The Wedding วิวาห์ปล้นรัก
MamayaWriter
## บทนำ

Chapter 1
ปึก!
เสียงหนังสือพิมพ์ทั้งฉบับถูกวางลงบนโต๊ะตรงหน้าอย่างแรง หญิงสาวเจ้าของใบหน้าเรียวรูปไข่ที่นั่งทำงานอยู่ถอนหายใจพร้อมเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความสงสัยและแปลกใจ
"นี่ไงที่แกบอกว่าเขาหล่อนักหล่อหนา" วรรณรดาผู้เป็นเพื่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยพอใจ ครั้นเมื่อมองใบหน้าของณัฐกฤตาที่รู้จักกันมาเกือบสิบปีที่ยังทำหน้าตาไม่รู้ร้อนรู้ร้อนหนาวก็ยิ่งโมโหใหญ่
"ก็แล้วไงล่ะ? ฉันชอบเขา"
ณัฐกฤตาพูดด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจกับข่าวตรงหน้าที่เพื่อนสาวนำมาให้
"แกชอบเขา แต่ฉันไม่ชอบ ฉันบอกแกเลยว่าอย่าไปคบเด็ดขาด!" วรรณรดาเอ่ยขึ้นอย่างฉุนเฉียวเพราะเธอรู้ดีว่าน้องนิสัยเป็นอย่างไร แล้วอย่างนี้คนพี่จะเหลือหรือไง!
"จะอะไรนักหนากันยัยดา แกรู้ได้ไงว่าคบด้วยไม่ได้ ฉันว่าเขาเป็นผู้ชายที่อ่อนโยนและเพอร์เฟ็กต์ จนฉันอยากอยู่ใกล้ทุกวันเลย"
ณัฐกฤตาลุกขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นยืนมองใบหน้าเพื่อนสาว
"ก็...ก็อยู่กับผู้ชายที่เป็นเกย์เนี่ยนะ แกพูดออกมาได้ยังไง" วรรณรดาถามพลางมองใบหน้าของผู้เป็นเพื่อนสนิทที่ยิ้มระรื้อออกมาอย่างมีความสุข ก่อนจะส่ายหน้าถอนหายใจออกมา ถ้าไม่เป็นเพราะเจอโดยบังเอิญในวันนั้นอย่างที่เล่าให้ฟังป่านนี้คงไม่เพ้ออย่างนี้หรอก
"เขาไม่ใช่!" ณัฐกฤตาสวนขึ้นทันที ดวงตากลมลุกวาวด้วยความขุ่นเคือง
"แกก็อ่านข่าวสิ ฉันไม่ได้โกหกแกสักหน่อย บอกแล้วว่าสายตาฉันดูคนไม่เคยพลาด" วรรณรดาส่งหนังสือพิมพ์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานให้กับณัฐกฤตา
หญิงสาวเจ้าของใบหน้าเรียวรูปไข่ก้มลงอ่านหนังสือพิมพ์ที่เพื่อนสาวยื่นส่งให้ ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อได้อ่านข้อความในหนังสือพิมพ์อีกทั้งยังมีรูปภาพประกอบเป็นหลักฐาน
ณัฐกฤตาเงยหน้าขึ้นอีกครั้งพร้อมกับส่ายหน้ารัวอย่างไม่เชื่อสายตา บางทีข่าวที่เธออ่านจะเป็นแค่เรื่องโกหก ภาพที่เธอเห็นอาจะเป็นภาพตัดต่อก็ได้
"ทีนี้เชื่อฉันหรือยัง?" วรรณรดาถาม
"ไม่!" ณัฐกฤตาตอบเต็มเสียงด้วยความมั่นใจ ตราบใดที่เธอยังไม่พิสูจน์กับตัวเธอไม่มีทางเชื่อว่าเขาเป็นเกย์อย่างแน่นอน!
เรื่องราวทุกอย่างเริ่มขึ้นเมื่องานเปิดกองถ่ายละครเรื่อง ดวงหทัย ณัฐกฤตาหน้าที่เป็นผู้ออกแบบเสื้อผ้าของดาราดังหลายคน ซึ่งงานนี้เธอได้รับการไว้วางใจจากคนที่รู้จักให้ตัดชุดของนักแสดงแต่ละคน หญิงสาวจึงมีโอกาสที่ได้ใกล้ชิดดาราชื่อดังมากมายและนั้นก็คือจุดเริ่มต้นความรักของเธอนั่นเอง
ในฤดูฝนเมื่อปีที่แล้ว หลังจากที่เธอรีบเร่งออกจากห้องประชุมเพื่อเดินกลับไปที่ห้องเก็บของเตรียมกลับบ้านในตอนกลางคืน เกรงว่าจะไม่มีรถเนื่องจากว่ารถของเธอเพิ่งจะเข้าไปซ่อมที่อู่เพราะโดนขับชนท้าย ต้องกลับรถแท็กซี่ทุกวันในช่วงสัปดาห์นี้ ทั้งที่บิดาของเธอจะให้คนขับรถมารับแต่เธอไม่สามารถกำหนดเวลาที่แน่นอนได้บางครั้งเธอก็ทำงานที่ร้าน บางครั้งก็ต้องออกมานอกสถานที่แบบนี้
สามทุ่มกว่าๆ ที่จะเลิกงาน ณัฐกฤตาเก็บเอกสารและแบบชุดที่ทางกองถ่ายที่สั่งตัดเอาไว้ในแฟ้มเป็นอย่างดี ก่อนจะเดินออกจากห้องไป สายตาคู่สวยก้มมองนาฬิกาพร้อมกับรีบก้าวลงไปที่บันไดด้วยความรีบร้อนจนไม่ทันสังเกตเห็นชายหนุ่มที่เดินตรงมากำลังขึ้นบันได
ตุบ!
เสียงแฟ้มเอกสารและงานกระจายหล่นไปตามพื้น หญิงสาวย่อตัวลงก้มเก็บงานด้วยใบหน้าที่แสดงถึงความหงุดหงิด
'ขอโทษครับ' ชายหนุ่มกล่าว
อันที่จริงคนที่ผิดต้องเป็นณัฐกฤตาเต็มๆ อยู่แล้วเพราะเธอรีบร้อนจนไม่ดูว่ามีคนเดินสวนทางขึ้นมา หญิงสาวยังคงก้มหน้าเก็บของโดยไม่เงยหน้าขึ้นไปมองหรือสนใจชายหนุ่ม มือของเขาเอื้อมมาพร้อมหยิบเก็บเอกสารที่ปลิวกระจายอยู่รอบๆ ตัวส่งให้กับเธอ
'ขอบคุณค่ะ' เธอรับของจากมือเขา ก่อนสอดงานเข้าในแฟ้มรวดเดียวโดยไม่สนใจและไม่คิดที่จะเงยหน้ามองชายหนุ่มเพราะตอนนี้เกือบจะสี่ทุ่มแล้ว เธอคงต้องรอรถอีกกว่าจะผ่านมาสักคัน
'ไม่เป็นไรครับ' เสียงนุ่มทุ้มตอบกลับ ณัฐกฤตาเงยหน้าขึ้นไปมองชายหนุ่มใบหน้าเรียวขาวคมเข้มออกจีน คิ้วเข้มดวงตาเรียวคม จมูกโด่งเป็นสันรองรับกับริมฝีปากของเขาอย่างพอดี
หล่อ!
ดวงตากลมกะพริบจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างละเมอ แต่ก็เพียงชั่วครู่เมื่อสติของเธอเตือนว่าให้รีบกลับบ้านเร็วที่สุดแต่ใบหน้าของเขายังลอยเข้ามาในสมองของเธออยู่ ยิ่งคิดยิ่งเพ้อ
เขาคือผู้ชายในแบบที่เธอต้องการ!


