บาเบลูน สงครามแห่งทวยเทพ
DaoistgYhiXD
## ตอนที่ 1 พนักงานร้านสะดวกซื้อ

"รายงานด่วนวันนี้ทางหน่วยงานภัยพิบัติได้ตรวจพบค่าความผันผวนมิติสูง ในบริเวณของแดนปกครองที่ 7 ขอให้ประชาชนทุกท่านในเขตที่ 7 เตรียมพร้อมอพยพตลอดเวลา 148 ชั่วโมงนี้ และหากได้รับสัญญาณเตือนภัย กรุณาทำการอพยพตามแผนอพยพที่ได้วางเอาไว้ประจำเขตของท่าน และขอให้เหล่าผู้พิชิตไปรายงานคตัวต่อสำนักงานต่อต้านภัยพิบัติเพื่อเตรียมพร้อมกับมือกับอสูรที่มีโอกาสออก ขอบคุณค่ะ"เสียงรายงานข่าวทางทีวีในร้านสะดวกซื้อแห่งนึงก่อให้เกิดความชลมุนวุนวายภายในร้าน
"แดนของเรานี่ แบบนี้แย่แล้วต้องกลับไปเตรียมตัวอพยพแล้ว"
"ไอหยา ซวยจริงๆผ่านมาตั้ง 10 เดือนแล้วนะที่ไม่เกิดประตูเกิดประตู เห็นเค้าว่ากันว่ายิ่งระยะห่างระหว่างก่รเกิดประตูนานเท่าไหร่อสูรที่ออกมายิ่งแกร่งขึ้นตามไปด้วย"
"หวังว่าคงไม่ใช่ระดับ 3 นะคะ แบบนี้ต่อให้ไม่ใช่เขตเราที่ประตูเปิดแต่ ถ้ามันออกมาเขตข้างๆเขตเรา พวกเราก็คงโดนลูกหลงแน่"
"รีบกลับบ้านไปเตรียมตัวกันเถอะ"
"ใช่ๆ"
ท่ามกลางความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในร้านก็มีหญิงสาวคนนึงเดินไปขวางประตูร้านไว้
"สงบใจลงก่อนทุกคน ฉันคือผู้พิชิตระดับ 3 ดาว เอชาเน่ นิมโพทาร์ จากทีม นิวสตาร์ สมาชิกทีมของเรากำลังทำธุระในเขตนี้ หากเกิดประตูขึ้นมาจริงๆ ฉันขอให้คำมั่นสัญญาว่าตัวฉันและสมาชิกทีมนิวสตาร์จะปกป้องทุกคนให้ปลอดภัยเอง"เส้นผมสีขาวนัยตาสีน้ำเงิน ชุดที่ดูเหมือนเครื่องแบบสำหรับผู้พิชิต และสีหน้าที่มุ่งมั่นจริงจังทำให้ตัวเธอดูมีความน่าเชื่อถืออย่างมาก
"อะ ทีมนิวสตาร์ หรือว่าจะเป็นทีมน้องใหม่ที่กำลังมาแรงในดินแดนที่ 7 แห่งนี้เคยออกไปล่า อสูรเฮลฮาวระดับ 3 ดาวได้"
"นามสกุล นิมโพทาร์ หรือว่าจะเป็นตระกูลที่มีผู้นำเป็นผู้พิชิตระดับ 5 ดาว ราชสีห์เพลิงคราม ท่าน อาเซน่อน นิมโพทาร์ผู้นั้น"
"อา แบบนี้พวกเราคงปลอดภัยแล้ว"
"ยอดไปเลย"
"ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ"
หลังจากที่เอชาเน่เปิดเผยตัวตนบรรยากาศในร้านก็ดีขึ้น เหล่าลูกค้าที่ตื่นตระหนกเกิดเหตุก็หันมาเลือกซื้อของหรือคุยกันถึงประตูทีี่มีโอกาสเกิดขึ้นในไม่ช้า และบางกลุ่มก็ยังคงล้อมรอบเอชาเน่ไว้ราวกับเป็นดาราดัง
แต่ทว่าเหตุเกิดที่เกิดขึ้นทั้งหมดกลับไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสีหน้าของคนๆนึงที่กำลังจ้องมองไปยังทีวีที่กลายเป็นรายการตลก
'หืม ระดับ 4 แถมยังอยู่แถวๆนี้ นี่มันค่อนข้างแย่เลยแฮะ ต่อให้มีทีมที่สามารถจัดการเจ้านี้ได้จริง แต่คงใช่เวลาพักนึงกว่าจะรวมทีม ป่านั้นแถวนี้คงราบเป็นหน้ากลองแล้วหละ'
"ขอโทษนะคะ คุณพนักงานช่วยคิดเงินให้หน่อยค่ะ"ระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังคิดอะไรบางอย่างก็มีเสียงนึงเรียกขึ้นมา
