวกลักพาตัวเด็กหรือเปล่า”
“ไม่หรอก ฉันจะเป็นพยานให้เอง”
อวี่ซีดูแปลกใจ “เธอไม่เหมือนคนสอบได้ 27 คะแนนเลยสักนิด เธอตั้งใจใช่หรือเปล่า?”
“พ่อฉันก็หวังว่าฉันจะตั้งใจเหมือนกัน”
ทุกคนหัวเราะกับคำพูดของเด็กสาว
อวิ๋นตั่วเอาโดนัทออกมาจากกระเป๋า แล้วแบ่งให้ทุกคน “นี่ของโปรดหนูค่ะ”
อวี่ซีกินโดนัทแล้วก็ดูกระตือรือร้นมากขึ้น “น่ารักจริงๆ เธอพักอยู่บ้านเราสิ นอนกับฉันก็ได้”
“โอเคค่ะ”
ทว่าอวี่เจ๋อกลับไม่ยอม บ้านเล็กขนาดนี้ยังมีที่พอให้ใครมาอยู่อีกที่ไหนกันล่ะ ห้องของอวี่ซีมีเพียงแผ่นไม้กระดานบางๆ คั่นแยกออกมาจากห้องของพ่อกับแม่ พอพ่อกรนทีก็ได้ยินชัดเจน จนน้องสาวบ่นอยู่บ่อยๆ ว่าคนเป็นพ่อทำให้เธอนอนไม่หลับ สภาพแวดล้อมแบบนี้ไม่เหมาะกับอวิ๋นตั่วเลยสักนิด
เขาเดินเข้าห้องไปเงียบๆ แล้วกดโทรศัพท์หาอวิ๋นเฉียว
อวิ๋นเฉียวเข้านอนแล้ว แต่พอได้ยินว่าอวิ๋นตั่วหนีไปบ้านของอวี่เจ๋อ เขาก็สะดุ้งพรวด ลุกจากที่นอนวิ่งตรงไปดูที่ห้องของน้องสาวเพื่อความแน่ใจ และห้องของอวิ๋นตั่วก็ว่างเปล่าจริงๆ แม้แต่ตุ๊กตากระต่ายที่น้องกอดนอนทุกคืนก็หายไปด้วย
เขารีบไปเคาะประตูห้องของอี้ฟานกับชูยินทันที “ตั่วเอ๋อร์หนีออกจากบ้านครับ”
อี้ฟานเปิดประตูออกมา “ลูกว่าอะไรนะ?”
ในมือของอวิ๋นเฉียวยังถือโทรศัพท์อยู่เลย “อวี่เจ๋อโทรมาบอกผมว่าน้องหนีไปบ้านเขา”
เมื่อได้ยินแบบนั้นชูยินก็รีบวิ่งไปทางห้องของลูกสาว
อวิ๋นเฉียวตะโกนตามหลังคนเป็นแม่ไปเสียงดัง “ผมไปดูแล้ว ที่ห้องนอนไม่มีใครเลย อีกอย่าง ดึกดื่นขนาดนี้แล้ว อวี่เจ๋อจะมาโกหกทำไมล่ะครับ เขาไม่ได้ว่างพอที่จะทำขนาดนั้น”
“ลูกคนนี้นี่ ยิ่งโตยิ่งใช้ไม่ได้” ชูยินด้วยความเสียใจ “ขนาดเด็กแบบนี้ยังกล้าหนีออกจากบ้าน โตมาจะเป็นยังไงกัน”
“โตแล้วคงหนีไปไกลกว่านี้แน่” อวิ๋นเฉียวว่า
อี้ฟานนึกไปถึงคำพูดที่อวิ๋นตั่วพูดกับชูยินไว้ก่อนที่พวกเขาจะเข้านอนแล้วก็หลุดหัวเราะออกมา “เด็กคนนี้เป็นคนพูดจริงทำจริงเสียด้วยสิ”
ชูยินใกล้จะปรี๊ดแตกมากขึ้นทุกที “มันใช่เวลามาชื่นชมกันหรือเปล่าคะ!”
“จะไปรับน้องกลับมาไหมครับ” อวิ๋นเฉียวถาม
“ไปรับสิ!” ชูยินว่าแล้วก็รีบวิ่งลงไปชั้นล่าง ระหว่างนั้นก็ตะโกนสั่งเสียงลั่น “แม่บ้านหลิว แม่บ้านหลิว รีบไปให้ลุงหูเตรียมรถ เราจะออกไปข้างนอก”
แม่บ้านหลิวรับคำ ก่อนที่จะวิ่งออกไปทางห้องของคนขับรถ
อวิ๋นเฉียวที่ตามมาด้วยพูดกับชูยินว่า “ผมกลัวว่าน้องจะไม่ยอมกลับน่ะสิครับ เราให้น้องนอนที่บ้านอวี่เจ๋อสักคืนก่อนดีไหม”
“เหลวไหล!” ชูยินโพล่งปฏิเสธออกมาทันที
อวิ๋นตั่ว คุณหนูตระกูลอวิ๋นผู้เพียบพร้อมไปด้วยฐานะและหน้าตา แต่ด้วยผลคะแนนวิชาคณิตศาสตร์ 27 คะแนน ทำให้เธอได้พบกับเขา หลิวอวี่เจ๋อ เพื่อนของพี่ชายที่มีดีกรีเป็นถึงอัจฉริยะทางด้านวิชาการ
ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเพื่อนของพี่ชายที่พ่วงด้วยฐานะครูสอนพิเศษได้ค่อยๆ พัฒนาจนกลายเป็นความรัก แต่ใครเล่าจะรู้ว่าโชคชะตาดันเล่นตลก ทำให้คุณหนูจากตระกูลร่ำรวยอย่างเธอต้องตกอับกลายเป็นปาปารัสซี่สาวเพื่อหาเงินมาจุนเจือครอบครัว ส่วนเขา...อดีตครูสอนพิเศษที่มีฐานะปานกลางค่อนไปทางต่ำจะกลายเป็น CEO ของบริษัทบันเทิงยักษ์ใหญ่ แล้วความรักที่ดูเหมือนจะไม่มีทางบรรจบกันครั้งนี้ จะลงเอยอย่างไรกัน
