หลังหย่า น้องชายหน้าใสทำให้ฉันเคลิ้มสวรรค์
Sebastian Reed
## บทที่ 1

เสียงประตูดัง "ปัง!" ตอนแปดโมงเช้าทำให้ฉันที่หลับคาโต๊ะสะดุ้งตื่น!
ฉันเงยหน้าขึ้นมาเห็นหน้าแฟนหนุ่มหลัวเหวินปิน ขยี้ตาพลางบ่นงึมงำว่า "ทำไมแรงขนาดนั้น ประตูจะพังอยู่แล้ว"
"เธอยังห่วงประตูบ้านฉันที่จะพังเหรอ?" น้ำเสียงของเขาเย็นชาผิดปกติ
ฉันอยากจะเบิกตาโตมองเขา แต่การอดหลับอดนอนทำงานทำให้ฉันมีขี้ตาเต็มไปหมด ฉันถอดแว่นตากรอบดำออกแล้วส่องกระจกเช็ดทำความสะอาด
ในกระจกฉันไม่ได้สวยเลย ผมยุ่งเหมือนรังนกทั้งมันทั้งแข็ง มีรอยคล้ำใต้ตาใหญ่และผิวเหลืองซีด ชุดนอนที่ใส่อยู่ก็ทั้งซีดจางและขาดเป็นรู ตอนนี้ฉันดูไม่ต่างอะไรกับขอทานใต้สะพานลอย
แต่เราคบกันมาห้าปีและอยู่ด้วยกันเกือบสามปีแล้ว เคยเจอพ่อแม่กันมาแล้วด้วย ที่ฉันอดหลับอดนอนทำงานช่วงนี้ก็เพื่อออกแบบชุดใหม่ให้ร้านชุดแต่งงานของหลัวเหวินปิน พอคอลเลคชั่นใหม่นี้ออก เราสองคนก็จะได้เงินก้อนใหญ่
ปัญหาที่พ่อแม่เขากังวลก็จะได้คลี่คลาย เราจะซื้อบ้านในเมืองนี้ และถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ปีนี้ก็จะแต่งงานกัน!
"เราเลิกกันเถอะ" เห็นฉันไม่ตอบ หลัวเหวินปินก็ปล่อยระเบิดลูกใหญ่ออกมาอย่างหงุดหงิด
"แต่ เราไม่ได้จะแต่งงานกันปีนี้เหรอ?" ฉันมองเขาอย่างงุนงง ฉันไม่เคยสงสัยเลยว่าหลัวเหวินปินจะไม่รักฉัน เราจะแต่งงานกันไม่ใช่เหรอ?
ฉันจะออกแบบชุดแต่งงานสวยหรูของตัวเอง แล้วให้เขาตัดเย็บเอง
"เธอเป็นทะเบียนบ้านชนบท พ่อแม่ฉันไม่ยอมรับเธอ เธอก็รู้นี่ ถ้าเขาไม่เห็นด้วย ฉันก็แต่งงานกับเธอไม่ได้" หลัวเหวินปินขมวดคิ้วอย่างรังเกียจเมื่อได้ยินคำว่าแต่งงาน
"แต่คุณไม่ได้บอกว่าพอฉันวาดชุดนี้เสร็จเราก็จะซื้อบ้านได้แล้วเหรอ?" ฉันถามอย่างงุนงงพลางชูแบบร่างในมือขึ้น
เขาเคยบอกว่าพอซื้อบ้านแล้วฉันก็จะย้ายทะเบียนบ้านได้ ตอนนั้นก็จะไม่ใช่ทะเบียนบ้านชนบทที่พ่อแม่เขาพูดถึงแล้ว
ในทะเบียนบ้านฉันมีแค่ชื่อฉันคนเดียว ฉันไม่สนหรอกว่าทะเบียนบ้านจะอยู่ที่ไหน ฟังเขาทั้งหมด
"ไม่ได้ ลูกค้าถอนตัวไปแล้ว" หลัวเหวินปินดึงแบบร่างของฉันไป พูดว่า "แต่เห็นแก่ที่เราคบกันมานาน ฉันจะจ่ายค่าแบบงวดนี้ให้"
"ค่าแบบ?" ฉันทวนคำประชดประชันสองคำนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะจ่ายค่าแบบให้ฉัน
