เทพผสมยาตระกูลเศรษฐี
ตะวันตกดินบนสวรรค์ชั้น 9
## บทที่ 1 การปล้นธนาคาร

"ปวดหัวจังเลย ฉันอยู่ที่ไหนกันนี่?"
เมื่อจูเฟยรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เขารู้สึกปวดหัวจนแทบระเบิด ภาพความทรงจำแปลกใหม่มากมายไหลบ่าเข้ามาในสมองของเขาราวกับคลื่นน้ำ
เมื่อทุกอย่างค่อยๆ สงบลง จูเฟยจึงค่อยๆ ลืมตาที่ยังคงมีแววสับสนของเขาขึ้นมา
สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้างดงามแต่ซีดเซียวของหญิงสาว ที่กำลังมองเขาด้วยสายตาเป็นห่วงแต่แฝงไปด้วยความขมขื่น
"อืม เธอคือ...?"
จูเฟยขมวดคิ้วแน่น พยายามนึกถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับตัวเขา
เขาจำได้ว่า ก่อนหน้านี้เขากำลังพยายามปรุงยาเลื่อนสู่เซียน
และในขณะที่ยาสำเร็จนั้นเอง ภัยพิบัติจากยาทิพย์และปีศาจในใจขณะฝ่าด่านเคราะห์ก็มาถึงพร้อมกัน ทำให้ทั้งยาและตัวเขาพินาศไป
ถ้าเป็นเช่นนั้น ตอนนี้เขาควรจะสลายเป็นผุยผงไปแล้ว แล้วทำไมถึงยังมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้?
"หรือว่า... หรือว่านี่คือการแย่งร่าง?"
เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้นี้ จูเฟยก็รู้สึกตกใจอย่างสุดขีด ดวงตาที่เคยสับสนของเขาพลันเปลี่ยนเป็นคมกริบในทันที!
"จู... จูเฟย เธอไม่เป็นไรใช่ไหม? พวกเราควรทำยังไงดี?"
ในตอนนั้นเอง เสียงหวานใสแต่แฝงความตื่นตระหนกของเด็กสาวก็ดังขึ้นข้างกายเขา
"อืม" จูเฟยหันไปมอง พบว่าคนที่พูดกับเขาคือเด็กสาวคนเดียวกับที่เขาเห็นตอนลืมตาขึ้นมาครั้งแรก
ในชั่วขณะนั้น ความทรงจำของร่างที่เขาแย่งมาก็ผุดขึ้นมาในสมองอีกครั้ง
จากความทรงจำ จูเฟยพบด้วยความตกใจว่า เด็กสาวที่งดงามราวกับเทวดาตรงหน้านี้ คือเพื่อนร่วมชั้นของเขา
เธอชื่อถังเมิ่งหยุน เป็นหัวหน้าห้องของชั้นม.6/1 โรงเรียนมัธยมปลายลั่นเฉิงหมายเลขหนึ่ง และยังเป็นดาวเด่นประจำโรงเรียนที่ไม่มีใครกล้าโต้แย้ง
วันนี้พวกเขาทั้งสองบังเอิญมาเจอกันที่ธนาคารพ่อค้าจีน สำหรับจูเฟยที่ขี้อายและชอบเพ้อฝันแต่ไม่กล้าแสดงออก เรื่องแบบนี้ควรจะเป็นโชคดีที่สุด
แต่สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดคือ หลังจากที่ทั้งสองทักทายกันได้ไม่นาน ก็มีโจรติดอาวุธปืนหลายคนบุกเข้ามาในธนาคาร!
พวกมันไม่เพียงใช้ด้ามปืนฟาดจูเฟยจนล้มลง แถมยังทุบกระจกเคาน์เตอร์ธนาคารแตก และปล้นเงินจากตู้นิรภัยไป
ตอนนี้ดูจากท่าทางของพวกโจร พวกมันคงจะหันมาเล็งเป้าหมายไปที่ทุกคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุแล้ว!
เมื่อถังเมิ่งหยุนเห็นว่าพูดจบแล้วจูเฟยก็ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ เธอคิดว่าเขาคงตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้าจนช็อกไปแล้ว ดวงตางามของเธอจึงฉายแววผิดหวังและกังวลอย่างลึกซึ้ง
ที่จริงแล้ว เธอก็รู้ดีว่าจูเฟยเป็นคนขี้ขลาดและอ่อนแอมาตลอดในโรงเรียนของพวกเขา
ปกติแล้วแม้จะมีคนรังแกหรือดูถูกเขา เขาก็จะทนเงียบๆ ไม่กล้าต่อต้านใดๆ ทั้งสิ้น
ที่เมื่อครู่เธอถามความเห็นจูเฟยและฝากความหวังไว้กับเขานั้น ก็เป็นเพียงปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณของผู้หญิงเท่านั้น
ตอนนี้ดูแล้ว การกระทำของเธอเมื่อครู่ช่างเกินจำเป็นเหลือเกิน
คิดได้ดังนั้น ถังเมิ่งหยุนก็ถอนหายใจยาวในใจ รู้สึกจนปัญญาและเยาะหยันตัวเอง
"ปัง!"
ในตอนนั้นเอง เสียงปืนดังขึ้นกะทันหัน แทงแก้วหูของผู้คนที่อยู่ในที่นั้น
พร้อมกันนั้นก็มีเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของชายวัยกลางคนที่ล้มลง
เมื่อมองไปตามเสียง เห็นว่าไม่ไกลจากจูเฟยและถังเมิ่งหยุน โจรติดอาวุธคนหนึ่งกำลังใช้ปืนยิงชายวัยกลางคนที่พยายามต่อต้านจนล้มลงกับพื้น!
เลือดกำลังไหลออกมาจากท้องของเขาอย่างต่อเนื่อง เพียงไม่นานร่างของชายวัยกลางคนก็ถูกย้อมด้วยเลือดไปทั้งตัว!
"กรี๊ด! ฆาตกรรม...!"
ในขณะนั้น ผู้คนในห้องโถงธนาคารต่างร้องด้วยความตกใจสุดขีด! บรรยากาศแห่งความหวาดกลัวและวุ่นวายเริ่มแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว!
แต่ไม่ทันถึงไม่กี่วินาที เสียงร้องด้วยความหวาดกลัวของผู้คนก็เงียบลงทันทีหลังจากได้ยินเสียงปืนอีกนัด
แต่ครั้งนี้ ทั้งห้องโถงธนาคารเงียบจนน่ากลัว แทบจะผิดปกติ
ผู้คนที่อยู่ในที่นั้นต่างตระหนักแล้วว่า พวกโจรเหล่านี้ฆ่าคนได้จริงๆ!
สำหรับผู้คนที่ใช้ชีวิตอยู่ภายใต้แสงแดดและสันติภาพเหล่านี้ โจร ปืน คนตาย ภาพเหล่านี้มีแต่ในจอโทรทัศน์เท่านั้น
ใครจะคิด ใครจะกล้าคิดว่า ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าจะปรากฏต่อหน้าพวกเขาจริงๆ?
"พวกแกสองคน ใช่ พวกแกสองคนนั่นแหละ รีบมาหากูเดี๋ยวนี้!"
ในตอนนั้น ในบรรดาโจรเหล่านั้น ชายคนหนึ่งที่มีเคราเต็มหน้าและดูโหดเหี้ยมมาก กำลังเล็งปืนในมือไปที่จูเฟยและถังเมิ่งหยุน!
เมื่อผู้คนในที่นั้นเห็นสถานการณ์ ต่างก็แสดงสีหน้าหวาดกลัวและสงสารออกมา
พวกเขาต่างรู้ดีว่า เมื่อถูกโจรจับเป็นตัวประกัน ผลลัพธ์ที่รออยู่จะน่ากลัวแค่ไหน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในนั้นยังมีสาวสวยอย่างถังเมิ่งหยุน จากความโหดร้ายที่พวกโจรแสดงออกมาก่อนหน้านี้ ผลลัพธ์ที่ถังเมิ่งหยุนอาจต้องเผชิญต่อไปนั้นคาดเดาได้
ถังเมิ่งหยุนในตอนนี้เห็นได้ชัดว่าคิดถึงจุดนี้เช่นกัน เห็นได้ว่าใบหน้างามของเธอซีดขาว ร่างบอบบางทั้งร่างราวกับถูกเทตะกั่วใส่ ชั่วขณะนั้นไม่สามารถขยับเขยื้อนได้แม้แต่น้อย
ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ถังเมิ่งหยุนตอนนี้ก็เป็นเพียงนักเรียนหญิงมัธยมปลายปีที่สาม อายุในช่วงวัยแรกแย้ม
ถึงแม้ว่าปกติเธอจะเก่งกาจในโรงเรียนแค่ไหน จะฉลาดหลักแหลมเพียงใดก็ตาม
แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับโจรที่โหดร้ายดุจหมาป่าหิวโซและปากกระบอกปืนเย็นเยียบเช่นนี้ หากจะบอกว่าในใจเธอไม่หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย นั่นคงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
ในขณะที่เธอกำลังสับสนวุ่นวายใจ ไร้ที่พึ่งและไม่รู้จะทำอย่างไร มือใหญ่ที่อบอุ่นและทรงพลังก็จู่ๆ คว้าจับมือเล็กๆ ของเธอไว้
ถังเมิ่งหยุนตกใจในใจก่อน จากนั้นก็หันหน้าไปด้วยความงุนงง พบว่าจูเฟยที่เงียบมาตลอดกลับยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยนและมั่นใจ
"จู...จูเฟย นายจะ...?"
"ฮ่าๆ ไม่มีอะไรหรอก เรามากันเถอะ ไม่ต้องกังวล ฉันจัดการเอง"
ไม่รู้ทำไม เมื่อถังเมิ่งหยุนสบตากับจูเฟยในตอนนี้ และได้ยินคำพูดที่อ่อนโยนและมั่นใจของเขา
จิตใจที่กระวนกระวายของเธอก็ผ่อนคลายลงโดยไม่มีสาเหตุ
ความรู้สึกมั่นคงและปลอดภัยที่จูเฟยมอบให้นี้ ถังเมิ่งหยุนก็ไม่อาจอธิบายได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงไว้ใจเขาขนาดนั้นในทันที
ตอนนี้ ถังเมิ่งหยุนก็เดินตามจูเฟยค่อยๆ มุ่งหน้าไปทางชายหนวดเคราผู้นั้น
แต่ไม่มีใครในที่นั้นสังเกตเห็นว่า ในดวงตาลึกของจูเฟยตอนนี้กำลังเปล่งประกายความมุ่งร้ายเย็นเยียบที่น่าสะพรึงกลัว!
ในฐานะผู้ครองอำนาจแห่งทวีปห้ายู่ในชาติก่อน ผู้ฝึกบำเพ็ญช่วงผ่านด่านฟ้าดิน ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นเทพผสมยาอันดับหนึ่ง จูเฟยไม่ใช่คนดีมีศีลธรรมอะไร
พวกโจรเหล่านี้ บังอาจเอาปืนจ่อเขา และยังคิดจะจับพวกเขาเป็นตัวประกันหลังจากนี้ ไม่ว่าจะมองจากแง่มุมไหน จูเฟยก็ไม่มีทางปล่อยพวกมันไปได้!
แม้ว่าตอนนี้ระดับพลังในร่างกายของเขาจะหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงพลังวิญญาณเพียงน้อยนิดที่หมุนวนอยู่ในร่างกาย
แต่เขาเชื่อว่า หากหาโอกาสได้ และแย่งปืนจากมือโจรคนใดคนหนึ่งได้ ด้วยพลังจิตที่เหนือกว่าคนธรรมดาของเขาในตอนนี้ การจัดการกับพวกโจรเหล่านี้ก็คงไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้
...
"อืม อย่าขยับ! อีหนู มึงอย่าทำตัวเก่ง!"
จู่ๆ ชายที่มีแผลเป็นบนใบหน้าคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างชายหนวดเครา ก็ยกปืนขึ้นทันที! มองหญิงสาวคนหนึ่งในฝูงชนด้วยสายตาอำมหิต
หญิงสาวคนนั้นสวมชุดกีฬาสีขาวหลวมๆ ผมหางม้าสั้นๆ รวบไว้ด้านหลัง บุคลิกทั้งหมดของเธอแผ่กลิ่นอายความเย็นชาผสมความคล่องแคล่ว
ตอนนี้เมื่อเผชิญกับการข่มขู่จากปากกระบอกปืนของชายแผลเป็น ใบหน้าขาวสะอาดงดงามของเธอกลับไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เพียงแค่ยักไหล่เล็กน้อย แล้วยกมือขึ้นแสดงว่าเธอจะไม่เคลื่อนไหวส่งเดชอีก
จูเฟยที่กำลังจูงมือถังเมิ่งหยุนเดินไปข้างหน้า เมื่อหางตาของเขาเหลือบไปเห็นหญิงสาวคนนั้น ม่านตาก็หดเล็กลงเล็กน้อย
ด้วยสายตาของเขาในฐานะนักบำเพ็ญเพียร เขาสามารถมองออกว่าหญิงสาวคนนั้นไม่ใช่คนธรรมดา
แม้ว่าฝีมือของเธอจะยังไม่ถึงมาตรฐานของนักรบ แต่ถ้าจะจัดการกับคนธรรมดาทั่วไป ก็เกินพอแล้ว
...
"อืม เธอ มาทางนี้ ไอ้หนู แกไปทางนั้น"
ชายหนวดเคราที่มองดูจูเฟยและถังเมิ่งหยุนที่เดินเข้ามาใกล้ ชี้ไปที่ตัวเองให้ถังเมิ่งหยุน จากนั้นก็ชี้ไปที่ชายแผลเป็นข้างๆ ตัวให้จูเฟย
แต่ในสายตาที่มองถังเมิ่งหยุนนั้น นอกจากความดุดันแล้ว ยังมีแววตัณหาราคะแฝงอยู่
ในตอนนี้ มือของถังเมิ่งหยุนที่กำมือจูเฟยอยู่ก็บีบแน่นขึ้นทันที จูเฟยสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าฝ่ามือของถังเมิ่งหยุนกำลังมีเหงื่อเย็นซึมออกมา
เกือบจะโดยอัตโนมัติ ถังเมิ่งหยุนหันไปมองจูเฟยที่อยู่ข้างๆ ด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ
เมื่อเห็นเช่นนั้น จูเฟยเพียงแค่ยิ้มบางๆ ตบมือหลังมือของถังเมิ่งหยุนเบาๆ จากนั้นก็เดินตรงไปทางชายแผลเป็นโดยไม่หันกลับมามอง
เมื่อเห็นจูเฟยจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ถังเมิ่งหยุนยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่รู้จะทำอย่างไร
เธอไม่เคยคิดเลยว่าจูเฟยที่เพิ่งให้คำมั่นกับเธอเมื่อครู่ จะทิ้งเธอไปในตอนนี้
สิ่งนี้ทำให้จิตใจของถังเมิ่งหยุนตกอยู่ในความสับสนวุ่นวายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
แต่ก่อนที่เธอจะได้ตั้งสติจากความรู้สึกถูกทอดทิ้งนั้น เธอก็ได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังมาจากชายหนวดเคราที่อยู่ไม่ไกล!
แล้วในวินาทีถัดมา เธอก็ตกใจที่พบว่าจูเฟยที่เพิ่งจากไปเมื่อครู่ ตอนนี้ปรากฏตัวอยู่ใกล้ชายหนวดเคราคนนั้น!
เพียงแค่การโจมตีครั้งเดียว ลูกกระเดือกของชายหนวดเคราก็ถูกศอกของจูเฟยทุบจนแหลกละเอียด!
จนกระทั่งตอนนี้ ถังเมิ่งหยุนถึงได้ตื่นจากภวังค์
เมื่อจูเฟยแย่งปืนมาจากมือของชายหนวดเคราได้ เขาจึงหันมายิ้มให้ถังเมิ่งหยุน
"ฮ่ะๆ ไม่ต้องกังวลนะ ฉันบอกแล้วไงว่าทุกอย่างมีฉันจัดการเอง"
ปล: ขอบคุณทุกคนที่สนับสนุนนิยายเรื่องใหม่!
อนึ่ง: นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งขึ้น อย่าได้เชื่อว่าเป็นเรื่องจริง
คำนับ ขอบคุณครับ!


## บทที่ 2 เขาคือวีรบุรุษ!

"ฉันจะจัดการทุกอย่างเอง..."
คำพูดสั้นๆ เพียงไม่กี่คำนี้ ทำให้หัวใจของถังเมิ่งหยุนราวกับถูกกระแทกอย่างแรง
โดยเฉพาะในยามคับขัน น้ำเสียงที่สงบนิ่งและมั่นคงของจูเฟย ได้เติมพลังความกล้าอันแข็งแกร่งให้กับจิตใจที่หวั่นไหวของเธอ
ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นและซาบซึ้งใจ
ราวกับว่าแค่มีจูเฟยอยู่ข้างกาย เธอก็จะรู้สึกปลอดภัยและมั่นคง ไม่ต้องหวาดกลัวสิ่งใด
ความไว้วางใจที่แทบจะไร้เหตุผลเช่นนี้ ถังเมิ่งหยุนไม่เคยรู้สึกมาก่อนตั้งแต่เด็ก และยิ่งไปกว่านั้นคือมันเกิดขึ้นกับผู้ชายที่เธอเคยดูถูกมาก่อน
เมื่อนึกถึงว่าก่อนหน้านี้เธอเคยเข้าใจผิดในตัวจูเฟย หัวใจของถังเมิ่งหยุนก็รู้สึกละอายใจอย่างบอกไม่ถูก
...
"ปัง! ปัง! ปัง...!"
ในตอนนั้นเอง เสียงปืนดังขึ้นติดต่อกันหลายนัด ดึงความคิดของถังเมิ่งหยุนกลับสู่ความเป็นจริงในทันที
เธอรู้สึกว่าร่างกายถูกกระชากอย่างแรง จากนั้นก็ได้เห็นภาพที่น่าตกใจอีกครั้ง
ตอนนี้จูเฟยกำลังใช้ร่างของชายหนวดเคราคนนั้นเป็นโล่กำบังตัวเองและเธอ
กระสุนนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าใส่ร่างของชายหนวดเคราไม่มีพลาด ทำให้เลือดกระเซ็นขึ้นมามากมาย
หลังจากการยิงครั้งนี้ผ่านไป สีหน้าของจูเฟยก็เปลี่ยนเป็นดุดัน! ปืนที่เขาแย่งมาจากชายหนวดเคราก็กลายเป็นอาวุธสังหารพวกโจรในพริบตา!
กระสุนที่เหลืออยู่ในแม็กห้านัด ภายใต้การควบคุมของพลังจิตที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไปของเขา แทบจะยิงออกไปพร้อมกันในคราวเดียว
ได้ยินเสียง "ปัง! ปัง! ปัง!" ดังต่อเนื่อง โจรที่เหลืออีกห้าคนยังไม่ทันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ถูกยิงเข้าที่หว่างคิ้วทุกคน!
เหมือนกับชายหนวดเคราก่อนหน้านี้ พวกมันตาเบิกกว้างและตายอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว
จนถึงตอนนี้ เหตุการณ์ปล้นธนาคารที่คุกคามชีวิตผู้คนที่อยู่ในที่เกิดเหตุ ก็ถูกจูเฟยจัดการให้จบลงท่ามกลางเสียงปืน
ถังเมิ่งหยุนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง มองจูเฟยด้วยความแทบไม่อยากเชื่อสายตา
แม้ว่าก่อนหน้านี้เธอจะมีความไว้วางใจในตัวจูเฟยอย่างประหลาด แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตรงหน้า รวมถึงการแสดงออกอย่างวีรบุรุษของจูเฟยเมื่อครู่ ก็ยังทำให้เธอรู้สึกตกตะลึงอย่างที่สุด
นี่คือจูเฟยคนเดิมที่เคยถูกรังแกและดูถูกที่โรงเรียนจริงๆ หรือ?
นี่คือจูเฟยคนเดิมที่เคยถูกคนดูถูก ถูกมองว่าเป็นคนขี้ขลาดและอ่อนแอที่โรงเรียนจริงๆ หรือ?
นี่คือจูเฟยที่เธอรู้จักจริงๆ หรือ?
ในขณะนั้น ถังเมิ่งหยุนรู้สึกสับสนในใจอย่างมาก
เธอพบว่าแม้จะเป็นเพื่อนร่วมชั้นกับจูเฟยมาสามปี แต่เธอกลับไม่รู้จักเขาเลยสักนิด
ไม่ใช่แค่เธอเท่านั้น รวมถึงทุกคนในห้องม.6/1 และทั้งโรงเรียน ไม่มีใครที่รู้จักจูเฟยอย่างแท้จริง
เมื่อนึกถึงคนคนเดียวกันที่แสดงออกแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงระหว่างอดีตกับปัจจุบัน ภาพลักษณ์ของจูเฟยในใจของเด็กสาวก็เริ่มดูลึกลับขึ้นมาทันที
แม้แต่เงาร่างที่ดูผอมบางของเขาในตอนนี้ ก็ค่อยๆ ดูสูงใหญ่และน่าเกรงขามขึ้นมา
...
"ฉึก ฉึก ฉึก..."
ในเวลาเดียวกัน ตำรวจที่ได้รับแจ้งเหตุจากประชาชนก็มาถึง
พวกเขาถืออาวุธและโล่ต้านจลาจล เพียงชั่วพริบตาก็ล้อมห้องโถงธนาคารไว้ทั้งหมด
เมื่อพวกเขาเห็นจูเฟยที่กำลังถือปืนอยู่ในตอนนี้ ทุกคนต่างคิดโดยอัตโนมัติว่าเขาเป็นหนึ่งในโจรที่ปล้นธนาคารครั้งนี้
ในทันใดนั้น ปืนในมือตำรวจก็พร้อมใจกันเล็งไปที่จูเฟย พวกเขาเริ่มระแวดระวังขึ้นมาทันที
เมื่อถูกปืนจำนวนมากเล็งใส่กะทันหัน ดวงตาของจูเฟยก็วาบขึ้นด้วยแววเย็นชา
แม้เขาจะรู้ว่านี่คงเป็นเพียงความเข้าใจผิด แต่ในชาติก่อนเขาเคยเป็นผู้นำที่ยิ่งใหญ่ เขาไม่เคยถูกปฏิบัติเช่นนี้มาก่อน
ศักดิ์ศรีของผู้แข็งแกร่งทำให้จูเฟยรู้สึกโกรธขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุต่อการกระทำของตำรวจเหล่านี้
ขณะที่เขากำลังจะไม่สนใจทุกอย่างและเดินผ่านตำรวจเหล่านี้ไป ร่างอรชรของเด็กสาวคนหนึ่งก็พลันก้าวมายืนบังหน้าเขาไว้
"เขาไม่ใช่โจร! เขาคือวีรบุรุษที่ช่วยพวกเราทุกคนไว้! พวกคุณไม่ควรเข้าใจผิดเขาแบบนี้!"
เสียงใสของถังเมิ่งหยุนแฝงไปด้วยความแน่วแน่ที่ไม่อาจโต้แย้งได้
เผชิญหน้ากับปากกระบอกปืนดำมืดของตำรวจ เธอยังคงสีหน้าไม่เปลี่ยน ปกป้องจูเฟยอย่างแน่วแน่และเด็ดเดี่ยว
เมื่อเห็นภาพนี้ ในกลุ่มตำรวจก็เกิดความวุ่นวายเล็กน้อย
พวกเขามองศพโจรที่เปื้อนเลือดบนพื้น แล้วมองใบหน้างดงามบริสุทธิ์ของถังเมิ่งหยุน ทุกคนก็เริ่มเชื่อขึ้นมาบ้าง
ไม่ว่าจะอย่างไร ถังเมิ่งหยุนและจูเฟยดูเหมือนนักเรียน พวกเขาก็ยากที่จะเชื่อมโยงคนทั้งสองกับโจรที่โหดร้ายเหล่านั้น
แต่ด้วยหน้าที่ของตำรวจ ก่อนที่พวกเขาจะเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดอย่างถ่องแท้ พวกเขายังไม่อาจลดความระแวดระวังลงได้
"วางปืนลงกันเถอะ เพื่อนนักศึกษาคนนั้นพูดถูก เขาไม่เกี่ยวข้องกับพวกโจรพวกนั้น แต่เป็นวีรบุรุษที่ช่วยชีวิตทุกคนในครั้งนี้"
ในตอนนั้น เสียงของหญิงสาวที่ค่อนข้างเย็นชาดังขึ้นจากกลุ่มคน
จูเฟยมองไปตามเสียง พบว่าคนที่พูดไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหญิงสาวที่มีบุคลิกเย็นชาคนที่เคยถูกชายแผลเป็นข่มขู่ก่อนหน้านี้
ในตอนนี้เธอก็กำลังมองมาทางจูเฟยพอดี สายตาของทั้งสองสบกันในอากาศ ต่างฝ่ายต่างพยักหน้าเบาๆ ให้กัน โดยไม่ได้พูดอะไรมาก
อย่างไรก็ตาม เมื่อตำรวจทุกนายที่อยู่ในที่เกิดเหตุมองเห็นใบหน้าของหญิงสาวคนนั้น พวกเขาต่างแสดงความประหลาดใจ ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นสีหน้าแสดงความเคารพพร้อมกัน
โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ตำรวจทุกนายลดปืนที่กำลังเล็งไปที่จูเฟยลงในทันที
ในจำนวนนั้น มีตำรวจวัยกลางคนอายุราว 30 ปี วิ่งเหยาะๆ เข้าไปใกล้หญิงสาวคนนั้น ทำความเคารพก่อน แล้วจึงพูดด้วยน้ำเสียงนอบน้อม: "หัวหน้าแผนกชิว ผม หวังลี่ รองหัวหน้าแผนกสืบสวนอาชญากรรม มารายงานตัวครับ รอรับคำสั่งจากท่าน"
ที่แท้หญิงสาวที่มีบุคลิกเย็นชาคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหัวหน้าแผนกสืบสวนอาชญากรรมของสถานีตำรวจหลานเฉิง ชิวรั่วเสวี่ย!
ก่อนหน้านี้เธอมาธนาคารเพื่อทำธุระบางอย่าง แต่บังเอิญพบกับเหตุการณ์ปล้นธนาคารครั้งนี้พอดี
แต่เดิมเธอคิดว่าจะหาโอกาสที่เหมาะสมเพื่อจู่โจมพวกโจร
แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดคือ พวกโจรมีความระแวดระวังสูงมาก ไม่เพียงแต่หาโอกาสลงมือไม่ได้ แต่ยังเกือบจะพลาดท่าเสียเอง
โชคดีที่มีจูเฟยปรากฏตัวขึ้นมา จึงไม่เกิดผลร้ายแรงกว่านี้
ตอนนี้เมื่อเธอได้ยินคำพูดของหวังลี่ ก็พยักหน้า และในขณะที่กำลังจะออกคำสั่งให้หวังลี่
จูเฟยที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากทั้งสองคน พลันพุ่งเข้าไปที่ศพของชายแผลเป็นอย่างรวดเร็ว และหยิบปืนที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา! แล้วเล็งไปที่ชิวรั่วเสวี่ยทันที!
การกระทำที่ไม่คาดคิดของจูเฟยทำให้ทุกคนในที่นั้นตกใจ
หวังลี่และตำรวจคนอื่นๆ ต่างเครียดขึ้นมาทันที ปืนที่พวกเขาเพิ่งลดลงก็ถูกยกขึ้นเล็งไปที่จูเฟยอีกครั้งในชั่วพริบตา
เชื่อว่าหากเขาแสดงพฤติกรรมรุนแรงใดๆ พวกเขาจะไม่ลังเลที่จะยิงทันที
มีเพียงชิวรั่วเสวี่ยในตอนนี้ที่ยังคงใบหน้าสงบ กำลังมองเขาด้วยสายตาครุ่นคิด
จากความประทับใจเบื้องต้นที่เธอมีต่อจูเฟย แม้ว่าเขาจะดูเป็นเพียงนักศึกษาคนหนึ่ง แต่จิตใจและความสามารถในการควบคุมสถานการณ์อย่างเยือกเย็นของเขา ไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องโง่ๆ แน่นอน
ดังนั้นในวินาทีถัดมา ชิวรั่วเสวี่ยจึงโบกมือให้ตำรวจทุกนายลดอาวุธลง
เธออยากจะดูว่าจูเฟยทำเช่นนี้เพราะต้องการทำอะไรกันแน่
"ปัง! ปัง!"
ในขณะที่ชิวรั่วเสวี่ยโบกมือ และตำรวจทั้งหลายยังไม่ทันตั้งตัว เสียงปืนสองนัดก็ดังขึ้นกะทันหัน เข้าสู่หูของทุกคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุ
จูเฟยลั่นไกปืนในมือของเขาในทันที!
และในขณะเดียวกันนั้น ชายสองคนในชุดธรรมดาที่อยู่ด้านหลังชิวรั่วเสวี่ยก็ล้มลงกับพื้น!
เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ หวังลี่และตำรวจทั้งหมดจึงได้สติกลับคืนมา
พวกเขาต่างจ้องมองจูเฟยด้วยสายตาโกรธแค้น แต่ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ทำอะไร ชิวรั่วเสวี่ยก็หมุนตัวและรีบเข้าไปดูศพของชายทั้งสองคนที่ล้มลง
เมื่อมองดู แม้ว่าชิวรั่วเสวี่ยจะเป็นคนใจเย็นและสงบนิ่งเสมอมา แต่ครั้งนี้เธอก็อดที่จะสูดลมหายใจเฮือกด้วยความตกใจไม่ได้
เพราะเธอพบว่าบนร่างของชายทั้งสองศพนั้นมีระเบิดผูกติดอยู่เป็นพวง!
ชิวรั่วเสวี่ยมั่นใจว่า หากชายทั้งสองคนนี้จุดระเบิดที่ติดตัวพวกเขาอยู่ ทุกคนที่อยู่ในที่นี้คงไม่รอดจากการถูกระเบิดจนแหลกเป็นจุณแน่นอน!
จนถึงตอนนี้ ชิวรั่วเสวี่ยจึงเข้าใจว่าทำไมจูเฟยถึงได้หยิบปืนขึ้นมาอีกครั้งและเล็งมาทางเธอ
เมื่อนึกถึงว่าด้านหลังของเธอมีผู้ร้ายแฝงตัวอยู่สองคนที่มีระเบิดติดตัว ชิวรั่วเสวี่ยก็รู้สึกหนาวสะท้านในใจ
หวังลี่และตำรวจคนอื่นๆ ก็เห็นสถานการณ์ทางด้านชิวรั่วเสวี่ย เมื่อพวกเขาเห็นระเบิดที่ผูกติดอยู่กับตัวผู้ร้ายปลอมทั้งสองคน ใบหน้าของพวกเขาก็ซีดขาวพร้อมกัน
ในตอนนี้ สายตาที่พวกเขามองจูเฟยเต็มไปด้วยความเคารพและความกตัญญูอย่างลึกซึ้ง
ไม่มีใครที่นี่โง่ ทุกคนรู้ว่าถ้าไม่ใช่เพราะจูเฟยลงมือและสังหารผู้ร้ายปลอมทั้งสองคนได้อย่างรวดเร็ว พวกเขาจะต้องเผชิญกับผลลัพธ์ที่น่าสยดสยองขนาดไหน!
แม้จะรู้สึกถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความเคารพและความกตัญญูรอบข้าง แต่บนใบหน้าของจูเฟยกลับไม่มีความยินดีแม้แต่น้อย
เพราะหลังจากที่เขาได้ลงมือหลายครั้งติดต่อกัน พลังวิญญาณที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดในร่างกายของเขาก็หมดสิ้นไปอย่างสมบูรณ์
ไม่เพียงเท่านั้น หลังจากที่เขาใช้พลังจิตหลายครั้งเพื่อกำหนดทิศทางกระสุนในมือ สมองของเขาก็เริ่มมีความรู้สึกอ่อนล้าเป็นระลอกราวกับคลื่น
ความอ่อนล้านี้ทำให้ใบหน้าของเขาซีดขาวในทันที และร่างกายของเขาก็เริ่มสั่นเล็กน้อย
หากไม่ใช่เพราะพิจารณาว่าพวกโจรเหล่านั้นได้คุกคามเขาอย่างสมบูรณ์แล้ว เขาก็คงไม่ลงมือสุ่มสี่สุ่มห้า
พูดง่ายๆ คือจูเฟยในตอนนี้ยังคงเป็นคนที่ค่อนข้างเย็นชาในเรื่องบางอย่าง
ชีวิตของคนอื่นไม่ได้อยู่ในความสนใจของเขาง่ายๆ
ในขณะที่จูเฟยรู้สึกมึนงงและร่างกายสั่นเล็กน้อย มือเรียวเย็นๆ ข้างหนึ่งก็พยุงเขาไว้ทันที
พร้อมกับเสียงของหญิงสาวที่ทั้งกังวลและห่วงใย
"จูเฟย เธอไม่เป็นไรใช่ไหม? รู้สึกยังไงบ้าง? ต้องการให้ฉันพาไปโรงพยาบาลไหม?"


