แผนรักร้ายคว้าหัวใจคุณสามี
จ่งจ่งโหย่วเยา
## บทที่ 1 ยังจะหนีอีกเหรอ

บทที่ 1 ยังจะหนีอีกเหรอ
เยี่ยหวันหวั่นลืมตาขึ้น
ประสานสายตากับดวงตาคู่หนึ่งที่ทำให้เธอหวาดกลัวจนสั่นเทาไปถึงจิตวิญญาณ
“กรี๊ด~~”
นิ้วมือซีดขาวของหญิงสาวรีบกำผ้าห่มใต้ร่างไว้แน่น
นี่เธอกลับมาเผชิญกับความเจ็บปวดในชีวิตอีกครั้งแล้ว
หรือว่าที่นี่จะเป็นนรก?
เธอตายไปแล้วแท้ๆ ทำไมถึงยังกลับมาที่นี่อีก กลับมาอยู่ข้างกายปีศาจตนนี้?
ความรู้สึกต่อต้านเกิดขึ้นมาจากสัญชาตญาณของเธอ “อย่ามาแตะต้องฉัน!”
ชายหนุ่มเหมือนถูกสะกิดต่อมโมโห ใบหน้ากระหายเลือดพลันมืดครึ้มเหมือนเมฆดำแผ่เต็มฟ้า ริมฝีปากบางเย็นเยียบพร้อมแรงทำลายล้างกัดลงมาอย่างดุร้าย ราวกับจะกลืนกินเลือดเนื้อเธอลงท้องไปด้วย
เยี่ยหวันหวั่นเจ็บปวดจนคิดเรื่องอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงพึมพำอย่างไร้สติ “ทำไม...ทำไมถึงเป็นฉัน...ซือเยี่ยหาน...ทำไมต้องเป็นฉัน...”
“เพราะว่า มีแค่เธอเท่านั้น”
เสียงแหบทุ้มของชายหนุ่มแว่วดังข้างหู ราวกับโซ่ตรวนที่ล่ามไว้แม้แต่จิตวิญญาณของเธอ
ได้ยินคำตอบของเขาเหมือนกับคำตอบในชีวิตก่อน เยี่ยหวันหวั่นหมดสติอย่างสมบูรณ์
……
เมื่อลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง ด้านนอกหน้าต่างเปลี่ยนจากค่ำคืนเป็นท้องฟ้ายามกลางวัน
กลิ่นดอกไม้หอมอบอวลในอากาศ แสงอรุณอบอุ่นสาดส่องมาตามลายฉลุบนหน้าต่าง ทำให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างไม่รู้ตัว
และวินาทีต่อมา เยี่ยหวันหวั่นพลันรู้สึกตึงเครียด
ความรู้สึกกดดันรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วทั้งห้องหลังการตื่นขึ้นของชายหนุ่ม
แขนที่พาดระหว่างเอวกระชับเธอแน่น เขากอดเธอเข้ามาในอ้อมแขน เสมือนเธอเป็นหมอนใบหนึ่ง
“ยังจะหนีอีกเหรอ?”
น้ำเสียงที่ทำให้รู้สึกขนพองสยองเกล้ากระซิบข้างหู
ด้วยสัญชาตญาณของการเอาชีวิตรอด จิตใต้สำนึกของเยี่ยหวันหวั่นสั่งให้ส่ายหน้า
ไม่รู้ว่าชายหนุ่มเชื่อเธอหรือไม่ สายตาที่จดจ้องบนใบหน้าเธอครู่หนึ่ง เป็นสัญญาณอันตรายที่แผ่ซ่านอยู่ตลอดเวลา
เยี่ยหวันหวั่นเป็นเหมือนกวางน้อยที่ถูกงับคอไว้ ไม่กล้าขยับเขยื้อน
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ในที่สุดเขาก็คลายกอดเธอ
ชายหนุ่มลงจากเตียง เรือนกายย้อนแสงเห็นเป็นรูปร่างสูงโปร่งและเอวที่ผอมบาง
ภาพเช่นนี้ปรากฏอยู่เพียงแวบเดียว ชายหนุ่มหยิบเสื้อผ้าข้างเตียงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว นิ้วมือเรียวยาวติดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตเม็ดแรกอย่างพิถีพิถัน
ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ยังดุร้ายราวสัตว์ป่า แต่เวลานี้ใบหน้าหล่อเหลากลับเย็นชาไร้อารมณ์ความรู้สึก
จนกระทั่งเสียงปิดประตูดังขึ้น เส้นประสาทตึงเครียดจนแทบจะขาดของเยี่ยหวันหวั่นถึงผ่อนคลายลงได้
ในที่สุดเธอก็สามารถจัดการกับสถานการณ์ในตอนนี้ของตัวเอง
เธอค่อยๆ กวาดตามองการตกแต่งโดยรอบ รวมถึงมองตัวเองในกระจกโต๊ะเครื่องแป้งที่ดูคุ้นเคยแต่ก็แปลกหน้าไป…
สาวน้อยในกระจก การแต่งหน้าแบบสโมคกี้อายถูกคราบน้ำตาและหยาดเหงื่อทำเลอะเปื้อนไปหมด บนร่างกายมีรอยอันสักใหญ่น่าสยดสยอง
เพื่อหนีจากซือเยี่ยหาน เธอเคยตั้งใจทำให้ตัวเองมีสภาพน่าเกลียดและน่าขยะแขยงเช่นนี้
เธอได้เกิดใหม่...จริงๆ หรือ...
วินาทีนั้น ความหวาดกลัวและความสิ้นหวังอย่างรุนแรงทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก
เธอกลับมายังคืนนั้นที่ถูกซือเยี่ยหานลงโทษภายใต้ความโกรธที่เธอหลบหนีไป!
ทำไม...
ทำไมถึงต้องให้เธอกลับมาเมื่อเจ็ดปีก่อนอีกครั้ง
ต่อให้ต้องตาย เธอก็ไม่อยากกลับมาที่นี่อีกแล้ว กลับมาอยู่ข้างกายผู้ชายคนนี้
เพราะเขา เธอถึงสูญเสียคนรัก ญาติสนิท เสียเกียรติ เสียอิสรภาพ สูญเสียทุกสิ่งอย่าง
การสูญเสียทั้งหมดนี้ หรือว่าเธอจะต้องประสบกับมันอีกครั้ง?	……….…………………………………………………………..


## บทที่ 2 จะต้องมีวิธี

บทที่ 2 จะต้องมีวิธี
ฮึ...
แต่ว่าเปลี่ยนแปลง เธอต้องเปลี่ยนแปลงยังไงล่ะ?
ซือเยี่ยหานบีบเธอให้ตายยังง่ายกว่าบีบมดตัวหนึ่งซะอีก ไม่มีสิ่งใดที่เขาต้องการแล้วจะไม่ได้มา
เยี่ยหวันหวั่นสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามขจัดความหวาดกลัวที่มีต่อเขาจนฝังลึกเข้ากระดูกออกไปจากร่างกาย
มันต้องมีวิธีแน่!
อย่างน้อยเธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงไร้เดียงสาเมื่อเจ็ดปีก่อน ที่โง่ให้คนอื่นจูงจมูกคนนั้นอีกแล้ว
“พระเจ้า! หวันหวั่น...” เวลานี้เอง มีเสียงอุทานอย่างตระหนกดังมา
ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนี้ เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกว่าหลังแข็งทื่อ สายตาหนาวเหน็บมองตรงไปยังประตู
จากนั้นเธอพบกับใบหน้าของคนที่แม้เธอจะตายไปแล้วก็ไม่อาจลืมได้ ใบหน้าที่สวยจับใจจนไม่ทันระวังความร้ายกาจ
เพื่อนรักคนสนิทที่สุดของเธอในอดีตชาติ..เฉินเมิ่งฉี!
“หวันหวั่น ทำไมคุณชายซือเขาถึงทำกับเธอแบบนี้!” เฉินเมิ่งฉีพุ่งเข้ามาจับมือเธอ สายตาตื่นตกใจมองไปยังผ้าปูเตียงที่ยับยู่ยี่ และเรือนร่างของเธอที่เต็มไปด้วยร่องรอยฟกช้ำ
เยี่ยหวันหวั่นมองหญิงสาวตรงหน้าที่ดูเป็นห่วงสุดซึ้งด้วยท่าทีนิ่งเงียบ ครั้งนี้เธอไม่พลาดที่จะมองเห็นความริษยาและความสุขที่เห็นคนอื่นเป็นทุกข์ซึ่งฉายอยู่ในนัยน์ตาคู่นั้น
“หวันหวั่น เป็นอะไรไป? เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม หวันหวั่นอย่าทำให้ฉันตกใจสิ!” เฉินเมิ่งฉีเห็นสายตาเธอแปลกไป คิดว่าจิตใจได้รับความกระทบกระเทือน จึงรีบถามอย่างกระวนกระวาย
เยี่ยหวันหวั่นเก็บมือของตัวเองกลับอย่างเยือกเย็น ส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่เป็นไร”
เมื่อก่อนที่เธอถูกซือเยี่ยหานทรมานจนน่าสังเวชเช่นนี้ ถือเป็นผลงานชิ้นใหญ่ของเฉินเมิ่งฉีด้วย
เพราะช่วงเวลาที่เธอตกอับที่สุด เฉินเมิ่งฉีคอยอยู่กับเธอตั้งแต่แรกไม่หนีไปไหน แถมยอมเรียนซ้ำชั้นเป็นเพื่อนเธอ เธอคิดมาตลอดว่าเฉินเมิ่งฉีปฏิบัติกับเธอด้วยความจริงใจ ถึงขั้นคิดว่าเฉินเมิ่งฉีเป็นว่าที่พี่สะใภ้ของตน แต่กลับไม่รู้เลยว่า เป้าหมายแท้จริงที่อีกฝ่ายคอยอยู่ข้างกายเธอก็คือซือเยี่ยหาน
เธอเห็นเฉินเมิ่งฉีเป็นเพื่อนที่ไว้ใจที่สุด ทุกเรื่องเลวร้ายระหว่างเธอกับซือเยี่ยหาน เธอไม่เคยกล้าเล่าให้ใครฟัง แต่จะเล่าให้เฉินเมิ่งฉีฟังคนเดียว
แต่ว่า เฉินเมิ่งฉีภายนอกดูเหมือนคอยช่วยเหลือเธอ ความจริงแล้วกลับกำลังใช้ประโยชน์จากเธอเพื่อเข้าใกล้ซือเยี่ยหาน และคอยยุแยงความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาอยู่ตลอด ทำให้เธอต้องถูกทรมานเหมือนตายทั้งเป็นภายใต้ความโกรธของซือเยี่ยหานทุกครั้ง
ทว่าเธอไม่เพียงมองไม่เห็น แต่ยังรู้สึกซาบซึ้งบุญคุณกับ ‘คำเสนอแนะ’ จากเฉินเมิ่งฉี
เยี่ยหวันหวั่นมองตัวเองในกระจก อดไม่ได้ที่จะยิ้มขมขื่น
ความจริงเฉินเมิ่งฉีช่วยเสนอความคิด ‘แต่งตัวน่าเกลียด’ แบบนี้ให้ เธอเองก็เห็นดีด้วย
ไม่สนใจว่าคนอื่นจะมองอย่างไร ขอเพียงทำให้ซือเยี่ยหานรังเกียจเธอก็พอแล้ว
แต่ว่า ทำไมเธอถึงไม่เคยฉุกคิดเลย แม้เธอจะมีสภาพเหมือนศพแบบนี้ ซือเยี่ยหานก็ยังจะกินเธอลงได้เสมอ
“เป็นขนาดนี้ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอยู่อีก! หวันหวั่น เธออย่ากังวลไปเลย ฉันต้องช่วยเธอให้ได้!” เฉินเมิ่งฉีทำท่าทางรักใคร่ลึกซึ้ง
เยี่ยหวันหวั่นมีรอยยิ้มเย็นชาผุดขึ้นมาในใจ ‘เฮอะ เป็นอย่างที่คิดไว้’
เฉินเมิ่งฉีในอดีตชาติก็เป็นแบบนี้ เสนออย่างชอบธรรมว่าจะช่วยเธอหนีไปจากซือเยี่ยหาน ทั้งยังตั้งใจไปขอความช่วยเหลือจากกู้เยว่เจ๋ออีก
ผลสุดท้ายคือ เฉินเมิ่งฉีแอบขายเรื่องเธอเแต่แรกแล้ว และนำเรื่องที่เธอจะ ‘หนีตาม’ กู้เยว่เจ๋อไปบอกกับซือเยี่ยหาน
เรื่องนี้ทำให้ความขัดแย้งระหว่างเธอกับซือเยี่ยหานทวีความรุนแรงโดยสมบูรณ์ ตั้งแต่นั้นมาซือเยี่ยหานก็เป็นคนอารมณ์ร้ายคาดเดายาก ความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของน่ากลัวกว่าเดิม เธอสูญเสียอิสรภาพไปโดยสิ้นเชิง...
ด้วยความสามารถของเธอตอนนี้ ให้ไปปะทะรุนแรงกับซือเยี่ยหาน เท่ากับเป็นการรนหาที่ตาย
ในชีวิตก่อนเธอเป็นคนหัวแข็ง เอาวัวเก้าตัวมาฉุดก็ยังไม่กลับมา เชื่อในคำพูดของเฉินเมิ่งฉีทุกคำ เจ็บตัวน่าอนาถมาแล้วตั้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
ความแค้นใหญ่หลวงของตระกูลเยี่ยยังไม่ทันได้ทวงคืน พ่อกับแม่กำลังรอให้เธอกลับบ้าน เธอยังต้องดึงพี่ชายกลับมาจากเส้นทางที่หลงผิด เรื่องที่เธอต้องทำมีมากมายเหลือเกิน
เธอต้องทำให้ซือเยี่ยหานอารมณ์มั่นคง จะทำเรื่องอะไรให้เขาโกรธเคือง แล้วสร้างศัตรูที่น่ากลัวขนาดนี้ให้กับตัวเองอีกไม่ได้
“หวันหวั่น เธอรอฉันก่อนนะ!” เฉินเมิ่งฉีคิดเองเออเอง พูดถ้อยคำเสแสร้งกับเธอเป็นชุด เมื่อพูดจบแล้วก็ออกไปอย่างรอไม่ไหวแล้ว
หลังจากเฉินเมิ่งฉีออกไป เยี่ยหวันหวั่นที่สีหน้าอิดโรยทำอะไรไม่ถูกพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชา
ยุให้เธอหาเรื่องใส่ตัวครั้งแล้วครั้งเล่า ดูท่าหากเธอไม่ตายก็คงไม่ยอมเลิกรา
แบบนั้นก็คอยดู...
ว่าครั้งนี้ใครกันแน่ที่จะตาย!
……….…………………………………………………………..


## บทที่ 3 อดีตคู่หมั้น

บทที่ 3 อดีตคู่หมั้น
เพียงพริบตา วันเวลาล่วงเลยมาสามวันแล้ว
ในช่วงสามวันนี้ เยี่ยหวันหวั่นไม่ได้ไปมหาวิทยาลัย เวลาส่วนใหญ่ของเธอใช้ไปกับการนอนและรำลึกความทรงจำในอดีตชาติ
สามวันนี้ซือเยี่ยหานก็ไม่ได้ปรากฏตัวเหมือนเช่นชาติก่อน คนใช้ในบ้านแต่ละคนต่างก้มหน้าก้มตาทำงาน น้อยมากที่จะพูดกับเธอ แม้แต่สบตาเธอก็ยังไม่กล้าเลย
คฤหาสน์หลังใหญ่จึงเงียบเหงาเหมือนสุสาน
เยี่ยหวันหวั่นเปลี่ยนมาใส่ชุดนอน เหลือบมองเวลาบนนาฬิกา จากนั้นเดินลงจากตึกมุ่งหน้าไปทางสวนหย่อม
แสงจันทร์คืนนี้งดงามมาก ลมพัดเย็นสบาย ทำให้เธอไม่ได้เกลียดกรงทองที่ตนรังเกียจที่สุดในภาพความทรงจำนี้สักเท่าไร
ความจริงแล้ว ทัศนียภาพของสวนหย่อมนี้ยอดเยี่ยมมาก เป็นผลงานการออกแบบของซือเยี่ยหานเอง เขาเชิญทีมงานก่อสร้างชั้นนำของโลกมา สร้างบนทำเลฮวงจุ้ยที่ดีที่สุดในเมืองหลวง ใช้เวลานานห้าปีเต็มกว่าจะก่อสร้างแล้วเสร็จ
เพียงแต่น่าเสียดาย เธอในชาติก่อนอย่าพูดถึงเรื่องชื่นชมเลย กับสถานที่ดั่งกรงกักขังเธอเอาไว้นี้ มีเพียงความรู้สึกเกลียดชัง คิดแต่อยากจะทำลายให้วอดวายเท่านั้น
มองไปยังบริเวณถัดไปไม่ไกล ต้นไม้ใบหญ้าถูกเผาไหม้ผืนใหญ่ สวนดอกไม้ถูกตัดทิ้งอย่างตั้งใจ สระน้ำเป็นคราบสกปรก...สิ่งเหล่านี้เป็น ‘ผลงานชิ้นเอก’ ของเธอทั้งนั้น
“หวันหวั่น”
เวลานี้ มีเสียงอันคุ้นเคยแว่วขึ้นกะทันหันท่ามกลางสายลมราตรี
เยี่ยหวันหวั่นเก็บสายตากลับมาจากหมู่ดอกกุหลาบที่เหี่ยวเฉา เงยหน้าขึ้นมองไปตามทิศทางของเสียงเรียก
ใต้แสงสลัวด้านตรงข้าม เห็นเพียงชายหนุ่มในชุดสูทหรูหราที่สง่างามมีระดับ ใบหน้าหล่อเหลาลึกล้ำ รัศมีไม่ธรรมดา
ต้องยอมรับว่า กู้เยว่เจ๋อมีต้นทุนทำให้เธอหลงใหลจนหัวปักหัวปำได้จริงๆ
เพียงแต่ หากเทียบกับปีศาจอย่างซือเยี่ยหานแล้ว จะจืดชืดลงไปทันที
กู้เยว่เจ๋อยืนอยู่ห่างจากเธอไปสองสามก้าว เหลือบมองเธอทีหนึ่ง คิ้วขมวดเล็กน้อยอย่างที่จับสังเกตไม่ได้
แน่นอนว่าเยี่ยหวันหวั่นสังเกตเห็นปฏิกิริยาเล็กน้อยของเขา จึงหลุบตามองดูการแต่งกายของตัวเอง
เธอในเวลานี้ยังแต่งตัวเชยไร้รสนิยม แต่งหน้าเข้มจนน่าตกใจ
เนื่องจากในตู้เสื้อผ้าเธอไม่มีชุดที่ดูปกติทั่วไป ดังนั้นเธอจึงรักษาภาพลักษณ์เมื่อก่อนไว้เช่นเดิม ถือเป็นการหลีกเลี่ยงไม่ให้ตัวเองเปลี่ยนแปลงมากเกินไปในระยะเวลาสั้นๆ เพราะอาจนำมาซึ่งความสงสัยที่ไม่จำเป็น
กู้เยว่เจ๋อจ้องเธอด้วยสายตาเย็นชา ใบหน้าหล่อเหลาเปี่ยมด้วยความผิดหวัง “หวันหวั่น! ทำไมต้องยอมทำตัวตกต่ำถึงขนาดนี้ ส่งตัวเองไปให้คนอื่นเขาทำลายถึงที่”
ยอมทำตัวตกต่ำ?
เยี่ยหวันหวั่นลิ้มรสคำพูดนี้อย่างละเมียด ความรู้สึกเย้ยหยันตนเองเต็มในใจ
เมื่อชาติก่อน เธอมอบหัวใจทั้งดวงให้กับเขา เพื่อรักษาความบริสุทธิ์ของตัวเอง จึงไม่รู้สึกเสียดายที่จะทำตัวเองให้มีสภาพคนก็ไม่ใช่ศพก็ไม่เชิง
ผลสุดท้าย แลกมากับคำพูดประโยคเดียวของเขาว่า ‘ยอมทำตัวตกต่ำ’
เธอรู้ดีว่าเฉินเมิ่งฉีไม่มีทางพูดถึงเธอในทางที่ดีต่อหน้ากู้เยว่เจ๋อแน่ แต่หากชายคนนี้ยังมีความรู้สึกกับเธออยู่บ้าง คงไม่เชื่อคำพูดเพียงฝ่ายเดียวของเฉินเมิ่งฉี
เพราะเฉินเมิ่งฉีเป็นเพื่อนรักของเธอ มักจะมาอยู่เป็นเพื่อนเธอเสมอ ดังนั้นจึงเข้าออกที่นี่ได้อย่างง่ายดาย เห็นชัดว่าการที่กู้เยว่เจ๋อเข้ามาได้แบบนี้คงเป็นเพราะแอบปล่อยเขาเข้ามา
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เยี่ยหวันหวั่นกำลังจะเอ่ยปาก พลันรู้สึกเย็นวาบที่กระดูกสันหลัง
ซือเยี่ยหาน...
ตอนนี้เขาอยู่ใกล้ๆ นี้เอง!
เธอแทบสัมผัสกลิ่นอายของผู้ชายคนนั้นได้ตามสัญชาตญาน
ในชาติก่อน เธอไม่รู้เลยว่าเฉินเมิ่งฉีขายเรื่องของเธอ ซือเยี่ยหานกำลังแอบซุ่มดูอยู่ การสวมหมวกเขียว[footnoteRef:1]ให้ซือเยี่ยหานอย่างแน่นหนา กลายมาเป็นจุดเริ่มต้นของฝันร้ายทั้งหมดของเธอ... [1:  สวมหมวกสีเขียว สื่อความหมายถึง การลักลอบมีชู้ มีใจให้กับอื่น  ]
เยี่ยหวันหวั่นสูดลมหายใจเบาๆ พยายามฝืนตัวเองให้เพิกเฉยต่อการมีอยู่ของซือเยี่ยหาน สายตาไม่แยแสมองกู้เยว่เจ๋อที่ท่าทางดุร้ายแต่ใจกลับอ่อนแอ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ เอ่ยว่า “ไม่ทราบว่าคุณชายกู้ถามฉันด้วยฐานะอะไร? อดีตคู่หมั้นของฉัน? หรือว่า...สามีของพี่สาวลูกพี่ลูกน้องฉัน?”
ได้ยินเยี่ยหวันหวั่นเอ่ยถามเชิงประชดเสียดสีอย่างเห็นได้ชัด กู้เยว่เจ๋อสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย “หวันหวั่น ฉันรู้ว่าเธอโกรธฉันอยู่ ไม่ว่ายังไงเธอมีสภาพเช่นทุกวันนี้ ฉันก็มีส่วนที่ต้องรับผิดชอบด้วย เธอหนีไปกับฉันตอนนี้เลย ฉันจะไปส่งเธอหนีออกจากเมือง!”
…….…………………………………………………………..


## บทที่ 4 โง่จนน่าเวทนา

บทที่ 4 โง่จนน่าเวทนา
ในชาติก่อน เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกเพียงว่าการที่ตนเสียความบริสุทธิ์ เป็นเรื่องที่ทำผิดต่อกู้เยว่เจ๋อ จึงไม่มีอะไรโต้แย้งคำพูดไม่น่าฟังประโยคนั้นของเขา เพียงได้ยินเขาบอกว่าทำไปเพราะไม่รู้ตัวก็ให้อภัยหมดสิ้น พอรู้ว่าเขาจะพาตนหนีก็ยิ่งรู้สึกซาบซึ้ง คิดว่าในใจของเขายังมีตัวเองอยู่
เรียกง่ายๆ ว่าโง่จนน่าเวทนา
ไม่รู้เลยว่า นี่เป็นเพียงการสร้างเกียรติให้ตัวเองของชายคนนี้เท่านั้น
อย่างไรเธอก็เคยเป็นคู่หมั้นของกู้เยว่เจ๋อ แต่ตอนนี้เป็นคนรักของซือเยี่ยหานแล้ว หากว่าเรื่องแบบนี้แพร่สะพัดออกไป จะให้เขาเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
วินาทีที่กู้เยว่เจ๋อพูดว่าเขาจะพาตนหนีไป เยี่ยหวันหวั่นสัมผัสได้ว่าอากาศรอบด้านหนาวเย็นลงกะทันหัน
ในมุมลับสายตาห่างจากเยี่ยหวันหวั่นไปเพียงไม่กี่ก้าว
ใบหน้าของของชายหนุ่มหมองคล้ำกลืนไปกับสีของความมืด รังสีความโกรธแผ่ซ่านรอบกายอย่างควบคุมไม่ได้ ราวกับวินาทีต่อไปจะบดขยี้คนให้เละ แล้วกลืนกินจนแม้แต่กะโหลกศีรษะก็ไม่ให้เหลือ
สวี่อี้ผู้ช่วยข้างกายของซือเยี่ยหาน เวลานี้มีเหงื่อผุดขึ้นมาเหมือนสายฝน ขาสองข้างสั่นเทาไม่หยุด
ชีวิตแสนบัดซบนี้ ไม่นึกว่าจะมาเจอผู้หญิงของนายท่านกำลังจะแอบหนีตามผู้ชาย สวมหมวกเขียวให้กับนายท่าน!
ตั้งแต่ผู้หญิงที่ชื่อเยี่ยหวันหวั่นคนนี้ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ นายท่าน ผู้ช่วยอย่างพวกเขาก็ไม่มีวันที่ดีเลยสักวัน เมื่อไหร่ที่นายท่านโมโห พวกเขาทุกคนจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย
และสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้ชำนาญที่สุดก็คือยั่วโมโหซือเยี่ยหาน
คราวนี้ระดับความโกรธของใครบางคนมากพอจะเผาทำลายทั้งเมืองหลวงให้พินาศเป็นเถ้าถ่านได้แล้ว!
สวี่อี้หลับตาลงอย่างสิ้นหวัง ไม่ต้องมองเขาก็เดาออก ว่าต่อไปศีรษะของนายท่านจะเขียวขนาดไหน...
กู้เยว่เจ๋อเห็นเยี่ยหวันหวั่นยังนิ่งไม่ขยับ สีหน้าก็เผยความหงุดหงิด ยื่นมือหมายจะดึงเธอออกไป
เยี่ยหวันหวั่นถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างว่องไว หลบการสัมผัสเนื้อต้องตัวของอีกฝ่าย
“หวันหวั่น?” กู้เยว่เจ๋อขมวดคิ้ว
เยี่ยหวันหวั่นสีหน้าเย็นชา “กู้เยว่เจ๋อ ฉันเคยพูดว่าจะหนีไปกับนายเหรอ?”
แววตาของกู้เยว่เจ๋อฉายประกายเห็นใจ “หวันหวั่น คนฐานะอย่างซือเยี่ยหาน เขาแค่เล่นๆ กับเธอเท่านั้น ทำไมเธอต้องทำแบบนี้เพื่อแก้แค้นฉันด้วย ทำแบบนี้มีแต่จะเป็นการทำร้ายตัวเธอเองนะ!”
ในความทรงจำของเขา เยี่ยหวันหวั่นเป็นผู้หญิงที่รักเขาแทบยอมตายถวายชีวิต ทั้งยังเชื่อฟังเขามาโดยตลอด ดังนั้นกู้เยว่เจ๋อจึงคิดว่าเธอเพียงทำเพื่อเรียกร้องความสนใจของตนเอง
“ทำร้ายตัวเอง?”
เยี่ยหวันหวั่นเหมือนได้ยินมุกตลกอะไร จึงแค่นเสียงหัวเราะพลางเอ่ย “ซือเยี่ยหานรวยกว่า มีอำนาจมากกว่า มีหน้ามีตามากกว่า ทั้งยั้งรูปร่างดีกว่านายด้วย ต่อให้นอนกับเขาครั้งเดียว ก็ยังดีกว่าฝืนอยู่กับนายไปตลอดชีวิต! นายไปเอาความมั่นใจจากไหนมาพูดแบบนี้?”
“เธอ...” กู้เยว่เจ๋อไม่เคยคิดเลยว่าเยี่ยหวันหวั่นจะพูดถ้อยคำประเภทนี้ออกมาได้ ใบหน้าเคร่งเครียดทันที
เวลาเดียวกันนี้ รังสีอำมหิตรุนแรงที่แผ่ซ่านรอบกายใครบางคนที่แอบสุ่มอยู่ สงบลงไปทันทีราวกับสัตว์ป่าตัวหนึ่งที่ถูกลูบขนปลอบโยน
สวี่อี้ทำหน้าโล่งใจดั่งผู้รอดชีวิตจากภัยพิบัติ  เหลือบมองไปทางเยี่ยหวันหวั่นด้วยสายตาประหลาดใจ
วันนี้ทำไมคุณหนูเยี่ยคนนี้ถึงดูผิดปกติไป?
เธอไม่น่าจะเป็นคนที่พูดคำพูดพวกนี้ออกมาได้ เธอรักกู้เยว่เจ๋อแทบยอมตายถวายชีวิตไม่ใช่เหรอ?
ควรจะรีบร้อนแอบหนีตามกู้เยว่เจ๋อไปสิถึงจะถูก
หรือจะเป็นกลยุทธ์หลอกให้ตายใจ?
ครั้งนี้กู้เยว่เจ๋อถูกสะกิดต่อมโมโหจริงๆ แล้ว เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบสุดขีด “หวันหวั่น เธออย่าเอานิสัยงอนเป็นเด็กมาใช้กับฉัน เบื้องหลังของซือเยี่ยหานลึกเกินหยั่ง ทำทุกวิถีทางเพื่อให้ตัวเองบรรลุเป้าหมาย เธอรู้หรือเปล่าว่าเขาอันตรายมากแค่ไหน? จะอยู่ข้างคนแบบนี้ เธอไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม?”
สำหรับคำเตือนที่รุนแรงของกู้เยว่เจ๋อ เยี่ยหวันหวั่นทำเพียงหาวหวอดใหญ่อย่างเกียจคร้าน วินาทีต่อมา เธอปรายตามองไปทางเขาเล็กน้อย แล้วบอกเสียงเบา “แล้วยังไงล่ะ ตายใต้ดอกโบตั๋น ถึงกลายเป็นผีก็คุ้มค่า[footnoteRef:1]~” [1:  ตายใต้ดอกโบตั๋น ถึงกลายเป็นผีก็คุ้มค่า ประโยคนี้มาจากบทกวีในสมัยราชวงศ์หยวน “หลงใหลในไซซี” หมายถึง เพียงเพื่อให้ได้หญิงที่ถูกตาต้องใจ ถึงตายก็คุ้มค่า ]
…….…………………………………………………………..


## บทที่ 5 หลับแล้ว

บทที่ 5 หลับแล้ว
สวี่อี้ที่ซ่อนตัวอยู่ในที่ลับตกใจ
ดอก...ดอกโบตั๋น!
อะไรกันเนี่ย! วันนี้ผู้หญิงคนนี้ผิดปกติตรงไหน หรือเธอโดนใครทำของใส่หรือเปล่า?
ถึงได้กล้าเปรียบนายท่านเป็นดอกโบตั๋น!
แม้ว่าใบหน้าของนายท่านจะหล่อเหลาเกินคำบรรยายจริงๆ ขนาดเขาที่เป็นผู้ชายเห็นแล้วยังหวั่นไหว แต่คนที่คุ้นเคยกับนายท่านจะยิ่งเข้าใจชัดเจนว่า นิสัยที่แท้จริงของนายท่านโหดร้ายมากแค่ไหน
สวี่อี้แอบชำเลืองนายของเขาอย่างระแวดระวัง เพียงแต่น่าเสียดายที่เขามองไม่ออกว่าดวงตาดำขลับลึกล้ำคู่นั้นมีความรู้สึกอย่างไร
นี่นายท่าน...โกรธหรือไม่โกรธกันแน่?
เวลานี้ กู้เยว่เจ๋อมองผู้หญิงตรงหน้าที่มีใบหน้าน่ารังเกียจ คำพูดจาก็เลวร้าย ท้ายสุดความอดทนเส้นสุดท้ายก็หมดลง “ได้...ได้! ในเมื่อเธอดื้อดึงเห็นผิดเป็นชอบอยู่แบบนี้ เสียใจทีหลังขึ้นมาก็อย่าโทษว่าวันนี้ฉันไม่ได้เตือนเธอแล้วกัน! เยี่ยหวันหวั่น ฉันพยายามช่วยเหลือคนที่หลงผิดอย่างที่สุดแล้ว!”
เยี่ยหวันหวั่นมองแผ่นหลังของกู้เยว่เจ๋อที่จากไป สีหน้าตกตะลึงอยู่บ้าง
ช่วงเวลานี้ในชาติอดีต สิ่งที่รอเธออยู่ควรจะเป็นความโกรธอย่างไม่มีที่สิ้นสุดของซือเยี่ยหาน ครั้งนี้เธอเปลี่ยนเส้นทางชีวิตได้สำเร็จ กู้เยว่เจ๋อไปแล้ว แต่ซือเยี่ยหาน...
รังสีที่คุ้นเคยนั้นก็หายไปแล้วไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร
ด่านนี้ถือว่าผ่านไปแล้วใช่ไหม?
นิสัยของซือเยี่ยหานประหลาดเกินคาดเดา เยี่ยหวันหวั่นไม่กล้าชะล่าใจ หลังจากปรับอารมณ์ครู่หนึ่งแล้ว ก็หันกายเดินกลับเข้าบ้านไป
ทันทีที่ก้าวเข้ามายังห้องรับแขก รังสีที่คุ้นเคยนั้นแทรกซึมเข้าสู่ทุกอณูรูขุมขนของเธอ
“มานี่”
บนโซฟา สายตามีเลศนัยของชายหนุ่มมองมาราวกับตาข่ายผืนหนึ่ง กำลังกางปกคลุมมาที่เธอ
เยี่ยหวันหวั่นยืนอยู่ที่เดิม เหมือนมีรากงอกที่เท้า
แม้ว่าเธอจะได้เกิดใหม่อีกครั้ง แต่ความหวาดกลัวลึกถึงกระดูกที่มีต่อผู้ชายคนนี้ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง
แต่ว่า หากต้องการเปลี่ยนชะตาชีวิต เธอจำเป็นต้องพิชิตความกลัวนี้ให้ได้
เยี่ยหวันหวั่นจิกฝ่ามือเพื่อให้ตัวเองครองสติไว้ จากนั้นจึงเดินเข้าไปหาชายหนุ่ม
เพิ่งจะเดินเข้ามาใกล้ วินาทีต่อมาก็ถูกดึงลงมานั่งบนตักของเขา ตามด้วยริมฝีปากที่รู้สึกเจ็บขึ้นมา
ริมฝีปากบางที่มีไอเย็นๆ บดเบียดลงมาอย่างรุนแรง ขบขยี้บนริมฝีปากของเธอทีละนิด ไม่ปล่อยผ่านสักซอกมุมเดียว...
เยี่ยหวันหวั่นไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย บังคับตัวเองไม่ให้ต่อต้าน ไม่ทำให้เขาโมโห
เพียงแต่เธอก็อดคิดไม่ได้ วันนี้เธอทาปากเข้มกว่าครั้งก่อนๆ มาก สีที่เลือกเข้มเหมือนโดนพิษ เขาไม่รู้สึกรังเกียจในความไม่น่ามองเลยหรือ? ถึงจูบอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจได้ขนาดนี้?
ตั้งแต่อายุสิบแปดที่ได้รู้จักซือเยี่ยหาน จนถึงทุกวันนี้เป็นเวลาสองปีเต็มแล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอใช้วิธีการสุดขั้วสารพัดอย่างเพื่อปิดบังใบหน้าแท้จริงของตัวเอง คิดว่าต้องมีสักวิธีที่ทำให้เขาขยะแขยงเธอได้
หากรู้แต่แรก ทำไมเธอต้องทรมานตัวเองให้มีสภาพคนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิงแบบนี้ด้วย?
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เยี่ยหวันหวั่นก็ได้สติในทันใด
เธอปล่อยความคิดตัวเองให้เคลิ้มไปในอ้อมแขนของซือเยี่ยหานอย่างไม่คาดคิด?
รู้ตัวอีกที ยิ่งตกตะลึง เมื่อเธอพบว่าลำคอของเธอหนักอึ้ง ซือเยี่ยหานกอดเธอเอาไว้ในอ้อมอกราวกับเธอเป็นหมอนข้าง ศีรษะซุกพิงอยู่ที่ลำคอเธอตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นรดอยู่บนลำคอที่ไวต่อความรู้สึกของเธอ เป็นลมหายใจที่มั่นคงและลึกยาว
หลับแล้ว...
เป็นไปได้อย่างไร!?
เยี่ยหวันหวั่นไม่กล้าเปล่งเสียง กระทั่งครึ่งชั่วโมงผ่านไป ซือเยี่ยหานก็ยังไม่ขยับตัว เธอจึงลองเรียกเขาไป “ซือเยี่ยหาน...?”
ชายหนุ่มยังคงไร้ปฏิกิริยาตอบสนอง
ที่แท้ก็นอนหลับแล้วจริงๆ!
ห่างออกไปไม่ไกล สวี่อี้ไม่วางใจจึงยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู เมื่อได้เห็นภาพเช่นนี้เขาถึงกับตะลึงตาค้าง เหมือนเห็นเหตุการณ์เหลือเชื่ออะไรอย่างนั้น
เยี่ยหวันหวั่นเองก็ประหลาดใจมาก
เพราะเธอยังคงจำได้อย่างชัดเจน ซือเยี่ยหานมีความผิดปกติเรื่องการนอนหลับอย่างรุนแรง และร่างกายของเขาก็ดื้อยาผิดปกติคนทั่วไป ยาหลายชนิดใช้ไม่ได้ผลกับเขา ทุกครั้งเวลาจะเข้านอนต้องให้หมอจิตวิทยาเฉพาะทางมาสะกดจิตให้นอนหลับ
และที่แย่ไปกว่านั้นคือ ผู้ชายคนนี้จิตแข็งผิดปกติ การป้องกันทางจิตวิทยาก็แข็งแกร่งมากด้วย จึงสะกดจิตให้เขานอนหลับได้ยาก โดยเฉพาะเวลาที่เขาอารมณ์ไม่ดี การสะกดจิตให้นอนหลับยิ่งใช้ไม่ได้ผล
ตระกูลซือเชิญหมอชื่อดังมานับไม่ถ้วน ต่างก็ไม่มีวิธีรักษาเขาได้ อีกทั้งยังบอกอีกว่าหากยังไม่ดีขึ้นแบบนี้ต่อไป เขาจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินอายุสามสิบปี
……….…………………………………………………………..


## บทที่ 6 กลับมาเป็นตัวของตัวเอง

บทที่ 6 กลับมาเป็นตัวของตัวเอง
เยี่ยหวันหวั่นเห็นท่าทางตกใจเหมือนเห็นผีของสวี่อี้
เธออ้าปากคล้ายอยากจะพูดอะไร ผลที่ได้คือสวี่อี้รีบทำสัญญาณมือห้ามส่งเสียง จากนั้นก็พนมมือทำท่าขอร้อง ขยับปากบอกว่า คุณชายเก้าไม่ได้นอนมาสามวันแล้ว!
ไม่ได้นอนมาสามวัน?
หรือว่าโกรธเรื่องที่เธอคิดจะหนี?
ตลอดสองปีที่ผ่านมานี้ เธอไม่เคยละทิ้งความพยายามที่จะหนีเลย ครั้งนี้เป็นโอกาสที่เธอได้เข้าใกล้อิสรภาพที่สุด อีกนิดเดียวก็จะได้ขึ้นเรือโดยสารไปต่างประเทศแล้ว...
แต่สิ่งที่ต้องจ่ายไปก็เป็นความสาหัสสากรรจ์เช่นเดียวกัน
เมื่อก่อนแม้ว่าซือเยี่ยหานบังคับให้เธออยู่ข้างกายเขา แต่ก็ไม่เคยแตะต้องเธอสักครั้ง เหตุการณ์เมื่อสามวันก่อนเป็นครั้งแรก
เรื่องนี้ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงคิดมาตลอดว่าการแต่งตัวอำพรางรูปลักษณ์ใช้ได้ผล
ทางด้านสวี่อี้เพิ่งจะถอนใจโล่งอก เสียงมือถือก็พลันดังขึ้นมาภายในห้องรับแขกอันเงียบสงบ ไม่ต่างจากเสียงฟ้าผ่าดังเปรี้ยง
สวี่อี้สะดุ้งอกสั่นขวัญหาย แทบอยากจะปามือถือทิ้งไปซะ รีบกดปุ่มปิดเครื่องไปเลยทันที
แต่ว่าสายไปเสียแล้ว
ปีศาจตัวใหญ่บางตัวถูกปลุกให้ตื่นแล้ว ดวงตาที่ลืมขึ้นมาอย่างช้าๆ นั้นว่างเปล่าไร้ความรู้สึกของมนุษย์ เวลาจ้องมองมาทางเขาราวกับมองสิ่งที่ตายแล้ว สวี่อี้รู้สึกเหมือนโลหิตทั่วร่างถูกแช่แข็ง
เยี่ยหวันหวั่นก็ตกใจแทบแย่!
อารมณ์หลังตื่นนอนของซือเยี่ยหานน่ากลัวถึงขั้นน่าหวาดหวั่น ยิ่งถ้าถูกคนปลุกกลางคัน นั่นน่ากลัวเหมือนวันสิ้นโลกเลยทีเดียว
ภายใต้จิตใจที่ว้าวุ่น จิตใต้สำนึกของเยี่ยหวันหวั่นสั่งให้เธอยื่นมือไป ปิดตาของซือเยี่ยหานเหมือนกับที่ครอบหู ส่วนอีกมือกดศีรษะเขากลับลงมาที่หัวไหล่ของตัวเองอีกครั้ง พร้อมใช้นิ้วลูบเส้นผมนุ่มของชายหนุ่มเบาๆ พลางเอ่ย “ไม่เป็นไร...นอนเถอะ...”
ผ่านไปหนึ่งวินาที...
ผ่านไปสองวินาที...
ผ่านไปสามวินาที...
ซือเยี่ยหานไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ
รอไปอีกสักพัก เยี่ยหวันหวั่นเก็บมือข้างนั้นที่ปิดตาเขาไว้กลับมาอย่างระแวดระวัง สิ่งที่ได้เห็นต่อมาก็คือ ชายหนุ่มหลับตานิ่งสงบ หลับลึกใหม่อีกครั้ง
ในที่สุดโลหิตที่ถูกแช่แข็งของสวี่อี้ก็ไหลเวียนได้อีกครั้ง เขาเกือบทรุดลงไปแล้ว สายตาที่มองเยี่ยหวันหวั่นเจือความซาบซึ้งใจ
เยี่ยหวันหวั่นรักษาท่าทางเช่นนี้ไปตลอดทั้งคืน
เธอไม่รู้ว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหน กระทั่งตื่นขึ้นมาท้องฟ้าก็สว่างแล้ว ตัวเธอนอนอยู่บนเตียงในห้องนอนใหญ่ และภายในห้องก็ไม่มีเงาของซือเยี่ยหาน
เยี่ยหวันหวั่นขยี้ตาแล้วลุกขึ้นนั่ง ผลลัพธ์คือมือไปขยี้โดนอายไลน์เนอร์และขนตาปลอม อีกทั้งอายแชโดว์ประกายแวววาว
เด็กผู้หญิงคนไหนบ้างไม่รักสวยรักงาม แต่เพื่อ ‘รักษาตนให้บริสุทธิ์ดั่งหยก’ เก็บไว้ให้กู้เยว่เจ๋อ ขอเพียงซือเยี่ยหานอยู่บ้าน แม้แต่ตอนนอนเธอยังไม่กล้าล้างเครื่องสำอางออก
ตอนนี้เมื่อรู้แล้วว่าการทำแบบนี้ไม่มีประโยชน์ เธอกลับรู้สึกเหมือนหลุดพ้น
ในที่สุดเธอก็กลับมาเป็นตัวของตัวเองได้แล้ว...
ตั้งแต่อายุสิบแปด อายุที่เด็กผู้หญิงทั่วไปเบ่งบานราวดอกไม้ เธอก็ไม่เผยหน้าสดให้ใครได้เห็น เธอเกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่ารูปลักษณ์ที่แท้จริงของตัวเองเป็นอย่างไร
สิ่งแรกคือรอยสักน่ากลัวผืนใหญ่บนร่างกาย
โชคดีที่ตอนนั้นเธอกลัวเจ็บ จึงไม่ได้เชื่อคำพูดของเฉินเมิ่งฉีไปสักถาวรอะไรแบบนั้น รอยสักบนร่างของเธอประเภทนี้ใช้น้ำยาชนิดหนึ่งล้างออกได้
เยี่ยหวันหวั่นใช้เวลาหานานกว่าครึ่งวัน ในที่สุดก็ค้นหาน้ำยาในกล่องที่เต็มไปด้วยสิ่งของเบ็ดเตล็ดจนเจอ จากนั้นหยิบน้ำยาลบรอยสัก น้ำยาเช็ดเครื่องสำอาง อุปกรณ์เช็ดเครื่องสำอาง และแผ่นมาส์กหน้าที่ซือเยี่ยหานเคยให้มา ก่อนจะเข้าห้องอาบน้ำไป
อันดับแรก เธอแกะหมุดแบบติดกับหูเจ็ดแปดวง และตุ้มหูโลหะที่หนักแทบตายออกไปก่อน ตามด้วยสร้อยคอเหมือนโซ่จูงสุนัข จากนั้นจึงลบเครื่องสำอาง สุดท้ายเทน้ำยาลบรอยสักลงในอ่างอาบน้ำ ก่อนจะลงไปแช่ตัว...
……….………………………………………..