ห้าปีที่ผ่านมาตอนที่เขาเริ่มทำธุรกิจ เพื่อให้ร้านชุดแต่งงานของเขาก้าวหน้าและมีรายได้มากขึ้น ฉันแทบจะอยู่แต่ในห้องนี้วาดแบบวันละชุด เขาไม่เคยจ่ายค่าแบบให้ฉันเลย แค่ให้บัตรเสริมมาให้ฉันรูดตามใจชอบ
"เธอไม่ต้องขอโทษหรือรู้สึกผิดอะไรแล้ว เดี๋ยวฉันจะให้แม่บ้านมาทำความสะอาด เธอเก็บของทั้งหมดออกไปก็ช่วยฉันแล้ว!" หลัวเหวินปินโบกมือไล่ฉันอย่างรังเกียจ
พูดจบ เขาก้มหน้าเล่นมือถือ แล้วพูดอีกว่า "แม่บ้านจะมาตอนเที่ยง เธอมีเวลาสามสี่ชั่วโมงเก็บกระเป๋า"
แค่นั้นเอง ฉันก็ถูกเขาไล่ออกจากบ้านที่อยู่ด้วยกัน
บ้านเป็นของเขา และตอนนี้ฉันก็แค่แฟนเก่าของเขา ถ้าเขาไม่ยินยอม ฉันก็อยู่ต่อไม่ได้
ฉันเก็บกระเป๋าด้วยหัวที่หนักอึ้ง จู่ๆ ก็พบว่าของของฉันไม่ได้มีมากเลย หลายปีมานี้ฉันไม่ได้ซื้ออะไรเพิ่มเติม ในบ้านหลังนี้สิ่งที่ฉันมีมากที่สุดคือแบบร่าง แต่แบบร่างทั้งหมดที่ฉันพอใจก็ถูกส่งให้หลัวเหวินปินเอาไปตัดเย็บขาย
พูดง่ายๆ คือฉันคบกันห้าปี พอเลิกกันก็ไม่เหลืออะไรเลย ยังต้องเร่ร่อนไปตามถนนอีก
ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้น เป็นเพื่อนโทรมา "เชี่ยนเชี่ยน! เก็บของเสร็จหรือยัง? ฉันกำลังจะออกจากบ้านแล้วนะ!"


## บทที่ 2 หลังการแก้ไข

เมื่อได้ยินเสียงของเพื่อนเซียไจ่ซิน สมองของฉันก็เริ่มแจ่มใสขึ้นมาบ้าง วันนี้ฉันนัดเธอไปเดินห้างด้วยกัน เพื่อหาของขวัญวันเกิดให้หลัวเหวินปินที่จะมาถึงในอีกสองเดือนข้างหน้า
นึกถึงเรื่องนี้แล้ว ฉันถอนหายใจหนักๆ แล้วถามว่า "เชี่ยนเชี่ยน ตอนนี้เธอมารับฉันได้ไหม? หลัวเหวินปินไล่ฉันออกมา พวกเราเลิกกันแล้ว"
"อะไรนะ? ส่งที่อยู่มาให้ฉัน ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้!" เซียไจ่ซินได้ยินแล้วก็ตะโกนด้วยความโกรธ พอได้รับที่อยู่ที่ฉันส่งไปก็รีบวางสายแล้วรีบมาหาฉันทันที
ฉันนั่งห่อเหี่ยวอยู่บนบันไดรอ ไม่ถึงสิบกว่านาที รถของเธอก็ปรากฏตรงหน้าฉัน
"ไอ้คนเลวนั่น! ดีแล้วที่เลิกกัน มานอนที่บ้านฉันนี่แหละ! มีฉันอยู่ จะไม่ปล่อยให้เธอต้องไร้ที่ซุกหัวนอนแน่นอน!" ก่อนที่ฉันจะทันได้ขอร้อง เซียไจ่ซินก็เปิดประตูรถด้วยความโกรธแค้นและจัดการที่พักให้ฉันเรียบร้อย
ฉันพยักหน้าแล้วหันไปจะหยิบกระเป๋าเดินทางเพื่อไปกับเธอ แต่มือใหญ่ที่มีข้อนิ้วชัดเจนกลับคว้ากระเป๋าเดินทางของฉันไปก่อน ยกกระเป๋าหนักๆ ของฉันขึ้นอย่างง่ายดาย
