นักล่าสัตว์เลี้ยง
เจียโพ่
## ตอนที่ 008

ตอนที่ 8 ความหมายในการมีอยู่ของร้านขายสัตว์เลี้ยง
ความหมายในการมีอยู่ของร้านขายสัตว์เลี้ยงคืออะไร? ก็คือการทำหน้าที่เป็นเครื่องกรอง ช่วยเลือกสัตว์เลี้ยงที่มีนิสัยเชื่องและสุขภาพแข็งแรงออกมาจากโรงเพาะพันธุ์สัตว์ พร้อมจัดหาสัตว์เลี้ยงที่มีลักษณะที่สวยงามให้แก่ลูกค้า และให้คำแนะนำแก่ลูกค้าที่เข้ามาซื้อ แม้ว่าที่สุดแล้วจะมีลูกค้าเพียงไม่กี่คนที่เข้าใจความหมายนี้ได้อย่างถ่องแท้
หลังจากไปสำรวจมาแล้วหนึ่งครั้ง หากเปรียบเทียบกันกับ ‘รักสัตว์น่ารัก’ ที่ไม่ยอมให้เขาเข้าไปชมโรงเพาะพันธุ์สัตว์แล้ว โรงเพาะพันธุ์สัตว์ของ ‘บ้านสัตว์เลี้ยง’ นั้นทำให้จางจื่ออันรู้สึกพึงพอใจ ไม่ว่าจะเป็นระดับความเอาใจใส่ในการเพาะพันธุ์หรือระดับมาตรฐานของน้ำยาฆ่าเชื้อ ที่สำคัญที่สุดคือทัศนคติของที่นี่ ที่ไม่นำแมวและสุนัขมาเป็นเครื่องจักรเพาะพันธุ์ลูก
เขาเน้นสังเกตเหล่าแม่พันธุ์แมวและแม่พันธุ์สุนัขที่กำลังให้นมลูกอยู่อย่างละเอียด สังเกตดูร่างกายและสีขนของพวกมัน ถือว่าสุขภาพจัดอยู่ในระดับที่ดูมีชีวิตชีวามาก ตลอดจนพฤติกรรมการดูแลลูกน้อยของพวกมัน
ที่นี่ยังมีจุดเด่นอีกข้อหนึ่งก็คือลูกสัตว์ทั้งหมดที่ออกจากระยะให้นมแม่แล้ว ไม่ว่าจะขนาดใหญ่หรือเล็ก ก็จะถูกจัดให้อยู่ในกรงของตนเอง ไม่ใช่ไปอยู่ร่วมกันกับสัตว์น้อยตัวอื่นๆ
เมื่อชายหนุ่มผู้มากประสบการณ์พ่นยาฆ่าเชื้อเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาปลดเครื่องพ่นยาไฟฟ้าลงจากหลัง ถอดชุดป้องกันเชื้อโรค พร้อมถอดที่อุดหูกับผ้าปิดปากออกและเดินมาทางจางจื่ออัน
"คุณมาจากร้านขายสัตว์เลี้ยงร้านไหน?” เมื่อสังเกตตั้งแต่หัวจรดเท้าครั้งหนึ่งแล้ว เขาถามจางจื่ออันอย่างไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย
เขาชื่อซุนอี๋เหนียน หน้าตาคล้ายกับชาวนาผู้มากประสบการณ์ แต่งตัวก็คล้ายกับชาวนา เมื่อก่อนเขาต้องเป็นชาวนาอย่างแน่นอน แต่ว่าตอนนี้มาเป็นเถ้าแก่ของที่นี่ ปกติหากคนงานไม่พอเขาจะลงมือปฏิบัติงานด้วยตนเองเพื่อที่จะประหยัดเงิน เหมือนเมื่อสักครู่นี้ เพราะอย่างนั้นเขาจึงดูไม่เหมือนคนที่เป็นเถ้าแก่เลย
"ร้านสัตว์เลี้ยงมหัศจรรย์ครับ คุณคงไม่เคยได้ยินชื่อนี้หรอก" จางจื่ออันตอบ
"ไอ้หยา ร้านที่อยู่ตรงถนนจงหัวใช่ไหม?” เธอพูดสวนขึ้น
"โอ้ ใช่ร้านนั้นแหละ คุณรู้จักด้วยเหรอ?” จางจื่ออันเพิ่งจะเคยพบคนที่รู้จักร้านสัตว์เลี้ยงของบ้านตน ในใจรู้สึกภูมิใจมาก
"รู้จักสิ จะเรียกว่าเราเป็นเพื่อนบ้านกันเลยก็ได้!” เธอหัวเราะ พร้อมกับยื่นมือออกไปหาเขา "ฉันชื่อซุนเสี่ยวเมิ่ง ที่ถนนจงหัวมีร้านคลินิกรักษาสัตว์ 'หลิงยวี่ (วิญญาณบำบัด) ' ที่เพิ่งเปิดใหม่ คุณเคยเห็นไหม?”
จางจื่ออันครุ่นคิด มีอยู่ร้านหนึ่งจริงๆ ด้วย อยู่ทางทิศเหนือของถนนจงหัว ร้านมหัศจรรย์ร้านสัตว์เลี้ยงอยู่ทางทิศใต้ เกือบจะคนละฟากถนน ระยะห่างหลายร้อยกว่าเมตร จะบอกว่าเป็นเพื่อนบ้านก็จะฝืนๆ อยู่สักหน่อย แต่ว่าก็จริงอยู่ที่ว่าใกล้มากๆ
คลินิกรักษาสัตว์หลิงยวี่เพิ่งจะเปิดร้านใหม่ เนื่องจากกฎของประเทศ การเลือกที่ตั้งของคลินิกรักษาสัตว์กับโรงพยาบาลสัตว์ต้องอยู่ห่างไกลจากบ้านผู้คนและโรงเพาะพันธุ์สัตว์ โรงฆ่าสัตว์และสถานที่ค้าสัตว์สองร้อยเมตรขึ้นไป ดังนั้นไม่สามารถเป็นเพื่อนบ้านติดกันกับร้านขายสัตว์เลี้ยงได้แน่นอน เพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์ที่มาเข้ารับการรักษาเกิดโรคติดต่อถึงกัน
เขารีบร้อนจับมือกับเธอ "ถ้าอย่างนั้นต่อไปฝากดูแลด้วยนะครับ"
เธอตอบอย่างตรงไปตรงมา "ได้ยังไงกัน เป็นเพื่อนบ้านกัน ต้องดูแลซึ่งกันและกันสิถึงจะถูก"
ซุนอี๋เหนียนที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่สามารถอดทนรอได้อีกต่อไป ดึงมือของพวกเขาออกจากกันอย่างไม่มีเหตุผล พูดด้วยเสียงฮึดฮัด "ตกลงว่าคุณมาทำอะไรกันแน่? จะมาเลือกสัตว์เลี้ยงก็รีบๆ เลือก! ผมยังมีธุระอีก!”
ซุนเสี่ยวเมิ่งบุ้ยปาก บอกจางจื่ออันไม่ต้องถือสา พ่อของเธอเป็นคนอารมณ์รุนแรง
ก่อนที่จางจื่ออันจะมาก็คิดไว้ดีแล้ว เพราะร้านสัตว์เลี้ยงมหัศจรรย์มีเขาเพียงคนเดียว และตนก็ยังไม่คุ้นเคยกับงานนี้ ถ้ามีสัตว์เลี้ยงเยอะเกินไป เขาคงดูแลไม่ไหวเป็นแน่ อย่างมากซื้อสักสี่ห้าตัวก็พอแล้ว
เขากล่าวว่า "ผมอยากดูแมวสยาม (แมววิเชียรมาศ) , แมวบริติชขนสั้นและซามอยด์ ขอที่เป็นอายุประมาณสี่เดือนทั้งหมดนะครับ"
เพราะราคาของทั้งสามชนิดนี้เป็นราคาหลักพันที่พอรับได้ และทั้งหมดนี้กำลังเป็นที่นิยม ซึ่งส่วนใหญ่เขตเพาะพันธุ์สัตว์เลี้ยงมักจะนำออกมาให้ดู
"ได้ ตามผมมา" ซุนอี๋เหนียนไม่พูดมาก รุดเดินนำหน้าไปทันที
แต่เมื่อเดินไปได้สองก้าว เขาหันหลังกลับมา เห็นว่าลูกสาวก็เดินตามมาเช่นกัน จึงถลึงตาใส่ทันที "แกตามมาทำไม? เมื่อกี้ยังเอะอะโวยวายจะรีบกลับอยู่เลยไม่ใช่รึ?”
ซุนเสี่ยวเมิ่งเสยหน้าขึ้น "แหม ก็เพราะว่าพ่อไม่จ่ายเงิน หนูถึงไม่อยากอยู่ทำงานฟรีๆ อีกอย่างเขาเป็นเพื่อนบ้านหนู หนูเลยต้องตามไปด้วย เพื่อป้องกันไม่ให้พ่อหลอกเขา!”
จางจื่ออันพูดโน้มน้าว "ถ้าคุณมีธุระจะกลับก่อนก็ได้นะครับ ผมอยู่ได้"
เธอส่ายหัวอย่างไม่สนใจ "ไม่มีธุระอะไรหรอก คลินิกของฉันเพิ่งเปิด ไม่มีงานอะไร เอ่อ คุณขับรถมาหรือว่า..."
"ผมนั่งรถประจำทางมาครับ ที่นี่มีบริการส่งสินค้าฟรีไหมครับ?”
"คุณคิดว่าคนขี้งกแบบนี้จะมีบริการส่งสินค้าให้คุณฟรีเหรอ? ถ้าใครจะมาซื้อของจากที่นี่ก็ต้องขับรถมาเองกันทั้งนั้น"
เขาค่อนข้างกลุ้มใจนิดหน่อย จะถือกรงหลายกรงขึ้นรถประจำทางได้ยังไง? ถ้าจะเรียกรถแท็กซี่ คนขับคงไม่ยอมให้เอาขึ้นรถเป็นแน่
นอกจากว่าจะใช้ นักล่าสัตว์เลี้ยง เกมนี้สามารถนำสัตว์เลี้ยงเข้าไปไว้ในโทรศัพท์ได้ชั่วคราว แต่เขาก็ไม่อยากทำเช่นนี้ต่อหน้าคนอื่น ถึงยังไงความจริงแล้วก็นับว่าเป็นเรื่องที่ทั้งโลกจะต้องตกใจเรื่องหนึ่ง
"ไม่เป็นไร ฉันมีรถ คุณเอากลับไปด้วยกันก็ได้" เธอเห็นความลำบากใจของเขา จึงพูดอย่างเข้าอกเข้าใจ
"คุณช่วยผมได้มากเลย ผมจะออกค่าน้ำมันให้นะครับ" จางจื่ออันพูดด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ
ขั้นตอนการเลือกสัตว์เลี้ยงค่อนข้างราบรื่น จางจื่ออันไม่เคยประกอบธุรกิจร้านขายสัตว์เลี้ยงด้วยตนเอง แต่ยังดีที่เขาเคยเห็นสัตว์เลี้ยงมาไม่น้อย จึงไม่ถึงกับไม่รู้จักแม้แต่ลักษณะเฉพาะของสัตว์เลี้ยง อีกทั้งยังมีซุนเสี่ยวเมิ่งที่เป็นสัตวแพทย์ จึงเพิ่มความสบายใจให้แก่เขาได้อีก
เมื่อเลือกสัตว์เลี้ยงเรียบร้อยแล้ว ก็ควรที่จะคุยเรื่องราคา
เมื่อได้ยินซุนอี๋เหนียนพูดถึงเรื่องตัวเลขออกมา ถึงแม้ว่าจางจื่ออันจะเตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่มุมปากยังกระตุกลงเบาๆ ราคาของที่นี่แพงกว่าร้านรักสัตว์น่ารักจริงๆ ด้วย สูงกว่าเกือบ 40% ด้วยซ้ำ มิน่าล่ะขนาดร้านของทางนั้นจึงใหญ่กว่า การค้าขายก็ดีกว่า
สำหรับร้านขายสัตว์เลี้ยง ราคาสินค้าที่สูงหรือต่ำเกี่ยวเนื่องกับกำไร แม้ราคาที่ต่ำจะน่าดึงดูดใจจนยากปฏิเสธ เพราะถึงยังไงถ้าขายสัตว์เลี้ยงได้ก็ถือว่าทำเงินได้แล้ว หลังจากนั้นไม่ว่าสัตว์เลี้ยงจะแข็งแรงหรือไม่ ร่างกายจะมีข้อบกพร่องหรือไม่ จะเกี่ยวอะไรกับเราล่ะ? เพราะสามารถปฏิเสธได้โดยอ้างว่าลูกค้าเลี้ยงไม่เป็น
แล้วทำไมร้านขายสัตว์เลี้ยงมหัศจรรย์ของพ่อกับแม่ถึงเปิดมาได้หลายสิบปี ทั้งที่ 80% ของร้านขายสัตว์เลี้ยงเปิดใหม่จะเจ๊งกันในเวลาหนึ่งปี? จึงกล่าวได้เพียงคนทำอะไร ฟ้าย่อมมองเห็น เพียงเพื่อผลตอบแทนอันน้อยนิดที่อยู่ตรงหน้าแต่กลับไม่สนใจในคำพูดของผู้ใดเลยก็สมควรแล้วที่จะจบลงอย่างนั้น
เพราะคนที่เลี้ยงสัตว์เลี้ยงมักชอบที่จะมีประติสัมพันธ์กัน เช่น ลงรูปในหนังสือพิมพ์รายวันบ้าง ในเวยป๋อบ้าง หรือในวีแช็ตบ้างเป็นต้น ถ้าพวกเขาซื้อสัตว์เลี้ยงที่มีปัญหามาจากร้านของคุณไป แล้วรู้สึกว่าถูกเอาเปรียบ พวกเขาต้องบอกคนอื่นอย่างแน่นอนว่าอย่าไปซื้อสัตว์เลี้ยงร้านนี้ จากหนึ่งแพร่ไปสิบ จากสิบแพร่ไปร้อย เรื่องดีๆ ไม่แพร่หลายออกไปในวงกว้าง แต่เรื่องเลวร้ายมักแพร่ออกไปได้ไกลเป็นพันลี้ คิดอยากจะโกงลูกค้า แต่สุดท้ายแล้วกลับเป็นการโกงตนเอง
ซุนเสี่ยวเมิ่งช่วยพูดอยู่ข้างๆ "พ่อ! เขาเพิ่งมาครั้งแรกเองนะ พ่อคิดเงินกับเขาถูกลงกว่านี้ไม่ได้เหรอ?”
พ่อของเธอถลึงตาใส่ "นี่แกเป็นลูกของฉันหรือว่าเป็นลูกของเขา? สรุปแล้วแกจะพูดช่วยใคร?”
"เชอะ! คนขี้งก!” เธอโกรธจนไม่พูดอะไร หันหน้าไปอีกข้าง
"ตกลง! ผมจะเอา ราคานี้แหละ!” จางจื่ออันตัดสินใจได้แล้ว เหตุผลก็คือ ของถูกไม่มีวันดี ของดีไม่มีวันถูก
การที่เขาตอบรับอย่างง่ายดายแบบนี้ ทำให้ซุนอี๋เหนียนรู้สึกแปลกประหลาดใจ เดิมทีซุนอี๋เหนียนตั้งราคาไว้สูงลิ่ว อยากจะให้เจ้าหนุ่มคนนี้รู้ซึ้งถึงความลำบากและถอยกลับไป เพราะเขายังมีอคติกับเด็กหนุ่ม ตอนนี้คนหนุ่มไฟแรงมากมายต่างก็อยากเปิดร้านขายดอกไม้ ร้านกาแฟ ร้านขายสัตว์เลี้ยง และเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าคนนี้...พอมองดูแล้วก็ไม่ใช่ลักษณะของพ่อค้าหน้าเลือด
"อะแฮ่ม!” ซุนอี๋เหนียนกระแอมไอครั้งหนึ่ง "งั้นก็ตกลง ที่ร้านของผมถ้าหากซื้อครบห้าพันจะแถมสัตว์เล็กอย่างอื่นให้นิดหน่อย"
“เอ๊ะ ทำไมหนูไม่เคยรู้เรื่องกฎนี้เลยคะ?” ซุนเสี่ยวเมิ่งหันหน้ากลับมา ตั้งใจใช้น้ำเสียงเยาะเย้ยถามพ่อของเธอ
"ฉันตั้งกฎขึ้นมาต้องขอความเห็นจากเธอด้วยเหรอ?” ซุนอี๋เหนียนถลึงตาอีกครั้ง
รถของซุนเสี่ยวเมิ่งเป็นรถสี่ประตู ค่อนข้างเล็กแคบ แต่ก็เพียงพอที่จะใส่กรงทั้งสี่กรงเข้าไปได้
จางจื่ออันมองดูสัตว์ตัวเล็กที่ซุนอี๋เหนียนมอบให้ แล้วอดที่จะส่ายหัวไม่ได้ ที่แท้ก็แถมหนูแฮมสเตอร์ให้นี่เอง! เป็นสัตว์เล็กจริงๆ


## ตอนที่ 009

ตอนที่ 9 ปล่อย
ซุนเสี่ยวเมิ่งพาจางจื่ออันและสัตว์เลี้ยงที่เขาซื้อกลับมาส่งที่ร้านสัตว์เลี้ยงมหัศจรรย์ อีกทั้งเชิญให้เขาไปนั่งเล่นที่คลินิกรักษาสัตว์ของเธอหากมีเวลา จากนั้นก็กลับไปโดยที่จางจื่ออันยังยืนยันที่จ่ายค่าน้ำมัน
เขารู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อย นี่คือครั้งแรกที่เขามีสัตว์เลี้ยงเป็นของตนเอง
เมื่อก่อนภายในร้านสัตว์เลี้ยงมหัศจรรย์มีค่อนข้างมากมีสัตว์เลี้ยงหลากหลายชนิด จึงมีกรงกับตู้โชว์เหลืออยู่เยอะ เขาจึงย้ายส่วนที่เหลือขึ้นไปไว้ในพื้นที่ว่างของชั้นบน
โครงสร้างทั้งร้านจะมีหน้าประตูทางเข้าเป็นเคาน์เตอร์ชำระเงิน ตรงกลางเป็นสถานที่จัดโชว์สัตว์เลี้ยง ทางด้านทิศเหนือเป็นประเภทเครื่องใช้สำหรับสัตว์เลี้ยง เช่น คอนโดแมว เชือกจูงสัตว์เลี้ยง ถ้วยอาหาร เครื่องโกนขนสัตว์ ที่นอนสำหรับสัตว์เลี้ยง ส่วนทางด้านทิศใต้เป็นประเภทเครื่องอุปโภคบริโภคสำหรับสัตว์เลี้ยง เช่น อาหารสัตว์ แชมพูสำหรับสัตว์เลี้ยง และน้ำยาฆ่าเชื้อโรค ซึ่งมีสิ่งของวางไม่มาก ยังคงมีพื้นที่ว่างเหลืออยู่
เมื่อไตร่ตรองดูแล้ว เขาจึงไปที่ตลาดขายสัตว์เลี้ยงเพื่อซื้อต้นจันทน์ต้นเล็กๆ พืชเขียวชอุ่มตลอดทั้งปีที่มีคุณสมบัติบำบัดอากาศให้บริสุทธิ์ เพื่อเพิ่มสีเขียวความเป็นธรรมชาติให้แก่ร้าน
ต้นไม้ในร้านขายสัตว์เลี้ยงไม่ควรที่จะเยอะเกินไป ตกแต่งสักนิด มิฉะนั้นจะเป็นการแย่งบทเจ้าภาพไป
จางจื่ออันยังมีวิธีจัดการกับพื้นที่ว่างภายในร้านอีก แต่ว่าตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่จะนำพื้นที่ไปใช้
ทันทีออกจากเสียงดังเอะอะของเขตเพาะพันธุ์สัตว์ ผ่านความสั่นสะเทือนของถนน มาสู่สิ่งแวดล้อมใหม่ ได้กลิ่นแปลกที่ไม่คุ้นเคย แมวสยาม แมวบริติชขนสั้นและสุนัขซามอยด์ที่เขาซื้อมา ยังมีเจ้าหนูแฮมสเตอร์ของแถมที่ได้รับมา สัตว์ทุกตัวล้วนมีอาการหวาดกลัว หดตัวอยู่ที่มุมตู้โชว์และกรงอย่างไม่เป็นธรรมชาติ โยกหัวไปมาไม่หยุด และสังเกตบ้านใหม่อยู่ตลอดเวลา
ลักษณะเด่นของแมวสยามคือหน้าแคบหูใหญ่ เผยให้เห็นใบหน้าเล็กๆ ที่ละเอียดลออ มองดูแล้วไม่เหมือนแมว กลับเหมือนสุนัขจิ้งจอกเสียมากกว่า ดวงตาของมันกลมมาก ดวงตาสีขาวแซมสีฟ้าอ่อนๆ ขนของตัวมันเป็นสีนมข้น รอบๆ จมูกเป็นสีดำน้ำตาล จุดที่ดึงดูดคนได้มากที่สุดคือหูของมัน รอบนอกเป็นสีดำอมน้ำตาล ตรงกลางเป็นสีชมพู เนื่องจากขอบใบหูของลูกแมวบางมาก ประกอบกับขนาดของใบหูที่ใหญ่ด้วยแล้ว หากมีแสงส่องลงมาก็สามารถมองเห็นเส้นเลือดที่อยู่บนขอบใบหูของมันได้เลย
แมวสยามค่อนข้างฉลาดและคึกคักร่าเริง ภายในบ้านต้องมีพื้นที่มากพอที่จะให้มันวิ่งเล่น และเจ้าของก็ต้องมีเวลามากพอที่จะเล่นกับมัน
แมวบริติชขนสั้นจัดอยู่ในประเภทที่สุขุมนอบน้อม เหมือนกับหญิงผู้ดีชาวอังกฤษที่เกิดมาท่ามกลางอาณาจักรที่พระอาทิตย์ไม่เคยตกในยามอัสดง ต้องการเวลาส่วนตัว เว้นระยะห่างเพื่อความสวยงาม ทางที่ดีที่สุดก็ไม่ควรที่จะไปรบกวนมันทั้งวัน ถึงแม้ว่าจะเป็นเจ้าของก็ตาม
หากจะพูดว่าแมวสยามมีลักษณะ น่ารัก ขี้เล่น ถ้าเช่นนั้นแมวบริติชขนสั้นก็เป็นแมวบ้านที่มีความน่าดึงดูดเยอะเช่นกัน ถึงแม้ว่าจะค่อนข้างสงบเสงี่ยม คนเก็บมูลสัตว์ก็ยังเข้ามาขอแต่งงานถึงบ้านอย่างไม่ขาดสาย
ขนของแมวบริติชขนสั้นตัวนี้เป็นสีฟ้าเทาเสมอทั่วถึงกัน ดวงตาที่ใหญ่และกลม มีสีทองแดงลอยสะท้อนอยู่รอบทิศ ปลายจมูกสีชมพูกับปากจู๋นิดๆ ยังมีลิ้นน้อยๆ ที่ยังไม่ยื่นออกมาเลียขน ราวกับว่ารักษาท่าทางของสาวผู้ดีชาวอังกฤษเอาไว้ คล้ายนางแบบมืออาชีพที่สามารถถ่ายภาพในฉากภาพยนตร์ได้ตลอดเวลาเลยทีเดียว
เจ้าซามอยด์...ถ้าจะพูดว่าสุนัขฮัสกี้เป็นตัวแทนสุนัขพันธุ์ใหญ่ที่ซื่อบื้อ ถ้างั้นเจ้านี่ก็เป็นตัวแทนสุนัขพันธุ์ใหญ่ที่น่ารักมาก สุนัขพันธุ์ขนาดค่อนข้างใหญ่ที่ไม่มีความน่าเกรงขามเลยแม้เพียงครึ่งหนึ่ง เรียกได้ว่าเป็นสุนัขที่อยู่สนิทกับมนุษย์มากที่สุดอีกพันธุ์หนึ่งเลยก็ว่าได้ และไม่ว่าจะกับใครมันก็สนิทไปหมด จะระวังตนเองสักนิดก็ไม่มี ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี ใครกันที่เรียกมันว่าขาวราวกับหิมะ เหมือนกับว่าเป็นเจ้าหญิงหิมะอย่างไรอย่างนั้น ทำให้คนเกิดความสงสาร ถ้าหากว่าไม่ได้มาเห็นด้านกระตือรือร้นจนเกือบจะดื้อซนของมันด้วยตาของตนเอง
พวกมันล้วนเป็นเด็กที่เกิดได้ประมาณสี่เดือนทั้งนั้น ความสามารถในการปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ย่อมไม่เก่งเท่ากับสัตว์เลี้ยงที่โตแล้ว เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้พวกมันหวาดกลัว จางจื่ออันจึงไม่ได้เข้าไปสัมผัสและไม่ได้ปลอบพวกมัน รอให้ถึงพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน
หลังจากที่ยุ่งเหยิงอยู่สักพัก พระอาทิตย์ก็ใกล้จะลับขอบฟ้าแล้ว
ยิ่งยุ่งมาก ก็ยิ่งเติมเต็มได้มาก
เขานำเก้าอี้นอนมาวางไว้ตรงหน้าประตู ให้แสงสีทองแดงจากดวงอาทิตย์ส่องมาให้ความอบอุ่นแก่เขา มองดูผู้คนที่อึกทึกครึกโครมอยู่บนท้องถนน เต็มไปด้วยความหวังที่มีต่ออนาคต
ติ๊ง! หน้าจอโทรศัพท์ได้รับข้อความใหม่
ผู้ชี้แนะ : ยินดีต้อนรับกลับบ้าน! นักผจญภัยมือใหม่!
เมื่อผ่านการดิ้นรนอย่างหนักของการทำงานในโลกภายนอก บ้านก็เป็นท่าเรือที่อบอุ่นเสมอ เพื่อเพิ่มระดับความประทับใจให้แก่สัตว์เลี้ยง คุณสามารถปล่อยสัตว์เลี้ยงเสมือนจริงที่จับได้ออกมา ที่นี่ตั้งค่าเป็นบ้านของคุณแล้ว ก่อนที่ระดับความประทับใจจะเพิ่มขึ้น สัตว์เลี้ยงเสมือนจริงจะถูกปล่อยได้แค่ในบ้านเท่านั้น
"เมื่อออกมาแล้วสัตว์เลี้ยงจะไม่วิ่งหนีหรือหายไปใช่ไหม" จางจื่ออันถาม
ผู้ชี้แนะ : ไม่ อย่างแน่นอน
จางจื่ออันกดคอกสัตว์ของคอกสัตว์เลี้ยงเสมือนจริง แมวนำโชคตัวนั้นทำเหมือนมองเห็นเขา หดตัวเป็นก้อนอยู่ภายในหน้าจอโทรศัพท์ ดูเหมือนยังเด็กกว่าเจ้าลูกสัตว์เลี้ยงเหล่านี้ด้วยซ้ำ...
เขามาอยู่ตรงพื้นที่ว่างภายในร้าน กดคำว่า ‘ปล่อย’
ย้ายโทรศัพท์ออก แมวน้อยตัวหนึ่งพลันปรากฏตรงพื้นที่ว่างตรงนั้น จากนั้นจึงร้อง "เมี๊ยว! อย่าทำฉันนะ!” มันรีบไปหลบหลังกระถางต้นจันทน์ด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ
“พระเจ้า! เป็นอย่างนี้ได้ยังไงกัน? ถ้าหากไม่รู้คงคิดว่าโดนผีหลอกแล้วล่ะ!” เขาตกใจพูด นี่คงไม่เหมือนกับแมวเร่ร่อนสีเหลืองอย่างแน่นอน แมวเร่ร่อนตัวนั้นยังดีที่มีอยู่จริงๆ แต่แมวน้อยตัวนี้เป็นสัตว์เลี้ยงเสมือนอย่างสมบูรณ์ คาดไม่ถึงว่าจะใช้รูปร่างจริงปรากฏอยู่ในความจริง...
ผู้แนะนำ : เกมของเราใช้ภาพสามมิติที่ไม่สามารถทำให้เป็นภาพสองมิติได้ และภาพสองมิติก็จะเติบโตเป็นภาพสามมิติเอง
"..." พูดอะไรไม่ออก
อะไรกัน! บังคับภาพสามมิติได้ตามอำเภอใจ นี่เป็นเทคโนโลยีด้านมืดของที่ไหนกัน?
แต่นี่ก็เป็นสิ่งที่เกิดอยู่ต่อหน้าเขาจริงๆ ไม่เห็นกับตาเขาคงไม่เชื่อ
ในเมื่อไม่มีวิธีที่จะเข้าใจพ่อค้าหัวใสนี้ได้ งั้นก็ลองดูแมวตัวนี้สักหน่อยแล้วกัน
กระถางต้นไม้จันทน์ไม่ใหญ่ กิ่งก้านใบก็ยังไม่งอกงาม ไม่สามารถปกปิดตัวของมันได้อย่างแน่นอน มันก็รู้ซึ้งถึงจุดนี้แล้ว ตอนแรกมันขยับหัวไม่ขยับสะโพก ต่อมาก็ขยับสะโพกแต่ไม่ขยับหัว เหมือนกับผู้ใหญ่ที่อยากใส่เสื้อผ้าของเด็กอย่างไรอย่างนั้น น่ารักไร้เดียงสาจริงๆ
จางจื่ออันมีประสบการณ์ในการวินิจฉัยสัตว์เลี้ยงอย่างมาก เขาชินหูชินตามาตั้งแต่เล็ก และรู้จักชนิดของแมวมาไม่น้อย แต่แมวน้อยตัวนี้ไม่เหมือนใครเลยจริงๆ จากในความทรงจำไม่มีแมวสักตัวที่เป็นแบบนี้
สีขนทั้งตัวของมัน เป็นสีขาวดำเพียงสองสี สีดำนั้นดำราวกับหมึกย้อมเคลือบเงา สีขาวนั้นขาวสะอาดราวกับหิมะ ในพื้นที่สีดำไม่มีขนสีขาวแม้แต่เส้นเดียว ในพื้นที่สีขาวก็ไม่มีขนสีดำแม้แต่เส้นเดียว สีขาวดำทั้งสองสี แยกออกจากกันอย่างชัดเจน ที่หัว หลัง ด้านนอกของมือและเท้าทั้งสี่เป็นสีดำ ส่วนหน้าอก ท้อง ด้านในของมือและเท้าทั้งสี่เป็นสีขาว
หูของมันมีลักษณะเป็นรูปสามเหลี่ยมด้านเท่าขนาดปกติทั่วไป ดังนั้นจะตัดออกจากแมวที่มีหูเป็นเอกลักษณ์ได้ ดูจากขนาดตัวของร่างกายกลับเท่ากับเจ้าแมวบริติชขนสั้นที่เป็นแมวที่มีขนาดค่อนข้างเล็ก แต่แก้มไม่กลมเหมือนกับแมวบริติชขนสั้น แต่เล็กกระจุ๋มกระจิ๋มคล้ายกับลูกท้อ ความยาวของขนยาวกว่าเล็กน้อยเมื่อเทียบกับแมวขนสั้น
"ผู้ชี้แนะ สรุปแล้วเจ้าแมวนำโชคตัวนี้เป็นแมวพันธุ์อะไร? เธอไม่บอกที่มาของมันกับฉัน งั้นบอกพันธุ์ของมันมาได้ไหม?” เขาถามอย่างแปลกใจ
ผู้ชี้แนะ : แมวนำโชคของคุณไม่คู่ควรที่จะเป็นเพียงแมวพันธุ์ธรรมดาๆ มันเหมือนกับแมวแต่ไม่ใช่แมว เป็นแมวที่ไม่ใช่แมวที่มีอยู่จริงๆ เพราะเป็นสิ่งที่ผู้คนเลื่อมใสศรัทธาและเป็นภูตสัตว์เลี้ยงสามพิภพอีกด้วย


## ตอนที่ 018

ตอนที่ 18 ลูกค้าที่แท้จริง
จ้าวฉีไม่เคยเลี้ยงสัตว์เลี้ยง แน่นอนว่าเธอไม่เคยเข้าร้านขายสัตว์เลี้ยง แต่มีลางสังหรณ์ว่าร้านนี้มีบางอย่างแปลกๆ อย่างแรก เมื่อเข้ามาในร้านทำไมต้องพบกับเจ้าแมวน้อยสีขาวดำสองสีกำลังนอนหลับอยู่อย่างสง่าบนเปลของเด็กทารก? อย่างที่สอง ชายหนุ่มวัยรุ่นที่ดูเหมือนจะเป็นเจ้าของร้านไม่ได้นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์เก็บเงินคอยต้อนรับลูกค้า แต่กลับนอนขึ้นอืดอย่างเกียจคร้านบนเก้าอี้นอน?
แต่ทว่าอากาศภายในร้านกลับสดชื่นมาก ไม่มีกลิ่นมูลสัตว์ที่เธอกังวลว่าจะได้กลิ่น ที่สำคัญที่สุดคือ ภายในร้านมีประเภทของสัตว์ค่อนข้างน้อยไม่มีสัตว์เลื้อยคลานที่จะทำให้เธอรู้สึกสะอิดสะเอียนได้
ดูจากลักษณะแล้วช่วงนี้การเลี้ยงสัตว์เลี้ยงแปลกๆ
จะได้รับความนิยมมากเป็นพิเศษ
เห็นได้ชัดว่าเหมือนกับลักษณะนิสัยของตน เธอปฏิเสธเรื่องนี้ด้วยความนอบน้อม
ขณะที่เธอกำลังสังเกตร้านขายสัตว์เลี้ยงอย่างละเอียด จางจื่ออันก็กำลังสังเกตเธออยู่อย่างละเอียดเช่นกัน
ตั้งแต่หัวจรดเท้าของผู้หญิงคนนี้ทั้งตัวล้วนมีแต่ของมียี่ห้อ ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่สินค้ารุ่นท็อปของยี่ห้อดัง แต่ราคาของเพียงชิ้นเดียวก็คงประมาณหนึ่งพันหยวนขึ้นไป เครื่องสำอางของเธอเข้มเล็กน้อย เหมือนกับว่าเติมมาจากในห้องน้ำอย่างรีบร้อน แววตาก็ดุดันมาก อาจเป็นเพราะเพิ่งจะโกรธใครมา
จางจื่ออันประเมินค่าของเธอว่า ให้ความสำคัญกับของมียี่ห้อ แต่ค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันค่อนข้างมีเหตุผล ถือว่าเป็นกลุ่มเป้าหมายของร้านขายสัตว์เลี้ยงได้เลยทีเดียว แต่จะมีความปรารถนาในการซื้อสัตว์เลี้ยงมากเพียงใดเขาตอบไม่ได้จริงๆ
เมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็ไม่ได้กล่าวต้อนรับเธอก่อน จึงปล่อยให้เธอเลือกดูสัตว์เลี้ยงด้วยตนเอง เพียงแค่ใช้รีโมทคอนโทรลปรับให้ไฟบริเวณที่จัดโชว์สัตว์เลี้ยงสว่างขึ้นเล็กน้อย เพื่อให้เธอดูได้สะดวก
ความประทับใจแรกที่จ้าวฉีมีต่อร้านนี้ดีไม่เลวเลยทีเดียว นอกจากร้านจะสะอาดสะอ้านแล้ว ทัศนคติของเจ้าของร้านก็ดีมาก ไม่เหมือนบางร้านที่เมื่อเข้าร้านไปก็จะพบกับคำพูดหลอกล่อและชักจูงให้ซื้อสินค้าต่างๆ นานา เสียงจิ๊จ๊ะพูดอยู่ข้างหูอย่างไม่หยุดหย่อน ทำให้ไม่มีอารมณ์เลือกดูสินค้า
เธอมองข้ามเจ้าหนูแฮมสเตอร์สีขาวตัวนั้นไปเป็นอันดับแรก ไม่หันไปดูสักแวบเดียว ในความคิดของเธอ ไม่ว่าจะเป็นหนูสีเทา หนูสีขาว หรือหนูสีดำล้วนเป็นตัวการที่ทำให้ผู้คนรังเกียจได้ทั้งนั้น ไม่แน่อาจจะนำเชื้อโรคมาด้วยก็ได้
เจ้าแมวสยามเข้ามาใกล้ก่อนเป็นตัวแรก ห่างออกจากกระจกของตู้โชว์ ส่งเสียงเมี๊ยวๆ ร้องเรียกเธออย่างไม่หยุด เสียงเล็กและนุ่มนวลมากก็เป็นเสียงเรียกของเจ้าแมวน้อยที่พบเห็นได้บ่อยๆ
เจ้าซามอยด์ตะลึงงันอยู่ครู่หนึ่ง เข้ามาใกล้อย่างตื่นเต้นดีใจ แลบลิ้นออกมาพะเน้าพะนอ คล้ายกับกำลังออดอ้อน
แมวบริติชขนสั้นออกจะสำรวมอยู่สักหน่อย ไม่ใจร้อนเหมือนเจ้าสองตัวก่อนหน้านี้ มันเดินมาทางเธอด้วยท่าทางที่ไม่รีบไม่ร้อน ดูเหมือนว่าเป็นการหยั่งเชิง
จ้าวฉีตกใจเล็กน้อย ปกติแล้วเธอพักอยู่อพาร์ทเม้นต์ชั้นสูง เช้าไปทำงาน เลิกงานไม่เป็นเวลา บางครั้งก็จะเห็นคนจูงสุนัขและแมวมาที่สวนสาธารณะใต้ตึก แต่สุนัขและแมวพวกนั้นล้วนโตหมดแล้ว ดูๆ ไปก็วุ่นวายมาก ถ้าไม่โผเข้าหาก็จะเห่าเธอ ต้องให้เจ้าของแยกพวกมันออกจากกันอย่างสุดชีวิตจึงจะเป็นปกติ...
เมื่อก่อนตอนที่เธอเรียนชั้นมัธยม มีเหตุการณ์หนึ่งที่ทำให้เธอรู้สึกขายหน้ามาก ครั้งนั้นเธอได้พบกับสุนัขสีน้ำตาลตัวหนึ่ง ตัวมันไม่ใหญ่และน่ารักอยู่ไม่น้อย แค่มันโผเข้ามาที่ขาของเธอจากนั้นก็เริ่มเอาตัวมันมาเสียดสีเบาๆ เธอตะลึงงันอยู่นานแล้วก็รู้สึกได้ทันทีว่าขากางเกงของตนเปียก เมื่อมองดูผู้คนบริเวณรอบๆ ต่างก็ซุบซิบและหัวเราะ เธอถึงเข้าใจ จากความละอายแปรเปลี่ยนเป็นความขุ่นเคือง จึงใช้ขาข้างหนึ่งเตะเจ้าสุนัขน้อยออกไป เจ้าของสุนัขจึงไม่ยอม ฉุดดึงเธอบอกว่าเธอเตะสุนัขจนได้รับบาดเจ็บแล้วอยากให้เธอพาสุนัขไปตรวจเช็กร่างกายที่โรงพยาบาลรักษาสัตว์...เนื่องจากเรื่องในตอนนั้นเป็นเรื่องที่ใหญ่มาก และเธอยังคงจำได้ดีว่าสุนัขตัวนั้นคือ
สุนัขพันธุ์พุดเดิ้ล
เรื่องนี้ยังคงตราตรึงอยู่ภายในใจของเธอ เมื่อก่อนเธอคิดว่าสุนัขตัวเล็กๆ น่ารักมาก หลังจากที่เกิดเรื่องนี้ขึ้น เธอก็เดินหลบสุนัขตลอดไม่ว่าจะตัวใหญ่หรือตัวเล็กก็ตาม
เธอยอมรับว่าเจ้าลูกสุนัขสีขาวตัวที่อยู่ตรงหน้านี้น่ารักมาก แต่ขอโทษทีนะ ไม่โอเคกับสุนัขจริงๆ
จ้าวฉีถอยห่างออกจากตู้โชว์ของเจ้าซามอยด์ไปทางขวาสองก้าว ยืนอยู่ระหว่างตู้โชว์ของแมวสยามและแมวบริติชขนสั้น
เจ้าซามอยด์รู้สึกผิดหวังมาก ส่งเสียงร้องคร่ำครวญอยู่ภายในลำคอ ฟุบหมอบลงไปด้วยความเสียอกเสียใจ ใบหูตกลงแบบไม่มีชีวิตชีวา มันไม่รู้ว่าตนเองทำผิดอะไร ทำไมแค่ปรากฏตัวขึ้นก็ทำให้ผู้เลือกท่านนี้ถึงกับรังเกียจได้
เจ้าแมวสยามหยอกล้ออย่างมีความสุข มันยืนตรงขึ้นครึ่งตัว สองเท้าหน้าเกาะอยู่บนผนังกระจก อยากจะเอาหัวลอดช่องวงกลมที่อยู่ตรงกลางผนังกระจกออกไปให้เธอลูบ แต่ช่องกระจกเล็กมาก อย่างมากที่สุดมันจึงทำได้เพียงแค่ยื่นจมูกออกไปเท่านั้น
เจ้าแมวบริติชขนสั้นนอนอยู่ที่ตู้ผนังกระจกข้างๆ กำลังจ้องมองจ้าวฉีด้วยนัยน์ตาแวววาว
หากจะพูดอย่างยุติธรรมแล้ว แมวทั้งสองตัวนี้น่ารักกันทั้งสอง แต่ตัวจ้าวฉีเองคิดว่าตนเองเป็นหญิงสาวผู้เลอโฉม ดังนั้นเธอจึงชอบแมวบริติชขนสั้นที่กิริยาดูเป็นคุณหญิงผู้เลอโฉมมากกว่า
ลักษณะหน้าตาของจ้าวฉีจัดได้ว่าค่อนไปในทางระดับกลางๆ คางกลมมน ไม่ใช่ใบหน้าทรงกรวยแบบพวกเน็ตไอดอล เมื่อเธอมองเห็นแก้มกลมๆ ของแมวบริติชขนสั้น เธอรู้สึกว่ามันยังเพิ่มได้อีก
เธอกังวลใจเล็กน้อย เจ้าแมวบริติชขนสั้นจะไม่ชอบเธอหรือเปล่านะ?
จ้าวฉีหมุนกลับตัวมาครึ่งหนึ่ง เพิ่งคิดได้ว่าจะทักทายเจ้าของร้าน แต่กลับเห็นจางจื่ออันที่ไม่รู้ว่ามายืนข้างๆ ตนเองตั้งแต่เมื่อไหร่
"เถ้าแก่คะ แมวตัวนี้คือแมวอะไร?” เธอใช้มือชี้ไปทางผนังกระจกของตู้โชว์เจ้าแมวบริติชขนสั้น
อันที่จริงลูกค้าที่เดินเข้ามาในร้านขายสัตว์เลี้ยงส่วนใหญ่ก็เหมือนกับจ้าวฉีที่เข้าใจสัตว์เลี้ยงได้ไม่ถึงครึ่ง ส่วนน้อยที่จะศึกษามาเป็นพิเศษที่จะเห็นบ่อยที่สุดคือเรื่องพันธุ์สัตว์
โดยเฉพาะสุนัข
เช่น พันธุ์ฮัสกี้ พันธุ์ซามอยด์ พันธุ์โกลเด้น เป็นต้น เพราะสุนัขต้องการให้พาไปเดินเล่นสามารถเห็นได้จากตามเขตเล็กๆ หรือบนถนนใหญ่ แต่แมวไม่ต้อง จะนอนขลุกอยู่ในบ้านไปตลอดชีวิตก็ไม่เป็นไร ยิ่งเป็นแมวราคาแพง เจ้าของยิ่งไม่อยากให้พวกมันออกนอกบ้าน ดังนั้นสัดส่วนการแยกแยะสายพันธุ์ของแมวจึงน้อยกว่าสุนัขอยู่มาก
จางจื่ออันกล่าวแนะนำ "เจ้าตัวนี้คือแมวบริติชขนสั้น ข้างๆ กันนั่นคือแมวสยาม"
จ้าวฉีพูดแค่ “อ๋อ” เพียงคำเดียว ไม่ได้แสดงความคิดเห็นอื่นใด
จางจื่ออันทราบดีว่าการกล่าวแนะนำแค่เพียงสั้นๆ แค่นี้ ที่จริงแล้วคงไม่มีอะไรให้น่าสนใจ จึงถามกลับไปว่า "ไม่ทราบว่าลูกค้าเคยเลี้ยงสัตว์มาก่อนไหมครับ?”
"ไม่เคยค่ะ" เธอส่ายหน้า สายตากำลังสำรวจอยู่ระหว่างแมวสยามและแมวบริติชขนสั้น
"ถ้าเป็นการเลี้ยงสัตว์ครั้งแรกแล้ว แมวสองพันธุ์นี้ล้วนเหมาะสมมากทั้งคู่ สำหรับผมแล้วแนะนำแมวบริติชขนสั้นครับ" เขากล่าว
จ้าวฉีลังเลใจพูดว่า "ฉันก็รู้สึกว่าเจ้าสีฟ้าตัวนี้น่ารักมาก แต่ว่ามันดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบฉันสักเท่าไหร่"
จางจื่ออันอธิบาย "แมวสองตัวนี้เป็นแมวคนละสายพันธุ์ ดังนั้นลักษณะนิสัยจึงไม่เหมือนกัน แมวสยามจะปฏิบัติต่อผู้คนอย่างกระตือรือร้นมากหลังจากที่คุ้นเคยแล้วก็จะติดเจ้าของแบบสุดๆ ส่วนแมวบริติชขนสั้นก็ปฏิบัติต่อผู้คนอย่างกระตือรือร้น แต่จะหวงตัวจากคนแปลกหน้า
สำหรับมันตอนนี้คุณก็เป็นเหมือนกับคนแปลกหน้า
ดังนั้นไม่แปลกที่ท่าทีของมันแสดงออกมาเช่นนี้"
สีหน้าของจ้าวฉีเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เธอสงสัยว่าเจ้าของร้านกำลังเล่นละครตบตาเธออยู่ เพียงคิดที่จะอยากขายเจ้าแมวบริติชขนสั้นออกให้ได้เร็วๆ
"คุณแน่ใจนะ? ฉันกลัวว่าถ้ามันโตขึ้นแล้ว มันจะยังคงเย็นชากับฉันอีก... "
จางจื่ออันหัวเราะ กล่าวว่า "คุณสบายใจได้ เจ้าสุนัขและเจ้าแมวพวกนี้ล้วนมาจากโรงเพาะพันธุ์สัตว์ ผมเลือกมันออกมาด้วยมือของผมเองอย่างเจ้าแมวบริติชขนสั้น หลังจากที่พ่อและแม่คลอดมันออกมาแล้ว นักเพาะพันธุ์ก็จะเลือกเอาแมวตัวที่ใกล้ชิดกับคนที่สุดไว้เป็นพ่อพันธุ์แม่พันธุ์แมว รอให้โตสักนิดจึงให้ผสมพันธุ์กับแมวตัวที่ใกล้ชิดกับคนมากที่สุด แบบนี้เจ้าแมวน้อยที่ผสมพันธุ์ออกมาจึงใกล้ชิดกับคนมากขึ้นไปอีก"
จ้าวฉีพยักหน้าราวกับเข้าใจ