## บทที่ 7 เมื่อคืนไปทำอะไรมากันแน่

บทที่ 7 เมื่อคืนไปทำอะไรมากันแน่
ภายใต้ปฏิกิริยาของน้ำยาลบรอยสัก รอยสักบนร่างกายค่อยๆ หลุดออกไปด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
เยี่ยหวันหวั่นนอนแช่อยู่ในน้ำอุ่น บนหน้าแปะแผ่นมาส์กหน้าไว้ แล้วหลับตาพักผ่อนไปครู่หนึ่ง
กระทั่งตื่นขึ้นมา น้ำในอ่างอาบน้ำเปลี่ยนสีกลายเป็นสีดำขุ่นทั้งหมด
และร่างกายของเธอ...
หลังจากไม่มีรอยสักบดบังแล้ว ก็เผยโฉมเดิมออกมาโดยสมบูรณ์
รอยสักชั่วคราวชนิดที่เธอทำไม่มีอันตรายต่อผิวหนัง นอกจากปานแดงรูปจันทร์เสี้ยวที่หน้าอกแล้ว เรือนร่างของเธอก็ไม่มีตำหนิแม้เพียงเล็กน้อย ดุจดั่งหยกมันแพะชิ้นหนึ่ง ขาวกระจ่าง นุ่มลื่นเรียบเนียน เหมือนปุยหิมะทับถมใต้แสงจันทร์
ก่อนจะเกิดใหม่ เธอหุนหันพลันแล่นไปสักรอยสักแบบถาวร ทำให้รอยสักนี้ติดตัวเธอตลอดเจ็ดปีเต็ม ดังนั้นเป็นเวลาเจ็ดปีแล้วที่เธอไม่รู้ว่าเรือนร่างตัวเองเป็นอย่างไรกันแน่
เวลานี้ได้เห็นสภาพเดิมของมัน แม้แต่ตัวเธอเองยังประหลาดใจ ผิวพรรณของเธอดีขนาดนี้เลยเหรอ
บวกกับตอนนี้เธอเพิ่งจะอายุยี่สิบ เดิมทีก็เป็นช่วงวัยที่หญิงสาวมีสภาพผิวพรรณดีที่สุด
หลังจากลอกแผ่นมาส์กหน้าออกแล้ว เยี่ยหวันหวั่นปล่อยน้ำสกปรกในอ่างอาบน้ำทิ้ง แล้วอาบน้ำชำระร่างกายอีกครั้ง
เธอเปลี่ยนมาใส่ชุดคลุมอาบน้ำ นั่งลงตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง
หญิงสาวในกระจกคิ้วดั่งหมึกเขียนภาพ จมูกโด่งงดงาม สีเดิมของริมฝีปากบางสวยมาก ราวกับผลเชอร์รี่เดือนสาม ดึงดูดให้คนเข้าไปเด็ดชิม และสิ่งที่ทำให้ประหลาดใจที่สุดก็คือ ดวงตาคู่นั้นเหมือนน้ำในฤดูใบไม้ร่วง เปล่งประกายระยิบระยับเหมือนดวงดาวที่สุกสกาวพร่างพราว
สภาพผิวที่แต่งหน้ามานานทั้งแห้งและเหลือง เมื่อได้รับความชุ่มชื้นจากการแผ่นมาส์กหน้า ก็กลับคืนสู่สภาพที่ดี กลับมาเนียนนุ่มเทียบเท่าผิวกายของเธอแล้ว
เพียงแต่เยี่ยหวันหวั่นรู้ มันดีเพียงชั่วคราวเท่านั้น การมาส์กหน้าก็เหมือนกับการเสริมความงาม สามารถรักษาสภาพผิวได้แค่ในเวลาอันสั้น โดยเฉพาะมาส์กกู้สภาพผิวแบบฉุกเฉิน จะช่วยรักษาได้เพียงปลายเหตุเท่านั้น
หากเธออยากจะฟื้นฟูสภาพผิวกลับมาอย่างสมบูรณ์ จะต้องบำรุงรักษาอย่างดีอีก
เวลานี้หลังจากที่เธอเข้าร้านทำผมเพื่อสระผมครั้งใหญ่แล้ว สภาพผมก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม ผมเปียกหมาดยาวถึงเอวทิ้งตัวพาดหัวไหล่ของเธออย่างเกียจคร้าน
ในชาติก่อน ผมยาวที่เธอหวงแหนที่สุดถูกเธอตัดทิ้งไปหมดในภายหลัง ตอนนี้กลับยัง...
เยี่ยหวันหวั่นปลื้มปริ่มยินดีที่ได้ของกลับคืนมา ใช้หวีไม้บรรจงสางผมอย่างทะนุถนอม
หลังจากเป่าผมจนแห้ง เยี่ยหวันหวั่นเริ่มมากลัดกลุ้มกับเสื้อผ้าสีสันจัดจ้านในตู้เสื้อผ้า
ช่างเถอะ ไปหยิบเสื้อที่ห้องเสื้อผ้าส่วนตัวชั้นสามมาสักชุดก็แล้วกัน การได้เกิดใหม่อีกครั้งไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ทำไมต้องให้ตัวเองได้รับความไม่เป็นธรรมอีก
ทั่วทั้งชั้นสามเป็นห้องเสื้อผ้าส่วนตัว ด้านในมีเสื้อผ้า เครื่องประดับ กระเป๋าที่ซือเยี่ยหานเตรียมไว้ให้เธอทั้งหมด แม้ว่าของเหล่านี้เธอจะไม่เคยแตะต้องสักครั้ง แต่ว่าตลอดเจ็ดปีเต็ม สิ่งของในห้องนี้จะถูกเปลี่ยนเป็นคอลเลคชันใหม่ประจำฤดูกาลนั้นๆ ตลอด
ชั้นล่างของอาคาร
หน้าโต๊ะอาหาร ซือเยี่ยหานกำลังดื่มกาแฟอย่างเอ้อระเหย
ใบหน้าของชายหนุ่มขาดการนอนหลับพักผ่อนเป็นเวลานาน หน้าตาจึงหมองคล้ำขึ้นมาก ทว่าวันนี้ใบหน้าหล่อเหลาเป็นทุนเดิมกลับฉายออร่าเปล่งปลั่ง ราวกับปีศาจที่ได้ดูดกลืนพลังมาเต็มเปี่ยม
“ซู้ด ร้อนร้อนร้อน...” หลินเชวียเหม่อมองเขา ไม่ทันระวังจึงถูกกาแฟร้อนลวกปาก
ซือเยี่ยหานปรายหางตามองเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ตรงหน้า แสดงสีหน้าเหมือนเห็นคนโง่อย่างชัดเจน
ทางด้านหลินเชวียรู้สึกได้ แม่เจ้าโว้ย ถึงผู้ชายคนนี้จะแสดงสีหน้าเยาะเย้ยตน ก็ยังหล่อระเบิดเหมือนเดิม!
หลินเชวียวางแก้วกาแฟในมือลงอย่างแรง “แม่ง! ซือจิ่ว (คุณชายซือเก้า)! พูดความจริงมาเดี๋ยวนี้ เมื่อคืนไปทำอะไรมากันแน่? ไปเติมหยินเสริมหยางมาใช่ไหมนายน่ะ?”
……….………………………………………………..


## บทที่ 8 คุ้นหูจังคำนี้

บทที่ 8 คุ้นหูจังคำนี้
ซือเยี่ยหานเหมือนจะอารมณ์ดีอยู่ไม่น้อย เจอคำพูดโวยวายของหลินเชวียก็ไม่เห็นทำหน้าขุ่นเคือง
หลินเชวียพินิจมองใบหน้าหล่อระเบิดของเพื่อนตัวเอง ทำสีหน้าเคียดแค้น อิจฉาริษยา “พี่เก้านะพี่เก้า ด้วยฐานะตำแหน่งและรูปร่างหน้าตาของพี่แล้ว มีผู้หญิงแบบไหนที่อยากได้แล้วจะไม่ได้บ้าง? ทำไมต้องลำบากลดตัวลงไปด้วย?”
เยี่ยหวันหวั่นที่เพิ่งเปลี่ยนชุดเรียบร้อยเดินลงมา ก็ได้ยินคำพูดประโยคนี้ของหลินเชวีย
ทำไมคำพูดของหลินเชวียถึงได้ฟังดูคุ้นหูแบบนี้?
“พี่อยากลองของแปลกชั่วครั้งคราวก็ช่างเถอะ แต่นี่ไม่ได้แค่เล่นๆ แล้ว มันสองปีแล้วนะ เพื่อนอย่างฉันทนดูต่อไปไม่ได้แล้ว...”
หลินเชวียยังคงบ่น ซือเยี่ยหานที่ทำหน้าเกียจคร้านและเมินเฉยเขาอยู่ตรงข้ามพลันเบี่ยงศีรษะเล็กน้อย สายตามองตรงไปยังทิศทางข้างบน
หลินเชวียหันมองตามสายตาของซือเยี่ยหานไปตามจิตใต้สำนึก
วินาทีต่อมา ทันใดนั้นตรงหน้าสว่างวาบ แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
เห็นเพียงสาวน้อยคนหนึ่งยืนอยู่ด้านบน เธอสวมชุดกระโปรงสีขาวบริสุทธิ์ รูปร่างเพรียวบาง ผมสลวยยาวถึงเอว ดวงตาสว่างสุกใส ริมฝีปากดั่งผลพีช ผิวพรรณขาวใสดั่งหยก งดงามดั่งเทพธิดา
สาวน้อยคนนี้...สวยสุดๆ ไปเลย...
ถึงอยู่ต่อหน้าปีศาจหล่อเหลาอย่างซือเยี่ยหาน ก็ยังไม่ถูกกลบรัศมี
ออร่าอ่อนละมุนดั่งปุยเมฆนั้นทำให้คนใจหวั่นไหวเป็นที่สุด แทบทำให้ความปรารถนาที่เก็บซ่อนไว้ระเบิดออกมา!
จนกระทั่งเยี่ยหวันหวั่นเดินมาตรงหน้าโต๊ะอาหารแล้ว หลินเชวียยังมีสีหน้าเคลิบเคลิ้มราวกับฝันไปอยู่เช่นเดิม
เยี่ยหวันหวั่นกวาดมองโต๊ะอาหาร ปกติเธอจะนั่งห่างซือเยี่ยหานไกลมาก ครั้งนี้เธอลองคิดดูแล้ว จึงเลือกนั่งลงตำแหน่งข้างซือเยี่ยหาน
เมื่อเห็นว่าหญิงสาวนั่งลงข้างตนเอง แววตาที่ซือเยี่ยหานจดจ้องเธอมีประกายวาบไหวเล็กน้อย
ว่ากันว่าพูดน้อยความผิดพลาดก็น้อย เยี่ยหวันหวั่นนั่งลงเรียบร้อยแล้วก็เริ่มทานอาหารเช้าเงียบๆ
ตั้งแต่เมื่อครู่ สายตาน่ากลัวนั้นจดจ้องเธอตลอดเหมือนมีรูปร่างจับต้องได้
กลับสู่สภาพเดิมอย่างกะทันหัน ความจริงเธอก็เก้อเขินอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าซือเยี่ยหานจะมีท่าทีอะไร
เพียงแต่ ขนาดสภาพราวกับผีซือเยี่ยหานยังกินไม่เลือกได้ สู้เป็นตัวเองที่งดงามเห็นแล้วสบายตาไม่ดีกว่าเหรอ
เยี่ยหวันหวั่นคิดเช่นนี้ ก็เริ่มก้มหน้ากินโจ๊กอย่างสบายใจ
เวลานี้เอง พลันมีนิ้วมือเรียวยาวนิ้วหนึ่งยื่นมาที่แก้มของเธอ
เยี่ยหวันหวั่นสีหน้าเครียด ร่างกายพลันแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น
จากนั้นก็เห็นว่านิ้วข้างนั้นปัดเส้นผมยาวที่เกือบจะตกลงถ้วยโจ๊ก แล้วทัดมันไปไว้หลังใบหู
เวลานี้ ซือเยี่ยหานนั่งหลังพิงเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน เมื่อช่วยทัดเส้นผมให้หญิงสาวเรียบร้อยก็เก็บมือกลับไปอย่างไม่รีบร้อน ทว่าไม่ลดละสายตาที่จ้องมองเธอ เป็นสายตามองพิจารณาแฝงด้วยความอบอุ่นที่สังเกตได้ยาก ค่อยๆ กวาดมองผิวพรรณของหญิงสาวทุกตารางนิ้ว ตลอดจนทุกสีหน้าท่าทางเล็กน้อยของเธอ
เยี่ยหวันหวั่นถอนใจโล่งอก รีบใช้มือกำเส้นผมไว้ เพื่อไม่ให้มันร่วงลงมาอีก
นาทีนี้ ในที่สุดหลินเชวียก็เรียกสติกลับมาได้ ลดเสียงต่ำเอ่ยซุบซิบนินทาอย่างตื่นเต้น “พี่เก้า! ในที่สุดก็คิดได้แล้วสินะ ควรเลือกแบบนี้ตั้งแต่แรกแล้วไหมล่ะ ทั้งสวยทั้งมีความเป็นผู้หญิง แค่เห็นก็อยากทะนุถนอมปกป้อง! ทำไมต้องไปเลือกผู้หญิงที่ทำให้เสื่อมเกียรติอย่างเยี่ยหวันหวั่นด้วย”
เยี่ยหวันหวั่นนิ่งไป ทำให้เสื่อมเกียรติ...
หลินเชวียพูดต่อ “จริงสิ ผู้หญิงอัปลักษณ์คนนั้นล่ะ? ไล่ไปแล้วใช่ไหม?”
เยี่ยหวันหวั่นอึ้งงัน  ผู้หญิงอัปลักษณ์...
หลินเชวียเอ่ย “ถึงเมื่อสองปีก่อนเยี่ยหวันหวั่นนั่นจะเพิ่งมาอยู่กับพี่ หน้าตายังไม่จัดจ้านอะไรมาก แต่ว่าตอนนั้นเธอมีน้ำหนักมากทีเดียว! อย่างน้อยๆ ต้องหนักเจ็ดสิบห้ากิโลฯ ล่ะมั้ง!”
เยี่ยหวันหวั่น “...!” เหลวไหล เห็นชัดๆ ว่าแค่หกสิบ! แม้ว่าช่วงวัยรุ่นเธอกินเก่ง จึงอ้วนขั้นร้ายแรง แต่ว่าน้ำหนักตัวเธอก็ไม่เคยแตะเจ็ดสิบห้าไหมล่ะ?
หลินเชวียพูดอีก “พี่เก้า ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจรสนิยมของพี่เลยรู้ไหม ไปชอบคนอ้วนได้ยังไง?”
เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก คนอ้วน...
ไม่มีผู้หญิงคนไหนทนการที่มีคนมาพูดต่อหน้าว่าตัวเองอ้วนได้หรอก!
“ปัง!”
เยี่ยหวันหวั่นวางตะเกียบลงอย่างแรง สายตาดั่งคมมีดมองจ้องไปยังหลินเชวียที่นั่งอยู่ตรงข้าม...
“หลิน! เชวีย! ฉันหนักเจ็ดสิบห้าแล้วจะทำไม ฉันอ้วนแล้วจะทำไม ฉันไปกินข้าวบ้านนายเหรอ!”
……….…………………………………………………………..


## บทที่ 9 เธอไปศัลยกรรมเหรอ

บทที่ 9 เธอไปศัลยกรรมมาเหรอ?
ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนี้แล้ว หลินเชวียทำหน้าเหมือนกับเห็นผี ลุกพรวดขึ้นมา ทำเอาเก้าอี้ด้านหลังหงายคว่ำไป
“แม่เจ้า! เยี่ย...เยี่ยหวันหวั่น!”
เป็นไปได้อย่างไร?
“เธอไปศัลยกรรมมาเหรอ!?” หลินเชวียตกตะลึงอ้าปากค้าง
แต่ว่า ไม่ถูกต้องสิ ศัลยกรรมอะไรจะเร็วขนาดนี้ เจอเธอเมื่อสองสามวันก่อนยังมีสภาพเหมือนผีอยู่เลย
เยี่ยหวันหวั่นโมโหจนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว “นายสิศัลยกรรม! ฉันหน้าตาแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร! อีกอย่าง ฉันอ้วนตรงไหนนายพูดมาให้ชัดๆ ซิ”
สีหน้าว่างเปล่าเกียจคร้านแบบคงเส้นคงวาของซือเยี่ยหานเผยความฉงนขึ้นมาครู่หนึ่ง
เวลานี้นัยน์ตาของหญิงสาวราวกับมีเปลวไฟสองดวงกำลังเผาไหม้ โหมกระพืออยู่นาน
ทันใดนั้นเยี่ยหวันหวั่นที่กำลังเดือดดาลก็สัมผัสได้ถึงฝ่ามือเย็นเฉียบซึ่งวางอยู่กลางศีรษะ ลูบปลอบโยนเบาๆ เหมือนปลอบใจอสูรน้อยที่โกรธจนพองขน
ในเวลาเดียวกันนี้ น้ำเสียงไพเราะดังข้างหูของเธอช้าๆ “ไม่อ้วน”
เยี่ยหวันหวั่นชะงักทันที หันมองซือเยี่ยหานด้วยความประหลาดใจ
เธอเสียสติไปแล้วหรือเปล่า? ถึงได้รู้สึกว่าซือเยี่ยหานในตอนนี้...อ่อนโยน...
เยี่ยหวันหวั่นเรียกสติกลับคืนมาได้ ถึงพบว่าตัวเองออกจะตื่นเต้นเกินเหตุ จึงบ่นพึมพำอย่างคับข้องใจ “ตอนนี้ฉันไม่ได้อ้วนสักหน่อย...”
ซือเยี่ยหานบอก “เมื่อก่อนก็ไม่อ้วน”
หลินเชวียที่อยู่ด้านข้างกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังทันที “พี่เก้า กรุณาคำนึงถึงมโนธรรมของตัวเองแล้วพูดอีกครั้งซิ!”
เยี่ยหวันหวั่นโมโหจนกัดฟันกรอด
ซือเยี่ยหานเบนสายตาอย่างไม่รีบร้อนมองมาทางหลินเชวียแวบหนึ่ง “ที่ดินฝั่งตะวันออกผืนนั้น ฉันยกให้หย่วนต๋าแล้ว”
หลินเชวียงงเป็นไก่ตาแตก “อะไรนะ? อย่าเล่นแบบนี้สิพี่เก้า รับปากว่าจะให้ฉันแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงยกให้บริษัทอื่นแล้วล่ะ สรุปว่าพี่ยกให้หย่วนต๋าไปแล้ว หรือเพิ่งตัดสินใจยกให้เมื่อกี้นี้?”
ซือเยี่ยหานตอบ “เมื่อกี้”
หลินเชวีย “...!!”
แม่เจ้าโว้ย! เป็นเพราะเมื่อครู่เขาบอกว่าเยี่ยหวันหวั่นอ้วน?
“นะ...นายมันเผด็จการ!” หลินเชวียโมโหแทบตาย
เห็นแต่ซือเยี่ยหานไม่เพียงไม่คัดค้าน เหมือนยอมรับฉายานี้ด้วยซ้ำ และเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าราบเรียบ “นายควรกลับไปได้แล้ว เกะกะ”
ไม่ใช่แค่เผด็จการ ยังเห็นผู้หญิงดีกว่าเพื่อนด้วย ถึงกับรังเกียจว่าเขาอยู่แล้วเกะกะ
หลินเชวียใจสลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย วิ่งออกไปพร้อมหยาดน้ำตา
หลังจากหลินเชวียกลับไปแล้ว ภายในห้องรับแขกก็เหลือเยี่ยหวันหวั่นและซือเยี่ยหานแค่สองคน
เมื่อครู่มีหลินเชวียอยู่ด้วยยังรู้สึกดี แต่พอหลินเชวียกลับไปแล้ว เยี่ยหวันหวั่นที่เดิมทีผ่อนคลายพลันเครียดขึ้นมาทันใด ตัวตนของผู้ชายข้างๆ พลันขยายใหญ่อย่างไร้ขอบเขต
“กินเยอะๆ หน่อย”
ในจานมีเสี่ยวหลงเปาสินค้าที่มีจำกัดของร้านอาหารเช้าที่เธอชอบกินที่สุดเพิ่มมาชิ้นหนึ่ง
ความรู้สึกในใจเยี่ยหวันหวั่นสับสนไปหมด
ตั้งแต่ที่เธอปรากฎตัว ซือเยี่ยหานไม่มีปฏิกิริยาพิเศษใดๆ กับการเปลี่ยนแปลงตั้งแต่หัวจรดเท้าของเธอ
ต้องตอบสนองแบบหลินเชวียถึงจะเรียกว่าปกติไม่ใช่เหรอ?
เยี่ยหวันหวั่นอดใจไม่ไหว เอ่ยถามไปว่า “ซือเยี่ยหาน คุณไม่รู้สึกว่าวันนี้ฉันมีตรงไหนไม่เหมือนเดิมบ้างเหรอ?”
ซือเยี่ยหานคีบเกี๊ยวกุ้งให้เธออีกชิ้นหนึ่ง “อะไร?”
เยี่ยหวันหวั่นพูด “สภาพของฉันไง!”
ซือเยี่ยหานยักคิ้ว “ไม่เหมือนเดิม?”
เยี่ยหวันหวั่นถึงกับสำลัก
ผู้ชายคนนี้ตาบอดหรืออย่างไร?
ชายหนุ่มเห็นหญิงสาวทำหน้าบึ้งตึง จึงเหลือบตาขึ้นชำเลืองมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างอารมณ์ดี “ยังน่ากินเหมือนเดิม”
เยี่ยหวันหวั่น “...”
น่ากินเหมือนเดิม?!
สภาพก่อนหน้านี้ของเธอน่าเวทนาเกินกว่าจะทนดูได้ เขากลับรู้สึกว่าน่ากิน? ทั้งยังรู้สึกว่าสภาพของเธอตอนนี้ไม่ได้มีอะไรแตกต่าง!
เยี่ยหวันหวั่นตกตะลึงกับรสนิยมที่พิสดารของใครบางคน...
……….…………………………………………………………..


## บทที่ 10 เกือบน่าเกลียดไปตลอดชีวิตแล้ว

บทที่ 10 เกือบน่าเกลียดไปตลอดชีวิตแล้ว
ดังนั้น การที่เธอทรมานตัวเองมาหลายปี ผลสุดท้ายคือทรมานเสียเปล่าหมดน่ะหรือ?
เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกอยากตายเลยทีเดียว!
ยังดีที่ครั้งนี้เธอรู้ตัวทันเวลา ไม่เช่นนั้นต้องน่าเกลียดไปตลอดชีวิตแน่
“ทำไม? มีปัญหาอะไร?”
“ไม่มีอะไร” เยี่ยหวันหวั่นตอบด้วยสีหน้าน้อยใจ
“ฮะ…” มีเสียงหัวเราะเบาๆ ของชายหนุ่มแว่วเข้าหู
เยี่ยหวันหวั่นพลันหันมองเขาด้วยความหวาดหวั่น
ซือเยี่ยหานใบหน้าสดใสดึงดูดสายตากว่าปกติ ไม่ได้เย็นชาน่าหวาดกลัว ไม่ได้ดุร้ายโหดเหี้ยม ว่างเปล่าเฉยเย็น...ซือเยี่ยหานกลับยิ้มอยู่...
เมื่อครู่เธอเห็นแล้ว ดูเหมือนวันนี้ผู้ชายคนนี้จะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ?
หรือเพราะเมื่อวานนอนหลับสนิทดี?
ความจริงแล้วนิสัยฉุนเฉียวโมโหง่ายของซือเยี่ยหานสัมพันธ์อย่างมากกับภาวะนอนไม่หลับ ไม่มีใครทนรับการอดนอนเป็นเวลานานแบบนี้ได้
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เยี่ยหวันหวั่นเริ่มคิดได้
เธอควรจะอาศัยโอกาสที่วันนี้ซือเยี่ยหานอารมณ์ดี ขอให้เขายกเลิกคำสั่งห้ามดีไหม?
ซือเยี่ยหานโกรธมากเนื่องจากเธอเกือบหนีไปได้ เขาจึงสั่งขังเธอไว้ในบ้าน แม้แต่โรงเรียนก็ไม่ยอมให้ไป
เมื่อครู่ก่อนจะลงมา เธอได้รับข้อความจากครูประจำชั้นเรียน แจ้งให้เธอมาโรงเรียน ไม่เช่นนั้นหากยังโดดเรียนต่อไป อาจจะถูกหักคะแนนถึงขั้นไล่ออกได้
ก่อนหน้านี้เธอทำคะแนนแย่มาก ซ้ำชั้นมาถึงสองปี อายุยี่สิบแล้วแต่ก็ยังอยู่แค่มอหก
เธอจำได้ว่าเมื่อชาติก่อนตัวเองหมกหมุ่นอยู่เพียงเรื่องเดียว นั่นก็คือกู้เยว่เจ๋อ
ก่อนจะรู้จักซือเยี่ยหานก็หลงใหลกู้เยว่เจ๋อ หลังจากได้รู้จักซือเยี่ยหานก็คิดแต่จะหนีกลับไปอยู่ข้างกายกู้เยว่เจ๋อ ไม่มีจิตใจเล่าเรียน ต่อมาเธอก็ไม่ไปเรียนอีก การสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็พลาดไป
ครั้งนี้ เธอจะทอดทิ้งตัวเองเหมือนชาติก่อนไม่ได้อีก จะทรมานร่างกายตัวเอง แล้วมองดูเยี่ยอีอีกับกู้เยว่เจ๋อครอบครองทุกอย่างของตระกูลเยี่ยไปไม่ได้
คราวนี้แม้ว่าการหลบหนีจะยั่วโมโหซือเยี่ยหานเข้าแล้ว แต่ตอนหลังเธอก็ไม่ได้หนีไปกับกู้เยว่เจ๋อ ดังนั้นความสัมพันธ์ของเธอกับเขาจึงยังไม่ถึงขั้นกู้กลับคืนมาไม่ได้ เธอควรจะฮึดสู้ดูสักหน่อย
เยี่ยหวันหวั่นสูดลมหายใจลึก เอ่ยหยั่งเชิง “คือว่า ซือเยี่ยหาน ใกล้สอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ฉันต้องรีบเรียนหนังสือ ฉัน...กลับไปโรงเรียนได้ไหม?”
วินาทีที่คำพูดเธอจบลง บรรยากาศในห้องแทบจะถูกกดต่ำลงไปทันใด สีหน้าของชายหนุ่มกลับมาเคร่งขรึมเย็นชาเหมือนเคย
เยี่ยหวันหวั่นใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม ไม่ได้จริงๆ ด้วย?
แต่ก็ไม่น่าแปลกอะไร ซือเยี่ยหานจะเชื่อว่าเธอทำไปเพื่อเรื่องเรียนจริงๆ ได้อย่างไร? เกรงว่าคงยังคิดว่าเธออยากหนีไปใจจะขาดล่ะสิไม่ว่า!
แม้ว่าจะทำใจมาแล้วว่าคงไม่ง่ายขนาดนั้น แต่เยี่ยหวันหวั่นก็ยังผิดหวังอยู่ไม่น้อย สีหน้าหมองหม่นลงไป มองเสี่ยวหลงเปาที่เธอชอบกินที่สุด ทว่าไม่มีความรู้สึกอยากกินเลย พร้อมเอ่ยพึมพำว่า “ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไร”
แต่ว่า สีหน้าของซือเยี่ยหานไม่เพียงไม่ดีขึ้น ตรงข้ามกลับดูบูดบึ้งยิ่งขึ้นไปอีก
แน่นอนว่าเยี่ยหวันหวั่นไม่อยากทำลายความสัมพันธ์ที่ดีขึ้นได้ไม่ง่ายและทำให้เขาโมโหอีก จึงรีบเอ่ย “ฉันก็แค่ถามเฉยๆ”
ซือเยี่ยหานไม่พูดอะไร เพียงมองดวงตาของหญิงสาวที่หม่นหมองลงและการประนีประนอมด้วยสีหน้าหวาดหวั่น เมื่อเห็นท่าทีของเธอซึ่งเดิมทีมีชีวิตชีวากลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกครั้ง ก็พลันหงุดหงิดใจอย่างควบคุมไม่ได้...
เยี่ยหวันหวั่นไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรดี ผู้ชายคนนี้เอาใจยากจริงๆ เธอก็บอกแล้วว่าไม่เป็นไร ทำไมยังทำหน้าเหมือนอยากจะฆ่าคนอยู่อีก?
……….…………………………………………………………..


## บทที่ 11 ทำให้พวกคุณตกใจหรือเปล่า

บทที่ 11 ทำให้พวกคุณตกใจหรือเปล่า
เพียงชั่วพริบตา บรรยากาศในห้องค่อยๆ หยุดชะงัก เหมือนสถานการณ์ของเธอกับซือเยี่ยหานจะกลับไปเป็นเหมือนก่อนเธอจะกลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง
บุคคลตรงหน้าและความน่าเกรงขามแต่กำเนิดเริ่มรุกล้ำร่างกายเธอ
โชคดีที่เวลานี้ มีเสียงฝีเท้าแว่วมาจากด้านนอก ทำลายบรรยากาศอึมครึมลง
สวี่อี้พาพวกคนสวน นักจัดดอกไม้ คนงานก่อสร้างและอื่นๆ เดินเข้ามาในห้องรับแขก “คุณชายเก้าครับ เรื่องการซ่อมแซมสวน...เอ่อ...”
สวี่อี้พูดได้เพียงครึ่งเดียวก็พลันหยุดชะงัก เมื่อเห็นผู้หญิงที่นั่งอยู่ทางซ้ายมือของซือเยี่ยหาน คนรับใช้ด้านหลังเขาก็มองหน้ากันไปมา
ไม่เพียงแปลกใจกับหน้าตาสะสวยของผู้หญิงคนนี้ ทว่าทุกคนรู้ดี เจ้านายเป็นโรครักความสะอาดขั้นรุนแรง ยิ่งกับผู้หญิงด้วยแล้วใหญ่ เขารังเกียจถึงขีดสุด ผู้หญิงที่ปรากฏตัวในรัศมีสามก้าวของเจ้านายได้มีเพียงเยี่ยหวันหวั่น ผู้หญิงคนอื่นต่อให้สวยปานนางสวรรค์ก็เข้าใกล้ไม่ได้
เพราะฉะนั้นแล้ว ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน?
เยี่ยหวันหวั่นมองสวี่อี้ แล้วมองคนรับใช้เหล่านั้น กัดเกี๊ยวกุ้งไปหนึ่งคำ ก่อนเอ่ยด้วยความรู้สึกผิด “คือว่า วันนี้ฉันลืมแต่งหน้า ฉันทำให้พวกคุณตกใจหรือเปล่า?”
เยี่ย...เยี่ยหวันหวั่น!
เมื่อได้ยินน้ำเสียงอันคุ้นเคยนี้แล้ว ทุกคนตกใจจนงงงวย ไม่เว้นแม้แต่สวี่อี้ด้วย
ผู้หญิงอัปลักษณ์คนนั้นแม้ดูน่าเวทนาเกินจะมอง แต่กลับมีเสียงที่ไพเราะนุ่มนวล ราวกับสายน้ำที่ใสสะอาดของเจียงหนาน
แต่ว่าเสียงน่าฟังเช่นนี้ กลับทำให้พวกเขาได้ยินแล้วรังเกียจโดยอัตโนมัติ ถึงอย่างไรตั้งแต่ที่ผู้หญิงคนนี้มาอยู่ที่สวนจิ่นหยวน พวกเขาที่เป็นคนรับใช้เหล่านี้ก็พลอยรับเคราะห์ไปด้วยไม่น้อยเลย
คาดไม่ถึงว่าผู้หญิงหน้าสดแต่ยังสวยราวบุปผาอิ่มน้ำที่นั่งอยู่ข้างเจ้านายในตอนนี้จะเป็นเยี่ยหวันหวั่น?
เมื่อเห็นปฏิกิริยาตอบรับของทุกคน เยี่ยหวันหวั่นทำท่าคิดหนัก “การแต่งตัวของฉันเมื่อก่อนดูดีกว่าจริงๆ สินะ? ฉันจำได้ว่าตอนย้อมผมสีเขียว พวกคุณตกตะลึงในความสวยของฉันไปเลย ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้ฉันเปลี่ยนกลับไปย้อมเหมือนเดิมดีไหม?”
ตกตะลึงในความสวยที่ไหนกัน พวกเราตกใจจนขนหัวลุกชัดๆ!
ในที่สุดสวี่อี้ก็ได้สติ ส่ายศีรษะเหมือนกลองป๋องแป๋ง “ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่ คุณหนูทำแบบนี้สวยมากเลยครับ”
อย่างไรก็คิดไม่ถึงว่า เยี่ยหวันหวั่นที่ไม่แต่งหน้าแต่งตัวจะเป็นแบบนี้
เพราะฉะนั้นคุณหนูเยี่ยตรงหน้าคนนี้ ตลอดมาไม่ใช่ปัญหาเรื่องรสนิยม แต่เป็นปัญหาที่สมองอย่างนั้นเหรอ?
สายตาของเจ้านายก็ร้ายกาจเกินไปแล้ว มองทะลุเครื่องสำอางที่หนากว่ากำแพงจนเห็นหน้าตาที่แท้จริงของเธอได้อย่างไร?
ถ้าหากเยี่ยหวันหวั่นรู้ความคิดของสวี่อี้ในเวลานี้ คงจะบอกเขาว่า เจ้านายของนายไม่ต้องมองทะลุ ‘กำแพง’ เพราะเขาชอบ ‘กำแพง’ นั้นมากๆ!
“พวกคุณจะมาคุยเรื่องซ่อมแซมสวนเหรอ?” เยี่ยหวันหวั่นถาม
สวี่อี้ผงกหัวรับ “ใช่ครับ”
เยี่ยหวันหวั่นถามลองเชิงทันทีว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันขอเสนอความคิดเห็นได้ไหม?”
คิดว่าเธอยังต้องอยู่ที่นี่อีกนาน ทำไมไม่ทำให้ทุกอย่างที่นี่เป็นไปตามใจของเธอ ให้ตัวเองอยู่อย่างสบายอีกหน่อยล่ะ?
ไปโรงเรียนไม่ได้ แต่เรื่องนี้คงได้ใช่ไหม?
เธอจำได้ว่า นอกจากเรื่องออกจากที่นี่แล้ว ซือเยี่ยหานมักจะยอมทำตามความต้องการของเธอเสมอ ไม่ว่าจะเกินเลยขนาดไหนก็ตาม
เมื่อสวี่อี้ได้ยินความต้องการของเยี่ยหวันหวั่น ก็พลันอยากตายขึ้นมา รีบส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางซือเยี่ยหาน หวังว่าเขาจะช่วยตัดสินให้
คุณชายเก้า! ขอร้องล่ะ อย่าให้เธอเข้าไปเหยียบสวนอีกเลย!
ซือเยี่ยหานตอบเยี่ยหวันหวั่นสองคำ “ตามใจเธอ”
สวี่อี้ “...”
เอาเถอะ เขารู้อยู่แล้วว่าจะเป็นแบบนี้
สวี่อี้ได้แต่ก้มหน้ายอมรับชะตาชีวิต “คุณหนู อยากจะเสนอความคิดเห็นอะไรเหรอครับ?”
เยี่ยหวันหวั่นคิดอย่างละเอียด “ฉันไม่ชอบกุหลาบกับลาเวนเดอร์อะไรหรอก เปลี่ยนสวนดอกไม้ตรงนั้นไปปลูกดอกทานตะวันแทนได้ไหม?”
สวี่อี้แปลกใจ อดไม่ได้เอ่ยถามว่า “คุณหนูชอบดอกทานตะวันเหรอครับ?”
เทียบกับความต้องการอยาก ‘เผาดอกไม้พวกนั้น’ หรือ ‘ถอนออกให้หมด’ แล้ว ความต้องการข้อนี้ของเยี่ยหวันหวั่นปกติเกินไป
เยี่ยหวันหวั่นนิ่งคิดเล็กน้อย ก่อนตอบ “เฉยๆ นะ”
สวี่อี้เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “ถ้าอย่างนั้นทำไม...”
ดวงตาของเธอเป็นประกาย “เพราะว่าต่อไปเอาเม็ดมันมาผัดกินได้น่ะสิ!”
สวี่อี้ “เอ่อ...”
ซือเยี่ยหานนิ่งเงียบ
เยี่ยหวันหวั่นชี้ไปยังที่ไกลๆ อีก “แล้วก็บ่อน้ำตรงนั้น อย่าเลี้ยงปลาคาร์ฟแพงๆ อีกเลย หยิ่งแล้วยังกินไม่ได้อีก เลี้ยงพวกปลากินพืช ปลาทอง กุ้ง...ซุ้มดอกไม้ก็เปลี่ยนเป็นซุ้มเถาองุ่นเถอะ...ที่จริงปลูกมันหวานด้วยสักนิดก็ได้...”
.........................................................


## บทที่ 12 ทำให้เธอต้องทนหิวอย่างนั้นเหรอ

บทที่ 12 เธอต้องทนหิวอย่างนั้นเหรอ?
“แล้วก็สนามหญ้าฝั่งตะวันออก อย่างไรก็ไหม้ไปหมดแล้ว ไม่สู้ถือโอกาสเอาหญ้าที่ถูกเผาพวกนี้มาทำเป็นปุ๋ยซะ แล้วเอามาปลูกผักกาดขาวดีกว่า?”
ผัก...กาดขาวงั้นเหรอ?
เห็นอาการตาโตอ้าปากค้างของสวี่อี้ อีกทั้งใบหน้าที่ยากจะคาดเดาอารมณ์ของซือเยี่ยหาน เสียงของเยี่ยหวันหวั่นจึงเบาลงเล็กน้อย ถามอย่างไม่แน่ใจว่า “เป็นอะไรไป?”
นิ้วเรียวยาวของซือเยี่ยหานเคาะเบาๆ บนถ้วยเซรามิก ช้อนตาขึ้นมาเล็กน้อย “ปกติอยู่บ้านฉัน เธอต้องทนหิวงั้นเหรอ?”
เยี่ยหวันหวั่นอึ้งไปเล็กน้อย “อ่อ...เปล่า...”
ตั้งแต่เด็กเธอไม่เคยต้องกังวลเรื่องอาหารการกิน ไม่เคยต้องทนหิวหรืออดอยาก ยิ่งอยู่บ้านของซือเยี่ยหานด้วยแล้วยิ่งเป็นไปไม่ได้ พ่อครัวที่สวนจิ่นหยวนผลัดเปลี่ยนอาหารหลากหลายรูปแบบทุกวัน เพื่อให้เธอกินได้มากขึ้นอีกสักหน่อย เพราะหากเธอกินได้น้อยกว่ากฎที่ซือเยี่ยหานตั้งไว้ พ่อครัวพวกนั้นจะถูกไล่ออก
แต่เธอเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป ถึงได้มีนิสัยชอบกักตุนอาหารเหมือนหนูแฮมสเตอร์ ยิ่งรอบกายมีอาหารมากเท่าไร เธอก็ยิ่งรู้สึกปลอดภัยมากเท่านั้น
เพียงแต่ชาติก่อนถูกซือเยี่ยหานกักขังเอาไว้ สุขภาพจิตซึมเศร้าไม่มั่นคง ความอยากอาหารจึงค่อยๆ หายไป
ได้เกิดใหม่ทั้งที นอกจากจะต้องสวยแล้ว เรื่องของอร่อยย่อมขาดไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะเสียเปล่าที่ได้มาเกิดใหม่อีกครั้ง
หลังจากนั้นไม่นาน ซือเยี่ยหานปรายตามองสวี่อี้ “ทำตามนั้น”
สวี่อี้หน้าซีดรับคำ “ครับ”
เขาช่างไร้เดียงสาเกินไปจริงๆ ถึงได้หลงคิดว่าผู้หญิงคนนี้จะเปลี่ยนนิสัยแล้ว
คาดไม่ถึงว่าเธอต้องการจะเปลี่ยนสวนในคฤหาสถ์ส่วนตัวอันดับต้นๆ เป็นสวนผัก เสียสติไปแล้วจริงๆ...
เยี่ยหวันหวั่นเมื่อได้ยินว่าซือเยี่ยหานยอมตกลง ก็พลันรู้สึกเบิกบานใจ เอ่ยอย่างตื่นเต้นว่า “เยี่ยมไปเลย แบบนี้พอถึงฤดูใบไม้ร่วง ก็จะมีของอร่อยเยอะแยะเลย!”
พอถึงฤดูใบไม้ร่วง...
ได้ยินสี่คำนี้ อารมณ์ของซือเยี่ยหานเปลี่ยนไปเล็กน้อย มีสิ่งผิดปกติบางอย่างวาบผ่านสายตา
เยี่ยหวันหวั่นคนก่อนคิดแต่จะหนีไปจากเขา จะมีแก่ใจคิดถึงอนาคตได้อย่างไร?
ตลอดทั้งวัน เยี่ยหวันหวั่นปรึกษากับสวี่อี้ว่าจะปลูกอะไรตรงไหนอย่างละเอียด และคอยสั่งการให้คนทำนั่นนี่
จนถึงพลบค่ำ สวนจิ่นหยวนที่ถูกเยี่ยหวันหวั่นเผาทำลายไปก่อนหน้านี้ก็พลิกโฉมใหม่
ฝั่งตะวันออกปลูกผักกาดขาว ฝั่งตะวันตกปลูกดอกทานตะวัน ด้านข้างกำแพงมีรั้วองุ่นที่ปักขึ้นใหม่ ดอกไม้ใบหญ้าราคาแพงถูกแทนที่ด้วยผักผลไม้ ในบ่อน้ำที่เปลี่ยนน้ำแล้วมีปลากินพืชตัวอ้วนพีและกุ้งมีชีวิตแหวกว่ายอย่างมีความสุข...
สวนจิ่นหยวนที่มีดอกไม้ใบหญ้ามูลค่ามหาศาลทุกตารางนิ้ว แม้แต่คนรับใช้จะเหยียบลงไปยังต้องระวัง ไม่เช่นนั้นอาจเหยียบเงินหนึ่งแสนให้หายวับไปได้ ตอนนี้กลายมาเป็นเช่นนี้ ถึงแม้จะเป็นสวนผักไปแล้ว แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างคาดไม่ถึง
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะออกกำลังมากขึ้นหรือเปล่า ความอยากอาหารของเยี่ยหวันหวั่นจึงดีขึ้น กินอาหารเย็นเข้าไปไม่น้อย
หลังจากอิ่มหนำสำราญและสะสมพลังเต็มที่แล้ว เธอจึงเริ่มตรึกตรองปัญหาเมื่อตอนกลางวันอีกครั้ง
ปัญหาไม่ใช่แค่เพียงการไปเรียน แก่นปัญหาที่แท้จริงคือสถานะความสัมพันธ์ของเธอกับซือเยี่ยหานในเวลานี้
จะต้องหาวิธีเปลี่ยนแปลงมันทั้งหมด เธอต้องไปคุยกับเขาให้รู้เรื่อง
ห้องของซือเยี่ยหานอยู่ที่ชั้นบนสุด เป็นสถานที่ที่เธอในชาติก่อนไม่มีวันเหยียบเข้ามาด้วยตนเอง
“ก๊อกๆๆ...”
เยี่ยหวันหวั่นยืนอยู่หน้าประตูอย่างตื่นเต้น สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเคาะประตู
“แกร๊ก” เสียงประตูเปิดออก ภาพที่ปรากฏสู่สายตาคือดวงตาเยียบเย็นราวน้ำแข็งคู่หนึ่ง
“คือว่า ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณหน่อย ตอนนี้คุณสะดวกไหม?”
ชายหนุ่มเหมือนคาดไว้แล้วว่าเธอจะมา ใบหน้าไม่แสดงความแปลกใจแม้แต่น้อย หันกายเดินกลับเข้าไปในห้องโดยไม่พูดอะไร เป็นสัญญาณว่าตกลง
เยี่ยหวันหวั่นรีบก้าวเท้าตาม
ไม่ว่าอย่างไรคืนนี้จะต้องจัดการผู้ชายคนนี้ให้ได้!
................................................................................


## บทที่ 13 มั่นใจนะว่าไม่ชอบแตงหวาน

บทที่ 13 มั่นใจนะว่าไม่ชอบแตงหวาน?
นี่เป็นครั้งแรกที่เยี่ยหวันหวั่นเข้าห้องซือเยี่ยหาน
เมื่อเหยียบเข้ามาก็รู้สึกถึงความกดดันรุนแรง
การตกแต่งสีภายในห้องอึมครึมผิดปกติ จุดที่โดดเด่นสะดุดตามีลำโพงคุณภาพสูงวางอยู่ กำลังส่งเสียงเพลงสะกดจิตให้นอนหลับอันเบาสบาย ม่านปิดสนิทอย่างแน่นหนา ไม่เหลือช่องว่างแม้แต่น้อย ทั่วทั้งห้องปิดสนิทโดยสมบูรณ์
สิ่งที่มีเยอะที่สุดในห้องก็คือเหล้า ฝั่งตรงข้ามเป็นตู้เก็บเหล้าขนาดใหญ่ ทั้งแถวเป็นเหล้านำเข้าหลากหลายชนิดของแบรนด์ต่างๆ
นอกจากซือเยี่ยหานแล้ว ในห้องยังมีอีกคนหนึ่ง
โม่เสวียน นักสะกดจิตบำบัดของซือเยี่ยหาน
ดูท่าเมื่อครู่ซือเยี่ยหานคงจะกำลังเตรียมตัวเข้านอน
เอ่อ แค่จะนอน ยังยุ่งยากน่าดูทีเดียว...
เหตุที่เมื่อวานเขานอนหลับได้อย่างราบรื่นมาก คงเป็นเพราะไม่ได้นอนมาสามวันอย่างนั้นสินะ?
เมื่อนักสะกดจิตบำบัดโม่เสวียนเห็นเยี่ยหวันหวั่นในสภาพไร้เครื่องสำอาง ดวงตาเผยความแปลกใจอย่างชัดเจน ทว่าก็กลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นเธอมา เขาก็ขอตัวออกไปก่อนแล้ว
ภายใต้แสงไฟสีเหลืองนวลเหนือศีรษะ ซือเยี่ยหานเดินไปนั่งลงบนเคาน์เตอร์บาร์ เทเหล้าแก้วหนึ่ง “พูดมาสิ”
เยี่ยหวันหวั่นกลั่นกรองบทพูดไว้นานแล้ว เวลานี้จึงไม่ลังเล พูดออกไปตรงๆ “ฉันอยากคุยเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคน!”
“ความสัมพันธ์ระหว่างเรา?” ชายหนุ่มหรี่ตาขมวดคิ้ว
เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้า เปิดปากเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ใช่... ซือเยี่ยหาน คุณคิดว่าตอนนี้ความสัมพันธ์ของพวกเราคืออะไร?”
ซือเยี่ยหานเอ่ยตอบโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อยว่า “เธอเป็นของฉัน”
เยี่ยหวันหวั่น “...”
คำตอบแบบนี้ เป็นคำตอบที่เยี่ยหวันหวั่นไม่อาจคุ้นเคยไปมากกว่านี้อีกแล้วจริงๆ
เหมือนกับที่เธอเคยถามเขาว่า ทำไมคนคนนั้นต้องเป็นเธอ แล้วเขาตอบว่า ‘เพราะมีแค่เธอเท่านั้น’
ทั้งหมดล้วนเป็นคำตอบที่เธอไม่อาจเข้าใจได้
เยี่ยหวันหวั่นฝืนตัวเองให้มองข้ามคำตอบของชายหนุ่ม พูดต่อไปว่า “ซือเยี่ยหาน ฉันไม่เข้าใจมาตลอดว่าทำไมคุณถึงชอบฉัน ด้วยฐานะของคุณ อยากได้ผู้หญิงแบบไหนก็ได้ทั้งนั้น ต่อให้คุณชอบแบบอวบอ้วน หรือชอบผู้หญิงสุดโต่ง ก็มีคนนับไม่ถ้วนยินดีสนองรสนิยมของคุณ
ไม่ว่าเหตุผลคืออะไร ในเมื่อจุดนี้เปลี่ยนแปลงไม่ได้แล้ว ถ้าอย่างนั้นพวกเรามาลองเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ระหว่างกันสักหน่อยได้ไหม?
คุณเอาแต่โมโห และฉันก็เอาแต่ต่อต้าน นั่นเป็นเพราะไม่ว่าใครก็ทนให้คนอื่นมาบงการชีวิตไม่ได้ คุณยิ่งคิดจะควบคุมฉัน บีบบังคับฉัน มีแต่จะทำให้ฉันยิ่งอยากหนีไป คำโบราณว่าไว้ว่า ‘แตงที่ฝืนเด็ดจากต้นย่อมไม่หวาน’ เชื่อว่าคุณก็คงเข้าใจหลักการนี้เหมือนกัน!”
ซือเยี่ยหานฟังหญิงสาวพูดยาวเหยียดจนจบอย่างเงียบๆ จากนั้นเอ่ยขึ้นประโยคหนึ่งด้วยสีหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ “ใครบอกว่าฉันชอบแตงหวาน?”
เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกหมดคำพูด
หมดหนทางที่จะคุยกันดีๆ ได้แล้ว!
ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้ว ความหมายของซือเยี่ยหานคือ ขอแค่เธอเป็น ‘ของ’ ของเขาก็พอ ส่วนเรื่องที่เธอจะสมยอมเป็น ‘ของ’ ชิ้นนั้นหรือไม่มันไม่สำคัญ
เมื่อคุยมาถึงตรงนี้ ก็ไม่อาจคุยต่อไปได้อีก
คนคนนี้ครู่เดียวก็ทำให้บทสนทนาไปต่อไม่ได้แล้ว!
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า...
ไม่รู้ว่าเงียบอยู่นานเท่าไร เยี่ยหวันหวั่นพลันลุกขึ้น เดินเข้าหาชายหนุ่มทีละก้าว
ซือเยี่ยหานไม่พูดสิ่งใด เพียงแต่มองเธอเข้ามาใกล้นิ่งๆ
ในที่สุด เยี่ยหวันหวั่นเดินไปหยุดยืนตรงหน้าชายหนุ่ม วินาทีถัดมาก็โค้งกายลงอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากอ่อนนุ่มแตะลงบนริมฝีปากเย็นเยียบของเขา
“คุณ...มั่นใจเหรอ?”
เสียงนุ่มนวลอ่อนหวานของหญิงสาวพร้อมด้วยเสน่ห์ที่ไม่ปรุงแต่ง แนบชิดกับริมฝีปากเขา “มั่นใจเหรอ...ว่าไม่ชอบแตงหวาน?”
.....................................................................................


