รักเร้น แรงใจ
R_V_2350
## ความเป็นไป

ร่างสูงยืนหันหลังมองเหม่อไปยังหุบเขาที่คุ้นเคย เบื้องหน้าที่เห็นคือไร่กาแฟขนาดใหญ่แฝงตัวอยู่ท่ามกลางขุนเขาน้อยใหญ่สลับกันไป ที่นี่คือที่ที่เขาผูกพัน ที่ที่เขาคุ้นเคยและไม่คิดจะจากไปไหน เสียงของผู้หญิงที่เขารักดังก้องขึ้นในโสตประสาท
อย่างน้อย การจากไปของเราในวันนี้ มันก็ไม่ทำให้เราต้องทนอยู่กับความรู้สึกผิดไปชั่วชีวิตนะ วิน…
บรรยากาศของเชียงใหม่บริเวณริมแม่น้ำปิงในยามเย็นเช่นนี้ช่างผ่อนคลายยิ่งนัก หญิงสาวรูปร่างโปร่งบางกำลังเดินทอดน่องอย่างช้าๆเลาะเลียบทางเดินริมน้ำ แสงแดดอ่อนๆยามเย็นที่ตกกระทบส่งให้ผิวขาวอมชมพูที่ละมุนอยู่แล้วนั้นดูงามตายิ่งขึ้นไปอีก สิปรางค์รู้สึกสดชื่นไปกับธรรมชาติที่หล่อนไม่เคยคุ้น หญิงสาวเดินเรื่อยๆไปทางหลังรีสอร์ตตามทางที่น้องสาวของหล่อนบอก
จนเมื่อเดินมาถึงรั้วไม้ไผ่ที่กั้นแสดงขอบเขตระหว่างรีสอร์ตกับสวนผลไม้เอาไว้อย่างหลวมๆนั้น หล่อนจึงรู้ว่ามาจนถึงสุดปลายทางรีสอร์ตของน้องสาวแล้ว ผู้มาใหม่เหลียวซ้ายแลขวา และเมื่อไม่เห็นมีใครอยู่แถวนั้น หญิงสาวจึงแอบลอดรั้วไม้ไผ่เข้าไปด้วยความที่อยากจะไปสำรวจผืนดินริมน้ำแห่งนั้นด้วยสายตาตนเองใกล้ๆ สิปรางค์ไม่นึกกลัวข้อหาบุกรุก ด้วยไม่คิดว่าจะได้เจอตัวเจ้าของรีสอร์ต ก็ปริมน้องสาวของหล่อนบอกเองว่าบ้านหลังนี้เจ้าของไม่ค่อยจะอยู่บ้าน เป็นบุคคลซึ่งตามหาตัวได้ยากมาก
ร่างโปร่งยังคงเดินเลียบริมแม่น้ำมาเรื่อยๆ หญิงสาวสังเกตได้ว่า สวนผลไม้นี้ได้รับการดูแลอย่างดี แม้ต้นไม้ถูกปล่อยไว้ให้ได้เติบโตอย่างเป็นธรรมชาติ แต่บริเวณสวนก็ไม่ได้รกหูรกตาแต่อย่างใด สิปรางค์มองไปเห็นต้นไม้ใหญ่ริมแม่น้ำต้นหนึ่งกำลังออกดอกสีชมพูสวยจึงเดินเข้าไปดูใกล้ๆ และเมื่อเอี้ยวตัวมองไปยังข้างของหลังต้นไม้ใหญ่นั้น หล่อนจึงเห็นท่าน้ำซึ่งถูกบังอยู่มิดชิด
เอ จำได้ว่าถ้ามองมาจากทางรีสอร์ตจะไม่เห็นท่าน้ำนี้นี่นา
สิปรางค์นึกไปถึงคำบอกเล่าของน้องสาวก่อนหน้านี้
'เนี่ย ตอนแรกคุณธนาเค้าอยากจะสร้างรีสอร์ตไปจนถึงโค้งน้ำตรงโน้นแน่ะค่ะ แต่สวนข้างๆที่ติดน้ำนี้เค้าไม่ยอมขาย เห็นว่าเป็นที่ดินเก่าแก่อยากเก็บเอาไว้'
ในตอนนั้นหล่อนมองตามมือที่น้องสาวชี้ไปด้านข้างของรีสอร์ต แล้วก็เพิ่งจะสังเกตเห็นว่าที่ดินริมแม่น้ำข้างๆรีสอร์ตของน้องสาวหล่อนนั้นเป็นสวนผลไม้ที่มีขนาดไม่เล็กเลย
'ที่ดินตรงนั้นดูท่าทางสวยมากเลยนะ ติดโค้งน้ำด้วย ถ้าเราได้มาเสริมอีกหน่อย ก็แจ๋วเลย'
หญิงสาวเองก็เห็นด้วยกับน้องสาว รู้สึกสนใจที่ดินตรงนี้ขึ้นมาตามประสาคนที่ใจจดใจจ่ออยู่กับธุรกิจ
'พี่ปรางเดินไปดูก็ได้นะคะ เผื่อฟลุ๊คเจอคุณเจ้าของสวน พี่ปรางจะได้เจรจาเลย น้องรู้ว่าเรื่องธุรกิจนี่พี่เจ๋งกว่าใคร' ปริมยักคิ้วหลิ่วตา
'อือม์ น่าสนใจนะ อยากรู้ราคาประเมินของที่ดินริมน้ำของเชียงใหม่อยู่เหมือนกัน จะได้ลองเปรียบเทียบกับราคาที่ของโรงงาน' คำยุยงของน้องสาวทำให้หล่อนต้องครุ่นคิดและในที่สุดก็เดินมาจนถึงที่นี่…
เสียงดนตรีที่ดังมาจากท่าน้ำดึงเอาสิปรางค์กลับมาจากภวังค์ คนบุกรุกเดินเข้าไปหาเสียงดนตรีใกล้มากขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น และจึงได้ตระหนักว่าเสียงอันไพเราะนั้นคือเสียงกีตาร์ที่ถูกบรรเลงโดยชายหนุ่มท่าทางสบายๆ เขานั่งหันหลังให้หล่อนอยู่ที่ขั้นบันไดท่าน้ำ เงาสูงโปร่งของเขาทาบยาวขนานไปกับขั้นบันไดไม้ผุๆนั่น
แสงอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้าส่งให้ภาพเบื้องหน้านั้นดูเหมือนอยู่ในความฝันอันเลือนราง ลานกว้างที่ปูด้วยพื้นไม้นั้นทอดต่อพาสายตาหล่อนไปยังบ้านไม้สองชั้นที่อยู่ด้านหลัง บ้านไม้ที่ล้อมรอบไปด้วยความเขียวชอุ่มของต้นไม้น้อยใหญ่
เสียงกีตาร์และเสียงทุ้มแหบที่ร้องเพลงเหงาๆบ่งบอกถึงความคิดถึงคนไกลนั้น ทำให้หล่อนยืนฟังอย่างตะลึงงัน มันเป็นบรรยากาศอ่อนหวานเศร้าสร้อยที่ทำให้สิปรางค์ไม่อาจหันหลังเดินจากไปได้ นอกจากเดินใกล้เข้าไปอีกนิดเพื่อที่จะฟังเสียงร้องนั้นให้ชัดขึ้น
"ยังคงคิดถึงเสมอ ยังคงรักเธอไม่เคยเปลี่ยนแปลง
ยังคงจำเรื่องราวทุกวินาที ที่มีเธอร่วมเดินร่วมสร้างความฝัน
ฉันยังคงคิดถึงทุกครั้ง ยามลืมตาขึ้นมาตื่นมาจากฝัน
แม้รู้ว่าคงไม่มีวัน แต่ฉันยังคงแอบยิ้มทุกครั้ง คราวนึกถึงเธอ…"
แต่แล้วอยู่ดีๆน้ำเสียงนั้นก็พลันขาดหายไป
"อ้าว"
หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา เพลงนี้จับใจหล่อนจริงๆ หากแต่เสียงอุทานคงลอยไปกระทบเจ้าของเสียงเพลง เขาหันขวับมาทางหล่อนทันที
"เอ่อ…คือ สวัสดีค่ะ..."
หล่อนตะกุกตะกักทักออกไปด้วยความเก้อเขินในฐานะของผู้บุกรุกที่ถูกเจ้าของบ้านจับได้คาหนังคาเขา แถมยังไม่พอ ยังมาแอบยืนฟังเขาร้องเพลงอีก
"..."
เจ้าของเสียงทุ้มนั้นไม่ได้เอ่ยตอบอะไร นัยน์ตายาวรีอันคมกริบที่จ้องมองมาที่หล่อนนั้นแสดงถึงความฉงนฉงายกับการปรากฏตัวของหล่อน การปรากฏตัวขึ้นของหญิงสาวแปลกหน้าที่ท่าน้ำในบริเวณบ้านของเขายามใกล้พลบค่ำ
"เอ่อ…คือ…" ผู้มาเยือนโดยไม่ได้บอกก่อนยิ้มแหยๆแก้เก้อ ไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดี
"เผอิญเดินดูอะไรมาเรื่อยเปื่อยน่ะค่ะ รู้ตัวอีกทีก็บุกรุกซะแล้ว"
สิปรางค์พยายามจะทำลายบรรยากาศอันอึมครึมนั้น
นักดนตรีหนุ่มยังคงไม่ตอบอะไร ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม นัยน์ตายาวรีคู่นั้นก็ยังคงจ้องมองมาทางหล่อนอยู่เช่นเดิม หญิงสาวเดาความรู้สึกของชายหนุ่มเบื้องหน้าไม่ออกจริงๆ แต่จากลักษณะการแต่งกายด้วยเสื้อยืดคอกลมสีขาว และกางเกงยีนซีดๆเก่าๆตัวนั้น มันทำให้หล่อนคิดไปเองว่าเขาน่าจะเป็นคนสบายๆ ดูไม่ถือตัว และอือม์… น่าจะเป็นคนงานในสวน
"คือต้องขอโทษจริงๆค่ะ"
คนร่างบางมองไปรอบๆนึกหาข้อแก้ตัว ยังไม่อยากให้ชายหนุ่มตรงหน้ารู้ว่าความจริงแล้วหล่อนตั้งใจมาสำรวจบริเวณสวนนี้ และก็กำลังหมายปองที่ดินผืนนี้ ขณะที่หญิงสาวกำลังรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่นั้น สายตาสิปรางค์ก็เหลือบไปเห็นไม้ใหญ่สีชมพูที่ดึงดูดให้หล่อนเดินตามเข้ามา แล้วก็พลันนึกออก
"คือเห็นต้นสีชมพูๆนั่นมันสวยมาก เลยแอบเข้ามาดูใกล้ๆ แล้วเพิ่งเห็นว่ามีท่าน้ำอยู่ข้างหลัง แล้วได้ยินเสียงเพลง แล้วก็เลยตามมาฟังใกล้ๆ แล้วก็จะกลับละค่ะ"
รีบอธิบายด้วยความรวดเร็ว พูดจบด้วยความเหนื่อย และก็ตั้งท่าจะหันหลังกลับ
"ก็ไม่ได้ว่าอะไรซักหน่อย"
แต่น้ำเสียงทุ้มๆแหบๆที่เจือไปด้วยเสียงหัวเราะเบาๆนั้นทำให้หญิงสาวต้องหันกลับมา แล้วหล่อนก็เห็นนัยน์ตายาวรีที่กำลังจ้องตอบหล่อนนั้นมีแววตาของความขี้เล่นอยู่เต็มเปี่ยม
และที่น่าประหลาดใจกว่านั้นก็คือ แววตาคู่นั้นยิ้มได้!
คะเนเอาจากหน้าใสๆและเสียงหัวเราะใสๆแล้ว ท่าทางเขาน่าจะยังคงอายุน้อยกว่าหล่อนแน่ๆ อายุอานามน่าจะไม่ถึงสามสิบ แผ่นหลังกว้างและไหล่ที่ผึ่งผายนั้น บ่งบอกว่าเขาน่าจะเป็นคนแข็งแรงอยู่ทีเดียว ส่วนผมที่ปัดมาที่หน้าผากยิ่งช่วยส่งให้ใบหน้าของพ่อหนุ่มคนงานในสวนคนนี้ดูอ่อนเยาว์มากขึ้น
"สาวที่ไหนก็ชอบฟังผมร้องเพลงทุกคนแหล่ะ"
เขาเย้าหล่อนด้วยอาการยิ้มๆหน้าตาย พลางปัดผมที่ระมาปรกหน้าผากขึ้นไปแบบไม่ใส่ใจนัก
สิปรางค์สะดุ้งไปเล็กน้อยที่ชายหนุ่มตรงหน้าอวยตัวเองอย่างไม่ขัดเขิน และหล่อนเริ่มชักจะหมั่นไส้พ่อหนุ่มหน้าตายแต่ตาระยับคนนี้แล้ว คนต่างจังหวัดเขาเป็นกันเองกับคนแปลกหน้ากันง่ายๆแบบนี้เลยหรือ แต่ในขณะเดียวกันหญิงสาวก็รู้สึกแปลกใจตัวเอง ที่ในความอหังการ์ของเขานั้นหล่อนกลับมีความรู้สึกคุ้นเคยกับเขาอย่างประหลาด
ในเมื่อเป็นกันเองมาขนาดนี้ ก็ได้ จัดไป
"แปลว่า คุณร้องเพลงให้สาวๆฟังบ่อยๆงั้นสิ"
หล่อนเริ่มต่อปากต่อคำกับชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้บ้าง
เจ้าถิ่นหัวเราะกว้างพลางหันตัวกลับไปทางแม่น้ำ วางกีตาร์ลงข้างตัว ชันเข่าขึ้นมากอด แล้วเอื้อมมือหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบด้วยท่าทีสบายอกสบายใจ นัยน์ตาเหม่อมองไปที่แม่น้ำ และดูเหมือนจะไม่สนใจหญิงสาวผู้มาเยือนคนนี้อีก
อ้าว เลิกสนใจกันง่ายๆอย่างนี้นี่นะ อะไรของเค้าเนี่ย
สิปรางค์ลังเลรีรอ แต่ภาพดวงอาทิตย์ยามเย็นที่กำลังจะลับขอบฟ้านั้นมีเสน่ห์สำหรับหล่อนอย่างบอกไม่ถูก แม้ผู้ชายคนนี้จะดูแปลกๆ แต่เขาก็มีท่าทางเป็นมิตรอยู่ไม่น้อย
เอาน่า เผื่อจะได้แอบถามเรื่องที่ดิน
ผู้มาเยือนตัดสินใจถือวิสาสะเดินเข้าไปนั่งที่ขั้นบันไดข้างๆเจ้าถิ่น แต่ก็ไม่เห็นเขาจะสนใจอะไรหล่อน ยังคงสูบบุหรี่ด้วยท่าทางสบายๆต่อไป สิปรางค์จึงถือโอกาสชมวิวแม่น้ำยามเย็นไปเงียบๆ นึกแปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกัน ที่สามารถนั่งเงียบๆข้างๆคนแปลกหน้าได้โดยไม่รู้สึกขัดเขินหรืออึดอัด
แต่ก็นะ นี่ไม่คิดจะสนใจถามไถ่กันบ้างหรือ ว่าหล่อนมาจากไหนอะไรยังไง
"เดินมาจากทางรีสอร์ตสิครับเนี่ย"
เหมือนรู้ใจว่าหล่อนกำลังคิดอะไรอยู่ จู่ๆคนข้างๆก็หันหน้ามาถาม แล้วก็อัดควันบุหรี่เข้าเต็มปอด ก่อนที่จะพ่นควันออกมาเฉียดหน้าหล่อนไปนิดเดียว
"ฮ้าดเช้ย!" อดไม่ได้ที่จะจามเสียงดัง หล่อนแพ้ควันบุหรี่อย่างรุนแรง
"เฮ้ย" ชายหนุ่มตกใจกับเสียงจามที่มาแบบไม่ทันตั้งตัว ยกมือข้างที่คีบบุหรี่ขึ้นปิดหู
"คือ แพ้ควันบุหรี่น่ะค่ะ ฮ่ะ ฮะ ฮะ ฮ้าด! ฮ้าดเช้ย!" คำอธิบายนั้นกระท่อนกระแท่นก่อนจะตามมาด้วยการจามอีกรอบใหญ่
"อ้าว โทษทีครับ" เจ้าของบุหรี่ลนลานควานหาที่เขี่ยบุหรี่ข้างตัว
"ความจริงบุหรี่นี่ก็ไม่เห็นมีประโยชน์อะไรนะคะ เลิกได้ก็น่าจะดีอยู่นะคะ"
สิปรางค์พูดลอยๆไม่มองเขา ทำเป็นว่าหล่อนกำลังสนอกสนใจแม่น้ำอยู่อย่างจริงจัง แต่เมื่อแอบมองเขาด้วยหางตา ก็เห็นเขาเหลือบมองหล่อนแวบๆแล้วก็อมยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะขยี้บุหรี่ในมือกับที่เขี่ยบุหรี่
แต่… ช้าก่อน… หล่อนต้องเป็นมิตรกับเขาเข้าไว้ ที่ดินผืนนี้สวยมากๆ ถ้าปริมน้องสาวของหล่อนได้มันไป จะเป็นผลดีกับที่รีสอร์ตขึ้นอีกหลายเท่า
"ค่ะ พักอยู่ที่รีสอร์ต เผอิญออกมาเดินเล่น แล้วเห็นต้นไม้ตรงโน้นมีดอกสีชมพูมันสวยมากเลย ก็เลยแอบลอดรั้ว เข้ามาดูใกล้ๆ" ต้องพยายามเบี่ยงเบนจุดประสงค์การมาของหล่อนไปที่ต้นไม้ใหญ่ริมน้ำ
เขาพยักหน้ารับรู้คำตอบของหญิงสาวแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ได้แต่นั่งมองแม่น้ำเงียบๆอย่างนั้น คนร่างบางอดไม่ได้ที่จะแอบมองคนข้างๆอีกรอบ ชายหนุ่มมีท่าทางเรื่อยๆสบายๆ มองจากท่านั่งก็รู้ได้ว่าเขาน่าจะเป็นคนรูปร่างสูงเพรียวอยู่ไม่น้อย ผิวคร้ามแดดที่โผล่พ้นปลายแขนเสื้อออกมานั้นก็ช่างเป็นสีผิวที่มีเสน่ห์ชวนมอง
อือม์ ที่เค้าบอกกันว่าคนเหนือผิวสวยนั้น ท่าจะจริง…
แต่ไม่นานสิปรางค์ก็เริ่มรู้สึกอึดอัดที่ชายหนุ่มข้างๆไม่มีท่าทีว่าจะชวนหล่อนพูดคุยอะไรต่อเลย คนตัวเล็กๆเริ่มอยู่ไม่สุข มองไปทางเขาที มองไปทางแม่น้ำที หญิงสาวเป็นคนที่อยู่เฉยๆไม่ค่อยได้ ทั้งชีวิตที่ผ่านมาของหล่อนมีเรื่องให้ต้องคิดต้องทำอยู่เสมอ การนั่งเฉยๆว่างๆไม่ทำอะไรเลยไม่ใช่วิถีของสาวเจ้าพลังอย่างหล่อน แม้แต่จะหาเวลาสักห้านาทีสิบนาทีเพื่อที่จะอยู่เฉยๆ สิปรางค์ก็ไม่เคยมี
จะชิวไปไหนเนี่ย หรือเราควรจะเข้าเรื่องขายที่ดินเลยดี
"อยากฟังเพลงอะไร ขอได้นะ"
จู่ๆเขาก็คว้ากีตาร์ข้างกายขึ้นมาแนบตัวอีกครั้ง ตั้งท่าเตรียมบรรเลงเพลงต่อ คนตัวเล็กหันไปมองหนุ่มตัวสูงข้างๆอย่างประหลาดใจ ชายหนุ่มหันมาเลิกคิ้วให้ ทำท่าตั้งใจฟังรอคำตอบจากหล่อน
อือม์ ให้ขอเพลงได้เหรอ เพลงอะไรดีล่ะ ช่วงหลังก็ไม่ค่อยได้ฟังเพลงไทยซะด้วย เอ… แล้วคนท้องถิ่นอย่างเขาจะร้องเพลงฝรั่งได้ไหมนะ
วันเวลาของหญิงสาวส่วนใหญ่หมดไปกับการทำงาน การพักผ่อนก็คือการเล่นหุ้นในตลาดหลักทรัพย์ทั้งในไทยและในต่างประเทศ หากจะออกไปสังสรรค์บ้างก็เพื่อสายสัมพันธ์ทางธุรกิจทั้งสิ้น ที่ที่หล่อนไปเป็นประจำก็เห็นจะเป็นแต่ที่สนามกอล์ฟ หรือไม่ก็ร้านอาหารหรูๆมีรสนิยม สิปรางค์ไม่ค่อยมีเพื่อนในเมืองไทยมากนักเพราะโตที่ต่างประเทศตั้งแต่เล็ก เพื่อนๆที่หล่อนมีส่วนใหญ่ก็เป็นลูกๆของเพื่อนบิดาและหรือของเพื่อนมารดา
งั้นเอาเพลงที่เข้ากับบรรยากาศหน่อยละกัน
"ขอเพลงสาวเชียงใหม่"
คนผิวขาวจัดโพล่งออกไป คนผิวคร้ามแดดข้างๆถึงกับหัวเราะก๊ากออกมา
"ทำไม ร้องไม่เป็นเหรอ จรัล มโนเพชรน่ะ ไม่รู้จักรึไง" สิปรางค์ไม่เห็นว่ามันจะน่าขำตรงไหน
"ได้ ได้ แต่ต้องช่วยร้องนะ"เขาตอบยิ้มๆ แววตายังมีความขบขันกับท่าทางของหล่อน แล้วก็เริ่มเล่นกีตาร์
"ข้าเจ้าเป็นสาวเจียงใหม่ แหมบ่เต้าใด ก็จะเป็นสาวแหล่ว..."
เขาเริ่มร้องนำหล่อนไปด้วยเสียงทุ้มๆแหบๆที่มีเสน่ห์ชวนฟังนั้น
"ตึงวัน มีบ่าวมาแอ่ว มาอู้มาแซว เป็นคนละปูน..."
สิปรางค์ร้องต่อด้วยท่าทางตั้งอกตั้งใจ ไม่อยากจะอวดว่าหล่อนจำเนื้อของเพลงนี้ได้หมด เพราะตอนเด็กๆคุณลุงปราณเคยร้องให้หล่อนฟังบ่อยๆ หญิงสาวจำได้ว่าเวลามีการรับประทานอาหารรวมญาติมิตรที่บ้านของคุณลุงปราณ คุณลุงมักจะเล่นกีตาร์ร้องเพลงให้เด็กๆฟังเสมอ ช่วงเวลาในมหาวิทยาลัยและการเริ่มต้นทำโรงงานกาแฟทำให้คุณลุงของหล่อนรักและมีความผูกพันกับจังหวัดเชียงใหม่นี้มาก…
"โอ้ย!"
เสียงเล็กๆร้องขึ้นมา และตามมาด้วยเสียงตบยุงหลังจากเพลงจบ
"อูย ยุงเชียงใหม่นี่กัดเจ็บจัง"
สิปรางค์รู้สึกคันยุบยิบไปทั้งตัว หล่อนปัดมือปัดไม้ไปตามลำตัวพร้อมกับหันไปมองรอบๆ จึงสังเกตได้ว่าบรรยากาศรอบข้างเริ่มมืดแล้ว ปริมน่าจะรอหล่อนกลับไปทานข้าวเย็นด้วยกัน
ผู้มาเยือนจึงรีบลุกยืนขึ้นแล้วถือโอกาสขอลากลับ ชายหนุ่มพยักหน้าเห็นด้วยและเดินตามมาส่งหล่อนจนถึงริมรั้ว เขายืนอยู่รอจนหญิงสาวมุดรั้วไม้ไผ่กลับเข้าไปเรียบร้อย
"ขอบคุณค่า" สิปรางค์ตะโกนมาจากอีกฝั่งของรั้วพร้อมทั้งโบกมือโบกไม้
"ครับ ไม่เป็นไร"
เขาโบกมือกลับ ยิ้มน้อยๆตามเคย แล้วหันหลังเดินจากไป
อ้าว ลืมถามเรื่องขายที่ดินไปเลย ชื่อก็ไม่ได้ถาม มัวแต่ร้องเพลง เอ้อ!
ไม่เป็นไร หล่อนก็ไม่เห็นว่าเขาจะสนใจถามไถ่ชื่อของหล่อน เขาคงเป็นคนงานในสวน วันหลังคงได้เจอกันอีก สิปรางค์รีบเดินกลับเข้าไปในรีสอร์ตของน้องสาวรวดเร็ว
หารู้ไม่ว่า หลังจากที่หล่อนหันหลังเดินจากไป ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งคนนั้นก็หันกลับมามองหญิงสาวร่างเล็กอีกครั้ง คิ้วหนานั้นขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
หากแต่รอยยิ้มบางๆนั้นก็ยังคงมีอยู่ที่มุมปาก...


