Miracle Violator
SparkofHope
## บทที่ 1 ฟากฟ้าสามลำดับชั้น

ร่างกายสูญสลายไปพร้อมกับเรี่ยวแรงที่ร่วงหล่น ความรู้สึกกลายเป็นว่างเปล่าและถูกทอดทิ้งลงสู่ห้วงลึกที่ไม่อาจเอื้อม
หลับลึกลงสู่ห้วงเหวแห่งภวังค์ฝันไร้แววแสง
ดำดิ่งผ่านกระแสธารกระซิบกระซาก ฉุดกระชากจิตวิญญาณออกเป็นสัดส่วนและหยุดเสียงบรรเลงแห่งชีวิต เสียงกรีดร้องโหยหวนวนเวียนภายใต้ใบหูที่ไม่อาจลืมเลือน
น้ำตาหยดหนึ่งไหลอาบใบหน้าที่ไร้กาย แสงสว่างไสวสะท้อนหยดน้ำ ทอแสงเรืองรองไปตามทิศทั้งสิบ ประหนึ่งประกายแสงหนึ่งจุดจากหนึ่งดวงแสง
เปรียบเสมือนความหวังและความฝันส่องสลัวขึ้นชวนให้สายตาต้องเบิกกว้าง นาๆเส้นแสงเรียงรายทับซ้อนเหนือความมืดที่พลันแตกสลายและทอดยาวออกเป็นแสงแรกของพระอาทิตย์
ปลดเปลื้องภาพภวังค์ฝันตัดเข้าสู่ภาพแห่งงานศิลป์เหนือจินตนาการ
สีครามย้อมความมืดและแสงไฟส่องสว่างไปโดยรอบ
ความเลือนลางปรากฎขึ้นเหนือความรู้สึกทางกายที่หวนคืน มือทั้งสองเปล่งปลั่งดั่งการมีอยู่ของผิวพรรณ แขนและขาเอนลงไปตามทิศทางของร่างกายที่คำนึงถึง
หนึ่งช่วงเวลาผ่านพ้น หนึ่งเสียงหยดน้ำแตกกระจายนำพาเศษเสี้ยวเสียงคำรามกู่ร้องออกเป็นพายุเหนือทั่วหล้าผ่านน่านฟ้าทั้งสามลำดับชั้น
มวลหมู่เมฆแยกตัวออกเป็นแอ่งที่ถูกกระทบขณะประสานตัวไปกับฟากฟ้าที่แตกต่าง
สีทั้งสามแบ่งแยกท้องฟ้า
โดยปรากฏชั้นฟ้าคราม ชั้นฟ้าสีม่วงและชั้นฟ้ามืด
ผ่านเศษเสี้ยวของหมู่เมฆบนชั้นฟ้าสีครามที่เคลื่อนรวมกันเป็นหมู่เมฆทึบครอบคลุมทั้งฟ้า ผ่านพ้นแสงประกายงดงามของชั้นฟ้าสีม่วงที่ส่องสว่างราวกับภาพของอวกาศยามรัตติกาล
เพียงเสี้ยววินาทีที่ร่างกายสัมผัสกับเส้นประระหว่างฟ้ามืด หมู่เมฆสีครามพุ่งตรงลงมาเป็นมือนับอนันต์ที่หิวกระหาย
แสงประกายสุดท้ายระยิบระยับเหนือขอบฟ้าที่เลือนราง
เงาแห่งความมืดแผ่ซ่านปกคลุมทุกสรรพสิ่ง ก่อนที่แสงไฟจะก่อกำเนิดขึ้นจากความว่างเปล่าบดบังทัศนวิสัย
แสงนั้นแปรเปลี่ยนเป็นคลื่นพลังงานความถี่พุ่งทะลุผ่านพ้นต้นทางของแสงที่สั่นไหว ส่องสว่างผ่านความมืดอันธการอันไร้ขอบเขต จวบจนกระทั่งมอดดับลงเมื่อความเย็นยะเยือกหยั่งลึกแตะปลายส่วนประสาทสู่การเบิกกว้างของดวงตา
...
ฟองอากาศต่างพรั่งพรูออกมาจากโพรงจมูก ร่างกายตะเกียกตะกายขึ้นมาเหนือผิวน้ำ
รสชาติเค็มเอ่อนองท่วมท้นทั้งลำคอเมื่อรับรู้ถึงความหนักหน่วงผ่านความเปียกชุ่มและสับสน
ลมหายใจอันร้อนผ่าวดังถี่รัว สายตาลุกลนวูบวาบควานหาชายฝั่งที่ใกล้เคียง
มุมมองโดยรอบตัดสลับกับความมืดที่ไร้ความหวัง
ผิวน้ำที่มืดครึ้มบดบังทัศนวิสัย คลื่นทะเลเคลื่อนตัวสูงและลดระดับต่ำลงมันพัดพาร่างของเขาออกไปนอกพื้นที่ใกล้ชายฝั่งและส่งเสียงกรีดร้องออกเป็นเสียงของหญิงสาว
เสียงที่แหลมสูงท่วมท้นไปด้วยความทรมาณยังคงไล่ตามหลัง สัมผัสประหลาดเกาะยึดไปทั่วร่างกายปานบางสิ่งกำลังฉุดกระชาก
ความหนาวเย็นกัดกินผิวหนังออกเป็นรอยร้าวสีเลือด แสงสีม่วงของน้ำทะเลส่องสว่างขึ้นเมื่อกระทบกับร่างกาย
ภายในช่วงเวลาที่สบสนและทรมาณ ร่างกายที่ไม่สามารถต่อต้านกระแสคลื่นกลายเป็นมีความหวังเมื่อพบเห็นแสงไฟสว่างหนึ่งเดียวเบื้องหน้า
ร่างกายที่เคลือบไปด้วยสะเก็ดน้ำแข็งกลายเป็นบ้าคลั่ง จิตวิญญาณนำพาให้แขนทั้งสองให้ตะหวัดว่ายพุ่งตรงไปยังทิศทางของเสี้ยวแสงที่เลือนลาง
ภาพเบื้องหน้าเริ่มเลือนลางลง ระดับของคลื่นเริ่มอยู่เหนือการต่อต้านของมนุษย์คนหนึ่ง ชีวิตตกอยู่ในอันตรายความตายเป็นสิ่งที่แฝงอยู่ตลอดเวลาและเขากำลังท้าทายมันเพื่อความยุติธรรมของตนเอง
ผิวพรรณบริเวณแขนฉีกขาดออกภายใต้รอยร้าวกลายเป็นรอยแตกกระจายที่ตกกระทบไปโดยรอบดั่งเศษแก้วนับหมื่น
แผ่ขยายความหนาวเย็นทะลุผิวกายสร้างความปวดร้าวเหนือใบหน้าที่สิ้นหวัง
ปาฏิหาริย์ไร้ซึ่งตัวตนและชีวิตที่สับสนจบลงเป็นเพียงตัวหนังสือหนึ่งภาพเขียน
หนึ่งสัมผัสที่เยือกเย็นแผ่ซ่านกอดรัดต้นขาสัมผัสผ่านลำคอด้วยแรงกดดันที่หนักหน่วงก่อนที่ภาพทุกสิ่งจะจมดิ่งลงสู่ความมืด
ภายใต้ภาพสีทึบย้อมม่วงที่ไร้แววแสง พื้นหลังสีมืดประดุจฝันร้ายใต้น้ำเปรียบเสมือนภาพของงานวาดที่กำลังเผยถึงห้วงลึกแห่งความหวาดกลัว
ความมืดจอมปลอมฉาบไปด้วยสีม่วงจางราวกับแสงสว่างจากผิวน้ำ
ไร้ซึ่งแสงสะท้อนจากฟองอากาศโดยรอบริมฝีปากราวกับทุกสิ่งถูกกลืนกินโดยห้วงเหวแห่งน้ำลึกสู่ความเงียบงันที่ไม่อาจหยั่งถึง
จวบจนฉากสีม่วงเลือนหายและถูกแทนที่ด้วยวังวนความมืดที่บิดเบี้ยว กลายเป็นกระแสคลื่นหมุนวนแห่งห้วงเหวใต้น้ำที่มืดมิด
ร่างหนึ่งถูกกลืนหายไปในความเงียบงัน จมดิ่งลงอย่างไร้สุ้มเสียงแห่งความคิด ชีวิตถูกปลดปล่อยจากสัมผัสของโลก
ร่างกายถูกทิ้งให้เผชิญกับความมืดที่แหลกสลายกลายเป็นอนุภาคหนึ่งที่เลือนราง มลายหายไปในกระแสนิรันดร์แห่งความตาย
เสียงกระดิ่งดังขึ้นไปทั่วน่านน้ำ
แสงไฟจุดเล็กๆกระจายออกไปโดยรอบ แปรเปลี่ยนห้วงลึกแห่งความมืดให้กลายเป็นภาพของห้วงอวกาศเปรียบเสมือนแสงไฟเหล่านั้นเป็นดาวฤกษ์ท่ามกลางความเย็นยะเยือกของน้ำลึก
แสงเหล่านั้นเดินทางเข้ามาใกล้ความรู้สึก มันฉุดร่างของเขาขึ้นจากความมืดที่ไม่อาจหวนคืน
ภาพทั้งหมดยังคงเลือนรางแต่สัมผัสของแสงเหล่านั้นยังคงอ่อนนุ่มและแผ่ซ่านความอบอุ่นผ่านผิวกายที่ใกล้ชิดเปลี่ยนร่างดั่งศพของชายหนุ่มให้กลับมาร้อนผ่าวดั่งการมีอยู่ของชีวิต
ความรู้สึกของมือเหล่านี้แสดงถึงนิ้วทั้งห้าและผิวนุ่มบริเวณแขนที่กำลังกอดรัดแขนทั้งสองข้างของชายหนุ่มไว้แน่น
ช่วงเวลาที่ยาวนานผ่านพ้นสู่ผิวน้ำอีกครั้งอย่างไม่สามารถเชื่อสายตา ชายหนุ่มแหงนหน้าขึ้นหายใจอย่างบ้าคลั่งขณะเสียงกระดิ่งจบลง
แสงตะวันสาดทออาบใบหน้าที่มืดครึ้ม
กลิ่นแรกของอารมณ์ชำระล้างชีวิตและกลิ่นอายของลมทะเลเจือจางผ่านแสงแดดปลอบประโลมจิตวิญญาณของชายหนุ่มที่กำลังสับสน
เพียงชั่วครู่ที่สายตาสอดส่องไปโดยรอบ เขาเห็นเพียงเส้นผมสีดำยาวที่สยายออกและเรือนร่างที่เปล่งปลั่งพุ่งตรงสู่ใต้ผิวน้ำ
เสียงหัวใจยังคงเต้นเป็นกลองรัว อุณหภูมิของร่างกายปลุกเร้าจิตวิญญาณให้รู้สึกถึงการมีชีวิต
สติหวนคืนกลับมาอย่างครบถ้วนอีกครั้ง
แขนและขายังคงขยับเขยื้อนไปตามการควบคุมของความสับสนปะปนความหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน ชีวิตขวนขวายถึงลมหายใจและร่างกายต้องการความอบอุ่นเพื่อมีชีวิต
แขนทั้งสองข้างว่ายทวนกระแสน้ำ ผ่านผิวน้ำที่เยือกแข็งตะเกียกตะกายเกยขึ้นบนฟากฝั่ง
เสียงสูดหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้น
น้ำทะเลถูกอาเจียนลงสู่เม็ดทรายเหนือหาดแห่งหนึ่ง ร่างกายเกลือกกลิ้งและควานหาบาดแผลบริเวณต้นแขนสัมผัสลงมาถึงฝ่ามือ
เมื่อรับรู้ว่าทุกสิ่งนั้นไม่ได้เกิดขึ้นทำให้อาการทั้งหมดโถมลงบนลมหายใจที่ร้อนผ่าวผ่านช่องปากที่เย็นยะเยือก
เส้นผมและเครื่องแต่งกายที่เปียกโชกเป็นหลักฐานถึงการว่ายน้ำที่ทรมาณ แต่ในสถานการณ์หลังจากสูดหายใจอยู่หลายครั้งเพื่อระงับความร้อนรน
สติสัมปชัญญะจึงเริ่มเรียบเรียงภาพทุกสิ่งผ่านดวงตาที่โชกไปด้วยประสบการณ์ หลังจากตื่นขึ้นเหนือฟากฟ้าที่แบ่งออกเป็นสามลำดับชั้นภาพที่สยดสยองจึงเริ่มต้นขึ้นเหนือผิวน้ำที่แตกต่างจากความเป็นจริง
มวลหมู่ดาวเรียงรายส่องประกายอยู่เหนือฟากฟ้ายามรุ่งสางซึ่งแปรเปลี่ยนมาจากฟ้ามืดสู่การนับวันใหม่
แสงประกายงดงามล้วนมาจากหมู่เมฆบนฟากฟ้าสีม่วงและเหนือขึ้นไปนั้นถูกครอบคลุมไปด้วยพื้นหลังอาณาเขตกว้างใหญ่ของฟากฟ้าสีครามที่มีความกว้างของอาณาเขตที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงเมื่อเปรียบเทียบกับชั้นฟ้าสีอื่น
เสี้ยวความคิดที่สงสัยและประหลาดใจในเวลาหนึ่งร้อยเรียงกันเป็นเสียงขับขานของหัวใจ ลมหนาวผ่านพ้นและแสงอุ่นสาดส่อง ทุกสิ่งล้วนสวยงามแตกต่างจากสิ่งที่ควรจะเป็น
ชายหนุ่มในสภาพที่เปียกโชกยืนขึ้นพลางแหงนมองภาพบนฟ้าที่ชวนหลงใหล เส้นผมสีดำเจือน้ำตาลที่เปียกโชกพัดโชยไปตามกระแสลมเฉกเช่นเดียวกับชายเสื้อเชิ้ตสีขาว
เสื้อของเขากลายเป็นไร้ค่าและไม่สามารถปกปิดร่างกายหรือกันลมหนาว กางเกงสีดำของเขากลายเป็นเพียงตัวถ่วงที่มากไปด้วยน้ำหนักในสภาพที่หนักหน่วงไปทั้งจิตใจและร่างกาย
ดวงตาที่มืดครึ้มถูกล่อลวงด้วยสีที่หลากหลายและเงาของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่มีสองปีกบนฟากฟ้า จนกระทั่งเสียงของลมหายใจกลายเป็นติดขัดและร้อนรน
คำอธิบายเป็นสิ่งไม่ตายตัวเมื่อมันไร้ซึ่งข้อเท็จจริง ภาพทุกสิ่งอยู่เหนือความเข้าใจของมนุษย์คนหนึ่ง
มันเกือบพรากชีวิตที่ไม่ทราบสิ่งใดในคราเดียวกันก็ไม่มีใครสามารถรับผิดชอบ
วิคเตอร์ เวเบอร์ เป็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่ทำงานหนักเพื่อหาเลี้ยงชีพตนเองด้วยความใฝ่ฝันที่จะได้รับการเลื่อนตำแหน่งจากงานที่ไร้ค่า จากผลการกระทำหนึ่งที่ทำให้อนาคตของเขาจบลงจากสายอาชีพทางการเมืองสู่พลเมืองหาเช้ากินค่ำ แต่สุดท้ายหลังจากผล็อยหลับจากการนั่งอยู่ในร้านกาแฟเป็นระยะเวลานานแสงของจอแล็ปท็อปก็กลายเป็นดับวูบและทุกสิ่งจึงเริ่มต้นขึ้น
สายตามองออกไปโดยรอบกายเหนือชายฝั่งขึ้นไปล้วนพบแต่ผืนป่าสีเขียวขจีและผืนหญ้าที่สะพัดไปตามกระแสลม
ร่างกายที่โซเซพยายามเดินผ่านป่าที่อุดมสมบูรณ์ เสียงของนกร้องบรรเลงและผีเสื้อบินไปตามทุ่งดอกไม้ สรรพสิ่งล้วนแผ่คลื่นความอบอุ่นผ่านร่างกายที่เปียกโชกให้กลับมาอยู่ในสถานะคงที่
เรื่องแปลกประหลาดยังคงวนเวียนอยู่ภายในศีรษะ
ภาพเหล่านั้นยังคงกดส่วนประสาทและส่งความเจ็บปวดที่ยังคงวนเวียนบริเวณหน้าผาก ดวงตาที่คงที่เริ่มสั่นไหว ความพร่ามัวเกิดขึ้นและจบลงอยู่หลายครา
ร่างกายเอนเอียงปานสิ้นลมหายใจ สุดเสี้ยวลมปอดที่ยากลำบากหลังของชายหนุ่มประทับพิงต้นไม้ขูดรูดลงมาขณะใบไม้ต่างร่วงหล่นปกคลุมผืนหญ้า
มือหนึ่งกุมหน้าผาก อีกมือประทับลงบนผืนแผ่นไม้และยันร่างกายที่หนักอึ้งให้ลุกขึ้น กระทั่งเหงื่อหยดหนึ่งร่วงหล่นอาบหน้าผากแตะสัมผัสปลายขนตาจึงสามารถสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ได้อีกครั้ง
ก่อนที่จะส่งเสียงไอที่แหบแห้งออกมาจากลำคอ
ขาที่สั่นไหวประคองร่างกายที่เหนื่อยหน่ายแบกรับความรู้สึกปานร่างกายกำลังถูกสูบวิญญาณหรืออายุขัยไปทั้งสิ้นเสีย
แม้เป็นความคิดที่ไร้ซึ่งภาพพจน์ทางความเป็นจริง แต่ยังคงเป็นความรู้สึกที่สามารถเปรียบเทียบจากการรับรู้ผ่านความเข้าใจภายใต้จิตใจ
หลายๆสิ่งไม่สมเหตุสมผล จวบจนกระทั่งเมื่อแหงนมองฟ้าเหนือกิ่งก้านต้นไม้ที่ร้อยพันกันอย่างลึกลับ แสงของท้องฟ้าเหล่านั้นยังคงเป็นเช่นเดิม
แรงกายดับวูบแขนและขาทรุดตัวลงด้วยความอ่อนแรงเมื่อถูกจิตใจของตนด้อยค่าความพยายามที่ไร้ซึ่งความหวัง
ความคิดกลายเป็นสิ่งกัดกร่อนจิตใจ ความก้าวหน้าทางความคิดไม่ต่างจากการวนเวียนภายในความมืดที่ไม่อาจคลำหาแสง
ร่างกายถูกปล่อยทิ้งในสภาพที่ไม่อาจต่อต้าน
หนังตาหย่อนลงขณะศีรษะเอนลงสู่พื้น
...


## บทที่ 2 หายไปจากดวงดาว

"อึก...!"
"รู้สึก..สัมผัสถึงบางสิ่ง..."
"มันเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง..ครั้งแล้วครั้งเล่า.."
ดวงตาสีเหลืองอร่ามสาดแสงกลบเลือนความมืด นิ้วทั้งห้าเรียงชิดติดกันสัมผัสคลำหาบางสิ่ง
หนึ่งปลายนิ้วสัมผัสพื้นหินที่เย็นยะเยือก
ปรากฏประกายแสงหนึ่งจุดผ่านพ้นการเคลื่อนตัวของนิ้วทั้งห้า มันสร้างปรากฏการณ์แผ่ซ่านดวงดาวเป็นจุดแสงและจุดมืดเหนือแรงโน้มถ่วง เผยภาพแห่งห้วงอวกาศนับล้านดวงขึ้นมาจากความว่างเปล่า
หยดน้ำโลหิตไหลหยดติงจากดวงตา
เมื่อตกกระทบลงสู่ภาพของอวกาศมันจึงเคลื่อนทะลุลงสู่พื้นหิน แต่ด้วยความรู้สึกที่ครุกกรุ่นเขากลับไม่สามารถหยุดจ้องมองประกายแสงระยิบระยับ
"มัน..อึก!..ข้าพบ..อีกครั้ง..!"
คำกล่าวที่แหบแห้งไปทั้งลำคอติดขัดและสับสน ก่อนที่จะแสยะยิ้มขึ้นพลางหัวเราะอย่างเบาบางสั่นสะท้านในลำคอ
หนึ่งในแสงนับล้านมีหนึ่งจุดที่แตกหักและไม่สามารถส่องประกายมันถูกเล่นงานโดยความผิดปกติบางอย่าง แสงกับพื้นผิวถูกแยกออกจากกัน
องค์ประกอบที่ขาดหายไม่สามารถกลายเป็นดวงดาวหรือแสงประกาย มันเปรียบเสมือนการไร้ซึ่งความคิดก็ย่อมไร้ซึ่งความหมายของชีวิตแต่ทุกสิ่งยังคงดำเนินและเปลี่ยนแปลง
"ทว่าบางสิ่งยังคงไม่สามารถเปลี่ยนแปลง มันดำเนินและก้าวหน้า มันสร้างปาฏิหาริย์ไปพร้อมกับความเสื่อมสภาพ..."
หลังจบความคิดที่แปลกประหลาดความคิดสุดท้ายถูกเผยออกมาผ่านคำพูดที่ลุ่มหลง แม้การกล่าวจะเป็นเพียงการสื่อสารจากความคิด
แต่มันถูกเคลื่อนย้ายเป็นดั่งข้อมูลที่ถูกส่งต่อผ่านกระแสความถี่ที่ไม่อาจมองเห็นผ่านสุ้มเสียงที่ไม่ปรากฏแสง หยุดหยดเลือดที่ไร้ค่าและดับแสงภายในความมืด
...
ความฝันสร้างภาพเหนือห้วงความคิด อาคารของอพาร์ตเมนต์กลายเป็นผุพังและถูกลบเลือน ถนนที่เต็มไปด้วยรถยนต์สร้างควันร้ายผลาญทำลายทุกสิ่ง
ความใฝ่ฝันและการมีชีวิตกลายเป็นภาพฝันที่ไม่อาจเอื้อม เมื่อตื่นขึ้นจากการหลับฝันที่ยาวนานจิตใจจึงถูกปรับปรุง
สูดอากาศของธรรมชาติและเยียวยาจิตวิญญาณที่ด่างพร้อย
กวางตัวหนึ่งเลียใบหน้าของชายหนุ่ม สายตาที่บริสุทธิ์จ้องมองเข้ามาในดวงตาที่มืดมัวพลันหนีกระเจิงเมื่อเสียงของอีกาดังไปทั่วป่า
ท่ามกลางความมืดยามราตรี ช่วงเวลาผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว
มือของชายหนุ่มเคลื่อนขึ้นกุมศีรษะอีกครั้ง
เวลายังคงดำเนินเมื่อเขาหยุดพักและหลับลงจากความเหนื่อยล้า ลางสังหรณ์ประหลาดตื่นตัวขึ้นในรูปแบบของความหวาดระแวงที่พลันต้องหันมองไปรอบกาย
บางสิ่งเกิดขึ้นและเขาไม่สามารถรับรู้
การไตร่ตรองจึงเป็นสิ่งสำคัญเมื่อสังเกตถึงเสียงร้องของอีกา มันเคลื่อนตัวจากเนินเขาสูงลงมาถึงผืนป่าเบื้องล่าง การปกป้องอาณาเขตหรือการเผชิญภัยร้ายเป็นสิ่งที่ไม่สามารถคาดเดา
ในปัจจุบันอาหารจำเป็นต้องคำนึงถึงและการหลีกเลี่ยงทิศทางที่อีกาเคลื่อนผ่านมานั้นเป็นสิ่งสำคัญ ภายใต้ฟากฟ้าที่ถูกแบ่งเป็นสามสีความหวาดกลัวเป็นสิ่งที่ต้องพึงระลึก
แรงขากลับมาดังเดิมฟื้นคืนจากสภาพที่สั่นเทาและประคองร่างกายให้มั่นคงตามด้วยออกก้าวที่ต่อเนื่อง วิคเตอร์เดินไปตามทิศทางที่แตกต่างและคอยหลบหลังต้นไม้อยู่เสมอ การย่องเป็นวิธีการสำคัญขณะการคุมสติของตนในสถานการณ์เช่นนี้ย่อมเป็นสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่า
หนึ่งก้าวสัมผัสใบหญ้าส่งเสียงเป็นระลอกข่มขวัญจิตใจ สุดปลายผืนป่าเป็นที่ราบทุ่งสวยงามมีฝูงแกะนับสิบทอดแถวยาวเป็นระเบียบ
พบแสงไฟสว่างจากตะเกียงจากสุดปลายแถวของฝูงแกะ ทำให้ชายหนุ่มเร่งฝีเท้าวิ่งตรงไปที่แสงเบื้องหน้าก่อนที่จะหยุดพักด้วยลมหายใจที่เหนื่อยหอบ
ทำให้ฝูงแกะวิ่งแตกกระเจิง แถวที่เรียบร้อยกลายเป็นพังทลายแต่ยังคงไม่ใช่ปัญหาเมื่อมันไม่ได้วิ่งออกไปไกล
เมื่อเงยหน้าขึ้นลมหายใจที่รุนแรงจึงจบลง เส้นผมสีน้ำตาลยาวเป็นจุดเด่นแรกที่สามารถสังเกต ในขณะที่แสงจากตะเกียงส่องกระทบมันทำให้สีน้ำตาลกลายเป็นสีเหลืองอ่อนดั่งหยดน้ำผึ้งรูปงามและปรากฏใบหน้าที่น่าหลงใหล
หญิงสาวผมสีน้ำตาลยาวประบ่ายืนนิ่งขณะจ้องมองมาที่ชายหนุ่ม ใบหน้าที่น่ารักถอดแบบออกมาจากภาพเขียนของนักจิตรกรยุคโบราณและชุดเดรสสีขาวที่ถูกสวมทับด้วยผ้าถักลายดอกไม้พื้นหลังสีน้ำตาล ที่ถูกคลุมไว้ช่วงบริเวณไหล่
ดวงตากว้างสีฟ้าอ่อน ริมฝีปากสีอมชมพูและผิวเรียบเนียนสีสว่างที่เด่นชัดถูกส่องสะท้อนผ่านดวงตาของวิคเตอร์
เมื่อเห็นเช่นนั้นเขาจึงนั่งลงบนพื้นด้วยแรงกายที่อ่อนแอ แม้จะมีร่างกายที่ใหญ่และอกที่กว้างแต่ความว่างเปล่าภายในกระเพาะอาหารสร้างความถดถอยให้ร่างกาย
ดวงตาจับจ้องมองผืนหญ้าที่สะบัดพัดไปตามทิศทางของลมจางๆ หมู่ไอเย็นฟุ้งกระจายผ่านริมฝีปากแตะสัมผัสถลำลึกเข้าไปในปอดและหัวใจที่หนาวเย็น
ขณะผ้าคลุมไหล่ลายดอกถูกวางลงบนไหล่ของวิคเตอร์ ตะเกียงบนมือของนางก็ถูกวางลงบนผืนหญ้าเบื้องหน้าของทั้งสองและนางก็นั่งลงตรงข้ามของเขา
กระเป๋าหนังสัตว์สะพายข้างของนางถูกเปิดออกมันมีขนมปังหนึ่งก้อนครึ่งและลูกองุ่นนับหนึ่งพวง ไม่ทันที่วิคเตอร์จะได้เอ่ยถามสิ่งใดนางยื่นองุ่นหนึ่งลูกมาทางวิคเตอร์และเขารับมันไว้ด้วยความสงสัย
วิคเตอร์เริ่มเผยสีหน้าไม่ไว้วางใจและพยายามกลั้นลมหายใจเพื่อฝืนแรงกายสุดท้ายไว้เพื่อทำร้ายนาง แต่ก่อนที่เขาจะได้กระทำเช่นนั้นนางค้นบางสิ่งพลันหันใบหน้ามาด้วยรอยยิ้ม
แก้มของนางตลบอบอวลไปด้วยไออุ่นสีแดงอ่อนและรอยยิ้มจากริมฝีปากของนางส่องสะท้อนแสงตะเกียงเป็นจุดแสงสีขาว เส้นผมของนางพัดสยายออกเคลื่อนสะบัดไปตามกระแสลมแปรเปลี่ยนบรรยากาศที่หนาวเย็นให้กลายเป็นอบอุ่นผ่านความรู้สึกทางใบหน้า
ขวดแก้วถูกเผยอยู่บนมือของนาง นางนำมือชี้ไปที่ขวดและเคลื่อนนิ้วชี้มาที่ปากของตนพลางอ้าปากครู่หนึ่งและยื่นมันให้วิคเตอร์
เมื่อเห็นการกระทำเช่นนั้นทำให้วิคเตอร์ผ่อนคลายลงการสื่อสารที่เขาเห็นนั้นเป็นสิ่งบ่งบอกถึงความเป็นจริงที่แสนเศร้าแต่เขาทราบดีว่านางกำลังช่วยคนแปลกหน้าด้วยความบริสุทธิ์ใจ
แต่ความเป็นจริงแล้วเขากลับไม่สามารถหยุดเคลือบแคลงใจ ทว่าเขากลับไม่สามารถปฏิเสธ
วิคเตอร์กระดกน้ำในขวดแก้วและดื่มด่ำกับรสชาติขององุ่นรสเปรี้ยวที่มีความหวานเจือปนอย่างลงตัวผสมองค์รวมอย่างมีคุณภาพ
ทำให้ความหวาดระแวงก่อนหน้ากลายเป็นทุเลาลงพร้อมกับแรงกายของเขาที่ถูกเติมเต็มให้กลับมาสู้ดีอีกครั้ง
หญิงสาวลุกขึ้นยืนพลางปัดชายกระโปรงของตน นางถือตะเกียงขึ้นและจูงมือของวิคเตอร์มาที่บ้านไม้แห่งหนึ่งซึ่งไม่ห่างไกลจากผืนหญ้าโล่งที่เต็มไปด้วยฝูงแกะ
บ้านไม้หนึ่งชั้นที่มีหน้าต่างเล็กน้อยในสภาพที่สวยงาม บริเวณหน้าบ้านถูกจัดเรียงไว้ด้วยกระถางดอกไม้หลากสีสันปนเปกันไปอย่างมีทัศนศิลป์
ชวนให้วิคเตอร์ต้องกล่าวขึ้นด้วยความประหลาดใจ
"คุณจะให้ผมพักที่นี่ด้วยอย่างงั้นหรือครับ"
นางหันกลับมาพร้อมพยักหน้าตอบ
หลังจากเข้ามาภายในบ้านไม้หญิงสาวเดินเข้าไปก่อกองไฟภายในเตาผิงที่คลุกไปด้วยฝุ่น
แสงไฟสว่างลบเลือนความหนาวสร้างความอบอุ่นไปทั่วร่างกาย บริเวณทางเข้าถัดไปทางซ้ายเป็นห้องนั่งเล่นที่มีเก้าอี้เพียงสองตัวเบื้องหน้าเตาผิงและถัดไปทางขวามือเป็นห้องครัวที่มีโต๊ะกินข้าวตั้งอยู่อย่างเด่นชัด
วิคเตอร์นั่งลงบนเก้าอี้ไม้ขณะจ้องมองรูปภาพต่างๆ ที่ถูกตั้งเรียงไว้เหนือเตา มันเป็นรูปภาพของหญิงสาวในวัยเด็กที่เผยภาพของเด็กหญิงกับชายคนหนึ่งที่สวมเสื้อเชิ้ตขาวทับด้วยเสื้อกั๊กสุภาพสีน้ำตาลดั่งชุดของชายตะวันตกในภาพยนตร์ยุคปฏิวัติอุตสาหกรรม
พรมกลางห้องถูกถักอย่างประณีตประกอบไปด้วยลายดอกไม้สวยงามที่คดเลี้ยวดั่งรากลึก
ความเหนื่อยล้าและอิ่มเอมชวนให้ร่างกายผ่อนคลายเอนลงสัมผัสพนักพิง เสียงของเก้าอี้ไม้ดังสะเทือนแผ่นพื้นเคียงคู่กับเสียงของไฟที่กัดเชี่ยวเผาผลาญท่อนไม้
หญิงสาวนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามพร้อมกับสมุดเล่มหนึ่งบนมือ นางเริ่มเขียนบางสิ่งอย่างตั้งใจผ่านการใช้ปากกาขนนก หนึ่งการตวัดใช้เวลาและลมหายใจเพียงไม่นาน
สมุดบันทึกถูกถือไว้ด้วยมือทั้งสองข้างและหน้าที่ถูกเขียนเผยตัวอักษรภาษาอังกฤษ 'ฉันชื่อโอฟีเลียเกิดอะไรขึ้นกับคุณ..คุณเป็นใครทำไมคุณถึงมาอยู่คนเดียวยามดึกเช่นนี้กันคะ'
วิคเตอร์เอียงคอเล็กน้อยเขาพยายามไตร่ตรองเจตนาของหญิงสาวเบื้องหน้า แต่เมื่อคำนึงถึงสถานการณ์ของตนเขาจึงกล่าวตอบด้วยความเป็นมิตร
"ผมชื่อ วิคเตอร์ ผมหลงทางในป่าและไม่สามารถหาทางออกผมไม่ทราบว่าที่นี่ห่างไกลจากสถานที่ที่ผมรู้จักเพียงไหน แต่คุณทราบไหมว่าเมืองที่อยู่ใกล้ที่สุดจากบ้านหลังนี้อยู่ที่ใด"
นางพยักหน้าเบาๆ และเริ่มเขียนมันอีกครั้ง 'มีเมืองอยู่ถัดจากป่าแห่งนี้ไปทางตะวันตกค่ะ ในรุ่งเช้าฉันจะพาคุณไป'
วิคเตอร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งใจ หลังผ่านความสับสนมามากมาย เขากลับสามารถกลับบ้านและหลีกหนีจากฝันที่ไม่เป็นจริงเหล่านี้
"ขอบคุณมากจริงๆ ผมไม่ทราบเลยว่าชะตากรรมของผมจะเป็นเช่นไรเมื่อไม่ได้มาพบคุณ แต่ก่อนอื่นผมสงสัยว่าคุณทราบเกี่ยวกับท้องฟ้าทั้งสามสีหรือไม่"
ในคราวนี้นางเปลี่ยนท่าทีเป็นการส่ายหน้า
"หมายความว่าอย่างไร คุณอาศัยอยู่ที่นี่มานานแล้วหรือ.."
นางพยักหน้า
"คุณทราบไหมว่าในตอนนี้พวกเราอยู่ในประเทศใด"
นางเริ่มเขียนอีกครั้ง 'สาธารณะรัฐเวน'
ใบหน้าของเขากลายเป็นถอดสี ไม่มีคำกล่าวใดนอกเหนือจากนี้เมื่อเขาเริ่มหายใจด้วยจังหวะที่ผิดพลาด
เมื่อลุกขึ้นและมองออกไปนอกหน้าต่างเขายังคงพบสีที่แตกต่างกันของท้องฟ้า ภาพต่างๆ พรั่งพรูขึ้นมาเหนือศีรษะบางสิ่งที่เขากำลังเผชิญเริ่มชัดเจนอย่างถึงที่สุด
ร่างกายโซเซล้มลงสู่พื้นขณะมือข้างหนึ่งปิดบังดวงตาด้วยลมหายใจที่ร้อนผ่าว
หลังจากเคลื่อนมือออก
สายตาของวิคเตอร์หยุดลงจับจ้องฝ่ามือที่แข็งกระด้าง ตัวเลขหนึ่งหน่วยถูกตราขึ้นบนฝ่ามือ
‘1’
ภาพจำสุดท้ายกลายเป็นเสียงร้องที่บ้าคลั่ง หยดเลือดไหลอาบร่างกายขณะดวงตาไม่สามารถรับแสง การรับรู้สึกกร่อนไปตามภาพความคิดที่แตกสลาย
บางสิ่งครอบงำตัวตนไปชั่วขณะ จวบจนร่างกายและเศษเสี้ยวของวิญญาณ
หลังจากการร่วงหล่นในห้วงแห่งความมืดหลังจากการร่วงหล่นจากฟากฟ้าทั้งสามลำดับ
เขาเริ่มเข้าใจถึงบางสิ่งและภาพทุกสิ่งเคลื่อนมาบรรจบขณะเขากำลังนำมือลูบเหนืออากาศที่ว่างเปล่าในช่วงเวลาที่จับจ้องมองฟากฟ้าภายนอกหน้าต่าง
วิคเตอร์นั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง
ขณะตรงข้ามของเก้าอี้พบชายคนหนึ่งแทนที่หญิงสาว
เส้นผมสีเหลืองบลอนด์ยาวสรวยสวมชุดคลุมสีขาว ภายใต้บรรยากาศที่เปรียบดั่งห้วงอวกาศเหนือผิวน้ำสีมืด
ชายเบื้องหน้าหลั่งน้ำตาออกมาด้วยใบหน้าที่มากไปด้วยความรู้สึก ชายคนนั้นลุกขึ้นและเดินตรงมาที่วิคเตอร์ในช่วงเวลาที่เขาไม่สามารถขยับเขยื้อนหรือโต้ตอบสิ่งใด
โลหะประหลาดบนมือของชายเบื้องหน้าเคลื่อนตรงทะลุฝังเข้ามากลางอกของวิคเตอร์
ดวงตาของเขาสั่นไหวและไม่สามารถขัดขืน
ชายเบื้องหน้าบีบคอของวิคเตอร์และยกร่างของเขาขึ้นเหนืออากาศ
“จากนี้เป็นต้นไป จงหายตัวไปจากดวงดาว..”
เสียงที่แผ่วเบาถูกลบเลือนหลังจากศีรษะของชายเบื้องหน้าหลุดลงจากบ่า ร่างของวิคเตอร์ร่วงหล่นลงสู่ห้วงเหวแห่งอวกาศที่เต็มไปด้วยนาๆแสงนับล้านเฉด
แสงไฟดับวูบเป็นไปตามจังหวะของลมหายใจ ขณะเสียงของหัวใจกำหนดการมีอยู่ของสติ
แสงไฟของเตาผิงกลับมาอีกครั้งและเสียงของลมหายใจที่หนักหน่วงแปรเปลี่ยนบรรยากาศที่อบอุ่นให้กลายเป็นเผาไหม้
เหนือความรู้สึกที่มากไปด้วยน้ำหนัก
ดวงตาของเขาสั่นไหวและกวาดมองไปโดยรอบ
ทุกสิ่งกลับมาดังเดิมโอฟีเลียยังคงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามและบนฝ่ามือยังคงมีตัวเลขหนึ่งหน่วยถูกตราไว้
….


## บทที่ 3 ทุกสิ่งล้วนไร้เหตุผล

“บ้าเอ๊ย!!..ทำไมกัน! ทำไมกัน!”
นิ้วสีซีดกรีดไปตามพื้นหินที่เย็นยะเยือก เสียงร้องที่แหบแห้งเงียบลง ดวงตาสีเหลืองฉาบไปด้วยสีเลือด
“ข้าไม่ได้รับการติดต่อใดกลับมา…ใครกันที่เป็นคนกระทำ ใครกันที่มีความสามารถระดับนี้…!!”
“มันจะต้องมีคนอยู่เบื้องหลังการหลบซ่อนครั้งนี้..หรืออาจจะตกอยู่ภายใต้องค์กรแห่งนั้น…”
เสียงสูดหายใจเริ่มต้นขึ้นครู่หนึ่งและถอนลงด้วยใบหน้าที่นิ่งสงบ แหงนมองความว่างเปล่าท่ามกลางความมืด
ภายใต้พื้นหินที่มืดครึ้มหยาดโลหิตถูกวาดขึ้นเป็นภาพของดวงดาวและระบบสุริยะ หนึ่งดวงอาทิตย์ที่ไร้ซึ่งคลื่นสุริยะถูกครอบคลุมไปด้วยโลกนับล้านดวงที่ทอดยาวออกเป็นสิบทิศ
“เมื่อการมีอยู่ของแสงสิ้นสุดลง ข้าจะกลับมาแก้ไขทุกสิ่ง ข้าจะจบมัน..ใช่ ข้าต้องจบมัน! ข้าจะหยุดยั้งทุกสิ่ง!!”
“ทำไมกัน..! ข้าจะหยุดยั้งสิ่งใด?”
เสียงหัวเราะดังขึ้นเต็มลำคอ นิ้วทั้งห้าฉีกกระชากผิวหนังอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าสีซีดแปรเปลี่ยนเป็นโชกเลือดปรากฏผิวหน้าที่ฟื้นคืนภายใต้เสียงหัวเราะดั่งปีศาจ
…
วิคเตอร์จ้องสบสายตาของโอฟีเลีย
เขาสะกดข่มลมหายใจของตนขณะมือหนึ่งลูบบริเวณกลางอก บางสิ่งกำลังตามล่าเขาและมันสามารถมองเห็นทุกสิ่งนั่นคือสิ่งแรกที่วิคเตอร์สามารถรับรู้ผ่านภาพทั้งหมดก่อนหน้า
ในตอนนี้เขาเข้าใจสถานการณ์ของตนที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
โลกที่วิคเตอร์อยู่ในตอนนี้มีความแตกต่าง มันมีบางสิ่งที่สามารถฆ่าเขาเพียงไม่ต้องค้นหา มันสามารถเกิดปาฏิหาริย์ที่เป็นดั่งภาพฝัน..ท้องฟ้าเป็นเพียงสัญลักษณ์ของบางสิ่ง เมื่อเขายิ่งครุ่นคิดความสับสนจึงเริ่มทำร้ายจิตใจ
“อึก…”
สถานการณ์ก่อนหน้าเปรียบเสมือนความฝัน แต่ทว่ามันเกิดขึ้นและเป็นผล ภายใต้การเปลี่ยนแปลงที่อยู่เหนือกาลเวลาทุกสิ่งยังคงอยู่ดังเดิมตัดเข้าสู่ช่วงเวลาที่คงเดิมและทุกสิ่งยังคงดำเนินต่อจากความเดิมราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น
‘จงหายไปจากดวงดาว’ คำกล่าวที่แฝงไปด้วยความรู้สึกมากมายยังคงถูกฝังลึก กลายเป็นเบาะแสสำคัญที่เขาไม่เคยคาดคิดแต่ก่อนที่จะจมดิ่งลงภายใต้ภวังค์ความคิดเขาหยุดตนเองและเริ่มสนทนากับโอฟีเลียต่อจากความเดิม
“สาธารณรัฐเวนงั้นหรือ..คุณสามารถวาดแผนที่ของดินแดนแห่งนี้ให้ผมทราบได้หรือไม่”
นางพยักหน้าตอบ
ขณะโอฟีเลียตั้งใจวาดภาพอย่างประณีต วิคเตอร์จ้องมองนางด้วยสายตาที่สั่นระรัววูบวาบปานจะขาดใจพร้อมกับมือที่สั่นเทาอย่างไร้เรี่ยวแรง ภาพของห้วงภวังค์ที่เปรียบดั่งความฝันยังคงวนเวียนความสงสัยมากมายยังคงอยู่เหลือเพียงแต่ใบหน้าของชายคนนั้นที่เริ่มจางหาย
แม้จะเริ่มเลือนลางดั่งการถูกลบเลือน แต่ความรู้สึกมากมายในช่วงเวลานั้นยังคงอยู่เปรียบเสมือนการเผชิญความฝันหลังจากการตื่นนอน
เพียงไม่นานก่อนที่ความคิดของเขาเริ่มเตลิดไร้ทิศทาง
ภาพวาดหนึ่งถูกเผยขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์
ภาพของแผ่นดินที่ยื่นออกมาจากแผ่นดินใหญ่ มันถูกตีแบ่งเป็นสองส่วนที่ชัดเจน ส่วนบนเป็นดินแดนราเวนนิสที่ประกอบไปด้วยเมืองสี่เมืองและมีพื้นที่ป่าคั่นกลางระหว่างส่วน โดยภูมิภาคทางทิศใต้เป็นเขตการปกครองของสาธารณรัฐขนาดเล็กที่มีชื่อว่า สาธารณรัฐเวน
ถัดมาสู่แผ่นดินใหญ่ที่ถูกปิดกั้นโดยพื้นที่ป่าอันไร้ซึ่งเจ้าของจากดินแดนใดๆ ซึ่งเป็นเขตกันชนระหว่างทางเหนือที่ปกครองโดยจักรวรรดิอินฟีนีอัสและทางใต้ที่ปกครองโดยจักรวรรดิโลหิต
รวมถึงน่านน้ำของทั้งดินแดนราเวนนิสกับสาธารณรัฐเวนยังถูกรุกล้ำโดยทั้งสองจักรวรรดิขนาบข้างเข้ามาอย่างน่ายำเกรง
โดยชื่อรูปแบบการปกครองเป็นสิ่งที่ทำให้วิคเตอร์ต้องฉุกคิดถึงความแตกต่างที่ชัดเจนของมัน ซึ่งเป็นสิ่งบ่งบอกสำคัญของความอันตรายในการมีชีวิตอยู่บนโลกแห่งนี้
ภาพจำสุดท้ายของเขาคือฟากฟ้าเหนือขึ้นไปและไม่สามารถหาเหตุผลจากสิ่งเหล่านั้น มันแตกต่างจากนวนิยายแฟนตาซีทั่วไปที่เขารู้จัก
แม้จะใช้ชีวิตด้วยปากและการโฆษณาชวนเชื่อเสมอมาแต่การใช้ภาษาอย่างมีอำนาจให้มากที่สุดจำเป็นต้องเริ่มต้นมาจากการอ่านที่เป็นหลักสำคัญ
จุดเริ่มต้นของเรื่องราวประหลาดมักมีตัวเชื่อมที่อยู่เบื้องหลัง การมีตัวตนอยู่ของสิ่งเหนือธรรมชาติหรือคำสาปพิธีกรรมที่นำพาสู่โลกที่แตกต่างและความตายที่ชักนำมาซึ่งโลกหลังความตาย
วิคเตอร์เริ่มส่งเสียงหัวเราะขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ทั้งชีวิตเขาอ่านนิตยสารเรื่องราวของผู้คนนับร้อย เขาครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้มากมายผ่านการสังเกตผู้คนและปรับใช้มันด้วยถ้อยคำ
ในตอนนี้ทุกสิ่งล้วนไร้ซึ่งเหตุผล ความเป็นไปไม่ได้ถูกแสดงขึ้นผ่านดวงตาของเขา มันถูกวาดขึ้นตั้งแต่ต้นเมื่อลืมตาและบางสิ่งถูกกำหนดขึ้นหลังจากที่เขาได้รับวัตถุโลหะ
ความคิดหนึ่งกู่ร้องขึ้นภายในจิตใจ..ถ้าเม็ดทรายถูกย้ายถิ่นฐานแม้ฉันจะไม่ทราบว่าตนเองมาจากทรายแถบอาหรับหรือทรายแถบจีนแต่ฉันก็ยังเป็นทรายที่สามารถผ่านความร้อน แม้ถูกไฟเผาฉันยังคงอดทน แม้ถูกไฟหลอมฉันยังสามารถดับสิ้นไม่ต่างจากทรายอื่น ไม่มีสิ่งใดกำหนดชีวิต ไม่มีสิ่งใดสามารถชี้นำ นั่นคือทิศทางของทัศนคติ
ความบ้าบิ่นทางความคิดหล่อหลอมเขาให้กลับมามีสติที่มั่นคงอีกครั้ง หลังจากการยอมรับในสิ่งที่ต้องเผชิญแม้จะไม่สามารถรับรู้
แต่เป็นเพราะดวงดาวที่ยังเป็นปฏิปักษ์ต่อเขาผ่านคำกล่าวนั้นของชายปริศนา วิคเตอร์ยังคงตกอยู่ในอันตรายแต่เขาไม่หวาดกลัวเพราะเขาไม่สามารถต่อต้าน
เพียงเรียนรู้และเริ่มต้นใหม่ นั่นคือการเริ่มต้นของผู้มีสติดี
ในท่วงท่าที่ครุ่นคิดวิคเตอร์จดจำภาพวาดของโอฟีเลียไว้อย่างชัดเจนแม้ภาพที่ถูกวาดออกมาจะไม่ได้สวยงามหรือเป็นแบบแผนทางภูมิศาสตร์ที่เหมาะสม แต่ทว่ามันกลับประกอบไปด้วยเขตแดนระหว่างประเทศที่รวมถึงเขตแดนทางทะเล
แสดงถึงการศึกษาที่เหมาะสมของประชาชนในสาธารณรัฐเวน
วิคเตอร์ส่งคืนสมุดบันทึกและจ้องมองภาพถ่ายบนเตาผิง
“ผมสามารถกล่าวนามของคุณได้ไหม”
โอฟีเลียพยักหน้าและเขียนด้วยความสงสัย 'คุณสามารถกล่าวอย่างแน่นอน เพราะเหตุใดคุณถึงถามเช่นนั้นกันคะ’
“โอฟีเลีย..ผมไม่ได้กล่าวชื่อคุณเพียงเพราะการพูดคุยที่เข้าใจ แต่มันเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งผมขอบคุณอย่างแท้จริงที่ช่วยผมไว้ไม่ว่าเหตุผลใดๆ ผมอยากตอบแทนเมื่อมีโอกาส”
‘ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันเห็นคุณเดือดร้อนฉันจึงช่วยคุณเพียงเท่านั้นค่ะ’
“ช่างเป็นความรู้สึกที่มากไปด้วยความเห็นอกเห็นใจหรือเป็นเพราะผู้ชายในภาพ ไม่มีอายุที่มากเกินไปหรือห่างจากเด็กหญิงมากนักทางสรีระ เป็นพี่ชายของคุณอย่างงั้นหรือครับ”
‘ใช่ค่ะ พี่ชายเป็นคนสอนฉันให้ช่วยเหลือผู้อื่นยามที่ตนสามารถค่ะ’
“เป็นพี่ชายที่ยอดเยี่ยมมาก ในตอนนี้คุณจำเป็นต้องอาศัยอยู่คนเดียวงั้นหรือครับ”
‘ท่านพี่จะเดินทางกลับในบางวันของสัปดาห์น่ะค่ะ’
“คุณไม่กลัวหรือที่ต้องอาศัยอยู่คนเดียวท่ามกลางป่าและฝูงแกะ ทั้งยังรับคนแปลกหน้าเข้ามาในที่พักอาศัยด้วยจิตใจเมตตาเช่นนี้”
‘....ฉันไม่ได้อ่อนแอเหมือนกับที่คุณคิดนะคะ ฉันเพียงทำในสิ่งที่ฉันเคยได้รับและเชื่อว่าสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้อง’
เมื่อวิคเตอร์อ่านทุกคำกล่าวของโอฟีเลียและจ้องตรงไปที่นาง ภาพทับซ้อนของชายคนนั้นก็เริ่มต้นขึ้นอยู่หลายครา
เจตนาของเขาในการซักถามมีเพื่อแสวงหาความรู้ที่จำเป็นและตัวตนที่แท้จริงของนาง ด้วยความหวาดกลัวในสิ่งประหลาดและความแตกต่างที่เหนือชั้นทางธรรมชาติที่ทำให้เขาเกิดความสับสน
เบื้องหน้าของวิคเตอร์อาจจะไม่ใช่หญิงสาวธรรมดา ภายใต้ฟากฟ้าที่ถูกจัดแบ่งออกเป็นสามลำดับและภาพฝันที่แปลกประหลาดทำให้เขาสงสัยในทุกสิ่งเบื้องหน้า
ถ้าหญิงสาวเบื้องหน้าคือผู้ชายปริศนาภายใต้ภวังค์ที่ทับซ้อนเหนือความเป็นจริงนั้น การไขข้อสงสัยอย่างตรงไปตรงมาก็อาจเป็นการกระทำที่สร้างความเสี่ยงและเขาต้องตรวจสอบเพื่อความปลอดภัยของตนเอง
แต่ทว่าความคิดของเขาก็ไม่สามารถเป็นเหตุผลในการกระทำ เพราะถ้าชายคนนั้นสามารถจำแลงกายเป็นหญิงสาวและพบกับเขาโดยตรงก็ไม่จำเป็นต้องมาเสแสร้งในจุดเดิม อีกทั้งด้วยช่วงเวลาที่เขาพบชายคนนั้นเปรียบดั่งการอยู่ในอีกช่วงเวลาจึงไม่ต่างจากความฝันในขณะที่นางอยู่ในความจริง
“ขอบคุณจริงๆ นะครับ ผมคงกล่าวมากเกินไป..ผมเกรงว่าการพักผ่อนอาจจะเป็นคำตอบสำหรับความสับสนของผม ช่วยพาผมไปที่ห้องพักได้ไหมครับ”
นางเผยรอยยิ้มและวางสมุดบันทึกลง ทันใดนั้นวิคเตอร์กระชากแขนของนางและเข้าประชิด สัมผัสลูบขึ้นไปตามแขนที่เรียบเนียนมือหนึ่งบรรจบลงที่ใบหูที่ซ่อนอยู่ภายใต้เส้นผม
ดวงตาของวิคเตอร์เบิกกว้างหลังจากพบว่าร่างกายของนางยังคงไว้ด้วยความอบอุ่น การสัมผัสไร้ซึ่งความแตกต่างจากมนุษย์ทั่วไป นางยังคงเป็นหญิงสาวธรรมดาที่ได้ช่วยเขาไว้จากภายในผืนป่าที่หนาวเย็น
โอฟีเลียผลักร่างของวิคเตอร์ ใบหน้าของนางเผยความหวาดกลัวต่อการกระทำคุกคามของเขา
มุมปากกระตุกและความมั่นใจถูกฉีกกระชาก วิคเตอร์มองฝ่ามือของตนเองด้วยจิตวิญญาณที่สิ้นหวัง
ความเป็นจริงแล้วเขาไม่สามารถเก็บซ่อนความหวาดกลัวต่อความสับสนมากมายจนเมื่อการกระทำที่สิ้นคิดได้เริ่มต้นขึ้น ความผิดพลาดที่ไม่อาจแก้ไขก็คือผลลัพธ์ที่จิตใจต้องแบกรับ
รอยยิ้มเจื่อนปรากฎขึ้นบนใบหน้าของโอฟีเลีย นางเขียนบางสิ่งขึ้นอีกครั้ง 'ฉันจะพาคุณไปที่ห้องพัก ฉันเข้าใจคุณกำลังสับสน ที่ค่ายพักผู้อพยพที่ฉันเคยอาศัยก็พบคนที่สับสนมากมายเช่นกันค่ะ’
นางจูงมือของวิคเตอร์เดินไปตามทางเดินที่มืดสลัว แผ่นไม้ถูกจัดเรียงอย่างสวยงามเป็นแผ่นผืนขนานกัน ทว่าด้วยความเก่าและผุพังมันจึงส่งเสียงร้องเอี๊ยดอ๊าดเมื่อสัมผัสปลายเท้าลง
เปิดประตูลงสู่ห้องใต้ดิน ฝุ่นหนาคละคลุ้งกระจายตัวผ่านร่างของทั้งสอง แสงไฟจากตะเกียงของห้องถูกจุดขึ้นและเผยเตียงเก่ากับโต๊ะเขียนหนังสือที่เด่นชัด
เสื้อผ้าผู้ชายต่างถูกแขวนอยู่ภายในห้องนี้รวมถึงของใช้ในสภาพที่ไม่สมบูรณ์ รวมถึงเศษโลหะที่ถูกประกอบกันเป็นสิ่งประดิษฐ์ขนาดเล็ก
เอกสารกับหนังสือมากมายถูกจัดเรียงอย่างมีระเบียบ ทุกก้าวที่เดินเข้ามาภายในห้องตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นของหนังสือเก่า
หลังจากโอฟีเลียเดินจากไปด้วยความสงบ วิคเตอร์ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่ผ่านประสบการณ์มามากมายออกและเปลี่ยนมาสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำตาลที่ถูกแขวนไว้
ยืดแขนตึงพลางส่งเสียงหาวดัง นั่งลงบนเตียงขณะมือประสาน ความคิดของเขายังคงดำเนิน ความจริงที่ต้องเผชิญมีหลากหลายและไม่สามารถแยกแยะแต่หนึ่งสิ่งที่เขาควรระวังจากความรู้ทั้งหมด นั่นก็คือ ดวงดาว
ก่อนที่จะเอนหลังลงเขาพยายามคิดหาความหมายจากการหายไปจากดวงดาว ซึ่งเขาอาจจะต้องพึงระวังการอยู่ที่แจ้งยามราตรีหรือการพยายามสัมผัสผิวน้ำทะเลสีม่วงกับทุกสิ่งที่มีความสามารถในการส่องประกายดั่งดวงดาวภายในโลกแห่งนี้
เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้น เสียงของตะเกียงเริ่มเจือจางลงไปตามเชื้อเพลิงที่หมดลง
…


