คัมภีร์จักรพรรดิแห่งความโกลาหล
ซอร์ดชิงหยาง
## บทที่ 1 เปิดตา ดวงตาที่ 3!

ราตรีมืดมิดดั่งหมึก ท้องฟ้าดำทะมึนปกคลุมด้วยเมฆหนาทึบ เสียงฟ้าร้องครืนๆ ดังแว่วมาแต่ไกล ราวกับว่าฝนกระหน่ำกำลังจะตกลงมา
บนเส้นทางเล็กๆ ระหว่างภูเขา ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งคนหนึ่งถือไม้เท้าในมือ เคาะ "ตุ๊บๆๆ" ไปบนพื้น ค่อยๆ เดินไปข้างหน้า
ชายหนุ่มผู้นี้ มีใบหน้างดงามดั่งหยก ดวงตาดำขลับราวกับอัญมณี เปล่งประกายแววฉลาด
น่าเสียดายที่เขาเป็นคนตาบอด
ในที่สุด เขาก็หยุดลงในป่าเล็กๆ แห่งหนึ่ง ตรงหน้ามีหญิงสาวสวมชุดสีฟ้าอ่อน รูปร่างอ้อนแอ้น หน้าตางดงาม
"พี่เฟิง มาแล้วค่ะ!"
เมื่อเห็นชายหนุ่มตาบอดเดินมา หญิงสาวชุดฟ้ารีบเดินเข้าไปประคองแขนเขาทันที
ชายหนุ่มตาบอดผู้นั้น มีนามว่าหลิงเฟิง เป็นทายาทตระกูลแพทย์ที่ตกอับ
ตั้งแต่เด็ก หลิงเฟิงได้ติดตามคุณปู่เพียงคนเดียวเดินทางรักษาผู้คนไปทั่ว
เมื่อปีที่แล้ว หลิงเฟิงตามคุณปู่มาถึงเมืองไคหยาง ได้ยินว่าคุณหนูซูลินบุตรสาวเจ้าของเมืองเป็นโรคเส้นประสาทสามหยินตั้งแต่กำเนิด ไม่มีใครรักษาได้
โรคนี้เป็นโรคร้ายแรง หากอายุถึง 18 ปีแล้วยังรักษาไม่หาย บุตรสาวเจ้าของเมืองก็จะต้องตายอย่างน่าเสียดาย
หลิงเฟิงมีพรสวรรค์ด้านการแพทย์สูง ตั้งแต่เด็กก็เชี่ยวชาญทฤษฎีการแพทย์ ได้เรียนรู้คัมภีร์การฝังเข็มไท่เซวียนที่สืบทอดในตระกูล วิชาแพทย์ของเขาถือว่าเหนือธรรมดาสู่เซียน
คุณปู่หลิงคุนของหลิงเฟิงเห็นรางวัลนำจับสูงที่เจ้าของเมืองประกาศ ก็เกิดสนใจ จึงให้หลิงเฟิงรับงาน เข้าจวนเจ้าของเมืองเพื่อรักษาซูลิน
หลังจากฝังเข็มครั้งแรก อาการของคุณหนูซูลินก็ดีขึ้นมาก
ดังนั้น ภายใต้คำขอร้องของเจ้าของเมือง หลิงเฟิงและคุณปู่จึงพักอยู่ในจวนเจ้าของเมือง เพื่อรักษาโรคเส้นประสาทสามหยินของซูลินให้หายขาด
เมื่อสามเดือนก่อน ขณะที่หลิงเฟิงกำลังฝังเข็มให้ซูลิน เขาพลาดท่าถูกพลังหยินย้อนกลับ ทำให้เกิดโรคตา กลายเป็นคนตาบอด
เพื่อปลอบใจหลิงเฟิง ให้เขารักษาบุตรสาวต่อไปอย่างเต็มที่ เจ้าของเมืองได้สัญญาว่า หากหลิงเฟิงสามารถรักษาโรคเส้นประสาทสามหยินของซูลินให้หายขาดได้ ก็จะยกซูลินให้แต่งงานกับเขา!
ซูลินก็บอกว่าหลิงเฟิงตาบอดเพราะรักษาเธอ เธอยินดีที่จะตอบแทนบุญคุณนี้ด้วยชีวิต ดูแลเขาไปตลอดชีวิต
ซูลินเป็นหญิงสาววัย 16 อ่อนโยนดั่งสายน้ำ หลิงเฟิงก็แอบชอบเธอมานานแล้ว อีกทั้งตอนนี้เขาตาบอดแล้ว การได้แต่งงานกับสาวงามอย่างซูลิน จะมีเหตุผลอะไรที่จะไม่ยินยอม
ในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา ด้วยการรักษาอย่างทุ่มเทของหลิงเฟิง ร่างกายของซูลินก็ดีขึ้นเรื่อยๆ เพียงแค่ผ่านการรักษาคืนนี้ โรคเส้นประสาทสามหยินของเธอก็จะหายขาด
"มานี่ หลินเอ๋อ นั่งให้ดีๆ วันนี้พี่จะฝังเข็มให้เธอเป็นครั้งสุดท้าย พลังสามหยินของเธอก็จะถูกขจัดออกไปหมด หลังจากนี้ในคืนพระจันทร์เต็มดวง เธอก็จะไม่ต้องทรมานจากพลังหยินย้อนกลับอีกแล้ว"
"ขอบคุณพี่เฟิงค่ะ! หนูจะช่วยพี่นั่งลงนะคะ"
ใบหน้างามของซูลินเผยรอยยิ้มหวาน ประคองหลิงเฟิงให้นั่งลงใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง แล้วนั่งขัดสมาธิลงตรงหน้าเขา
หลิงเฟิงนั่งลงอย่างช้าๆ โดยมีซูลินช่วยพยุง เขาหยิบเข็มทองออกมาจากอกเสื้อแล้วพูดเสียงนุ่มนวลว่า "หลินเอ๋อ ขอโทษที่ต้องล่วงเกิน"
พูดจบ เขาก็ยกมือคลำหาตำแหน่งบนร่างของซูลิน แม้ว่าเขาจะตาบอดแล้ว แต่รูปร่างของซูลินได้ประทับอยู่ในใจเขา เขาจึงหาจุดฝังเข็มได้อย่างง่ายดาย แทงเข็มทองเบาๆ เพื่อขับพลังสามหยินออก
พลังสามหยินนั้นจะไหลผ่านเข็มทอง และหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีบางส่วนเข้าสู่ร่างของหลิงเฟิง นี่คือสาเหตุที่ก่อนหน้านี้เขาถูกพลังหยินย้อนกลับจนตาบอด
ในตอนนี้ สีหน้าของซูลินดูสดใสขึ้นเรื่อยๆ แต่หลิงเฟิงกลับมีเส้นเลือดปูดโปนทั่วร่าง เหงื่อเย็นผุดซึมที่หน้าผาก ทนทุกข์ทรมานจากการรุกรานของพลังหยิน
ครึ่งชั่วยามผ่านไป หลิงเฟิงค่อยๆ ถอนเข็มทองออก เส้นประสาทสามหยินของซูลินได้รับการรักษาจนหายสนิทแล้ว
หลิงเฟิงเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก ใบหน้าซีดขาว พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงว่า "เรียบร้อยแล้วหลินเอ๋อ เจ้าลุกขึ้นได้แล้ว"
ซูลินดูมีชีวิตชีวาขึ้น เธอลืมตามองหลิงเฟิงแล้วพูดเสียงเข้มว่า "เส้นประสาทสามหยินของข้า รักษาหายสนิทจริงๆ แล้วหรือ?"
"อืม หายสนิทแล้ว" หลิงเฟิงยิ้มบางๆ "พักผ่อนสักระยะ เจ้าก็จะกลายเป็นเจ้าสาวที่แข็งแรงและสวยงาม"
"ขอบคุณ" น้ำเสียงของซูลินเย็นชาลง ไม่เหมือนก่อนหน้านี้ที่เรียก "พี่ชายเฟิง" อย่างสนิทสนม
"จะขอบคุณข้าทำไมกัน กลับจวนกันเถอะ พรุ่งนี้ข้าจะไปสู่ขอเจ้ากับท่านเจ้าครองนคร!"
หลิงเฟิงยิ้มอย่างอ่อนโยน ยกมือขึ้นจะลูบแก้มซูลิน
ปกติแล้วซูลินมักจะเข้ามาให้เขาลูบ แต่ครั้งนี้ไม่มี!
หลิงเฟิงรู้สึกใจหายวาบ เกิดลางสังหรณ์ไม่ดี จึงขมวดคิ้วถามว่า "หลินเอ๋อ เจ้าเป็นอะไรไป?"
ซูลินไม่ตอบ เพียงแต่หันไปมอง เห็นคบไฟหลายอันปรากฏขึ้นในป่าทึบ พร้อมเสียงฝีเท้าที่กำลังมุ่งมาทางนี้
เธอกระชากเสื้อที่ไหล่ตัวเองแล้วพุ่งเข้าไปในอ้อมอกหลิงเฟิง แล้วร้องตะโกนว่า "หลิงเฟิง เจ้าคนชั่วช้า! เจ้ากล้าลวนลามข้า! ช่วยด้วย! ช่วยชีวิตด้วย!"
สีหน้าหลิงเฟิงชะงัก เขาถามอย่างงุนงง "หลินเอ๋อ เจ้าพูดอะไร? หมายความว่าอย่างไร?"
ในตอนนั้น เห็นชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่งนำชายวัยกลางคนพร้อมบ่าวไพร่กลุ่มหนึ่งรีบเดินเข้ามา
"หลิงเฟิง ไอ้สัตว์! เจ้ากำลังทำอะไร!"
ชายวัยกลางคนตะโกนเสียงดัง ก้าวพรวดเข้ามา มือหนึ่งดึงซูลินขึ้น อีกมือตบฉาดใส่หลิงเฟิงจนล้มลง
ที่แท้ชายวัยกลางคนผู้นี้ก็คือเจ้าครองนครไคหยาง ซูซื่อสง บิดาของซูลิน
ซูลินร้องไห้สะอึกสะอื้นซุกเข้าไปในอ้อมอกของซูซื่อสง สะอื้นว่า "พ่อ หลิงเฟิงเขา... เขาไม่ใช่คน!"
"ลุงซู ท่านเห็นแล้วใช่ไหม! ข้าบอกแล้วว่าหลิงเฟิงไม่ใช่คนดี ตอนนี้ถึงกับแอบอ้างว่าจะรักษาโรค หลอกน้องสาวมาที่นี่ หวังจะทำเรื่องชั่วช้า!"
ชายหนุ่มที่นำซูซื่อสงมา เดินเข้าไปเตะหลิงเฟิงอย่างแรงหลายที พลางด่าว่า "ไอ้ตาบอด กบเฝ้ากองขี้อยากกินเนื้อหงส์ เจ้าส่องกระจกดูหน้าตาบอดๆ ของตัวเองบ้างสิ เจ้าคู่ควรกับน้องซูลินตรงไหน?"
ชายหนุ่มผู้นี้ชื่อเฉินหวง เป็นพี่ชายฝ่ายแม่ของซูลิน
ที่จริงแล้ว ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้ล้วนเป็นแผนการที่ซูลินและเฉินหวงวางไว้
มิฉะนั้น ทำไมซูลินถึงต้องให้หลิงเฟิงมารักษาที่เขาด้านหลัง และทำไมซูซื่อสงถึงมาปรากฏตัวพอดิบพอดีในเวลานี้?
หลิงเฟิงถูกซูซื่อสงตบหน้าจนมึนงง แล้วยังถูกเฉินหวงทั้งชกทั้งเตะ
แต่ความเจ็บปวดทางร่างกายก็ยังไม่เท่ากับความหนาวเหน็บในใจ
ที่แท้ตั้งแต่ต้นจนจบ ซูลินก็แค่หลอกใช้เขาเท่านั้น!
เขากัดฟันทนรับการทุบตีจากเฉินหวง แล้วตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง "ซูลิน เจ้าหลอกข้า! เจ้าหลอกข้า!"
ซูลินซุกตัวในอ้อมอกของพ่อ ร่ำไห้พลางพูดว่า "ข้ากับท่านมีคู่หมั้นแล้ว ทำไมท่านยังต้องหลอกข้ามาที่นี่! ท่าน...ท่านช่างเป็นสัตว์ร้ายในคราบมนุษย์!"
"ฮ่าๆๆๆ..." หลิงเฟิงหัวเราะก้องฟ้า
ช่างน่าขันที่เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจมาหนึ่งปี ช่างน่าขันที่เขายอมเสียดวงตาไป เพื่อจะมาจบลงเช่นนี้?
"ไอ้สัตว์!" ซูซื่อสงโกรธจนหนวดสั่น ตะโกนสั่ง "ตีมัน ตีให้หนัก!"
บรรดาข้ารับใช้รุมล้อมเข้ามา ทั้งชกทั้งเตะอย่างบ้าคลั่ง
"ไอ้สัตว์ เจ้าอย่าหวังจะได้แต่งกับลูกสาวข้า ซูซื่อสง พรุ่งนี้เช้าก็ไสหัวไปซะ ถ้าข้าเห็นพวกเจ้าปู่หลานในเมืองไคหยางอีก จะฆ่าไม่ไว้หน้า!" ซูซื่อสงคำรามด้วยความโกรธ
หลิงเฟิงถูกข้ารับใช้รุมทำร้ายจนเลือดอาบ เขาตะโกนด้วยความคลั่ง "ซูลิน เจ้านางชั่ว ขอให้เจ้าตายอย่างไม่สงบ!"
"ไอ้ตาบอด มึงอยากตาย!" เฉินหวงแสยะยิ้มอำมหิต หันไปพูดกับซูซื่อสง "ลุงซู ท่านพาน้องสาวกลับไปก่อนเถอะ ไอ้คนเลวนี่ให้ผมจัดการเอง!"
ซูซื่อสงแค่นเสียงเย็นชา สะบัดแขนเสื้อแล้วพาซูลินจากไป
ซูซื่อสงผู้นี้ก็ไม่ใช่คนโง่ จะไม่เห็นความไม่ชอบมาพากลได้อย่างไร
แต่หลิงเฟิงมันเป็นใคร? แค่หมอจีนเร่ร่อนคนหนึ่งเท่านั้น ตอนนี้ยังกลายเป็นคนตาบอดอีก มันมีคุณสมบัติอะไรมาเป็นลูกเขยเขา?
ในทางกลับกัน เฉินหวงเป็นถึงลูกชายตระกูลพ่อค้าที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองไคหยาง ถึงจะเหมาะสมกับลูกสาวเขา
ดังนั้น แม้จะรู้ว่าหลิงเฟิงถูกใส่ร้าย ซูซื่อสงก็เลือกที่จะทำเป็นมองไม่เห็น
หลังจากพ่อลูกตระกูลซูจากไป เฉินหวงก็ยิ่งทวีความโหดร้าย เหยียบอกหลิงเฟิงพลางยิ้มเยาะ "ไอ้ตาบอด รู้มั้ยว่าผู้หญิงที่แกอุตส่าห์รักษาจนหาย เป็นของเล่นของกูมานานแล้ว! ฮ่าๆๆๆ..."
"กูจะฆ่ามึง กูจะฆ่ามึง!"
หลิงเฟิงตาถลน เขาคิดว่าพรุ่งนี้จะได้แต่งงานกับภรรยาที่น่ารัก แต่ตอนนี้ทุกอย่างพังทลาย
ความฝันอันงดงามของเขา แตกสลายสิ้นแล้ว!
"ปัง!"
ท่ามกลางเมฆดำ แสงสายฟ้าแลบแปลบปลาบ ท้องฟ้าที่กดดันมาตลอดในที่สุดก็ระเบิดออกมาเป็นเสียงฟ้าร้องครืนๆ
ฝนตกหนักเทกระหน่ำลงมา!
อย่างไรก็ตาม เฉินหวงก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดมือ เขาแยกเขี้ยวยิ้มร้ายตะโกนว่า "ตี ตีต่อไป ตีให้มันตาย! ไอ้ตาบอดเฮงซวย แกกล้ามาแย่งผู้หญิงกับข้า เฉินหวง!"
หลิงเฟิงคว้าเข็มทองออกมาจากอกเสื้อราวกับคนบ้า แล้วพุ่งเข้าโจมตีอย่างบ้าคลั่ง
"ไอ้ตาบอด ยังกล้าสู้อีกรึ!"
"หักนิ้วมันซะก่อน ดูซิว่ามันจะฝังเข็มได้อีกไหม!"
พวกข้ารับใช้หน้าตาดุร้ายต่างคว้าท่อนเหล็กขึ้นมา แล้วฟาดฟันใส่หลิงเฟิงอย่างโหดเหี้ยม
"ไอ้พวกชั่วช้า! ต่อให้ข้าต้องกลายเป็นเอ้อกุ่ย ก็จะไม่ไว้ชีวิตใครในตระกูลซูแม้แต่คนเดียว!"
หลิงเฟิงเลือดท่วมตัว ตาถลน คว้าเข็มทองในมือแทงลงบนจุดไป๋ฮุ่ยบนศีรษะของตัวเองอย่างแรง!
ปัง!
ในเวลาเดียวกัน เสียงฟ้าผ่าดังสนั่น ฟาดเข้าต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลจนลุกเป็นไฟท่วม
"บ้าเอ๊ย อากาศบ้าอะไรเนี่ย!" เฉินหวงบ่น "พอได้แล้ว อย่าเสียเวลาอีก ฆ่ามันซะแล้วไปกันเถอะ!"
"อ๊ากกก! —"
แต่ในตอนนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องสุดเสียงที่ทำให้หัวใจแทบสลาย
จากนั้น เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผสมผสานกับเสียงฟ้าร้องในค่ำคืนฝนตก ช่างน่าสยดสยองยิ่งนัก
ม่านตาของเฉินหวงหดเล็กลงทันที เมื่อเห็นว่าหลิงเฟิงมีดวงตาตั้งขึ้นมาบนหน้าผาก เต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำ
ใต้ดวงตาที่ตั้งขึ้นนั้น มีตาอีกคู่ที่เหมือนบ่อน้ำเลือด ทั่วร่างแผ่พลังน่าสะพรึงกลัวราวกับเอ้อกุ่ย
"เจ้า...เจ้าเป็นปีศาจอะไร!" เฉินหวงตกใจจนขาอ่อน ทรุดลงกับพื้น
"ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า! —"
หลิงเฟิงพุ่งเข้าไป กดข้ารับใช้ตระกูลซูคนหนึ่งลงกับพื้น ตะปบคอเขาฉีกออกในคราวเดียว แล้วกระโจนพุ่งเข้าใส่เฉินหวงราวกับสัตว์ป่า
"แกต้องตาย! แกต้องตาย!"
หลิงเฟิงคำรามในลำคอเหมือนสัตว์ป่า กรงเล็บทั้งสองข้างฟาดฟันลงไปอย่างรุนแรง ทำลายดวงตาและลำคอของเฉินหวงจนแหลกเป็นจุณ!


## บทที่ 2 การเข่นฆ่าถึงขีดสุด ดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์!

ซู่! ซู่!
ฝนตกกระหน่ำลงมา เม็ดฝนกระทบร่างของหลิงเฟิง
ที่เท้าของเขา ศพมากมายนอนเกลื่อนกลาด เลือดและเนื้อกระจัดกระจาย น้ำฝนชะล้างจนพื้นที่รอบๆ หลายสิบเมตรถูกย้อมแดงด้วยเลือด!
หลิงเฟิงมองมือทั้งสองข้างของตัวเอง มันเปื้อนไปด้วยเลือดและเศษเนื้อ ดวงตาที่สามบนหน้าผากของเขาค่อยๆ ปิดลง ทิ้งรอยเลือดสีแดงเข้มไว้
"ข้าไม่เพียงแต่ไม่ตาย แต่ยังมองเห็นได้อีกด้วย!"
หลิงเฟิงรู้สึกตื่นตระหนกในใจ เมื่อเข็มทองแทงเข้าจุดไป๋ฮุ่ย เขาได้เตรียมใจตายแล้ว แต่ไม่คิดว่าตัวเองจะคลุ้มคลั่งและฆ่าคนไปมากมายเช่นนี้
"เมื่อสวรรค์ไม่ให้ข้าตาย เช่นนั้นเจ้าก็ต้องตาย!" ดวงตาของหลิงเฟิงลุกโชนด้วยความโกรธ "นางชั่ว วันตายของเจ้ามาถึงแล้ว!"
หลิงเฟิงดึงเข็มทองออกจากศีรษะ ความอ่อนแรงแล่นเข้าสู่หัวใจ ดวงตาที่สามบนหน้าผากหายไปอย่างสิ้นเชิง
สิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนคือดวงตาของเขาที่กลับมาเป็นปกติ ทุกอย่างตรงหน้าเห็นได้ชัดเจน
เขาไม่สนใจที่จะรู้ว่าทำไมถึงเปิดดวงตาประหลาดนั้นขึ้นมาได้ ความโกรธแค้นในใจได้เปลี่ยนเขาเป็นสัตว์ป่าที่บ้าคลั่ง
ใบหน้าอันเลวร้ายและเจ้าเล่ห์ของพ่อลูกตระกูลซู ช่างน่าขยะแขยง!
"ท่านปู่ยังอยู่ที่บ้านตระกูลซู!"
หลิงเฟิงกำหมัดแน่น กระดูกที่เคยหักก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะหายดีแล้ว แม้ว่าทั้งร่างจะปวดร้าวไปหมด แต่ก็ไม่กระทบการเดิน
หลิงเฟิงวิ่งลงเขาอย่างบ้าคลั่ง เขาจะฆ่านางชั่วซูลินให้ได้ แล้วพาท่านปู่หนีออกจากเมืองไคหยาง ไม่กลับมาอีกเลย!
...
หน้าจวนเจ้าของเมือง
บ่าวหลายคนโยนห่อผ้าและกล่องยาสารพัดออกนอกประตูใหญ่อย่างรุนแรง ปล่อยให้เปียกฝนที่กำลังตกหนัก
"ไอ้แก่บ้า ไปให้พ้น อย่าหวังจะมากินๆ นอนๆ ที่จวนเจ้าของเมืองอีก!"
ชายร่างกำยำคนหนึ่งผลักชายชราผมขาวเข้าไปในม่านฝน
"พวกเจ้าไอ้ทาสชั่ว กล้าดียังไงมาทำกับข้าแบบนี้ ข้าเป็นปู่ของลูกเขยเจ้าของเมืองนะ โอ๊ย เปียกหมดแล้ว กล่องยาของข้าเปียกหมดแล้ว!"
ชายชราเก็บกล่องยาจากพื้นพลางตะโกนโวยวาย
"ฮ่าๆๆ... ลูกเขยเจ้าของเมือง? อย่าฝันไปเลย ไอ้ตาบอดนั่นป่านนี้คงเป็นลูกเขยท่านเจ้าแห่งนรกไปแล้วล่ะ!"
พวกขันทีต่างหัวเราะเสียงดังลั่น
ชายวัยกลางคนร่างท้วมอีกคนหนึ่งซึ่งเป็นผู้ดูแลจวนเจ้าของเมือง ล้วงถุงเงินออกมาจากอกเสื้อ พูดเสียงเย็นชาว่า "หลานชายของเจ้าพยายามลวนลามคุณหนูของพวกเรา เขาได้รับการลงโทษที่สมควรแล้ว เห็นแก่ที่พวกเจ้ารักษาคุณหนูหาย นี่คือค่ารักษาที่ท่านเจ้าครองนครมอบให้ เอาเงินไปแล้วไสหัวไป!"
"อะไรนะ?" หลิงคุนสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ "พวกเจ้าพูดว่าอะไร เฟิงเอ๋อ...หลานชายของข้า เขา...เขาเป็นอะไรไป?"
"ฮึๆ รีบไปที่เขาด้านหลังเดี๋ยวนี้ อาจจะได้เจอหน้าครั้งสุดท้าย" ผู้ดูแลหัวเราะเยาะ "นี่แหละคือผลของคางคกที่อยากกินเนื้อหงส์!"
"พวกเจ้า!" หลิงคุนชี้นิ้วไปที่ผู้ดูแล มือสั่นเทาอย่างรุนแรง "พวกเจ้า...เฟิงเอ๋อเพื่อรักษาเส้นประสาทสามหยินของคุณหนูพวกเจ้า ถึงกับต้องตาบอด แต่พวกเจ้ากลับทำกับเขาแบบนี้ พวกเจ้าต้องได้รับกรรมแน่!"
"กรรม?" ผู้ดูแลวัยกลางคนคว้าท่อนเหล็ก พูดอย่างดุร้ายว่า "ไอ้แก่ ถ้าไม่รีบไสหัวไป ข้าจะส่งเจ้าไปพบเจ้าแห่งนรกเดี๋ยวนี้!"
ว่าแล้วผู้ดูแลก็ฟาดท่อนเหล็กอย่างแรง ส่งเสียงดังอื้ออึง
"พวกเจ้าต้องชดใช้ชีวิตหลานข้า!" หลิงคุนร้องไห้โฮ พุ่งเข้าใส่ผู้ดูแล "คุณหนูของพวกเจ้าอยู่ไหน ข้าจะพบนาง! ข้าจะดูว่าหัวใจนางดำมืดแค่ไหน เฟิงเอ๋อของข้าจริงใจกับนางขนาดนี้ จริงใจกับนางขนาดนี้!"
"ไอ้แก่ อยากตายนักสินะ!"
ผู้ดูแลวัยกลางคนมองหลิงคุนด้วยสีหน้ารังเกียจ ฟาดท่อนเหล็กลงบนศีรษะหลิงคุนทันที "ไปตายซะ!"
เปรี้ยง!
เสียงฟ้าผ่าดังสนั่น!
ฝนตกหนักราวกับเทน้ำ ทั้งจวนเจ้าของเมือง ทั้งเมืองไคหยาง ราวกับจะจมหายไปในสายฝนนี้
"ท่านปู่!"
เมื่อหลิงเฟิงมาถึงจวนเจ้าของเมือง ก็เห็นภาพท่านปู่ถูกผู้ดูแลวัยกลางคนใช้ท่อนเหล็กฟาดล้มลงกับพื้น
ความโกรธแค้นแผ่ซ่านไปทั่วร่างหลิงเฟิงอีกครั้ง เขาไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น แทงเข็มทองทั้งหมดเข้าไปที่กลางศีรษะของตัวเอง!
อื้อ!
สมองสั่นสะเทือน ดวงตาที่หน้าผากเปิดขึ้นอีกครั้ง แผ่รังสีน่าสะพรึงกลัวราวกับอสูร!
"พวกเจ้า ต้องตายทั้งหมด!"
หลิงเฟิงตาถลน ดวงตาทั้งคู่ราวกับบ่อน้ำเลือด เปล่งประกายแดงอันน่าพิศวง
ฉัว!
ร่างของหลิงเฟิงราวกับเสือดาวที่ว่องไว ชั่วพริบตาก็พุ่งเข้าจู่โจมคนรับใช้คนหนึ่ง กรงเล็บฉีกอกของไอ้สุนัขรับใช้คนนั้นแยกออกจากกัน
"เฟิงเอ๋อ!" หลิงคุนเห็นร่างของหลิงเฟิง น้ำตาเอ่อคลอดวงตาที่ขุ่นมัว แล้วร่ำไห้ออกมาดังลั่น "ดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์! ดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์!..."
เขาตะโกนออกมาได้ไม่กี่ประโยค สายตาก็พร่าเลือน ก่อนจะหมดสติไป
"พวกเจ้า ต้องตายหมด!"
หลิงเฟิงคิดว่าหลิงคุนตายแล้ว ความโกรธพลุ่งพล่านยิ่งขึ้น เสียงคำรามดังออกมาจากลำคอราวกับสัตว์ป่า "ตาย! ตาย! ตาย!"
ผู้ดูแลบ้านตกใจจนขาสั่นเมื่อเห็นสีหน้าดุร้ายของหลิงเฟิง แต่เขาก็เป็นผู้ฝึกตนระดับการสะสมพลัง จึงเร่งพลังชีวิต แกว่งท่อนเหล็กในมือพลางพูดเสียงสั่น "เจ้า...เจ้าอย่าเข้ามา ไม่งั้นมีแต่ทางตาย!"
ในใจของหลิงเฟิงเหลือเพียงการเข่นฆ่า ไม่สนใจคำขู่ของผู้ดูแลบ้าน หลังจากฉีกร่างบ่าวรับใช้หลายคนเป็นชิ้นๆ ร่างก็พุ่งวูบ กระโจนเข้าใส่ผู้ดูแลบ้าน
"เกิด...เกิดเรื่องแล้ว!"
ผู้ดูแลบ้านกวัดแกว่งท่อนเหล็ก ระเบิดพลังชีวิตทั้งร่างออกมา ผลักหลิงเฟิงให้ถอยไป จึงได้สติ วิ่งเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลซูอย่างบ้าคลั่ง ตะโกนลั่นราวกับคนเสียสติ
เกิด—เรื่อง—แล้ว!
เสียงคำรามนี้ ปลุกทุกคนในตระกูลซูที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้นมาทันที
ซูซื่อสงรีบสวมเสื้อผ้า ขมวดคิ้วแน่น ตวาดเสียงดัง "ใครกัน ช่างกล้านัก กล้ามาก่อเรื่องที่จวนเจ้าของเมืองของข้า!"
จากนั้น ซูซื่อสงก็คว้าหอกยาวเล่มหนึ่ง พุ่งออกจากห้องนอน
ในเวลาเดียวกัน ผู้อาวุโส ผู้คุ้มครองรั้วบ้าน และลูกหลานตระกูลซูทั้งหมด ต่างพากันวิ่งออกมาพร้อมอาวุธ
"หลิงเฟิง!"
ม่านตาของซูซื่อสงหดเกร็ง แม้ว่าตอนนี้หลิงเฟิงจะเต็มไปด้วยเลือด แต่เขาก็ยังจำได้ว่าเป็นหลิงเฟิง
ซูลินสวมเสื้อคลุมวิ่งออกมา เมื่อเห็นหลิงเฟิง ขาทั้งสองอ่อนแรง เกือบจะทรุดลงกับพื้น
"เจ้า...เจ้าเป็นอะไรไปแบบนี้?"
ซูลินกลัวจนตัวสั่น ตอนนี้หลิงเฟิงดูราวกับอสูรที่เดินออกมาจากนรก ทั้งร่างเปรอะเปื้อนด้วยเลือด บนหน้าผากมีดวงตาตั้งที่ดูน่าสยดสยองอย่างยิ่ง เพียงแค่ถูกจ้องมองก็ราวกับถูกผีร้ายนับพันตนรุมล้อม ทำให้จิตวิญญาณของนางสั่นสะท้าน
"ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!"
เมื่อหลิงเฟิงเห็นซูลิน จิตสังหารยิ่งพลุ่งพล่าน ในดวงตาสีเลือดทั้งสองข้างปรากฏจุดดำรูปปลาหยินหยาง ทำให้พลังของหลิงเฟิงยิ่งน่าสะพรึงกลัวขึ้น
"ช่างกล้านัก!" ซูซื่อสงสะบัดหอกยาวในมือ "ไอ้ปีศาจ เจ้าเป็นสิ่งมีชีวิตปีศาจจริงๆ วันนี้ข้าจะลงโทษแทนสวรรค์ กำจัดเจ้าปีศาจน้อยเสีย!"
ซูซื่อสงสามารถเป็นเจ้าของเมืองได้ย่อมมีความสามารถไม่น้อย ระดับการฝึกฝนของเขาสูงถึงขั้นสิบแห่งการรวบรวมพลังปราณ เป็นเกจิพลังปราณผู้แข็งแกร่ง
และหอกยาวในมือเขาก็เป็นเครื่องศาสตราภูติระดับต่ำ พอสะบัดหอก แสงเย็นวาบ พุ่งแทงใส่หลิงเฟิงทันที
"ตาย! ตาย! ตาย!"
ในใจของหลิงเฟิงมีเพียงการเข่นฆ่าไม่สิ้นสุด ไม่รู้จักการถอยหนี กรงเล็บทั้งสองฉีกกระชากลงอย่างรุนแรง ไม่เกรงกลัวหอกอาวุธปีศาจ กรงเล็บคู่นั้นราวกับอาวุธศักดิ์สิทธิ์ ปะทะกับหอกยาว เกิดประกายไฟกระเด็น
"พวกเจ้า ต้องตายหมด!—"
หลิงเฟิงคำรามพลางกระโจนเข้าใส่ ราวกับสัตว์ป่า พละกำลังเถื่อนน่าตกใจ ถึงกับบีบให้ซูซื่อสงต้องถอยหลังไปหลายก้าว มือขวาฉีกกระชาก ทำให้ดวงตาของเขาบอด
"อ๊าก! ดวงตาของข้า!"
ซูซื่อสงปิดตาทั้งสอง ถอยหลังไปหลายก้าว กรงเล็บของหลิงเฟิงก็ฉีกกระชากอย่างรุนแรง ทะลุหัวใจของซูซื่อสง
โครม!
ละอองเลือดกระจายไปทั่วฟ้า คนของตระกูลซูที่อยู่รอบข้าง ต่างกลัวจนตัวสั่น
นี่...มันปีศาจอะไรกัน!
"หนีเร็ว!"
เสียงร้องตกใจดังก้องท้องฟ้า ถึงขั้นกลบเสียงสายฟ้าฟาด
ทั้งตระกูลซูวุ่นวายไปหมด แม้แต่เจ้าของเมืองยังถูกปีศาจตนนี้สังหาร ใครขึ้นไปก็คงมีแต่ทางตาย
ดวงตาสีเลือดของหลิงเฟิงจ้องไปทางซูลิน "เจ้าสมควรตาย! เจ้าสมควรตาย!"
ท่ามกลางเสียงคำราม หลิงเฟิงกลายเป็นเงาสีเลือด พุ่งเข้าใส่ซูลิน แม้สติของเขาจะไม่ชัดเจนแล้ว แต่ยังคงมีสัญชาตญาณหลงเหลืออยู่
หญิงคนนี้ คือคนที่เขาเกลียดที่สุด อยากฆ่าที่สุด!
"ตาย! ตาย! ตาย!"
ซูลินถูกหลิงเฟิงกระโจนทับลงกับพื้นในทันที จากนั้น ความเจ็บปวดก็แล่นเข้าโจมตี นางเห็นกรงเล็บสีเลือดคู่หนึ่ง ค่อยๆ ฉีกร่างและเนื้อของตน พลังชีวิต ค่อยๆ สูญสิ้นไป
ในชั่วขณะนั้น นางเริ่มรู้สึกเสียใจ หากตนไม่ได้ใส่ร้ายหลิงเฟิง บางทีตระกูลซูอาจไม่ต้องจบลงเช่นนี้
แต่น่าเสียดาย ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว!
คืนนี้ เป็นคืนแห่งการเข่นฆ่าที่นองเลือดอย่างแน่นอน!