## ตอนที่ 019

ตอนที่ 19 ตัวแรก!
จางจื่ออันแนะนำต่อ "แมวจะใกล้ชิดกับคนหรือไม่ ขึ้นอยู่กับปัจจัยภายในและปัจจัยภายนอก ในจำนวนผลกระทบของปัจจัยภายในส่งผลกระทบมากกว่าปัจจัยภายนอก การให้กำเนิดรับผิดชอบเลี้ยงดูก็คือปัจจัยภายในที่เพิ่งกล่าวถึงไปเมื่อสักครู่ ปัจจัยภายนอกจะค่อนข้างซับซ้อน หลักๆ จะมีทั้งหมดสามด้าน หนึ่งคือแม่แมวจะอบรมสั่งสอนลูกน้อยในขณะที่ให้นม แม่แมวจะสอนลูกน้อยว่าต้องปฏิบัติต่อมนุษย์อย่างไร โดยเฉพาะจะต้องไม่ยื่นขาที่มีเล็บแหลมคมไปหามนุษย์ สองคือจะมี 'ช่วงเวลาที่สำคัญในการเปลี่ยนสังคม' ซึ่งถูกกำหนดไว้เป็นพิเศษ ถ้าหากในช่วงระยะเวลานี้แมวน้อยได้อยู่ใกล้ชิดกับมนุษย์ ก็จะทำให้มันสร้างความรู้สึกที่ดีได้ อันดับที่สามขึ้นอยู่กับว่าเจ้าของจะปฏิบัติต่อมันอย่างไรแล้วล่ะครับ"
เขากล่าวต่อ "สัตว์เลี้ยงภายในร้านของผมทุกตัวล้วนไม่มีปัญหาในด้านกรรมพันธุ์และการเลี้ยงดู เพียงแค่หลังจากที่คุณกลับไปแล้วใส่ใจดูแลมัน ผมกล้ารับประกันได้เลยว่าจะต้องชอบคุณอย่างแน่นอน"
จ้าวฉีเริ่มใจอ่อน เจ้าแมวบริติชขนสั้นตัวนี้ยิ่งมองก็ยิ่งน่ารัก ตอนที่เธอเดินเข้าร้านมานั้น คิดเพียงแค่จะเข้ามาดูเพื่อฆ่าเวลาเฉยๆ แต่ดวงตาใสแจ๋วคู่นั้นของมันเหมือนกับกำลังทิ่มแทงไปถึงจิตใจของเธอ ทำให้เธอไม่อยากที่จะจากมันไป
"แมวบริติชขนสั้นตัวนี้ราคาเท่าไหร่?” เธอถาม
"หกพัน" เขาตอบ
คิ้วของเธอขมวดเล็กน้อย ราคาแพงกว่าที่เธอคิดไว้ในใจเสียอีก
"แมวสยามตัวนี้ล่ะคะ?”
"สี่พันครับ ฉีดยาวัคซีนป้องกันโรคของแมวซึ่งเป็นวัคซีนนำเข้าแล้วสามเข็มครับ"
ตัวหนึ่งราคาถูกกว่า แต่ในใจส่วนลึกของเธอกลับชอบอีกตัวหนึ่งมากกว่า ตอนนี้เธอรู้สึกลังเลมากกว่าเดิมแล้ว
จางจื่ออันสังเกตดูจากสีหน้า จึงถามว่า "คุณเป็นพนักงานออฟฟิศใช่ไหมครับ?”
เธอพยักหน้า "ฉันเป็นเสมียนออฟฟิศค่ะ"
เขากล่าวว่า "ไม่ใช่เพราะราคาสูงผมจึงแนะนำให้คุณซื้อเจ้าแมวบริติชขนสั้น แต่เป็นเพราะเจ้าแมวสยามตัวติดคนมากกว่า มันต้องการเวลาที่จะอยู่ข้างกายเจ้าของจึงจะพอใจ เหมาะสำหรับเด็กเล็กๆ และแม่บ้านของครอบครัวเลี้ยงมากกว่า ปกติแล้วงานของคุณคงจะยุ่งมาก หลังจากถึงบ้าน อาจจะต้องเร่งทำงานหรืออาจจะต้องอยู่กับแฟน อาจจะต้องอ่านหนังสือ ชาร์จแบต ถึงตอนนี้คุณอาจจะรู้สึกว่าเจ้าแมวสยามค่อนข้าง...น่ารำคาญ แต่ไม่เป็นปัญหาเลยสำหรับเจ้าแมวบริติชขนสั้น เมื่อคุณเล่นกับมัน มันก็เต็มใจที่จะเล่นกับคุณ เมื่อคุณมีธุระต้องการช่วงเวลาส่วนตัว มันก็จะรู้จักวิธีการที่อยู่ได้ด้วยตัวของมันเอง"
คำพูดเหล่านี้ได้ทำให้เธอใจอ่อน จ้าวฉีอาศัยอยู่ในบ้านเพียงคนเดียว ถึงแม้ว่าในตอนนี้จะไม่มีแฟน แต่ในอนาคตก็คงมี...มั้ง? หากงานยุ่งมากๆ บางครั้งเธอก็เอางานที่ยังทำไม่เสร็จกลับมาทำที่บ้านด้วย ยังมีการอ่านหนังสือ แต่งหน้า มาส์กหน้า ออกไปดื่มน้ำชากับเพื่อนเพื่อเพิ่มความสัมพันธ์ซึ่งล้วนแต่เป็นเรื่องที่ขาดไม่ได้ ถ้าหากว่าเจ้าแมวสยามตัวติดกับคนอย่างที่เขาพูดไว้จริงๆ เธอคงดูแลไม่ไหวแน่
เขาพูดโจมตีต่อ "นอกจากนี้ยังมีอีกเรื่อง แมวสยามจะคึกคัก เล่นสนุกอย่างร่าเริงมากกว่า ตัวของมันจึงสกปรกง่ายกว่า เหมือนกับเด็กดื้อๆ คนหนึ่ง ด้วยเหตุนี้อัตราการอาบน้ำและหวีขนให้มันจึงสูงกว่า"
จางจื่ออันไม่รู้ว่าเธอมีความปรารถนาที่จะซื้อมากน้อยเพียงใด เขาทำได้แค่นี้ ที่เหลือจึงทำได้เพียงรอให้เธอตัดสินใจอยู่อย่างเงียบๆ
ที่จริงจ้าวฉีก็เอนเอียงไปทางที่จะซื้อเจ้าแมวบริติชตัวนี้แล้ว เธอกำลังหาเหตุผลอีกหนึ่งข้อที่จะสามารถโน้มน้าวตนเองได้
เธอนึกขึ้นได้ในทันที นางผู้ช่วยโสเภณีที่มาใหม่คนนั้นเหมือนเคยพูดอะไรสักอย่างเกี่ยวกับแมวในงานเลี้ยงต้อนรับ แต่เธอจำไม่ค่อยได้แล้ว
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งวีแช็ตหาเพื่อนร่วมงานที่สนิทกันคนหนึ่ง "ซือซือ เธอจำได้ไหมในงานเลี้ยงต้อนรับของผู้ช่วยเปี่ยวเหมือนหล่อนพูดอะไรสักอย่างเกี่ยวกับแมว เธอยังจำได้ไหม?”
ผ่านไปไม่นาน เพื่อนก็ตอบกลับมา "ฉันจำได้ นางพูดว่านางเป็นภูมิแพ้ขนแมว ถ้าอยู่ในที่ที่มีแมวเธอจะจามไม่หยุดเลยละ ทำไมเหรอฉีฉี? วันนี้ทำไมไปทานข้าวเที่ยงคนเดียวซะแล้วล่ะ?”
จ้าวฉียิ้มออกมาอย่างกับปีศาจที่ชั่วร้าย รีบตอบกลับข้อความว่า "ไม่มีอะไรหรอกจ้า เอาไว้ฉันกลับไปค่อยคุยกันนะ จำไว้ด้วยว่าคำพูดเมื่อกี้นี้ต้องเก็บไว้เป็นความลับ!”
จางจื่ออันที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ได้มองเห็นรอยยิ้มของเธอแล้ว ภายในใจก็กลัวจนหนาวเหน็บ
"ฉันเอาตัวนี้แหละค่ะ" เธอกล่าว "ใช้จือฟู่เป่า*จ่ายได้ใช่ไหมคะ?”
"ได้แน่นอนครับ" เขาผายมือไปทางส่วนของใช้สัตว์เลี้ยงอีก "อยากไปดูทางนั้นสักหน่อยไหมครับ? เพราะว่าคุณเพิ่งเริ่มเลี้ยงสัตว์เลี้ยง อาจจะยังขาดของใช้ที่จำเป็นบางส่วน ถ้าจะให้ดีควรซื้อติดไม้ติดมือกลับไปด้วยนะครับ"
"เถ้าแก่คุณนี่ขายของเป็นจริงๆ"
จ้าวฉีคิดว่าเป็นเช่นนั้นจริงๆ ด้วย จะซื้อเพียงแค่แมวกลับไปจะทำอะไรได้?
เธอและจางจื่ออันมาถึงส่วนของใช้สัตว์เลี้ยง เขาแนะนำหวีที่ทำจากขนบนคอหมูที่เหมาะแก่การใช้กับแมวขนสั้นให้แก่เธอ ยังแนะนำระยะเวลาที่ต้องใช้คีมตัดเล็บที่ใช้ในการตัดเล็บแมว น้ำยาทำความสะอาดใบหู สิ่งของเหล่านี้ล้วนเป็นของใช้ของเล่นเล็กๆ ที่ราคาถูก แม้กระทั่งเงินสามหมื่นจ้าวฉียังยอมจ่าย ก็ไม่ต้องกังวลเงินแค่ไม่กี่หยวนพวกนี้แล้วควรซื้อไปให้ครบถ้วน
เมื่อแนะนำถึงครีมอาบน้ำ เธอถามว่า "ใช้ครีมอาบน้ำของฉันได้ไหมคะ? ครีมอาบน้ำของฉันล้วนนำเข้าจากต่างประเทศ..."
"ไม่ได้" เขาถือขวดครีมอาบน้ำขึ้นมาพร้อมกับอธิบาย "ความเป็นกรดเป็นด่างของผิวแมวและคนไม่เหมือนกัน ถ้าให้แมวใช้ครีมอาบน้ำของคนก็เป็นสาเหตุที่จะทำให้ขนร่วงและเกิดปัญหาผิวหนัง อย่าว่าแต่นำเข้าจากต่างประเทศเลย แม้จะนำเข้าจากนอกโลกก็ไม่ได้!”
จ้าวฉีถูกหยอกให้หัวเราะเสียแล้ว
แน่นอนว่าครีมอาบน้ำก็ถูกวางเข้าไปในรถเข็นแล้ว
สำหรับทรายแมว บ้านแมว กระบะทรายแมว คอนโดแมว ถ้วยใส่อาหารแมว ตลอดจนพลั่วตักทรายที่พิสูจน์แล้วว่าเป็นของใช้ประจำตัวของผู้เลี้ยงแมว จ้าวฉีก็ซื้อทั้งหมดเลย
อาหารกระป๋องของแมว ก็ต้องซื้อกลับไปบางส่วนอยู่แล้ว
ยังมีเครื่องตั้งเวลาให้อาหาร เป็นอุปกรณ์ที่เหมาะกับสาวโสดทำงานออฟฟิศอย่างจ้าวฉีเป็นที่สุด เมื่อทำโอทีก็ไม่ต้องเป็นกังวลว่าเจ้าแมวน้อยจะหิวแล้ว
ก่อนที่เหล่าพนักงานออฟฟิศคนโสดทั้งหลายจะออกจากบ้าน ก็จะใส่อาหารแมวไว้ในถ้วยจนเต็ม นี่ไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก ลูกแมวน้อยมักจะกินและดื่มมากเกินไป เป็นอันตรายต่อลำไส้ของพวกมัน
นอกจากนี้ยังต้องมีกระเป๋าสำหรับแมวสักใบ ไม่เช่นนั้นจะพาแมวออกไปข้างนอกได้อย่างไร?
โดยปกติแล้วหากพาแมวออกไปเยี่ยมเพื่อนที่บ้านหรือไปคลินิกรักษาสัตว์ ก็สามารถเอามันใส่เข้าไปในกระเป๋าได้ เพื่อให้มันรู้สึกปลอดภัย
จ้าวฉีรู้สึกกลัดกลุ้มเมื่อมองดูของตรงหน้าที่กองพะเนินราวกับภูเขาขนาดย่อมๆ
จางจื่ออันพูดอย่างรู้ใจมากว่า "คุณลูกค้าครับ คุณสามารถทิ้งที่อยู่หรือเบอร์โทรไว้ให้ผม เดี๋ยวผมจะให้ไปรษณีย์ส่งของพวกนี้ไปให้ เก็บค่าจัดส่งปลายทาง"
จ้าวฉีมองดูเขา "ฉันซื้อของจากร้านคุณตั้งเจ็ดพันกว่าแล้ว แม้แต่ค่าจัดส่งคุณจะไม่บริการฉันสักหน่อยหรือ?”
เขาถูฝ่ามือ ลำบากใจที่จะพูดมาก "ที่จริงแล้วร้านเราก็เป็นร้านค้าในเมืองเล็กๆ ..."
จ้าวฉีก็ไม่ใช่ว่าจะเสียดายค่าจัดส่งไม่กี่ยี่สิบหยวนนี่อยู่แล้ว เพียงแค่รู้สึกสนิทสนมกับเด็กหนุ่มเถ้าแก่น้อยคนนี้อยู่ไม่น้อยจากการซื้อของในครั้งนี้ ดังนั้นจึงพูดเล่นก็เท่านั้นเอง
"ช่างเถอะ ช่างเถอะ งั้นฝากแมวไว้ที่ร้านของคุณก่อน รอให้ถึงเวลาเลิกงานแล้วฉันค่อยมารับได้ไหม?” เธอแกว่งมือพูด
"ไม่มีปัญหา ผมยังสามารถปริ้นคู่มือสำหรับผู้เลี้ยงแมวมือใหม่ให้คุณได้ด้วย ถึงเวลานั้นขอให้คุณนำกลับไปด้วยนะครับ"
ต่อมาการจ่ายเงินสำเร็จไปอย่างราบรื่น จางจื่ออันนำใบเสร็จรับเงินและข้อตกลงในการขายสัตว์เลี้ยงส่งให้จ้าวฉี แถมยังให้เธอดูใบภูมิคุ้มกันโรคที่เธอไม่ได้ถามถึง
"ยินดีด้วยครับ เจ้าแมวตัวนี้เป็นของคุณแล้ว"
จ้าวฉีเก็บใบเสร็จไว้ในกระเป๋าสตางค์อย่างเบิกบานใจ "ใช่แล้ว เถ้าแก่ให้วีแช็ตไว้ด้วยนะคะ ถ้าหากมีปัญหาจะได้ขอคำแนะนำจากคุณได้"
หลังจากที่เพิ่มเพื่อนกันในวีแช็ตเรียบร้อยแล้ว จางจื่ออันส่งสายตามองตามจ้าวฉีที่ออกจากร้านไป ถึงตอนนี้จึงกำกำปั้นแกว่งขึ้นอย่างรวดเร็วและแน่วแน่!
"ในที่สุดก็ขายสัตว์เลี้ยงตัวแรกได้แล้ว!”
*จือฟู่เป่า (支付宝) หรือ Alipay เป็นระบบโอนเงินออนไลน์ผ่านโทรศัพท์ ซึ่งคล้ายๆ กับ Paypal หรือ ระบบ B/L เมื่อลูกค้าชำระเงินระบบ Alipay จะเก็บเงินส่วนนั้นไว้ให้ และ จะโอนไปยังร้านค้าให้ก็ต่อเมื่อเราได้กดยืนยันการรับสินค้าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว


## ตอนที่ 020

ตอนที่ 20 การล้มลงของโดมิโนกระดานที่หนึ่ง
มีสุภาษิตกล่าวไว้ว่า ทุกๆ เรื่องมักจะยากเมื่อเริ่มต้น แต่หากเริ่มต้นดีก็มีชัยไปกว่าครึ่ง
ในขั้นตอนการพูดคุยแลกเปลี่ยนกันเมื่อสักครู่ บนใบหน้าของจางจื่ออันอาจจะดูผ่อนคลายสบายๆ ไม่ตึงเครียดและพูดอย่างฉะฉาน แต่ที่จริงแล้วภายในใจเขาตื่นเต้นมาก โชคยังดีที่ถือว่ายังจัดการได้อย่างราบรื่น นับว่าเป็นการสร้างประสบการณ์การซื้อของที่ดีให้แก่ลูกค้าอยู่ไม่น้อย
แต่สิ่งที่น่าเสียดายเพียงสิ่งเดียวคือเป็นการชำระเงินผ่านระบบอินเทอร์เน็ต จึงอดเพลิดเพลินกับการนับธนบัตร
"ฮู้!" เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ อยู่สองสามครั้ง เพื่อควบคุมจิตใจให้เย็นลงบ้าง
เพียงแค่หันหน้าไป ก็พบกับซิงไห่ที่นอนม้วนอยู่ในเปลกำลังหลับสนิทอยู่อย่างเงียบๆ การพูดคุยกับลูกค้าเมื่อสักครู่แทบจะไม่รบกวนมันเลย
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดเข้าเกม
"ผู้ชี้แนะ ฉันมีเรื่องอยากจะขอคำแนะนำ"
ผู้ชี้แนะ : พูดมาเลยจ้า ฉันยินดีให้คำแนะนำคุณทุกเมื่อ
"อืม..." เขาคิด "สัตว์เลี้ยงจำพวกภูตสัตว์เลี้ยงนี่ ในเมื่อไม่ได้มีตัวตนอยู่จริง ก็คงจะไม่สามารถป่วยได้สินะ?”
ผู้ชี้แนะ : ถ้าอยู่ในสถานการณ์ปกติก็ไม่
"ยังมีสถานการณ์พิเศษ?”
ผู้ชี้แนะ : ไม่ว่าจะเป็นสัตว์เลี้ยงเสมือนจริงหรือสัตว์เลี้ยงที่มีชีวิต เมื่อถูกผู้เล่นจับได้ ก็สามารถใช้ร่างจริงๆ ดำรงอยู่ในสภาพแวดล้อมจริงๆ ของโลกได้ ดังนั้นจึงสามารถได้รับบาดเจ็บ หรือแม้กระทั่งอาจตายได้
อารมณ์ตื่นเต้นดีใจของจางจื่ออันเมื่อสักครู่หายไปจนหมดสิ้น เขามองดูเจ้าซิงไห่ด้วยความเป็นห่วง "งั้นคุณสามารถตรวจดูสภาวะของซิงไห่ได้ไหม? ฉันรู้สึกว่ามันไม่มีแรงอยู่บ่อยๆ ปกติมันไม่เคยหลับลึกขนาดนี้"
ผู้ชี้แนะ : แมวนำโชคของคุณไม่ได้บาดเจ็บ และก็ไม่ได้ป่วยด้วย เพียงแค่เหนื่อยนิดหน่อยเพราะใช้ความสามารถพิเศษ ตอนนี้กำลังพักผ่อนเพื่อฟื้นฟูร่างกาย
"ความสามารถพิเศษ? คุณกำลังพูดถึงอะไร?”
ผู้ชี้แนะ : มันเพิ่งจะสอดแนมอนาคต ทำให้คลื่นฟังก์ชันของอนาคตหลอมรวมเกิดเป็นไปในทิศทางที่เป็นประโยชน์ต่อตัวคุณ ไม่ต้องเป็นห่วง จากการสอดแนมอนาคตในช่วงเวลาสั้นๆ ขอบเขตของผลกระทบนั้นน้อยมาก ความสมบูรณ์ของร่างกายมันจึงเปลี่ยนเป็นไม่มีแรง แต่ไม่ได้รับบาดเจ็บ
จางจื่ออันกำโทรศัพท์แน่น "มาพูดล้อเล่นอะไรกัน! จะมาบอกไม่ให้ฉันเป็นห่วง? จะมาใช้ความสามารถตามอำเภอใจเพื่อเรื่องเล็กๆ พวกนี้... "
เขาตบขาตัวเองฉาดใหญ่ "หรือว่าฉันจะไร้น้ำยา คิดไม่ถึงเลยว่าจะต้องให้แมวตัวเล็กๆ มาเป็นกังวลเพราะฉัน!”
เขาตั้งปณิธานแน่วแน่ "ซิงไห่ ฉันจะต้องพิสูจน์ให้เธอเห็นให้ได้ ถึงแม้จะไม่ต้องพึ่งความสามารถพิเศษของเธอ ฉันก็จะทำให้ร้านขายสัตว์เลี้ยงยิ่งใหญ่และมั่นคงให้ได้!”
จ้าวฉีถือกระเป๋าแมว กลับถึงบ้านด้วยความตื่นเต้นดีใจ
เธอเช่าอพาร์ทเม้นชั้นสูงห้องหนึ่ง มีสองห้องนอน หนึ่งห้องรับแขก
เจ้าแมวบริติชขนสั้นตัวนี้เป็นสีเทาฟ้า ดังนั้นเธอจึงตั้งชื่อให้มันว่า ‘หลานหลาน’ (พ้องเสียงกับคำว่าสีฟ้าในภาษาจีน)
ในขณะที่รอลิฟต์ ที่หน้าประตูลิฟต์นอกจากเธอแล้วยังมีคุณแม่ท่านหนึ่งที่มีลูกมาด้วย ลูกอายุน่าจะประมาณสี่ห้าขวบ มือข้างหนึ่งถูกแม่จูงไว้ ส่วนในมืออีกข้างหนึ่งถือแก้วโยเกิร์ตที่กำลังกินอยู่
จ้าวฉีเคยพบสองแม่ลูกไม่กี่ครั้ง แต่เพียงแค่พยักหน้าทักทายกัน ยังไม่เคยได้พูดคุยกันสักครั้ง ไม่รู้จักชื่อ รู้เพียงแค่ว่าเป็นเพื่อนบ้านที่อยู่ชั้นบนสักห้องหนึ่ง
กระเป๋าแมวและเด็กอยู่สูงในระดับเดียวกัน หลานหลานคงจะได้กลิ่นของโยเกิร์ต จึงเข้ามาใกล้ช่องตาข่ายข้างกระเป๋า ดวงตาสีเหลืองเขียวกำลังจ้องมองแก้วโยเกิร์ตที่อยู่ในมือของเด็กน้อย
เด็กน้อยตะลึงจนลืมกินโยเกิร์ต
"แม่! แม่! แมวน้อย!” เด็กน้อยแกว่งมือของหญิงผู้เป็นแม่
แม่ก้มหน้าลงมองก็เห็นใบหน้ากลมๆ เล็กๆ ที่อยู่หลังช่องตาข่าย
"โอ้ แมวน้อยจริงๆ ด้วย! แมวน้อยน่ารัก! ไม่ส่งเสียงร้องแม้แต่นิดเดียว!” แม่ก็นั่งยองๆ ลงมา โอบกอดลูกน้อยเอาไว้ พูดชมหลานหลานไม่ขาดปาก
จ้าวฉีก็รู้สึกว่าเหมือนตนเองถูกชมไปด้วย เก็บความอิ่มอกอิ่มใจบนใบหน้าไว้ไม่อยู่ เธอรู้สึกว่าเงินที่จ่ายไปเจ็ดพันหยวนคุ้มค่าแล้ว เธอเสียเลือดเสียเนื้อซื้อกระเป๋ากุชชี่ใบละหมื่นกว่าหยวน เมื่ออยู่ในลิฟต์ยังไม่เคยถูกทักว่า "กระเป๋าของคุณใบนี้สวยมาก" แบบนี้เลย อย่างมากก็แค่ได้รับการกดถูกใจเมื่ออวดบนหน้าไทม์ไลน์วีแช็ตเท่านั้น
"คุณคะ นี่คือแมวอะไร? ทำไมสวยขนาดนี้? แถมยังไม่ดื้ออีกด้วย?” คุณแม่ท่านนั้นถามด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความชื่นชม
"นี่คือแมวบริติชขนสั้นค่ะ แมวตัวนี้ไม่ดื้อเลยจริงๆ ค่ะ" จ้าวฉีพูดราวกับกำลังชมลูกของตน
"อ๋อ เป็นแมวพันธุ์ต่างประเทศเสียด้วย คงจะแพงน่าดูเลยนะคะ?”
"ก็แพงพอตัวค่ะ ซื้อมาหกพันหยวน"
"แหม มิน่าล่ะ คุณภาพตามราคา ต้องไม่เหมือนกับพวกแมวที่กระโดดไปกระโดดมาส่งเสียงร้องวุ่นวายในเขตเล็กๆ อยู่แล้ว คล้ายกับกุลสตรีเสียมากว่า"
"แม่ หนูอยากได้..." เด็กน้อยกัดนิ้วมือทั้งห้า ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวังกำลังมองแม่อยู่
"เด็กดี พวกเราไม่ต้องการ" แม่รีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ปลอบลูกน้อย
"ไม่นะ ก็หนูอยากได้..." ลูกน้อยเริ่มงอแง
"แหม ลูกคนนี้นี่จริงๆ เลย...เห็นอะไรก็อยากได้ไปหมด...สองวันก่อนก็อยากได้ตุ๊กตาบาร์บี้..." แม่รู้สึกลำบากใจมาก และรู้สึกกลุ้มนิดหน่อย
"ไม่เอาบาร์บี้...หนูอยากได้แมว..." เด็กน้อยพยายามแสดง
การโกหก
ที่เป็นความสามารถพิเศษของตนออกมาอย่างเต็มที่
จ้าวฉียิ้มกว้างพูดว่า "ฉันซื้อจากร้านบนถนนจงหัว อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ เจ้าของร้านก็เป็นมิตรมาก ถ้าคุณมีเวลาก็พาลูกแวะไปดูได้นะคะ"
แม่พยายามหัวเราะแล้วพูดว่า "พูดแบบไม่ปิดบังเลยนะคะ เมื่อก่อนไม่เคยเลี้ยง เลยกลัวว่าจะเลี้ยงได้ไม่ดี"
จ้าวฉีกล่าว "ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันก็เพิ่งเคยเลี้ยงครั้งแรก ถ้าคุณอยากจะซื้อจริงๆ พวกเราอยู่บ้านใกล้เรือนเคียงเมื่อมีเวลาว่างก็สามารถแลกเปลี่ยนประสบการณ์ในการเลี้ยงแมวได้ค่ะ"
คุณแม่ก็เกิดความคิดจะเปลี่ยนใจขึ้นมาบ้างแล้ว ปกติแล้วเธอก็อยู่กับลูก พ่อของเขางานยุ่ง เวลาที่จะเล่นด้วยกันกับลูกก็มีไม่มาก ลูกน้อยอาจจะเหงาบ้าง เธอครุ่นคิด หากซื้อแท็บเล็ตให้ลูกเล่นเกมราคาก็ประมาณสามสี่พันหยวน และอาจจะส่งผลกระทบต่อสายตาได้ คงไม่สู้ซื้อลูกแมวหรือลูกสุนัขไว้เล่นกับลูกน้อย
"งั้นคุณบอกที่อยู่กับฉันได้ไหมคะ ถ้าฉันมีเวลาจะพาลูกแวะไปดูสักหน่อย" ในที่สุดแม่ก็พูดออกมาแล้ว
เด็กน้อยส่งเสียงร้องแสดงความดีใจ "เย้! ซื้อแมวเหมียว! ซื้อแมวเหมียว!”
จ้าวฉีกล่าว "เอาอย่างงี้ คุณเพิ่มวีแช็ตฉัน หากมีอะไรสงสัยถามฉันได้เสมอค่ะ"
"อ้อ งั้นก็ขอบคุณคุณมากๆ เลยนะคะ"
"ไม่เป็นไรค่ะ คุณเกรงใจเกินไปแล้ว ก็เราเป็นเพื่อนบ้านกันนี่นา" จ้าวฉีรู้สึกสบายใจมาก อารมณ์โกรธที่ทะเลาะกับผู้ช่วยเปี่ยวก็หายไปไกลจนสุดขอบฟ้า ถ้าหากไม่ได้ซื้อแมวตัวนี้มา เมื่อพบกับสองแม่ลูกในวันนี้ ก็คงยังพยักหน้าทักทายกันอยู่เป็นแน่ ตลอดชีวิตนี้อาจจะไม่ได้คุยกันเลยก็เป็นได้
เธอรีบส่งข้อความวีแช็ตไปหาจางจื่ออัน "ฉันได้แนะนำลูกค้าให้คุณไป ไม่ต้องเก็บค่าจัดส่งปลายทางแล้วนะคะ"
จางจื่ออัน "...ค่าจัดส่งยังต้องจัดเก็บปลายทาง ถ้าหากขายได้สำเร็จผมจะส่งอั่งเปากลับไปให้คุณ"
จ้าวฉีขำหนักมาก เถ้าแก่คนนี้ดูน่าสนใจมาก
ลิฟต์มาแล้ว เธอและสองแม่ลูกก็ขึ้นลิฟต์ไปด้วยกัน ถึงชั้นที่เธอพักอยู่แล้ว ประตูลิฟต์เปิดออก เธอและสองแม่ลูกต่างก็บอกลากัน
ล้วงกุญแจ เปิดประตู เข้าห้อง
ก็เหมือนกับหญิงสาวโสดทั่วไป ภายในบ้านของเธอไม่ถือว่ารกมาก แต่ยังห่างไกลจากมาตรฐานของคำว่าสะอาดเรียบร้อยอยู่ ถึงอย่างไรก็เป็นห้องเช่า อีกทั้งยังไม่ใช่ห้องที่ตนซื้อเอง ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องเก็บจนสะอาดขนาดนั้น
เธอเอากระเป๋าแมววางไว้บนพื้น ถอดเสื้อคลุมออก เปลี่ยนไปสวมรองเท้าแตะ
"หลานหลาน นี่คือบ้านของเราชอบไหม?” เธอเปิดกระเป๋าแมวออก เอาเจ้าแมวบริติชขนสั้นเข้ามากอดไว้ในอ้อมอกเบาๆ
คล้ายกับกลุ่มก้อนขนเล็กๆ อุ่นมากจริงๆ


## ตอนที่ 021

ตอนที่ 21 อวดจ้าอวด
หลานหลานสังเกตบ้านใหม่อย่างละเอียด ส่งเสียงร้องออกมาเบาๆ ดูเหมือนจะพอใจมาก
จ้าวฉีนำมันวางไว้บนโซฟาในห้องรับแขก ตนเข้าไปต้มน้ำในห้องครัว ชงกาแฟ เพิ่งจะต้มน้ำเสร็จ ก็ได้ยินเสียงคนเคาะประตู
เมื่อมองผ่านระบบช่องมอง เห็นว่าเป็นบุรุษไปรษณีย์ กำลังหอบของพะรุงพะรัง จึงปลดล็อกระบบประตู ผ่านไปไม่นาน ลิฟต์ก็หยุดอยู่ที่ชั้นของเธอ บุรุษไปรษณีย์เคาะประตู
"มาแล้วค่า มาแล้ว" เธอเปิดประตูออก
"เก็บค่าจัดส่งปลายทาง กรุณาเซ็นชื่อด้วยครับ"
เธอรับปากกามาเซ็นชื่อ นึกขึ้นได้ว่ากระเป๋าสตางค์อยู่ในกระเป๋าถือ จึงเข้าไปหยิบกระเป๋าสตางค์มาจ่ายค่าจัดส่ง
บุรุษไปรษณีย์รับเงินค่าจัดส่งมานับ เมื่อครบถ้วน เขาเอาเงินใส่เข้าไปในถุงพร้อมกล่าวว่า "ใช่แมวของบ้านคุณหรือเปล่าครับ? ที่วิ่งออกไปเมื่อสักครู่นี้"
จ้าวฉีนิ่งไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อหันกลับไปดูก็พบว่าเจ้าแมวบริติชขนสั้นไม่ได้อยู่ในห้องรับแขกแล้ว
เธอแทบอยากจะยกกระเป๋าขึ้นทุบหน้าบุรุษไปรษณีย์ ทำไมไม่พูดให้เร็วกว่านี้?
เธอรีบร้อนตามออกไป โชคดีที่นี่เป็นชั้นสูง ประตูลิฟต์จึงยังไม่เปิด มันวิ่งออกไปแค่ไม่กี่ก้าว นั่งยองๆ อยู่หน้าขั้นบันไดของทางหนีฉุกเฉิน แล้วมองไปรอบๆ
เพียงแค่อุ้มหลานหลานขึ้นมาไว้ในอ้อมอก จิตใจที่เป็นกังวลของเธอก็หายไป
"หลานหลานเด็กดื้อ ต่อไปอย่าวิ่งไปตามอำเภอใจอีกนะ!” เธอพูดเสียงเบาๆ ตำหนิมัน
เหมือนกับว่าหลานหลานจะไม่สำนึกในความร้ายแรงของพฤติกรรมมันเลยสักนิด ถลึงตาโตๆ มองใส่เจ้าของคนใหม่ แววตาที่สับสนระคนกับความเศร้าคู่นั้นทำให้จิตใจของจ้าวฉีละลายกลายเป็นน้ำได้ภายในช่วงเวลาสั้นๆ
เมื่อกลับเข้ามาถึงในบ้าน ปิดประตู เธอก็พบกับกระดาษคู่มือเลี้ยงแมวสำหรับมือใหม่ที่จางจื่ออันปริ้นออกมาให้ ซึ่งกระดาษแผ่นนั้นได้ถูกเธอทิ้งไปหนึ่งรอบแล้ว เธอเก็บขึ้นมาดู แผ่นที่หนึ่งคือ "สุภาษิตกล่าวว่า ความอยากรู้อยากเห็นมักจะก่อเรื่องวุ่นวายได้ง่าย และนำมาสู่ผลร้ายในอนาคต แมวเป็นสิ่งที่แปลกประหลาดสำหรับโลกนี้สุดๆ ขณะที่เปิดประตูจะต้องระวังเป็นอย่างมาก อย่าให้มันวิ่งออกจากซอกประตู คนส่วนใหญ่มักจะทำแมวหายด้วยสาเหตุนี้ ถ้าหากอาศัยอยู่บนสิ่งก่อสร้างชั้นสูงๆ ต้องระวังเรื่องนี้เป็นพิเศษ"
เธอตกใจอ้าปากค้าง ต่อไปคงไม่กล้าดูถูกหลักสูตรสอนมือใหม่แผ่นนี้อีก ความไม่รอบคอบ เกือบจะเป็นความผิดพลาดอันใหญ่หลวงที่ไม่สามารถเอากลับคืนมาได้
เธอพับกระดาษแผ่นนี้วางไว้บนโต๊ะเขียนหนังสือ คืนนี้จะต้องตั้งใจศึกษาดูสักหน่อย
แต่ว่าก่อนหน้านั้น...เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา ตัดสินใจที่จะถ่ายรูปเจ้าแมวน้อยก่อนสักสองสามรูปเพื่อลงในเวยป๋อและไทม์ไลน์วีแช็ต ให้มียอดไลก์สักนิดสักหน่อยแล้วค่อยว่ากัน
แม้จะพูดว่าถ่ายเพียงไม่กี่รูป ผลปรากฏว่า...มันเป็นสิ่งที่ควบคุมได้ยากมาก
หากจ้าวฉีมีกระเป๋าและรองเท้าที่ซื้อมาใหม่ เธอก็มักจะถ่ายรูปแชร์บนไทม์ไลน์อยู่เสมอ แต่กระเป๋ากับรองเท้าเป็นสิ่งไม่มีชีวิตจะวางไว้ตรงไหนก็ได้ แต่กับแมวตัวนี้มันไม่เหมือนกัน มันเป็นสิ่งมีชีวิต
เจ้าแมวบริติชขนสั้นจัดว่าเป็นแมวที่ค่อนข้างสุภาพเรียบร้อยแล้ว แต่ความอยากรู้อยากเห็นของแมวมันแรงกล้ามากจริงๆ เมื่อได้มาต่างที่ต่างถิ่นครั้งแรก และรอบกายไม่มีกรงและตู้โชว์จำกัดขอบเขตไว้ มันก็เริ่มอยู่ไม่เป็นสุขขึ้นมาทันที อยากจะสำรวจพื้นที่บริเวณนี้ทั้งหมด
มันเขี่ยปากกาบนโต๊ะเล่นอยู่สักครู่ สักพักก็ย่ำไปย่ำมาอยู่บนคีย์บอร์ด สักพักก็กระโดดไปอยู่บนลำโพง จากนั้นก็ตกใจเสียงลำโพงที่ดังขึ้นมาอย่างกะทันหันจนกระทั่งไปหลบอยู่หลังจอคอมพิวเตอร์ วุ่นวายสุดๆ
จ้าวฉียกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปแชะแชะอยู่ไม่หยุด ยิ่งถ่ายก็ยิ่งรู้สึกว่าหลานหลานเป็นสาวสวยแบบสามร้อยหกสิบองศาไม่มีมุมที่ไม่สวยเลยจริงๆ น่ารักเพิ่มมากขึ้นในทุกๆ อิริยาบถ รูปที่ถ่ายออกมาทุกรูปล้วนทำให้เธอรู้สึกเสียดายที่ไม่สามารถทำให้สวยสมบูรณ์ได้ หมดหนทางที่จะเผยให้เห็นความน่ารักสมบูรณ์แบบของหลานหลาน
จนกระทั่งโทรศัพท์เตือนว่าแบตเตอรี่ต่ำ เธอเพิ่งจะตกใจ เธอไม่รู้ตัวเลยว่าตนได้ถ่ายไปเป็นร้อยๆ รูปเลยทีเดียว!
"หลานหลานเธอนี่มีเสน่ห์เย้ายวนจริงๆ!” เธออุ้มมันขึ้นมา เอาหน้าเสียดสีกับแก้มของมัน
หลานหลานเหมือนจะค่อยๆ ยอมรับเจ้าของคนนี้แล้ว มันไม่ต่อต้านเลยสักนิด
ความรักใคร่ในครั้งนี้สุดท้ายจบลงด้วยการจุ๊บหนึ่งที จ้าวฉีเอารูปหนึ่งร้อยกว่ารูปมาคัดแล้วคัดอีก สุดท้ายจึงส่งรูปสิบรูปลงไปในเวยป๋อและวีแช็ต ยังไม่ลืมที่จะเน้นภาพที่เป็นภาพที่ค่อนข้างเละเทะไม่ได้เป็นภาพถ่ายจากฟิล์มโดยตรงตามระดับฝีมือในการถ่ายภาพของตนเอง
เธอจัดวางกระบะทรายและที่นอนแมวไว้อย่างเป็นระเบียบ ตามหลักสูตรนักเลี้ยงแมวมือใหม่ที่จางจื่ออันแนะนำมา เอาโทรศัพท์มาเสียบที่ชาร์จแบต แล้วก็รีบไปอาบน้ำ
ในฐานะที่เป็นหญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่งระยะเวลาในการอาบน้ำของจ้าวฉีจึงค่อนข้างนาน แม้กระทั่งขั้นตอนการเป่าผมให้แห้ง ปกติแล้วหากไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก็ไม่สามารถเดินออกมาจากห้องน้ำได้ แต่วันนี้เธอใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงก็จบสงครามนี้ลงแล้ว
เพราะในขณะที่เธออาบน้ำอยู่ก็มักจะคิดไปต่างๆ นานาอยู่ตลอดเวลา เอ๊ะ ฉันปิดหน้าต่างกันแดดหรือยังนะ? หลานหลานจะยื่นนิ้วเข้าไปในปลั๊กไฟหรือเปล่า? ฉันจะลืมเก็บของมีคมในห้องครัวไหมนะ?
เธอเดินออกมาจากห้องน้ำอย่างอกสั่นขวัญแขวน กลับเห็นหลานหลานกำลังใช้สองมือเล่นของเล่นอยู่ เมื่อเห็นเธอออกมา หลานหลานจึงทิ้งของเล่นลง ค่อยๆ วิ่งมาหยุดอยู่ที่ข้างขา ดมกลิ่นของครีมอาบน้ำบนตัวเธอ
"ไอ้หยา! หลานหลานเป็นเด็กดีจังเลย!”
จ้าวฉีอุ้มมันขึ้นมาอีกครั้งโดยไม่สนใจว่าตัวเองจะเพิ่งอาบน้ำเสร็จ
เธอนุ่งผ้าเช็ดตัว อุ้มหลานหลาน เธออดใจรอไม่ไหวจึงหยิบโทรศัพท์ที่กำลังชาร์จอยู่ขึ้นมาเช็คดูข้อความที่เพื่อนคอมเม้นท์ทิ้งไว้ในไทม์ไลน์
[ว้าว! ฉีฉีซื้อแมวมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย? คาวาอี้สุดๆ!]
[นี่คือแมวพันธุ์อะไรจ๊ะ? สวยจังเลย!]
[นี่แมวขนสั้นใช่ไหม? เป็นบริติชขนสั้นหรืออเมริกันช็อตแฮร์จ๊ะ?]
[ซื้อมาเท่าไหร่น่ะ? ฉันก็อยากได้!]
[ฮือออ...ดึกดื่นอย่างนี้ ก็มีศัตรูหัวใจเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่ง...]
[ถ่ายได้ไม่เลว] สั้นๆ สี่พยางค์ นี่เป็นข้อความของจางจื่ออัน
นอกจากนี้ยังมีข้อความจากซือซือที่ส่งมาเป็นข้อความส่วนตัว [โอ้โห! เธอโหดมาก!]
เธอตอบกลับ [หึหึ! แค้นนี้ไม่จำเป็นต้องแก้แค้นอย่างบุรุษ! เริ่มจากวันนี้ ฉันจะเอาตัวถูถูถูกับหลานหลานของฉันทุกวัน! จะถูให้ขนแมวติดตัวฉันไปทำงาน! ให้ผู้ช่วยเปี่ยวคนนั้นได้รู้ถึงฤทธิ์ของแม่บ้าง!]
ซือซือ : [แต่เธอไม่ใช่สุภาพบุรุษ เธอเป็นสุภาพสตรี!]
จ้าวฉี : [จากวันนี้เป็นต้นไปฉันก็คือผู้ชาย ฉันจะเชยชมหลานหลานของฉันทุกวันเลย!]
ซือซือ : [ฮ่าฮ่า! สักวันฉันจะไปเล่นบ้านเธอจะไปหาหลานหลานของเธอ!]
จ้าวฉี : [ยินดีต้อนรับค่า]
เมื่ออวดในเวยป๋อและวีแช็ตเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็อัปเดตใน QQ ที่ทิ้งร้างมานานแน่นอนหัวข้อหลักก็คือหลานหลาน
ถ้าหากว่าเป็นเช่นนี้เธอต้องไม่สนุกเป็นแน่ เธอแทบอยากจะให้ทั้งโลกได้เห็นว่าหลานหลานของเธอน่ารักมากแค่ไหน
เมืองปินไห่มีเว็บข่าวสารท้องถิ่นที่มีชื่อเสียง ชื่อ ‘หอดูทะเล’
หอดูทะเลเป็นเว็บศูนย์กลางสำหรับการแสดงความคิดเห็น แบ่งออกเป็นหลายห้อง จ้าวฉีเคยสมัครบัญชีผู้ใช้ของเว็บนี้แล้ว อพาร์ทเม้นห้องนี้ของเธอก็เจอในห้องอสังหาริมทรัพย์ของเว็บท้องถิ่นนี้ นอกจากนี้ เธอยังเคยขายเสื้อผ้าบางส่วนที่ใส่ไม่ได้แล้วในตลาดแลกเปลี่ยนของมือสองที่เว็บนี้ ตลอดจนเครื่องสำอางคุณภาพดีต่างประเทศที่ส่งมาถึงมือแล้วก็พบว่าไม่เข้ากับสีผิว พูดถึงธุรกิจสินค้ามือสอง มันยังเป็นเว็บติดต่อซื้อขายที่ทำให้ผู้คนค่อนข้างไว้วางใจ ช่วยลดปัญหาการถกเถียงกันในการซื้อขายของมือสองด้วย
ด้วยความที่เป็นศูนย์กลางการแสดงความคิดเห็น ภายในหอดูทะเลที่เป็นห้องพักผ่อนหย่อนใจขนาดใหญ่ ยังมีห้องแบ่งเป็นอีกห้องหนึ่ง ชื่อว่า ‘บ้านเลี้ยงสัตว์น่ารัก’ เป็นชื่อย่อของพื้นที่เกี่ยวกับสัตว์เลี้ยง
เมื่อก่อนจ้าวฉีไม่เคยเข้ามาในห้องนี้เลย แต่เธอรู้ดีว่าจำนวนกระทู้และความคึกคักของห้องนี้ติดสามอันดับของหอดูทะเลอยู่เสมอ เป็นรองจากห้องตลาดธุรกิจมือสองและห้องศูนย์กลาง
เธอกดเข้าไปในห้องสัตว์เลี้ยงน่ารัก ไม่ต่างจากที่คิดไว้นัก อย่างน้อยที่สุดครึ่งหนึ่งของกระทู้ภายในห้องนี้เป็นการอวดสัตว์เลี้ยงของตน ที่เหลือก็เป็นการขอความช่วยเหลือและกระทู้ถาม-ตอบต่างๆ นานา
เธอลองสุ่มเข้าไปดูสองสามกระทู้ มุมปากของเธอก็ยิ้มเยาะออกมาไม่หยุด
"หึ ขี้เหร่ๆ แบบนี้ยังจะเอามาอวด? คอยดูหลานหลานของฉันจะฆ่าพวกเธอให้ตายภายในวิเดียว!”