## บทที่ 1 ข่าวฉาว

บทที่ 1
บรรยากาศภายในห้องรับแขกที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด หญิงสาววัยกลางคนนั่งอยู่บนโซฟา ใบหน้าซีดเซียวแทบจะเป็นลมจับเมื่อได้อ่านข่าวของ ลูกชายที่ออกหนังสือพิมพ์พาดหัวหน้าหนึ่ง
"ยาดม ๆ อยู่ไหน" นิตยลัภย์พูดเสียงเหนื่อย ๆ ในขณะที่สาวใช้   คนสนิทก็รีบวิ่งไปนำยาดมมาให้ทันที
"ใจเย็น ๆ นะคะ คุณผู้หญิง" แก้วใจพูดปลอบ ซึ่งไม่ได้ทำให้รู้สึกดีขึ้นแม้แต่น้อย แต่ยิ่งทำให้คนฟังเดือดเข้าไปอีก
"ใจเย็น !" นิตยลัภย์ลุกขึ้นพูดมองลูกชายคนโตด้วยสายตาเดือดพล่านแสดงถึงอารมณ์ขุ่นมัว จนคำด่าบรรยายออกมาแทบไม่ถูก
"รู้ไหม แกทำอะไรลงไป !" นิตยลัภย์ตวาดลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าสวยที่เริ่มมีริ้วรอยแดงก่ำด้วยความขุ่นเคือง
"ผมไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ครับ"
แทนไทตอบและมองด้วยสีหน้ารู้เครียด เขาไม่ได้ทำอะไรผิดแต่เป็นเพราะพวกนักข่าวชอบทำความวุ่นวายให้ต้องเดือดร้อน ทั้งที่จริงแล้วแทบจะไม่ไปยุ่งกับเรื่องวงการบันเทิงเลยสักนิด
"ไม่ผิด ! นี่แกยังจะมาพูดแบบนี้อีกเหรอ !" นิตยลัภย์ตวาดเสียงเข้ม   สีหน้าแสดงถึงการรับไม่ได้ของข่าวที่ออกมา
"พวกนักข่าวชอบเสือก ตีไข่ใส่สี"
ชายหนุ่มสบถออกมาด้วยความหงุดหงิดใจ
"เสือกนั่นแหละดีแล้ว ฉันจะได้รู้ว่าแกไปทำอะไรไว้บ้าง ลูกชายฉันแต่ละคน งามหน้าทั้งนั้น โอ๊ย ๆ ฉันอยากจะเป็นลม" นิตยลัภย์บ่นพร้อมยกมือขึ้นกุมขมับ ลูกชายคนโต...แทนไทที่เธออุตส่าห์เลี้ยงมาเป็นอย่างดีหวังพึ่งให้   สืบทอดกิจการต่อจากสามี แต่ที่ไหนได้ดันไปมีข่าวกับดาราซะงั้น แถมยังเป็นดาราผู้ชายซะด้วย แล้วแบบนี้เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน !
ส่วนเตชินท์ลูกชายคนเล็กที่อายุห่างจากคนโตเพียงปีกว่าๆ จะให้เธอหวังอะไรได้ แค่เดินออกนอกเส้นทางที่เธอให้เรียนก็มากพอแล้ว แต่นี่วันๆ ไปมั่วอยู่กับผู้หญิงทั้งวันทั้งคืนไม่กลับบ้าน ทั้งมีข่าวหน้าหนึ่งขึ้นควงนางแบบดาราแทบทุกวัน
"คุณแม่ก็อย่าไปเชื่อตามข่าวสิครับ" แทนไทพูดขึ้น
"อย่าไปเชื่อ ! แกพูดออกมาได้ยังไง แล้วในข่าวจะไม่ให้ฉันคิดได้ยังไง"
"เรื่องโกหกครับ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
"โกหก ! ภาพถ่ายชัดเจนแบบนี้แกยังจะเรียกว่าโกหกอีกเหรอ !"    นิตยลัภย์ชี้นิ้วลงไปที่หน้าหนังสือพิมพ์ แทนไทลุกขึ้นไปหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมา นัยน์ตาคมจ้องมองข่าวพร้อมรูปข้าง ๆ ข่าวด้วยความโกรธและโมโห
"ภาพนี้ไม่ใช่ผม!" เขาปฏิเสธเสียงแข็ง
"ไม่ใช่ ! จับมือถือแขนนี่หรือว่าไม่ใช่ !"
นิตยลัภย์ตวาดด่าลูกชายด้วยอารมณ์โกรธอย่างหยาบคาย
"ไม่ใช่ ผมมั่นใจว่าไม่ใช่ผม !" แทนไทตอบเหมือนเดิมทั้งที่ภาพนั้นแสดงออกมาอย่างชัดเจน ชายหนุ่มมองหนังสือพิมพ์ที่วางอยู่ตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ เขากัดฟันกรอด กำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ
เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าใครเป็นคนคิดข่าวขึ้น !
มือของนิตยลัภย์ยังคงถือยาดมสูดดมเพื่อระบายความเครียดจากอกให้หายไป แต่ก็ไม่ลดลงไปได้ หัวใจแทบวาย ดีไม่พามาแนะนำตัวเธอคงอกแตกตายพอดีเมื่อรู้ว่าลูกชายตัวเองชอบผู้ชายด้วยกัน !
"งามหน้า จับมือถือแขนผู้ชายจนออกเป็นข่าว ฮึ ! อีกคนก็หายไปนอนกับผู้หญิงทั้งวันทั้งคืน ฉันอยากจะบ้าตาย" นิตยลัภย์นั่งลงบนโซฟาก่อนยกแขนขึ้นวางพนักพิงพร้อมกับส่ายหน้าสูดยาดม
แทนไทลุกขึ้นจากโซฟาในขณะที่เตชินท์เดินเข้ามาพอดี ชายหนุ่มมองใบหน้ากะล่อนของน้องชายเจ้าเล่ห์ที่ยิ้มให้เขาแบบขำ ๆ คงจะเห็นข่าวแล้วสินะ
ถึงได้รีบกลับมาที่บ้าน ไม่อย่างนั้นวันนี้คงไม่กลับมาที่บ้านอย่างแน่นอน
"สวัสดีครับพี่ชายสุดแมนของผม" เตชินท์ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเข้มเอ่ยทักพร้อมกับหัวเราะออกมา
"สวัสดีครับคุณแม่สุดสวย วันนี้ผมกลับมาแล้วครับ" ลูกชายคนเล็กเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ พร้อมหอมแก้มของมารดาด้วยความชื่นใจก่อนจะหันไปยิ้มเยาะเย้ยให้กับพี่ชายคนโตที่เหล่ตามองด้วยความขุ่นเคืองก่อนเดินจากไป
"กลับมาได้แล้วเหรอ หรือว่าไปทิ้งไข่ไว้ที่ไหนอีกล่ะ" นิตยลัภย์พูดประชด พลางมองหน้าลูกชายคนเล็กด้วยความไม่พอใจเช่นเดียวกัน
"โธ่ คุณแม่ครับ ผมไม่กล้าอีกแล้วละครับ" เตชินท์พูดคำหวานพร้อมยิ้มแก้มป่องทำท่าออดอ้อน
"ฮึ ! พอกันเลย ฉันไม่น่าภูมิใจที่มีลูกชายเลยสักนิด"
นิตยลัภย์บ่นด้วยเสียงเครียด
ชายหนุ่มมองใบหน้าของมารดาพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาอย่างมีแผน เมื่อปีที่แล้วเขาเกือบจะต้องสละโสดเพราะผู้หญิงคนหนึ่งที่อ้างว่าเขาเป็นพ่อเด็กในท้อง เรื่องวันนั้นทำให้เขาเครียดแทบเป็นแทบตายจนต้องไปขอความช่วยเหลือจากพี่ชายทั้งที่ใจจริงไม่เต็มใจสักนิด
แต่ถ้าไม่ได้พี่ชายช่วยเอาไว้ป่านนี้คงกลายเป็นพ่อคนโดยที่ไม่รู้เรื่องว่าจริง ๆ แล้วผู้หญิงที่ควงอยู่ก็ควงผู้ชายคนอื่นนอกจากเขาเหมือนกัน แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็เถอะเรื่องผู้หญิงเขายังเหมือนเดิม ควงด้วย นอนด้วย เที่ยวด้วย แต่ไม่มีใครที่เขามอบหัวใจให้จริงจังสักคน เพราะใช้ชีวิตโสดมีความสุขมากกว่าเยอะ !
นิตยลัภย์มองใบหน้าของลูกชายคนเล็กที่เอาแต่ใจจนเคยตัว ดีที่ไม่ไปทำใครท้องมาจนต้องพากันเดือดร้อนอีก
"อะไรกันครับ ก็พี่ชายสุดที่รักของคุณแม่ไง" เตชินท์เอ่ยขึ้น
"พี่ชายแก ! ฉันจะปวดหัวตายอยู่แล้ว เลี้ยงมาให้เป็นผู้ชาย..."
"พี่แทนก็เป็นผู้ชายนะครับ เพียงแต่เป็นผู้ชายที่ชอบผู้ชายด้วยกันเท่านั้นเอง" เตชินท์พูดพร้อมหัวเราะขำออกมาอย่างสนุก ไม่น่าเชื่อว่าพี่ชายจะเป็น
ประเภทชอบป่าไม้เดียวกัน ต่อให้ไม่เป็นแบบที่ข่าวลงก็ขอขำให้สนุกหน่อย
"แม่ไม่ยอมเด็ดขาด มีลูกชายทั้งทีจะให้มีคนรักเป็นพวกไม้ป่าเดียวกัน รับไม่ได้ !" นิตยลัภย์ประกาศออกมาลั่นห้อง
"แม่จะทำยังไงเหรอครับ ผมว่าพี่แทนอาจจะไม่กลับบ้านเลยก็ได้นะครับ ถ้าหากติดใจพระเอกดังคนนั้น"
เตชินท์ใส่ไฟเพิ่มจากเดิมที่มีอยู่แล้วให้ลามลุกขึ้นไปอีก
"แกคิดว่าแม่จะยอมให้ตาแทนอยู่กับพ่อพระเอกขวัญใจหรือยังไง ฮะ !" นิตยลัภย์หันมามองลูกชายคนเล็กที่ยิ้มให้ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา
"เปล่าครับ ผมว่าคุณแม่ต้องรีบจัดการหน่อยละครับ เรื่องแบบนี้รอช้าไม่ได้" ยิ่งพูดยิ่งใส่ไฟให้พี่ชาย ถึงไม่ใช่เกย์แต่ก็รู้ว่าพี่ชายเขาไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนเป็นพิเศษเลย
"พูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง ?" นิตยลัภย์หันไปมองลูกชาย แววตาของเตชินท์เปล่งประกายแวววาวพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย
"เปล่าครับคุณแม่ ผมหมายถึงว่าถ้าปล่อยเอาไว้นานพี่แทนจะล้ำเส้นจนแก้ไม่ทันนะครับ" เตชินท์เอ่ยขึ้น นิตยลัภย์ฟังที่ลูกชายคนเล็กพูดพร้อมกับคิดตาม ใช่แล้ว ยิ่งปล่อยไว้จะแก้ไขไม่ทัน แล้วเธอจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไงดีล่ะ
"นี่ตาเต เราว่าแม่ควรจัดการเรื่องนี้ยังไงดี" เสียงเคร่งเครียดของ  นิตยลัภย์เอ่ยถาม และน้อยครั้งที่เธอจะถามความคิดเห็นจากเตชินท์ เพราะว่าส่วนใหญ่มีแต่เรื่องมักมากทั้งนั้น เธอจึงไม่ค่อยอยากเอามาใช้สักเท่าไหร่
"คุณแม่แน่ใจเหรอครับว่าอยากฟังความคิดเห็นของผมน่ะครับ"
"รีบ ๆ บอกมาเร็ว แม่จะได้จัดการได้"
"ก็ง่าย ๆ ครับ ไม่มีอะไรมาก" เขาพูดพร้อมยิ้มออกมาจนนิตยลัภย์สังเกตถึงรอยยิ้มที่มุมปากเรียวแสนเจ้าเล่ห์ของลูกชายตัวเอง
"ว่าไง ?"
"แม่ก็หาสะใภ้เข้าบ้านสักคนสิครับ"
นิตยลัภย์เมื่อได้ฟังก็พยักหน้าด้วยความเข้าใจพลางคิดตาม หาคู่ให้ ลูกชายของเธออย่างนั้นเหรอ ? แต่ว่า...
"จะมีใครยอมรับตาแทนล่ะ ข่าวออกซะขนาดนี้" นิตยลัภย์ท้อใจ
"เรื่องนั้นเดี๋ยวก็มีคนมาแก้ข่าวเองละครับ เพราะยังไงอีกฝ่ายก็เป็นถึง
พระเอกดังคงไม่ปล่อยให้ตัวเองเสียหายหรอก" ชายหนุ่มให้เหตุผล เขารู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองพังลงอย่างแน่นอน
"ก็จริง แล้วแม่จะไปหาผู้หญิงคนไหนมาแต่งงานกับเจ้าแทนด้วยล่ะ"
"เรื่องนั้นผมก็ไม่รู้ครับ" เขายิ้มให้
"งั้นผมไปหาน้องแอนก่อนนะครับ พอดีนัดทานข้าวเย็นไว้"
เมื่อพูดจบเตชินท์ก็ลุกขึ้นจากโซฟาเดินออกไปทันที เขามาเพื่อเรื่องแค่นี้นั่นแหละ เรื่องแค่นี้ก็ทำให้พี่ชายเขาแทบอยากจะอัดเขาให้เละได้เลย
คิดแล้วสนุกชะมัด !
นิตยลัภย์มองลูกชายคนเล็กเดินออกจากห้องไปพร้อมยกมือที่ถือยาดมขึ้นสูดเข้าปอดลึกๆ ใครจะมาแต่งงานกับลูกชายของเธอในเมื่อข่าวนั้นออกประกาศปาวๆ ว่าลูกชายของเธอเป็น... เว้นแต่ว่าสัญญาครั้งก่อนในอดีตของสามีจะสามารถช่วยให้ลูกชายเธอพ้นจากการเป็นเกย์ได้ ! ถ้าฝ่ายนั้นยอมรับปากแต่งงานด้วย...