## บทที่ 3 เลือดของจักรพรรดิ ชาติกำเนิดของหลิงเฟิง!

หลิงคุนค่อยๆ ฟื้นขึ้นมาหลังจากผ่านไปไม่รู้นานเท่าไหร่ กลิ่นคาวเลือดฉุนจนทำให้เขาต้องขมวดคิ้ว
ซากศพเกลื่อนกลาด เลือดไหลนองเป็นแม่น้ำ!
ทั้งครอบครัวซูแทบจะกลายเป็นภูเขาซากศพและทะเลเลือด
หลิงคุนตากระตุก รีบลุกขึ้นจากพื้นด้วยมือที่สั่นเทา "ดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์ สวรรค์เอ๋ย ดวงตาของเขาเปิดขึ้นแล้วจริงๆ หรือ?"
หลิงคุนรีบวิ่งเข้าไปในครอบครัวซู สายฝนเทกระหน่ำแต่ก็ไม่อาจชะล้างกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งได้
หลิงเฟิงนั่งอยู่บนกองซากศพ สายตาเหม่อลอย ปากพึมพำซ้ำๆ อย่างไร้อารมณ์ "ฆ่า...ฆ่า...ฆ่า..."
"เฟิงเอ๋อ!" หลิงคุนน้ำตาไหลพราก วิ่งเข้าไปหาหลิงเฟิง "ลูก คนชั่วตายหมดแล้ว คนชั่วตายกันหมดแล้ว! อย่าฆ่าอีกเลย อย่าฆ่าอีกเลย!"
"คุณปู่..." แววตาของหลิงเฟิงกลับมามีประกายแห่งสติ ดวงตาที่สามบนหน้าผากค่อยๆ หลับลง
"คุณปู่! ท่านไม่ตาย!"
หลิงเฟิงพยายามยกมือขวาขึ้นมา ดึงเข็มทองออกจากศีรษะ ความอ่อนล้าอย่างรุนแรงถาโถมเข้ามา
พลังใดๆ ก็ไม่อาจเกิดขึ้นลอยๆ ได้
ตอนที่ดวงตาที่สามเปิดขึ้น แม้หลิงเฟิงจะดูเหมือนมีพลังไม่มีวันหมด แต่ทั้งหมดนั้นล้วนแลกมาด้วยการใช้เข็มทองกระตุ้นพลังชีวิตของตัวเอง
หากเปิดดวงตาที่สามต่อไปเรื่อยๆ พลังชีวิตของเขาก็จะถูกใช้จนหมดอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งเสียชีวิต
"ลูก ลูกน่าสงสารจัง!" หลิงคุนร่ำไห้โฮ "ทั้งหมดเป็นความผิดของปู่ ถ้าไม่ใช่เพราะปู่โลภในความสุขสบาย หลานก็คงไม่ต้องพบกับเจ้าเมืองและลูกสาว ก็คงไม่ต้องเปิดดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์ด้วย ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า เป็นความผิดของข้าทั้งนั้น!"
"คุณปู่ ท่านไม่ตาย ดี...ดีจัง..." หลิงเฟิงอ่อนแรงจนแม้แต่จะลืมตาก็ยังไม่มีแรง สายตามืดลง สลบไป
"ข้าจะพาเจ้าไป! ข้าจะพาเจ้าออกไปจากที่นี่!"
หลิงคุนกัดฟัน พยุงหลิงเฟิงขึ้นมา ปีนลงมาจากกองซากศพ แบกหีบยาใบเล็กๆ ค่อยๆ เดินออกจากเมืองไคหยางอย่างยากลำบาก
ทุกย่างก้าว ทิ้งรอยเท้าเปื้อนเลือดไว้!
อาจเป็นเพราะเสียงฟ้าร้องดังเกินไป คืนอันนองเลือดนั้น จึงไม่มีใครได้ยินเสียงอะไรเลยแม้แต่น้อย
วันรุ่งขึ้น เมื่อมีคนเดินผ่านจวนเจ้าเมือง จึงได้พบด้วยความตกใจว่า ทุกคนในจวนเจ้าเมืองกว่าร้อยชีวิต ล้วนตายอย่างผิดธรรมชาติ!
ศพทุกศพมีรอยข่วนเหมือนถูกสัตว์ป่าฉีก ทำให้ไม่มีใครคิดว่าเป็นฝีมือมนุษย์
จึงมีข่าวลือแพร่สะพัดว่าจวนเจ้าเมืองถูกสัตว์ปีศาจที่ไม่รู้จักสังหารยกครัว ทั้งเมืองไคหยางเริ่มประกาศภาวะฉุกเฉิน เพื่อป้องกันไม่ให้ "สัตว์ปีศาจ" ที่น่ากลัวนั้นบุกเข้ามาในเมืองไคหยางอีก
...
ผ่านไปไม่รู้นานเท่าไหร่ หลิงเฟิงก็ลืมตาขึ้นในที่สุด กล้ามเนื้อทุกมัดทั่วร่างราวกับถูกดึงจนขาด
เจ็บ!
เจ็บจนแทบอยากตาย!
"เฟิงเอ๋อ เจ้าตื่นแล้วหรือ?" เสียงอ่อนโยนของคุณปู่ดังแว่วมา หลิงเฟิงกวาดตามองไปรอบๆ จนพบร่างของหลิงคุน
เขามองเห็นแล้ว มองเห็นได้จริงๆ อีกครั้ง!
"เฟิงเอ๋อ เจ้าดีขึ้นหรือยัง?" หลิงคุนถือชามโจ๊กมา พูดเสียงอ่อนโยน "เจ้าหมดสติไปครึ่งเดือนแล้ว มา กินโจ๊กก่อน"
หลิงเฟิงพยักหน้าเบาๆ นึกถึงคืนนองเลือดนั้น แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังรู้สึกกลัว
ปีศาจที่รู้จักแต่การฆ่า นั่นเป็นตัวเขาจริงๆ หรือ?
"คุณปู่..."
หลิงเฟิงจิบข้าวต้มคำหนึ่ง จ้องมองหลิงคุนแล้วพูดเสียงทุ้มว่า "คุณปู่ครับ ท่านปิดบังอะไรผมอยู่หรือเปล่า? ท่านพูดถึงดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์อยู่ตลอด มันคืออะไรกันแน่?"
"ปู่คิดว่าจะเก็บความลับนี้ไว้ได้ตลอดชีวิต" หลิงคุนกำมือแน่น ดวงตาเอ่อด้วยน้ำตา "ปู่คิดว่าดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์ของเจ้าจะไม่มีวันตื่นขึ้นมา"
"คุณปู่ ท่านกำลังพูดถึงอะไรกันแน่? บอกผมได้ไหมครับ ผมอยากรู้ทุกอย่าง!" หลิงเฟิงแสดงอาการตื่นเต้น
ใครก็ตามที่พบว่าตัวเองกลายเป็นปีศาจแบบนั้น คงไม่มีทางใจเย็นได้
"บางทีอาจเป็นความประสงค์ของสวรรค์" หลิงคุนถอนหายใจยาว "ดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์ของเจ้าได้ตื่นขึ้นครั้งแรกแล้ว ย่อมต้องมีครั้งที่สอง ครั้งที่สาม ถ้าปู่ไม่บอกความจริง กลับจะเป็นการทำร้ายเจ้า"
หลิงเฟิงจ้องมองปู่ ฟังอย่างเงียบ ๆ
"ปู่...ไม่ใช่ปู่แท้ ๆ ของเจ้า! ความจริงแล้ว ปู่เป็นเพียงคนรับใช้อาวุโสข้างกายคุณปู่ของเจ้า" หลิงคุนสูดหายใจลึก พูดช้า ๆ ว่า "เฟิงเอ๋อ พ่อแม่ของเจ้าต้องจากเจ้าไปตั้งแต่เจ้าเพิ่งเกิด ด้วยเหตุผลบางอย่าง พวกเขาจึงต้องฝากเจ้าไว้กับนาย"
"แต่นายก็เสียชีวิตด้วยโรคร้ายตอนเจ้าอายุเพียงขวบเดียว หลังจากนั้น เขาก็ฝากเจ้าไว้กับปู่"
"ก่อนนายจะสิ้นใจ เขาบอกปู่ว่าในตัวเจ้ามีสายเลือดพิเศษที่เรียกว่าเลือดของจักรพรรดิ เมื่อถูกกระตุ้นและใช้เข็มทองกดจุด ก็จะเปิดดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์ และเกิดความคลั่ง!"
"เลือดของจักรพรรดิ? ดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์?"
ความคิดมากมายแล่นผ่านสมองหลิงเฟิง เขารู้สึกลาง ๆ ว่าการจากไปของพ่อแม่และการตายของปู่ อาจเกี่ยวข้องกับเลือดของจักรพรรดินี้
"เลือดของจักรพรรดิคืออะไร?" หลิงเฟิงถามเสียงทุ้ม
"นายบอกปู่แค่ว่า เทียนจื่อ ก็คือบุตรแห่งสวรรค์"
หลิงคุนหยุดชั่วครู่ แล้วพูดช้า ๆ ว่า "นายสั่งไว้ว่า ถ้าเจ้าเปิดดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์ในที่สุด ก็ให้บอกเจ้าว่าความลับเกี่ยวกับชาติกำเนิดของเจ้าซ่อนอยู่ในตำราฝังเข็มไท่เซวียนสองเล่ม"
"ตำราฝังเข็มไท่เซวียนสองเล่ม?" หลิงเฟิงงงเล็กน้อย "ในโลกนี้มีตำราฝังเข็มไท่เซวียนเล่มที่สองด้วยหรือ?"
"ใช่" หลิงคุนพยักหน้า "นายเคยบอกปู่ว่า ตอนนั้นเขาเก็บตำรานี้ไว้ที่บ้านย่านตงตู้ แต่หลังจากนายเสียชีวิต ตระกูลหลิงของเราก็เสื่อมลง ปู่หลานเราสองคนได้แต่เร่ร่อนรักษาคนไปทั่ว ส่วนตระกูลเยี่ยนก็หันหลังให้นานแล้ว ไม่มีทางยอมรับเรื่องในอดีตอีก"
"บ้านย่านตงตู้?" หลิงเฟิงนึกขึ้นได้ว่าตอนเขายังเด็ก หลิงคุนเคยพาเขาไปนครตะวันออกครั้งหนึ่ง แล้วรีบออกไปธุระ กลับมาทั้งตัวเต็มไปด้วยบาดแผล บ่นด่าอย่างโกรธเคือง ดูเหมือนจะด่าคนตระกูลเยี่ยน
"เฟิงเอ๋อ เจ้าได้เปิดดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์แล้ว ทางเดียวที่เหลือคือก้าวเข้าสู่วิถีแห่งนักรบ เมื่อเจ้าเป็นนักรบที่แข็งแกร่ง บางทีอาจมีโอกาสรู้ความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับชาติกำเนิดของเจ้า"
"ก้าวเข้าสู่วิถีแห่งนักรบหรือ?"
หลิงเฟิงสูดหายใจลึก หลายปีมานี้ที่เขาเร่ร่อนไปกับปู่ ไม่เคยฝึกวิถีแห่งนักรบเลย ปู่ก็ไม่เคยให้เขาเข้าใกล้วิถีแห่งนักรบ
บางทีท่านอาจกลัวว่าดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์ของเขาจะตื่นขึ้นมา
ผู้ฝึกตนต้องแย่งชิงชีวิตจากสวรรค์ ย่อมมีอันตรายถึงชีวิตบ่อยครั้ง โอกาสที่ดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์จะตื่นขึ้นก็เพิ่มขึ้นมาก
"ใช่ การเปิดดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์จะสูบพลังชีวิตของเจ้าอย่างรวดเร็ว มีเพียงการฝึกฝนจนเป็นนักรบที่แข็งแกร่งเท่านั้น จึงจะไม่ตายก่อนวัยอันควรเพราะการเปิดดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์!"
"ผมเข้าใจแล้ว"
หลิงเฟิงกัดฟัน ไม่เพียงเพื่อมีชีวิตอยู่ แต่ยังมีตำราฝังเข็มไท่เซวียนเล่มที่สองที่ซ่อนความลับเกี่ยวกับชาติกำเนิดของเขา เขาต้องแย่งคืนมาจากบ้านย่านตงตู้ให้ได้!
หลิงคุนถอนหายใจ พูดช้า ๆ ว่า "คุณปู่ของเจ้าเคยได้ฉายานักบุญแพทย์ เป็นผู้รักษาที่เก่งที่สุดในใต้หล้า นักรบที่เขาเคยรักษามีมากมายนับไม่ถ้วน ปู่คิดว่า คงมีสำนักที่ยินดีรับเจ้าเป็นศิษย์!"
"อาจจะ" หลิงเฟิงกัดฟัน หลังจากเรื่องของพ่อลูกซูลิน เขาถึงได้พบว่าธรรมชาติของมนุษย์ช่างน่าเกลียดได้ถึงเพียงนี้
ไม่มีฐานะ ไม่มีตำแหน่ง แล้วจะมีใครคำนึงถึงความสัมพันธ์เก่าก่อนกับเจ้าสักเท่าไหร่?
ไม่ว่าอย่างไร ต่อไปนี้เขาต้องไม่ไว้ใจใครง่าย ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผู้หญิง!


## บทที่ 4 ลวดลายรวมจิต ฝึกพลังจิต!

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ครึ่งเดือนก็ผ่านพ้นไปอีกแล้ว
รวมเวลาทั้งหมด หลิงเฟิงต้องนอนอยู่บนเตียงเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็มๆ กว่าจะลุกเดินได้
จากเหตุการณ์นี้ จะเห็นได้ว่าดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์นั้นสร้างภาระให้ร่างกายมากเพียงใด แค่หลิงเฟิงยังมีชีวิตรอดหลังจากเปิดใช้ดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์ติดต่อกัน ก็นับว่าโชคดีมากแล้ว
หลังอาหารเย็น หลิงเฟิงนั่งอยู่บนเตียงตามลำพัง ในมือถือตำราโบราณที่กระดาษเหลืองซีดอยู่เล่มหนึ่ง บนปกเขียนตัวอักษรห้าตัวว่า "ตำราฝังเข็มไท่เซวียน"
ตำราฝังเข็มไท่เซวียนเป็นผลงานตลอดชีวิตของคุณปู่แท้ๆ ของหลิงเฟิง
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา หลิงเฟิงได้เรียนรู้วิชาแพทย์ทั้งหมดในตำราจนหมดแล้ว แต่แม้จะอ่านมาหลายพันครั้ง เขาก็ไม่เคยพบความลับเกี่ยวกับชาติกำเนิดของตัวเองที่ซ่อนอยู่ในนั้นเลย
"บางที เมื่อรวมตำราฝังเข็มไท่เซวียนทั้งภาคบนและล่างเข้าด้วยกัน ถึงจะไขปริศนาชาติกำเนิดของข้าได้"
หลิงเฟิงกำมือแน่น หลังจากเรื่องของซูลิน เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าในโลกนี้ มีแค่วิชาแพทย์จะมีประโยชน์อะไร? จำเป็นต้องทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นด้วย!
หลิงเฟิงพลิกอ่านตำราในมือ แม้ว่าเนื้อหาในตำราฝังเข็มไท่เซวียนเขาจะจำได้ขึ้นใจแล้ว แต่ทุกครั้งที่อ่านซ้ำ เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าความเข้าใจเกี่ยวกับร่างกายมนุษย์ของคุณปู่นั้นถึงขั้นล้ำสมัยไม่มีใครเทียบ
ในฐานะผู้รักษา หลิงเฟิงได้อ่านตำราการแพทย์มามากมาย แต่ไม่มีเล่มใดเลยที่จะเทียบกับตำราฝังเข็มไท่เซวียนเล่มนี้ได้
"ถ้าคุณปู่ฝึกฝนพลัง บางทีอาจจะกลายเป็นผู้แข็งแกร่งระดับตำนานก็ได้!" หลิงเฟิงสูดหายใจลึก ความคิดประหลาดนี้แวบผ่านสมองของเขา
ในตอนนั้นเอง หลิงเฟิงรู้สึกว่าดวงตาของเขาร้อนวูบขึ้นมา นับตั้งแต่วันที่เปิดใช้ดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์ ดวงตาทั้งสองข้างของเขาก็มักจะร้อนขึ้นมาเองโดยไม่ทราบสาเหตุ ราวกับมีพลังน่ากลัวบางอย่างกำลังจะพุ่งออกมาจากดวงตา
"อ๊ะ!" หลิงเฟิงครางเบาๆ ดวงตาของเขากลับมาโฟกัสใหม่ จู่ๆ ก็พบสิ่งประหลาดว่าตำราการแพทย์ในมือ มีหน้าหนึ่งเรืองแสงสีทองขึ้นมา!
"คัม-ภีร์-จักร-พรรดิ-แห่ง-ความ-โกลาหล!"
หลิงเฟิงมองดูหน้ากระดาษสีทองนั้น ที่หัวเรื่องเขียนตัวอักษรห้าตัวว่า "คัมภีร์จักรพรรดิแห่งความโกลาหล" ลายมือทรงพลัง เหมือนมังกรเจียวหลงห้าตัวปรากฏในสมอง ทำให้จิตใจสั่นสะท้าน
"คัมภีร์จักรพรรดิแห่งความโกลาหล?"
หลิงเฟิงสูดหายใจลึก แล้วอ่านต่อไป
"ผู้มีเลือดของจักรพรรดิเท่านั้น จึงจะฝึกฝนคัมภีร์นี้ได้"
"บุตรแห่งสวรรค์มีดวงตาสามดวง ดวงตาแห่งมนุษย์ ดวงตาแห่งสวรรค์ และตาแห่งอสูร ตาซ้ายคือทางแห่งมนุษย์ ตาขวาคือวิถีแห่งสวรรค์ ดวงตาที่สามตั้งตรงคือตาแห่งอสูร"
"ดวงตาทั้งสามนี้ รวมเรียกว่าดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์"
ในใจของหลิงเฟิงเกิดคลื่นความตื่นตะลึง เมื่อมองดูหน้ากระดาษสีทองนี้ ยิ่งรู้สึกว่าเหลือเชื่อ
ที่แท้วันนั้นเขาเปิดใช้ดวงตาทั้งสามพร้อมกัน น่าแปลกใจที่หลังจากนั้นถึงได้อ่อนแอขนาดนี้!
หลิงเฟิงอ่านต่อไป ในคัมภีร์จักรพรรดิแห่งความโกลาหลนี้ บันทึกวิธีการฝึกฝนดวงตาแห่งมนุษย์และดวงตาแห่งสวรรค์
"ดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์ ควบคุมการเปลี่ยนแปลงของพลังหก รวมลวดลายจิต ฝึกพลังจิต!..."
หลิงเฟิงเชี่ยวชาญหลักการแพทย์ เข้าใจร่างกายมนุษย์อย่างลึกซึ้ง ดังนั้นเมื่ออ่านคัมภีร์จักรพรรดิแห่งความโกลาหลนี้ ไม่เพียงไม่มีข้อสงสัยใดๆ กลับรู้สึกเหมือนมีเทพช่วยเหลือ อ่านปุ๊บเข้าใจปั๊บ
ประมาณครึ่งยามต่อมา หน้ากระดาษบางๆ นี้ หลิงเฟิงได้อ่านซ้ำไปมาหลายรอบแล้ว
แม้ในนั้นจะไม่ได้กล่าวถึงชาติกำเนิดของเขา แต่ก็ทำให้เขาเข้าใจว่า "ดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์" คืออะไร
มันไม่ใช่สิ่งชั่วร้ายที่จะทำให้เขาคลุ้มคลั่งและสูบพลังชีวิต เพียงแต่เพราะไม่รู้วิธีที่ถูกต้อง บังคับใช้อย่างรุนแรง จึงเกิดผลร้ายเหล่านั้น
อย่างน้อย ดวงตาแห่งมนุษย์และดวงตาแห่งสวรรค์ก็ไม่มีอันตรายเหล่านั้น
ส่วนตาแห่งอสูรนั้น หลิงเฟิงไม่แน่ใจ คิดว่าเทคนิคการฝึกฝนพลังของตาแห่งอสูรคงจะบันทึกอยู่ในตำราฝังเข็มไท่เซวียนเล่มที่สองนั่นแหละ
หลิงเฟิงค่อยๆ ปิดหนังสืออย่างระมัดระวัง แล้วเริ่มทำตามที่คัมภีร์จักรพรรดิแห่งความโกลาหลกล่าวไว้ ค่อยๆ รับรู้ถึงหกพลังที่กล่าวถึง
ที่เรียกว่าหกพลังก็คือ เจวี๋ยอินลมไม้, เสี่ยวอินไฟราชา, ไท่อินดินชื้น, เสี่ยวหยางไฟรอง, หยางหมิงทองแห้ง, และไท่หยางน้ำเย็น
หกพลังเหล่านี้ล้วนสัมพันธ์กับเส้นลมปราณทั้งสิบสองในร่างกายมนุษย์ เช่น เจวี๋ยอินลมไม้สัมพันธ์กับเส้นลมปราณตับเท้าเจวี๋ยอินและเส้นลมปราณหัวใจมือเจวี๋ยอิน ส่วนเสี่ยวอินไฟราชาสัมพันธ์กับเส้นลมปราณหัวใจมือเสี่ยวอินและเส้นลมปราณไตเท้าเสี่ยวอิน
คนทั่วไปอาจจะงงๆ แต่สำหรับหลิงเฟิงที่เชี่ยวชาญการแพทย์แล้ว นี่เป็นเรื่องง่ายมาก
เมื่อหลิงเฟิงปฏิบัติตามวิถีการเปลี่ยนแปลงของหกพลังของดวงตาแห่งมนุษย์เพียงรอบเดียว ก็รู้สึกว่าตาซ้ายเริ่มร้อนวูบๆ
เขาเดินไปที่หน้ากระจกแล้วมองอย่างพินิจ พบว่าในม่านตาข้างซ้ายปรากฏอักขระประหลาดขึ้นมา เหมือนปลาหยินหยางในแผนภูมิไท่จี๋ ว่ายวนเวียนอยู่ในม่านตาอย่างเดียวดาย
หลิงเฟิงรู้สึกสะท้านใจ นี่คือที่เรียกว่า "ลวดลายรวมจิต ฝึกพลังจิต" ใช่ไหม?
อักขระศักดิ์สิทธิ์ปรากฏแล้ว แล้วพลังจิตคืออะไร?
ตามที่คัมภีร์จักรพรรดิแห่งความโกลาหลกล่าวไว้ พลังแรกของดวงตาแห่งมนุษย์คือ: การดูดซับและปล่อยพลัง
หลิงเฟิงยังไม่ทันจะประหลาดใจ ก็พบว่าร่างกายของตนเองเหมือนกลายเป็นวังวนมหึมา พลังวิญญาณฟ้าดินรอบตัวราวกับถูกมนต์สะกด พุ่งเข้าหาตัวเขา
จากนั้น ในร่างกายก็เหมือนมีบางอย่างเปิดออก ความรู้สึกสบายตัวแล่นผ่านร่างกาย
ม่านตาของเขาหดเล็กลงเล็กน้อย ในจุดพลังชี่ในร่างกายเหมือนมีพลังชีวิตปรากฏขึ้นมา!
แม้หลิงเฟิงจะไม่เคยฝึกฝนมาก่อน แต่เขาก็เคยรักษานักรบมามากมาย
การมีพลังชีวิตในบ้านพลังลมปราณ ก็คือสัญญาณที่บ่งบอกว่านักรบก้าวขึ้นสู่ระดับการสะสมพลัง!
การฝึกฝนวิถีแห่งนักรบ ระดับแรกเรียกว่าระดับการฝึกฝนร่างกาย ระดับนี้ยังไม่ถือว่าเป็นนักรบ เป็นเพียงศิษย์นักสู้เท่านั้น
คนทั่วไปต้องเริ่มฝึกตั้งแต่เด็ก ต้องผ่านกระบวนการฝึกฝนร่างกายอย่างหนัก ฝึกฝนหลายปี บางคนอาจต้องใช้เวลาหลายสิบปี จนถึงสิบระดับการฝึกฝนร่างกาย จึงจะสามารถนำพลังเข้าสู่ร่างกาย ก้าวขึ้นสู่การสะสมพลังได้
แต่ตัวเขาเอง ไม่เคยฝึกฝนมาก่อน เพียงแค่เปิดดวงตาแห่งมนุษย์ ก็ก้าวขึ้นสู่การสะสมพลังได้เลย!
หลิงเฟิงตื่นเต้นจนมือสั่น "แค่กระตุ้นอักขระศักดิ์สิทธิ์อันแรกนี้ ความเร็วในการฝึกฝนของข้าก็จะเพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่ง!"
ทันใดนั้น ความอ่อนล้าก็แล่นขึ้นมา หลิงเฟิงรีบยกเลิกอักขระศักดิ์สิทธิ์ พลังวิญญาณฟ้าดินที่บ้าคลั่งรอบตัวจึงสงบลง
หลิงเฟิงค่อยๆ ระบายลมหายใจ จึงเข้าใจว่า ด้วยระดับความสามารถในตอนนี้ อักขระศักดิ์สิทธิ์แรกของดวงตาแห่งมนุษย์ จะทนได้เพียงสามสิบลมหายใจเท่านั้น ก็จะเริ่มรู้สึกเหนื่อย
แต่วันละสามสิบลมหายใจก็มากพอแล้ว!
สามสิบลมหายใจเมื่อครู่ เทียบเท่ากับการฝึกฝนอย่างหนักของคนทั่วไปหลายปีแล้ว!
พักสักครู่ หลิงเฟิงก็เริ่มรวบรวมอักขระศักดิ์สิทธิ์แรกของดวงตาแห่งสวรรค์
ตามที่คัมภีร์จักรพรรดิแห่งความโกลาหลกล่าวไว้ พลังแรกของดวงตาแห่งสวรรค์เรียกว่า การศึกษาและสำเนา
นั่นคือ วิธีการฝึกฝนหรือศิลปะการต่อสู้ใดๆ เพียงแค่แสดงให้ดวงตาแห่งสวรรค์เห็นครั้งเดียว ก็จะเข้าใจอย่างทะลุปรุโปร่ง และสามารถทำซ้ำได้เหมือนกันทุกประการ
นี่ก็เป็นพลังที่เกือบจะต้านสวรรค์อีกอย่างหนึ่ง หลิงเฟิงรีบเริ่มรวบรวมอักขระศักดิ์สิทธิ์แรกของดวงตาแห่งสวรรค์ตามวิธีในคัมภีร์จักรพรรดิแห่งความโกลาหลทันที
ไม่นาน อักขระศักดิ์สิทธิ์แรกของดวงตาแห่งสวรรค์ก็รวบรวมสำเร็จ น่าเสียดายที่ยังไม่มีโอกาสได้ทดลองใช้
หลังจากรวบรวมอักขระศักดิ์สิทธิ์สองอันติดต่อกัน หลิงเฟิงก็เหนื่อยจนแทบไม่ไหว สุดท้ายก็กอดตำราฝังเข็มไท่เซวียนหลับไป


## บทที่ 5 สำนักเวินเซียน

วันต่อมา
ภายใต้การเร่งรัดของหลิงคุน หลิงเฟิงจัดเก็บข้าวของเดินทางแล้วออกเดินทางกับท่านตาเพื่อแสวงหาวิถีแห่งนักรบ
จากเมืองหยุนซี มุ่งหน้าไปทางเหนือ ที่เรียกว่าเจ็ดเมืองทางเหนือ
เนื่องจากดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์ของหลิงเฟิงถูกเปิดใช้งาน และสังหารทั้งตระกูลของจวนเจ้าของเมืองไคหยาง หลิงคุนจึงพาหลิงเฟิงหนีไปทางเหนือเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่อาจเกิดขึ้น
เวลาผ่านไปครึ่งเดือนในพริบตา
ในช่วงนี้ หลิงคุนได้ไปหาสำนักที่มีชื่อเสียงในท้องถิ่นมากมาย หวังจะให้หลิงเฟิงได้เข้าเป็นศิษย์ฝึกตน
น่าเสียดายที่พวกเขาเห็นอายุของหลิงเฟิงแล้วก็ส่ายหน้าปฏิเสธทันที
วิถีแห่งนักรบต้องฝึกฝนร่างกายตั้งแต่เด็ก ทายาทตระกูลนักรบเริ่มขัดเกลาร่างตั้งแต่อายุสิบสองหรือแม้แต่สิบขวบ แม้หลิงเฟิงจะอายุเพียงสิบแปดปี แต่ก็ชัดเจนว่าพ้นช่วงอายุทองไปแล้ว
การเริ่มต้นวิถีแห่งนักรบตอนอายุสิบแปดปีเท่ากับเสียเวลาและทรัพยากรไปเปล่าๆ
ดังนั้น แม้จะมีนักรบบางสำนักที่เคยได้รับบุญคุณจากท่านตาของหลิงเฟิง แต่ก็ไม่ยอมรับหลิงเฟิง บ้างก็หลบหน้า บ้างก็ส่งคนมาไล่
จนถึงวันนี้ สำนักที่สิบสองได้ขับไล่ตาหลานทั้งสองลงจากเขาอย่างไร้น้ำใจ
"ไปให้พ้น! แค่พรสวรรค์แบบหลานชายเจ้าก็คิดจะก้าวเข้าสู่วิถีแห่งนักรบ ช่างฝันเฟื่องเหลือเกิน! จางเหลาหยวนบอกว่าไม่รู้จักพวกเจ้าสองขอทานเน่า รีบไปให้พ้น!"
ศิษย์เฝ้าภูเขาด่าทอ
"น่าโมโห! ถ้าไม่ใช่เพราะท่านตาช่วย เจ้าจะมีชีวิตอยู่ถึงวันนี้หรือ!"
เมื่อถูกศิษย์เฝ้าภูเขาปฏิเสธอีกครั้ง หลิงคุนก็ทนไม่ไหวด่าออกมา "ไอ้พวกตาถั่ว! ไม่รับเฟิงเอ๋อไว้ เป็นการเสียโอกาสของพวกเจ้าเอง!"
"พอเถอะท่านตา" หลิงเฟิงถอนหายใจเบาๆ "ไม่ต้องเสียเวลาพูดกับพวกหมาเฝ้าประตูพวกนี้หรอก"
"ไอ้เด็กบ้า เจ้าว่าใครเป็นหมาเฝ้าประตู?"
พวกศิษย์เฝ้าภูเขาได้ยินดังนั้นก็รุมเข้าใส่ตาหลานทั้งสอง ใช้ทั้งหมัดและเท้าไล่พวกเขาออกนอกประตูสำนัก
หลิงเฟิงเงยหน้ามองป้ายที่ประตู เห็นตัวอักษร "สำนักกระบี่อวิ๋นหลิว" สี่ตัว จดจำไว้ในใจ
ความอัปยศวันนี้ วันหน้าต้องตอบแทนเป็นสองเท่า!
...
ยามดึก ตาหลานทั้งสองนั่งล้อมกองไฟ นอนกลางดินกินกลางทราย
"เกือบจะหนึ่งเดือนแล้ว" หลิงคุนกำหมัดแน่น ถอนหายใจยาว "เฟิงเอ๋อ พรุ่งนี้ท่านตาจะพาเจ้าไปสำนักเวินเซียน ที่นั่นมีจางเหลาอว่านเหมินคนหนึ่งที่มีความสัมพันธ์ดีกับข้า เขา...เขาน่าจะช่วยพวกเราได้"
"พอเถอะท่านตา อย่าเสียศักดิ์ศรีเพื่อข้าอีกเลย" หลิงเฟิงกัดฟันพูด "ถึงไม่ได้เข้าสำนัก ข้าก็ฝึกตนได้!"
"เฟิงเอ๋อ ท่านตารู้ว่าเจ้ากตัญญู แต่เจ้าไม่มีแม้แต่วิถีแห่งจิตในการนำพลังเข้าสู่ร่างกาย จะฝึกตนได้อย่างไร?"
หลิงคุนลูบหัวหลิงเฟิง ยิ้มบางๆ "แค่เพื่อเฟิงเอ๋อ ท่านตาเสียหน้าไปบ้างจะเป็นไรไป? ถ้าไม่ใช่เพราะท่านตาโลภยศถาบรรดาศักดิ์ จะทำให้เจ้า...ไม่พูดถึงดีกว่า ไม่พูดถึงดีกว่า..."
หลิงเฟิงสีหน้าหม่นลง พิงต้นไม้ใหญ่ ถอนหายใจเบาๆ
ใช่แล้ว ไม่มีแม้แต่วิถีแห่งพลังในการนำพลังเข้าสู่ร่างกาย จะพูดถึงวิถีแห่งนักรบได้อย่างไร?
...
ฟ้าเริ่มสว่าง
หลิงคุนเร่งหลิงเฟิงให้รีบไปยังสำนักเวินเซียนที่เขาพูดถึง
แถบเทือกเขาซวนจงมีสำนักมากมาย แต่ที่นับว่าเป็นสำนักใหญ่จริงๆ ก็มีเพียงสามสำนักใหญ่: สำนักเวินเซียน สำนักเฉียนคุน และสำนักกระบี่อวิ๋นหลิว
สองสำนักใหญ่อื่นๆ หลิงเฟิงได้ไปมาแล้ว แต่น่าเสียดายที่ถูกปฏิเสธ ตอนนี้มีเพียงสำนักเวินเซียนที่เป็นความหวังสุดท้าย
หลังจากแจ้งกับศิษย์เฝ้าภูเขา ไม่นานชายวัยกลางคนหน้าตาเคร่งขรึมก็เดินลงมาจากภูเขา
"ท่านไม่ใช่...ท่านตาหลิงหรือ?"
ชายคนนี้สวมเสื้อคลุมกว้าง หน้าตาเป็นทรงสี่เหลี่ยม คิ้วหนา ดูน่าเกรงขาม
"ปรมาจารย์หวัง!" หลิงคุนรีบโค้งคำนับเดินเข้าไปหา โบกมือเรียกหลิงเฟิง ยิ้มพลางพูด "เฟิงเอ๋อมานี่ รีบมาคำนับปรมาจารย์หวังเร็ว!"
หลิงเฟิงรู้ดีว่าเมื่ออยู่ใต้ชายคาบ้านผู้อื่น ก็ต้องก้มหัวให้ เขารีบก้าวไปข้างหน้าคำนับชายวัยกลางคนแซ่หวังผู้นั้น "หลิงเฟิงคารวะปรมาจารย์หวัง"
เขารู้ดีว่าการที่จะได้เข้าสำนักเวินเซียนหรือไม่นั้น ขึ้นอยู่กับคนผู้นี้
หวังตันเฟิงหัวเราะ "ท่านตาหลิง หากไม่ใช่เพราะนักบุญแพทย์หลิงช่วยรักษา แขนข้าคงพิการไปแล้ว พวกเราเป็นคนกันเอง ไม่ต้องมากพิธีหรอก ฮะๆ ข้าก็แค่ผู้อาวุโสภายนอกตำแหน่งเล็กๆ จะเรียกว่าปรมาจารย์ได้อย่างไร"
"ดีใจที่ปรมาจารย์หวังเป็นคนรู้คุณ ยังจำน้ำใจเก่าก่อนได้ ข้าน้อยขอกราบขอบพระคุณไว้ก่อน" หลิงคุนคำนับหวังตันเฟิงอีกครั้ง แล้วพูดช้าๆ ว่า "นี่คือหลานชายคนเดียวของข้า หวังว่าท่านผู้อาวุโสใหญ่หวังจะช่วยแนะนำเฟิงเอ๋อให้ได้เข้าฝึกตนในสำนักเวินเซียน"
"เมื่อเป็นทายาทของนักบุญแพทย์หลิง ก็ต้องดูแลเป็นพิเศษอยู่แล้ว" หวังตันเฟิงยิ้มบางๆ มองดูหลิงเฟิง แล้วพูดยิ้มๆ ว่า "เจ้าชื่อหลิงเฟิงใช่ไหม อืม สง่างามไม่ธรรมดาจริงๆ มีท่าทางเหมือนปู่ของเจ้าตอนหนุ่มๆ เลยนะ!"
"ปรมาจารย์หวังชมเกินไปแล้ว" หลิงเฟิงตอบอย่างถ่อมตัว
"เรียกปรมาจารย์อะไรกัน นักบุญแพทย์หลิงมีบุญคุณกับข้ามาก เจ้าเป็นหลานของเขา เรียกข้าว่าลุงหวังก็พอ"
"ลุงหวัง!" หลิงเฟิงเรียกอย่างนอบน้อม
หลิงคุนมองหลิงเฟิงลึกๆ สูดหายใจลึก กลั้นน้ำตาพูดว่า "ถ้าอย่างนั้น ปรมาจารย์หวัง ฝากเฟิงเอ๋อด้วยนะ!"
"ทำไมล่ะ ท่านไม่อยู่กับเด็กคนนี้อีกสักสองสามวันหรือ? ไม่ต้องกังวล แม้ข้าจะมีอำนาจไม่มาก แต่ก็มีสิทธิ์ให้ท่านพักอยู่ได้หลายวัน" หวังตันเฟิงยิ้มพูด
"ไม่ต้องหรอก เรื่องของเฟิงเอ๋อก็รบกวนท่านมากแล้ว" หลิงคุนหยิบถุงเหรียญทองที่หนักอึ้งออกจากอก ยื่นให้หวังตันเฟิง พลางกลั้นน้ำตาพูดว่า "ฝากดูแลเฟิงเอ๋อด้วย"
"ไม่ต้องให้สิ่งเหล่านี้หรอก" หวังตันเฟิงผลักถุงเหรียญทองคืนให้หลิงคุน ยิ้มบางๆ พูดว่า "สิ่งเหล่านี้ สำหรับผู้ฝึกตนแล้วใช้ประโยชน์ไม่ได้มาก ท่านตาเก็บไว้เองเถอะ"
"เฮ้อ ถ้าคนในโลกนี้เป็นเหมือนปรมาจารย์หวังทุกคน พวกเราก็คงไม่ต้อง..."
หลิงคุนถอนหายใจเบาๆ น้ำใจคนร้อนเย็น รู้ดีแก่ใจ
"เฟิงเอ๋อ จำไว้นะ สิ่งที่ปู่เคยบอกเจ้า!" หลิงคุนหันไปมองหลิงเฟิง พูดอย่างจริงจัง
"เฟิงเอ๋อจดจำไว้ในใจ ไม่มีวันลืม!" หลิงเฟิงพยักหน้าหนักแน่น
"เฟิงเอ๋อ เจ้าเข้าสำนักเวินเซียนแล้ว ตั้งใจฝึกตนให้ดี อย่าห่วงปู่ ปู่อายุปูนนี้แล้ว ยังฉลาดอยู่! ปู่จะรอเจ้าที่โรงเตี๊ยมในเมืองหยุนซี หวังว่าเจ้าจะฝึกตนสำเร็จในเร็ววัน"
หลิงคุนสูดหายใจลึก พยายามกลั้นน้ำตา
สิบกว่าปีมานี้ หลิงเฟิงเป็นเด็กที่เขาเลี้ยงดูมาด้วยตัวเอง สำหรับเขาแล้วก็เหมือนหลานแท้ๆ การจากลาครั้งนี้ ในใจเขาย่อมเต็มไปด้วยความอาลัย
หลิงเฟิงรู้ความรู้สึกของปู่ เขาโค้งคำนับหลิงคุนลึกๆ "ปู่ครับ เมื่อเฟิงเอ๋อไม่อยู่ข้างกาย ท่าน...ดูแลตัวเองด้วยนะครับ!"
พูดจบ หลิงคุนปาดน้ำตาที่มุมตา หันหลังจากไป
มองดูเงาร่างของปู่ที่จากไป หลิงเฟิงกำหมัดแน่น ในใจสาบานเงียบๆ: วางใจเถอะปู่ เฟิงเอ๋อจะต้องกลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้า! ผู้แข็งแกร่งที่สุด!
หวังตันเฟิงส่ายหน้าถอนหายใจเบาๆ ตบไหล่หลิงเฟิง "ไปกันเถอะลูก อย่าให้ความตั้งใจของปู่เจ้าสูญเปล่าเลย"
หลิงเฟิงพยักหน้า มองหลิงคุนลึกๆ อีกครั้ง แล้วเดินตามหวังตันเฟิงจากไป
"ที่นี่คือภูเขาจิ่วเซียน ไปกันเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปยังเหมินในโดยตรง" หวังตันเฟิงยิ้มบางๆ พูด
หลิงเฟิงมองไปรอบๆ ภูเขาจิ่วเซียนนี้สมกับชื่อ "ภูเขาแห่งเซียน" จริงๆ ทิวทัศน์รอบด้านงดงามราวกับภาพวาด ดุจดั่งแดนสวรรค์
เขากำหมัด: ตั้งแต่วันนี้ไป ตัวเองจะต้องเริ่มฝึกวิถีแห่งนักรบที่นี่แล้ว!
"คารวะท่านผู้อาวุโส!"
"คารวะท่านผู้อาวุโส!"
ศิษย์ภายนอกมากมายเมื่อเห็นหวังตันเฟิง ต่างรีบเข้ามาคำนับอย่างนอบน้อม
หวังตันเฟิงมีตำแหน่งไม่ต่ำในเหมินนอก จึงมีโควต้าแนะนำศิษย์เข้าเหมินในได้หนึ่งคน
หวังตันเฟิงโบกมือให้ศิษย์ภายนอกที่ทักทาย พาหลิงเฟิงมุ่งหน้าขึ้นไปบนยอดเขา
มองดูเงาร่างของหวังตันเฟิงและหลิงเฟิงที่จากไป ศิษย์ภายนอกหลายคนหยุดยืนอิจฉา
"น่าอิจฉาจริงๆ ศิษย์ที่ได้เข้าเหมินในโดยตรงเลย!"
"พอเถอะ อย่าอิจฉาเลย ทำงานทั่วไปให้เสร็จก่อนเถอะ ศิษย์ภายนอกถ้าพยายาม ก็มีโอกาสเข้าเหมินในได้เหมือนกัน!"
"เฮ้อ รู้แล้ว..."