## ความเป็นมา

รถสปอร์ตสีดำสัญชาติยุโรปรุ่นใหม่ล่าสุดเลี้ยวผ่านประตูรั้วเข้ามาภายในบริเวณโรงงาน และเคลื่อนมาจอดหน้าอาคารหลังแรกที่อยู่ถัดไปจากประตูรั้วใหญ่นั่น หญิงสาวท่าทางสวยเก๋สวมแว่นตาดำก้าวลงมาจากรถ รูปร่างโปร่งบางมาด้วยชุดสูทกางเกงเรียบหรู สะพายกระเป๋าเอกสารสีดำทำจากหนังแกะชั้นดี หล่อนถอดแว่นตาดำออกและมองไปรอบๆบริเวณโรงงานด้วยสายตาสำรวจตรวจตรา
เก่า เชย ล้าสมัย นี่ชั้นอยู่ในยุคไหนกันเนี่ย!
ขณะที่หญิงสาวกำลังตัดสินใจจะก้าวเท้าเข้าไปในอาคารตรงหน้าหล่อนนั้น หล่อนก็ปะทะเข้ากับชายวัยใกล้เกษียณที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งกระหืดกระหอบออกมาจากประตูใหญ่ของอาคารที่เปิดกว้างไว้
"สวัสดีครับคุณสิปรางค์ เดินทางเรียบร้อยดีนะครับ" เขาเอ่ยต้อนรับปนเสียงหอบหายใจ
"สวัสดีค่ะคุณวิชิต" ผู้มาไกลทักทายเขาพร้อมกับถอนหายใจ
"ก่อนอื่น ขอนิดนึงค่ะ ดิฉันว่าป้อมยามที่นี่ไม่โอเคนะคะ ไม่มีระบบเซฟตี้เลย"
หญิงสาวบุ้ยหน้าไปทางประตูเข้าของโรงงาน วิชิตมองตามไปก็เห็นชายสูงอายุกำลังนั่งสัปหงกอยู่ในป้อมยามไม้หลังเล็กที่อยู่ติดกับประตู
"สงสัยมื้อเช้าคำตั๋นแกจัดข้าวเหนียวหนักไปหน่อยครับ"
ชายตรงหน้าหล่อนพูดขำๆอย่างไม่ถือสาหาความ หลังจากนั้นจึงยกมือป้องปากแล้วตะโกนไปทางป้อมยาม
"คำตั๋น ป้าศรีมาหา"
ยามสูงวัยสะดุ้งตื่นด้วยอาการตระหนกตกใจกับเสียงร้องเรียก เหลียวซ้ายมองขวาหน้าตาเลิ่กลั่ก
วิชิตหัวเราะเบาๆแล้วส่ายหน้า "เชิญคุณสิปรางค์เข้าข้างในดีกว่าครับ"
พูดพลางเดินนำหน้าหญิงสาวเข้าไปยังด้านในซึ่งเป็นลักษณะอาคารหลังคาสูงครึ่งไม้ครึ่งปูนซึ่งอยู่ในสภาพกลางเก่ากลางใหม่ สมองของสิปรางค์เริ่มทำการเก็บข้อมูลที่ตาเห็นทันทีเมื่อเดินผ่านประตูของอาคารเข้าไป
คุณวิชิต ผู้ใหญ่ใจดี มีความสุภาพ ผู้จัดการโรงงานคนเก่าแก่ ร่วมก่อร่างสร้างโรงงานนี้มากับคุณพ่อของพี่ป้อง
อือม์ ส่วนของสำนักงานน่าจะอยู่บนชั้นสองด้านขวามือของหล่อน ส่วนชั้นล่างนี้ก็คงเป็นส่วนของแผนกต้อนรับ และก็ถูกจัดให้เป็นห้องเล็กๆสำหรับจัดแสดงโปรดักท์ของโรงงานด้วย ทางซ้ายมือของด้านในอาคารเป็นห้องโล่งขนาดใหญ่ก็คงเป็นที่สำหรับใช้เก็บสต๊อกสินค้าระหว่างรอการส่งออกให้ลูกค้า
คุณวิชิตได้แนะนำให้ผู้มาใหม่รู้จักกับราณี หญิงสาวรูปร่างอ้อนแอ้น ผิวขาวแบบคนเหนือแท้ ใบหน้าหวานน่ารัก ตากลมโต ผมยาวตรงสลวย พนักงานหนึ่งเดียวผู้เป็นทั้งแผนกต้อนรับและแผนกประชาสัมพันธ์ของโรงงาน ชายผู้เป็นผู้จัดการโรงงานแนะนำว่า สิปรางค์เดินทางมาจากสำนักงานใหญ่เพื่อช่วยจัดระเบียบข้อมูลต่างๆของโรงงาน
"สวัสดีค่ะ เรียกเบลล่าก็ได้นะคะ คุณสิปรางค์ต้องการอะไรบอกได้เลยค่ะ"
ราณีทักทายหล่อนด้วยอาการยิ้มแย้มบวกกับน้ำเสียงหวานใสน่ารัก สิปรางค์มองตอบด้วยสายตาเป็นมิตร
คุณราณี… น่ารักใสๆ อือม์ น่าจะเป็นสายแบ๊วตัวท้อปขวัญใจของหนุ่มๆที่นี่…
หลังจากนั้นคุณวิชิตก็ได้พาหญิงสาวผู้มาใหม่ขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง ซึ่งมีส่วนด้านหน้าเป็นระเบียงไม้กว้างสำหรับสองคนเดินสวนกันได้อย่างสบายๆ ส่วนของสำนักงานที่เป็นห้องกระจกกั้นเป็นห้องๆนั้นตั้งอยู่เป็นแนวยาวแถวเดียวขนานไปกับระเบียงไม้ ห้องทำงานของคุณวิชิตเป็นห้องเล็กๆถูกจัดไว้อยู่ด้านขวามือสุด ถัดมาเป็นห้องที่ใหญ่ขึ้นมาอีกหน่อยมีโต๊ะทำงานว่างๆสองโต๊ะจัดเตรียมรออยู่แล้ว ห้องนี้น่าจะถูกจัดไว้ให้เป็นห้องทำงานของหล่อน เพราะเมื่อคุณวิชิตพาหล่อนเข้าไปในห้องก็มีพนักงานคนหนึ่งรออยู่ก่อนแล้ว
"นี่คือคุณดนัยครับ เลขาของผมเอง แต่ต่อไปเขาจะมาช่วยคุณประสานงานในเรื่องต่างๆ"
ผู้จัดการโรงงานสูงวัยแนะนำให้สิปรางค์รู้จักกับผู้ช่วยของหล่อน
ดนัยยิ้มให้หล่อนอย่างสำรวจตรวจตรา สายตาเรดาร์และสมองของการวิเคราะห์ของสิปรางค์ก็เริ่มทำงานต่อไป
คุณดนัย หนุ่มใหญ่วัยกลางคนท่าทางตุ้งติ้ง เสื้อเชิ้ตอาร์มานี่ เนกไทเวอร์ซาเช่ นาฬิกาข้อมือแอปเปิ้ลวอช อือม์ รสนิยมแปรผกผันกับสภาพโรงงานจริงๆ
ถัดมาจากห้องทำงานของหล่อนก็คือห้องประชุมใหญ่ขนาดโต๊ะสำหรับสิบคนนั่งล้อมรอบได้ ปลายสุดด้านซ้ายของห้องประชุมใหญ่มีประตูอีกบานสำหรับเปิดไปยังห้องกาแฟที่อยู่ติดกัน และอีกด้านหนึ่งของห้องกาแฟก็จะเป็นห้องโถงขนาดใหญ่ซึ่งพนักงานในแผนกต่างๆในส่วนของสำนักงานจะนั่งทำงานรวมกันที่ห้องนี้ ส่วนห้องเล็กๆปลายสุดด้านซ้ายมือจะเป็นส่วนของแผนกไอที ซึ่งมีพนักงานดูแลอยู่เพียงคนเดียว
หลังจากได้ทำความรู้จักกับทุกคนในสำนักงานรวมไปถึงแผนกบัญชีและจัดซื้อแล้ว คุณวิชิตมีเรื่องที่ต้องพูดคุยกับแผนกบัญชีอีกเล็กน้อย หญิงสาวจึงออกมายืนรออยู่บริเวณราวระเบียงของชั้นสอง สิปรางค์กวาดสายตาไปรอบๆ อาคารไม้หลังนี้ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังพาหล่อนย้อนอดีตไปสักยี่สิบปีที่แล้ว
ปิดไปซะก็ดี โรงงานเก่าๆไร้อนาคตแบบนี้…
"ไงคะพี่ ทำงานวันแรก กลับมาซะเย็นเชียว นี่ถ้าไม่โทรตามว่าอาหารพร้อมแล้ว สงสัยจะยังไม่ยอมกลับ"
ปริมน้องสาวของหล่อนหันหน้ามาทักทายเมื่อเห็นสิปรางค์เดินเข้ามาในบริเวณสวนของรีสอร์ตที่หล่อนกำลังดูแลคนสวนให้ตัดเล็มต้นไม้อยู่
"เชียงใหม่นี่ดีนะ รถยังไม่เยอะเท่ากรุงเทพ ไปไหนมาไหนง่าย" ผู้เป็นพี่สาววางกระเป๋าทำงานลงที่โต๊ะ หยิบแก้วน้ำส้มที่พนักงานของรีสอร์ตยกมาบริการขึ้นมาจิบพลางมองไปรอบๆ "สวนสวยจังเลย เธอนี่มีฝีมือนะปริม"
"ชอบใช่มั้ยล่า สวนก็สวยอากาศก็ดี อยู่ไปนานๆแล้วจะติดใจค่ะพี่ มันยังไม่วุ่นวายเหมือนกรุงเทพ"
ปริมพูดพลางเดินกลับเข้ามาหาหล่อนที่โต๊ะ น้องสาวเลื่อนเก้าอี้ตรงข้ามหล่อนพร้อมหย่อนตัวลงทำหน้าสนอกสนใจกับ
"ว่าแต่ที่โรงงานเป็นไงบ้างคะ"
"ก็โรงงานเล็กๆ คนงานร้อยกว่าคน น่าจะปิดได้ง่าย สามเดือนก็น่าจะเรียบร้อย เฮ้อ…" สิปรางค์ตอบคำถามของน้องสาวอย่างไม่ใส่ใจนักพร้อมกับทำท่าบิดขี้เกียจ วันนี้หล่อนเริ่มงานด้วยการนั่งดูเอกสารต่างๆที่คุณดนัยขนมาให้ หญิงสาวไม่อยากจะเชื่อว่าในยุคสมัยนี้แล้วยังจะใช้เอกสารเป็นกระดาษกันอีก
"ถือว่ามาสำรวจที่ดินแถวนี้ละกันค่ะพี่" ปริมดึงความสนใจของพี่สาวกลับไปยังเรื่องของที่ดิน "ถึงที่ทางแถวเชียงใหม่จะเริ่มแพงแล้ว แต่ถ้าหาดีๆก็น่าจะเจอที่น่าสนใจอยู่นะคะ"
น้องสาวหล่อนช่างรู้ใจหล่อนจริงๆ ในชีวิตนี้ของสิปรางค์ไม่เคยสนใจอะไรมากไปกว่าเรื่องของธุรกิจและการประสบความสำเร็จ และอันที่จริง การที่หญิงสาวตกลงรับปากมาทำงานที่เชียงใหม่ในครั้งนี้ ก็เป็นเพราะหล่อนต้องการจะมาสำรวจตลาดที่ดินในเชียงใหม่ให้กับครอบครัวด้วย…
สิปรางค์นึกไปถึงตอนที่หล่อนเล่าให้พ่อแม่ฟังว่าหล่อนคงต้องไปช่วยงานบริษัทที่เชียงใหม่เป็นเวลาสามเดือน
"หนูไม่ค่อยอยากจะไปเลย โรงงานเล็กๆ ไม่น่าจะมีอะไรน่าสนใจ"
ตอนนั้นใจหญิงสาวคิดว่า งานเล็กๆแบบนี้ไม่น่าต้องถึงมือวิศวกรฝีมือดีอย่างหล่อน ส่งเด็กจบใหม่ไปทำก็ได้ แค่โรงงานเล็กๆ ดูแค่บัญชีคร่าวๆแล้วปิดไปเลยก็น่าจะได้
"ป้องเค้าคงอยากให้ลูกจัดการน่ะ ให้เกียรติคุณวิชิตแล้วก็ลุงปราณแกด้วยมั้ง"
บิดาของหล่อนพอจะรู้จักและเข้าใจความเป็นไปของโรงงานนี้ดี
"ลูกไปดูเองน่ะดีแล้ว เดี๋ยวนี้ที่ดินเชียงใหม่ไม่ใช่ถูกๆแล้วนะ เราเอาที่ดินของโรงงานมาพัฒนาอย่างอื่นดีกว่า" มารดาของหล่อนสนับสนุนเต็มที่
ปกป้องมาคุยเรื่องนี้ที่บ้านของหญิงสาวในตอนแรกโดยมีบิดาและมารดาของหล่อนนั่งฟังอยู่ด้วย ลูกพี่ลูกน้องของหล่อนโน้มน้าวให้สิปรางค์เป็นคนไปทำงานนี้เอง เพราะรู้ว่าครอบครัวของน้องสาวอาจสนใจพัฒนาที่ดินของโรงงานนี้ต่อไป ชายหนุ่มต้องการให้หล่อนมาศึกษาข้อมูลอย่างละเอียดทั้งหมดเพื่อประเมินสถานการณ์ของโรงงานที่เชียงใหม่นี้ ซึ่งโรงงานนี้เป็นสาขาแรกของบริษัทกาแฟของครอบครัวเขา
"ใช่ เผื่อปรางจะได้มีโอกาสไปสำรวจที่ทางอื่นๆในเชียงใหม่ด้วย ไปทั้งที่ก็ไปเก็บข้อมูลมาให้หมด" คุณปริญบิดาของหล่อนสนับสนุนมารดาอย่างเต็มที่อีกแรง
แม้ในใจลึกๆหญิงสาวจะไม่อยากไป แต่คำพูดของบิดาและมารดาที่เกี่ยวกับที่ดินในจังหวัดเชียงใหม่ก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกว่าการขึ้นไปทำงานที่เชียงใหม่ในครั้งนี้อาจจะนำมาซึ่งโอกาสอื่นๆซึ่งเป็นประโยชน์กับครอบครัวหล่อนได้อีก
และอีกอย่าง ปกป้องก็เป็นลูกพี่ลูกน้องที่หล่อนนับถือเหมือนพี่ชายแท้ๆ หล่อนคงไม่สามารถจะปฏิเสธปกป้องได้…
หลังจากวันที่ปกป้องไปคุยกับหล่อนที่บ้าน หญิงสาวจึงได้เจอคุณวิชิตพร้อมๆกับพนักงานคนหนึ่งจากแผนกการเงินของบริษัท พี่ชายของหล่อนต้องการปรึกษาหารือกับทุกคนให้เร็วที่สุดถึงเรื่องแผนการปิดโรงงาน
การประชุมวางแผนจึงเกิดขึ้นในห้องประชุมของสำนักงานใหญ่ของบริษัท The Coffee บนตึกสูงระฟ้าใจกลางกรุงเทพ
"คร่าวๆคือ คุณสิปรางค์จะขึ้นไปเชียงใหม่ก่อนเพื่อเก็บรวบรวมข้อมูลทั้งหมด เผอิญคุณณัฐติดงานด่วนตรงนี้ อีกสองสามวันถึงค่อยตามขึ้นไป ส่วนผมคงจะขึ้นไปดูเดือนสุดท้ายตอนประเมินรายงานสำหรับส่งให้ผู้ถือหุ้น"
"เราต้องรอการอนุมัติจากผู้ถือหุ้นด้วยหรือคะ"
สิปรางค์สงสัยในขั้นตอนที่ซับซ้อน ก็ในเมื่อปกป้องเห็นควรแล้วว่าควรปิดโรงงานนี้และบริษัทนี้ครอบครัวเขาก็ถือหุ้นใหญ่ เรื่องราวมันควรจะดำเนินไปง่ายๆไม่ใช่หรือ
"ครับน้องปราง เพราะเรากำลังจะเอาบริษัทเข้าตลาดหุ้น เพราะฉะนั้นทุกขั้นตอนระหว่างนี้ เราต้องรายงานผู้ถือหุ้นรายใหญ่"
"แล้วทำไมทุกอย่างคงต้องเป็นความลับครับ" ณัฐชายหนุ่มจากแผนกการเงิน หนึ่งในผู้ร่วมทีมถามด้วยความสงสัย
"ผมไม่อยากให้ข่าวนี้รั่วไปข้างนอกก่อนงานสำเร็จ เดี๋ยวพวกสื่อจะเอาเรื่องนี้มาโจมตี มันจะไม่เป็นผลดีกับราคาหุ้นของเราตอนเข้าตลาด" ปกป้องเอ่ยด้วยเสียงเรียบๆ
เมื่อเห็นทุกคนกำลังตั้งใจฟัง ชายหนุ่มจึงพูดต่อไป
"จะมีก็แต่คุณสิปรางค์ คุณวิชิต และคุณณัฐเท่านั้นที่รู้ เรื่องนี้ต้องเป็นความลับสุดยอด ข่าวจะแพร่งพรายออกไปไม่ได้ กรณีปิดโรงงานอย่างนี้ กฎหมายแรงงานอนุญาตให้บอกล่วงหน้าอย่างช้าสุดหนึ่งเดือน ผมคิดว่าไม่น่ามีปัญหาอะไรถ้าเราจะแถลงข่าวเรื่องนี้ในตอนหลัง"
"แล้วอย่างนี้พนักงานจะไม่สงสัยหรือครับ อยู่ๆก็มีคนจากสำนักงานใหญ่ขึ้นไปตั้งสองคน" ณัฐถามอีกด้วยความสงสัย แม้เขาเองจะเคยได้ยินชื่อโรงงานนี้มาก่อน แต่ดูเหมือนว่าที่ผ่านมาโรงงานนี้จะถูกลืมเลือนจากบริษัทแม่ไป ณัฐไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งตนเองจะถูกส่งไปทำงานที่นั่น
"ผมถึงคิดว่า คุณณัฐตามไปทีหลังก็ดีอย่างนะครับ จะได้ไม่ดูเอิกเกริก คุณน้าวิชิตเห็นด้วยใช่ไหมครับ" ปกป้องหันมาทางคุณวิชิตซึ่งนั่งเงียบมาโดยตลอดตั้งแต่ต้น
"ก็… ครับ" ชายสูงวัยตอบด้วยท่าทางขรึมๆ สิปรางค์มองท่าทางนั้นของวิชิตอย่างไม่ใส่ใจนัก หล่อนยังไม่หายข้องใจอีกเรื่อง
"แล้วพี่ป้องจะให้ปรางบอกพวกพนักงานว่ายังไงคะ ถ้ามีคนถามว่าปรางกับณัฐไปทำอะไรที่นั่น"
"คุณน้าวิชิตมีความเห็นว่ายังไงครับ" ซีอีโอหนุ่มลูกพี่ลูกน้องของสิปรางค์หันมาทางผู้จัดการสูงวัย
วิชิตถอนหายใจ โรงงานเขาเป็นโรงงานเล็กๆ การที่จะมีคนจากสำนักงานใหญ่เข้าไปร่วมทำงานด้วยถึงสองคนย่อมเป็นที่น่าสงสัยแน่ๆ
"ก็… คงจะต้องบอกว่า มาช่วยเรื่องจัดระเบียบข้อมูลน่ะครับ" ผู้จัดการโรงงานค่อยๆเอ่ยออกมาอย่างไตร่ตรอง
วิชิตนึกไปถึงบรรดาพนักงานและคนงานในโรงงานของเขา เรื่องนี้ไม่น่าจะปิดกันง่ายๆ ทุกคนในโรงงานของเขาสนิทสนมกันหมด แล้วนี่เขาจะปิดเรื่องใหญ่ที่มีผลกระทบกับชีวิตทุกคนให้เป็นความลับได้อย่างไร
"ขอย้ำกับทุกคนอีกครั้งนะครับ งานนี้ต้องเป็นความลับมากที่สุด เพื่อไม่ให้พนักงานแตกตื่น"
เสียงปกป้องยังก้องเข้ามาในหูของผู้จัดการโรงงานผู้สูงวัย…
หลังการประชุมเรื่องปิดโรงงาน ปกป้องขอคุยกับสิปรางค์เป็นการส่วนตัวที่ห้องทำงานของเขา
"ว่าไงเรา หนักใจไหม" ลูกพี่ลูกน้องหล่อนถามด้วยท่าทางสบายๆ
"แค่โรงงานเล็กๆ ไม่ต้องให้น้องไปก็ได้มั้งคะ ความจริงคุณณัฐไปคนเดียวก็อยู่แล้ว" สิปรางค์ยักไหล่ ยังไม่วายรู้สึกว่าหล่อนไม่จำเป็นสำหรับงานสเกลล่างๆระดับนี้
"เอาจริงพี่ก็คิดงั้นนะ แต่เกรงใจคุณพ่อกับคุณน้าวิชิตน่ะสิ ทั้งสองคนเค้ารักของเค้า สร้างกันมากับมือตั้งแต่ยังเป็นที่ดินเปล่าๆ เฮ้อ ก็น่าเห็นใจอยู่นะ" คนเป็นพี่ถอนหายใจ
"ก็เลยจะให้ปรางไปทำรายละเอียดมางั้น" ส่วนคนเป็นน้องมองบน
"ถ้าได้น้องปรางมาช่วยชี้แจงยืนยันกับคุณพ่ออีกแรง แกก็คงรู้สึกสบายใจขึ้น ว่าเราตัดสินใจไม่ผิด"
ปกป้องถอนหายใจอีกรอบ อันที่จริงไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยกับการปิดโรงงานครั้งนี้ โรงงานแห่งแรกของครอบครัวเขา ชายหนุ่มเองก็รู้สึกผูกพันกับที่นี่ไม่น้อย เขายังจำได้ถึงความรู้สึกตื่นเต้นที่ได้ตามบิดาขึ้นเครื่องบินไปเชียงใหม่อยู่บ่อยๆ เพื่อไปตรวจตราโรงงานแห่งนี้
หากผู้เป็นน้องสาวไม่ได้รู้สึกอะไรด้วย สิปรางค์ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก
"โลกของธุรกิจมันก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ ใครปรับตัวก่อนก็รอดไป"
"พูดจากสมกับจบมาจากมหาลัยชื่อดังทางธุรกิจเลยนะเรา" ปกป้องมองลูกพี่ลูกน้องคนสนิทอย่างเอ็นดู ใครๆก็รู้ว่าสิปรางค์เรียนเก่ง ทำงานเก่ง สำหรับหญิงสาวแล้วเรื่องของงานต้องมาอันดับหนึ่งเสมอ แต่ถึงกระนั้น ชายหนุ่มก็ไม่วายที่จะกำชับน้องสาวอีกที
"อ้อ แล้วอย่าลืมที่บอกนะ อย่าไปสนิทสนมกับพวกพนักงานมากนัก เพราะเดี๋ยวเราจะพาลลำบากใจเอา"
"พี่ป้องสบายใจได้ ตอนอยู่อเมริกา ปรางก็เคยปิดมาหลายโรงงานแล้วค่ะ มืออาชีพค่ะ" สิปรางค์ตกปากรับคำญาติผู้พี่อย่างมั่นเหมาะ
หล่อนไม่ใช่คนใจอ่อน หล่อนรู้จักตัวเองดี…
สิปรางค์เกิดในตระกูลใหญ่ที่มีอันจะกิน หญิงสาวเกิดมาพร้อมกับความสมบูรณ์แบบ หลังจากจบชั้นประถมจากโรงเรียนนานาชาติ ครอบครัวก็ส่งหล่อนไปอยู่อเมริกาตั้งแต่ชั้นไฮสคูล จนจบปริญญาตรีทางวิศวกรรมอุตสาหการจากมหาวิทยาลัยเอ็มไอที ซึ่งเป็นมหาวิทยาลัยทางวิศวกรรมชั้นนำของอเมริกา และก็ยังจบปริญญาโทบริหารธุรกิจเกียรตินิยมอันดับหนึ่งจากฮาวาร์ด ซึ่งก็เป็นมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงโด่งดังด้านการบริหารธุรกิจอีกด้วย ในวันรับปริญญาของสิปรางค์ พ่อแม่และปริมน้องสาวของหล่อนบินไปแสดงความยินดีถึงที่ บรรยากาศที่ชื่นมื่นของครอบครัวทำให้หญิงสาวภูมิใจในตัวเองอย่างเป็นที่สุด
หลังจากสิปรางค์จบปริญญาโทและทำงานในบริษัทที่ปรึกษาทางธุรกิจอยู่ที่อเมริกาได้ห้าหกปี คุณลุงปราณซึ่งเป็นพี่ชายแท้ๆของบิดาหล่อน ก็ได้ชักชวนให้หญิงสาวมาช่วยบริหารงานในบริษัทผลิตกาแฟของครอบครัว สิปรางค์ตัดสินใจกลับมาประเทศไทยโดยไม่ลังเล เพราะในใจหล่อนก็นึกเบื่ออเมริกาอยู่บ้างแล้วเนื่องจากเติบโตและอยู่ที่นั่นมาจนเกือบทั้งชีวิต
ส่วนคุณปริญบิดาของหญิงสาวและคุณหญิงอาปิ่นอนงค์น้องสาวคนสุดท้องของครอบครัวต่างช่วยกันบริหารธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ คุณหญิงอาดูแลธุรกิจโรงแรมต่างๆในเครือ ส่วนบิดาหล่อนดูแลด้านอสังหาริมทรัพย์ซื้อขายและบริหารจัดการที่ดิน
และที่ดินเป็นรีสอร์ตของน้องสาวหล่อนในปัจจุบันนี้ บิดาของสิปรางค์ก็ซื้อไว้นานแล้ว ในตอนหลังเมื่อน้องสาวของหล่อนแต่งงานกับธนาลูกชายของนักธุรกิจชื่อดังของเชียงใหม่ ทั้งสองจึงช่วยกันสร้างรีสอร์ตแห่งนี้ขึ้นมาและก็ประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก เนื่องจากเป็นรีสอร์ตที่มีบรรยากาศดี อยู่ท่ามกลางธรรมชาติ และที่สำคัญคืออยู่ติดริมแม่น้ำปิง ซึ่งหากได้ที่ดินบริเวณสวนผลไม้ตรงโค้งน้ำนั้นเพิ่มขึ้น ก็ยิ่งจะทำให้รีสอร์ตของน้องสาวหล่อนเป็นที่น่าพิสมัยมากขึ้น
แต่สิปรางค์หารู้ไม่ว่า การมาเชียงใหม่ครั้งนี้ จะเปลี่ยนความคิดและเปลี่ยนวิถีชีวิตของหล่อนไปตลอดกาล…


