ลูกชายของเธอถูกมาเฟียจับตามอง
En's Cozy Haven
## บทที่ 001 บาดแผลทั่วร่าง ถูกไล่ออกจากบ้านเฉียว

เมืองหนาน
ฝนตกหนักอย่างรุนแรง ราวกับว่าท้องฟ้ากำลังจะถล่มลงมา
ภายในคฤหาสน์ใหญ่ของตระกูลเฉียว
ร่างที่เต็มไปด้วยเลือดนอนอยู่กลางห้องโถง
หลังจากเหตุการณ์อันโหดร้ายเมื่อครู่ เมื่อทุกคนจากไปหมดแล้ว เหลือเพียงเธอคนเดียว...
เธอนอนอยู่บนพื้น ใกล้สิ้นลมหายใจ
ข้างหูยังคงได้ยินเสียงคำพูดเย็นชาของพ่อ พ่อแท้ๆ ของเธอดังก้องซ้ำไปซ้ำมา
"เฉียวฉิง เธอคิดว่าตัวเองเป็นอะไร ตระกูลเฉียวจะยอมให้เธอหยิ่งผยองได้อย่างไร!"
"ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่ที่เธอเคยคบกับเยี่ยนเซวียนมาก่อน ตอนที่แม่อายุสั้นของเธอตาย เธอก็ควรจะถูกไล่ออกจากตระกูลเฉียวของฉันไปแล้ว!"
"ฉัน เฉียวจิ่นหง มีลูกแค่สองคนคือเฉียวอู๋กับเฉียวเจิน เธอไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นลูกสาวฉัน!"
"ใครก็ตามที่กล้าพาเธอไปโรงพยาบาล ก็เท่ากับเป็นศัตรูกับฉัน เฉียวจิ่นหง!"
"ฉันจะให้เธอรู้ว่า การเป็นศัตรูกับฉันจะจบลงอย่างไร..."
เฉียวฉิงหัวเราะเย็นชา
ถูกน้องสาวต่างมารดาแย่งแฟน สุดท้ายกลับกลายเป็นความผิดของเธอ?!
ดวงตาของเธอขยับเล็กน้อย
เธอมองเฉียวอู๋ น้องสาวดอกบัวขาวของเธอที่กำลังย่อตัวลงตรงหน้าเธอ เปลี่ยนจากท่าทีน่ารักไร้เดียงสาที่เคยแสดงทุกวัน เธอยิ้มอย่างบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความอาฆาต
"เฉียวฉิง รู้สึกอย่างไรที่ถูกพ่อเฆี่ยนด้วยแส้ จนหนังแตกเนื้อฉีก?"
เฉียวฉิงหลับตาลง
เธอไม่อยากเห็นใบหน้าแบบนี้ ไม่อยากให้ดวงตาของเธอต้องมัวหมองบนเส้นทางการเวียนว่ายตายเกิด
"แต่ก่อนไม่ใช่หรอที่ชอบอวดอ้างอำนาจ? ไม่ใช่หรอที่ชอบเชิดหน้าชูตาในฐานะคุณหนูใหญ่ตระกูลเฉียว? ไม่ใช่หรอที่บอกว่าเยี่ยนเซวียนรักเธอมากกว่าชีวิต? แต่เธอรู้ไหม...เขากระตือรือร้นกับฉันแค่ไหน?"
หากเฉียวฉิงยังมีเรี่ยวแรงเหลืออยู่แม้เพียงนิดเดียว หากเธอยังสามารถลุกขึ้นได้ เธอจะต้องตายพร้อมกับเฉียวอู๋อย่างแน่นอน
"เฉียวฉิง เธอก็แค่ตัวตลก! ตัวตลกที่ใหญ่ที่สุดในสังคมชั้นสูง ถูกคนแย่งคู่หมั้น แต่กลับถูกทุกคนรังเกียจ..." เฉียวอู๋หัวเราะอย่างสะใจ "เฉียวฉิง เธอน่าจะตายไปซะให้รู้แล้วรู้รอด!"
เธอจะไม่ตาย
เธอต้องมีชีวิตอยู่!
ต้องมีชีวิตอยู่...เพื่อแก้แค้นครอบครัวนี้!
เฉียวอู๋มองร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผลของเฉียวฉิง มุมปากของเธอเหยียดยิ้มอย่างชั่วร้าย เธอหยิบแก้วน้ำที่เตรียมไว้ล่วงหน้า ค่อยๆ เทน้ำ เทน้ำเกลือลงบนแผลที่เต็มไปด้วยเลือดของเฉียวฉิง
"อ๊าาาา..." เฉียวฉิงร้องด้วยความเจ็บปวด
ทั้งบ้านเฉียวกลับเงียบสงัด ราวกับไม่มีใครอยู่ที่นั่น ทุกคนต่างเมินเฉย
เฉียวอู๋มองเฉียวฉิงที่ทรมานอย่างแสนสาหัส รู้สึกสะใจยิ่งขึ้น
"ไม่ใช่บอกว่าจะนอนกับเยี่ยนซื่อเย่หรอ?"
ตอนนี้เฉียวฉิงรู้สึกเหมือนเนื้อบนตัวกำลังถูกเฉือนออกทีละชิ้น เจ็บจนเธอเกือบจะหมดสติหลายครั้ง
"ยังไง ไม่ได้นอนด้วยสินะ?!" น้ำเสียงของเฉียวอู๋เต็มไปด้วยการเยาะเย้ย "เฉียวฉิง เธอคิดจริงๆ หรือว่าแค่มีหน้าตาดีก็จะทำอะไรได้ตามใจ...แต่จริงๆ แล้ว หน้าของเธอนี่แหละ ที่น่ารำคาญมาก..."
ดวงตาของเฉียวอู๋เบิกกว้าง
เธอหยิบมีดเล็กออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความโหดร้ายขณะจ่อมีดไปที่ใบหน้าของเฉียวฉิง...
"ฉิงฉิง!" ประตูใหญ่ของบ้านเฉียวถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน!
เฉียวอู๋รีบเก็บมีดเล็กของเธอทันที
ฉือมู่มู่มองร่างที่นอนอยู่บนพื้น เธอรีบวิ่งเข้าไปหา เมื่อเห็นสภาพของเฉียวฉิง น้ำตาของเธอก็ไหลออกมาราวกับบ้าคลั่ง เธอแทบไม่รู้ว่าควรจะแตะตรงไหน จะแตะตรงไหนโดยไม่โดนบาดแผลของเธอ
"ฉิงฉิง ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล..." ฉือมู่มู่พูดพลางร้องไห้
"ห้าม" เฉียวอู๋เอ่ยปาก
ฉือมู่มู่จ้องเฉียวอู๋อย่างดุดัน
"พ่อฉันบอกว่าห้ามใคร..."
