คุณผู้ชายรสเชอร์รี่
Alisa_Chenkhuntod
##   บทนำ : ลิ้มรสเชอร์รี่

เลือดก็เหมือนดั่งเครื่องดื่มรสเลิศ ทั้งหอมและมีรสชาติหลากหลายให้คุณได้ลิ้มลอง เหล่าแวมไพร์ไม่ได้กินเลือดเป็นอาหารหลักแต่กินเพราะความหลงใหลและเลือดรสชาติดีๆก็ใช่ว่าจะหากันง่ายๆในสมัยก่อนตอนแวมไพร์ทรงอิทธิพลไปทั่วโลกมนุษย์ต่างหวาดกลัวเพราะพวกเราตามหาเลือดที่มีรสชาติไร้ที่ติมีมนุษย์ถูกสูบเอาเลือดจนหมดตัวไปบรรจุใส่ขวดไวน์ตั้งราคาตามรสชาติ กลิ่น และความยากที่จะได้มา
หึ..ผมก็ไม่ได้อยากจะอวดหรอกนะแต่เลือดที่มีราคาสูงที่สุดในแวดวงแวมไพร์มันอยู่ที่ผมเอง ผมขอเรียกมันว่าเลือดโสเภณีผู้สิ้นหวัง เจ้าของเลือดในขวดคือโสเภณีในฝรั่งเศสที่ยอมขายเลือดตัวเองเพื่อซื้อขนมปังให้ลูกทั้งสามคนกิน มันเป็นเรื่องหดหู่ในสังคมที่ไม่เท่าเทียมและแน่นอนว่าไอเลือดขวดนี้มันไม่ได้แพงแค่เพราะเรื่องราวของมันแต่กลิ่นไอที่หอมฟุ้งมันทำให้ยิ่งยอดเยี่ยม
ผมขออนุญาติแนะนำเลยแล้วกันผมคือ อันนิรันดร์ กานต์จรุณเกล้า เป็นนักชิมอาหารชื่อดังที่ไม่มีใครรู้ว่าผมเป็นแวมไพร์คนอื่นๆต่างก็คิดว่าตำแหน่งลิ้นทองคำนั้นตกทอดมารุ่นสู่รุ่นและก็มักจะทักผมบ่อยๆว่าหน้าตาเหมือนคุณพ่อและคุณปู่มาก ก็จะไม่ให้เหมือนได้อย่างไรเพราะไม่ว่าคุณปู่ คุณพ่อ คุณทวดก็คือผมเองนี่แหละแค่เปลี่ยนทรงผมและการแต่งตัวตามยุคสมัยนั้นๆ
ผมโดนชมแล้วชมเล่าว่าหน้าตาดีบ้างหรือไม่ก็เป็นคนที่สมบูรณ์แบบจนมีนิตยสารมาเขียนคอลั่มว่าผมคือชายในฝันของผู้หญิงตั้งหลายเล่ม แต่คำชมที่ผมชื่นชอบที่สุดคือคำชมว่ารสนิยมผมมันดีเยี่ยม
"คุณอันครับ ทางร้านโมโกบี จัดที่นั่งพิเศษให้เรียบร้อยแล้วครับไม่ทราบว่าคุณอันจะไปตอนนี้เลยมั้ยครับ" คุณพ่อบ้านพูดขึ้นผมหันไปหาด้วยใบหน้านิ่งเฉย
"ขอทำผมสิบห้านาที" ผมพูดและกระดกเลือดในแก้วไวน์จนหมดผมเดินไปจัดทรงผมให้ดูดีก่อนจะออกจากบ้านขึ้นรถไปทำงานภาพลักษณ์เป็นสิ่งสำคัญมากไม่ว่าคุณจะมีความสามารถขนาดไหนแต่ภาพแรกที่คนอื่นมองเห็นจะต้องเป็นความประทับใจแรกให้กับพวกเขาให้ได้เพราะคนเราน่ะใช้ความสามารถแค่50%ก็พอ อีก50%ใช้หน้าตาและวาทศิลป์
"ขอบใจ..คุณกลับบ้านไปได้เลยเดี๊ยวเสร็จแล้วผมกลับเอง" ผมบอกเซบัสเตียนหรือพ่อบ้านที่ขับรถมาส่งที่ร้านอาหารชื่อดังที่เพิ่งเปิดสาขาใหม่ในไทยและผมคือผู้ถูกรับเชิญให้มาทานอาหารที่นี่
"สวัสดีค่ะ " พนักงานต้อนรับปละให้บริการเป็นอย่างดีสมกับเป็นร้านอาหารที่กล้าเชิญผมมาชิม
จานอาหารถูกวางลงบนโต๊ะมีผู้บรรยายว่าแต่ละจานมีความน่าสนใจและวัตถุดิบสดใหม่แค่ไหน ผมชิมทีละจานก็ต้องยอมรับว่ารสชาติที่ถูกปรุงมาให้ผมได้ชิมนั้นมันแสนจะประณีตจริงๆมีความใส่ใจในแต่ละเมนูจานถูกจัดแต่งอย่างสวยงามเข้ากับยุคสมัยและให้ความรู้สึกอยากอาหารเพิ่มขึ้น ผมใช้มีดตัดเนื้อวัวชั้นดีเข้าปากแต่ว่า....
