ณ วนิลา
Marlonpuff_vew
## - เกมที่เก่าเกินไป -

ในบ่ายที่อุณหภูมิสูงจนเป็นเรื่องปกติของเมืองไทย กันต์ วาน และ หยก นั่งโต๊ะหินอ่อนอยู่ในสวนหลังบ้านของคุณนายพรทิพย์ แม้ว่าเด็กโข่งสามคนนี้จะอายุพ้นเลขยี่สิบกันแล้ว แต่งานอดิเรกของพวกเขายังไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปจากตอนเรียนประถม
"เออ ว่าแต่ช่วงนี้มีอะไรน่าสนใจมาแนะนำไหมคร้าบ" กันต์ถามด้วยน้ำเสียงกวนๆตามสไตล์ขณะที่กำลังนั่งเล่น MUME บนคอนโซลเก่าจากศตวรรษที่แล้ว "เมื่อวานกูไปเจอกลุ่มแชร์เกมเก่าในเรด" วานพูดเปิดประเด็น "ในกลุ่มมีข้อมูลหลายเกมจาคยุคยี่สิบถึงสามสิบ" "อา หะ" กันต์ตอบแบบไม่ค่อยใส่ใจเท่าไหร่ "นึกว่าเราหามาเล่นกันแทบจะทุกเกมแล้วสมัยปอสี่" หยกพูดขณะที่กำลังเคลียร์งานค้างจากที่ออฟฟิศ แต่กลับดูใส่ใจกับสิ่งที่วานพูดมากกว่ากันต์ที่ตอนนี้กำลังเอาขาก่ายขึ้นมาบนโต๊ะ "ในกลุ่มนี้มีข้อมูลของเกมที่เรายังไม่เคยเล่นเยอะเลย เป็นพวกเกมออนไลน์" หลังจากพูดจบ ทั้งกันต์และหยกก็นิ่งไปสักครู่ "นายหมายถึง นายเจอเกมออนไลน์จากยุคสองพันยี่สิบ" หยกละสายตาจากโน๊ตบุ๊คของเขามาที่ใบหน้าของวาน เงียบอยู่ครู่หนึ่ง "เกมออนไล์จากเจ็ดสิบปีก่อน มันจะไปเล่นได้ที่ไหนล่ะไอ่กร๊วก" กันต์ตะโกนตอบแล้วก็กลับไปเล่นเกมต่อ เช่นเดียวกันกับหยกที่สนใจงานของตัวเองต่อไป
ประตูหลังบ้านเปิดออก วิว น้องสาวของวานถือถาดผลไม้มาวางไว้ที่โต๊ะ "งานยุ่งน่าดูเลยนะคะพี่หยก" วิวถาม แต่ก่อนที่หยกจะตอบคำถามวานเอามือฟาดไปที่ขาของกันต์ให้รู้ตัวว่าควรเอาขาลงจากโต๊ะได้แล้ว กันต์รีบเอาขาลงแล้วยิ้มแห้งในกับน้องวิว "วันหยุดยาวก็งี้แหละ ชอบสั่งงานเผื่อ เหมือนกลัวเราว่าง" หยกตอบขณะที่พิมพ์งานต่อไป "เฮ้ย คุณหยกคร้าบ น้องเขาอุตส่าห์เอาผลไม้มาเซ่น สนใจหน่อยสิครับ" เขาพูดขณะที่เอาไม้จิัมมะม่วงเข้าปาก "มือไม่ว่างครับคุณเพื่อน" หยกตอบ "งั้นแบบนี้ก็ต้องมีคนป้อน" วิวพูดพลางหยิบซ้อมจิ้มไปที่ฝรั่งดอง แต่ทันใดนั้นเองซ้อมก็ถูกหยิบไปจากมือ "เดี๋ยวกูป้อนมึงเองเพื่อน" พูดจบวานก็ยัดฝรั่งดองเข้าปากของหยก
เมื่อถึงเวลาหกโมงเย็นทั้งสองก็แยกย้ายกันกลับบ้าน แม้ว่าทั้งหยกและกันต์จะบ้านติดกับวานแต่ทั้งสองก็ทำเวลาเพราะเกรงใจคุณนายพรทิพย์ หลังจากที่วานช่วยน้องเก็บกวาดบ้านนิดหน่อย(นิดเดียวจริงๆ) เขาก็ลงไปห้องใต้ดินของเขา ในนั้นมีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์หลายอย่าง พวกคอมพิวเตอร์ซะเป็นส่วนใหญ่ เขาเปิดโมดูลจำลองของวินโดวเจ็ด(ซึ่งนับว่าเป็นโบราณวัตถุไปแล้วในยุคของเขา) แล้วเริ่มติดตั้งเกมแต่ละเกมที่เขาเจอข้อมูลจากกลุ่มเรด
เหมือนกับที่กันต์พูด ดูเหมือนว่าเกมออนไลน์เก่าจากเจ็ดสิบปีก่อนนั้นเล่นไม่ได้แล้ว ถึงแม้การติดตั้งจะเรียบร้อยดี แต่ตัวเซิฟเวอร์ที่รองรับผู้เล่นนั้นไม่มีอยู่แล้วทำให้เข้าเล่นเกมไม่ได้ มันดูเหมือนยุคสมัยของเกมเหล่านั้นได้จบลงไปนานแล้ว เพราะเกมที่ไม่มีคนเล่นสุดท้ายก็ต้องปิดให้บริการ ไม่มีใครอยากเปิดเกมทิ้งไว้ให้ผีเล่น คงงั้นมั้ง วานคิด
เขาหลับลงที่หน้าคอมพิวเตอร์ ความเหนื่อยล้าจากการเข้าไปอ่านกระทู้ออนไลน์และพยายามทำทุกทางเพื่อกู้คืนเซิฟเวอร์ให้เกมสักเกม สุดท้ายก็เป็นร่างของเขาที่ยอมแพ้
วิวเดินเข้ามาปิดไฟห้องและเอาผ้าห่มมาห่มให้เขา เป็นน้องที่ดี ถึงแม้ว่าจะลืมปรับแอร์ให้ก็ตาม


## - ผู้เล่นใหม่ -

เสียงหน้าต่างที่กระแทกเข้ากับบานพับทำให้วานสะดุ้งตื่น เขาพบว่าตัวเองนอนหน้าฟุบอยู่บนโต๊ะไม้ในบ้านย้อนยุคสไตล์ยุโรปสมัยยุคกลาง แสงเทียนจากโคมระย้าที่ห้อยเพดานริบหรี่แต่ไม่ดับ ลมหนาวพัดเข้ามาจากบานหน้าต่างที่ปลุกเขา เขาเดินไปเพื่อจะปิดหน้าต่างแต่ก็ต้องประหลาดใจกับทัศนียภาพเบื้องหน้า ภูเขาใหญ่ที่มีปลายยอดปกคลุมไปด้วยหิมะ รายรอบไปด้วยต้นไม้หนาและลำธารน้ำแข็ง หิมะที่โปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าสีเทาหม่น ที่นี่มันที่ไหนกัน
เมื่อสำรวจตัวเองเขาพบว่าชุดที่สวมใส่นั้นเป็นชุดลำลองสีขาวพอดีตัว เขานั่งลงที่โต๊ะไม้ตัวเดิมเพื่อจะพยายามรวบรวมสติและหาคำตอบให้กับหลายคำถามที่มีในหัว แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นกระดาษและปากกาขนนกวางอยู่เบื้องหน้า เนื้อความในกระดาษเขียนว่า
ยินดีต้อนรับผู้เล่นใหม่เข้าสู่โลกอันแสนพิศวง วานิลลา
ชื่อผู้เล่น :
ข้อความนี้เหมือนเมนูเข้าเกมเสียจนน่าสงสัย วานตอบกลับความสงสัยนั้นโดยการเขียนชื่อที่เขามักใช้ในเกมลงไป ปากกาขนนกปล่อยหมึกสีดำอย่างลื่นไหลแม้ว่าเขายังไม่ได้จุ่มหมึกเลยด้วยซ้ำ ทันทีที่เขาเขียนเสร็จ รอยหมึกบนกระดาษอันตรธานหายไปอย่างรวดเร็ว แล้วรอยหมึกใหม่ที่เขาไม่ได้เขียนก็ปรากฎขึ้นมาแทนที่
กรุณาเลือกคลาสของท่าน :
อัศวิน
นักบวช
จอมเวทย์
โจร
เมื่อพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว วานก็ได้ขีดถูกเพื่อเลือกคลาส เขาลืมความสงสัยที่เคยมีอยู่ก่อนหน้านี้ไปหมดสิ้น
ตัวหนังสือหายวับไปอีกครั้ง จากนั้นก็ปรากฎข้อคววามว่า
ผู้เล่น กิแกโร
คลาส จอมเวทย์
ฉายา ผู้เล่นใหม่
จากนั้นกระดาษทั้งแผ่นก็สลายกลายเป็นละอองฝุ่นต่อหน้าต่อตาเขา