## บทที่ 2 เรื่องน่ายินดี

หญิงสาวนั่งจ้องมองหนังสือพิมพ์เป็นเวลานานเกือบชั่วโมงหลังจากที่เพื่อนสาวนำข่าวเข้ามาบอกในตอนสาย วินาทีนี้หัวใจแทบแตกสลายลง เขาจะไม่เป็นอย่างที่ในข่าวบอกออกมาใช่ไหม ?
ณัฐกฤตาถอนหายใจจนนับครั้งไม่ถ้วน ครั้นเมื่อชำเลืองสายตามองภาพที่ทนรับไม่ได้ แค่ข่าวออกมาก็พอว่าอยู่ แต่นี่เล่นมีภาพหลุดออกมาว่าเขาจับมือกับวศินพระเอกชื่อดังอีก เธออยากจะร้องไห้จริงๆ
"ไม่จริง ! ข่าวที่ออกมาต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ๆ เลย คุณแทนของฉันไม่ได้เป็นเกย์..." ณัฐกฤตาบ่นพร่ำออกมาด้วยความเสียใจ
วรรณรดาปาปารัสซี่สาวมองหน้าตาของเพื่อนที่แสดงถึงความเศร้าเสียใจเมื่อผู้ชายที่แอบปลื้มแอบชอบดันมีข่าวว่าเป็นเกย์ แถมทั้งภาพที่ออกมาก็บอกอยู่เต็มตาว่าคือ แทนไท !
"ยอมรับความจริงซะ ถึงยังไงแกก็ไม่มีทางสู้ผู้ชายได้หรอกนะ"
ดูเหมือนจะเป็นคำปลอบใจที่แทงใจคนฟังน่าดู
"แกพูดอย่างนี้หมายความว่ายังไง แกว่าฉันสวยสู้ผู้ชายไม่ได้หรือไง !" ณัฐกฤตาขึงตามองเพื่อนสาวที่ส่ายหน้าให้อย่างหมดหวัง
"เปล่า ๆ ฉันก็แค่บอกว่าแกจะใช้ความสวยไปสู้กับผู้ชายเนี่ยนะ มันดูไม่แปลกไปหน่อยหรือไง"
"ไม่ ! ฉันเชื่อว่าคุณแทนยังมีจิตใจที่เป็นชายอยู่...บ้าง"
คำว่า บ้าง ช่างแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน วรรณรดาขำกับคำพูดของเพื่อนสาวที่ยังปักใจเชื่ออยู่ว่าแทนไทนั้นไม่ได้เป็นเกย์
"พยายามปลอบใจตัวเองซะจริง แกจะทำยังไง ในเมื่อแกกับเขาน่ะเคยคุยกันแค่ไม่กี่คำ" วรรณรดาพูดขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นจากโซฟาราคาแพง
"ไม่รู้สิ แต่ฉันชอบเขาจริง ๆ นะ" เธอถอนหายใจออกมา มองใบหน้าของเพื่อนสาวที่ก้มลงหยิบกระเป๋าข้างตัวขึ้นมา
"แกจะไปไหน ? อยู่เป็นเพื่อนฉันก่อนสิ ตอนนี้ฉันต้องการกำลังใจ"
"ไปทำงาน ถ้าหาข่าวไม่ได้ฉันตกกระป๋องแน่ ส่วนแกตัดใจกับคุณแทนซะเถอะ ผู้ชายดี ๆ ที่ไม่เป็นเกย์ยังมีให้แกเลือกอยู่เยอะ...ก็แค่นั้นแหละ" เมื่อพูดจบวรรณรดาเดินออกจากห้องไปทิ้งเพียงณัฐกฤตาที่นั่งทำสายตาละห้อยเหล่มองไปที่ภาพในข่าว ยิ่งเห็นยิ่งปวดใจแทงใจไปทุกครั้ง
จะต้องปล่อยเขาไปจริงๆ น่ะเหรอ ไม่เอาด้วยหรอก ! เธอไม่เชื่อว่ามารยาผู้หญิงจะแพ้มารยาของผู้ชาย !
ณัฐกฤตาเกิดมาร่ำรวยด้วยเงินทอง ทั้งยังมีใบหน้าสะสวย จึงเป็นที่หมายปองของผู้ชาย แต่หลายปีนี้เธอไม่คิดจะตอบรับหรือปักใจกับใครที่เข้ามาหาเลยสักนิด เพราะว่าเธอรักงานที่ทำจึงไม่เคยสนใจเรื่องความรักเลยสักนิด
งานออกแบบเสื้อผ้านักแสดง ดาราและนางแบบ นายแบบนิตยสารคืองานของเธอที่ทำอยู่ในตอนนี้ มันเป็นงานอิสระที่เธอชอบทำ ถึงแม้ว่าทางบ้านจะมีธุรกิจอยู่แล้วก็ตาม แต่เธอโชคดีที่มีพี่ชายสุดหล่อและโหดสามารถที่จะรับช่วงต่อแทนได้ ทว่าตอนนี้พี่ชายของเธอนั้นยังทำงานอยู่ประเทศอเมริกาซึ่งเป็นบริษัทหุ้นส่วนของครอบครัวเธอ กว่าจะกลับมาก็คงอีกหลายเดือน
ร้านรับออกแบบเสื้อผ้าและตัดเย็บชุดหรูตั้งอยู่ในย่านแหล่งการค้า  ใจกลางเมือง ผู้คนที่เดินผ่านพบเห็นได้เป็นอย่างดี ทางร้านของเธอรับตัดและออกแบบชุดทุกอย่าง ส่วนมากลูกค้าจะเป็นดาราชื่อดังหลายคน และนางแบบนายแบบที่มาใช้บริการบ่อย จะมีบ้างที่เป็นลูกค้าไฮโซ ซึ่งแต่ละชุดนั้นถูกสั่งตัดออกมาพิเศษ แบบเฉพาะที่ไม่เหมือนใคร เพราะความที่แปลกใหม่ตลอด ทำให้เธอรู้สึกสนุกไปกับงาน
หญิงสาวลุกขึ้นเก็บงานบนโต๊ะให้เรียบร้อย สายตาชำเลืองมองไปที่หนังสือพิมพ์ที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยความเจ็บปวดใจพลางถอนหายใจออกมา ก่อน
จะก้าวเท้าออกจากห้องทำงานไป
"ฝากปิดร้านด้วยนะ" ณัฐกฤตายิ้มให้ก่อนที่จะผลักประตูร้านเดินออกไป ก้าวตรงไปที่รถยนต์คันหรูก่อนจะขึ้นรถและขับออกจากร้านทันที
ใช้เวลาไม่นานมากนักเพราะวันนี้รถไม่ติดจึงถึงบ้านเร็วกว่าที่คาดไว้ หญิงสาวจอดรถที่ใต้ชายคาบ้าน ประตูรถถูกเปิดออก เอี้ยวตัวลงไปหยิบงานที่วางอยู่เบาะข้างๆ ขึ้นมาก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว
"คุณหนูกลับมาแล้วหรือคะ คุณท่านกับคุณผู้หญิงกำลังเรียกหาเลยค่ะ รออยู่ที่ห้องทำงานของคุณท่านค่ะ" นมยง แม่บ้านคนเก่าคนแก่ประจำบ้านออกมายืนรอรับเพื่อรายงานตามคำสั่ง
ณัฐกฤตาพยักหน้าเข้าใจก่อนจะเดินเข้าไป สีหน้าแสดงถึงความสงสัย
ประตูห้องทำงานบานใหญ่ค่อย ๆ แง้มเปิดออก หญิงสาวส่งสายตามองผู้เป็นพ่อแม่ก่อนจะเดินเข้ามาอย่างช้า ๆ บรรยากาศภายในห้องดูเงียบจนเธอเริ่มระแวงถึงภัยร้ายที่คืบคลานเข้ามาหาทีละน้อย
ณัฐกฤตาเดินเข้ามานั่งลงที่เก้าอี้ แล้วเอ่ยถามขึ้นอย่างทันทีด้วยความสงสัย "คุณพ่อคุณแม่มีอะไรหรือเปล่าคะ ถึงมองขวัญด้วยสายตาแบบนี้"
"คุณว่าดีแล้วเหรอฉันว่าปฏิเสธไปก็ได้นะ ไอ้สัญยงสัญญาแรมปีนั่นน่ะ เราค่อยเคลียร์กันก็ได้" ทัสนันทน์พูดด้วยน้ำเสียงซีเรียส
"คุณก็รู้ว่าผมเป็นคนรักษาคำพูด" เทพทัตผู้เป็นสามีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เครียดไม่แพ้ไปกว่าภรรยาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
"ตกลงคุณพ่อกับคุณแม่มีอะไรกันเหรอคะ ถึงดู..."
"ลูกขวัญปีนี้ลูกอายุเท่าไหร่แล้ว" ทัสนันทน์ถาม
หญิงสาวขมวดคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจ
"ยี่สิบเจ็ดค่ะ คุณแม่ถามทำไมคะ"
"แล้วตอนนี้เราไม่ได้คบกับใครใช่ไหม ?" ผู้เป็นบิดาจ้องเค้นคำตอบ
"ไม่ค่ะ คุณพ่อก็รู้ว่าขวัญทำงานจนไม่มีเวลาให้ใคร อีกอย่างขวัญไม่สนใจเรื่องแต่งงานด้วยค่ะ" หญิงสาวตอบ ความจริงแล้วเธอสน แต่เธอสนเขาเพียงคนเดียวต่างหาก คนอื่นเธอไม่สน !
"งั้นก็ดี พ่อกับแม่จะได้สบายใจไปครึ่งหนึ่ง"
เทพทัตกล่าวด้วยความโล่งอก
"สบายใจเรื่องอะไรกันคะ ?" ณัฐกฤตาถามขึ้นด้วยความอยากรู้
"แม่จะมาถามความสมัครใจจากลูกก่อน คืออันนี้เป็นสัญญาที่เราพูดกันไว้เล่น ๆ ตอนทำธุรกิจร่วมกับทางครอบครัวโน้นน่ะ ทางเรานำสินค้าเขาส่งออกต่างประเทศบ่อย ๆ จนสนิทกัน ก็เลยพูดขึ้นว่าถ้าหากแม่ได้ลูกสาวให้แต่งงานกับลูกชายบ้านเขาตอนโต แต่นี่แม่เห็นว่านานแล้วฝ่ายโน้นไม่ทวงสัญญาก็เลยคิดว่าลืมกันไป แต่อยู่ ๆ วันนี้โทรมาทวงสัญญาเข้าแม่ก็เลย..."
"ขวัญไม่แต่งเด็ดขาด แม่ไปสัญญากับเขาไว้ ขวัญไม่ได้สัญญานี่คะ" เธอแทรกเถียงขึ้นทันควันทั้งที่ยังฟังไม่จบ
"เห็นไหมฉันบอกแล้วแค่นี้ยังไม่แต่งเลย ถ้าขวัญรู้ว่าเป็นเกย์อีก ลูกคงไม่อกแตกตายหรือไงล่ะคุณ"
ณัฐกฤตาฟังพร้อมกับคิดตามไปด้วย เป็นเกย์ ?
"ใครเป็นเกย์คะ ?"
"ขวัญไม่ได้อ่านข่าวหรือ แทนไทรองประธานบริษัทผู้ผลิตเครื่องสำอางบริษัทเกรท บิวตี้น่ะ เป็นเกย์..." ทัสนันทน์พูดขึ้นพร้อมทำท่าทางขนลุก
"คุณแม่หมายถึงคุณแทนไทเหรอคะ"
เธอถามทั้งที่ในใจก็แอบลุ้นให้เป็นเขาอยู่รอมร่อ
"ใช่แล้วล่ะ" เทพทัตตอบ
แทนที่ณัฐกฤตาจะดูเศร้าเสียใจ แต่กลับยิ้มออกมาอย่างมีความสุข สวรรค์โปรด ! ใครจะโง่ไม่แต่งงาน ต่อให้เขาเป็นเกย์คิดหรือว่าจะยอมให้เป็น
ไม่มีทาง !
"ขวัญจะแต่งงานค่ะ !"
.
.
.
เรื่องนี้ทางเว็บไม่ให้ลงแบบติดเหรียญ หรือรับการสนับสนุนนะคะ หากนักอ่านสนใจจะอ่านต่อและอ่านฟรี แนะนำโหลดแอฟ Novelah เพื่ออ่านค่ะ (กรอกรหัสเชิญ 2102943 เพื่อรับเหรียญอ่านฟรีได้เลยนะคะ
.
.
สำหรับใครที่ต้องการสนับสนุนในเวอร์ชั่นอีบุ๊ค สามารถทำได้นะคะ
ติดตามผ่านเพจ Mamaya Writer ได้เลยจ้า