ฉือมู่มู่ไม่สนใจลูกนอกสมรสคนนี้เลยสักนิด เธอพยุงเฉียวฉิงขึ้นมา
"หยุดนะ!" เฉียวจิ่นหงเดินลงมาจากชั้นบนอย่างกะทันหัน
ฉือมู่มู่จ้องเขาอย่างเกรี้ยวกราด
"วางเฉียวฉิงลง" เฉียวจิ่นหงพูดเสียงเย็น
"ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล!"
"วางลงเดี๋ยวนี้!" เสียงของเฉียวจิ่นหงดังขึ้นอีก
"คุณอยากเห็นเธอตายหรือไง?" ฉือมู่มู่ตะโกนอย่างสิ้นหวัง!
"นั่นเป็นเรื่องของตระกูลเฉียว ไม่จำเป็นต้องให้คนนอกมายุ่ง!"
"คนนอกยังเห็นว่าเฉียวฉิงกำลังจะตาย แต่คุณที่เป็นพ่อแท้ๆ ของเธอกลับมองไม่เห็นหรือไง?!" น้ำตาของฉือมู่มู่ไหลไม่หยุด เธอเค้นถามเฉียวจิ่นหง
"ไม่ต้องให้เธอมายุ่ง!"
"ถ้าฉันไม่ยุ่ง เฉียวฉิงก็จะตายที่นี่แล้ว!"
ฉือมู่มู่ทิ้งคำพูดไว้ แล้วพยุงเฉียวฉิงเดินออกไป
เพิ่งเดินได้สองก้าว
เฉียวจิ่นหงส่งสายตาสั่ง
เฉียวฉิงถูกคนรับใช้ในบ้านเฉียวกระชากตัวไป
เฉียวฉิงมีบาดแผลเต็มตัว ในตอนนั้นเธอดูเหมือนจะไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป ใบหน้าซีดขาว ไร้อารมณ์
"ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่ที่เธอเป็นคนตระกูลฉือ ฉันคงจะลงมือไปนานแล้ว!" เฉียวจิ่นหงขู่ เขาสายตาเย็นชา สั่งคนรับใช้ "พาเฉียวฉิงกลับห้อง ส่งคุณหนูฉือกลับไป!"
"หยุดนะ!" ฉือมู่มู่ตะโกนเสียงดัง
เฉียวจิ่นหงมองฉือมู่มู่ด้วยสายตาเย็นชา
"ถ้าวันนี้คุณไม่ยอมให้เฉียวฉิงมากับฉัน ฉันจะตายที่บ้านเฉียวของพวกคุณ!" ฉือมู่มู่ขู่ด้วยชีวิต "แล้วตอนนั้นฉันอยากรู้ว่าคุณจะอธิบายกับพ่อฉันยังไง!"
ใบหน้าของเฉียวจิ่นหงบูดบึ้งอย่างที่สุด
ฉือมู่มู่พูดทีละคำ "ฉันทำตามที่พูด!"
ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากันชั่วขณะ
ฉือมู่มู่ไม่กล้ารอช้า เธอกลัวว่าเฉียวฉิงจะตาย
เธอหมุนตัว มุ่งหน้าไปที่นาฬิกาตั้งพื้นในห้องโถง โดยไม่ลังเลที่จะพุ่งชนเข้าไป
"โครม!"
เสียงดังสนั่นก้องไปทั่วห้องโถง
เฉียวจิ่นหงตกใจอย่างเห็นได้ชัด
ฉือมู่มู่รู้สึกเหมือนตาพร่ามัว เธอฝืนทนความเจ็บปวดทางร่างกาย จ้องเฉียวจิ่นหงอย่างดุดัน "จะให้เฉียวฉิงมากับฉันไหม!"
เฉียวจิ่นหงพูดด้วยน้ำเสียงที่ปราศจากความรู้สึกใดๆ "ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เฉียวฉิงกับฉันตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูก! เฉียวฉิงไม่ใช่คนตระกูลเฉียวของฉันอีกต่อไป!"
พูดจบ เขาก็เดินจากไปอย่างโกรธเกรี้ยว!
เฉียวอู๋ยิ้มอย่างชั่วร้าย แล้วเดินตามไปด้วย
ฉือมู่มู่รีบรับเฉียวฉิงจากมือคนรับใช้
ร่างของเฉียวฉิงอ่อนระทวยลงอย่างสิ้นเรี่ยวแรง
"เฉียวฉิง" ฉือมู่มู่รีบประคองเธอไว้
สายตาของเฉียวฉิงพร่ามัว เธอพูดอย่างยากลำบาก "ขอบคุณนะ มู่มู่"
ขอบคุณที่ใช้ชีวิตมาช่วยฉัน
"ขอบคุณอะไรกัน...ถ้าเธอตาย ฉันจะมีชีวิตอยู่ได้ยังไง?" ดวงตาของฉือมู่มู่แดงก่ำ เธอย่อตัวลงแล้วพยายามแบกเธอขึ้นหลัง "ฉันจะพาเธอไปโรงพยาบาล"
เฉียวฉิงพิงอยู่บนไหล่ของฉือมู่มู่
ร่างที่ผอมบางของเธอ กลับให้ความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวในโลกนี้แก่เธอ
ฉือมู่มู่แบกเธอเดินออกจากประตูใหญ่ของบ้านเฉียว
ข้างนอกฝนตกหนัก
แต่รถของฉือมู่มู่กลับหายไป โทรศัพท์มือถือก็ไม่รู้ว่าตกอยู่ที่ไหน
เธอไม่กล้าชักช้า เธอกลัวว่าถ้าช้าไป เฉียวฉิงจะตายจริงๆ
เธอแบกเฉียวฉิงเดินไปโรงพยาบาล เท้าถลอกจนเลือดออก ในรองเท้าเต็มไปด้วยเลือด
ฉือมู่มู่เดินไปร้องไห้ไป "ฉิงฉิง อย่าตายนะ ฉันจะต้องพาเธอไปโรงพยาบาลให้ได้..."
"มู่มู่ ฉันไม่เป็นไร" เธอปลอบใจเพื่อน
เธอจะมีชีวิตอยู่ ต้องมีชีวิตอยู่!
ฉือมู่มู่พาเฉียวฉิงไปส่งที่โรงพยาบาล แต่ในขณะที่ร่างกายยังไม่ฟื้นตัว คนบ้านเฉียวก็ซื้อตั๋วเครื่องบินใบหนึ่ง ไล่เธอออกจากประเทศหนานยฺหวี่ นับแต่นั้นมา...เธอก็หายไปจากเมืองหนาน
ปีนั้น เฉียวฉิงอายุ 18 ปี!