## ตอนที่ 022

ตอนที่ 22 เว็บไซต์หอดูทะเล
จ้าวฉีตั้งกระทู้ในทันที ‘อวดค่ะอวดสมาชิกใหม่ของบ้านฉันนางฟ้าตัวน้อยหลานหลาน’
รูปที่เพิ่งจะถ่ายไปเป็นร้อยๆ รูปเมื่อสักครู่นี้ยังมีอีกหลายรูปที่ยังไม่ได้ใช้ เธอเลือกรูปจากจำนวนนั้นออกมาอีกสิบกว่ารูปซึ่งเป็นมุมที่น่ารักทั้งนั้น อัพรูปลงในกระทู้ด้วยความสนุกสนาน พยายามแสดงจุดเด่นของสาวออฟฟิศออกมาอย่างเต็มที่ ตรวจเช็คตัวอักษรและรูปภาพภายในกระทู้ให้เรียบร้อย จากนั้นจึงกด ‘เผยแพร่กระทู้’
อย่างไรเสียห้องบ้านเลี้ยงสัตว์น่ารักก็เป็นศูนย์กลางที่ใหญ่ของคนเลี้ยงสัตว์เลี้ยงในเมืองปินไห่ อัตราการตั้งกระทู้และการตอบกระทู้ก็สูง จ้าวฉีลงรูปหลานหลานไปได้สักพัก เมื่อเข้าดูกระทู้ของตนเองอีกครั้ง ก็มีคนมาแสดงความคิดเห็นสองสามคนแล้ว
[อืม แมวบริติชขนสั้น สวยจริงๆ อายุประมาณสามสี่เดือน?]
[ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่เข้าสู่ห้องสัตว์เลี้ยงของพวกเรา] ผู้ที่คอมเม้นท์แสดงความคิดเห็นนี้ดูเหมือนจะเป็นผู้ดูแลในเว็บนี้
[ (สติ๊กเกอร์) เจ้าบริติชขนสั้นที่น่ารัก ห้องของเรามีแมวบริติชขนสั้นเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งตัวแล้ว]
[เห็นมือที่อุ้มเจ้าแมวน้อยอยู่ เจ้าของโพสดูเหมือนจะเป็นสาวสวย ขอเป็นแฟนหน่อย! ขอผสมพันธุ์ได้ไหม!] อันนี้มีความเป็นเชอร์ล็อก โฮล์มส์
[บ้านของเราก็เลี้ยงแมวบริติชขนสั้น พิกัดของเจ้าของโพสอยู่ที่ไหน? ขอผสมพันธุ์ด้วย!]
[ความคิดเห็นด้านบน แมวของเธอเพิ่งจะอายุได้สามสี่เดือน คุณจะขอผสมพันธุ์?]
[ตอบความคิดเห็นด้านบน ไม่เป็นไร ฉันเตรียมพร้อมมาตั้งแต่เกิดแล้ว]
[อ้าว! นี่คุณขอผสมพันธุ์หรือเจ้านายที่บ้านขอผสมพันธุ์กันแน่เนี่ย?]
จากตรงนี้ก็เริ่มคุยไม่ตรงประเด็นแล้ว
ก็มีผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางบางส่วนดำน้ำวิพากษ์วิจารณ์
[ลักษณะพิเศษที่สุดของแมวบริติชขนสั้น คือ ‘กลม’ ตากลม แก้มกลม เท้ากลม ปลายหางกลม ลำตัวกลมดิก ลักษณะของแมวเจ้าของกระทู้ดีไม่เลวเลยทีเดียว ลักษณะเหมาะจะเป็นพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ น่าจะทำเงินได้เลยล่ะ]
จิตใจของจ้าวฉีเบิกบานและมีความสุข เธอไม่ได้สนใจว่ามันจะสามารถเป็นพ่อพันธุ์แม่พันธุ์ได้หรือไม่ แต่เมื่อมีคนชมแมวของเธอ เธอก็รู้สึกดีใจเป็นที่สุด
จ้าวฉีลองสังเกตหลานหลานที่อยู่ในอ้อมแขนอย่างละเอียด เป็นอย่างที่คนนั้นพูดจริงๆ ด้วย เนื้อเยอะๆ ตัวกลมๆ มองดูคล้ายกระดิ่ง หน้ากลมมนราวกับพระจันทร์เต็มดวง ดูซื่อๆ น่าหลงใหล ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกคุ้มค่ากับเงินที่เสียไป
เธอกดรีเฟรชและตอบความคิดเห็นของโพสต์ตนเองอย่างต่อเนื่อง เป็นการแบ่งปันความสุขของตนเองกับผู้อื่น
ความคิดเห็นใหม่ล่าสุด [ถามแบบซื่อๆ แมวของเจ้าของโพสซื้อมาจากที่ไหนเหรอ? เห็นทุกคนบอกว่าน่ารัก ฉันก็อยากจะซื้อสักตัว]
เธอตอบกลับอย่างรวดเร็ว [ร้านมหัศจรรย์ร้านสัตว์เลี้ยงทางทิศใต้ของถนนจงหัวค่ะ]
เมื่อกดรีเฟรชกระทู้ของตน เห็นว่าไม่มีใครตอบแล้ว เธอจึงกดรีเฟรชหน้าหลักของห้องสัตว์เลี้ยง เห็นกระทู้ขอความช่วยเหลือกระทู้หนึ่ง ‘อยากจะซื้อแมวสักตัว เมืองปินไห่ทางฝั่งตะวันออกมีร้านขายสัตว์เลี้ยงร้านไหนค่อนข้างดีบ้าง?’
เธอเห็นชื่อคนตั้งกระทู้แล้วตาของเธอก็รู้สึกร้อนขึ้นมานิดหน่อย เป็นไอดีเดียวกันกับความคิดเห็นสุดท้ายในกระทู้ของเธอเมื่อสักครู่นี้
ปกติแล้วเธอไม่ได้สนใจกระทู้ขอความช่วยเหลือแบบนี้นัก อย่างไรเสียคนที่ต้องการความช่วยเหลือมีมากมายขนาดนั้นเมื่อไหร่จะช่วยได้หมด แต่ว่าวันนี้เธออารมณ์ดี ดังนั้นจึงอยากจะช่วยเหลือคนเป็นพิเศษ
เมื่อกดเข้าไป ก็มีคนมาแสดงความคิดเห็นแล้วสองสามคน
[ถ้าเจ้าของโพสเป็นสาวสวยแล้วล่ะก็ เลี้ยงเราได้นะ แอ๊บแบ๊วก็ได้ อุ่นเตียงให้ก็ได้!]
[ควรซื้อแมวน้อยที่เพิ่งเกิดจากแมวที่เลี้ยงที่บ้านจะดีที่สุด ถ้าซื้อในร้านก็ไม่ค่อยน่าไว้ใจ]
[จะซื้อมาทำไม ข้างนอกมีแมวเร่ร่อนเยอะแยะ เก็บเอากลับมาเลี้ยงสักตัวก็จบแล้ว]
[ซื้อในเน็ตสิ สัตว์เลี้ยงของเมืองเราราคาแพงมาก ถ้าซื้อในเน็ตจะถูกกว่า]
[แน่นอนว่าต้องไปซื้อที่ร้านสาขาย่อยฝานซิงอยู่แล้ว เป็นผู้นำทางธุรกิจตลาดขายสัตว์เลี้ยงระดับประเทศ ไปซื้อที่นั่นจะไม่เสียเปรียบไม่ถูกหลอก! ธุรกิจใหญ่ขนาดนั้นจะกล้าหลอกคุณเหรอ? ที่สำคัญอย่าไปซื้อ ในร้านเล็กๆ ธรรมดาๆ เด็ดขาด วันนี้ขายได้ พรุ่งนี้ก็ปิดร้านไปแล้ว! ฉันเคยโดนหลอกมาครั้งหนึ่งจึงมาเตือนคุณ]
จ้าวฉีก็ตอบเช่นกัน [แมวของฉันวันนี้เพิ่งซื้อมาจากร้านขายสัตว์เลี้ยงมหัศจรรย์ ร้านขายสัตว์เลี้ยงที่อยู่บนถนนจงหัวฝั่งทิศใต้ ทุกคนล้วนบอกว่าสวย จึงอยากแนะนำให้คุณลองไปดูที่นั่น เถ้าแก่ก็ไนซ์มาก มืออาชีพสุดๆ เพียงแต่ในร้านมีสัตว์เลี้ยงค่อนข้างน้อย เถ้าแก่บอกว่าเป็นเพราะเพิ่งเปิดร้าน]
เมื่อตอบเสร็จเธอก็มองดูเวลา เธอตกใจเมื่อเห็นว่า ขณะนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้ว เธอไม่รู้ตัวเลยสักนิด เธอจึงรีบปิดคอมพิวเตอร์ เตรียมตัวเข้านอน
ถ้าหากจะถามว่าวันนี้เธอเสียดายกับอะไรมากที่สุด ก็คงจะเสียดายที่ซื้อที่นอนแมวมา หลานหลานต้องได้นอนกับเธอถึงจะถูกต้อง!
เธอนึกไม่ถึงเลยว่า ความคิดเห็นของเธอได้กลายเป็นชนวนจุดระเบิดสงครามน้ำลายขนาดใหญ่ของเว็บไซต์หอดูทะเลไปเสียแล้ว
วันนี้ตั้งแต่เที่ยงจนค่ำ จ้าวฉีเป็นลูกค้าเพียงคนเดียวที่เดินเข้ามาในร้านขายสัตว์เลี้ยงมหัศจรรย์ เจ้าแมวสยามและเจ้าซามอยด์ที่ไม่ได้ถูกเลือกดูเหงาหงอยมาก จางจื่ออันจึงให้อาหารมันมากขึ้นนิดหน่อย พวกมันขึ้นกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
ในเวลาฟ้ามืด ซิงไห่ที่นอนหลับอยู่ตลอดก็กระดิกหูขึ้นมากะทันหัน งัวเงียผงกหัวขึ้นมา อ้าปากหาวหวอดๆ
"ซิงไห่ ตื่นแล้วเหรอ" ในที่สุดน้ำเสียงของจางจื่ออันก็ผ่อนคลายลงแล้ว "เป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
ตลอดทั้งบ่ายของวันนี้ เขารู้สึกเป็นห่วงซิงไห่อยู่ตลอด แต่เมื่อเห็นซิงไห่ตื่นขึ้นมาด้วยความสดใส ก็คงไม่มีปัญหาอะไรแล้ว
“เมี๊ยว ซิงไห่สบายดีมาก! มาเล่นซ่อนหากันไหม?” ซิงไห่ที่ฟื้นฟูสภาพร่างกายแล้วกระโดดอยากเล่น
"เล่นซ่อนหาน่ะเล่นได้ แต่เธอต้องรับปากฉันเรื่องหนึ่งก่อน" จางจื่ออันยื่นมือออกไปหนึ่งข้าง
"เมี๊ยว?”
"ต่อไปอย่าใช้ความสามารถพิเศษตามอำเภอใจเพราะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้อีกนะ เธอไม่รู้เหรอว่าตลอดวันนี้ทั้งวันฉันเป็นห่วงเธอมากแค่ไหน" จางจื่ออันพูดจริงจัง
"เมี๊ยว มันเป็นของขวัญ ของขวัญที่ซิงไห่ให้จื่ออัน!”
จางจื่ออันซาบซึ้งมาก จิตใจของซิงไห่ใสบริสุทธิ์ราวกับแก้วคริสทัล ถึงแม้จะถูกพวกมนุษย์ปฏิบัติต่อมันอย่างโหดร้ายทารุณเป็นพันหมื่นรอบ แต่มันก็ไม่แปดเปื้อนเลยสักนิด
"ได้! ฉันยอมรับของขวัญชิ้นนี้แล้ว! แต่แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ ครั้งหน้าถ้าเธอยังใช้ความสามารถพิเศษตามอำเภอใจเพราะเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ ฉันจะไม่เล่นซ่อนหากับเธออีกแล้ว!"
ข้อบังคับของเขาได้ผลมาก ซิงไห่หวาดกลัวขึ้นมาทันที
"เมี๊ยว เล่นซ่อนหา ซิงไห่รับปากจื่ออัน! ซิงไห่รับปาก!”
"อืม งั้นมาเล่นซ่อนหากันเถอะ!”
จางจื่ออันล็อกประตูร้าน งานของวันนี้จบลงแล้ว
เช้าวันต่อมา จ้าวฉีถูกปลุกด้วยเสียงนาฬิกาปลุก เธอรู้สึกว่าปลายจมูกเปียกๆ จั๊กจี้ๆ
พอลืมตาขึ้น หลานหลานกำลังนั่งยองๆ อยู่ที่ข้างหมอนของเธอ กำลังแลบลิ้นออกมาเลียจมูกของเธออยู่
"หืม เด็กดี เป็นการจุ๊บยามเช้าหรือจ๊ะ!”
จ้าวฉีลุกออกจากผ้าห่ม อุ้มหลานหลานขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ปลุกปล้ำอย่างโหดเหี้ยม
เล่นอยู่สักพัก เมื่อสมองค่อยๆ ตื่นขึ้นแล้ว เธอจึงเริ่มไปล้างหน้าบ้วนปาก ทำอาหารเช้า
ภายในห้องน้ำ เธอกำลังจ้องมองใบหน้าที่คุ้นเคยอยู่ในกระจก คิดอยู่เสมอว่าเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง...
"ไอ้หยา! เมื่อคืนลืมมาสก์หน้า!”
"หมดกัน หมดกัน วันนี้จะออกไปพบผู้คนได้อย่างไร!”
"ทำอย่างไรดี? หรือว่าจะลางานไปเลย?”
แน่นอนว่าลางานเป็นแค่เรื่องล้อเล่น ถ้าจะลางานเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้คงจะเป็นการรนหาที่ตายชัดๆ
ช่วงเวลายามเช้ามักจะเป็นช่วงเวลาที่รีบร้อนเสมอ และเช้าวันนี้เธอไม่เพียงแต่ต้องจัดการตนเองให้เรียบร้อย แต่ยังต้องเตรียมอาหารและน้ำดื่มทั้งวันสำหรับหลานหลาน
ขณะที่เธอหากำลังพลิกหาพลั่วตักทรายแมวออกมาจากของไปรษณีย์กองโต ความรู้สึกเสียใจอย่างบอกไม่ถูกก็ทะลักเข้ามาในใจ
“ในที่สุด...ฉันก็ตกล่องปล่องชิ้นกลายเป็นทาสแมวไปเสียแล้ว...” เธอทอดถอนใจด้วยความโศกเศร้าไม่หยุด
ชีวิตสาวโสดอันสวยสดงดงามจากไปไม่หวนคืนมาแล้ว


## ตอนที่ 023

ตอนที่ 23 สงครามน้ำลายบนอินเทอร์เน็ต
ในขณะที่ประชุมตอนเช้า ผู้ช่วยเปี่ยวคนนั้นที่ทำให้จ้าวฉีรู้สึกโกรธแค้นอยู่ในใจก็ทำจมูกฟึดฟัดอยู่ตลอด ผู้จัดการถามเธอด้วยความเป็นห่วงว่าเธอไม่สบายหรือเปล่า มีเพียงจ้าวฉีและซือซือเพื่อนร่วมงานที่สนิทมองตาแล้วหัวเราะอย่างรู้กัน
คอยดูเถอะ ต่อไปทั้งตัวของฉันนับวันก็จะยิ่งมีขนแมวมากขึ้น ไม่ว่าจะเร็วหรือช้าก็จะต้องทำให้เธอขายหน้าต่อหน้าผู้คนให้ได้! จ้าวฉีคิดอย่างลำพองใจ
เมื่อถึงเวลาพักเที่ยง จ้าวฉีไปทานอาหารเที่ยงด้วยกันกับเพื่อนที่สนิทอีกสองสามคน เธอได้อวดรูปหลานหลานที่น่ารักในโทรศัพท์เพื่อให้ทุกคนได้ชมเชยอีกครั้ง
เมื่อกลับถึงบ้านในยามเย็น เพียงแค่เปิดประตู หลานหลานที่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวก็ออกมาต้อนรับ
จ้าวฉีปิดประตูให้ดีเสียก่อน จากนั้นจึงอุ้มหลานหลานยกขึ้นสูงจนท่วมหัว "เด็กดี วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง? มา จุ๊บหนึ่งที!”
เมื่ออาบน้ำเสร็จ เธอจึงอุ้มหลานหลานขึ้นมานั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์อีกครั้ง
เปิดเว็บหอดูทะเลขึ้นมา ด้านล่างรูปโปรไฟล์ของเธอ ที่อยู่มุมขวาบนของหน้าเว็บ ปรากฏให้เห็นข้อความใหม่สิบกว่าข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน
เธอคิดว่าผู้คนคงจะอวดโพสต์รูปแมวกันในกระทู้นี้ เธอกดเข้าไปดูด้วยความปลาบปลื้มใจ แต่แล้วก็ต้องตกตะลึงในทันที
ในกระทู้ขอความช่วยเหลือนั้นมี ID แปลกๆ จำนวนหนึ่งรุมโจมตีเธอ คำที่ใช้ไม่มีความเสนาะหูเอาซะเลย
[แนะนำร้านสัตว์เลี้ยงมหัศจรรย์อะไรนั่น เจ้าของร้านเชิญให้มาเป็นหน้าม้าสินะ?]
[ใช่แน่นอน แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยได้ยินชื่อร้านนี้เลย จะเป็นสัตว์เลี้ยงแบบไหนกัน? แนะนำมาก็ไม่รู้ว่าจะให้เอาอะไรมาไว้วางใจได้...]
[อ่า สมัยนี้ มักจะมีพวกหนอนใยไหมที่ขายคุณธรรมประจำใจตนเพื่อเงินหยวนสองหยวน ขอถาม ID 'ฉีฉี' จริงๆ เถอะ คุณโพสต์หนึ่งโพสต์เจ้าของร้านให้เงินคุณมาเท่าไหร่?]
[เดาว่าน่าจะเป็นสาวสอง ที่ตั้งใจตั้งชื่อผู้หญิง]
[รูปของแมวตัวนั้นก็คงจะหาออกมาจากอินเทอร์เน็ตเป็นแน่ แล่วค่อยเอามาโพสต์]
[ช่วยจัดตั้งขึ้นมาให้เป็นระบบด้วย ฉันก็อยากโพสต์ข้อความแล้วได้เงิน จะให้เป็นหน้าม้าหน้าช้างก็เป็นได้หมด ขอแค่ให้เงินอะไรก็ทําให้ได้!]
[ความคิดเห็นด้านบน ถ้าขายก้นแล้วได้เงินคุณก็จะยอมขาย?]
[ขาย!]
ยังมีความคิดเห็นอีกมากมายที่ไม่รู้เรื่องอะไรแต่ก็ยังเข้ามาแสดงความคิดเห็น
[เห็นเป็นเรื่องสนุกแต่ไม่กลัวเป็นเรื่องใหญ่ ขอความจริง!]
[นางหน้าม้าออกไปจากหอดูทะเล!]
มือของจ้าวฉีที่จับเม้าส์อยู่โกรธจนสั่น เธอโตมาขนาดนี้ นอกจากเจ้าสุนัขพุดเดิ้ลที่ทำให้อับอายขายหน้าต่อหน้าผู้คนมากมายในครั้งนั้นแล้ว ก็ยังไม่เคยมีใครมาพูดว่าเธอขนาดนี้เลย
หลานหลานที่นั่งอยู่บนขารับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของเธอ จึงส่งเสียงร้องเมี๊ยวเมี๊ยว ออกมาไม่ขาดปาก
"ไม่เป็นไร หลานหลาน ไม่เป็นไร..." เธอรีบปลอบขวัญหลานหลาน
หลังจากที่ความโกรธและความกลัดกลุ้มในตอนแรกปะทุออกมา จ้าวฉีสูดหายใจเข้าลึกๆ สองสามครั้งเพื่อให้จิตใจค่อยๆ เย็นลง หางตากะพริบๆ แสงที่เป็นประกาย
จ้าวฉีมีนิสัยเป็นอย่างไร? ก็คงจะเห็นได้จากเรื่องของผู้ช่วยเปี่ยว เธอไม่ใช่คนดีที่จะทำบุญคุณตอบแทนความแค้นอะไรแบบนั้นแน่ ตัวเธอเองก็ไม่ได้ปกปิดอะไรอยู่แล้ว บอกกับเพื่อนสนิทอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง
มีความแค้นแต่ไม่ชำระก็อย่านับว่าเป็นลูกผู้ชาย ถ้าความจริงใจและความเที่ยงธรรมมันใช้ไม่ได้ ก็ต้องปฏิบัติการอย่างเงียบๆ ถึงอย่างไรก็ไม่สามารถอดทนใช้แต่คำพูดแบบนี้ได้อีกต่อไป!
คนดีมักถูกคนเหยียบย่ำ ม้าเชื่องก็มักถูกคนกดขี่! ในที่ทำงานก็เป็นอย่างนี้ ในอินเทอร์เน็ตก็ใช่ ในชีวิตจริงก็เช่นกัน!
เธอเข้าไปชงกาแฟในห้องครัว ใช้เวลาที่เดินอยู่สะสางความคิดให้เป็นระเบียบ เมื่อเธอกลับมานั่งที่หน้าคอมพิวเตอร์อีกครั้ง ก็คิดมาตรการที่จะโจมตีกลับได้แล้ว
“พวกเธออยากจะทำสงครามใช่ไหม? แม่ก็จะปะทะกับพวกเธอดูสักตั้ง!”
อันดับแรกสร้างโฟลเดอร์เปล่าขึ้นหนึ่งโฟลเดอร์ไว้ที่หน้าเดสก์ท็อป จากนั้นจึงใช้ฟังก์ชันถ่ายรูปภาพหน้าจอของ QQ ถ่าย ID ที่ด่าเธอในโพสต์เก็บไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้ฝั่งตรงข้ามกลับคำไม่ยอมรับ
จากนั้นก็ไล่ตามดู ID พวกนั้นแต่ละ ID สำรวจดูโพสต์ที่ชอบดูและบันทึกการแสดงความคิดเห็นของพวกมัน
เธอย่นคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ID พวกนี้มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือจะขลุกอยู่แต่ในส่วนของสัตว์เลี้ยง ไม่เคยเข้าไปในส่วนอื่นๆ ของเว็บเลย
แล้ว ID พวกนี้ก็ไม่อวดสัตว์เลี้ยง และก็ไม่เข้าโพสต์ขอความช่วยเหลือของลักษณะเทคนิค สิ่งเดียวที่ทำคือเพียงแค่เห็นโพสต์ที่ถามว่าซื้อสัตว์เลี้ยงที่ไหนดี พวกเขาก็จะรวมตัวกันออกมาเหมือนฝูงผึ้ง แนะนำร้านขายสัตว์เลี้ยงสาขาย่อยของฝานซิงอย่างบ้าคลั่ง โดยเฉพาะร้านฝานซิงที่อยู่ทางตะวันออกของเมือง ขณะเดียวกันก็ตำหนิร้านขายสัตว์เลี้ยงร้านอื่นด้วย ID พวกนี้มีการแบ่งงาน ทำงานร่วมกันเป็นทีม บ้างก็ประจบประแจง บ้างก็เหยียบย่ำซ้ำเติม บางครั้งก็เปลี่ยนบทกันตบตาผู้คน
ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนเธอจะไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้ก็เข้าใจแล้ว ID พวกนี้ต่างหากถึงจะเป็นหน้าม้าที่แท้จริง
คนชั่วพวกนี้จะร้องทุกข์ต่อศาลก่อน ปัดความผิดให้คนอื่น เห็นชัดอยู่ว่าตัวเองเป็นหน้าม้า กลับมาใส่ร้ายว่าคนอื่นเป็นหน้าม้า
พวกเขาอาศัยช่วงเวลาที่เหล่าคนมุงกำลังเอือมระอากับหน้าม้าบนอินเทอร์เน็ต ใช้วิธีนี้ควบคุมการแสดงความคิดเห็นคำแนะนำของสาธารณะของเว็บไซต์
ถ้าหากเป็นคนอื่น ก็อาจจะอดทนกับพวกปากเหม็นเน่าพวกนี้ อย่างมากก็แค่ต่อไปก็ไม่ต้องเข้ามาในเว็บนี้อีก แต่จ้าวฉีไม่ใช่คนแบบนั้น
กฎเหล็กของห้องบ้านเลี้ยงสัตว์น่ารักเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า
ห้ามแม่ค้าเข้า ห้ามหน้าม้าเข้ามาโปรโมท ธุรกิจขายสัตว์เลี้ยงเชิญไปห้องขายของมือสอง ผู้ที่ฝ่าฝืนกฎจะต้องถูกทำโทษอย่างรุนแรง
ตอนนี้เธอจะทำการรายงาน ID พวกนี้เลยก็ได้ แต่เธอตัดสินใจว่าช้าๆ ได้พร้าเล่มงาม
"ให้ทุกคนได้เห็น ว่าใครกันแน่ที่เป็นหน้าม้า!”
เธอได้ทำการถ่ายรูปภาพหน้าจอบันทึกกระทู้ของ ID เหล่านี้ไว้ จากนั้นจึงตั้งกระทู้เดี่ยวๆ ‘จับตาดูให้ดีสุดท้ายแล้วใครกันแน่ที่ซ่อนตัวเป็นหน้าม้าร้านค้าอยู่ในห้องสัตว์เลี้ยง!’
ภายในกระทู้ เธอได้แนบบันทึกการโพสต์ของพวกเขาและบันทึกการโพสต์ของตนเอง จัดเรียงทุกอย่างตามความเป็นจริงอย่างสมเหตุสมผล ฟ้องร้อง ID เหล่านี้ที่พูดว่าร้ายทำให้เธอเกิดความเสียหายทั้งน้ำตา ร้องขอการสนับสนุนความเป็นธรรมจากบรรดาเหล่าจีนมุงอย่างจริงจัง
ช่วงสุดท้ายของกระทู้ เธอยังลงรูปครึ่งหน้ารางๆ ของตนเองหนึ่งรูป เขียนว่า [เพื่อพิสูจน์ว่าเรื่องที่ฉันพูดเป็นความจริง จึงโพสต์รูปของตนเพื่อแสดงความบริสุทธิ์มา ณ ที่นี้ พวกหน้าม้าที่สร้างข่าวลือทั้งหลาย พวกคุณกล้าโพสต์รูปของตัวเองไหม?]
กดปุ่ม ‘เผยแพร่กระทู้’ เว็บแจ้งเตือนว่าการโพสต์สำเร็จ กำลังข้าม
เธอใช้หน้าผากของเธอชิดติดกับหน้าผากของหลานหลาน พูดว่า “หลานหลาน คอยดูพี่จะแก้แค้นให้หนูเอง!”
กระทู้นี้ได้โพสต์ไปเรียบร้อยแล้ว เหมือนกับปาหินก้อนเดียวกระทบคลื่นไปสิบชั้น ในส่วนของห้องสัตว์เลี้ยงระเบิดขึ้นในทันที!
จะไม่พูดก็ไม่ได้ เพศชายเป็นเพศที่ครองสัดส่วนหลักในเว็บแห่งนี้ สาวสวยโพสต์รูปจริงของตนเองขนาดนี้ต้องดึงดูดฮอร์โมนเพศชายให้เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ
ขณะนี้เป็นเวลาสองทุ่มครึ่ง เป็นเวลาที่มีคนออนไลน์ในเวทีการโต้วาทีสูง โพสต์เรื่องนี้ตั้งแต่หัวข้อจนไปถึงเนื้อหาล้วนดึงดูดสายตาของคนได้กลายเป็นหัวข้อสำคัญของเว็บนี้ไปแล้ว คนเข้าชมในส่วนของห้องสัตว์เลี้ยงเพิ่มมากขึ้น ยึดครองจำนวนผู้เข้าชมของส่วนการค้าและส่วนห้องรวมสองตำแหน่งก่อนหน้าได้อย่างรวดเร็วและเป็นระยะเวลานาน!
เนื่องจากในกระทู้ของเธอมีหลักฐานที่ชัดเจนมาก รูปภาพ ข้อความก็ชัดเจน ถ้าไม่ใช่คนสมองทึบร้อยเปอร์เซ็นต์หรือตาบอดแยกไม่ออก แค่เพียงดูก็สามารถมองออกว่าบันทึกการออกความคิดเห็นของ ID เหล่านั้นล้วนมีปัญหาจริงๆ แม้กระทั่งเวลาในการลงทะเบียนยังไล่เลี่ยกัน
[เม้นต์แรก!]
[ยาวไปไม่อ่าน!]
[อ้าว! ID พวกนี้ฉันก็รู้สึกว่าคุ้นตาอยู่บ้าง ทำไมในทุกกระทู้ที่ถามว่าซื้อสัตว์ที่ไหนดีก็มักจะมีพวกเขาเสมอ ตอนแรกฉันคิดว่าเป็นกลุ่มคนที่จิตใจดีกระตือรือร้นที่จะตอบ พอเจ้าของกระทู้มาพูดขนาดนี้ นี่มันเป็นโคตรของหน้าม้าจริงๆ!]
[สาวสวย! เป็นสาวสวย!]
[สาวสวยสองพันปี อยู่ในเว็บนี้ด้วย!]
[พูดตรงๆ โพสต์ของเจ้าของกระทู้อีกโพสต์หนึ่งฉันก็ได้เห็นแล้ว แต่เห็นว่าเป็นหน้าใหม่จึงไม่กล้าพูด กลัวจะถูกว่าเอา เมื่อก่อนฉันเคยซื้อลูกแมวบริติชขนสั้นสีฟ้าตัวหนึ่งมาจากร้านฝานซิง ต่อมารู้สึกว่ามันไม่ใช่แล้ว นับวันทำไมขนก็ยิ่งยาวขึ้น ยาวขึ้น? จึงหาคนที่ดูรู้เรื่องมาดูให้ บอกว่าฉันถูกหลอกเข้าแล้ว เป็นแมวบริติชขนสั้นผสมกับแมวขนยาวพันธุ์อะไรสักอย่าง...พอฉันไปหาพวกเขา พวกเขาก็ไม่ยอมรับ...]
[ชื่อเสียงของร้านขายสัตว์เลี้ยงล้วนถูกพวกหน้าม้าพวกนี้ทำขายหน้าซะแล้ว! เป็นการบีบบังคับให้คนทิ้งแมวทิ้งสุนัขไป!]
[ฉันมาเป็นพยานให้เจ้าของกระทู้อีกคน ถึงแม้ว่าชื่อเสียงจะไม่ค่อยดังมาก แต่ร้านขายสัตว์เลี้ยงมหัศจรรย์เป็นร้านเก่าแก่มานานแล้ว เมื่อก่อนเป็นสองสามีภรรยาคู่หนึ่งทำธุรกิจ อัธยาศัยดีมาก แต่ช่วงก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่าทำไมถึงปิดร้านไปนานมาก สถานการณ์ตอนนี้ฉันก็ไม่ค่อยจะรู้แล้ว ช่วงนี้ไม่ได้ผ่านไปทางนั้น...]
[โคตรหน้าม้านั่นฆ่าร้านทุกร้าน!]
[ฉันก็เคยโดนร้านฝานซิงหลอก...ตอนนั้นก็เป็นการแนะนำจากในกระทู้ของเว็บนี้]
[ฉันก็เหมือนกัน...]
สถานการณ์เริ่มแย่ลง!
ที่ใดมีการใช้อำนาจบีบบังคับ ที่นั่นก็มีการต่อต้าน!


## ตอนที่ 024

ตอนที่ 24 การปรากฏตัวของภูตสัตว์เลี้ยงตัวที่สอง
จางจื่ออันยังคงใช้ชีวิตแบบที่ไม่มีลูกค้าเหมือนปกติเช่นเดิม ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวว่าได้มีพายุกำลังเตรียมก่อตัวขึ้นบนอินเทอร์เน็ต และตัวเขาเองก็กำลังจะถูกรวมเข้าไปท่ามกลางพายุนี้
"เตรียมพร้อม รายการวิทยุออกกำลังกายตอนที่เก้า..."
วันนี้เป็นวันเสาร์ เด็กหญิงที่ชอบเล่นกับเจ้าหนูแฮมสเตอร์จึงไม่ได้มา อาจจะนอนขี้เซาตื่นสายในวันหยุดสุดสัปดาห์ หรือพ่อและแม่อาจจะส่งเธอให้ไปเรียนพิเศษ สรุปแล้วล้วนก็เป็นไปได้ทั้งหมด
จางจื่ออันเต้นตามจังหวะของดนตรีรายการวิทยุออกกำลังกายเพียงลำพัง ซิงไห่นั่งมองซ้ายมองขวาอยู่หน้าประตูร้าน
เขารู้สึกว่าช่วงนี้ร่างกายเริ่มมีพละกำลังขึ้นมาแล้วบ้าง ตอนที่เพิ่งเริ่มออกกำลังกาย เมื่อเต้นเสร็จไปหนึ่งตอนจะหายใจค่อนข้างถี่ ตอนนี้แม้จะไปเต้นสองรอบก็เพียงแค่เหนื่อยหอบนิดหน่อยเท่านั้น
เก็บลำโพงเข้ามาในร้านเสร็จ เพิ่งจะนั่งลงบนเก้าอี้เอนนอน ก็มองเห็นเงาที่ทอดยาวอยู่หน้าประตู ซุนเสี่ยวเมิ่งกำลังเดินเข้ามา
แม้เป็นร้านที่เพิ่งจะเปิดกิจการเหมือนกัน สถานการณ์ที่คลินิกรักษาสัตว์เลี้ยงของซุนเสี่ยวเมิ่งยังดีกว่าร้านของเขาอยู่มาก มีลูกค้าประจำอยู่พอสมควร ดังนั้นจึงไม่ได้มาเดินเล่นเตร็ดเตร่ทุกวันแล้ว จางจื่ออันก็ไม่ได้หวังว่าจะมีลูกค้าประจำอะไร ใครมันจะมาซื้อสัตว์เลี้ยงได้ทุกวัน?
"เอ๊ะ? เจ้าแมวบริติชขนสั้นตัวนั้นละ? คุณเอามันไปซ่อนไว้ที่ไหน? หรือว่า...คุณทำมันตาย?” ซุนเสี่ยวเมิ่งสำรวจดูรอบๆ หนึ่งรอบ ก็พบว่าสัตว์เลี้ยงภายในร้านได้หายไปหนึ่งตัว จึงเบิกตาขึ้นถามทันที
จางจื่ออันถามกลับอย่างเฉยเมย "ในสถานการณ์ปกติ สัญชาตญาณแรกของคนปกติควรจะเป็น 'เจ้าแมวบริติชขนสั้นขายออกไปแล้ว' ไม่ใช่หรือ? สมองของคุณกลับตาลปัตรไม่เหมือนกับคนปกติแล้วเหรอ? อยากจะไปโรงพยาบาลตรวจดูระบบทวารหนักสักหน่อยไหม?”
สายตาของซุนเสี่ยวเมิ่งเต็มไปด้วยความสงสัยและความดูถูก "นี่คุณ ยังไงก็ช่างเถอะ คุณดูสภาพของคุณ ขนขี้เกียจขึ้นเต็มตัว สภาพอย่างนี้จะเรียกลูกค้าได้เหรอ? ใครมาซื้อของที่ร้านคุณก็เท่ากับเห็นผีนั่นแหละ!”
เขาตอบโต้แบบตาต่อตาฟันต่อฟันทันที "ปัญหาอยู่ที่ คุณไม่ใช่ลูกค้า! คุณก็ไม่มีทางที่จะซื้อสัตว์เลี้ยงที่นี่อยู่แล้ว! แล้วทำไมผมจะต้องเปลืองแรงกายแรงใจในการต้อนรับคุณ?”
เธอเองก็ขี้เกียจที่จะเล่นสงครามน้ำลายกับเขา จึงมองซ้ายมองขวาถาม "ซิงไห่ละ? ซิงไห่อยู่ไหน?”
"แค่เห็นคุณเจ้ามา มันก็วิ่งไปหลบแล้ว" เขาเอาความจริงที่โหดร้ายมาเปิดเผย
ในตอนนี้เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น
เขาคิดว่าเป็นข้อความจากวีแช็ตหรือข้อความจากโฆษณา พอปลดล็อกดู กลับเป็นคำชี้แนะจากเกม นักล่าสัตว์เลี้ยง
คำชี้แนะ : สัมผัสได้ว่ามีสัตว์เลี้ยงหายากปรากฏตัวขึ้นในเมืองของท่าน จะไล่ล่าจับหรือไม่ขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของผู้เล่น
คำแนะนำ : ข้อมูลสัตว์เลี้ยงมีดังต่อไปนี้
ประเภทสัตว์เลี้ยง : ภูตสัตว์เลี้ยง
ระดับความล้ำค่า :
ระดับมหากาพย์/ในตำนาน
ระดับความจับยาก : ยืนยันไม่ได้
ระดับความอันตราย : ต่ำ
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รับคำชี้แนะจากเกมว่าสัมผัสได้ถึงสัตว์เลี้ยง เขาจ้องมองหน้าจอแล้วตะลึงไปสองสามวินาที
ซุนเสี่ยวเมิ่งรู้สึกได้ถึงสีหน้าของเขาที่เปลี่ยนไป จึงถามด้วยความสงสัยว่า "เป็นอะไรไป? แฟนส่งข้อความมาบอกเลิก?”
เขาลุกขึ้นมาจากเก้าอี้นอน เดินมาหยุดอยู่ที่ด้านหลังของซุนเสี่ยวเมิ่ง ใช้สองมือผลักไหล่ของเธอออกไปด้านนอก "คนไม่มีกิจธุระก็รีบกลับไป อย่ามากระทบต่อธุรกิจของผม"
ซุนเสี่ยวเมิ่งอยากจะต่อสู้ขัดขืน แต่ถึงอย่างไรก็เป็นผู้หญิง จึงถูกเขาผลักออกนอกประตูอย่างคนไม่มีชีวิต
"จางจื่ออัน! จำไว้เลยนะ!” ซุนเสี่ยวเมิ่งทิ้งท้ายด้วยคำพูดที่ตัวร้ายชอบพูดกันบ่อยๆ เดินกลับไปด้วยความโมโห
เขารอให้เธอเดินไปไกลๆ คิดอยู่ครู่หนึ่ง พอคิดว่าในเมื่อร้านก็ไม่มีลูกค้า ก็ถือเสียว่าออกไปเดินเล่น อีกอย่างเขาก็ขายเจ้าแมวบริติชขนสั้นออกไปได้แล้วหนึ่งตัว อย่างน้อยเดือนนี้ก็พอมีกินมีใช้ แล้วเขาก็ไม่มีแฟน ก็ไม่ได้ไปใช้เงินที่ไหนอยู่แล้วนี่…
นี่เป็นเรื่องที่โศกเศร้าจริงๆ!
"ผู้ชี้แนะ ถ้าฉันออกไปข้างนอก แล้วซิงไห่ล่ะ?” เขาถาม
ผู้ชี้แนะ : เนื่องจากระดับความประทับใจของแมวนำโชคที่มีต่อคุณเพิ่มมากขึ้น คุณจึงสามารถพาแมวนำโชคออกไปด้วยได้ นอกจากผู้เล่นแล้วก็ไม่สามารถมองเห็นมันได้
ยกเว้นมันจะยอมปรากฏตัว
หรือจะเก็บเจ้าแมวนำโชคกลับเข้าไปในคอกสัตว์เลี้ยงก็ได้จ้า
"ดีที่สุด! ไป ซิงไห่ พวกเราออกไปข้างนอกกัน!” เขาเรียกให้ซิงไห่ออกมา ปิดประตูกระจกลงแล้วล็อกประตู เดินออกจากร้านขายสัตว์เลี้ยง
จะว่าไปแล้ว นอกจากร้านอาหารที่อยู่ถนนฝั่งตรงข้ามที่ช่วยแก้ปัญหาเรื่องท้องหิวแล้ว ตอนนี้เขาเป็นยิ่งกว่าผู้ชายที่ชอบเก็บตัวที่สุดเสียอีก คือแทบจะไม่ออกจากร้านขายสัตว์เลี้ยง แม้บางครั้งจะกินที่ร้านเบื่อแล้วก็จะเรียกบริการเดลิเวอร์รี่
ซิงไห่เดินอยู่ข้างหลังเขาประมาณสามสี่เมตรอย่างค่อนข้างหวาดกลัว ยกเท้าเบาๆ วางเท้าลงเบาๆ คอยช่วยสำรวจรอบๆ อย่างระมัดระวัง เลี่ยงจุดที่ต้องใกล้กับผู้คน
ร้านขายผลไม้ร้านหนึ่งที่อยู่ห่างจากร้านขายสัตว์เลี้ยงห้าสิบเมตรได้ยกกิจการให้คนอื่นไปแล้ว ตอนนี้เปลี่ยนเป็นร้านขายไก่ทอด ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ร้านหนึ่งน่าจะไปได้สวย กำลังตกแต่งร้านใหม่ คอมพิวเตอร์เครื่องเก่าที่จัดไว้ข้างนอกกำลังลดราคา ผู้คนที่เดินผ่านไปมาไม่รู้เหตุผลว่าทำไมถึงจะต้องทุบตึกแล้วสร้างใหม่ซ้ำแล้วซ้ำอีก ดูเหมือนว่าจะกำลังสร้างท่อเพื่อใช้ลำเลียงแก๊สใต้ดิน พนักงานเทศบาลก็ขุดแล้วถม ถมแล้วขุด ค่า GDP ก็เพิ่มสูงขึ้น
ช่วงเวลาที่เขาเปิดร้านอยู่ที่นี่ ถนนเส้นนี้ก็เปลี่ยนไปไม่น้อย
เกมได้ส่งที่อยู่คร่าวๆ ของสัตว์เลี้ยงมาแล้ว ดูเหมือนว่าจะอยู่ที่สถานที่ครึกครื้น นั่งรถประจำทางจะค่อนข้างสะดวก
เมื่อมาถึงสถานีรถประจำทาง ซิงไห่มองเห็นรถประจำทางที่มีผู้คนเบียดเสียดกันเต็มคันรถจึงลังเลใจไม่กล้าขึ้น
"เมี๊ยว...คนเยอะมาก...ซิงไห่กลัว..."
จางจื่ออันจนปัญญา จำใจต้องจับมันเข้าไปในคอกสัตว์เลี้ยงใหม่อีกครั้ง
"ผู้ชี้แนะ ถ้าฉันจับสัตว์เลี้ยงที่ปรากฏตัวออกมาใหม่ไม่ได้ หรือเลือกที่จะไม่ไล่ล่าตั้งแต่แรก สัตว์เลี้ยงตัวนั้นจะต้องถูกทิ้งไว้ที่นี่ตลอดไปไหม? เขาถามกับโทรศัพท์ด้วยเสียงเบาๆ คนอื่นอาจจะคิดว่าเขากำลังคุยวีแช็ตอยู่
ผู้ชี้แนะ : ไม่จ้า สัตว์เลี้ยงพวกนี้เป็นสัตว์เร่ร่อน สามารถอยู่ที่นี่ได้เพียงช่วงเวลาสั้นๆ
เดิมทีจางจื่ออันคิดว่าถ้าจับได้ก็ดี ถ้าจับไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ดังนั้นจึงไม่ได้รู้สึกตื่นเต้น
ถนนยามเช้ารถไม่ติด การเดินรถประจำทางจึงราบรื่นมาก
หลังจากที่จางจื่ออันได้ออกจากเมืองไปเรียนมหาวิทยาลัยและทำงาน เขากลับมายังเมืองปินไห่น้อยมาก ถึงแม้จะปิดเทอมก็กลับมาน้อยครั้ง หลังจากที่เยี่ยมพ่อกับแม่เสร็จแป๊บเดียวก็กลับแล้ว พอพ่อกับแม่มีอุบัติเหตุครั้งนี้ เมื่อกลับมาถึงเขาก็รีบตรงดิ่งไปโรงพยาบาล จากนั้นก็จัดการเรื่องพิธีศพ เริ่มดำเนินการร้านขายสัตว์เลี้ยงใหม่ ก็ยิ่งไม่มีเวลาเข้าในเมืองมาเล่นเดิน สำหรับเขาแล้วเขาจึงไม่ค่อยคุ้นเคยกับเมืองปินไห่สักเท่าไหร่ จึงได้เห็นเพียงตึกเก่าไม่กี่ตึกหรือโบราณสถานอันเก่าแก่และได้เห็นถึงความล้ำค่าในอดีตไม่กี่ครั้ง
แสงอาทิตย์สาดส่องเข้าสู่ชั้นเมฆ ปิดบังจุดด้อยและเสริมจุดเด่นซึ่งกันและกัน รถประจำทางขับผ่านเข้าสู่ลายเงาต้นไม้ นกทะเลบินฉวัดเฉวียนอยู่บนท้องฟ้าฝั่งทิศตะวันออก รสชาติความเค็มของลมทะเลพัดโชยเข้ามาทางหน้าต่างของรถประจำทาง พัดผ่านหน้าม้าของจางจื่ออันอย่างซุกซน และพัดผ่านออกไปทางหน้าต่างบนหลังคาของรถ พัดล้อมรอบเสาธงของประตูทางเข้าใจกลางเมืองวนไปมา เสียงธงประจำชาติสะบัดคล้ายกับเสียงของแมวร้อง
เมืองปินไห่ที่สงบร่มเย็น อาจจะไม่ได้ถือว่าเป็นเมืองเศรษฐกิจใหญ่โต แต่แน่นอนว่าเป็นเมืองที่เหมาะจะมาใช้ชีวิตในวัยเกษียณมาก แม้กระทั่งความถี่ของสัตว์เลี้ยงที่ปรากฏตามข้างถนนก็สูงมากกว่าเมืองทั่วไป
จำนวนของสุนัขที่อยู่ตามท้องถนน ทั้งตัวเล็กตัวใหญ่หลากหลายสายพันธุ์ นี่ไม่ได้หมายความว่าประชากรของสุนัขมีเยอะกว่าแมว เพียงแต่หมายความว่าสุนัขต้องการให้จูงเดินเล่น แต่แมวสามารถเลี้ยงไว้เป็นเพื่อนที่บ้านได้ไม่ต้องจูงเดินเล่น
กล่าวได้ว่าสุนัขมีทักษะสืบทอดมาจากหมาป่า ส่วนแมวมีทักษะสืบทอดมาจากแมวป่า แต่ถ้าพูดถึงเรื่องลักษณะตัวและบุคลิกภายนอกแล้ว ลักษณะเฉพาะของสุนัขจะชัดเจนมากกว่า ความแตกต่างชัดเจนเกินกว่าแมวไปเยอะ ตั้งแต่พันธุ์มาสทิฟฟ์ พันธุ์ชิพด็อกไปจนถึงพันธุ์ปาปิลลอน พันธุ์พุดเดิ้ลทีคัพและพันธุ์ชิวาวา เป็นความแตกต่างที่ต่างกันมากแทบจะไม่มีอะไรเหมือนกันเลยด้วยซ้ำ ดังนั้นสำหรับการแยกแยะพันธุ์สุนัขจึงเป็นเรื่องที่ง่ายมาก
แต่แมวไม่ได้เป็นแบบนั้น ระดับในการจัดสายพันธุ์แมวนั้นต่ำมาก ดังนั้นในธุรกิจการค้าขายแมวจึงมีการขายพันธุ์ปลอมมากขึ้นตามลำดับ อาศัยการผสมปนเปของสายพันธุ์ที่แพร่หลายมากกว่าในธุรกิจค้าขายสุนัข
แน่นอน ถ้าจะบอกว่าแมวถูกฝึกฝนจากมนุษย์ แต่แมวคงจะไม่ยอมรับก่อนเป็นแน่
ว่าไงนะ? เห็นๆ กันอยู่ว่าพวกเราเรียนรู้จากมนุษย์!
แมวก็เป็นสัตว์ที่หยิ่งยโสและสันโดษอีกชนิดหนึ่ง
สุนัขนับถือเอามนุษย์เป็นเจ้าของ แมวให้มนุษย์เป็นอย่างเพื่อน
เจ้านายเป็นเหมือนมือและขา เพื่อนเป็นเหมือนเสื้อผ้าอาภรณ์...อืม เพอร์เฟ็ค!
วันนี้จางจื่ออันกำลังจะได้พบกับแมวที่เย่อหยิ่งที่สุดในประวัติศาสตร์ และมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น