เมื่อเขาลุกขึ้นจากโต๊ะเขาเห็นว่าตัวเขานั้นสวมใส่ชุดคลุมสีน้ำเงินยาวลากพื้นและเขาใส่หมวกปลายแหลมสีเดียวกัน และข้างเอวเหน็บกระเป๋าหนังขนาดเท่าฝ่ามือ รองเท้าแตะที่มีสายคีบทำมาจากเชือก อีกทีนะ ที่นี่ที่ไหน เขาถามตัวเอง
เมื่อเดินออกมาจากบ้านวานสังเกตุว่าแม้สภาพอากาศจะเป็นพายุหิมะ แต่เขากลับไม่รู้สึกหนาวเกินไปแม้จะใส่เพียงแค่ผ้าคลุมบางๆกับชุดลำลอง ที่เขาเห็นคือเบื้องหน้าคือหมู่บ้านสไตล์ยุคกลาง ถนนทำมาจากหินกรวด มีเกวียนม้าจอดทิ้งไว้ข้างกองฟาง บ้านทุกหลังทำจากหินและไม้ ประตูปิดมิดชิด ทั้งหมู่บ้านเงียบและโล่ง ไม่มีผู้คน ไม่มีแม้กระทั่งสัตว์เดินไปมา เขาเดินสำรวจความว่างเปล่าตามถนนจนกระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้นจากข้างหลัง
"ยินดีต้อนรับ" วานหันหลังไปและพบกับชายคนหนึ่งสวมหน้ากากหัวสุนัขสีน้ำตาลที่สวมใส่ชุดเกราะหนังและผ้าคลุมสีเขียว "สวัสดีครับ" กิแกโรตอบกลับไป เขาพึ่งสังเกตเห็นตัวหนังสือหวัดสวยงามเรืองแสงที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของเขาคนนั้น พ่อมดชั้นสูง เบย์ "ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับ" เสียงที่ลอดผ่านหน้ากากหัวสุนัขย้ำ เขากระโดดไปมาและวิ่งรอบตัวกิแกโรด้วยความรื่นเริง "สวัสดี" ชายคนนั้นพูดกับเขาต่อโดยไม่มีอาการเหนื่อย "ที่นี่คือที่ไหนครับ" เขาถาม "หมู่บ้านเลเนก้า เป็นสถานที่เริ่มต้นของเกม ผู้เล่นใหม่เกิดที่เมืองนี้ ของที่เมืองนี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ศัตรูอ่อนแอมาก" เบย์อธิบาย "แล้วคนอื่นๆไปไหนหมดครับ" กิแกโรถาม หัวสุนัขเงียบไปชั่วครู่ ในความเงียบที่เกิดขึ้นบางอย่างทำให้เขาสัมผัสถึงความเศร้าได้จากภายใต้หน้ากากนั่น "คนอื่นหรอ ก็อยู่ในบ้านไง" ทันใดนั้นเจ้าหัวสุนัขก็ทำเสียงรื่นเริงอีกครั้ง พ่อมดชั้นสูงเบย์เดินนำกิแกโรไปที่บ้านหลังหนึ่ง หน้าบ้านมีหม้อใหญ่ที่ว่างเปล่า เหนือบานประตูมีป้ายเขียนว่า ร้านขายอุปกรณ์เวทย์มนต์ แต่เมื่อกิแกโรพยายามเปิดประตูออกก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น หัวสุนัขมองดูเขาแล้วพูดว่า "เคาะสี่ครั้งเพื่อเปิดประตู" กิแกโรทำตามนั้น เขาเคาะประตูไม้เบื้องหน้าสี่ครั้ง ทันใดนั้นบานประตูก็เปิดออก แต่ที่รออยู่เบื้องหน้ากลับเป็นหมอกสีดำสนิท และแล้วพ่อมดหัวสุนัขก็เดินผ่านเข้าไปในหมอกแบบไม่แยแส เขาจึงทำบ้าง
หลังจากผ่านเข้าไปในหมอก ทุกอย่างมืดสนิทไปเสี้ยววินาทีก่อนที่ภาพจะปรากฎ ภายในบ้านที่เขาเดินผ่านประตูเข้ามาแตกต่างจากที่เห็นภายนอกราวกับคนละสถานที่ จากบ้านหินเล็กๆขนาดเท่าโรงเก็บของตอนนี้กลายเป็นโถงใหญ่ราวกับอยู่ในโรงแรม โต๊ะไม้ยาวถูกวางขนาบสองฟากของห้องโถง มีหนังสือและกระดาษวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ที่สุดปลายโต๊ะเขาเห็นพ่อมดชั้นสูงเบย์กำลังยืนคุยกัยชายสูงวัยสองคนที่สวมชุดคลุมเหมือนของกิแกโรแต่เป็นสีม่วงและประดับด้วยดาวสีทองหนวดของพวกเขาเฟิ้มยาวเหมือนครูใหญ่จากหนังพ่อมดซักเรื่อง
กิแกโรสำรวจหนังสือบนโต๊ะที่ใกล้ตัวที่สุด หนังสือสีเนื้อร้อยปกด้วยเชือก เมื่อเขาหยิบขึ้นมาจากโต๊ะข้อความเรืองแสงก็ปรากฎข้างหน้าเขา หนังสือคาถา ลูกบอลเพลิง ราคา ๓๒๕ ซิลเวอ ๖๐ ทองแดง แม้เขาจะพยายามเปิดมันแค่ไหนก็ไม่สำเร็จ "ต้องจ่ายเงินก่อนถึงจะอ่านได้นะ" เขาสะดุ้งให้กับพ่อมดเบย์ที่มาอยู่ข้างๆแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง "ผมไม่มี- ก่อนที่กิแกโรจะพูดจบประโยคถุงผ้าขนาดเท่าศีรษะที่บรรจุเหรียญเงินมากกมายจนแทบจะเอ่อล้นปรากฎขึ้นต่อหน้าเขา "ฉันให้ รับไปสิ" พ่อมดหัวสุนัขกล่าวขณะที่ถุงเงินนั้นหล่นลงพื้นส่งเสียงของโลหะมากมายกระทบกัน กิแกโรหยิบกระเป๋าหนังขนาดเท่าฝ่ามือมาจากใต้ผ้าคลุมของเขา เขาหวังจะรับเอาน้ำใจของเบย์เท่าที่กระเป๋าของเขาจะบรรจุได้ก็พอ แต่แปลกใจจริงกระเป๋าเล็กๆของเขาสามารถบรรจุเหรียญเงินได้มากมายราวกับว่ามันสามารถใส่ลงไปเรื่อยๆไม่มีจุดที่สิ้นสุด และแล้วเงินในถุงใหญ่กว่าห้าเท่าก็ถูกบรรจุลงในกระเป๋าหลุมดำของเขา พอเขาเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นว่าพ่อมดหัวสุนัขกำลังหอบหนังสือที่กองพะเนินสูงจนเหนือหัวแล้วทำท่าเหมือนจะยื่นมันทั้งหมดให้เขา "ให้" เสียงอู้อี้สั้นๆดังออกมาจากหลังกองหนังสือเบื้องหน้า "ผมไม่มีประเป๋าไว้ใส่ของพวกนี้ครับ" กิแกโรตอบพลางช่วยรับหนังสือกองพะเนินมาจากเบย์ "อ่านเลย เดี๋ยวมันก็หายไปเองแหละ" พอพูดจบพ่อมดเบย์ก็หันไปใส่ใจไม้เท้าวิเศษและกำลังหารือราคากับพ่อมดแก่ที่เหมือนจะเป็นเจ้าของร้าน กิแกโรอ่านนั่งหนังสืออย่างว่านอนสอนง่ายในตอนนี้เขากลัวว่าถ้าอยู่ที่นี่นานกว่านี้คนแปลกหน้าหัวสุนัขคนนี้อาจซื้อทั้งร้านนี้ให้เขา
กิแกโรเริ่มจากหนังสือที่ชื่อว่า หนังสือคาถา ลูกบอลเพลิง ปรากฎว่าหนังสือเปิดออกอย่างง่ายดาย ภายในหน้าแรกของหนังสือมีคำอธิบายสั้นๆ เวทย์มนต์ ธาตุ ไฟ เมื่อร่ายคาถาจะมีก้อนเปลวเพลิง(ขนาดขึ้นกับระดับพลังเวทย์ของผู้ใช้)ยิงออกไปยังทิศทางของสายตา ในขณะที่เขาเปิดหนังสือหน้าถัดไปหนังสือก็สลายกลายเป็นฝุ่นละออง เอาหยิบเล่มถัดไปมาอ่าน หนังสือคาถา หมอกน้ำแข็ง เป็นเช่นเดียวกัน คำอธิบายสั้นๆเพียงหนึ่งหน้าจากนั้นก็สลายหายไปทันทีที่อ่านจบ เขาหยิบเล่มต่อไป และอีกเล่ม และอีกเล่ม และอีกเล่มต่อๆไป เป็นการอ่านหนังสือสิบกว่าเล่มที่เร็วที่สุดในชีวิตของเขา