## บทที่ 6 เข้าสู่เหมินใน!

"เจ้าหมายความว่า เจ้าจะใช้โควตาแนะนำของเจ้า เพื่อแนะนำเด็กคนนี้เข้าเหมินในหรือ?"
ภายในต้าเตี้ยน ชายวัยกลางคนในชุดดำนั่งอยู่บนเก้าอี้ ในมือถือถ้วยชา จิบเบาๆ พลางมองหลิงเฟิงตั้งแต่หัวจรดเท้า
"ใช่ครับ ผู้เฒ่าหยาง"
หวังตันเฟิงรีบพยักหน้า ชายวัยกลางคนตรงหน้านี้มีนามว่าหยาง เวย ในสำนักเวินเซียน เขามีตำแหน่งสูงส่งมาก เป็นหนึ่งในเจ้าสำนักของประตูยอดเขาทั้งเก้าแห่งภูเขาจิ่วเซียน และยังเป็นยอดเขาที่มีพลังรวมแข็งแกร่งที่สุดในบรรดาเก้ายอดเขา รองจากยอดเขาของเจ้าสำนักเท่านั้น
"แค่เด็กคนนี้น่ะหรือ?"
หยาง เวย หัวเราะเยาะ "หวังตันเฟิง เจ้าคงตาฝ้าไปแล้วกระมัง?"
"ผู้เฒ่าหยาง นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากข้า" หวังตันเฟิงหยิบถุงที่พองออกมาจากอกเสื้อ วางลงบนโต๊ะเบาๆ พลางหัวเราะเบาๆ
"โอ้?" หยาง เวย หยิบถุงขึ้นมา โยนเล่นในมือเบาๆ แล้วยิ้มกว้าง "ก็พอจะมีอะไรน่าสนใจอยู่บ้าง"
พูดจบ หยาง เวย ก็ลุกจากที่นั่ง เดินมาข้างกายหลิงเฟิง พูดเสียงเรียบ "เด็ก เจ้าชื่ออะไร?"
"หลิงเฟิง" หลิงเฟิงเงยหน้ามองหยาง เวย ตอบอย่างไม่ยโสไม่ถ่อมตน
"แววตานี้ใช้ได้ จิตใจก็พอใช้ได้"
หยาง เวย ตบไหล่หลิงเฟิงเบาๆ สีหน้าเริ่มบึ้งตึงขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายก็แค่นเสียงฮึ แล้วตวาดว่า "อายุเกินสิบแปดแล้ว แต่เพิ่งจะมีพลังชีวิตนิดเดียว? หวังตันเฟิง เจ้าแน่ใจหรือว่าไม่ได้กำลังล้อข้าเล่น?"
หยาง เวย หันหลังให้ ก้าวยาวๆ กลับไปนั่งที่เก้าอี้ พูดเสียงเย็นชา "ไอ้ไร้ประโยชน์แบบนี้ แม้แต่จะโยนเข้าเหมินนอกก็ยังเป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากร แต่เจ้ากลับคิดเพ้อเจ้อจะแนะนำมันเข้าเหมินใน?"
หวังตันเฟิงหันไปมองหลิงเฟิง กัดฟันพูด "ผู้เฒ่าหยาง ปู่ของเด็กคนนี้มีบุญคุณช่วยชีวิตข้าไว้!"
"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้า? ไม่ได้มาช่วยชีวิตข้านี่" หยาง เวย หัวเราะเย็นชา "พากลับไปเถอะ ไอ้ไร้ประโยชน์แบบนี้ จะฝึกตนไปทำไม! ทั้งที่เป็นไอ้ไร้ค่า แต่กลับทำตัวไม่ยโสไม่ถ่อมตน คิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะหรือไง?"
"ผู้เฒ่าหยาง!"
หวังตันเฟิงยังจะพูดอะไรอีก แต่ถูกหยาง เวย ตวาดห้าม พูดเสียงเย็น "พอได้แล้ว หวังตันเฟิง จำไว้ว่าเจ้าเป็นใคร เจ้าก็แค่ผู้อาวุโสเหมินนอก มีสิทธิ์อะไรมาพูดเหลวไหลกับข้า"
หวังตันเฟิงถอนหายใจยาว หยาง เวย คนนี้ก็แค่ "โจวปาผี" สมชื่อ อย่างที่เขาว่ากัน กินข้าวแล้วปากอ่อน รับของแล้วมือสั้น
ไอ้แก่คนนี้ รับเงินไปแล้ว ยังจะมาไล่ข้าแบบขอไปที แท้จริงก็แค่คนเลวชัดๆ!
"เอ๊ะ ศิษย์พี่หยาง เมื่อผู้เฒ่าหวังพูดถึงขนาดนี้แล้ว การปฏิเสธเช่นนี้ ดูจะไร้น้ำใจไปหน่อยนะ"
ในตอนนั้นเอง ชายวัยกลางคนร่างผอมคนหนึ่งก้าวยาวๆ เข้ามาจากประตู หัวเราะเบาๆ "สำนักเวินเซียนของพวกเราถือคนเป็นหลักเสมอมา เมื่อผู้เฒ่าหวังให้ความสำคัญกับเด็กคนนี้ถึงเพียงนี้ คงจะต้องมีความสามารถพิเศษอะไรสักอย่าง ไม่ควรใจร้ายเกินไป"
"โอ้?" หยาง เวย เงยหน้าขึ้น มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม "ที่แท้ก็ศิษย์น้องหลี่นี่เอง"
"ผู้เฒ่าหลี่..." หวังตันเฟิงม่านตาหดเล็กลงทันที เมื่อเทียบกับหยาง เวย แล้ว หลี่ เหลียง ต่างหากที่เป็นคนที่กินคนทั้งตัวไม่คายกระดูก!
มีแต่หลิงเฟิงที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ ยังคิดว่ามีความหวังผุดขึ้นมา
"ผู้เฒ่าหวัง การที่ท่านจะแนะนำเด็กคนนี้เข้าเหมินใน ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ แต่ทรัพยากรของสำนักนั้นตึงตัวมาตลอด" หลี่ เหลียง หัวเราะเบาๆ จ้องมองหวังตันเฟิง
"เม็ดยาจินชี่ ยี่...ยี่สิบเม็ด!"
หวังตันเฟิงกัดฟันพูด
"ดี!" หลี่ เหลียง หัวเราะลั่น แล้วตบไหล่หลิงเฟิง "ข้าว่าเด็กคนนี้ก็ใช้ได้นะ เข้าเหมินในก็ไม่เป็นไร"
หยาง เวย ขมวดคิ้ว แล้วพยักหน้า "งั้นก็ให้เข้าเหมินในแล้วกัน"
"เป็นไง ผู้เฒ่าหวัง ตอนนี้ท่านคงพอใจแล้วกระมัง" หลี่ เหลียง หันไปมองหวังตันเฟิง พูดเสียงเรียบ
"ขอบคุณผู้อาวุโสทั้งสอง!"
หวังตันเฟิงร่ำร้องในใจ ยี่สิบเม็ดยาจินชี่ นั่นมันเกือบเท่ากับโควตาสองปีเลยนะ!
อย่างไรก็ตาม การได้ทำอะไรบางอย่างเพื่อทายาทของนักบุญแพทย์ ก็ถือเป็นการตอบแทนบุญคุณที่เคยช่วยชีวิตไว้
หลิงเฟิงมองเห็นทุกอย่างในสายตา รู้สึกซาบซึ้งในใจ แม้ว่าคนส่วนใหญ่ในโลกจะเย็นชา แต่ก็ยังมีคนที่รู้จักบุญคุณอย่างหวังตันเฟิง
"พอแล้ว เจ้ากลับไปได้แล้ว" พลังโบกมือเบาๆ พูดเรียบๆ ว่า "ผู้อาวุโสเหมินนอกไม่ควรอยู่ในเหมินในนานเกินไป"
"ขอรับ ข้าน้อยขอตัว" หวังตันเฟิงมองหลิงเฟิงลึกๆ พูดเสียงทุ้มว่า "เสี่ยวเฟิง หลังจากเข้าเหมินในแล้ว จงตั้งใจฝึกตน อย่าทำให้ความหวังดีของปู่เจ้าต้องสูญเปล่า!"
"อืม!" หลิงเฟิงพยักหน้าหนักแน่น แม้ว่ากระบวนการจะมีอุปสรรคบ้าง แต่ตอนนี้ตนเองก็น่าจะได้เป็นศิษย์ในของสำนักเวินเซียนแล้ว
ด้วยความสามารถของดวงตาแห่งสวรรค์และดวงตาแห่งมนุษย์ของตน ไม่นานนัก คนพวกนั้นที่เคยดูถูกตน จะถูกตนเหยียบย่ำไว้ใต้ฝ่าเท้าทั้งหมด
หลังจากหวังตันเฟิงจากไป หยาง เวย และหลี่ เหลียง ก็สั่งให้หลิงเฟิงรออยู่นอกศาลา แล้วพากันเข้าไปในห้องโถงด้านใน
"ศิษย์น้องหลี่ เจ้านี่โหดจริงๆ เลยนะ!" หยาง เวย หรี่ตาพลางหัวเราะ
หลี่ เหลียง หัวเราะเย็นชา "แค่เม็ดยาจินชี่ยี่สิบเม็ดเท่านั้น ไม่เห็นเป็นอะไรเลย" หลี่ เหลียง พูดพร้อมหัวเราะเย็นชา
"แต่ในเหมินใน คงไม่มีประตูยอดเขาไหนจะรับเด็กโง่ไร้ประโยชน์แบบนี้หรอก ขอบอกไว้ก่อน เม็ดยาจินชี่แบ่งคนละครึ่ง แต่เด็กคนนี้ ข้าไม่รับนะ!"
"นี่..." หลี่ เหลียง แสดงสีหน้าลำบากใจ กลอกตาไปมา แล้วพูดขึ้นอย่างยิ้มๆ ว่า "ศิษย์พี่ลืมไปแล้วหรือ สำนักเวินเซียนของเรายังมีอีกสายหนึ่ง แม้จะไม่อยู่ในประตูยอดเขาทั้งเก้า แต่ทุกปีก็ต้องส่งศิษย์ที่มีพรสวรรค์ธรรมดาให้คนแก่คนนั้นหนึ่งคน เด็กคนนี้พรสวรรค์ธรรมดาสุดๆ แล้ว ส่งเขาไปอยู่สายนั้นก็ดี!"
"เจ้าหมายถึง คนแก่ต้วนมู่?" หยาง เวย ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ในดวงตาวาบแววเกลียดชัง!
หลี่ เหลียง หัวเราะเย็นชา "ไปอยู่สายนั้น เชื่อว่าไม่กี่วันเขาก็จะออกไปเอง"
"ก็ได้ งั้นก็ทำตามธรรมเนียมเดิม ส่งเขาไปให้คนแก่ต้วนมู่" หยาง เวย แค่นเสียงเบาๆ "เรื่องต่อจากนี้ ฝากเจ้าจัดการด้วย"
ไม่นาน หลี่ เหลียง ก็ออกมาจากศาลาใหญ่ พูดเรียบๆ ว่า "เจ้าชื่อหลิงเฟิงใช่ไหม ต่อไปเจ้าจะเป็นศิษย์ของอาจารย์... อาจารย์ตุนมู่ จงตั้งใจฝึกตนเถิด!"
"อาจารย์ตุนมู่?" หลิงเฟิง งงเล็กน้อย ตนเองกลับถูกส่งไปอยู่กับอาจารย์รุ่นเดียวกับเจ้าสำนักพวกนี้? ตนเองไม่ใช่คนที่มีพรสวรรค์ธรรมดาหรอกหรือ?
แม้ในใจจะสงสัย แต่เขาก็ยังค้อมตัวคำนับ "ขอรับ!"
"อืม จงหยวน พาเขาไปที่ยอดเขาไม้ไผ่" หลี่ เหลียง สั่งศิษย์ข้างๆ
"ขอรับ!"
ศิษย์อายุราวยี่สิบปีที่ประตูเดินออกมา ค้อมตัวคำนับหลี่ เหลียง แล้วมองหลิงเฟิงด้วยสายตา "เห็นใจ" พูดเรียบๆ ว่า "ตามข้ามา!"
หลิงเฟิงถูกจงหยวนมองด้วยสายตาแบบนั้น ยิ่งรู้สึกสงสัย
ยอดเขาไม้ไผ่นี้ คงไม่ใช่ที่ดีแน่!
...
ไม่นาน ชายหนุ่มที่ชื่อจงหยวนก็พาหลิงเฟิงมาถึงป่าไผ่แห่งหนึ่ง
ในป่าไผ่มีเพียงกระท่อมไม้ไผ่ไม่กี่หลังล้อมเป็นลานเล็กๆ แม้จะดูเรียบง่ายเมื่อเทียบกับตึกใหญ่โตที่ผ่านมาตามทาง แต่ก็มีบรรยากาศสงบเป็นธรรมชาติ
นี่เป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การขัดเกลาจิตใจจริงๆ
"ศิษย์พี่ อาจารย์ตุนมู่เป็นคนอย่างไรหรือ?" ในที่สุดหลิงเฟิงก็อดไม่ไหวต้องถาม
ตลอดทาง จงหยวนไม่เคยพูดอะไรเลยสักคำ คอยรักษาระยะห่างกับหลิงเฟิงตลอด ราวกับกลัวว่าหลิงเฟิงจะมาติดพัน
"ไม่รู้!" จงหยวนเดินมาหน้ากระท่อมไม้ไผ่ ตะโกนว่า "ท่านซือปั๋วจู่ นี่คือศิษย์ที่จัดสรรมาให้ท่านในปีนี้! ข้าพาเขามาส่งแล้ว!"
พูดจบ จงหยวนก็รีบหนีราวกับหนีภัย ไม่ยอมอยู่ที่นั่นแม้แต่วินาทีเดียว
หลิงเฟิงขมวดคิ้ว คนที่อยู่ข้างในน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ?


## บทที่ 7 สูตรฝึกหายใจถามเซียน

"เข้ามาสิ!"
ในขณะที่หลิงเฟิงกำลังขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่นั้น เสียงอ่อนโยนดังมาจากในกระท่อมไม้ไผ่ ฟังดูแล้วไม่เหมือนคนดุร้ายแต่อย่างใด
หลิงเฟิงกำหมัดแน่น ในใจเกิดความระแวดระวัง เดินตรงไปยังกระท่อมไม้ไผ่
เหยียบบันไดที่ถักด้วยไม้ไผ่ หลิงเฟิงค่อยๆ ก้าวเข้าไปในกระท่อมหลังใหญ่ที่สุดซึ่งอยู่ตรงกลาง
เมื่อมาถึงหน้าประตู เขาก็หยุดยืน แล้วค้อมตัวคำนับอย่างนอบน้อม
"ศิษย์หลิงเฟิง คารวะอาจารย์!"
เมื่อถูกส่งมายังยอดเขาไม้ไผ่ ตัวเองก็คงจะเป็นศิษย์ของ "อาจารย์ตุนมู่" แล้วสินะ ถ้าพูดถึงลำดับอาวุโส ก็คงจะอยู่รุ่นเดียวกับเจ้าสำนักทั้งหลายของสำนักเวินเซียนสิ?
สายลมพัดผ่าน ยังไม่ทันเห็นตัวคน กลิ่นสุราก็โชยมาปะทะจมูกเสียก่อน
ในชั่วขณะต่อมา ก็เห็นชายชราสวมชุดสีเขียว หนวดเคราขาวโพลน เดินออกมาจากในห้อง ที่เอวห้อยกระบอกสุรา ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดูคล้าย "เซียนสุรา" อยู่หลายส่วน
แม้จะดูไม่ค่อยเรียบร้อย แต่ก็ไม่เหมือนคนชั่วร้ายแต่อย่างใด!
"เจ้าคือศิษย์ที่เข้ามาอยู่ในสำนักของข้าปีนี้หรือ?" ชายชรามองสำรวจหลิงเฟิงแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยถาม
"ขอรับ! ศิษย์หลิงเฟิง คารวะอาจารย์!" หลิงเฟิงโค้งคำนับ ในใจรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง
ในเมื่อเป็นอาจารย์ของหยาง เวย และหลี่ เหลียง ชายชราผู้นี้น่าจะมีตำแหน่งสูงส่ง แล้วทำไมถึงมาอยู่ในที่เรียบง่ายเช่นนี้?
"เจ้าเด็กนี่ช่างฉลาด ข้ายังไม่ทันรับเจ้า เจ้าก็เรียกข้าเป็นอาจารย์เสียแล้ว" ตวนมู่ ชิงซาน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย พูดเรียบๆ ว่า "แต่ตอนนี้ยังเร็วเกินไปที่จะมาเป็นศิษย์ อย่างที่เจ้าเห็น สายของข้าเหลือแค่เจ้ากับข้าสองคนเท่านั้น"
หลิงเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง จริงอย่างที่ว่า ยิ่งเข้าใกล้ยอดเขาไม้ไผ่ ก็ยิ่งมีผู้คนน้อยลง
หรือว่า "อาจารย์" ของตนผู้นี้เป็นคนประหลาด จึงไม่มีใครกล้ามาเป็นศิษย์?
"ยื่นมือมา" เสียงของตวนมู่ ชิงซาน ฟังดูน่าฟัง แต่น่าเสียดายที่ไม่มีความรู้สึกใดๆ แฝงอยู่เลย
หลิงเฟิงกัดฟัน ยื่นมือขวาออกไป
ตวนมู่ ชิงซาน คว้าแขนของหลิงเฟิงไว้ แตะที่ชีพจรสักครู่ แล้วส่ายหน้า "สมดังคาด อีกคนที่มีพรสวรรค์ทึ่มทื่อ"
หลิงเฟิงกะพริบตาปริบๆ ถึงเขาจะโง่แค่ไหน ก็รู้ว่าหยาง เวย กับหลี่ เหลียง ไม่ได้มีเจตนาดีแน่ๆ
แต่ทำไมพวกเขาถึงส่งศิษย์ที่มีพรสวรรค์ธรรมดามาอยู่กับตวนมู่ ชิงซาน ล่ะ?
"เจ้าเรียกข้าว่าอาจารย์แล้ว ข้าก็จะสอนวิธีการบำเพ็ญตบะพื้นฐานของสำนักเวินเซียนให้" ตวนมู่ ชิงซาน ยืนประสานมือไว้ด้านหลัง เสียงยังคงเย็นชาเช่นเดิม
ว่าแล้วตวนมู่ ชิงซาน ก็หยิบตำราเล่มหนึ่งออกมาจากที่ไหนสักแห่ง บนนั้นเปื้อนคราบสุราเต็มไปหมด แต่ก็ยังพอมองเห็นตัวอักษรได้
สูตรฝึกหายใจถามเซียน!
"เอาไปเถอะ!" ตวนมู่ ชิงซาน โยนตำราลับมาให้
หลิงเฟิงยื่นมือรับไว้ รู้ว่านี่คือวิธีการฝึกฝนสำหรับศิษย์ระดับการสะสมพลัง รีบโค้งคำนับตวนมู่ ชิงซาน "ขอบคุณอาจารย์"
"ข้าบอกแล้วว่า อย่าเพิ่งรีบเรียกข้าว่าอาจารย์" ตวนมู่ ชิงซาน พูดเรียบๆ
หลิงเฟิงรู้สึกสงสัยในใจ ดูจากท่าทีของตวนมู่ ชิงซาน รวมถึงสายตาของจงหยวนคนที่พามาก่อนหน้านี้ เห็นได้ชัดว่า ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ตนเองคงจะต้องเจอเรื่องยุ่งยาก
ตวนมู่ ชิงซาน ก้มมองหลิงเฟิงแวบหนึ่ง พูดว่า "เจ้าพยายามอย่าไปเกี่ยวข้องอะไรกับข้าจะดีกว่า จะได้ไม่ต้องพลอยเสียทั้งชีวิตไปด้วย"
"เป็นอย่างที่คิดจริงๆ!" หลิงเฟิงตาวาววับ กำหมัดแน่น เขาไม่อยากหาเรื่องยุ่งยาก แต่ถ้าเรื่องยุ่งยากมาหา เขาก็จะไม่ถอย!
เมื่อเข้ามาในเหมินในแล้ว ย่อมไม่มีทางที่จะหนีไปเหมินนอกได้ง่ายๆ
ทรัพยากรที่ศิษย์ภายในและศิษย์ภายนอกได้รับนั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ถ้าต้องการจะเพิ่มพูนพลังอย่างรวดเร็ว จำเป็นต้องอยู่ในเหมินใน!
"เราถือว่ามีวาสนาต่อกัน ข้างนอกมีสมุนไพรวิเศษและยาวิเศษสำหรับรักษาอาการบาดเจ็บอยู่บ้าง หากเจ้าต้องการก็เก็บไปใช้ได้ตามใจ" ตวนมู่ ชิงซาน ตบไหล่หลิงเฟิงเบาๆ จากนั้นก็ปลดกระบอกเหล้าที่เอวออกมาดื่มอึกหนึ่ง แล้วหมุนตัวเดินจากไป
มองดูเงาร่างของตวนมู่ ชิงซานที่เดินจากไป หลิงเฟิงยิ่งรู้สึกสงสัย
ในฐานะผู้อาวุโสระดับเจ้าสำนักของแต่ละยอด กลับปล่อยให้ศิษย์ของตนถูกคนอื่นสั่งสอนต่อหน้าต่อตา?
ในเรื่องนี้ จะต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรแน่ๆ
ทว่าในขณะนั้นเอง หลิงเฟิงขมวดคิ้ว สังเกตเห็นว่าร่างกายของตวนมู่ ชิงซาน ดูมีปัญหาบางอย่าง
"อาการบาดเจ็บภายใน?" หลิงเฟิงลูบสันจมูก
หมอต้องดู ฟัง ถาม จับ
วิชาแพทย์ของหลิงเฟิงนั้นถือว่าเข้าขั้นเทพ แม้จะยังไม่ได้จับชีพจร แต่เขาเชื่อมั่นในสายตาของตัวเอง
"ผู้อาวุโสระดับบรรพบุรุษของสำนักเวินเซียน กลับไม่มีตำแหน่งใดๆ ในสำนัก และยังมีอาการบาดเจ็บภายในอีก..." หลิงเฟิงขมวดคิ้ว "ทั้งหมดนี้บ่งบอกอะไร?"
ในชั่วขณะต่อมา เขาก็ส่ายหน้าแล้วหัวเราะขื่นๆ "ตัวข้าเองก็เหมือนเทวรูปดินที่ต้องข้ามแม่น้ำ ยังคงต้องหาทางประทังตัวให้ผ่านไปได้ในช่วงนี้ก่อน!"
"ในที่สุดก็เข้ามาอยู่ในเหมินในได้ จะต้องไม่ถูกขับไล่ออกไปเด็ดขาด!"
หลิงเฟิงกำหมัดแน่น ในใจของเขามีปริศนามากมายเหลือเกิน และทั้งหมดนี้ จำเป็นต้องมีพลังที่แข็งแกร่งถึงจะไขได้
หลิงเฟิงสูดหายใจลึก ตามที่ตวนมู่ ชิงซานบอก เขาดูเหมือนจะปลูกยาวิเศษไว้บ้าง
ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาจึงหมุนตัวเดินไปยังลานบ้านหน้าเรือนไม้ไผ่ และพบว่ามีแปลงยาอยู่หลายแปลงจริงๆ
"โสมเลือดม่วง!"
"เบญจมาศเนื้อแปลก!"
"ของดี ล้วนเป็นของดีทั้งนั้น!"
เปลือกตาของหลิงเฟิงกระตุกรัวด้วยความตื่นเต้น เหล่านี้ล้วนเป็นยาวิเศษที่ในโลกมนุษย์ธรรมดาไม่มีทางได้เห็นเลย!
ในฐานะหมอ เมื่อได้เห็นยาวิเศษและสมุนไพรวิเศษเหล่านี้ สมองของหลิงเฟิงแทบจะมึนงงด้วยความตื่นเต้น
เมื่อตวนมู่ ชิงซานอนุญาตให้เก็บได้ การที่ตนจะเก็บไปบ้าง ก็คงไม่เป็นไร
...
ตวนมู่ ชิงซาน นั่งริมหน้าต่าง ดื่มสุราไปพลางมองดูหลิงเฟิงไปพลาง
"แปลกจริง ทำไมเด็กคนนี้ถึงได้สนใจสมุนไพรพวกนี้นัก คนทั่วไปคงแม้แต่จะแยกแยะก็ไม่ได้กระมัง"
ตวนมู่ ชิงซานผู้นี้ เป็นหมอสายเซียนที่มีวิชาแพทย์สูงส่ง สมุนไพรที่เขาปลูกไว้ในลานบ้านก็เพื่อรักษาอาการบาดเจ็บภายในของตัวเอง
ตามหลักแล้ว หากไม่มีความรู้ทางการแพทย์ในระดับหนึ่ง ก็ไม่น่าจะจำแนกสมุนไพรพิเศษเหล่านั้นได้
ทันใดนั้น ที่หน้าผากของตวนมู่ ชิงซานก็มีรัศมีสีดำวาบขึ้น เขารีบปิดประตูพลังหลายจุดที่ครึ่งซีกซ้ายของร่างกาย ผ่านไปพักใหญ่จึงหายใจได้สะดวกขึ้น
"หลินชางล่าง หยาง เวย! พวกเจ้าอย่าหวังว่าจะกักขังตวนมู่ ชิงซานไว้ได้ทั้งชีวิต!"
ตวนมู่ ชิงซานแค่นเสียงเบาๆ ในที่สุดก็ละสายตาจากหลิงเฟิง
เขารู้ดี แม้ว่าเด็กหนุ่มที่ชื่อหลิงเฟิงคนนี้จะรู้วิชาแพทย์อยู่บ้าง แต่ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของเขาได้
อีกไม่นาน เขาก็จะเหมือนกับพวกไร้ความสามารถที่ถูกส่งมาในช่วงสิบปีที่ผ่านมา ทนการรังแกจากศิษย์สายอื่นๆ ไม่ไหว แล้วขอลาออกไปเอง


## บทที่ 8 ใช้วิธีของเขา ตอบแทนกลับไป!

หลังจากกินข้าวเสร็จ ตวนมู่ ชิงซานก็จัดให้หลิงเฟิงพักในห้องหนึ่งของเรือนไม้ไผ่ทางด้านขวา
เรือนไม้ไผ่นั้นเรียบง่าย ภายในมีเพียงเตียงไม้ไผ่ โต๊ะไม้ไผ่ และเก้าอี้ไม้ไผ่ไม่กี่ตัว นอกนั้นแทบไม่มีอะไรเลย
หลิงเฟิงวางห่อสัมภาระลง จัดการข้าวของเล็กน้อย ก็ถือว่าได้เข้าพักชั่วคราว
เขาเปิดตำราสูตรฝึกหายใจถามเซียน อ่านคาถาและวิถีแห่งจิตในนั้นอย่างละเอียด
ผ่านไปสักพัก หลิงเฟิงพยักหน้า ดวงตาเปล่งประกายตื่นเต้น
"ที่แท้นักรบขั้นการสะสมพลังต้องฝึกฝนแบบนี้นี่เอง ไม่แปลกที่แม้ข้าจะเปิดลายพระเจ้ามนุษย์ที่หนึ่ง ดูดซับพลังวิญญาณฟ้าดิน ก็ยังไม่สามารถก้าวหน้าต่อไปได้"
ก่อนมาถึงสำนักเวินเซียน เขาก็เคยลองฝึกฝนด้วยตัวเอง แต่น่าเสียดายที่ไม่รู้วิธีที่ถูกต้อง ตอนนี้มีสูตรฝึกหายใจถามเซียนแล้ว จึงรู้วิธีฝึกฝนต่อไป
"ลายพระเจ้ามนุษย์ที่หนึ่ง เปิด!"
หลิงเฟิงสูดลมหายใจลึก ดวงตาซ้ายร้อนวูบ อักขระศักดิ์สิทธิ์ปรากฏขึ้น
ในชั่วพริบตา ร่างกายของเขาราวกับกลายเป็นเตาหลอมพลังวิญญาณฟ้าดิน เริ่มดูดซับพลังวิญญาณรอบตัว
สำนักเวินเซียนสมกับเป็นนิกายศิลปะการต่อสู้ มีพลังวิญญาณเข้มข้นกว่าภายนอกหลายเท่านัก
หลิงเฟิงรู้ว่าตนมีเวลาแค่สามสิบลมหายใจ จึงไม่กล้าเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว
"ดูดซับพลังวิญญาณ ส่งเข้าสู่ทะเลพลัง..."
เขาหมุนเวียนพลังชีวิตในร่างตามวิธีในสูตรฝึกหายใจ สามสิบลมหายใจผ่านไปอย่างรวดเร็ว
"ทะลวงขึ้นไป!"
หลิงเฟิงกัดฟัน พลังชีวิตในทะเลพลังได้มาถึงจุดทะลวงแล้ว
จากนั้น ในทะเลพลังราวกับมีกำแพงบางอย่างแตกสลาย พลังชีวิตที่เกิดขึ้นใหม่ ดุจดาบวิเศษฟันฝ่าหนาม พุ่งทะยานไปข้างหน้า กระแสพลังที่เข้มข้นและแข็งแกร่งกว่าเดิม หมุนเวียนไปทั่วร่างกาย
"ทะลวงสำเร็จแล้ว!"
หลิงเฟิงดีใจในใจ รู้ว่าพลังชีวิตของตนแข็งแกร่งขึ้นอีกหลายส่วน นี่คือสัญญาณของการก้าวข้ามขั้น
ระดับการฝึกฝนของเขา ข้ามผ่านขั้นที่สองของการสะสมพลังไปถึงขั้นที่สามของการสะสมพลังแล้ว!
ระดับนี้ก็คือระดับของศิษย์ในส่วนใหญ่ที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ถ้าเขาไปทดสอบอีกครั้ง บางทีการปฏิบัติอาจจะแตกต่างไปโดยสิ้นเชิง
หลิงเฟิงข่มความดีใจในใจ วันนี้ใช้เวลาสามสิบลมหายใจหมดแล้ว ต่อไปก็ต้องอาศัยความพยายามของตัวเองในการพัฒนา
เขาค่อยๆ ระบายลมหายใจขับไล่อากาศเสีย แม้จะไม่สามารถใช้พลังดวงตาแห่งมนุษย์ได้อีก แต่เขาก็ไม่อยากเสียเวลา พัฒนาได้เท่าไหร่ก็เท่านั้น
...
เวลาผ่านไปหนึ่งคืนอย่างรวดเร็ว
หลิงเฟิงปัดน้ำค้างบนเสื้อผ้า ค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้น ในคืนเดียว ระดับการฝึกฝนก้าวหน้าถึงขั้นที่สามของการสะสมพลัง การพัฒนาอย่างรวดเร็วนี้ทำให้เขาเห็นความหวัง
พรสวรรค์ของตน แม้ดูภายนอกจะไม่โดดเด่น อายุก็ไม่ได้เป็นข้อได้เปรียบ แต่ขอเพียงขยันฝึกฝน ไม่นานก็จะก้าวข้ามคนรุ่นเดียวกัน และทิ้งพวกเขาไว้ข้างหลังได้
หลิงเฟิงโค้งคำนับลึกไปทางประตู ไม่ว่าตวนมู่ ชิงซานจะยอมรับหรือไม่ เมื่อเขาถ่ายทอดวิถีแห่งจิตเบื้องต้นให้ตน ก็ถือเป็นอาจารย์ของตน
เดินออกจากลาน หลิงเฟิงตรงไปยังป่าไผ่โล่งแห่งหนึ่ง เริ่มฝึกหัดวิชากำปั้นและเท้าเบื้องต้น
"โอ้โฮ นั่นมันกำปั้นแมวหรือกำปั้นหมากันนะ!"
ในตอนนั้น เสียงแหลมแสบแก้วหูดังขึ้น เห็นชายหนุ่มในชุดศิษย์ในของสำนักเวินเซียนคนหนึ่ง นำพี่น้องร่วมสำนักอีกหลายคนล้อมมาทางเขา
"ฮ่าๆ ข้าว่าเป็นกำปั้นหมา เพราะไอ้หมอนี่ชกมวยอ่อนปวกเปียกเหมือนหมาพิการ!"
"ใช่ๆ..."
ในทันใด ศิษย์ในห้าหกคนก็ล้อมหลิงเฟิงไว้ หัวเราะเยาะ
หลิงเฟิงขมวดคิ้ว ตนเพิ่งเข้าสำนักเวินเซียน ตามหลักแล้วไม่น่าจะไปล่วงเกินใครได้
ดังนั้น ความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวก็คือ "อาจารย์" ของตนนำความยุ่งยากมาให้
น่าแปลกที่เขาพูดซ้ำๆ ว่าไม่อยากทำร้ายตน และน่าแปลกที่พี่จงหยวนที่นำทางมาที่นี่ ดูเหมือนกลัวจะเกี่ยวข้องกับตนแม้แต่น้อย
ท้ายที่สุด ก็คงเป็นเพราะผู้อาวุโสหลี่ เหลียงและหยาง เวยสองคนนั้น จงใจใส่ร้ายตนกระมัง
ในทันใดนั้น หลิงเฟิงก็รู้สึกโกรธขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
เขาไม่อยากก่อเรื่อง แต่ก็ช่วยไม่ได้ที่มีปัญหามาหาถึงที่!
"เจ้าคือหลิงเฟิงใช่ไหม?"
เมื่อเห็นหลิงเฟิงไม่พูดอะไร เหริน อี้เฟยที่เป็นหัวหน้าก็หรี่ตามองพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก
"ใช่ ข้าเอง" เสียงของหลิงเฟิงเย็นชา
"ขอโทษด้วยนะ แม้เราจะไม่มีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน แต่ใครใช้ให้เจ้าเป็นไอ้ไร้ค่าล่ะ!" เหริน อี้เฟยแค่นเสียง "ไอ้ไร้ค่า ก็ต้องโดนตี ต้องตาย!"
พูดจบ เหริน อี้เฟยก็โบกมือ "ใครจะเป็นคนแรก?"
"ข้าเอง ข้าเอง!" ศิษย์ที่อายุน้อยที่สุดรีบก้าวออกมาด้วยความตื่นเต้น "พี่เหริน ให้ข้าสั่งสอนมันเถอะ!"
"ดี ข้าจะให้โอกาสเจ้าได้แสดงฝีมือ"
เหริน อี้เฟยพยักหน้า ศิษย์น้องคนนี้ชื่อเจี่ยผิง เพิ่งเข้ามาเป็นศิษย์ในของสำนักเวินเซียนไม่นาน
เจี่ยผิงเลียริมฝีปาก เดินมาเผชิญหน้ากับหลิงเฟิงราวกับหมาป่า "กรงเล็บลมดำ!"
นี่คือวิชาการต่อสู้ที่สืบทอดมาในตระกูลของพวกเขา ในสำนักเวินเซียนก็มีศิษย์ที่มีวิชาติดตัวมาก่อนไม่น้อย
สีหน้าของหลิงเฟิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย แม้ว่าระดับการฝึกฝนของเขาจะทะลุถึงขั้นที่สามของการสะสมพลังแล้ว แต่เขาก็ไม่รู้ศิลปะการต่อสู้ใดๆ เลย
เขาขมวดคิ้ว ตาขวากระพริบเล็กน้อย มองท่าทางการโจมตีของเจี่ยผิง แล้วก็ตะโกนออกมา "กรงเล็บลมดำ!"
โครม!
กรงเล็บปะทะกัน ร่างของหลิงเฟิงสั่นเล็กน้อย ส่วนเจี่ยผิงถอยหลังไปหลายก้าว
"เป็นไปได้ยังไง? กรงเล็บลมดำเป็นสุดยอดวิชาของตระกูลข้า เจ้า...เจ้ารู้ได้อย่างไร?"
เจี่ยผิงตาเบิกกว้างมองหลิงเฟิงอย่างไม่อยากเชื่อ
"มีอะไรเป็นไปไม่ได้?" หลิงเฟิงแค่นเสียง "ข้าก็คือพ่อที่พลัดพรากจากเจ้ามานานนั่นแหละ!"
"ไอ้เด็กบ้า เจ้าอยากตาย!" เจี่ยผิงโกรธจัด แต่เพราะเสียเปรียบไปก่อนหน้านี้ เขาจึงไม่กล้าบุ่มบ่ามโจมตีอีก
"ฮึๆ มีฝีมือไม่เลว!" เหริน อี้เฟยหรี่ตา ศิษย์ที่เข้ามาเป็นลูกศิษย์ของตวนมู่ ชิงซานเมื่อไม่กี่ปีก่อน ส่วนใหญ่ถูกเหยียบจมดินในท่าเดียว แต่หลิงเฟิงคนนี้กลับสามารถผลักเจี่ยผิงที่มีวิชาติดตัวมาให้ถอยได้!
"ดูเหมือนข้าต้องลงมือเอง" เหริน อี้เฟยหัวเราะเยาะ "แค่ขั้นแรกของการสะสมพลัง ข้าอยากรู้นักว่าเจ้ามีความสามารถแค่ไหน!"
พูดจบ เหริน อี้เฟยก็พุ่งตัวเร็วดั่งสายฟ้า ใช้ทักษะการเคลื่อนไหวที่แยบยล พุ่งเข้าใส่หลิงเฟิง
"นั่นคือก้าวติดตามเมฆ ฮ่าๆ! ไม่นึกว่าพี่เหรินจะใช้วิชาเดินด้วย!"
"ดูเหมือนพี่เหรินจะจริงจังแล้ว!"
หลิงเฟิงจ้องมอง กระตุ้นลายพระเจ้าสวรรค์ที่หนึ่งอีกครั้ง
ลายพระเจ้าสวรรค์ต่างจากลายพระเจ้ามนุษย์ ไม่มีข้อจำกัดด้านเวลา สามารถเปิดใช้ได้ตามใจชอบ
"ก้าวติดตามเมฆ? ข้าก็ทำได้!" หลิงเฟิงแค่นเสียง แล้วก็เริ่มเคลื่อนไหวตามท่าทางของเหริน อี้เฟย
ความว่องไวและความแม่นยำในการเคลื่อนไหวไม่ด้อยไปกว่าเหริน อี้เฟยเลย!
เปลือกตาของเหริน อี้เฟยกระตุก กำลังจะชกใส่หลิงเฟิง จู่ๆ ก็รู้สึกชาที่รักแร้ ที่แท้หลิงเฟิงใช้ทักษะการเคลื่อนไหวอ้อมไปด้านหลัง แล้วแทงเข็มทองเข้าที่รักแร้อย่างรวดเร็วดุจสายฟ้า
"เจ้า!"
เหริน อี้เฟยหมุนตัวกลับ ยังจะโจมตีอีก แต่กลับพบว่าครึ่งตัวชาไปหมด แล้วก็ขยับไม่ได้ ร่วงลงพื้นด้วยเสียง "โครม"
"อื้อ...อื้อ...อื้อ..."
เหริน อี้เฟยอยากจะด่าหลิงเฟิง แต่พบว่าไม่เพียงร่างกายชา แม้แต่ลิ้นก็ชาไปด้วย
"พี่เหริน!"
ศิษย์รอบข้างตกใจ เหริน อี้เฟยที่อยู่ในขั้นที่สี่ของการสะสมพลัง ถูกจัดการได้ง่ายๆ อย่างนี้เชียวหรือ?
ทันใดนั้น หลิงเฟิงก็เหยียบลงอย่างแรง เหยียบหัวของเหริน อี้เฟยจมลงไปในดิน
"เมื่อกี้ใครพูดว่าไอ้ไร้ค่าต้องโดนตี?" สายตาของหลิงเฟิงกวาดมองไปรอบๆ พูดทีละคำ "เจ้าพูดถูก!"