## บทที่ 14 โตมาน่าเกลียดแล้ว

บทที่ 14 โตมาน่าเกลียดแล้ว
พริบตาที่ริมฝีปากอันอ่อนนุ่มของหญิงสาวแตะลงมา รูม่านตาของซือเยี่ยหานหดตัวฉับพลัน
นัยน์ตาคู่นั้นมืดมิดยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ราวกับสามารถดูดวิญญาณของคนเข้าไปได้
ขณะจดจ้องสายตาเร่าร้อนของเขา เยี่ยหวันหวั่นถอยไปอยู่ในระยะห่างที่ปลอดภัย ฝืนพูดต่อไปว่า “ที่... ที่จริง... ฉันแค่หวังว่าจะเป็นเหมือนเด็กผู้หญิงทั่วไป ใช้ชีวิต เรียนหนังสือ มีความรัก...
ฉันรับรองว่าฉันจะไม่ทะเลาะกับคุณอีก คุณก็อย่าบังคับฉันให้ทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ อย่าเอาแต่โมโหหรือน่ากลัวขนาดนั้นได้ไหม?
กู้เยว่เจ๋อนั่น ก่อนหน้านี้สมองฉันคงโดนประตูหนีบเข้าให้ ถึงได้เอาแต่คิดถึงผู้ชายไม่ได้เรื่องคนหนึ่ง ตอนนี้ฉันคิดได้แล้ว
ฉันคิดว่า ด้วยฐานะหน้าตาของคุณชายเก้าอย่างคุณ ขอแค่พวกเรากลับไปพูดคุยกันปกติ พอเวลานานไป ฉันจะต้องเติบโตเป็นแตงหวานได้แน่นอน!
อันที่จริง...แตงหวานมันอร่อยจริงๆ นะ ฉันคิดว่าคุณน่าจะลองดูสักหน่อย ไม่เคยลองจะรู้ได้ยังไงว่าไม่ชอบ ใช่ไหมล่ะ?
แหะๆ เพราะฉะนั้น จะให้โอกาสฉันอีกสักครั้งไม่ได้เหรอ? ครั้งนี้ฉันรับรองว่าจะพยายามเติบโตอย่างดี จะต้องรากตรงต้นกล้าแดง! ดีไหม?”
เยี่ยหวันหวั่นพูดจนคอแหบคอแห้ง จากนั้นก็รอคอยคำตอบของเขาอย่างตื่นเต้น
สายตาซือเยี่ยหานหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของหญิงสาว หยุดอยู่ที่สายตาซึ่งหวาดกลัวอย่างชัดเจน ทว่ายังฝืนสบตาตรงๆ เขามองอยู่เนิ่นนาน
สายตานั้นราวกับสามารถทะลวงผ่านจิตวิญญาณได้ ทำให้คนสั่นเทาด้วยความกลัว
เยี่ยหวันหวั่นไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไรกันแน่ ช่างเป็นเวลาที่ยาวนานราวหลายศตวรรษ ในที่สุดก็ได้ยินเสียงของชายหนุ่มแว่วเข้าหูมา “ได้”
เยี่ยหวันหวั่นอึ้งจนนิ่งอยู่กับที่ น่าเหลือเชื่อจริงๆ
ซือเยี่ยหานตกลงแล้ว คาดไม่ถึงว่าเขาจะตกลง!?
“คุณ...คุณตกลงแล้วนะ!” ดวงตาของเยี่ยหวันหวั่นเป็นประกายสดใส ลองเชิงถามอย่างระแวดระวัง “ถ้าอย่างนั้น... ถ้าอย่างนั้นฉันกลับไปเรียนที่โรงเรียนได้ไหม?”
ซือเยี่ยหานมองดวงตาสดใสของเธอ ใบหน้าเย่อหยิ่งเย็นชาพลันอ่อนโยนลงหลายส่วน “ได้”
เยี่ยหวันหวั่นพลันโผเข้าไปหอมแก้มซือเยี่ยหานด้วยความดีใจ “ขอบคุณค่ะ!”
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอลองพูดคุยกับซือเยี่ยหาน เธอถึงขั้นเตรียมใจที่จะล้มเหลวนับครั้งไม่ถ้วนเอาไว้แล้ว อย่างไรซะโรงเรียนของเธอก็เป็นโรงเรียนประจำ อนุญาตให้เธอไปโรงเรียน หมายความว่ายอมปล่อยเธอออกจากกรงนั่นเอง
แต่เธอกลับทำสำเร็จแล้ว
ทำไมชาติก่อนเธอถึงไม่เคยคิดจะพูดกับซือเยี่ยหานดีๆ นะ?
หากตอนนั้นเธอลองปรับเปลี่ยน ผลลัพธ์จะต่างออกไปหรือเปล่า...
“ถ้าอย่างนั้นฉันไปเก็บของก่อนนะ! ถ้าว่างฉันจะกลับสวนจิ่นหยวนมาดูแลสวนผัก!” เยี่ยหวันหวั่นกระโดดโลดเต้นกลับห้องไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ
ทางด้านหลัง สายตาของซือเยี่ยหานมองตามทิศทางที่หญิงสาวเดินออกไป พลางยกมือขึ้นสัมผัสบริเวณที่ถูกหอมเมื่อครู่...
หลังจากกลับถึงห้อง
เยี่ยหวันหวั่นรีบเก็บหนังสือเรียนและสัมภาระของตัวเอง
ไม่นึกเลยว่าจะสำเร็จแล้ว อย่างกับฝันไปเลย!
เวลานี้เอง มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ชื่อผู้โทรเข้ามาคือเฉินเมิ่งฉี
มุมปากของเยี่ยหวันหวั่นหยักโค้งยิ้มหยัน ยกมือขึ้นรับโทรศัพท์ “ฮัลโหล?”
ทันทีที่รับโทรศัพท์ เสียงร้อนใจของเฉินเมิ่งฉีก็ดังออกมา “หวันหวั่น ฉันโทรหาเธอทำไมไม่มีใครรับเลย? เธอเป็นอะไรไป? ทำไมไม่หนีไปกับคุณชายกู้? เธอรู้หรือเปล่าว่าฉันต้องกล่อมคุณชายกู้ขนาดไหนเขาถึงจะยอมช่วย!”
เยี่ยหวันหวั่นตอบด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก “คุยในโทรศัพท์มันไม่ชัดเจน รอพรุ่งนี้ฉันกลับโรงเรียนแล้วค่อยว่ากันนะ”
เฉินเมิ่งฉีได้ยินแล้วสีหน้าพลันเปลี่ยนไป “กลับโรงเรียน? คุณซือเขา...ไม่ได้ทำอะไรเธอเหรอ? อีกทั้งยังปล่อยเธอกลับโรงเรียนด้วย?”
เห็นกับตาตัวเองว่าเยี่ยหวันหวั่นจะหนีไปกับกู้เยว่เจ๋อแล้ว ทำไมซือเยี่ยหานถึงปล่อยไปง่ายๆ แบบนี้?
.........................................................................


## บทที่ 15 อุปสรรคต่อการนอนหลับ

บทที่ 15 อุปสรรคต่อการนอนหลับ
เฉินเมิ่งฉีรีบถามหยั่งเชิง “หรือว่าคุณชายซือเข้าใจอะไรผิดเพราะเห็นเธอกับกู้เยว่เจ๋ออยู่ด้วยกัน ก็เลยพานโกรธไล่เธอออกมาเหรอ?”
เยี่ยหวันหวั่นได้ยิน จึงเอ่ยตอบอย่างไม่ช้าไม่เร็ว “เธอรู้ได้ยังไงว่าซือเยี่ยหานเห็นฉันกับกู้เยว่เจ๋อ? หลายวันนั้นเขาไม่อยู่บ้าน เธอก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ?”
เฉินเมิ่งฉีพลันตอบอึกๆ อักๆ “ฉัน...ฉันเดาน่ะ...ฉันยังหลงคิดว่าเธอไม่ทันระวังตัวถูกจับได้ซะแล้ว! ยังไงรอเธอกลับมาที่โรงเรียนค่อยคุยกันก็แล้วกันนะ!”
“ได้สิ” เยี่ยหวันหวั่นแค่นหัวเราะ แล้ววางโทรศัพท์
ไม่ต้องรีบร้อน เฉินเมิ่งฉี บัญชีความแค้นระหว่างเรา ค่อยๆ คิดก็ได้!
ภายในห้องนอนหลักบนชั้นสูงสุด
หลังจากเยี่ยหวันหวั่นออกไปแล้ว นักสะกดจิตบำบัดกลับเข้ามาในห้องเพื่อเตรียมเริ่มสะกดจิตใหม่อีกครั้ง
“คุณชายเก้า เริ่มกันเลยไหมครับ?”
เหมือนว่าซือเยี่ยหานกำลังคิดเรื่องบางอย่างอยู่ และไม่รู้ว่าได้ฟังคำถามของเขาหรือไม่ เพียงยกมือขึ้นอย่างขอไปที
จากนั้น นักสะกดจิตบำบัดเปิดเพลง จุดกำยานที่สั่งทำขึ้นโดยเฉพาะ และเริ่มทำการชักนำจิตใจ...
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป...
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป...
สองชั่วโมงผ่านไป...
การสะกดจิตล้มเหลว
โม่เสวียนเริ่มสงสัยในชีวิตตัวเองเป็นครั้งที่เท่าไรแล้วไม่รู้ เขาเป็นถึงนักจิตวิทยาชั้นยอด รักษาโรคซับซ้อนที่รักษาไม่หายมานับไม่ถ้วน จนถูกจัดอันดับให้เป็นที่ปรึกษาอันดับหนึ่งของโลกด้านจิตวิทยาการปรึกษาให้กลุ่มทหารรับจ้าง
ทุกครั้งที่รักษาให้ซือเยี่ยหาน เขามักจะรู้สึกว่าตัวเองเป็นหมอปลอม...
นับตั้งแต่สองปีก่อนที่ซือเยี่ยหานคบหากับเด็กผู้หญิงชื่อเยี่ยหวันหวั่น ทุกครั้งที่เด็กคนนั้นหนีหรือต่อต้านเขา ล้วนส่งผลให้อาการนอนไม่หลับหนักกว่าเดิม
แต่สวี่อี้บอกว่าเด็กคนนั้นเหมือนจะคิดได้แล้ว ช่วงนี้ราบรื่นดีไม่ใช่หรือ?
เมื่อครู่ตอนที่เขาได้พบกับอีกฝ่ายก็ยังตกใจ ไม่ใช่แค่การแต่งหน้าแต่งตัวของเด็กผู้หญิงคนนั้น แม้แต่บุคลิกรวมถึงความรู้สึกที่ให้ก็เปลี่ยนไป ไม่ได้มืดมนเหมือนแต่ก่อน
ในเมื่อเด็กผู้หญิงคนนั้นไม่ได้กระตุ้นซือเยี่ยหาน ทำไมการสะกดจิตครั้งนี้ถึงได้ล้มเหลวอีกแล้ว?
เวลานี้ ซือเยี่ยหานนอนอยู่บนเตียง เงามืดสีคล้ำใต้เปลือกตาค่อยๆ ปรากฏออกมาอีกครั้ง เส้นเลือดสีเขียวบนหน้าผากปูดนูน ท่าทางดุร้าย ชัดเจนว่ากำลังอดทนกับความเจ็บปวดรุนแรงอยู่
ก็เหมือนกับในร่างกายเขามีอสูรร้ายน่ากลัวอาศัยอยู่ ควบคุมไม่ได้ บ้าคลั่ง มีอานุภาพทำลายล้างรุนแรง คอยกัดกร่อนประสาทของเขาทุกขณะ
เมื่อพบว่าอาการของซือเยี่ยหานย่ำแย่ลงเรื่อยๆ สีหน้าของโม่เสวียนยิ่งเคร่งเครียด รีบเอ่ยถามว่า “คุณชายเก้า วันนี้คุณเจอเรื่องอะไรมาครับ? เมื่อครู่คุณหนูเยี่ยคนนั้นมาพูดอะไรกับคุณ?”
ดวงตาที่ปิดสนิทของซือเยี่ยหานลืมขึ้นทันที นัยน์ตาฉายความเย็นชา
ความกดดันรุนแรงทำให้โม่เสวียนยอมแพ้ไม่ซักถามต่ออย่างหมดหนทาง
ถ้าหากซือเยี่ยหานยินยอมพูดคุยกับคนอื่นบ้าง อาการป่วยของเขาก็คงจะไม่สาหัสขนาดนี้
การป้องกันทางจิตใจของเขาแข็งแกร่งเกินไป ไม่อนุญาตให้ใครเข้าไปในอาณาเขตของตน
ต่อให้เป็นจิตแพทย์ที่ดีขนาดไหน หากผู้ป่วยไม่ให้ความร่วมมือ ก็หมดหนทางช่วย
เมื่อคิดถึงเยี่ยหวันหวั่น อารมณ์ของโม่เสวียนก็สับสนอยู่บ้าง
ร่างกายของซือเยี่ยหานไม่มีความผิดปกติ โดยพื้นฐานอุปสรรคการนอนหลับของเขายืนยันได้ว่าเป็นเพราะสภาพจิตใจ และเป็นไปได้มากว่าเด็กผู้หญิงคนนี้เกี่ยวข้องกับปมในใจของซือเยี่ยหานด้วย
ไม่อย่างนั้นแล้ว คงยากที่จะอธิบายว่าทำไมซือเยี่ยหาคนที่ปฏิเสธผู้หญิงมาโดยตลอด ถึงได้ยืนกรานรั้งผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งไว้ข้างกาย อีกทั้งจากการสังเกตของเขา เยี่ยหวันหวั่นส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของซือเยี่ยหานได้อย่างง่ายดาย
แต่ว่า เขาไม่อาจหาคำตอบได้จากซือเยี่ยหาน จากทางเยี่ยหวันหวั่นก็ไม่ได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์อะไรนัก
ธุรกิจของตระกูลเยี่ยคือธุรกิจในวงการบันเทิง องค์กรภายใต้การดูแลครอบครองอุตสาหกรรมบันเทิงเกินครึ่ง แต่ถ้าเทียบกับตระกูลที่มีประวัติมายืนยาว มีภูมิหลังอันแข็งแกร่งแล้ว ตระกูลเยี่ยก็เป็นเพียงเศรษฐีธรรมดา ยิ่งกว่านั้นปัจจุบันนี้ตระกูลเยี่ยเปลี่ยนเจ้าของไปแล้ว บิดาของเยี่ยหวันหวั่นถูกไล่ออกจากตระกูลไปนานแล้ว ตอนนี้ผู้ดูแลบริษัทคืออาคนรองเธอ
ตระกูลของเยี่ยหวันหวั่นไม่อาจร่วมกับตระกูลซือกดดันตระกูลใหญ่เก่าแก่ในประเทศ Z แน่นอน เยี่ยหวันหวั่นเองก็ไม่อาจมีความข้องเกี่ยวกับซือเยี่ยหานได้เลย การปฏิบัติต่อเยี่ยหวันหวั่นเป็นพิเศษของซือเยี่ยหาน จึงเข้าใจได้ยากจริงๆ
วันนี้หากยังหาหนทางรักษาโรคเรื้อรังอย่างการนอนไม่หลับของซือเยี่ยหานไม่ได้ เกรงว่าร่างกายของเขาจะทนได้อีกไม่กี่ปี
........................................................


## บทที่ 16 มโนธรรมของพี่ไม่เจ็บปวดบ้างเหรอ

บทที่ 16 มโนธรรมของนายไม่เจ็บปวดบ้างเหรอ?
เช้าวันถัดมา
เยี่ยหวันหวั่นนอนหลับสนิทจนตื่นด้วยตนเอง
จากนั้น เริ่มพิจารณาว่าวันนี้จะแต่งตัวอย่างไร
อันที่จริง การแต่งตัวสุดโต่งของเธอก่อนหน้านี้ แม้ว่าจะทำให้เธอประสบกับความทุกข์ยากไม่น้อย แต่ก็เป็นการพรางตัวของเธอ ช่วยหลีกเลี่ยงความยุ่งยากไปได้มาก ไม่อย่างนั้นกลัวว่าแม้แต่โรงเรียนก็คงไม่ได้ไป ในเมื่อเป็นช่วงเปลี่ยนผ่านของหนุ่มสาวมัธยมปลายวัยแรกแย้ม หากเผยโฉมหน้าที่แท้ทริงไป แล้วมีเพื่อนผู้ชายคนไหนมาสารภาพรักกับเธอ เธอคงจบเห่แน่
กว่าจะได้มาเกิดอีกครั้งไม่ใช่ง่ายๆ แม้ว่าอยากกลับไปเป็นตัวเองแทบตาย แต่หลังจากไตร่ตรองอย่างหนัก เธอก็รู้ว่าก่อนที่เธอจะแข็งแกร่งเพียงพอ เรื่องเหล่านี้จำเป็นต้องหักห้ามใจเอาไว้ก่อน
เยี่ยหวันหวั่นจึงยังเลืองแต่งตัวฉูดฉาดเหมือนเก่า แล้วฉวยเอาวิกผมสีเขียวที่สว่างแสบตามาใส่
ตอนที่เยี่ยหวันหวั่นลงมาจากชั้นบน ไม่เห็นซือเยี่ยหาน กลับพบว่าหลินเชวียอยู่ที่นี่
คนคนนั้นกำลังคุยกับคนที่อยู่ตรงข้ามอย่างออกรสออกชาติ เมื่อเหลือบตามาเห็นเธอเข้าโดยบังเอิญ ก็พลันพ่นกาแฟในปากออกไปทั้งหมด…
“เฮ้ย! ตาฉัน!!”
เยี่ยหวันหวั่นกลอกตามองบนใส่เขา ทำท่าทางเหมือนเห็นสิ่งประหลาด
เธอกวาดตามองชั้นล่าง พบว่าวันนี้ไม่ได้มีเพียงหลินเชวีย เซี่ยเจ๋อจือเพื่อนสนิทอีกคนหนึ่งของซือเยี่ยหานก็อยู่ที่นี่ด้วย
นัยน์ตาดอกท้อแวววาวของเซี่ยเจ๋อจือมองมาทางเยี่ยหวันหวั่น โดยเฉพาะเมื่อเห็นผมของเธอ ท่าทางตะลึงนั่นเห็นได้ชัดว่าเกิดขึ้นเพราะเธอ “หลินเอ้อร์ (คุณชายหลินสอง) นี่เหรอเรื่องเซอร์ไพรส์...ที่นายปลุกฉันตั้งแต่ตีห้าให้รีบมาดูที่สวนจิ่นหยวน? อื้ม เซอร์ไพรส์มากจริงๆ ทรงผมของเสี่ยวเยี่ยจื่อครีเอทขึ้นทุกวันเลย!”
“ไม่! ไม่ใช่ เมื่อวานเธอ...เมื่อวานเธอหน้าสด ไม่ได้แต่งหน้า สวยมากสวยกว่าเทพธิดาอีก ฉันยังตะลึงไปเลย...” หลินเชวียอธิบายซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เซี่ยเจ๋อจือยิ้มจนคนใจสั่นไหว “ใช่ๆๆ สวยมากกว่าเทพธิดา นายก็ไปหาผู้หญิงสไตล์นี้กับพี่เก้าได้นี่”
หลินเชวียหมดหนทางอธิบาย ทำได้เพียงมองค้อนไปทางเยี่ยหวันหวั่น
เยี่ยหวันหวั่นเลิกคิ้ว “มองฉันทำไม? การแต่งหน้าเป็นมารยาทขั้นพื้นฐานในการปฏิบัติต่อผู้อื่นไม่รู้หรือไง?”
มุมปากของหลินเชวียกระตุก “เธอมีมารยาทมากเกินไปแล้ว...”
เวลานี้เอง เสียงฝีเท้าหนึ่งดังขึ้นจากทางเหนือศีรษะ ซือเยี่ยหานตื่นแล้ว
ชายหนุ่มกวาดตามองชั้นล่างอย่างเฉยเมย ขณะที่สายตามองผ่านเยี่ยหวันหวั่น บนใบหน้าไม่มีสิ่งใดผิดปกติ
ถ้าจะให้พูด คงเป็นจิตใจของคนโรคจิตบางคนแข็งแกร่งเกินไป เห็นเธอในสภาพนี้แล้ว ตายังไม่กะพริบสักนิด
เยี่ยหวันหวั่นไม่ลืมว่าเวลานี้เรื่องสำคัญที่สุดก็คือการแสดงความรู้สึกดีและความภักดีที่มีต่อซือเยี่ยหาน ให้เขาเชื่อในตัวเธอ วางใจในตัวเธอ จึงวิ่งตึกตักไปตรงหน้าเขา “คุณชายเก้าๆ คุณว่าวันนี้ฉันสวยไหม?”
ในเมื่อซือเยี่ยหานชอบรสชาติถึงพริกถึงขิงแบบนี้มาก ถ้าอย่างนั้นตัวเธอในลักษณะนี้คงจะตรงใจเขาพอดีสินะ?
ซือเยี่ยหานมองดวงตาเป็นประกายตรงหน้าซึ่งกำลังรอคำชม และสีหน้าท่าทางตื่นเต้นมากของหญิงสาว อารมณ์ขุ่นมัวทั้งคืนเพราะเธอจะหนีไป มลายหายหลายส่วนอย่างประหลาด “อื้อ”
เยี่ยหวันหวั่นดีใจ ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง!
หลินเชวียทำหน้าเวทนาเกินจะทนดูได้ พี่เก้า มโนธรรมของพี่ไม่เจ็บปวดบ้างเหรอ?
เห็นบรรยากาศการพูดคุยของซือเยี่ยหานกับเยี่ยหวันหวั่นในวันนี้ เซี่ยเจ๋อจือกลับเลิกคิ้วอย่างแปลกใจเล็กน้อย นิ้วมือเคาะเบาๆ ที่คาง ใบหน้าหล่อเหลาเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
................................................................


## บทที่ 17 ถ้ายังหยอดอีก ฉันจะไม่ทนแล้วนะ

บทที่ 17 ถ้ายังหยอดอีก ฉันจะไม่ทนแล้วนะ
ไม่นาน คนรับใช้ยกอาหารเช้าขึ้นมา ทั้งสี่คนนั่งลงเริ่มรับประทานอาหาร
เยี่ยหวันหวั่นมองซือเยี่ยหานที่อยู่ข้างกาย แล้วมองหลินเชวีย เซี่ยเจ๋อจือ
ได้นั่งทานอาหารร่วมโต๊ะเดียวกันกับคนใหญ่คนโตที่เจิดจ้าทั้งสาม ทำให้เธอรู้สึกเหนือจินตนาการมาก
เพราะในอนาคต ทั้งสามคนนี้เป็นถึงผู้ทรงอำนาจในแต่ละวงการ
แต่ว่าตระกูลเยี่ยทำธุรกิจบันเทิง ทำให้คนที่เยี่ยหวันหวั่นสนใจที่สุดจึงยังเป็นราชาภาพยนต์เซี่ยเจ๋อจือ
คงเป็นเพราะรู้สึกถึงสายตาที่ลอบมองไปบ่อยๆ ของเยี่ยหวันหวั่น เซี่ยเจ๋อจือเอียงศีรษะ กะพริบดวงตาดอกท้อดูดวิญญาณมาทางเธอ “เสี่ยวเยี่ยจื่อ อยากได้ลายเซ็นเหรอ?”
บ้าเอ๊ย! สายตานั้นเฉียบสุดๆ!
หมอนี่เป็นจิ้งจอกหนุ่มจริงๆ มิน่าล่ะถึงได้ขโมยหัวใจของสาวน้อยทั้งประเทศ Z ไปได้
ลายเซ็น! เธอต้องอยากได้อยู่แล้ว!
เซี่ยเจ๋อจือเป็นถึงนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมที่จะเข้าชิงออสการ์ในอนาคต! เป็นดาราชายคนแรกของประเทศ Z ที่จะได้รางวัลออสการ์! ถ้าต่อไปเธอเอาลายเซ็นนี้ไปขายก็เป็นเงินจำนวนมากทีเดียว!
แม้กระทั่งตอนนี้ เซี่ยเจ๋อจือก็ได้รางวัลมากมาย เป็นบุคคลที่ฮอตที่สุดในวงการบันเทิงตอนนี้ และเป็นดาราชายที่สาวๆ ทั้งประเทศ Z คลั่งไคล้ที่สุด
ไม่ต้องพูดถึงลายเซ็นที่เขาเซ็นกับมือ ต่อให้เป็นตู้โทรศัพท์ที่มีรูปประชาสัมพันธ์ของเขา ก็กลายเป็นสถานที่ฮอตฮิตให้การเที่ยวชมได้ มีแฟนคลับสาวจำนวนนับไม่ถ้วนต่อแถวเพื่อถ่ายรูปคู่กับตู้โทรศัพท์ทุกวัน
แต่ว่า เมื่อนึกถึงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของของโรคจิตบางคน เยี่ยหวันหวั่นตัดใจส่ายศีรษะ
ใครจะกล้ารับลายเซ็นของชายอื่น? นอกเสียจากว่าเธอไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!
เห็นเยี่ยหวันหวั่นท่าทางอยากได้มากๆ แต่พอเหลือบมองซือเยี่ยหานแล้วก็กลั้นใจส่ายศีรษะทันที เซี่ยเจ๋อจือจึงหัวเราะเบาๆ ออกมา “เสี่ยวเยี่ยจื่อน่ารักจริงๆ”
เยี่ยหวันหวั่นอึ้งไป
ราชาภาพยนตร์นายพอได้แล้ว! ถ้าหยอดอีก ฉันจะไม่ทนแล้วนะ! นายไม่เห็นเหรอว่าเพื่อนของนายคนนั้นมีเมฆดำลอยอยู่บนหัวแล้ว?
หลินเชวียที่อยู่ด้านข้างปรายตามองเซี่ยเจ๋อจือ เบะปากรังเกียจ “เซี่ยซาน (คุณชายเซี่ยสาม) ศีลธรรมของนายล่ะ? คิดไม่ถึงว่าแม้แต่เยี่ยหวันหวั่นก็อ่อยลง...”
เซี่ยเจ๋อจือแตะนิ้วลงเบาๆ ที่น้ำค้างบนกลีบกุหลาบในแจกัน เอ่ยเนิบๆ ว่า “ผู้หญิงทุกคนบนโลกใบนี้ล้วนเป็นดอกไม้ ควรจะถูกรักและทะนุถนอม”
คำพูดนี้พูดได้ตรงใจของเยี่ยหวันหวั่น เธอรีบค้อนใส่หลินเชวีย “ได้ยินหรือยัง? เรียนรู้ไว้ซะบ้างนะพ่อหนุ่มโสด!”
หลินเชวียพลันฉุนเฉียว “เฮ้ย! พูดว่าใครโสดน่ะหา! เธอน่ะสิโสด!”
เยี่ยหวันหวั่นหันมองไปทางซือเยี่ยหานข้างๆ “ที่รัก หลินเอ้อร์ว่าฉันโสด! คุณว่าเขาหมายความว่ายังไง นี่มันแช่งให้เราเลิกกันชัดๆ ไม่ใช่เหรอ?”
ซือเยี่ยหานได้ยินคำเรียก ‘ที่รัก’ ของเยี่ยหวันหวั่น สายตาพลันชะงัก เมื่อได้ฟังจนจบ สายตาเย็นชาก็ยิงไปทางหลินเชวีย
หลินเชวียตกใจจนขดตัวกลมทันใด “พี่เก้า ฉันผิดไปแล้ว ฮือๆๆ...”
เยี่ยหวันหวั่นยัยตัวดี!
เซี่ยเจ๋อจือหันไปทางซือเยี่ยหาน เอียงศีรษะเล็กน้อย สายตาลุ่มลึกมองผู้หญิงที่แต่งหน้าจัดผมเขียว “ฮึๆ น้องเก้า ไม่เจอกันไม่กี่วัน เด็กในบ้านนายเปลี่ยนไปอย่างกับเป็นคนละคนเชียว?”
ซือเยี่ยหานเหลือบมองสาวน้อยที่ว่า
เปลี่ยนเป็นคนละคน?
การเปลี่ยนแปลงเดียวของเธอ ก็เพียงแค่ฉลาดขึ้นมาหน่อย เปลี่ยนวิธีหนีไปจากเขาก็เท่านั้น
เห็นสายตาของซือเยี่ยหานหม่นลง เซี่ยเจ๋อจือเลิกคิ้ว ทำท่าทางเหมือนกลัวโลกจะไม่วุ่นวาย “เฮ้อ ในเมื่อรู้เป้าหมายของเธออยู่แล้ว ทำไมยังยอมตามใจเธออีก? นี่ไม่เหมือนนายเลยนะ”
“กินอิ่มแล้ว ฉันไปเรียนแล้วนะ!”
เวลานี้เอง เยี่ยหวันหวั่นทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว เธอหยิบกระเป๋าหนังสือและสัมภาระด้านข้าง แล้วบอกลาซือเยี่ยหาน
ขณะกำลังออกไป เมื่อเดินไปถึงครึ่งทางก็หันกลับมา วิ่งตึกตักๆ มาข้างหน้าซือเยี่ยหาน หลังสะพายกระเป๋าหนังสือ แขนนุ่มนิ่มทั้งสองข้างกอดคอเขาไว้ ก่อนจูบที่มุมปากหนึ่งที “อย่าลืมคิดถึงฉันล่ะ!”
พูดจบก็กระโดดโลดเต้นจากไป เหลือคนสามคนกับอาการตาโตอ้าปากค้างทิ้งไว้
ครู่หนึ่ง ซือเยี่ยหานพิงพนักเก้าอี้ สายตาไม่แยแสปรายไปทางเพื่อนสนิท “ตอนนี้รู้หรือยัง?”
นี่ก็คือเหตุผล
เหตุผลที่เขาไม่อาจต่อต้านได้
.............................................................


## บทที่ 18 ใครก็อย่าคิดมาขวางการตั้งใจเรียนของฉัน

บทที่ 18 ใครก็อย่าคิดมาขวางการตั้งใจเรียนของฉัน
โรงเรียนมัธยมปลายชิงเหอ
โรงเรียนเอกชนที่มีคุณภาพการศึกษาสูงที่สุด และมีอัตราการเข้าศึกษาต่อสูงที่สุดในเมืองหลวง
นักเรียนที่สามารถเข้าเรียนที่แห่งนี้ได้ ถ้าไม่ใช่คนที่ครอบครัวมีฐานะมีภูมิหลังดี ก็เป็นนักเรียนที่มีคะแนนโดดเด่นซึ่งเข้าศึกษาด้วยทุนการศึกษาเต็มจำนวน
เยี่ยหวันหวั่นเข้าเรียนที่โรงเรียนแห่งนี้ได้เพราะเวลานั้นพ่อของเธอยังเป็นประธานของเยี่ยกรุ๊ป
คะแนนต่ำเรี่ยดินของเยี่ยหวันหวั่นเป็นเพราะเธอมีความรักในวัยเรียน หัวใจสาวน้อยทั้งดวงอยู่ที่กู้เยว่เจ๋อคู่หมั้นที่สูงสง่าหล่อเหลา ทั้งวันเอาแต่เปลี่ยนลูกไม้ไปเรื่อยเพื่อเอาใจเขา แค่จดหมายรักเธอก็เขียนไปหลายร้อยฉบับ พับนกกระเรียนกระดาษไปหลายพันตัว
ต่อมาซือเยี่ยหานมาชอบพอเข้า วันๆ ก็ทำตัวต่อต้านเขา ไหนเลยจะมีเวลาศึกษาเล่าเรียน
แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องกระทบผมสีเขียวเด่นสะดุดตาของเธอ เยี่ยหวันหวั่นยืนอยู่หน้าประตูใหญ่โรงเรียนมัธยมปลายชิงเหอ มองดูคำว่า ‘โรงเรียนมัธยมปลายชิงเหอ’ ที่ส่องประกายอยู่เหนือศีรษะ ในใจลอบตัดสินใจว่า
ช่างมัน ครั้งนี้ใครก็อย่าคิดขวางการตั้งใจเรียนของฉัน!
เดินอยู่ในโรงเรียนที่ทั้งคุ้นเคยและไม่คุ้นเคย ริมทางเดินสองฝั่งเรียงรายด้วยต้นไม้โบราณที่มีอายุมายืนยาว อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นสดชื่นของต้นไม้ใบหญ้า ตึกเรียนหลังคาสีแดงเก่าแก่ตั้งอยู่ไกลๆ เสียงประกาศกำลังเปิดเพลงทำนองเนิบช้า กลุ่มนักเรียนสะพายกระเป๋ารีบกรูไปที่ห้องเรียนกันอย่างจอแจ...
ตั้งแต่เกิดใหม่หลายวันมานี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกว่าตัวเองได้มีชีวิตใหม่อีกครั้งจริงๆ
พอมองท้องฟ้าสีครามเหนือศีรษะ จู่ๆ ก็พลันรู้สึกอยากร้องไห้
เธอไม่สนใจสายตาประหลาดรอบกายและเสียงซุบซิบนินทาแม้แต่น้อย
เทียบกับสิ่งที่เธอต้องประสบพบเจอในชาติก่อน สำหรับเธอแล้วคำซุบซิบนินทาในโรงเรียนเหล่านี้ไม่เจ็บไม่คันสักนิด
“โอ้โห! นั่นใครน่ะ! ทำเอาฉันตกใจจนเกือบชนต้นไม้!” หนุ่มคนหนึ่งหลบต้นไม้ใหญ่ไปได้อย่างหวุดหวิด ใบหน้าตกใจราวกับเห็นผี
ผู้หญิงข้างกายเอ่ยเสียงแหลม “นายก็ไม่รู้จักแม้แต่เธอเหรอ? เยี่ยหวันหวั่นห้อง F ไง!”
“เชี่ย! เธอก็คือเยี่ยหวันหวั่นเองเหรอ? สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็นจริงๆ!” เขาถอนหายใจอย่างชื่นชม
ผู้หญิงอีกคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยสีหน้ารังเกียจ “วันๆ เอาแต่แต่งหน้าหนาเตอะ แต่งตัวประหลาดพิลึกก็ช่างเถอะ แต่คะแนนยังแย่มากอีก สี่ปีแล้วก็ยังเรียนไม่จบ ได้ยินว่าชีวิตส่วนตัวก็ไม่ได้ทำตัวดีนัก วันๆ เอาแต่โดดเรียน ก็ไม่รู้ว่าไปทำอะไรข้างนอก คนแบบนี้ทำไมถึงยังไม่โดนไล่ออกไปอีก? น่าขายหน้าพวกเราชาวชิงเหอจริงๆ”
นักเรียนหนึ่งในนั้นแทรกขึ้นประโยคหนึ่งว่า “คิดว่าไล่ออกไม่ได้น่ะสิ! ว่ากันว่าบ้านเธอมีอำนาจมากเลยนะ?”
ใบหน้าของหญิงสาวพลันเปลี่ยนเป็นเหยียดหยัน “น้อยๆ หน่อย! ได้ยินเฉินเมิ่งฉีบอกว่า พ่อของเยี่ยหวันหวั่นใช้อำนาจเพื่อประโยชน์ส่วนตัว ถูกบริษัทไล่ออกไปตั้งนานแล้ว ยังติดหนี้พวกเงินกู้นอกระบบอีกเป็นหางว่าว ไม่รู้ว่ายังมีอะไรน่าภูมิใจอยู่อีก วันๆ ไม่สนใจกฎระเบียบโรงเรียน ไม่เห็นหัวคนอื่น!
ทว่าคืนวันดีๆ ของเธอคงอยู่อีกไม่นานแล้ว ฉันได้ยินมาว่าโรงเรียนเตรียมไล่เธอออกแล้ว อีกสักพักพวกหัวหน้าข้างบนจะมาตรวจสอบ ถ้าหัวหน้ารู้เข้าว่าโรงเรียนของเรามีนักเรียนแบบนี้อยู่ ชื่อเสียงกว่าร้อยปีของชิงเหอจะพินาศเอา!”
ทุกคนที่ล้อมดูอยู่ล้วนมีสีหน้ายินดี “ในที่สุดก็ไม่ต้องอยู่โรงเรียนเดียวกับคนประเภทนี้แล้ว!”
.............................................................


## บทที่ 19 อาศัยความสามารถสอบได้ที่โหล่

บทที่ 19 อาศัยความสามารถสอบได้ที่โหล่
เยี่ยหวันหวั่นฟังคำซุบซิบนินทาตนเองอย่างสนอกสนใจ ได้ข้อมูลที่เธอเกือบจะลืมไปแล้วอยู่บ้าง พลางเดินทอดน่องสบายๆ ไปทางประตูห้อง F
วินาทีที่เธอเดินมาถึงประตูห้อง บรรยากาศในห้องเรียนเงียบลงอย่างประหลาดไปวินาทีหนึ่ง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงทุบโต๊ะและเสียงผิวปากอย่างบ้าคลั่ง
ทุกคนต่างอยากสร้างความวุ่นวาย
พูดให้ชัดเจน เธอก็คือยัยอัปลักษณ์ที่เพื่อนนักเรียนมักจะแกล้งแก้เบื่ออยู่เป็นประจำ
และทุกครั้งเยี่ยหวันหวั่นก็ไม่เคยทำให้พวกเขาผิดหวัง
“ฮะฮะฮ่า โอ้โห! เยี่ยหวันหวั่นทรงผมเธอนี่เจ๋งมากเลย!”
“ใช่ๆ เท่ระเบิดกว่าทรงหัวระเบิดวันนั้นอีก!”
พวกนักเรียนชายพากันหัวเราะขบขัน นักเรียนหญิงแสดงสีหน้ารังเกียจเหยียดหยาม
“เอะอะเสียงดังอะไรกัน! เงียบกันให้หมด! ไม่ได้ยินเสียงออดเข้าเรียนกันใช่ไหม?” น้ำเสียงโมโหของอาจารย์ประจำชั้นดังมาจากหน้าประตู
“เยี่ยหวันหวั่น เธออีกแล้วนะ! เธอ...เธอดูซิ นี่มันสภาพอะไรของเธอ? ยังไม่กลับไปนั่งที่ของตัวเองอีก!” อาจารย์ประจำชั้นเห็นทรงผมสีเขียวของเยี่ยหวันหวั่นแล้ว ก็โมโหจนอกแทบแตก เดิมคิดอยากตำหนิต่อว่าอีก แต่กลับไล่ให้เธอไปนั่งที่อย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ถึงอย่างไรนักเรียนคนนี้ก็จะโดนไล่ออกอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องพูดกับเธอให้เสียเวลา
เยี่ยหวันหวั่นมองไปในห้องเรียน ไม่จำเป็นต้องเรียกความจำ ก็รู้ได้ทันทีว่าที่นั่งของเธออยู่ที่ไหน
เพราะทุกระดับชั้นจัดเรียงที่นั่งตามคะแนน และเธอก็ได้ที่โหล่มาตลอด แน่นอนว่าเธอต้องนั่งแถวหลังสุด
ที่นั่งชิดหน้าต่างแถวหลังสุด มีนักเรียนชายคนหนึ่งฟุบอยู่
ชายหนุ่มตัดผมซอยยุ่งไม่เป็นทรง เสียบหูฟังไว้ในหู ฟุบหลับอยู่บนโต๊ะเรียน แสงแดดลอดผ่านตามช่องว่างระหว่างกิ่งก้านใบไม้ กระโดดโลดแล่นอยู่บนเสี้ยวหน้าของคนที่นอนหลับอยู่ ขับให้เขาดูไปแล้วเหมือนออกมาจากภาพถ่ายแฟชั่น
ซือเซี่ย หนุ่มหล่อประจำโรงเรียนมัธยมปลายชิงเหอ
สูบบุหรี่ ชกต่อย โดดเรียน ไม่มีเรื่องไหนที่เขาไม่เชี่ยวชาญ เรื่องคะแนนก็เหลวแหลกเป็นโคลนตม แต่เพราะหน้าตาดี ทางบ้านมีฐานะร่ำรวย จึงครองตำแหน่งเดือนโรงเรียนไว้ได้อย่างเหนียวแน่น
ได้ยินเสียงฝีเท้าข้างกาย ชายหนุ่มที่กำลังหลับอยู่ลืมตาขึ้นมาอย่างหงุดหงิด “ออกไป!”
นักเรียนในห้องคนอื่นๆ โดยเฉพาะนักเรียนหญิงเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ล้วนทำหน้ายินดีที่จะได้เห็นคนอื่นเดือดร้อน
พวกเธอกำลังชื่นชมใบหน้าหล่อเหลาของคุณชาย ทว่ากลับโดนยัยอัปลักษณ์ขัดจังหวะเข้าให้
ยัยอัปลักษณ์นี่ มีสิทธิ์อะไรมานั่งร่วมโต๊ะกับซือเซี่ย!
แต่ว่า ท่าทางโกรธเกรี้ยวอยากด่าคนของเทพบุตรคนนี้ช่างหล่อเหลาซะเหลือเกิน!
ก่อนได้เกิดใหม่ แม้ว่าเยี่ยหวันหวั่นจะแต่งตัวเยอะเกินเหตุ แต่ความจริงแล้วเธอเป็นคนซื่อบื้อมาก ในใจรู้สึกตัวเองด้อยค่าอ่อนแอ นิสัยก็มืดหม่นมาก
หากเป็นเมื่อก่อน โดนซือเซี่ยตะคอกใส่แบบนี้ เยี่ยหวันหวั่นคงไปนั่งหดตัวอยู่กับโต๊ะขาหักตรงขยะนานแล้ว
แต่ครั้งนี้ เผชิญกับเสียงตวาดกร้าวของชายหนุ่ม เยี่ยหวันหวั่นกลับยืนมองลงไปที่ชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม ทำท่าราวกับไม่ได้ยินอะไร ก่อนจะหย่อนก้นลงบนที่นั่งข้างเขา
ชายหนุ่มสีหน้าเปลี่ยนไปถนัดตา “อยากตายหรือไง? ออกไป!”
เยี่ยหวันหวั่นค่อยๆ ยัดกระเป๋าหนังสือเก็บใต้โต๊ะ หยิบหนังสือเรียนและกล่องเครื่องเขียน จากนั้นหันไปมองเขาพลางกล่าวว่า “ฉันอาศัยความสามารถสอบได้ที่โหล่ อาศัยความสามารถได้ตำแหน่งนี้มา แล้วนายมีสิทธิอะไรมาไล่ฉัน?”
ซือเซี่ย “...”
เพื่อนนักเรียกทุกคนในห้อง “...”
แม้แต่สีหน้าของอาจารย์ประจำชั้นยังดำคล้ำไปแล้ว
................................................................