## ความไม่คุ้นเคย

"โรงงานของเรา แม้จะไม่ทันสมัยก็จริงเพราะยังใช้แรงงานจากชาวบ้านอยู่เป็นจำนวนมาก แต่เมล็ดกาแฟที่ผลิตได้ ก็มีรสชาติดีกว่ากาแฟที่ผลิตจากเครื่องจักรสมัยใหม่นะครับ"
คุณวิชิตพาหญิงสาวตรงไปยังโรงผลิตซึ่งเป็นบริเวณถัดไปจากส่วนโรงจัดเก็บเมล็ดกาแฟที่ได้รับการคั่วแล้ว วันนี้หล่อนตั้งใจอยากจะสำรวจบริเวณโรงงานให้ทั่วๆ
สิปรางค์มองชายสูงวัยที่อยู่ตรงหน้า ผู้จัดการโรงงานซึ่งเป็นเพื่อนรักของคุณลุงปราณของหล่อน ชายร่างเล็กผิวขาวที่ดูสุภาพตลอดเวลา เขามีท่าทางและการพูดจาที่ให้เกียรติหล่อนเสมอแม้หล่อนจะเป็นคนรุ่นหลานและประสบการณ์การทำงานของหล่อนคงจะยังด้อยกว่าเขามากนัก และแม้วัยจะเสื่อมถอย หากนัยน์ตาเขายังเป็นประกายเสมอเมื่อพูดถึงโรงงานที่เขารัก
แต่แม้คุณวิชิตจะพยายามชี้ให้สิปรางค์เห็นสิ่งที่เป็นจุดแข็งของโรงงานนี้ แม้หล่อนจะรู้สึกนับถือเขาทั้งๆที่หล่อนไม่ใช่จะเป็นคนที่นับถือใครง่ายๆ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้สิปรางค์มีทัศนคติที่ดีกับโรงงานนี้ขึ้นมาเลย
เครื่องจักรเก่าแล้ว ไม่ทันสมัย พนักงานก็ทำงานกันเรื่อยๆ กระเซ้าเย้าแหย่กันไป จะสบายใจกันไปถึงไหน
"อ้อ นี่คุณวุฒิชัย วิศวกรฝ่ายผลิตของเราครับ" สิ้นเสียงคุณวิชิต ชายหนุ่มที่กำลังคุยกับพนักงานสามสี่คนและหันหลังให้อยู่ก็หันมาหาหญิงสาวและผู้จัดการโรงงานโดยเร็ว
หัวหน้าฝ่ายผลิต หล่อเข้มได้คะแนนเต็ม เพิ่มด้วยตาหวานบวกก้ามปูขนาดนี้ คงมีทั้งสาวทั้งหนุ่มกรี๊ดกันน่าดู
"นี่คุณสิปรางค์จากสำนักงานใหญ่ครับ ที่ผมเคยบอกไว้ว่าจะมาช่วยเราดูเรื่องระบบข้อมูลต่างๆ" คนสูงวัยแนะนำหญิงสาวผู้อ่อนวัยกว่าให้แก่วิศวกรหนุ่ม
วุฒิชัยเขม้นมองคนสวยตรงหน้าอย่างสงสัย
มาจากสำนักงานใหญ่รึ มาทำไมกัน ไม่เห็นโรงงานเราเคยมีคนจากสำนักงานใหญ่มาอยู่นานๆแบบนี้ มันเรื่องอะไรกันแน่
"วันหลังผมคงต้องรบกวนช่างวุฒิอธิบายให้คุณสิปรางค์ทราบถึงขบวนการผลิตของเราโดยละเอียดนะครับ" วิชิตเอ่ยต่อไป เขาพยายามจะไม่สนใจแววตาใคร่รู้ของวิศวกรตรงหน้า
"ยินดีมากเลยครับ คุณสิปรางค์ต้องการมาวันไหนบอกผมได้เลยนะครับ" วุฒิชัยเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ยังคงมองสิปรางค์ตรงๆอย่างเก็บความสงสัยไว้ไม่อยู่
หลังจากนั้นวิศวกรหนุ่มจึงแนะนำให้สิปรางค์รู้จักกับลูกน้องในแผนกของเขาที่ยืนอยู่แถวนั้นอีกสองสามคน สิปรางค์มองดูลักษณะท่าทางของชายหนุ่มหล่อเข้มตรงหน้าด้วยความสนใจ
ลักษณะท่าทางบ่งบอกได้ถึงความมั่นใจในตัวเอง น่าจะทำงานเก่งอยู่ไม่น้อย อือม์ ท่าทางก็ดูเป็นมืออาชีพดี...
ขณะที่สิปรางค์กำลังแนะนำตัวที่ฝ่ายผลิตอยู่นั้นเอง ที่ภายในอาคารของโรงซ่อมบำรุงซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก็ปรากฏช่างซ่อมบำรุงหนุ่มสองคนกำลังถกเถียงกันเรื่องซ่อมเครื่องจักรอย่างจริงจัง
"โอ๊ะ มันคับไปเนาะ หันก่อไอ่โต้ง" ช่างอู๊ดช่างวัยกลางคน รูปร่างอวบอั๋น ค่อนไปทางเตี้ยล่ำ ไว้ผมยาวรวบไว้ข้างหลัง หันมาพูดกับเพื่อนร่วมงานรุ่นน้อง
"จะอี๊มันก่อต้องฝนตะไบก่าอ้ายอู๊ด เหล็กมันฮ้อน มันก่อเลยขยายตั๋ว" ช่างโต้งช่างหนุ่มรูปร่างผอมสูงซึ่งยืนอยู่ข้างๆให้ความเห็น
"โอย แล้วไผจะฝนเนี่ย จะส่งไปร้านช่างวินก็ไม่อยู่เซ็นต์อนุมัติฮื้ออีก ช่างวุฒิก็เร่งจังเล้ย"
ช่างรุ่นพี่บ่นพลางส่ายหน้าไปมาอย่างหัวเสีย งานฝนตะไบเขาไม่ถนัด แถมยังเป็นงานใช้แรงที่เสียเวลามากมากอีกด้วย ครั้นส่งสายตาไปยังช่างรุ่นน้องก็ได้การส่ายหน้าอย่างรู้ทันกลับมา
"อ๊า ผมฮู้แล้วอ้ายอู๊ด" แต่แล้วชั่วอึดใจต่อมาช่างรุ่นน้องก็โพล่งออกมาด้วยความดีใจ
"ฮาก็ฮู้ไอ่โต้ง" ช่างอู๊ดพลันนึกออก ก็ยักคิ้วหลิ่วตาให้ชายหนุ่มรุ่นน้อง
"น้องปันคร้าบบบบ"
ทั้งสองประสานเสียงเรียกเด็กฝึกงานจากกรุงเทพๆที่เพิ่งเข้ามาทำงานวันนี้เป็นวันแรก
"คร้าบพี่"
ชายหนุ่มผิวขาวหน้าใสรีบกุลีกุจอเดินออกมาจากหลังเครื่องจักรตามเสียงเรียก…
สิปรางค์และคุณวิชิตเดินผ่านๆดูการทำงานของฝ่ายผลิตมาเรื่อยๆจนถึงบริเวณด้านปลายสุดของโรงผลิต หลังจากนั้นผู้จัดการโรงงานสูงวัยจึงพาหล่อนเลี้ยวซ้ายเพื่อเดินออกจากประตูโรงผลิตไปสู่ลานกว้าง
"ส่วนตรงโน้นที่ติดริมน้ำก็จะเป็นโรงซ่อมบำรุงละครับ"
หญิงสาวมองตามที่คุณวิชิตชี้ไปด้านตรงข้าม หล่อนเห็นจากไกลๆเหมือนว่าตรงนั้นจะเป็นโรงเปิดซึ่งเป็นบริเวณที่เก็บเครื่องจักรเก่า มีคนยืนอยู่หน้าเครื่องจักรเครื่องหนึ่งอยู่สองสามคน ส่วนตรงกลางระหว่างโรงสองโรงนี้ที่เป็นที่ว่างนี้เป็นส่วนของบริเวณที่รถเข้าออกส่งของรับของ สิปรางค์สังเกตเห็นว่าใกล้ๆกับโรงซ่อมบำรุงติดกับริมน้ำเป็นบริเวณที่ว่างๆกว้างพอขนาดสนามฟุตบอลย่อมๆได้ จึงชี้มือถามคนสูงวัยข้างๆส่งสัญญาณทำนองสงสัย และก็ได้รับคำตอบกลับมาแทบจะในทันที
"อ๋อ สนามบอลน่ะครับ คนงานเค้าเล่นกันตอนเย็นๆเกือบทุกวัน"
วิศวกรสาวยืนมองอยู่ชั่วครู่ แล้วจึงหันกลับมาทางผู้จัดการโรงงาน
"อือม์ น่าเสียดายพื้นที่นะคะ ที่ว่างๆอย่างนี้น่าจะเอาไปทำประโยชน์อย่างอื่นนอกจากเอามาเตะบอลเล่นกัน"
สิปรางค์รู้สึกว่าโรงงานนี้ให้ความสำคัญกับพนักงานในเรื่องไร้สาระมากเกินไป
"ถ้าเป็นความสุขของพวกคนงานเค้า ผมก็ไม่ขัดข้องน่ะครับ"
ชายวัยใกล้เกษียณหันไปยิ้มอย่างใจดีให้หญิงสาวผู้เป็นทั้งหลานของเพื่อนและเป็นทั้งผู้ร่วมงานรุ่นใหม่ไฟแรงของเขา เขาอยู่ที่นี่มานาน โรงงานนี้เป็นเสมือนบ้านของเขา วิชิตดูแลคนงานทุกคนเหมือนลูกเหมือนหลาน เขารักและผูกพันกับโรงงานแห่งนี้เป็นอย่างมาก แม้จะรู้สึกเสียดายและใจหายกับความเปลี่ยนแปลงที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่เขาก็ต้องยอมรับมัน…
วิชิตนึกไปถึงเมื่อตอนที่เขาและปราณจบจากมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ด้วยกันใหม่ๆ ตอนนั้นทุกคนกำลังเป็นวิศวกรหนุ่มไฟแรง ปราณได้เงินทุนก้อนหนึ่งมาจากครอบครัวเพื่อมาทำตามความฝัน เพื่อนรักของวิชิตอยากจะมีโรงคั่วเมล็ดกาแฟเป็นของตัวเอง
ฝันนี้เกิดจากการที่ปราณและวิชิตต่างก็ชอบกินกาแฟ
เมื่อยามพักผ่อนจากการเรียน ทั้งสองชอบที่จะซ้อนมอเตอร์ไซค์กันตระเวนไปตามดอยต่างๆทั่วเชียงใหม่เพื่อไปเจาะจงดูไร่กาแฟโดยเฉพาะ ไปชิมรสชาติของกาแฟ และไปหัดคั่วเมล็ดกาแฟเองกับมือ
แต่จากบทสนทนาที่สนามกอล์ฟระหว่างเขาและปราณครั้งล่าสุด หน้าที่ของวิศวกรแก่ๆที่มีกับโรงงานแห่งแรกแห่งนี้คงจะหมดไปในไม่ช้า
"ไอ้ป้องมันกำลังจะเอาบริษัทเข้าตลาดหุ้น" ปราณเอ่ยถึงลูกชายคนเดียวของเขาขณะที่ทั้งสองกำลังเข้าตีหลุมสุดท้าย "หลังจากมันกลับมาจากอเมริกา กูก็วางมือจากบริษัทไปเยอะ ก็ให้มันบริหารไป…"
ปราณหยุดพูด พร้อมกับใจจดจ่ออยู่กับการจัดวงสวิงสำหรับลูกสุดท้าย เขาหวดลูกเต็มเหนี่ยวด้วยลีลาเหมือนมืออาชีพ แม้จะไม่โฮลอินวัน แต่ลูกก็ไปตกอยู่ในตำแหน่งที่สวยมากทีเดียว ถ้าอาศัยการเดาะเบาๆอีกสักครั้ง ลูกก็คงจะลงหลุมอย่างไม่มีพลาด คะแนนระหว่างเขากับวิชิตกำลังสูสี วิชิตต้องตีลูกสุดท้ายได้โฮลอินวันเท่านั้น ถึงจะมีสิทธิ์ชนะเขา
"ป้องเค้าเก่ง เห็นแววมาตั้งแต่เด็กแล้ว"
วิชิตสนับสนุนเพื่อนรัก เขาเองไม่มีลูก ก็ได้แต่เอ็นดูลูกของเพื่อน แม้เขาจะได้เจอลูกของเพื่อนไม่ค่อยบ่อยเพราะปราณส่งลูกไปเรียนเมืองนอกตั้งแต่เด็ก นานๆทีเขาถึงจะได้เจอปกป้องจากที่เพื่อนพามาเชียงใหม่ช่วงปิดเทอม แต่เขาก็เห็นแววความฉลาดของลูกชายเพื่อนมาตั้งแต่เด็ก เด็กชายช่างซักช่างถาม ช่างจำนรรจา
หลังจากนั้นเขาก็ได้ข่าวจากเพื่อนเป็นระยะๆว่าปกป้องไปเรียนต่อปริญญาตรีทางด้านวิศวกรรมเครื่องกลที่มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของอเมริกา และหลังจากจบปริญญาโททางบริหารธุรกิจ ปกป้องก็กลับเมืองไทยมาช่วยกิจการของบิดาต่อทันที
"ตอนนี้ฝ่ายบัญชี เค้าก็เตรียมข้อมูลกันน่าดู" เจ้าของกิจการหลายพันล้านถอนหายใจ "โรงงานที่เชียงใหม่น่ะ ตอนนี้มันเหมือนเป็นส่วนเกินว่ะ"
วิชิตรู้ความจริงข้อนี้มานานแล้ว แม้โรงงานที่เชียงใหม่แห่งนี้จะไม่ถึงกับขาดทุน แต่ก็ไม่ได้ทำกำไรมากมายนัก หลายครั้งที่เขาและปราณเคยปรึกษาหารือกันถึงเรื่องการปรับปรุงโรงงาน พูดคุยกันเรื่องการเปลี่ยนเครื่องจักรใหม่ แต่ทุกครั้งก็จะมาลงที่ข้อสรุปว่า ถ้าใช้เครื่องจักรที่ทันสมัยเข้ามาแทนที่ คงต้องลงทุนอีกเยอะ แล้วอีกอย่าง คนงานล่ะ จะทำอย่างไรกับพวกเขาต่อไป
เราจะเอาเครื่องจักรมาแทนคนงานเก่าแก่พวกนี้จริงๆหรือ
เป็นคำถามที่ทั้งเขาและปราณต่างก็ไม่มีใครอยากตอบ หรือไม่แม้แต่อยากจะคิดถึง แต่ในที่สุด คำถามนี้ก็ถูกตอบโดยปกป้องลูกชายของปราณเอง
วิชิตเดินเข้าประจำที่สำหรับการหวดวงสวิงลูกสุดท้าย เขาตั้งสมาธิจิตใจแน่วแน่ และหวดลูกสุดท้ายไปเต็มกำลัง เขามองตามลูกกอล์ฟไป ลูกกอล์ฟวิ่งโค้งขึ้นไปในอากาศตามทิศทางที่เขาคาดไว้
"เฮ้ย โฮลอินวัน" ปราณตะโกนด้วยความทึ่ง
วิชิตยิ้มน้อยๆแล้วหันมาทางเพื่อนรัก พูดเสียงเหนื่อยล้า
"ชนะมึงแล้ว จะได้โรงงานคืนมาไหม"…
ชายผู้สูงวัยทั้งคู่พากันมานั่งพักที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ซึ่งถูกปลูกอย่างร่มรื่นในสนามกอล์ฟ หลังจากดื่มน้ำที่แคดดี้ส่งมาให้แก้กระหายกันแล้ว ปราณก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด
"กูขอโทษด้วยจริงๆว่ะ" เขาเอื้อมมือไปตบไหล่เพื่อนรัก
"กูเข้าใจ โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว ถ้าเราหยุดอยู่กับที่ มันก็เหมือนเรากำลังถอยหลัง"
วิชิตผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก เขาเข้าใจสัจธรรมของโลกใบนี้ดี
"ส่วนมึง กูอยากให้เข้ามาเป็นที่ปรึกษาให้บริษัท"
"กูคงวางมือ อยากพาเกดเค้าไปโน่นมานี่บ้าง เค้าบ่นมาตลอด ว่ากูรักโรงงานมากกว่าเค้า"
วิชิตหัวเราะเบาๆเมื่อเอ่ยถึงคู่ชีวิต ปราณมองเพื่อนรักแล้วยิ้ม วิชิตรักภรรยามาก ตามใจทุกอย่าง อาจด้วยเพราะว่าเพื่อนรู้สึกผิดอยู่ตลอดเวลาที่ต้องทำงานหนักเพื่อโรงงานของครอบครัวเขา
"คิดถึงตอนที่เราเริ่มตั้งโรงงานกันใหม่ๆว่ะ มันส์ชิบหาย"
ปราณอดที่จะนึกไปถึงตอนสมัยนั้นไม่ได้ สมัยที่เขากับวิชิตดั้นด้นขี่มอเตอร์ไซค์กันขึ้นไปบนดอยสูง ตระเวนไปตามบ้านชาวบ้านเพื่อไปหว่านล้อมให้ชาวไร่หันมาปลูกกาแฟสายพันธุ์อาราบิก้าเพื่อป้อนให้โรงงานของเขา ช่วงนั้นประจวบเหมาะพอดีเป็นช่วงที่ทางโครงการหลวงได้ริเริ่มส่งเสริมและสนับสนุนให้ชาวเขาและชาวไร่บนดอยในจังหวัดเชียงใหม่หันมาปลูกกาแฟสายพันธุ์นี้แทนการปลูกฝิ่น
ปราณได้เงินทุนก้อนแรกมาจากพ่อของเขาเป็นของขวัญหลังเรียนจบปริญญาโททางบริหารธุรกิจที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ในขณะที่วิชิตจบมาทางด้านวิศวกรรมโรงงาน ทั้งสองร่วมมือกันเปิดโรงงานเล็กๆสำหรับคั่วกาแฟสายพันธุ์ใหม่นี้ และจัดจำหน่ายไปสำหรับร้านกาแฟทั่วประเทศ
หลังจากโรงงานเล็กๆโรงงานแรกของเขากับวิชิตประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ครอบครัวของปราณจึงสนับสนุนให้เขาย้ายฐานการผลิตไปอยู่ในนิคมอุตสาหกรรมในภาคกลางเนื่องจากมองเห็นตลาดในการผลิตกาแฟสำเร็จรูปในสายพันธุ์อื่น
"ทำใจนะมึง" ไม่เพียงแต่จะบอกกับเพื่อน แต่ปราณก็คิดว่าเขากำลังบอกตนเองเช่นกัน
"มีเวลาเหลืออีกเท่าไหร่" วิชิตรู้สึกเริ่มใจหายขึ้นมาอย่างจริงจัง
"ป้องมันอยากให้เรียบร้อยภายในหกเดือนนี้ บัญชีจะได้เสร็จทันรอเข้าตลาดหุ้นกลางปีหน้า" ปราณส่งสายตามองเพื่อนรักอย่างเห็นใจ
"เดี๋ยวป้องมันจะให้ยัยปรางเข้าไปช่วยเคลียร์ที่โรงงานให้ ปรางหลานกูเอง ลูกไอ้ปริญน้องคนเล็กของกูไง แต่มึงคงไม่เคยเห็นมั้ง ไปอยู่เมืองนอกตั้งแต่เด็กเหมือนกัน เค้าจบทางโรงงานมาโดยตรงจากอเมริกา เก่งมากคนนี้"…
เมื่อนึกมาถึงคำพูดของเพื่อนในตอนนี้ วิชิตจึงหันมามองสิปรางค์อย่างเต็มตา เขาไม่เคยเห็นหลานสาวคนนี้ของเพื่อนรักมาก่อน และจากการได้พูดคุยกันมาก่อนแล้วที่กรุงเทพ เขาก็พอจะมองออกว่า หญิงสาวน่าจะเป็นผู้หญิงที่ทำงานเก่งทีเดียว
"อ้าว คุณวิชิต หวัดดีคร้าบ" เสียงเรียกจากข้างหน้าทำเอาวิชิตตื่นจากภวังค์ นี่เขาพาสิปรางค์เดินข้ามจากโรงผลิตมาถึงโรงซ่อมบำรุงโดยไม่รู้ตัว
"อ้อ ต่อไปก็แผนกซ่อมบำรุงนะครับคุณสิปรางค์ และนี่ช่างปฐมพงศ์ ช่างไฟฟ้าประจำแผนกน่ะครับ"
"สวัสดีคร้าบ เรียกผมช่างอู๊ดก่อได้คร้าบผม" ชายวัยกลางคนทักทายหญิงสาวด้วยหน้าตายิ้มแย้ม และด้วยสำเนียงขึ้นจมูกแบบชาวเหนือ
ช่างอู๊ด อือม์ หนุ่มใหญ่ดูมีอายุ ดูอารมณ์ดี และดูมีความท้องถิ่น
"ส่วนผมช่างโต้งคร้าบ ช่างซ่อมเครื่องจักรคร้าบ" ชายหนุ่มผอมสูงที่ยืนข้างๆกันแนะนำตัวเองบ้าง
ช่างโต้ง อือม์ หนุ่มน้อยลงมานิดนึง ดูอารมณ์ดี และดูมีความท้องถิ่น
"แล้วช่างวินไปไหนเสียล่ะ" วิชิตถามพลางเหลียวมองไปรอบๆ
"อาทิตย์นี้ช่างวินแกพักร้อนคร้าบ อาทิตย์หน้าแกถึงจะกลับมา" ช่างอู๊ดชิงตอบอย่างฉะฉาน
"เออ จริงผมลืมไปเลย แกก็ส่งใบลามาให้ผมแล้วนี่นา เอ้อ แก่แล้วน้อเรา หลงๆลืมๆ"
แล้วผู้จัดการสูงวัยจึงหันมาทางสิปรางค์
"อ้อ ช่างวินแกเป็นหัวหน้าแผนกน่ะครับ แกไม่อยู่ตอนนี้ งั้นกว่าคุณสิปรางค์จะได้เจอตัวก็อาทิตย์หน้าล่ะครับ"
ช่างวิน หัวหน้าแผนกซ่อมบำรุงรึ ถ้าช่างอู๊ดดูสูงวัยขนาดนี้ งั้นช่างวินก็น่าจะสูงวัยกว่า คงเป็นตาลุงแก่ๆ หนวดเคราเฟิ้มตามประสาช่าง
"สวัสดีค่ะทุกคน"
เสียงใสๆดังมาจากประชาสัมพันธ์สาวคนสวยประจำโรงงาน ราณีปรากฏกายต่อหน้าทุกคนด้วยท่าทีร่าเริงพร้อมกับเอกสารปึกใหญ่ในอ้อมแขน
"อุ้ย น้องเบลล่า สวัสดีคร้าบ มาหาอ้ายแม่นก่อ" ช่างอู๊ดปราดไปทักทายหญิงสาวคนสวยทันทีที่ได้ยินเสียงหวานๆนั้น
"เบลล่าเอาหนังสือพิมพ์ประจำอาทิตย์มาแจกน่ะค่ะ"
ราณียิ้มหวานพลางหยิบหนังสือพิมพ์ฉบับบางในมือส่งให้กับช่างอู๊ด นายช่างประจำโรงซ่อมบำรุงรับแผ่นกระดาษแผ่นบางๆนั้นไปพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ สิปรางค์มองตามด้วยความสงสัย
ห้ะ หนังสือพิมพ์โรงงาน! สมัยนี้ยังมีอะไรอย่างนี้ด้วยเหรอ
"อ้อ ของอาทิตย์นี้ออกแล้วรึเนี่ย นี่ผมยังไม่เห็นเลย ไหนๆขอดูบ้างสิครับ"
วิชิตถามอย่างอารมณ์ดี แล้วกางหนังสือพิมพ์ที่เบลล่ายื่นให้ออกดู ทุกคนต่างเข้าล้อมวงผู้จัดการสูงวัยรุมดูแผ่นกระดาษนั่นกันอย่างกระตือรือร้น
จะตื่นเต้นอะไรกันนักหนา เฮ้อ…
สิปรางค์ปล่อยให้คุณวิชิตคุยกับบรรดาช่างแผนกซ่อมบำรุง ตัวหล่อนเองถือโอกาสมองไปรอบๆบริเวณที่ได้ชื่อว่าเป็นโรงซ่อมบำรุงแห่งนั้น ภาพที่เห็นคือเครื่องจักรทั้งขนาดใหญ่และขนาดเล็กวางกันอยู่อย่างระเกะระกะ เครื่องไม้เครื่องมือก็ไม่ถูกเก็บรักษาไว้ให้เป็นที่เป็นทาง ความไร้ซึ่งระเบียบทำเอาหญิงนึกขัดใจ
เพราะมีแต่เครื่องจักรเก่าๆนี่เองสินะ ถึงต้องมีช่างซ่อมบำรุงถึงสามคน แต่เอ๊ะ ช่างคนนั้นหน้าคุ้นๆนะ
หล่อนมองไปตามช่องเล็กระหว่างเครื่องจักรที่ตั้งอยู่ ก็เห็นหนุ่มน้อยคนหนึ่งกำลังฝนตะไบชิ้นส่วนงานบนแท่นจับอยู่อย่างขะมักเขม้น
พลันหนุ่มน้อยก็ยกมือขึ้นยืนปาดเหงื่อ แล้วมือที่เปื้อนผงตะไบเหล็กก็พาลมาลูบเอาที่หน้า วันนี้ปัณณ์มาฝึกงานที่โรงงานแห่งนี้เป็นวันแรก พี่ๆทุกคนดูเป็นมิตรและใจดี เขาได้รับมอบหมายให้เช็ดทำความสะอาดเครื่องมือที่ส่วนใหญ่เปื้อนเขลอะไปด้วยคราบน้ำมัน ซึ่งเขาก็ยินดีทำด้วยความเต็มใจ หนุ่มน้อยตั้งใจจะทำงานที่นี่อย่างดีที่สุด ให้สมกับการที่เขาแอบหนีที่บ้านมาไม่ยอมให้ใครรู้
"พี่อู๊ดคร้าบ ไม่ไหวแล้ว คงได้เท่านี้"
หนุ่มน้อยตะโกนขึ้น พลางหันใบหน้าที่เปื้อนผงตะไบมาทางกลุ่มของสิปรางค์ ทุกคนถึงกับหัวเราะออกมาเมื่อเห็นใบหน้าอันขะมุกขะมอมนั้น
"อ้าว น้องปัน!"
แต่สิปรางค์ไม่ได้หัวเราะไปด้วย หล่อนกำลังตะลึงกับบุคคลที่หล่อนไม่เคยนึกฝันว่าจะได้เจอเขาที่นี่
"พี่ปราง!" หนุ่มน้อยเดินลิ่วเข้ามาหาหล่อน พลางยกมือขึ้นไหว้
"สวัสดีคร้าบพี่" เขายิ้มแหยๆ
"มาได้ไงนี่ แล้วคุณหญิงอาปล่อยให้มาเนี่ยนะ"
หล่อนทักทายญาติรุ่นน้องด้วยความประหลาดใจ ซึ่งไม่เพียงแต่หล่อนเท่านั้นที่ประหลาดใจ ทุกคนที่ยืนอยู่ในที่นั้นก็ประหลาดใจเช่นกันที่ปัณณ์เด็กนักศึกษาฝึกงานจากกรุงเทพรู้จักกับสิปรางค์ และดูเหมือนจะรู้จักกันดีเสียด้วย…
สิปรางค์พาปัณณ์กลับมาที่รีสอร์ตด้วยกันในตอนเย็น ปัณณ์เป็นลูกชายของคุณหญิงอาปิ่นอนงค์น้องสาวของบิดาหล่อน คุณหญิงอาเป็นผู้หญิงทำงานเก่ง เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงหลักของครอบครัว มีสายสัมพันธ์กับนักธุรกิจต่างๆมากมาย ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปในการทำงานหนัก แต่ก็จับพลัดจับผลูมาเจอเนื้อคู่ระดับท่านนายพล นายทหารหม้ายระดับสูง จึงได้แต่งงานเมื่ออายุเยอะแล้ว และมีปัณณ์เป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเพียงคนเดียว
"ดูซิ เจอใครที่โรงงาน เซอร์ไพรส์จริงๆ ไม่นึกว่าคุณหญิงอาจะปล่อยให้มา" สิปรางค์เดินพาญาติผู้น้องเข้ามาที่บ้านพักของน้องสาว
"อ้าว ปัณณ์ โอ้โห มาไม่บอกกล่าวกันเลยนะ วัยรุ่นสมัยนี้เค้าความลับเยอะจริงๆ" ปริมปราดเข้าไปจับแขนเด็กหนุ่มด้วยความตื่นเต้น หล่อนไม่ได้เจอลูกพี่ลูกน้องคนนี้มานานแล้ว ปัณณ์ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะเชียว
"ก็เพิ่งมาถึงอาทิตย์ที่แล้วนี่เองครับ"
เด็กหนุ่มยิ้มแห้งๆ เดินเข้าไปนั่งทำตัวสบายที่โซฟามุมห้องรับแขกนั้น
"แล้วนี่พักที่ไหน ทำไมไม่มาพักด้วยกันที่นี่" คนเป็นพี่เจ้าของรีสอร์ตนึกสงสัย ปัณณ์เองก็รู้ว่าหล่อนยินดีที่จะจัดเตรียมห้องพักให้แก่ญาติๆเสมอ
"คือว่า… เกรงใจอะครับ ผมเช่าหออยู่ในเมือง" หากหนุ่มน้อยตอบด้วยน้ำเสียงงุบงิบ ไม่กล้าสบตา
เอาเข้าจริงปัณณ์ก็เพิ่งจะบอกกับบิดามารดาเมื่อมาถึงเชียงใหม่แล้ว ที่โรงงานก็ไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นญาติกับเจ้าของโรงงาน นอกจากคุณวิชิต เขาบอกผู้จัดการสูงวัยว่าขอให้เก็บเป็นความลับกับทุกคน เขาอยากใช้ชีวิตที่เป็นอิสระดูบ้าง
"เค้าคงอยากอยู่ตามประสาวัยรุ่นเค้ามั้ง ไกลหูไกลตาผู้ใหญ่" สิปรางค์ยักคิ้วหลิ่วตาให้ลูกชายของคุณหญิงอาของหล่อน หญิงสาวไม่ได้สนิทสนมกับน้องชายมากนักด้วยวัยที่แตกต่างกัน แต่ก็พอจะเข้าใจอารมณ์ของหนุ่มๆวัยนี้ดี
"แหม รีสอร์ตเราก็ออกกว้างใหญ่" ปริมยังมีอารมณ์น้อยใจหนุ่มน้อยญาติผู้น้องตรงหน้าอยู่ไม่หาย
"ว่าไง ชมพู่ โห ตัวโตขึ้นเยอะเลย ไม่เจอกันซะนาน ไหนมาหาน้าหน่อยซิ"
ปัณณ์แก้เขินด้วยการหันไปเล่นกับเด็กหญิงตัวน้อยลูกสาวของปริมที่เดินเข้ามาหา เขาคะเนว่าเด็กหญิงน่าจะอายุประมาณห้าหกขวบ ครั้งสุดท้ายที่เจอเจ้าตัวน้อยนี่เมื่อไหร่นะ เขาเอาก็จำไม่ได้แล้ว
"แล้วไปไหนมาคะเนี่ย ทำไมตัวมอมแมม" ปัณณ์ก้มลงหอมแก้มเด็กหญิงฟอดใหญ่
"ไปเก็บชมพู่ที่สวนมาค่ะ แล้วก็ไปเล่นกับสมเพชรด้วย" เด็กหญิงตอบเจื้อยแจ้วพลางส่งลูกชมพู่ในมือให้ชายหนุ่มผู้มีศักดิ์เป็นน้า
"สวนที่ไหนเหรอครับพี่ปริม แล้วสมเพชรคือใคร" ปัณณ์เงยหน้าขึ้นถามญาติผู้พี่
"อ๋อ สวนผลไม้ข้างๆรีสอร์ตเรานี่ แล้วสมเพชรก็ลูกคนเฝ้าสวนเค้า" ปริมตอบพลางเดินเข้ามาปัดหน้าปัดตาลูกสาวแสนซน ลูกสาวของหล่อนชอบนักเชียวที่จะมุดรั้วเข้าไปเล่นในสวนลิ้นจี่ข้างๆรีสอร์ตนี่
หญิงสาวพลันนึกขึ้นได้ จึงหันมาถามพี่สาว
"เอ๊ะ แล้ววันนั้นที่พี่ปรางเดินไปสำรวจสวนเค้า พี่ปรางได้เจอคุณวินเจ้าของสวนมั้ยคะ"
"เจอแต่คนเฝ้าสวนนะ" ผู้เป็นพี่ตอบกลับมา
สิปรางค์นึกหวนไปถึงชายหนุ่มที่หล่อนไปนั่งร้องเพลงกับเขา เขาไม่น่าจะใช่คุณวินเจ้าของสวน
"ว้า เสียดาย แต่ไม่เป็นไร พี่ปรางยังอยู่อีกเป็นเดือน คงจะได้เจอแกเข้าซักวัน แล้วอย่าลืมช่วยน้องหว่านล้อมเค้าเรื่องที่ดินด้วยนะคะ" ปริมยังไม่ลืมสิ่งที่หล่อนพูดกับพี่สาวไว้
สิปรางค์เองก็ตั้งใจว่าหล่อนจะพยายามหาโอกาสไปเจอกับเจ้าของสวน เพื่อช่วยพูดเรื่องซื้อที่ดินให้น้องสาวหล่อนให้ได้ หญิงสาวมองไปที่เด็กหญิงชมพู่อีกครั้ง หลานสาวของหล่อนท่าทางมีความสุขที่ได้ไปเล่นกับลูกคนเฝ้าสวน
ว่าแต่ อีตาคนเฝ้าสวนนั่นมีลูกแล้วหรือนี่…