## บทที่ 9 สุราน้ำแข็งเพลิงแปรปราณ!

ที่จริงแล้ว แม้แต่หลิงเฟิงเองก็รู้สึกประหลาดใจ ทั้งที่เขาเพิ่งใช้ดวงตาแห่งสวรรค์คัดลอกศิลปะการต่อสู้ของอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก แต่ทำไมถึงสามารถใช้ได้เหนือกว่าอีกฝ่ายเสียอีก
เขาไม่รู้ว่า ก่อนหน้านี้เพราะความโกรธจัดทำให้เขาเปิดดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์ถึงสองครั้ง ซึ่งทำให้ร่างกายของเขาได้รับการเสริมพลังอย่างมาก ดังนั้นเมื่อเทียบกับนักรบที่ต้องฝึกฝนอย่างยากลำบากจากระดับฝึกกายขึ้นมา เขาจึงแข็งแกร่งกว่า
ไม่ว่าจะเป็นพลังหรือความเร็ว ระดับของเขาล้วนสูงกว่าเหริน อี้เฟยและคนอื่นๆ ดังนั้นเมื่อใช้กรงเล็บลมดำและก้าวติดตามเมฆ ระดับที่เขาแสดงออกมาจึงสูงกว่าอีกฝ่าย
หลังจากที่เหริน อี้เฟยล้มลง พวกลูกสมุนอื่นๆ จะมีกำลังต่อสู้อีกได้อย่างไร?
เพียงชั่วครู่ต่อมา หลิงเฟิงก็ใช้เข็มทองแทงจุดชีพจรของคนอื่นๆ อย่างรวดเร็ว
แม้ว่าศิลปะฝังเข็มจะแตกต่างจากศิลปะการต่อสู้ แต่การปิดจุดชีพจรของฝ่ายตรงข้ามในการต่อสู้จริงก็ใช้ได้ผลดีทีเดียว
หลิงเฟิงมองดูคนที่นอนเหมือนหมาตายอยู่บนพื้น ในใจก็แน่ใจแล้วว่า อาจารย์จอมปลอมของเขาคงมีปัญหาบางอย่างกับผู้นำสำนักเวินเซียน จึงทำให้เขาต้องมาพัวพันด้วย
ที่ตวนมู่ ชิงซานไม่ออกหน้าช่วยเขา อาจเป็นเพราะไม่อยากให้เขาต้องพัวพันด้วยก็ได้
แต่จะให้หลิงเฟิงยอมจากไปง่ายๆ เป็นไปไม่ได้หรอก
ไม่ต้องพูดถึงความแตกต่างระหว่างสิทธิประโยชน์ของเหมินในและเหมินนอก แค่พลังวิญญาณฟ้าดินในเหมินในก็เข้มข้นกว่าเหมินนอกถึงสามเท่า ความเร็วในการฝึกฝนจึงต่างกันราวฟ้ากับดิน
ยิ่งไปกว่านั้น มีเพียงศิษย์ในเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าหอตำราวิชาเพื่อเลือกวิธีการฝึกฝนและศิลปะการต่อสู้ หากไปอยู่เหมินนอก ก็มีแต่งานหนักของศิษย์งานทั่วไปทุกวัน
เมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วเขาจะเพิ่มพูนพลังได้อย่างรวดเร็วเพื่อไปแย่งชิงตำราฝังเข็มไท่เซวียนเล่มที่สองคืนจากตระกูลเยี่ยนในนครตะวันออกได้อย่างไร?
ในเมื่อเขาเข้ามาเป็นศิษย์ในได้อย่างยากลำบาก แม้จะมีโอกาสเพียงน้อยนิด เขาก็จะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด!
พลัง เขาต้องการพลังที่แข็งแกร่งกว่านี้!
"จำไว้ อย่ามายุ่งกับข้าอีก!"
หลิงเฟิงแค่นเสียงเบาๆ ดึงเข็มทองที่ปักอยู่บนตัวเหริน อี้เฟยและคนอื่นๆ กลับคืนมา แล้วหมุนตัวเดินไปทางเรือนไม้ไผ่
เมื่อจุดชีพจรถูกปลดปล่อย เหริน อี้เฟยและคนอื่นๆ ก็สามารถเคลื่อนไหวได้ในที่สุด พวกเขาตกใจคลานถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความหวาดกลัว แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก จ้องมองหลิงเฟิงด้วยสายตาโกรธแค้น พูดอย่างดุร้ายว่า "แกรอดูเถอะ อย่าคิดว่าชนะข้าแล้วจะนอนหลับสบาย พรุ่งนี้จะมีพี่ศิษย์ที่เก่งกว่านี้มา จุดจบของแก จะต้องน่าอนาถแน่ๆ!"
หลิงเฟิงขมวดคิ้ว กำหมัดแน่น เสียงดังเหมือนคั่วถั่ว หันกลับมาจ้องเหริน อี้เฟยอย่างดุดัน
เหริน อี้เฟยสะดุ้งถอยหลัง ไม่กล้าอยู่ต่อ รีบวิ่งหนีไปทันที
"ไอ้พวกหนูขี้ขลาด!"
หลิงเฟิงแค่นเสียงเย็นชา หมุนตัวเดินเข้าไปในเรือนไม้ไผ่ของตวนมู่ ชิงซาน
เมื่อหลิงเฟิงกลับมาที่ลานบ้าน ก็พบว่าอาจารย์จอมปลอมของเขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ในลาน มองเขาด้วยสายตาประหลาดใจ
"อาจารย์!" หลิงเฟิงค้อมตัวคำนับ
ตวนมู่ ชิงซานเบ้ปาก ไม่ได้ถือสาที่หลิงเฟิงเรียกเขาว่าอาจารย์ เพียงแต่พูดเรียบๆ ว่า "ไม่นึกเลยว่า เจ้าจะมีฝีมือไม่เลว"
"ฝีมือ ล้วนถูกบีบคั้นออกมาทั้งนั้น" หลิงเฟิงกำหมัดแน่น พูดเสียงหนักแน่น
"น่าสนใจ!" ตวนมู่ ชิงซานยกกะลาสาเกขึ้นดื่ม แล้วโบกนิ้วเรียกหลิงเฟิง พูดเรียบๆ ว่า "เจ้า มาที่นี่!"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิงเฟิงก็ก้าวไปข้างหน้าหลายก้าว เดินไปหยุดตรงหน้าตวนมู่ ชิงซาน
"ขั้นที่สามของการสะสมพลัง?" ตวนมู่ ชิงซาน รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "เพียงแค่ข้ามคืนเดียว เจ้าก็ก้าวขึ้นสู่ขั้นที่สามของการสะสมพลังแล้วหรือ?"
"อาจจะเป็นเพราะสะสมมานานแล้วก็ได้" หลิงเฟิง ขยับริมฝีปากเล็กน้อย พูดอย่างเรียบเฉย
"อย่างนั้นหรือ?" ตวนมู่ ชิงซาน ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียง สายตากวาดมองไปที่เก้าอี้ไม้ไผ่ข้างๆ พูดเรียบๆ ว่า "นั่งลงเถอะ"
หลิงเฟิง พยักหน้า แล้วนั่งลงข้างๆ ตวนมู่ ชิงซาน เงียบๆ ไม่พูดอะไรมาก
"ดูเจ้าอายุยังน้อย แต่กลับมีความสงบนิ่งและความมั่นคงที่คนทั่วไปยากจะเทียบได้" ตวนมู่ ชิงซาน หันมามองหลิงเฟิง "ดูเหมือนเจ้าคงผ่านเรื่องราวมามากทีเดียว"
"ก็มีอยู่บ้างครับ" หลิงเฟิง พยักหน้าเบาๆ "แต่อาจารย์ท่านสิ ทั้งที่เป็นถึงอาจารย์อาของเหล่าเจ้าสำนักและผู้อาวุโส แต่กลับดูเหมือนไม่มีตำแหน่งอะไรในสำนัก ซ้ำยังถูกทั้งสำนักโดดเดี่ยว เรื่องนี้คงมีสาเหตุอยู่แน่นอน"
"ใช่ สาเหตุไม่ใช่น้อยๆ เลยทีเดียว"
ตวนมู่ ชิงซาน จิบสุราอีกครั้ง พูดเรียบๆ ว่า "แต่อย่าคิดว่าเจ้าผ่านครั้งแรกไปได้แล้ว จะอยู่ที่นี่อย่างสบายใจได้ ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่ใช่อาจารย์ของเจ้า และจะไม่สอนอะไรเจ้าทั้งสิ้น รีบไปซะ อย่าได้คิดว่าโชคดี"
"ข้าก็บอกแล้วว่า ข้าต้องเป็นศิษย์ของท่านให้ได้!"
หลิงเฟิง เลิกคิ้วยิ้ม สายตาจับจ้องที่กะลาสาเกในมือของตวนมู่ ชิงซาน พูดว่า "อาจารย์ ในกะลาของท่าน คงเป็นสุรายาใช่ไหม?"
"หืม?" ดวงตาของตวนมู่ ชิงซาน ฉายแววประหลาดใจ "พูดต่อไป"
"พลังเลือดอ่อนแอทั้งสองด้าน แข็งนอกอ่อนใน อาจารย์ คงเคยได้รับบาดเจ็บภายในอย่างรุนแรงมาก่อนใช่ไหม?"
"สายตาแหลมคมนัก" ตวนมู่ ชิงซาน พยักหน้า "เจ้าอายุยังน้อย แต่วิชาแพทย์ก็ไม่เลว"
"รู้แค่ผิวเผินเท่านั้น" หลิงเฟิง สบตากับตวนมู่ ชิงซาน พูดช้าๆ ว่า "แต่อาจารย์ สุราของท่าน ปรุงไม่ถูกต้อง"
"หืม?" สีหน้าของตวนมู่ ชิงซาน เปลี่ยนไปเล็กน้อย "เจ้าหนู ข้าตวนมู่ ชิงซาน แม้จะไม่กล้าพูดว่าวิชาแพทย์ของข้าล้ำเลิศที่สุดในใต้หล้า แต่เมื่อหลายสิบปีก่อน ข้าก็เคยมีชื่อเสียงว่าเป็นแพทย์เทวดาต้วนมู่ หมอสายเซียนที่เหนือกว่าข้าในใต้หล้า นับนิ้วมือเดียวก็หมด เจ้า กล้าบอกว่าสุราน้ำแข็งเพลิงแปรปราณของข้า ปรุงไม่ถูกต้อง?"
"ไม่ถูก ก็คือไม่ถูก!"
หลิงเฟิง กัดฟัน ในด้านอื่นๆ หลิงเฟิง อาจจะไม่โต้เถียงกับตวนมู่ ชิงซาน แต่ในเรื่องวิชาแพทย์ เขากลับมีความดื้อรั้นเป็นพิเศษ
นี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงมีความรู้ด้านการแพทย์สูงขนาดนี้ทั้งที่อายุยังน้อย
ตวนมู่ ชิงซาน จ้องมองดวงตาของหลิงเฟิง เป็นเวลานาน ในที่สุดก็หัวเราะลั่น "เจ้าพูดถูก สุราของข้า ปรุงไม่ถูกต้อง!"
ตวนมู่ ชิงซาน ค่อยๆ ลุกขึ้น "ถ้าปรุงถูกต้อง ผ่านไปสิบกว่าปี ระดับการฝึกฝนของข้าจะไม่ลดลงแทนที่จะเพิ่มขึ้น และค่อยๆ สูญเสียไป น่าละอายที่ข้าตวนมู่ ชิงซาน คิดว่าตัวเองเก่งกาจด้านการแพทย์ แต่ตอนนี้กลับถูกเด็กรุ่นหลังสั่งสอน"
"จริงๆ แล้วอาจารย์ ข้าอาจจะลองปรับปรุงสูตรสุรายานี้ดู" หลิงเฟิง พูดเรียบๆ
"เจ้าว่าอะไรนะ?" ตวนมู่ ชิงซาน มองหลิงเฟิง ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "เจ้าหนู ปากของเจ้าใหญ่เกินไปแล้ว ข้าใช้เวลาสิบปีแต่ก็ยังไม่สามารถปรับปรุงสูตรสุราน้ำแข็งเพลิงแปรปราณนี้ได้ แต่ตอนนี้เจ้ากลับบอกว่าเจ้ามีวิธี?"
ตวนมู่ ชิงซาน มองหลิงเฟิง ตั้งแต่หัวจรดเท้า "เจ้าอายุเท่าไหร่กัน?"
"ลองดูสักครั้ง จะเป็นไรไป?"
หลิงเฟิง ยื่นมือออกไป พูดเรียบๆ ว่า "อาจารย์ ขอข้าดูสุราน้ำแข็งเพลิงแปรปราณของท่านหน่อยได้ไหม?"
ตวนมู่ ชิงซาน โยนกะลาสาเกให้หลิงเฟิง "เอาไปสิ ข้าอยากดูว่าเจ้าจะคิดอะไรออกมาได้บ้าง"


## บทที่ 10 วิชาแพทย์เหนือธรรมดา!

ผ่านไปครู่ใหญ่ หลิงเฟิงจึงเงยหน้าขึ้นมองตวนมู่ชิงซานแล้วกล่าวว่า "อาจารย์ ผมมองออกแล้วว่าสูตรสุราน้ำแข็งเพลิงแปรปราณนี้ควรปรับปรุงอย่างไร"
"เจ้าว่าอะไรนะ?"
ตวนมู่ชิงซานหันขวับกลับมา เขาพยายามมาสิบปีที่จะปรับปรุงสุราน้ำแข็งเพลิงแปรปราณที่ตนปรุงขึ้น แต่ก็ไม่เคยสำเร็จ
แต่ตอนนี้หลิงเฟิงดูเพียงไม่ถึงครึ่งยามเท่านั้น!
ในช่วงสิบกว่าปีที่ตนถูกกักขังอยู่บนยอดเขาไม้ไผ่ วิชาแพทย์ในโลกภายนอกได้พัฒนาไปถึงขั้นไหนกันแล้ว?
เด็กหนุ่มคนนี้ถึงกับมีความรู้ทางการแพทย์ลึกซึ้งถึงเพียงนี้
"ถ้าเพิ่มผลหนูเข้าไปหนึ่งส่วน ก็จะสามารถสมดุลฤทธิ์ของดอกวิญญาณน้ำแข็งและผลสุริยันต์ในสุราน้ำแข็งเพลิงแปรปราณของท่าน แล้วค่อยๆ ขับไล่บาดแผลที่ซ่อนอยู่ในบ้านพลังลมปราณของท่านออกไปได้"
หลิงเฟิงค่อยๆ อธิบาย
สีหน้าของตวนมู่ชิงซานยิ่งแสดงความประหลาดใจมากขึ้น
เพียงแค่ได้กลิ่นและลิ้มรสสุราเล็กน้อย ก็รู้ว่าส่วนประกอบสำคัญของสุราน้ำแข็งเพลิงแปรปราณคือดอกวิญญาณน้ำแข็งและผลสุริยันต์ เด็กคนนี้เป็นใครกันแน่?
วิชาแพทย์ของเขาเหนือกว่าหมอทั่วไป เป็นหมอสายเซียนเหมือนตน และไม่ใช่หมอสายเซียนธรรมดาด้วย!
หมอทั่วไปรักษาได้แค่สามัญชน อย่างมากก็แค่นักรบระดับการฝึกฝนร่างกายหรือระดับการสะสมพลัง
แต่หมอสายเซียน ต่อให้เป็นจักรพรรดิผู้ครองอำนาจ หรือเจ้าสำนัก หรือผู้แข็งแกร่งจากตระกูลใหญ่ที่บาดเจ็บสาหัส หมอสายเซียนก็สามารถรักษาได้
แต่เด็กหนุ่มอายุสิบกว่าคนนี้ จะมีวิชาแพทย์สูงส่งขนาดนี้ได้อย่างไร?
"เป็นผลหนูจริงๆ หรือ?" ตวนมู่ชิงซานส่ายหน้าพลางหัวเราะขื่นๆ "ข้าเคยคิดว่ามันเป็นแค่วัชพืชระดับต่ำเสียอีก!"
"แค่เพิ่มผลหนูลงในสุราน้ำแข็งเพลิงแปรปราณของท่าน การขับไล่บาดแผลในร่างกายจะใช้เวลาประมาณสามปี แต่ว่า..." สีหน้าของหลิงเฟิงจริงจังมาก นี่เป็นนิสัยของเขา เมื่อตรวจรักษาคนไข้จะมีสมาธิอย่างที่สุด
"แต่ว่าอะไร?"
"บาดแผลของท่านกดทับอยู่ในบ้านพลังลมปราณมาตลอด ดังนั้นเมื่อพลังวุ่นวายปะทุขึ้นมา ก็จะทำร้ายอวัยวะภายใน" หลิงเฟิงขมวดคิ้ว "ขอผมจับชีพจรท่านได้ไหม?"
"เอาสิ" ในฐานะหมอสายเซียน ตวนมู่ชิงซานเข้าใจดีว่า การดู ดม ถาม และคลำ แม้การดูก็สามารถวินิจฉัยโรคได้ แต่วิธีที่ดีที่สุดในการเข้าใจสภาพผู้ป่วยอย่างถ่องแท้คือการจับชีพจร
หลิงเฟิงวางมือลงบนประตูชีพจรของตวนมู่ชิงซาน ชีพจรที่เต้นหนักแน่นและแรงทำให้เขาประหลาดใจ
ชายชราที่มีบาดแผลฝังลึกมาสิบกว่าปี กลับยังมีชีพจรแรงขนาดนี้ แสดงว่าระดับการฝึกฝนของตวนมู่ชิงซานแข็งแกร่งเกินธรรมดาจริงๆ
ผ่านไปครู่ใหญ่ หลิงเฟิงขมวดคิ้วแล้วพูดช้าๆ ว่า "พลังทำลายล้างรุนแรงมาก!"
หลิงเฟิงนึกไม่ออกว่า คนที่มีบาดแผลฝังอยู่ในบ้านพลังลมปราณขนาดนี้ จะทนอยู่ได้ถึงสิบกว่าปี!
แม้แต่สุราน้ำแข็งเพลิงแปรปราณที่ปรับปรุงแล้ว ก็คงยากที่จะซ่อมแซมบ้านพลังลมปราณของตวนมู่ชิงซานได้ อย่างมากก็แค่ช่วยยืดชีวิตเท่านั้น
"ฮึๆ เจ้าสำนักรุ่นก่อนของสำนักเวินเซียนลงมือเอง ย่อมต้องรุนแรง!" ตวนมู่ชิงซานแค่นเสียงพูดอย่างแค้นเคือง
"เจ้าสำนักรุ่นก่อน?"
"ถูกต้อง แต่เขาก็ไม่ได้เปรียบอะไร ข้าแค่บาดเจ็บ แต่เขาตายไปแล้ว!"
"..." เส้นสีดำหลายเส้นปรากฏบนหน้าผากของหลิงเฟิง
ตวนมู่ชิงซานคนนี้ ฆ่าเจ้าสำนักรุ่นก่อนของสำนักเวินเซียน!
ไม่แปลกเลยที่พวกเจ้าสำนักทั้งหลายของสำนักเวินเซียนจะเกลียดชังตวนมู่ชิงซานมาก...
ตนเองได้อาจารย์ที่ดีจริงๆ เลย!
"อย่างไร พอได้ยินว่าข้าฆ่าเจ้าสำนักคนก่อนของสำนักเวินเซียน เจ้าก็กลัวแล้วหรือ?" ตวนมู่ชิงซานหัวเราะฮิๆ
"มีอะไรน่ากลัวด้วย?" หลิงเฟิงเลิกคิ้วขึ้น "หรือถ้าผมบอกว่าผมกลัวตอนนี้ หยางเวยกับพวกนั้นจะปล่อยผมไปหรือ?"
"มีความกล้า!" ตวนมู่ชิงซานมองหลิงเฟิงด้วยความชื่นชม ถ้าเป็นคนทั่วไปคงจะกลัวจนรีบหนีไปอยู่เหมินนอก และตัดขาดจากเขาไปเลยทีเดียว
"พูดถึงอาการต่อเถอะ" หลิงเฟิงมองตาของตวนมู่ชิงซาน "บาดแผลของท่าน ผมรักษาได้!"
"หือ?" ตวนมู่ชิงซานรู้สึกประหลาดใจ บาดแผลแบบนี้ แม้แต่เขาเองยังแทบจะหมดปัญญา แต่เด็กคนนี้กลับกล้าพูดอย่างมั่นใจว่าตัวเองรักษาได้?
"ตามที่ข้ารู้ ใต้หล้านี้มีเพียงวิชาฝังเข็มอย่างเดียวที่จะรักษาบาดแผลภายในของข้าได้" ตวนมู่ชิงซานพูดช้าๆ "นั่นคือเทคนิคฝังเข็มไท่เซวียนที่สร้างขึ้นโดยหมอเซียนหลิงหานหยางผู้หายสาบสูญไปยี่สิบปีแล้ว น่าเสียดายที่หลิงหานหยางได้จากไปแล้ว"
พูดจบ ตวนมู่ชิงซานถอนหายใจ ยกกะลาสาเกขึ้นดื่มอีกอึก
"หลิงหานหยางเป็นปู่ของผม" หลิงเฟิงหยิบห่อเข็มทองออกมาจากอกเสื้อ พูดเรียบๆ
โครม!
เสียงกะลาสาเกตกกระทบพื้น
ตวนมู่ชิงซานชะงัก มองหลิงเฟิงอย่างไม่อยากเชื่อ "เจ้า...เจ้าว่าอะไรนะ?"
"หลิงหานหยางเป็นปู่ของผม" หลิงเฟิงพูดซ้ำช้าๆ อีกครั้ง
"หมอเซียนหลิงหานหยางเป็นปู่ของเจ้า!" ตวนมู่ชิงซานตกตะลึง ไม่เหลือท่าทางของผู้อาวุโสสักนิด แม้แต่มือทั้งสองข้างยังสั่นด้วยความตื่นเต้น
"น่าแปลก น่าแปลกจริงๆ! ฮ่าๆๆ หลานชายของหมอเซียน เจ้าเป็นหลานชายของหมอเซียน!"
"ผมสามารถใช้เทคนิคฝังเข็มไท่เซวียนปิดกั้นบาดแผลภายในของท่านได้ แต่ด้วยระดับฝีมือของผม ยังไม่สามารถใช้วิชาเข็มรักษาบาดแผลของท่านได้โดยตรง" หลิงเฟิงพูดอย่างจริงจัง "บาดแผลภายในของท่านถูกกดไว้นานเกินไป หากต้องการรักษาให้หายขาด นอกจากการฝังเข็มแล้ว ยังต้องใช้สมุนไพรบางอย่างช่วยด้วย จึงจะสามารถรักษาบาดแผลนั้นได้"
ตวนมู่ชิงซานค่อยๆ สงบลง พูดเสียงทุ้ม "เจ้าต้องการสมุนไพรอะไรบ้าง?"
"ส่วนใหญ่เป็นสมุนไพรที่ท่านใช้ทำสุราน้ำแข็งเพลิงแปรปราณ และยังมีอีกบางอย่าง ได้แก่ ดอกหมอกวิญญาณ หญ้าซูสีม่วง หญ้าเข็มบิน...และที่สำคัญที่สุดคือน้ำค้างจากดอกไขกระดูกหิน"
หลิงเฟิงพูดรัวเป็นชุด จนตวนมู่ชิงซานฟังอึ้งไปหมด
สมุนไพรเหล่านี้ เขาไม่เคยคิดจะใช้เลย ใบหน้าแก่ๆ ของเขาแดงเรื่อขึ้นมา น่าละอายที่ตัวเองอวดอ้างว่าเป็นหมอเทวดา แต่เมื่อเทียบกับหลิงเฟิงแล้ว ก็เหมือนเด็กที่เพิ่งหัดพูดยืนอยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่
ผ่านไปครู่ใหญ่ ตวนมู่ชิงซานจึงสงบลงได้ พูดเสียงทุ้ม "สมุนไพรเหล่านี้ ข้ามีทั้งหมด ต่อไปเจ้าก็อยู่ที่ยอดเขาไม้ไผ่นี่แหละ ห้ามออกไปไหนถ้าไม่ได้รับคำสั่งจากข้า"
"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าคือศิษย์ของข้าตวนมู่ชิงซาน ใครกล้าแตะต้องเจ้า ข้าจะฆ่ามัน!"
"เอ่อ..." หลิงเฟิงอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วดีใจค้อมตัวคำนับตวนมู่ชิงซาน "ขอบคุณอาจารย์!"
...
ที่ยอดเขาดาวบิน ในต้าหลี่อันงดงามตระการตาบนยอดเขา
"เจ้าว่าอะไรนะ!"
ชายหนวดยาวที่นั่งอยู่บนบัลลังก์เจ้าสำนักตบลงบนที่วางแขนอย่างแรง เสียง "แครก" ที่วางแขนที่ทำจากหินและทองถูกตบแตกเป็นสองท่อน!
ชายหนวดยาวผู้นี้ก็คือเจ้าสำนักแห่งยอดเขาดาวบิน หยางเวย!
ตรงหน้าเขามีชายหนุ่มห้าคนที่มีบาดแผลเต็มตัวคุกเข่าอยู่บนพื้น พวกเขาก็คือเหรินอี้เฟยและคนอื่นๆ
"เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด เมื่อวานยังอยู่ในขั้นแรกของการสะสมพลัง แค่ไม่กี่วันก็ถึงขั้นที่สามของการสะสมพลัง และยังสามารถเอาชนะนักรบขั้นที่สี่ได้?" หยางเวยหน้าเครียด ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ
"อา...อาจารย์ ต่อให้ผมกินหัวใจเสือหัวใจเสือดาวก็ไม่กล้าโกหกท่านหรอกครับ!" เหรินอี้เฟยชี้ที่บาดแผลบนใบหน้าตัวเอง "ดูสิครับ นี่ก็ฝีมือหลิงเฟิงทั้งนั้น พละกำลังของเขา...เขาไม่ได้เก่งอะไรหรอก แต่แปลกมากๆ!"
"ใช่ครับ ไอ้หมอนั่นประหลาดมาก! มันใช้สุดยอดวิชาของตระกูลเจี่ยได้ แถมยังใช้ก้าวติดตามเมฆของพี่เหรินได้ด้วย แล้ว...แล้วยังมีวิชาเข็มที่แปลกประหลาด พอโดนเข็มของมันจี้จุด ร่างกายก็...ก็ชาไปหมด ขยับไม่ได้เลยครับ!" เจี่ยผิงรีบเสริม
"หึ! ก็แค่ศิลปะการต่อสู้ธรรมดาๆ ขั้นที่สามของการสะสมพลังงั้นเหรอ!" หยางเวยตาวาว พูดเย็นชา "แค่ขั้นที่สามของการสะสมพลัง จะทำอะไรได้? ไป ไปเรียกพี่สือไท่หลงมา พรุ่งนี้ให้เขาไปจัดการที!"
"ครับ! ครับ!" เหรินอี้เฟยรีบพยักหน้าหงึกๆ แล้วเซถลาออกจากต้าหลี่ไป


## บทที่ 11 อาจารย์ลงมือ!

ในยามพลบค่ำ หลิงเฟิงได้ฝังเข็มให้ตวนมู่ ชิงซานเรียบร้อยแล้ว ซึ่งสามารถระงับอาการบาดเจ็บภายในของเขาได้ชั่วคราว ไม่ให้กำเริบขึ้นมาในเวลาอันใกล้
อย่างไรก็ตาม หากต้องการรักษาอาการบาดเจ็บภายในของเขาให้หายขาด จำเป็นต้องใช้ยาสมุนไพรร่วมด้วย
เรื่องนี้ไม่สามารถเร่งรีบได้ แต่ภายใต้การรักษาของหลิงเฟิง สีหน้าของตวนมู่ ชิงซานก็ดีขึ้นมาก
หลังจากเก็บสมุนไพรได้เพียงพอแล้ว หลิงเฟิงก็เริ่มฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ที่เขาได้คัดลอกมาผ่านดวงตาแห่งสวรรค์ในวันนี้ นั่นคือกรงเล็บลมดำและก้าวติดตามเมฆ ในลานบ้าน
แม้จะไม่ใช่ศิลปะการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมอะไร แต่หลิงเฟิงก็ไม่เคยสัมผัสศิลปะการต่อสู้ใดๆ มาก่อน ตอนนี้ศิลปะการต่อสู้ที่เขาเชี่ยวชาญก็มีเพียงสองอย่างนี้เท่านั้น
พรุ่งนี้จะมีคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งกว่าเดิมมาท้าทาย การฝึกฝนศิลปะการต่อสู้สักหนึ่งหรือสองอย่างให้ชำนาญ อย่างน้อยก็จะไม่ถึงกับต้องยืนรับการโจมตีโดยไร้ทางสู้
เพราะศิลปะการต่อสู้ที่คัดลอกมาชั่วคราว หากเจอสถานการณ์ที่พลังชีวิตถูกกดดัน อาจจะต้องตกอยู่ในสภาพที่โดนรุมทำร้ายได้
หลิงเฟิงฝึกฝนจนดึกดื่น ก่อนจะกลับไปที่กระท่อมไม้ไผ่ของตน เขาใช้เวลาสามสิบลมหายใจในการเปิดดวงตาแห่งมนุษย์อย่างระมัดระวัง รู้สึกถึงพลังวิญญาณมหาศาลที่หลั่งไหลเข้าสู่ร่างกาย ทำให้พลังชีวิตในร่างเพิ่มขึ้นอีกระดับ
...
ดวงอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันออก
หลิงเฟิงตื่นแต่เช้าตรู่ ในยามรุ่งอรุณที่แสงแรกเริ่มสาดส่อง เขาก็รีบไปที่สวนสมุนไพรหลังกระท่อมไม้ไผ่ของตวนมู่ ชิงซาน
ในฐานะผู้รักษา ตวนมู่ ชิงซานถูกกักบริเวณอยู่ในยอดเขาไม้ไผ่มาสิบกว่าปี จึงได้สร้างสวนสมุนไพรวิญญาณของตนเองขึ้นมา
หลิงเฟิงหยิบกระบอกไม้ไผ่ออกมา วุ่นวายอยู่ครึ่งยามกว่าในการเก็บน้ำค้างยามเช้า ซึ่งเป็นหนึ่งในตัวยาที่จะช่วยขจัดอาการบาดเจ็บภายในของตวนมู่ ชิงซาน
ในกระท่อมไม้ไผ่ ตวนมู่ ชิงซานพิงราวระเบียงมองออกไป พึมพำว่า "เด็กคนนี้..."
หลิงเฟิงเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก ถอนหายใจยาว เก็บกระบอกไม้ไผ่ไว้ในอก กำลังจะกลับเข้าบ้าน ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากนอกกระท่อม
"ฮึ ข้าอยากรู้นักว่าใครกล้าทำร้ายศิษย์ของยอดเขาดาวบินของข้า!"
"พี่ใหญ่สือ ท่านต้องแก้แค้นให้พวกเราด้วยนะ!"
ขณะที่พูด มีร่างหลายร่างหยุดอยู่นอกกระท่อม หนึ่งในนั้นคือเหริน อี้เฟยที่ถูกไล่ตะเพิดไปเมื่อวาน แต่ผู้นำกลับเป็นชายร่างสูงใหญ่ กล้ามเนื้อแข็งแกร่ง หน้าเหลี่ยม
ชายหน้าเหลี่ยมผู้นั้นขมวดคิ้วเป็นรูปเลขแปดกลับหัว ยืนประสานมือหลังกระท่อม พูดอย่างเย่อหยิ่งว่า "เจ้าหนุ่ม เมื่อวานเจ้าเป็นคนทำร้ายเหริน อี้เฟยใช่หรือไม่?"
หลิงเฟิงหรี่ตามอง ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าอีกฝ่ายมาไม่ดี
"ทำร้ายก็ทำร้าย แล้วเจ้าจะทำอย่างไร?" หลิงเฟิงกำหมัดแน่น มองอีกฝ่ายอย่างระแวดระวัง
บุรุษผู้นี้มีพลังที่แตกต่างจากเหริน อี้เฟยและคนอื่นๆ โดยสิ้นเชิง ทั่วร่างมีกลิ่นคาวเลือดจางๆ เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้ชำนาญการต่อสู้
คนประเภทนี้ผ่านการต่อสู้เป็นชีวิตเป็นตายมามากมาย ทั้งพลังชีวิตและศิลปะการต่อสู้ล้วนถูกขัดเกลาจนกลมกลืน การเอาชนะคนแบบนี้ ยาก!
"เด็กหนุ่มช่างหยิ่งนัก!" สือไท่หลงจ้องหลิงเฟิงเย็นชา ราวกับงูพิษที่อันตราย "ความหยิ่งผยอง ต้องมีราคาที่ต้องจ่าย!"
พูดยังไม่ทันขาดคำ สือไท่หลงก็พุ่งเข้ามา ก้าวเดียวทะยานมา ดุจพยัคฆ์คำรามจากภูผา
แม้จะเป็นก้าวติดตามเมฆเหมือนกัน แต่ความเร็วของสือไท่หลงนั้น เร็วกว่าเหริน อี้เฟยหลายเท่า!
ลมปะทะใบหน้า!
กล้ามเนื้อทั่วร่างของสือไท่หลงขมวดเป็นปม ปลดปล่อยพลังที่น่าสะพรึงกลัว
"ตาย!"
สือไท่หลงลงมือ อย่างโหดเหี้ยม กรงเล็บหนึ่งฟาดออกมา พุ่งตรงไปที่ลำคอของหลิงเฟิง
หลิงเฟิงตอบสนองได้ไม่ช้า ใช้ก้าวติดตามเมฆถอยหลัง เปิดดวงตาแห่งสวรรค์ หวังจะคัดลอกศิลปะการต่อสู้ของสือไท่หลง
"ฮึ่ม ก้าวติดตามเมฆงั้นเหรอ? เจ้าใช้มันช้าจนน่าสมเพชจริงๆ!"
สือไท่หลงหัวเราะอย่างเหี้ยมเกรียม กรงเล็บพุ่งฉกลงมา พลังชีวิตไหลผ่านปลายนิ้ว นิ้วทั้งห้ากลายเป็นดาบเหล็กห้าเล่ม ฟันลงมาที่หน้าอกของหลิงเฟิง
หลิงเฟิงกระพริบตาอย่างตกใจ การปล่อยพลังชีวิตออกมาในรูปแบบนี้ คล้ายกับการแปลงพลังเป็นปีก หากไม่มีพลังชีวิตที่แข็งแกร่งและเข้มข้น จะไม่มีทางทำได้ถึงขั้นนี้
"คุกเข่าลงซะ!"
สือไท่หลงพบว่าหลิงเฟิงเป็นเพียงขั้นที่สามของการสะสมพลัง เมื่อปล่อยพลังชีวิตออกมา ก็ปิดกั้นเส้นทางถอยของหลิงเฟิงทันที
"แย่แล้ว!" หลิงเฟิงกำหมัดแน่น ตัวเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสือไท่หลงเลย เว้นแต่จะใช้เข็มทองกระตุ้นจุดไป๋ฮุ่ยบนศีรษะ เปิดดวงตาที่สาม!
แต่การเปิดดวงตาที่สามที่นี่ คงทำให้ไม่มีที่ยืนในสำนักเวินเซียนอีกต่อไป
ในขณะที่หลิงเฟิงกำลังหมดหนทาง และกำลังจะถูกสือไท่หลงคว้าคอ—
"ไสหัวไป!"
พูดช้าแต่เกิดเร็ว!
เสียงคำรามดังสนั่นออกมาจากกระท่อมไม้ไผ่ ตามด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่พุ่งออกมา
ร่างในชุดเขียวพลิ้วไหว ตวนมู่ ชิงซาน กระโดดลงมาจากกระท่อมไม้ไผ่อย่างเงียบๆ ลงมายืนข้างหลิงเฟิง
พลังลมปราณที่มองไม่เห็นระเบิดออกจากร่างของเขา ร่างของสือไท่หลงถูกกระแทกกระเด็นออกไปทันที เลือดพุ่งออกจากปากอย่างรุนแรง!
"เก่งมาก!"
หลิงเฟิงมองด้วยสายตาตื่นเต้น อาจารย์ของเขาช่างแข็งแกร่งน่าสะพรึงกลัว!
เขาเพียงแค่ยืนอยู่ที่เดิม ยังไม่ทันได้ลงมือ แค่พลังที่แผ่ออกมาก็สามารถกระแทกสือไท่หลงกระเด็นออกไปได้
ตวนมู่ ชิงซาน ยืนประสานมือไว้ด้านหลัง จ้องมองศิษย์ยอดเขาดาวบินที่อยู่นอกลานด้วยสายตาเย็นชา พูดเสียงเย็น: "พวกเจ้า กล้าแตะต้องศิษย์ของข้าตวนมู่ ชิงซาน?"
เหริน อี้เฟย ขาอ่อน "ตุ้บ" ทรุดลงกับพื้น
พลังของตวนมู่ ชิงซาน ช่างน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน นักรบระดับพลังวิเศษระดับรวมลมปราณอย่างพวกเขาไม่อาจทนรับได้
"ข้าไม่ได้ลงมือสักพัก ยังไง หยาง เวย ไอ้ไร้ค่านั่นลืมความร้ายกาจของข้าไปแล้วหรือ?" เสียงเย็นชาของตวนมู่ ชิงซาน ดังขึ้นช้าๆ ทำให้สือไท่หลง เหริน อี้เฟย และคนอื่นๆ รู้สึกเหมือนตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง
หลิงเฟิงรู้สึกเลือดเดือดในใจ เมื่อไหร่ตนจะแข็งแกร่งเหมือนตวนมู่ ชิงซาน สามารถเรียกเจ้าสำนักของสำนักเวินเซียนว่า "ไร้ค่า" ได้!
"ท่านซือปั๋วจู่ ไว้...ไว้ชีวิตด้วย!" สือไท่หลงอาเจียนเลือด คลานเข่าไปข้างหน้า ไม่มีท่าทางหยิ่งผยองเหมือนเมื่อครู่ ก้มหัวคำนับไม่หยุด "ไว้ชีวิตด้วย! ไว้ชีวิตด้วย!"
"ฮึ่ม พวกเจ้ายังไม่คู่ควรจะตายในมือข้า!" ตวนมู่ ชิงซาน สะบัดแขนเสื้อ พูดเสียงเย็น: "กลับไปบอกหยาง เวย ว่าหลิงเฟิงเป็นศิษย์รับบิณฑบาตของข้าตวนมู่ ชิงซานแล้ว หากกล้าแตะต้องหลิงเฟิงแม้แต่เส้นผม ให้คิดดูให้ดีว่าจะรับความโกรธของข้าไหวหรือไม่!"
"ครับ! ครับ!"
สือไท่หลงรู้สึกเหมือนได้รับการอภัยโทษ รีบคลานหนีออกจากยอดเขาไม้ไผ่ ศิษย์ยอดเขาดาวบินคนอื่นๆ ต่างตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ วิ่งหนีแข่งกันออกไป
"ขอบคุณอาจารย์ที่ช่วยศิษย์" หลิงเฟิงหันไปมองตวนมู่ ชิงซาน หากเมื่อครู่อาจารย์ไม่ออกมาช่วย สือไท่หลงคงจะเอาชีวิตเขาไปแล้ว
แค้นนี้ หลิงเฟิงจดจำไว้ในใจ
"เจ้าอย่าเพิ่งดีใจไป การที่ข้ารับเจ้าเป็นศิษย์รับบิณฑบาต เท่ากับหาเรื่องยุ่งยากไม่รู้จบให้ตัวเอง" ตวนมู่ ชิงซาน ตบบ่าหลิงเฟิง "เด็กน้อย ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าจะถ่ายทอดสุดยอดวิชาทั้งหมดในชีวิตให้เจ้า!"
"ขอบคุณอาจารย์!" หลิงเฟิงดีใจมาก ความสามารถของตวนมู่ ชิงซาน เขาได้เห็นกับตาแล้ว หากได้เรียนรู้วิชาของตวนมู่ ชิงซาน สักวันหนึ่ง แม้แต่หยาง เวย เขาก็จะไม่สนใจ
การแย่งชิงตำราฝังเข็มไท่เซวียนเล่มที่สองของคุณปู่คืนมา มีความหวังแล้ว!