## ตอนที่ 025

ตอนที่ 25 ค้นหาเป้าหมาย
รถประจำทางขับเข้ามาสู่ศูนย์กลางย่านธุรกิจของเมือง ความเร็วก็ค่อยๆ ลดช้าลง
บนหน้าจอโทรศัพท์แสดงแผนที่ของเมืองปินไห่ วงแสงส่องแสงกะพริบไม่หยุดอยู่บนที่ใดสักแห่งของใจกลางเมือง และเครื่องหมายแสดงให้เห็นว่าตำแหน่งของจางจื่ออันเข้าใกล้จุดหมายข้างหน้าเข้าไปทุกที
ผู้ชี้แนะ : สัตว์เลี้ยงหายากอยู่ในบริเวณนี้ กรุณาลงจากยานพาหนะเพื่อค้นหา
จางจื่ออันย่นคิ้ว "ไม่น่านะ? เขตนี้เป็นจุดที่ใหญ่เกินไป อีกอย่างแผนที่ของคุณไม่สามารถขยายได้ใหญ่กว่านี้แล้วเหรอ? นี่จะให้ฉันหาอย่างไร?”
ผู้ชี้แนะ : น่าเสียดายมาก เกมได้ตั้งค่าไว้แบบนี้ ขอให้ผู้เล่นพยายามต่อไป
จางจื่ออันกล่าวว่า "อย่างน้อยบอกฉันว่าเป็นสัตว์เลี้ยงชนิดไหนไม่ได้เหรอ? แมวหรือว่าสุนัขหรือว่าอย่างอื่น?”
ผู้ชี้แนะ : ไม่สามารถบอกได้จ้า
คำชี้แนะ : สัตว์เลี้ยงเสมือนจริงที่ยังไม่ถูกจับจะสามารถสังเกตการณ์ผ่านกล้องในเกมเท่านั้น ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า จึงกล่าวได้ว่านอกจากผู้เล่นแล้ว คนทั่วไปจะไม่สามารถมองเห็นที่อยู่ของสัตว์เลี้ยงเสมือนจริงได้
กรุณายกโทรศัพท์ขึ้นมา สังเกตการณ์ผ่านกล้องโทรศัพท์
จางจื่ออันหมดหนทาง จึงลงสถานีรถประจำทางต่อไปที่ใกล้ที่สุด สังเกตตึกบริเวณรอบๆ หนึ่งรอบ
เส้นทางร้านค้าค้าทอดยาวทางทิศใต้เฉียงเหนือ สถานีรถประจำทางตั้งอยู่ทางฝั่งทิศตะวันออกของถนน อยู่ทางขวามือของจางจื่ออัน ร้านค้าที่อยู่ใกล้ที่สุดคือร้านเคเอฟซี, ร้านไชน่า เทเลคอม, ร้านแอปเปิลสโตร์, ร้านถ่ายพรีเวดดิ้งจิ่วอ้าย และร้านขายยาคังหยวน ฝั่งตรงข้าม ด้านซ้ายมือของจางจื่ออันมีร้านขายอัญมณีหลงเฟิ่ง, ธนาคารแบงก์ ออฟ ไชน่า, ร้านขายเสื้อผ้ายูนิโคล่ และร้านเลอโนโว
ดูจากแสงที่กะพริบอยู่บนโทรศัพท์ ที่อยู่ของสัตว์เลี้ยงตัวที่จะจับนั้นอยู่บริเวณนี้
ในเมื่อสัตว์เลี้ยงเสมือนจริงต้องมองผ่านโทรศัพท์จึงจะมองเห็น...จางจื่ออันใช้ตาเปล่าสำรวจดูถนนรอบๆ อย่างละเอียดก่อน จากสายตาที่มองในบริเวณรอบๆ มองเห็นสุนัขทั้งหมดสองตัว แบ่งเป็นพันธุ์พุดเดิ้ลและพันธุ์ชิสุ นอกจากนี้ยังมีแมวเร่ร่อนอีกหนึ่งตัว เขายกโทรศัพท์ขึ้นมา สังเกตการณ์ผ่านกล้องของโทรศัพท์ ก็ยังคงเห็นสามตัวเหมือนเดิม
นั่นหมายความว่าสัตว์เลี้ยงที่ต้องไล่ล่าไม่ได้อยู่บนถนน จะต้องอยู่ในร้านใดร้านหนึ่งอย่างแน่นอน
รังแกคนที่อ่อนแอแต่เกรงกลัวคนที่แข็งแรงกว่า จางจื่ออันเดินเข้าไปในร้านเคเอฟซีก่อน ในใจก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่าสัตว์เลี้ยงที่หาคงไม่ใช่แม่ไก่หรอกนะ ยิ่งไปกว่านั้นก็ขอให้ไม่ใช่ไก่ที่ถูกทอดจนสุกแล้ว...
เพิ่งจะเลยเวลาอาหารเช้าไป ภายในร้านเคเอฟซีจึงมีคนไม่เยอะ
แสร้งทำท่าทีหาที่นั่ง เขายกโทรศัพท์ขึ้นมาหมุนอยู่ภายในร้านหนึ่งรอบหนึ่งรอบ แต่ไม่มีสัตว์เลี้ยงอยู่เลย
"น้ำอัดลม แก้วขนาดกลาง" เขาเดินมาถึงเคาน์เตอร์สั่งอาหาร เขาถือโอกาสในช่วงที่พนักงานหันกลับไปเทน้ำอัดลมเอาโทรศัพท์ยื่นเข้าไปในเคาน์เตอร์ เพื่อให้แน่ใจว่าสัตว์เลี้ยงไม่ได้ซ่อนอยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์
เมื่อชำระค่าน้ำอัดลมเสร็จ จางจื่ออันก็ออกมาจากร้านเคเอฟซี ถ้าหากสัตว์เลี้ยงซ่อนตัวอยู่ในห้องครัวข้างหลัง เขาคงทำได้เพียงจำนนต่อความพ่ายแพ้ แต่สัตว์เลี้ยงระดับตำนานหรือสัตว์เลี้ยงระดับมหากาพย์ที่หายากจะเข้าไปอยู่ในห้องครัวที่ยุ่งวุ่นวายและเต็มไปด้วยกลิ่นบุหรี่รึ? เขาสงสัย
ออกจากประตูมาทางขวามือ ถัดไปเป็นร้านเครื่องมือสื่อสาร
"คุณผู้ชาย มาติดต่อธุระหรือมาซื้อโทรศัพท์?” พนักงานมองเห็นเขายกโทรศัพท์ขึ้นมา สีหน้าเก็บความรู้สึกเอาไว้
"อืม...ขอผมคิดก่อนนะ" เขากล่าว
สีหน้าของพนักงานเต็มไปด้วยความสงสัย คิดในใจว่าก่อนจะเข้ามาที่นี่ทำไมไม่วางแผนมาให้ดีก่อน?
ร้านไชน่า เทเลคอมนี้มีขนาดไม่ใหญ่ การจัดร้านก็ธรรมดา สองฝั่งซ้ายขวาเป็นชั้นวางโทรศัพท์หนึ่งแถว ด้านหน้าเป็นแถวของคนที่รอคิวติดต่อธุระ วันสุดสัปดาห์คนจะเยอะ คนที่ต่อแถวก็จะเยอะมาก ผู้ที่ต้อนรับทักทายลูกค้าก็คือพนักงานที่ประจำอยู่ชั้นวางโทรศัพท์
เขาเดินมาที่เคาน์เตอร์ส่วนติดต่อธุระก่อน ลูกค้าที่ต่อแถวอยู่มองดูเขาด้วยความระแวงคิดว่าเขาจะมาแทรกแถว
กวาดสายตาดูแล้ว ไม่มี
"คนเยอะขนาดนี้เลยเหรอ ช่างเถอะ เดี๋ยวค่อยกลับมา" เขาพูดกับตนเอง ลูกค้าทั้งหลายจึงค่อยแสดงสีหน้าสบายใจ
เมื่อเดินมาถึงชั้นโชว์โทรศัพท์ฝั่งซ้ายมือ เขาไม่รอให้พนักงานได้เอ่ยปากใดๆ เขายื่นโทรศัพท์ออกมาจากข้างกายแล้วมองดู "แพงอะไรขนาดนี้ งั้นไปดูทางนั้นดีกว่า"
เมื่อเดินมายังฝั่งขวา เมื่อดูแล้ว "ช่างเถอะ งั้นกลับบ้านไปเก็บเงินก่อนดีกว่า"
ออกจากร้านขายเครื่องมือสื่อสาร เขาเดินเข้าไปในร้านแอปเปิลสโตร์ขนาดใหญ่ เป็นไปตามที่คาดไว้ ยังคงหาไม่เจอ
เดินเข้าไปในร้านถ่ายพรีเวดดิ้ง พนักงานหญิงก็ออกมาต้อนรับ "คุณผู้ชาย มีอะไรให้รับใช้ไหมคะ"
ปกติแล้วคนที่เข้ามาในร้านถ่ายพรีเวดดิ้ง ส่วนมากจะมากันเป็นคู่ จากประสบการณ์ หากมีสุภาพบุรุษมาคนเดียวจะตกลงซื้อได้ยากมาก ดังนั้นตั้งแต่สีหน้าไปจนถึงน้ำเสียงของพนักงานหญิงจึงเย็นชาเอามากๆ
"ผมมาดูชุดเจ้าสาวครับ" จางจื่ออันเล่นใหญ่ ทั้งๆ ที่โสด...
พนักงานสาวฝืนยิ้ม ถามว่า "แฟนไม่มาด้วยเหรอคะ?”
"ผมใส่ไม่ได้เหรอ?” จางจื่ออันถามกลับ ทำให้พนักงานหญิงกลืนเอาประโยคต่อไปกลับเข้าแทบไม่ทัน
เดินอ้อมผ่านด้านข้างพนักงานสาวที่ตกใจจนแข็งทื่อเป็นหิน จางจื่ออันเดินไปรอบๆ ร้านพรีเวดดิ้งหนึ่งรอบ แสร้งทำท่าถ่ายรูปชุดเจ้าสาว ทั้งยังพูดคุยกับตากล้องอย่างสนิทสนม สำรวจสตูดิโอแล้วหนึ่งรอบ เมื่อเห็นว่าหาไม่เจอจึงออกมา ทิ้งเพียงภาพแผ่นหลังที่ยากจะเข้าใจไว้ให้พนักงานสาว
พนักงานหญิงสาวมองตามหลังเขาอยู่ตลอดเห็นเขาเดินเข้าไปในร้านขายยาคังหยวนข้างๆ จึงพยักหน้าอย่างเงียบๆ พูดว่า "ควรทานยาแล้วจริงๆ”
ภายในร้านขายยาคังหยวนก็ไม่มีเป้าหมาย จางจื่ออันเห็นในแผนที่ของเกมบอกว่าเขาได้มาถึงบริเวณวงแสงของสัตว์เลี้ยงตัวนั้นเรียบร้อยแล้ว เขาจึงเดินข้ามทางม้าลายไปยังอีกฝั่งหนึ่งของถนน
หลังจากเข้าไปค้นหาในร้านเลอโนโวรอบหนึ่งแล้ว จางจื่ออันคิดว่าร้านเลอโนโวนั้นคุณภาพด้อยกว่าร้านแอปเปิลสโตร์
เขาเดินไปทางห้องลองเสื้อของร้านยูนิโคล่ด้วยจิตใจที่มีความหวังอยู่ตลอด น่าเสียดายที่ตอนนี้ยังเช้าอยู่ ภายในห้องลองเสื้อผ้าจึงมีแต่ความว่างเปล่า
"คุณผู้ชาย เชิญกดบัตรคิวครับ" เพียงแค่เขาเดินเข้าประตูมา เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของธนาคารแบงก์ ออฟ ไชน่าเข้ามาผายมือไปที่ตู้กดบัตรคิวแล้วบอกเขา
จางจื่ออันเลือกธุรกรรมเฉพาะบุคคล กดบัตรคิวได้หมายเลข 085
ตั้งแต่ที่เขาเดินเข้ามาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็จ้องมองเขาอยู่ตลอด เพราะรู้สึกว่าคนคนนี้มีบางอย่างแปลกๆ ถึงแม้ว่าในปัจจุบันจะมีคนที่อยู่ในสังคมก้มหน้าเยอะมาก แต่คนที่ถึงขนาดมองถนนยังมองผ่านกล้องโทรศัพท์ก็เกินกว่าประหลาดไปแล้ว หรือว่า...ที่จริงแล้วคนคนนี้จะเป็นโจร กำลังบันทึกจุดสำคัญๆ เพื่อเตรียมการเข้ามาปล้นธนาคาร?
ทันใดนั้น ภาพยนตร์แนวตำรวจไล่จับผู้ร้ายของทั้งในและต่างประเทศที่เขาเคยดูก็หลั่งไหลเข้ามาในหัว
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจมดิ่งลงไปในความคิดของตน ‘ถ้าฉันทายถูก ตอนนี้ถ้าจับเขาแล้วดำเนินการตามกฎหมาย จะถูกช่องโทรทัศน์เรียกสัมภาษณ์ไหม ถูกเบื้องบนชมเชยรึเปล่า? หรืออาจจะมีผู้ที่เข้ามาใช้บริการบันทึกวิดีโอความกล้าหาญของเขาไว้พอดี แล้วนำไปเผยแพร่ในโลกออนไลน์ ทำให้ฉันกลายเป็นเน็ตไอดอลเพียงชั่วข้ามคืน ได้เดินร่วมทางอันยาวไกลแบบชายหนุ่มมหาเศรษฐีรูปงาม และได้แต่งงานกับสาวขาวรวยสวย กลายเป็นพระเอกของเรื่อง’
ขณะที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกำลังคิดที่จะขยับตัวนั้น กลับพบว่าชายผู้น่าสงสัยเมื่อสักครู่นี้ได้ออกจากธนาคารไปแล้ว จึงตีอกชกหัวตัวเองไม่หยุด คิดเสียดายอยู่ในใจที่ตัวเองไม่เด็ดขาด
ถึงแม้จางจื่ออันจะสงสัยว่าสัตว์เลี้ยงอาจซ่อนอยู่ในคลังด้านหลังธนาคารก็ได้ แต่เมื่อไตร่ตรองน้ำหนักของสมองตัวเองดูแล้ว จึงตัดสินใจว่าช่างมันเถอะ
เขาก็รู้สึกเสียดายเช่นเดียวกันกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย แต่เมื่อเขาเพิ่งจะก้าวเข้าไปในร้านขายอัญมณีหลงเฟิ่ง ก็พบกับเป้าหมายผ่านทางโทรศัพท์มือถือ
แมวสีเหลืองทองตัวหนึ่งกำลังนั่งยองๆ อยู่บนเคาน์เตอร์ของร้านขายอัญมณี
ถ้าหากเขาเลือกมาที่นี่ตั้งแต่แรก จะประหยัดเวลาและศักดิ์ศรีได้เท่าไหร่กันนะ!
ถ้าหากซุนเสี่ยวเมิ่งอยู่ที่นี่ ก็คงจะบอกว่ามันไม่คุ้มค่ากับเวลาที่เขาเสียไป และศักดิ์ศรีอะไรพวกนั้นมันก็ไม่ได้มีตั้งแต่แรกแล้ว!
ในขณะที่โทรศัพท์หยุดตรงกับเจ้าแมวสีทอง ข้อความแจ้งเตือนของเกมก็เด้งขึ้นมา
คำชี้แนะ : ยืนยันเป้าหมาย แมวเรียกทรัพย์


## ตอนที่ 026

ตอนที่ 26 ร้านอัญมณีหลงเฟิ่ง
ในฐานะที่เป็นพนักงานขายคนใหม่ ซูหมิ่นมักถูกสอนมาว่าต้องเคารพผู้อาวุโส เชื่อฟังผู้ที่ตำแหน่งสูงกว่า ดังนั้นเมื่อมีลูกค้าเข้ามาในร้าน เมื่อเห็นว่าเป็นลูกค้าที่มีกำลังซื้อก็มักจะถูกเหล่าผู้อาวุโสดึงไปทุกที โดยเฉพาะเวลาผู้ชายที่อายุสามสิบไปจนถึงห้าสิบที่มากับสาวมหา’ลัยอายุประมาณยี่สิบเข้าร้านมา...แต่ถ้าดูแล้วเป็นพวกที่มีเงินในกระเป๋าเพียงน้อยนิด จึงจะถูกแนะนำมาให้เธอต้อนรับ
เมื่อเงินเดือนออก เห็นเหล่าผู้อาวุโสพวกนั้นได้เปอร์เซ็นต์มากกว่า เธอก็ทำได้เพียงกลืนน้ำตาลงท้องอยู่ในใจ
เธอทำงานที่ร้านอัญมณีหลงเฟิ่งมาแล้วสามเดือน ซูหมิ่นไม่เพียงแค่จะเก็บเงินไม่ได้ แต่กลับต้องเพิ่มเข้าไปอีกไม่น้อย
ถึงแม้ที่ร้านจะมีสวัสดิการเรื่องชุดทำงาน แต่เครื่องสำอางและน้ำหอมก็ยังต้องซื้อเอง
ในตอนแรกเธอซื้อเครื่องสำอางและน้ำหอมราคาถูกที่ผลิตในประเทศมา แต่กลับถูกผู้จัดการที่มีประสาทรับกลิ่นไวราวกับสุนัขได้กลิ่นเข้า บังคับให้เธอเปลี่ยนเป็นยี่ห้อที่ใช้
เงินเดือนพื้นฐานหนึ่งพันสองร้อย เบี้ยขยันสองร้อย เบี้ยเลี้ยงเครื่องสำอางหนึ่งร้อย
เงินหนึ่งร้อยหยวนจะซื้อเครื่องสำอางอะไรได้?
ช่วงเช้าเป็นช่วงเวลาที่ลูกค้าค่อนข้างน้อย คู่รักวัยรุ่นคู่หนึ่งที่เดินเข้ามาก่อนหน้านี้ ก็ถูกผู้อาวุโสโหม่วพาไปแล้ว ถึงแม้ว่าคู่รักวัยรุ่นจะมีกำลังซื้อไม่มาก แต่ความต้องการในการซื้อสูงมาก แม้จะเป็นเงินอันน้อยนิดแต่ก็ยังเป็นเงินนี่นา ซูหมิ่นเห็นผู้อาวุโสโหม่วพยายามตีสนิทคนที่เป็นผู้หญิงราวกับเป็นเพื่อนรักคนสนิท กระชับความสัมพันธ์อย่างรวดเร็ว เอ่ยชมผู้หญิงคนนั้นอย่างเอาเป็นเอาตายว่าเธอสวย ผิวก็เนียนขาว ถึงแม้ในสายตาของซูหมิ่นผู้หญิงคนนั้นก็มีหน้าตาสะสวยธรรมดาทั่วไป
คู่รักคู่นี้น่าจะเป็นเด็กมหาวิทยาลัย ใบหน้าที่ยังเด็กมีความอ่อนต่อโลก ไหนเลยจะอดทนต่อปากหวานๆ ของผู้อาวุโสโหม่วได้? ผู้อาวุโสแนะนำแหวนทอง 18K ฝังเพชรราคาสามพันแปดร้อยแปดสิบแปดหยวนให้แก่หญิงสาว แหวนบางมาก เม็ดเพชรก็เล็กมาก แต่ถึงอย่างไรมันก็ยังคงเป็นแหวนเพชร ถ้าเป็นของปลอมก็สามารถนำมาเปลี่ยนได้
ถ้าการขายครั้งนี้สำเร็จ ผู้อาวุโสโหม่วก็จะได้รับเปอร์เซ็นต์ประมาณหนึ่งร้อยหยวน
ซูหมิ่นใจลอยอยู่นาน ความต้องการของเธอก็ไม่มีอะไรมาก ขอแค่สามารถทำเงินได้แบบนั้นทุกวัน ก็จะมีเงินเดือนถึงสี่พันห้าร้อยหยวน อาจจะไม่สูงมาก แต่อยากน้อยก็พอได้เลี้ยงตัวเอง ไม่ต้องแบกหน้ากลับไปขอเงินที่บ้านอีก
พวกผู้อาวุโสได้กินเนื้อ หากเป็นเช่นนี้แม้กระทั่งน้ำซุปก็ไม่เหลือไว้ให้เธอ
สายตาของเด็กหนุ่มมหา’ลัยหันไปมองดูที่ป้ายราคาของแหวน อดไม่ได้ที่จะสีหน้าเปลี่ยน ถึงแม้ว่าปากจะไม่ได้พูดอะไร แต่เหงื่อตรงขมับก็ไหลออกมาทรยศเขาเสียแล้ว แฟนสาวของเขาต้องมนตร์ของผู้อาวุโสโหม่วเข้าเสียเต็มประดา นัยน์ตาเปล่งประกายความแวววาวออกมา ซูหมิ่นมองเห็นในสายตาของเธอถูกเติมเต็มด้วยแหวนเพชรน้อยวงนี้ ไม่สามารถบรรจุสิ่งใดลงไปได้อีก
“อันอัน เค้ารู้สึกว่าแหวนวงนี้ไม่ค่อยสวยนะ ตัวเองคิดว่าเป็นอย่างไร? หรือว่าเราจะไปดูวงอื่นอีกไหม ตัวเองว่าแหวนทองวงนั้นเป็นอย่างไรบ้าง?” เด็กหนุ่มมีความพยายามสูงมาก แต่ก็คิดที่จะเปลี่ยนความสนใจของแฟนสาวแบบโง่ๆ ดึงแขนเสื้อของเธอไปทางแหวนทองบริสุทธิ์ที่มีเกสรดอกไม้อยู่บนหัวราคาสองพัน หนักไม่ถึงหกกรัม
ปกติแฟนสาวของเขาจะเอาใจใส่เป็นอย่างมาก แต่ตอนนี้กลับชักสีหน้าใส่เขา “ไม่เอา ทองมันธรรมดาเกินไป!”
ผู้อาวุโสโหม่วพูดขำๆ”ก็ใช่น่ะสิ หนูยังวัยรุ่นอยู่ขนาดนี้ จะมาใส่แหวนทองได้อย่างไร นั่นมันสำหรับป้าแก่ๆ แบบพวกฉันถึงจะใส่”
เพราะราคาของทองคำโปร่งใสมาก ค่ากำเหน็จก็ไม่สูง เปอร์เซ็นต์ที่ได้ของทองเนื้อเรียบๆ พวกนี้จะน้อยมาก แหวนทองวงนี้น่าจะได้เปอร์เซ็นต์อยู่ที่ยี่สิบหยวน หรือบางทีอาจจะไม่ถึง
เหงื่อของเด็กหนุ่มชัดเจนและเห็นได้ง่ายแล้ว เหมือนกับคนที่กระหายน้ำใกล้ตายอยู่กลางทะเลทรายเลียริมฝีปากที่แห้งเหือดอย่างต่อเนื่อง
“อันอัน วันนี้ก่อนออกมาเราตกลงกันไว้แล้วใช่ไหม? ว่าแค่มาเดินเล่นเรื่อยเปื่อย...” เขาพยายามกดเสียงให้ต่ำลง แทบจะอ้อนวอนต่อแฟนสาว
“แต่เค้าชอบวงนี้มาก!” วันนี้แฟนสาวดื้อรั้นเป็นพิเศษ น้ำเสียงค่อนข้างสูง
แฟนหนุ่มใบหน้าแดง แดงไปกระทั่งใบหู บนแว่นตามีหมอกบางๆ คลอขึ้น
“ถ้างั้น เราไปดูหนังกันดีไหม? ตัวเองพูดอยู่ตลอดว่าชอบดูหนังรักโรแมนติกเรื่องนั้นมากไม่ใช่เหรอ? เราไปดูหนัง ซื้อป๊อปคอร์นถังใหญ่ๆ สักถัง ดูหนังเสร็จก็ไปหาข้าวเที่ยงกินกัน ตัวเองว่าดีไหม?”
“เค้ากำลังลดน้ำหนัก” แฟนสาวยื่นริมฝีปากล่างพูด แสดงความไม่พอใจ
แฟนหนุ่มไม่รู้จะทำอย่างไร “อันอัน หุ่นของตัวเองกำลังพอดีแล้ว ไม่เห็นต้องลดน้ำหนักเลยนี่...”
ซูหมิ่นอดทนดูไม่ได้อีกต่อไป
ประตูร้านเปิดแล้ว ผู้อาวุโสหมายเลขสองที่ใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสกำลังอยู่ในสถานะเตรียมพร้อมรอโอกาสกำลังจะก้าวไปข้างหน้า หลังจากนั้นก็หดเท้ากลับเข้ามาทันที แสร้งทำเป็นไม่เห็น และกลับมาอยู่ในสถานะเตรียมพร้อมอีกครั้ง
หัวหน้าพนักงานขายที่อยู่ด้านหลังจึงผลักซูหมิ่นไปนิดหนึ่ง “ทำอะไรอยู่ ยังไม่รีบออกไปต้อนรับลูกค้าอีก”
ซูหมิ่นไม่ทันได้ตั้งตัว ก้าวออกไปข้างหน้าทันที อีกนิดหนึ่งก็จะชนกับลูกค้าที่เพิ่งเข้าประตูมา
“ขอโทษนะคะ ขอโทษค่ะ!” เธอตะลีตะลานรีบขอโทษ
ลูกค้าคนใหม่เป็นชายหนุ่มวัยรุ่นผมสั้นคนหนึ่ง ด้านบนสวมเสื้อเชิ้ตลายทแยงของร้านยูนิโคล่ ที่เธอรู้เพราะร้านขายส่งอยู่ร้านถัดไป ด้านล่างสวมกางเกงยีนเป็นยี่ห้อที่ไม่รู้จัก มีเพียงรองเท้าผ้าใบของนิวบาลานซ์ที่แพงนิดหน่อย แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นของแท้หรือของปลอม ได้ข่าวว่ายี่ห้อนี้มีของปลอมเยอะกว่าของแท้เสียอีก...มือขวาของเขากำลังถือโทรศัพท์เหมือนกับว่ากำลังหาอะไรสักอย่าง ที่หู คอ มือและข้อมือล้วนไม่มีเครื่องประดับใดๆ
ถึงแม้ว่าชายหนุ่มคนนี้จะหน้าตาดีอยู่นิดหนึ่ง ถ้าหากแต่งกายสไตล์สบายๆ เดินอยู่บนถนนคงจะทำให้คนคิดว่าเป็นชายหนุ่มที่มีออร่าคนหนึ่ง แต่ความหล่อและออร่ากินได้ไหม? ซูหมิ่นเองก็ไม่ใช่พืชผักที่อาศัยแสงเพื่อช่วยให้เจริญเติบโต...
สายตาของซูหมิ่นไม่เฉียบแหลมเท่ากับเหล่าผู้อาวุโส แต่เธอเองก็คิดว่ากำลังซื้อและความต้องการซื้อของชายหนุ่มผู้นี้ใกล้เคียงกับศูนย์...
ในฐานะที่เป็นคนโสดคนหนึ่ง ทั้งชีวิตจางจื่ออันไม่เคยเข้าร้านขายเพชรพลอย พอเข้าร้านมาก็เกือบถูกความเหลืองอร่ามแวววาวของทองไทเทเนียม 24K สไตล์การตกแต่งส่องแสงทำให้ตาเกือบบอด ถ้าไม่ใช่เพราะได้อัปเกรดสไตล์ที่แอปเปิลสโตร์มาก่อนแล้ว เกรงว่าจะอดใจไม่ได้จริงๆ!
แสงกะพริบต่อเนื่อง ดวงตาของเขาเพิ่งฟื้นสภาพกลับมาจากแสงทองโชติช่วงของพวกเศรษฐี ทันใดนั้นก็หันไปเห็นคู่รักวัยรุ่นกำลังพะเน้าพะนอกันอยู่หน้าเคาน์เตอร์ ดวงตาก็กะพริบอีกเป็นครั้งที่สอง!
ท่ามกลางความเจ็บปวดอย่างรุนแรงของดวงตาทั้งสองที่กำลังจะมีน้ำตา เขามองผ่านโทรศัพท์เห็นแมวตัวหนึ่งนั่งอยู่บนเคาน์เตอร์ร้านอัญมณีสไตล์ตกแต่งครบถ้วน ขณะที่เขาคิดที่จะเข้าไปดูให้ละเอียดนั้น ซูหมิ่นก็พรวดพราดเข้ามาทันที เกือบจะชนเข้ากับเขาแล้ว ขณะเดียวกันก็ปิดขวางกล้องโทรศัพท์ของเขาอยู่
“คุณผู้ชาย อยากจะดูอะไรสักหน่อยไหมคะ?” เธอถาม บนใบหน้าของซูหมิ่นมีรอยยิ้มของอาชีพการขายประดับอยู่
“ของที่ผมอยากดูถูกคุณขวางอยู่” จางจื่ออันตอบอย่างจนปัญญา
“เอ๊ะ?” ถึงแม้ซูหมิ่นจะได้รับการฝึกมาให้สามารถรับมือกับปัญหายากๆ ได้ แต่ปัญหานี้ก็ยังทำให้เธอตะลึงได้
จางจื่ออันเห็นว่าหญิงสาวกำลังตกตะลึง จึงย้ายตนเองไปอยู่ข้างๆ
นั่นเป็นภูตสัตว์เลี้ยงจริงๆ ด้วย หากใช้ตาเปล่าจะมองไม่เห็น แต่กลับมองเห็นได้ผ่านเกมไล่ล่า
หากใช้คำนี้มาเปรียบกับแมวตัวนี้คงจะดูแปลกประหลาดอยู่บ้าง แต่เมื่อมองเห็นแมวตัวนี้ คำแรกที่แวบเข้ามาในหัวของจางจื่ออันก็คือ ‘สง่าผ่าเผย’


## ตอนที่ 027

ตอนที่ 27 แหวนเพชร
ผู้คนมักจะมีความทรงจำกับคำว่าสง่าผ่าเผยในด้านของความเกียจคร้านและอวบอ้วน แต่แมวตัวนี้ไม่ได้เป็นเช่นนั้น ท่วงท่าของมันอรชรอ้อนแอ้นและงดงาม จนกระทั่งเรียกได้ว่าสวยงามเหมือนนางแมวป่า หากจะพูดว่ามันเป็นนางแมวป่าจริงๆ ก็ยังได้ แต่ว่ามันไม่ใช่นางแมวป่าอย่างแน่นอน ดวงตาสีมรกตทรงอัลมอนด์คู่นั้นเหมือนอัญมณีทรงคุณค่า กำลังเปล่งประกายความมีเหตุผลและฉายแววความชาญฉลาดออกมา
ใบหน้าของแมวตัวนี้เล็กมาก ดวงใหญ่กลมโต รูปร่างสวยสง่า เป็นลักษณะของหุ่นนางแบบตามอุดมคติในตำนาน ถ้าหากในบรรดาแมวมีนางแบบแล้วละก็ ต้องเป็นมันอย่างแน่นอน
หากมองจากด้านข้างส่วนหัวของมันน่าจะเป็นรูปลิ่ม จมูกเชิดสูง ปลายจมูกรูปสามเหลี่ยมกลับ หัวสีแดงระเรื่อ ปากเล็กกระจิริด มองคร่าวๆ ดูสะอาดเกลี้ยงเกลา ใบหูค่อนข้างใหญ่และปลายแหลมเรียว หางตาคม แฝงไปด้วยความน่าเกรงขามและความมีเสน่ห์
กล้ามเนื้อขาทั้งสี่ที่ได้สัดส่วน นิ้วเท้าที่ดูแข็งแรงมีพละกำลัง รับเข้ากันกับรูปร่างอันอ่อนช้อย ทำให้ทุกท่วงท่าของมันดูว่องไวเป็นพิเศษ ราวกับนักเต้นบัลเล่ต์ที่ได้รับการฝึกฝนมานาน
พูดถึงความยาวของขน วัดด้วยสายตาแล้วขนของมันจะยาวกว่าขนของเจ้าแมวบริติชขนสั้น แต่ก็ยังคงเป็นแมวพันธุ์ขนสั้นอยู่ดี
บนตัวของมันมีลายพาดกลอนและจุดด่างกระจายอยู่ทั่วทั้งตัว แก้มและต้นคอมีริ้วลักษณะเป็นคลื่นน้ำสีจางๆ บนนิ้วเท้าทั้งสี่มีริ้วหนาที่ไม่เป็นระเบียบ บนหางม้วนเป็นวงกลม ตัวของมันเติมเต็มไปด้วยจุดด่างลายเสือ รอยเหี่ยวย่นและจุดด่างทั้งหมดเป็นสีทองเข้ม
นอกจากลายพาดกลอนและจุดด่างสีทองเข้มกับหนวดสีขาวแล้ว ส่วนที่เหลืออื่นๆ ของมันเป็นสีทองสว่างจ้านุ่มนวลเหมือนดวงตาของมัน ร้านอัญมณีสไตล์คนรวยกลายเป็นที่อำพรางสีธรรมชาติของมัน
มันนั่งอยู่บนกระจกของชั้นโชว์ ห่างจากคู่รักนักศึกษาคู่นั้นเพียงนิดเดียว แต่ไม่ว่าจะเป็นคู่รักคู่นั้นหรือพนักงานขายก็ไม่มีใครมองไม่เห็นมันเลย
เหมือนจะเกิดการโต้แย้งเล็กๆ ระหว่างคู่รักนักศึกษา น้ำเสียงค่อยๆ สูงขึ้นมา ต้นเหตุของการขัดแย้งนี้ดูเหมือนจะมาจากแหวนเพชรวงนั้นที่ฝ่ายหญิงกำลังถืออยู่ในมือ
จางจื่ออันยืนฟังอยู่ประเดี๋ยวเดียว ก็พอจะรู้สาเหตุแล้ว ฝ่ายหญิงอยากได้แหวนเพชรวงนั้น แต่ฝ่ายชายไม่อยากซื้อให้เธอ ฝ่ายหญิงตัดพ้อว่าฝ่ายชายเปลี่ยนไป ไม่รักเธอแล้ว ถ้าไม่อย่างนั้นทำไมจึงไม่ซื้อให้เธอ?
จางจื่ออันไม่เข้าใจเด็กหนุ่มคนนี้แม้แต่น้อย เขาหัวเราะอยู่ในใจ ‘เป็นไปอย่างที่คิดไว้ รักง่าย ก็หน่ายเร็ว! คนโบราณพูดถูกไม่เคยโกหก!’
ข้างๆ คู่รักยังมีพนักงานขายอีกคนหนึ่ง เหมือนกับหวังว่าเทวดาฟ้าดินจะช่วยเธอ พลางบอก "อยากลองสวมดูสักหน่อยไหมคะ?”
หญิงสาวเบิกตากว้างตกใจ "เอ๋? ได้เหรอคะ?”
ผู้อาวุโสโหม่วหัวเราะ "ได้แน่นอนจ้า ถ้าไม่ลองสวมดูจะรู้ได้ไงว่าใส่แล้วเหมาะสมหรือเปล่า?”
เด็กหนุ่มที่อยู่ข้างๆ พูดเสียงต่ำและห้ามปรามอย่างรวดเร็วว่า "อันอัน อย่าสวมเลย ถ้าสวมแล้วก็ต้องซื้อ อย่าเชื่อพวกเขาเลย..."
ผู้อาวุโสโหม่วส่งถุงมือบางๆ คู่หนึ่งให้ หญิงสาวทำเป็นหูทวนลมต่อคำพูดจองเด็กหนุ่ม สวมถุงมือเข้าไปก่อน จากนั้นจึงสวมแหวนลงบนนิ้วกลางข้างซ้าย ยกมือข้างซ้ายขึ้นส่องกับแสงพระอาทิตย์อย่างลุ่มหลง ทำให้แสงอาทิตย์ส่องแสงประกายออกมาจากเพชรเป็นสีหลากสี
"สวยมาก..." เธอดูเหมือนจะไม่มีสติแล้ว
จางจื่ออันจับตาดูแมวตัวนั้น มันดูเหมือนจะสนใจแหวนวงนี้มาก จ้องดูแหวนวงนั้นไม่กะพริบตา ไม่ว่าหญิงสาวจะถือไว้ในมือหรือว่าสวมไว้ในมือ สายตาของมันก็เหมือนกับได้พบกับแม่เหล็ก ถูกดึงดูดไว้อย่างแรง นัยน์ตาสีเขียวมรกตกำลังสะท้อนเงาของแหวนเพชร น้อยครั้งที่จะยื่นลิ้นสีชมพูระเรื่อออกมาเลียริมฝีปาก มีท่าทีที่อยากได้มากจนน้ำลายไหล
แค่ถ่ายรูปหน้าตรง คุณภาพสูง ไม่มีสิ่งรบกวนก็ได้แล้วหรือ? เจ้าแมวตัวนี้นิ่งมาก น่าจะถ่ายได้ไม่ยาก เพียงแค่ต้องหามุมที่เหมาะๆ สักมุม...
"ขอโทษนะคะคุณผู้ชาย ร้านของเราห้ามถ่ายรูปค่ะ" ซูหมิ่นก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ขวางโทรศัพท์ของเขาเอาไว้
"ทำไมล่ะ?” จางจื่ออันสงสัย
"เพราะเพชรพลอยร้านของเราออกแบบไม่เหมือนกับร้านอื่น เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกร้านอื่นลอกเลียนแบบ ต้องขออภัยด้วยนะคะ" ซูหมิ่นท่องตามเนื้อหาในคู่มือพนักงานอย่างคล่องแคล่ว
เป็นเรื่องยากเกินกว่าที่จางจื่ออันจะจัดการได้ เรื่องนี้ยากเกินไป จะว่าไปแล้วเขาก็เหมือนกับพนักงานขายพวกนี้ ทุกคนล้วนออกมาขายของ คนหนึ่งขายสัตว์ คนหนึ่งขายเพชรพลอย เอาใจเขามาใส่ใจเรา เขาก็ไม่อยากจะทำให้คนอื่นมาพลอยลำบากไปด้วย แต่ในเมื่อตนได้หาสัตว์เลี้ยงหายากเจอแล้วจะกลับไปมือเปล่านั่นไม่ใช่วิธีของเขา
โบราณกล่าวว่า สุนัข (โสด) จะโดดกำแพงในสถานการณ์ที่คับขันฉันใด คนเรามักจะเอาตัวรอดได้ในสถานการณ์ที่คับขันฉันนั้น จางจื่ออันคิดอุบายอันยอดเยี่ยมออกได้อย่างรวดเร็ว
เขาคิดกลยุทธ์อยู่ในหัวอย่างเงียบๆ และคิดว่าน่าจะใช้ได้
"ผมอยากจะซื้อของ" เขาพูดกับซูหมิ่น
ซูหมิ่นไม่เชื่ออยู่แล้ว แต่ก็ยิ้มนิดๆ ถามว่า "ขอโทษนะคะ คุณชอบแบบไหนคะ?”
"แบบนั้น" จางจื่ออันยกมือขึ้นชี้ไปทางแหวนเพชรที่อยู่ในมือของหญิงสาวคนนั้น
"เอ่อ กรุณารอสักครู่นะคะ" ซูหมิ่นเดินไปดูที่เคาน์เตอร์
ผู้อาวุโสโหม่วเห็นเธอเดินเข้ามาใกล้ ก็ไม่พอใจเป็นอย่างมาก จึงเบิกตามองเธออย่างโหดเหี้ยม บ่งบอกให้เธออย่าเข้ามาวุ่นวาย
ซูหมิ่นก้มหัวต่ำลงขอโทษ กลับมายืนอยู่ข้างๆ จางจื่ออันและพูดอย่างลำบากใจว่า "แหวนเพชรแบบนั้นเหลือแค่วงนั้นวงเดียวแล้ว คุณรอสักครู่ได้ไหมคะ? รอให้ลูกค้าสองท่านนั้นดูเสร็จแล้วคุณค่อยดู?”
จางจื่ออันไม่อยากทำให้พนักงานขายต้องมาลำบากใจ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเกรงใจต่อคู่รักรักง่ายหน่ายเร็วนั่นแล้ว แล้วเขาก็รอต่อไปไม่ได้แล้ว ใครจะไปรู้ว่าเจ้าแมวตัวนั้นจะหายไปจากตรงนี้ตอนไหน ?
“คุณเข้าใจผิด แล้วผมไม่ได้จะ ‘ดู’ ” เขาพูดเน้น “ผมจะ 'ซื้อ' จะซื้อตอนนี้!”
เขาเปิดหน้าแอปจือฟู่เป่าขึ้นมา "จ่ายเลยได้ไหม? ถ้าไม่ได้ผมจะไปกดเงินสดที่ตู้เอทีเอ็มของธนาคารข้างๆ มาให้"
ซูหมิ่นชะงักไปชั่วขณะ คนคนนี้จะมาหาเรื่องทะเลาะอะไรนะ?
เธอหันกลับไปหาหัวหน้าอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร ในคู่มือพนักงานไม่ได้บอกว่าควรจัดการอย่างไรกับสถานการณ์เช่นนี้
หัวหน้ามีอายุสี่สิบกว่า มีประสบการณ์อย่างเหลือล้น สิ่งเดียวที่ควรเชื่อในตำราก็คือ ลูกค้าที่จ่ายเงินคือพระเจ้า ลูกค้าที่ไม่จ่ายเงินก็คือขยะ และขยะก็ควรจะกวาดให้ออกไปอยู่ข้างนอก
ถึงแม้ว่าเธอจะรู้สึกตกใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีเวลาที่จะมาลังเลแล้ว จึงเดินเข้าไปอยู่ข้างๆ ของผู้อาวุโสโหม่วและคู่รักมหาลัยคู่นั้นทันที ใช้มือเคาะที่กระจกชั้นโชว์ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเป็นการเป็นงานว่า "ขอโทษนะคะ แหวนวงนั้นเพิ่งจะถูกคุณผู้ชายท่านนั้นซื้อไป กรุณาถอดออกมาด้วยค่ะ"
เธอบุ้ยปากไปทางจางจื่ออัน จากนั้นจึงทำหน้าขรึมยื่นมือไปหาหญิงสาว
หญิงสาวที่ลุ่มหลงในแสงระยิบระยับของแหวนเพชรได้เพียงชั่วครู่ก็ต้องเปลี่ยนจากฝันดีกลายเป็นฝันร้าย สีหน้าซีดลงทันที ริมฝีปากสั่นไม่หยุด และเด็กหนุ่มที่มันเฝ้ารอเวลานี้มาตลอด ก็กลับโกรธขึ้นมาทันที ตีอกชกหัวตนเองแล้วพูดว่า "โธ่ เค้ากำลังจะบอกว่าจะซื้อให้ตัวเองพอดีเลยเชียว แล้วตัวเองดูเรื่องที่เกิดขึ้นนี่สิ จุ๊ๆ ๆ ... "
ปากของผู้อาวุโสโหม่วเบ้ลงเหมือนหนูตะเภา มองดูเหยื่อที่ต้มจนสุกแล้วหายวับไปกับตา เธอจะไม่โกรธได้อย่างไร? เขาไม่กล้าแสดงความโกรธต่อหน้าลูกค้า จึงเบิกตาโตขึ้นกว่าเดิม ส่งสายตาพิฆาตไปทางซูหมิ่น ซูหมิ่นได้แต่ก้มหน้าต่ำลง ไม่กล้าสบตากับเธอ
การกระทำของหญิงสาวเหมือนกับภาพช้าในละคร เธอค่อยๆ ถอดแหวนออกอย่างไม่เต็มใจ แล้ววางลงบนมือของหัวหน้า หัวหน้าพูดกับซูหมิ่นว่า "เอาไปห่อให้ลูกค้าให้เรียบร้อย"
หญิงสาวเหยียบลงไปที่เท้าของเด็กหนุ่มทีหนึ่ง เดินงอนออกไป เด็กหนุ่มแสยะปาก สูดหายใจให้เย็นลง ทำสีหน้าราวกับเพิ่งกลับมาจากประตูนรก เดินตามหญิงสาวไปข้างนอก ขณะที่เดินผ่านจางจื่ออันนั้น เขาพูดเบาๆ กับจางจื่ออันว่า "พี่ชาย ขอบคุณมากที่กู้หน้าให้! ถ้าเจอกันครั้งหน้าผมจะเลี้ยงข้าวพี่นะ..."
พูดจบ เด็กหนุ่มก็ออกจากร้านขายอัญมณีไป


## ตอนที่ 028

ตอนที่ 28 แมวเรียกทรัพย์
ใบหน้าจางจื่ออันเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เขาก็ไม่ได้ออกหน้าเพื่อช่วยกู้หน้าให้เด็กหนุ่มนั่นสักหน่อย เจตนาเดิมก็เพื่อเพิ่มความยิ่งใหญ่ของกลุ่ม FFF! (กลุ่ม FFF เป็นกลุ่มคนโสดในนิยายเรื่องหนึ่ง พวกเขามักจะพิจารณาตัดสินชายหนุ่มที่มีแฟนเป็นพิเศษ)
เขาขี้เกียจจะตามไปอธิบาย ถึงจะอธิบายไปก็คงจะไม่ได้ความอะไร จึงรีบจัดการชำระเงินผ่านระบบอินเทอร์เน็ตให้เสร็จเรียบร้อย
ซูหมิ่นถึงกับปวดเศียรเวียนเกล้า เพิ่งจะเอาเพชรวางเข้าไปในกล่อง จางจื่ออันก็พูดห้ามว่า “ไม่ต้องวางเข้าไป ส่งแหวนกับกล่องมาให้ผมก็พอแล้ว ผมจะถือไป”
หัวหน้า ผู้อาวุโสโหม่วและซูหมิ่นต่างตกตะลึงไปตามๆ กัน นี่เป็นแหวนของผู้หญิง สวมเข้านิ้วมือผู้ชายไม่ได้ อีกอย่างแบบแหวนก็ไม่ใช่ นอกเสียจากว่าจะเป็นสาวประเภทสอง แต่ดูแล้วจางจื่ออันก็ไม่ได้มีท่าทีเป็นสาวประเภทสอง หากจะบอกว่าถ้าผู้หญิงซื้อแล้วจะมาเอาก็อาจจะปกติอยู่ แต่ว่าผู้ชายคนนี้...
เมื่อลูกค้าต้องการเช่นนี้ ซูหมิ่นก็หมดหนทางจึงทำได้เพียงแยกส่งแหวนและกล่องให้แก่จางจื่ออัน
จางจื่ออันครุ่นคิดและถามว่า “ใช่แล้ว ที่นี่มีเชือกเล็กๆ ไหมครับ? หรือจะเป็นด้ายเส้นเล็กๆ ก็ได้”
เป็นความต้องการที่แปลกประหลาดอีกแล้ว ซูหมิ่นมีความรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้แปลกประหลาดจริงๆ
เธอหาด้ายสีเหลืองที่เอาไว้ใช้ห่อของขวัญเจอ “คุณลองดูว่าแบบนี้ได้ไหมคะ?”
“ได้ ขอบคุณครับ” จางจื่ออันเอากล่องใส่แหวนเพชรใส่เข้าไปในถุง จากนั้นจึงใช้เส้นด้ายร้อยเข้าไปในแหวนแล้วมัดปลายทั้งสองด้านเข้าด้วยกัน
อ๋อ ที่แท้ชายคนนี้ก็อยากจะคล้องไว้ที่คอ ยังมีวิธีการใส่แบบนี้อยู่ ก็เหมือนกับเครื่องราง อย่างเช่นไม้ไม้กางเขนและพระที่เป็นหยก...พวกพนักงานก็คงจะคิดเช่นนี้
การกระทำต่อมาของจางจื่ออันที่ทำให้พวกเขาต้องขยับแว่นกันยกใหญ่
เขาไม่ได้แขวนไว้บนคอ แต่กลับถือเส้นด้ายออกไปทั้งแบบนั้น วงแหวนห้อยแกว่งไปแกว่งมาอยู่บนเส้นด้าย สูงขึ้นมาจากพื้นแค่เพียงหนึ่งนิ้ว
นี่ไม่เป็นการเรียกโจรรึ? ออกจากร้านไปได้ไม่ไกลก็อาจจะโดนแย่งไปได้?
คงจะเป็นหัวหน้าที่มีสติจากเหตุการณ์ที่ประหลาดนี้ก่อนทุกคน เธอผลักซูหมิ่นออกไปอีกครั้ง พูดอย่างเข้มงวดว่า “เธอลืมอะไรไปหรือเปล่า?”
ซูหมิ่นเหมือนเพิ่งตื่นจากความฝัน รีบร้อนตามออกไป “คุณผู้ชายคะ เดี๋ยวก่อนค่ะ!”
จางจื่ออันเพิ่งก้าวลงมาจากขั้นบันไดของร้าน เมื่อได้ยินเสียงเรียกจึงหยุดฝีเท้าลง หมุนตัวกลับไป “ยังมีเรื่องอะไรอีกหรือเปล่าครับ?”
“คืออย่างนี้...นี่ค่ะ...นี่ค่ะ...” สีหน้าของซูหมิ่นแดงระเรื่อ ล้วงเอานามบัตรของร้านออกมาส่งด้วยสองมือ “ครั้งหน้ายินดีต้อนรับกลับมาอีกนะคะ! นี่คือนามบัตรของฉัน ถ้าครั้งต่อไปคุณมา สามารถมาหาฉันได้โดยตรงเลยนะคะ สำหรับลูกค้าเก่าพวกเราจะมีบริการพิเศษ...”
จางจื่ออันคิดว่าต่อไปตนเองคงไม่ได้กลับมาที่นี่อีก แต่คงยากที่ปฏิเสธน้ำใจนี้ ถึงอย่างไรทุกคนก็มาเพื่อขายของอยู่แล้วนี่ เขาจึงรับนามบัตรนั้นมา
เขาเดินออกมาได้สี่ห้าก้าว เมื่อหันกลับไป ก็พบว่าซูหมิ่นยังคงยืนอยู่ที่ขั้นบันได ดังนั้นจึงโบกมือกล่าวว่า “คุณกลับไปเถอะ ไม่ต้องส่งหรอก”
ซูหมิ่นโค้งคำนับอย่างขอบคุณ จึงกลับเข้ามาในร้าน
สีหน้าของผู้อาวุโสโหม่วไม่สู้ดีนัก เธอปากเปียกปากแฉะเสนอขายอยู่นานเกือบครึ่งชั่วโมง สุดท้ายก็กลายไปเป็นของคนอื่น ถูกซูหมิ่นฉกไปกลางทาง เป็นใครใครก็โกรธ!
หัวหน้าไอหนึ่งครั้ง เรียกอบรมพนักงานขายที่เป็นลูกน้องของเธอ “ทุกคนจำไว้นะ อย่ามองคนจากภายนอก...”
มีคนรวยๆ มากมายที่เข้ามาซื้อของในร้านขายอัญมณี มีบางคนที่ใช้เงินมือเติบโดยไม่หวาดกลัว ตั้งแต่จางจื่ออันเข้าร้านจนกระทั่งออกจากร้านไป ดูเหมือนว่าจะเป็นบันทึกการสร้างสถิติความเร็วในการซื้อครั้งใหม่ของร้าน...
ซูหมิ่นกลับไปอยู่ที่ตำแหน่งเดิมตามกฎระเบียบ เพื่อรอต้อนรับแขกคนต่อไป
ถึงแม้จะได้เปอร์เซ็นต์เพียงแค่ประมาณหนึ่งร้อยหยวน แต่สภาพจิตใจทั้งวันของเธอต่างกันลิบลับ เธอเกิดความมั่นใจในตนเองขึ้นมาบ้างนิดหน่อย
เธอล้วงเอาพวงกุญแจออกมาจากถุง วางไว้ในมือแล้วเล่นเบาๆ บนพวงกุญแจมีแมวเรียกทรัพย์ญี่ปุ่นสีขาวแดงห้อยอยู่ เป็นสินค้าพลาสติกราคาถูก แต่มีเสน่ห์ไร้เดียงสา น่ารักมาก
จางจื่ออันไม่ใช่คนที่ผิดปกติ เขารู้ดีว่าไม่ควรนำเงินทองออกมาเปิดเผย ถึงแม้ว่าความปลอดภัยของเมืองปินไห่จะดีมาก แต่การถือแหวนเพชรอยู่บนถนนแบบนี้ นั่นเป็นการรนหาที่ตายชัดๆ
เขาเดินออกมาได้ไม่ไกลมาก เห็นซูหมิ่นกลับเข้าไปแล้ว จึงหยุดอยู่ที่หน้าประตูธนาคารแห่งประเทศจีนที่อยู่ถัดมา เพราะที่นี่ค่อนข้างจะปลอดภัย
ในเมื่อในร้านไม่สามารถถ่ายรูปได้ ก็ต้องนำเจ้าแมวเรียกทรัพย์ออกมาด้านนอก เจ้าแมวเรียกทรัพย์ตัวนั้นดูเหมือนจะถูกอกถูกใจแหวนเพชรวงนี้มาก ดังนั้นแผนการนี้จึงเกิดขึ้นมาในหัวของจางจื่ออัน
การปฏิบัติจริงเป็นสิ่งเดียวที่จะพิสูจน์ได้ว่าสุดท้ายแล้วแผนการนี้จะสำเร็จหรือไม่ ในใจของเขาไม่มีความมั่นใจเลย แต่ถ้าหากว่าแผนการล้มเหลว อย่างมากก็แค่หน้าด้านคืนแหวนเพชรไป ถึงอย่างไรก็ไม่สามารถทุบให้แตกคามืออยู่แล้ว
เขาหยิบเอาโทรศัพท์ออกมา เข้าสู่หน้าการไล่ล่าของเกม เมื่อมองผ่านกล้องโทรศัพท์ ก็พบว่าห่างจากหลังของเขาออกไปสี่ห้าเมตร เจ้าแมวเรียกทรัพย์สีเหลืองทองตามเขามาติดๆ สายตาจ้องมองแหวนเพชรที่แกว่งไปแกว่งมาตาไม่กะพริบ ท่าทางเหมือนกับลูกเสือดาวที่กำลังไล่ล่า
แผนสำเร็จ! ควรจะกดไลก์ให้ตนเองสักครั้งจริงๆ!
ครั้งนี้น่าจะง่ายกว่าการจับแมวเร่ร่อนครั้งก่อนเยอะเลย
เขานั่งยองๆ ลงครึ่งหนึ่ง มือซ้ายถือแหวนเพชรเอาไว้ล่อลวงเจ้าแมวเรียกทรัพย์ มือขวายกโทรศัพท์ขึ้นมา “เด็กดีอย่าขยับนะ เดี๋ยวลุงถ่ายรูปให้...ชีสสส ...”
เขาดีใจสุดๆ จนไม่ทันได้สังเกตว่าในสายตาของเจ้าแมวเรียกทรัพย์ระยิบระยับและยิ่งเจิดจรัสมากขึ้นทุกที มันดูเหมือนจะอดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว!
เขาพูดคำว่า ‘ชีส’ ไม่ทันขาดคำ เจ้าแมวเรียกทรัพย์ก็ขยับขึ้นมากะทันหัน เพียงแค่ขยับก็รวดเร็วดุจพยัคฆ์ลงจากเขา ดั่งมังกรคะนองน้ำ! เอวและหลังของมันโค้งเล็กน้อย กล้ามเนื้อของขาหลังทั้งสองก็ออกแรงขยายออกตึงทันที ร่างสีทองโปร่งใสที่สูงชะลูดเคลื่อนที่ไปพร้อมๆ กัน เหมือนกับมีลูกธนูปักลงกลางใจของจางจื่ออัน!
จางจื่ออันตกใจสุดขีด! แมวเรียกทรัพย์ในหน้าจอโทรศัพท์ชั่วพริบตาเดียวก็ห่างออกไปสี่ห้าเมตร! ทิ้งไว้เพียงเงารางๆ
ในช่วงเวลาที่สับสนอลหม่าน เขารีบกดปุ่มคำว่า ‘จับ’ หลังจากนั้นก็ถูกลมแรงที่พัดมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยปะทะจนล้มลง โทรศัพท์ก็ลอยหลุดไป
ผู้คนที่เดินผ่านไปมาก็หยุดยืนอยู่ไกลๆ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชายหนุ่มคนนี้ โรคกำเริบขึ้นมากะทันหันหรือว่าเป็นอย่างอื่น?
จางจื่ออันลุกขึ้นมา มองไปทางซ้ายมือก่อน แหวนเพชรที่มีเส้นด้ายร้อยเอาไว้ก็หายไปแล้ว แต่ด้ายยังอยู่ดีไม่เสียหาย ไม่ฉีกขาด
เฮ้ย! จะหาผลประโยชน์จากคนอื่นกลับเข้าเนื้อตัวเองเนี่ยนะ?
เขารีบเก็บโทรศัพท์ขึ้นมา
ผู้ชี้แนะ : ยินดีด้วยคุณได้รับสัตว์เลี้ยงตัวใหม่!
คำชี้แนะ : จับได้! แมวเรียกทรัพย์!
ช่องว่างที่สองของคอกสัตว์เสมือนจริงที่อยู่ในเกม มีแมวสีเหลืองทองตัวนั้นปรากฏอยู่
เขากดที่แมวเรียกทรัพย์ หน้าจอขยายใหญ่ขึ้น บุคลิกลักษณะของเจ้าแมวเรียกทรัพย์ก็ครอบครองพื้นที่ทั้งหน้าจอ
เพียงแค่เห็นมันใช้เท้าเล่นแหวนวงนั้นด้วยความดีใจ แม้แต่หนวดของมันก็กระดกขึ้นด้วยความดีอกดีใจ
“...” จางจื่ออันพูดอะไรไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง “ผู้ชี้แนะ เธอแน่ใจนะว่ามันเป็นแมวเรียกทรัพย์ไม่ใช่แมวลักทรัพย์น่ะ?”
ผู้ชี้แนะ : ชื่อของสัตว์เลี้ยงก็อาจจะมีการตั้งผิด แต่ว่าเรื่องฉายาไม่มีทางตั้งผิดแน่นอนจ้า
จางจื่ออันยิ่งไม่มีอะไรจะพูดมากกว่าเดิม ถ้าเขาจำไม่ผิด นี่เป็นคำพูดหนึ่งในนิยายของโกวเล้ง แต่โกวเล้งพูดถึงคน ไม่ได้พูดถึงสัตว์เลี้ยง
“ฉันยังมีอีกหนึ่งคำถาม แหวนเพชรของฉันยังจะเอาออกมาได้ไหม?”
ผู้ชี้แนะ : เสียใจด้วยนะจ๊ะ นี่เป็นของแลกเปลี่ยนที่สำคัญ
เขาอยากจะร้องไห้เสียจริงๆ ของที่ปล่อยไปแล้ว เรียกกลับคืนมาไม่ได้!
ช่างเถอะ งั้นมาดูว่าเจ้าตัวนี้เป็นสัตว์เลี้ยงแบบไหนกันเถอะ
คำชี้แนะ : ลักษณะพิเศษของสัตว์เลี้ยง
ชื่อเรียก : แมวเรียกทรัพย์
ระดับความล้ำค่า : ระดับมหากาพย์/ในตำนาน
ลักษณะพิเศษ : วสันตฤดูมาเยือนแล้ว หากข้ายังไม่ส่งเสียงก่อน แมวตัวใดจะกล้าส่งเสียง
ประวัติที่มา : ยังไม่ปลดล็อก
ชื่อจริง : ยังไม่ปลดล็อก