## ความสงสัย

เช้าตรู่วันนี้สิปรางค์เลี้ยวรถเข้ามาหยุดที่ประตูโรงงานอย่างรวดเร็วตามเคย และก็ยังคงเห็นยามสูงวัยนั่งหลับอีกเช่นเคย หญิงสาวตั้งใจจะบีบแตรดังๆให้ชายชรารู้ตัว แต่ก็ยั้งมือเอาไว้ หล่อนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ถ้าเราไม่ทำอะไรซักอย่าง ลุงแกก็ต้องหลับอย่างนี้ทุกวัน และเราก็ต้องบีบแตรอย่างนี้ทุกวัน
สิปรางค์ตัดสินใจดับเครื่องยนต์ขวางทางเข้าประตูและเข้าเบรกมือไว้ หลังจากลงจากรถและปิดล็อกประตูเรียบร้อยหญิงสาวก็เดินผ่านช่องทางคนเดินเข้าประตูโรงงานไป หล่อนหันไปมอง คำตั๋นยามสูงวัยยังคงนอนหลับตาพริ้มอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว สิปรางค์ยิ้มแล้วเดินตรงไปยังตึกสำนักงาน…
ขณะที่ภายในโรงซ่อมบำรุงนั้นใครผ่านไปผ่านมาก็คงจะอดรำคาญไม่ได้กับเสียงของสองช่างที่ทะเลาะกันไปมา โดยมีปัณณ์หนุ่มน้อยฝึกงานกำลังยืนดูอยู่อย่างงงๆ นี่พวกเขาทะเลาะกันแน่หรือ
"อ้ายบ่เข้าไปห้ามเขากะเจ้า"
พลันเขาก็ได้ยินเสียงหวานกังวานดังมาจากด้านหลัง ปัณณ์หันขวับไปตามเสียงใสๆนั้น และแล้วเขาก็ต้องตกตะลึงในความน่ารักจิ้มลิ้มของสาวน้อยวัยเดียวกันกับเขาที่ยืนอยู่ตรงหน้า หล่อนตัวเล็กๆ นัยน์ตากลมโต และมีมวยผมอยู่ด้านหลัง ใบหน้าใสๆนั้นแทบปราศจากเครื่องสำอาง หนุ่มน้อยผู้มาจากกรุงเทพรู้สึกแปลกใจมาก ผู้หญิงส่วนใหญ่ในวัยเดียวกับเขาที่เคยเจอเกือบทุกคนจะต้องแต่งหน้าเข้มกันทั้งนั้น
หน้าใสชะมัด น่ารักเป็นบ้าเลย
หนุ่มน้อยมองหล่อนอย่างเคลิ้มเขินอาย
แถมวันนี้เป็นวันศุกร์ ใส่เสื้อม่อฮ่อมอีก โอ้ย จะน่ารักไปไหน
"เอ่อ อ้าว นั่นเค้าทะเลาะกันเหรอครับ" ปัณณ์ตะกุกตะกัก ด้วยเขินสาวน้อยที่ยืนอยู่ตรงหน้า
"ผมยังนึกอยู่ว่าเค้าตัดพ้ออะไรกันเสียอีก" เด็กหนุ่มจากกรุงเทพมองไปที่ช่างรุ่นพี่ทั้งคู่ ทำไมภาษาเหนือมันช่างนิ่มนวลเช่นนี้
"แต่หมู่อ้ายเขาก็เป็นอี๊ตึงวัน ก่อชินกันละ บ่ฮู้จะเดือดหยังกันนักกันหนา" สาวน้อยมองตามไปแล้วก็ส่ายหน้า
ปัณณ์ฟังสาวน้อยพูดนัยน์ตาเยิ้ม
"แหม ภาษาเหนือนี่มันน่ารักจังนะครับ" แถมพูดไปก็เขินตัวเองไป
"อ้ายเพิ่งเข้ามาใหม่ก่าเจ้า" สาวน้อยหน้าใสถามเขาด้วยท่าทางที่เป็นมิตร
"ผมมาฝึกงานน่ะครับ ผมชื่อปัณณ์ครับ" เขารีบแนะนำตัวเอง ด้วยอยากรู้เต็มทนว่าสาวน้อยตรงหน้าชื่อว่าอะไร
"น้องชื่อเอื้องคำเจ้า"
สาวน้อยบอกชื่อตัวเองพร้อมกับยิ้มหวาน ทำเอาหัวใจของหนุ่มน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะ
เอื้องคำ โอ้ว สาวเหนือเค้าน่ารักอย่างนี้กันทุกคนเลยป่าววะเนี่ย…
และที่ในห้องกาแฟของสำนักงาน ราณีประชาสัมพันธ์สาวกำลังชงกาแฟอย่างอารมณ์ดี เช้าวันนี้หล่อนได้แอบสบตากับช่างวุฒิตอนที่เดินเข้าสำนักงานมา แล้วแถมวันนี้ยังมีชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาจากสำนักงานใหญ่มาใหม่อีก มันช่างเป็นเช้าที่สดใสสำหรับหญิงสาวเหลือเกิน
"อีหล้า คิงว่าคุณสิปรางค์เปิ้นมาทำหยังตี้นี่"
ดนัยเลขาหนุ่มใหญ่ของคุณวิชิต ซึ่งบัดนี้ได้กลายมาเป็นผู้ช่วยของสิปรางค์ได้ปราดเข้ามาหาหล่อน
"อีปี้ดินี่ เบาๆน่อยก่า" ราณีหันไปทำตาดุใส่ผู้ที่เข้ามาใหม่ หล่อนพยายามปรามไม่ให้เพื่อนร่วมงานรุ่นพี่พูดเสียงดัง
"แล้วก่ออีกอย่าง เบลล่า เบลล่า บอกฮื้อเรียกเบลล่า"
ราณีรู้สึกขัดใจนักเมื่อเพื่อนรุ่นพี่โรงเรียนเดียวกันสมัยเด็กซึ่งบัดนี้ได้กลายมาเป็นเพื่อนร่วมงานกัน ยังคงเรียกหล่อนด้วยชื่อเล่นจริงๆของหล่อน ราณีไม่ต้องการให้ใครที่นี่รู้ชื่อที่มันเป็นอดีตของหล่อน หล่อนมีชื่อใหม่แล้ว แล้วมันก็เหมาะสมกับหน้าตาที่น่ารักๆของหล่อนมากกว่าชื่อเก่า
"แหม ค่า คุณเบลล่า" ดนัยค้อนขวับ หมั่นไส้ท่าทางของเพื่อนสาวรุ่นน้อง
"คิงว่า มันแปลกๆก่อ จู่ๆคุณสิปรางค์เปิ้นก่อมาทำงานตี้นี่ มาขอดูเอกสารเยอะแยะไปโม้ด" ดนัยยังสงสัยกับการปรากฏตัวของสิปรางค์สาวสวยจากกรุงเทพ
"แล้วนิ คุณณัฐก็มาแหม มันมีอะหยังฮื้อยะนักหนาวะ" หนุ่มใหญ่พูดพลางเอื้อมมือไปหยิบแก้วกาแฟตรงหน้าขึ้นมาจิบ
"อีปี้ดาน่า แก้วนี้ของฮา" ราณีตีมือเพื่อนร่วมงานคนสนิท
"อุ้ย โทษที เผลอไป ชงใหม่ก่อได้" ดนัยยิ้มอายๆ ส่งแก้วคืนให้ราณี แล้วหันหลังไปหยิบแก้วกาแฟในตู้
"ปี้จะไปสนหยัง ใค๋จะมาจะไป๋ บ่ใจ้เฮื้องของเฮา"
ราณีไม่สู้จะใส่ใจในสิ่งที่ดนัยพูดนัก สายตาหล่อนมองผ่านกระจกห้องกาแฟไปยังห้องประชุมที่สิปรางค์และชายหนุ่มผู้มาใหม่ยืนหันหลังอยู่ วันนี้เขาเข้ามาในโรงงานตั้งแต่เช้า เพียงแว่บแรกที่หล่อนเห็นเขา หญิงสาวก็ตกหลุมรักชายหนุ่มหน้าตาดีคนนี้เข้าเต็มเปา วินาทีนั้นไม่ว่าจะเป็นช่างวุฒิหรืออ้ายเปรมคนรักของหล่อน หล่อนก็ลืมเสียสนิท หนุ่มกรุงเทพนี่ช่างหล่อเท่เหลือเกิน หล่อนยิ้มหวานให้เขายามแนะนำตัวเอง วันนี้คุณวิชิตเข้าไปที่โรงซ่อมบำรุงแต่เช้า หล่อนจึงพาเขามารอคุณสิปรางค์ที่ห้องประชุม เขาบอกกับหล่อนว่าเขาชื่อณัฐและจะมาทำงานที่นี่ในช่วงเวลาสั้นๆ ชายหนุ่มดูเป็นกันเองและยิ้มแย้มแจ่มใส ราณีมองแผ่นหลังของคนรูปหล่อผ่านกระจกอย่างหลงใหล ดนัยยังคงพูดเจื้อยแจ้วเรื่องโน้นเรื่องนี้ แต่หล่อนไม่ได้ฟังที่เพื่อนพูดเลย นัยน์ของหล่อนยังคงจับจ้องอยู่แต่ที่ชายหนุ่มจากสำนักงานใหญ่คนนั้น…
ส่วนในห้องประชุม ณัฐหันหน้ากลับมาที่สิปรางค์หลังจากที่ยืนมองความเป็นไปของโรงงานอยู่ครู่หนึ่ง บรรยากาศภายในโรงงานเบื้องหน้าเขาดูน่าสนใจดี ขั้นตอนการทำงานหลายอย่างยังใช้แรงงานคน ทั้งๆที่ยุคสมัยนี้สามารถจะใช้เครื่องจักรอันทันสมัยเข้ามาทดแทนได้แล้ว สำนักงานใหญ่ส่งเขามาทำงานร่วมกับสิปรางค์ ชายหนุ่มจบมาจากมหาวิทยาลัยชื่อดังทางด้านการเงินและยังเชี่ยวชาญทางด้านบัญชีของโรงงานอุตสาหกรรมเป็นพิเศษ ณัฐอดไม่ได้ที่จะบอกความรู้สึกของเขาตรงๆกับรุ่นพี่ซึ่งเป็นญาติเจ้าของบริษัท
"น่าเสียดายเหมือนกันนะพี่ กาแฟคัดมือแบบนี้หายากนะ"
หนุ่มกรุงเทพคนนี้ชอบดื่มกาแฟเป็นชีวิตจิตใจ มีคนรุ่นเขาจำนวนไม่น้อยที่คุ้นเคยกับการไปตระเวนนั่งจิบกาแฟตามร้านกาแฟที่ตกแต่งแบบเก๋ๆและทันสมัย
"ก็ถ้ามันไม่ทำกำไร ก็ไม่มีประโยชน์อะไร"
หากสิปรางค์ไม่ได้สนใจเรื่องของกาแฟ หล่อนไม่ดื่มกาแฟ หล่อนรักษาสุขภาพ หญิงสาวไม่เข้าใจว่าทำไมหลายๆคนถึงได้ชื่นชอบในรสชาติของกาแฟนัก ก็อาจจะเป็นเพียงแค่แฟชั่นที่ทำตามๆกันไป
และก่อนที่ทั้งสองจะถกกันเรื่องของกาแฟต่อไป เสียงเคาะประตูห้องประชุมก็ดังขึ้นรัวๆ ดนัยเลขาหนุ่มใหญ่ทำหน้าตาเลิ่กลั่กอยู่ด้านนอกห้องประชุม สิปรางค์พยักหน้าให้เขาเข้ามาได้ เลขาหนุ่มรีบเปิดประตูเข้ามาอย่างรวดเร็ว
"คุณสิปรางค์ฮะ คำตั๋นบอกว่าคุณสิปรางค์ลืมจอดรถทิ้งไว้หน้าประตูโรงงานน่ะฮ่ะ" หนุ่มใหญ่ผู้แต่งตัวดีอยู่เป็ฯนิจรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก
สิปรางค์มองไปทางด้านหลังของเลขาหนุ่มใหญ่ก็เห็นยามสูงวัยเดินตามเข้ามายืนหน้าตางงงวยอยู่ไม่ห่างนัก
"แล้วรถคันอื่นๆเค้าก็เข้ามาไม่ได้ บีบแตรกันใหญ่เลยฮ่ะ รถคุณสิปรางค์เป็นอะไรหรือเปล่าฮะ ทำไมไม่เห็นบอกผม" ดนัยรายงานสถานการณ์ต่อไปอย่างตกอกตกใจ เขาอยากจะเอาใจคนจากสำนักงานใหญ่
"เปล่าค่ะ ไม่ได้ลืม ตั้งใจจอดไว้ตรงนั้น เห็นลุงยามหลับอยู่ เลยไม่กล้าปลุก" แต่หญิงสาวคนสวยกลับพูดหน้าตาเฉยๆ ทำเอาดนัยทำหน้าเหรอหรา
"โอ๊ะ คุณสิปรางค์ บ่เป็นหยังคร้าบ บ่ต้องเกรงใจ๋ ปลุกผมได้ตาล้อด"
คำตั๋นยามสูงวัยเมื่อได้ยินก็รีบโผล่หน้ามาระล่ำระลักบอกหญิงสาว
"ลุง คุณสิปรางค์เค้าประชด" ณัฐถึงกับหัวเราะออกมา "เค้าจะแกล้งให้ลุงต้องขึ้นมาตามถึงที่นี่น่ะสิ"
"ทีหลังลุงก็อย่าหลับสิคะ ถ้าลุงหลับอีก ชั้นก็จะจอดรถไว้ตรงนั้นทุกครั้ง" สิปรางค์เสริม ทำหน้าตาจริงจัง
"โอ้ะ คุณสิปรางค์อย่ามาแกล้งคนแก่อย่างนี้สิคร้บ" คำตั๋นหัวเราะแบบเขินๆ
"โอ้ย คำตั๋น อะหยังมาหลับนักหลับหนา นี่ถ้าขโมยขโจรเข้ามาเนี่ย บ่ต้องฮู้เรื่องกันเนาะ" ดนัยหันไปเล่นงานยามเก่าแก่ประจำโรงงานอีกคน…
ทันใดนั้นเสียงเพลงคุ้นหูก็ดังขึ้นจากลำโพงเสียงตามสายข้างนอกห้องประชุม
"แอบมองเธออยู่นะจ๊ะ แต่เธอไม่รู้บ้างเลย
แอบส่งใจให้นิดๆ แต่ดูเธอช่างเฉยเมย
เอาล่ะเตรียมใจไว้หน่อย มันจะหัวก้อยต้องเสี่ยงกัน Yeah Yeah Yeah..."
สิปรางค์กับณัฐมองหน้ากันเลิ่กลั่ก มันเกิดอะไรขึ้น ใครเปิดเพลงที่ไหน อะไร ยังไง ขณะที่คนจากกรุงเทพกำลังงงงวยกันอยู่นั้น ดนัยก็ทำท่านึกขึ้นได้
"อุ้ย เกือบลืมเลย วันนี้วันพุธ คุณสิปรางค์กับคุณณัฐ เชิญทางนี้ฮะ" เลขาหนุ่มใหญ่ทำท่าจะเดินนำหญิงสาวกับชายหนุ่มออกจากห้องประชุม
"มีอะไรหรือคะคุณดนัย แล้วเพลงนี้" หากหญิงสาวคนสวยยังคงสงสัยกับเรื่องเสียงเพลง
"เร็วเลยฮ่ะ คุณวิชิตรออยู่"
ดนัยเดินลิ่วนำหล่อนกับณัฐออกไปแล้ว ทั้งสองจึงจำเป็นต้องลุกจากเก้าอี้ แต่สิปรางค์ก็ไม่ลืมที่จะส่งกุญแจรถให้คำตั๋นเพื่อไปเลื่อนรถ แล้วหล่อนกับณัฐจึงพากันออกเดินตามเลขาหนุ่มออกไปหาคุณวิชิตที่ยืนรออยู่ที่ระเบียงด้านนอกแล้ว ภาพเบื้องล่างที่เห็นทำเอาหญิงสาวประหลาดใจระคนตกใจ กลุ่มคนงานที่กำลังมายืนชุมนุมกันอยู่อย่างกระจัดกระจายต่างพากันเริ่มโยกย้ายเต้นส่ายไปตามจังหวะเสียงเพลง ส่วนสาวๆบนสำนักงานก็ออกมายืนยักย้ายส่ายสะโพกกันอยู่ที่ระเบียง ดนัยรีบปราดเข้าไปตรงกลางระเบียงแล้วเป็นผู้นำในการทำท่าทางต่างๆ ทั้งชูมือขึ้นโบกไปมา ทั้งเคลื่อนตัวเดินหน้าถอยหลัง
สิปรางค์รู้สึกตะลึงพรึงเพริดมาก หล่อนไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน
เต้นกันแต่เช้าตรู่ ในโรงงานเนี่ยนะ คืออะไร ยังไง
หญิงสาวหันไปมองณัฐ ก็เห็นคนรูปหล่อกำลังหัวเราะพร้อมโยกตัวไปตามจังหวะเสียงเพลงด้วย สิปรางค์เบ้ปากทำหน้าเบื่อหน่าย
อีตาณัฐ ทุกทีเลย เรื่องเอนเตอร์เทนนี่ชอบนัก
ณัฐหันมามองเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่พร้อมยกมือยกไม้เชิญชวนให้หล่อนเข้าไปเต้นด้วย หากสิปรางค์ส่ายหน้าแล้วเดินเข้าไปหาคุณวิชิต
"มันอะไรกันคะเนี่ย" หล่อนพยายามตะโกนกลบเสียงเพลง ยังคงงงงวยกับภาพที่เห็นตรงหน้า
"อ้อ คุณสิปรางค์ เชิญครับ ออกกำลังกายกันนิดหน่อย เช้าวันพุธน่ะครับ" คุณวิชิตหันมายิ้มให้หล่อนอย่างใจดี ก่อนจะตะโกนตอบข้อสงสัยของหล่อน
"แล้วเดี๋ยวพอเพลงจบ ผมจะขออนุญาตแนะนำคุณสิปรางค์ให้กับคนงานเลยนะครับ"
เมื่อเสียงเพลงจบลงคุณวิชิตจึงก้าวไปที่ไมโครโฟนซึ่งอยู่ที่กลางระเบียง แล้วผู้จัดการโรงงานก็เริ่มต้นทักทายทีมงานของเขา
"สวัสดีทุกๆคน เป็นไงกันบ้าง เสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาพาลูกพาหลานไปเที่ยวกันมาบ้างหรือเปล่า"
"เจ้าาาาา"
"คร้าบบบบ"
เสียงตอบรับเซ็งแซ่จากกลุ่มคนงานเบื้องล่าง
"วันนี้เรามีผู้ร่วมทีมมาจากสำนักงานใหญ่สองคนนะครับ คุณสิปรางค์และคุณณัฐ" คุณวิชิตผายมือมาทางหญิงสาวคนสวยและชายหนุ่มรูปหล่อผู้มาจากกรุงเทพ
สิปรางค์ทำหน้าเลิ่กลั่ก มองไปทางณัฐ ก็เห็นเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องยกมือไหว้ไปทางคนงานและโบกมือให้คนงานอย่างยิ้มแย้ม หล่อนก็จึงยกมือไหว้บ้างด้วยท่าทางเก้ๆกังๆ และคนงานก็พากันปรบมือต้อนรับดังกึกก้อง
"คุณสองคนนี้จะมาช่วยเราดูเรื่องข้อมูลต่างๆในโรงงาน อาจจะต้องขอความร่วมมือจากทุกคนด้วยครับ เอ๊า วันนี้มีเรื่องแค่นี้ เจอกันใหม่วันพุธหน้าครับ"
สิ้นเสียงประกาศแยกย้ายจากคุณวิชิต เสียงพนักงานก็ดังแซ่ซ้องขึ้นมาเป็นนกกระจอกแตกรัง ต่างก็หันไปจับกลุ่มคุยกันวิพากษ์วิจารณ์การมาเยือนของสองหนุ่มสาวจากสำนักงานใหญ่
"เอ๊ หมู่เขามายะอีหยังกันแน่เนี่ย ไอ่โต้ง ตึงสองคน" ช่างอู๊ดหันไปถามนายช่างหนุ่มรุ่มน้องในทีม ความสงสัยยังคงเกาะกุมใจเขาอยู่ไม่หาย
"อั้นก่าปี้อู๊ด อาติ๊ดตี้แฮ้วก็มีก่าคุณสิปรางค์ ก่อนึกว่า แค่มาดูบัญชี นี่มาแห๋มคน" ช่างโต้งก็พลอยพยักพเยิดไปกับช่างรุ่นพี่ อาทิตย์ที่แล้วมีแค่หญิงสาวคนสวยคนเดียว แต่วันนี้มีคนหล่อมาเพิ่มอีกหนึ่ง "ว่าใดน้องปัน ฮู้ก่อ คุณสิปรางค์เปิ้นมายะหยัง"
"ไม่รู้อะครับ ผมก็รู้พอๆกับพวกพี่แหละ"
ปัณณ์เองก็ไม่นึกว่าจะได้เจอสิปรางค์ที่นี่ และญาติผู้พี่ของเขาก็ไม่ได้เล่าอะไรให้เขาฟังมากไปกว่าที่เขาได้ยินจากคุณวิชิตในวันนี้
"ช่างวินก่อยังบ่เข้ามาเตื้อ พักฮ้อนตึงอาทิตย์นึ่ง" ช่างอู๊ดบ่นอุบถึงหัวหน้ากลุ่ม วินาทีนี้เขาคิดถึงช่างวินขึ้นมาอย่างจับใจ
"เอ๊อ ปล่อยเปิ้นไปเต๊อะ ป๊ะ ยะก๋านยะงานต่อ" ช่างโต้งส่ายหน้าพลางเดินนำพรรคพวกกลับไปยังโรงซ่อมบำรุง เขาขี้เกียจสนใจอะไรที่มันไม่เกี่ยวกับตัวเขา
ปัณณ์มองไปที่สิปรางค์และณัฐอย่างครุ่นคิด
พี่ปรางถึงกับมาที่นี่ด้วยตัวเอง มันต้องมีอะไรแน่ๆ…
หากแต่ช่างอู๊ดยังติดใจสงสัยในเรื่องของหญิงสาวคนสวยจากสำนักงานใหญ่ นายช่างรุ่นเดอะจึงเดินแยกออกมา ต้องหาโอกาสไปคุยกับประชาสัมพันธ์สาวสวยของบริษัทที่เขาติดเนื้อต้องใจมานานแล้ว แม้หลายๆคนเตือนเขาว่าราณีมีแฟนอยู่แล้ว แต่เขายังไม่อยากจะเชื่อ เพราะเคยถามราณีตรงๆ และหล่อนก็ปฏิเสธ มันทำให้ชายกลางคนไร้แฟนคนนี้ยังมีความหวัง
แต่ภาพที่เห็นตรงหน้าวันนี้มันช่างบาดตาบาดใจเขายิ่งนัก ราณีกำลังยืนคุยหัวร่อต่อกระซิกอยู่กับช่างวุฒิหัวหน้าฝ่ายผลิต ช่างอู๊ดรีบปราดเข้าไปยังคนทั้งสองทันที
"น้องเบลล่าคร้าบ อ้ายมีเรื่องจะอู้โตย"
หากราณีแอบเบ้ปากเมื่อเห็นช่างอู๊ดเดินเข้ามาหา หล่อนกำลังคุยอยู่กับช่างวุฒิอย่างออกรส แม้วันนี้หนุ่มหล่อจากกรุงเทพอย่างณัฐจะดึงความสนใจหล่อนไปได้บ้าง แต่หญิงสาวก็ยังอยากจะเก็บช่างวุฒิไว้ในใจต่อไป นายช่างหนุ่มเป็นผู้ชายที่เท่พอควรเลย เท่คนละแบบกับคุณณัฐ คนหล่อจากกรุงเทพรายนั้นดูกรุ้มกริ่มน่ารักสดใส ท่าทางเป็นคนคุยสนุก แต่ช่างวุฒิมาในแบบเงียบๆท่าทางจริงจัง อันที่จริงราณีก็ชอบหุ่นล่ำๆผิวเข้มๆหน้าตาสไตล์ไทยๆของเขาอยู่ไม่น้อย ถึงแม้หล่อนจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้ว แต่ในเมื่อหล่อนยังไม่ได้แต่งงาน หล่อนก็มีสิทธิ์เลือกนี่นะ
ราณีหาโอกาสที่จะคุยกับช่างวุฒินานแล้ว และวันนี้ชายหนุ่มหุ่นล่ำคนนี้ก็ตรงเข้ามาคุยกับหล่อนก่อน หญิงสาวรู้สึกปลื้มปิติเป็นอย่างมาก และเมื่อหันไปข้างๆ นี่ก็ช่างอู๊ดอีกคนที่แสดงความสนใจหล่อนอย่างออกนอกหน้า แต่ในบรรดาหนุ่มๆทั้งหมดในโรงงานนี้ที่มาแสดงความสนใจหล่อนนั้น ช่างอู๊ดดูจะด้อยกว่าทุกคน รูปร่างหน้าตาและระดับการศึกษานี่คือเทียบไม่ได้กับทั้งช่างวุฒิและคุณณัฐเลยสักนิด
"คะ ช่างอู๊ด" ราณีจำใจหันมาทางช่างอู๊ด และส่งยิ้มหวานให้เขา
วุฒิชัยจึงถือโอกาสนั้นขอปลีกตัวออกไป หญิงสาวมองตามอย่างเสียดาย ทำไมช่างอู๊ดต้องเข้ามาตอนจังหวะนี้ด้วยนะ น่าเบื่อจริง
"อ้ายใค่ฮู้น่ะคับ คุณสิปรางค์เปิ้นมาทำหยังตี้เนี่ย น้องเบลล่าพอจะฮู้ก่อคับ" ช่างอู๊ดถือโอกาสปราดเข้าไปยืนใกล้ๆคนสวยประจำโรงงานเพื่อกระซิบกระซาบ
ราณีผงะถอยห่างออกเล็กน้อย "ก็ตามที่คุณวิชิตบอกน่ะค่ะ เบลล่าไม่รู้อะไรมากไปกว่านี้หรอกค่ะ"
แต่นายช่างยังทำท่าครุ่นคิด อะหยังวะ บ่ฮู้ได้จะใดวะ
"ช่างอู๊ดลองถามคุณวิชิตดูสิคะ"
ประชาสัมพันธ์สาวโบ้ยไปให้คุณวิชิต ตัวหล่อนเองก็ไม่รู้อะไรมากไปกว่านี้ และก็ไม่ได้อยากจะรู้ด้วย ทำไมใครๆช่างสงสัยเรื่องนี้กันจริงๆนะ เมื่อกี้ช่างวุฒิก็เข้ามาถามเรื่องนี้ไปแล้วคนนึง
"อ้อ เกือบลืม ขอบคุณมากนะคะสำหรับขนม อร้อยอร่อย"
แม้หล่อนจะไม่สนใจในตัวช่างอู๊ดเลย แต่ราณีก็อยากจะรักษาสัมพันธ์เอาไว้ อย่างน้อยๆหล่อนก็ได้ขนมอร่อยๆจากนายช่างคนนี้มาอวดสาวๆคนอื่นเกือบทุกวัน
"ก๋า น้องเบลล่าชอบแม่นก่อคับ งั้นอ้ายซื้อมาฮื้อกู้วันเลยเน้อ" ช่างอู๊ดดูจะลืมเรื่องของสิปรางค์เสียสนิท เมื่อคนสวยส่งเสียงออดอ้อนมา
"ช่างอู๊ดใจดีมากเลย น่ารักจริงๆค่ะ" หญิงสาวทำสายตาออดอ้อนใส่เขา เล่นเอาชายโสดวัยกลางคนบิดตัวเขินไปมา น้องเบลล่านี่น่ารักแต๊ๆน่อ
"อ้ายยินดีแต้คับ เพื่อน้องเบลล่าแล้ว อ้ายยะได้เสมอ" ชายหนุ่มรู้สึกดีใจจริงๆที่น้องเบลล่ามีใจให้ เขาคิดอยู่แล้วว่าหญิงสาวจะต้องมีใจให้เขาอยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นหล่อนจะชมว่าขนมของเขาอร่อยหรือ
"เอ่อ น้องเบลล่า อ้ายอยากจะ…"
"เบลล่าต้องไปทำงานก่อนนะคะช่างอู๊ด คุณวิชิตเรียกแล้วค่ะ ไว้ค่อยคุยกันนะคะ"
ราณีรีบตัดบท เมื่อเห็นช่างอู๊ดเริ่มจะก้าวล้ำเส้นเข้ามา หล่อนต้องพยายามปลีกตัว เก็บเอาไว้ห่างๆน่ะดีแล้ว
"บ้าย บายนะค้า"
หญิงสาวคนดังประจำโรงงานทำท่าน่ารักใส่เขาก่อนจะจากไป หากราณีหารู้ไม่ว่าการพูดคุยของหล่อนกับช่างวุฒิและช่างอู๊ดนั้นอยู่ในสายตาของหนุ่มผู้มาใหม่จากกรุงเทพเรียบร้อยแล้ว ณัฐแอบยืนมองดูคนสวยจากบนระเบียงด้วยสายตาเป็นประกายวิบวับ รอยยิ้มน้อยๆปรากฏขึ้นที่มุมปาก…