## บทที่ 3 อดีตของจูเฟย

จูเฟยหันหน้าไป เห็นว่าเป็นถังเมิ่งหยุนจริงๆ กำลังมองเขาด้วยสายตาเป็นห่วง
เมื่อนึกถึงที่เด็กสาวคนนี้เคยปกป้องเขามาก่อน จูเฟยก็รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาทันที
ความจริงแล้ว จากความทรงจำที่จูเฟยรับรู้ได้ ถังเมิ่งหยุนเป็นหนึ่งในคนไม่กี่คนในห้องเรียนที่ไม่เคยรังแกหรือเยาะเย้ยเขาเลย
บางครั้งถังเมิ่งหยุนในฐานะหัวหน้าห้องม.6/1 ยังเคยออกหน้าช่วยเหลือเจ้าของร่างเดิมของเขาหลายครั้ง
แม้ว่าสิ่งที่เด็กสาวคนนี้ทำจะไม่ได้ส่งผลอะไรมากนัก แต่ตอนนี้เมื่อเขาจูเฟยได้เข้าสิงร่างนี้แล้ว เขาก็จะตอบแทนบุญคุณที่ถังเมิ่งหยุนเคยมีให้
และนี่ก็คือเหตุผลหลักที่ก่อนหน้านี้ จูเฟยถึงได้ออกมาช่วยเหลือและปลอบใจถังเมิ่งหยุน
ตอนนี้เมื่อเห็นถังเมิ่งหยุนเป็นแบบนี้ ในใจก็รู้สึกชอบเธอมากขึ้น พลางส่ายหน้ายิ้มๆ พูดว่า "ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่เป็นไรมาก แค่พักสักหน่อยก็หายแล้ว"
เมื่อได้ยินจูเฟยพูดแบบนั้น ถังเมิ่งหยุนดูจะยังไม่ค่อยเชื่อ จึงเอียงหน้านิดๆ ถามด้วยน้ำเสียงกังขาว่า "จริงเหรอ? แน่ใจนะ?"
"อืม ฉันแน่ใจ"
จูเฟยรู้สึกจนใจ เขารู้ว่าท่าทางของตัวเองเมื่อครู่คงถูกเด็กสาวคนนี้เห็นไปแล้ว
แต่สภาพของเขาตอนนี้ มีแค่ตัวเขาเท่านั้นที่รู้ ไม่มีทางอธิบายให้ถังเมิ่งหยุนเข้าใจได้
โชคดีที่ตอนนั้นเอง ชิวรั่วเสวี่ยก็เดินมาหาทั้งสองคน เธอเหลือบมองจูเฟยกับถังเมิ่งหยุนแวบหนึ่ง แล้วจึงหันไปพูดกับจูเฟยว่า "ขอบคุณมากนะคะสำหรับเรื่องเมื่อกี้"
หยุดไปครู่หนึ่ง ชิวรั่วเสวี่ยพูดต่อว่า "ฉันชื่อชิวรั่วเสวี่ย เป็นหัวหน้าทีมสืบสวนของสถานีตำรวจหลานเฉิง ถ้าสะดวก เดี๋ยวรบกวนพวกคุณไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจหน่อยนะคะ"
คำพูดของชิวรั่วเสวี่ยทำให้จูเฟยขมวดคิ้วทันที
พูดตามตรง ตอนนี้จูเฟยไม่อยากไปสถานีตำรวจเท่าไหร่
ด้านหนึ่งเพราะเขาไม่อยากเปิดเผยตัวเองมากเกินไปในตอนนี้ อีกด้านหนึ่งก็เพราะเขาเพิ่งพบว่าร่างที่เขาเข้าสิงอยู่นี้ดูเหมือนจะมีปัญหาบางอย่าง เขาจำเป็นต้องรีบกลับไปตรวจสอบให้แน่ใจ
แต่ในขณะเดียวกันเขาก็รู้ว่า การไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจเป็นหน้าที่ของพลเมือง เขาไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธได้
อย่างน้อยก่อนที่เขาจูเฟยจะกลับมาแข็งแกร่งอีกครั้ง กฎหมายของโลกมนุษย์ก็ยังมีอำนาจควบคุมเขาอยู่พอสมควร
ราวกับมองออกถึงความกังวลในใจของจูเฟย ชิวรั่วเสวี่ยลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดอีกครั้งว่า "ไม่ต้องกังวลนะคะ เรื่องของคุณ ฉันจะเป็นคนบันทึกปากคำเอง และจะสั่งให้ลูกน้องเก็บเป็นความลับให้มากที่สุด"
พูดถึงตรงนี้ ชิวรั่วเสวี่ยหยุดไปอีกครู่ ก่อนจะพูดต่อว่า "จากการวิเคราะห์ของฉัน พวกโจรที่ปล้นธนาคารเมื่อกี้น่าจะเป็นแก๊งอาชญากรที่ทางจังหวัดประกาศจับตัว ตอนนี้คุณจับพวกมันได้หมดแล้ว ถ้าฉันช่วยพยายามหน่อย น่าจะขอเงินรางวัลนำจับให้คุณได้"
พอได้ยินถึงตรงนี้ จูเฟยก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธอีกต่อไป
เขาก็ไม่ใช่คนที่ไม่มีเหตุผลเสียทีเดียว เขารู้ว่าตำรวจสาวที่งดงามราวกับภูเขาน้ำแข็งตรงหน้านี้ ที่อุตส่าห์พูดกับเขาอย่างใจเย็นขนาดนี้ คงเป็นเพราะก่อนหน้านี้เขาได้ช่วยชีวิตทุกคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุเอาไว้
ถ้าเขาไม่รู้จักกาลเทศะ ดื้อดึงขัดขืนความหวังดีของชิวรั่วเสวี่ย เมื่อถึงเวลานั้น คนที่จะเสียประโยชน์ก็คงเป็นจูเฟยอย่างเขานี่แหละ
ดังนั้นในวินาทีถัดมา จูเฟยจึงตกลงกับชิวรั่วเสวี่ยอย่างรวดเร็ว ยอมไปสถานีตำรวจเพื่อให้ปากคำก่อน
...
เวลาต่อมา ชิวรั่วเสวี่ยและตำรวจคนอื่นๆ ก็ปิดล้อมสถานที่เกิดเหตุ เก็บหลักฐานและถ่ายภาพ จากนั้นก็พาทุกคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจ
หลังจากผ่านไปประมาณชั่วโมงกว่า จูเฟยก็ให้ปากคำเสร็จภายใต้การสอบสวนของชิวรั่วเสวี่ยเอง แล้วเดินออกจากสถานีตำรวจคนเดียว
ส่วนถังเมิ่งหยุนนั้น เสร็จสิ้นการให้ปากคำตั้งแต่ยี่สิบนาทีก่อน และได้กลับไปพร้อมกับครอบครัวของเธอแล้ว
ตอนนี้ จูเฟยมาถึงริมถนนสายหนึ่ง เรียกแท็กซี่คันหนึ่งแล้วมุ่งหน้าไปยังโครงการ彩虹ที่เขาอาศัยอยู่
จนกระทั่งตอนนี้ จูเฟยถึงได้มีเวลาจัดระเบียบความทรงจำในร่างกายนี้อีกครั้ง
จากความทรงจำ จูเฟยรู้ว่าเจ้าของร่างนี้แต่เดิมเป็นลูกนอกสมรสของหัวหน้าตระกูลจู หนึ่งในตระกูลชั้นสูงของฮวาเซี่ย
ตั้งแต่เด็กเขาอาศัยอยู่กับแม่หลิวฮุ่ย แต่สถานะลูกนอกสมรสของหัวหน้าตระกูลจูนี้ ไม่เพียงไม่ได้นำผลประโยชน์อะไรมาให้ กลับทำให้เขาต้องเผชิญกับการดูถูก เยาะเย้ย ดูแคลน หรือแม้กระทั่งการดูหมิ่นและด่าทอ
นานวันเข้า นิสัยของจูเฟยก็ค่อยๆ กลายเป็นคนขี้ขลาดและอ่อนแอโดยไม่รู้ตัว
ส่วนพ่อของเขา จูเทียนหมิง กลับเพิกเฉยต่อชะตากรรมของลูกชายตัวเอง
แม่ของเขา หลิวฮุ่ย เคยพยายามหลายครั้งที่จะขอให้จูเทียนหมิงช่วยเหลือแม่ลูกพวกเขาบ้าง แต่สุดท้ายกลับได้รับการปฏิเสธอย่างเย็นชาและไร้น้ำใจ
ในความทรงจำที่จูเฟยได้รับสืบทอดมา มีภาพหนึ่งที่ชัดเจนและลึกซึ้งมาก
นั่นคือภาพที่แม่ของเขา หลิวฮุ่ย เคยคุกเข่าและก้มหัวอ้อนวอนต่อหน้าทุกคนในตระกูลจู หวังว่าตระกูลจูจะยอมรับลูกชายของเธอ จูเฟย
ครั้งนั้น หลิวฮุ่ยคุกเข่าตลอดทั้งคืน หน้าผากแตกเลือดออกหมด
แต่สุดท้ายสิ่งที่ได้รับกลับเป็นความเย็นชาและการเมินเฉยจากคนในตระกูลจู จูเทียนหมิงก็ไม่เคยปรากฏตัวตั้งแต่ต้นจนจบ
หลังจากครั้งนั้น หลิวฮุ่ยก็สิ้นหวังกับจูเทียนหมิงและคนในตระกูลจูโดยสิ้นเชิง
ดังนั้นเธอจึงพาจูเฟยจากเมืองสี่เก้าที่เจริญรุ่งเรืองในตอนนั้น มาอยู่ที่เมืองลั่นเฉิงในปัจจุบัน
หลังจากมาถึงเมืองลั่นเฉิง หลิวฮุ่ยแทบจะทำงานหนักวันละยี่สิบสี่ชั่วโมง เพื่อให้ลูกชายจูเฟยได้มีชีวิตที่มั่นคงและสุขสบายพอสมควร
น่าเสียดายที่ความกดดันทางจิตใจที่สะสมมานาน บวกกับการทำงานหนักโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ในที่สุดก็ทำให้ร่างกายของหลิวฮุ่ยทนไม่ไหว
หลังจากที่หลิวฮุ่ยซื้อบ้านในโครงการ彩虹ให้กับลูกชายของเธอแล้ว เธอก็จากโลกนี้ไปอย่างสงบในอีกสามเดือนต่อมา
...
เมื่อความทรงจำหวนกลับมาถึงตรงนี้ จู่ๆ หัวใจของจูเฟยก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมาอุดตัน แม้เขาจะเป็นคนที่เคยชินกับความเป็นความตายและทำอะไรอย่างเด็ดขาดไร้ความปรานี แต่ตอนนี้กลับเกิดความรู้สึกเศร้าโศกอย่างที่สุด
เขานั่งอยู่ในรถ จ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาดูลึกล้ำและเหม่อลอย
...
ในที่สุด หลังจากผ่านไปราว 20 นาที แท็กซี่ก็จอดที่หน้าหมู่บ้านที่ดูเงียบสงบแห่งหนึ่ง
จูเฟยลงจากรถ ตามความทรงจำ เขาหยิบกระเป๋าสตางค์ที่พกติดตัวมาจ่ายค่าแท็กซี่ แล้วเดินตรงเข้าไปในหมู่บ้าน
เขาเดินเข้าไปในตึกสูง 12 ชั้น จูเฟยขึ้นลิฟต์ และไม่นานก็มาถึงหน้าประตูบ้านที่เขาอาศัยอยู่
นี่คือชั้นบนสุดของตึก จูเฟยหยิบกุญแจออกมาจากตัว ไขประตูแล้วเดินเข้าไปข้างใน
ทันทีที่ก้าวเข้าบ้าน จูเฟยก็รู้สึกถึงความคุ้นเคยอบอุ่นโดยสัญชาตญาณ
เขารู้ว่านี่คงเป็นความทรงจำที่หลงเหลืออยู่ในร่างกายนี้ที่ส่งผลต่อเขาโดยไม่รู้ตัว
บ้านไม่ได้ใหญ่มาก แต่สะอาดเรียบร้อยมาก เห็นได้ชัดว่ามีคนคอยทำความสะอาดและจัดระเบียบอยู่เป็นประจำ
บ้านทั้งหลังมีพื้นที่ประมาณ 70 ตารางเมตร มีสองห้องนอน หนึ่งห้องครัว หนึ่งห้องน้ำ และบันไดขึ้นไปยังดาดฟ้า เป็นแผนผังห้องชุดมาตรฐาน
ตอนนี้จูเฟยไม่ได้ต่อต้านอิทธิพลของความทรงจำที่หลงเหลืออยู่ แต่กลับปล่อยให้มันนำพาเขาไปยังห้องที่เขาพักอยู่ในปัจจุบัน
การจัดห้องค่อนข้างเรียบง่าย มีเตียง โต๊ะเขียนหนังสือ และตู้เสื้อผ้า แต่สภาพแวดล้อมก็ยังคงสะอาดเรียบร้อย
จูเฟยมองดูทุกอย่างในห้องอย่างเงียบๆ ในที่สุด สายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่หัวเตียง
มันเป็นรูปถ่ายที่ถูกทำกรอบไว้ ในรูปเป็นหญิงสาวที่ค่อนข้างสวย กำลังจูงมือเด็กชายอายุประมาณ 5-6 ขวบ
บนใบหน้าของหญิงสาวและเด็กชายเปื้อนรอยยิ้มที่มีความสุขและหวานชื่น
เราสามารถจินตนาการได้ว่า แม้ในตอนนั้นชีวิตของพวกเขาจะเต็มไปด้วยความยากลำบากและความไม่สมหวัง แต่ตราบใดที่แม่ลูกได้อยู่ด้วยกัน พวกเขาก็ยังสามารถพบความอบอุ่นและความสุขที่บริสุทธิ์ได้
แต่ตอนนี้...
คิดถึงตรงนี้ จูเฟยก็อดถอนหายใจยาวในใจไม่ได้
เขาเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ หยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งขึ้นมา
เขารู้ว่านี่คือบันทึกประจำวันที่เจ้าของร่างเดิมเขียนหลังจากที่หลิวฮุ่ย แม่ของเขาจากไป
ในบันทึก เล่าถึงความคิดถึงที่เขามีต่อแม่ บรรจุความรู้สึกทั้งหมดที่เขามีต่อแม่ของเขา
เขาเขียนว่า "แม่ครับ วันนี้ผมทำหมูตุ๋นอีกแล้ว แต่ไม่ว่าผมจะทำยังไง ไม่ว่าผมจะพยายามแค่ไหน ก็ไม่อร่อยเท่าที่แม่ทำให้ผมกินเลย ผมคิดถึง อยากกินหมูตุ๋นฝีมือแม่สักชามจริงๆ"
"แม่ครับ ตอนนี้แม่อยู่ที่ไหน สบายดีไหมครับ เฟยคิดถึงแม่มากๆ เลย"
...
เมื่อเห็นถึงตรงนี้ แม้จูเฟยจะเคยมีจิตใจที่แข็งแกร่งเพียงใด แต่ตอนนี้ก็อดรู้สึกจมูกแสบร้อน น้ำตาคลอเบ้าไม่ได้
หมูตุ๋นธรรมดาๆ ชามเดียว แต่กลับบรรจุความคิดถึงอันลึกซึ้งที่ลูกชายมีต่อแม่ของเขา
ความรักระหว่างแม่ลูกที่บริสุทธิ์ที่สุดในโลกนี้ ทำให้จูเฟยรู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกับเจ้าของร่างเดิมอย่างสมบูรณ์ในทันที
พูดถึงที่สุดแล้ว จูเฟยคนเก่า เขาเป็นเด็กกำพร้าในทวีปห้ายู่
เขาระเหเร่ร่อนคนเดียว พเนจรคนเดียว ดิ้นรนเอาชีวิตรอดคนเดียว
เมื่อหิว เขาก็กินเศษอาหารที่คนอื่นทิ้ง
เมื่อหนาวหรือเหนื่อย เขาก็ขดตัวอยู่ตามมุมใดมุมหนึ่ง กัดฟันทนทุกข์
เมื่อบาดเจ็บ เขาก็เหมือนหมาป่า เลียแผลของตัวเองเงียบๆ
จนกระทั่งเขาค่อยๆ ก้าวขึ้นไปสู่จุดสูงสุด ขึ้นเป็นผู้ครองอำนาจแห่งทวีปห้ายู่
แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ สำหรับความรักในครอบครัว รวมถึงความอบอุ่นและความสุขที่มันนำมา จูเฟยไม่เคยได้สัมผัสเลย
แต่ตอนนี้ เขากลับได้สัมผัสถึงความรู้สึกที่ไม่เห็นแก่ตัวและจริงใจ จากแม่ผู้ล่วงลับของร่างกายนี้
ความรู้สึกนี้ ในชั่วขณะหนึ่ง ทำให้จูเฟยรู้สึกหลงใหล แม้กระทั่งโหยหา
ตอนนี้เขาถือสมุดบันทึกไว้ในมือ พูดด้วยน้ำเสียงมั่นคงและเด็ดเดี่ยวว่า "วางใจได้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจูเฟย จะแบกรับความหวังและความปรารถนาของเจ้าไว้ และมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี"
"ข้าจะทำให้คนที่เคยรังแกเจ้า เยาะเย้ยเจ้า ดูถูกเจ้า ต้องชดใช้ในราคาที่สมควร"
"ข้าจะทำให้ชื่อจูเฟยเรืองรองไปทั่ว แล้วเอาศักดิ์ศรีและตำแหน่งที่แม่ของเจ้าเคยสูญเสียไป กลับคืนมาจากมือพวกนั้นให้หมด!"
หลังจากคำพูดเหล่านี้ของจูเฟยจบลง ความทรงจำที่ยังหลงเหลืออยู่ในร่างกายนี้ ก็หายไปอย่างสิ้นเชิงในที่สุด!


## บทที่ 4 ชื่อสมุนไพรที่สับสน

หลังจากผ่านไปสักครู่ จูเฟยก็สงบจิตใจได้แล้ว
เขานั่งขัดสมาธิบนเตียง หลับตาลงเบาๆ ค่อยๆ ปล่อยจิตวิญญาณของตนเข้าสู่ร่างที่เขาได้ครอบครองมา
ก่อนหน้านี้ จูเฟยรู้สึกได้ว่าร่างที่เขาครอบครองอยู่นี้ ดูเหมือนจะมีบางสิ่งบางอย่างแปลกๆ อยู่ภายใน
ตอนนี้ เขาจำเป็นต้องตรวจสอบร่างกายนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วน เพื่อดูว่าปัญหาที่อาจมีอยู่นั้นคืออะไรกันแน่
...
เวลาค่อยๆ ผ่านไปทีละนิด สีหน้าของจูเฟยก็เปลี่ยนจากความสงบในตอนแรก กลายเป็นเคร่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ
ผ่านไปอีกราวสิบกว่านาที ดวงตาที่หลับเบาๆ ของจูเฟยก็ลืมขึ้น แต่บนใบหน้าของเขาในตอนนี้ ความเคร่งขรึมก่อนหน้านี้ได้เปลี่ยนเป็นความตกตะลึงที่แทบจะไม่อาจระงับได้!
เหตุผลก็คือ ร่างที่จูเฟยได้ครอบครองอยู่ในตอนนี้ กลับเป็นร่างกายชนิดหนึ่งที่มีตำนานเล่าขานในทวีปห้ายู่ในชาติก่อน! มันมีชื่อว่า ปทุมวิถีห้าแถว!
ปทุมวิถีห้าแถวนั้น หาได้ยากยิ่งนักในรอบหลายล้านปี อย่างน้อยในบันทึกที่จูเฟยรู้จักในชาติก่อน ก็ไม่เคยมีตำนานเกี่ยวกับการปรากฏตัวของปทุมวิถีห้าแถวเลย
แต่มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอน นั่นคือผู้ที่มีปทุมวิถีห้าแถว ล้วนเป็นอัจฉริยะในการฝึกฝน สุดท้ายจะสามารถควบคุมแก่นแท้ของเต๋าใหญ่ได้ราวกับปาฏิหาริย์
แต่ทั้งหมดนี้ยังไม่ใช่สิ่งที่ทำให้จูเฟยรู้สึกตกตะลึงที่สุด
สิ่งที่ทำให้จูเฟยรู้สึกตกตะลึงที่สุดคือ ในชาติก่อนเขาเคยมีวัตถุเทพในการกลั่นยาอยู่อย่างหนึ่ง มีชื่อว่าเครื่องหุงปรุงยา
ในชาติก่อน สาเหตุที่จูเฟยสามารถกลายเป็นเทพผสมยาอันดับหนึ่งแห่งทวีปห้ายู่ได้ ก็มีความเกี่ยวพันอย่างแยกไม่ออกกับเครื่องหุงปรุงยานี้
และภายในเครื่องหุงปรุงยานั้น มีความลับอันยิ่งใหญ่ที่นอกจากจูเฟยแล้วไม่มีใครรู้
นั่นก็คือเคล็ดวิชาหนึ่ง เคล็ดวิชาที่สามารถมองทะลุแก่นแท้ของการสร้างสรรค์ และควบคุมเต๋าใหญ่อันสูงส่งของจักรวาล! เคล็ดวิชาที่เฉพาะผู้ที่มีปทุมวิถีห้าแถวเท่านั้นจึงจะสามารถฝึกฝนได้อย่างแท้จริง!
เคล็ดวิชานี้มีชื่อว่าเคล็ดวิชาปราณห้าแถว ในชาติก่อนจูเฟยไม่สามารถฝึกฝนเคล็ดวิชานี้ได้ เพราะร่างกายของเขาไม่ใช่ปทุมวิถีห้าแถว
แต่เนื้อหาทั้งหมดเกี่ยวกับเคล็ดวิชานี้ได้จารึกอยู่ในความทรงจำของจูเฟยอย่างลึกซึ้งแล้ว
ตอนนี้เมื่อเขาพบว่าร่างที่เขาครอบครองอยู่นี้ กลับเป็นปทุมวิถีห้าแถวในตำนาน จะไม่ให้เขารู้สึกตกตะลึง ไม่ให้รู้สึกประหลาดใจและตื่นเต้นได้อย่างไร?
เชื่อว่าด้วยเคล็ดวิชาปราณห้าแถวนี้ ประกอบกับปทุมวิถีห้าแถวที่เขามีอยู่ในตอนนี้ ความสำเร็จของจูเฟยในชาตินี้จะต้องเหนือกว่าชาติก่อนอย่างแน่นอน จนถึงขั้นไม่อาจจินตนาการได้
เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้เหล่านี้ อารมณ์ตื่นเต้นดีใจของจูเฟยก็ไม่อาจระงับได้อีกต่อไป เขาหัวเราะออกมาอย่างสุดเสียงด้วยความสุขใจ "ฮ่าๆ"
หลังจากหัวเราะจบ จูเฟยจึงค่อยๆ สงบอารมณ์ที่พลุ่งพล่านของตนลง
สิ่งที่เร่งด่วนที่สุดที่จูเฟยต้องทำก่อนคือ หาวิธีปรับสภาพร่างกายนี้ให้อยู่ในสภาวะที่ดีที่สุดโดยเร็ว
เขาค้นพบแล้วว่า แม้ร่างกายนี้จะเป็นร่างกายของเซียนธาตุทั้งห้า แต่สภาพร่างกายกลับย่ำแย่ถึงขีดสุด
หากจูเฟยไม่รีบหาวิธีปรับปรุงสภาพร่างกายให้สมบูรณ์ก่อน เกรงว่าจะไม่สามารถรองรับการไหลเวียนของเคล็ดวิชาในจิงม่าย อีกทั้งการดูดซึมพลังวิญญาณก็จะเป็นปัญหาใหญ่
เพราะการฝึกฝน นอกจากต้องเข้าใจเต๋าใหญ่แล้ว อีกจุดสำคัญก็คือร่างกายและจิตวิญญาณ
ร่างกาย หมายถึงร่างเนื้อ ส่วนจิตวิญญาณ หมายถึงดวงวิญญาณ
หากร่างกายไม่แข็งแรง ก็ไม่สามารถรองรับการเคลื่อนไหวของเคล็ดวิชาในร่างกายได้ เช่นเดียวกัน หากจิตวิญญาณไม่เพียงพอ ก็ไม่สามารถรับรู้การหมุนเวียนของพลังวิญญาณในสวรรค์และพื้นพิภพได้ ทั้งสองอย่างต้องเกื้อหนุนซึ่งกันและกัน
และที่เรียกว่าร่างกายและจิตวิญญาณสมบูรณ์ ก็หมายถึงหลักการนี้
ดังนั้นไม่ว่าอย่างไร ก่อนที่จูเฟยจะเริ่มฝึกฝนเคล็ดวิชาปราณห้าแถวอย่างแท้จริง สิ่งแรกที่ต้องทำคือปรับปรุงร่างกายนี้ให้สมบูรณ์ ปรับให้อยู่ในสภาวะที่ดีที่สุด
คิดถึงตรงนี้ จูเฟยก็ลงจากเตียงทันที เดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ และหยิบสมุดบัญชีธนาคารออกมาจากลิ้นชักใบหนึ่ง
นี่คือทรัพย์สินอีกก้อนที่หลิวฮุ่ยมารดาของจูเฟยทิ้งไว้ให้ลูกชายก่อนจากโลกนี้ไป
แต่เดิมในสมุดบัญชีมีเงินอยู่หนึ่งแสนหยวน ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา จูเฟยอยู่คนเดียวก็อาศัยเงินในสมุดบัญชีนี้ในการดำรงชีวิต
ตอนนี้ ในสมุดบัญชีนี้ยังมีเงินเหลืออยู่เกือบสี่หมื่นหยวน
ตอนนี้จูเฟยต้องการใช้เงินสี่หมื่นหยวนในสมุดบัญชีนี้ไปซื้อวัตถุดิบปรุงยาเพื่อปรับสภาพร่างกายของเขา
ทันใดนั้น หลังจากจัดการเก็บของเล็กน้อย จูเฟยก็ออกจากบ้านไปทันที
เขาไปธนาคารก่อน ถอนเงินทั้งหมดในสมุดบัญชีออกมา จากนั้นจึงนั่งแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังหอชุนชิว ร้านยาจีนที่ใหญ่ที่สุดและมีชื่อเสียงที่สุดในเมืองลั่นเฉิง
เพราะสำหรับจูเฟยในตอนนี้ เขาไม่รู้ราคาวัตถุดิบปรุงยาที่เขาต้องการซื้อในโลกนี้
เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาและความอึดอัดที่อาจเกิดขึ้นในภายหลัง เขาจึงตัดสินใจนำเงินติดตัวมาให้พอไว้ก่อน
...
ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา แท็กซี่ก็จอดที่หน้าหอชุนชิว
หลังจากจูเฟยจ่ายค่าโดยสารและลงจากรถแล้ว ก็เดินตรงไปยังประตูใหญ่ของหอชุนชิว
แต่เมื่อจูเฟยเข้าไปในหอชุนชิวและสอบถามเฒ่าซวีผู้ดูแลคนหนึ่งเกี่ยวกับวัตถุดิบปรุงยาที่เขาต้องการ สีหน้าของจูเฟยก็เปลี่ยนเป็นไม่สู้ดีทันที
สาเหตุก็ง่ายมาก เพราะชื่อวัตถุดิบปรุงยาที่จูเฟยบอกไป ที่ร้านยาใหญ่หอชุนชิวแห่งนี้กลับไม่มีสักอย่างเดียว!
ต้องรู้ไว้ว่า หอชุนชิวนั้นเป็นร้านขายยาสมุนไพรจีนที่ใหญ่ที่สุดในเมืองลั่นเฉิง
หากสมุนไพรที่จูเฟยต้องการไม่มีในหอชุนชิว ถึงเขาจะไปหาที่ร้านยาอื่น ก็คงไม่มีเช่นกัน
และผลที่ตามมาโดยตรงจากการที่ไม่สามารถซื้อสมุนไพรเหล่านั้นได้ก็คือ การฝึกฝนในอนาคตของจูเฟยจะยากลำบากอย่างยิ่ง หรืออาจเป็นไปไม่ได้เลย
นี่เป็นผลลัพธ์ที่จูเฟยไม่เคยคิดมาก่อนที่จะมาที่หอชุนชิว
ในชั่วขณะนั้น จูเฟยรู้สึกหนาวเย็นในใจ และเริ่มรู้สึกกระวนกระวายขึ้นมา
การที่ไม่สามารถปรับปรุงร่างกายและไม่สามารถฝึกฝนได้ เป็นสิ่งที่จูเฟยยอมรับไม่ได้เด็ดขาด
...
"เฒ่าซวี แบบเดิมนะ ขอโกจิเบอร์รี่เกรดดีหนึ่งกิโลกรัม"
ในตอนนั้นเอง มีชายชราอายุราว 70 ปีเดินเข้ามาในหอชุนชิว
เมื่อเห็นชายชราผู้นี้ ใบหน้าของเฒ่าซวีผู้จัดการก็ฉายรอยยิ้มสดใสขึ้นมาทันที
เขาบอกลาจูเฟยชั่วคราวก่อน แล้วหันไปพูดกับชายชราด้วยรอยยิ้ม "ฮ่าๆ ที่แท้ก็อาแว่นเฒ่านี่เอง วันนี้ท่านมาด้วยตัวเองได้ยังไงครับ?"
เห็นได้ชัดว่าเฒ่าซวีผู้จัดการและอาแว่นเฒ่าคงจะคุ้นเคยกันดี จากน้ำเสียงที่แฝงความสนิทสนม
"ก็ไม่มีอะไรหรอก ไอ้แก่อย่างข้าบังเอิญผ่านมาแถวนี้พอดี ก็เลยแวะเข้ามาดูหน่อย เป็นไงบ้าง? โกจิเบอร์รี่เกรดดีๆ ตอนนี้ยังมีอยู่ไหม?"
"มีครับ มี แน่นอนครับ อาแว่นเฒ่า รอสักครู่นะครับ ผมจะไปหยิบให้"
เฒ่าซวีผู้จัดการรีบพยักหน้า แล้วเดินตรงไปยังโซนสมุนไพร
เพียงชั่วครู่ เฒ่าซวีผู้จัดการก็กลับมาพร้อมกล่องโกจิเบอร์รี่บรรจุภัณฑ์สวยงาม มายืนข้างอาแว่นเฒ่า
"นี่ครับ อาแว่นเฒ่า นี่คือโกจิเบอร์รี่ที่ท่านต้องการ ลองดูก่อนนะครับ"
พูดจบ เฒ่าซวีผู้จัดการก็เปิดกล่องออกทันที
อาแว่นเฒ่าไม่ได้เกรงใจ เขาหยิบโกจิเบอร์รี่ขึ้นมาสูดดมที่จมูก แล้วพยักหน้าด้วยความพอใจ
"ใช่เลย นี่แหละโกจิเบอร์รี่เกรดดี เฒ่าซวี ช่วยห่อให้ข้าหน่อย ข้าเอาทั้งหมดนี่แหละ"
ขณะที่เฒ่าซวีกำลังจะห่อโกจิเบอร์รี่ทั้งหมดตามที่อาแว่นเฒ่าบอก จูเฟยที่ยืนดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ข้างๆ ก็ยื่นมือห้ามไว้พลางพูดว่า "เดี๋ยวก่อน"
เมื่อได้ยินคำพูดของจูเฟยอย่างกะทันหัน เฒ่าซวีและอาแว่นเฒ่าต่างก็ตกตะลึงพร้อมกัน จากนั้นพวกเขาก็มองจูเฟยด้วยสายตาที่ค่อนข้างสงสัย
"น้องชาย เจ้าก็ต้องการโกจิเบอร์รี่พวกนี้หรือ? ถ้าเจ้าต้องการจริงๆ ข้าก็ยินดีแบ่งให้บางส่วน"
ก่อนที่เฒ่าซวีผู้จัดการจะทันได้พูด อาแว่นเฒ่าก็รีบตอบสนองก่อน และพูดกับจูเฟยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
จูเฟยชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้าพร้อมยิ้มขื่น
เขาชี้ไปที่โกจิเบอร์รี่เหล่านั้น และถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง "อาแว่นเฒ่า พวกท่านแน่ใจหรือว่าสมุนไพรชนิดนี้มีชื่อว่าโกจิเบอร์รี่?"
แต่ใครจะรู้ การถามของจูเฟยกลับสร้างปัญหา อาแว่นเฒ่าไม่ได้รู้สึกอะไร แต่เฒ่าซวีผู้จัดการกลับรู้สึกร้อนรนขึ้นมาทันที
"น้องชาย คำถามของเจ้าหมายความว่าอย่างไร? สมุนไพรนี้ไม่ได้ชื่อว่าโกจิเบอร์รี่แล้วจะชื่ออะไรอีกล่ะ? หรือว่าเจ้าสงสัยว่าสมุนไพรนี้ปลอม?"
ก็ไม่แปลกที่เฒ่าซวีจะเสียการควบคุมในตอนนี้ ในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าเป็นเวลาปกติ หรือคนที่เขากำลังเผชิญหน้าไม่ใช่อาแว่นเฒ่า การตอบสนองของเขาอาจจะไม่รุนแรงขนาดนี้
แต่สถานการณ์ตอนนี้แตกต่างออกไปอย่างชัดเจน ต้องรู้ว่าอาแว่นเฒ่าไม่เพียงแต่เป็นลูกค้าประจำของหอชุนชิวเท่านั้น แต่ยังมีสถานะที่พิเศษอีกด้วย
ถ้าคำพูดของจูเฟยเมื่อครู่ทำให้อาแว่นเฒ่าเข้าใจผิด ตำแหน่งผู้จัดการของเขาก็คงจะต้องจบลงแค่นี้
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเฒ่าซวีผู้จัดการอย่างกะทันหัน จูเฟยก็ตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ดูเหมือนจะเข้าใจบางอย่าง จึงยิ้มและส่ายหน้าเบาๆ พูดว่า "ขอโทษครับ เมื่อกี้ผมพูดไม่ดี ชื่อโกจิเบอร์รี่ไม่มีปัญหาอะไร เป็นผมเองที่เข้าใจผิด"
จริงๆ แล้ว เมื่อมาถึงตอนนี้ จูเฟยก็เข้าใจแล้วว่าทำไมก่อนหน้านี้เมื่อเขาถามเฒ่าซวีเกี่ยวกับสมุนไพรเหล่านั้น ทำไมถึงบอกว่าไม่มี
ที่แท้ชื่อสมุนไพรในโลกนี้ไม่เหมือนกับชื่อสมุนไพรในทวีปห้ายู่ที่เขาเคยอยู่ในชาติก่อน
ยกตัวอย่างโกจิเบอร์รี่ตรงหน้า สมุนไพรชนิดนี้ในทวีปห้ายู่ที่จูเฟยเคยอยู่ในชาติก่อน มีชื่อว่าผลพลับแดง เป็นวัตถุดิบปรุงยาที่ค่อนข้างพบเห็นได้ทั่วไป
ทั้งสองอย่างมีความแตกต่างมากมายทั้งในแง่ของชื่อและการใช้งาน
จูเฟยตัดสินใจแล้วว่า ก่อนที่เขาจะเข้าใจสถานการณ์สมุนไพรในโลกนี้อย่างถ่องแท้ เขาจะไม่ซื้อสมุนไพรอีก
เขาต้องกลับไปที่โรงเรียนมัธยมปลายลั่นเฉิงหมายเลขหนึ่งก่อน ไปที่ห้องสมุดที่นั่น เพื่อทำความเข้าใจเกี่ยวกับชื่อและความรู้ด้านต่างๆ ของสมุนไพรในโลกนี้ให้หมด
ไม่อย่างนั้น เหตุการณ์น่าอายแบบวันนี้ เขาไม่อยากให้เกิดขึ้นอีก
ขณะที่จูเฟยกำลังจะออกจากหอชุนชิวกลับบ้าน อาแว่นเฒ่าที่ดูปกติดีอยู่ข้างๆ จู่ๆ ก็มีสีหน้าซีดขาวผิดปกติ!
เห็นเขาเอามือกุมหน้าอกกะทันหัน หายใจถี่และลำบาก เหงื่อเม็ดโตๆ ไหลลงมาจากหน้าผากในทันที สีหน้าแสดงความเจ็บปวดอย่างมาก
เมื่อเฒ่าซวีผู้จัดการเห็นสถานการณ์ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที! พร้อมกับหัวใจที่ดิ่งลงเหวในพริบตา!