## บทที่ 12 เคล็ดวิชากระบี่แตกดารา!

หลังอาหารเช้า หลิงเฟิงตามตวนมู่ ชิงซานขึ้นไปชั้นบน
หลิงเฟิงนำน้ำค้างดอกไม้หินที่เก็บรวบรวมมาออกมา พูดเสียงเรียบว่า "ท่านอาจารย์ ทุกเช้าท่านต้องดื่มน้ำค้างดอกไม้หินนี้ จากนั้นต้มยาตามตำรับที่ข้าจัดเตรียมให้ดื่ม อีกครึ่งเดือนข้าจะฝังเข็มให้ท่านเป็นครั้งที่สอง"
ตวนมู่ ชิงซานพยักหน้า "เช่นนี้จะสามารถขับไล่บาดแผลลึกในร่างกายข้าได้หรือ?"
"ยังไม่ได้" หลิงเฟิงส่ายหน้า "ระดับการฝึกฝนของข้า ยังไม่เพียงพอ"
"เรื่องบาดแผลของข้า ต้องรบกวนเจ้าแล้ว"
ตวนมู่ ชิงซานตบไหล่หลิงเฟิง "เจ้าได้เข้ามาเป็นศิษย์ของข้าแล้ว ข้าย่อมต้องทำหน้าที่อาจารย์ให้สมบูรณ์"
"สูตรฝึกหายใจถามเซียน เป็นวิชาบ่มเพาะพลังของเหมินใน ตอนนี้เจ้ายังไม่ต้องคิดเรื่องเปลี่ยนวิถีแห่งจิต แต่ในด้านศิลปะการต่อสู้..."
ตวนมู่ ชิงซานหยุดชั่วครู่ แล้วพูดช้าๆ ว่า "เมื่อวานข้าเห็นเจ้าต่อสู้กับศิษย์ยอดเขาดาวบิน ดูเหมือนเจ้าจะมีความสามารถในการเลียนแบบที่แข็งแกร่งมาก เพียงดูแวบเดียวก็เรียนรู้ศิลปะการต่อสู้ของคู่ต่อสู้ได้"
"แค่ทำตามที่เห็นเท่านั้น" หลิงเฟิงเกาสันจมูก พูดอย่างเขินๆ
"การที่สามารถเลียนแบบได้เหมือนขนาดนั้น แสดงว่าสายตาของเจ้าดีทีเดียว" ตวนมู่ ชิงซานมองหลิงเฟิง พูดเสียงทุ้มว่า "ข้าจะสอนชุดกระบวนท่ากระบี่ให้เจ้าก่อน!"
พูดจบ ตวนมู่ ชิงซานยื่นมือคว้า ในมือปรากฏดาบแคบสีดำสนิทขึ้นมาจากความว่างเปล่า
หลิงเฟิงกระพริบตา รู้ว่านี่คือพื้นที่เก็บของในตำนานที่เขาเคยได้ยินมา
หลายปีมานี้ เขาและหลิงคุนท่องเที่ยวไปทั่ว แม้จะไม่เคยเห็นพื้นที่เก็บของ แต่ก็เคยได้ยินเรื่องราวของสิ่งล้ำค่านี้
"เจ้าดูให้ดี"
ตวนมู่ ชิงซานกระโดดขึ้น พลิกฝ่ามือ จับดาบสีดำนั้น ร่างพริ้วไหวดั่งสายลม เริ่มร่ายรำ
ในพริบตา ดาบเล่มนั้นราวกับแปรเปลี่ยนเป็นดวงดาวนับพัน ดอกกระบี่มากมายก่อให้เกิดระลอกคลื่นในอากาศ!
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
หลิงเฟิงเบิกตากว้าง กรงเล็บลมดำเทียบกับชุดวิชากระบี่นี้แล้ว ช่างเป็นขยะไร้ค่าโดยสิ้นเชิง!
เขารีบเปิดดวงตาแห่งสวรรค์ วิชากระบี่เช่นนี้ซับซ้อนเกินไป หากใช้ตาธรรมดา เขาจำท่าได้เพียงไม่กี่ท่าก็ลืมลำดับท่าก่อนหน้าไปแล้ว
แต่พอเปิดดวงตาแห่งสวรรค์ ท่าทางและลำดับทั้งหมดก็แจ่มชัดในใจ
ความสามารถ "เลียนแบบวิชายุทธ" นี้ช่างต้านสวรรค์จริงๆ!
ตวนมู่ ชิงซานพลิ้วกระบี่ กระบี่ลมปราณสีขาวนวลสายแล้วสายเล่าเคลื่อนไหวในอากาศ ดอกกระบี่อันเจิดจรัสดั่งหมู่ดาวถูกกระบี่ลมปราณที่ดูคล้ายจันทร์เสี้ยวกวาดผ่าน จากนั้นเชื่อมต่อเป็นเส้นเดียว แตกสลายกลายเป็นความว่างเปล่า
"วิชากระบี่ที่ร้ายกาจจริงๆ!"
หลิงเฟิงกำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้น หากเขาใช้วิชากระบี่นี้ไปต่อสู้กับสือไท่หลง แม้ว่าการบ่มเพาะพลังลมปราณของเขาจะด้อยกว่าคู่ต่อสู้มาก แต่ด้วยความแพรวพราวของวิชากระบี่ ก็ต้องทำให้เขาพ่ายแพ้ยับเยินในมือตนแน่!
"วิชากระบี่นี้ เป็นวิชาที่ปฐมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักเวินเซียนสร้างขึ้น มีชื่อว่า 'เคล็ดวิชากระบี่แตกดารา' ในสำนักเวินเซียน โดยปกติแล้วจะมีเพียงศิษย์แท้จริงที่มีพลังวิเศษระดับรวมเส้นปราณขึ้นไปเท่านั้นที่จะมีสิทธิ์ฝึกฝน แต่เจ้าเป็นศิษย์รับบิณฑบาตของข้าตวนมู่ ชิงซาน ข้าจะถ่ายทอดให้เจ้าก็ไม่เป็นไร"
หลิงเฟิงสูดหายใจลึก วิชากระบี่ที่ต้องมีพลังวิเศษระดับรวมเส้นปราณถึงจะมีสิทธิ์ฝึกฝนงั้นหรือ?
ในสำนักเวินเซียน คนที่กล้าทำอะไรตามใจชอบเช่นนี้ คงมีเพียงตวนมู่ ชิงซานเท่านั้น
"นี่คือคัมภีร์กระบี่ เจ้าเอาไปศึกษาเถิด" ตวนมู่ ชิงซานหยิบตำราลับเล่มหนึ่งโยนมาให้
ศิลปะการต่อสู้ไม่ใช่แค่เรียนรู้ท่าทางก็พอ ยิ่งเป็นศิลปะการต่อสู้ระดับสูง เคล็ดวิชาลมปราณที่ต้องใช้ควบคู่กับท่าทางก็ยิ่งซับซ้อน
ในสายตาของตวนมู่ ชิงซาน แม้หลิงเฟิงจะสามารถเลียนแบบท่ากระบี่ได้อย่างรวดเร็ว แต่การจะฝึกฝนแก่นแท้ของวิชากระบี่นี้ออกมา คงต้องใช้เวลาสักระยะ
วิชากระบี่นี้ เพียงพอให้เขา "แทะ" ไปได้อีกนาน
แม้ในสมองจะได้คัดลอกเคล็ดวิชากระบี่แตกดาราไว้อย่างครบถ้วนแล้ว หลิงเฟิงก็ยังรับตำราลับมา กล่าวคำขอบคุณแล้วขอตัวกลับไป จากนั้นก็เริ่มพินิจพิเคราะห์วิชากระบี่นี้
...
ยอดเขาดาวบิน
"คนแก่คนนั้น กล้าออกหน้าช่วยหลิงเฟิงด้วยหรือ?" หยาง เวยหน้าตึง จ้องสือไท่หลงเขม็ง ถามเสียงเย็น
"ใช่...ครับ..." สือไท่หลงยังไม่หายตกใจ "เขา...เขายังบอกว่า เขารับหลิงเฟิงเป็นศิษย์รับบิณฑบาตแล้ว ขอให้อาจารย์อย่าแตะต้องหลิงเฟิงแม้แต่เส้นผมเดียว ไม่เช่นนั้นเขาจะให้อาจารย์ได้เห็นดี!"
"หึ!" หยาง เวยตาวาววับ พูดเย็นชา "ดีนัก คนแก่ต้วนมู่ ในที่สุดเจ้าก็ทนไม่ไหวแล้วสินะ?"
ข้างกายหยาง เวย ยังมีชายร่างกำยำคนหนึ่งยืนอยู่ ก็คือชายชุดดำที่อยู่ในหอรับศิษย์วันนั้น หลี่ เหลียง
หลี่ เหลียงหรี่ตา พูดอย่างอินเจ๋อเจ๋อ "ดูเหมือนว่าเด็กที่ชื่อหลิงเฟิงคนนั้น แม้จะมีพรสวรรค์ธรรมดา แต่คงมีความสามารถพิเศษบางอย่าง ถึงได้ทำให้ตวนมู่ ชิงซานยอมออกหน้าช่วย"
"แค่ไอ้ไร้ค่าคนหนึ่ง จะก่อคลื่นลมอะไรได้?" หยาง เวยพูดเสียงเย็น "แต่คนแก่ต้วนมู่คนนั้น เขาคงไม่คิดจะถ่ายทอดคัมภีร์กระบี่ให้ไอ้ไร้ค่านั่นหรอกนะ?"
"ถ่ายทอดให้ไอ้ไร้ค่านั่น ก็ไม่เห็นจะแย่ตรงไหน" หลี่ เหลียงหัวเราะฮิๆ "ข้ายังกลัวว่าคนแก่ต้วนมู่จะไม่ถ่ายทอดเสียอีก!"
"หมายความว่าอย่างไร?" หยาง เวยขมวดคิ้ว
"เด็กเพิ่งหัดเดินคนหนึ่ง ย่อมจัดการง่ายกว่าคนแก่แข็งกระด้างอย่างคนแก่ต้วนมู่สิ ไม่ใช่หรือ?" หลี่ เหลียงหัวเราะอย่างชั่วร้าย
"อ้อ!" หยาง เวยถึงบางอ้อ "พวกเราจัดการคนแก่ต้วนมู่ไม่ได้ แต่จะจัดการเด็กหัวเขียวคนหนึ่งไม่ได้หรือ? ฮ่าๆๆ! เยี่ยม ศิษย์น้องหลี่ เยี่ยมจริงๆ!"
"ดังนั้น ศิษย์พี่หยางวางใจได้ เด็กคนนั้น หนีไม่พ้นกำมือพวกเรา คัมภีร์กระบี่เล่มนั้น ต้องตกมาอยู่ในมือพวกเราในไม่ช้า!"
ทันใดนั้น คนชั่วร้ายเจ้าเล่ห์สองคนนี้ก็หันมามองกันแล้วหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะอันชั่วร้ายดังก้องไปทั่ววิหารใหญ่เฟยซิง ไม่ขาดสาย...


## บทที่ 13 ป้ายหยกผู้นำสำนัก!

หลังจากที่ตวนมู่ชิงซานได้ถ่ายทอดเคล็ดวิชากระบี่แตกดาราให้ ชีวิตประจำวันของหลิงเฟิงก็เริ่มยุ่งขึ้น
ทุกเช้าเขาต้องเก็บน้ำค้างให้อาจารย์และจัดเตรียมสมุนไพร จากนั้นก็ฝึกฝนเคล็ดวิชากระบี่แตกดาราและก้าวติดตามเมฆซ้ำๆ ส่วนกรงเล็บลมดำที่ไร้ค่านั้น หลิงเฟิงโยนทิ้งไปเลย
เพื่อความสะดวกในการฝึกดาบของหลิงเฟิง ตวนมู่ชิงซานได้มอบกระบี่ปลายคมยาวสามฉื่อให้เขา แม้จะเป็นดาบธรรมดาที่ไม่มีระดับ แต่ก็มีประกายเย็นเยียบ พลังดาบดุจน้ำค้างแข็ง
ในสายตาของคนทั่วไป นี่ก็ถือเป็นดาบวิเศษที่หายากแล้ว
พอถึงตอนกลางคืน หลิงเฟิงก็ใช้เวลา "สามสิบลมหายใจ" นั้นอย่างคุ้มค่าในการฝึกฝนเพื่อยกระดับ
เวลาผ่านไปห้าวันในพริบตา ดูเหมือนคนจากยอดเขาดาวบินจะกลัวตวนมู่ชิงซานจริงๆ ไม่มีใครมารังควานหลิงเฟิงอีกเลย
"อาจารย์บอกว่า ถ้าสามารถเรียนรู้เคล็ดวิชากระบี่แตกดาราชุดนี้ได้ชำนาญภายในหนึ่งเดือน ก็ถือว่ามีพรสวรรค์ยอดเยี่ยม!"
ในลานบ้าน หลิงเฟิงเก็บดาบยืนนิ่ง ค่อยๆ ระบายลมหายใจออกมา
ด้วยความสามารถ "เลียนแบบวิชายุทธ" ของดวงตาแห่งสวรรค์ หลิงเฟิงสามารถใช้เคล็ดวิชากระบี่แตกดาราได้อย่างสมบูรณ์ตั้งแต่วันที่สาม และวันนี้เขายังสามารถปล่อยพลังดาบผ่านใบดาบได้แล้ว
นี่คือระดับเริ่มต้นที่ตวนมู่ชิงซานพูดถึง
ถ้าการเข้าถึงระดับเริ่มต้นภายในหนึ่งเดือนถือว่าเป็นอัจฉริยะ แล้วการที่หลิงเฟิงทำได้ภายในห้าวันล่ะ จะเรียกว่าอะไร?
ไม่เพียงเท่านั้น หลังจากฝึกฝนมาหลายวัน การบ่มเพาะพลังลมปราณของหลิงเฟิงก็ทะลุขีดจำกัดอีกครั้ง ก้าวขึ้นสู่ระดับขั้นรวมพลังเซียนสี่!
ในตอนนั้นเอง มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง
ได้ยินเสียง "กลืกๆ" ของตวนมู่ชิงซานที่กำลังดื่มสุรา หลิงเฟิงหันไปคำนับ "อาจารย์"
"อืม" ตวนมู่ชิงซานพยักหน้าเบาๆ เขาพอใจศิษย์คนนี้มาก
พอใจมากจริงๆ!
ไม่ต้องคอยกระตุ้น ตื่นแต่เช้าฝึกฝนจนดึก ยังไม่ลืมต้มยาและจัดยาให้ตน
ศิษย์ที่ดีแบบนี้ ถึงจะถือตะเกียงเที่ยวหาก็หายาก!
ทันใดนั้น เปลือกตาของตวนมู่ชิงซานก็กระตุก ดวงตาฉายแววประหลาดใจ "เจ้า...เจ้าทะลุขีดจำกัดอีกแล้ว?"
หลิงเฟิงลูบสันจมูก พูดเรียบๆ ว่า "บังเอิญน่ะครับ"
"บังเอิญ?" ตวนมู่ชิงซานส่ายหน้า รู้สึกขบขันในใจ
ถ้าบอกว่าการทะลุจากขั้นรวมพลังหนึ่งไปถึงขั้นสามเมื่อไม่กี่วันก่อนเป็นเรื่องบังเอิญ แล้วตอนนี้ผ่านไปแค่ห้าวันก็ทะลุขีดจำกัดอีกระดับ นี่ยังจะเรียกว่าบังเอิญอีกหรือ?
พึงรู้ว่าหลังจากขั้นรวมพลังสามก็เข้าสู่ช่วงกลางของการรวมพลังแล้ว การจะทะลุขีดจำกัดไม่ง่ายเหมือนช่วงต้นอีกต่อไป แม้แต่ศิษย์ที่มีพรสวรรค์ปานกลางค่อนข้างสูง ก็ต้องใช้เวลาหลายเดือนหรือหนึ่งถึงสองปีถึงจะมีโอกาสทะลุขีดจำกัด
แต่หลิงเฟิง เขาไม่ใช่คนที่มีพรสวรรค์ธรรมดาหรอกหรือ?
คิดถึงตรงนี้ ตวนมู่ชิงซานก็รีบเดินไปหาหลิงเฟิง ยื่นมือแตะที่ประตูชีพจรข้างขวาของหลิงเฟิง พลังชีวิตสายหนึ่งพุ่งเข้าไปในร่างของหลิงเฟิง
"เป็นขั้นรวมพลังสี่จริงๆ!" ดวงตาของตวนมู่ชิงซานฉายแววยินดี แล้วม่านตาก็หดตัวอย่างแรง แสดงความประหลาดใจอีกครั้ง
"เจ้า..." ตวนมู่ชิงซานจ้องหลิงเฟิงไม่วางตา "เคล็ดวิชากระบี่แตกดาราของเจ้า เข้าสู่ระดับเริ่มต้นแล้วหรือ?"
"บังเอิญครับ บังเอิญ" หลิงเฟิงมีเหงื่อผุดที่หน้าผาก ด้วยความสามารถของดวงตาแห่งสวรรค์ การจะเรียนรู้วิชายุทธหนึ่งอย่างนั้นง่ายดายเหลือเกินสำหรับเขา
ถ้าวันนั้นตวนมู่ชิงซานแสดงวิชากระบี่ทั้งหมดให้เขาดูครั้งเดียว เขาก็สามารถเข้าสู่ระดับเริ่มต้นได้ทันที!
"อัจฉริยะ!"
ตวนมู่ชิงซานเงียบไปนาน ในที่สุดก็เอ่ยออกมาสองคำ
ตวนมู่ ชิงซาน ผู้ที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นอัจฉริยะแห่งวิถีดาบ เมื่อก่อนตอนเริ่มฝึกฝน "เคล็ดวิชากระบี่แตกดารา" ก็ใช้เวลาถึงยี่สิบวัน
แต่หลิงเฟิงกลับเร็วกว่าเขาถึงสี่เท่า!
"ลองให้ข้าดูพลังดาบดาวแตกของเจ้าหน่อย" ตวนมู่ ชิงซานกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
หลิงเฟิงพยักหน้าเบาๆ ชักดาบออกจากฝัก!
เพี้ยง!
แสงดาบวาบขึ้น ประกายเย็นเยียบพุ่งออกมาดุจสายน้ำ ฉับพลันก็ลากเส้นแสงสลัวผ่านอากาศ
เร็ว! แรง! แม่นยำ!
พลังดาบสีขาวนวลพุ่งตัดผ่าน หนึ่งดาบสิบแสง สร้างรอยแยกบนพื้นเป็นลวดลายที่เกือบจะเป็นตัวอักษร "ดาว" ที่สมบูรณ์!
"ไม่เพียงแค่เริ่มต้นได้แล้ว แต่เกือบจะถึงขั้นน้อยประสบความสำเร็จแล้ว!"
ตวนมู่ ชิงซานสูดหายใจลึก เขารู้ว่าครั้งนี้ตนได้พบของดีเข้าแล้ว
หยาง เวย และ หลี่ เหลียง เข้าใจผิดคิดว่าหลิงเฟิงเป็นคนไร้ค่าจึงโยนมาให้เขา แต่พวกเขาไม่มีทางคาดคิดเลยว่า หลิงเฟิงไม่เพียงไม่ใช่คนไร้ค่า แต่ยังเป็นอัจฉริยะ เป็นอวิชารัก!
"ฮ่าๆๆ!" ตวนมู่ ชิงซานหัวเราะก้องฟ้า "ก่อนหน้านี้ข้าถ่ายทอดวิชากระบี่ให้เจ้า ครึ่งหนึ่งเพราะซาบซึ้งที่เจ้ารักษาอาการบาดเจ็บให้ข้า แต่ตอนนี้ ข้าคิดว่าเจ้าสมควรเป็นทายาทของข้า ตวนมู่ ชิงซาน! อนาคตของเจ้าจะต้องยิ่งใหญ่กว่าข้าเสียอีก!"
ได้รับคำชมเช่นนี้จากตวนมู่ ชิงซาน หลิงเฟิงรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง กัดฟันพูดอย่างถ่อมตัว "อาจารย์ชมเกินไปแล้ว"
"ฮึๆ เป็นทายาทของข้า ตวนมู่ ชิงซาน ความถ่อมตัวอะไรนั่นโยนทิ้งไปได้เลย! ตามข้ามา!"
พูดจบ ตวนมู่ ชิงซานตบไหล่หลิงเฟิง แล้วคว้าข้อมือพาเดินเข้าไปในห้อง
ไม่นาน ตวนมู่ ชิงซานพาหลิงเฟิงมาถึงที่พักของตน จากนั้นก็เริ่มค้นหาอะไรบางอย่างในตู้และลิ้นชัก ค้นอยู่ครู่ใหญ่ จึงได้ล้วงเหรียญตราที่เต็มไปด้วยฝุ่นออกมาจากใต้เตียง
"เจ้าเป็นศิษย์ของข้า ตวนมู่ ชิงซาน ตามลำดับชั้น แม้แต่เจ้าสำนักหลินชางล่างก็อยู่รุ่นเดียวกับเจ้า ดังนั้น เจ้าจะทำตัวยโสหรือเผด็จการในเหมินในอย่างไรก็ได้! เจ้าถือเหรียญตรานี้ไว้ ในสำนักเวินเซียน ไม่ว่าจะเป็นพื้นที่ต้องห้ามหรือสถานที่และที่อยู่ใด เจ้าก็สามารถเข้าออกได้ตามใจชอบ!"
หลิงเฟิงรับเหรียญตรามา เห็นบนนั้นมีตัวอักษร "เซียน" เขียนอยู่ ไม่รู้ว่าทำจากวัสดุอะไร เมื่อถือไว้ในมือกลับรู้สึกถึงความเย็นเยียบ
"นี่คืออะไร?"
"ป้ายผู้นำสำนัก!" ตวนมู่ ชิงซานยักไหล่ "หลังจากที่ข้าฆ่าน้องชายร่วมอาจารย์ของข้า ซึ่งก็คือเจ้าสำนักรุ่นก่อน ของชิ้นนี้ก็ตกมาอยู่ในมือข้า"
หลิงเฟิงกลืนน้ำลาย อาจารย์ของเขาคนนี้ โหด! โหดจริงๆ!
"น่าเสียดาย แม้ตอนนั้นข้าจะฆ่าเจ้าสำนักรุ่นก่อนได้ แต่ตัวข้าเองก็ถูกเขาและศิษย์อีกหลายคน รวมถึงเจ้าสำนักคนปัจจุบันหลินชางล่าง และหยาง เวย, หลี่ เหลียง ร่วมกันใช้ค่ายกลที่ใหญ่กักขังข้าไว้ในยอดเขาไม้ไผ่นี้ ไม่สามารถก้าวออกไปได้แม้แต่ก้าวเดียว"
หลิงเฟิงสูดจมูก ที่แท้อาจารย์ของเขาถูกเจิ้นฝ่กักขังไว้ที่ยอดเขาไม้ไผ่ น่าแปลกที่หยาง เวยและคนอื่นๆ ใช้วิธีต่ำช้าโจมตีศิษย์สายของตวนมู่ ชิงซานมาตลอด แต่เขากลับอดทนมาได้
"อาจารย์ ในเมื่อเจ้าสำนักรุ่นก่อนเป็นน้องชายร่วมอาจารย์ของท่าน แล้วทำไมท่านถึงต้องฆ่าเขา?" หลิงเฟิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม
หรือว่า พี่น้องทั้งสองแย่งชิงตำแหน่งเจ้าสำนัก จึงทำให้พี่น้องต้องหมางใจกัน?
"ฆ่ามัน? ข้าอยากจะขุดหลุมศพบรรพบุรุษสิบแปดชั่วคนของมันขึ้นมาด้วยซ้ำ!" ดวงตาของตวนมู่ ชิงซานฉายแววเกลียดชังอย่างรุนแรง
"ไอ้แก่บ้านั่น โลภอยากได้ตำราวิถีดาบสูงสุดที่ภรรยาข้ามี จึงวางยาพิษฆ่านาง ยิ่งไปกว่านั้นยังทำร้ายลูกสาวคนเดียวของข้าจนบาดเจ็บสาหัส ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร!"
ตวนมู่ ชิงซานดวงตาแดงก่ำ กำหมัดแน่น "เจ้าว่า สัตว์ที่ทำเลวยิ่งกว่าสัตว์เช่นนี้ สมควรตายหรือไม่?"
"สมควรตาย! สมควรถูกสับเป็นหมื่นชิ้น!" หลิงเฟิงพยักหน้าหนักแน่น ที่แท้อาจารย์ของเขามีความแค้นใหญ่หลวงเช่นนี้
"ข้าถูกกักขังอยู่ที่นี่ ในร่างยังมีพิษพลังดาบ หลายปีมานี้ พลังไม่เพียงไม่ก้าวหน้า กลับมีแนวโน้มถดถอย ข้าเคยคิดว่า ชีวิตนี้คงต้องตายอยู่ที่นี่"
ตวนมู่ ชิงซานกำหมัดแน่น เปลี่ยนน้ำเสียง มองไปที่หลิงเฟิง พูดเสียงหนักแน่น "แต่การปรากฏตัวของเจ้า ทำให้ข้าเห็นความหวัง!"


## บทที่ 14 ข้าจะจัดการเอง!

"การปรากฏตัวของเจ้าทำให้ข้าเห็นความหวัง!" ตวนมู่ ชิงซาน จ้องมองหลิงเฟิงด้วยสีหน้าตื่นเต้น "เจ้าไม่เพียงแต่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บของข้าได้ แต่ยังเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากในชีวิตของข้า!"
"ข้าถามเจ้า เจ้าเต็มใจที่จะรับข้าเป็นอาจารย์หรือไม่ แม้ว่าจะต้องสร้างความแค้นที่ไม่มีวันคลี่คลายกับสำนักเวินเซียนก็ตาม?"
ตวนมู่ ชิงซาน เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง จ้องมองหลิงเฟิงไม่วางตา
หลิงเฟิงสูดหายใจลึก พยักหน้าหนักแน่น "หนึ่งวันเป็นครู ตลอดชีวิตเป็นพ่อ!"
"ดี!" ตวนมู่ ชิงซาน หัวเราะดังลั่น "ข้าตวนมู่ ชิงซาน ไม่ได้มองคนผิดจริงๆ"
"คัมภีร์กระบี่ที่พวกหลินชางล่างโลภมากมาตลอด มีชื่อว่า 'ย้ายดอกไม้ฝังดาบหยก' เป็นสุดยอดวิชาประจำตำหนักหยีฮวาที่ภรรยาข้าสังกัดอยู่ พวกคนชั่วเหล่านั้นหมายปองวิชากระบี่นี้มาสิบกว่าปี แต่กลับไม่สามารถขโมยแม้แต่เปลือกนอกได้ แต่เจ้าเป็นศิษย์ในห้องของข้า ข้าจะถ่ายทอดวิชาอันล้ำเลิศนี้ให้เจ้าอย่างไม่ปิดบัง!"
"ย้ายดอกไม้ฝังดาบหยก?" หลิงเฟิงลูบสันจมูก แม้แต่เจ้าสำนักรุ่นก่อนของสำนักเวินเซียนยังต้องเสียชีวิตเพราะวิชากระบี่นี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นวิชากระบี่ที่น่าตกใจขนาดไหน
คงจะเหนือชั้นกว่าเคล็ดวิชากระบี่แตกดาราที่ตวนมู่ ชิงซาน เคยสอนให้ตนหลายเท่านัก
"ย้ายดอกไม้ฝังดาบหยก มีเงื่อนไขในการฝึกฝนสูงมาก อย่างน้อยต้องถึงขั้นรวมเส้นเลือดถึงจะได้ ตอนนี้เจ้าอยู่แค่ขั้นที่สี่ของการสะสมพลัง ยังห่างไกลจากขั้นรวมเส้นเลือดอยู่มาก" ตวนมู่ ชิงซาน สูดหายใจลึก กลับสู่ท่าทีสงบเหมือนเดิม
"สำนักเวินเซียนเป็นหนี้ข้ามากเกินไป ถึงเวลาที่จะเก็บดอกเบี้ยบ้างแล้ว" ตวนมู่ ชิงซาน ยืนประสานมือไว้ด้านหลัง พูดช้าๆ ว่า "เจ้าถือป้ายผู้นำสำนักนี้ไปที่หอตำราวิชาและศาลตันเย่า ไปเอาของดีๆ กลับมาให้มาก ด้วยป้ายนี้ ไม่ว่าจะเป็นของดีแค่ไหน เจ้าก็สามารถเอามาได้"
"นี่..." หลิงเฟิงกำป้ายผู้นำสำนักไว้ ยิ้มขื่น "ท่านอาจารย์ แม้ป้ายจะดี แต่ด้วยพละกำลังของศิษย์ แค่ศิษย์ในที่เก่งกาจสักหน่อย ศิษย์ก็ยังสู้ไม่ได้ พอแสดงป้ายออกมาคงถูกแย่งไปแน่"
"เจ้าวางใจได้ เมื่อข้ามอบป้ายให้เจ้า ย่อมมีวิธีการของข้า"
ตวนมู่ ชิงซาน สะบัดแขนเสื้อ "เจ้าขอของดีจากสำนักเวินเซียนได้เลย ไม่ว่าจะเป็นยาเม็ด วิธีการฝึกฝน หรืออาวุธเทพคม ชอบอะไรก็เอาไป! เจ้าเป็นศิษย์ของข้าตวนมู่ ชิงซาน มีข้าคุ้มครอง เจ้าไม่ต้องกังวลอะไรทั้งสิ้น!"
"ครับ" หลิงเฟิงพยักหน้า เมื่อตวนมู่ ชิงซาน กล้าพูดเช่นนี้ ย่อมมีการจัดการของเขา
เช่นนั้น ตนก็ไม่จำเป็นต้องหลบซ่อนอยู่ที่ยอดเขาไม้ไผ่อีกต่อไป ถึงเวลาที่จะใช้สิทธิ์ของศิษย์ใน ไปเที่ยวชมสถานที่ดีๆ อย่างหอตำราวิชาและศาลตันเย่าแล้ว
...
เช้าวันรุ่งขึ้น ร่างหนึ่งเคลื่อนไหวว่องไวดั่งบิน ผ่านป่าเขาไป
นี่เป็นครั้งแรกที่หลิงเฟิงออกจากยอดเขาไม้ไผ่นับตั้งแต่มาถึงสำนักเวินเซียน
ในสำนักเวินเซียนมีอาคารและตำหนักที่ยิ่งใหญ่อลังการมากมาย ไม่อาจเทียบกับกระท่อมไม้ไผ่เรียบง่ายบนยอดเขาไม้ไผ่ได้เลย
ไม่นาน หลิงเฟิงก็มาถึงลานฝึกขนาดใหญ่มาก ที่นี่เป็นสถานที่ฝึกซ้อมยามเช้าของศิษย์จากทุกยอดเขาและทุกสาย ขณะนี้มีศิษย์มารวมตัวกันไม่น้อย กำลังฝึกฝนเพลงหมัดและกระบวนท่ากระบี่พื้นฐาน
"เอ๊ะ? นั่นไม่ใช่ศิษย์ที่เพิ่งเข้าเหมินในเมื่อไม่กี่วันก่อนหรอกหรือ ดูเหมือนจะเป็นศิษย์จากสายยอดเขาไม้ไผ่นะ!"
"ไอ้หมอนี่โชคดีนะ แต่ก่อนคนที่เข้าไปยอดเขาไม้ไผ่ ภายในสามวันส่วนใหญ่ก็ออกจากเหมินในไปพร้อมกับบาดแผลเต็มตัว แต่ไอ้หมอนี่กลับอยู่มาได้นานขนาดนี้?"
"ไม่ว่าจะยังไง เข้าไปยอดเขาไม้ไผ่แล้วไม่มีทางจบดีแน่ พวกเราอยู่ห่างๆ เขาหน่อยดีกว่า เดี๋ยวจะพลอยโดนลูกหลง"
"ใช่ๆๆ!"
พูดไปพูดมา ศิษย์ที่กระซิบกระซาบกันอยู่ก็หลบหนีราวกับหนีโรคระบาด ออกห่างจากบริเวณที่หลิงเฟิงอยู่
"ฮึ!" คำพูดเหล่านี้ย่อมไม่อาจหลุดรอดหูของหลิงเฟิง เขาหรี่ตามองอย่างเย็นชา ว่าใครกันแน่ที่จะจบไม่สวย ตอนนี้ยังเร็วเกินไปที่จะสรุป!
ขณะที่หลิงเฟิงกำลังจะก้าวเท้าจากไป ก็ได้ยินเสียงประหลาดใจดังมาจากด้านหลัง "หลิงเฟิง?"
หลิงเฟิงหันกลับไปมอง คนที่มาคือผู้อาวุโสเหมินนอกที่พาเขามาที่สำนักเวินเซียน หวังตันเฟิง
หวังตันเฟิงมองสำรวจหลิงเฟิงครู่หนึ่ง ส่ายหน้าถอนหายใจ เดินเข้ามาจับแขนหลิงเฟิง แล้วลากเขาออกไป
"ลิ่งน้อย เจ้ายังไม่รู้สถานการณ์ของตัวเองชัดเจนใช่ไหม? เจ้าเข้าร่วมสายยอดเขาไม้ไผ่แล้ว ไม่ควรมาปรากฏตัวที่นี่ ถ้าถูกพวกศิษย์สายยอดเขาดาวบินเห็นเข้า เจ้าจะแย่เอานะ!" หวังตันเฟิงกระซิบเสียงต่ำ
"ลุงหวัง วางใจเถอะ ข้าไม่เป็นไร" หลิงเฟิงยิ้มบางๆ ไม่คิดว่าหวังตันเฟิงจะยังระลึกถึงบุญคุณของปู่ตน จึงยังห่วงใยเขาอยู่บ้าง
"นี่มียาบำรุงพลังสองสามขวด เจ้าเอาไปก่อนเถอะ" หวังตันเฟิงหยิบขวดกระเบื้องสามใบออกจากแขนเสื้อ ยื่นให้หลิงเฟิง "ข้าแนะนำว่าเจ้าควรออกจากยอดเขาไม้ไผ่ มาอยู่เหมินนอกดีกว่า แม้สวัสดิการจะสู้เหมินในไม่ได้ แต่ข้าสามารถจัดการงานสบายๆ ให้เจ้าได้ จะได้ไม่ต้องถูกรังแกในเหมินในด้วย"
"ลุงหวัง ขอบคุณในความหวังดี แต่คนที่กล้ารังแกข้าหลิงเฟิง อาจจะมี แต่ในสำนักเวินเซียนนี้ ไม่มีแน่นอน!"
แววตาของหลิงเฟิงวาบขึ้นด้วยประกายเย่อหยิ่ง เขาคืนยาบำรุงพลังให้หวังตันเฟิง ยิ้มอย่างสบายใจ แล้วหมุนตัวเดินไปทางด้านหลังลานฝึกซ้อม
"เด็กคนนี้..." หวังตันเฟิงยืนงงอยู่กับที่ ไม่กี่วันไม่ได้เจอ ทำไมรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวหลิงเฟิงเปลี่ยนไป ราวกับดาบล้ำค่าที่ซ่อนอยู่ในฝัก กระทั่งเขาเองก็ต้องสะท้านใจกับความคมกล้าอันทรงอำนาจนั้น
ในตอนนั้น บนบันไดหินสีเทาด้านหน้า ปรากฏศิษย์หลายคนในชุดหรูหรา คนที่นำหน้า เมื่อเห็นหลิงเฟิงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเย็นชา "หลิงเฟิง หลิงเฟิง เจ้าไม่หลบซ่อนอยู่หลังคนแก่ต้วนมู่ กลับกล้ามาที่นี่อีกรึ?"
คนที่มาคือสือไท่หลง ผู้ที่เคยไปสั่งสอนหลิงเฟิงที่ยอดเขาไม้ไผ่ เขาถูกตวนมู่ชิงซานไล่กลับ ได้รับบาดเจ็บไม่เบา ต้องพักฟื้นสิบวันถึงจะหายดี
เขาไม่กล้าไปหาเรื่องตวนมู่ชิงซาน จึงเอาความเกลียดชังทั้งหมดมาลงที่หลิงเฟิง พอเจอศัตรูก็ยิ่งเดือดดาล
"ไอ้หนู สวรรค์มีทางเจ้าไม่เดิน นรกไม่มีประตูเจ้ากลับบุกเข้ามา วันนี้ไม่มีคนแก่ต้วนมู่มาปกป้องเจ้าแล้ว บอกมาสิ อยากหักขาซ้ายก่อน หรือขาขวาก่อนดี?" สือไท่หลงยิ้มอย่างโหดเหี้ยม ในที่สุดก็ได้ระบายความโกรธที่อัดอั้นมานาน
"ว้าว นั่นศิษย์พี่สือไท่หลงจากยอดเขาดาวบิน ฮ่าๆ คราวนี้มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว!"
รอบๆ มีศิษย์ในระดับการสะสมพลังมารวมตัวกันมากมาย ต่างสนใจล้อมดูกันเป็นวงกลม
หวังตันเฟิงกำหมัดแน่น ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พูดเสียงทุ้ม "ที่แท้ก็เป็นศิษย์คนโปรดของศิษย์พี่หยางแห่งยอดเขาดาวบิน ไม่ทราบว่าหลิงเฟิงไปล่วงเกินพวกท่านตรงไหน ขอความกรุณาด้วย"
"เฮอะ แค่ผู้อาวุโสเหมินนอกคนหนึ่ง ก็กล้ามายุ่งเรื่องของเหมินในด้วยรึ?" แววดูถูกวาบผ่านดวงตาของสือไท่หลง "ไอ้แก่ ข้าเคารพเจ้าในฐานะผู้อาวุโส ไม่อยากเอาเรื่องด้วย รีบไสหัวไป อย่ามาขัดข้าทำธุระ!"
เหมินนอกเหมินในต่างกัน พอเข้าเหมินในแล้ว ค่าตัวก็เพิ่มร้อยเท่า
แม้ว่าระดับการฝึกฝนของหวังตันเฟิงจะสูงกว่าสือไท่หลง แต่พรสวรรค์มีจำกัด อายุมากแล้ว ชาตินี้คงฝึกฝนได้แค่นี้ จะไปเทียบกับ "เมล็ดพันธุ์ดี" อย่างสือไท่หลงได้อย่างไร
ดังนั้น แม้หวังตันเฟิงจะเป็นผู้อาวุโสเหมินนอก สือไท่หลงก็ไม่ได้สนใจเลยสักนิด
"ลุงหวัง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่าน ข้าจัดการเองได้" หลิงเฟิงตาเย็นชา น้ำเสียงราบเรียบ ไม่ดีใจไม่เสียใจ ไม่เร่งไม่ช้า สงบนิ่งดุจสายลมและเมฆา
"ลิ่งน้อย..." หวังตันเฟิงกำหมัดแน่น น่าเสียดายที่ตนเองสาบานว่าจะดูแลหลิงเฟิงให้ดี แต่พอมาถึงสำนักเวินเซียน กลับช่วยอะไรไม่ได้เลย
"หลิงเฟิง เจ้ากล้าดีนัก แต่วันนี้เจ้าต้องตายอย่างทรมานแน่!" มุมปากของสือไท่หลงปรากฏรอยยิ้มโหดร้าย ราวกับเห็นภาพหลิงเฟิงนอนแน่นิ่งเหมือนสุนัขตายอยู่บนพื้นแล้ว
หลิงเฟิงยืนประสานมือไว้ด้านหลัง จ้องมองสือไท่หลง พูดทีละคำ "แค่ศิษย์คนหนึ่ง นี่คือวิธีพูดกับอาจารย์อาของเจ้าหรือ?"