## ความไม่เหมือน

หลังจากพนักงานแยกย้ายกันไปแล้ว คุณวิชิตก็เชิญสิปรางค์และณัฐเข้าไปคุยกันต่อในห้องประชุม
"คุณสิปรางค์รับกาแฟไหมครับ" คุณวิชิตถามหญิงสาวเมื่อทุกคนเข้านั่งประจำโต๊ะกันเรียบร้อยแล้ว
"ปกติไม่ดื่มนะคะ คือคิดว่าคาเฟอีนไม่น่าจะดีต่อสุขภาพนัก มันทำให้ใจสั่น ใจเต้นเร็วผิดปกติ ความดันโลหิตสูงขึ้น เพิ่มความเสี่ยงโรคมะเร็งเต้านมและซีสต์ในผู้หญิง" คนไม่ดื่มกาแฟหันไปตอบคุณวิชิตยาวเหยียด
"โห พี่ เล่นเอาคนติดกาแฟอย่างผมรู้สึกผิดเลย แต่ผมขอแก้วนึงครับคุณวิชิต" ณัฐส่ายหน้ากับเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ บางครั้งเขาก็รู้สึกระอากับความตรงไปตรงมาของคนสวยคนนี้
คุณวิชิตเดินออกไปบอกหนุ่มใหญ่เลขาดนัยขอกาแฟสำหรับณัฐและสำหรับตัวเขาคนละแก้ว
"โรงงานนี้เฮฮาดีนะครับคุณวิชิต" ณัฐยังรู้สึกสนุกสนานกับเหตุการณ์ข้างนอกที่ผ่านไปสักครู่
"เราจะมีการประชุมฝ่ายบริหารกันทุกวันจันทร์น่ะครับ วันพุธก็จะเป็นวันที่แจ้งให้พนักงานทั้งหมดทราบ ก็แจ้งกันให้ทราบเรื่องเล็กๆน้อยๆไปจนถึงเรื่องใหญ่ๆน่ะครับ" คุณวิชิตอธิบายให้ทั้งสองฟัง
"แล้วทำไมต้องเป็นวันพุธครับ ทำไมไม่วันอังคาร" ชายหนุ่มนักบัญชีสงสัย โรงงานมีอะไรแปลกๆดีแฮะ
"ก็วันพุธมันเป็นวันกลางสัปดาห์น่ะครับ พนักงานหลายคนอาจจะเริ่มไม่กระตือรือร้นเหมือนตอนต้นสัปดาห์ ผมก็เลยอยากให้เขารู้สึกคึกคักกันขึ้นมาบ้าง" วิชิตอธิบายอย่างอารมณ์ดี
"โห คุณวิชิตนี่ใจดี แล้วก็เอาใจใส่พนักงานมากเลยนะครับ"
ณัฐรู้สึกทึ่งในการบริหารงานของผู้จัดการสูงวัยคนนี้ เขาเปลี่ยนงานมาก็หลายบริษัท แต่ยังไม่เคยเห็นบริษัทไหนใส่ใจพนักงานมากเท่าที่นี่
"พวกเค้าก็เหมือนลูกเหมือนหลานผมน่ะครับ หลายคนเค้าก็อยู่กับเรามาตั้งแต่ต้น"
วิชิตมองออกไปยังส่วนของโรงงานนอกหน้าต่างห้องประชุม ท่าทางเขาดูซึมไปอย่างชัดเจน สายตามีแววใจหายอย่างลึกซึ้ง
"ความจริงดิฉันก็ไม่ได้จะมาประจำที่โรงงานนี้ ไม่เห็นจำเป็นต้องแจ้งให้คนงานทราบเรื่องเลยนี่คะ" สิปรางค์ไม่สนใจอาการของผู้สูงวัยตรงหน้า หล่อนเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว
"ไม่ได้ครับ ยังไงคุณก็เข้ามาทำงานกับเรา แม้จะไม่กี่เดือน แต่ก็ถือว่าคุณเป็นส่วนหนึ่งของเรา คนงานเค้าก็ควรจะรู้จักคุณด้วย" ผู้จัดการสูงวัยอธิบายอย่างใจเย็น ตาของเขายังคงเหม่อมองไปข้างนอกห้อง
"นี่คุณวิชิตต้องให้ความสำคัญกับทุกๆคนเสมอเลยหรือคะ" หากหญิงสาวเลิกคิ้ว บรรดาคนงานนั่งคัดเมล็ดกาแฟนี่สำคัญขนาดนั้นเชียว
"ครับ นี่คือข้อดีของโรงงานขนาดเล็ก ทุกคนอยู่ที่นี่กันเหมือนครอบครัว เราแบ่งปันทุกข์สุขกันเสมอครับ"
สิปรางค์ฟังอย่างไม่เข้าใจ "โรงงานนี้มีอะไรหลายอย่างที่… เอ้อ…" หล่อนนึกคำพูดไม่ออก
"ที่นี่ไม่เหมือนที่อื่น และไม่เป็นไปตามหลักทฤษฎีกำไรสูงสุดใช่ไหมครับ"
วิชิตต่อคำพูดของสิปรางค์โดยไม่ได้หันมาทางหญิงสาว หล่อนเห็นเขายังคงมองผ่านกระจกออกไปที่ระเบียง
"ก็งั้นค่ะ ก็ไม่แปลกใจ ว่าทำไมพี่ป้องถึงอยากจะปิดโรงงานนี้"
น้องสาวเจ้าของโรงงานพูดออกไปโดยไม่ทันคิด แต่ณัฐแอบสะกิดเตือนหล่อนให้ดูสีหน้าของคุณวิชิต ชายสูงวัยยังคงมองโรงงานด้วยแววตาเศร้าๆ แต่สิปรางค์ก็ยังไม่เห็นว่าคุณวิชิตควรจะเศร้าหรือเสียดายอะไรกับที่นี่ เพื่อนของคุณลุงคนนี้ก็ถึงวัยเกษียณแล้ว และเมื่อโรงงานถูกปิดลงคนตรงหน้าก็จะได้เงินเกษียณก้อนโตพอที่จะใช้ชีวิตในบั้นปลายได้อย่างสบายๆ ไม่เห็นมีอะไรที่จะต้องกังวล
"โลกมันหมุนไปไว ผมคงตามโลกไม่ทัน" คุณวิชิตหันมาพูดกับหล่อนอย่างยอมรับในความเปลี่ยนแปลง "สิ่งที่พวกเราที่นี่คิดว่ามันสำคัญ บางทีมันอาจจะไม่สำคัญจริงๆ"
สิปรางค์มองไปที่คุณวิชิตด้วยสายตาเรียบเฉย พอจะเข้าใจอยู่บ้าง อาจเป็นเพราะเขาอยู่กับโรงงานนี้มาตั้งแต่ต้น อาจมีความโหยหาอาลัยอาวรณ์ แต่ทำไงได้ ความเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้ตลอดเวลา และสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับหล่อนคือผลกำไรและความมีประสิทธิภาพ
ดนัยเดินเข้ามาส่งกาแฟให้ณัฐและไม่วายแอบมองชายหนุ่มด้วยสายตาสนใจ คนรูปหล่อรับถ้วยกาแฟมาพลางยิ้มให้อย่างมีไมตรี ทำให้เลขาหนุ่มใหญ่เดินออกไปพร้อมกับหัวใจที่เต้นรัว สิปรางค์เผอิญหันมาเห็นอากัปกิริยาของคนทั้งสองเข้าพอดี แต่หล่อนไม่สู้จะใส่ใจนัก เพื่อนร่วมงานรุ่นน้องของหล่อนคนนี้เฟรนด์ลี่กับคนทั่วไปเป็นเรื่องปกติ
และเมื่อณัฐดื่มกาแฟเข้าไป เขาถึงกับต้องอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ
"เช็ดเด้! โคตรอร่อยเลย! อุ้ย… ขอโทษครับ" ชายหนุ่มหน้าเขินเล็กน้อยเมื่อรู้สึ่งตัวว่าอุทานคำที่ไม่สุภาพออกมา
"กาแฟของโรงงานเราไงครับ" ผู้จัดการโรงงานยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ
"อ๋อ ผมเห็นข้อมูลอยู่ครับ เมล็ดกาแฟที่รับซื้อมาจากชาวบ้านแถวดอยสะเก็ดใช่ไหมครับ" ณัฐถามด้วยความสนใจ เขาเป็นคอกาแฟตัวยง เป็นผู้ที่นิยมชมชื่นการไปนั่งจิบกาแฟตามร้านกาแฟที่ใครๆเขาว่ากันว่าเยี่ยม หากไม่ถูกบังคับจากทางบ้านให้เข้าเรียนการเงินการบัญชี ป่านนี้เขาคงไปเป็นบาริสต้าที่ใดที่หนึ่งไปแล้ว
"ครับ เราเป็นผู้บุกเบิกการปลูกกาแฟอราบิก้าในเชียงใหม่เลยนะครับ ตอนโน้นเราไปส่งเสริมให้ชาวบ้านเริ่มปลูกที่ดอยสะเก็ดก่อน และตอนนี้ดอยสะเก็ดก็เป็นที่ที่ปลูกกาแฟพันธุ์นี้มากที่สุดครับ รองลงมาก็เป็นแม่แตงกับแม่แจ่ม"
"รสชาติเยี่ยมไปเลยครับ กลิ่นหอมมากมากด้วย" ชายหนุ่มจากกรุงเทพยังคงติดใจรสชาติของกาแฟ จากการที่เขาตระเวนกินกาแฟมาทั่ว กาแฟของโรงงานนี้น่าประทับใจเขาที่สุด
"เครื่องคั่วกาแฟนี่ ช่างของโรงงานเราเค้าช่วยกันคิดประดิษฐ์กันมาเรื่อยๆครับ"
แล้ววิชิตหันมาทางสิปรางค์ "นี่คุณสิปรางค์ยังไม่เจอช่างวินใช่ไหมครับ หัวหน้าช่างซ่อมบำรุงน่ะครับ"
เมื่อเห็นหญิงสาวส่ายหน้า ชายสูงวัยจึงพูดต่อ
"ช่างวินนี่แกเก่งมากนะครับ แกเป็นคนพัฒนาเครื่องคั่วกาแฟของโรงงานเรามาเรื่อยๆน่ะครับ"
"จริงหรือคะ นี่เครื่องคั่วกาแฟใหญ่ที่เห็นๆในโรงงานนั่น ช่างที่นี่ทำกันเองหรือคะ" สิปรางค์ประหลาดใจกับสิ่งที่ได้ยิน สมัยนี้ยังมีเครื่องจักรที่ประดิษฐ์กันเองอีกหรือนี่
มิน่า! พวกเครื่องจักรนั่นถึงได้ดูขาดๆเกินๆ ไม่เห็นความทันสมัยเลย
"แมร่ง เจ๋งสัส!" ณัฐอุทานขึ้นมาอีกครั้ง สิปรางค์หันไปมองตาเขียว
"ขอโทษครับคุณวิชิต" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงอ่อยๆ นึกขึ้นได้ว่ากำลังนั่งอยู่ต่อหน้าผู้สูงวัยกว่า ตัวคุณวิชิตเองก็ท่าทางใจดีจนเขาลืมตัวอยู่บ่อยๆ
"ใช้เครื่องจักรน่าจะได้ประสิทธิภาพมากกว่านะคะ" สิปรางค์พูดออกมาอย่างใจนึก
"โห พี่ เครื่องคั่วกาแฟประดิษฐ์เองนี่ถือว่าเทพมากนะ" แต่ณัฐกลับเห็นต่าง เขามองดูถ้วยกาแฟที่ว่างเปล่าในมือ แว่บหนึ่งที่เขานึกเสียดายขึ้นมาที่โรงงานแห่งนี้กำลังจะถูกปิด กาแฟดีๆอย่างนี้ไม่ได้หาได้ง่ายๆ
หากสีหน้าของสิปรางค์ยังมีแต่ความสงสัย วิชิตสังเกตเห็นได้จึงพูดต่อ
"ผมกำลังรอช่างวินแกกลับมาจากพักร้อนอยู่ครับ อยากให้คุณณัฐกับคุณสิปรางค์รู้จักโรงงานของเราอย่างละเอียดจากช่างวินน่ะครับ"
ชายหนุ่มนักบัญชีพยักหน้าตอบรับด้วยท่าทางกระตือรือร้น โรงงานแห่งนี้น่าสนใจกว่าที่เขาคิด กำลังจะถูกปิดก็จริง แต่ขอเขาได้เห็นกระบวนการผลิตแบบบ้านๆนี้เป็นขวัญตาหน่อยเถอะ
"แล้วถ้าคุณสิปรางค์กับคุณณัฐสนใจ ช่างวินเค้าก็พาไปเยี่ยมชมไร่กาแฟได้นะครับ" คุณวิชิตเอ่ยปากชวนสองหนุ่มสาวต่อไป หากอยากจะรู้จักกาแฟ ต้องรู้จักต้นกาแฟด้วย
"ยินดีเลยครับ" ณัฐตอบด้วยความลิงโลด แม้จะเป็นคอกาแฟตัวยง แต่ชายหนุ่มเองก็ยังไม่เคยไปเห็นไร่กาแฟจริงๆกับตาตนเองเลยสักครั้ง เป็นโชคดีจริงๆที่ปกป้องส่งเขามาทำงานนี้
"ไม่เป็นไรค่ะ" สิปรางค์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
ณัฐหันมามองหน้ารุ่นพี่อย่างประหลาดใจ เฮ้ นี่ไม่สนใจจริงๆหรือ
ส่วนหล่อนก็หันมาพูดตอบเขาแบบไม่มีเสียงจะไปทำไม
"ไหนๆโรงงานก็จะถูกปิดแล้ว ไปเที่ยวดูไร่กาแฟก็คงจะไม่เกิดประโยชน์อะไร" หญิงสาวพูดออกมาอย่างรวดเร็ว
แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของคุณวิชิต สิปรางค์ก็รู้สึกตัวได้ว่าไม่ควรจะพูดออกมา  ณัฐเองก็สังเกตเห็น เขาจึงพูดออกมาอย่างกระตือรือร้นว่า
"แต่ผมก็ยังอยากเห็นครับคุณวิชิต คือผมชอบดื่มกาแฟมาก แต่ยังไม่เคยเห็นไร่กาแฟจริงๆจังๆซักที"
เป็นความฝันของเขาที่อยากจะเห็นไร่กาแฟมานานแล้ว เขาคงจะมีความสุขมากหากได้มีโอกาสนั่งจิบกาแฟในไร่กาแฟจริงๆ
"ไว้ผมจะขอให้ช่างวินเค้าพาไปนะครับ" คุณวิชิตรับปากยิ้มๆ แม้คุณสิปรางค์จะไม่สนใจ อย่างน้อยหนุ่มหล่อคนนี้ก็ท่าทางจะเข้าใจในสิ่งที่เขาและคนทั้งโรงงานทำ ทำด้วยความรัก
"ไว้ไปกันพี่ปราง" ณัฐหันมาพยักพเยิดกับหญิงสาวข้างๆ
สิปรางค์พยักหน้ารับคำไปอย่างแกนๆ หล่อนไม่ชอบดื่มกาแฟ ในชีวิตนี้หญิงสาวดื่มกาแฟนับครั้งได้ ส่วนใหญ่ก็ตามมารยาทเมื่อต้องไปพบปะกับลูกค้า และหล่อนก็ไม่สนใจไร่กาแฟอะไรทั้งนั้น หล่อนมาที่นี่เพื่อมาทำงาน หญิงสาวอยากรีบปิดงานให้เสร็จ เพื่อจะได้ไปรับโปรเจ็คท์ที่ใหญ่ๆอื่นๆต่อไป
แต่ทำไมชื่อนี้คุ้นๆจัง วิน… หล่อนเคยได้ยินชื่อนี้จากที่ไหนกันน้า…
ที่ห้องทำงานของฝ่ายผลิต วุฒิชัยกำลังคุยกับลูกน้องในแผนกเรื่องสิปรางค์กับณัฐผู้ที่ทางสำนักงานใหญ่ส่งมา เขาเองก็สงสัยในการมาของทั้งคู่เช่นเดียวกับพนักงานคนอื่นๆ
"ผมว่ามันแปลกๆอยู่นะพี่วุฒิ อยู่ดีๆก็มีคนจากสำนักงานใหญ่มาอยู่ทำงานที่โรงงานเล็กๆแบบนี้เป็นเดือน จะว่ามาฝึกงานก็ไม่น่าใช่" ลูกน้องคนนึงในฝ่ายผลิตของเขาให้ความเห็น
"พี่ก็ว่างั้นล่ะ โรงงานเล็กๆแบบเราจะมีอะไรน่าสนใจขนาดนั้น"
วุฒิชัยเห็นด้วยกับลูกน้อง เขาทำงานที่โรงงานนี้มาหลายปี รับผิดชอบทางด้านการผลิตทั้งหมด เขาไม่เคยคิดว่าโรงงานเล็กๆขนาดนี้จะต้องการใครมาช่วยเหลือเรื่องข้อมูลอะไรเลย ที่ทำๆกันมาก็ไม่จะมีปัญหาอะไร
"แล้วพี่ไปคุยกะน้องเบลล่ามาได้ความว่าไงบ้างล่ะ"
ลูกน้องอีกคนนึงของเขาสังเกตเห็นว่า หลังจากเลิกประชุมเขาตรงเข้าไปคุยกับประชาสัมพันธ์คนสวยของโรงงาน
"น้องเค้าก็เหมือนจะไม่รู้เรื่องนะ หรือจะเป็นดนัยที่น่าจะรู้มากกว่า"
"โรงงานเล็กๆอย่างเรา มันจะมีข้อมูลอะไรมากมายว้า ไปทำงานกันต่อดีกว่า คิดไปก็ปวดหัว" ลูกน้องเขาบ่นพึมพำแล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป อีกคนก็พลอยลุกออกเดินไปด้วย
หากวุฒิชัยยังนั่งอยู่ที่เดิม เขายังคงครุ่นคิดเรื่องการมาของคนจากสำนักงานใหญ่ มันน่าจะไม่ใช่เรื่องเล็กๆน้อยๆแล้ว
ผู้หญิงที่ดูท่าทางจะทำงานเก่งไม่ใช่เล่นอย่างคุณสิปรางค์มาทำอะไรที่นี่กันแน่นะ…


## ความเข้มงวด

สิปรางค์ปรากฏตัวขึ้นที่โรงซ่อมบำรุงในตอนบ่ายแก่ๆของวันถัดมา หล่อนได้ขอเอกสารประวัติการซ่อมบำรุงของเครื่องจักรต่างๆจากแผนกนี้ไปแล้ว แต่เอกสารปึกใหญ่ที่ดนัยนำมาให้นั้นทำให้สิปรางค์หัวเสียเป็นอย่างมาก เอกสารไม่มีระเบียบและไม่มีความละเอียดลออเอาเสียเลย วันนี้หญิงสาวจึงตั้งใจมาคุยกับบรรดาช่างในแผนกนี้โดยตรง
หญิงสาวเดินผ่านเครื่องมือเครื่องใช้ที่วางอยู่ในโรงซ่อมบำรุงอย่างระเกะระกะ มองไปรอบๆก็ไม่เห็นมีใครอยู่ในบริเวณนั้น แต่แล้วหล่อนก็สังเกตเห็นประตูเล็กๆอยู่ปลายสุดทางด้านหลัง หญิงสาวได้ยินเสียงเฮดังลั่นออกมาจากทางด้านหลังของประตู สิปรางค์จึงเดินตรงไปตามเสียงนั้นทันที หล่อนผลักประตูที่เปิดแง้มอยู่ออกไป ก็พบคนงานจำนวนหนึ่งกำลังนั่งล้อมวงกัน บ้างก็ยืนดูอยู่รอบๆ ทุกคนต่างส่งเสียงเชียร์อะไรบางอย่าง
"พี่น้องคร้าบ แทงครับผม แทงเลยคร้าบ" แล้วเสียงคุ้นๆที่หล่อนจำได้ว่าเป็นเสียงของช่างอู๊ดแห่งแผนกซ่อมบำรุงก็ดังขึ้นกลบทุกเสียง
สิปรางค์ค่อยๆย่องเข้าไปร่วมวงยืนสังเกตการณ์ด้วย ยังไม่มีใครสังเกตเห็นการมาของหล่อน ทุกคนกำลังใจจดใจจ่อเพ่งอยู่กับสิ่งเล็กๆที่กำลังกลิ้งอยู่กลางวง มันคือลูกเต๋าที่ช่างอู๊ดเพิ่งเปิดฝาครอบออกมา
"เฮ้!" เสียงเฮดังลั่นเมื่อเห็นจำนวนจุดสีแดงของลูกเต๋าที่ปรากฏขึ้นกับสายตา รอบนี้หลายคนเลือกแทงสูง
"ไอ่ห่า อะหยังบ่ะเนี่ย เลิก เลิก พอ พอ" ช่างอู๊ดเจ้ามือเกิดอารมณ์เสีย เมื่อเขาต้องจ่ายเกือบรอบวง
"เลิกได้ก็ดีนะ สมัยนี้แล้วยังเล่นไฮโลกันอีกหรือคะ"
เมื่อมีเสียงใสๆที่ไม่คุ้นเคยดังแทรกขึ้นมา เสียงที่กำลังดังเซ็งแซ่อยู่นั้นก็พลันเงียบลงทันที ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองมาทางต้นเสียงอย่างสงสัยและแล้วก็มีสีหน้าแตกตื่น และก็พลันสลายตัวแยกย้ายกันไปแทบจะในทันที
"พี่ปราง!"
หนุ่มน้อยญาติผู้น้องของหล่อนยืนหน้าจ๋อยร่วมอยู่ในวงด้วย…
สิปรางค์ยืนกอดอกอยู่ในห้องทำงานเล็กๆของแผนกซ่อมบำรุง หญิงสาวกำลังยืนสำรวจโต๊ะทำงานของพนักงานคนหนึ่งอย่างตั้งใจ เบื้องหน้าของหล่อน ช่างอู๊ด ช่างโต้ง และหนุ่มน้อยปัณณ์ยืนประสานมือกันอย่างสงบเสงี่ยม
"โต๊ะของช่างวินมันก็จะเรียบร้อยหน่อยๆครับผม" ช่างอู๊ดพูดเสียงอ่อยๆ พยายามเบี่ยงเบนประเด็น
"หัวหน้าไม่อยู่ ก็เลยเกเรกันงั้นสิคะ" คนสวยเงยหน้าขึ้นมาถามด้วยใบหน้าเคร่งเครียด
"เอ๊ะ หรือถึงหัวหน้าจะอยู่ ก็ยังเล่นกันเป็นปกติ" หล่อนชักไม่แน่ใจในตัวของหัวหน้ากับลูกน้องของแผนกนี้ซะแล้ว
"คือเปล่านะครับคุณสิปรางค์ ช่างวินแกไม่ได้ให้พวกผมเล่นในเวลางานหรอกครับ" ช่างโต้งรีบละล่ำละลักแก้ตัวแทนลูกพี่
"ถ้านอกเวลางานล่ะก็ ไม่แน่" นายช่างรุ่นใหญ่พึมพำออกมาเบาๆ ช่างโต้งอดไม่ได้ที่จะเอาข้อศอกแหย่ไปที่นายช่างรุ่นพี่พลางพูดแบบไม่มีเสียงทำนองให้หุบปาก
"ปัณณ์ก็เอากับเค้าด้วยนะ ถ้าคุณหญิงอารู้เข้าที่เรื่องใหญ่แน่" หญิงสาวหันมาทางญาติผู้น้อง
"โถ่ พี่ปราง แค่เล่นสนุกๆขำๆครับ อย่าจริงจังสิครับ" ปัณณ์ระล่ำระลัก เขากลัวมากที่พี่สาวจะไปฟ้องแม่
"ใช่ครับ ใช่ครับ แค่เล่นสนุกๆขำๆครับ คุณสิปรางค์อย่าจริงจังสิครับ" ช่างอู๊ดรีบสนับสนุน
สิปรางค์ถอนหายใจ นี่หล่อนจะทำอย่างไรกับพนักงานพวกนี้ดี จะรายงานคุณวิชิตหรือจะรอคุยกับตัวหัวหน้า หรือหล่อนไม่ควรจะยุ่งเกี่ยว เพราะอันที่จริงหล่อนก็แค่มาที่นี่ชั่วคราว แต่มันก็เป็นบริษัทของพี่ป้อง ของคุณลุงปราณ
"เอาล่ะ เอาล่ะ เดี๋ยวดิฉันขอคิดดูก่อนแล้วกันค่ะว่าจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไง" ถึงอย่างไรหญิงสาวก็อยากจะขู่ทุกคนเล่นๆไว้ก่อนอยู่ดี
ทุกคนทำหน้าสลดด้วยการเกรงกลัวต่อการถูกพิพากษา ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงหูคุณวิชิตพวกเขาจะต้องถูกลงโทษอย่างแน่นอน ลำพังลูกพี่ช่างวินน่ะ พวกเขาไม่กลัวหรอก ลูกพี่เป็นหัวหน้าที่ใจดี ไม่เคยตำหนิลูกน้องอย่างจริงจัง จะมีบ้างเมื่อลูกน้องทำพลาด อย่างมากลูกพี่ก็แค่วิ่งไล่เตะแบบขำๆ
"ที่ดิฉันมาที่นี่ อยากจะมาคุยเรื่องเอกสารที่ขอไปด่วนน่ะค่ะ"
สิปรางค์เลิกสนใจเรื่องไฮโล หล่อนอยากเข้าประเด็นให้เร็ว อีกไม่นานโรงงานแห่งนี้ก็ต้องถูกปิดอยู่ดี ช่างเถอะ หล่อนรีบทำงานของตัวเองให้เสร็จดีกว่า
"คือมันไม่มีรายละเอียดเลยนะคะ ประวัติการซ่อมบำรุงย้อนหลังก็ไม่มี"
"อ๋อ คืออันนั้นพวกผมเป็นคนรวบรวมไปเองน่ะครับ เพราะเห็นคุณดนัยบอกว่าด่วนมาก" ช่างโต้งรีบบอก
"รายละเอียดมันอยู่ในคอมของช่างวินเค้าน่ะครับ พวกผมเปิดไม่ได้" ช่างอู๊ดเสริมขึ้นมา
"ตายละ เอกสารสำคัญอย่างนี้ก็ต้องอยู่ในเซิฟเวอร์ส่วนกลางสิคะ จะมาเก็บไว้ในคอมของใครคนใดคนนึงได้ยังไง งี้ถ้ามีใครสักคนป่วยอยู่โรงพยาบาลเป็นเดือน ไม่ต้องยกคอมเข้าไปเปิดกันในห้องผู้ป่วยเลยหรือคะ"
หญิงสาวผู้มาจากสำนักงานใหญ่ตำหนิออกมายาวเหยียด การทำงานที่ไร้ระบบของที่นี่มันน่าโมโหนัก สิปรางค์กวาดตามองไปรอบๆอย่างหัวเสีย ห้องทำงานก็รกรุงรัง เอกสารต่างๆก็วางกระจัดกระจาย แล้วสายตาของหล่อนก็มาหยุดอยู่ที่พนักงานตัวดีทั้งสามคนที่กำลังยืนทำหน้าสลด…
"…เนี่ย คุณสิปรางค์แกว่าอย่างนี้ลูกพี่"
ช่างโต้งกระแทกแก้วเบียร์วางกับพื้น วันนี้แก๊งซ่อมบำรุงของเขาพากันมาระบายความคับแค้นใจที่ลานท่าน้ำบ้านของลูกพี่
"อือ ก็บ่ต้องสนใจก่ะ เขามากำเดียวบ่ใจ้ก๋า"
ชายหนุ่มที่ได้ชื่อว่าเป็นลูกพี่ยักไหล่ด้วยท่าทางสบายๆ ไม่มีทีท่าจะสนอกสนใจอะไรกับคำพูดของลูกน้องมากนัก บ่ายๆวันอาทิตย์อย่างนี้ แค่การได้นั่งกินเบียร์เย็นๆกับบรรดาคนรู้ใจก็ทำให้เขามีความสุขมากแล้ว
"โอ๊ะ อ้าย แต่มันน่าสงสัยนา แกจะมายะหยังตี้โฮงงานเฮานี่" นายช่างรุ่นน้องยังติดใจเรื่องการมาทำงานของหญิงสาวคนสวย
ลูกพี่อัดบุหรี่เข้าปอด ปกติลูกน้องของเขาไม่ค่อยบ่นในเรื่องการงานมากนัก แต่การตั้งใจมารายงานเรื่องราวในโรงงานของช่างโต้งและช่างอู๊ดในวันนี้ ทำเอาลูกพี่อย่างเขาต้องนิ่งคิด
คุณสิปรางค์หรือ เคยได้ยินชื่อนี้มาจากคุณวิชิตก่อนที่เขาจะลาพักร้อน แต่คุณวิชิตก็ไม่ได้ให้รายละเอียดอะไรมากนัก บอกแค่ว่าจะมีคนมาจากสำนักงานใหญ่มาช่วยเรื่องงานเอกสารในโรงงาน
เอ… หรือจะมีการเปลี่ยนแปลงอะไรในโรงงานที่เขายังไม่ได้รับรู้ อาทิตย์หน้าเมื่อกลับเข้าไปทำงานก็คงได้รู้เรื่องกัน เห็นอาการร้อนใจของลูกน้องแล้วเขาคงจะต้องรีบเข้าไปคุยกับคุณวิชิตถึงเรื่องนี้
"เฮ้ย ขอบใจเว้ย ไอ้เพชร อยู่ชั้นอะไรแล้วเนี่ย" ช่างอู๊ดหันไปรับถาดกับแกล้มมาจากเด็กชายตัวอ้วนกลมหลานของลุงแปง พ่อบ้านและคนสวน คนเก่าคนแก่ของบ้านเจ้านายเขา
"อยู่ปอสอง" เด็กชายตัวกลมชูสองนิ้ว ทำท่าเอียงอาย ก่อนจะเดินอุ้ยอ้ายมานั่งเบียดเข้ากับชายหนุ่มเจ้าของบ้าน
"อ้าว เห้ย เด็กมา เดี๋ยว เดี๋ยว ขอดับบุหรี่ก่อน"
ชายหนุ่มควานหาที่เขี่ยบุหรี่ แม้ว่าจะติดบุหรี่ แต่เขาก็ไม่อยากสูบหากมีเด็กน้อยมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆ เมื่อเจอสิ่งที่ควานหา เขาจึงยื่นส่งบุหรี่ให้กับสมเพชร เด็กชายรับบุหรี่มาแล้วรีบขยี้ลงกับที่เขี่ยบุหรี่อย่างรู้งาน
"แล้วป้อแม่มันบ่มาหาบ้างก๋า ปล่อยลูกไว้เมินขนาด" นายช่างรุ่นใหญ่สงสัย เขามองเจ้าตัวน้อยอย่างเอ็นดู
"หมู่เขาไปทำงานก่อสร้างอยู่เจียงฮาย ก่อนานๆทีมา เอาเงินมาฮื้อลุงแปงเปิ้น"
ชายหนุ่มเจ้าของบ้านเองก็รู้สึกเอ็นดูเด็กชายไม่น้อยเช่นกัน เขากับเด็กชายตัวอ้วนกินข้าวเย็นด้วยกันประจำ สมเพชรกินเก่ง เด็กชายทำให้มื้ออาหารเย็นของเขาอร่อยขึ้นมาก ส่วนลุงแปงนั้นแม้เขาจะชวนให้ร่วมโต๊ะทีไร แกก็ปฏิเสธเสียทุกที จนบางครั้งที่เขานึกเหงาๆ เขาก็ไปร่วมวงกินข้าวที่บ้านแกเสียเลย
"แกจะเอาละเอียดอะหยังขนาดนั้นก็บ่ฮู้อ้าย" ช่างโต้งวกกลับเข้ามาเรื่องการมาตามเอกสารของสิปรางค์
"แม่น แกวุ่นวายไปทุกแผนกเลยครับพี่น้อง ไอ่ผมละสงสัยจริงๆครับพี่น้องเอ๋ย" ช่างอู๊ดผสมโรง มือก็หยิบกับแกล้มเข้าปาก
"อ่ะจ๊ะ แหนมนี่มันรำแต้รำว่า" แล้วก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมรสชาติของแหนมที่ได้ลิ้มลองรสไป
"ลุงแปงเปิ้นยะเองโตยนา" คนตรงหน้าภูมิอกภูมิใจกับพ่อบ้านของเขามาก ลุงแปงทำกับข้าวเก่ง และแกก็ยังสอนให้เขาทำอยู่บ่อยๆ
"อ้ายเลิกลาพักฮ้อนเต๊อะ ไปหาเอกสารฮื้อแกน่อย พวกผมขี้เกียจฮับหน้าแกแล้ว" ช่างโต้งหันมาคะยั้นคะยอเขา
"บ่ได้หรอกคิง ฮาต้องจ่วยลุงแปงเปิ้นตัดกล้วย บอกเขาไว้แล้ว"
ชายหนุ่มตั้งใจจะทำเหมือนที่เคยทำมาทุกๆปี พอถึงฤดูเก็บผลไม้ต่างๆ เขาจะลาพักร้อนเพื่อมาช่วยลุงแปงคุมคนงานในสวนเก็บผลไม้ไปขาย เขามอบหมายสวนนี้ให้ลุงแปงเป็นคนดูแลทั้งหมด รายได้จากการขายผลไม้เขาก็ยกให้ลุงแปง โดยเขามีข้อแม้แค่ว่า ขอให้ลุงแปงช่วยดูแลเรื่องงานบ้านและการกินอยู่ให้เท่านั้น
"โห อ้าย เงินก่อฮื้อเปิ้นไป๋หมด แถมยังไปจ่วยเขายะงานแหม" ช่างโต้งบ่นใส่ชายหนุ่มซึ่งเป็นทั้งเจ้านาย เป็นทั้งเพื่อน เป็นทั้งพี่ชาย
"เออว่ะ อิจฉาลุงแปงชิบหาย เนอะไอ้เพชร ตามึงอ่ะ โคตรโชคดีเลย อยู่กะหัวหน้ากูเนี่ย" ช่างอู๊ดผสมโรงบ่นไปด้วย แต่ก็มิวายหันไปลูบหัวสมเพชรด้วยความหมันไส้ ตอนนี้เด็กชายเปลี่ยนจากนั่งเป็นเอาหัวไปนอนหนุนตักเจ้านายเขาซะแล้ว
หนุ่มผู้เป็นทั้งเจ้าของบ้านและทั้งเจ้านายของแขกผู้มาเยือนหัวเราะ ก้มลงมองเด็กชายตัวจ้ำม่ำบนตัก ลุงแปงเป็นคนเก่าแก่ของบ้านเขา สมัยที่พ่อของเขายังอยู่ ลุงแปงมีหน้าที่แค่ทำงานในสวน แกเป็นชาวพม่าที่ลักลอบเข้าเมืองมา และมีคนมาฝากทำงานไว้กับพ่อของเขา
พ่อของเขารู้สึกถูกชะตาหนุ่มพม่าคนนี้ตั้งแต่แรกเจอ ทั้งๆที่มีแต่คนเตือนแต่พ่อก็ให้พักอยู่อาศัยด้วย และด้วยความที่แกไม่มีญาติพี่น้องและไม่รู้จักใครที่ไหน หนุ่มพเนจรก็เลยอาศัยอยู่บ้านของเขาเสมอมา และก็มีหน้าที่เฝ้าสวนไปโดยปริยาย
ต่อมาหนุ่มพม่าคนนี้ก็ไปทำสาวเหนือหมู่บ้านข้างๆท้องโย้ ทางบ้านผู้หญิงไม่ยอมรับแกไปเป็นลูกเขย ได้แต่เรียกร้องแต่ค่าเลี้ยงดู เดือดร้อนถึงพ่อของเขาต้องไปจัดการชดใช้ให้ ลุงแปงจึงได้แต่ไปเยี่ยมๆมองๆลูกสาวที่แกไม่ได้เลี้ยงเป็นบางเวลา จนต่อมาลูกสาวแกก็ไปได้กับหนุ่มคนงานก่อสร้างและหอบลูกชายตัวน้อยมาให้แกเลี้ยง ลุงแปงรับเลี้ยงหลานชายตัวอ้วนกลมด้วยความยินดี แล้วเด็กชายสมเพชรก็กลายมาเป็นสมาชิกอีกคนนึงในครอบครัวเขาตั้งแต่นั้นมา
"เดี๋ยวพอฮากลับไปทำงานจะไปอู้กะคุณวิชิตฮื้อ" ลูกพี่ทำได้แค่รับปากลูกน้องเขาเกี่ยวกับเรื่องการมาเยือนของคนจากสำนักงานใหญ่
"ป๊ะ! ลืมๆมันไปก่อน ตอนนี้ชนกันดีกว่า" ลูกพี่ยกแก้วเบียร์ขึ้นชูสูง วันนี้วันอาทิตย์ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดเรื่องงาน เรื่องดื่มสำคัญกว่าเยอะ
"เฮ้!" เมื่อเป็นเรื่องของการดื่ม ช่างโต้งกับช่างอู๊ดจึงรีบผสมโรงยกแก้วเบียร์ขึ้นชนกันเสียงดังลั่น
ห่างวงเหล้าเบียร์ออกไปไม่ไกลนัก ชายวัยกลางคนถือไม้กวาดยืนยิ้มมองไปยังความร่าเริงเฮฮาของกลุ่มคนที่ท่าน้ำ
คุณวินของผม เปิ้นมีความสุขตล้อด…