ฉันเงยหน้ามอง พบว่าเจ้าของมือนั้นมีคิ้วเข้มดวงตาเป็นประกาย ใบหน้าคมสัน ดูเหมือนรูปสลักที่นางนวเสียเวลาแกะสลักอย่างประณีต
เมื่อเราสองคนยืนด้วยกัน เขาเหมือนเจ้าชายผู้สูงศักดิ์ไร้ที่ติ ส่วนฉันก็เหมือนขอทานสกปรก
"นี่น้องชายฉัน เซี่ยจื่อหัง" เซียไจ่ซินโอบไหล่ฉันไว้ ขัดจังหวะที่ฉันกำลังพินิจพิเคราะห์เขา "เขาแวะมาช่วยถือกระเป๋าให้เธอ"
เพราะคำพูดของเธอ ฉันถึงนึกขึ้นได้ว่าเซียไจ่ซินมีน้องชายอายุน้อยกว่าพวกเราหกปี ตั้งแต่เด็กก็เดินตามก้นพวกเราสองคนมาตลอด
ตอนอายุสิบเก้าเขาไปเรียนต่อต่างประเทศ เวลาที่ฉันไปเล่นที่บ้านเซียไจ่ซิน ก็มักจะฝากของอร่อยๆ ไปให้เขาด้วย และคิดว่าเขาเป็นน้องชายเหมือนกัน
ไม่คิดว่าผ่านมาหลายปี เขาจะหล่อขนาดนี้
"ขอบคุณนะน้องชาย" ฉันพยักหน้าให้เขา กล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ
"เรียกฉันว่าจื่อหัง" น้ำเสียงของเขาแม้จะอ่อนโยน แต่ก็แฝงความเด็ดขาดเล็กน้อย
ฉันคิดว่าเขาคงไม่อยากให้ฉันเรียกเขาแบบเด็กๆ จึงรีบแก้ไขทันที "งั้นขอบคุณจื่อหังนะ"
พอฉันพูดจบก็เห็นมุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย ในใจก็คิดว่าสมแล้วที่เป็นน้องชาย เด็กจริงๆ ถึงขนาดมาเรื่องการเรียกชื่อ
แต่ฉันสนิทกับเซียไจ่ซินเหมือนพี่น้อง การทำตามความต้องการเล็กๆ น้อยๆ ของน้องชายแท้ๆ ของเธอก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
พอขึ้นรถเซียไจ่ซิน เธอก็จับมือฉันแน่น ปากก็พูดถึงพฤติกรรมเลวๆ ของหลัวเหวินปินที่ทำกับฉันตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่หยุด
เธอรู้เรื่องของฉันดีทุกอย่าง และเรื่องราวในอดีตเหล่านั้นก็ผุดขึ้นมาในหัวฉันเหมือนภาพยนตร์ทีละฉาก แต่ฉันไม่ได้ร้องไห้
ตั้งแต่หลัวเหวินปินบอกเลิกจนฉันมาอยู่ที่บ้านเซียไจ่ซิน ฉันไม่ได้ร้องไห้เลยสักหยด
เซียไจ่ซินสละเวลาทั้งวันมาอยู่กับฉัน เล่นหัวเราะกันเหมือนทุกครั้ง ต่างกันแค่มีน้องชายของเธอเพิ่มมาอีกคน
ฉันรู้สึกว่าเขาคอยจ้องมองฉันตลอด ทั้งที่ฉันอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ดูเป็นคนแล้ว แต่ทำไมเขายังต้องจ้องมองฉันด้วย
แต่ทุกครั้งที่ฉันหันไปมอง เขาก็ทำหน้าไร้เดียงสาถามเงียบๆ ว่า "เป็นอะไรหรือ?"
คนที่กลายเป็นรู้สึกผิดกลับเป็นฉันไปเสียเอง
หรือว่าเพราะฉันเพิ่งเลิกกับแฟนเลยรู้สึกไวต่อผู้ชาย?