เมื่อเขาอ่านครบทุกเล่มก็ยังเห็นว่าพ่อมดเบย์กำลังคุยอย่างเมามันกับพ่อมดแก่ที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์ เขาเห็นตาแก่อีกคนที่ใส่ชุดเดียวกันแต่ยืนอยู่หน้าหม้อใหญ่ที่ตั้งอยู่บนเตา เมื่อกิแกโรเดินไปใกล้เขาจึงเห็นตัวหนังสือเรืองแสงปรากฎขึ้นบนหัวของตาแก่ พ่อมดแอดมุส พ่อมดแก่กล่าวทักทายเขาอย่างเป็นมิตรและตอบคำถามของเขาอย่างสุภาพ กิแกโรได้ข้อมูลหลายอย่างเกี่ยวกับเกมจนเขาไม่มีอะไรจะถามต่อ ความรู้สึกเขาเปลี่ยนไปเป็นความตื่นเต้นและอยากออกพจญภัย เขาเดินออกจากร้านและมุ่งหน้าไปยังป่านอกหมู่บ้านซึ่งพ่อมดหัวสุนัขก็ตามเขามาด้วย
กิแกโรสังเกตเห็นบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่บนผืนหิมะ เป็นกระต่ายสีขาว แต่ผิดจากธรรมชาติของกระต่ายที่ครั้งนึงเขาเคยเลี้ยง มันเดินอย่างเชื่องช้าไปมาโดยไม่สนใจคนเลยแม้แต่น้อย ระหว่างที่เขากำลังพิจารณากระต่ายก็มีลูกไฟขนาดเท่าโอ่งมังกรพุ่งเข้าใส่กระต่ายตัวนั้น เสียงระเบิด จากนั้นเจ้ากระต่ายก็หายไปแล้ว มีรอยเลือดอยู่แทนที่จุดที่มันเคยอยู่และเนื้อและขนที่ไม่รู้ใครไปจัดการให้ในวินาทีไหน จากนั้นพ่อมดหัวสุนัขที่เป็นเจ้าของผลงานก็เดินไปและเก็บเศษส่วนของกระต่ายเข้ากระเป๋าหนังสีแดงที่แม้จะดูเล็กแต่ก็บรรจุของได้หมดอีกแล้ว เท่อ่ะ วานคิดในใจ
"ตามมา" พ่อมดหัวสุนัขหันมาพูดกับเขาก่อนจะวิ่งเข้าไปในป่า เขาวิ่งตามและประหลาดใจจริงที่ไม่รู้สึกเหนื่อยทั้งที่ปกติแค่เดินก็ทำเขาหอบได้แล้ว เขาวิ่งเข้ามาในป่าลึกขึ้นเรื่อยๆแต่สังเกตุว่าบนพื่นมีถนนเส้นเล็กๆโรยด้วยก้อนกรวดอยู่ "ถึงแล้วล่ะ" พ่อมดเบย์พูดขึ้น เมื่อทั้งคู่ยืนอยู่หน้าสิ่งก่อสร้างประหลาดที่คล้ายบ้านแต่แทนที่หลังคาด้วยเลื่อยขนาดใหญ่มหึมา และแทนที่ประตูกับเป็นปล่องที่มีหมอกสีดำสนิท ห่อมดหัวสุนัขหยิบขวานออกมาจากกระเป๋าหนังสีแดงของเขา เป็นขวานเหล็กที่ขนาดเกือบเท่าตัวเขาจากนั้นก็เดินไปที่ต้นไม้ใหญ่ข้างทางแล้วสับขวานไปที่กลางลำต้น รอยบากอย่างน่าประทับใจปรากฎขึ้นและในการสับไม่ถึงสามครั้งต้นไม้ใหญ่ก็ล้มลงมา และเพียงเสี้ยววินาทีต้นไม้และตอของมันก็สลายกลายเป็นฝุ่นละอองและถูกแทนที่ท่อนซุงสามท่อน พ่อมดเบย์ยกท่อนซุงอย่างง่ายดายราวกับมันไร้น้ำหนักจากนั้นหย่อนมันใส่ปล่องที่สิ่งก่อสร้างรูปร่างประหลาด ทันใดนั้นใบเลื่อยที่อยู่ข้างบนก็เริ่มหมุนและมีเศษผงขี้เลื่อยกระจายออกมาจากใบเลื่อย ผ่านไปสักพักเลื่อยก็หยุดและไม้แปรรูปขนาดพอดีมือสิบแผ่นก็เด้งออกมาจากปล่องเดิม แต่แทนที่จะเก็บใส่กระเป๋าพ่อมดเบย์ยื่นไม้ห้าแผ่นให้กับกิแกโร แล้วเขาก็เดินไปที่แท่นตีเหล็กที่วางอยู่กลางป่า วางไม้ลงบนแท่นนั้นห้าแผ่น จากนั้นไม้ทั้งห้าแผ่นก็เคลื่อนมารวมกันเป็นรูปทรงราวกับมันคือดินน้ำมัน แสงสว่างวาบขึ้นแล้วไม้ทั้งห้าแผ่นก็ได้กลายเป็นไม้เท้าขนาดราวเมตรกว่า "ลองสิ" เขาหันมาพูด
กิแกโรทำตาม เมื่อเขาวางไม้ทั้งห้าแผ่นลงบนแท่งตีเหล็ก ก็เกิดเหตุการณ์เดียวกัน ไม้ทั้งห้าแผ่นกลายเป็นไม้เท้าให้กับเขา หน้ากากสุขันตอนนี้ยิ้มให้กับเขา และเขาก็ยิ้มตอบกลับไป รู้สึกสนุกอย่างบอกไม่ถูก
ทั้งคู่เดินกลับไปที่หมู่บ้าน เข้าไปในที่โรงเตี้ยมที่ภายในดูดีกว่าภายนอกตามเคย พ่อมดหัวสุนัขนั่งลงที่โต๊ะไม้ยาวทันใดนั้นก็มีกระดาษปรากฎขึ้นที่หน้าโต๊ะของเขา เมื่อกิแกโรนั่งลงบ้างกระดาษก็ปรากฎที่โต๊ะของเขาเช่นกัน ในกระดาษของเขามีข้อความ
ผู้เล่น พ่อมดชั้นสูงเบย์ ต้องการทำการแลกของกับท่าน
เขามองไปที่โต๊ะของพ่อมดหัวสุนัขมีแหวนสีดำสองวงและพวกหนังสือปกสีแดงที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน หัวสุนัขยกนิ้วโป้งให้เขาจากโต๊ะตรงข้ามนั้น กิแกโรจึงไม่มีทางเลือกนอกจากใช้ปากกาขนนกเขียนลงบนกระดาษว่า ตกลง
ทันใดนั้นของทุกชิ้นบนโต๊ะของพ่อมดหัวสุนัขก็หายไปและปรากฎขึ้นที่โต๊ะของเขาแทน กิแกโรสวมแหวนสีดำบนนิ้วชี้ของมือทั้งสองข้าง แหวนที่ดูหลวมค่อยๆหดเล็กลงจนขนาดพอดีกับนิ้วของเขา เขาหยิบหนังสือปกแดงมาเพื่อเปิดอ่านแต่กลับไม่สามรถเปิดออกได้ มีข้อความปรากฎขึ้นว่า ระดับเวทย์ของผู้เล่นไม่เพียงพอ เขาจึงเก็บสมุดเล่มนั้นไว้ในกระเป๋า
จากนั้นทั้งคู่เดินออกมายังนอกหมู่บ้านอีกครั้ง คราวนี้หัวสุนัขชวนเขาไปสำรวจยังสถานที่เรียกว่า ดันเจี้ยน มันเป็นกรุร้างที่มีบันใดลงไปยังใต้ดิน ภายใต้ขั้นบันใดนั้นถูกปกคลุมด้วยหมอกสีดำสนิท สัญชาตญานบอกกิแกโรว่า การผจญภัยรออยู่เบื้องหน้า ไม่รอช้าเขาก็ก้าวขาลงไปในหมอกสีดำนั้น