## บทที่ 002 ฟื้นคืนชีพเต็มพลัง กลับประเทศหลัง 7 ปี

7 ปีต่อมา
เมืองหนานที่ยังคงเจริญรุ่งเรือง
สนามบินนานาชาติ
เฉียวฉิงลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ออกมาจากประตูสนามบิน ข้างกายมีเด็กชายตัวน้อยอายุหกขวบเดินตาม ผมหยิกฟู ใบหน้าขาวซีดสวมแว่นตากรอบดำขนาดใหญ่ มือถือหนังสือ "บันทึกการไปโรงเรียนของหมี่เสี่ยวเฉวียน"
เธอรูปร่างสูงโปร่ง แต่งตัวทันสมัย ผมหยักศกใหญ่คู่กับริมฝีปากสีแดงเพลิง สวยงามจนไม่อาจบรรยาย ดึงดูดสายตาผู้คนมากมาย
เธอชินกับสายตาเหล่านั้น จูงมือเด็กชายเดินไปยังจุดหมายในสนามบิน
ชายคนหนึ่งที่เดินสวนกับเธอ จู่ๆ ก็หยุดชะงัก
ชายคนนั้นหันกลับมา
อีกคนที่เดินตามเขามาก็มองตามสายตาของนายไป "ท่านสี่ ดูเหมือนจะเป็นหญิงสาวจากตระกูลเฉียวนะขอรับ"
"กลับมาแล้วหรือ?"
"ได้ยินว่าคุณปู่ตระกูลเฉียวป่วยหนัก เรียกให้กลับมาร่วมงานศพ" ชายคนนั้นตอบอย่างนอบน้อม
"อย่างนั้นหรือ?" ชายที่ถูกเรียกว่าท่านสี่มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่แทบสังเกตไม่เห็นผ่านไปในชั่วพริบตา
"คนข้างๆ เธอนั่น... ลูกนอกสมรสหรือ?" ชายคนนั้นพึมพำ
ดวงตาของท่านสี่เย็นชาลงทันที
ชายคนนั้นรีบเบนสายตากลับ เดินตามท่านสี่ไปอย่างเรียบร้อย
ในขณะเดียวกัน
เฉียวฉิงเดินมาถึงตรงหน้าหญิงสาวอีกคนที่กำลังมองซ้ายมองขวา "ฉือมู่มู่!"
ฉือมู่มู่หันมา เห็นหญิงสาวตรงหน้า ตื่นเต้นดีใจทันที "เฉียวฉิง ในที่สุดเธอก็ยอมกลับมาแล้ว! ฉันนึกว่าเธอจะตายอยู่ที่ต่างประเทศซะแล้ว!"
"..." หลายปีไม่ได้เจอกัน ยังคงปากไม่มีหูรูดเหมือนเดิม เธอเปลี่ยนเรื่อง "เมื่อกี้เธอมองอะไรอยู่?"
"เหยียนจิน ท่านสี่เหยียน เธอไม่เห็นหรือ? เมื่อกี้เดินผ่านไปทางนั้น"
"ฉันไม่รู้จักเขานี่" เฉียวฉิงทำหน้าไม่สนใจ
"ไม่รู้จัก? ไม่รู้จักคนที่เธอเคยบอกว่าอยากนอนด้วยน่ะหรือ!"
เมื่อก่อน
เมื่อก่อนแค่พูดเล่นเท่านั้น
ฉือมู่มู่ทำหน้าดูถูก "ถ้าตอนนั้นได้นอนด้วยจริงๆ ก็คงไม่ถูกพ่อเธอไล่ออกจากบ้าน..."
"รถอยู่ข้างนอกใช่ไหม" เฉียวฉิงขัดคำพูดของฉือมู่มู่ ถาม
"อยู่ ไปกันเถอะ" พูดจบ ฉือมู่มู่ก็จะช่วยถือกระเป๋าให้เฉียวฉิง ตอนนั้นเองถึงได้สังเกตเห็นเด็กชายตัวเล็กที่สูงพอๆ กับกระเป๋า "นี่ลูกชายเธอเหรอ น่ารักจังเลย?"
"อืม" เฉียวฉิงพยักหน้า "เฉียวจื้อ"
"สวัสดีเฉียวจื้อ ฉันคือเพ่ยฉี อู๊ดๆๆ..." พูดพลางฉือมู่มู่ยังทำเสียงหมูล้อเล่นกับเด็กน้อย
เฉียวจื้อมองฉือมู่มู่เฉยๆ ดวงตากลมโตใต้แว่นตากรอบดำ ขนตายาวระพื้น กระพริบจนเกือบจะแตะเลนส์แว่น
บรรยากาศชวนอึดอัดเล็กน้อย
ฉือมู่มู่ทำหน้าเกร็ง
เฉียวฉิงบอกว่าลูกชายเธอค่อนข้างขี้อาย ดูแล้วก็ดูขี้อายจริงๆ
แต่ตอนนี้เธอตาฝาดไปหรือเปล่า?
ทำไมเธอเห็นใบหน้าของลูกชายเฉียวฉิงมีความรู้สึกเหมือนกำลังมองคนโง่วูบหนึ่ง
วินาทีต่อมา ได้ยินเสียงเด็กๆ ของเฉียวจื้อพูดว่า "สวัสดีเพ่ยฉี"
"ต่อไปเรียกน้าก็พอ" ฉือมู่มู่ลูบผมหยิกนุ่มของเฉียวจื้อ
เฉียวจื้อมองเฉียวฉิงแวบหนึ่ง
เฉียวฉิงพยักหน้า
"น้า"
"เด็กดี ต่อไปน้าจะพาไปกินของอร่อย ดื่มของเผ็ดร้อน แล้วก็พาไปจีบสาวน่ารักๆ" ฉือมู่มู่ไม่ได้ช่วยเฉียวฉิงลากกระเป๋าแล้ว แต่จับมือเฉียวจื้อ สนิทสนมเดินนำหน้าไปด้วยท่าทางที่ดูเกินจริงไปหน่อย
เฉียวจื้อหันมามองเฉียวฉิงที่อยู่ข้างหลัง
ใบหน้าเหมือนกำลังบอกว่า เธอเป็นบ้าหรือไง?!
เฉียวฉิงได้แต่ทำใจ
ลูกชายเธอมีไอคิวสองร้อย เป็นอัจฉริยะเด็กปัญญาเลิศ มองใครก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายโง่ไปหมด
นั่งอยู่ในรถเล็ก
ฉือมู่มู่ขับรถ เฉียวฉิงนั่งเบาะข้างคนขับ เฉียวจื้อนั่งอย่างว่าง่ายอยู่เบาะหลังคนเดียว
สนามบินอยู่ห่างจากตัวเมืองพอสมควร
ขึ้นทางด่วนแล้ว ฉือมู่มู่เอ่ยขึ้น "คุณปู่เรียกให้เธอกลับมาเหรอ?"
