ดวงใจปักษา
Thap_Thevapat
## เกริ่นนำ

...อารัมภบท...
อีกหนึ่งผลงานกับชะตาความรักด้วยแรงอธิษฐานอันเป็นอีกภพๆ หนึ่งที่ทั้งสองได้เวียนมาพบกันเรื่องราวแห่ง " รักข้ามภพ " กับผลงานด้วยแรงอธิษฐานเรื่อง " ดวงใจปักษา "
ผลงานในนามปากกา " รัตนบดี "
******************************
...นี่ๆ เจ้านั้นชื่ออะไร? ..ทำไมเจ้าถึงได้หน้าตาน่าชังเช่นนี้!...
เราจักชื่ออะไรก็เรื่องของเรานี่! มิใคร่เกี่ยวอะไรกับเจ้าซักนิดเลย!!..          "เด็กสาวท่าทางแก่นแก้ว ได้ตอบกลับไป"
เด็กชายที่เฝ้าถามมิขาดตั้งแต่ได้พบหน้าเธอ ก็ยังคงคอยวกวนเวียนมาถามชื่อเธออยู่บ่อยๆ ...
ทั้งสองได้พบเจอกัน ณ ที่ชายป่าอันเป็นเขตแดนของหิมพานต์ แม่นางน้อยเจ้า  จักมิยอมบอกกล่าวนามแก่ข้าจริงๆเชียวรือ...? หากเจ้ามิยอมบอก ข้าจักเรียกเจ้าว่า " เจ้านางน้อย " ล่ะกัน!! เด็กชายว่าพร้อมกับยิ้มในหน้า...
บทเกริ่นๆเปริ่นๆ ที่เด็กชายทึกทักเอาความ เเต่เด็กหญิงตัวน้อยก็หาได้สนไม่ แต่ก็แอบยิ้มรับกับคำเรียกขานของเด็กชายตัวน้อย...
" เจ้านางน้อย " มันช่างเป็นคำเรียกขานที่ถูกใจเสียเหลือเกิน...
.......
ไว้คอยติดตามกันได้นะครับกับ
"รักข้ามภพ" ตอน "ดวงใจปักษา"
ผู้แต่ง....รัตนบดี


## ตอน เยือนหิมพานต์1

ดวงใจปักษา ตอน เยือนหิมพานต์1
เรื่องราวความรักของสองสายเผ่าพันธุ์ ระหว่างครุฑาหนุ่มกับนาคีสาวแสนสวย ที่หวังจะทำให้ความรักนั้นสมหวัง แต่ชะตากับเล่นตลกให้รักนั้นต้องหม่นหมองด้วยความกีดกันจากเชื้อชาติสายพันธุ์ ความเหมาะสมจนก่อเกิดเป็นตำนานเรื่องเล่ามาช้านาน ด้วยแรงแห่งสัจจาธิษฐานของทั้งสอง จะทำให้รักนั้นได้สมหวังหรือไม่!!....ฯ
....
...ณ ริมชายทะเลสีทันดร เขตอันเชื่อมต่อกับป่าหวงห้ามที่ใครใคร่จะเข้าไปที่ป่าแห่งนี้จะต้องทำตามกฏแห่งป่า และต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด...
ณ ชายป่าด้านตะวันออกติดกับมหาสมุทรทะเลสีทันดร   บนท้องนภาฟ้าสีครามอันสวยงาม ได้มีเงาร่างกายปรากฏให้เห็นมาแต่ไกล สามร่างนั้น  บินฝ่าผ่านข้ามน้ำแห่งมหาสมุทร มุ่งตรงมาสู่ชายป่าแห่งหิมพานต์ เมื่อร่างทั้งสามมาถึงริมแนวชายป่า  ที่ทอดแนวเชื่อมต่อกับมหาสมุทรทะเลสีทันดรเวิ้งทะเลแห่งมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ไพรศาล บนชายหาดทรายที่เชื่อมต่อกั้นเขตแดนนั้น ร่างทั้งสามได้ร่อนลงบนพื้นทรายที่ขาวสะอาด เม็ดทรายส่องแสงระยิบระยับ  เมื่อกระทบเข้ากับแสงแห่งสุริยะ ชวนให้น่าลุ่มหลงกลับความสวยงดงามของทะเลและชายหาดที่ยื่นออกไปลองรับคลื่นลม ที่พัดเอาน้ำทะเลสีครามเข้ามากระทบฝั่ง   อีกทั้งแนวป่าอันอุดมสมบูรณ์ที่ปกคลุมล้อมรอบเอาไว้ ความสดใสแห่งมวลทะเลและชายหาด รวมทั้วทิวป่าอันอุดมสมบูรณ์ มันช่างเหมาะสมชวนให้ใฝ่หาหลงใหล...
ร่างทั้งสามลงสู่พื้นดิน  ครุฑาหนุ่มน้อยทั้งสามที่นัดชวนกันออกมาเที่ยวชมธรรมชาติแห่งโลกทิพย์ 1ในสามผู้มีร่างกายสมส่วนผิวกายสีแทนทองหล่อสง่า 'กรีราเวชชัยยันต์ครุฑา' ผู้เป็นพี่ชายใหญ่สุด ในสามคนพี่น้องที่มาด้วยกัน และอีกหนึ่งผู้น้องรอง 'สุวรรณเบญกายครุฑา' ผู้มีกายสีขาวเหลืองทอง รูปร่างสันทัด วิสัยขี้เล่นซนตามวัย อีกหนึ่งผู้น้องสุดท้อง'วายุภักดิ์ปักษาครุฑา' ผู้มีผิวกายออกดำแดง วิสัยทัศน์ที่ดูเงียบขรึมสงบต่างกับสุวรรณเบญกายครุฑผู้พี่ ทั้งสามได้เดินเล่นบนริมชายหาด   เที่ยวชมทัศนียภาพต่างๆกับความสวยงามของธรรมชาติ และชาติพันธุ์แห่งพฤกษารอบชายหาด จนเป็นที่พอใจกันแล้ว สุวรรณเบญกายจึงชักชวนพี่ใหญ่และน้องชายวายุภักดิ์เข้าไปที่ป่าหิมพานต์...
ณ ประตูทางเข้าป่าหิมพานต์อันเป็นจุดผ่านเข้าออกของเหล่าครุฑา กินนร เหล่ากินรี เหล่าเพชรพญาธรและยังมีเหล่ามวลนาคานาคี ไม่ว่าจะเป็นเชื้อชาติสายพันธุ์ใดก็ตาม จะต้องผ่านประตูแห่งป่านี้ทุกตัวตน ที่หน้าประตูทางเข้าจะมีเจ้าผู้พิทักษ์แห่งป่าเฝ้าอยู่  เพื่อทำการตรวจสอบค้นผู้คนที่จะผ่านเข้าไป...
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>
...เรื่องราวจะเป็นเช่นไร...รอติดตามกันได้ในตอนต่อไปกับ " ดวงใจปักษา"


## ตอน เยือนหิมพานต์2

ดวงใจปักษา ตอน เยือนหิมพานต์2
...หลังจากที่พากันก้าวผ่านประตูแดนของป่าหิมพานต์เข้าไปแล้ว สุวรรณเบญกายได้เอ่ยชวนวายุภักดิ์และกรีราครุฑาผู้พี่ชายและน้องชายไปเดินเที่ยวในเขตแดนร้านค้าของป่าหิมพานต์
ณ ที่เขตแดนนี้ได้ถูกจัดให้มีเขตตลาดค้าขายอันเป็นพื้นที่ค้าขายของเหล่าคนธรรพ์ เหล่าครุฑกินนร และนาคประชาที่มาจับจองพื้นที่ค้าขายกัน ทั้งสามได้พากันเดินดูร้านรวงที่วางสินค้าเพื่อค้าขายกัน อันมีทั้งอัญมณีและเครื่องแต่งกายต่างๆ ที่นำมาวางขายให้กับผู้ที่มาเที่ยวชมได้เลือกซื้อ ทั้งสามเดินดูได้ซักครู่    วายุภักดิ์ก็เอ่ยขอตัวแยกจากพวกพี่ๆ ด้วยเพราะเหตุว่าตนนั้นไม่ค่อยชอบกับความพลุ้งพล่านของผู้คนสักเท่าใด วายุภักดิ์แยกเดินออกไปตามทางที่จะไปยังสระอโนดาต           เขาเดินเล่นเดินชมธรรมชาติพฤกษาพันธุ์มาเรื่อยๆ จนพ้นเขตร้านค้าเข้าสู่เขตแดนป่าอันเป็นพื้นที่ ที่อุดมสมบูรณ์ของต้นไม้นานาพันธุ์ มาเรื่อยๆจนเข้าถึงทิวเขาแอ่งน้ำใส อันเป็นแอ่งเวิ้งกว้างขวาง ที่ทอดตัวยาวอยู่ในเขตป่ามีพันธุ์ไม้ใหญ่ขึ้นปกคลุม แอ่งน้ำสีขาวใสปนเขียวครามฟ้าที่อยู่เบื้องหน้า  มันทำให้เขานั้นรู้สึกสงบใจในยามมองเวิ้งน้ำนั่น วายุภักดิ์เดินเลียบทิวแอ่งน้ำไปเรื่อยๆ จนไปถึงธารน้ำตก อันเป็นธารน้ำต้นสายที่ไหลลงสู่สระอโนดาต มันช่างเป็นธารน้ำตกที่สวยงามหาที่เปรียบปราณมิได้จริงๆเลย เสียงน้ำที่ไหลลงมาตามซอกหินทิวเขา  กระทบโขดแก่งหินที่วางฝังตัวเอาไว้ สายน้ำที่แตกละออง มองดูกระเซ็นเป็นเส้นฝอยต้องแสงแห่งสุริยา ก่อเกิดเป็นแสงสีรุ้งที่สวยสดงดงาม มันช่างน่าเพลินใจเสียยิ่งกว่าอันใด...
ณ แอ่งแก่งน้ำนี้เริ่มมีผู้คนมาชมมาเล่นน้ำกันแล้ว ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นสาวๆ เหล่ากินรีที่จับกลุ่มกันลงเล่นน้ำอย่างสนุกสนาน เมื่อผู้คนเริ่มมากเสียงสรวนเสเฮฮาก็เริ่มดัง วายุภักดิ์จึงตัดสินใจเดินไปอีกทางนึง เพื่อหลบลี้ความวุ่นวายของมวลชน เดินมาจนถึงต้นน้ำตกวายุภักดิ์จึงกางปีกโผบินขึ้นสู่ท้องฟ้า ไปยังอีกชั้นหนึ่งของต้นน้ำ บนชั้นน้ำตกชั้นนี้สวยงามยิ่งกว่าชั้นแรกที่เขาผ่านมาเสียอีก  รอบตัวมองเห็นชะง่อนผาสูงเด่นและสายน้ำที่ไหลผ่านก้อนหินใหญ่ที่วางขวางสายน้ำเอาไว้ ทำให้มองดูสวยงามกับพลิ้วน้ำที่พัดผ่านไป          ผู้คนนั้นไม่มีแถมบรรยากาศที่สงบ  แก่งน้ำที่ไม่ลึกมองเห็นน้ำใสไหลผ่านไปตามโขดแก่งหิน วายุภักดิ์เดินมานั่งลงที่โขดหินก้อนใหญ่ตรงชายน้ำ เขานั่งฟังเสียงน้ำไหลกระทบแก่งก้อนหินเสียงดัง ซ่า ซ่า... พื้นที่ชั้นสองของน้ำตกสระอโนดาตนี้  มีพื้นที่ไม่กว้างมากนัก นั่นเพราะมันเป็นเวิ้งชั้นของผาหินที่ยื่นทอดตัวมาขวางไว้ เขานั่งคิดและมองไปรอบๆตัว  จนสายตาไปสะดุดตรงเชิงชั้นน้ำตก ที่ตรงเชิงน้ำตกตรงนี้ไม่สูงมากนัก ความสูงของชั้นหินราวๆ ห้าเมตร เขาจ้องมองตรงที่ม่านน้ำตกไหลลงมานั้น ก็มองเห็นเงาร่างเงาหนึ่งเดินหลบเข้าไปที่ใต้เชิงผาน้ำตก วายุภักดิ์จึงตัดสินใจลุกเดิน  เพื่อไปดูว่าเงาร่างที่ตนนั้นมองเห็นคืออะไร และใต้น้ำตกที่เป็นม่านน้ำไหลผ่านนั้นมีชะง่อนหินที่ยื่นออกมา  ทำให้ที่ตรงนั้นมีม่านน้ำปิดบังสายตาเอาไว้ วายุภักดิ์เดินมาใกล้ม่านน้ำตก  ก็ยืนชั่งใจอยู่ว่าจะผ่านม่านน้ำตกเพื่อเข้าไปดูดีหรือไม่...
...เมื่อคิดตัดสินใจดีแล้ว เขาก็ก้าวเดินเลียบเคียงไปข้างๆ ฝนังหินและตัดสินใจมุดตัวก้าวผ่านม่านน้ำตกเข้าไป   หลังม่านน้ำตกเป็นเวิ้งกว้างของชั้นหินที่ยื่นปิดบังเอาไว้   ภายในเป็นโถงกว้างแสงส่องผ่านเข้ามาไม่ถึง วายุภักดิ์เดินผ่านม่านน้ำเข้ามายืนอยู่ในโถงกว้างหลังชะง่อนผาใต้น้ำตก เขาหันหน้าออกมองม่านน้ำที่ไหลผ่านลงมา   มันช่างสวยงามเสียจริงๆ             จากนั้นเขาก็รีบปรับสายตาตัวเองให้คุ้นชินกับความมืดสลัว ของเวิ้งถ้ำหลังน้ำตก เมื่อสายตาที่เริ่มชินกับความมืดดีแล้ว วายุภักดิ์จึงมองเห็นร่างๆหนึ่ง ที่ยืนหลบอยู่ตรงฝนังหินโดยมีก้อนหินใหญ่ช่วยบังเอาไว้...
" นี่!!..เจ้าร่างนั่น!!.. เจ้าคือใคร? เหตุใดเจ้าถึงมายืนแอบหลบอยู่เยี่ยงนั้น?!! " วายุภักดิ์เอ่ยถาม...
เงาร่างที่มองเห็นยังยืนนิ่งเฉยไม่ขยับแถมไม่ตอบโต้กลับมา...
นี่!!...เจ้าจะตอบเราดีๆ หรือว่าเจ้าจะให้เราต้องใช้กำลังกับเจ้า!! ความนิ่งเฉยของร่างตรงหน้ายิ่งก่อให้อารมณ์ของวายุภักดิ์เดือดดาษ เจ้าจักมิตอบเราจริงๆใช่รึไม่?!!
ร่างที่ยืนอยู่ตรงก้อนหินก็ยังทำเฉย ดวงตาของวายุภักดิ์เริ่มมีสีแดงส่องแสงประกายไฟสีแดง ร่างที่ยืนสงบอยู่ตรงหน้า ก็เริ่มขยับตัวพร้อมกับเสียงที่เอ่ยย้อนกลับมา แบบกวนๆในที...
"ทำไมล่ะ...ทำไมเราจะต้องตอบเจ้า!!"  เจ้ากับเราก็มิใคร่รู้จักกันซะที่ไหน!! 'เสียงตอบสวนมาเป็นเสียงยวนๆของดรุณีน้อย เสียงอันแว่วหวานกังวานใส' ที่ตอบสวนมานั้น ทำให้วายุภักดิ์นั้นถึงกลับตกตะลึงในน้ำเสียงใสกังวานนั่น...
เราเอ่ยถามเจ้า..ในคราแรกทำไมเจ้าจึงมิตอบเราล่ะ..?
ก็เรากับเจ้ามิได้รู้จักกัน!..ทำไมเราจักต้องตอบเจ้าด้วย!!..
เจ้านี่..นะ! ช่างไม่กลัวอะไรเสียจริงๆ เจ้ารู้รึไม่ว่าเหล่าผู้คนทั่วพื้นพิภพนี้ ล้วนต่างพากันเกรงกลัวต่อเราเหล่าพญาครุฑาเจ้าแห่งนภาเวหล!!
" 555...ทำไมเราจักต้องเกรงกลัวครุฑาอย่างเจ้าด้วย! ตัวของเจ้าก็ใช่จะต่างจากเรา จักโตกว่าเราก็เพียงนิดเดียว!! " คำพูดกังวานใสของดรุณีน้อยในมุมมืด ช่างเป็นอะไรที่ทำให้วายุภักดิ์นั้นสนใจยิ่งนัก..
แม่หญิง...ดูจากท่าทางแลน้ำเสียงที่ตอบของเจ้านั้น   มันช่างทำให้เราสนใจในตัวเจ้ามากขึ้น..          เจ้าจักออกมาจากที่ตรงนั้น แล้วมาพูดคุยกับเราตรงใต้ม่านน้ำที่สว่างๆตรงนี้ได้รือไม่!..
ร่างน้อยอรชรค่อยๆ ขยับกายเดินพ้นความมืดออกมาตรงหน้าใต้ม่านน้ำตก แสงที่ส่องลอดผ่านม่านน้ำเข้ามา ทำให้วายุภักดิ์ได้มองเห็นร่างนั้นชัดเจนขึ้น...
" อันดรุณีน้อยแหน่งเนื้อเชื้อวสันต์
ร่างสะองค์โฉมพรรณให้ชวนหลง
อรชรอ่อนช้อยให้น่าชวนชม
เเม่โฉมงามทรามวัยให้ชวนมอง "...
ร่างเล็กๆ ผิวพรรณขาวนวลเยี่ยงดวงจันทรา สวมภูษาแต่งองค์ทรงปิ่นศรี ชุดสีเขียวที่นางสวมใส่ช่างขับสีผิวชวนให้หลงใหล..
................
"เจ้าเป็นผู้ใดกันรือแม่หญิง?"                ..มองดูจากการแต่งตัวของเจ้าแล้ว หาได้เป็นชนชั้นธรรมดาก็หาไม่!..
" เราจักเป็นใครก็คงมิเกี่ยวกับเจ้า " เพราะวันหน้าเราคงมิได้พบเจอกันอีก.."
"อืม..ก็คงเยี่ยงนั้น!!"  แต่ว่าทำไมเจ้าถึงมิยอมบอกนามของเจ้าแก่เราล่ะ? .. เจ้ากลัวเราล่ะสิ! เจ้าถึงมิกล้าบอกนามแก่เรา...
มองดูจากการแต่งองค์ทรงภูษา เจ้าเองก็น่าจะอยู่ในชั้นของราชธิดา แต่ข้ามิแน่ใจว่า เจ้านั้นจักเป็นราชธิดาแห่งเมืองใด!!
เมื่อเจ้าไม่ยอมบอก ข้าก็ขอเรียกเจ้าว่า "เจ้านางน้อย " ละกัน...         ส่วนข้ามีนามว่า " วายุภักดิ์ปักษา " และหากเราได้พบเจอกันคราหน้า หวังว่าเจ้าคงจะยอมบอกนามแก่เรานะ " เจ้านางน้อย "
**********************************


## ตอน พบเจอ1

ดวงใจปักษา3
...ทั้งสองต่างนั่งบนโขดหินในถ้ำใต้น้ำตกมองม่านน้ำตกที่ทิ้งตัวลงมากระทบพื้นเป็นที่เพลิดเพลินอุรา และต่างพูดคุยเจรจากันสนุกเหมือนสนิทคุ้นเคยกันมาช้านาน...
" เจ้านางน้อย เจ้ามิคิดจักออกไปเดินเล่นข้างนอกกับเราซักประเดี๋ยวรือ? "
" ข้าก็มิรู้ว่า จักออกไปทำกระไร! "
คำพูดและแววตาของนางดูซึมเศร้าหม่นหมองขึ้นมาแว๊ปนึง วายุภักดิ์จึงเอ่ยชวนนางอีกครั้ง                  "ป่ะ...เราออกไปเดินเล่นที่หน้าน้ำตกกัน เจ้าจักได้สูดอากาศที่สดชื่นบ้าง อากาศภายในนี้มันค่อนข้างอับชื้น! "
นางได้แต่นั่งบนก้อนหินไม่เอ่ยปากพูดอะไรออกมา สักพักนางก็ลุกเดินผ่านม่านน้ำตกออกไป...
วายุภักดิ์ได้แต่มองตามหลังนางไป จนหูได้ยินเสียงของนางตะโกนเข้ามา " อ้าว!!...เจ้าชวนข้าออกมาเดินเล่นข้างนอก!! แล้วใยเจ้ามิเดินออกมากับข้าด้วยล่ะ!? "
พอได้ยินประโยคที่นางนั้นร้องทักพูดเข้ามา วายุภักดิ์ก็ได้แต่ทำหน้ามึนๆ และยิ้มที่มุมปากกับคำพูดของนาง...
วายุภักดิ์ลุกขึ้นยืน แล้วจึงออกเดินผ่านม่านน้ำตกออกมา ก็มองเห็นเจ้านางน้อยกำลังก้มเล่นน้ำอยู่ที่ริมแอ่งตรงหน้าผาน้ำตก กิริยาท่าทางของนางนั้นช่างชวนให้น่ามอง กับท่าทางที่ดูไร้เดียงสา วายุภักดิ์จึงเดินเข้าไปยืนใกล้ๆ ด้านข้างของนาง ...
นางนั้นชำเรืองตามามองเห็นว่าเขามายืนใกล้ๆ นางก็ก้มลงเอามือวิดน้ำใส่วายุภักดิ์  พร้อมเสียงหัวเราะที่สดใสกังวานแจ่มใส วายุภักดิ์ได้เห็นรอยยิ้มที่ใบหน้าของนาง ดูนางนั้นมีความสุขกับการละเล่นน้ำ ตัวเขาจึงทำได้เพียงหลบกระแสน้ำที่นางนั้นวิดใสตน...
นางเห็นท่าทางของวายุภักดิ์ ที่กระโดดหลบกระแสน้ำที่นางวิดใสนางก็ยิ้มสดใส พร้อมกับคำพูดหยอกเย้ามาว่า " ไม่นึกฝันว่า ครุฑาเยี่ยงเจ้านั้นจักกลัวน้ำ!! " นางพูดพร้อมรอยยิ้มเต็มหน้า...
" ข้ามิได้กลัวหรอกน้ำ...ข้าแค่แกล้งหลบก็แค่นั้น... "
" นางได้ยินคำตอบของเขาก็ทำหน้ามุ่ย หุบยิ้มลง "
...วายุภักดิ์...มองเห็นใบหน้านางเช่นนั้น เขาก็ก้มลงและเอามือวิดน้ำใส่นาง นางร้องอุทานและก็วิดน้ำตอบโต้ใส่วายุภักดิ์ พร้อมกับคำพูดว่า
" เจ้ามาวิดน้ำใส่เราทำไม! ดูซิ...อาภรณ์ของเราเปียกหมดแล้ว "
...วายุภักดิ์ได้ทีก็แกล้งเย้าแหย่นางคืนว่า ก็เจ้ายังวิดน้ำใส่เราได้ แล้วใยเราจะวิดน้ำใส่เจ้าคืนมิได้เล่า... วายุภักดิ์พูดและยิ้มให้นาง...
ทั้งสองต่างเล่นวิดน้ำใส่กันอย่างสนุกสนาน จากนั้นวายุภักดิ์จึงเอ่ยชวนนางไปเดินเล่นและนั่งเล่นตรงชายป่าข้างธารน้ำตกตรงหน้าผาข้างหน้า
เจ้านางน้อย เราหยุดเล่นน้ำแล้วไปนั่งเล่นพูดคุยกันตรงชายป่าหน้าผาน้ำตกตรงนั้นกันดีรือไม่? วายุภักดิ์เอ่ยถามนาง
นางมิตอบกลับ แต่เดินออกไปจากแอ่งน้ำและมุ่งไปตรงหน้าผานั่นเลย...
... วายุภักดิ์ ได้แต่ยิ้มตาม กับท่าทางนาง และคิดในใจ " เด็กน้อเด็ก "😁😁😁....
....นางหันหน้ากลับมามองใบหน้าของวายุภักดิ์ พร้อมกับเสียงตอบกลับมา " เรามิได้เด็กอย่างที่เจ้าคิดหรอกนะ " 😒😒😒
วายุภักดิ์แกล้งทำไม่ได้ยินในคำพูดของนาง พร้อมกลับแกล้งเย้าถามนางว่า " เจ้าพูดอะไรเมื่อกี้... เจ้านางน้อย? " ข้าไม่ได้ยิน😁😁😁
...เจ้าอย่ามาแกล้งทำเป็นมิได้ยินที่เราพูดเลย เจ้าครุฑกวนโมโห!!😡😡😡
" ข้าไม่ได้ยินจริงๆ นะเจ้านาง... เสียงน้ำตกมันแรงกว่าเสียงที่เจ้าพูด เจ้าช่วยพูดอีกครั้งได้รือไม่😁😁😁"
...วายุภักดิ์พูดตอบ พร้อมเดินเข้ามาใกล้ๆ ตรงที่นางนั้นนั่งอยู่....
............................


## ตอน พบเจอ2

ดวงใจปักษา4
...ทั้งสองต่างกำลังสนุกสนาน  และเพลิดเพลินในมิตรภาพที่มีให้ต่อกัน วายุภักดิ์ได้ยินเสียงลมพัดปลิวของใบไม้มาแต่ไกลพร้อมการขยับปีกสะบัดลมสะท้อนมาบนอากาศ เขารู้ได้ทันทีว่าเสียงที่สะบัดลมพัดใบไม้มานั่นไม่ใช่เสียงลมธรรมดา เขาจึงรีบคว้าข้อมือของนาง แล้วพากันหลบเข้าไปในแนวชายป่า วายุภักดิ์หันมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ก็มองเห็นร่างใหญ่มีปีกพัดสะบัดลมอยู่บนท้องฟ้า  ร่างสองร่างกำลังสอดส่ายสายตามองหาอะไรบางอย่าง วายุภักดิ์พาเจ้านางน้อยนั้นหลบเข้าชายป่า และให้เจ้านางน้อยนั้นแอบหลบอยู่ตรงนั้น พร้อมกับกำชับไม่ให้นางนั้นออกไปปรากฏตัว...
" เจ้าหลบอยู่ตรงนี้ก่อนนะ เจ้านางน้อย อย่าออกไปปรากฏตัวให้ใครเห็น เพราะเรากลัวว่าเจ้าจะเกิดอันตราย " กำชับเสร็จ..วายุภักดิ์ก็เดินออกไปปรากฏตัวที่ชายป่า พอร่างของเขาพ้นชายป่าออกมา ร่างสองร่างบนท้องฟ้า ก็ติ่งลงมาตรงที่เขานั้นปรากฏตัว ร่างทั้งสองลงมายืนอยู่ตรงหน้าของเขา พร้อมกับเอ่ยถามเขาว่า...
" วายุ!! เจ้าหลบมาแอบอยู่ที่นี่กระนั้นหรือ? " เป็นเสียงนุ่มทุ้มของพญาสุวรรณเบญกายผู้พี่รองเอ่ยถาม.. ส่วนอีกร่างหนึ่งยืนสงบนิ่งไม่เอ่ยคำใด...
" ขอรับท่านพี่... ข้าออกมาหาเดินเล่นดูชมสระอโนดาต จนเลยเตลิดมาถึงน้ำตกแห่งนี้ " วายุภักดิ์กล่าวตอบ
..".อืม...เมื่อได้พบแล้วพี่ก็คงต้องขอตัวแยกกันไปก่อนนะ เพราะพี่ต้องไปทำธุระให้เสด็จพ่อด้วย กล่าวจบ ร่างสูงใหญ่กำยำนั้นก็กางปีกโบกสะบัดยกตนบินขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้วหายลับไป..."
" เจ้าพี่! นะเจ้าพี่มิรู้จะรีบไปไหน? " พญาสุวรรณเบญกายได้แต่บ่นตามหลังไป
" เจ้าพี่กรีราคงมีธุระด่วนที่ต้องทำให้ท่านพ่อกระมัง...เจ้าพี่สุวรรณกาย "
" จะธุระด่วนอะไรกันเล่า...พี่ว่านะ เจ้าพี่กรีราคงจักเบื่อการเที่ยวป่าหิมพานต์ซะมากกว่า "
ทั้งสองยืนคุยกันอยู่นาน และทุกอย่างก็อยู่ในสายตาของเจ้านางน้อย แต่ด้วยเพียงว่านางนั้นไม่ได้ยินในสิ่งที่เขาเหล่านั้นพูดคุยกันเท่านั้นเอง เมื่อความอยากรู้ว่าเขาคุยอะไรกัน นางจึงขยับตัวออกมาจากที่ซ่อน และค่อยๆเคลื่อนร่างเข้าไปใกล้ๆเพื่อหวังว่าจะได้ยินเสียงของเขาคุยกัน นางเดินมาตามโขดก้อนหินอย่างช้าๆ เพื่อป้องกันมิให้ทั้งสองร่างตรงหน้านั้นรู้ตัว จนขยับเข้ามาใกล้ราวๆสามเมตรได้ ที่ตรงนี้มีก้อนหินใหญ่วางขวางอยู่พอที่จะแอบหลบฟังทั้งสองพูดคุยกันได้ แต่ด้วยจะเป็นวิบากหรืออะไร ก็หาคาดเดาได้นางมองไม่เห็นกิ่งไม้แห้งตรงเท้าข้างหน้า เท้าของนางจึงเคลื่อนไปเหยียบลงที่กิ่งไม้แห้งจนเกิดเสียงดังขึ้น ก็อปปป!! นางสะดุ้งตกใจรีบเอามือปิดปาก กันตนเองส่งเสียงร้องออกไป และรีบก้มลงหลบที่ก้อนหินนั้น พอหลบลงได้ที่นางก็ชะโงกหน้าออกไปมอง แต่กลับเห็นเพียงร่างของครุฑาหนุ่มน้อยที่กำชับตนไม่ให้ปรากฏตัวให้ใครเห็น ยืนอยู่เพียงร่างเดียวเท่านั้น...
'อนิจจาบุญนำพาหรือว่าวาสนานำส่ง' จนทำให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ได้
...เมื่อมองเห็นเพียงร่างของวายุยืนอยู่ผู้เดียว เจ้านางน้อยจึงส่ายสายตามองหาไปทั่ว ว่าอีกร่างหนึ่งนั้นหายไปไหน และอยู่ๆก็มีเสียงพูดทักมาทางด้านหลัง เป็นเสียงนุ่มทุ้มกังวานว่า...
" เจ้า...มาแอบฟังพวกเราคุยอะไรกันเยี่ยงนั้นหรือ แม่หญิงน้อย!?? "
" เอ่ออ!..ข้ามิได้แอบฟังอะไรพวกท่านนะ " นางตอบด้วยเสียงขลุกขลัก เพราะตกใจกับน้ำเสียงและร่างที่ยืนอยู่ทางเบื้องหลังตน..
"...เจ้าพี่!!...ท่านอย่าทำอันใดนางนะ นางคือเพื่อนของข้า!! " วายุภักดิ์ตะโกนบอกแก่พญาสุวรรณเบญกายผู้พี่ชาย และรีบวิ่งเอาร่างตนเข้าไปยืนขวางหน้านางเอาไว้ เป็นการปกป้องนางด้วยกลัวว่าพี่ชายตนจะทำอันตรายต่อนาง...
"...หึหึ..พี่มิทำอะไรนางหรอก...วายุภักดิ์!!" ร่างกำยำสูงใหญ่ตรงหน้าพูดตอบน้องชาย ด้วยน้ำเสียงทุ้มพร้อมปรากฏรอยยิ้มตรงมุมปาก เหมือนขบขันชอบใจ กับท่าทางของน้องชายตนที่เอาร่างตนเองมาปกป้องนางที่ไหนก็ไม่รู้ตรงหน้า😄😄😄
" เจ้าพี่...ท่านสัญญากับข้านะ! ว่าท่านจะไม่ทำร้ายหรือทำอันตรายต่อนาง..." วายุภักดิ์พูดกลับพี่ชายตนเองด้วยเสียงที่ดูอ่อนโยนและห่วงหวงแหนในนาง
" อืม...พี่ให้สัญญาว่าจักมิทำอะไรนาง "
" ข้าขอขอบน้ำใจท่านพี่มาก ที่เห็นแก่ข้าและไม่คิดที่จะทำอันตรายนาง " วายุภักดิ์กล่าวขอบคุณพี่ชาย
พญาสุวรรณเบญกายจึงหันมาทางแม่หญิงน้อยที่ยืนอยู่ทางด้านหลังของวายุภักดิ์ พร้อมกับเอ่ยถามนางว่า " เจ้าเป็นใครกันรึแม่หนู? แล้วเจ้ารู้จักกับน้องของข้าได้เยี่ยงไร? "
" ข้าเป็นคนที่นี่! ข้าอยู่ที่ป่าหิมพานต์แห่งนี้! ที่นี่คือบ้านของข้า!"
นางเอ่ยตอบพญาครุฑาใหญ่ตรงหน้า...
******************************