## - วานิลลา -

เมื่อกิแกโรเดินผ่านหมอกสีดำลงมายังดันเจี้ยนภาพที่เห็นเบื้องหน้าคือระบบอุโมงน้ำใต้ดินขนาดยักษ์ ตัวเพดานสูงราวสี่สิบเมตร ที่พื้นและกำแพงมีตะใคร่น้ำเกาะตามซอกอิฐหิน คูน้ำเล็กๆตัดผ่านที่กลางพื้นลำเลียงของเหลวสีเขียวขุ่นและส่งกลิ่นเหม็น ทางเดินยาวไกลสุดลูกหูลูกตาและทางแยกที่ซับซ้อนบ่งบอกว่าในอีกสิบนาทีเขาหลงอยู่ในนี้แน่นอน พ่อมดหัวสุนัขหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่ว่างเปล่ามาจากกระเป๋าหนังสีแดงจากนั้นก็วางมันลงที่พื่น ทันทีที่กระดาษสัมผัสกับพื้นรอยวาดก็ปรากฎขึ้นจางๆและค่อยๆชัดขึ้นจนเห็นเป็นแผนที่อย่างชัดเจน เขาส่งมันให้กับกิแกโร แผนที่นั้นแสดงถึงระบบอุโมงน้ำที่ใหญ่โตอย่างน่าเหลือเชื่อ มีทางออกหลายทางและบางทางออกเชื่อมต่อไปยังอีกหมู่บ้าน มีพื้นที่โล่งจนน่าสงสัยอยู่หลายที่โดยพื้นที่โล่งเหล่านั้นจะมีสัญลักษณ์รูปกะโหลกวาดไว้ กิแกโรสังเกตุเห็นสัญลักษ์เหมือนกล่องสมบัติวาดไว้ที่บางซอกของอุโมง
เมื่อกำลังพิจารณาแผนที่อยู่นั้นก็มีเสียงคำรามก็ดังมาจากภายในอุโมง วิสัยทัศน์อันย่ำแย่ภายในอุโมงที่มีเพียงคบเพลิงสลัวตามกำแพงทำให้เขาไม่อาจหาที่มาของเสียง พ่อมดหัวสุนัขยกไม้เท้าของเขาขึ้นเหนือศีรษะ เขาพูดอย่างแผ่วเบา "นิภา" ทันใดนั้นที่ปลายของไม้เท้าเรืองแสงส่องสว่างราวกับเป็นดวงตะวันจำลอง พวกเขามองเห็นผ่านความมืดในอุโมงได้ดียิ่งขึ้นและเห็นผู้เป็นเจ้าของเสียงคำรามนั้น
รูปร่างคล้ายมนุษย์แต่ผิวหนังปกคลุมไปด้วยขนสีเทา ใบหน้ามีเขี้ยวยาว หูแหลม และมีจมูกยื่นคล้ายหมาป่า มือและเท้ามีกรงเล็บยาวน่าเกรงขาม สัตว์ประหลาดในดันเจี้ยนตัวนี้คือ มนุษย์หมาป่า ตามที่ตัวหนังสือเรืองแสงบนหัวของมันบอก พ่อมดหัวสุนัขเดินเข้าไปประจันหน้ากับศัตรู มันคำรามอีกครั้งและเริ่มหวดกรงเล็บใส่พ่อมดหัวสุนัข ไม่มีอะไรเกิดขึ้น มันยังคงจู่โจมใส่เขาไม่ยั้ง ทั้งกรงเล็บ เขี้ยวแหลม และฝ่าเท้า แต่พ่อมดหัวสุนัขกลับไม่สะทกสะท้านแต่อย่างใด ชุดของเขาก็ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนใดๆปรากฎขึ้น เมื่อกิแกโรสังเกตุที่ตัวของพ่อมดหัวสุนัขก็เห็นว่ามีตัวอักษรเล็กๆกระเด็นออกมาจากตัวเขา ความเสียหาย ๐ พ่อมดหัวสุนัขมองมาที่เขาเหมือนกับกำลังรอให้เขาทำอะไรบางอย่าง และกิแกโรก็รู้ว่าเขาควรจะทำอะไรในตอนนี้ กิแกโรหยิบไม้เท้าของเขาขึ้นมาและเล็งไปที่มนุษย์หมาป่าที่กำลังโจมตีใส่พ่อมดหัวสุนัข เขาเล็งให้มนุษย์หมาป่าอยู่กึ่งกลางของสายตาเขาจากนั้นก็ร่ายคาถาลูกบอลเพลิง "บาพก" ลูกไฟขนาดเท่ากำปั้นระเบิดจากไม้เท้าของเขาและพุ่งเข้าใส่มนุษย์หมาป่า คำว่า ความเสียหาย ๒ ปรากฎขึ้นชั่วขณะที่ตัวของมนุษย์หมาป่า เขาเห็นหัวหนังสือเล็กๆปรากฎ พลังคงเหลือ ๑๒ เขาเล็งไม้เท้าไปที่มนุษย์หมาป่าอีกครั้ง คราวนี้ร่ายคาถาหมอกน้ำแข็ง "ศิศีระ" หมอกสีขาวพวยพุ่งจากไม้เท้าเข้าปกคลุมบริเวณเบื้องหน้าเขา แม้จะมองเห็นยากขึ้นแต่ตัวหนังสือยังปรากฎชัดเจนในหมอกนั้น ความเสียหาย ๑ ความเร็วลดลง เขาร่ายเวทย์อีกสองสามทีจนพลังคงเหลือแทบจะหมด เจ้ามนุษย์หมาป่าก็ล้มลงและสลายเป็นฝุ่นในวินาทีต่อมา ข้อความปรากฎขึ้นต่อหน้ากิแกโร ผู้เล่น กิแกโร สังหาร มนุษย์หมาป่า รางวัล ๒๕ ประสบการณ์ ๑๔ ทองแดง ทั้งเขาและพ่อมดเบย์มองหน้ากัน ยิ้มและหัวเราะ
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน กิแกโรผจญภัยกับพ่อมดหัวสุนัขในอุโมงน้ำใต้ดิน เขามีค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้นมากมายและได้ฝึกใช้เวทย์ที่ไม่เคยใช้มาก่อน เรียนรู้การเก็บของ การอ่านแผนที่ และเคล็ดลับหลายอย่างที่หัวสุนัขบอกเขาทำให้เขาเข้าใจการทำงานของระบบได้เร็วขึ้นมาก
"ฉํนต้องไปแล้วล่ะ" หัวสุนัขพูดกับเขา "โชคดีนะครับ ส่วนผมจะสำรวจที่นี่ต่อสักพัก พอดีเครื่องกำลังติด" เขาตอบกลับ พ่อมดหัวสุนัขเดินมาหาเขาแล้วข้อความก็ปรากฎขึ้น ผู้เล่น พ่อมดชั้นสูงเบย์ ได้ส่งคำขอเป็นเพื่อน กิแกโรกดปุ่ม ตอบรับ ที่ลอยอยู่กลางอากาศ จากนั้นทั้งคู่ก็แยกย้ายกันที่ทางแยกของอุโมง
กิแกโรสำรวจอุโมงใต้ดินต่อและเขาพบกับสไลม์ หนูท่อ แมงมุมยักษ์ และไทแรนโนซอรัส เร็กซ์ ที่ซึ่งไม่รู้มาอยู่ในนี้ได้ยังไงแต่ปรากฎว่าเป็นบอส เมื่อเขาสังหารมันได้อย่างยากลำบากความเหนื่อยล้าก็เข้าครอบงำ เขาจำไม่ได้ว่าอยู่ที่นี่มากี่ชั่วโมงแล้วแต่ตอนนี้เขาพร้อมที่จะงีบสักพัก ทันที่ที่เขาเอนหลังพิงกำแพงเขาก็ล้มลงแล้วหลับไป
"พี่วาน" เสียงที่คุ้นเคยปลุกเขาให้ตื่นขึ้นจากหน้าคอมพิวเตอร์เครื่องมหึมาในห้องใต้ดิน เป็นวิวที่เข้ามาสะกิดเขาอย่างเบามือ "แม่เรียกไปกินข้าว" สีหน้าของน้องสาวดูเป็นห่วง เขามองไปที่รอบห้อง แสงแดดจากกระจกที่เชื่อมออกไปยังด้านนอกบอกเวลาว่านี่สายมากแล้ว เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ ผ้าห่มที่วิวเอามาให้เมื่อคืนยังคลุมตัวอยู่ เขารู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย "กี่โมงแล้ว" เขาถามและพึ่งรู้ตัวว่าเขาเจ็บคอเล็กน้อย "จะสิบโมงแล้วพี่" วิวตอบพลางช่วยเก็บผ้าห่มออกจากตัวเขา "พี่สบายดีรึเปล่า" เธอถามอย่างเป็นห่วง "พี่ไม่เป็นไร" เขาตอบไปงั้นแม้รู้สึกแน่ๆว่าตัวเองกำลังจะเป็นหวัด "เดี๋ยวพี่ตามไป" เขาบอกน้องสาวขณะที่เธอกำลังออกไป วิวพักหน้า