"ได้ยินว่าอาการหนัก ให้กลับมาดูหน้าสักครั้ง"
"ตอนนี้ตระกูลเฉียวอยู่ในมือแม่เลี้ยงเธอ หลินชิงเหวินหมดแล้ว เธอต้องเตรียมใจไว้นะ"
"อืม" เฉียวฉิงพยักหน้า ดวงตาวาบไปด้วยความเย็นชาที่แทบสังเกตไม่เห็น
"ได้ยินว่าเฉียวอู๋นังร้ายนั่นจะแต่งงานกับเยี่ยนเซวียนเดือนนี้แล้ว บอกว่าจะเอาไว้เสริมมงคลให้คุณปู่"
"ได้ยินแล้ว"
"เธอกับเยี่ยนเซวียน..." ฉือมู่มู่หันไปมองเฉียวฉิง "ไม่ได้ยังคิดถึงเขาอยู่ใช่ไหม"
"เธอคิดมากไป"
"ตอนนั้นพวกเธอรักกันหวานชื่น ถ้าไม่ใช่เพราะเฉียวอู๋นังร้ายนั่นทำลาย ตอนนี้คนที่จะแต่งงานก็คือพวกเธอแล้ว!" ฉือมู่มู่พูดถึงเฉียวอู๋ด้วยความเคียดแค้น
"ความรักที่ถูกทำลายได้จะเรียกว่าความรักได้ยังไง" เฉียวฉิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ
"ก็จริงนะ" ฉือมู่มู่พยักหน้า จู่ๆ ก็ถาม "พ่อของลูกเธอเป็นใคร?"
เธอรู้แค่ว่า หลังจากเฉียวฉิงถูกส่งไปต่างประเทศไม่นาน ก็ตั้งท้อง
ถามมา 7 ปีแล้ว เธอยังไม่รู้ว่าพ่อของเด็กคนนี้เป็นใคร ช่างทรมานคนเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำอย่างเธอจริงๆ
"แค่ผู้ชายคนหนึ่ง" เฉียวฉิงตอบเรียบๆ เหมือนไม่ใส่ใจ
ทุกครั้งก็หลบเลี่ยงแบบนี้
ฉือมู่มู่รู้สึกหมดความอดทน "ฉันก็รู้ว่าเป็นผู้ชาย ไม่ใช่หมูหรอกนะ"
เฉียวฉิงยิ้ม "ใช่แล้ว เป็นหมูนั่นแหละ เพราะงั้นลูกฉันถึงได้ชื่อเฉียวจื้อไง"
"..." เฉียวจื้อกะพริบตาโต
ฉือมู่มู่พูดไม่ออก
สักวันเธอคงถูกเฉียวฉิงทำให้อึดอัดตายแน่
คุยกันไปตลอดทาง
การเดินทาง 40 นาที รถยนต์มาถึงหน้าประตูใหญ่บ้านพักตระกูลเฉียว
ฉือมู่มู่จอดรถ
เฉียวฉิงพาเฉียวจื้อลงจากรถ
"ต้องการให้ฉันเข้าไปด้วยไหม?" ฉือมู่มู่ถาม
เหตุการณ์เมื่อ 7 ปีก่อนจนถึงตอนนี้เธอยังจำได้แม่น
ดังนั้นถึงแม้ปากจะบอกว่าหวังให้เฉียวฉิงกลับมา แต่ก็ยังเคารพการตัดสินใจของเธอเสมอ
ถ้าเป็นเธอ ตายก็ไม่ยอมก้าวเข้าบ้านตระกูลเฉียวอีกก้าวเดียว
"ไม่ต้องหรอก" เฉียวฉิงยิ้มเย็น
เมื่อเลือกที่จะกลับมาแล้ว เธอก็ไม่เคยคิดจะจากไป!
เธอเหลือบมอง มองป้ายหน้าบ้านพักที่เขียนว่า "บ้านพักส่วนตัวตระกูลเฉียว" สี่ตัวอักษรใหญ่
มุมปากยกขึ้น รอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนริมฝีปากเธอ
เมื่อก่อนถูกไล่ออกไปอย่างอัปยศอดสูแบบไหน ตอนนี้ก็จะเอากลับคืนมาให้สาสมยิ่งกว่าเดิม!
เธอก้มลงพูดกับลูกชาย "ไปกันเถอะ"


## บทที่ 003 ที่แท้ก็ให้เธอกลับมาแต่งงาน

บ้านใหญ่ตระกูลเฉียว คฤหาสน์เก่าแก่ในเมืองหนาน ตั้งอยู่ใต้ฝ่าพระบาทของฮ่องเต้ ที่ดินมีราคาแพงยิ่งกว่าทองคำ
ภายในมีภูเขาและสายน้ำล้อมรอบ ต้นไม้ขึ้นหนาทึบ สืบทอดความเรียบหรูโบราณของประเทศหนานยฺหวี่ เรียบง่ายแต่แฝงความสดชื่นเหนือโลกีย์ ราวกับสวรรค์บนดิน
เดินผ่านทางเดินเล็กๆ ที่เงียบสงบ จึงเห็นห้องโถงใหญ่ของบ้านตระกูลเฉียว
ประตูทางเข้าสูงตระหง่าน ประตูใหญ่อลังการ แสดงถึงความหรูหราสง่างาม
เฉียวฉิงไม่ได้หยุดพัก พาเฉียวจื้อเดินเข้าไปข้างใน
สตรีหลายคนที่ดูสง่างามมั่งคั่ง รูปร่างอวบอิ่มงดงาม นั่งคุยกันอยู่บนโซฟาในห้องโถง
การปรากฏตัวของเฉียวฉิงทำให้คนเหล่านั้นหยุดพูดทันที
จากนั้น สตรีผู้สูงศักดิ์คนหนึ่งก็หัวเราะอย่างดูแคลน "ดูสิใครมานี่? นี่ไม่ใช่คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเฉียวคนเก่าหรอกหรือ?"
คนเก่า?
เฉียวฉิงยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ไม่หวั่นไหว
"เธอยังพาลูกติดมาด้วย? ฉันคิดว่าเป็นแค่ข่าวลือ ไม่คิดว่าจะจริงที่ไปมีลูกนอกสมรสที่ต่างประเทศ ฉันรู้สึกอับอายแทนเธอจริงๆ" สตรีผู้สูงศักดิ์อีกคนพูดเยาะเย้ย
ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ สตรีที่นั่งอยู่ตรงกลางลุกขึ้นยืน เธอสวมชุดกี่เพ้า อายุ 50 ปี แต่ยังคงมีรูปร่างเว้าโค้งน่าดึงดูด เต็มไปด้วยเสน่ห์
เธอเดินมาหาเฉียวฉิง ดูอ่อนโยนมาก "เฉียวฉิง ในที่สุดเธอก็ยอมกลับมา ท่านผู้เฒ่ารอเธอมานานแล้ว"
เฉียวฉิงมองเธอ แม่เลี้ยงที่เรียกตัวเองว่า ผู้หญิงที่เฉียวจิ่นหงนอกใจภรรยามาคบ ต่อหน้าคนนอกเธอมักทำตัวสง่างามไร้พิษภัย แต่ความจริงแล้วชอบทำเรื่องร้ายๆ ใส่คนอื่น
เฉียวฉิงยิ้มที่มุมปาก "แม่เลี้ยงคะ พูดอะไรแบบนั้น ตอนนั้นไม่ใช่แม่เลี้ยงเองหรือที่ไล่ฉันออกไป?"
หลินชิงเหวินรู้สึกอึดอัดไปชั่วขณะ
เด็กคนนี้นิสัยดื้อมาตั้งแต่เด็ก เธอคิดว่าหลายปีที่ผ่านมาคงได้บทเรียนและรู้จักสำนึกผิด แต่ไม่คิดว่าจะยังคงหุนหันพลันแล่นเช่นนี้ กลับมาคราวนี้ก็คงไม่สบายแน่
เธอยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ "ตอนนั้นก็เป็นการตัดสินใจของพ่อเธอ แต่อย่างที่เขาว่า พ่อลูกไม่มีเรื่องบาดหมางค้างคืน ดีแล้วที่ตอนนี้เธอกลับมา"
"ยังไงแม่เลี้ยงก็พูดถูกเสมอ" เฉียวฉิงยิ้มหวาน
หลินชิงเหวินเป็นคนที่เก่งในการแต่งหน้าทาปาก เธอแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินน้ำเสียงเสียดสีของเฉียวฉิง รีบสั่งคนรับใช้ "ท่านผู้เฒ่ารอคุณหนูใหญ่อยู่ที่ห้องหนังสือ ป้าหวัง พาคุณหนูใหญ่ไปเก็บกระเป๋าเดินทาง แล้วไปที่ห้องของท่านผู้เฒ่า"
น้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจ
ป้าหวังรีบเดินมาข้างหน้า "ค่ะ คุณนาย"
พูดจบก็พาเฉียวฉิงขึ้นบันได
เบื้องหลังมีเสียงเยาะเย้ยที่ตั้งใจให้เธอได้ยิน "คุณยังสุภาพกับเธอขนาดนั้น ผู้หญิงแบบเธอที่ไม่เคารพผู้อาวุโส ไร้ยางอาย ไม่ควรให้เข้าประตูบ้านอีก!"
"ตระกูลเฉียวเลี้ยงดูเด็กผู้หญิงที่ไม่มีการอบรมแบบนี้มา ฉันรู้สึกเสียใจแทนชื่อเสียงหลายปีของท่านผู้เฒ่าเฉียว!"
"เด็กคนนี้นิสัยดุร้ายมาตั้งแต่เด็ก ทนไม่ได้ที่เห็นคนอื่นมีชีวิตที่ดีกว่า ตอนที่ลูกสาวคุณคบกับเยี่ยนเซวียน เธอยังพูดว่าจะไปนอนกับท่านสี่แห่งบ้านเหยียน บอกว่าในอนาคตเยี่ยนเซวียนจะต้องเรียกเธอว่าป้าสี่ คุณคิดว่าท่านสี่แห่งบ้านเหยียนเป็นคนที่คนอย่างเธอจะไปเกี่ยวข้องได้หรือ?"
"พอเถอะ" หลินชิงเหวินขัดจังหวะพวกเธอ ทำท่าใจกว้าง "ตอนนั้นเธอก็ยังเป็นเด็กอยู่"
ในเวลานั้น
ในห้องรับแขกใหญ่ มีเสียงใสๆ ดังขึ้น "แม่คะ หนูกับเยี่ยนเซวียนกลับมาแล้ว"
เยี่ยนเซวียน
เฉียวฉิงที่กำลังเดินขึ้นบันไดไม้หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง
เฉียวจื้อเงยหน้ามองเธอ
เฉียวฉิงลูบผมหยิกนุ่มของลูกชาย แล้วเดินขึ้นบันไดอย่างไม่เร่งรีบ
ชั้นล่าง
คนหนุ่มสาวสองคนปรากฏตัวท่ามกลางสตรีหลายคน
เฉียวอู๋และคู่หมั้นของเธอ เยี่ยนเซวียน
ทั้งสองคนหล่อสวยคู่ควรกัน ตอนนี้เป็นคู่รักในฝันที่ทุกคนในเมืองหนานยอมรับ
เยี่ยนเซวียนถูกเฉียวอู๋จับแขนไว้ ตอนนี้เขาเหลือบตามองขึ้นไปข้างบน เห็นร่างที่คุ้นเคย
ตอนนี้เฉียวอู๋ก็เงยหน้ามองขึ้นไปเช่นกัน ใบหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยแต่ปกปิดได้อย่างรวดเร็ว เธอถาม "พี่สาวกลับมาแล้วหรือคะ?"
หลินชิงเหวินพยักหน้า "เดี๋ยวไปทักทายพี่สาวเธอด้วยนะ"
"ค่ะ" เฉียวอู๋ตอบรับอย่างว่าง่าย
แต่ในใจกลับแย้มรอยยิ้มเย็นชา
เฉียวฉิงคงไม่รู้ว่าการเรียกเธอกลับมาครั้งนี้เป็นเพราะอะไรกันแน่?!