## ตอน แย้มนาม

ดวงใจปักษา5
ตอน แย้มนาม
"...มาแม่นางน้อยเราออกไปนั่งพูดคุยกัน ที่ตรงชายป่านั่นกันดีกว่า เรามีเรื่องที่จักสอบถามเกี่ยวกับตัวเจ้า เพราะใบหน้าของเจ้าช่างคล้ายกับใครคนนึงที่เรารู้จัก...."
...ทั้งสามพากันออกเดินมานั่งที่ชายป่าด้านนอกติดกับธารน้ำที่ไหลมาจากน้ำตก เมื่อมาถึงก็พากันนั่งที่ก้อนหินใหญ่ตรงชายป่า
" พญาสุวรรณเบญกาย ก็ได้เอ่ยปากถามกับดรุณีน้อยทันที เมื่อเห็นนางที่นั่งลงเรียบร้อยแล้ว
"คำถามแรกที่เราอยากรู้จากเจ้าและต้องเป็นความจริงเท่านั้น เจ้าห้ามโกหกเรา "
" พ่อแม่ของเจ้าคือใคร? "
" เอ่อ...ข้ามิรู้จักนามของพ่อข้า เพราะข้านั้นอยู่กับแม่มาแต่เล็ก แม่ของข้านามว่า...ท่านแม่ศิรินภา...😟"
" เจ้า!..เจ้าว่ากระไรนะ?!!  ศิรินภาอะไร..เจ้าพูดมาให้ชัดๆซิ?😒😒 "
" เอ่อ..ท่านอย่าทำอะไรข้านะ..แม่ข้ามีนามเต็มว่า 'ศิรินภาจันทร์ฉาย'😐😐"
" ศิรินภาจันทร์ฉาย..เจ้าเป็นลูกของนางจริงรึ?!! "
" พญาสุวรรณเบญกาย ร้อนรนในอกเมื่อได้รับรู้ว่า ดรุณีน้อยตรงหน้านั้นนางเป็นราชธิดาในพระนางเจ้าศิรินภาจันทร์ฉาย "
"นี่มันอะไรกันแล้วเหตุไฉนศิรินภาจันทร์ฉายนางถึงได้พาลูกมาอยู่ในป่าเยี่ยงนี้? ใครกันนะที่ทำให้นางต้องหอบลูกมาหลบซ่อนตนอยู่ในป่าเยี่ยงนี้!!...?' มันเกิดเรื่องราวอันใดกับนครนาคินทร์กันนะ🤔🤔🤔 "
" คำถามที่สอง...เจ้ารู้จักกับน้องของข้านานรึยัง? "
" เราพึ่งรู้จักและพบเจอกันครั้งนี้ครั้งแรก!! ท่านพี่..ท่านอย่าทำอันตรายนางเลยนะ..แม้นข้าพึ่งจะพบและรู้จักกับนาง แต่ความรู้สึกของข้ามันเหมือนว่า...ข้ากับนางนั้นรู้จักกันมานาน!! "  วายุภักดิ์ตอบและพูดออกมาจากใจจริง กับความรู้สึกลึกๆ ที่ตนนั้นมีให้แก่'เจ้านางน้อย...'
" พี่บอกและรับปากเจ้าไปแล้วนี่!!..วายุภักดิ์!! เจ้าแห่งเวหาเยี่ยงเรายึดถือในคำสัจจ์..!! "
" ข้า..ขอบพระทัยท่านพี่ ที่ท่านกรุณาต่อข้าและนาง "
"เอาล่ะๆ ...เจ้าอย่าพึ่งมาขัดข้า ข้าจักสอบถามดรุณีน้อยนี่ต่อ.."
" เจ้าตอบข้ามาทีเจ้านางน้อย ว่าเจ้านั้นมีนามว่ากระไร? "
ดรุณีน้อยตรงหน้า มีทีท่าอึกอัก เหมือนมิกล้าจักตอบคำ ในสิ่งที่ถาม..  "ตอบเรามาเถิด เรามิได้คิดจักทำร้ายอะไรเจ้าเราเพียงแค่อยากจักรู้เท่านั้น.."
" เอ่อ..ข้านั้นมีนามว่า ' มณีจันทร์..เอ่อออ...รัตนาวดีมณีจันทร์ฉาย " คือชื่อที่แม่ของข้าตั้งให้!!😔😔😔
" จันทร์ฉาย' ศิรินภาจันทร์ฉาย' คือแม่ของเจ้า ส่วนเจ้าชื่อ 'มณีจันทร์ฉาย' " ที่เจ้าบอกเรามานี่..เจ้ามิได้โกหกเราแน่นะ?!!"
" ข้าจักโกหกท่านไปทำไม แม่ข้าสอนข้าไม่ให้พูดโกหก และการโกหกคือสิ่งที่ข้าเกลียดที่สุดด้วย "
..........................
..ครั้นได้ยินรับรู้ในชื่อของนาง ครุฑาหนุ่มน้อยก็มีสีหน้ายิ้มๆ และนึกในใจ "ชื่อนางนั้นช่างไพเราะและเหมาะสมกับผิวพรรณของนางซะจริงๆ แม่ดรุณีน้อย"  วายุภักดิ์คำนึงคิด...☺☺☺
"ข้าฝ่ายพญาสุวรรณเบญกายนั้น ก็ใคร่ควรคิดในใจ 'ข้าจักบอกเรื่องนี้แก่ท่านอาดีรึไม่นะ กับเรื่องราวของนาง ที่นางต้องมาระเหเร่ร่อนหลบซ่อนผู้คนเยี่ยงนี้' จันทร์ฉายทำไมกันนะชะตาของเจ้าถึงได้เป็นเยี่ยงนี้ แล้วพี่นางของเจ้าล่ะนางไปทำอะไร? ทำไมถึงปล่อยให้เจ้ากับลูกต้องมาระเหเร่ร่อนหลบซ่อนอยู่ในป่าเยี่ยงนี้!!!"
" ข้าขอบน้ำใจเจ้ามากนะ มณีจันทร์ ที่เจ้านั้นตอบคำถามของเราตรงๆ และมิโกหก "  'เอาล่ะ..นี่เพลานี้ก็ใกล้จักค่ำแล้ว ข้าว่าเจ้ากลับบ้านไปหาแม่เจ้าเสียเถิด หากค่ำมืดมามันจะอันตราย"
"ส่วนเจ้า!!..วายุภักดิ์"  เราก็สมควรกลับกันได้แล้ว กว่าเราจักกลับไปถึงนครฉิมพลีเพลาก็คงจักมืดมัวพอดี..."
ครั้นเมื่อได้บทสรุป พญาสุวรรณเบญกายก็ชวนวายุภักดิ์ผู้น้องชายนั้นกลับยังนครฉิมพลีทันที...
" พวกข้ากลับเมืองของข้าก่อนละนะแม่ดรุณีน้อย " พญาสุวรรณเบญกายกล่าวลาต่อดรุณีน้อย พร้อมกับสยายปีกอันใหญ่โตโผบินขึ้นสู่ท้องนภาไปก่อน พร้อมทิ้งคำเอ่ยสุดท้ายว่า " รีบๆ ตามไปนะวายุภักดิ์!! "
" เอิ่ม..เจ้านางน้อย เจ้าจักกลับบ้านเยี่ยงไร ให้ข้าไปส่งเจ้าก่อนได้รือไม่? "
"มิเป็นไรดอก บ้านของข้าอยู่ที่นี่ เจ้ากลับไปเสียเถอะ พี่ชายเจ้าบินไปไกลแล้ว มิต้องห่วงข้าดอก ข้าเดินไปแค่เพียงนี้ก็ถึงบ้านข้าแล้ว!! "
" ถ้างั้น..ข้ากลับก่อนนะ'เจ้านางน้อย'เราเป็นเพื่อนกันได้รือไม่? เจ้ารังเกียจข้าหรือป่าว? ข้าขอเป็นเพื่อนกับเจ้านะเจ้านาง!!? "
" ก็ได้!..ข้ารับปากจักเป็นเพื่อนกับเจ้า..เจ้ากลับไปได้แล้ว..ไปสิ! "
วายุภักดิ์..ยังสองจิตสองใจว่าจะกลับดีหรือไม่ แต่เมื่อได้ยินที่นางรับปากใบหน้าที่ซึมๆ ก็คลี่ยิ้มออกมา พร้อมกับคำกล่าวลาก่อนจะบินขึ้นฟ้าไป...
" ข้ากลับก่อนนะเจ้านาง วันหน้าข้าจักมาเล่นกับเจ้าอีก☺☺☺"
วายุภักดิ์กางสยายปีกพร้อมสะบัดยกตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าไป ส่วนนาง'เจ้านางน้อย' นางก็ได้แต่เงยหน้ามองตามร่างของวายุภักดิ์ที่บินไปบนท้องฟ้าจนหายลับตาไป  จากนั้นนางจึงหันหลังกลับและเดินมุ่งหน้าตรงไปที่ผาม่านน้ำตก นางเดินผ่านเข้าในม่านน้ำตกแล้วก็หายตนไป...ฯ
*****************************


## ตอน นครฉิมพลี

ดวงใจปักษา6
ตอน นครฉิมพลี
...ณ..นครฉิมพลี อันเป็นนครแห่งพญาปักษาที่ตั้งอยู่ ณ เขาไกรลาสโดยมีท้าวพญาจิตสุบรรณเวนไตยครุฑา เป็นเจ้ากษัตริย์ผู้ปกครองนครแห่งนี้...
ครั้นกลับมาถึงเมืองพญาสุวรรณเบญกายก็รีบลุดไปยังห้องพักของตนเองและรีบปิดประตูลงดานกลอน เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ใดเข้ามารบกวนตน เมื่อเสร็จแล้วจึงหันหลังเดินมาประทับนั่งบนตั่งแท่นประทับในห้องและจัดการรินน้ำจันในกุณโทลงจอกและยกขึ้นดื่ม เพื่อหวังจะดับความกระหายใคร่รู้ในอกตนที่มันนั้นร้อนระอุอยู่ภายใน " 'จันทร์ฉาย' ทำไมเจ้าถึงต้องพบกับชะตากรรมเยี่ยงนี้ ข้าจักช่วยเจ้ายังไงดี..!!"   คิดมาถึงจุดนี้สุวรรณกายก็คิดไม่ตกกับสิ่งที่ตนได้รับรู้มา "ท่านอา...ข้าควรทำเยี่ยงไรดี  ข้าควรจะแจ้งข่าวของศิรินภาจันทร์ฉายให้ท่านทราบดีหรือไม่..!!"   สุวรรณกายนั่งคิดทบทวนวกไปวนมาอยู่อย่างนั้น พร้อมกับใช้น้ำจันเป็นเครื่องช่วยบรรเทา...
...สักครู่...ก็มีเสียงเคาะประตูด้านนอก เสียงเคาะประตูนั้นช่วยดึงสติของพญาสุวรรณเบญกายนั้นให้หวนกลับมา จากนั้นจึงตะโกนถามออกไปว่า... " นั่นใคร!..มีธุระอันใดกับเรา? "
" สุวรรณกาย...นี่อาเอง!! เจ้าเปิดประตูให้อาที!! "
" ท่านอา...ท่านมีกิจอันใดกับข้ากระนั้นรือ?!! "
" เปิดประตูให้อาก่อน อามีเรื่องจักคุยกับเจ้า! " เสียงตอบกลับมาของพญาสุพรรณภาคีครุฑา...
ครั้นคิดว่าคงเลี่ยงไม่ได้ พญาสุวรรณเบญกายจึงลุกขึ้นเดินไปเปิดกลอนดานที่ขัดไว้ออกและเปิดประตูให้กับพญาสุพรรณภาคีเข้ามา..
พญาสุวรรณเบญกายได้แต่ก้มหน้าหลบไม่กล้ามองสบตา และเอ่ยเสียงถาม... "ท่านอา ท่านมีธุระอันใดกับข้ากระนั้นรือ? ใยมิส่งขุนทหารมาตามข้ากันเล่า!?"
" อามิมีกิจอันใดดอก...อาแค่เห็นเจ้ากลับมาแล้วรีบร้อนเข้าห้อง จึงเดินมาหาก็เท่านั้น "
" แหม่!!...นี่เจ้าล่อน้ำจันแต่หัววันเลยรึ มีเรื่องอันใดไม่สบายใจรึป่าว?"
" ข้ามิมีเรื่องอันใดดอก..ท่านอา!!
ข้าก็ร่ำสุราน้ำจันของข้าเป็นปกติ😄😄😄 "  ตอบแต่ไม่ยอมสบตา...
" เจ้า!! จะปดข้าทำไมสุวรรณกาย! "
"เจ้าเองก็รู้ว่าข้าแม้นจะมีฐานันดรเป็นอาของเจ้า..แต่เราก็อายุมิห่างกันเท่าไร ข้ากับเจ้าหากเทียบกันดีๆ ก็เสมือนพี่น้องที่คลานตามกันมา และยังเป็นสหายสนิทกัน เจ้าปดข้ามิได้ เจ้าน่าจักรู้ดี "  พญาสุพรรณภาคีจ้องหน้าสุวรรณกาย😒😒😒
"มีเรื่องอันใดมิสบายใจใช่รือไม่?"
"เล่ามาให้ข้าฟังเถิด ข้าอาจจักช่วยเจ้าคิดแก้ไขได้!!"
"..ท่านอา...วันนี้ข้ากลับเจ้าพี่กรีราและวายุภักดิ์พวกเราได้ไปเที่ยวที่ป่าหิมพานต์กัน แต่....เอ่อออ..." สุวรรณเบญกายได้แต่อ้ำๆ อึ้งๆ จนพญาสุพรรณภาคีเริ่มสงสัย..
" เจ้าไปพบเจออันใดมากระนั้นใช่หรือไม่!!..สุวรรณกาย? "😒😒
" ใช่!!...ข้าไปได้พบกับดรุณีน้อยนางนึง..เอ่อออ..ดรุณีน้อยนางนั้นข้าสอบถามมาได้ความว่า...นางเป็นลูกของศิรินภาจันทร์ฉาย!! นางนาคีที่ท่านมีใจรักชอบมานาน "
" เจ้าว่ากระไรนะ!!..เจ้าได้พบเจอกับนางกระนั้นรือ?!! "
" ป่าว!..ข้าเพียงได้พบแค่ดรุณีน้อย นางบอกข้าว่านางเป็นลูกของ ' ศิรินภาจันทร์ฉาย'!! " ข้ามิได้ซักถามดรุณีน้อยนั้นมากความ เพราะกลัวนางจักตกใจกลัวจนมิตอบความอันใด...
" แล้วเจ้า!..มิได้พบกับศิรินภาด้วยรึ? "
" มิได้พบ..."
" ดูที ศิรินภานางคงจักสบายดีใช่รือไม่? "
"ข้าเองก็มิแจ้งใจนัก ว่านางนั้นจักสบายดีหรือป่าว!" แต่ที่ข้ากังวลเพลานี้ มันเป็นคำตอบของดรุณีน้อยนางนั้นมาก นางบอกข้าว่า นางพำนักอยู่ที่ป่าหิมพานต์กับแม่ชื่อ'ศิรินภาจันทร์ฉาย' แล้วเหตุการณ์มันเป็นเยี่ยงไรกันหล่ะท่านอา?"
".. ครานั้น..ก่อนที่เราจักแยกจากนางมา นางบอกแก่พวกเรามิใช่หรือว่านางนั้นจะอภิเษกกับกษัตริย์แห่งนครบาดาลนครหนึ่งเพื่อไปเป็นชายา!"
"แล้วมันเกิดเหตุอันใดกัน ครานี้นางจึงมาแอบหลบซ่อนตนอยู่ในป่าหิมพานต์แถมยังมีลูกอีกหนึ่งคน"🤔🤔🤔...
" ข้าว่านะ...นางต้องพบเรื่องมิดีแน่แท้ นางจึงได้พาลูกหนีมาแอบซ่อนตนในป่าเช่นนี้😏😏.."
" เอาเถิด..ข้าว่าเราอย่าพึ่งไปวิตกกังวลอันใดมากความเลย ค่อยคิดหาทางสืบดูถึงความจริงกับเรื่องที่เกิดนี้จักดีกว่า "  "หากว่าสิ่งที่ดรุณีน้อยนางนั้นพูดบอกแก่เจ้านั้นเป็นความจริง และหากว่าข้า ได้พบกับนางอีกครั้ง ข้าจักพานางมาอยู่ซะที่นี่!!"
"..เพราะนางคือนางที่ข้ารัก เมื่อนางต้องตกระกำลำบากเยี่ยงนี้ ข้าจักปกป้องนางเอง!!."  'พญาสุพรรณภาคี' กล่าว....
จากนั้น ทั้งสองก็ร่วมกันปรึกษาคิดหาทางที่จะได้พบเจอนาง โดยการปรึกษากันนั้น มีการดื่มกินกันไปด้วย พอสุราน้ำจันในกุณโทหมดสุวรรณกายก็สั่งให้ทหารหน้าประตูไปนำมาถวายให้แก่ตนและท่านอาสุพรรณภาคีอีก ทั้งสองต่างปรึกษาและดื่มกินจนได้ที่ พญาสุพรรณภาคีเริ่มมึนเมา  จึงเอ่ยขอตัวแยกจากสุวรรณกาย เพื่อกลับยังห้องพักเรือนพักตนไป...
..............
...ข้างฝ่ายดรุณีน้อยเมื่อกลับมาถึงเรือนพักตน ก็ร้องตะโกนถามขึ้นไปบนเรือน..." ท่านแม่...ท่านแม่! ท่านอยู่รึป่าว ลูกกลับมาแล้วท่านแม่!! "
...หญิงสาวร่างงามระหงสมส่วนในอายุพึ่งผ่านวัยเบญจเพศ เดินออกมาจากห้องพักบนเรือน พร้อมกับเอ่ยเสียงถามกลับไป.."กลับมาแล้วรึ!..มณีจันทร์!! " "เจ้าแอบหนีไปเที่ยวอีกแล้วนะ! เจ้ารู้มั้ยว่าแม่นี้นั้นเป็นห่วง ใยเจ้ามิบอกกล่าวแม่สักนิด"        นางว่ากล่าวด้วยเสียงบนดุ
ดรุณีน้อยจึงได้แต่ก้มหน้านิ่ง พร้อมเอ่ยกล่าว..
" ลูกขอโทษเจ้าค่ะ!..ท่านแม่..ที่ลูกแอบหนีเที่ยว😌😌...."
"คราหน้าลูกจักไม่ทำเช่นนี้อีก แล้วเจ้าค่ะ...ท่านแม่ ท่านแม่อย่าได้เคืองโกรธลูกเลยนะ..เจ้าคะ!!"😅😅
" อืมมม...แม่มิได้เคืองโกรธเจ้าดอก" แต่เมื่อเห็นเจ้ากลับมาอย่างปลอดภัยแม่ก็ดีใจแล้ว  "ป่ะ!..ขึ้นเรือนมาแล้ว เจ้าก็ไปอาบน้ำอาบท่าชำระกายเปลี่ยนชุดแล้วมากินข้าวกัน..."
" เจ้าค่ะ...ท่านแม่ลูกไปอาบน้ำก่อนนะเจ้าคะ " ว่าจบก็รีบปลีกตัวหลบไป...
*****************************


## ตอน สายใยรัก1

ดวงใจปักษา7
ตอน สานสายใย 1
...วันเวลาหมุนเปลี่ยนเคลื่อนคล้อยไป จนก่อเกิดความสนิทสนมของสองสายใย...
วายุภักดิ์แอบหลบออกจากเมือง มาเที่ยวที่ป่าหิมพานต์แทบทุกวัน เพื่อหวังว่าจักได้พบเจอกับนางดรุณีน้อย
ทั้งสองต่างต่อสานสายใยเข้าด้วยกัน หล่อหลอมจนเป็นหนึ่งในสัมพันธ์ ความสนิทใกล้ชิดจากเพื่อนจนแปรเปลี่ยน ก่อเกิดเป็นความรักในจิตใจ...
แต่ใครเล่าจะรู้ถึงชะตาในวันข้างหน้าว่าอะไรจะเกิดขึ้น....
...ลุการณ์ล่วงข้ามจักกล่าวถึงพญาสุพรรณภาคีครุฑา ครั้นได้รับฟังคำบอกกล่าว จากหลานชายของตน ก็ได้ดำเนินการสืบข่าวคราวของนางอันเป็นที่รัก ว่าหลบพักซ่อนตนอยู่ ณ ที่ใดแห่งหนตำบลใดในป่าหิมพานต์ จวบจนเพลาหนึ่งเหมือนฟ้ากำหนดให้ได้พบพักตร์นางในดวงใจตน...
..ณ ลานตลาดกลางป่าหิมพานต์ศิรินภาจันทร์ฉายได้ออกจากเรือนเพื่อมาเดินชมตลาด หาจับจ่ายดูสินค้าที่เหล่าคนธรรพ์ และวิทยาธรนำมาวางขายกันเต็มลาน นางเดินชมนั่นชมนี่กับดรุณีน้อยจนเพลิดเพลิน
หาได้รู้ตัวไม่ว่าได้มีสายตาคู่หนึ่งที่เอาแต่จับจ้องมองตนอย่างไม่ให้คลาดสายตา ในแววตานั้นมีทั้งรักห่วงหวงปะปนกัน จนอยากอธิบาย เจ้าของแววตาคู่นั้น คอยเดินตามดูนางอยู่ห่างๆ เพื่อป้องกันมิให้นางรู้ตัว เพราะกลัวนางจะตกใจ จนหลบลี้หนีตนไปอีกครา....
"...ท่านแม่เจ้าคะ..ลูกขอไปเดินดูสินค้าทางฟากกระโน้นนะ เจ้าคะ.."
" จะไปก็ไปเถิด แต่อย่าซนนักล่ะ "  ศิรินภาบอกกล่าวธิดาตน..
" เจ้าค่ะ..😅😅" เสียงตอบรับพร้อมรอยยิ้มระรื่น...
หลังจากที่ดรุณีน้อย ได้ขอตัวแยกไปเดินเล่นตามประสาเด็ก พญาสุพรรณภาคีก็เห็นว่าได้โอกาส ที่จักเผยตนในนาง ที่ตนเฝ้าถวิลหาได้รู้ตัว จึงเร่งก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้นาง
ครั้นได้ระยะห่างที่พอจะพูดคุยกันได้ โดยไม่ต้องตะโกนจึงเอ่ยเสียงเรียกนางทางด้านหลังเบาๆ ...
" ศิรินภา..นั่นใช่เจ้าหรือไม่? .."
.. ศิรินภาชะงักกลับเสียงที่เรียกตนทางข้างหลัง แต่ยังไม่กล้าหันหลังกลับไปมอง ด้วยไม่แน่ใจว่าเป็นผู้ใดที่เรียกตน จึงทำท่าจะเร่งฝีเท้าก้าวเดินให้ห่างออกไป...
..พญาสุพรรณภาคีแลเห็นท่าทางของนาง ที่รีบเร่งฝีเท้าเพื่อเดินหลบหนีตน ก็เร่งฝีเท้าตามพร้อมกับเรียกตามหลังนางไป...
" ศิรินภา!..นี่ข้าเอง..เจ้าอย่าหลบลี้หน้าข้าอีกเลย!! "
นางยังไม่ยอมหยุดเดิน แต่กลับเร่งฝีเท้าพร้อมสอดส่ายสายตามองหาธิดาตน จนเดินผ่านพ้นเขตลานสินค้าออกไปยังนอกลาน มาจนใกล้จะถึงลานน้ำพุ ที่ประดับประดาด้วยแท่นหินนานาชนิด พร้อมกับพันธุ์ไม้นานาพันธุ์ ที่ลานตรงนี้จัดไว้สำหรับให้ผู้ที่มาเที่ยวชมสินค้าเพื่อใช้เป็นที่พักผ่อนนั่งเล่น และไว้พูดคุยกันสำหรับมิตรสหายที่นัดเจอกันในป่าหิมพานต์..
" ศิรินภา!..เจ้าอย่ากลัวข้าเลย.. หยุดพูดคุยกับข้าก่อนจะได้รือไม่!! "
" ข้า..มิมีเรื่องอันใดจะคุยกับท่าน!"
"ท่านอย่าได้ติดตามข้าเลย!! " พูดจบนางก็เร่งฝีเท้า เพื่อให้ห่างจากพญาสุพรรณภาคี...
*********************************


## ตอนสายใยรัก2

ดวงใจปักษา8
ตอน สานสายใย2
..." ศิรินภา!..ใยเจ้าจักต้องหลบหน้าข้าด้วย!! " พญาสุพรรณภาคีกล่าวตามหลังนางไป พร้อมกับเร่งฝีเท้าจนเข้ามาใกล้นาง แล้วจึงเอื้อมมือไปคว้าข้อมือนางเอาไว้ได้...
" ปล่อยข้านะ!..ท่านสุพรรณ!!.. ท่านจะมาทำเยี่ยงนี้กับข้ามิได้นะ " นางพยายามดิ้นรนเพื่อหวังจะให้หลุด จากการจับรัดข้อมือของพญาสุพรรณภาคี...
" ข้าปล่อยจ้าแน่..หากเจ้าไม่คิดหลบหนีข้า แล้วหยุดมาพูดคุยกับข้าซักประเดี๋ยว " พญาสุพรรณภาคีต่อรอง..
" ก็ได้...ข้าจักมิหลบแลจักคุยกับท่าน!! แต่คุยกันตรงนี้นะตรงลานน้ำพุตรงนั้น "
" ข้าขอบน้ำใจ ที่เจ้าจักคุยกับข้า มิว่าจักเป็นที่ไหนข้าก็มิว่า ขอเพียงแค่เจ้ายอมคุยกับข้าเท่านั้น.."
พญาสุพรรณภาคี คลายมือจากการจับกุมข้อมือนาง แล้วเดินกุมมือนางตรงไปที่ลานน้ำพุ และชวนนางนั่งลงตรงริมอ่างน้ำพุตรงนั้น...
หลังจากที่ทั้งสองพากันนั่งลงเรียบร้อย พญาสุพรรณภาคีก็เอ่ยปากถามถึงข่าวคราว และเรื่องราวของนาง ว่านางนั้นเป็นอยู่ยังไงและสบายดีรึไม่...
" เจ้าเป็นเยี่ยงไรบ้างศิรินภา? "
" ข้าก็สบายดีตามประสาข้า "
" ข้าหมายถึงว่า ทำไมข่าวคราวของเจ้าจึงเงียบหายไปเลยหน่ะ?! "
" ก็เป็นเรื่องธรรมดา เพราะข้าก็มิรู้ว่าจักให้มีข่าวอย่างไร ข้าเองก็แต่งงานออกเรือนแล้ว ใยจะต้องทำให้มีเรื่องมีข่าวด้วยล่ะ " นางตอบโดยไม่มองหน้า
...ครั้นคำพูดของนางที่เอ่ยมาว่า นางนั้นออกเรือนแล้ว! มันเป็นเหมือนหนามแทงอกของพญาสุพรรณภาคี แต่ก็ยังเก็บสีหน้าไม่ให้นางรู้ว่า หัวใจตนนั้นมันเจ็บ(แปร๊ป)ขนาดไหน...
แต่ก็ยังฝืนเอ่ยอีกว่า "ตามที่ข้าได้รับข่าวของเจ้า ข่าวว่าเจ้านั้นได้มาพักอยู่ที่หิมพานต์นี้ใช่รือไม่?"
" ใช่! ข้ามีเรือนอยู่ที่หิมพานต์นี้ "
" แล้วดรุณีน้อยคนนั้นคือลูกของเจ้าใช่รึไม่? "
" อืมม..ใช่!  นางคือลูกของข้า! ท่านถามทำไมรึ? " ศิรินภา..ย้อนถามคืน
" ข้าก็ถามเพื่อความแน่ใจ กับข่าวที่ข้าได้ยินได้รับมา! " พญาสุพรรณภาคีตอบ
"...ศิรินภา..เจ้าแต่งงานไปพร้อมกับพี่สาวของเจ้า แล้วเหตุใด พี่สาวของเจ้าถึงได้ปล่อยให้เจ้ากับลูกต้องมาลำบากอยู่ในหิมพานต์เช่นนี้?!!..."
" ถึงแม้นว่าข้าจักแต่งงานพร้อมกับพระพี่นาง แต่ข้าก็มิจำเป็นจักต้องอยู่กับพระพี่นางของข้ามิใช่รึ!! " นางไม่ตอบ แต่กลับย้อนด้วยคำถามกลับไป...
" มันก็จริงของเจ้านะ ข้าอาจจะวุ่นวายกับชีวิตของเจ้ามากไป เจ้าอย่าได้เคืองโกรธข้าเลยนะ.'ศิรินภา'  ที่ข้าถามนั่น เพราะว่าข้าเป็นห่วงเจ้า "
"..ศิรินภานางมิได้ตอบคำอันใด  เอาแต่นั่งก้มหน้า หลบสายตาคมของพญาสุพรรณภาคี หลังจากนั้นทั้งสองก็พูดคุยกันไปในเรื่องอื่นๆ  ซึ่งพญาสุพรรณภาคีเองนั่นแหล่ะ ที่หันเหไปจากเรื่องเดิม เหตุเพราะรู้ว่ายังไง นางก็มิยอมบอกความจริงทั้งหมดเป็นแน่แท้ "
แต่ในใจของพญาสุพรรณภาคีนั้นกลับคิดว่า' ข้าจักต้องรู้ความจริงทั้งหมดให้ได้แม้เจ้าจักมิบอกข้า... (ศิรินภาจันทร์ฉาย) '
..............
... ครั้นจักกล่าวถึง ข้างฝ่ายดรุณีน้อย'มณีจันทร์' หลังจากที่ขอแยกตัวไปจากแม่...
นางก็เดินผ่านร้านค้าต่างๆ ออกมาจนมาถึงลานน้ำพุ พลันแว่วได้ยินเสียงเรียกมากระทบหู
" เจ้านางน้อย...ทางนี้..! เจ้านางน้อย.."
เป็นเสียงเรียกที่คุ้นหู นางชำเรืองสายตามองหาเจ้าของเสียงเรียกไปรอบด้าน จนไปสะดุดเข้ากับร่างๆหนึ่ง ตรงชายป่านอกเขตลานน้ำพุ...
" วายุภักดิ์! " นางอุทานออกมา
..ร่างกำยำสมส่วนในวัยฉกรรจ์หนุ่มน้อยที่ยืนอยู่ตรงนั้น ค่อยๆโผล่ร่างออกมาให้ดรุณีน้อยแลเห็น เมื่อมั่นใจว่าร่างนั้นคือเขาจริงๆ ดรุณีนางน้อยก็เร่งเดิน เข้าไปหาเขาในทันที...
******************************