## บทที่ 5 ช่วยชีวิตด้วยเข็มเงิน

เมื่อเห็นสภาพของอาแว่นเฒ่าที่แย่ลงเรื่อยๆ ร่างกายก็เริ่มทรงตัวไม่อยู่ ใบหน้าของเฒ่าซวีผู้รับผิดชอบก็เริ่มแสดงความหวาดกลัวออกมา
เขารู้ดีว่าถ้าอาแว่นเฒ่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ สิ่งที่เขาต้องเผชิญต่อจากนี้คงเป็นผลลัพธ์ที่เขาไม่อาจรับไหวไปชั่วชีวิต
เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ เฒ่าซวีก็ไม่อาจสงบใจได้อีกต่อไป
ในทันใดนั้น เขาก็พยุงอาแว่นเฒ่าไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง พลางตะโกนไปทางแพทย์ที่นั่งตรวจในร้านยา "เร็ว! รีบมาดูหน่อย! มาดูอาแว่นเฒ่าเร็ว เกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่!"
ในชั่วพริบตา แพทย์ทั้งหมดในร้านยาก็รวมตัวกันอยู่รอบตัวอาแว่นเฒ่า
แต่หลังจากที่พวกเขาตรวจดูสภาพของอาแว่นเฒ่าเบื้องต้นแล้ว ใบหน้าของทุกคนก็เต็มไปด้วยความจนปัญญา
บางคนถึงกับส่ายหน้าอย่างเงียบๆ แสดงว่าพวกเขาไม่มีวิธีรักษาอาการป่วยกะทันหันของอาแว่นเฒ่าเลย
เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ หัวใจของเฒ่าซวีผู้รับผิดชอบก็เย็นวาบ เหงื่อเย็นผุดขึ้นทั่วร่างในพริบตา
มองดูอาแว่นเฒ่าในตอนนี้ ใบหน้าเริ่มเขียวคล้ำ สภาพทั้งร่างเกือบจะเข้าสู่ภาวะกึ่งหมดสติแล้ว
เชื่อว่าถ้าไม่มีวิธีช่วยเหลือฉุกเฉินที่ได้ผล อาแว่นเฒ่าอาจจะทนไม่ไหวก่อนที่รถพยาบาลจะมาถึงเสียอีก
"ทำยังไงดี? ทำยังไงดี? ตอนนี้ควรทำยังไงดี!"
ตอนนี้เฒ่าซวีแทบจะเสียสติไปแล้ว ทั้งตัวเหมือนมดอยู่บนกระทะร้อน เหงื่อท่วมหัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลและหวาดกลัว
"อืม หน้าอกติดขัด หว่างคิ้วหม่นหมอง ริมฝีปากซีดแต่แฝงไว้ด้วยไฟหยาง น่าจะเป็นโรคหัวใจกำเริบ"
ทันใดนั้น เสียงหนุ่มที่สงบนิ่งก็ดังขึ้นข้างหูเฒ่าซวี
เฒ่าซวีหันไปมองอย่างตกตะลึง เห็นจูเฟยกำลังมองอาแว่นเฒ่าด้วยสีหน้าสงบนิ่ง แล้วพูดต่อว่า "ถ้าไม่อยากให้เขาตาย รีบวางเขานอนราบเดี๋ยวนี้"
"ไม่งั้นถ้าปล่อยให้เส้นเลือดหัวใจของเขาต้องรับภาระจากการยืนแบบนี้ต่อไป เชื่อว่าอีกไม่กี่นาที ต่อให้เซียนทองมาช่วยก็คงช่วยไม่ได้แล้ว"
เมื่อได้ยินคำพูดของจูเฟย ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นรวมทั้งเฒ่าซวีต่างแสดงสีหน้าประหลาดใจ
แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ ความประหลาดใจในใจของเฒ่าซวีก็อยู่ได้เพียงชั่วครู่ ก่อนจะหายไป
เขามองจูเฟยด้วยความไม่แน่ใจ แล้วถามอย่างลังเล "น้องชาย สิ่งที่เธอพูดเมื่อกี้...เป็นความจริงหรือ?"
จูเฟยยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ แล้วพูดอย่างเรื่อยเฉื่อย "แล้วแต่ จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจ"
แน่นอน ที่จูเฟยเตือนในตอนนี้ก็เพราะเห็นแก่ที่อาแว่นเฒ่าปฏิบัติดีกับเขาก่อนหน้านี้ อีกทั้งยังทำให้เขาได้รู้ชื่อสมุนไพรในโลกนี้ที่แตกต่างจากชื่อสมุนไพรในทวีปห้ายู่ในชาติก่อน
หากไม่ใช่เพราะเหตุนี้ จูเฟยก็คงไม่อยากยุ่งเรื่องไร้สาระเช่นนี้
แต่ถึงอย่างนั้น จูเฟยก็ไม่อยากลดตัวลงไปอธิบายอะไรมากมายกับเฒ่าซวี
เมื่อเห็นท่าทีของจูเฟยเช่นนั้น เฒ่าซวีก็ตะลึงไปชั่วครู่ จากนั้นก็สูดหายใจลึก ใบหน้าไม่ได้แสดงความโกรธแต่อย่างใด กลับพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจว่า "ถ้าเช่นนั้น ขอถามท่านน้อ...เอ่อ ท่านสหาย มีวิธีใดที่จะช่วยรักษาอาแว่นเฒ่าได้บ้างไหม"
"ถ้าเป็นไปได้ ขอรบกวนท่านสหายช่วยลงมือ ข้าสวีเผิงเฟยจะซาบซึ้งใจยิ่งนัก"
คำพูดอันจริงใจของสวีเผิงเฟยทำให้จูเฟยรู้สึกดีขึ้นกับท่าทีที่เสียมารยาทก่อนหน้านี้ของเขา
ความจริงแล้ว ตอนนี้สวีเผิงเฟยก็หมดหนทางจริงๆ
เขาเห็นว่าคำพูดของจูเฟยเมื่อครู่ไม่ได้เหมือนกับการพูดเล่นๆ แต่มีเหตุผลอยู่พอสมควร
แทนที่จะรอรถพยาบาลมา ปล่อยให้อาแว่นเฒ่าเป็นไปตามยถากรรม ก็ยังดีกว่าที่จะเสี่ยงดูสักตั้ง เอาม้าตายมารักษาเหมือนม้าเป็น บางทีอาจจะมีการพลิกผันก็ได้
อย่างเลวร้ายที่สุด ผลลัพธ์ที่แย่ที่สุดก็คงเป็นแค่นั้น
ดังนั้นสวีเผิงเฟยจึงลังเลเพียงเล็กน้อยก่อนจะพูดประโยคนี้กับจูเฟย
ในตอนนี้ จูเฟยก็ไม่ได้เรื่องมากอีกต่อไป หลังจากคิดครู่หนึ่ง เขาก็พยักหน้าตอบตกลง "ได้ ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้ให้วางตัวอาแว่นเฒ่าลงนอนราบก่อน"
หยุดไปครู่หนึ่ง จูเฟยก็พูดต่อ "ร้านยาของพวกเจ้า คงมีเข็มเงินใช่ไหม ไปบอกให้คนเอามาให้ข้าหน่อย ข้าต้องใช้"
"อ๋อ ได้ๆ ได้เลย"
เมื่อสวีเผิงเฟยเห็นว่าจูเฟยตกลงจริงๆ ในใจก็ดีใจมาก
ไม่ว่าจะอย่างไร ตอนนี้จูเฟยก็เป็นความหวังเดียวที่จะช่วยชีวิตเขาและอาแว่นเฒ่า เขาก็ได้แต่ฝากความหวังไว้กับจูเฟยเท่านั้น
ทันใดนั้น สวีเผิงเฟยก็ทำตามที่จูเฟยบอก วางร่างของอาแว่นเฒ่าลงนอนราบบนพื้นที่ค่อนข้างกว้าง
จากนั้นเขาก็สั่งให้พนักงานร้านยาที่อยู่ในที่นั้นไปเอาเข็มเงินที่จูเฟยต้องการมา
เพียงชั่วครู่ พนักงานร้านยาก็นำกล่องเข็มเงินหลายขนาดมาวางตรงหน้าจูเฟย
เมื่อเห็นเข็มเงินเหล่านี้ จูเฟยก็พยักหน้าพอใจในที่สุด
การมีเข็มเงินหลายขนาดนั้นเป็นเรื่องดีสำหรับจูเฟยในการรักษาต่อไป
ดังนั้นในทันใด จูเฟยจึงหยิบเข็มเงินยาวประมาณสามนิ้วออกมาจากกล่องเข็ม แล้วแทงลงไปที่จุดสำคัญของอาแว่นเฒ่าอย่างไป่ฮุ่ย เสินถิง อินถัง และเหรินจง
พร้อมกันนั้น จูเฟยก็ดีดเข็มเงินเหล่านั้นไปด้วย
ไม่นาน เข็มเงินที่แทงเข้าไปในร่างของอาแว่นเฒ่าก็เริ่มสั่นสะเทือนเป็นจังหวะไม่สม่ำเสมอ ส่งเสียง "หึ่ม หึ่ม"
สีหน้าของอาแว่นเฒ่าก็เริ่มดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดหลังจากที่จูเฟยแทงเข็มเงินเข้าไป
แพทย์ที่อยู่เวรในที่นั้น เมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า ต่างก็มีสีหน้าตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อ
โดยเฉพาะแพทย์แผนจีนคนหนึ่ง ตอนนี้เขาตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น พึมพำไม่หยุด "นี่คือการสั่นเข็ม นี่คือการสั่นเข็ม! ฉันได้เห็นการสั่นเข็มที่เล่าลือกันจริงๆ!"
เขารู้ดีว่า ปัจจุบันการแพทย์แผนจีนเสื่อมถอยลง วิธีการฝังเข็มมากมายได้สูญหายไปแล้ว
ปัจจุบันในวงการฝังเข็ม ผู้ที่สามารถทำการสั่นเข็มได้ล้วนเป็นหมอระดับชาติ หรือเป็นผู้เชี่ยวชาญที่ศึกษาการฝังเข็มมานานหลายปี
แต่ตอนนี้ การฝังเข็มระดับสูงอย่างการสั่นเข็มกลับปรากฏในตัวคนหนุ่มที่ดูเหมือนนักเรียนคนนี้ จะไม่ให้เขารู้สึกประหลาดใจ ตกตะลึง และตื่นเต้นได้อย่างไร?
แต่เดิมเกี่ยวกับสวีเผิงเฟย ที่ให้จูเฟยซึ่งเป็นเด็กหนุ่มมาช่วยชีวิตอาแว่นเฒ่า
แพทย์เวรที่อยู่ในที่นั้น แม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจต่างก็ไม่เห็นด้วยและดูถูก
พวกเขาต่างคิดว่า สวีเผิงเฟยกำลังสิ้นหวังจนต้องพึ่งหมอเถื่อน กำลังเอาชีวิตคนไข้มาเล่นๆ
แต่ตอนนี้ดูเหมือนพวกเขาจะผิดจริงๆ ไม่เพียงแต่ผิด แต่ยังผิดอย่างร้ายแรง
ตอนนี้จูเฟยไม่ได้สนใจสายตาวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนรอบข้าง หลังจากที่เขาทำให้อาการของอาแว่นเฒ่าคงที่ในเบื้องต้นแล้ว ก็ถอดเสื้อด้านบนของคนไข้ออกทันที
จากนั้น เข็มเงินยาวประมาณหกนิ้วหลายเล่มก็ถูกจูเฟยแทงเข้าไปในหน้าอกของอาแว่นเฒ่าอีกครั้ง!
เมื่อเห็นภาพนี้ ทุกคนในที่นั้นต่างสูดหายใจเฮือก!
พวกเขามองดูจูเฟยแทงเข็มเงินยาวประมาณแปดเซนติเมตรเข้าไปในหน้าอกของอาแว่นเฒ่าทีละเล่มๆ ทุกคนในที่นั้นต่างกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว สีหน้าเต็มไปด้วยความตึงเครียด
พวกเขาแทบจะนึกไม่ออกจริงๆ ว่าจูเฟยมีความกล้าเช่นนี้ได้อย่างไร
ต้องรู้ว่า สิ่งที่จูเฟยกำลังทำอยู่นี้ หากพลาดแม้แต่นิดเดียว ก็อาจทำให้อวัยวะภายในของคนไข้บาดเจ็บ หรือถึงขั้นเสียชีวิตได้ทันที
สวีเผิงเฟยก็เหงื่อท่วมใบหน้า เขามองจูเฟยด้วยความหวังแต่ในใจกลับมีความกังวลและความไม่แน่ใจมากกว่า
ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ถ้าจะบอกว่าใครมีความกดดันมากที่สุดในตอนนี้ ก็คงเป็นเขาสวีเผิงเฟยอย่างไม่ต้องสงสัย
หากอาแว่นเฒ่าสามารถพ้นอันตรายได้จากการรักษาของจูเฟย ทุกอย่างก็คงจะดี แต่ถ้าไม่สามารถพ้นอันตรายได้ หรือแม้แต่เกิดผลร้ายแรงกว่าเดิม...
สวีเผิงเฟยไม่กล้าคิดต่อไปอีกแล้ว ตอนนี้สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือเชื่อมั่นในตัวจูเฟย และเชื่อมั่นในการตัดสินใจของตัวเองก่อนหน้านี้
...
ในที่สุด เมื่อเวลาผ่านไปอีกกว่าสิบนาที จูเฟยก็รักษาเสร็จสิ้นสมบูรณ์
ในขณะที่เขากำลังถอนเข็มเงินเล่มสุดท้ายออกจากร่างของอาแว่นเฒ่า อาแว่นเฒ่าที่เดิมหลับตาสนิทและอยู่ในสภาพกึ่งหมดสติ ก็เริ่มขยับเปลือกตาเบาๆ
ในช่วงเวลาถัดมา อาแว่นเฒ่าก็ฟื้นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ความกังวล ความหวัง และความสงสัยของทุกคน
เมื่อฟื้นขึ้นมา สิ่งแรกที่อาแว่นเฒ่าเห็นคือจูเฟยที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา
จากสภาพร่างกายของตัวเองในตอนนี้ และจากสายตาที่เต็มไปด้วยความเคารพนับถือ หรือแม้แต่ความไม่อยากจะเชื่อที่ทุกคนมองไปที่จูเฟยข้างกายเขา ทำให้เขารู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อครู่
เขาค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง ยิ้มให้จูเฟย
"คุณหนุ่ม ถ้าฉันเดาไม่ผิด เมื่อกี้คุณเป็นคนช่วยชีวิตฉันใช่ไหม? ตาแก่คนนี้ต้องขอบคุณก่อนเลย"
เมื่อได้ยินคำพูดของอาแว่นเฒ่า จูเฟยที่กำลังเก็บเข็มเงินอยู่จึงหันไปมองอาแว่นเฒ่าพลางยิ้มพูดว่า "อาแว่นเฒ่าไม่ต้องมากพิธีหรอกครับ ไม่มีอะไรมาก แค่ยกมือเท่านั้นเอง"
คำพูดของจูเฟยไม่ได้เกินจริง ในฐานะที่เคยเป็นเทพผสมยาอันดับหนึ่งแห่งทวีปห้ายู่ในชาติก่อน เขาย่อมมีความสามารถพิเศษในเส้นทางแห่งยาและเส้นทางแห่งการรักษา
แม้ว่าตอนนี้ระดับพลังของเขาจะหายไปหมดแล้ว แต่ในการรักษาอาแว่นเฒ่าครั้งนี้ เขาก็ไม่ได้ใช้ความพยายามมากนัก เพียงแค่ใช้เทคนิคการฝังเข็มพิเศษของเขาเท่านั้น
แต่ทั้งหมดนี้ อาแว่นเฒ่าและทุกคนที่อยู่ในที่นี้ไม่มีใครรู้
โดยเฉพาะอาแว่นเฒ่า เมื่อได้ยินคำพูดของจูเฟย เขาก็ส่ายหน้าทันทีพลางพูดว่า "สภาพร่างกายของฉัน ฉันรู้ดีที่สุด"
"ไม่ว่าจะอย่างไร วันนี้ตาแก่คนนี้ก็ติดบุญคุณใหญ่หลวงของเธอ"
พูดจบ อาแว่นเฒ่าก็หยิบนามบัตรใบหนึ่งออกมาจากตัว ยื่นให้จูเฟยพร้อมยิ้มพูดว่า "คุณหนุ่ม นี่เป็นเบอร์ส่วนตัวของตาแก่ ต่อไปถ้าเธอมีธุระอะไรในมณฑลเทียนหนาน ก็โทรหาฉันได้โดยตรง"


## บทที่ 6 เรื่องวุ่นวายที่โรงเรียน!

จูเฟยรับนามบัตรมาและกวาดตามองอย่างผ่านๆ เขาพบว่าบนนามบัตรใบนี้มีเพียงหมายเลขโทรศัพท์และชื่อเท่านั้น ไม่มีข้อมูลอื่นใด
เขาจึงไม่ได้คิดอะไรมาก แค่หย่อนนามบัตรใส่กระเป๋าเสื้ออย่างไม่ใส่ใจ
"คุณลุงเมิ่ง ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ"
จูเฟยกล่าวพร้อมรอยยิ้ม แล้วหมุนตัวเดินออกจากหอชุนชิวทันทีโดยไม่รอให้ใครได้ตอบสนอง
ในเวลาเดียวกันนั้นเอง รถพยาบาลหลายคันและรถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอมหนึ่งคันก็จอดที่หน้าหอชุนชิวอย่างกะทันหัน
จูเฟยที่เพิ่งเดินออกมาจากหอชุนชิวพอดีได้เห็นภาพนั้น
เขามองรถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอมที่มีจำนวนจำกัดมากในมณฑลเทียนหนาน ดวงตาฉายแววครุ่นคิด
พูดตามตรง จูเฟยรู้สึกชอบอาแว่นเฒ่าอยู่บ้าง
แต่ความชอบก็คือความชอบ อย่างน้อยในสถานการณ์ปัจจุบันของเขา เขายังไม่อยากมีความเกี่ยวข้องใกล้ชิดกับคนที่มีฐานหลังหนาแน่นขนาดนี้
ไม่ใช่เรื่องอื่นใด แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณระวังตัวที่มีมาแต่กำเนิดในฐานะนักบำเพ็ญเพียรของเขา
ดังนั้นในวินาทีถัดมา จูเฟยก็เรียกแท็กซี่คันหนึ่งมุ่งหน้าไปยังโครงการ彩虹ที่เขาอาศัยอยู่
...
ภายในหอชุนชิว อาแว่นเฒ่ามองแผ่นหลังของจูเฟยที่เดินจากไป ดวงตาฉายแววครุ่นคิดเช่นกัน
ครู่ต่อมา เขาจึงส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มขมขื่น
"เด็กหนุ่มคนนี้ ดูท่าจะไม่ธรรมดาจริงๆ ถึงกับสามารถวางเฉยต่อไมตรีจิตของข้าได้ขนาดนี้"
"พ่อครับ หนุ่มคนเมื่อกี้ เขาเป็นคนที่ช่วยชีวิตพ่อจริงๆ เหรอครับ? ต้องการให้ผมช่วยสืบประวัติเขาไหมครับ?"
ในตอนนั้น ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่อยู่ข้างกายอาแว่นเฒ่า สวมชุดสูทราคาแพง บุคลิกแฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขาม พลันเอ่ยถามขึ้น
เมื่อได้ยินคำพูดของชายวัยกลางคน อาแว่นเฒ่าก็จ้องเขาอย่างไม่พอใจ
"ยังไง? ไอ้ลูกเวร เจ้าคิดว่าข้าแก่จนหลงแล้วหรือไง? แม้แต่คนที่ช่วยชีวิตข้า ข้าก็จำไม่ได้งั้นหรือ?"
ปฏิกิริยาของอาแว่นเฒ่าทำให้ชายวัยกลางคนตกใจ
เขารีบยิ้มแหยๆ และอธิบายทันที: "ฮ่าๆ พ่อครับ อย่าเข้าใจผิดสิครับ ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น ผมแค่คิดว่า เมื่อเขาช่วยชีวิตพ่อ ตระกูล Meng แห่งเทียนหนานของเราก็ควรจะขอบคุณเขาให้สมน้ำสมเนื้อ ไม่อย่างนั้น ใครจะรู้ว่าคนอื่นจะคิดยังไงกับตระกูลเรา"
เมื่อชายวัยกลางคนพูดจบ สวีเผิงเฟยที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็รู้สึกใจหายวาบ
แต่เดิมเขาก็ได้รับข่าวจากเบื้องบนว่าอาแว่นเฒ่าผู้นี้มีภูมิหลังไม่ธรรมดา ถึงขั้นอาจส่งผลต่ออนาคตของเขาด้วยซ้ำ
แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าอาแว่นเฒ่าจะเป็นคนของตระกูล Meng แห่งเทียนหนาน และดูเหมือนว่าสถานะของอาแว่นเฒ่าในตระกูลจะสูงมากด้วย
เมื่อคิดถึงสถานการณ์เช่นนี้ แล้วนึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้า สวีเผิงเฟยก็อดเหงื่อตกไม่ได้
ในขณะที่รู้สึกโล่งใจ เขาก็ยิ่งรู้สึกขอบคุณจูเฟยมากขึ้น
ตอนนี้เมื่อได้ยินคำพูดของชายวัยกลางคน อาแว่นเฒ่าก็แย้มยิ้มออกมาในที่สุด
เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วจึงพยักหน้าพูดว่า: "การสืบประวัติเขาก็ดีเหมือนกัน แต่เจ้าจำไว้ให้ดี อย่าไปรบกวนหรือส่งผลกระทบต่อเขาเด็ดขาด"
"ข้าเห็นได้ว่าเขาไม่ค่อยชอบให้คนอื่นสนใจ การสืบประวัติทุกอย่างให้พอประมาณก็พอ"
หยุดไปครู่หนึ่ง อาแว่นเฒ่าพูดต่อ: "แต่ระหว่างนี้ ถ้าเจ้าพบว่าเขามีปัญหาที่แก้ไขยาก เจ้าก็ช่วยเหลือตามสถานการณ์ได้"
"ข้ามีลางสังหรณ์ว่าคนหนุ่มคนนี้ในอนาคตจะต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ ตอนนี้เราควรถือโอกาสนี้สร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเขาไว้"
เมื่อได้ยินอาแว่นเฒ่าพูดเช่นนี้ สีหน้าของชายวัยกลางคนก็เปลี่ยนเป็นจริงจังทันที
เขาไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม แต่รับปากอย่างหนักแน่น
เพราะเขารู้ดีว่าสายตาในการมองคนของพ่อเขาแม่นยำมาตลอด รวมถึงความสำเร็จในปัจจุบันของตระกูล Meng แห่งเทียนหนานก็แยกไม่ออกจากสายตาอันเฉียบแหลมของพ่อเขา
ยิ่งไปกว่านั้น ในเรื่องนี้ยังมีบุญคุณที่จูเฟยช่วยชีวิตพ่อเขาด้วย ชายวัยกลางคนจึงยิ่งให้ความสำคัญกับคำพูดของอาแว่นเฒ่าเมื่อครู่มากขึ้น
...
หลังจากออกจากหอชุนชิว จูเฟยไม่ได้ไปที่ไหนอีก แต่นั่งแท็กซี่ไปร้านอาหารใกล้โครงการที่พักเพื่อกินข้าว แล้วจึงกลับบ้านพักผ่อน
...
เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากจูเฟยตื่นนอนและล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ กินอาหารเช้าแล้ว ก็มุ่งหน้าไปยังโรงเรียนมัธยมปลายลั่นเฉิงหมายเลขหนึ่งโดยตรง
วันนี้ เขาต้องไปยืมหนังสือที่ห้องสมุดของโรงเรียน
ตามความทรงจำของจูเฟย เขารู้ว่าห้องสมุดของโรงเรียนมัธยมปลายลั่นเฉิงหมายเลขหนึ่งได้รับการสนับสนุนเป็นพิเศษจากชาวจีนอเมริกันคนหนึ่ง
นอกจากตำราเรียนทั่วไปแล้ว ที่นี่ยังมีหนังสือเฉพาะทางที่หลากหลายมากมาย แม้แต่เมื่อเทียบกับห้องสมุดพิเศษบางแห่งในเมืองลั่นเฉิง ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย
...
หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อจูเฟยมาถึงโรงเรียนมัธยมปลายลั่นเฉิงหมายเลขหนึ่งและกำลังเดินไปทางห้องสมุด เขาก็บังเอิญเจอกับนักเรียนชายคนหนึ่งที่ย้อมผมสีเหลือง มีท่าทางยโสโอหัง
นักเรียนคนนั้นดูเหมือนกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ สีหน้าของเขาเป็นครั้งคราวแสดงออกถึงความลามกอนาจาร
ในตอนนั้นเขาหันมาพอดีและเห็นจูเฟยที่กำลังเดินมาทางนี้ เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วมุมปากก็ปรากฏรอยยิ้มเยาะหยันโดยไม่รู้ตัว
เขาพูดอะไรบางอย่างใส่โทรศัพท์ จากนั้นก็วางสายและเดินมาทางจูเฟย
"เฮ้ นี่มันไอ้โง่จูเฟยนี่หว่า ยังไง? วันนี้ไม่รู้จักมารยาทแล้วเหรอ? เจอคุณปู่อย่างข้าแล้วยังไม่รีบคุกเข่าทักทายอีก!"
จูเฟยที่กำลังเดินไปข้างหน้าได้ยินคำพูดเช่นนั้นทันใด สีหน้าของเขาก็เย็นชาลงในทันที
เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองและเห็นใบหน้าของคนที่พูด ความโกรธแค้นก็พลันพลุ่งขึ้นในใจ!
เพราะในความทรงจำของร่างกายนี้ คนตรงหน้าที่ชื่อซุนหาวคนนี้ เคยสร้างความอับอายและเยาะเย้ยให้เขามามากมายเหลือเกิน
ซุนหาวเคยรังแกเขาหลายครั้งต่อหน้านักเรียนคนอื่น บังคับให้เขาคุกเข่าทักทาย อีกทั้งยังให้เขาทำท่ากระโดดเหมือนกบและเห่าเหมือนหมา ซึ่งล้วนเป็นการกระทำที่น่าอับอายอย่างยิ่ง
และยังอ้างอย่างสวยหรูว่า ตัวเองเป็นเจ้านายของจูเฟย การทำเช่นนี้ก็เพื่อฝึกความจงรักภักดีของจูเฟยต่อเจ้านาย ให้จูเฟยต้องคำนับอย่างนอบน้อมทุกครั้งที่เจอเขา
แต่สาเหตุที่แท้จริงของทั้งหมดนี้ ก็เพียงเพราะซุนหาวต้องการสนองความทะนงตัวของตัวเอง อาศัยการรังแกและทำให้จูเฟยอับอายเพื่อให้ได้มาซึ่ง "ความน่าเกรงขาม" ในหมู่นักเรียนเท่านั้น
จูเฟยมองซุนหาวที่กำลังทำหน้ายโสอย่างเย็นชา ดวงตาเปล่งประกายเย็นเยียบ!
เขาตัดสินใจแล้วว่า คนตรงหน้านี้ ต่อไปเขาจะไม่ปล่อยไว้เด็ดขาด
การดูถูกอย่างร้ายแรงเช่นนี้ มีเพียงเลือดของอีกฝ่ายเท่านั้นที่จะชำระความแค้นในใจของเขาได้!
แต่ซุนหาวในตอนนี้ยังคงไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเรื่องทั้งหมดนี้
เมื่อเห็นว่าจูเฟยหลังจากได้ยินคำพูดของเขาแล้ว ไม่เพียงไม่ยอมคุกเข่าทักทายเหมือนทุกครั้ง แต่กลับจ้องมองเขาด้วยสายตาประหลาด เขาก็รู้สึกโมโหขึ้นมาทันที
"ไอ้เหี้ย! ไอ้โง่! มองอะไร! ตาบอดหรือหูหนวกไปแล้ว? ไม่ได้ยินที่คุณปู่พูดเมื่อกี้หรือไง? หรือว่ากระดูกคันอีกแล้ว? อยากให้คุณปู่ช่วยนวดกระดูกให้?"
ในตอนนี้ รอบๆ จูเฟยและซุนหาวมีนักเรียนมากมายมามุงดูเหตุการณ์
แต่เมื่อพวกเขาเห็นสถานการณ์ระหว่างคนทั้งสอง นักเรียนแต่ละคนก็แสดงสีหน้าที่ซับซ้อนแตกต่างกันไป
บางคนรู้สึกเห็นใจและสงสารจูเฟย บางคนรู้สึกดูถูกและเหยียดหยามเขา ในขณะเดียวกันก็มีคนที่รู้สึกไม่พอใจและโกรธแค้นซุนหาว และแน่นอนว่าก็มีคนที่รู้สึกชื่นชมและตื่นเต้นกับซุนหาวด้วย
อย่างไรก็ตาม ในบรรดานักเรียนเหล่านี้ มีความคิดหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงตั้งแต่ต้นจนจบ นั่นคือครั้งนี้จูเฟยจะต้องซวยต่อหน้าซุนหาวอีกครั้ง
เรื่องนี้ ไม่มีใครในที่นี้สงสัยเลย
เมื่อเห็นซุนหาวค่อยๆ แสดงสีหน้าภาคภูมิใจเพราะสายตาของนักเรียนที่อยู่รอบๆ มุมปากของจูเฟยก็ค่อยๆ ปรากฏรอยยิ้มโหดเหี้ยมขึ้นมา
"ในเมื่อแกอยากตายนักก็ได้ ฉันจะช่วยให้แกสมปรารถนา"
ในชั่วพริบตา ร่างของจูเฟยก็พลันเคลื่อนไหววูบหนึ่งตรงหน้าซุนหาว
วินาทีถัดมา ซุนหาวก็ตกใจพบว่ามีหมัดขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นในม่านตาของเขาอย่างฉับพลัน!
ทันใดนั้น สีหน้าที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจของซุนหาวก็แข็งค้างไปในทันที
ยังไม่ทันที่เขาจะเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็รู้สึกเจ็บที่จมูกอย่างรุนแรง
จากนั้นก็มีของเหลวอุ่นๆ สองสายไหลลงมาตามริมฝีปากบนของเขา
จนกระทั่งตอนนี้ ซุนหาวถึงได้เข้าใจว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น
ในขณะที่เขาร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด ดวงตาของเขาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที กล้ามเนื้อบนใบหน้าบิดเบี้ยวเกือบจะผิดรูป
"ไอ้เหี้ย! แกกล้าตีกู? แกกล้าตีกูจริงๆ เหรอ? ไอ้เด็กเวร แกตายแน่ แกตายแน่ๆ กูขอสาบานว่าตั้งแต่นี้ไป โรงเรียนมัธยมปลายลั่นเฉิงหมายเลขหนึ่งจะไม่มีที่ให้แกอย่างจูเฟยอยู่แน่!"
"ไอ้โง่! แกตาบอดหรือหูหนวกวะ? ตอนไหนกูเคยบอกว่ากูไม่กล้าตีแกล่ะ? ช่างโง่เง่าสิ้นดี! สมองแกคงอยู่ในกางเกงในสินะ?"
ในขณะที่จูเฟยพูด มือของเขาก็ไม่ได้หยุดนิ่ง
แม้ว่าตอนนี้เขาจะสูญเสียระดับพลังไปหมดแล้ว และสภาพร่างกายก็ไม่ดีเท่าคนปกติ แต่ในฐานะที่เคยเป็นผู้ครองอำนาจในชาติก่อน ไม่ว่าจะเป็นสัญชาตญาณในการต่อสู้หรือประสบการณ์การต่อสู้ คนธรรมดาก็ไม่อาจเทียบได้
ตอนนี้การจัดการกับซุนหาวที่เหมือนอันธพาลตัวเล็กๆ แบบนี้ ก็ยังไม่ใช่เรื่องที่กดดันอะไรมากนัก
ในชั่วพริบตา จูเฟยก็เข้าประชิดตัวซุนหาวอีกครั้ง
ก่อนที่ซุนหาวจะทันได้ต่อต้านอะไร เขาก็คว้าศีรษะของซุนหาวไว้แน่น พร้อมกับยกเข่าขึ้น
ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความตกใจและหวาดกลัวของซุนหาว จูเฟยก็กระแทกเข่าเข้ากับจมูกของซุนหาวอย่างแรงอีกครั้ง!