"เลือด?..." ผมพูดขึ้นมาเมื่อลิ้นผมสัมผัสได้ถึงเลือดมนุษย์
"ครับ? คุณอันนิรันดร์ ต้องการอะไรเพิ่มหรือเปล่าครับ" พนักงานถามผม
"จานนี้มันมีเลือดคนอยู่" พนักงานในร้านเริ่มหน้าเสียและเหงื่อออกกันทั่วหน้า
"ผมเปลี่ยนจานให้ใหม่นะครับ" พนักงานเตรียมยกจานออกจากโต๊ะแต่ผมยกมือห้ามและใช้ผ้าค่อยๆเช็ดริมฝีปากเบาๆ
"เรียกคนที่ทำจานนี้มาคุยกับผมหน่อย"ผมบอกพนักงานในร้านที่หน้าซีดๆเพราะความกังวนแต่เขาก็เดินไปบอกเชฟให้ตามที่ผมต้องการไม่เกินสามนาทีคนในเครื่องแบบนักปรุงอาหารก็มายืนอยู่ข้างหน้าผม
"ขออภัยครับคุณ อันนิรันดร์ ผมไม่ระวังตัวและสะเพร่าจนเกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นให้ผมเปลี่ยนจานให้ใหม่ดีกว่าครับ" เชฟพูดขึ้นส่วนผมก็นั่งฟังอย่างพิจารณารูปร่างของคนที่กำลังรู้สึกผิด
"รูปร่างดี สูง ไหล่กว้าง ทรงผมก็ดูดี หน้าตาก็ดูมีสไตล์นะ ตาเฉี่ยวผิวแทนผมชอบ"ผมพูดขึ้นและเอาเนื้อในจานเข้าปาก
"คุณครับอย่าทานเข้าไปดีกว่าให้ผมเปลี่ยนจานใหม่ให้เถอะครับ" เชฟดูตกใจมาก
"รู้มั้ยว่าเลือดคุณมีรสชาติเหมือนกับเหล้ารสเชอร์รี่ซึ่งผม.....ชอบ" คนที่ได้ฟังหยุดนิ่งและพนักงานทุกคนต่างเงียบเมื่อได้ยินผมพูด
"มันสกปรกนะคุณ คุณควรหยุดทาน"ผมที่ไม่สนใจก็ทานต่อไป
"คุณเชฟครับคุณชื่ออะไร?" ผมถามหลังเคี้ยวเนื้อในปากเสร็จ
"ฌาณ ครับ" เขาบอกผมด้วยสีหน้าที่ยังกังวนไม่หาย
"ผมขอคุยกับคุณอีกหลายๆครั้งจะได้มั้ยผมพูดตรงๆว่าอยากจะมีสัมพันธ์กับคุณ" เชฟทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกเมื่อได้ยินคำพูดผม
"สัมพันธ์?" เขาทวนคำพูดจนผมต้องหัวเราะออกมา
"หึ...ใช่ สัมพันธ์เราสองคน" คิ้วหนาของผู้ชายผิวแทนขมวดเข้าหากัน
"เราควรจะคุยกันแค่ในฐานะเชฟกับผู้ที่มาทานอาหารแค่นั้นพอครับเพราะนั่นคือสัมพันธ์ที่ดีงามและเหมาะสมที่สุด" เสียงแข็งๆเหมือนคนที่พยายามเก็บอารมณ์หงุดหงิดเอาไว้ภายใน
"โอเคครับคุณผู้ชายรสเชอร์รี่ " ผมหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดปากและเดินออกจากร้านไป
"รสชาติเลือดที่ดีแบบนี้ถ้าได้ลิ้มรสทุกวันมันคงจะเป็นอะไรที่....น่าลุ่มหลง"


## 1: ศตรูหมายเลขหนึ่ง

1
"ปึ้ง!!!แวมไพร์อย่างนายมันน่ารังเกียจอันนิรันดร์...นายเห็นมนุษย์เป็นเพียงเครื่องผลิตเลือดสนองความต้องการของตัวเอง" จินน์ทุบโต๊ะเสียงดังและพูดขึ้น
"ฉันไม่มีอะไรจะเถียงเธอหรอกนะจินน์แต่ถ้าจะให้ฉันแก้ตัวก็คงจะบอกว่าเพราะเผ่าพันธุ์แวมไพร์ถูกคำสาปให้หลงใหลในเลือดเธอว่าคำแก้ตัวแบบนี้มันฟังขึ้นบ้างมั้ย..."จินน์กุมขมับและส่ายหัวฟูฟูของเธอไปมา
"มีแวมไพร์หลายคนนะที่ไม่กินเลือดทำไมนายไม่ลองเลิกกินเลือดดูบ้างแรกๆมันอาจจะยากแต่ถ้านายฝืนที่จะไม่กินได้มันก็ดีไม่ใช่หรือไง" เพื่อนสนิทที่เป็นแม่มดพูดขึ้นคราวนี้เป็นผมที่ส่ายหัวไปมาบ้าง
"ที่เธอพูดมันเหมือนเธอกำลังฝึกสิงโตให้กินพีช ฝึกเสือให้กินผลไม้ เธอคิดว่ามันเป็นเรื่องง่ายนักเหรอ?" ผมตอบกลับและเราสองคนต่างส่ายหัวให้กัน
"เอาที่นายสบายใจไปเลยอัน" เราสองคนดื่มน้ำสีอำพันลงไปในคอจนถึงเวลาที่เราต้องแยกย้ายกลับบ้านผมออกจากร้านและเดินตรงไปที่สถานีรถไฟฟ้าแต่เหมือนสถานการณ์จะไม่ค่อนเป็นใจเมื่อทางเดินมันเงียบไม่มีคนพลุกพล่าน
"เฮ้..ว่าไงไอ้น้องแต่งตัวดีนี่หว่าขอตังค์หน่อยดิ" คนเมาเดินเข้ามากอดคอผมกลิ่นเหล้าราคาถูกรอยขึ้นมาเตะจมูก
"เอาไป.."  ผมหยิบแบงค์พันจำนวนห้าใบยื่นให้และพยายามเดินหนีแต่เหมือนมันจะไม่จบเมื่อไอ้คนตัวใหญ่กว่ามากระชากคอเสื้อและเหวี่ยงเข้ากับกำแพง
"เอาทุกอย่างออกมาให้หมด นาฬิกา กระเป๋า และไอ้เงินที่เหลือก็เอามา" ผมที่มีอาการมึนเมาจากการดื่มมาก่อนหน้านี้แล้วดันโดนจับฟาดกับกำแพงอีกเลยได้แต่ยืนนิ่งๆ
"ยืนนิ่งทำไมรีบเอาของมาสิ" ทันทีที่พูดจบผมเข้ากระโจนด้วยความเร็วเข้าไปกัดคอของคนที่เข้ามาหาเรื่องเขี้ยวของผมเจาะเข้าไปที่คอลิ้มรสเลือดเฝื่อนๆ ด้วยความเมาผมไม่สามารถจัดการกับความต้องการของตัวเองได้ผมดูดเลือดจนผู้ชายคนนั้นหยุดหายใจกลายเป็นศพซีดๆอย่างหน้าเวทนา
"เซบัสเตียน ผมทำคนตายอยู่แถวร้านเหล้าของจินน์.." ผมหยิบโทรศัพท์โทรหาพ่อบ้านและส่งโลเคชั่นไปให้ ไม่นานนักคุณพ่อบ้านก็มาถึงศพของคนตายโดนเอากลับไปเผาที่บ้านส่วนผมก็นั่งรถกลับบ้านพร้อมกับศพนั่นแหละ
"วันหลังผมว่าให้ผมมารับเวลาคุณอันต้องการจะดื่มดีกว่านะครับเพื่อความปลอดภัยของคุณอันเอง" ผมฟังแล้วพยักหน้าให้ดูเหมือนรับรู้ในสิ่งที่พ่อบ้านพูด
เมื่อผมกลับถึงบ้านก็รีบอาบน้ำเข้านอนทันทีความมึนเมาหายไปจากตอนแรกมากแล้วแต่สิ่งที่คิดถึงคือกลิ่นหอมๆของเชอร์รี
"อยากได้มาไว้ใกล้ๆ" ผมคิดจนนอนหลับไปแม้แต่ในความฝันผมยังเห็นตัวเองได้กินเชอร์รี่เลย
ตื่นเช้ามาผมรีบแต่งตัวและขับรถไปร้านอาหารที่ตอนนี้คงจะยังไม่เปิดแต่ผมไม่สนใจเพราะจุดประสงค์ผมไม่ได้มาทานอาหารแต่อยากจะทานคนทำเสียมากกว่าผมมารออยู่หน้าร้านตอนตีห้าครึ่งและสะดุดตาไปที่ป้ายร้านบอกเวลาเปิดทำการ สี่โมงเย็นถึงสี่ทุ่ม