## ตอนที่ 030

ตอนที่ 30 มาอีกหนึ่งท่าน
เยว่เยว่ลูกสาวของหลิวเหวินอิงเกิดความรู้สึกกลัวขึ้นมาเล็กน้อย มาหลบอยู่ที่ข้างหลังเธอ กอดขาของเธอเอาไว้ โผล่หน้าน้อยๆ ออกมาเพียงครึ่งหน้าด้วยความเขินอาย จ้องมองเจ้าแมวสยามและเจ้าซามอยด์ที่กระโดดร่าเริงไปมา และกัดนิ้วมือของตัวมองเบาๆ
จางจื่ออันได้สังเกตเห็นเยว่เยว่ ถามว่า “เอ่อ นี่คือลูกสาวของคุณ?”
หลิวเหวินอิงทั้งรักทั้งรู้สึกภูมิใจในตัวลูกสาว เจอใครก็ชม เธอไม่รู้ว่าทำไมจางจื่ออันถึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา แต่ก็ดึงตัวลูกสาวออกมาจากด้านหลังด้วยความดีใจมาก นั่งลงยองๆ ลูบหัวของลูกสาว พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “เยว่เยว่ รีบทัก...ไอ้หยา ควรจะเรียกพี่ชายหรือเรียกคุณลุงนะ...” เธอหัวเราะด้วยความลำบากใจนิดหน่อย
จางจื่ออันก็นั่งยองๆ ลงครึ่งหนึ่ง รักษาระดับสายตาให้อยู่ในระดับเดียวกันกับเยว่เยว่ หัวเราะแล้วพูดว่า “เยว่เยว่ หนูชอบแมวไหม!”
เยว่เยว่เขินอายมาก แต่ว่าก็ยังออกแรงพยักหน้า พูดด้วยเสียงเล็กๆ “อยากได้แมวคะ...”
“อย่างนี้นี่เอง...”
ในตอนนี้เอง ด้านนอกประตูมีเงาคนโยกไหว กระดิ่งที่แขวนอยู่มือจับประตูดังขึ้นอีกครั้ง ชายหนุ่มคนหนึ่งผลักประตูและเดินเข้ามา
เอ๋ มาอีกหนึ่งคนแล้ว?
ตามทฤษฎีแล้ว อย่างน้อยที่สุดเจ็ดสิบถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ของลูกค้าที่เข้าร้านขายสัตว์เลี้ยงจะเป็นเพศหญิงและเด็ก จำนวนของลูกค้าเพศชายมีน้อยมาก ถ้าหากจะมีปกติแล้วก็จะเป็นคนพาแฟนสาวที่เกลียดทุกสิ่งที่มีชีวิตมาด้วย หรือว่าพาลูกสาวและภรรยามาด้วยหน้าตาที่มีความสุข ชายหนุ่มวัยรุ่นที่มาลำพังเพียงมีค่อนข้างน้อย
ชายหนุ่มที่เพิ่งเข้ามาใหม่สวมเสื้อร่มพร้อมหมวกที่ไม่สอดคล้องกับกระแสนิยมของกลุ่มเบสบอล ต้องรู้ก่อนว่าสภาพอากาศของข้างนอกตอนนี้เพิ่งจะพ้นจากช่วงเวลาปิดเทอมฤดูร้อน สาวๆ ที่น่ารักยังคงสวมกางเกงขาสั้น กระโปรงสั้นๆ สาวขาเรียวยาวๆ ไล่ตามความทรงจำในฤดูร้อนอยู่เต็มถนน แต่สภาพอากาศแบบนี้ยังสวมเสื้อร่ม ถ้าไม่บ้าก็โง่แล้วล่ะ!
จางจื่ออันตัดสินใจอยู่เงียบๆ ถึงแม้ว่านายจะร้อนจนตับแลบ ฉันก็จะไม่เปิดแอร์ให้หรอก ให้นายเป็นบ้าถูกฟ้าผ่าไปเลย!
หมวกเบสบอลทั้งสี่ด้านของชายหนุ่มกดลงต่ำมาก ราวกับว่าจะตั้งใจหลบสายตาจากจางจื่ออัน หลังจากที่เดินเข้าประตูมากวาดสายตาเพียงนิด ก็เดินไปที่ส่วนของเครื่องใช้สัตว์เลี้ยง หันหลังให้คนอื่น
จางจื่ออันชูนิ้วกลางอยู่ในใจอย่างเงียบๆ ที่นี่ก็ไม่ใช่กลุ่มของพวกใต้ดินในภาพยนตร์สงครามโจรกรรมอะไร จะต้องทำตัวโอเว่อร์ขนาดนี้เพื่อ?
"เถ้าแก่?” หลิวเหวินอิงเขาเหม่อลอย จึงอดไม่ได้ที่จะเรียกสติ
จางจื่ออันหลุดจากภวังค์ ไม่สนใจชายหนุ่มแปลกประหลาดคนนั้นชั่วคราว พูดกับหลิวเหวินอิงว่า "ถ้าหากว่าคุณอยากจะซื้อแมว ผมขอแนะนำ เจ้าแมวสยามตัวนี้"
เขาเชียร์ขายเจ้าแมวสยามของตนอย่างสุดพลัง
หลิวเหวินอิงไม่เข้าใจและไม่ยินดีเล็กน้อย เธอได้ยินมาว่าบางร้านก็เป็นเช่นนี้ คุณบอกสินค้าอย่างหนึ่งไป ผลก็คือทางร้านกลับมีเล่ห์เหลี่ยมให้คุณซื้อสินค้าอีกอย่างหนึ่งที่ราคาสูงกว่า เธอย่นคิ้วถาม "แมวสยามเท่าไหร่คะ?”
"สี่พัน"
เธอยิ่งไม่เข้าใจมากกว่าเดิม เถ้าแก่คนอื่นมักจะขายในราคาแพงอย่างเอาเป็นเอาตาย ทำไมเด็กหนุ่มคนนี้กลับเสนอขายในราคาที่ถูก? หรือว่าแมวสยามตัวนี้จะมีโรคซ่อนอยู่ ดังนั้นเถ้าแก่จึงต้องรีบขายออก?
ไม่แปลกเลยที่เธอจะมองโลกในแง่ร้าย การตลาดในปัจจุบันก็เป็นเช่นนี้ ร้านค้าน้อยใหญ่มักจะปลอมแปลงและหลอกลวงอยู่ตลอด ผู้คนฝังใจแล้ว จึงไม่กลัวที่จะนำเจตนาที่ร้ายที่สุดมาคาดคะเนร้านค้าเหล่านี้
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เธอยิ่งมั่นใจในความคิดของเธอ สีหน้าปฏิเสธอย่างแน่วแน่ "ไม่ต้องแล้วค่ะ ฉันอยากได้แมวบริติชขนสั้น"
จางจื่ออันไม่ได้สนใจต่อการเปลี่ยนใจของเธอ พูดด้วยอารมณ์สงบเยือกเย็น "คุณอยากได้แมวบริติชขนสั้นก็ย่อมได้ แต่ผมพิจารณาถึงลูกสาวของคุณถึงได้เสนอแมวสยามให้ครับ"
หลิวเหวินอิงกอดลูกสาวเอาไว้โดยสัญชาตญาณ ราวกับกลัวว่าจะมีใครมาทำร้ายลูกของตน น้ำเสียงยิ่งเพิ่มความไม่เกรงใจเข้าไปทุกที "คุณหมายความว่าอย่างไร?”
จางจื่ออันอธิบาย "ผมไม่รู้ว่าคุณมีความเข้าใจต่อแมว สองสายพันธุ์นี้มากเท่าไหร่ พวกมันล้วนเป็นแมวบ้านที่ดีมากเลยทีเดียว มีความเป็นตัวเองมาก จึงมีคนชอบมันมาก แต่ว่า..." เขาหยุดชั่วคราว "แมวสายพันธุ์นี้ยังมีข้อแตกต่างกันนิดหน่อย"
หลิวเหวินอิงระงับอารมณ์โกรธไว้ไม่ให้กำเริบ คำพวกนี้ไม่ดูไร้สาระไปหน่อยหรือ แมวบริติชขนสั้นและแมวสยามก็ต้องมีข้อแตกต่างกันอยู่แล้ว ลักษณะภายนอกก็ไม่มีตรงไหนที่เหมือนกันสักอย่าง เรื่องพวกนี้ยังต้องพูด? เธอคิดในใจ
จางจื่ออันกล่าวว่า "ถ้าหากคุณเป็นคนเลี้ยงผมก็จะแนะนำแมวบริติชขนสั้น แต่ว่าเมื่อมีลูกสาวของคุณอยู่ แมวสยามน่าจะเหมาะสมมากกว่า ถ้าจะพูดถึงเหตุผลแล้ว ก็ง่ายมาก ก็เพราะว่าเจ้าแมวสยามเหมาะที่จะกลายเป็นคู่หูของลูกน้อยมากกว่า"
"แต่ฉันเห็นแมวบริติชขนสั้นก็เชื่องดีนะคะ?” หลิวเหวินอิงเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
"ในธุรกิจขายสัตว์เลี้ยงมีคำพูดหนึ่งกล่าวไว้ว่า 'จะเลือกแมวให้ดูจากลักษณะนิสัย จะเลือกสุนัขให้ดูจากลักษณะภายนอก' ความหมายของคำพูดนี้ก็คือ ลักษณะภายนอกและรูปร่างของสุนัขแต่ละสายพันธุ์มีความแตกต่างกันสุดๆ แต่ไม่ว่าจะเป็นลักษณะนิสัยของสุนัขสายพันธุ์ใดก็จะมีลักษณะนิสัยที่คล้ายกันมาก ล้วนแต่จงรักภักดีต่อเจ้าของ มีความกระฉับกระเฉงมีพละกำลัง ต้องการให้เจ้าของเล่นกับมันบ่อยๆ ดังนั้นจึงเลือกจากลักษณะที่คุณชอบก็พอแล้ว แล้วแมวล่ะ กลับตรงกันข้าม ลักษณะภายนอกของแมวไม่ว่าจะสายพันธุ์ใด ล้วนแล้วแต่น่ารักแอ๊บแบ๊ว แต่นิสัยกลับแตกต่างหลากหลายเหมือนกับมนุษย์ แมวบางตัวก็ชอบเล่นกับเจ้าของ บางตัวก็จะเย็นชามาก ถึงแม้ว่า ลักษณะที่ไม่เหมือนกันในแมวสายพันธุ์เดียวกัน นิสัยก็มีความแตกต่างกัน ดังนั้นหากจะเลือกแมวต้องคิดให้ดีก่อนว่าคุณอยากจะได้แนวที่มีลักษณะนิสัยแบบใด"
"แมวบริติชขนสั้นเชื่องมากก็จริง แต่ถ้าพูดถึงความแรงกระฉับกระเฉงของเด็กแล้ว แมวบริติชขนสั้นจะเชื่องเกินไป นิ่งมากเกินไป ไม่สามารถตอบโจทย์เรื่องพละกำลังและความอยากรู้ได้ นิสัยของแมวสยามจะอ่อนโยนมาก จงรักภักดีต่อเจ้าของ มีความกระปรี้กระเปร่า มีฉายา 'สุนัขในหมู่แมว' สามารถเป็นเพื่อนเล่นกับลูกน้อยได้"
จางจื่ออันพูดต่อ " 'เชื่อง' เป็นความคาดหวังของคุณ แต่ไม่ใช่ว่าจะเป็นความคาดหวังของเด็กๆ ระดับความอดทนและสมาธิของเด็กไม่ได้สูงขนาดนั้น แมวที่เชื่องเกินไปนิ่งเกินไปจะทำให้พวกเขาหมดความสนใจในเวลาอันรวดเร็ว ในเมื่อคุณตัดสินใจที่จะซื้อแมว ผมจึงแนะนำเจ้าแมวสยาม สำหรับเด็กเล็ก หากโตไปด้วยกันกับแมวสยามแล้วก็จะมีความสุขมากกว่า"
ไม่รู้ว่าจะเป็นภาพหลอนหรือไม่ หางตาของจางจื่ออันเหมือนจะชำเลืองเห็นหมวกทั้งสี่ด้านของชายหนุ่มลึกลับเลื่อนขึ้นเลื่อนลงเบาๆ เหมือนกับว่าเห็นด้วยกับคำอธิบายของเขา
"ขอบคุณมากนะคะเถ้าแก่ ขอบคุณจริงๆ! นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้พบกับเจ้าของร้านที่มีความรับผิดชอบขนาดนี้!" ตาของเธอแดงเล็กน้อย พูดจากใจจริง
เติ้งเจี๋ยยืนดูอยู่ข้างๆ ที่ไม่เอ่ยคำพูดใดก็เห็นด้วยเป็นอย่างมาก พูดตามความจริง สัตว์เลี้ยงของที่นี่มีน้อยมาก ถ้าหากไม่ได้เข้ามากับหลิวเหวินอิง เธอคงจะไม่เกรงใจ ไม่ทักทายแล้วก็ออกจากร้านไปเลย เธอคงจะหันหน้ากลับไปนานแล้ว ตอนนี้เธอรู้สึกยินดีกับตัวเองมากที่ยังไม่ไป เพราะว่าวันนี้เธอเดินดูร้านขายสัตว์เลี้ยงมาหลายร้าน รวมถึงร้านขายสัตว์เลี้ยงฝานซิงที่มีชื่อเสียงโด่งดัง พนักงานของร้านค้าเหล่านั้นเสนอขายสัตว์เลี้ยงให้เธออย่างเอาเป็นเอาตาย คุยโม้ว่าสัตว์เลี้ยงของตนอยู่สวรรค์ยังหาได้ยาก บนโลกก็อย่าหวังเลย เหลือก็แต่จะควักหัวใจออกมาให้เธอดูแล้ว...
แต่ทว่า ไม่มีการเปรียบเทียบก็ไม่ได้รับบาดเจ็บ ทันทีที่เปรียบเทียบทัศนคติของพนักงานเหล่านั้นกับจางจื่ออัน ใครพูดความจริง ใครกำลังพูดโกหก มองปราดเดียวก็แทบจะรู้ทันที จางจื่ออันแสดงความคิดเห็นอย่างจริงใจเปิดเผย สมเหตุสมผล ทำให้ผู้คนเชื่อถือและศรัทธา ทั้งยังไม่พูดเลี่ยงข้อเสียของแมวบริติชขนสั้น...ที่จริงก็ไม่ถือว่าเป็นข้อเสีย เพียงแค่แมวบริติชขนสั้นเหมาะกับผู้ที่บรรลุนิติภาวะที่มีความสามารถในการจัดการตนเองเลี้ยงก็เท่านั้นเอง
ความซื่อสัตย์จริงใจ ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใดล้วนคุ้มค่าที่จะให้เกียรติและนับถือ


## ตอนที่ 031

ตอนที่ 31 ขายแมวสยาม
หลิวเหวินอิงอุ้มลูกสาวเยว่เยว่ขึ้นมา เพื่อให้เยว่เยว่ได้ดูเจ้าแมวสยามที่อยู่ในชั้นโชว์ตู้กระจกได้ใกล้ขึ้น
"เยว่เยว่ ชอบแมวตัวนี้ไหม?”
ตามธรรมชาติของแมวสยามที่มีนิสัยขี้อ้อน ใกล้ชิดกับคน เมื่อได้รับโอกาสที่หาได้ยากเช่นนี้ ยิ่งแทบอยากจะทะลุออกมาจากรูกระจกเล็กๆ โผเข้าหาอ้อมแขนของผู้มาเลือกและพยายามอ้อนอย่างสุดชีวิต
แก้มของเจ้าแมวสยามกลมป๊อก ดวงตาทั้งกลมทั้งโต เดิมทีก็แบ๊วมากอยู่แล้ว และตัวเล็กๆ น่ารักๆ ของลูกแมวก็ยิ่งทำให้ความประทับใจมีมากยิ่งขึ้น โดยเฉพาะปากและจมูกสีดำของเจ้าแมวสยามตัวนี้ยังขยายออกไปทางหน้าผาก เลยเบ้าตาลงมาแยกเป็นทางซ้ายขวาและมีสีจืดจางแยกจากด้านบน ถ้าสังเกตดูดีดีแล้วก็คล้ายกับสามง่ามสีดำ ทำให้ยิ่งน่ารักยิ่งมีชีวิตชีวาเพิ่มไปอีก
หลิวเหวินอิงรู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อย เพราะตอนที่พบกับจ้าวฉีที่หน้าประตูลิฟต์ในวันนั้น แมวของจ้าวฉีที่เยว่เยว่พบเป็นแมวบริติชขนสั้น ถ้าเปลี่ยนเป็นแมวสยาม เยว่เยว่จะชอบไหมนะ?
ให้ความจริงเป็นเครื่องพิสูจน์ เธอประเมินค่าความสามารถของเด็กที่ได้ใหม่ลืมเก่าต่ำเกินไปแล้ว เยว่เยว่ยิ้มแย้มทันที ยื่นมือน้อยๆ ไปหาแมวสยาม "น้องแมว! น้องแมว!”
รูเล็กๆ ที่อยู่บนชั้นโชว์กระจกมีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณห้ามิลลิเมตร สำหรับเด็กอายุสี่ห้าขวบแล้วมันเป็นเรื่องที่ง่ายมากที่จะแหย่นิ้วมือเข้าไป ไม่รีรอให้หลิวเหวินอิงมีปฏิกิริยาใดๆ มือน้อยๆ ของเยว่เยว่ก็ยื่นเข้าไปแล้วครึ่งหนึ่ง เกาะอยู่ที่ขอบของรูเล็กๆ
แมวสยามที่คล่องแคล่วก็โผเข้ามาทันที
หลิวเหวินอิงจะร้องห้ามพอดี แต่กลับเห็นแมวสยามแลบลิ้นออกมา เลียนิ้วมือของเยว่เยว่ไม่หยุด ทำให้เยว่เยว่จั๊กจี้หัวเราะไม่หยุด
“ฮ่าฮ่า จั๊กจี้! น้องแมวน้อย!”
หลิวเหวินอิงจึงหมดห่วง เธอเพิ่งจะเข้าใจว่าทำไมจางจื่ออันจึงบอกว่าถ้าหากเด็กและแมวสยามโตไปด้วยกันจะมีความสุขมากกว่า
"ตกลง ฉันเอาแมวตัวนี้ค่ะ!”
เธอตัดสินใจอย่างไม่ลังเล
ถึงแม้หน้าของจางจื่ออันจะนิ่งๆ แต่ที่จริงแล้วจางจื่ออันดีใจมาก ขายสัตว์ออกได้กำไรก็เป็นเหตุผลอย่างหนึ่ง อีกอย่างหนึ่งก็หมายถึงว่าเขาหาบ้านจริงๆ ให้แมวสยามได้แล้ว ไม่ต้องอยู่ในร้านขายสัตว์เลี้ยงที่เป็นบ้านพักชั่วคราวอีกต่อไป
ประเด็นต่อมา การจะปรับตัวเข้ากับครอบครัวใหม่ และกลายเป็นสมาชิกของครอบครัวใหม่ได้อย่างไร ก็ต้องดูจากการกระทำที่ตัวเจ้าแมวสยามเองแสดงออกมา แต่จางจื่ออันก็ค่อนข้างมั่นใจมาก อย่างไรเสียเขารู้ดีว่าเจ้าแมวสยามตัวนี้มีความพยายามที่จะได้รับความรักของผู้ที่เลือกมันไปมากเพียงใด ครั้งก่อนที่จ้าวฉีเลือกเจ้าแมวบริติชขนสั้นไป ทำให้มันจิตตกไปนิดหน่อย แต่ความจริงก็ได้พิสูจน์แล้วว่ามันสามารถกลับมาคึกคักได้ในเวลาอันรวดเร็ว หากจะยึดตามสภาพอารมณ์ของพลังอันเต็มเปี่ยมเช่นนี้ ไม่ว่าจะอยู่ที่ใดมันก็จะได้รับความรักอยู่เสมอ
อีกด้านหนึ่ง เจ้าซามอยด์ที่อยู่ห้องข้างๆ เริ่มร้อนใจขึ้นมาแล้ว ได้เห็นเหล่าเพื่อนบ้านทยอยๆ ถูกเลือกไป มันร้อนใจจนเดินไปทั่ว เพียงแต่จนปัญญาที่ลูกค้าเอ่ยว่าอยากได้แมว ถึงแม้ว่ามันจะไปศัลยกรรมตอนนี้ก็คงจะสายเกินไป...
หลิวเหวินอิงก็เลือกชำระผ่านจือฟู่เป่าเช่นกัน
จางจื่ออันเห็นว่ามีเงินเข้าบัญชีจำนวนสี่พัน ทั้งยังเห็นค่าแหวนเพชรจำนวนสามพันแปดร้อยแปดสิบแปดที่จ่ายไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน ในใจอดไม่ได้ที่จะเต้นแรงเล็กน้อย
เขาเข้าไปในคอกสัตว์เลี้ยงของเกม กดไปที่แมวเรียกทรัพย์
เจ้าแมวสีเหลืองทองตัวนี้ยังคงเล่นกับแหวนเพชรที่ส่องแสงระยิบระยับอย่างไม่รู้จักเบื่อหน่าย
คำชี้แนะ : ลักษณะพิเศษของสัตว์เลี้ยง
ชื่อเรียก : แมวเรียกทรัพย์
ระดับความล้ำค่า : มหากาพย์/ในตำนาน
ลักษณะพิเศษ : ฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้ว ถ้าฉันยังไม่ส่งเสียงก่อน แมวตัวไหนจะกล้าส่งเสียง
ประวัติที่มา : ยังไม่ปลดล็อก
ชื่อจริง : ยังไม่ปลดล็อก
อะไรจะบังเอิญขนาดนี้? เพิ่งจะได้เจ้าแมวเรียกทรัพย์มา ก็มาเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปพอดี?
ไม่ใช่ เขาไล่ความคิดนี้ให้แตกกระเจิงไป แหวนเพชรเป็นเงินที่จ่ายออกไปจริงๆ แต่ราคาของเจ้าแมวสยาม ต้องหักต้นทุนออกถึงจะเป็นกำไร ปัจจุบันก็ยังคงประสบกับสภาวะขาดทุนอย่างเห็นได้ชัด
หลิวเหวินอิงตบอกแบบกะทันหัน “ใช่แล้ว เกือบลืม! เถ้าแก่ เพื่อนบ้านของฉันบอกว่าเธอยังซื้อของใช้สำหรับสัตว์เลี้ยงเผื่ออำนวยความสะดวกอีกบางส่วน ยังมีพวกเครื่องอาบน้ำของแมวอีก จัดแบบเธอให้ฉันหนึ่งชุดนะคะ”
จางจื่ออันจัดให้ด้วยความเต็มใจแน่นอน กำไรของของใช้สำหรับสัตว์เลี้ยงก็สูงมากเช่นกัน และสิ่งของพวกนี้ยังอำนวยความสะดวกให้แก่เจ้าของ และยังสามารถทำให้สัตว์เลี้ยงรู้สึกดี เรียกได้ว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัว
"ได้ครับ ไม่มีปัญหา! แต่ว่าของค่อนข้างมากและค่อนข้างหนัก ถ้าหากคุณไม่สะดวกที่จะนำกลับไปตอนนี้ ผมจะส่งไปรษณีย์ไปให้ภายหลังดีไหมครับ?” เขาถาม
"ตกลงค่ะ ตกลง!” ตอนนี้หลิวเหวินอิงรู้สึกมีความมั่นใจในตัวชายหนุ่มเจ้าของร้านคนนี้เป็นอย่างมาก จึงตอบรับแบบเต็มปากเต็มคำ
“เอ่อ เรื่องค่าจัดส่ง...” จางจื่ออัน
"ฉันเข้าใจค่ะ เก็บค่าจัดส่งปลายทางใช่ไหมคะ? เพื่อนบ้านของฉันบอกกับฉันแล้ว เธอบอกว่าเถ้าแก่ดีทุกเรื่อง เสียแต่ว่างกไปหน่อย..." พอดีใจมากๆ หลิวเหวินอิงก็ไม่ได้ระวังคำพูด พอพูดออกไปแล้วค่อยรู้ตัวว่าไม่ควรพูด จึงได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ
ตอนแรกจางจื่ออันรู้สึกขอบคุณจ้าวฉีมาก ตอนนี้อารมณ์ไม่ดีเสียแล้ว เขาตัดสินใจว่าอีกสักครู่จะส่งข้อความไปหาเธอเพื่อคิดค่าที่เธอปล่อยข่าวลือและว่าร้าย แล้วก็ต้องคิดดอกเบี้ย...
ฟ้ามีตา! เขาซื้อแหวนเพชรวงละสามพันแปดร้อยแปดสิบแปดหยวนให้กับแมวในตอนเช้า บนโลกนี้ยังมีใครใจกว้างกว่าเขาอีกไหม? ไม่พูดแล้ว หัวใจเหมือนจะแตกสลาย ขอฉันอยู่เงียบๆ ...
เขาเอาเจ้าแมวสยามออกมาจากชั้นโชว์ วางเข้าไปในกระเป๋าใส่แมว แล้วส่งให้หลิวเหวินอิง
"นี่แมวของคุณ ถือดีดีนะครับ"
เยว่เยว่ชูมือขึ้นมาจากด้านข้าง "เยว่เยว่ช่วยแม่ถือ!”
หลิวเหวินอิงหอมลงบนแก้มของเยว่เยว่อย่างดีใจ "เยว่เยว่เป็นเด็กดีจริงๆ! แต่มันหนัก ให้แม่ถือเถอะนะ!”
"เอ่อ ยังมี..." เธอวาดภาพสี่เหลี่ยมผืนผ้ากลางอากาศ "เพื่อนบ้านของฉันเธอมีกระดาษแผ่นหนึ่ง บอกว่าเป็นคู่มือเลี้ยงแมวสำหรับมือใหม่ที่คุณปริ้นออกมาให้..."
จางจื่ออันจึงเดินมาที่เคาน์เตอร์ชำระเงิน ดึงเอาคู่มือที่ถ่ายเอกสารเสร็จตั้งแต่เช้าออกมาหนึ่งแผ่น ใช้ปากกาทำสัญลักษณ์วงรอบจุดที่สำคัญไว้โดยเฉพาะข้อเจ็ด รวมถึงส่งใบเสร็จรับเงินและสัญญาการซื้อขายสัตว์เลี้ยงให้แก่เธอ
“ภูมิต้านทานของเด็กจะอ่อนแอ เมื่ออยู่กับแมวตั้งแต่เช้าจรดเย็น จะต้องให้ความสำคัญระยะเวลาในการป้องกันโรคระบาดและพยาธิ พยาธิแบ่งเป็นพยาธิภายในร่างกายและพยาธิภายนอกร่างกาย พยาธิภายในร่างกาย ต้องพิจารณาจากอายุของสัตว์เลี้ยง น้ำหนักและสภาพร่างกาย ต้องพิจารณาการให้ยาอย่างรอบคอบ ในฐานะที่เป็นผู้เลี้ยงแมวมือใหม่ ถ้ายังไม่มั่นใจในการถ่ายพยาธิครั้งแรก สามารถไปดูและเรียนรู้ได้ที่คลินิกรักษาสัตว์”
เขาตัดสินใจแล้วว่าจะแนะนำลูกค้าให้แก่ซุนเสี่ยวเมิ่ง "ทางทิศเหนือของถนนสายนี้ มีคลินิกรักษาสัตว์ชื่อหลิงอวี้ เป็นร้านเพื่อนสนิทของผมเอง ฝีมือของเธอดีมาก มีทัศนคติที่แน่วแน่ ราคาก็สมเหตุสมผล แนะนำให้คุณพาแมวน้อยไปที่นั่นเพื่อตรวจสุขภาพนะครับ"
เขาพอใจกับการแนะนำของตนมาก นี่คงจะประหยัดค่าซาลาเปาในมื้อเช้าสักสองสามมื้อได้ไหมนะ?
หลิวเหวินอิงฟัง พยักหน้าถี่ๆ จดจำคำพูดของเขาเอาไว้ในใจ
เธอก็ต้องการวีแช็ตของจางจื่ออันเช่นกัน บอกว่าหากมีตรงไหนที่ไม่เข้าใจจะมาขอคำแนะนำจากเขาอีก
ในตอนนี้เอง เธอเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าเติ้งเจี๋ยก็มาซื้อแมวเช่นกัน ตอนนี้แมวที่มีเพียงหนึ่งตัวได้ถูกตนซื้อไปแล้ว จึงรู้สึกไม่ค่อยดี "ไอ้หยา ดูเหมือนฉันทำเรื่อง..."
เติ้งเจี๋ยโบกมือด้วยความใจกว้าง "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่รีบ จะเร็วหรือช้ากว่านี้ก็ไม่เป็นไร คุณอย่ารอช้า พาแมวกลับก่อนเถอะ ฉันเห็นว่าลูกของคุณเหนื่อยแล้ว รีบกลับบ้านไปพักผ่อนเถอะค่ะ"
"เติ้งเจี๋ย ขอโทษด้วยจริงๆ งั้นฉันกลับก่อนนะ" หลิวเหวินอิงเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นคนง่ายๆ สบายๆ ดังนั้นจึงรู้สึกเป็นกันเองมาก และยังแลกวีแช็ตกันกับเติ้งเจี๋ย ตกลงกันเรียบร้อยว่าจะติดต่อกันบ่อยๆ มือหนึ่งจูงเยว่เยว่ ก่อนที่อีกมือหนึ่งถือกระเป๋าแมวเดินออกไป
"งั้น คุณวางแผนไว้ว่าอยากได้อะไรครับ?” จางจื่ออันถามเติ้งเจี๋ย


## ตอนที่ 032

ตอนที่ 32 การขายที่ยังไม่สำเร็จ
จากเหตุการณ์ของหลิวเหวินอิงก่อนหน้านี้ เติ้งเจี๋ยรู้ว่าตนไม่ควรที่จะยึดติดในความคิดของตัวเอง ดังนั้นจึงเล่าเรื่องราวของตน เพื่อให้จางจื่ออันช่วยตัดสินใจว่าควรซื้อพันธุ์ไหนดี
"ฉันอยากจะซื้อแมวสักตัว ได้เห็นแมวบริติชขนสั้นของร้านคุณจากเว็บมันน่ารักมาก ทุกคนล้วนชมว่ามีลักษณะดี ฉันค่อนข้างถูกใจแมวบริติชขนสั้น แต่ว่ายังอยากขอให้เถ้าแก่ช่วยแนะนำสักหน่อย พูดแบบไม่อายเลยนะคะ ฉันกับสามียังไม่มีลูก ฉันเป็นคนเลี้ยงแมวเองค่ะ เพื่อคลายเหงา ถ้าไม่ต้องคิดถึงผลกระทบของเรื่องเด็ก จากเรื่องที่ฉันเล่ามา คุณคิดว่าถ้าเลี้ยงเจ้าแมวบริติชขนสั้นจะดีไหมคะ?”
ดูจากลักษณะแล้วจางจื่ออันคิดว่าเติ้งเจี๋ยน่าจะอายุเกินสามสิบปี ขณะที่เธอพูดว่าตนเองยังไม่มีลูก สีหน้าของเธอดูเศร้าสลดเล็กน้อย คงจะเป็นเรื่องที่ยากจะพูดออกมา
"ไม่ทราบว่างบประมาณของคุณมีเท่าไหร่ครับ?” เขาถาม
"เรื่องนี้...ห้าหกพันค่ะ ถ้าถูกลงกว่านี้ได้ก็ดีค่ะ..." เติ้งเจี๋ยพูดแบบไม่ชัดเจนนัก
"เจ้าแมวบริติชขนสั้นที่ร้านของผมก็หกัพน ถ้าหากคุณอยากจะซื้อพวกอาหารแมวและทรายของแมวด้วย งบก็อาจจะไม่พอ คุณจะพิจารณาดูตัวอื่นก็ได้นะครับ" จางจื่ออันแนะนำด้วยคำพูดที่นิ่มนวล
เสื้อผ้าที่เติ้งเจี๋ยใส่ค่อนจะธรรมดา กระเป๋าก็ไม่ใช่ยี่ห้อแบรนด์เนมอะไร ฐานะครอบครัวก็คงจะธรรมดามาก เป็นเพราะฐานะทางบ้านธรรมดานี่เองเธอจึงต้องเปรียบเทียบราคากันหลายร้าน
"หกพัน?” หน้าผากของเติ้งเจี๋ยเลิกขึ้นเป็นเส้นตรงและหายไปอย่างรวดเร็ว "หกพันมัน...แพงเกินไปค่ะ"
เธอได้เห็นแมวของจ้าวฉีในเว็บหอดูทะเลแล้ว แต่ไม่รู้ว่าราคาเท่าไหร่ ฟังจากบทสนทนาของหลิวเหวินอิงที่เพิ่งซื้อแมวไปเธอจึงรู้ว่าแมวสยามราคาสี่พันหยวน เธอจึงคิดว่าเจ้าแมวบริติชขนสั้นน่าจะประมาณเท่าๆ กัน ก็อยู่ในงบประมาณพอดี ไม่คิดเลยว่าจะหกพัน!
เธอคงจะจ่ายไม่ไหวแน่ๆ ต้องยึดมั่นในหลักการของการขยันทำงานและประหยัดอดออมอะไรที่ลดได้ก็ลด
"เถ้าแก่ ฉันพูดจากใจจริง ราคาหกพันมันแพงเกินไป" น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเป็นทำนองว่าจะต่อรองราคา ถึงอย่างไรแมวของร้านนี้ก็ดีมากเลยทีเดียว ถ้าหากว่าสามารถต่อราคาลงได้ เธอก็ยินยอมที่จะซื้อของที่นี่
เธอพูดน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความหงุดหงิด "ฉันเห็นจากอินเทอร์เน็ตก่อนที่ฉันจะมาที่นี่ หากซื้อในอินเทอร์เน็ตเงินหกพันหยวนสามารถซื้อได้ถึงสองตัว ถึงแม้จะเป็นร้านขายสัตว์เลี้ยงร้านอื่น ก็ไม่แพงขนาดนี้!”
จางจื่ออันฟังเธอพูดจนจบอย่างเงียบๆ จึงชี้ไปที่เสื้อเชิ้ตของตน "คุณดูเสื้อเชิ้ตตัวนี้ของผม ก็ซื้อบนอินเทอร์เน็ตเช่นกัน ราคาเท่าไหร่ก็ถือว่าเป็นยี่ห้อ ปัญหาคือตอนที่ผมซื้อก็เห็นอยู่ว่าในรูปภาพเป็นสีส้มเหลือง หลังจากที่ส่งมาถึงบ้านแล้วถึงเห็นว่าเป็นสีเหลืองเเดง ทางร้านยังบอกว่าบนหน้าจอได้แสดงความแตกต่างของสีไว้ชัดเจนแล้วจะไม่รับคืน ได้ ไม่ให้คืนก็ไม่เป็นไร จึงใส่ต่อไป ในเมื่อราคาก็ถูก ถ้าไม่ชอบจริงๆ จะโยนทิ้งไปก็ได้ แต่ว่าถ้าเป็นสัตว์เลี้ยงที่ราคาแพงมากๆ คุณจะทิ้งมันลงไหม?”
เขาพูดต่อ "ซื้อในอินเทอร์เน็ตราคาถูกก็จริง แต่ว่าจะเห็นได้จากรูปภาพและวิดีโอ คุณก็จะดูความมันวาวของขน ความยืดหยุ่นของกล้ามเนื้อ ระดับความใสสะอาดของนัยน์ตาของสัตว์เลี้ยงไม่ออก และก็จะดูไม่ออกว่าหูและจมูกของสัตว์เลี้ยงมีปัญหาหรือไม่ ไม่รู้ว่าสัตว์เลี้ยงแข็งแรงหรือเปล่า แล้วก็ดูไม่ออกว่าสัตว์เลี้ยงตัวนั้นจะคุ้นเคยกับคนหรือไม่ มีอารมณ์ฉุนเฉียวง่ายหรือเปล่า แม้กระทั่งสัตว์เลี้ยงที่โชว์ให้คุณดูนั้นก็อาจจะไม่ใช่ตัวที่ส่งมาให้คุณก็เป็นได้"
เขาชี้ไปที่เจ้าซามอยด์ที่มีท่าทีอดอาลัยตายอยาก "สัตว์เลี้ยงคอกใหม่ของโรงเพาะพันธุ์ หากมีร้านขายสัตว์เลี้ยงหน้าร้านใกล้ๆ ได้เลือกก่อนไปแล้วหนึ่งรอบ เลือกเอาตัวที่สวยๆ ไปหมด แล้วตัวเหลือ คุณคิดว่าโรงเพาะพันธุ์สัตว์จะทิ้งไหมครับ? ไม่ครับ จะทิ้งลงได้อย่างไร แน่นอนว่าการวางขายบนอินเทอร์เน็ตจะขายได้ราคาถูกหรืออาจจะถูกร้านที่ขายสัตว์เลี้ยงหน้าร้านซื้อไปในราคาถูกจากนั้นก็นำมาขายในราคาที่แพง ราคาถูกก็สมเหตุสมผลกับของราคาถูก ราคาแพงก็สมเหตุสมผลกับของราคาแพง สิ่งมีชีวิตนะครับ ผมแนะนำว่าอย่าซื้อจากอินเทอร์เน็ตเด็ดขาด "
เติ้งเจี๋ยก็ไม่เคยซื้อของออนไลน์ แน่นอนว่ามีคนมากมายที่ถูกหลอกจากการซื้อของออนไลน์ เธอเพลิดเพลินไปกับคำพูดของจางจื่ออัน ซึ่งจริงๆ แล้วก็พูดได้ตรงประเด็น เธอก็เคยได้ยินว่าถึงแม้จะเป็นเสื้อผ้าและถุงเท้า ก็แบ่งออกเป็นสินค้าสำหรับร้านขายหน้าร้านและสินค้าร้านค้าออนไลน์ คุณภาพก็แตกต่างกัน
"แต่ว่าฉันก็เคยเห็นร้านขายสัตว์เลี้ยงร้านอื่น ถึงแม้จะแพงกว่าบนอินเทอร์เน็ต แต่อย่างน้อยก็ถูกกว่าร้านของคุณเยอะมาก...แม้กระทั่งร้านขายสัตว์เลี้ยงสาขาย่อยฝานซิง ซึ่งเป็นธุรกิจขนาดใหญ่ ยังราคาถูกกว่าของคุณเลย!” เธอพูดด้วยความดื้อรั้น
ขณะที่เธอพูดถึงร้านขายสัตว์เลี้ยงสาขาย่อยฝานซิง ชายหนุ่มลึกลับที่เดินอยู่แถวส่วนของใช้สัตว์เลี้ยงอยู่ตลอดก็หยุดฝีเท้าลง หูผึ่งหันมาทางนี้
ไม่ใช่ครั้งแรกที่จางจื่ออันได้ยินชื่อของร้านขายสัตว์เลี้ยงสาขาย่อยฝานซิง เขาเกิดความอึดอัดใจเล็กน้อย ร้านของเขาเป็นร้านเล็กๆ ทำไมต้องเอาไปเปรียบเทียบกับร้านฝานซิงที่เป็นร้านใหญ่ขนาดนั้น เส้นทางการค้าก็ไม่เหมือนกัน
เขาหัวเราะพูดว่า “ร้านฝานซิงจะขายราคาถูกเช่นนั้นได้อย่างไร ผมก็ไม่ทราบ และก็ไม่เคยไป ถ้าจะพูดกันตามเหตุผลแล้วธุรกิจที่ใหญ่ขนาดนั้นราคาต้นทุนควรจะสูงกว่าของผมจึงจะถูก...ผมยกตัวอย่าง คุณจะซื้อของโบราณ ก็ต้องเชิญผู้ที่เชี่ยวชาญด้านของโบราณมาดูคุณดู คุณจะซื้อตึกสักตึก ก็ต้องเชิญบริษัทที่เชี่ยวชาญด้านสิ่งปลูกสร้างหรือกลุ่มคนที่อยู่ในวงการนี้มาช่วยคุณดู ถ้าคุณอยากจะซื้อสัตว์เลี้ยง เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดการเสียใจในภายหลัง แน่นอนว่าจะหลับหูหลับตาซื้อไม่ได้ ผมก็คือคนที่จะช่วยคุณดู ช่วยคุณคัดกรองสัตว์เลี้ยงสุขภาพไม่ดีและอารมณ์ไม่ดีก่อนล่วงหน้า ราคาที่แพงกว่าร้านอื่นๆ ก็เป็นค่าดูสัตว์เลี้ยงของผม ส่วนจะคุ้มค่ากับเงินที่จ่ายไปหรือไม่ ก็ต้องให้คุณพิจารณาเองแล้วครับ”
เขาเดาว่าการเจรจาการขายครั้งนี้คงจะไม่สำเร็จแล้ว ผู้บริโภคที่มีความรู้สึกไวต่อเรื่องราคา อีกทั้งไม่ได้นำเอาสัตว์เลี้ยงมาปฏิบัติเป็นของฟุ่มเฟือย แต่ถึงแม้ว่าจะเป็นเช่นนี้เขาก็ไม่คิดที่จะลดราคา จะทำเหมือนความรู้ไม่มีค่างั้นหรือ? ตนก็ยินดีที่จะดูถูกยางไม้หอม!
เติ้งเจี๋ยคิดไตร่ตรองไปมา ยังคงตัดสินใจไม่ได้
"งั้นก็ยังก่อนนะคะ ให้ฉันกลับไปพิจารณาดูอีกสักรอบ" เธอไม่ได้พูดตัดไปเสียทีเดียว เตรียมตัวกลับไปปรึกษากับสามีแล้วค่อยว่ากัน
"ไม่เป็นไรครับ คุณจะกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้ และผมก็จะนำสัตว์เลี้ยงคอกใหม่เข้าร้านเร็วๆ นี้ ถ้าหากคุณมาครั้งหน้าก็สามารถชมได้แล้ว"
จางจื่ออันดูแลร้านขายสัตว์เลี้ยงด้วยตัวเองเป็นครั้งแรก จึงเกรงว่าหากก้าวเท้าใหญ่เกินไปจะฉุดลงไปถึงจุดตกต่ำ แต่ว่าจากการขายสัตว์เลี้ยงออกได้สำเร็จ คำชมก็ค่อยๆ แพร่กระจายออกไป นับวันเขาก็ยิ่งมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม ครั้งหน้าเขาจึงเตรียมจะนำเข้าเพิ่มอีกสักหน่อย
หลังจากที่เติ้งเจี๋ยออกไป จางจื่ออันก็คิดขึ้นมาได้ว่าจะทักทายชายหนุ่มลึกลับคนนั้นพอดี แต่กลับเห็นเขารีบเดินออกไปตามเติ้งเจี๋ย เพียงแต่เดินแยกไปคนละทาง
เขาเกาหัวด้วยความงุนงง "สรุปคนนั้นเข้ามาทำอะไรกันแน่?”
"หงิงๆ..." เจ้าซามอยด์ใช้ขาทั้งสี่หมอบอยู่ในชั้นโชว์สัตว์เลี้ยง ส่งเสียงร้องออกมาเบาเบา ใบหูสั่นไหวไปมา เหมือนกับว่าต้องการการปลอบใจ
เดิมทีจางจื่ออันตั้งใจจะนำแมวเรียกทรัพย์ออกมาดูเมื่อไม่มีใครอยู่ แต่เมื่อเห็นเจ้าซามอยด์ทำหน้าน่าสงสารเช่นนี้ จึงเปิดที่ปิดชั้นโชว์ออก แล้วอุ้มมันออกมา ให้มันเดินเล่นอยู่ภายในร้าน แต่ว่าเขาต้องคอยจับตาดูมัน เพื่อป้องกันไม่ให้มันอุจจาระปัสสาวะไปทั่ว ถ้าลูกค้าเข้าร้านมาเหยียบอุจจาระสุนัข เขาคงไม่มีชีวิตรอดเป็นแน่!
ตอนนี้เป็นเวลาสิบหกนาฬิกากว่าๆ แล้ว เขาเห็นว่าไม่มีลูกค้าแล้ว จึงจะปิดร้านก่อนเวลา
ขณะที่เขาเดินไปถึงหน้าประตู ก็ได้เจอกับลูกค้าอีกสองคน คนหนึ่งอายุประมาณสี่สิบปี อีกคนหนึ่งอายุประมาณสิบขวบ ดูท่าทางแล้วน่าจะเป็นสองพ่อลูก
ลูกชายสวมชุดนักเรียน อ้วนเล็กน้อย ท่าทางเหมือนไจแอนท์ หน้าแดง เดินไปด้วยเช็ดน้ำตาไปด้วย จมูกกับตาก็ร้องไห้จนแดงก่ำ สีหน้าของผู้เป็นพ่อก็ไม่ต่างกันมาก แต่มีสีหน้าจนปัญญาอยู่ด้วย
"คุณคือเถ้าแก่ของที่นี่?” ชายผู้ใหญ่ถาม
"ใช่ครับ" จางจื่ออันพยักหน้า