## ตอน สายใยรัก3

ดวงใจปักษา 9
​ ​​​​​​ตอน สานสายใย3
" วายุภักดิ์!..เจ้าไปทำอันใดลับๆ ล่อๆ ที่ชายป่านั่น? "
มณีจันทร์ฉายเอ่ยถามฝ่ายตรงข้าม..
" ข้าก็มาแอบรอเจ้านะสิ! "
วายุภักดิ์เอ่ยตอบ หลังจากที่นางเดินเข้ามาใกล้ตน..
" รอข้า!!..เจ้ามารอข้า ที่ชายป่าเยี่ยงนี้กระนั้นหรือ? เจ้าเห็นข้าเป็นสิ่งใด ใยถึงมาแอบดักรอตรงชายป่าเยี่ยงนี้!! "  พูดพร้อมกับทำหน้าบึ้งตึง
" เจ้าอย่าเคืองข้าเลยนะ..เจ้านางน้อย!! ข้าก็แค่ ไม่อยากให้ใครเห็นข้าก็เท่านั้น! "  วายุภักดิ์ตอบ พร้อมเอ่ยปากชวนนางไปเดินเล่น
"เราไปเดินเล่นทางด้านนั้นกันดีกว่า เจ้านาง.!!"
" อืม...ไปก็ไป!! ประเดี๋ยวแม่ข้ามาเจอจะเป็นเรื่องเอาได้ "
ทั้งสองออกเดินไปตามแนวชายป่า จนทะลุเข้าสู่เขตแดนของสระอโนดาต และพากันนั่งเล่นพูดคุยกันตรงโขดก้อนหินริมธารน้ำ
ช่วงเวลานี้ยังมิค่อยมีใครมาลงเล่นน้ำ เพราะเหล่ากินรี ต่างพากันเดินเที่ยวชมตลาด ลานสินค้ากันอยู่ มันเหมือนเป็นช่วงเวลาของทั้งสอง ที่ได้พบเจอกัน และพูดคุยเย้าหยอกกันตามประสา ก่อให้เกิดความสุขในใจของทั้งสอง  จนก่อเกิดเป็นสายสัมพันธ์ ที่ถักทอสายใยผูกพันธ์ ในส่วนลึกของจิตใจทั้งสองคน โดยไม่รู้ตัว...😊😊
ดวงตะวันเริ่มทอแสง รัศมีที่เริ่มร้อนแรง เมื่อดวงสุริยันต์เคลื่อนคล้อยตรงหัว ความสงบเงียบที่เคยมีก็เริ่มเลือนหายไป เหล่ากินรีต่างกำลังพากันมาเล่นน้ำ รวมทั้งเหล่านาคีสาวๆ ก็เริ่มทยอยกันมา
จากความสงบที่มี ก็เริ่มดูวุ่นวายด้วยเสียงเจือยแจ้ว ของเหล่านางนาคีและนางกินรี ที่ลงเล่นน้ำกันเป็นกลุ่มเป็นก้อน...
..............
..." เจ้านางน้อย..ข้าว่าที่แห่งนี้ คงไม่เหมาะกับเราแล้ว ข้าว่าเรากลับไปที่ตลาด ลานสินค้ากันเถอะ "  วายุภักดิ์เอ่ยชวน...
" ก็ดีเหมือนกัน ป่านนี้แม่ของข้าคงตามหาข้าแล้ว และที่นี่ก็เริ่มเสียงดังขึ้นทุกที " มณีจันทร์ฉายเอ่ยตอบ..
พร้อมกับคิดถึงมารดา ป่านนี้ท่านคงออกตามหาตนแล้ว...
เมื่อตกลงพูดคุยกันได้ ทั้งสองจึงพากันออกเดินจากที่ตรงนี้ เลาะเรียบไปตามทางเดินที่มี เพื่อกลับไปยังตลาดลานสินค้า...
ณ ตลาดลานสินค้า ผู้คนมากหน้าหลายตา ต่างพากันเดินดูและจับจ่ายสินค้าที่วางขาย มณีจันทร์ฉายและวายุภักดิ์  เดินมาถึงตรงลานน้ำพุ สายตาคมกริบของวายุภักดิ์ ได้ชำแลมองไปยังลานน้ำพุ ก็พบเข้ากับร่างสูงใหญ่ ยืนพูดคุยอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง
" ท่านอา..!! "  วายุภักดิ์อุทาน
ส่วนผู้หญิงคนนั้น นั่งอยู่ที่ก้อนหินใหญ่ข้างบ่อน้ำพุ ที่ประดับประดาเอาไว้ สำหรับนั่งพูดคุยกัน
'ท่านอา'  วายุภักดิ์อุทานในลำคอ แต่เสียงก็ยังเล็ดลอดออกมา ให้กับมณีจันทร์ฉายได้ยิน..
" เจ้าว่าอะไรนะเมื่อกี้!..วายุ? " มณีจันทร์ฉายเอ่ยถาม
" ป่าว..ข้าแค่เห็นคนรู้จักทางฟากนู้น!..แล้วแม่ของเจ้าหล่ะ อยู่ตรงไหนกันรึ เจ้านาง? " วายุภักดิ์ตอบ พร้อมกับย้อนถามนางกลับ
" ข้าก็กำลังมองหาท่านอยู่ มิรู้ว่าท่านอยู่ตรงไหน เดี๋ยวเราลองเดินดูแถวนี้กันก่อน เผื่อจะเจอแม่ข้า!"
"นั่น!..ข้าเจอแม่ข้าแล้ว...แต่เอ่อออ..."
" ใครกันผู้ชายคนนั้น!!? "
" คนไหนรึ? " วายุภักดิ์ถามกลับ
" คนนั้น..นั่นไง!..คนที่ตัวสูงใหญ่ยืนอยู่ตรงลานน้ำพุนั่น! " นางตอบ
" เอ่อออ..คนนั้นน่ะรึ ท่านอาของข้าเอง!! " วายุภักดิ์ตอบนางไป พร้อมกับถามนางกลับ
" เจ้าจะเข้าไปคนเดียว หรือจะให้ข้าเข้าไปด้วย?..เจ้านาง "
" เอ่อออ..ข้า! "
นางมัวแต่อ้ำอึ้ง วายุภักดิ์จึงตัดสินใจแทนนาง
" ข้าเข้าไปพร้อมกันกับเจ้าเลยละกัน ชายคนนั้นคืออาของข้าเอง "
เป็นการรวบลัด โดยไม่ต้องฟังคำทัดทานของนาง มณีจันทร์ฉาย จึงเดินตามหลังวายุภักดิ์ไป...
............
" ท่านแม่...ข้ากลับมาแล้ว " นางเอ่ยกล่าวแก่มารดา
" สวัสดีขอรับ..ท่านอา " วายุภักดิ์เอ่ยทักชายร่างสูงใหญ่
พญาสุพรรณภาคีชะงัก เมื่อได้ยินเสียงกล่าวทัก มาจากวายุภักดิ์ พร้อมกลับทักทายตอบ..
" สวัสดี..วายุ! เจ้าก็มาเที่ยวที่นี่เหมือนกันรึ? " พญาสุพรรณถามกลับ
" ขอรับท่านอา.. ท่านอาเองก็มาเที่ยวหิมพานต์เช่นกันหรือ พระเจ้าค่ะ " วายุตอบพร้อมถามกลับ
" อาเพียงแค่ผ่านมา จึงแวะเที่ยวชมหิมพานต์ก็เท่านั้น  ก็พอดีได้พบเจอกับคนรู้จัก จึงได้พูดคุยกัน เออนี่..ศิรินภา..เพื่อนอา!! "
...วายุภักดิ์ยกมือไหว้ พร้อมกล่าวทักทาย "สวัสดีขอรับ..ท่านอาหญิง🙏"
" ศิรินภายกมือรับไหว้ พร้อมทักตอบ '' สวัสดีจ๊ะหลานชาย ''
พญาสุพรรณภาคีเริ่มอึดอัด จึงกล่าวต่อพระนางศิรินภา ว่า
'' ศิรินภา..นี่ข้าก็ออกมานานแล้วคงต้องขอตัวกลับเสียก่อน เอาไว้คราหน้า เราคงจักได้พบเจอกันอีกครั้งนะ " กล่าวจบ พญาสุพรรณภาคี ก็ขอแยกตัวไป 'พร้อมกล่าวต่อวายุภักดิ์ว่า..'
"อากลับก่อนนะวายุ..ส่วนเจ้าก็รีบๆ กลับล่ะ ประเดี๋ยวบิดาเจ้าจักถามหา ''
" พระเจ้าค่ะ..ท่านอา ประเดี๋ยวหลานก็จักกลับเช่นกัน " วายุภักดิ์กล่าวต่อพญาสุพรรณภาคี
******************************


## ตอน หวนระลึกถึงอดีต1

ดวงใจปักษา10
ตอน หวนระลึกถึงอดีต1
...ครั้นล่วงกาลวันเพลาพ้นผ่าน ศิรินภานั่งครุ่นคิดถึงอดีตที่ผ่านมากับชะตาตนเอง
ณ เวลานั้น..ในนครอนันตะศิลาลัย สองราชธิดาในท้าวพญาเจ้าผู้ครองนคร ความสนิทสนมกลมเกลียวดั่งฝาแฝด...
" พระพี่นาง เพคะ วันนี้มิออกไปเดินชมสวนพฤกษาพันธ์ ชมดอกไม้งาม กลับหม่อนฉันหน่อยหรือ..เจ้าคะ" จันทร์ฉายเอ่ยชวนพระพี่นาง
" พี่ว่าจักมิออกไปไหน เพราะรู้สึกมิค่อยสบาย "
" พระพี่นางอย่ามาปดน้องเลย..เจ้าคะ น้องรู้หรอกว่า ที่พระพี่นางไม่สบายใจคือเรื่องอันใด! "
" เจ้านี่!..ทำเป็นอวดรู้ซะจริงนะ!.."
" มันน่าจะใช่นี่ เพคะ! ข่าวออกใหญ่โต ว่าจักมีเจ้าแห่งนครบาดาลมาสู่ขอพระพี่นาง น้องก็มิรู้หรอกว่า เจ้าพี่นางนั้นคิดอันใด "
" แต่หากว่า ดูจากพระพักตร์ของพระพี่นางแล้ว จึงทำให้น้อง พอจักเข้าใจว่า พระพี่นางมิยินดีกับการนี้! "
" เจ้า..จักให้พี่ ยินดีได้เยี่ยงไร..จันทร์ฉาย!! "
" เจ้าก็รู้ว่า พี่มิได้รู้จักแลคิดชอบกษัตริย์นครนั้น???"
"และในใจพี่เอง ก็ยังมิพร้อมที่จักออกเรือน ด้วยตัวเรานั้นเป็นหญิง ต้องออกเรือนไปอยู่ ต่างบ้านต่างเมือง เจ้าลองตรองดูสิ! "
" พระพี่นาง...หากว่าท่าน มิชอบมิสบายใจ ใยพระพี่นาง มิทูลต่อพระบิดาล่ะ เจ้าคะ! "
" เจ้าจักให้พี่ทูลต่อพระบิดาได้เยี่ยงไร..!"
"พระบิดาเอง ท่านก็คงมีเหตุผลของท่าน ท่านจึงตกลงรับปาก ฝากสาส์นตอบกลับนครนั้น "
จันทรามณีกล่าวกลับน้องสาว..
"การจะคิดขัดพระทัย ของบิดาก็กลัว ส่วนจิตใจตนนั้น ก็หม่นหมอง ด้วยเพราะความรักที่เริ่มก่อเกิด จักทำการใดดีได้ ตัวเป็นลูกก็ต้องยอมทำตาม ที่บิดาให้กระทำ..."
" เอ่ออ..พระพี่นาง ท่านจักบอกกับท่านขุนแสนเยี่ยงไรรึ เพคะ..กับการที่ต้องอภิเษกในครานี้? "
" ท่านแสนคงจักเข้าใจ ว่าพี่นั้นขัดรับสั่งของพระบิดามิได้ หากมีการขัดพระบัญชา.."
"พี่เองก็กลัวว่าจักเกิดสงครามทำให้ประชาราษฏเดือดร้อน " จันทรามณีกล่าวต่อน้องสาว
" ช่างน่าสงสารท่านแสนธนบดินทร์นะ..เจ้าคะ มิรู้ว่าจักทำเยี่ยงไรได้บ้าง ส่วนพระพี่นางเองก็น่าเห็นใจ??? "
...สองพี่น้องจึงพากันนั่งปรับทุกข์ปลอบใจกันไป โดยลืมเรื่องที่จะออกไปเดินเล่นในอุทยานเลย
..........
...จักกล่าวย้อนถึงเรื่องราว ของพญาแสนธนบดินทร์นาคา ณ นครไพรลินมรกต
"' ท่านแสน!!..ท่านแสน..พระโอรส ท่านพ่อเมืองมีรับสั่งให้ท่านเข้าเฝ้า!! พระเจ้าค่ะ'
" มีเรื่องอันใดกันรึ กัณฑะ!ใยเจ้าต้องตะโกนเสียงดังมาด้วย ตัวเราก็อยู่เพียงแค่นี้ มิได้ห่างกันกับเจ้าเลย!! แล้วท่านพ่อ มีการอันใดถึงเรียกเราไปเข้าเฝ้า..!!"
"..หม่อนฉัน ก็มิทราบพระเจ้าค่ะ แค่นำคำรับสั่ง มาแจ้งต่อพระองค์ ด้วยมีทหารหน้าวังนำมาแจ้ง หม่อนฉันจึงรับนำมาแจ้งต่อพระเจ้าค่ะ????????"
" เจ้านี้..ก็กระไรนะ ใยมิถามให้แจ้งเสียก่อนค่อยมาบอกเรา!! "
"แต่ชั่งเถอะ..เมื่อเป็นรับสั่งของพระบิดา ให้เราเข้าเฝ้า เราก็จักไปเข้าเฝ้า พระบิดาตามรับสั่ง!..ป่ะเราไปกัน!!"
ณ ท้องพระโรงอันโอ่โถง แลเต็มไปด้วยข้าบริพาร ท้าวพญาแสนธนบดินทร์ เมื่อเข้ามาถึงก็ทำความเคารพ ต่อองค์กษัตริย์ผู้นั่งประทับอยู่บนแท่นบัลลังก์
'ถวายบังคม พระเจ้าค่ะ เสด็จพ่อ'
จากนั้นจึงเดินมายังแท่นนั่งประจำตัว ทางเบื้องขวาที่วางต่ำลงมา และห่างจากแท่นบัลลังก์ลงมาชั้นหนึ่ง...
" เจ้ามาแล้วรึ..แสนบดินทร์ลูกพ่อ ที่พ่อให้ทหารไปตามเจ้า มาเข้าเฝ้าเพราะพ่อได้รับสาส์น จากนครอนันตะศิลาลัย พ่อจึงต้องเรียกตัวเจ้า เพื่อมาปรึกษาพร้อมกับขุนนางวังฝ่ายต่างๆ!! "
" มีการอันใด ให้ลูกรับใช้หรือ พระเจ้าค่ะ..
"ขอเพียงพระบิดาบัญชามา ลูกพร้อมกระทำตาม และยินดีแม้ต้องเเลกด้วยชีวิตตนเอง ก็หาได้กลัวไม่..พระเจ้าค่ะ พระบิดา "
"ในสาส์นที่ทางนั้นได้ส่งมา " องค์พญาอนันตะนาคราช เจ้าผู้ครองนคร มีรับสั่งจักขอเจ้าไปเป็น'ลูกบุญธรรม พร้อมยกตำแหน่งขุนเมืองวังหน้าให้เจ้าครอง "
" แล้วด้วยเหตุใด ใยองค์ท่านถึงเจาะจงมาที่ตัวลูกด้วยกระนั้น..พระเจ้าค่ะ"
"ราชบุตรขององค์อนันตะท่าน ก็มีมิใช่น้อย ใยจักต้องมาขอให้ลูกไปเป็นขุนทหารให้ด้วย..พระเจ้าค่ะเสด็จพ่อ "
" นั่นนะสิ..ท่านพี่ ใยองค์อนันตะจึงคิดอยากได้จ้าวแสนไปเป็นขุนทหารให้แก่ตนด้วย! " พญาสุทธาโภช เอ่ยถามต่อจากหลานชาย ด้วยเพราะตนเอง ก็ติดใจกับสิ่งที่พญาอนันตะต้องการ...
"...อันตัวพี่เองก็มิแน่ใจเช่นเจ้านั่นล่ะสุทธาโภช อยู่ๆองค์อนันตะส่งสาส์นมา ขอให้เจ้าแสนไปเป็นขุนทหารในปกครองตนเอง ทั้งๆที่ราชบุตรขององค์อนันตะเอง ก็มีมากมาย แถมมีฝีมือการรบ ก็มิต่างจากจ้าวแสนด้วยซ้ำ เมืองของเราเองก็มิได้ใหญ่โตอะไร"
"เป็นแค่เมืองในมณฑลเล็กๆเหตุใดองค์อนันตะจึงอยากได้จ้าวแสนไปเป็นขุนทหารด้วยล่ะ."  ..พญาสุทโธนาคราชกล่าวพร้อมครุ่นคิดในเรื่องนี้..
" ท่านพ่อ..อย่าได้วิตกอันใดเลย หากท่านพ่อเห็นสมควรการใดลูกพร้อมปฏิบัติตามรับสั่งบัญชาพระเจ้าค่ะ "
"แลในเรื่องนี้ลูกมิขอออกความคิดเห็น แต่ลูกพร้อมปฏิบัติตามรับสั่งของท่านพ่อ"
"ลูกขอให้ท่านพ่อปรึกษากับท่านอาและเหล่าอำมาตย์เถิด หากได้ข้อสรุปประการใด ก็ส่งทหารไปแจ้งแก่ลูกก็แล้วกันนะ พระเจ้าค่ะ..."
"ลูกขอตัวออกไปตรวจตรารอบๆเมืองก่อนนะท่านพ่อ"
กล่าวจบ แสนธนบดินทร์ก็ทำความเคารพต่อบิดา และท่านอา แล้วเดินออกไปจากห้องโถง ท้องพระโรงไป...
..........
ณ ที่หน้าประตูเมือง จ้าวแสนพร้อมด้วยกัณฑะองครักษ์สนิท ได้พากันเดินตรวจตราความสงบเรียบร้อย
"พระองค์จ้าวแสน..ท่านมิแปลกใจอันใดรึ กับเรื่องสาส์นจากท้าวพญาอนันตะ ที่มาขอให้ท่านไปเป็นขุนทหารในวัง.." กัณฑะเอ่ยถามผู้เป็นนาย..
" เจ้าจักให้เราคิดอันใดรึ กัณฑะ!"
"การที่องค์อนันตะสนใจในเรา นั่นก็คงเพราะอยากได้ แลชื่นชมในฝีมือของเราก็คงเท่านั้น"
"แต่หากคิดมองลึกๆ ก็คงกลัว! กลัวว่า เมืองเล็กๆอย่างเมืองเรา จะแข็งเมือง ไม่ยอมสยบขึ้นในอาณัติของเมืองอนันตะศิลาลัย!!! "
"เรื่องนี้เราอย่าคิดมากจนคิดไปไกลเลย ปล่อยให้ท่านพ่อพร้อมเหล่าอำมาตย์ได้ปรึกษากันไปเถอะ ส่วนเราเป็นลูกก็ขอทำตามรับสั่งเท่านั้นก็พอ!!"
"เราไปเดินตรวจรอบเมืองกันต่อจักดีกว่า เผื่อมีเหตุไม่สมควรจักได้ป้องกันได้ทัน!!"
**********************************


## ตอน หวนระลึกถึงอดีต2

ดวงใจปักษา11
ตอน หวนระลึกถึงอดีต 2
..." กัณฑะ...ที่นอกเมืองฟากนั้น เจ้ามองเห็นอะไรรึป่าว เจ้าลองมองดูทีซิ รึว่านั่นคืออะไร!! "
" กลุ่มขบวนนั่นนะรึ..พระเจ้าค่ะ! "
" ใช่!!..เราอยากจะรู้ว่า ผู้คนเหล่านั้น อพยพไปที่ใดกัน!! "
" หม่อมฉัน จักออกไปสืบข่าวให้ พระเจ้าค่ะ "
ณ ที่ราบลุ่มชายป่านอกเมือง ขบวนผู้คนที่ถยอยเดินมาเหล่านั้นตกอยู่ในสายตา ของราชองครักษ์สนิทขององค์จ้าวแสน
ในขบวนได้มีทหารชายคุมขบวนมาราวๆ70คนที่เป็นทหารส่วนที่เหลือก็มีเพียงหญิงชรา กับเด็กๆหญิงชายและผู้ที่บาดเจ็บอีกราวๆ20คน
รวมๆแล้วได้ราว150คนในขบวน กัณฑะมองดูจนขบวนนั้นหยุด เพื่อพักตรงชายป่าห่างจากเมืองราวๆสิบกิโล
หลังจากที่แอบซุ่ม ตรวจดูจนขบวนคาราวานนั้น ตั้งกองพักเรียบร้อย กัณฑะจึงแอบหลบเข้าไปในขบวนคาราวาน เพื่อหวังสืบข่าว เขาได้เจอกับหญิงชราผู้หนึ่ง ที่นั่งอยู่ห่างจากตัวกองขบวนพอสมควร จึงมุ่งตรงไปยังหญิงชราผู้นั้น พร้อมกับแสดงตัวให้เห็นเพื่อสอบถามข่าวคราว...
" ท่านยาย..นี่จักพากันเดินทางไปยังที่ใดกันรึ? แล้วใยในขบวนถึงมีแต่คนชราและเด็ก? พอจักบอกได้รึไม่?!! "
" พวกเราอพยพหลบหนี มาจากเมืองทางใต้ เพื่อหวังจักไปขอพึ่งใบบุญ ต่อองค์ท้าวพญาสุทโธเจ้า
"เพราะบ้านเมืองของพวกเราได้เกิดสงคราม พวกเราที่เป็นชายหนุ่ม ถูกเกณฑ์ไปเป็นทหาร เพื่อปกป้องเมืองกันหมด จักเหลือก็เพียงคนแก่กับเด็กนี่ล่ะ พ่อคุณ! " หญิงชราบอกกล่าวแก่กัณฑะ
" แล้วนี่พวกท่านยายเดินทางรอนแรมกันมานานรึยัง ใยข้ามิรู้ข่าวว่ามีสงครามเกิดขึ้นที่เมืองใดเลย "
" บ้านเมืองของพวกเรา เป็นเพียงเมืองเล็กๆอยู่กันไม่มาก อยู่กันแบบครอบครัว พี่น้องในชุมชนมีผู้คนในชุมรวมๆกันได้ราวๆหกร้อยครอบครัวเท่านั้น"
"พอขบวนกองทัพผ่านมา ถึงชุมเมืองของพวกเรา พวกเราก็ถูกขับต้อนปล้นสะดม พวกเราต้านไม่ไหว จึงทิ้งชุมเมือง เพื่อหลบหนีมา จึงมีแต่คนแก่และเด็กๆนั่นแล " หญิงชรากล่าว
" แล้วขบวนกองทัพนั่น เป็นของนครใดกันรึ ท่านยายพอจักทราบรึไม่?! " กัณฑะสอบถาม..
" ยายได้ยินจากพวกทหารมาว่า เป็นกองทัพจาก' นครอนันตะศิลาลัย ' ยกไปเพื่อหวังตีเมืองทางใต้ "
" ข้าขอบน้ำใจท่านยายมากนะ ที่แจ้งข่าวให้ข้าได้ทราบ ประเดี๋ยวข้าจักเดินทางเข้าเมืองไปก่อน เพื่อแจ้งข่าวนี้ให้องค์เหนือหัวทรงทราบ และรบกวนท่านยาย แจ้งแก่ผู้คุมกองขบวนด้วยว่า...
"ทางเมืองแสนเพตรา ยินดีต้อนรับทุกคน หากว่าพากันเดินทางไปถึงประตูเมือง ก็บอกแก่ทหารประจำประตูเมืองว่า " ข้ากัณฑะองครักษ์ขององค์จ้าวแสนธนบดินทร์ บอกให้มาที่นี่ อย่าลืมล่ะท่านยาย..ข้าไปก่อนนะ "
..เมื่อรู้ถึงข่าวเหตุการณ์ดีแล้ว กัณฑะจึงแยกออกจากหญิงชรา และถอยหลบออกมา จากขบวนคาราวานอพยพ กลับเข้าเมืองมาเพื่อแจ้งข่าวแก่นายตน..
พอมาถึงประตูหน้าเมือง กัณฑะก็เรียกนายทวารที่เฝ้าประตูพร้อมสั่งกับชับให้ดูแลขบวนอพยพอย่างดี จากนั้นจึงแยกตัวไปยังเรือนของนายตน...
................
ณ เรือนพักขององค์จ้าวแสน กัณฑะมาถึง ก็ขึ้นมาบนเรือนก็มองเห็นองค์จ้าวแสนยืนอยู่ ยังชานเรือน จึงตรงเข้าไปหาเพื่อรายงานข่าว
" องค์จ้าวแสน พระเจ้าค่ะ องค์จ้าวแสน.."
" ว่าไง..กัณฑะ! ได้ข่าวอันใดมารึ?"
" ขบวนกลุ่นนั้นเป็นขบวนคาราวานของผู้อพยพ มาจากทางใต้ พะย่ะค่ะ"
"ในขบวนมีเพียงแค่หญิงชราและเด็กๆ มีทหารคุ้มกันมาด้วยราวๆ70คน และข้าพระองค์ได้สั่งกำชับนายทวาร ที่เฝ้าประตูให้คอยต้อนรับขบวนอพยพนั้นแล้ว พระเจ้าค่ะ"
"นายท่านคงมิว่ากระไรนะ พะย่ะค่ะ ที่ข้าพระองค์ทำเกินคำสั่ง " กัณฑะบอกแจ้งต่อนายเหนือหัวตน..
" มิเป็นไรหรอก..กัณฑะ เจ้าทำดีแล้ว หากเป็นเรา เราก็ทำแบบเจ้า ว่าแต่ว่า..ผู้คนเหล่านั้นจักมาถึงประตูเมืองเพลาใด?! "
" คงมิเกินคืนนี้ พระเจ้าค่ะ หากช้าก็คงวันรุ่ง เพราะท่าทางดูอ่อนเพลียกันทั้งขบวน เพราะมีแต่เด็กกับคนชรา พระเจ้าค่ะ "
" กัณฑะ..ให้เจ้าไปสั่งหมอหลวง และหมอโหรเอาไว้ เพื่อคอยตรวจดูแลผู้คนให้พร้อม แลจัดเตรียมเสบียงเอาไว้ต้อนรับ ผู้คนเหล่านั้นให้ถ้วนถี่
อย่าให้ขาดเหลืออันใด หากสิ่งไหนขาดก็แจ้งกับกรมกองนั้นๆได้เลย ว่าเป็นคำสั่งจากเรา!!.."
" พะย่ะค่ะ พระองค์..หม่อมฉันจักไปเตรียมการให้พร้อม..พระเจ้าค่ะ "
" ดี!!..ส่วนเราจักเข้าไปกราบทูลต่อพระบิดาให้ทรงทราบเรื่อง "
**********************************


## ตอน นครไพลินมรกต1

ดวงใจปักษา12
ตอน นครไพลินมรกต1
." เสด็จพ่อ...หม่อมฉันมีเรื่องจักกราบทูล พระเจ้าค่ะ! "
" มีเรื่องอันใดรึ..จ้าวแสน? "
" คือ..เมื่อวานหม่อมฉันและกัณฑะ ได้เห็นขบวนคาราวานผู้อพยพ ตั้งค่ายพักตรงชายป่าฟากเขานอกเมืองของเรา พระเจ้าค่ะ!"
"หม่อนฉันให้กัณฑะออกไปสืบดูจึงได้ความว่า ผู้อพยพเหล่านั้นมีแต่หญิงชรา และเด็กๆ พร้อมทหารคุ้มกันมาประมาณ70คน แลขบวนอพยพ แจ้งบอกว่าจักมาขอพึ่งใบบุญของพระบิดา พระเจ้าค่ะ! "
" อืม..ก็ดี พ่อให้เจ้าจัดเตรียมธุระต่างๆ ให้เรียบร้อย พร้อมจัดหาที่พักให้แก่ผู้คนเหล่านั้นด้วยนะ จ้าวแสน! "
" พวกเขาเดือดร้อนมา เพื่อหวังจักพึ่งพิงต่อเรา เราเป็นเจ้าบ้าน ก็สมควรที่จักต้องต้อนรับ แลช่วยเหลือผู้ที่เดือดร้อน!! "
" หม่อมฉัน..ได้สั่งการเตรียมพร้อมลงไปแล้ว พระเจ้าค่ะ!
"กาลครานี้ ลูกเพียงมาทูลรายงานต่อท่านพ่อ ให้ได้ทรงรับรู้ รับทราบเท่านั้น พระเจ้าค่ะ"
" ดีมาก!..สมแล้วที่เจ้าเป็นลูกของพ่อ รู้จักวางการงานและการปกครองเป็นอย่างดี และรอบครอบ พ่อดีใจจริงๆ ที่มีเจ้ามาเป็นลูก???? "
" หมดเรื่องแล้ว ลูกขอออกไปดูการเตรียมพร้อม เพื่อรับรองผู้อพยพเสียก่อนนะ พระเจ้าค่ะ! "
" ไปเถิด...หากมีอันใดขาดตกบกพร่อง ก็แจ้งต่อกรมกองนั้นๆ ให้จัดหาได้เลย! "
................
...ณ..หน้าประตูเมือง องค์จ้าวแสนและกัณฑะ ยืนอยู่บนเชิงเทินประตูเมือง แลมองออกไปทางนอกเมือง ก็ได้เห็นขบวนผู้อพยพกำลังเดินทางมาใกล้ถึง...
" นายทวารประตู!..เปิดประตูแล้วนำทหารออกไปรับผู้อพยพบัดเดี่ยวนี้! " องค์จ้าวแสนสั่งเหล่านายทวารประตูและหมู่ทหารที่เตรียมเอาไว้..
กองกำลังที่สั่งเตรียมเอาไว้ ก็เคลื่อนตัวออกไป โดยการนำของวารินทร์นาคา ขุนทหารสนิทอีกคนขององค์จ้าวแสน
สักครู่เหล่าผู้อพยพ ก็มาถึงพร้อมกำลังที่ออกไปต้อนรับ ความวุ่นวายก็เริ่มมีบ้าง เพราะผู้อพยพล้วนอ่อนเพลีย จากการเดินทางรอนแรมมานาน
ข้าทหารรวมทั้งกรมกองแพทย์ต่างทำงานในหน้าที่ของตน อย่างมิเหน็จเหนื่อย เพื่อเป็นการแสดงให้ผู้อพยพได้รับรู้ว่า นครแห่งนี้พร้อมต้อนรับทุกคน..
" กัณฑะ!..เจ้ากับวารินทร์จงช่วยกันดูแลผู้อพยพให้ดี แลจัดพาเข้าที่พักรับรองให้เรียบร้อย เราจักเข้าไปกราบทูลต่อพระบิดา! "
" พระเจ้าค่ะ!..หม่อมฉันจักจัดการให้เรียบร้อย พระองค์อย่าได้วิตกไปเลย.."
" เราขอบใจเจ้ามาก กัณฑะ!.."
"หากมิมีเจ้า การงานทุกอย่างคงมิง่ายดายเพียงนี้ เหมาะสมแล้วที่เราได้มีองครักษ์สนิทเยี่ยงเจ้า???? "
" เป็นบุญของหม่อมฉัน เสียมากกว่า พระเจ้าค่ะ ที่ได้เกิดมามีนายปกครอง ที่ทรงเก่งกล้าสามารถ และมีน้ำพระทัยเปี่ยมเลิศ เช่นพระองค์"
"แม้นหากแลกด้วยชีวิตของตนเอง หม่อมฉันก็ยอม พระเจ้าค่ะ "
...ข้างฝ่ายวารินทร์นาคา ไม่เอ่ยอันใดมีเพียงสีหน้าที่เรียบเฉย แต่แววตาที่ฉายออกมาแว๊บนึง มันเป็นแววตาที่เหมือนอิจฉาริษยาในคำชม ที่องค์จ้าวแสนนั้น ชื่นชมต่อกัณฑะ...
" เราจักเข้าไปกราบทูลต่อท่านพ่อเสียก่อนล่ะ เรื่องทางนี้ขอให้เจ้าทั้งสองช่วยกันดูแลด้วยนะกัณฑะ..วารินทร์! "
" พระเจ้าค่ะ " ขุนทหารสนิททั้งสองขานรับพร้อมกัน....
...เหล่าผู้อพยพ ต่างได้รับการดูแลต้อนรับเป็นอย่างดี พร้อมทั้งอาหารและน้ำดื่ม ต่างถูกจัดหามาให้รับประทานกัน
ใครที่เจ็บป่วยก็ได้รับการตรวจดูแล จากกรมกองแพทย์เป็นอย่างดี กัณฑะได้ลงมาตรวจตรา ดูแลอย่างใกล้ชิด พร้อมสอบถามสาระทุกข์ของผู้อพยพ และนายกองทหารที่ควบคุมผู้อพยพมา
กัณฑะได้สอบถามต่อทหารว่านายกองผู้บัญชาควบคุมมาคือผู้ใด ขณะที่กำลังสอบถามอยู่นั้น นายกองที่ควบคุมดูแลผู้อพยพมา ก็เดินเข้ามาถึงพอดี..
" นั่น!..ท่านนายกองเดินมาพอดีขอรับ " พลทหารได้ตอบ บอกแก่ กัณฑะ
" คาราวะ..ท่านนายกอง " กัณฑะกล่าว
"คาราวะเช่นกัน..ท่านเจ้าบ้าน " นายกองตอบกลับ
" ท่านนายกอง หากข้าจักขอทราบนามท่าน ท่านจักว่ากระไรหรือไม่? "
" ข้า..ชื่อว่า..'ไอยคุปต์นาคา' เป็นนายกองที่ควบคุมขบวนอพยพนี้ "
" โอ้วว..หม่อมฉันขอประทานอภัยพระเจ้าค่ะ ที่หม่อมฉันมีตา หามีแววไม่ ขอพระองค์อย่าได้ทรงถือโทษต่อหม่อมฉันเลย พระเจ้าค่ะ! " กัณฑะกล่าว พร้อมกับทำความเคารพ
" ลุกขึ้นเถิด ท่าน! เราเองต่างหากที่ต้องขอบน้ำใจ ในไมตรีที่ท่านมีต่อพวกเรา แล้วนี่ท่านมีนามว่ากระไรรึ เราจักได้เรียกนามท่านถูก! "
" หม่อมฉันมีนามว่า 'กัณฑะ' และท่านนี้มีนามว่า 'วารินทร์นาคา' พวกหม่อมฉันเป็นราชองครักษ์ ในองค์จ้าวแสน มีหน้าที่คอยต้อนรับผู้อพยพ พระเจ้าค่ะ " กัณฑะตอบต่อ พญาไอยคุปต์นาคา...
" เป็นบุญของพวกเราโดยแท้ ผู้อพยพที่ได้มาประจักษ์แก่น้ำใจไมตรีของพวกท่าน เราในนามนายกองขอขอบน้ำใจพวกท่านมากๆ กับการต้อนรับครานี้ "...
**********************************