"อยากได้ของดีต้องอดทน" ผมพูดกับตัวเองและหาที่นั่งริมทางเดินมีคนเข้ามามองผมด้วยสายตาแปลกๆอาจเป็นเพราะผมใส่สูทตอนอากาศร้อนแต่ผมไม่ยอมถอดออกหรอกนะก่อนออกจากบ้านผมส่องกระจกดูแล้วรู้สึกว่าวันนี้ผมใส่สูทแล้วมันหล่อมากเข้ากับผมที่สุด
"นี่คุณ!...ทำไมมานั่งตรงนี้นี่มันพึ่งสิบโมงร้านเราเปิดสี่โมงเย็น"เสียงคุณฌานเข้ามาทักผมผมได้แต่ยิ้มจนแก้มบาน
"ผมอยากเจอคุณอีกครั้งถ้ามาเวลาทำงานของคุณผมก็จะกลายเป็นลูกค้า...ผมไม่อยากเป็นลูกค้าของคุณหนิ" คำพูดของผมทำคนที่ได้ยินเงียบไป
"งั้นก็เข้ามาในร้านก่อนรึกันตรงนี้มันร้อนจนสูทคุณเปียกหมดแล้ว" คนพูดเปิดประตูร้านให้ผมเข้าไปผมนั่งมองคุณฌาณและพนักงานคนอื่นจัดของในร้านจนเสร็จคุณเขาก็เดินมานั่งเก้าอี้ข้างๆผม
"มีอะไรครับคุณอันนิรันดร์ถึงมาหาผมตั้งแต่ร้านยังไม่เปิด"สายตาเฉี่ยวที่คนอื่นอาจจะมองว่าน่าต่อยให้คว่ำแต่สำหรับผมมันมีเสน่ห์มาก
"ผมชอบคุณ"ผมพูดออกไปตรงๆทำคนที่ได้ฟังต้องขมวดคิ้ว
"คุณเพิ่งเจอผมครั้งแรกคือเมื่อวานนะ.." ผมพอจะเดาออกว่าคนตรงหน้าจะพูดอะไรต่อ
"เรื่องของความรู้สึกมันไม่มีคำว่าเร็วไปหรือช้ามันมีแต่คำว่ามากหรือน้อยและผมรู้สึกชอบคุณมาก" คนที่ได้ฟังคลายปมตรงคิ้วออก
"ทำไมคุณถึงชอบผม?"คนพูดจ้องไปที่ดวงตาของผมเหมือนอยากรู้ความคิดของผมจริงๆ
"ทุกอย่างที่เป็นคุณมันทำให้ผมหลงใหลตั้งแต่แรกเจอ"ฌาณกลับมาขมวดคิ้วอีกรอบ
"ผมว่าคุณดูละครน้ำเน่ามากเกินไป" คนตรงหน้าพูดและถอนหายใจ
"ไม่นะผมแทบไม่ได้เปิดทีวีเลยด้วยซ้ำทุกอย่างที่ผมพูดมันมาจากประสบการณ์การจีบสาวของผมมานับร้อยปี" คำพูดของผมเรียกเสียงหัวเราะของคนข้างๆ
"ฮ่าฮ่า...และคุณเคยจีบใครสำเร็จมั้ยล่ะคำพูดของคุณมันโคตรเชย"ผมได้แต่ยิ้มให้กับเสียงหัวเราะของคนตรงหน้า
"เมื่อห้าสิบปีที่แล้วผมก็เคยโดนว่าว่าเชยและเธอคนที่พูดก็เหมือนคุณมากยิ่งตอนคุณหัวเราะผมยิ่งนึกถึง" ผมพูดขึ้นและมองไปที่ใบหน้าคนที่อยู่ใกล้
"คุณพูดเหมือนคุณแก่มากทั้งที่คุณเพิ่งจะสามสิบปลายๆเองไม่ใช่เหรอไง"ผมยิ้มออกมาจางๆ
"ผมน่ะความลับเยอะนะถ้าคุณอยากฟังผมคงเล่าวันเดียวไม่หมด"ผมพูดจบอยู่ดีๆมือของฌาณก็ยื่นมาทางผม
"เอาโทรศัพท์มาสิจะแอดไลน์ให้"ผมปลดล๊อกโทรศัพท์และยื่นไปให้อีกคน
"เรียบร้อยแล้วนะคุณจะได้ไม่ต้องใส่สูทมารอผมตั้งแต่ร้านยังไม่เปิดอีก"ผมยิ้มให้กับเขา
"คุณเชื่อเรื่องการเป็นอมตะมั้ย"ผมที่อยู่ดีๆก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมา
"เคยได้ยินมาบ้างแต่ยังไงผมก็เชื่อว่าสุดท้ายทุกคนก็หนีความตายไม่พ้นคุณพูดเหมือนว่าเป็นอมตะอยู่มาเป็นร้อยปีอะไรแบบนั้น..จะอำผมเล่นเหรอ"รอยยิ้มกว้างของฌาณทำให้ผมเริ่มคิดว่าบางทีผมอาจจะบอกความลับกับเขาได้ ผมเปิดกระเป๋าตังค์และหยิบรูปสามใบที่ถ่ายกันคนละยุคสมัยขึ้นมาลัส่งให้อีกคนดู
"ทุกรูป..เหมือนคุณเลยทำไม..ถึง.." ไม่ทันที่ฌาณจะพูดจบก็ได้เวลาที่เขาต้องไปทำงาน
"ผมหยุดวันอาทิตย์ไว้เรานัดไปหาที่คุยด้วยกันใหม่นะ" เขาพูดขึ้นและเดินเข้าไปในห้องครัวของร้าน
ผมเดินออกจากร้านกะจะไปหาจินน์ก่อนกลับแต่ก็มีคนที่ไม่อยากเจอมาทักทายผมทำเป็นมองไม่เห็นและจะเดินผ่าน
"ทำเป็นไม่ทักไม่ทายได้ข่าวว่ามีคนที่นายสนใจคนใหม่...อยู่ในร้านนี้เหรอวะ"คำพูดกวนประสาทเอ่ยออกจากปากของคนที่ผมเกลียด
"ไม่มีใครที่ฉันสนใจอะไรทั้งนั้น" ผมพูดด้วยเสียงเรียบนิ่ง
"ก็ดี..นายคงจำผู้หญิงที่ชื่อภีลดาได้ใช่มั้ยนายคงไม่อยากเห็นใครมีร่างสีซีดๆเหมือนเธอ" มือของผมกำแน่นด้วยความโกธรผมเดินต่อไปยังร้านของจินน์ทำเป็นไม่สนใจ
"เฮ้ เข้ามาร้านเหล้าแต่ทำหน้าเหมือนอมกระเทียมไว้ในปาก"คำทักทายจากเพื่อนแต่มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดีเลยสักนิด
"พ่อหนุ่มแวมไพร์มีปัญหาอะไรบอกจินนี่คนนี้ได้น้า"จินน์เดินเข้ามานั่งข้างพร้อมหยิบแก้วเครื่องดื่มมาให้
"วันนี้ไอ้ดาโก้มันมาขู่ ว่าถ้าฉันสนใจใครมันจะทำเหมือนกับที่ทำภีลดา" ผมบอกจินน์ด้วยอารมณ้แค้น
"แล้วอย่าบอกนะว่ามีคนที่สนใจอยู่..."จินน์ถามขึ้นพอผมพยักหน้าจินน์เอามือกุมขมับทันที
"ตอนนี้เรากำลังเอาชีวิตคนคนนึงเข้ามาเสี่ยงและคนคนนั้นเป็นคนที่นายสนใจเวรกรรมของเธอจริงๆเลยแม่สาวน้อยคนนั้น"
"เขาไม่ใช่สาวน้อยเขาคือหนุ่มน้อย..." ผมแก้คำให้ถูกต้อง
"ฉันถามจริงๆว่านายสนใจพ่อหนุ่มน้อยนั่นกี่เปอร์เซ็นถ้าไม่ถึงสามสิบเปอร์ก็ถอยห่างและอย่าไปยุ่งกับเขาอีก"คำแนะนำจากเพื่อนทำผมกุมขมับ
"ฉันถอยไม่ได้ฉันอยากมีเขาในชีวิตไม่อยากจะกลายเป็นคนที่เคยรู้จักสำหรับเขาฉันปล่อยเขไปไม่ได้จริงๆ" ตอนนี้ทั้งผมและจินน์นั่งกุมขมับและส่ายหัวไปมา
"งั้นก็มีอยู่ทางเดียวต้องกลับไปหาครอบครัวฝั่งพ่อนายและจะต้องหาวิธีเอาพ่อหนุ่มน้อยของนายไปด้วย.."