## บทที่ 4 ก้าวแห่งสาธารณรัฐเวน (1/2)

เสียงหัวเราะที่บ้าคลั่งจบลง ดวงตาสีเหลืองเปล่งหยดน้ำสีเลือดปะปนบนหยดน้ำตาสีขุ่นบนใบหน้า
อาบลงสู่ลำคอปรากฏลวดลายที่สยดสยองลุกลามลงสู่ร่างกาย ร่วงหล่นลงสู่พื้นหินที่มืดมิดและกระจายตัวออกเป็นประแสงระยิบระยับเพียงช่วงเวลาหนึ่ง
ชายผอมแห้งผิวซีดก้าวเดินไปตามพื้นหินที่เย็นยะเยือก ผ่านความกว้างใหญ่อันไร้ขอบเขต มือของเขาเคลื่อนหาบางสิ่งจากความมืดรอบกาย
หยุดลงเบื้องหน้าเศษซากโลหะนับหมื่น เขาก้มลงหยิบบางสิ่งขึ้นมาพร้อมกับใบหน้าที่เศร้าหมอง
สายตาสีเหลืองจ้องมองโดยรอบของวัตถุโลหะ มันพอดีฝ่ามือและมีปุ่มกดกลไกที่เบาบาง เมื่อเคลื่อนสัมผัสกดลงบนปุ่มเสียงหนึ่งจึงเริ่มขับเคลื่อน
‘บันทึก..บันทึก ที่ 45 ในปีนักล่ามังกรปีที่ 1002 การทดลองของข้ากำลังเป็นไปตามทฤษฎีที่คาดไว้ ด้วยความร่วมมือของเหล่าผู้เชี่ยวชาญทางประวัติศาสตร์และวิศวกรนับแสนคนจากการรวบรวมเบาะแสที่เป็นไปได้ทั้งร้อยแห่งทั่วทั้งทวีป สุดขอบทะเลตะวันตกจวบจนดินแดนหิมะที่ห่างไกล
พวกเราทราบวิธี…..ซ่า..ซ่า อึก! บางสิ่งผิดพลาดมีคนทำให้มันผิดพลาด ข้าถูกทรยศ! มีคนอยู่เบื้องหลัง! มันจะไม่มีวันสิ้นสุดทำไมสภาความร่วมมือที่ถูกจัดตั้งขึ้นจึงถูกประหารกันทั้งสิ้น
ผู้นำวิศวกรแห่งดินแดนหิมะถูกสังหาร กษัตริย์​ทั้งห้าแห่งทวีปศูนย์กลางถูกสังหาร กษัตริย์แห่งดินแดนตะวันตกก็เช่นกัน…องค์กรผู้สรรเสริญไม่สามารถติดต่อ
วิทยุทั้งหมดของต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์แห่งองค์กรดันเจี้ยนขาดการเชื่อมต่อจากภายนอกทั้งหมด ปีแห่งการเฉลิมฉลองกำลังจบลงด้วยความตายของมนุษย์ทุกคนบนโลกนี้
ข้าจะเป็นคนแก้ไขมัน! จบบันทึกหมายเลขที่ 45..ตื้ด’
ชายผิวซีดนำมือขึ้นกุมใบหน้า เสียงหายใจที่แผ่วเบาเป็นเสียงเดียวที่หลงเหลือหลังจากการฟังเสียงที่ถูกบันทึก
แสงไฟสีเหลืองถูกจุดขึ้นทั่วความมืดและสาดแสงไปโดยรอบจากจุดแสงสู่ดวงแสงนับร้อยบนอากาศ แสดงให้เห็นถึงห้องที่เต็มไปด้วยความหมกมุ่นและแผนที่หลากหลายรูปแบบทางภูมิศาสตร์
บนเพดานสูงประดับไปด้วยภาพของท้องฟ้าและดวงดาวที่ถูกขีดเขียนข้อมูลมากมายรวมไปถึงสูตรคำนวณแปลกประหลาดที่เหยียดยาว
“อดีตนั้นน่ากลัว ข้าไม่สามารถกลับไปยุ่งกับสถานที่แห่งนั้นได้อีกในช่วงเวลาที่แสงจบลงอาจจะไม่มีอยู่จริงถ้าข้าไม่กระทำบางสิ่ง ข้าสูญเสียสติและสูญเสียตัวตนไปนานเท่าใดกัน.. นี่คือปีใด ยุคใด”
“ข้าไม่สามารถ..ไม่...ข้าไม่สามารถ!!” เสียงตะโกนดังลั่นสาดสะท้อนไปโดยรอบขณะมือทั้งสองข้างกุมศีรษะแน่นและหลับตาลงควบคุมเสียงหายใจที่ร้อนผ่าว เสียงสะท้อนจบลงพร้อมกับความมืดที่ปกคลุมทุกสิ่ง
…
หลังจากการนอนหลับที่หนาวเย็นแสงไฟเจือจางสาดส่องลงจากช่องอากาศริมเพดาน ทุกลมหายใจคละคลุ้งไปด้วยฝุ่นละออง เส้นผมที่ยุ่งเหยิงถูกจัดทรงอย่างเป็นระเบียบด้วยฝ่ามือที่หนาและชายเสื้อถูกสอดลงสู่ภายใต้กางเกง
การยืดกายยามเช้าเริ่มต้นขึ้นผ่านแขนขวาที่ชี้ขึ้นพร้อมกับแขนซ้ายที่คล้อยตาม ดวงตาที่มืดมนกวาดสายตาไปโดยรอบห้องพลางกำหมัดแน่นด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนแปลง
ความกลัว ความสับสน ทุกความรู้สึกเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับวันนี้ เขาไม่สามารถลืมเลือนทุกความรู้สึกที่ย่ำแย่และจำเป็นต้องใช้มันเพื่อสร้างความแข็งแกร่งให้ตนเอง
ดวงตาที่มืดครึ้มจ้องไปที่เบื้องหน้าอย่างแน่วแน่ ใบหน้าที่เรียบเฉยแสดงถึงความคิดที่ไม่สามารถหยุดยั้ง เขายังคงมองตัวเลขบนฝ่ามือและคลี่คลายความสับสนทางจิตใจ
แต่เมื่อทางออกของปัญหาไม่สามารถมองเห็นจากเบื้องหน้า วิคเตอร์จึงเริ่มค้นเอกสารบนโต๊ะไม้ มือของเขาควานไปโดยรอบและหยิบจับแผ่นกระดาษต่างๆ อย่างระมัดระวัง
หลายแผ่นเป็นการจัดทำบัญชีรายจ่ายและรายรับที่ไม่สามารถบอกแหล่งที่มาของจำนวนตัวเลข บางเอกสารเป็นเพียงข้อมูลการใช้จ่ายในการเดินทาง โดยหนึ่งเอกสารระบุไว้ ‘การเดินทางจากถนนเรน์เกนไปสู่ย่านนิวฟานเรินมีค่าใช้จ่ายเพียงสองเหรียญเงินเมื่อนั่งรถม้าหมายเลข สี่ แต่จะใช้ค่าใช้จ่ายถึงสี่เหรียญเงินเมื่อเดินทางด้วยรถม้าหมายเลขอื่น ข้อแตกต่างถูกกำหนดขึ้นสำหรับผู้มีส่วนร่วม เครือข่ายรถม้าในแต่ละถนนถูกสงวนราคาเดิมไว้ที่สองเหรียญเงินในหมายเลขสี่สำหรับผู้มีส่วนร่วม’
บางเอกสารยังมีการวาดถึงจุดต่างๆ ของเมืองที่มีสัญลักษณ์พิเศษอยู่ตามร้านเหล้าหรือตรอกตันตามเขตเมืองทั้งยี่สิบสามเขตของสาธารณรัฐเวน
วิคเตอร์จดจำรายละเอียดเหล่านี้ไว้แต่ก็แอบฉีกกระดาษที่ว่างเปล่ามาบันทึกข้อความส่วนที่จำเป็น เขาคาดการณ์ถึงอาชีพของพี่ชายของโอฟีเลีย ซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับธุรกิจการขนส่งมวลชน
จึงเป็นสาเหตุสำคัญถึงความรู้ที่แสดงถึงการศึกษาที่ดีของโอฟีเลีย เขาเริ่มสงสัยมากขึ้นและค้นเครื่องแต่งกายต่างๆ รวมถึงการสอดส่องไปที่ใต้โครงเตียง พบเพียงชุดสุภาพที่มีความเก่าแตกต่างจากชุดปกติที่คนทั่วไปสวมใส่ในมุมมองของเขา
อาจกล่าวได้ว่ายุคสมัยของโลกใบนี้ยังคงมีความแตกต่างจากโลกปกติอย่างชัดเจน ผ่านเอกสารการเดินทางที่กล่าวถึงการเดินทางด้วยรถม้า
วิคเตอร์ยืนครุ่นคิดสักพักหนึ่งถึงโลกที่ล้าหลัง หมายความถึงความไม่ครอบคลุมของกฎหมายรวมถึงความปลอดภัยที่ต่ำ ซึ่งเป็นโอกาสสำคัญในการกระทำที่เขาต้องการ
เพื่อการค้นคว้าทุกสิ่งที่เกี่ยวข้องกับบนฟากฟ้าเหล่านั้น
เขาจำเป็นต้องไตร่ตรองตนเองและปรับปรุงแนวคิดเพื่อประยุกต์ใช้ให้ตรงตามความรู้ของคนไปตามยุคสมัย
วิคเตอร์เริ่มคาดการณ์ตามภาพบนเตาผิงและชื่อรูปแบบการปกครองทำให้เขาทราบถึงยุคสมัยที่ชัดเจนแต่ก็สามารถคลาดเคลื่อน ระหว่างยุควิคตอเรียกับยุคสงครามโลก
ความแตกต่างเหล่านี้จะมีผลในการสร้างรากฐานของตนเองและอนาคต ถ้าเขาสามารถใช้ความสามารถของตนในการดำเนินงานและเข้าถึงสิ่งที่เหนือธรรมชาติ เขาก็จะสามารถหลับตาลงได้อีกครั้งภายใต้ฟากฟ้าสีฟ้าคราม
ดวงตาของวิคเตอร์ส่องประกายแห่งความหวัง ใบหน้าที่ตึงเครียดสามารถทำได้เพียงยกมุมปากขึ้น การค้นพบและศึกษามากขึ้นเป็นการกระทำที่ไม่ต่างจากการเริ่มอ่านหนังสือเพื่อประสบความสำเร็จในสิ่งนั้น
สิ้นสุดความคิด..เขาเก็บกระดาษที่ถูกเขียนขึ้นมาใหม่ไว้ภายในกระเป๋าเสื้อและคว้าเสื้อโค้ตสีดำยาวที่ถูกแขวนไว้นานจนฝุ่นเกาะ
มันเปลี่ยนลักษณะของชายที่สับสนให้กลายเป็นสุขุมรวมทั้งยังพบถุงมือหนังสีดำขลับที่ช่วยปกปิดตัวเลขปริศนาบนฝ่ามือ
วิคเตอร์ก้าวเหยียบบันไดไม้ขึ้นทีละก้าวอย่างมั่นใจ เปิดประตูสู่ทางเดินสั้นๆ ของบ้านที่คับแคบ เตาผิงมอดดับลงและไร้ซึ่งผู้ใด รวมถึงห้องครัวที่ไม่มีสิ่งใดถูกเคลื่อน
แต่ยังคงมีหนึ่งห้องที่อยู่ตรงข้ามกับประตูห้องใต้ดิน เขาเคาะประตูเบาๆอย่างมีมารยาทแต่เพียงหลังจากบิดลูกบิดเข้าไปก็พบเพียงห้องนอนที่ว่างเปล่าที่ถูกประดับไปด้วยตุ๊กตาสัตว์กับหุ่นไม้ขนาดเล็กที่ถูกทำมือด้วยการแกะสลักที่ประณีต
นางไม่ได้อยู่ที่บ้านในยามเช้านั่นทำให้วิคเตอร์เริ่มออกค้นหานางด้วยความกังวล
หญิงสาวคนเดียวภายในป่าจึงเป็นเรื่องปกติถ้าจะเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น ภายในป่าโปร่งขนาดใหญ่ฝูงหมาป่าหรือหมีอาจเป็นสิ่งที่พบเห็นได้ง่าย ยิ่งบนผืนหญ้าโล่งในละแวกใกล้เคียงที่เต็มไปด้วยฝูงแกะ
เขาพุ่งกายวิ่งตรงออกมาจากบ้านไม้หลังเล็ก สายตากวาดมองไปโดยรอบโดยเริ่มต้นจากการสำรวจสวนหลังบ้านที่อุดมไปด้วยต้นองุ่น
เหงื่อหยดหนึ่งไหลลงสัมผัสดวงตา ขณะแสงสว่างจากยามเช้าสาดสะท้อนหยดน้ำที่ร่วงหล่นไหลติงลงสู่พื้นหญ้า
หญิงสาวในชุดเดรสสีฟ้าครามปลายขอบสีขาวประดับเนื้อผ้า กลีบกระโปรงที่นุ่มนวลซ้อนกันหลายชั้น บริเวณจุดหนึ่งเหนือสะโพกผูกยึดด้วยโบสีชมพูอ่อนยืนถือตะกร้าใบหนึ่งและกำลังเก็บผลผลิตด้วยหน้าตาระรื่น
โอฟีเลียหันใบหน้าจ้องมองมาที่วิคเตอร์ด้วยรอยยิ้ม นางยื่นองุ่นหนึ่งลูกมาที่วิคเตอร์และเขารับมันไว้โดยไม่กล่าวสิ่งใดเช่นเดิม
ความคิดก่อนหน้าสงบลงฝ่ามือหนึ่งเคลื่อนขึ้นกุมดวงตา เขากร่นเสียงเย้ยหยันความคิดของตนพักใหญ่และเคี้ยวลูกองุ่นรสหวานโดยไม่กล่าวถึงการกระทำก่อนหน้าของตน
เขาเพียงจ้องมองนางและชื่นชมรสชาติขององุ่น
หลังจากโอฟีเลียจัดเก็บผลผลิตหนึ่งตะกร้าใหญ่ นางเปลี่ยนชุดและพร้อมจะนำทางวิคเตอร์ไปสู่เมืองใกล้เคียง
โอฟีเลียนำสมุดบันทึกเล่มหนึ่งที่ว่างเปล่ามอบให้วิคเตอร์พร้อมกับปากกาขนนกกับน้ำหมึกหนึ่งขวดใส่ลงในกระเป๋าหนังที่สามารถคาดเหนือเข็มขัด นางเริ่มบรรจงเขียนบางสิ่งขึ้นจากสมุดบันทึกของตนเอง
‘ฉันขอมอบสมุดบันทึกเล่มหนึ่งสำหรับคุณ ฉันหวังว่าคุณจะสามารถเขียนความรู้สึกของคุณลงไปในยามที่คุณอยู่อย่างโดดเดี่ยว มันสามารถช่วยคุณได้และฉันก็ทำเช่นนี้มาโดยตลอดค่ะ’
วิคเตอร์รับมันไว้อย่างเงียบขรึม สมุดบันทึกเล่มนี้เป็นตัวแทนแห่งความรู้สึก เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคาดคิดถึงความสำคัญในการระบายความรู้สึกของตนเอง
‘สิ่งสุดท้ายคุณจำเป็นต้องมีเงินเคียงกาย สิ่งนี้เป็นสิ่งจำเป็นที่สุดสำหรับคุณหลังจากนี้ ฉันขอโทษที่ก้าวก่ายคุณมากเกินไปนะคะแต่ฉันต้องการช่วยคุณเท่าที่สามารถ ที่สาธารณรัฐเวนจะใช้เงินตามรูปแบบดังนี้ โดยเรียกสกุลว่าเวน ซึ่งแบ่งเป็นเหรียญเงินเวนกับเหรียญทองเวนและธนบัตรเงินแต่ธนบัตรเงินจะแบ่งเป็น ธนบัตรเงินหนึ่งเวน ธนบัตรเงินสิบเวนและธนบัตรเงินสี่สิบเวน โดยสิบเหรียญเงินเวนมีค่าเท่ากับหนึ่งเหรียญทองเวน สิบเหรียญทองเวนจะมีค่าเท่ากับหนึ่งธนบัตรเงิน แต่จะมีธนบัตรพิเศษที่ฉันไม่ได้กล่าวแต่ก็ยังไม่จำเป็นในระยะเวลานี้เพราะคนที่สามารถครอบครองมีเพียงขุนนางหรือข้าราชการที่มียศค่ะ’
นางคว้ามือของวิคเตอร์และวางเหรียญสี่เหรียญทองกับสิบเหรียญเงินลงสู่ฝ่ามือของเขา โดยไม่มีโอกาสให้วิคเตอร์ได้กล่าวปฏิเสธเพราะมันถูกวางลงบนมือของเขาโดยทันที
มูลค่าที่เขาได้รับมากถึง ครึ่งธนบัตรหนึ่งเวน ถึงในตอนนี้เขาจะยังไม่ทราบถึงมูลค่าที่แท้จริงของมันแต่การกระทำของนางก็มากไปด้วยความรู้สึกที่ชวนให้บรรยากาศที่หนาวเย็นกลายเป็นไออุ่นคลุกฟุ้งไปทั่วอากาศ
เขาเก็บเงินส่วนนี้ลงในกระเป๋าเสื้อและเดินตามโอฟีเลียเข้าไปในป่าโปร่งที่สวยงาม ในยามเช้าขณะที่ไอเย็นแผ่กระจายออกมาจากริมฝีปากของทั้งสอง


## บทที่ 4 ก้าวสู่สาธารณรัฐเวน (2/2)

เส้นทางผืนดินขรุขระที่ชัดเจนนำพวกเราทั้งสองลงจากเนินหนึ่งไปสู่พื้นที่ราบที่กว้างใหญ่อันประกอบไปด้วยหมู่บ้านจากละแวกต่างๆ ที่ตั้งถิ่นฐานไปตามแม่น้ำสายต่างๆ ที่เชื่อมตรงมาจากเมืองอันยิ่งใหญ่
ห่างไกลสายตาผ่านหมู่หมอกเบาบาง ภาพของอาคารสูงใหญ่มากมายตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้ามันถูกถอดแบบออกมาจากลักษณะของสถาปัตยกรรมแบบเดียวกับภาพเขียนของเมืองลอนดอน หลังคาที่แหลมสูงและหอนาฬิกาขนาดใหญ่ที่ถูกห้อมล้อมด้วยกำแพงสูง
สายตาของเขานิ่งค้างด้วยความประหลาดใจเมื่อเดินทางเข้ามาใกล้กับกำแพงสูงใหญ่
กำแพงอิฐที่ผูกติดไปด้วยธงแห่งนกปีกยักษ์สีฟ้าครามมันสยายปีกที่แหลมคมออกและห้อมล้อมโลกสีขาวที่แผ่ซ่านเส้นแสงออกไปโดยรอบ
โดยรอบประตูโลหะขนาดใหญ่ทหารในชุดแน่นกระชับกายสีฟ้าปนขาวดั่งชุดของทหารฝรั่งเศส ต่างวิ่งว่อนสะพายปืนไปโดยรอบบนกำแพงและต่างยืนคุมเข้มต่อหน้าขบวนเกวียนสินค้านับสิบ
วิคเตอร์กับโอฟีเลียเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าทหารนายหนึ่งที่มีใบหน้าตึงเครียด เบ้าตาลึกนัยน์ตาฟ้าจ้องตรงมาที่ดวงตาที่มืดมนของวิคเตอร์
หลังจากนั้นทหารสองนายที่ยืนอยู่โดยรอบก็เดินเข้ามาคลำสำรวจรอบกายของทั้งสอง
นายทหารนัยน์ตาฟ้ากล่าวขึ้นขณะกำลังเคี้ยวบางสิ่ง
“หืมม..อุบอิบๆ หืม! ชายคนนั้นเป็นใครกัน ข้าจำนางได้แต่ชายคนนี้ข้าไม่เคยเห็นหน้ามันมาก่อน..จับตัวมันไว้!”
วิคเตอร์ถอยหลังหนึ่งก้าวเขาพยายามไม่ขัดขืน แต่ก็ไม่สามารถปล่อยให้ตนเองต้องถูกจับกุมโดยไม่กล่าวสิ่งใด
“ผม..!” ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยสิ่งใด โอฟีเลียยื่นสมุดบันทึกของนางให้ทหารนายนั้นได้อ่าน
“ถ้าเช่นนั้นข้าก็คงต้องเชื่อเจ้า! เชอะ! บอกชื่อของแกมาซิเจ้าหนุ่ม ชื่อของแกจะถูกบันทึกลงไปในทะเบียนผู้อพยพ ระวังตัวให้ดีบ้านที่นี่ไม่ใช่สิ่งที่จะหาได้ง่ายและการปฏิบัติตนจะต้องเป็นไปตามกฎหมายถ้าแกไม่ทราบ นั่นก็คือปัญหาของแก! ปล่อยตัว!!”
“วิคเตอร์..วิคเตอร์ เวเบอร์!”
เพียงไม่นานทหารนายนั้นเขียนบางสิ่งลงบนกระดาษอยู่สักหนึ่งถึงสองนาทีและปล่อยให้เขาก้าวเข้าสู่เมือง
ความคิดหนึ่งแล่นขึ้นด้วยความงุนงง ความง่ายในการเข้าสู่เมืองแห่งนี้เป็นสิ่งที่น่าเหลือเชื่อ ชื่อของเขาถูกใส่ลงไปในทะเบียนผู้อพยพทันทีโดยไม่มีการซักถามรายละเอียดส่วนตัวหรือข้อมูลที่มาอื่นๆ แสดงถึงความปลอดภัยที่ไม่สามารถหาคำอธิบายได้ของสาธารณรัฐเวน
เขาเริ่มเย้ยหยันระบบของสาธารณรัฐเวนอยู่ภายในใจ แต่หนึ่งในปัจจัยสำคัญก็มาจากโอฟีเลีย
“ทำไมการเข้าเมืองถึงง่ายเพียงนี้กันครับ”
‘เมื่อสองปีก่อนมีผู้อพยพจากดินแดนราเวนนิสจำนวนมากและยังมีคนอีกมากที่ต้องการหนีมาสู่สาธารณรัฐเวน นั่นจึงเป็นเรื่องอ่อนไหวสำหรับคนที่นี่และถ้าผู้ใดที่ได้รับคำยืนยันจากผู้ที่สามารถเชื่อถือก็จะเป็นเรื่องง่ายค่ะ’
“ขอบคุณมากนะครับ..ผมยังไม่มีโอกาสได้แนะนำชื่อโดยเต็มของผมเลย ผม วิคเตอร์ เวเบอร์”
‘ดิฉัน โอฟีเลีย เดนการ์ท ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ’
ขณะรอยยิ้มของนางยกตัวขึ้นวิคเตอร์จึงเคลื่อนกายเข้ากอดนางในช่วงเวลาอันแสนสั้นอ้อมแขนที่อบอุ่นของเขาจบลงและเปลี่ยนเป็นการโบกมือ
ฝ่ามือทั้งห้าที่ผายออกของเขากลายเป็นกำแน่น ความมั่นใจมากมายหลั่งไหลผ่านจิตใจ ใบหน้าของเขาแหงนมองขึ้นสู่ฟากฟ้าที่ถูกแบ่งเป็นสามลำดับชั้น
เส้นผมสีดำตีพัดขึ้นเหนือลมเย็นผ่านฝูงชนในชุดสุภาพและถนนอิฐที่เรียงรายทอดยาวไปด้วยแผงสินค้าและอาคารระนาบข้างสองฟากฝั่งสูงตระหง่านห้อมล้อมย่านต่างๆ จนไม่เหลือพื้นที่ให้สำหรับลานกว้างหรือพื้นที่กิจกรรมใดๆ
อาคารต่างๆ ล้วนเป็นร้านที่มีการตกแต่งหน้าร้านที่มากจนเกินพอดีและแสดงไปด้วยเอกลักษณ์สำคัญของร้านนั้นๆ บ้างเป็นกระถางต้นไม้นับสิบซึ่งแสดงถึงธรรมชาติที่เหมาะสมสำหรับกาแฟหรือบ้างเป็นหุ่นสวมชุดสุภาพที่สวยงามเพื่อแสดงถึงความงดงามของเครื่องแต่งกายที่ชวนให้ผู้คนต้องชายตามอง
ทุกหัวมุมถนนสามารถพบทหารหนึ่งนายและการสังเกตเกิดขึ้นอยู่ทุกที่ ทั้งในตรอกจากสายตาปริศนาและทหารลาดตระเวนนั่นทำให้ความคิดเย้ยหยันก่อนหน้าของวิคเตอร์เปลี่ยนไป
นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาคิดสงสัยถึงสถานการณ์ความหวาดระแวงที่แปลกประหลาดของสาธารณรัฐเวน
ถึงกระนั้นครั้งแรกในการเดินชมเมืองในสาธารณรัฐเวนก็ต้องดำเนินอย่างสงบ สงวนท่าทีและเดินอย่างสุภาพบุรุษ
…


## บทที่ 5 รถม้าหมายเลขสี่ (1/2)

ชายซูบผอมคุกเข่าลงเหนือพื้นหิน ปลายนิ้วสัมผัสโลหิตตวัดวาดตัวอักษรมากมายที่ไร้ซึ่งความหมาย มันแปรเปลี่ยนพื้นหินให้สั่นสะเทือนและเปิดห้วงลึกขึ้นจากความมืด
ขณะยืนจ้องมองเหนือมันผ่านดวงตาสีเหลืองเปล่งประกายและหยิ่งผยอง ชุดคลุมสีขาวสะบัดพัดราวกับกระทบผ่านลมกรรโชก
เส้นผมยาวสีเหลืองทองยุ่งเหยิงสะบัดพัดเฉกเช่นเดียวกับชุดคลุม เหนือรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยบาดแผลฉีกขาด
มันปล่อยให้ตนเองร่วงหล่น
“วิธีการยังมีอีกมากมายเพียงข้ายังสำรวจมันไม่ครบ..ณ บัดนี้!!..ข้าจะตามหามันเสียงที่หลอกหลอนข้ามานับพันปีและถอนรากต้นไม้ที่เป็นรากฐานของโลกใบนี้…!”
ร่างกายแปรเปลี่ยนเป็นจุดแสงมันเคลื่อนที่ด้วยความเร็วดั่งคลื่นความถี่ที่สั่นไหว มันพุ่งตรงผ่านความมืดที่แหวกทางออกและส่งเสียงคำรามดั่งการเผาไหม้ของอากาศ
ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นเหนือหมู่คนท่ามกลางความมืดอันไร้อาณาเขตที่ส่องสว่างไปด้วยคบเพลิงนับร้อย
ร่างนั้นแหลกเป็นแอ่งเลือดที่หยดนองไหลไปตามพื้นหญ้าสีเทาหม่นและประกอบร่างขึ้นมาใหม่จากประกายแสงนับแสนจุดที่ปรากฏขึ้นเหนือหยดน้ำโลหิต
“ยินดีที่ได้พบเหล่านักสำรวจแห่งองค์กรดันเจี้ยน..!”
เสียงที่เย็นยะเยือกและน่าสยดสยองทำให้คนนับร้อยต่างต้องหันอาวุธมาที่ชายซูบผอม
“แสงที่พวกแกค้นหาอาจจะเป็นข้าก็เป็นได้..!”
…
ป้ายหนึ่งปรากฏขึ้นเหนือระยะสายตา บนมุมถนนสกปรกที่อับฉุนไปด้วยกองพะเนินของขยะมันคือป้ายถนนเรน์เกน ตามข้อมูลที่เขาจำได้มันถูกยกตัวอย่างสู่ถนนนิวฟานเริน
แต่ตามข้อสรุปมีการกล่าวถึงความไม่แตกต่างในถนนสายอื่นๆ มันเป็นเพียงการบังคับใช้ในรถม้าหมายเลขสี่ ซึ่งในตอนนี้เขาไม่ได้มีจุดหมายที่แน่ชัดในการเข้ามาในเมืองแห่งนี้
ในช่วงแรกของการรับรู้การเผชิญหน้าต่อโลกที่ตนไม่รู้จัก เขาต้องการทราบเพียงการกลับสู่ใต้ฟ้าสีครามหนึ่งเดียวบนอาณาเขตไร้ขอบเหนือบรรดามวลหมู่เมฆ
ทว่าในช่วงเวลานี้เป้าหมายของเขาถูกกำหนดให้ต้องระวังตัวจากดวงดาวและไขว่คว้า​หนทางในการกอบโกยความรู้และความสามารถในการตามหาความจริงทั้งหมด
การเริ่มต้นหาเงินประทังชีวิตอาจเป็นวิธีการเริ่มต้นที่สำคัญ สำหรับประสบการณ์การทำงานที่หนักหน่วงอายุของวิคเตอร์ไม่ได้อยู่ในระดับที่เป็นเด็กไร้ประสบการณ์แต่เป็นถึงชายที่มีอายุใกล้วัยกลางคนแต่ยังคงห่างไกล
ในยุคสมัยที่แตกต่างการงานที่สามารถพบเห็นได้ง่ายล้วนเป็นงานใช้แรงงานในธุรกิจอุตสาหกรรมและงานประเภทการเกษตร แต่ในระหว่างการเดินเท้าสู่ย่านต่างๆ เขาสังเกตโดยรอบอยู่เสมอซึ่งนอกเหนือจากการแสดงความสามารถกลางแจ้งกับการสมัครงานภายในร้านอาหารหรือร้านที่มีงานบริการเป็นหลักอาจเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมสำหรับวิคเตอร์
การเริ่มต้นใหม่ทางการงานก็ไม่ต่างจากการเริ่มต้นใหม่ของชีวิต เขาเผยรอยยิ้มหลังจบความคิดที่ผ่อนคลายในระหว่างการเดินไปตามเส้นถนนเรน์เกน
การเดินเท้าที่เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่แรกจากเขตเมืองใกล้กำแพงถึงเขตเมืองด้านในต่างมีสภาพทรุดโทรม ทั้งถนนและผู้คนแสดงถึงฉากหน้าที่น่าละอายของสาธารณรัฐแห่งนี้
เมื่อเปรียบถึงภาพที่จินตนาการไว้ตั้งแต่ต้น ในยุคสมัยที่มีขุนนางก็ต้องมีความเหลื่อมล้ำที่ชัดเจนดังปกติ แต่เมื่อการลักษณะการปกครองเป็นแบบสาธารณรัฐหมายความว่า ประชาชนจะมีสิทธิ์ในการเลือกผู้นำ นั่นจึงไม่ควรที่จะเกิดความเหลื่อมล้ำเพียงนี้
ยิ่งจ้องมองพื้นที่โดยรอบอยู่หลายหนเขาจึงต้องเริ่มคิดให้เร็วและกดดันตนเอง ช่วงเวลาหนึ่งที่วิคเตอร์หยุดนิ่งเกวียนหรูที่ชวนให้ชายตามองเคลื่อนมาหยุดอยู่ข้างกาย
แหวกทางของฝูงชนให้ต้องหลบเลี่ยง ชายชราร่างท้วมสวมเสื้อเชิ้ตสุภาพสีน้ำตาลทับด้วยเสื้อกั๊กสีเทา เส้นผมหงอกสั้นและมีใบหน้าเป็นมิตรส่งเสียงเรียกมาทางวิคเตอร์
“เจ้าหนุ่มเห็นหยุดรออะไรอยู่ สนใจเดินทางด้วยรถม้าไหม มันสะดวกสบายและมีค่าใช้จ่ายไม่แพงนัก”
วิคเตอร์ครุ่นคิดสักพักเป็นเพราะการยืนนิ่งแถวป้ายถนนเป็นระยะ จึงเป็นที่จับตามองของคนขับรถม้าเป็นธรรมดาดังในช่วงชีวิตที่เขายังคงจำได้ดีการหยุดนิ่งระหว่างยืนอยู่แถวฟุตบาทมักเป็นเหยื่อล่อสายตาของรถแท็กซี่อยู่เสมอซึ่งคนเหล่านั้นอาจกำลังมองหาเหยื่อสำหรับการหลอกลวง
แต่สำหรับเวลานี้วิคเตอร์ไม่ได้มีเป้าหมายในการเดินทางไปที่ใด แต่เมื่อเริ่มต้นคิดที่จะหาเงินประทังชีวิตในเมืองแห่งนี้แล้วเขาก็จำเป็นจะต้องมีความรู้เกี่ยวกับโลกใบนี้ให้มาก การเดินทางไปที่ห้องสมุดและเริ่มต้นหาความรู้ที่จำเป็นก็เป็นก็เรื่องที่สมควร ประวัติศาสตร์ ศาสนา ยังมีหลายสิ่งที่ชวนให้ค้นหา
ไม่ว่าอย่างไรก็ยังเป็นเวลาที่ยาวนานที่เขาจะต้องติดอยู่ใต้ฟากฟ้าสามสีแห่งนี้ อาจจะเป็นปีหรือนานกว่านั้นและเมื่อครุ่นคิดถึงความโชคร้ายที่ไร้เหตุผลของตนเขาก็อาจจะต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต
หลังจบเรื่องขบขันที่ไม่ชวนให้ปรากฏรอยยิ้ม วิคเตอร์จึงเริ่มดำเนินตามที่ตนคิด เดินตรงเข้าหาคนขับรถม้าด้วยท่าทางสุขุมและกล่าวทักตอบอย่างมีมารยาท
“ผมต้องการใช้บริการรถม้า บริเวณถนนนิวฟานเรินมีห้องสมุดไหมครับ”
ชายชรายกรอยยิ้มขึ้น
“โอ้..สายตาของเจ้าเฉียบแหลมนัก พ่อหนุ่มใบหน้าและเครื่องแต่งกายของเจ้าเนี่ยสังเกตได้ไม่ยากเลยถ้าต้องการห้องสมุดเจ้าคิดถูกแล้วที่ถามถึงถนนนิวฟานเริน ห่างจากถนนสายนั้นไม่กี่ก้าวจะมีห้องสมุดของมหาวิทยาลัยที่เปิดบริการฟรีสำหรับประชาชน ต่างจากห้องสมุดในละแวกอื่นพวกมันมักมีการเก็บเงินเพราะไม่ต้องการให้ประชาชนได้มีความรู้มากพอในการอ่านและเขียน”
“หมายความว่าผมโชคดีมากสินะครับ ถึงประชาชนจะถูกขัดขวางแต่ผมว่า..ก็ไม่สำเร็จหรอกครับถ้าประชาชนยังทราบในเรื่องนี้”
วิคเตอร์ส่งเสียงหัวเราะพร้อมกับชายชรา
ชายชรายกหลังของตนยืดขึ้นด้วยความเจ็บปวดและหันกายคุมบังเหียน ขณะวิคเตอร์เดินเหยียบบันไดทางขึ้นขนาดเล็ก เปิดประตูไม้พร้อมกับหย่อนบั้นท้ายลงพิงพนักพิงที่อ่อนนุ่ม
ภายในถูกประดับตกแต่งอย่างมีหัวศิลป์ พรมขนสัตว์ขนาดใหญ่ปูโดยรอบพื้นขณะที่นั่งโดยสารมีความนุ่มเด้งและลวดลายที่เกินราคาไปมากสำหรับคนทั่วไป นั่นเริ่มทำให้เขาไม่มั่นใจในราคาที่ถูกตามคำกล่าวของชายชรา
แต่เมื่อขึ้นมาแล้ววิคเตอร์จึงปล่อยกายจ้องมองออกไปนอกรถม้าชันคางของตนและเริ่มไตร่ตรองถึงวิธีการเข้าถึงพลังเหนือธรรมชาติ
ชายปริศนาสามารถเคลื่อนย้ายเขาเข้าสู่อีกห้วงเวลาหนึ่งที่ไม่ชัดเจนหมายความว่าเขาก็ต้องสามารถกระทำสิ่งนั้นได้เช่นกัน
ตามปกติแล้วของโลกประเภทนี้มักต้องดำเนินด้วยศาสนาหรือสายเลือดเป็นสำคัญ ถ้าทุกสิ่งเป็นสิ่งที่สามารถเรียนรู้และบังคับให้เกิดขึ้นด้วยเหตุผลบางอย่าง
เขาก็จะสามารถครอบครองความเป็นธรรมของชีวิตตนเองไว้ภายใต้กำมือที่สามารถควบคุม
วิคเตอร์เริ่มกอดอกเขาเริ่มสร้างภาพแบบแผนหนึ่งขึ้นภายในความคิด หลังจากนี้เมื่อเขาสามารถมีการเงินที่ไม่ยากลำบากและใช้จ่ายเพียงอาหารประหยัด
ก็เหลือเพียงการหาที่พักที่เหมาะสมแต่หนึ่งในสถานที่ที่ถูกเพ่งเล็งไว้คือห้องพักขนาดเล็กในอพาร์ตเมนต์ราคาถูก แม้ว่าเงินติดตัวจะมีไม่เพียงพอในความเป็นจริง แต่ถ้าต้องต่อรองเพื่อมันเขาก็จำเป็นต้องกระทำ
หลังจากนี้เพียงหมั่นตามหาแหล่งที่เกี่ยวข้องกับพลังเหนือธรรมชาติ เขาก็จะสามารถหาคำตอบทุกสิ่งถึงแม้มันจะเป็นเพียงความคิดเบื้องต้น
แต่ก็ไม่มีวิธีการใดที่น่าสนใจไปมากกว่านี้ สถานที่แห่งนี้แตกต่างจากนวนิยายแฟนตาซีทั่วไป มันคือความเป็นจริงในอีกรูปแบบ การที่สามารถเรียนรู้พลังและก้าวขึ้นสู่ฐานะผู้ปกครองเปรียบดั่งฝันของเด็กที่ไร้ซึ่งการศึกษา


## บทที่ 5 รถม้าหมายเลขสี่ (2/2)

เกวียนหยุดลงพร้อมกับความคิดที่เงียบดับ ป้ายด้านข้างถนนถูกเขียนไว้อย่างชัดเจน นิวฟานเริน
กระจกตรงข้ามที่นั่งถูกเคลื่อนเปิดออก ชายชราจัดระเบียบกระดูกหลังของตนก่อนที่จะกล่าวเรียกวิคเตอร์
“เจ้าหนุ่ม! ถึงแล้วล่ะขอบคุณที่ใช้บริการรถม้าหมายเลขสี่นะ ไม่ค่อยมีคนมานั่งสักเท่าไหร่ฝุ่นอาจจะเยอะไปเสียหน่อยแต่ราคาก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลง ราคาเพียงสี่เหรียญเงินเท่านั้น”
วิคเตอร์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งเขาไม่คาดคิดว่าตนจะโชคดีนั่งอยู่บนรถม้าหมายเลขสี่อย่างบังเอิญ ราคาสี่เหรียญนั่นแตกต่างจากบันทึกที่กล่าว ราคาสองเหรียญถูกสงวนไว้สำหรับรถม้าหมายเลขสี่แม้มันจะสงวนไว้สำหรับผู้มีส่วนร่วม คาดเดาได้ไม่ยากมันเป็นหมายเลขส่วนตัวของผู้ร่วมแบ่งส่วนทางธุรกิจ
ทั้งชายชรายังกล่าวดักก่อนหน้า นั่นทำให้การต่อรองไม่อาจจะสามารถเกิดขึ้นได้ถ้าวิคเตอร์ไม่ยอมทำตามข้อตกลงทั่วไป
ถึงกระนั้นเมื่อคนขับรถม้าเป็นเพียงชายชรา การพูดคุยย่อมต้องสามารถเกิดขึ้นเมื่อผู้มีวุฒิภาวะเผชิญหน้าทางวาจา
“ผมเกรงว่าการตีราคาของท่านจะผิดพลาด ผมสามารถจ่ายในราคาสองเหรียญเงินถ้าคุณเลิกโก่งราคาและรับเงินของผมไป”
ชายชราทำหน้าบูดบึ้งการถูกหักหน้าต่อหน้าชายแปลกหน้าย่อมน่าหวาดกลัว แม้วิคเตอร์จะไม่มีความเกี่ยวข้องกับผู้มีส่วนร่วมแต่ด้วยคำกล่าวที่มั่นใจทำให้ชายชราคาดเดาถึงความเกี่ยวข้องนั้น
ปากของชายชราสั่นเทา ลูบศีรษะของตนก่อนที่จะเริ่มกล่าวแย้ง
“ข้าไม่ได้โก่งราคา..เจ้าไม่สามารถกล่าวหา! ข้าให้บริการในราคานี้มาโดยตลอดไม่เว้นแม้แต่เด็กไร้ฐานะ!”
วิคเตอร์ไม่กล่าวสิ่งใดเขายังคงนั่งเงียบและจ้องไปที่ชายชรา
“ข้าเข้าใจแล้ว ข้าไม่อยากจะถกเถียงจนตัวเองตกเป็นฝ่ายน่าเกลียด ในวันหลังควรมีข่าวติดมาด้วยไม่งั้นข้าจะเข้าใจผิดว่าเจ้าเป็นลูกค้าทั่วไป ที่ตรอกหมายเลขหกของเขตนิวฟานเรินอย่าลืมเสียล่ะประชุมสำคัญในเย็นนี้”
วิคเตอร์โค้งศีรษะลงคำนับและวางเหรียญเงินสองเหรียญอย่างสงบ
ก้าวลงจากรถม้าเผชิญแสงแดดยามเที่ยงวันที่ตลบอบอวลไปด้วยความอุ่นกายภายใต้ความหนาวเย็นของอากาศที่ขัดแย้ง
รถม้าเคลื่อนตัวออกทำให้วิคเตอร์สามารถหายใจอย่างสงบอีกครั้ง ในช่วงเวลาที่ใบหน้าของเขาถูกแขวนไว้เหนือความโง่เขลาของตน
จากคำกล่าวสุดท้ายที่ยังคงค้างคา วิคเตอร์หยิบใบกระดาษที่เขาจดบันทึกเกี่ยวกับสัญลักษณ์ที่ปรากฎไปตามแผนที่เมืองทั้งยี่สิบสามเขตออกมา
เนื่องด้วยขนาดของกระดาษที่เป็นอุปสรรคในการจดบันทึก เขาจึงจดทุกสิ่งไว้ตามที่ตนเองเข้าใจยกตัวอย่างเช่นหนึ่งเขตเขาจะจดบันทึกถึงทิศทางของตรอกนั้นตามลักษณะของเขต เช่น เขตถนนนิวฟานเรินมีรูปร่างเป็นสี่เหลี่ยมโดยจะมีตรอกที่มีสัญลักษณ์อยู่สองแห่งคือทางเหนือสุดของเขตและใต้สุดของเขต
โดยการที่เขาจะทราบถึงหมายเลขตรอกเหล่านั้นก็จำเป็นต้องเดินเท้าหลายก้าวโดยเสียเวลาเปล่า ผ่านพ้นผู้คนมากมายโดยรอบเส้นทางถูกห้อมล้อมไปด้วยรั้วทางเดินขนาดเล็กและตัดเข้าสู่ทางเข้ามหาวิทยาลัยทางซ้ายมือ
มันเปรียบเป็นวังขนาดใหญ่เพียงติดป้ายชื่อมหาวิทยาลัยอย่างชัดเจน มหาวิทยาลัยนิวฟานเริน ซึ่งชื่อเขตและถนนก็ไม่ต่างกันมากนักจึงเป็นเรื่องง่ายที่จะจดจำชื่อสถานที่แห่งนี้เพิ่มเข้าไปอีกในความทรงจำ
ลานใหญ่เบื้องหน้าเต็มไปด้วยแผงการค้าที่ครึกครื้นแยกเส้นทางที่กว้างใหญ่ปรากฏป้ายชี้ไปยังทิศทางต่างๆ ทางซ้ายเป็นห้องสมุด,ศูนย์การค้าขนาดเล็ก,โรงละคร,ห้องน้ำภายนอก,อาคารสำนักงานจัดหางาน ทางขวาเป็นอาคารเรียนทั่วไป 1,อาคารเรียนทั่วไป 2,โรงอาหาร,ห้องน้ำภายใน,อาคารวิจัย,อาคารวิทยาการทหาร,อาคารสำนักพิมพ์เอกสารข่าว,ศูนย์ควบคุมพลังงาน
บิดกายไปทางซ้ายก้าวเดินผ่านนักศึกษามากมาย พวกเขาแต่งกายแตกต่างโดยสวมชุดสุภาพสีหม่นตามด้วยเนกไทแดงปิดท้าย
แต่มหาลัยแห่งนี้ก็ไม่ได้เต็มไปด้วยนักศึกษาเพียงเท่านั้นประชาชนธรรมดาก็ยังสามารถเดินเตร่ที่นี่อย่างชุกชุม
สิ้นสุดทางเดินภายในพื้นที่ลานการค้า
มีอาคารแห่งหนึ่งตั้งอยู่ระหว่างช่องถนนกว้างที่เต็มไปด้วยร้านค้าต่างๆ และโรงละครกลางแจ้งขนาดใหญ่ตัวอาคารเชื่อมกับเบื้องหลังของอาคารหลักมหาวิทยาลัยหรือวังขนาดใหญ่ มันตั้งอยู่อย่างทรุดโทรมโดยประตูบานใหญ่ถูกปิดไว้โดยไม่มีป้ายแสดงถึงระยะเวลากำหนดสำหรับเข้าใช้งาน
แต่ก็ยังสามารถผลักและเปิดเข้าไปฝุ่นคลุ้งกระจายขึ้นไปโดยรอบ แสงไฟจากภายนอกส่องลอดผ่านสะท้อนฝุ่นหนาทึบเหนืออากาศราวกับไม่มีใครเข้าใช้มันเป็นระยะเวลานาน
ขณะยืนจ้องมองภายในและคิดที่จะเดินตรงออกมา ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาบังทางออกไว้ การแต่งกายแสดงถึงสถานะนักศึกษา รูปร่างผอมแห้งสวมแว่นกลมโตจ้องมองมาทางวิคเตอร์อย่างประหลาดใจ
“เอ่อ…! คือ ผมไม่คาดคิดเลยว่าจะมีคนเข้ามาใช้บริการห้องสมุดที่นี่ ถึงว่าทำไมประตูถึงเปิดอยู่เชิญเข้าใช้ได้เลยครับ!!”
ชายหนุ่มนักศึกษาเดินเข้ามาเปิดโคมตะเกียงต่างๆ มอบแสงสว่างที่ควรจะเป็นกลับมาสู่ห้องสมุดขนาดใหญ่ ห้องสมุดความสูงสองชั้นที่มีชั้นหนังสือสูงยันเพดานมีระเบียงชั้นสองระนาบข้างอย่างสวยงามขณะบริเวณกลางห้องเป็นโต๊ะขนาดใหญ่เชื่อมต่อกันดั่งโต๊ะอาหารพระราชวัง
“แบบว่าที่นี่อาจจะมีฝุ่นเยอะไปเสียหน่อย ผมเป็นนักศึกษาที่ถูกเลือกให้ดูแลที่นี่ ฮ่าๆ เป็นบางครั้งที่คู่รักชอบมากระทำเสียๆ หายๆ ทำให้ไม่ค่อยมีใครชายตามองที่จะรักษามันเสียเท่าไหร่น่ะครับ ฮ่าๆ”
“ผมเข้าใจแล้ว ผมแค่ต้องการศึกษาหลายๆสิ่ง คุณทราบไหมว่าตรอกหมายเลขหกอยู่ทางทิศเหนือหรือทิศใต้”
“อ้อ..ทะทิศเหนือครับ! ทำไมหรือครับ”
“ขอบคุณมากผมต้องการถามเพียงเท่านั้นแหละ ผมจะหาหนังสืออ่านเสียหน่อยที่นี่มีเวลาปิดทำการไหมครับ”
“ไม่ครับ สามารถใช้งานได้ตามความพึงพอใจเลยครับ!!”
วิคเตอร์เดินตามแผนกหนังสือต่างๆ ในแต่ละชั้นหนังสือมีป้ายประเภทมากมายถูกประดับเขียนไว้ไม่ว่าจะเป็นชั้นหนังสือประเภท คณิตศาสตร์ ดาราศาสตร์ ภาษาศาสตร์ รวมไปถึงประวัติศาสตร์และศาสนา
เขาพิจารณาหนังสือต่างๆ ผ่านหัวข้อสำคัญของมัน จนนิ้วหนึ่งของวิคเตอร์มาหยุดลงที่หนังสือปกแข็งเล่มหนาในหัวข้อประวัติศาสตร์ของสาธารณรัฐเวนและทวีปศูนย์กลาง
หนังสือเล่มหนาถูกวางลงกลางโต๊ะ ปลายนิ้วแข็งเคลื่อนจับมันอย่างเบาบางและเปิดหน้าหนังสืออย่างละเมียดละไม
เนื้อหาหลักที่เผยออกมาเริ่มจากการกล่าวถึงประวัติศาสตร์หลักของดินแดนส่วนนี้ มันเป็นดินแดนที่อยู่แถบตะวันตกสุดของทวีปศูนย์กลางโดยเริ่มต้นจากอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ที่ปกครองไปทั่วทั้งดินแดน นั่นคือ ‘อาณาจักรราเวนนิส’
ในประวัติศาสตร์ยุคนักล่ามังกรที่เริ่มต้นมานับพันปีตั้งแต่ปีที่1-1002 อาณาจักรที่เก่าแก่และมีประวัติศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ในการร่วมโต๊ะกับภาคีอาณาจักรทั้งห้า แม้เป็นเพียงอาณาจักรขนาดเล็กที่ล้าหลังแต่เพราะการนำของกษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่ทำให้ ราเวนนิส กลายเป็นอาณาจักรที่ร่ำรวย มีชื่อเสียง และหยิ่งผยอง ไม่มีผู้ใดสามารถประชันดาบกับกษัตริย์แห่งดินแดนนี้ได้นอกจากผู้นำแห่งองค์กรดันเจี้ยน นาธาน เฮอราจ
ทว่าการกล่าวถึงกษัตริย์แห่งราเวนนิสนั้นมีการบันทึกไว้เพียงกษัตริย์ช่วงสงครามนักล่ามังกรที่สร้างหายนะไปทั่วทั้งโลก กษัตริย์ผู้ชูดาบเหนือหุบเขาทั้งสิบ เอ็มเมอราซ ผู้หยิ่งผยอง หลังจากการเสียชีวิตอย่างปริศนาของกษัตริย์ทั่วทั้งทวีปเอ็มเมอราชก็สิ้นชื่อไปในช่วงเวลานั้น หลังจากยุคนักล่ามังกรปีที่ 1002 เข้าสู่ยุคใหม่หรือ ยุคฟื้นฟูที่มีการนับปีต่อเนื่องมาจากยุคเดิมเป็นปี 1003 หลังจากนั้นอาณาจักรราเวนนิสก็เผชิญกับความเสื่อมถอยทางการเมืองและทรัพยากรจากการถูกรุกรานอย่างหนัก
โดยอาณาจักรราเวนนิสถูกอาณาจักรทั้งห้าทอดทิ้งหลังการสิ้นสุดของกษัตริย์ เอ็มเมอราซ
ในยุคฟื้นฟูปี 1498 การล่มสลายของอาณาจักรวาเวนนิสก็มาถึงจากการรุกรานของจักรวรรดิอินฟีนีอัสทางตอนเหนือและจักรวรรดิโลหิตจากตอนใต้ จนอาณาจักรราเวนนิสสิ้นชื่อและกลายเป็นเพียงดินแดนราเวนนิสภายใต้จักรวรรดิอินฟีนีอัส
แต่ก็ยังมีการอพยพของประชาชนลงมาสู่ทางใต้ของดินแดนและประกาศสาธารณรัฐเวนขึ้นมาโดยแยกเมืองใหญ่ทางตอนใต้เพื่อต่อต้านการรุกรานที่หนักหน่วงจากทางฝั่งเหนือ โดยปัจจุบันแม้จะถูกกล่าวเป็นสาธารณรัฐแต่ก็ถูกปกครองโดยชนชั้นนำทางเศรษฐกิจ….บางส่วนของกระดาษถูกฉีกขาด มันไม่ใช่การฉีกขาดจากความเก่าทรุดโทรมและเป็นการฉีกทั้งหน้าออกไปอย่างไร้ยางอาย
สิ้นสุดการอ่านหนังสือที่ยาวนาน โคมตะเกียงภายในห้องสมุดกลายเป็นวูบวาบ บรรยากาศที่หนาวเย็นแผ่ซ่านเข้ามาอย่างต่อเนื่อง
เป็นผลมาจากช่วงเวลาที่ผ่านเลยอย่างรวดเร็ว เพียงการอ่านประมาณสี่ร้อยหน้า ในตอนนี้ท้องฟ้ามืดครึ้มและเข้าสู่ช่วงเวลาพลบค่ำ ชายนักศึกษาหายไปเขาจึงจำเป็นต้องปิดโคมตะเกียงทั้งหมดด้วยตนเอง
หลังจากการอ่านจบลงระหว่างเดินเตร่ภายในมหาวิทยาลัยที่ยังคงครึกครื้น เขายังคงครุ่นคิดถึงสิ่งที่อ่านประวัติศาสตร์ของโลกใบนี้มีความยาวนานและมีการกล่าวถึงสิ่งมีชีวิตสุดแฟนตาซีอย่างมังกร ถึงขั้นเป็นชื่อยุคที่แสดงถึงการล่ามันโดยเฉพาะ
หมายความว่าผ่านมาห้าร้อยปีที่มนุษย์สามารถถือครองชัยชนะเหนือมังกร ทำให้เขาโล่งใจลงเป็นอย่างมากถ้าตนเองต้องไปโผล่ในยุคนั้นก็อาจไม่ได้เดินอย่างสะดวกสบายดังตอนนี้
ทว่าเขาก็ยังคงเหลือการประชุมสำคัญที่น่าสงสัยรอคอยอยู่ภายในตรอกหมายเลขหก
….


## บทที่ 6 บรรยากาศที่หนาวเย็น (1/2)

ชายร่างกำยำผู้เหนื่อยหอบหันคมดาบพุ่งตรงมาทางชายซูบผอม เพียงเสี้ยวความคิดที่โง่เขลาชุดเกราะโลหะหนาก็ไม่สามารถปกป้องชีวิตจากความตายที่ง่ายดาย
แสงสว่างสาดส่องลบเลือนความมืด แสงสว่างหนึ่งจุดสาดแสงออกผ่านอาณาเขตอันไร้ที่สิ้นสุดจากจุดหนึ่งสู่อีกฟากของส่วนโค้งโลก
ผ่านทะลุหมอกหนาทึบสีมืดนับล้านกลุ่มก้อนโดยรอบชั้นบรรยากาศที่ถูกปิดกั้นทุกทิศทาง
อัศวินบางคนจุดไฟขึ้นเหนือดาบ บางคนสร้างความทนทานต่อการโจมตีที่เหนือธรรมชาติ ทุกสิ่งที่แสดงออกมาล้วนไร้ค่า
แม้คนหนึ่งชี้ดาบมาที่ภัยร้ายโดยไม่หวาดกลัวสิ่งใด ภาพสุดท้ายก็จบลงด้วยผลลัพธ์ที่แน่นอน
คนนับร้อยอาบแสงที่สว่างยิ่งกว่าพระอาทิตย์ การจ้องมองสามารถเห็นกระทั่งกระดูกของตนก่อนที่จะตาบอดไปพร้อมกับสมองที่หยุดทำงาน
เส้นผมสีเหลืองทองสยายขึ้นเหนืออากาศ ร่างหนึ่งพุ่งลงสู่ความมืดหลายห้วงชั้น ภายใต้ความมืดที่ถูกรุกรานไม่มีสิ่งใดสามารถหยุดชายซูบผอม
ดวงตาสีแดงนับหมื่นดวงจับจ้องผ่านความมืด บางสิ่งขนาดยักษ์พยายามสอดแทรกหนวดขนาดใหญ่ของมันผ่านหมอกมืด แต่การร่วงหล่นของชายซูบผอมนั้นรวดเร็วและพุ่งทะยานดั่งการร่วงหล่นของดวงดาว
แสงที่เปล่งประกายทำให้ทุกชีวิตตาบอด ในขณะที่แสงไฟจากคบเพลิงนับหมื่นจนถึงแสนโดยรอบตกอยู่ในความประหลาดใจบนเส้นทางบันไดทางเดินหินขอบผนังโบราณ
ความเร็วของมันเพิ่มขึ้นสร้างการเผาไหม้ไปทั่วอากาศ หนึ่งชั้นผ่านพ้น สิบชั้นผ่านพ้น ร้อยชั้นผ่านพ้น..
“ข้าได้ยินเสียงของมัน..! มันใกล้ขึ้นเรื่อยๆ!!”
จิตวิญญาณที่บ้าคลั่งนำพาแสงสว่างลงมาสู่พื้นหินเย็นยะเยือกหลายพันชั้นใต้พื้นโลก
ภายใต้ความมืดที่ไร้แววแสงส่อง รากต้นไม้มหึมาพันเกี่ยวไปทั่วอากาศรกร้างและไร้สรรพชีวิต
“นี่สินะจุดเริ่มต้นของมนุษย์.. มันต้องไม่ใช่ที่นี่สิ! มันจะต้องลึกกว่านี้และมีบางสิ่งส่องสว่าง ที่นี่ไม่ใช่ที่สิ้นสุด..ตามบันทึกของ นาธาน เฮอราจ..”
เพียงครู่หนึ่งเสียงของชายชราก็ดังขึ้น
“แกก็อ่านมันสินะ บันทึกโบราณ..ความใฝ่ฝันและความก้าวหน้า แกคงได้ยินเสียงเรียกร้องหนึ่งมาโดยตลอด…”
ชายซูบผอมหันไปตามเสียงนั้นด้วยใบหน้าถอดสี ร่างกายของเขาสั่นเทาและถูกจุดประกายไปด้วยแสงส่องสว่างที่กระจายออกเป็นประกายระยิบระยับ
“เจ้า! แสงแรกแห่งองค์กรดันเจี้ยน!!!!”
“ดวงดาวย่อมตามหาดวงดาวบนอวกาศ แสงอาทิตย์ย่อมตามหาพระอาทิตย์ ทุกสิ่งต้องมีจุดจบการหยุดยั้งท้องฟ้าครามไม่มีวันเกิดขึ้นและมันเป็นสิ่งที่ไม่ควรท้าทาย…”
ร่างของชายชราแตกสลายและกลายเป็นผุยผงเจือปนเหนืออากาศ ความตายของบุคคลที่ยิ่งใหญ่ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็วในขณะที่ทิ้งความค้างคาภายใต้ห้วงความคิดของชายซูบผอม
ทันใดนั้นร่างของชายสวมเกราะนับสิบนับร้อยก็โผล่ออกมาจากความมืด ใต้แสงไฟที่ส่องประกายมันสาดแสงกลบเลือนความมืดทั้งหมดในพริบตาและปรากฏให้เห็นร่างของอัศวินสวมเกราะและชายสวมเสื้อคลุมยาวนับล้านคนที่ห้อมล้อมชายซูบผอมไว้
แม้กระทั่งบันไดวนทอดยาวไปตามขอบของห้วงลึกยังเต็มไปด้วยแสงไฟจากคบเพลิง
“พวกมันรอข้ามาโดยตลอด..สถานการณ์ของข้ากลายเป็นไม่ต่างจากหิ่งห้อยบินเข้ากองไฟ….”
ชายซูบผอมกร่นเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง มือซ้ายตวัดผ่านไปโดยรอบสร้างประกายแสง
…
ทางเดินอิฐกว้างกลายเป็นโล่งเปล่าและอ้างว้างภายใต้พระจันทร์ยามพลบค่ำที่แปรเปลี่ยนท้องฟ้าให้กลายเป็นสีมืดกลมกลืนไปกับชั้นฟ้าสีม่วง
ร้านอาหารล้วนเงียบกริบและปกคลุมไปด้วยความมืด ทว่าเสียงหนึ่งยังคงดังขึ้นมันเป็นเสียงของเกวียนที่เคลื่อนตัวผ่านเป็นครั้งคราว ถูกคลุมด้วยผ้าหนาและแฝงด้วยความลึกลับ
ตรอกหมายเลขหกอยู่อีกไม่ไกล
ในช่วงเวลานี้เขายังไม่ได้เตรียมตัวสำหรับการตามหาที่พักอาศัย แต่เมื่อห้องสมุดของมหาวิทยาลัยไม่มีใครคอยตรวจสอบจึงเหมาะสมที่จะเป็นที่พักชั่วคราว
ทุกก้าวที่เงียบสงบเขาเริ่มไตร่ตรองเรื่องราวที่ตนได้อ่าน มันเต็มไปด้วยความยิ่งใหญ่แต่ยังคงน่าประหลาด
การหายตัวไปของกษัตริย์ของทุกดินแดนแสดงถึงเบื้องหลังที่น่าหวาดกลัวของโลกใบนี้
เสียงฝีเท้าหยุดลงหน้าตรอกมืด วิคเตอร์ชายตามองไปเบื้องหลังและไม่ก้าวเดินตรงไปที่ตรอกหมายเลขหกแต่เบี่ยงเส้นทางกลายเป็นก้าวต่อไปสู่อีกฝั่งของถนนอิฐ
มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นซ้อนอยู่เสมอ แต่มันหยุดลงในช่วงเวลาที่เท้าของเขาหยุดนิ่ง
มีเพียงแสงไฟจากโคมตะเกียงที่ส่องสลัวไปทั่วถนน ผู้คนที่เดินสวนทางเริ่มน้อยลงจนไม่เหลือผู้ใดบนเส้นทาง
ไอเย็นกระจายตัวออกมาผ่านริมฝีปาก บรรยากาศที่หนาวเย็นแฝงไปด้วยความน่าหวาดผวาเสียงหยดน้ำหยดติงและเสียงอีกาบินผ่านเป็นเสียงเดียวที่หลงเหลือยามค่ำคืน
แม้ท้องฟ้าปกคลุมไปด้วยความมืดแต่เหนือชั้นขึ้นไปปรากฏท้องฟ้าสีม่วงกับท้องฟ้าสีครามซึ่งไม่พบเศษเสี้ยวของพระจันทร์ทำให้ไม่มีแสงสาดลงบนความมืดนอกจากโคมตะเกียงที่ส่องสลัวโดยรอบเส้นทาง
จากการกระทำที่โง่เขลาของตนเพื่อทดสอบสิ่งที่ได้อ่านมา เขารีบกระทำการเกินไปการรู้ในสิ่งที่ไม่ควรอาจเป็นจุดจบที่ไม่สวยงาม
ในเมื่อเป็นธุรกิจขนส่งมวลชนก็จำเป็นต้องมีคนประจำการอยู่โดยรอบสาธารณรัฐ แต่ถ้าการที่เขาเดินตรงเข้าไปในตรอกหมายเลขหกอาจเป็นวิธีการกำจัดคนนอกอย่างวิคเตอร์ที่ดีที่สุด
แต่กลับส่งคนออกมาเดินตาม นั่นไม่ใช่วิธีการที่ทำให้เขาออกนอกเส้นทางงั้นหรือ
วิคเตอร์ครุ่นคิดอย่างบ้าคลั่งแต่ไม่สามารถออกอาการใดๆ ความนิ่งเงียบและมารยาทมาดเข้มผ่านการเดินตัวตรงแขนตึงคือตัวกำหนดไม่ให้กระบวนการนี้เกิดขึ้นเร็ว
ในเมื่อการเดินหน้าต่อไปไม่ใช่คำตอบที่ถูกต้องและการเผชิญหน้าเป็นความผิดพลาด วิคเตอร์จึงเลี้ยวเข้าหน้าร้านแห่งหนึ่งที่ปิดอยู่และเคาะประตูเสียงดังพร้อมตะโกนโหวกเหวก
“คุณครับ! ช่วยเปิดร้านได้ไหมครับ!! ผมต้องการสูทหนึ่งชุดในเวลานี้จริงๆ ได้โปรดเปิดร้านให้ผมเถอะครับ!”
เสียงเปิดประตูดังขึ้นด้วยท่าทางหงุดหงิด ชายผอมแห้งหนวดเคราสวยในชุดนอนแขนขายาวบ่นพึมพำเล็กน้อยขณะเปิดประตู
แต่เมื่อมองตรงมาที่วิคเตอร์และเงยหน้าขึ้นสบตาของเขาชายคนนั้นจึงเปลี่ยนท่าทีเป็นยิ้มแย้มขณะมือสองข้างประกบกันพลางหัวเราะเบาๆ
“ท่านสุภาพบุรุษดึกดื่นป่านนี้ท่านต้องการสิ่งใดหรือขอรับ!”
“ผมต้องการชุดสูทพอดีตัวสีดำสำหรับออกงานเลี้ยงในวันพรุ่งนี้น่ะครับ มันค่อนข้างเร่งด่วน”
“เอ๊ะ! งานอะไรหรือครับ ผมไม่ทราบเรื่องงานเลี้ยงที่ใดเลย”
วิคเตอร์กระแอมในลำคอ
“คือว่ามันเป็นงานส่วนตัวของบริษัทที่ผมทำงานน่ะครับ”
“ขออภัยท่านสุภาพบุรุษที่ผมชอบสอดรู้สอดเห็น คงต้องวัดตัวกันก่อนอาจจะใช้เวลานานไม่แน่อาจจะไม่มีชุดที่ขนาดตัวเหมาะสมกับท่าน แต่กระผมมั่นใจว่าร้านของผมจะต้องมอบสิ่งที่ท่านต้องการได้เป็นแน่”
เจ้าของร้านเดินตรงนำวิคเตอร์เข้ามาด้านใน ภายในร้านคือร้านตัดชุดอย่างแท้จริงมันประดับไปด้วยหุ่นลองชุดที่สวมชุดสูทหลากหลายรูปแบบ รวมถึงเดรสงามของเหล่าสตรีที่ดูมีความละเมียดละไมทางการออกแบบ
วิคเตอร์เดินเข้ามาลึกขึ้นและเอ่ยถามบางสิ่งเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาจากภายนอก
“ขออนุญาตเข้าใช้ห้องน้ำที่นี่ได้ไหมครับ”
“ได้สิๆ ท่านสามารถเข้าไปใช้ห้องน้ำภายในชั้นสองที่เป็นที่พักของข้าได้เลยไม่ต้องเกรงใจไปท่านสุภาพบุรุษ!”
วิคเตอร์เดินตรงเข้าไปด้านในขึ้นบันไดมาสู่ชั้นสองของตัวอาคาร การตกแต่งที่พักอาศัยสวยงามและหรูหราราวกับอาชีพตัดชุดได้รับรายได้มหาศาล ไม่ว่าจะพรมหนังสัตว์ขนาดใหญ่หรือรูปภาพครอบครัวที่ทอดยาวออกเป็นรุ่น
เพียงไม่นานขณะสังเกตโดยรอบเสียงปืนก็ดังขึ้นสนั่นรอบบริเวณแต่แว่วเสียงเริ่มต้นมันดังขึ้นมาจากด้านล่าง
เขารีบวิ่งตรงหาหน้าต่างบานต่างๆและพยายามปลดล็อกเปิดมันออก แต่เสียงฝีเท้าหนักก็ดังขึ้นมาจากบันไดทีละก้าว
ซึ่งในวินาทีที่สามารถเปิดหน้าต่างพื้นที่ภายนอกโดยรอบถนนตามตรอกต่างๆ กลับเต็มไปด้วยพวกมัน ทำให้วิคเตอร์ชะงักหยุดคิดขึ้น
ตั้งแต่ต้นมันสามารถจับเขาแต่พวกมันกลับไม่กระทำและเพียงส่งคนออกมาเดินตาม มันไม่ใช่เกมกระดานไล่จับและไม่ใช่การต้อนสัตว์ในเล้าแต่เปรียบเสมือนการทดสอบหรือสังเกตพฤติกรรม


## บทที่ 6 บรรยากาศที่หนาวเย็น (2/2)

เมื่อวิคเตอร์ตระหนักได้เช่นนั้นเขารีบหลบเข้าไปในห้องนอนของชายเจ้าของร้านและค้นทุกสิ่งอย่างกระจัดกระจายผ่านลิ้นชักสู่ตู้เสื้อผ้าจวบจนกระทั่งใต้โครงเตียงหรู
นอกจากอุปกรณ์ตัดชุดกับชุดสุภาพก็ไม่มีสิ่งใดอื่น เสียงฝีเท้าหนักดังขึ้นภายนอกห้องมันเริ่มจากเปิดประตูห้องอื่นจึงยังมีเวลาเหลืออีกมาก
เหงื่อหยดไหลจากใบหน้า ความร้อนภายในจิตใจส่งผลต่อร่างกายในทันทีแม้จะไม่เข้าใจในหลายๆ สิ่งแต่ถ้าเขาไม่รอดชีวิตจากที่นี่ก็ไม่มีทางได้ตามหาความจริงที่ตนเองต้องเผชิญทั้งหมด
มันไม่ยุติธรรม..
ไม่มีสิ่งใดที่เหมาะสมในการใช้เป็นอาวุธอีกแล้วนอกจากกรรไกรแหลมสำหรับตัดชุด แนบหลังชนกำแพงกลั้นเสียงหายใจที่ร้อนรนและจ้องเขม็งไปที่ประตู
วิธีการมากมายในการหลีกเลี่ยงสถานการณ์นี้กลายเป็นศูนย์ เหงื่อที่ไหลนองอาบลำคอรวมถึงเสียงของหัวใจที่เต้นระรัวสั่นเทาไปตามฝ่ามือทำให้ความคิดของเขาตื้นเขิน
ประตูห้องนอนถูกเปิดเข้ามาอย่างรุนแรง ชายสูงใหญ่รูปร่างคล้ายคลึงกับวิคเตอร์เดินถือปืนไรเฟิลยาวเข้ามาอย่างเชื่องช้าทุกก้าวที่สัมผัสทำให้พื้นไม้ต่างต้องสะเทือนสั่นไหว
เมื่อชายถือปืนกวาดสายตามองไปโดยรอบห้องมืด วิคเตอร์พุ่งกายนำมือขวาจับปลายกระบอกปืนเบี่ยงทิศทางและแทงกรรไกรเข้าที่กลางลำคอด้วยมือซ้าย
ร่างของวิคเตอร์ถูกศอกกระแทงร่วงล้มลงสู่พื้น กรรไกรขนาดเล็กไม่อาจแทงทะลุจนเกิดแผลลึกแต่มันเพียงสร้างความเจ็บปวดในบริเวณที่อ่อนไหว
แต่นั่นก็ทำให้ชายถือปืนเกิดอาการโซเซเล็กน้อย
วิคเตอร์ในสภาพที่มึนหัวรีบฝืนกายลุกขึ้นพุ่งเข้ายื้อแย่งปืนอย่างบ้าคลั่ง สัญชาตญาณสุดท้ายเป็นเพียงตัวกำหนดแรงกระทำที่มากขึ้นแต่เมื่อเสียงปืนดังขึ้นและเกิดแสงสว่างวาบอยู่หลายครั้ง
หูของเขาไม่สามารถรับรู้เสียงใดๆ ภาพทั้งหมดสั่นไหวไปพร้อมกับสติที่เริ่มเวิ่นเว้อ ชายคนนั้นกระชากกระบอกปืนได้สำเร็จและฟาดมันเข้าที่หน้าของวิคเตอร์ตามด้วยส่งแรงถีบร่างของเขาให้ร่วงลงหน้าปลายเตียง
ไร้ซึ่งคำกล่าวชายคนนั้นพาดปืนไว้บนบ่าและดึงกรรไกรออกจากลำคอพลางหยิบขวดยาขนาดเล็กออกมาและดื่มมัน
บาดแผลที่เกิดขึ้นค่อยๆ แปรสภาพอย่างน่าประหลาดและกลับกลายเป็นปกติ
การฟื้นฟูอย่างน่าประหลาดทำให้วิคเตอร์ตกอยู่ในอาการตกใจ ภาพตรงหน้าราวกับหยุดค้างเป็นระยะเวลานานแม้จะพยายามคิดหาวิธีต่อกรเพียงใด
ความประหลาดเบื้องหน้าก็เป็นสิ่งกำหนดผลลัพธ์
ขณะที่สติของเขายังคงอยู่วิคเตอร์รีบพยุงกายของตนลุกขึ้นนั่งบนเตียงด้วยรอยยิ้มที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดที่ไหลเอ่อออกมาจากช่องปาก
“คุณไม่คิดที่จะเจรจากันก่อนหรือครับ ผมไม่มีสิ่งใดให้คุณและผมเกรงว่าไม่จำเป็นที่จะต้องต่อสู้กัน”
ชายถือปืนเอ่ยปากขึ้น
“การพูดคุยคือวิธีการแก้ปัญหาของปัญญาชน”
“ถูกต้อง หมายความว่าพวกเราสามารถตกลงกันได้ถึงที่มาของสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น”
วิคเตอร์พยายามกดน้ำเสียงของตนลงและเริ่มเจรจาอย่างประนีประนอมเพื่อให้ตนเองไม่ได้กลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบ
“แต่ข้าไม่ได้เป็นปัญญาชน!! ฮ่าๆ!”
เสียงหัวเราะปรับเปลี่ยนสถานการณ์ไม่มีทาง​ที่วิคเตอร์จะกลายเป็นฝ่ายเหนือกว่าทางความคิดเพราะมันเป็นสิ่งที่แน่นอน หมายความว่าสิ่งที่เกิดขึ้นถูกกำหนดไว้แล้วด้วยแผนการ
มันไม่ใช่การปล้นหรือการทำร้ายร่างกายโดยคนวิกลจริต แต่เป็นการไล่ล่าจากกลุ่มคนที่มีรูปแบบแผนและครอบคลุมไปทั่วทุกที่
การใช้ความคิดโดยปกติไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ดีสำหรับเรื่องนี้ วิคเตอร์เริ่มเข้าใจสถานการณ์ของตนเองและถอยร่นไปที่หัวเตียง
ชายถือปืนเดินตรงเข้ามาเรื่อยๆ ทีละก้าวอย่างเชื่องช้าจนเหลือเพียงไม่กี่ก้าว วิคเตอร์ผ่อนลมหายใจเขาควบคุมสติของตนอย่างสงบและรอคอยทุกฝีก้าว พยายามแสดงท่าทีที่สั่นเทาราวกับนกน้อยที่กำลังเผชิญหน้ากับอินทรีย์
ทันใดนั้นในห้วงวินาทีที่แสนสั้นวิคเตอร์คว้าผ้าห่มบนเตียงเขวี้ยงมันขึ้นเหนืออากาศบดบังทัศนวิสัยในระยะเวลาสั้นๆ เขาพุ่งตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าใกล้มือและออกแรงดันจนมันเอนลงมาทับชายถือปืน
แม้การกระทำนั้นจะเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วแต่ชายถือปืนก็อยู่ในสภาพหมอบคลานโดยเผยรอยยิ้มอย่างไม่หวาดหวั่น ตู้เสื้อผ้าที่ล้มลงส่วนหนึ่งยังคงถูกยับยั้งโดยส่วนหนึ่งของเตียง
ถึงจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ วิคเตอร์ก็แอบคาดหวังให้ตู้เสื้อผ้ากระแทกเข้ากับศีรษะแต่เขาคาดการณ์ความสามารถของชายคนนั้นต่ำไป
ความเชื่องช้าที่ถูกแสดงออกมาเป็นเพียงการแสดงตบตาที่เสริมความน่ากลัวประกอบฉาก
แต่ถึงกระนั้นกว่าชายคนนั้นจะลุกขึ้นก็จำเป็นต้องใช้เวลา วิคเตอร์รีบวิ่งตรงออกจากห้องนอนลงบันไดไม้และเปิดประตูด้านหลังของร้านออกมา
มันเชื่อมต่อกับตรอกมืดที่เต็มไปด้วยท่อน้ำกับถังขยะ แอ่งน้ำมากมายสะท้อนแสงเจือจางภายนอกตรอกที่เชื่อมต่อกัน
บรรยากาศที่หนาวเย็นกลับมาอีกครั้ง
เสยเส้นผมขึ้นประคองลมหายใจที่เหนื่อยหอบและออกวิ่งไปตามทิศทางที่ตนจากมา เพื่อหลอกพวกมันตามความคิดของเขาการหลบหนีของคนทั่วไปจำเป็นต้องเป็นการเปลี่ยนสู่ทิศทางใหม่หรือทิศทางอื่นที่ทำให้ขอบเขตการตามล่าไกลยิ่งขึ้น
ขณะออกวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตภาพตรงหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นความมืด พื้นหินที่เย็นยะเยือกเปิดออกเป็นหลุมขนาดใหญ่นำพาร่างของวิคเตอร์ให้ร่วงหล่นลงไป
แสงไฟมากมายส่องสว่างเป็นระยะและจบลงด้วยร่างกายของเขาที่นอนอยู่ในน้ำเน่าเหม็นภายในท่อระบายน้ำที่สาดส่องไปด้วยคบเพลิงทอดยาวออกเป็นเส้นทางมากมาย
'ที่นี่มันที่ไหนกัน'
วิคเตอร์ลุกขึ้นแหงนมองเพดานแต่กลับไม่เห็นถึงรูหรือช่องทางที่เขาร่วงหล่นลงมา เรื่องประหลาดเริ่มเกิดขึ้นอีกครั้งเขารีบจัดระเบียบเครื่องแต่งกายของตนสำรวจของที่พกติดตัว
ในตอนนี้สมุดบันทึกต่างเปียกโชกรวมถึงกระดาษที่เขาจดถึงตรอกต่างๆของเขตเมือง ซึ่งทำให้เขาตัดสินใจที่จะทิ้งสิ่งของเหล่านั้นไว้ที่นี่
การสำรวจเริ่มต้นขึ้นชายผมดำร่างกายใหญ่ในสภาพเปียกโชกคว้าคบเพลิงเดินไปตามเส้นทางของท่อระบายน้ำ
แสงไฟจากคบเพลิงสั่นไหวราวกับมันไม่สามารถประคองแสงสว่างแม้จะไร้ซึ่งลมพัด
มันเริ่มดับลงและส่องสว่างขึ้นตัดสลับไปมา
สุดปลายเส้นทางของท่อระบายน้ำ น้ำถูกระบายลงสู่พื้นที่เบื้องล่างที่กว้างใหญ่ท่อมากมายพันเกี่ยวกันเหนือสถานที่แห่งหนึ่ง แสงไฟสว่างขนาดเล็กมากมายเบื้องล่างแสดงถึงการรวมตัวของคนจำนวนมาก
ลมแรงกรรโชกจนแทบจะพัดพาให้วิคเตอร์ร่วงลงมาจากท่อระบายน้ำไปตามกระแสน้ำเจือจางที่ไร้จุดสิ้นสุด
ช่วงเวลาสั้นๆ ที่จ้องมองภาพเบื้องล่างนิ้วบางนิ้วหนึ่งโผล่ขึ้นมาจากน้ำที่มืดมัวปรากฏร่างของหญิงสาวที่บิดเบี้ยวจนก่อรูปกลายเป็นเรือนร่างผ่องใสภายใต้เส้นผมตรงยาวสีดำ
วิคเตอร์พยายามถอยหลังด้วยความหวาดกลัวแต่เมื่อหันกลับไปแสงไฟจึงดับลงและภาพโดยรอบกลายเป็นขีดความมืดที่พุ่งตรงไปยังทิศทางเดียวกันเปรียบเสมือนการผลัดเปลี่ยนสถานที่สู่การเคลื่อนย้ายจากจุดหนึ่งไปสู่อีกจุดหนึ่ง
….