## บทที่ 20 โดนทางโรงเรียนไล่ออก

บทที่ 20 โดนทางโรงเรียนไล่ออก
เพียงครู่เดียว ในห้องเรียนมีเสียงกระซิบประหลาดใจดังขึ้นเป็นระลอก
“เฮ้ย! เยี่ยหวันหวั่นเสียสติไปแล้วหรือไง? ถึงได้กล้าเถียงซือเซี่ย”
“คิดจะหาโอกาสเข้าใกล้ซือเซี่ยล่ะสิไม่ว่า นี่เป็นโอกาสดีซะด้วย”
“เฮอะ! ไม่ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเองเลยว่ามีดีอะไร ขยะแบบนี้ยังกล้าหมายตาเทพบุตรของพวกเราอีกเหรอ?”
อาจารย์ประจำชั้นสาวโกรธจนหน้าเปลี่ยนสี “เยี่ยหวันหวั่น เธอกำลังจะโดนโรงเรียนไล่ออกอยู่แล้ว ยังจะมาภาคภูมิใจอะไรที่นี่อีก ได้ที่โหล่มันมีหน้ามีตามากเลยหรือไง? ทำไมฉันถึงได้มีนักเรียนไร้ยางอายแบบเธอได้!”
ได้ยินคำพูดของอาจารย์ นักเรียนหญิงพลันตื่นเต้นดีใจเป็นที่สุด
“ฮ่าๆ เกือบลืมไปเลย เยี่ยหวันหวั่นจะโดนไล่ออกแล้ว”
“ที่แท้ข่าวลือก็เป็นเรื่องจริงสินะ!”
“ดีเลย ดูสิว่าจะยังอวดดีได้อย่างไรอีก”
เดิมทีอาจารย์ประจำชั้นเก็บเรื่องนี้ไว้ เตรียมจะประกาศหลังจากทางโรงเรียนมีหนังสือออกมาอย่างเป็นทางการ แต่เมื่อครู่เธออดไม่ได้จริงๆ จึงด่าสวนออกไปต่อหน้านักเรียนทุกคน “เธอไม่ไปส่องกระจกดูตัวเองบ้าง จะได้เห็นว่าตัวเองมีสภาพเหมือนศพแค่ไหน วันๆ แต่งตัวเป็นคนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิง สร้างความตกใจไปทั่ว คะแนนก็แย่มาก สอบได้ที่โหล่ของชั้นเรียนทุกครั้ง ชื่อเสียงของห้อง F ต้องพังพินาศเพราะขยะแบบเธอ ปัสสาวะหยดเดียวจากหนูสกปรกอย่างเธอถ่วงอันดับของเพื่อนทั้งห้อง แล้วยังไม่ละอายใจสักนิด เธอรีบไสหัวออกไปจากโรงเรียนเดี๋ยวนี้เลย!”
เมื่อเห็นเยี่ยหวันหวั่นกำลังจะถูกไล่ออกจริงๆ พวกนักเรียนหญิงต่างก็ชอบใจ
ยัยตัวประหลาดยังคิดจะครอบครองเทพบุตรซือเซี่ยของพวกเธออีก!
นี่คงเป็นผลกรรมสินะ!
“ออกไป ออกไป!”
“เธอรีบไสหัวไปสิ!”
เผชิญหน้ากับเสียงตะโกนขับไล่ของเพื่อนนักเรียน สีหน้าเยี่ยหวันหวั่นไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ดวงตาเย็นชามองไปยังแท่นโพเดียมหน้าชั้นเรียน “ไล่ออกจากโรงเรียน? ไม่ทราบว่าอาจารย์เหลียงไปเอาอำนาจจากไหนมาไล่หนูเหรอคะ?”
ได้เห็นเยี่ยหวันหวั่นกล้าซักถามตัวเอง สีหน้าเหลียงลี่หวายิ่งโมโหขึ้นอีก แผดเสียงตวาดว่า “เรื่องผ่านมติของผู้บริหารโรงเรียนเป็นเอกฉันท์เมื่อไร เธอจะถูกไล่ออกทันที!”
เยี่ยหวันหวั่นได้ยิน ก็มีสีหน้าเย้ยหยันปรากฏทันที
เฮอะ! มติเอกฉันท์ของผู้บริหารโรงเรียนอะไรกัน ถึงแม้เธอจะทำผิดกฎระเบียบโรงเรียนมาไม่น้อย แต่ก็เป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ตามกฎของโรงเรียนแล้ว ต้องได้ใบแดงสามครั้งถึงจะถูกไล่ออก
การที่เธอจะถูกไล่ออก เป็นเพราะเหลียงลี่หวาไปใส่ร้ายเธอต่อหน้าผู้บริหารมากกว่า
ตามหลักการแล้ว ในฐานะอาจารย์ ไม่จำเป็นต้องอยากเอาชนะนักเรียนเสียให้ได้ แต่ใครใช้ให้เธอ ‘โชคดีเกินไป’ บังเอิญไปเห็นเหลียงลี่หวากำลังเล่นชู้กับผู้บริหารโรงเรียนที่มีครอบครัวแล้วคนหนึ่ง
เหลียงลี่หวาย่อมต้องทำทุกวิถีทางเพื่อกำจัดเธอที่เป็นหนามยอกอกออกจากโรงเรียนไปให้ได้!
ชาติก่อนก็เป็นแบบนี้ การกลั่นแกล้งเธอให้เดือดร้อนดูจะเป็นเรื่องปกติธรรมดา ยังไม่ทันทำสิ่งใดก็มักจะฉีกหน้าเธอให้อับอายต่อหน้าเพื่อนนักเรียนทั้งชั้น และทุกครั้งที่ได้เห็นเธออับอาย ก็จะกลายเป็นรายการบันเทิงของเพื่อนนักเรียนพวกนี้
“ยืนบื้ออยู่อีกทำไม ยังไม่รีบไสหัวไปอีก!” เหลียงลี่หวาตวาดพร้อมกับชี้นิ้วไปนอกห้องเรียน ท่าทางอดทนรออีกไม่ได้แล้ว
เยี่ยหวันหวั่นแค่นเสียงเย้ยหยัน “ฮึ แม้แต่หนังสือที่มีลายเซ็นพร้อมประทับตราสักฉบับก็ยังไม่มี มีแค่คำพูดประโยคเดียวของอาจารย์เหลียง หนูก็ถูกไล่ออกได้แล้วเหรอคะ? ทั้งโรงเรียนมีอาจารย์ออกสิทธิออกเสียงได้คนเดียวเหรอ?”
เหลียงลี่หวาสีหน้าเปลี่ยนไปถนัดตา ตบแท่นพูดอย่างแรงพร้อมพูดว่า “เยี่ยหวันหวั่น! กล้านักนะ เธอพูดแบบนี้กับอาจารย์ได้ด้วยเหรอ? พ่อแม่เธออบรมสั่งสอนมายังไง!”
เหลียงลี่หวาพูดพลางใช้สายตาเหยียดหยามมองประเมิน “แต่ว่าก็ไม่น่าแปลก พ่อแม่เป็นแบบไหน คงจะสั่งสอนลูกออกมาให้เป็นแบบนั้น พ่อทั้งฟอกเงิน ยักยอกเงินหลวง กู้เงินดอกสูงติดหนี้ยาวเป็นหางว่าว พี่ชายก็เป็นผีพนัน ครอบครัวแบบนี้จะอบรมลูกให้ออกมาแบบไหนได้?”
สีหน้าเหลียงลี่หวามีแต่ความรังเกียจและเหยียดหยาม ไม่นึกว่าจะเอาเรื่องส่วนตัวในครอบครัวของเยี่ยหวันหวั่นมาเปิดเผยต่อหน้านักเรียนทั้งหมด
นักเรียนที่อยู่ด้านล่างต่างแอบกระซิบกระซาบ ทุกสายตามองเยี่ยหวันหวั่นราวกับมองอะไรที่น่าขยะแขยง
……….…………………………………………………………..


## บทที่ 21 แค่ผ่านตาก็จำได้ไม่ลืม 

บทที่ 21 แค่ผ่านตาก็จำได้ไม่ลืม
เยี่ยหวันหวั่นยืนนิ่งอยู่กับที่ ดูไปแล้วใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกใดๆ
มีเพียงซือเซี่ยที่อยู่ใกล้เธอที่สุดสังเกตได้ พริบตาที่เหลียงลี่หวากล่าวถึงพ่อแม่ของเยี่ยหวันหวั่น นัยน์ตาที่ขลาดกลัวมึนงงมาตลอดคู่นั้นเหมือนกับน้ำแข็งถูกทลาย แผ่รังสีเยียบเย็นที่น่ากลัวออกมา
ชายหนุ่มขมวดคิ้ว สายตาฉายประกายสงสัย ภาพลวงตาเหรอ? ยัยตัวประหลาดจะมีสายตาแบบนี้ได้อย่างไร...
หลังจากเงียบอยู่ชั่วครู่ เยี่ยหวันหวั่นก็พูดอย่างไม่รีบร้อน “ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง พ่อแม่เป็นแบบไหนก็จะสั่งสอนลูกออกมาให้เป็นแบบนั้น...ถ้าอย่างนั้นหนูพูดได้เหมือนกันไหมคะ อาจารย์เป็นแบบไหนก็จะสั่งสอนลูกศิษย์ให้เป็นแบบนั้น? ห้อง F เป็นห้องที่คะแนนแย่ที่สุดของทั้งโรงเรียน ไม่ทราบว่าอาจารย์เหลียงมีความคิดเห็นยังไงคะ?”
“เธอ...เธอกล้านักนะ!” เหลียงลี่หวาโกรธจนน้ำเสียงแตกพร่า
ยัยเด็กสมควรตายนี่ กล้าพูดกระทบกระเทียบระดับการสอนของเธอ!
เรื่องที่ห้อง F ทำคะแนนได้แย่ที่สุดท่ามกลางหลายๆ ชั้นเรียน เป็นเรื่องที่ทิ่มแทงใจเธอมาตลอด
ในห้องเรียน นักเรียนทุกคนต่างตะลึงไปตามๆ กัน
แม่เจ้า...
เยี่ยหวันหวั่นคนนี้ กล้าเถียงกับอาจารย์ประจำชั้นครั้งแล้วครั้งเล่าแบบนี้เลย...
นี่ยังใช่เยี่ยหวันหวั่นคนที่ไม่ว่าโดนด่าอย่างไร ก็ไม่โต้ตอบสักคำคนนั้นอยู่หรือเปล่า?
เหลียงลี่หวาแค่นหัวเราะ “เยี่ยหวันหวั่น เธอคิดว่าฉันทำอะไรเธอไม่ได้จริงๆ อย่างนั้นเหรอ? ฉันทำให้เธอออกไปจากประตูโรงเรียนมัธยมปลายชิงเหอตอนนี้ได้เลย!”
เยี่ยหวันหวั่นมองเหลียงลี่หวาด้วยท่าทางเหมือนยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “จะได้ยังไงล่ะคะ อาจารย์เหลียงเก่งกาจขนาดนี้ จะทำอะไรนักเรียนอย่างหนูไม่ได้ได้ยังไงกัน?”
เยี่ยหวันหวั่นตั้งใจเน้นเสียงที่คำว่า ‘เก่งกาจขนาดนี้’ เพื่อย้ำถึงความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดาระหว่างเหลียงลี่หวากับผู้บริหารโรงเรียน
เป็นไปตามคาด สีหน้าเหลียงลี่หวาเปลี่ยนไปโดยพลัน
แม้ว่าเยี่ยหวันหวั่นจะไม่มีหลักฐาน และก็ไม่มีใครเชื่อคำพูดของเธอ แต่หากปล่อยให้พูดจาเหลวไหลต่อหน้าสาธารณชน ถ้ามีคนสนใจไปสืบหาความจริงคงเป็นเรื่องเลี่ยงได้ยาก โดยเฉพาะเมื่อภรรยาของคนคนนั้นก็เป็นอาจารย์ที่โรงเรียนด้วย...
ยัยเด็กสมควรตายนี่ กล้าขู่เธออย่างนั้นเหรอ!
“กริ๊ง~!”
เวลานี้เอง เสียงออดเข้าเรียนอย่างเป็นทางการดังขึ้นมา ทำลายสถานการณ์ที่ไม่มีใครยอมใครลง
เหลียงลี่หวาทำหน้านิ่งพลางกล่าวอย่างโมโห “อีกหนึ่งอาทิตย์จะมีการสอบแล้ว เพราะเธอคนเดียว เกือบทำให้เพื่อนทั้งห้องต้องเข้าเรียนช้า! เยี่ยหวันหวั่น แล้วฉันจะกลับมาคิดบัญชีกับเธอ”
ช่างเถอะ อย่างไรอีกไม่กี่วันยัยเด็กสมควรตายนี่ก็จะไปแล้ว ไม่จำเป็นต้องเถียงกับเธอให้เรื่องราวใหญ่โต
“ทุกคนเปิดหนังสือเรียนไปที่หน้าเจ็ดสิบสอง”
เมื่อไม่มีละครสนุกๆ ให้ดูแล้ว บรรดานักเรียนด้านล่างต่างถอนหายใจผิดหวัง
วันเวลาของชั้นมัธยมปีที่หกถูกใช้ไปในการสอบย่อยการสอบใหญ่อย่างไม่รู้จบ การสอบเสมือนจริงครั้งนี้ถือเป็นการสอบที่สำคัญครั้งหนึ่ง และจะมีการจัดอันดับที่นั่งใหม่ตามอันดับรายชื่อของคะแนนด้วย
เยี่ยหวันหวั่นกวาดตาอ่านเนื้อหาของหนังสือเรียนคร่าวๆ จากนั้นก็หลับตาลง
วินาทีต่อมา เหมือนกับว่าเนื้อหาที่เธออ่านผ่านประทับอยู่หัวอย่างชัดเจน
ความจริงแล้ว เธอมีความจำที่ดีมาก
ความรู้ในตำราเรียน ขอแค่เธออ่านเพียงรอบเดียว แม้จะไม่ได้ผ่านสมองทั้งหมด เธอก็จดจำได้ไม่ตกหล่นแม้เพียงตัวเดียว
น่าเสียดาย ชาติที่แล้วเรื่องคะแนนและอันดับไม่ได้มีความหมายใดๆ กับเยี่ยหวันหวั่นเลย ความสนใจของเธอไม่เคยอยู่กับการเรียน
หากอยากให้ทางโรงเรียนยกเลิกการตัดสินใจเรื่องไล่ออก การสอบครั้งนี้คือเรื่องสำคัญ
เวลาทบทวนบทเรียนหนึ่งสัปดาห์ แม้ว่าเร่งรีบไปหน่อย แต่ก็เพียงพอจะรับมือกับการทดสอบครั้งนี้แล้ว
……….…………………………………………………………..


## บทที่ 22 เรียนกากไม่มีสิทธิ์พูดแสดงความเห็น

บทที่ 22 เรียนกากไม่มีสิทธิ์แสดงความเห็น
คิดถึงตรงนี้ เยี่ยหวันหวั่นก็ไม่คิดฟุ้งซ่านอะไรอีก เริ่มพลิกหนังสือเรียนอ่านทบทวน
ชายหนุ่มด้านข้างที่ฟุบตัวหลับบนโต๊ะได้ยินเสียงรบกวนจากการพลิกหน้ากระดาษ จึงคิ้วขมวดพลางหันมองข้างกาย
ผลคือเมื่อเงยหน้าขึ้นมา กลับเห็นเยี่ยหวันหวั่นอ่านหนังสืออยู่จริงๆ
ผู้หญิงคนนี้...ถูกกระตุ้นจนนิสัยเปลี่ยนเหรอ?
เขากำลังคิดอยู่เช่นนี้ แต่เมื่อได้เห็นท่าทางของเยี่ยหวันหวั่นอย่างชัดเจนแล้ว ชายหนุ่มมีสีหน้าโมโหทันที
เพราะเยี่ยหวันหวั่นพลิกหน้ากระดาษได้ไวกว่าความเร็วในการเปลี่ยนสีหน้าของวันนี้อีก
นี่มันอ่านหนังสือที่ไหนกันล่ะ?
หากไม่ใช่กำลังอ่านหนังสือ แล้วเธอกำลังทำอะไร? ว่างมากก็เลยพลิกหน้ากระดาษเล่นอย่างนั้นเหรอ?
“หนวกหูจะตายอยู่แล้ว” ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
เยี่ยหวันหวั่นทำหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย หมอนี่ คิดจะหาเรื่องกันใช่ไหม!
เชื่อหรือเปล่าว่าฉันใช้สถานะบดขยี้นายให้ตายได้!
หากไล่ตามลำดับศักดิ์แล้ว เขาต้องเรียกเธอว่า ‘สะใภ้เก้า’ อย่างเคารพนอบน้อมด้วยซ้ำ
ชาติก่อนเธอเพิ่งมารู้ทีหลัง ซือเซี่ยหนุ่มหล่อประจำโรงเรียนมัธยมปลายชิงเหอแท้จริงแล้วเป็นหลานชายของซือเยี่ยหาน
เยี่ยหวันหวั่นหัวคิ้วกระตุก “เฮอะ รำคาญว่าหนวกหู? เก่งนักก็สอบไปนั่งข้างหน้าให้ได้สิ ผู้แข็งแกร่งที่สุดคือผู้อยู่รอด ผู้แข็งแกร่งถึงจะได้รับความเคารพ เรียนกากไม่มีสิทธิ์แสดงความเห็น!”
ชายหนุ่มสำลักจนพูดอะไรไม่ออก แสดงสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ
เมื่อครู่นี้เขาโดนคนได้ที่โหล่ของโรงเรียนพูดเสียดสีอย่างนั้นเหรอ?
หึ ดีมาก
การสอบในครั้งนี้ เขาจะทำให้เธอรู้ว่าผู้แข็งแกร่งที่สุดคือผู้อยู่รอด ผู้แข็งแกร่งถึงจะได้รับความเคารพมันคืออะไรกันแน่!
เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้น เวลาหนึ่งวันได้ผ่านไปเร็วเหลือเกิน
โดดเรียนเป็นเวลาที่แสนสบาย แต่ทบทวนบทเรียนร้อนทรมานเหมือนเมรุเผาศพ
ตลอดทั้งวันที่ผ่านมา เยี่ยหวันหวั่นเห็นคนเป็นภาพซ้อนหมดแล้ว บนภาพซ้อนยังมีตัวหนังสือเบียดกันแน่น
เจ็ดวันข้างหน้า โรงเรียนจะหยุดให้ทุกคนตั้งใจทบทวนบทเรียนเพื่อการสอบที่จะมาถึง
โรงเรียนมัธยมปลายชิงเหอเป็นโรงเรียนแบบปิด จึงกำหนดให้นักเรียนทุกคนต้องพักที่โรงเรียน นอกเสียจากจะมีเรื่องด่วนเป็นกรณีพิเศษ
ช่วงหลายวันแห่งการทบทวนบทเรียนนี้ ทุกคนสามารถทบทวนอยู่ในหอพักตัวเอง หรือจะไปห้องเรียนก็ได้
หลังจากเลิกเรียน พวกนักเรียนทยอยกลับหอพัก เยี่ยหวันหวั่นเองก็ลากกระเป๋าสัมภาระเดินไปที่ตึกหอพักเหมือนกัน
หอพักของโรงเรียนเป็นห้องพักรวมสี่คน แต่เธอถูกเพื่อนร่วมห้องปฏิเสธไม่อยู่ร่วมกัน จึงถูกจัดให้พักห้องเดี่ยว
อีกทั้งเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับซือเยี่ยหานที่ไม่อาจให้คนรู้ได้ การพักห้องเดี่ยวกลับเป็นเรื่องดีสำหรับเธอ
นิ้วมือขาวเรียวยาวค่อยๆ ผลักประตูห้องพักเปิดออก บรรยากาศอันคุ้นเคยปะทะเข้ามา
ห้องพักเดี่ยวห้องนี้แม้จะมีพื้นที่ไม่กว้าง แต่ก็เพียงพอสำหรับเธอที่พักคนเดียว เทียบกับสวนจิ่นหยวนอันกว้างใหญ่จนน่ากลัวแล้ว ที่นี่ให้ความรู้สึกปลอดภัยกับเธอมากกว่า
อีกทั้ง ชิงเหอมีนักธุรกิจร่ำรวยและศิษย์เก่านับจำนวนไม่ถ้วนมาลงทุน สภาพของหอพักจึงดีมาก ไม่เพียงมีเครื่องปรับอากาศ ยังมีห้องอาบน้ำและห้องสุขาในตัว
เยี่ยหวันหวั่นวางสัมภาระลง นำสิ่งของจัดวางไปยังที่เดิม
หลังจากจัดเก็บทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว กำลังเตรียมจะนั่งทบทวนบทเรียนต่อ เสียงเคาะประตูพลันดังขึ้น
พอเปิดประตูออกไป เห็นเฉินเมิ่งฉีในชุดกระโปรงลูกไม้สีชมพูอ่อนยืนน่ารักอยู่หน้าห้อง
เมื่อหญิงสาวเห็นเยี่ยหวันหวั่นสีหน้าก็ตื่นเต้น นัยน์ตาเปล่งประกาย “หวันหวั่น ในที่สุดก็ได้พบเธอสักที ฉันเป็นห่วงแทบแย่ เห็นเธอไม่เป็นอะไร ดีจังเลย!”
เห็นท่าทางเป็นห่วงเป็นใยที่สุดของเฉินเมิ่งฉี เยี่ยหวันหวั่นอดถอนใจข้างในไม่ได้ ไม่แปลกเลยที่ในอนาคตเฉินเมิ่งฉีจะโด่งดังในวงการบันเทิงขนาดนั้น การแสดงนี่ไม่ต้องพูดถึงจริงๆ
เยี่ยหวันหวั่นนั่งลงหน้าโต๊ะหนังสือ เนื่องจากถูกรบกวน สีหน้าจึงเผยอาการหงุดหงิดอยู่บ้าง “มีอะไรเหรอ? ไม่ว่าเธอจะมีเรื่องอะไร อีกเจ็ดวันค่อยมาหาฉันเถอะ ตอนนี้ฉันไม่มีเวลา”
เฉินเมิ่งฉีคิดว่าเธออารมณ์ไม่ค่อยดีเพราะทะเลาะกับกู้เยว่เจ๋อ จึงเอ่ยโน้มน้าวเสียงอ่อนโยน “คุณชายกู้คงจะเข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับซือเยี่ยหาน แต่เป็นเพราะเขารักมากเลยโมโหมาก ในใจของเขายังมีเธออยู่นะ ไม่เช่นนั้นครั้งนี้เขาคงไม่ไปช่วยเธอหรอก ขอแค่เธอไปหาเขา แล้วอธิบายเรื่องเข้าใจผิดให้ชัดเจนก็พอแล้ว”
เยี่ยหวันหวั่นไม่มีเวลาพูดเรื่องไร้สาระกับเพื่อนสนิทที่แสดงได้ดีเยี่ยมคนนี้ เวลานี้เธอพุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่หนังสือ
เห็นเยี่ยหวันหวั่นหงุดหงิดจนพลิกหน้ากระดาษไม่หยุด คาดว่าอารมณ์ยังไม่ดีขึ้น เฉินเมิ่งฉีจึงไม่พูดโน้มน้าวอีก
“งั้นหวันหวั่น ฉันไปก่อนนะ ใกล้สอบแล้ว ฉันก็ต้องรีบทบทวนบทเรียน พ่อฉันบอกว่าถ้าครั้งนี้รักษาสามอันดับแรกของชั้นเรียนได้จะซื้อมือถือใหม่ให้ ถ้าเธอมีเรื่องอะไร จำไว้ว่าต้องมาหาฉันนะ!”
“ฉันรู้แล้ว” เยี่ยหวันหวั่นตอบโดยไม่เงยหน้า
เฉินเมิ่งฉีขมวดคิ้วเบาๆ ไม่ค่อยชินกับท่าทางเย็นชาของเยี่ยหวันหวั่นเท่าไร
ตอนกำลังจะจากไป หางตาเธอเหลือบเห็นมุมหนึ่งบนโต๊ะเรียนของเยี่ยหวันหวั่นมีอะไรโดดเด่นสะดุดตา นั่นคือจดหมายรักฉบับหนึ่ง
……….…………………………………………………………..


## บทที่ 23 จดหมายรักของซือเยี่ยหาน

บทที่ 23 จดหมายรักของซือเยี่ยหาน
เฉินเมิ่งฉีพลันยิ้มเย็นชาในใจ
ยังหลงคิดจริงๆ ว่าครั้งนี้เยี่ยหวันหวั่นจะหยิ่งในศักดิ์ศรีหน่อย!
ที่แท้ก็ยังเป็นกระดูกราคาถูกอยู่ดี!
แสร้งทำเป็นจริงจังอะไรกัน?
เฉินเมิ่งฉีแววตาเป็นประกาย เธอเดินไปข้างหลังเยี่ยหวันหวั่น แอบหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปอีกฝ่ายไปรูปหนึ่ง จากนั้นถอยออกไปเงียบๆ
เมื่อกลับมาถึงหอพักแล้ว แน่นอนว่าเฉินเมิ่งฉีไม่ได้ทบทวนบทเรียน แต่รีบส่งข่าวให้ซือเยี่ยหานทันที
ซือเยี่ยหานเป็นใคร เขาคือทายาทตระกูลซืออันดับหนึ่งของประเทศ Z เป็นอะไรที่ไกลเกินเอื้อมสำหรับคนธรรมดา อย่างพวกเขา
แต่กับเธอ ไม่เพียงมีเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของซือเยี่ยหาน แต่ยังเข้าออกสวนจิ่นหยวนที่รู้จักกันในนามวังแห่งเมืองหลวงได้ทุกเมื่ออีก
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ จินตนาการว่าสักวันหนึ่งจะได้เป็นนายหญิงของสวนจิ่นหยวน จินตนาการว่าทุกคนต่างรับรู้ความสัมพันธ์ของตนเองกับซือเยี่ยหาน เธอก็ตื่นเต้นจนตัวสั่น
แม้แต่คนซื่อบื้ออย่างเยี่ยหวันหวั่นยังครองใจซือเยี่ยหานได้ แล้วทำไมเธอจะทำไม่ได้
ถึงอย่างไรผู้ชายคนนั้นก็ปฏิบัติต่อเธอไม่เหมือนคนอื่น ไม่เพียงให้เข้านอกออกในสวนจิ่นหยวนได้ตลอดเวลา ยังให้เบอร์ส่วนตัวกับเธออีก อีกทั้งเวลาที่เธอเจอปัญหาก็ให้ความช่วยเหลือ
เฉินเมิ่งฉีแก้มแดงระเรื่อ ใบหน้าเปี่ยมด้วยความหวานและความมั่นใจ ขอเพียงเธอพยายามมากกว่านี้อีกสักหน่อย ไม่ช้าไม่เร็วผู้ชายคนนั้นก็ต้องเป็นของเธอ
[คุณซือคะ ได้ยินว่าคุณทะเลาะกับหวันหวั่น คุณโอเคใช่ไหม? คุณไม่ต้องเป็นห่วงหวันหวั่นนะ เมื่อครู่ฉันไปเยี่ยมเธอมาแล้ว หวันหวั่นเธอสบายดี]
ข้อความนี้ประกอบรูปถ่ายอีกหนึ่งรูป ซึ่งก็คือรูปที่เธอแอบถ่ายมาเมื่อครู่ ในรูปเห็นจดหมายรักอย่างชัดเจน
ดูจากความช่างสังเกตของซือเยี่ยหานแล้ว จะต้องเห็นแน่ว่าเป็นจดหมายรักของกู้เยว่เจ๋อ!
ต้องรู้ว่า เยี่ยหวันหวั่นกำลังตามติดต่อกู้เยว่เจ๋อไม่เลิก
ตอนนี้เธอต้องทำให้ซือเยี่ยหานเกลียดชังเยี่ยหวันหวั่นให้ถึงที่สุด จนไม่มีโอกาสเปลี่ยนใจใหม่ได้
เวลานี้ ในหอพักของเยี่ยหวันหวั่น
หลังจากเฉินเมิ่งฉีจากไปแล้ว เดิมทีเยี่ยหวันหวั่นกำลังจะอ่านหนังสือต่อ ทว่าเธอรู้สึกเหมือนตัวเองตกหล่นอะไรไป
สัญชาตญาณของเธอสั่งให้หันมองที่มุมโต๊ะหนังสือตัวเอง
เป็นอย่างที่คิด เห็นเพียงจดหมายรักฉบับหนึ่งอยู่ที่มุมโต๊ะ เป็นจดหมายรักที่ก่อนหน้านี้เธอเขียนให้กู้เยว่เจ๋อ แต่ว่ายังเขียนไม่ทันเสร็จ จึงยังไม่ทันได้ส่งไป
ฮู่! เกือบลืมของสิ่งนี้ไปเลย
เธอจำได้ว่าชาติก่อนเฉินเมิ่งฉีเอาจดหมายรักฉบับนี้ไปเป็นผลงาน ตอนนั้นความสัมพันธ์ของเธอกับซือเยี่ยหานกำลังเป็นช่วงที่แย่ที่สุด จดหมายรักนี่เป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้าย
ชาติก่อนเธอดื้อดึงยอมตายกว่าจะได้กลับมาโรงเรียน ผลคือเพิ่งกลับมาได้ไม่นาน ซือเยี่ยหานก็ใช้อำนาจน่าเกรงขามสั่งคนมาจับตัวเธอกลับไป ตอนนั้นเกิดความโกลาหลใหญ่โตในโรงเรียน ผู้คนพูดว่าเธอถูกพวกปล่อยเงินกู้จับตัวไป บ้างก็ลือกันว่าเธอถูกจับตัวไปขายบริการ...
ในชาตินี้แม้ว่าสถานการณ์ไม่ค่อยเหมือนกันเท่าไร แต่ผลลัพธ์คงไม่ได้ดีไปกว่าชาติที่แล้วแน่นอน อย่างไรเธอก็เพิ่งสาบานกับซือเยี่ยหานว่าจะซื่อสัตย์กับเขา
หากเขาคิดว่าตนเองหลอกลวงแล้วละก็ ผลที่ตามมาเธอไม่กล้าจะคิดเลย
เมื่อคิดเช่นนี้ เยี่ยหวันหวั่นจึงหยิบจดหมายรักฉบับนั้นมา ขยับปากกาขีดเขียน มุมปากค่อยๆ หยักยิ้ม
โชคดีที่จดหมายฉบับนี้เป็นเพียงร่างจดหมาย ยังไม่ได้ระบุว่าเขียนให้ใคร
ดังนั้น ทำไมมันจะเป็นจดหมายรักที่เขียนให้ซือเยี่ยหานไม่ได้ล่ะ?
เยี่ยหวันหวั่นหยิบโทรศัพท์ออกมา ถ่ายจดหมายรักฉบับนั้น แล้วกดส่งให้ซือเยี่ยหานพร้อมกับอีโมจิรูปหัวใจ
................................................................


## บทที่ 24 เลี่ยนจนรู้สึกสะอิดสะเอียน

บทที่ 24 เลี่ยนจนน่าพะอืดพะอม
หลังจากส่งข้อความแล้ว เยี่ยหวันหวั่นก็ไม่สนใจเรื่องจดหมายรักอีก ตั้งใจอ่านหนังสือต่อแข่งกับทุกนาที
แต่ที่สวนจิ่นหยวนในเวลานี้ บรรยากาศเหมือนโลกกลับตาลปัตร ผู้คนโกลาหลวุ่นวาย...
ชายหนุ่มบนโซฟามีดวงตาสีน้ำหมึกดั่งค่ำคืนในฤดูหนาว ความรู้สึกกดดันรุนแรงโจมตีอย่างบ้าคลั่งในพื้นที่กว้างใหญ่
เหล่าคนใช้ในบ้านต่างหลบมุมตัวสั่นเทา ไม่กล้าแม้จะหายใจเสียงดัง
สวี่อี้แผ่นหลังเปียกชุ่มด้วยเหงื่อเย็น ยืนกระดูกสันหลังแข็งทื่ออยู่ข้างชายหนุ่ม แววตาสั่นไหวเหลือบมองโทรศัพท์หน้าจอแตกยับที่กองอยู่กับพื้นเครื่องนั้น สีหน้ามีแต่ความสิ้นหวัง
โทรศัพท์คุณภาพดีมาก หน้าจอถูกปาแตกแล้วก็ยังทนทาน ยังคงแสดงภาพจดหมายรักที่ถูกซูมใกล้ได้อย่างชัดเจน
น่าตายนัก เขาคิดอยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้
ผู้หญิงคนนั้นรักเจ้าคนสกุลกู้นั่นหมดหัวใจจริงๆ แม้โดนทิ้งโดนถอนหมั้นก็ไม่สนใจ ยังคงตามติดอยู่เช่นเดิม แล้วจะมาเปลี่ยนนิสัยปุบปับ คิดจะใช้ชีวิตดีๆ กับนายท่านได้อย่างไร?
แบบนี้ไม่เท่ากับว่าเท้าหน้าเพิ่งหลอกนายท่าน เท้าหลังก็รีบวิ่งตามกู้เยว่เจ๋อไปอีกหรอกเหรอ
ทั้งยังเขียนจดหมายรักเลี่ยนจนน่าพะอืดพะอมแบบนี้!
ไร้ยางอายเกินไปแล้ว!
ข้อความในจดหมายรักเป็นกลอนบทหนึ่ง เมื่อถอดความหมายออกมาแล้วมีเนื้อหาประมาณว่ายินดีเป็นปกคอเสื้อ เพื่อรับรู้กลิ่นหอมของคุณ ยินดีเป็นเข็มขัดบนเสื้อคลุม จะได้โอบกอดเอวคุณไว้ ยินดีเป็นน้ำมันชโลมบนเส้นผม ให้ความชุ่มชื้นกับเส้นผมดกดำของคุณ...
เป็นบทกลอนที่อนาจารเหลือเกิน!
ถึงว่านายท่านถึงได้โกรธได้ขนาดนี้!
แต่ว่าก็แค่ผู้หญิงคนเดียว ในเมื่อไม่เชื่อฟัง ก็คิดซะว่าเป็นสิ่งของเลี้ยงไว้ในคฤหาสน์ก็พอแล้ว ทำไมต้องตามใจเธอขนาดนี้ด้วย
นายท่านก็เลอะเลือนไปแล้ว ผู้หญิงคนนั้นพูดดีด้วยไม่กี่คำก็หลงเชื่อ
เวลานี้ สีหน้าของชายหนุ่มลึกล้ำราวกับน้ำ อสูรร้ายที่ซ่อนอยู่ในตัวกระโจนออกมาจากกรง กำลังเลียกรงเล็บแหลมคม รัศมีกระหายเลือดแผ่ซ่าน
หวันหวั่น...
ฉันเคยบอกเธอแล้ว...
นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่ฉันจะให้เธอ...
ครั้งสุดท้ายที่ฉันจะเชื่อเธอ...
“จับตัวกลับมา” เสียงทุ้มต่ำแหบแห้งของชายหนุ่มบนโซฟาดังขึ้น
สวี่อี้ตกใจตัวสั่นกับสีหน้าเย็นเยียบของเขา รีบเอ่ยว่า “ครับ! ผมจะส่งคนไปเดี๋ยวนี้!”
ทันใดนั้น รถสีดำเป็นแถวก็แล่นออกจากสวนจิ่นหยวนหายไปในราตรีกาลอย่างเงียบๆ
ในห้องรับแขก คนใช้ทุกคนต่างเงียบเป็นจักจั่นหน้าหนาว ในใจเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
ตั้งแต่ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาอยู่ในสวนจิ่นหยวน พวกเขาก็ไม่เคยได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขสักวัน ทั้งสวนจิ่นหยวนถูกเธอสร้างความวุ่นวายจนบรรยากาศอึมครึม
สวี่อี้ทอดมองไปนอกหน้าต่าง เห็นสีท้องฟ้าราตรีเข้มจนแยกกันไม่ออก ในใจก็รู้สึกหดหู่อึมครึม ถัดไปรอพวกเขากลับมาแล้ว เกรงว่าต้องมีพายุฝนโหมกระหน่ำอีก...
หลังจากที่ผู้หญิงคนนั้นถูกจับตัวมา ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป
ถึงตอนนั้นคนที่ต้องน่าเวทนาที่สุด และโชคร้ายที่สุด คงไม่พ้นลูกน้องอย่างพวกเขา...
“กริ๊ง...”
เวลานี้เอง โทรศัพท์ที่แตกยับอยู่บนพื้นพลันมีเสียงดังขึ้น ไฟหน้าจอสว่างขึ้นมา
จิตใต้สำนึกสวี่อี้สั่งให้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู หัวคิ้วพลันขมวด
ทำไมถึงได้เป็นจดหมายรักฉบับนั้นอีก?
อีกทั้งครั้งนี้ยังเป็นรูปจดหมายรักเพียงอย่างเดียวอีกด้วย
สวี่อี้กำลังหาพิรุธ สายตาพลันเหลือบไปเห็นช่องผู้ส่ง ทันทีที่เห็นก็ตะลึงไปเลย ผู้ส่งข้อความนี้มาไม่ใช่เฉินเมิ่งฉี แต่เป็น...แต่เป็นเยี่ยหวันหวั่น!
นี่...นี่มันหมายความว่ายังไง?
หรือว่าจดหมายรักที่เลี่ยนจนสะอิดสะเอียนฉบับนั้นไม่ได้เขียนให้กับกู้เยว่เจ๋อ แต่เยี่ยหวันหวั่นเขียนให้...เขียนให้นายท่าน!?
พระเจ้าช่วย!
……….…………………………………………………………..


## บทที่ 25 น้ำตาลที่โปรยวันนี้ ทุกคนต่างกินอย่างมีความสุข

บทที่ 25 น้ำตาลที่โปรยวันนี้ ทุกคนต่างกินอย่างมีความสุข
นะ...นี่เป็นไปได้อย่างไร!
สวี่อี้จ้องข้อความนั้น สีหน้าท่าทางตกใจราวกับเห็นผี
ในสมองของเขามีกลอนรักเลี่ยนจนอยากอ้วกพวกนั้นย้อนซ้ำไปซ้ำมา
“นี่มัน...” สวี่อี้ตกใจจนพูดไม่ออก
อย่างไรเสียเรื่องนี้ก็ทำให้คนเชื่อได้ยากจริงๆ!
จดหมายรักของเยี่ยหวันหวั่นฉบับนี้ ไม่ได้เขียนให้คนอื่น แต่เขียนให้กับเจ้านายของเขา?
ความผิดปกติของสวี่อี้ดึงความสนใจของซือเยี่ยหาน น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบแห้งเอ่ยสั่ง “หยิบมา”
สายตาเย็นเยือกของซือเยี่ยหานมองมา สวี่อี้ไม่กล้าชักช้า สองมือประคองโทรศัพท์รีบยื่นส่งให้
นิ้วมือชายหนุ่มที่จับโทรศัพท์กระชับขึ้น หยุดชะงักครู่หนึ่ง ก่อนที่ในที่สุดจะอ่านข้อความที่ปรากฏบนหน้าจอแตกยับ
ในข้อความมีภาพถ่ายรูปหนึ่ง ภาพที่ถ่ายมาคือจดหมายรักฉบับเมื่อครู่ที่เผาทำลายอวัยวะภายในของเขาจนเป็นเถ้าถ่าน
ดวงตาของชายหนุ่มหรี่เล็กลงอย่างอันตราย และเวลานี้เอง หางตาของเขาบังเอิญกวาดไปเห็นชื่อด้านบนเข้า...หวันหวั่น!
หวัน...หวั่น...
นี่เป็นข้อความของเยี่ยหวันหวั่น?
จิตใต้สำนึกสั่งให้เลื่อนนิ้วไถหน้าจอลงอีก พบว่าไม่ใช่เพียงจดหมายรักเท่านั้น ด้านล่างของจดหมายรักยังมีอีโมจิหัวใจหวานซึ้งอีกหนึ่งดวง
หลักฐานฉบับนั้นที่ประกาศว่าเธอทรยศหักหลังตนอีกครั้ง จดหมายรักที่เขียนให้กับกู้เยว่เจ๋อ...
คือ...จดหมายที่เขียนให้เขา!
ยอมเป็นคอเสื้อของคุณ จะได้ห้อมล้อมอยู่กับกลิ่นหอมที่คอ ยอมเป็นเข็มขัดประดับบนเสื้อ จะได้โอบรัดเอวไว้แน่น ยอมเป็นน้ำมันชุ่มชื้นบนเส้นผม แปรงเส้นผมสลวยสยายลงปลายไหล่...
ในขณะที่สีหน้าของชายหนุ่มว่างเปล่า ก็มีข้อความอีกฉบับส่งต่อมา [คุณชายเก้าคะ~ ทำไมไม่ตอบฉันเลย? ฉันเขียนได้ดีไหม~ ให้รางวัลหน่อย ชมหน่อย ส่งจุ๊บหน่อย~]
เหล่าคนใช้เดิมทีพากันแอบหลบมุมตัวสั่นเทา เวลานี้ต่างมองหน้ากันไปมา ไม่เข้าใจว่าทำไมวินาทีก่อนหน้านี้นายท่านของพวกเขายังมีท่าทีโกรธเหมือนอยากทำลายโลกให้สิ้น แต่วินาทีถัดมากลับสงบนิ่งลงได้ หนำซ้ำยังจ้องมองโทรศัพท์ด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ราวกับว่ามันจะออกดอกผลิใบได้
สวี่อี้ก็เดาไม่ถูกว่าท่าทางแบบนี้ของซือเยี่ยหานคืออะไรกันแน่ จึงถามหยั่งเชิงไปอย่างระแวดระวัง “คุณชายเก้าครับ คุณ...”
ซือเยี่ยหาน “เงียบ”
สวี่อี้พลันไม่กล้าพูดอะไรอีก
แต่หลังจากซือเยี่ยหานพูดจบ ก็จ้องโทรศัพท์มือถือด้วยสีหน้าจริงจัง นิ้วมือเรียวยาวจิ้มไปบนหน้าจอ
คงเป็นเพราะหน้าจอแตก การรับรู้สัมผัสจึงไม่ไวเท่าไร ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย
สวี่อี้อยากรู้เหลือเกิน จึงอดไม่ได้แอบชำเลืองมองไป
จากนั้น ดวงตาสุนับรับใช้ของเขาแทบบอด...
เยี่ยหวันหวั่นส่งข้อความหวานหยาดเยิ้มจนไม่อาจทนอ่านต่อได้มาอีก และนายท่านของเขากลับใช้หน้าจอแตกยับพิมพ์ตอบไปว่า [ดี]
สวี่อี้จ้องคำว่า ‘ดี’ นั่นอย่างตกตะลึง
ไม่อาจจินตนาการได้เลยว่า นายท่านรู้สึกว่ากลอนบทนั้นของเยี่ยหวันหวั่นเขียนได้ดีจริงเหรอ?
ขณะกำลังอึ้ง ข้างหูมีเสียงของชายหนุ่มดังขึ้น เป็นน้ำเสียงที่กลับมาชัดเจนและเย็นชาเช่นเดิม “ให้พวกเขากลับมา”
สีหน้าของเขาอบอุ่นเหมือนฤดูใบไม้ผลิกลับมาเยือนในพริบตา สายตาจดจ้องกลอนบทนั้น มองทุกตัวอักษรซ้ำไปมา อารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัด
“อ่า..ครับ!” สวี่อี้รีบรับคำ โทรศัพท์เรียกคนที่ส่งไปจับตัวเยี่ยหวันหวั่นที่โรงเรียนเมื่อครู่กลับมาให้หมด
พายุโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง สลายหายไปแบบนี้จริงๆ เหรอ!?
……….…………………………………………………………..


## บทที่ 26 จุ๊บๆ รักคุณที่สุดเลย

บทที่ 26 จุ๊บๆ รักคุณที่สุดเลย
ที่หอพัก
[คุณชายเก้า~ ทำไมไม่ตอบฉันเลย? ฉันเขียนได้ดีไหม~ ให้รางวัลหน่อย ชมหน่อย ส่งจุ๊บหน่อย~]
เยี่ยหวันหวั่นส่งข้อความไปแล้ว เห็นทางนั้นเงียบไม่มีการตอบกลับ เพื่อความปลอดภัย จึงส่งข้อความนี้ตามไปอีก
ความจริงแล้วในใจเธอกระวนกระวายอยู่ไม่น้อย เพราะไม่มั่นใจว่าซือเยี่ยหานจะหลงกลลูกไม้นี้หรือไม่
อีกอย่างกลอนบทนั้น ความจริงเป็นบทกลอนที่ฝ่ายชายต้องเขียนให้สาวงามที่ตนชอบ
โดนผู้หญิงสารภาพรักได้เลี่ยนแบบนี้ ไม่รู้ว่าคนบ้าบางคนจะโกรธไหม?
ชาติก่อน เธอถูกคนที่ซือเยี่ยหานส่งมาจับตัวจากโรงเรียนไปกลางดึก สร้างความวุ่นวายไปทั้งโรงเรียน มีข่าวลือเรื่องของเธอต่างๆ นานากระจายไปทั่ว บ้างก็บอกว่าเธอมีนักธุรกิจร่ำรวยเลี้ยงดู เป็นเพราะหนีออกมาจึงถูกจับตัวกลับไป บ้างก็ลือกันว่าครอบครัวเธอไปกู้เงินดอกสูง อีกฝ่ายต้องการจับตัวเธอไปขายยังสถานที่แบบนั้น...
แม้ว่าข่าวลือจะไม่มีมูลความจริง แต่เสียงปากของคนจำนวนมาก ย่อมทำให้ผิดกลายเป็นถูกได้
นึกย้อนถึงทุกสิ่งที่ผ่านมา เยี่ยหวันหวั่นหนาวสะท้านไปทั้งตัว...
เวลานี้ โทรศัพท์ในมือพลันสั่นครืดๆ...
เยี่ยหวันหวั่นสะดุ้งเล็กน้อย ค่อยๆ มองไปที่กล่องรับข้อความใหม่...
ซือเยี่ยหานตอบกลับเธอมาคำเดียวว่า “ดี”
เยี่ยหวันหวั่นจ้องไปที่คำว่า “ดี” นั้น ตะลึงค้างไปทันที พูดง่ายแบบนี้เลยเหรอ?
ซือเยี่ยหาน...กับคนที่เธอรู้จักในชาติก่อน...ดูจะไม่ค่อยเหมือนกันเท่าไรนะ...
เยี่ยหวันหวั่นเอามือเท้าคาง พลางเคาะแก้มเบาๆ จากนั้นก็แก้ไขข้อความบรรทัดหนึ่งก่อนจะกดส่งออกไป [จุ๊บๆ รักคุณที่สุดเลย~ อีกหนึ่งสัปดาห์ก็จะสอบแล้ว เค้ากำลังตั้งใจทบทวนบทเรียน ช่วงนี้ก็เลยส่งข้อความหาคุณไม่ได้ จำไว้ว่าต้องคิดถึงฉันทุกวันนะ~]
เยี่ยหวันหวั่นเพิ่งจะส่งข้อความนั้นได้ไม่ถึงวินาที อีกฝ่ายก็ตอบกลับมาทันที [อืม]
จ้องมองคำว่า ‘อืม’ ที่ตรงไปตรงมายิ่งกว่าสิ่งใด เยี่ยหวันหวั่นกะพริบตาอย่างอึ้งทึ่งอีกครั้ง
นี่...แบบนี้ก็ได้เหรอ?
เมื่อครู่เธอบอกว่าจะไม่ได้ติดต่อเขาหนึ่งสัปดาห์นะ! แบบนี้ก็ตกลงแล้ว?
ตีเธอให้ตายก็คิดไม่ถึง...แค่ออดอ้อนเล็กน้อย ก็ได้ผลแบบนี้จริงเหรอ...
เยี่ยหวันหวั่นนิ่งอึ้งไปสามวินาที แล้วเอาหน้าผากโขกกับโต๊ะ แทบอยากจะโขกตัวเองให้ตายไปเลย หากรู้แต่แรกว่าซือเยี่ยหานกล่อมง่ายขนาดนี้ ทำไมชาติก่อนเธอต้องทนทุกข์ทรมานมากมายขนาดนั้นด้วย
ดี เมื่อค้นพบอาวุธลับที่จะใช้ต่อกรกับอสูรร้ายแล้ว ก็นับว่าเป็นเรื่องดี
ต่อมา เมื่อจัดการกับซือเยี่ยหานได้แล้ว เยี่ยหวันหวั่นก็ไม่มีสิ่งรบกวบใจอีก มุ่งความสนใจเข้าไปในทะเลหนังสือ เริ่มต้นการทบทวนหนังสืออย่างจริงจัง
เพียงพริบตาวันเวลาก็ผ่านไปแล้วเจ็ดวัน
เจ็ดวันนี้ แต่ละวันเยี่ยหวันหวั่นได้นอนเพียงสามถึงสี่ชั่วโมงเท่านั้น เพราะต้องอ่านทบทวนเนื้อหาทั้งหมดตั้งแต่มอสี่ถึงมอหก
ตอนนี้เธอสัมผัสได้แล้วว่าการนอนไม่พอมันทรมานมากเพียงใด รอให้สอบเสร็จก่อนเถอะ เธอจะนอนให้ลืมวันลืมคืนไปเลย
วิชาที่ต้องสอบในวันแรกคือสังคมและภาษาจีน เยี่ยหวันหวั่นเดินล่องลอยเข้าห้องเรียนมาราวกับวิญญาณ
ในห้องเรียนเดิมทีมีเสียงเจี๊ยวจ๊าวอยู่บ้าง แต่วินาทีที่เยี่ยหวันหวั่นปรากฏตัว บรรยากาศในห้องพลันเงียบลงคล้ายกับถูกกลืนเสียง
วันนี้เยี่ยหวันหวั่นไม่ได้ใส่วิกผมสีเขียว แต่งหน้าลวกๆ พอเป็นพิธี แต่เพราะตลอดเจ็ดคืนที่เธอนอนดึกเพื่อทบทวนหนังสือ รอยคล้ำใต้ตาวงใหญ่จึงดูน่ากลัวยิ่งกว่าการแต่งหน้าสไตล์สโมกกี้อายอีก ผมยุ่งเหยิงยาวถึงเอวมีระดับความน่าสยองขวัญไม่น้อยไปกว่าวิกสีเขียวนั้นเลย...
ชายหนุ่มที่นอนฟุบหลับอยู่กับโต๊ะเหมือนเคย เมื่อได้ยินเสียงเลื่อนโต๊ะเก้าอี้ข้างกาย จึงลืมตาขึ้นมาอย่างหงุดหงิด
วินาทีต่อมา เขาตกใจจนผงะถอยไปก้าวหนึ่ง เสียงเก้าอี้เสียดสีกับพื้นดังเอี๊ยดบาดแก้วหู
ชายหนุ่มจ้องมอง ‘ซาดาโกะ’ ข้างกาย มีเหงื่อเย็นผุดขึ้นมาบนหน้าผาก ก่อนสบถเสียงเบาด้วยใบหน้าผวา “Shit!”
……….…………………………………………………………..