## บทที่ 15 หนึ่งดาบ!

"เจ้าเป็นแค่ศิษย์ธรรมดาคนหนึ่ง เจอศิษย์อาแล้วไม่รู้จักคุกเข่าคำนับหรือ?" หลิงเฟิงยืนอย่างสง่าผ่าเผย บารมีแผ่ซ่าน ราวกับดาบที่พุ่งทะยานสู่นภา
เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น รอบข้างก็เงียบกริบในทันที
ศิษย์อา?
หลิงเฟิงเป็นศิษย์สายของตวนมู่ ชิงซาน ถ้าพูดถึงลำดับอาวุโส เขาก็นับเป็นรุ่นอาของสือไท่หลงและคนอื่นๆ จริง
แต่ลำดับอาวุโสแบบนี้ ต่อหน้าพลังความสามารถแล้ว ไม่มีความหมายอะไรเลย ยิ่งไปกว่านั้น สายของตวนมู่ ชิงซาน ก็กลายเป็นเรื่องตลกไปนานแล้ว แต่หลิงเฟิงกลับโง่เง่าเอาลำดับอาวุโสที่น่าขันมาอ้าง ช่างโง่เขลาเสียจริง
หลังจากความเงียบชั่วครู่ ก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมกัน
"ฮ่าๆๆ ไอ้โง่นี่!"
"ช่างโง่จริงๆ มันคงคิดว่าตัวเองได้อาจารย์ดีแล้วจะมาเทียบชั้นกับเจ้าสำนักได้เลยสินะ?"
"พรืด... ข้าเจ้า รื่อเทียน อยู่ในเหมินในมาเจ็ดแปดปีแล้ว ยังไม่เคยเห็นคนโง่แบบนี้มาก่อน ข้ายอมแพ้เจ้าคนแรกเลย!"
"คุกเข่าคำนับ?" สือไท่หลงและศิษย์ยอดเขาดาวบินคนอื่นๆ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา "ไอ้หนู เจ้าช่างโง่จนทำลายสถิติใหม่เลยนะ เกือบจะทำให้ข้าขำก๊ากแล้ว!"
"พ่อแกล้งลูก เป็นเรื่องธรรมดา หัวเราะต่อไปเถอะ" หลิงเฟิงหรี่ตา พูดอย่างเรียบเฉย
"บังอาจ!" เสียงหัวเราะหยุดกะทันหัน สือไท่หลงสีหน้าเย็นชา พูดเสียงเย็น "เจ้าอย่าเก่งแต่ปาก บัญชีครั้งที่แล้ว วันนี้ก็ควรจะชำระกันให้เรียบร้อย!"
"ใช่ ควรชำระกันได้แล้ว!" ดวงตาของหลิงเฟิงวาบขึ้นด้วยประกายเย็นยะเยือก ครั้งที่แล้วถ้าไม่ใช่ตวนมู่ ชิงซาน ออกมาช่วยทันเวลา ตัวเขาคงบาดเจ็บสาหัสจากมือของสือไท่หลง หรืออาจถึงขั้นเสียชีวิต
สำหรับคนที่พยายามจะเอาชีวิตของตน หลิงเฟิงจะไม่ปรานีแม้แต่น้อย
"แย่แล้ว ไอ้หนูคนนี้นิสัยดื้อเกินไป! เขายั่วโมโหสือไท่หลงขนาดนี้ คงมีแต่ทางตายทางเดียว!" หวังตันเฟิงกำหมัดแน่น ไม่อยากจะมองต่อไปแล้ว
เจี๊ยง!
เสียงดาบดังกังวาน สือไท่หลงชักดาบที่เอวออกมาในทันที เขามีความตั้งใจจะฆ่าหลิงเฟิงแน่นอน การชักดาบครั้งนี้ไม่มีการยั้งมือแม้แต่น้อย
"ฆ่า!"
สือไท่หลงตะโกนก้อง ใช้ทักษะการเคลื่อนไหว เข้าประชิดหลิงเฟิงจากมุมที่แยบยล พุ่งออกไปเหมือนสายลม จู่โจมใส่หลิงเฟิง
"นั่นคือท่าสังหารของดาบสิบสามกระบี่พายุ! ไม่นึกว่าพี่ใหญ่สือจะฝึกวิชากระบี่นี้จนชำนาญถึงเพียงนี้!"
"ไอ้หนูคนนี้จบแล้ว!"
"กระบี่นี้ลงไป คงต้องมีคนตายแน่!"
ศิษย์รอบข้างส่ายหัว คงจะได้เห็นภาพเลือดสาดกระเซ็นในอีกไม่ช้า
"ฮ่า... ข้าทำให้เจ้าต้องเดือดร้อนเอง!" หวังตันเฟิงแสดงสีหน้าสำนึกผิด ถ้ารู้อย่างนี้ก็ควรให้หลิงเฟิงอยู่ในเหมินนอก มีตนคอยดูแล ก็คงไม่ต้องมาเสียชีวิตหลังจากเข้าร่วมสำนักเวินเซียนได้เพียงไม่กี่วัน
"ช่องโหว่เต็มไปหมด! แค่นี้เรียกว่าวิชากระบี่หรือ?"
หลิงเฟิงยิ้มเย็นที่มุมปาก
ไม่กี่วันนี้เขาฝึกฝน "เคล็ดวิชากระบี่แตกดารา" ที่ตวนมู่ ชิงซาน ถ่ายทอดให้มาตลอด สายตาไม่ใช่ระดับเดียวกับวันก่อนแล้ว
พูดช้าแต่เหตุการณ์เกิดเร็ว!
ทุกคนได้ยินเพียงเสียงโลหะกระทบกัน เกิดประกายไฟวาบ ตามด้วยแสงกระบี่จ้าที่แผ่ขยายออกมา ราวกับเทพกระบี่มาเยือนจากทิศตะวันตก ในความตาพร่าเลือนนั้น หลิงเฟิงก็ฟันกระบี่ออกไป!
ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ!
แทงติดต่อกันหลายครั้ง ราวกับชี้นำทิศทาง เกิดภาพประหลาดขึ้น ไม่ว่าสือไท่หลงจะโจมตีตำแหน่งใดของหลิงเฟิง หลิงเฟิงก็เหมือนรู้ล่วงหน้า ยกกระบี่ขวางไว้ก่อน ปลายกระบี่ราวกับงูแลบลิ้น โต้กลับ ทำให้สือไท่หลงตั้งตัวไม่ทัน
"แตก!"
หลิงเฟิงตะโกนเสียงต่ำ กระบี่ปลายคมยาวสามฉื่อสั่นไหว กระบี่ลมปราณพุ่งผ่านขอบฟ้า พุ่งตรงไปที่ดวงตาขวาของสือไท่หลง
"ไม่! อ๊ากกก..."
เสียงร้องโหยหวนดังก้องฟ้า ได้ยินเสียง "เคร้ง" ดาบยาวในมือสือไท่หลงร่วงลงพื้น บนดวงตาขวาของเขาปรากฏรูกระบี่เล็กจนแทบมองไม่เห็น กระบี่ลมปราณนั้นทำลายลูกตาของเขาโดยตรง ทำให้เขาสูญเสียการมองเห็นไปครึ่งหนึ่ง
นี่เป็นเพียงการลงโทษเบาๆ ถ้ามีครั้งหน้า สิ่งที่แตกจะเป็นหัวของเขา!
"อ๊ากกก!" สือไท่หลงกุมตาขวา กลิ้งไปมาบนพื้นไม่หยุด เลือดพุ่งกระฉูดออกมา เจ็บปวดจนทั้งร่างสั่นระริก
"นี่...นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"
"สือไท่หลงพ่ายแพ้แล้วหรือ? ข้ายังไม่ทันเห็นด้วยซ้ำว่าหลิงเฟิงชักกระบี่อย่างไร!"
เหล่าศิษย์โดยรอบต่างตะลึงงัน กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ไม่มีใครคาดคิดว่า สายยอดเขาไม้ไผ่จะมีศิษย์ที่เก่งกาจถึงเพียงนี้
"พี่ใหญ่สือ!" ศิษย์สองคนที่ติดตามสือไท่หลงต่างตกใจจนจิตใจสั่นสะท้าน รีบเข้าไปพยุงสือไท่หลงที่กำลังกลิ้งอยู่บนพื้น จ้องมองหลิงเฟิงพลางพูดเสียงสั่น "หลิงเฟิง เจ้าคนบ้าระห่ำ กล้าดีอย่างไรมาทำร้ายพี่ใหญ่สือ?"
"ทำร้าย?" หลิงเฟิงสายตาเย็นชา จ้องศิษย์คนนั้นเขม็ง "ถ้าเจ้าไม่รีบไปให้พ้น ข้าจะทำร้ายเจ้าหนักกว่านี้!"
"เจ้า!" ศิษย์คนนั้นถูกหลิงเฟิงจ้องจนตัวสั่น ไม่กล้าอยู่ต่อแม้แต่ครู่เดียว รีบพยุงสือไท่หลงพร้อมกับศิษย์น้องอีกคน หนีกลับไปยังยอดเขาดาวบิน
หลิงเฟิงแค่นเสียงเบาๆ จัดการพวกไร้ค่าไปไม่กี่คนเท่านั้น เขาไม่ได้สนใจอะไรเลย
มีตวนมู่ชิงซานคุ้มครอง เขาไม่กลัวที่จะก่อเรื่อง ใครกล้ามาหาเรื่อง ก็ตีกลับไปเท่านั้น!
"แม้จะเสียเวลากับสือไท่หลงไปบ้าง แต่ก็ควรไปดูที่หอตำราวิชาก่อน ดูว่ามีวิธีการฝึกฝนและศิลปะการต่อสู้อะไรที่น่าฝึกบ้าง"
หลิงเฟิงเก็บกระบี่เข้าฝัก ไม่สนใจผู้คนที่มุงดูรอบข้าง เดินจากไปอย่างสง่างาม ราวกับไม่กังวลว่าการทำร้ายศิษย์ยอดเขาดาวบินจะนำมาซึ่งผลร้ายใด
"นี่...นี่คือเด็กหนุ่มที่ข้าพามาจริงๆ หรือ?"
หวังตันเฟิงมองแผ่นหลังของหลิงเฟิง ยืนนิ่งอยู่กับที่ เขาคิดว่าหลิงเฟิงต้องตายแน่ๆ แต่กลับเกิดการพลิกผันที่น่าตกใจเช่นนี้
กระบี่นั้น เร็วเกินไป และงดงามเกินไป!
...
ยอดเขาดาวบิน
"บังอาจ! บังอาจเกินไปแล้ว!" หยางเวยโกรธจนกระโดดโลดเต้น "ไอ้ตัวร้ายนั่น กล้าดีอย่างไรถึงได้ไปอาละวาดที่ลานฝึกซ้อม!"
"อาจารย์ ไอ้เด็กนั่นบอกว่าตัวเองเป็นศิษย์ของตวนมู่ชิงซาน ถ้าพูดถึงลำดับอาวุโส ก็เทียบเท่ากับเจ้าสำนักได้ แม้แต่อาจารย์ก็ยังไม่เห็นอยู่ในสายตามัน!" สือไท่หลงกุมดวงตาขวาที่บอด ร้องไห้โฮ "อาจารย์ ท่านต้องแก้แค้นให้ศิษย์ด้วย อย่าปล่อยให้ไอ้เด็กนั่นหยิ่งผยองต่อไปอีกเลย"
"น่าโมโห แค่เขาคิดจะเทียบชั้นกับเจ้าสำนัก? เขาคิดว่าตัวเองเป็นใคร?" หยางเวยโกรธจนควบคุมไม่อยู่ "ดี ข้าอยากจะดูนักว่าเจ้าเด็กนี่มีฝีมือแค่ไหน ถึงได้กล้ามาแตะต้องคนของข้าหยางเวย!"
"พี่ใหญ่หยางอย่าได้โกรธไป" หลี่เหลียงหรี่ตา "พี่ใหญ่ลืมไปแล้วหรือว่าพวกเราต้องใช้เด็กคนนี้เพื่อให้ได้คัมภีร์กระบี่ของคนแก่ตวนมู่มา? ยิ่งเด็กคนนี้เก่งกาจ ก็ยิ่งแสดงว่าคนแก่ตวนมู่เริ่มถ่ายทอดวิชาให้เขาแล้วไม่ใช่หรือ? รอให้เขาเรียนรู้คัมภีร์กระบี่เสร็จแล้ว พวกเราค่อยลงมือก็ไม่สาย!"
หยางเวยกำหมัดแน่น "แต่ไอ้เด็กนั่นกล้าทำร้ายศิษย์ของข้า ถ้าข้าไม่ออกหน้า คนอื่นจะคิดว่าข้าหยางเวยกลัวคนแก่ตวนมู่"
"อดทนเล็กน้อยเพื่อไม่ให้แผนใหญ่เสีย การจะจัดการเด็กคนนั้น ก็ง่ายเหมือนบี้มดตายตัวหนึ่ง อดทนสักครู่ เอาคัมภีร์กระบี่ที่คนแก่ตวนมู่ซ่อนไว้มาให้ได้ นั่นถึงจะเป็นเรื่องสำคัญที่สุด"
"ฮึ!" แววตาของหยางเวยวาบไปด้วยความเย็นชา แต่เมื่อนึกถึงคัมภีร์กระบี่ที่แม้แต่เจ้าสำนักคนก่อนยังต้องตายเพราะมัน ก็จำต้องอดทนไว้
"ไอ้เด็กนั่นยังมีประโยชน์อยู่ชั่วคราว ก็ปล่อยให้มันมีชีวิตต่ำต้อยไปก่อน แต่อย่าหวังว่าจะอยู่ในสำนักหลิงเซียนจงอย่างสบาย!" หยางเวยแค่นเสียง "ประกาศไปทั่วสำนัก ให้ระงับการจัดสรรทุกอย่างให้หลิงเฟิง ไม่ว่าจะเป็นหอตำราวิชา ศาลตันเย่า ศาลเทพศาสตรา และสถานที่ฝึกฝนที่ล้ำค่าทั้งหมด ห้ามเปิดให้เขาเข้า!"


## บทที่ 16 ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์หอ!

ประตูสำนักเวินเซียนใหญ่โตจนน่าตกใจ!
ยิ่งไปกว่านั้น ไม่มีใครกล้าสนใจหลิงเฟิงศิษย์สายยอดเขาไม้ไผ่ ดังนั้นหลิงเฟิงจึงต้องเดินวนเวียนอยู่ท่ามกลางตึกใหญ่โตมโหฬารเป็นเวลานานกว่าจะพบที่ตั้งของหอตำราวิชา
เขาไม่รู้ว่าหยาง เวย เจ้าสำนักยอดเขาดาวบินได้ออกคำสั่งห้ามมอบทรัพยากรใดๆ ของสำนักให้แก่เขา
หลิงเฟิงเดินมาถึงหน้าหอสูงสามชั้น ป้ายด้านบนจารึกคำว่า "หอตำราวิชา" โดยรอบมีผู้คนพลุกพล่าน มีศิษย์ในมากมายมารวมตัวกัน
ศิษย์ในทุกคนสามารถยืมคัมภีร์วิชาได้เพียงหนึ่งเล่มและคัมภีร์ศิลปะการต่อสู้อีกหนึ่งเล่มต่อเดือนเท่านั้น
เนื่องจากเป็นต้นเดือน จึงเป็นช่วงที่ศิษย์มายืมและเปลี่ยนตำราลับกันมากที่สุด หลิงเฟิงต้องต่อแถวยาวกว่าจะถึงคิวเข้าไปเลือกตำราลับในหอตำราวิชา
"เจ้าชื่ออะไร เป็นศิษย์ยอดเขาไหน สายไหน?"
ศิษย์ผู้พรรักษาหอมองหลิงเฟิงอย่างเกียจคร้านพลางถามตามหน้าที่
"ยอดเขาไม้ไผ่ หลิงเฟิง" หลิงเฟิงรายงานชื่อยอดเขาของตนตามความเป็นจริง
"ยอด...ยอดเขาไม้ไผ่?" ศิษย์ผู้พรรักษาหอตกใจจนสะดุ้งลุกขึ้นจากเก้าอี้ "เจ้าคือหลิงเฟิงคนนั้นหรือ?"
"อ้อ? เจ้ารู้จักข้าหรือ?" หลิงเฟิงลูบจมูกอย่างงุนงง ไม่คิดว่าตนเองจะเป็น "คนดัง" ในหมู่ศิษย์ในของสำนักเวินเซียน
"รีบไสหัวไปให้พ้น! หอตำราวิชาไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะมาได้ เจ้าไม่มีสิทธิ์ยืมตำราลับใดๆ ทั้งสิ้น!" สีหน้าของศิษย์ผู้พรรักษาหอเปลี่ยนเป็นเย็นชาในทันที
เขาถึงกับโบกมือเรียกศิษย์ผู้พรรักษาหอคนอื่นๆ มาล้อมหลิงเฟิงไว้ ราวกับจะเตือนว่าถ้าไม่ยอมไปดีๆ จะได้เจ็บตัว!
"ข้าก็เป็นศิษย์ใน ทำไมจะยืมตำราลับในหอตำราวิชาไม่ได้?" สายตาของหลิงเฟิงเย็นเยียบ จ้องมองศิษย์ผู้พรรักษาหอผู้นั้น "ใครให้อำนาจเจ้า? กล้าดูหมิ่นกฎของสำนักด้วย?"
ศิษย์ผู้นั้นถูกสายตาของหลิงเฟิงจ้องจนใจสั่น พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ตามกฎระเบียบของศิษย์สำนัก ศิษย์ในทุกคนมีสิทธิ์ยืมตำราลับจากหอตำราวิชาได้จริง แต่เขาเพิ่งได้รับคำสั่งจากยอดเขาดาวบินให้ห้ามเปิดหอตำราวิชาให้หลิงเฟิง
นี่เป็นคำสั่งจากผู้บริหารระดับสูง เขาจะกล้าไม่ทำตามได้อย่างไร?
"ฮึ! คำพูดของข้านี่แหละคืออำนาจ!"
ในตอนนั้นเอง มีชายชราผมและหนวดเคราขาวโพลนเดินออกมาจากหอตำราวิชาอย่างช้าๆ ผู้นี้คือผู้อาวุโสผู้พรรักษาหอตำราวิชา แม้จะไม่โดดเด่นเท่าเจ้าสำนักแต่ละยอดเขา แต่ก็เป็นผู้อาวุโสที่มีอำนาจในสำนักเวินเซียน
ผู้อาวุโสผู้พรรักษาหอค่อยๆ เดินเข้ามา แม้จะดูเชื่องช้า แต่เพียงชั่วพริบตาก็มาอยู่ตรงหน้าหลิงเฟิง
"คารวะท่านผู้อาวุโส!"
ศิษย์ผู้พรรักษาหอและศิษย์ที่มายืมตำราลับต่างโค้งคำนับ ผู้อาวุโสผู้พรรักษาหอผู้นี้เป็นผู้แข็งแกร่งขั้นรวมเส้นเลือด อีกทั้งยังมีอาวุโสสูง แม้แต่เจ้าสำนักมาก็ต้องเรียกเขาว่าอาจารย์อา
ชายชราผู้นี้หรี่ตามอง จ้องหลิงเฟิงอย่างเย็นชา พูดเสียงเย็น "ไอ้หนู ข้าขอเตือนเจ้าว่าควรรีบไปให้พ้น อย่าหาเรื่องใส่ตัว"
"ท่านเป็นผู้อาวุโส?" หลิงเฟิงเงยหน้าขึ้น สบตากับผู้อาวุโสผู้พรรักษาหอ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม "ในเมื่อเป็นผู้อาวุโส ก็สามารถดูหมิ่นกฎที่บรรพบุรุษสำนักเวินเซียนวางไว้ได้หรือ?"
"ปากดี! เจ้ามันคู่ควรที่จะวิพากษ์วิจารณ์ข้าหรือ?" สีหน้าผู้อาวุโสผู้พรรักษาหอเย็นชาลง เขาสนิทสนมกับหยาง เวย พวกเขาอยากกดดันเด็กคนนี้ เขาก็ยินดีช่วยเหลือ
"ข้าเป็นศิษย์สำนักเวินเซียน ทำไมจะไม่คู่ควร?" หลิงเฟิงยืนอย่างองอาจ เผชิญหน้ากับผู้อาวุโสผู้พรรักษาหอโดยไม่แสดงอาการหวั่นเกรง
"ดี ดี ดี เจ้าช่างกล้าหาญนัก!" ผู้อาวุโสผู้พรรักษาหอสะบัดแขนเสื้อ "มา! จับไอ้เด็กนี่ลากออกไป หักขาทั้งสองข้าง ดูซิว่าต่อไปมันจะกล้าขัดคำสั่งข้าอีกไหม?"
"รับคำสั่งครับ!" เหล่าศิษย์ผู้พิทักษ์หอแย้มยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม พวกเขาเข้าร่วมสำนักเวินเซียนมาหลายปีแล้ว แต่ไม่เคยเห็นคนไม่กลัวตายแบบนี้มาก่อน กล้าท้าทายผู้อาวุโส ช่างเบื่อชีวิตเสียจริง
"ข้าอยากรู้นักว่าใครกล้า?" หลิงเฟิงแค่นเสียงเบาๆ ล้วงเหรียญตราออกมาจากอก "ท่านผู้อาวุโสผู้พิทักษ์หอ ท่านลองดูสิว่านี่คืออะไร?"
ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์หอกำลังจะสะบัดแขนเสื้อจากไป เมื่อได้ยินคำพูดของหลิงเฟิง จึงหันกลับมามอง
เห็นในมือของหลิงเฟิงถือป้ายหยกขนาดเท่าฝ่ามือ บนนั้นสลักอักษร "เซียน" อยู่ นั่นคือป้ายหยกผู้นำสำนักของสำนักเวินเซียนนั่นเอง!
"อะไรนะ!" ม่านตาของผู้อาวุโสผู้พิทักษ์หอหดเล็กลงทันที รีบหมุนตัวกลับมา "ป้ายหยกผู้นำสำนัก? เจ้ามีป้ายหยกผู้นำสำนักได้อย่างไร?"
เหล่าศิษย์รอบข้างตกใจจนตะลึง ป้ายหยกผู้นำสำนักหมายถึงอะไร?
นั่นหมายถึงอำนาจของผู้นำสำนักนะ!
ในชั่วพริบตา ไม่มีใครกล้าที่จะทำร้ายขาของหลิงเฟิงอีก ทุกคนยืนนิ่งอยู่กับที่ สลับมองระหว่างผู้อาวุโสผู้พิทักษ์หอกับหลิงเฟิง ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
"ในที่สุดเจ้าก็มีสายตาอยู่บ้าง!" หลิงเฟิงแอบเช็ดเหงื่อในใจ ไม่คิดว่าป้ายผู้นำสำนักจะได้ผลจริงๆ ถึงกับข่มผู้อาวุโสผู้พิทักษ์หอได้
"หึ ข้ารู้แล้ว ข้ารู้แล้ว!" ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์หอตะลึงครู่หนึ่ง แล้วรีบตั้งสติ "เป็นตวนมู่ ชิงซาน ไอ้แก่บ้านั่นที่มอบป้ายให้เจ้า ใช่หรือไม่?"
"ตวนมู่ ชิงซานคืออาจารย์ของข้า ท่านมอบของให้ข้า มีปัญหาอะไรหรือ?" หลิงเฟิงกำป้ายไว้แน่น แค่นเสียงพูด "ท่านผู้อาวุโสผู้พิทักษ์หอ เห็นป้ายผู้นำสำนักแล้วยังไม่คุกเข่าอีกหรือ?"
"ฮ่าๆๆ!" ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์หอหัวเราะก้องฟ้าทันที "ไอ้หนู ป้ายหยกผู้นำสำนักนี้อยู่ในมือตวนมู่ ชิงซานอาจจะมีอำนาจข่มขู่อยู่บ้าง แต่เจ้าเป็นแค่เด็กน้อยที่ยังไม่ทันรู้เดียงสา แม้จะถือป้ายผู้นำสำนักไว้ จะมีประโยชน์อะไร?"
ดวงตาของผู้อาวุโสผู้พิทักษ์หอเปล่งประกายร้อนแรง "ป้ายนี้อยู่ในมือตวนมู่ ชิงซาน แน่นอนว่าไม่มีใครกล้าแย่งชิง แต่ถ้าอยู่ในมือเจ้าล่ะ!"
พูดจบ ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์หอมองหลิงเฟิงด้วยสายตาไม่เป็นมิตร ยื่นมือคว้า พลังอันน่าสะพรึงกลัวครอบคลุมรอบตัวหลิงเฟิงทันที กดดันจนเขาแทบหายใจไม่ออก
"ตวนมู่ ชิงซาน ไอ้แก่ประหลาดนั่น ฉลาดมาทั้งชีวิต แต่กลับโง่ในตอนนี้ หึๆ ป้ายหยกผู้นำสำนักนี้สมควรคืนให้เจ้าสำนักเสียที!"
ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์หอหัวเราะลั่น มือพลันคว้าในอากาศ หลิงเฟิงถูกพลังดูดกลืนอันน่าสะพรึงกลัวจับไว้ ลอยพุ่งไปหาผู้อาวุโสผู้พิทักษ์หอ
"แย่แล้ว!" หลิงเฟิงร้องทุกข์ในใจ เป็นไปตามที่คาดไว้จริงๆ ป้ายนี้แม้จะเป็นตัวแทนอำนาจสูงสุด แต่ถ้าไม่มีพลังพอที่จะรักษาไว้ ก็ไร้ประโยชน์
ในตอนที่หลิงเฟิงคิดว่าป้ายกำลังจะถูกแย่งชิงไป ป้ายหยกนั้นพลันเปล่งแสงสลัว กระบี่ลมปราณสายหนึ่ง ราวกับฉีกผ่านกาลเวลาอันไกลโพ้น พุ่งทะลุความว่างเปล่ามา พุ่งใส่ฝ่ามือของผู้อาวุโสผู้พิทักษ์หออย่างรุนแรง
"อ๊าก!"
ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์หอร้องด้วยความเจ็บปวด พลังดูดกลืนนั้นสลายไปในทันที หลิงเฟิงถอนหายใจโล่งอก กำป้ายไว้แน่น รู้สึกโล่งใจที่รอดตาย
"ท่านผู้อาวุโส!" เหล่าศิษย์รอบข้างรีบเข้าไปประคองผู้อาวุโสผู้พิทักษ์หอ เห็นผู้อาวุโสผู้พิทักษ์หอมองหลิงเฟิงด้วยความสงสัยและหวาดกลัว เหงื่อเย็นไหลออกมาจากหน้าผาก
"หวงเซวียนหลิง นี่เป็นเพียงการลงโทษเล็กน้อย หลิงเฟิงคือศิษย์ของข้า หากเจ้ากล้าใช้อำนาจข่มเหงผู้น้อย ไม่เห็นข้าอยู่ในสายตา เจ้าลองดูผลลัพธ์ดูก็ได้!"
เสียงของตวนมู่ ชิงซานที่ปราศจากความรู้สึกใดๆ ดังออกมาจากป้ายหยกผู้นำสำนัก กึกก้องไปทั่ว ราวกับเสียงฟ้าร้อง ทำให้เหล่าศิษย์รอบข้างหวาดกลัวจนตัวสั่น
ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์หอกุมมือตัวเอง บนนั้นมีรูกระบี่ขนาดเท่าไข่ไก่ เนื้อยับเยิน เลือดไหลนองไปทั่ว
"ศิษย์หอตำราทุกคนฟังให้ดี ต่อไปนี้หลิงเฟิงสามารถเข้ามายืมตำราลับในหอตำราได้อย่างอิสระ ไม่มีข้อจำกัดใดๆ!"
พูดจบ ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์หอหน้าดำทะมึน ซ่อนแขนที่บาดเจ็บไว้ในแขนเสื้อ หมุนตัวเดินจากไป ไม่กล้าที่จะกลั่นแกล้งหลิงเฟิงอีก


## บทที่ 17 คู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง!

ยอดเขาไม้ไผ่ ในกระท่อมไม้ไผ่
"หลังจากเหตุการณ์ครั้งนี้ พวกไอ้หมอนั่นคงต้องคิดให้ดีก่อนจะมาหาเรื่องหลิงเฟิงอีก"
ตวนมู่ ชิงซาน ยืนสง่าอยู่บนระเบียง มือไพล่หลัง บนนิ้วชี้ขวายังมีเศษพลังกระบี่ลมปราณหลงเหลืออยู่ วนเวียนอยู่ที่ปลายนิ้ว
ที่แท้เมื่อครู่นี้ ตวนมู่ ชิงซาน ได้ใช้มิติพิเศษในป้ายหยกผู้นำสำนัก ส่งพลังกระบี่ลมปราณของตนไปยังข้างกายหลิงเฟิง เพื่อช่วยขู่ให้ผู้อาวุโสผู้พรรักษาหอถอยไป
ป้ายผู้นำสำนักที่เรียกว่าป้ายผู้นำสำนักนั้น ไม่ใช่แค่ป้ายธรรมดาๆ แผ่นหนึ่งเท่านั้น
มันคือสมบัติวิเศษชิ้นหนึ่ง โดยเฉพาะภายในสำนักเวินเซียน ยิ่งถือเป็นสมบัติล้ำค่า!
ภายในนั้นยังมีมิติพิเศษอันลึกลับ ที่สามารถส่งผ่านพลังของผู้ที่หลอมรวมป้ายหยกผู้นำสำนักไปยังทุกมุมของสำนักเวินเซียนได้
ความลับนี้มีเพียงเจ้าสำนักแต่ละรุ่นเท่านั้นที่รู้ ตวนมู่ ชิงซาน ก็เพิ่งค้นพบความลับนี้หลังจากที่หลอมรวมป้ายหยกผู้นำสำนักแล้ว
และตราบใดที่หลิงเฟิงพกพาป้ายหยกผู้นำสำนักติดตัว ก็เท่ากับมีตวนมู่ ชิงซาน คอยคุ้มครอง เมื่อรับรู้ถึงสัญญาณอันตราย เขาก็สามารถส่งพลังกระบี่ลมปราณผ่านมิติพิเศษในป้ายหยกได้
แต่ขอบเขตนี้จำกัดเฉพาะภายในสำนักเวินเซียนเท่านั้น หากออกนอกสำนักเวินเซียนแล้ว ก็ไม่สามารถใช้ประโยชน์ได้เลย เพราะป้ายหยกผู้นำสำนักนี้ต้องทำงานร่วมกับค่ายกลป้องกันเขาภายในสำนักเวินเซียนเท่านั้น จึงจะแสดงความสามารถในการส่งผ่านพลังงานได้
แน่นอน เพื่อฝึกฝนหลิงเฟิง เขาจะออกมือช่วยเหลือก็ต่อเมื่อหลิงเฟิงเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่ไม่สามารถต้านทานได้เท่านั้น
...
หน้าหอตำราวิชา
หลิงเฟิงเก็บป้ายหยกผู้นำสำนักอย่างดี มองไปยังพวกศิษย์ผู้พรรักษาหอเหล่านั้นด้วยสายตาเย็นชา ถามว่า "ตอนนี้ข้าสามารถเข้าไปเลือกตำราลับได้หรือยัง?"
"เชิญ...เชิญเข้าไปได้" พวกศิษย์ผู้พรรักษาหอต่างกลัวจนตัวสั่น แม้แต่ผู้อาวุโสผู้พรรักษาหอยังต้องยอมถอย พวกเขาจะกล้าไปขัดใจยอดฝีมือผู้นี้ได้อย่างไร
หลิงเฟิงเลิกคิ้ว ก้าวยาวๆ เข้าไปในหอตำราวิชา ตอนนี้เขาได้รับการอนุญาตจากผู้อาวุโสผู้พรรักษาหอแล้ว สามารถเลือกตำราลับในหอตำราวิชาได้ตามใจชอบ โดยไม่มีข้อจำกัดใดๆ
เมื่อเห็นหลิงเฟิงเดินเข้าไปในหอตำราวิชา เหล่าศิษย์รอบข้างต่างพากันถอนหายใจโล่งอก
"แม่เจ้า! ที่แท้ท่านซือปั๋วจู่ตวนมู่ก็เก่งกาจถึงเพียงนี้!"
"มีท่านซือปั๋วจู่ตวนมู่คุ้มครอง หลิงเฟิงผู้นี้ก็คงเดินอวดเบ่งในสำนักได้สินะ?"
"ชู่ๆ อย่าพูดส่งเดช ข้าได้ยินมาว่าท่านซือปั๋วจู่ตวนมู่เคยทำเรื่องทรยศหักหลัง จึงถูกกักขังที่ยอดเขาไม้ไผ่ หลิงเฟิงผู้นั้นเป็นศิษย์ของท่านซือปั๋วจู่ตวนมู่ สักวันต้องพินาศแน่!"
"ทรยศหักหลัง? เรื่องอะไรหรือ?" ศิษย์คนก่อนถามอย่างสงสัย
"ข้าจะบอกเจ้า แต่อย่าได้นำไปพูดที่อื่น" ศิษย์อีกคนลดเสียงลง กระซิบว่า "ข้าก็แค่ได้ยินมา ว่ากันว่าท่านซือปั๋วจู่ตวนมู่ฆ่าเจ้าสำนักรุ่นก่อน!"
"เจ้าสำนักรุ่นก่อน? นั่นก็คืออาจารย์ของเจ้าสำนักคนปัจจุบัน เช่นนั้นเจ้าสำนักคงไม่มีทางปล่อยศิษย์ของท่านซือปั๋วจู่ตวนมู่แน่!"
"ดังนั้นข้าถึงบอกว่า หลิงเฟิงผู้นั้นต้องพินาศในไม่ช้า พวกเราต้องมีหูตาไว้บ้าง แม้จะสู้เขาไม่ได้ แต่ก็อย่าไปพัวพันอะไรกับเขา มิฉะนั้นหากถูกลากเข้าไปพัวพัน ฮึๆ..."
"ถูกต้อง ถูกต้อง อย่าได้ไปพัวพันอะไรกับเขาเป็นอันขาด!"
ด้านนอกหอตำราวิชา เหล่าศิษย์ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ ในขณะที่หลิงเฟิงได้ขึ้นไปยังชั้นสองของหอตำราวิชาแล้ว
โดยทั่วไปแล้ว ชั้นหนึ่งมีแต่ตำราธรรมดาทั่วไป หลิงเฟิงจึงไม่สนใจที่จะดู ส่วนชั้นสามเป็นวิธีการฝึกฝนและศิลปะการต่อสู้สำหรับผู้ที่อยู่ในระดับรวมเส้นปราณ ซึ่งเกินความสามารถของเขา มีเพียงตำราในชั้นสองเท่านั้นที่เหมาะสมกับเขาที่สุด
หอตำราวิชาแต่ละชั้นแบ่งออกเป็นสองส่วน ด้านซ้ายเป็นวิธีการฝึกฝน ด้านขวาเป็นศิลปะการต่อสู้
หลิงเฟิงเดินไปทางด้านขวาก่อน เห็นชั้นวางหนังสือไม้สีน้ำตาลตั้งเรียงรายอยู่รอบผนัง แต่ละชั้นแบ่งเป็นช่องๆ ภายในวางหนังสือหลากหลายประเภท
มีช่องวางมากมาย แต่ส่วนใหญ่ว่างเปล่า เพราะทุกเดือนมีผู้คนมายืมตำราลับไม่ขาดสาย จึงเป็นเรื่องปกติที่จะพบสภาพเช่นนี้
ดังนั้น หากต้องการได้ตำราลับที่ดี ศิษย์ทั้งหลายมักจะจองล่วงหน้า หรือไม่ก็มารอที่หอตำราวิชาตั้งแต่ต้นเดือน เพื่อรอยืมทันทีที่มีการคืน
หลิงเฟิงเดินดูตำราตามชั้นวางหนังสือเป็นเวลาครู่ใหญ่ แล้วจึงเดินไปยังด้านซ้ายที่เก็บตำราศิลปะการต่อสู้ เดินดูรอบหนึ่ง เพื่อทำความเข้าใจเกี่ยวกับตำราที่มีอยู่ จากนั้นจึงเริ่มคัดเลือก
ไม่นาน หลิงเฟิงก็เลือกได้ทักษะการเคลื่อนไหวหนึ่งเล่ม เพลงหมัดหนึ่งเล่ม และวิธีการฝึกฝนการขัดเกลาร่างอีกหนึ่งเล่ม แล้วออกจากหอตำราวิชาด้วยความพึงพอใจ
โดยปกติแล้ว มีเพียงศิษย์แท้จริงเท่านั้นที่มีสิทธิ์ยืมตำราลับได้มากกว่าสามเล่มในคราวเดียว แต่เมื่อผู้อาวุโสผู้พิทักษ์หอได้ออกปากแล้ว ใครเลยจะกล้าขัดใจหลิงเฟิง ได้แต่มองดูเขาอุ้มตำราจากไป แม้แต่ข้อมูลการยืมก็ยังต้องเป็นพวกเขาที่กรอกให้หลิงเฟิง
หลังจากหลิงเฟิงเพิ่งจากไปไม่นาน ก็มีชายหนุ่มอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปีคนหนึ่ง สะพายกระบี่ปลายคมยาวสามฉื่อ ร่างกายสง่างาม เดินเข้ามาในหอตำราวิชาอย่างองอาจ
ชายผู้นี้มีคิ้วคมดุจกระบี่ ดวงตาเป็นประกาย แววตาเย็นชาและทะนงตน ทันทีที่เข้ามา เขาก็ถามศิษย์ที่โต๊ะลงทะเบียนว่า "ตำราหมัดมังกรทะเลทั้งเก้าที่ข้าจองไว้เมื่อเดือนที่แล้วล่ะ?"
"พี่...พี่เซียว!" ศิษย์ผู้พิทักษ์หอสะดุ้งตกใจ ผู้มาเยือนคือเซียวชิงเฟิง ศิษย์อัจฉริยะที่มีชื่อเสียงโด่งดังในเหมินใน!
เซียวชิงเฟิงผู้นี้อายุเพียงสิบแปดปี แต่มีระดับการฝึกฝนถึงขั้นแปดของการสะสมพลังแล้ว แม้แต่ในเหมินในของสำนักเวินเซียน ก็นับว่าเป็นอัจฉริยะระดับสูงที่หาได้ยาก ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นศิษย์คนโปรดของสายเจ้าสำนัก เพียงแค่ก้าวขึ้นสู่ขั้นรวมเส้นเลือด ก็จะได้เลื่อนขั้นเป็นศิษย์แท้จริงทันที
บุคคลระดับนี้ พวกเขาที่เป็นเพียงศิษย์ผู้พิทักษ์หอตัวเล็กๆ จะกล้าไปยุ่งด้วยได้อย่างไร
"เกิดอะไรขึ้น? ข้ารอมาเดือนหนึ่งแล้ว อย่าบอกนะว่าจะให้ข้าเสียเที่ยวมาเปล่า?" เซียวชิงเฟิงขมวดคิ้ว จ้องมองศิษย์ผู้พิทักษ์หอ
"พี่...พี่เซียว ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่เก็บไว้ให้ท่าน แต่เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น ตำราเพลงหมัดหมัดมังกรทะเลทั้งเก้านี้ เพิ่งถูกคนยืมไปเมื่อครู่นี้เองขอรับ!"
"กล้าดีนัก ตำราลับที่ข้าเซียวชิงเฟิงจองไว้ ก็มีคนกล้าแย่งไป?" ดวงตาของเซียวชิงเฟิงวาบไปด้วยความโกรธ "เจ้าไม่ได้บอกชื่อของข้าหรือ?"
ศิษย์ผู้พิทักษ์หอทำหน้าเศร้า ตอบว่า "คนผู้นั้นหยิ่งผยอง แม้แต่ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์หอก็ยังไม่สนใจ พวก...พวกเราจะกล้าขัดใจเขาได้อย่างไรขอรับ!"
"แล้วพวกเจ้ากล้าขัดใจข้าหรือ?" เซียวชิงเฟิงตบโต๊ะอย่างแรง ตวาดว่า "บอกมา! ไอ้คนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงคนไหนกัน ถึงได้กล้าแย่งตำราไปจากมือข้าเซียวชิงเฟิง?"
"เป็น...เป็นศิษย์จากยอดเขาไม้ไผ่ ชื่อว่าหลิงเฟิงขอรับ" ศิษย์ผู้พิทักษ์หอไม่กล้าปิดบัง ตอบตามความจริง
"ยอดเขาไม้ไผ่?" เซียวชิงเฟิงแค่นเสียงเย็น "ก็แค่ยอดเขาที่มีแต่พวกไร้ค่า แถมศิษย์ที่รับเข้ามาก็ไม่เคยอยู่เกินสามวัน ต้องหนีไปอยู่เหมินนอกทุกคน หรือว่าปีนี้คนนี้ยังไม่หนีไปไหน?"
"คนที่มาปีนี้เป็นคนแข็งแกร่งนะขอรับ" ศิษย์ผู้พิทักษ์หอตอบเสียงสั่น "ไม่...ไม่ใช่คนที่จะยุ่งด้วยได้ง่ายๆ"
"ไม่ใช่คนที่จะยุ่งด้วยได้ง่ายๆ?" แววตาของเซียวชิงเฟิงเย็นเยียบ "ฮึๆ ข้าอยากจะดูนักว่า มันจะแข็งแกร่งแค่ไหน!"
พูดจบ เซียวชิงเฟิงก็สะบัดมือ หมุนตัวเดินออกจากหอตำราวิชาไป