## ความไม่แน่ใจ

เช้าวันเสาร์เช้านี้ดนัยมาฟิตเนสด้วยอารมณ์แจ่มใสเป็นพิเศษ ชุดฟิตเนสชุดใหม่ที่เขาสั่งออนไลน์เพิ่งมาส่ง มันเหมาะกับความหรูหราของฟิตเนสที่เพิ่งจะเปิดใหม่ใจกลางเมืองเชียงใหม่ที่นี่มาก
เอ๊ะ นั่นเครื่องเล่นใหม่นี่นา งั้นขอประเดิมลู่วิ่งใหม่กับชุดใหม่นะฮ้า
ดนัยขึ้นไปบนลู่วิ่งพยายามจะปรับปุ่มโน่นนี่ลองเล่นไปเรื่อยเปื่อย แต่มันกลับทำให้อัตราการวิ่งทีแรกเหมือนจะคงที่กลับเพิ่มความเร็วขึ้นโดยอัตโนมัติ ดนัยเริ่มวิ่งตามความเร็วของลู่วิ่งไม่ทัน เริ่มรู้สึกเหน็ดเหนื่อยเป็นอย่างมาก
ว้าย ว้าย หยุดยังไงเนี่ย
หนุ่มใหญ่กับชุดฟิตเนสชุดใหม่เริ่มลนลาน พยายามจะปรับเจ้าปุ่มหลากหลายบนหน้าจอไปเรื่อยเปื่อยด้วยอาการลนลาน ทว่าความเร็วของสายพานบนลู่วิ่งก็ไม่มีท่าทีจะชะลอลง ดนัยตกใจเป็นอย่างมาก เขายิ่งยื้อยุดกับเจ้าปุ่มพวกนั้นพยายามจะหยุดความเร็วให้ได้
และขณะที่กำลังจะหมดแรง พลันก็มีมือของใครคนหนึ่งมากดปุ่มชะลอความเร็วให้จนเครื่องหยุดเดินในที่สุด ดนัยแทบจะล้มลงด้วยความอ่อนล้า แต่มือแช็งแรงนั้นก็เอื้อมมาพยุงเขาเข้าไว้
"ขอบคุณฮ่ะ" ดนัยละล่ำละลักเอ่ยขึ้น แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของมือผู้มีพระคุณนั่น
"อ้าว ช่างวุฒิ…" พลันใบหน้าของหนุ่มโสดวัยกลางคนก็แดงเรื่อขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล
กรี๊ด ช่างวุฒิ แต่ทำไมถึงต้องมาเจอชั้นในสภาพนี้เนี่ย
"มาพักก่อนครับ เครื่องเพิ่งมาใหม่ พี่ดนัยคงยังจะไม่ชิน" วุฒิชัยเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เขาพยุงเพื่อนร่วมงานผู้พี่ออกมานั่งพักที่เก้าอี้ริมผนังห้อง
"เดี๋ยวผมไปเอาน้ำมาให้"
โดยไม่รอคำตอบ วุฒิชัยเดินออกไปที่บาร์เครื่องดื่มทันที ดนัยถือโอกาสนี้เช็ดหน้าเช็ดตา เช็ดเหงื่อตามร่างกาย ดึงเสื้อยืดกีฬาไนกี้สีสวยให้เข้าที่ และเมื่อเสร็จสิ้นขั้นตอนการปัดทรงผมให้เข้าทรง ก็พอดีวิศวกรประจำฝ่ายผลิตเดินกลับมาและยื่นน้ำมาให้เขา เลขาหนุ่มของโรงงานรับขวดน้ำมาด้วยอาการเขินอายเล็กน้อย
แม้จะทำงานอยู่โรงงานเดียวกัน แต่ดนัยก็แทบจะไม่ค่อยได้มีโอกาสพูดคุยกับวุฒิชัย เขาแอบมองมาวิศวกรหนุ่มคนนี้มาโดยตลอด ซึ่งก็คงจะเหมือนกับสาวๆทั้งโรงงาน ด้วยบุคลิกหน้าตาและการศึกษาทำให้วุฒิชัยโดดเด่นกว่าหนุ่มคนอื่นๆในโรงงาน แม้แต่ช่างวินก็สู้ไม่ได้เรื่องดีกรีระดับปริญญาตรีของช่างวุฒิ
"ช่างวุฒิก็เล่นที่นี่ประจำหรือฮะ ไม่เคยเห็นมาก่อน"
ดนัยเป็นสมาชิกของฟิตเนสที่นี่ตั้งแต่ฟิตเนสเริ่มเปิดตัว แต่เขากลับไม่เคยเจอนายช่างคนนี้เลย ไม่ยักจะรู้ว่าช่างวุฒิเข้าฟิตเนสด้วย แต่จากการคะเนจากกล้ามล่ำๆของคนตรงหน้า ก็คงจะต้องมีบ้างล่ะนะ
"ก็เพิ่งจะเข้ามาลองเล่นน่ะครับพี่" วุฒิชัยตอบแบบไม่จริงจังพร้อมกับสบตาหวานของดนัยที่ส่งมา ความจริงแล้ววันนี้เขาตั้งใจมาที่นี่ เพื่อจะมาหาดนัยเพื่อสอบถามเรื่องของสิปรางค์โดยเฉพาะ…
วันนี้เป็นวันหยุดแท้ๆแต่สิปรางค์กลับไม่นึกอยากออกไปไหน หล่อนอยากรีบเคลียร์งานให้เสร็จ หญิงสาวเอางานกลับมาทำที่บ้านด้วย และขณะที่กำลังนั่งทานอาหารเช้ากับปริมน้องสาวที่ในสวนของรีสอร์ตนั้น หลานสาวสุดที่รักของหล่อนก็วิ่งเข้ามากอด
"ป้ามะปรางค้า จะไปกันหรือยังค้า ชมพู่จะพาแขกไปเก็บผลไม้ที่สวนของน้าวิน" หลานสาวตัวอ้วนจ้ำม่ำพูดจาชวนหล่อนด้วยอาการตื่นเต้น
"ไปไหนชมพู่ เดี๋ยวรอแป๊บนะจ๊ะ ให้ป้ากินข้าวให้เสร็จก่อน" สิปรางค์ขยี้ผมหลานสาวด้วยความเอ็นดู
"แล้วนี่ เรียกป้ามะปรางเต็มยศตลอดเลยนะเรา" คนสวยอดที่จะค้อนหลานสาวไม่ได้ ชื่อเล่นเต็มยศของหล่อนนี้ เห็นก็จะมีแต่หลานสาวตัวน้อยคนนี้แหละที่เรียก
"สวนของคุณวินเพื่อนบ้านเราไงคะพี่มะปราง" น้องสาวหล่อนก็ผสมโรงล้อชื่อเล่นอันเต็มยศของหล่อนไปด้วย
"อันที่จริงสวนคุณวินแกก็ถือเป็นจุดขายของรีสอร์ตเราด้วยนะคะ แขกที่มาพักก็ชอบที่จะได้เข้าไปเดินดูผลไม้ในสวน คุณวินเค้าปลูกผลไม้หลายอย่างเชียว ออกดอกออกผลตามฤดูกาลไป ที่น่าตื่นเต้นก็คือแขกที่มาพักจะได้คาดเดากันไปว่าช่วงนี้เจอเข้ากับผลไม้อะไร"
โอเค เจ้าของสวนชื่อคุณวิน แต่ชื่อนี้ซ้ำกับใครคนนึงน้า นึกไม่ออก
"แล้วแกคิดค่าเก็บผลไม้ยังไงเหรอ" สิปรางค์ชักสนใจธุรกิจเก็บผลไม้นี้เข้าบ้างแล้ว ถ้าได้ซื้อที่ดินจากคุณวินนี่ได้ เราก็จะได้สวนผลไม้มาด้วย หากเก็บสวนบางส่วนไว้ทำให้เป็นเรื่องเป็นราว ก็อาจเปิดให้คนนอกเข้าชม เก็บค่าเข้าได้อีก
"เปล่า แกให้ฟรี" ปริมพูดพลางป้อนขนมเค้กให้ลูกสาว
"ทำสวนผลไม้แจกฟรีเนี่ยนะ! ถ้าพี่เป็นคุณวิน พี่จะตัดสวนทิ้ง ขายที่ให้รีสอร์ตจะดีกว่า รับเงินสบายๆไป ไม่ต้องมาทำสวนให้ลำบาก" แปลกคนนะเนี่ย สิปรางค์ไม่เคยเจอคนใจดีไปเรื่อยเปื่อยแบบนี้ เพื่ออะไร?
"คุณวินแกดื้อ ไม่ยอมขายสักทีน่ะสิคะพี่ พี่ธนาเค้าตะล่อมถามหลายทีแล้ว แกก็พูดทีเล่นทีจริงไปว่าถ้าขายแล้วแกจะไปอยู่ที่ไหน"
"เดี๋ยวถ้าพี่เจอแก พี่จะหว่านล้อมให้ เชื่อฝีมือการปิดดีลธุรกิจของพี่ได้ ไม่มีใครในโลกนี้ปฏิเสธเงินหรอก"
ในใจของสิปรางค์กำลังยิ้มเยาะ จริงอยู่สวนผลไม้ริมแม่น้ำปิงถือเป็นทรัพย์สินอันมีค่าในยุคสมัยนี้ แต่การทำสวนมันก็ไม่ได้ง่าย ถ้าเลือกได้ คงไม่มีใครอยากทำ
ในเมื่อตัวเจ้านายหาเจอตัวยากนัก หล่อนก็ควรจะเลียบเคียงถามเอากับคนเฝ้าสวนคนนั้นก่อนดีกว่า…
เมื่อสิปรางค์และหลานสาวตัวกลมพากันเดินมาถึงเขตรั้วไม้ผุๆนั้น ก็พบแขกของรีสอร์ตกลุ่มเล็กประมาณสี่ห้าคนมารออยู่ก่อนแล้ว อีกด้านหนึ่งของรั้วมีชายวัยกลางคนผมสีดอกเลาและเด็กชายตัวอ้วนมารอรับอยู่ หล่อนไม่เคยเห็นหน้าของคนทั้งสองมาก่อน แต่เมื่อเห็นเด็กหญิงชมพู่ลอดรั้วเข้าไปอย่างคุ้นเคย สิปรางค์จึงลอดรั้วตามหลานสาวนำแขกคนอื่นๆของรีสอร์ตเข้าไปในสวนบ้าง
แล้วทำไมไม่ทำประตูให้เป็นเรื่องเป็นราวเนี่ย ลอดรั้วกันไปมาเพื่อจะได้ความรู้สึกผจญภัยกันเล็กๆน้อยๆรึ
และเเมื่อทุกคนได้เอาตัวเองเข้าไปอยู่อีกด้านหนึ่งแล้ว ชายวัยกลางคนจึงเริ่มแนะนำตัวเองว่าชื่อแปง เป็นผู้ดูแลสวนนี้และจะเป็นคนพาทุกคนไปเก็บผลไม้ในสวนเอง
เอาเข้าจริงสิปรางค์ไม่ได้นึกสนุกอยากมาเก็บผลไม้เท่าไหร่นัก หนึ่งหล่อนแค่อยากตามใจหลานสาว และสองหล่อนแค่อยากจะมาเจอเจ้าของสวน และเมื่อเห็นหลานสาววิ่งเล่นอย่างเพลิดเพลินสนิทสนมกับเด็กชายตัวอ้วนกลมที่มากับคนดูแลสวนโดยลืมหล่อนไปเลย หญิงสาวจึงแอบเดินแยกออกมาจากกลุ่มของบรรดาแขกของรีสอร์ต
สิปรางค์อยากสำรวจบริเวณที่ดินให้มากกว่านี้ วันนั้นที่หล่อนเข้ามาก็เห็นแต่บริเวณท่าน้ำ อยากจะรู้ว่าสวนนี้กว้างสักเท่าไหนกัน หญิงสาวคนสวยมองไปรอบๆก็เห็นทั้งต้นลิ้นจี่ ลำไย มะม่วง มะปราง ปลูกผสมกันไปอยู่อย่างไร้ระเบียบ
นี่เจ้าของสวนเค้าเป็นมืออาชีพจริงๆรึ หรือแค่ทำเป็นงานอดิเรก
และเมื่อไล่สายตาไปตามแนวขอบรั้วเป็นต้นกล้วย หล่อนเห็นหลังไวๆของชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยืนอยู่บนเก้าอี้พลาสติกกลมและกำลังพยายามตัดเครือกล้วยเครือหนึ่งอยู่ คงจะเป็นคนงานอีกคนในสวน สิปรางค์จึงเดินตรงเข้าไปอย่างรวดเร็วและเงยหน้าขึ้นถาม
"คุณคะ คุณวินที่เป็นเจ้าของสวนเค้าอยู่มั้ยคะ"
ชายหนุ่มร่างสูงบนเก้าอี้ผละมือจากเครือกล้วยและหันหน้าก้มลงมาหาหล่อน
"อ้าว! คุณ…" คนงานในสวนที่หล่อนคาดไว้คือคนที่หล่อนเจอเขาที่ท่าน้ำเมื่อวันก่อนนี่นา
"บุกรุกอีกแล้วหรือครับนี่" ใบหน้านั้นชะงักไปเล็กน้อยเมื่อพบว่าเจ้าของเสียงคือหล่อน
"เปล่านะคะ คราวนี้ชั้นมากับแขกที่รีสอร์ต ก็เจ้าของสวนเค้าอนุญาตให้แขกของรีสอร์ตเข้ามาเก็บผลไม้ฟรีไม่ใช่หรือคะ" สิปรางค์รีบปฏิเสธ เอะอะอะไรก็มาหาว่าเราบุกรุก นี่คนเฝ้าสวนที่นี่เค้าจบกฏหมายมาหรืออย่างไร
คนตัวสูงข้างหน้าหญิงสาวอดไม่ได้ที่จะยิ้มน้อยๆเมื่อเห็นท่าทางการปฏิเสธตื่นๆของหล่อน
"ว่าแต่คุณเจ้าของสวนเค้าอยู่ไหนคะ" หล่อนมองไปรอบๆ หรือเขาจะอยู่แถวๆนี้ สิปรางค์ไม่ทันได้สังเกตว่าชายหนุ่มตรงหน้ากำลังมองหล่อนอย่างสงสัย
"ตามหาเค้าทำไมครับ"
สิปรางค์ขมวดคิ้วแหงนคอมองเขาพลางคิดในใจ ทำไมเรื่องมากจัง แต่เอ… เราจะบอกคนงานนี่ว่ายังไงดีนะ
"คือชั้นเห็นเป็นเพื่อนบ้านกัน แล้วยังให้เข้ามาเก็บผลไม้ฟรี ก็เลยอยากจะขอบคุณเค้าน่ะค่ะ" หญิงสาวคิดเร็วพูดเร็วเช่นเคย
"ครับ แล้วผมจะบอกเค้าให้" คนงานตัวสูงพูดแล้วก็หันไปสนใจกับการตัดเครือกล้วยต่อไป
โอ๊ย อะไร ตานี่ อีกละ อยู่ๆก็ไม่สนใจกันอีกละ
ก็ได้… ในเมื่อการเจอเจ้าของสวนมันช่างยากเย็นนัก หาข้อมูลจากคนงานไปพลางก่อนก็แล้วกัน หึ หึ เผลอๆอาจจะได้ข้อมูลอะไรดีๆที่ไม่คาดคิด
"เอ เท่าที่ดูสวนก็ไม่น่าจะกว้างมากนะคะ ปลูกผลไม้ผสมกันหลายอย่างแบบนี้ จะได้ราคาดีเป็นกอบเป็นกำหรือคะ เจ้าของสวนนี่เค้าทำสวนเป็นอาชีพจริงๆหรือคะ" หญิงสาวเอ่ยไปอย่างยืดยาวตามนิสัย
"…"
ทว่าเสียงความเงียบที่ตอบกลับมานั้นทำให้สิปรางค์ชักไม่แน่ใจว่าชายหนุ่มกำลังฟังที่หล่อนพูดอยู่หรือเปล่า แต่แล้วเขาหันหน้ามาทางหล่อนด้วยใบหน้าเรียบเฉย แล้วพูดขึ้นว่า
"ช่วยรับเครือกล้วยหน่อยครับ"
ห้ะ อะไรนะ
"รับหน่อยครับ มันหนัก" คนผิวคร้ามแดดส่งเสียงดุๆมา
"อ้อ ค่ะ ค่ะ" หญิงสาวรีบกุลีกุจอรับเครือกล้วยที่ตัดแล้วจากเขามาวางบนพื้น
"สนใจอยากมาลองตัดกล้วยไหมครับ" ส่งเสร็จก็ถามต่อ
ห้ะ อะไรนะ
"คิดว่าไม่จะดีกว่าค่ะ ขอบคุณค่ะที่ชวน" สิปรางค์ยังใจจดใจจ่ออยู่แต่เรื่องที่ดิน หล่อนยังไม่อยากลองตัดเครือกล้วย นี่ก็ยังนึกไม่ออกว่าทำอย่างไรจึงจะได้เจอเจ้าของสวน หากเจอแล้วก็ต้องตะล่อมถามซื้อที่ดินโดยไม่น่าเกลียด
"ถ้าคุณอยากเจอเจ้าของสวน ก็ไปหาเค้าที่ผับในตัวเมืองได้ครับ"
ผับ?
"น้ามะปรางค้า" เสียงเรียกหาของหลานสาวดังมาจากไกลๆ ทำให้สิปรางค์รีบถามชายหนุ่มออกไปโดยเร็ว
"ผับชื่ออะไรหรือคะ"
คนที่ยังยืนอยู่บนเก้าอี้ก้มมองท่าทางกระตือรือร้นของหญิงสาวผมยาวประบ่าตรงหน้าด้วยแววตายิ้มๆ
อ้อ คนสวยคนนี้ชื่อมะปราง…
สิปรางค์และณัฐกำลังยืนกันอยู่หน้าประตูทางเข้าผับริมน้ำชื่อดังของเชียงใหม่ ทั้งสองได้ยินเสียงดนตรีที่กำลังแผดเร้าเอาใจวัยรุ่น นักเที่ยวราตรีกำลังเดินเข้าออกกันให้วุ่นวาย บรรยากาศดูคึกคักอย่างที่ไม่เคยนึกมาก่อน
นี่เชียงใหม่ไม่ได้มีแต่ฟ้อนเล็บเท่านั้นหรอกหรือ
นึกถึงตอนที่หญิงสาวคะยั้นคะยอชวนณัฐให้มาเป็นเพื่อน หนุ่มหล่อดูแปลกใจเล็กน้อย เพราะปกติสิปรางค์ไม่ใช่คนชอบเที่ยวกลางคืน แต่ณัฐก็ไม่ปฏิเสธ เขาเป็นคนชอบเที่ยวกลางคืนเป็นประจำอยู่แล้ว พอสิปรางค์ทักมาก็นับว่าเป็นโอกาสอันดีเลย เขากำลังหาเพื่อนเที่ยวอยู่พอดี
"พี่นึกไงชวนผมไปเที่ยวผับครับนี่ แน้ อย่าบอกนะว่าจะชวนผมออกเดต"
หนุ่มรุ่นน้องหยอกเย้าหล่อนมาในโทรศัพท์ หลังจากที่สิปรางค์โทรไปชวนเขาในทันทีหลังจากที่ได้ชื่อของผับมาจากคนงานของสวน หญิงสาวเป็นคนใจร้อน หากคิดอยากจะทำอะไร หล่อนจะต้องทำในทันที
"โอ๊ย คุณณัฐคะ" หล่อนตะโกนใส่โทรศัพท์ ทำหน้าเบื่อเซ็งสุดขีดในความกวนรุ่นน้องคนสนิท
"ดิฉันไม่อยากจะไปตีรันฟันแทงกะพวกคุณสาวๆของเธอหรอกค่ะ นี่แฟนเธอก็แอบไลน์ถึงชั้นอยู่บ่อยๆ ถามถึงความประพฤติหล่อนนะคะ แต่เรื่องปวดหัวแบบนี้ขอไม่ยุ่งนะคะ"
สิปรางค์ตระหนักดีถึงชื่อเสียงในเรื่องของความเจ้าชู้ของเพื่อนร่วมงานรุ่นน้อง แต่ณัฐเองแม้เขาจะชอบโปรยเสน่ห์กับสาวๆสวยๆไปทั่ว แต่กับเพื่อนรุ่นพี่คนสวยคนนี้เขาขอละเว้นไว้ อาจจะด้วยบุคลิกตรงไปตรงมาคล้ายผู้ชายของหล่อนซึ่งไม่ใช่ผู้หญิงในแบบสเปคของเขา บวกกับความนับถือในความเก่งในหน้าที่การงานของสิปรางค์ ทำให้เขาให้ความเคารพหล่อนในฐานะรุ่นพี่และให้ความเป็นมิตรฉันท์ผู้ร่วมงานเท่านั้น ความสนิทสนมของเขาและหญิงสาวคนสวยคนนี้จะไม่มีวันพัฒนาเกินเลยไปกว่านี้
"ชั้นแค่อยากจะไปหาคนคนนึง"
"ใคร?" ณัฐทำเสียงประหลาดใจ สิปรางค์รู้จักใครในเชียงใหม่ด้วยหรือ
"เธอไม่รู้จักหรอก เรื่องของธุรกิจน่ะ ช่างเถอะ ไว้ค่อยอธิบาย ว่าแต่คืนนี้ว่างหรือเปล่าล่ะ วันเสาร์ซะด้วย มีนัดกะใครรึยัง" หญิงสาวตัดบท ขี้เกียจต้องอธิบายให้มากความในตอนนี้
"ไปกับพี่ก็ได้ครับ ยังไงผมก็กะหาเพื่อนออกเที่ยวอยู่แล้ว"
ณัฐเป็นคนง่ายๆอย่างนี้เสมอ เขาเป็นคนที่สนุกสนานกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิต ชายหนุ่มเกิดมาในครอบครัวที่มีฐานะดี หน้าตาดี แต่งตัวดี ฉลาด เข้ากับคนง่าย แถมยังทำงานเก่ง คงจะด้วยความเพียบพร้อมเช่นนี้เองที่ส่งเสริมให้คนหล่อคนนี้เป็นคนเจ้าชู้และมีผู้หญิงเข้ามาหาเขาไม่ได้ขาด…
และมันก็เป็นไปตามที่สิปรางค์คาด ขณะที่หล่อนกับณัฐเดินเคียงข้างกันเข้าไปในผับริมน้ำแห่งนั้น สายตาของสาวๆเกือบทุกโต๊ะก็พุ่งตรงมายังชายหนุ่ม หญิงสาวชินเสียแล้ว ไม่ว่าณัฐจะไปที่ไหน เขาจะเป็นที่ถูกจับตามองจากสาวๆเสมอ
เสียงดนตรีดังกระหึ่มด้วยเพลงร็อกที่คุ้นหู กลุ่มวัยรุ่นกำลังโยกตัวกันอย่างร้อนเร่าที่ด้านหน้าติดเวทีซึ่งถูกยกพื้นขึ้นมาอย่างเตี้ยๆ สิปรางค์มองไปยังบนเวทีนั่นก็เห็นใครคนหนึ่งที่คุ้นตากำลังเล่นกีตาร์ไฟฟ้าด้วยท่าทางมีความสุขอยู่
อ้าว นั่นมันอีตาคนงานในสวนนี่นา เล่นดนตรีเป็นด้วยแฮะ อือม์ ไม่เบาเลยนะเราน่ะ
สิปรางค์เลือกนั่งที่บาร์เครื่องดื่มซึ่งอยู่ด้านตรงข้ามกับเวที หญิงสาวและณัฐสั่งเบียร์คนละแก้ว หล่อนยังงงอยู่ว่า ทำไมคนงานในสวนถึงมาอยู่ที่นี่ หรือคุณวินเจ้าของสวนจะเป็นเจ้าของผับด้วย แล้วคนงานตัวสูงคนนี้นี่ก็อาจหารายได้เสริมมาเล่นดนตรีให้ผับของเจ้านาย เคยได้ยินมาว่าตามต่างจังหวัดครอบครัวหนึ่งๆเขาจะมีธุรกิจหลายๆอย่างกัน พนักงานคนหนึ่งอาจต้องทำหน้าที่หลายอย่างให้กับเจ้านาย
ขณะที่เพื่อนสาวผู้พี่ยังคงจ้องไปที่เวทีอย่างไม่วางตานั้น ณัฐก็มองไปรอบๆบริเวณในผับอย่างสนอกสนใจ เขาเคยมาเชียงใหม่หลายครั้งแล้ว ชายหนุ่มมีเพื่อนฝูงอยู่ที่นี่พอสมควร แต่แม้เขาจะชอบบรรยากาศที่เชียงใหม่มาก ถึงอย่างไรเขาก็ยังชอบกรุงเทพมากกว่าอยู่ดี เชียงใหม่เล็กเกินไปสำหรับเขา สังคมที่นี่ก็แคบเกินไป
"ไหนล่ะครับ คนที่พี่จะมาหา" ณัฐหันไปถามคนสวยข้างๆที่ตอนนี้สายตาก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่เวทีเตี้ยๆนั่น
"นั่นสิ ตอนนี้ชักงง" สิปรางค์ถอนหายใจ คิ้วของหล่อนยังคนขมวดอยู่
"อ้าว นี่พี่ไม่รู้จักเขาหรือครับ" เพื่อนร่วมงานรุ่นนั้งเริ่มจะงงๆไปกับหญิงสาวด้วย
"คืองี้ พี่ว่าจะมาตามหาเจ้าของสวนผลไม้ข้างๆรีสอร์ตน้องปริม แล้วพ่อหนุ่มคนที่เล่นกีตาร์อยู่บนเวทีนั่นน่ะ เค้าเป็นคนงานในสวน"
หญิงสาวเขม้นมองชายหนุ่มตัวสูงที่กำลังเล่นกีตาร์บนเวที พยายามจะโบกไม้โบกมือเรียกความสนใจจากเขา
"เฮ้ย เท่ว่ะ"
ณัฐมองตามไป นักกีตาร์หนุ่มนั่นกำลังวาดลวดลายอย่างน่าทึ่ง อายุอานามน่าจะอ่อนกว่าเขานิดหน่อย วงดนตรีกำลังเล่นเพลงฝรั่งในยุค90ที่เขาคุ้นเคย และในขณะที่ณัฐกำลังฟังเพลงอย่างเพลินๆนั้นเอง สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นสาวๆโต๊ะหนึ่งที่ด้านข้างของเวที
นั่นน้องเบลล่านี่นา โอ้ว โชคดีจริงๆ ต้องไปทักทายกันซักหน่อยแล้ว
"พี่ปราง ผมเห็นน้องเบลล่าด้วยอะ ไปทักเค้ากันป่าวครับ"
"เธอไปเถอะ คนแน่นอย่างนี้ พี่กลัวเก้าอี้หลุด ฝากทักด้วยละกัน" สิปรางค์ยังคงสนใจแต่กลุ่มนักดนตรี หล่อนกำลังส่งสัญญาณให้พ่อหนุ่มคนงานในสวนคนนั้นเห็นว่าหล่อนกำลังคอยเขาอยู่ตรงนี้
ณัฐจึงเดินตรงเข้าไปหาสาวๆกลุ่มของราณีโดยทันที และเมื่อราณีหันมาเห็น หล่อนดีใจอย่างมากมาย ไม่นึกว่าจะได้เจอหนุ่มกรุงเทพสุดหล่ออย่างเขาที่นี่
"มาดูช่างวินเล่นดนตรีหรือค้า" หล่อนตะโกนถามคุณณัฐสุดหล่อของหล่อน
หากแต่เขาไม่ได้ยินเพราะเสียงดนตรีดังกลบหมด เผอิญโต๊ะข้างๆมีเก้าอี้เหลืออยู่หนึ่งตัว ณัฐจึงลากเก้าอี้เข้ามานั่งใกล้ๆกับหญิงสาวคนสวยประจำโรงงาน และเขากับหล่อนก็เริ่มชนแก้วกันอย่างสนุกสนาน เพื่อนๆของราณีต่างมองคนทั้งคู่ด้วยสายตาอิจฉาใคร่รู้ หนุ่มรูปหล่อคนนี้เป็นใครกันหนอ…
หลังจากเพลงอันร้อนแรงจบลงไป นักร้องนำจึงกล่าวขอบคุณแล้วก็ขอตัวพักครึ่งเวลา นักดนตรีจึงต่างแยกย้ายกันไปพัก บ้างก็เดินไปทักทายแขกประจำที่คุ้นเคย บ้างก็เดินไปหาเครื่องดื่มมาเพื่อบรรเทาอาการกระหาย
เฉกเช่นเดียวกับมือกีตาร์หนุ่มนั้น หลังจากวางกีตาร์คู่ใจลงบนแท่นพักแล้วเขาก็เดินตรงมายังบาร์เครื่องดื่มทันที
"ไม่นึกว่าจะมาเร็วขนาดนี้" ชายหนุ่มกระเซ้าสิปรางค์ทันทีที่เขาเดินมาถึงตัวหล่อน ใบหน้ากลั้นยิ้มเช่นเคย
เขาเห็นสิปรางค์ตั้งแต่หล่อนเดินเข้าประตูมาแล้ว แต่หญิงสาวไม่รู้ตัว ตลอดช่วงการบรรเลงเพลง สิปรางค์พยายามจะโบกไม้โบกมือเรียกสายตาเขาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ท่าทางของความพยายามอย่างเก้ๆกังๆของหญิงสาวนั้นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกอดขำไม่ได้
"นี่ค่ะ มาตั้งตรงนี้เลย เนี่ยอุตส่าห์จองที่ไว้ให้เลยนะ" สิปรางค์รีบกุลีกุจอให้เขานั่งเก้าอี้ว่างข้างๆหล่อนที่แต่เดิมเคยเป็นเก้าอี้ของณัฐ ชายหนุ่มมือกีตาร์ส่ายหน้ายิ้มๆแล้วนั่งลงข้างๆหล่อน
"เล่นเพลงร็อกซะด้วย เล่นเก่งมากๆเลย นี่ตื่นเต้นมากเลยค่ะ คนเชียงใหม่เค้าช่างมีความสามารถหลากหลายกันจริงๆ" หญิงสาวทำหน้าตาตื่น หมายความตามนั้นจริงๆ คนสวยชาวกรุงเทพไม่นึกว่าจะได้มาเห็นภาพคนงานสวนลิ้นจี่เล่นกีตาร์เพลงร็อกในผับกลางเมือง
อาการตรงไปตรงมาแบบซื่อๆของคนสวยตรงหน้า ทำเอานัยน์ตายิ้มได้ของชายหนุ่มยิ้มไม่หยุด
"ชั้นขอเลี้ยงเบียร์นะคะ" สิปรางค์รีบเสนอ หล่อนอยากจะเอาใจเขาให้มากๆ จบเรื่องชมเชยกันเรื่องการเล่นดนตรีเก่งแล้ว จะได้ถามหาเจ้านายเขาเพื่อเข้าเรื่องที่ดินเสียที
"ตอนทำงานผมไม่ดื่มครับ" หากชายหนุ่มปฏิเสธโบกมือปฏฺิเสธในโดยทันที
และเมื่อเห็นหญิงสาวทำหน้าฉงน เขาจึงพูดต่อ "กลัวยาวแล้วเมา"
ประจวบกับเด็กที่บาร์เครื่องดื่มยื่นขวดน้ำแร่มาให้เขา ชายหนุ่มจึงรับไปดื่มรวดเดียวเกือบครึ่งขวดเพื่อดับกระหาย
"เอ่อ แล้วเจ้านายของคุณอยู่ไหนล่ะคะ คืนนี้เค้าจะเข้ามาที่นี่แน่หรือคะ" สิปรางค์พยายามเข้าเรื่องหลังจากเห็นเขาวางขวดน้ำดื่มลงบนบาร์
หญิงสาวเริ่มกวาดสายตาไปรอบๆ ชายหนุ่มผู้ถูกคาดเดาเอาว่าเป็นคนงานในสวนมองหน้าหล่อนด้วยสายตามีแววสงสัย นี่คนสวยคนนี้ยังสนใจเรื่องสวนผลไม้ถึงขนาดตามมาที่ผับเชียวหรือนี่
"ก็อยู่แถวนี้แหละ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่ใส่ใจนัก
"อยู่ไหนล่ะคะ ยังไง ไม่เข้าใจค่ะ" สิปรางค์เริ่มชักจะหมดความอดทนกับชายหนุ่มตรงหน้านี้แล้ว ทำไมเขาช่างพูดจากไม่รู้เรื่อง พลันหญิงสาวก็ได้ยินเสียงทักทายจากแขกกลุ่มใหญ่ที่กำลังเดินเข้ามาในร้าน
"หวัดดีคร้าบพี่วิน"
"หวัดดีค่าพี่วิน"
แล้วคนตัวสูงตรงหน้าหล่อนก็โดนรุมล้อมจากกลุ่มหนุ่มสาวกลุ่มใหญ่นั่น
ห้ะ พี่วิน วิน… วิน… เดี๋ยวนะ ชื่อนี้มัน… ชื่อเจ้าของสวนนี่นา หรือตานี่… โอ๊ย ไม่นะ โอ๊ย หน้าแตก โอ๊ย จริงๆแล้วตานี่เป็นเจ้าของสวนหรือนี่ ไม่เห็นยัยปริมจะบอกเลยว่าหนุ่มขนาดนี้ โอ๊ย อาย…
สิปรางค์มองไปทางชายหนุ่มที่ชื่อวิน ก็ยังเห็นเขาทักทายกับคนโน้นนี้โดยไม่มีทีท่าว่าจะหันกลับมาทางหล่อนอีก หญิงสาวถอนหายใจ
สงสัยคืนนี้คงไม่ได้เรื่องอีกตามเคย…