……
เฉียวฉิงวางกระเป๋าเดินทาง ให้ลูกชายรออยู่ในห้อง เธอไปที่ห้องของเฉียวเจิ้งเหว่ย ผู้เป็นหัวหน้าตระกูลเฉียว
ในห้อง ท่านผู้เฒ่าเฉียวนั่งอยู่บนรถเข็น
เขาว่าเมื่อสามปีก่อนเกิดอัมพาตกะทันหัน ท่อนล่างเป็นอัมพาต
เธอไม่รู้ว่านี่เป็นกรรมตามสนองหรือไม่
ถ้าเป็น เธอคิดว่าสวรรค์ยังใจดีเกินไป
เธอเดินเข้าไป
ท่านผู้เฒ่าเฉียวถูกคนรับใช้ส่วนตัวเข็นเข้ามาในห้องจากระเบียงด้านนอก
"กลับมาแล้วหรือ" เสียงของท่านผู้เฒ่าเฉียวฟังดูชราภาพ
"ค่ะ" เฉียวฉิงพยักหน้า
"มาที่ห้องหนังสือ มีเรื่องจะบอกเธอ"
เฉียวฉิงมองเฉียวเจิ้งเหว่ยที่ถูกคนรับใช้เข็นไปยังห้องหนังสือใหญ่ที่เชื่อมต่อกัน ตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีความรู้สึกอบอุ่นของการพบกันของญาติพี่น้องเลย เย็นชาราวกับคนแปลกหน้า
ไม่
ไม่ใช่คนแปลกหน้า แต่เป็นศัตรู
เฉียวฉิงนั่งลงตรงข้ามเฉียวเจิ้งเหว่ย
เฉียวเจิ้งเหว่ยพูดว่า "อยู่ข้างนอกเถื่อนมาหลายปี ถึงเวลาต้องรู้จักควบคุมตัวเองแล้ว"
"ค่ะ" เฉียวฉิงพยักหน้า
คำพูดที่ว่า "ตอนนั้นไม่ใช่พวกคุณไล่ฉันออกไปหรอกหรือ" ถูกกลืนไว้
ต่อหน้าท่านผู้เฒ่าเฉียว เธอยังต้องแสดงความเคารพ บ้านหลังนี้เขาเป็นผู้ตัดสินใจ เธอไม่โง่พอที่จะทำเหมือน 7 ปีก่อน ไม่รู้จักประมาณตน
"เธอก็ไม่ใช่เด็กแล้ว น้องสาวเธอกำลังจะแต่งงาน เธอก็ควรพิจารณาอนาคตของตัวเองบ้าง"
"คุณปู่เรียกหนูกลับมา ไม่ใช่เพื่อไว้อาลัยให้คุณปู่ แต่เพื่อให้หนูแต่งงานหรือคะ"
"ร่างกายฉันยังแข็งแรงดี ไม่ต้องห่วง!" สีหน้าของเฉียวเจิ้งเหว่ยบึ้งตึง
เฉียวฉิงหัวเราะเยาะเล็กน้อย
เฉียวเจิ้งเหว่ยพูดต่อ "คุณชายรองตระกูลอู๋ อู๋ฉ่างเซิง อายุมากกว่าเธอ 5 ปี ช่วงก่อนหน้านี้ยุ่งกับธุรกิจจนไม่มีเวลาแต่งงาน ตอนนี้อายุพอดี 30 ปี เรื่องแต่งงานได้คุยกับอีกฝ่ายเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เย็นนัดพบกัน ก่อนแต่งงานพวกเธอลองทำความรู้จักกันก่อน"
เฉียวฉิงยิ้มเล็กน้อย "คุณชายรองตระกูลอู๋ไม่ได้ยุ่งกับธุรกิจจนไม่มีเวลาแต่งงาน แต่เพราะก่อเรื่องฆาตกรรมถึงได้ถูกปล่อยตัวออกมา ในเมืองหนานมีสาวงามมากมาย คงไม่มีคุณหนูบ้านไหนเต็มใจแต่งงานกับเขา"
"เรื่องในอดีตไม่ต้องพูดถึงแล้ว ตอนนี้อีกฝ่ายไม่รังเกียจที่เธอมีลูกแล้ว การที่เธอได้แต่งงานครั้งนี้ถือว่าเป็นการยกระดับตัวเองแล้ว" เฉียวเจิ้งเหว่ยพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "เธอต้องรู้จักทะนุถนอม!"
ทะนุถนอม?
ให้เธอแต่งงานกับคนเลว แล้วยังต้องรู้สึกซาบซึ้งใจ!
เธอพูดว่า "ในเมื่อคุณปู่ได้ตกลงกับอีกฝ่ายแล้ว หนูก็จะเชื่อฟัง"
"ว่าง่ายก็ดี"
"แต่คุณปู่คะ หนูได้ยินมาว่าช่วงนี้ตระกูลเฉียวมีปัญหาเรื่องเงินทุนหมุนเวียน ไม่ทราบว่าตระกูลอู๋ให้เงินคุณปู่เท่าไหร่คะ?" เฉียวฉิงถาม
สีหน้าของเฉียวเจิ้งเหว่ยดูไม่ดีอย่างเห็นได้ชัด
"หนูแค่ถามเล่นๆ อยากรู้ว่าหนูมีค่าเท่าไหร่"
"การที่ให้เธอกลับมาเธอควรจะรู้สึกขอบคุณ แทนที่จะมาตั้งคำถามกับการจัดการของฉัน"
"คุณปู่พูดถูกค่ะ" เฉียวฉิงแสดงความเคารพ
ในขณะนั้น บนใบหน้าอันงดงามของเธอ ปรากฏรอยยิ้มเย็นชาที่ไม่แสดงออกทางสีหน้า


## บทที่ 004 แฟนเก่า คู่รักสุนัข

เฉียวฉิงออกจากห้องหนังสือของท่านผู้เฒ่าเฉียว
เธอเดินไปยังห้องของตัวเอง
ฝีเท้าของเธอ พลันชะงักไปชั่วขณะ
แฟนเก่าที่เคยรักกันหัวปักหัวปำอย่างเยี่ยนเซวียน ยืนสง่าอยู่ตรงหน้าเธอ
พวกเขาเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก เติบโตมาด้วยกัน ตอนมัธยมปลายก็เริ่มคบกันเป็นแฟน ความสัมพันธ์ดีมาตลอด แม้จะทะเลาะกันบ้าง แต่ก็เป็นเพียงการหยอกล้อกันของคู่รักเท่านั้น
ฉือมู่มู่เคยบอกว่า มีแค่ผู้ชายดีหายากอย่างเยี่ยนเซวียนเท่านั้นที่ทนนิสัยเธอได้ เยี่ยนเซวียนรักเธอมากจริงๆ! ใครจะรู้ว่า ไม่นานหลังจากนั้น เยี่ยนเซวียนกับเฉียวอู๋ก็ขึ้นเตียงกัน ขึ้นเตียงกันจนทั้งเมืองรู้
หน้าแตกอย่างแสนสาหัส
และในตอนนั้น
เธอถูกแย่งแฟนไป แต่ทุกคนกลับคิดว่าเฉียวอู๋เป็นผู้เสียหาย นี่แหละความสามารถของหลินชิงเหวิน
ในตอนนั้น เธอยังไม่ยอมรับความจริง และได้ก่อเรื่องใหญ่ในบ้านเฉียวและในหมู่คนชั้นสูง ทำให้บ้านเฉียวขายหน้า และทำให้ชื่อเสียงของเธอพังพินาศ
และก็ในตอนนั้นเอง เธอได้ประกาศว่าจะต้องนอนกับเยี่ยนซื่อเย่ให้ได้ เพื่อให้คู่รักสารเลวอย่างเยี่ยนเซวียนกับเฉียวอู๋ต้องเรียกเธอว่า "ป้า"
เรื่องเก่าๆ พวกนั้นไม่อยากจะนึกถึงอีกแล้ว สรุปคือไม่ใช่ประสบการณ์ที่น่ารื่นรมย์อะไร
ดีที่ในช่วงหลายปีมานี้ เธอฉลาดขึ้น
ไม่ทำอะไรตามใจตัวเองอีกต่อไป เรียนรู้ที่จะเอาชีวิตรอดจากสถานการณ์เลวร้าย!