## ตอน นครไพลินมรกต2

ดวงใจปักษา13
ตอน นครไพลินมรกต2
" ท่านนายกอง..ข้าน้อยขอตัวไปดูความเรียบร้อยต่างๆก่อนนะขอรับ "
" หากว่าท่านต้องการอันใดเพิ่ม ก็จงแจ้งประสงค์กับทหารรักษาการ พวกเขาจักได้ไปจัดหามาให้ แลเสร็จจากตรวจตราแล้ว ข้าน้อยจักเข้าไปทูลความ ต่อองค์จ้าวแสน ท่านมีความอันใด จักฝากไปทูลต่อองค์จ้าวแสนหรือไม่ พระเจ้าค่ะ?.."
" ก็ดี หากว่าท่านตรวจเสร็จ ก็มาชวนเราด้วยแล้วกัน เราจักได้ไปคาราวะองค์จ้าวแสนด้วยตนเอง! หวังว่าคงมิรบกวนท่านเกินไปนะกับกาลนี้!? "
" มิได้รบกวนอันใดเลย ขอรับข้าน้อยยินดี ทำตามที่ท่านบอก ข้าน้อยขอตัวไปตรวจการณ์สักประเดี๋ยวนะขอรับ เสร็จแล้วจักได้เข้าเฝ้าองค์จ้าวแสนพร้อมกัน "
................
ณ..เรือนรับรองขององค์จ้าวแสน กัณฑะได้พาองค์ไอยคุปต์นาคา นายกองคุมผู้อพยพมาถึง " ท่านนายกองพักรอที่ตรงนี้ก่อนนะขอรับ"
" ข้าน้อยจักขอเข้าไปเรียนต่อองค์จ้าวแสนว่า ท่านนายกองมาขอพบ.."
" ตามสบายเถิด..ท่านกัณฑะ! อย่าได้มีพิธีรีตองอะไรมากเลย เราเองก็เพียงผู้ที่มา ขอพึ่งอาศัยใบบุญขององค์จ้าวแสนท่าน " พญาไอยคุปต์กล่าว
กัณฑะขอตัวเดินไปทางด้านหลังเรือน อันเป็นที่ประจำขององค์จ้าวแสน..
" องค์จ้าวแสนขอรับ..องค์แสน! "
" มีอันใดรึ กัณฑะ! ใยต้องตระโกนเยี่ยงนั้น! "
" ท่านนายกองไอยคุปต์มาขอพบ พระเจ้าค่ะ! "
" องค์ไอยคุปต์!!...ราชบุตรในองค์ท้าวปฏิพัทรศรีภุชงค์นาคราชงั้นรึ!! "
" ใช่แล้ว พะย่ะค่ะ! "
" เเล้วนี้พระองค์ทรงอยู่นะที่ใด กัณฑะ! "
" หม่อมฉันให้ประทับรอบนเรือนรับรอง พระเจ้าค่ะ! "
" ป่ะ..กัณฑะ! เราขึ้นเรือนไปรับรององค์ไอยคุปต์กัน ประเดี๋ยวพระองค์จักรอนาน..." กล่าวจบ องค์จ้าวแสนก็รีบเดินกลับขึ้นบนเรือนไป
" คาราวะพระเจ้าค่ะ เจ้าพี่ " องค์จ้าวแสนทำความเคารพ ต่อองค์ไอยคุปต์นาคา..
" สวัสดี...จ้าวแสนน้องเรา เจ้าเป็นเยี่ยงไรบ้าง สบายดีรึไม่? "
" หม่อมฉันสบายดีพะย่ะค่ะ เจ้าพี่เล่าเป็นเยี่ยงไรบ้าง! ได้รับบาดเจ็บอันใดรึป่าว พระเจ้าค่ะ!? "
" พี่มิเป็นอันใดดอก แค่เพียงอ่อนเพลียเล็กน้อย กับการคุ้มครองผู้คนในกองขบวนคาราวานอพยพ "
" เจ้าพี่พอจักเล่าเรื่องราวแก่ข้าได้รือไม่! ว่ามันเกิดอันใดขึ้น!? "
" ...พี่จักกล่าวแก่เจ้าฟังเพียงคร่าวๆก่อนก็แล้วกัน และพี่ก็ขอขอบน้ำใจไมตรี กับการต้อนรับผู้อพยพในครานี้ด้วย เหตุมันมีอยู่ว่า...."
" เมื่อสามเดือนก่อน ได้มีกองทัพจากนครอนันตะศิลาลัย (อนันตรัย) ได้พากันยกทัพขบวนใหญ่ ผ่านล่วงมาจนถึงเมืองที่พี่ดูแลอยู่"
" แต่กองทัพนั้น กลับไม่ส่งทูตมาเจรจาขอผ่าน แต่กลับกระทำการโจมตี จนของเมืองเราต้องแตกพ่าย"
"อันตัวของพี่เอง แลชาวเมืองต้านทานเอาไว้มิไหว พี่จึงตัดสินใจทิ้งเมือง แลนำผู้คนอพยพหลบลี้ออกมา"
พอหลบออกมาพ้นเมือง พ้นจากการติดตาม พี่ก็ให้ทหารคุมกองขบวนคาราวาน ล่วงหน้ามาที่นี่ ส่วนพี่ก็ย้อนกลับเข้าเมือง เพื่อต้านทานกองทัพของอนันตรัย
" แต่ก็อย่างว่า น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ ทหารเมืองเล็กๆ มีรึจักต้านทัพใหญ่ของอนันตรัยได้ "
พี่จึงรวบรวมทหาร ที่ยังพอมีกำลังแล้วตีฝ่าออกมา เหลือรอดอยู่ก็ไม่มากมายอะไร แสนเจ็บช้ำใจ ที่ตนเอง มิอาจจักรักษาชีวิตผู้คน แลทหารรักษาเมืองเอาไว้ได้
" พี่นี้นั้น ช่างด้อยในฝีมือ จนทำให้เมืองที่ตนปกครองดูแล ต้องแตกสลายพังทลายไป...!! "
" ท่านพี่...ท่านมิได้ด้อยในฝีมือดอก ท่านพี่เก่งกล้าสามารถเพียงใดใครๆก็รู้ มิเช่นนั้นท่านลุงคงมิให้ท่านพี่ มาปกครองเมืองนี้ดอก.. "
" เห้อออ..คงจักถึงเพลาการล่มสลายของ'บราปวนพิมานมุข' "
" ข้าเองเพียงได้ฟังจากท่านเล่า ก็แสนเจ็บแค้นแทน.. วันหน้าข้าจักอาสาไปทวง'บราปวนพิมานมุข' มาคืนต่อท่านพี่ ข้าสัญญา????????"
" พี่ขอบน้ำใจเจ้ามาก น้องพี่ เพลานี้ พี่คงต้องขออาศัยใบบุญเจ้า เพื่อรวบรวมผู้คนแลทหารเพื่อไปกอบกู้'บราปวนพิมานมุข'คืนมา "
" พี่ท่านมิต้องเกรงใจดอก ถือเสียว่าที่นี่ คือบ้านของท่าน พักผ่อนให้สบาย ส่วนการกู้คืนบราปวนพิมานมุข ข้าจักรับอาสาจัดการเอง???? "
" ขอเชิญพี่ท่านพักผ่อนบนเรือนนี้กับข้าเถิด ส่วนเรื่องผู้อพยพท่านมิต้องกังวล ข้าจักให้กัณฑะดูแลให้ ขอให้พี่ท่านจงสบายใจได้ "
" วันรุ่ง ข้าจักนำท่านเข้าเฝ้าต่อท่านพ่อ ส่วนวันนี้เพลานี้ เราไปทานอาหารกันก่อนเถิด นั่น! กัณฑะออกมาตามเราแล้ว "
ทั้งสองต่างหยุดการเสวนาแล้วลุกมายังชานเรือนพัก อันเป็นที่ตั้งสำรับอาหาร ที่ข้าบริพารในเรือนได้จัดเตรียมเอาไว้....ฯ
**********************************


## ตอน บราปวนพิมานมุข1

ดวงใจปักษา14
ตอน บราปวนพิมานมุข1
...หลังจากที่รับประทานอาหารเรียบร้อย ทั้งองค์จ้าวแสนและองค์ไอยคุปต์ ก็นั่งพูดคุยเสวนากันต่อ ยังไม่แยกย้ายกันไปพักผ่อน...
" จ้าวแสน..พี่มีเรื่องนึง ที่มิกล้าบอกต่อเจ้า! "
" เรื่องอันใดรือท่านพี่ บอกกล่าวแก่น้องเถิด เผื่อน้องจักช่วยคิดแก้ไขเหตุการณ์ได้! "
" ก็เรื่อง เอ่ออ..บราปวนพิมานมุขนั่นล่ะ! "
" บราปวนพิมานมีอันใดรึ พี่ท่าน? "
" ก่อนเกิดเรื่อง พระชายาเนตรนภาจันทรามณีกับพระขนิษฐาของนาง มาเที่ยวที่นั่น "
" ว่ากระไรนะ..พระชายาเนตรนภาจันทรามณี กับพระนางศิรินภามาเที่ยวที่บราปวนพิมาน กระนั้นรึ!? "
" ใช่...พวกนางมาพำนักที่นั่น ได้ราวๆ เดือนครึ่ง "
" แต่พี่ก็มิกล้าสอบถาม ว่ามีเรื่องอันใดที่วังท่านพ่อรึป่าว พวกนางถึงได้เสด็จมาพัก พำนักที่บราปวนพิมาน พวกนางบอกเพียงว่า ได้ขออนุญาติต่อท่านพ่อแล้ว จึงมาที่นั่น.."
" แล้วตอนนี้..พวกนางอยู่ที่ใดกันรึ ท่านพี่? "
" พอพี่ได้ข่าว ว่ามีกองทัพจะเคลื่อนผ่าน มาทางบราปวนพิมาน พี่ก็จัดส่งพวกนางกลับวังท่านพ่อ"
"หลังจากที่พวกนางออกเดินทางไปพ้นเขตนอกเมือง ทหารในเมืองก็มาแจ้งข่าวต่อพี่ว่า กองทัพได้มาประชิดเมืองแล้ว พี่จึงต้องรีบกลับเข้าเมือง เพื่อมาตรวจตราดูแล"
" ป่านนี้พวกนางคงเดินทาง ไปถึงวังท่านพ่อแล้วกระมัง พี่เองก็มัวยุ่งอยู่กับการต้านทัพ จึงมิได้รับข่าวพวกนางอีกเลย..."
" อึม...หวังว่าพวกนางคงปลอดภัย และไม่ได้พบเจอกับกองทัพข้าศึก "
" อึมมม..พี่เองก็คิดเช่นนั้น พวกนางคงปลอดภัย "
................
...ย้อนกล่าวถึง..บราปวนพิมานมุข
" ทูลพระชายาจันทรามณี ณ เพลานี้ได้มีการเคลื่อนขบวนกองทัพ เดินทางมาใกล้เมือง"
"ข้าพระองค์เป็นกังวล จึงอยากจักขอให้พระชายา ทรงเสด็จกลับพระนครเสียก่อนเถิด แลพระชายาอย่าทรงน้อยพระทัย หาว่าบราปวนพิมานรังเกียจนะ พระเจ้าค่ะ"
" แต่หม่อมฉันทรงเป็นห่วง จึงทูลขอให้พระชายาเสด็จกลับ พระเจ้าค่ะ "
" ท่านพี่ไอยคุปต์.. น้องเข้าใจในความห่วงใยของท่านพี่ น้องแลข้าบริพาร จะกลับพระนครตามที่ท่านขอ! "
" ขอบพระทัยที่เข้าใจ พระเจ้าค่ะพระชายา " หม่อมฉันขอตัวไปจัดเตรียมไพล่พล เพื่อเตรียมออกเดินก่อนนะ พระเจ้าค่ะ..."
...เช้ารุ่งวันใหม่ ขบวนเสด็จของพระชายากับพระขนิษฐา ก็พร้อมที่จะออกเดินทาง เพื่อกลับคืนสู่พระนครหลวง ท้าวไอยคุปต์นาคาได้ตามเสด็จออกมาส่ง จนพ้นเขตเมือง
หลังจากที่ได้รับข่าวแจ้งจากม้าเร็วว่า มีกองทัพมาใกล้ประชิดเมือง จึงตัดสินใจส่งเสด็จเพียงนอกเมืองเท่านั้น
จากนั้นขบวนของพระชายาก็ออกเดินทางต่อไป พอพ้นสายตาท้าวไอยคุปต์นาคา ก็รีบกลับเข้าสู่เมือง เพื่อตรวจตราลี้พลและป้อมค่ายต่างๆ ให้พร้อม เพื่อป้องกันการโจมตีจากขบวนกองทัพนั้น!!
ทางบราปวนพิมาน ต่างจัดเตรียมกำลังเอาไว้พร้อมสับ แต่ข้างฝ่ายกองทัพนั้น ก็ยังนิ่งเฉย ไม่ได้มีการส่งทูตเข้ามาเจรจาอันใดเอาแต่ปักหลักสร้างป้อมค่ายอยู่นอกเมือง
ข้างฝ่ายไอยคุปต์นาคา ก็ร้อนใจมิรู้แน่ว่าจักทำอันใดก่อน อันใดหลัง เพราะข้าศึกก็นิ่งเฉย เหมือนทองมิรู้ร้อน ก็ทำได้แค่เพียงจัดเตรียมกำลังเอาไว้ให้พร้อมเท่านั้น
การปักหลักของกองทัพนั้น นิ่งเฉยอยู่ราวสิบสองวัน พอรุ่งเช้าเข้าวันที่สิบสาม การโจมตีแบบเงียบเชียบของข้าศึกก็เกิดขึ้น
โดยที่ทางป้อมเมืองไม่รู้ตัว ป้อมค่ายประตูทั้งสี่ทิศ ถูกโจมตีพร้อมกัน การศึกครานี้ เหมือนการจงใจทำลายทุกสิ่งอย่าง ให้ราบพณาสูญไปเลย
ท้าวพญาไอยคุปต์นาคา เมื่อมองเห็นว่าจักต้านทานเอาไว้มิไหว จึงรวบรวมผู้คนและทหารชาวเมือง ตีฝ่าวงล้อมของทัพข้าศึก ออกมาทางประตูเมืองทิศเหนือ
เมื่อตีฝ่าออกมาได้ ก็เร่งเดินทางมุ่งมาทางเหนือ พอพ้นเขตเมืองออกมา ท้าวพญาไอยคุปต์ ก็สั่งจัดกองคาราวาน ให้เดินทางมุ่งทิศเหนือมาก่อน ส่วนพระองค์ได้มุ่งกลับหลัง เพื่อย้อนกลับเข้าเมือง เพื่อหวังว่าจักกลับไปต้านทัพข้าศึกอีกครั้ง...
" เป็นเหมือนดั่งอสุนีบาต
ฟาดทัพให้ประจักษ์
มองหา นภาสูญ
เมืองเคยสุขปกครอง
พร้องคราที
มาบัดนี้ล่มลงจมสลาย..."
ภาพเมืองตรงหน้าที่แตกสลายกลุ่มควันที่ปกคลุม ดวงใจที่มองภาพเมืองนั้น มันจุกในอกจนยากอธิบายออกมาได้
ชายชาติชาตรี ยืนมองเมืองที่ราบพณาสูญ น้ำตาหลั่งรินนองหน้าสุดแสนเสียใจ ที่ตนเองนั้นไร้ฝีมือ ที่จะต้านทาน รักษาเมืองเอาไว้ได้...😰😰😰😰
หลังจากที่ยืนมองสภาพของเมืองอยู่นาน ก็ตัดสินใจถอยทัพ มุ่งหน้าสู่ทิศเหนือ เพื่อไปสมทบกับกองคาราวาน ที่มุ่งหน้าเดินทางไปก่อน ในใจก็ได้แต่อาลัยเสียดายเมือง
แต่ก็ทำอันใดมิได้ ได้แต่คิดในใจว่า วันข้างหน้าจักมากอบกู้เอาเมืองคืน...ฯ
**********************************


## ตอน บราปวนพิมานมุข2

ดวงใจปักษา15
ตอน บราปวนพิมานมุข2
...ขบวนคาราวานของพระชายาจันทรามณี ออกพ้นนอกเมืองมาได้ราวๆ อาทิตย์หนึ่ง ภายในเมืองบราปวน ก็เกิดการระส่ำระส่าย ด้วยทัพข้าศึกที่มาประชิดเมือง ได้ทำการโจมตี
แม้ว่าจะอยู่นอกเมือง ห่างไกลตั้งเป็นสิบลี้ แต่ภาพและเสียงของการสู้รบ กลับดังก้องในโสตประสาทของทุกคน แสงสุริยะ เปลวไฟและควันลอยพุ่งสู่ท้องฟ้า
เป็นภาพที่น่าอดสูสำหรับทุกคนที่ได้เห็น เสียงม้าควบพร้อมฝุ่นตะหลบมุ่งตรงมายังที่พักค้างแรม
" พระชายาทรงประทับอยู่ที่ใด? " เสียงตะโกนถามมาจากร่างบนหลังม้า
ทหารที่ประจำการหน้าค่ายได้ตอบกลับ ร่างที่อยู่บนหลังม้าได้ฟังจบ ก็กระโดดลงจากหลังม้ารีบวิ่งไปยังพลับพลาประทับชั่วคราว...
" ขอพระราชประทานอภัยพระเจ้าค่ะ พระชายา! " ข้าพระองค์เป็นม้าเร็วจากบราปวนพิมาน ได้รับบัญชาจากองค์ไอยคุปต์ ให้มาทูลต่อพระชายา พระเจ้าค่ะ!..."
" มีเรื่องอันใดรึท่าน? ใยดูรีบร้อนเยี่ยงนี้?! "
" องค์ไอยคุปต์ มีรับสั่งให้ข้าพระองค์ มาทูลต่อพระชายา ให้เร่งเดินทางกลับพระนครโดยเร็วไว พระเจ้าค่ะ! "
" แล้วที่เราเห็นควันไฟ พุ่งเต็มท้องฟ้านั่น..มีเหตุอันใดงั้นรึ?! "
" ณ เพลานี้บราปวนพิมานมุขใกล้แตกพ่ายแล้ว พระเจ้าค่ะ! "
" ท่านว่ากระไรนะ บราปวนพิมานมุข จักแตกแล้วกระนั้นรึ?! "
" เป็นความจริงพะย่ะค่ะ บราปวนพิมานจักแตกแล้ว เพราะด้วยว่าข้าศึกนั้น มีกำลังมากกว่าเราหลายเท่า องค์ไอยคุปต์ทรงเป็นห่วงพระชายา จึงให้หม่อมฉันมาทูลรายงาน พระเจ้าค่ะ! "
" พวกเราจักทำเยี่ยงไรกันดี! นี่เราพึ่งออกเดินทางมาได้มิทันไร บราปวนพิมานมุขก็จักแตกเสียแล้ว ชั่งน่าสงสารประชาราษฏร์ แลขุนทหารของเมืองเสียจริง! ศิรินภาเจ้าช่วยพี่คิดทีซิ?! "
" พวกเราคงกระทำอันใดมิได้หรอกเพคะ น้องว่าเราควรทำตามที่ท่านไอยคุปต์ต้องการ นะเพคะ พระพี่นาง! "
" เพลานี้ ก็ใกล้ค่ำ หากเราออกเดินทางในเวลาค่ำคืนคงมิดี ด้วยพวกเรานั้น มิชำนาญเส้นทาง ไหนจะเกิดอันตรายเสียป่าว! รุ่งเช้าเราค่อยออกเดินทางกันแต่เช้า เจ้าจะว่าเยี่ยงไร? "
" เอาตามที่พระพี่นางทรงเห็นสมควร เพคะ "
" เอ่อออ..ท่านทหารม้าเร็ว ให้ท่านกลับไปรายงาน ต่อท่านไอยคุปต์ว่าเราจักกระทำตามที่ท่านรับสั่งมา "
" หม่อมฉันคงกลับไปมิได้พระเจ้าค่ะ! เหตุเพราะหม่อมฉัน จักต้องคุ้มครองขบวนคาราวานนี้ ให้กลับคืนสู่พระนครตามรับสั่ง ขององค์ไอยคุปต์ท่าน..พระเจ้าค่ะ "
" แล้วท่านมีนามว่ากระไร? "
" เรียกหม่อมฉันว่า 'รสินทรานาคา' ก็ได้ พะย่ะค่ะ! "
" เอาล่ะ! เชิญท่านรสินทราไปพักเถิด วันรุ่ง จักได้ออกเดินทางด้วยกัน! "
" ขอบพระทัยพระชายา พระเจ้าค่ะ! ข้าพระองค์ขอทูลลาไปพักก่อน ตามพระรับสั่งของพระชายา พะย่ะค่ะ "
..........
รุ่งเช้าฟ้ามืด เหล่าผู้ติดตามขบวนคาราวาน ก็เตรียมพร้อมที่จะออกเดินทาง เพื่อมุ่งหน้าสู่พระนครหลวง หลังจากเคลื่อนขบวนออกพ้นไปได้มินาน ก็ได้มีขบวนของเหล่าชายฉกรรจ์ ราวสามสิบคนควบม้ามาถึงจุด ที่ขบวนของพระชายาจันทรามณีพักแรม
หนึ่งในชายฉกรรจ์ได้บอกแก่ผู้ที่ติดตามมาด้วย "ตรวจดูรอบๆ ว่า กองคาราวานเคลื่อนออกไปนานรึยัง แล้วมาคอยฟังแผนการณ์จากข้าอีกครั้ง!.."
" ทูลนายท่าน ขบวนคาราวานน่าจักเคลื่อนตัวไปเมื่อตอนรุ่งเช้า พะย่ะค่ะ! "
" อึม..คงออกเดินทางไปได้ยังไม่ไกล ไม่นานพวกเราคงตามทัน!! " พากันรับประทานอาหาร กันให้อิ่มเสียก่อน แล้วเราจักค่อยออกติดตามขบวนคาราวานนั้นไป!.." ชายผู้เป็นหัวหน้าสั่งต่อบริวารตน...!!
...หลังจากเหล่าชายฉกรรจ์ ต่างกินข้าวปลากันเรียบร้อย หนึ่งในผู้ติดตามก็เข้าไปสอบถามหัวหน้าผู้นำ..
" องค์สุริยะ...ท่านว่าพวกเราจักตามขบวนคาราวานนั้นทันรึไม่..พะย่ะค่ะ "
" ข้าว่าพวกเราตามทันแน่ กบิลพัชร! "
" หากกาลนี้สำเร็จ หม่อมฉันว่าพระองค์ ต้องได้รับความชอบเป็นการใหญ่แน่แท้ พะย่ะค่ะ "
" เราเองก็หวังเช่นนั้นเหมือนกัน เมื่อเราได้รับความชอบ พวกเจ้าก็จักพลอยสบายไปด้วยกับเรา เพราะฉนั้นกาลนี้ อย่าให้มีเหตุอันใดผิดพลาดเป็นพอ!! "
" พระเจ้าค่ะ..พระองค์! พวกหม่อมฉัน จักถวายหัวต่อกาลนี้ให้สำเร็จ พะย่ะค่ะ! "
**********************************


## ตอน ลอบโจมตี1

ดวงใจปักษา16
ตอน ลอบโจมตี1
" ...พวกเราออกเดินทางกันได้แล้ว!! ประเดี๋ยวจักชักช้า หากว่าคาราวานนั่น เข้าถึงเขตพระนคร พวกเราจักทำกาลนี้ลำบาก " สุริยะนาคา สั่งเหล่าสมุนให้ออกเดินทางติดตามทันที...
...ขบวนกองคาราวานของพระชายาจันทรามณี เคลื่อนขบวนมาเรื่อยๆ จนระยะทางไม่ห่างไกลจากตัวพระนครเท่าใดนัก ก่อนจะเข้าถึงเขตพระนคร จะต้องเดินผ่านป่าไปอีกลูกเขาหนึ่ง เหล่าชายฉกรรจ์ที่ติดตามก็ตามมาถึงพอดี..
" นายท่านขบวนคาราวานอยู่ข้างหน้านั่น..นายท่านจักทำกาลใดต่อขอรับ? "
" เร่งเข้าไปให้ถึงโดยไว จากนั้นก็ทำการโจมตีขบวนคาราวานนั่นเลย!!..."
"ใครขัดขวางก็ฆ่ามันให้สิ้น กาลนี้เราจักนำตัวพระนางจันทรามณีไปให้ได้!! "
ถึงเป็นคำสั่งที่โหดเหี้ยม และถือเป็นประกาศิตกับงานครั้งนี้...
"พวกเราบุก!!!!.."
เป็นคำประกาศให้จู่โจมทำลาย กองขบวนคาราวาน เหล่าทหารที่คุมกองคาราวาน ได้ยินเสียงโห่ร้องดังก้องมา ก็พากันตื่นตัวหันกลับมาตั้งท่ารอรับ
เพื่อป้องกันการโจมตี ร่างชายฉกรรจ์บนหลังม้าอาชาไนย ที่ห้อควบตระบึ่งมุ่งตรงมายังกองคาราวาน มือหนึ่งถือดาบกวัดแกว่งอีกมือควบสายบังคับม้า ให้พุ่งทยานเข้าโจมตี เสียงดาบฟาดฟันกระทบกับดังไม่ขาด เพล้ง!ๆๆๆๆๆ ฉึก!ๆๆ ฉับ!!..ๆๆ
การต้านทานของเหล่าทหาร ที่คุมกองคาราวานมา ได้ไม่นานก็พลาดท่าเสียที ต่อเหล่าชายฉกรรจ์บนหลังม้า ด้วยเพราะชายฉกรรจ์เหล่านั้น ล้วนเป็นยอดฝีมือเก่งการรบกันทั้งนั้น...
" ทหาร!!..ให้พวกเจ้ารีบคุมกองขบวนของพระชายา มุ่งหน้าไปให้ถึงชายป่านั่นโดยเร็ว ทางนี้เราจักอาสาต้านทานเอาไว้เอง! " รสินทราเอ่ยบอกแก่ทหารที่ติดตามขบวน...
" พระชายาเห็นที ทูลขอให้พระชายาทรงเสด็จลงจาก เฉลียงคานเสียเถิด พะย่ะค่ะ! "
" จะเอาเช่นท่านว่าก็ได้ ท่านรสินทรา! "
พระชายาจันทรามณี และพระนางศิรินภา จึงลงจากเฉลียงคาน แล้วขึ้นนั่งบนหลังม้าแทน
จากนั้นจึงพากันควบม้า มุ่งตรงเข้าสู่ชายป่า เมื่อหากพ้นชายป่านี้ไปได้ ก็จักเข้าถึงเขตพระนคร เหล่าชายฉกรรจ์พวกนั้น ก็คงจักทำอะไรไม่ได้แล้ว
หลังจากที่ทั้งพระชายาและทหารที่ติดตามควบม้าออกไป รสินทราก็กลับหันหัวม้า เพื่อไปต้านทานชายฉกรรจ์เหล่านั้นเอาไว้
ทหารที่ปักหลักต้านทานกลุ่มชายฉกรรจ์ ก็ต่างเริ่มอ่อนแรง ด้วยเพราะว่าตนเป็นข้าในวัง มิใคร่ได้เก่งในการรบ และฝีไม้ลายมือ ก็หาสู้กลุ่มชายฉกรรจ์เหล่านั้นได้
จึงต่างพากันสิ้นชีพลง จนเกือบหมด รสินทราควบม้ามาถึง ก็รุกเข้าต้านทานชายฉกรรจ์เหล่านั้นเอาไว้
เมื่อเห็นมียอดฝีมือมาช่วยต้านรับเหล่าทหารที่ยังเหลือ ก็เกิดกำลังใจโหมโจนเข้าโจมตีต้านทาน ศัตรูขึ้นมาทันที...
................
ขบวนม้าของพระชายาจันทรามณี ลุเข้ามาถึงกลางป่า ก็ได้พากันชะลอฝีเท้าม้าลง ด้วยเพราะเส้นทางที่เล็กและแคบ จึงทำได้เพียงเดินต่อแถวเรียงหนึ่งเท่านั้น
เพราะเส้นทางนี้ เป็นเส้นทางเดินของคนที่ออกมาหาของป่า ขบวนม้าจึงจำเป็นต้องต่อแถวกันไป โดยมีทหารนำหน้าสองนาย ตรงกลางขบวนเป็นพระชายาและน้องสาว ปิดท้ายขบวนด้วยทหารอีกสี่นาย...
" พระพี่นางเจ้าคะ! หากว่าเกิดมีการโจมตี พวกเราจักทำเยี่ยงไร เพคะ? "
" หากมีการซุ่มโจมตีเราข้างหน้าคงจักแย่ พวกเราเร่งเดินทางกันเหอะ! "
" ทหารเร่งฝีเท้าม้าขึ้นอีก เราอยากจะออกไปให้พ้นจากป่านี้ โดยไว! "
" พะย่ะค่ะ พระชายา! "
...ณ ปลายทางมองเห็นเบื้องหน้า อันเป็นชายป่าแลทุ่งกว้าง ขบวนม้าล่วงใกล้พ้นเขตป่า และเมื่อพ้นป่าออกไป ก็เป็นเขตแดนพระนคร ที่มองเห็นป้อมค่ายริบๆ อยู่ไกลๆ ...
" ทรงเป็นเหมือนสายฟ้าฟาดชี้ขาดปล้อง
ทรงหมดแล้วสิ้นนิทราด้วยพาฝัน
เสียงเอกอุทะลุปล้องคล้องจาบรรณ
ขาดสะบั้นคืนถิ่นสิ้นมลาย..."
******************************


## ตอน ลอบโจมตี2

ดวงใจปักษา17
ตอน ลอบโจมตี2
...ฉับ!!..ร่างของทหารบนหลังม้า ที่นำหน้าหัวขาดกระเด็นตกลงพื้น เลือดพุ่งกระฉูดเป็นฟูฝอย...
"คุ้มครองพระชายา!! เราถูกซุ่มโจมตี" ทหารคนที่สองที่ตามหลังมา มองเห็นและตะโกนก้อง ร้องบอกเพื่อนทหารด้วยกัน ส่วนตนเองก็ชะลอฝีเท้าม้าลง เพื่อคอยระวังภัยจากฝ่ายซุ่มโจมตี ทหารสองนายบังคับม้า ขึ้นมาเทียมข้างพระชายาจันทรามณี อีกสองเทียมข้างเจ้านางศิรินภา ค่อยๆ เคลื่อนตัวไปช้าๆ เพื่อระวังภัย...
" พระพี่นางเพคะ..มันเกิดอันใดขึ้น ทำไมเราถึงถูกลอบทำร้ายเยี่ยงนี้? " เจ้านางศิรินภาคร่ำครวญกับพระนางจันทรามณี
" พี่เองก็มิรู้เช่นเดียวกับเจ้า ว่ามันเกิดเรื่องอันใด แต่เราทั้งหมด ต้องรีบออกไปให้พ้นจากป่านี้ แลกับเร่งเข้าสู่พระนครให้ได้! "
ทั้งหมดต่างเคลื่อนม้า ไปด้วยความระมัดระวัง มองผ่านไปข้างหน้าอีกไม่ไกล ก็เห็นทุ่งโล่งซึ่งจะปลอดภัยจากการซุ่มโจมตี ขบวนม้าเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ เหลือระยะทางราวหนึ่งเส้นก็จะพ้นออกไปจากป่า...
ณ ที่จุดนี้เอง อันเป็นจุดที่สุริยะได้วางแผนเอาไว้ ว่าจะทำการโจมตีให้แตกหัก เมื่อขบวนม้าของพระนางจันทรามณีมาถึง คำสั่งเหี้ยมเกรียมก็หลุดออกมาจากปาก..
" ฆ่าพวกมันให้หมด เหลือไว้เพียงพระนางจันทรามณีและพระขนิษฐาพอ "
ร่างเหล่าชายฉกรรจ์สวมโม่งคุมปิดปังใบหน้า ก็ต่างกระโจนออกมาจากที่ซ่อน พร้อมโห่ร้องตะโกนปลุกใจ
" ฆ่ามัน!!!! " เพล้งๆๆๆ ฉึกๆๆ ฉับๆๆ ..เพล้งงงง....เสียงดาบกระทบกันของทั้งสองฝ่าย แต่ทหารที่คุ้มครองพระนางจันทรามณี กับพระขนิษฐาก็เพลี่ยงพล้ำเสียที
ด้วยเพราะกำลังที่น้อยกว่า ศิรินภาอ้ำอึ้งด้วยความกลัว ไม่กล้าขยับกายควบม้าหลบหนี ส่วนพระนางจันทรามณีก็วกม้าออกวิ่ง หลบชายฉกรรจ์เหล่านั้น
ฝ่ายทหารคุ้มครอง เห็นท่าจะต้านไม่ไหว ก็เริ่มทยอยแตกตัวแยกจากกัน
ระตินทร์นาคานายทหารคุ้มกัน แลเห็นพระนางศิรินภายังทรงม้าอยู่ที่เดิม จึงตัดสินใจควบบังคับม้าเข้าไปใกล้ พร้อมเอื้อมมือช้อนอุ้มร่างของพระนาง มานั่งบนหลังม้าตน
แล้วควบม้าฝ่าเหล่าชายฉกรรจ์กลุ่มนั้น มุ่งหน้าหลบออกไปตามเส้นทาง เพื่อให้พ้นจากจุดปะทะ เหล่าชายฉกรรจ์สามสี่คนควบม้าตามมา...
ข้างฝ่ายพระนางจันทรามณี เมื่อควบม้าหลบออกไปพ้นจากวงปะทะ พอแลมองรอบตัวก็ไม่พบใครเสียแล้ว รอบข้างกายมีแต่ต้นไม้ใหญ่ จึงชะลอฝีเท้าม้าให้หยุดลง
หันซ้ายแลขวา มองหาหนทางที่จะไปต่อ แต่ก็ยังคิดไม่ออกว่าจักไปทางใด ด้วยเพลานี้เหลือเพียงตนผู้เดียว
อยู่ๆ ก็มีร่างสามร่างของชายฉกรรจ์ นั่งบนหลังม้าปรากฏตัวออกมาจากที่ซ่อน พร้อมคำกล่าวเรียก
" พระชายาจันทรามณี "
ร่างกำยำบนหลังม้าเอ่ยเรียก พระนางจึงหันหน้าไปมองตามเสียงที่ได้ยิน พร้อมเอ่ยปากถามเมื่อรู้แน่ชัดว่า ร่างนั้นคือผู้ใด..
" สุริยะ!! ท่านมาที่นี่ได้เยี่ยงไร? "
" ข้าพระองค์กับองครักษ์ผ่านมาทางนี้.. พระเจ้าค่ะ แลได้ยินเสียงการปะทะจึงเข้ามาดู ก็เห็นมีชายฉกรรจ์กำลังรุกไล่ล่ากับทหาร หม่อนฉันกับองครักษ์จึงเข้าไปช่วย แต่ก็ช้าไป ทหารเหล่านั้น ไม่มีใครรอดสักคน พะย่ะค่ะ! "
" ขบวนคาราวานของพวกเราถูกลอบโจมตี ส่วนข้าเองก็หลบหนีออกมา จนพลัดหลงกับกองขบวน มิรู้ว่าปานนี้น้องข้าจักเป็นเช่นไร " เสียงคำพูดเคลือๆ พร้อมอาการจุกในอกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น...
" แล้วนี่..พระชายาจักเสด็จเข้าเมืองใช่รึไม่ หากมิรังเกียจ พวกข้าพระองค์ จักอาสานำส่งเสด็จ พะย่ะค่ะ "
" เราขอบน้ำใจท่านมาก ที่จักช่วยไปส่งเราที่พระนคร เราขอบน้ำใจท่านจริงๆ ท่านสุริยะ "
...ด้วยเพราะคิดในทางที่ดี และเสียงรบปะทะกันก็เงียบหาย จึงทำให้พระนางหลงไว้ใจ ในคำกล่าวอ้างของสุริยะนาคา จึงตัดสินใจร่วมเดินทางไปด้วย เพื่อกลับเข้าเมือง..
.........................
ข้างฝ่ายระตินทร์นาคา ที่พาร่างของพระนางศิรินภาแหวกฝ่าวงล้อมของศัตรูออกมา ก็ควบม้ามุ่งหน้ามาจนพ้นแนวป่า เบื้องหน้าเป็นทุ่งโล่งกว้าง แลมองข้างหลังก็เห็นร่างชายฉกรรจ์ สามสี่ร่างควบม้าติดตามมา
จึงตัดสินใจควบตะบึ้งม้า พุ่งไปกลางทุ่งกว้าง เพื่อหวังจะให้หลุดพ้นจากการติดตาม แต่อนิจจาคงด้วยชะตากำหนดเสียงลูกเกาฑัณน์ พุ่งแหวกอากาศตามมาด้านหลัง
" วิ๊วววววว..."
"ฉึก!!!"
แรงคมอำนาจของลูกศร ที่พุ่งแหวกอากาศมา ได้ปักตรึงที่กลางหลังของระตินทร์นาคา ทหารองครักษ์
"อึกกก!.."
ร่างของนาคาหนุ่มล่วงลงจากหลังม้า ศิรินภาตกใจคว้าดึงบังเหียนม้าเอาไว้ ม้าอาชาไนยวิ่งมาด้วยความเร็ว เมื่อถูกกระตุกดึงอย่างแรง ก็ยกขาหน้าขึ้นสะบัดจนหยุดชะงัก
ร่างอรชรกลิ้งตกลงไปบนพื้น ร่างชายฉกรรจ์ที่ตามติดมา ก็ควบม้าเข้ามาใกล้ และบังคับม้าเป็นวงกลม เดินวนรอบร่างของพระนาง
" พวกท่านเป็นใคร ใยจึงซุ่มโจมตีทำร้ายพวกเรา! "
" หึหึ..พวกเราเป็นใครมิสำคัญดอก เจ้ารู้ไปก็มิเกิดประโยชน์อันใด ก่อนที่เจ้าจักตาย พวกข้าคงต้องขอยลโฉมสะคราญของเจ้าเสียก่อนคงดี "
" พวกท่านอย่าทำอันใดเราเลยนะ ปล่อยเราไปเถิด! "😢😢
" พวกข้าจักปล่อยเจ้าแน่ แม่หญิง แต่ก่อนที่จักปล่อยพวกข้าขอรับความสุขสม จากเรือนกายของเจ้าก่อน จักได้หรือไม่?! "
" อย่าทำอันใดเราเลยนะ เราขอร้องพวกท่านเถิด พวกท่านอยากได้อันใด ก็จงเอาไป..แต่ขอให้ปล่อยเราไปด้วยเถิด! "
..พระนางศิรินภา อ้อนวอนขอไม่ให้เหล่าชายฉกรรจ์นั้น กระทำอันใดแก่ตน ใบหน้างามเอ่อล้นน้ำตาริน...
บนฟากฟ้านภาเวหน ได้มีร่างใหญ่ทรงพลัง ขยับปีกสะบัดพัดพาแรงลม ฝุ่นผงคละคลุ้งกระจาย เมื่อยามที่ปีกสยายสะบัดต้องลม...
" นั่นๆ!!..นั่นมัน พญาครุฑนี่!! "