## ความแว่วหวาน

เช้าวันนี้สิปรางค์เลี้ยวรถเข้าประตูโรงงานแต่เช้าเช่นเคย แต่ก่อนจะขับรถออกมาจากที่พักหล่อนแวะเข้าไปเอากาแฟร้อนที่ห้องอาหารในรีสอร์ตของน้องสาวมาเผื่อยามผู้สูงวัยด้วย
แปลกแฮะ วันนี้ไม่สัปหงก สงสัยยังเช้าอยู่
เมื่อคำตั๋นเปิดไม้กั้นให้ หญิงสาวจึงจอดไขกระจกลง แล้วยื่นแก้วกาแฟร้อนให้
"กาแฟค่ะคำตั๋น จะได้ไม่ง่วง และจะได้ไม่หลับ และจะได้คอยเปิดไม้กั้น" หล่อนยิ้มล้อเลียน
"โอ๊ะ ขอบคุณคับคุณสิปรางค์ ใจดีแต้ๆ"
ชายชรารีบกุลีกุจอออกจากป้อมยามมารับถ้วยกาแฟจากหล่อน
"อ้าว แล้วนั่นใครคะ"
สิปรางค์มองไปทางด้านหลังของคำตั๋น บุ้ยบ้ายไปทางเด็กหญิงหน้าตามอมแมมอายุราวสี่ห้าขวบที่นั่งระบายสีอยู่ในป้อมยาม
"หลานสาวผมเองครับ ชื่อน้องนุ่น" ยามผู้ชราหันไปมองเด็กหญิงด้วยความเอ็นดู
เมื่อตอนมาถึงที่เชียงใหม่ใหม่ๆ สิปรางค์แปลกใจพอสมควร ที่ผู้คนที่นี่จะเรียกเด็กผู้หญิงไปจนถึงวัยสาวว่าน้องนำหน้าชื่อ และก็ผู้หญิงเกือบทุกคนก็จะแทนตัวเองว่าน้องเสมอๆ
"ตอนนี้โฮงเฮียนปิด แม่มันไปฮับจ้างก่อสร้าง จะเอาไปฝากเขาเลี้ยงก็บ่มีสตางค์ ผมเลยเอามันมานั่งอยู่กับผม คุณวิชิตแกฮื้อแล้วคับ" ชายชราอธิบายต่อ
"แล้วนั่งตรงนี้ทั้งวัน ไม่ร้อนแย่หรือคะ ให้เข้าไปนั่งในออฟฟิศไหม"
แม้ในใจจะไม่ชอบใจนักที่โรงงานปล่อยให้มีเด็กน้อยมาเพ่นพ่าน แต่หญิงสาวก็รู้สึกเอ็นดูหญิงตัวน้อยอย่างบอกไม่ถูก อาจเป็นเพราะเด็กหญิงอยู่ในวัยใกล้เคียงกับชมพู่หลานสาวของหล่อน
แล้วตอนนี้ยัยชมพู่ก็ต้องปิดเทอมเหมือนกันน่ะสิ ในขณะที่หลานสาวของหล่อนมีพี่เลี้ยงคอยวิ่งตามดูแลอย่างดี แต่หนูน้อยคนนี้กลับต้องมานั่งเล่นเงียบๆในป้อมยามร้อนๆอย่างนี้
"บ่เป็นหยังคับ ฮื้อมันนั่งนี่แหละ กำเดียวมันจะไปกวนเปิ้นยะงาน"
ยามผู้ชรารู้สึกเกรงใจหญิงสาวจากสำนักงานใหญ่ตรงหน้า เท่าที่คุณวิชิตอนุญาตให้นำเด็กหญิงมานั่งอยู่ที่ป้อมยามด้วย เขาก็รู้สึกเป็นพระคุณแล้ว
"ไปนั่งในห้องกาแฟก็ได้นะคะ" หากสิปรางค์ยังคงเอื้อเฟื้อต่ด หล่อนอดไม่ได้ที่จะชวนเจ้าตัวน้อยด้วยตนเอง "ไปไหม เด็กหญิงนุ่น"
เด็กหญิงเงยหน้าจากสมุดระบายสี จ้องมองสิปรางค์เขม็งและส่ายหน้า
"จะอยู่กับตาตั๋น" แล้วเจ้าหล่อนก็ก้มหน้าก้มตาระบายสีต่อไป
ยามชราประจำโรงงานเดินเข้าไปลูบหัวหลานสาวด้วยความรักใคร่ สิปรางค์อดยิ้มในความเด็ดเดี่ยวของเจ้าตัวน้อยไม่ได้ ภาพคำตั๋นและเด็กหญิงนุ่นทำให้หล่อนหวนระลึกถึงตัวเองในวัยเยาว์
ในบรรดาหลานทั้งหมดสี่คน หล่อนเป็นหลานรักที่สุดของคุณปู่ อาจเป็นเพราะหล่อนเป็นเด็กที่มีนิสัยโลดโผนกล้าได้กล้าเสียและเด็ดเดี่ยวคล้ายเด็กผู้ชาย แต่ในขณะเดียวกันก็ฉลาด ขี้อ้อน และพูดเก่ง ในตอนปิดเทอมบิดาหล่อนจะเอาหล่อนและสุปราณีหรือปริมน้องสาวของหล่อนไปฝากไว้ที่บ้านใหญ่ของคุณปู่เสมอ สิปรางค์จะตามติดคุณปู่ไปทุกๆที่ที่คุณปู่ไป ไม่ว่าจะเป็นร้านกาแฟ ร้านหนังสือ ที่บริษัท หรือแม้กระทั่งที่โรงงาน ในขณะที่ปริมน้องสาวของหล่อนจะอยู่เงียบๆกับคุณย่าที่บ้าน หัดทำกับข้าวหรือไม่ก็เย็บปักถักร้อย
สิปรางค์โบกมือลาเด็กหญิงพลางบอกว่า
"ไปล่ะนะ ถ้าเปลี่ยนใจ ก็เดินเข้าไปข้างในออฟฟิศนะคะคุณเด็กหญิงนุ่น"…
งานของสิปรางค์ยุ่งตั้งแต่เริ่มต้นอาทิตย์ รายงานจากแผนกต่างๆที่หล่อนขอไปในอาทิตย์ที่แล้วเริ่มทยอยเข้ามา หญิงสาวกับณัฐช่วยกันตรวจดูเอกสารต่างๆ และพบข้อผิดพลาดหลายแห่ง
"คุณสิปรางค์ครับ ช่างวินหัวหน้าฝ่ายซ่อมบำรุงแกกลับมาจากพักร้อนแล้วนะครับ จะให้เข้ามาพบเลยไหม" คุณวิชิตเข้ามาแจ้งกับหล่อนในตอนสายๆ
"ยังดีกว่าค่ะ ยังไม่มีเวลา ตอนนี้กำลังดูเอกสารของฝ่ายผลิตกันอยู่น่ะค่ะ"
สิปรางค์ตอบผู้จัดการโรงงานโดยที่ยังไม่เงยหน้าจากกองกระดาษตรงหน้า ช่วงนี้นี้ดนัยลาพักร้อน ทำให้หล่อนอาจต้องลงมือตามเอกสารหลายๆอย่างด้วยตนเอง
"เอกสารไม่ค่อยเป็นระเบียบเลยนะคะคุณวิชิต"
หล่อนอดที่จะบ่นกับผู้อาวุโสกว่าไม่ได้ ในยุคสมัยนี้ที่คอมพิวเตอร์มีบทบาทเป็นอย่างมากกับการทำงาน แต่โรงงานนี้กลับเก็บข้อมูลเป็นกระดาษเหมือนย้อนยุคไปเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว
"ผมก็ไม่ได้จ้ำจี้จ้ำไชอะไรพนักงานเค้ามากน่ะครับ ส่วนใหญ่ก็ทำงานกันมานาน ก็ชินกันไปแล้ว"
วิชิตรู้ตัวดีว่าโรงงานของเขาหละหลวมในเรื่องของระบบการจัดเก็บข้อมูล ด้วยความที่พนักงานสนิทสนมคุ้นเคยกัน ทำงานกันเหมือนเป็นครอบครัว จึงทำให้เขาละเลยเรื่องระบบการทำงานไปอยู่มากทีเดียว
"ดิฉันเห็นทีจะต้องลงไปตามเอกสารที่ฝ่ายผลิตด้วยตัวเองแล้วล่ะค่ะ"
หญิงสาวพูดต่อไปโดยที่ยังคงไม่เงยหน้าขึ้นมาจากกองเอกสาร วิชิตมองผู้หญิงสวยด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย หลานสาวของเพื่อนรักเขาคนนี้ขยันขันแข็งและตั้งอกตั้งใจทำงานมาก
หากเขาได้ร่วมงานกับหล่อนในภาวะที่ปกติกว่านี้ก็คงจะดีไม่น้อย น่าเสียดาย ที่ภารกิจที่สิปรางค์ได้รับมอบหมายมา คือการมาปิดโรงงานของเขา แทนที่จะเป็นมาพัฒนาโรงงาน…
กว่าจะออกมาจากการพูดคุยกับฝ่ายผลิตได้ก็เกือบเที่ยง สิปรางค์มุ่งหน้าเข้าออฟฟิศเพื่อเอาเอกสารไปเก็บ และกำลังคิดจะชวนณัฐไปที่โรงอาหารของโรงงาน ขณะเดินขึ้นบันไดไปที่ชั้นสอง หล่อนก็ได้กลิ่นอะไรฉุนๆอบอวลไปทั้งชั้น
กลิ่นอะไรเนี่ย เหมือนกลิ่นกับข้าว แต่เป็นกลิ่นที่โหดร้ายมาก
หล่อนเดินตามกลิ่นไปเรื่อยๆ ไปหยุดอยู่ที่ห้องกาแฟ ออฟฟิศที่นี่มีลักษณะเปิดโล่ง จะมีก็แต่ห้องคุณวิชิต ห้องทำงานของหล่อน และห้องประชุมเท่านั้นที่มีประตูปิด
ภาพในห้องกาแฟเบื้องหน้าที่หล่อนเห็นคือ สาวๆจากแผนกต่างๆในออฟฟิศกำลังล้อมวงกันรับประทานอาหารกลางวัน และหนึ่งหนุ่มเดียวในนั้นก็คือณัฐเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องสุดหล่อของหล่อน
อะไรกัน กินข้าวกันที่ห้องกาแฟรึ อย่างนี้ก็ได้หรือ
"อ้าว พี่ปราง เร็วพี่ เดี๋ยวหมดก่อน"
ณัฐเงยหน้าขึ้นมาเห็นหล่อนพอดี เขาเชิญชวนหล่อนให้ร่วมวง เรื่องสมาคมสังสรรค์กับผู้อื่นนั้นหนุ่มหล่อคนนี้ไม่เคยพลาด สิปรางค์ก้าวเข้าไปหากลุ่มสาวๆในห้องกาแฟ หญิงสาวขมวดคิ้วมองบรรดาอาหารที่วางอยู่เต็มโต๊ะ
ไม่เห็นจะรู้จักสักอย่าง… อ้อ อันนั้นน่าจะส้มตำ
"กินไม่เป็นซักอย่าง" หล่อนยิ้มแหยๆ
เห็นสาวๆกำลังเอาข้าวเหนียวปั้นและจิ้มไปในส้มตำแล้วพาลรู้สึกพะอืดพะอม หล่อนไม่เคยชินกับการใช้มือรับประทานอาหาร
"อาหารเมืองทั้งนั้นค่าคุณสิปรางค์ ลองดูสิค้า" คุณแววแผนกบัญชีพยายามหว่านล้อมหญิงสาวจากกรุงเทพ
"อันนี้เค้าเรียกอะไรน้า ผักกาดจอใช่ไหมครับคุณเบลล่า" ณัฐหันไปหยอกล้อกับราณีด้วยท่าทางสนิทสนม
"เบลล่าก็ไม่ค่อยถนัดอาหารพื้นเมืองนะคะ" คนสวยประจำโรงงานตอบเอียงอาย
"อันนี้ก็อ่องออ ลาบดิบ คั่วโฮะ ข้าวจิ้น รำๆทั้งนั้นเลยค่า คุณสิปรางค์ลองหน่อยไหมค้า" คุณแววยังไม่ละความพยายาม
"อ่องออมันคือสมองหมูพี่ ต้องลอง มันเด็ดมาก" รุ่นน้องของหล่อนพูดพลางจิ้มข้าวเหนียวเข้าปาก
ณัฐเป็นคนเข้ากับคนอื่นได้ง่ายเสมอ เขาเป็นคนใช้ชีวิตสนุกสนาน และชอบลองทุกสิ่งทุกอย่าง หล่อนไม่อยากจะเชื่อว่าคนอย่างณัฐจะจบปริญญาโทด้านการเงิน มันขัดกับบุคลิกขี้เล่นของเขาสิ้นดี
สิปรางค์ขอตัวจากทุกคนเพราะหล่อนรู้สึกวิงเวียนกับกลิ่นของอาหารที่ไม่คุ้นเคย และเมื่อกลับเข้ามาอยู่ในห้องทำงาน ก็ยังไม่รู้สึกดีขึ้น และเหมือนอาการเวียนหัวจะทวีคูณขึ้นอีก หญิงสาวจึงตัดสินใจเอางานกลับไปทำที่รีสอร์ต…
หลังจากที่ได้กินยาแก้ปวดหัวและนอนพักไปชั่วครู่แล้ว สิปรางค์ก็รู้สึกดีขึ้น จึงตั้งใจจะเริ่มทำงานที่เอามาจากโรงงาน
บ้านพักในรีสอร์ตของหล่อนที่ปริมจัดไว้ให้เป็นบ้านเดี่ยวยกพื้นชั้นเดียว ภายในแบ่งเป็นห้องนั่งเล่นและห้องนอนเล็กๆ ส่วนด้านนอกหลังจากขึ้นบันไดมาก็จะมีระเบียงสำหรับนั่งเล่น หญิงสาวจัดแจงลากโต๊ะเขียนหนังสือในห้องนั่งเล่นออกมาที่ระเบียง แล้วนั่งลงมือทำงาน โชคดีที่บ่ายวันนี้อากาศไม่ร้อนนัก ยังพอมีสายลมพัดอ่อนๆพอที่จะทำให้หล่อนทำงานได้อย่างเพลิดเพลิน…
กว่าหญิงสาวจะเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารบนโต๊ะเขียนหนังสืออีกทีก็เป็นเวลาบ่ายคล้อยแล้ว วันนี้หล่อนลืมบอกน้องสาวไปเลยว่าจะกลับมากินข้าวเย็นด้วย
ขณะที่กำลังเตรียมตัวจะเดินลงบันไดจากบ้านพักไปหาปริมที่รีสอร์ต สิปรางค์ก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ที่ในแม่น้ำ นั่นมันคุณเจ้าของสวนนี่นา ชายหนุ่มกำลังพายเรือเลียบริมน้ำใกล้บ้านพักของหล่อน ในเรือมีเด็กชายตัวอ้วนกลมและมีหมาพันธุ์ไทยตัวโตนั่งอยู่ด้วย
"คุณ! คุณวินสวนลิ้นจี่" หล่อนร้องตะโกนเรียกเขาอย่างดัง
คนตัวสูงชะงักการพายเรือและเหลียวซ้ายแลขวาหาต้นเสียง พลันเมื่อเขาหันมาเห็นหญิงสาวบนเรือนพักตะโกนโหวกเหวก ชายหนุ่มก็ทำท่ารีบจะพายเรือให้ห่างออกไป
"เดี๋ยวอย่าเพิ่งไป รอก่อน"
สิปรางค์รีบวิ่งลงจากเรือนพักอย่างลุกลี้ลุกลน หล่อนยังไม่ละความพยายามที่จะหาโอกาสพูดคุยกับเขาเรื่องขอซื้อที่ดิน ภารกิจที่ผับในวันนั้นล้มเหลวอย่างไม่เป็นท่า วินเอาแต่คุยกับคนโน้นคนนี้และไม่ได้สนใจหล่อนอีกเลย
"อ้ายวิน ปี้คนสวยๆเปิ้นฮ้อง"
เด็กชายที่นั่งอยู่หัวเรือพยายามย้ำเตือนเขาอยู่หลายรอบ จนชายหนุ่มจึงจำต้องพายเรือเข้ามาหาหญิงสาวคนสวยที่ริมตลิ่ง
"จะไปไหนกันจ๊ะสมเพชร"
คนสวยมุ่งไปทางเจ้าตัวอ้วนกลมที่นั่งอยู่หัวเรือ หล่อนจำชื่อของเด็กชายได้จากตอนที่ลุงแปงแนะนำตัวให้แก่แขกในรีสอร์ตเมื่อตอนเข้าไปเก็บผลไม้ในสวนกับชมพู่หลานรัก
"จะไปเก็บผักหนาม จะเอาไปฮื้อป้อผัดกิ๋น" เด็กชายตัวกลมตอบกลับมา ยิ้มกว้างพร้อมกับชูผักที่กำไว้ในมือ
"ไปด้วยคนสิ" หญิงสาวพยายามจะเอื้อมมือไปดึงกราบเรือเข้ามาหาตัว
"เฮ้ย"
คราวนี้เสียงตอบกลับมาเป็นเสียงของชายหนุ่มผิวคร้ามที่ทำหน้าที่พายเรือ เขาทำท่าทางเหมือนไม่อยากจะให้หล่อนร่วมทางด้วย
"อย่าเลย ไม่สนุกหรอก"
นั่นไง เขาอ้อมแอ้มปฏิเสธกลับมา สิปรางค์จึงหันไปทำสายตาอ้อนวอนกับเจ้าตัวกลมที่หัวเรือ
"ฮื้อปี้สาวไปโตยก่ะอ้าย เปิ้นจะได้จ้วยเฮาเก็บโตย"
เด็กตัวกลมหลงกลหล่อน สิปรางค์จึงถือโอกาสยึดกราบเรือไว้แน่น แล้วก็หันหน้าไปทำสายตาอ้อนวอนเขาอีก
"ไม่อ่ะ ไม่เอา!" ชายหนุ่มปฏิเสธเสียงหลง…
สายลมเอื่อยๆจากแม่น้ำยามเย็นพัดผ่านปะทะเข้ากับผิวกายขาวผ่องของสิปรางค์ หญิงสาวรู้สึกสงบและสุขใจอย่างบอกไม่ถูก ชายหนุ่มเจ้าของสวนพายเรือเลียบฝั่งแม่น้ำไปช้าๆ คนตัวขาวผ่องโน้มตัวลงกับกราบเรือ เอามือราน้ำเล่นเป็นบางครั้ง แม้จะแอบกลัวผิวเสียหน่อยๆ แต่แดดยามเย็นก็ไม่ร้อนแผดเผานัก นานๆทีจะได้นั่งเรือเล่น หล่อนคงต้องยอมบ้าง
นี่เป็นครั้งแรกที่หล่อนได้นั่งเรือที่มีคนพายให้ก็ว่าได้ สมัยอยู่อเมริกาหญิงสาวแทบไม่เคยได้ไปทำกิจกรรมอะไรอย่างอื่นที่นอกเหนือไปจากการเรียนเลย
วินมองภาพหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ผู้หญิงผิวขาวผ่องในชุดอยู่บ้านเสื้อยืดกางเกงทรงหลวมง่ายๆ แต่ดูจากลักษณะเนื้อผ้าแล้ว วินพอจะดูออกว่าไม่น่าจะเป็นเสื้อผ้าที่ราคาย่อมเยาเป็นแน่ เสี้ยวหน้าเรียวยาวที่เขาเห็นนั้นรับกันดีกับเส้นผมอ่อนสลวยที่บัดนี้ถูกเกล้าขึ้นสูงเป็นหางม้า เผยให้เห็นต้นคอเรียวขาวผ่อง แม้หล่อนจะดูไม่ใช่สาวรุ่นแล้ว แต่ผิวขาวใสนั้นก็ยังดูเปล่งปลั่งสมบูรณ์
จะว่าหล่อนเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเขาก็ใช่ เขาเพิ่งเจอหล่อนไม่กี่ครั้ง และไม่เคยคุยกับหล่อนอย่างจริงจัง ชายหนุ่มรู้คร่าวๆจากลุงแปงว่าหล่อนเป็นพี่สาวของเจ้าของรีสอร์ตข้างๆ มาจากกรุงเทพและจะมาพักที่นี่ระยะหนึ่ง ก็แค่นั้น แต่ทุกครั้งที่เขาเจอหล่อน เขากลับรู้สึกคุ้นเคยกับหญิงสาวอย่างบอกไม่ถูก หล่อนดูเป็นพูดจาคนตรงไปตรงมา และแววตากลมโตคู่นั้นดูจะมีแววมุ่งมั่นอยู่เสมอ จนบางครั้งเขาก็แอบนึกกลัวความเอาจริงเอาจังในทุกเรื่องของหล่อน
แต่ขณะนี้ หญิงสาวผู้กำลังนั่งอยู่ในเรือของเขากลับดูเป็นอีกคน คนผิวสวยดูผ่อนคลายสบายอกสบายใจ ยามเล่นกับสมเพชรก็ดูสนุกสนานเหมือนกับเด็กหญิงตัวน้อยๆ วินสัมผัสได้ถึงความไร้จริตของหญิงสาวตรงหน้า แต่แล้วชายหนุ่มก็ต้องสะดุ้ง เมื่อเจ้าของต้นคอเรียวสวยนั้นอยู่ๆก็หันขวับมาทางเขา
สิปรางค์รู้สึกแปลกๆกับนัยน์ตายาวรีที่แอบมองหล่อนคู่นั้น เขาดูเก้อไปเมื่อหญิงสาวหันมาเห็นเขากำลังจ้องมองหล่อนอยู่พอดี คนตัวสูงชะงักแล้วเสมองไปทางอื่น แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรเหมือนเช่นเคย
แต่คนสวยไม่ได้คิดจะใส่ใจเขาไปมากกว่านี้ หล่อนกำลังสนุกสนานไปกับเด็กชายตัวอ้วนกลม สมเพชรสอนให้หล่อนเก็บผักหนาม มันเป็นประสบการณ์แปลกใหม่ที่สิปรางค์ไม่เคยทำมาก่อน…
เจ้าของสวนลิ้นจี่ยังคงพายเรือเลียบริมแม่น้ำต่อไปโดยไม่ได้พูดอะไรอีกเลย ปล่อยให้หล่อนและสมเพชรเก็บผักหนามไปเรื่อยๆ จนทั้งหญิงสาวและสมเพชรมีผักหนามเต็มอ้อมแขน
"ป๊ะ ไปกินข้าวกัน" เจ้าตัวกลมชวนหล่อนอย่างง่ายๆ
"เฮ้ย!" ชายหนุ่มอุทานขึ้นมาอีกครั้ง
"ดีเลยจ้าสมเพชร พี่กำลังหิวอยู่พอดี"
ช่างสมใจสิปรางค์ยิ่งนัก หญิงสาวกำลังอยากเข้าใกล้คุณสวนลิ้นจี่ยิ่งกว่านี้ เดี๋ยวตอนมื้อเย็นหล่อนจะหาโอกาสพูดกับเขาเรื่องที่ดินให้ได้ ตอนพายเรือกันมาก็มัวแต่เพลิดเพลินกับบรรยากาศการเก็บผักหนาม ทำให้หล่อนลืมที่จะเอ่ยปากจนได้…
"ป้อ ป้อ ปี้คนงามเขาจะมากินผัดผักหนามโตยเฮา"
เด็กชายตัวกลมร้องตะโกนมาแต่ไกล สมเพชรเดินนำสิปรางค์และชายหนุ่มไปที่บ้านหลังเล็กของตาเขาที่แฝงตัวอยู่ท่ามกลางดงลิ้นจี่
เรือนไม้ยกพื้นชั้นเดียวหลังนั้นตั้งอยู่ชิดขอบริมรั้วด้านข้างของสวนด้านตรงข้ามกับรีสอร์ต เมื่อหล่อนก้าวขึ้นบันไดไปก็พบกับส่วนของนอกชานซึ่งมีเสื่อปูอยู่กับพื้นและมีสำรับกับข้าวบางอย่างตั้งรออยู่แล้ว ด้านซ้ายมือของหล่อนถูกกั้นแบ่งเป็นอีกหนึ่งห้อง ซึ่งหญิงสาวคาดเดาเอาว่าน่าจะเป็นห้องนอน ส่วนด้านขวาของเรือนถูกจัดเป็นส่วนของครัวยาวไปจนถึงหลังบ้าน
ลุงแปงออกมาต้อนรับหล่อนด้วยสีหน้าแปลกใจ แต่ก็ดูเต็มใจ พร้อมกับรับผักหนามจากหล่อนเข้าครัวไปโดยไม่ได้ถามอะไรให้ยืดยาวต่อ
บ้านนี้พูดน้อยกันทั้งบ้าน มื้อเย็นนี้เราจะรอดไหมเนี่ย…
ในระหว่างอาหารมื้อเย็น ดูเหมือนจะเป็นเด็กชายสมเพชรที่เป็นฝ่ายนำบทสนทนาในวง เล่าเรื่องโน้นนี้ให้ผู้เป็นตาฟัง  เด็กชายนั่งตัวติดกับสิปรางค์และถามหญิงสาวในทุกๆเรื่อง ส่วนเจ้าของบ้านและเจ้าของสวนต่างเป็นฝ่ายนั่งกินข้าวกันเงียบๆ นานๆทีก็จะได้ยินเสียงผู้เป็นตาปรามหลานชายเมื่อเห็นว่าเด็กชายชักจะพยายามตีสนิทกับหญิงสาวเกินเหตุ
สิปรางค์แอบมองชายหนุ่มผิวคร้ามแดดที่นั่งตรงกันข้ามเป็นพักๆ เขาดูท่าทางสบายๆเหมือนเคย หัวเราะหรือยิ้มน้อยๆไปกับเด็กชายตัวกลมบ้าง ความร่าเริงของสมเพชรทำให้วงอาหารเย็นไม่เงียบเหงาอย่างที่สิปรางค์นึกหวั่นก่อนหน้านี้…
หลังเสร็จสิ้นอาหารเย็น ลุงแปงและสมเพชรช่วยกันเก็บสำรับกับข้าวเข้าไปล้างในครัว ส่วนวินก็ถอยไปนั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของชานเรือน เขาจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบด้วยท่าทางสบายอกสบายใจ สิปรางค์นั่งพิงเสาด้านตรงข้ามกับชายหนุ่ม หล่อนกำลังสนอกสนใจมองดวงดาวบนท้องฟ้า
คืนนี้ท้องฟ้าโปร่งจนเห็นดวงดาวเต็มท้องฟ้า หญิงสาวรู้สึกตื่นตาตื่นใจกับภาพที่เห็นตรงหน้าจนทำให้หล่อนลืมที่จะถามชายหนุ่มเรื่องซื้อที่ดินไปเสียสนิท
"ชั้นไม่เคยนั่งดูดาวในบ้านสวนอย่างนี้มาก่อน มันสวยจังเลย" หล่อนพูดโดยไม่หันมามองเขา
"แล้วคุณมะปรางเคยดูดาวที่ไหนมาบ้างล่ะครับ"
จู่ๆชายหนุ่มก็นึกอยากจะรู้เรื่องของคนสวยตรงหน้าขึ้นมาบ้าง
สิปรางค์หันขวับมามองคนตัวสูงอย่างแปลกใจ เขาเรียกชื่อเล่นหล่อนแบบเต็มๆ ไปได้ยินมาจากไหนกันนะ
"ก็เคยดูที่หอดูดาวของนาซ่านะ ตอนนั้นมหาวิทยาลัยพาไป นานมากแล้ว" หญิงสาวพยายามจะนึกย้อนไปถึงสมัยเรียน
"โอ้ว!" ชายหนุ่มกลั้นยิ้ม ทำตาโต
"แล้วเห็นดาวสวยไหมครับ"
"ก็ไม่เห็นจะสวยนะ ดาวมันเป็นกลมๆ ไม่ระยิบระยับแบบนี้"
ภาพคนตัวเล็กตรงหน้าที่ทำท่าผิดหวังกับดวงดาวที่เห็นที่หอดูดาว ทำเอาวินกลั้นหัวเราะไม่อยู่ บทหล่อนจะซื่อก็ซื่อซะจนเขาอดขำไม่ได้
"ขำอะไรน่ะ"
แต่หญิงสาวไม่ขำไปด้วย บางทีหล่อนก็นึกรำคาญสีหน้ายิ้มๆกับแววตายิ้มๆของเขา คนอย่างเขาเคยจริงจังกับเรื่องอะไรบ้างไหมนะ
คนอะไร นัยน์ตายิ้มได้ ยิ้มแทบจะตลอดเวลาเสียด้วย
"ปี้สาวคร้าบ ป้อเปิ้นจะเป่าขลุ่ยฮื้อฟัง"
สมเพชรวิ่งออกมาจากในครัว ตรงเข้ามานั่งกระแซะข้างๆหล่อน แล้วยิ้มตาหยีแก้มตุ่ยออดอ้อนกับหญิงสาว "ปี้สาวเคยฟังขลุ่ยก่อ"
"อ้าว ไอ่เพชร ป่ะเดียวนี่เปลี่ยนคนอ้อนแล้วกา"
วินเย้าเด็กชายตัวกลม แต่หากได้รับความสนใจจากเด็กชายไม่ ชายหนุ่มชูบุหรี่ให้เด็กชายดู แล้วก็บุ้ยใบ้ถามหาที่เขี่ยบุหรี่ แต่เจ้าตัวกลมก็เหมือนกับจะยังคงสนใจอยู่แต่กับสิปรางค์
"เอ๊อ บ่สนกั๋นเลยเน่อ"
คนผิวคร้ามพึมพำ เหลียวหาที่เขี่ยบุหรี่เพื่อมาดับเจ้ามวนที่อยู่ในมือเขา แล้วก็หันมานั่งกอดเข่าหลวมๆ สายตามองไปที่หญิงสาวคนสวยกับเด็กชายอ้วนกลมที่กำลังคุยอะไรกันจิ๊จ๊ะ
ความรู้สึกแปลกๆกำลังก่อตัวขึ้นในใจของเขา…
เสียงกังวานของขลุ่ยไทยที่มาจากลุงแปงทำเอาสิปรางค์ตะลึงไปกับความหวานไหวไพเราะจับใจ หญิงสาวจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่หล่อนได้ยินเสียงขลุ่ยไทยมันคือเมื่อไหร่กัน
ตอนอยู่ที่อเมริกา หล่อนได้ไปฟังคอนเสิร์ตดนตรีคลาสสิคที่มีการแสดงฟลุ้ทอยู่บ้าง แม้จะยอมรับว่าเสียงเครื่องดนตรีฝรั่งชนิดนั้นมีความไพเราะอยู่มาก แต่มันก็เทียบไม่ได้เลยกับความหวานซึ้งของเสียงขลุ่ยที่หล่อนกำลังได้ยินในตอนนี้
บรรยากาศที่อ้อยส้อยนุ่มนวลท่ามกลางเสียงขลุ่ยนั้นทำเอาสิปรางค์ตกอยู่ในภวังค์ คนสวยนั่งมองความระยิบระยับของแสงดาวบนฟ้าเจือไปกับเสียงขลุ่ยครวญด้วยอารมณ์ที่บอกไม่ถูก มันเป็นอารมณ์อ่อนหวานซึ่งเจือไปด้วยความเหงา… แต่ทว่าอบอุ่น
หล่อนไม่เคยอยู่ในห้วงอารมณ์อย่างนี้มาก่อนเลย นี่สินะ… ที่เค้าเรียกว่าบรรยากาศพาไป
สิปรางค์อดที่จะหันไปมองยังชายหนุ่มเจ้าของสวนไม่ได้ เพื่อที่จะพบว่าเขาเองก็กำลังมองตรงมาที่หล่อนอยู่ก่อนแล้ว หากแต่ว่าครั้งนี้.. เขาไม่ได้หลบตาหรือเสมองไปทางอื่นเหมือนอย่าง แม้ใบหน้าเรียวคร้ามแดดนั้นจะดูนิ่งๆ หากดวงตาคู่นั้นมีความหวานซึ้งอย่างที่หล่อนไม่เคยเห็นมาก่อน
ทำไมสายตาของพ่อหนุ่มชาวสวนคนนี้ทำเอาใจหล่อนเต้นแรงขนาดนี้นะ…