"ฉิงฉิง" เยี่ยนเซวียนเอ่ยปาก เสียงยังคงอ่อนโยนนุ่มนวลเหมือนเดิม
เฉียวฉิงมองเขา พร้อมรอยยิ้มบางๆ
รอยยิ้มจางๆ ที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ
"หลายปีที่ไม่ได้เจอกัน เธอเป็นอย่างไรบ้าง?" เยี่ยนเซวียนถามด้วยความห่วงใย เหมือนเพื่อนที่ทักทายถามไถ่
เฉียวฉิงตอบว่า "ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณนี่"
"ถึงอย่างไรเราก็เคยรักกันมาก่อน ฉันก็หวังให้เธอมีความสุข"
"คุณชายเยี่ยนไม่รู้หรอกหรือว่าทำไมฉันถึงถูกเรียกกลับมาอย่างกะทันหัน?" เฉียวฉิงเลิกคิ้วเล็กน้อย
"อู๋ฉ่างเซิงไม่ใช่คนดีอะไรจริงๆ"
เฉียวฉิงนิ่งเฉย
"ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเราในตอนนั้น เธอก็คงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพนี้"
"คุณชายเยี่ยนไม่จำเป็นต้องแสดงความรู้สึกผิดขนาดนั้น การที่ได้ตัดขาดจากคุณ ฉันดีใจมาก"
"ยังคงดื้อรั้นเหมือนเดิม ถ้าไม่ใช่เพราะนิสัยของเธอในตอนนั้น ฉันก็คงไม่ถูกเฉียวอู๋ยั่วยวน" เยี่ยนเซวียนพูดด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย
หมายความว่า... คุณนอกใจ แล้วคุณยังมีเหตุผลอีกเหรอ!
เฉียวฉิงพูดว่า "ในความคิดของฉัน แต่งงานกับอู๋ฉ่างเซิง ก็ยังดีกว่าแต่งงานกับผู้ชายที่ควบคุมส่วนล่างของตัวเองไม่ได้"
"ทำไมต้องดื้อรั้นแบบนี้ด้วย ถ้าเธอไม่อยากแต่งงานจริงๆ เธอขอร้องฉันดีๆ ฉันช่วยเธอได้" เยี่ยนเซวียนยังคงทำหน้าจริงจัง
เฉียวฉิงยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความดูแคลน ก่อนจะหันหลังเดินจากไปทันที ดูเหมือนไม่สนใจเขาเลย
สีหน้าของเยี่ยนเซวียนดูไม่ค่อยดี
แต่เดิม เขายังรู้สึกสงสารเฉียวฉิงอยู่บ้าง แม้ว่าในตอนนั้นเธอจะทำให้เขาอับอายมาก แต่เวลาผ่านไปหลายปี เขาก็ค่อยๆ ปล่อยวางได้แล้ว แต่ไม่คิดว่า เฉียวฉิงจะเมินเฉยเขาขนาดนี้
แกล้งทำใช่ไหม?!
แกล้งทำเป็นไม่สนใจ!
เขามองตามแผ่นหลังของเฉียวฉิง พูดเสียงเย็นว่า "ถ้าไม่ใช่เพราะเธอไม่ยอมให้ฉันแตะต้องแม้แต่มือ ฉันจะไปมีอะไรกับเฉียวอู๋ทำไม?"
เฉียวฉิงชะงักฝีเท้า
เยี่ยนเซวียนพูดเยาะเย้ย "ความเรียบร้อยในอดีตล่ะ? ความหยิ่งผยองในอดีตล่ะ? แต่ตอนนี้กลับพาลูกชายกลับมา เฉียวฉิง เธอไม่รู้สึกว่าตัวเองทำตัวน่ารำคาญหรือไง?"
เฉียวฉิงหันกลับมาเผชิญหน้ากับเยี่ยนเซวียน
เมื่อเห็นคนที่อยู่ด้านหลังเยี่ยนเซวียน คำพูดที่จะหลุดออกจากปากก็ถูกกลืนกลับไป เธอฉีกยิ้มอย่างงดงาม เธอพูดว่า "ดังนั้นเพราะนอนกับฉันไม่ได้ ก็เลยไปนอนกับเฉียวอู๋งั้นเหรอ?"
เยี่ยนเซวียนขมวดคิ้ว
เฉียวอู๋ก็จ้องมองเฉียวฉิงอย่างเกลียดชัง
ก่อนที่เยี่ยนเซวียนจะได้พูดอะไร เฉียวอู๋ก็พูดด้วยเสียงหวานว่า "เซวียน พี่กำลังคุยอะไรกับพี่สาวของฉันเหรอ?"
เยี่ยนเซวียนหยุดชะงักไม่พูดอะไร
เฉียวอู๋เดินเข้าไปหา คล้องแขนเยี่ยนเซวียนอย่างสนิทสนม ทำตัวเหมือนหญิงสาวตัวน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความเอาใจ
"ไม่ได้เจอกันนาน คุยกันเล็กน้อย" เยี่ยนเซวียนยิ้มให้เฉียวอู๋อย่างเอ็นดู
เฉียวฉิงมองปฏิสัมพันธ์ที่หวานชื่นของพวกเขาอย่างเฉยชา
ในตอนนั้น มุมปากของเธอยังคงมีรอยยิ้มบางๆ ยิ้มอย่างสวยงาม
หลังจากที่ทั้งสองคนหยอกล้อกันสักพัก เฉียวอู๋ก็ดูเหมือนจะนึกถึงเฉียวฉิงขึ้นมาได้ "พี่ ในที่สุดพี่ก็กลับมาแล้ว ฉันคิดถึงพี่มาก ถ้าไม่ใช่เพราะฉันในตอนนั้น... ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง"
แล้วดวงตาก็แดงขึ้นมาทันที
เฉียวฉิงมองเธออย่างไม่แสดงอารมณ์ มุมปากยังคงมีรอยยิ้มบางๆ
ยิ้มจนเฉียวอู๋รู้สึกไม่สบายใจ
เฉียวฉิงผู้หญิงคนนี้คิดอะไรอยู่! รอยยิ้มนั่นเป็นการเยาะเย้ยใช่ไหม?!