"ไม่ต้องกังวลไปนะคะ ฉันจะปกป้องร้านแห่งนี้ไว้เอง"เสียงนั้นคืดเอชาเน่ที่หลุดออกมาจากฝูงชนได้ เธอที่เดินมาคิดเงินเห็นพนักงานหนุ่มแว่นร่างสูงใหญ่และท้วมเล็กน้อย กำลังจ้องไปที่ทีวีที่รายงานข่าวไปเมื่อกี้ก็อดคิดขึ้นมาไม่ได้ว่าเค้าคงกังวลอยู่จึงพยายามปลอบพนักงานคนนั้น
"อะ ต้องขอโทษด้วยจริงๆครับ ทั้งหมด 3 รายการนะครับ"พนักงานหนุ่มที่ถูกเรียกกล่าวขออภัยพร้อมกับทำงานด้วยความเป็นมืออาชีพ
ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด
"3 รายการทั้งหมด 165 มินเธี่ยม ครับ"
"ชำระบัตรผู้พิชิตค่ะ"
"เรียบร้อยครับ ขอบพระคุณที่อุดหนุนนะครับ"
"คุณพนักงานก็เตรียมตัวอพยพด้วยนะคะ จะได้ปลอดภัยเผื่อประตูเปิดแถวนี้"
หลังจากที่ชำระเงินเสร็จแล้วเอชาเน่ก็กล่าวเตือนชายหนุ่มและคนในร้านให้อพยพอีกครั้งก่อนรีบวิ่งออกไปด้วยความเร็วสูง และหลังจากที่เธอไปไม่นานลูกค้าในร้านก็ทยอยออกไปหมดและไม่มีใครเข้ามาเพิ่มเพราะประกาสข่าวด่วนนั้นำให้ผู้คนเตรียมตัวอพยพได้ทุกเมื่อแทนที่จะมาเดินื้อของสบายใจเฉิบ
ติ๊ง เสียงข้อความโทรศัพท์ดังขึ้นในขณะที่ชายหนุ่มกำลังเก็บของปิดร้าน
'ปกป้องร้านด้วย'
"อา ตาแก่นั้น ก็เคยบอกไปแล้วไงว่าฉันคนนี้จะไม่ยุ่งกับเรื่องพวกนี้อีกแล้ว ยุ่งยากสะจริง"ชายหนุ่มที่ได้อ่านข้อความเกิดอารมณ์ฉุนเฉียวก่อนจะรีบเก็บข้าวให้เสร็จแล้วล็อคประตูร้านก่อนจะเดินออกไป ท่ามกลางถนนที่ปราศจากผู้คน
3 ชั่วโมงผ่านไป ห่างจากร้านสะดวกซื้อแห่งนั้นไปประมาณ 3 กิโลเมตร มีเหล่าผู้คนที่ยืนจ้องมอง ประตูมิติที่กำลังค่อยๆขยายตัวขึ้น หนึ่งในคนเหล่านั้นคือเอชาเน่แห่งทีมนิวสตาร์ที่ปรากฏตัวที่ร้านสะดวกซื้อ
"ขนาดและคลื่นความถี่นี้มัน ระดับ 3 ดาวตัวใหญ่มากแน่ๆ"
"นี้มันชักจะแย่แล้วสิ ไม่มีกำลังสนับสนุนมากกว่านี้แล้วหรอ"
"ตอนนี้เรามีแค่ระดับ1 9 คน ระดับ2 6 คน ระดับ3 2คน เองนะ เกณฑ์ขั้นต่ำของการระดับมืออสูรระดับ 3 คือต้องมีผู้พิชิตระดับ 3 อย่างน้อย 3 คนนะ"
หลังจากได้สังเกตุการมาระยะนึงทำให้สามารถระบุได้ว่าอสูรที่กำลังจะออกมาจากปผระตูมิติตรงหน้านั้นคืออสูรระดับ 3 นั้นทำให้เหล่าผู้พิชิตที่มาถึงต่างกังวลเป็นอย่างมาก
"เห้ย ยัยหนูทีมของเธอยังไม่มาอีกหรอ"ชายวัยกลางคนร่างกายสูงใหญ่ที่สะพายดาบใหญ้ไว้ด้านหลังหันไปถามเอชาเน่ที่มีสีหน้าตึงเครียด
"หัวหน้าบอกว่าทางนั้นกำลังติดธุระสำคัญอยู่ให้พวกเราพยายามต้านเอาไว้ก่อนถ้าเกินกำลังจริงๆคะ"เอชาเน่ตอบกลับไปด้วยท่าทีขลาดความมั่นใจ ก่อนหน้านี้เธอได้บอกกับคนเหล่านี้ว่าทีมของเธอกำลังมาถ้าทุกคนรวมตัวกันต้องจัดการอสูรระดับ 3 ได้แน่ๆ แต่ทว่าจู่ๆหัวหน้าของเธอก็ส่งข้อความมาว่าติดธุระด่วนให้พยายามต้านกันไว้ก่อนจากนั้นก็ติดต่อคนในทีมไม่ได้อีกเลย และที่แย่ยิ่งกว่าสัญญาณของประตูตรงหน้านั้นบ่งบอกว่าสิ่งที่จะออกมาไม่ใช่แค่อสูรระดับ 3 ทั่วไป ยิ่งกดดันเธอเข้าไปอีก