## บทที่ 3 ไม้ป่าเดียวกัน

"คุณแม่หมายถึงคุณแทนไทเหรอคะ"
เธอถามทั้งที่ในใจก็แอบลุ้นให้เป็นเขาอยู่รอมร่อ
"ใช่แล้วล่ะ" เทพทัตตอบ
แทนที่ณัฐกฤตาจะดูเศร้าเสียใจ แต่กลับยิ้มออกมาอย่างมีความสุข สวรรค์โปรด ! ใครจะโง่ไม่แต่งงาน ต่อให้เขาเป็นเกย์คิดหรือว่าจะยอมให้เป็น
ไม่มีทาง !
"ขวัญจะแต่งงานค่ะ !" หญิงสาวพูดโพล่งขึ้น เล่นเอาคนเป็นพ่อเป็นแม่ถึงกับมองด้วยความประหลาดใจ เพราะเมื่อครู่ยังปฏิเสธอยู่เลย
"ขวัญจะเเต่งกับ...."
"ใช่ค่ะ" น้ำเสียงตั้งมั่นจนคนเป็นพ่อเป็นแม่ฟังดูแล้วรู้สึกแปลกขึ้นมา
ทันที เทพทัตและทัสนันทน์มองหน้ากัน ในใจคงคิดไม่ต่างกันสักเท่าไหร่
"ขวัญลองคิดดูก่อนก็ได้ไม่ต้องรีบตอบหรอกลูก ใจจริงแม่ก็ไม่ได้อยากจะให้แต่ง แต่แค่บอกให้เราตัดสินใจ แม่กับพ่อไม่ได้บังคับนะ" ทัสนันทน์พูดขึ้นเพื่อให้ลูกสาวของเธอนั้นได้ใช้เวลาทบทวนก่อนตัดสินใจอีกครั้งหนึ่ง
"พ่อไม่รีบเอาคำตอบหรอกนะ คิดดูเอาเองถ้าไม่แต่งพ่อจะได้โทรไปบอกทางฝ่ายนั้น เพื่อความสบายใจของลูก..."
"ขวัญตัดสินใจจะแต่งงานกับคุณแทนไทจริง ๆ ค่ะ"
แทนไทเดินออกจากห้องภายในคอนโด ฯ ที่วศินอยู่ เขาใช้เวลาคุยกันไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำไปแต่ทว่ากลับไม่ได้ความอะไรเลย ครั้นจะโทร. ไปคุยอีกครั้ง อีกฝ่ายบอกว่าจะไม่รับสายจนเขาต้องถามคนในกองที่รู้จักที่อยู่ของ   ชายหนุ่มว่าอยู่ที่ไหน ไม่ยังงั้นก็คงจะไม่ได้คุยกัน
ทันทีที่ชายหนุ่มก้าวออกจากลิฟต์ สายตาหลายคู่มองตรงมาที่เขาเป็นทางเดียว คงจะไม่พ้นเรื่องข่าวเมื่อเช้าอย่างแน่นอน เสียงบ่นซุบซิบนินทากันเหมือนจะดูเบา ๆ แต่รวมดูแล้วหลายคนเข้าด้วยกันกลับดังจนเขาต้องรีบเดินออกจากที่นี่ไปให้เร็วที่สุด
นั่งอยู่นานภายในรถยนต์ แต่ไม่ได้ทำให้จิตใจของชายหนุ่มหายร้อนรุ่มเลย มือบีบกำพวงมาลัยรถแน่น แม่ของเขาคงไม่ปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปอย่างแน่นอน ยิ่งมีน้องชายคอยเป่าหูอยู่ข้าง ๆ ด้วยแล้ว ไม่อยากจะคิดเลยว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร แทนไทถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนจะ ขับรถออกจากคอนโด ฯ พลางคิดหาเรื่องแก้ตัวเมื่อรู้ว่าอีกไม่กี่วันคงมีเรื่องเกิดขึ้นกับเขาอย่างแน่นอนเพราะเจ้าน้องชายตัวดี !
ทว่าตอนนี้...จิตใจของเขาไม่ได้เย็นลงเลยสักนิด เพราะหลังจากวางสายจากน้องชายตัวแสบกลับร้อนรุ่มยิ่งกว่าเดิม
'พี่ชายสุดที่รักรีบกลับบ้านนะครับ ผมมีเรื่องจะบอกพี่ชายครับ เกี่ยวกับข่าวนั่นแหละครับ'
น้ำเสียงกะล่อนของน้องชายตัวดีพูดกับเขาเพียงแค่ประโยคเดียวก่อนจะวางสายไป ชายหนุ่มจึงตัดสินใจเหยียบคันเร่งแรงขึ้นกว่าเดิมเพื่อให้ถึงบ้านเร็วที่สุด
แทนไทกลับถึงบ้านอย่างรวดเร็วเพียงเวลาไม่ถึงชั่วโมง ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องรับแขกด้วยความร้อนใจ สายตาคมกวาดมองหาน้องชายตัวแสบแต่ก็ไม่พบ จึงเดินไปที่บันไดอย่างเร็วไวด้วยความใจร้อน
ประตูห้องของเตชินท์ถูกเปิดออก มองหาเจ้าของห้องแต่ไร้วี่แวว เขาสบถออกมาอย่างหัวเสีย นี่คงจะถูกน้องชายตัวดีหลอกอีกแน่นอน
แทนไทถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อรู้ว่าโดนหลอก ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร จึงเดินหมุนตัวออกจากหน้าห้อง แล้วกลับมาที่ห้องของตัวเองด้วยความเหนื่อยล้า
ทันทีที่เปิดประตูห้องเข้ามา แทนไทมองไปยังเตชินท์ที่นอนกลิ้งไปมาอยู่บนเตียงด้วยท่าทางสบาย
"มาทำไม มีอะไร ?" เขาพูดน้ำเสียงเข้มมองด้วยสายตาที่ไม่พอใจ
เตชินท์ดันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงพร้อมยกมือตบกับเตียงเพื่อเชิญพี่ชายเข้ามานั่งข้าง ๆ ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
"มาครับพี่ชายสุดที่รักของผม มานั่งคุยข้าง ๆ กัน" คนน้องพูดจาน้ำเสียงดูกะล่อนจนรู้สึกหมั่นไส้
"มีอะไรก็รีบ ๆ พูดมา ฉันเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว" แทนไทพูดด้วยเสียงเพลีย ๆ แต่คนฟังกลับไม่ได้คิดว่าเหนื่อยเพราะงานมานั่นเอง
"โอ้โฮ พี่ชายของผมเหนื่อยเพราะไปทำอะไรมาครับเนี่ย" เตชินท์ยิ้ม
หัวเราะออกมาอย่างสนุก
"ฉันไม่เลวแบบนายถึงขั้นเกือบจะเคยทำผู้หญิงท้องมาเพราะความมักมากหรอกนะ" เสียงเรียบนิ่งของแทนไทตอบ สายตาคมกริบจ้องมองเตชินท์อย่างกับจะเตะทิ้งลงจากเตียงให้ได้ในตอนนี้
"เดี๋ยวนี้ไม่ต้องห่วงผมแล้ว ผมป้องกันทุกครั้งไม่มีพลาดแน่" เตชินท์พูดด้วยความมั่นใจ ทั้งที่ในใจของเขาไม่คิดจะให้เรื่องนี้เกิดขึ้นซ้ำอีกครั้ง
"มีอะไรก็รีบ ๆ พูดมา" แทนไทตัดบทถามขึ้นด้วยน้ำเสียงรำคาญ
"ก็ไม่มีอะไรมากเท่าไหร่หรอกครับคุณพี่ชาย" เตชินท์กล่าวขึ้น
"อย่าเล่นลิ้น บอกมาสั้น ๆ"
เตชินท์ขำ นึกสนุกเมื่อนึกถึงเรื่องที่เขาจะบอกพี่ชายตัวดีตรงหน้า
"ครับ สั้น ๆ"
แทนไทจ้องตาเขม้นมองน้องชายตัวแสบ
"คุณแม่สุดที่รักท่านอยากลบภาพที่แสนจะภูมิใจของพี่ชายในวันนี้เมื่อได้อ่านข่าว ท่านรู้สึกตึงเครียดและเศร้าโศกเสียใจเป็นอย่างยิ่งก็เลย..."
"ขอสั้น ๆ" แทนไทย้ำอย่างใจเย็น
"มันต้องมีบทนำก่อนสิครับ" เตชินท์กล่าวพร้อมดันตัวเองลุกขึ้นจากเตียงเดินเข้ามาหาแทนไทที่จ้องด้วยสายตาไม่พอใจ
"ถ้านายจะเล่าแบบนี้ ก็ออกไปพูดข้างนอกให้จบก่อนแล้วถึงตอนสำคัญค่อยเข้ามาพูด ฉันขี้เกียจฟัง" ผู้เป็นพี่กล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
"ครับ ๆ เอาแบบสั้น ๆ ได้ใจความว่า คุณแม่เมื่อได้อ่านหนังสือพิมพ์อีกครั้งก็คิดกลุ้ม..."
"สั้น ๆ" แทนไทเน้นย้ำ
"โห ก็ได้ครับ ผมก็แค่..." เตชินท์สร้างความตื่นเต้น ครั้นเห็นสีหน้ากลัดกลุ้มของพี่ชายแล้วยิ่งรู้สึกสนุกเข้าไปอีก
แทนไทจ้องมองสายตาของน้องชายที่แสดงถึงความเจ้าเล่ห์ออกมา ใจเริ่มหวั่นๆ กลัวว่าจะเป็นเรื่องไม่อยากฟังมากที่สุด
"คุณแม่อยากให้พี่ชายแต่งงานให้เร็วที่สุดครับ" ทันทีที่ได้ยินแทนไทนิ่งเงียบพูดไม่ออกราวกับตัวเขาถูกก้อนน้ำแข็งทับไว้จนชาไปทั่วร่างกาย
ใช่คำพูดที่น้องชายเขาบอกมันได้ใจความ แต่...ชวนอึ้งสุดๆ ไปเลย !
"หมายความว่ายังไง ?" แทนไทถาม
"ก็คุณแม่กลัวพี่ชายสุดที่รักของผมเผลอใจไปรักกับผู้ชายไม้ป่าเดียวกัน ก็เลยจะให้แต่งงานซะเลยเพื่อลบข่าวแถมยังไม่ต้องกลัวว่าพี่ชายจะไปคว้าผู้ชายที่ไหนมาเป็นสะใภ้น่ะครับ" เตชินท์ร่ายยาว แต่สุดท้ายความหมายเดิมคือ ลบข่าวออกโดยการแต่งงาน !
.
.
เรื่องนี้ทางเว็บไม่ให้ลงแบบติดเหรียญ หรือรับการสนับสนุนนะคะ หากนักอ่านสนใจจะอ่านต่อและอ่านฟรี แนะนำโหลดแอฟ Novelah เพื่ออ่านค่ะ (กรอกรหัสเชิญ 2102943 เพื่อรับเหรียญอ่านฟรีได้เลยนะคะ
.
.
สำหรับใครที่ต้องการสนับสนุนในเวอร์ชั่นอีบุ๊ค สามารถทำได้นะคะ
ติดตามผ่านเพจ Mamaya Writer ได้เลยจ้า