## ตอนที่ 033

ตอนที่ 33 จากกันครั้งแรก
หลังจากที่เข้าร้านมา หนุ่มใหญ่ก็มองไปรอบๆ "ที่ร้านคุณมี..."
เสียงพูดเบาลง เจ้าซามอยด์ก็โผเข้ามาด้วยความตื่นเต้นดีใจ วิ่งไปรอบๆ ขาของลูกค้าคนใหม่ แลบลิ้นออกมาทำหน้าแอ๊บแบ๊วสุดๆ จากการกระทำเช่นนี้ของมันแม้กระทั่งจางจื่ออันยังหมดคำจะพูด
เด็กอ้วนจ้ำม่ำหยุดร้องไห้ แล้วหันมามองเจ้าซามอยด์
หนุ่มใหญ่ชี้ไปที่เจ้าซามอยด์ ถามลูกชายของเขา "ลูกว่าสุนัขตัวนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”
เจ้าหนูก้อนกลมไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่นั่งยองๆ ลงไป ยื่นมือไปหาเจ้าซามอยด์ มันยกสองขาหน้าขึ้นมาทันที
เจ้าหนูก้อนกลมยิ้มเล็กน้อย ใช้มืออีกข้างลูบที่ขนบนท้ายทอยของมัน "เด็กดี! เด็กดี!”
"เฮ้อ!” หนุ่มใหญ่ถอดหายใจเฮือกใหญ่ ล้วงหยิบเอาซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า คาบบุหรี่ไว้ในปากหนึ่งมวน ทั้งยังส่งให้จางจื่ออัน “เถ้าแก่ สูบบุหรี่ไหม?”
"ไม่ครับ" จางจื่ออันปฏิเสธ เขายังไม่เข้าใจว่าเรื่องเป็นมาอย่างไร ได้ข่าวว่าช่วงนี้มีสารเสพติดแบบมวนบุหรี่ ดูดเข้าไปคำเดียวก็จะเลอะเลือน เขาเป็นหนุ่มหล่อขนาดนี้ถ้าถูกใครปล้นไปทั้งเงินและร่างกายจะทำอย่างไร?
ไม่ต้องรอให้จางจื่ออันถาม หนุ่มใหญ่ก็พูดขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติราวกับเปิดเทปวิทยุ
"ปิดเทอมภาคฤดูร้อนทีไรเจ้าลูกคนนี้ก็จะอยู่บ้านเกิดที่ชนบทตลอด วันนี้สุนัขเก่าแก่ของที่บ้านดันมาตายไปแล้ว"
"อ๋อ" จางจื่ออันเข้าใจแล้ว มิน่าล่ะเจ้าเด็กน้อยถึงได้เสียใจขนาดนี้
"ผมกับแม่ของลูกทำงานยุ่งมาก พอปิดเทอมภาคฤดูร้อนก็จะส่งเขากลับไปบ้านเกิดที่ชนบท ให้ปู่เขาช่วยดูแล เพื่อนในห้องก็อยู่ในเมืองกันหมด ที่บ้านเกิดก็ไม่มีคอมพิวเตอร์ เขาจึงทำได้เพียงเล่นกับสุนัขที่บ้าน วิ่งเล่นข้ามเขาข้ามท้องนา แม้แต่การบ้านตอนปิดเทอมก็ไม่ทำ ทุกครั้งที่เปิดเรียนกลับมาในเมืองก็จะร้องไห้งอแง ไม่อยากกลับ เฮ้อ เจ้าสุนัขตัวนั้นก็แก่มากแล้วจริงๆ ฟันก็เหลืออยู่ไม่กี่ซี่แล้ว ปีที่แล้วที่เล่นด้วยกันก็ตามเขาไม่ทันแล้ว ผมน่าจะคิดให้เร็วกว่านี้ ปีนี้..." หนุ่มใหญ่ไม่ได้พูดต่อ
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงพูดขึ้นอีก "ไม่ว่าจะอย่างไรก็ถือว่าผ่านปิดเทอมมาแล้ว นี่ก็เปิดเทอมแล้วไม่ใช่รึ ผลคือวันนี้มีญาติมาจากบ้านเกิด ผมไม่อยู่บ้าน ลูกชายก็ถามว่าสุนัขเป็นอย่างไรบ้าง ญาติก็ตอบว่าวันที่สองที่ลูกชายกลับจากบ้านเกิดก็..."
จางจื่ออันก็ถอนหายใจเช่นกัน เขานึกถึงพ่อแม่ของตน การจากกันชั่วนิรันดร์ทำให้เป็นทุกข์มากมายถึงเพียงนี้ เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวก็ห่างกันไปไกล เด็กคนนี้จะต้องเสียใจมากอย่างแน่นอน เขาคงจะเสียใจว่าทำไมตนไม่อยู่ต่ออีกสักวัน ทำไมถึงไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนมันในวาระสุดท้าย แต่เจ้าสุนัขตัวนี้คงจะพยายามจนถึงที่สุดแล้ว พยายามจนถึงลมหายใจสุดท้าย เพื่อไม่ให้เจ้านายน้อยของมันมาเห็นในตอนที่มันกำลังจะขาดใจ
หนุ่มใหญ่ตบลงบนศีรษะของลูกชายเบาๆ ด้วยความรักและเมตตา "เด็กคนนี้ร้องไห้มาทั้งวัน ทำเอาญาติๆ ใจเสียร้องไห้ไปด้วยกัน ผมยังไม่ทันกลับถึงบ้านพวกเขาก็กลับกันไปหมดแล้ว อันที่จริงผมบอกว่าจะพาเขามาซื้อสุนัขสักตัว"
สายตาของจางจื่ออันมีภาพปรากฏขึ้นมาหนึ่งภาพ บนทุ่งกว้างชานเมืองที่พระอาทิตย์ร้อนแผดเผา ท่ามกลางเสียงร้องของจักจั่นเรไรที่ดังกึกก้องสนั่นหู มีเด็กอ้วนๆ กลมๆ คนหนึ่งสวมเสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นหยอกล้อเล่นกันกับเจ้าสุนัขบ้านสีน้ำตาลเหลืองที่แสนจงรักภักดีตัวหนึ่ง วิ่งปะทะกับลมขึ้นไปบนเนิน เดินลุยในลำธารสายเล็กๆ เหยียบย่ำไปบนหินกรวดขนาดเท่าไข่ห่านอันเกลี้ยงเกลา วิ่งโผเข้าหาแมลงปอ ไล่ตั๊กแตน จับผีเสื้อ จับปลาจับกุ้งขึ้นมาจากน้ำ...รอให้วิ่งจนทั้งเหนื่อยทั้งร้อนแล้ว เจ้าสุนัขก็จะแลบลิ้นหมอบอยู่บนพื้นหญ้า เด็กน้อยจ้ำม่ำก็เอาหัวนอนหนุนสุนัขแก่เช็ดเหงื่ออยู่ไม่หยุด นั่นคงเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขขั้นสุดยอดอย่างแน่นอน
ลำต้นของต้นไม้หนาขึ้นทุกวัน แม่น้ำที่กลายเป็นน้ำแข็งละลายกลายเป็นน้ำอีกครั้ง เจ้าเด็กจ้ำม่ำโตขึ้นทุกปี เจ้าสุนัขก็แก่ขึ้นทุกปี วันคืนค่อยๆ เปลี่ยนเวียนหมุนไป เจ้าสุนัขก็ตามเด็กน้อยไม่ทันแล้ว สายตาก็เปลี่ยนเป็นขุ่นมัว ขนก็จะร่วงโรยจนบางตา เนื่องจากความต้องการอาหารน้อยลงร่างกายก็เปลี่ยนเป็นผอมแห้ง แต่ว่าทุกวันพวกเขาก็ยังอยู่ด้วยกันจนเบื่อ
ปิดเทอมฤดูร้อนเทอมสุดท้ายนี้ดูเหมือนเกิดเรื่องมากมาย กลายเป็นภาพฉากในหนังที่กดหยุดไว้ตลอดกาล เด็กน้อยจ้ำม่ำคงมีลางสังหรณ์อะไรบางอย่าง ดังนั้นเมื่อญาติที่มาจากบ้านเกิดมาถึง จึงได้ถามถึงอาการของเจ้าสุนัข
แต่ว่า เจ้าสุนัขคงไม่ได้นำความรู้สึกเสียใจกับการจากลาไปด้วยแน่นอน ขอให้มันได้อยู่บนสวรรค์
หนุ่มใหญ่สูบบุหรี่เสร็จหนึ่งมวน บดก้านบุหรี่จนแตกละเอียดกล่าวว่า "โอเค ไม่รบกวนเวลาของเถ้าแก่แล้วครับ ผมเอาสุนัขตัวนี้แหละ เท่าไหร่ครับ?”
"สามพัน" จางจื่ออันกล่าว
หนุ่มใหญ่พยักหน้า "แพงไปนิด แต่ว่าในเมื่อเจ้าลูกชายชอบแล้ว จะราคาเท่าไหร่ผมก็ต้องซื้อให้เขา ก็ถือว่าชดเชยที่ปิดเทอมภาคฤดูร้อนนี้ไม่ได้อยู่กับเขาแล้วกัน สุนัขตัวนี้สองคนปู่หลานก็เลี้ยงด้วยกันได้"
จางจื่ออันลูบไปบนหลังของเจ้าซามอยด์ มันหันกลับมา ไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย นัยน์ตาก็ไม่ได้แสดงความเสียใจที่ต้องจากร้านขายสัตว์เลี้ยงไปเลยสักนิด หันหน้ากลับไปเอาใจเจ้านายคนใหม่ของมันทันที
จางจื่ออันหัวเราะด่าอยู่ในใจไม่หยุด ‘เจ้าหมาขี้เหร่ชอบประจบประแจงตัวนี้ พอมีเจ้าของ ก็ทิ้งฉันแล้ว โชคดีที่เมื่อครู่ฉันยังเห็นใจมันอยู่! ’
ในจำนวนสัตว์เลี้ยงทั้งสามตัวที่ขายไป ถึงแม้ว่าเจ้าซามอยด์จะขายได้ช้าสุด แต่ในบรรดาพวกมันอาจจะเป็นตัวที่โชคดีที่สุด หลังจากที่สองพ่อลูกได้เคยสัมผัสกับความเสียใจของการจากลาแล้ว ต้องหลงรักมันมากแน่นอน ต่อไปขอเพียงแค่มันรักษาความแอ๊บแบ๊วที่มันถนัดไว้ก็พอแล้ว
เด็กน้อยจ้ำม่ำได้เริ่มเล่นกับเจ้าซามอยด์แล้ว หนุ่มใหญ่และจางจื่ออันมาชำระเงินที่เคาน์เตอร์ด้วยกัน
หนุ่มใหญ่หันหน้าไปมองเจ้าซามอยด์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถามว่า "เถ้าแก่ สุขภาพของสุนัขตัวนี้ไม่มีปัญหาใช่ไหม? ผมเองก็ไม่อยากซื้อกลับไปไม่ถึงสองวันแล้วมันก็..."
จางจื่ออันกล่าว "คุณสบายใจได้ครับ ก่อนหน้านี้สุนัขตัวนี้เพิ่งจะฉีดวัคซีนป้องกันโรคไป นี่คือใบรับรองการฉีดวัคซีนครับ" เขาเอาใบเสร็จรับเงิน ใบรับรองการฉีดวัคซีนและสัญญาข้อตกลงการซื้อขายสัตว์เลี้ยงส่งให้หนุ่มใหญ่ "บนข้อสัญญาได้เขียนไว้แล้ว ขอเพียงแค่อยู่ในช่วงที่วัคซีนยังมีประสิทธิภาพอยู่ ถ้าหากมันป่วยไม่สบาย ผมรับรองว่าจะชดใช้ค่าเสียหายให้ หลังจากที่หมดระยะเวลาของวัคซีนแล้ว คุณจะต้องเป็นคนรับผิดชอบเรื่องสุขภาพของมันเอง"
หนุ่มใหญ่พยักหน้าเป็นสัญญาณว่าเข้าใจแล้ว จางจื่ออันกล่าวว่า "ผมมีหลักสูตรสำหรับผู้ที่เลี้ยงสัตว์มือใหม่ เป็นหลักสูตรที่ผมทำขึ้นมาเอง ถ้าหากว่าคุณต้องการก็สามารถนำกลับไปด้วยได้หนึ่งชุด..."
หนุ่มใหญ่โบกมือ "ไม่ต้องไม่ต้อง พวกเราไม่ใช่เพิ่งจะเคยเลี้ยงสุนัขเป็นครั้งแรก"
"งั้นของใช้อย่างอื่น อย่างเช่นพวกอาหารสุนัข..." จางจื่ออันจะไม่ยอมปล่อยโอกาสทุกอย่างที่สามารถทำเงินได้
"วันนี้ช่างก่อนเถอะ แม่ของลูกคงรอจนกระวนกระวายใจแล้ว ผ่านไปสักสองวันค่อยว่ากันใหม่" หนุ่มใหญ่จูงมือลูกชาย "ไปลูก กลับบ้านไปกินข้าวกัน!”
เด็กน้อยจ้ำม่ำอุ้มเจ้าซามอยด์ขึ้น เดินตามหลังหนุ่มใหญ่ออกไปแล้ว หัวของเจ้าซามอยด์โผล่ขึ้นมาจากหัวไหล่ของเด็กน้อย มันแลบลิ้นออกมามองดูจางจื่ออัน จนกระทั่งพวกเขาเดินเลี้ยวไป
จางจื่ออันเหมือนจะติดเชื้อของความเสียใจมาเสียแล้ว เขายืนอยู่ที่หน้าประตูนานมาก จ้องดูผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา ไม่รู้เช่นกันว่าในใจมีความรู้สึกอะไร
"ดีแล้ว! ในที่สุดที่นี่ก็เงียบสงบแล้ว!” เขากลับเข้ามาในร้าน มองดูชั้นโชว์และกรงที่ว่างเปล่า เหลือเพียงเจ้าหนูแฮมสเตอร์ที่ตื่นขึ้นมาจากการนอนกลางวัน เตรียมตัวเริ่มใช้ชีวิตกลางคืนของมันอย่างสะลึมสะลือ ในตอนที่ยังมีสัตว์เลี้ยงทั้งสามตัวอยู่ เขาเป็นทุกข์ว่าเมื่อไหร่จะขายพวกมันได้ พอขายได้หมดจริงๆ แล้ว เขากลับรู้สึกไม่อยากจากพวกมันไปนิดหน่อย
เก่าไปใหม่มา ไหลไปเหมือนสายน้ำ
ในเมื่อเป็นร้านขายสัตว์เลี้ยง ก็ต้องขายสัตว์เลี้ยง ต้องได้กำไร มิฉะนั้นต้องปิดร้านไป
ในธุรกิจสัตว์เลี้ยงมีทั้งคนดีและคนเลวปะปนกันไป มีร้านเปิดใหม่ทุกวัน มีร้านเก่าๆ ปิดไปทุกวัน ปลาใหญ่กินปลาเล็ก เงินเลวไล่เงินดีออกไปหมด ดังนั้นสภาพการค้าจึงเลวร้ายขึ้นไปอีก
ถึงแม้ว่าขณะนี้ภายในร้านจะเงียบสงบ แต่อีกไม่นานก็จะกลับมาวุ่นวายอีกครั้ง
จะต้องเป็นเช่นนั้นแน่นอน


## ตอนที่ 034

ตอนที่ 34 ซือซือ
ซือซือเป็นผู้หญิงที่ถึงแม้ว่าสภาพอากาศจะเปลี่ยนเข้าสู่ฤดูหนาวแล้วแต่ก็ยังสวมเสื้อผ้าราวกับอยู่ในช่วงรับลมเย็นของกลางฤดูร้อน เธอได้แต่บ่นกับตัวเองตลอดที่ไม่ได้เกิดอยู่ประเทศญี่ปุ่น ไม่อย่างนั้นในวันที่หิมะตกจะใส่กระโปรงสั้นออกไปข้างนอกก็คงไม่โดนพ่อกับแม่ด่าเละแบบนี้
ถ้าดูจากลักษณะหน้าตา ซือซือจัดอยู่ในประเภทสาวหวาน แอ๊บแบ๊ว เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็เป็นสไตล์สาวญี่ปุ่นคิคุอาโนเนะ ก็คือจะมาเป็นสเต็ป จะมีเครื่องประดับที่เป็นเซ็ทเข้าชุดกันหลายชิ้น เวลาพูดก็มักจะดัดเสียง ต้องบอกว่า ไม่ว่าจะเป็นหน้าตาหรือเสื้อผ้าที่ใส่ เธอได้รับความนิยมจากชายหนุ่มที่โลกส่วนตัวสูงมากมาย
แต่เธอกลับไม่ถูกจริตกับชายหนุ่มที่โลกส่วนตัวสูง สิ่งที่เธอใฝ่ฝันคือให้ตนเองได้แต่งงานกับท่านประธานสุดโหดที่สร้างตัวขึ้นมาด้วยลำแข้งของตนเอง ถ้าจะให้ดีก็ขอให้พ่อและแม่เสียชีวิตทั้งคู่ ไม่มีพี่น้อง แม้แต่พวกญาติที่ยากจนสักคนก็ไม่มี ถ้าอายุต่ำกว่าสามสิบห้าก็ยิ่งดี แต่ว่าคนแบบที่เธอเฝ้ารอนั้นยังไม่ปรากฏตัวขึ้นในชีวิตจริง เธอก็ยังคงค้นหาต่อไปอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย...
ซือซือกับจ้าวฉีทำงานอยู่บริษัทเดียวกัน ทั้งสองคนสนิทกันมาก มักจะออกไปเที่ยวด้วยกันบ่อยๆ เหตุผลก็ธรรมดามาก ทั้งสองคนมีสไตล์ที่แตกต่างกัน ไม่ต้องกลัวว่าจะโดนแย่งความสนใจไป ถือเป็นการเติมเต็มลักษณะพิเศษให้แก่กัน
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอมาอพาร์ทเม้นต์ของจ้าวฉี เข้ามาในอพาร์ทเม้นต์อย่างคุ้นเคย ขึ้นลิฟต์ มือข้างซ้ายถือขนมถุงใหญ่ๆ หนึ่งถุง
ลิฟต์หยุดแล้ว เธอเดินมาถึงห้องประตูห้องของจ้าวฉี แล้วกดกริ่ง
ไม่นาน ก็ได้ยินเสียง ตึกตึกตึก ของรองเท้าแตะที่ดังมาจากหลังประตู ในตาแมวมีเงาคนเคลื่อนไหวไปมา ซือซือรีบชูมือสองนิ้วขึ้นตามสัญชาตญาณเหมือนตอนถ่ายเซลฟี่
"ฉีฉี ฉันเอง!”
มีเสียงปลดล็อกประตู ประตูเปิดออกแล้ว
"ผ...ผี!” ซือซือหันหลังกลับเตรียมวิ่งหนีก็ถูกจ้าวฉีดึงไว้จากด้านหลัง
"ผีเผออะไรกัน! รีบๆ เข้ามาข้างใน!”
จ้าวฉีดึงเธอที่ต่อสู้ไม่หยุดเข้ามาข้างในแล้วปิดประตู
ซือซือสังเกตดูจ้าวฉีด้วยความหวาดกลัวอยู่หลายรอบ ถึงมั่นใจว่าเธอไม่ใช่ผี
ตอนนี้เป็นเวลาช่วงบ่ายแล้ว จ้าวฉีกลับเหมือนเพิ่งตื่นนอน เผ้าผมยุ่งเหยิง ผ้าม่านก็ไม่เปิด ภายในห้องมืดสนิท ดังนั้นใบหน้าสีขาวของจ้าวฉีที่ยิ่งเพิ่มมาส์กหน้าสีขาวเข้าไปอีกจึงน่าตกใจมากขึ้นไปอีก
"ฉีฉี นี่เธอ..." ซือซือชี้ไปที่เธอ พูดไม่ออก
จ้าวฉีเกาหัว "อ้อ มัวแต่ตั้งหน้าตั้งตาทะเลาะ จนลืมล้างหน้าไปเลย เธอหาที่นั่งไปเลยนะ ฉันไปล้างหน้าก่อนแล้วค่อยว่ากัน" พูดเสร็จ เธอก็หยิบเอาผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ จากนั้นก็ได้ยินเสียงจ๋อมจ๋อมของน้ำ
ทะเลาะ? ทะเลาะกับใคร? ผู้ช่วยเปี่ยวที่เพิ่งมาใหม่เหรอ?
ซือซือมีเครื่องหมายคำถามเต็มหัวไปหมด แต่ไม่ได้ตามเข้าไปถามถึงในห้องน้ำ
คอมพิวเตอร์ในห้องนอนยังคงเปิดอยู่ หน้าจอส่องแสงออกมา เธอจึงวางถุงขนมไว้ เปิดผ้าม่านในห้องออกจนหมด พร้อมทั้งเปิดหน้าต่างเพื่อรับลม ในห้องจึงสว่างขึ้นมา
"เมี๊ยว..."
พอเธอหันหลังกลับ ก็ได้มองเห็นเจ้าตัวขนปุกปุยฟูฟ่องนั่งอยู่ข้างๆ หมอนของจ้าวฉี มองดูเธอที่เป็นคนแปลกหน้าด้วยความประหลาดใจและระมัดระวังตัว
"เฮ้ เธอคงเป็นหลานหลานสินะ? น่ารักจริงๆ น่ารักกว่าในรูปอีก!” ซือซือไม่ได้มีความระวังตัวต่อเจ้าตัวน่ารักนี้เลย นัยน์ตามีรูปหัวใจลอยเต็มไปหมด และโผเข้าไปหาทันที
หลานหลานตกใจกระโดด และเดินถอยหลังไปอีกสองสามก้าว หดตัวขึ้น
"คิๆ ไม่ต้องกลัวนะ ฉันเป็นพี่ซือซือของหนูไง รอแป๊บหนึ่งนะ ฉันจะไปหยิบของขวัญมาให้!”
ซือซือหยิบเอาขนมมันฝรั่งรสซีฟู้ดออกมาจากในถุง แกะถุงขนม หยิบเข้าปากตัวเองก่อนสักสองสามชิ้น จากนั้นจึงส่งให้หลานหลานหนึ่งแผ่น
"มาเร็วหลานหลาน อร่อยนะ! มาหาพี่นี่! เมี๊ยวๆ!”
จ้าวฉีใช้ผ้าเช็ดตัวเช็ดหน้าเดินออกมาจากห้องน้ำ เมื่อเห็นจึงรีบห้ามทันที "อย่าเอาขนมรสเค็มขนาดนั้นให้มันกิน! ถ้ามันกินเกลือเยอะจะไม่ดี! เธอกินเองเถอะ!”
"ใส่ร้าย! เธอใส่ร้ายแน่ๆ!” ซือซือเอาแผ่นมันฝรั่งใส่เข้าปากอย่างรวดเร็ว พูดด้วยความขุ่นเคือง "เธอกลัวว่าฉันจะเอาหลานหลานไปถึงพูดแบบนี้ใช่ไหม!”
จ้าวฉีเอาหลักสูตรมือใหม่ที่จางจื่ออันปริ้นให้ออกมาให้เธอดู "เธอดูเองสิ"
เธอดูผ่านๆ ก็หมดความสนใจ "ยาวเกินไม่อ่าน! มีแต่พวกผู้ชายโลกส่วนตัวสูงถึงจะพูดว่านู้นไม่ได้นี่ไม่ได้...เอ้อ ฉีฉี เมื่อกี้เธอบอกว่าเธอทะเลาะกับใครนะ?”
"บนอินเทอร์เน็ต ไม่รู้จัก" จ้าวฉีกลับมานั่งที่หน้าคอมพิวเตอร์ใหม่ กดรีเฟรชหน้าเว็บ จากนั้นก็กดแป้นพิมพ์รัวๆ
"ไม่นะ! ฉีฉีเธออย่ากลายเป็นสาวโลกส่วนตัวสูงสิ! ฉันเคยได้ยินมาว่ามีแค่หนุ่มสาวโลกส่วนตัวสูงเท่านั้นที่จะชอบทะเลาะกันในโลกโซเชี่ยล" ซือซือพูดด้วยความเป็นห่วง
"ประเด็นคือฝั่งตรงข้ามทำตัวน่าโมโหมาก เธอรู้ไหม" จ้าวฉีพิมพ์ยาวๆ ไปหนึ่งแถว กดแสดงความคิดเห็น จากนั้นจึงมานั่งติดริมเตียง
อุ้มหลานหลานขึ้นมากอดไว้บนตัก
"เกิดอะไรขึ้น?” ซือซือ เคี้ยวมันฝรั่งไปด้วย ถามไปด้วย
จ้าวฉีเล่าเรื่องที่ผ่านมาทั้งหมดหนึ่งรอบ
หลังจากที่จ้าวฉีโพสต์กระทู้โจมตีกลับไป กระทู้นั้นก็กลายเป็นประเด็นร้อนในเว็บทันที แน่นอนว่าก็เพราะมีคุณงามความดีของรูปเธอด้วย โลกอินเทอร์เน็ตไร้พรมแดนนี้มีชายหนุ่มโลกส่วนตัวสูงเป็นหลัก จึงขาดแคลนทรัพยากรสาวสวย
หน้าม้าของร้านฝานซิงก็มาปรากฏแค่อยู่ในกระทู้ที่ถามว่าร้านขายสัตว์เลี้ยงร้านไหนดี ดังนั้นจนถึงวันนี้ตอนเช้าจึงเพิ่งจะตอบกลับมา แต่ว่าสถานการณ์เลวร้ายลงจนไม่สามารถแก้ไขได้ คนที่เคยถูกร้านฝานซิงหลอกก่อนหน้านี้ก็ทยอยกันออกมาต่อว่า ยิ่งมีพวกจีนมุงเข้ามาผสมโรง หน้าม้าของร้านฝานซิงหาเหตุผลมาไม่ได้ ก็เริ่มพูดโกหกปลิ้นปล้อน ผู้คนก็เริ่มประณามด่าว่า ดังนั้นก็ยังกลายเป็นความโกรธแค้นในวงกว้าง
เนื่องจากเป็นวันสุดสัปดาห์ คนที่ว่างงานก็มีมากกว่าปกติ จำนวนความคิดเห็นและคนให้ห้องสัตว์เลี้ยงจึงสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง สูงกว่าห้องแลกเปลี่ยนสิ่งของ และห้องรวมมิตร ชื่อไอดีเหล่านั้นของหน้าม้าร้านฝานซิงที่ถูกจ้าวฉีกล่าวถึงได้กลายเป็นเป้าที่ผู้คนต่างเข้าโจมตี นอกจากนี้ยังมีชื่อผู้ใช้อื่นที่น่าสงสัยว่าจะเป็นของพวกเขา
ประเด็นสำคัญตอนนี้ก็คือทั้งสองฝ่ายต่างบอกว่าอีกฝ่ายหนึ่งเป็นหน้าม้า และก็ไม่มีหลักฐานมายืนยัน ผู้เล่นทั่วไปจะไม่สามารถดูที่อยู่ IP ของกันและกันได้ ผู้ดูแลเว็บไซต์สามารถดูได้ แต่ตัวสุดท้ายของที่อยู่ IP ก็จะถูกแทนที่ด้วยเครื่องหมายดอกจัน มีเพียงผู้จัดการเว็บที่สามารถดูได้หมด แต่ตอนนี้เรื่องคงยังไม่ต้องถึงมือผู้จัดการเว็บไซต์
ผลข้างเคียงก็คือร้านขายสัตว์เลี้ยงมหัศจรรย์ชื่อนี้ที่ถูกพูดถึงครั้งแล้วครั้งเล่า ในขณะที่ถกเถียงกันอยู่นั้นก็มีกลุ่มจีนมุงที่แปลกประหลาดถามอยู่ตลอดว่าสรุปแล้วร้านขายสัตว์มหัศจรรย์ตั้งอยู่ที่ไหน และก็มีกลุ่มจีนมุงจิตใจดีที่เข้ามาตอบ
"ไอ้หยา จำเป็นต้องตั้งใจขนาดนี้ไหม คิดเสียว่าพวกเขาเป็นกลุ่มหมาบ้ากลุ่มหนึ่ง ไม่ต้องไปสนใจก็จบแล้ว" ซือซือไม่เข้าใจว่าทำไมจ้าวฉีต้องตั้งใจขนาดนี้
ถ้าจะให้พูดว่าทำไม จ้าวฉีคิดว่าเป็นเพราะได้รับอารมณ์โกรธมาจากผู้ช่วยเปี่ยวที่บริษัท ต้องหาช่องทางระบายอย่างเร่งด่วน “ในเมื่อยังไม่สบายใจ ฉันก็จะหยุดไม่ได้!” เธอพูดอย่างแน่วแน่
ซือซือมองดูเวลา จึงเตือนว่า "แต่คืนนี้พวกเรานัดกันแล้วว่าจะไปร้านกาแฟที่เพิ่งเปิดใหม่"
จ้าวฉีโบกมือพูด "เธอไปเถอะ ฉันไม่ว่าง"
ซือซือร้อนใจ ร้านกาแฟร้านนั้นจัดร้านแบบสวยโอ่อ่า รอบๆ ร้านก็มีบริษัทใหญ่ๆ หลายบริษัท ไม่แน่ว่าอาจจะได้เจอประธานบริษัทสุดโหดอะไรแบบนี้ อย่างน้อยลูกคนรวยรุ่นหนุ่มสาวก็มารวมตัวกันนี่นา ไปด้วยกันสองคนยังสามารถเพิ่มอัตราการชำเลืองมองและอัตราความสำเร็จขึ้นอีก ถ้าหากว่าบุกเดี่ยวแล้วล่ะก็ เธอก็กลัวๆ อยู่บ้าง
เธอกลอกตาไปมา แล้วบอกข้อเสนอ "ฉีฉี เธอยังหาหลักฐานที่ชัดเจนไม่เจอใช่ไหม? ฉันมีวิธี"


## ตอนที่ 035

ตอนที่ 35 หนุ่มขี้อายฝ่ายเทคนิคซ่อมคอมพิวเตอร์
"วิธีอะไร?” จ้าวฉีไม่ได้คิดว่าเธอจะมีวิธีที่ดีอะไร แต่ว่าก็ลองฟังดูสักหน่อย
"รอแป๊บหนึ่ง" ซือซือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดรายชื่อ หาหมายเลขโทรศัพท์หมายเลขหนึ่ง แล้วกดโทรออก
"ฮัลโหล! พี่เสี่ยวหลิว!”
เมื่อปลายสายรับโทรศัพท์ เสียงของซือซือก็ดัดเป็นเสียงสองที่ทั้งนุ่มนวลและอ่อนหวานโดยอัตโนมัติ
“ใช่ค่ะ พี่เสี่ยวหลิว ซือซือเอง!”
"อ้อ...ใช่แล้ว พี่เสี่ยวหลิว มีเรื่องหนึ่งอยากให้พี่ช่วย...ไม่ค่ะ คอมพิวเตอร์ของฉันไม่ได้พัง คืออย่างนี้ พี่รู้จักเว็บหอดูทะเลของเมืองเราอยู่ใช่ไหมคะ? มีไอดีในเว็บนั้นสี่ห้าไอดีด่าฉัน โกหกฉัน พี่เสี่ยวหลิวช่วยฉันหาที่อยู่ของพวกเขาออกมาให้ฉันได้ไหมคะ? อ้อ...ฉันไม่ได้จะทำอะไร แค่อยากรู้ว่า...ผิดกฎหมายไหม?”
สีหน้าของซือซือเย็นชาลง "งั้นก็แสดงว่าพี่ทำไม่ได้ใช่ไหมคะ? งั้นฉันไปให้พี่อาเหรินช่วยก็ได้ค่ะ!”
ปลายสายมีเสียงวิงวอน ลุกลี้ลุกลน
"อ้อ? ได้ค่ะ ฉันจะลองให้โอกาสพี่ดูสักครั้ง อีกสักพักฉันจะส่งไอดีพวกนั้นไปให้พี่นะคะ แค่นี้ก่อนนะคะ!”
จ้าวฉีมองดูเธออย่างไม่รู้จะพูดอะไรดี "ใครเหรอ?”
ซือซือเปลี่ยนเป็นพูดด้วยน้ำเสียงปกติ "จะใครล่ะ ก็เสี่ยวหลิวฝ่ายเทคนิคไง"
"อ๋อ" จ้าวฉีคิด ภาพทรงจำที่มีต่อคนคนนี้มีไม่มาก "เขาสนใจในตัวเธอ?”
"แค่ผู้ชายขี้อายคนหนึ่ง ไม่เห็นจะน่าสนใจตรงไหน" ซือซือเบะปากเหยียดหยาม จะจีบฉันยังไม่กล้าพูดต่อหน้า ส่งอีเมลยังส่งในนามชื่อแผนกมาให้ฉันเลย"
"เธอก็อย่าไปให้ความหวังเขาเล่นๆ น่าสงสารออก" จ้าวฉีกล่าวโน้มน้าว
"ฉันจะไปหลอกให้ความหวังเขาได้ยังไงล่ะ ถ้าคอมพัง ฉันก็ยังให้เขาซ่อมให้อยู่ดี" ซือซือหัวเราะอย่างชั่วร้าย
ไม่นาน โทรศัพท์ของซือซือก็ดังขึ้น ที่อยู่ไอพีของไอดีเหล่านั้นก็ปรากฏขึ้นมาเสร็จสรรพ ล้วนเป็นสถานที่เดียวกัน และที่อยู่ของไอพีเหล่านั้นก็ถูกปักหมุดไว้บน กูเกิ้ลแมพ ของเมือง บอกถึงถนนและเขตที่อยู่ไว้อย่างแม่นยำ
"ฮ่า! เก่งขั้นเทพ!” จ้าวฉีแลบลิ้น "เขามีความสามารถขนาดนี้ เธอยังไม่รีบคว้าไว้อีก? อย่ามัวแต่ฝันกลางวันทั้งวันถึงประธานบริษัทอะไรนั่นอยู่เลย!”
"ก็เพราะว่าเป็นแบบนี้ถึงทำให้คนรังเกียจใช่ไหมล่ะ? ถ้าผู้ชายขี้อายคนนี้เป็นคนที่มีนิสัยเป็นผู้ตามก็น่าสมเพชเลยละ..." ซือซือพูดด้วยใบหน้าเศร้า
เธอรับโทรศัพท์
"ขอบคุณพี่เสี่ยวหลิวมากนะคะ ฉันมองคนไม่ผิดจริงๆ ...อ้อ ได้ งั้นวันหลังฉันจะให้พี่เลี้ยงข้าวฉัน แมคพิซเคพวกนั้นไม่เอานะ...อืม ฉันวางสายแล้วนะคะ"
จ้าวฉีคิดว่าตนเองฟังผิดไป ไม่เข้าใจตรรกะแบบนี้ "เขาช่วยเหลือเธอ ยังต้องให้เขาเลี้ยงข้าว?”
"แน่ล่ะสิ นี่ฉันให้โอกาสเขาได้กินข้าวกับฉันเลยนะ! เขาสิต้องขอบคุณฉัน!” ซือซือทำท่าทาง "เธอคิดว่าไงล่ะ"
"แมคพิซเคคืออะไร?”
"ก็แมคโดนัลด์ พิซซ่า กับเคเอฟซีไง พวกผู้ชายขี้อายพอไปเลี้ยงข้าวก็ชอบเลี้ยงแต่อะไรพวกนี้" ซือซือรีบพูดเร่ง "ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้แล้ว รีบจัดการเรื่องของเธอให้เสร็จ เรายังต้องไปร้านกาแฟนะ!”
จ้าวฉีส่ายหน้าอย่างจนปัญญา "ช่างเถอะ ไม่ยุ่งเรื่องของเธอแล้ว"
เธอค้นหาใน กูเกิ้ลแมพ ‘ร้านสาขาย่อยขายสัตว์เลี้ยงฝานซิง’ แสดงผลการค้นหาออกมาสองที่ ร้านหนึ่งเป็นร้านขายตรงฝานซิงที่อยู่ทางทิศตะวันตกของเมือง อีกร้านหนึ่งเป็นร้านสาขาย่อยฝานซิงที่อยู่ทางทิศตะวันออกของเมือง เมื่อเทียบกับแผนที่บนโทรศัพท์ของซือซือ ที่อยู่ของหน้าม้าจะอยู่ที่ร้านสาขาย่อยฝานซิง
ตอนนี้หลักฐานแน่นหนาแล้ว
หลังจากที่จัดการกับข้อมูลส่วนตัวเหล่านี้นิดหน่อย เธอก็ส่งหลักฐานเหล่านี้ในรูปแบบของรูปภาพไปบนเว็บ รวมถึงที่อยู่ไอพีกับตำแหน่งแผนที่ที่สอดคล้องกันกับไอดีหน้าม้าพวกนั้น
หน้าเว็บก็ลุกเป็นไฟทันที จำนวนการแสดงความคิดเห็นยิ่งทวีคูณอย่างบ้าคลั่ง!
[โอ้! นึกไม่ถึงเลยว่าสาวสวยจะเป็นนักเทคนิคด้วย?]
[มีทั้งเหตุผลมีทั้งหลักฐาน ทำให้น่าเชื่อถือ!]
[เป็นหน้าม้าของร้านฝานซิงจริงๆ ด้วย ไม่ผิดจริงๆ!]
[ฝานซิงรีบออกมาจัดการเรื่องนี้โดยด่วน! (ยิ้มเยาะ) ]
[ไชน่า เทเลคอมคงต้องบอกว่าฉันยอมแล้ว!]
ยังมีบางความคิดเห็นที่ตอบกลับด้วยความใจเย็นรอบคอบ [นี่...เอาที่อยู่ไอพีและที่อยู่ของคนอื่นมาเผยแพร่ตามอำเภอใจ แบบนี้ไม่ดีมั้ง?]
[ใช่ นี่ไม่ถือเป็นการละเมิดสิทธิส่วนบุคคลเหรอ?]
จ้าวฉีตอบกลับ [พวกเขาเป็นนิติบุคคล ไม่ใช่บุคคลธรรมดา ถ้าเกิดเป็นของบุคคลธรรมดาฉันก็ไม่เผยแพร่หรอกไอพีเป็นไอพีของนิติบุคคล ที่อยู่ก็เป็นที่อยู่ของนิติบุคคล]
มีคนมากมายอยู่ทีมจ้าวฉี [มีอะไรจะเผยแพร่ไม่ได้ล่ะ? กล้าทำผิดยังจะไม่ยอมให้ใครตำหนิอีกเหรอ?]
[เป็นลูกผู้ชายก็ต้องออกมายอมรับผิด อย่าหดหัวอยู่ในกระดองเหมือนเต่าแบบนี้!]
[ร้านฝานซิงรีบออกมาแสดงความบริสุทธิ์สิ ทำไมยังหดหัวอยู่?]
[ได้ข้อสรุปแล้วนี่? ผู้ดูแลเว็บไซต์ทำไมยังไม่ออกมาจัดการกับไอดีหน้าม้าพวกนั้นอีก?]
พูดแล้วก็แปลก ตั้งแต่หลังจากที่เกิดเรื่องร้ายแรงมากขึ้น ผู้ดูแลห้องสัตว์เลี้ยงก็ดูเหมือนจะหายไปกันหมด
[ผู้ดูแลเว็บคงไม่ได้เงินจากร้านฝานซิงไปหรอกนะ?]
[ก็ไม่แน่!]
[ขัดขวางหนทางร่ำรวยก็เท่ากับเป็นฆาตกรฆ่าบุพการี...]
ซือซือกำลังเร่งให้จ้าวฉีพาไปร้านกาแฟอีกครั้ง จ้าวฉีจึงปิดหน้ากระทู้ของตนลง มองดูหน้าหลักของห้องสัตว์เลี้ยงผ่านๆ มีคนตั้งกระทู้ขึ้นใหม่อย่างต่อเนื่อง ประณามร้านฝานซิง หนึ่งในนั้นมี ‘ถูกร้านฝานซิงหลอกลวงแล้ว ทุกคนไปที่ร้านฝานซิงเพื่อรักษาสิทธิ์ด้วยกันเถอะ’
"คงไม่เป็นเรื่องใหญ่อึกทึกหรอกนะ?” พอเรื่องมาถึงวันนี้ จ้าวฉีก็กลัวอยู่บ้าง
เธอไม่ทันได้ดูละเอียดมาก วางอาหารและน้ำไว้ให้หลานหลาน หลังจากที่แต่งหน้าเพิ่มนิดหน่อย ก็ถูกซือซือลากออกจากบ้านตรงดิ่งไปที่ร้านกาแฟที่เปิดใหม่ร้านนั้น
วันต่อมา เช้าวันอาทิตย์ เป็นวันที่สบายๆ อีกวันหนึ่ง
การเปิดร้านของตัวเองนั้นไม่มีเรื่องดีๆ อย่างพวกปิดเทอมฤดูหนาว ปิดเทอมฤดูร้อน วันหยุดสุดสัปดาห์อะไรหรอก หนึ่งสัปดาห์มีเจ็ดวัน ล้วนเป็นเวลาเปิดร้าน โดยเฉพาะวันเสาร์วันอาทิตย์ ยิ่งวันจันทร์ยิ่งเป็นช่วงที่การค้าขายคึกคัก ด้วยเหตุนี้ ยามปกติตามถนนคนเดินในเวลากลางวันจึงมีแต่คนแก่และเด็กซึ่งเป็นกลุ่มที่มีกำลังซื้อต่ำ มีเพียงช่วงสุดสัปดาห์ที่จะเป็นช่วงเวลาของกลุ่มวัยรุ่น
จางจื่ออันก็เป็นกลุ่มวัยรุ่น ไม่ต้องพูดถึงช่วงมหาลัย ในช่วงทำงานถ้าเป็นวันเสาร์อาทิตย์ก็ต้องนอนขี้เกียจอยู่แล้ว หลังจากที่กลับมาเปิดร้านขายสัตว์เลี้ยงที่เมืองปินไห่ เขาก็ชินกับการต้องตื่นเช้าไปแล้ว พอถึงเวลาหกโมงเช้าจะทำอย่างไรก็นอนไม่หลับแล้ว
หลังจากที่อาบน้ำเสร็จเดินลงมาถึงชั้นล่าง วันนี้มีเวลาว่างซึ่งเป็นเรื่องที่หาได้ยาก ไม่ต้องจัดการเรื่องเก็บมูลของสัตว์ทั้งสามตัวแล้ว ยังรู้สึกเหงานิดหน่อย
แต่ว่าก็ยังมีเรื่องที่ต้องทำอีกเยอะ
อันดับแรกต้องถือโอกาสที่สัตว์เลี้ยงมีน้อย ทำความสะอาดถูพื้นทุกซอกทุกมุม หลังจากนั้นก็ฆ่าเชื้อโรค เรื่องนี้ไม่ง่ายเลยจริงๆ
หลังจากนั้นก็เช็ดกระจก รดน้ำให้ต้นจันทน์
จากนั้นก็เอาของใช้สัตว์เลี้ยงและเครื่องบริโภคของสัตว์เลี้ยงที่ขายไปแล้วมาเติมให้เต็ม ของพวกนี้เป็นของที่พ่อและแม่ได้ซื้อไว้ก่อนแล้ว ในห้องเก็บของยังเหลืออีกเยอะ ช่วงนี้จึงยังไม่ต้องซื้อ
สุดท้าย เขาเอาชั้นโชว์ที่อยู่ในห้องเก็บของชั้นสองลงมาพร้อมกับอีกสามชั้นที่ว่างอยู่ก่อนหน้านี้ มาจัดเรียงใหม่ จัดให้ส่วนแสดงสัตว์เลี้ยงเป็นรูปตัวยู
งานเหล่านี้เขาเป็นคนทำคนเดียวทั้งหมด ต้องเป็นทั้งเถ้าแก่ทั้งพนักงาน ที่จริงแล้วก็เหนื่อยกว่าตอนทำงานบริษัทไม่น้อย แต่ว่าข้อดีก็คือความกดดันน้อย ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่ต้องคอยดูสีหน้าของเถ้าแก่ พูดอีกอย่างหนึ่งคือถึงเหนื่อยกาย แต่สบายใจ
การอยู่ใกล้ชิดกับพวกสัตว์เลี้ยงซื่อๆ ตลอดเวลา มนุษยสัมพันธ์ก็เปลี่ยนเป็นใสบริสุทธิ์ ไม่ต้องคอยคิดเรื่องต่อสู้ด่าทอกันในสำนักงาน ไม่ต้องคอยกังวลกับเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างหัวหน้ากับลูกน้อง ทุกคืนพอหัวถึงหมอนก็นอนหลับสบาย มิน่าล่ะหลายๆ คน จึงมีความฝันที่อยากจะเปิดร้านขายสัตว์เลี้ยงสักร้าน
พอจัดเก็บทุกอย่างเสร็จ เหงื่อเขาก็ไหลออกมา แต่ความรู้สึกที่มีเหงื่อไหลนั้นดีมากๆ เลยทีเดียว เพราะเป็นเหงื่อที่ไหลเพื่อตนเอง ไหลเพื่อร้านของตน ไหลเพื่อครอบครัวของตน ยังจะมีอะไรที่วิเศษไปกว่านี้อีก?