เมื่อเขาได้ดื่มน้ำอาการเจ็บคอก็ดูจะดีขึ้น คงไม่รุนแรงมากแค่ระวังเรื่องเมนูเย็นๆก็พอ เขาบอกตัวเอง วานอาบน้ำอุ่นและใช้เวลานานกว่าปกติเขาคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากที่เขาหลับไปเมื่อคืน ความฝัน เกม หัวสุนัข ทั้งหมดวนเวียนอยู่ในหัว จนกระทั่งเขาสรุปได้ว่าคงเป็นจิตใจที่ติดค้างของเขาสร้างเรื่องทั้งหมดขึ้นมาและเกือบทำเขาเป็นหวัด เมื่ออาบน้ำเสร็จเขาก็ขึ้นไปทานข้าวกับครอบครัว
หลังจากโดนคุณแม่บ่นเรื่องตื่นสายและได้รางวัลเป็นน้ำมะตูมแก้หวัด วานกลับลงมาที่ห้องใต้ดินของเขาอีกครั้ง เขาเปิดคอมพิวเตอร์และเห็นไฟล์ต่างๆที่เปิดทิ้งไว้เมื่อคืนอย่างกระจัดกระจาย เขาเริ่มจัดระเบียบโดยการลบไฟล์เกมเก่าที่เล่นไม่ได้เหล่านั้นทิ้ง จนกระทั่ง หนึ่งไฟล์ที่เขาจำไม่ได้ว่าเคยดาวน์โหลดมาตอนไหน มิหนำซ้ำไฟล์นี้ยังติดตั้งเรียบร้อยเสร็จสรรพ โดยปกติเขาคงจะรีบรบของแบบนี้ทิ้งเพราะเกรงว่าน่าจะเป็นโปรแกรมไวรัส แต่ ชื่อ ของไฟล์ที่เขียนว่า วานิลลา ทำให้เขาฉุกคิดอย่างหนักถึงเรื่องความฝันเมื่อคืน สุดท้ายวานตัดสินใจเก็บไฟล์นั้นไว้ในส่วนหนึ่งของคอมพิวเตอร์ และนอนพักตามคำสั่งของคุณนายพรทิพย์


## - ภารกิจแรกที่เป็นไปด้วยดี -

"ไอ้วานตื่น" เสียงตะโกนข้างหูปลุกเขาสะดุ้งตกจากเตียง เป็นใบหน้าที่คุ้นเคยของกันต์ที่มีหยกยืนดูจากหน้าประตู หยกเป็นคนประเภทที่มารยาทดีพอที่จะไม่เข้าห้องคนอื่นก่อนได้รับอนุญาต แม้ว่ากรณีนี้เขาอนุญาตไปนานแล้วแต่หยกก็ยังปฏิเสธที่จะเข้ามาเพราะวานแชร์ห้องนอนร่วมกับน้องสาวของเขา
"มึงตายหรอครับเพื่อน" กันต์ถามพลางนั่งบนเตียงที่วานพึ่งนอน "อะไรวะ" วานถาม "เกิดมาพึ่งเคยเห็นมึงนอนนานขนาดนี้" กันต์พูด "คือพวกกูก็รู้นะว่ามึงตื่นสาย แต่นี่ก็เกินไปเพื่อน" *วานหยิกแขนกันต์ที่ประชดเขา "นี่พวกมึงมานานยัง" เขาถาม "มาตั้งแต่บ่ายสอง ตอนนี้ห้าโมงเย็น" หยกตอบเขา หยกดูเหมือนคุณหมอที่กลัวโรคติดต่อในห้องคนไข้ ในที่นี้ห้องคนไข้คือห้องนอน ส่วนโรคติดต่อคือโรคเพื้ยน
หลังจากที่วานเก็บที่นอนอย่างยากเย็น(กันต์พยายามก่อกวน)ทั้งสามเดินลงบันไดมายังห้องใต้ดินของวาน ปกติแล้วพวกเขาจะนัดกันเล่นเกมในวันหยุดที่ห้องนี้ โดยคอมพิวเตอร์ของวานที่พิเศษกว่าของชาวบ้านทำให้พวกเขาทำหลายอย่างได้
ทุกคนมีวันหยุดที่แตกต่างกันเนื่องจากภาระงาน หยกเป็นผู้ช่วยทนายความที่ต้องเคลียร์เอกสารและสำนวนยิบย่อยจนหัวหมุน กันต์เป็นนางแบบอิสระที่ชอบหายไปจากวงการหลังโกยเงินมหาศาลจากโฆษณาผลิตภัณฑ์ครีมอาบน้ำซักยี่ห้อ ส่วนวานเป็นนักสืบอิสระ เขามีฝีมือที่ดีแต่ไม่ชอบเป็นที่สนใจเลยมักจะทำสัญญากับผู้ว่าจ้างไม่ให้เปิดเผยข้อมูลเขา หยกหาวันหยุดได้ยากแต่มักจะมีเวลาว่างระหว่างวัน กันต์มีวันหยุดตลอดตราบใดที่เงินเก็บของเธอยังหนาแน่นในธนาคารแต่เธอจะหายไปเป็นเดือนถ้าเกิดว่าเข้าสู่ช่วงทำงาน เช่นเดียวกับวาน ที่ไม่ได้เดือนร้อนเรื่องเงินมากนักเพราะมีกิจการของครอบครัวที่ค่อนข้างแข็งแรง แม้ว่าคุณนายพรทิพย์จะอยากให้เขารับช่วงต่อกิจการส่งออกและนำเข้าอาหารแปรรูปแต่วานเลือกทางเดินของตัวเองในฐานะนักสืบมากกว่า เขาจะหายไปหลายเดือนหรืออาจจะเป็นปีเพื่อไขคดีที่อันตรายมากๆ และอาจไม่หายไปไหนเลยถ้าไขคดีแมวหายแถวบ้าน
เมื่อหยกใช้วันลาพักร้อน เงินในบัญชีของกันต์หนาแน่น และวานปิดคดีได้เรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างก็ลงล็อกของการปาร์ตี้เล่นเกมที่ห้องใต้ดิน
ภายในห้องใต้ดินมีคอมพิวเตอร์ขนาดมหึมาอยู่หนึ่งเครื่อง คอมพิวเตอร์ที่ใหญ่กว่าปกติอีกสามเครื่อง และคอมพิวเตอร์ขนาดปกติอีกเครื่อง เครื่องสีดำใหญ่ยักษ์จนดูน่ากลัวนั่นคือเมก้าคอมพิวเตอร์ที่วานได้มาจากพ่อเลี้ยงที่ทำงานวิจัยซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่ประเทศเยอรมัน เครื่องสีขาวแต่งด้วยไฟโทนเขียวมรกตคือของหยก เครื่องสีทองแต่งด้วยกรอบไม้ดำสลักลายอย่างสวยงามคือของกันต์ และอีกเครื่องที่เป็นสีชมพูแต่งไฟสีขาวเป็นของวิว ส่วนคอมพิวเตอร์ขนาดปกติธรรมดาคือเครื่องที่วานมักใช้ในการรันโปรแกรมหรือเปิดไฟล์ที่น่าสงสัยจากคดีที่เขาทำ
ในส่วนที่ขยายออกของห้องใต้ดินมีห้องน้ำ และโซนนั่งเล่นที่บางครั้งพวกเขาใช้โซฟาเป็นที่นอนกันในคืนปาร์ตี้เล่นเกม วานเริ่มเปิดคอมเครื่องยักษ์ของเขาและเรียกกันต์กับหยกเข้าไปดูที่จอ ไฟล์ที่ชื่อ วานิลลา ยังอยู่ พวกเขาจ้องมันซักครู่และวานก็เริ่มอธิบายความฝันของเขา
"คือมึงจะบอกว่ามันเล่นได้" กันต์พูดขึ้นในความเงียบ "นายเล่าเหมือนนายถูกดูดเข้าไปอยู่ในโลกนั้นจริงๆ" หยกพูดเสริม พอได้คิดตามที่เพื่อนของเขาพูดวานก็ได้รู้ตัวว่าสิ่งที่เล่าไปนั้นฟังดูไร้สาระแค่ไหน นี่ถ้าไม่ได้เพื่อนที่ระดับไอคิวพอๆกันป่านนี้เขาคงถูกหัวเราะเยาะไปแล้ว "ช่าย.." เขาตอบเขินๆ
ทั้งหมดนั่งลงที่เก้าอี้ประจำหน้าคอมพิวเตอร์ของตัวเองจากนั้นสวมอุปกรณ์ฟูลไดรฟ์ วานแจกจ่ายไฟล์วานิลลาให้คอมของกันต์และหยกจากนั้น สาม สอง หนึ่ง ... ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
มีเพียงความเงียบอย่างน่าอึดอัดเกิดขึ้นในห้อง สุดท้ายวานก็ตัดสินใจถอดอุปกรณ์ฟูลไดรฟ์ออกจากศีรษะแล้วนั่งมองความว่างเปล่าบนหน้าจอของเขา ไม่นานกันต์ก็ถอดมันออกเช่นเดียวกัน ทั้งคู่มองหน้ากันอย่างผิดหวัง "ออกมาได้ละหยก มันเล่นไม่ได้หรอก" วานพูดอย่างท้อแท้