โชคดีที่เซียไจ่ซินอยู่คนเดียว หลังกินข้าวเย็นเสร็จ น้องชายของเธอเซี่ยจื่อหังที่หล่อจนทั้งคนและเทวดาต้องโกรธก็กลับไปแล้ว
ฉันรู้สึกสบายใจขึ้นมาก
"เอ่อ เชี่ยนเชี่ยน ฉันเพิ่งได้รับแจ้งว่าต้องไปธุระต่างจังหวัด มีปัญหากับโปรเจกต์ที่ฉันรับผิดชอบ ฉันต้องออกเดินทางตอนนี้เลย ตอนนี้...เธออยู่คนเดียวได้หรือเปล่า?" ตอนที่เรานอนดูทีวีอยู่บนโซฟา เซียไจ่ซินมองมาที่ฉันด้วยความเป็นห่วงและถาม


## บทที่ 3 ฉบับแก้ไข

"แค่อกหักเองนะ ฉันไม่ใช่เด็กๆ แล้วจะเป็นอะไรไปล่ะ?" ฉันขมวดคิ้วใส่เธอ บอกให้เธอไปได้อย่างสบายใจ
แต่นี่เป็นการอกหักครั้งแรกของฉัน ฉันนอนอยู่คนเดียวบนเตียงใหญ่ น้ำตาก็เริ่มไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว นอนไม่หลับทั้งคืน
วันต่อมาก็ทำให้ตัวเองมีไข้สูงไม่ยอมลด น้ำมูกไหลไม่หยุด
แต่ฉันไม่ใช่เด็กๆ แล้วจริงๆ พอรู้สึกว่าตัวร้อนขึ้นก็รีบสั่งยาลดไข้กับอาหารเช้าทางเดลิเวอรี่ แถมยังเอาผ้าห่มทั้งหมดในบ้านของเซียไจ่ซินมากองบนเตียงเพื่อเตรียมเหงื่อออก
ในตอนนั้นเอง กริ่งประตูก็ดังขึ้น
ฉันคิดว่าเป็นยามาส่ง
ไม่ใช่ ยามาส่งจริง แต่นอกจากยาแล้ว ยังมีเซี่ยจื่อหังด้วย
เขามาเจอฉันอีกแล้วในสภาพที่มีกระดาษทิชชู่อุดรูจมูกทั้งสองข้าง แก้มแดงก่ำเหมือนคนขึ้นที่สูง ดูทุเรศมาก
ก่อนที่ฉันจะทันได้ตอบสนอง เขาถือยาของฉันมาถามอย่างร้อนรน "เธอเป็นไข้เหรอ? คนส่งของโทรหาเธอไม่ติดในทางเดิน ฉันเลยเอามาให้"
"อืม ขอบใจนะน้องชาย" ฉันพยักหน้าและยื่นมือไปรับยามากินแล้วจะรีบไปนอน
แต่วินาทีต่อมา ฝ่ามือกว้างของเขาก็แตะที่หน้าผากฉันทันที "เรียกฉันว่าจื่อหัง"
ฉันรู้สึกจนใจในใจ พูดเสียงอ่อนแรงเรียกเขา "ขอบคุณนะจื่อหัง"
"อย่าเพิ่งกินยานี้ ไข้เธอสูงมาก ฉันพาไปโรงพยาบาลดีกว่า" เซี่ยจื่อหังวัดไข้ด้วยมือแล้วก็เดินเข้าไปในห้องของเซียไจ่ซินทันทีโดยไม่พูดอะไร หยิบเสื้อโค้ทตัวใหญ่ออกมาคลุมไหล่ให้ฉัน
เขาก้มลงติดกระดุมให้ฉันทีละเม็ดอย่างใส่ใจ ระยะห่างระหว่างเราแค่กำปั้นเดียว ลมหายใจเกือบจะเกี่ยวพันกัน ทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ
"ฉัน..." คำปฏิเสธมาถึงริมฝีปากแล้ว แต่เขาก็สบตากับฉัน ขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจขัดได้ "ไปเถอะ ฉันพาไปเอง"
"ก็ได้" ฉันพยักหน้าอย่างจำใจ แต่ในใจกลับรู้สึกแปลก ตอนเด็กๆ เขาเชื่อฟังฉันมาก แม้แต่เซียไจ่ซินยังบอกว่าฉันเหมือนเป็นพี่สาวแท้ๆ ของเขา ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาเอาแต่ใจขนาดนี้
แต่ฉันไม่คิดว่าที่เขาบอกว่าจะพาไป คือการอุ้มฉันแบบเจ้าหญิงไปถึงรถ แถมยังคาดเข็มขัดนิรภัยให้ แล้วขับรถพุ่งไปโรงพยาบาล
ตอนลงรถ เขายังจะอุ้มฉันเข้าไปอีก แต่ฉันโบกมือปฏิเสธ
ฉันแค่เป็นไข้ ไม่ได้ขาเป๋
เห็นแบบนั้น เขาก็แค่เดินข้างๆ คอยประคองฉัน
ตอนที่ฉันมึนหัวจากไข้ ดันไปชนคู่รักคู่หนึ่งเข้าโดยไม่ตั้งใจ ฉันก้มหน้าขอโทษหลายครั้ง แต่กลับได้ยินผู้หญิงคนนั้นบ่นไม่หยุด "น่ารำคาญจริง พี่เหวินปิน กระเป๋าคอลเลคชั่นใหม่ที่พี่ซื้อให้หนูโดนผู้หญิงคนนี้ชนจนบุบไปแล้ว!"