## บทที่ 4 หาฤกษ์แต่งงาน

"ก็คุณแม่กลัวพี่ชายสุดที่รักของผมเผลอใจไปรักกับผู้ชายไม้ป่าเดียวกัน ก็เลยจะให้แต่งงานซะเลยเพื่อลบข่าวแถมยังไม่ต้องกลัวว่าพี่ชายจะไปคว้าผู้ชายที่ไหนมาเป็นสะใภ้น่ะครับ" เตชินท์ร่ายยาว แต่สุดท้ายความหมายเดิมคือ ลบข่าวออกโดยการแต่งงาน !
แทนไทมองหน้าน้องชายที่ยิ้มเจ้าเล่ห์ให้อย่างมีความสุข เขาอยากจะชกสักหมัดไปที่หน้าของเตชินท์สักทีสองทีจริงๆ
"เพราะแกใช่ไหมที่แม่ต้องทำแบบนี้" ชายหนุ่มกัดฟันถาม มือแกร่ง กำหมัดแน่นเพื่อระงับอารมณ์โกรธที่อยู่ในใจ
"เปล่า คุณแม่นั่งกลุ้มใจเครียดแทบจะเป็นลม ผมก็เลยเป็นที่ปรึกษาให้น่ะ" น้ำเสียงของเตชินท์ตอบโดยไม่คิดอะไร
"ออกไปซะ" เขาออกปากไล่
เตชินท์ยิ้มรับพร้อมกับหลุดขำออกมา
"ผมหวังดีนะ ไม่อยากให้พี่ชายเดินทางผิดคิดเป็นเกย์"
แทนไทฟังคำพูดทิ้งท้ายของน้องชายที่เดินออกไปจากห้อง แต่เสียงหัวเราะก็ยังคงดังก้องอยู่ในหูเขา
"บ้าเอ๊ย !" แทนไทสบถออกมา เขาเดินมานั่งลงที่ปลายเตียงพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างแรง นี่เจ้าน้องชายตัวแสบถึงกลับเสนอวิธีแบบนี้ให้แม่เลยอย่างนั้นเหรอ...เขาไม่ใช่เกย์สักหน่อย !
แต่ถึงจะบังคับให้แต่งงานยังไงก็ไม่มีทางสำเร็จเพราะจะมีผู้หญิงคนไหนยอมมาแต่งงานกับเขาล่ะ !
หลังจากที่ได้รับฟังเรื่องน่ายินดีสำหรับณัฐกฤตาตลอดระหว่างอาหารมื้อเย็น เธอแทบรับประทานอาหารไม่ลง เพราะว่าในใจอยากจะร้องกรี๊ดออกมาดัง ๆ แต่ถ้าส่งเสียงออกมาแล้วล่ะก็ท่านทั้งสองคงแปลกใจยิ่งกว่าเดิมที่เธอมีความสุขมากขนาดนี้
หญิงสาวกระโดดร้องเต้นดีใจอยู่ภายในห้องนอนสติแทบไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ใบหน้าเรียวสวยยิ้มเปิดบานจนแก้มทั้งสองข้างแทบฉีก ดวงตากลม  ฝันหวานถึงเขาและงานแต่งขึ้นมาทันที...แน่นอนว่าเธอไม่เชื่อว่าเขาเป็นเกย์ ถึงจะหลงชอบผู้ชายด้วยกันอาจเป็นเพราะอารมณ์ชั่ววูบพาไป เธอจะทำให้เขากลับมาเป็นผู้ชายแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์เหมือนเดิมให้ได้ !
หญิงสาวหยิบเสื้อผ้าและเดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยความสุข เพียงเวลาผ่านไปไม่ถึงยี่สิบนาที ณัฐกฤตาก็เดินออกมาจากห้องน้ำมายังโต๊ะเครื่องแป้งเพื่อทาครีมบำรุง เป่าผมให้แห้ง ก่อนมาที่โต๊ะทำงานขนาดกลางซึ่งตั้งอยู่มุมห้องทางด้านขวามือของเตียงนอนเธอ พร้อมกับนั่งลงก่อนจะหยิบโทรศัพท์เพื่อโทร.หาวรรณรดาให้ทราบถึงข่าวดีที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า
[อะไรกันอีกยัยขวัญ ฉันกำลังรีบทำงานส่งหัวหน้าอยู่ ไม่ว่างหรอกนะ]
"ข่าวดียัยดา ข่าวดีสำหรับฉันมาก ๆ เลย"
ณัฐกฤตาเอ่ยเสียงสั่นด้วยความดีใจ
[ข่าวอะไรของแกไว้ค่อยคุยพรุ่งนี้ไม่ได้เหรอไง ฉันจะทำงาน]
หญิงสาวยังไม่รู้สึกสะทกสะท้าน ตรงกันข้ามกลับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
"ฉันจะได้แต่งงานกับคุณแทนน่ะ"
[หา ! ว่าอะไรนะ !]
"ใช่แล้ว" หญิงสาวยิ้มออกมาอย่างมีความสุข
[แกพูดใหม่อีกทีสิ เผื่อแกนอนละเมอ]
"ไม่ใช่ ฉันยังไม่ได้นอนย่ะ เป็นเรื่องจริง"
[ไปใช้มารยาจับเขาวิธีไหนมาล่ะเนี่ย หรือแกวางยาเขาแล้วจับปล้ำ...]
"เปล่า แต่เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อมาก" หญิงสาวตอบด้วยความเขิน
[งั้นเล่ามาให้หมดเดี๋ยวนี้นะ]
"อ้าว แกไม่ต้องทำงานแล้วหรือไง ถ้าฉันเล่าแล้วยาวนะ"
[เล่ามาเถอะ ฉันทำงานไปฟังไปได้ย่ะ]
สุดท้ายเสียงพูดคุยหัวเราะก็ดังไปทั่วห้อง เป็นเวลานานจนไม่รู้ว่าเวลาล่วงเลยผ่านไปนานแค่ไหน กว่าที่ณัฐกฤตาจะวางสายหันมามองนาฬิกาก็เกือบห้าทุ่มกว่าเข้าไปแล้ว เธอลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานเดินมาล้มนอนที่เตียงอย่างหมดแรง เหนื่อยที่ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงหัวเราะคุยกันจนลืมดูว่าเลยเวลาเข้านอนของเธอ ในส่วนลึกของสมองเธอนั้นยังคงเน้นย้ำอยู่เสมอว่า เขาไม่ใช่เกย์ !
แทนไทเดินออกมาจากห้องประชุมในช่วงตอนเที่ยง เขาใช้เวลาประชุม
เพื่อออกความคิดเห็นเกี่ยวกับสินค้าตัวใหม่อยู่เป็นเวลาเกือบสองชั่วโมง ก่อนจะ
กลับเข้ามาภายในห้องทำงาน ชายหนุ่มถอนหายใจยาว เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมาเปิดดู หมายเลขเกือบสิบสายเป็นของคนคนเดียวนั้นคือ...
แม่ของเขา
ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออก เขาหันไปมองทั้งที่โทรศัพท์ยังคงถืออยู่ในมือ
"คุณแม่มาทำอะไรครับ" แทนไทถามพลางมองสีหน้าของมารดาที่เต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม
"มาชวนไปกินข้าวกับแม่ เพราะแม่มีเรื่องต้องคุยกับเรา" นิตยลัภย์พูดด้วยน้ำเสียงเข้มเหมือนเชิงสั่ง
"ผมไม่ว่างครับ ชวนเจ้าเตไปแทนผมละกันครับ" เขาตอบปฏิเสธ
"แม่มีเรื่องต้องคุยกับเรา" นิตยลัภย์เน้นย้ำอีกครั้ง
"เรื่องอะไรครับ งั้นคุณแม่บอกผมตรงนี้เลยก็ได้" แทนไทว่า
นิตยลัภย์ถอนหายใจมองใบหน้าคมเข้มของลูกชายด้วยความไม่พอใจ ก่อนเดินมานั่งลงที่โซฟา ชายหนุ่มจึงเดินมานั่งลงที่โซฟา พลางมองใบหน้าของมารดาเหมือนจะเดาได้ว่าเป็นเรื่องอะไร
"เรื่องที่จะจับผมแต่งงานเพื่อลบข่าวสินะครับ" เขาเอ่ยถามขึ้นทันที
"เจ้าเตคงมาบอกแล้วสินะ"
"ใช่ครับ" แทนไทรับคำสั้น ๆ ถึงยังไงข่าวที่ออกไปก็คงไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากจะแต่งงานกับเขาอยู่ดี
"ก็ดี แม่จะมาบอกว่าแม่เตรียมงานแต่งเอาไว้แล้วนะ"
เมื่อได้ยินแทนไทถึงกับมองด้วยความตกใจ
"คุณแม่หมายความว่ายังไงครับ ?!"
"ก็แต่งงานไงล่ะ" นิตยลัภย์ตอบน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าแทนไทถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง
"ถ้าผมไม่แต่งละครับ" เขาถามขึ้น
"ฮึ ! คิดเหรอว่าแม่จะยอมให้แทนปฏิเสธ อีกอย่างพ่อรู้ข่าวแล้ว วันนี้ตอนเย็นก็คงกลับมาถึง"
แทนไทข่มสีหน้าทุกอย่างเอาไว้
"ผมไม่แต่ง อีกอย่างฝ่ายนั้นเป็นใครผมก็ไม่รู้"
คำพูดของลูกชายทำให้นิตยลัภย์ถึงกับนิ่งเงียบ
"ไม่รู้แต่รู้ว่าฝ่ายหญิงเขาตกลงเรียบร้อยแล้ว"
แทนไทนั่งนิ่งไม่พูด สายตากลอกไปกลอกมาด้วยความว้าวุ่นใจ
นี่เขาจะต้องแต่งงานจริง ๆ อย่างนั้นเหรอ
"ผมไม่ได้รัก..."
"อย่าตอบว่าไม่ได้มีใจให้ผู้หญิงคนไหน ไม่งั้นแม่อกแตกตายพอดี"  นิตยลัภย์พูดดักขึ้นอย่างรู้ทัน แล้วพูดต่อไปในทันที "เอาเป็นว่าตกลงตามนี้ เรื่องอื่นแม่ไม่อยากฟัง"
ชายหนุ่มนั่งนิ่งมองมารดาลุกขึ้นจากโซฟา
"จะไปกินข้าวกับแม่ไหม ?"
"ไม่ครับ" แทนไทตอบ ขณะมองมารดาสายตาที่เคร่งเครียด ในเวลาแบบนี้ใครจะมีอารมณ์ไปทานข้าวได้อีก
อิ่มเลย จุกที่ลำคอไปหมด
"งั้นแม่ไปก่อนล่ะ จะไปหาฤกษ์แต่งให้ด้วย" นิตยลัภย์พูดด้วยน้ำเสียงสบายใจ แต่งงานไม่ใช่ทางแก้ปัญหาทั้งหมดแต่อย่างน้อยเธอก็มั่นใจว่าได้ลูกสะใภ้เป็นผู้หญิง ไม่ใช่ผู้ชาย !
สายตาคมมองมารดาเดินออกไปจากห้อง พลางถอนหายใจออกมาอย่างหนัก คิดไม่ตกว่าควรจะแก้ปัญหาที่จุดไหนก่อนดี แต่สิ่งที่เขานึกคือ ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ? แล้วทำไมถึงตอบตกลงแต่งงานกับเขา !