## ตอนที่ 036

ตอนที่ 36 นักพนันเจ้าสำราญ
หลังจากทำความสะอาดเสร็จ จางจื่ออันก็เปิดประตูร้านเพื่อให้อากาศถ่ายเท เหงื่อที่ไหลก็ค่อยๆ แห้งเหือดไป
เขาเปิดดูสมุดรายชื่อในโทรศัพท์แล้วกดโทรหาซุนเสี่ยวเมิ่ง
"มาที่นี่เร็ว ผมจะเลี้ยงข้าวเช้าคุณ" เขาพูด
"ห๊ะ?” จินตนาการได้เลยว่าปลายสายคงตกใจมาก
"ใช่แล้ว ขับรถมาเลยนะ" พอพูดจบ ไม่รอให้อีกฝั่งได้ถามต่อ เขาก็วางสายทันที
ร้านคลินิกรักษาสัตว์หลิงอวี้กับร้านขายสัตว์เลี้ยงมหัศจรรย์ตั้งอยู่บนถนนจงหัวแยกกันอยู่ระหว่างทิศเหนือและใต้ หากเดินทางมุ่งหน้ามาระยะทางก็ห่างกันไม่กี่ร้อยเมตร ไม่นาน รถของซุนเสี่ยวเมิ่งก็จอดอยู่ที่หน้าประตูร้าน
เธอลงมาจากรถด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความงุนงง "วันนี้พระอาทิตย์ออกทางทิศตะวันตกหรือเปล่านะ? คนขี้งกอย่างคุณจะเลี้ยงข้าวฉัน?”
จางจื่ออันแสดงสีหน้าเจ็บปวด "มีอะไรแปลก? เพื่อนบ้านกันทั้งนั้น ต้องรักษาความสัมพันธ์อันดีต่อกันไว้สิ เลี้ยงข้าวคุณสักมื้อจะเป็นไรไป"
"ไม่ต้องมาทำดีกับฉันหรอก! มีเรื่องอะไรก็พูดมาตรงๆ ไม่งั้นข้าวมื้อนี้ฉันก็คงจะกินไม่ลง!” ซุนเสี่ยวเมิ่งไม่เชื่อในคำพูดปากหวานของเขา
จางจื่ออันหัวเราะเยาะเย้ย "ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว...วันนี้คุณจะได้กลับบ้านคุณแม่ไหม?”
"กลับบ้านแม่?” ซุนเสี่ยวเมิ่งนิ่งเงียบอยู่นาน เธอยังไม่ได้แต่งงาน จะพูดว่ากลับบ้านแม่ได้อย่างไร!
"โรงเพาะพันธุ์สัตว์เลี้ยง" เขาเตือนความจำ
"คุณจะทำไม?”
"ผมจะขอติดรถของคุณไปด้วย เดี๋ยวค่าน้ำมันผมจะเป็นคนออกเอง"
"พ่อของฉันขี้งกกว่าคุณอีก สัตว์เลี้ยงที่ซื้อจากโรงเพาะพันธุ์ของเขางดเปลี่ยนงดคืน!” เธอกล่าว
เขาถามด้วยความประหลาดใจ "ทำไมต้องคืนต้องเปลี่ยน?”
"ร้านคุณไม่มีลูกค้าไม่ใช่เหรอ ฉันว่ารีบปิดร้านแล้วหางานใหม่ทำเถอะ" เธอจริงจังมาก "ถ้าคุณยกซิงไห่ให้ฉัน ฉันจะช่วยพูดกับพ่อให้ ให้คุณคืนสัตว์ที่ขายไม่ออกได้"
"...ที่แท้คุณก็คิดอย่างนี้นี่เอง! แต่ว่าเสียใจด้วยที่ทำให้คุณต้องผิดหวัง นอกจากเจ้าหนูแฮมสเตอร์ที่แถมมาฟรี สัตว์ที่เหลือก็ขายออกหมดแล้ว วันนี้ผมอยากจะไปซื้อสัตว์เข้าร้าน" เขากล่าว
"ล้อเล่นหรือเปล่า" วันก่อนตอนที่ฉันมายังเห็นเจ้าแมวสยามกับเจ้าซามอยด์อยู่เลย คุณขายเจ้าสองตัวนั้นได้ภายในวันเดียว?” ซุนเสี่ยวเมิ่งยังไม่เชื่อ
ถ้าจะว่าตามระดับการบริโภคส่วนใหญ่ของทั้งประเทศแล้ว การรวมตัวกันของร้านขายสัตว์เลี้ยงที่ยอมทำโฆษณา เดือนหนึ่งจะสามารถขายสัตว์เลี้ยงออกได้ประมาณสองร้อยตัว และหนึ่งในจำนวนนั้นก็แบ่งเป็นสัตว์เลี้ยงราคาถูกที่เป็นที่นิยม หนูแฮมสเตอร์หรือกระต่ายที่ราคาตั้งแต่ไม่กี่สิบหยวนไปจนถึงราคาสองสามร้อยหยวนก็นับรวมอยู่ด้วย
แรกเริ่มซุนเสี่ยวเมิ่งคิดว่าจางจื่ออันตั้งราคาของสัตว์เลี้ยงไว้แพง ในระยะแรกที่เปิดร้านควรจะขายราคาถูกเพื่อให้เป็นการพูดกันปากต่อปาก ถึงแม้ว่าคุณจะเลือกสัตว์เลี้ยงที่สวยมากแค่ไหน แต่ถ้าคุณไม่ป่าวประกาศไม่ทำโฆษณา ใครจะไปรู้จักร้าน?
ที่จริงแล้วร้านขายสัตว์เลี้ยงที่เปิดใหม่ทุกร้านล้วนจะขาดทุนกันทั้งนั้น บางร้านพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส บางร้านก็ปิดร้านไปอย่างเงียบๆ บางร้านก็เดินไปในทางที่ไม่ถูกทำนองคลองธรรม เป็นลูกสาวของเถ้าแก่โรงเพาะพันธุ์สัตว์ เรื่องแบบนี้เธอเห็นมาเยอะแล้ว
"ถ้าไม่เชื่อก็เข้ามาดูได้" จางจื่ออันขี้เกียจอธิบาย จึงเชิญให้เธอเข้ามาดูเอง
ซุนเสี่ยวเมิ่ง เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง พอเดินเข้าไปดูในร้าน ชั้นโชว์สัตว์เลี้ยงทั้งหมดก็ว่างเปล่า
จางจื่ออันหยิบเอาบันทึกใบเสร็จรับเงินออกมาจากเคาน์เตอร์ชำระเงินส่งให้เธอดู
เธอรับมาดู "ซามอยด์สามพัน...แมวสยามสี่พัน...วันที่...เป็นของเมื่อวานทั้งหมด..."
จางจื่ออันลืมตาอ้าปาก “ผมรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องของบุญพาวาสนาส่งแล้วล่ะ” เขายกมือขึ้นมานับนิ้ว “หนึ่งวันเจ็ดพัน สิบวันเจ็ดหมื่น หนึ่งเดือนก็สองแสน...”
ซุนเสี่ยวเมิ่งไม่พูดอะไร ส่งบันทึกใบเสร็จคืนให้เขา "พอแล้วพอแล้ว มองดูตัวเองก่อนเถอะ นี่ไม่รู้ว่าตัวเองชื่อแซ่อะไรแล้วใช่ไหม? แต่ว่าก็แค่โชคช่วยครั้งคราวเท่านั้นเอง ช่วยขี้โม้ให้มันน้อยๆ ลงหน่อย! เอาอย่างนี้ เรามาพนันกัน เริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไปจนถึงเจ็ดวัน คุณต้องขายสัตว์เลี้ยงให้ได้ทุกวัน วันละหนึ่งตัว ฉันจะเลี้ยงข้าวเที่ยงคุณไปหนึ่งสัปดาห์ แต่กลับกัน ถ้าคุณทำไม่ได้..."
จางจื่ออันคิดว่าเธอจะพูดว่าต้องเลี้ยงข้าวเที่ยงเธอหนึ่งสัปดาห์ หรือต้องเอาซิงไห่ให้เธอไปเลี้ยง ผลคือเธอพูดว่า "ถ้าคุณทำไม่ได้ คุณต้องทำความสะอาดคลินิกรักษาสัตว์ให้ฉันหนึ่งวัน ฉันเห็นว่าคุณทำความสะอาดที่นี่ได้สะอาดมาก ดูมีออร่า...ว่าไง กล้าพนันไหม?”
เช่นเดียวกันกับจางจื่ออัน คลินิกของซุนเสี่ยวเมิ่งก็มีเธอที่หัวหมุนอยู่คนเดียวเช่นกัน ทั้งทำการรักษา ทั้งทำความสะอาด อดไม่ได้ที่ต้องเรียกใช้บริการบริษัททำความสะอาด ก็เป็นเรื่องที่ลำบากเช่นกัน
เขาลองพิจารณาดู สรุปก็คือได้!
ชนะก็ได้กินข้าวเที่ยงฟรีไปเจ็ดวัน ถ้าแพ้ก็แค่ออกแรงนิดหน่อย ไม่มีอะไรเสียหาย!
"ได้!” เขากล่าว
ปิดล็อกประตูร้าน ไปที่ร้านน้ำเต้าหู้หย่งเหอเพื่อทานอาหารเช้าให้เรียบร้อย จากนั้นจึงเดินทางไปที่โรงเพาะพันธุ์สัตว์เลี้ยง
มีซุนเสี่ยวเมิ่งอยู่ ก็เหมือนกับครั้งก่อน พวกเขาไม่ได้ไปที่ห้องรับแขก แต่ตรงไปหาพ่อของเธอเลย
จากสายตาของจางจื่ออัน สถานการณ์การค้าของบ้านสัตว์เลี้ยงก็ไม่ดีมากนัก สิ่งที่เป็นรูปธรรมเขาอาจจะพูดไม่ได้ แต่ว่าจากที่ได้สัมผัส ยังเงียบกว่าครั้งที่แล้วเสียอีก กล่องขยายพันธุ์มากมายยังว่างเปล่า ใบหน้าของคนงานก็บึ้งตึง เขาเป็นคนนอกยังดูออก ซุนเสี่ยวเมิ่งก็ต้องดูออกอย่างแน่นอน ตั้งแต่เข้าบ้านสัตว์เลี้ยงมา เธอก็เดินก้มหน้าตลอดทาง
ซุนเสี่ยวเมิ่งต้องขับรถพาเขามาไม่ใช่แค่เพราะว่าเป็นเพื่อนบ้านกัน แต่เพื่อธุรกิจของพ่อเธอด้วย อย่างน้อยได้ขายออกสักตัวก็ยังดี...
เรื่องเงินเลวขับไล่เงินดีไม่ได้เกิดขึ้นแค่ในตลาดค้าปลีกสัตว์เลี้ยง แม้กระทั่งแหล่งกำเนิดต้นทางก็มีเช่นกัน...หรือจะกล่าวว่าทุกอย่างย่อมมีมูลเหตุ ถ้าทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้กําไร สุดท้ายแล้วสิ่งที่ถูกทำร้ายก็คือความเชื่อมั่นของผู้บริโภค ความเชื่อมั่นเป็นสิ่งหนึ่งที่เมื่อหายไปแล้วก็ไม่สามารถกลับมาใหม่ได้อีกตลอดกาล
แต่ว่า จางจื่ออันไม่มีอำนาจที่จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้ อย่างน้อยที่สุดตอนนี้ก็ยังไม่มี ถ้ายังทำได้ไม่ดีพอก็ต้องดูแลตัวเองให้ดีก่อน แต่ถ้าดูแลตัวเองได้แล้วจึงจะดูแลคนอื่นได้ สิ่งที่เขาต้องทำก็คือดำเนินกิจการร้านสัตว์เลี้ยงต่อไป ไม่ซื้อสัตว์เลี้ยงจากโรงเพาะพันธุ์สัตว์ที่หลอกลวง นี่เป็นสิ่งเดียวที่เขาจะทำได้
ซุนอี้เหนียนกำลังให้อาหารไปทีละกรงๆ เจ้าของโรงเพาะพันธุ์สัตว์ยังทำงานธรรมดาเหมือนพนักงานทั่วไป
"พ่อคะ มีแขกค่ะ เขาอีกแล้ว" ซุนเสี่ยงเมิ่งโบ้ยปากไปทางจางจื่ออัน "หนูเป็นคนพาเขามาเอง"
ซุนอี้เหนียนตั้งลำตัวตรง หยุดตรงกลางอยู่ครู่หนึ่ง ดูเหมือนช่วงเอวจะมีปัญหา ส่งเสียงแกร๊กออกมาเบาๆ แต่ว่าก่อนที่ซุนเสี่ยวเมิ่งจะเข้าไปประคองเขา เขาก็ยืนตัวตรงได้แล้ว บนใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยเหี่ยวย่น ผมที่โกนจนสั้นก็มีผมสีขาวแซมอยู่
"พวกที่ซื้อไปครั้งก่อนขายหมดแล้ว?” ซุนอี้เหนียนพูดด้วยน้ำเสียงสุขุม
"ขายหมดแล้วครับ เหลือแต่เจ้าหนูแฮมสเตอร์ตัวนั้น ครั้งนี้ผมอยากจะมาซื้อสัตว์เลี้ยงเข้าร้านสักหน่อย" จางจื่ออันกล่าว
ซุนอี้เหนียนก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ผายมือบอกทาง "ไปเลือกดูเองเถอะ"
อันดับแรกเขายังคงเลือกเจ้าซามอยด์และแมวสยามอย่างละตัวเหมือนครั้งก่อน เจ้าแมว บริติชขนสั้นค่อนข้างได้รับความนิยมจึงเลือกเอาสองตัว สามสายพันธุ์นี้ได้พิสูจน์ความสามารถในการจับลูกค้าของตนเองแล้ว จากนั้นเขาก็เลือกเอาแมวพันธุ์อเมริกันขนสั้นและสุนัขพันธุ์มินิเจอร์ ชเนาเซอร์อย่างละหนึ่งตัว หลังจากเดินวนได้หนึ่งรอบ เขาก็เลือกแมวพันธุ์เปอร์เซียมาอีกหนึ่งตัว ลูกสัตว์ทั้งหมดที่เลือกล้วนมีอายุสามถึงห้าเดือน
ถ้าจะให้พูดตามเหตุผล เขาไม่ค่อยอยากจะเลือกแมวเปอร์เซียนัก เพราะขนของมันยาวมาก ต้องหวีบ่อยๆ และราคาก็สูงมาก เป็นพันธุ์ที่อยู่ในกลุ่มแมวที่มีราคาแพง ถ้าหากขายได้ช้าก็จะยึดเวลาของเขาไปเยอะแน่ๆ เพียงแต่ต้องซื้อให้ครบทั้งเจ็ดตัวที่พนันไว้ ขณะเดียวกันก็เพื่อเป็นการทำความเข้าใจราคาในตลาดอีกขั้นหนึ่ง เขาจึงเลือกมัน


## ตอนที่ 037

ตอนที่ 37 แมวจูนิเบียว
หลักของการเลือกยังคงเป็นเลือกแมวเยอะกว่าสุนัข เหตุผลก็ไม่มีอะไรมาก อัตราส่วนทางการตลาดซื้อขายแมวค่อนข้างสูง ราคาก็สูงเช่นกัน
สาเหตุที่อัตราส่วนทางการตลาดซื้อขายแมวค่อนข้างสูงก็เพราะแมวเหมาะที่จะเลี้ยงในบ้าน
สุนัขยังต้องพาไปเดินเล่น แต่ว่าแมวไม่ต้อง
สุนัขต้องมีใบรับรองการเลี้ยง ซึ่งเป็นค่าใช้จ่ายส่วนเกิน แต่ว่าแมวไม่ต้อง
ผู้สูงอายุไม่เหมาะที่จะเลี้ยงสุนัข โดยเฉพาะสุนัขพันธุ์ที่มีขนาดใหญ่ ขณะที่จูงสุนัขเดินอยู่ข้างถนน เมื่อสุนัขขนาดใหญ่ตกใจหรือแสดงอาการติดสัด ผู้สูงอายุคงดึงไม่ไหวแน่ๆ และเมื่อไม่ปล่อยเชือกจูง ผู้สูงอายุก็อาจจะหกล้มได้รับบาดเจ็บ หากปล่อยไปก็คงจะกัดคนอื่นจนได้รับบาดเจ็บ แม้กระทั่งกัดเด็กเล็ก ก็จะก่อให้เกิดเป็นเหตุการณ์เลวร้าย ยังต้องรับผิดชอบค่ารักษา เรื่องแบบนี้มักปรากฏให้เห็นในข่าวอยู่บ่อยๆ
หากอาศัยอยู่บนชั้นหกชั้นเจ็ดที่ไม่มีลิฟต์ แล้วทำงานยุ่งจนไม่มีเวลาจูงสุนัขไปเดินเล่น แบบนี้ไม่เหมาะที่จะเลี้ยงสุนัข
"คุณจะก่อเรื่องอะไรอีก นี่กะให้รวยเลยใช่ไหม?” ซุนเสี่ยวเมิ่งพูดกระทบอยู่อีกข้าง แต่ว่าถ้าจางจื่ออันซื้อเยอะเธอก็ยิ่งดีใจ
จางจื่ออันคิดว่าถ้าสนใจเธอก็เท่ากับแพ้ ดังนั้นจึงถามซุนอี้เหนียน "ที่ร้านของคุณไม่มีบริการส่งสินค้าฟรีหรือครับ?”
ซุนอี้เหนียนตอบทันควัน "ถ้าคุณซื้อสิบตัวขึ้นไปครั้งเดียว ผมถึงจะมีบริการส่งฟรีถึงบ้านให้คุณ"
"สิบตัว...งั้นตอนนี้ก็ยังก่อน" จางจื่ออันครุ่นคิด ได้โยนหินถามทางก็ยังดี อย่างน้อยก็ไม่ต้องเสี่ยงจมน้ำตาย
ค่าซื้อสัตว์เลี้ยงครั้งนี้รวมแล้วเกือบสองหมื่น ประเด็นหลักคือเจ้าแมวเปอร์เซียร์มีราคาสูงมาก สมแล้วที่เป็นพวกแมว ‘ราคาแพง’ ซุนอี้เหนียนยังแถมกระต่ายฮอลแลนด์ลอปมาให้เป็นพิเศษด้วย
ขากลับ อารมณ์ของซุนเสี่ยวเมิ่งดีกว่าตอนขามามาก และไม่ได้พูดอะไรกวนจางจื่ออันอีก ถึงแม้ว่าในใจของผู้หญิงคนนี้มักจะตำหนิว่าพ่อของตนขี้งก แต่ในใจลึกๆ แล้วเธอมักจะเป็นห่วงพ่อเสมอ
พวกเขาหยุดจอดระหว่างทางที่ปั๊มน้ำมัน จางจื่ออันออกเงินเติมน้ำมันจนเต็มถัง จากนั้นก็เดินทางมาจนถึงหน้าร้านขายสัตว์เลี้ยงมหัศจรรย์ จางจื่ออันเอาพวกกรงสัตว์ย้ายเข้ามาในร้าน ซุนเสี่ยวเมิ่งนัดลูกค้าเอาไว้ เธอจึงไม่ได้ลงรถและกลับไปยังคลินิกทันที
เขาเอาพวกสัตว์เลี้ยงย้ายเข้าชั้นโชว์ที่เตรียมไว้ จากนั้นก็แค่รอให้ลูกค้าเข้าร้าน
สัตว์ตัวอื่นล้วนดูดีเรียบร้อยหมดแล้ว เหลือก็แต่เจ้าเปอร์เซียร์ ที่ต้องจัดการกับขนของมันสักหน่อย เนื่องจากลูกแมวที่เพิ่งเกิดได้ไม่ถึงสามเดือนจะอาบน้ำไม่ได้ ขนของแมวตัวนี้ก็เริ่มขึ้นเป็นกระจุกๆ บ้างแล้ว หนวดและขนที่คอก็ตั้งชูชันขึ้น บนหน้ามีสีดำบ้างสีเหลืองบ้าง เหมือนกับหน้ากากงิ้ว โดยเฉพาะขนที่ก้นของมันที่ยังเปื้อนมูลของตัวเอง อย่างกับแมวเร่ร่อนที่อยู่ตามข้างทาง อย่าว่าแต่ซื้อเลย ถ้าถูกทิ้งไว้ข้างทางก็คงไม่มีใครเก็บมาเลี้ยง
"ถึงได้บอกว่าผมสั้นดีกว่าไง" จางจื่ออันพูดจากใจจริงพลางลูบผมที่สั้นบนหัวของตน
ชาติที่แล้วเจ้าของของแมวเปอร์เซียร์ต้องเป็นนางฟ้าปีกหักแน่ๆ
ตอนนี้มันเป็นเพียงแค่ลูกแมวตัวหนึ่ง ขนจึงยังไม่ยาวมาก หลังจากที่จัดการแล้วจัดการอีกอยู่นานกว่าครึ่งชั่วโมง เจ้าแมวเปอร์เซียตัวนี้ก็สวยเหมือนใหม่ เปลี่ยนจากลูกเป็ดขี้เหร่กลายเป็นหงส์ขาวสง่า
มันก็ดูเหมือนจะรู้ว่าตัวเองมีราคาแพง จึงให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เปลี่ยนเป็นกิ้งก่าได้ทองทันที สัตว์เลี้ยงตัวอื่นม้วนตัวอยู่เพราะเพิ่งจะย้ายมาอยู่สถานที่ใหม่ มีเพียงแค่มันที่มองซ้ายมองขวาอย่างเย่อหยิ่ง
ตอนนี้ไม่มีลูกค้า จางจื่ออันจึงเปิดเกม นักล่าสัตว์เลี้ยง ขึ้น เอาซิงไห่ออกมา
ซิงไห่ดูเหมือนกับว่าเพิ่งตื่นนอน ยังสะลึมสะลืออยู่บ้าง มันจึงสะบัดหัวแล้วมองไปรอบๆ ก็พบว่าเป็นบ้านที่มันคุ้นเคยที่สุด ไว้ใจได้ที่สุด สีหน้าของมันจึงผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด
"เมี๊ยว! จื่ออัน สวัสดี!” มันนั่งยองๆ อยู่บนพื้น ยกเท้าหน้าข้างหนึ่งขึ้นมาทักทายด้วยความดีอกดีใจ
"สวัสดีซิงไห่" จางจื่ออันไตร่ตรองดูสักครู่ "อืม...ถ้าเกิดมีเพื่อนตัวอื่นอยู่ในบ้านด้วย เธอจะ...ดีใจหรือไม่ดีใจ?”
"เมี๊ยว! ซิงไห่ชอบเพื่อนเยอะๆ! ยิ่งเยอะยิ่งดี! ทุกคนจะได้มาเล่นซ่อนหาด้วยกัน!” ซิงไห่กระโดดขึ้นอย่างดีใจ หมุนไปรอบๆ อยู่กับที่
จางจื่ออันก็หัวเราะชอบใจเช่นกัน "ใช่แล้ว ซิงไห่กลัวความเหงามากนี่นา"
ซิงไห่หยุดกระโดด พยักหน้าจริงจัง "เมี๊ยว! ซิงไห่อยากมีเพื่อน อยากมีเพื่อนเยอะๆ เพื่อนแบบจางจื่ออัน!”
"ซิงไห่เป็นเด็กดีขนาดนี้ ทุกคนต้องอยากเป็นเพื่อนกับซิงไห่แน่!” จางจื่ออันพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
เขาค่อนข้างเป็นห่วง นิสัยของเจ้าแมวเรียกทรัพย์ตัวนั้นดูเหมือนจะหยิ่งยโสมาก จะเป็นเพื่อนกับซิงไห่ได้ไหมนะ?
สุนัขเป็นสัตว์ที่มีพัฒนาการมาจากหมาป่า โดยธรรมชาติแล้วเป็นสัตว์ที่อยู่รวมกันเป็นฝูง แต่สัตว์ตระกูลแมวที่รวมแมวป่าอยู่ด้วยส่วนมากจะอยู่อย่างสันโดษ มีอาณานิคมที่เด่นชัด
"ช่างเถอะ ลองเอาออกมาดู ถ้าเกิดเหตุทะเลาะวิวาทค่อยเอากลับเข้าไปใหม่" เขาตัดสินใจ
เมื่อหันไปยังพื้นที่ว่างแล้ว เขาจึงกดปุ่มคำว่า ‘ปล่อย’
เมื่อวางโทรศัพท์ลง เจ้าแมวเรียกทรัพย์ตัวนั้นก็ปรากฏตัวอยู่ ณ ที่ว่างนั่น
วันแรกที่ซิงไห่มา มันกลัวจนกระทั่งไปหลบอยู่หลังกระถางต้นไม้จันทน์ทันที เจ้าแมวเรียกทรัพย์ตัวนี้กลับไม่เหมือนกัน มันนั่งยองๆ อยู่บนพื้นเช่นเดียวกัน ท่าทางสง่า รอบคอบ ในดวงตาสีเขียวมรกตเปล่งประกายความทะนงตัวออกมา เหมือนกับการชำเลืองมองของผู้สูงศักดิ์
ตอนที่อยู่ร้านขายอัญมณี แสงไฟรอบๆ สว่างมาก ทำให้ตาพร่ามัว ตอนนี้ไฟในร้านขายสัตว์เลี้ยงนุ่มนวลกว่า ขนทุกเส้นของมันก็ส่องแสงแวววาว
จางจื่ออันจ้องมองดูมัน มันก็จ้องมองจางจื่ออันเช่นกัน ทำเอาจิตใจของจางจื่ออันสั่นไหว ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่แมวตัวหนึ่ง แต่สายตาของมันเหมือนไม่ใช่เพียงแค่แมว
"สวัสดี ฉันชื่อจางจื่ออัน บอกชื่อเธอกับฉันได้ไหม?” เขาพยายามทักทายอย่างสุภาพ
"ข้าฟีน่าปารีสที่สิบสาม ผู้พิทักษ์แห่งดินแดนเทพนิรันดร์! ข้าชื่อชอบสิ่งของที่มีแสงระยิบระยับ!” แมวเรียกทรัพย์เปิดปากพูดแล้ว ด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและเป็นผู้ดี
จางจื่ออันย่นคิ้ว นี่ดูเหมือนจะเป็นชื่อเดิมของมันแต่ไม่ใช่ชื่อจริง จากประสบการณ์ที่ได้พบจากซิงไห่ จะไม่พูดถึงชื่อจริงง่ายขนาดนี้ รูปแบบของชื่อจริงโดยปกติแล้วจะเป็น ‘XXของXXX’ XXX สามตัวข้างหลังหมายถึงเจ้าของคนก่อนของพวกมัน
มันหันซ้ายหันขวาอย่างเย่อหยิ่ง ใช้ท่าทางที่เป็นธรรมชาติถาม "คนใช้ไปไหนหมด? ทำไมถึงมีแค่เจ้าเพียงคนเดียว? คนอื่นล่ะ? รีบไปเรียกพวกเขาเข้ามา แล้วข้าจะละเว้นโทษประหารให้พวกเขา"
"..." จางจื่ออันพูดไม่ออก เจ้าแมวตัวนี้จูนิเบียว*จริงๆ แล้วยังจะอะไรๆ ที่สิบสามนั่นอีก คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงรึไง?
เขาอดทนที่จะไม่พูดคำหยาบ จึงไอหนึ่งทีแล้วพูดว่า "อันดับแรก ฉันไม่ใช่คนใช้ของเธอ..."
เพราะความโกรธเคืองจึงทำให้ดวงตาขนาดเท่าลูกแปะก๊วยมีเสน่ห์ของแมวเรียกทรัพย์ยิ่งโตขึ้นไปอีก "บังอาจ! มนุษย์และแมวที่อยู่บนโลกนี้เป็นทาสรับใช้ของข้าทั้งนั้น รวมถึงเจ้าด้วย! เจ้ามนุษย์กระจอก เหตุใดจึงหยาบคายไม่เจียมตัวเช่นนี้!”
จางจื่ออันหัวเราะไม่ออกจริงๆ จึงชี้ไปด้านนอกแล้วพูดว่า "ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอเป็นเทพเจ้ามาจากที่ไหน มีประวัติความเป็นมายังไง แต่เธอดูข้างนอกโน้น ที่นี่ไม่ใช่โลกที่เธอเคยอยู่แล้ว ทุกคนมีสิทธิ์ทำมาหากิน จะมาทาสเทิดอะไรกัน ประวัติศาสตร์เขายกเลิกกันไปตั้งนานแล้ว..."
เจ้าแมวเรียกทรัพย์ตะแคงหัว เหมือนจะสงสัยว่ามนุษย์ที่อยู่ตรงหน้า ตอนนี้กำลังพูดจริงหรือโกหก
หลังจากผ่านไปชั่วขณะหนึ่ง มันหันหลังกลับ ก็พบกับซิงไห่
"เมี๊ยว! ฉันชื่อซิงไห่! สวัสดี!”
เจ้าแมวเรียกทรัพย์ที่ไม่เกรงกลัวแม้กระทั่งมนุษย์ เมื่อได้เห็นซิงไห่กลับผงะถอยหลังไปครึ่งก้าว สังเกตมองซิงไห่ตั้งแต่หัวจรดหาง
*จูนิเบียว (中二) มาจากคำว่า 中二病 แปลตรงตัวได้ว่า โรคเด็กม.2 หรือที่เราคุ้นเคยกันในชื่อ จูนิเบียว เป็นคำที่เอาไว้ใช้เรียกคนที่มีพฤติกรรมราวกับเด็ก คือคิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่น มีพลังพิเศษไม่เหมือนคนอื่น หรือดูถูกผู้ใหญ่หรือคนที่อายุมากกว่า


## ตอนที่ 038

ตอนที่ 38 ก้อนหินที่ระยิบระยับ
ซิงไห่ดูเหมือนจะกลัวแค่มนุษย์ แต่ไม่กลัวสิ่งมีชีวิตอื่นๆ เมื่อได้เห็นเจ้าแมวเรียกทรัพย์จอมเย่อหยิ่งก็ไม่ได้กลัวแม้แต่น้อย
มันพูดกับแมวเรียกทรัพย์ด้วยความดีใจว่า "เมี๊ยว! มาเล่นซ่อนหาไหม? มันสนุกมากเลยนะ!”
แมวเรียกทรัพย์ประเมินดูศักยภาพของซิงไห่ เหยียดหลังตรง "เป็นเกียรติอย่างมากที่ได้พบท่าน คู่ต่อสู้ที่น่าเกรงขาม! ข้าฟีน่าปารีสที่สิบสาม ผู้พิทักษ์แห่งดินแดนเทพนิรันดร์! หากท่านมีเจตนาที่อยากท้ารบกับข้าแล้วล่ะก็ กรุณารอสักครู่!”
บัดซบ! เจ้าแมวตัวนี้ให้ความสำคัญกับซิงไห่ แต่กลับดูถูกฉัน น้ำเสียงที่ใช้ก็ไม่เหมือนกัน จางจื่ออันกลุ้มใจมาก
แมวเรียกทรัพย์เดินอ้อมซิงไห่ไปทางประตูกระจก
"เมี๊ยว?” ซิงไห่หันไปมองจางจื่ออันด้วยความมึนงง จางจื่ออันยักไหล่ ทำหน้าช่วยไม่ได้
พอผ่านประตูกระจกไป เจ้าแมวเรียกทรัพย์ก็มองดูผู้คนและรถราที่ผ่านไปผ่านมา
ถึงแม้ว่าท่าทางจะไม่เหมือนกัน นิสัยก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว แต่ในขณะนี้ ด้านหลังของมันกับของซิงไห่ในคืนนั้นช่างเหมือนกัน เปล่าเปลี่ยวเดียวดาย สิ่งที่ทิ้งให้อยู่ในความทรงจำของจางจื่ออันคือความเหงาแบบเดียวกัน ความเหงาที่ข้ามมิติข้ามมาจากโลกอีกฟากหนึ่ง
หลังจากผ่านไปเป็นเวลานาน มันก็เดินกลับมาอย่างช้าๆ สีหน้าเศร้าสร้อยผิดปกติ เหมือนกับว่าทำของหายไปแสนไกล จางจื่ออันสังเกตเห็นว่ามันน้ำตาคลอเบ้า ทำให้นัยน์ตาของมันส่องแสงแวววาวเป็นพิเศษ
ที่ผู้ชี้แนะบอกว่าแมวเรียกทรัพย์ตัวนี้เคยมีอยู่จริงในประวัติศาสตร์ และได้รับความเลื่อมใสจากมนุษย์จึงกลายมาเป็นภูตสัตว์เลี้ยงคงไม่ใช่เรื่องโกหก เพียงแต่เขานึกไม่ออกว่าว่าในอดีตจะมีแมวที่ไหนที่จะเย่อหยิ่งได้ขนาดนี้ ไม่ใช่แมวที่อยู่ในประวัติศาสตร์จีนแน่นอน คงไม่มีแมวจีนที่ไหนจะชื่อ ‘ฟีน่าปารีสที่สิบสาม’ แบบนี้หรอกนะ
คิดอย่างไรจางจื่ออันก็คิดไม่ออก หางตาก็เหลือบไปเห็นภาพที่ไม่น่าเชื่อปรากฏอยู่ตรงหน้า
เมื่อสักครู่แมวเปอร์เซียร์ที่หันซ้ายหันขวาเพิ่งจะหมอบตัวลงบนขาทั้งสี่อยู่ในชั้นโชว์ หันหน้าไปทางแมวเรียกทรัพย์ เหมือนกับว่ามันกำลังทำความเคารพพระราชินี!
เมื่อหันไปมองแมวตัวอื่น ไม่ว่าจะเป็นแมวบริติชขนสั้น แมวสยามหรือว่าแมวอเมริกันขนสั้นล้วนก็อยู่ในท่าทางเดียวกัน พวกมันกำลังทำความเคารพแมวเรียกทรัพย์!
แมวเรียกทรัพย์ไม่ได้สนใจพวกมันแม้แต่นิด ทำเหมือนว่าเรื่องการทำความเคารพของพวกมัน เป็นเรื่องที่ต้องทำอยู่แล้ว
จางจื่ออันอ้าปากค้าง เปิดประตูชั้นโชว์ออก ลูบหลังของเจ้าเปอร์เซียร์เบาๆ มันกำลังตัวสั่นอยู่!
แมวตัวอื่นก็สั่นเทาไปทั้งตัวเช่นกัน!
"เดี๋ยวนะ! นี่มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมพวกมันถึงตกใจจนกลายเป็นแบบนี้?” จางจื่ออันไม่รู้ว่าตัวเองกำลังถามใคร แต่เขาต้องพูดอะไรออกมาสักอย่าง มิฉะนั้นเขาก็คงต้องสั่นเทาไปกับเหตุการณ์อันแปลกประหลาดนี้
เมื่อมองไปทางซิงไห่ ซิงไห่กลับอยู่นิ่งๆ ไม่ได้รับผลกระทบอะไร เพียงแต่มีเครื่องหมายคำถามเต็มหัวไปหมด
เจ้าซามอยด์กับเจ้ามินิเจอร์ ชเนาเจอร์ก็ไม่เป็นอะไร พวกมันเพียงแค่มองดูแมวที่เปล่งประกายตัวนี้ด้วยความประหลาดใจ
เสียงที่สงบเยือกเย็นและมีอำนาจดังขึ้น ซึ่งเป็นเสียงที่มาจากแมวเรียกทรัพย์ "ลุกขึ้นเถอะ"
เจ้าแมวเปอร์เซียหยุดสั่นแล้ว เปลี่ยนจากท่าหมอบมาเป็นท่านั่งด้วยกิริยาที่นอบน้อม แมวตัวอื่นก็เช่นกัน
ให้ตายเถอะ! เจ้าแมวตัวนี้จะวิเศษเกินไปแล้ว!
ในใจของจางจื่ออันเหมือนมีตัวอัลปาก้านับหมื่นส่งเสียงร้อง อยากจะพ่นอาหารออกมา แต่กลับไม่รู้จะพ่นไปทางไหน!
เจ้าแมวเรียกทรัพย์กระโดดขึ้นด้วยท่าทีสง่างาม ตัวของมันสูงชะลูดและคล่องแคล่วแข็งแรง ท่าทางกระโดดราวกับล่องลอยอยู่บนก้อนเมฆ ไร้แรงโน้มถ่วงยังไงยังงั้น กระโดดลงไปอยู่บนเก้าอี้ที่เตรียมไว้ให้ลูกค้า เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยมองดูจางจื่ออัน
"ข้าเข้าใจแล้ว กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ " มันพูด
จางจื่ออันถอนหายใจ ถึงแม้แมวตัวนี้จะเป็นจูนิเบียว แต่อย่างน้อยก็ยังมีเหตุผลอยู่บ้าง
"ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ข้าจะแต่งตั้งให้เจ้าเป็นผู้ดูแลของข้า รับผิดชอบกิจต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับชีวิตประจำวันของข้า"
"..." จางจื่ออันหมดคำจะพูด นี่ฉันต้องเปลี่ยนชื่อเป็นข้าน้อยอันด้วยไหม?
มันปรายตามอง "นี่ถือเป็นการแต่งตั้งพิเศษของข้า เจ้ายังไม่พอใจ?”
จางจื่ออันถอนหายใจ ช่างเถอะ ทำไมฉันจะต้องลดตัวไปอยู่ชั้นเดียวกันกับแมว
"ไม่ใช่ไม่พอใจ แต่ฉันไม่รู้ว่าจะเรียกเธอว่ายังไงดี?” เขาถาม
"ก็ต้องเป็นควีนอยู่แล้ว!”
"ไม่ เปลี่ยนเป็นคำอื่น"
แมวเรียกทรัพย์โกรธมาก ขนสีเหลืองทองของมันตั้งชูขึ้นราวกับคลื่นยักษ์สึนามิ "เจ้าคนสามัญ! ได้คืบจะเอาศอก!”
จางจื่ออันยิ้ม " ฟังฉันอธิบายก่อน เธอคิดว่าซิงไห่เป็นอะไร?”
มันหันไปมองซิงไห่ ตอบด้วยความลังเล "ก็พอจะเป็นคู่ต่อสู้ที่สามารถต่อกรกับข้าได้"
จางจื่ออันพูด "แต่ว่าฉันเป็นเพื่อนกับซิงไห่ ใช่ไหม ซิงไห่?”
ซิงไห่พยักหน้า "เป็นเพื่อนกัน จื่ออันเป็นเพื่อนของฉัน!”
จางจื่ออันพูด "เธอดูสิ ฉันเป็นเพื่อนกับซิงไห่ เธอก็อยู่ระดับเดียวกันกับซิงไห่ งั้นก็แสดงว่าเราทั้งสองมีสถานะเท่าเทียมกัน ถูกไหม?”
เจ้าแมวเรียกทรัพย์ถูกทำให้งงเสียแล้ว ดวงตาของมันพร่ามัวไปชั่วขณะ มองซิงไห่ที หันกลับไปมองจางจื่ออันที "แล้วเป็นอย่างไรต่อ?”
"ในเมื่อสถานะที่เท่าเทียมกันก็ไม่ต้องคิดว่าเป็นคนอื่นคนไกลแล้ว เธอจะเรียกฉันว่าจางจื่ออันหรือจื่ออันเฉยๆ ก็ได้ งั้นเธอพูดว่าอะไรที่สิบสามๆ งั้นฉันเรียกเธอว่าเสี่ยวซาน (เมียน้อย) ก็แล้ว..."
เสียงพูดหายไป แทนด้วยเสียงดังแควก สายตาของมันดุร้าย เจ้าแมวเรียกทรัพย์ยกเท้าหน้าขึ้นมา แขนเสื้อของจางจื่ออันถูกฉีกออกเป็นทางยาว!
"บังอาจ!” แมวเรียกทรัพย์พูดเสียงสูง "ข้าฟีน่าปารีสที่สิบสาม ผู้พิทักษ์แห่งดินแดนเทพนิรันดร์!”
จางจื่ออันตกใจจนเหงื่อออกท่วมตัว จึงทำได้เพียงเปลี่ยนคำพูดว่า "ฉันล้อเล่น งั้นเรียกเธอว่าฟีน่าได้ไหม?”
แมวเรียกทรัพย์จ้องมองดูจางจื่ออัน ไม่พูดอะไร ถึงแม้จะไม่พอใจ แต่มันก็ดูเหมือนจะยอมรับชื่อนี้
จางจื่ออันได้แต่เสียดายเสื้อตัวเองอยู่เงียบๆ เขาซื้อในอินเทอร์เน็ตช่วงที่ลดในเทศกาลคนโสด ยังตั้งเก้าสิบเก้าหยวนแน่ะ! แต่ก็ดีเหมือนกัน เสื้อตัวนี้สีไม่เหมือนกับในรูป เขาก็ไม่ค่อยชอบอยู่แล้ว
เจ้าแมวเรียกทรัพย์กระโดดลงมาจากเก้าอี้ เดินอกผายไหล่ผึ่ง ตรวจตราดูในร้านอย่างภูมิอกภูมิใจ เมื่อเดินผ่านชั้นขายอาหารสัตว์ มันก็มองดูแมวที่น่ารักที่อยู่บนกระป๋องอาหารด้วยความประหลาดใจ เมื่อเดินผ่านชั้นของใช้สัตว์เลี้ยง มันก็ชะโงกหัวดูที่คอนโดแมว ทั้งยังใช้เท้าเขี่ยดูที่ฝนเล็บแมวกับไม้หยอกแมว และในตอนนี้เองที่มันทำตัวเหมือนว่ามันยังเป็นแมว และเมื่อกลับมายังส่วนโชว์สัตว์เลี้ยงอีกครั้ง มันค่อยๆ เดินดูทีละชั้น พิจารณาดูสัตว์เลี้ยงที่อยู่ในกรง
"อ่าฮะ พวกแมวในวันนี้ดูจะแข็งแรงและตัวใหญ่นะ" มันพยักหน้าอย่างพอใจ
เมื่อตรวจตราเสร็จ มันก็กลับมานั่งบนเก้าอี้อีกครั้ง แล้วพูดกับจางจื่ออันว่า "ที่นี่เหตุใดไม่มีเจ้าพวก..." มันยกขาหน้าข้างขวาขึ้นมาแสดงท่าทาง "พวกก้อนหินที่เปล่งแสงระยิบระยับ?”
จางจื่ออันตะลึงงัน "ก้อนหินที่เปล่งแสงระยิบระยับ?”
ในดวงตาสีเขียวมรกตของมันมองดูเขาด้วยความเหยียดหยาม เหมือนกับเหนื่อยใจที่ทำไมเขาถึงโง่เช่นนี้ "ก็ก้อนหินแวววาวสวมไว้บนนิ้วมือได้อย่างไรเล่า"
เขาครุ่นคิด "เธอหมายถึง...เพชร?”
เจ้าแมวเรียกทรัพย์ก้มหน้าคิด ไม่พูดอะไร "เพชร? ที่แท้สิ่งนั้นเรียกว่าเพชรหรือนี่..."
"ใช่แล้ว" จางจื่ออันพูด "เพชรจะฝังอยู่บนแหวน ก็จะเรียกว่าแหวนเพชร สวมไว้บนนิ้วมือได้"
มันเงยหน้าขึ้น พูดอย่างภาคภูมิ "ไม่ว่าจะเป็นแหวนหรือแหวนเพชรก็ได้ทั้งนั้น ข้าชอบของที่เปล่งประกายระยิบระยับ!”
มันเหมือนจะแสดงให้รู้เป็นนัยๆ
จางจื่ออันพยักหน้า "ฉันก็ชอบ แต่ฉันซื้อไม่ไหว"
แมวเรียกทรัพย์ยิ่งแสดงสายตาเหยียดหยามเข้าไปใหญ่ "ซื้อ? เหตุใดต้องซื้อ? ของมีค่าบนโลกนี้ล้วนเป็นของข้าทั้งหมด ถ้าเป็นของที่ข้าชอบ พวกสามัญชนก็ต้องเอามามอบให้แต่โดยดี!”


## ตอนที่ 049

ตอนที่ 49 ทำไมคุณถึงยอดเยี่ยมขนาดนี้
“ฮัลโหล! มีคนอยู่ไหมคะ?”
จางจื่ออันที่กึ่งนอนกึ่งนั่ง ถือหนังสือ ‘สารานุกรมสัตว์เลี้ยง’ อ่านอย่างเกียจคร้านอยู่บนเก้าอี้นอน เขาวางหนังสือลง มองเห็นคนเดินเข้าประตูมาพร้อมกันห้าคน นำทีมด้วยหญิงสาวผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังที่แทบจะกระโดดเข้าประตูมา และยังคุยกับโทรศัพท์ว่า
“ทุกคนเชิญชมได้เลยค่ะ นี่คือข้างในร้านขายสัตว์เลี้ยงมหัศจรรย์ค่ะ ดูๆ แล้วก็ไม่เห็นมีสัตว์เลี้ยงมหัศจรรย์อะไรเลยนี่นา!”
จางจื่ออันอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก็เข้าใจ เอ๋? หรือจะเป็นผู้ประกาศข่าวในทีวี?
แต่ว่าผู้ประกาศข่าวจะมาทำอะไรที่ร้านฉัน? เขาคิดอยู่ในใจ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะพุ่งเข้าไปทักทาย เมื่อครู่เพิ่งจะเล่นซ่อนหากับซิงไห่ ขึ้นชั้นบนลงชั้นล่าง ขาทั้งสองข้างล้าไปหมดจนตอนนี้ยังไม่หาย ฟีน่าลืมตาที่หรี่ลงครึ่งหนึ่งขึ้น เปลี่ยนจากท่านอนมาเป็นท่านั่ง กวาดสายตามองดูผู้ที่บุกรุกเข้ามาด้วยสายตาที่น่าเกรงขาม
ซิงไห่ที่กลัวมนุษย์ก็ขึ้นไปหลบอยู่บันไดของชั้นสอง
“เอ๋ ที่มือจับประตูยังแขวนกระดิ่งแมวด้วย น่ารักมาก!” เจียงเชียนเสวี่ยหันกล้องโทรศัพท์ไปทางมือจับประตู
[อยากเห็นเสวี่ยเจี้ยงใส่กระดิ่งแมวจัง]
[เสี่ยวเสวี่ยซื้อกระดิ่งแมวมาใส่เถอะ!]
[แล้วก็ใส่หูแมวกับหางแมวเข้าไปด้วย...โชว์เนินอกนิดๆ ก็น่ารักโคตรๆ แล้ว! ไม่ไหวแล้ว ผมขอตัวไปเช็ดเลือดกำเดา...]
[อยากเอาเสี่ยวเสวี่ยกลับมาเลี้ยงที่บ้าน...]
[พวกนายไม่ได้สังเกตเห็นอะไรสำคัญบ้างเหรอ? ไม่นึกเลยว่าสัตว์เลี้ยงของร้านนี้จะเลี้ยงแบบปล่อยได้!] มีผู้ชมคนหนึ่งตาแหลม
เจียงเชียนเสวี่ยหันกล้องโทรศัพท์กลับเข้าไปในร้านอีกครั้ง ก็เห็นเพียงแต่ลูกแมวไม่กี่ตัววิ่งหยอกล้อกันไปมาอย่างสนุกสนานอยู่บนพื้นภายในร้าน บ้างก็วิ่ง วิ่งจนหกล้มหัวคะมำ ลูกแมวหลายตัวอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม มองแล้วก็เหมือนกับกลุ่มก้อนขนนิ่มๆ
[เป็นลูกแมวที่น่ารักมาก!]
[น่ารักเป็นบ้า!]
[อยากจะยื่นมือเข้าไปหยิบออกมาจัง...]
เจียงเชียนเสวี่ยห่อปากเป็นรูปตัวโอ “เลี้ยงแบบปล่อยนี่มันแปลกมากเหรอ?”
[เสี่ยวเสวี่ยไม่ได้สังเกตเหรอว่าประตูร้านเปิดออกจนสุด เจ้าของร้านนี้ไม่กลัวสัตว์เลี้ยงจะวิ่งหนีเหรอ?]
“จริงด้วย” เจียงเชียนเสวี่ยมองดูประตูร้านที่เปิดอ้า แล้วหันกลับมามองดูเหล่าลูกแมวที่หยอกล้อกันแทบจะติดหน้าประตู แล้วก็หันกลับมามองเจ้าของร้านที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ถัดเข้าไปในร้านอย่างสบายใจเฉิบอีกครั้ง รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย
[ฉันเคยเห็นร้านขายสัตว์เลี้ยงแบบเปิดขนาดใหญ่ระดับสูงอยู่ที่ต่างประเทศ แต่ก็ไม่ได้เลี้ยงแบบเปิดขนาดนี้ การเลี้ยงแบบเปิดของพวกเขามีการจัดเป็นสัดเป็นส่วน ไม่เคยเห็นร้านที่เลี้ยงแบบปล่อยทั้งร้านแบบนี้เลยจริงๆ ...]
[ที่พูดมาก็ถูกนะ เจ้าของร้านไม่กลัวแมวน้อยที่น่ารักพวกนี้วิ่งหนีบ้างเหรอ?]
[เสี่ยวเสวี่ยไปถามเจ้าของร้านเถอะ!]
คู่รักเห็ดทอดน้ำมันกับอุลตร้าแมนถูกเจ้าพวกลูกแมวที่น่ารักหว่านเสน่ห์ใส่เข้าแล้ว จึงนั่งลงยองๆ มองดูพวกมัน
เถ้าแก่อาเฟยที่ยืนอยู่ใกล้ๆ กับหน้าประตู สายตาดีไม่น้อย แอบมองสองขาของเจียงเชียนเสวี่ยที่ถูกคลุมไว้ด้วยกางเกงยีนรัดรูป ในใจคิดว่าฉันสามารถเล่นอยู่กับขาคู่นี้ไปได้ทั้งปี
เจียงเชียนเสวี่ยกระโดดหยองๆ สองสามก้าวไปหยุดอยู่ข้างๆ จางจื่ออัน โค้งตัวลงถาม “ขอโทษนะคะ คุณเป็นเจ้าของร้านใช่ไหมคะ?”
จางจื่ออันเลื่อน ‘สารานุกรมสัตว์เลี้ยง’ ลง พยักหน้า แล้วสายตาก็กลับไปอยู่ที่หนังสือต่อ ทำเหมือนได้ตอบไปแล้ว
[เป็นเจ้าของร้านที่วางมาดสุดๆ!]
[เจ้าของร้านกำลังคอสเพลย์เป็นเกอโยว*กำลังเอนหลัง...]
[เสี่ยวเสวี่ยถามเจ้าของร้านสิ ว่าทำไมคุณถึงยอดเยี่ยมขนาดนี้?]
เจียงเชียนเสวี่ยเม้มปากหัวเราะ เธอไม่ถามคำถามนั้นออกไปแน่
“คุณเจ้าของร้านคะ คุณไม่กลัวแมวน้อยจะวิ่งหนีไปเหรอคะ?” เธอถามพร้อมกับชี้ไปที่เหล่าลูกแมวน้อย
“ไม่กลัวครับ” จางจื่ออันตอบแบบเรียบๆ “พวกมันยังวิ่งไม่ได้” ในขณะที่พูดก็ไม่ได้ละสายตาออกจาก ‘สารานุกรมสัตว์เลี้ยง’ เลยตั้งแต่แรก
[เจ้าของร้าน ไปเอาความมั่นใจนี้มาจากไหน?]
[รวยแล้วเอาแต่ใจตัวเอง!]
เจียงเชียนเสวี่ยถาม “คุณเจ้าของร้าน หรือว่าคุณ ฟิ้ว~ เสกคาถาใส่พวกมัน?” เธอทำท่าเลียนแบบสาวน้อยร่ายเวทมนตร์
[เสี่ยวเสวี่ยทำท่าเมื่อกี้อีกรอบหนึ่ง น่ารักเป็นบ้าเลย!]
[ไม่ไหวแล้ว ถ้ายังดูต่อไปอีกฉันต้องเสียเลือดหมดทั้งตัวจนตายแน่ๆ]
จางจื่ออัน “...ผมเสกคาถาไม่เป็น”
“ใช่! ฝีมืออ่อนด้อยของฝั่งตะวันตกไหนเลยจะมาเข้าตาของท่านอาจารย์ได้อย่างไร ท่านผู้นี้บรรลุวิชาฝึกสัตว์ขั้นสูงของเทพเซียนเก้าสวรรค์!”
ทันใดนั้นหวางเฉียนกับหลี่คุนก็อยู่ที่หน้าประตูร้าน พวกเขาโดดเรียนวิชาช่วงบ่ายของวันนี้ เพื่อมาทำความเคารพแสดงความจริงใจต่อท่านอาจารย์ของตน
พวกเขาเข้ามาอยู่ตรงหน้าจางจื่ออันอย่างรวดเร็ว ก้มลงคำนับ!
“คำนับท่านอาจารย์! ข้าน้อยหวางเฉียน...”
“ข้าน้อยหลี่คุน...”
“ขอให้ท่านอาจารย์มีแต่ความสงบสุข!”
จางจื่ออันเอาหนังสือปิดหน้าอย่างไม่รู้จะพูดอะไร ไม่อยากเห็นหน้าของพวกเขา
[นี่มันอะไรกัน? ถ่ายหนังเหรอ?]
[ดูเหมือนจะมีมาเพิ่มอีกสองคน!]
เจียงเชียนเสวี่ยก็ตกใจเช่นเดียวกัน ทำไมสั่งให้สองคนนี้คุกเข่าก็เขาคุกเข่า? คุณพ่อมีเงินเยอะขนาดนั้นยังไม่เห็นมีใครเคยคุกเข่าให้ หรือว่าเจ้าของร้านคนนี้จะมีเบื้องหลังยิ่งใหญ่?
หวางเฉียนกับหลี่คุนเห็นว่าจางจื่ออันไม่สนใจพวกเขา ก็มีความคิดอันแน่วแน่ว่าท่านอาจารย์กำลังทดสอบความจริงใจของพวกเขาอยู่ พวกเขาสองคนลุกขึ้น มองไปรอบๆ ร้าน แล้วพูดออกคำสั่งว่า “ท่านอาจารย์ของข้ากำลังพักผ่อน หากเจ้าจะรอขอเชิญถอยไป...โอ๊ย!”
จางจื่ออันโมโหจนเขวี้ยง ‘สารานุกรมสัตว์เลี้ยง’ ใส่พวกเขา ถ้าพวกนายไล่ลูกค้าไป แล้วจะให้ฉันกินลมรึยังไง?
“พวกนายสองคนหุบปาก! ออกไปอยู่ฝั่งนู้น!”
หลี่คุนลูบศีรษะของตน ขณะเดียวกันก็พูดกับหวางเฉียนว่า “ทำตามที่ท่านอาจารย์สั่ง!”
“เก็บหนังสือขึ้นมาให้ฉัน!”
“ครับ ท่านอาจารย์!” หลี่คุนเก็บ ‘สารานุกรมสัตว์เลี้ยง’ ขึ้นมา ส่งสายตาไปหาหวางเฉียน ความหมายก็คือ เห็นไหม? นี่ต้องเป็นหนังสือวิชาฝึกสัตว์ขั้นสูงอันล้ำค่าแน่ๆ ในเมื่อท่านอาจารย์นำหนังสืออันล้ำค่าให้กับพวกเรา นั่นก็แสดงว่ายอมรับในตัวพวกเราแล้ว ก็เหมือนกับที่พระถังซัมจั๋งเคาะหัวซุนหงอคงสามครั้ง...
หวางเฉียนคิดได้ในทันที ชื่นชมในความสามารถการวิเคราะห์เหตุผลของหลี่คุน
หลี่คุนโค้งตัว ใช้สองมือส่ง ‘สารานุกรมสัตว์เลี้ยง’ ให้จางจื่ออันด้วยความเคารพ จากนั้นก็มายืนอยู่ข้างๆ หวางเฉียน กอดอกด้วยกันทั้งคู่ วางมาดสุดๆ
จางจื่ออันขี้เกียจสนใจคนสองกลุ่มนี้ จึงพลิกหนังสือไปยังหน้าที่อ่านถึงก่อนหน้านี้ และอ่านต่อ
ทุกคนในร้านงงกันไปหมด ในห้องไลฟ์สดก็สาดกระสุน ‘ทำไมคุณถึงยอดเยี่ยมขนาดนี้’ เข้ามาทางหน้าจอ
[นี่มันเหมือนคุณปู่กำลังสอนหลานอยู่เลย...]
[มั่ว! เห็นๆ อยู่ว่ามันเหมือนหลานสอนคุณปู่!]
[ก็ได้ๆ คุณหน้าอกใหญ่ งั้นคุณก็มีเหตุผล]
[นี่! คุณรู้ได้ไงว่าหน้าอกของฉัน 36D?]
[หน้าอก 36D ของผู้ชาย ก็ไม่เห็นจะมีอะไรให้ภูมิใจเนอะ...]
“เอ่อ...เจ้าของร้าน แมวน้อยนี่จับได้ไหม?” เห็ดทอดน้ำมันกับอุลตร้าแมนมองจางจื่ออันตาปริบๆ
“ได้ครับ” จางจื่ออันตอบอย่างมั่นใจ “ลูกสุนัขฝั่งนู้นก็จับได้ครับ” เขาชี้ไปทางเจ้าซามอยด์กับเจ้าชเนาเซอร์ที่อยู่ในกรง ได้เจอกับลูกค้าที่แฝงอยู่ในกลุ่ม ถึงแม้จะเป็นคู่รักที่น่าพะอืดพะอมเขาก็ต้องอดทน
พวกเขาเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าตรงนั้นมีสุนัขตัวน้อยที่น่าสงสารสองตัวถูกขังอยู่ ความสุขทั้งหมดถูกเหล่าแมวน้อยที่วิ่งเล่นอย่างอิสระแย่งไปหมด
[เจ้าของร้านลำเอียง ทำไมปล่อยแมวออกมาแต่ขังสุนัขไว้?]
[อาจจะเป็นเพราะเจ้าของร้านเกิดปีจอ?]
[ต้องเป็นเพราะเจ้าของร้านยังโสดอยู่แน่ๆ จึงขับไสไล่ส่งคนประเภทเดียวกัน!]
[คนโสดขับไสไล่ส่งคนประเภทเดียวกัน...ฮ่าฮ่าฮ่า...ฮือฮือฮือ...]
[แซวไปแซวมาก็ร้องไห้ซะแล้ว...]
[เด็กดี ไม่ร้องนะ ลุกขึ้นมา!]
[พวกนายอยากให้ฉันขำจนตายเลยเหรอ? เสี่ยวเสวี่ยห้ามบอกเจ้าของร้านเด็ดขาดนะ! อยากเห็นหน้ามาดขรึมของไอ้เจ้าของร้านนานๆ]
เห็ดทอดน้ำมันกับอุลตร้าแมนชำเลืองมองอย่างช้า กระซิบกระซาบกันอยู่สองคน เหมือนกำลังปรึกษากันว่าสุนัขหรือว่าแมวดี
เถ้าแก่อาเฟยก็เดินเตร่ช้าๆ มาหยุดอยู่ที่ข้างๆ เหล่าแมวน้อย นั่งยองๆ ลงมองสักพัก ก็ชี้ไปทางเจ้าแมวเปอร์เซียที่แพงที่สุดแล้วถามว่า
“น้องชาย ตัวนี้เท่าไหร่?”
*เกอโยว (葛优) นักแสดงตลกผู้มีชื่อเสียงของจีน เป็นที่จดจำกันในท่าเอนหลังอย่างหมดอาลัยตายอยากของเขา สร้างความขบขันให้ชาวจีนเป็นอย่างมาก