## บทที่ 7 สลับบทบาท

"ปัง!" เลือดกระเซ็น!
จากการกระแทกอย่างรุนแรง กระดูกจมูกของซุนหาวแตกละเอียดทันที!
พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนที่ดังขึ้น ร่างของซุนหาวล้มลงกับพื้นอย่างหนัก
เขาเบิกตากว้างด้วยความตกใจและไม่อยากเชื่อ มองดูชายหนุ่มที่เคยถูกเขาเหยียบย่ำมาตลอด คนที่ไม่เคยกล้าขัดใจเขาเลย กำลังยกเท้าขึ้นช้าๆ อีกครั้ง
ในชั่วขณะนั้น ความหวาดกลัวได้ครอบงำจิตใจของเขาทั้งหมด ความเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งแล่นพล่านไปทั่วร่างกาย
รวมถึงนักเรียนที่ยืนดูอยู่รอบๆ เมื่อพวกเขาเห็นภาพตรงหน้า ต่างก็อ้าปากค้าง เบิกตากว้าง ด้วยความไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น!
พวกเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า จูเฟยที่ดูขี้ขลาดและอ่อนแอมาตลอด วันนี้จะกล้าทำเรื่องที่คาดไม่ถึงเช่นนี้!
ความแตกต่างอย่างสุดขั้วระหว่างความเป็นจริงกับภาพจำที่เคยมี ทำให้รู้สึกราวกับเป็นภาพหลอนที่บ้าคลั่ง
จูเฟยไม่สนใจผู้คนรอบข้าง สายตาของเขาเฉียบคม ยกเท้าขึ้นแล้วเหยียบลงบนใบหน้าของซุนหาวทันที พร้อมกับบดขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"เป็นไง? ตอนนี้ยังคิดอยู่มั้ยว่าแกเป็น 'คุณปู่' ของฉัน? เป็นเจ้านายฉัน? ยังอยากให้ฉันคุกเข่าทักทายแกอยู่มั้ย? ยังอยากให้ฉันแสดงละครพวกนั้นอยู่รึเปล่า?"
น้ำเสียงของจูเฟยเย็นเยียบราวกับฤดูหนาวในเดือนสุดท้ายของปี แฝงไปด้วยความน่าขนลุกสยองเกล้า
ผสานกับกลิ่นอายสังหารที่สั่งสมมาจากชาติก่อน ทำให้ซุนหาวม่านตาขยาย หัวใจหวาดกลัวจนแทบระเบิด
"อื้อๆ...อื้อๆๆ..."
ซุนหาวพยายามส่ายหน้าปฏิเสธสุดชีวิต แต่น่าเสียดายที่ใบหน้าและปากของเขาถูกเท้าของจูเฟยเหยียบอยู่ ทำได้แค่ส่งเสียงครางแผ่วๆ ไม่เป็นภาษาออกมา
"ฮึๆๆ...ดูเหมือนว่าแกจะไม่อยากแล้วสินะ?" จูเฟยหัวเราะเยาะพลางกล่าว
"อื้มๆ...อื้มๆๆ..."
เมื่อได้ยินคำพูดของจูเฟย ซุนหาวไม่สนใจเรื่องหน้าตาอีกต่อไป รีบกะพริบตาถี่ๆ พยายามพยักหน้าเบาๆ สุดความสามารถ
ตอนนี้เขาแค่อยากให้ทุกอย่างจบลงเร็วๆ และหนีออกไปจากสถานที่ที่ทำให้เขาอับอายที่สุดแห่งนี้
แต่จูเฟยไม่มีทางทำตามที่เขาต้องการแน่นอน
ได้ยินเพียงเสียงหัวเราะเยาะของจูเฟยที่พูดต่อว่า "ถ้าอย่างนั้น พวกเราก็มาสลับบทบาทกันดีกว่า ก่อนหน้านี้แกเคยให้ฉันทำอะไร ต่อไปแกก็ต้องทำแบบนั้นเหมือนกัน"
หยุดไปครู่หนึ่ง จูเฟยพูดต่อ "วันดีไม่มีหรอก ฉันว่าแกเริ่มตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่า จะได้มีเพื่อนร่วมชั้นมาเป็นพยานด้วย"
"อื้อ..."
เมื่อจูเฟยพูดจบ นักเรียนที่ยืนดูอยู่รอบๆ ก็เหมือนน้ำเดือดที่ระเบิดออกมาทันที
พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่า จูเฟยในวันนี้จะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้
ไม่เพียงแต่กล้าลงมือต่อสู้กับซุนหาวโดยตรง แต่ยังต้องการให้ซุนหาวได้รับการปฏิบัติแบบเดียวกับที่เคยดูถูกเหยียดหยามจูเฟย จะต้องมีจิตใจที่บ้าคลั่งและโหดเหี้ยมขนาดไหนถึงจะทำเรื่องแบบนี้ได้
ในชั่วพริบตา สายตาของเพื่อนนักเรียนที่ยืนดูอยู่รอบๆ ที่มองไปที่จูเฟยต่างเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ในใจก็รู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมา
พวกเขาต่างรู้ดีว่า ถ้าซุนหาวทำตามที่จูเฟยต้องการจริงๆ เขาก็คงจะหมดอนาคตในโรงเรียนมัธยมปลายลั่นเฉิงหมายเลขหนึ่งแล้ว ไม่มีทางที่จะล้างความอับอายหรือพลิกสถานการณ์กลับมาได้อีก
เขาจะกลายเป็นตัวตลกที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของโรงเรียนมัธยมปลายลั่นเฉิงหมายเลขหนึ่ง
ซุนหาวในตอนนี้ก็คิดถึงเรื่องนี้เช่นกัน ร่างกายของเขาเริ่มดิ้นรนสุดกำลัง แววตาก็ค่อยๆ เปลี่ยนจากความกลัวในตอนแรกเป็นความแค้นเคือง
เมื่อเห็นดังนั้น แววตาของจูเฟยก็วาบขึ้นด้วยความเย็นชา เท้าที่เหยียบอยู่บนใบหน้าของซุนหาวก็เลื่อนไปที่ลำคอของเขาในทันที
"ยังไง? แกไม่ยอมเหรอ? เชื่อไหมว่าฉันจะฆ่าแกตอนนี้เลย!"
พร้อมกับคำพูดของจูเฟย เท้าที่เหยียบอยู่บนลำคอของซุนหาวก็ออกแรงทันที
ได้ยินเสียง "กรอบๆ" ใบหน้าของซุนหาวก็เปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ พร้อมกับสีหน้าที่กลับมาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอีกครั้ง
"ไอ้บ้า! คนนี้มันบ้าจริงๆ!"
ซุนหาวตะโกนอยู่ในใจ แต่ภายนอกเขากลับรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว
คราวนี้เขามั่นใจว่า คำพูดของจูเฟยเมื่อครู่ไม่ใช่การล้อเล่นแน่นอน ถ้าเขาปฏิเสธข้อเรียกร้องของจูเฟย จูเฟยจะฆ่าเขาจริงๆ
ไม่มีเหตุผลอะไรทั้งนั้น มันเป็นสัญชาตญาณที่ซุนหาวรู้สึกได้
ระหว่างศักดิ์ศรีกับชีวิต ในที่สุดซุนหาวก็เลือกชีวิต
ไม่มีใครที่ไม่กลัวตาย และซุนหาวก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
พูดถึงที่สุดแล้ว ไม่ว่าซุนหาวจะโอหังอวดดีในโรงเรียนแค่ไหน จะหยิ่งผยองขนาดไหน เขาก็แค่นักเรียนอายุราวสิบแปดปีเท่านั้น
เมื่อเทียบกับจูเฟยที่เคยผ่านประสบการณ์เป็นความตายมานับไม่ถ้วนในชาติก่อน เคยเห็นการฆ่าฟันนองเลือดมามากมาย ก็ไม่มีอะไรที่จะเทียบกันได้เลย
ดังนั้น โศกนาฏกรรมของซุนหาวในวันนี้ ก็ถูกกำหนดไว้แล้วตั้งแต่วินาทีที่เขาพยายามยั่วยุจูเฟย
ในตอนนี้ ซุนหาวก็ต้องคุกเข่าทักทายจูเฟย พร้อมทั้ง "แสดง" ทั้งกระโดดกบและเห่าเหมือนหมาภายใต้สายตาของนักเรียนที่ยืนดูอยู่รอบๆ
การกระทำของซุนหาวในตอนนี้ ทำให้นักเรียนที่ยืนดูอยู่รอบๆ หัวเราะเยาะและวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา
พวกเขาไม่มีใครคาดคิดว่า ตอนจบของเหตุการณ์วันนี้ จะลงเอยด้วยการที่ซุนหาวต้องยอมอ่อนข้อและประนีประนอม
ในขณะเดียวกัน ความประทับใจที่พวกเขามีต่อจูเฟยก็เปลี่ยนไปอย่างพลิกหน้ามือเป็นหลังมือ
อย่างน้อยสำหรับบางคน ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ พวกเขาจะไม่กล้าไปหาเรื่องจูเฟยอีก
ไม่เห็นหรือว่าตอนนี้ซุนหาวจบลงอย่างน่าอนาถขนาดไหน?
...
หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เมื่อซุนหาว "แสดง" จบ จูเฟยก็ไม่สนใจอะไรอีก แล้วหันหลังเดินตรงไปทางห้องสมุด
มองดูเงาร่างของจูเฟยที่เดินจากไป ซุนหาวยกมือขึ้นเช็ดเลือดบนใบหน้าอย่างแรง ในดวงตาฉายแววอาฆาตแค้นอย่างบ้าคลั่ง
"ไอ้เวร! จูเฟย! แกรอดูกู! เรื่องวันนี้ ถ้ากูไม่ได้คืนหน้าจากมึง กูขอเขียนแซ่กูกลับหัว!"
หลังจากด่าทอไปพักหนึ่ง ซุนหาวเงยหน้าขึ้นมองผู้คนรอบข้างอย่างไม่ใส่ใจ พบว่าสายตาของทุกคนที่มองมาที่เขาล้วนมีความแปลกประหลาดบางอย่าง
ใบหน้าของซุนหาวกระตุกเล็กน้อย ความเกลียดชังในใจที่มีต่อจูเฟยก็ยิ่งเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า
ตอนนี้เขารู้ตัวว่าไม่มีหน้าจะอยู่ที่นี่ต่อไป หลังจากจ้องมองไปทางที่จูเฟยจากไปอย่างเดือดดาลอีกครั้ง เขาก็ก้มหน้าเดินจากไป
...
ในเวลาเดียวกัน ที่ตึกเรียนไม่ไกลจากที่นั่น ถังเมิ่งหยุนและเพื่อนสนิทของเธอพันถิงถิง ก็บังเอิญได้เห็นเหตุการณ์ที่จูเฟยกระทำต่อซุนหาวเมื่อครู่
ตอนนี้ถังเมิ่งหยุนเอามือหยกปิดริมฝีปากแดงของเธอแน่น ดวงตางามฉายแววตกตะลึงอย่างที่สุด
แม้ว่าตอนนี้เธอจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้เห็นการเปลี่ยนแปลงในนิสัยและการกระทำของจูเฟย แต่ในใจของเธอก็ยังอดรู้สึกช็อกอย่างรุนแรงไม่ได้
"นี่... เป็นจูเฟยคนเดิมจริงๆ หรือ?" ถังเมิ่งหยุนถามตัวเองในใจ
"ว้าว! เมิ่งหยุน เมิ่งหยุน เธอเห็นไหม? เห็นไหม? คนที่ทำให้ซุนหาวดูไม่เหลือสภาพคนเมื่อกี้ เขาเป็นจูเฟยในห้องเราจริงๆ เหรอ?"
ในตอนนั้น พันถิงถิงที่ยืนอยู่ข้างถังเมิ่งหยุน จับแขนของถังเมิ่งหยุนแน่น พูดด้วยความตื่นเต้นและประหลาดใจ
เมื่อถูกพันถิงถิงตะโกนเรียกแบบนั้น ถังเมิ่งหยุนก็ได้สติกลับมาจากความตกตะลึงเมื่อครู่
เธอชายตามองพันถิงถิงอย่างระอา แต่ปากกลับพูดอย่างทำเป็นสงบนิ่งว่า "อืม น่าจะใช่เขานะ"
พันถิงถิงเอียงหัว มองถังเมิ่งหยุนด้วยสีหน้าสงสัยเล็กน้อย
จู่ๆ พันถิงถิงก็ยิ้มแบบมีเลศนัย พูดว่า "หรือว่าเธอเตรียมใจไว้แล้วกับการแสดงออกของจูเฟยวันนี้? ฮิๆ ฉันได้ยินมานานแล้วนะว่า ถึงแม้จูเฟยคนนั้นจะดูเหลวไหลไปหน่อย แต่ว่าเขามีใจให้เธอมาตลอดเลยนะ"
แรกเริ่มเมื่อถังเมิ่งหยุนได้ยินคำพูดแรกของพันถิงถิง หัวใจเธอก็สะดุ้งโหยง กลัวว่าตัวเองจะมีพิรุธอะไรให้เด็กคนนี้จับได้
แต่พอได้ยินคำพูดท่อนหลัง ถังเมิ่งหยุนก็ถอนหายใจโล่งอก รู้ว่าเด็กคนนี้แค่ล้อเล่นกับเธอ ไม่ได้มีความหมายอื่นใด
แต่ก็เพราะเหตุนี้ เธอผู้ซึ่งให้ความสำคัญกับการเรียนมาตลอด ไม่เคยคิดเรื่องชายหญิง ตอนนี้กลับรู้สึกว่าหัวใจเต้นระรัวโดยไม่มีสาเหตุ
แทบจะโดยไม่รู้ตัว ถังเมิ่งหยุนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานที่จูเฟยปกป้องเธอในเหตุการณ์ปล้นธนาคาร รวมถึงความรู้สึกปลอดภัยแปลกใหม่ที่เขามอบให้เธอหลังจากนั้น
"ว้าว ไม่จริงนะเมิ่งหยุน? อย่าบอกนะว่าเธอก็มีใจให้ไอ้หมอนั่นด้วย? นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ"
เมื่อเห็นถังเมิ่งหยุนแสดงสีหน้าผิดปกติเล็กน้อยหลังจากได้ยินคำพูดของเธอ พันถิงถิงก็รู้สึกร้อนใจขึ้นมาทันที
แม้ว่าเธอจะยอมรับว่าการแสดงออกของจูเฟยวันนี้ทำให้คนรู้สึกตกตะลึงและคาดไม่ถึงจริงๆ
แต่ถึงอย่างไรจูเฟยก็เป็นแค่นักเรียนธรรมดาคนหนึ่ง เมื่อเทียบกับคนดังในโรงเรียนคนอื่นๆ ที่พยายามจีบถังเมิ่งหยุน ก็ยังไม่มีอะไรที่เทียบกันได้เลย
ถ้าถังเมิ่งหยุนจะหาแฟน ก็ไม่ควรเลือกคนแบบจูเฟยสิ
"ถิงถิง เธอ...เธอพูดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ? ฉันไม่ได้..."
เมื่อเห็นพันถิงถิงพูดจาไร้สาระมากขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าของถังเมิ่งหยุนก็แดงเรื่อเล็กน้อย พร้อมกับรู้สึกหงุดหงิดในใจ
"หึ! จูเฟยเป็นอะไรไป? เธอไม่รู้หรอกว่าเขาเก่งแค่ไหน เมื่อเทียบกับพวกที่ชอบทำตัวเท่ๆ ต่อหน้าเธอ เขาเก่งกว่าตั้งหลายเท่า"
ถังเมิ่งหยุนคิดในใจเช่นนั้น แม้ว่าตอนนี้เธอจะยังไม่ถึงขั้นชอบจูเฟยจริงๆ
แต่เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไม เมื่อได้ยินพันถิงถิงแสดงท่าทีดูถูกจูเฟย เธอก็อดรู้สึกไม่พอใจไม่ได้
"อ๋อ ถ้างั้นก็ดีแล้ว ดีแล้ว"
หลังจากได้ยินคำพูดของถังเมิ่งหยุน พันถิงถิงก็ถอนหายใจยาว ตบอกตัวเองพลางยิ้มกริ่ม
"ดีอะไรกัน รีบไปกันเถอะ ใกล้จะเริ่มเรียนช่วงเช้าแล้ว ฉันไม่อยากโดนครูจับได้"
ถังเมิ่งหยุนจ้องพันถิงถิงอย่างไม่พอใจ แล้วรีบลากแขนพันถิงถิงเดินไปที่ห้องเรียนโดยไม่พูดอะไร แต่ในใจกลับบ่นงึมงำ "หึ! ไม่รู้ว่าไอ้จูเฟยนั่นจะทำอะไร? ป่านนี้แล้วยังไม่มาเตรียมตัวเรียนช่วงเช้าอีก?"
...