"เอ่อ มาดูนี่หน่อย" เสียงหยกตอบกลับมา เขายังคงสวมฟูลไดรฟ์ วานรีบเดินไปดูที่มอนิเตอร์ของหยก
ตัวเกมนี้ไม่รองรับอุปกรณ์ของท่าน กรุณาใช้อุปกรณ์ที่เกมแนะนำ
อุปกรณ์ที่แนะนำ : FREEDOM DRIVE
"มันคืออะไร" หยกถาม วานรีบกลับไปที่เมก้าคอมพิวเตอร์ ข้อความเดียวกันปรากฎบนหน้าจอของเขา เขาเปิดโปรแกรมอินเตอร์เน็ตจากนั้นหาข้อมูลอุปกรณ์ที่ชื่อฟรีดอม ไดรฟ์
ไม่พบข้อมูลดังกล่าว หรือคุณกำลังหมายถึง : FULL DRIVE
ไม่รอช้ากันต์เองก็ใช้คอมของเธอหาข้อมูลเกี่ยวกับอุปกรณ์ที่ว่าเหมือนกัน แต่สรุปก็คว้าน้ำเหลวทั้งคู่ ทั้งสามช่วยกันค้นหาข้อมูลราวสองชั่วโมงจากนั้นทั้งหมดก็ตัดใจ เมื่อดูท่าจะหมดหนทางแล้วพวกเขาเลยเข้าไปในฟูลไดรฟ์อีกครั้งเพื่อที่จะปิดการรันโปรแกรม "เฮ้ยมึง มันกดได้" *คลิ๊ก
ทุกอย่างมืดดับลงและเงียบสนิท วานคิดว่าไฟฟ้าคงดับและอีกไม่กี่วินาทีเครื่องสำรองไฟที่บ้านจะทำงาน ในอีกวินาทีภาพทุกอย่างก็ปรากฎขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่ได้อยู่ในห้องใต้ดินแต่กลับเป็นอุโมงน้ำขนาดใหญ่ ที่สุดท้ายในดันเจี้ยนก่อนที่เขาจะเผลอหลับไป
กิแกโรตั้งสติ เขาหยิบเอาแผนที่ออกมาจากกระเป๋าหนังใต้ผ้าคลุมจากนั้นก็เริ่มวิ่งไปยังทางออกที่ใกล้ที่สุด
กันต์และหยกมองหน้ากันอย่างไม่เชื่อสายตา เพียงครู่เดียวที่ทุกอย่างมืดดับลงจากนั้นพวกเขาทั้งสองโผล่มาในสถานที่ปริศนาที่ซึ่งเป็นเหมือนบ้านโบราณสมัยยุคกลาง ทั้งคู่อยู่ในชุดลำลองสีขาว หยกเดินไปดูที่หน้าต่างของบ้าน เมื่อเปิดมันออกเขาเห็นวิวภูเขาที่งดงามและหิมะที่โปรยลงมาจากท้องฟ้าสีเทาหม่น "ไม่ผิดแน่ ที่นี่คือในเกมที่วานเล่าให้ฟัง" เขาพูดกับกันต์ซึ่งพยักหน้าเห็นด้วย ทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะไม้กลางบ้าน กระดาษปรากฎขึ้นพร้อมกับปากกาขนนก ข้อความต้อนรับเข้าสู่เกมเช่นเดียวกับที่วานเล่าให้พวกเขาฟัง หลังจากที่ทั้งสองเขียนชื่อเสร็จ ข้อความในกระดาษก็หายไป และแทนที่ด้วยการเลือกคลาส ทั้งสองพิจารณาอย่างถี่ถ้วนเช่นกันก่อนจะวงกลมคลาสที่ตัวเองเลือก
เมื่อเสร็จสิ้นแล้วข้อความบนกระดาษของทั้งสองก็เปลี่ยนไปอีกครั้งก่อนที่ตัวกระดาษจะสลายหายไปในพริบตา
ระหว่างที่กิแกโรกำลังวิ่งผ่านป่าไม้หนาทึบเพื่อไปยังหมูบ้านเลเนก้า ข้อความสองข้อความก็ปรากฎขึ้นที่กลางอากาศ
ยินดีต้อนรับผู้เล่น เอเมอรัล เข้าสู่โลกวานินลา!
ยินดีต้อนรับผู้เล่น พยับหมอก เข้าสู่โลกวานินลา!
กิแกโรรู้โดยทันที่ว่านั้นคือเพื่อนของเขา
เอเมอรัลที่สวมชุดเกราะเริ่มต้นที่ทำมากจากหนังวัวยืนอยู่กับพยับหมอกที่ใส่ฮู้ดสีเทาดำ พวกเขารอกิแกโรที่หน้าบ้านเริ่มต้น เอเมอรัลพยายามหาแผงควบคุมตัวละครส่วนพยับหมอกเธอกำลังปั้นมนุษย์หิมะ ไม่นานกิแกโรก็มาถึง
พวกเขารับรู้ได้ทันทีเพราะใบหน้าและรูปร่างในเกมนี้แทบไม่ต่างจากในโลกความเป็นจริงเลย มีเพียงความแตกต่างของสีดวงตาและเส้นผม วานที่ปกติมีผมสีดำดวงตาสีฟ้าแต่กิแกโรมีผมและดวงตาของเขาสีดำสนิท หยกมีผมสีดำและดวงตาสีน้ำตาลเข้มแต่เอเมอรัลสีผมเปลี่ยนเป็นสีขาวมุกและตาสีเขียวพลอย ส่วนกันต์ที่ในโลกจริงย้อมผมเป็นสีบลอนด์ส่วนผมของพยับหมอกเป็นสีแดงเข้มและมีดวงตาสีทอง ทั้งสามผลัดกันหัวเราะกับสิ่งผิดปกติอันเล็กน้อยกับร่างในเกมของพวกเขา
หลังจากที่บูลลี่กันจนพอหอมปากหอมคอแล้วพวกเขาก็ตัดสินใจว่าควรจะเดินหน้าหาภารกิจจากชาวบ้านแถวนี้ดูก่อน กิแกโรจึงพาเอเมอรัลและพยับหมอกไปที่โรงเตี้ยม ถึงแม้ว่ากิแกโรจะเข้ามาเล่นก่อนเพื่อนของเขาแต่ว่าเขาก็ไม่เคยทำภารกิจในเกมนี้มาก่อนเช่นเดียวกันเลยทำให้การถามหาข้อมูลจากผู้ดูแลโรงเตี้ยมดูเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
"สวัสดีครับ" กิแกโรกล่าวทักทายผู้ดูแลโรงเตี้ยมที่กำลังเช็ดเคาน์เตอร์ เขาพยักหน้าตอบกลับ "คือว่าพวกเรากำลังหาภารกิจเพื่อที่จะได้รับค่าประสบการณ์ คุณพอมีอะไรแนะนำพวกเราบ้างไหมครับ" เอเมอรัลพูดประโยคที่สุภาพได้เป็นธรรมชาติอย่างน่าเหลือเชื่อ ผู้ดูแลโรงเตี้ยมหัวโล้นดูท่าจะเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด "พวกเธออยากจะทำภารกิจเพื่อหาค่าประสบการณ์ ฉันว่าฉันรู้จักคนที่กำลังต้องการความช่วยเหลือจากลุ่มนักผจญภัย และฉันได้ยินมาว่าเขาเป็นคนที่ร่ำรวยเพราะงั้นผลตอบแทนอาจจะ..." *เขาทำมือเหมือนกำลังแบกถุงหนักๆที่มองไม่เห็น ซึ่งในจุดๆนี้พยับหมอกแทบจะกลั้นขำไม่อยู่ "แต่ก่อนอื่นพวกเธอต้องช่วยฉันก่อน"
ทั้งสามตอบตกลงอย่างรวดเร็ว ผู้ดูแลหัวโล้นบอกให้พวกเขาลงไปกำจัดพวกหนูที่อยู่ในห้องเก็บไวน์ใต้ดิน เมื่อเดินลงบนไดโรงเตี้ยมมาพวกเขาก็ได้พบกับหนูยักษ์ขนาดเท่าเด็กหัดคลาน หนูหย่าย คือชื่อของพวกมัน
ก่อนที่จะเริ่มโจมตีกิแกโรได้แนะนำให้พวกเขาอยู่ในปาร์ตี้เดียวกันเพื่อที่จะได้ง่ายเวลาแบ่งของรางวัลจากภารกิจต่างๆ และหลังจากแก่งแย่งชื่อและตำแหน่งหัวหน้าปาร์ตี้อยู่พักหนึ่ง กิแกโร เอเมอรัล และพยับหมอก ก็ได้อยู่ในปาร์ตี้ที่ชื่อว่า สามเกลอ โดยมีกิแกโรเป็นหัวหน้าปาร์ตี้(ผ่านกลไกการคัดเลือกสุดซับซ้อนที่เรียกว่าการ เป่า ยิง ฉุบ)