## บทที่ 7 ความลับภายใต้เงามืด (1/2)

ประกายแสงสว่างหยดนองดั่งหยาดฝนโลหิตลมหายใจที่ร้อนผ่าวแผ่กระจายออกเป็นไอเย็นหนา
เสื้อคลุมยาวสีขาวที่ขาดรุ่ยสยายขึ้นโบกสะบัดอย่างบ้าคลั่ง
ดวงตาสีเหลืองสว่างกวาดสายตาไปโดยรอบบริเวณ กร่นเสียงหัวเราะดังพลางเผยมือขึ้นไขว่คว้าอากาศที่ว่างเปล่าราวกับคนเสียสติ ตามหาบางสิ่งจ้องมองมันและภูมิใจในการกระทำที่ไร้เหตุผล
ในช่วงเวลาที่ทุกสายตาบรรจบอยู่กับการกระทำประหลาดของชายซูบผอม เขากลับก้าวฝีเท้าทีละก้าวอย่างเชื่องช้าเหยียบสัมผัสพื้นหินเย็นยะเยือกและจ้องมองทุกสิ่งเปรียบเสมือนตนเองกำลังเดินอยู่ท่ามกลางทุ่งดอกไม้ที่ตอมไปด้วยฝูงผีเสื้อที่สวยงาม
แต่ทว่าผีเสื้อเหล่านั้นกลับเป็นประกายแสงสีเหลืองส่องสว่าง ที่ปรากฏขึ้นมากมายส่องประกายสร้างภาพอันน่าอัศจรรย์มันล่องลอยตามชายซูบผอมมันงอกงามขึ้นมาจากจุดแสงจนสยายออกเป็นผืนปีกกว้าง
บินตอมหยดแสงที่ไหลติงและงอกงามกลายเป็นส่วนประกอบหนึ่งของเสื้อคลุมยาวที่ขาดลุ่ย การซ่อมแซมเริ่มประกอบเป็นชายเสื้อคลุมและผีเสื้อตัวสุดท้ายบินตอมรูโหว่กว้างก่อนที่จะกลายเป็นส่วนประกอบสุดท้าย
หอกหนึ่งเล่มพุ่งตรงทะลุเข้ากลางอกของชายซูบผอมสร้างเสียงกู่ร้องบันดาลคมแหลมของลูกธนูนับหมื่นดอกแทงทะลุร่างที่เต็มไปด้วยแสงสว่าง คมดาบที่ลุกไหม้พุ่งตรงเข้ามาพร้อมกับอัศวินผู้ห้าวหาญแผดเผาอากาศจวบจนกระทั่งลุกไหม้จิตวิญญาณไปพร้อมกับร่างกายที่น่าเวทนาร่างที่ซูบผอมถูกพันธนาการโดยโซ่ตรวนนับแสนที่ไม่อาจหาที่มาของมัน คมดาบนับแสนที่ผูกติดไปด้วยคุณสมบัติมากมายและวงแหวนขอบเขตเหนือธรรมชาติจากพลังที่ยึดติดไปด้วยแบบแผนทางความคิดมารวมกันอยู่ที่ชายซูบผอม
เพียงไม่นานร่างส่องสว่างก็พุ่งกายผ่านพ้นทุกการโจมตี ฝ่ามือหนึ่งจับใบหน้าของชายซูบผอมไว้และกดมันลงสู่พื้น ร่างประหลาดของอสูรกายงูขนาดยักษ์พุ่งขึ้นมากลืนกินร่างของชายซูบผอม​ ผิวหนังมนุษย์​อาบย้อมไปด้วยพิษอันตรายที่ผสมกันนาๆชนิด
ลมหายใจสร้างฟองอากาศภายใต้ทะเลน้ำสีเขียวหม่น โผล่พรวดขึ้นมาจากมหาสมุทรกว้างใหญ่ที่ไร้ซึ่งแผ่นดินและขอบฟ้า ภาพฝันร้ายลวงตามากมายถูกสร้างขึ้น การโจมตีและการควบคุมมากมายถาโถมเข้าสู่สติสัมปชัญญะ
ร่างกายถูกคายออกจากปากของอสูรงูร่วงหล่นลงสู่ดงการโจมตีที่ไม่รู้จบ ร่างกายที่ควรจะมีอยู่แปรเปลี่ยนสภาพกลายเป็นของเหลวสีเหลืองที่ส่องสว่างเหลือเพียงใบหน้าครึ่งซีก สติที่เลือนรางพยายามก่อร่างของนิ้วมือขึ้นจ้องมองไปที่ตัวเลขสามหลักที่กำกับตัวอักษรภาษาอังกฤษไว้ท้าย
900k
เสียงหัวเราะเบาบางเริ่มต้นขึ้น ตัวเลขบนฝ่ามือค่อยๆ ลดจำนวนลงทีละหน่วยอย่างรวดเร็วจนกลายเป็น 800k
สร้างกระแสแผ่นดินไหวขนาดใหญ่สาดแสงประกายไปโดยรอบอย่างเอิกเกริกเปลี่ยนพื้นที่ใต้ดินมืดมิดให้กลายเป็นท้องนภากว้างเหนือต้นไม้ขนาดยักษ์ที่ครอบคลุมไปด้วยอาณาจักรขนาดใหญ่
ภายใต้ท้องฟ้าสีม่วงที่นำพาชีวิตนับล้าน มันปรับเปลี่ยนท้องฟ้าม่วงให้กลายเป็นมหาสมุทรราวกับการต่อสู้ภายในทวีปกว้างอันไร้อาณาเขต แสงประกายมากมายร่วงหล่นลงสู่อาณาจักรเบื้องล่างขยายขนาดสู่ดาวตกไพศาลที่พร้อมลากชีวิตนับหลายสิบล้านลงสู่ห้วงเหวที่ว่างเปล่า
…
ความมืดคือส่วนประกอบที่แท้จริงของสรรพสิ่งแต่มันเพียงถูกปกคลุมด้วยแสงและองค์ประกอบอื่นที่เจือปนจนไร้ซึ่งพื้นที่สำหรับองค์ประกอบหลัก ทว่าท้ายที่สุดความมืดดันกลับครอบคลุมทุกสิ่งเปรียบเสมือนอวกาศที่ห้อมล้อมโลกแม้โลกจะไม่เหลือพื้นที่ใดสำหรับความมืด
ในเมื่อเป็นเช่นนั้นความมืดจึงเป็นเพียงความว่างเปล่าและการเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงทางการรับรู้
จึงเป็นเรื่องยากในการพิจารณาข้อเท็จจริงผ่านภาพที่วกวนและบิดเกลียวเป็นห้วงประหลาด รังควานจิตใจให้ออกก้าวและเผชิญหน้า
ความกล้าหาญกลายเป็นสิ่งผิดพลาดเมื่อต้องเผชิญหน้าอย่างไร้ข้อมูล เพ่งสายตามองไปตามความมืดเคลื่อนมือออกไปรอบด้านควานหาบางสิ่ง
ภาพแห่งการเคลื่อนย้ายแท้จริงอาจเป็นเพียงกรงขัง นั่นเป็นสิ่งที่ไม่มีทางทราบ สาเหตุหลักของพื้นที่นี้เกี่ยวข้องกับหญิงสาวเปลือยเปล่าที่น่าหวาดกลัว สิ่งประหลาดที่ปรากฏขึ้นแสดงถึงข้อเท็จจริงของพลังเหนือธรรมชาติหรืออาจจะเป็นเวทมนตร์
วิคเตอร์เผยรอยยิ้มเจื่อนด้วยหัวใจที่เต้นระรัว การก้าวก่ายต่อองค์กรธุรกิจนี้ไม่ใช่เรื่องที่ดี การก้าวที่ผิดพลาดในเกมกระดานที่กว้างขวางแห่งนี้คือบทเรียนหนึ่ง
แต่ในขณะนี้เป็นไปไม่ได้ที่จะย้อนกลับไปหรือแก้ไขทุกสิ่ง
ในเมื่อการหลบหนีจะเป็นการสร้างสถานการณ์ตามล่าที่ยืดยาวเพียงเท่านั้น
วิคเตอร์จึงตัดสินใจถอยหลังทีละก้าวแนบหลังชนเงามืดและจมเข้าไปในมัน ฝ่าพ้นออกมาสู่จุดเดิมที่สามารถมองเห็นแสงจวบจนปลายทางของท่อระบายน้ำ
เครื่องแต่งกายที่เปียกโชกเพิ่มสัมผัสที่หนาวเย็น เส้นผมสีดำเสยขึ้นเพิ่มทัศนวิสัยและฝ่ามือลูบลงตั้งแต่ใบหน้าจรดปลายคาง
เงาเบื้องหน้าบิดเบี้ยวเลือนหายไปขณะร่างที่เปลือยเปล่าปรากฏขึ้นอีกครั้ง เส้นผมตรงสีดำยาวสยายออกไปด้านหลังขณะใบหน้าเผยผิวพรรณที่เปล่งปลั่งไปจนสุดปลายเท้า
นางกอดอกของตนอย่างไร้ยางอายและเริ่มกล่าวขึ้น
“ฉันจะให้โอกาสคุณในการตอบคำถามนะคะ เพื่อให้ทุกสิ่งจบลงอย่างรวดเร็วที่สุด! คุณทราบเรื่องของรถม้าหมายเลขสี่ได้อย่างไรกันคะ”
“ผมขออนุญาตถามกลับ ทำไมคุณถึงไม่สวมเครื่องแต่งกายใดๆและสามารถครอบครองพลังเหนือธรรมชาติ”
“คุณกำลังท้าทายฉันอยู่นะคะ!!! ฉันไม่อยากจะทำร้ายคุณ…แต่ถ้าเป็นไปได้ฉันก็ไม่อยากทำให้คุณบาดเจ็บจากการไม่ตอบคำถาม”
นางเริ่มก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น
“อย่าเข้ามาใกล้ผม!!!”
วิคเตอร์ส่งเสียงตะคอกดังจนนางแสดงอาการหลบสายตาและทำให้วิคเตอร์สังเกตเห็นถึงความเหนือกว่าทางด้านพลังของนางแต่กลับด้อยกว่าในด้านของจิตใจ
อาจเป็นเพราะว่านางอยู่ในสถานการณ์ที่เหนือกว่าเขาและสามารถทำได้ทุกสิ่งจึงเกิดความประมาทและใช้อารมณ์ร่วมในการดำเนินงานรวมถึงปัจจัยทางรูปลักษณ์ภายนอกระหว่างผู้หญิงคนหนึ่งกับชายร่างใหญ่ในสภาพที่ไม่น่าอภิรมย์ ซึ่งไม่ว่านางจะมองวิคเตอร์เป็นอย่างไรในสายตาแต่ในตอนนี้เขาจะแก้สถานการณ์ของตน
ปรับปรุงสีหน้าและลดน้ำเสียงลง
“ผมขอโทษจริงๆ ผมไม่ทราบเรื่องนี้เลยเพียงแต่ผมไม่มีเงินจ่ายค่ารถม้าเท่านั้นจึงออกอุบายที่จะทำให้ตนเองได้จ่ายน้อยลง…”
“ดูเหมือนจะไม่ใช่แบบนั้นนะ!” เสียงของชายชราดังขึ้นและเดินโผล่ออกมาจากความมืด นั่นคือคนขับรถม้า
“คุณลุงเวลล์คะ..แต่ชายคนนี้เขาสารภาพแล้วนะคะ”
“ทำไมเจ้าถึงคิดเช่นนั้น”
“ท่าทางของเขาดูน่าเห็นใจ..ค่ะ”
“เลิกปกป้องชายผู้นี้เสีย ข้าไม่ใช่คนแก่ความทรงจำสั้นและชายผู้นี้อันตราย เมื่อเจ้าแสดงท่าทางเช่นนั้นชายผู้นี้จะหลอกเจ้า เขาคือคนที่รอดจากเงื้อมมือของเจ้าบ้าพลังนั่นได้เจ้าต้องพิจารณาให้ดี!”
ชายชราพูดหนักแน่น
“ยอมจำนนเสียเถิดพ่อหนุ่ม เจ้าไม่รอดแล้วแค่สารภาพและเรื่องจะจบ!”
วิคเตอร์ถอยหลังทีละก้าวด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ความแตกต่างของสถานการณ์ทำให้เกิดความคิดที่บ้าบิ่นและเขามั่นใจว่าตนจะไม่ตายอย่างแน่นอน ถึงตอบคำถามพวกเขาก็จะไม่ปล่อยไปความบังเอิญในการพบรถม้าหมายเลขสี่อาจแปรเปลี่ยนเป็นสถานการณ์ที่ถูกไตร่ตรอง
แต่จะมีค่าอันใดในเมื่อไม่ทราบที่มาของวิคเตอร์ หมายความว่านี่อาจเป็นเพียงความโชคร้ายของเขาที่ได้มาเกี่ยวข้องกับองค์กรขนาดใหญ่ที่มีความลับบางอย่าง
ปลายส้นเท้ายกตัวขึ้นและค่อยๆ ถอยหลังเป็นจังหวะไม่ว่าจะเกิดการเจรจาขึ้นคำตอบของเขาจะกลายเป็นเพียงส่วนหนึ่งของคำโกหก
สุดปลายส้นเท้าแตะสัมผัสขอบท่อระบายน้ำ สายตาของชายชรายังคมเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้น
“พ่อหนุ่ม เจ้าไม่มีทางหนีแล้ว!”
วิคเตอร์เอนหลังลงดำดิ่งลงสู่ความมืดที่เจือปนไปด้วยแสงจากเบื้องล่าง ความบ้าบิ่นก่อให้เกิดการกระทำที่บ้าคลั่งพลางส่งเสียงหัวเราะดังปานชีวิตกำลังจะดับสิ้น


## บทที่ 7 ความลับภายใต้เงามืด (2/2)

หญิงสาวกระโดดตามมาด้วยความเร็วพาดผ่านความมืดแปรเปลี่ยนสภาพร่างออกเป็นเงาที่กำลังว่ายลงจากน้ำตกสีมืด ร่างของนางปรากฏขึ้นในสภาพที่เปลือยเปล่าและกอดรัดร่างของวิคเตอร์ไว้แน่น
เส้นผมของนางสยายขึ้นร่างกายแนบชิดกันจนไม่อาจขยับเขยื้อน หยดน้ำตาและเสียงร้องกรีดร้องของหญิงสาวเผยขึ้นเหนือใบหน้ามืดครึ้มของเขา
แขนของวิคเตอร์เริ่มต่อต้านอย่างรุนแรงพยายามดิ้นขัดขืนการกอดรัดของนางแต่ความรู้สึกรอบกายกลับถูกโอบรัดด้วยมวลน้ำสีมืดที่แน่นหนา เป็นไปไม่ได้ที่จะมีชีวิตรอดจากการร่วงหล่นจากความสูงระดับนี้ถ้าไม่เป็นเช่นนั้นเขาจะถูกจับกุม
การตัดสินใจเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่การพบกับชายปริศนาในชุดคลุมสีขาว หลายๆสิ่งนำมาซึ่งการตัดสินใจมากมายการเปลี่ยนแปลงทางความคิดและการมีชีวิตตามจุดประสงค์หนึ่งในการตามหาความจริงทั้งหมด
เสียงของอากาศพัดผ่านใบหูก่อเสียงคำรามยืดยาวกระแสลมตีกระทบร่างของทั้งสอง แสงสว่างพาดผ่านดวงตาเป็นระยะและจบลงเมื่อเสียงหยดน้ำตกกระทบ
.
อึก!
ภาพฝันของดวงดาวก่อตัวเป็นงานศิลป์ที่ระบายไปด้วยโลหิต มันพัดโถมดั่งพายุและสงบลงเมื่อซี่โครงถูกผ่าเปิดเสียงกรีดร้องของชายหนุ่มดังขึ้นภายในความมืด
ดวงตาเบิกกว้างพร้อมกับลมหายใจที่หนักหน่วง ร่างกายถูกผูกมัดไว้กับเก้าอี้ตัวหนึ่งและแสงเทียนขนาดเล็กมอบความสงบภายในจิตใจ
เสียงของลมหายใจเริ่มผ่อนคลายลงดวงตาจับจ้องแสงสีเหลืองหนึ่งเดียวเบื้องหน้า ก่อนที่จะหัวเราะขึ้นด้วยเสียงที่แหบแห้งไปทั้งลำคอ
ทุกสิ่งเป็นไปตามคาดถ้าเขาสามารถมีชีวิตรอดการจับกุมคือวิธีการสุดท้ายของพวกมัน เมื่อถูกจับตามองและทดสอบศักยภาพพวกมันก็จะสามารถตีกรอบที่มาของวิคเตอร์
ในตอนนี้พวกมันจำเป็นต้องตัดสินใจว่าเขาคือคนนอกที่โชคร้ายหรือภัยคุกคามจากภายนอกจึงเป็นที่มาของการไล่ล่าแทนที่การสังหาร
ทว่านั่นอาจเป็นข้อดีในการทำให้เขามีโอกาสที่จะได้รับจุดยืนสำคัญที่จะทำให้เขาปลอดภัยในโลกใบนี้และได้รับรู้ถึงวิธีการครอบครองพลังเหนือธรรมชาติ
เพียงไม่นานแสงสว่างของเทียนไขก็ถูกกลบเลือนด้วยแสงสว่างจากตะเกียง ชายชราปรากฏขึ้นพร้อมกับกลุ่มคนจำนวนหนึ่งในชุดสูทสุภาพสีดำ
“ทีนี้เจ้าพร้อมตอบคำถามหรือไม่ เจ้าทราบเกี่ยวกับรถม้าหมายเลขสี่จากแหล่งใด ใครขายข้อมูลให้เจ้าหรือเจ้าทำงานให้กับใคร!”
วิคเตอร์กลืนน้ำลายของตน
“ไม่!..ผมไม่ทราบจริงๆ ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะผมเพียงออกอุบายเพื่อให้ตนเองได้จ่ายน้อยลง!”
“ฟังนะ..โดยปกติคนที่ทราบเกี่ยวกับเรื่องรถม้าหมายเลขสี่จะถูกกำจัด ไม่ว่าจะจากข่าวลือหรือคนจากภายในนำไปเผยแพร่แต่การสารภาพของเจ้าจะทำให้โทษของเจ้าลดลงเมื่อมันเป็นประโยชน์ต่อทุกฝ่าย”
“ถ้าข้อมูลที่ผมได้รับไม่ได้มาจากภายในคุณยังจะมอบอิสรภาพให้ผมอยู่หรือเปล่า”
คำกล่าวนี้จะเป็นสิ่งที่สามารถต่อระยะเวลาชีวิตของเขาในเมื่อคำสารภาพของวิคเตอร์ยังคงสามารถขยายคุณค่าของชีวิตตนเอง ถึงจะแลกมาด้วยการตกอยู่ในอันตรายแต่ในความเสี่ยงนี้ก็ย่อมต้องมีความคุ้มค่าตามมา
“แน่นอนถ้าเจ้าสามารถระบุแหล่งที่มา!”
ชายชราหยิบแผ่นกระดาษที่เปียกชื้นออกมานั่นคือเศษกระดาษที่วิคเตอร์นำมันมาจดบันทึกข้อมูลในจุดสัญลักษณ์ต่างๆ ภายในเมือง แต่ล่าสุดเมื่อตกลงมาในท่อระบายน้ำเขาก็โยนมันทิ้ง
“ข้อมูลของเจ้าค่อนข้างละเอียด ตำแหน่งทางเข้าต่างๆ ของเส้นทางใต้ดินมันเป็นข้อมูลที่ถูกแบ่งส่วนออกมาเป็นอย่างดีและการครอบครองข้อมูลทุกส่วนไว้จำเป็นต้องได้รับมาจากบุคคลระดับสูง”
นั่นทำให้วิคเตอร์ฉุกคิดขึ้นมาถึงวิธีการเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้ เพียงแค่เขาต้องแนบเนียน
“ผมยอมแล้ว..ผมจะยอมสารภาพ! แต่ต้องให้ผมสารภาพต่อท่านเดนการ์ทเท่านั้น!! ผมไม่สามารถอธิบายสิ่งใดหวังว่าคุณจะเข้าใจ”
วิคเตอร์ส่งเสียงพูดหนักแน่นเขาไม่ทราบชื่อพี่ชายของโอฟีเลียแต่ในเมื่อเป็นนามสกุลจึงไม่ยากที่จะคาดเดาถึงความเกี่ยวข้องที่ไม่ลึกซึ้งแต่ยังคงเกี่ยวข้องเมื่อคนเหล่านี้ได้ฟังจากปากของวิคเตอร์
การเอ่ยถึงบุคคลระดับสูงหรือผู้มีส่วนร่วมจึงแสดงให้เห็นถึงความเกี่ยวข้องของวิคเตอร์ยิ่งการกระทำที่เขาแสดงออกมาก็ยิ่งทำให้เขากลายเป็นสายลับภายนอกที่ถูกจ้างโดยพี่ชายของโอฟีเลีย แต่ความเสี่ยงในการกระทำครั้งนี้ก็มีโอกาสล่มสูงอย่างน่าเหลือเชื่อ
ถ้าเป็นไปได้การนำเรื่องทั้งหมดไปสารภาพกับพี่ชายของโอฟีเลียก็อาจทำให้ได้รับความช่วยเหลือหรืออาจจะรวมถึงเรื่องของวัตถุภายในอกของเขา
ชายชรานิ่งเงียบไปสักพักก่อนที่จะตรวจสอบเครื่องแต่งกายของวิคเตอร์จนไปถึงการปลดถุงมือของเขาออก แสดงให้เห็นหมายเลขหนึ่งหลักบนฝ่ามือ
ยิ่งทำให้สายตาของชายชราเปลี่ยนไปและเริ่มฉุกคิดสงสัยมากมาย ทำให้วิคเตอร์จำเป็นต้องสูดลมหายใจอย่างสงบเพื่อระงับอาการที่แสดงถึงความหวาดกลัวและการโกหก
เพียงไม่นานมีชายชุดสูทสุภาพเดินเข้ามาภายในห้องมืดสลัวแห่งนี้พลางซุบซิบบางสิ่งให้ชายชราทราบ
“ในเวลานี้เจ้าโชคดีข้อมูลทั้งหมดของเจ้าถูกส่งไปอยู่ในมือของท่านผู้มีส่วนร่วมแล้ว เซลิธจะพาเจ้าไป”
หลังจากจบคำกล่าวของชายชราภายในเงาปรากฏร่างที่เปล่งปลั่งขึ้นมาจากความว่างเปล่า นางเดินโซเซลงมานั่งตักของวิคเตอร์ก่อนที่ความมืดจะบดบังทัศนวิสัยทั้งหมด
แปรเปลี่ยนเป็นโถงทางเดินแห่งหนึ่งที่ถูกปูพรมสวยงามประดับผนังไปด้วยรูปภาพงานศิลป์ทิวทัศน์ของเมืองยามราตรี ร่างของวิคเตอร์อยู่ในสภาพปกติไร้ซึ่งพันธนาการเมื่อรู้สึกกาย
หญิงสาวเบื้องหน้านั่งลงริมกำแพงพลางกอดอกปิดบังร่างกายและเอนศีรษะลงปานกำลังจะหลับ แต่ก่อนที่ดวงตาของนางจะปิดลงคำพูดที่เบาบางก็บอกกล่าวขึ้น
“ตรงไปเบื้องหน้าจะพบประตูห้องของท่านผู้มีส่วนร่วม ฉันไม่ไหวแล้วค่ะดูเหมือนว่าฉันจะหักโหมมากจนเกินไป..”
วิคเตอร์ถอดเสื้อที่แห้งเหือดของตนและนำมันไปคลุมที่ร่างของนาง
เขาจัดแต่งเครื่องแต่งกายให้เรียบร้อย ออกก้าวอย่างมั่นใจไปที่ประตูบานใหญ่และออกแรงดันเปิดเข้าไป
เหยียบลงบนพรมสีแดงกุหลาบตัดแต่งลวดลายช่อดอกไม้แต่ถูกบดบังด้วยโต๊ะกว้างที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์สำหรับการเขียน
แสงสว่างของแดดยามเช้าต่างสาดโถมลงอาบร่างของวิคเตอร์ มีชายคนหนึ่งนั่งอยู่ต่อหน้าเขาด้วยชุดสูทสุภาพสีเทาเนกไทดำและสวมทับด้วยเสื้อโค้ตสีดำยาว
ใบหน้าสูงวัยแต่ไม่ถึงขั้นชัดเจนทางด้านอายุ ต้นคอหนาอกแผ่กว้างร่างกายแข็งแรง ทรงผมสั้นปัดซ้ายอย่างหล่อเหลาเหนือสิ่งอื่นใดคือความสุขุมทางกิริยาที่มั่นคง
“วิคเตอร์ เวเบอร์ หนึ่งในรายชื่อพิเศษหรือผู้อพยพจากดินแดนราเวนนิส ร่างกายสูงใหญ่กำยำมีทักษะการเอาตัวรอดที่บ้าบิ่นและความสามารถด้านจิตใจที่แข็งแกร่งซึ่งอาจรวมไปถึงทัศนคติ มีรายงานหนึ่งปรากฏว่าคุณครอบครองข้อมูลช่องทางทั้งหมดที่เผยถึงสัญลักษณ์ต่างๆ ไปทั่วสาธารณรัฐเวน”
คำกล่าวที่สงบของชายเบื้องหน้าอธิบายถึงวิคเตอร์อย่างชัดเจน
“ผมต้องการให้คุณช่วยเหลือผม! แท้จริงแล้วผมได้รับความช่วยเหลือจาก โอฟีเลีย เดนการ์ทและผมได้รับรู้ข้อมูลทั้งหมดผ่านบันทึกของคุณที่อยู่ในห้องใต้ดิน”
สายตาของชายเบื้องหน้านิ่งสงบและไม่สั่นคลอน ไม่มีอารมณ์ร่วมใดเกิดขึ้นในการฟังคำสารภาพของวิคเตอร์ แต่ก็ไม่มีข้อสังเกตในส่วนของที่เก็บซ่อนอาวุธใดๆ
“ช่างน่าเสียดายที่คุณเป็นเพียงคนที่โชคร้าย แต่ผมคงจะไม่สามารถปล่อยคุณไปจากที่นี่ได้ หนึ่งในรายงานสำคัญระบุถึงการสอบสวนของคนขับรถม้า มีการเตรียมพร้อมบุคลากรที่มีพลังในการตรวจสอบคำโกหกแฝงปะปนเข้าไปด้วย แต่ปรากฏว่าคำพูดของคุณกลับไม่สามารถตรวจสอบ ไม่สามารถคาดการณ์ ไม่สามารถหยั่งลึก”
“หมายความว่าอย่างไรกันครับ!”
วิคเตอร์จ้องเขม็งสบสายตาของชายเบื้องหน้าพร้อมกับไตร่ตรองคำกล่าวนั้น มันแปลกประหลาดราวกับเขามีพลังวิเศษหรือแปลกแยกจากความเป็นไปได้ในการส่งผลของพลังเหนือธรรมชาติมาสู่ตัวเขา
“ความสามารถของคุณเป็นภัยคุกคามถ้าคุณไม่ยอมสารภาพมาโดยดีการพิจารณาจุดยืนของคุณอาจไร้ซึ่งความมั่นคง”
“ผมไม่ทราบสิ่งใดเกี่ยวกับความสามารถนี้!”
วิคเตอร์สารภาพไปตามตรงและไม่สามารถแก้ไขสถานการณ์ที่จนตรอกของตน ทุกสิ่งที่เขาต้องเผชิญมันแปลกประหลาดเกินกว่าที่จะหาข้อมูลด้วยตนเอง
“ในเมื่อคุณไม่ยอมสารภาพและยังต่อต้านผม คุณจำเป็นต้องเข้าร่วมและมาทำงานภายใต้การควบคุมของผม”
วิคเตอร์ไม่กล่าวสิ่งใดเขาเพียงจ้องมองด้วยความเคลือบแคลงใจในเมื่อไม่เชื่อในคำสารภาพแต่กลับเบี่ยงประเด็นไปเป็นทางออกของการสนทนา
“ไม่ต้องขบคิดให้มากผมไม่คิดจะสังหารคุณ ผมคือผู้มีส่วนร่วมของคณะปฏิวัติราเวนนิสความลับในเรื่องของสถานที่จึงเป็นสิ่งสำคัญ เพื่อปลดปล่อยดินแดนราเวนนิสสู่เอกราชจึงจำเป็นเข้มงวดต่อทุกผลร้ายที่อาจส่งผลกระทบ ในตอนนี้มีผู้อพยพจากดินแดนราเวนนิสราวสี่หมื่นคนและทุกคนร่วมมือกับผม..โดยผมหวังว่าคุณจะเชื่อใจ”
ชายเบื้องหน้าลุกขึ้นยืนและยื่นมือขวามาทางวิคเตอร์การทักทายที่สุภาพอันแฝงไปด้วยความไม่ไว้วางใจเริ่มต้นขึ้น
“คุณต้องการอะไรจากผมกันแน่ ผมทราบว่าคุณเชื่อผมและกำลังหาทางออกที่ดีที่มอบประโยชน์ให้แก่ทั้งสองฝ่าย”
“ช่างน่ายินดียิ่งนักที่คุณมีศักยภาพทางความคิดที่ดี แต่การที่คุณแสดงความตรงไปตรงมาเช่นนี้ก็หมายความว่าคุณสนใจในสิ่งที่ผมกล่าวเช่นกัน ในเมื่อคุณไม่ยอมที่จะให้ความร่วมมือ ผมจึงจำเป็นต้องบังคับให้คุณเข้าร่วมและสามารถแลกกับความต้องการส่วนตัวของคุณหนึ่งสิ่งโดยไม่รวมที่พักอาศัยหรือค่าใช้จ่ายอื่นๆ เท่าที่คุณสามารถเสนอเพื่อให้คุ้มค่าต่อตัวคุณเอง..ลองเสนอมาสิครับ”
“ผมต้องการทราบถึงการครอบครองพลังเหนือธรรมชาติและทุกสิ่งที่เกี่ยวกับมัน”
“ย่อมได้ เป็นการตัดสินใจที่ดีผมจะมอบหมายหน้าที่ให้กับบุคคลที่จะตอบสนองความต้องการของคุณนางจะเป็นคนกำกับงานและหน้าที่ของคุณเพื่อแลกกับข้อมูล”
“การดำเนินงานและชีวิตประจำวันของคุณจะถูกจับตามองโดยเซลิธอย่างไม่สามารถหลีกเลี่ยงจนกว่าคุณจะสามารถรายงานถึงความสามารถของคุณได้และการกระทำนี้ก็นับเป็นการช่วยเหลือคุณ หวังว่าคุณคงไม่อยากเตร็ดเตร่ไปตามเมืองโดยไร้จุดหมาย”
หลังจากจบคำกล่าวเซลิธโผล่พรวดออกมาจากเงาของวิคเตอร์ นางแสดงตัวพยักหน้ารับทราบต่อหน้าพี่ชายของโอฟีเลียและหายไปภายในเงามืด
ชวนให้วิคเตอร์ต้องตกตะลึงอีกครั้งถึงความสามารถที่ราวกับหลุดออกมาจากนวนิยายแฟนตาซี
ในเมื่อการเจรจาส่งผลให้ได้รับประโยชน์ทั้งสองฝ่ายวิคเตอร์จึงไม่โต้แย้งและรับรู้สถานการณ์ของตนเป็นอย่างดีถึงความอ่อนแอที่ไม่อาจแม้แต่ปกป้องชีวิตของตนเอง
การเริ่มต้นใหม่ภายใต้เงามืดก็อาจเป็นจุดเริ่มต้นในการต่อต้านดวงดาวในอนาคตของเขา เพื่อตามหาความจริงทั้งหมดเพื่อกลับสู่โลกที่คุ้นเคย..


## บทที่ 8 สิ้นสุดแสงยามพลบค่ำ (1/2)

กางแขนออกโอบรับทุกความรู้สึก รับรสกลิ่นแสงแดดที่อาบลงบนร่างกาย
เสียงหัวใจบรรเลงรัวกร่นเสียงหัวเราะขบขันเปิดเผยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความสุขสมในจิตใจ ในขณะที่ร่างกายเปล่งประกายส่องสว่างสาดกระจายรัศมีไปทั่วน่านฟ้าขยายอาณาเขตออกเป็นทิศทั้งสี่
ฟากฟ้าทั้งสามส่วนแยกออกเป็นวังวนที่ว่างเปล่าแหวกว่ายเปลี่ยนผืนแผ่นนภาให้กลายเป็นรูโหว่ทิ้งช่องว่างที่กว้างขวางทอแสงเรืองรองจากพระอาทิตย์ลงมาสู่พื้นผิวโลก
ตัวเลขบนฝ่ามือสลับจำนวนขึ้นลงอย่างบ้าคลั่ง การตกกระทบของอุกกาบาตสร้างการทำลายล้างครั้งยิ่งใหญ่
หลายภาคส่วนของอาณาจักรลุกไหม้ดั่งขุมนรกที่ไม่มีวันมอดดับ แสงสว่างหนึ่งพุ่งตรงผ่าแขนทั้งสองข้างของชายซูบผอมและดาบเล่มหนึ่งก็แทงทะลุเข้ากลางอกของเขา
ดาบสีทองอร่ามที่สลักไปด้วยตัวอักษรโบราณความยาวนับสี่เมตร ส่องสะท้อนแสงจากพระอาทิตย์ตั้งแต่ปลายดาบที่แทงทะลุจรดจนด้ามจับ
ร่างของชายหนุ่มในชุดเกราะสีทองสยายปีกขึ้นเหนืออากาศและพุ่งตรงมาที่ชายซูบผอมด้วยเสียงคำรามดังสั่นสะท้านฟากฟ้า
หยดโลหิตแสงไหลนองลงอาบร่างกายดวงตาที่ส่องสว่างเหลือบมองชายคนหนึ่งที่พุ่งขึ้นมา มันคว้าดาบไว้และดึงมันออก ทำให้ร่างของชายซูบผอมร่วงหล่นลงสู่ท้องนภากว้างพร้อมกับร่างของอัศวินนับล้าน
ประกายแสงจุดเล็กปรากฏขึ้นต่อหน้าชายเกราะทองมันแปรเปลี่ยนจากจุดแสงสู่ประกายแสงขนาดใหญ่และเผยร่างของชายซูบผอม
ปลายเท้าที่หยาบกระด้างเหยียบลงบนอากาศทุกฝีก้าวข้ามผ่านทุกความเป็นจริง
เสียงของลมกรรโชกกลายเป็นหยุดนิ่ง
“ยินดีที่ได้พบแสงตนปัจจุบันแห่งองค์กรดันเจี้ยน”
ปากของชายสวมเกราะกระตุกรุนแรงหมวกเกราะที่น่าเกรงขามแตกสลายออกเป็นประกายระยิบระยับเผยใบหน้าผ่องใสภายใต้เส้นผมหยักศกสีเหลืองทอง ดวงตาสีเปลวเพลิงจ้องตรงสบสายตาสีเหลืองสว่าง
แขนขากระตุกสั่นอย่างไม่สามารถขัดขืน ทุกการกระทำของชายซูบผอมดำเนินขึ้นตามการกระทำที่กำลังดำเนินและไม่มีสิ่งใดสามารถยับยั้งการดำเนินการของการกระทำที่กำลังเริ่มต้นขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการก้าวเท้าและลมหายใจ
ความแตกต่างของพลังถูกกำหนดผ่านเงื่อนไขที่มาพร้อมกับราคาที่จำเป็นต้องจ่าย
“ข้าครอบครองชีวิตของตนมานับพันปี พรากชีวิตคนอื่นและเชื่อมั่นในมือของตนเอง การหยุดยั้งข้าไม่ต่างจากแมลงบินหาพระอาทิตย์”
ปากที่สั่นระรัวอาบไปด้วยโลหิต มันจ้องเขม็งมาที่ดวงตาสีเหลืองสว่างจนเลือดออกภายในนัยน์ตา กัดฟันแน่นจนแตกหักความแน่วแน่ถูกแสดงออกผ่านความโง่เขลา
จวบจนกระทั่งความหวาดกลัวยังไม่มีอยู่ในจิตวิญญาณ
“กึก!..อึก..อ..แก..ข้าคือพระอาทิตย์!”
“องค์กรดันเจี้ยนอ่อนแอลงไปมากเสียจริงที่มีผู้นำเป็นเพียงเด็กหนุ่มผู้อ่อนแอ ให้ข้ากลับไปที่ห้องวิจัยและการโจมตีจะยุติลง!!”
“..กะ..แก..! พลาดแล้ว!!..”
ชายซูบผอมวางฝ่ามือลงบนศีรษะของชายสวมเกราะ
“ลาก่อนเด็กน้อย”
เศษชิ้นเนื้อกระจายออกไปตามทิศทางโดยรอบ สายฝนโลหิตสลายกลายเป็นประกายแสง
ดวงตาสีเหลืองส่องสว่างจ้องมองร่างชุดเกราะสีทองร่วงหล่นลงสู่ใต้ท้องนภากว้าง ความเงียบสงบครอบคลุมจิตใจภาพทั้งหมดยังคงเดิมไม่แตกต่างแม้จะผ่านพ้นไปตามช่วงเวลา
…
แสงแดดยามเย็นสาดส่องผ่านบานหน้าต่างฉาบแสงลงเหนือเตียงใหญ่สีหม่น ภายในห้องนอนขนาดพอดีภายในตัวอาคารโรงแรมแห่งหนึ่งในเมืองเขตนิวฟานเริน
วิคเตอร์ยกแขนขึ้นบังแสงแดด ความเหนื่อยล้าจากเหตุการณ์ที่ผ่านมาทำให้เขาต้องพักผ่อนแต่เมื่อรับรู้ถึงสถานการณ์ของตนจึงจำเป็นต้องลุกขึ้น
กวาดสายตามองไปโดยรอบห้องตรวจสอบอุปกรณ์ทุกอย่างที่ถูกประดับ ไม่ว่าจะโคมไฟ ตู้เสื้อผ้าและรูปวาด
แม้ในยุคสมัยนี้จะยังไม่มีเทคโนโลยีในการดักฟัง แต่ก็อาจจะมีวิธีการอื่นในการซ่อนตัวเพื่อดักฟังด้วยพลังเหนือธรรมชาติ เหนือฝ้าเพดานใต้พรมลวดลายงามภายใต้ความระมัดระวังทำให้เขาคาดคิดไปถึงความเป็นไปได้มากมายแต่เมื่อสายตาหยุดลงเหนือเตียง
เซลิธตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงียนางคว้าผ้าห่มขึ้นปกคลุมร่างกายและจัดระเบียบเส้นผมของตน
ไม่จำเป็นต้องมีการดักฟังหรือการจับตามองจากแหล่งอื่นเพราะสิ่งที่อันตรายที่สุดกำลังเฝ้ามองเขาอยู่ วิคเตอร์ยืนฉุกคิดอยู่หลายวินาทีเมื่อคิดถึงสถานการณ์ที่เดนการ์ทมอบให้จึงไม่ต่างจากการสวมปลอกคอสุนัข
แม้นางจะมีลักษณะเป็นหญิงสาวทั่วไปและยังมีจิตใจไม่ต่างจากคนทั่วไป แต่สิ่งที่อันตรายคือพลังของนางการที่เดนการ์ทมอบหมายหน้าที่ให้นางไม่ใช่เพราะนางมีพลังจึงจะสามารถบอกเล่าข้อมูลพลังเหนือธรรมชาติแต่เป็นเพราะเขาต้องการจับตามองวิคเตอร์อยู่ตลอดเวลา
อีกทั้งความสงสัยเกี่ยวกับความสามารถที่อยู่เหนือการควบคุมหรือการตรวจสอบทางจิตใจก็อาจเป็นเพราะวัตถุโลหะ วิคเตอร์สัมผัสลงบนอกของตนและฉุกคิดถึงคำกล่าวที่ชัดเจนนั้น ‘จงหายไปจากดวงดาว’
มันไม่ใช่การบอกกล่าวให้หนี แต่เป็นการบอกกล่าวให้หายไป
วิคเตอร์เริ่มเก็บรายละเอียดภายในความทรงจำของตนแต่ข้อมูลที่มีน้อยนิดก็ไม่อาจช่วยเหลือเขาได้มากกว่านี้ขณะยืนนิ่งภายใต้ภวังค์ความคิดอยู่นาน เซลิธเดินตรงเข้ามาพลางเปิดตู้เสื้อผ้าเบื้องข้าง
เผยชุดสุภาพมากมายถูกจัดเรียงแขวนไว้ตั้งแต่ชุดสูทสีดำไปจนชุดเดรสกระโปรงบาน ด้านใต้ราวแขวนชุดจัดเรียงไว้ซึ่งรองเท้าหนังสีดำขัดเงาสวยหลายลักษณะ ถัดไปเป็นกระเป๋าถือสำหรับสตรี
“มีเสื้อผ้าให้คุณเลือกสวมมากมายวันนี้ฉันจะต้องพาคุณไปข้างนอก คุณสามารถเลือกได้ตามสบายเลยนะคะ!แต่ฉันขอแต่งตัวก่อน..ได้โปรดคุณช่วยไป..ไปรอ.ข้างนอกได้ไหมคะ”
“ได้สิ ผมจะรอ”
ประตูถูกเปิดออกวิคเตอร์เหยียบลงบนพรมแดงบนทางเดินยาวและปิดประตูลง ที่นี่เต็มไปด้วยห้องพักโดยรอบทางเดินประดับไปด้วยงานศิลป์และกระถางต้นไม้
ความหรูหราที่เกินความเป็นจริง สิ่งที่ได้รับมากเกินกว่าจะเป็นการให้ตามข้อตกลง ในเมื่อมีสมาชิกจำนวนมากการจัดหาสิ่งเหล่านี้ให้เฉพาะคนกลุ่มหนึ่งจึงมีความหมายแฝง
ทว่าการไม่ชมเชยช่วงเวลานี้และหมกมุ่นอยู่กับความหวาดระแวง ก็พึงแต่จะทำให้เขาเสียสติ
ทุกสิ่งล้วนต้องเริ่มดำเนินการไปตามเวลา อีกไม่นานเขาก็จะได้รับรู้ถึงพลังเหนือธรรมชาติและเมื่อสามารถครอบครองมันก็จะนำพามาสู่วิธีการตามหาความจริงอื่น
แม้ไม่ทราบว่าโลกใบนี้กว้างใหญ่เพียงใดแต่การที่มนุษย์ธรรมดาจะสามารถรอดพ้นจากเซลิธยังเป็นไปได้ยากและยิ่งการมีอยู่ของชายในชุดคลุมยิ่งต้องเผยถึงมาตรฐานของโลกใบนี้ การหายไปจากดวงดาวอาจมีความหมายแฝงถึงตัวตนที่อยู่สูงหรือดวงดาวอาจเป็นสิ่งอันตรายจริงๆ
เมื่ออนาคตมาถึงเขาจะมีชีวิตและกลับสู่โลกที่ไม่ต้องหลบซ่อนหรือดิ้นรน ทุกสิ่งจะต้องจบลงราวกับหน้ากระดาษที่กำลังเขียนชีวประวัติของเขา ทุกสิ่งจะต้องจบลงเพียงความฝันอันกว้างใหญ่และเขาจะไม่ยอมตายโดยไม่ทราบสิ่งใด
เพียงไม่นานเซลิธก็เปิดประตูห้องพร้อมกับเดินออกมา
เส้นผมตรงยาวสีดำของนางสยายออกไปด้านหลังเผยให้เห็นชุดเดรสสีดำยาวกระโปรงบานสะพรั่งตัดแต่งสีดำตัดโบขาวอย่างลงตัว บนใบหน้ามีการแต่งเบาๆ ปากทาสีแดงอ่อนรวมถึงใต้ดวงตา รองเท้าส้นสูงปรับปรุงลักษณะทำให้การก้าวเดินดูสง่างาม
“ฉันแต่งกายเสร็จแล้วค่ะ เชิญคุณเข้ามาแต่งตัวได้เลยค่ะ”
วิคเตอร์เดินผ่านนางโดยไม่เหลียวมองและปิดประตูลงอย่างสงบ
ต่อหน้าตู้เสื้อผ้าฝ่ามือของวิคเตอร์สำรวจชุดที่เหมาะสมขณะปลายนิ้วมือหยุดลงบนเสื้อเชิ้ตสีขาวกับเสื้อกั๊กสีดำเขาคว้ามันและวางลงบนเตียง
ถัดมาเปิดลิ้นชักเลือกเนกไทสีดำกับเข็มขัดหนังตามด้วยกางเกงขายาวพลางปลดกระดุมเสื้อที่เปรอะเปื้อนของตนเผยผิวกายที่อาบไปด้วยแสงแดดและแทนที่ด้วยเสื้อเชิ้ตสุภาพตามด้วยกางเกงขายาวสีดำ
ผูกเนกไทสวมทับด้วยเสื้อกั๊กและปิดท้ายท่อนบนด้วยการสวมเสื้อโค้ตยาวสีน้ำตาลที่แขวนอยู่ท้ายตู้
สุดท้ายหยิบรองเท้าหนังสีดำมันวาวนั่งลงบนขอบเตียงโน้มตัวลงสวมรองเท้า ยืนขึ้นหันหน้าเข้ารับแสงและจัดระเบียบเครื่องแต่งกาย
เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงเปิดที่ดังตามมาทันที
“ขออภัยค่ะที่รบกวน! แต่ท่านผู้มีส่วนร่วมฝากบอกกล่าวบางสิ่งมาถึงคุณค่ะ ‘ไม่จำเป็นต้องคิดสงสัยสิ่งใดเพราะคุณจะต้องอยู่ในสายตาของสมาชิกฝ่ายพิเศษจึงได้รับคุณภาพชีวิตที่ดี’ ค่ะ”
วิคเตอร์เดินเข้าประชิดเซลิธพลางนำมือสัมผัสใบหน้าของนางและจ้องมองเข้าไปในดวงตา ดวงตาสีฟ้าจ้องตรงสบสายตาของเขามันเริ่มเบี่ยงทิศทางแต่ท้ายที่สุดก็ไม่สามารถรอดพ้นจากดวงตาที่มืดครึ้มของวิคเตอร์
“คุณกำลังทำอะไรกันแน่คะ!”
“ผมสงสัยว่าผู้มีส่วนร่วมกำลังมองผมอยู่หรือเปล่า”
“เป็นไปไม่ได้ค่ะ!! ฉันจะต้องนำข้อมูลไปบอกเท่านั้น”
นางผลักกายของวิคเตอร์ออกห่าง
“เริ่มเดินทางกันเถอะค่ะ ถ้าเสียเวลาไปมากกว่านี้ฉันเกรงว่าคืนนี้คุณและฉันคงจะไม่ได้พักผ่อนเป็นแน่”
“ระหว่างเดินทางช่วยเล่าเกี่ยวกับคณะปฏิวัติและฝ่ายพิเศษได้ไหมครับ”