นั่นคงเป็นทางออกที่ดี่ที่สุดแล้ว
""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""


## 2: ครอบครัวของอันนิรันดร์

2
วันนึ้คือวันอาทิตย์และแน่นอนว่าผมมีนัดสำคัญกับคุณฌาณที่สวนสาธารณะตอนสี่โมงเย็นผมเตรียมพร้อมด้วยการสั่งข้าวกล่องสไตล์ญี่ปุ่นและแซนวิชเครื่องดื่มจำพวกชาและผลไม้แต่ที่ขาดไม่ได้คือเสื่อไว้ปูนั่งกับพื้นหญ้าผมจินตนาการว่าได้นั่งปิกนิกใต้ร่มของต้นไม้ใหญ่จิบชาและทานของว่างพร้อมกับสนทนาอย่างมีความสุขเหมือนในภาพยนต์ที่ผมเคยดู
ผมตรวจเช็คเสื้อผ้าว่าดูเหมาะสมกับการไปปิกนิกมั้ยเสื้อสีเอิร์ธโทนกับกางขาห้าส่วนสีครีมก็ดูเข้ากันพอดิบพอดีกันรองเท้าผ้าใบสีมัสตาร์ด
"วันนี้นายอยู่เฉยๆไปเลยคุณพ่อบ้านผมจะขับรถไปเอง"ผมบอกพ่อบ้านที่ยืนรอผมแต่งตัวจนเสร็จด้วยใบหน้านิ่งเฉย
ผมขับรถไปจอดและหยิบของทุกอย่างที่เตรียมเอาไว้พร้อมมองหาต้นไม้ใหญ่ๆที่พอจะเป็นร่มเงาให้กันได้ผมวางของทั้งหมดลงเพื่อปูเสื่อผ้าใบตามมาด้วยการจัดแจงสิ่งของให้วางอย่างสวยงาม
"เฮ้ นั่นมันคุณอันนิรันดร์นักชิมอาหารคนดังมานั่งปิกนิกกินอาหารบ้านๆไม่มีดาวมิสเชอรีนแบบนี้อยากรู้จังเลยนะว่ามากับใคร" เสียงดาโก้ทักทายอย่างกวนประสาท
"ฉันมารับลมชมวิวบ้างน่ะไม่คิดว่าจะมีมลพิษมารบกวน" ผมภาวนาว่าคุณฌาณจะยังมาไม่ถึงเร็วๆนี้เพราะผมไม่อยากให้ไอ้ดาโก้มันได้เห็นแต่ก็เหมือนฟ้าจะไม่เข้าข้างเมื่อมีเสียงทักทายดังขึ้น
"ผมมาแล้วคุณรอนานมั้ย" ณาณพูดทักผมและมองดาโก้อย่างเป็นมิตรซึ่งมันเรียกรอยยิ้มที่มุมปากของดาโก้ได้
"เดี๊ยวนี้เปลี่ยนแนวเหรอต่างจากภีลดาเยอะเลยนะ ผมดาโก้ เพื่อนของอันครับยินดีที่ได้รู้จัก" มือใหญ่ยื่นมาจะจับทักทายแต่ผมรีบจับมือของฌาณไว้ไม่ให้จับตอบ
"ผมไม่มีเพื่อนแบบคุณดาโก้"ผมพูดและแยกเขี้ยวคำรามใส่ส่วนอีกฝ่ายก็ไม่ยอมผมรีบผลักคุณฌาณให้ไปอยู่ข้างหลังผม
"หวงขนาดนี้เลือดคงพิเศษมากสินะหึ..ไว้เจอกันใหม่นะครับคุณคนพิเศษของอันนิรันดร์" พูดเสร็จแล้วดาโก้ก็กระโดดหายไปด้วยความเร็วผมค่อยๆหันไปมองคนที่อยู่ข้างหลัง
"คุ...คุณกับเขาเป็นตัวอะไร?" ฌาณถามผม
"คุณกลัวรึเปล่า...กลัวผมมั้ย"ผมเลือกที่จะไม่ตอบแต่ตั้งคำถามขึ้นมาใหม่
"คุณปกป้องผม..ผมไม่กลัวคุณหรอกแค่ตกใจกับสิ่งที่เห็น"คำพูดของเขาทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นจากเดิมมากมีอเรียวเอื้อมมาจับที่ใบหน้าของผม
"ไม่ว่าคุณจะเป็นอะไรผมรู้ว่าคุณไม่วันทำร้ายผม"เราสองคนสบตากันแล้วแววตาของฌาณมันแสดงให้ผมเห็นว่าสิ่งที่เขาพูดมันมาจากใจจริงๆ หน้าของเราใกล้กันมากขึ้น
"เรามาทานของว่างกันเถอะผมเห็นคุณเอาของกินมาเพียบเลย"การตัดบทของคนตรงหน้าแอบทำผมเซ็งเล็กน้อยแต่ก็ตามใจคนที่มาด้วย
เราปิกนิกกันจนเห็นพระอาทิตย์ที่กำลังจะตกฟ้าสีสวยจนผมและฌาณอดที่จะมองไม่ได้และผมตัดสินใจที่จะคุยเรื่องสำคัญตอนนี้
"ผมมีเรื่องอยากจะขอร้องคุณ ผมรู้ว่าต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดมันคือผมผมทำให้คุณตกอยู่ในอันตราย คือผมอยากให้คุณไปอยู่ที่บ้านพ่อด้วยกันเพื่อหาวิธีรับมือจากคนที่ตามล่าคุณ" คนที่ได้ยินขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
"ใครจะตามล่าผมผมไม่ได้มีศตรูที่ไหนสักหน่อย"
"คุณรู้ใช่มั้ยว่าผมเป็นนักชิมที่มีชื่อเสียงรสนิยมของผมถูกจับตามองไม่ใช่แค่กับมนุษย์แต่พวกแวมไพร์ต่างก็สนใจเหมือนกันเลือดของคนที่ผมสนใจจะถูกขายในราคาสูงเมื่อข่าวเริ่มกระจายออกไปคุณก็จะโดนหมายหัวและวันนี้ดาโก้ก็ได้เจอคุณแล้ว" ฌาณฟังผมอย่างตั้งใจส่วนผมมองฌาณอย่างรู้สึกผิด
"ถ้าผมไปกับคุณคุณจะเลี้ยงผมไหวใช่มั้ย" รอยยิ้มปรากฎขึ้นบนหน้าของฌาณ
"เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว"ผมตอบกลับด้วยความมั่นใจ
"งั้นให้ผมเก็บกระเป๋าไปวันนี้เลยมั้ย"