## บทที่ 5 ไม่เต็มใจ

ณัฐกฤตาออกมาพบวรรณรดาที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งหลังจากที่เมื่อตอนเที่ยงอีกฝ่ายได้โทร. มานัดเพราะต้องการคุยเรื่องการแต่งงานของเธอกับแทนไทให้กระจ่างรู้เรื่อง
หญิงสาวเดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้าพร้อมกวาดสายตามองหาร้านอาหารที่เพื่อนของเธอนัดพบก่อนจะเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว
"มาแล้วเหรอ นึกว่ากำลังเพ้อฝันถึงคุณแทนไทจนลืมเพื่อนซะแล้ว" วรรณรดาแซวพลางมองใบหน้าของณัฐกฤตาที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
"บ้า ใครจะเพ้อถึงขนาดนั้น" หญิงสาวร้องด้วยน้ำเสียงเขินอาย
"จะแต่งจริง ๆ เหรอ" สายตาของวรรณรดามองมาเหมือนกับบอกว่า...คิดให้ดีอีกครั้งเถอะ !
"ก็บอกแล้วไงว่าคุณแทนเขาไม่ใช่เกย์" หญิงสาวแก้ตัวแทนชายหนุ่ม
แม้จะเคยคุยกับเขาเพียงไม่กี่ครั้ง แต่ก็รับรู้ว่าเขาต้องไม่ใช่ในแบบที่ทุกคนคิดอย่างแน่นอน
"มีออกรับแทนด้วย เป็นหนักนะเนี่ย" วรรณรดาพูดด้วยความหมั่นไส้
"เปล๊า" คนตอบทำเสียงสูงยิ้มแก้มบาน
"ช่างเถอะ แกแต่งฉันไม่ได้แต่ง แล้วกำหนดวันแต่งหรือยังว่าวันไหน"
"ยังหรอก เห็นว่าจะดูฤกษ์แต่งงานกันอยู่น่ะ" หญิงสาวยิ้มเขิน ๆ
"ก็ดี ยังมีเวลาตัดสินใจ" วรรณรดาเอ่ยขึ้นเหมือนว่าโล่งอกไปด้วย
"อะไรกัน ทำไมเหมือนว่าไม่อยากให้ฉันสมหวังกับเขาเลยล่ะ แกน่าจะดีใจนะ" ณัฐกฤตามองเพื่อนสาวเหมือนน้อยใจ
"ดีใจมาก ๆ ที่เพื่อนรักกำลังจะแต่งงานแล้วมีสามีเป็นเกย์" วรรณรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงประชด เพราะไม่อยากจะคิดว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป ผู้ชายดี ๆ มีมากดันไม่ชอบ ทำไมต้องเป็นคนนี้ด้วย
ณัฐกฤตาได้แต่มองหน้าเพื่อนสาวอย่างทำใจ ใช่ว่าเธอจะเชื่อปักใจหมดว่าเขาไม่ใช่เกย์ ยังมีหลงคิดอยู่บ้างว่าบางทีอาจจะเป็นจริง ๆ ก็ได้ แล้วถ้าเขาเป็น ขึ้นมาล่ะเธอจะทำอย่างไร หัวใจของเธอต้องแตกสลายลง ไม่อยากจะให้เป็นอย่างนั้นเลย
ไม่ได้ ! เขาจะต้องไม่เป็นเกย์
แสงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า แทนไทวางมือจากการทำงานตลอดทั้งวัน แผ่นหลังหนาเอนพิงกับพนักเก้าอี้ด้วยความอ่อนล้า พลางถอนหายใจอย่างหนัก มือของเขายกขึ้นลูบใบหน้าพร้อมกับหลับตาลง เรื่องทุกอย่างกำลังเป็นที่เข้าใจผิด ควรทำยังไงดีในเมื่อไม่รู้ว่าใครเป็นคนสร้างข่าวนี้ขึ้นมา
ในวันที่เขาไปหาวศินเพื่อคุยเรื่องข่าวที่ออกมา ฝ่ายนั้นกลับทำท่าปฏิเสธด้วยความไม่รู้ที่มาของข่าว
'ผมไม่รู้จริง ๆ ครับ คุณแทนว่าทำไมข่าวมันออกมาเป็นอย่างนี้ ผมเองก็เสียหายเหมือนกัน แต่ในเมื่อออกมาแล้วผมก็ทำอะไรไม่ได้ครับ คงต้องรอให้
มันเงียบลงเท่านั้น'
แทนไทลืมตาขึ้นมา ชำเลืองมองนาฬิกาที่วางอยู่มุมโต๊ะ ก่อนขยับตัวจัดเก็บแฟ้มเอกสารที่ไม่ใช้แล้วสอดเข้าตู้ทางด้านหลัง ลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมหยิบโทรศัพท์เดินออกจากห้อง ไปยังลานจอดและขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ชายหนุ่มเอื้อมมือไปกดรับโทรศัพท์
"ว่าไง ?" เขาเอ่ยถามปลายสายเมื่อรู้ว่าเจ้าน้องชายโทรมา
[พี่แทนกลับบ้านมาเร็ว ๆ นะครับ คุณพ่อกลับมาแล้ว ท่านกำลังรอพบพี่ชายสุดที่รักของผมอยู่]
แทนไทถึงกับกัดฟันกรอดด้วยความไม่พอใจ ขับรถต่อไปด้วยความกระวนกระวายใจ เมื่อรู้ว่าน้องชายหาเรื่องใส่ไฟให้อีกแล้ว
เพียงเวลาไม่ถึงชั่วโมง แทนไทก็กลับมาถึงบ้านด้วยความวุ่นวายใจ ยิ่งทุกคนอยู่รวมกันครบทั้งครอบครัว ยิ่งรู้สึกน่ากลัวขึ้นมากเท่านั้น
ชายหนุ่มเดินมายังห้องทำงานส่วนตัวของบิดา ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปซึ่งทุกคนต่างเข้ามานั่งรอเขาอยู่ก่อนแล้ว
"นั่งลง"
แทนไทมองใบหน้าของผู้เป็นบิดาที่จ้องไม่วางตาด้วยสายตาผิดหวังพร้อมกับนั่งลงอย่างช้าๆ
"ฮึ ! ฉันไม่อยู่ทีไรเกิดเรื่องทุกที แกทำอะไรลงไปรู้บ้างไหม !" ธรรศเอ่ยขึ้นด้วยความโมโห ทันทีที่ได้รู้ข่าวจากภรรยาในตอนดึกของเมื่อวาน เช้าวันนี้เขาจึงรีบนั่งเครื่องบินกลับมาจากญี่ปุ่นทันที
"แทนรู้ไหมว่าพ่อกับแม่อยากจะอกแตกตาย" เสียงของนิตยลัภย์แทรกขึ้น สีหน้าแสดงถึงความผิดหวังออกมาอย่างชัดเจน
"บอกมาเจ้าแทน แกจะแก้ปัญหานี้ยังไง" ธรรศถามขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความเครียดไม่ต่างจากบุตรชายที่นั่งอยู่ตรงหน้า จะให้เขาแก้ปัญหายังไงในเมื่อเขาก็ยังไม่รู้เลยว่าจะหาทางออกอย่างไร
"ผมไม่ได้ทำอะไรผิด ทุกอย่างนักข่าวต่างใส่สีตีไข่กันทั้งนั้น" เขาตอบ
"แต่ภาพในข่าวมันฟ้องออกมา เป็นฉันเห็นก็ต้องคิดว่าแกเป็น !" น้ำเสียงของบิดาพูดด้วยความโมโห สายตามองที่หนังสือพิมพ์ที่วางอยู่บนโต๊ะ
"ผมไม่ได้เป็น !" เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"ไม่ต้องมาแก้ตัว แค่นี้ฉันไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว !"
แทนไทได้แต่มอง ไม่กล้าที่จะเถียงต่อ
"แกต้องแต่งงานให้เร็วที่สุด !" ธรรศพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ก่อนลุกขึ้นเดินเข้ามาหาแทนไท
"ผมไม่แต่ง อีกอย่างผมไม่ได้เป็นเกย์" ชายหนุ่มยืนยันคำเดิม
"แล้วแกจะทำยังไง" ธรรศพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ
"ผมไม่รู้ แต่ผมไม่แต่งงานเด็ดขาด !" เขาตอบพร้อมกับลุกขึ้น มองบิดาด้วยความโกรธ ทำไมต้องให้แต่งงานในเมื่อทุกอย่างไม่ใช่ความจริง
"พี่ชายครับ ผมเข้าใจว่าการแต่งงานเหมือนเป็นการคบผู้หญิงเพื่อ บังหน้า แต่ก็เป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้วครับ" เตชินท์พูดพร้อมกับขำออกมา
"หยุดพูดซะ !" แทนไทหันไปจ้องมองน้องชายตัวแสบ
"ไม่มีข้อแม้ ยังไงซะงานแต่งงานจะต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน !"
นั่นเป็นคำพูดที่เขาไม่มีทางปฏิเสธได้อีกแล้ว ชายหนุ่มเดินกลับมาที่ห้องทิ้งตัวลงที่นอนด้วยความอ่อนล้าพร้อมถอนหายใจออกมาอย่างหนัก เมื่อรู้ว่าหญิงสาวที่จะแต่งงานด้วยไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นณัฐกฤตา
เครียด ! เขาเครียดมากกว่าเดิมอีกเป็นหลายสิบเท่าตัว
ทำไมหล่อนถึงตกลงแต่งงาน !