กร๊ากกกกกก
ในระหว่างที่เอชาเน่กำลังคิดเกี่ยวกับสิ่งที่กำลังจะออกมา ก็เกิดเสียงร้องของอสูรดังออกมาจากประตูมิติ
"เตรียมรับมือประตูจะเปิดแล้ว!!!"ชายสะพายดาบใหญ่ได้ตะโกนเตือนทุกคนพร้อมกับคว้าดาบออกมา
ในขณะนั้นเองที่ยอดตึกไม่ไกลจากที่แห่งนั้น ก็มีชายคนนึงกำลังมองไปทางสถานการณ์ที่กำลังปะทุ
"หลุมดำ"ชายหนุ่มได้ยื่นมือออกไปข้างหน้าแล้วเอ่ยคำสั้นๆออกมา
กร๊ากกกกกก กร๊ากกกกก
ทันใดนั้นประตูมิติที่กำลังจะระเบิดจู่ๆก็หดตัวลงพร้อมกับเสียงร้องของอสูรที่ฟังดูทรมาน จากนั้นประตูมิติก็ระเบิกออกมา
สิ่งที่อยู่ปรากฏออกมาจากประตูมิติอสูรขนาดใหญ่เท่าบ้าน 3 ชั้น ลักษณะคล้ายไก่มีปีกเหมือค้างคาว ลำตัวเต็มไปด้วยเกล็ดสีเขียวมีหางยาวปลายแหลมราวกับหอก ในสภาพลมหายใจลิบหลี่นอนโชกเลือดอยู่ตรงหน้าเหล่าผู้พิชิต
"ค็อกคาทริซ!!!"ผู้ใช้ดาบใหญ่ได้ตะโกนขึ้นด้วยความตกใจหลังจากที่เห็นอสูรตรงหน้า
"ค็อกคาทริซ เป็นไปไม่ได้!!! มันเป็นอสูรระดับ 4 เลยนะ"
"อสูรระดับ 4 ไม่เคยมีประตูมิติไหนที่มีอสูรระดับ 4 ออกมาเลยนะ"
"แต่ดูมันสิสภาพแบบนั้นเหมือนมันจะใกล้ตายแล้วนะ"
"ทำไมที่ออกมาคราวนี้ถึงเป็นอสูรระดับ 4 สภาพใกล้ตายหละเนี้ย"
เหล่าผู้พิชิตที่เห็นภาพตรงหน้าทำให้สับสนกับสถานการณ์ตอนนี้ แต่ทว่ากลับมีคนนึงที่สัมผัสบางอย่างได้ จึงหันมองทางด้านยอดตึกที่ชายหนุ่มอยู่นั้นคือ เอชาเน่
"นั้นมัน"ถึงแม้จะหันไปทันทีที่สัมผัสอะไรบางอย่างได้แต่สิ่งที่เธอมองเห็นเป็นแผ่นหลังของคนที่กำลังจะเดินจากไป แต่ถึงจะเป็นเพียงแผ่นหลังแต่เธอก็จดจำชุดที่ชายคนนั้นใส่ได้ดี เป็นชุดที่เธอเพิ่งเห็นไปเมื่อ 3 ชั่วโมงก่อน มนคือเครื่องแบบของร้านสะดวกซื้อแห่งนั้น
'หรือว่าจะเป็นพนักงานคนนั้น'
"ยัยหนูกำลังมองอะไรหนะ"ผู้ใช้ดาบใหญ่ที่สังเกตุเอชาเน่หันไปมองทางอื่นจึงถามขึ้นทำให้เธอตื่นจากภวังค์ความคิด
"อะ ป่าวค่ะ หนูคิดอะไรนิดหน่อยคะ"
"อืม ตอนนี้ให้จดจ่อกับสถานการณืตรงหน้าก่อนเถอะ"
"ทุกคน!!! ตอนนี้ประตูมิติหายไปแล้วนั้นหมายความว่ามีแค่เจ้าค็อกคาทริซนี้เท่าั้นที่ออกมา และถึงแม้มันจะเป็นอสูรระดับ 4 แต่สภาพมันตอนนี้คงทำอะไรเราไม่ได้แล้ว อาจเป็นเพราะประตูมิติคราวนี้มันผิดพลาดหรืออะไรก็ช่าง แต่เรามาร่วมมือกันโจมตีสังหารมันให้จบก่อนเถอะ"ผู้ใช้ดาบใหญ่ที่เรียกสติเอชาเน่เสร็จนั้นจึงหันไปสั่งการให้ทุกคนสังหารอสูรตรงหน้าให้เสร็จเพื่อไม่ให้มันจะฟื้นตัวได้ก่อน แต่ถึงพวกเค้าไม่ลงมือที่ผู้ใช้ดาบก็คิดว่ามันคงจะตายไปเองในไม่ช้า เพียงแต่ต้องปิดงานให้จบโดยไว
"ครับ/คะ/รับทราบ"เหล่าผู้พิชิตได้ขานรับก่อนจะตั้งท่าเตรียมโจมตี
"เอาหละนะ 3 2 1 คลื่นดาบคลั่ง!!!"