## บทที่ 27 ฉันขอยอมแพ้

บทที่ 27 ฉันขอยอมแพ้
ยัยผู้หญิงสมควรตายคนนี้ ใบหน้าแบบนั้นเดิมทีก็น่ากลัวมากพออยู่แล้ว วันนี้ยังจะแต่งชุดขาวทั้งตัวอีก กลางวันแสกๆ ยังทำให้คนตกใจแทบตายได้แบบนี้
สำหรับคนหน้าตาดีอย่างเขา ใบหน้าแบบนี้ของเยี่ยหวันหวั่นเรียกว่าถึงขั้นเอาชีวิตได้เลย
เพราะความทรงจำช่วงหนึ่งในวัยเด็ก เขามีปมรุนแรงเรื่องหน้าตาดี มักจะมีความรู้สึกใกล้ชิดอย่างเป็นธรรมชาติกับคนที่หน้าตาดี
ตั้งแต่เล็กจนโตเขาจะพูดคุยกับคนหน้าตาดี ฟังแต่คนหน้าตาดี เวลาสาวใช้ที่หน้าตาดีป้อนข้าวให้ เขาจะกินได้หลายคำ
มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ทางบ้านเปลี่ยนมารับสาวใช้หน้าตาไม่ค่อยดีคนหนึ่ง เขาไม่ยอมกินข้าวสักคำ เกือบทำให้ตัวเองอดอาหารจนตายแล้ว
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าการได้เห็นหน้าของเยี่ยหวันหวั่นแบบนั้นทุกวัน สำหรับเขาแล้วเป็นความทุกข์มากแค่ไหน
แต่เวลาที่เยี่ยหวันหวั่นเห็นซือเซี่ย กลับรู้สึกอารมณ์ดีเป็นพิเศษ
เธออุดอู้อยู่ในหอพักเพื่ออ่านหนังสือมาเจ็ดวันเจ็ดคืน ตาล้าแทบจะบอดอยู่แล้ว
เวลาที่เด็กคนนี้ไม่พูดจา ใบหน้าที่ถ่ายทอดพันธุกรรมดีจากตระกูลซือมาช่างเจริญตามาก
เยี่ยหวันหวั่นยกมุมปากให้เขา “ไม่คิดเลยว่าคุณชายแห่งชิงเหอของพวกเรากลัวผีด้วย?”
ท่าทางที่ยิ้มขึ้นมายิ่งดูน่ากลัว...
ซือเซี่ยสูดลมหายใจเข้าลึก เบนสายตาไปทางอื่นเพราะเกินกว่าจะทนดูได้ ก่อนแค่นเสียงเย็นชา “ก็รู้ตัวเองดีนี่ เธอรู้ด้วยเหรอว่าเธอเหมือนผี?”
ครั้งนี้ไม่ว่าจะอย่างไรเขาต้องสอบให้ได้อันดับที่ห่างจากเธอไกลๆ!
สถานที่ผีๆ แบบนี้ ต่อให้อีกแค่วันเดียวเขาก็ทนอยู่ไม่ไหวแล้ว!
เสียงออดดังขึ้น อาจารย์คุมสอบเริ่มแจกข้อสอบ
ช่วงเช้าของวันแรกเป็นการสอบวิชาสังคม เยี่ยหวันหวั่นมองดูข้อสอบตั้งแต่ช่วงหัวกระดาษไปถึงท้ายกระดาษ จากนั้นเริ่มตอบคำถาม
หางตาของซือเซี่ยเหลือบไปเห็นว่าเยี่ยหวันหวั่นหยิบปากกาขึ้นมาทำข้อสอบจริงๆ นัยน์ตาก็ฉายแววประหลาดใจ
ทุกคนต่างรู้กันว่าทุกครั้งเยี่ยหวันหวั่นจะส่งกระดาษเปล่า
ขณะที่กำลังตกตะลึงอยู่นั้น เมื่อเห็นชัดเจนว่าเยี่ยหวันหวั่นทำข้อสอบอย่างไร ชายหนุ่มมุมปากกระตุกโดยพลัน
เธอกำลังตอบคำถามที่ไหนกัน เธอกำลังตอบมั่วต่างหาก
เขียนตอบ ABCD เร็วอย่างกับเหาะ คาดว่าคงไม่ได้อ่านโจทย์ด้วยซ้ำ เป็นการพึ่งดวงชัดๆ
ชายหนุ่มแอบแขวะไปคำหนึ่ง ‘ยัยโง่’
หากคิดอยากจะพึ่งดวง สู้ตอบ B ไปทั้งหมดยังจะมีโอกาสตอบถูกมากกว่า หากโชคไม่ดี การมั่วคำตอบแบบนี้จะยิ่งเป็นการเลี่ยงคำตอบที่ถูกต้องทั้งหมดเสียอีก
ซือเซี่ยไม่สนใจยัยโง่ไม่น่ามองที่อยู่ข้างๆ อีก เขาเริ่มมาตั้งใจทำข้อสอบของตัวเอง
เวลาในการสอบวิชาสังคมคือหนึ่งร้อยห้าสิบนาที เป็นการสอบตลอดทั้งช่วงเช้า ตามมาด้วยช่วงบ่ายที่เป็นการสอบวิชาภาษาอังกฤษ
ช่วงเช้าของวันที่สองเป็นการสอบวิชาภาษาจีน ช่วงบ่ายเป็นการสอบวิชาสุดท้ายคือคณิตศาสตร์
เยี่ยหวันหวั่นจ้องข้อสอบคณิตศาสตร์ มองแล้วมองอีก โจทย์ฟังก์ชัน พีชคณิต เรขาคณิตเหล่านั้น เป็นเหมือนไวรัสที่กวนสมองของเธอจนเกือบกลายเป็นควันอยู่แล้ว
เยี่ยหวันหวั่นเวียนหัว ตาลายเห็นดวงดาว เธอพยายามฝืนตัวเองอยู่สามวินาที ก็ตัดสินใจฟุบศีรษะลงกับข้อสอบและผล็อยหลับไป
ทำไมโลกใบนี้ต้องมีวิชาคณิตศาสตร์ที่น่ากลัวแบบนี้อยู่ด้วย!
แม้ว่าเธอจะเป็นคนความจำดี แต่ช่วงเวลาเจ็ดวัน การอ่านหนังสือเรียนตลอดสามปีจนจบเล่มได้ก็เป็นเวลาที่กระชั้นพอควรแล้ว คิดจะทบทวนวิชาคณิตศาสตร์ในช่วงเวลาสั้นๆ เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้จริงๆ ดังนั้นเธอจึงเลือกทิ้งวิชานี้ไปเลย
เสียงออดหมดเวลาดังขึ้น การสอบวิชาสุดท้ายผ่านพ้นไปแล้ว
ซือเซี่ยเหลือบมองด้านข้างทีหนึ่ง พบว่าคนบางคนใช้กระดาษคำตอบวิชาคณิตศาสตร์ที่ว่างเปล่ามาหนุนแทนหมอน นอนหลับไม่สนใจฟ้าดินไปนานแล้ว
เขายังคิดไปว่าเธอเริ่มทำข้อสอบมากน้อยก็เพราะอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง สันดอนขุดได้ สันดานขุดไม่ได้จริงๆ!
หลังจากส่งกระดาษคำตอบ นักเรียนทุกคนต่างรู้สึกโล่งตัวเบา
“ในที่สุดก็สอบเสร็จสักที ปลดปล่อยได้แล้ว!”
“ที่สำคัญคือในที่สุดเทพบุตรจะกลับไปนั่งตำแหน่งเดิมได้แล้ว เยี่ยหวันหวั่นยัยตัวประหลาดนับวันยิ่งอัปลักษณ์จนน่าตกใจ ซือเยี่ยโชคร้ายสุดๆ เมื่อเช้าตกใจจนหน้าซีดไปหมดเลย!”
“อาศัยความสามารถสอบได้ที่โหล่ไม่ใช่เหรอ? ดูสิว่ารอบนี้ยังจะตามติดซือเซี่ยไม่ยอมปล่อยได้อีกไหม!”
“พวกเธอคิดมากเกินไปแล้ว ไม่ต้องรอให้คะแนนออกเธอก็ถูกไล่ออกจากโรงเรียนแล้ว ก่อนหน้านี้เป็นเพราะพวกอาจารย์มัวแต่ยุ่งอยู่กับการสอบ ไม่มีเวลามาสนใจ ตอนนี้การสอบจบลงแล้ว จะไม่มาจัดการเธอได้เหรอ?”
“น่าเสียดายที่กำจัดเธอไปก่อนการสอบไม่ได้ ครั้งนี้คะแนนเฉลี่ยของห้องเราต้องถูกนางฉุดให้ต่ำลงอีกแน่เลย”
................................................................


## บทที่ 28 ถ้าเกิดฉันสอบได้ที่หนึ่ง 

บทที่ 28 ถ้าเกิดฉันสอบได้ที่หนึ่ง
หลังจากการสอบเสร็จสิ้นลง เหล่าอาจารย์ตรวจข้อสอบตลอดทั้งคืน
เนื่องจากเป็นการทดสอบก่อนสอบจริง ดังนั้นกระบวนการตรวจจึงยึดการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นพื้นฐาน เวลาตรวจข้อสอบชื่อของนักเรียนจะถูกปิดผนึกไว้ ข้อสอบที่อาจารย์ได้ตรวจก็ไม่ใช่ข้อสอบของนักเรียนห้องตนเอง ต้องรอจนกว่าการตรวจข้อสอบจะแล้วเสร็จ จึงจะแกะเส้นปิดผนึกเพื่อรวมคะแนนและจัดอันดับ
คืนนี้ถูกกำหนดให้เป็นคืนที่นอนไม่หลับ ทุกคนต่างกำลังเครียดกับคำตอบ และการคำนวณคะแนน
ส่วนเยี่ยหวันหวั่น เมื่อส่งกระดาษคำตอบแล้วก็เดินกระง่อนกระแง่นกลับหอพักไปหลับชดเชย
เช้าวันถัดมา
เหลียงลี่หวาเดินยิ้มแย้มแจ่มใสเข้าห้องเรียนมา
เมื่อเช้าเธอยังไม่ทันดูผลคะแนนของนักเรียน ก็รีบไปที่ฝ่ายปกครองทันที หนังสือเชิญออกของเยี่ยหวันหวั่นในที่สุดก็ออกมาแล้ว
“ทุกคนเงียบหน่อย! ตอนนี้คะแนนสอบและอันดับรายชื่อออกมาแล้ว แต่ว่าก่อนจะประกาศผลคะแนน อาจารย์ต้องจัดการเรื่องหนึ่งก่อน”
พอได้ยินคำพูดนี้ สายตาของนักเรียนทั้งห้องต่างหันมองไปทางแถวหลังสุดด้วยความตื่นเต้น
เป็นอย่างที่คิด เหลียงลี่หวาพูดพลางหยิบหนังสือแจ้งฉบับหนึ่งออกมากางบนแท่นโพเดียม “อาจารย์คิดว่าหลายคนคงจะทราบเรื่องนี้แล้ว เยี่ยหวันหวั่นนักเรียนของห้องเรา เนื่องจากทำผิดกฎระเบียบของโรงเรียนหลายครั้ง ความประพฤติไม่ดี ถูกอบรมหลายครั้งก็ยังไม่ปรับปรุงแก้ไข สร้างความเสียหายต่อภาพลักษณ์ของโรงเรียนมัธยมชิงเหออย่างร้ายแรง จากการพิจารณาของโรงเรียน จึงจัดการโดยขอเชิญให้ออก”
นักเรียนด้านล่างแท่นส่งเสียงร้องยินดีขึ้นมาทันที โดยเฉพาะพวกนักเรียนหญิง
“ฮ่าๆๆ ฉันบอกแล้ว! ไม่ต้องรอให้คะแนนออกมา ยัยตัวประหลาดนั่นจะต้องถูกไล่ออกจากโรงเรียนแน่”
“ในที่สุดก็ไม่ต้องเห็นใบหน้าน่ากลัวนั่นอีกแล้ว!”
เหลียงลี่หวาเหล่มองไปยังเยี่ยหวันหวั่นด้วยความหงุดหงิด “มีผลบังคับใช้วันนี้ ตอนนี้เชิญเธอเก็บข้าวของออกไปได้แล้ว”
ภายใต้สายตามีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่นของทุกคน เยี่ยหวันหวั่นยังคงนิ่งไม่ขยับ ไม่มีทีท่าจะออกไปแต่อย่างใด เพียงหยักมุมปากขึ้นเบาๆ เหลือบมองคนตรงแท่นพูดด้วยสีหน้าเกียจคร้าน
สายตาเย้ยหยันและสีหน้านิ่งจนแทบจะเป็นการยั่วยุของเธอ ทำให้เหลียงลี่หวาโมโหมาก “เยี่ยหวันหวั่น! ตอนนี้เธอยังมีปัญหาอะไร? ไม่ได้ต้องการเห็นหนังสือแจ้งพร้อมประทับตราจากทางโรงเรียนเหรอ? มีหนังสือแจ้งมาให้เธอแล้ว ทุกอย่างเป็นไปตามกฎระเบียบของทางโรงเรียน เดี๋ยวเธอจะมาหาว่าทั้งโรงเรียนมีฉันออกความเห็นได้คนเดียว”
นัยน์ตาเย็นชาของเยี่ยหวันหวั่นกระตุกเล็กน้อย ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แล้วพูด “ค่ะ ในเมื่ออาจารย์พูดเรื่องกฎระเบียบกับหนู ถ้างั้นหนูก็ขอพูดเรื่องกฎระเบียบกับอาจารย์เหมือนกัน เหมือนหนูจะจำได้ว่า ในกฎระเบียบมีหมายเหตุอยู่ข้อหนึ่ง หากมีการสำนึกผิดอย่างมีนัยสำคัญ สามารถได้รับการยกเว้นจากการลงโทษอย่างเหมาะสม ให้โอกาสนักเรียนแก้ตัวใหม่อีกครั้ง”
เหลียงลี่หวาหัวเราะเสียงเย็นชา “มีหมายเหตุข้อนี้แล้วยังไงเหรอ? ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเธอเลย เธอดูสภาพตัวเองเหมือนคนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิงก่อนเถอะ ดูเหมือนคนที่มีท่าทีสำนึกผิดสักครึ่งหนึ่งไหม?”
เยี่ยหวันหวั่นคิ้วกระตุก กล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “ค่ะ หนูหน้าตาอัปลักษณ์แล้วทำไม? หรือว่าการที่มีหน้าตาอัปลักษณ์เป็นความผิดของหนู? การตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอกเป็นสิ่งที่คนเป็นอาจารย์ควรทำอย่างนั้นเหรอคะ? ดังนั้นหนูคิดว่า ขอให้อาจารย์ดูคะแนนของหนูก่อนแล้วค่อยพูดจะดีกว่า ถ้าเกิดครั้งนี้หนูสอบได้ที่หนึ่งของชั้นเรียนขึ้นมาล่ะ?”
เหลียงลี่หวาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห นักเรียนคนอื่นๆ ก็หัวเราะอย่างครื้นเครง
“ฮ่ะๆๆ สุดยอด! เยี่ยหวันหวั่นยัยตัวประหลาดนั่น เมื่อกี้นี้พูดว่าอะไรนะ? เธอสอบได้ที่หนึ่งของชั้นเรียนเหรอ? ใครเอาความกล้าให้เธอถึงพูดแบบนี้ออกมาได้”
“เธออย่าโง่ไปหน่อยเลย! หากเธอสอบได้ที่หนึ่งของชั้นเรียนจริง ฉันจะไปกินขี้ให้ดู!”
“ฮ่าๆ ถ้างั้นเกรงว่านายคงต้องไปกินขี้แล้วละ เพราะอันดับสุดท้ายก็คือที่หนึ่งของที่โหล่ไง!”
……….………………………………………………


## บทที่ 29 คุยโม้จนตัวแตก

บทที่ 29 คุยโม้จนตัวแตก
ท่ามกลางเสียงหัวเราะครื้นเครง สีหน้าของเหลียงลี่หวากลับยิ่งตึงเครียด “เยี่ยหวันหวั่น เธอเลิกพูดจาเล่นลิ้นกับฉันที่นี่สักที ตอนนี้กลัวแล้วสินะ เสียใจขึ้นมาแล้วสิ มันสายเกินไปแล้ว! ชิงเหอเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงมาร้อยปี มีลูกศิษย์ของชิงเหอคนไหนบ้างที่จบไปแล้วไม่ได้โดดเด่นในกลุ่มคนหรือเป็นเสาหลักของสังคม ส่วนเศษขยะมดปลวกของสังคมอย่างเธอ มีแต่จะสร้างความอัปยศให้กับชิงเหอ
หากว่าเธอยังมีความละอายใจเหลืออยู่บ้าง ก็รีบเก็บข้าวของออกไปซะ อย่ามาก่อกวนปั่นป่วนอีกเลย หรือว่าเธออยากให้ฉันโทรเรียกพ่อแม่ที่ตัดขาดความสัมพันธ์กับเธอโดยสิ้นเชิงมาพาตัวออกไปจากโรงเรียน?”
ตอนที่พูดถึงพ่อแม่ของเยี่ยหวันหวั่น เหลียงลี่หวาตั้งใจลากเสียงยาว ใบหน้าเปี่ยมด้วยการเย้ยหยันและความรังเกียจ
เมื่อได้ยินว่า ‘ตัดขาดความสัมพันธ์โดยสิ้นเชิง’ รูม่านตาของเยี่ยหวันหวั่นหดลงทันที
นี่เป็นเรื่องที่เธอหลบเลี่ยงไม่กล้าเผชิญหน้าที่สุดตั้งแต่ได้เกิดใหม่มา
ชาติก่อน เธอโยนความผิดเรื่องที่ตนเองไม่อาจใช้ชีวิตกับกู้เยว่เจ๋อให้พ่อกับแม่ทั้งหมด ทะเลาะกับพวกเขาไม่ว่างเว้น พูดวาจาล่วงเกินไปนับครั้งไม่ถ้วน ทำเรื่องร้ายแรงทำร้ายจิตใจพวกเขาสารพัด สุดท้ายประกาศตัดขาดความสัมพันธ์อย่างสิ้นเชิงกับพวกเขา ไม่อนุญาตให้พวกเขาเข้ามายุ่งวุ่นวายกับตนไม่ว่าจะเรื่องใดก็ตาม ทำเช่นนี้เพราะเธออยากจะกำจัด ‘จุดด่าง’ ทั้งหมดบนตัว เพื่อที่จะให้กู้เยว่เจ๋อมองเธอสักครั้ง...
โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า พ่อแม่ที่ช่วยปกปิดความจริงให้กับเธอไม่น้อย ต้องแบกรับภัยพิบัติไปมากมายเท่าไร...
หลังจากได้เกิดใหม่ คนที่เธออยากไปพบหน้าให้เร็วที่สุด ก็คือพ่อแม่และพี่ชาย
แต่ว่าเธอไม่กล้า และเธอทำไม่ได้ด้วย
เธอในตอนนี้ไม่มีคุณสมบัตินั้น และก็ไม่มีหน้าไปพบพวกเขา
เห็นเยี่ยหวันหวั่นยืนตะลึงอยู่ตรงนั้น ยังคงนิ่งไม่ขยับตัว เหลียงลี่หวาตบโต๊ะด้วยความโมโหสุดขีด “เยี่ยหวันหวั่น! เธอเลิกท้าทายขีดความอดทนของฉันสักที!”
เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกตัวตื่นจากภวังค์ เอ่ยยืนกรานโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “อาจารย์คะ หนูก็แค่เสนอคำขอที่ชอบธรรมเท่านั้น”
เหลียงลี่หวาสูดลมหายใจลึก พยายามข่มเพลิงโกรธเอาไว้ เอ่ยไปว่า “ได้! จะดูคะแนนของเธอใช่ไหม ฉันจะหากระดาษคำตอบของเธอตอนนี้เลย ฉันว่าเธอคงเป็นพวกไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา”
นักเรียนด้านล่างเห็นเหตุการณ์นี้ต่างก็หมดคำจะพูด...
“ยัยตัวประหลาดนี่มีปัญหาที่สมองหรือเปล่า ตัวเองสอบได้กี่คะแนนไม่ใช่ว่ารู้อยู่แก่ใจดีหรอกเหรอ?”
“อยากจะสร้างความอัปยศให้ตัวเองอีก”
“เรียกร้องความสนใจล่ะมั้ง! ตัวประหลาดมักจะทำเรื่องประหลาดไง”
……
เมื่อเช้าเหลียงลี่หวาเตรียมจะแจกกระดาษคำตอบทุกวิชาให้กับนักเรียนทุกคน ดังนั้นตอนนี้กระดาษคำตอบทั้งหมดจึงถูกยกมาหมดแล้ว
กระดาษคำตอบแรกที่เธอหยิบมาคือวิชาคณิตศาสตร์
หลังจากพลิกหากระดาษคำตอบวิชาคณิตศาสตร์ของเยี่ยหวันหวั่นเจอ เหลียงลี่หวาพลันมีใบหน้ายิ้มเย็น หยิบกระดาษคำตอบขึ้นมาเปิดต่อหน้านักเรียนทุกคน “คณิตศาสตร์ 0 คะแนน เยี่ยหวันหวั่น นี่เป็นคะแนนสอบที่เธออยากให้ฉันดูมากอย่างนั้นเหรอ? ยังจะได้ที่หนึ่งของชั้นเรียนอีกไหม?”
กระดาษคำตอบวิชาคณิตศาสตร์ของเยี่ยหวันหวั่นว่างเปล่า นอกจากเขียนชื่อแล้ว ก็ไม่มีคำตอบเลยสักข้อ บนช่องใส่คะแนนมีเลขศูนย์ตัวโตเขียนไว้บาดตาเป็นพิเศษ
“ฮ่ะฮ่าฮ่า ยัยประหลาดนั่นได้ 0 คะแนนจริงๆ ด้วย”
“ตบหน้าได้เสียงดังมาก วิชาเลขยังได้ 0 คะแนนแล้วจะสอบได้ที่หนึ่งของชั้นเรียนยังไงกัน? คุยโม้จนตัวแตกเลยสิท่า!”
“ที่หนึ่ง สอบได้ที่หนึ่งจากอันดับสุดท้ายล่ะสิไม่ว่า”
เยี่ยหวันหวั่นยังคงเอ่ยหน้าตาเฉย เหมือนกับไม่ได้ยินถ้อยคำเสียดสีจากคนโดยรอบ “ยังมีวิชาภาษาจีน สังคม และภาษาอังกฤษ”
เธอจำได้ว่าข้อสอบวิชาเลขครั้งนี้ยากถึงระดับพิสดาร คะแนนของทุกคนต่ำหมด โดยทั่วไปไม่สามารถฉุดคะแนนได้มากขนาดนั้น ดังนั้นหากว่าวิชาอื่นๆ เธอสอบได้คะแนนสูงมาก ต่อให้จะได้ศูนย์วิชาเลข ถึงจะคว้าที่หนึ่งของโรงเรียนไม่ได้ แต่ก็มีความเป็นไปได้ที่จะสอบได้ที่หนึ่งของชั้นเรียน
……….…………………………………………………………..


## บทที่ 30 ที่หนึ่งของระดับชั้น

บทที่ 30 ที่หนึ่งของระดับชั้น
เสียเวลามากมายกับนักเรียนที่สมองมีปัญหาคนเดียว ความอดทนของเหลียงลี่หวาใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว
เธอหากระดาษคำตอบวิชาภาษาจีนของเยี่ยหวันหวั่นออกมา
จากนั้น หลังจากเธอเห็นคะแนนภาษาจีนของเยี่ยหวันหวั่นชัดเจนแล้ว ถึงกับชะงักอึ้งไปเลย “ภาษาจีน...142 คะแนน...”
เมื่อนักเรียนที่อยู่ด้านล่างได้ยินคำพูดของเหลียงลี่หวาต่างก็มองหน้ากันไปมา
“เมื่อกี้อาจารย์พูดอะไรนะ? 142 คะแนนมันเรื่องบ้าอะไรกัน?”
“ดูผิดหรือเปล่า?”
“เอ๋ 0 คะแนนกับ 142 คะแนน จะดูผิดได้เหรอ?”
เหลียงลี่หวานึกว่าตนเองหยิบกระดาษคำตอบผิดไป จึงไปดูที่ช่องเขียนชื่ออีกครั้ง แต่ว่าไม่ผิดอัน ช่องเขียนชื่อด้านบนเป็นชื่อของเยี่ยหวันหวั่นจริงๆ
สอบภาษาจีนได้ 142 คะแนนหมายความว่าอะไร? คะแนนเต็มของวิชาภาษาจีนคือ 150 คะแนน ต่อให้เป็นตัวท็อปที่มีคะแนนวิชาภาษาจีนดีมากมาตลอด ก็มีน้อยคนที่จะสอบได้เกิน 140 คะแนนขึ้นไป
เหลียงลี่หวาอดสงสัยไม่ได้ เปิดดูคะแนนวิชาสังคมของเยี่ยหวันหวั่นเป็นลำดับถัดมา
วิชาสังคมก็ยิ่งเกินความจริงไปแล้ว คะแนนเต็ม 300 เยี่ยหวันหวั่นสอบได้ 296 คะแนน!
เหลือวิชาสุดท้ายคือภาษาอังกฤษ
หลังจากได้เห็นคะแนนวิชาภาษาอังกฤษของเยี่ยหวันหวั่นแล้ว เหลียงลี่หวาถึงกลับยืนตะลึงอยู่ตรงนั้น พูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ
“ภาษาอังกฤษ 150 คะแนน...เป็นไปได้อย่างไร!”
เธอสอนวิชาภาษาอังกฤษ และครั้งนี้เธอเป็นคนตรวจข้อสอบภาษาอังกฤษของห้อง  A เธอยังไม่เห็นใครได้คะแนนเต็มเลยสักคน คะแนนสูงสุดอยู่ที่ 148 คะแนน ใบคะแนนของเยี่ยหวันหวั่นเขียนไว้ชัดเจนว่าได้คะแนนเต็มจริงหรือ?
เหลียงลี่หวาวุ่นวายอยู่อีกครู่หนึ่ง เพื่อหาตารางอันดับรายชื่อที่แนบไว้แผ่นท้ายสุดออกมา เห็นเพียงบรรทัดแรกของตารางจัดอันดับ เป็นชื่อของเยี่ยหวันหวั่นจริงๆ
อันดับระดับชั้นของเยี่ยหวันหวั่นได้ที่หนึ่งจริงๆ!
“อาจารย์เหลียงคะ ขอถามว่าหนูได้อันดับที่เท่าไร?” สาวน้อยที่อยู่แถวสุดท้ายเอ่ยถามด้วยสายตาเย็นชา
เหลียงลี่หวากำตารางอันดับรายชื่อแผ่นบางนั้นไว้แน่น หน้าเครียดลงไปทุกที สุดท้ายก็ระเบิดความโมโหออกมา “เหอะ เยี่ยหวันหวั่น! เธอมีความสามารถจริงๆ เลยนะ ถึงได้กล้าทุจริตการสอบ”
เหมือนกับคาดเดาปฏิกิริยาของเหลียงลี่หวาได้แต่แรก เยี่ยหวันหวั่นถามไปอย่างไม่รีบร้อน “อาจารย์มีหลักฐานอะไรมาบอกว่าหนูทุจริตการสอบคะ?”
เหลียงลี่หวามีสีหน้าไม่พอใจอย่างที่สุด แผดเสียงดัง “ฮึ เธอไม่ได้ทุจริตการสอบ? เธอไม่ได้ทุจริตแล้วจะสอบภาษาจีนได้ 142 คะแนน สอบสังคมได้ 296 คะแนน สอบอังกฤษได้ 150 คะแนน ได้อันดับหนึ่งของระดับชั้นเรียนอย่างนั้นเหรอ!?”
ได้ยินคำพูดของเหลียงลี่หวาแล้ว ทั่วทั้งห้องต่างเสียงดังอลหม่านทันที
“หา! อะไรนะ? คะแนนสูงขนาดนี้เลย?”
“ได้ที่หนึ่งของระดับชั้นเลยเหรอ? เยี่ยหวันหวั่นเนี่ยนะ? เป็นไปได้ยังไง!”
“ต้องทุจริตการสอบแน่นอน!”
“อาจารย์บอกว่าหนูทุจริตการสอบ มีหลักฐานไหมคะ?” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยถาม
เหลียงลี่หวาใบหน้ามีรอยยิ้มเย็นชา “ขนาดนี้แล้วยังต้องใช้หลักฐาน! เยี่ยหวันหวั่น เธอคิดว่าคนอื่นโง่หรือไง?”
“งั้นขอถามหน่อยค่ะ นอกจากคะแนนคณิตศาตร์แล้ว วิชาที่เหลือยังมีนักเรียนคนอื่นสอบได้คะแนนสูงแบบนี้ไหม? หากว่ามีหนูที่คะแนนสูงอยู่คนเดียว ขอถามว่าหนูทุจริตการสอบอย่างไร?” เยี่ยหวันหวั่นถามกลับไป
ในขณะที่ในห้องเรียนมีเสียงถกเถียงดังอลหม่าน จ้าวซิงโจวอาจารย์วิชาคณิตศาสตร์ก็บังเอิญเดินผ่านมาพอดี
เห็นเพียงจ้าวซิงโจวลากรองเท้าแตะ หาวหวอดอย่างเกียจคร้าน เมื่อได้ยินเสียงดังเอะอะโวยวายจากในห้องเรียน จึงเดินโซเซเข้ามา “อาจารย์เหลียง เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกเหรอครับ? ถึงได้โมโหใหญ่โตตั้งแต่เช้าแบบนี้?”
เหลียงลี่หวาเห็นสภาพสกปรกไม่เป็นระเบียบของอีกฝ่าย ก็พลันขมวดคิ้ว “อาจารย์จ้าว ที่นี่คือโรงเรียน คุณช่วยระวังภาพลักษณ์สักหน่อยเถอะค่ะ”
จ้าวซิงโจวหาวนอนหวอดใหญ่ “ตอนเช้าไม่มีคาบสอนของผม...”
แม้ว่าจะเหลียงลี่หวาทนดูสภาพของเขาไม่ไหว แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก จ้าวซิงโจวคนนี้ถึงจะไม่สนใจเรื่องแต่งเนื้อแต่งตัว แต่คะแนนวิชาคณิตศาสตร์ของห้อง F กลับโดดเด่นที่สุดของโรงเรียน แม้แต่อาจารย์ใหญ่ยังทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นกับการแต่งตัวของเขาเลย
……….…………………………………………………………..


## บทที่ 31 ดูสิว่าเธอจะจัดการยังไง

บทที่ 31 ดูสิว่าเธอจะจัดการยังไง
“ฉันจะเป็นอะไรได้! นักเรียนคนนี้ชักเหลวไหลเกินไปแล้ว!” เหลียงลี่หวาพูดด้วยความโมโหพลางจ้องเยี่ยหวันหวั่น
“เฮ้อ เยี่ยหวันหวั่น เป็นเธออีกแล้วเหรอ...” จ้าวซิงโจวมองเด็กผู้หญิงในมุมหนึ่งอย่างจนปัญญาเช่นเดียวกัน เขาอยากให้เรื่องจบลงด้วยดี จึงเอ่ยว่า “อาจารย์เหลียง คุณก็อย่าโมโหมากไปเลย เด็กคนนี้มีส่วนผิดก็จริง แต่เด็กในวัยนี้แต่งตัวแหวกแนวไปบ้างก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้”
เหลียงลี่หวาพูดด้วยสีหน้าจริงจังผิดปกติ “อาจารย์จ้าว! นี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องการแต่งตัวของเธอ! เกรงว่าตอนนี้จะเป็นปัญหาใหญ่! ข้อสอบครั้งนี้ของพวกเราหลุดออกไป! เด็กคนนี้ช่างกล้าจริงๆ ไม่รู้ว่าไปเอาหัวข้อการสอบครั้งนี้มาจากที่ไหน!”
จ้าวซิงโจวตกใจ เอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “อาจารย์เหลียง! คำแบบนี้จะพูดมั่วซั่วไม่ได้นะ ข้อสอบของพวกเราทุกครั้งล้วนเป็นความลับ จะหลุดออกไปได้ยังไง? อีกอย่าง ถ้าข้อสอบหลุดออกไปแล้ว วิชาคณิตศาสตร์เธอจะสอบได้ 0 คะแนนเหรอ? ตรรกะนี้ไม่ถูกต้องละมั้ง?”
เหลียงลี่หวาแค่นเสียงหัวเราะทีหนึ่ง แล้วส่งกระดาษคำตอบทั้งหมดของเยี่ยหวันหวั่นกับอันดับรายชื่อให้จ้าวซิงโจว “อาจารย์จ้าว คุณดูสิ่งนี้ก็จะรู้เอง!”
จ้าวซิงโจวรับไปแล้วพลิกดูอย่างรวดเร็วรอบหนึ่ง ใบหน้าพลันเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “โอ้โห! นักเรียนเยี่ยหวันหวั่น เรื่องนี้เธอทำไม่ถูกนะ! สอบได้คะแนนสูงทุกวิชา มีแต่วิชาเลขของฉันที่ได้ 0 หมายความว่ายังไง?”
เดิมทีเขาคิดว่าสอบได้ 0 คะแนนทุกวิชา ใครจะรู้ว่านอกจากวิชาเลขที่ได้ 0 คาดไม่ถึงว่าวิชาอื่นเยี่ยหวันหวั่นล้วนสอบได้คะแนนสูงลิบลิ่ว ทั้งยังเป็นที่หนึ่งในอันดับรายชื่อระดับชั้น!
ขณะสอบเลขได้ 0 คะแนนยังเป็นที่หนึ่งของระดับชั้นได้ ความหมายที่แฝงอยู่ก็คือ เก่งมากแล้ว
ได้ยินน้ำเสียงของจ้าวซิงโจว สีหน้าเหลียงลี่หวายิ่งเครียดคล้ำ “อาจารย์จ้าว ตอนนี้เชื่อแล้วใช่ไหม!”
จ้าวซิงโจวลูบคาง ไม่พูดอะไร
คะแนนอย่างนี้สำหรับเยี่ยหวันหวั่นที่ได้ที่โหล่ในการสอบทุกครั้ง ทำให้คนอื่นเชื่อได้ยากจริงๆ
“หนังสือแจ้งไล่ออกก็ออกมาแล้ว คิดไม่ถึงว่ายังกล้าก่อเรื่องนี้ขึ้นอีก ขืนนักเรียนแบบนี้ยังอยู่ที่ชิงเหอต่อไป มีแต่จะทำให้ชิงเหอเสื่อมทราม!” สายตาเหลียงลี่หวาพุ่งไปทางเยี่ยหวันหวั่นที่อยู่แถวท้ายสุดอย่างดุดัน “เยี่ยหวันหวั่น! ยังไม่รีบออกมาอีก! ไปฝ่ายปกครองกับฉันเดี๋ยวนี้! ฉันบอกเธอไว้เลยนะ ตอนนี้ไม่ใช่ปัญหาที่แค่ไล่ออกก็จบอีกแล้ว!”
ข้อสอบหลุด เรื่องแบบนี้คนที่เกี่ยวข้องด้วยเป็นเรื่องใหญ่แล้ว!
“แม่เจ้า! ดูไม่ออกเลยนะเนี่ย! ยัยตัวประหลาดนี่มีความสามารถเหมือนกันนะเนี่ย! คิดไม่ถึงว่าจะหาข้อสอบมาได้!”
“ได้ข้อสอบมากลับเก็บไว้คนเดียว! สมน้ำหน้า!”
“ยัยโง่ ไม่รู้จักทำผิดให้มันเยอะๆ หน่อย ทำซะชัดเจนขนาดนี้ กลัวว่าคนเขาจะไม่รู้หรือไง?”
“ครั้งนี้ยัยตัวประหลาดแย่แน่!”
......
ณ มุมติดหน้าต่างแถวสุดท้ายหลังห้อง ชายหนุ่มเอาหนังสือที่ปิดอยู่บนหน้าออก ขมวดคิ้วมองไปทางหญิงสาวข้างกาย
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ใบหน้าของเธอไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด สีหน้ากลับนิ่งเรียบราวกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนที่บ้าน กระทั่งในสายตาที่มองเหลียงลี่หวายังแฝงความเย้ยหยันอยู่บางเบา
ทุกคนกำลังพูดว่าเยี่ยหวันหวั่นเป็นคนโง่ เขาก็รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้โง่จริงๆ
หากได้ข้อสอบมาจริง ทำให้แนบเนียนสักหน่อย ก็จะไม่ถูกจับได้อย่างแน่นอน
“ยัยโง่ ดูซิว่าครั้งนี้เธอจะจัดการยังไง!”
เยี่ยหวันหวั่นได้ยินถ้อยคำดูถูกจากผู้ชายข้างๆ นัยน์ตาแพรวพราวเหมือนดวงดาวปรายมองอย่างเหนื่อยหน่ายไปทางเขา “ไม่ต้องรบกวนให้นายเป็นห่วงหรอก ครั้งนี้คะแนนของฉันเล่นงานนายกระจุย!”
ซือเซี่ยใจลอยเพราะดวงตาพร่างพราวราวดวงดาวคู่นั้นไปแวบหนึ่ง หลังจากที่รู้สึกตัวว่าเธอพูดอะไร ก็พลันไร้คำจะพูด
...................................................................


## บทที่ 32 เธอฝันไปสิ

บทที่ 32 เธอฝันไปสิ
ฝ่ายปกครอง
อาจารย์ทุกคนที่รับหน้าที่สอนหนังสือห้อง F กำลังตกตะลึง และเวลานี้กำลังล้อมวิเคราะห์กระดาษคำตอบของเยี่ยหวันหวั่นด้วยกัน ด้านนอกมีนักเรียนที่มามุงดูเรื่องสนุก
หนึ่งในกลุ่มอาจารย์เอ่ยขึ้นว่า “แม้ว่าครั้งนี้วิชาสังคมศาสตร์จะออกข้อสอบแบบสับขาหลอกเยอะมาก แต่ว่าก็ไม่ได้หลุดไปจากขอบเขตของเนื้อหา ล้วนเป็นหัวข้อที่พวกเราเคยทบทวนทั้งหมด นักเรียนหัวกะทิของชิงเหอเรามีตั้งมากมาย คนที่สอบได้เกิน 290 คะแนนไม่ได้มีแค่เยี่ยหวันหวั่นคนเดียว แต่ประเด็นสำคัญคือ...คะแนนแบบนี้ เป็นเยี่ยหวันหวั่นที่สอบได้อย่างนั้นเหรอ?”
“แล้วก็ คะแนนวิชาภาษาจีนสูงขนาดนี้ ยังไงก็อธิบายไม่ได้ใช่ไหม? ต่อให้การเขียนจะบังเอิญเข้าตาอาจารย์ เรื่องการอ่านทำความเข้าใจมีที่ไหนที่ไม่หักสักคะแนนเดียว?” อาจารย์อีกคนหนึ่งก็เอ่ยตั้งข้อสงสัยออกมา
น้ำเสียงของอาจารย์เฝิงรุ่ยอันในเวลานี้ก็เคลือบแคลงความสงสัยบ้างแล้ว “เยี่ยหวันหวั่น เมื่อกี้ฉันดูกระดาษคำตอบของเธออย่างละเอียดแล้ว พบว่าคำตอบของคำถามหัวข้อการอ่านทำความเข้าใจข้อแรกตรงกับคำตอบที่ถูกต้อง ไม่ตกไปสักคำอย่างคาดไม่ถึง จุดนี้เธออธิบายสักหน่อยได้ไหม?”
“ข้อนี้หนูเคยอ่านมาก่อนค่ะ ท่องจำได้ก็แค่นั้น ข้อนี้มาจากคำถามข้อสองของหัวข้อการอ่านทำความเข้าใจในข้อสอบมัธยมปลายปีสามที่หกโรงเรียนพันธมิตร เมือง A ออกร่วมกันในปี XX ” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยตอบอย่างรวดเร็ว
คาดไม่ถึงว่าจะได้ยินเยี่ยหวันหวั่นบอกที่มาของคำถามข้อนั้น ดวงตาของเฝิงรุ่ยอันเป็นประกาย “ถูกต้อง คำถามข้อนี้มาจากที่นี่จริงๆ เพราะคำถามข้อนี้ยากเกินไป ตอนนั้นฉันและอาจารย์คนอื่นๆ ไม่ได้คาดหวังว่าทุกคนจะทำได้ แต่ว่าคำถามการอ่านทำความเข้าใจออกได้ดีมากจริงๆ ครั้งนี้ก็เลยเลือกคำถามข้อนี้ออกมา คาดไม่ถึงว่าเด็กอย่างเธอจะเคยทำข้อสอบชุดนี้ด้วย?”
เรื่องการอ่านทำความใจนี้ สิ่งที่พวกเขาสอนคือวิธีการแก้โจทย์ ไม่มีทางให้นักเรียนไปท่องหัวข้อ ในเมื่อถึงเวลาสอบเข้ามหาวิยาลัยไม่มีทางที่จะออกคำถามเดิมอย่างแน่นอน
ผลลัพธ์คือเยี่ยหวันหวั่นดันท่องจำคำตอบของการอ่านทำความเข้าใจ
จ้าวซิงโจวหาวหวอดอย่างเกียจคร้าน ยกมือพูดแทรกขึ้นมา “ฉันยังมีคำถาม ในเมื่อข้อสอบหลุดออกไปแล้ว ทำไมมีแต่วิชาคณิตศาสตร์ของฉันที่ได้ศูนย์คะแนน?”
เหลียงลี่หวาเอ่ยอย่างรำคาญใจ “คิดว่าไม่ได้ข้อสอบของวิชาคณิตศาสตร์ไปน่ะสิ ไม่อย่างนั้นคนธรรมดาที่ไหนจะท่องคำตอบของการอ่านทำความเข้าใจ อีกทั้งยังเป็นข้อสอบที่อาจารย์ไม่ได้คาดหวังให้นักเรียนทำได้ด้วยซ้ำ สรุปปัญหาตอนนี้ก็คือเธอทุจริตการสอบ เรื่องนี้จะดิ้นยังไงก็ดิ้นไม่หลุด!”
หลิวเหวินป๋อ อาจารย์ฝ่ายปกครองที่อยู่ด้านข้างมองเด็กสาวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เอ่ยถามเสียงเครียด “เยี่ยหวันหวั่น เธอได้ข้อสอบมาจากที่ไหน?”
ใบหน้าเยี่ยหวันหวั่นเรียบเฉย “ได้มาตอนแจกข้อสอบค่ะ”
เหลียงลี่หวาพลันเอ่ยด้วยความโมโห “พวกคุณดูสิ จนตอนนี้แล้วยังไม่ยอมพูดความจริง!”
สายตาเย็นชาของเยี่ยหวันหวั่นมองไปทางเหลียงลี่หวา “อาจารย์เหลียง อาจารย์เอาแต่พูดว่าหนูทุจริตการสอบ รบกวนอาจารย์แสดงหลักฐานที่หนูทุจริตออกมา ถ้าหากมีหลักฐานที่สามารถพิสูจน์ได้ว่าหนูได้ข้อสอบก่อนการสอบ หนูจะออกจากชิงเหอทันที ถ้าหากว่าไม่มีหลักฐาน หวังว่าทางโรงเรียนจะยกเลิกมติที่จะไล่หนูออกจากโรงเรียน และขอเชิญอาจารย์ขอโทษหนูต่อหน้าเพื่อนนักเรียนทั้งห้องด้วยค่ะ”
เหลียงลี่หวาพลันยิ้มเย็น “เธอฝันไปสิ!”
จ้าวซิงโจวมองหาเก้าอี้ตัวหนึ่ง หยอดก้นนั่งลง โบกมือพลางกล่าวว่า “พูดมาเยอะแยะขนาดนี้ อยากรู้ว่าคะแนนของเด็กคนนี้เป็นความจริงหรือเปล่า ให้เธอสอบอีกครั้งก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอครับ? มีข้อสอบชุดที่สองไว้สำรองอีกชุดไม่ใช่เหรอครับ? นำมาให้เธอสอบใหม่ที่นี่ตอนนี้เลยสิครับ!”
สอบใหม่?
เมื่อได้ยินคำพูดของจ้าวซิงโจว อาจารย์ทุกคนพลันเงียบเสียงลง
ตอนนี้เยี่ยหวันหวั่นยืนกระต่ายขาเดียวไม่ยอมรับ หากอยากจะรู้ความจริงใช้ชัดเจน ก็มีแค่วิธีนี้แล้ว
“ผมไม่คัดค้าน” อาจารย์ภาษาจีนพยักหน้า เขาเองก็สงสัยมากว่าเยี่ยหวันหวั่นพูดจริงหรือโกหกกันแน่
อาจารย์คนอื่นๆ เห็นสถานการณ์เช่นนี้ มองหน้ากันไปมา สุดท้ายก็แสดงออกว่าเห็นด้วยกันทุกคน
......................................................................