## บทที่ 6 จำยอม

ไม่มีข้อแม้ ยังไงซะงานแต่งงานจะต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน !"
นั่นเป็นคำพูดที่เขาไม่มีทางปฏิเสธได้อีกแล้ว ชายหนุ่มเดินกลับมาที่ห้องทิ้งตัวลงที่นอนด้วยความอ่อนล้าพร้อมถอนหายใจออกมาอย่างหนัก เมื่อรู้ว่าหญิงสาวที่จะแต่งงานด้วยไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นณัฐกฤตา
เครียด ! เขาเครียดมากกว่าเดิมอีกเป็นหลายสิบเท่าตัว
ทำไมหล่อนถึงตกลงแต่งงาน !
เขารู้จักกับหญิงสาวเพราะร่วมงานกันเมื่อหลายเดือนก่อน เธอเป็นคนออกแบบชุดนางแบบโฆษณาให้กับเขา พบเจอและคุยงานกับเธอไม่กี่ครั้งเท่านั้น ครั้งแรกที่เจอคงจะเป็นเมื่อปีที่แล้วที่เขามาดูการถ่ายแบบโฆษณาน้ำหอมพอดีกับที่เธอเป็นผู้ออกแบบเสื้อผ้านักแสดงที่ต้องใช้ในกองถ่ายที่เตชินท์ทำงานอยู่
หลังจากนั้นหลายเดือนก็ไม่ได้พบอีกแต่แล้วอยู่ ๆ กำลังจะมาเป็นเจ้าสาวทั้งที่เขาไม่รู้สึกอะไรเลยย่างนั้นเหรอ ทำไม่ได้ ! เขาจะไม่มีวันยอมแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักเด็ดขาด แทนไทลุกขึ้นจากเตียง เดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยความหงุดหงิดและสับสนกระวนกระวายใจ...ให้ตายเถอะ !
หลังจากที่รับประทานอาหารมื้อเย็นเสร็จ เตชินท์ขับรถออกจากบ้านอย่างรวดเร็ว เรื่องทุกอย่างกำลังสนุก ถึงแม้ว่าจะไม่รู้ว่าใครเป็นคนสร้างข่าวขึ้นมา แต่ขอสักนิดให้เติมไฟเข้าไปหน่อยแค่นี้ก็สนุกมากพอแล้ว เขารู้ว่าพี่ชายไม่เคยยุ่งหรือสนใจผู้หญิงคนไหน อีกทั้งไม่มีสนใจใครเป็นพิเศษด้วย
ตากล้องหนุ่มจอดรถเข้าซอง เดินเข้าไปในผับด้วยความมาดมั่น
เสียงดนตรีกระหน่ำไปทั่ว ชายหนุ่มกวาดสายตามองหญิงสาวสวยที่ขยับสะโพกบิดโยกย้ายอย่างยั่วยวน เตชินท์มองจ้องไปที่หญิงสาวใบหน้างามสวยคนหนึ่งพร้อมที่จะก้าวไปหาแต่ทว่าเสียงโทรศัพท์กลับดังขึ้นซะก่อน
มือเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่กระเป๋ากางเกงขึ้นมาพร้อมกดรับอย่าง
รำคาญโดยไม่ดูว่าปลายสายที่โทรมาเป็นใคร
[พี่เตอยู่ที่ไหนคะ] ปลายสายถามด้วยน้ำเสียงหวาน
ชายหนุ่มทำสีหน้ารำคาญแทบอยากจะกดทิ้ง
"อยู่ที่ผับครับ คนสวย"
[พี่เตไปทำอะไรคะ แล้วไหนบอกไม่ว่างไงคะ ทีหมิวชวนไปไม่ไป]    "พี่มาเที่ยวครับ"
เตชินท์ตอบทั้งที่ตาของเขามองไปหาหญิงสาวเรือนร่างเย้ายวน
[แล้ว...]
"แค่นี้ก่อนนะครับ พี่รำคาญ" เขาแทรกขึ้นเมื่อพูดจบ เขาตัดสายทิ้งไปทันทีราวกับว่าสายที่ตัดทิ้งไปก็ตัดความสัมพันธ์ของเขาและเธอลงเช่นกัน หลังจากวางสายลงเตชินท์หันมาอีกครั้ง แต่ทว่าหญิงสาวเจ้าของใบหน้าสวยคนนั้นกลับหายไปเสียแล้ว
"บ้าเอ๊ย !" ชายหนุ่มสบถออกมาด้วยความหงุดหงิด ก่อนที่จะเหล่สาวคนต่อไปโดยที่ไม่สนใจโทรศัพท์ที่จะดังขึ้นอีกหลายครั้งจนต้องกดปิดเครื่อง
เตชินท์เดินเข้าไปหาหญิงสาวรูปร่างเพรียวที่กำลังนั่งดื่มอยู่คนเดียว เขานั่งลงข้างๆ พร้อมกับสั่งเครื่องดื่ม แล้วโปรยยิ้มหล่อที่กระชากใจให้เธอพร้อมขยับเข้าไปใกล้มากขึ้น
"คนสวย วันนี้มาคนเดียวเหรอครับ" เขาพูดด้วยคำหวาน
หญิงสาวหันมามองเขาก่อนจะทำท่านิ่งไม่สนใจ
"อย่าหนีหน้าแบบนี้สิครับ"
รัตติมาหันมามองชายหนุ่มตรงหน้าพร้อมกับแสยะยิ้มหวานให้ เธอไม่ถือตัวถ้าหากพึงใจเขาเหมือนที่เขาพึงใจเธออยู่ในตอนนี้
"แล้วคุณคนหล่อมาคนเดียวเหรอคะ" เสียงหวานเอ่ยถามขึ้น
"ใช่สิครับ จะให้ผมมากับใครล่ะครับ" เขาตอบพลางส่งสายตาจ้องไปที่เนินอกภายใต้ชุดเดรสเกาะอกสีดำที่ล้นทะลักออกมา
"ก็มากับคนรักยังไงคะ"
"ผมยังโสดครับ" เขาตอบพร้อมยิ้มหวานออกมาก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบที่ข้างต้นคอของหญิงสาว
"คุณสนใจคนโสดอย่างผมไหมครับ"