## บทที่ 18 อัจฉริยะ!

ภูเขาจิ่วเซียน ยอดเขาหลิวเซียนแห่งสำนักเวินเซียน
"รายงานเจ้าสำนัก ผู้อาวุโสยอดเขาไม้ไผ่ ตวนมู่ ชิงซาน ถือป้ายหยกผู้นำสำนักของเราอยู่จริง!" ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์หอ ใบหน้ายังคงซีดขาว แผลทะลุที่ฝ่ามือยังคงมีพลังดาบหลงเหลืออยู่ แสดงให้เห็นถึงความร้ายกาจของพลังดาบของตวนมู่ ชิงซาน
ด้านหน้าของต้าเตี้ยน บนบัลลังก์เจ้าสำนัก นั่งอยู่ชายวัยกลางคนในอาภรณ์สีน้ำเงิน ดวงตาเปล่งประกาย แววตาเฉียบคม
คนผู้นี้ก็คือเจ้าสำนักคนปัจจุบันของสำนักเวินเซียน หลินชางล่าง
หลินชางล่างหรี่ตาลง มองไปที่ผู้อาวุโสหลี่ เหลียง ผู้รับผิดชอบการจัดสรรศิษย์ใน และถามด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ผู้อาวุโสหลี่ ไม่ใช่ว่าให้ท่านจัดสรรศิษย์ที่มีพรสวรรค์ต่ำที่สุดหนึ่งคนไปยอดเขาไม้ไผ่ทุกปีหรอกหรือ ทำไมถึงส่งหลิงเฟิงไปที่นั่น?"
"เอ่อ..." หลี่ เหลียงตัวสั่น เรื่องที่หลิงเฟิงเอาชนะสือไท่หลงได้แพร่สะพัดออกไปแล้ว แน่นอนว่าไม่อาจปิดบังหูของเจ้าสำนัก
สือไท่หลงไม่ใช่ศิษย์ธรรมดาที่เพิ่งเข้าเหมินใน พลังวิเศษของเขาอยู่ในระดับห้าของการสะสมพลัง นับเป็นช่วงกลางของการสะสมพลัง
หากพูดว่าศิษย์ที่เพิ่งเข้าเหมินในไม่ถึงหนึ่งเดือนมีพลังที่สามารถเอาชนะสือไท่หลงได้ เช่นนั้นศิษย์คนนี้ก็สมควรเรียกว่าอัจฉริยะ!
แต่หลี่ เหลียงกลับมอบอัจฉริยะเช่นนี้ให้กับตวนมู่ ชิงซาน!
"เจ้าสำนัก ตอนที่หลิงเฟิงเพิ่งเข้าเหมินใน ข้าน้อยได้ทดสอบแล้ว พรสวรรค์และรากฐานของเขาล้วนอยู่ในระดับต่ำ อีกทั้งอายุสิบแปด เพิ่งอยู่ในขั้นแรกของการสะสมพลัง..." หลี่ เหลียงอธิบาย
หลี่ เหลียงจะรู้ได้อย่างไรว่า พรสวรรค์ของหลิงเฟิงแท้จริงแล้วไม่ได้ดีเท่าไหร่ แต่พรสวรรค์ทั้งหมดของเขารวมอยู่ในดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์ เมื่อเปิดดวงตาแห่งมนุษย์ จะทำให้ความเร็วในการฝึกตนเพิ่มขึ้นอย่างมาก เมื่อเปิดดวงตาแห่งสวรรค์ จะทำให้เขาเรียนรู้ได้ทันทีที่เห็น เข้าใจทันทีที่มอง
และเมื่อดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์รวบรวมอักขระศักดิ์สิทธิ์มากขึ้น ก็จะยิ่งน่าพรั่นพรึงมากขึ้น
"พอเถอะ" หลินชางล่างยกมือขึ้นเล็กน้อย ให้สัญญาณให้หลี่ เหลียงหยุดพูด "ผู้อาวุโสหลี่ ท่านเป็นคนเฉลียวฉลาด คงมีแผนรับมืออยู่แล้วกระมัง"
"ขอรับ" หลี่ เหลียงเห็นว่าเจ้าสำนักไม่ได้ติดใจเรื่องของตน จึงถอนหายใจโล่งอก "ที่จริงเจ้าสำนัก หลิงเฟิงมีความสามารถโดดเด่นเช่นนี้ ได้รับความโปรดปรานจากตวนมู่ ชิงซาน อาจไม่ใช่เรื่องเลวร้ายก็ได้"
หลินชางล่างมีรอยยิ้มที่มุมปาก การที่จะนั่งในตำแหน่งเจ้าสำนักได้ หลินชางล่างย่อมฉลาดกว่าหยาง เวยมากนัก ระหว่างคนฉลาด ไม่จำเป็นต้องพูดให้ชัด เพียงบอกใบ้ก็เข้าใจ
"จริงอย่างที่ว่า อาจไม่ใช่เรื่องเลวร้าย" หลินชางล่างยิ้มบาง "ถือโอกาสที่หลิงเฟิงเพิ่งเข้าเป็นศิษย์ของตวนมู่ ชิงซานไม่นาน ท่านส่งคนไปเรียกตัวหลิงเฟิง บอกว่าข้าต้องการพบเขาสักหน่อย จำไว้ เรื่องนี้ต้องทำอย่างลับๆ อย่าไปทำให้ยอดเขาไม้ไผ่ตื่นตระหนก"
"พี่ใหญ่เจ้าสำนักวางใจได้ ข้าน้อยเข้าใจว่าควรทำอย่างไร" หลี่ เหลียงหัวเราะ "คนฉลาดย่อมรู้กาลเทศะ เชื่อว่าเด็กคนนั้นคงเข้าใจหลักการนี้"
...
เนินเขาลั่วเซีย สถานที่ที่ต้องผ่านเพื่อไปยังยอดเขาไม้ไผ่
ทันทีที่หลิงเฟิงปรากฏตัว ก็มีผู้คนมากมายล้อมเข้ามา ชี้นั่นชี้นี่ กระซิบกระซาบอะไรบางอย่าง
"เขาคือคนที่ถูกผู้อาวุโสจัดสรรให้ไปยอดเขาไม้ไผ่ใช่ไหม?"
"ศิษย์ในสายนี้แต่ก่อน ไม่กี่วันก็ถูกซ้อมจนหน้าตาบวมช้ำ ทนไม่ไหวต้องหนีไปเป็นศิษย์นอก แต่ไอ้หมอนี่กลับเป็นข้อยกเว้น!"
"ไม่ใช่แค่เก่งกาจหรอก เจ้าคงยังไม่รู้เรื่องที่มันทำให้พี่สือไท่หลงพิการด้วยซ้ำ!"
เสียงอุทานดังขึ้นจากฝูงชน สือไท่หลงเป็นใครกัน?
เขาไม่ใช่ศิษย์มือใหม่ที่เพิ่งเข้ามา แต่เป็นคนที่อยู่ในเหมินในมาหลายปีแล้ว แม้พรสวรรค์จะไม่สูงนัก แต่ก็เป็นคนที่ศิษย์ในทั่วไปไม่กล้าไปยุ่งด้วย
แต่หลิงเฟิงคนนี้ เพิ่งเข้ามาได้ไม่กี่วัน กลับสามารถเอาชนะสือไท่หลงได้!
"สือไท่หลงก็ว่าไปอย่าง แต่ทำไมแม้แต่พี่เซียวชิงเฟิงก็ดูเหมือนจะรออยู่ที่นี่เพื่อรอไอ้หมอนี่ด้วย"
ศิษย์หญิงหลายคนมองไปทางเซียวชิงเฟิงด้วยสายตาหลงใหล ดวงตาเป็นประกายวิบวับ
เซียวชิงเฟิงเห็นหลิงเฟิงปรากฏตัว เดินเข้าไปหาอย่างไม่สุภาพ พูดเสียงเย็นว่า "ตำราเพลงหมัด เอามา!"
"ตำราเพลงหมัดอะไร? แกเป็นใครกัน?"
หลิงเฟิงกลอกตา รู้อยู่แล้วว่าการออกจากยอดเขาไม้ไผ่ครั้งนี้ต้องไม่ราบรื่น แต่ไม่คิดว่าปัญหาจะมาเป็นทอด ๆ แบบนี้
"ไอ้โง่ แม้แต่พี่เซียวชิงเฟิงยังไม่รู้จัก!" ทันใดนั้นก็มีคนที่สนับสนุนเซียวชิงเฟิงตะโกนออกมา
"ไม่สนหรอกว่าแกจะเป็นเซียวชีเฟิงหรือเซียวปาเฟิง ไม่รู้จักสุภาษิตที่ว่า หมาดีไม่ขวางทางหรือไง?"
หลิงเฟิงจ้องมองชายหนุ่มชุดเขียวตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา พูดอย่างเฉยเมย
"บังอาจ!"
ได้ยินเสียงกรีดร้องดังขึ้น พลังกดดันอันเยือกเย็นโถมเข้ามา แสงสีขาวสายหนึ่ง เหมือนดาวตกจากฟากฟ้า พุ่งเข้าใส่หลิงเฟิงด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ
ดาบยังมาไม่ถึง แต่พลังคมกริบก็ทำให้ผิวหนังรู้สึกแสบร้อนแล้ว
หลิงเฟิงใช้ก้าวติดตามเมฆ รีบชักดาบออกมา ฟันสกัดกั้นตัดขวางออกไป
เอี๊ยง! เอี๊ยง! เอี๊ยง!
ดาบทั้งสองปะทะกัน กระทบกันสามครั้งติด เสียงโลหะกระทบกันดังก้อง ประกายไฟกระเด็นออกมา
เงาดาบไขว้กัน ทั้งสองสลับตำแหน่งกัน ยืนมั่นคงบนพื้น และบนดาบเหล็กกล้าของหลิงเฟิงปรากฏรอยบิ่นสามรอย!
หลิงเฟิงกระพริบตาเบา ๆ คนผู้นี้ไม่ธรรมดาเลย!


## บทที่ 19 ท้าประลองถึงตาย!

"ช่างน่าประหลาดใจที่สามารถรับดาบของข้าได้ถึงสามครั้ง น่าสนใจจริงๆ!"
เซียวชิงเฟิงแสดงสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย จ้องมองหลิงเฟิงด้วยดวงตาทั้งสอง แล้วพูดอย่างเหยียดหยัน "แต่ก็แค่นั้นแหละ ข้าขอเตือนเจ้าว่าควรส่งมอบตำราเพลงหมัดมังกรทะเลทั้งเก้ามาให้ข้า ไม่เช่นนั้น ด้วยความสามารถเพียงเท่านี้ของเจ้า เจ้าต้องได้รับความทุกข์ทรมานแน่ หรืออาจถึงขั้นเสียชีวิต!"
เมื่อพูดถึงคำว่า "ชีวิต" สายตาของเซียวชิงเฟิงก็เย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่บรรดาศิษย์ที่อยู่รอบๆ ก็รู้สึกถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านมา จนต้องสั่นสะท้านไปตามๆ กัน
"อ้อ?" หลิงเฟิงหัวเราะดัง "น่าเสียดายจริง ข้าหลิงเฟิงนั้นยอมอ่อนแต่ไม่ยอมแข็ง หากต้องการตำรา ก็ได้ มาเอาด้วยความสามารถของเจ้าเอง!"
"ฮึ!"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ บรรดาศิษย์ที่อยู่รอบๆ ต่างก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่
ไอ้หมอนี่ สมองถูกลาเตะหรืออย่างไร?
พลังของเซียวชิงเฟิงนั้นอยู่ในระดับพลังวิเศษระดับรวมลมปราณขั้นแปดนะ!
หรือเขาคิดว่าเพียงแค่รับการโจมตีของเซียวชิงเฟิงได้ไม่กี่ครั้ง ก็จะสามารถเทียบชั้นกับอัจฉริยะเช่นนี้ได้แล้วหรือ?
ช่างโง่เขลาเสียจริง!
เซียวชิงเฟิงแทบจะหัวเราะด้วยความโกรธ "ไอ้หนู เมื่อครู่ข้าใช้พลังเพียงแค่สามส่วนสิบเท่านั้น! ดี ดีมาก!"
เซียวชิงเฟิงจ้องมองหลิงเฟิงอย่างเย็นชา "เมื่อเจ้าอยากจะหาทางตาย ก็อย่าโทษว่าข้าโหดร้ายเลย!"
"เชิญมาได้เลย!" หลิงเฟิงยังคงสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง แม้ว่าเซียวชิงเฟิงจะได้เปรียบในด้านพลังชีวิต แต่ตนเองก็มีดวงตาแห่งสวรรค์ที่สามารถมองเห็นจุดอ่อน แม้จะไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อ แต่ก็ไม่ถึงกับไม่มีโอกาสหนีรอด
ในขณะนั้นเอง จู่ๆ ก็มีศิษย์คนหนึ่งรีบร้อนวิ่งมา กระซิบที่ข้างหูของเซียวชิงเฟิง เซียวชิงเฟิงจึงแค่นเสียงเย็น จ้องมองหลิงเฟิงแล้วพูดว่า "ไอ้หนู นับว่าเจ้าโชคดี รอดตายไปก่อน! แต่อีกสิบวัน เจ้ามีความกล้าพอที่จะขึ้นแท่นประลองชีวิตสู้กับข้าหรือไม่!"
เมื่อขึ้นแท่นประลองชีวิต ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย ก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตาฟ้าลิขิต!
หลิงเฟิงเข้าใจความหมายของแท่นประลองชีวิตดี แต่ก็ไม่หวาดกลัว พูดเสียงเย็นว่า "หากเจ้าไม่กลัวตาย ข้าก็ยินดีรับคำท้า!"
"ดี! ดีมาก!"
เซียวชิงเฟิงจ้องหลิงเฟิงอย่างดุดัน "งั้นก็ให้เจ้ามีชีวิตอยู่ต่อไปอีกสิบวัน! อีกสิบวัน เจ้าจะได้รู้ว่าเจ้าไปยั่วโมโหคู่ต่อสู้ที่น่ากลัวขนาดไหน!"
พูดจบ เซียวชิงเฟิงก็เดินจากไปพร้อมกับศิษย์คนนั้น เพราะเจ้าสำนักเรียกตัว จำเป็นต้องไป
หลังจากเซียวชิงเฟิงจากไป หลิงเฟิงกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยักไหล่แล้วเดินจากไป
สำหรับเขาแล้ว ตอนนี้เซียวชิงเฟิงอาจจะเป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง แต่อีกสิบวันข้างหน้า อาจจะไม่แน่เสียแล้ว
...
ไม่นาน การท้าประลองระหว่างเซียวชิงเฟิงกับหลิงเฟิง ก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งสำนักเวินเซียน
ชื่อเสียงของหลิงเฟิง ถือว่าโด่งดังที่สุดในช่วงเวลานี้
เริ่มจากที่ยอดเขาไม้ไผ่อันต่ำต้อย กลับสามารถอยู่รอดมาได้ จากนั้นก็ยังลงมือสั่งสอนสือไท่หลงอย่างรุนแรง ทำให้เขาต้องเสียตาไปข้างหนึ่ง
แล้วยังแสดงป้ายผู้นำสำนักออกมา แม้แต่ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์หอก็ต้องยอมถอยและอดทน
ตอนนี้ ข่าวก่อนหน้านี้ยังไม่ทันจะเงียบหาย ก็มีข่าวว่าเขาได้ท้าประลองชีวิตกับอัจฉริยะอย่างเซียวชิงเฟิงในอีกสิบวัน!
หากไม่ใช่เพราะหลิงเฟิงเป็นศิษย์ของยอดเขาไม้ไผ่ บางทีเขาอาจจะกลายเป็นตำนานที่ศิษย์ในต่างยกย่องสรรเสริญ
น่าเสียดาย ที่เขาดันเป็นศิษย์ของตวนมู่ ชิงซาน ผู้ที่สังหารเจ้าสำนักคนก่อน
หลิงเฟิงไม่รู้ว่าตัวเองมีชื่อเสียงมากแค่ไหน และก็ไม่สนใจเรื่องพวกนี้
ตอนนี้ เขากลับมาที่กระท่อมไม้ไผ่บนยอดเขาไม้ไผ่แล้ว เห็นตวนมู่ ชิงซานกำลังดื่มสุราอยู่ในลาน จึงรีบเข้าไปคำนับ "ขอบคุณท่านอาจารย์!"
ตอนที่อยู่ในหอตำราวิชา ถ้าไม่ใช่เพราะตวนมู่ ชิงซานส่งกระบี่ลมปราณผ่านป้ายหยกผู้นำสำนักมาช่วย เขาคงถูกผู้อาวุโสผู้พิทักษ์หอทำร้ายไปแล้ว
"ข้าบอกแล้วว่าข้าคุ้มครองเจ้าได้ ตอนนี้ไม่สงสัยแล้วใช่ไหม" ตวนมู่ ชิงซานเงยหน้าดื่มสุราอึกใหญ่ แล้วยิ้มพูด
"ฮ่าๆ ศิษย์ไม่เคยสงสัยอยู่แล้วขอรับ" หลิงเฟิงลูบจมูก พูดด้วยความไม่มั่นใจนัก
"ไอ้หนู ฮ่าๆๆ..." ตวนมู่ ชิงซานหัวเราะลั่น แล้วพูดต่อ "แม้ว่าข้าจะสามารถส่งกระบี่ลมปราณผ่านเหรียญตราเพื่อปกป้องเจ้าได้ แต่เจ้าก็ควรอยู่ใกล้ๆ ข้า ไม่เช่นนั้นพวกเขาอาจใช้วิธีเลวร้ายมาจัดการเจ้าก็ได้"
"ศิษย์เข้าใจแล้ว" หลิงเฟิงพยักหน้า แล้วพูดต่อ "อีกอย่างท่านอาจารย์ ศิษย์ได้เลือกสมุนไพรมากมายจากศาลตันเย่า และคิดตำรับยาใหม่ขึ้นมา น่าจะช่วยเร่งการขจัดกระบี่ลมปราณในร่างของท่านได้"
"เด็กดี ต้องรบกวนเจ้าอีกแล้ว" ตวนมู่ ชิงซานลูบหัวหลิงเฟิง ยิ้มบางๆ แต่ดูเหมือนจะนึกถึงเรื่องเศร้าบางอย่าง จึงถอนหายใจอย่างหม่นหมอง
หลิงเฟิงรู้ว่าตวนมู่ ชิงซานคงนึกถึงภรรยาและลูกสาว เขาไม่รู้จะปลอบใจอย่างไร จึงได้แต่นั่งดื่มสุราเป็นเพื่อนในลาน
...
ยามเช้า ที่หน้าผาด้านหลังยอดเขาไม้ไผ่
ทะเลเมฆไร้ที่สิ้นสุดลอยตัว สายลมพัดเอื่อยๆ หลิงเฟิงยืนถือดาบต้านลม
ตอนนี้ ดาบในมือเขาเปลี่ยนเป็นเล่มใหม่แล้ว ครั้งก่อนที่ต่อสู้กับเซียวชิงเฟิง ดาบเหล็กกล้าของเขาถูกฟันจนมีรอยบิ่นสามแห่ง ไม่ใช่เพราะวิชากระบี่ของเขาด้อยกว่า แต่เป็นเพราะคุณภาพของดาบเหล็กกล้านั้นด้อยกว่าอาวุธปีศาจในมือของเซียวชิงเฟิงมาก
สำหรับศิษย์คนโปรดคนนี้ ตวนมู่ ชิงซานก็ไม่ได้ตระหนี่ เมื่อเห็นดาบของหลิงเฟิงเสียหาย ก็มอบอาวุธปีศาจระดับต่ำให้เขาทันที ชื่อว่า "ดาบจันทรา"
หลังจากฝึกวิชาดาบดาวตกไปหลายรอบ หลิงเฟิงก็หยิบตำราลับสามเล่มออกมาจากอก
เขาได้ตำราทักษะการเคลื่อนไหว "ก้าวแสงเร็ว" มาจากหอตำราวิชา แม้ว่าก่อนหน้านี้จะใช้ดวงตาแห่งสวรรค์คัดลอก "ก้าวติดตามเมฆ" มาแล้ว แต่วิชานี้เป็นวิชาที่ศิษย์ทั่วไป แม้แต่ศิษย์ภายนอกก็สามารถฝึกได้ ก้าวแสงเร็วนั้นสูงส่งกว่ามาก
ตำราวิชาฝึกร่างกาย "กายหิน" ตวนมู่ ชิงซานเคยบอกว่า "สูตรฝึกหายใจถามเซียน" ก็เพียงพอแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่ได้เลือกวิชาควบคุมลมปราณมากมายเหล่านั้น แต่เลือกตำราวิชาฝึกร่างกายแทน
เมื่อคืนหลังจากเปิดดวงตาแห่งมนุษย์ใช้เวลาสามสิบลมหายใจแล้ว เขาก็เริ่มฝึกวิชาจากตำรากายหิน การฝึกร่างกายนั้นต่างจากศิลปะการต่อสู้ทั่วไป ไม่มีทางลัด อย่างแรกคือการฝึกฝนตัวเอง อย่างที่สองคือการแช่ยาชำระร่างกาย
กายหินไม่ใช่วิชาที่สูงส่งอะไร ดังนั้นสมุนไพรที่ต้องการก็ไม่ได้หายาก ในสวนสมุนไพรของตวนมู่ ชิงซานก็มีทั้งหมด ต่อจากนี้ก็เป็นเรื่องของเวลา กายหินก็จะฝึกสำเร็จ
อีกเล่มหนึ่งคือ "หมัดมังกรทะเลทั้งเก้า" แต่ได้แลกเปลี่ยนครึ่งหลังของคัมภีร์ที่แตกหักกับเซียวชิงเฟิงไปแล้ว
หลิงเฟิงครุ่นคิดสักครู่ ไม่รีบร้อนที่จะฝึก "หมัดมังกรทะเลทั้งเก้า" แต่เปิดตำราลับ "ก้าวแสงเร็ว" ขึ้นมา
อาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้เคยเป็นผู้รักษา หลิงเฟิงจึงไม่ชอบปะทะกับผู้อื่นโดยตรง ถ้าสามารถใช้ทักษะการเคลื่อนไหวหลบการโจมตีของฝ่ายตรงข้ามได้ โดยที่ตัวเองสามารถโจมตีถูกคนอื่น แต่ฝ่ายตรงข้ามไม่สามารถโจมตีถูกตัวเอง นั่นจะไม่น่าสนใจหรอกหรือ?
"ลายพระเจ้าสวรรค์อันดับหนึ่ง รวมตัว!"
ดวงตาขวารู้สึกร้อนเล็กน้อย อักขระศักดิ์สิทธิ์รวมตัว หลิงเฟิงราวกับเห็นภาพในตำราเคลื่อนไหวได้เอง
การ "เคลื่อนไหว" นี้ แม้จะด้อยกว่าการที่มีคนจริงๆ มาสาธิตให้ดูมาก แต่เมื่อเปิดดวงตาแห่งสวรรค์ หลิงเฟิงก็รู้สึกว่าประสาทสัมผัสทั้งหมดแหลมคม ความคิดรวดเร็ว ข้อมูลทั้งหมดในสมองชัดเจนอย่างยิ่ง
ภาพเหล่านั้นเข้าสู่สมอง เขาก็เริ่มจำลองกระบวนการฝึกในมิติจิตสำนึก
ทำเช่นนี้หลายครั้ง ในที่สุดหลิงเฟิงก็เริ่มฝึกทักษะการเคลื่อนไหวก้าวติดตามเมฆ
ครั้งแรก เขาทำได้อย่างราบรื่น แม้จะยังขาดความชำนาญ แต่ก็ไม่ยากที่จะเชี่ยวชาญด้วยการฝึกฝนต่อไป
นี่คือความมหัศจรรย์ของดวงตาแห่งสวรรค์ ศิษย์ทั่วไปฝึกก้าวติดตามเมฆ ใช้เวลาหนึ่งเดือนจึงจะเริ่มต้นได้ก็นับว่าไม่เลว แต่หลิงเฟิงเพียงดูตำราลับไม่กี่ครั้งก็เริ่มต้นได้แล้ว


## บทที่ 20 คืนพระจันทร์เต็มดวง!

ไม่นานนัก หลิงเฟิงฝึกฝนทักษะการเคลื่อนไหวก้าวแสงเร็วจนชำนาญ จึงเปิดตำราลับหมัดมังกรทะเลทั้งเก้า
ครู่หนึ่งผ่านไป หลิงเฟิงอ่านเนื้อหาในตำราที่ไม่สมบูรณ์จนจบ ค่อยๆ หลับตาลง ขจัดความคิดฟุ้งซ่าน
เนื่องจากตำราเพลงหมัดมีความไม่สมบูรณ์ การทำความเข้าใจจึงยากกว่าก้าวแสงเร็วมาก
หลิงเฟิงรวบรวมลายพระเจ้าสวรรค์อันดับหนึ่ง ยกระดับความเข้าใจถึงขีดสุด ค่อยๆ เข้าสู่สภาวะการเข้าสมาธิ
เวลาผ่านไปนาน หลิงเฟิงลืมตาขึ้น ในดวงตาเป็นประกายแวววาว
ฉิว!
เห็นเขาลุกขึ้นยืน สองหมัดเคลื่อนไหว ลมพัดฝุ่นฟุ้ง แสดงท่าหมัดมังกรทะเลทั้งเก้าออกมาทีละท่า
ท่าที่หนึ่ง พระจันทร์ใหม่เหนือทะเลลึก!
ท่าที่สอง พระจันทร์ทะเลแขวนฟ้า!
ท่าที่สาม แม่น้ำใหญ่กับคลื่น!
...
ท่าที่แปด ทะเลหาญืงยาวไม่หยุด!
หมัดแหลมกวาดไป รอบกายเกิดลมกางฟงพัดกระหน่ำ ปลดปล่อยจิตสังหารอันรุนแรง ก่อตัวเป็นแสงหมัดมหึมา ฉีกลมพายุ ถล่มออกไป ด้วยท่วงท่าอันยิ่งใหญ่ราวกับกวาดล้างพันจั้งและทำลายพันลี้
"ยังเหลือท่าสังหารที่เก้า มังกรเจียวครอบครองทะเล ยากจะเข้าใจได้"
หลิงเฟิงเก็บหมัดยืนนิ่ง ค่อยๆ ระบายลมหายใจขุ่น แปดท่าแรกของเพลงหมัด เขาได้ฟื้นฟูสำเร็จแล้ว เหลือเพียงท่าสุดท้าย ยังต้องขบคิดอีกสักพัก
แต่ยังมีเวลาอีกเก้าวัน หลิงเฟิงจึงไม่รีบร้อน
"เพียงแค่ฝึกซ้อมแปดท่าของหมัดมังกรทะเลทั้งเก้าครั้งเดียว ก็ใช้พลังชีวิตไปเกือบครึ่ง ดูท่าเพลงหมัดชุดนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ"
หลิงเฟิงนั่งขัดสมาธิอีกครั้ง ขจัดความคิดฟุ้งซ่าน ฝึกสูตรฝึกหายใจถามเซียน รอจนฟื้นฟูพลังชีวิตแล้ว จึงฝึกฝนเพลงหมัดและทักษะการเคลื่อนไหวต่อ
ทำเช่นนี้ซ้ำไปซ้ำมา จนกระทั่งค่ำ เมฆและทะเลมืดครึ้ม ดาวเต็มท้องฟ้า เขาจึงกลับไปที่กระท่อมไม้ไผ่ เตรียมรวบรวมลายพระเจ้ามนุษย์ เพื่อยกระดับการฝึกฝน
พระจันทร์อยู่กลางฟ้า ดวงจันทร์เต็มดวง ลอยสูงอยู่บนขอบฟ้า
หลิงเฟิงเพิ่งกลับมาถึงกระท่อมไม้ไผ่ ก็พบว่าตวนมู่ ชิงซานนั่งขัดสมาธิอยู่ในลาน รอบกายมีพลังชั่วร้ายสีเขียวหม่นล้อมรอบ บนใบหน้าก็มีไอสีเขียวลอยวน
เห็นเขาขมวดคิ้วแน่น ราวกับกำลังทนความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส
หลิงเฟิงเงยหน้าขึ้นมอง จึงพบว่าคืนนี้เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง
ในยามพระจันทร์เต็มดวง พลังหยินในฟ้าดินหนักที่สุด ตวนมู่ ชิงซานต้านทานกระบี่ลมปราณในร่างมาหลายปี บาดแผลภายในกัดกร่อนอวัยวะภายใน ในร่างกายสะสมพลังแห่งความเย็นหยินไว้นานแล้ว ยามที่พลังหยินแรงที่สุด ก็เป็นเวลาที่พลังเย็นระเบิดออกมา
"บ้าจริง ฝึกฝนจนเพลิน ถึงได้ลืมไป" หลิงเฟิงรีบกระโจนไปที่ข้างกายตวนมู่ ชิงซาน สองมือเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว หยิบเข็มทองออกมาจากอกเสื้อหนึ่งแถว ปักลงบนแผ่นหลังของตวนมู่ ชิงซานสิบสองเล่ม จึงกดพลังแห่งความเย็นหยินนั้นไว้ได้อย่างยากเย็น
"อาจารย์ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?" หลิงเฟิงพยุงตวนมู่ ชิงซาน ถามด้วยความห่วงใย
"ฮ่ะๆ โรคเก่าน่ะ นึกว่าช่วงนี้กินยาที่เจ้าปรุงให้ คงไม่กำเริบแล้ว คิดไม่ถึงว่า..." เหงื่อเย็นผุดซึมบนหน้าผากของตวนมู่ ชิงซาน
หลิงเฟิงพยุงตวนมู่ ชิงซาน พาเข้าไปในกระท่อมไม้ไผ่ หาเบาะมารองให้นั่ง จับชีพจรครู่หนึ่ง จึงพูดเสียงหนักแน่นว่า "อาจารย์ ก่อนหน้านี้ศิษย์มองโลกในแง่ดีเกินไป คิดไม่ถึงว่าบาดแผลภายในของท่านร้ายแรงถึงเพียงนี้"
หลิงเฟิงขมวดคิ้ว พูดช้าๆ ว่า "เดิมทีศิษย์คิดว่าอาศัยตำรายาของศิษย์ ประกอบกับการฝังเข็มให้ท่านทุกเดือน ก็จะสามารถกำจัดบาดแผลภายในนั้นได้หมด แต่บาดแผลภายในกลับจะระเบิดพลังเย็นออกมาในคืนพระจันทร์เต็มดวง และสะสมพลังใหม่ วนเวียนเช่นนี้ ต่อให้วิชาการเข็มของศิษย์เก่งกาจแค่ไหน ก็ไม่มีทางกำจัดบาดแผลภายในนั้นได้จนหมด"
ตวนมู่ ชิงซาน ส่ายหน้าพร้อมยิ้มขมขื่น "ข้าไม่ได้หวังอะไรมากมายแล้ว ยาของเจ้าช่วยให้ข้ามีชีวิตอยู่ได้อีกสักสองสามปีก็พอแล้ว"
"อาจารย์วางใจได้ ข้ามีวิธีรักษาพิษเย็นนี้" หลิงเฟิงรีบกล่าว "เพียงแค่หาดอกจันทร์ลี้มาก็จะสามารถควบคุมพิษเย็นในร่างท่านได้ ถ้าพิษเย็นไม่กำเริบเป็นเวลาหลายเดือน รอให้บาดแผลในบ้านพลังลมปราณหายดี พิษเย็นธรรมดาแค่นี้ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับข้า"
"ดอกจันทร์ลี้?" ตวนมู่ ชิงซาน ขมวดคิ้วครุ่นคิดครู่หนึ่ง ดวงตาพลันเป็นประกาย "ดอกไม้ชนิดนี้จะบานเฉพาะคืนพระจันทร์เต็มดวงเท่านั้น จึงได้ชื่อว่าดอกจันทร์ลี้ ข้านึกออกแล้ว บนหน้าผาด้านหลังยอดเขาเซิ่งฉุนมีดอกไม้วิเศษชนิดนี้"
"หลังยอดเขาเซิ่งฉุนหรือ?" หลิงเฟิงลูบสันจมูก คืนนี้เป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง ถ้าพลาดคืนนี้ก็ต้องรออีกหนึ่งเดือน
"ได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้!" หลิงเฟิงมองตวนมู่ ชิงซาน แล้วพูดเสียงหนักแน่น "อาจารย์ รออยู่ที่นี่นะ ข้าจะรีบกลับมา"
ตวนมู่ ชิงซาน รีบห้ามหลิงเฟิงไว้ "ไม่ได้ ตอนนี้ข้าไม่สามารถใช้ป้ายผู้นำสำนักช่วยเจ้าได้ ถ้าหาก..."
"ไม่มีถ้าหากหรอก ข้าจะระวังตัว" หลิงเฟิงยิ้มบาง ดอกจันทร์ลี้จะบานเฉพาะคืนพระจันทร์เต็มดวง นั่นหมายความว่าถ้าจะเก็บมันได้ก็ต้องไปในคืนพระจันทร์เต็มดวง และตวนมู่ ชิงซาน ก็ต้องทนทุกข์กับพิษเย็นในคืนพระจันทร์เต็มดวงด้วย
เช่นนี้ไม่ว่าจะอย่างไร ตนก็ต้องเสี่ยงลองดูสักครั้ง
ตวนมู่ ชิงซาน รู้สึกซาบซึ้งใจ มองหลิงเฟิงลึกซึ้ง จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ รีบเปิดแหวนเก็บของ แสงวาบ มีปีกสีฟ้าอ่อนบินออกมาลอยอยู่ตรงหน้าหลิงเฟิง
"ระดับการฝึกฝนของเจ้ายังไม่พอที่จะใช้พลังชี่เปลี่ยนเป็นปีก สมบัติวิเศษคู่นี้ชื่อว่าปีกแสงแสนสะอาด สามารถพาเจ้าบินได้ ใช้พลังชีวิตน้อยกว่าพลังชี่เปลี่ยนเป็นปีกมาก และยังเร็วกว่าด้วย"
ตวนมู่ ชิงซาน บอกวิธีกระตุ้นปีกแสงแสนสะอาดให้หลิงเฟิง แล้วกัดฟันพูด "ระวังตัวให้มากๆ เจ้าเป็นความหวังสุดท้ายของข้าแล้ว!"
"อาจารย์วางใจได้!" หลิงเฟิงพยักหน้าหนักแน่น
ตนยังต้องมีชีวิตอยู่เพื่อไปเรียกร้องตำราฝังเข็มไท่เซวียนครึ่งหลังคืนจากตระกูลเยี่ยนในนครตะวันออก และไขปริศนาชาติกำเนิดของตน ไม่ว่าอย่างไรก็ตายไม่ได้!
"งั้นข้าไปละ"
หลิงเฟิงจับปีกแสง หมุนตัววิ่งออกจากกระท่อมไม้ไผ่ ใช้พลังชีวิตเข้าสู่ปีกตามที่ตวนมู่ ชิงซานบอก
เห็นปีกทั้งสองกระพือเอง บินมาติดหลัง ราวกับงอกออกมาจากร่าง ปีกกระพือรวดเร็ว พาหลิงเฟิงลอยขึ้นสู่อากาศ
"บินได้จริงๆ ด้วย!" หลิงเฟิงดีใจ แล้วมองไปทางยอดเขาเซิ่งฉุน บินไป
ยามดึกสงัด ศิษย์นิกายศิลปะการต่อสู้ล้วนฝึกลมปราณในห้องตอนกลางคืน จึงแทบไม่มีใครออกมาเดินข้างนอก
นี่เป็นโอกาสดีของหลิงเฟิง อาศัยความมืด บินไปถึงหลังยอดเขาเซิ่งฉุน
แสงสีฟ้าของปีกแสงแสนสะอาดอ่อนมาก ในความมืดดูเหมือนหิ่งห้อย ไม่ดึงดูดความสนใจของผู้อื่น
หลิงเฟิงบินถึงยอดเขาเซิ่งฉุนด้านหลัง แล้วกระโดดลงไป
ร่างร่วงลงอย่างรวดเร็ว สายตาของเขากวาดมองตามหน้าผา มองหาร่องรอยของดอกจันทร์ลี้
ปีกด้านหลังกระพือไม่หยุด ร่างของเขาลอยนิ่งในอากาศ ทุกซอกทุกมุมของหน้าผาเขาไม่กล้าพลาด ค้นหาอย่างละเอียด
ทันใดนั้น หมอกก้อนใหญ่ปรากฏ หลิงเฟิงกระพือปีกฝ่าหมอก ค้นหาอยู่ราวครึ่งชั่วยาม
"หืม?"
ดวงตาหลิงเฟิงเป็นประกาย ในหมอกเบื้องหน้ามีแสงอ่อนๆ คล้ายแสงจันทร์ นั่นคือแสงที่ดอกจันทร์ลี้ส่องออกมา!
"เจอแล้ว!"
หลิงเฟิงดีใจ ปีกด้านหลังกระพือแรง บินไปหาดอกจันทร์ลี้ เห็นในรอยแยกของหน้าผามีดอกไม้สีขาวนวลดอกเล็กๆ บานอยู่ รอบๆ มีแสงนวลละมุน ส่งหมอกบางๆ ออกมา
"นี่แหละ!" หลิงเฟิงกลั้นหายใจ ยื่นมือจะเด็ดดอกจันทร์ลี้