## ตอน ผู้ช่วยเหลือ1

ดวงใจปักษา18
ตอน ผู้ช่วยเหลือ1
สายลมพัดโบกสะบัด ด้วยแรงขยับปีกของพญาครุฑาใหญ่ เพื่อมุ่งนำพาร่างตน มายังเวิ้งกว้างนอกชายป่า สายตาคมกริบมองลงมายังพื้นพสุธาเบื้องล่าง ก็พานพบร่างอรชรที่กำลังควบม้าอยู่กลางทุ่งหญ้า
แต่ก็เพียงชั่วเดียวร่างอรชรนั้น ก็ร่วงหล่นลงจากหลังม้า ถัดไปข้างหลัง ก็มีชายฉกรรจ์สามสี่คน ควบม้าติดตามมา ในมือของแต่ละคน ล้วนเต็มไปด้วยอาวุธ ครุฑาร่างใหญ่ จึงมุ่งลงสู่พื้นพสุธาทันที...
" หยุดบัดเดี๋ยวนี้นะ!!..นี่กระนั้นหรือวิสัยชายชาตรี!.." เสียงดุดันจากร่างใหญ่กำยำ ได้เอ่ยร้องห้ามเหล่าชายฉกรรจ์...
" พวกเรามิหยุด...แลเรื่องนี้ก็มิเกี่ยวกับครุฑาเยี่ยงเจ้า!! " หนึ่งในชายฉกรรจ์ตะโกนสวนมา..
" จักเกี่ยวรึไม่เกี่ยว เราก็คงบอกมิได้!!..แต่ถ้าจักให้เราทำเฉยชา มิสนใจก็คงจะมิได้เช่นกัน!.." ครุฑาหนุ่มกล่าวสวนไป..
" ท่านแยกปลีกตัวไปเสียเถิด..ท่านพญาครุฑา.! นางคือคนที่พวกเราติดตามตัว เพื่อไปมอบแด่เจ้าเหนือหัวของพวกเรา!! และมันก็มิเกี่ยวกับท่านด้วย..!! "
" ช่วยข้าด้วยเถิด ท่าน!..พวกนี้ไล่ตามข้ามา พร้อมทั้งฆ่าผู้ติดตามของข้า..พวกนี้เป็นโจรป่า.." เสียงเอื้อนเอ่ยบอกความจากปากของศิรินภาจันทร์ฉาย..
" นั่นปะไร!!.." พวกเจ้าช่างกล้านัก!! แถมยังฆ่าฟันผู้ติดตามนางจนตาย จักให้ข้าทนนิ่งเฉย คงมิได้ล่ะคราวนี้"
"ข้าคงต้องยื่นมือเข้าขวาง แลอีกอย่าง ด้วยการแต่งกายของพวกเจ้า มันก็บ่งบอกได้ว่า มิใช่ทหารหรือชาวเมืองทั่วไปด้วย!!.."
"พวกเจ้านั้นปิดบังใบหน้า ใช้ผ้าโพกอำพรางเยี่ยงโจร อย่างที่นางบอก..!! หากข้าไม่เข้าช่วยเหลือ ก็คงผิดที่ปล่อยให้นางนั้นเผชิญชะตากรรม.." .
" พวกเจ้าจงรีบไปเสียจากที่ตรงนี้เสียเถิด พวกเจ้าก็รู้ว่า สู้ข้าเจ้าแห่งเวหามิได้ จงพากันหลบไปเสีย อย่าให้ข้าต้องใช้กำลังเลย..!! "
" ต่อให้พวกข้าต้องตาย พวกข้าก็จะนำพานางผู้นี้ ไปด้วย!! ท่านนั่นล่ะ..ที่อย่าได้เข้ามายุ่งเรื่องนี้..ครุฑาเช่นท่าน ก็ควรจักอยู่ในที่ ที่ครุฑาควรอยู่ อย่าได้เข้ามายุ่งเกี่ยว กับเรื่องของพวกเรานาคราช..!! " หนึ่งในชายฉกรรจ์เอ่ยต่อพญาครุฑา..
" อึม...ครุฑาเช่นข้าควรอยู่ในที่ของข้า ไม่ควรจักเข้ามายุ่งกับเรื่องของเหล่านาคราชเยี่ยงพวกเจ้า..!!"
"แต่ว่า..จักให้ข้าทำกระไรดี ในเมื่อเหตุมันอยู่ตรงหน้า ที่เห็นชายนาคาสามสี่ตน มุ่งปองร้ายต่อนางนาคีเพียงแค่ตนเดียว!!." .
"มันสมควรกระนั้นรึ..! " พญาครุฑาหนุ่มเอ่ยต่อเหล่าชายฉกรรจ์นาคา..
" ท่านจักหลีกทางแก่พวกเรารึไม่..ท่านพญาครุฑา หากท่านมิยอมหลีกทาง พวกข้าก็คงจักต้องล่วงเกินท่านแล้ว..!! "
" ต่อให้พวกท่านมากันเป็นร้อย ข้าเพียงตนเดียว ก็คงมิหลีกหลบดอก พวกท่านจักทำเยี่ยงใดก็เชิญ..!! " พูดจบครุฑาหนุ่ม ก็สยายปีกตั้งท่าเตรียมรับมือ ต่อเหล่าชายฉกรรจ์นาคา..
" ถ้าเช่นนั้น..พวกข้าคงต้องล่วงเกินท่านแล้ว หากมีอันใดจนเกิดอันตราย ก็อย่าได้เคืองโกรธพวกเราเลย " ชายท่าทางเป็นหัวหน้ากล่าวจบ ก็หันไปบอกต่อพวกพ้อง..
"พวกเราลุย!! จัดการมันให้เรียบ!!"
ชายฉกรรจ์ทั้งสี่ต่างขยับเข้ามา มุ่งหวังทำร้ายต่อพญาครุฑา เสียงการต่อสู้พันตรูเป็นระยะๆ ฉึก ฉึกๆ ปึก ปึกๆ ตุบๆ
มือไม้ เข่าศอก ที่ประสานกันเข้าต่อกร กับพญาครุฑาเจ้าเวหาเป็นพันละวัน ส่วนครุฑาหนุ่มนั้นยังไม่โต้กลับ ได้แต่ปิดป้องต่อกัน จากการโจมตีของเหล่าชายฉกรรจ์...
" ฝีมือพวกท่านไม่เบาจริงๆ คงมิใช่ทหารหรือนาคาธรรมดาทั่วไปเป็นแน่แท้ ทั้งเพลงมวยเพลงดาบ แสดงให้รู้ว่าคือยอดฝีมือ..!! แต่ฝีมือแค่เพียงนี้ คงทำอันใดต่อเรามิได้ดอก "
" หากข้าหลงหนักมือไป จนพวกท่านเกิดบาดเจ็บล้มตาย ก็อย่าได้อาฆาตต่อเราด้วยละกันนะ..!! "
ร่างกำยำกางกรงเล็บที่แหลมคม พร้อมเข้าทำการพันตรูต่อสู้ เสียงกรงเล็บกรีดเฉือนเนื้อหนัง ของเหล่าชายฉกรรจ์เลือดพุ่งกระฉูดออกมา วีดดด ฉึก! ฉับ! คว๊ากกก อ๊ากกกก..
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดจากบาดแผล จากกรงเล็บของครุฑาตรงหน้า ที่เหล่าเพื่อนร่วมกาลนี้ได้รับ มันช่างสยองลึกเข้าไปในหัวจิตหัวใจ ของเหล่าชายฉกรรจ์กลุ่มนี้เสียจริงเทียว..
บาดแผลเหวอะหว่ะเป็นแนวทางยาว เลือดไหลพุ่งอย่างกับท่อน้ำแตก ร่างฉกรรจ์นั้นล้มลงจมกองเลือด ไปต่อหน้าต่อตาพวกพ้อง..
*******************************************************************


## ตอน ผู้ช่วยเหลือ2

ดวงใจปักษา19
ตอน ผู้ช่วยเหลือ2
การต่อสู้พันตรูดูวุ่นวาย เหล่าชายฉกรรจ์เริ่มอ่อนแรงต่างพากันทยอยล้มตายลงทีละคนสองคน พรรคพวกที่ตามมาอีกราวหกคน ก็ออกพ้นชายป่ามาสมทบ
หนึ่งครุฑาหาญกล้าก็ไม่ย่อท้อ ต่อกำลังที่มีมาเสริมเข้าต่อกรจนเหล่าชายฉกรรจ์นั้น แพ้พ่ายไปจนเหลือคนสุดท้าย ที่หลบวิ่งหนีจะเข้าไปในป่า ครุฑาหนุ่มจึงกางปีกสยาย บินขึ้นฟ้าไล่ตามไป เมื่อได้จังหวะเหมาะ จึงโถมร่างลงใช้กรงเล็บเท้า ขยุ้มร่างชายฉกรรจ์นั้นถลาบินขึ้นสู่ฟ้าไป....
ร่างชายฉกรรจ์ค่อยๆ เปลี่ยนร่าง จากมนุษย์เป็นนาคราช เพราะหวังจะให้กายนาคราชนั้น ป้องกันตนเองจากกรงเล็บ อันแหลมคมของพญาครุฑา กรงเล็บค่อยๆ ชำแหละเข้าเนื้อ แม้นเกล็ดนาคาจะหนา ก็ไม่อาจทนแรงขยุ้มจากกรงเล็บของพญาครุฑาได้
เสียงนาคาในอุ้งเท้า ร้องโหยหวนเพราะความเจ็บ จากกรงเล็บที่ขยุ่มกระชาก จนเกล็ดอันหนานั้นหลุดร่วงไป พญาครุฑาใช้แรงตนกระชาก จนร่างนาคาขาดเป็นสองท่อน เลือดแดงฉานตกลงสู้พื้นดิน
หญ้าที่ปกคลุมดินต้องเลือดจนแห้งเหี่ยวตายไป เมื่อร่างนั้นขาดสองท่อน พญาครุฑาจึงสะบัดร่างนาคา ออกจากเท้าหล่นร่วงเข้าไปในป่าเบื้องล่าง สุริยะนาคินทร์แลเห็นพญาครุฑาบินอยู่บนท้องฟ้า และมองเห็นเหล่าสมุนล้มตายไปต่อหน้าต่อตาในใจเกิดความเคียดแค้น แต่ก็ไม่กล้าออกไปเผชิญหน้า กับพญาครุฑานั้น
เมื่อแลเห็นพญาครุฑาหันหลังให้ สุริยะนาคินทร์จึงยกคันธนูขึ้นเรง พร้อมเหนี่ยวสายธนูเพื่อจะยิงครุฑาตนนั้น เจ้าแห่งเวหาได้เผลอหันหลังไปมองบนพื้น เพื่อมองหาร่างของนางผู้นั้นจนลืมระวังตัว เมื่อแลมองเห็นร่างของนาง ที่นอนสลบอยู่เบื้องล่าง และศัตรูคู่ต่อกรก็ตายหมดสิ้นไปแล้ว จึงค่อยๆ ลดกายลงมา สุริยะนาคินทร์เห็นได้โอกาสเหมาะ ที่พญาครุฑาไม่ทันระวังตัว จึงปล่อยมือจากคันศรที่เหนี่ยวดึงไว้
ลูกศรธนูที่หลุดจากแหล่ง พุ่งตรงเข้าหาร่างกำยำมีปีกตนนั้น เสียงลูกศรแหวกอากาศ พุ่งตรงมากระทบโสต พญาครุฑาหันพลิกร่างกลับมา เฟี๊ยวววว..ฉึก!!...อุ๊บบ!!....
อนิจจา..ร่างบนฟ้าไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกลูกศรธนูพุ่งมาปักตรึง เข้าที่ท้องทะลุผ่านร่างกำยำนั้นไป เมื่อร่างบนฟ้าที่ต้องปะทะกับลูกธนู เรี่ยวแรงอ่อนล้าลงทันที ด้วยลูกธนูนั้นอาบพิษเอาไว้ด้วย ร่างกำยำมีปีกจึงค่อยๆ ปลิวหล่นจากฟ้า ร่างถลาล่วงลงปะทะพื้นพสุธา ตรึมมม..ตุ๊บบ!..
สุริยะนาคินทร์มองดูร่างนั้น พร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมเมื่อเห็นร่างบนท้องฟ้าหล่นลงพื้น ก็เอ่ยกับคนสนิทข้างๆ
"เราไปกันเหอะ รีบถอนตัวออกไปจากตรงนี้ จักได้ไม่เป็นที่สงสัยของผู้คน"
" แล้วศพของคนเหล่านั้นล่ะ ท่านสุริยะ เราจักทำอย่างไรดี? "
" ปล่อยเอาไว้เยี่ยงนั้นล่ะ เจ้าก็รู้ว่าคนพวกนั้นเป็นใคร ทุกคนล้วนมีค่าหัวนำจับกันทั้งสิ้น ในเมื่อได้ตายไปแล้ว เราจะไปสนใจทำไมกัน!! "
" ไปกัน..เราต้องรีบออกไปจากตรงนี้ และรีบนำหญิงคนนี้กลับเมืองอนันท์ตรัย เพื่อมอบให้แก่เจ้าเมืองอนันท์ตรัย!.."
พูดจบก็ชักม้าตีวนกลับหลัง พร้อมกระตุ้นม้าให้ออกวิ่งไป โดยมีร่างหญิงสาวสลบนอนพาดอยู่ด้านหลังม้า เมื่อเห็นผู้เป็นนายมิได้สนใจ กับร่างของชายฉกรรจ์เหล่านั้น แถมผู้เป็นนายควบม้าหลบนำไปก่อน เหล่าสมุนที่เหลือติดตาม จึงต่างพากันควบม้าตามนายไป...
.........................
พญาครุฑาร่างหล่นลงปะทะพื้นดิน ตุ๊บ..อุ๊บ.. พื้นดินตรงที่ร่างนั้นตกลงมา ยุบลงจนเป็นหลุมวงกลม พอรวบรวมสติกำลังได้ ครุฑาหนุ่มจึงค่อยๆ ขยับกายเพื่อลุกนั่ง แต่ก็ทำได้แค่เพียงพยุงกาย มาพิงขอบหลุมเอาไว้เท่านั้น
ด้วยเพราะเจ็บแผลจากลูกศรธนูที่ถูกลอบยิง พร้อมคิดโทษตนเองที่ไม่ระวัง จนต้องได้รับบาดเจ็บ ก้มสำรวจกายตน ก็พบบาดแผลที่ท้องเลือดสีคล้ำ ไหลรินออกจากบาดแผล จึงรวบรวมกำลังพลังจิต
เพื่อทำการสมานแผล แผลที่เปิดกว้างจึงค่อยๆ สมานตัวจนปิดสนิท แต่ก็ยังคงปวดระบมอยู่ หญิงสาวค่อยๆ ขยับตัวออกจากที่ซ่อน เมื่อเสียงการต่อสู้สงบลง
นางจึงออกสำรวจดูรอบๆ ก็พบซากศพของเหล่าชายฉกรรจ์ นอนตายเกลื่อน นางเดินต่อมาเรื่อยหูก็ได้ยินเสียงครวญ จึงเดินตามเสียงนั้นไปดู ก็พบกลับหลุมยุบตัวกว้างพอประมาณ มีชายคนหนึ่งนั่งหลังพิงขอบหลุม พร้อมเสียงครวญเจ็บในลำคอ...
" ท่าน!..ท่านเป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บตรงไหนกระนั้นรึ? "
...พญาครุฑาหนุ่มในร่างมนุษย์นั่งหลับตาอยู่ แต่หูยังได้ยินเสียงของนางเอ่ยถาม จึงเอื้อนเอ่ยตอบนางไป
" ข้ามิเป็นอันใดมากดอก...แม่หญิง เพียงได้รับบาดเจ็บที่ท้อง จากคมลูกศรแค่นั้น แม่หญิงอย่าได้กังวลเลย ข้ารักษาบาดแผลไปแล้ว! แล้วแม่หญิงเป็นเยี่ยงใดบ้าง ได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่? "
" ข้าขอขอบน้ำใจท่านมาก ที่ท่านยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือครั้งนี้ ข้ามิรู้ว่าจักตอบแทนท่านเยี่ยงไรดี ประเดี๋ยวหากข้าเข้าเมืองไปได้ ข้าจักทูลขอรางวัลจากท่านเจ้าเมือง มาตกรางวัลให้แก่ท่าน!! ท่านอยากได้อันใด เป็นสิ่งตอบแทน ก็จงบอกแจ้งแก่ข้าเถิด..! "
" ข้าอยากขอท่านเป็นรางวัลจักได้หรือไม่ " พูดจบร่างชายหนุ่มก็ฟุบหลับไป...
*******************************************************************


## ตอน ความนัย1

ดวงใจปักษา 20
ตอน ความนัย1
หลังจากที่ต่อกรต้านทานกองกำลัง ที่เข้าโจมตีกองคาราวานของพระชายาจันทรามณี จนจบสิ้นลง รสินทราได้สำรวจความเสียหายข้างฝ่ายตน ทหารที่ติดตามกองคาราวานได้จบสิ้นชีวิตไปทุกคน
ส่วนข้างฝ่ายกองโจร ที่มาโจมตีก็ได้สิ้นชีวิตไปจนหมดเหมือนกัน รสินทราหันหลังกลับจะขึ้นม้า หูแว่วได้ยินเสียงชายฉกรรจ์ร้องคราง จึงเดินสำรวจอีกครั้ง ก็มาพบชายฉกรรจ์คนหนึ่งนอนจมกองเลือดอยู่
ร่างนั้นมีผ้าปิดคลุมใบหน้าเอาไว้ รสินทราจึงเดินมาใกล้ๆ พร้อมนั่งลงข้างๆ เอามือแกะผ้าคลุมหน้านั้นออก จ้องมองใบหน้านั้นตาเขม่ง ในหัวก็มีความคิดเข้ามา พร้อมเอ่ยปากถามชายฉกรรจ์นั้น...
" เจ้าเข้าโจมตีกองคาราวานด้วยเหตุอันใด?!! "
" พวกเราทำตามคำสั่งของนายท่าน...อุ๊บ!! " ชายฉกรรจ์สำลักเลือดในลำคอ ในยามที่จะพูด..
" แล้วนายของเจ้าคือผู้ใด? " รสินทราถามต่อ...
ร่างของชายฉกรรจ์นั้น ค่อยๆ กระตุก ลมหายใจขาดห้วงเป็นระยะ พร้อมขยับริมฝีปากจะพูด แต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา รสินทราจึงก้มลงเอาหูนั้น แนบริมฝีปากของชายฉกรรจ์ จึงได้ยินเสียงที่พูดออกมานั้นแผ่วเบา.....
" นายข้าคือ....คือท่าน..สุ...ริ..ยะ..การ.. โจมตีครั้งนี้...อุ๊กกก..มาจากคำสั่งของ....อ๊ะ.." .
"เจ้าเมืองอนันตะ... "
พอจบคำว่าอนันตะ ชายฉกรรจ์นั้นก็ขาดใจไป รสินทรากัดเขี้ยวเคี้ยวฟันตนเองจนเป็นสันนูน....
จากนั้นจึงลุกขึ้นเดินมาขึ้นบนหลังม้า แล้วชักมาขยับออกเดินสำรวจรอบๆ ทั้งด้านในป่าจนทะลุออกไปนอกป่า ด้านที่จะเข้าสู่เมืองหลวงก็ไม่พบใคร
รสินทราจึงตัดสินใจควบม้า กลับออกจากป่านั้น มุ่งหน้าสู่นครนาคินทร์แสนเพตรา เพื่อกลับไปรายงานต่อนายตนและรายงานต่อท้าวไอยคุปต์ ที่ได้นัดแนะกันเอาไว้
รสินทราควบม้าตระบึ่ง มุ่งหน้าสู่นครแสนเพตรา โดยมิหยุดพักด้วยหัวใจที่ร้อนระอุ หวังที่จะไปให้ถึงเมืองโดยไว....
.........................
" อนิจจานำพาให้ต้องพบ
ใคร่ประสบพบเจอทุกแห่งหน
ใคร่ครวญเฝ้าแลหาน้ำตาคลอ
เมื่อสบต่อนำพามาประจัน
ถึงป้อมค่ายคูเวียงแดนถิ่นลี้
อาชาพีล้มฟุบคลุกคลีผง
ด้วยอาจองค์ป้องพ้องนับคันทรี
มอดม้วยฤดีแผ่ดิ้นสิ้นอาชาไนย.."
".เปิดประตู..!! เปิดประตูเมืองให้ข้าบัดเดียวนี้!! " รสินทรา ตะโกนก้องตรงหน้าป้อมค่ายประตูเมือง ด้วยเวลาที่ตนมาถึงนั้นมืดค่ำมามากโขแล้ว เหล่าทหารเวรยามบนเชิงเทิน พอได้ยินเสียงตะโกนมาจากข้างล่าง ก็ร้องตะโกนถามลงมา...
" เจ้าเป็นผู้ใด ไยจึงมาตะโกน สั่งให้เปิดประตูเมืองในยามนี้?! "
ด้วยความเหนื่อยจากการเดินทางมาไกล และมาเจอเวรยามเช่นนี้ รสินทราจึงเกิดน้ำโหโทสะ ร้องสวนกลับขึ้นไปบนเชิงเทิน..
" พวกเจ้าอยากหัวขาดกระนั้นหรือ! ใยไม่รีบเปิดประตูค่ายให้ข้า!! "
" พวกเราเปิดก็ได้ แต่เจ้าต้องแจ้งนามมาก่อน! " กัณฑะ ที่ทำหน้าที่หัวหน้าเวรยาม บนเชิงเทินตะโกนลงมา..
" กัณฑะ!!...นั่นใช่เจ้าหรือไม่?!! สั่งให้ทหารเปิดประตูค่ายให้ข้าเร็วเข้า " รสินทราจำเสียง ของผู้ที่ตะโกนลงมาได้ จึงร้องสวนไปพร้อมคำสั่งให้เปิดประตูค่าย.....
" นั่น!!..รสินทราใช่มั้ย? " กัณฑะสวนกลับ ด้วยจำเสียงของสหายตนได้ พร้อมหันไปสั่งให้ทหารเปิดประตู...
" ทหารเปิดประตูค่ายให้สหายข้า เข้ามาบัดเดียวนี้! " ตะโกนสั่งทหารเสร็จ รสินทราก็ร้องตอบกลับมา..
" ใช่...ข้าเอง! เปิดประตูด่วน ข้ามีเรื่องด่วนที่ต้องแจ้งแก่ท่านแสน! "
กัณฑะได้ยิน ก็รีบเดินลงมาจากบนเชิงเทิน พร้อมกับเปิดประตูเอง ด้วยทหารยังยืนเก้กัง ไม่ขยับด้วยไม่กล้าเปิด เพราะผู้ที่สั่งให้เปิดนั้นไม่ใช่นายเวร
" หลีกทางข้าจะเปิดประตูให้สหายข้า" กัณฑะบอกกับทหารหน้าประตู
กล่าวจบ กัณฑะก็ยกดานที่ขัดประตูออก ด้วยเรี่ยวแรงที่เกินคนธรรมดา ด้วยจะยกดานประตูนั้น ทหารหน้าประตูต้องช่วยกันยกออกราวสิบคน แต่กัณฑะกลับยกได้เพียงคนเดียว ทหารที่มอง ได้แต่พากันยืนอึ้ง...
" รสินทรา..เจ้าไปไงมาไง ไยมาถึงซะค่ำมืดเยี่ยงนี้?! "
" ม้าที่ข้าขี่มานั้น สิ้นใจตายตรงชายป่าฟากโน้น ข้าจึงต้องวิ่งมาเอง! ไปนำม้ามาให้ข้าด้วย ข้าจักไปเข้าพบท่านแสน.."รสินทรา กล่าว
" ไปกับข้าก็ได้ หากรอม้าคงอีกนาน เพราะกว่าทหารจะนำม้ามา " กัณฑะหันกลับไปขึ้นม้าตน พร้อมเรียกรสินทรา ให้ขึ้นมาซ้อน
เมื่อรสินทราขึ้นซ้อนยังไม่ทันเรียบร้อย กัณฑะก็ควบม้าออกไปทันที จนรสินทราต้องเกาะเอวไว้แน่น..
" เจ้า..! จักรีบไปไหนรึ..กัณฑะ?! "
" อ้าว..! ข้าก็จักรีบพาเจ้าไปพบท่านแสนไง!! เจ้าบอกเองมิใช่รึ ว่าเจ้ามีเรื่องด่วนจะแจ้งนายท่าน! "
" แหม่..กัณฑะ! เจ้านี่ก็นะ จักให้ข้านั่งซ้อนดีๆ ก่อนไม่ได้รึ! เกิดข้าหล่นตกม้าไป ใครจะรับผิดชอบเล่า?!! " รสินทราค้อนสหายตนทางด้านหลัง ข้างกัณฑะได้ยินที่สหายพูด ก็อดยิ้มขันไม่ได้😂😂
" อะไร..ยอดนักรบเยี่ยงเจ้า กลัวตกม้าเป็นด้วยรึ😂😂 "
" ก็มีบ้างล่ะ..ยังไม่ทันตั้งตัวนี่😅😅 "
ทั้งสองนั่งมาบนหลังม้าด้วยกัน พร้อมเย้าแหย่กันสนุกสนาน ตามประสาสหายรัก ที่คบหากันมาช้านาน กัณฑะบังคับม้ามาจนถึงเรือนเจ้านาย จึงชะลอฝีเท้าม้าลงพร้อมหยุดการเคลื่อนไหวของม้าให้นิ่ง ทั้งสองต่างกระโดดลงจากหลังม้าพร้อมกัน ลงมายืนบนพื้นดินด้วยท่าทางที่อาจอง จากนั้นจึงชวนกันเดินขึ้นเรือนไปด้วยกัน...
...................................


## ตอน ความนัย2

ดวงใจปักษา21
ตอน ความนัย2
" องค์จ้าวแสนพระเจ้าค่ะ องค์จ้าวแสน หม่อมฉันพารสินทรามาเข้าพบท่าน พระเจ้าค่ะ " กัณฑะเอ่ยบอกแจ้งต่อนายตน
" ว่าเยี่ยงใดรึ รสินทรา? ข่าวที่เราให้เจ้าไปสืบดู ได้ความเยี่ยงใดบ้าง? " องค์จ้าวแสน เอ่ยถามองครักษ์อีกคน ที่ติดตามตน.
" หม่อมฉัน ต้องขอประทานอภัยพระเจ้าค่ะ..ที่กลับมาทูลรายงานช้า ด้วยขากลับจากนครอนันตะศิลาลัย มาถึงนครบราปวน หม่อมฉันได้เห็นมีกองทัพ เข้าโอบล้อมนครบราปวน จึงได้แอบแฝงตัวเข้าสืบข่าว แลได้พบกับองค์ไอยคุปต์เจ้าผู้ครองนครบราปวนพิมานมุข.."
"และหม่อมฉันได้ขันอาสาช่วยการศึก แต่ก็มิอาจต้านทานได้ ด้วยกำลังของข้าศึกนั้น มีรี้พลมากมาย จนทำให้บราปวนพิมานมุขนครต้องแตกสลาย พระเจ้าค่ะ "😢😢
" เรื่องบราปวนพิมานมุขนครนั้นเรารู้แล้ว เพราะเจ้าพี่ไอยคุปต์ ได้พาคาราวานอพยพมาที่เมืองเรา และข้าก็ได้พูดคุยกับเจ้าพี่เรียบร้อยแล้ว สิ่งที่เราอยากรู้ คือสถานการณ์ทางด้านอนันตะศิลาลัยนั่นมากกว่า? "
" ขอเดชะพระอาญามิพ้นเกล้า ด้วยข่าวที่ข้าพระองค์ได้สืบทราบ มาจากนครอนันตะศิลาลัยนั้น
ทางเจ้าจักรพรรดิแห่งนครอนันตะศิลาลัย ได้ส่งสาส์นไปถึงหัวเมืองต่างๆ ที่อยู่ใต้อานัติปกครอง ให้จัดเตรียมกำลังไพร่พลไว้รอท่า เพื่อจักเปิดศึกชิงความเป็นใหญ่ในใต้หล้า ทุกหัวเมืองก็ต่างจัดเตรียมกำลังไว้รอท่า พระเจ้าค่ะ! "
" เห็นทีครานี้ คงเกิดศึกครั้งใหญ่ แห่งพิภพบาดาลเป็นแน่แท้ เราจักทำเยี่ยงไรกันดี ด้วยเมืองของเราเอง ก็เป็นเพียงหัวเมืองเล็กๆ หากคิดต่อต้านประชาราษฎร์ คงล้มตายเป็นแน่แท้!! " องค์จ้าวแสนรำพันในอก....
" .บราปวนพิมานมุขนคร ก็แตกสลายไปเมืองหนึ่งแล้ว หากกองทัพของนครอนันท์ตลัยเคลื่อนมาถึง เมืองของเราก็คงล่มสลายแน่แท้ แสนเพตราศรีสัตนาคงมิแคล้ว ต้องล่มสลายเหมือนบราปวนพิมานแน่นอน แล้วกองทัพของอนันท์ตลัยแบ่งเป็นกี่สาย...เจ้าพอจักรู้หรือไม่? " แสนธนบดินทร์เอ่ยถาม...
" เรื่องการจัดทัพของอนันท์ตลัยนั้น จัดแบ่งเป็นเก้าสายทัพ พะย่ะค่ะ!..โดยจัดสายมาทางมณฑลเหนือสามสาย และส่งลงไปทางมณฑลใต้สี่สาย อีกสองสายแยกไปสมทบ กับหัวเมืองทางตะวันตก พระเจ้าค่ะ!! "
"..ศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงเสียจริงเทียว เมืองเราเองก็แยกมาทางหัวเมืองเหนือ ย่อมได้รับผลกระทบแน่แท้ การนี้เห็นทีเราตั้งตัดสินใจเสียแล้ว"
"แม้นท่านพ่อจักทรงไม่พอพระทัยก็ตาม แต่เพื่อบ้านเมืองแลประชาราษฎร์เราจึงต้องตัดสินใจเช่นนี้!! " แสนธนบดินทร์รำพึงในใจ ด้วยความห่วงหาที่มีต่อบ้านเมือง...
" เอาล่ะ!!..เรื่องราวครานี้ เราก็ได้ทราบถึงการณ์ต่างๆ แล้ว เจ้าทั้งสองหลบไปพักผ่อนเสียเถิด เราเองก็จักพักผ่อนเช่นกัน วันรุ่ง เราจักเข้าเฝ้าท่านพ่อแต่เช้า "
..ทั้งรสินทราและกัณฑะ ได้ฟังผู้เป็นนายกล่าวจบ ก็พากันจะถอยหลบไปพักผ่อน ครั้นจ้าวแสนกำลังจะก้าวข้าม พ้นธรณีประตูห้องนอน รสินทราก็ตะโกนตามหลัง ด้วยพึ่งนึกได้ว่าตนนั้นลืมแจ้งข่าวอีกเรื่องหนึ่ง...
" ท่านจ้าวแสนพระเจ้าค่ะ..ท่านจ้าวแสน!! "
" มีเรื่องอันใดอีกรึ รสินทรา? "
" หม่อมฉันพึ่งนึกได้ว่าลืมอีกเรื่องหนึ่ง พ่ะย่ะค่ะ..."
" ว่ามา...ว่าเรื่องอันใด?!! "
" เรื่องของพระชายาจันทรามณี พระเจ้าค่ะ "
" เจ้าว่ากระไรนะ!..จันทรามณี! นางมีเหตุอันใด...เจ้ารีบว่ามาเร็วไว!! "
" กองคาราวานที่นำส่งกลับพระนคร ถูกกองโจรลอบโจมตี พระเจ้าค่ะ!! "
" พวกนางเป็นเยี่ยงไรบ้าง เจ้ารู้หรือไม่? "
" พระชายาหายตัวไปเหลือแต่พระขนิษฐา พระเจ้าค่ะ! "
" ใครมันผู้ใด ที่คิดโจมตีกองคาราวานของนาง!! " 😡😡
" แล้วขนิษฐาของนางเป็นเยี่ยงไรบ้าง ปลอดภัยใช่รึไม่? "
" พระขนิษฐาปลอดภัย พ่ะย่ะค่ะ..ป่านนี้คงกลับเข้าพระนครไปแล้ว.! ส่วนพวกที่ลอบโจมตีนั้น เป็นพวกนาคทมิฬที่ล้วนแต่มีค่าหัว โดยการนำของสุริยะมันต์นาคา..พระเจ้าค่ะ!! "
" สุริยะ!!.เจ้ามันต่ำทรามเสียจริง!! "
*******************************************************************