## บทที่ 8 ข้อเรียกร้องของหัวหน้าห้องถัง

จูเฟยไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากเขาจากไป ตอนนี้เขานั่งอยู่ในห้องสมุดกำลังอ่านหนังสือที่เขาต้องการ
ด้วยพลังจิตที่เหนือกว่าคนทั่วไปของเขา จูเฟยอ่านหนังสือได้เร็วมาก แทบจะอ่านสิบบรรทัดในคราวเดียว
เนื้อหาทุกอย่างที่ผ่านสายตาเขาจะถูกส่งผ่านเข้าสมองในทันทีราวกับการถ่ายโอนข้อมูล
ในเวลาอันสั้น จูเฟยก็อ่านหนังสือเกี่ยวกับการแพทย์ไปแล้วกว่าสิบเล่ม
ทำให้เขามีความรู้ความเข้าใจเพียงพอเกี่ยวกับความรู้ทางการแพทย์และชื่อสมุนไพรจีนต่างๆ ของโลกนี้
...
ในช่วงหลายวันต่อมา จูเฟยแทบไม่ได้ไปไหนเลย เขาจมตัวอยู่ในห้องสมุดแห่งนี้ ดูดซับอารยธรรมของโลกนี้อย่างรวดเร็ว
ระหว่างนั้น เจ้าหน้าที่ห้องสมุดก็มาเตือนจูเฟยหลายครั้ง หวังว่าตอนนี้เขาควรให้ความสำคัญกับการเรียนมากกว่า
แต่เรื่องพวกนี้ จูเฟยก็หาข้ออ้างมาปัดไปหมด เขาไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้เลย
สำหรับจูเฟยในตอนนี้ การทำความคุ้นเคยกับโลกนี้และการบำเพ็ญตนของเขาเองเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด
ส่วนเรื่องการเรียนนั้น ไม่ใช่ปัญหาเลย
ด้วยความจำที่ผิดปกติของเขาในตอนนี้ ถ้าอยากจะเรียนจริงๆ ก็ไม่มีความยากลำบากหรือปัญหาใดๆ เลย
ดังนั้น จูเฟยก็ยังคงทำตามใจตัวเอง จมตัวอยู่ในห้องสมุดแห่งนี้ต่อไป
จนกระทั่งผ่านไปอีกสองวัน เมื่อถังเมิ่งหยุนปรากฏตัวต่อหน้าจูเฟยด้วยความโกรธ จูเฟยจึงวางหนังสือที่กำลังอ่านลงด้วยความประหลาดใจ
ถังเมิ่งหยุนโกรธมาก จูเฟยที่เธอคิดว่าเปลี่ยนไปแล้ว กลับไม่ได้เข้าเรียนเลยตลอดห้าวัน
ตอนแรกถังเมิ่งหยุนคิดว่าจูเฟยอาจมีเรื่องอะไร เพราะตอนที่เขาจัดการกับซุนหาวนั้น มีคนเห็นกันหลายคน
ถังเมิ่งหยุนถึงกับกังวลว่า จูเฟยอาจถูกซุนหาวแก้แค้นในภายหลัง จึงไม่ได้มาเรียน
แต่ต่อมาเธอก็ได้ยินจากปากของเพื่อนสนิท พันถิงถิง เกี่ยวกับการกระทำของจูเฟยในช่วงห้าวันที่ผ่านมา
เขา... เขาอยู่ในห้องสมุดตลอดห้าวัน เขาไม่รู้หรือว่าอีกไม่ถึงสองเดือนพวกเขาก็จะต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว? เขาไม่คิดถึงอนาคตของตัวเองเลยหรือ? ไม่กังวลเรื่องการเรียนเลยหรือ?
ถังเมิ่งหยุนเองก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่พอรู้เรื่องพฤติกรรมของจูเฟยในช่วงนี้ อารมณ์ของเธอก็แย่ลงทันที
รวมถึงสายตาที่มองจูเฟยตอนนี้ก็มีความไม่พอใจและโกรธแฝงอยู่
"จูเฟย ช่วยอธิบายหน่อยว่าห้าวันนี้คุณทำอะไรอยู่ที่นี่? ทำไมไม่มาเรียน?"
เมื่อได้ยินคำถามที่เต็มไปด้วยความโกรธของถังเมิ่งหยุน จูเฟยก็ตกใจก่อน แล้วจึงขมวดคิ้ว
พูดตามตรง จูเฟยมีความประทับใจที่ดีต่อถังเมิ่งหยุน
แต่ความประทับใจที่ดีก็คือความประทับใจที่ดี จูเฟยเป็นคนแบบไหน? เขาจะยอมให้คนอื่นมาซักถามง่ายๆ ได้อย่างไร?
ดังนั้นในวินาถัดมา สีหน้าของจูเฟยก็เย็นชาลงทันที รวมถึงน้ำเสียงที่พูดก็เฉยเมย
"คุณเป็นใครของผม? ผมทำอะไรที่นี่ จำเป็นต้องรายงานให้คุณรู้ด้วยหรือ?"
"จูเฟย! คุณ..."
เมื่อได้ยินคำตอบของจูเฟย ถังเมิ่งหยุนก็โกรธจนพูดไม่ออก
เธอชี้นิ้วใส่จูเฟย ไม่รู้จะโต้ตอบอย่างไร แต่ในใจกลับรู้สึกเจ็บปวดอย่างที่สุด
เธอเป็นห่วงเขามาตลอดห้าวัน ในที่สุดก็รวบรวมความกล้ามาหาเขา แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นคำตอบเย็นชาของจูเฟย
และสิ่งที่ทำให้ถังเมิ่งหยุนรู้สึกเจ็บปวดมากกว่านั้นคือ ท่าทีเฉยเมยของจูเฟย ราวกับว่าการที่เธอเป็นห่วงเขาเป็นเรื่องเกินจำเป็น
ในทันใด ดวงตางามของถังเมิ่งหยุนก็มีน้ำตาเอ่อคลอ
"จูเฟย! คุณร้ายกาจ! ฉัน... ฉัน... ฉัน..."
ถังเมิ่งหยุนพูด "ฉัน" อยู่นาน แต่ก็พูดไม่ออกสักประโยคเดียว เธอโกรธจูเฟยจริงๆ
ลองคิดดู ถังเมิ่งหยุนเป็นใคร? หัวหน้าห้องของม.6/1 นางฟ้าประจำโรงเรียนที่ทุกคนในโรงเรียนมัธยมปลายลั่นเฉิงหมายเลขหนึ่งยอมรับ ลูกสาวคนโปรดของครอบครัว เคยมีใครทำให้เธอต้องเจ็บปวดแบบนี้? เคยมีใครทำให้เธอต้องเสียใจ?
แต่ตอนนี้ จูเฟยคนน่าเกลียดตรงหน้านี้กลับทำแบบนั้น และยังทำอย่างไม่ใส่ใจอีกด้วย
พอถังเมิ่งหยุนนึกถึงเรื่องนี้ ความเจ็บปวดในใจก็พลุ่งพล่านขึ้นมาโดยไม่อาจควบคุม พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา "ปลั๊กๆ"
เมื่อเห็นถังเมิ่งหยุนร้องไห้ขึ้นมาทันที จูเฟยก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ
เขาไม่คิดว่าคำพูดของตัวเองเพียงประโยคเดียวจะทำให้ถังเมิ่งหยุนมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ ในใจอดยิ้มขื่นๆ ไม่ได้
ไม่ว่าจะอย่างไร ถังเมิ่งหยุนก็ถือว่าเป็นเพื่อนครึ่งคนของเขา ท่าทีที่เขาแสดงออกต่อเธอเมื่อครู่นี้ อาจจะรุนแรงเกินไปจริงๆ หรือเปล่า?
เมื่อนึกถึงตอนที่อยู่ในธนาคาร เด็กสาวคนนี้เผชิญหน้ากับปากกระบอกปืนของตำรวจมากมายขนาดนั้น แต่ยังกล้ายืนออกมาปกป้องเขาโดยไม่ลังเล หลังจากนั้นยังห่วงใยเขาอย่างจริงใจ ใจของจูเฟยก็อ่อนลงเล็กน้อย
เขาจัดท่านั่งให้ตรงขึ้นเล็กน้อย มองถังเมิ่งหยุนพร้อมรอยยิ้มขื่นๆ แล้วพูดว่า "นี่หัวหน้าห้องถัง เธอไม่คิดว่าทำเกินไปหน่อยหรือ? แค่อยากให้ฉันอธิบาย ไม่จำเป็นต้องทำขนาดนี้นี่นา?"
คำพูดของจูเฟยไม่เพียงไม่ทำให้ถังเมิ่งหยุนหยุดร้องไห้ แต่กลับทำให้เธอร้องไห้หนักกว่าเดิม
เธอเช็ดน้ำตาพลางสะอื้นพูดว่า "ใคร...ใครจะให้นายอธิบายกัน? ฉันแค่เสียใจ นายไม่รู้หรอกว่าช่วงนี้ฉันเป็นห่วงนายแค่ไหน นึกว่านายเป็นอะไรไปแล้ว แต่นาย...ฮือๆ..."
แรกเริ่มจูเฟยรู้สึกงงกับคำพูดแรกของถังเมิ่งหยุน คิดในใจว่า "ผู้หญิงช่างไม่มีเหตุผลจริงๆ เมื่อกี้ยังโกรธจัดมาเถียงกับเรา ตอนนี้กลับบอกว่าไม่ต้องอธิบายแล้ว"
แต่เมื่อได้ยินคำพูดท่อนหลังของถังเมิ่งหยุน หัวใจของจูเฟยก็รู้สึกราวกับมีอะไรบางอย่างมาสัมผัสเบาๆ ทำให้รู้สึกอบอุ่น
ที่แท้เด็กสาวคนนี้ที่แสดงออกแบบนั้นเพราะเป็นห่วงเขา ดูเหมือนว่าเขาเข้าใจผิดเธอจริงๆ
คิดได้ดังนั้น จูเฟยก็ละทิ้งท่าทีเย็นชาก่อนหน้านี้ เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงอ่อนโยนพูดว่า "พอเถอะๆ คนขี้แย นี่ฉันเข้าใจผิดเธอไปแล้ว ขอโทษนะ"
สำหรับจูเฟย การยอมรับความผิดของตัวเองไม่ใช่เรื่องที่ทำไม่ได้ เขาไม่เคยแต่งเติมอะไร ยิ่งไม่หาข้ออ้างเพื่อหลีกเลี่ยง ผิดก็คือผิด
โดยเฉพาะเมื่อเผชิญหน้ากับคนที่ห่วงใยและใส่ใจเขา เขายิ่งไม่มีความคิดที่จะปฏิเสธหรือลังเลใดๆ
อาจเป็นเพราะรู้สึกได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของจูเฟย ถังเมิ่งหยุนที่กำลังร้องไห้ไม่หยุดก็ค่อยๆ สงบลง
แต่ดูเหมือนเธอจะไม่พอใจกับคำเรียกของจูเฟยเมื่อครู่ จึงเม้มปากน้อยๆ พูดอย่างงอนๆ ว่า "ใครบอกว่าฉันเป็นคนขี้แยกัน? จูเฟย นายชอบแกล้งฉันจริงๆ เลย"
พอพูดจบ ถังเมิ่งหยุนก็เห็นสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้มของจูเฟยในตอนนี้ รู้ว่าเมื่อครู่เขาแค่ล้อเล่นกับเธอ ใบหน้าสวยก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันที
แต่ปากก็ยังฝืนพูดว่า "ยังไงก็ช่าง เมื่อกี้นายแกล้งฉันแน่ๆ ฉัน...ฉันจะไม่สนใจนายอีกแล้ว"
เห็นใบหน้าของถังเมิ่งหยุนที่แสดงความน่ารักเฉพาะตัวของสาวน้อยในตอนนี้ จูเฟยก็อดขำในใจไม่ได้ จึงแกล้งถามยิ้มๆ ว่า "แน่ใจเหรอ?"
"อืม แน่ใจ"
ตอนนี้ถังเมิ่งหยุนก็แกล้งทำท่าจริงจัง แต่พอสายตาเธอสบกับดวงตาของจูเฟย ทั้งสองคนก็หลุดขำพรืดออกมาพร้อมกัน ทำให้ความไม่สบายใจก่อนหน้านี้หายไปในทันที
...
หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ถังเมิ่งหยุนจึงรวบรวมสติอารมณ์ใหม่ แล้วมองไปที่จูเฟยด้วยสีหน้าจริงจังถามว่า "จูเฟย ตอนนี้เธอคงจะบอกฉันได้แล้วใช่ไหม ว่าทำไมช่วงนี้เธอถึงอยู่ที่นี่? ไม่ไปเรียนในห้องเรียน?"
"อย่าบอกนะว่าเธอกลัวซุนหาวคนนั้นจะแก้แค้น เลยไม่กล้าไป ฉันไม่เชื่อหรอก"
เมื่อได้ยินถังเมิ่งหยุนพูดถึงซุนหาว ดวงตาของจูเฟยฉายแววประหลาดใจขึ้นมาก่อน แต่เขาก็เข้าใจในใจทันที
แต่พอนึกถึงคำถามที่ถังเมิ่งหยุนถามอีกครั้ง เขาก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที
มาถึงตอนนี้ จูเฟยเข้าใจแล้วว่าเด็กสาวคนนี้กำลังเป็นห่วงเขา เขาไม่สามารถปฏิบัติต่อเธอแบบที่ผ่านมาได้อีกต่อไป
แต่บางเรื่อง เขาก็ไม่สามารถอธิบายให้ถังเมิ่งหยุนเข้าใจได้
ดังนั้นหลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง จูเฟยจึงได้แต่มองถังเมิ่งหยุนด้วยรอยยิ้มขื่นๆ พลางพูดว่า "นี่หัวหน้าห้องถัง เราจะไม่จับประเด็นนี้ไว้ตลอดได้ไหม? ตอนนี้มันทำให้ผมลำบากใจจริงๆ"
"ฮึ! มีเรื่องอะไรกันที่จะสำคัญไปกว่าการเรียนของพวกเราตอนนี้? แล้วอีกอย่าง ฉันเป็นหัวหน้าห้องของเธอนะ การเป็นห่วงสถานการณ์ของเธอก็เป็นเรื่องที่สมควรทำ"
สำหรับคำตอบของจูเฟย ถังเมิ่งหยุนดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด จึงแค่นเสียงฮึดฮัดออกมา
เห็นแบบนั้น จูเฟยก็รู้สึกหมดปัญญาจริงๆ
ในที่สุดเขาก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นแบบยอมแพ้ ทำท่าเหมือนตัดสินใจแล้วพูดว่า "ที่ผมอยู่ที่นี่ ผมก็มีเรื่องของผมเอง คุณพูดตรงๆ เลยดีกว่า จะให้ผมทำยังไง? ผมจะทำตามที่คุณบอก"
เมื่อเห็นท่าทางเหมือนกำลังแกล้งทำเป็นไม่สนใจของจูเฟย ถังเมิ่งหยุนก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นดวงตางามของเธอก็เป็นประกายวาบขึ้นมา มุมปากปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ราวกับ "แผนสำเร็จ"
"ดี จูเฟย นี่เป็นคำพูดของเธอเองนะ ถึงเวลาอย่าได้คิดกลับคำล่ะ"
"อืม พูดมาเถอะ ผมไม่มีทางกลับคำหรอก"
ตอนนี้จูเฟยก็เห็นรอยยิ้ม "แปลกๆ" ที่มุมปากของถังเมิ่งหยุนเหมือนกัน แต่เขาดูเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจ
เพราะในความคิดของเขา ถังเมิ่งหยุนเป็นเด็กสาวที่ค่อนข้างซื่อๆ เขาไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะมีวิธีอะไรที่จะจัดการกับเขาได้ อย่างมากก็คงจะเอาเรื่องการเรียนมาบังคับเขาเท่านั้น
และแล้ว หลังจากได้รับคำตอบยืนยันจากจูเฟย ถังเมิ่งหยุนก็พูดต่อทันทีว่า "อีกประมาณครึ่งเดือน พวกเราม.6 ก็จะมีการสอบจำลองอีกครั้ง ถ้าคะแนนสอบของเธอสามารถติดอันดับ 20 คนแรกของห้องเราได้ ฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องการเรียนของเธออีก"
"แต่ถ้าเธอทำไม่ได้ตามนั้น ฮึฮึ งั้นต่อไปเธอก็ต้องเชื่อฟังฉันแล้วไปเรียนในห้องเรียนให้ดีๆ ว่าไง? จูเฟย ตอนนี้เธอคงไม่ปฏิเสธคำพูดของตัวเองใช่ไหม?"


## บทที่ 9 การแก้แค้นของซุนหาว

เมื่อเห็นรอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปากของถังเมิ่งหยุน จูเฟยก็รู้สึกอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนที่มุมปากของเขาจะค่อยๆ โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเช่นกัน
จูเฟยรู้ดีว่า เจ้าของร่างเดิมของเขานั้น เคยมีผลการเรียนที่แย่มาก อยู่ในอันดับท้ายๆ ของห้องเรียนเสมอ
ตอนนี้ถังเมิ่งหยุนเอาคะแนนสอบจำลองในอีกครึ่งเดือนข้างหน้ามาเป็นเดิมพัน ถ้าเป็นจูเฟยคนเดิม คงไม่มีทางทำได้ตามที่เธอต้องการแน่นอน
แต่ตอนนี้น่ะ...
จูเฟยคิดถึงตรงนี้ ในใจก็รู้สึกขำ แต่ปากกลับพยักหน้าตอบว่า "แน่นอนว่าไม่มีทาง เรามารอดูกันอีกครึ่งเดือนข้างหน้าก็แล้วกัน แต่ก่อนถึงตอนนั้น เธอห้ามมา 'รบกวน' ฉันอีกนะ"
คำพูดของจูเฟยทำให้ถังเมิ่งหยุนชะงักไปทันที
เธอเงยหน้าขึ้นมองสีหน้าของจูเฟยอย่างพินิจพิเคราะห์ เห็นว่าเขาแสดงสีหน้ามั่นใจและจริงจัง ไม่เหมือนกำลังล้อเล่นกับเธอ ในใจรู้สึกสงสัยเล็กน้อย พร้อมกับรู้สึกไม่พอใจนิดหน่อยกับคำพูดที่ว่า "ห้ามมา 'รบกวน' เขา"
"ฮึ! ไอ้จูเฟยเหม็น จูเฟยแย่ จะหลงตัวเองไปไหน ทั้งโรงเรียนมัธยมปลายลั่นเฉิงหมายเลขหนึ่ง คนที่อยากให้คุณหนูอย่างฉันไป 'รบกวน' มีตั้งแปดร้อยถึงพันคน แค่หน้าตาน่ารำคาญของนายน่ะ ฉันต้องกินบ้าอะไรถึงจะมา 'รบกวน' นายกัน"
ถังเมิ่งหยุนคิดในใจอย่างแค้นเคือง จนสีหน้าของเธอค่อยๆ เปลี่ยนเป็นขบฟันกรอดๆ
ภาพนี้ทำให้จูเฟยรู้สึกงงงวย ไม่เข้าใจว่าเด็กคนนี้กำลังเป็นอะไรอีก
แต่ตอนนี้เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แค่เงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาที่แขวนอยู่ไม่ไกล พบว่าถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว
ดังนั้นจูเฟยจึงเก็บหนังสือในมือ ลุกขึ้นยืนแล้วพูดกับถังเมิ่งหยุนว่า "เด็กน้อย ถึงเวลาแล้ว ถ้าเธอไม่มีธุระอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อนนะ"
เมื่อได้ยินคำพูดของจูเฟย ถังเมิ่งหยุนถึงได้หลุดออกจากภวังค์ที่กำลังด่าจูเฟยอยู่ในใจ
เธอจ้องจูเฟยอย่างไม่สบอารมณ์ พองแก้มป่องๆ พูดอย่างหงุดหงิดว่า "เฮ้ย จูเฟย นายเรียกใครว่าเด็กน้อยกัน ห้ามเรียกฉันแบบนั้นอีกนะ"
หยุดไปครู่หนึ่ง ถังเมิ่งหยุนพูดต่อว่า "งั้นเอาอย่างนี้ เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวนาย ถือว่าเป็นการขอบคุณสำหรับครั้งที่แล้ว ว่าไง รู้สึกเป็นเกียรติมากใช่ไหมล่ะ"
จูเฟยมองถังเมิ่งหยุนอย่างแปลกๆ คิดในใจว่า "วันนี้ฉันถึงได้รู้ว่า เด็กคนนี้ไม่ใช่แค่โง่จนน่ารัก แต่ยังมีนิสัยเย่อหยิ่งด้วย"
แต่เขาไม่ได้พูดออกมา เพียงแค่พยักหน้าและตอบตกลงอย่างไม่เกรงใจ
พูดตามตรง ถึงแม้ถังเมิ่งหยุนจะมี "ข้อบกพร่อง" เล็กๆ น้อยๆ แบบนั้น แต่จูเฟยก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจแต่อย่างใด
เขามองออกว่าถังเมิ่งหยุนมีจิตใจที่บริสุทธิ์และใจดีโดยธรรมชาติ รวมถึงความจริงใจที่มีต่อจูเฟยที่มาจากก้นบึ้งของหัวใจเธอ
การได้อยู่กับเด็กสาวคนนี้ ทำให้จูเฟยรู้สึกผ่อนคลายและมีความสุขอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
...
ไม่นานทั้งสองก็เดินออกจากห้องสมุดด้วยกัน มุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่ของมหาวิทยาลัยที่อยู่ไกลออกไป
ก่อนหน้านี้ในระหว่างที่คุยกัน ถังเมิ่งหยุนได้บอกจูเฟยแล้วว่าครั้งนี้เธอจะเลี้ยงอาหารดีๆ เขา ดังนั้นทิศทางที่พวกเขาเดินไปจึงไม่ใช่โรงอาหารของมหาวิทยาลัย
เมื่อทั้งสองเดินออกจากประตูมหาวิทยาลัยและกำลังเดินไปทางขวา จู่ๆ ก็มีวัยรุ่น 5-6 คนที่แต่งตัวฉูดฉาดและย้อมผมสีต่างๆ โผล่ออกมาจากมุมถนน
พวกเขาเห็นจูเฟยก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบล้อมจูเฟยและถังเมิ่งหยุนไว้ทันที
บางคนถึงกับหยิบท่อนเหล็กที่ส่องประกายวาววับออกมาจากตัว แล้วตบมือตัวเองไปมาพลางยิ้มเยาะอย่างเย็นชา
เมื่อถังเมิ่งหยุนเห็นสถานการณ์เช่นนี้ เธอก็นึกถึงเหตุการณ์ปล้นธนาคารที่เธอเจอเมื่อไม่กี่วันก่อนโดยไม่ตั้งใจ ใบหน้าสวยของเธอซีดขาวลงทันที
"พวก...พวกนายจะทำอะไร? ทำไมถึงมาขวางทางพวกเราแบบนี้?"
ถังเมิ่งหยุนพยายามรวบรวมความกล้า พูดพลางจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อยืนบังจูเฟย แต่กลับถูกจูเฟยคว้าแขนไว้ทันที
"เด็กน้อย อย่าทำอะไรโง่ๆ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ"
จูเฟยดุเบาๆ จากนั้นก็มองตรงไปที่ชายหนุ่มผมย้อมสีเหลืองคนหนึ่งในกลุ่ม
"ซุนหาว นายนี่เอง!"
เมื่อได้ยินจูเฟยเรียกชื่อตัวเอง ซุนหาวที่ยืนอยู่ในกลุ่มก็กระซิบบางอย่างกับชายหนุ่มที่สวมสร้อยคอรูปหัวกะโหลกที่ยืนอยู่ข้างๆ ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มอำมหิตขึ้นมา แล้วก้าวออกมาจากกลุ่ม
"ฮึๆ จูเฟย ยังไงล่ะ? แกคงไม่คิดใช่ไหม? ตอนนั้นแกกล้าทำให้ฉันขายหน้าต่อหน้าคนมากมายขนาดนั้น วันนี้ฉันจะให้แกได้ชดใช้! ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันจะให้แกได้ 'สนุก' อย่างเต็มที่เลย"
ซุนหาวหัวเราะอย่างหยิ่งผยอง ดวงตาฉายแววอาฆาตแค้นอย่างรุนแรง จ้องมองไปที่จูเฟยไม่วางตา!
แต่เมื่อสายตาของเขาเห็นถังเมิ่งหยุนที่ยืนอยู่ข้างจูเฟยชัดๆ ใบหน้าของเขาก็แสดงความประหลาดใจออกมาก่อน จากนั้นก็เป็นความสงสัย และในที่สุดก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเย็นชาอย่างเข้มข้น
จูเฟยรู้สึกได้ว่าตอนที่ซุนหาวเห็นถังเมิ่งหยุนที่อยู่ข้างๆ เขา รอยยิ้มเย็นชาที่มุมปากของเขานั้น ดูเหมือนจะซ่อนบางสิ่งที่เขาไม่รู้เอาไว้
ที่จริงแล้ว ความรู้สึกของจูเฟยก็ไม่ได้ผิดเลย
ถังเมิ่งหยุนในฐานะดอกไม้ประจำโรงเรียนมัธยมปลายลั่นเฉิงหมายเลขหนึ่ง ย่อมมีคนมาจีบไม่น้อย และกัวเส้าจวินผู้เป็นบุคคลที่มีอิทธิพลในโรงเรียนของพวกเขา ก็เป็นหนึ่งในคู่แข่งที่แข็งแกร่งที่สุด
เขาเคยประกาศต่อหน้าคนมากมายในโรงเรียนว่า หากใครกล้าเข้าใกล้ถังเมิ่งหยุนตามอำเภอใจ เขาจะทำให้คนผู้นั้นต้องทุพพลภาพไปตลอดชีวิต
และในฐานะที่กัวเส้าจวินเป็นลูกชายประธานกรรมการกลุ่มบริษัทกั๋ว คำพูดที่เขาประกาศออกมา คนธรรมดาย่อมไม่กล้าขัดใจ กลัวว่าหากพลาดพลั้งไป อาจนำความหายนะมาสู่ตัวเอง
ซุนหาวเห็นได้ชัดว่าคิดถึงจุดนี้ แม้ว่าก่อนหน้านี้ เขาซุนหาวจะเป็นคนที่มีอิทธิพลพอสมควรในหมู่นักเรียนโรงเรียนมัธยมปลายลั่นเฉิงหมายเลขหนึ่ง
แต่เมื่อเทียบกับกัวเส้าจวินคนนั้น เขาก็ไม่ได้เป็นอะไรเลย
ตอนนี้เขาเห็นจูเฟยอยู่กับถังเมิ่งหยุน และดูจากท่าทางของพวกเขาทั้งสอง ความสัมพันธ์ดูเหมือนจะดีมากด้วย
ไม่ว่าเดี๋ยวจูเฟยจะถูกเขาจัดการจนเป็นอย่างไร เขาก็ตัดสินใจแล้วว่า ถึงเวลานั้นเขาจะต้องรายงานเรื่องนี้ให้กัวเส้าจวินรู้
ถ้าโชคดี บางทีเขาซุนหาวอาจได้รับการยอมรับจากกัวเส้าจวิน แล้วอนาคตของเขาซุนหาวก็จะมีโอกาสรุ่งโรจน์อย่างมาก
คิดถึงตรงนี้ ใบหน้าที่เดิมทีแย้มยิ้มเย็นชาของซุนหาว ก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ
"จูเฟย ถ้าตอนนั้นแกตายจริงๆ ก็อย่าโทษฉัน ถ้าจะโทษก็โทษตัวเองที่ไม่รู้จักมองการณ์ไกล กล้าดีมาอยู่กับผู้หญิงที่คุณเส้าหมายตา นี่มันเหมือนคนแก่ผูกคอตาย อยากตายเร็วๆ เลยสินะ!"
คำพูดที่ดูประหลาดและกะทันหันของซุนหาว ทำให้จูเฟยงงเล็กน้อย จากนั้นก็ขมวดคิ้วอย่างหนัก
"ซุนหาว แกหมายความว่าไง พูดให้ชัดๆ หน่อย!"
แต่พอจูเฟยพูดจบ ถังเมิ่งหยุนที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา ใบหน้างามก็เปลี่ยนไปทันที
เธอไม่รอให้ซุนหาวตอบ รีบอธิบายให้จูเฟยฟังอย่างร้อนรน: "จู...จูเฟย อย่าไปฟังซุนหาวพูดเหลวไหล ฉันกับกัวเส้าจวินไม่มีความสัมพันธ์อะไรกันเลย อย่าเข้าใจผิดนะ"
พูดจบ ถังเมิ่งหยุนก็หันไปทางซุนหาว ใบหน้างามปรากฏแววโกรธ ตะโกนใส่ซุนหาว: "ซุนหาว! ถ้าแกกล้าทำอะไรจูเฟย ฉันถังเมิ่งหยุนขอสาบานว่า ตอนนั้นฉันจะไม่ปล่อยแกไว้แน่!"
มาถึงตอนนี้ ถังเมิ่งหยุนก็เห็นสถานการณ์ชัดเจนแล้ว รู้ว่านี่เป็นการแก้แค้นจูเฟยของไอ้ซุนหาวนั่น ไม่ใช่เรื่องอย่างที่เธอคิดไว้ก่อนหน้านี้
ดังนั้นตอนนี้ถังเมิ่งหยุน ความกังวลในใจที่มีก่อนหน้านี้ก็น้อยลงไปมาก
เธอเชื่อว่าถ้าเธอยืนกรานปกป้องจูเฟย ด้วยความที่ซุนหาวรู้จักเธอดี เขาคงไม่กล้าทำอะไรจูเฟยอีกแน่นอน
และแล้ว เมื่อซุนหาวได้ยินคำพูดของถังเมิ่งหยุน สีหน้าที่กำลังเยาะเย้ยของเขาก็แข็งค้างทันที ตามด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงอย่างรุนแรง
"จูเฟย นายเป็นผู้ชายนะ จะมาหลบอยู่หลังผู้หญิงได้ยังไง? นายยังมี 'ไข่' อยู่รึเปล่าเนี่ย?"
จริงอยู่ที่ซุนหาวไม่กล้าขัดใจถังเมิ่งหยุน ไม่ต้องพูดถึงว่าเธอเป็นผู้หญิงที่กัวเส้าจวินหมายปอง แค่พื้นเพของเธอเองก็ทำให้ซุนหาวไม่กล้าที่จะไม่สนใจคำพูดของถังเมิ่งหยุนแล้ว
แต่ซุนหาวก็ไม่ยอมแพ้ เขาไม่ยอมจริงๆ เขาอุตส่าห์เชิญพี่โกวโล่วหัวหน้าแก๊งในเขตเป่ย์เฉิงมาได้ ถ้าจะให้เขาพาคนกลับไปเฉยๆ แบบนี้ เขายอมรับไม่ได้จริงๆ
ถ้าเขาทำแบบนั้นจริงๆ ต่อไปเขาก็คงไม่ต้องอยู่ในเมืองลั่นเฉิงนี้อีกแล้ว
"พอได้แล้ว! เสี่ยวซุนโถว จะมาพูดอะไรกับพวกมันมากมาย? ตีให้เสร็จแล้วจบเรื่องไปเลย ถ้าผู้หญิงคนนั้นจะมายุ่ง ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะลากเธอลงน้ำไปด้วย"
"จิ๊ะๆ ของดีจริงๆ เลย ฉันพี่โกวโล่วเล่นผู้หญิงมาตั้งเยอะ แต่ยังไม่เคยได้เล่นสาวใสๆ ระดับนางงามมหาลัยแบบนี้เลย"
พี่โกวโล่วที่สวมสร้อยคอรูปหัวกะโหลก พูดไปพลางจ้องมองถังเมิ่งหยุนไปพลาง
แววตาของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ
ซุนหาวที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นท่าทางแบบนั้น กำลังจะก้าวไปเตือนพี่โกวโล่วเรื่องฐานะของถังเมิ่งหยุน แต่จู่ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าที่เป็นกังวลเล็กน้อยก็เปลี่ยนเป็นผ่อนคลายทันที
เขามองไปที่จูเฟยและถังเมิ่งหยุนที่อยู่ข้างหน้า ในดวงตาฉายแววอำมหิตพร้อมกับคิดในใจอย่างชั่วร้าย: "ถังเมิ่งหยุน ถังเมิ่งหยุน คนอื่นอาจจะเกรงใจฐานะของเธอ แต่พี่โกวโล่วไม่ใช่คนธรรมดา เขาไม่กลัวพื้นเพของเธอหรอก"
"เชื่อว่าถึงคุณเส้าจะรู้เรื่อง เขาก็คงไม่กล้าหาเรื่องพี่โกวโล่วเพราะเรื่องแบบนี้หรอก เมื่อกี้ฉันโง่จริงๆ ถึงกับลืมพื้นเพของพี่โกวโล่วไปได้"
ไม่รู้ทำไม เมื่อถังเมิ่งหยุนสบตากับสายตาที่ไร้ยางอายของพี่โกวโล่ว หัวใจของเธอก็เต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูก
มือหยกของเธอกำแขนของจูเฟยแน่น ฝ่ามือมีแต่เหงื่อ
ตอนนี้จูเฟยแน่นอนว่าสังเกตเห็นความกังวลในใจของถังเมิ่งหยุน เขาจึงยิ้มพลางยื่นมือไปตบมือเธอเบาๆ ปลอบใจว่า: "ไม่ต้องกลัว ฉันจัดการเอง"
พูดจบ จูเฟยก็เงยหน้าขึ้นมองพี่โกวโล่วและซุนหาวที่อยู่ตรงข้าม ดวงตาเปล่งประกายฆาตกรรม!
ได้ยินเขาพูดด้วยน้ำเสียงต่ำแต่คมกริบว่า: "ปล่อยให้เพื่อนฉันไป ฉันจะอยู่ ไม่งั้น พวกแกจะต้องตายกันหมด!"