"ลูกไฟยักษ์"
"ศรทะลวงเหล็ก"
"หนาวน้ำแข็ง"
"ใบมีดวายุ"
"หนามกุหลาบเพลิงคราม"
เหล่าผู้พิชิตได้โจมตีออกไปพร้อมเพียงกันด้วยทักษะหรือเวทมนต์ที่ตนถนัด
ตู้มมมม
หลังจากการระเบิดและควันจากการโจมตีหายไปก็ปรากฏให้เห็นค็อกคาทริซที่ที่แทบจะไม่มีแผลมากไปกว่าเดิมสักเท่าไหร่แต่แน่นิ่งไปแล้วอยู่
"เอาหล่ะ ทุกคนผมร้อยตรีซันเก็ทสึ โทโยขอเป็นตัวแทนรัฐบาลสำหรับการปฏิบัติการครั้ง ตอนนี้ทุกคนสามารถแยกย้ายกันได้ และโปรดอย่าลืมไปรายงานผลที่ศูนย์ใน 24 ชั่วโมงด้วย และขอให้ท่านโพมีเธี่ยนอวยพรต่อทุกคนลาก่อน"ผู้ใช้ดาบใหญ่คนนั้นทำท่าวันทยหัตถ์ให้กับเหล่าผู้พิชิตก่อนจะจากไปที่แท้เค้าคือทหารของรัฐบาลเป็นผู้พิชิตที่ทำงานให้รัฐบาลโดยตรงไม่ผ่านหน่วยงานดูแลแบบผู้พิชิตทั่วไป
10 นาทีต่อมา เอชาเน่ ที่แยกตัวออกมาพุ่งตรงมาที่ตึกที่พบเห็นชายคนนั้น
"ไม่มีร่องรอยการใช้มานา ไม่มีร่องรอยของคนที่ขึ้นมา และที่นี้คือตึกร้างไม่มีกล้องวงจรปิด นี้มันไม่มีเบาะแสอะไรเลย หรือว่าเราจะคิดไปเองกันนะ"
ตึ้ด ตึ้ด ตึ้ด
ในระหว่างที่เธอกำลังคิดถึงเรื่องราวต่างๆในวันนี้เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น
"ฮัลโหล"
"พี่กับคนอื่นไปอยู่ที่ไหนมาเนี้ย"
"หา ก็ตามที่ได้ยินมานั้นแหละค็อกคาทริซ"
"เดียวค่อยเล่าให้ฟังทีหลัง ตอนนี้พี่ช่วยหาข้อมูลคนๆนึงให้หนูหน่อย"
"ก็คนๆนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ในวันนี้ก็ได้"
"ได้ เดียวหนูพิมบอกรายละเอียดไป"
"โอเค"
หลังจากอีกฝั่งวางสายอาชาเน่ก็หันไปมองทิศทางของร้านสะดวกซื้อแห่งนั้น
"ลางสังหรณ์ของฉันบอกมาว่านายนั้นไม่ธรรมดา เริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาแล้วสิ


## ตอนที่ 2 สิงโตสีคราม

"ท่านต่อไปครับ"ชายหนุ่มขานเรียกลูกค้าคนต่อไปด้วยความเบื่อหน่ายในร้านสะดวกซื้อ
"สวัสดีคะ เจอกันอีกแล้วนะคุณพนักงาน"หญิงสาวผู้เป็นลูกค้าคนถัดไปกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้มที่สดใส
"เออ คุณคือคุณนิมโพทาร์ ใช่ไหมครับ"ชายหนุ่มที่กำลังก้มหน้าจะคิดเงินก็เงยหน้าขึ้นมามองลูกค้าตรงหน้า ก่อนจะทำท่าทางนึกเล็กน้อยแล้วตอบกลับไป
"ใช่แล้วค่ะ แต่เรียกชื่อตรงๆก็ได้นะคะ"
"ครับ"ชายหนุ่มขานรับแล้วกดหน้าคิดเงินต่อ
"...."
"ทั้งหมด 4 รายการ 142 มีเธี่ยมครับ"หลังจากคิดเงินสดเค้าก็ยื่นของให้พร้อมกับเรียกเก็บเงิน
"จ่ายบัตรค่ะ"เธอก็ยื่นบัตรให้
"เรียบร้อยครับ โอกาสหน้ามาใหม่นะครับ"ชายหนุ่มคืน
"ก่อนจะไปขอทราบชื่อ? ได้ไหมคะ"เอชาเน่รับบัตรและถุงสินค้าแล้วทำท่าจะเดินออกไป แต่ก็หันกลับมาถามบางอย่าง
"ครับ?"ชายหนุ่มทำอะไรไม่ถูกกับคำถามที่กระทันหันนี้
"ได้ไหมคะ?"เธอถามซ้ำอีกครั้ง
"เออ แจ็กเกอร์ ดีลักค์ครับ"เค้าที่เห็นเธอถามย้ำอีกครั้งจึงตอบออกไป
"ขอบคุณคะ"เอชาเน่หลังจากที่ได้คำตอบก็เดินออกจากร้านไป
ชายหนุ่มที่ก็มองตามเธอที่ค่อยๆห่างออกไป
"ไม่เลวหนิพี่ชาย"ลูกค้าคนที่ต่อแถวด้านหลังเอชาเน่ที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดเดินขึ้นมาข้างหน้าต่อจากเธอแล้วแซวชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มกรุ่มกริ่ม
หลังจากเอชาเน่ออกมาจากร้านสะดวกซื้อเธอก็เดินไปยังร้านกาแฟนแห่งนึงที่อยู่ไม่ไกลนัก
"ได้ข้อมูลมาไหมพี่"เอชาเน่เดินเข้านั่งที่โต๊ะเดียวกับผู้ชายคนนึงก่อนจะเยถามขึ้น