## ตอน ความนัย3

ดวงใจปักษา22
ตอน ความนัย3
...รุ่งเช้าวันใหม่ องค์จ้าวแสนธนบดินทร์ตื่นมาพร้อมรับกับบรรยากาศที่ดูอึมครึม แม้นท้องฟ้าเบื้องบนจะไร้ซึ่งเมฆหมอกบดบัง แต่ในใจของเขานั่นสิ กลับหม่นหมองในอารมณ์ เนื่องจากอารมณ์ในช่วงเวลานี้นั้น จดจ่ออยู่กลับภาระหน้าที่ ที่ตนได้รับมา ทั้งการปกครองบ้านเมือง และไหนจะยังเรื่องสาส์น ที่ส่งมาจากนครอนันตะศิลาลัย ก็ได้แต่นั่งรำพึงในใจ ว่าตนจะคิดการณ์ใดต่อไป...
" ท่านจ้าวแสน...ท่านไอยคุปต์มาขอพบ พะย่ะค่ะ.." กัณฑะองครักษ์สนิทเข้ามารายงาน...
" เจ้าไปจัดเตรียมรับรองเอาไว้รอท่าก่อนนะ กัณฑะ!..ประเดี๋ยวเราจะตามไป..!! "
" พะย่ะค่ะ " กัณฑะรับคำพร้อมล่าถอยออกไปเพื่อทำการรับรองไอยคุปต์แทนนายตน..
" ท่านไอยคุปต์..เรียนเชิญประทับรอที่เรือนรับรองด้านโน้นก่อนนะ พระเจ้าค่ะ.. ประเดี๋ยวนายท่านจะตามมา พะย่ะค่ะ "
" มิเป็นไรดอก ท่านกัณฑะ!..มิเห็นจักต้องมากพิธีเลย เราเองก็เสมือนผู้มาอาศัย ใบบุญในท่านจ้าวแสน..ทำตัวตามสบายเถิด..." ไอยคุปต์นาคา กล่าวกลับกัณฑะองครักษ์สนิทของจ้าวแสน...
" ขอบพระทัยในเมตตา พะย่ะค่ะ " กัณฑะรับคำ...จากนั้นจึงเดินไปที่เรือนครัว สั่งให้นางกำนัลจัดเตรียมอาหารต้อนรับให้จัดส่งไปยังเรือนรับรอง...
.........................
" คารวะเจ้าพี่ไอยคุปต์🙏🙏" แสนธนบดินทร์ กล่าวทักทายต่อไอยคุปต์นาคา...
" คารวะเช่นกัน จ้าวแสน " ไอยคุปต์นาคาตอบกลับ..
" เจ้าพี่...เป็นเช่นใดบ้าง พอใจในการรับรองหรือไม่ หากเจ้าพี่ต้องการสิ่งใดเพิ่ม ก็ขอจงแจ้งมาเถิดพระเจ้าค่ะ น้องจักได้ให้ทหารจัดหามาให้ "
" พี่พอใจมาก กับการต้อนรับของที่นี่ เป็นบุญของพี่ที่ได้มาพึ่งใบบุญของน้องผู้กล้าแกร่ง ผู้เป็นยอดในผู้นำ หากเจ้ามีการอันใดให้พี่ช่วย ขอให้เจ้าจงบอกแก่พี่เถิด อย่าได้เกรงใจ😊😊" ไอยคุปต์นาคา บอกกล่าวต่อเจ้าบ้าน...
" เช้านี้...น้องจักไปเข้าเฝ้าท่านพ่อ เจ้าพี่จักไปกับน้องหรือไม่ พระเจ้าค่ะ "
" อึม...ก็ดีนะ เพราะตั้งแต่มาที่นี่ ก็หลายเพลาแล้วพี่ยังมิทันได้เข้าเฝ้าท่านอาเลย..งั้นพี่คงต้องตามน้องไปเข้าเฝ้าท่านอาด้วยคน " ไอยคุปต์กล่าวบอก...
" เช่นนั้น เราไปทานอาหารกันก่อนจักดีกว่า เชิญท่านพี่ที่ชานรับประทานอาหาร พระเจ้าค่ะ " แสนธนบดินทร์กล่าวเชิญ...
...หลังจากที่ทั้งสองรับประทานอาหารกันเรียบร้อยแล้ว ก็นั่งพูดคุยปรึกษากันในเรื่องต่างๆ สัพเพเหระจนใคร่ได้เวลา แสนธนบดินทร์จึงเอ่ยชวนไอยคุปต์นาคา ออกเดินทางไปเข้าเฝ้าต่อบิดาตน...
" ถวายบังคม พระเจ้าค่ะท่านพ่อ " แสนธนบดินทร์เอ่ยคารวะ
" ถวายบังคมคารวะ พระเจ้าค่ะท่านอา " ไอยคุปต์นาคากล่าวตาม..
" สวัสดี องค์ไอยคุปต์หลานอา เป็นเยี่ยงไรบ้าง กับการต้อนรับ ขาดเหลืออันใด ก็แจ้งบอกต่อแสนบดีเขาได้นะ "
" การต้อนรับเป็นที่ถูกใจ พะย่ะค่ะ..จ้าวแสนให้การต้อนรับหลาน และผู้คนในกองคาราวานเป็นที่เรียบร้อยดี พระเจ้าค่ะท่านอา! "
" จ้าวแสนเขาเก่ง และเหมาะสมกับการเป็นผู้นำ หากไม่มีเขา อาเองก็คงจักเหนื่อยมากกว่านี้ เขาเหมาะสมกับการที่จะรับสืบทอดต่อจากอา " ท้าวพญาสุทโธนาคราช เอ่ยชื่นชมในตัวองค์จ้าวแสนบุตรตน...
" ลูกยังคงมิเหมาะสมหรอกท่านพ่อ กับการเป็นผู้นำ ด้วยลูกนั้นยังมิประสีประสาอันใด แลท่านพ่อก็ยังต้องอยู่ปกครองไพร่ฟ้าไปอีกนาน..ลูกขอเป็นเพียงผู้ติดตาม แลรับใช้ท่านพ่อก็เพียงพอแล้ว พะย่ะค่ะ " จ้าวแสนเอ่ยบอกต่อบิดาตน...
" เอาเถิดๆ ถึงยังไงเจ้าก็ต้องขึ้นปกครองประชาราษฎร์ต่อจากพ่อ และการนี้ก็มิมีใครเหมาะสมเท่ากลับเจ้า!! "
" เรื่องนี้รอให้ถึงเพลานั้นก่อนเถิด พระเจ้าค่ะ " จ้าวแสนกล่าว...
" ท่านพ่อ!..หากลูกจักทำตามต้องการของทางอนันตะศิลาลัย ท่านพ่อจักคิดเห็นเป็นเช่นไร พระเจ้าค่ะ? "
" เจ้าคิดตัดสินใจดีแล้วกระนั้นหรือ? " ผู้เป็นบิดาเอ่ยถาม..
" ลูกคิดดีแล้ว พะย่ะค่ะ!..หากหนึ่งชีวิตของลูก แลกได้กับความปลอดภัยของผู้คนทั้งเมือง ลูกก็พร้อมยอมแลกมัน พระเจ้าค่ะ! "
" มีเรื่องอันใดกระนั้นหรือท่านอา พอที่จักบอกให้หลานได้รับรู้บ้างได้รึไม่ พระเจ้าค่ะ? " ไอยคุปต์เอ่ยถาม.
" ทางด้านอนันตะศิลาลัย ได้ส่งสาส์นมายังเมืองเรา เพื่อของจ้าวแสนไปเป็นลูกบุญธรรม!! .อาพอมองออกว่าทางอนันตะศิลาลัยคิดเยี่ยงไร การที่ส่งสาส์นมาเยี่ยงนี้ คงคิดว่าเราจะไม่ปฏิเสธ ด้วยข้ออ้างเพียงว่า อยากได้จ้าวแสนไปเป็นลูกบุญธรรม..
แต่เบื้องลึกนั้นเล่า เพียงคิดหวังจะนำไปเป็นตัวประกัน ซะมากกว่า..!😑 " เจ้าเมืองใหญ่เอ่ยบอกต่อคนทั้งสอง...
" เจ้าคิดดีแล้วรึ...จ้าวแสน?!! " ไอยคุปต์เอ่ยถาม..
" พระเจ้าค่ะ...หม่อมฉันคิดดีแล้ว และรู้ในจุดประสงค์เบื้องลึก ของทางอนันท์ตลัยดี หม่อมฉันจึงยอมที่จักแลก เพื่อความปลอดภัยของบ้านเมือง แม้ในใจลึกๆ หม่อมฉันจะไม่พอใจในการณ์นี้ก็ตาม"
"แต่ว่าหากหม่อมฉันเข้าไปอยู่ที่นั่น ก็คงจักสามารถหาทาง ล้วงความลับของที่นั่นได้! " จ้าวแสนกล่าว...
"อีกอย่าง ก่อนที่หม่อมฉันจักเดินทางไปที่นั่น หม่อมฉันอยากจักขอให้ท่านพี่ ช่วยดูแลท่านพ่อและชาวเมืองแทนข้า ท่านพี่พอจักรับปากข้าได้หรือไม่? ..." .
" พี่รับปากเจ้า ว่าจักช่วยท่านอารักษาเมืองนี้เอาไว้ แลจักมิถอยหนีแม้แต่ก้าวเดียว ตราบสิ้นชีพก็จักปกป้องแสนเพตราเอาไว้รอเจ้า!! " ไอยคุปต์เอ่ยรับคำหนักแน่น ต่อหน้าพญานาคราชผู้ใหญ่และจ้าวแสนสหายผู้น้อง.....
*******************************************************************


## ตอน ตัดสินใจ1

ดวงใจปักษา23
ตอน ตัดสินใจ1
...หลังจากที่ปรึกษาหารือกัน เป็นการภายในเรียบร้อยดีแล้ว จ้าวแสนธนบดินทร์และไอยคุปต์นาคา ก็ขอตัวกลับเรือน ทั้งสองเดินมาจนถึงเรือน ไอยคุปต์นาคาจึงเอ่ยถาม
" หลังจากนี้เจ้าจักทำการใดต่อรึ จ้าวแสน? "
" หม่อมฉันคิดว่า จักส่งสาส์น ไปยังอุปนันท์ตะคุปต์ และเจ้าพี่อุปนันทะ ให้จัดเตรียมกำลังพลเอาไว้ให้พร้อม เผื่อเหตุการณ์ข้างหน้า มันเกิดพลิกผัน เราจักได้ป้องกันได้ทันท่วงที พระเจ้าค่ะ "
" ก็เป็นการดี เมื่อเรามีการวางแผนล่วงหน้า แลจักได้ป้องกันได้ทัน ถ้าเยี่ยงนั้น ให้เจ้าจัดการตามที่คิดไว้เถิด ทางนี้มิต้องเป็นห่วง พี่จักช่วยท่านอาดูแลเอง!! "
" ขอบพระทัย ในน้ำพระทัยท่านพี่มาก พระเจ้าค่ะ น้องขอตัวไปจัดการเรื่องส่งสาส์นก่อนนะ พะย่ะค่ะ! "
จากนั้นทั้งสองจึงแยกกัน ด้านไอยคุปต์นาคา ก็ปลีกตัวไปตรวจตรากำลังพล ภายใต้บังคับของตน เพื่อสำรวจดูว่า มีใครเป็นอะไรมากน้อยเพียงใด และจะได้เตรียมการ จัดกองกำลังเอาไว้ให้พร้อม...
...หลังจากแยกตัวจากองค์ไอยคุปต์นาคา จ้าวแสนก็เดินขึ้นเรือน และเรียกหาองครักษ์สนิททั้งสามให้มาพบตน..
" คารวะ..พระนายท่าน!! " สามยอดองครักษ์ ต่างกล่าวคารวะพร้อมเพรียงกัน...
" เจ้าทั้งสามมาพร้อมกันก็ดีแล้ว เรามีงานจักให้เจ้าทั้งสามคนได้ทำ รสินทรา..! "
" พระเจ้าค่ะ..พระองค์ มีการอันใด จักใคร่ให้กระหม่อมทำ ทรงบัญชาสั่งการมาเถิด พระเจ้าค่ะ "
" รสินทรา...เราจักให้เจ้านำสาส์นจากเรา ไปส่งให้ต่อเจ้าพี่อุปนันทะที่ยโสธาราเขต และอีกสาส์นนำไปมอบแด่องค์อุปนันท์ตะคุปต์ ที่ติโลการามนคร แลถามข่าวคราวน้องสาวเราด้วย..! "
" พระเจ้าค่ะ..พระองค์ หม่อมฉัน จักรีบเดินทางไปส่งสาส์น ตามที่ทรงรับสั่ง พระเจ้าค่ะ "
" วารินทร์..ให้เจ้าจัดเตรียมกำลังพล เอาไว้ให้พร้อม แลทำการฝึกซ้อม กองกำลังพลให้เรียบร้อย "
" พระเจ้าค่ะ..พระองค์ " วารินทรานาคารับคำสั่ง...
" ส่วนเจ้า..กัณฑะ เราจักให้เจ้านำสาส์นของเรา ไปมอบให้กับศรีสัตตานาคา สหายเราที่นครศรีคณหูต และนำอีกสาส์นไปส่งมอบให้กับคำแสน"
"จากนั้น ให้เจ้าเข้าไปพบเจ้าพี่พังพกาฬที่เมือง เพื่อมอบสาส์นแก่พระองค์ กาลนี้ต้องเตรียมทุกอย่างให้พร้อม...พวกเจ้าทั้งสามไปจัดเตรียมการณ์ได้!! "
" พระเจ้าค่ะ " ทั้งสามรับคำ แล้วจึงแยกย้ายกันไป ทำตามที่ได้รับบัญชาจากนายตน...
...รสินทราเร่งรุดออกเดินทาง มุ่งหน้าสู่นครยโสธาราเขตในทันที เพื่อมุ่งหวังจักให้งานในรับสั่งครั้งนี้ เสร็จสิ้นโดยไว สามวันคล้อย ก็เข้าสู่เขตปกครองของเมืองยโสธารา อันมีเจ้าอุปนันทะนาคราช เป็นผู้ปกครองนคร
ณ ที่ประตูเมือง รสินทราควบม้าย่างก้าว ผ่านประตูเมืองเข้าไปด้านใน พร้อมเอ่ยถามนายประตู...
" ท่านนายทวาร..องค์อุปนันทะนาคราช ทรงประทับอยู่นะที่ใดหรือ? "
" ท่านมีเรื่องอันใดรึ จึงอยากเข้าเฝ้าพระองค์ท่าน? " นายประตูเอ่ยถาม...
" เรามีสาส์นมาจากนครแสนเพตรา เพื่อส่งมอบต่อองค์อุปนันทะนาคราช! " รสินทราตอบกลับนายประตู...
..นายประตูได้ฟังที่รสินทราบอกกล่าว ก็รีบบอกทางแก่รสินทรา และสั่งให้ทหารยาม รีบพารสินทราเข้าพบนายตน...


## ตอน ตัดสินใจ2

ดวงใจปักษา24
ตอน ตัดสินใจ2
...ณ เรือนรับรองท้าวพญาอุปนันทะนาคราช ซึ่งนั่งประทับบนตั่งบัลลังก์รอคอยผู้มาเยือน...
" ถวายบังคมพระเจ้าค่ะ ข้าพระองค์รสินทรานาคา ราชองครักษ์แห่งองค์จ้าวแสนธนบดินทร์นาคา ขอเข้าเฝ้าพระเจ้าค่ะ " รสินทรา กล่าวบังคมทูลเข้าเฝ้า...
" มีเหตุอันใดกระนั้นหรือ จ้าวแสนถึงได้ส่งราชองครักษ์มาเยือนเยี่ยงนี้? " ท้าวพญาอุปนันทะเอ่ย..
" องค์จ้าวแสน ทรงสั่งให้เกล้ากระหม่อมมาส่งสาส์นด่วนแก่พระองค์ พระเจ้าค่ะ " กล่าวจบรสินทราก็มอบสาส์น ถวายแก่องค์อุปนันทะ..
..องค์อุปนันทะนาคราช ทรงรับสาส์นมาพร้อมเปิดคลี่ออกอ่าน หลังจากที่อ่านข้อความในสาส์นจบลง ก็ได้ทรงเอ่ยถามต่อรสินทราว่า " ท่านองครักษ์จักพักที่นี่ก่อน หรือว่าจักเดินทางกลับเมืองเลย..? "
" ข้าพระองค์คงพักแค่เวลามินาน เพราะจักต้องเดินทางต่อ ไปยังติโลการามนคร พระเจ้าค่ะ.."
"ด้วยหวังเพียงพักม้าให้มีกำลัง แล้วจึงจักออกเดินทางต่อไป พระเจ้าค่ะ..พระองค์ "
" หากท่านเร่งรีบ เราจักจัดเตรียมม้าตัวใหม่ให้ ด้วยที่เมืองเรานี้ ก็มีอาชาไนยที่ฝีเท้าเยี่ยมอยู่หลายตัว ส่วนตัวที่ท่านนำมา เราจักให้ขุนทหารดูแลไว้ให้.."
" ขอบพระทัยในมหากรุณา พระเจ้าค่ะ ถ้าเช่นนั้น เกล้ากระหม่อม คงต้องทูลรบกวนเบื้องบาท ในเรื่องของอาชาไนยเสียแล้ว พะย่ะค่ะ "
ท้าวอุปนันทะได้หันไปสั่งยังขุนเรืองวิชัย " ท่านขุน..รบกวนท่าน ไปจัดเตรียมม้าฝีเท้าดีเอาไว้ให้แก่ องครักษ์ของน้องร่วมสาบานเราด้วย! "
" พระเจ้าค่ะ " ขุนเรืองวิชัยรับคำ พร้อมล่าถอยไปจัดการตามที่นายเหนือหัวรับสั่ง...
" ท่านรสินทรา...เมื่อไปถึงยังติโลการามนครแล้ว รบกวนท่าน แจ้งแด่องค์อุปนันท์ตะคุปต์น้องเราด้วย ว่า ให้จัดการทุกอย่าง ตามพระประสงค์ขององค์จ้าวแสน!! "
" พระเจ้าค่ะพระองค์ หม่อมฉันจักกราบทูล ต่อองค์อุปนันท์ตะคุปต์ ตามที่พระองค์ ทรงรับสั่ง พระเจ้าค่ะ "
หลังจากที่พูดคุยสอบถามเรื่องราวต่างๆ จากรสินทราจนเข้าใจดีแล้ว ท้าวอุปนันทะจึงกล่าวบอกต่อรสินทราว่า " เชิญท่านองครักษ์พักผ่อน ให้คลายเหนื่อยเสียก่อน หากจักออกเดินทาง ก็แจ้งแก่ขุนเรืองวิชัยได้เลย เขาจักได้นำม้ามาให้แก่ท่าน พักที่นี่ให้สบายนะ เราขอตัวไปตรวจตรา และว่าราชการบ้านเมืองก่อน "
" หม่อมฉัน ขอบพระทัยในพระกรุณา พระเจ้าค่ะ!! " รสินทราถวายบังคม แล้วจึงเลี่ยงไปพักผ่อน โดยมีนายทหารมาคอยรับใช้...
........................
...ครั้นเวลาเคลื่อนคล้อยผ่านจวบจนเวลาบ่ายคล้อย รสินทรานาคา จึงเดินลงจากเรือนรับรอง มุ่งตรงไปหาขุนเรืองวิชัย เพื่อจักได้ถามไถ่ เรื่องม้าตามที่องค์อุปนันทะตรัสไว้...
" ท่านขุนเรืองวิชัย...ข้าจักขอรบกวนท่าน ช่วยจัดม้าให้ข้าทีจักได้หรือไม่ ด้วยข้าอยากจะเดินทางไปยังติโลการามนคร " รสินทรา กล่าวต่อขุนเรืองวิชัย
" รบกวนท่านรอสักครู่ ข้าจักให้ทหาร ไปนำม้ามามอบให้ ข้าเองก็นึกว่าท่าน จักออกเดินทางในวันรุ่ง จึงมิได้นำม้ามาไว้ที่นี่ " กล่าวจบ ก็หันไปสั่งทหาร ให้ไปนำม้าที่โรงเรือนม้า มามอบแก่รสินทรา...
ไม่นาน ทหารก็กลับมาพร้อมม้าตัวกำยำ รสินทราเพียงแค่เห็น ก็ถูกใจในลักษณะของอาชาตัวนี้ ครั้นพอเตรียมของทุกอย่างเรียบร้อย รสินทราก็ฝากความ แก่ขุนเรืองวิชัยถึงองค์อุปนันทะนาคราช...
" ท่านพี่ขุนเรือง ข้าฝากท่านกล่าวลา ต่อองค์อุปนันทะแทนข้าด้วยนะ หากเสร็จงานแล้ว ข้าจักกลับมาคารวะท่านอีกที ด้วยครั้งนี้ ข้ามีราชการด่วน จึงไม่ได้เข้าไปทูลลาพระองค์ "
" มิเป็นการรบกวนข้าดอก เอาไว้ข้าจักเข้ากล่าวทูลแทนท่านเอง พระองค์ท่านก็คงจักเข้าใจ ด้วยท่านเองก็ได้แจ้งเอาไว้ก่อนแล้ว เมื่อเช้าตอนที่เข้าเฝ้า "
" ข้าขอบน้ำใจท่านมาก ข้าคงต้องลาท่านแล้ว วันหน้าข้าจักมาเยือนท่านใหม่ ข้าไปล่ะท่านพี่ขุนเรือง "
" เดินทางปลอดภัยนะ ท่านรสินทรา ข้าขอให้ท่านสำเร็จในราชการงาน มิมีอะไรมาขัดขวาง "
...รสินทรานาคา ยกตัวขึ้นนั่งบนหลังม้า เมื่อพร้อมก็ค่อยๆ ชักจูงม้าออกเดินไป จนพ้นประตูเมือง จึงควบม้าตระบึ่งมุ่งตรงไปยังติโลการามนครในทันที....
********************************************************


## ตอน เยือนติโลการาม1

ดวงใจปักษา25
ตอน เยือนติโลการาม1
...ณ ชายป่านอกเมืองติโลการามนคร รสินทราใช้เวลาในการเดินทางมาถึง เป็นเวลาถึงสามวันกว่าจะมาถึงติโลการามนคร อันเป็นเมืองบนโลกมนุษย์
เขามุ่งหน้าออกเดินทางต่อ จากชายป่ามุ่งสู่นครเบื้องหน้า จนใคร่เข้าใกล้ตัวเมือง ณ ที่หน้าประตูเมือง ทหารเวรยามบนป้อมเชิงเทิน ได้ร้องตะโกนถามลงมา...
" หยุดก่อนท่าน!!..ท่านเป็นผู้ใด แลมีกิจอันใดที่เมืองนี้ รบกวนบอกกล่าวก่อน จักได้หรือไม่! "
" เรา...มีกิจธุระสำคัญต่อท่านเจ้าเมืองนี้ กรุณาท่านนายประตู ช่วยเปิดประตูเมืองให้เราด้วยเถิด.. " รสินทราตอบกลับ
" ท่านมีกิจกับท่านเจ้าเมือง แลท่านรู้หรือไม่ ว่าท่านเจ้าเมืองคือใคร!? ..หากท่านตอบได้ เราถึงจักเปิดประตูเมืองให้ท่าน! " นายประตูยังคงถามต่อ โดยไม่ยอมเปิดประตูรับ..
" หากเช่นนั้น เรารบกวนท่าน เข้าไปทูลรายงานท่านเจ้าเมืองด้วยว่า...เรา'รสินทรา' ราชองครักษ์ของท่านจ้าวแสนธนบดีแห่งแสนเพตรานคร มาขอเข้าเฝ้า..เราจักรอท่านเปิดประตูรับเราอยู่ตรงนี้!! "
...เมื่อได้ฟังคำกล่าวตอบของชายเบื้องล่าง นายเวรประตูก็งงในคำตอบ ด้วยนามเมืองที่ชายผู้นั้นบอกกล่าว ตนไม่เคยได้ยินเลย แต่ก็ยังหันไปสั่งทหารให้เข้าเมือง เพื่อไปทูลต่อเจ้าเมืองตนให้ได้รับรู้
พร้อมกับสั่งทหารที่เหลือ ให้เตรียมตัวเพื่อระวังภัย หากมีเหตุอันใดไม่สมควร จักได้ต้านรับทัน จากนั้นจึงตอบกลับไปยังชายฉกรรจ์ ที่อยู่บนหลังม้าเบื้องล่าง...
" ถ้าเยี่ยงนั้นเชิญท่านรออยู่ตรงนั้นก่อนเถิด เราได้ส่งทหารเข้าไปทูลต่อท่านเจ้าเมืองแล้ว หากพระองค์มีรับสั่งให้เปิดเราจักเปิดประตูเมืองรับท่าน หวังว่าท่านคงมิเคือง ที่เราต้องทำเยี่ยงนี้นะ "
" เรามิเคืองดอก แลรู้ว่ามันคือหน้าที่ เราเองจักรอตรงนี้ให้ท่านมาเปิดประตูรับเราเข้าเมืองอย่างสงบ..! " รสินทราตอบกลับ...
.........................
ณ...เรือนรับรองของเจ้าเมือง องค์อุปนันท์ตะคุปต์ ทหารยามได้เดินทางมาถึง พร้อมขอเข้าเฝ้าทูลกล่าวถึงเหตุที่มา...
" ขอเดชะพระอาญามิพ้นเกล้า..ข้าพระองค์ นายทหารยามหน้าประตูเมือง ได้รับคำสั่งจากท่านขุนเวียง นายเวรหน้าประตูให้เข้ามาทูลรายงาน พระเจ้าค่ะ.." นายทหารยาม ทำความเคารพพร้อมแจ้งเหตุที่มา...
" มีเรื่องอันใดสำคัญเช่นนั้นรึ จงแจ้งมาเถิด " ท้าวอุปนันตะคุปต์ตรัสกล่าว ต่อนายทหารที่มารายงาน..
" ด้วยเพลานี้ ที่หน้าประตูเมือง ได้มีชายคนหนึ่ง นามว่า 'รสินทรา' บอกว่าเป็นองครักษ์ของท่านจ้าวแสนธนบดี แห่งนครแสนเพตรา มาขอเข้าพบ พระเจ้าค่ะ "
" อะไรนะ...เจ้าว่าเยี่ยงไรนะ!..รสินทราองครักษ์แห่งแสนเพตรา มากระนั้นหรือ?! "
" พระเจ้าค่ะ..พระองค์ ชายคนนั้น แจ้งมาแบบนี้ พระเจ้าค่ะ "
" ถ้าเช่นนั้น เจ้าจงรีบกลับไปเปิดประตู รับชายผู้นั้นแล้วพามาพบเราที่นี่ บัดเดียวนี้! "
" พระเจ้าค่ะพระองค์ หม่อมฉัน จักรีบไปนำชายผู้นั้น มาเข้าเฝ้าต่อท่านเจ้าเมือง พระเจ้าค่ะ "
เมื่อมีรับสั่งเยี่ยงนั้น นายทหารที่มาทูลรายงาน ก็รีบถอยกลับมายังประตูเมือง พร้อมแจ้งต่อนายเวรประตู ตามรับสั่งของท้าวอุปนันท์ตะคุปต์ เจ้าเมืองในทันที
นายทหารเวรเมื่อได้รับฟังคำบอกเล่า จากทหารที่กลับมา นายทหารเวรก็รีบสั่ง ให้เปิดประตูรับชายผู้นั้น พร้อมทั้งรีบนำพาเขาไปยังเรือนรับรอง เพื่อเข้าพบกับท่านเจ้าเมืองในทันที...
" ขอถวายบังคมคารวะท่านอุปนันท์ตะคุปต์ พระเจ้าค่ะ " รสินทรา กล่าวทำความเคารพ เมื่อประจันหน้ากับเจ้าผู้ครองเมือง..
" ยินดีเช่นกัน ท่านรสินทรา มีการอันใดกระนั้นหรือ ท่านถึงต้องลำบากมาด้วยตนเอง? "
" มิได้ลำบากอันใดหรอกพะย่ะค่ะ หม่อมฉันยินดีทำตามรับสั่ง ขององค์จ้าวแสนอยู่แล้ว พระเจ้าค่ะ "
" แล้วนี่..องค์จ้าวแสน มีอันใดจักให้เรารับใช้กระนั้นรึ ถึงขนาดต้องส่งราชองครักษ์ ฝีมือดีมาด้วยตนเอง " ท้าวอุปนันท์ตะพูดด้วยใบหน้ายิ้มๆ
" ข้าพระองค์ เพียงนำสาส์นมาส่งแค่นั้น ด้วยเกรงว่าผู้อื่น จักทำมิรอบคอบ จึงต้องมาด้วยตนเอง พะย่ะค่ะ
อ้อ..มีรับสั่งมาจากท่านอุปนันทะ มาถึงท่านด้วย " รสินทรา บอกกล่าว..
" นี่...ท่านเดินทางมาจากยโสธาราเขตกระนั้นรึ? "
" พระเจ้าค่ะพระองค์...หม่อมฉันพึ่งเดินทาง มาจากยโสธารา ด้วยไปส่งสาส์นเช่นกัน พะย่ะค่ะ "
" ออ...แล้วท่านพี่อุปนันทะ ฝากท่านมาถึงเราคืออะไรรึ? "
" องค์อุปนันทะเพียงฝากมาทูลว่า ให้พระองค์ทำตามรับสั่งของท่านจ้าวแสน และฝากถามว่า พระองค์สบายดีรึไม่ด้วยมิได้ข่าว จากพระองค์เสียเลย พระเจ้าค่ะ.."
" อ้อ...เจ้าพี่คงกลัวเรา มิทำตามรับสั่งขององค์เจ้าพี่แสนธนบดีแน่แท้ ถึงได้กำชับมาเยี่ยงนี้😂😂 คงจักลืมไปแล้วกระมัง ว่าเรานั้นเป็นอนุชา ขององค์เจ้าพี่แสนธนบดีอีกคน น้องต้องทำตามรับสั่งพระเชษฐา อยู่แล้ว "
" องค์อุปนันทะคงลืมกระมั้ง พะย่ะค่ะ😁😁 "
...หลังจากพูดคุยทักทายกัน ตามประสาคนเคยรู้จักสนิทกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว องค์อุปนันท์ตะคุปต์ จึงบอกแก่รสินทราให้ไปพักผ่อน ส่วนเรื่องต่างๆ จักเขียนสาส์น ตอบกลับฝากไปถึงองค์เจ้าพี่แสนธนบดีอีกที..
" เชิญท่านรสินทรา ไปพักเสียก่อนเถิด คงมิรีบกลับใช่หรือไม่ เราจักได้เขียนสาส์น ฝากท่านไปถึงเจ้าพี่แสนด้วย! "
" ขอบพระทัยพระองค์พระเจ้าค่ะ หม่อมฉันคงพักค้างที่นี่ซักคืนหนึ่งเท่านั้น ด้วยกลัวว่า องค์จ้าวแสนจักมีงานให้กระทำอีกหรือไม่ก็มิรู้ พะย่ะค่ะ "
" หากเช่นนั้นก็เชิญท่านไปพักเถิด เดินทางมาเหนื่อยๆ เราจักรีบเขียนสาส์น ฝากท่านไปทูลต่อเจ้าพี่😊 "
...รสินทราทำความเคารพ พร้อมแยกตัวไปพักผ่อน ในห้องบนเรือนรับรอง ที่ท้าวอุปนันท์ตะคุปต์ ทรงได้สั่งให้ข้าบริพารจัดเตรียมไว้ให้...
**************************************************************