## บทที่ 10 ชิวรั่วเสวี่ยลงมือ!

เมื่อได้ยินคำพูดของจูเฟยอย่างกะทันหัน บรรยากาศในที่นั้นเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงหัวเราะจะระเบิดออกมาจากกลุ่มคนที่นำโดยพี่โกวโล่วและซุนหาว
โดยเฉพาะพี่โกวโล่วและซุนหาว ทั้งสองมองจูเฟยราวกับมองคนโง่
"ไอ้หนู! ปากเก่งนักนะ! กูพี่โกวโล่วอยู่ในเมืองลั่นเฉิงมานาน วันนี้เพิ่งเคยเจอไอ้โง่ที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำแบบมึงเป็นครั้งแรก!"
พี่โกวโล่วพูดอย่างเยาะเย้ย แล้วหัวเราะเย็นชาพลางกล่าวว่า "วันนี้กูอยากรู้นักว่ามึงจะทำให้พวกกูตายยังไง ฮ่าๆๆ...!"
พูดจบ เสียงหัวเราะของพี่โกวโล่วก็หยุดกะทันหัน ใบหน้าฉายแววโหดเหี้ยม พลางโบกมือให้คนที่อยู่ในที่นั้น
"จัดการมันให้พิการไปเลย! จับผู้หญิงคนนั้นมาให้กู เดี๋ยวกูจะข่มขืนนางต่อหน้ามัน ดูซิว่ามันจะกล้าเก่งต่อหน้ากูอีกไหม!"
พอพี่โกวโล่วพูดจบ วัยรุ่นทั้งสี่คนที่ถือท่อนเหล็กก็ยิ้มอย่างชั่วร้าย ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้จูเฟยและถังเมิ่งหยุน
"อยากตาย!"
ความโกรธแค้นในดวงตาของจูเฟยไม่อาจระงับได้อีกต่อไป บารมีของผู้นำในชาติก่อนผสานกับความแค้นอันมหาศาลในร่างของเขา ระเบิดออกมาในชั่วขณะนี้!
อำนาจอันน่าเกรงขามที่ไม่อาจจินตนาการได้ ทำให้วัยรุ่นทั้งสี่ที่เพิ่งเดินเข้ามาต้องชะงักฝีเท้าและหยุดหายใจไปชั่วขณะ
รวมถึงสีหน้าของพวกเขาที่แสดงความหวาดกลัวอย่างปิดไม่มิด ราวกับว่าถ้าพวกเขายังขยับอีก จูเฟยจะเหมือนราชาผู้ครองแผ่นดินที่จะสังหารพวกเขาทีละคน
แม้แต่พี่โกวโล่วและซุนหาวที่อยู่ด้านหลังก็รู้สึกเหมือนมีภูเขาทั้งลูกกดทับหัวใจ ทำให้พวกเขารู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอก
"ลงมือ! รีบลงมือเร็วเข้า! ทำให้มันพิการ! รีบทำให้มันพิการ!"
พี่โกวโล่วพยายามกดข่มความตกใจในใจ จนถึงกับกรีดร้องอย่างคลุ้มคลั่ง ราวกับว่าเขาต้องใช้วิธีนี้เท่านั้นถึงจะบรรเทาแรงกดดันอันรุนแรงที่จูเฟยมอบให้เขาได้
"โครมๆ... โครมๆๆ!"
แต่ในตอนนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์ดังกึกก้องขึ้นที่ข้างหูของทุกคนในที่นั้น
ทุกคนมองไปอย่างตกตะลึง เห็นรถตำรวจปาสสาทที่อยู่ไม่ไกลจากพวกเขา กำลังแล่นด้วยความเร็วสูงมุ่งหน้ามาทางพวกเขา!
เพียงชั่วครู่ รถตำรวจก็ส่งเสียง "เอี๊ยด" จอดข้างๆ จูเฟยและถังเมิ่งหยุน
ประตูรถเปิดออก หญิงสาวสวยในชุดตำรวจ เอวบาง ขายาว หน้าตางดงาม บุคลิกเย็นชาแต่แฝงความเฉียบขาด ก้าวออกมาจากรถ
คนผู้นี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหัวหน้าทีมสืบสวนชิวรั่วเสวี่ย ผู้ที่เคยร่วมเผชิญเหตุปล้นธนาคารกับจูเฟยและถังเมิ่งหยุน!
ตอนนี้ดวงตางามของเธอกวาดมอง ผ่านวัยรุ่นนักเลงทั้งสี่ที่กำลังจะล้อมโจมตีจูเฟย แล้วจึงมองไปที่ซุนหาวและพี่โกวโล่วที่กำลังตกตะลึง
ในที่สุด เธอก็เก็บสายตาอันงดงามกลับมา แล้วมองไปที่จูเฟยและถังเมิ่งหยุนที่อยู่ข้างๆ
เธอพยักหน้าเบาๆ ให้กับถังเมิ่งหยุนที่ใบหน้าซีดเล็กน้อยเป็นการทักทาย ก่อนจะเลื่อนสายตากลับไปมองที่จูเฟยอีกครั้ง
"จูเฟย เดี๋ยวไปสถานีตำรวจกับฉันหน่อย มีเรื่องอยากจะคุยด้วย"
ใบหน้าของจูเฟยฉายแววประหลาดใจ เขาไม่คิดว่าชิวรั่วเสวี่ยจะมาปรากฏตัวที่นี่ในจังหวะเช่นนี้พอดี
แต่เมื่อได้ยินคำพูดของชิวรั่วเสวี่ย เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางมองไปที่เธอและพูดว่า "มีอะไรหรือ พูดตรงนี้ไม่ได้เหรอ?"
ชิวรั่วเสวี่ยส่ายหน้าเบาๆ พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "ไม่ได้ พูดตรงนี้ไม่สะดวก และฉันก็ไม่สามารถให้สิ่งที่คุณควรจะได้รับก่อนหน้านี้ได้"
คำพูดของชิวรั่วเสวี่ยทำให้จิตใจของจูเฟยสั่นไหวเล็กน้อย
เขานึกขึ้นได้ว่า หลังจากเหตุการณ์ปล้นธนาคารครั้งนั้น ชิวรั่วเสวี่ยเคยบอกว่าจะยื่นเรื่องขอเงินรางวัลนำจับให้เขา
"หรือว่าวันนี้เธอมาเพราะเรื่องนี้?"
เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ จูเฟยลังเลเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าให้ชิวรั่วเสวี่ยและพูดว่า "ได้ แต่ว่า..."
"ไอ้พวกโง่! พวกแกยังจะยืนเหม่ออยู่ทำไม? รีบจัดการไอ้หมอนั่นซะ!"
ก่อนที่จูเฟยจะพูดจบ พี่โกวโล่วที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็ตะโกนด้วยความไม่พอใจใส่วัยรุ่นนักเลงทั้งสี่คน
เมื่อได้ยินคำพูดที่หยาบคายเหลือเกินของพี่โกวโล่ว สีหน้าของจูเฟยและชิวรั่วเสวี่ยต่างก็เย็นชาลงพร้อมกัน
ก่อนที่จูเฟยจะทันได้ทำอะไร ชิวรั่วเสวี่ยก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พูดคำเย็นเยียบออกมาคำเดียว "ไสหัวไป!"
"ฮึๆ สาวน้อยดุดันดีนี่ เธออยู่หน่วยไหน? บอกมาให้ฟังหน่อยสิ ฉันสนิทกับหัวหน้าหมู่ของพวกเธอนะ"
แต่ใครจะคิด พอเห็นชิวรั่วเสวี่ยออกมา ท่าทีของพี่โกวโล่วก็เปลี่ยนไปในทันที
สีหน้าที่เคยบึ้งตึงและดูอำมหิตก็กลายเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ในพริบตา
ดูจากสีหน้าที่ผ่อนคลายและภาคภูมิใจของเขา เห็นได้ชัดว่าไม่ได้สนใจในสถานะตำรวจของชิวรั่วเสวี่ยเลยแม้แต่น้อย
"ว่าไง คุณตำรวจสาว สนใจมาสนุกกับน้องชายคนนี้สักหน่อยไหม? ถ้าเธอทำให้ฉันมีความสุขได้ ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะพูดดีๆ กับหัวหน้าหมู่ให้นะ"
ขณะพูด สายตาของพี่โกวโล่วก็เริ่มกวาดมองร่างของชิวรั่วเสวี่ยอย่างไม่เกรงใจ
"จิ๊ๆ ของดีจริงๆ นึกไม่ถึงว่าวันนี้พี่โกวโล่วจะโชคดีขนาดนี้ เจอสาวสวยระดับเจี้ยนพินถึงสองคนในคราวเดียว ทั้งนางตำรวจและนางงามมหาลัย ฮึๆ... ฮึๆๆ..."
มองพี่โกวโล่วที่หัวเราะลามกอยู่คนเดียว ดวงตางามของชิวรั่วเสวี่ยหรี่ลงลึก ประกายเย็นเยียบวาววับในดวงตา
"พูดพอหรือยัง ถ้าพูดพอแล้วก็ไสหัวไปได้แล้ว ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหวต้องลงมือกับแก ทำให้มือฉันเปื้อน"
เมื่อได้ยินคำพูดของชิวรั่วเสวี่ย จูเฟยที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปาก
เขาไม่คิดว่าชิวรั่วเสวี่ยที่ดูเย็นชาราวกับน้ำแข็ง จะพูดจาแข็งกร้าวได้ขนาดนี้
ก่อนหน้านี้พี่โกวโล่วไม่ได้สนใจสถานะตำรวจของชิวรั่วเสวี่ยเลย ตอนนี้ดูเหมือนว่าเธอก็ไม่ได้สนใจหัวหน้าหมู่ที่พี่โกวโล่วพูดถึงเช่นกัน
"นี่มันน่าสนใจจริงๆ" จูเฟยคิดในใจอย่างขบขัน
"อีตัวดี แกว่าอะไรนะ กล้าพูดอีกครั้งให้กูฟังสิ!"
ต่างจากความคิดขบขันในใจของจูเฟย ตอนนี้สีหน้าของพี่โกวโล่วเปลี่ยนจากรอยยิ้มเยาะเมื่อครู่เป็นหม่นหมองลงอย่างสิ้นเชิง
ตำรวจที่เขาเคยติดต่อด้วยมีไม่ใช่น้อย
แต่ก่อนทุกครั้งที่เขาบอกพื้นเพของตัวเอง ตำรวจคนไหนบ้างที่ไม่ให้หน้าเขา? แม้ว่าตำรวจพวกนั้นจะไม่ชอบนิสัยเขา แต่อย่างน้อยก็ยังต้องสุภาพกับเขาอยู่บ้าง
ที่ไหนจะมีคนแบบชิวรั่วเสวี่ยที่ไม่ให้เกียรติเขาเลยสักนิด ซ้ำยังกล้าข่มขู่เขาอีก?
ทำให้พี่โกวโล่วรู้สึกเหมือนถูกผู้หญิงดูถูกในทันที
ทันใดนั้นเขาก็โบกมือสั่งลูกน้องทั้งสี่คนว่า "เอามัน! จับตัวตำรวจสาวคนนี้มา กูอยากรู้นักว่าแกจะทำอะไรกูได้"
ตอนนี้พี่โกวโล่วลืมจุดประสงค์ที่มาที่นี่ไปหมดแล้ว และไม่สนใจจูเฟยที่เป็นตัวประกอบอีกต่อไป
ความคิดทั้งหมดของเขาหันไปจดจ่อกับชิวรั่วเสวี่ยแล้ว
มองดูวัยรุ่นอันธพาลทั้งสี่คนที่ค่อยๆ เดินเข้ามา ดวงตาของชิวรั่วเสวี่ยวาบขึ้นด้วยแววเย็นชา
ก่อนที่พวกเขาจะเข้ามาใกล้ ชิวรั่วเสวี่ยก็ลงมือก่อน!
เห็นเธอกระทืบพื้นอย่างแรงด้วยขาอันงดงาม ร่างทั้งร่างก็ลอยขึ้นกลางอากาศทันที
จากนั้นก็ได้ยินเสียง "ปัง ปัง" ขายาวที่ทั้งเรียวและทรงพลังของชิวรั่วเสวี่ยก็เตะเข้าที่ศีรษะของอันธพาลสองคน!
ไม่ต้องสงสัยเลย อันธพาลสองคนนั้นไม่ทันได้ส่งเสียงร้องก็ล้มลงไปนอนแน่นิ่ง หมดสติไป!
เห็นภาพนั้น อันธพาลที่เหลืออีกสองคนก็ตกใจสุดขีด
พวกเขาเพิ่งจะยกท่อนเหล็กขึ้นจะโจมตีชิวรั่วเสวี่ย
แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาตกใจกลัวคือ ความเร็วของชิวรั่วเสวี่ยนั้นเร็วเกินไป พวกเขาไม่สามารถตามจังหวะการเคลื่อนไหวของเธอทัน
เห็นเอวบางที่ทั้งบอบบางและยืดหยุ่นของชิวรั่วเสวี่ยบิดตัวเล็กน้อยกลางอากาศ ทั้งร่างก็พลิกหลังกลางอากาศ แล้วลงมายืนอย่างมั่นคงด้านหลังอันธพาลสองคนที่เหลือ!
ได้ยินเสียง "ปัง" ดังขึ้น
ก่อนที่อันธพาลสองคนที่เหลือจะทันได้ตั้งตัว พวกเขาก็รู้สึกปวดศีรษะอย่างรุนแรง
จากนั้นพวกเขาก็ล้มลงเหมือนอันธพาลสองคนก่อนหน้า ตาพลิกกลับ หมดสติไปโดยไม่มีข้อสงสัย
จูเฟยมองดูทุกอย่างด้วยความประหลาดใจ
เขาไม่คิดว่าหลังจากไม่ได้เจอกันสักพัก พลังของผู้หญิงคนนี้จะพัฒนาขึ้นมากขนาดนี้
ถ้าเขาเดาไม่ผิด พลังของชิวรั่วเสวี่ยตอนนี้คงใกล้ถึงระดับหมิงจิ้งขั้นต้นของนักรบแล้ว
มีแต่แบบนี้เท่านั้นถึงจะอธิบายการเคลื่อนไหวที่สมบูรณ์แบบกลางอากาศของชิวรั่วเสวี่ยเมื่อครู่ได้
เมื่อตระหนักถึงจุดนี้ จูเฟยก็รู้สึกหนาวสะท้านในใจ!
"ดูเหมือนว่าต่อจากนี้ฉันต้องรีบเร่งแล้ว โลกใบนี้คงเป็นอย่างที่ฉันคาดไว้แต่แรก ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด"
...
"เธอ เธอ เธอ... อย่าเข้ามานะ! หยุดนะ! หยุดเดี๋ยวนี้!"
ตอนนี้พี่โกวโล่วที่อยู่ไม่ไกลได้สติกลับมาจากเหตุการณ์เมื่อครู่แล้ว
เขามองชิวรั่วเสวี่ยที่มีใบหน้าเย็นชา ค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ ในที่สุดก็มีความกลัวปรากฏในดวงตา
รวมถึงซุนหาวที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาก็มีใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเช่นกัน
พวกเขาไม่กล้าจินตนาการว่า ถ้าชิวรั่วเสวี่ยใช้วิธีเดิมกับพวกเขา จะเกิดอะไรขึ้น?
นี่ไม่ใช่เรื่องของหน้าตาอีกต่อไป แต่เป็นภัยคุกคามที่แท้จริง
มองดูลูกน้องที่ล้มลงหมดสติไปทีละคน ในที่สุดพี่โกวโล่วก็รู้สึกกลัวอย่างแท้จริง
"เธอ... เธอทำแบบนั้นกับฉันไม่ได้นะ ลุงฉันเป็นรองผู้กำกับสถานีตำรวจของพวกเธอ ถ้าเธอกล้า..."
"ปัง!"
ก่อนที่พี่โกวโล่วจะพูดจบ ขายาวที่ทั้งเรียวและทรงพลังของชิวรั่วเสวี่ยก็ถีบเข้าที่จุดสำคัญของเขาอย่างแรง!


## บทที่ 11 เบื้องหลัง

"โอ๊ย!"
ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้พี่โกวโล่วร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส
เห็นเขาก้มตัวลงอย่างรวดเร็ว มือทั้งสองกุมหว่างขาแน่น เหงื่อเย็นๆ ไหลลงมาตามใบหน้าราวกับไม่กลัวตาย
"ผู้หญิงบ้า เธอ... ซี่..."
พี่โกวโล่วเพิ่งจะอ้าปากพูด ความเจ็บปวดที่หว่างขาก็ทำให้เขาต้องสูดลมหายใจเฮือก
ตอนนี้เขาไม่สนใจที่จะด่าชิวรั่วเสวี่ยอีกต่อไป ร่างทั้งร่างล้มลงกับพื้น มือกุมหว่างขา กลิ้งไปมาพลางร้องครวญคราง
มีเพียงดวงตาสามเหลี่ยมแคบๆ ของเขาที่จ้องมองชิวรั่วเสวี่ยอย่างเคียดแค้นชิงชัง
ชิวรั่วเสวี่ยไม่สนใจสายตาของพี่โกวโล่ว แต่หันไปมองซุนหาวที่ยังคง "ปลอดภัย" อยู่
เกือบจะโดยสัญชาตญาณ ซุนหาวถอยหลังไปหลายก้าว ใบหน้าแสดงความหวาดกลัวที่แทบจะปิดบังไม่อยู่
แต่ก่อนที่เขาจะทันได้อ้อนวอนขอความเมตตา เขาก็รู้สึกว่าไหล่ของตัวเองถูกตบอย่างแรง
เขาตกใจ พอหันไปมองคนที่ตบไหล่เขาแล้วเห็นหน้าชัดๆ ก็ร้องตกใจออกมา
"จู... จูเฟย!"
เห็นจูเฟยยืนยิ้มเย็นชา จ้องมองเขาด้วยสายตาเยือกเย็น
"ผัวะ!"
ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ ความกลัวในใจของซุนหาวตอนนี้พุ่งสูงถึงขีดสุด ทำให้เขาคุกเข่าลงต่อหน้าจูเฟยโดยไม่รู้ตัว!
ไม่เพียงเท่านั้น ซุนหาวยังก้มศีรษะกระแทกพื้นอย่างแรง ปากร้องขอความเมตตาไม่หยุด:
"จูเฟย จูเฟย ผมผิดไปแล้ว ผิดจริงๆ ขอร้องละ ขอร้องคุณกับท่านสารวัตร ยกโทษให้ผมสักครั้งเถอะ ผมขอสาบาน ตั้งแต่นี้ไป ผมจะไม่มาหาเรื่องคุณอีกเด็ดขาด..."
พฤติกรรมที่เปลี่ยนไปกะทันหันของซุนหาวทำให้ทั้งจูเฟยและชิวรั่วเสวี่ยตกตะลึง
พอทั้งสองคนได้สติ ดวงตาของชิวรั่วเสวี่ยก็ฉายแววดูถูกและรังเกียจ
เธอพยักหน้าให้จูเฟยเบาๆ แล้วก็ไม่สนใจซุนหาวกับพี่โกวโล่วอีก เดินตรงไปทางถังเมิ่งหยุนที่อยู่ไม่ไกล
เห็นชิวรั่วเสวี่ยจากไป จูเฟยหันกลับมามองซุนหาวอีกครั้ง เห็นเขายังคุกเข่าอยู่บนพื้น ก้มหัวให้เขาไม่หยุด ปากพูดคำขอร้องต่างๆ นานา
ตอนนี้ ในใจของจูเฟยรู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมาทันที
ความคิดที่จะทำลายเขาให้ย่อยยับก็ค่อยๆ จางหายไป
พูดตรงๆ คนอย่างซุนหาวก็แค่คนขี้ขลาด รังแกแต่คนอ่อนแอ แต่กลัวคนที่แข็งแกร่งกว่าเท่านั้น
ถ้าตัวเองไปสนใจคนแบบนี้ ก็มีแต่จะทำให้ตัวเองเสียศักดิ์ศรี
คิดได้ดังนั้น จูเฟยก็ย่อตัวลง จ้องมองซุนหาวด้วยสายตาดุดัน
"หวังว่าวันนี้แกจะจำคำพูดของตัวเองไว้ให้ดี ถ้ามีครั้งหน้า ฉันจะฆ่าแกให้ตาย!"
ประโยคสุดท้าย จูเฟยพูดใกล้หูซุนหาว คนอื่นไม่มีทางได้ยิน
ซุนหาวที่กำลังคุกเข่าอ้อนวอนได้ยินดังนั้น ในใจก็โล่งขึ้นมาก่อน แต่พอเห็นแววฆาตกรรมในดวงตาของจูเฟยที่ไม่ได้ปิดบังเลย ร่างกายของเขาก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง
ภาพเหตุการณ์ที่จูเฟยจัดการเขาที่โรงเรียนเมื่อไม่กี่วันก่อน ผุดขึ้นมาในความทรงจำอีกครั้ง
"เขา... เขาพูดจริงทั้งหมด!"
จนถึงตอนนี้ ซุนหาวถึงได้เข้าใจจริงๆ ว่าคนโหดอย่างจูเฟย จะทำเรื่องฆาตกรรมได้จริงๆ
ตอนนี้เขาไม่มีความคิดที่จะแก้แค้นจูเฟยอีกต่อไป รีบก้มหัวกระแทกพื้นอีกครั้ง แล้วพูดว่า:
"ไม่... ไม่กล้าครับ! ขอเฮียจูวางใจ ผมซุนหาวตั้งแต่นี้ไป จะไม่กล้าขัดแย้งกับพี่อีก ไม่งั้นขอให้ผมตายอย่างไม่สงบ!"
เห็นดังนั้น จูเฟยพยักหน้า ไม่พูดอะไรกับซุนหาวอีก ลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงไปทางชิวรั่วเสวี่ยกับถังเมิ่งหยุน
...
"จูเฟย เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"
ในตอนนี้ ถังเมิ่งหยุนก้าวเข้าไปหาจูเฟยด้วยความห่วงใย แล้วถามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล
จูเฟยรู้สึกอบอุ่นใจเล็กน้อย
เขารู้ว่าสิ่งที่ถังเมิ่งหยุนถามนั้นหมายถึงว่าพี่โกวโล่วกับพวกของซุนหาวจะกลับมาสร้างปัญหาให้เขาอีกหรือไม่
ก่อนหน้านี้ถังเมิ่งหยุนได้ทราบจากชิวรั่วเสวี่ยว่าพี่โกวโล่วนั้นมีเส้นสายอยู่เบื้องหลัง คนทั่วไปไม่สามารถทำอะไรเขาได้จริงๆ
ดังนั้นในตอนนี้น้ำเสียงของถังเมิ่งหยุนจึงแฝงความกังวลโดยไม่รู้ตัว
"ฮ่าๆ ไม่มีอะไรหรอก พวกขยะแค่นั้น พวกเขาทำอะไรฉันไม่ได้หรอก วางใจได้"
พูดถึงตรงนี้ จูเฟยก็มองไปทางชิวรั่วเสวี่ยแล้วยิ้มบางๆ พลางกล่าวว่า "อีกอย่าง ก็มีสารวัตรชิวอยู่นี่ไง ผมเชื่อว่าด้วยนิสัยของเธอ คงไม่ปล่อยให้พวกคนเลวอย่างพี่โกวโล่วทำตัวเหลิงในเมืองลั่นเฉิงแน่ ใช่ไหมครับ?"
เมื่อได้ยินคำพูดของจูเฟย ใบหน้าของชิวรั่วเสวี่ยยังคงเย็นชาเหมือนเดิม ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ตอบสนองต่อคำพูดของจูเฟยเลย
แต่การกระทำของเธอกลับทำให้ทั้งจูเฟยและถังเมิ่งหยุนต้องตกตะลึงเล็กน้อย
เห็นชิวรั่วเสวี่ยหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดหมายเลขโทรออกไป
ไม่นาน ก็ได้ยินชิวรั่วเสวี่ยพูดกับปลายสายว่า "หวังลี่ ฉันอยู่ที่โรงเรียนมัธยมปลายลั่นเฉิงหมายเลขหนึ่ง ตอนนี้ให้นายรีบพาคนมาที่นี่ จัดการพวกขยะพวกนี้ไปซะ"
พูดจบ ชิวรั่วเสวี่ยก็วางสายทันที จากนั้นก็หันไปมองจูเฟยแล้วพูดว่า "จูเฟย ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้ว คุณจะไปที่สถานีตำรวจกับฉันได้หรือยัง?"
จูเฟยพยักหน้า
เขาไม่คิดจริงๆ ว่าคำพูดที่เขาพูดออกไปโดยไม่ตั้งใจเพื่อปลอบใจถังเมิ่งหยุนนั้น จะได้รับการตอบสนองจากชิวรั่วเสวี่ยจริงๆ
"ดูเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้จะไม่ได้เย็นชาอย่างที่แสดงออกภายนอกนี่นา"
คิดถึงตรงนี้ จูเฟยก็หันไปมองถังเมิ่งหยุนแล้วพูดว่า "เมิ่งหยุน ดูเหมือนครั้งนี้ผมคงไปกินข้าวกับคุณไม่ได้แล้ว ไว้คราวหน้านะ คราวหน้าผมจะเลี้ยงเอง"
ถังเมิ่งหยุนก็ไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล เธอรู้ว่าจูเฟยมีธุระจริงๆ เมื่อได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าแล้วพูดว่า:
"ได้ งั้นไว้คราวหน้านะ คราวหน้าต้องเลี้ยงฉันให้ได้นะ"
พูดจบ ถังเมิ่งหยุนก็ลาจูเฟยกับชิวรั่วเสวี่ยก่อน จากนั้นก็หันหลังเดินจากไป
มองร่างของถังเมิ่งหยุนค่อยๆ หายลับไป จูเฟยกับชิวรั่วเสวี่ยก็ไม่ได้อยู่ต่อ ทั้งสองขึ้นรถตำรวจของชิวรั่วเสวี่ย ไม่นานก็หายลับไปบนถนนเบื้องหน้า
...
ประมาณไม่กี่นาทีต่อมา รถตำรวจสองคันก็ปรากฏขึ้น ณ จุดที่จูเฟยและคนอื่นๆ อยู่ก่อนหน้านี้
คนที่นำหน้าก็คือรองหัวหน้าแผนกสืบสวนหวังลี่ ที่เคยปรากฏตัวในเหตุการณ์ปล้นธนาคารครั้งก่อน
ตอนนี้เขามองดูพวกนักเลงที่ค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา รวมถึงพี่โกวโล่วที่กำลังได้รับความช่วยเหลือจากซุนหาว เขายิ้มเย็นแล้วโบกมือสั่งว่า "จับตัวไปให้หมด!"
พอหวังลี่พูดจบ "ฮึ่ม!" ด้านหลังของเขาก็มีตำรวจสืบสวนในเครื่องแบบหลายนายปรากฏตัวขึ้นทันที แล้วควบคุมตัวพี่โกวโล่วและพรรคพวกไว้ในพริบตา
พี่โกวโล่วดูเหมือนจะยังไม่ยอมแพ้ จ้องหวังลี่ด้วยดวงตาแดงก่ำ พูดด้วยน้ำเสียงดุร้ายว่า "พวกแกกล้าจับฉันจริงๆ เหรอ? แกรู้ไหมว่าลุงฉันเป็นใคร? พวกแกยังจะ... อื้อๆ..."
พี่โกวโล่วยังพูดไม่ทันจบ ตำรวจสืบสวนคนหนึ่งก็เอาผ้าอุดปากเขาเสียแล้ว ทำให้เขาพูดอะไรไม่ออกทันที
"ฮ่าๆ ถ้าจำไม่ผิด นายชื่อมู่เฉิงใช่ไหม? ลุงนายชื่อมู่สง เป็นรองผู้กำกับสถานีตำรวจของพวกเรา ส่วนพ่อนายชื่อมู่เจี๋ย เป็นราชาใต้ดินแห่งเมืองลั่นเฉิง"
ตอนนี้หวังลี่เดินมาถึงข้างๆ มู่เฉิงหรือพี่โกวโล่ว มองเขาแล้วยิ้มเย็นๆ พูดต่อว่า:
"บอกให้นายรู้ไว้ หัวหน้าแผนกชิวของพวกเรานั้น แม้แต่ผู้กำกับของพวกเราก็ยังต้องให้เกียรติสามส่วน ยังไง? หรือนายคิดว่านายจะใช้เส้นสายของนายมาข่มขู่เธอหรือพวกเราได้เหมือนเมื่อก่อน?"
เมื่อได้ยินคำพูดของหวังลี่ ในที่สุดดวงตาของมู่เฉิงก็ปรากฏแววหวาดกลัวขึ้นมาเป็นครั้งแรก
แม้เขาจะเป็นคนหยิ่งยโสและโอหัง แต่เขาก็ไม่ใช่คนโง่
เขารู้ว่าคนที่แม้แต่ผู้กำกับสถานีตำรวจเมืองลั่นเฉิงยังต้องให้เกียรติสามส่วนนั้น เบื้องหลังจะต้องมีอิทธิพลที่น่ากลัวขนาดไหน
ตอนนี้ถ้าเขายังมองไม่ออกถึงสถานการณ์และยังคิดจะต่อกรกับชิวรั่วเสวี่ย สิ่งที่รอเขาอยู่ต่อไปคงไม่ใช่แค่การถูกกักขังชั่วคราวเท่านั้น
ราวกับมองออกถึงความคิดในใจของมู่เฉิงในตอนนี้ หวังลี่เพียงแค่ยิ้มเย็นๆ ทีหนึ่ง จากนั้นเขาก็นำตำรวจคนอื่นๆ พามู่เฉิงและพวกเข้าไปในรถตำรวจ
ไม่นาน รถตำรวจก็ขับจากไป ที่นี่ก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบอย่างแท้จริง