## บทที่ 33 เพราะว่าหนูเป็นอัจฉริยะ

บทที่ 33 เพราะว่าหนูเป็นอัจฉริยะ
“เยี่ยหวันหวั่น เป็นเพราะเธอคนเดียว ทำให้อาจารย์ตั้งกี่คนต้องเสียแรงเสียเวลาอันมีค่า เธอยอมรับออกมาตอนนี้ยังทันนะ อย่าคอยจนถึงเวลาแล้วทำให้ตัวเองขายหน้า เธอกำลังทำให้ห้อง F ของเราขายขี้หน้าหมดแล้ว” เหลียงลี่หวาเอ่ยเสียงกร้าว
เยี่ยหวันหวั่นยิ้มเล็กน้อย “อาจารย์เหลียง คนที่สงสัยหนูคืออาจารย์ คนที่ทำให้เรื่องวุ่นวายจนต้องเรียกคนมามากมายก็คืออาจารย์ ต่อให้เสียเวลา ก็เป็นอาจารย์ที่กำลังทำให้ทุกคนเสียเวลาล่ะมั้งคะ?”
“เธอ...”
ไม่ทันที่เหลียงลี่หวาจะเอ่ยปากตอบโต้ เยี่ยหวันหวั่นมองไปทางอาจารย์คนอื่นๆ แล้วพูดขึ้นว่า “อาจารย์ทุกท่าน ไม่ต้องยุ่งยากไปเอาข้อสอบสำรองหรอกค่ะ เดี๋ยวอาจารย์เหลียงจะพูดได้ว่าหนูเก่งกาจจนได้ข้อสอบมาอีก หนูกลัวว่าให้กระโดดแม่น้ำฮวงโหไปแล้วก็ยังล้างมลทินให้ตัวเองไม่ได้ สู้ให้อาจารย์ทุกคนคิดคำถามที่นี่คนละห้าคำถาม รวมกันทั้งหมดยี่สิบห้าข้อ หากผิดไปแม้แต่ข้อเดียว อย่างนั้นก็ถือว่าหนูทุจริต!”
ถ้าหากเธอสอบใหม่ละก็ เรื่องการจัดอันดับก็จะไม่ชัดเจนไปด้วย ไม่สู้เธอพิสูจน์ว่าคะแนนของเธอเป็นของจริงไปเลยซะดีกว่า
จ้าวซิงโจวที่อยู่ด้านข้างลูบคางเล็กน้อย “นี่ นักเรียนเยี่ย วิชาคำนวณของเธอน่ากังวลนะ...วิชาภาษาจีน วิชาคณิต วิชาสังคม การเมือง ประวัติศาสตร์ น่าจะเป็นสามสิบข้อไม่ใช่เหรอ?”
สีหน้าเยี่ยหวันหวั่นเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ไม่นับวิชาคณิตศาสตร์ค่ะ”
จ้าวซิงโจวเลิกคิ้ว “ทำไมไม่นับวิชาคณิตศาสตร์ล่ะ”
เยี่ยหวันหวั่นตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เพราะว่าหนูไม่ชอบวิชาคณิตศาสตร์”
จ้าวซิงโจวพลันกุมหัวใจ ทำท่าเหมือนมีลูกธนูปักลงกลางใจ เอ่ยด้วยสีหน้าน้อยใจ “ไม่ควรจะเป็นอย่างนั้นสิ คณิตศาสตร์มันทำไมเหรอ วิชาคณิตศาสตร์ของฉันสนุกที่สุดแท้ๆ...”
เยี่ยหวันหวั่น “...” เป็นวิชาที่ทรมานใจที่สุดละสิไม่ว่า
อาจารย์ทั้งหลายปรึกษากันนิดหน่อย สุดท้ายแล้วคิดเห็นตรงกันว่าข้อเสนอของเยี่ยหวันหวั่นยุติธรรมที่สุด และประหยัดเวลา
อาจารย์หลายๆ คนที่อยู่ตรงนั้นออกข้อสอบมาคนละห้าข้อ
ข้อสอบยี่สิบห้าข้อก็ถูกพิมพ์ออกมาอย่างรวดเร็ว แบ่งเป็นข้อสอบเล็กๆ ห้าแผ่น
จ้าวซิงโจวไม่ยอมตัดใจ ออกข้อสอบมาห้าข้อด้วยเหมือนกัน มองเยี่ยหวันหวั่นอย่างคาดหวัง
หัวหน้าหลิวมองเวลาบนนาฬิกาข้อมือ เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ารำคาญใจ “เริ่มกันเถอะ ให้เวลาเธอครึ่งชั่วโมงพอไหม?”
“พอค่ะ” เยี่ยหวันหวั่นไม่ขัดข้อง นั่งลงและเริ่มทำข้อสอบ
อาจารย์ทั้งหลายล้วนนั่งบนโซฟาที่อยู่ไม่ไกล จิบชาไปพลางๆ ระหว่างรอ
เหลียงลี่หวามองเยี่ยหวันหวั่นที่เริ่มทำข้อสอบอย่างตั้งใจ ใบหน้าเผยความเย้ยหยัน เธออยากจะเห็นนักว่ายัยเด็กสมควรตายนี่จะโกหกไปได้สักกี่น้ำ
เยี่ยหวันหวั่นเริ่มจากกวาดสายตามองคำถามทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ จากนั้นจึงเริ่มลงมือเขียน
เพื่อหลีกเลี่ยงคะแนนจากความดวงดี จึงไม่มีข้อสอบปรนัย  โดยมากล้วนเป็นข้อสอบอัตนัย ทั้งสิ้น
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็ทำข้อสอบทั้งหมดเสร็จสิ้น
อาจารย์ทั้งหลายรีบมามุงดู ตรวจทานอย่างรวดเร็ว ผลสุดท้ายคือ...ถูกต้องทั้งหมด!
นอกจากวิชาคณิตศาสตร์ ที่ไม่ได้ทำสักข้อเหมือนเดิม
เพื่อที่จะสามารถทดสอบคะแนนที่แท้จริงของเยี่ยหวันหวั่น ความยากของคำถามห้าข้อจึงไม่น้อยไปกว่าข้อสอบเสมือนจริงในครั้งนี้ คาดไม่ถึงว่าผลสุดท้ายเด็กคนนี้จะตอบถูกทั้งหมดโดยไม่ตกหล่นสักข้อ
หลังจากเหลียงลี่หวาตรวจทานคำตอบข้อสอบภาษาอังกฤษข้อสุดท้ายเสร็จ สีหน้าพลันเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง “นี่มันเป็นไปไม่ได้! เยี่ยหวันหวั่นเป็นที่โหล่มาตลอด! คะแนนจะดีขึ้นขนาดนี้ในชั่วข้ามคืนได้ยังไง!”
เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย “จะอะไรถ้าไม่ใช่เพราะหนูเป็นอัจฉริยะ?”
“พรืด...” จ้าวซิงโจวที่เดิมทีกำลังรู้สึกหงุดหงิดใจได้ยินคำพูดของเยี่ยหวันหวั่นพลันหลุดหัวเราะออกมา “คิดว่าเด็กคนนี้ทำได้มาตั้งนานแล้ว ตั้งใจส่งกระดาษคำตอบเปล่าล่ะสิ? เด็กวัยต่อต้าน เข้าใจได้น่า! สรุปตอนนี้ความจริงกระจ่างแล้ว ชิงเหอของเรามีนักเรียนที่คะแนนดีโดดเด่นเพิ่มขึ้นอีกคน นี่เป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ?”
จ้าวซิงโจวพูดถึงตรงนี้ ทำสีหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจมองไปทางเยี่ยหวันหวั่น “แต่ว่า นักเรียนเยี่ยหวันหวั่น เธอไม่ชอบวิชาคณิตศาสตร์ขนาดนี้ ทำให้อาจารย์เสียใจจริงๆ ! พวกเรามาคุยกันหน่อยได้ไหม ต่อไปฝนตกให้ทั่วฟ้าได้ไหม?”
“ขอโทษค่ะอาจารย์ วิชาคณิตศาสตร์ทำไม่ได้”
“...”
เยี่ยหวันหวั่นมองหลิวเหวินป๋อแล้วพูดสิ่งที่เธอกังวลที่สุดออกมา “ถ้าอย่างนั้น อาจารย์ใหญ่หลิวคะ เรื่องหนังสือแจ้งการไล่ออกของหนู?”
หลิวเหวินป๋อได้รับสายตาเตือนอย่างโกรธเกรี้ยวของเหลียงลี่หวา ใบหน้าดูไม่ได้อย่างมาก แต่ขณะนี้มีอาจารย์หลายคนอยู่ที่นี่ เขาก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน
ท้ายที่สุด หลิวเหวินป๋อทำได้แค่เอ่ยอย่างเป็นกลางด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ “ตามกฎของโรงเรียน คะแนนในการสอบครั้งนี้ของเธอโดดเด่น มติการไล่ออกสามารถหยุดไปก่อนชั่วคราว คอยดูอีกสักระยะก่อน ถ้าหากพิสูจน์ได้ว่าเธอกลับตัวแล้วจริง ย่อมเพิกถอนมติการไล่ออก!”
............................


## บทที่ 34 เจอกันใหม่กับผีน่ะสิ - 1

บทที่ 34 เจอกันใหม่กับผีน่ะสิ!
กว่าจะจับยัยเด็กนี่ได้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ คาดไม่ถึงว่าจะพังลงเช่นนี้?
เหลียงลี่หวาจะยอมได้อย่างไรแต่ว่าตอนนี้อาจาร์ยทุกคนได้เห็นและพิสูจน์แล้วว่าคะแนนสอบของเยี่ยหวันหวั่นเป็นของจริง เธอเองก็เข้าใจความสำคัญของคะแนนที่มีต่อโรงเรียน
สมควรตายนัก! ครั้งนี้ แปดสิบเปอร์เซ็นต์ไม่มีทางไล่เด็กคนนี้ไปได้แล้ว!
“ถ้าอย่างนั้นหนูอยากให้อาจารย์เหลียงขอโทษหนูไม่ใช่สิ่งที่ทำเกินไปใช่ไหมคะ?” เยี่ยหวันหวั่นไม่คิดจะยอมให้เรื่องจบง่ายๆ หรอก
“ฉันไม่มีทางขอโทษเป็นอันขาด!” เหลียงลี่หวาถลึงตาใส่เยี่ยหวันหวั่นอย่างดุดัน โมโหเสียจนทรวงอกขยับขึ้นลงอย่างแรง
หลิวเหวินป๋อกระแอมครั้งหนึ่ง เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไม่พอใจ “นักเรียนเยี่ยหวันหวั่น อาจาร์ยเหลียงเขาก็ทำเพื่อความถูกต้องยุติธรรมและระเบียบข้อบังคับของการสอบ ถึงได้ตั้งข้อสงสัยขึ้นมาอย่างสมเหตุสมผล เธอจะให้อาจารย์ดูไม่ดีได้อย่างไร?”
“อาจารย์เหลียงใส่ร้ายหนูต่อหน้าเพื่อนนักเรียนทั้งหมดโดยไม่ได้ตรวจสอบให้แน่ชัด เหยียดหยามความเป็นมนุษย์ของหนู หรือว่าคนที่ดูไม่ดีควรจะเป็นหนูอย่างนั้นเหรอคะ?”
“เดี๋ยวให้อาจารย์เหลียงพูดกับทุกคนในห้องให้ชัดเจน คืนความบริสุทธิ์ให้เธอก็พอแล้ว เรื่องนี้เอาตามนี้แหละ!”  คาดไม่ถึงว่าหลิวเหวินป๋อจะปัดคำขอการขอโทษของเยี่ยหวันหวั่นแบบนี้
เยี่ยหวันหวั่นยิ้มเย็นมองผู้ชายที่อยู่ตรงข้าม และมองไปที่เหลียงลี่หวา พลันเอ่ยขึ้นช้าๆ “เมื่อหลายเดือนก่อน ในค่ำคืนที่มืดมิดลมพัดโกรก หนูเดินผ่านสวนต้นไม้เล็กๆ ของโรงเรียน เหมือนว่าจะเห็นอาจารย์เหลียง อ้อ ใช่แล้ว นอกจากอาจารย์เหลียงแล้วยังมีหลิว...”
ฟังมาถึงตรงนี้ สีหน้าเหลียงลี่หวาเปลี่ยนไปทันที รีบตัดบทเธอ “พอได้แล้ว ฉันรับปากว่าจะขอโทษ! เธอยังมีเรื่องอะไรอีกก็มาหาฉันเป็นการส่วนตัวเถอะ อย่าเสียเวลาอาจารย์คนอื่นๆ อีกเลย”
เหลียงลี่หวาคิดอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่า เยี่ยหวันหวั่นที่ไม่เคยปริปากบ่นขี้ขลาดตาขาวจะกล้ามากขนาดนี้ คาดไม่ถึงว่าจะเอาเรื่องนี้มาขู่เธอ!
เยี่ยหวันหวั่นย่อมรู้ดีว่าเหลียงลี่หวากำลังคิดอะไรอยู่ เธอไม่ยอมให้ผู้หญิงคนนี้รังแกเธอตามใจชอบเหมือนเมื่อก่อนหรอกนะ
เชื่อว่ามีเรื่องนี้เป็นจุดอ่อน อย่างไรเหลียงลี่หวาก็ต้องยั้งมือไว้บ้าง
หลิวเหวินป๋อก็ปาดเหงื่อ ท่าทีเปลี่ยนไปทันตาเห็น เอ่ยอย่างอ่อนโยน “นักเรียนเยี่ยหวันหวั่น อาจารย์เหลียงรับปากว่าจะขอโทษแล้ว ตอนนี้เธอพอใจแล้วใช่หรือไม่ เพียงแต่เรื่องมติการไล่ออก ตามกฏแล้วให้โอกาสเธอได้ก็จริง แต่การสังเกตการณ์ก็เป็นเรื่องจำเป็น หากเธอก่อเรื่องขึ้นในช่วงสังเกตการณ์นี้ กลัวว่าแม้แต่ฉันกับอาจารย์เหลียงก็ช่วยเธอไม่ได้ หวังว่าเธอจะเข้าใจในจุดนี้นะ”
“ทราบแล้วค่ะ” เยี่ยหวันหวั่นเห็นคนดีด้วยเธอก็รับไว้
...
ไม่นาน เหลียงลี่หวาทำหน้าบึ้งกลับมาถึงชั้นเรียน เยี่ยหวันหวั่นก็เดินตามกลับมาอยู่ข้างหลัง
ในห้องเรียนพลัดเงียบสงัด สายตาทั้งหมดจับจ้องมาที่ตัวของเยี่ยหวันหวั่นอย่างอยากรู้อยากเห็น
เหลียงลี่หวาโมโหเสียจนเล็บจะจิกมือของเธอจนทะลุแล้ว แต่กลับทำได้แค่พูดขึ้นทีละคำว่า “นักเรียนทุกคน เมื่อครู่อาจารย์ทั้งหลายได้ทำการรวบรวมข้อสอบให้เยี่ยหวันหวั่นสอบใหม่อีกครั้งต่อหน้าเพื่อพิสูจน์แล้ว คะแนนสอบของเยี่ยหวันหวั่นเป็นของจริง เธอได้ที่หนึ่งของห้องจริง ก่อนหน้านี้อาจารย์ไม่ได้ตรวจสอบให้ดี เรื่องนี้ อาจารย์ขอกล่าวขอโทษนักเรียนเยี่ยหวันหวั่นตรงนี้ด้วย”
เยี่ยหวันหวั่นทำท่าทางไม่ใส่ใจ “ไม่เป็นไรค่ะ หวังว่าครั้งหน้าอาจารย์เหลียงอย่าได้ตัดสินคนจากภายนอกแบบนี้อีกนะคะ”
พริบตาที่กล่าวจบห้อง F ก็เกิดความวุ่นวายขึ้น
ในเมื่อบ๊วยของห้องกลับกลายเป็นที่หนึ่งของทั้งห้องอย่างกะทันหัน ไม่ว่าอย่างไรก็น่าตกใจเกินไป
“เยี่ยหวันหวั่นเป็นที่หนึ่งของห้องจริงๆ อย่างกับเห็นผีแหนะ”
“ฮ่าฮ่าฮ่า เมื่อกี้ใครพูดว่าถ้าเยี่ยหวันหวั่นสอบได้ที่หนึ่งของห้องจะไปกินขี้นะ? เมื่อกี้เธอพูดใช่ไหม?”
“ไอ้บ้า! เธอสิกินขี้!”
“ก็แค่คะแนนดีนิดหน่อยเอง มีอะไรยอดเยี่ยมนักหนา น่าเกลียดขนาดนี้ ถ้าคะแนนไม่ดีสักหน่อยเขาก็อย่ามีชีวิตอยู่อีกเลย”
“ยังคิดว่าในที่สุดก็ไม่ต้องเจอยัยตัวประหลาดนี่แล้ว คิดไม่ถึงว่าตอนนี้ยังต้องทนต่อไปอีก”
...
เหลียงลี่หวาพยายามกลั้นความโกรธนี้ลงไปอย่างมาก แล้วเอ่ยต่อไปว่า “อันดับรายชื่อได้แจกให้พวกเธอทุกคนแล้ว ตอนนี้ทุกคนเปลี่ยนที่นั่งของตัวเองตามอันดับรายชื่อครั้งนี้ได้แล้ว”
ทันทีที่ได้ยินว่าต้องเปลี่ยนที่นั่ง ในห้องเรียนพลันเต็มไปด้วยเสียงโอดครวญ มีคนชอบก็มีคนเกลียด
ในที่สุดเธอก็แก้ไขด่านที่ยากด่านหนึ่งได้แล้ว อารมณ์ของเยี่ยหวันหวั่นดีไม่น้อย เก็บข้าวของตัวเองช้าๆ พลางโบกมือให้เพื่อนร่วมโต๊ะ “ไว้เจอกันใหม่นะ ซือเซี่ย ยินดีด้วย ในที่สุดก็ไม่ต้องเห็นใบหน้านี้ของฉันแล้ว”
มือของหนุ่มน้อยกำอันดับรายชื่อ เส้นเลือดสีเขียวใต้ผิวหนังเต้นอย่างรุนแรง เจอกันใหม่กับผีน่ะสิ!
หลังจากผ่านไปสิบกว่านาที ทุกคนก็ได้ขมักเขม่นปรับเปลี่ยนตำแหน่งที่นั่งกันใหม่เสร็จเรียบร้อยอย่างรวดเร็ว
จากนั้น สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่สองตำแหน่งของกลุ่มที่หนึ่งแถวแรกแปลกประหลาด
ตำแหน่งด้านซ้ายของแถวแรก เยี่ยหวันหวั่น
ตำแหน่งด้านขวาของแถวแรก ซือเซี่ย...
............................................................................


## บทที่ 35 ตัดมือ - 1

บทที่ 35 ตัดมือ!
ตอนนี้เวลานี้ ชายหนุ่มข้างกายเยี่ยหวันหวั่นกำลังปรายตามองใบหน้าที่ทำให้เขาฝันร้ายติดต่อกันมาหลายวัน แววในนัยน์ตาแทบเหมือนกับชีวิตนี้หมดสิ้นแล้ว
ถ้ารู้แต่แรก ให้เขาสอบได้ที่โหล่ก็ยังดีกว่าได้ที่สองนี่
เยี่ยหวันหวั่นมองหลานชายตัวเองที่อยู่ข้างกายด้วยความเห็นใจ “หนุ่มน้อย หักจิตหักใจบ้างนะ หนทางของชีวิตยังอีกยาว ความพ่ายแพ้เล็กๆ น้อยๆ นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”
ซือเซี่ยสูดหายใจเข้าลึก พยายามฝืนข่มอารมณ์ที่ใกล้ระเบิดเต็มที “หุบปาก!”
ในที่สุดเยี่ยหวันหวั่นก็หยุดโจมตีบางคน ฟุบตัวบนโต๊ะเริ่มนอนชดเชยต่อ ก่อนหน้านี้ใช้พลังงานมากเกินไป เธอยังชดเชยการนอนไม่ครบ
รอหลังจากทุกคนปรับเปลี่ยนที่นั่งกันเรียบร้อยแล้ว เหลียงลี่หวาพูดขึ้นว่า “การสอบจบลงแล้ว ต่อไปยังมีเรื่องที่สำคัญมากอีกเรื่องหนึ่ง เชื่อว่าทุกคนคงรู้ โรงเรียนได้จัดงานแสดงศิลปะวัฒนธรรมขึ้น เพื่อต้อนรับการตรวจสอบจากฝ่ายบริหารโรงเรียนครั้งนี้ และให้ทุกห้องจัดการแสดงคนละหนึ่งรายการ”
จากการประชุมห้องครั้งก่อน ทุกคนตัดสินว่าการแสดงของห้องเราจะเป็นละครเวทีเรื่อง “เจ้าหญิงสโนว์ไวท์” เจ้าชายกำหนดให้เป็นซือเซี่ยแล้ว แต่ว่า สโนว์ไวท์บทนางเอกยังไม่ได้กำหนดเสียที”
ได้ยินเหลียงลี่หวาพูดถึงงานแสดงศิลปะวัฒนธรรมขึ้นมา ดวงตาของทุกคนพลันเป็นประกาย โดยเฉพาะบรรดาผู้หญิงในห้อง
พูดได้ว่าเพื่องานแสดงศิลปะวัฒนธรรมครั้งนี้ เป็นเหตุให้เด็กสาวในห้องตบตีกันอยู่พักหนึ่งเลยทีเดียว
เหตุผลที่บทนางเอกยังไม่กำหนดตัวเสียทีก็เพราะเด็กสาวหลายคนตบตีกันรุนแรงเกินไป
ครอบครัวของนักเรียนในห้องจำนวนไม่น้อยล้วนมีแบคกราวน์ คดโกงกันอย่างมืดฟ้ามัวดิน[footnoteRef:2] ลักลอบขายเสียง ข่มขู่เพื่อนนักเรียนให้โหวตให้ตัวเอง ถึงกระทั่งเกือบจะยกพวกตบกันในโรงเรียน ทำเอาเหลียงลี่หวาปวดหัวอย่างที่สุด เพราะเหตุนี้ถึงได้เลื่อนการคัดเลือกตัวนางเอกมาจนถึงหลังการสอบ [2:  อุปมา ถึงการทุจริตทางการเมือง และความมืดในสังคม]
เธอคิดไปคิดมา ไม่สู้จับฉลากไปเลยให้จบๆ ไป ใครก็ไม่ต้องแย่งกันอีกแล้ว
ด้วยเหตุนี้ เหลียงลี่หวาจึงเอ่ยปากพูดต่อไปว่า “เพื่อความยุติธรรม และเพื่อให้นักเรียนทุกคนมีโอกาสเข้าร่วม อาจารย์ขอตัดสินว่า บทนางเอกนี้ ให้ตัดสินโดยการจับฉลาก! สำหรับผลการจับฉลาก ไม่อนุญาตให้ใครมีข้อขัดแย้งทั้งนั้น!”
“อาจารย์คะ หนูไม่ขัดข้องค่ะ”
“หนูก็ไม่ขัดข้อง จับฉลากเถอะค่ะ”
สำหรับการตัดสินใจของเหลียงลี่หวา นักเรียนทั้งหลายกลับเห็นด้วยเป็นเสียงเดียวกัน
เดิมทีโอกาสทั้งหมดอยู่ในมือของผู้หญิงไม่กี่คนนั้น ตอนนี้มีโอกาสเท่ากัน ทุกคนมีโอกาสเท่าเทียมกันแล้ว คนส่วนใหญ่ย่อมเห็นด้วย
มีเพียงเด็กสาวไม่กี่คนที่เดิมทีมีโอกาสค่อนข้างสูงถลึงตาอย่างไม่ยินยอม โดยเฉพาะ เฉิงเสวี่ย ดาวห้องที่มักจะถูกนักเรียนทั้งหลายเย้าแหย่จับคู่กับซือเซี่ย
เหลียงลี่หวาเห็นเช่นนี้จึงโล่งอก ให้หัวหน้าห้องเขียนชื่อนักเรียนหญิงทุกคนในห้องบนกระดาษเล็กๆ จากนั้นใส่ลงไปในกล่องเล็กๆ กล่องหนึ่ง
“สิทธินี้ ก็ให้นักเรียนซือเซี่ยมาจับละกัน!” เหลียงลี่หวาพูดขึ้น
ไม่อย่างนั้นหากเป็นคนอื่นจับขึ้นมา ถึงเวลาคงยากที่จะเลี่ยงการไม่ยอมรับต่างๆ นาๆ ของเด็กสาวเหล่านั้น
เด็กสาวทุกคนได้ฟังต่างก็พยักหน้าอย่างรวดเร็ว
โอ้โห!  เทพบุตรจับฉลากเองเลยนะ!
นี่ถ้าถูกจับชื่อขึ้นมา...ชาติก่อนคงจะทำบุญขนานใหญ่ไว้อย่างแน่นอน!
หัวหน้าห้องอุ้มกล่องเดินไป “ซือเซี่ย”
ตอนนี้ซือเซี่ยกำลังอารมณ์ไม่ดี ไหนเลยจะมีอารมณ์ร่วม ภายใต้สายตารอคอยจำนวนไม่ถ้วน เขายื่นมือออกไปจับกระดาษแผ่นหนึ่งในกล่องอย่างขอไปทีด้วยความรำคาญ แล้วโยนไปให้หัวหน้าห้องโดยไม่แม้แต่จะมอง
หัวหน้าห้องรับกระดาษแผ่นนั้น เกือบจะถูกสายตาของสาวๆ ทั้งหลายทิ่มแทงจนทะลุ
“อะแฮ่ม ผู้ที่ซือเซี่ยจับได้คือ...” หัวหน้าห้องพูดพลางกางกระดาษแผ่นน้อยนั้นออกอย่างระมัดระวัง
กำลังที่จะอ่านชื่อ จากนั้นวินาทีถัดมา...
ทั้งตัวของหัวหน้าห้องกลับเหมือนถูกฟ่าผ่า ตาโตอ้าปากค้างจ้องกระดาษอยู่ตรงนั้น
ซือเซี่ยสังเกตได้ถึงอาการผิดปกติของหัวหน้าห้อง จึงขมวดคิ้วมองไปทางเขา
ท่าทางของหัวหน้าห้อง ทำให้เขาเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง...
ตอนนี้เวลานี้ หัวหน้าห้องแทบไม่กล้าสบตากับซือเซี่ยตรงๆ และยิ่งไม่กล้าไปมองท่าทางของเด็กสาวพวกนั้น จนกระทั่งถูกทุกคนเร่งเร้า ถึงได้กลืนน้ำลาย อ่านอย่างติดๆ ขัดๆ “ผู้...ผู้ที่ถูกจับได้คือ...เยี่ย...เยี่ยหวันหวั่น...”
“นายพูดว่าอะไรนะ?” ชายหนุ่มคว้ากระดาษในมือของหัวหน้าห้องมาดู
เห็นตัวอักษรสามคำบนกระดาษเขียนว่า “เยี่ยหวันหวั่น” อย่างชัดเจน!
เยี่ยหวันหวั่นถูกเสียงหนวกหูข้างกายรบกวนจนตื่นขึ้น เช็ดน้ำลายที่มุมปาก ลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง มองไปที่เพื่อนร่วมโต๊ะ “เป็นอะไรไป...”
ซือเซี่ยมองใบหน้าที่น่าตกใจของหญิงสาว ผมเผ้าราวกับผีซาดาโกะ ท่าทางสะลึมสะลือนอนน้ำลายไหลย้อย “...”
อยาก จะ ตัด มือ ข้าง เมื่อ กี้ นี้ ทิ้ง จริง ๆ !
....................................


## บทที่ 36 คนเขามีแฟนนะ

บทที่ 36 คนเขามีแฟนนะ
ทันทีที่ผลการจับฉลากออกมา ในห้องเรียนพลันโกลาหล
“เยี่ยหวันหวั่นเหรอ? เจ้าหญิงสโนว์ไวท์น่ะนะ? นายกำลังหลอกฉันเล่นใช่ไหม?”
“หัวหน้าห้องนายทำอะไรน่ะ! จับผีอะไรขึ้นมา?”
ใบหน้าของหัวหน้าห้องเต็มไปด้วยความหมดคำพูดเมื่อเผชิญกับการกล่าวโทษของนักเรียนหญิงทุกคน “นี่...นี่ฉันไม่ได้เป็นคนจับนะ!”
เกี่ยวอะไรกับเขาด้วยเล่า ซือเซี่ยเป็นคนจับขึ้นมาด้วยตัวเองชัดๆ
“ไม่ได้! ซือเซี่ยจะคู่กับคนประเภทนี้ไม่ได้เป็นอันขาด! นี่มันเนื้อเข้าปากเสือชัดๆ ไม่ใช่เหรอ?”
“งานแสดงที่สำคัญขนาดนี้ ให้เยี่ยหวันหวั่นไปแสดง คืออยากจะให้ทุกระดับชั้นมองพวกเราห้อง F เป็นตัวตลกหรือไง?”
บนแท่นพูด ใบหน้าของเหลียงลี่หวาก็เครียดมากเช่นกัน
เยี่ยหวันหวั่น!
ทำไมถึงเป็นเยี่ยหวันหวั่นอีกแล้ว?
แต่ว่าเมื่อครู่เธอได้พูดต่อหน้านักเรียนทั้งห้องไปแล้วว่า ไม่อนุญาตให้ใครคัดค้านผลการจับฉลากเป็นอันขาด ตอนนี้คิดจะเปลี่ยนคนก็หมดหนทางเปลี่ยนแล้ว
เหลียงลี่หวาไร้ซึ่งหนทาง มองไปทางซือเซี่ยแล้วเอ่ยถาม “ซือเซี่ย นายคิดอย่างไร? ในเมื่อเป็นคู่ของนาย”
เวลานี้ ในมือของชายหนุ่มยังคงคีบกระดาษแผ่นนั้นอยู่ ยังคงเชื่อไม่ได้ว่ากระดาษแผ่นนี้เป็นเขาที่จับขึ้นมาด้วยตัวเอง
ชีวิตนี้ของเขาแทบจะไม่เคยประสบกับตัวเลือกที่น่ากลัวขนาดนี้มาก่อน
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน คำสองคำเบียดออกจากคมเขี้ยวทั้งสองของชายหนุ่ม “แล้วแต่”
ฉลากที่เขาจับขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง หรือว่าจะกลับคำตรงนี้อย่างนั้นหรือ?
ได้ยินซือเซี่ยพูดเช่นนี้ ผู้หญิงทุกคนพากันร้อนใจแล้ว ทั้งหมดกำลังให้เหลียงลี่หวาจัดการจับฉลากใหม่อีกครั้ง
สายตาเหลียงลี่หวาเป็นประกายเล็กน้อยมองไปที่สภาพยุ่งเหยิงไร้ระเบียบของเยี่ยหวันหวั่น ทอดถอนใจอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นเอ่ยขึ้นว่า “นักเรียนทั้งหลายเงียบกันหน่อย เมื่อครู่อาจารย์ได้พูดแล้วว่า เพื่อความยุติธรรมจึงต้องยึดผลการจับฉลากครั้งนี้ ตอนนี้ซือเซี่ยก็ไม่ได้มีความคิดเห็นเป็นอย่างอื่น ดังนั้นผลการคัดเลือกตัวนางเอกให้เป็นไปตามนี้ ใครก็ห้ามพูดอะไรอีก!”
ตอนนี้ไม่กลัวเยี่ยหวันหวั่นจะก่อเรื่อง กลับกลัวว่าเยี่ยหวันหวั่นจะไม่ก่อเรื่อง
คิดถึงตรงนี้ เหลียงลี่หวามองไปทางเยี่ยหวันหวั่นพลางเอ่ยเตือน “งานแสดงศิลปะวัฒนธรรมครั้งนี้สำคัญมาก ถ้าเธอทำพังละก็ แม้แต่ฉันก็ปกป้องเธอไม่ได้!”
จนตอนนี้เอง เยี่ยหวันหวั่นถึงได้สติ
ทำไมแค่เธอสัปหงกไปเดี๋ยวเดียว ก็ถูกเลือกให้แสดงเป็นเจ้าหญิงสโนว์ไวท์อะไรนั่น ซ้ำยังกลายเป็นหนามแทงตาของผู้หญิงทุกคนอีก?
ชาติก่อนเธอถูกซือเยี่ยหานจับกลับไปเพราะจดหมายรักฉบับนั้น จึงไม่มีเรื่องนี้เกิดขึ้น ทำให้เธอไม่ทันได้ตั้งตัวเลยแม้แต่น้อย
ถ้าหากรู้แต่แรก ตีเธอให้ตายเธอก็จะยับยั้งไม่ให้เรื่องนี้เกิดขึ้น!
ด้วยความขี้หึงและความรู้สึกเป็นเจ้าเข้าเจ้าของหวงแหนของตาซือเยี่ยหาน ถ้าหากรู้ว่าเธอแสดงเป็นคู่รักกับชายอื่นที่โรงเรียน อีกทั้งตอนสุดท้ายยังมีฉากจุมพิต...
นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ !
“โอ้โห! ฉันนอนอยู่เฉยๆ ดันโดนยิงซะได้” เยี่ยหวันหวั่นขยำผมตัวเองจนยุ่งเหยิง จนแทบจะหลุดออกจากหัว
ส่วนซือเซี่ยที่อยู่ข้างกายเห็นปฏิกิริยาตอบสนองเช่นนี้ของเยี่ยหวันหวั่น ใบหน้าได้เปลี่ยนเป็นมืดคล้ำจนฝนแทบตกแล้ว
คนที่นอนอยู่เฉยๆ แล้วดันโดนยิงคือใครกันแน่?
คาดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนี้จะทำท่าเหมือนเจอความซวยครั้งใหญ่
“เดี๋ยวก่อนค่ะ...อาจารย์! หนูขอสละสิทธิ์์ได้ไหมคะ?” เยี่ยหวันหวั่นรีบยกมือขึ้น
เมื่อได้ยินคำนี้ เหล่าสาวๆ ที่กำลังเต็มไปด้วยความแค้นเคืองต่อความไม่เป็นธรรมพลันโกรธถึงขีดสุด
โอ้โห! เยี่ยหวันหวั่นยัยตัวประหลาด ! พ่อเทพบุตรไม่รังเกียจเธอ เธอกลับกล้าสละสิทธิ์!
ใบหน้าเหลียงลี่หวาเปี่ยมไปด้วยความโมโหทันที “เยี่ยหวันหวั่น เธอคิดว่าโรงเรียนเป็นที่บ้านของเธอหรือไง? ถึงได้คิดอยากจะทำอะไรก็ทำ! ไม่มีกฏระเบียบสักนิด อย่าลืมสิว่าตอนนี้เธอยังอยู่ในช่วงคุมความประพฤติ!”
ฟังคำข่มขู่ของเหลียงลี่หวาจบแล้ว เยี่ยหวันหวั่นลอบก่นด่าเสียงเบา “ยัยผี!”
เวลานี้เอง ผู้ชายข้างกายทนไม่ไหวอีกต่อไป “เยี่ยหวันหวั่น! ใครกันแน่ที่เป็นยัยผี?”
เยี่ยหวันหวั่นหรี่ตามองเดือนโรงเรียนบางคนข้างกายที่เกือบถูกเธอยั่วโมโหจนทะลุฟ้า พลางเท้าคางบ่นพึมพำโอดครวญ “คนเขามีแฟนนะ ถ้าเกิดถูกแฟนฉันรู้เข้าแล้วหึงขึ้นมาจะทำยังไง? ฉันรู้สึกแย่มากเลยนะ!”
ซือเซี่ยมองใบหน้าของเยี่ยหวันหวั่นที่หากมองนานสักหน่อยคงถูกทำลายจิตวิญญาณไปแน่แล้ว พลันนิ่งเงียบ
ผู้หญิงคนนี้มีแฟน...
แฟนของเธอ...คงจะตาบอดสินะ...
.............................................................


## บทที่ 37 ปีศาจร้ายเสด็จ

บทที่ 37 ปีศาจร้ายเสด็จ!
หลังเลิกเรียน
เยี่ยหวันหวั่นทอดถอนใจด้วยความกลัดกลุ้มกลับถึงหอพัก
ตอนนี้เธอยังอยู่ในช่วงคุมความประพฤติ ไม่สามารถที่จะปฏิเสธไม่ร่วมแสดงตามอำเภอใจได้ ถ้าอย่างนั้นคงได้แต่บีบให้ซือเซี่ยขอเปลี่ยนคนด้วยตัวเองแล้ว
ฮึ พรุ่งนี้มี ‘เซอร์ไพร์ส’ ให้หลานชายสักหน่อยแล้วกัน วิธีการแต่งหน้าก้นหีบยังไม่เคยได้เอาออกมาใช้เลยนะ!
เยี่ยหวันหวั่นลอบวางแผนว่าจะจัดการคนอย่างไร พลางถือเสื้อผ้าที่จะเปลี่ยนอาบน้ำเข้าห้องอาบน้ำ
ล้างเครื่องสำอาง อาบน้ำร้อน รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก
“ว้าว~สาวน้อยแสนสวยที่ฉันเห็นตรงนั้นคือใครกัน~ ที่แท้ก็เป็นตัวฉันเองที่ยืนอยู่หน้ากระจก~ มีอะไรเย็นๆ ห้อยอยู่ที่คอฉันนะ~ สร้อยทองของฉันมีราคาสองพันกว่าหยวนเชียวนะ~ ฉันขอบคุณสวรรค์ทุกวัน~ ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความซาบซึ้งในบุญคุณทุกวัน~ จากนั้นก็รักตัวเองอย่างบ้าคลั่ง~ ใช่แล้วฉันไม่ต้องการใครอีก~~~”
เยี่ยหวันหวั่นฮัมเพลง เป่าผมให้แห้ง ยื่นมือผลักประตูห้องน้ำให้เปิดออก
“สาวน้อยที่น่าหลงใหลแบบนี้อย่างฉัน~ สาวน้อยที่น่ารักแบบนี้อย่างฉัน~ มีคนตามจีบต่อแถวยาวถึงทางช้างเผือก... โอ้เย...”
วินาทีที่ผลักประตูเปิดออก สีหน้าของเยี่นหวันหวั่นพลันแข็งทื่อ
เห็นเพียงบนเก้าอี้ราคาถูกสีถลอกข้างโต๊ะหนังสือของเธอ ตอนนี้กลับมีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่
ชายหนุ่มกำลังนั่งอย่างเรียบร้อย นิ้วมือขาวเรียวยาวถือกระดาษคำตอบของเธอที่เพิ่งจะแจกคืนให้ในวันนี้ ชุดสูทสีดำสนิทเข้มยิ่งกว่าสีของท้องนภายามค่ำคืนด้านนอกหน้าต่างยามปกติเสียอีก  ลายสีเงินของปกเสื้อเป็นประกายเยียบเย็น นัยน์ตาลุ่มลึกราวกับน้ำแข็งหนาวเหน็บที่จมลึกอยู่ในขุมนรกนับหมื่นปี ไม่มีความน่าหลงใหลเลยแม้แต่น้อย
หอพักหญิงธรรมดาๆ ของเธอนี้ เพียงช่วงครู่กลับกลายเป็นนรกขุมสิบแปดที่มีเสียงเรียกของภูตผีนับร้อย และสิ่งที่อยู่ด้านล่างที่ชายหนุ่มกำลังนั่งอยู่ราวกับไม่ใช่เก้าอี้ไม้สีถลอกตัวนั้น แต่เป็นบัลลังก์ที่มีงูยักษ์และมังกรทมิฬเลื้อยพันอยู่...
ซือ...ซือเยี่ยหาน!
“ปัง...” เสียงหนึ่งดังขึ้น เยี่ยหวันหวั่นสะบัดประตูห้องน้ำปิดอย่างแรง
เธอจะต้องเปิดประตูผิดวิธีแน่นอน!
ทำไมจู่ๆ ก็ถึงนรกซะแล้ว!
หนึ่งวินาทีผ่านไป...
สองวินาทีผ่านไป...
สามวินาทีผ่านไป...
เยี่ยหวันหวั่นใจเต้นราวกับกลอง เลือดลมหมุนเวียน สมองขาวว่างเปล่า
รอผ่านไปประมาณหนึ่งนาที เธอถึงได้สงบสติอารมณ์ลงได้ แง้มเปิดประตูห้องน้ำอีกครั้งอย่างระแวดระวัง
เป็นอย่างที่คิด เพียงแค่แวบเดียวก็เกือบจะตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ!
ซือเยี่ยหานไม่เพียงยังอยู่ตรงนั้น อีกทั้งหลังจากเห็นเธอตกใจปิดประตูใส่ก็ยิ่งน่ากลัวขึ้นอีก หอพักได้ถูกดวงตาเย็นชาหนาวเหน็บคู่นั้นแช่แข็งจนกลายเป็นน้ำแข็งไปหมดแล้ว เธอถึงขั้นที่คล้ายกับเห็นเปลวไฟสีน้ำเงินลุกห้อมล้อมร่างกายของปีศาจร้าย
ช่วยด้วย...
สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดและความกลัวเข้ากระดูก ปฏิกิริยาตอบรับแรกของเยี่ยหวันหวั่นคือเผ่นหนีไปทางประตู!
จากนั้น ขณะที่นิ้วมือของเธอจับอยู่บนกลอนประตู เตรียมพร้อมที่จะบิดมัน สมองที่ยุ่งเหยิงด้วยความหวาดกลัวสุดขีดของเธอได้สติอย่างฉับพลัน หนีไม่ได้!
แย่แล้ว! ตอนนี้จะทำยังไงดี!
เหงื่อผุดบนหน้าผากเยี่ยหวันหวั่นราวกับน้ำหยด ในขณะเดียวกันสมองก็กำลังทำงานอย่างรวดเร็ว
จากนั้น มือที่เตรียมจะเปิดประตูเปลี่ยนท่าทาง ไม่ได้เปิดประตู แต่กลับล็อคประตู
หลังจากลอบสูดหายใจเข้าลึกแล้ว นัยน์ตาหวาดกลัวของเยี่ยหวันหวั่นถูกเธอข่มเอาไว้อย่างสุดความสามารถ ตามด้วยหันกาย ก้าวเท้าไปทางซือเยี่ยหานทีละก้าวๆ...
ภายใต้สายตาเย็นเยียบที่แทบจะแช่เย็นกระดูกจนกลายเป็นน้ำแข็งของชายหนุ่ม เยี่ยหวันหวั่นเดินตรงเข้าไปหาถึงด้านหน้าชายหนุ่ม นั่งลงบนตักของเขา แล้วคล้องคอชายหนุ่มพลางจุมพิตลงบนริมฝีปากเย็นเยียบนั้น...
........................................................