## ตอน เยือนติโลการาม2

ดวงใจปักษา26
ตอน เยือนติโลการาม2
...ตะวันบ่ายคล้อยเย็นย่ำพนาสณฑ์ รสินทราเดินออกจากห้องพักเรือนรับรองลงมา เพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์ของธรรมชาติ ขณะที่กำลังเพลินๆ กับธรรมชาติ ของพฤกษารอบกายอยู่นั้น หูก็แว่วเสียงเรียกทางด้านหลัง รสินทรา หันกลับไปมองตามเสียงที่เรียกถามตน ก็เห็นเป็นร่างของหญิงสาวสามคนยืนอยู่เบื้องหลัง
หนึ่งในสามคนนั้น มีใครคนหนึ่งที่ดูคุ้นตา และท่าทางจะดูสูงศักดิ์กว่าอีกสองคนที่อยู่ข้างๆ เมื่อมองจนชัดประจักษ์ก็เดินเข้าไปหาพร้อมกับกล่าวคารวะ...
" ท่านหญิงหม่อมฉันขอคารวะบังคม พระเจ้าค่ะ " รสินทรา กล่าว...
" สวัสดีท่านพี่รสินทรา ไปไงมาไงรึ สบายดีนะ? " หญิงสาวกล่าวทักถาม ด้วยความสนิท...
" หม่อมฉันสบายดี พะย่ะค่ะ.. ท่านหญิงเล่า ทรงเป็นเยี่ยงไรบ้าง พระเจ้าค่ะ "
" น้องสบายดี..แล้วท่านพี่ ท่านพ่อและท่านแม่ ท่านเป็นเยี่ยงไรบ้าง สบายดีกันรึไม่? " หญิงสาวกล่าวถาม..
" ทุกพระองค์ทรงเกษมสำราญพระทัยดี พระเจ้าค่ะ...แต่แค่ช่วงนี้ ที่มีเหตุมิควรเกิดขึ้นที่นั่น ข้าพระองค์ จึงได้เดินทางมาส่งสาส์นที่นี่ พะย่ะค่ะ " รสินทราตอบ...
" เกิดเรื่องอันใดที่นั่นรึ ท่านพี่รสินทรา พอจักบอกแจ้งแก่น้องได้หรือไม่? "
..ทั้งสองต่างพูดคุยสอบถาม ถึงเรื่องราวต่างๆ จนพอเข้าใจ ก็เป็นจังหวะที่ท้าวอุปนันท์ตะคุปต์ เดินมาถึงพอดี..
" ว่ากระไร...น้องหญิงภัทรจันทรา..ไต่ถามเรื่องอันใดกลับท่านรสินทรา กระนั้นรึ? "
" เจ้าพี่..น้องก็เพียงถามข่าว ท่านพ่อท่านแม่ก็เท่านั้นเอง เพคะ "
" แล้วนี่เจ้าพี่ว่าราชการเมืองเสร็จแล้วรึ เพคะ "
" เรื่องราชการเมือง ก็มิได้มีอันใดมากมายดอก ก็แค่ไต่สวนความ ถึงการงานแลการปกครองดูแลประชาราษฎร์ ว่าเป็นอยู่เยี่ยงไรก็เท่านั้นเอง บ้านเมืองของเราก็อยู่กันอย่างสงบปราศจากภัยสงคราม😊😊 "
" เพคะเจ้าพี่ " พระนางภัทรจันทราเทวี รับคำคล้อยตามสวามี ด้วยเรื่องงานราชการ พระนางมิใคร่จักได้รู้เรื่องอันใด...
......................
"..แล้วท่านเป็นเยี่ยงไรบ้าง ท่านรสินทรา มีอันใดขาดตกบกพร่องรึไม่ บอกเราได้นะอย่าได้เกรงใจ "
" มิได้มีอันใดขาดตกบกพร่อง พระเจ้าค่ะ " รสินทราตอบความ องค์อุปนันท์ตะคุปต์
แต่สายตานั้นเล่า กลับหลบแลมองนางข้าหญิง ที่ยืนอยู่ข้างๆ ของพระนางภัทรจันทราเทวีมิคลายตา...
" เอาเยี่ยงนี้ก็แล้วกันนะ ท่านรสินทรา เราขอให้ท่านพักอยู่ที่นี่ อีกสองสามวัน แล้วค่อยเดินทางกลับ พร้อมกับนำสาส์นตอบ ของเราไปถวายแด่เจ้าพี่แสนบดีด้วย "
" เป็นพระมหากรุณาธิคุณ พระเจ้าค่ะ " รสินทรา กล่าวรับคำ...
" เจ้าพี่..เพคะ น้องอยากจักกลับเมือง ไปเยี่ยมท่านพ่อกับท่านแม่ ท่านพี่จะว่ากระไรรึเปล่า เพคะ? "
" จักกลับไปตอนนี้คงไม่สะดวก ด้วยทางนั้น กำลังอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ดี เอาไว้ให้พี่กลับลงไปก่อน เมื่อสถานการณ์ทางนั้นสงบ พี่จะกลับขึ้นมารับน้องลงไปเยี่ยมท่าน ทนรอก่อนนะน้องหญิง "
" เพคะ..เจ้าพี่ " ภัทรจันทรารับคำพระสวามี..
" ป่ะ..เรากลับขึ้นเรือนกัน ขึ้นไปนั่งพูดคุยกันบนเรือนจักดีกว่า ป่ะ..ท่านรสินทราขึ้นบนเรือนกัน.." ท้าวอุปนันท์ตะคุปต์กล่าวกับทุกคน...
******************************************************************


## ตอน สัจจะนาคา1

ดวงใจปักษา27
ตอน สัจจะนาคา1
...ณ ดินแดนแคว้นเมืองแสนเพตรานคร องค์ท้าวพญาผู้เป็นใหญ่ในปกครอง ได้เรียกระดมเหล่าเสนาอำมาตย์ทุกฝ่ายให้เข้าร่วมประชุมปรึกษางานบ้านการเมือง
ณ ที่ท้องพระโรงเหล่าเสนาอำมาตย์ ทั้งฝ่ายนอกฝ่ายในต่างมาพร้อมพลัก ทุกคนต่างนั่งรอการมาของเจ้าพญาผู้ครองเมือง ด้วยท่าทีสงบจนกระทั่งได้ยินเสียงป่าวประกาศ ของเสนามหาดเล็ก ได้ร้องประกาศก้องท้องพระโรง
" ท่านพ่อเมืองเสด็จแล้วว!! " ไม่ทันสิ้นเสียงที่ร้องประกาศ ร่างสมส่วนในเครื่องทรง ฉลองกษัตริย์ก็เดินออกมาจากม่านด้านหลัง ตรงมาประทับนั่งบนตั่ง บัลลังก์ทองเหนือชั้น บรรดาเหล่าเสนาต่างร้องถวาย ทำความเคารพกันพร้อมเพรียง
" ถวายบังคม พระเจ้าค่ะ " หลังจากสิ้นเสียงการทำความเคารพ เจ้าผู้ปกครองนคร ก็เอ่ยเสียงอันก้องกังวาน เป็นการทักทายตอบกลับ ต่อเหล่าเสนาบดีที่มาเข้าเฝ้า...
" สวัสดีทุกท่าน!..เราดีใจที่ทุกท่าน ต่างมาในวันนี้ กิจการงานบ้านเมืองของเราเป็นเยี่ยงไร ทุกท่านคงพอจักทราบกันดีนะ!! " เสียงเอ่ยก้องสะท้านไปทั่วท้องพระโรง...
" ขอเดชะพระอาญามิพ้นเกล้า ณ ห้วงเพลานี้ ราชการบ้านเมืองยังคงสงบดี พระเจ้าค่ะ! " เสียงกราบทูลขอมหาเสนาอุปราชวังหน้า ได้เอ่ยทูลต่อเจ้ากษัตริย์ผู้ปกครอง...
" เราเองก็ดีใจนะ กับราชการบ้านเมืองที่เป็นอยู่ในเวลานี้ แต่จากครั้งนั้น ที่ทางอนันตะศิลาลัยได้ส่งสาส์น มายังบ้านเมืองของเรา นี่ก็ใกล้จักได้เวลา ที่จะต้องตอบสาส์นนั้นกลับไปยัง อนันตะศิลาลัยแล้ว"
"พวกท่านทั้งหลาย มีความคิดเห็นเยี่ยงไรกันบ้างรึ? " เจ้าพญาได้เอ่ยถามความเห็น ของเหล่าเสนาบดีทั้งหลาย แต่ก็มิทรงได้รับความกระจ่างอันใดตอบกลับมา
ภายในท้องพระโรงเงียบกริบ อย่างกลับว่าไม่มีผู้ใดอยู่ในนั้นเลย ทุกคนต่างพากันนั่งนึกคิด หาทางที่จะได้เสนอต่างๆ นานา เหล่าเสนาต่างจับกลุ่มคุยปรึกษากันเบาๆ แต่ยังมิทันได้ข้อสรุป...
" ขอเดชะพระอาญามิพ้นเกล้า ท่านพี่..หม่อมฉันควรใคร่อยากเสนอ แต่ก็มิรู้ว่าพระองค์จักเห็นด้วยหรือไม่ พระเจ้าค่ะ! " มหาอุปราชวังหน้าเอ่ยกล่าวเสียงกังวาน
" เจ้ารองกล่าวมาดูทีซิน้องข้า " ท้าวพญาเอ่ยบอกต่อมหาอุปราช...
" การนี้ หากว่าทางเราขัดต่อความประสงค์ ของฝ่ายอนันท์ตลัย หม่อมฉันก็กลัวว่า จักเกิดเป็นมหาสงครามใหญ่หลวง แต่หากจักกระทำตามที่ฝ่ายนั้นขอ แล้วเจ้าตัวเขาจักว่าเยี่ยงไรหรือ พระเจ้าค่ะ! "
" อืมมม...นี่ล่ะเป็นเหตุให้พี่ ต้องเกณฑ์ทุกคนทุกฝ่ายเข้ามาร่วมปรึกษาหารือ ครั้นจะปฏิเสธฝ่ายอนันตะศิลาลัย ก็เป็นเมืองใหญ่มีกองกำลังรี้พลมากมาย คงยากที่จักพ้นบ้านเมืองเราคงแตกเป็นแน่แท้ หากปล่อยให้เกิดสงคราม"
"ครั้นจักยอมยกลูกตัว ไปให้ฝ่ายนั้นก็กระไรอยู่ เห้อ..คิดแล้วก็มืดมนหนทาง "
ท้าวพญาผู้เป็นใหญ่ถอนหายใจยาว ด้วยหมดหนทางและกังวลกับความเสียหายที่จะเกิด หากว่าปฏิเสธ สงครามคงจักเลี่ยงไม่พ้น แต่หากว่าจะทำตาม ก็กลัวว่าลูกจักน้อยใจ ภาวะกลืนไม่เข้า คายไม่ออกมันเป็นแบบนี้เอง...
" ขอเดชะพระอาญามิพ้นเกล้า เพลานี้ องค์จ้าวแสนธนบดินทรามาขอเข้าเฝ้า พระเจ้าค่ะ " เสียงเอ่ยกล่าวกราบทูลถวาย ของทหารหน้าท้องพระโรง..
พอสิ้นเสียงบังคมทูล ร่างสูงสมส่วนสง่าก็เดินพ้นธรณีประตูท้องพระโรง ตรงมายังหน้าบัลลังก์พร้อมทำความเคารพ ต่อเจ้าผู้ครองนคร
" ถวายบังคมพระเจ้าค่ะ เสด็จพ่อ " ครั้นทำความเคารพเสร็จร่างสูงสง่าก็นั่งลงที่ตั่งด้านข้างตรงหน้าบัลลังก์ทอง..
" อืม...นั่งลงเสียก่อนเถิดลูกพ่อ เจ้ามาได้ทันการณ์พอดี พ่อกำลังปรึกษาหารือ กับเหล่าเสนาในเรื่องตอบสาส์นไปยัง อนันตะศิลาลัยอยู่เทียว " ท้าวพญากล่าวบอกต่อบุตรชาย...
" พระเจ้าค่ะท่านพ่อ..ลูกเองก็มาด้วยการณ์นี้เช่นเดียวกัน พะย่ะค่ะ " แสนธนบดินทร์กล่าวต่อผู้เป็นพ่อ..
ครั้นทุกฝ่ายเงียบสงบ แสนธนบดีก็ได้เอ่ยประกาศก้องไปทั่วท้องพระโรง เพื่อให้ทุกผู้คนได้รับทราบถึงการตัดสินใจของตน และต่อหน้าท้าวพญากษัตริย์เจ้าผู้ครองนคร...
" ขอเดชะพระอาญามิพ้นเกล้า ลูกอยากจะประกาศให้เหล่าเสนาทุกฝ่าย ได้รับรู้ท่านพ่อคงจะมิขัดใช่หรือไม่ พระเจ้าค่ะ "
" เชิญเถิด หากว่าลูกคิดดีแล้ว พ่อก็มิขัดเจ้า "
" ขอบพระทัยท่านพ่อ พะย่ะค่ะ "
จากนั้นเขาก็ลุกขึ้น เดินมายืนตรงหน้าแท่นบัลลังก์ พร้อมคำนับต่อผู้เป็นบิดา เสร็จแล้วจึงหันหน้ามาทางเหล่าเสนาบดีทุกฝ่าย ที่นั่งประจำในท้องพระโรง และกล่าวเสียงก้องกังวานขึ้นว่า....
" ข้าแด่องค์พระมหากษัตริย์ และเหล่าเสนาบดี อันตัวเรา ' องค์จ้าวแสนธนบดินทรานาคา ' ผู้เป็นราชบุตรนาคาแห่งท้าวพญากษัตราธิราชเจ้า"
"เราจักขอประกาศให้ทุกๆ ท่านได้รับรู้ ณ เพลานี้ ราชการงานบ้านเมือง อยู่ในวิกฤตแห่งมหาสงคราม เรา!! ในฐานะผู้ที่จะสามารถหยุดยั้ง มิให้มันเกิดมหาสงครามนี้ได้..!!"
"เราได้คิดและตัดสินใจดีแล้วว่า เราจะเดินทางไปที่อนันตะศิลาลัยนคร ตามพระประสงค์แห่งองค์อนันตะเศษนาคราช.."
"แม้นหนึ่งชีพของเรา หากสามารถปกป้องเหล่าพี่น้องแลประชาราษฎร์ได้ เราพร้อมยินดี!! "
สิ้นเสียงกล่าวขานนั้นจบลง ทุกฝ่ายทั่วท้องพระโรงต่างพากันอึ้ง อื้ออึง บ้างน้ำตาคลอออกมา พร้อมเปล่งเสียงสรรเสริญออกมาพร้อมกัน
"องค์จ้าวแสนจงเจริญญญญ...!!และเสียงไชยโยโห่ร้องก้องไปทั่วท้องพระโรง....


## ตอน สัจจะนาคา2

ดวงใจปักษา28
ตอน สัจจะนาคา2
...ครั้นเสียงโห่ร้องในท้องพระโรงซาลง องค์จ้าวแสนธนบดินทรานาคา ก็หันกลับไปทูลต่อพระราชบิดา..
" ขอเดชะด้วยพระบารมีปกเกล้าของพระบิดา ในกาลนี้ลูกขอให้ท่านพ่อ ทรงอย่าได้กังวลเลย งานครานี้ลูกเต็มใจ เพื่อให้บ้านเมืองของเราสงบพ้นภัยสงคราม พระเจ้าค่ะ "
" หากว่าลูกคิดตัดสินใจดีแล้ว พ่อก็มิกังวลอันใด พ่อขอให้ลูกของพ่อ กระทำทุกอย่างสำเร็จดั่งใจปรารถนา! "
" ลูกคงต้องขอตัว เพื่อไปจัดเตรียมกำลัง ในการปกป้องเมืองเสียก่อน หากจัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว ลูกจักออกเดินทางทันที พะย่ะค่ะ "
...หลังทูลกล่าวเสร็จ องค์จ้าวแสนก็เดินออกจากท้องพระโรงไปทันที เพื่อสำรวจและจัดเตรียมการต่างๆ ให้พร้อม จะมีก็เพียงสายตาห่วงใย ของผู้เป็นบิดามองตามหลัง ครั้นร่างกำยำล่วงพ้นธรณีประตูไป องค์ท้าวพระยากษัตริย์ผู้ครองนคร ก็เอ่ยกับมหาอุปราชวังใน พร้อมคำสั่งการลงไป...
" สุธาโภชน้องพี่ พี่ขอให้เจ้าร่างสาส์น ส่งไปยังนครอนันตะศิลาลัย เพื่อแจ้งต่อท้าวพญาอนันตะนาคราชว่า ทางเรายินดีแต่ขอเวลาในการจัดเตรียมตัว ของจ้าวแสนเสียก่อน แล้วจ้าวแสนถึงจักเดินทาง ไปยังนครอนันตะศิลาลัย! "
" พระเจ้าค่ะท่านพี่ หม่อมฉันจักร่างสาส์น แล้วให้ทหารส่งไปยังนครอนันท์ตลัย ตามพระบัญชาของพระองค์ พระเจ้าค่ะ " มหาอุปราชสุธาโภชรับคำ พร้อมลุกเดินออกไปจัดการตามรับสั่ง ครั้นร่างสาส์นเสร็จ ก็จัดให้ทหารม้าเร็วนำส่งสาส์นไปยัง อนันท์ตลัย....
..........................
...ย้อนกล่าวถึงองค์จ้าวแสน หลังจากเสด็จออกมาจากท้องพระโรง ก็ตรงไปยังค่ายกำลังพลทหารและผู้อพยพ เพื่อตรวจดูกำลังรี้พล ขณะนั้นกองกำลัง ก็กำลังทำการฝึกซ้อมการรบ ทั้งซ้อมค่ายกลต่างๆ ตามแต่นายกองแต่ละนายให้ทบทวน...
" วารินทร์..เป็นเยี่ยงไรบ้าง กับการฝึกซ้อมของกองกำลังรี้พล? " จ้าวแสนสอบถาม องครักษ์ประจำตัวอีกคนหนึ่ง...
" ทุกอย่างทรงเรียบร้อยดี พะย่ะค่ะพระองค์ " วารินทรานาคา ราชองครักษ์ตอบคำต่อนายตน..
" หากทุกอย่างสำเร็จลงเอยด้วยดี กาลนี้บ้านเมืองของพวกเรา คงจักปลอดจากภัยสงคราม เราขอให้เจ้าช่วยฝึกกองกำลังอย่างเต็มที่ด้วยนะ วารินทร์! " จ้าวแสนสั่งกำชับต่อราชองครักษ์ จากนั้นจึงออกเดินสำรวจต่อไป
ครั้นมาถึงยังจุดผู้อพยพ องค์จ้าวแสนก็เดินเข้ามาสอบถามกับผู้อพยพ ถึงความเป็นอยู่ต่างๆ จนมาพบกับท้าวพญาไอยคุปต์นาคาผู้นำกองอพยพ...
" คารวะท่านพี่ไอยคุปต์ พระเจ้าค่ะ " จ้าวแสนเอ่ยทักสหายผู้พี่..
" คารวะเช่นกัน จ้าวแสน " องค์ไอยคุปต์ทักทายตอบ...
" เป็นเยี่ยงไรบ้างพระเจ้าค่ะ ผู้ที่เจ็บป่วยจากการอพยพบาดแผลดีขึ้นบ้างหรือไม่? พะย่ะค่ะ "
" คนที่เจ็บป่วยหรือบาดเจ็บ ต่างมีอาการดีขึ้นมาก พี่เองต้องขอบน้ำใจต่อเจ้า ที่ให้ความอุปการะต่อพี่แลผู้คนของพี่! " ท้าวไอยคุปต์นาคา ได้เอ่ยขอบใจต่อองค์จ้าวแสน...
" ท่านพี่อย่าได้ทรงเกรงใจน้องเลย หากขาดเหลืออันใด ก็แจ้งต่อน้องแลทหารจักได้จัดหามาให้ ผู้คนของท่านพี่ก็เปรียบดั่งคนของน้อง น้องยินดีช่วยเหลืออยู่แล้ว พระเจ้าค่ะ😊 "
" แล้วเป็นเยี่ยงไรบ้าง กับปัญหาต่างๆ เจ้าคิดตัดสินใจเยี่ยงไร และท่านอาเห็นประการใดบ้าง ขอให้เจ้าบอกพี่มาเถิด พี่พร้อมเต็มใจช่วยเจ้า! " องค์ไอยคุปต์บอกกล่าวต่อองค์จ้าวแสน...
" เรื่องที่น้องตัดสินใจ ก็ตามเดิมพระเจ้าค่ะ ส่วนท่านพ่อท่านก็มิได้ขัดอันใด น้องเพียงขอขยายเวลาการเดินทาง เพื่อจัดเตรียมทุกอย่างทางนี้ให้พร้อมเสียก่อน น้องคงต้องขอความกรุณาต่อท่านพี่ ให้อยู่ช่วยทางนี้ เมื่อเวลาที่น้องมิได้อยู่ พระเจ้าค่ะ "
" เจ้าอย่าได้กังวลเลย พี่รับปากเจ้า ว่าจักอยู่ปกป้องที่นี่จนกว่าชีวีจะดับสูญ พี่ให้สัญญา!!☺☺ " องค์ไอยคุปต์ตกปากรับคำ ด้วยสัจจะสัญญาแห่งนาคา...
" เย็นนี้ น้องขอเชิญท่านพี่ที่เรือนนะ พะย่ะค่ะ น้องมีใครที่จะแนะนำต่อท่านพี่ แลจักได้ช่วยกันหารือ ปรึกษาเกี่ยวกับเหตุการณ์ในเพลานี้ " องค์จ้าวแสนบอกแจ้งต่อองค์ไอยคุปต์...
" ได้สิ..ประเดี๋ยวตอนเย็นพี่จักไปที่เรือนเจ้า!! " ท้าวไอยคุปต์รับคำ...
จากนั้นองค์จ้าวแสนจึงขอตัว แยกไปสำรวจตรวจตราในจุดต่างๆ ก่อนกลับไปยังเรือนพักของตน.....
***********************************************************


## ตอน พร้อมหน้า1

ดวงใจปักษา29
ตอน พร้อมหน้า1
" องค์จ้าวแสน พระเจ้าค่ะ " เสียงเอ่ยเรียกจากองครักษ์สนิท
" ว่าเยี่ยงไร รสินทรา!..งานที่เจ้าไป ทำสำเร็จดีรึไม่? "
" ทุกอย่าง หม่อมฉันทำสำเร็จตามที่พระองค์ทรงบัญชา พระเจ้าค่ะ! ทั้งการส่งสาส์นไปถึงองค์อุปนันทะ และองค์อุปนันท์ตะคุปต์ แลเพลานี้องค์อุปนันท์ตะคุปต์ ทรงรออยู่ที่เรือนรับรอง พะย่ะค่ะ! " รสินทรา รายงานผลงาน ที่ตนได้รับมอบหมาย..
" อะไรนะ! อุปนันท์ตะคุปต์ มาพร้อมกับเจ้าเยี่ยงนั้นรึ!? "
" พระเจ้าค่ะ พระองค์..แลหม่อมฉัน ก็ได้จัดห้องรับรองต่อองค์อุปนันท์ตะคุปต์ เป็นที่เรียบร้อยแล้ว พะย่ะค่ะ! "
" เราขอบใจเจ้ามาก รสินทราที่เป็นธุระแทนเรา " แสนธนบดินทร์ เอ่ยขอบใจองครักษ์ตน ที่จัดการทุกอย่างแทนตน จนตนเองมิต้องทำอะไรมากมาย..
" มันเป็นหน้าที่ของหม่อมฉัน และหม่อมฉันก็เต็มใจที่จะกระทำพระเจ้าค่ะ พระองค์จ้าวแสนอย่าได้กังวลเลย พะย่ะค่ะ! "
" ป่ะ!..เราขึ้นบนเรือนกัน จักได้ทักทายอุปนันท์ตะคุปต์ด้วย "
" ขอคารวะเจ้าพี่แสน พระเจ้าค่ะ " เสียงเอ่ยทักของชายหนุ่ม ผู้มาเยือนได้กล่าวทักทาย เมื่อเห็นเจ้าของเรือนเดินขึ้นมา...
" สวัสดี..นันท์ตะคุปต์! เป็นเยี่ยงไรบ้างน้องพี่ กับการเดินทาง? "
" การเดินทางราบรื่นดี พะย่ะค่ะ พอได้รับสาส์นของเจ้าพี่ ข้าพระองค์ก็รีบเคลียธุระ แล้วก็ออกเดินทางมาเลย ท่านพี่นั้นเล่า เป็นเยี่ยงไรบ้าง ทรงสบายดีนะ? พระเจ้าะค่ะ? "
" ทางนี้สบายดี ท่านพ่อท่านแม่ก็ทรงสบายดี! แล้วภัทรจันทร์ล่ะ!..นางเป็นเยี่ยงไรบ้าง แลเมื่อไรจักพากันมีหลาน ให้พี่ได้ชื่นชม? "
" ภัทรจันทร์สบายดี พะย่ะค่ะ!..แต่เรื่องลูก คงต้องรอไปก่อน พระเจ้าค่ะ!"
" อึม..เอาเหอะ! เอาไว้ให้ทุกอย่าง ลงตัวมากกว่านี้ก็ดี เพราะเวลานี้ การข่าวการศึกกำลังยุ่งวุ่นวาย ไว้รอให้ศึกสงบเสียก่อน ค่อยมีหลานให้ท่านพ่อท่านแม่ได้ชื่นใจก็ได้😊 "
" ป่ะ!..เราไปนั่งคุยกันตรงนู้นจักดีกว่า ประเดี๋ยวตอนเย็น พี่จักได้แนะนำใครอีกคนให้เจ้าได้รู้จัก! "
" พะย่ะค่ะ เจ้าพี่ "
.... จากนั้น ทุกคนจึงมานั่งพูดคุย สอบถามสาระทุกข์ สุกดิบกันไปตามเรื่อง โดยยังไม่เอ่ยถึงเหตุการณ์ศึกแต่อย่างใด...
..........................
...ครั้นได้เวลาตะวันคล้อยเย็น ทุกฝ่ายก็ต่างมาพร้อมเพียงกัน โดยจ้าวแสนได้ชักชวนทุกคน ให้มานั่งล้อมวงสำรับอาหาร เพื่อจักได้นั่งทานและคุยกันไปด้วย...
" นันท์ตะคุปต์ ท่านนี้คือ เจ้าพี่ท้าวพญาไอยคุปต์นาคราช ทรงเป็นราชบุตรในองค์ ท้าวพญาปฏิพัทธ์ศรีภุชงค์นาคราชแลยังเป็นสหายของพี่ " จ้าวแสนแนะนำให้อุปนันท์ตะคุปต์ ได้รู้จักกับองค์ไอยคุปต์ และแนะนำอุปนันท์ตะคุปต์ต่อองค์ไอยคุปต์...
" ท่านพี่ไอยคุปต์ คนนี้น้องเขยข้า นามว่า อุปนันท์ตะคุปต์นาคราช เป็นอนุชาในองค์ท้าวอุปนันทะนาคราช "
หลังจากที่ได้รับการแนะนำ จากองค์จ้าวแสนเรียบร้อย ทั้งหมดก็ได้รับประทานอาหาร พร้อมพูดคุยกันไปพลางๆ เพื่อเพิ่มความสนิทชิดเชื้อต่อกัน...
**************************************************************


## ตอน พร้อมหน้า2

ดวงใจปักษา30
ตอน พร้อมหน้า2
...ณ เช้าวันใหม่องค์จ้าวแสน ตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นสดใส ใบหน้าอิ่มเอม พร้อมสำหรับทุกๆปัญหา ครั้นเดินออกมาที่โถงกลางเรือน ก็ได้พบเจอกับบุรุษหนุ่มคนหนึ่ง ที่นั่งหันหลังมองไปยังสวนดอกไม้นอกเรือน...
" อ้าว..มาถึงนานรึยัง คตตะศรี? " องค์จ้าวแสนเอ่ยถามชายหนุ่มตรงหน้า..
" มาถึงเมื่อคืนนี้ พะย่ะค่ะ " คตตะศรีนาคา หันกลับมาตอบเจ้าของเรือน...
" อึม..มาถึงก็ดีแล้ว เรามีงานที่จักให้เจ้าทำ แต่คงต้องรอพรรคพวก แลสหายเรามากันให้ครบเสียก่อน เราจึงจักจัดสรรปันงาน ให้แต่ละคนกระทำ ก่อนที่เราจักเดินทางไปยัง อนันตะศิลาลัย (อนันท์ตลัย) "
" ขอพระองค์ทรงบัญชามาเถิด พระเจ้าค่ะ หม่อมฉันยินดีถวายรับใช้พระองค์ แลท่านพ่อเมืองตราบจนชีพวาย พระเจ้าค่ะ " คตตะศรีนาคา เอ่ยคำสัตย์น้อมรับบัญชา..
" เอาเถิด!..ยังไงเจ้าก็ต้องได้ช่วยพี่อยู่แล้ว'คตตะ' แต่ตอนนี้ให้เจ้า ได้พักผ่อนเสียก่อนเถิด ไว้อีกซักเพลาค่อยว่ากัน ในส่วนของงานแลหน้าที่ "
" พระเจ้าค่ะ พระองค์ " คตตะศรีรับคำ..
..ครั้นย้อนมากล่าวถึง ' สุริยะวรมันตนาคา ' หลังจากที่ทำการซุ่มโจมตี กองคาราวานของพระนางนาฏนภาจันทรามณีและพระนางศิรินภาจันทร์ฉายเสียแล้ว ก็ได้มุ่งหน้ากลับไปยังนครอนันตะศิลาลัย
พร้อมกับร่างของพระนางนาฏนภาจันทรามณีเทวี ผู้เป็นพระชายาแห่ง ท้าวพญาปฏิพัทธ์ศรีภุชงค์นาคราช..
โดยการกระทำในครั้งนี้ อันถือเป็นบัญชาจากองค์กษัตริย์แห่งอนันท์ตลัย ที่ได้มอบหมายงานนี้แก่ตน...
ครั้นเดินทางมาถึงยังเมืองหลวง สุริยะวรมันตนาคา ก็ได้นำตัวของพระนางจันทรามณี ไปมอบแด่องค์ท้าวพญาอนันตะเศษนาคราชเป็นการส่วนตัว โดยการหลบลี้ลักลอบเพื่อป้องกันไม่ให้ใครได้รับรู้ หรือพบเห็นในเหตุครั้งนี้
..ณ เรือนท้ายวัง อันเป็นตำหนักต้องห้าม เป็นเขตหวงห้าม ที่ไม่ว่าผู้ใดก็มิอาจเข้ามาได้ แม้แต่ราชบุตรแลราชธิดา ก็ไม่มีใคร ที่จะมายังเรือนนี้ได้ นอกจากจะถูกเรียก มาพบเป็นการลับเฉพาะเท่านั้น...
" มาถึงแล้วรึ? " กษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่เอ่ยปากถาม...
" พระเจ้าค่ะ..พระองค์ "
" เป็นเยี่ยงไรบ้าง กับภารกิจในครั้งนี้? มีใครหรือผู้ใดได้รู้เรื่องนี้มากน้อยเพียงใด? "
" พระองค์อย่าทรงได้วิตกกังวลเลย พะย่ะค่ะ การณ์ครานี้!..หม่อมฉันดำเนินทุกอย่างเป็นความลับ แม้แต่ทหารที่นำมาร่วมงานในครั้งนี้ ก็เป็นทหารเลวที่มีค่าหัวทั้งสิ้น พระเจ้าค่ะ!!"
" อึม...ดีมาก! แล้วนี่ราชธิดาของเราอยู่ที่ใด?! "
" หม่อมฉัน ได้นำส่งพระธิดา เอาไปไว้ในห้องบรรทมเล็ก พระเจ้าค่ะ! "
" เราขอบใจเจ้ามาก สุริยะวรมันต! มิเสียแรงที่เราไว้วางใจ ในฝีมือเจ้า!! เจ้าทำให้เรามิผิดหวังจริงๆ "
" เป็นพระมหากรุณาธิคุณ พระเจ้าค่ะ แต่การณ์ครั้งนี้ข้าพระองค์ทำผิดพลาดไปนิดนึง ด้วยว่าข้าพระองค์ได้เพียงนำตัวของพระชายาจันทรามณีมาเพียงพระองค์เดียว พระเจ้าค่ะ "
" เจ้าว่ากระไรนะ!! " ใบหน้าทะมึงบึ้งตึง แววตาส่องประกายกล้า จ้องมองสุริยะวรมันตนาคา..
" เอิ่ม...พระอาญามิพ้นเกล้า ด้วยการณ์ครานี้ ได้มีพญาครุฑเข้ามาขัดขวาง จึงทำให้พวกข้าพระองค์นำตัวมาได้เพียงพระชายาจันทรามณีองค์เดียวเท่านั้น พระเจ้าค่ะ "
" แล้วศิรินภาลูกของเราล่ะ นางเป็นเยี่ยงไรบ้าง?! " พระพักตร์หม่น เมื่อยามเอ่ยถามถึงราชธิดาอีกองค์
" พระนางศิรินภา ทรงถูกพญาครุฑชิงตัวไปได้ พะย่ะค่ะ..ข้าพระองค์และบริวาร เข้าช่วงชิงคืนแล้ว แต่ก็มิสามารถจะชิงพระนางคืนมาได้ มิหนำซ้ำกองกำลังของข้าพระองค์ก็สิ้นไปหลายนาย หม่อมฉันจึงได้ถอยถอนตัวมา เพื่อนำพระชายามามอบแด่พระองค์ พะย่ะค่ะ! " สุริยะวรมันตนาคารายงาน...
" อึม..เอาเถอะ! เจ้าทำดีแล้ว แลการณ์ครั้งนี้ก็มิเสียเที่ยว กับผลเหตุที่มันเกิด ทางด้านพญาภุชงค์ จักได้มิคิดว่าเราเป็นผู้ทำ ดีเสียอีกเหตุการณ์นี้ เราจักยกความผิดให้พวกครุฑามัน!! "
" ส่วนเจ้าเราจักยกตำแหน่ง แลธิดาเราให้แก่เจ้า! " ท้าวพญาผู้เป็นใหญ่กล่าว..
" ขอบพระทัย พระเจ้าค่ะ " สุริยะวรมันตนาคากล่าวรับคำ จากนั้นจึงขอตัวลาหลบหลีกไป...
************************************************************