"ไม่เป็นไร ให้เธอจ่ายค่าเสียหายก็ได้ ในเมื่อมีกล้องวงจรปิดของโรงพยาบาลอยู่!" เสียงผู้ชายทำให้ม่านตาฉันสั่น ฉันเงยหน้าขึ้นมองตรงไป
ผู้ชายตรงหน้าไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหลัวเหวินปินที่เพิ่งบอกเลิกกับฉันเมื่อวานนี้!
และผู้หญิงที่เขากอดไว้แน่น ฉันก็รู้จัก เธอคือจินเสี่ยวหมี่ นางแบบในร้านชุดแต่งงานของหลัวเหวินปิน!
ฉันจ้องมองมือที่ประสานกันแน่นของพวกเขาทั้งสอง รู้สึกคลื่นไส้จนทนไม่ไหว


## บทที่ 4 (ฉบับปรับปรุง)

เมื่อมีหลัวเหวินปินยืนยันอย่างหนักแน่นว่าจะเป็นที่พึ่งให้เธอ จินเสี่ยวหมี่ก็แค่นเสียงหึแล้วก้มหน้าลงมาตะโกนใส่ฉัน "เฮ้ย! ชดใช้มาซะ! ไอ้..."
พูดได้ครึ่งประโยค เธอดูเหมือนจะจำฉันได้ เบิกตากว้างขึ้นจ้องมองฉัน พูดด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อว่า "นี่เชี่ยนเชี่ยนเจี่ยไม่ใช่เหรอ?"
"เห้อเชี่ยนเชี่ยน ทำไมเธอถึงปล่อยตัวเองให้เป็นแบบนี้ล่ะ?" หลัวเหวินปินก้มลงมามองฉันตามคำพูดของจินเสี่ยวหมี่ เมื่อเห็นสภาพอิดโรยของฉันก็หัวเราะเบาๆ แล้วขมวดคิ้วปลอบใจว่า "คนเราต้องมองไปข้างหน้า เธออย่าคิดมากเพราะฉันเลยนะ"
"เหวินบินเกอ! หนูปวดท้อง คงเป็นเพราะลูกกำลังเตะหนูอยู่" จินเสี่ยวหมี่ไม่พอใจที่เขามองฉัน รีบคว้ามือหลัวเหวินปินไปวางที่ท้องของตัวเอง
พอได้ยินแบบนั้น ฉันก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว
ที่แท้จินเสี่ยวหมี่ที่ทั้งสาวทั้งสวยและมีทะเบียนบ้านในเมืองก็สามารถแทนที่ฉันได้สำเร็จ
ตอนแรกฉันยังอยากถามเขาว่าเริ่มคบกับจินเสี่ยวหมี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่พอเห็นท่าทางของพวกเขาทั้งคู่ ฉันก็ไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว
ฉันหลบสายตาแล้วยกขาจะเดินผ่านพวกเขาไป แต่กลับถูกหลัวเหวินปินคว้ามือไว้ เซี่ยจื่อหังจะก้าวเข้ามาห้าม แต่ฉันใช้สายตาห้ามเขาไว้
ฉันอยากรู้ว่าหลัวเหวินปินจะพูดอะไร ฉันยอมรับว่าในใจยังมีความหวังกับเขาอยู่
หวังว่าอย่างน้อยเขาจะสำนึกผิดบ้าง อย่างน้อยก็พูดคำว่าขอโทษกับฉันสักคำ
แต่ไม่คิดว่า เขากลับถอนหายใจเบาๆ แล้วแกล้งทำเป็นตักเตือนฉันว่า "เชี่ยนเชี่ยน พวกเราคบกันมาตั้งหลายปี ถึงจะเลิกกันแล้วเราก็ยังเป็นเพื่อนกัน ถ้าเธอมีปัญหาอะไรก็มาหาฉันให้ช่วยได้นะ เธออยู่คนเดียวมันไม่ง่าย อย่าฝืนเลย ถ้าภาพวาดของเธอไม่มีคนรับ ก็มาหาฉันได้!"