## บทที่ 21 เหวินถิงกวง!

ในขณะที่ดอกจันทร์ลี้อยู่ในระยะเอื้อมมือ จู่ๆ ก็มีสายลมแรงพุ่งมาจากด้านหลัง
หลิงเฟิงรีบหลบไปด้านข้าง แล้วจึงพบว่าพลังลมปราณเมื่อครู่ไม่ได้พุ่งเป้ามาที่เขา แต่กลับกลายเป็นแรงดูดที่ดึงดอกจันทร์ลี้ลอยไป
"ใครน่ะ!"
หลิงเฟิงตาสั่น ใจเต้นรัว หันกลับไปมองเห็นชายชราสวมเสื้อคลุมสีเขียว มีเคราแพะ ลอยนิ่งอยู่เบื้องหลังตน
ดูจากเสื้อผ้าที่สวมใส่ ดูเหมือนไม่ใช่คนของสำนักเวินเซียน
"ขอถามท่านผู้อาวุโสว่าท่านคือใคร เหตุใดจึงแย่งชิงดอกจันทร์ลี้ของข้า?"
หลิงเฟิงขมวดคิ้ว กัดฟันพูด
"อะไรกันที่ว่าเป็นดอกจันทร์ลี้ของเจ้า สมบัติเทียนไฉนั้น ใครมาก่อนได้ก่อน" ชายชราเสื้อเขียวหรี่ตายิ้ม "ข้าแก่แล้วไม่อยากให้ใครว่าเอาเปรียบเด็ก เลยคิดจะชดเชยให้เจ้าด้วยเหรียญคริสตัลสักหน่อย"
ชายชราเสื้อเขียวล้วงถุงใบหนึ่งจากแหวนกักเก็บพลัง โยนให้หลิงเฟิง "ไอ้หนู รับไว้เถอะ เหรียญคริสตัลในนี้พอซื้อดอกจันทร์ลี้ได้ถึงสองดอก ดอกนี้ข้ามีประโยชน์ต้องใช้ ให้เจ้าไม่ได้หรอก!"
พูดจบ ชายชราเสื้อเขียวสะบัดแขนเสื้อ หมุนตัวจะจากไป
"ท่านผู้อาวุโสโปรดรอก่อน!"
หลิงเฟิงรีบเรียกชายชราเสื้อเขียวไว้ เหรียญคริสตัลนั้นดีแต่อาการบาดเจ็บของตวนมู่ ชิงซานรอไม่ได้
บาดแผลภายในของเขาได้ลุกลามเข้าสู่อวัยวะภายในแล้ว ยิ่งปล่อยไว้นานเดือน ก็ยิ่งเสี่ยงมากขึ้นเดือน อาจส่งผลกระทบต่อแผนการรักษาทั้งหมดด้วยซ้ำ
อย่าว่าแต่ตวนมู่ ชิงซานเป็นอาจารย์ของตนเลย แม้แต่คนไข้ธรรมดาทั่วไป หลิงเฟิงก็ไม่อาจปล่อยให้ยาวิเศษที่จะรักษาโรคได้หลุดลอยไปต่อหน้าต่อตา
"อะไรกัน ยังว่าน้อยอีกหรือ?"
ชายชราเสื้อเขียวอารมณ์ดีผิดปกติ ไม่โกรธเคือง เพียงพูดเรียบๆ ว่า "ข้าบอกแล้วว่าดอกจันทร์ลี้นี้ข้ายังมีประโยชน์อื่นต้องใช้ แม้จะดูเหมือนรังแกเด็กอยู่บ้าง แต่ก็ชดเชยด้วยเหรียญคริสตัลแล้ว เจ้ายังจะเอาอะไรอีก? หรือคิดว่าข้าไม่มีอารมณ์จริงๆ?"
"ไม่ใช่ ผู้น้อยไม่ได้หมายความเช่นนั้น" หลิงเฟิงรีบส่ายหน้า "แต่ท่านผู้อาวุโส หากดอกจันทร์ลี้นี้เกี่ยวพันถึงชีวิตญาติผู้หนึ่งของผู้น้อย ท่านคิดว่า ผู้น้อยควรจะยอมสละชีวิตญาติผู้นั้นเพื่อแลกกับถุงเหรียญคริสตัลหรือ?"
"เรื่องนี้นะ..." ชายชราลูบเครา "ตามหลักการแล้วก็ไม่ควร"
"นั่นไงล่ะ ในเมื่อท่านผู้อาวุโสเข้าใจความลำบากของผู้น้อย ก็ไม่ควรให้ผู้น้อยต้องกลายเป็นคนอกตัญญูเช่นนี้" หลิงเฟิงคืนถุงเหรียญคริสตัลให้ พูดเสียงหนักแน่น "ท่านผู้อาวุโส ข้าต้องการเพียงดอกจันทร์ลี้เท่านั้น ต่อให้ท่านเอาภูเขาทองมาวางตรงหน้า ข้าก็ยังคงพูดเช่นเดิม"
"เจ้าหนูนี่ มีความกตัญญูอยู่บ้าง" ชายชราพยักหน้า กลับคืนดอกจันทร์ลี้ให้หลิงเฟิงจริงๆ พูดอย่างเบื่อหน่าย "ช่างเถอะ ถึงอย่างไรผลของดอกจันทร์ลี้ก็แค่ดีกว่าไม่มีอะไรเลย ข้าเห็นเจ้าหนูเข้าตา จึงคืนดอกนี้ให้"
"ขอบคุณท่านผู้อาวุโสมาก!" หลิงเฟิงโค้งคำนับชายชรา รู้สึกซาบซึ้งใจยิ่ง
"ไม่ต้องหรอก" ชายชราบ่นพึมพำ "เสียเที่ยวเปล่า ช่างอัปมงคลจริง!"
พูดจบก็หมุนตัวจากไป
"พี่ชาย รอก่อน!" หลิงเฟิงรีบร้องเรียกไว้อีกครั้ง
"เฮ้อ เจ้าหนูนี่จะไม่เลิกรากันสักทีหรือไง!" ชายชราในชุดคลุมสีเขียวกลอกตาพลางกล่าวอย่างรำคาญ
หลิงเฟิงโบกมือ กัดฟันพูดว่า "ข้าไม่มีเจตนาอื่นใด เพียงแต่พี่ชายยินดีคืนดอกจันทร์ลี้ให้ ข้าก็ควรตอบแทนบุญคุณสักเล็กน้อย พี่ชายบอกว่าท่านก็ต้องการดอกจันทร์ลี้ ตามที่ข้าทราบ ดอกจันทร์ลี้มักใช้เป็นตัวทำละลายในการหลอมเม็ดยา หรือใช้ระงับพิษภายใน น้องรู้จักยาวิเศษอีกหลายชนิดที่สามารถใช้แทนดอกจันทร์ลี้ได้ ด้วยฐานะของพี่ชาย น่าจะหาซื้อได้จากร้านค้า"
"โอ้?" ดวงตาของชายชราเต้นเล็กน้อย มองหลิงเฟิงด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป "เจ้าเชี่ยวชาญวิชาแพทย์ด้วยหรือ?"
"พอรู้บ้างเล็กน้อย" หลิงเฟิงยิ้มตอบอย่างถ่อมตัว
"ไม่ๆๆ..." ชายชราจ้องมองหลิงเฟิง ลูบคางแล้วหัวเราะ "ฮ่าๆ ช่างไม่น่าเชื่อจริงๆ! ในสำนักเวินเซียนเล็กๆ แห่งนี้ กลับซ่อน 'ผู้มีความสามารถ' อย่างเจ้าไว้!"
หลิงเฟิงหน้าดำทะมึน มุมปากกระตุกเล็กน้อยพลางกล่าว "พี่ชายชมเกินไปแล้ว!"
"ข้าไม่เคยชมเกินจริง!" ชายชรานั้นตบไหล่หลิงเฟิง ยิ้มกว้างพูดว่า "แม้แต่พวกหมอสายเซียนที่อยู่ข้าง...เอ่อ เจ้านายของข้า ก็ยังไม่รู้ว่ามียาวิเศษชนิดใดที่สามารถทดแทนฤทธิ์ของดอกจันทร์ลี้ได้ แต่เจ้าหนูเจ้ากลับรู้ถึงหลายชนิด! วิชาแพทย์ของเจ้า ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว"
หลิงเฟิงลูบจมูก "ดังนั้น พี่ชายต้องการให้ข้าช่วยอะไรหรือ?"
"ก็มีเรื่องหนึ่งที่อยากให้เจ้าลองดู" ชายชราในชุดเขียวหรี่ตาพูดเบาๆ "ข้าคือเหวินถิงกวง เจ้าหนู เจ้าชื่ออะไร?"
"น้องชื่อหลิงเฟิงขอรับ!"
"หลิงเฟิงสินะ" เหวินถิงกวงลูบเคราพลางพูดช้าๆ "เจ้าหนู ตอนนี้ข้ายังมีธุระต้องทำ แต่อีกสองเดือนข้าจะกลับมา ตอนนั้นหวังว่าเจ้าจะไปกับข้าสักครั้ง ช่วยรักษาบุคคลสำคัญผู้หนึ่ง"
"บุคคลสำคัญ?" หลิงเฟิงขมวดคิ้ว ในใจคิดว่าอีกสองเดือน อาการบาดเจ็บของตวนมู่ ชิงซาน ก็น่าจะรักษาหายดีแล้ว การไปกับชายชราผู้นี้สักครั้ง ก็คงไม่เป็นไร
"ได้ น้องตกลง!" หลิงเฟิงพยักหน้าตอบ
"ดี เจ้าหนูช่างกล้าหาญ ไม่ถามด้วยซ้ำว่าข้าจะพาไปที่ไหน ก็กล้ารับปากเสียแล้ว ถ้าเป็นถ้ำมังกรและรังเสือ เจ้าก็จะไปกับข้าหรือ?" เหวินถิงกวงหรี่ตายิ้มถาม
"เมื่อน้องรับปากแล้ว ถ้ำมังกรและรังเสือ ภูเขาดาบและทะเลเพลิง น้องก็จะไม่ขมวดคิ้วสักนิด!" หลิงเฟิงตอบด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
"ดี ดีมาก!"
เหวินถิงกวงหัวเราะดัง "เหวินโหมวขอตัวก่อน เจ้าหนู เจ้าระวังตัวให้ดี!"
พูดจบ เหวินถิงกวงก็หายวับไป ราวกับนกยักษ์กางปีก ร่างลอยขึ้นสู่อากาศ เพียงไม่กี่ก้าว ก็ทะยานเข้าสู่เมฆหมอก แล้วหายลับไปจากสายตาของหลิงเฟิง
"ฮึ..."
จนกระทั่งร่างของเหวินถิงกวงหายลับไปที่ขอบฟ้า หลิงเฟิงจึงถอนหายใจยาว โชคดีที่เหวินถิงกวงไม่ใช่คนชั่วร้าย มิเช่นนั้น ด้วยพลังของเขา การสังหารตนคงง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ
"ในโลกนี้มีผู้แข็งแกร่งมากมายราวกับวัวควาย สำนักเวินเซียนเล็กๆ แห่งนี้ วิสัยทัศน์ยังแคบเกินไป"
หลิงเฟิงหรี่ตา กำดอกจันทร์ลี้ในมือ ไม่รอช้าอีก มุ่งหน้าพุ่งไปยังยอดเขาไม้ไผ่


## บทที่ 22 ท่าสังหารถึงความสำเร็จขั้นสูงสุด พิชิตเซียวชิงเฟิง!

ไม่นานนัก หลิงเฟิงก็กลับมาที่กระท่อมไม้ไผ่บนยอดเขาไม้ไผ่
ด้วยดอกจันทร์ลี้ที่ช่วยกดทับพลังกระบี่ในบ้านพลังลมปราณของตวนมู่ ชิงซาน ประกอบกับเทคนิคฝังเข็มไท่เซวียนของหลิงเฟิง หลังจากใช้เวลาเกือบทั้งคืน ในที่สุดก็สามารถควบคุมอาการป่วยของตวนมู่ ชิงซานให้คงที่ได้
หลิงเฟิงไม่คาดคิดว่าพลังกระบี่ของอดีตเจ้าสำนักเวินเซียนจะน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ จึงทำให้เขาประเมินผิดพลาดครั้งแล้วครั้งเล่า
นี่ไม่ได้หมายความว่าวิชาแพทย์ของหลิงเฟิงไม่เชี่ยวชาญ แต่เป็นเพราะไม่เคยสัมผัสถึงระดับนั้นมาก่อน จึงไม่เข้าใจการเปลี่ยนแปลงภายในอย่างถ่องแท้
ดังนั้นจึงกล่าวได้ว่า หมอสายเซียนที่ต้องการรักษาผู้ป่วย การมีแค่วิชาแพทย์อย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอ
หลังจากพาตวนมู่ ชิงซานกลับห้องพักผ่อนแล้ว หลิงเฟิงจึงได้มีเวลาว่าง กลับมาที่ห้องของตัวเอง เปิดดวงตาแห่งมนุษย์ แล้วฝึกฝนต่อ
หลังจากเลื่อนขั้นสู่ขั้นรวมพลังเซียนสี่ เวลาในการรวมลายพระเจ้ามนุษย์ที่หนึ่งเพิ่มขึ้นประมาณสามลมหายใจ จากเดิมสามสิบลมหายใจ กลายเป็นสามสิบสามลมหายใจ
แม้จะเป็นเพียงสามลมหายใจ แต่ก็เทียบเท่ากับผลลัพธ์จากการฝึกฝนอย่างหนักสามวันโดยไม่เปิดดวงตาแห่งมนุษย์แล้ว
...
เวลาหนึ่งคืนผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หลิงเฟิงทำเหมือนเช่นทุกวัน เก็บน้ำค้างดอกหินไขกระดูกให้ตวนมู่ ชิงซานแล้ว ก็ไปฝึกศิลปะการต่อสู้ที่หลังเขา
วิชาดาบดาวตก ห้าสิบรอบ!
ก้าวแสงเร็ว ห้าสิบรอบ!
หมัดมังกรทะเลทั้งเก้าแปดท่าแรก ห้าสิบรอบ!
หลังจากทำทั้งหมดนี้เสร็จ หลิงเฟิงก็เริ่มศึกษาท่าที่เก้าจากตำราหมัดสยบมหาสมุทรเก้าชั้นฉบับคัดย่อ
หมัดมังกรทะเลทั้งเก้าท่าที่เก้า มีชื่อว่ามังกรเจียวครอบครองทะเล
วันแรก หลิงเฟิงเข้าใจความลึกซึ้งสามส่วน ไม่รีบร้อนฝึกฝน
วันที่สาม หลิงเฟิงเข้าใจแก่นแท้สิบส่วน เริ่มฝึกฝนด้วยดาบ
วันที่เจ็ด ก็คือวันนี้!
หลิงเฟิงนั่งสมาธิบนหน้าผาชัน พลันลืมตาขึ้น
"มังกรเจียวครอบครองทะเล!"
หลิงเฟิงคำรามเบาๆ ร่างกายพุ่งทะยานขึ้นดุจเสือดุ หมัดทั้งสองพัดโบก พลังลมปราณสั่นสะเทือนทั้งแปดทิศ
ในชั่วพริบตา โดยมีตัวเองเป็นศูนย์กลาง สองขาก้าวข้ามไขว้หมุนตัว ทั้งร่างลอยขึ้นราวกับมังกรเจียว พลังลมปราณน่าสะพรึงกลัวพุ่งออกมาจากทั่วร่าง
ฉึ่ง ฉึ่ง ฉึ่ง!
กางชี่ม้วนตัว หมัดแหลมสีเขียวหลายสาย ยาวราวเจ็ดนิ้ว ดุจจันทร์เสี้ยวฉีกผ่านความว่างเปล่า พุ่งออกไป เร็วจนตาแทบมองไม่ทัน ชั่วพริบตาก็พุ่งไปไกลร้อยก้าว!
โครม โครม โครม!
แรงหมัดซัดเข้าสู่หินผาแข็ง หมัดแหลมเจ็ดแปดสายรวมตัวเป็นจุดเดียว ซัดกระหน่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า เศษหินกระเด็น
เมื่อหมัดแหลมสลายไป ทิ้งรอยแยกแปดรอยลึกกว่าเจ็ดนิ้วไว้ ราวกับกรงเล็บสัตว์ร้ายขยุ้ม พลังน่าตะลึง
ต้องรู้ว่า หลิงเฟิงเพียงแค่อยู่ในขั้นรวมพลังเซียนสี่ แต่สามารถซัดหมัดไปไกลร้อยก้าวด้วยพลังมหาศาลเช่นนี้ เรียกได้ว่าเหนือธรรมชาติแล้ว
"ในที่สุดก็ฝึกจนสำเร็จขั้นสูงสุดแล้ว!"
หลิงเฟิงถอนหายใจ รู้สึกว่าร่างกายอ่อนแรงไปหมด
ดูเหมือนว่าท่าสังหาร "มังกรเจียวครอบครองทะเล" นี้ ด้วยระดับพลังชีวิตในตอนนี้ของเขา อย่างมากก็ใช้ได้แค่สองสามครั้ง พลังชีวิตก็จะหมดเกลี้ยง
การนัดประลองกับ "อัจฉริยะประตูใน" ในอีกสิบวัน เหลือเวลาอีกแค่สองวัน!
หลิงเฟิงยืดตัวตรง จ้องมองทะเลเมฆเบื้องหน้า ในใจพลันเกิดความรู้สึกองอาจ
ดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์ ทำให้ตนกลายเป็นอัจฉริยะแห่งวิถีแห่งนักรบ ตนไม่อาจปล่อยให้พรสวรรค์เช่นนี้สูญเปล่า ไม่เพียงต้องกลายเป็นยอดฝีมือที่ยืนหยัดใต้หล้า ยังต้องชิงคัมภีร์หมอของปู่กลับคืนมา และฟื้นฟูเกียรติภูมิของสายตระกูลหมอเซียนหลิงหานหยางด้วย!
...
สองวันต่อมา แท่นประลองชีวิต
นี่คือสถานที่ที่หลิงเฟิงและเซียวชิงเฟิงจะทำการประลองชีวิต
แม้หลิงเฟิงและเซียวชิงเฟิงยังไม่มาถึง แต่รอบๆ ก็มีศิษย์ในมากมายมารวมตัวกัน แม้แต่เจ้าหน้าที่และผู้จัดการบางคนก็แอบหาเวลามาดูการประลองนี้
ไม่ต้องพูดถึงเซียวชิงเฟิง ตั้งแต่เข้ามาเป็นศิษย์ใน เขาก็เป็นอัจฉริยะที่ทุกคนจับตามอง เป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ!
ส่วนหลิงเฟิง ดูเหมือนเขาจะไม่ใช่คนธรรมดา การที่เข้าร่วมสายยอดเขาไม้ไผ่แล้วยังอยู่ในฐานะศิษย์ในได้นานขนาดนี้ ถือว่าสร้างสถิติใหม่แล้ว
ในที่สุด จากทิศทางของยอดเขาไม้ไผ่ มีร่างเดียวดายค่อยๆ เดินมา ที่เอวมีดาบยาวเหน็บอยู่ นั่นคือหลิงเฟิง
สิบวันนี้ นอกจากคืนที่ไปเก็บดอกจันทร์ลี้ เขาไม่ได้ก้าวออกจากยอดเขาไม้ไผ่แม้แต่ก้าวเดียว
"นั่นหลิงเฟิงมาแล้ว!"
"ฮึ! ไอ้หมอนี่หลบหน้าไปสิบวัน คงจะหลบไปศึกษาตำราเพลงหมัด ช่างไร้เดียงสาจริงๆ ยังคิดว่าตัวเองจะชนะพี่เซียวได้!"
"ฉันว่าเขาไม่มีทางชนะหรอก พี่เซียวเป็นถึงขนาดไหน แล้วเขาเป็นอะไร! แค่ขยะที่ถูกโยนไปอยู่ยอดเขาไม้ไผ่เท่านั้น"
เหล่าศิษย์พากันวิพากษ์วิจารณ์
ในที่สุด ท่ามกลางสายตาที่รอคอย เซียวชิงเฟิงก็ปรากฏตัวอย่างสง่างาม เย็นชา และทรงอำนาจ
พลังของเขาเหมือนอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกชักออกจากฝัก แผ่รัศมีคมกล้า
ราวกับสายลมพัดผ่าน ร่างอันสง่างามและเย่อหยิ่งของเซียวชิงเฟิงลอยลงมาจากฟ้า!
ทั้งฉากและบรรยากาศนี้ ทำให้หลิงเฟิงดูด้อยค่าลงไปสิบกว่าเท่า!
"พี่เซียวมาแล้ว!"
"ว้าว! พี่เซียวหล่อจังเลย!"
"นี่เป็นการพนันที่ไม่ต้องลุ้นเลย พี่เซียวต้องชนะแน่นอน!"
โดยไม่สนใจคำพูดของใคร หลิงเฟิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว สายตาจับจ้องเพียงเซียวชิงเฟิงคนเดียว "เจ้ามาแล้ว!"
"เจ้ากล้ามาจริงๆ" เซียวชิงเฟิงยิ้มเย็นที่มุมปาก "ดูเหมือนเจ้าจะรอไม่ไหวที่จะตายใต้คมดาบของข้าแล้ว"
"พูดมากไป ลงมือเลย!" หลิงเฟิงสีหน้าเรียบเฉย ดูไม่ใส่ใจอะไร
"พูดใหญ่! เจ้าโจมตีก่อนเถอะ ไม่งั้นเจ้าจะไม่มีโอกาสเลย!" ดวงตาของเซียวชิงเฟิงวาบไปด้วยความโกรธ ไอ้หลิงเฟิงคนเดียว กล้าใช้ท่าทีแบบนี้พูดกับข้าด้วยหรือ?
"ดี เจ้าพูดเอง" หลิงเฟิงยิ้มบางๆ ใช้ก้าวแสงเร็วบุกเข้าใกล้ตัวเซียวชิงเฟิง
"รับหมัดของข้า!"
พลังชีวิตในร่างหลิงเฟิงพลุ่งพล่าน เท้าทั้งสองสลับกัน เหยียบพื้นทะยานขึ้นดั่งมังกรเจียว!
"นี่คือ... ท่าเริ่มของมังกรเจียวครอบครองทะเล!"
สีหน้าเซียวชิงเฟิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาเคยยืมตำราหมัดสยบมหาสมุทรเก้าชั้นมาศึกษา แต่หนึ่งเดือนก็ยังฝึกไม่สำเร็จ เมื่อเร็วๆ นี้เพิ่งมีความเข้าใจใหม่ จึงอยากจะยืมมาอ่านอีกครั้ง
แต่หลิงเฟิง เพียงสิบวันสั้นๆ กลับเข้าใจตำราหมัดนี้แล้ว?
แต่ถึงเขาจะเข้าใจสำเร็จ แล้วยังไง?
หลิงเฟิงคนนี้ แค่ขั้นรวมพลังเซียนสี่ จะแสดงพลังของหมัดนี้ได้สักแค่ไหน
แต่ในวินาทีถัดมา เซียวชิงเฟิงก็รู้ว่าตัวเองคิดผิด และผิดอย่างมหันต์
รอบกายหลิงเฟิง พลังหมัดพลุ่งพล่าน พลังหมัดสีเขียวระเบิดออกมาเป็นสาย พลังอันรุนแรงนั้นทำให้เซียวชิงเฟิงต้องตกใจ
"เป็นไปไม่ได้! ความสำเร็จขั้นสูงสุด ท่าสังหารของเขาฝึกถึงขั้นสูงสุดแล้ว!"
จิตใจเซียวชิงเฟิงสั่นสะท้าน รีบถอยหลังออกไป แต่น่าเสียดายที่เขาพลาดโอกาสหลบหลีกที่ดีที่สุดไปแล้ว
พลังหมัดกลายเป็นมังกรเจียวกดลงมา แม้แต่ทะเลก็ต้องแยกออก ถึงเซียวชิงเฟิงจะมีพลังลมปราณสูงกว่าหลิงเฟิง ก็ไม่อาจหลบพ้นได้ง่ายๆ
"เจี๋ย!"
ดาบถูกชักออก เซียวชิงเฟิงชักกระบี่ปลายคมยาวสามฉื่อออกมา ฟันออกไปหนึ่งครั้ง สะบัดพลังหมัดของหลิงเฟิงแยกออก ตัวเองก็ "ตึง ตึง ตึง" ถอยหลังไปหลายก้าว
ในทันใด สีหน้าของเซียวชิงเฟิงก็ดำเหมือนก้นหม้อ มืดมนลงอย่างสิ้นเชิง


## บทที่ 23 สังหารเพื่อแสดงอำนาจ!

"ห...หลิงเฟิงสามารถต้านทานพี่เซียวได้?"
"พระเจ้า! หรือว่าพรสวรรค์ของหลิงเฟิงจะเหนือกว่าพี่เซียวด้วย?"
ใบหน้าของเซียวชิงเฟิงร้อนผ่าว เขาจ้องหลิงเฟิงด้วยสายตาเกรี้ยวกราด ความโกรธพลุ่งพล่านในอก
"ยังไง? โกรธที่แพ้ให้กับแมลงตัวเล็กๆ อย่างข้าหรือ?"
หลิงเฟิงเผชิญหน้ากับสายตาเย็นชาและอาฆาตของเซียวชิงเฟิง พูดเรียบๆ ว่า: "คนอย่างเจ้า ยังกล้าเรียกตัวเองว่าอัจฉริยะอีกหรือ?"
"หลิงเฟิง!" เซียวชิงเฟิงกำหมัดแน่น เกือบจะกัดฟันจนแตก "เจ้าเป็นใครกัน กล้ามาวิจารณ์ข้าเซียวชิงเฟิง? เมื่อครู่ข้าแค่ประมาทเท่านั้น ถึงได้เสียเปรียบเจ้าไป! คราวนี้ข้าจะฆ่าเจ้า!"
"ยังจะมาอีกหรือ?" สายตาของหลิงเฟิงเต็มไปด้วยความเย็นชาและเย่อหยิ่ง เขาชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้วแกว่งไปมาตรงหน้า "เจ้า มีคุณสมบัติพอหรือ?"
"ฮึ่ย!"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เหล่าศิษย์โดยรอบต่างสูดหายใจเฮือก
หลิงเฟิงช่างกล้าหาญเกินไปแล้ว ถึงแม้เขาจะเข้าใจหมัดมังกรทะเลทั้งเก้า แต่เซียวชิงเฟิงเป็นใครกัน?
พลังวิเศษระดับรวมลมปราณขั้นแปด!
เขาแค่พลังวิเศษระดับรวมลมปราณขั้นสี่ คิดจะท้าทายสวรรค์หรืออย่างไร?
"เจ้าอยากตาย!" เซียวชิงเฟิงไม่เคยได้รับความอับอายเช่นนี้มาก่อน เขาสะบัดดาบยาว พุ่งเข้าใส่หลิงเฟิงราวกับเสือหิวล่าเหยื่อ
ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ ดูน่ากลัวราวกับปีศาจร้าย แม้จะอยู่ห่างออกไป เหล่าศิษย์ที่ยืนดูต่างก็ถอยหนี กลัวจะถูกลูกหลงจาก "เสือดุ" ที่โกรธจัดตัวนี้
หลิงเฟิงยืนนิ่งอย่างสงบ ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย
เขาสามารถหยิบป้ายหยกผู้นำสำนักออกมา มีตวนมู่ชิงซานคุ้มครอง แค่เซียวชิงเฟิงคนเดียว จะนับเป็นอะไร?
แต่ในช่วงนี้ เขาไม่ได้ฝึกแค่หมัดมังกรทะเลทั้งเก้าเท่านั้น วิชาดาบดาวตกของเขาก็ได้ถึงขั้นความชำนาญสมบูรณ์แล้ว
ด้วยวิชาดาบนี้ พลังของเขาก็ไม่จำเป็นต้องด้อยกว่าเซียวชิงเฟิง
"เพี้ยง!"
ดาบถูกชักออกจากฝัก ดวงตาใสแจ๋วของหลิงเฟิงสะท้อนภาพเซียวชิงเฟิงที่ดูราวกับปีศาจร้าย ร่างสีเขียวนั้นพุ่งเข้ามาใกล้ ทำให้รู้สึกหายใจไม่ออก
พูดช้าไป ทันใดนั้น!
ดาบในมือของเซียวชิงเฟิงราวกับกลายเป็นมือปีศาจ พุ่งเข้ามาอย่างดุดัน กระโจนขึ้นกลางอากาศ ฟันลงมาอย่างรุนแรง มีท่าทีราวกับจะผ่าภูเขา
ดาบนี้ เป็นท่าไม้ตายที่ทำให้เซียวชิงเฟิงมีชื่อเสียง ในอดีตเขาใช้วิชาดาบอันแข็งแกร่งและรุนแรงนี้สร้างชื่อในเหมินใน
"นั่นคือท่าฆ่าที่แข็งแกร่งที่สุดของพี่เซียว พยัคฆ์คำรามจากภูผา!"
"พลังดาบช่างน่ากลัว หลิงเฟิงจะสู้ตรงๆ หรือ?"
"เขาตายแน่ เขาต้องตายแน่นอน!"
หลิงเฟิงยังคงสีหน้าไม่เปลี่ยน แต่ในใจรู้สึกโมโหเล็กน้อย "ดาบนี้ ใช้พลังเต็มที่ ไม่เหลือที่ว่างแม้แต่น้อย ดูเหมือนจะต้องการฆ่าข้าจริงๆ!"
เมื่ออีกฝ่ายมีเจตนาฆ่า เขาก็จะไม่ปรานีเช่นกัน!
"ตาย!"
ดวงตาของหลิงเฟิงวาบขึ้นด้วยประกายเย็นชา เปิดอักขระศักดิ์สิทธิ์แรกของดวงตาแห่งสวรรค์ มองทะลุวิชาดาบของเซียวชิงเฟิงได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
ในชั่วพริบตา หลิงเฟิงหลบไปด้านข้าง แล้วตวัดดาบกลับ เฉียดผ่านใบดาบของเซียวชิงเฟิง พลังสั่นสะเทือนทำลายพลังดาบอันแข็งแกร่งของเซียวชิงเฟิง ประกายไฟกระเด็น เพียงท่าเดียวก็ทำลายท่าฆ่าของเซียวชิงเฟิงได้อย่างราบคาบ พร้อมทั้งทำให้จังหวะการเคลื่อนไหวของเซียวชิงเฟิงสับสนไปด้วย
"ถึงตาข้าแล้วสินะ!"
ด้วยพลังของดวงตาแห่งสวรรค์ หลิงเฟิงเข้าใจกระบวนท่ากระบี่และวิชาเดินของเซียวชิงเฟิงอย่างทะลุปรุโปร่ง จุดอ่อนทุกอย่างของเขาถูกเปิดเผยหมดสิ้น
ก้าวแสงเร็วถูกเร่งจนถึงขีดสุด กระบี่ของหลิงเฟิงเปลี่ยนแปลงไม่หยุดนิ่ง ราวกับมายาไร้ขีดจำกัด ประหนึ่งรู้ล่วงหน้าว่าศัตรูจะไปทางไหน ไม่ว่าเซียวชิงเฟิงจะหลบไปทางใด คมกระบี่ของเขาก็รออยู่ที่จุดนั้นเสมอ ทำให้เซียวชิงเฟิงต้องวุ่นวายรับมือ
แม้จะมีระดับการบ่มเพาะพลังลมปราณที่เหนือกว่าหลิงเฟิงมาก แต่กลับถูกจำกัดการเคลื่อนไหว ไม่สามารถใช้ข้อได้เปรียบด้านพลังลมปราณได้เลย
"เป็นไปได้ยังไง? วิชากระบี่ของหลิงเฟิงถึงกับเหนือกว่าพี่เซียวด้วยซ้ำ!"
"เป็นไปไม่ได้ ต้องตาฝาดแน่ๆ!"
เหล่าศิษย์และเจ้าหน้าที่ที่ยืนดูการต่อสู้ต่างตะลึงงัน ในหัวมีแต่คำว่า "เป็นไปไม่ได้" วนเวียนอยู่
"ฆ่า!" เซียวชิงเฟิงที่จังหวะถูกหลิงเฟิงทำลายจนป่นปี้โกรธจัด กระโดดโลดแล่นด้วยความโกรธ ดาบยาวในมือฟันอย่างบ้าคลั่ง ยอมบาดเจ็บขอให้ได้ฟันหลิงเฟิงให้ตาย
น่าเสียดาย เซียวชิงเฟิงโกรธเกินไป สูญเสียการตัดสินใจที่เยือกเย็น การโจมตีอย่างบ้าคลั่งเช่นนี้ เท่ากับขุดหลุมฝังตัวเอง
ไม่นาน พลังลมปราณในร่างของเซียวชิงเฟิงก็ถูกใช้ไปเกือบหมด ขณะที่หลิงเฟิงยังคงกระปรี้กระเปร่า เขาใช้ทักษะการเคลื่อนไหว เปิดเคล็ดวิชากระบี่แตกดารา ท่าดาวตกจากฟ้า แทงทะลุแขนขวาของเซียวชิงเฟิงทันที
"เคร้ง!"
ดาบยาวในมือเซียวชิงเฟิงร่วงลงพื้น เขากุมข้อมือขวา ร้องโหยหวนอย่างบ้าคลั่ง
"มือของข้า! มือของข้า!"
สำหรับนักดาบแล้ว การเสียมือขวาไป เท่ากับทำลายชีวิตในวิถีดาบของเขา
"หลิงเฟิง เจ้าช่างกล้านัก กล้าตัดเส้นเอ็นมือของชิงเฟิง!"
ในฝูงชน เจ้าหน้าที่สายเจ้าสำนักคนหนึ่งกระโดดออกมา จ้องหลิงเฟิงเขม็ง เสียงราวกับดังมาจากเก้าชั้นนรก ทำให้คนขนลุกด้วยความหนาว
"ตัดเส้นเอ็นมือเขา?" หลิงเฟิงไม่มีทีท่าถอยแม้แต่น้อย สบตากับเจ้าหน้าที่ผู้นั้น หัวเราะเยาะพลางกล่าว "เขาจะฆ่าข้า ข้าจะตอบโต้ไม่ได้หรือ? ข้าไม่เพียงจะทำให้เขาพิการ ข้าจะฆ่าเขาด้วย!"
พูดจบ หลิงเฟิงก็ยกกระบี่ขึ้นฟันลงอย่างรุนแรงต่อหน้าต่อตาทุกคน
"ฉึก!"
ศีรษะลอยขึ้นฟ้า ร่างของเซียวชิงเฟิงทรุดคุกเข่าครึ่งท่า เลือดจากลำคอพุ่งขึ้นราวกับน้ำพุ สูงถึงกว่าหนึ่งจั้ง
ศีรษะกลิ้งไปบนพื้น มาหยุดที่เท้าของเจ้าหน้าที่ผู้นั้นพอดี ดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้าง แม้ในวินาทีสุดท้ายก่อนตาย เขาก็ยังไม่อยากเชื่อว่าหลิงเฟิงกล้าลงมือฆ่าจริงๆ
"อ๊าก!"
"เขา...เขา...เขาฆ่าพี่เซียวจริงๆ!"
เหล่าศิษย์โดยรอบตัวสั่นงันงก บางศิษย์หญิงถึงกับตกใจจนสลบไป
ต่อหน้าทุกคน ต่อหน้าเจ้าหน้าที่ยอดเขาหลัก หลิงเฟิงกล้าชักกระบี่ฆ่าคน!
ความกล้าของเขา ช่างมากเกินไปแล้ว!
"ไอ้ชั่ว! เจ้าอยากตาย!"
เจ้าหน้าที่ผู้นั้นโกรธจนตัวสั่น ผู้จัดการและเจ้าหน้าที่อื่นๆ ที่มีตำแหน่งในเหมินในต่างก็ออกมายืน ล้อมหลิงเฟิงไว้ตรงกลาง
ข้อหาทำร้ายพี่น้องร่วมสำนัก เพียงพอให้พวกเขาจับกุมหลิงเฟิงและประหารทันที
"ใครกล้าแตะต้องข้าแม้แต่เส้นผมลองดู?"
เผชิญหน้ากับสถานการณ์เช่นนี้ หลิงเฟิงยังคงไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย หยิบป้ายหยกผู้นำสำนักจากอก "เบิกตาสุนัขของพวกเจ้าดูให้ดี นี่คืออะไร?"
เมื่อป้ายหยกผู้นำสำนักปรากฏ เหล่าเจ้าหน้าที่จึงนึกขึ้นได้ว่า ไม่นานมานี้แม้แต่ผู้อาวุโสผู้พิทักษ์หอยังพ่ายแพ้ต่อป้ายหยกผู้นำสำนักนี้ พวกเขาที่เป็นเพียงเจ้าหน้าที่เล็กๆ จะลงโทษหลิงเฟิงได้อย่างไร?
"ถอยไปให้หมด!" หลิงเฟิงชูป้ายหยกผู้นำสำนัก "ใครกล้าขวางหน้าข้า ตาย!"
ในทันใด เจ้าหน้าที่และผู้จัดการทั้งหมดต่างก้มหน้าลงเงียบๆ แม้ในใจจะไม่ยอมรับเพียงใด ก็ได้แต่เงียบๆ ถอยไปด้านข้าง ไม่กล้าขวางทางหลิงเฟิง
สืบทอดเลือดของจักรพรรดิ เปิดใช้ดวงตาของบุตรแห่งสวรรค์ที่ทรงพลังที่สุด!
คัดลอกทักษะการต่อสู้! คลั่งไคล้การดูดเลือด! ทะลวงภาพมายา! การอ่านความทรงจำ! เพลิงดำเผาผลาญโลก! แยกร่างเคลื่อนย้ายทันที! ทำลายมิติ! วิสัยทัศน์ไร้ขีดจำกัด! เวลาหยุดนิ่ง! ...
【จักรพรรดิแห่งความโกลาหล】หลิงเฟิง: "ด้วยดวงตาคู่นี้ของข้า ข้าขอท้าให้สวรรค์และพิภพสั่นสะเทือน!"