## ตอน คืนสู่พระนคร1

ดวงใจปักษา31
ตอน คืนสู่พระนคร1
... ครั้นจักกล่าวถึง ท้าวพญาครุฑาผู้ที่เข้ามาช่วยเหลือ.
" ท่าน!!..ท่านเป็นเยี่ยงไรบ้าง?? "
พระนางศิรินภา ได้เอ่ยปากถามต่อชายหนุ่ม เมื่อเขารู้สึกตัวขึ้นมา...
"อุ๊ยยย..อุ๊บ!!" ชายหนุ่มครางในลำคอ เมื่อรู้สึกตัว ด้วยเพราะทั่วทั้งร่างกายระบม และเต็มไปด้วยบาดแผล ครั้นสติหวนคืนมาครบ และพบกับหญิงสาว พร้อมคำถามที่ดูอาทร จึงกลั้นเอ่ยคำออกมาว่า..
" เรามิได้เป็นอันใดมากดอก เจ้าอย่าได้ห่วงกังวลเลย! เจ้าล่ะ..เป็นเยี่ยงไรบ้าง?? "
ครั้นได้ยินคำเอ่ยถามจากชายตรงหน้า สีหน้าแววตาของเจ้านางศิรินภาก็หม่นหมองลง พร้อมเอื้อนเอ่ยคำตอบและถามออกไป...
" อันตัวของข้า มิได้เป็นอันใดมากดอก จักมีก็เพียงรอยข่วนเล็กๆน้อยๆ ตัวท่านนั่นต่างหาก ที่ได้รับบาดเจ็บมากกว่าข้า ข้าขอขอบน้ำใจท่านมากนะ ที่มาช่วยข้าเอาไว้ ทั้งที่มิได้รู้จักกันมาก่อน ท่านมีนามว่ากระไรหรือ? เมื่อข้ากลับเข้าเมืองได้ จะได้ทูลของรางวัลจากองค์ราชา ตอบแทนแก่ท่านได้?? "
" ที่ข้าเข้ามาช่วยนั้น ข้ามิได้หวังผลหรือรางวัลตอบแทนดอก..การที่เหล่าชายฉกรรจ์ รุมทำร้ายอิสตรีมันหาได้ใช่ไม่ ข้าเห็นแล้วทนมิได้ จึงต้องแทรกมือเข้ามาช่วย!!..ว่าแต่คนพวกนั้นเถิด ทำไมถึงมาทำร้ายเจ้าเอาได้ พอจักบอกเราได้หรือไม่? "
" ข้าเองก็มิรู้ดอก ว่า คนพวกนั้นเป็นใคร อยู่ๆก็เข้ามาโจมตี ขบวนคาราวานของข้ากับพี่สาวข้า จนแตกกระเจิงพลัดพรากกันไปหมด มิรู้ว่าป่านนี้ พี่สาวของข้าจักเป็นเยี่ยงไรบ้าง😢😢 " ว่าแต่ท่านเถิด มีนามว่ากระไร ข้าจักได้จดจำเอาไว้ในคุณครั้งนี้?? "
" เอ่ออ..ข้าจักตอบเจ้าเยี่ยงไรดี ด้วยตัวข้านี้มิใช่ สายญาณเดียวกันกับเจ้า ข้ากลัวว่าเจ้าจะรับมิได้.."
" ท่านอย่าได้กังวลเลย ท่านคือผู้มีบุญคุณต่อข้า ต่อให้ท่านจะเป็นเทวดา พญาครุฑ หรือคนธรรพ์ ข้าก็มิกลัว ขอให้ท่านแจ้งนามท่านมาเถิด...ท่านผู้มีคุณ!! ส่วนข้ามีชื่อว่า..' ศิรินภาจันทร์ฉาย ' แลเมืองข้างหน้านี้ คือเมืองที่ข้าอาศัยอยู่กับพี่สาว ซึ่งพี่สาวของข้าเป็นพระชายาขององค์เจ้าเมือง.."
" หากว่าเจ้าอยากรู้จริงๆ ข้าก็คงขัดไม่ได้ อันตัวข้านี้นั้นเป็นชาวเวหล บ้านเมืองของข้าอยู่ไกลจากที่นี้มาก ..นามของข้ามีว่า..'สุพรรณภาคี' เชื้อกำเนิดของข้ามิใช่มนุษย์ มิใช่นาคหรือคนธรรพ์"
"ข้าถึงบอกกับเจ้าว่า เรานั้นต่างเชื้อกัน อันตัวเจ้านั้นแรกที ข้าก็คิดว่าจักเป็นมนุษย์ แต่พอได้ใกล้ชิดจึงแน่ใจว่า เจ้านั้นมิใช่มนุษย์ เชื้อชาติกำเนิดของเราสอง มิใคร่ลงรอยกัน แต่เมื่อเจ้าอยากรู้ข้าจึงบอก"
"แต่การที่ข้าช่วย ข้ามิได้ถือเป็นบุญคุณดอก ขอพระนาง อย่าได้กังวลไปเลย ข้า'ท้าวพญาสุพรรณภาคีปักษี!!'ราชอนุชา ในองค์ท้าวพญาจิตสุบรรณครุฑาราช.."
" วันรุ่ง ข้าจักพาเจ้านางไปส่งยังเมืองของพระนาง ขอพระนางอย่าได้วิตกกังวล ว่าข้าจักทำอันตรายพระนางเลย ข้าคงต้องขอตัว ทำสมาธิเพื่อปรับฐานลมปราณ รักษาตัวเสียก่อน วันพรุ่งข้าจักไปส่งเจ้านางยังเมือง..
.........................
... ครั้นรุ่งเช้า พญาสุพรรณภาคีปักษี ได้คลายจิตออกจากสมาธิ พร้อมสำรวจไปรอบๆ ก็พบร่างอรชรนอนหลับอยู่ใกล้ๆโดยยังมิได้ตื่น..
" ครั้นเพ่งพิศอรชรชวนสง่า
ใคร่นำพาใจจิตคิดสับสน
อันนวลน้อยงามสะพรั่งในกมล
ใคร่ลุ่มหลงอรอนงค์คงนิทรา.."
หลังจากที่นั่งเพ่งพิศนางเสร็จ สุพรรณภาคีปักษี จึงค่อยๆขยับกายแผ่วเบา ลุกออกไปเพื่อหาอาหารมาให้นางได้กิน..
..ร่างอรชรค่อยๆขยับตัวลุกนั่ง พร้อมมองสำรวจไปรอบตัว 'เช้าแล้วรึนี่ แล้วชายหนุ่มหายไปไหนกันนะ?' เจ้านางนึกถามตนเอง แต่ก็ไร้คำตอบ พร้อมในหัวก็นึกคิดไปต่างๆนานา..
" เจ้าครุฑบ้า!!! เจ้าทิ้งข้ากระนั้นรึ!! เจ้ามิใช่ลูกผู้ชาย เจ้าผิดคำสัญญา!!😞🙁 ไหนเจ้าว่าวันนี้ เจ้าจักไปส่งข้าที่เมือง แล้วนี่อะไร!!..เจ้าถึงทิ้งให้ข้าอยู่คนเดียวในป่าเช่นนี้.."
".เจ้าครุฑบ้าาาาาา....เจ้าหลอกข้าาา เจ้าเป็นครุฑที่ผิดสัจจะ ข้าเกลียดเจ้าาาาา..!!😞😞" ศิรินภานั่งนึกแค้นเคืองในใจ ด้วยคิดว่าตนนั้น ถูกทิ้งเอาไว้ในป่าคนเดียว นึกน้อยเนื้อต่ำใจในชะตาตนเอง...
*******************************************************************


## ตอน คืนสู่พระนคร2

ดวงใจปักษา32
ตอน คืนสู่พระนคร2
" เจ้าว่าใครเมื่อกี้เจ้านาง..? " เสียงเข้มขรึมถามกังวานมาทางด้านหลัง..
.. ศิรินภาหันกลับไปทางด้านหลัง ตามเสียงที่เอ่ยถามมา ก็เห็นชายหนุ่มเดินมา พร้อมกับผลไม้ในมือ..
" เอา..นี้ผลไม้ ข้าไปเก็บมาให้เจ้า " ชายหนุ่มยื่นส่งผลไม้ในมือมาตรงหน้านาง..
ศิรินภายื่นมือรับผลไม้ พร้อมเอ่ยขอบใจ กับผลไม้ที่เขาหามาให้..
" ขอบน้ำใจท่านมากนะ ที่หาผลไม้มาให้เรา "
" มิเป็นไรดอก..ว่าแต่เมื่อกี้ เราได้ยินเจ้าว่าให้ใคร!!?"
" เปล่า..ข้าก็บ่นไปงั้นล่ะ!! ก็ข้าตื่นมาไม่เจอท่าน ข้าก็นึกว่าท่าน ผิดคำสัตย์ที่ให้กับข้านะสิ😅 "
" ชายชาติเวหล เยี่ยงเรา มิเคยผิดในสัจจะ เจ้าอย่าได้กังวลไปเลย แม้นเราจักเป็นครุฑ ที่ไม่ค่อยจะถูกกับเหล่านาค แต่เมื่อเราได้ให้คำสัตย์ เรามิเคยลืมหรือผิดคำแน่แท้..!!"
"เจ้ารีบกินเสียเถอะ เราจักได้พาเจ้าไปส่งยังเมืองของเจ้า...!! " ว่าแล้วพญาสุพรรณภาคีปักษี ก็เดินมานั่งลงบนก้อนหินข้างๆ นาง พร้อมสายตามองผ่าน ไปยังสายธารน้ำ ที่ไหลลอยไปเบื้องหน้า..
•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••
ณ นครไพลินมรกต (แสนเพตรานคร)
" องค์จ้าวแสนพระเจ้าค่ะ องค์จ้าวแสน..." เสียงร้องเรียกหาของยอดองครักษ์..
" มีอันใดรึ..รสินทรา?? "
" มีรับสั่งจาก ท่านพ่อเมือง ให้องค์จ้าวแสนเข้าเฝ้า พระเจ้าค่ะ "
" ท่านพ่อ มีกิจด่วนอันใดกับเรางั้นรึ ถึงได้เรียกเราเข้าเฝ้าด่วนเยี่ยงนี้? "
" หม่อนฉัน ก็มิแน่ใจพระเจ้าค่ะ เพียงมีทหารจากในวังมาทูล หม่อมฉัน จึงมาแจ้งแก่พระองค์ พะย่ะค่ะ..!! "
" อึมมม..งั้นเจ้ารอเราสักครู่ ประเดี๋ยวเจ้าไปเข้าเฝ้าท่านพ่อพร้อมกับเรา รสินทรา "
" พะย่ะค่ะ " รสินทรา รับคำ...
ณ เรือนรับรองของท้าวพญาสุทโธธนบดีนาคราช....
" ถวายบังคมพะย่ะค่ะพ่อท่าน " แสนธนบดีนาคา เอ่ยคารวะต่อผู้เป็นบิดา..
" มาแล้วรึลูก...เจ้าคงแปลกใจสิท่า ที่พ่อให้คนไปตามเจ้า เข้าพบด่วนแบบนี้? "
" พะย่ะค่ะ..ท่านพ่อ มีการณ์อันใด จักให้ลูกกระทำกระนั้นหรือ พระเจ้าค่ะ? "
" พ่อเพียงแค่อยากจักถามเจ้า เป็นการส่วนตัวก็เท่านั้น เกี่ยวกับเรื่องการเดินทาง ไปยังนครอนันตะศิลาลัยของเจ้า ว่าเจ้านั้นพร้อมมากน้อยเพียงใดแล้ว ก็เท่านั้น ด้วยเวลานั่น ก็ใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว? "
" ท่านพ่ออย่าได้กังวลไปเลย พระเจ้าค่ะ ตัวของลูกนั้นพร้อมเต็มร้อยกับงานในการณ์นี้ และลูกเองยังได้จัดเตรียมกำลังเอาไว้ปกป้องนครของเรา และยังได้จัดชุดลาดตระเวนหาข่าวการศึกต่างๆ เอาไว้โดยพร้อมเพรียง พระเจ้าค่ะ "
" พ่อภูมิใจในตัวเจ้ามากนะ แสนธนบดี พ่อดีใจที่มีลูกชาย ที่กล้าหาญเยี่ยงเจ้า..แต่การณ์ครานี้ มันต้องแลกด้วยอะไรเจ้าเองก็รู้ดี พ่อจึงต้องยังมีกังวลเป็นธรรมดา สำหรับผู้ที่ได้ชื่อว่า'พ่อ' เช่นนี้😔 "
" ขอพ่อท่านอย่าได้วิตกกังวลไปเลยพระเจ้าค่ะ ตัวลูกเอง รู้ว่าจักเกิดอันใดขึ้น แลลูกก็พร้อม หากมันทำให้บ้านเมืองของเรา นั้นสงบพ้นภัยสงคราม แม้นต้องแลกด้วยชีวิต ลูกก็พร้อมแลก พระเจ้าค่ะ "
" ซึ่งเพลานี้ ลูกก็ได้ส่งคตตะนาค ไปสำรวจลู่ทางหาข่าว ที่เขมรินทร์ปุระเอาไว้แล้ว ป่านนี้คตตะนาค คงได้พบกับสุริยะคุปต์ และกองกำลังคงได้จัดเตรียมเอาไว้พร้อมแล้ว พระเจ้าค่ะ ท่านพ่อ "
" อืม เรื่องการศึกนั้น พ่อมิได้ห่วงดอก ที่พ่อยังเป็นห่วง ก็มีเพียงเรื่องเดียว เจ้าก็พอจักรู้ มิใช่รึ จ้าวแสน..!? "
" หากเรื่องนั้น พ่อท่านอย่าได้เป็นห่วงเลยพระเจ้าค่ะ จบศึกครานี้ ลูกจักยอมแต่ง ตามที่พ่อท่านต้องการ พะย่ะค่ะ "
" พ่อมิได้บังคับเจ้านะ จ้าวแสน ที่เจ้าจักต้องอภิเษกกับหญิงที่พ่อจัดหาให้ แต่พ่ออยากให้เจ้านั้น ได้พบเจอกับผู้หญิงที่เจ้ารัก และหญิงนางนั้นก็รักเจ้า มิใช่ให้เจ้าทำตามที่พ่อบัญชาเสียทุกอย่างนะลูก "
" เรื่องแต่งหรืออภิเษกนั้น ให้ท่านพ่อจัดหาดีที่สุดแล้วพระเจ้าค่ะ ส่วนเรื่องหญิงที่ลูกรักนั้นคงมิมี ด้วยลูกนั้นคงยากที่จักใคร่พบรักจริง ขอพ่อท่านอย่าได้ห่วงไปเลยพระเจ้าค่ะ การณ์ครานี้ หากลูกยังมีชีวิตได้กลับมายังบ้านเมืองเรา ลูกก็พร้อมจักอภิเษก กับหญิงที่พ่อท่านจัดหาให้ พระเจ้าค่ะ " ......
******************************************************************


## ตอน สายสัมพันธ์ในใจ

ดวงใจปักษา33
ตอน สายสัมพันธ์ในใจ
" องค์จ้าวแสน พระเจ้าค่ะ " กัณฑะราชองครักษ์สนิทเอ่ยเรียกนายตน..
" มีอันใดรึ กัณฑะ " แสนธนบดี เอ่ยย้อนถามคนสนิทตน..
" การเสด็จไปยังนครอนันท์ตลัยครานี้ หม่อมฉัน จักขอตามเสด็จ ไปรับใช้พระองค์ด้วยจักได้หรือไม่ พะย่ะค่ะ.!? "
" เจ้าอยากจะไปกับเรากระนั้นหรือ? "
" พระเจ้าค่ะ พระองค์ หม่อมฉัน ขอตามเสด็จไปรับใช้พระองค์ด้วยนะ พระเจ้าค่ะ "
" การที่เราไปครั้งนี้ ไม่รู้จักได้กลับมาที่แสนเพตราอีกรึไม่ อันเรานั้นมิได้ห่วงในตัวตนเองหรอกนะ กัณฑะ! เราเป็นห่วงทางนี้มากกว่า ทั้งเสด็จพ่อเสด็จแม่ แลไหนจะประชาราษฎร์อีก เราอยากจะให้เจ้าอยู่ทางนี้มากกว่า เจ้าจักได้คอยเป็นหูเป็นตาแทนเรา " 'แสนธนบดี กล่าวต่อองครักษ์สนิท'
" พระองค์ หม่อมฉันว่า ให้หม่อมฉันตามไปด้วยจักดีกว่านะ พระเจ้าค่ะ หากทางอนันท์ตลัยประสงค์ร้าย หม่อมฉันก็จักได้หลบมาแจ้งข่าวทางนี้ได้ เพื่อจักได้วางแผนป้องกันนคร ได้ทันการนะ พระเจ้าค่ะ" กัณฑะ แย้งต่อนายตน..
" กัณฑะ...ที่เจ้าพูดมามันก็ถูก เราขอบใจเจ้ามาก ที่คอยเตือนเรา ถ้าเช่นนั้น เราให้เจ้าไปกับเราก็ได้ อย่างน้อยๆ เราเองก็จักได้ ไม่เดียวดายเมื่อเวลาที่อยู่ที่นั่น "
" ขอบพระทัยพระเจ้าค่ะ องค์จ้าวแสน " กัณฑะยอดองครักษ์สนิท ตอบรับด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มดีใจ ที่จะได้ตามไปคอยรับใช้นายเหนือหัวตน..
"..ป่ะ..กัณฑะ! เราออกไปเดินตรวจตรา สำรวจรอบๆเมืองกัน เผื่อมีสิ่งใดที่ยังขาดตกบกพร่อง เราจักได้จัดเสริมเข้าไปให้มันดูสมบูรณ์พร้อมสรรพ ก่อนที่เราจะเดินทางไปยังนครอนันท์ตลัยในอีก3วันข้างหน้า.."
จากนั้นทั้งสอง ก็พากันเดินลงจากเรือน เพื่อไปยังป้อมกำแพงนอกเมือง ที่ลานกลางชุมหน้าประตูเมือง แสนธนบดีตรวจดูการฝึกซ้อมของเหล่าทหาร ที่กำลังฝึกซ้อมฝีมือกันอยู่ภายใต้การควบคุมของ รสินทราและวารินทรานาคา2องครักษ์ประตัว..
" รสินทรา...เป็นเยี่ยงไรบ้าง กับการฝึกทหารในครั้งนี้?" แสนธนบดีเอ่ยถาม1ในสามองครักษ์ตน
" ทุกคนต่างตั้งใจฝึกฝนกันอย่างขมักเขม่น พระเจ้าค่ะ พระองค์ " ยอดองครักษ์สนิท กล่าวทูล
.." เราฝากเรื่องการฝึกทหารกับเจ้าด้วยนะ รสินทรา "
" พระเจ้าค่ะ พระองค์ หม่อมฉันจักทำการฝึก แลทดสอบทหารทุกนาย ให้มีฝีมือในการรบแบบช่ำชอง ทุกนายตนเลย พะย่ะค่ะ" รสินทรา รับคำ..
" เราดีใจมาก ที่ได้เกิดมา ที่ได้รู้จักกับเจ้าและกัณฑะ พวกเจ้าก็เหมือนกับพี่น้องของเรา แม้นจักต่างชั้นกันก็ตาม ชั้นวรรณะมันก็เป็นเพียงหัวโขนที่สวมใส่ หาสู้จิตใจที่ผูกพันกันของเรามิได้ แม้นหากว่าเราจักตาย เราก็มิเสียใจที่ได้มีพี่น้องอย่างท่านทั้ง2 ท่านพี่รสินทรา และท่านพี่กัณฑะ 😊"
..สองราชองครักษ์ ต่างเอ่ยขึ้นพร้อมเพรียงกัน " พวกเกล้ากระหม่อมทั้ง2 ก็ปลาบปลื้มในจิตใจ ที่ได้เกิดมาได้คอยรับใช้พระองค์เช่นกัน พระเจ้าค่ะ พระโอรส "😊😊
"พี่ท่านทั้ง2 เราฝากพวกท่านด้วยนะ " แสนธนบดี เอ่ยต่อคนทั้ง2คน...
.........
ขอขอบพระคุณทุกๆท่านที่ติดตามอ่านเอาไว้นะตรงนี้ด้วยนะครับ จากใจจริงของเราผู้แต่ง...
เรื่องราวกำลังสนุกน่าติดตามค้นหา ชะตาชีวิตของเขาจะเป็นอย่างไร พบชาตินี้ความรักของเขาจะสมหวังหรือไม่ องค์จ้าวแสนธนบดินทร์นาคา หรือว่าชะตาจะเล่นตลกกับพระองค์อีกครั้ง เรื่องราวจะเป็นอย่างไรติดตามต่อได้ในตอนต่อไป...
นิยายชุด" รักข้ามภพ" ตอน ดวงใจปักษา
.............
ผู้แต่ง..รัตนบดี/ ทัพ เทวภัทร


## ตอน มุ่งหน้าสู่อนันท์ตลัยนคร

~ดวงใจปักษา34~
ตอน มุ่งหน้าสู่อนันท์ตลัยนคร
หลังจากที่องค์จ้าวแสนธนบดีได้ตรวจตราความเรียบร้อยของบ้านเมืองดีแล้วนั้น วันเวลาที่จะต้องเดินทางไปยังนครอนันท์ตลัยก็มาถึง...
" ถวายบังคมพระเจ้าค่ะ เสด็จพ่อ "
" มาแล้วรึแสนธนบดีลูกพ่อ " ท้าวพญาผู้เป็นใหญ่แห่งนครนาคินทร์ เอ่ยถามบุตรชาย
" พระเจ้าค่ะเสด็จพ่อ วันนี้ลูกจะมากราบทูลลาเสด็จพ่อ พระเจ้าค่ะ "
" พ่อเองก็ไม่มีอะไรที่จะมอบให้กับเจ้า จักมีแค่เพียงคำอวยพรอำนวยชัยให้กับเจ้าเท่านั้น "
" ลูกมิได้หวังอันใดจากท่านพ่อเลย พระเจ้าค่ะ ลูกเพียงแค่อยากจะขอสมาอภัยต่อท่านพ่อก็เท่านั้นเองพะย่ะค่ะ "
" เจ้ามิจำเป็นต้องมาขอสมาอภัยอะไรต่อพ่อหรอกแสนบดี พ่อเองต่างหากที่ต้องสมาอภัยต่อเจ้า ที่พ่อมิอาจที่จะปกป้องเจ้าได้ "
" ท่านพ่ออย่าได้ทรงพูดเยี่ยงนั้นเลยพระเจ้าค่ะ ตัวลูกเองด้วยซ้ำที่ไม่สามารถทำหน้าที่ของลูกที่ดีได้ "
" สิ่งที่เจ้าคิดทำทั้งหมดนั้น ถือเป็นหน้าที่ของลูกที่กระทำได้สมบูรณ์แล้วแสนบดี "
" พ่อภูมิใจในตัวเจ้ามาก ให้เจ้าจำเอาไว้ว่า หากมีเรื่องอันใดที่ไม่สบายให้เจ้าระลึกคิดถึงพ่อและแม่เป็นอันดับแรกนะลูก "
" พระเจ้าค่ะ เสด็จพ่อ "
" ว่าแต่..การเดินทางไปยังนครอนันท์ตลัยครั้งนี้ของเจ้า เจ้าจะจัดขบวนคาราวานไปมากน้อยเพียงใดรึ แสนบดี? "
" หม่อมฉันว่าจะมิจัดกองคาราวานไป พระเจ้าค่ะท่านพ่อ "
" ทำไมหรือ? เจ้าถึงจะมิจัดกองกำลังเพื่อเดินทางไปยังนครอนันท์ตลัย..? "
" หม่อมฉันคิดควรดูแล้ว ว่าจักออกเดินทางไปเพียงลำพัง พระเจ้าค่ะ ด้วยการไปยังนครอนันท์ตลัยครั้งนี้ของลูก ก็เปรียบเพียงเป็นองค์ประกัน ดังนั้นสู้ลูกไปเพียงลำพังจักดีกว่านำพาข้าราชบริพารไปเป็นตัวประกันด้วย พระเจ้าค่ะท่านพ่อ "
" เจ้าคิดและตัดสินใจดีแล้วใช่หรือไม่ลูกพ่อ? "
" หม่อมฉันตัดสินใจดีแล้ว พระเจ้าค่ะ " วันนี้หม่อมฉันจึงเข้ามากราบบังคมทูลลาท่านพ่อเป็นครั้งสุดท้าย พระเจ้าค่ะ.."
" แสนบดี..พ่ออยากจักให้เจ้าคัดเลือกใครสักคนเพื่อเป็นเพื่อนเดินทางไปด้วยจักได้รึไม่ " ท้าวพญาผู้เป็นใหญ่เอ่ยควรแก่บุตรชาย
" ถ้าหากท่านพ่อจักให้ลูกเลือก ลูกก็จักเลือกเอาเจ้าพี่กัณฑะเดินทางไปกับลูก พระเจ้าค่ะ "
" กัณฑะ..!! เจ้ายินดีที่จะเดินทางไปกับลูกของเราหรือไม่..? " ท้าวพญาผู้เป็นใหญ่ร้องถามขุนทหารสนิทของบุตรชาย..
" ขอเดชะพระอาญามิพ้นเกล้า หม่อมฉันยินดีและเต็มใจที่จักติดตามพระองค์จ้าวแสนไปยังนครอนันท์ตลัย พระเจ้าค่ะ " กัณฑะกราบทูลต่อองค์ท้าวพญา..
" เราขอฝากเจ้าดูแลจ้าวแสนลูกของเราด้วยนะ กัณฑะ..."
" หม่อมฉันจักดูแลและปกป้ององค์จ้าวแสนจนตราบสิ้นชีพของหม่อมฉันเอง พระเจ้าค่ะพระองค์ "
" เราขอบน้ำใจในน้ำใจของเจ้ามาก กัณฑะ "


## ตอน มุ่งหน้าสู่อนันท์ตลัยนคร 1

~ ดวงใจปักษา35~
ตอน มุ่งหน้าสู่อนันท์ตลัยนคร 1
"ท่านพ่อ ลูกขอตัวไปจัดเตรียมตัวเพื่อออกเดินทางก่อนนะ พระเจ้าค่ะ"
" ไปเถิดลูก ทางนี้เจ้ามิต้องเป็นห่วงหรือว่ากังวลอันใดดอก พ่อขอให้ลูกของพ่อแคล้วคลาดปลอดภัยในทุกสถานนะลูกพ่อ"
" ขอบพระทัยพระเจ้าค่ะ เสด็จพ่อ ลูกขอทูลลาพระเจ้าค่ะ " กล่าวจบองค์จ้าวแสนก็ลุกขึ้นเดินออกไป
ข้างฝ่ายกัณฑะเมื่อเห็นพระโอรสนายตนลุกเดินออกไปก็รีบก้มบังคมกราบทูลลาต่อองค์ท้าวพญากษัตรา และติดตามนายตนไป...
" พระโอรส พระโอรส ทรงรอหม่อมฉันด้วยพระเจ้าค่ะ "
" ท่านก็รีบตามเรามาให้ทันสิ ท่านพี่กัณฑะ " องค์จ้าวแสนตอบย้อนกลับองครักษ์ตน..
" พระโอรสจักทรงออกเดินทางเพลาใดรือ พระเจ้าค่ะ?" กัณฑะเอ่ยถามนายตนเมื่อเดินมาใกล้
" เราว่าจักออกเดินทางไปวันนี้ ในช่วงบ่ายนี้ ให้ท่านแยกตัวไปจัดเตรียมข้าวของ ของท่านได้เลยกัณฑะ เสร็จแล้วไปพบเราที่หน้าประตูเมือง "
" พระเจ้าค่ะ พระโอรส หม่อมฉันขอตัวไปจัดเตรียมข้าวของก่อนพระเจ้าค่ะ " รับคำเรียบร้อยก็แยกตัวไป เพื่อจัดเตรียมข้าวของทันที..
หลังจากที่องครักษ์สนิทแยกตัวจากไป องค์จ้าวแสนก็มุ่งตรงกลับไปยังเรือนพักตน เพื่อจัดข้าวของที่จะนำไปใช้ยังนครอนันท์ตลัยเช่นกัน..
ณ ที่หน้าประตูเมือง องค์จ้าวแสนควบม้ามาถึงก็พบเจอกับองครักษ์สนิทตนที่ยืนรออยู่ จึงได้เอ่ยถาม..
" กัณฑะ ท่านมาถึงนานยัง? "
" หม่อนฉันมาถึงก่อนพระองค์ราว5นาทีได้ พระเจ้าค่ะ "
" แล้วพระโอรสทรงจัดเตรียมข้าวของส่วนพระองค์เรียบร้อยแล้วหรือพระเจ้าค่ะ? "
" เราเอามาด้วยแล้วของที่เราจะเอาไปใช้ที่นั่น แล้วเจ้าหล่ะจัดเตรียมในส่วนของเจ้าเรียบร้อยแล้วรึยัง? "
" หม่อมฉันจัดเตรียมเรียบร้อยแล้วพระเจ้าค่ะ พระองค์ "
" ไหนล่ะของๆท่านที่จัดเตรียมมากัณฑะ? ไยเราถึงมิเห็นอันใดเลย? "
" หม่อมฉันนำมานี่แล้วไงพระเจ้า อยู่ในย่ามบนหลังม้านั่น แล้วพระโอรสหล่ะพระเจ้าค่ะ ไยหม่อมฉันถึงมิเห็นข้าวของ ของพระโอรสเลย พระเจ้าค่ะ "
" นี่ไง..ของของเราอยู่ในย่ามนี้ "
" ห๊ะ..ไยพระโอรสถึงเตรียมองค์ไปเพียงเท่านี้ พระเจ้าค่ะ "
" เพียงแค่นี้ ก็เพียงพอต่อเราแล้ว กัณฑะ เราไปที่นั่นในฐานะอะไรเจ้าก็รู้ดี ไยเราจักต้องเตรียมของไปด้วยมากมายเล่า "
" พระเจ้าค่ะ พระโอรส หม่อมฉันก็คิดเช่นพระองค์ จึงเตรียมของไปเพียงเท่านี้เช่ากัน พระเจ้าค่ะ "
" ท่านช่างเป็นองครักษ์ที่รู้ใจข้ายิ่งนัก กัณฑะ "
" ขอบพระทัยพระเจ้าค่ะ พระโอรส "
" ป่ะ..นี่ก็บ่ายคล้อยมากแล้ว เราออกเดินทางกันได้แล้ว กัณฑะ "
" พระเจ้าค่ะ พระองค์ "
"ทหารเปิดประตูเมืองบัดเดี่ยวนี้ องค์จ้าวแสนจักทรงเสด็จเดินทางแล้ว"
กัณฑะร้องบอกทหารที่เฝ้าประตูเมืองให้เปิดประตู เพื่อจะได้ออกเดินทางไปยังนครอนันท์ตลัย ตามบัญชาของนายตน...
หลังจากที่ประตูเมืองเปิดออก องค์จ้าวแสนธนบดีก็ได้ควบม้าพุ่งออกไปทันที กัณฑะเห็นเช่นนั้นจึงได้ควบม้าออกวิ่งติดตามไปเช่นกัน...
......


## ตอน มุ่งหน้าสู่อนันท์ตลัยนคร 2

ตอน มุ่หน้าสู่อนันท์ตลัยนคร 2
" พระโอรสพระเจ้าค่ะ นี่เราก็ออกเดินทางมาได้หลายเพลาแล้วนะพระเจ้าค่ะ ใยพระองค์ถึงมิรีบเสด็จเดินทางไปยังนครอนันท์ตลัยเสัยที่ พระเจ้าค่ะ?" กัณฑะ ราชองครักษ์ผู้ติดตามเอ่ยทูลถามต่อนายตน..
" นครอนันท์ตลัยนั้น เราจักเข้าไปเพลาใดก็ได้นี่ กัณฑะ เจ้าจักรีบร้อนไปใย ตัวเรานั้นอยากจะสืบรู้สืบดูภายนอกเสียก่อน เพื่อจักได้คิดหาทางดำเนินต่อไปในภายหน้า "
" หม่อมฉันเพียงแปลกใจเท่านั้นเอง พระเจ้าค่ะ ที่พระโอรสไม่มุ่งหน้าสู่นครอนันท์ตลัย แต่กละบมุ่งมายังบาปวนพิมานมุขแทนเท่านั้นเอง พระเจ้าค่ะ ?
" เราเพียงอยากสำรวจดูเท่านั้นว่าบาปวนพิมานมุขนั้น เสียหายมากน้อยเพียงใด และเราเองก็อยากรู้ด้วยว่าขบวนเสด็จของจันทรามณีนั้นถูกโจมตีโดยใคร "
" ตามที่รสินทราเคยรายงานเอาไว้นั้น เป็นกองโจรนาคาทมิฬ พระเจ้าค่ะพระโอรส "
" อืม..กองโจรนาคาทมิฬนั้น มีเหตุอันใดจึงต้องโจมตีกองคาราวานของจันทรามณี เจ้ามิแปลกใจรึ กัณฑะ? แถมรสินทรายังบอกอีกว่าผู้นำกองโจรปล้นโจมตีนั้นเป็นสุริยะนาคินทร์อีกด้วย เราจึงอยากสืบดูให้แน่ใจเยี่ยงไรเล่า กัณฑะ "
" พระโอรสพระเจ้าค่ะ ข่าวการโจมตีกองคาราวานของพระนางจันทรามณีกลับเงียบหาย ไร้ข่าวคราวอย่างที่พระโอรสทรงว่าเลย พระเจ้าค่ะ "
" อืม ทางฝ่ายนครอันตรารตีย์ก็มิมีข่าวคราว ทั้งๆที่เจ้าพี่ไอยคุปต์นั้นก็ทรงส่งข่าวแจ้งไปแล้ว เรื่องบาปวนพิมานมุขถูกโจมตีแตก และกองขบวนคาราวานของจันทรามณีโดนโจมตี แต่ท่านลุงศรีภุชงค์กลับทำนิ่งเฉย เราว่ามันต้องมีอะไรมากกว่านี้แน่ กัณฑะ "
" แล้วนี่ พระโอรสจะทำการใดต่อไป พระเจ้าค่ะ "
" เราก็คงทำได้เพียงแอบสืบข่าวคราวเงียบๆเท่านั้น กัณฑะ "
" พระเจ้าค่ะ พระโอรส "
" ป่ะ กัณฑะ เราออกเดินทางกันต่อไปได้ล่ะ เดี๋ยวเรามุ่งหน้าต่อไปยังเมืองเขมปุรานครกันก่อน แล้วค่อยมุ่งสู่นครอนันท์ตลัย "
" พระเจ้าค่ะพระโอรส "