## บทที่ 8 สิ้นสุดแสงยามพลบค่ำ (2/2)

เซลิธพยักหน้าตอบและเดินนำวิคเตอร์เดินผ่านทางเดินหรูลงบันไดหนึ่งชั้นมาสู่พื้นที่รวมที่เต็มไปด้วยพนักงานทำความสะอาดกับคนดูแลโต๊ะสำหรับบริการผู้อยู่อาศัย
“คนเหล่านี้ก็เป็นคนของพวกเราใช่ไหมครับ”
“ใช่ค่ะ หลายๆ คนที่มีความสามารถในการดูแลธุรกิจประเภทนี้มาก่อนในดินแดนราเวนนิสก็จะได้รับโอกาสให้รับผิดชอบงานที่ถนัดของตนภายในสาธารณรัฐเวน”
ท่ามกลางถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนในชุดสุภาพรถม้าคันหนึ่งแล่นมาจอดลงเบื้องหน้าของทั้งสอง เซลิธออกก้าวขึ้นเหยียบพลางเปิดประตูเข้าไปนั่งลงประจำที่เบาะส่วนหลังทำให้วิคเตอร์ต้องนั่งในทิศทางตรงกันข้ามกับนางในทิศทางเบาะส่วนหน้า
สายตาของทั้งสองจ้องสบตากันเป็นระยะเมื่อรถม้าเริ่มเคลื่อนตัว เซลิธปิดม่านทั้งหมดภายในรถม้าและเริ่มกล่าวขึ้นอย่างสงบ
“ฉันขออธิบายเกี่ยวกับคณะปฏิวัตินะคะ พวกเราคือกลุ่มคนที่เปรียบเสมือนองค์กรหนึ่งที่เกิดมาจากการรวมตัวกันของเหล่าผู้มีส่วนร่วมหรือนักธุรกิจจากดินแดนราเวนนิสเดิม มารวมกันเป็นหนึ่งเพื่อเป้าหมายในการช่วยเหลือผู้อพยพทุกคนให้ได้รับความเป็นธรรมในสาธารณรัฐเวนและมุ่งมั่นในการกอบกู้ดินแดนราเวนนิสให้ได้ในอนาคตค่ะ”
“โดยมีการแบ่งฝ่ายอย่างชัดเจนออกเป็น ห้า ฝ่ายเพื่อดำเนินงานอันก่อให้เกิดผลประโยชน์ของสมาชิกค่ะ
หนึ่งเป็นฝ่ายผู้มีส่วนร่วมมีหน้าที่ในการบริหารทิศทางขององค์กร
สองเป็นฝ่ายชายแดนทำหน้าที่บริเวณเขตแดนราเวนนิสกับใต้ดินของสาธารณรัฐเวน
สามเป็นฝ่ายพลเรือนทำหน้าที่แจกจ่ายอาหารจัดหาที่พักและจัดแจงงานให้กับสมาชิกพลเรือนที่เป็นผู้อพยพรวมถึงยังมีโอกาสฝึกงานเพื่อดำเนินงานในฝ่ายอื่น
สี่เป็นฝ่ายรถม้าที่ดำเนินงานเป็นหูเป็นตาให้องค์กรทั้งยังเป็นฝ่ายไล่ล่าและสืบสวนที่สามารถเรียกใช้งานฝ่ายพิเศษได้เสมอ
ห้าเป็นฝ่ายพิเศษที่สมาชิกฝ่ายพลเรือนจะไม่มีทางรับรู้ทำหน้าที่ในการปฏิบัติการที่จำเป็นต้องใช้อาวุธและพลังเหนือธรรมชาติในการแก้ไขปัญหาค่ะ”
“แล้วที่คุณเล่ามาทั้งหมดผมอยู่ฝ่ายไหนกัน”
วิคเตอร์นำปลายนิ้วมือสัมผัสริมฝีปากของตนท่วงท่าเต็มเปี่ยมไปด้วยความสนใจขณะเซลิธเคลื่อนมือลงประสานมือเหนือกระโปรงพลางก้มหน้าเล็กน้อย
“ฉันก็ไม่ทราบค่ะ”
เมื่อสังเกตบนฝ่ามือของนางกลับพบว่านางไม่ได้สวมถุงมือทำให้วิคเตอร์จ้องมองไปที่นางและนั่งอยู่ในความเงียบสงบ จนเวลาผ่านร่วงเลยหลายสิบนาทีรถม้าจึงหยุดเคลื่อนลง
เซลิธนำมือเคลื่อนปัดผ้าม่านพลางมองออกไป
“พวกเรามาถึงแล้วค่ะ”
ระหว่างนางลุกขึ้นปัดชายกระโปรงวิคเตอร์จึงรีบเคลื่อนกายจับข้อมือของนาง เมื่อเซลิธแหงนมองวิคเตอร์ด้วยความสงสัยเขาจึงกระชากนางเข้ามาใกล้และจ้องไปที่ฝ่ามือที่เรียบเนียน
ปรากฏตัวเลขสองหลักบนฝ่ามือ
12
ดวงตาของวิคเตอร์เบิกกว้างสิ่งที่เขาสงสัยเป็นไปตามคาด ตัวเลขบนฝ่ามือมีความเกี่ยวข้องกับพลังเหนือธรรมชาติตั้งแต่คนขับรถม้าแสดงสีหน้าที่แตกต่างเมื่อเห็นมันจึงเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาสงสัยมาโดยตลอด
การตีความเป็นจำนวนของพลังหรือก็อาจจะเป็นไปได้เมื่อมันคือจำนวนตัวเลขทั่วไป แต่ระหว่างที่ยืนนิ่งไปสักพักสีหน้าของเซลิธจึงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงอ่อน
ผิวกายของนางเริ่มปะทุเดือดไปด้วยความร้อนจางๆ กระชากมือของตนกลับและจ้องมองเขาด้วยสายตาที่ไม่ไว้วางใจ
“คุณคิดจะทำอะไรกันคะ!!”
“ผมมั่นใจว่าตัวเลขบนฝ่ามือมีความเกี่ยวข้องกับพลังเหนือธรรมชาติซึ่งผมก็มีเช่นกัน”
วิคเตอร์เผยฝ่ามือของตนที่มีตัวเลขหนึ่งหลัก
ดวงตาของเซลิธจ้องเขม็งสบสายตาของเขา ลมหายใจของทั้งสองสงบนิ่งแต่ทว่าท่าทีของนางกลับตึงเครียดมากขึ้น
“ฉันทราบอยู่แล้วค่ะ เพียงแต่อย่าเผยมันไปทั่วฉันจะอธิบายให้คุณทราบในเวลาที่เหมาะสม!”
วิคเตอร์หยักหน้าเข้าใจแต่ยังคงเหลือบสายตามองนางด้วยความนิ่งสงบ แม้จะเป็นการกระทำที่เสียมารยาทและเป็นการคุกคามทางกาย
แต่ผลลัพธ์จากการกล้าได้กล้าเสียของเขาก็ไม่ได้สูญเปล่าเสมอไป เซลิธเดินลงจากรถม้าท่าทีของนางไม่ได้มีอาการที่เด่นชัดทางความรู้สึกนอกจากใบหน้า นางเดินตรงไปตามเส้นทางโดยไม่แม้จะหวนกลับมาเหลียวมอง
แสงสีแสดอาบลงเหนือเส้นผมของทั้งสอง วิคเตอร์รีบวิ่งหน้าตั้งฝ่าฝูงชนจำนวนหนึ่งและจัดระเบียบเสื้อผ้าของตนอีกครั้ง
สุดท้ายนางก็เดินมาหยุดอยู่หน้ามหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งที่มีลักษณะไม่ต่างจากมหาวิทยาลัยนิวฟานเรินมากนักเพียงแค่มันไม่ได้ใหญ่โตและไม่ได้เต็มไปด้วยผู้คน
วิคเตอร์เดินฝ่านักศึกษาหลายคนจนมาตีคู่กับเซลิธ เขาคว้ามือของนาง ลดระดับเสียงและสะกดลมหายใจที่อาจจะเจือปนไปด้วยความรู้สึก
“ผมขอโทษ.. ผมไม่ทราบว่าคุณไม่อยากให้ผมเห็นตัวเลขบนมือแต่ผมไม่เข้าใจ”
เซลิธหันหน้ากลับมาเผชิญกับวิคเตอร์ นางกัดริมฝีปากของตนฝ่ามือแอบสั่นเทาขณะเกร็งแน่น
“คุณเคยฆ่าคนไหมคะ”
ดวงตาของวิคเตอร์นิ่งค้างความรู้สึกทั้งหมดของเขาเป็นกลาง สำหรับเขาแล้วการฆ่าคนไม่ปรากฏความสำคัญในเมื่อเป็นเพราะความคิดเห็นแก่ตัวของเขาต่อการให้ค่าที่เป็นหลักสำคัญของมนุษย์
เมื่อไร้ซึ่งมนุษย์ก็ไร้ซึ่งโลก
นั่นคือความเข้าใจของมนุษย์ มิตรสหายคือสิ่งมีค่าแตกต่างจากคนนอกที่ไม่ทราบแม้แต่นาม ถ้าการให้ค่าของมนุษย์คือสิ่งที่ทำให้โลกใบนี้มีอยู่จริงและอากาศเป็นสิ่งที่สามารถเข้าใจทางวิทยาศาสตร์ ความเป็นจริงจึงไม่สำคัญเท่ากับการทำให้ความจริงเป็นความจริงตราบใดที่มันยังคงถูกวางอยู่บนเหตุและผล
ฆาตกรถูกตีตราให้เป็นผู้ชั่วร้าย การกระทำที่ไร้ซึ่งมนุษยธรรมก่อให้เกิดความตาย ผู้เข้าข้างเหยื่อคือผู้เจ็บปวดและผู้เข้าข้างฆาตกรคือคนไร้หัวใจ
แต่ทว่าทุกสิ่งบนโลกมีทั้งข้อดีและข้อเสียของมัน
แต่กลับไม่มีใครเลือกที่จะอยู่ข้างเผด็จการทหาร
หรือผู้นำการก่อปฏิวัติ
แม้จะเต็มไปด้วยอุดมการณ์และความยุติธรรมในรูปแบบของตนเอง สรุปแล้วคนเหล่านี้แตกต่างจากฆาตกรอย่างไร นั่นคือข้อแตกต่างของการให้ค่าของมนุษย์
ความคิดเห็นแก่ตัวของเขาผุดขึ้นมามากมายการหาเหตุผลให้ความรู้สึกของมนุษย์ก็ไม่ต่างจากการถามถึงอวกาศที่กว้างใหญ่
สุดท้ายแล้วเขาก็เลือกที่จะไม่เข้าใจผู้อื่น
ความแตกต่างทางความคิดเปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัย ผู้คนในยุคก่อนมักเต็มไปด้วยความรักชาติและการให้ความสำคัญกับสังคม แต่พอการเข้าถึงทางการศึกษาที่ครอบคลุมผู้คนมักยึดถือตนเองเป็นหลักผู้คนให้ความสำคัญกับตนเองมากกว่าการเป็นสถิติหนึ่ง
วิคเตอร์ตกอยู่ในภวังค์ความคิดในช่วงเวลาหนึ่ง เมื่อทุกสิ่งสามารถมองได้สองด้านเขาจึงหวาดกลัวในการตอบคำถามครั้งนี้เพราะมีตัวเลขหนึ่งหลักปรากฏอยู่บนฝ่ามือเขาจึงยังคงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะจับมือของนางไว้
ตามด้วยเปลี่ยนท่าทีเป็นการโผกอดที่หละหลวมซึ่งนางก็เต็มใจที่จะไม่เอ่ยสิ่งใดขึ้นมาอีกและเช็ดหยดน้ำตาที่เอ่อล้นใต้ดวงตา
วิคเตอร์ยังคงจ้องมองนาง การครอบครองพลังเหนือธรรมชาติมีเนื้อหาหลักเป็นการสังหารผู้อื่นซึ่งเกี่ยวข้องกับตัวเลขบนฝ่ามือแต่ไม่ว่าจะพยายามเค้นหาความทรงจำเพียงใดเขาก็จำไม่ได้เสียด้วยซ้ำว่าตนได้ฆ่าใครลงไป
ตัวเลขหนึ่งหลักบนฝ่ามือของเขายังคงเป็นปริศนา
ท้องฟ้าเริ่มตกค่ำเผยแสงไฟสว่างตกกระทบพื้นอิฐจากโคมไฟตะเกียงโดยรอบมหาวิทยาลัย เหนือท้องฟ้ามืดยังส่องสว่างไปด้วยดวงดาวจากท้องฟ้าม่วง
เสียงของอีกาบินผ่านอยู่หลายครา ส่งเสียงร้องโหวกเหวกน่ารำคาญแต่ก็ทำให้ผู้คนต้องแหงนมองมันอยู่ทุกครั้ง
อุณหภูมิลดระดับต่ำลงไอเย็นเริ่มกระจายตัวออกผ่านริมฝีปากของทั้งสอง เซลิธจึงรีบเดินนำเขาเข้าไปในอาคารหลักของมหาวิทยาลัยผ่านพ้นประตูห้องมากมายจนมาหยุดที่สุดปลายทางของทางเดินยาวที่มีตู้หนังสือตั้งตระหง่าน
นางผลักตู้หนังสือเข้าไปสู่ทางเดินลับแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นทางเข้าสู่อีกอาคารหนึ่งของมหาวิทยาลัยโดยสุดปลายทางเป็นประตูบานใหญ่และเมื่อเปิดเข้าไปกลับพบเพียงห้องที่รกไปด้วยอุปกรณ์มากมาย
ซึ่งมีลักษณะไม่คล้ายกับอุปกรณ์ทางวิทยาศาสตร์แต่ล้วนเป็นของเก่าที่ไม่สมประกอบ บ้างเลอะไปด้วยทรายบ้างคละไปด้วยฝุ่น
“อย่าแตะต้องสิ่งใดนะคะ ของหลายสิ่งค่อนข้างอันตรายและไม่น่าไว้ใจ”
วิคเตอร์พยักหน้าเข้าใจเขาเดินดูไปโดยรอบด้วยความสนใจ นอกจากพวกอุปกรณ์แล้วก็ยังมีชุดเกราะและดาบลักษณะแปลกๆ ความรู้สึกหนึ่งมันก็ชวนให้ลุ่มหลงแต่ความรู้สึกหนึ่งก็มีเสียงกรีดร้องออกมาจากสิ่งเหล่านั้น
“ที่นี่มันคือห้องอะไรหรือครับ”
“ที่นี่เป็นห้องของศาสตราจารย์ท่านหนึ่งค่ะที่เป็นคนวิจัยและตรวจสอบร่างกายของสมาชิกฝ่ายพิเศษค่ะ”
“เป้าหมายในการมาที่นี่คือการตรวจสอบผมสินะครับ”
“คุณเป็นคนยืนกรานต่อหน้าท่านผู้มีส่วนร่วมนะคะ ว่าคุณไม่ได้ทราบถึงพลังเหนือธรรมชาติและการกระทำของคุณก็ยังตามหาคำตอบเกี่ยวกับเรื่องนี้ นั่นทำให้พลังของคุณค่อนข้างขัดแย้งกับพฤติกรรมของคุณ ท่านผู้มีส่วนร่วมจึงคาดการณ์ความเป็นไปได้ว่าคุณอาจจะถูกลบความทรงจำไม่ก็พลังเกิดจากวัตถุบางอย่าง”
“มีวัตถุที่ก่อให้เกิดพลังเหนือธรรมชาติด้วยหรือครับ”
เซลิธนำมือเคลื่อนจับชุดเกราะหนาชุดหนึ่ง
“จงแหลมคม!”
ชุดเกราะนั้นจึงงอกไปด้วยหนามแหลมบริเวณช่วงเกราะสำคัญโดยเฉพาะบริเวณช่วงไหล่ ทำให้วิคเตอร์จ้องมองมันด้วยความสนใจ
“สิ่งเหล่านี้คือวัตถุเหนือธรรมชาติที่เกิดมาจากการนำเจตจำนงพลังเหนือธรรมชาติของคนผู้หนึ่งมาใส่ไว้ซึ่งมันจะไม่กินพลังชีวิตของผู้ครอบครองพลังแต่จะดูดกลืนพลังชีวิตจากผู้สวมใส่มันค่ะ”
หลังจากหนามหุบลงชุดเกราะก็เปิดออกเป็นรอยแตกร้าวกว้างขนาดใหญ่ซึ่งทำให้เกราะแยกออกสองส่วนขณะบางสิ่งหล่นลงมาจากมันหยุดลงที่ปลายรองเท้าของเซลิธ เมื่อนางก้มลงมองเสียงกรีดร้องของนางก็ดังขึ้น
ศีรษะของชายเคราบางเส้นผมยาวหยักศกที่อาบไปด้วยน้ำโลหิตสีเข้ม วิคเตอร์จึงรีบตรวจสอบภายในชุดเกราะแต่ก็พบว่าภายในนั้นมีเพียงคราบเลือดหนาเท่านั้น


## บทที่ 9 ประกายแสงสัญญาณ (1/2)

ปลายส้นเท้าเหยียบลงบนลานพื้นหินที่ร้อนระอุ แสงแดดทอประกายส่องสะท้อนผืนแอ่งโลหิต ไหลนองทอดยาวผ่านพ้นเปลวเพลิงสีแดงฉานปรากฏกลิ่นไหม้คละคลุ้งเป็นหมู่เมฆควันปิดบังน่านฟ้า
เส้นผมสีเหลืองทองสยายออกขณะออกก้าว ผิวพรรณเปล่งปลั่งไร้ริ้วรอยตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เสื้อคลุมยาวสีขาวโบกสะบัดรุนแรงราวกับผืนผ้าที่ถูกซัดโถมท่ามกลางลมพายุ
สะบัดแขนเสื้อขึ้นและจ้องมองทุกสิ่งผ่านดวงตาสีเหลืองสว่าง ทุกฝีก้าวของเขาสร้างประกายแสงออกเป็นล้านจุดและเติมเต็มบรรยากาศให้ส่องสว่าง
เสียงตบมือหนึ่งดังขึ้นตอบรับบรรยากาศแห่งความวินาศขณะเสียงเปลวเพลิงลุกไหม้ดังกระหึ่มบรรเลงคู่ไปกับเสียงอีกครึกโครมของโครงสร้างอาคารทั่วเมืองที่ย่อยยับลงเป็นกองพะเนิน
“ยินดีต้อนรับ ท่านผู้สรรเสริญแห่งดวงดาว”
ตราสมาชิกระดับสูงขององค์กรดันเจี้ยนสลักบนเสื้อคลุมสีหม่นที่สะบัดพัดไปในทิศทางตรงกันข้าม ใบหน้าเต็มไปด้วยบาดแผลและปรากฏมือหนึ่งที่เหลือเพียงกระดูกสีขาวโพลน
ยืนเผชิญหน้ากับผู้สรรเสริญแห่งดวงดาวด้วยความยินดีและน้อมกายต้อนรับอย่างมีมารยาท
“ดวงดาวเป็นสิ่งที่เจิดจรัสและสวยงามมันแต่งเติมโลกให้ส่องประกาย แต่ก็ขัดต่อสิ่งที่ควรจะเป็น ท่านสร้างกฎระเบียบไปทั่วทั้งฟ้าจ้องมองทุกสิ่งราวกับอยู่บนจุดสูงสุดของสรรพสิ่งแต่ได้โปรดถอยหลังกลับไปสู่ทางที่ท่านจากมา”
“ประสาทของเจ้ามีปัญหาหรือไม่”
รอยยิ้มของชายคนนั้นเผยขึ้น
“องค์กรดันเจี้ยนไม่ได้มีสมาชิกหลักล้านคนตามที่ท่านได้พบเห็น พวกเรากระจายตัวจัดแจงหน้าที่ตามแต่ความสามารถ แฝงอยู่ในทุกองค์ประกอบของประวัติศาสตร์และมีผู้ที่สามารถต่อต้านท่านได้อยู่มากมาย กองเรือรบจากทั่วทุกมุมโลกจะปิดล้อมที่แห่งนี้ ในขณะที่การกระทำของท่านจะเรียกหาความเกรี้ยวโกรธของฟากฟ้าคราม จึงเป็นเรื่องยากที่จะปล่อยให้ท่านผ่านไป”
ผู้สรรเสริญแห่งดวงดาวก้าวเดินไปโดยรอบด้วยเสียงขบขันแห่งความเย้ยหยัน
“คิดว่าข้าโง่เขลางั้นหรือ สมาชิกสองร้อยหกสิบล้านคนและคนที่อยู่เบื้องหน้าของข้าคือ ผู้สรรเสริญแห่งโชค แม้ระดับเจ้ายังอยู่ห่างไกลจากระดับของผู้สรรเสริญ แต่ข้าขอยอมรับว่าวันนี้จะเป็นจุดจบของเจ้า”
“ถ้าท่านต้องการเช่นนั้น ขอให้ท่านประสบความสำเร็จ”
เสื้อคลุมสยายออกเผยฝ่ามือกระดูกที่สลักตัวเลขหนึ่งหลัก ‘1’ ผู้สรรเสริญแห่งโชคสร้างรอยแตกร้าวขึ้นไปโดยรอบแผ่นพื้นหินและก่อแสงหลากสีขึ้นเป็นอาณาเขตเหนือฝ่าเท้า ประดับรอบกายเป็นดั่งหยดประกายของหยาดน้ำค้างที่หยุดนิ่งเหนืออากาศ
ตัวเลขหนึ่งหลักแปรปรวนอย่างบ้าคลั่ง มันปรากฏตัวเลขขึ้นเป็นหลักล้านและเปลี่ยนเป็นหลักสิบล้านแต่แม้กระทั่งช่วงเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเลขนั้นยังคงเพิ่มขึ้นไปแตะถึงหลักร้อยล้าน
ความน่าสะพรึงครั้งนี้ทำให้ผู้สรรเสริญแห่งดวงดาวตกอยู่ในสภาวะที่ประหลาดใจและรีบเคลื่อนกายสร้างการโจมตีของแสงผ่านชั้นบรรยากาศอาบลงสู่แผ่นดินดั่งลำแสงขนาดมหึมาที่แปรเปลี่ยนให้บรรยากาศโดยรอบให้ปกคลุมไปด้วยความมืดด้วยความสว่างที่ประจักษ์อยู่ในตำแหน่งเดียว
หอกเล่มหนึ่งพุ่งทะยานปักเข้ากลางอกของเขา บางสิ่งพุ่งตรงลงมาจากฟากฟ้ามันคว้าหอกและขว้างมันไปพร้อมกับร่างของผู้สรรเสริญดวงดาว
ผ่านพ้นส่วนโค้งของโลกกลับสู่ทิศทางเดิมแห่งทิศตะวันตกสุดของโลกบนดินแดนทวีปศูนย์กลาง ร่างของเขาจมลงสู่อ่าวของดินแดนองค์กรดันเจี้ยนและพุ่งทะยานขึ้นสู่ผิวน้ำในขณะที่หอกยังคงปักอยู่กลางลำตัว
เรือรบโลหะนับแสนลำเคลื่อนมาอยู่เบื้องหน้าของผู้สรรเสริญแห่งดวงดาว ตรงกันข้ามบนแผ่นดินเต็มไปด้วยกองทัพใหญ่ที่ประจำการอยู่ทุกตารางนิ้ว
แสงมากมายส่องสว่างไปทั่วฟากฟ้าตัดสลับกับความแปรปรวนของสภาพอากาศที่ปกคลุมไปด้วยหาบฝนพายุ
…
ช่วงเวลาหนึ่งกลายเป็นหยุดนิ่ง ระหว่างการตรวจสอบภายในชุดเกราะที่เต็มไปด้วยคราบเลือด ส่วนลึกที่มืดมิดถูกฉายด้วยแสงไฟจากตะเกียงและพบตราสัญลักษณ์หนึ่งที่ถูกวาดด้วยโลหิต
ราวกับเป็นการกระทำโดยเจตนาที่บ่งบอกถึงสัญญาณของบางสิ่งหรือเป็นการข่มขู่ด้วยวิธีการอันเลือดเย็น
เมื่อเซลิธสามารถประคับประคองสติของตน วิคเตอร์จึงพานางมาตรวจสอบสัญลักษณ์นั้น มันมีองค์ประกอบเป็นลูกศรชี้ขึ้นสู่ทิศเหนือที่ส่องสว่างแผ่ขยายรัศมีออกเป็นสี่ทิศทางท่ามกลางต้นไม้ใหญ่สีทึบที่เป็นศูนย์กลาง
เมื่อเวลาผ่านไปชั่วครู่จึงเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างเงียบงัน
ร่างกายของเซลิธเริ่มสั่นเทาขณะแววตาไร้เสี้ยวแววแสง เสียงหายใจอันไร้จังหวะมาพร้อมกับความคับข้องภายในอกเชิญชวนให้นางขาดลมหายใจและทรุดกายลงอย่างอ่อนแรง
สร้างบรรยากาศที่ตึงเครียดภายใต้ความหนาวเย็นของสภาพอากาศที่ปิดทึบ
“เกิดอะไรขึ้น!! เซลิธคุณยังคงมีสติอยู่หรือไม่!”
วิคเตอร์กระชากคอชุดของนางอย่างรุนแรง การกระทำของเขาเร่งกระบวนการตื่นตูมของนางให้ชัดเจน
“เซลิธคุณต้องบอกผมว่าเกิดอะไรขึ้น!! คุณรู้สิ่งใดเกี่ยวกับมัน!'”
นางชี้นิ้วไปที่มันด้วยมือที่สั่นเทา
“..องค์กรดันเจี้ยน..พะ..พวกนั้น พวกนั้นจ้างพวกมันมาค่ะ ฉันต้องรีบแจ้งให้ท่านผู้มีส่วนร่วมทราบโดยเร่งด่วน!!”
เซลิธพลันลุกขึ้นวิ่งไปที่ประตูโดยไม่รีรอวิคเตอร์ ทำให้เขาต้องรีบตามนางไป องค์กรดันเจี้ยน..ดูเหมือนว่าเขาจะยังไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แต่ก็ทำให้เขาเอะใจถึงคำว่า ดันเจี้ยน ที่แสดงถึงคุกใต้ดินถ้าเปรียบในปัจจุบันที่เขารู้จักก็คงเป็นคุกใต้ดินที่เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดที่จะเพิ่มเลเวลให้กับผู้เล่นในเกม
เขาไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้มากนักเพราะในช่วงเวลาก่อนเขาไม่ได้มีเวลามากพอให้มาสนใจในสื่อการบันเทิงใดๆ
แต่สถานการณ์นี้ก็ไม่ใช่ช่วงเวลาที่ควรจะตื่นตระหนก ท่าทีของเซลิธแสดงถึงอันตรายที่จะต้องเผชิญอย่างชัดเจน เขาจึงฉุกคิดถึงความเป็นไปได้ถึงความเกี่ยวข้องของพลังเหนือธรรมชาติที่อาจเกี่ยวเนื่องกับเหตุการณ์นี้
จึงไม่ใช่วิธีการที่ดีที่จะรอดไปจากที่แห่งนี้โดยจะไม่ถูกจับตามองหรือบางครั้งมันก็คือกับดักที่ถูกจัดเตรียม เมื่อคิดได้เช่นนั้นเขาจึงเร่งฝีเท้าพุ่งตรงเข้าไปกระชากมือของเซลิธ
ทว่าในระหว่างที่นางเคลื่อนแขนข้างหนึ่งผ่านพ้นประตู เสียงดังกังวาลถาโถมไปโดยรอบบริเวณ หยดน้ำสีแดงฉานกระจายออกสร้างงานศิลปะที่น่าสยดสยองขึ้นไปตามผนังและพื้นเรียบ
วิคเตอร์ประคองร่างของนางไว้ขณะที่เสียงกรีดร้องดังขึ้น ใบหน้าของนางเอ่อล้นไปด้วยหยดน้ำตาตะเกียกตะกายอยู่บนอ้อมแขนของเขาอย่างทรมาน
บรรยากาศกลายเป็นความโกลาหลเขาตัดสินใจถอดเสื้อโค้ตของตนและนำมันไปมัดรอบบาดแผลของนาง
“ฮืออ…อึก!” นางกัดฟันแน่นผ่อนลมหายใจออกอย่างเชื่องช้าและพยายามกลับสู่ความสงบ แต่ก็อดกลั้นไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาออกมา
วิคเตอร์จึงประคองใบหน้าของนางให้จ้องตรงมาที่เขา สายตาที่มืดครึ้มส่งเสียงที่หนักแน่นกระแทกใบหน้าของเซลิธ
“ไม่เป็นอะไรนะ มองหน้าผมสิ!!”
“ฮึก!”
“คุณต้องรีบใช้พลังเคลื่อนย้ายพวกเราหนีเดี๋ยวหนี”
“ไม่ได้ค่ะ ฉันไม่สามารถ…อึก!”
นางเคลื่อนมือถกกระโปรงขึ้นถึงช่วงต้นขา มีกระเป๋าหนังขนาดเล็กที่ประดับอยู่บริเวณนั้น ฝ่านิ้วที่สั่นเทาเคลื่อนหยิบขวดยาขนาดเล็กหนึ่งหลอดแก้วและกระดกดื่มมันเป็นระลอกสองอึก
เปล่งแสงสีเขียวสว่างขึ้นบริเวณต้นแขนที่ขาดหายพลางงอกงามออกเป็นเส้นเนื้อสีแดงฉานประกอบขึ้นใหม่เป็นแขนดังเดิมดั่งภาพเหตุการณ์ที่วิคเตอร์เคยเผชิญกับชายถือปืนที่รักษาบาดแผลกลางลำคอทำให้เขาเพียงจ้องมองไปที่ขวดยาและจดจำรูปลักษณ์ของมันไว้
นอกจากขวดยาแล้วนางยังชักปืนพกขนาดพอดีมือออกมาซึ่งมอบให้กับเขาในทันทีมาพร้อมกับกระสุนจำนวนหนึ่ง
วิคเตอร์เบิกตากว้างเขาไม่คาดคิดถึงลักษณะปืนที่อยู่ในมือของตนมันแตกต่างจากปืนพกในยุคสมัยที่ควรจะเป็นอย่างสิ้นเชิงแต่กลับมีลักษณะคล้ายกับปืนพกในปัจจุบัน
แต่ถึงกระนั้นเขากลับยินดีมากกว่าประหลาดใจเป็นเวลาหลายปีที่เขาไม่ได้กลับมาจับปืนหลังจากที่ทำงานให้รัฐมานานและครอบครองมันอย่างผิดกฎหมาย หลังจากถูกเขี่ยออกจากอาชีพทางการเมืองเขาก็ไม่มีโอกาสได้จับมันอีก
“คุณต้องเก็บมันไว้!..เอ่อ..คุณใช้ปืนเป็นไหมคะ”
“แน่นอนครับ”


## บทที่ 9 ประกายแสงสัญญาณ (2/2)

เขาสวมเสื้อโค้ตและนำปืนเก็บไว้ภายใต้เสื้อ
“หมายความอย่างไรที่คุณไม่สามารถ”
นางนำมือขึ้นปัดเส้นผมที่ขวางมุมมองสายตาและเช็ดหยดน้ำตาที่เปียกชื้น
“ยังมีหลายสิ่งที่คุณไม่ทราบเกี่ยวกับพลังของฉันค่ะ แต่ฉันสามารถบอกได้เพียง ในตอนนี้ฉันไม่สามารถใช้มันได้ในทันที พวกเราจะหนีไปยังเส้นทางห้องใต้ดินกันค่ะ”
ชายกระโปรงพลิ้วที่เลอะไปด้วยคราบเลือดถูกเช็ดประปรายด้วยฝ่ามือ ลุกขึ้นวิ่งไปที่โต๊ะไม้กลางห้องนางส่งแรงผลักมันไปยังทิศอื่น
ลูบคลำไปโดยรอบแผ่นพื้นแต่กลับไม่พบประตูหรือเส้นทางใด ทำให้นางเคลื่อนมือมาสัมผัสมือของวิคเตอร์ทั้งสองจับมือกันแน่นก่อนจะส่งท้ายคำกล่าวหนึ่ง
“จับมือฉันให้แน่นนะคะ หลังจากที่คุณลงไปเดินไปตามเส้นทางจะออกไปที่ตรอกแห่งหนึ่งให้คุณรีบเดินทางกลับทันที!”
วิคเตอร์ฟังเช่นนั้นจึงออกสีหน้าสงสัย
“คุณคิดจะทำอะไรกันครับ!”
“พวกมันทราบแล้วค่ะว่าพวกเราอยู่ที่นี่ ฉันต้องออกไปหลอกล่อพวกมันเพื่อให้พื้นที่ภายนอกปลอดภัยสำหรับการหลบหนีมากที่สุดค่ะ”
หลังจากจบคำกล่าวที่แสนสั้นเซลิธกระชากมือของวิคเตอร์สุดแรงและเบี่ยงหลบทำให้ร่างของเขาจมลงไปใต้พื้นตัดภาพผ่านความมืดมิดที่ไร้ซึ่งความรู้สึกของฝ่ามืออันอบอุ่น
เขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้งภายในเส้นทางเดินใต้ดินคับแคบที่มีเพียงเสียงหยดน้ำไหลติงประดับสะท้อนเส้นทาง
เมื่อแหงนมองขึ้นไปกลับพบเพียงเพดานหินทึบที่ไร้ซึ่งทางเข้าออกราวกับมันถูกปิดผนึกไปแล้วแต่ถึงกระนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นก็ไม่ต่างจากการเตรียมการโดยทั่วไป ในเมื่อทางออกถูกปิดลงหมายความว่าก่อนที่ศาสตราจารย์จะสิ้นใจมันจะต้องมีสารออกไปแล้ว
วิคเตอร์ยืนครุ่นคิดก่อนที่จะเริ่มออกก้าวระหว่างเส้นทางที่มีเพียงแสงคบเพลิงจางๆ เขาจำเป็นต้องรีบไปที่ปลายเส้นทางเพื่อให้แผนการของเซลิธพบผลสำเร็จ
อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่สามารถหยุดครุ่นคิดถึงสถานการณ์ในตอนนี้ มีความเกี่ยวข้องกับองค์กรอื่นและถูกจ้างโดยบุคคลที่เป็นที่รู้จักอย่างแน่นอน ในเมื่อเป็นคณะปฏิวัติอาจกล่าวได้ว่าศัตรูของพวกเขาคือ ขุนนางหรือชนชั้นนำของเศรษฐกิจแห่งสาธารณรัฐเวน
ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงก็ได้โอกาสที่เขาจะได้ตัดสินใจทุกสิ่งใหม่ วิคเตอร์เผยรอยยิ้มในเมื่อการที่จะตามหาความจริงทั้งหมดและมีชีวิตที่ดีในโลกที่แตกต่างใบนี้
จำเป็นต้องครอบครองทั้งเงินทองและพลังเหนือธรรมชาติ
วิธีการที่ดีที่สุดสำหรับปีนป่ายจากหลุมที่มืดมิดที่สุด
คือการสร้างจุดยืนที่ไร้ตัวตน
เขาก้าวเดินผ่านเส้นทางที่มืดสลัวพลางคิดแผนการในระดับหนึ่งเพื่อตนเอง หลังจากนี้เขาคงต้องสร้างความเชื่อใจในคณะปฏิวัติให้มากและหมั่นหาหนังสือพิมพ์รายวันมาอ่าน
แต่ทว่าการที่ต้องมาพบภัยอันตรายเช่นนี้ก็เสี่ยงมากเกินไป ถ้าการที่แขนของเซลิธแตกกระจายกลายเป็นน้ำโลหิตเหลวนั้นเป็นการจัดเตรียมด้วยพลังเหนือธรรมชาติหมายความว่า เขาต้องเร่งเค้นหาข้อมูลจากนาง
ต้องรีบเร่งทำทุกวิถีทางเพื่อให้ตนเองครอบครองพลังเหนือธรรมชาติและไม่พยายามทำตัวให้เตะตาซึ่งเพราะข้อดีอย่างหนึ่งของเขาคือ
การที่ไม่สามารถถูกตรวจสอบด้วยพลังเหนือธรรมชาติจึงเป็นสิ่งที่ทำเขาอยู่นอกเหนือจากการประสบภัยอย่างแท้จริง ยกเว้นกับพวกคนขับรถม้าหรือการกระจายตัวของบุคคลจำนวนมากในระดับนั้นที่มีสายตาสอดส่องอยู่ทุกหนแห่ง
เวลาร่วงเลยไปไม่นานนักเขาพบกับบันไดทางขึ้นที่ไร้ซึ่งทางออกมันราวกับเป็นบันไดที่นำไปสู่เพดานอันไร้ลักษณะที่เหมือนกับประตู
วิคเตอร์พยายามนำมือลูบไปโดยรอบบริเวณและพยายามผลักมันขึ้นแต่ก็ไม่เกิดผลใดๆ จนเมื่อเกิดการเคลื่อนเปิดออกมันเป็นเหมือนกับบานพับสองฟากที่เคลื่อนเปิดด้วยตนเองขณะเสียงของอีกาก็ดังกระหึ่มไปโดยรอบ
ฝูงของพวกมันที่มาเกาะอยู่รอบบริเวณกลายเป็นแตกกระเจิง
เมื่อเขาเดินขึ้นมาจากเส้นทางใต้ดิน เขาไม่ทราบเสียด้วยซ้ำว่ามันเปิดขึ้นได้อย่างไรหรือแม้แต่เมื่อหันกลับไปเส้นทางกลับถูกปิดลงราวกับพื้นเรียบที่ไร้ลักษณะเค้าโครงของการเป็นประตู
เสียงฝีเท้าดังขึ้นออกมาจากถนนเบื้องหน้าตรอก ผ่านพ้นแสงยามพลบค่ำที่เจือจางที่ถูกแทนที่ด้วยความมืด
ทหารในชุดเครื่องแต่งกายสีฟ้าแบกกระบอกปืนไรเฟิลยาวออกวิ่งไปทั่วเส้นถนนและกำลังห้อมล้อมมหาวิทยาลัยแห่งนี้อยู่หลายระดับแบ่งออกเป็นการสาดส่องภายนอกเส้นถนนและการตรวจค้นผู้คนโดยรอบมหาวิทยาลัย
เป็นการเตรียมการดักจับที่มีการเตรียมการมาเป็นอย่างดี แม้จะเป็นการสุ่มจับจากการเสี่ยงดวงผ่านห้องเล็กๆ หนึ่งห้องแต่มันกลับสำเร็จอย่างน่าประหลาด
เขายังคงจ้องไปที่มหาลัยภายในมุมอับมืดของตรอก ความสงสัยมากมายยังคงพลันแล่นภายในศีรษะชวนให้วิคเตอร์เผยรอยยิ้มกว้างแต่เขาเลือกที่จะส่วยหัวละทิ้งความคิดทั้งหมดและให้มันกลายเป็นเรื่องรองในเวลานี้
พร้อมกับจดจ่อไปกับสิ่งที่สำคัญที่สุดหรือการช่วยเซลิธก่อนที่จะเสียนางไป แม้จะเป็นไปได้ที่นางจะสามารถเคลื่อนย้ายตนเองหลังจากที่ปรากฏตัวหลอกล่อพวกมัน
แต่ในเมื่อศัตรูมีการจ้างองค์กรที่อาจเกี่ยวข้องกับพลังเหนือธรรมชาติ จึงเป็นเรื่องยากที่หนีไปโดยปล่อยนางไว้เช่นนั้น
เพราะนางคือส่วนหนึ่งของแผนในอนาคตของเขา
วิคเตอร์ส่งเสียงกระแอมไออยู่หลายครา สร้างเสียงดังให้ทหารคนหนึ่งที่วิ่งผ่านหันเหมองมาที่ตรอกและเดินเข้ามาเพื่อตรวจสอบ
เมื่อเสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นระยะหนึ่ง วิคเตอร์ในสภาพที่นั่งพิงอยู่กับผนังอาคารเขาร้องโอดครวญอย่างทรมานและกระทำท่าทางกุมต้นแขนของตน
“ช่วยผมด้วยครับผมมาสูบบุหรี่ที่นี่พักหนึ่ง แต่กลับมีคนประหลาดเข้ามาทำร้ายผมและชิงกระเป๋าทำงานของผมไป มันตรงมาจากตรอกทางทิศนั้น”
วิคเตอร์ชี้นิ้วไปยังทิศทางที่ตนเองจากมาขณะทหารนายนั้นเดินเข้ามาลึกกว่าเดิมเพื่อตรวจสอบทิศทาง วิคเตอร์ลุกขึ้นอย่างสงบและจ่อปืนเข้าไปที่หลังศีรษะของนายทหาร
เสียงปืนดังขึ้นสนั่นไปโดยรอบบริเวณขณะเสียงฝีเท้ามากมายต่างกรูกันเข้ามา
นายทหารกลับหันหลังมาหาทุกคนด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยพลางก้มหัวขอโทษอย่างหนักแน่น
“ขออภัยครับผมตกใจหนูแถวนี้ ไม่นึกเลยว่าแถวนี้จะสกปรกขนาดนี้!”
ขณะที่ก้มหัวขอโทษนายทหารเผยรอยยิ้มขึ้นอย่างไม่เปิดเผยเขาเลิกท่าและรีบเดินกลับเข้าประจำตำแหน่งที่ควรจะตรวจสอบ
ค่ำคืนมาถึงปรากฏเพียงความเงียบงันและความอลหม่านของฝูงชนที่จำเป็นต้องถูกค้นตัว มีทหารประจำการในพื้นที่มากกว่าห้าสิบนายตั้งแต่หลังคาของอาคารต่างๆ ไปจนถึงท้องถนน
การโจมตียังไม่เริ่มต้นแต่มีทหารจำนวนมากกว่าครึ่งกำลังห้อมล้อมรอบนอกกำแพงห้องของศาสตราจารย์ที่เป็นกับดักจับเหล่าสมาชิกของคณะปฏิวัติ
รถเครื่องจักรจำนวนมากวิ่งแล่นเข้ามาพร้อมกับบรรทุกทหารคันละยี่สิบนาย ทหารแต่ละคนได้รับกระบอกปืนไรเฟิลคนละหนึ่งกระบอก ตะเกียงหนึ่ง ขนมปังหนึ่งและอุปกรณ์บางอย่างที่มีลักษณะเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมโลหะสะท้อนแสง
ระหว่างการเฝ้ามองของวิคเตอร์เขายืนอยู่หน้าร้านหนึ่งด้านนอกถนน เขายืนถือปืนและคอยตรวจตราโดยรอบไม่ต่างจากทหารนายอื่นขณะเสียงของอีกาบินว่อนส่งเสียงร้องดังอยู่รอบมหาลัยราวกับพวกมันมารวมตัวเพื่อรับชมเหตุการณ์
ชั่วครู่เสียงของประกายไฟหนึ่งจะถูกจุดขึ้นบนฟ้ามืด
ท่ามกลางพื้นที่ที่ถูกปกคลุมไปด้วยแสงไฟส่องสว่าง บังคับให้ทุกสายตาต้องจับจ้องไปที่มันก่อนที่เสียงปืนยิงโถมกระหน่ำจะเริ่มบรรเลงเป็นดนตรียามค่ำคืน


## บทที่ 10 เขตราเซนติเวน (1/2)

"ไม่! ไม่.. นี่มันไม่ถูกต้อง.. "
"หอกเล่มนี้มันช่างคุ้นเคยเหมือนกับเมื่อสี่ร้อยปีก่อน.. มันไม่ควรที่จะมาอยู่ที่นี่.. มันไม่ควร..มันไม่ควรจะเป็นเช่นนี้!!"
ผู้สรรเสริญแห่งดวงดาวกุมศีรษะด้วยความสับสน จิตใจที่ถูกประกอบขึ้นกลับตกหล่นดั่งช่วงเวลาที่ถูกปิดกั้น
แสงไฟที่ควรจะส่องสว่างลดอิทธิฤทธิ์ลงเผชิญกับภาวะวิกฤติภายใต้ความทรงจำที่บิดเบี้ยวฉุดกระชากจิตวิญญาณไปพร้อมกับเป้าหมาย
การดำเนินการตามจุดประสงค์ไม่มีทางเป็นจริงเมื่อไร้ซึ่งหนทางสู่ความเป็นไปได้ ทุกสิ่งล้วนพังทลายและไม่สามารถต่อต้าน
ภาพความทรงจำมากมายกลืนกินความคิด
ชีวิตล้วนไร้ค่าเมื่อมันไม่ต้องการครอบครองความเข้าใจ แขนและขาเริ่มฉีกกระชากตนเองเพื่อหยุดมันต่อต้านการเลือนหายของตัวตน
เวลาอันยาวนานได้หลอมสร้างความเป็นจริง
ประวัติศาสตร์ที่ถูกขีดเขียนด้วยกำหนดการของผู้บงการ ละทิ้งชีวิตละทิ้งตัวตนละทิ้งศรัทธาละทิ้งอิสรภาพและจำเป็นต้องตายลงอย่างหลงผิด
"ได้โปรดให้มันจบลง! ข้าไม่ไหวอีกต่อไปข้าไม่สามารถกลับไปที่ต้นไม้ต้นนั้น...ข้าไม่สามารถบินขึ้นไปสูงกว่าแสงและข้าไม่สามารถดำดิ่งลงสู่ความมืดอันเป็นอนันต์"
"ข้าไม่สามารถแบกรับโลกทั้งใบได้อีกต่อไป"
เหนืออากาศที่สั่นไหวเสื้อคลุมยาวสะบัดพัดไปตามทิศทางของเปลวเพลิงเหนือเสียงไฟกัดเชี่ยวเผาผลาญชีวิตนับล้าน
หาบฝนธนูและกระสุนปืนใหญ่นับไม่ถ้วนถาโถมเข้าสู่ร่างที่ส่องสว่าง ท้องฟ้าดับลงเป็นระยะราวกับสรรพสิ่งกำลังจะทลายลง จบสิ้นทุกเสี้ยวแสง จบสิ้นทุกความเป็นไปของเสียง
การโจมตีจากพลังเหนือธรรมชาติทุกรูปแบบทะยานขึ้นเหนือฟากฟ้า ธารน้ำแข็งก่อตัวขึ้นเป็นหุบเขาสูงขณะเปลวเพลิงโดยรอบซากปรักหักพังลุกโชนขึ้นแตะชั้นฟ้าทั้งสามลำดับดั่งเสาของเพลิงที่ค้ำจุนโลกทั้งใบและกัดเฉดแสงของเปลวเพลิงให้กลายเป็นขุมนรก
แผ่นดินสั่นสะเทือนสร้างความต่างระดับของแผ่นดิน แสงสีเขียวฉาบลงเหนือแผ่นดินหักล้างหุบเขาน้ำแข็งสาดละลายห้วงอากาศและกัดกินชั้นบรรยากาศ
กระแสน้ำของมหาสมุทรพุ่งตรงเป็นคลื่นสึนามิสูงเฉียดฟ้าในรูปร่างของปีศาจขนาดยักษ์ที่ไม่มีสิ่งใดสามารถหยุดยั้ง หมอกสีชมพูปกคลุมกองเรือรบมันสร้างความเป็นไปไม่ได้มากมายให้กลายเป็นปาฏิหาริย์
ทุกการโจมตีที่อยู่เหนือการหยุดยั้งเปลี่ยนร่างของผู้สรรเสริญดวงดาวให้เหลือเพียงจุดแสงที่ส่องสะท้อนดวงตาอันเศร้าหมอง
"ข้ากำลัง..จะ.. ตาย.."
เสียงในห้วงความคิดพุ่งผ่านความมืดเป็นดั่งคลื่นความถี่เหนือมิติและกาลเวลา มันส่งผ่านข้อมูลจำนวนมากไปโดยรอบโลก
สร้างปรากฏการณ์การร่วงหล่นครั้งยิ่งใหญ่ของฟากฟ้าสีม่วงที่เปล่งประกาย มันคายทุกสรรพสิ่งในทะเลลงมารวมถึงสมบัติมากมายจากทั่วทุกมุมโลก วัตถุแฝงเจตจำนงอันล้ำค่าและสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจพบเห็นได้ในบันทึกโบราณ
เรียกประกายแสงส่องสว่างจากทั้งสามทิศมาบรรจบกันเหนือที่แห่งนี้
...
หมู่ฝุ่นควันฟุ้งกระจายกลายเป็นม่านหมอก
เสียงของปืนหยุดลงขณะเหล่าทหารกวาดสายตาไปโดยรอบ ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นไร้ซึ่งการโจมตีจากภายนอก
เมื่อสถานการณ์โดยรอบถูกตรวจสอบอย่างชัดเจน การสังเกตการณ์จึงกลับมาสู่ผนังอาคารที่เต็มไปด้วยรูกระสุนและเริ่มพังทลายลงหลังจากถูกเจาะทะลวงด้วยท่อนไม้
ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นภายใต้ความมืดหลังจากการถล่มลงของผนังอาคาร แสงไฟสีเหลืองน้ำผึ้งจากตะเกียงนับสิบสาดส่องกลบเลือนความมืดทั้งสิ้นจนสัญญาณหนึ่งเริ่มดำเนินการขึ้นอย่างสงบ
ฝ่ามือของนายทหารเบื้องหน้าชี้ไปยังทิศทางหนึ่งบ่งบอกถึงการระมัดระวังที่ควรจะปฏิบัติอย่างเคร่งครัดต่ออันตรายเบื้องหน้า เขาก้าวเข้าใกล้ร่างที่ยืนอยู่ท่ามกลางความมืด
ยกตะเกียงขึ้นพร้อมกับปากกระบอกปืน ร่างของหญิงสาวในชุดเดรสงามยืนรอการจับกุมอย่างสงบ
เส้นผมตรงดำยาวปิดบังหยดน้ำตาที่เอ่อนอง เสียงสะอื้นส่งออกมาพร้อมกับความสั่นเทาทางกายที่อ่อนไหว ท่าทีที่อ่อนแอชวนให้นายทหารต้องเบี่ยงทิศทางของปืนลง
"น่าสงสารเสียจริง ถ้าเจ้าไม่ไปเข้าร่วมกับพวกมันสิ่งนี้จะไม่เกิดขึ้น.."
นายทหารยกปากกระบอกปืนขึ้นพร้อมยิงหญิงสาวอย่างฉับพลัน
"คิดว่าพวกข้าโง่นักหรืออย่างไร" สิ้นเสียงทุ้มลึกอันเยือกเย็น เสียงของการยิงกระหน่ำจึงเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง
ร่างของหญิงสาวผ่านทะลุกระสุนทั้งหมดร่างของนางจมหายลงสู่พื้นเรียบเหลือเพียงเสื้อผ้าที่ไร้ผู้สวมใส่
ความวิตกเกิดขึ้นไปทั่วบริเวณเพียงไม่นานร่างที่เปลือยเปล่าก็พุ่งขึ้นมาจากพื้นผ่านทะลุร่างของทหารนายหนึ่งและสร้างการโจมตีที่น่าสยดสยอง
ด้วยการคลาดเคลื่อนของอวัยวะภายในร่างกายที่ผิดแปลก เงาจุดเล็กในลำไส้แปรเปลี่ยนเป็นการหลอมสร้างมนุษย์คนหนึ่งก่อให้ร่างของนายทหารแตกกระจายและเหลือเพียงนางที่ยืนอยู่อย่างอิสระ
กลิ่นคาวเลือดคละฟุ้งตลบอบอวล
หลังการหายตัวไปของนางเพียงเสี้ยววินาที ทหารนับสิบล้มลงในสภาพที่น่าสยดสยอง
ร่างกายที่เหลือเพียงท่อนล่างคือผลลัพธ์จากความโง่เขลาของการบังคับบัญชา
ร่างที่ผ่องใสเดินตรงออกมาจากอาคารในสภาพเปลือยเปล่า ร่างกายที่งดงามอาบไปด้วยความน่าสะอิดสะเอียนของอวัยวะภายในของมนุษย์
นางหลับตาลงสูดหายใจลึกและเก็บซ่อนทุกความรู้สึกอันน่ารังเกียจ ความในใจของนางมีเพียงเฝ้าคอยเวลาให้เกิดการปรากฏตัวของสมาชิกองค์กรดันเจี้ยนที่ก่อเหตุนี้
ทว่าสิ่งที่อยู่เหนือความคาดหมายของนางก็เริ่มต้นขึ้นทหารหลายนายหยิบวัตถุโลหะรูปทรงสี่เหลี่ยมขึ้นมา
มันส่องแสงสีแดงไปโดยรอบสร้างนักรบเกราะหนาในรูปลักษณ์ของโลหิตขึ้นมา พวกมันพุ่งตรงมาทางเซลิธด้วยความเร็วของมวลต่ำ
หมัดของนางเจาะทะลุร่างของพวกมันแต่ร่างโลหิตก็ยังสามารถโจมตีแม้ไม่สามารถโจมตีได้โดยตรงราวกับหยดน้ำที่ตกกระทบบนผิวหนัง
พวกมันรุมล้อมนางก่อนที่เซลิธจะหลีกหนีลงสู่พื้นด้วยร่างที่กลายเป็นเงา ทว่าไม่ทันที่ร่างของนางจะได้ขยับเขยื้อนเหล่าทหารโลหิตกลายเป็นบ่อเลือดโอบล้อมนางไว้ทุกทิศทาง
สร้างกรงขังอันไร้ช่องทางหลบหนี
เหล่าทหารที่ยืนจ้องภาพเบื้องหน้าด้วยความตกตะลึงต่างพากันเข้ามาโอบอุ้มบ่อโลหิตที่เริ่มบีบตัวกลายเป็นวัตถุรูปทรงสี่เหลี่ยมที่มีศูนย์กลางเป็นเงามืดที่สั่นไหว


## บทที่ 10 เขตราเซนติเวน (2/2)

อีกาฝูงใหญ่บินส่งเสียงร้องโหวกเหวกเปรียบดั่งดนตรีที่ร้าวฉานยามค่ำคืน
แสงของดาวหางหนึ่งบินผ่านฟากฟ้าม่วงทอประกายแสงระยิบระยับลงสู่ชั้นบรรยากาศของฟากฟ้ามืด
สร้างลมพายุพัดผ่านแผ่นดินมุ่งไปยังทิศตะวันตกอย่างสั่นไหวก่อให้เส้นผมยุ่งเหยิง
ทหารนายหนึ่งถือโลหิตสี่เหลี่ยมขึ้นมาบนรถม้าและนั่งลงอย่างสงบบนที่นั่งตรงข้ามของขุนนางนายหนึ่งผู้ทรงอิทธิพล
เส้นผมสีเหลืองบลอนด์นัยน์ตาฟ้าปรากฏรอยยิ้มมั่นใจเหนือชุดสูทสุภาพสีขาว
การจัดขบวนรถเครื่องจักรเริ่มต้นขึ้นโดยหัวขบวนรถม้าหรูหราที่เฝ้าระวังโดยทหารม้าผู้องอาจภายใต้ชุดเกราะอัศวินสีขาวศักดิ์สิทธิ์
ยกธงขาวขึ้นอย่างสง่าผ่าเผยและเริ่มเดินขบวน
เสียงหัวเราะของขุนนางดังขึ้นสยบท่าทีที่เงียบสงบของนายทหารที่มั่นคงในหน้าที่
"ฮ่าๆ ยอดเยี่ยมจับมาได้หนึ่งคน ยอดเยี่ยม! หลังจากป้ายความผิดให้พวกองค์กรดันเจี้ยน เพียงไม่นานข่าวสารที่น่ายินดีสำหรับพวกมันก็จะไปถึง ข้าก็จะสามารถกอบกุมอำนาจของที่แห่งนี้ผ่านสงครามนองเลือดที่ข้ากำลังจะก่อ"
ขุนนางหนุ่มพาดขาขึ้นไขว่ห้างอย่างมั่นใจพูดกล่าวพลางหัวเราะอย่างลุ่มหลง
"เจ้าหนุ่ม เจ้าเนี่ยสงบเกินไปแล้วช่วยหัวเราะยินดีกับข้าหน่อย! ไม่เห็นหรือไงว่าพวกคณะปฏิวัติกำลังตกอยู่ในความอ่อนแอ ต้องเผชิญกับความหวาดกลัวที่กำลังคืบคลานเข้าหาพวกมัน"
นายทหารถอดหมวกลง
"ขออภัยเป็นอย่างยิ่ง ผมไม่นิยมยินดีกับคนอย่างท่าน"
กระบอกปืนพกยกขึ้นจ่อใบหน้าของขุนนางหนุ่ม ในระยะไม่กี่เมตรเป็นไปไม่ได้สำหรับการหลบเลี่ยง
"นี่มันหมายความว่าอย่างไร!!"
"ผมก็หวังว่าพวกคณะปฏิวัติจะยินดีกับเรื่องนี้ ช่วยอธิบายเพิ่มเติมได้ไหมถึงสิ่งที่ท่านกล่าวเมื่อครู่"
ขุนนางหนุ่มส่งเสียงหัวเราะอย่างไม่หวาดกลัว ทำให้นายทหารต้องนำปืนจ่อประชิดศีรษะของมันภายใต้บรรยากาศที่หนาวเย็น ความสั่นเทาเริ่มเผยขึ้นผ่านความรู้สึกที่ไร้กำลัง
"... ก่อนที่จะถึงคราวของพวกแก ในการโจมตีเพื่อจุดชนวนเรื่องราวพวกข้าจงใจให้มีคนรอดออกไปแจ้งข่าว.. เป็นอย่างไรบ้างพอทราบเช่นนี้แล้วกลัวจนมือสั่นเลยสิท่า! คิดหรือว่าแกจะรอดออกไปหลังจากยิงข้า!!" ขุนนางตวัดมือกล่าวอย่างบ้าคลั่งน้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิแม้จะหวั่นเกรง
"แล้วธงสีขาวนั่นคืออะไร!"
ความเกรี้ยวกราดเริ่มต้นขึ้นแสดงออกผ่านความรุนแรงของนายทหารที่เริ่มทวีคูณขึ้นด้วยการกดแรงหนักจ่อปืนลึกกระแทกศีรษะ
"อึก.. ใจเย็นๆ ก่อน! ข้าเป็นเพียงทูตจากจักรวรรดิโลหิตที่มีอำนาจพอจะร่วมเป็นผู้นำของสาธารณรัฐเวน!! พอใจแล้วยัง!!!"
"เป็นขุนนางของจักรวรรดิโลหิตสินะ ถึงได้มั่นใจในพลังที่ครอบครองมากมาย"
"พวกผู้นำของสาธารณรัญเวนนั้นอ่อนแอ! มีเพียงอุตสาหกรรมที่แกร่งกล้าและเทคโนโลยีปืนที่ล้ำสมัยแต่กลับไม่เคยพบพลังปาฏิหาริย์ที่ยิ่งใหญ่ หลังจากการดำเนินการของข้าร่วมกับจักรวรรดิโลหิต ข้าจะกลายเป็นผู้ชนะของที่แห่งนี้!!!"
"เป็นเพียงแค่ทูตแท้ๆ แต่กลับแผลงอำนาจเกินกำมือ"
เสียงเรียบๆ ไร้อารมณ์ผสม สร้างความเย็นยะเยือกของบรรยากาศ
เขาจ้องมองขุนนางหนุ่มอย่างเวทนาก่อนที่เสียงของปืนจะดังขึ้นไปโดยรอบ
กึ่งก้องกังวานจนเสียงภายในใบหูมืดบอด
รถม้าเกิดการโคลงเคลงและเร่งความเร็วขึ้นจนนายทหารต้องล้มลงพิงประตู ขุนนางหนุ่มส่งเสียงโหวกเหวกเขาพยายามหาหนทางหนีออกไป
แต่ก็ต้องล้มลงตามด้วยความอ่อนแรงอันไม่สามารถต่อต้านแรงโน้มถ่วงที่แปรผัน
ฝูงอีกาจำนวนมากบินเกาะกระจกของรถม้าพวกมันเริ่มจิกประตูอย่างบ้าคลั่ง จนรถม้าจำเป็นต้องหยุดลงภายใต้สถานการณ์ที่ยากลำบาก
ประตูถูกเปิดเข้ามาสาดแสงจางอาบภายในห้องผู้โดยสารที่ตกอยู่ในความเงียบ
ปรากฏร่างของชายคนหนึ่งในชุดทหารที่ไร้ระเบียบ เขารีบเข้ามาลากร่างที่โหวกเหวกของขุนนางหนุ่มเข้าไปในตรอกมืดใกล้เคียง
ทหารนายหนึ่งลุกขึ้นจ้องเบาะรถม้าที่อาบไปด้วยเลือดขณะมือข้างหนึ่งของเขาสั่นเทาด้วยอาการบาดเจ็บ
"ผมจะช่วยคุณออกมาให้ได้เซลิธ"
เขารีบคว้าโลหิตทรงสี่เหลี่ยมและมุ่งตรงตามเข้าไปในตรอก ภายใต้ความมืดสลัวระหว่างแสงจันทร์ที่ไร้ที่มากับแสงสีม่วงจางที่เกิดขึ้นจากดาวหางก่อนหน้า มันทำให้สถานการณ์การหลบซ่อนเต็มไปด้วยความเร่งรีบ
การหลบหนีที่อันตรายที่สุดคือการเอาตัวรอดจากผู้ครอบครองพลังเหนือธรรมชาติหรือความเกี่ยวข้องกับการครอบครองวัตถุ
แต่หนึ่งในความพลิกผันแปรเปลี่ยนมุมอับมืดของสถานการณ์ให้เป็นทางออก วิคเตอร์จ้องมองทหารเบื้องหน้าที่กำลังเคาะพื้นเรียบที่ว่างเปล่ากลางตรอกมืด
การกระทำซ้ำๆ เริ่มบังเกิดผลหลังจากพื้นเกิดการเคลื่อนเปิดออกเป็นประตูทางลงสู่เส้นทางใต้ดิน
เสียงของกองขบวนม้าเริ่มเคลื่อนเข้ามาใกล้ถนนเบื้องข้างตรอก ทว่ามันกลับกำลังสู้กับบางสิ่งจนก่อให้เกิดเสียงโหวกเหวกกลบลมปากของขุนนางหนุ่ม
นายทหารเบื้องหน้าหันมองมาทางวิคเตอร์
"รีบไปกันเถอะเส้นทางเปิดขึ้นแล้ว ต่อไปนี้ที่นี่จะเป็นทางลงไปยังพื้นที่ใต้ดินของฝ่ายชายแดนในเขตที่สิบหก เขต ราเซนติเวน"
เขาพยักหน้าตอบและทั้งสองก็รีบลงไปสู่เส้นทางใต้ดินที่ส่องสว่างไปด้วยคบเพลิงสีแดงฉาน เส้นทางที่ยาวไกลถูกปรับเปลี่ยนทุกครั้งหลังสีของเปลวเพลิงเปลี่ยนไป
"ผมลืมแนะนำตัวไปเลย ผมเป็นสมาชิกฝ่ายพิเศษจากเขตราเซนติเวน ชื่อ บาร์เรล"
บาร์เรลยื่นมือทักทาย
"ยินดีที่ได้รู้จักผม วิคเตอร์"
ดวงตามืดครึ้มจ้องตรงสบสายตากับดวงตาสีเขียวอ่อนอันไร้อันตราย เขาไม่กล่าวสิ่งใดมากกว่านามของตนเพื่อความปลอดภัย
การยืนนิ่งในความเงียบจบลงหลังเปลวเพลิงเปลี่ยนเป็นสีม่วงราวกับว่าเส้นทางนี้ได้ตรวจสอบทั้งคู่ด้วยดวงตาหลังจากใช้เวลาพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง
เส้นทางใต้ดินถูกเปิดขึ้นเป็นทางระบายน้ำขนาดใหญ่ท่ามกลางบันไดหินที่นำพาทั้งสองลงมาสู่ความมืดบางสิ่งก็กำลังเคลื่อนอยู่ใต้ฝ่าเท้า
แสงไฟของอาคารมากมายส่องสว่าง เมืองอันยิ่งใหญ่อลังการราวกับอยู่ภายใต้ราตรี
เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน
ฝาผนังที่เปรียบเป็นรูโหว่ขนาดยักษ์สุดปลายของเมืองปล่อยสะเก็ดเพลิงขนาดเล็กออกมาสร้างความอบอุ่นราวกับเป็นเตาผิงยักษ์ของเมือง
วิคเตอร์เดินตรงเข้ามาใกล้บาร์เรลและวางมือลงบนไหล่อย่างหนักแน่น
"ขอบคุณมากที่เข้ามาช่วยพวกเราไว้"
ชายเบื้องหน้าถอดหมวกลงด้วยรอยยิ้ม เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนกลมกลืนไปกับใบหน้าแสนใจดีของชายหนุ่ม
"เป็นหน้าที่ของผมตั้งแต่แรกที่จะต้องมาแฝงตัว แต่ไม่นึกว่าจะมีพวกเดียวกันแฝงตัวมาด้วยเนี่ยสิครับ ฮ่าๆ"
"ที่นี่คือ.."
"อะ.. ขออภัยนะครับ! ผมลืมอธิบาย ที่นี่คือโถงใต้ดินของเขตราเซนติเวนเป็นเขตพิเศษสำหรับการวิจัยวัตถุหรือปาฏิหาริย์เพื่อประยุกต์ใช้ต่อกรกับโลกที่ขับเคลื่อนอยู่ตลอดเวลาจึงจำเป็นต้องดำเนินการใต้ดินเป็นส่วนใหญ่"
ระหว่างการรับฟังวิคเตอร์เหลือบมองเส้นทางที่ตนเองจากมาก่อนที่จะพบว่ามันได้หายไป