## บทที่ 12 ซื้อสมุนไพร

...
จูเฟยและชิวรั่วเสวี่ยมาถึงสถานีตำรวจพอดีช่วงเวลาอาหารกลางวัน ดังนั้นจึงไม่ค่อยมีคนเดินไปมาในสถานีตำรวจมากนัก
ชิวรั่วเสวี่ยไม่ได้หยุดพัก พาจูเฟยตรงไปที่ห้องทำงานของเธอ แล้วหยิบเช็คที่มีตราประทับของตำรวจออกมาจากลิ้นชักยื่นให้จูเฟยพร้อมพูดว่า:
"เอาไปสิ นี่คือเงินรางวัลนำจับที่ฉันเคยสัญญากับนายไว้ เมื่อนายเอาไปที่ธนาคารก็สามารถเบิกเงินได้เลย"
จูเฟยมองดูเช็คที่ชิวรั่วเสวี่ยยื่นให้ พบว่าจำนวนเงินที่เขียนไว้มีถึงสามแสนหยวน
ทำให้จูเฟยรู้สึกดีใจเล็กน้อย
เขาไม่คิดว่าเงินรางวัลนำจับที่ชิวรั่วเสวี่ยช่วยขอให้จะมีมากขนาดนี้
ด้วยเหตุนี้ ต่อไปเขาจะสามารถใช้เงินก้อนนี้ซื้อสมุนไพรที่จำเป็นสำหรับการบำเพ็ญตนได้
ในช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาได้เรียนรู้เกี่ยวกับสถานการณ์สมุนไพรในโลกนี้อย่างชัดเจนแล้ว ราคาของสมุนไพรที่เขาจะใช้ชำระล้างร่างกายนั้นไม่ใช่ถูกๆ
เงินรางวัลสามแสนที่ได้มาโดยไม่คาดคิดนี้ คงจะถูกเขาใช้จนหมดในไม่ช้า
ดังนั้นจูเฟยจึงไม่ได้เกรงใจชิวรั่วเสวี่ย รับเช็คมาอย่างตรงไปตรงมา แล้วมองเธออย่างจริงจังพลางกล่าวว่า: "ขอบคุณครับ"
แต่ชิวรั่วเสวี่ยส่ายหน้าเบาๆ พูดว่า: "ไม่เป็นไร เงินก้อนนี้เป็นสิ่งที่นายสมควรได้รับอยู่แล้ว ฉันช่วยนายก็แค่เรื่องเล็กน้อย ตรงกันข้าม ฉันต่างหากที่ควรขอบคุณที่นายช่วยเหลือในตอนนั้น"
พูดถึงตรงนี้ ชิวรั่วเสวี่ยหยุดชั่วครู่ แล้วพูดต่อว่า: "อ้อใช่ เนื่องจากตอนนั้นนายต้องการปกปิดตัวตน ดังนั้นตอนที่ฉันยื่นขอเงินรางวัลให้นาย ฉันได้แจ้งกับผู้บังคับบัญชาเป็นพิเศษ เพราะฉะนั้นรางวัลประเภทธงเชิดชูเกียรติความกล้าหาญจึงไม่มี เชื่อว่านายคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม?"
จูเฟยพยักหน้าพูดว่า: "แน่นอนครับ ไม่เป็นไร"
ในความคิดของเขา รางวัลพวกธงเชิดชูเกียรตินั้นไม่มีความหมายอะไรเลย
มีเพียงสิ่งที่เป็นรูปธรรมอย่างเงินรางวัลนำจับที่เขาสามารถนำไปใช้ได้จริง นั่นแหละคือสิ่งที่เขาต้องการ
ตอนนั้น จูเฟยคิดสักครู่ แล้วพูดว่า: "สารวัตรชิว เรื่องที่ผ่านมา ต้องขอบคุณที่คุณช่วยเหลือ ตอนนี้ก็ใกล้เวลาแล้ว ให้ผมเลี้ยงข้าวคุณดีไหมครับ?"
เมื่อได้ยินคำพูดของจูเฟย ชิวรั่วเสวี่ยตกใจเล็กน้อย แล้วก็เข้าใจความหมายในคำพูดของเขา
เธอยังคงแสดงสีหน้าเรียบเฉยพลางส่ายหน้าพูดว่า: "ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันกินที่โรงอาหารก็ได้ ส่วนเรื่องที่ผ่านมา ก็เป็นเพียงความบังเอิญเท่านั้น"
พูดจบ ชิวรั่วเสวี่ยเงยหน้ามองจูเฟยแวบหนึ่ง แล้วพูดต่อว่า: "อ้อใช่ ฉันขอเตือนนายไว้ก่อน มู่เฉิงคนนั้นมีพื้นเพไม่ธรรมดา"
"วันนี้ฉันช่วยจัดการเขาให้นาย แต่ไม่รับประกันว่าเขาจะไม่แค้นใจ ถึงเวลาเขาทำอะไรฉันไม่ได้ ก็อาจจะมาหาเรื่องนาย ต่อไปนายระวังตัวหน่อยก็แล้วกัน"
"มู่เฉิง?"
จูเฟยเคี้ยวคำสองคำนี้ในปากเบาๆ
ชิวรั่วเสวี่ยเห็นว่าเขาดูสับสนอยู่บ้าง จึงเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับมู่เฉิงให้จูเฟยฟังคร่าวๆ
หลังจากฟังจบ จูเฟยพยักหน้า มุมปากปรากฏรอยยิ้มเย็นชา
หลังจากคืนนี้ ถ้ามู่เฉิงไม่มาหาเรื่องเขาก็แล้วไป แต่ถ้าเขายังคงไม่รู้จักความตาย และต้องการแก้แค้น เขาก็จะไม่ปรานีอีกต่อไป
คิดถึงตรงนี้ จูเฟยก็ไม่ได้อยู่ต่อ เขากล่าวลาชิวรั่วเสวี่ยแล้วออกจากสำนักงานของเธอไป
เมื่อลงมาถึงชั้นล่าง จูเฟยพอดีเห็นหวังลี่และตำรวจคนอื่นๆ กำลังคุมตัวมู่เฉิง ซุนหาว และพวกนักเลงทั้งหลายเข้ามาในสถานีตำรวจ
และข้างๆ มู่เฉิงตอนนี้มีชายวัยกลางคนในชุดตำรวจที่มีบุคลิกน่าเกรงขามยืนอยู่
ดูจากลักษณะของชายวัยกลางคนคนนั้น เขามีหน้าตาคล้ายกับมู่เฉิงอยู่หลายส่วน
เมื่อพิจารณาจากท่าทีนอบน้อมของหวังลี่และตำรวจคนอื่นๆ ที่มีต่อเขา จูเฟยก็รู้ทันทีว่าคนนี้คงเป็นลุงของมู่เฉิงที่ชิวรั่วเสวี่ยเคยพูดถึง รองผู้กำกับสถานีตำรวจมู่สงนั่นเอง
ในตอนนั้น หวังลี่และคนอื่นๆ พอดีเดินผ่านข้างตัวจูเฟย
เมื่อเห็นจูเฟยโดยบังเอิญ หวังลี่ก็พยักหน้าให้เขาเบาๆ
แต่มู่เฉิงที่อยู่ด้านหลังเขากลับไม่มีสีหน้าที่ดีเลย
เห็นได้ชัดว่าเขาจ้องมองจูเฟยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น
เมื่อเขาเดินผ่านหน้าจูเฟย น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอาฆาตก็ดังขึ้นข้างหูจูเฟย
"ไอ้หนุ่ม เรื่องวันนี้กูจำได้แล้ว รอดูไปเถอะ เรื่องนี้มันยังไม่จบง่ายๆ หรอก!"
และในขณะเดียวกัน ชายวัยกลางคนที่เดินอยู่ข้างๆ เขา ซึ่งก็คือมู่สงลุงของมู่เฉิง ก็หันมามองจูเฟยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยอำนาจและความเย็นชาเป็นเวลานาน ก่อนจะพูดอย่างช้าๆ ว่า:
"ไม่เลว สมแล้วที่กล้าต่อสู้กับโจร สมกับเป็นคนหนุ่มที่มีความกล้าหาญและจิตใจที่เด็ดเดี่ยว ข้ามู่สงนับถือเจ้า"
แม้ปากจะพูดว่านับถือ แต่บนใบหน้าของเขากลับไม่มีแววนับถือจูเฟยแม้แต่น้อย ชัดเจนว่าเป็นการข่มขู่อย่างโจ่งแจ้ง
เมื่อได้ยินลุงหลานคู่นี้พูดจาสอดรับกัน แฝงความหมายว่าจะจัดการกับเขาเป็นพิเศษ
สีหน้าของจูเฟยในที่สุดก็ไม่มีการปิดบังอีกต่อไป
ทันใดนั้นเขาก็ยิ้มเย็นชา พร้อมเอ่ยคำพูดที่เย็นเยียบสองคำออกมา "ไอ้โง่!"
พูดจบ เขาก็ไม่สนใจสีหน้าที่บูดบึ้งของลุงหลานคู่นั้น แล้วหมุนตัวเดินออกจากสถานีตำรวจไป
เมื่อมองแผ่นหลังของจูเฟยที่เดินจากไป มู่เฉิงก็โกรธจัดทันที
ในตอนที่เขากำลังจะพุ่งออกไปสั่งสอนจูเฟยโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น กลับถูกมู่สงตบมือห้ามเอาไว้
"มู่เฉิง! แกจะทำตัวน่าอับอายไปถึงไหน? ไม่รู้หรือว่านี่มันที่ไหน?"
เมื่อเห็นลุงของตนโกรธจัดจนใบหน้าดำเหมือนก้นหม้อ มู่เฉิงก็สะดุ้งโดยไม่รู้ตัว พูดด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว:
"ลุง ลุงไม่เห็นท่าทางจองหองของไอ้หมอนั่นหรือ? ผม...ผมแค่ทนไม่ไหวเท่านั้นเอง"
"หึ! ทนไม่ไหวก็ต้องทน อย่าลืมสถานการณ์ของตัวเองตอนนี้"
"แต่...เราจะปล่อยให้เรื่องจบแบบนี้เหรอ?"
เมื่อได้ยินคำพูดของลุง มู่เฉิงก็รีบร้อนพูดออกมาทันที โดยไม่สนใจสถานการณ์ของตัวเองในตอนนี้
เมื่อเห็นหลานชายพูดจาไม่รู้กาลเทศะเช่นนี้ มู่สงก็รู้สึกโมโหอยู่ในใจ
เขามองมู่เฉิงด้วยสายตาเย็นชา พูดอย่างมีนัยยะ: "บางคนก็เป็นแบบนี้แหละ พวกเขาแยกไม่ออกว่าตัวเองมีฐานะอะไร ทั้งที่ไม่มีความสามารถ แต่กลับชอบทำเรื่องที่จะนำความเดือดร้อนมาสู่ตัวเอง"
"พอเถอะ ลุงยังมีธุระต้องทำ แกระวังตัวด้วยล่ะ"
พูดจบ มู่สงก็เดินจากไปโดยไม่มองหน้าใครเลย
จนถึงตอนนี้ มู่เฉิงถึงได้รู้สึกตัว
เขามองดูหวังลี่และคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างๆ ซึ่งมีสีหน้าไม่ค่อยดีนัก ในใจหัวเราะเยาะเย้ย "ฮึๆ" แล้วไม่พูดอะไรอีก แต่เดินตามพวกเขาไปยังห้องกักขังที่อยู่ด้านหน้า
...
หลังจากออกจากสถานีตำรวจ จูเฟยก็หาที่กินข้าวสักมื้อ จากนั้นก็ไปธนาคารเพื่อนำเช็คที่ชิวรั่วเสวี่ยให้มาฝากเข้าบัญชีเดิมของเขา
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จ จูเฟยก็เรียกแท็กซี่ตรงไปยังหอชุนชิว
ตอนนี้เขามีเงินก้อนใหญ่กว่าสามแสนหยวนแล้ว ก็ถึงเวลาที่จะซื้อสมุนไพรเพื่อฝึกฝนร่างกายอย่างจริงจัง
เขาจำเป็นต้องเพิ่มพลังของตนให้ถึงระดับฝึกหัดขั้นที่ 1 ในเวลาอันสั้นที่สุด
มิฉะนั้น หากเจอเหตุการณ์แบบมู่เฉิงอีก เขาแทบจะไม่มีความสามารถในการป้องกันตัวเองเลย ซึ่งทำให้รู้สึกไม่ปลอดภัยอย่างมาก
ยิ่งไปกว่านั้น จากสถานการณ์ของชิวรั่วเสวี่ยที่ผ่านมา ดูเหมือนว่าในโลกนี้ยังมีสิ่งที่เขาไม่รู้อีกมากมาย
และหากต้องการที่จะเข้าใจความลับบางอย่างที่มีอยู่ในโลกนี้ หรือพูดอีกอย่างคือ ถ้าต้องการมีชีวิตที่ดีในโลกนี้ต่อไปในอนาคต พลังความสามารถก็เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้
หลังจากผ่านไปประมาณยี่สิบนาที จูเฟยก็มาถึงหอชุนชิวแล้ว
เมื่อเขาเพิ่งก้าวเข้าไปในหอชุนชิว ก็เจอคนคุ้นหน้าเข้าพอดี คนผู้นั้นก็คือสวีเผิงเฟย ผู้ดูแลร้านยาแห่งนี้
เมื่อสวีเผิงเฟยเห็นจูเฟยมา ในใจก็อดรู้สึกดีใจไม่ได้
เขาไม่เคยลืมว่า ครั้งก่อนก็เป็นชายหนุ่มคนนี้ที่ช่วยดึงอาแว่นเฒ่าที่หมดสติกลับมาจากสถานที่ ทำให้เขารอดพ้นจาก "หายนะ" ไปได้
ตอนนี้สวีเผิงเฟยได้ทิ้งงานในมือ เดินเข้ามาใกล้จูเฟย ทักทายอย่างกระตือรือร้นด้วยรอยยิ้มว่า:
"ฮ่าๆ ที่แท้ก็น้องชายนี่เอง ไม่ทราบว่าวันนี้น้องชายมามีธุระอะไรหรือ? หรือว่ามีอะไรที่สวีคนนี้จะช่วยได้?"
เมื่อเห็นสวีเผิงเฟยกระตือรือร้นขนาดนี้ จูเฟยก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
แต่พอคิดทบทวนดูแล้ว เขาก็เข้าใจได้บ้าง จึงพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มตอบว่า:
"ครับ วันนี้ผมมาที่นี่ก็มีเรื่องอยากให้ผู้จัดการสวีช่วยจริงๆ"
พูดพลางจูเฟยก็หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากตัว ยื่นให้สวีเผิงเฟยพร้อมพูดว่า:
"รบกวนผู้จัดการสวีช่วยดูหน่อยว่า สมุนไพรในรายการนี้ ที่หอชุนชิวมีหรือไม่ ถ้ามี ก็ขอรบกวนผู้จัดการสวีช่วยจัดให้ผมสองชุดด้วย"
เมื่อได้ยินคำพูดของจูเฟย สวีเผิงเฟยก็ไม่ลังเล รับกระดาษแผ่นนั้นมาดูอย่างละเอียด
แต่พอดูจบ บนใบหน้าก็อดแสดงความประหลาดใจไม่ได้
เขาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า: "น้องชาย ถ้าผมดูไม่ผิด นี่น่าจะเป็นตำรับยาใช่ไหม?"
เห็นจูเฟยพยักหน้ายืนยัน สีหน้าประหลาดใจของสวีเผิงเฟยก็ยิ่งเด่นชัดขึ้น
"ขออภัยที่ไม่เก่ง ผมคิดว่าตัวเองก็พอมีความรู้เรื่องยาอยู่บ้าง แต่ส่วนผสมในตำรับยาของน้องชาย ผมกลับดูไม่เข้าใจเลย หรือว่าน้องชายจะเขียนผิด?"
เห็นสวีเผิงเฟยพูดจาจริงใจ น้ำเสียงสุภาพ จูเฟยก็ไม่รู้สึกรำคาญ แต่ยิ้มพยักหน้าตอบว่า:
"ผู้จัดการสวีพูดถูก นี่คือตำรับยาและสมุนไพรที่ผมต้องการซื้อ ถ้าเป็นไปได้ ก็รบกวนผู้จัดการสวีช่วยจัดให้ผมสองชุดได้ไหมครับ?"
ความหมายที่แฝงอยู่ก็คือ จูเฟยไม่อยากพูดถึงเรื่องตำรับยานั้น ถ้าคุณผู้จัดการมีสมุนไพรพวกนี้ ก็ขอรบกวนช่วยหน่อย
สวีเผิงเฟยแน่นอนว่าฟังออกถึงความหมายในคำพูดของจูเฟย ตอนนั้นเขาก็ยิ้มอย่างเก้อๆ
"น้องชายอย่าถือสา ผมเมื่อกี้ก็แค่สงสัยนิดหน่อยเท่านั้น พูดถึงความบังเอิญ สมุนไพรบางอย่างในรายการนี้ หอชุนชิวของเราเพิ่งได้รับมาเมื่อวานพอดี"
หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วได้ยินสวีเผิงเฟยพูดต่อว่า: "ผมไม่ปิดบังน้องชาย สมุนไพรที่ผมพูดถึงนี่ ถ้าน้องชายไปร้านยาอื่น อาจจะหาซื้อไม่ได้จริงๆ"


## บทที่ 13 ชำระร่างกาย ทะลวงระดับพลัง!

"อ๋อ? มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ?"
จูเฟยรู้สึกสงสัย ไม่เข้าใจความหมายของคำพูดที่สวีเผิงเฟยเพิ่งพูดไป
ราวกับมองออกถึงความสงสัยในใจของจูเฟย สวีเผิงเฟยยิ้มน้อยๆ แล้วอธิบายอย่างใจเย็นว่า "น้องชาย ดูสิ ทั้งกูเอ๋อร์เฉ่า หยูกเมิ่งจื่อ หลานหลิงฮวา และไป่เหนียนฉุนเหย่เซิงเซิน พวกนี้ไม่ใช่สมุนไพรธรรมดาๆ นะ"
"ร้านขายยาทั่วไป พวกเขาไม่มีทางนำเข้าสมุนไพรพวกนี้หรอก ถึงอยากจะนำเข้า ก็ไม่แน่ว่าจะหาได้"
หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วสวีเผิงเฟยก็อธิบายต่อว่า "มีแต่หอชุนชิวของพวกเราเท่านั้น ที่มีเส้นสายและกำลังความสามารถบางอย่าง ถึงจะนำเข้าสมุนไพรพวกนี้ได้ และก็สามารถหามาได้จริงๆ"
พูดถึงตรงนี้ เมื่อสวีเผิงเฟยมองไปที่จูเฟย ในดวงตาก็มีแววขอบคุณผุดขึ้นมาเล็กน้อย
"ฮ่าๆ ไม่กล้าปิดบังน้องชายหรอก ที่ตอนนี้ผมสวีเผิงเฟยสามารถเข้าถึงสถานการณ์เหล่านี้ของหอชุนชิวได้ ก็ต้องขอบคุณความช่วยเหลือของคุณในตอนนั้น"
"ดังนั้น ตอนนี้น้องชายอยากซื้อสมุนไพรในรายการนี้ ผมจะขายให้ในราคาต้นทุน ไม่ทราบว่าน้องชายคิดยังไง?"
หลังจากฟังคำอธิบายของสวีเผิงเฟยจบ จูเฟยก็พอจะเข้าใจความหมายในคำพูดของเขาเมื่อครู่
พูดตรงๆ ก็คือตอนนี้สวีเผิงเฟยกำลังแสดงไมตรีต่อเขาจูเฟย
ส่วนที่สวีเผิงเฟยพูดถึงเส้นสายและกำลังความสามารถของหอชุนชิว รวมถึงการที่เขาสามารถเข้าถึงสถานการณ์ที่กล่าวมาข้างต้นได้ จูเฟยไม่ค่อยเข้าใจรายละเอียด
แต่มีจุดหนึ่งที่แน่นอน นั่นคือต่อไปถ้าเขาอยากซื้อสมุนไพรสำหรับการบำเพ็ญตนประเภทนี้ ก็ต้องมาที่หอชุนชิวของพวกเขาเท่านั้น
หรือพูดอีกอย่างก็คือ มีแต่มาที่หอชุนชิวของพวกเขาเท่านั้น ถึงจะซื้อได้
หลังจากตระหนักถึงสิ่งเหล่านี้ จูเฟยก็พยักหน้าทันที พลางยิ้มพูดว่า "ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็ต้องขอบคุณผู้จัดการสวีมาก ไม่ทราบว่าสมุนไพรที่ผมต้องการทั้งหมดนี้ รวมกันแล้วเป็นเงินเท่าไหร่ครับ?"
เมื่อได้ยินคำพูดของจูเฟย สวีเผิงเฟยก็ให้จูเฟยรอสักครู่ จากนั้นเขาก็เดินไปที่เคาน์เตอร์ที่มีคอมพิวเตอร์ ตรวจสอบและคำนวณอย่างละเอียด แล้วจึงบอกกับจูเฟยว่า:
"น้องชาย สมุนไพรพวกนี้ของคุณ ตามราคาขายปกติของร้านเรา เดิมทีต้องใช้เงิน 400,000 แต่เมื่อกี้ผมรับปากกับคุณแล้วว่าจะให้ราคาต้นทุน ดังนั้นตอนนี้คุณจ่ายแค่ 250,000 ก็พอ"
เมื่อได้ยินราคาที่สวีเผิงเฟยบอก จูเฟยก็ตกใจเล็กน้อย
แม้ว่าก่อนหน้านี้ เขาจะประเมินว่าสมุนไพรที่ตัวเองต้องการซื้อเหล่านี้ ราคาคงไม่ถูกแน่
แต่เขาก็ไม่เคยคิดเลยว่า สมุนไพรเหล่านี้รวมกันแล้ว ราคาจะสูงขนาดนี้
แค่ราคาต้นทุนก็ต้องใช้เงินถึง 250,000 แล้ว
โชคดีที่ก่อนหน้านี้มีชิวรั่วเสวี่ยช่วยเหลือ ยื่นเรื่องขอเงินรางวัลนั้นให้เขา ไม่อย่างนั้นตอนนี้ถ้าเขาอยากซื้อสมุนไพรพวกนี้ ก็คงเป็นไปไม่ได้เลย
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ จูเฟยก็อดที่จะยิ้มขมขื่นไม่ได้
"ดูเหมือนว่าถ้าอยากจะบำเพ็ญตนต่อไปในอนาคต ก็คงต้องหาทางหาเงินแล้วสินะ"
ในตอนนั้น จูเฟยจ่ายเงินด้วยบัตรเครดิต
และสมุนไพรที่เขาต้องการ สวีเผิงเฟยก็รีบจัดใส่กล่องให้เรียบร้อยแล้วนำมาส่งให้
"น้องชาย ถ้าต่อไปคุณต้องการซื้อสมุนไพรประเภทนี้อีก คุณสามารถโทรมาบอกผมล่วงหน้าได้ ผมจะได้เตรียมไว้ให้ ส่วนเรื่องราคา ผมจะพยายามลดให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้"
พูดพลางสวีเผิงเฟยก็หยิบนามบัตรออกมาใบหนึ่ง ยื่นให้จูเฟยพร้อมรอยยิ้ม
รับนามบัตรมา จูเฟยก็ยิ้มพลางพยักหน้าตอบว่า "ได้ครับ ต่อไปคงต้องรบกวนผู้จัดการสวีอีก ผมขอขอบคุณไว้ล่วงหน้าเลยนะครับ"
หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็พูดคุยกันอีกสักพัก แล้วจูเฟยก็ออกจากหอชุนชิวไป
มองดูเงาร่างของจูเฟยที่เดินจากไป สวีเผิงเฟยถือกระดาษที่จูเฟยเขียนรายการสมุนไพรเอาไว้ หลังจากทักทายกับผู้รับผิดชอบอีกคนหนึ่งที่อยู่ในที่นั้นแล้ว ก็รีบร้อนเข้าไปในห้องด้านในของหอชุนชิว
...
หลายนาทีต่อมา ในห้องด้านในของหอชุนชิว ชายชราผมขาวที่สวมเสื้อคลุมยาวสีเทาโบราณ ใบหน้าขาวสะอาด กำลังมองดูกระดาษแผ่นนี้ที่สวีเผิงเฟยนำมาให้ ในดวงตาปรากฏแววสงสัยอย่างเข้มข้น
"แปลก แปลกจริงๆ ตำรับยานี้ดูเหมือนจะผสมกันอย่างสับสน แต่ที่จริงแล้วกลับมีหลักการทางยาที่ลึกลับมาก แต่ไม่ว่าข้าจะพยายามคิดอย่างไร ก็ไม่สามารถมองทะลุถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของตำรับยานี้ได้"
พูดจบ ชายชราก็มองไปที่สวีเผิงเฟยที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทางนอบน้อม
"สวีน้อย ดูเหมือนว่าคนหนุ่มที่ชื่อจูเฟยคนนี้ ไม่ธรรมดาเลยนะ ข้าศึกษาวิชายามาห้าสิบปี แต่กลับมองไม่ออกถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของตำรับยาของเขา"
หยุดไปเล็กน้อย แล้วได้ยินชายชราพูดต่อว่า "ต่อไปถ้าเป็นไปได้ เจ้าต้องสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับคนผู้นี้ให้มาก ถ้าสามารถได้รู้ถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของตำรับยานี้ ตอนนั้นข้าอาจจะเสนอต่อผู้บังคับบัญชา ให้เจ้าได้เป็นผู้จัดการใหญ่ของหอชุนชิวสาขาเมืองลั่นเฉิง"
เมื่อได้ยินคำพูดของชายชรา ร่างของสวีเผิงเฟยก็สั่นสะท้านทันที พูดด้วยสีหน้าตกใจว่า "ท่านซ่ง ตำรับยานี้ดีขนาดนั้นเลยหรือครับ?"
พูดจบ สวีเผิงเฟยก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงรีบพูดด้วยท่าทางสำนึกผิดเล็กน้อยว่า "ขอโทษครับท่านซ่ง ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น..."
"ฮ่าๆ ไม่เป็นไร เจ้าเพิ่งได้สัมผัสกับสถานการณ์ที่แท้จริงบางอย่างของหอชุนชิวของพวกเรา การที่ไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ก็เป็นเรื่องปกติ สรุปก็คือ ต่อไปถ้าเจ้ามีโอกาส ก็พยายามสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับคนหนุ่มคนนั้นให้มากที่สุดก็แล้วกัน"
ท่านซ่งยิ้มเล็กน้อย ท่าทีอ่อนโยนมาก เห็นได้ชัดว่าไม่มีความคิดที่จะตำหนิสวีเผิงเฟยแต่อย่างใด
ทำให้สวีเผิงเฟยที่เดิมทียังรู้สึกกังวลอยู่บ้าง ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที
ตอนนี้เขารู้แล้วว่า หอชุนชิวนี้ ภายนอกดูเหมือนจะเป็นเพียงร้านขายยาที่มีสาขาทั่วประเทศ แต่ที่จริงแล้วกลับมีอิทธิพลและพื้นเพที่คนทั่วไปคาดไม่ถึง
ตอนนี้ซ่งเหล่าเพื่อที่จะได้รู้ถึงประโยชน์ที่แท้จริงของตำรายาของจูเฟย ถึงกับยอมให้คำสัญญาเช่นนี้ จะไม่ให้สวีเผิงเฟยรู้สึกตกใจได้อย่างไร?
...
หลังจากออกจากหอชุนชิว จูเฟยก็ตรงไปที่ตลาดเฟอร์นิเจอร์ ซื้อถังไม้แช่น้ำที่ใช้ไฟฟ้าได้มาหนึ่งใบ จากนั้นก็กลับบ้านทันที
เมื่อกลับถึงบ้าน จูเฟยวางถังไม้ไว้ในห้องนั่งเล่น แล้วนำสมุนไพรเหล่านั้นเข้าไปในครัว
หยิบหม้อดินเผาสำหรับต้มยาออกมาจากในครัว จูเฟยใส่สมุนไพรบางส่วนลงในหม้อตามลำดับและสัดส่วนที่กำหนด
จากนั้นเขาก็จุดไฟ วางหม้อที่ใส่น้ำแล้วลงไป
ตอนนี้สิ่งที่จูเฟยกำลังต้มคือน้ำยาฝึกฝนร่างกายที่เรียกว่าสิ่งของและวัตถุ
หนึ่งสำหรับกิน หนึ่งสำหรับแช่ ทั้งสองอย่างผสมผสานกัน นี่คือวิธีใช้ที่แท้จริงของสิ่งของและวัตถุ
ตอนนี้จูเฟยไม่ได้เสียเวลา ในขณะที่เขากำลังต้มสิ่งของและวัตถุสำหรับกิน เขาก็เติมน้ำลงในถังไม้ที่ซื้อมาจนเต็ม แล้วเสียบปลั๊กไฟ
...
ประมาณหนึ่งชั่วโมงกว่าต่อมา ตรงหน้าจูเฟยก็มีน้ำยาสีเขียวหนึ่งถ้วย
ในขณะเดียวกัน ในถังไม้ที่เต็มไปด้วยน้ำก็มีฟองสีเขียวผุดขึ้นมา ลอยเป็นควันสีเขียวเข้ม
จูเฟยรู้ว่าการฝึกฝนร่างกายไม่ใช่เรื่องสบาย
เขาต้องแช่ในน้ำยาที่เดือดนี้เป็นเวลาสามชั่วโมงขึ้นไป เพื่อขับไล่สิ่งสกปรกที่สะสมในร่างกาย จึงจะได้ผลเบื้องต้นของการฝึกฝนร่างกาย
และถ้วยสิ่งของและวัตถุสำหรับกินตรงหน้านี้ คือเงื่อนไขสำคัญที่จะช่วยให้เขาทนต่อการฝึกฝนร่างกายในน้ำเดือดนี้ได้
มิฉะนั้นด้วยสภาพร่างกายที่ไม่ได้ดีไปกว่าคนปกติมากนักของเขาในตอนนี้ คาดว่าพอลงไปในถังไม้ก็คงจะถูกน้ำเดือดลวกตายทันที
หลังจากประเมินเวลาอีกครั้ง เมื่อจูเฟยรู้สึกว่าถึงเวลาพอดีแล้ว เขาก็หยิบถ้วยสิ่งของและวัตถุสำหรับกินขึ้นมา แล้วดื่มรวดเดียวหมด
พอน้ำยาเข้าสู่ท้อง จูเฟยก็รู้สึกถึงความอุ่นที่พุ่งขึ้นมาในท้องทันที รู้สึกสบายมาก
แต่เขาไม่กล้าประมาท กัดฟันแน่น กระโดดพลิกตัว แล้วก็ทิ้งตัวลงไปในน้ำเดือดที่เต็มไปด้วยสิ่งของและวัตถุสำหรับแช่!
น้ำเดือดที่ร้อนจัดทำให้จูเฟยร้องครางด้วยความเจ็บปวด
ผิวหนังภายนอกของเขาภายใต้อุณหภูมิสูงเช่นนี้ เริ่มแดงขึ้นอย่างรวดเร็ว เป็นตุ่มพอง แล้วก็เริ่มมีร่องรอยของการลอกออก
และตอนนี้เขาก็ทำอะไรไม่ได้เลย
สิ่งเดียวที่ทำได้ บางทีก็คือการอดทน และอดทนต่อไป อย่างน้อยก็จนกว่าจะได้ผลลัพธ์เบื้องต้นจากการฝึกฝนร่างกาย เขาไม่สามารถใช้เคล็ดวิชาใดๆ ได้
...
เวลาค่อยๆ ผ่านไปท่ามกลางความเจ็บปวดและทรมานเช่นนี้
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เมื่อสติของจูเฟยเริ่มพร่าเลือน จู่ๆ ร่างกายของเขาก็รู้สึกอุ่นขึ้น พลังงานที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาสายหนึ่งได้ดึงสติของจูเฟยกลับมาสู่ความเป็นจริงอย่างรวดเร็ว
จูเฟยหรี่ตามองด้วยความขมขื่นในใจ
สถานการณ์เช่นนี้ที่เกือบจะหมดสติ นับตั้งแต่เขาลงไปในถังไม้ที่แช่สิ่งของและวัตถุ ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดขึ้น
จูเฟยรู้ดีว่า หากไม่ใช่เพราะน้ำยาสิ่งของและวัตถุที่เขาดื่มเข้าไปก่อนหน้านี้ ตอนนี้เขาคงไม่สามารถทนได้ถึงขนาดนี้ และคงกลายเป็นศพที่น่ากลัวไปแล้ว
คิดแล้ว จูเฟยกำลังจะตรวจสอบสภาพร่างกายของเขาเหมือนที่เคยทำมาก่อน
แต่ในตอนนั้นเอง ร่างกายของเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!
น้ำยาฝึกฝนร่างกายในถังไม้ และน้ำยาที่เขาดื่มเข้าไปก่อนหน้านี้ ในตอนนี้เชื่อมต่อกันทั้งภายในและภายนอก! พลังวิญญาณมหาศาลกำลังไหลเข้าสู่จิงม่ายของเขาโดยมีร่างกายของจูเฟยเป็นศูนย์กลาง!
เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ จูเฟยไม่ได้ตกใจแต่กลับดีใจ!
เขารู้ว่าการฝึกฝนร่างกายของเขาได้สำเร็จขั้นต้นแล้ว!
ในตอนนั้น จูเฟยไม่ลังเลอีกต่อไป เคล็ดวิชาปราณห้าแถวที่เขาจำได้แม่นจากชาติก่อน ถูกนำมาใช้อย่างช้าๆ
ในชั่วพริบตา พลังวิญญาณบริสุทธิ์ไหลผ่านจิงม่ายอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็รวมตัวกันที่หนีหวานกงในซ่างตันเถียน
จะเห็นได้ว่ารอบตัวของจูเฟยปรากฏกระแสพลังรูปมังกรห้าสี เขียว แดง เหลือง ขาว ดำ วนเวียนรอบตัวเขาไม่หยุด
ค่อยๆ กระแสพลังรูปมังกรห้าสีเริ่มรวมตัวกัน แล้วแยกออก เปลี่ยนแปลงตามหลักการเกิดดับของธาตุทั้งห้า แสดงถึงความสำคัญของการฝึกฝน
ในที่สุด หลังจากที่กระแสพลังรูปมังกรห้าสีวนเวียนรอบตัวจูเฟยอยู่พักหนึ่ง ก็กลายเป็นจุดแสงห้าจุดและพุ่งเข้าไปในกลางหน้าผากของเขา!
"โครม!"
จูเฟยรู้สึกว่าสมองของเขาพองขึ้น และร่างกายสั่นสะเทือน
ทันใดนั้น ระดับพลังพิเศษของธาตุทั้งห้าที่ไม่มีวันหมดสิ้น ก็เริ่มหมุนเวียนในจิงม่ายของร่างกายจูเฟยโดยอัตโนมัติ
ในขณะนี้ ระดับพลังของจูเฟยได้ก้าวข้ามไปสู่ระดับฝึกหัดขั้นที่ 1 อย่างแท้จริง!