หลังจากอยู่ในปาร์ตี้เดียวกันเรียบร้อยแล้วพวกเขาก็ทำการโซ๊ยเกี๊ยวพวกหนูหย่ายนั่น เปิดฉากด้วยคาถาหมอกน้ำแข็งจากกิแกโรเพื่อลดความเร็วพวกมัน จากนั้นเอเมอรัลใช้ดาบสั้น(ทำมาจากไม้ที่แถมมากับชุดเริ่มต้น)จ้วงแทงใส่พวกหนูหย่าย พยับหมอกเอาหนักสติ๊ก(ขโมยมาจากชาวบ้านคนหนึ่ง)ไล่ยิงใส่พวกหนูหย่าย โดยรวมแล้วเป็นภาพที่สิ้นหวังพอสมควร
และในท้ายที่สุดก็เหลือหนูตัวสุดท้าย มันถูกซัดจนเหลือค่าพลังชีวิตแค่1 ด้วยความเบียวของทั้งสามจึงอยากปิดฉากมันอย่างเท่ที่สุด เอเมอรัลยกดาบขึ้นและคว้างมันออกไปอย่างสุดกำลังเพื่อปิดฉาก พยับหมอกเล็งหนังสติ๊กไปที่เพดานและยิงเพื่อให้มันเด้งไปทางหนูและปิดฉาก ส่วนกิแกโรร่ายคาถาลูกบอลเพลิงเพื่อปิดฉาก
ลูกกระสุนจากหนังสติ๊กเด้งจากเพดานไปโดนข้อเท้าของเอเมอรัลทำให้เขาเสียหลักและขว้างมีดพลาดเป้าไปโดนถังหมักไวน์จนน้ำสีม่วงเข้มและกลิ่นของแอลกอฮอล์ฟุ้งไปทั้งห้องใต้ดิน ...และลูกบอลไฟของกิแกโรก็จุดขึ้นมาพอดี
มีเสียงระเบิดดังขึ้นจากใต้ถุนของโรงเตี้ยม


## - ศรัทธาและเชอร์รี่จุ๊ยซ์ -

ทั้งสามเดินขึ้นบันไดมาพร้อมกับควันพวยพุ่งและสะเก็ดไฟเล็กน้อย เป็นฉากที่เท่บาดใจถ้าไม่นับความสะบักสะบอมของเสื้อผ้าและใบหน้าที่ดำเมี่ยม
สามเกลอเดินเกร็งเล็กน้อยไปยังหน้าเคาน์เตอร์ พวกเขายิ้มแบบเขินๆ "เอ่อ กำจัดหนู เสร็จแล้วครับ" เอเมอรัลพยายามพูดให้ปกติแต่หูเขาแดง "เดี๋ยว" กิแกโรยกมือขึ้นห้ามไม่ให้ผู้ดูแลโรงเตี้ยมพูด "ก่อนจะแนะนำเรื่องภารกิจ ร้านขายเสื้อผ้าที่ใกล้ที่สุดอยู่ตรงไหนครับ" เขาสาบานว่าเห็นผู้ดูแลหัวโล้นพยายามกลั้นขำ
ทั้งสามนับเงินในถุงเล็กๆที่ผู้ดูแลมอบให้ พวกเขาได้ค่าประสบการณ์มาคนละ ๑๐๕ กับอีกคนละ ๕ ซิลเวอร์ จากนั้นก็มุ่งหน้าไปยังร้ายขายเสื้อผ้า พวกเขาใช้เงินของกิแกโรที่ได้มาจากพ่อมดหัวสุนัขซื้อชุดที่ดีที่สุดในร้านเพราะรวมเงินที่ได้จากงานกำจัดหนูคงซื้อได้เพียงถุงเท้าได้แค่หนึ่งข้าง
ภารกิจที่ผู้ดูแลโรงเตี้ยมบอกพวกเขาคือการเป็นผู้คุ้มกันให้กับพ่อค้ากระเป๋าหนักที่มีนามว่ามิสเตอร์ แอนเดอสัน สามเกลอเดินทางไปยังบ้านของแอนเดอสันตามที่ได้ข้อมูล
ในบ้านไม้หลังใหญ่ที่สุดในหมู่บ้าน มีเตาผิงใหญ่คอยให้ความอุ่น ทั่วทั้งบ้านประดับด้วยของแปลกตาที่ดูแล้วน่าจะระคาแพง มิสเตอร์แอนเดอสันเป็นชายอ้วนกลมดูมีอันจะกิน เขาต้อนรับกลุ่มสามเกลออย่างเป็นมิตรและคุยเรื่องรายระเอียดของภารกิจกับเอเมอรัลในห้องส่วนตัวเขา
หารู้ไม่ว่ากิแกโรได้แอบวางแผนลับๆกับพยับหมอกซึ่งเล่นคลาสโจร เธอสามารถใช้สกิลย่องเบาและทักษะสะเดาะกลอนระหว่างที่เจรจาเรื่องงานกับเอเมอรัล โดยเขาจะเป็นคนดูต้นทางให้
แอนเดอสันเล่ารายละเอียดของภารกิจว่าตัวเขานั้นต้องการจะเดินทางไปทำการค้าขายที่หมู่บ้านหลังหุบเขาอสรพิษ เขาจึงได้จ้างวานกลุ่มผจญภัยสองกลุ่มมาเป็นผู้คุ้มกัน
"อีกกลุ่มหนึ่งคงจะเดินทางมาถึงเร็วๆนี้แหละครับ" แอนเดอสันพูดขณะจิบน้ำชาอย่างสบายใจ ไม่ทันไรประตูห้องก็มีเสียงเคาะ กิแกโรอาสาเดินไปเปิดประตูเพราะนึกว่าคงเป็นพยับหมอกที่โด้ของในบ้านเรียบร้อยแล้ว
เมื่อเปิดประตูกิแกโรพบกับอัศวินที่สวมชุดเกราะเหล็กสีขาวเงาวาวตั้งแต่หัวจรดเท้า อัศวินที่ดูเหมือนจะสูงกว่าเขาสามสิบเซนเดินเข้ามาพร้อมกับเด็กผู้หญิงผมสีชมพูที่มีหูแหลมยาว ชื่อที่ปรากฎบนหัวของอัศวินคือ ศรัทธา ส่วนชื่อที่ปรากฎบนหัวของอีกคนคือ เชอร์รี่จุ๊ยซ์ ชื่อของทั้งสองอยู่ในปาร์ตี้เดียวกันที่มีชื่อว่า แมคโดนัล กิแกโรโล่งใจที่เขาไม่ได้อยู่ในปาร์ตี้ที่ชื่อดูโง่ขนาดนี้
"พวกเรามาสายรึเปล่าครับ" อัศวินศรัทธาพูด
"้อ้อ ไม่เลยครับ เรากำลังหารือเรื่องการเดินทางพอดี" แอนเดอสันตอบ
"พวกคุณคงเป็นกลุ่มนักผจญภัยที่ร่วมภารกิจนี้สินะครับ" เขาถามทำไมก็ไม่รู้ก็เห็นๆกันอยู่
"ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก" เอเมอรัลเดินไปจับมือกับเขา กิแกโรแคะขี้มูก
ศรัทธาหันมาหากิแกโรและกำลังจะทำท่ายื่นมือมาก่อนจะกลับใจทันที
"ผมนึกว่าพวกคุณมีกันสามคน" ศรัทธาพูดแล้วนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้ามเขา
"พยับหมอกไป เอ่อ ทำธุระ ใช่ทำธุระส่วนตัวที่ห้องน้ำ" กิแกโรตอบ เขานึกว่าเขาเนียน
"งั้นเราควรรอให้ทุกคนมากันครบดีไหมครับ" มิสเตอร์แอนเดอสันถาม
"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมบอกเธอทีหลังเอง เราคุยกันต่อเถอะ" กิแกโรตอบ
แอนเดอสันบอกรายละเอียดของการเดินทางว่าการจะเดินทางจากหมู่บ้านเลเนก้าไปยังหมู่บ้านโคดามอร์นั้นไม่มีทางอื่นนอกจากต้องข้ามหุบเขาอสรพิษ ที่หุบเขานี้เป็นแหล่งอาศัยของสัตว์อันตรายและอสูรที่ดุร้ายแต่มันก็มีทางลาดที่พอจะใกล้กับตัวหมู่บ้านที่สุด เขาคิดว่าการเดินทางอาจใช้เวลาไม่เกินสัปดาห์และขอให้ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อมในการเดินทางในอีกสามวันข้างหน้า
หลังจากการหารือรายละเอียดเสร็จสิ้น(พยับหมอกเดินเข้ามาในตอนท้าย)แอนเดอสันมอบเงินจำนวน ๒๐ ซิลเวอร์ให้พวกเขาซื้ออุปกรณ์เตรียมพร้อมสำหรับการเดินทาง แม้ว่ากลุ่มสามเกลอนั้นจะมีเงินทองเหลือใช้แต่กิแกโรก็แบ่งเงินที่ได้มากับแมคโดนัลอย่างยุติธรรม(ไม่ ครั้งนี้ไม่เล่นมุกเป่ายิงฉุบ) ปาร์ตี้ของเขาได้ ๑๒ ซิลเวอร์ส่วนแมคโดนัลได้ ๘ ซิลเวอร์