## บทที่ 11 เงามืดที่สั่นไหว (1/2)

ฟากฟ้าม่วงสั่นสะเทือนร่ำร้อง ความสั่นไหวสร้างการกระจายตัวที่แปลกประหลาด
มหาสมุทรสัมผัสหาฟากฟ้ากลืนกินกันเป็นปึกแผ่น ประกายระยิบระยับของแสงไต่ระดับครอบครองพื้นหลังของชั้นบรรยากาศ
เสียงดนตรีของลมพายุกรีดร้องลั่น แหวกอากาศออกเป็นทิศทางที่แปลกแยก
มวลหมู่เมฆว่ายวนทวนกระแสพายุกลายเป็นห้วงเหวลึกขึ้นไปเหนือชั้นฟ้าคราม ขณะแสงสว่างทั้งสามทิศทางได้ปรากฏร่างของประกายแสงดวงดาว
โอบอุ้มร่างที่อ่อนแอของผู้สรรเสริญดวงดาวและฟื้นฟูพลังที่ควรจะเป็น เส้นผมสีเหลืองสยายออกไปพร้อมกับมัดกล้ามเนื้อที่ถูกต่อเติมขึ้นจากจุดแสง
ร่างที่ซูบผอมกลับกลายเป็นร่างอันสมบูรณ์แบบ
ใบหน้าอันหล่อเหลาถูกสร้างขึ้นมาจากลักษณะดั้งเดิมของผู้สรรเสริญแห่งดวงดาว ความสมส่วนทางกายภาพดั่งภาพที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากรูปปั้น
มันถูกครอบคลุมด้วยเสื้อคลุมยาวที่ประกอบขึ้นมาจากผีเสื้อแสงและในตอนนี้มันเปลี่ยนเป็นประกายแสงที่ทรงอิทธิฤทธิ์
เสื้อคลุมธรรมดาที่สามารถพบเห็นได้ทั่วไปเต็มไปด้วยลวดลายอักษรโบราณที่ไม่มีใครสามารถเข้าใจ ตัวขีดตวัดหมึกที่ยืดยาวและลวดลายต้นไม้โบราณที่ไม่อาจหาต้นแบบ
ดวงตาสีเหลืองส่องสว่างสาดสายสายตาจับจ้องมองไปโดยรอบอย่างยิ่งใหญ่ขณะรอบกายถูกห้อมล้อมด้วยแสงสว่างทั้งสาม
ดวงดาวที่ได้รับสืบทอดพลังส่วนหนึ่งเพื่อโบยบินสู่การจับตามองโลกทั้งใบ ณ บัดนี้มารวมกันอยู่เหนือฟากฟ้าบนแผ่นฟ้าเดียวกัน
ทว่าร่างที่กำลังฟื้นตัวกลับหลับใหลลงบนอ้อมแขนของเหล่าดวงดา
ดวงดาวทิศใต้พุ่งกายลงสู่แผ่นดินที่ลุกไหม้ ร่างของชายอ้วนสูงใหญ่เหยียบลงบนแผ่นพื้นปฐพีสร้างการพังทลายครั้งใหญ่เหนือแผ่นดิน
มันแสดงความบ้าคลั่งพุ่งตรงเข้าใส่กองทัพใหญ่ด้วยการทุบและทำลายทุกสิ่งด้วยกำปั้น ร่างที่ส่องประกายของมันสร้างความเร็วในการทำลายล้างอย่างสมบูรณ์เพียงพริบตาแผ่นดินทั้งหมดแทบจมลงสู่ผืนบาดาลแต่กลับถูกหยุดไว้โดยหอกเล่มหนึ่ง
ชายผมดำยาวยืนอยู่เหนือซากปรักหักพังสวมเสื้อคลุมสีทมิฬที่ขาดลุ่ยปกปิดชุดเกราะกระดูกหนักอันแน่นหนา เดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าของดวงดาวทิศใต้
ขณะหอกเล่มหนึ่งกำลังตวัดท่วงท่าย้ายอาวุธบนฝ่ามือ ดึงกระชากคมหอกออกมาจากการปะทะ
ร่างไร้วิญญาณของนักรบเกราะบางอันมืดมิดถือคมหอกยาวและแสดงท่าทีที่จะขว้างมันออกไป แต่ทว่าชายผมดำยาวกลับยกมือขึ้นสั่งการให้หยุดนิ่ง
เงาความมืดแผ่กระจายออกมาจากทุกแผ่นหินใต้ฝ่าเท้า กลิ่นของความตายอาบอยู่ในทุกสถานที่ในทุกอณูของสรรพสิ่ง
ดวงดาวทิศใต้ไม่อาจเข้าใจการกระทำของฝ่ายอื่น เขาชกกำปั้นลงสู่พื้นและพุ่งตรงเข้าหาเป้าหมายอย่างรวดเร็ว
การโจมตีที่อยู่เหนือการคาดเดาสร้างหายนะครั้งยิ่งใหญ่ ก่อการสั่นไหวไปทั่วแผ่นดินและสร้างความหนักอึ้งไปทั่วอากาศจนเกิดเสียงระเบิดที่ขาดช่วงจากการเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว
ชายผมดำยาวแสยะยิ้มตอบรับการโจมตี
โน้มกายหลบการโจมตีที่เร็วยิ่งกว่าเสียงและสะบัดแขนสร้างการโจมตีจากดาบกระดูกที่ปรากฏขึ้นจากหมอกสีมืด
แสงไฟของบรรยากาศดับวูบในระยะเวลาที่ขาดช่วงของลมหายใจ
ดาบกระดูกฟันผ่าร่างของดวงดาวทิศใต้ออกเป็นสองท่อน ภายใต้รอยยิ้มอันตรายเขาจ้องมองฟากฟ้าอีกครั้งด้วยความหยิ่งผยอง
เปลี่ยนสายตาที่เยือกเย็นของดวงดาวทิศเหนือให้แปรปรวน การครุ่นคิดตามวิธีการทั่วไปไม่สามารถให้คำตอบที่แน่ชัด
การกระทำทุกวิถีทางรั้งแต่จะสร้างจุดจบที่แตกต่าง หนึ่งความตายไม่สามารถย้อนคืนและการเปิดช่องทางหลบหนีให้ผู้สรรเสริญแห่งดวงดาวคือหน้าที่หลัก
ชายร่างกำยำเผยอารมณ์ที่มั่นคง เขารีบสั่งการดวงดาวทิศตะวันออกทันที
"เร็นเซียต่อจากนี้เจ้าต้องพาท่านผู้สรรเสริญดวงดาวออกไปจากที่นี่! จงอย่าหวาดกลัวและมีชีวิตเพื่อปกป้องท่านผู้สรรเสริญแห่งดวงดาว!"
หลังจบเสียงกล่าวหนักแน่น เขามุ่งตรงไปยังกองเรือรบนับไม่ถ้วนราวกับการเคลื่อนย้ายร่างในวินาทีแห่งลมหายใจ
แสงสว่างเจิดจ้าแผ่ขยายออกเป็นรูปลักษณ์ของประกายแสง ท่ามกลางการโจมตีมากมายจากองค์กรดันเจี้ยนร่างที่เปล่งแสงหยุดนิ่งด้วยรอยยิ้ม
ชายหนุ่มใบหน้าไม่ต่างจากหญิงสาวรีบพยุงกายที่กำลังฟื้นคืนพลังของผู้สรรเสริญดวงดาว เขาจ้องมองดวงดาวทิศเหนือด้วยความเศร้าหมอง
ร่างสว่างเหนืออากาศสร้างการทำลายล้างครั้งใหญ่ในพริบตา แสงสว่างแผ่กระจายรัศมีไปทั่วมหาสมุทรรวมถึงปากอ่าวขององค์กรดันเจี้ยน กวาดล้างชีวิตหลายสิบล้านไปพร้อมกับตนเอง
ในเสี้ยวอึดใจดวงดาวทิศตะวันออกทะยานร่างบินผ่านทุกสรรพสิ่งด้วยความเร็วของคลื่นแสงที่ไร้สี แปรเปลี่ยนความเร็วให้อยู่เหนือกาลเวลาและอวกาศแม้จะเป็นเพียงการเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วแต่มันกลับสร้างการตอบสนองของร่างกายที่ร้ายแรง
แสงสว่างสุดท้ายดับลง ดวงตามืดบอดอาบไปด้วยโลหิต ความรู้สึกทางกายของแขนและขาบิดเบี้ยวจนไร้น้ำหนัก
ผ่านทะลุอาณาเขตที่ไม่สามารถมองเห็น
ภายใต้หมู่ควันหลงทางร่างหนึ่งยืนรอคอยทั้งสองอย่างสงบ ชุดคลุมสีเหลืองทองสะบัดพัดไปตามกระแสลมขณะเสียงนุ่มลึกสะกดจิตวิญญาณของดวงดาวทิศตะวันออกให้หลับใหล
"ยินดีต้อนรับกลับ.. ศิษย์พี่"
...
แสงไฟจากระยะไกลเคลื่อนเข้ามาใกล้
ขบวนรถม้าที่เคลื่อนนำมาพร้อมกับกองกำลังบนหลังม้าหยุดลงเบื้องหน้าของทั้งสองและเข้าควบคุมตัวของขุนนางหนุ่ม
มือหนึ่งสัมผัสลงบนไหล่ของวิคเตอร์
"ต่อจากนี้ทางเขตราเซนติเวนจะเป็นคนจัดการที่เหลือและดำเนินแผนการเพื่อลดความเสี่ยงจากสงครามด้วยการเจรจาต่อรองครับ"
หลังกล่าวจบบาร์เรลขึ้นควบม้าตัวหนึ่ง
"คุณวิคเตอร์ครับ ผมจะพาคุณไปหาวิธีการช่วยนาง ได้โปรดขึ้นมากับผมและคุณจำเป็นต้องเข้ารับการรักษาบาดแผลบนฝ่ามือของคุณด้วยนะครับ"
สายตาที่มืดครึ้มจ้องมองวัตถุสี่เหลี่ยมบนฝ่ามือโชกเลือดก่อนที่จะขึ้นนั่งบนหลังม้า สิ่งที่เขาคาดคิดไว้แตกต่างอย่างสิ้นเชิง
สถานการณ์ที่ควรจะเป็นรูปแบบทั่วไปกลับมีความซับซ้อน ด้วยการนำของผู้มีส่วนร่วมหลายคนทำให้เกิดความแตกต่างหรือความพิเศษทางความสามารถที่คณะปฏิวัติครอบครองไม่ว่าจะ จำนวนคนมีความสามารถหลากหลายที่แฝงอยู่ในพื้นที่ ความรู้เหนือธรรมชาติและเส้นทางหลบซ่อนมากมายสำหรับการดำเนินงานอย่างเป็นระบบ
ไม่ใช่แค่คนขับรถม้า แต่เป็นแม้กระทั่งศาสตราจารย์ในมหาลัยแห่งหนึ่งและยังมีคนแฝงอยู่ในกองทัพ
พวกเขาไม่ใช่รูปแบบที่จะสามารถประเมินได้โดยง่าย
วิคเตอร์ครุ่นคิดขณะความเร็วของม้าเพิ่มขึ้นฝ่าความมืดบนผืนหญ้าแห้ง ผ่านแม่น้ำบาดาลที่ทอดยาวเข้าไปในเมือง
แสงสว่างสาดส่องสะท้อนดวงตา การวิ่งของม้าพาดผ่านอาคารร้านค้าไปยังอาคารสำนักงาน ขึ้นสะพานข้ามแม่น้ำและวิ่งลึกเข้าไปยังศูนย์กลางของเมือง
ระหว่างการเดินทางอย่างรวดเร็ว เขาไม่สามารถอดคิดถึงวิธีการต่อจากนี้เมื่อจำเป็นต้องครอบครองพลังเหนือธรรมชาติและสร้างอนาคตของตนเอง มันไม่วิธีการสู่ทางลัดหรือความคิดที่ง่ายดาย
การกระทำที่เริ่มจากการสังเกตการณ์ไม่เพียงแต่จะทำให้เขาเห็นถึงความอ่อนแอของตนเองแต่กลับมองเห็นถึงความยิ่งใหญ่ของโลกใบนี้ที่เกินจะเอื้อมถึง
แหงนหน้าขึ้นเผชิญกับความมืดรับกลิ่นลมที่พัดตีกระแทกเส้นผม เขาไม่อยากเป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่งภายใต้กลุ่มคนที่อยู่ภายใต้เมืองๆ หนึ่ง
เขาคือคนที่พิเศษกว่าใครๆ แตกต่างจากมนุษย์ทุกคนที่นี่ คนเหล่านี้ไม่อาจพบเห็นทุกสิ่งที่เขาเคยเห็น คนเหล่านี้ไม่สามารถมีความรู้เปิดกว้างแบบที่เขาเคยร่ำเรียน คนเหล่านี้เป็นเพียงภาพเขียนบนโลกจอมปลอมที่ราวกับนวนิยายเรื่องหนึ่ง
ม้าหยุดวิ่งและเปลี่ยนท่าทีเป็นการเดินช้าวนรอบบ่อน้ำพุหินอ่อน อารมณ์ที่พลุกพล่านสงบลงลดหลั่นระดับความคิดและจ้องมองไปโดยรอบ
"พวกเรามาถึงแล้วครับที่นี่คือสำนักงานที่สร้างขึ้นเพื่อวิจัยควบคู่ไปกับการเรียนรู้ถึงความสามารถของปาฏิหาริย์นอกเหนือจากการศึกษาทางประวัติศาสตร์ ที่นี่จึงเป็นสถานที่สำหรับความก้าวหน้าเพื่อให้วิทยาศาสตร์สามารถควบคุมและค้นหาที่มาของปาฏิหาริย์ครับ!"
วิคเตอร์เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็เริ่มเอะใจ
"เดี๋ยวก่อนนะครับ..หมายความว่าพลังพวกนั้นสามารถถูกควบคุมโดยไม่จำเป็นต้องจ่ายชีวิตให้กับมันโดยตรงอย่างงั้นหรือครับ"
"ก็อาจจะครับ ถ้าสามารถรู้ถึงกระบวนการแปรรูปของมันจากแหล่งพลังงานตั้งต้นก็อาจจะสามารถควบคุมมันได้โดยไม่ต้องครอบครองทางใดทางหนึ่งหรืออาจจะสร้างมัน! ไม่สิ!…ผมไม่ควรจะพูดเรื่องเหล่านี้"
บาร์เรลลดกายเดินอย่างห่อเหี่ยว ก่อนที่จะหันกลับมาอย่างรวดเร็ว
"มันค่อนข้างจะฟังดูไร้สาระใช่ไหมครับ!"
"แน่นอนครับ มีเพียงแต่ความเพ้อฝันเท่านั้นที่ถูกสื่อออกมา แต่ผมก็หวังว่าคุณจะสามารถเล่าเรื่องของที่นี่ได้มากกว่านี้ในภายหลัง"
วิคเตอร์ตอบอย่างสงบ เขาไม่คิดจะใส่ใจกับเรื่องเหล่านี้มากนักถ้ายังไม่ทราบถึงกระบวนการครอบครองโดยสมบูรณ์
สิ่งเดียวที่เขาทราบคือการสังหารคน แต่ไม่เคยนึกคิดถึงการแปรรูปมันตามคำกล่าวของบาร์เรล การที่เซลิธจะกลายเป็นเงาซึ่งต้องเกิดจากปัจจัยใดนั้นยิ่งทำให้เขาเริ่มฉุกคิดสงสัย
มือที่หยาบกระด้างลูบศีรษะของตนอย่างตึงเครียด ภายใต้ห้วงความคิดที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
บางครั้งเขาควรจะพักผ่อนจากเรื่องเหล่านี้
แต่ถ้าสามารถรอดกลับไปพร้อมกับนางก็มีความเป็นไปได้ที่เขาจะได้รับความไว้วางใจจากผู้มีส่วนร่วมซึ่งเป็นหนึ่งในการสร้างอิสระให้ตนเอง
แม้การเข้าร่วมของวิคเตอร์จะเป็นเพียงการถูกจับตามองตามจุดประสงค์บางอย่างหรือเป็นความต้องการที่จะสำรวจถึงความสามารถของเขาจริงๆ ถึงกระนั้นก็จำเป็นต้องมีคนอยู่เคียงข้างเป็นคนจากฝ่ายพิเศษทั้งที่ทราบว่าวิคเตอร์ต้องการรับรู้เกี่ยวกับพลังเหนือธรรมชาติ
แม้จะสามารถเข้าใจได้สองมุมมองคือการที่จะสามารถรับรู้ก็ต้องเรียนรู้จากผู้ครอบครองมันหรือการจับตามองที่ดีที่สุดสำหรับเขาเพื่อรับรู้ถึงตัวตนของวิคเตอร์จำเป็นต้องใช้ฝ่ายพิเศษ
ถึงสถานการณ์นี้อาจจะเป็นการช่วยเหลือวิคเตอร์ที่ตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบาก แต่หาใช่ว่าจะมีจุดประสงค์เช่นนั้น
กล่าวได้ว่าความคิดของเดนการ์ทมีความล้ำลึก แม้จะมีวิธีการไม่ซับซ้อนในการดำเนินการ
โดยที่ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ถึงความจริงของวิคเตอร์โดยตรง แต่สร้างสถานการณ์อิสระในการนำเขามาอยู่ร่วมกับเซลิธซึ่งแม้คนประเภทนี้มักตกเป็นเหยื่อทางจิตใจได้ง่ายทว่ากลับถูกปล่อยทิ้งขว้างราวดั่งวัตถุ
ตามตรงเมื่อคิดทุกสิ่งอย่างตรงไปตรงมามันมีความเป็นไปได้อยู่มากที่จะเป็นไปตามนั้น แต่หากมันคือมุมมองที่ผิดพลาดก็อาจจะเสียเปล่าทางความคิด
หลับตาลงสูดหายใจเข้าลึก ยกไหล่ขึ้นอย่างหยิ่งผยองจ้องมองโดยรอบด้วยสายตามืดครึ้มและก้าวเดินตามบาร์เรลเข้าไปในสำนักงาน
บาร์เรลกวาดมือชี้นิ้วไปโดยรอบพลางอธิบายสิ่งต่างๆ เพิ่มเติมอย่างน่ารำคาญใจ
"นี่คือห้องที่มีอายุยาวนานถึงสี่สิบปีของศาสตราจารย์ท่านหนึ่ง ในวันหนึ่งเขาเริ่มทดลองเกี่ยวกับยาบางประเภทสำหรับการทำลายพลังปาฏิหาริย์ในร่างกายของมนุษย์ แม้จะไม่ใช่การค้นพบที่มีหลักฐานยืนยันหรืออะไรทำนองนั้นแต่กลับพบว่า... "
"...."
มือของบาร์เรลผายออกประกอบบรรยากาศ
"ทั้งศาสตราจารย์กับยาตัวนั้นหายไป! ไม่มีใครทราบว่าเขาหายไปไหนรวมถึงยาตัวนั้นก็มีเพียงคำเล่ากล่าวจากคนรอบตัวที่ทำงานร่วมกันจึงคาดคิดได้ว่า กำลังมีคนจับจ้องการกระทำนี้อยู่และจงใจทำให้ยาตัวนั้นหายไป!!!น่าเหลือเชื่อใช่ไหม! ทั้งที่ยังไม่ทราบว่ายาตัวนั้นสามารถใช้งานได้จริงหรือไม่"
"ผู้ก่อเหตุคือเพื่อนร่วมงานหรือครับ"
บาร์เรลรีบลดระดับเสียงลงทำมือส่งสัญญาณให้เงียบลง จ้องมองไปโดยรอบก่อนจะเริ่มกระซิบ
"ทางเจ้าหน้าที่ของเขตราเซนติเวนในตอนนั้นได้ทำการสอบสวนเรื่องนี้อย่างหนักแต่ก็พบเพียงการหายตัวไปอย่างลึกลับ ซึ่งภายในชั้นใต้ดินเขตสิบหกไม่มีทางออกอื่นนอกจากทางเข้าหรือก็คือถ้าไม่มีคนที่ครอบครองพลังปาฏิหาริย์จัดการก็เป็นการทดลองที่ผิดพลาดอันก่อให้เกิดผลลัพธ์ที่ร้ายแรง"
"สรุปแล้วเล่าให้ผมฟังทำไมกัน"
วิคเตอร์เริ่มกอดอกแน่นขณะบาร์เรลเผยรอยยิ้มเจื่อน
"ก็แค่เรื่องที่น่าค้นหาน่ะครับถึงจะไม่ใช่เนื้อหาเพิ่มเติมที่เหมาะสม ในเมื่อสถานที่มีอยู่จริงและเรื่องเล่ามีอยู่จริง เหตุใดห้องนั้นยังคงถูกปิดไว้ทำให้ผมเชื่อว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ได้ปลอดภัยอย่างที่เห็น”


## บทที่ 11 เงามืดที่สั่นไหว (2/2)

“คุณกำลังจะสื่อว่าการเสียชีวิตของศาสตราจารย์ในครั้งนี้มีความเกี่ยวข้องกับศาสตราจารย์เมื่อสี่สิบปีก่อนงั้นหรือ”
“ผะ..ผม! ไม่ได้หมายความอย่างงั้นครับ! แค่เหตุการณ์ส่วนมากที่เกิดขึ้นมักเกิดแต่กับศาสตราจารย์ของเขตที่สิบหกเมื่อล่าสุดก็มีศาสตราจารย์ด้านประวัติศาสตร์ของที่นี่หนึ่งท่านเสียชีวิตอย่างปริศนาบริเวณตรอกใกล้เคียง”
วิคเตอร์เริ่มแสดงสีหน้าสนใจ
“ผมขอสิทธิ์ถามนอกประเด็น ในเมื่อเหตุการณ์เริ่มต้นเมื่อสี่สิบปีก่อนหมายความว่าโถงใต้ดินถูกสร้างมานานมากและมีความเกี่ยวข้องกับการปกครอง ทำไมที่นี่ถึงกลายเป็นสถานที่หลบซ่อนของคณะปฏิวัติกัน”
“คุณไม่ได้เติบโตที่นี่สินะครับ..แท้จริงมันเริ่มต้นสร้างขึ้นมาตั้งแต่ยุคนักล่ามังกรแล้วครับและอยู่มาจนถึงช่วงเวลาที่ราเวนนิสล่มสลาย แต่เพราะการยึดอำนาจโดยกลุ่มนายทุนที่อพยพเข้ามากับทหารจากฝั่งของราเวนนิสเหนือที่เป็นกำลังหลักที่เหลือรอดของราเวนนิส ทำให้ผู้นำคนสุดท้ายของราเวนนิสเขตเมืองเวนตัดสินใจเผาเอกสารข้อมูลสำคัญทั้งหมดพร้อมกับชิงเสียชีวิตไปพร้อมกับรัฐบาลชุดสุดท้ายของราชอาณาจักรราเวนนิส”
“ผมเริ่มเข้าใจทุกสิ่ง ถ้าเป็นไปได้คุณก็ควรสังเกตบุคคลโดยรอบให้ดีเผื่อจะทำให้คุณได้เข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้”
“คุณกำลังบอกให้ผมไปเสี่ยงตายหรืออย่างไรกัน”
บาร์เรลเดินต่อไปอย่างห่อเหี่ยว ภายในใจล้มทั้งยืนท่ามกลางป่ามืดราวกับกำลังถูกขับไล่โดยขอนไม้ที่ไม่ต้องการฟังเสียงนกน่ารำคาญ
“ถัดไปทางขวามือเป็นห้องดำเนินการทั่วไปสำหรับผู้ต้องการติดต่อเรื่องต่างๆ”
“ทางซ้ายมือติดกับผนังกระดานที่เต็มไปด้วยข้อมูลเอกสารสูตรคำนวณประหลาดๆ เป็นของศาสตราจารย์จากเขตอื่นที่ได้ถูกเชื้อเชิญเข้ามา ด้วยความสามารถที่ฉายแววความอัจฉริยภาพเกินกว่าศาสตราจารย์คนไหนๆ จึงได้รับห้องส่วนตัวอย่างรวดเร็ว”
“สุดปลายทางเดินติดบันไดจะพบได้เพียงห้องเก็บของและห้องน้ำ”
บาร์เรลหยุดอธิบายและนำขึ้นชั้นสองของอาคาร พาดผ่านคนมากมายที่เดินอย่างเร่งรีบอยู่ตลอดเวลา เลี้ยวเข้าห้องทางขวามือที่มีชายวัยกลางคนนั่งรออยู่
“ผมมาแล้วครับศาสตราจารย์ เรนเดล เขามีบาดแผลบริเวณฝ่ามือและพรรคพวกก็ยังถูกผนึกไว้ในบางสิ่ง”
ชายวัยกลางคนร่างกายสมบูรณ์ทรงผมสุภาพใบหน้าเกลี้ยงเกลาลุกขึ้นแสดงท่าทีอย่างมีมารยาท
“เชิญท่านนั่งลงบนเตียงคนไข้ได้เลย ไม่ต้องเกรงใจอะไรทั้งนั้นทำตัวตามสบาย แล้วก็บาร์เรลขอบคุณมากนะไปรอข้างนอกก่อนเถอะ”
วิคเตอร์เดินตรงเข้ามานั่งลงบนเตียงเดี่ยวภายในห้องขนาดเล็กที่เต็มไปด้วยแฟ้มเอกสารและรูปภาพของงานศิลป์ทางธรรมชาติประดับผนังพลางวางวัตถุสี่เหลี่ยมลงข้างกาย
ศาสตราจารย์เรนเดลถือมือของวิคเตอร์ขึ้นสำรวจบาดแผลอย่างระมัดระวัง
“ท่านโชคดีมากจริงๆ ที่รูปแบบการถูกยิงไม่ได้เป็นมุมเฉียงหรือเจาะลึกฝังบริเวณกระดูก แต่มันดูเหมือนว่าจะทะลุอย่างเห็นได้ชัด ผมจะรีบเตรียมยาสำหรับการฟื้นฟูให้คุณอย่างเร่งด่วนเพียงอดทนไว้”
หลอดยาที่คุ้นเคยถูกนำมาให้วิคเตอร์ เขาเริ่มกระดกมันลงคอขณะจ้องมองแสงสีเขียวส่องสว่างบริเวณฝ่ามือที่เริ่มก่อรากของกล้ามเนื้อขึ้นและปิดท้ายด้วยผิวหนังที่ราบเรียบ
กลิ่นของเลือดเลือนหายพร้อมกับความรู้สึกที่เปลี่ยนแปลง สร้างความตกตะลึงครู่หนึ่งในสายตาของวิคเตอร์ มันเป็นยาที่ทำงานอย่างที่เห็นโดยไม่มีเหตุผลใดให้เอ่ยถึง
ตั้งแต่ต้นที่เขาได้เห็นมันอยู่หลายครั้งแต่กลับไม่มีโอกาสได้สัมผัสมัน มันน่าเหลือเชื่อ
วัตถุสี่เหลี่ยมถูกยกขึ้นเหนือใบหน้าของศาสตราจารย์เรนเดล สายตาหนึ่งหรี่มองลึกเข้าไปภายในเงามืดที่สั่นไหว
“ขออภัยอย่างยิ่งครับ ท่านสามารถกล่าวรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับมันได้หรือไม่”
“ได้แน่นอนครับ มันคือร่างของทหารโลหิตที่เกิดขึ้นมาจากวัตถุทางการทหารเหมือนกับอาวุธ”
“เกรงว่าจะต้องทดสอบบางสิ่งหวังว่าท่านจะไม่โต้แย้งใดๆ”
ค้อนโลหะบนอีกมือง้างขึ้นเหนืออากาศและทุบลงบนมันอย่างรุนแรง สร้างแสงสีเลือดสาดส่องไปโดยรอบและอาบย้อมทุกสิ่งด้วยหยดน้ำโลหิตที่กระจายออก
เกิดรอยร้าวมากมายขึ้นบนวัตถุสี่เหลี่ยมและทำให้เงามืดเล็ดลอดออกมา
ร่างที่ผ่องใสปรากฏขึ้นในสภาพสลบไสลทำให้วิคเตอร์ต้องรีบเข้าไปแบกร่างของนางไว้ ทว่าหยดน้ำโลหิตที่เลอะเทอะเริ่มขยับเขยื้อนไปสู่จุดใดจุดหนึ่งราวกับกำลังรวมกันเพื่อก่อร่างเป็นบางสิ่ง
“ท่านรีบออกไปจากห้องเดี๋ยวนี้!!”
ประตูถูกเปิดออกร่างของเขากระแทกมันออกมาและหันกลับเข้าไปจ้องมองด้านใน โลหิตจำนวนหนึ่งก่อร่างเป็นอัศวินเกราะหนักยืนเผชิญหน้ากับศาสตราจารย์เรนเดล
ก่อนที่ดาบโลหิตจะเริ่มก่อตัวในท่วงท่าการโจมตีที่ราดเร็ว บาร์เรลคว้าปืนออกมาจากกระเป๋าหนังข้างเข็มขัดและยิงเข้าใส่มัน


## บทที่ 12 ความหนาวเย็นที่สั่นสะท้าน (1/2)

ร่างโลหิตยืนหยัดอย่างคงกระพันร่างของมันไม่สะทกสะท้านต่อกระสุนปืนและยังคายมันออกผ่านผิวกายที่ไร้สัมผัสปล่อยลูกกระสุนสีเหลืองทองให้ตกกระทบลงสู่พื้น
ดวงตาไร้วิญญาณฉายแสงเปลวเพลิงสีแดงฉานเปลี่ยนทิศทางจ้องตรงสบสายตาของบาร์เรล
ความหนาวเย็นสั่นสะท้านเหนือชุดทหารและแผ่บรรยากาศที่ร้อนรนตลบอบอวลภายใต้จิตใจของชายหนุ่มเรือนผมสีน้ำตาลอ่อน รอยยิ้มที่ร่าเริงเปลี่ยนเป็นกัดฟันแน่นและยิงเข้าใส่มันอย่างไม่หยุดยั้ง
เหนือหมู่ควันปืนเจือจาง เสียงหอบหายใจของบาร์เรลดังถี่ไร้จังหวะขณะเสียงปืนสร้างการจับจ้องจากทุกสายตาโดยรอบบริเวณ
ความโกลาหลเริ่มต้นขึ้นเมื่อทหารโลหิตเริ่มเคลื่อนไหว ร่างขนาดใหญ่ของมันคว้าร่างของศาสตราจารย์เรนเดลไว้และพุ่งชนประตูขนาดเล็กที่ไม่สมส่วนกับร่างกาย มันพุ่งตรงเข้าหาบาร์เรลด้วยเสียงร้องที่ทับซ้อนราวกับมีร่างนับสิบอยู่ภายในกาย
วิคเตอร์ถอยห่างจากพื้นที่เข้าหาฝูงชน
เหล่าศาสตราจารย์หลายสิบคนบนทางเดินชั้นสองต่างส่งเสียงกรีดร้อง กลุ่มคนจำนวนมากวิ่งหนีเข้าลึกไปยังสุดปลายทางเดิน
เมื่อมันเริ่มคำรามพร้อมกับส่งหมัดหนักกระแทกพื้นสร้างแรงสั่นสะเทือนส่งร่างของบาร์เรลให้ลอยเหนืออากาศ
ร่างที่เบาหวิวกลายเป็นหนักอึ้งภายใต้แรงโน้มถ่วงที่ควรจะเป็น บาร์เรลทรุดกายลงเหนือพื้นเรียบที่แตกหัก
สายตาที่สับสนจ้องมองไปโดยรอบราวกับกำลังตามหาใครบางคน
หยดน้ำหลายสายหยดลงจากศีรษะ
ในช่วงเวลาที่ยากลำบากดาบโลหิตถูกสร้างขึ้นอีกครั้งผ่านการเปลี่ยนรูปร่างของต้นแขน ปรากฏกงจักรโลหิตท่ามกลางด้ามจับภายใต้ปลายดาบยาวที่ประดับไปด้วยสายโลหิตวนเวียนกันเป็นลูปแห่งการขยายตัวอันไร้ที่สิ้นสุด
ยกดาบขึ้นเหนือศีรษะและฟันลงเหนือร่างของบาร์เรล
ทันใดนั้นกลุ่มคนชุดหนาพยายามแทรกตัวผ่านฝูงชนเข้าแทรกแซงสถานการณ์
เปลวเพลิงลุกไหม้เหนือฝ่ามือหนาเข้ารับคมดาบโลหิตไว้ด้วยความบ้าบิ่น ปลายคมดาบเจาะทะลุเข้ากลางฝ่ามือขวาของชายวัยกลางคนร่างกำยำล่ำสัน
รอยยิ้มปรากฏขึ้นแปรเปลี่ยนสถานการณ์ที่เลวร้าย
เส้นผมสั้นสุภาพตีพัดไปตามทิศทางของอากาศขณะฝ่ามือแตกตัวออกเป็นเปลวเพลิงไหม้เจาะลึกทะลวงคมดาบทะยานขึ้นเผาผลาญต้นแขนของมัน
ก่อให้ร่างของทหารโลหิตจำเป็นต้องถอยหลังพร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวน เติมแต่งสายตาที่สับสนให้พลันสั่นสะท้าน บาร์เรลยกรอยยิ้มขึ้นด้วยแรงใจอันเต็มเปี่ยม
“ท่านหัวหน้าแห่งฝ่ายพิเศษ เปลวเพลิงแห่งการล้างผลาญจอมหมัดละลายวิญญาณท่าน โลแกน เล็มสัน!!”
ชายวัยกลางคนยืนหยัดด้วยมัดกล้ามเนื้อที่อัดแน่น เหยียดแขนตรงเผยเส้นเลือดที่ไหลเวียนไปด้วยเปลวเพลิงใต้ผิวหนัง เชิดหน้าขึ้นเปล่งเสียงหัวเราะดังลั่นพลางลูบศีรษะของบาร์เรล
“ฮ่าๆ น่าอายชะมัด!อย่าเรียกฉายาฉันขึ้นมาง่ายๆ สิ!!”
ท่าทางของชายที่มั่นคงกลายเป็นคุณลุงใจดีที่กำลังเขินในชื่อเสียงของตน วิคเตอร์จ้องมองสถานการณ์ด้วยดวงตาที่เบิกกว้างทหารโลหิตมีการกระทำและความอันตรายเหนือกว่าเหตุที่มหาวิทยาลัย ทว่าในสถานการณ์นี้กลับมีมืออื่นเข้าควบคุมเป็นที่เรียบร้อย
เขาจึงละสายตาจากเหตุการณ์เปลี่ยนมาเฝ้าดูแลเซลิธให้อยู่ในอุณหภูมิที่เหมาะสม ถอดเสื้อนอกของตนและนำมาคลุมให้นาง
ลมหายใจอ่อนยังคงฝืดจาง ส่งเสียงละเมออันไร้สติทว่ากลับต้องเงียบลงเมื่อฝ่ามือของวิคเตอร์ลูบผ่านใบหน้าของนาง เสียงกระซิบเบาๆ ของเขาช่วยผ่อนปรนจิตใจ
สายตาที่มืดครึ้มของวิคเตอร์จดจำการต่อสู้เบื้องหน้า มันคือความต่างของการใช้ปืนกับการครอบครองพลังเหนือธรรมชาติ
ร่างโลหิตคำรามด้วยความเกรี้ยวกราด ส่งเสียงดังกังวานข่มขวัญศัตรูก่อนที่จะยกร่างของศาสตราจารย์เรนเดลขึ้นเหนือศีรษะ ไม่รีรอให้เกิดการยอมจำนนของฝ่ายใดโลแกนพุ่งตรงซัดหมัดทะลุกลางลำตัวของมัน
เปลวเพลิงไหม้ปะทุรุนแรงขณะกลุ่มคนชุดหนาระดมยิงเข้าที่มือของมันและเข้ารับร่างของศาสตราจารย์เรนเดลที่ร่วงหล่นลงมา
เพียงพริบตาร่างโลหิตแตกตัวเป็นสะเก็ดเพลิงไหม้
แสงสีแสดถูกฉาบผ่านสายตาของทุกคนและสร้างเสียงร้องยินดีอย่างหึกโหมดังสนั่นอาคาร ในช่วงเวลาที่เริ่มสงบลงบาร์เรลรีบเข้าไปพยุงศาสตราจารย์ขึ้น
กลุ่มคนชุดหนาเพียงทำความเคารพพร้อมกับกระทืบเท้าอย่างมั่นคงก่อนจะเดินจากไป
หลงเหลือไว้เพียงทุกสายตาที่กลับสู่ความปกติ
วิคเตอร์มุ่งตรงเข้าหาบาร์เรล
ชายหนุ่มใบหน้าใจดีเหยียดกายด้วยรอยยิ้มไร้วิญญาณและเก็บกระบอกปืนกลับเข้ากระเป๋าหนังขนาดเล็กด้านข้างเข็มขัด
“บาร์เรลคุณไม่เป็นไรอะไรใช่ไหม”
รอยยิ้มสดใสเริ่มกลับมาอีกครั้ง
“ไม่เป็นอะไรหรอกครับ ผมดีใจด้วยที่คุณช่วยคนที่คุณรักได้ คนของเขตอื่นอย่างคุณคงผ่านหลายๆ สิ่งมาเยอะเลยสินะครับ”
“แน่นอนครับ”
วิคเตอร์ยกรอยยิ้มขึ้นเล็กน้อยน้ำเสียงของเขายังคงสงบและไม่ตื่นตระหนก คำตอบของเขามีเนื้อความสั้นแต่กำลังเสแสร้งราวกับว่าตนเองนั้นเป็นสมาชิกที่มีประสบการณ์
บาร์เรลนิ่งไปสักพักพลางเอะใจขึ้น
“คุณคงจะเหนื่อยมากๆ!! ผมจะพาคุณไปที่พักสำหรับแขกก่อนนะครับ ถัดไปจากอาคารสำนักงานสองช่วงตึกจะพบอาคารที่พักสำหรับนักเดินทางหรือผู้ที่ได้รับการเชื้อเชิญให้เข้ามา ณ สถานที่แห่งนี้”
“ขอบคุณมากจริงๆ บาร์เรล ผมจะพานางเข้าไปพักก่อน คุณช่วยรออยู่ที่นี่ได้ไหมผมมีเรื่องที่ต้องการคุยกับคุณเพิ่มเติม”
“ได้ครับๆ! เชิญเลยคุณ วิคเตอร์!”
หลังจบบทสนทนาวิคเตอร์เดินอุ้มกายของเซลิธเข้าไปในอาคารที่พัก มีผู้ดูแลสาวมากมายรีบเตรียมการอย่างรวดเร็วเพื่อเปิดห้องพักหนึ่งห้องสำหรับแขกฉุกเฉิน แต่วิคเตอร์ก็ไม่กล่าวว่าสิ่งใดเขาเพียงเอ่ยอย่างสงบเพื่อหยุดยั้งสถานการณ์นี้
“ไม่จำเป็นต้องทำความสะอาดเพิ่มเติม ผมจำเป็นต้องเข้าพักสำหรับคืนนี้เพียงเท่านั้น เพียงมีที่พักก็เป็นเรื่องที่น่าขอบคุณเป็นอย่างมากแล้ว”
หลังการกล่าวจบลงการเตรียมการของห้องพักก็เสร็จสิ้นในรูปแบบที่ไม่ได้หรูหราแต่พอเหมาะสำหรับการนอนพักผ่อนอย่างสงบ
ถอดชุดทหารที่เปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิต สำรวจตู้เสื้อผ้าและเปลี่ยนเป็นชุดสุภาพที่ถูกจัดเตรียมไว้ เสื้อเชิ้ตขาวทั่วไปกับกางเกงขายาวสีหม่น
จัดระเบียบทรงผมเคลื่อนมือลงยัดชายเสื้อเข้าไปในกางเกงตามด้วยห่มผ้าให้เซลิธ ร่างกายของนางยังคงอบอุ่นลมหายใจยังคงเผยออกมาผ่านการยกตัวของกะบังลม นิ้วมือหยาบกระด้างสัมผัสมือนุ่มของนางสักพักหนึ่งภายใต้แสงตะเกียง
ความหนาวเย็นเจือจางลงตามระดับการสัมผัสตั้งแต่ปลายนิ้วจนถึงฝ่ามือ รู้สึกถึงการตื่นตัวผ่านชีพจร อัตราการเต้นของหัวใจไม่ได้รุนแรงและมั่นคง
“ไว้คุณตื่นเมื่อไหร่ผมจะกลับมา”
น้ำเสียงนุ่มลึกจบลงลูบสัมผัสหน้าผากตรวจสอบสุขภาพของนางและเดินออกจากห้อง


## บทที่ 12 ความหนาวเย็นที่สั่นสะท้าน (2/2)

เบื้องหน้าของอาคารที่พักบาร์เรลยืนพิงกำแพงพลางจะงีบหลับแต่ก็ต้องตื่นตัวขึ้นหลังจากมีสัมผัสของมือเย็นวางลงบนไหล่ของตน
“เป็นอะไรไปคุณบาร์เรล ยังกลัวอยู่อีกหรือครับ”
“ผมไม่กลัวเสียหน่อย! อะไรของคุณวิคเตอร์เนี่ยโผล่มาแบบนี้!!!!”
“ผมต้องการทราบเกี่ยวกับสถานการณ์ก่อนหน้าที่มหาวิทยาลัยให้ชัดเจน เกรงว่าเขตของผมจะไม่ปลอดภัยหากไม่ได้รับข่าวสารที่แน่ชัดจากผม”
สีหน้าของบาร์เรลเริ่มตึงเครียด
“ผมคงจะเล่าที่นี่ไม่ได้ ได้โปรดตามผมมาก่อน”
ทั้งสองออกเดินไปตามถนนอิฐพาดผ่านโคมตะเกียงที่คอยสาดส่องเส้นทาง ในยามที่ผู้คนยังคงหลับใหลความเงียบของทางเดินทำให้บรรยากาศที่มืดสลัวเริ่มหนาวเย็น
“จำที่ผมเล่าเกี่ยวกับการหายตัวไปของศาสตราจารย์เมื่อสี่สิบปีก่อนได้ไหมครับ ซึ่งแม้ผมจะทราบว่ามันเป็นเพียงเรื่องเล่าที่ได้รับการเล่าต่อกันมายาวนานรวมถึงการเสียชีวิตของศาสตราจารย์หลายคนในแต่ละปีที่อาจเป็นเพียงอุบัติเหตุหรือการถูกลอบทำร้ายโดยคนไม่หวังดี”
“…”
“ในทุกรายละเอียดของรายงานการเสียชีวิตมักถูกทำขึ้นโดยไม่มีใครทราบ แม้จะมีการตรวจสอบอยู่หลายครั้งสุดท้ายก็ไม่มีใครสามารถเอะใจถึงเหตุการณ์เหล่านี้เหมือนกับว่ามันเป็นเรื่องทั่วไปที่ไม่ได้มีมูลเหตุจูงใจเหมือนกับว่ามันจบลงเพียงเพราะมีคนจัดการเรื่องนี้ให้จบลง”
“คุณกำลังจะสื่อว่าเหตุการณ์ทั้งหมดในตอนนี้อยู่ภายใต้การใช้พลังหรือการควบคุมจากใครบางคนงั้นหรือครับ”
“อาจจะเป็นไปได้เท่านั้นแหละครับ! แต่ทว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในคราวนี้มีคนอ้างตัวว่าเป็นผู้ช่วยของศาสตราจารย์ที่รอดออกมาและทำให้ผมได้เข้าร่วมในการแฝงตัวในภารกิจนี้”
“ทำไมถึงคิดว่าเป็นการแอบอ้าง ในยามที่คุณขับรถม้าผมได้เค้นคำสารภาพจากปากของขุนนางนั่นและมันได้กล่าวว่า มันได้ปล่อยให้คนรอดออกไปแจ้งข่าวตามแผนปลุกปั่นของพวกมัน”
บาร์เรลกำหมัดแน่นขณะจ้องมองไปที่แม่น้ำเหนือสะพาน
“ผมรู้สึกได้..ผมรู้สึกว่ามันแปลกๆ ..ตั้งแต่พบผู้ช่วยคนนั้นครั้งแรก”
“มันแปลกอย่างไร”
ฝ่ามือของบาร์เรลยกขึ้นเผยตัวเลขหนึ่งหลักบนฝ่ามือ ‘2’ มันทำให้วิคเตอร์ถึงกลับต้องเบิกตากว้างในบทสนามที่แสนสงบบรรยากาศที่ควรจะเป็นถูกพัดตีไปด้วยลมหนาว
แสงสว่างที่อยู่โดยรอบเริ่มมืดหม่นหลังจากวิคเตอร์จ้องมองมันด้วยความสงบ บาร์เรลจึงเริ่มกล่าวต่อ
“ผมคือผู้ครอบครองทางเลือกแห่งลางสังหรณ์ ยังไงก็เป็นคนฝ่ายพิเศษเหมือนกันผมจึงขอเปิดเผยเพราะในสถานการณ์นี้ผมไม่ทราบว่าจะเชื่อใจใครจากภายในเขตที่สิบหกได้หรือไม่ แม้แต่กับโลแกน..”
วิคเตอร์แสดงท่าทีสนใจ
“เชิญอธิบายต่อ”
“เนื่องจากพลังของผมคือลางสังหรณ์ผมจึงรู้สึกไม่ค่อยดีกับเหตุการณ์นี้และหลังจากทางเขตราเซนติเวนได้รับข่าวสาร จึงเร่งจัดกำลังเข้าแทรกแซงแผนการของพวกมันแต่หลังจากนั้นผู้ช่วยคนนั้นก็ไม่ปรากฏตัวอีกเลย…”
“ไม่ใช่ว่าผู้ช่วยคนนั้นก็เป็นคนของพวกมันตั้งแต่แรกแล้วงั้นหรือครับ”
บาร์เรลยกรอยยิ้มขึ้นพลางขบขันเบาๆ
“คุณวิคเตอร์เนี่ยชอบตีความสาเหตุร้ายของบุคคลจากคนรอบตัวที่เป็นไปได้เสมอเลยนะครับ ฮ่าๆ เป็นคนที่ระวังตัวมากเลยนะครับ”
“ผมก็แค่ใช้ความคิดที่ตื้นเขินในการตัดสินความเป็นไปได้ทั่วไป”
“คุณวิคเตอร์ครับ! ตามที่คุณกล่าวอาจจะถูกต้องก็เป็นไปได้แต่ก็ไม่มีหลักฐานเพียงพอหรือวิธีการตามจับบุคคลปริศนานั่นอยู่ดีเพราะถ้ามันแฝงอยู่ภายในจริงๆ ก็จำเป็นต้องมีหน้าที่ระดับสูงเป็นแน่และนอกจากนั้นพวกเรายังไม่สามารถคาดเดาเจตนาของพวกมัน..เอ๊ะ! จริงด้วยสถานการณ์นี้มันจงใจเพื่อปลุกปั่นใช่ไหมครับถ้าเป็นเช่นนั้นก็อาจจะจ้องที่จะช่วยขุนนางหนุ่มออกมา”
วิคเตอร์แสยะยิ้มพลางจ้องมองบาร์เรล
“ขุนนางหนุ่มคือทูตจากจักรวรรดิโลหิต คุณคิดว่าการนำสงครามภายในมาเสี่ยงให้เกิดเป็นสงครามระหว่างดินแดนจะคุ้มเสียจริงหรือครับ ถ้าจุดเริ่มต้นของทุกสิ่งเริ่มต้นขึ้นเมื่อสี่สิบปีก่อน..คิดได้อยู่หนึ่งกรณี”
วิคเตอร์ยกนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว
“ผู้นำของสาธารณรัฐเวนต้องการที่จะกำจัดคณะปฏิวัติให้สิ้นซากแบบถอนรากที่หยั่งลึก ผมเกรงว่าขุนนางหนุ่มผู้นั้นคงจะไม่ปลอดภัยเสียแล้ว”
ดวงตาของบาร์เรลเบิกกว้าง นัยน์ตาสีเข้มสั่นไหวขึ้นชวนให้ร่างของชายหนุ่มสั่นสะท้าน ความหนาวเย็นปกคลุมหัวใจและความคิดที่หนักอึ้งกลับกลายเป็นไร้ความรู้สึก
ภวังค์ความคิดของวิคเตอร์เริ่มวิ่งแล่นขึ้นอีกครั้งตรงกันข้ามกับบาร์เรล ในเวลานี้หัวใจของวิคเตอร์เต้นแรงเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอ
มีหลายสถานการณ์ถาโถมเข้ามาและเหตุการณ์เหล่านั้นจะเป็นอีกหนึ่งในจุดเปลี่ยนของเส้นทางชีวิต ในเวลานี้ได้ชี้ชัดถึงความเสี่ยงมากมายภายใต้องค์กรแห่งนี้มันไม่ได้เป็นที่ปลอดภัยในโลกแห่งนี้อีกต่อไป
แต่กลับเป็นองค์กรที่ผุพังมาตั้งแต่ต้น ทางฝ่ายผู้นำสาธารณรัฐเวนทราบสถานที่และการดำเนินงานทั้งหมดแต่ไม่สามารถจัดการกับจำนวนคนที่แตกต่างรวมถึงพลังที่อยู่นอกเหนือการดำเนินการอย่างชัดเจนขององค์กร
การแทรกแซงอันยาวนานที่คอยบ่มทำลายสมาชิกเริ่มต้นขึ้นอย่างมีนัยยะสำคัญ
พวกมันไม่จำเป็นต้องเสียกำลังพลและทรัพยากรเพื่อจบทุกสิ่ง แค่เพียงลงทุนระยะยาวด้วยแผนการที่ไม่จำเป็นต้องกระดิกนิ้ว
ช่างเป็นการดำเนินการที่ไม่ซับซ้อนแต่น่าหวาดกลัว
สลัดความคิดมากมายและจดจ่ออยู่กับภาพเบื้องหน้าเขาจัดระเบียบเครื่องแต่งกายก่อนที่จะจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของบาร์เรล
“บาร์เรลคุณทราบถึงสถานที่ที่ขุนนางหนุ่มถูกพาตัวไปหรือไม่”
“ทะ..ทราบ! ครับ! ถ้าจำไม่ผิดถ้าจะจับขังก็มีเพียงแค่คุกบนเนินต้นสายแม่น้ำซึ่งยังไม่แน่ชัดสักเท่าไหร่เพราะในเวลานี้อาจจะต้องมีการสืบสวนจุดเริ่มต้นของเหตุการณ์นี้ โดยอาจจะอยู่ที่คฤหาสน์ราเซนติเวนซึ่งเป็นสถานที่พักของผู้มีส่วนร่วมแห่งเขตที่สิบหก”
“งั้นคุณไปสำรวจที่คุกส่วนผมจะกลับไปหาพรรคพวกของผมก่อนที่ห้องพักและจะรีบเดินทางไปยังคฤหาสน์”
“ถ้าเป็นเช่นนั้น..!”
“ไม่ต้องห่วงพรรคพวกของผมสามารถเดินทางได้อย่างรวดเร็ว แต่หลังจากนั้นพวกเราจะหนีออกไปอย่างไร”
บาร์เรลยืนครุ่นคิดสักพัก
“ผมรู้จักทางออกลับที่รู้กันเพียงฝ่ายพิเศษในเวลาเกิดเหตุฉุกเฉิน ในกรณีที่คุณพบขุนนางหนุ่มแล้วให้รีบเดินทางมาที่เนินต้นแม่น้ำนะครับ!”
วิคเตอร์พยักหน้าตอบก้าวออกจากจุดเดิมพลางหันหน้าไปยังทิศทางอื่น ภายใต้แสงสลัวที่สร้างเงาของทั้งสองขึ้นเงาของทั้งคู่หันไปยังทิศทางตรงกันข้ามและเริ่มออกวิ่งโดยไม่หันกลับมามอง
เสียงของสายลมพาดผ่านใบหูเหลือเพียงแต่ความกึกก้องของการเหยียบกระทบด้วยปลายส้นรองเท้าหนัง


## บทที่ 13 ทิศทางแห่งการเปลี่ยนแปลง (1/2)

แสงสว่างฉาบลงบนพื้นพรมสีแดงหรูหรา พื้นผิวเปล่งปลั่งเหยียบสัมผัสลงทีละก้าวอย่างเปล่าเปลี่ยว
ห่มผ้าบางรวบรัดเส้นผม แต่งเติมใบหน้าด้วยอุปกรณ์ที่ถูกจัดเตรียมบนโต๊ะกระจก
ความวิตกเผยผ่านใบหน้า
ชวนให้ดวงตาที่อ่อนไหวเริ่มสั่นคลอน
คว้าชุดเดรสกระโปรงบานสีจืดจางขึ้นฉาบเหนือร่างเปรียบเทียบสัดส่วนที่เหมาะสมและสวมมันด้วยรูปลักษณ์ที่งดงาม
เดินถอยไปสองก้าว ย่อกายลง หมุนตัวและโค้งคำนับ ชายกระโปรงสยายไปตามการพัดเคลื่อนตามท่วงทำนองของร่างกายที่ตอบรับความงดงามทางสังคม
แต่ทว่าความอ่อนไหวยังคงอยู่ มือที่สั่นเทายังตัดภาพเป็นสีเลือด
ตัวเลขบนมือเพิ่มขึ้นจากเดิมเป็น
‘23’
อกเริ่มเคลื่อนผ่านกะบังลมที่ยกตัวสูงและต่ำลงอย่างผิดปกติ เสียงของลมหายใจร้อนผ่าวดังขึ้นเหนือใบหู
ทรุดกายลงลิ้มรสชาติของการกระทำ
ที่ไม่อาจหวนคืน
กำหมัดแน่นด้วยความเจ็บปวด
ทว่าความรู้สึกทั้งหมดกลับถูกสลัดทิ้ง แสงสว่างอาบลงเหนือร่างของหญิงสาวเบือนภาพสายตาให้พร่ามัวแต่เริ่มเด่นชัดขึ้นขณะเงาของร่างหนึ่งยืนอยู่เบื้องหน้า
“คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ”
“วิคเตอร์!?”
เซลิธสะดุ้งขึ้นพลางสงวนท่าที
“ไม่มีเวลาแล้วครับพวกเราจะต้องไปเดี๋ยวนี้”
“นี่มันยังไม่จบหรือคะ”
“ใช่ ความจริงของเหตุการณ์นี้มีเบื้องหลังเป็นคนจากภายในและผมต้องการความช่วยเหลือจากคุณ”
“ฉัน..เอ่อ..”
วิคเตอร์ไม่รีรอคำกล่าวจากนาง เข้าคว้าแขนและพานางมุ่งตรงไปยังทางเดิน
สายตาที่มั่นคงจ้องมองแต่เบื้องหน้า วิ่งออกมาจากอาคารที่พักโดยไม่ให้เป็นที่จับจ้อง
ไม่มีเวลามากสำหรับสถานการณ์นี้
เขาจ้องมองไปยังทิศทางที่ห่างไกลของที่ตั้งคฤหาสน์ขนาดใหญ่ก่อนที่จะวิ่งผ่านพื้นถนนอิฐที่หนาวเย็นทอดยาวพาดผ่านอาคารหลายช่วงตึกจนต้องหยุดลง
ขณะเสียงร้องโอดครวญดังขึ้นข้างกาย
เรียกสติของวิคเตอร์ให้หวนคืน
สายตาของเขาจ้องสบสายตาของนาง ผิวกายที่ผ่องใสถูกกัดกร่อนด้วยลมหนาวและพื้นแข็ง กระชากแขนกลับคืนพร้อมกับจ้องมองวิคเตอร์ด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ
เขาถอนหายใจลึก
“คุณสามารถพาผมไปยังทิศทางนั้นได้หรือไม่อย่างที่คุณสามารถเคลื่อนย้าย ถ้ามันไม่ได้อยู่นอกเหนือจากขีดจำกัดของคุณ”
“ฉันสามารถเคลื่อนย้ายได้ค่ะ ขึ้นอยู่กับว่าเงาสามารถลอดผ่านไปได้ไหม..แต่ไม่ใช่การเคลื่อนย้ายโดยเร็วแต่เป็นการเคลื่อนที่โดยทั่วไปตามความเร็วของเงา”
ท่าทีของนางเริ่มลังเลชวนให้วิคเตอร์ต้องคุกเข่าลง
“ผมทราบว่าคุณเหนื่อยแต่ได้โปรดมุ่งเน้นไปที่การปฏิบัติหน้าที่ก่อน หวังว่าคุณจะไม่อยากให้เดนการ์ทต้องผิดหวังในตัวคุณนะครับ”
“ค่ะ..”
เสียงของนางลดระดับต่ำลงใบหน้าเอนเอียงไปยังทิศทางอื่นราวกับกำลังเก็บซ่อนความรู้สึกไว้ แต่กลับอ่อนแรงเกินไปที่จะแสดงมันออกมา
วิคเตอร์เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นแต่มันเล็กน้อยและไม่สำคัญเท่ากับสิ่งที่เขากำลังกระทำในเวลานี้
เพียงแค่นางปลอดภัยก็มากเพียงพอ
“เริ่มต้นการเดินทางกันเถอะมีเวลาอีกไม่มาก”
อ้อมแขนของนางพยายามกอดร่างของวิคเตอร์ไว้อย่างหละหลวม ภาพเบื้องหน้าเริ่มมืดลงราวกับกำลังตัดเข้าสู่ภาพความฝันขณะร่างกายของหญิงงามหลอมเหลวกลายเป็นเงามืดที่ส่งกระแสเส้นขีดแห่งความมืดไปยังพื้นหลังของทิศทางนั้น
ตัดภาพอีกครั้งแสงสว่างหวนคืนกลับ พุ่มไม้และผืนหญ้าเป็นสิ่งที่สามารถสัมผัสข้างกาย
ร่างของเซลิธในสภาพเปลือยเปล่านั่งลงกอดร่างของตนด้วยความอับอายซึ่งทำให้วิคเตอร์ตัดสินใจไม่มองไปที่นางแต่เพียงกล่าวคำสั้นที่หนักแน่น
“โปรดรออยู่ที่นี่ผมจะกลับมาแต่ถ้าไม่สามารถให้กลับไปหาท่านผู้มีส่วนร่วมในทันที ผมขอโทษที่ไม่สามารถเข้าใจคุณได้มากกว่านี้ผมเป็นคนกล้าได้กล้าเสียในการกระทำของตนเองเพื่อสิ่งที่ผมมองเห็นแม้มันจะไม่ใช่ปัจจุบัน..แต่ผมขอโทษจริงๆ”
ดวงตาสั่นไหวจ้องมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่เดินจากไป เสียงสะอื้นในลำคอเริ่มต้นขึ้นเปลี่ยนบรรยากาศที่หนาวเย็นให้กลายเป็นความเจ็บปวดที่หยั่งลึก
ส่งความหนาวให้แทรกแซงทะลุทรวงอกจนไปถึงหัวใจที่มากไปด้วยอารมณ์
“ฮึก..ฉันไม่ไหวอีกแล้วค่ะ! แต่..ฉันก็ไม่สามารถทำให้ท่านผู้มีส่วนร่วมผิดหวัง เขาเป็นคนเก็บฉันออกมาจากกองเพลิงฉัน..อึก! ฉัน..ฉัน!…..”
เสียงร้องห่มร้องไห้ดังขึ้นแทรกคำกล่าวที่สั่นไหว อกของนางอัดแน่นไปด้วยความโศกเศร้าจนแทบไม่สามารถยอมรับลมหายใจ ร่างที่อ่อนแอไปทั้งจิตใจทำได้เพียงกำหญ้าเบื้องหน้าของตนและก้มหน้าหลั่งน้ำตา
สำหรับมนุษย์คนหนึ่งประสบการณ์ที่ไม่อาจหาทางออกทางทัศนคติเป็นเรื่องทรมาน การฆ่าคนเป็นสิ่งที่วิปลาสและไม่เหมาะกับคนที่ไม่เข้าใจในการกระทำของตนเองมันเป็นเรื่องยากของกระบวนการคิด
ใบหน้าเรียบง่ายที่แฝงไปด้วยบางอารมณ์ของวิคเตอร์เริ่มสั่นคลอน แม้เขาจะไม่ใช่คนดีและอาจมีความเลือดเย็นผสมอยู่ภายในกาย
แต่มันเป็นเพราะความรู้สึกที่เข้าใจตนเองรวมถึงการกระทำที่เป็นหลักสำคัญทำให้เขาไม่แยแสความรู้สึกที่มีผลต่อตนเองหรือก็คือ วิคเตอร์เป็นคนเห็นแก่ตัวอย่างแท้จริง
ถึงกระนั้นความสั่นคลอนทางจิตใจก็เริ่มต้นขึ้น เขาไม่สามารถอดทนต่อความรู้สึกที่สับสนของผู้อื่น
มันมีผลต่ออิทธิพลทางความคิดอย่างชัดเจนเปรียบเสมือนมนุษย์สามารถไม่โศกเศร้าได้อีกต่อไปถ้ารู้จักใช้เหตุผลกับทุกความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมา แต่แล้วเหตุใดมนุษย์ถึงจะไม่ใช้อารมณ์ร่วมกับทุกความรู้สึกที่กำลังเผชิญนั่นคือความโง่เขลาโดยธรรมชาติอันไม่สามารถขัดแย้ง
ยิ่งเวลาผ่านไปเมื่อมนุษย์มีความรู้มากขึ้นความรู้สึกก็ยิ่งถูกลดทอน
แต่มันกลับทำให้วิคเตอร์รู้ตัวมากขึ้นถึงคนที่กำลังเศร้าโศกอยู่เบื้องหน้าของเขา แท้จริงแล้วพวกเราอาจไม่ต่างกันมากเท่าไหร่
นั่นทำให้เขานึกย้อนกลับไปในยามที่ตนเองถูกทาบทามให้มาร่วมงานทางการเมืองที่ตนเองไม่แม้แต่จะเหลียวตามอง
วิคเตอร์ส่ายหน้าสลัดความรู้สึกทั้งหมด ในเวลานี้เขาจำเป็นต้องจดจ่อกับสิ่งที่ควรจะลงมือ
มือที่หยาบกระด้างสัมผัสลงบนฝ่ามือของหญิงสาว ปลายนิ้วโป้งลูบวนอย่างอ่อนนุ่มสร้างสัมผัสที่ผ่อนคลายขณะรอยยิ้มเจือจางปรากฏขึ้น
"ไปกันเถอะครับ พวกเราจะออกไปจากที่นี่กันหลังจากทำหน้าที่เสร็จสิ้น"
ปลายนิ้วลูบเช็ดหยดน้ำตา ดวงตาที่มืดครึ้มจ้องมองนางอย่างลึกซึ้งราวกับเป็นการกระทำที่จริงใจขัดกับเสียงกล่าวที่แข็งกร้าว
หลังจากจัดระเบียบความคิดวิคเตอร์สังเกตรอบนอกของคฤหาสน์ขนาดใหญ่ มันถูกครอบคลุมไปด้วยทุ่งหญ้าและต้นไม้สูงที่ประดับเป็นมุมมองสวยงามสำหรับการจ้องมองจากชั้นสองของที่พักอาศัย
มีหน้าต่างบ้านหนึ่งบนนั้นถูกเปิดรับลมทิ้งไว้อย่างวังเวง มีโอกาสที่จะเป็นห้องพักหรือห้องทำงานที่มีคนอยู่ภายในสำหรับเวลานี้
ชี้นิ้วขึ้นเบี่ยงทิศทางสายตาของนางให้จ้องมองขึ้นไป
"คุณสามารถพาผมขึ้นไปได้ไหมครับ ถ้ามีคนคุณสามารถลอดผ่านภายในอย่างแนบเนียนได้หรือไม่"
เซลิธพยักหน้าตอบ
เงามืดครอบคลุมทัศนวิสัยเปลี่ยนภาพเบื้องหน้าให้กลายเป็นทางเดินกว้างที่ถูกประดับตกแต่งไปด้วยงานเขียนจิตรกรรมหรูหรา
หุ่นลองชุดตั้งโชว์เกราะหนาหลากหลายขนาดบ้างเป็นเกราะหนักบ้างเป็นเกราะลำลองที่แตกหัก
ฝ่าเท้าก้าวถอยหลังจ้องมองโดยรอบเหนือแผ่นพื้นไม้เรียบภายใต้พรมลวดลายทองเหลืองและนาฬิกาเรือนใหญ่ที่ตั้งตระหง่านส่งเสียงบอกวินาทีเป็นเสียงของนกอันไพเราะ
เขาพยายามสะกดเสียงลมหายใจของตนให้ต่ำลงและพยายามปลอบโยนเสียงหอบหนักของนางผ่านฝ่ามือที่วางอยู่บนแผ่นหลังอุ่น
วิคเตอร์ส่งเสียงกระซิบ
"คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ"
"ค่ะ.. ฉันไม่เป็นอะไร"
นำหลังชนผนังพลางเคลื่อนที่อย่างระมัดระวัง สังเกตห้องต่างๆ ผ่านการมองลอดใต้ช่องประตูขนาดเล็ก
มีห้องนอนอยู่หลายห้องอย่างไม่จำเป็นแต่ก็ไม่เป็นจุดน่าสังเกตในเมื่อมันมีการตกแต่งในรูปแบบเดียวกันราวกับกำลังสอดส่องโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง
ถึงกระนั้นการค้นหายังคงดำเนิน ทุกการสังเกตเริ่มไร้หนทางไม่มีใครพบแสงไฟหรือผู้ใดที่กำลังพักผ่อนอยู่ภายในห้องต่างๆ
ความมืดกลายเป็นหนึ่งเดียวกับดวงตาแต่พื้นที่กลับสว่างเกินกว่าที่จะไม่สามารถรับรู้สิ่งใด แสงเจือจางมีที่มาจากแหล่งใดเขาสังเกตไปโดยรอบ
มันเป็นคำถามที่ไม่ควรเกิดขึ้นไม่ใช่เพราะการสังเกตทุกสิ่งอย่างไม่จำเป็นจะเป็นการสิ้นเปลืองเวลา แต่มันเป็นเพราะเขากังวลว่าตนเองจะตกหลุมพรางกับดักก่อนหน้าที่ตนเองจะได้เริ่มกระทำสิ่งใด
ลงบันไดกว้างที่เรียบหรูเหยียบผ่านพรมแดงเข้าสู่โถงกว้างที่เป็นศูนย์กลางของคฤหาสน์ แม้แต่ประตูหน้าก็ยังคงปิดสนิทไร้ซึ่งสัญญาณแห่งชีวิต
“เหมือนว่าพวกเราจะพลาด คงต้องกลับไป”
หันกลับเข้าหาบันได ความผิดพลาดครั้งนี้นำมาซึ่งความร้อนรุ่มในจิตใจและเขากำลังปล่อยให้บาร์เรลต้องเผชิญกับทุกสิ่ง
ต้องเร่งรีบดำเนินการก่อนหนึ่งก้าวให้สำเร็จ ไม่งั้นบาร์เรลจะไม่หลงเหลือทางออกจากสถานการณ์นี้และแผนการอันนำมาสู่ความจริงจะไม่มีวันถูกเปิดเผย
แม้จะไม่ใช่เรื่องใหญ่นักสำหรับวิคเตอร์เพราะตัวเขานั้นคือคนนอกมาตั้งแต่ต้น แต่การกอบกู้คณะปฏิวัติให้สะอาดขึ้นก็อาจเป็นหนึ่งในหนทางที่น่าสนใจพอๆ กับการเป็นหมารับใช้ที่ดีให้กับเดนการ์ท แต่หนทางที่จะนำมาสู่กระบวนการประสบความสำเร็จมีเพียงการเป็นอิสระภายใต้ร่มเงา
ขณะเดินขึ้นกลับมาที่ทางเดินชั้นสอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจนทั้งสองต้องหยุดชะงักด้วยเหงื่อที่ไหลพราก
มีใครคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาในคฤหาสน์ผ่านประตูหน้า แสดงถึงความสูงศักดิ์ที่ชัดเจนโดยไม่ต้องจ้องมองลงไป
เสียงประตูดังขึ้นตามขณะเสียงก้าวเดินอย่างกึกก้องเริ่มก้าวไปตามทางเดินชั้นล่าง ทั้งสองย่องเบาลงจากบันไดและตามไปอย่างระมัดระวัง
การเดินเข้ามาของบุคคลนั้นมีเป้าหมายเจาะจงชัดเจน
เสียงก้าวยังคงต่อเนื่อง
แต่ไม่สามารถคาดเดาถึงจุดมุ่งหมาย
แสงไฟตะเกียงถูกจุดขึ้นทั่วทั้งคฤหาสน์ผ่านการบิดหมุนกลไกท่อแก๊ส สายตามืดบอดไปชั่วขณะเปลี่ยนภาพทั้งหมดให้พร่ามัวก่อนที่จะปรับปรุงทัศนวิสัยให้คมชัด
จึงทำให้สามารถมองเห็นรูปลักษณ์ของบุคคลนั้นได้อย่างชัดเจน