## บทที่ 14 หาเรื่อง

"ฮ่า——"
จูเฟยลุกขึ้นจากถังไม้อย่างรวดเร็ว รู้สึกถึงระดับพลังพิเศษที่ได้รับคืนมาหลังจากการเกิดใหม่ ในใจรู้สึกดีใจอย่างมาก
เพราะเขาค้นพบว่า โดยใช้ร่างกายของเซียนธาตุทั้งห้าเป็นพื้นฐาน และเคล็ดวิชาปราณห้าแถวเป็นวิชาฝึกฝน ระดับพลังที่เขาได้รับการพัฒนา เมื่อเทียบกับการพัฒนาระดับพลังของผู้ฝึกฝนทั่วไปแล้ว ทั้งในด้านความเชี่ยวชาญและความแข็งแกร่งของพลัง สูงกว่าถึงห้าเท่า!
เพียงแค่เริ่มใช้เคล็ดวิชา จูเฟยก็สามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจน
ระดับพลังพิเศษทั้งห้าสี เขียว, แดง, เหลือง, ขาว และดำ กำลังหมุนวนและเปลี่ยนแปลงในร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง สุดท้ายรวมตัวกันเป็นจุดแสงห้าสีและซึมซับเข้าสู่หนีหวานกงที่กลางหน้าผากของเขา
นั่นหมายความว่า ต่อไปนี้เมื่อจูเฟยทำการบำเพ็ญตน ทั้งความเร็วในการฝึกฝนและความเข้มข้นในการฝึกฝน จะสูงกว่าผู้ฝึกฝนทั่วไปถึงห้าเท่าเช่นกัน!
ความยินดีเช่นนี้ ทำให้จูเฟยรู้สึกตกตะลึงจริงๆ
เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า การเกิดใหม่ในชาตินี้จะนำพาโชคลาภอันเหลือเชื่อเช่นนี้มาให้เขา
และโชคลาภเช่นนี้ ตอนนี้เพิ่งจะเผยให้เห็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น
จูเฟยเชื่อว่า เมื่อเขาฝึกฝนต่อไปและยกระดับพลัง โชคลาภเช่นนี้จะต้องนำความประหลาดใจมาให้เขาอีกแน่นอน
ในฐานะผู้ฝึกบำเพ็ญช่วงผ่านด่านฟ้าดินในชาติก่อน จูเฟยย่อมเข้าใจสภาพร่างกายและสถานการณ์การฝึกฝนเคล็ดวิชาของตนเองเป็นอย่างดี
เขารู้ว่าตอนนี้ระดับพลังของเขายังต่ำ มีบางสิ่งที่มีอยู่ที่เขายังไม่สามารถค้นพบได้ทั้งหมด
"ร่างกายของเซียนธาตุทั้งห้า เคล็ดวิชาปราณห้าแถว ฮ่าฮ่า... ฮ่าฮ่าฮ่า... ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า...!"
หลังจากเข้าใจสิ่งเหล่านี้แล้ว อารมณ์ของจูเฟยในตอนนี้ก็ไม่สามารถระงับได้อีกต่อไป เขาหัวเราะออกมาดังๆ
หลังจากหัวเราะจบ อารมณ์ตื่นเต้นของจูเฟยค่อยๆ สงบลง
เขามองไปที่ถังไม้ พบว่าในถัง น้ำยาฝึกฝนร่างกายที่เคยเป็นสีเขียวมรกต ตอนนี้กลายเป็นน้ำดำไปหมดแล้ว
ไม่ต้องถามก็รู้ว่าน้ำดำเหล่านี้ เกิดจากสิ่งสกปรกที่ขับออกมาจากร่างกายระหว่างการฝึกฝนร่างกายและการยกระดับพลังของจูเฟยก่อนหน้านี้
จูเฟยจึงยกถังไม้ขึ้นมาทันที เทน้ำดำลงในห้องน้ำข้างๆ จากนั้นก็ทำความสะอาดห้องนั่งเล่นและห้องครัว
หลังจากทำเสร็จทั้งหมด จูเฟยกลับเข้าห้องของตัวเอง เริ่มค่อยๆ เสริมสร้างความมั่นคงให้กับระดับพลังในปัจจุบันของเขา
...
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ถึงเช้าวันรุ่งขึ้น
วันนี้ จูเฟยไม่ได้ไปห้องสมุดอีก แต่เดินตรงไปที่ห้องเรียนม.6/1 ที่เขาเรียนอยู่
เมื่อเดินเข้าห้องเรียน จูเฟยก็เห็นถังเมิ่งหยุนที่นั่งอยู่แถวที่สาม ที่นั่งที่สี่ทันที
ตอนนี้เธอกำลังถือหนังสือเรียนภาษาอังกฤษอยู่ในมือ ดูเหมือนว่ากำลังท่องคำศัพท์ภาษาอังกฤษ และข้างๆ เธอมีนักเรียนหญิงผมหางม้านั่งอยู่
จากความทรงจำ จูเฟยรู้ว่านักเรียนหญิงคนนั้นชื่อพันถิงถิง เป็นเพื่อนสนิทของถังเมิ่งหยุน
แต่สีหน้าของพันถิงถิงดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เมื่อเห็นจูเฟยเดินเข้ามา เธอถึงกับจ้องเขาอย่างไม่พอใจ
ทำให้จูเฟยงงงันทันที คิดในใจว่า "ผู้หญิงคนนี้เป็นบ้าหรือไง? ไม่มีเหตุผลอะไรเลย ทำหน้าบึ้งใส่ฉันทำไม?"
"จูเฟย!"
ในตอนนั้น ถังเมิ่งหยุนเพิ่งวางหนังสือลง เงยหน้าขึ้นมาเห็นจูเฟย จึงตะโกนเรียกเขาด้วยความดีใจ
เมื่อได้ยินถังเมิ่งหยุนเรียก จูเฟยก็ไม่คิดมากเรื่องของพันถิงถิงอีก แต่หันไปยิ้มและพยักหน้าให้เธอเบาๆ
ขณะที่จูเฟยกำลังจะเดินไปที่นั่งของตัวเอง
ถังเมิ่งหยุนก็ลุกขึ้นยืนทันที และตะโกนเรียกจูเฟยอีกครั้ง: "จูเฟย มาทางนี้หน่อย ฉันมีของจะให้นาย"
ทันใดนั้น นักเรียนส่วนใหญ่ในห้องต่างจับจ้องมองไปที่จูเฟยและถังเมิ่งหยุน
พวกเขาไม่เคยคิดว่าถังเมิ่งหยุนที่ปกติไม่ค่อยสนใจผู้ชาย จู่ๆ จะทักทายผู้ชายก่อน และคนที่เธอทักทายก็คือจูเฟยที่เคยถูกดูถูกที่สุด
ในทันใด บรรยากาศในห้องเรียนก็เริ่มอึกทึกขึ้นมา
มีนักเรียนคนหนึ่งรูปร่างเตี้ย หน้าตาน่ารังเกียจ วิ่งออกจากห้องเรียนไปทันที
ดูเหมือนว่าเขาจะรีบไปบอกเรื่องที่เกิดขึ้นให้ใครบางคนรู้
จูเฟยไม่สนใจสายตาของคนอื่นที่มองมา เพียงแต่ยิ้มขื่นในใจเบาๆ แล้วก้าวเดินไปที่โต๊ะของถังเมิ่งหยุน มองเธอและพูดว่า "เมิ่งหยุน มีอะไรหรือ?"
ตอนนี้ถังเมิ่งหยุนก็รู้สึกว่าคำพูดเมื่อครู่ของเธอไม่เหมาะสม เมื่อได้ยินคำถาม ใบหน้าขาวของเธอก็แดงเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย เธอพยักหน้าเบาๆ
จากนั้นก็หยิบสมุดโน้ตเล่มหนึ่งออกมาจากลิ้นชักโต๊ะ ยื่นให้จูเฟยพร้อมพูดว่า "จูเฟย นี่คือสมุดโน้ตเรียนของฉัน เธอเอาไปดูสิ น่าจะช่วยให้ผลการเรียนของเธอดีขึ้นได้"
เมื่อเห็นสมุดโน้ตที่ถังเมิ่งหยุนยื่นมาให้ จูเฟยก็อดยิ้มขื่นไม่ได้อีกครั้ง
พูดตามตรง ตอนนี้ถ้าเขาอยากปรับปรุงผลการเรียน เขาก็ไม่จำเป็นต้องใช้ของพวกนี้
แต่เขาก็รู้ว่านี่คือน้ำใจที่ถังเมิ่งหยุนมีให้เขา ดังนั้นเขาจึงไม่ปฏิเสธ
รับสมุดโน้ตมา จูเฟยมองถังเมิ่งหยุนแล้วยิ้มพูดว่า "ได้ งั้นขอบคุณนะ"
"ฮึ! คางคกอยากกินเนื้อหงส์"
ใครจะรู้ว่าพอจูเฟยพูดจบ ก็ได้ยินพันถิงถิงที่นั่งข้างถังเมิ่งหยุนพูดประโยคนี้ขึ้นมา
ทันใดนั้น สีหน้าของจูเฟยก็หม่นลง ถังเมิ่งหยุนก็เช่นกัน สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ก่อนที่จูเฟยจะได้พูด ถังเมิ่งหยุนก็รีบพูดกับพันถิงถิงว่า "ถิงถิง เธอพูดอะไรเรื่อยเปื่อยแบบนั้น ฉัน...ฉันแค่อยากช่วยจูเฟยเท่านั้น มันผิดตรงไหนหรือ?"
เมื่อเห็นถังเมิ่งหยุนรีบช่วยพูดแทนจูเฟยแบบนั้น ดวงตาของพันถิงถิงก็ฉายแววประหลาดใจออกมา
แต่แล้วเธอก็ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ แทนที่จะตอบคำถามของถังเมิ่งหยุน เธอกลับหันไปมองจูเฟย พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้า
"จูเฟย ยังไง? คิดว่าใช้วิธีแบบนี้จะตามจีบนางฟ้าประจำโรงเรียนของพวกเราได้เหรอ? คิดง่ายไปหน่อยแล้วมั้ง?"
"ฉันไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดถึงอะไร ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวก่อน"
เมื่อเห็นสีหน้าเยาะเย้ยของพันถิงถิง จูเฟยรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ช่างไร้เหตุผล คำพูดของเธอยิ่งฟังไม่รู้เรื่อง
ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาบอกว่าจะจีบถังเมิ่งหยุน?
แม้ว่าเขาจะจีบจริง ก็ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวอะไรกับเธอเลยนี่นา?
แต่พันถิงถิงกลับไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยจูเฟยไป เมื่อได้ยินคำพูดของจูเฟยเมื่อครู่ สีหน้าเยาะเย้ยของเธอก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นอีกหลายส่วน
"ฮึ! รู้อยู่แล้วว่าคนแบบนายไว้ใจไม่ได้ พูดตรงๆ เลยแล้วกัน คนที่วิ่งออกไปเมื่อกี้น่ะ เป็นลูกน้องของกัวเส้าจวินในโรงเรียนเรา ตอนนี้กัวเส้าจวินรู้เรื่องที่นายอยากจีบถังเมิ่งหยุนแล้ว เขากำลังให้คนตามหาตัวนายทั่วโรงเรียนอยู่"
"เดี๋ยวก็ช่วยตัวเองให้รอดเอาเองแล้วกัน"
"อะไรนะ? กัวเส้าจวินจะมาหาเรื่องจูเฟยเหรอ? ทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่องนี้?"
พอพันถิงถิงพูดจบ ถังเมิ่งหยุนก็รีบถามออกมาทันที
ตอนนี้สีหน้าของเธอดูไม่ดีแล้ว เธอไม่คิดเลยว่าเมื่อวานเธอกับจูเฟยเพิ่งจะจัดการเรื่องของซุนหาวเสร็จ วันนี้ก็มีกัวเส้าจวินโผล่มาอีกคน
ถังเมิ่งหยุนพอจะรู้นิสัยของกัวเส้าจวินอยู่บ้าง รู้ว่าเขาพยายามตามจีบเธอมาตลอด และเคยประกาศว่าถ้าผู้ชายคนไหนกล้าเข้าใกล้เธอ เขาจะจัดการให้หนักเลย
แต่เดิมถังเมิ่งหยุนไม่ได้สนใจเรื่องที่กัวเส้าจวินทำสักเท่าไหร่
เธอไม่ได้ชอบกัวเส้าจวินอยู่แล้ว ตราบใดที่กัวเส้าจวินไม่มารบกวนเธอ เขาจะทำอะไรก็เรื่องของเขา
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน กัวเส้าจวินกลับจะมาหาเรื่องจูเฟย เธอจึงไม่อาจไม่สนใจได้
"เฮ้อ เมิ่งหยุน เธอเป็นอะไรไปเนี่ย? ไม่เหมือนเธอคนเดิมเลยนะ"
เมื่อเห็นสีหน้าของถังเมิ่งหยุนแย่ลงเรื่อยๆ พันถิงถิงก็เริ่มร้อนใจ รีบถามเธอออกไป
"ถิงถิง ฉันรู้ว่าเธอไม่ค่อยชอบหน้าจูเฟย บอกฉันตามตรงมา เรื่องของกัวเส้าจวินนั่น เกี่ยวกับเธอใช่ไหม?"
ตอนนี้ถังเมิ่งหยุนจ้องมองพันถิงถิงอย่างจริงจัง น้ำเสียงฉายแววโกรธเล็กน้อย
พันถิงถิงตบหน้าผากตัวเอง พูดอย่างขมขื่นเล็กน้อยว่า "แย่แล้ว ดูท่าเธอคงชอบจูเฟยจริงๆ"
"พันถิงถิง!"
เมื่อเห็นว่าถึงเวลานี้แล้ว พันถิงถิงยังพูดแบบนี้อยู่ ถังเมิ่งหยุนก็รู้สึกโกรธจริงๆ เสียที จึงตะโกนใส่พันถิงถิง
"ได้ๆ ฉันไม่พูดแล้วก็ได้ไง?"
พันถิงถิงส่ายหัว แล้วพูดว่า "เมิ่งหยุน เธอบอกมาสิ เมื่อวานเธอไปเดทกินข้าวกับจูเฟยใช่ไหม?"
หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพันถิงถิงก็พูดต่อว่า "บางทีพวกเธออาจจะยังไม่รู้ เมื่อวานตอนที่เธอกับจูเฟยออกจากโรงเรียนด้วยกัน คนของกัวเส้าจวินเห็นเข้า เพราะงั้นวันนี้กัวเส้าจวินถึงได้มาหาเรื่องจูเฟยไง เรื่องนี้ฉันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรเลยนะเมิ่งหยุน"
หลังจากฟังคำอธิบายของพันถิงถิง ถังเมิ่งหยุนก็รู้สึกโล่งอกขึ้นมา
ก็พันถิงถิงเป็นเพื่อนสนิทของเธอ ถ้าเธอแอบไปทำอะไรกับจูเฟยลับหลัง มันจะทำให้เธอผิดหวังมาก
แต่ในวินาทีถัดมา ถังเมิ่งหยุนก็รู้สึกกังวลขึ้นมาอีกครั้ง
เธอรู้ดีว่ากัวเส้าจวินเป็นคนหยิ่งยโสมาก อีกทั้งยังมีพื้นเพไม่ธรรมดา ถ้าเขาจะหาเรื่องจูเฟยจริงๆ จูเฟยก็คงจะต้องเสียเปรียบสิ?
คิดถึงตรงนี้ ถังเมิ่งหยุนก็เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว พอดีสบตากับจูเฟย
ตอนนี้จูเฟยก็รู้สึกจนปัญญาเหมือนกัน
เขาไม่คิดว่าตัวเองปกติดีๆ แค่บังเอิญได้พบกับถังเมิ่งหยุนแป๊บเดียว ก็จะได้ศัตรูแบบไม่มีเหตุผลแบบนี้ นี่มันเคราะห์ซ้ำกรรมซัดจริงๆ
แต่ตอนนี้เขาก็เข้าใจแล้วว่า เรื่องที่ซุนหาวพูดถึงกัวเส้าจวินเมื่อวานนี้ มันเป็นเรื่องอะไรกันแน่
หลังจากเข้าใจเรื่องพวกนี้แล้ว จูเฟยก็ไม่คิดมากอีกต่อไป
ถึงแม้เขาจะไม่ชอบเรื่องวุ่นวาย แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขากลัวเรื่องวุ่นวาย
ในเมื่อไอ้กัวเส้าจวินอะไรนั่น อยากจะมาหาเรื่องเขา ก็ให้มันมาสิ เขาจูเฟยไม่ใช่คนขี้กลัวอะไรสักหน่อย
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้พลังของเขาก็ผ่านเข้าสู่ระดับฝึกหัดขั้นที่ 1 แล้ว
สำหรับพวกที่มาหาเรื่องเพราะผู้หญิง แย่งชิงความรัก เขาจูเฟยไม่ได้สนใจอะไรหรอก
คิดถึงตรงนี้ จูเฟยก็ยิ้มให้ถังเมิ่งหยุนเบาๆ ปลอบใจว่า "ไม่ต้องกังวลหรอก ถ้ากัวเส้าจวินไม่มาหาฉันก็แล้วไป แต่ถ้าเขามาจริงๆ ฉันก็ไม่มีอะไรต้องกลัวหรอก"
"โครม!"
"ใครเป็นจูเฟย? ไอ้เวร รีบออกมาให้กูเดี๋ยวนี้!"
ใครจะรู้ว่า พอจูเฟยพูดจบ ประตูห้องเรียนม.6/1 ก็ถูกใครบางคนกระแทกเปิดอย่างแรง
พร้อมกับเสียงตะโกนอย่างหยิ่งผยองและก้าวร้าว


## บทที่ 15 ตบหน้า (ตอนที่ 1)

ทุกคนในห้องต่างตกตะลึง เมื่อเห็นนักเรียนชายสามคนยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องเรียน ม.6/1
หนึ่งในนั้นเป็นชายร่างสูงใหญ่ ผมเกรียน มีสีหน้าเย่อหยิ่งจองหอง สายตาดูแคลนกวาดมองทุกคนในห้องเรียน
ไม่ต้องถามก็รู้ว่าคนที่เตะประตูห้องเรียน ม.6/1 เมื่อครู่นี้ก็คือเขานั่นเอง
ข้างๆ เขามีเด็กผู้ชายท่าทางลามกที่วิ่งออกไปรายงานข่าวก่อนหน้านี้
ถ้าการปรากฏตัวของคนสองคนนี้เพียงแค่ทำให้นักเรียนในห้อง ม.6/1 วุ่นวายเล็กน้อย
แต่ตอนนี้กัวเส้าจวินที่ยืนอยู่ด้านหลังพวกเขา สวมเสื้อผ้าแบรนด์เนม หน้าตาหล่อเหลา ทำให้ห้องเรียน ม.6/1 เงียบกริบทันที
นักเรียนชายต่างมองกัวเส้าจวินด้วยสายตาเกรงกลัว แววตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
ส่วนนักเรียนหญิงกลับตรงกันข้าม
พวกเธอมองกัวเส้าจวินด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความหลงใหล ไม่ปิดบังความรู้สึก
ตอนนี้เด็กผู้ชายผมเกรียนเดินเข้ามาในห้องเรียน สายตากวาดมองรอบๆ แล้วตะโกนเสียงดังอีกครั้ง:
"ไอ้พวกหูหนวก! ไม่ได้ยินที่กูถามหรือไง? ใครเป็นจูเฟย? รีบออกมาเดี๋ยวนี้!"
"ฉึก——"
ในทันใดนั้น ทุกคนในห้อง ม.6/1 ก็หันไปมองจูเฟยที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะของถังเมิ่งหยุน
เห็นดังนั้น เด็กผมเกรียนก็หันไปมองที่จูเฟยยืนอยู่ สายตาเต็มไปด้วยความดูแคลน
เขาเดินเข้าไปใกล้จูเฟย พูดด้วยท่าทางยโสโอหังว่า "ไอ้หนู ออกมาข้างนอกหน่อย คุณเส้าอยากคุยด้วย"
ท่าทางเหมือนกำลังออกคำสั่งกับจูเฟย
"อ๋อ งั้นเหรอ?" จูเฟยตอบเรียบๆ
จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้น ไม่แม้แต่จะมองเด็กผมเกรียนข้างๆ แต่มองตรงไปที่กัวเส้าจวินที่ยืนหน้าตาเย่อหยิ่งอยู่นอกห้อง
"นายคือกัวเส้าจวินใช่ไหม? นายเป็นคนอยากเจอฉันเหรอ?" จูเฟยถามกัวเส้าจวินด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
เมื่อเห็นจูเฟยพูดกับตนแบบนั้น กัวเส้าจวินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ดวงตาจะฉายแววโกรธ
กัวเส้าจวินเป็นใคร? ทายาทคนโตของกลุ่มบริษัทกั๋ว บุคคลสำคัญของโรงเรียนมัธยมปลายลั่นเฉิงหมายเลขหนึ่ง จะให้คนตัวเล็กๆ อย่างจูเฟยเรียกชื่อง่ายๆ ได้ยังไง?
ยิ่งไปกว่านั้น ท่าทางของจูเฟยตอนถามเขายังดูยโสโอหัง อย่างน้อยในสายตาของกัวเส้าจวินก็เป็นแบบนั้น
ทำให้สายตาที่กัวเส้าจวินมองจูเฟยเย็นชาลงทันที
เขาพยักหน้าอย่างเย่อหยิ่ง พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "ใช่ ฉันเอง ฉันอยากเจอนาย ถ้าตอนนี้นายไม่มีธุระอะไร ก็ออกมาพร้อมเจ่าเจี้ยนด้วย"
"ไปกันเถอะไอ้หนู กล้าเรียกชื่อคุณเส้าตรงๆ เดี๋ยวจะได้รู้ดี"
พอกัวเส้าจวินพูดจบ เจ่าเจี้ยนที่ยืนข้างจูเฟยก็หัวเราะเบาๆ "ฮิๆ" พร้อมพูดข่มขู่จูเฟย
"ฉันว่าพวกนายเป็นบ้าไปแล้ว ฉันบอกตอนไหนว่าจะไปกับพวกนาย? ทำตัวเหยียบย่ำคนอื่นแบบนี้ ช่างโง่เง่าจริงๆ"
"พอเถอะ ตอนนี้ฉันต้องทบทวนบทเรียน อย่ามารบกวนถ้าไม่มีธุระ อ้อ แม้แต่มีธุระก็อย่ามารบกวน ตอนนี้เชิญเลี้ยวขวาแล้วเดินตรงไป ขอบคุณ"
พูดจบ จูเฟยก็ชี้ไปที่ประตูห้องเรียน ม.6/1 พูดกับเจ่าเจี้ยนและกัวเส้าจวินที่อยู่ไม่ไกลด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
เงียบ! เงียบราวกับความตาย!
ตอนนี้ทุกคนในห้องเรียนต่างจ้องมองจูเฟยด้วยสายตาเหมือนมองตัวประหลาด ไม่มีใครพูดอะไร
รวมถึงกัวเส้าจวิน เจ่าเจี้ยน และเด็กผู้ชายท่าทางลามกคนนั้น ต่างก็มองจูเฟยด้วยความตกตะลึงสุดขีด
พวกเขาไม่อาจจินตนาการได้เลยว่า จูเฟยจะบ้าระห่ำขนาดไหนถึงพูดประโยคที่เหมือนอยากตายขนาดนั้นออกมา
"ไอ้หนู! อยากตายใช่ไหม!"
เจ่าเจี้ยนสะดุ้งโหยง ตั้งสติได้เป็นคนแรก แล้วตะโกนใส่จูเฟยทันที
พร้อมกันนั้น กำปั้นใหญ่ของเขาก็พุ่งเข้าใส่ใบหน้าของจูเฟยอย่างรุนแรง!
"อย่านะ!"
เห็นเหตุการณ์แบบนั้น ถังเมิ่งหยุนที่นั่งอยู่ก็ร้องด้วยความตกใจ
"ปัง——"
ได้ยินเสียงทุ้มหนึ่งที
แต่ภาพที่ทุกคนคาดว่าจูเฟยจะถูกชกล้มลงกับพื้นแล้วกลิ้งร้องขอความเมตตากลับไม่เกิดขึ้น
เห็นเพียงจูเฟยใช้มือข้างหนึ่งจับกำปั้นของเจ่าเจี้ยนไว้ สีหน้าเย็นชา มองเจ่าเจี้ยนที่กำลังตกตะลึงอย่างเย็นชา
"ฉันบอกแล้วว่าอย่ามารบกวนถ้าไม่มีธุระ แม้แต่มีธุระก็อย่ามารบกวน นายหูหนวกหรือไง? ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเมื่อกี้เหรอ?"
"กรี๊ดๆๆ..."
เมื่อจูเฟยพูดจบ เขาก็บีบมือของเจ่าเจี้ยนอย่างแรง เสียงกระดูกที่ดังกรอบแกรบจนทำให้คนรู้สึกเสียวฟัน ดังขึ้นข้างหูของทุกคนที่อยู่ในที่นั้น
ตอนนี้เจ่าเจี้ยนเหงื่อท่วมใบหน้าด้วยความเจ็บปวด แม้แต่ร่างกายที่สูงใหญ่ของเขา ภายใต้ความเจ็บปวดนี้ ก็ต้องค่อมตัวลงโดยไม่รู้ตัว
"ปล่อย... ปล่อยมือ! ปล่อยเร็วๆ! ถ้าบีบต่อไปกระดูกฉันจะแตก! อ๊าาา...!"
ในขณะที่พูด เจ่าเจี้ยนก็ร้องออกมาดังลั่น
ทำให้กัวเส้าจวินที่ยืนอยู่นอกห้องเรียน และนักเรียนชายที่ดูลามกคนนั้น สีหน้าเปลี่ยนไปในทันที!
พวกเขารู้ดีว่า เจ่าเจี้ยนในฐานะนักกีฬาที่มีชื่อเสียงของโรงเรียนมัธยมปลายลั่นเฉิงหมายเลขหนึ่ง มีแรงมากแค่ไหน
แต่ตอนนี้เขากลับร้องด้วยความเจ็บปวดภายใต้มือของจูเฟย นั่นไม่ได้หมายความว่า พละกำลังของเจ่าเจี้ยนไม่มีความหมายอะไรเลยต่อหน้าจูเฟยหรอกหรือ?
คิดถึงตรงนี้ สีหน้าของกัวเส้าจวินก็หม่นลงทันที
เขาเดินเข้าไปในห้องเรียน เข้าไปใกล้จูเฟย เงยหน้ามองจูเฟยแล้วพูดว่า: "จูเฟย อย่าทำตัวหยิ่งผยองเกินไป บางคนไม่ใช่คนที่นายจะกล้าไปยุ่งด้วย และเช่นเดียวกัน บางคนก็ไม่ใช่คนที่ตัวเล็กๆ อย่างนายจะกล้าไปหมายปอง"
"อ๋อ แล้วที่นายพูดมาหมายความว่าไง? ลองอธิบายให้ละเอียดหน่อยสิ?"
จูเฟยมือหนึ่งยังจับเจ่าเจี้ยนไว้ อีกด้านก็หันหน้าไป มองกัวเส้าจวินด้วยสายตาเย้ยหยันพลางพูด
เมื่อเห็นว่าจูเฟยถึงตอนนี้ยังคงทำตัวไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง กัวเส้าจวินก็มองเขาลึกๆ หนึ่งที จากนั้นใบหน้าก็ปรากฏแววยโสขึ้นมา ชี้ไปที่ถังเมิ่งหยุนแล้วพูดว่า:
"จูเฟย นายรู้หรือเปล่าว่าพ่อของเมิ่งหยุนเป็นใคร? เขาคือถัง เยว่หมิง ประธานกรรมการบริหารกลุ่มบริษัทเยว่หมิง ผู้นำธุรกิจร้านอาหารที่ใหญ่ที่สุดในเมืองลั่นเฉิง!"
"นายคิดว่าตัวเล็กๆ อย่างนาย ครอบครัวของเมิ่งหยุนจะมองนายขึ้นหรือ? อย่าล้อเล่นน่า..."
"หุบปาก! กัวเส้าจวิน นายหมายความว่าไง? พ่อของฉันเป็นใครมันเกี่ยวอะไรกับจูเฟยด้วย? ฉันกับจูเฟยเป็นเพื่อนกัน ถ้าฉันยินดี ครอบครัวของฉันจะมองจูเฟยขึ้นหรือไม่ มันเกี่ยวอะไรกับนาย หรือแม้แต่กับฉันด้วย?"
ก่อนที่กัวเส้าจวินจะพูดจบ ถังเมิ่งหยุนก็ "พรึ่บ" ลุกขึ้นจากที่นั่งอีกครั้ง
เธอมองด้วยสายตาโกรธเคือง ใบหน้าแดงก่ำ พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจใส่กัวเส้าจวิน
เมื่อได้ยินคำพูดของถังเมิ่งหยุนอย่างกะทันหัน สีหน้าที่เคยยโสของกัวเส้าจวินก็กลับมาหม่นหมองอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
เขาจ้องถังเมิ่งหยุนแน่วแน่ พูดทีละคำว่า: "ดี! ดีมาก! ถังเมิ่งหยุน เธอกล้าพูดกับฉันแบบนี้เพื่อไอ้ขยะคนนี้เนี่ยนะ"
"บางทีเธออาจจะยังไม่รู้ก็ได้ ตอนงานเลี้ยงนั้น พ่อเธอได้ตกลงกับพ่อฉันแล้วว่า หลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ จะพิจารณาเรื่องระหว่างเธอกับฉัน"
"อย่าว่าฉันไม่เตือนนะ ถ้าต่อไปเธอยังกล้าคบหากับไอ้หมอนี่อีก ฉันจะหาทางให้พ่อฉันยกเลิกความร่วมมือกับพ่อเธอ และไอ้หมอนี่ ฉันก็จะไม่ปล่อยไว้เด็ดขาด!"
พอกัวเส้าจวินพูดจบ ทุกคนในห้องเรียนก็ตาโตด้วยความตกใจ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง...
น่าแปลกใจที่กัวเส้าจวินแสดงท่าทีเผด็จการในเรื่องของถังเมิ่งหยุน ที่แท้ทั้งหมดนี้ บ้านตระกูลถังและบ้านตระกูลกั๋วได้ตกลงเรื่องการแต่งงานของลูกๆ กันไว้แล้วนี่เอง
ถ้าเป็นเช่นนั้น ถังเมิ่งหยุนก็เท่ากับเป็นคู่หมั้นของกัวเส้าจวินแล้วใช่ไหม?
พอคิดได้แบบนี้ ทุกคนในห้องเรียนก็มองไปที่ถังเมิ่งหยุนด้วยสายตาประหลาดๆ
แม้แต่พันถิงถิงเพื่อนสนิทของถังเมิ่งหยุนก็ยังเป็นเช่นนั้น
เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าถังเมิ่งหยุนจะมีเรื่องแบบนี้ซ่อนอยู่
"นาย...นายพูดมั่ว! พ่อฉันไม่มีทางยอมรับเรื่องแบบนั้นหรอก! ฉันไม่ยอม!"
ตอนนี้ถังเมิ่งหยุนก็งงไปหมด เธอไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าพ่อที่รักเธอมาตลอดจะแอบไปตกลงยกเธอให้กับกัวเส้าจวิน
นี่เป็นเรื่องที่เธอไม่อาจยอมรับได้ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม
"ฮึๆ จะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจ ฉันจะบอกอีกอย่าง ช่วงนี้บริษัทของพ่อเธอดูเหมือนจะมีปัญหาเรื่องสภาพคล่องทางการเงิน และตอนนี้มีแต่ครอบครัวของเราเท่านั้นที่จะช่วยพ่อเธอได้ เธอคิดว่าพ่อเธอจะทำยังไง?"
พูดถึงตรงนี้ บนใบหน้าของกัวเส้าจวินก็ปรากฏรอยยิ้มภาคภูมิใจอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
เมื่อได้ยินคำพูดของกัวเส้าจวิน ร่างบอบบางของถังเมิ่งหยุนก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง ใบหน้างามซีดขาวในทันที
เธอส่ายหน้า ทั้งตัวเหมือนไร้วิญญาณ พึมพำว่า "ไม่ มันเป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด"
"เมิ่งหยุน..."
เมื่อเห็นถังเมิ่งหยุนเป็นแบบนี้ พันถิงถิงที่นั่งข้างๆ ก็เรียกเธอเบาๆ ด้วยแววตาเป็นห่วง
เมื่อได้ยินพันถิงถิงเรียก ถังเมิ่งหยุนก็ดูเหมือนจะได้สติ มองเพื่อนด้วยสายตาขมขื่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความหม่นหมอง
"ฮึๆ เป็นไงล่ะไอ้หนุ่ม? กลัวแล้วใช่ไหม? ถ้ากลัวก็รีบมาขอโทษกูซะ! อย่าได้คิดจะจีบถังเมิ่งหยุนอีก ไม่งั้นกู..."
"เพล้ง!"
ก่อนที่กัวเส้าจวินจะพูดจบ จูเฟยก็ตบหน้าเขาอย่างแรง!
จูเฟยมองด้วยสีหน้าดุร้าย พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "กูไม่สนใจเรื่องบ้านตระกูลกั๋วหรือบ้านตระกูลถัง กูรู้แค่ว่าเมิ่งหยุนเป็นเพื่อนกู และใครก็ตามที่กล้ารังแกเพื่อนกู กูจะไม่ปล่อยไว้แน่!"
พูดจบ จูเฟยไม่รอให้กัวเส้าจวินตั้งตัว ก็ตบหน้าอีกข้างของเขาอย่างแรงอีกครั้ง แล้วพูดต่อว่า:
"อีกอย่าง กูจูเฟยจะคบใครก็ไม่มีใครมายุ่งได้ ถ้ามึงทำให้กูโกรธจริงๆ กูจะฆ่ามึงซะ!"
เมื่อภัยพิบัติจากยาเลื่อนสู่เซียนมาถึง เมื่อจูเฟยตื่นขึ้นมา เขาพบว่าตัวเองได้กลับชาติมาเกิดในร่างของลูกนอกสมรสที่ไร้ความสามารถของตระกูลใหญ่

เมื่อเผชิญกับการรังแกและการท้าทายจากผู้อื่น เขาจะยังขี้ขลาดและอ่อนแอเหมือนเดิมหรือไม่?

เมื่อเผชิญกับความอ่อนแอของตัวเอง เขาจะเปลี่ยนแปลงตัวเองอย่างไร?

มาดูกันว่าคนไร้ค่าคนหนึ่งจะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดได้อย่างไร ด้วยท่าทีที่หยิ่งผยองและเด็ดเดี่ยว!