"อืม คนๆนี้หน้าสนใจอย่างที่เธอพูดไม่มีผิด นอกจากชื่อกับประวัติข้อมูลเล็กน้อยแล้ว ข้อมูลประวัติอื่นในระบบเหมือนจะเป็นข้อมูลปลอมหมดเลย"ชายหนุ่มผมสีขาวหน้าตาหล่อเหลาตอบคำถามของเธอพลางหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาเปิดดู
"แล้วพี่ได้เจาะลึกเข้าไปไหม"
"มาขนาดนี้แล้วพี่หรอจะไม่ทำ แต่ขนาดใช่เครือข่ายตระกูลเราแล้วสิ่งที่ได้ก็คือนี้"ชายหนุ่มผมขาวยื่นแฟ้มหน้านึงให้เอชาเน่อ่าน
"ความลับราชการระดับสูงสุด"
"ความลับราชการระดับสูงสุดงั้นหรอ นี้มันหมายความว่ายังไงกันพี่"เมื่อเอชาเน่ได้อ่านมันก็ถึงกับเบิกตากว้าง แต่กิริยานี้กับทำให้เธอดูน่ารักมากกว่าเดิม
"ก็ตามที่เธอเห็น ความลับราชการระดับสูงสุด ข้อมูลของคนๆนี้ถูกรัฐบาลควบคุมไว้อย่างแน่นหนามีเพียงผู้เกี่ยวข้องไม่กี่คนที่เข้าถึงได้ สรุปก็คือชายคนนี้เป็นที่เกี่ยวข้องกับรัฐบาลอย่างลึกซึ้งแน่นอน ว่าแต่สิ่งที่เธอส่งมาแน่ใจนะว่าถูกต้อง"
"ใช่แล้วหนูมั่นใจ1000%เลย ในตอนที่ประตูกำลังจะเปิดหนูสัมผัสได้ถึงการใช้เวทมนต์บางอย่างที่ประตู จากนั้นเหตุการณ์ก็เป้นไปตามที่ทุกคนเห็น แล้วสัญชาตญาณของหนูก็บอกให้หันไปมองทางนั้นแล้วก็เจอกับแผ่นหลังของคนๆนี้ที่กำลังเดินจากไป"เมื่อเอชาเน่คิดถึงเหตุการณ์เมื่อหลายวันก่อนเธอก็เชื่อว่าชายคนนั้นเป็นคนทำให้เกิดเหตุการณ์ผิดปกตินั้น
"ถ้าเป็นอย่างที่เธอว่าชายคนนี้ก็อยู่อย่างน้อยระดับ 5 เลยนะ"
"ระดับ 5! เป็นไปไม่ได้ ระดับ 5 ที่ไหนจะมาเป็นพนักงานร้านสะดวกซื้อ ต่อให้เจ้าตัวยอมทำ พวกคนที่นั่งเก้าอี้แล้วชี้นิ้วในสภาคงไม่ยอมหรอก ระดับ 5 เลยนะ เป็นระดับระดับเดึยวกับพ่อของพวกเราเลยนะ"เอชาเน่ที่ได้ยินคำพูดของชายผมขาวถึงกับตกใจ โดยปกติแล้วผู้พิชิตจะแบ่งระดับความแข็งแกร่งได้เป็น 1-6 ดาว และเธอรู้ดีว่าระดับ 5 ดาวนั้นแข็งแกร่งและสำคัญต่อมนุษย์แค่ไหนเพราะพ่อของเธอก็เป็นระดับ 5 เช่นเดียวกัน ถึงแม้เธอจะเชื่อว่าแแจ็กเกอร์ ดีลักค์คนนั้นจะมีความลับบางอย่างแต่การเป็นระดับ 5 นี้มันก็เหลือเชื่อเกินไปสำหรับเธอ
"ก็ถ้าชายคนนั้นเป็นคนที่ทำให้เกิดเหตุการณ์ประหลาดนั้นจริงมันก็มีแค่ความเป็นไปได้นี้เท่านั้นแหละ"
"นี้มัน..."เอชาเน่ที่ไม่สามารถปฏิเสธสิ่งที่ชายตรงหน้าพูดตอบโต้กลับไปไม่ถูก
"เรื่องนี้เอาไว้เท่านี้ก่อนพี่มีธุระต้องไปทำก่อนไปหละ ยังไงก็ตามช่วงนี้ก็อย่าเข้าใกล้คนๆนี้เกินไปหละ"ชายหนุ่มผมขาวลุกขึ้นเดินจากไป
"พี่ นี้ธุระอีกแล้วหรอ วันก่อนก็ทำหนูเกือบแย่ไปแล้วนะ อย่างน้อยวันนี้ก็จ่ายค่ากาแฟก่อนสิพี่"เอชาเน่พยายามเรียกชายหนุ่มกลับมาแต่ชายหนุ่มยังคงเดินออกพลางโบกมือให้เธอ จนเธอต้องยอมกลับมานั่งจ๋อยที่เดิม
"ระดับ 5 นี้มันจะเป็นไปได้ด้วยหรอเนี้ย"
กลางดึกคืนนั้น ชายคนนึงกำลังอ่านข้อความบนโทรศัพท์มือถือบนยอดตึกแห่งนึง
'เรื่องวันก่อนขอบคุณมาก หลังจากที่รายงานส่งมาก พวกเบื้องบนก็วุ่นวายกันใหญ่ทั้งเรื่องอสูรระดับ 4 ที่ออกมาจากประตูและเรื่องที่แกยอมเคลื่นไหว แต่ฉันจัดการให้แล้ว แล้วก็มีคนจากตระกูลนิมโพทาร์พยายามเจาะข้อมูลของแก แกจะให้จัดการเป็นพิเศษไหม'
"นิมโพทาร์ เอชาเน่ นิมโพทาร์"
"จะทำอะไรก็ทำไปเถอะ เพราะยังไงเธอก็ไม่อาจรับรู้ถึงความจริงของโรงละครที่หลอกลวงแห่งนี้ได้"