## บทที่ 13 ทิศทางแห่งการเปลี่ยนแปลง (2/2)

ชายวัยกลางคนไว้เคราประปรายบนใบหน้าแข็งกร้าวและดูเจ้าระเบียบ เส้นผมที่ควรจะเป็นหลักประกันอายุโล่งเปล่าอย่างน่าเห็นใจแต่ก็แลกมาด้วยความน่าเคารพที่เคร่งขรึม
ชุดสูทสุภาพสีดำสนิทถูกจัดระเบียบอยู่หลายครั้งหลังจากที่แสงไฟมอบความสามารถในการมองเห็น
เปิดประตูเข้าไปในห้องหนึ่งก่อนที่เสียงฝีเท้าที่ควรจะมีจะเงียบลงอย่างไร้สุ่มเสียง ทำให้ต้องรีบตามไปที่หน้าประตูแต่วิคเตอร์ตัดสินใจที่จะไม่เปิดมัน
“เซลิธคุณช่วยกลับเป็นเงาและเข้าไปสำรวจให้ก่อนได้ไหม”
เซลิธพยักหน้าตอบ
ร่างที่ผ่องใสหลอมละลายกลายเป็นเงามืดลอดผ่านช่องใต้ประตูเข้าไปและกล้บมาอีกครั้งในร่างที่เหนื่อยหอบ
“ปลอดภัยค่ะ ด้านในเป็นเส้นทางลงสู่ห้องใต้ดิน”
บิดกลอนประตูเปิดเข้าไปอย่างสงบ ก้าวเหยียบแผ่นพื้นหินลงไปทีละขั้นเปลี่ยนแปลงระดับความสูงจากพื้นที่เดิม ลงไปเรื่อยๆ ไต่ระดับลงสู่ความมืดเจือจาง
ภายในห้องมืดห้องหนึ่งที่มีแสงสาดส่องอยู่กลางห้อง
เสียงร้องครวญครางของขุนนางหนุ่มดังขึ้นอย่างหม่นหมอง ใบหน้าที่เคยมั่นใจหลั่งไหลไปด้วยหยดน้ำตาชีวิตที่มั่งคั่งกลายเป็นวิบัติผ่านการทรมานเล็กๆ น้อยๆ ด้วยการตัดนิ้ว หยดเลือดยังส่งกลิ่นเหม็นอับราวกับพึ่งโดยกระทำได้ไม่นานนี้
ชายวัยกลางคนจ้องมองภาพนั้นจากความมืดพลางหยิบมวนบุหรี่ขึ้นมาสูบ ทำให้อากาศภายในเริ่มแออัดส่งความทรมานแทรกแซงลมหายใจ
ขุนนางหนุ่มส่งเสียงกระแอมไอหนัก แขนขาพยายามดิ้นสลัดเชือกที่มัดตนไว้กับเก้าอี้ไม้แต่มันกลับไม่บังเกิดผล
“แกต้องการอะไรกันแน่!!! ปล่อยข้าไปนะเว้ย! แกได้เห็นแน่ว่าข้าจะสามารถทำสิ่งใดได้บ้างเพื่อฉีกแกเป็นชิ้นๆ!”
ชายวัยกลางคนส่งเสียงหัวเราะ
“ฮ่าๆ ปากร้ายจริงๆ! ถ้าแกยอมตอบมาโดยดีข้าก็อาจจะใจดีช่วยคุณหนูให้ได้อยู่ต่อสักหนึ่งวันเสียหน่อย”
“ไอแก่เวรเอ๊ย!!!”
“คุณหนูอย่าทำหน้าแบบนั้นสิ เดี๋ยวก็ร้องไห้หรอกเสียดายไม่มีสาวรับใช้มาคอยเช็ดน้ำตาให้ ฮ่าๆ”
ชายวัยกลางคนเดินเข้ามากระชากเส้นผมของขุนนางหนุ่ม ใบหน้าเย้ยหยันของชายผู้นั้นทำให้เซลิธกำหมัดแน่นจนแทบจะโผล่ออกไปแต่ก็ถูกหยุดไว้โดยวิคเตอร์
ขณะแสดงความนิ่งเฉยวิคเตอร์เริ่มตีความหมายการกระทำของพวกมันราวกับขุนนางผู้นี้มีข้อมูลสำคัญบางอย่างที่จำเป็นต้องถูกเค้นออกมา ถ้าหากเข้าไปขัดขวางตอนนี้ก็อาจจะเป็นเรื่องยากที่จะได้รับข้อมูลมาโดยตรง
เขากระซิบข้างใบหูของนาง
“ใจเย็นๆ ก่อน..ผมรู้ว่ามันโหดร้ายแต่พวกเราต้องอดทน”
“คุณบอกว่ามีคนอยู่เบื้องหลังหมายถึงชายผู้นี้หรือคะ”
“ผมยังไม่ทราบเช่นกันครับ แต่ภายในเขตราเซนติเวนมีคนของคณะผู้นำแห่งสาธารณรัฐเวนแฝงอยู่ซึ่งเป้าหมายหลักของพวกเราคือต้องช่วยขุนนางหนุ่มผู้นั้นออกมาไม่งั้นจะเกิดชนวนความแค้นขึ้นเป็นแน่เพราะชายผู้นั้นคือทูตแห่งจักรวรรดิโลหิต”
เสียงกระซิบกระซาบจบลงหลังจากเสียงร้องโอดครวญของชายวัยกลางคนดังขึ้นแทรก
“โอ๊ย!!! โอ๊ย ไอ้บ้าเอ๊ย! นี่แกกล้ากัดฉันหรือ!!”
เงาหนึ่งคืบคลานอย่างรวดเร็วโผล่ร่างที่ผ่องใสขึ้นเบื้องหน้าของคนทั้งสอง ก่อนที่จะส่งหมัดขวาเข้าใบหน้าของมันแต่ระหว่างที่ชายวัยกลางคนเอนกายจะล้มลงมือของมันก็ผลึกน้ำแข็งแหลมคมพุ่งเจาะทะลุดวงตาซ้ายของนาง
เซลิธทรุดกายลงนอนดิ้นอยู่กับพื้นด้วยเสียงร้องโหยหวนอันแสนทรมาน นางพยายามกุมดวงตาของตนที่เย็นยะเยือก
“โอ๊ย! บ้าเอ๊ย! แกเป็นใครกัน!!”
มันยกแขนขึ้นพร้อมโจมตีซ้ำ ทว่าเสียงปืนกลับดังขึ้นสาดแสงสว่างบดบังทัศนวิสัยโดยรอบและทำให้ทุกคนตาบอดควบคู่ไปกับอาการหูดับในระยะเวลาอันสั้น
ร่างหนักเอนกายลงล้มลงโดยไร้เสียงร้องใดๆ
วิคเตอร์รีบค้นตัวของศพชายวัยกลางคนและพบเข้ากับขวดยาที่คุ้นเคย สำหรับสถานที่แห่งนี้คงไม่ใช่เรื่องแปลกในเมื่อมีความสามารถด้านพลังเหนือธรรมชาติเหนือกว่าเขตอื่น เพียงยารักษาที่ครอบคลุมรอบด้านเช่นนี้เหตุใดคนที่มียศสูงศักดิ์จะไม่มีไว้ในครอบครอง
กระชากร่างของเซลิธขึ้นนั่ง เขาพยายามกอดนางไว้เพื่อให้ร่างที่ขวัญเสียเริ่มสงบลงด้วยน้ำตา
น้ำสีเขียวเปล่งแสงภายในขวดยาถูกกระดกขึ้น
ดวงตาที่สยดสยองเบ้าตาลึกที่คละไปด้วยโลหิตค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นสายใยของกิ่งก้านประสาทและเส้นเลือด
ลมหายใจหนักที่ดังถี่เริ่มผ่อนคลายหลังจากวิคเตอร์พยายามปลอบนางอย่างหนัก เขาจำเป็นต้องเสแสร้งกระทำสิ่งเหล่านี้เพื่อประคองจิตใจของนางให้ยังคงอยู่
แม้นางจะเริ่มโจมตีโดยไม่ฟังเขา แต่การจะมุ่งอารมณ์โถมลงใส่คนที่กำลังเจ็บปวดก็ยิ่งก่อให้เกิดปัญหาระยะยาว
ขุนนางหนุ่มเผยรอยยิ้มขึ้นด้วยสีหน้ามีความหวัง
“ใครกัน! คุณมาช่วยผมใช่ไหม!! ไอแก่นั่นตายแล้วใช่ไหม”
วิคเตอร์แสยะยิ้มขึ้นเล็กน้อย แม้จะเกิดเหตุผิดพลาดขึ้นแต่สถานการณ์ในตอนนี้เขายังคงอยู่ภายใต้ความมืดรอบนอกวงล้อมของแสง นั่นทำให้ตัวตนของวิคเตอร์ยังไม่ถูกเปิดโปง
จุดเริ่มต้นของตัวเลือกสำคัญในชีวิตของเขากำลังเริ่มต้นขึ้น การเลือกฝ่ายที่ตนจะได้ผลประโยชน์มากที่สุด ช่วยเหลือขุนนางหนุ่มและเข้าร่วมกับจักรวรรดิโลหิต ฆ่าขุนนางหนุ่มกับเซลิธแล้วหนีออกไปจากที่แห่งนี้หรือช่วยขุนนางหนุ่มและกลับไปหาเดนการ์ท
ตัวเลือกสุดท้ายที่วิคเตอร์คิดได้ส่งผลให้ตัวเขาเองถึงกลับต้องเย้ยหยันความโง่เขลาของตน ความคิดนี้มีแต่จะเสียเปรียบเกินไปแต่ตัวเลือกอื่นก็เสี่ยงเกินไป
การเริ่มต้นอาจฟังดูเป็นการค้นพบที่ดีสำหรับการดำเนินชีวิต แต่ผลร้ายจากการตัดสินใจนั้นมีตัวอย่างแรกเกิดขึ้นไปแล้วและในตอนนี้เขาจึงได้เข้ามาพัวพันกับเรื่องที่ตนเองไม่เกี่ยวข้องเช่นนี้
คณะปฏิวัติแห่งนี้พร้อมจะพังทลายอยู่ทุกเมื่อ
แต่การใช้ชีวิตภายนอกโดยปราศจากความรู้เกี่ยวกับพลังเหนือธรรมชาติก็จะมีเพียงแต่ความตายที่คอยอยู่เคียงข้างเสมอ
เขาคิดวนไปมาอย่างไร้เหตุผลรองรับที่สมควร การที่เขายังคงเสียเวลาคิดอย่างเปล่าประโยชน์อยู่เช่นนี้ก็แสดงถึงความโง่เขลาที่ไม่รู้จักคิดให้มากก่อนจะเริ่มต้นทำสิ่งใด
วิคเตอร์ตัดสินใจอุ้มเซลิธไว้ในอ้อมแขนและพานางขึ้นมาพักหายใจด้านบนก่อน
“คุณพักอยู่ที่นี่ก่อน เดี๋ยวผมจะรีบกลับขึ้นมา”
เขาเริ่มเดินลงบันไดกลับไปขณะจิตใจที่มั่นคงเริ่มยุ่งเหยิง ความสับสนในตนเองแทบทำให้เขากลายเป็นบ้าจนการแทรกแซงของอารมณ์เริ่มถือกำเนิดขึ้นระหว่างทาง
ภายใต้ความมืดที่โดดเดี่ยวเขาเริ่มไม่เข้าใจว่าตนเองกำลังทำสิ่งใดและสิ่งใดจะเป็นผลลัพธ์ที่เหมาะสม
นำแผ่นหลังไถลลงไปกับกำแพง จ้องมองมือของตนเองที่แทบจะไม่สามารถสังเกตเห็น
มันไม่ยุติธรรมเสียเลย
ใครกันหรือสิ่งใดกันที่เป็นจุดเริ่มต้นในการนำเขามาสู่โลกใบนี้ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นคือความจริงหรือเรื่องลวงหลอกภาพที่มองเห็นความหนาวเย็นที่สัมผัส..ทุกสิ่งคือความจริง
ก่อนที่ความเครียดจะเข้าครอบงำ แผนการหนึ่งก็แล่นเข้ามาในความคิดสิ่งที่เขาเคยคาดคิดไว้ก่อนหน้าสำหรับการเลือกฝ่ายที่เหมาะสม ในตอนนี้ทุกอย่างได้เปลี่ยนแปลงไปแต่ยังคงอยู่ในรูปแบบที่สามารถเข้าถึง
จัดระเบียบเครื่องแต่งกายก่อนที่จะกลับขึ้นไปแม้จะลงมาได้ครึ่งทาง
“เซลิธผมมีเรื่องจะขอร้องให้คุณทราบหนึ่งเรื่องหลังจากขุนนางหนุ่มคนนั้นขึ้นมาหาคุณ คุณช่วยพาชายคนนั้นไปที่ต้นแม่น้ำตรงข้ามกับคฤหาสน์ได้ไหม จะมีชายผมน้ำตาลรอคุณอยู่ที่นั่น ไม่ต้องรอผม ผมมีเรื่องต้องจัดการ”
ใบหน้าของเซลิธที่อ่อนระทวยหยุดนิ่งไปครู่หนึ่งด้วยดวงตาที่เบิกกว้างพลางเอะใจจนจะเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถเรียบเรียง
แต่ก็ถูกขัดไว้โดยวิคเตอร์
“คุณเชื่อใจผมไหม ถึงพวกเราจะรู้จักกันได้ไม่นานแต่ผมก็หวังว่าคุณจะทำสิ่งนี้ได้หลังจากนี้ได้โปรดมาทำความรู้จักให้มากกว่านี้ได้ไหม..”
“ค่ะ..ฉัน..ฉันก็อยากรู้จักกับคุณมากกว่านี้เช่นกันค่ะ”
รอยยิ้มสีชมพูสดยกตัวขึ้นตอบรับความรู้สึกที่มีต่อวิคเตอร์
หลังจากหันหลังกลับเดินลงไปสู่ความมืดที่คุ้นเคย ใบหน้าที่อ่อนโยนของเขาแปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าเดิมการกระทำของวิคเตอร์ไม่ต่างจากความคิดของตนในช่วงเวลาก่อนหน้า
ทุกสิ่งในตอนนี้กำลังเริ่มต้นในทิศทางแห่งการเปลี่ยนแปลง
ถ้าที่นี่คือโลกที่แตกต่างหมายความว่าเขาคือพระเอกของนวนิยาย การ์ตูนหรือภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์เรื่องหนึ่งและเขาจะทำทุกสิ่งเพื่อตามหาความจริงทั้งหมดดังเดิม


## บทที่ 14 เก็บเกี่ยวชีวิต (1/2)

เสียงฝีเท้าหนักแน่นเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าชายหนุ่มผู้เต็มไปด้วยความหวัง ดวงตาที่เปล่งประกายคาดหวังรอการช่วยเหลือจากชายในเงามืด
ทว่าการรอคอยก็เริ่มทำให้ความรู้สึกของขุนนางหนุ่มเปลี่ยนไป เวลาผ่านมาหลายนาทีคนที่จ้องมองจากความมืดยังคงยืนนิ่ง
“นี่แกเป็นใคร!! คิดจะทำอะไรกันแน่!!!!”
“ตอบคำถามมาเสียก่อน”
เสียงเรียบเฉยสร้างบรรยากาศที่หนาวเย็นภายใต้ความอับร้อนของห้องใต้ดิน คำกล่าวที่เจาะจงแต่ไร้มูลสารทำให้ขุนนางหนุ่มตกอยู่ในความสงสัยและวิตกกังวล
“เรื่องอะไร!! คำถามอะไร!?”
ความเกรี้ยวกราดเริ่มปรากฏบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผล ความสูงศักดิ์ภายนอกกลายเป็นเพียงความว่างเปล่าจากการไม่รู้จักประเมินสถานการณ์ของตน
"โง่เขลา"
หลังจากวิคเตอร์ต่อว่าจบเขาหยิบปืนของตนขึ้นมาและถือมันจ่อตรงมาที่ขุนนางหนุ่ม แขนของเขาลอดผ่านแสงสว่างทำให้ปืนปรากฏอยู่อย่างชัดเจนเบื้องหน้าของมัน
"หนึ่ง"
"หมายความว่าอย่างไร!? นี่แกจะทำอะไร!"
"สอง"
"เดี๋ยวก่อนๆ!! ฉันยอมแล้ว!"
"สาม"
เสียงกรีดร้องของขุนนางหนุ่มดังขึ้นอย่างน่าเวทนา ความเกรี้ยวกราดก่อนหน้าถูกสยบลงอย่างเด็ดขาดและไร้ปรานี
"จักรวรรดิโลหิตในตอนนี้ไม่มีจักรพรรดิคอยควบคุม ตามรายงานภายในเป็นเพราะท่านจักรพรรดิกำลังเดินทางไปที่ดินแดนขององค์กรดันเจี้ยน!! ได้โปรดอย่าฆ่าฉันเลย!!"
ข้อมูลสถานะการดำเนินการของจักรวรรดิโลหิต.. เป็นคำถามที่ชาญฉลาดสำหรับการดำเนินการที่กำลังจะส่งผลต่อการเกิดสงคราม
ถ้าไม่มีใครทราบความจริงของเรื่องราวนี้ การเจรจาก็คงจะสามารถดำเนินไปได้อย่างสะดวกสบาย
วิคเตอร์ชื่นชมแผนการดำเนินการของคณะผู้นำแห่งสาธารณรัฐเวนหมายความว่าชายวัยกลางคนที่นอนอยู่เบื้องหลังของเขาก็เป็นคนของพวกมัน ไม่ว่าจะเป็นผู้มีส่วนร่วมของเขตราเซนติเวนหรือเป็นบุคลากรระดับสูงคนไหนก็ไม่สำคัญ
ไม่มีเวลาให้ตัดสินใจอีกแล้ว
"ผมจะไม่ฆ่าคุณหรอก"
วิคเตอร์ลดปืนลงและเริ่มกล่าวต่อ
"ผมเป็นบุคลากรจากคณะปฏิวัติแห่งสาธารณรัฐเวน ผมเกิดที่ราเวนนิสและจะทำทุกสิ่งเพื่อนำสิ่งที่ประชาชนสูญเสียไปกลับมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับความสันติที่ควรจะเกิดขึ้น"
"หมายความว่าอย่างไร!?"
"คุณกลายเป็นเป้าหมายในการลอบสังหารของผู้นำแห่งสาธารณรัฐเวนเพื่อโยนความผิดทั้งหมดให้คณะปฏิวัติ.. ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจ"
"คิดหรือว่าฉันจะเชื่อพวกแกง่ายๆ!"
"แล้วที่คุณถูกซ้อมจนหน้าเละล่ะครับ ผมให้โอกาสคุณไตร่ตรองที่ผมมายืนอยู่ที่นี่ก็เพื่อปกป้องสาธารณรัฐเวนที่เป็นถิ่นกำเนิดของผม"
ขุนนางหนุ่มกลืนน้ำลายของตน
"แกต้องการอะไรกันจากฉัน"
"สันติระหว่างสาธารณรัฐเวนกับจักรวรรดิโลหิต ไม่ยุ่งเกี่ยวกันเหมือนกับว่าเรื่องเหล่านี้ไม่เคยเกิดขึ้นแต่แบบนั้นคงไม่ได้ใช่ไหมครับ ผมจึงขอเสนอการทูตโดยตรงที่ไร้ยางอายที่สุดของกลุ่มคนที่ต้อยต่ำ ให้ผมได้เข้าเจรจาสถานการณ์ของสาธารณรัฐเวนกับองค์จักรพรรดิที่จักรวรรดิโลหิตและสงครามนองเลือดก็อาจจะไม่เกิดขึ้น"
ขุนนางหนุ่มเริ่มแสดงความเกรี้ยวกราดเล็กน้อยในการดิ้นกายอย่างรุนแรงเมื่อมีการกล่าวถึงจักรพรรดิแต่เพราะสถานการณ์ที่เสียเปรียบจึงทำได้เพียงจ้องมองมาที่ความมืด
"แกมั่นใจแค่ไหนกัน..!"
"มาแลกเปลี่ยนกันคุณจะได้มีชีวิตรอดกลับไป"
"...."
"ผมเกรงว่าข้อเสนอของผมจะไม่ได้มีค่าเท่ากับชีวิตของคุณเลยสินะครับ" นิ้วโป้งของวิคเตอร์วางลงเหนือตำแหน่งการออกแรงยิง
เพียงการขยับเล็กน้อยหัวของขุนนางหนุ่มก็จะกลายเป็นรูและจะไม่มีทางหวนคืนกลับมา
ถึงแม้การขู่ของวิคเตอร์จะย้อนแย้งจากคำกล่าวของเขา ไม่ต้องการให้เกิดสงครามแต่ถ้าข้อเสนอไม่ได้รับการตอบรับเขาก็จะเป็นคนก่อมันขึ้นมาด้วยปืนที่มือกำแน่น
ตัวเลือกในชีวิตของเขายังมีอีกมาก เพียงแค่ถ้าเส้นทางนี้สำเร็จ ผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นก็คงน่าสนใจไม่ใช่น้อย
ความเงียบสงบเพียงชั่วครู่ตลบอบอวลไปด้วยความร้อนรุ่มภายในกายของทั้งสอง
เหงื่อที่ไหลพรากและลมหายใจที่หนักอึ้งของขุนนางหนุ่มเริ่มมีผลต่อการตัดสินใจ จนรอยยิ้มของมันเผยขึ้นพร้อมกับคำพูดที่อ่อนน้อม
"ได้สิ ตกลงครับ!"
ในสถานการณ์วิคเตอร์สามารถคิดได้อย่างเดียวถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปเช่นนี้
มันคือความมั่นใจของคนที่พบเห็นทางรอดของตนที่จะนำไปสู่ผลประโยชน์สูงสุดในมุมมองส่วนตน
"คิดหรือว่ารอดกลับไปแล้วจะปลอดภัย รู้ไหมทำไมคณะปฏิวัติแห่งสาธารณรัฐเวนถึงยังคงอยู่มายาวนานนับสี่สิบปี แม้แต่คณะผู้นำยังไม่สามารถยับยั้งแล้วเหตุใดการกระจายกำลังของทางนี้จะไม่สามารถแทรกซึมเข้าสู่จักรวรรดิโลหิตได้หรือกำลังคิดว่ามีความเหนือกว่าทางพลังปาฏิหาริย์ คุณคงจะยังไม่เคยพบความตายที่ไร้ความรู้สึกมันไม่เจ็บและไม่ตาย แต่มันเหมือนกับการจองจำชั่วนิรันดร์"
คำขู่ที่เรียบเฉยของวิคเตอร์จบลงด้วยรอยยิ้ม สิ่งเหล่านี้คือการพรรณนามั่วซั่วของเขาเพราะตนเองไม่มีความได้เปรียบใดจึงเป็นเรื่องยากที่จะทำให้ทุกสิ่งเป็นไปตามที่คิด เมื่อเปรียบเทียบกับการกล้าได้กล้าเสียในครั้งนี้ถือว่าคุ้มค่า
ร่างกายของขุนนางหนุ่มกลายเป็นสั่นเทาราวกับกำลังหวาดกลัว แต่ก็ยังแสดงสีหน้าที่ไม่หวั่นไหวออกมาต่อกร
ทว่ารอยยิ้มของวิคเตอร์ก็กลับไม่สามารถหยุดยั้งได้อีกต่อไป
“ผมเกรงว่าคุณจะควรจะมีเพียงแค่ ลำตัว ก็ถือว่าเพียงพอสำหรับร่างกายเพียงตัดแขนและขาออกเพียงไม่กี่ชั่วโมงหรือเป็นวันคุณก็คงได้รับการรักษา”
ปืนหันจ่อไปในทิศทางของต้นขาของมัน
“ไม่! ฉันไม่..!”
“กรีดร้องออกมาเลยผมอนุญาต”
“ได้โปรดฉันยอมแล้ว ได้โปรด!”
เสียงปืนดังขึ้นทำให้หูของทั้งสองมืดบอดลงครู่หนึ่ง ขาของขุนนางหนุ่มถูกยิงและทำให้มันต้องส่งเสียงร้องครวญครางอย่างทรมาน
“หลังจากกลับไปถ้าจะกลับมารับผมไปเจรจา คุณต้องติดต่อสำนักงานข่าวของสาธารณรัฐเวนให้ลงข่าวอย่างชัดเจนและเป็นทางการลงหน้าหนังสือพิมพ์ถึงความต้องการในการเจรจาข้อพิพาทนี้และให้ลงรายละเอียดสถานที่จอดพักเรือไว้ใต้ข่าวไม่ให้เด่นนัก จอดรออยู่ที่นั่นสักยี่สิบสี่ชั่วโมงจนกว่าผมจะเดินทางมา ไม่จำเป็นต้องระบุตัวตนที่แน่ชัดแต่ถ้าคุณไม่ไว้วางใจก็ให้มารอรับผมที่เรือด้วยตัวของคุณเอง”
สภาพของขุนนางหนุ่มแทบจะหมดสติ สภาพที่น่าเวทนาและเจ็บปวดเจียนตายแสนหวาดกลัวตอกย้ำคำกล่าวของวิคเตอร์เข้าไปในหัวของมัน
ทั้งวิคเตอร์ยังมั่นใจในแผนการของตนเพราะยังไงทางจักรวรรดิโลหิตก็จำเป็นต้องได้รับการรับผิดชอบไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง โดยไม่ว่าจักรพรรดิจะเป็นคนหัวรุนแรงหรือไม่ก็ตามแต่เพราะการไม่อยู่ประจำการตำแหน่งของมันทำให้สงครามจะไม่เกิดขึ้นในเร็วๆนี้เป็นแน่
ถ้าเขาได้เข้าสู่จักรวรรดิโลหิต การเริ่มต้นชีวิตในการศึกษาพลังเหนือธรรมชาติจากดินแดนที่มีความสามารถในเรื่องนี้ก็จะทำให้วิคเตอร์แข็งแกร่งขึ้นเพื่อที่จะได้เอาตัวรอดบนโลกใบนี้ได้โดยไม่ต้องพึ่งพาใคร
ไม่จำเป็นต้องอยู่ภายใต้อำนาจของผู้ใดหรือองค์กรใดๆ ตามหาความจริงของทุกสิ่งและรำลึกถึงตัวตนของตนเองอย่างถ่องแท้
วิคเตอร์เดินผ่านความมืดอ้อมเข้าไปเบื้องหลัง เขาแก้มัดเชือกและปลดปล่อยมนุษย์คนหนึ่งให้คืบคลานขึ้นจากบันไดด้วยความหวาดกลัว
เร็วเข้ารีบออกไปจากที่นี่..เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าตนเองได้มีอิสระทางความคิดถึงเพียงนี้เป็นเรื่องที่น่าชื่นชมยินดีต่อตนเองอย่างถึงที่สุด
กระสุนปืนยังมีเหลืออีกไม่มาก
ต่อจากนี้ต้องหาทางหนีด้วยตนเอง ก้าวเดินขึ้นบันไดเบื้องหน้าผ่านไปไม่กี่ก้าวมีแต่ความว่างเปล่าที่รอคอยเขาอยู่
ความรู้สึกหนาวเย็นแทรกซึมผ่านร่างกายอีกครั้ง ลิ้มรสชาติแห่งชีวิตและฝ่าฟันทุกความรู้สึกด้วยใบหน้าที่คงเดิม หลายๆ สิ่งเริ่มต้นขึ้นอย่างรวดเร็วตั้งแต่ได้มายืนอยู่บนโลกที่แตกต่างใบนี้
ผู้คนที่ได้พานพบ วัฒนธรรมที่ไม่คุ้นเคย พลังเหนือธรรมชาติที่ถูกเรียกว่า ปาฏิหาริย์
หวังว่าทุกสิ่งจะจบลงในสักวันหนึ่ง
…


## บทที่ 14 เก็บเกี่ยวชีวิต (2/2)

ตามที่วิคเตอร์คาดคิดไว้การสร้างจุดยืนที่ไร้ตัวตนเป็นวิธีการที่ดีที่สุด ติดตามข่าวสารที่สื่อถึงบุคคลสำคัญและเหตุการณ์ที่มีความผิดแปลกของสถานการณ์ทั้งหมด
เพียงไม่นานเขาจะสามารถกอบโกยความรู้สำคัญได้บางส่วนและเมื่อเป็นที่ไว้วางใจของเดนการ์ท
การดำเนินการอย่างอิสระจะเริ่มต้นขึ้น
หมั่นดูแลจิตใจของหญิงสาวที่บอบบางให้หลงรักเขาและหลอกใช้นางตามจุดประสงค์ที่ตนยังไม่มีความสามารถแม้ในตอนนี้จะยังไม่มีเหตุนั้น แต่ถ้าไม่มีนางก็เป็นเรื่องยากสำหรับกระบวนการสู่ความสำเร็จ
เมื่อคิดอย่างตรงไปตรงมาวิคเตอร์ไม่ใช่คนประเภทเจ้าเล่ห์หรือเจ้าแผนการ แต่เพราะสถานการณ์ที่บีบบังคับคนไร้ความสามารถแบบเขาจึงต้องทำบางสิ่ง
ถึงกระนั้นความบกพร่องทางความคิดที่ตื้นเขินจะถูกแก้ไขด้วยข้อมูลที่เพิ่มพูนขึ้นในอนาคต แผนการไม่ใช่สิ่งที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงมันจำเป็นต้องยืดหยุ่นและพลิกแพลงตามความสามารถของเขา
วิคเตอร์ครุ่นคิดถึงแผนการที่ตนจะสามารถทำได้จนเขาไม่สามารถแยกออกระหว่างการหลงตนเองกับความเป็นไปได้ทางปัญญาของเขา
ถึงก่อนหน้านี้วิคเตอร์จะเป็นคนที่ถูกทาบทามให้เข้าสู่วงการทางการเมืองการปกครอง แต่ก็เป็นเพียงงานเบื้องหลังมากเสียกว่าเบื้องหน้า เขาเป็นคนที่หน้าซื่อใจคด พูดปลิ้นปล้อนตามที่ใครๆก็ต้องการฟังแต่ไร้ซึ่งน้ำหนักของความจริง
ท้ายที่สุดแล้วเขากลายเป็นคนที่สังเกตเห็นการกระทำของทุกฝ่ายและตีตัวออกห่างจากการดำเนินการจากทุกพรรคการเมือง แต่ก็ไม่สำเร็จเพราะการเขียนบทที่ทรงอำนาจนำมาซึ่งการแก้ไขบทบาทสำคัญทางสังคม คนจะดีหรือเลวนั้นก็ล้วนแสดงออกผ่านภาษาไม่ใช่การศึกษาแต่เป็นทัศนคติ
เพียงการใช้เงินไม่สามารถแก้ปัญหาทั้งหมด
มันจำเป็นต้องมีองค์ประกอบของปัญญา ไหวพริบและความจริงผสมอยู่ภายในนั้นไม่จำเป็นต้องมีเป็นหลักแต่ก็ขาดไม่ได้ การไว้ใจใครคือเรื่องยากถ้ายังไม่มีประสบการณ์ที่มากพอ
บนโต๊ะอาหารทั่วไปมักมีครอบครัวยากจนที่กินเพื่อลิ้มรสความเอร็ดอร่อย
แต่บนโต๊ะอาหารของครอบครัวร่ำรวยกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดของบทสนทนา
ไม่จำเป็นต้องรำลึกความหลังให้มากความ ข้ามผ่านความมืดที่แฝงไปด้วยแสงไฟส่องสว่างจากตะเกียงริมทาง
ในช่วงเวลาก่อนหน้านี้ที่เขานั่งลงจ้องมองฝ่ามือของตน สิ่งที่เกิดขึ้นคือหมายเลขหนึ่งบนฝ่ามือมีการเปลี่ยนแปลง
‘2’
ในเมื่อแหล่งพลังงานสำคัญของปาฏิหาริย์นั้นเริ่มต้นมาจากการฆ่าคน ความหมายตามสิ่งที่เห็นแสดงถึงคุณค่าของชีวิตมนุษย์
มนุษย์หนึ่งคนมีค่าเป็นจำนวนหนึ่งหมายเลขราวกับเป็นค่าพลังงานสถิติที่เท่าเทียม
ไม่ต่างจากการเก็บรวบรวมวิญญาณหรือชีวิตของผู้อื่นเพื่อนำมาใช้เป็นกระบวนการแปรรูปมันให้กลายเป็นพลังงานที่สามารถจับต้องได้หรือควบคุมได้
ซึ่งวิคเตอร์ยังไม่ทราบวิธีการนั้นในเวลานี้
เพียงแค่ทราบถึงวิธีการรวบรวมที่มาของพลังเหล่านั้นก็ถือว่าเพียงพอมากแล้ว ได้เวลาทำในสิ่งที่ควรยังไงภายในที่แห่งนี้ก็มีเพียงคนของคณะปฏิวัติ
ไม่มีทางที่เรื่องหลังจากนี้จะถูกแพร่งพรายสู่สาธารณะ
อาคารที่พักอาศัยแห่งหนึ่งเปรียบเป็นอาคารอพาร์ตเมนต์สำหรับบุคลากรทั่วไปหรือพลเมืองที่เข้าร่วมแต่ในตอนนี้มันกำลังลุกไหม้ เปลวเพลิงปะทุขึ้นหลังจากการลอบทำลายท่อลำเลียงแก๊สสำหรับทำอาหารและใช้กับโคมตะเกียง
ซึ่งเป็นส่วนประกอบทั่วไปของอาคารในยุคสมัยก่อนเป็นเรื่องที่น่ายินดีที่เขาพกบุหรี่ของชายวัยกลางคนติดตัวมาด้วย
หญิงชายที่แอบมามีสัมพันธ์อันลึกซึ้งภายในตรอกมืดความเร่าร้อนของทั้งสองชวนให้ปืนของเขาต้องลั่นเข้าที่พวกมันทีละคนอย่างเชื่องช้า
รอให้ร่างของฝ่ายหนึ่งคืบคลานและจ้องมองพวกมันโศกเศร้าก่อนที่ทุกสิ่งจะกลายเป็นศูนย์
อาคารสำนักงานก็เป็นพื้นที่รับรองสำหรับคนจำนวนมากซึ่งก็เสี่ยงที่จะพบเข้ากับใครสักคนในฝ่ายพิเศษ
การต่อสู้กับกลุ่มคนเหล่านั้นเสี่ยงเกินไป
ภายใต้เขตเมืองที่เริ่มหนาแน่นการใช้ปืนเป็นสิ่งที่ต้องระวัง ผู้คนที่ตื่นขึ้นมานำขยะมาทิ้งภายในตรอกล้วนต้องเผชิญโศกนาฏกรรมที่โชคร้าย
เมื่อสตรีของครอบครัวหนึ่งจบชีวิตลง การตามเก็บบุรุษที่เกียจคร้านบนเตียงของพวกมันย่อมเป็นการกระทำที่ปรานีที่สุดและการเก็บพี่น้องของคนเหล่านั้นก็ย่อมเป็นความเมตตาเช่นกัน
ไม่ว่าจะด้วยวิธีรัดคอหรือนำของแข็งฟาดลงบนศีรษะทุกวิธีการจำเป็นต้องแลกเปลี่ยนกับความเหนื่อยล้าที่เพิ่มพูดขึ้น
ความเลือดเย็นที่เกิดขึ้นมันเกินกว่าการกระทำของมนุษย์คนหนึ่ง แต่เขาตัดสินใจทำทุกสิ่งเพื่อตนเองตามที่เขาเป็นมาโดยตลอด
เห็นแก่ตัวอย่างแท้จริง
โดยที่เขาไม่ต้องหลอกตนเองว่าคนเหล่านั้นก็เป็นเพียงโลกเสมือนหรือสิ่งหลอกลวงภายในโลกที่แตกต่างและประหลาดแห่งนี้
ลอบเข้าไปในพื้นที่เต็นท์ของเหล่าผู้ขี่ม้า มีหลายเต็นท์ที่ถูกจัดตั้งขึ้นเพื่อเริ่มการค้าขายที่ไม่แน่นอน มันเต็มไปด้วยสินค้าหลากหลายและไม่ซ้ำกัน
เพียงการเดินไม่กี่นาทีเปลวเพลิงก็ลุกไหม้เหนือพื้นที่หลายจุดราวกับมีคนจงใจวางเพลิงกวาดล้างผู้คนมากมายให้อยู่ในสถานการณ์ที่โหดร้าย
ความโกลาหลเริ่มต้นขึ้นในหลายพื้นที่ หมู่ควันหนากระจายตัวผ่านน่านฟ้าที่มืดมิดบรรยากาศโดยรอบเริ่มคับแคบผ่านฝูงชนที่พลุกพล่าน
ร่องรอยของการเอาตัวรอดหลงเหลือไว้เพียงสินค้ามากมายที่ถูกทิ้งไว้ เครื่องประดับหลากหลายชนิดรวมไปถึงอุปกรณ์เครื่องมือทั่วไป
เขาไม่สนใจของไร้ค่าเหล่านั้น
เพียงคว้าหมู่เงินที่ถูกเก็บไว้ในขวดโหลและขโมยอาหารมาประทังความหิวโหย ฉีกแผ่นขนมปังอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับยัดมาเข้าไปในปากอย่างฝืนทน
รสชาติที่จืดชืดเป็นสิ่งที่ไร้รสนิยมอย่างแท้จริง
เมื่อมีแรงกายมากพอสำหรับเดินทางต่อ เขาจึงขโมยมีดจากเต็นท์เครื่องครัวบริเวณนั้นเพื่อประหยัดกระสุนปืนย่อมต้องออกแรงมากขึ้น
ระหว่างการเดินไปตามพื้นที่ของอาคารและตึกสำนักงานใหญ่ วิคเตอร์เข้าขอความช่วยเหลือจากประตูหลัง
เสียงร้องที่หวาดกลัวของชายหนุ่มที่หวาดผวาเรียกร้องความสนใจได้ดีจากนักวิชาการหญิง หลังจากประตูถูกเปิดออกคอของนางก็ไหลพรากไปด้วยหยดเลือด
การกระทำอันเย็นยะเยือกของเขา พุ่งเข้าโจมตีนักวิชาการหนุ่มและเหล่าผู้คนในห้องนั้นอย่างรวดเร็ว
เสียงร้องที่ควรจะดังขึ้นกลับเงียบเชียบหลังจากการโจมตีบริเวณช่วงคอ ผู้คนเหล่านี้เป็นเพียงผู้มีความสามารถในการวิจัยและดำเนินการแผนงานตามคำสั่ง
น่าเสียดายที่คนเหล่านี้ไม่สามารถเอาตัวรอดจากสถานการณ์ที่น่าหวาดกลัวนี้ไปได้
ห้องอาหารกลายเป็นโชกเลือด
ตามด้วยทางเดินที่ตกกระทบไปด้วยปลอกกระสุนสีเหลืองทอง จำนวนคนที่มีเยอะเกินไปยากเกินกว่าที่เรื่องทั้งหมดจะจบลงอย่างเงียบเชียบ
สำรวจเข้าไปในลิ้นชักและโต๊ะสำนักงานต่างๆ เขาเริ่มรวบรวมขวดน้ำยารักษาจำนวนมาก ขณะเร่งฝีเท้าหนีเข้าไปในตรอกมืดเพราะมีคนจำนวนไม่น้อยที่สามารถไหวตัวรอดจากสถานการณ์เหล่านี้
แต่มันไม่สำคัญเพราะมีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากเกินไปในหลายพื้นที่ ที่พักอาศัยทั่วไป อาคารสำนักงาน พื้นที่ชุมชนสำหรับการค้าขาย
พื้นที่ทั้งหมดล้วนมีคนอยู่มาก ทำให้เป็นเรื่องยากสำหรับการตามหาผู้กระทำผิด
การดำเนินการอย่างรวดเร็วมีแต่จะสร้างความหวาดกลัวเป็นวงกว้าง ไม่มีใครมาเสียเวลามองใบหน้าของคนที่ไล่ยิงตนเองหรอก คนเหล่านั้นจำเป็นต้องวิ่งเพื่ออยู่รอด
ต้องซ่อนตัวเพื่ออยู่รอด ต้องตายเพื่อให้ผู้อื่นอยู่รอด
เหยื่อของความบ้าบิ่นของวิคเตอร์ล้วนเป็นการตายอย่างไร้ค่า ไม่มีใครที่จะรอดไปได้โดยไม่สูญเสียบางสิ่งอาคารขนาดใหญ่ลุกไหม้ส่องสว่างไปทั่วพื้นที่
ฝ่ายพิเศษจำนวนมากขี่ม้าวิ่งแล่นไปทั่วเมือง ขณะตัวการของเรื่องราวทั้งหมดกำลังแสยะยิ้มระหว่างเดินขึ้นสะพาน จ้องมองแม่น้ำสายเล็กและจ้องมองฝ่ามือของตน
‘26’
จำนวนแค่นี้ยังไม่เพียงพอจำเป็นต้องมีคนถูกสังเวยมากกว่านี้ ดวงตาที่มืดครึ้มเริ่มส่องประกายความคิดของเขาไม่ได้ถูกย้อมไปโดยความวิปริต
เพียงแต่โอกาสเหล่านี้จะไม่มีทางเกิดขึ้นอีกถ้าเขาไม่ลงมือในเวลานี้
ถ้าการครอบครองพลังที่ยิ่งใหญ่จำเป็นต้องกวาดล้างคนทั้งโลกเพื่อได้สิ่งนั้นมาอยู่ในกำมือ ก็ย่อมคุ้มค่าเกินกว่าที่จะไม่ยอมรับ


## บทที่ 15 เข้าพบท่านผู้มีส่วนร่วม

เหนือขั้นบันไดบนเส้นทางอิฐที่ขรุขระ รองเท้าหนังขัดเงาก้าวเหยียบสัมผัสขึ้นไปทีละก้าว ชื่นชมมุมมองของเมืองที่ส่องสว่างจากพื้นที่ต่างระดับและไถลลูบฝ่ามือไปตามแผ่นผนังหินที่เก่าแก่
ลวดลายของความแตกหักเป็นไปตามธรรมชาติ ทว่ากลับแปดเปื้อนไปด้วยหยาดเลือดแห้ง
ผ่านความมืดเข้าสู่เส้นทางหนึ่ง แสงไฟเริ่มตรวจสอบเขาและมันไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากต้องปลดปล่อยเขาออกไปไม่ใช่เพราะมันไม่สามารถตรวจสอบ
แต่เป็นเพราะมันทำได้เพียงตรวจสอบและไม่มีใครสามารถมุ่งมากำจัดวิคเตอร์ได้ในเวลานี้
แสงแดดสาดส่องสยบสายตาที่มืดมัว
ยืดกายรับบรรยากาศของอากาศบริสุทธิ์ การก้าวเดินไปตามท้องถนนที่เต็มไปด้วยผู้คนเป็นกลิ่นที่น่าคบหา แต่ไม่ใช่กลับเวลาที่เขายังคงสวมชุดที่เปื้อนไปโดยโลหิต
หยุดพักลงที่บาร์เหล้าแห่งหนึ่งภายในนั้นมืดและเต็มไปด้วยผู้คน ไม่มีใครสามารถสังเกตรอยเลือดเหล่านี้รวมถึงผู้คนภายในนี้ยังไม่สามารถประคองสติให้อยู่กับตัว
ชายหนุ่มผมดำสั้นแสกกลางใบหน้าเข้มขรึมและไม่แสดงอารมณ์อย่างมีนัย ร่างกายกำยำถูกเผยผ่านเสื้อเชิ้ตขาวที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแต่ก็เป็นแค่บางส่วนเมื่อเทียบกับหยดน้ำสีแดงฉาน
นั่งลงกลางที่นั่งเบื้องหน้าเคาน์เตอร์ ผู้คนโดยรอบต่างจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาที่เป็นพิษ
แต่กลับไม่มีผู้ใดกล้าหาเรื่องชายผู้นี้เพียงเพราะเขาถือปืนไว้ตลอดเวลาพร้อมกับเผยมันอย่างโจ่งแจ้งโดยไม่หวาดกลัวสายตาของผู้ใด
“นำเครื่องดื่มที่มีราคาแพงที่สุดมา”
ชายอ้วนท้วนหนวดเคราทึบ รีบคว้าขวดหรูหราออกมาและเตรียมเข้าสู่กระบวนการมากมายเพื่อเสิร์ฟมันออกมาด้วยฝีมือทั้งหมด
ไม่กล่าวสิ่งใดแก้วน้ำวางลงเบื้องหน้าของวิคเตอร์
กระดกจนหมดแก้วพลางวางธนบัตรทั้งหมดลง เขากวาดสายตามองผู้คนโดยรอบและส่งยิ้มให้ชายคนหนึ่ง
“ส่งเสื้อของแกมา”
ชายหนุ่มถอดเสื้อโชกเลือดของตนเผยมัดกล้ามเนื้อของตนท่ามกลางร้านเหล้า เขาจ้องมองเพดานและสวมเสื้อสะอาดที่คับแน่น
อีกายังคงส่งเสียงดังน่ารำคาญเหนือฟากฟ้าก่อนที่รถม้าหมายเลขสี่จากเขตอื่นที่คุ้นเคยจะจอดอยู่เบื้องหน้า
“ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งครับ คุณลุงเวลล์”
ชายแก่ไม่กล่าวทักทายตอบ
วิคเตอร์ขึ้นมานั่งบนรถม้าอย่างสงบ ตั้งแต่ต้นเขาสังเกตสิ่งนี้มานานแต่ก็ยังไม่มีโอกาสได้ตั้งคำถาม ที่แห่งนี้มีอีกาอยู่มากเกินไปและพวกมันมักโผล่มาในยามต่างๆที่ล้วนเป็นช่วงเวลาสำคัญ
ไม่ใช่ในกรณีของลางบอกเหตุ แต่เป็นการเฝ้ามองนั่นคือข้อสันนิษฐานแรกของเขา การที่มันปรากฏตัวพร้อมกับรถม้าหมายเลขสี่และทราบถึงตำแหน่งของวิคเตอร์
เป็นเรื่องผิดธรรมชาติเกินไป
แต่ก็ไม่สามารถหาคำตอบและทำได้เพียงสังเกตการณ์ต่อไป ใครบางคนกำลังจ้องมองซึ่งเป็นเรื่องที่อันตรายเกินไปต่อแผนการ..ต้องรีบตามหาบุคคลที่เฝ้ามอง
หลังจากครุ่นคิดได้ไม่นานรถม้าก็มาจอดลงหน้าอาคารโรงแรมที่คุ้นเคย พรมแดงที่เรียบหรู สาวใช้ที่กำลังกวาดทำความสะอาดพื้นที่
บรรยากาศยังคงอบอุ่นเช่นเคย แสงแดดสาดส่องเข้ามาระหว่างทางเดินสุดปลายทางเดินของอาคารชั้นสาม ประตูห้องถูกเปิดเข้าไป
ร่างกายอาบไปด้วยแสงแดดอบอุ่น ทุกสิ่งที่อยู่ภายในห้องยังเรียบหรูและมีระดับเช่นเคยโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารเหมาะสมกับชุดสูทสุภาพของชายสุขุมที่กำลังจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง
เสียงตบมือดังขึ้นต้อนรับ
“คุณทำได้ดีมากสำหรับภารกิจแรก”
“ภารกิจ!?”
บานหน้าต่างเปิดออกอีกาบินพาดผ่านกันเข้ามา พวกมันเกาะไปทั่วห้องและจ้องมองมาที่วิคเตอร์ด้วยดวงตาสีชาด
“จุดประสงค์หลักที่ผมรับคุณเข้ามาโดยง่าย คุณคงสงสัยเป็นอย่างมาก แท้จริงแล้วคุณมีประโยชน์เกินกว่าความสามารถของคุณและผมรับคุณเข้ามาเป็นสมาชิกที่ไม่เป็นทางการเพื่อให้คุณเป็นคนกำจัดเหล่าผู้ทรยศภายในองค์กร”
เดนการ์ทยกแก้วกาแฟขึ้นพลางหันกลับมาทางวิคเตอร์ สายตาของทั้งสองสบกันดวงตาหนึ่งมุ่งมั่นและสูงศักดิ์ ดวงตาคู่หนึ่งมืดมนและไม่ไว้วางใจ
“ถ้าเป็นเช่นนั้นผมขอทราบรางวัลที่ผมคาดหวัง”
“แน่นอน ผมจะให้เซลิธพาคุณไปที่โบสถ์แห่งโลหิตมรกตและคุณจะทราบทุกสิ่งที่คุณต้องการ”
วิคเตอร์หันหลังกลับและกำลังจะเดินออกไปจากห้อง
“หยุดคิดแผนการของคุณเสียเถิดวิคเตอร์”
ดวงตาเบิกกว้าง วิคเตอร์หันควับกลับมาด้วยอารมณ์ที่สับสน เพียงชั่ววินาทีห้องแห่งนี้ก็กลับว่างเปล่า ลมหายใจของเขาเต็มไปด้วยความหนักอึ้งแต่ก็ต้องผ่อนปรนลงและยอมรับในความอ่อนแอของตน
‘แผนการ!? คำขู่!?’ เขาคิดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันมันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะทราบแผนการที่แท้จริงของวิคเตอร์ ถึงจะเป็นตามนั้นจริงแต่ใครกันจะมาเปิดประเด็นนี้ในยามที่เขามีแผนการจริงๆ
หรือจะเป็นเหตุการณ์ที่เขาก่อความวุ่นวายจนก่อให้เกิดการเสียชีวิตของคนจำนวนมาก นั่นก็นับเป็นหนึ่งในสิ่งที่แน่ชัดถึงความเป็นไปได้ที่เดนการ์ทจะคิดว่าเป็นแผนการชั่วร้ายของวิคเตอร์ เก็บเกี่ยวชีวิตของผู้คนให้มาก
การคาดเดาย่อมไร้สาระและน่าหวาดกลัวเมื่อรับรู้ถึงความเป็นไปได้หลายรูปแบบ ถึงกระนั้นในเวลานี้เขาก็ไม่จำเป็นต้องแสวงหาความจริงเกี่ยวกับอีกาอีกต่อไป
หมายความว่าเดนการ์ททราบตั้งแต่ต้นถึงเหตุการณ์ที่มหาวิทยาลัย แต่กลับไม่บอกกล่าวสิ่งใดราวกับคาดการณ์ทุกสิ่งไว้อย่างชัดเจน
บุคคลประเภทนี้ไม่ใช่คนประเภทที่ควรอยู่ใกล้
อันตรายเกินไป..แต่ถึงกระนั้นก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยง เขาทราบตนเองดีถึงความเงียบเชียบภายในใต้ดินเขตราเซนติเวน ไม่มีวี่แววของอีกา การกระทำของเขายังปลอดภัยยกเว้นการวางเพลิงและเข่นฆ่าผู้คนที่อาจกลายเป็นข่าวภายในที่แพร่กระจายอย่างรวดเร็ว
เป็นที่น่าเสียดายที่เดนการ์ทสามารถระบุผู้กระทำผิดได้รวดเร็วเพียงนี้
ไม่มีเวลาให้แก้ปัญหาในจุดนี้ในเมื่อห้องแห่งนี้ไม่มีใครอยู่ภายใน เขารีบเดินลึกเข้ามาปิดม่านของหน้าต่าง สำรวจโต๊ะที่เต็มไปด้วยเอกสารและพบว่า
เอกสารทั้งหมดนั้นก็ว่างเปล่ารวมถึงลิ้นชักต่างๆ
หมัดของเขากำแน่นพลางทุบมันลงบนโต๊ะ
‘บัดซบ’
โดยปกติวิคเตอร์ไม่ใช่คนอารมณ์ร้อน แต่ในเมื่อสถานการณ์นั้นถูกดักทางในทุกด้านไม่ว่าใครก็ต้องอารมณ์เสีย
สลัดทุกความรู้สึกเดินกลับลงไปที่ชั้นสองที่คุ้นเคย คงต้องพักผ่อนเสียหน่อยสำหรับเรื่องราวที่ผ่านมา ทุกสิ่งที่เขาต้องเผชิญค่อนข้างหนักหน่วง มันเต็มไปด้วยความลับและสิ่งน่าค้นหา
สูดหายใจลึกขณะเดียวกันก็ผายมันออกอย่างผ่อนคลาย ปิดประตูลงมุ่งตรงลงสู่เตียงโดยไม่เหลียวมองสิ่งใดสายตาที่หรี่ลงหนักอึ้งจนแทบไม่สามารถยกตัวขึ้น
…
ฟากฟ้าทั้งสามพังทลายลงเหลือเพียงแต่หมู่เมฆสีคราม มันส่งกลิ่นความกระหายครอบคลุมแผ่นดิน
หลายชีวิตต้องสูญสิ้นและไม่มีผู้ใดสามารถยับยั้งมัน
หลุมขนาดใหญ่ยกตัวสูงขึ้นเป็นหอคอยเฉียดฟ้าขณะเดียวกันเทือกเขาที่สูงที่สุดกลับพลิกผันสู่เหวลึก
สิ่งมีชีวิตบ้าคลั่งหลากหลายรูปแบบตื่นขึ้นจากพันธนาการ มังกรที่น่าเกรงขามสยายปีกครอบคลุมน่านฟ้าแผ่นดินที่เคยสงบสุขอาบย้อมไปด้วยโลหิต วิทยาการทั้งหมดถูกนำมาใช้ในการสงคราม
แผ่นดินหิมะที่กว้างใหญ่ล้วนกลายเป็นสีชาด
วิหารที่ปะทุไปด้วยแสงพังทลายลง
ผ้าคลุมสีมืดโบกสะบัดเหนือหุบเขาหินสูง ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวเกิดจุดแสงสว่างที่ชัดเจน
อึก…
ศีรษะเริ่มปวดร้าวและไม่สามารถควบคุมตนเอง
วิคเตอร์ที่ไม่สามารถตื่นขึ้นร่างของเขากำลังจมลงไปในส่วนประกอบแห่งความมืดภายใต้ห้วงความฝันลึกที่มุ่งไปสู่สถานที่หนึ่ง ความรู้สึกบริเวณช่วงอกแทบจะทะลักออกมา
..จะต้องนำมันออกมา จะต้องนำมันออกมา! จิตใจของวิคเตอร์เสียความเสถียรภาพ ความรู้สึกทรมานเหนือกลางอกทวีคูณความรุนแรงอย่างต่อเนื่อง
เขารู้สึกถึงวัตถุนั้น มันไม่ใช่ความฝันทั่วไปมันคือนิมิต


## บทที่ 16 โบสถ์โลหิตมรกต

ร่างกายที่หนักอึ้งถูกปลุกขึ้นจากการหลับใหล
เสียงหอบหายใจสงบลงพร้อมกับหยาดเหงื่อที่อาบลงบนใบหน้า สิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่ความฝันแต่เป็นภาพที่สมจริงกว่าจะไม่น่าเชื่อถือ
มันคือนิมิต..จากความฝัน
‘มันเกิดขึ้นได้อย่างไร!?’
‘มันเกี่ยวข้องกับวัตถุบนอก!?’
สูดหายใจลึกเคลื่อนมือลูบหน้าผาก พยายามทำความเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างสงบ
ก่อนที่จะสรุปสิ่งที่เกิดขึ้นร่างของเขาถูกเขย่าจนเวียนหัวไปขณะหนึ่งอย่างไม่สามารถหยุดยั้ง เมื่อสังเกตข้างกายก็กลับพบเซลิธที่พยายามเรียกคืนสติของวิคเตอร์กลับมา
“วิคเตอร์เกิดอะไรขึ้นกับคุณกันคะ!”
“ไม่มีอะไรทั้งนั้นครับ”
สัมผัสลูบบริเวณช่วงอก ความรู้สึกทั้งหมดไม่แตกต่างจากความรู้สึกทั่วไปมันถูกฝังลึกเกินกว่าจะสามารถสัมผัส
เขาไม่มีทางทราบว่าสิ่งนั้นอยู่ที่กลางหัวใจของตนหรือแฝงอยู่ที่ใดกันแน่ แม้มันจะเป็นสิ่งใดวิคเตอร์ก็ทำได้เพียงจดจำมันไว้
หนึ่งในความเกี่ยวข้องสำคัญกับดวงดาวอาจเป็นส่วนหนึ่งของความเป็นไปของโลกใบนี้
เรื่องเหล่านี้มีขอบเขตกว้างขวางเกินกว่าที่จะจัดการและทำความเข้าใจ ทำให้วิคเตอร์เลี่ยงประเด็นนี้และปิดบังไว้ขณะจ้องมองไปที่เซลิธด้วยรอยยิ้มเจื่อน
“คุณกลับมาแล้ว..เป็นอย่างไรบ้าง”
เซลิธเคลื่อนกายลุกจากเตียง
“ฉันรู้สึกสดชื่นกว่าที่เคยรู้สึก คุณต้องรีบเตรียมตัวนะคะในวันนี้พวกเราต้องรีบเดินทางไปที่โบสถ์โลหิตมรกต”
เขาสังเกตใบหน้าของนางภายใต้ความร่าเริงที่ยังคงประหม่า หลีกหนีจากความรู้สึกได้สำเร็จแต่กลับยังหลอกตนเอง ความกล้าแกร่งนั้นเปราะบางเมื่อเปรียบเทียบกับความอ่อนแอที่ไม่ถูกระบาย
จะเสียเวลามากขึ้นไม่ได้อีกต่อไป วิคเตอร์อาบน้ำเย็นและแต่งกายด้วยชุดสุภาพเสื้อกั๊กสีดำสวมทับเสื้อเชิ้ตสีขาวปิดท้ายโดยเสื้อนอกสีเทาหม่นจัดแต่งกระดุมสีทองเหลืองให้ตั้งตรงตามมุมตั้งฉาก
ยืนเฝ้ารอรถม้าเพียงชั่วครู่ ลุงเวลล์ก็เดินทางมารับโดยไม่กล่าวสิ่งใดเช่นเคย
แม้ความรู้สึกไม่ไว้วางใจจะเกิดขึ้นกับชายแก่มากประสบการณ์ แต่มันกลับไม่มีผลต่อวิคเตอร์นักแม้เรื่องราวครั้งนั้นจะจบลงไปแล้ว
ทว่าสิ่งที่เขาก่อขึ้นภายในเขตราเซนติเวนกลับไม่ใช่เรื่องที่น่าชื่นชมและสภาพของเขาเมื่อวานที่ร้านเหล้ายังเป็นที่น่าหวาดกลัวสำหรับคนทั่วไป
ถึงกระนั้นเดนการ์ทก็คงจะปกปิดตัวตนของวิคเตอร์ไว้ตามผลประโยชน์ที่ต่างฝ่ายควรจะได้รับ
การเดินทางเพียงไม่นานนักจบลง รถม้าหยุดอยู่เบื้องหน้าโบสถ์แห่งหนึ่งที่มีโครงสร้างขนาดใหญ่ถูกแต่งเติมด้วยความอลังการของเสาสูงหลากลวดลายมรกต
ภายในแตกต่างจากโบสถ์โดยทั่วไป
รูปปั้นทองแดงของนักบวชวัยกลางคนหนวดเคราหนาตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลาง ธงสีเขียวโบกสะบัดเหนือเสาต่างๆ ด้วยลวดลายของทองเหลืองที่คดเคี้ยวบนผืนผ้ามันโอบอุ้มจอกใบหนึ่งไว้อย่างศักดิ์สิทธิ์
ภายในล้วนเป็นที่นั่งรอบด้านที่หันเหมาทางรูปปั้นและนักบวชภายในล้วนเป็นหญิงสาวที่สวมชุดคลุมมิดชิด แต่เมื่อสังเกตจากสัดส่วนภายนอกก็เป็นไปได้ที่พวกนางจะซ่อนรูปกายที่แท้จริงไว้โดยเจตนาทางศาสนา
เป็นเรื่องน่าสนใจที่โลกใบนี้ก็มีศาสนา
สิ่งยึดเหนี่ยวหามองได้ทั่วไปแต่ไม่ใช่กลับเจตนาในการมาที่นี่ในครั้งนี้
การก้าวเดินเข้ามาในโบสถ์ที่เงียบเชียบแห่งนี้ล้วนสร้างการจับจ้องจากนักบวชทั้งหลายมาที่วิคเตอร์
สายตาที่ไม่ไว้วางใจและรู้สึกไม่ปลอดภัย
ทว่าบรรยากาศจำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงเมื่อเซลิธเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มและเข้าทักทายทุกคนด้วยความสนิทสนม
‘หวังว่าฉันจะไม่ใช่บุคคลที่น่ากลัวสำหรับผู้อื่นเพียงเพราะความสูงใหญ่ทางกายหรอกนะ’
หญิงนักบวชคนหนึ่งคว้าตะเกียงและนำทางทั้งสองเข้าลึกไปยังเส้นทางบันไดวนที่มืดมิด มันเป็นเส้นทางลงสู่ใต้ดินของโบสถ์แห่งนี้
เมื่อเดินมาได้ครึ่งทางหญิงนักบวชถอดชุดคลุมที่ปิดบังทุกส่วนภายนอกและใบหน้าออกหลงเหลือไว้เพียงชุดน้อยชิ้นบนร่างกายพลางส่งเสียงสำรวจลำคอของตนเอง
หญิงสาวงดงามผิวขาวเนียนผ่องใสขณะเส้นผมยาวสีเขียวสยายออก ภายในสวมชุดที่เปรียบเป็นผ้าปิดบังเบื้องหน้าและหลังแต่เปิดเว้าในช่วงด้านข้างลำตัว
“ขออภัยที่ไม่ได้อธิบายสิ่งใดเพิ่มเติมก่อนจะพาท่านลงมา เพื่อความปลอดภัยของนักบวชทุกคนค่ะ”
“ปลอดภัยจากสิ่งใดกันครับ”
“โบสถ์มรกตแห่งนี้เป็นกลางต่อทุกฝ่ายบนโลก แต่ยังมีคนมากมายที่ต้องการพลังของพวกเรารวมทั้งเรือนร่างของพวกเรานั้นจะส่งกลิ่นแรงที่จะสามารถทำให้ผู้คนหลงใหลจึงต้องห่มกายอย่างมิดชิด”
‘ไม่ได้กลิ่นอะไรเลย?’
'ไม่มีใครสงสัยถึงการแสดงออกโดยปกติของฉันเลยงั้นหรือ"
วิคเตอร์นึกย้อนถึงวัตถุภายในอกของตนก่อนที่จะยิ้มขึ้น มันเป็นไปตามนั้นจริงๆ ทุกสิ่งที่เกี่ยวกับพลังเหนือธรรมชาติไม่สามารถเจาะทะลวงร่างกายของเขาได้
“แต่ทำไมเซลิธ..”
นางหันหน้ากลับมาตอบ
“เพราะว่าสามารถเป็นเงาจึงไม่ได้อยู่ในสถานะที่คงที่ค่ะ”
เขานำมือสัมผัสร่างของเซลิธและมือของเขาก็เคลื่อนผ่านร่างของนาง
“แล้วผมจะได้ข้อมูลใดจากที่นี่กัน”
ไม่มีคำตอบใดส่งกลับมาการก้าวเดินลงขั้นบันไดยังคงเป็นเรื่องที่ทุกคนจดจ่อ สายตาของเซลิธก็ไม่ค่อยสู้ดีนักเมื่อมาถึงปลายเส้นทางเบื้องล่าง
ห้องโถงมืดขนาดใหญ่ที่พื้นเปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิตแห้งสีแดงหม่นทึบ ร่องรอยเหล่านี้เปรียบเสมือนเกิดการฆ่าฟันภายในนี้หรือในกรณีที่แย่กว่ามันคือที่สำหรับเก็บเกี่ยวชีวิต
แต่โบสถ์คงไม่ทำเช่นนั้นเพื่อเพิ่มพูนพลัง
นักบวชหญิงหยุดอยู่เบื้องหน้าของทั้งสอง ก่อนที่นางจะเริ่มกล่าวสิ่งใดเซลิธรีบหลีกทางให้เขา
“ต่อไปนี้คุณจะเข้าสู่พิธีกรรมสำคัญเพื่อเรียนรู้ชีวิตที่คุณครอบครองอยู่ภายในร่างกายของคุณ”
นักบวชหญิงยื่นมือของตนสัมผัสวิคเตอร์พลางอธิบายต่อ
“หลังจากนี้คุณต้องหลับตาลงจดจ่อสมาธิกับตัวเลขบนฝ่ามือของคุณ พยายามค้นหามันภายในความคิด ครุ่นคิดและเรียกหามันจนสุดฤทธิ์ ในทันใดนั้นคุณจะเข้าใจทุกสิ่งและเมื่อไหร่ที่คุณผิดพลาดคุณจะรอดเพราะมีฉันอยู่”
เมื่อนักบวชหญิงกล่าวจบนางกรีดแขนของตน แขนที่ผ่องใสไหลอาบไปด้วยโลหิตสีมรกตส่องสว่างและยังคงไหลต่อเนื่องขณะภายในที่เหวอะหวะกำลังผสานตัวกลับมาอีกครั้ง
“หลับตาลงได้แล้ว”