หลังจากเสร็จธุระที่บ้านแอนเดอสันพวกเขาตัดสินใจไปฝึกใช้สกิลและเก็บค่าประสบการณ์ด้วยการล่ากระต่ายที่ป่าแถวหมูบ้านและพอถึงเวลาพลบค่ำพวกเขาก็ไปพักที่โรงเตี้ยม
ค่าห้องนอนคืนละ ๖๐ ทองแดง พวกเขานอนห้องเดียวกันแม้จะมีเตียงนอนใหญ่แค่เตียงเดียว
พวกเขาผลัดกันลงไปอาบน้ำและเฝ้าของ เมื่อทุกคนอาบน้ำเปลี่ยนชุดเรียบร้อยก็ถึงเวลาเข้านอน
แต่มันไม่ง่ายแบบนั้น
เมื่อในห้องราคาหกสิบทองแดงของพวกเขานั้นมีเตียงใหญ่เพียงเตียงเดียว โปรดอย่าเข้าใจผิดพวกเขาเคยนอนด้วยกันหลายครั้งแล้วแต่เหตการณ์แบบนี้ก็เกิดขึ้นอยู่ตลอด พยับหมอกบอกว่าผู้ชายควรเสียสละให้เธอนอนบนเตียงส่วนพวกเขาทั้งสองควรนอนที่พื้น ซึ่งกิแกโรอ้างถึงความเสมอภาคทางเพศและบอกว่าควรจะเป็นเขาเองที่ได้นอนบนเตียงเพราะตอนนี้เขาเป็นหัวหน้าทีม แต่เอเมอรัลค้านว่ากิแกโรได้เป็นหัวหน้าทีมเพราะชนะการเป่ายิงฉุบเพราะฉะนั้นพวกเขาควรตัดสินกันอีกรอบ
หลังจากเป่ายิงฉุบรอบที่หนึ่งร้อยยี่สิบห้าและไม่มีใครยอมใครทั้งสามเลยนอนด้วยกันบนเตียงเดียวกัน
ไม่ถึงสองนาทีพวกเขาก็หลับไปอย่างรวดเร็วจากความเหนื่อยล้าของการผจญภัยในวันแรกของเกม
แสงแดดลอดมาจากม่านหน้าต่างของห้องพักส่องเข้าไปยังใบหน้าที่นอนกันคนละทิศคนละทางบนเตียง เป็นเอเมอรัลที่ลืมตาลุกขึ้นมาก่อน เขามองไปที่ร่างน่าเวทนาที่พยายามแย่งผ้าห่มกันบนเตียง เอเมอรัลถอนหายใจ บิดขี้เกียจ ก่อนจะเดินไปยังหน้าต่างและเปิดม่านออกจนสุด
เอเมอรัลยิ้มกรุ่มขณะมองวิวภายนอกหน้าต่างโดยที่ด้านหลังมีเสียงร้องโหยหวนของกิแกโรและพยับเพลาที่ดิ้นพล่านอยู่บนเตียง "มันจ้าเหลือเกินนนนนนน"
เมื่อเวลาเริ่มสาย ทั้งสามจึงลงไปหาอาหารทานที่โรงเตี๊ยม พวกเขาเห็นอัศวินศรัทธาผู้มีเสียงหล่อกับนางเอลฟ์ตัวเล็กผมแดงดูอายุไม่น่าเกินสิบหกนั่งทานอาหารอยู่ที่โต๊ะถัดไปจากพวกเขา
เมื่อสังเกตดูบนโต๊ะอาหารของพวกนั้น พวกเขามองเห็นว่าพวกแมคโดนัลสั่งอาหารที่ราคาถูกที่สุด(มันฝรั่งบดคนละจานกับน้ำเปล่า)พวกเขารู้สึกสงสารจับใจ ทั้งสามคนมองหน้ากันอย่างรู้ใจจากนั้นพยักหน้า หยกลุกขึ้นและเดินไปที่โต๊ะของแมคโดนัล
"คุณศรัทธากับคุณเชอร์รี่จุ๊ยซ์มาทานอาหารร่วมโต๊ะกับพวกได้นะครับ" หยกเชิญทั้งคู่อย่างสุภาพ
อัศวินและเอลฟ์มองมาที่โต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยเมนูราคาแพงและก้มลงมองที่จานมันฝรั่งบดของตัวเองแล้วกลืนน้ำลาย "ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ ไม่อยากรบกวนพวกคุณ" เอลฟ์สาวน้อยตอบอย่างเศร้าสร้อยพลางตักมันฝรั่งบดเข้าปาก น้ำตาของทั้งสามคนเริ่มคลอ ช่างน่าเวทนาเสียนี่กระไร ทั้งสามคนคิดในใจ
"เอาน่า มานั่งด้วยกันเถอะ กินด้วยกันหลายคนสนุกดี" กิแกโรเอ่ยปากชวนบ้าง
"ฉันเผลอสั่งมาเยอะเกินจนไม่รู้จะกินหมดรึเปล่าด้วยสิ" พยับหมอกกล่าวเสริม
เมื่อได้ยินดังนั้นทั้งเอลฟ์และอัศวินมองหน้ากันด้วยความยินดีแล้วก็มานั่งที่โต๊ะร่วมกับพวกเขา
"ว่าแต่พวกนายเป็น ผู้เล่น เหมือนกันหรอ" กิแกโรถามสิ่งที่เขาสงสัยมาสักพัก
ทั้งสองพยักหน้าขณะที่ยัดแฮมเข้าปาก "แล้วพวกคุณรู้จักเกมนี้ได้ยังไงครับ" เอเมอรัลถาม
ทั้งสองหยุดแล้วมองหน้ากันสักครู่ จากนั้นก็เริ่มเล่าเรื่อง
ข่าวเกี่ยวกับ ฟรีด้อมไดรฟ์ ไวรัส ที่ออกมาเปิดเผยโดยหนึ่งในทีมวิจัยจากบริษัทเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ชื่อดังของเยอร์มัน ฟรีด้อมไดรฟ์เป็นเทคโนโลยีที่ถูกคิดค้นสมัยช่วงปียี่สิบแต่เนื่องจากปัญหาด้านความปลอดภัยที่เกิดขึ้นกับการทดลองกับมนุษย์คนแรก เทคโนโลยีนี้เลยถูกปิดข่าวและเป็นการวิจัยแบบลับๆ โดยเท่าที่พวกเขาพอจะเข้าใจคือ เทคโนโลยีนี้ถูกพัฒนาขึ้นเพื่อใช้ในวงการเกม มันทำงานโดยการเชื่อมต่อจิตสำนึกของมนุษย์เข้าไปจำลองในโลกของเกม รายละเอียดมากกว่านี้พวกเขาไม่แน่ใจ แต่ที่รู้คือมันมีไวรัสที่คัดลอกระบบนี้เข้าไปแฝงตัวอยู่ในอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์แทบทุกชนิด ไวรัสตัวนี้ฉลาดมาก พวกมันจะไม่ทำงานจนกว่าจะเข้าไปอยู่ในอุปกรณ์ที่มีเทคโนโลยีและพลังงานเพียงพอที่จะทำการฟรีด้อมไดรฟ์ ทั้งศรัทธาและเชอร์รี่เป็นเหยื่อของไวรัสนี้ และเท่าที่พวกเขารู้ตามข้อมูลจากรายงานข่าวล่าสุดก่อนที่จะเกิดเหตุกับพวกเขา คือมีอย่างน้อยหกร้อยคนที่กำลังอยู่ในฟรีด้อมไดรฟ์
ทั้งกิแกโร เอเมอรัล และพยับหมอกหยุดนิ่ง ต่างคนต่างประมวลผลข้อมูลที่พึ่งได้ฟังไป
เวลาที่เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นกับศรัทธาและเชอร์รี่ในโลกความเป็นจริงนั้นเกิดขึ้นหลังพวกเขาสองเดือน แต่ทว่าเมื่อเขาเข้ามาในเกมกลับไม่เห็นข้อความต้อนรับการมาของทั้งสองคน และทั้งคู่ดูเหมือนจะใช้เวลาอยู่ในเกมนี้พอๆหรืออาจจะมากกว่าพวกเขาด้วยซ้ำ ทั้งหมดนี่ดูไร้เหตุผล และไม่สามรถเข้าใจได้
"พวกเธอ อยู่ในเกมนี้มากี่วันแล้วหรอ" กิแกโรถาม เสียงของเขาสั่นกลัว
"ประมาณหนึ่งเดือนแล้วครับ" ศรัทธาตอบ
วาน ผู้ชื่นชอบการขุดเกมเก่ามาปัดฝุ่นเล่นแม้ว่าคนส่วนใหญ่จะเลิกเล่นกันไปนานแล้ว แต่มีอยู่เกมหนึ่งที่แม้ว่าตัวเซิฟเวอร์เลิกได้รับความนิยมมานานหลายสิบปี แต่กลับยังมีหนึ่งเพลเยอร์ออนไลน์อยู่...