แจ็กเกอร์กล่าวออกมาหลังจากที่ได้อ่านข้อความนั้นก่อนที่ร่างกายเค้าจะค่อยๆสลายกลายเป็นฝุ่นสีดำแล้วสลายหายไปท่ามกลางความมืด
ในขณะเดียวกัน ณ ชายแดนของดินแดนที่ 7 มีเสียงกรีดร้องและระเบิดมากมายไม่ไกลจากกำแพงขนาดใหญ่
"แย่แล้ว มันติคอร์ 3 ตัวกำลังมุ่งมาทางนี้"ชายคนนึงได้ร้องตะโกนเตือนคนอื่นท่ามกลางสนามรบที่เต็มไปด้วยอสูร
"มันติคอร์ ระดับ 4 นี่ ปกติพวกนี้มันไม่รวมกลุ่มกันไม่ใช่หรอ"
"ผู้พิชิตระดับ 5 ยังไม่มาสักคนหรอแบบนี้พวกเราได้ตายหมู่ยกคณะกันแน่"
"แย่แล้วแบบนี้พวกเราต้องรีบถอยทัพก่อน"
"อ๊ากกก ช่วยด้วยแขนชั้น"
หลังจากเสียงเตือนเมื่อครู่ เหล่าผู้พิชิตที่กำลังต่อสู้กับอสูรอยู่ต่างก็เสียสมาธิทำให้บางคนเสียท่าโดนเล่นงาน แต่ทว่าจู่ๆก็มีสิงโตสีครามกระโจนเข้าใส่่อสูรที่กำลังพยามกระชากแขนของคนๆนึงให้ขาดอยู่
อ๊ากกกก
หลังจากที่สิงโตตัวนั้นกระโจนเข้าใส่อสูรก็กลายเป้นเปลวเพลิงสีครามแผดเผาอสูรตนนั้นจนกรีดร้องและดิ้นทุรนทุราย
"การโจมตีนี้มันไม่ผิดแน่"
ทหารคนนึงที่เห็นเหตุการณ์หันไปมองทางที่สิงโตสีครามกระโจนมา ก็พบกับชายวัยกลางคนผมสีขาวที่คาบซิก้าไว้ในปากกำลังกอดอกมองสถานการณ์ตรงหน้าอยู่
"เห มันติคอร์ 3 ตัวเลยงั้นหรอ คราวนี้คงมีแผลไปให้เอช่าน้อยของเราบ่นอีกแน่นอน"
ชายคนนั้นสูดซิก้าเข้าไปสูดใหญ่ก่อนจะอ้าปากปล่อยทิ้งออกมา แต่ก่อนที่ซิก้าแท่งนั้นจะร่วงถึงพื้นปลายที่ถูกเผาด้วยความร้อนจนกลายเป็นเถ้าจู่ๆก็มีไฟสีครามลุกขึ้นมากลืนกินซิก้าจนกลายเป็นเถ้าหมดทั้งแท่ง
"เพลิงสีครามพรจากทวยเทพเอ่ย จงกลายเป็นราชันแห่งสัตว์ป่าแล้วกลืนกินเหยื่อของเจ้า"
"เลโอเน่บูคาลัซ"
ชายวัยกลางยื่นมือข้างนีงออกมาข้างหน้าแล้วร่ายคาถาแล้วเกิดวงเวทไปทั่วสนามรบ จากนั้นเมื่อคาถาจบก็มีสิงโตสีครามเหมือนหมู่ครู่โผล่ออกมาจากวงเวทแล้วกระโจนเข้าแผดเผาเหล่าอสูรทั่วสนามรบจนหมด
"ไชโยเรารอดแล้ว"
"ท่านโพมีเธี่ยนทรงโปรด"
"ฉันรอดชีวิตแล้วนะเพื่อน ฉันรอดชีวิตแล้ว
"ขอบคุณที่ช่วยชีวิตค่ะ ท่านอาเซน่อน"
หลังจากที่เห็นเหล่าอสูรถูกเผาจนหมดเหล่าผู้ที่เหลือรอดจากสมรภูมิก็ส่งเสียงกู่ร้องกัน บ้างก็ยินดีกับชีวิตที่มีอยู่ บ้างก็โศกเศร้ากับสหายที่เสียไป และบ้างก็ขอบคุณชายวัยกลางคนที่ช่วยชีวิตตน
"สติกันก่อนเหล่าผู้พิชิตเอ่ย ของจริงกำลังจะมาแล้ว"อาเซน่อนผู้นั้นได้ตะโกนเตือนสติเหล่าทหารผู้ที่กำลังสัมผัสกับชีวิตที่เหลือรอดของตน
คว๊ากกกกกก
ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องของอสูรดังมาจากไม่ไกล
"มาแล้ว ทุกคนเตรียมพร้อมรบ คนที่บาดเจ็บหนักให้ถอยไปอยู่แนวหลัง ฉันให้สัญญาชีวิตของพวกแก ราชสีห์เพลิงคราม อาเซน่อน นิมโพทาร์ ผู้นี้จะปกป้องให้เอง!!!"
จบตอน


## ตอนที่ 3 คำเชิญ

"อีก 1 เดือนนับจากนี้สถาบันฝึกฝนผู้พิชิตวิชาชีพจะเปิดภาคเรียนใหม่แล้ว ทางเราได้ข่าวจากวงในมาว่าปีนี้ทางรัฐบาลได้ทำการเพิ่มมาตรการ​ฝึกฝนที่เข้มงวดขึ้นเพราะของรางวัลในการจบหลักสูตรที่พิเศษของปีนี้"รายงานข่าวจากทีวีติดผนังในร้านกาแฟแห่งหนึ่งยังคงฉายเพื่อสร้างความครึกครื้น​ให้ลูกค้า
"ฉันบอกแล้วไงว่าจะยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้อีก เรื่องเมื่อคราวก่อนเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ"แจ็กเกอร์ นั่งที่ฝั่งนึงในของโต๊ะตัวในสุดของร้านกำลังคุยกับชายคนนึงอยู่