## บทที่ 17 อำนาจ

‘ไม่รู้สึกถึงสิ่งใดเลย’
พยายามมุ่งสมาธิเพ่งถึงตัวเลขบนฝ่าแต่กลับไม่เกิดผลตามมา มันทั่วไปหนาวบ้างแต่ก็ไม่ร้อนอบอ้าวเป็นไปตามสภาพของพื้นที่
เสียงหายใจของหญิงสาวทั้งสองยังคงได้ยินอย่างชัดเจน
‘ผมโดนหลอกรึเปล่า’
“เจ้าไม่ได้ถูกหลอกหรอก”
เสียงตอบรับลึกลับดังขึ้นเหนือความคิด บรรยากาศของสายลมจางคือน้ำเสียงของชายปริศนาที่ไม่อาจแสดงตัวในความคิดของวิคเตอร์
เบิกตาขึ้นเตรียมรับมือกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
แต่พบเพียงความมืดที่ปกคลุมรอบกาย
“คุณคือใคร”
“ไม่รู้สิ ข้าไม่เคยตระหนักในเรื่องนี้”
“ไม่มีใครเคยถามเช่นนี้หรือครับ”
“ก็คงงั้น”
“สรุปแล้วคุณคือใครกันแน่ที่นี่คือที่ใด”
หลังจากจบการตั้งคำถามความรู้สึกหนึ่งกัดกินมือของเขา ความเจ็บปวดมากมายทวีคูณขึ้นเหมือนจดจ่อไปที่ตัวเลขบนฝ่ามือ
เสียงโหยหวนของผู้คนมากมายกรีดร้องออกมาแม้กระทั่งเสียงของตัวเขาเอง
ชายปริศนากล่าวขึ้นอีกครั้ง
“มนุษย์คือสิ่งมีชีวิตที่เปรียบเป็นภาชนะหนึ่งของวิญญาณ วิญญาณคือจิตที่มีค่ามันสร้างหลายๆ สิ่งขึ้นมาและหลอมรวมกันกลายเป็นรูปลักษณ์ของจิตเมื่อสามารถสร้างเงื่อนไขที่ควรค่ามันจะกลายเป็นปาฏิหาริย์ เมื่อสร้างเงื่อนไขที่ละโมบและองอาจศีรษะของเจ้าจะกระจายออก”
เงาสีครามเริ่มปรากฏขึ้นมันเดินวนรอบวิคเตอร์
“เลือกสิถึงแกนกลางของปาฏิหาริย์ที่เจ้าศรัทธา”
วิคเตอร์ทรุดกายลงด้วยความเจ็บปวด แขนของเขาแทบจะฉีกกระชากตนเองออกมาเมื่อคำพูดของเสียงปริศนาได้ชักชวนให้เขาเลือกในบางสิ่ง
มันไม่ใช่เพียงโจทย์ปัญหาหรือการเค้นคำตอบที่ไร้มูลเหตุ ทว่ากลับเป็นการบีบบังคับการแปรรูปของชีวิตให้กลายเป็นปาฏิหาริย์
นั่นคือสิ่งแรกที่เขาสามารถเข้าใจถึงมันเมื่ออยู่ภายในความมืดแห่งนี้นานขึ้น ยิ่งเวลาผ่านไปวิคเตอร์ก็เริ่มเข้าใจคำกล่าวของมันมากยิ่งขึ้น
เสียงกรีดร้องมากมายถาโถมออกมาในรูปลักษณ์ของผู้คนที่เขาได้สังหารลงกับมือของตน พวกมันก้าวออกมาผ่านหมอกสีคราม
โหยหวนและกรีดร้อง
เจ็บปวดแต่ไม่สามารถกระทำสิ่งใด
ถ้าเขารู้จักศีลธรรมมากกว่านี้เขาคงเจ็บปวดเจียนตาย รู้สึกผิดจนต้องบีบคอตนเองหรือตายอยู่ที่นี่อย่างน่าเวทนา
น่าเสียดายจริงๆ
วิคเตอร์ยืนขึ้นเผชิญกับทุกสิ่ง เขาพยายามควบคุมฝีปากที่กระตุกของตนให้ถามคำถามหนึ่งขึ้น
“คุณคือพระเจ้าหรือตัวตนใด”
“ข้าก็ไม่ทราบ ทำไมเจ้ายังดื้อดึงเช่นนี้”
“เพราะผมเห็นตนเอง”
ท่ามกลางร่างที่ครวญคราง ร่างหนึ่งที่สมบูรณ์ก้าวออกมาจากหมู่หมอกสีครามใบหน้าที่ชัดเจนและคุ้นเคยเกินกว่าจะสามารถอนุมานถึงความเข้าใจนี้
ร่างสีครามจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของวิคเตอร์
“น่าสนใจจริงๆ เจ้ามาจากที่ใดกันแน่”
วิคเตอร์แสยะยิ้ม
“โลก..”
ภายในเสี้ยวลมหายใจภาพเบื้องหน้ากลับมาส่องสว่างอีกครั้ง รู้สึกถึงเซลล์สมองทั้งหมดกำลังกระจายตัวออกจากกันในวินาทีที่ภาพทั้งหมดเกือบจะหยุดนิ่ง
โลหิตสีมรกตอาบลงบนร่างของเขา
ทุกกระบวนการก่อนหน้าจบลงอย่างรวดเร็ว
“เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น!!”
เขาหอบหายใจหนักขณะจ้องมองนักบวชหญิง นางส่งสายตาเหยียดหยามและถอนหายใจเฮือกใหญ่
“คุณมันคนละโมบโลภมาก”
เซลิธที่เห็นเช่นนั้นก็รีบเข้ามาหาวิคเตอร์ด้วยหยดน้ำที่ค้างอยู่เหนือดวงตา เขายังคงจ้องมองโดยรอบอย่างนิ่งเฉยราวกับกำลังสับสน
“ผมขอกลับไปที่นั่นอีกครั้ง”
ไม่ทันที่เสียงของผู้อื่นจะขัดขึ้นมา เขาหลับตาลงและเอนกายจมดิ่งสู่ความมืด ภายใต้ห้วงความคิดที่เริ่มหลั่งไหลกลับสู่อาณาเขตสีคราม
“เจ้าใช้เวลาอยู่ที่นี่นานเกินไป แต่เจ้ากลับมาที่นี่ได้อย่างไร”
“แกนกลางของปาฏิหาริย์คือสิ่งใด”
“เจ้าไม่คิดจะคุยกับข้าแล้วหรือ ก็ได้มันคือตัวกำหนดจุดกึ่งกลางความเป็นไปของพลังชีวิตที่เจ้าจะได้รับแทนที่ความหนักอึ้งบนภาชนะหรือร่างกายของเจ้า มันจะถูกแปรรูปเป็นพลังงานที่สามารถควบคุมและกลายเป็นกิ่งก้านต่อยอดของสิ่งที่จิตจะสามารถเปลี่ยนรูปได้”
“ถ้าเลือกไปแล้วจะถือว่าสิ้นสุดไม่สามารถเปลี่ยนแปลงใช่หรือไม่”
“ใช่ นอกจากเจ้าจะมีหัวใจถึงสองดวง”
สำรวจความคิดของตนเองอย่างถี่ถ้วน จ้องมองฝ่ามือของตนและพิจารณาถึงอนาคตมันเปรียบเหมือนการเลือกพลังเหนือธรรมชาติเฉพาะตัวแต่ก็มีความนัยแฝง
“คุณกล่าวว่ามันจำเป็นต้องตั้งเงื่อนไข เพื่อให้เงื่อนไขของพลังถูกต่อยอดสำเร็จอย่างไม่โลภมากและมันจำเป็นต้องสมส่วน หมายความว่าความรู้เกี่ยวกับสิ่งที่เลือกนั้นย่อมเป็นสิ่งที่สำคัญใช่ไหม”
“ถูกต้อง เจ้าวิเคราะห์ได้ดีคนส่วนใหญ่มักไม่เข้าใจว่าตนเองสามารถทำสิ่งใดได้บ้างแต่ก็ยังโหยหาถึงสิ่งที่ตนเองไม่มี”
ร่างสีครามโลดแล่นไปโดยรอบและแสดงท่าทีที่สนใจในการตั้งคำถามมากมายของวิคเตอร์ มันครุ่นคิดเช่นกันเมื่อจ้องมองเข้าไปในดวงตาที่มืดครึ้มนั้นโดยส่วนใหญ่มันมักมอบความรู้ที่สำคัญทั้งหมดให้กับผู้คนแต่ในกรณีของชายผู้นี้มันฉีกยิ้มเมื่อการตัดสินใจของมนุษย์มีระดับมากขึ้น
ละโมบแต่ไม่สามารถเข้าใจความละโมบของตน
วิคเตอร์จ้องมองท่าทีของมันขณะที่เขาค่อยๆ ยืนขึ้นอย่างมั่นใจ ทุกความคิดถูกเรียบเรียงอย่างสงบ
เขาไม่จำเป็นต้องครอบครองพลังที่มีความเด่นชัดทางกายภาพอย่างการกลายเป็นเงาหรือสร้างการโจมตีด้วยน้ำแข็ง
มันไม่จำเป็นสำหรับคนที่ต้องการครอบครองมันอย่างแนบเนียน มีประสิทธิภาพและไม่ต้องหลบซ่อน
“อำนาจ”
บนฝ่ามือเริ่มกัดกินร่างกายของเขาลึกขึ้นถึงภายในทรวงอก หัวใจที่ควรเต้นเป็นจังหวะส่งเสียงกัดกร่อนเป็นเสียงแท่งเหล็กตกกระทบ
สายใยเส้นแห่งความมืดห้อมล้อมร่างกายและทัศนวิสัย
“เงื่อนไข..ของแกนพลังอำนาจคือ ผู้มีอำนาจ”
“ผมขอจ่ายด้วยพลังชีวิตทั้งยี่สิบห้าหน่วย”
“เงื่อนไขพลังข้อที่หนึ่ง ผู้มีอำนาจมิอาจถูกดูหมิ่นเมื่อยืนอยู่เบื้องหน้าของผู้ใดความเหนือกว่าจะปรากฏอยู่เสมอ”
ร่างสีครามเผยรอยยิ้มที่โชกไปด้วยโลหิต
“นับเป็นเงื่อนไขประเภทใด”
‘ประเภท!?’
“เงื่อนไขประเภทติดตัว..”
“ราคาของเงื่อนไขสมเหตุสมผล”
"เดี๋ยวก่อนการต่อรองยังไม่จบ!"
วิคเตอร์จ้องมองมันด้วยสายตาที่แน่วแน่
"ถ้าแกต้องการเงื่อนไขที่สมเหตุสมผล เพียงราคาที่ต้องจ่ายมันน้อยเกินไป มันจะมีผลเสียตามมาอย่างแน่นอนช่วยอธิบายเพิ่มเติมเกี่ยวกับเงื่อนไขประเภทติดตัวหน่อยสิ"​
"น่าสนใจเสียจริง.. ก็ได้ เงื่อนไขประเภทติดตัวคือเงื่อนไขที่มีข้อแลกเปลี่ยนระหว่างการใช้งานต่อเนื่องด้วยการแลกกับสิ่งอื่นที่ต้องแบกรับภาระหนักของร่างกายแทนหรืออาจจะเป็นร่างกายโดยตรงและสิ่งอื่นที่เกี่ยวข้องทางอ้อมก็ได้ที่ยังอยู่ในขอบเขตของเจ้า"
คำพูดของมันยังคงอ้อมค้อม​และไม่ตรงไปตรงมาเสียทีราวกับมันกำลังเล่นสนุกกับเขาอยู่
แต่จากกรณีที่มันบอกเล่านั่นทำให้เขานึกถึงเซลิธเมื่อเปลี่ยนร่างเป็นสถานะของเงา
ในเมื่อข้อแลกเปลี่ยนในการใช้อย่างต่อเนื่องไม่จำเป็นต้องจ่ายด้วยชีวิตหรือสามารถจ่ายได้กระทั่งโชคชะตาของตน
ก็ไม่จำเป็นต้องคิดสิ่งใดให้มากความ
"เงื่อนไขข้อที่หนึ่งของผู้มีอำนาจการอยู่เหนือผู้อื่นจำเป็นต้องอยู่เหนือในทุกด้านที่ผู้มีอำนาจมีคุณสมบัติเพียงพอในการอยู่เหนือในด้านนั้นโดยอัตโนมัติ​ไ​ม่ว่าจะอยู่เบื้องหน้าใครหรือห้อมล้อมโดยคนกลุ่มใด โดยเงื่อนไขนั้นจะแลกเปลี่ยนการใช้งานด้วย​จิตใจแห่งผู้มีอำนาจเมื่อไหร่ที่ผู้มีอำนาจเสื่อมเสียเกียรติและศักดิ์ศรี​พลังนี้จะกัดกร่อนสร้างความเสื่อมสภาพให้ร่างกายหลายระยะจนสิ้นอำนาจ"
ร่างสีครามตบมือยินดีให้กับตัดสินใจที่เด็ดขาดของวิคเตอร์
"เจ้าทำให้ข้าประทับใจมากสำหรับครั้งแรกของเจ้าท่านผู้มีอำนาจ ข้าขอย้ำอีกครั้ง...พลังนี้จะไม่ยอมให้เจ้าลดตัวลงต่ำกว่าผู้ใดไม่ว่าจะด้วยการกระทำใดก็ตาม เจ้าสามารถแบกรับราคานี้ไหวงั้นหรือ"
วิคเตอร์ไม่กล่าวตอบสิ่งใด
"ถ้าเช่นนั้นความทรงจำของที่นี่จะถือเป็นการสิ้นสุด เมื่อเจ้ากลับมาอีกครั้งในยามที่เจ้าสามารถแลกเปลี่ยนได้มากขึ้น เจ้าจะสามารถจดจำข้าได้อีกครั้ง"


## บทที่ 18 โต๊ะอาหารยามค่ำคืน

“อึก..”
ความรู้สึกมากมายถาโถมลงเหนือช่วงอก เบิกตากว้างพุ่งกายขึ้นนั่งอย่างสับสน ปวดหัวขึ้นประหนึ่งถูกทุบด้วยของแข็ง
“ที่นี่มัน..”
หญิงสาวที่กำลังงีบหลับสะดุ้งตื่นขึ้น
“คุณวิคเตอร์..คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ!!”
ท่าทางที่เป็นห่วงพยายามเข้ามาดูแลอาการ มือนุ่มลูบสัมผัสหน้าผากและจ้องมองด้วยสายตาที่อ่อนโยน
เป็นแววตาที่จริงใจปะปนไปด้วยอารมณ์แห่งความห่วงใยจากเบื้องลึกของหัวใจ แม้จะรู้จักกันได้ไม่นานแต่เพราะการกระทำของวิคเตอร์จึงได้สร้างความสนิทสนมระหว่างทั้งสองขึ้น
เขาทราบดีถึงการกระทำที่ตรงไปตรงมาของตนและการแก้สถานการณ์อย่างถูกวิธี ไม่แปลกที่เซลิธจะมีความรู้สึกผูกพันกับชายผู้นี้อย่างลึกซึ้ง
คงไม่เคยมีใครที่พยายามใส่ใจนางมาก่อน
หวนให้เขานึกย้อนถึงคำกล่าวของนางถึงผู้ที่อุปการะที่ช่วยนางไว้จากเปลวเพลิง แต่กลับใช้ลูกสาวที่เก็บมาเลี้ยงให้กลายมาเป็นเครื่องมือสำคัญภายในองค์กร..
..ชายผู้นี้ยังปล่อยน้องสาวแท้ๆ ของตนให้อยู่ในบ้านไม่เก่าๆ แม้ตนเองจะมีที่พักอาศัยเป็นโรงแรมหรู นอกจากนั้นการที่โอฟีเลียเคยกล่าวถึงตนเองที่เคยพักในศูนย์อพยพก็แสดงถึงความไม่ใส่ใจของเดนการ์ท
ทว่าในเวลานี้ยังไม่สำคัญพอให้ใส่ใจเมื่อเปรียบเทียบกับเหตุการณ์ก่อนหน้า
ร่างสีครามปิดประโยคราวกับมันสามารถปิดกั้นความทรงจำในห้วงแห่งความคิดนั้นได้ แต่ดูเหมือนว่าวิคเตอร์จะจดจำทุกสิ่งได้อย่างชัดเจน
‘อาจเป็นเพราะวัตถุภายในอกของตน’
มันมีประสิทธิภาพและสร้างประโยชน์แก่เขามากมายสำหรับการมีตัวตนอยู่ภายในโลกที่แตกต่างแห่งนี้
เมื่อพยายามไตร่ตรองสถานการณ์ในช่วงเวลานั้นอีกครั้งการกระทำของชายปริศนาอาจเป็นการช่วยชีวิตวิคเตอร์จากบางสิ่งก็เป็นได้ไม่งั้นเขาคงจะไม่สามารถคงอยู่ ณ เวลานี้
‘ทั้งภาพวิญญาณของตนเองก็..’
สายตามืดครึ้มจ้องมองฝ่ามือที่ปรากฏตัวเลขหนึ่งหลัก เขาพยายามทำความเข้าใจมันด้วยความคิดที่แตกต่างออกไป แต่มันกลับเป็นเรื่องที่ไม่สามารถจำแนกได้โดยทั่วไปราวกับเขากำลังหาคำตอบของท้องฟ้าที่ถูกแบ่งออกเป็นสามลำดับ
ในขณะที่วิคเตอร์นิ่งเงียบและครุ่นคิดอยู่นาน เซลิธก็สังเกตเห็นตัวเลขบนฝ่ามือของวิคเตอร์ที่ยังคงมีอยู่เท่าเดิมก็จะเอะใจถึงบางสิ่ง
“ก่อนหน้านี้คุณ…ฆ่าผู้มีส่วนร่วมแห่งเขตราเซนติเวน”
วิคเตอร์ยิ้ม
“ใช่ ผมได้กำหนดพลังของผมเป็นที่เรียบร้อย”
“เป็นพลังที่เกี่ยวกับสิ่งใดหรือคะ”
“คุณจะไม่เห็นความต่างในเมื่อมันแตกต่างมาตั้งแต่ต้นครับ”
ใบหน้าของเซลิธตกอยู่ในความงงงวยไปชั่วขณะ ก่อนที่วิคเตอร์จะเผยเสียงหัวเราะขึ้นปรับเปลี่ยนบรรยากาศ
“ฮ่าๆ คุณไม่สามารถหาความหมายได้จากคำพูดมั่วซั่วหรอกครับ จากบริเวณโดยรอบก็คงจะมืดแล้วกลับกันเถอะครับ”
ระหว่างที่วิคเตอร์ลุกขึ้นยึดกายเซลิธเข้าคว้าชายเสื้อของเขาไว้
“เดี๋ยวก่อนค่ะ! คุณสนใจ…เอ่อ..ไปร้านอาหารกับฉันไหมคะ”
“แน่นอนครับ”
ไม่ใช่เรื่องแย่ที่จะพักผ่อนหลังจากต้องเผชิญสิ่งต่างๆ
อีกทั้งวิคเตอร์ยังไม่ได้นำความรู้เกี่ยวกับเงินที่ได้รับจากโอฟีเลียไปใช้งาน แต่ก็คงไม่จำเป็นเมื่อเดนการ์ทคอยสนับสนุนทุกสิ่ง เครื่องแต่งกาย ที่พักอาศัย
‘ยอดเยี่ยมจนไม่อาจไว้ใจ’
เซลิธยืนขึ้นอย่างสงบแต่ใบหน้ายังคงจดจ่ออยู่กับวิคเตอร์
“คุณวิคเตอร์ไม่เป็นอะไรจริงๆ ใช่ไหมคะ”
มีเพียงรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นตอบรับ เขาสังเกตโดยรอบอีกครั้งแม้จะเงียบสงัดทว่ากลับมีสายตาจ้องมองมาจากภายนอกหน้าต่าง ภายในห้องด้านในที่ถูกเปิดแง้มและจากนักบวชที่กำลังทำความสะอาดรูปปั้น
‘สายตาเหล่านั้นมันหมายความว่าอย่างไรกัน’
ระหว่างทั้งสองเดินออกมาจากโบสถ์โลหิตมรกต นั่งลงบนเบาะหนุ่มตรงกันข้ามภายใต้ความมืดที่เจือจางไปด้วยแสงจากฟากฟ้า
วิคเตอร์ไม่สามารถทิ้งความค้างคาหนึ่งไว้ในใจ
“ช่วยอธิบายเกี่ยวกับโบสถ์แห่งนี้ได้ไหมครับ”
“โบสถ์โลหิตมรกต เป็นโบสถ์โบราณตั้งแต่ยุคนักล่ามังกรค่ะ โบสถ์นี้กระจัดกระจายอยู่ทุกส่วนบนโลกเป็นสถานที่เป็นกลางตามจุดประสงค์ของบรรพบุรุษแห่งโลหิตมรกตที่ต้องการรักษาผู้คนด้วยโลหิตของเขาจึงไม่ฝักฝ่ายใด ไม่เกี่ยวข้องทางการเมือง ไม่สนับสนุนองค์กรใด สำหรับสาธารณรัฐเวนโบสถ์แห่งนี้ไม่สำคัญและไม่ได้ถูกจัดการตามกฎระเบียบใดๆ เพราะผู้คนส่วนมากไม่ได้เห็นค่าของปาฏิหาริย์นักรวมถึงที่มาของขวดน้ำยาที่ถูกนำมาไว้ใช้รักษา…”
นางเคลื่อนมือปกปิดใบหน้าส่วนล่างของตน พยายามไม่พูดในสิ่งไม่ดีออกไปเป็นเพราะความหวาดกลัวและความจริงที่ไม่ควรแสวงหา
ไม่ใช่เรื่องแปลกใจสำหรับวิคเตอร์นักเมื่อเขาจดจำได้ถึงการกระทำของหญิงนักบวช เลือดของพวกนางคือของล้ำค่าถ้าเขามีอำนาจยิ่งใหญ่การลักพาตัวนักบวชสักคนมารีดเลือดคงไม่ใช่เรื่องเกินจริงนัก
หลังจบบทสนทนารถม้าเคลื่อนจอดอยู่เบื้องหน้าอาคารภัตตาคารแห่งหนึ่ง ภายนอกสามารถมองเห็นด้านในที่ส่องสว่างและหรูหราถูกปูประดับด้วยพรมแดงหลากลวดลาย
ผู้คนภายในที่แห่งนี้แต่งกายสุภาพ สวมเครื่องประดับแวววาวโดยมีคุณลักษณะเด่นชัดทางด้านกิริยาอันเหมาะสมแก่สถานที่
ทั้งคู่ถูกเชิญเข้านั่งที่โต๊ะริมหน้าต่าง เชิงเทียนถูกจุดขึ้นประกอบบรรยากาศขณะเหนือผ้าปูลวดลายทองเหลืองมีจานใบหนึ่งถูกเสิร์ฟเพื่อเป็นอาหารเรียกน้ำย่อย
ไวน์แดงถูกรินลงบนแก้วใสและถูกยกขึ้นอย่างมีระดับเหนือฝ่ามือของวิคเตอร์ เขาเขย่ามันเบาๆ เพื่อเพิ่มรสสัมผัส
ขณะวางมันลงและเริ่มจ้องมองเซลิธที่กำลังสั่งอาหารจากเมนูยอดนิยมของที่นี่ หนุ่มบริกรจดบันทึกรายละเอียดเพิ่มเติมก่อนที่จะหันมาถามไถ่วิคเตอร์
“ผมขอสั่งแบบเดียวกับท่านสุภาพสตรีนะครับ”
ท่าทางของเขาดูสูงศักดิ์และเหมาะสมกับสถานที่แห่งนี้จนเซลิธถึงกับทึ่งกับวาจาอันไพเราะของเขา สายตาของนางถูกสะกดผ่านท่วงท่าการสนทนาที่มีระดับ
จบลงด้วยรอยยิ้มของทั้งสองที่กำลังจ้องมองมื้ออาหารที่ถูกเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมตลบอบอวลของเนื้อแกะที่ถูกปรุงรสมาอย่างดี
ราดด้วยน้ำไวน์แดงสีเข้มเหนือหอมแดงกับกระเทียมและปิดท้ายด้วยการโปรยสมุนไพรลงเหนือยอดของกลิ่น หมู่ไอร้อนเจือจางกระจายออกสู่โดยรอบจาน
เสียงของส้อมที่สัมผัสเนื้อร้อนๆ ส่งเสียงแผดเผาจางๆ ก่อนที่จะถูกหั่นแบ่งชิ้นด้วยมีดพอดีมือ
นำเข้าปากสัมผัสรสชาติ ออกแรงเคี้ยวดื่มด่ำกับค่ำคืนที่ไม่อาจเป็นความฝันมันไม่ต่างจากบรรยากาศยามที่เขาถูกเชิญโดยคนใหญ่คนโต
อาจเป็นเพราะการรับประทานอาหารเป็นเพียงมารยาทหนึ่ง จึงทำให้เขาหลงลืมรสชาติของความอร่อยของมัน
รสชาติแรกหลังจากผ่านเรื่องทั้งหมด
‘ไม่นับรวมขนมปังที่จืดชืด’
เขาชำเลืองมองเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งพัดปลิวอยู่ภายนอกหน้าต่าง เมื่อพยายามสังเกตมันกลับพบใบหน้าของเซลิธถูกนำขึ้นใบประกาศจับ
‘หรือว่าสายตาของเหล่านักบวชไม่ได้ตั้งใจจดจ่อมาที่ฉัน..’


## บทที่ 19 ภารกิจที่สอง

โบกมือเรียกบริกรอย่างเร่งรีบ
“มีหนังสือพิมพ์ประจำวันนี้ไหมครับ”
“มีแน่นอนครับ”
หนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งถูกจัดเตรียมลงบนโต๊ะของวิคเตอร์ เขารีบยกมันขึ้นกางออกและเริ่มอ่านทุกตัวอักษร
ข่าวใหญ่ล่าสุดคือการปิดล้อมของทหาร ณ มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งซึ่งไม่ถูกระบุเขต มีการฆาตกรรมศาสตราจารย์โดยคณะปฏิวัติ ไม่สามารถระบุสาเหตุของแรงจูงใจอย่างแน่ชัดแต่อาจเป็นการบังคับข่มขู่ระยะยาวเพื่อหวังผลประโยชน์บางอย่าง สุดท้ายแล้วเหยื่อก็ลงเอยด้วยความตาย ในเหตุการณ์ปิดล้อมพื้นที่ทางกองทัพได้เข้าเผชิญกับสมาชิกหญิงที่ครอบครองพลังปาฏิหาริย์พวกมันได้จับทูตของจักรวรรดิโลหิตไปเป็นตัวประกัน
รายงานสำคัญที่ถูกระบุอย่างเด่นชัดคือใบหน้าของหญิงสาวผิวกายเด่นชัดเส้นผมสีดำตรงยาว มีรางวัลนำจับมากกว่าสองหมื่นเวนและผู้แจ้งจะได้รับเงินมากขึ้น
เมื่อการจับกุมหญิงสาวนั้นก่อให้เกิดผลลัพธ์ต่อเนื่องในการสาวไส้พวกคณะปฏิวัติ
ซึ่งหลังจากนี้จะเป็นประกาศสำคัญที่ถูกเน้นย้ำบนหนังสือพิมพ์ มาตรการรับมือสูงสุดต่อการกระทำร้ายแรงของพวกคณะปฏิวัติจะมีการคุมทหารในเขตชานเมืองมากขึ้นสามเท่าและจะมีทหารคอยตรวจเยี่ยมความเป็นอยู่ของประชาชนอย่างใกล้ชิด
ผู้ใดที่ปกปิด เข้าข้าง ช่วยเหลือพวกมันคือกบฏต่อสาธารณรัฐเวน
ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดขณะวางหนังสือพิมพ์ลง สถานการณ์ในครั้งนี้เป็นการตอบโต้ที่ร้ายแรงและแสดงถึงการสร้างความสัมพันธ์อันดีแก่จักรวรรดิโลหิต
แต่หารู้ไม่ความจริงทั้งหมดจะถูกเปิดโปงหรือไม่ก็ขึ้นกับขุนนางหนุ่มผู้นั้น ไม่มีใครอยากจับมือกับฝ่ายที่จะนำมีดจ่อคอตนเองเป็นเรื่องทั่วไปที่ควรไตร่ตรองให้ดี
‘หวังว่าในไม่ช้าจะมีการตอบโต้จากจักรวรรดิโลหิต’
ที่เหลือเป็นข่าวทางเศรษฐกิจและการปกครองโดยปัจจุบันสาธารณรัฐเวนมีความได้เปรียบสูงสุดของโลกในการส่งออกอาวุธสงคราม เรือรบและชิ้นส่วนโลหะสำคัญ
แต่ยังต้องนำเข้าข้าวจากดินแดนราเวนนิสอย่างผิดกฎหมายทำให้หนึ่งในคณะผู้นำจำเป็นต้องเดินทางเข้าพบกับราชอาณาจักรทั้งห้าแห่งทวีปศูนย์กลาง
เป็นเหตุอันดีที่จะต้องเริ่มศึกษาเกี่ยวกับฝ่ายศัตรูทั้งหมดรวมถึงคณะปฏิวัติที่ตนเข้าร่วมด้วยก็ตาม
แต่ก่อนหน้านั้นจำเป็นต้องไม่ให้ใครสังเกตเซลิธหรือถ้ามีคนแจ้งไปแล้วก็จำเป็นต้องออกจากที่นี่อย่างเร่งด่วน
เขาวางส้อมและมีดลงเคียงคู่กัน เช็ดปากของตนด้วยผ้าสะอาดก่อนที่เอ่ยกล่าวอย่างสงบ
“เซลิธ พวกเรากลับกันเถอะ”
นางยกมือขึ้นเรียกบริกร
“คิดเงินค่ะ”
บริกรเดินมาพร้อมกับถาดรับเงิน บิลค่าอาหารถูกจัดแจงรายละเอียดอย่างชัดเจนถึงราคาของมันแต่ในช่วงเวลาที่เซลิธกำลังนับธนบัตรบนมือ
บานหน้าต่างข้างกายแตกกระจายออก ร่างหนึ่งสวมชุดทหารกระโจนเข้ามาสร้างเสียงกรีดร้องของลูกค้าดังไปทั่วร้าน กระบอกปืนไรเฟิลยาวของมันจ่ออยู่เบื้องหน้าของเซลิธ
ในช่วงเวลาที่นางสั่นกลัวและไม่สามารถตั้งตัวกับสถานการณ์นี้ วิคเตอร์ควักปืนออกมาส่งกระสุนเจาะเข้ากะโหลกของทหารนายนั้นในทันที
‘กระสุนนัดสุดท้ายแล้ว’
ไม่มีเวลาให้หายใจและทำความเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น เขารีบคว้าแขนของเซลิธวิ่งผ่านผู้คนพุ่งตรงกลับมาที่รถม้า
ภายใต้ความมืดยามค่ำคืนกองกำลังทหารนับสิบเริ่มเคลื่อนพลออกมาจากจุดอับของพื้นที่หลังจากได้รับการยืนยันเป้าหมายอย่างชัดเจน
ทุกสิ่งเริ่มต้นขึ้นหลังจากที่วิคเตอร์ยิงปืนออกไป
พวกมันกรูกันเข้ามาก่อนที่รถม้าจะเร่งเคลื่อนที่ออกจากพื้นที่ การควบคุมบังเหียนของคุณลุงเวลล์เต็มไปด้วยความเชี่ยวชาญและประสบการณ์ผ่านถนนมุมอับ แล่นฝ่าทางเลี้ยวที่คดเคี้ยวตามด้วยพุ่งชนสิ่งกีดขวางทั้งหมดบนเส้นถนนของตลาดแห่งหนึ่ง
จนมาหยุดอยู่ที่ซอยเปลี่ยวของเขตนิวฟานเริน ลุงเวลล์เปิดประตูห้องผู้โดยสารพลางกล่าวอธิบายอย่างเหนื่อยหอบ
“ต้องรีบแล้ว หลังจากนี้พวกเจ้าจะต้องกลับไปที่โรงแรมและห้ามให้เซลิธออกจากที่นั่นไม่ว่าจะกรณีใดๆ เจ้าวิคเตอร์แกก็จำเป็นต้องพยายามให้ไม่ให้เตะตาหากต้องเผชิญกับพวกทหาร หลังจากนี้เขตนิวฟานเรินจะไม่ปลอดภัยอีกต่อไปข้าจะไม่กลับมาที่นี่อีกสักระยะ!”
วิคเตอร์มอบปืนของตนให้ชายชรา
“มีคลังอาวุธหรือกระสุนบ้างไหมครับ”
“เจ้าจำเป็นต้องไปติดต่อฝ่ายชายแดน ไม่มีเวลาอีกแล้วเก็บปืนนั่นไว้และพยายามกลับไปให้ถึงโรงแรม”
ชายชราส่งปืนคืนให้เขาและรีบวิ่งหายเข้าไปในความมืดของตรอกใกล้เคียง วิคเตอร์ยืนครุ่นคิดในสถานการณ์นี้สักพักเขาจึงเริ่มกล่าวถึงหนทางหลังจากนี้
“เซลิธ คุณสามารถพาเคลื่อนที่ด้วยเงาได้หรือไม่ผมเกรงว่าพื้นที่ทั้งหมดตั้งแต่ถนนไปจนถึงหัวมุมตึกคงตกอยู่ในขอบเขตการค้นหาของพวกมัน”
“ได้แน่นอนค่ะ!”
ความมืดปกคลุมทัศนวิสัยเพียงชั่ววินาทีร่างของทั้งสองก็มาโผล่อยู่ภายในโรงแรม วิคเตอร์รีบเข้าเตือนเหล่าสาวใช้และรีบพาเซลิธกลับเข้าไปในห้อง
ในเวลานี้เขาไม่สามารถนิ่งเฉย การหลบซ่อนอาจเป็นสิ่งสำคัญที่สุดแต่สถานการณ์นี้จะทำให้เขาไม่สามารถขยับตัวได้อีกนาน
จำเป็นต้องรวบรวมข้อมูลสำคัญก่อนที่วันนั้นจะมาถึง
บนอาคารชั้นสามห้องสุดปลายทางเดินถูกแง้มเปิดเข้าไป สายตาที่มืดครึ้มสังเกตห้องที่เป็นระเบียบอยู่หลายคราพลางเริ่มค้นทุกสิ่งอีกครั้งโดยหวังว่าการกระทำคราวก่อนของเดนการ์ทจะเป็นเพียงการตบตา
มีเอกสารสำคัญมากมายอยู่ภายในนี้จริงๆ บางแผ่นถูกเซ็นด้วยลายมือชื่อของเดนการ์ท
‘โอลิเวอร์ เดนการ์ท’
เอกสารทั้งหมดล้วนเป็นภาพเขียนแผนที่สำคัญภายในโถงใต้ดินของคณะปฏิวัติทั้งหมดความจริงล้วนถูกเชื่อมต่อกันด้วยท่อระบายน้ำหมายเลขสี่ รวมถึงท่อระบายน้ำจากเขตสำคัญหรือเขตเมืองหลวงจะเป็นที่เดียวที่เชื่อมไปถึงโถงใต้ดินของเมืองต่างๆภายในดินแดนราเวนนิส
แต่ดูเหมือนข้อมูลทั้งหมดจะไม่ค่อยกระจ่างชัดเสียเท่าไหร่เพราะไม่มีการระบุหมายเลขท่อระบายน้ำสำคัญนั้นราวกับมีการปกปิดโดยเจตนา
แต่นอกจากนั้นก็มีเพียงเอกสารระบุรายชื่อของผู้มีส่วนร่วมทั้งหมด
‘แบรดวิน เว็มเฮล นักธุรกิจผ้าไหมแก่ชนชั้นสูง’
‘โรแลนด์ คาร์กเนอร์ ผู้อำนวยการมหาวิทยาลัยเวน’
‘เรน่า เว็มเฮล นักธุรกิจในแวดวงเครื่องแต่งกายสำหรับสตรี’
‘จอร์น ลัม ผู้บัญชาการกองกำลังระหว่างชายแดน’
‘เอรีน ราเวนี่ ผู้แฝงในคณะผู้นำของสาธารณรัฐเวน’
‘ฟรานซิส เวน อดีตว่าที่กษัตริย์สายเลือดแท้จริงแห่งราเวนนิส’
‘มิเชล แซกฟราย ผู้ดำเนินการทางด้านภาคการเกษตร’
‘รีส เรสัน นักธุรกิจผู้ผลิตอาวุธแห่งสาธารณรัฐเวน’
เอกสารทั้งหมดระบุเพียงรายชื่อกับสถานภาพทางการงานแต่กลับไม่ได้ระบุถึงเขตที่ควบคุม
รายชื่อเหล่านี้สำคัญเป็นอย่างยิ่งสำหรับวิคเตอร์ ทว่าเมื่อพยามสังเกตเอกสารอื่นๆ กลับไม่พบเอกสารที่มีข้อมูลจำเป็น
หลังจากค้นทุกซอกทุกมุมโดยละเอียด ขนของอีกาก็ตกหล่นลงบนโต๊ะทำงาน กระดาษใบหนึ่งถูกเขียนอย่างชัดเจน
‘ภารกิจที่สองกำจัด แบรดวิน เว็มเฮล แห่งเขตเมืองหลวง’


## บทที่ 20 จุดเริ่มต้นแห่งเปลวเพลิง

วิคเตอร์สำรวจแผ่นกระดาษที่ร่วงหล่นลงมาพร้อมกับขนอีกา พลิกสังเกตทุกระเบียบนิ้วและเก็บมันไว้ภายในใจ
‘โอลิเวอร์แกมีเหตุผลอะไรถึงเปิดเผยชื่อกันแน่..’
‘ภารกิจครั้งนี้ฉันจะได้ประโยชน์อะไรจากมัน’
เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ พยายามทำความเข้าใจสิ่งที่แฝงอยู่ในทุกการกระทำของเดนการ์ท แต่ก็ไม่พบเหตุใดให้พิจารณา
เสียงหนึ่งดังขึ้นสำเนียงถูกแทรกด้วยเสียงหายใจหนัก
“ที่แท้คนที่เป็นตัวการก็คือคนจากนิวฟานเริน”
ประตูที่ควรจะเปิดอ้าถูกปิดลงชวนให้วิคเตอร์ต้องละสายตาจากกระดาษ ร่างหนึ่งยืนอยู่เบื้องหน้ามันควักมีดออกมาพลางสร้างจังหวะการแทงที่เฉียบคมตรงเข้าสู่ใบหน้าของเขา
วิคเตอร์เอนกายหลบพลางคว้าเก้าอี้ขว้างใส่มัน ร่างนั้นก้มตัวหลบพลางพุ่งเข้าใส่วิคเตอร์ แขนของมันกั้นคอของเขาไว้ขณะมือหนึ่งมุ่งส่งแรงกระหน่ำแทงหน้าท้อง
วิคเตอร์จับข้อมือของมันแน่นเพื่อหยุดยั้งการโจมตีเขาส่งแรงบีบหนักทลายแรงของศัตรู แขนของมันสั่นและพยายามออกแรงกระชาก
เมื่อทั้งสองอยู่ประชิดเขาสามารถมองเห็นใบหน้าของมันได้อย่างชัดเจน ชายผู้หนึ่งที่มีใบหน้าเกลี้ยงเกลาเส้นผมสั้นไร้ระเบียบ เสียงหายใจของมันเต็มไปด้วยความโกรธแค้น
ยกเข่าขึ้นกระแทกหน้าท้องของอีกฝ่ายก่อนที่เขาจะส่งหมัดขวาตามด้วยถีบส่งมันให้ล้มลงใส่โต๊ะอย่างรุนแรง
เขายืนพักหอบหายใจด้วยความสับสนพลางควักปืนออกมา
สายตาที่มืดครึ้มจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่แน่วแน่ของมัน มันพยายามยกตัวขึ้นแต่ก็ต้องหยุดการกระทำลงและเผยมือของตนเหนือศีรษะ
มีดเอนลงจากนิ้วมือร่วงหล่นลงสู่พื้น เสียงของโลหะที่ตกกระทบส่งสัญญาณให้มันพุ่งเข้ามาหันเหปลายกระบอกปืนของวิคเตอร์และกระแทกศีรษะของตนเข้าใส่เขาที่กำลังยื้อแย่งปืน
วิคเตอร์ตกอยู่ในอาการมึนงงไปชั่วขณะแต่ในมือของเขาก็ยังคงกำปืนแน่นพลางกระชากปืนกลับมาและส่งแรงฟาดเข้าใส่ศีรษะของมันเต็มแรงจนล้มลง
ร่างที่บ้าคลั่งถูกหยุดยั้งไว้โดยฝ่าเท้าของวิคเตอร์ที่ประทับอยู่เหนือร่าง ปากกระบอกปืนจ่อหน้าผากของมันในระยะประชิด เขาส่งแรงกดลงบนปืนหนักราวกับจะเจาะกะโหลกของมัน
“แกเป็นใคร!!”
เสียงเรียบๆ แฝงไปด้วยรอยยิ้มที่ฉีกขึ้น
“..คนที่จะต้องมาฆ่าแก..”
“โอกาสสุดท้ายแกเป็นใคร!”
มันไม่ตอบสิ่งใดพลางส่งแรงที่ขาทั้งสองกระแทกเข้าสู่ฝ่าเท้าของวิคเตอร์ที่ยันอยู่บนแผ่นพื้น ส่งผลให้เขาเสียความสมดุลและกำลังจะล้มลง
ทว่าชายคนนั้นกลับส่งหมัดสวนเข้าที่เบ้าตาของวิคเตอร์และกระชากคอเสื้อของเขาลากเข้าใส่โต๊ะที่ล้มลง
หมู่หมอกฝุ่นที่ฟุ้งกระจายแยกตัวออกขณะร่างหนึ่งพุ่งฝ่าเข้ามาพร้อมกับปืนของวิคเตอร์
มันเคลื่อนนิ้วลั่นไก
ทันทีที่เสียงเบาของการยิงกระสุนที่ว่างเปล่าเกิดขึ้น ทำให้สายตาของมันต้องเบิกกว้าง วิคเตอร์กระโจนเข้าใส่ร่างของมันราวกับเขาเป็นนักมวยปล้ำ
มันกระแทกกับกำแพงและทรุดกายลงไปกับพื้น ส่งเสียงหอบหายใจอย่างบ้าคลั่ง
ขณะวิคเตอร์ยืนจ้องมองชายเบื้องหน้าเขาหยิบมีดขึ้นชี้ไปที่มันด้วยรอยยิ้ม
“ได้เวลาอธิบายแล้วหรือแกจะตายอยู่ที่นี่!”
ชายปริศนาพ่นหยดน้ำลายใส่รองเท้าของวิคเตอร์
“อีกไม่นาน..อึก..อีกไม่นานแกจะต้องพบจุดจบ! คิดหรือว่าพวกแกจะทราบความจริงได้รวดเร็ว แท้จริงแล้วพวกแกช้าไปมาก ฮ่าๆ ..แค่ฆ่าคนระดับสูงที่แนบเนียนเข้ามาในราเซนติเวนมันไม่พอหรอก!”
สายตาของเขาเบิกกว้าง วิคเตอร์เริ่มนึกย้อนถึงช่วงเวลาที่พูดคุยกับบาร์เรลในเมื่อมีชายคนหนึ่งแอบอ้างเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์และมันยังไม่ถูกจัดการ
เป็นไปได้ว่าเขายังพลาดไปอีกมาก ไม่จำเป็นต้องมีหนึ่งคนแต่อาจจะแฝงอยู่นับสิบในตอนนี้เขาถูกสะกดรอยตามมาจนถึงที่แห่งนี้
‘ที่นี่ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป’
บานหน้าต่างของห้องแตกกระจายเกิดเสียงดังกังวานขึ้น กระสุนสีเหลืองทองเจาะทะลุไหล่ของวิคเตอร์
เขารีบเคลื่อนกายที่อ่อนแรงอย่างฉับพลันมุ่งไปที่ประตู ร่างของชายปริศนาลุกขึ้นตามมาพร้อมกับมีดในมือสภาพของมันไม่แตกต่างจากวิคเตอร์นักแต่ทว่าแรงของมันยังคงหลงเหลือ
เมื่อสามารถเปิดประตู ร่างของวิคเตอร์ล้มลงกับพื้นและพยายามคืบคลานออกมาอย่างน่าเวทนา
ชายคนนั้นส่งแรงก้าวตามมาด้วยรอยยิ้มสยองพลางนำมีดลูบเช็ดคราบเลือดสีแดงฉานเหนือริมฝีปาก
ในช่วงเวลาที่เสียงโดยรอบกลายเป็นมืดบอด เสียงหนึ่งกลับสามารถเรียกสติของเขากลับมา อีกาส่งเสียงร้องจากภายนอกหน้าต่างเมื่อหันกลับไป
เสียงของมันแปรเปลี่ยนกลายเป็นเสียงระเบิดดังกังวาน สะเก็ดของเปลวเพลิงแตกตัวกระจายออกผ่านทัศนวิสัย มันโหมลุกโชนแผดเผาร่างของชายปริศนาไปพร้อมกับห้องทำงานของโอลิเวอร์
เสียงกรีดร้องของมันร่ายรำอยู่ท่ามกลางเปลวเพลิงที่อบอุ่น ตะเกียกตะกายโหยหวนจนร่างที่ลุกไหม้ล้มตึงอยู่ข้างกายของเขา
‘โอลิเวอร์ เดนการ์ท เป็นแผนของนายอีกแล้ว’
เคลื่อนมือค้นกระเป๋ากางเกงหยิบขวดน้ำยาสีเขียวสว่างขึ้นกระดก บาดแผลกัดกินสิ่งแปลกปลอมขณะผิวหนังผสานตัวกลับมา
ไม่มีเวลาอีกต่อไปเขากัดฟันแน่นฝืนกายที่เหนื่อยล้าแบกร่างของตนเดินมุ่งลงไปยังชั้นสอง
เสียงของระเบิดสร้างความโกลาหลปลุกสาวใช้ทุกคนอย่างกะทันหัน วิคเตอร์รีบอธิบายสถานการณ์และเคาะประตูห้องพักของตน
"เซลิธพวกเราต้องหนีแล้ว!"


## บทที่ 21 สู่การล่มสลาย

ประตูทุกบานเริ่มเปล่งแสงไฟสว่างผ่านช่องแคบเบื้องล่าง ขณะเสียงระเบิดดังพังทลายภายในลงไปพร้อมกับชิ้นส่วนประตูที่แตกหักเป็นสัดส่วนที่ลุกโชนทับร่างของวิคเตอร์
สะเก็ดเพลิงไหม้ลุกลามแผดเผากระจายสู่ห้องถัดๆ ไปอย่างรวดเร็ว เพดานกลายเป็นผุกร่อนถล่มส่วนหนึ่งของอาคารให้ถูกฝังเป็นซากทับถม
ชายหนุ่มตะเกียกตะกายร่างของตนโดยไม่หันกลับไปเบื้องหลัง ละทิ้งทุกสิ่งที่สามารถนึกถึงและพุ่งกายลงจากบันได
สภาพที่น่าเวทนาสะสมไปด้วยความเจ็บปวด แม้จะสามารถรักษาได้ด้วยขวดยาแต่มันกลับไม่สามารถฟื้นฟูความเหนื่อยล้า
การเผชิญเหตุการณ์ที่คับขันด้วยสภาพร่างกายที่ไม่พร้อม ย่อมไม่จำเป็นต้องนึกถึงผู้อื่นแม้มันจะมีมูลค่าทางชีวิตเพียงใด ในตอนนี้ไม่มีสิ่งใดสำคัญมากเสียกว่าการมีชีวิตรอด
ขวดน้ำยาที่เขาขโมยมาจากเขตราเซนติเวนก็แตกกระจายเกือบหมดจากสถานการณ์เมื่อครู่
ขณะพยายามพยุงกายของตนขึ้นอย่างโซเซ เสียงปืนดังสนั่นก็ปะทุขึ้นที่ประตูหน้าของโรงแรมผสมเสียงประสานของความหวาดกลัวไว้ในเสียงกรีดร้อง
พวกมันฆ่าแม้กระทั่งสาวใช้ นับเป็นการล้างผลาญที่บ้าบิ่นเกินกว่าจะมีพื้นที่สำหรับการหลบหนี
เมื่อพวกมันตัดสินใจกระทำการอุกอาจก็จำเป็นต้องมีการเตรียมการมาตั้งแต่ก่อนหน้า นั่นทำให้เขานึกย้อนถึงตนเองที่กลับมาจากเขตราเซนติเวนในสภาพที่เหนื่อยล้า
'ตั้งแต่วันนั้น..'
แต่ตั้งแต่นั้นมาเขาก็ไม่ได้พบโอลิเวอร์อีกเลย ชายคนนั้นคงทราบดีและจงใจไม่บอกเล่าแก่ลุงเวลล์เสียด้วยซ้ำจึงเป็นจุดเริ่มต้นของเหตุการณ์ร้ายครั้งนี้
เขากำหมัดแน่น
ไม่มีเวลาให้เสียอีกต่อไปทุกวินาทีหลังจากนี้คือความตาย ถ้าพวกมันมีการเตรียมการมาอย่างดีเป็นไปได้ที่ทุกทางออกจากโรงแรมจะถูกเพ่งเล็ง
วิคเตอร์หันมองไปโดยรอบด้วยความร้อนรน
ควันไฟเริ่มโหมบดบังทัศนวิสัย ลมหายใจเข้าไม่สามารถเติมเต็มปอดและลมหายใจออกคลุกคลีไปด้วยความร้อน
สายตาที่มืดครึ้มเริ่มพร่ามัว อาการขาดสติจากการสูญเสียออกซิเจนในปริมาณที่เกินพอดีกำลังเริ่มลุกลาม
‘ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่!! ฉันจะหลับไม่ได้! ไม่!’
ร่างกายที่หนักอึ้งโซเซไปตามโถงที่ลุกไหม้ เขามองเห็นประตูหน้าถูกเปิดโล่งมันปราศจากเปลวไฟแต่กลับตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
เท้าขวาก้าวนำตรงไปเบื้องหน้าอย่างสิ้นหวัง แผ่นไม้ถล่มลงปิดกั้นเส้นทางพัดกระแสเพลิงให้สูงใหญ่ พลาดพลั้งทรุดกายลงท่ามกลางเสียงกัดเชี่ยวของเปลวเพลิง
แผ่นพื้นอาคารไม่สามารถรองรับน้ำหนักที่เปลี่ยนแปลง สร้างรูโหว่ขึ้นกลางโถงพร้อมกับการทับถมที่ถาโถมลงปิดกั้นเสี้ยวแสง
วิคเตอร์ร่วงหล่นลงสู่ท่อน้ำทิ้งขณะแผ่นไม้บางส่วนปานจะหล่นทับ แขนหนึ่งของหญิงสาวกระชากร่างของเขาให้หลุดพ้นจากระยะของซากปรักหักพังที่เกิดขึ้นตามมา
สภาพที่ไร้สติของเขาล้มทับลงเหนือร่างของเซลิธ ภายใต้กลิ่นเหม็นสาบที่ฝังลึกไปโดยรอบนางลากร่างที่ไร้สติมาพักลงบนเส้นทางลับที่แยกออกมาจากแผนผังทั่วไป
เสียงหอบหายใจหนักดังสวนเสียงสะอื้นในลำคอ ใบหน้าเศร้าสร้อยที่เปี่ยมไปด้วยหยดน้ำตาอันร้อนผ่าวของหญิงสาวหลั่งไหลอาบลงเหนือใบหน้าของวิคเตอร์
“ฮึก..ไม่นะ! อย่าตายนะคะ! คุณวิคเตอร์..ฉัน..ขอโทษที่หนีไปก่อน ฉัน..อึก!”
“ไม่จำเป็นต้องขอโทษ ผมเข้าใจครับ”
“คุณ..วิคเตอร์!?”
ใบหน้าที่สลบไสลแสยะยิ้มขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นจ้องมองใบหน้าที่โศกเศร้าของนางด้วยความนึกคิดบางสิ่ง
เขาลุกขึ้นพลางยืดกายสำรวจสภาพของตนอย่างถี่ถ้วน เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะตื่นขึ้นรวดเร็วเพียงนี้เหตุการณ์ก่อนหน้าของเขายังคงไม่ต่างจากภาพเลือนรางของสติ
‘หรือจะเป็นหนึ่งในความเหนือกว่าผู้อื่น’
‘ไม่ใช่สินี่ไม่ควรจะเป็นความสามารถที่เกิดขึ้นจากพลังเพราะมันจำเป็นต้องเป็นคุณสมบัติที่เหนือกว่าไม่ใช่ความเหนือกว่าแบบสุ่ม’
ก่อนที่ความคิดจะเตลิดไปไกล เขารีบคายรสชาติประหลาดออกมาจากช่องปาก นอกจากน้ำเสียมันยังมีกลิ่นผสมที่เหม็นอับและชวนให้รู้สึกถึงความคุ้นเคย
ขยับกายที่เปียกโชกสำรวจโดยรอบ แหล่งน้ำที่ไหลมานั้นล้วนส่องแสงสีเขียวสว่างเจือจางปะปนชิ้นส่วนอวัยวะมนุษย์ที่ถูกแยกองค์ประกอบทางสัดส่วน
ส่งผลให้วิคเตอร์หรี่ตาลงลูบใบหน้าของตนด้วยใบหน้าขาดอารมณ์ แต่แฝงลึกด้วยความหวาดระแวงต่อโอลิเวอร์เดนการ์ทภายใต้จิตใจ
‘สกปรกเสียจริง’
แทนที่เขาควรจะโกรธเคืองหรือหวาดกลัวแต่กลับนิ่งสงบและเยือกเย็นเกินกว่าที่จะรู้สึกเช่นนั้น
‘เมื่ออยู่ข้างเซลิธจิตใจของฉันจึงแข็งแกร่งมากขึ้นสินะราวกับว่าฉันไม่สามารถบังคับจิตใจตนเองให้แสดงอารมณ์ที่ทำให้เสียภาพลักษณ์ออกมาได้…’
เป็นดั่งความสงบที่แปลกประหลาด ทว่ามันกลับว่างเปล่าเกินกว่าจะเข้าใจเปรียบเป็นความสับสนทางจิตใจแต่ล้ำลึกจนต้องคำนึกถึง
อย่างไรก็ตามความหนาวเย็นและความร้อนรุ่มบนร่างกายยังคอยตอบสนองความรู้สึก
ไม่มีเวลาอีกต่อไป ไม่มีที่ให้หลบซ่อนอีกแล้ว ถึงเวลาที่เขาจะต้องเริ่มทำภารกิจที่สอง วิคเตอร์เริ่มไตร่ตรองสิ่งที่เกิดขึ้นอีกครั้งรวมถึงเจตนาในการกระทำของโอลิเวอร์
ความต้องการที่แปลกประหลาดซึ่งไม่ใช่การเห็นประโยชน์จากความสามารถของวิคเตอร์เกี่ยวกับการต่อต้านพลังเหนือธรรมชาติจากภายนอก แต่อาจเป็นความลึกลับของวิคเตอร์ที่เป็นจุดเริ่มต้นของทุกสิ่ง
เขานึกย้อนถึงการมาสู่โลกที่แตกต่างใบนี้ครั้งแรก ในค่ำคืนหลังจากการเดินป่าอยู่หลายชั่วโมง อีกาตัวหนึ่งบินแล่นลงมาส่งเสียงร้องขับไล่
มันคอยสำรวจทุกที่ทุกเหตุการณ์สำคัญ..ยกเว้นภายในใต้ดินเขตราเซนติเวน
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาผิดช่วงเวลา สายตาที่มืดครึ้มจ้องมองหญิงสาวข้างกายด้วยใบหน้าที่เหินห่างและเกลียดชัง
‘เธอเป็นดวงตาที่ใกล้ชิดให้กับโอลิเวอร์มาโดยตลอด’
‘..ไม่นึกเลยว่าสิ่งที่ฉันคิดไว้ตั้งแต่ต้น..’
มีหลายช่วงเวลานักที่นางจะต้องอยู่ในสถานการณ์ที่แยกตัวจากวิคเตอร์ นางเคยกล่าวถึงขีดจำกัดทางความสามารถที่ไม่สามารถเคลื่อนผ่านสิ่งกีดขวางที่เงาไม่สามารถเล็ดลอดซึ่งขัดแย้งกลับความเป็นจริง
ความรู้สึกทั้งหมดของนางราวกับเป็นความรู้สึกที่แท้จริงทั้งหมด ถึงกระนั้นความภักดีก็เป็นหนึ่งในสิ่งที่หล่อหลอมนางให้ยังคงรู้สึกอบอุ่นดั่งการมีชีวิต
การทรยศที่บริสุทธิ์ คือการเปรียบเปรยที่เด่นชัดที่สุด
‘แต่จะเป็นเช่นนั้นจริงหรือไม่..’
โอลิเวอร์คอยควบคุมสถานการณ์ทุกอย่างรวมถึงการถล่มของอาคารนี้ ศพของเหล่านักบวชที่ถูกแยกชิ้นส่วนเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงบางสิ่ง รูโหว่ที่เกิดขึ้นอาจชักนำมาไปสู่พื้นที่ใต้ดินของฝ่ายชายแดน
‘การล่มสลายของเขตนิวฟานเริน!?’
‘การทำลายหลักฐานการมีชีวิตอยู่ของตน!?’
‘หรือการเริ่มต้นของสงคราม!?’
‘ไม่สิ..มันคือทั้งหมดเขากำลังใช้ฉันเพื่อลดความเสี่ยงในแผนของตนเอง’
ไม่มีแผนใดที่แยบยลไปเสียยิ่งกว่าการที่เจ้าของแผนการไม่จำเป็นต้องลงมือกระทำด้วยตนเอง ไม่ว่าชัยชนะของคณะปฏิวัติสาธารณรัฐเวนจะสำคัญเพียงใด
ถ้าวิคเตอร์สามารถเปลี่ยนแปลงผลลัพธ์ของมันหรือสร้างผลลัพธ์ตามการกระทำของโอลิเวอร์ขึ้นมา สิ่งใดกันคือสิ่งที่เขานั้นจะได้รับจริงๆจากเหตุการณ์นี้
ยังเหลือเวลาอีกมากสำหรับการมาถึงของจักรวรรดิโลหิต ซึ่งเป็นตัวเลือกแรกที่เขาตัดสินใจด้วยตนเองหลังจากเหตุการณ์นี้จบลงเขาจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับที่นี่อีกและจะไขว่คว้าความจริงทั้งหมดที่เกิดขึ้นเกี่ยวกับตัวเขา
สิ้นสุดความคิดที่ไร้ซึ่งคำตอบจากความสงสัยมากมาย สรุปแล้วเขาก็ไม่สามารถคาดเดาถึงการกระทำของโอลิเวอร์และเพิ่มพูนความไม่ไว้ใจต่อเซลิธ
การยืนนิ่งไปสักพักชวนให้นางมองเขาอย่างแปลกประหลาด เขาสูดหายใจลึกและปล่อยมันลงตามระดับของอารมณ์
ความหนักอึ้งแฝงอยู่รอบกายแม้กระทั่งบรรยากาศและดวงตาคู่หนึ่งที่จ้องมาที่เขา วิคเตอร์แสดงท่าทีเร่งรีบขึ้นมาแต่ก็แอบแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าจอมปลอม
“รูโหว่นั่นจะทำให้พวกเราตกอยู่ในอันตราย ผมเกรงว่าพวกเราจะต้องรีบหนี”
“ตรงไปตามเส้นทางนี้ไม่กี่นาทีก็จะพบทางสู่โถงใต้ดินแล้วค่ะ รีบไปกันเถอะ..คุณวิคเตอร์ไม่ได้เป็นอะไรไปใช่ไหมคะ”
“รีบไปกันเถอะครับ ผมต้องการกระสุนจำนวนมาก”
วิคเตอร์หันหน้าไปยังทิศทางเบื้องหน้า ส่งผลให้ดวงตาที่ห่วงใยของหญิงสาวจำเป็นต้องอดกลั้นความรู้สึกที่หลากหลายและจดจ่อไปยังทิศทางเดียวกัน
ทั้งคู่เดินทางไปเรื่อยๆ จนพบเข้ากับปลายทางที่เห็นถึงแสงสว่างราวกับภาพในช่วงเวลาที่วิคเตอร์กระโดดลงจากปลายทางของท่อระบายน้ำ เขาจ้องมองทิวทัศน์เบื้องล่างและพบเห็นน้ำที่ถูกระบายจากท่อต่างๆ ส่องแสงสีเขียวสว่างเจือจาง
เบิกตากว้างต่อการกระทำครั้งยิ่งใหญ่ของโอลิเวอร์
‘เจตนาของแผนทั้งหมดคือสิ่งใดกันแน่..’