## บทที่ 38 รางวัลหนึ่งจุ๊บ

บทที่​ 38​ รางวัลหนึ่งจุ๊บ
ร่างกายของเด็กสาวหลังอาบน้ำมีความหอมตามธรรมชาติแผ่ซ่าน​ ริมฝีปากอ่อนนุ่มหวานสวยงดงามราวกับขนมไหมสวรรค์…
รังสีความน่ากลัวรอบกายชายหนุ่มราวกับมลายหายไปสิ้นภายในพริบตา​ โอนอ่อนยอมให้สาวน้อยจุมพิตคล้องรอบลำคอที่บอบบางและไร้ซึ่งปราการป้องกันตามอำเภอใจ
เมื่อสังเกตเห็นว่ารังสีรอบกายซือเยี่ยหานเเปรเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน​ ในที่สุดหัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของเยี่ยหวันหวั่นก็นับว่าวางใจได้บ้างแล้ว
เป็นแบบนี้แล้ว​ เมื่อกี้ที่เธอพุ่งไปที่ประตูก็ไม่ใช่การหนี​ แต่ทำเพื่อจะล็อคประตูเพื่อมาเร่าร้อนกับเขาเท่านั้น​ แบบนี้เขาคงไม่โกรธหรอกใช่ไหม?
“ที่รัก​คุณมาได้ยังไงคะ?” ​เยี่ยหวันหวั่นพยายามให้น้ำเสียงของตัวเองฟังดูประหลาดใจและดีใจมาก
ซือเยี่ยหานมองเธอนิ่งๆ​ ไม่พูดสิ่งใด​ นัยน์ตา​เย็นชาราวกับสามารถมองทะลุวิญญานคนได้
เยี่ยหวันหวั่นหวั่นใจเล็กน้อย​ เขามองละครปาหี่น้อยๆ​ ของเธอออกอย่างนั้นเหรอ?
ผ่านไปพักหนึ่ง ชายหนุ่มพึมพำเบาๆ ขึ้นอย่างสบายๆ ว่า “มีคนไล่จีบเธอ...ต่อแถวยาวถึงทางช้างเผือก?”
เยี่ยหวันหวั่นคิดอยู่นานกว่าจะรู้สึกตัวขึ้นมาได้ สิ่งที่ซือเยี่ยหานพูดคือเนื้อเพลงของเพลงนั้นที่เธอร้องเมื่อครู่
เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกหมดคำพูด “ไม่มี ไม่มี! นั่นมันเนื้อเพลงเท่านั้นเอง!”
ต่อแถวยาวถึงทางช้างเผือกอะไรกันเล่า...เบียดกันเต็มนรกขุมที่สิบแปดล่ะสิไม่ว่า!
คนที่กล้าจีบเธอยังจะรอดชีวิตได้เห็นดวงอาทิตย์ของวันพรุ่งนี้เหรอ?
ไม่ใช่สิ ประเด็นสำคัญคือ มีคนจีบเธอที่ไหนกัน ข้างกายเธอไม่มีแม้แต่แมลงวันสักตัว
“อ้อ! ใช่แล้วๆ! การสอบครั้งนี้ฉันสอบได้ที่หนึ่งของห้องเชียวนะ!” เยี่ยหวันหวั่นรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
นิ้วมือของซือเยี่ยหานวนเวียนเบาๆ อยู่กับเส้นผมเส้นหนึ่งข้างหูของเธอ ตอบรับคำหนึ่ง “อืม”
น้ำเสียงมั่นใจมากว่าต้องเป็นอย่างนั้น ไม่แฝงความแปลกใจและยากที่จะเชื่อแม้แต่นิดเดียว ราวกับการที่เธอสามารถทำเรื่องพวกนี้ได้เป็นเรื่องที่ธรรมดาอย่างมาก
นึกถึงว่าวันนี้ต้องประสบกับความเคลือบแคลงใจนับไม่ถ้วน ปฏิกิริยาตอบรับของซือเยี่ยหานในเวลานี้ ทำให้ในใจของเธอเกิดความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้บางอย่าง
คิดไม่ถึงว่า คนเพียงคนเดียวที่เชื่อมั่นในตัวเธอ กลับเป็นซือเยี่ยหานอย่างคาดไม่ถึง
ซือเยี่ยหานเห็นเยี่ยหวันหวั่นเหม่อมองตัวเองอย่างผิดหวัง เหมือนว่าจะรู้สึกตัว นิ้วมือเรียวยาว พลันเชยคางของเด็กสาว ท่ามกลางสายตาประหลาดใจ เขาก็ประทับจูบลงไปเบาๆ บนริมฝีปากของหญิงสาว “ทำได้ดีมาก”
เยี่ยหวันหวั่นกะพริบตา และกะพริบตาอีกครั้ง
เอ๊ะ...
นี่เธอกำลังได้รางวัลเหรอ?
เมื่อกี้เธอทำอะไรลงไปกันแน่ ถึงได้ทำให้ซือเยี่ยหานคิดไปว่าตัวเธอกำลังขอรางวัลขอจุมพิตเนี่ย!
ช่างเถอะๆ ท่านอ๋องมีความสุขก็พอแล้ว
เวลานี้เอง เยี่ยหวันหวั่นนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้อย่างกะทันหัน จะว่าไปที่นี่คือหอพักหญิงนะ! เขาเข้ามาได้ยังไงกันแน่?
ไม่ใช่สิ ประเด็นสำคัญคือ เขาเตรียมที่จะออกไปตอนไหน?
ในเมื่อที่หอพักอาจจะมีคนมาตรวจห้องได้ตลอดเวลา หากถูกจับได้ว่าเธอซ่อนผู้ชายเอาไว้...
ขณะที่เยี่ยหวันหวั่นกำลังเค้นสมองว่าจะโน้มน้าวให้ซือเยี่ยหานจากไปอย่างไร สายตาของซือเยี่ยหานตกไปที่เตียงว่างเปล่าของเธอแล้วเอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่งอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย...
“ผ้าห่มล่ะ?”
“หา? ผ้าห่ม?” เยี่ยหวันหวั่นตกใจเล็กน้อย จากนั้นพอรู้สึกตัวก็เอ่ยปากตอบ​ “ตอนกลางวันอุ้มออกไปตากข้างนอก​ ยังไม่ได้เก็บกลับมา ให้ฉันไปเก็บไหมคะ…? ”
ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย​ “อื้อ”
เยี่ยหวันหวั่นไม่เข้าใจทำไมอยู่ดีๆ​ ซือเยี่ยหานถึงถามหาผ้าห่มขึ้นมา​ วิ่งออกไประเบียงเก็บผ้าห่มอย่างงงงวย
หอบแฮ่กๆ​ ปูผ้าปูเตียงและผ้าห่มทั้งหมดจนเสร็จเรียบร้อย​ ตบหมอนสองสามที
ผ้าห่มและหมอนหลังจากตากแดดก็พองฟูอ่อนนุ่ม​ แผ่กลิ่นไอของแดด​ มองดูน่านอนสบายอย่างมาก
ชายหนุ่มมองดูอย่างพอใจ​ จากนั้น​ ขาเรียวยาวทั้งคู่เดินไปนอนลงบนเตียงของเธอ​ “ช่วยตั้งนาฬิกาปลุกหลังสองชั่วโมงให้ฉันที”
เยี่ยหวันหวั่นมองดูชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงเล็กของเธอ​ ทำท่าทางเตรียมตัวจะนอน ​เธอก็อึ้งไปเลย
คาดไม่ถึงว่าซือเยี่ยหานเตรียมที่จะนอนที่หอพักของเธอ!
.....................................................................


## บทที่ 39 พูดต่อสิ

บทที่ 39 พูดต่อสิ
เตียงน้อยของเธอปูผ้าปูเตียงลายเชยๆ สีฟ้าขาวของโรงเรียน เธอไม่ชอบผ้าห่มของโรงเรียนเพราะห่มไม่สบาย ต่อมาเลยไปซื้อจากตลาดเล็กๆ หน้าประตูโรงเรียนเองมาหนึ่งผืนซึ่งอุ่นกว่ามาก และลายดอกโบตั๋นสีแดงสดขนาดใหญ่แต่ละดอกนั้นช่างแทงตาเหลือเกิน
และตอนนี้ซือเยี่ยหานกำลังนอนอยู่บนเตียงที่ไม่เข้ากับเขาอย่างสุดโต่งและห่มผ้าห่มลายดอกโบตั๋นผืนนั้น
เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกว่าผ้าห่มลายดอกโบตั๋นแสนเชยผืนนั้นในเวลานี้ดูมีราคาขึ้นมาอย่างประหลาด
“คือว่า...คุณจะนอนที่หอพักของฉันเหรอคะ?”
“มานี่” ชายหนุ่มไม่ได้ตอบ ไม่อนุญาตให้เอ่ยปากถามสงสัย
“อื้อ” เยี่ยหวันหวั่นกลืนน้ำลาย เดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย
จากนั้น ก็ถูกดึงเข้าไปในอ้อมกอดของเขา นอนด้วยกัน
เยี่ยหวันหวั่นนิ่งอึ้ง
ตัวเองนอนก็ช่างเถอะ ยังจะต้องลากเธอมานอนด้วยกันคืออะไร!
นอกประตูมีเสียงหัวเราะพูดคุยและเสียงเดินไปมาของเหล่าเด็กสาวอยู่ตลอด ใจของเยี่ยหวันหวั่นตกไปอยู่ตาตุ่มแล้ว รีบลองเอ่ยโน้มน้าว “คือว่า เตียงของฉันที่นี่แข็งมาก นอนไม่สบายจริงๆ! ถ้าหากคุณง่วงแล้วละก็ กลับไปนอนดีไหมคะ?”
ชายหนุ่มกอดเธอไว้ในอ้อมแขนราวกับกำลังกอดหมอนข้าง “สบาย”
ใบหน้าของเยี่ยหวันหวั่นเปลี่ยนเป็นมืดคล้ำ เขากำลังพูดถึงเตียง หรือพูดถึงเธอกันแน่?
“คุณชายเก้า คุณไม่กลับไปนอนจริงเหรอ? คุณฟังดูสิที่นี่เสียงดังหนวกหู เตียงก็เล็ก ไม่พอขาคุณด้วยซ้ำ อีกทั้งคุณหมอโม่ไม่อยู่คุณก็นอนไม่หลับ แล้วก็...”
เยี่ยหวันหวั่นพูดคนเดียวอยู่นานสองนาน สุดท้ายคนบางคนก็ไม่มีทีท่าว่าจะกลับไป
ในที่สุดเยี่ยหวันหวั่นก็หยุดพูดอย่างจนใจ
แต่ว่าพอเธอไม่พูด คนบางคนก็ลืมตาขึ้นมา ส่งเสียงแหบต่ำร้องขอ “พูดมาสิ”
เยี่ยหวันหวั่นไม่ทันเข้าใจความหมาย “ฮะ?”
ซือเยี่ยหาน “พูดต่อไปสิ”
เยี่ยหวันหวั่นทำตัวไม่ถูก
อย่าได้ปรนนิบัติยากนักจะได้ไหม จะนอนยังต้องให้เธอกล่อมอยู่ข้างกายด้วยเหรอ?
เยี่ยหวันหวั่นคิดอยากจะถีบผ้าห่มออกไปที่พื้น แน่นอนว่า เธอไม่มีความกล้าแบบนั้นจึงพยักหน้าอู้อี้ “อ้อ...”
แต่ว่า พูด เธอจะพูดอะไรล่ะ?
“เอ่อ ฉันท่องค่าพายให้คุณฟังได้ไหม?” เยี่ยหวันหวั่นลองเอ่ยปากถาม
“อื้อ” คนบางคนพยักหน้า แสดงความไม่เรื่องมาก
ทำให้เยี่ยหวันหวั่นทำได้เพียงเริ่มท่อง “3.1415926535789…”
ค่าพายเป็นตัวเลขจำนวนนับไม่ถ้วน ว่ากันว่ามนุษย์สามารถท่องติดต่อกันยาวนานสิบกว่าชั่วโมงจนถึงตำแหน่งที่หนึ่งแสน
เยี่ยหวันหวั่นก็ไม่เคยจดบันทึกมาก่อนว่าตัวเองท่องได้ถึงตำแหน่งที่เท่าไรกันแน่ อย่างไรซะซือเยี่ยหานไม่พูดว่าหยุด ก็ทำได้แค่ท่องต่อไป
ผู้ชายที่นอนอยู่ข้างกายเธอช่างหล่อเสียจนสามารถทำให้ท้องฟ้าของชิงเหอสว่างราวกับตอนกลางวัน ผมสีดำราวกับถูกย้อมด้วยสีของราตรี อวัยวะทั้งห้าบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างเห็นได้ชัด ผิวที่สมบูรณ์แบบไม่มีรอยตำหนิแม้แต่น้อย ริมฝีปากบางที่ดูเฉยชาทว่าดูดีอย่างที่สุด แม้แต่เส้นผมเส้นเดียวยังเห็นได้ชัดถึงความลำเอียงของผู้สร้าง โดยเฉพาะในเวลานี้เขาปลดกระดุมปกเสื้อให้ปล่อยออก เผยให้เห็นไหปราร้าวับๆ แวมๆ...
หลังจากที่ไม่น่ากลัวขนาดนั้นแล้ว เยี่ยหวันหวั่นพบว่า การนอนอยู่ข้างสินค้าชั้นยอดแบบนี้ เป็นการโดนลงโทษรูปแบบหนึ่ง
เยี่ยหวันหวั่นไม่รู้ว่าตัวเองท่องอยู่นานเท่าไร ท่องจนสุดท้าย ก็ท่องจนตัวเองง่วง สะลึมสะลือไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปตั้งแต่ตอนไหน
สุดท้าย เธอถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเสียงเคาะประตู
“ก๊อกๆๆ” เสียงเคาะประตูเป็นเสียงที่ดังขึ้นอย่างฉับพลันมากในห้องที่เงียบสงบ
ว่าแล้วไง! กลัวอะไรก็เจออะไรจริงๆ!
ผู้ชายข้างกายเหมือนว่ากำลังหลับลึก หลังจากที่ถูกเสียงเคาะประตูรบกวน คิ้วน่ามองนั้นพลันขมวดมุ่น มีเมฆดำทมึนลอยอยู่
เยี่ยหวันหวั่นประหลาดใจเล็กน้อย ซือเยี่ยหานหลับอีกแล้วเหรอ?
ไม่ได้บอกว่าเขานอนยาก จะนอนทุกครั้งต้องมีคุณหมอโม่สะกดให้นอนหลับไม่ใช่เหรอ?
แต่ว่าตอนนี้เธอไม่มีเวลามาคิดอะไรมากมายขนาดนั้นแล้ว จึงรีบผลักคนข้างๆ เบาๆ “ซือเยี่ยหาน! ตื่นสิ!”
.................................................................................


## บทที่ 40 จุ๊บสองที

บทที่ 40 จุ๊บสองที
แน่นอนเธอรู้ว่าอารมณ์ตื่นนอนของซือเยี่ยหานน่ากลัวแค่ไหน แต่ตอนนี้เธอสนใจอะไรมากไม่ได้แล้ว
“ซือเยี่ยหาน มีคนมา คุณหลบไปก่อนดีไหม?”
เป็นอย่างที่คิด เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ การแสดงออกของปีศาจร้ายบางตัวก็น่ากลัวขนาดที่ว่าทำลายโลกทั้งใบให้พินาศลงได้
เยี่ยหวันหวั่นสิบนิ้วพนมมือ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความอ้อนวอน “ขอร้องล่ะนะ!”
สีหน้าของคนบางคนยังคงมีอารมณ์เหมือนพายุโหมกระหน่ำ มีเมฆดำแผ่เต็มท้องฟ้า
เยี่ยหวันหวั่นเอนกายเข้าไปจุมพิตบนริมฝีปากของชายหนุ่มอีกครั้ง “ได้ไหมคะ?”
สาวน้อยน้ำตาซึมเปียก น้ำเสียงทั้งออดอ้อนและอ่อนหวาน ทำให้หัวใจละลายไปได้เลย
ความโมโหของซือเยี่ยหานเหมือนว่าจะมลายหายไปอย่างหมดจดในชั่วพริบตา เพียงแต่ใบหน้าของเขายังคงมีน้ำแข็งหมื่นลี้เกาะกุมอยู่เช่นเคย
เหอะ สาวน้อยคนนี้ เธอคิดว่าเขากล่อมง่ายขนาดนั้นเชียวเหรอ?
เห็นซือเยี่ยหานยังคงทำหน้าเย็นชาไม่เดือดร้อนแต่อย่างใด เยี่ยหวันหวั่นก็ร้อนใจอย่างที่สุด เอนกายเข้าไปจุมพิตอีกครั้ง “ขอร้องคุณล่ะนะ”
ซือเยี่ยหานบอก “ได้”
เยี่ยหวันหวั่นใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความยินดี “ขอบคุณนะ คุณไปหลบในห้องน้ำก่อนเถอะ ฉันจัดการทางนี้ครู่เดียว”
อืม...หากว่าใช้จุ๊บเดียวแก้ปัญหาไม่ได้ เช่นนั้นก็สองจุ๊บ
รอให้ซือเยี่ยหานไปซ่อนตัวแล้ว เยี่ยหวันหวั่นถึงไปเปิดประตู
ทำเธอตกใจแทบแย่ นึกว่าเป็นเจ้าหน้าที่ตรวจหอเสียอีก ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเฉินเมิ่งฉี...
ได้เห็นสภาพของเยี่ยหวันหวั่นในเวลานี้ เฉินเมิ่งฉีที่อยู่หน้าประตูก็ชะงักไปชั่วขณะ
เห็นเพียงสาวน้อยไร้การแต่งหน้า สวมชุดนอนธรรมดา ทว่ากลับดูอ่อนโยนดั่งดอกบัวที่เพิ่งโผล่ขึ้นมาจากผิวน้ำ สวยงามจนไม่อาจละสายตาได้
แม้เธอจะรู้อยู่แต่แรกแล้วว่ารูปร่างของเยี่ยหวันหวั่นเมื่อผอมลงหน่อยจะดูดีมาก แต่เพราะนานมากแล้วที่เธอไม่ได้เห็นรูปร่างหน้าตาดั่งเดิมของเยี่ยหวันหวั่น เวลานี้ได้มาเห็นกระทันหัน จึงตกตะลึงไปเลย
เธอเองก็เป็นที่รู้จักไปทั่วในนามของสาวสวย ทั้งยังเป็นดาวของห้อง A แต่เวลานี้เมื่อเธอมายืนอยู่ตรงหน้าของเยี่ยหวันหวั่น ต่อให้เธอจะตั้งใจแต่งหน้าเต็มที่ ก็ยังสวยได้เพียงหนึ่งในสิบของเยี่ยหวันหวั่นที่ใบหน้าไร้การแต่งแต้ม สวมชุดนอนธรรมดาก็เท่านั้น
สีหน้าของเฉินเมิ่งฉีเปลี่ยนไม่หยุด การแสดงออกทางสีหน้าแทบจะอดกลั้นไว้ไม่ไหว พยายามทำน้ำเสียงให้ดูใกล้ชิดอ่อนหวานเหมือนปกติ “หวันหวั่น ทำไมตั้งนานกว่าจะมาเปิดประตู?”
“ฉันหลับอยู่” เยี่ยหวันหวั่นตอบไปส่งๆ
“แต่ว่าตอนนี้เพิ่งจะสองทุ่มกว่า เธอนอนเร็วขนาดนี้เลยเหรอ” เฉินเมิ่งฉีเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ
“ดึกป่านนี้ มาหาฉันมีเรื่องอะไรเหรอ?” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยถาม
“มาหาเธอแน่นอนว่าต้องมาคุยเล่นน่ะสิ อย่ามัวยืนเกาะประตูเลย พวกเราเข้าไปคุยกันข้างในเถอะ” เฉินเมิ่งฉีไม่ถือว่าตัวเองเป็นคนนอก จึงเดินตรงเข้าไปข้างในทันที
เยี่ยหวันหวั่นขมวดคิ้ว เธอในชาติก่อนปรารถนาเป็นอย่างยิ่งที่จะให้เฉินเมิ่งฉีมาคุยกับเธอ ทุกครั้งเธอจะลากเฉินเมิ่งฉีมาคุยด้วยจนถึงดึกดื่นค่อนคืน แต่ว่าบัดนี้เธอไม่มีความสนใจนั้นเลย
เพียงแต่ เธอชำเลืองมองไปทางห้องน้ำ สุดท้ายก็ไม่ได้ห้ามให้เฉินเมิ่งฉีเข้ามา
หลังจากเข้ามาแล้ว เฉินเมิ่งฉีก็รีบจ้องเธอด้วยสีหน้าจริงจังแล้วเอ่ยพูด “หวันหวั่น เธอไม่ระวังเลยนะ ทำไมถึงไปเปิดประตูด้วยหน้าสดไร้เครื่องสำอางแบบนี้ล่ะ หากว่าคนนอกประตูไม่ใช่ฉัน แต่เป็นคนอื่นล่ะ? หากให้คนอื่นเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเธอก็จะแย่เอานะ หูตาของซือเยี่ยหานมีอยู่ทุกที่ แม้จะอยู่ในโรงเรียนก็ไม่ควรชะล่าใจ”
……….…………………………………………………………..


## บทที่ 41 หน้าตาสวยเป็นความผิดของฉันด้วยเหรอ

บทที่ 41 หน้าตาสวยเป็นความผิดของฉันด้วยเหรอ?
เยี่ยหวันหวั่นชื่นชมใบหน้าเรียวเล็กของตัวเองในกระจก ต่อให้ดูอย่างไรก็ดูดี จึงเหล่สายตามองเธอทีหนึ่ง “หน้าตาสวยเป็นความผิดของฉันเหรอ?”
เฉินเมิ่งฉีพลันสะอึกไป “ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น เพียงแต่อยากเตือนให้เธอระวังหน่อย อดทนมาได้ตั้งนานขนาดนี้ อย่ามาตกม้าตายตอนสุดท้าย ไม่ง่ายเลยกว่าที่ปีศาจร้ายคนนั้นจะหมดความสนใจในตัวเธอ ยอมปล่อยให้เธอออกมาจากสวนจิ่นหยวนได้ หากได้เห็นว่าเธอสวยขนาดนี้ แล้วเกิดสนใจเธอขึ้นมาอีกจะทำอย่างไร?”
เฮอะๆ นังปีศาจร้าย...
เยี่ยหวันหวั่นได้ยินคำพูดของเฉินเมิ่งฉี มือเท้าคางบ่นพึมพำ “ซือเยี่ยหานไม่สนใจแม้ว่าฉันจะมีสภาพน่าเกลียดขนาดนั้น บางทีเขาอาจจะรักฉันจริงๆ ก็ได้?”
เฉินเมิ่งฉีรีบพูดโพล่งออกมา “จะเป็นไปได้อย่างไร นั่นมันปีศาจร้ายที่ฆ่าคนมานับไม่ถ้วน ทั้งยังชอบทรมานผู้หญิงโดยเฉพาะ เรียกว่าเป็นพวกโรคจิตเลยก็ว่าได้ เธอแค่โชคร้ายถูกเขาเลือกก็เท่านั้น สองปีมานี้เขาทำอะไรกับเธอบ้าง หรือว่าเธอลืมไปหมดแล้ว?”
เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้า “อ้อ แบบนี้ก็...”
ไม่รู้ว่าซือเยี่ยหานได้ยินเฉินเมิ่งฉีวิจารณ์เขาขนาดนี้จะรู้สึกอย่างไรบ้าง?
หึ เธอในชาติก่อนโง่เขลาให้เฉินเมิ่งฉีหลอกใช้ ไม่เพียงสร้างโอกาสให้เธอได้ใกล้ชิดซือเยี่ยหานไม่รู้กี่ครั้ง ชมเธอต่อหน้าซือเยี่ยหาน และเพื่อเฉินเมิ่งฉีแล้ว เธอได้แสวงหาผลประโยชน์ต่อหน้าซือเยี่ยหานให้กับเฉินเมิ่งฉี และตระกูลเฉินไปไม่น้อยเลย
อย่างไรตระกูลซือก็ยิ่งใหญ่เหมือนสัตว์ใหญ่มหึมา เพียงแค่ช่วยเหลือเพียงเศษผง ก็ทำให้ตระกูลเฉินเลื่อนตำแหน่งก้าวหน้าได้อย่างรวดเร็ด
เป็นเพราะเยี่ยหวันหวั่นช่วยพูดกับซือเยี่ยหานให้ช่วยเหลือตระกูลเฉิน ต่อมาทั้งตระกูลเฉินก็ได้เฉิดฉาย จากบริษัทขนาดเล็กมากได้เข้ามาอยู่ในกลุ่มบริษัททุนจดทะเบียน ผงาดขึ้นมาเป็นบริษัทชื่อดังของเมืองหลวง
ชาตินี้ยังคิดจะเหยียบหัวเธอเพื่อผงาดขึ้นไปอีก ถึงขั้นอยากจะครอบครองตำแหน่งนายหญิงซือ? ฝันหวานเกินไปแล้ว!
เฉินเมิ่งฉีไม่รู้ความคิดในเวลานี้ของเยี่ยหวันหวั่นเลยสักนิด จึงเกิดความกลัวว่าเยี่ยหวันหวั่นจะมีใจให้กับซือเยี่ยหาน รีบดึงไม้ตายกู้เยว่เจ๋อออกมาใช้ “หวันหวั่น เธอกำลังโกรธคุณชายกู้อยู่ใชไหม? ความจริงถ้าให้ฉันพูดนะ ครั้งก่อนไม่ใช่ความผิดของคุณชายกู้ แต่เป็นเพราะเธอที่ใจร้อนเกินไป หากว่าตอนนั้นเธอหนีไปกับคุณชายกู้ หลังจากนั้นค่อยอธิบายให้เขาเข้าใจว่าเธอโดนบังคับ ไม่แน่พวกเธออาจจะได้อยู่ด้วยกันไปแล้วก็ได้
แต่ผลสุดท้ายเธอกลับเล่นตัวไม่ยอมหนีไปกับเขา ทำให้ความพยายามของฉันต้องสูญเปล่า ทั้งต้องช่วยเธอติดต่อกับคุณชายกู้ ทั้งยังช่วยเธอดึงความสนใจจากพวกลูกน้องที่สวนจิ่นหยวนอีก”
เยี่ยหวันหวั่นได้ฟังแล้วก็ทอดถอนใจ แสร้งทำเป็นเสียดายเอ่ยไปว่า “เมิ่งฉี ฉันรู้ว่าเธอก็เป็นห่วงฉัน เป็นเธอที่เสนอความคิดให้ฉันแต่งตัวอัปลักษณ์เพื่อหลบหลีกจากซือเยี่ยหาน เป็นเธอที่คอยช่วยฉันคิดหาวิธีหลบหนี และก็เป็นเธอที่คอยช่วยฉันติดต่อกับกู้เยว่เจ๋อ...”
เฉินเมิ่งฉีเห็นว่าเยี่ยหวันหวั่นยังคงโง่เขลาเช่นนั้นตามที่คิด นัยน์ตาฉายแววเย้ยหยัน ทว่าบนใบหน้ากลับเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ “หวันหวั่น เธอเป็นเพื่อนรักของฉันนะ ไม่ให้ฉันช่วยเธอแล้วจะให้ฉันช่วยใคร ดังนั้นเธอต้องฟังที่ฉันพูด เธอเลิกงอนคุณชายกู้ได้แล้ว ตอนนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่เธอจะห่างจากสวนจิ่นหยวนมาได้ ควรจะคว้าโอกาสนี้ไปหาคุณชายกู้ซะนะ ไม่อย่างนั้นหากยังเป็นแบบนี้ต่อไป แล้วเมื่อไรเธอจะตามคุณชายกู้ให้กลับมาได้!”
เยี่ยหวันหวั่นเหลือบมองไปทางห้องน้ำเงียบๆ ก่อนจะเอ่ยพูดอย่างเนิบช้า “ใครบอกว่าฉันจะตามเขากลับมาเหรอ?”
เฉินเมิ่งฉีได้ยินก็ตกตะลึง คิ้วขมวดย่นพูดไปว่า “คุณชายกู้เป็นคู่หมั้นของเธอแท้ๆ แต่กลับถูกพี่สาวลูกพี่ลูกน้องของเธอแย่งไป เธอต้องแย่งกลับมาอยู่แล้วสิ หรือว่าเธออยากยอมแพ้แล้ว? เรื่องนี้จะเป็นไปได้อย่างไร ไม่เท่ากับยอมให้เยี่ยอีอีผู้หญิงชั้นต่ำคนนั้นเอาเปรียบเหรอ!”
เยี่ยหวันหวั่นมองท่าทางโกรธเป็นฟืนเป็นไฟของเฉินเมิ่งฉีด้วยรอยยิ้มแต่ไม่ยิ้ม ลูบเบาๆ ไปที่คิ้วของตัวเองในกระจก เอ่ยอย่างใจเย็น “รองเท้าเก่าที่ฉันทิ้งไปแล้ว จะเก็บกลับมาทำไม? มันจำเป็นด้วยเหรอ? หากเยี่ยอีอีรู้สึกว่าตัวเองได้เปรียบฉัน เช่นนั้นก็ปล่อยให้เธอคิดแบบนั้นไปเถอะ”
................................................................


## บทที่ 42 อยู่เป็นเพื่อนฉันหกชั่วโมง

บทที่ 42 อยู่เป็นเพื่อนฉันหกชั่วโมง
รองเท้าเก่า...
เฉินเมิ่งฉีตะลึงตาค้าง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเยี่ยหวันหวั่นจะพูดคำแบบนี้ออกมาได้
ต้องรู้ก่อนว่า กู้เยว่เจ๋อเป็นเหมือนเทพบุตรของเยี่ยหวันหวั่น ไม่ว่าใครก็ห้ามพูดถึงกู้เยว่เจ๋อไม่ดีแม้เพียงครึ่งประโยค
เฉินเมิ่งฉีรู้สึกประหลาดใจ จ้องมองเธออย่างตกตะลึง “หวันหวั่น เธอ...เธอพูดถึงคุณชายกู้แบบนี้ได้อย่างไร! ทั้งหมดเป็นความผิดของเยี่ยอีอีผู้หญิงชั้นต่ำคนนั้น พ่อของเยี่ยอีอีแย่งตระกูลเยี่ยไป เยี่ยอีอียังหน้าด้านมาแย่งคู่หมั้นของเธอไปอีก คุณชายกู้เพียงแต่ไม่อาจทำตามใจตัวเองได้ก็เท่านั้น สรุปแล้วมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมจู่ๆ เธอก็มีความคิดแบบนี้?”
เยี่ยหวันหวั่นยึดมั่นเด็ดเดี่ยวอยู่กับกู้เยว่เจ๋อ เพื่อกู้เยว่เจ๋อแล้วเธอถึงขนาดยอมตัดขาดความสัมพันธ์กับพ่อแม่ของตัวเอง แล้วจะมาเปลี่ยนใจยอมแพ้กะทันหันเช่นนี้ได้อย่างไร
เยี่ยหวันหวั่นพูดไปส่งๆ “ไม่มีอะไร แค่อยู่ๆ ก็คิดได้แล้วเท่านั้น”
เฉินเมิ่งฉีรีบโน้มน้าวเธอ “หวันหวั่น เธออย่าใช้อารมณ์สิ รักกันมาตั้งหลายปี...”
เยี่ยหวันหวั่นหาวนอนฟอดใหญ่ แสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากคุยเรื่องนี้ต่อไปแล้ว จึงพูดขัดจังหวะขึ้นมา “ฉันง่วงแล้ว คราวหน้ามีเวลาค่อยคุยกันนะ”
เฉินเมิ่งฉีเดิมทีอยากพูดต่อ แต่ว่าเห็นเยี่ยหวันหวั่นหาวฟอดใหญ่ล้มตัวลงนอนกับเตียงแล้ว จึงทำได้เพียงขอตัวก่อน
ทำไมถึงรู้สึกว่าเยี่ยหวันหวั่นกลับมาโรงเรียนคราวนี้ เหมือนจะมีตรงไหนแปลกไป...
เมื่อก่อนเธอเชื่อและทำตามทุกคำพูดของตน ตอนนี้กลับเหนือการควบคุมของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า อีกทั้งท่าทีที่มีต่อเธอก็ยิ่งดูเย็นชาขึ้นทุกวัน
เมื่อมั่นใจว่าเฉินเมิ่งฉีจากไปแล้ว เยี่ยหวันหวั่นก็รีบลุกขึ้นเดินไปยังห้องน้ำโดยเร็ว
บทสนทนาที่เธอคุยกับเฉินเมิ่งฉีเมื่อครู่ ซือเยี่ยหานน่าจะได้ยินแล้ว คงจะได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของเฉินเมิ่งฉีแล้ว?
เยี่ยหวันหวั่นดึงเปิดประตูห้องน้ำ รีบเชิญปีศาจร้ายออกมาโดยเร็ว “ขอโทษนะ ขอโทษ กลับไปแล้วล่ะ ที่แท้ก็เป็นเฉินเมิ่งฉี ฉันคิดว่าเป็นเจ้าหน้าที่ตรวจหอเสียอีก ทำเอาฉันตกใจแทบแย่”
ตอนที่เยี่ยหวันหวั่นเปิดประตู ร่างกายอันสูงใหญ่ของซือเยี่ยหานได้พิงแอบอยู่กับอ่างล้างหน้า ในตะกร้าด้านข้างก็มีเสื้อผ้าที่ใส่แล้ววางอยู่ข้างใน ด้านบนสุดของกองผ้าก็มีชุดชั้นในลายสตอเบอร์รี่ของเธอ
เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกเก้อเขินขึ้นมาทันที รีบคว้าผ้าขนหนูผืนหนึ่งโยนไปปิดมันไว้ แล้วแอบชำเลืองสังเกตสีหน้าของซือเยี่ยหาน
เพียงแต่ ความคิดของซือเยี่ยหานแสดงออกชัดเจนมากว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดาที่เธอจะเดาออกได้โดยง่าย ใบหน้าของชายหนุ่มไม่มีความผิดปกติอะไรแม้แต่น้อย เดาไม่ออกเลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
ซือเยี่ยหานมองเธออยู่หลายนาที จากนั้นก็ใช้นิ้วมือลูบไล้กรามอันละเอียดอ่อนของสาวน้อยอย่างเบามือ เสียงอันแหบพร่าดังก้องอยู่ในห้องน้ำอันคับแคบ “หกชั่วโมง จะให้อภัยเธอ”
“ห๊ะ? หกชั่วโมงอะไร?” เยี่ยหวันหวั่นยังไม่ทันรู้ตัว
ซือเยี่ยหาน “นอนกับฉัน”
เยี่ยหวันหวั่นนิ่งไป
……….………………………………………..


## บทที่ 43 หมายความตามตัวหนังสือ

บทที่ 43 หมายความตามตัวหนังสือ
หัวใจดวงน้อยของเยี่ยหวันหวั่นรู้สึกตกใจจนตัวสั่นขึ้นมาทันที “นี่...นี่หมายความว่าอะไร? หมายความตามตัวหนังสือ...หรือว่า...”
ชายหนุ่มมองเธอทีหนึ่ง “เธออยากให้หมายความเป็นอย่างอื่นก็ได้”
เยี่ยหวันหวั่นพลันส่ายหน้าราวกับเกลียวคลื่น “ไม่ต้องหรอกไม่ต้อง! หมายความตามตัวหนังสือนั่นแหละ”
เพียงแต่ ต่อให้เป็นเพียงการ “นอน” เฉยๆ ก็ทำให้เธอปวดหัวพอแล้ว
เวลาแค่สองชั่วโมงก็ทำให้เธออกสั่นขวัญแขวนแล้ว นับประสาอะไรกับหกชั่วโมง
ใครบอกให้เธอทำผิดก่อนล่ะ
สุดท้าย ทำได้เพียงกัดฟันรับปากก็เท่านั้น
รอกระทั่งมานอนบนเตียงเป็นเพื่อนเขาอีกครั้ง เยี่ยหวันหวั่นก็คิดขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว เมื่อครู่นี้ซือเยี่ยหานตั้งใจขุดหลุมให้เธอกระโดดลงไปหรือเปล่า? จะได้ทำให้เธอที่เป็นเพราะทำผิดต้องยอมตกลงกับเงื่อนไขที่ไม่ยุติธรรมแบบนี้อย่างว่าง่าย...
อีกอย่างเมื่อครู่บทสนทนากับเฉินเมิ่งฉีเหล่านั้น ก็ไม่รู้ว่าซือเยี่ยหานได้ยินหรือเปล่า
เธอที่กำลังแอบกระซิบกับตัวเอง ได้หันหน้าไปก็พบว่าคนบางคนนอนหลับไม่รู้เรื่องไปแล้ว
เอ๋ หรือว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอทำอะไรผิดไป?
การนอนหลับของซือเยี่ยหานออกจะเป็นปกติดี! มีท่าทีเหมือนคนป่วยเกินเยียวยาที่ไหนกัน...
เยี่ยหวันหวั่นในตอนแรกยังคิดฟุ้งซ่านนอนไม่หลับ สุดท้ายน่าจะเพราะติดเชื้อง่วงนอนมาจากซือเยี่ยหาน จึงผล็อยหลับไปไม่รู้ตัว
กลางดึก
ชายหนุ่มบนเตียงนอนค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาเหมือนกับอสูรที่กินอิ่มแล้ว
เพียงแต่ ต่อให้เป็นการตื่นขึ้นมาจากความฝัน ดวงตาของชายหนุ่มยังคงมีประกายความดุร้ายและเย็นชาเช่นเดิม
กระทั่ง...สัมผัสได้ถึงความอ่อนนุ่มที่แตกต่างไปจากเดิมกลางหน้าอก ความดุร้ายของชายหนุ่มพลันคลายลง ลดระดับศีรษะลงช้าๆ มองไปทางหน้าอกของตัวเอง
ภายใต้แสงสว่างอันอ่อนโยน เห็นเพียงสาวน้อยนอนขดตัวซบอยู่ในอ้อมอกของเขาราวกับลูกแมว กำลังหลับสบาย
ทันใดนั้น หน้าอกที่เป็นโพรงมีลมหนาวพัดโหมกระหน่ำพลันถูกเติมเต็ม มีหัวใจลอยกลับเข้ามาอยู่ในร่างกายอีกครั้ง
ชายหนุ่มสายตาวาบไหวจดจ้องอยู่ที่คนในอ้อมอก ใบหน้าพลันปรากฏความสับสนซับซ้อน
คล้ายกับเริ่มตั้งแต่คืนนั้น เธอก็เปลี่ยนไปทีละเล็กทีละน้อยทำให้เขาอยากจะคาดเดา...
แม้ว่าเขาจะชอบการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ของเธอมาก แต่ความหวานที่มีเสน่ห์เหล่านี้เหมือนภาพลวงตาเกินไป
เหมือนกับเขาเป็นนักเดินทางที่ออกท่องไปตามทะเลทรายอย่างยาวนาน ทันใดนั้นก็ได้พบกับโอเอซิส แต่ว่าวินาทีถัดมาก็หาไม่เจอ มันก็แค่ปรากฎการณ์ของภาพลวงตา เพียงพริบตาก็หายวับไป
เวลานี้ โทรศัพท์ที่วางอยู่ด้านข้างมีแสงกระพริบ แสดงถึงมีข้อความมาใหม่
ซือเยี่ยหานดวงตาหม่นลงไปบ้าง ก่อนจะเปิดข้อความอ่าน
ผู้ส่งข้อความคือเฉินเมิ่งฉี [คุณซือคะ เมื่อคืนฉันไปเยี่ยมหวันหวั่นแล้ว ฉันพยายามโน้มน้าวเธออยู่นาน เพียงแต่เหมือนว่าเธอจะยังโกรธคุณอยู่ อย่างไรแล้วคุณชายกู้ก็เคยเป็นคู่หมั้นของเธอ จะให้เธอลืมเขาไปในเวลาสั้นๆ นั้นเป็นเรื่องยากมาก เชื่อว่าสักวัน เธอจะต้องเห็นความดีของคุณแน่]
ซือเยี่ยหานเพียงแค่เหลือบอ่านเท่านั้น สีหน้าเฉยเมยโยนโทรศัพท์ไปไว้ด้านข้าง ใบหน้าราบเรียบไร้ความเปลี่ยนแปลง
……….…………………………………………………………..


## บทที่ 44 ความสัมพันธ์ของฉันกับเธอ

บทที่ 44 ความสัมพันธ์ของฉันกับเธอ
สวี่อี้รออยู่ในรถนานกว่าหกชั่วโมง ในที่สุดนายท่านของเขาก็ปรากฎตัวออกมาท่ามกลางม่านราตรี
หกชั่วโมงกว่าเลยนะ...
ไปทำอะไรกันแน่?
แน่นอนว่าสวี่อี้ไม่กล้าถาม รีบเปิดประตูเบาะหลังอย่างรวดเร็ว
บนรถ สวี่อี้อดไม่ได้ที่จะแอบชำเลืองผ่านกระจกมองหลัง พิจารณาชายหนุ่มที่นั่งอยู่ที่เบาะด้านหลัง
ซือเยี่ยหานเอาหลังมือยันที่หน้าผาก ใบหน้าหล่อเหลาผิดแปลกเปื้อนไปด้วยชั้นน้ำค้างแข็ง สะท้อนเป็นเงาบนหน้าต่างของรถ
อารมณ์ของนายท่านดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนอยู่มาก มีแต่สีหน้าที่ยังไม่ค่อยดีเท่าไร
อารมณ์ดี แต่สีหน้าไม่ดี?
ดังนั้นเมื่อหกชั่วโมงกว่าก่อนหน้านี้นายท่านได้พบเจอกับสิ่งใด?
หลังจากมีเรื่องจดหมายรัก ดูเหมือนว่าคนทั้งสองจะเงียบสงบไปมาก...
เมื่อนึกถึงเรื่องจดหมายรัก สวี่อี้พลันขมวดคิ้วย่น
หลังจากลังเลอยู่นาน ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม “นายท่านครับ เฉินเมิ่งฉีคนนั้น คุณแน่ใจว่ายังจะเก็บเอาไว้หรือไม่ครับ?”
เบื้องหลังของผู้หญิงคนนี้เขาตรวจสอบมานานแล้ว พ่อเป็นเจ้าของบริษัทเล็กๆ มีการติดต่อทางธุรกิจกับตระกูลเยี่ยอยู่บ้าง ตอนแรกที่เฉินเมิ่งฉีมาทำตัวตีสนิทกับเยี่ยหวันหวั่นและพี่ชายของเขา เพราะเป็นคำสั่งของพ่อเฉิน เพียงเพราะอยากสร้างความสัมพันธ์กับเยี่ยเส่าถิงเท่านั้น
เฉินเมิ่งฉีก็ใจสู้ไม่ย่อท้อ ไม่เพียงแต่ได้ความไว้วางใจอย่างลึกซึ้งจากเยี่ยหวันหวั่น ถึงขั้นจัดการกับเยี่ยมู่ฝานได้
เห็นว่าซือเยี่ยหานไม่พูดอะไร สวี่อี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงพูดต่อไปว่า “สาวน้อยคนนี้จิตใจยากแท้หยั่งถึง เก็บไว้ข้างกายคุณหนูเยี่ยเกรงแต่จะมีเจตนาไม่บริสุทธิ์ เห็นชัดว่าตั้งใจยั่วยุความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับคุณหนูเยี่ย คนแบบนี้จะปล่อยให้อยู่ข้างกายคุณหนูเยี่ยต่อไปได้เหรอครับ? แม้ว่าจะเป็นเพียงสาวน้อยคนหนึ่ง ไม่พอให้ต้องกลัวอะไร แต่ว่าเธอก็มีอิทธิพลต่อคุณหนูเยี่ยมากเหลือเกิน”
ซือเยี่ยหานได้ยินเช่นนั้น แววตากลับมาเย็นชาขึ้นอีกครั้ง สายตาที่คมดั่งปลายมีดมองจ้องไปทางด้านหน้า “นายคิดว่าความสัมพันธ์ของฉันกับเธอ จะให้ใครมายั่วยุตามอำเภอใจอย่างไรก็ได้เหรอ?”
สวี่อี้เสียวสันหลังวาบเมื่อถูกสายตาเย็นชาคู่นั้นจ้องมอง แทบอยากจะแหงนหน้าตะโกนก้องฟ้า สุดยอดเกินไปแล้ว?
นายท่านไปเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงได้คิดว่าความสัมพันธ์ของตัวเองกับคุณหนูเยี่ยเหนียวแน่นมากขนาดนั้น?
เวลานี้ ในใจของสวี่อี้แน่ชัดแล้วว่า นายท่านไม่ได้เห็นมดตัวเล็กอย่างเฉินเมิ่งฉีอยู่ในสายตา
แต่ว่าเยี่ยหวันหวั่นผู้หญิงโง่เขลาคนนั้นถูกล้างสมองง่ายจะตาย คุณไม่รู้เหรอ?
เธอถึงได้ให้เบอร์ส่วนตัวของนายท่านกับผู้หญิงคนอื่นได้ เธอรู้หรือเปล่าว่าเบอร์โทรศัพท์นี้มีผู้หญิงจำนวนมากเท่าไรอยากจะได้มาครอบครอง?
เธอรู้หรือไม่ว่ามีผู้หญิงอีกมากมายเท่าไรอยากได้นายท่านมาครอบครอง?
เธอรู้หรือไม่ว่าหนึ่งในนั้นก็คือเพื่อนรักของเธอเอง
แม้ว่านายท่านจะไม่ได้เห็นเฉินเมิ่งฉีอยู่ในสายตา แต่ก็ต้องพิจารณาสติปัญญาของเยี่ยหวันหวั่นสักหน่อย
ทว่าน่าเสียดาย เขาไม่มีความกล้าพอที่จะพูดถ้อยคำเหล่านี้ต่อหน้านายท่าน
เฮ้อ ช่างเถอะ ไม่ยุ่งก็ดี เยี่ยหวันหวั่นตอนนี้ให้ความสำคัญกับเฉินเมิ่งฉีมาก หากว่านายท่านทำอะไรเฉินเมิ่งฉี ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะก่อเรื่องวุ่นวายอย่างไรบ้าง!
ความจริงจนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจ ทำไมนายท่านของเขาจะต้องยอมตามใจเยี่ยหวันหวั่นถึงขนาดนี้ หรือเป็นเพราะยังไม่ได้ใจเธอ?
ตอนนี้ ก็หวังได้แต่เพียงให้เยี่ยหวันหวั่นคิดได้จริงๆ
ดีไม่ดีหลังจากนายท่านได้ใจเธอแล้วอาจจะมาค้นพบทีหลังก็ได้ว่า ผู้หญิงก็แค่นี้เอง
……….…………………………………………………………..