"แต่หัวหน้าครับ หัวหน้าก็น่าจะเห็นแล้วนี้ครับว่าตอนนี้พวกอสูรกำลังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่ประตูมิติที่หัวหน้าจัดการไปยังปล่อยอสูรระดับ 4 ออกมาเลยด้วยซ้ำ"ชายร่างกายกำยำที่เรียกแจ็กเกอร์ว่า'หัวหน้า'​พยายามโน้มน้าว​แจ็กเกอร์ ด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน
"เหอะ ค็อกคาทริซ ทั้งขนาดพละกำลังและพลังทำลายร้างของเจ้าไก่นั้นแทบจะใกล้เคียงกับระดับ 3 มีเพียงแค่ความสามารถพิเศษของมันเท่านั้นแหละที่ทำให้มันอยู่ในระดับ 4"
"แต่มันก็ระดับ 4 นะครับหัวหน้า มันไม่เคยมีกรณีที่ประตูมิติปล่อยระดับมากกว่า 3 ออกมาเลยนะครับ แถมเมื่อวันก่อนถ้าไม่ใช่ราชสีห์​เพลิงครามคนนั้นอยู่แถวนั้น มีหวังกำลังจุดC73ต้องพังเพราะฝูงอสูรที่นำโดย มัลติคอร์ 3 ตัวแน่ๆ"
"หืม อาเซน่อน นิมโพทาร์ งั้นหรอ" เมื่อได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยถึงเหตุการณ์​เมื่อวันก่อน ทำให้แจ็กเกอร์รู้สึกว่าหมู่นี้ได้ยินชื่อคนตระกูลนิมโพทาร์บ่อยแปลกๆ
"มีอะไรกับราชสีห์​เพลิงครามคนนี้รึเปล่าครับหัวหน้า"เมื่อเห็นถ้าทีที่กำลังครุ่นคิดของแจ็กเกอร์ ชายร่างกำยำก็คิดว่าบางทีราชสีห์​เพลิงครามอาจเป็นกุญแจให้แจ็กเกอร์ตอบรับคำขอของตน
"ป่าวไม่มีอะไร"
"จริงสิหัวหน้า ที่สถาบันเรามีนักเรียนคนนึงค่อนข้างมีพรสวรรค์​ อายุแค่ 24 แต่มาถึงระดับ 4 แล้ว แถมความสามารถในการต่อสู้ค่อนข้างดีด้วย รู้สึกจะชื่อ ดูจัส นิมโพทาร์ เป็นลูกชายของราชสีห์​เพลิงคราม" ชายร่างกำยำคิดลองใช้ชื่อของราชสีห์​เพลิงครามมาชักจูงแจ็กเกอร์ดู
"หยุดสิ่งที่แกคิด ฉันกับตาลุงคนนั้นไม่เคยเจอกันมาก่อน แค่พักนี้ได้ยินชื่อคนตระกูลนี้บ่อย"แจ็กเกอร์สามารถ​รู้แผนของชายร่างกำยำจึงตัดไฟตั้งแต่ต้นลม
" สมกับเป็นอ่านความคิดผมออกอีกจนได้้ ฮะฮะฮ่า"
"เอาเป็นว่าเรื่องนี้เอาไว้คุยกันต่อทีหลังฉันต้องไปเปิดร้านแล้ว"แจ็กเกอร์จัดบทสนทนา​และกำลังจะลุกขึ้นยืน
"เดียวก่อนสิครับหัวหน้าต่อให้หัวหน้าไม่เป็นอาจารย์​สอนสถาบันฝึกฝนแต่หัวหน้าก็ไม่ต้องไปทำงานแบบนั้นก็ได้หนิครับ"ชายร่างกำยำร้องเรียกก่อนแจ็ก​เกอร์​จะเดินออกไป เมื่อหวนรำลึกถึงอดีตที่เคยใช้ร่วมกัน ชายที่กำลังจะจากไปนั้นแตกต่างไปจากเดิมมาก
"เจสันเอ๋ย บางครั้งเวลาที่ได้มองพวกมนุษย์​ใช้ชีวิตอย่างปกติไม่ทุกข์​ร้อนอะไร มันก็ช่วยย้ำเตือนบางอย่างได้ดีนะ แล้วก็เลิกเรียกฉันว่าหัวหน้าสักที หัวหน้าของนายตายไปในเหตุการณ์​นั้นแล้ว"แจ็กเกอร์หันมาตอบคำถามของชายร่างกำยำก่อนจะเดินออกไป
"หัวหน้า..." ชายร่างกำยำนามเจสันได้มองชายหนุ่มเดินออกไปด้วยแววตาที่เศร้าสร้อย​
กลางดึกของคืนนั้น
" เห้ย ตาแก่ไหนแกบอกว่าจัดการแล้วไง แล้วไหงไอเจสันมันยังมาโผล่ที่นี้ได้"แจ็กเกอร์ที่จู่ๆก็ต้องไปพบกับเจสันในวันนี้รู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก ชีวิตที่น่าเบื่อหน่ายใน 3 ปีที่ผ่านมาต้องมาวุ่นวายในช่วงหลายวันนี้ัถึงโทรไปหาคนๆนึง
"ฉันก็พยายามห้ามแล้วนะแต่ดูเหมือนพวกรัฐบาลบัดซบนั้นจะไม่คอ่ยฟังคำตาแก่คนนี้คนนี้แล้วหละ สงสัยเพราะอายุมากล้วมั้ง ฮะฮ่า"ปลายสายเป็นเสียงของชราคนนึงที่ฟังดูร่าเริง
"ชิ อย่านึกว่าฉันไม่รู้นะตาแก่เจ้าเล่ห์แก่นั้นแหละเป็นคนบอกให้มันมาใช่ไหม"
"ไอหยา สมกับเป็นศิษย์รักของตาแก่คนนี้ เดาคีวามคิดฉัันได้แม่นจริงๆ"