หลังจากปิกนิกผมและฌาณกลับบ้านไปจัดของใส่กระเป๋าเพื่อเดินทางไปที่บ้านของพ่อผมขับรถไปรับคนสำคัญที่สุดในตอนนี้และเราก็เริ่มเดินทางกันการเดินทางจากบ้านไปถึงจุดหมายใช้เวลาประมาณหกชั่วโมงเราเดินทางไกลโดยไม่หยุดพักเพราะผมอยากจะถึงบ้านพ่อให้เร็วที่สุดแต่ในระหว่างทางก็มีอะไรสักอย่างที่วิ่งมาตัดหน้ารถทำให้ผมต้องเบรกกระทันหัน
"ก๊อกๆ" เสียงเคาะกระจกรถให้เปิดลงผมจึงตัดสินใจเลื่อนกระจกลงเพียงเล็กน้อย
"นายจะไปที่หมู่บ้านวีใช่มั้ย...อ้อฉันจำนายได้แล้วนายก็เป็นแวมไพร์นี่หน่าแต่นี่พามนุษย์มาด้วยเหรอดูแลพ่อหนุ่มให้ดีล่ะแวมไพร์รุ่นใหม่ๆมันไว้ใจไม่ค่อยได้" เขาเตือนผมและเปิดทางให้รถได้เคลื่อนไปข้างหน้ากว่าผมจะถึงจุดหมายก็ปาเข้าไปตีสองผมพาคนที่ง่วงจนไม่อยากออกจากรถไปนอนพักที่ห้องนอนก่อนที่จะลงมาพูดคุยกับคนในครอบครัว
"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะเจอทีไรก็มาพร้อมกับปัญหาตลอด"เสียงแอลน้องสาวคนเล็กพูดขึ้นพร้อมกับเคี้ยวหมากฝรั่งหนุบหนับในปาก
"อย่าไปฟังน้องเลยพาเขามาหาพ่อก็ดีแล้วจะได้ช่วยกันแก้ไขปัญหา"พ่อพูดขึ้น
"ก็ทำให้เป็นเหมือนพวกเราก็สิ้นเรื่องเลือดแวมไพร์มันไม่อร่อยคงจะขายไม่ได้"เสียงของอิ๊นน้องชายของผมพูดด้วยสีหน้านิ่งๆ
"ฉันไม่มีวันทำแบบนั้นแน่"ผมบอกน้องชายตัวเองที่ออกความคิดเห็นแบบสุดโต่งและอยู่ดีๆก็ยื่นกระดาษแผ่นเล็กมาให้ที่มีรูนรูปร่างแปลกๆอยู่บนกระดาษ
"นายเอารูนนี้ไปเขียนไว้ที่ตัวคนของนายมันเป็นรูนติดตามเผื่อมีเหตุฉุกเฉินจะได้รู้ว่าพ่อหนุ่มของนายนั้นอยู่ที่ไหน" น้องชายของผมเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องรูนและอักขระโบราณที่หาคนมาเทียบได้ยาก ส่วนน้องสาวของผมอย่างแอลก็มีความสามารถเรื่องยาที่ทำจากสมุนไพร ส่วนผมมีแค่รสนิยมที่ดีมันทำให้ผมมีอาชีพและชื่อเสียงแต่ไม่สามารถปกป้องคนที่รักได้เลย
"พรุ้งนี้จะมีประชุมใหญ่แยกย้ายไปพักผ่อนเถอะส่วนเราอันไม่ต้องคิดมากเราจะช่วยคนของลูกเองพวกนั้นไม่มีวันทำอะไรเขาได้" พ่อเดินเข้ามาสวมกอดและสัมผัสที่หลังเบาๆ
"ขอบคุณครับพ่อ"
เราทั้งหมดแยกย้ายกันไปพักผ่อนทันทีที่ผมเข้าห้องก็เห็นมนุษย์ผู้ชายกำลังนอนหลับโดยมีลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอผมหยิบคัตเตอร์หัวปากาขึ้นมาและเขียนรูนที่น้องชายวาดให้ใส่แขนตัวเอง และจับข้อเท้าของคนที่นอนอยู่ขึ้นมา
"โอ๊ย! คุณทำอะไรผมเจ็บ" ทันที่ใบมีดสัมผัสกับเนื้อคนที่นอนอยู่ก็เริ่มโวยวาย
"ทนเจ็บสักพักผมต้องเขียนรูนติดตามคุณ" ผมรีบเขียนรูนลงไปจนเสร็จและใช้น้ำเกลือเช็ดแผลให้คุณฌาณ
"คุณจะนอนกับผมรึเปล่า" หนุ่มผิวแทนพูดขึ้นตาเล็กๆของเขามองผมเหมือนแมวน้อยที่พยายามเอาใจเจ้าของ
"ถ้าคุณอนุญาตให้ที่ข้างๆคุณมีผมผมก็อยากนอนเตียงเดียวกับคุณ"ผมพูดจบส่วนคนที่ได้ยินก็ถอนหายใจ
"หนิคุณจะมาขออนุญาตทำไมผมพูดเปิดขนาดนี้แล้วเข้ามานอนเลย..เร็วๆด้วยผมง่วง"ผมยกยิ้มและรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ามานอนข้างๆคนที่ตอนนี้กำลังหลับอยู่ผมมองไปยังแผลที่ข้อเท้าของฌาณที่ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วห้องผมใจไม่แข็งพอที่จะอยู่เฉยๆผมรุกขึ้นไปสัมผัสข้อเท้าของคนที่ผมหลงใหลและเลียเอารสชาติเลือดให้สัมผัสกับลิ้น
"ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย!"คนที่นอนอยู่รีบชักเท้าออกจากมือผมและพูดขึ้นอย่างหัวเสีย
"กลิ่นของคุณมันหอมมาก..ผมขอโทษ" ผมพูดด้วยเสียงแผ่วเบาแต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อฌาณรุกขึ้นมารั้งคอผมเข้าไปจูบและรสเชอร์รี่ก็ฟุ้งอยู่ภายในปากของผม
"ผมปากแตกพอดี..."เจ้าของรสเชอร์รี่พูดและหันกลับไปนอนต่อพอผมเห็นอย่างนั้นจึงทิ้งตัวนอนลงข้างๆ
.
.