## ตอนที่ 058

ตอนที่ 58 คุณลุงจินที่จูงสุนัขเดินเล่น
ตอนกลางวันเมื่อเลือกทานอาหารเที่ยงที่ร้านเล็กๆ แห่งหนึ่งเสร็จ เจียงเชียนเสวี่ยตัดสินได้เลยว่าคุณภาพของอาหารร้านนี้ดีไม่ถึงมาตรฐานของรายการไลฟ์สด จากนั้นก็นั่งรถแท็กซี่ไปที่ทะเล เล่นอยู่บนชายหาดกับเจ้าแมวเปอร์เซียพักใหญ่ แล้วค่อยกลับบ้าน
หลังจากที่ลงจากรถแท็กซี่แล้ว เธอถือกระเป๋าแมวบอกกับ รปภ.หน้าเขตบ้านพักว่า อีกสักครู่จะมีของมาส่ง ช่วยเซ็นรับแทนเธอด้วย แล้วไม่ต้องโทรแจ้งเธอ ถ้ามีเวลาเธอค่อยจะมาเอาของ
ผู้พักอาศัยของบ้านละแวกนี้ร่ำรวยและน่านับถือ รปภ.คนไหนจะกล้าปฏิเสธตอบว่า "ไม่"
ถนนภายในเขตบ้านพักกว้างขวาง สะอาดสะอ้าน สภาพแวดล้อมดี มีพื้นที่สีเขียวเยอะ ยังมีต้นอู๋ถงอายุยี่สิบกว่าปีที่ปลูกจากที่อื่นแล้วย้ายเข้ามาปลูกไว้ที่นี่ ตรงกลางมีทะเลสาบขนาดเล็กที่สร้างขึ้น คล้ายกับสวนสาธารณะเล็กๆ เพียงแต่เงียบเกินไป ไม่เจอเพื่อนบ้าน ถึงแม้ว่าพบก็จะรีบร้อนเดินออกไป ก็คงเหมือนกับกลุ่มควันที่แออัดของโลกมนุษย์ลอยมายังแดนสวรรค์กว่างหาน
เมืองกว่างหานสวยงามก็จริง แต่เงียบเหงามาก
คนงานคนหนึ่งกำลังตัดหญ้าให้เรียบโดยใช้เครื่องตัดหญ้า ไม่ไกลกันนักมีคนวัยกลางคนคนหนึ่งจูงสุนัขอยู่ จูงที่ว่านี้เป็นการจูงเจ้าฮัสกี้ "แบบปล่อยมือ" คนคนนั้นสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวธรรมดา สวมรองเท้าแตะ ดูแล้วก็ไม่ต่างกับลุงวัยกลางคนที่อยู่ในชุมชนธรรมดา แต่ถ้าสามารถมีเวลาว่างจูงสุนัขมาเดินเล่นได้แบบนี้แสดงว่าบ้านของเขาอย่างต่ำคงราคาร้อยล้าน
เจ้าฮัสกี้ไม่มีทางหายไปจากที่นี่ได้ ไม่ต้องห่วงด้วยว่าจะถูกรถชน หรือถ้าหายจริงๆ ก็มี รปภ.ทำหน้าที่ค้นหา
มันคงจะได้กลิ่นเจ้าแมวเปอร์เซีย เจ้าฮัสกี้ที่อยู่ไกลๆ วิ่งหน้าตั้งมาทางเธอ วนรอบกระเป๋าแมวเจียงเชียนเสวี่ยกลัวว่าแมวเปอร์เซียจะตกใจ จึงโบกมือไล่เจ้าฮัสกี้ "ไปๆ ไปเล่นทางนู้น!”
เจ้าฮัสกี้ยังทำหน้าแป้นแล้น มองตากลมดิก ส่ายหน้าทำเหมือนแกล้งฟังไม่รู้เรื่อง
ในตอนนี้เอง ฉับพลันก็มีเท้าแมวน้อยๆ โผล่ออกมาจากกระเป๋าแมว ชนเข้าที่หน้าของเจ้าฮัสกี้แล้วสะกิดเบาๆ เจ้าฮัสกี้ทำเหมือนถูกเตะเข้าที่ท้อง กระโดดโหย่ง ทำเอวโค้งกระโดดไปข้างหลัง เพื่อหลบอันตรายจากอุ้งเท้าน้อยๆ
เจ้าฮัสกี้ถอยหลังไปวนอยู่รอบๆ หางก็ตก สีหน้าจริงจังคิดถึงชีวิตของตน เหมือนกำลังบอกว่า ให้ตายเถอะ แบบนี้ไม่ถูกนะ
ไม่รู้ว่าทำไม เธอถึงรู้สึกว่าใบหน้านั้นช่างเหมือนกับเจ้าของร้านขายสัตว์เลี้ยง จึงอดที่จะหัวเราะไม่ได้
(เสียงแทรก : จางจื่ออันที่นอนอยู่บนเก้าอี้ลุกขึ้นมาจาม ใครแช่งฉัน? นอนอยู่ดีๆ ก็ยังถูกยิง!)
ชายหนุ่มวัยกลางคนเอามือไพล่หลังเดินตามมา "เสี่ยวเสวี่ยกลับมาแล้ว!”
เจียงเชียนเสวี่ยตอบกลับอย่างน่าเอ็นดู "สวัสดีค่ะ ลุงจิน"
เธอรู้ว่าชายคนนี้เป็นเถ้าแก่ สนิทกับพ่อของเธอมาก เธอรู้เพียงแค่ว่าเขาแซ่จิน
แต่ว่าปีนี้ไปที่ไหนก็มีแต่เถ้าแก่ เหมือนสวรรค์โยนก้อนหินลงมาแตกออกเป็นเถ้าแก่ถึงเจ็ดแปดคน แม้กระทั่งคนที่ขโมยแมวที่ร้านขายสัตว์เลี้ยงเมื่อเช้านี้ยังเป็นเถ้าแก่
ถึงแม้ว่าจะเป็นเถ้าแก่ที่แซ่จิน แต่ก็เป็นเหมือนคนประเภทที่ชอบทิ้งงาน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็นเขาจูงสุนัขเดินเล่นในตอนกลางวันแบบนี้ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปบริษัทของเขาจะไม่มีปัญหาเหรอ? เธอคิดว่าถ้าทำงานยุ่งอยู่ที่บริษัทตั้งแต่เช้าจนเย็นแบบพ่อน่าจะทำให้พนักงานสบายใจกว่า
ตอนที่กลับมาจากทะเล เธอไม่ได้รูดซิปปิดกระเป๋าแมวจนสุด เหลือช่องว่างไว้นิดหน่อย ในตอนนี้เจ้าแมวเปอร์เซียก็โผล่หน้าออกมาจากช่องว่าง มองซ้ายมองขวาหาสุนัขตัวเมื่อกี้ อย่าดูถูกว่ามันยังเด็ก แค่ยังไม่ได้ขู่จริงจังเฉยๆ หรอก
"ไอยะ นี่เป็นแมวที่เพิ่งซื้อเหรอ" ลุงจินมองดูหน้าแมวน้อยที่โผล่หน้าออกมาครึ่งหนึ่ง
"ค่ะ ซื้อมาไว้เล่นแก้เหงาน่ะค่ะ" เธอพูด
"ฮ่าฮ่า ต่อไปหมู่บ้านเราต้องมีประกวดสุนัขกับแมวบ้างแล้วล่ะ แต่ให้ครึกครื้นสักหน่อยก็คงจะดี หมู่บ้านเรานี่ดีทุกอย่าง เพียงแต่เงียบเกินไป"
เจ้าฮัสกี้เป็นตัวอย่างที่โอนอ่อนตามศัตรูอย่างเห็นได้ชัด เมื่อกี้มันคงคิดว่าแมวที่อยู่ในกระเป๋าเป็นแมวที่โตแล้ว ค่อนข้างดุ แต่ใบหน้าที่โผล่ออกมาเป็นแค่ลูกแมวเด็ก จึงยื่นหน้าเข้ามากวนทันที
ลุงจินดุมันนิดเดียว มันโกรธจนลงไปนอนกับพื้นหญ้า เหมือนลูกสะใภ้ที่มีเรื่องคับอกคับใจ
"โห ลุงจินเจ้าฮัสกี้ของคุณลุงฝึกได้ดีเลยทีเดียวนะคะ! เชื่อฟังคำสั่งมากๆ เลย" เจียงเชียนเสวี่ยค่อนข้างแปลกใจ
“ใช่แล้ว การฝึกสุนัขเป็นเรื่องที่สนุกมาก พอฝึกให้มันทำได้แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองประสบความสำเร็จด้วย:black">” ลุงจินหัวเราะเหอๆ “ลุงไม่รู้ว่าเสี่ยวเสวี่ยอยากเลี้ยงสัตว์ ไม่งั้นจะให้คนหาม้าอลาสก้าพันธุ์ผสมมาให้”
เจียงเชียนเสวี่ยโบกมือ “ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะลุงจิน เมื่อก่อนหนูก็ไม่คิดอยากจะเลี้ยงแมวหรอกค่ะ พอได้เห็นแล้วเกิดชอบ เลยซื้อกลับมา และแมวตัวนี้ก็เชื่องมาก เจ้าของร้านขายสัตว์เลี้ยงได้ฝึกมันมาเป็นอย่างดีแล้วค่ะ”
ลุงจินได้ยินก็ตาค้าง ไม่เคยได้ยินว่าร้านขายสัตว์เลี้ยงที่ไหนจะช่วยฝึกสัตว์เลี้ยงให้ก่อนขายด้วย
ถึงแม้ว่าเจียงเชียนเสวี่ยจะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่เนื่องจากพ่อแม่ประคบประหงมเลี้ยงดูมาอย่างดี ความคิดยังคงเป็นเด็กอยู่ พอได้ของเล่นใหม่ก็อดไม่ได้ที่จะอวด
“ลุงจินคอยดูสุนัขของคุณลุงไว้ดีๆ นะคะ” เธอพูด เอากระเป๋าแมววางลงบนพื้นหญ้า เห็นว่าเจ้าฮัสกี้ไม่ได้กระโดดพุ่งเข้ามา จึงเปิดกระเป๋าแมว อุ้มเจ้าแมวเปอร์เซียออกมา
“หึหึ ยังเด็กอยู่เลยนี่ เพิ่งจะสี่ห้าเดือนเองมั้ง? ฝึกได้เหรอ?” น้ำเสียงของลุงจินมีความสงสัยปนอยู่
“ฮี่ฮี่ อย่าดูถูกเชียวนะคะ”
เจ้าแมวเปอร์เซียอยู่ในกระเป๋านานแล้ว ทั้งยังมาอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้น ข้างๆ ก็เป็นชายแปลกหน้าคนหนึ่ง มันจึงดูงงๆ แยกทิศไม่ออก ดวงตาอัลมอนด์สีเหลืองจ้องมองเจ้าฮัสกี้อย่างระมัดระวัง ร้องเสียงเมี๊ยว
“มานี่ เสวี่ยฉิว (ลูกบอลหิมะ) ไม่ต้องกลัว เรามาแสดงให้ลุงจินดูกันสักหน่อย!” เสวี่ยฉิวเป็นชื่อที่เจียงเชียนเสวี่ยเพิ่งจะคิดได้เมื่อไม่นานนี้ ในขณะที่พูดเธอก็ปรบมือสามครั้ง
เจ้าแมวน้อยเปอร์เซียไม่รู้ว่าตัวเองถูกตั้งชื่อว่า ‘เสวี่ยฉิว’ แต่เมื่อเจ้านายปรบมือสามครั้งแสดงว่ามันต้องเตรียมตัวเองให้พร้อม เรื่องนี้ถูกบันทึกไว้ในสมองส่วนลึกของมัน เป็นเรื่องที่พิเศษกว่าทุกสิ่ง
เสวี่ยฉิวเปลี่ยนเป็นท่านั่งตามที่ถูกสอนมาทันที นั่งยองๆ อยู่บนพื้นหญ้า ตาทั้งสองจ้องมองเจ้าของ รอฟังคำสั่งต่อไป
“เอ๊ะ? ก็ใช้ได้นี่...” ลุงจินคิดว่าท่านั่งนี้เป็นผลสำเร็จของการฝึกแล้ว จึงอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าชื่นชม อย่างไรเสียแมวเล็กๆ ยังฝึกได้ถึงขนาดนี้ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว
เจียงเชียนเสวี่ยปรบมืออีกครั้ง เสวี่ยฉิวก็เดินเป็นเลขแปดอยู่บนพื้นหญ้า พอเดินครบหนึ่งรอบก็กลับมาที่เดิม นั่งท่าเดิมอีกครั้ง
ตาของลุงจินจ้องไม่กะพริบ สีหน้าแสดงท่าทางว่าพอสู้กับเจ้าฮัสกี้ของเขาได้
คนอื่นอาจจะไม่รู้ว่าแฝงความหมายว่าอะไร แต่เขารู้ดี เพราะเขาวางแผนว่าจะเอาท่า ‘เดินเป็นเลขแปด’ นี้ไปสอนเจ้าฮัสกี้
สุนัขสามารถสอนให้ทำท่า ‘เดินเป็นเลขแปด’ ได้ แต่น่าจะถูกเรียกว่า ‘หมุนเป็นเลขแปด’ มากกว่า จะว่าไปก็เป็นการหมุนไปหมุนมาระหว่างวัตถุทั้งสอง ผ่านการฝึกฝนอย่างเข้มงวดเป็นเวลานาน ก็จะสามารถมีปฏิกิริยาโต้ตอบแบบนี้ได้ ได้ฟังเสียงของเจ้าของ ได้เห็นวัตถุที่คุ้นเคย ก็จะปฏิบัติโต้ตอบแบบนี้ได้ทันที
เมื่อครู่แมวตัวนี้ ‘เดินเป็นเลขแปด’ อยู่บนพื้นราบ นี่ก็ไม่รู้ว่าจะสูงกว่าท่า ‘หมุนเป็นเลขแปด’ ไปถึงขั้นไหน!
ไม่มีการทำอ้างอิงเรื่องวัตถุคงที่ ไม่ต้องพึ่งเสียงอันบริสุทธิ์ของเจ้าของก็สามารถทำปฏิกิริยาเช่นนี้ได้ เป็นเรื่องที่พิสดารเป็นที่สุด!


## ตอนที่ 059

ตอนที่ 59 เรื่องเฮงซวย
ลุงจินครุ่นคิดอยู่ในใจ ถ้าเป็นแมวโตแล้วค่อยว่าหน่อย แต่นี่เป็นแค่แมวตัวเล็กๆ ถ้าจะเริ่มฝึกตอนที่หย่านม จะฝึกมาได้สักกี่วัน?
ยิ่งไปกว่านั้นแมวฝึกยากกว่าสุนัขเป็นสิบเท่า!
ลุงจินหันหน้าไปหาเจ้าฮัสกี้
“???” เจ้าฮัสกี้ทำหน้างง
"..." ลุงจินไม่พูดอะไร
เจียงเชียนเสวี่ยไม่เคยมีสัตว์เลี้ยง ไม่เคยฝึกสัตว์เลี้ยงมาก่อน เธอไม่รู้ว่ามันยากแค่ไหน เพียงแค่รู้สึกว่าน่าสนุกดีแค่นั้น
เธอดีดนิ้วอีกครั้ง เสวี่ยฉิวก็เดินเป็นเลขแปดอีกรอบทันที
ในใจของลุงจินทำได้เพียงหาเรื่องเฮงซวยมาเปรียบเทียบ ให้ตายเถอะ ขนาดของเลขแปดทั้งสองครั้งไม่เห็นจะเหมือนกันเลย!
เขาคิดในใจ ไม่เสียแรงที่เป็นลูกสาวของตระกูลเจียง สายตาหลักแหลม! สัตว์เลี้ยงที่หาได้ทั่วไปคงจะไม่ถูกตาต้องใจเธอเป็นแน่ โชคดีที่เมื่อกี้ยังไม่ได้รับปากจริงจัง ถ้าเธอตอบว่าตกลง คุณลุงให้ม้าอลาสก้าที่เดินเป็นเลขแปดได้กับหนูนะคะ เขาจะไปหามาจากที่ไหน?
เขาเก็บความรู้สึกดูถูกเอาไว้ ไม่กล้าประมาทรูปลักษณ์ภายนอกของเจ้าแมวน้อยเปอร์เซียตัวนี้อีก ถามอย่างระมัดระวังว่า "แมวตัวนี้ราคาเท่าไหร่? อย่างน้อยก็คงจะเท่านี้ใช่ไหม?”
เขาชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว หมายถึงเดาว่าสามหมื่น ความเพอร์เฟ็คกับสายพันธุ์ก็อีกเรื่องหนึ่ง แมวที่ฝึกได้ขนาดนี้ ถ้าไม่ได้ราคาที่สูง เจ้าของคงไม่ยอมขายแน่
เสี่ยวเสวี่ยส่ายหน้าหัวเราะ "สามพันคงซื้อไม่ได้หรอกค่ะ หนูซื้อมาหนึ่งหมื่นสองพันค่ะ"
"..." ลุงจินถึงกับพูดไม่ออก เขามีปฏิกิริยาต่อเจ้าฮัสกี้เป็นครั้งที่สอง
เจ้าฮัสกี้ส่งเสียงสะอื้น เอาหางวางไว้ระหว่างขาหลังทั้งสอง ปิดก้นไว้ เพื่อความปลอดภัย
เสี่ยวเสวี่ยปรบมือสองครั้ง เป็นอันจบท่าฝึกของเสวี่ยฉิว จากนั้นจึงอุ้มมันกลับเข้าไปในกระเป๋า รูดซิปปิด
ลุงจินถึงบางอ้อในฉับพลัน อย่างนี้นี่เอง!
เจ้าของแมวต้องมีเจตนาที่จะเอาใจเจียงเทียนต๋าเป็นแน่ ถึงได้ขายแมวราคาถูกให้กับลูกสาวตระกูลเจียง!
ไม่ผิดแน่ ต้องใช่แน่ๆ!
เขาใช้ความคิดของนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จแล้วมาพิจารณาเรื่องนี้ ก็เข้าใจปมของเรื่องได้ทันที
แต่เขาก็รู้สึกเสียดายแทนเจ้าของแมวคนก่อนอยู่เหมือนกัน ทำแบบนี้ก็ไม่ถูกนัก ในเมื่อคิดจะเอาใจตระกูลเจียงจริงๆ ก็ให้มาเลยก็สิ้นเรื่อง ทำไมยังต้องรับเงินหนึ่งหมื่นสองพันนั่นอย่างไม่มีเหตุผลอีก? เดี๋ยวนี้น้ำใจของคนเรามันลดน้อยลงจริงๆ
เขาวินิจฉัยว่าคนที่ทำเรื่องแบบนี้คงเป็นเด็กอายุน้อย คนวัยกลางคนที่มีประสบการณ์โชกโชนแล้วคงไม่เดินทางผิดเช่นนี้
เสี่ยวเสวี่ยหิ้วกระเป๋าแมวขึ้น โบกมือให้เขา "ลุงจิน หนูกลับบ้านก่อนนะคะ บ๊ายบายค่ะ!”
ลุงจินพยักหน้า จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว กำลังคิดอยู่ว่าต่อไปจะฝึกเจ้าฮัสกี้ยังไงถึงจะกู้หน้าคืนมาได้
เจ้าฮัสกี้แสดงท่าทีว่า ตอนนี้สิ่งเดียวที่มันคิดอยู่ในใจคือ อยากหาสุนัขสักตัวมารับกรรมแทน
เสี่ยวเสวี่ยเดินกลับบ้านอย่างมีความสุข
เปิดประตูบ้านพัก เธอย่องเบาๆ สำรวจดูก่อนว่าไม่มีรองเท้าหนังของคุณพ่อ จึงถอนหายใจอย่างสบายใจ ถอดรองเท้าวิ่งเข้าไปในห้อง
“แม่! อยู่ไหนคะ?” เธอมองซ้ายแลขวาดูทุกห้องไปด้วย ตะโกนไปด้วย
“ไอ้หยา! ลูกคนนี้ ความเรียบร้อยสักนิดก็ไม่มี! ไปเล่นข้างนอกมาทั้งวันเพิ่งจะกลับบ้าน! ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปจะขายออกได้ยังไง!” แม่เดินออกมาจากห้องนั่งเล่นพร้อมกับบ่น “มีเรื่องอะไรอีกล่ะ?”
“แหะๆ ดูสิว่าหนูซื้ออะไรกลับมา!”
“ยังไงก็คงไม่ซื้อสร้อยคอกับกระโปรงอยู่แล้ว!” แม่พูดด้วยความมั่นใจ ลูกคนนี้ซนมาตั้งแต่เด็ก อย่างกับทอมบอย ลูกสาวบ้านอื่นเอาแต่เฝ้ารออยากจะซื้อกระโปรงเจ้าหญิง แต่เธอถ้าไม่จำเป็นก็จะไม่ใส่ ส่วนสร้อยคอเครื่องประดับ เธอก็พูดมาตลอดว่ามันเกะกะ!
“สร้อยคอ กระโปรงจะมีประโยชน์อะไรล่ะคะ...ดูนี่!” เธอเอากระเป๋าแมววางไว้บนโต๊ะ รูดซิปเปิดออก
เสวี่ยฉิวยื่นหัวออกมางงๆ มองไปรอบๆ อย่างกระวนกระวายใจ
“ไอ้หยา!” แม่ตกใจสุดขีด ลูกคนนี้ซื้อสิ่งมีชีวิตกลับมาหรือนี่ และสิ่งมีชีวิตนั้นยังเป็นแมว! แต่เดิมเธอคิดว่าถ้าลูกอยากมีสัตว์เลี้ยงน่าจะเลือกเลี้ยงสุนัขเสียมากกว่า
“ฮิๆ เป็นไงคะ? น่ารักไหม? มันชื่อเสวี่ยฉิว” เสี่ยวเสวี่ยเดาใจแม่ไม่ถูก เธออุ้มเสวี่ยฉิวออกมาวางไว้บนโต๊ะ เสวี่ยฉิวนอนอยู่บนโต๊ะอย่างสงบเสงี่ยม
แม่ตกใจช็อกไปอีกครั้ง แมวตัวนี้เรียบร้อยจัง ไม่ใช่แมวเถื่อนแบบที่คิดไว้ หรือลูกสาวคนนี้จะเปลี่ยนเพศแล้ว?
แต่แมวตัวนี้ทั้งสวยทั้งเรียบร้อยจริงๆ ถ้าเป็นลูกสาวก็คงเป็นลูกสาวในฝันของใครหลายคน พอคิดถึงตรงนี้ แม่ก็ส่งสายตาตำหนิไปหาเสี่ยวเสวี่ยอีกรอบ
เธอยื่นมือมาลูบตัวเสวี่ยฉิว เสวี่ยฉิวไม่หลบไม่หนี หรี่ตาลง ยิ้มรับความสุข
"..." แม่หดมือกลับ มองดูเม็ดทรายที่ติดอยู่บนมือ ไม่พูดอะไร
"แหะๆ หนูพามันไปเล่นที่ชายหาดมาแปปหนึ่งค่ะ..." เสี่ยวเสวี่ยแลบลิ้น
"เด็กดื้อ! ไปอาบน้ำเลยนะ แม่จะเอามันไปอาบน้ำ!” แม่พูด
ผลคือ การอาบน้ำให้เสวี่ยฉิวเป็นเรื่องที่ยุ่งยากมาก แมวที่ดูเชื่องคุ้นเคยกับคน แต่พอตัวโดนน้ำก็แสดงท่าทีต่อต้านสุดๆ ทั้งร้องเสียงแหลมทั้งน่าสงสาร แม่เจียงขี้สงสาร แค่ได้ยินเสียงก็มือไม้อ่อนแล้ว แต่ยังต้องบังคับมันอย่างเสียไม่ได้ จนเจียงเชียนเสวี่ยอาบน้ำเสร็จออกมา เธอยังอาบน้ำให้แมวไม่เสร็จ เหงื่อโชกไปทั้งตัว
เสี่ยวเสวี่ยสวมชุดคลุมอาบน้ำ เช็ดผมเดินออกมา รีบบอกกับแม่ว่า "ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นก็ได้ค่ะ ใช้หวีหวีขนมันให้ทรายหลุดออกก็พอแล้วค่ะ"
แม่มองเธอแวบหนึ่ง "ไม่รักความสะอาดเหมือนกับลูกสินะ? อีกอย่างทำไมอาบน้ำเร็วขนาดนี้ตลอดเลย? อาบสะอาดหรือเปล่าก็ไม่รู้? ถูตัวหรือยัง?”
เสี่ยวเสวี่ยกลัวแม่จะบ่นไปมากกว่านี้ "โอเคโอเค ไว้วันหลังหนูจะเอามันไปอาบข้างนอก ร้านขายสัตว์เลี้ยงก็มีบริการนี้เช่นกัน เขามือโปรมาก!”
หวางเฉียนกับหลี่คุนเดินกลับหอมาด้วยกัน เพื่อนร่วมห้องอีกสี่คนที่อยู่ในหอกำลังเล่นเกมกันอย่างเมามัน ปิดไฟ เห็นแสงสว่างจากจอ เสียงใบพัดจากโน้ตบุ๊กพัดหึ่งๆ เสียงกดเมาส์ดังคลิกๆ ถึงแม้ว่าวันนี้อากาศจะเย็น แต่ก็ไม่อาจต้านทานความร้อนจากโน้ตบุ๊กทั้งสี่เครื่องในห้องแคบๆ ได้ ทุกคนเปลือยไหล่ หน้ามันแผล็บ
"บ้าเอ๊ย! ป่านนี้แล้วเพิ่งจะพากันกลับมา! เมื่อกี้คนขาดไปคนหนึ่ง ต้องไปชวนคนข้างห้องมาเล่นเป็นคนไล่ล่าทหารด้วย!” รุ่นพี่ที่อยู่เตียงชั้นบนติดประตูมองเห็นพวกเขา แล้วสบถ
"แหะๆ โทษทีพี่" หวางเฉียนกับหลี่คุนไม่ได้พูดอธิบาย อะไร หัวเราะแห้งๆ เปิดโน้ตบุ๊กของตัวเองแล้วเข้าหน้าเว็บ
"เชื่อมันเลยไอ้พวกนี้! ไม่เจอกันแค่วันเดียว ทำไมเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้ซะแล้ว? ปกติต้องหาเหตุผลมาพูดไม่ใช่? พวกอะไรแบบเหยียบอึสุนัขจูงเมียข้ามถนน..." พี่ใหญ่ของห้องประหลาดใจ ถอดหูฟังออกข้างหนึ่ง ไม่เล่นเกมต่อแล้ว
ทหารห้องข้างๆ ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง "ไอ้ลูกหมูห้องห้าศูนย์สามตัวไหนยืนนิ่งไม่ขยับ? ฝั่งนั้นควบม้ามาฆ่าสามทีรวดแล้วโว้ย!”
"โทษทีเว้ย เมื่อกี้รับโทรศัพท์อยู่!” พี่ใหญ่ของห้องตะโกนกลับไป เขาใส่หูฟังอีกครั้ง เรียกรวมกลุ่มทำสงครามกลางหน้าผาต่อ
ถ้าจะถามว่าทำไม...หวางเฉียนกับหลี่คุนสบตากัน พวกเขารู้สึกว่าตัวเองไม่เหมือนกับเมื่อก่อนอีกต่อไปแล้ว กลับเนื้อกลับตัว มีความเป็นจอมยุทธ์อยู่ในตัว จะมาเล่นรวมกับพวกคนธรรมดาได้ยังไง
ไม่ควรค่าที่จะลดตัวลงไป!


## ตอนที่ 060

ตอนที่ 60 เรื่องที่น่าประหลาดใจ
ตอนเช้า เสี่ยวฉินไช่ยังคงแวะมาให้อาหารเจ้าหนูแฮมสเตอร์เหมือนเช่นเคย ขณะเดียวกันเธอก็เริ่มสนใจเจ้ากระต่ายหูตกด้วย ดูท่าทางแล้วเหมือนเธอจะชอบสัตว์เลี้ยงที่ ‘ตัวเล็ก’ ...หรือถ้าจะพูดให้ถูกกว่านี้ก็คือชอบสัตว์ตัวเล็กๆ ที่มีฟันหน้าสองซี่
จางจื่ออันมองดูฟันหน้าสองซี่ของเสี่ยวฉินไช่ที่อยู่ในช่วงผลัดเปลี่ยนฟันแล้วหัวเราะกับตัวเองอยู่เงียบๆ
ช่วงเวลาที่ใกล้เคียงกับตอนที่เสี่ยวฉินไช่ออกจากร้านไป ซุนเสี่ยวเมิ่งก็ขับรถผ่านมาหยุดอยู่ตรงข้างถนน
จางจื่ออันไม่รอให้เธอถาม เดินไปข้างหน้าต่างของรถเธอ แกล้งตีหน้าเศร้าอยู่ใกล้ๆ
"เสี่ยวเมิ่งจ๋า เมื่อคืนวานฉันนอนไม่ค่อยหลับ เธอคิดดูนะตอนนี้เราก็เป็นเหมือนเพื่อนกัน เธอจะใจไม้ไส้ระกำสั่งให้เพื่อนไปทำความสะอาดได้ลงคอเหรอ? เรื่องที่เราพนันกันไว้ ฉันว่าก็..."
“จะให้เป็นโมฆะเหรอ? หุบปากไปเลย!” ซุนเสี่ยวเมิ่งปฏิเสธทันที "ถ้าภายในเจ็ดวันนี้ ยังขายสัตว์เลี้ยงทั้งเจ็ดตัวพวกนั้นไม่ได้ วันจันทร์หน้าเจ็ดโมงเช้า นายก็ไปรออยู่หน้าคลินิกของฉันแต่โดยดี ฉันเตรียมทั้งชุด ไม้กวาด ไม้ถูกับน้ำยาฆ่าเชื้อไว้ให้นายหมดแล้ว!”
เขารอประโยคนี้อยู่ รีบถามกลับทันที "แล้วถ้าฉันขายได้..."
"ถ้านายขายได้ ฉันก็จะเลี้ยงข้าวเที่ยงนายหนึ่งอาทิตย์ ไม่กลับคำแน่นอน!” ซุนเสี่ยวเมิ่งสวมแว่นกันแดด พูดอย่างมั่นใจ
"ดี แค่มีคำพูดนี้ของเธอก็พอแล้ว" จางจื่ออันมั่นใจเกินร้อย ตอนนี้เขาขายได้สี่ตัวแล้ว เหลืออีกหกวันกับการขายให้ได้สามตัวเป็นเรื่องง่ายอยู่แล้ว
ท่าทีของเขาที่เปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งเป็นว่าง่ายทำให้เธอสงสัย มองดูนาฬิกา ยังเป็นเวลาเช้าอยู่ และก็ไม่มีลูกค้านัดตอนเช้า เลยว่าจะลงรถไปดูสักหน่อย
จางจื่ออันชี้ไปยังประตูร้านที่ล็อกอยู่ “ปิดร้านชั่วคราว ฉันจะออกไปข้างนอกสักหน่อย ถึงยังไงเช้าขนาดนี้ก็ไม่มีลูกค้ามาอยู่ดี”
ซุนเสี่ยวเมิ่งหมดคำจะพูด “นายก็เป็นซะยังงี้ สามวันจับปลาสองวันตากแห* ทำๆ หยุดๆ แล้วยังอยากจะเปิดร้านขายสัตว์เลี้ยงอีก? การเปิดร้านเป็นของตัวเองเป็นเรื่องที่ยากลำบาก ฉันว่าตอนนี้ยังไม่สายที่จะหางานทั่วๆ ไปทำนะ”
จางจื่ออันหยักไหล่ยิ้มโง่ๆ
เธอโบกมือลา สตาร์ทรถออกไป
จางจื่ออันเพียงแค่อยากพูดหยอกเธอแก้กลุ้ม ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาคงตั้งหน้าตั้งตารออาหารเที่ยงเจ็ดวันที่ไม่ต้องเสียเงินซื้อ แต่ว่าตอนนี้ต้องทำอาหารให้ฟีน่า ออกไปทานข้าวข้างนอกแล้วก็ยังต้องกลับมาทำ ยุ่งยากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ
คนอื่นอาจจะรู้สึกว่าเธอพูดเยาะเย้ย แต่เขารู้ดีว่าที่เธอพูดมันเป็นเรื่องจริง คำพูดหยาบคายแต่มีเหตุผล เธอเป็นคนที่อยู่ในอาชีพสายนี้ ได้เห็นร้านขายสัตว์เลี้ยงหลายร้านที่เปิดร้านและปิดตัวลง ร้านขายสัตว์เลี้ยงหน้าใหม่กว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ที่ปิดตัวลงภายในหนึ่งปี ถ้าตัดสินใจว่าจะปิดร้านอยู่แล้ว ก็รีบๆ ปิดแล้วหาลู่ทางใหม่ไว้แต่เนิ่นๆ จะดีกว่า
เพียงแต่ว่าเธอไม่เข้าใจเขาทั้งหมด ถึงแม้ว่าเขานั้นจะไม่มีความสามารถ แต่ยังมีสองผู้ช่วยที่ทรงพลัง ถ้าไม่มีซิงไห่ที่ทำให้ลูกค้าคนแรกเข้าร้าน เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะประคับประคองร้านไปได้สักเท่าไหร่ และฟีน่าก็ทำให้เขามองเห็นอนาคตอันรุ่งเรืองของร้านในวันข้างหน้า
บุญคุณต้องทดแทน เรื่องที่สัตว์เลี้ยงต้องตอบแทนคือทำให้มนุษย์ซาบซึ้ง แต่เมื่อมนุษย์ได้รับสิ่งตอบแทนจากสัตว์เลี้ยงแล้วจะแกล้งโง่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ได้หรือ? คนแบบนี้ยังนับว่าเป็นมนุษย์อยู่เหรอ? ชาติหน้าไปเกิดเป็นแมลงสาบเถอะ ไม่คู่ควรกับคำว่า ‘มนุษย์’ สองพยางค์นี้เลยสักนิด!
ซิงไห่ชอบเล่นซ่อนหา ถึงแม้เขาจะเหนื่อยก็ต้องพามันเล่น ส่วนฟีน่าชอบสิ่งของที่ระยิบระยับ...ดังนั้นวันนี้เขาจึงปิดร้านเตรียมตัวไปร้านขายหยกขายไข่มุกที่อยู่ใจกลางเมืองแต่เช้า ถึงจะเสียลูกค้าไปสักหน่อยก็ไม่เป็นไร
แต่เขามีประสบการณ์มาเยอะแล้ว จึงเขียนติดประตูไว้ว่า ‘ส้วมเต็ม เจ้าของร้านปวดถ่ายหนัก จึงออกไปหาห้องน้ำ คุณลูกค้าโปรดรอสักครู่’
เขาคงไม่สบายใจเป็นแน่หากต้องทิ้งฟีน่ากับซิงไห่ไว้ในร้าน ดังนั้นจึงเข้าเกม ‘นักล่าสัตว์เลี้ยง’ เอาพวกมันใส่เข้าไปในคอกสัตว์เลี้ยง ที่จริงแล้วซิงไห่ก็สามารถออกจากร้านไปกับเขาได้แต่ซิงไห่กลัวคน ไม่อยากไปในที่ที่มีคนเยอะๆ ส่วนฟีน่านี่ก็ไม่มีมนุษย์คนไหนอยู่ในสายตานางอยู่แล้ว แต่ระดับความประทับใจของมันยังมีไม่มากพอ เกมแนะนำว่ามันไม่สามารถออกจาก ‘วัง’ ได้ (หมายความว่าบริเวณพื้นที่ของร้าน)
เกมนี้มีคอกสัตว์เลี้ยงให้ทั้งหมดสิบคอก แบ่งเป็นสัตว์เลี้ยงที่มีชีวิตอยู่จริงกับสัตว์เลี้ยงเสมือนจริงอย่างละห้าคอก ตอนนี้คอกสัตว์เลี้ยงเสมือนจริงถูกยึดไปแล้วสองคอก คอกของสัตว์เลี้ยงที่มีชีวิตอยู่จริงยังคงว่างเปล่าทั้งหมด
จางจื่ออันสังเกตเห็น ด้านหลังคอกสัตว์เลี้ยงที่กำลังส่องแสงสว่าง ยังมีคอกสัตว์เลี้ยงที่ไม่ส่องแสง เมื่อกดเข้าไปก็แสดงคำว่า ‘ยังไม่ปลดล็อก’
"ผู้ชี้แนะ คอกสัตว์เลี้ยงใช้ได้แค่สิบคอกนี้เหรอ?” เขาถาม
ผู้ชี้แนะ : ทางเกมของเรายอมรับว่าให้คอกสัตว์เลี้ยงได้แค่สิบคอก ถ้าผู้เล่นจับสัตว์เลี้ยงเชื่องๆ ที่เป็นระดับมหากาพย์หรือสูงกว่าได้ ก็จะสามารถปลดล็อกคอกสัตว์เลี้ยงอิสระได้เป็นพิเศษ ซึ่งคอกสัตว์เลี้ยงอิสระจะจัดสรรได้ด้วยตนเอง
“เชื่องหมายความว่าอะไร?” เขาถามอีก
ผู้ชี้แนะ : ระดับความประทับใจถึงระดับรักใคร่ฉันมิตรหรือมากกว่า
“แต่ระดับความประทับใจของซิงไห่ก็ถึงระดับรักใคร่ฉันมิตรแล้ว ทำไมยังไม่ปลดล็อกให้ฉันอีก? หรือว่ามันไม่ได้เป็นสัตว์เลี้ยงระดับมหากาพย์”
จะคิดยังไงก็เป็นไปไม่ได้ กระทั่งฟีน่าที่ชอบทำเรื่องเหลือเชื่อยังเอ่ยปากยอมรับด้วยปากของตัวเองว่าซิงไห่เป็นคู่ต่อสู้ที่พอฟัดพอเหวี่ยงได้ และจากสายตาที่ชอบเหยียดหยามของฟีน่า แปดสิบเปอร์เซ็นต์ของสิ่งที่มันพูดนั้นล้วนถูกต้องทั้งหมด
เขากดเข้าไปยังหน้าลักษณะพิเศษของซิงไห่
ชื่อเรียก : แมวนำโชค
ระดับความล้ำค่า : ไม่ระบุ
อัพเดทลักษณะเฉพาะ : เปลี่ยนเรื่องร้ายให้กลายเป็นเรื่องดี แม้อยู่ในสถานะวิกฤตก็สามารถพลิกให้กลายเป็นดีได้ ปลอบประโลมยามผิดหวัง!
ปลดล็อกประวัติที่มา : (กดเพื่อดูรายละเอียด)
ปลดล็อกชื่อจริง : แมวทฤษฎีควอนตัมของแอร์วิน!
ไม่ใช่ระดับมหากาพย์จริงๆ ด้วย คำว่า ‘ไม่ระบุ’ นี่มันคืออะไรกัน!
ผู้ชี้แนะ : ในรายชื่อของสัตว์เลี้ยงที่ทางเราเสนอให้ผู้เล่นจับได้นั้น ไม่มีแมวทฤษฎีควอมตัมของแอร์วินอยู่ในรายชื่อ ดังนั้นจึงไม่สามารถพิจารณาระดับของมันได้
"ขี้โกงจริงๆ !”
เขายังกดเข้าไปในหน้าลักษณะพิเศษของฟีน่า
ชื่อเรียก : แมวเรียกทรัพย์
ระดับความล้ำค่า : ระดับมหากาพย์/ในตำนาน
ลักษณะพิเศษ : วสันตฤดูมาเยือนแล้ว หากข้ายังไม่ส่งเสียงก่อน แมวตัวใดจะกล้าส่งเสียง!
ประวัติที่มา : ยังไม่ปลอดล็อก
ชื่อจริง : ยังไม่ปลดล็อก
"ฟีน่านี่ถือว่าเป็นระดับมหากาพย์เลยใช่ไหม?” เขาถาม
ผู้ชี้แนะ : ใช่จ้า มันเป็นแมวเรียกทรัพย์ระดับสูงที่สุด
"ระดับสูงสุด? หมายความว่าแมวเรียกทรัพย์ไม่ได้มีแค่ฟีน่า?” เขาอึ้ง เขาคิดว่าแมวเรียกทรัพย์มีเพียงตัวเดียวเท่านั้น
ผู้ชี้แนะ : ในการเรียกชื่อทั่วไปที่เหมือนกันสามารถครอบคลุมถึงสัตว์เลี้ยงที่ไม่เหมือนกันจำนวนหนึ่งได้ มีเพียงแค่ชื่อจริงที่จะมีเพียงหนึ่งเดียว อย่างแมวทฤษฎีควอนตัมของแอร์วินก็ไม่ได้เป็นแมวนำโชคที่มีเพียงตัวเดียว
จางจื่ออันครุ่นคิด ช่างเถอะ ไม่คิดเรื่องพวกนี้แล้ว เดินไปดูไปดีกว่า เกมนี้ดูจะเหมือนจะซับซ้อนสักหน่อย การจะจับสัตว์เลี้ยงได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ต่อไปอาจจะจับสัตว์เลี้ยงตัวอื่นไม่ได้ รักษาตัวที่มีอยู่เถอะ
ไม่ว่าจะยังไง ระดับความประทับใจของฟีน่าก็ต้องรีเฟรชอย่างแน่นอน ไม่เพียงแต่เพื่อความอิ่มอกอิ่มใจของเขา ไม่ใช่แค่เพื่อปลดล็อกคอกสัตว์เลี้ยงให้มากขึ้นเท่านั้น แต่เพื่อความพึงพอใจในความปรารถนาของฟีน่าด้วย
เขาเป็นคนเดาวิธีรีเฟรชระดับความประทับใจของซิงไห่ออก แต่พอปรากฏตัวฟีน่าก็พูดออกมาตรงๆ เลยว่า ‘ข้าชอบสิ่งของที่ระยิบระยับ’ เรียบง่าย เปิดเผย โหดร้าย เหมือนกับนิสัยของมัน เห็นได้ชัดว่านี่เป็นวิธีรีเฟรชระดับความประทับใจของฟีน่าที่ดีที่สุด...เพียงแค่วิธีนี้เป็นวิธีที่ออกจะขี้โกงไปหน่อย คือใช้สิ่งของมีค่ามากองไว้ตรงหน้า!
เขาเล่นเกมมาหลายปี สุดท้ายก็กลายเป็นนักสู้เพื่อเงิน กลายเป็นผู้เล่น 24K** ที่เมื่อก่อนเขาเคยดูถูกที่สุดไปแล้ว...
*สามวันจับปลาสองวันตากแห เป็นสำนวน อุปมาว่าทำไม่เสมอต้นเสมอปลาย ขยักขย่อน
**ผู้เล่น 24K เป็นคำสแลง หมายถึงคนที่เล่นเกมออนไลน์แล้วเติมเงิน 'จำนวนมาก' เพื่อซื้อของต่างๆ ในเกมเพื่อให้ตัวละครของคนคนนั้นเก่งหรือเทพ (คล้ายกับคำว่า ‘เทพทรู’ ของไทย)
">
สวัสดี! ยินดีต้อนรับเข้าสู่โลกของนักล่าสัตว์เลี้ยง นี่คือเกมที่มหัศจรรย์อีกเกมหนึ่ง! เมื่อเล่นเกมของเรา คุณจะสามารถไล่ล่าจับสัตว์เลี้ยงที่มีชีวิตหรือสัตว์เลี้ยงเสมือนจริงได้ แม้กระทั่งภูตสัตว์เลี้ยงสามพิภพก็สามารถเข้ามาอยู่ในกระเป๋าของคุณกลายเป็นคู่หูที่ซื่อสัตย์ได้ วัยรุ่น! รีบดาวน์โหลดเกมของพวกเราแล้ววิ่งไปกับแสงอาทิตย์ยามเย็นกันเถอะ
คู่มือการอ่าน
1.ดาวน์โหลดแอพพลิเคชั่นที่น่าสงสัยนี้
2.ออกไล่จับภูตสัตว์เลี้ยงมหัศจรรย์มาเป็นคู่หู
3.ตะลุยไปในเส้นทางการบริหารร้านขายสัตว์เลี้ยงให้รุ่งเรือง
แล้วชีวิตคุณจะไม่น่าเบื่ออีกต่อไป