เมื่อได้ยินอีกฝ่ายเรียกตนว่า"ศิษย์"แจ็กเกอร์ก็ใจเย็นลง"แล้วสรุปจะให้เอายังไงกันแน่"
หลังจากที่ได้ยินน้ำเสียงของแจ็กเกอร์เย็นลงปลายสายก็เงียบไปพักนึงก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง"ตอนนี้สถานการณ์ทั่วโลกกำลังแย่ลงเรื่อยๆพวกอสูรระดับกลางเริ่มออกมามากขึ้นส่วนระดับสูงบางตัวก็เริ่มเคลื่อนไหว เพราะฉะนั้นเจ้าหนะ ช่วยออกมาปลูกเหล่าเมล็ดพันธุ์ชั้นดีให้กลายเป็นป่าที่คอยคุ้มครองมนุษยชาติด้วยเถอะ"
"แต่คุณก็รู้หรอถ้าฉันคนนี้ลงมือทำอะไรสถานการณ์ก็มีแต่จะเลวร้ายลง แค่ฉันลงมือไปสันก่อนก็อาจทำมีระดับ4โผล่มาจากประตูมิตอีกก็ได้"
"แค่ช่วยสอน ไม่จำเป็นต้องลงมือใช้พลัง ตัวควบคุมพลังงานที่เจ้าสั่งไปก็ทำเสร็จแล้วเจ้าใส่มันไว้ก็ได้"
"หืม? เสร็จแล้วหรอ ผ่านมานานมากจนลืมไปแล้วนะเนี้ย เดียวฉันจะรีบไปรับมันเลยบอกคนพวกนั้นไว้ให้ด้วย"
"โอเค แล้วเรื่อง การสอนหละ"
"เดียวค่อยว่ากันอีกทีหลังลองใช้ตัวควบคุมระดับพลังงานก็แล้วกัน"หลังจากพูดจบแจ็กเกอร์ก็วางสายไปทันที
ณ ยอดเขาแห่งนึงที่สูงเหนือก้อนเมฆ
"ศิษย์เอย ไม่มีใครโทษเจ้าจากเรื่องในครั้งนั้นหรอก ทั้งหมดเป็นเพียงโชคชะตาที่บิดเบี้ยวก็เท่านั้น"ชายชราผมขาวกำลังจ้องมองสายโทรศัพท์ที่ถูกตัดไป มองภายนอกอาจจะดูเหมือนชายชราธรรมดาตามท้องถนน แต่ทว่าสิ่งที่เท้าของเค้ายืนอยู่นั้นกลับไม่ใช่พื้นผิวของโลก แต่เป็นกระบี่เล่มนึงที่ลอยอยู่กลางอากาศ
"พวกฝูงไวเวิร์น กำลังบินมาทางนี้จริงๆด้วยสินะ ต้องใช้คนแก่ออกเรี่ยวออกแรงอีกแล้ว"ชายชราเงยหน้าขึ้นมองขอบฟ้าที่ห่างไกลออกไปพร้อมเอยขึ้น จากนั้นกระบี่ที่ชายชรายืนอยู่ก็พุ่งไปทางนั้นด้วยความเร็วสูงจนนำพาชายชราหายไปภายในพริบตา
ในอดีตยุคที่มนุษย์ได้รุ่งเรืองอย่างขีดสุด เหล่ามนุษย์เกิดความสามัคคีปรองดองกันปราศจากสงคราม ทำให้เหล่ามนุษย์เกิดความคิดที่อุกอาจขึ้นมา โดยมีประเทศที่เจริญรุ่งเรืองที่สุด โซอูล่า เป็นแกนกลาง คิดสร้างหอคอยที่เชื่อมต่อจากไปยังสรวงสวรรค์เพื่อทำให้มนุษย์ทุกคนกลายเป็นเทพเจ้า แต่แล้วความคิดที่เหิมเกิมนั้นทำให้เหล่าเทพเจ้าเกิดความพิโรธ จึงได้สาปหอคอยแห่งนั้นให้กลายเป็นสถานที่ให้กำเนิดเหล่าอสูรกายและปลดปล่อยเหล่าสัตว์ร้ายนั้นออกมาลงทัณฑ์เหล่ามนุษย์ มนุษย์ที่ต้องพบกับภัยพิบัติอย่างกระทันหันทำให้สูญเสียดินแดนไปส่วนนึง จึงสามารถยับยั้งการบุกรุกของเหล่าอสูรได้ และตั้งแต่นั้นมาสงครามระหว่างมนุษย์กับอสูรจึงอุบัติขึ้น 
เทพแห่งมนุษย์ผู้ช่วยเหลือมนุษย์ให้รอดพ้นจากช่วงเวลาที่เลวร้ายที่สุดกล่าวเอาไว้ว่า มีเพียงทางเดียวที่หยุดการรุกรานของเหล่าอสูรได้ คือต้องมีมนุษย์ขึ้นไปยังชั้นบนสุดของหอคอยต้องสาปนั้น แต่ทว่าจนถึงปัจจุบันก็ยังไม่มีใครทำได้สำเร็จแม้จะพัฒนาทั้งทักษะและเทคโนโลยีมามากมาย 
ความหวังล่าสุดที่มนุษย์สร้างขึ้นคือ ทีมโรซิมาน หัวหน้าทีมคือชายที่ได้สมญานามว่าแข็งแกร่งที่สุดในรอบ500ปี และเหล่าลูกทีมที่พร้อมไปด้วยพรสวรรค์และเทคโนโลยี
แต่สุดท้ายภารกิจก็ล้มเหลวและมีเพียงซัพพอตเตอร์เพียงคนเดียวที่รอดกลับมาได้จากการบุกหอคอยแห่งนั้น 
ทว่าในประวัติศาสตร์ ทุกเรื่องราวย่อมมีอีกมุมนึงที่ไม่ได้ถูกเล่าขาน
และเรื่องราวทีท่านอ่านไปข้างต้นก็เช่นเดียวกัน
ถ้าอยากรู้ความลับของเรื่องราวนี้นั้นก็เชิญท่านติดตามอ่าน บาเบลูน สงครามแห่งทวยเทพได้เลย