เมื่อเวลาผ่านพ้นไปจนถึงเช้าผมกับฌาณก็ลงมาชั้นล่างของบ้านเห็นอาหารเช้าวางไว้บนโต๊ะ
"สวัสดียามเช้า ฉันอเล็กซ์พ่อของเจ้าอัน อาหารเช้าทานได้เต็มที่เลยนะ" พ่อผมเอ่ยทักทายอย่างเป็นมิตรผมเดินไปหยิบถ้วยข้าวต้มมาทานเป็นเรื่องปกติที่ที่บ้านผมจะไม่รับประทานอาหารร่วมโต๊ะกันต่างคนต่างกินผมนั่งข้างๆกับฌาณทานอาหารจนเสร็จและพาฌานไปทำความรู้จักกับทุกคนในบ้านและเขาก็เข้ากับคนอื่นๆได้ดีเกินคาดแม้แต่แอลน้องสาวตัวปัญหายังเอ่ยปากชมผมดีใจที่ครอบครัวเห็นความน่ารักของเขาเหมือนที่ผมรับรู้ได้มาตลอด
"เอาล่ะเรามาเริ่มประชุมกันเลยดีกว่า" พ่อพูดขึ้นเราทุกคนต่างพากันมาร่วมวงสนทนาครั้งนี้
"ตอนนี้ข่าวเรื่องผู้ชายที่อันนิรันดร์สนใจคงถูกกระจายไปทั่วเพราะดาโก้มันเก่งเรื่องป่าวประกาศอยู่แล้ว" ทุกคนในวงสนทนาต่างทำหน้าเครียด
"งั้นครั้งนี้เป็นปัญหาใหญ่แน่ นักล่าเลือดหลายคนจะจับตามองคุณฌาณเพราะตอนนี้เลือดที่ดีหายากกว่าแต่ก่อนมากไม่รวมถึงคนที่เป็นแฟนคลับของอันนิรันดร์คงเตรียมประมูลเลือดมาไว้ครอบครองเราไม่ได้มีแค่ดาโก้คนเดียวที่ต้องระวัง" อิ๊นพูดขึ้นเราทุกคนต่างใช้ความคิดหาทางแก้ที่ดีที่สุด
"เราต้องหาวิธีให้ผู้คุมกฎออกใบคุ้มครองเลือดคุณฌาณ"ทุกคนหันไปมองที่แอลซึ่งเป็นผู้พูด
"เราต้องเสี่ยงส่งเลือดไปตรวจเราเชื่อว่ารสนิยมของอันมันพิเศษก็คงเป็นไปได้สูงที่เลือดที่นายสนใจจะไม่ใช่เลือดธรรมดานะอัน" แอลบอกกับทุกคนซึ่งหลายคนเห็นด้วยแต่อันนิรันดร์กลับเป็นกังวน
"ฉันไม่ยากให้ฌาณเข้ามาพัวพันกับเรื่องที่มนุษย์ไม่ควรรู้ขนาดนั้นการถูกคุ้มครองเลือดด้วยผู้คุมกฎจะยิ่งทำให้ผู้คนสนใจในตัวฌาณมากขึ้น" สีหน้าของผู้พูดเก็บงำความเครียดภายในใจไม่อยู่
"แต่ผมเห็นด้วยนะที่จะลองส่งเลือดผมไปตรวจดูอย่างน้อยผู้คุมกฎอาจจะช่วยคุ้มครองผมจากคนอื่นได้" มนุษย์เพียงคนเดียวในกลุ่มพูดขึ้น
"แต่คุณรู้ใช่มั้ยว่าถ้าเรื่องของคุณถึงหูผู้คุมกฎชีวิตของคุณจะไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิม"อเล็กซ์พูด ...ผมมองไปที่ฌาณอย่างเป็นห่วงมือของผมตอนนี้ถูกมือเรียวจับไว้
"ชีวิตของผมมันไม่มีวันเหมือนเดิมตั้งแต่วินาทีแรกที่ผมได้เจอกับอันนิรันดร์แล้ว..."


## 3: ห้ามจระเข้ไม่ให้กินเนื้อ

3
ตอนนี้ทุกคนในบ้านต่างนั่งล้อมคนที่กำลังนั่งนำเลือดใส่เข้าไปในถุงที่วิธีการทำก็เหมือนที่มนุษย์ไปบริจาคเลือดตามปกติแต่สำหรับแวมไพร์ก็อดที่จะกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้เวลาที่เห็น
"ฉันว่าฉันควรไปดื่มเบียร์สักกระป๋อง"แอลพูดขึ้นและเดินออก
ผม  พ่อและอิ๊นนั่งเฝ้าคนตรงหน้าจนเลือดถูกบรรจุเต็มถุงพ่อจัดการนำเข็มออกทำแผลให้ฌาณก่อนที่จะนำถุงเลือดไปให้ที่สภาผู้ควบคุมกฎ
"กลิ่นเลือดของพี่ฌาณมันหอมมากเหมือนกับ...." อิ๊นที่กำลังจะพูดแต่อยู่ๆก็ทำหน้าตกใจ
"อัน! นายรีบโทรหาพ่อให้เอาเลือดกลับมาเดี๊ยวนี้" อิ๊นพูดเสียงดังแล้วรีบเดินไปชั้นบนของบ้านนำหนังสือหนาเตอะลงมา
"ฉันโทรบอกพ่อแล้วเขากำลังกลับมาพร้อมเลือดว่าแต่ทำไมนายถึง..."ผมถามคนที่กำลังลุกลี้ลุกลนเปิดหนังสือที่ดูขลังแล่เก่ามาก
"ฉันมีลางสังหรณ์บางอย่างว่าเลือดของพี่ฌาณมันไม่ใช่เลือดธรรมดา"อิ๊นตอบคำถามแต่ตาไม่ยอมละออกจากหนังสือ
เราสามคนมีผม แอล และฌาณกำลังนั่งมองอิ๊งอ่านหนังสือเล่มหนาพร้อมกับรอพ่อให้กลับมาด้วยผมนั่งรอประมาณหนึ่งชั่วโมงพ่อก็กลับมาพร้อมกล่องบรรจุถุงเลือด
"ไหนบอกพ่อสิว่าทำไมเราถึงนำเลือดไปตรวจไม่ได้" อิ๊นเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ
"ตอนผมไปทำงานที่ศูนย์คำภีร์ผมอ่านหนังสือเยอะมากแล้วหนึ่งในนั้นคือคัมภีร์เลือดหนังสือเล่มนั้นถูกเขียนไว้ว่าเลือดมนุษย์มีอยู่สี่ประเภท 1.เลือดสะอาด คือเลือดของมนุษย์ส่วนใหญ่ไม่ได้มีพิษแต่ก็ไม่ได้มีผลอะไรเกิดขึ้น
2.เลือดเสื่อม คือเลือดที่รสชาติแย่และนำมาทำประโยชน์ไม่ได้ถ้านำเลือดเสื่อมหยดเข้าไปในหม้อปรุงยาแม้แต่หยดเดียวยานั้นจะใช้รักษาอาการใดไม่ได้เลย
3.เลือดซาตาน คือเลือดที่นักเวทย์ต้องการมากที่สุดเหมาะกับการใช้สาปแช่งและบูชายันต์
และสุดท้ายคือเลือด จากสวนเอเดน เป็นเลือดที่จะมีกลิ่นและรสชาติพิเศษตามผลไม้ในสวนวิเศษนั้น แต่ละกลิ่นให้ผลลัพธ์ต่างกัน ซึ่งผมหาไม่เจอว่ากลิ่นเลือดของพี่ฌาณมันมีผลอะไรแบบไหน แต่พวกเราควรรู้ก่อนที่ผู้คุมกฎจะรู้หากเลือดของพี่ฌาณมันมีประโยชน์แก่พวกเขาผู้คุมกฎก็คงต้องการเลือดไม่ต่างจากนักล่าพวกนั้นเหมือนกัน" ทุกคนที่ได้ฟังก็รู้สึกโล่งอกที่อิ๊นนึกได้ก่อนที่เราจะเอาเลือดไปตรวจ