## บทที่ 22 จุดจบแห่งเขตนิวฟานเริน

เงาหนึ่งเคลื่อนผ่านความมืดหลบเลี่ยงท่อที่พันเกี่ยวกันมากมายลงสู่พื้นที่เบื้องล่าง น้ำทั้งหมดถูกระบายซ้ำอีกครั้งลงสู่ท่อขนาดใหญ่ที่ไม่ทราบปลายทาง
ร่างที่ผ่องใสกอดร่างของตนด้วยความสั่นเทา ความหนาวเย็นของบรรยากาศภายในโถงยักษ์นี้แตกต่างจากที่เขาเคยสัมผัส วิคเตอร์สังเกตโดยรอบความมืดพลางถอดเสื้อกั๊กสีดำปกปิดท่อนบนของนางตามด้วยเสื้อนอกสีเทาที่พันปิดบังช่วงล่าง
เป็นเรื่องยากที่จะปล่อยให้นางเดินเข้าหาฝูงชนในสภาพเช่นนี้หรือแย่กว่า ในตอนนี้ยังไม่มีใครรู้จักวิคเตอร์เป็นไปได้ที่เขาจะไม่ปลอดภัยเมื่อไม่อยู่กับนาง
จำเป็นต้องมีวิธีการได้รับกระสุนปืนมาอย่างรวดเร็วที่สุด
“ผมต้องการกระสุนปืนและรีบไปจากที่นี่ในทันทีเกรงว่าพวกเราจะอยู่ที่นี่ได้อีกไม่นาน คุณทราบถึงสถานที่แน่นอนหรือไม่ครับ”
“ต้องไปติดต่ออาคารสำนักงานของฝ่ายชายแดนค่ะ ลึกเข้าไปผ่านเต็นท์ฝูงชนจะพบเมืองที่เป็นศูนย์กลางการดำเนินงานทั้งหมดค่ะ..อาจใช้เวลานานพอสมควร”
สายตาที่มืดครึ้มจ้องมองลึกสบสายตาของนาง
“อีกไม่นานที่นี่กำลังจะล่มสลาย คุณต้องการจะปกป้องทุกสิ่งที่ท่านผู้มีส่วนร่วมเป็นคนสร้างขึ้นหรือไม่”
“ต้องการค่ะ”
“แย่งชิงกระสุนปืนมาให้ได้และผมจะทำทุกสิ่งตามที่ท่านผู้มีส่วนร่วมต้องการ”
“แย่งชิง..หมายถึงต้องฆ่าหรือคะ!”
“คุณอยากให้ผมตายหรือไม่..”
“ไม่ แน่นอนค่ะ! คุณวิคเตอร์คุณดีกับฉันมาโดยตลอดทำไมคุณถึงถามแบบนี้กันคะ หมายความอย่างไรกันแน่”
“เลิกคิดได้แล้ว เลิกคิดได้แล้ว..แล้วท่านผู้มีส่วนร่วมล่ะคุณอยากให้เขาตายไปพร้อมความผิดพลาดของคุณงั้นหรือและนอกจากนั้นผมก็จะต้องตายไปด้วย คุณอยากเห็นภาพนั้นใช่หรือไม่”
“ไม่ค่ะ!!..”
“คุณอยากให้ผมตายใช่หรือไม่ หรือว่าคุณไม่เคยมองรอบกายของตนเองเลยหรือ คุณมีคุณค่าสำหรับใครบ้าง! มีใครมองคุณเป็นคนบ้างหรือไม่ ผมเป็นห่วงคุณมากแต่ตอนนี้ผมต้องการความช่วยเหลือจากคุณ”
“ไม่ค่ะ หยุดก่อน! ฉัน..!”
“ผมไม่ได้เรียกร้องผลตอบแทนผมต้องการความซื่อสัตย์จากคุณ ฆ่าทุกคนและแย่งชิงกระสุนปืนมา..ทำเหมือนที่คุณเคยทำกำจัดศัตรูเพื่อคนที่รักคุณ ได้โปรด..ผมอ่อนแอและต้องการคุณมากในเวลานี้”
ไร้ซึ่งการสงวนท่าทีวิคเตอร์คุกเข่าลงด้วยลักษณะของผู้สิ้นหวัง ก้มหน้าลงอย่างไร้ทางไปต่อแม้เขาจะแอบแสยะยิ้มขึ้นอย่างไร้ยางอาย
คำพูดเสแสร้งนำพาให้ดวงตาของนางเริ่มสั่นไหว กำหมัดแน่นอย่างที่ไม่สามารถปฏิเสธแฝงลึกไปด้วยความเศร้าและความห่วงใย
คนประเภทนี้มักเลือกฆ่าคนส่วนมากเพื่อคนที่ตนเองรัก ยิ่งนำพาให้นางหลงผิดเขายิ่งได้กระสุนปืนไวยิ่งขึ้นและหลังจากทำภารกิจที่สอง เขาคงจะไม่สามารถเก็บหญิงสาวคนนี้ไว้ได้อีกต่อไป
เขาหันมองขึ้นไปยังความมืดเบื้องบน แสงสว่างหลายเส้นสาดส่องออกมาจากท่อบางท่อ สถานการณ์ในตอนนี้ไม่สามารถนิ่งสงบได้อีกต่อไป
“คุณช่วยพาผมไปที่นั่นในตอนนี้เลยได้ไหมครับ”
"จะเป็นไปได้ไหมคะถ้าเราจะไปแจ้งเตือนเหตุการณ์เร่งด่วนเพื่อไม่ให้มีใครต้องบาดเจ็บและยังจะได้รับกระสุนและสามารถช่วยเหลือทุกคนที่นี่ไว้ได้ด้วยนะคะ!"
วิคเตอร์แสดงใบหน้าเรียบเฉย
"ถ้าเช่นนั้นทำไมท่านผู้มีส่วนร่วมไม่แจ้งเตือนทุกคน ทำไมแผนของเขามีผลกระทบเช่นนี้ อีกทั้งถ้าพวกเราขอกระสุนปืนผมจะเป็นคนที่ถูกสงสัยนั่นจะทำให้ผู้มีส่วนร่วมเสียพวกเราทั้งคู่ไป คุณต้องการเช่นนั้นหรือความผิดพลาดและความสิ้นหวัง"
"ฉันไม่ทราบค่ะ..และฉันไม่ต้องการให้เกิดความผิดพลาด"
"จงเชื่อมั่นในแผนของท่านผู้มีส่วนร่วม แย่งชิงกระสุนมาให้ผมและพวกเราจะรีบเดินทางออกไปจากที่นี่กัน"
นางพยักหน้าพะอืดพะอม เปลี่ยนภาพเบื้องหน้าสายตาให้ปกคลุมไปด้วยความมืดและตัดภาพสู่แสงไฟขมุกขมัวที่เต็มไปด้วยผู้คน
ร่างของเซลิธโผล่พรวดสังหารเจ้าพนักงานหลายสิบคนอย่างรวดเร็ว ร่างที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดยืนจ้องผู้เหลือรอดคนสุดท้ายด้วยใบหน้าที่แทบจะขาดสติ
วิคเตอร์เข้ามาขวางนางไว้ก่อน
“หยุดก่อนพวกเราต้องการข้อมูลสถานที่เก็บกระสุนปืน การฆ่าชายคนนี้จะเป็นปัญหาต่อพวกเราแทน”
ร่างที่หายใจหนักทรุดกายลงอย่างอ่อนแรง เส้นผมยาวปกคลุมใบหน้าและปิดบังน้ำเลือดที่ปกคลุมร่างกาย เขาไม่สามารถแทรกแซงความรู้สึกของนางได้มากกว่านี้จำเป็นต้องปรับปรุงอย่างเชื่องช้า
เขาหันหน้าไปยังเจ้าพนักงานที่ยังมีชีวิต
“คลังกระสุนอยู่ที่ใด!”
“ตะ..ใต้..ดิน!! ห้องใต้ดินครับ!”
รีบจูงแขนของเซลิธมุ่งตรงลงไปตามบันไดอย่างเร่งรีบไม่มีเวลาให้พิจารณาข้อเท็จจริงของคำตอบ อีกไม่นานที่แห่งนี้จะเต็มไปด้วยการฆ่าฟัน
มันจะเป็นจุดเริ่มต้นสัญญาณสำคัญระหว่างคณะผู้นำแห่งสาธารณรัฐเวนกับคณะปฏิวัติแห่งสาธารณรัฐเวน
ภายในห้องที่เต็มไปด้วยโครงชั้นของโลหะ ภายในกว้างใหญ่และถูกจัดเก็บไปด้วยอาวุธสงครามมากมาย เขาสำรวจภายในซ้ำหลายครั้งจนสามารถคัดแยกโซนพื้นที่ของมัน
หนึ่งพื้นที่จัดเก็บกระสุน หนึ่งพื้นที่จัดเก็บปืนประเภทสงครามตั้งแต่ปืนไรเฟิลกระบอกยาวไปจนถึงปืนพกกระบอกเล็ก อีกหนึ่งพื้นที่เต็มไปด้วยคลังระเบิดและคลังเอกสาร
วิคเตอร์พบกระเป๋าหนังใบเล็กสำหรับการเชื่อมติดกับเข็มขัด มันสามารถใส่กระสุนได้จำนวนหนึ่งแม้จะไม่มากแต่ก็เพียงพอสำหรับเวลานี้
มันสามารถฆ่าคนได้มากกว่าสี่สิบคนหรือน้อยกว่าขึ้นอยู่กับฝีมือการยิงของเขา
การสะสมกระสุนปืนจบลงอย่างรวดเร็ว ภายในช่วงเวลาไม่นานแผ่นดินเริ่มสั่นไหวส่งผลให้ตะเกียงจำนวนมากล้วนตกลงแตกกระจายกลายเป็นเพลิงลุกไหม้
เสียงของการปะทะเริ่มต้นขึ้นแล้ว
เขาจูงมือของเซลิธออกไปนอกอาคารและพบภาพของความไร้ระเบียบของฝูงชน เสียงกรีดร้องบันดาลขึ้นภายใต้เสียงปืน ทหารจำนวนนับร้อยคนโรยตัวลงผ่านเชือก
ปลายทางของน้ำลุกไหม้ลุกลามขึ้นเหนือต้นทาง สร้างน้ำตกเพลิงขึ้นหลายบริเวณเพียงชั่วพริบตาแผ่นผืนเพดานแตกหักลงเป็นเศษซากแผ่นหินแตกกระจายหล่นทับอาคาร
แสงสว่างจากเบื้องบนสาดทอลงมา การยิงปะทะของฝ่ายชายแดนถูกถล่มด้วยปืนใหญ่จากหลายทิศทาง
พวกมันถึงกลับทำลายเมืองของตนไปพร้อมกับพื้นที่ใต้ดินของเขตนิวฟานเริน ผู้คนหลายพันคนตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากมีเด็กหลายร้อยคนต้องสูญเสียพ่อแม่
มีเจ้าพนักงานหลายคนต้องสูญเสียคนที่ตนรัก แต่การต่อต้านยังคงดำเนินต่อไปกองกำลังของฝ่ายชายแดนมีกำลังพลอยู่หลายพันคนและทำให้การรุกรานของทหารฝ่ายสาธารณรัฐเวนต้องล่าถอยและมุ่งมั่นกับกลยุทธ์ในการระเบิดปูพรม
ภาพการล่มสลายเบื้องหน้าครั้งยิ่งใหญ่นั้นชวนให้เซลิธตกอยู่ในภวังค์ที่ไม่สามารถขยับเขยื้อน ในช่วงเวลาหนึ่งที่กระสุนปืนใหญ่ตกกระทบลงสู่พื้นที่ใกล้เคียงมันก่อการระเบิดแผ่กระจายรัศมีมาสู่ทั้งคู่
วิคเตอร์อุ้มร่างของนางไว้ในอ้อมแขนและออกวิ่งไปยังทิศทางที่ลึกขึ้น มีเพียงท่อมากมายและท่อขนาดใหญ่ที่ไร้ข้อมูลเกี่ยวกับปลายทางของมัน
ไม่มีเวลาอีกต่อไปที่นี่กำลังจะกลายเป็นหลุมศพขนาดยักษ์
เขาปล่อยร่างของตนไถลลงไปตามท่อระบายน้ำขนาดใหญ่ภายในท่อกว้างแห่งนี้มันผสมไปด้วยน้ำจากท่อเล็กมากมายและยังขังน้ำปริมาณมากไว้ภายในบ่อลึก
ว่ายขึ้นมาจากแหล่งน้ำสัมผัสจับบันไดโลหะ เขายกร่างของเซลิธขึ้นไว้เหนือศีรษะและวางร่างของนางลงบนพื้นที่ปลอดภัยก่อนที่เขาจะปีนขึ้นตามไป
ภายใต้ท่อระบายน้ำขนาดใหญ่มันคือโถงแห่งหนึ่งที่ลึกและมืดจนไม่สามารถเข้าใจถึงความสำคัญของมัน ทว่ามันกลับมีแผงควบคุมเครื่องจักรอยู่ภายในบริเวณนี้
ถัดไปในระยะห่างไกลมีประตูบานหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่อย่างเด่นชัด
‘ทางออก?’
แต่ก่อนที่จะเดินทางต่อเขารีบคุกเข่าลงตรวจสอบสภาพของเซลิธ จิตใจของนางเจ็บปวดจนแทบจะหลั่งน้ำตาสิ่งที่เกิดขึ้นบีบคั้นนางมากเกินไป
ทั้งหวาดกลัวและสับสน
วิคเตอร์ลูบใบหน้าของนางด้วยปลายนิ้วหยาบกระด้าง เขาจ้องมองนางในระยะใกล้ด้วยสายตาที่อ่อนโยน
ไม่มีคำกล่าวใดต่อจากนี้ เขาเคลื่อนใบหน้าเข้าสัมผัสริมฝีปากของนางความอบอุ่นของผิวกายเด่นชัดขึ้นหลังจากการจูบที่อ่อนนุ่ม
ชวนให้สายตาของเซลิธเบิกกว้างและหลงลืมอารมณ์และความรู้สึกก่อนหน้าทั้งหมด
“คุณวิคเตอร์คะ!?”
เขาไม่กล่าวสิ่งใดเพียงยิ้มตอบ


## บทที่ 23 ความหวาดกลัว

วิคเตอร์ลุกขึ้นยืนอย่างสง่าผ่าเผย รอยยิ้มของเขาสลักความรู้สึกบางอย่างลงบนจิตใจของนาง ร่างที่ร้อนรุ่มสงบลงและเหม่อลอยอยู่หลายวินาที นางจำเป็นต้องใช้เวลามากสำหรับการเรียบเรียงความรู้สึกของตน ในดวงตาที่สั่นไหวเขาเห็นถึงความสุขในตาคู่นั้นใบหน้าแดงก่ำเคียงคู่รอยยิ้มสีสดที่ยกตัวขึ้น
ความรู้สึกที่ได้รับ ความอบอุ่นที่สามารถสัมผัสและความจริงใจที่เกิดขึ้นผ่านการกระทำเพียงเท่านี้ก็ไม่จำเป็นต้องสร้างวิธีการให้มากความ
เขารีบมุ่งความสนใจไปที่แผงควบคุมเบื้องหน้า ลักษณะทุกองค์ประกอบล้วนเก่าแก่และสึกกร่อนไปตามสนิมที่เกาะบนบริเวณคันโยกทั้งสาม มีตัวอักษรกำกับ ‘ปลดล็อก’ ตั้งแต่หนึ่งไปถึงสามระดับ
นอกจากนั้นบนแผงยังมีหน้าปัดปริมาณของน้ำกับปริมาณพลังงานของเครื่องจักร วิทยุเก่าถูกออกแบบไว้ภายในตัวแผงควบคุมทว่ามันกลับเก่าเกินกว่าที่จะสามารถใช้งาน สายไฟภายในไร้ระเบียบพันรกและขาดหาย
เซลิธเดินเข้ามาสำรวจสิ่งนี้นางมองมันเหมือนเป็นสิ่งใหม่สำหรับนาง แต่หาใช่ว่าจะไม่ทราบเกี่ยวกับมันเลยซะทีเดียว
“นี่มันเครื่องจักรที่ถูกออกแบบโดยท่านผู้มีส่วนร่วม!”
“หืม..ช่วยอธิบายเพิ่มเติมได้ไหมครับ”
“ในช่วงวัยเด็กท่านผู้มีส่วนร่วมเคยพาฉันมาสำรวจที่แห่งนี้ค่ะ ในช่วงเวลาที่กำลังมีการก่อสร้างภายในเพิ่มเติม เครื่องจักรใหญ่ถูกออกแบบขึ้นเพื่อกักเก็บน้ำปริมาณมากไว้ภายใต้สถานที่แห่งนี้โดยแบ่งพื้นที่เป็นมุมทั้งสี่ของโถง”
“จุดประสงค์ของเครื่องจักรนี้คืออะไรกันครับ”
นางพยายามนึกย้อนถึงความทรงจำ
“ท่านผู้มีส่วนร่วมเคยพูดเป็นนัยถึงช่วงเวลาสุดท้ายของที่แห่งนี้ มันจะเป็นสิ่งจำเป็น..ประมาณนั้นมั้งคะ”
เมื่อสังเกตตัวอักษรอย่างถี่ถ้วนเครื่องจักรฝั่งนี้กำลังถูกเปิดใช้งานอยู่ ซึ่งเป็นไปได้ถึงการดำเดินการตามมาตรการรับมือขั้นสุดท้ายที่มีการเตรียมการไว้สำหรับเขตนิวฟานเริน
ในเมื่อการดำเนินการเป็นขั้นตอนสุดท้าย น้ำภายในนี้ทั้งเหม็นอับและไร้ประโยชน์มีวิถีทางเดียวสำหรับการสร้างประสิทธิภาพสูงสุด
'คือฝังกลบโถงยักษ์แห่งนี้'
หลังจากตระหนักได้เช่นนั้นวิคเตอร์ไม่รีรอที่จะรอดูความเป็นไปได้ของขั้นตอนเหล่านั้น ตามจุดประสงค์ตั้งตนเพียงได้รับกระสุนและมุ่งสู่การทำภารกิจที่สอง
ถือเป็นสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด
ระหว่างยืนครุ่นคิดอยู่นานแรงสั่นสะเทือนและเสียงเครื่องจักรใหญ่ประสานกันราวกับโลกากำลังวินาศ
ทั้งคู่สละสายตาจากแผงควบคุมรีบมุ่งตรงไปที่ประตูบานใหญ่ ผลักสุดแรงและเข้าสู่เส้นทางขนาดเล็กมากมายที่ถูกแบ่งทิศทางออกเป็นเขาวงกตขนาดย่อม
ไร้ซึ่งป้ายเส้นทางหรือสัญลักษณ์บอกทิศ
เซลิธก้าวนำอย่างมั่นใจ
"ฉันทราบเส้นทางนี้พอสมควรค่ะ แต่พวกเราจะต้องไปที่ไหนกันหรือคะถ้านอกจากเขตราเซนติเวนแล้ว เขตอื่นที่อยู่ภายใต้คณะปฏิวัติก็อยู่ห่างไกลเกินไปค่ะ"
"เขตเมืองหลวงครับ"
"ที่นั่นอันตรายมากเลยนะคะ! มีทหารนับแสนประจำการและเป็นศูนย์กลางการปกครองของคณะผู้นำ"
"เมื่อออกจากที่แห่งนี้ได้เมื่อไหร่ค่อยมาอธิบายเพิ่มเติม พวกเราต้องรีบออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!”
สายตาของวิคเตอร์หันขวับมองไปยังประตูบานใหญ่ เมื่อเสียงการระเบิดครั้งใหญ่ของเครื่องจักรหนักปะทุขึ้นก็บันดาลให้เกิดเสียงกระแสหนักหน่วงของปริมาณน้ำขนาดมหึมาพัดโถมลงถล่มโถงพื้นที่แผงควบคุมอย่างหนักเป็นระลอกกระทบแผ่นพื้นโลหะทับซ้อนไปมาจนเติมเต็มภายใน
ความเสียหายครั้งใหญ่พุ่งตรงทำลายประตูที่อยู่เบื้องหน้าของเขา เพียงเสี้ยววินาทีที่ความตายอยู่ใกล้เพียงเอื้อมนางพุ่งตรงเข้ามากอดร่างของวิคเตอร์ไว้
ความมืดปิดบังสายตาทั้งหมด ภาพเบื้องหน้าถูกกลบเลือนด้วยแสงตะวันยามเย็นความอบอุ่นของแสงแดดอาบร่างของทั้งสอง
ยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้าที่โอบล้อมไปด้วยต้นไม้ใหญ่ภายในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง
เหนือฟากฟ้าที่ห่างไกลกระแสน้ำรุนแรงปะทุขึ้นเป็นหาบฝนอลังการและสร้างผลกระทบตามมาเป็นการทรุดตัวของตึกหลายสิบรอบข้าง
ฝูงอีกาบินแตกฝูงสู่ทิศทางต่างๆ ขณะเมืองร้างแห่งนี้ล่มสลายลงเป็นทอดๆ เสียงรถทหารวิ่งแล่นไปตามท้องถนนอย่างบ้าคลั่ง
พื้นที่บริเวณนั้นกลายเป็นจุดรวมสายตาเป็นที่เรียบร้อย ไม่มีเวลาใดเหมาะสมเสียยิ่งกว่านี้อีกแล้วยิ่งอยู่ในบริเวณนี้นานยิ่งไม่ปลอดภัย
เมืองเขตนิวฟานเรินไร้ซึ่งผู้คนจากการสังเกต
ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเมื่อพวกมันทำลายเมืองเพื่อถล่มเพดานโถงใต้ดิน การอพยพอาจกำลังถูกดำเนินการอยู่ตามบริเวณชานเมือง
หนทางหลบหนีออกไปไม่ใช่เรื่องยากด้วยการเคลื่อนย้ายอันรวดเร็วของเงา
ซึ่งหมายความว่าพวกเขายังมีเวลาพักสำหรับการเดินทางครั้งต่อไป
วิคเตอร์กวาดสายตาไปโดยรอบมองหาอาคารที่พักจนพบเข้ากับโรงแรมอีกแห่งถัดออกไปสองช่วงตึก ตัวอาคารสูงกว่าตึกทั่วไปตั้งตระหง่านอยู่มุมถนน
เขาหันกลับมาจ้องมองใบหน้าถอดสีของหญิงสาว ภาพเบื้องหน้านับเป็นการสูญเสียหลายๆสิ่งไปอย่างรวดเร็วแต่ยิ่งมัวเสียเวลากับความรู้สึกที่จมปลักจิตใจของนางก็รั้งแต่จะทลายลงอย่างช้าๆ
จูงมือนางเดินข้ามผ่านผืนหญ้าเข้าสู่อาคารที่พักหรูหรา ภายในถูกประดับอย่างมีระดับสร้างความประทับใจอย่างท่วมท้นเมื่อเดินไปตามโถงใหญ่
อาหารที่ถูกจัดเตรียมในแต่ละวันยังคงถูกทิ้งไว้ให้เย็นชืดไปตามกาลเวลา
“คุณไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนเถอะครับ ในคืนนี้พวกเราค่อยเดินทางกันใหม่”
“ค่ะ..”
สภาพของเซลิธไม่ต่างจากคนที่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ ความรู้สึกทั้งหมดถูกหักล้างจนสับสน ความคิดอัดแน่นแต่กลับไม่สามารถระบายสิ่งใดออกจากร่างกาย
ในช่วงเวลาเช่นนี้วิคเตอร์ไม่มีทางปล่อยให้นางเดินไปตัวคนเดียว เขาแอบขึ้นบันไดตามนางไปยังห้องพักหนึ่ง
ภายในนั้นสะอาดและพร้อมเข้าพัก
มุ่งตรงจดจ่อไปที่ห้องอาบน้ำ ร่างที่เปลือยเปล่าแช่เท้าสัมผัสน้ำอุ่นพลางหย่อนกายลงตามระดับการปรับตัวของร่างภายในอ่างน้ำ นั่งลงด้วยใบหน้าที่หลั่งล้นไปด้วยหยดน้ำตาเสียงสะอื้นดังติดขัดลำคอลมหายใจหนักบีบคั้นจนแทบขาดอากาศหายใจ
นั่งกอดร่างของตนแน่นอย่างทรมานจิตใจ
เขาสังเกตนางอยู่นานไม่ใช่เพราะความเป็นห่วง แต่เป็นเพราะเขาต้องการทราบถึงวิธีการติดต่อพูดคุยระหว่างนางกับโอลิเวอร์
เป็นไปได้ที่นางจะใช้เวลานี้เคลื่อนย้ายกลับไปหาชายผู้นั้นเพื่อรายงานสถานการณ์ทั้งหมด
ทันใดนั้นเซลิธก็หมดสติลงในทันที
คอของนางเอียงตกดวงตานิ่งค้างเสมือนศพ หน้าอกที่ควรจะเคลื่อนยุบตามการหายใจกลับหยุดนิ่ง
เพียงไม่นานนางก็นั่งตัวตรงในท่วงท่าที่นิ่งสงบด้วยดวงตาที่เบิกกว้างไร้จิตวิญญาณ​
เคลื่อนริมฝีปากสีแดงสดพึมพำ
“เกิดอะไรขึ้นบ้าง”
“เขาปลอดภัยดีค่ะยังคงมีความห่างเหินกันเล็กน้อย แต่เขาทำดีกับฉันมาก หัวใจของฉันเต้นรัวต่อการกระทำของเขาและฉันกลัว..กลัวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้”
“นั่นไม่ใช่คำตอบที่ต้องการ เกิดสิ่งใดขึ้นกับวิคเตอร์จงรายงานทั้งหมดมา”
“เขาปลอดภัยดีค่ะยังคงมีความก้าวร้าวแฝงอยู่ในการกระทำ เขาบังคับให้ฉันสังหารเจ้าพนักงานเพื่อแย่งชิงกระสุนปืน เขามีไหวพริบที่ดีในการเข้าใจสถานการณ์รอบตัวแต่บางครั้งฉันก็รู้สึกว่าเขากำลังเสแสร้งทำดีต่อฉันค่ะ”
“ตามดูเขาต่อไป ไม่ว่าอย่างไรก็ตามห้ามให้ชายผู้นี้คาดสายตาถ้าเขารู้ความจริงเมื่อไหร่ก็จงรีบรายงานและเกี่ยวกับทางเลือกของปาฏิหาริย์​ที่ชายผู้นี้เลือกมายังไม่พบความจริงกับผลเสียที่ตามมาใช่ไหม”
“ค่ะ ยังไม่ทราบสิ่งใดเลยค่ะ”
บทสนทนาประหลาดจบลงร่างนั้นนิ่งไปอีกครั้งและตื่นขึ้นมาด้วยอาการสั่นเทา ก่อนที่จะลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำพลางเช็ดกายอย่างละเมียดละไม
วิคเตอร์รีบหลบกายซ่อนตัวอยู่ด้านใต้เตียง
ดวงตาของเขาเบิกกว้างนัยน์ตาสีเข้มสั่นไหวและไม่สามารถสงบลมหายใจหนักหน่วง
มือที่หยายกระด้างกระตุกไร้จังหวะ ภาพเบื้องหน้ามัวเมาจนไร้การจดจ่อ
ความหวาดกลัวเข้าครอบงำจิตใจของวิคเตอร์
‘หรือว่าฉันเข้าใจผิดมาโดยตลอด โอลิเวอร์ไม่ได้มีพลังเหนือธรรมชาติเกี่ยวกับการควบคุมอีกา แต่เป็นความสามารถในการควบคุมมนุษย์’
‘เงื่อนไขคืออะไรกัน!?’
‘ฉันกำลังถูกควบคุมอยู่หรือเปล่า’
มือข้างหนึ่งสัมผัสหาปืนโดยไม่ได้ตั้งใจ หนึ่งเฮือกลมหายใจเขากลืนน้ำลายหลับตาลงสงบจิตใจ ได้แต่หวังว่าตนเองจะไม่รีบฆ่านางไปเสียก่อน
หลังจากนางแต่งตัวเสร็จและเดินออกไปจากห้อง
วิคเตอร์รีบคืบคลานออกมาพลางเปลี่ยนชุดที่เปียกโชกเป็นชุดสูทสุภาพสะอาดสะอ้าน เนกไทดำกลมกลืนกับชุดจัดระเบียบเครื่องแต่งกายไม่นานเขาก็แอบเดินออกมาจากห้อง
นั่งลงบนที่นั่งรับรองภายในห้องอาหารสุดหรูหรา จ้องมองจานอาหารที่ไร้คนรับประทาน วิคเตอร์สังเกตนาฬิกาอยู่หลายครั้งภายใต้แสงตะเกียงขมุกขมัวในค่ำคืนเงียบสงบ
ภายในเมืองนั้นมืดมิดเพราะไม่มีใครอยู่ที่นี่อีกต่อไป
เสียงดังถล่มจากการพังทลายของสิ่งปลูกสร้างยังคงเกิดขึ้นต่อเนื่อง แต่ก็ห่างไกลปราศจากภัยอันตราย
หญิงสาวในชุดเดรสงามกระโปรงพริ้วไหวปรากฏตัวขึ้นบนทางเดิน เมื่อนางสังเกตเห็นวิคเตอร์นางจึงรีบวิ่งมาด้วยรอยยิ้ม
เขารีบลุกขึ้นเคลื่อนเก้าอี้อีกฟากต้อนรับเซลิธราวดั่งสุภาพบุรุษ
ท่าทีของเขาชวนให้นางหยุดนิ่งไปพักหนึ่งก่อนที่จะนั่งลงอย่างเขินอาย
“ขอบคุณค่ะคุณวิคเตอร์”
“รีบรับประทานกันเถอะครับในคืนนี้พวกเราจะออกเดินทางกัน”
"ทำไมต้องเดินทางไปเขตเมืองหลวงหรือคะ"
"งานในคราวนั้นยังไม่สิ้นสุดสมบูรณ์​ หน้าที่ใหม่ถูกกำหนดแต่ยังคงวนอยู่ในทิศทางเดิม ผมคงไม่สามารถบอกสิ่งใดได้มากกว่านี้ถ้าท่านผู้มีส่วนร่วมยังไม่ได้เล่าให้คุณทราบ"
"เป็นหน้าที่.. ที่สำคัญมากเลยสินะคะตั้งแต่แรกแล้วฉันก็สงสัยว่าคุณวิคเตอร์มีความสำคัญเพียงใดกันแน่ ถึงจะดูเหมือนสมาชิกลับที่ไม่เป็นทางการแต่ก็กลับดูเหมือนคนนอกที่แฝงอยู่ภายในเวลาเดียวกัน"
"เธอคงสงสัยความสัมพันธ์​ระหว่างผมกับท่านผู้มีส่วนร่วมสินะครับ ตัวตนของผมและความเกี่ยวข้องทั้งหมดที่ทำให้มาอยู่ ณ จุดนี้"
นางส่ายศีรษะ
"ฉันไม่ได้คิดสงสัยหรอกนะคะ!!​"
"ความสงสัยนั้นไม่ได้เสียมารยาทเลยแม้แต่น้อยคุณมีสิทธิ์​ที่จะสงสัย เพื่อที่จะเรียนรู้จักกันคุณอยากเล่าเรื่องราวของคุณไหมครับ"


## บทที่ 24 เขตเมืองหลวง

“ตั้งแต่ฉันจำความได้ ฉันก็ถูกรับเลี้ยงโดยชายร่ำรวยท่านหนึ่งที่มาช่วยฉันไว้ในยามที่บ้านของครอบครัวฉันลุกไหม้ ท่านผู้มีส่วนร่วมไม่ยอมเล่าถึงพ่อแม่แท้ๆ ของฉันแต่ตอนนั้นฉันก็ได้เรียนรู้จักการเต้นรำ มารยาทบนโต๊ะอาหารและได้รู้จักกับชีวิตที่แตกต่างผ่านการศึกษาที่ถูกสนับสนุนเป็นอย่างดี ได้รับทั้งความรักและความคาดหวัง
เซลิธฉีกขนมปังพลางทารสสัมผัสของมันให้หอมหวานด้วยเนย
“สุดท้ายแล้วฉันก็ต้องเผชิญกับความผิดพลาดของตนเอง..ฉันได้สังหารคนๆ หนึ่งลงไปโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ฉันไม่ได้ผิดนะคะ..ฉันถูกทำร้ายจาก..ไม่สิฉันอ่อนแอเสียมากกว่า ตั้งแต่นั้นฉันก็ไม่มีความทรงจำใดให้จดจำและต้องเผชิญกับความโดดเดี่ยวและความผิดภายในใจที่ไม่สามารถชดใช้ ทำงานให้กับท่านผู้มีส่วนร่วมเพื่อให้ตนเองไม่ได้ไร้ค่า”
"ผมขอโทษ.."
เซลิธเงยหน้าขึ้นสบสายตาด้วยความประหลาดใจ
"เอ๊ะ! ทำไมหรือคะ"
"ผมไม่ควรที่จะบีบบังคับคุณให้ทำในสิ่งที่ไม่ต้องการ"
"สถานการณ์ควรเป็นเช่นนั้นจริงไหมคะ ถ้าคุณวิคเตอร์ไม่ทำแบบนั้นเด็กเอาแต่ใจอย่างฉันคงทำให้คุณต้องเผชิญกับ..."
นางก้มหน้าลงดูเหมือนว่าอาหารมื้อนี้จะขมเกินกว่าจะกล้ำกลืนฝืนทน ความอดกลั้นทางอารมณ์หนักหน่วงจนน่าสะอิดสะเอียนชวนให้อาเจียนในลำคอปะปนวิงเวียนศีรษะประกอบสติที่สับสน
"ไม่ต้องโทษตัวเองหรอกครับวิธีการที่ผมตัดสินใจน่าขยะแขยงเกินไป จบเรื่องนี้ไว้เป็นอดีตและก้าวไปข้างหน้าเป็นเรื่องเหมาะสม"
เขาเช็ดปากของตนด้วยผ้าสะอาดพลางสบสายตาของนางด้วยรอยยิ้ม
"มาเริ่มเรื่องของผมกันดีกว่า ผมมาจากดินแดนที่ห่างไกลมันแตกต่างจากที่นี่โดยสิ้นเชิงในทุกๆ ด้าน ผมเกรงว่าผมจะสูญเสียความทรงจำไปแต่สามารถนำมันกลับมาได้บางส่วน"
"ซึ่งในอดีตผม..."
เสียงของรถทหารขับผ่านถนนเส้นใกล้เคียงชวนให้วิคเตอร์ดับแสงตะเกียงลงลดหลั่นจนไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดอย่างชัดเจน
ทั้งคู่จ้องมองกันในความมืดที่หนาวเย็น
"ผมเป็นคนชั่วคนหนึ่งที่คุณไม่ควรรู้จัก"
"แต่ฉันก็เห็นคุณวิคเตอร์ทำดีกับฉันมาโดยตลอดนะคะ"
"ถ้าสักวันผมฆ่าคุณล่ะครับ"
โต๊ะอาหารกลายเป็นเงียบสงัด ใบหน้าของนางสั่นคลอนด้วยความคิดมากมายที่ผลักไสตบตีกันจนไม่อาจสรรหาคำตอบของบทสนทนาที่เหมาะสม
".. ถ้าเป็นเช่นนั้นฉันก็ยินดีค่ะ.. "
‘ถ้าเวลานั้นมาถึงจริงฉันคงหวาดกลัวตัวเองไปอีกนาน’
วิคเตอร์แสยะยิ้มขึ้นภายในใจ
"แต่ดูเหมือนว่าคุณจะกลัวมากเลยนะครับ ขออภัยจริงๆ ผมเพียงแค่หยอกล้อเพื่อเติมแต่งบรรยากาศ"
"ความจริงแล้วผมเคยทำงานประเภทเบื้องหลังการปกครอง เป็นทั้งคนวางบทสุนทรพจน์บทการชี้แจงและบทสนทนาทั่วไปที่เป็นกลางเพื่อสร้างความสูงศักดิ์เป็นหน้ากากให้แก่คนมีอำนาจ นอกจากนั้นผมยังเป็นคนหลอกลวงประชาชนของตนด้วยการกระทำที่ปลิ้นปล้อนสร้างกระแสความเข้าใจที่ผิดพลาดและสร้างชัยชนะอย่างไม่สนวิธีการ ไม่เคยมีศาลใดตัดสินให้ผมเข้ารับโทษเพราะผมไม่เคยฆ่าใครโดยไม่ระวังตัว"
"แต่ทุกอย่างก็จบสิ้นหลังจากผมได้ตื่นขึ้นมาที่สาธารณรัฐเวนแห่งนี้ ผมถูกสาปด้วยปาฏิหาริย์แห่งดวงดาวให้ไร้การคุกคามจากพลังปาฏิหาริย์ทุกรูปแบบที่ส่งผลโดยตรงถึงภายในแต่ไม่ใช่ร่างกาย เป็นที่แน่นอนว่าผมไม่สามารถถูกใครควบคุมได้"
หลังจบประโยคสุดท้ายเขายิ้มอย่างมั่นใจแม้เรื่องราวจะผสมผสานความรู้สึกของเขาลงไป
แต่การเล่นประเด็นการสูญเสียความทรงจำที่เคยถูกสงสัยและประเด็นการถูกสาปโดยปาฏิหาริย์แห่งดวงดาวซึ่งฟังดูอลังการยิ่งใหญ่ได้สร้างเบื้องหลังที่อันตรายให้วิคเตอร์
ถ้าการจับจ้องไม่ได้มีเพียงโอลิเวอร์แต่มีบุคคลที่เหนือกว่านั้น การก้าวเดินของชายผู้นั้นจะต้องมีความระแวดระวังมากกว่าเดิมทั้งเขายังปิดท้ายด้วยการงัดข้อกับโอลิเวอร์โดยตรง
แสดงถึงความไม่หวั่นเกรงและพร้อมจะต่อกร
หลังจากเผชิญหลายๆ สิ่งมีเพียง เงินตรา อำนาจและพลังเหนือธรรมชาติที่เขาขาดตกบกพร่องซึ่งถ้าสามารถตามหาสิ่งเหล่านี้ได้ทั้งหมด
หนทางสู่การตามหาความจริงคงไม่ใช่เรื่องที่ยากเกินไป ถึงกระนั้นภาพนิมิตในคราวนั้นยังไม่มีเบาะแสถึงที่มาและความเข้าใจ
อาจเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของโลกใบนี้
หลังรับประทานเสร็จการเดินทางจึงเริ่มต้นขึ้น วิคเตอร์ตรวจสอบปืนของตนพลางบรรจุกระสุนเข้ารังเพลิงและจัดระเบียบเครื่องแต่งกายให้เรียบร้อยเสมอ หันขวับกลับมาถามนางถึงจุดมุ่งหมายที่จะส่งผลให้เกิดแผนงานการเดินทางที่แน่นอน
“คุณทราบทิศทางของเขตเมืองหลวงหรือไม่ครับ”
นางหยักหน้า
“ทราบค่ะ”
วิคเตอร์ครุ่นคิดสักพักหนึ่ง
“พวกเราจะเดินทางไปที่เขตใดเขตหนึ่งใกล้เคียงเพื่อขึ้นรถม้าหมายเลยสี่และรอคอยการช่วยเหลือจากท่านผู้มีส่วนร่วม มีข้อติเตียนไหมครับ”
“ฉันคิดว่าการเคลื่อนย้ายของฉันอาจจะเร็วกว่านะคะ”
“ในการเดินทางครั้งนี้ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนและผมก็อยากเห็นคุณในชุดเดรสสวยงามอีกสักระยะ”
“นี่คุณวิคเตอร์กำลังคิดจะคบหากับฉันหรือคะ”
ขณะนางกล่าวจบใบหน้าที่ร้อนผ่าวหันเหไปยังทิศทางต่างๆ จนหลงลืมเบื้องหน้า ริมฝีปากสีแดงสดยกยิ้มขึ้นอย่างไม่สามารถหลบซ่อนและดวงตาที่หลบไปมาก็ไม่สามารถจ้องมองวิคเตอร์อย่างตรงไปตรงมา
สายตาวิคเตอร์กลายเป็นชวนอึดอัด อารมณ์ความรู้สึกของเขาทำให้ดวงตาแทบพร่ามัว การใช้ความรู้สึกและความคิดปะปนกันจนไม่สามารถแยกออกถึงการเป็นมนุษย์ของตนนำมาซึ่งการขวนขวายหาความถูกต้องในการกระทำของตนเอง
‘จงอย่าลืมสิ่งที่ควรทำ..จงอย่าลืมว่าตนเองเป็นผู้มีอำนาจ’
จนต้องไตร่ตรองอีกครั้งถึงสิ่งที่ตนเองจำเป็นต้องกระทำ
ยื่นมือชักชวนนางให้สัมผัส การเดินทางเริ่มต้นขึ้นภายใต้ความมืดยามค่ำคืนที่ส่องประกายไปด้วยฟากฟ้าที่ปรากฏไปด้วยดวงดาวระยิบระยิบ
พื้นทางเดินริมถนนที่โล่งกว้างเต็มไปด้วยกระดาษกับขยะริมทางพัดปลิวไปตามกระแสลม
แมวจรจัดสั่นกลัวต่อเสียงรถที่วิ่งแล่นไปกลับอยู่หลายครา
ผ่านถนนหลายเส้นที่ผุพังตามกาลเวลาซึ่งความเป็นจริงแสดงถึงความไร้ความผิดชอบของการบริหารงานรัฐที่ผิดพลาด
สิ้นสุดพื้นที่ชานเมืองยังมีประชาชนจำนวนมากที่ยังคงถูกคัดแยกอย่างพิถีพิถัน จากกระบวนการที่ผู้คนจำเป็นต้องตรวจร่างกายและเอกสารมากมายอาจเป็นการตรวจสอบตามข้อเท็จจริง ทางอาชีพ การเงินหรือที่พักอาศัยซึ่งนำมาสู่ความจริงของบุคคลที่เข้าร่วมกับคณะปฏิวัติ
ทหารคุมเข้มอย่างหนัก โดยรอบพื้นที่แบ่งเมืองมีการตรวจตราอย่างเข้มข้นด้วยรถทหารติดอาวุธปืนหนัก
ทั้งคู่เดินเข้าไปใกล้ฝูงชนเข้ารับการตรวจสอบจากภายนอกชุด พวกมันกระทำอย่างจริงจังจนแทบจะเข้าข่ายลวนลามแม้กระทั่งชายและหญิง
เมื่อมือของพวกมันสัมผัสเข้าใกล้กระบอกปืน วิคเตอร์จ้องมองสบสายตาของมันอย่างดุดัน
เพียงไม่นานรายชื่อของวิคเตอร์เวเบอร์ก็ถูกตีตราประทับการอพยพสู่เขตเมืองอื่นสำเร็จโดยไม่มีความเกี่ยวข้องใดกับคณะปฏิวัติ
รวมถึงเซลิธที่เดินออกมาในช่วงเวลาใกล้เคียงกัน
เขาตัดสินใจเข้ารับการตรวจสอบโดยตรงเพื่อทดสอบการจับตามองของโอลิเวอร์ ไม่นึกเลยว่าการเดินเกมแบบคนโง่ยังถูกดักทางไว้อย่างแยบยล
‘ชายผู้นี้วางระบบที่แข็งแกร่งเพียงนี้ได้อย่างไร’
เมื่อสังเกตไปโดยรอบเขาก็เห็นเพียงท้องฟ้าที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งอีกาหรือสัตว์อื่นใดถ้าการควบคุมเป็นไปได้ทั้งสัตว์และคน การคิดหาถึงเงื่อนไขย่อมเป็นการตามหาความจริงจากการงมหาในมหาสมุทร
โบกรถม้าได้ไม่นานทั้งคู่ก็ได้เดินทางผ่านเมืองเขตต่างๆ เข้าสู่กำแพงกว้างใหญ่ที่ห้อมล้อมเขตเมืองที่เต็มไปด้วยปราสาทและคฤหาสน์
เขตเมืองหลวง
ถนนกว้างถูกคั่นกลางด้วยรถราง บริเวณทางเท้ามีเสาไฟฟ้าพาดผ่านทั่วเมืองโคมตะเกียงถูกเปลี่ยนเป็นเสาหลอดไฟ อาคารส่วนใหญ่มีขนาดความสูงไม่แตกต่างกันด้วยขนาดความกว้างที่มโหฬารปานตึกในยุคสมัยใหม่จึงทำให้ความสูงของตึกในเมืองนี้ยิ่งใหญ่กว่าหลายๆเขต
รถม้าพบเห็นได้น้อยเพราะถูกแทนที่ด้วยรถยนต์เครื่องจักรน้ำมัน
ซึ่งเห็นได้ชัดถึงการเปลี่ยนผ่านทางความเจริญอย่างชัดเจน
แม้เขตอื่นจะมีลักษณะเมืองไม่ต่างจากยุคสงครามโลกแต่กลับมีบริการขนส่งมวลชนเป็นม้าเกวียนและพลังงานแสงไฟที่เกิดมาจากแก็สไม่ต่างจากยุควิคตอเรีย
ต่างจากเขตเมืองหลวงที่พัฒนาอย่างก้าวกระโดดจนสามารถเปรียบเทียบเป็นยุโรปในช่วงยุคสงครามโลก
ปราสาทที่อยู่ห่างไกลตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางเมืองเหนือเนินสูงที่โอบล้อมไปด้วยลิฟต์โลหะขนาดใหญ่และเครื่องจักรอุตสาหกรรมหนักที่มีลักษณะเป็นกลไกการขนส่งทรัพยากรสำคัญภายใต้ปราสาท
เครนสูงทำงานอย่างหนักอยู่โดยรอบพื้นที่ รถขนทราย หิน เหล็ก ถ่านและน้ำมันมีเลนของตนเองบนถนน
สมกับเป็นสาธารณรัฐเวน ตามคำกล่าวอ้างของทูตแห่งจักรวรรดิโลหิต
ที่แห่งนี้แม้จะไร้ซึ่งการพัฒนาทางด้านปาฏิหาริย์ แต่การทดแทนด้วยอุตสาหกรรมและเทคโนโลยีที่ล้ำสมัย เป็นผลให้ก่อเกิดความโปรดปรานต่อจักรวรรดิโลหิต
ธงแห่งสาธารณรัฐเวนโบกสะบัดอยู่เหนือทุกอาคาร
ภารกิจครั้งนี้เป็นไปได้ที่เขาจะต้องเผชิญกับงานที่ยากเกินจะรับไหว
แบรดวิน เว็มเฮล นักธุรกิจผ้าไหมแก่ชนชั้นสูงคงเป็นคนทรยศที่ไร้ซึ่งการระวังตัว ถ้าการสังเกตการณ์ของโอลิเวอร์เป็นไปตามความจริง
ภารกิจครั้งนี้จะเป็นการประกาศสงครามอย่างแท้จริง


## บทที่ 25 งานเลี้ยงชนวนศึก

รถม้าหมายเลขสี่เคลื่อนมาหยุดอยู่ริมถนน วิคเตอร์เปิดประตูลงอย่างสงบสงวนท่าทีให้สุภาพเพื่อหลอกสร้างสถานภาพจอมปลอม ไม่ว่าจะฐานะ ตัวตนและความทรงคุณวุฒิ
เคลื่อนมือสัมผัสโอบร่างของเซลิธให้ลงมาพร้อมเพรียงกันราวดั่งคู่ขุนนางผู้มีฐานะเกรียงไกร
ทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่วิคเตอร์
ใบหน้าของเขาอาจเป็นรูปแบบที่ไม่ได้ตรงหลักมาตรฐานทางหน้าตาของยุคนี้ แต่ความเคร่งขรึมของสีหน้าก็ช่วยเพิ่มพูนความทรงอำนาจจากภายนอก
ภายในเขตเมืองหลวงล้วนมีคนกระทำเช่นนี้อยู่มากลักษณะภายนอกแสดงถึงการมีชีวิตที่หรูหราและฟุ่มเฟือย
คนเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องเก็บซ่อนเครื่องประดับหรือเงินทองอันมีค่า ต่างคนต่างประกอบชีวิตอย่างไม่เกรงกลัวการปล้นชิงเพราะในทุกส่วนของพื้นที่ล้วนมีทหารจับจ้องอยู่เสมอ
วิคเตอร์ตัดสินใจกลมกลืนไปกับคนเหล่านั้น จากการสังเกตเมื่อรถม้าเดินทางเข้ามาที่นี่ล้วนไม่มีคนงานหรือประชาชนชนชั้นกลางออกมาเดินเตร่ แต่ก็สามารถพบเห็นได้ในลูกจ้างร้านต่างๆ หรือคนขับรถขนทรัพยากร
พื้นที่ทั้งหมดเสมือนถูกสร้างขึ้นเพื่อชนชั้นสูงหรือขุนนางโดยเฉพาะ ระหว่างการเดินทางไปตามเมืองที่ส่องสว่างอย่างไร้จุดหมายสักพักขนของอีกาก็ร่วงหล่นลงมาพร้อมกับกระดาษใบหนึ่ง
‘กำลังมีงานเลี้ยงถูกจัดขึ้นภายในพระราชวัง เมื่อเข้าไปเจ้าจะพบเห็นเป้าหมาย’
วิคเตอร์พลิกกระดาษบนมือและพบเข้ากับจดหมายบัตรเชิญถึง โอลิเวอร์ เดนการ์ท เศรษฐีการโรงแรมแห่งสาธารณรัฐเวน
วิคเตอร์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง
ชายผู้นี้ใช้ชื่อตนเองในการดำเนินการโดยตรงการกระทำเหล่านี้แทบเป็นการปิดกั้นชีวิตของตนไม่ให้ก้าวหน้าอย่างเปิดเผยเสมือนกับชายผู้นี้กำลังจะสิ้นชีพไปพร้อมกับภารกิจครั้งนี้
แต่ก็เป็นไปไม่ได้ในเมื่อการกระทำทั้งหมดกำลังบังเกิดผลเป็นสงครามกลางเมืองและอาจนำไปสู่สงครามภายนอก
ซึ่งเป็นความเสียหายหนักของคณะปฏิวัติ
เขาครุ่นคิดอยู่สักพัก แผนการทั้งหมดที่เกิดขึ้นการกระทำทั้งหมดที่อาจเป็นไปได้เมื่อไตร่ตรอง
ไม่มีเหตุผลใดให้ต้องเสี่ยงเสียด้วยซ้ำ
แม้วิธีการนี้ทำให้สามารถเข้าถึงเป้าหมายได้รวดเร็วแต่กลับเป็นความเสี่ยงโดยไม่จำเป็น
โอลิเวอร์มีวิคเตอร์ที่เป็นเบี้ยหลักโดยสามารถใช้แล้วทิ้งเมื่อใดก็ได้และยังมีความสามารถที่ส่งเสริมในการควบคุมทุกสิ่งจากระยะไกล
ไม่ว่าเขาจะเค้นความคิดมากเพียงใดก็ไม่สามารถเข้าใจชายผู้นี้เสียที
‘ให้ฉันใช้ชื่อของแกงั้นหรือ..คิดอะไรอยู่กันแน่!?’
พื้นที่หลักคืองานเลี้ยงเป็นเรื่องยากเมื่อไม่สำรวจเวลาให้ดี
แบรดวิน เว็มเฮล อาจเป็นคนมีฐานะภายในจึงเป็นเรื่องยากในการค้นหาตัวหลังงานเลี้ยงจบลง ถ้าจุดประสงค์ของโอลิเวอร์เป็นการเสียสละเบี้ยอย่างวิคเตอร์เพื่อให้เป้าหมายเสียชีวิตอย่างรวดเร็วทั้งคู่จะถูกฉุดลงไปพร้อมกัน การเผื่อเวลาและรอคอยการลอบสังหาร ณ ที่มั่นของแบรดวินจะทำให้ผลลัพธ์ออกมาในทิศทางที่คุ้มค่าอย่างยิ่ง
‘ทำไมกัน..นึกอย่างไรก็ไม่สามารถเข้าใจในวิธีการของภารกิจครั้งนี้’
เขากวาดสายตามองหารถระหว่างทาง แต่ก็พบเพียงแต่ความว่างเปล่าของพื้นที่เป็นเพราะช่วงเวลาค่ำคืนที่ควรจะเป็นเวลาพักผ่อน ถ้าเขาจำเป็นต้องเดินไปที่ปราสาทจะใช้เวลามากเกินไปและอาจทำให้เครื่องแต่งกายชุ่มเหงื่อจนเสียภาพลักษณ์ในการเข้าร่วมงานเลี้ยง
การครุ่นคิดที่มากจนเขาหยุดนิ่งอยู่นานชวนให้เซลิธมองเขาด้วยสายตาห่วงใย เสียงโดยรอบเงียบสงัดดั่งเขาตกอยู่ในภวังค์ความคิด
จนไม่สามารถแยกแยะได้ถึงภาพความจริงกับภาพมโน ระหว่างที่เสียเวลาไปมากทหารนายหนึ่งเดินเข้ามาทักทายอย่างเป็นมิตร
“มีอะไรให้ช่วยไหมครับ”
วิคเตอร์ยื่นบัตรเชิญของเขาให้นายทหาร เพียงครู่เดียวเสียงของวิทยุก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องการประสานรถรับส่งเกิดขึ้นโดยเร็ว
แปรเปลี่ยนสถานการณ์ให้ง่ายดาย
ทั้งคู่ถูกเชิญให้นั่งอยู่บนรถยนต์หรูหราจากทางพระราชวังที่ถูกนำทางด้วยรถทหารที่มีลักษณะเป็นรถฮัมวีสำหรับลาดตระเวน ด้านบนของรถถูกติดตั้งด้วยปืนกลหนัก รถทั้งคันถูกทาด้วยสีดำขณะธงของสาธารณรัฐเวนโบกสะบัดเหนือเส้นทาง
เบื้องหน้าพระราชวังหรูหราบนเนินสูงเครื่องจักรเสียงดังส่งหมอกควันหนาปิดบังเส้นทาง ธงจากสองฟากฝั่งชูขึ้นต้อนรับพลุไฟถูกจุดขึ้นหลังจากการตรวจสอบบัตรเชิญ
รถเคลื่อนเข้ามาบนเส้นทางถนนโลหะ ภายใต้ปราสาทมีลักษณะไม่ต่างจากโรงงานอาวุธที่ไร้ซึ่งเวลาพักดำเนินการ
รถจอดลงต่อหน้าลิฟต์โลหะขนาดยักษ์
สร้างความตื่นตาตื่นใจทำให้สายตาของเซลิธเป็นประกายด้วยความประทับใจ นางก้าวเท้าลงจากรถด้วยขาที่สั่นเทาและตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน
เช่นเดียวกับวิคเตอร์ที่ชื่นชมภาพตรงหน้าโดยไม่เก็บซ่อนความรู้สึก
ทั้งคู่ถูกชักชวนโดยการนำของนายทหารที่สวมเครื่องแบบเต็มยศถาบรรดาศักดิ์ เหรียญทองแสดงถึงความสามารถติดประดับอยู่เต็มอก ยืนเชิดหน้ายกอกอย่างสง่าผ่าเผยมาสู่ท่ามกลางพื้นทรงกลมรัศมีกว้างของลิฟต์โลหะ
เสียงของเครื่องจักรหนักทำงานเสียงดังเป็นกลไกไอน้ำที่มีการบรรเลงอย่างต่อเนื่องของหมู่ควันรวมไปถึงแรงผลักมหาศาลที่ส่งทั้งคู่ขึ้นไปเหนือพื้นที่ต่างระดับ
ผ่านแสงไฟสลัวที่มืดดับเป็นระยะ
ขึ้นสู่แผ่นดินเบื้องหน้าปราสาท ทหารองครักษ์ในชุดเต็มยศกระทืบเท้าเสียงดังสร้างพิธีการต้อนรับอย่างสมเกียรติ
ทหารที่เป็นผู้นำในการสร้างทิศทางสำคัญมาสู่พื้นที่งานเลี้ยงโค้งกาย ปล่อยให้ทั้งคู่สามารถเดินไปมาอย่างอิสระตั้งแต่ด้านหน้าของพระราชวังเป็นต้นไป
จนถึงโถงกว้างขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยงานเต้นรำที่หรูหรา
การจัดเลี้ยงอาหารหาเปรียบไม่ได้กับภัตตาคารหรูเปลี่ยนทิศทางความสนใจของเซลิธให้พุ่งตรงไปที่มันเป็นอันดับแรก
สร้างสถานการณ์อันดีสำหรับการลอบสังหาร
ในเมื่อไม่มีใครคอยตามหลังสิ่งแรกหลังจากนั้นคือการสำรวจสายตาจากทุกมุมของพื้นที่ การจับจ้องมีอยู่หลายรูปแบบการสังเกตทั้งหมดให้เร็วยิ่งกว่าความรู้สึกย่อมเป็นสิ่งสำคัญ
หลังจากยืนนิ่งอยู่นานมีสตรีนางหนึ่งเดินเข้ามาชน ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์
“ขออภัยจริงๆ ค่ะ ท่านเป็นใครกันมีคู่เต้นรำแล้วหรือยังคะ”
วิคเตอร์ยิ้มตอบ
“การเต้นรำคงไม่สามารถเติมเต็มผมได้”
“ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงฉันคงมีความสามารถพอควรเลยค่ะ มีธุรกิจมากมายที่พ่อของฉันเป็นเจ้าของธุรกิจตัวอย่างเช่นเครื่องประดับหรูหราซึ่งสามารถสนับสนุนคุณได้มากกว่าที่คุณจะคาดคิดอีกนะคะ~”
นางนำมือล้วงกระเป๋าเสื้อของวิคเตอร์คว้าเปิดจดหมายเชิญอ่านด้วยท่าทางเย้ายวนภายใต้น้ำเสียงที่ชวนหลงใหล
“สุดยอดเลยนะคะ ธุรกิจการโรงแรมชื่อดังถ้าได้ฉันเข้าไปอยู่ร่วมกับความสำเร็จของคุณ พวกเราทั้งคู่คงจะสมบูรณ์แบบเกินกว่าจะบรรยาย~”
“ขออภัยจริงๆ นะครับ ผมเริ่มต้นธุรกิจทั้งหมดด้วยมือของตนเองคงไม่เหมาะสมกับคนที่ไม่มีแม้แต่ธุรกิจในกำมือ โรงแรมของผมไม่จำเป็นต้องมีเครื่องประดับฟุ่มเฟือยเพราะมันไร้ค่าเกินกว่าจะเติมเต็มความสำเร็จของผม”
หลังจากกล่าวจบเขาเดินจากไปอย่างสงบ
หลังจากนั้นหญิงสาวหลายคนก็เดินเข้าหาวิคเตอร์ไม่หยุดหย่อน บางคนสร้างสถานการณ์มากมายอันก่อให้เกิดความรับผิดชอบแต่หลายคนก็ต้องเดินกลับไปพร้อมกับใบหน้าแดงที่ไม่ได้แสดงถึงความเขินอาย
‘ขอโทษแล้วกันนะโอลิเวอร์ที่ฉันทำให้ชื่อคุณเสื่อมเสีย’
วิคเตอร์ถอนหายใจหนักไม่นึกเลยว่าใบหน้าของตนเองจะได้รับความนิยมเพียงนี้ แต่หลังจากนี้การซุบซิบนินทาคงแพร่กระจายเป็นดั่งไวรัส
ภายในงานเลี้ยงที่กว้างใหญ่ที่มหาเศรษฐีและบุคคลทรงอำนาจเข้าร่วมนับร้อย พิธีงานอันรื่นเริงถูกขัดให้จบลงหลังจากที่ชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นเหนือระเบียงของโถง
สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังทิศทางเดียวกัน
ชายวัยกลางคนทรงผมสั้นหันเหไปในทิศทางหนึ่งอย่างเป็นระเบียบ ใบหน้าเคร่งขรึมเผยกรอบหน้าชัดเจนเคียงคู่กับบาดแผลสยดสยองที่เปรียบเป็นลวดลายของการถูกยิงเข้าสู่ดวงตา แม้จะไร้ซึ่งการมองเห็นแต่การกวาดสายตามองไปโดยรอบของชายผู้นี้ย่อมสร้างความหวาดกลัวเป็นวงกว้าง
“ยินดีต้อนรับทุกท่าน ผมผู้นำสูงสุดแห่งสาธารณรัฐเวนหนึ่งในคณะผู้นำที่เป็นศูนย์รวมความก้าวหน้าทางยุทธศาสตร์ทั้งหมด ผมมีนามว่า เจอรัลด์ ดิฟานเซอราล”
“พวกท่านส่วนมากรู้จักผมผ่านชื่อเสียง ผ่านหนังสือและผลงานที่เกิดขึ้นมาอย่างยาวนานของสาธารณรัฐเวน ในวันนี้ผมจำเป็นต้องออกมาแสดงตัวเพื่อประกาศต่อทุกท่านอย่างจริงจัง”
“อีกไม่นานสงครามกลางเมืองจะเริ่มต้นขึ้นแต่มันจะไม่เกินความสามารถของพวกเรา”
“การระงับเหตุคงเป็นขอบเขตที่กว้างใหญ่เกินไปต่อจากนี้จึงขอประกาศมาตรการในการนำอำนาจสูงสุดของกองทัพกลับมา!”
ขุนนางหลายคนหันหน้าซุบซิบกัน ท่าทีที่ตกใจเกิดขึ้นกับทุกๆคนภายในโถงแห่งนี้จนวิคเตอร์ต้องแอบฟังสิ่งที่คนเหล่านี้กำลังเผชิญ
“นี่มันเป็นการกลับมาของฝ่ายอำนาจราเวนนิสเหนือหรือเปล่าเนี่ย!!”
“แบบนี้ใครจะคุ้มครองพวกเรากัน!!”
“พวกคณะผู้นำบ้าไปแล้วแน่ๆ!”
ขณะที่ผู้คนอยู่ในภาวะแตกตื่นเขาสังเกตไปโดยรอบด้วยความคาดหวังว่าจะพบคนบางกลุ่มที่ไม่ตื่นตระหนกซึ่งเป็นไปได้ที่จะเป็นเหล่าคณะผู้นำหรือคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงกับคณะปฏิวัติ
แบรดวิน เว็มเฮล
ชายชราร่างอ้วนท้วมหนวดเคราสีขาวโพลนยาวประอกแสยะยิ้มขึ้นพลางตบมือปรับเปลี่ยนบรรยากาศให้กลายเป็นการยินดีที่ยิ่งใหญ่ชักชวนให้เหล่าขุนนางฝืนยิ้มขึ้นยินดีกับความรุ่งโรจน์อันมืดมิด
คนหลายคนเชื่อมั่นในกองทัพแต่ก็มีหลายคนที่พร้อมจะหนีหายไปจากสถานการณ์นี้แสดงถึงความแตกแยกภายในอย่างชัดเจนผ่านสีหน้าและความศรัทธา
‘หรือว่าจะเป็นความตั้งใจที่โอลิเวอร์อยากให้ฉันได้มาเห็นฉากครั้งนี้…’
เหนือฟากฟ้าสามลำดับชั้นเหนือดวงดาวที่ไม่อาจเอื้อมภายใต้โลกที่เสื่อมสภาพและปรากฎไปด้วยภาพปาฏิหาริย์ เปลวเพลิงไหม้กลืนกินทุกสายธารโลหิตท่ามกลางเสียงหัวเราะที่หลงระเริงภายใต้ควันมืดไร้วิญญาณ..