## บทที่ 7 สายตาหื่น

วันหยุดสุดสัปดาห์ของครอบครัว แทนไทได้นัดพบกับครอบครัวของว่าที่คู่หมั้นที่จะมาเป็นเจ้าสาวอย่างเป็นทางการ ทั้งที่เขาพยายามบ่ายเบี่ยงเพื่อที่จะไม่ไปพบหญิงสาวแต่สุดท้ายแล้วก็ไม่รอด ข้ออ้างที่กลัวว่าจะกลับมาทำงานในวันรุ่งขึ้นไม่ทันก็โดนดักไว้เป็นที่เรียบร้อย
'ไม่ต้องมาอ้าง ฉันดูตารางเวลาแล้ว ทั้งอาทิตย์นี้แกว่าง ไม่ติดประชุม'
สถานที่ท่องเที่ยวในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ บ้านพักตากอากาศหลังใหญ่ดูสบายตาอยู่ในใจกลางเมืองหัวหิน สไตล์ร่วมสมัยอยู่ไม่ไกลจากทะเล  หัวหิน
รถแวนหยุดจอดลง แทนไทเปิดประตูลงจากรถด้านฝั่งคนขับพร้อมกับประตูบานใหญ่ได้ถูกเลื่อนออก ชายหนุ่มมองไปยังบ้านพักตากอากาศที่ปีหนึ่งมาครั้งหรือสองครั้ง
"คิดถึงที่นี่จัง นาน ๆ มาครั้ง" เตชินท์เอ่ย พลางสูดหายใจเข้าเต็มปอด
"นาน ๆ มาครั้งก็คงจะมีแต่แกเท่านั้นแหละ ชวนมาทีไรไปอยู่กับผู้หญิงทุกที" ธรรศบ่นลูกชายคนเล็ก
ตากล้องหนุ่มหันมาหัวเราะ "ก็จะได้คิดถึงไม่เบื่อไงครับ"
"เข้าบ้านก่อนเถอะ อีกสักพักครอบครัวของคุณเทพทัตก็คงจะมาถึง" นิตยลัภย์พูดขึ้นพร้อมเดินนำเข้าไปข้างใน เหลือเพียงแต่แทนไทและเตชินท์ที่ยืนจ้องหน้ากัน
"พี่ชายครับ ผมเข้าใจว่าอึดอัดแต่อยู่กับผู้หญิงดีกว่าอยู่กับผู้ชายด้วยกันนะครับ ผมขนลุกน่ะ" เตชินท์พูดพร้อมกับหัวเราะออกมาเสียงดัง
แทนไทมองน้องชายตัวแสบที่เดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับเสียงหัวเราะด้วยความหงุดหงิด คอยดูถึงตาเขาเมื่อไหร่อย่าหวังว่าเขาจะปล่อยมันไป !
รถยนต์หยุดจอดลงหน้าบ้านพักตากอากาศ ประตูเปิดออกพร้อมกับทุกคนค่อย ๆ ทยอยลงมา ณัฐกฤตาใจเต้นไม่อยู่กับเนื้อกับตัว รอยยิ้มหวานปรากฏอยู่บนใบหน้าจนคนเป็นพ่อเป็นแม่มองด้วยความสงสัยและแปลกใจ
"ยัยขวัญเป็นอะไรไป"
หญิงสาวหุบยิ้มลงพร้อมหันมาหามารดา
"เปล่าค่ะ" เธอตอบพร้อมกับส่ายหน้าไปมา
ทัสนันทน์มองหน้าลูกสาวแล้วส่ายหน้าพร้อมเดินเข้าไปในบ้านกับสามี เหลือเพียงแต่ณัฐกฤตาที่ยิ้มออกมาจนแก้มปริ ดีที่พี่ชายเธอไม่มาด้วย ไม่อย่างนั้นคงจะกีดกันน่าดู
หญิงสาวเดินเข้าไปในบ้านพักตากอากาศที่มีลมทะเลพัดผ่านเข้าออกทางช่องหน้าต่าง ดูสดชื่นสบายและผ่อนคลาย สายตาคู่กวาดมองไปรอบๆ ตัวบ้านอย่างชื่นชม
ใช้เวลาหลายชั่วโมงที่เดินเล่นดูไปทั่วบ้านพักตากอากาศ อีกใจหนึ่งก็กวาดสายตามองหาชายหนุ่มแต่ไม่พบ สุดท้ายแล้วก็ต้องทำใจเดินกลับมาที่ห้องตัวเองด้วยความเสียดาย
ณัฐกฤตาล้มตัวลงนอนกับที่นอนด้วยความเหนื่อยล้า ผ่านมาตั้งหลายชั่วโมงแล้วแทนที่จะได้เจอเขากลายเป็นว่าหายไปไหนก็ไม่มีใครรู้ ทางด้านมารดาของชายหนุ่มบอกว่าเขารู้แล้วว่าเจ้าสาวที่จะแต่งงานคือเธอ แต่ทำไมไม่ยอมออกมาพบหน้ากันแน่ ?
หญิงสาวเด้งตัวขึ้นจากเตียงพร้อมยิ้มกว้าง เธอจะต้องรู้ให้ได้ว่าเป็นเกย์หรือไม่ ! เมื่อคิดได้ดังนั้นก็รีบเดินออกจากห้องไปแล้วมองหาแทนไททันที
"พี่สะใภ้มีอะไรจะให้ผมช่วยเหลือหรือเปล่าครับ" เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถามขึ้นจากทางด้านหลัง ทำให้หญิงสาวหันหน้าไปมองชายหนุ่มเจ้าของเสียง
"เอ่อ...ฉันยังไม่เป็นสักหน่อย นายอายุเท่ากับฉันไม่ต้องเรียกแบบนั้นก็
ได้" เธอตอบทั้งที่สายตาชะเง้อมองหาแทนไท
"ไม่ได้หรอกครับ ต้องเรียกให้ชินก่อน" เตชินท์ตอบพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ รู้ทันทีว่าหญิงสาวคงจะมองหาพี่ชายอยู่
"แต่ถ้าจะหาต้องเข้าไปหาที่ห้องครับ ตอนนี้กำลังเก็บตัวไม่ค่อยอยากจะพบใครสักเท่าไหร่"
"ฉันไม่ได้..." ปฏิเสธไม่ได้เพราะสายตาของเธอก็กำลังมองหาเขาอยู่จริง ๆ นั่นแหละ
"ห้องอยู่ทางด้านริมขวาสุด ไม่ต้องเคาะประตูนะครับเดี๋ยวพี่ชายของผมจะไม่อนุญาต เข้าไปเลยจะดีกว่า" เขากล่าวแนะนำพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก
"แบบนี้ก็เสียมารยาทน่ะสิ" ณัฐกฤตาพูดพลางมองชายหนุ่มตรงหน้าที่ยิ้มอย่างมีเลศนัย
"ไม่หรอกครับ พี่ชายผมน่ะไม่ค่อยอยากเข้าใกล้ผู้หญิง ถ้าพี่สะใภ้อยากจะใกล้ชิดก็คงต้องใช้วิธีนี้แหละครับ" เตชินท์ใส่ไฟเต็มที่ ทั้งใจของเขาแอบหัวเราะด้วยความสนุกสนาน
ณัฐกฤตามองเตชินท์ที่ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าจะถูกหลอกไหม แต่ถ้าไม่ลองก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นเกย์หรือเปล่า
สักครั้ง พิสูจน์ให้ชัวร์ไปเลย !
แทนไทหลบตัวอยู่แต่ในห้องเป็นเวลานานหลังจากที่มาถึงเมื่อหลายชั่วโมงที่เเล้ว เขามองลงไปยังท้องทะเลกว้างพร้อมถอนหายใจออกมาอย่างหนักการแต่งงานไม่ใช่ทางออกที่ดีเลยสักนิด เพราะยังไม่อยากมีครอบครัวในตอนนี้ จะทำอย่างไรให้ยกเลิกงานแต่งนี้เสีย คงมีทางเดียวคือทำให้ฝ่ายหญิงเชื่อสนิทว่าเขาเป็นเกย์จริง ๆ ซะแล้ว
เขาเลิกคิดเรื่องนี้ และเดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าก่อนจะเข้าห้องน้ำไปเพียงเวลาไม่นานก็อาบน้ำใหม่เรียบร้อย แทนไทเดินออกมาหยิบเสื้อผ้าออกมาวางที่เตียงพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมามอง เขาตกใจเพราะเสียงร้องของหญิงสาวยืนอยู่ แทนไทเดินเข้าไปยกมือปิดปากเธอทันที แต่ก็ล้มลงไปกับเตียงนอนกว้าง
"อื้อ" มือเรียวจิกตีแขนของเขาด้วยความตกใจ
"ห้ามร้อง" เขากระซิบ เพราะรู้ว่าถ้าหญิงสาวร้องขึ้นมาคนทั้งบ้านคง
จะแตกตื่นอย่างแน่นอน ณัฐกฤตาพยักหน้ารับรู้สายตามองเขาด้วยความตกใจเมื่อร่างกายเธอแนบชิดกับเขาโดยที่เขายังเปลือยท่อนบนอยู่ !
แทนไทจ้องมองหญิงสาวใบหน้าเรียวรูปไข่ ดวงตากลมโตสีดำใกล้ ๆ แล้วรู้สึกใจเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็น ชักอยากจะแต่งงานขึ้นมาซะแล้ว !
ชายหนุ่มสะบัดความคิดออกพร้อมค่อยๆ คลายมือออกจากปากเธออย่างช้า ๆ "ห้ามร้องและห้ามขยับเด็ดขาด"
แทนไทขยับตัวขึ้นก่อนจะรีบคว้าเสื้อคลุมใส่อย่างรวดเร็ว
ณัฐกฤตาจ้องมองหน้าท้องแบนราบสีขาวที่เห็นกล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ เธอแทบอยากจะเป็นลม ถ้าเขาเป็นเกย์เธอจะเสียดายไปทั้งชีวิตจริง ๆ
"คุณเป็นเกย์จริง ๆ เหรอ" เธอถามขึ้นด้วยความเสียดายเมื่อมองหุ่นของเขาแล้ว อยากจะเอื้อมมือไปสัมผัสสักครั้ง
บ้า ! เธอกำลังคิดเรื่องอะไรกัน
แทนไทรีบใส่ชุดคลุมให้เรียบร้อยก่อนจะหันมามองณัฐกฤตาที่นั่งอยู่บนเตียงแล้วส่งสายตาหื่นมองมาที่เขา
"อย่ามองผมด้วยสายตาหื่นแบบนี้"
สวรรค์เป็นใจให้เธอเป็นคู่หมั้นกับเขา แม้รู้ดีว่าเขามีข่าวคู่เกย์กับดาราชาย จะเชื่อหมดใจหรือไม่ ผู้ชายที่จะเป็นสามีนั้นไม่เป็น...ก็เพราะเขาพูดออกมาว่า “ผมไม่ชอบเข้าใกล้ผู้หญิง”