"และเราจะรู้ได้อย่างไรว่าเลือดของผมมันส่งผลอย่างไรแต่อันก็เคยดื่มเลือดผมแล้วจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเขารึเปล่า"ฌาณพูดและหันมามองที่ผมผมเอื้อมไปจับมืออีกฝ่าย
"เลือดถ้าดื่มโดยตรงจะไม่มีผลอะไรกับผู้ดื่มทั้งนั้นแต่ถ้านำมาสกัดหรือหมักไว้คุณสมบัติของเลือดจะเด่นชัดขึ้น" ผมบอกกับคนที่ทำหน้ากังวนใจ
"ฉันมีเพื่อนที่รอบรู้เรื่องนี้แต่ดันไว้ใจไม่ได้ถ้าเอาเรื่องนี้ไปปรึกษามันคงเก็บความลับไม่อยู่" อิ๊นพูดก่อนจะนั่งเปิดหนังสืออ่านต่อ
"แล้วนายว่าพวกแม่มดที่หลงใหลในเครื่องดื่มจะรู้เรื่องนี้มั้ย" ผมพูดถามขึ้นทำให้อิ๊นเงยหน้าจากหนังสือ
"อย่าบอกนะว่านายหมายถึง..."ไม่ทันที่น้องชายผมจะพูดจบ
"จินน์ไง ไว้ใจได้ชัวร์" ผมพูดขึ้นมาทำน้องชายของผมถึงกับหน้านิ่วคิ้วขมวดเพราะจินน์กับอิ๊นเคยเป็นแฟนกันถึงสิบสองปี
"ก็ลองดูรึกันว่ายัยนั่นจะรู้ข้อมูลขนาดไหน" อิ๊นพูดและเดินไปหยิบเบียร์ในตู้เย็นมากินพร้อมกลับมานั่งอ่านหนังสือต่อ
"ไม่แน่นะว่าถ่านไฟอาจกลับมาประทุอีกครังฉันรู้นะว่าภายในใจของนายก็ยังมีจินน์อยู่ใช่ป่ะ?" แอลพูดขึ้นแซวพี่ชายตัวเอง
"ยุ่ง"อิ๊นพูดขึ้นเรียกเสียงหัวเราะให้ทุกคนในบ้าน
"นายนี่มันเก็บทรงไม่อยู่จริงๆเลยว่ะ"ผมเดินเข้าไปตบไหล่น้องชายเบาๆ
ผ่านไปจนถึงเย็นผมส่งข้อความขอความช่วยเหลือไปหาจินน์ซึ่งเธอก็ตอบตกลงและจะรีบมาให้ถึงภายในเช้าวันพรุ้งนี้ ส่วนฌาณก็อยู่ในสวนสมุนไพรกับแอลทิ้งผมให้นั่งดูรายการทำอาหารคนเดียวที่ห้องนั่งเล่น
"ถ้ามีเลือดรสชาติดีๆสักขวดคงจะดี"ผมพูดขึ้นโดยไม่รู้ว่ามีคนเดินเข้ามาใหม่
"คุณว่าอะไรนะคุณอัน"ฌาณพูดเสียงแข็งจนทำให้ผมขนรุกไปทั้งตัว
"ผมแค่พูดว่าอยากชิมเลือดสักขวดคือ...ผมหมายถึง" ผมเหงื่อออกไปทั้งตัวเพราะหาคำแก้ตัวไม่ได้
"คุณปกป้องผมไม่ให้ผมโดนดูดเลือดไปแต่คุณก็ยังดื่มเลือดคนอื่นคุณมันก็ไม่ต่างจากพวกที่ล่าผมอยู่" ผมรีบส่ายหน้า
"ไม่เหมือนกันผมรักคุณผมไม่มีวันให้ใครมาฆ่าคุณเพื่อเอาเลือดไปส่วนเลือดที่ผมกินนั้นมาจากคนที่ยินยอมที่จะขายเลือดให้ทั้งนั้นผมไม่เคยบังคับใคร"ผมเดินเข้าไปสวมกอดอีกคนทางด้านหลัง
"ถ้าผมขอให้คุณเลิกดื่มเลือดคุณจะทำเพื่อผมได้มั้ย" คำขอของฌาณทำผมนิ่งไปชั่วหนึ่ง
"ผม..." พูดเสียงค่อยๆจนอีกคนถามขึ้นมา
"ไม่ได้เหรอ" ผมเงียบอีกรอบ
"ผมขอค่อยๆลดได้มั้ยแบบว่าจากวันละขวดเหลือวันละแก้ว" ผมต่อรองอีกคน
"แต่สุดท้ายคุณต้องเลิกดื่มให้ได้คุณสัญญากับผมนะ" นิ้วก้อยของมือเรียวยื่นมาทางผมผมใช้นิ้วตัวเองเกี่ยวเพื่อตกลงว่าจะทำอย่างที่พูด
แอลที่ยืนมองผมกับฌาณคุยกันก็หัวเราะขึ้นอย่างสะใจ
"จะทำได้ไหม...ทำได้รึเปล่า..จะทำได้ไหม ทำได้รึเปล่า ฮ่าๆๆๆ"แอลร้องเพลงขึ้นแกล้งผม
"ฌาณพี่รู้รึเปล่าว่าการห้ามไม่ให้อันมันดื่มเลือดเหมือนห้ามจระเข้ไม่ให้กินเนื้อเลยนะ" แอลยังหัวเราะไม่เลิก
"แต่ผมเชื่อว่าคุณอันทำได้...ใช่มั้ยครับ"ฌาณหันมามองผม
"ครับทำได้ครับ" พอผมตอบแบบนั้นเสียงหัวเราะของน้องสาวผมก็ดังลั่นบ้านทั้งคืน
...................................


## 4: หากต้องปล่อยคุณไป

"ในตำราเวทย์เคยพูดถึงเลือดที่มีกลิ่นของผลไม้ไว้เหมือนกัน"จินน์ที่มาถึงตั้งแต่เช้าพูดขึ้นในวงสนทนาที่มีผม พ่อ ฌาณ แอลและอิ๊น นั่งฟังอยู่
"เลือดกลิ่นผลไม้เป็นเลือดที่ไม่ได้หากันง่ายๆต้องเป็นบุตรที่เกิดจากมนุษย์กับภูตแห่งป่าและถ้าเป็นกลิ่นที่หายากมากๆผู้ให้กำเนิดจะไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่ต่อหรือถ้าพูดอีกอย่างคือมารดาจะเสียตอนคลอดบุตร"ทุกคนหันมามองฌาณที่ตอนนี้คิ้วขมวดกันอยู่
"ผมถูกเลี้ยงด้วยพ่อบุญธรรมครับเขาไม่เคยเล่าเรื่องพ่อกับแม่แท้ๆให้ผมฟังเลย"
"งั้นคุณลองโทรไปหาเขามั้ยเผื่อได้ข้อมูลอะไรเพิ่ม"ผมหันไปถามฌาณเขาพยักหน้ารับคำพูดของงผม
หลังจากที่ประชุมกันเสร็จผมกับฌาณนั่งดูรายการอาหารกันเงียบๆ ผมจับรังสีความเครียดที่ออกมาจากตัวคนที่ผมรัก
"คุณอย่าพึ่งคิดอะไรมากถ้าคุณไม่อยากโทรหาพ่อของคุณก็ไม่ต้องโทร" ผมบอกคนที่นั้งข้างๆ
"ผมจะโทร..แต่คุณช่วยอยู่ข้างๆผมหน่อยได้มั้ย"  หนุมผิวแทนส่งสายตาที่ยากจะคาดเดามาทางผมผมตอบตกลงและยินดีเคียงข้างเขาเสมอ
มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาคนที่เขาบันทึกชื่อว่าพ่อเสียงรอสายดังขึ้นอยู่สักพักก่อนที่จะมีคนกดรับโทรศัพท์
"ว่าไงไอ้ลูกชาย"เสียงแรกที่ดังออกมาจากโทรศัพที่เปิดลำโพงทำให้ผมกับฌาณได้ยินพร้อมกัน
"คือผม...อยากจะถามเรื่องพ่อแม่แท้ๆของผมครับ" ปลายสายเงียบไปสักพัก
"อยากรู้เรื่องอะไรล่ะ หรือว่าฉันทำหน้าที่พ่อไม่ดีพอจนอยากเจอครอบครัวจริงๆของแก"เสียงของคนแก่ขี้น้อยใจเอ่ยออกมา
"ไม่ใช่ครับ ผมแค่อยากรู้ว่าพวกเขาเป็นใครและทำไมผมถึง..." ฌาณชำเลืองตามองมาที่ผมเชิงถามว่าจะบอกคุณพ่อดีรึเปล่าและผมก็พยักหน้า
"ทำไมผมถึงมีเลือดที่ไม่เหมือนคนอื่น" ฌาณตัดสินใจพูดและความเงียบก็เกิดขึ้นอีกครั้งปลายสายถอนหายใจ
"เธอรู้เรื่องเลือดไดอย่างไร...ไม่มีใครทำร้ายแกใช่มั้ย"เสียงอีกฝั่งพูดด้วยความเป็นห่วงและน้ำเสียงที่อ่อนลงจากตอนแรก
"ผมกำลังคบหากับคนที่เป็น..แวมไพร์ครับแล้วเขา" ไม่ทันที่ฌาณจะพูดจบปลายก็พูดขึ้นมา
"แกจะบ้ารึไงพวกแวมไพร์นั่นแหละที่เป็นอันตรายกับแกอย่าให้พวกนั้นได้รู้เชียวว่าเลือดของแกมันพิเศษแค่ไหนถอยออกมาเดี๊ยวนี้" ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอย่างมากจนผมตัดสินใจพูดอะไรบางอย่าง
"คุณพ่อครับคือผมสัญญาว่าจะดูแลฌาณเป็นอย่างดีและตอนนี้เราต้องการข้อมูลเกี่ยวกับเลือดของเขาครับเพื่อจะได้วางแผนการถูกว่าจะปกป้องเขาอย่างไรตอนนี้มีคนมากมายต้องการตัวลูกชายคุณ...คือผมเป็นต้นเหตุของอันตรายทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับฌาณและผมจะปกป้องเขาด้วยชีวิตของผม"ฌาณยื่นหน้ามาหอมแก้มและทิ้งศรีษะลงบนไหล่ผม
"เห้อ...แม่ของฌาณน่ะเป็นภูตไม้ส่วนพ่อเป็นทหารที่จะรบล้างพื้นที่ในป่าที่นางอยู่ภูตไม้พยายามอย่างเต็มที่ที่จะรักษาผืนป่าไว้ยอมแม้กระทั่งเอาศักดิ์ศรีเข้าแลกจนตั้งท้องเจ้าฌาณขึ้นตอนนั้นฉันไปสำรวจต้นไม้ภายในป่าอยู่พบกับนางที่กำลังท้องแก่จึงพานางออกมารักษาตัวที่หมู่บ้านนางบอกว่าลูกของนางเป็นคนที่พิเศษมากให้ฉันปกป้องฌาณให้ดีที่สุดและนางก็จากไปหลังจากคลอดลูกได้สองวัน" คนข้างผมที่ได้ฟังเรื่องราวก็เกิดร้องไห้ขึ้นมา
"แล้วคุณพอจะทราบมั้ยครับว่าเลือดของฌาณนั้นพิเศษอย่างไร" ยังไม่ทันที่ผมจะพูดให้ได้ใจความแอลก็รีบวิ่งมาหาด้วยสีหน้าตกใจ
"วางโทรศัพท์ลงซะตอนนี้มีเรื่องใหญ่แล้ว ..รีบตามฉันมา!" ฌาณบอกลาคนในสายและรีบตามแอลกับผมไป ทันทีที่ผมเห็นสนามหญ้าหน้าบ้านผมก็เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นทันทีเราทุกคนล้อมตัวของฌาณไว้
"เมื่อวานเราถูกยกเลิกนัดที่พวกคุณจะเอาเลือดมนุษย์มาตรวจน่ะเราเลยมาดูว่าทำไมถึงต้องยกเลิกกระทันหัน" สีหน้านิ่งๆของคนที่ใส่สูตรสีดำทั้งตัวพูดขึ้น
"เรารู้แล้วว่าเลือดของเขาไม่ได้มีอะไรพิเศษจึงไม่อยากรบกวนเวลาพวกคุณ"พ่อผมพูดขึ้น
"งั้นเหรอ งั้นเราขอเลือดในถุงเมื่อวานหน่อย" เหมือนผู้คุมกฏคนนี้จะไม่ยอมถอยง่ายๆ
"ไม่มีครับเราทิ้งไปหมดแล้ว" อิ๊นพูดทำให้คนที่ฟังเลิกคิ้วขึ้น
"ผมจะทำเป็นเชื่อพวกคุณรึกันแต่อยากจะบอกพวกคุณว่าเลือดที่คุณทำหยดที่สภาเมื่อวานหน่ะ หอมจนพวกเราทุกคนอยากจะชิมสักครั้ง" เสียงเรียบทำให้ผมรู้สึกเหมือนโดนกวนประสาท เมื่อพูดจบผู้ชายสูทดำก็หายด้วยความเร็ว
"นี่เราจะต้องทำอย่างไรกันต่อตอนนี้ก็ได้แต่ไม่ให้ฌาณออกนอกบ้าน" แอลพูดขึ้น
"แล้วถ้าเรารู้ว่าเลือดของฌาณมันมีคุณสมบัติอย่างไรและเราจะทำอะไรกันต่อ"คำถามของแอลอีกคำถามเอ่ยขึ้นมา
"ผมจะปล่อยให้เขาได้กลับไปใช่ชีวิตของเขาอีกครั้ง" ณาณรีบหันมาหาผม
"หมายความยังไงคุณจะทิ้งผมเหรอผมยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อตามคุณมาที่นี่แล้วคุณมาบอกว่าจะทิ้งผม มันเป็นเรื่องเฮ็งซวยอะไรกัน"ฌาณพูดอย่างหัวเสีย
"การยอมให้คุณไปเป็นการปกป้องคุณที่ดีที่สุดฌาณ" คนที่ผมพูดด้วยชูนิ้วกลางให้ผมและรีบเดินเข้าบ้านไป
"ค่อยๆง้อพี่ฌาณล่ะฉันเป็นกำลังใจให้"แอลตบไหล่ผมเบาๆ
"นายลองหาทางออกของเรื่องนี้ใหม่นะฉันว่าตอนจบอาจจะดีกว่าการที่นายทิ้งคนที่ตัวเองรักไป"ผมพยักหน้ารับคำพูดของจินน์
ผมเดินเข้าไปในบ้านหยิบขวดที่มีเลือดเหลืออยู่ไม่ถึงครึ่งรินใส่แก้วไวน์พร้อมดูรายการทำอาหารทั้งทั้งที่จับใจความไม่ถูกด้วยซ้ำว่าในทีวีพูดถึงอะไร
"ทางไหนถึงจะดีที่สุดนะ?"
เมื่อแวมไพร์หนุ่มผู้หลงใหลในกลิ่นเลือดที่หอมหวานดั่งเชอร์รี่ความหลงใหลกลายเป็นความโหยหาและอยากจะได้มาเชยชมแต่เพียงผู้เดียว