บรรยากาศที่อึดอัดเล็กน้อย
เฉียวฉิงเอ่ยปากว่า "นั่งเครื่องบินมาทั้งวัน ฉันขอกลับห้องไปพักผ่อนก่อน"
ไม่ตอบโต้ ไม่แสดงอารมณ์ หันหลังเดินจากไปเลย
เฉียวอู๋มองตามแผ่นหลังของเฉียวฉิงอย่างเย็นชา เธอหันไปหาเยี่ยนเซวียน "คุณคิดว่าเธอเปลี่ยนไปหรือเปล่า?"
"น่าจะได้บทเรียนแล้ว" เยี่ยนเซวียนคาดเดา
เฉียวอู๋หัวเราะเยาะ "คิดว่า คงฉลาดขึ้นแล้ว"
ถ้าฉลาดขึ้นก็ดี
ถ้าไม่ฉลาด คราวนี้ไม่ใช่แค่ถูกไล่ออกจากบ้านเท่านั้นแล้วนะ!
...
สาเหตุที่เฉียวฉิงไม่สนใจเฉียวอู๋ก็เพียงเพราะว่า คู่รักสารเลวแค่นี้เอง การเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียวกับพวกเขาก็รู้สึกเสียเปล่า
เธอกลับมาที่ห้อง เปิดประตูเข้าไป เห็นเฉียวจื้อนั่งเรียบร้อยอยู่บนเตียงใหญ่ ขาสั้นๆ แกว่งไกวอยู่ที่ขอบเตียง นั่งรออย่างเซ็งๆ คนเดียว
เฉียวฉิงถามเขา "ง่วงหรือยัง?"
"นิดหน่อย"
"อาบน้ำก่อน แม่จะนอนเป็นเพื่อน"
"อ้อ" เฉียวจื้อปีนลงจากเตียง
เฉียวฉิงเตรียมเสื้อผ้าให้เฉียวจื้อ
เฉียวจื้อเป็นเด็กที่เป็นตัวของตัวเองมาตั้งแต่เล็ก อายุ 6 ขวบก็ดูแลตัวเองได้แล้ว
ดังนั้นเขาจึงเดินเข้าห้องน้ำ เปิดน้ำอาบ และอาบน้ำด้วยตัวเอง
เฉียวฉิงเปิดประตูห้องน้ำดูลูกชายที่เปลือยเปล่า
เฉียวจื้อรีบเอามือปิดร่างกายตัวเอง หน้าแดงก่ำ
"อายอะไร" เฉียวฉิงยิ้ม
เด็กอัจฉริยะ ก็ยังมีความขี้อายที่คนอื่นไม่รู้
"ชายหญิงต้องรักษาระยะห่าง แม่ออกไปก่อน"
เฉียวฉิงยักไหล่
เธอค่อยๆ เดินออกจากห้องน้ำ เธอแค่กลัวว่าเขาจะไม่คุ้นเคยกับทุกอย่างที่นี่
คิดดู
เธอเองล่ะ คุ้นเคยหรือเปล่า?
แต่มันสำคัญด้วยหรือ?!
เธอแค่กลับมาเพื่อเอาสิ่งที่เป็นของเธอคืนมาเท่านั้นเอง!
【มาเฟียที่ซ่อนตัวปะทะมาเฟียระดับสุดยอด ให้กำเนิดอัจฉริยะมาเฟียตัวน้อย】
คุณหนูใหญ่ตระกูลโจวัย 18 ปีที่ไร้เดียงสาต่อโลก ถูกแม่เลี้ยงและน้องสาวต่างมารดาร่วมมือกันวางแผน ทำให้เสียชื่อเสียงและถูกไล่ออกจากบ้านเฉียว!
7 ปีต่อมา คุณหนูใหญ่ตระกูลโจที่เกิดใหม่ดั่งนกฟีนิกซ์ได้พาสัตว์เทพตัวน้อยกลับมาแก้แค้น!
ผู้คนเยาะเย้ย: เธอยังมีหน้ากลับมาอีกหรือ? แถมยังพาลูกติดมาด้วย?!
หา?
ใครเป็นลูกติด?
สัตว์เทพตัวนี้โกรธแล้ว ผลที่ตามมาร้ายแรงนัก!
ในชั่วพริบตา ชาวเมืองหนานต่างหวาดกลัวไม่เป็นอันทำอะไร!
คุณหนูใหญ่ตระกูลโจ: เก็บตัวเงียบๆ หน่อย!
สัตว์เทพตัวน้อยไม่พอใจ: ทำไมล่ะ?
คุณหนูใหญ่ตระกูลโจ: แม่ยังไม่ทันได้สนุกกับกระบวนการเลย เกมก็จบซะแล้ว!
สัตว์เทพตัวน้อย: ......
......
วันหนึ่ง
คุณหนูใหญ่ตระกูลโจเข้าร่วมงานเลี้ยงของตระกูลชั้นสูง และได้พบกับเยี่ยนซื่อเย่แห่งเมืองหนาน
ตามคำเล่าลือ เยี่ยนซื่อเย่มีใบหน้าที่ทำให้ผู้คนหลงใหล แต่กลับเย็นชาและเคร่งขรึม ไม่ให้ใครเข้าใกล้
คืนนั้น คุณหนูใหญ่ตระกูลโจถูกเยี่ยนซื่อเย่ดักรอที่มุมกำแพง
เยี่ยนซื่อเย่: ผู้หญิง ฉันสนใจเธอนะ
ทุกคนตกตะลึง: ......
คุณหนูใหญ่ตระกูลโจ (หน้างง): ฉัน เป็นของมือสอง พาลูกติดมาด้วย คุณแน่ใจหรือว่าสนใจฉัน?
เยี่ยนซื่อเย่: ฉันสนใจ...ลูกชายของเธอ
คุณหนูใหญ่ตระกูลโจ/ทุกคน: มาเฟียคนนี้คงเป็นโรคแน่ๆ
......
ทุกคนไม่เข้าใจว่าทำไมเยี่ยนซื่อเย่ถึงแต่งงานกับคุณหนูใหญ่ตระกูลโจ มีเพียงเยี่ยนซื่อเย่ผู้เจ้าเล่ห์เท่านั้นที่รู้ว่า เขาได้พามาเฟียระดับสุดยอดสองคนกลับบ้าน!
......
ช่วงแรกเน้นเส้นเรื่องอาชีพของนางเอก ตัวตนลึกลับ เปิดเผยทีละเรื่องตามเนื้อเรื่อง
ช่วงหลังเน้นเส้นเรื่องความรัก ตามใจมากแต่แกล้งน้อย จบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง
......
นิยายเรื่องนี้เป็นแนวจริงจัง
รับประกันคุณภาพ ติดตามได้อย่างสบายใจ!