## บทที่ 45 ชอบซือเซี่ย 

บทที่ 45 ชอบซือเซี่ย?
เช้าวันถัดมา
ตอนที่เยี่ยหวันหวั่นตื่นขึ้นมา ซือเยี่ยหานก็ไม่อยู่แล้ว และไม่รู้ด้วยว่าเมื่อคืนเขากลับไปตอนไหน
ชอบทำตัวลึกลับซับซ้อนจริงๆ
เยี่ยหวันหวั่นบิดเอวเกียจคร้านหลังตื่่นนอน แล้วไปอาบน้ำแต่งหน้า
วิกสีเขียวและรอยสักบนกายปรากฏอีกครั้ง เสื้อยืดประดับเลื่อมแวววาว กางเกงยีนส์ขาดหลายสิบรู รองเท้าบูทมีหมุดแหลมคมปักอยู่เต็มไปหมดคล้ายกับกระดานปักหมุดสองข้าง ผสมผสานกับการแต่งหน้าแบบกอธิค ผลลัพธ์โดดเด่นเหนือใคร
จากอัตราการหันมองของฝูงชนตลอดทาง แสดงให้เห็นถึงความน่าตกใจของเธออย่างชัดเจน
ระหว่างทางไปโรงอาหาร ก็ได้พบกับเฉินเมิ่งฉี
“หวันหวั่น ฉันกำลังไปหาเธอพอดีเลย ไปกินข้าวเช้าด้วยกันเถอะ” เฉินเมิ่งฉีเห็นเธอแล้วก็เข้าไปคล้องแขนอย่างสนิทสนม
ได้เห็นการแต่งตัวของเยี่ยหวันหวั่นแล้ว เฉินเมิ่งฉีดวงตาเป็นประกายแพรวพราว คล้ายกับพอใจอย่างมาก
ดูท่าคำพูดของตนเมื่อคืน เยี่ยหวันหวั่นฟังเข้าหูไปจริงๆ
เมื่อไปถึงโรงอาหาร พวกนักเรียนโดยรอบต่างพากันซุบซิบนินทาแอบมองมายังคนทั้งสอง
“รีบมาดูเร็ว! เยี่ยหวันหวั่นออกความน่าเกลียดขั้นสูงมาอีกแล้ว”
“เฉินเมิ่งฉีจิตใจดีเกินไปแล้ว ถึงตอนนี้ก็ยังไม่ยอมเลิกคบกับยัยตัวประหลาดนั่นอีก เวลาสองคนนี่ยืนอยู่ข้างกันเหมือนสาวงามกับอสูรร้ายเลยจริงๆ”
“พวกเธอเลิกพูดแบบนี้ได้แล้ว ยัยตัวประหลาดนั่นมีความสามารถมากเลยนะ ไม่เพียงสอบได้ที่หนึ่งของห้อง แต่ยังเอาชนะดาวห้องอย่างเฉิงเสวี่ยและกรรมการงานศิลปะวัฒนธรรมอย่างหานเสี่ยวหรู ได้โอกาสแสดงละครเวทีคู่กับซือเซี่ย!”
“แม่เจ้า! จริงหรือหลอก? ยัยตัวประหลาดนี่พยายามทุกวิถีทางขนาดนี้เลย ไม่ใช่ว่าเกิดสนใจเทพบุตรของฉันหรอกนะ!”
……
ได้ยินเสียงถกเถียงวิพากษ์วิจารณ์รอบด้าน เฉินเมิ่งฉีแววตาเป็นประกายขึ้นมา
หรือว่าความรู้สึกของเยี่ยหวันหวั่นที่มีต่อคุณชายกู้จะจืดจางไปแล้ว เพราะว่าซือเซี่ย...
เฉินเมิ่งฉียิ้มพลางกล่าว “ใช่แล้ว หวันหวั่นฉันยังไม่ได้แสดงความยินดีกับเธอเลย ได้ยินว่าเธอสอบได้ที่หนึ่งของห้องเหรอ?”
ตรงหน้าของเยี่ยหวันหวั่นมีโจ๊กมันม่วงชามใหญ่ ซาลาเปาไส้เนื้อลูกโตสองลูก และก็เครปเจี่ยนปิ่งที่เติมเนื้อสามชิ้นไข่ไก่สองฟองและไส้กรอกแฮมหนึ่งชิ้น เธอกินไปพลางพูดไป “อืม แค่สอบเล่นๆ ทำไมเหรอ?”
เฉินเมิ่งฉีรู้ว่าเยี่ยหวันหวั่นความจำเป็นเลิศ แต่เมื่อได้รู้ว่าเธอสอบได้ที่หนึ่งของห้องก็ยังรู้สึกแปลกใจมาก “เธอไม่ได้บอกว่าเกลียดการเรียนมากไม่ใช่เหรอ? ทำไมจู่ๆ ก็หันมาตั้งใจเรียนได้?”
เยี่ยหวันหวั่นกัดซาลาเปา “ความจริงก็เกลียดมาก ฉันเกลียดทุกสิ่งที่ไม่มีความยาก”
เฉินเมิ่งฉีหน้าเสียไปเลยทันที สะอึกกับคำพูดของเธอจนพูดอะไรไม่ออก
ทุกวันเธอต้องพยายามแทบตายกับการอ่านหนังสือและทำแบบฝึกหัด พยายามรักษาสิบอันดับแรกของชั้นเรียนไว้ให้ได้ คะแนนดีที่สุดก็ได้แค่ที่สามของห้อง ครั้งนี้รักษาอันดับไว้ไม่ได้จึงหล่นไปอยู่อันดับที่เก้า ผลที่ได้เยี่ยหวันหวั่นสอบเล่นๆ กลับสอบได้ที่หนึ่ง?
เฉินเมิ่งฉีพยายามกลั้นความรู้สึกไม่เหมาะสมไว้ในใจ คะแนนดีแล้วอย่างไร? ตระกูลเยี่ยไม่ใช่ตระกูลเยี่ยของเยี่ยเส่าถิงอีกแล้ว เยี่ยหวันหวั่นก็ไม่ใช่คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเยี่ยที่สดใสงดงามอีกแล้ว เยี่ยหวันหวั่นในตอนนี้ยังไม่คู่ควรแม้แต่มาขัดรองเท้าให้เธอเลย
“แล้วเรื่องของเธอกับซือเซี่ยเป็นอย่างไรบ้าง? เธอคงไม่ได้ชอบซือเซี่ยหรอกนะ?” เฉินเมิ่งฉีในที่สุดก็ถามถึงประเด็นหลักแล้ว
อย่างไรแล้วช่วงที่ผ่านมาเยี่ยหวันหวั่นก็นั่งเรียนโต๊ะเดียวกับซือเซี่ย หรือว่าในช่วงเวลานั้น เยี่ยหวันหวั่นเกิดมีใจหวั่นไหวให้กับซือเซี่ย?
เยี่ยหวันหวั่นได้ยิน ดวงตาทั้งสองข้างพลันหรี่เล็กลง
ดูท่าเรื่องของซือเซี่ยจะต้องรีบจัดการโดยเร็วแล้ว ไม่เช่นนั้นจะถูกเฉินเมิ่งฉีหยิบมาเล่นงานเธอได้อีก
“ไม่ได้สนใจ” เยี่ยหวันหวั่นตอบส่งๆ ไปคำหนึ่ง
................................................................


## บทที่ 46 เทียบความหล่อกับคุณไม่ได้เลยสักหนึ่งในหมื่นส่วน

บทที่ 46 เทียบความหล่อกับคุณไม่ได้เลยสักหนึ่งในหมื่นส่วน
เมื่อทานข้าวเช้าเรียบร้อย เยี่ยหวันหวั่นก็เดินเข้าไปที่ห้องเรียน
เมื่อมาถึงระยะห่างอีกสิบกว่าก้าวจะเดินไปถึงประตูห้องเรียน เยี่ยหวันหวั่นก็มองเห็นแต่ไกลๆ ว่ามีคนสองสามคนชะเง้อศีรษะมองออกมานอกหน้าต่าง
เมื่อเห็นว่าเป็นเธอแล้ว คนพวกนั้นเหมือนกับตกใจ รีบผลุบศีรษะเก็บลงไป ในห้องเรียนมีเสียงเจี๊ยวจ้าวดังขึ้นมาเป็นสาย
จากนั้นก็เงียบลงอย่างน่าประหลาด
เยี่ยหวันหวั่นยืนอยู่ห่างจากประตูห้องเรียนประมาณสามก้าว ฝีเท้าที่จะเดินไปข้างหน้าพลันหยุดชะงักลงทันที สายตาชำเลืองไปทางกรอบประตูด้านบนศีรษะที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไร
ตอนที่เธอหยุดไม่เดินต่อนั้น ในห้องเรียนก็เงียบกริบไร้สุ่มเสียง ราวกับทุกคนกำลังเฝ้ารอฉากยิ่งใหญ่อะไรสักอย่าง
เมื่อวานเธอดวงซวยถูกจับฉลากชื่อได้งานที่สร้างความวุ่นวายใหญ่โตขนาดนี้ คนพวกนั้นไม่เล่นงานเธอก็บ้าแล้ว
เยี่ยหวันหวั่นไม่รีบร้อน ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าประตูต่อไป
ผ่านไปพักหนึ่ง ก็มีศีรษะของคนที่อดไม่ไหวโผล่ออกมามองจริงๆ ด้วย ก่อนจะรีบผลุบกลับเข้าไปอย่างระแวดระวัง
ไม่นาน เสียงออดเข้าเรียนก็ดังขึ้น
ด้านหลังมีเสียงอุทานตกใจของชายหนุ่มดังขึ้น “โอ๊ยแม่เจ้า! ตกใจหมดเลย! เยี่ยหวันหวั่น...เป็นเธอเหรอเนี่ย...”
จ้าวซิงโจวในมือถือหนังสือคณิตศาสตร์มาเล่มหนึ่ง ยกขึ้นทาบอก หน้าตาตกใจจ้องมองใบหน้าของเธอ ดูท่าทางเขาจะตกใจไม่เบาเลย “ใกล้เข้าเรียนแล้ว ทำไมยังยืนอยู่หน้าประตูไม่เข้าไปอีก?”
“ทบทวนเรื่องราวในชีวิตอยู่ค่ะ เชิญอาจารย์เข้าไปก่อนเลย” เยี่ยหวันหวั่นถอยหลังไปก้าวหนึ่งยอมให้เขาไปก่อน
จ้าวซิงโจวแสดงความพอใจมากกับท่าทีของเธอ “หึๆ สอบเลขได้ 0 คะแนน ตอนนี้รู้จักเสียใจแล้วสินะ?”
จ้าวซิงโจวพูดพลางยื่นมือไปผลักประตูห้องเรียน
วินาทีต่อมา ‘พรวด’ น้ำถังใหญ่เทราดจากศีรษะของจ้าวซิงโจวราดลงมา ครู่เดียวทำเขาตัวเปียกเป็นลูกนกตกน้ำ
จ้าวซิงโจวตะลึงไปวินาทีหนึ่ง ก่อนจะระเบิดโมโหขึ้นมา “ฉัน...++! ฉันเพิ่งไปทำผมมาเมื่อเช้านี้! เด็กเปรตที่ไหน ไสหัวออกมาให้ฉันดูเดี๋ยวนี้!”
ในห้องเรียนมีเสียงโห่ร้องอย่างผิดหวังดังขึ้นก่อนหน้า ตามมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกของคนจำนวนไม่น้อย
เฮ้ย! ทำไมคนที่ผลักประตูเข้ามาถึงเป็นอาจารย์เลข? ซวยแล้ว?
นักเรียนห้อง F ทุกคนต่างรู้ว่าล่วงเกินอาจารย์ประจำชั้นได้ แต่อย่าได้ล่วงเกินอาจารย์เลขที่เห็นเขามีรอยยิ้มพูดด้วยง่ายท่านนี้เด็ดขาด ไม่เช่นนั้นจะถูกทรมานเหมือนตายทั้งเป็นอย่างแน่นอน!
จ้าวซิงโจวลูบน้ำที่ใบหน้าของตัวเอง ยิ้มเย็นชา “จะไม่ยอมออกมาใช่ไหม? ถ้ารอให้ฉันเจอตัวเอง แบบนั้นจะพูดจากันดีๆ แบบนี้ไม่ได้แล้วนะ!”
ผ่านไปนาน ในที่สุดก็มีนักเรียนหญิงสามคนและนักเรียนชายหนึ่งคนลุกขึ้นยืนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
“พวกเธอสี่คนตามอาจารย์ไปที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้!”
เมื่อเดินผ่านเยี่ยหวันหวั่น จ้าวซิงโจวจ้องเธออยู่หลายวินาที ด้วยแววตาคับข้องใจ
เยี่ยหวันหวั่นกระพริบตาปริบๆ ทำหน้าตาบริสุทธิ์ไร้เดียงสา
หลังจากจ้าวซิงโจวพาพวกนักเรียนที่ก่อเรื่องออกไปแล้ว เยี่ยหวันหวั่นก็เดินตรงเข้าไปหย่อนก้นนั่งลงที่ตำแหน่งด้านข้างกับซือเซี่ย ภายใต้สายตาโกรธเคืองของบรรดานักเรียนหญิงที่อิจฉาเธอ
น่าจะเป็นเพราะหลังเลิกเรียนต้องไปซ้อมการแสดง วันนี้ซือเซี่ยจึงแต่งกายด้วยชุดสไตล์อังกฤษ พื้นเป็นสีขาวบริสุทธิ์ ด้านข้างปักด้ายลิ่มทอง ติดกระดุมคอเสื้อสไตล์นักบวชมาถึงเม็ดสุดท้ายที่ต้นคอ ค่อนข้างสอดคล้องกับบทเจ้าชายที่เขาต้องแสดง
โดยเฉพาะบุคลิกสูงศักดิ์ที่ติดตัวมาแต่กำเนิด และการแสดงออกที่เย่อหยิ่งสูงส่งของเขา
เพียงแต่ก็น่าแปลก เพราะเขาเป็นหลานชายคนเดียวของตระกูลเยี่ย มีคนรักคนเอาใจเป็นหมื่นเป็นพัน ไม่มีใครจะมาอยู่ในสายตาของเขาได้เลยเหรอ
แน่นอนว่าไม่รวมถึงเยี่ยหวันหวั่น
แทบจะทุกวินาทีที่เขาได้เห็นเยี่ยหวันหวั่น ใบหน้าโดดเด่นแพรวพราวของชายหนุ่มจะถอดสีลงมา
เยี่ยหวันหวั่นไม่ทันได้สังเกตอาการตกใจของเพื่อนร่วมโต๊ะ เธออาศัยโอกาสที่อาจารย์ไม่อยู่ หยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วเริ่มพิมพ์ข้อความส่งให้ซือเยี่ยหาน เธอจะต้องชิงลงมือก่อนที่เฉินเมิ่งฉีจะลงมือ
ซือเซี่ยกว่าจะข่มอารมณ์ตกใจจากเมื่อครู่ให้ผ่อนคลายลงได้ ได้เห็นว่าเยี่ยหวันหวั่นไม่รู้ว่ากำลังส่งข้อความหาใคร แต่ก็บังเอิญมองเห็นเนื้อหาของข้อความที่เธอพิมพ์อย่างชัดเจน...
[ที่รักคะ ช่วงนี้ทางโรงเรียนจัดการแสดงศิลปะ ทุกห้องต้องทำการแสดงหนึ่งรายการ ฉันถูกจับฉลากชื่อให้แสดงเป็นเจ้าหญิงสโนไวท์ อิๆ เก่งไหมล่ะ~ แต่น่าเสียดาย เจ้าชายที่เล่นคู่กับฉันหน้าตาขี้เหร่มากเลย เทียบความหล่อกับคุณไม่ได้เลยสักหนึ่งในหมื่นส่วน~]
……….…………………………………………………………..


## บทที่ 47 ไม่เคยเห็นเขายิ้มมาก่อ1

บทที่ 47 ไม่เคยเห็นเขายิ้มมาก่อน
ได้เห็นข้อความของเยี่ยหวันหวั่น มีเลือดดันขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ เกือบหายใจไม่ออกตายไปแล้ว
ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหนก็มีแต่ผู้คนรายล้อมเหมือนดวงดาวห้อมล้อมพระจันทร์ ไม่เคยถูกพูดให้ร้ายได้ถึงเพียงนี้
หากว่ายัยตัวประหลาดคิดจะดึงความสนใจจากเขาจริง เช่นนั้นเธอทำสำเร็จแล้ว
“เหอะ...ขี้เหร่?”
ได้ยินเสียงจากด้านข้าง เยี่ยหวันหวั่นก็พบว่ามีคนเห็นเนื้อหาในข้อความของตนแล้ว เพียงแต่เธอไม่ได้รู้สึกหวั่นใจเลยแม้แต่น้อย มือยกโทรศัพท์ขึ้นมา ยิ้มตาหยีแลัวหันหน้าไปพูดกับเดือนโรงเรียนที่โกรธจนหน้าดำคล้ำ “ไม่ต้องรู้สึกต่ำต้อยนะ ความจริงนายก็หน้าตาพอใช้ได้อยู่ เพียงแต่เมื่อเทียบกับแฟนของฉันแล้ว ยังห่างไกลกันมาก!”
ซือเซี่ยย่อมไม่มีทางท้าทายด้วยประโยคโง่เขลา ให้เธอเอาแฟนมาเทียบกันเลยว่าใครหล่อกว่าใครกันแน่ เขาสูดหายใจลึกจากนั้นก็หลับตาแล้วนอนหลับต่อ หากยังสนทนากับยัยปัญญาอ่อนนี่ต่อไป คาดว่าเขาต้องอกแตกตายแน่
เยี่ยหวันหวั่นเบ้ปาก ชิ ที่แท้ก็ไม่กล้า~
เวลานี้เอง คฤหาสน์ตระกูลซือ
ซือเยี่ยหานเพิ่งจะตรวจร่างกายประจำวันเสร็จไปรอบแรก ตอนนี้ยังมีคุณหมอสูงวัยรออีกท่านหนึ่ง ตรงข้ามซือเยี่ยหานมีคุณหญิงย่าวัยเจ็ดสิบแปดสิบนั่งอยู่
คุณหญิงย่ามีผมสีเงินทั้งศีรษะ ในมือถือสร้อยลูกประคำอยู่เส้นหนึ่ง เวลานี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าใจจ้องมองที่หลานชาย
คุณหมอสูงวัยท่านนั้นกำลังจับชีพจรให้กับซือเยี่ยหาน สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ คุณหญิงย่าเห็นคุณหมอมีสีหน้าไม่ค่อยดี ใบหน้าของเธอยิ่งหมองหม่นตามไปด้วย
แต่ตัวซือเยี่ยหานเอง หลังจากจับชีพจรแล้วก็นั่งจิบชาด้วยสีหน้าราบเรียบ ราวกับไม่ได้เป็นกังวลกับร่างกายของตัวเองเลย
คุณหญิงย่าสีหน้าร้อนใจเอ่ยถาม “หมอโม่ หมอซุน พวกคุณสองคนบอกความจริงกับฉันมา ไม่อนุญาตให้โกหกแม้แต่คำเดียว ร่างกายของเสี่ยวจิ่วสรุปแล้วอาการขั้นไหนกันแน่?”
โม่เสวียนเหลือบมองซือเยี่ยหาน กระแอมสองสามที ไม่กล้าพูดอะไร
คุณหญิงย่าเห็นท่าทางเช่นนั้นแล้วก็ถลึงตาใส่เขา “คุณมองเขาทำไม! ฉันเป็นคนถามต่างหาก”
โม่เสวียนกลั่นกรองเรียบเรียงถ้อยคำ จากนั้นจึงเอ่ยตอบ “เรียนคุณหญิงย่า ยังคงเป็นเหมือนเดิมครับ”
คุณหญิงย่าแค่นเสียงเย็นชา “คุณเลิกหลอกฉันได้แล้ว! คุณบอกฉันมาว่าเมื่อคืนเขานอนกี่ชั่วโมง สองคืนก่อนเขานอนไปกี่ชั่วโมง สามคืนก่อนเขานอนไปกี่ชั่วโมง!”
โม่เสวียนอับจนหนทาง ทำได้เพียงตอบไปตรงๆ “สามคืนก่อนการสะกดจิตล้มเหลว สองคืนก่อน...ก็ล้มเหลว...ส่วนเมื่อคืน คุณชายซือกลับมาที่สวนจิ่นหยวนตอนประมาณตีสามครับ และก็ไม่ได้ให้ผมไปบำบัดให้...”
คุณหญิงย่าทำหน้าตกใจอย่างมาก “สามวัน! ทำไมไม่นอนมาสามวันอีกแล้ว!”
โม่เสวียนไม่กล้าพูดอะไร หนึ่งสัปดาห์เต็มๆ ที่การนอนหลับของซือเยี่ยหานค่อนข้างแย่มาก
เขาคาดการณ์ว่าเมื่อคืนน่าจะเป็นขีดจำกัดสูงสุดที่เขาจะรับได้แล้ว เป็นกังวลมาโดยตลอดว่าร่างกายของเขาจะมีปัญหาใหญ่ ดังนั้นวันนี้จึงตรวจสภาพร่างกายของซือเยี่ยหาน แต่ก็พบว่าไม่ได้แย่เท่าที่เขาจินตนาการไว้ จึงเกิดความรู้สึกประหลาดใจอย่างเลี่ยงไม่ได้
คุณหมอสูงวัยที่ยืนอยู่ด้านข้างถอนหายใจยาว “คุณหญิงย่า ผมไม่ขอปิดบังท่าน สถานการณ์ของคุณชายเก้าในช่วงสองปีนี้หนักขึ้นทุกวัน การนอนไม่หลับส่งผลกระทบทางด้านอารมณ์ของเขามากขึ้นเรื่อยๆ หากยังหาวิธีที่ได้ผลไม่ได้ เกรงว่า...”
คุณหญิงย่าถูกกระตุ้นด้วยคำว่า ‘เกรงว่า’ สองคำท้ายสุดที่ยังพูดไม่จบ “ฉันรู้แล้ว แต่ฉันรู้แล้วมีประโยชน์อะไร! พวกคุณก็คิดหาวิธีที่ดีๆ มาสิ! พวกคุณเก่งมากไม่ใช่เหรอ? ก็แค่โรคเล็กน้อยอย่างการนอนไม่หลับก็รักษากันไม่ได้แล้วเหรอ?”
โม่เสวียนทำหน้าอับจนหนทาง “คุณหญิงย่าครับ คุณชายเก้าป่วยทางใจ เวลาที่เขาอารมณ์ดีก็จะนอนหลับได้มากขึ้น แต่เมื่อไรที่อารมณ์หม่นหมอง อาจเป็นไปได้ว่าไม่อาจหลับได้แม้เพียงหนึ่งนาที”
คุณหญิงย่าตะคอกอย่างโมโห “งั้นก็คิดหาวิธีให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมาสิ!”
โม่เสวียนได้ยินแล้วก็ยิ้มฝืด ในใจคิดว่าไม่ใช่คุณจะไม่รู้ว่านิสัยของหลานชายตัวเองแย่ขนาดไหน คิดอยากจะให้เขาอารมร์ดี? พูดง่ายไปหน่อยแล้ว!
พูดกันตามจริง เขาอยู่กับคุณชายเก้าผู้นี้มานานแล้ว จะเห็นเขายิ้มสักครั้งก็ไม่เคยมี?
ในขณะที่บรรยากาศในห้องรับแขกกำลังตึงเครียด ซือเยี่ยหานที่นั่งอยู่บนโซฟา มีสีหน้าเย็นชาดั่งน้ำค้างแข็งกำลังดูโทรศัพท์ พลันหัวเราะเบาๆ ขึ้นมา “ฮ่ะๆ...”
……….…………………………………………………………..


## บทที่ 48 คุณชายเก้ามีความรักแล้วเหรอ

บทที่  48 คุณชายเก้ามีความรักแล้วเหรอ?
โม่เสวียนที่กำลังคิดเช่นนี้ ได้เห็นคุณชายใหญ่ที่เหมือนกับไม่มีอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์แม้แต่น้อยผู้นี้ยิ้มเต็มๆ ตา
ไม่ใช่รอยยิ้มทะมึนน่าหวาดกลัว ไม่ใช่ยิ้มเย็นที่โหดเหี้ยมทำให้ผู้คนหวาดกลัว แต่เป็นรอยยิ้มด้วยความสุขอย่างปกติอันไม่น่าเชื่อ ราวกับน้ำแข็งที่แช่แข็งภูเขาในบริเวณหมื่นลี้มลายหายไปภายในพริบตา...
ถ้าหากพูดว่าซือเยี่ยหานที่ทำหน้าเย็นชานั้นหล่อเหลาที่สุดแล้ว ถ้าอย่างนั้นซือเยี่ยหานที่ยิ้มขึ้นมาก็สามารถล้มผู้ชายทุกคนได้เลย!
นอกจากโม่เสวียนแล้ว คนที่ตกใจที่สุดจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคุณหญิงย่า
ร่างกายของคุณหญิงย่ากำลังสั่นระริก ขอบตาแดงก่ำอย่างฉับพลัน นานแค่ไหนแล้วนะ… นานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่ได้เห็นเสี่ยวจิ่วยิ้ม
“เสี่ยวจิ่ว! กำลังดูอะไรอยู่เหรอ? มีความสุขขนาดนี้เชียว?” คุณหญิงย่าหน้าตาตื่นเต้น สอบถามอย่างระมัดระวังเป็นที่สุด กลัวว่าสิ่งที่ตนเองเห็นเมื่อครู่นี้จะเป็นเพียงภาพลวงตา
ใบหน้าของซือเยี่ยหานยังคงหลงเหลือร่องรอยความอ่อนละมุน แม้แต่น้ำเสียงก็ยังอ่อนโยนกว่าปกติ “ข้อความของแฟนครับ”
เมื่อคุณหญิงย่าได้ฟัง แม้จะตกใจในทีแรก แต่ต่อมาใบหน้าก็เปี่ยมไปด้วยความประหลาดใจยินดี “แฟน! เสี่ยวจิ่ว หลานมีแฟนแล้วเหรอ? มิน่าล่ะ… มิน่าย่ามองว่าหลานมีอะไรแปลกไป ที่แท้ก็มีความรัก เธอเป็นเด็กกผู้หญิงแบบไหนกัน อายุเท่าไร ทำงานอะไร? ที่บ้านทำอาชีพอะไร? ชื่อว่าอะไรล่ะ?”
โม่เสวียนที่อยู่ด้านข้างได้ยินคำพูดของซือเยี่ยหาน พลันนิ่งอึ้ง
แฟนเหรอ?
ที่เขาพูดคงไม่ได้หมายถึงเยี่ยหวันหวั่น ยัยผู้หญิงที่สมองไม่ค่อยดีคนนั้นใช่ไหม?
นิ้วมือเรียวยาวของซือเยี่ยหานแตะเบาๆ ที่โทรศัพท์ “หวันหวั่น เยี่ยหวันหวั่นครับ”
โม่เสวียนชะงักไป ใช่จริงๆ เสียด้วย!
คุณหญิงย่าผงกหัวรับด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความจริงจัง “หวันหวั่น? หวัน ที่เขียนด้วยอักษรข้างประเภทเกี่ยวกับสิ่งทอใช่ไหม? ชื่อไพเราะมาก! เจ้าเด็กคนนี้ มีแฟนแล้วทำไมไม่บอกย่าสักคำ ย่าก็รอให้หลานรีบตัดสินใจเสียที จะได้มีผู้หญิงสักคนคอยดูแลอยู่ข้างกายหลาน รอบข้างหลานแต่ละคนมีแต่พวกหยาบกร้านทั้งนั้น จะดูแลใครเป็นได้อย่างไร รีบพาเด็กผู้หญิงคนนั้นกลับมาให้ย่าดูสักหน่อย!”
อารมณ์ของซือเยี่ยหานคงจะดีไม่น้อยทีเดียว ได้ยินดังนั้นกลับไม่ปฏิเสธ “ผมจะถามเธอดูครับ”
คุณหญิงย่ามีความสุขมาก “ดีเลย ดีๆ หลานพูดกับเธอดีๆ นะ อย่าทำให้เธอตกใจ ไม่ต้องกลัวไป ก็แค่การเจอกันธรรมดาๆ เท่านั้น”
“ครับ”
“เยี่ยหวันหวั่นชอบกินอะไร? มีอะไรที่กินไม่ได้ไหม? ย่าจะได้ให้ห้องครัวเตรียมไว้ก่อน”
นัยน์ตาซือเยี่ยหานฉายแววอ่อนโยน “เธอไม่เลือกกิน อะไรก็ชอบกินไปหมดครับ”
“ไม่เลือกกินอย่างนั้นเหรอ ดีเลย ดีๆ”
ได้รู้ว่าหลานชายมีความรักแล้วอย่างไม่ทันคาดคิด คุณหญิงย่ารู้สึกมีแรงฮึกเหิมไปทั้งตัว และนั่งไม่ติดอีกต่อไปแล้ว ในเวลานั้นก็เริ่มจัดการให้คนรับใช้ทั้งหมดเตรียมการให้ดี และไปที่ห้องครัวกำชับให้คนรับใช้ไปซื้อวัตถุดิบอาหารมาแต่เนิ่นๆ
รอจนทำทุกอย่างเสร็จแล้ว เธอได้ให้คนไปเรียกสวี่อี้มาพบ
“คุณหญิงใหญ่ ท่านเรียกผมเหรอครับ?” สวี่อี้จิตใจตุ้มๆ ต่อมๆ
สีหน้าคุณหญิงย่าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “นายทำงานยังไงห๊ะ? อยู่ข้างกายเสี่ยวจิ่วทุกวัน แต่กลับแม้แต่เรื่องใหญ่อย่างเรื่องที่เขามีแฟนแล้วยังไม่รู้?”
“หา? คุณชายเก้า...มีแฟนแล้วเหรอครับ?” สวี่อี้ทำหน้างงงวย
เห็นท่าทางเช่นนี้ของเขา คุณหญิงย่าจึงยิ่งโมโห “ก็เด็กผู้หญิงที่ชื่อว่าเยี่ยหวันหวั่นคนนั้นยังไงล่ะ เมื่อกี้เสี่ยวจิ่วเป็นคนบอกฉันเองเลยนะ!”
เยี่ยหวันหวั่น!
สวี่อี้รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริงๆ
เยี่ยหวันหวั่น เขาต้องรู้แน่นอนอยู่แล้ว ผู้หญิงคนนี้อยู่ข้างกายคุณชายเก้ามาเกือบสองปีแล้ว แต่หากจะกำหนดชื่อเรียกความสัมพันธ์อย่างจริงจังละก็ ทั้งหมดทั้งมวลก็เป็นคุณชายเก้าบีบบังคับคนอื่นเขาอยู่ฝ่ายเดียวหรือเปล่า? สองคนนั้นจะพูดว่าเป็นเพื่อนร่วมเตียงไม่ได้ด้วยซ้ำ แล้วจะเรียกว่าแฟนได้เหรอ?
อีกทั้งคุณชายเก้ายังห้ามพวกเขาพล่ามไร้สาระพูดเรื่องที่เกี่ยวข้องกับคุณหนูเยี่ยต่อหน้าคนอื่นอย่างเข้มงวดไม่ใช่เหรอ?
..................................................................................................


## บทที่ 49 รวมตัวคัดค้าน

บทที่ 49 รวมตัวคัดค้าน
หลังเลิกเรียน มีการฝึกซ้อมละครเวทีที่ห้องโถงเล็กของโรงเรียน
นอกจากนักแสดงไม่กี่คน ยังมีบรรดาแฟนคลับผู้ภักดีของซือเซี่ยและทีมองครักษ์อยู่ด้วย กลุ่มผู้หญิงทำหน้าแดงล้อมรอบซือเซี่ยเป็นวงกลมโดยมีเฉิงเสวี่ยเป็นผู้นำ ไถ่ถามทุกข์สุข ปลอบโยนเขาที่จิตวิญญาณถูกทำร้ายเพราะต้องเล่นละครคู่กับเยี่ยหวันหวั่น
“อาจารย์ก็จริงๆ เลย ใช้การจับฉลากตัดสินมันเหลวไหลจริงๆ!”
“นั่นสิๆ คิดไม่ถึงว่าจะให้เยี่ยหวันหวั่นมาแสดงจริงๆ ช่างเป็นการแปดเปื้อนซือเซี่ย”
“ซือเซี่ย นายอย่าเสียใจไปเลย ไม่อย่างนั้นพวกเรารวมตัวกันไปหาอาจารย์เพื่อคัดค้านเรื่องนี้กันดีไหม?”
...
เยี่ยหวันหวั่นปากคาบอมยิ้มแท่งหนึ่งยืนอยู่ที่ประตู ได้ยินคำพูดของผู้หญิงพวกนั้น มุมปากหยักโค้งเล็กน้อย
ดูจากท่าทางของผู้หญิงกลุ่มนี้แล้ว ทำไมทำอย่างกับว่าซือเซี่ยจะถูกข่มขืนอย่างนั้น?
ข้างหูเต็มไปด้วยเสียงกรี๊ดกร๊าดของพวกผู้หญิง สีหน้าของซือเซี่ยเย็นชาขึ้นเรื่อยๆ หว่างคิ้วเต็มไปด้วยความรำคาญ กำลังจะเปิดปากพูด ทว่ารอบข้างกลับเงียบลงอย่างประหลาด
เหลือบสายตาขึ้นมองไปทางประตู ก็เห็นอย่างที่คิดจริงๆ เยี่ยหวันหวั่นมาแล้ว
เพียงเยี่ยหวันหวั่นปรากฏตัว ก็ได้ดึงดูดลูกกระสุนทั้งหมดไปภายในพริบตา ผู้หญิงหลายคนวางมาดร้ายกาจพุ่งไปทางเธอ
“เยี่ยหวันหวั่น เธอยังมียางอายอยู่บ้างไหม คิดไม่ถึงว่าจะกล้ามาจริงๆ นะเนี่ย”
“เรื่องเมื่อเช้ายังไม่ได้คิดบัญชีกับเธอเลย”
“แย่งบทของเสี่ยวเสวี่ยของพวกเราไป แล้วยังกล้ามาวางอำนาจบาตรใหญ่อีก คิดว่าพวกเราทำอะไรเธอไม่ได้หรือไง?”
เยี่ยหวันหวั่นกวาดสายตามองผู้หญิงสามคนที่พุ่งเข้ามา
สามคนนี้ก็คือผู้หญิงสามคนเมื่อเช้าที่วางแผนกลั่นแกล้งเธอ ผู้ชายอีกคนไม่ได้ปรากฎตัว คิดว่าคงสารภาพเรื่องราวทั้งหมดแล้ว ตอนนี้ยังโดนจ้าวซิงโจวคุมตัวอยู่
ผู้หญิงสามคนนี้เป็นคนของฝั่งเฉิงเสวี่ยทั้งหมด ผู้ชายคนนั้นคือคนที่เฉิงเสวี่ยนับเป็นพี่ชายที่ในโรงเรียน ค่อนข้างมีอำนาจในชิงเหอ เป็นจอมอันธพาลของโรงเรียน ไม่มีใครกล้าผิดใจด้วย
ครั้งนี้ถ้าเธอไม่ได้สอดเท้าเข้ามา ไม่ว่าจะด้วยชาติตระกูล หรือจากอำนาจบารมีในโรงเรียน สุดท้ายบทตัวเอกนี้แปดสิบเปอร์เซ็นต์จะต้องตกอยู่ในกำมือของเฉิงเสวี่ย
ดังนั้น ไม่น่าแปลกใจที่เฉิงเสวี่ยจะเกลียดเธอรุนแรงขนาดนี้
เฉิงเสวี่ยสวมชุดกระโปรงลูกไม้สั่งตัดราคาแพง ยืนอยู่ข้างหลังผู้หญิงกลุ่มหนึ่งที่กำลังปกป้องเธอ ผิวขาวดวงตาแวววาว ใบหน้าแฝงความเป็นลูกครึ่งนิดๆ ยิ่งเพิ่มความงดงาม ยืนเคียงคู่กับซือเซี่ยช่างเป็นทิวทัศน์ที่งดงามไร้ที่เปรียบ ทั้งสองเสมือนเจ้าหญิงเจ้าชายในโลกนิทานจริงๆ
เวลานี้ ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือของเฉิงเสวี่ยเต็มไปด้วยความน้อยใจไม่ยินยอม แต่แม้ว่าความริษยาในดวงตาจะทำให้เธอดูร้ายกาจขึ้นหลายส่วน แต่เพราะร่างกายที่ดูดีร่างนี้ ยังคงทำให้ดูน่าสงสาร
เฉิงเสวี่ยไม่ได้เป็นเพียงดาวห้อง F ของพวกเขา ยังเป็นดาวโรงเรียนชิงเหออีกด้วย
เยี่ยหวันหวั่นจำได้ว่า ชาติตระกูลของเฉิงเสวี่ยคนนี้ไม่ธรรมดา รู้จักกับซือเซี่ยมาตั้งแต่เด็ก ในชาติก่อนเหมือนว่าต่อมาทั้งสองก็หมั้นกัน
ในเมื่ออายุดวงจิตของเยี่ยหวันหวั่นปาเข้าไปยี่สิบเจ็ดปีแล้ว ตอนนี้มามองกลุ่มผู้หญิง ก็รู้สึกเหมือนกำลังทะเลาะกับเด็กอย่างไรอย่างนั้น จึงเบ้ปากพูดขึ้น “เฮอะ ก็แค่บทเข้าคู่ไม่กี่วินาที ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ?”
บทเข้าคู่ไม่กี่วินาที!?
บทระหว่างเจ้าชายกับเจ้าหญิงสโนว์ไวท์นั้นน้อยมากจริงๆ จนกระทั่งหลังจากเจ้าหญิงสโนว์ไวท์ทานแอปเปิ้ลพิษเข้าไป เจ้าชายถึงจะปรากฏตัวต่อหน้าเธอ
แต่ว่า!
บทเข้าคู่ไม่กี่วินาทีนั้นเป็นถึงบทจูบเชียวนะบทจูบ!
คิดถึงตรงนี้ เฉิงเสวี่ยกัดฟันจนฟันแทบแตก คำพูดนี้ของเยี่ยหวันหวั่นจงใจยั่วโมโหชัดๆ “เยี่ยหวันหวั่น! เธออย่าได้รังแกกันเกินไป! ซือเซี่ย นายจะแสดงละครกับคนแบบนี้จริงเหรอ?”
น้ำเสียงนี้เต็มไปด้วยความโกรธที่ถูกแย่งของรักไป
ใบหน้าของซือเซี่ยคล้ำลงถนัดตา ไม่อย่างนั้นล่ะ? เขาเป็นลูกผู้ชายจะให้กลับคำอย่างนั้นเหรอ?
“พอได้แล้ว ฉันเป็นคนจับฉลากเอง ทุกคนหุบปาก ตอนนี้เริ่มฝึกซ้อมกันได้แล้ว คนที่ไม่อยากแสดงก็ออกไปเดี๋ยวนี้!”
....................................................................


## บทที่ 50 ต่อให้คุกเข่าก็ต้องแสดงต่อไป

บทที่ 50 ต่อให้คุกเข่าก็ต้องแสดงต่อไป
เพราะซือเซี่ยพูดออกมาแล้ว ในที่สุดการฝึกซ้อมจึงได้ดำเนินต่อไป
แม้ว่าคนอื่นๆ จะไม่ยินยอม แต่เพราะบารมีของซือเซี่ย จึงทำได้เพียงข่มอารมณ์เริ่มการฝึกแต่โดยดี
เยี่ยหวันหวั่นยักไหล่อย่างไม่สนใจ แสดงก็แสดงสิ ดูสิว่านายจะทนได้ถึงตอนไหน
บทของซือเซี่ยไม่เยอะนัก ระหว่างการซ้อมจึงนั่งหลับอยู่ข้างหน้าต่าง จนกระทั่งสุดท้ายถึงส่วนของเขาแล้วจึงถูกปลุกขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
“คือว่า...ซือเซี่ย ถึงบทของนายแล้ว...”
ฉากต่อไปคือคนแคระทั้งเจ็ดนำเจ้าหญิงสโนว์ไวท์วางในโลงแก้ว เจ้าชายแคว้นข้างเคียงรีบเร่งขี่ม้ามา ใช้จุมพิตที่อันเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักทำให้เจ้าหญิงสโนว์ไวท์กลับมามีชีวิตอีกครั้ง
ซือเซี่ยขมวดคิ้วลืมตาขึ้นมอง จากนั้นก็สบตากับสายตาสงสารเห็นใจราวกับกำลังไว้อาลัยของทุกคน
นี่มันสายตาอะไรกันเนี่ย?
เยี่ยหวันหวั่นกระโดดไปยังโต๊ะตัวหนึ่งที่เตรียมการไว้ก่อนหน้านี้ ขยับขาทั้งสอง หยิบกระเป๋าเครื่องสำอางแบบพกพาออกมา “รอเดี๋ยวนะ ฉันขอเติมหน้าหน่อย”
เติมอายแชโดว์ ปัดแก้มให้เข้มขึ้น แล้วเติมลิปสติกสีม่วงอีกสักหน่อย ผลลัพธ์ที่ได้สุดยอดระดับ MAX ไปเลย!
“โอเค ฉันพร้อมแล้ว” เมื่อทาลิปสติกเสร็จแล้ว เยี่ยหวันหวั่นแหงนหน้านอนลง
ภายใต้สายตาที่ฆ่าคนตายได้ของผู้หญิงทุกคน ซือเซี่ยลูบผมที่ยุ่งเล็กน้อยจากการนอนหลับ ปลดกระดุมคอเสื้อออกอย่างรำคาญใจ เดินเข้าไปตรงหน้าหญิงสาวทีละก้าวๆ
จ้องมองผมทรงแอฟโฟรสีเขียวของหญิงสาว การแต่งหน้าสไตล์เฮฟวี่เมทัล (Heavy Metal) ที่เหมือนกับผี รอยสักหัวกระโหลกอินดี้พร้อยไปทั้งตัว รวมทั้งลิปสติกสีม่วงจนเกือบดำบนริมฝีปากคู่นั้น กระเพาะของชายหนุ่มเกิดการปั่นป่วนอย่างรุนแรง
ซือเซี่ยกอดความคิดที่ว่าตายเร็วก็ได้เกิดใหม่เร็ว สูดหายใจเข้าลึก แล้วก้มตัวลงไปช้าๆ...
ฉลากที่ตัวเองจับขึ้นมาเอง ต่อให้คุกเข่าก็ต้องเล่นต่อไป!
“กรี๊ด อย่านะ!” มีผู้หญิงบางคนตกใจเสียจนหลับตาไม่มอง ราวกับนี่ไม่ใช่ภาพฝันในนิทานวัยเด็ก แต่เป็นหนังสยองขวัญอะไรสักอย่าง
“เฮ้ย คงไม่ได้จะจูบจริงหรอกนะ! พวกเราเป็นแค่เด็กมัธยมปลาย เล่นใหญ่มากไปไม่ได้ ฉากจูบแค่อาศัยมุมฉากก็พอแล้ว!”
“เพ้อเจ้อ ก็ต้องอาศัยมุมฉากอยู่แล้วสิ! แต่ว่าปัญหาคือต่อให้อาศัยมุมก็ทนไม่ได้ต่างหากเล่า”
...
อาศัยมุมฉาก? เขาเข้าใกล้เธอในระยะสามก้าวก็นับว่าเป็นเรื่องอัศจรรย์แล้ว...
แทบจะในขณะที่ซือเซี่ยเพิ่งก้มตัวลงมาเข้าใกล้อีกนิด เขากลับยืดตัวกลับขึ้นไปทันที แล้วไออย่างรุนแรง สาวๆ ที่ห้อมล้อมอยู่เห็นดังนั้น ส่งน้ำส่งผ้าขนหนูให้เขาอย่างสงสารจับใจ
เฉิงเสวี่ยถลึงตามองเยี่ยหวันหวั่นอย่างแรง เห็นท่าทางของซือเซี่ย เธอสงสารเสียจนจะร้องไห้อยู่แล้ว “ซือเซี่ย อย่าทำให้ตัวเองต้องลำบากอีกเลยดีไหม?”
เยี่ยหวันหวั่นปีนลุกขึ้นมาด้วยสีหน้าใสซื่อ “เอ๊? เป็นอะไรไป?”
ซือเซี่ยดื่มน้ำเข้าไปทั้งขวดถึงได้สงบลง เอ่ยขึ้นอย่างยากลำบากว่า “เธอ...เปลี่ยนสีปากหน่อย...”
เยี่ยหวันหวั่นกะพริบตาปริบๆ “กินแอปเปิ้ลพิษเข้าไปโดนวางยาพิษ ปากก็ต้องเป็นสีม่วง ถูกต้องแล้วนี่!”
ระหว่างคิ้วของชายหนุ่มแฝงด้วยความใกล้จะถึงจุดแตกหักเต็มที “หุบปาก ให้เปลี่ยนเธอก็เปลี่ยนสิ!”
“ก็ได้ เปลี่ยนก็เปลี่ยน~” เยี่ยหวันหวั่นเบ้ปาก ทำท่าเหมือนต่อว่าว่าเอาใจยากจริง สุดท้ายก็หยิบเครื่องสำอางออกมา ลบลิปสติกสีม่วงออก เปลี่ยนเป็นลิปสติกสีแดงสดที่ค่อนข้างปกติ
“แบบนี้ได้แล้วใช่ไหม?”
ซือเซี่ยหลับตา “ลองอีกที”
“อื้อ” เยี่ยหวันหวั่นทำได้เพียงนอนลงไปใหม่อีกครั้ง
ซือเซี่ยเดินเข้าไปหาเยี่ยหวันหวั่นใหม่อีกครั้ง ก้มหัวลงอีกครั้ง เข้าใกล้ช้าๆ...
จ้องใบหน้าที่แต่งหน้าฉูดฉาดหน้าเตอะ  รวมถึงปากสีเลือด ครั้งนี้ ซือเซี่ยพุ่งออกนอกห้องเรียนไปเลย
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดซือเซี่ยก็กลับมาในอาการเซื่องซึม มองดูเหมือนคนทั้งคนได้ถูกกระชากวิญญาณออกไปแล้ว
เยี่ยหวันหวั่นเห็นดังนั้น ก็รู้สึกไร้คำพูด ตาหมอนี่สุดยอดจริงๆ ดื้อหัวชนฝาเพื่อรักษาหน้าลูกผู้ชาย คุ้มเหรอ?
ไปหาอาจารย์เพื่อคัดค้านแล้วขอเปลี่ยนคนซะก็จบเรื่องแล้ว เธอก็ไม่ต้องลงแรงมากขนาดนี้ด้วย!
....................................................
เมื่อจู่ๆ โชคชะตาก็ทำให้ เยี่ยหวันหวั่น ฟื้นขึ้นมาในคืนแห่งความทรงจำอันเลวร้ายเมื่อ 7 ปีก่อน

เธอย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ในบ้านหลังเดิม ที่ยังมีปีศาจแสนเย็นชา ซือเยี่ยหาน คอยอยู่ข้างกาย

เขา... คนที่เธอเคยพยายามหนีไปให้พ้น ยอมแม้แต่ทำให้ตัวเองอัปลักษณ์ น่าอับอาย และรักกับชายคนอื่น!



แต่ชาติก่อนสมองของเธอคงมีปัญหา ถึงได้ปล่อยสามีสุดหล่อคนนี้เอาไว้ไม่เหลียวแล จึงได้ถูกหญิงร้ายชายชั่วทำร้าย

เธอถูก เฉินเมิ่งฉี เพื่อนสนิทที่ไว้ใจที่สุดล้างสมองและหาทางเข้าใกล้ซือเยี่ยหาน

จนในที่สุดความสัมพันธ์ระหว่างเธอและสามีก็ถึงคราวแตกร้าว และตัวเธอต้องมีจุดจบอันน่าเวทนา



ชาตินี้ในเมื่อมีโอกาสกลับมาอีกครั้ง เธอจะยึดตำแหน่งคนข้างกายซือเยี่ยหานไว้

คอยอาศัยความรักและบารมีของเขา ใช้ชีวิตใหม่ให้คุ้มค่าที่สุดเพื่อเอาคืนคนชั่วพวกนั้น

และที่สำคัญคือมีชีวิตที่ดียิ่งกว่าเดิม!

...คิดจะตีหน้าซื่อหลอกใช้ สรรหาวิธีให้เธอยอมถอยเหรอ?

‘ขอโทษที สติปัญญาของฉันอัปเกรดมาแล้ว!’