คำพวกนี้เขาเคยพูดกับฉันแบบนี้มาก่อน ทำให้ฉันซาบซึ้งจนน้ำตาไหล
แต่ตอนนี้ฉันแค่อยากหัวเราะเยาะ พยักหน้าแล้วพูดว่า "ได้สิ ตอนนี้ฉันกำลังขัดสนพอดี โอนเงินให้ฉันหนึ่งแสนหยวนมาใช้หน่อย"
"ฉันจะมีเงินแสนให้เธอยืมได้ยังไง?!" แน่นอน พอหลัวเหวินปินได้ยินว่าฉันพูดถึงเรื่องเงิน เขาก็รีบปล่อยมือฉันทันที รีบอธิบายว่า "ฉันหมายถึงจะรับภาพวาดของเธอต่างหาก!"
"งั้นก็ได้ ภาพละหนึ่งแสน" ด้วยความเร็วและฝีมือของฉัน หนึ่งเดือนก็วาดได้อย่างน้อยสิบกว่าภาพ
"เธอบ้าไปแล้วเหรอ? ภาพกากๆ ของเธอจะมีค่าถึงแสนหยวนต่อภาพเชียวเหรอ?" จินเสี่ยวหมี่ดึงแขนหลัวเหวินปินที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แล้วกลอกตาใส่ฉันอย่างแรง
ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้นแจ้งเตือนว่าได้รับเงินทางอาลีเพย์ 1,500 หยวน ฉันเปิดดูถึงได้รู้ว่าเป็นเงินที่หลัวเหวินปินโอนมา
เขาบอกว่า "นี่เป็นค่าภาพวาดงานที่แล้วของเธอ"
เขายังพูดอีกว่า "พวกเรามีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง ฉันให้ราคาเธอสูงหน่อย อย่าบอกใครนะ ถ้าเธอยังอยากวาดภาพให้ฉัน ฉันก็จะให้ราคานี้ตลอด ฉันสัญญา!"
ฉันจ้องมองโทรศัพท์อยู่นาน จู่ๆ ก็รู้สึกแสบตา
"1,500? จะมาโยนเศษเงินให้ขอทานเหรอ?"
จู่ๆ ก็มีความอบอุ่นทาบลงบนไหล่ฉัน เป็นเซี่ยจื่อหังที่โอบไหล่ฉันไว้ แล้วพูดเยาะเย้ยใส่หลัวเหวินปินกับจินเสี่ยวหมี่ว่า "แค่พวกเธอที่ซื้อได้แค่กระเป๋าก๊อปเกรด A ราคาสองสามร้อย หนึ่งพันห้าคงเป็นราคาสูงลิบสำหรับพวกเธอสินะ"
"นายเป็นใคร?" การปรากฏตัวของเซี่ยจื่อหังทำให้หลัวเหวินปินรู้สึกไม่พอใจอย่างไม่มีเหตุผล โดยเฉพาะตอนที่เขาวางมือบนไหล่ฉัน ฉันรู้สึกได้ชัดว่าหลัวเหวินปินกำลังโกรธ
เขารีบมองมาที่หน้าฉัน ถามด้วยน้ำเสียงคาดคั้นว่า "เขาเป็นใคร?"
ความรักห้าปี อยู่ด้วยกันสามปี แต่สุดท้ายก็จบลงด้วยคำว่าเลิกกัน
ถูกไล่ออกจากบ้าน ฉันไปดื่มเหล้ากับเพื่อนสนิทเพื่อคลายเหงา
ไม่คิดว่าจะได้เจอน้องชายสุดหล่อของเธอ
และน้องชายคนนี้... สมกับเป็นน้องชายจริงๆ...
เขาทุ่มเทจริงๆ นะ...