## ความรู้สึกดีๆ

"ไอ้คุณลูกพี่คร้าบ กินข้าวเที่ยงคร้าบ แหม่ ต้องให้พวกกระผมมาตามถึงที่นี่เลยนะคร้าบ"
เสียงตะโกนโหวกเหวกของนายช่างจอมทะเล้นดูเป็นที่ชินชาของผู้คนในโรงงานไปแล้ว ร่างท้วมเตี้ยของเขาเดินนำช่างโต้งและหนุ่มปัณณ์พร้อมคนงานอีกสองสามคนเข้าประตูโรงคั่วกาแฟมา
"คร้าบ มาแล้วคร้าบคุณพี่"
ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งกระโดดลงมาจากเครื่องคั่วกาแฟขนาดใหญ่พร้อมแววตาสดใสเป็นประกาย เขายิ้มกว้างให้กับกลุ่มลูกน้องที่ยืนคอยกันอยู่ เผยให้เห็นฟันขาวเรียงเป็นระเบียบ
คุณลูกพี่เงยหน้าขึ้นเสยผมที่ปรกหน้าลงมากลับไปอย่างลวกๆ แล้วโยนผ้าเช็ดมือไปที่ชั้นวางอุปกรณ์ใกล้ตัว
เมื่อตามตัวหัวหน้าเจอ คณะลูกน้องของเขาก็พากันเดินลิ่วไปยังโรงอาหารซึ่งอยู่ทางด้านหลังของโรงคั่วกาแฟ ลูกพี่ตัวสูงรีบเดินตามหลังกลุ่มไปตามทางเดินในโรงงาน ทางเดินที่ต้องผ่านแผนกคัดเมล็ดกาแฟที่มีสาวๆน้อยใหญ่นั่งเรียงรายกันอยู่
สาวๆพากันแอบมองกลุ่มนายช่างหนุ่มตามด้วยเสียงหัวเราะกันคิกคัก ทำเอาช่างอู๊ดผู้เดินนำกลุ่มรู้สึกปลื้มอกปลื้มใจไม่หยอก แต่นายช่างหนุ่มใหญ่กลับทำท่าทางเหมือนไม่ได้สนใจสายตาของบรรดาสาวๆนั่น มันก็ต้องมีมาดกันบ้าง เขาอยากให้สาวๆพากันไปลือว่าเขาไม่เคยชายตามองใครนอกจากน้องเบลล่าคนเดียว
ในขณะที่ชายหนุ่มผู้เป็นลูกพี่ผู้ซึ่งเดินตามหลังมาต้องคอยแตกแถวไปรับคำทักทายของบรรดาสาวสูงอายุในโรงงานคนโน้นคนนี้ตลอดเวลา
"ช่างปิ๊กมาจากพักฮ้อนเมินแล้วก่าเจ้า" ป้าฟองคนงานเก่าแก่ในโรงงานตะโกนทักทายเขามาขณะมือก็ง่วนกับการคัดเมล็ดกาแฟไปด้วย
"เพิ่งจะปิ๊กมาวันนี้คับป้า" นายช่างหนุ่มหันไปทางป้าฟอง
"บ่หันหน้าอ้ายมาอาทิตย์นึ่ง น้องกึ๊ดเติงหาอ้ายขนาด" สาวน้อยหน้าทะเล้นที่นั่งอยู่แถวถัดไปจากป้าฟองเอ่ยขึ้นมาบ้าง
"บ่ต้องเลยน้องฝ้าย อ้ายฮื้อไปจ้วยตัดกล้วยก่อบ่าไป๋" ชายหนุ่มหันไปแกล้งทำท่าน้อยใจใส่สาวน้อยคนนั้น
"ช่างวินคับ เครื่องล้างเมล็ดมันบ่หมุน มันฝืดๆอยู่เนาะ ช่างวินมาดูฮื้อลุงน่อยได้ก่อ" ลุงอินคนเก่าแก่อีกคนเดินเข้ามาหาคนเป็นหัวหน้าช่าง
"เดี๋ยวผมปิ๊กมาดูฮื้อน่อ ไปกินข้าวเตี้ยงก่อนเน้อคับ" วินหันไปหาชายสูงวัยแล้วบอกอย่างนอบน้อม
"เอ้อ ไปเต๊อะ ค่อยปิ๊กมาก่อได้ หันช่างอู๊ดเปิ้นรออยู่" ลุงอินตบไหล่ชายหนุ่มอย่างเอ็นดู ทำให้ลูกพี่ต้องรีบเดินตามชาวคณะไป…
ณ บริเวณภายในโรงอาหารของโรงงาน ความภาคภูมิใจของช่างอู๊ดยังไม่จางหายไป จากโรงคั่วกาแฟมาจนถึงที่นี่คณะของเขายังคงเป็นที่จับตามองของสาวๆมาตลอดเส้นทางเหมือนเช่นทุกครั้ง
แต่ขณะที่นายช่างหนุ่มโสดรุ่นใหญ่กำลังเป็นยิ้มน้อยๆวางมาดให้ดูองอาจอยู่นั้น พลันเขาก็ได้ยินเสียงฮือฮาของสาวๆพร้อมๆกับที่นัยน์ตาทุกคู่พากันจับจ้องไปทางข้างหลังของกลุ่มช่างซ่อมบำรุงของเขา ช่างอู๊ดเหลียวหลังไปมอง ก็เห็นกลุ่มของฝ่ายผลิตนำทีมโดยช่างวุฒิกำลังเดินเข้ามาในโรงอาหารเช่นกัน
ช่างอู๊ดรู้สึกไม่สบอารมณ์กับมาดสุขุมนุ่มลึกของวิศวกรหัวหน้าฝ่ายผลิตนี้ยิ่งนัก เขาเคยได้ยินพวกสาวๆพูดถึงรอยยิ้มที่อบอุ่นบาดใจของช่างวุฒิ และแถมเขาก็ต้องยอมรับว่าหนุ่มๆฝ่ายผลิตที่กำลังเดินตามช่างวุฒิเข้ามานั้นแต่ละคนก็หล่อล่ำมาดเท่ด้วยกันแทบทุกคน ทำไมฝ่ายผลิตมันได้แต่คนหล่อๆไปวะ
ผู้นำขบวนหันไปมองลูกพี่ช่างวินของเขาแล้วก็รู้สึกขัดใจอยู่ไม่น้อย ในขณะที่หัวหน้าฝ่ายผลิตเดินมาดนิ่งมากเสน่ห์เข้ามาให้เป็นที่กรี๊ดของสาวๆทั้งโรงงาน แต่หัวหน้าฝ่ายซ่อมบำรุงของเขากลับเที่ยวหยอกล้อกับบรรดาแม่ยกสูงวัยทั้งหลายมาโดยตลอดทางอย่างไร้มาด และที่สำคัญ เขาสังเกตได้ว่าพวกแม่ค้าจะตักกับข้าวให้ลูกพี่เยอะเป็นพิเศษเสมอ และช่างวินก็ยิ้มรับด้วยความยินดี ทำไมลูกพี่เขาถึงเห็นแก่กินเช่นนี้หนอ เฮ้อ แทนที่จะไว้มาดกับเขาบ้าง
ขณะที่ช่างอู๊ดกำลังขัดอกขัดใจกับความป๊อปปูล่าร์ของบรรดานายช่างฝ่ายผลิตนั้น ที่อีกมุมนึงของโรงอาหาร หนุ่มเติ้ดไอทีแมนประจำโรงงานกลับกำลังนั่งจัดการกับอาหารกลางวันอย่างเงียบๆคนเดียว
หนุ่มสายเนิร์ดแอบมองกลุ่มหนุ่มๆฝ่ายช่างทั้งหลายอย่างอิจฉาริษยา เขาเองก็อยากจะเข้าร่วมแก๊งกับพวกกลุ่มช่างบ้าง แต่ด้วยหน้าตาและบุคลิกอันลึกลับอย่างเขา ทำให้ไม่มีใครคบหาสมาคมหรือเข้ามาพูดคุยด้วยนัก ยิ่งพวกสาวๆยิ่งแล้วใหญ่ จะเข้ามาพูดกับเขาทีก็เห็นจะมีแต่เรื่องงานมาให้ช่วยอย่างเร่งด่วน ซึ่งส่วนใหญ่ก็ไม่ใช่งานสลักสำคัญอะไร ถ้าไม่ใช่เรื่องอินเทอร์เน็ตช้าก็เป็นเรื่องจอมอนิเตอร์เสื่อม หรือไม่ก็หมึกปริ้นเตอร์หมด คิดไปแล้วหนุ่มเติ้ดก็เกิดความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ เหมือนเขาไม่มีตัวตนอยู่ในโรงงานแห่งนี้เลย…
วันนี้ราณีชวนสิปรางค์และณัฐมาทานอาหารกลางวันที่โรงงอาหารด้วยเช่นกัน หญิงสาวคนสวยประจำโรงงานเลือกที่จะโต๊ะนั่งแถวยาวกลางโรงอาหาร หล่อนรู้ว่าการนั่งเด่นอยู่ตรงกลางของโรงอาหารจะทำให้กลุ่มของหล่อนเป็นที่สนใจของคนอื่นๆ
ณัฐดูตื่นเต้นกับรายการอาหารของโรงงานนี้อยู่ไม่น้อย การรับประทานอาหารกลางวันในโรงอาหารมันไม่ใช่วิถีของเขาเลย สำนักงานใหญ่ในกรุงเทพอยู่ใจกลางย่านธุรกิจ ช่วงเวลาพักเที่ยงของเขาส่วนใหญ่ก็จะเป็นช่วงที่ไปคุยเรื่องงานกับลูกค้าคนสำคัญๆหรือกับหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัทตามร้านอาหารหรูมีสไตล์เสียมากกว่า
ส่วนสิปรางค์นั้น หล่อนไม่สนใจอะไรอย่างอื่นนอกเหนือจากเรื่องงานอยู่แล้ว เวลาไปคุยงานกับลูกค้า หล่อนก็สนใจแต่บทสนทนาเกี่ยวกับเรื่องงาน ส่วนเรื่องรสชาติอาหารจะเป็นเช่นไรหญิงสาวไม่เคยสังเกต และร้านอาหารที่ไปก็เลขาบริษัทเป็นคนจัดหามาเสนอและจองโต๊ะให้ทั้งนั้น ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะไม่ไกลจากออฟฟิศเท่าไหร่ รีบกินรีบกลับ นั่นคือปณิธานการพักกลางวันของหล่อน และตั้งแต่มาอยู่ที่โรงงานนี้ อาหารกลางวันส่วนใหญ่ของหล่อนก็จะมีแม่บ้านจัดหามาให้ถึงห้องทำงาน แต่วันนี้หญิงสาวตามราณีกับณัฐมาโรงอาหาร ก็เพราะอยากจะมาประเมินค่าใช้จ่ายคร่าวๆของการมีโรงอาหารอยู่ ก็เท่านั้น
สิปรางค์มองไปรอบๆโรงอาหารเล็กๆซึ่งเป็นลักษณะโรงไม้แบบเปิดโล่ง เนื่องจากพนักงานของโรงงานนี้ทำงานกันเป็นกะ โรงอาหารแห่งนี้จึงเพียงพอกับการรับพนักงานร่วมร้อย เพราะพนักงานจะผลัดกันมาทานอาหารกลางวันตามกะที่ทำในวันนั้นๆ
แถวของร้านค้าจะเรียงรายกันอยู่ทางด้านข้าง โดยจะมีร้านข้าวแกง ร้านก๋วยเตี๋ยว และร้านน้ำกับขนมหวาน แต่ละร้านมีถาดและเครื่องปรุงพร้อมกับตะกร้าช้อนส้อมวางไว้ข้างหน้า โต๊ะอาหารจะเป็นโต๊ะไม้ยาวและมีม้านั่งยาวขนาดนั่งได้ห้าถึงหกคนเรียงกันไป
"โรงอาหารที่นี่ดูเป็นกันเอง น่ารักดีนะครับ" หนุ่มนักการเงินจากกรุงเทพเริ่มชวนประชาสัมพันธ์คนสวยของโรงงานคุยขณะรับประทานอาหาร
"บางทีเบลล่าก็แอบเบื่อนิดนึงน่ะค่ะ กินซ้ำๆไปมาเกือบทุกวัน" ราณีทำเสียงเล็กเสียงน้อยฟังดูน่ารัก
"งั้นวันหลังเราไปหาอะไรกินกันนอกโรงงานไหมครับ ผมชวนคนนี้เค้าไม่เคยยอมไปด้วยเลย" ณัฐบุ้ยใบ้ไปทางคนที่นั่งอยู่ข้างๆ
สิปรางค์เงยหน้าจากจานอาหารขึ้นมองเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องอย่างรู้ทัน ส่วนราณีแอบอมยิ้มและทำเป็นเหลียวมองไปรอบๆ หล่อนอยากจะเห็นปฏิกิริยาจากสาวๆคนอื่นๆว่าจะมีใครอิจฉาหล่อนบ้างไหม มันแสนจะน่าภาคภูมิใจที่ได้มาร่วมโต๊ะอาหารเดียวกันกับหนุ่มกรุงเทพสุดหล่อ คุณณัฐดูดีอยู่เสมอ แม้เขาจะแต่งกายแบบลำลองมาทำงาน แต่หญิงสาวก็ดูออกว่าเสื้อเชิ้ตและกางเกงยีนที่เขาสวมใส่นั้นเป็นแบบที่กำลังนิยมและราคาก็ไม่น้อยเลย
และหล่อนก็คิดไว้ไม่ผิด สาวๆหลายคนกำลังแอบมองมาที่กลุ่มของหล่อนและพูดคุยกระซิบกระซาบกัน ราณีมองเลยไปเห็นกลุ่มของฝ่ายผลิตนั่งอยู่ตรงปากทางเข้าของโรงอาหาร ตัวช่างวุฒิเองก็กำลังมองมาทางกลุ่มของหล่อนเช่นกัน ส่วนกลุ่มของฝ่ายซ่อมบำรุงนั้นนั่งอยู่ด้านใน อีตาช่างอู๊ดนั่นพยายามจะสบตากับหล่อนหลายครั้งแล้ว แต่คนที่หญิงสาวอยากจะให้เขาเห็นหล่อนที่สุดกลับกำลังนั่งหันหลังให้กลุ่มของหล่อน…
"ไงจ๊ะสาวๆ วันนี้กิ๋นอะหยังกันพ่อง รำก่อคับ"
หลังจากนั่งกันอย่างพร้อมเพรียงที่โต๊ะอาหาร นายช่างวัยกลางคนก็เริ่มๆหยอกล้อกับสาวๆโต๊ะข้างๆทันที วันนี้เขาวางมาดตอนเดินเข้าโรงอาหารมาพอแล้ว ตอนนี้ต้องถึงเวลาปล่อยๆเฟรนด์ลี่บ้างนิดหน่อย เขารู้ว่าสาวๆกำลังพากันหัวเราะคิกคักมองมาที่โต๊ะของเขาเป็นตาเดียว
ช่างอู๊ดหันกลับมายังกลุ่มแก๊งพรรคพวกของเขา พูดพลางส่ายหน้าพร้อมอมยิ้มเล็กๆ
"เฮ้อ สาวๆเปิ้นแอบผ่อฮาตล๊อด ฮานี่เซ็งขนาด"
"อูย อีปี้อู๊ด ฮาว่า หมู่เขาแอบผ่อน้องปันก๊า ยะหยังเขาต้องมาผ่อปู้เฒ่าแถวนี้โตย" ช่างโต้งอดรนทนไม่ไหว
"โอย ไอ่โต้ง วอนหนาคิง เอาลูกจิ้นมานี่เลย" นายช่างรุ่นพี่ถือโอกาสใช้ตะเกียบคีบลูกชิ้นจากชามก๋วยเตี๋ยวของนายช่างรุ่นน้องด้วยความรวดเร็ว หนุ่มโต้งบ่นอุบอิบพยายามจะยกชามก๋วยเตี๋ยวหนี ช่างอู๊ดจึงหันมาหาเด็กฝึกงานในแผนกที่มีอยู่เพียงคนเดียว
"เอ้อ น้องปัน ยังไงเบลล่านี่ ปี้จองเน้อ บ่ดีจีบนา"
"คนไหนครับพี่" ปัณณ์ยิ้มเขินๆ เขายังจำชื่อสาวๆในโรงงานนี้ไม่ได้ถ้วนทั่ว เอ่อ หรือจะพูดให้ถูก เขาจำชื่อน้องเอื้องคำได้คนเดียว
"เอ๊า นั่งอยู่โต๊ะนั้นไง น่าฮักก่อ คนตี้งามๆน่ะ" ช่างอู๊ดพยักพเยิดไปทางโต๊ะของราณีและพยายามส่งยิ้มให้คนสวยประจำโรงงาน แต่หญิงสาวก็ไม่มีทีท่าว่าจะยอมสบตากับเขา
"โอย น้องปัน ไม่รู้จักเหรอเนี่ย ตัวท้อปของโรงงานเชียวนะ เสียดายนะที่พี่มีแฟนแล้ว ไม่งั้นอ้ายอู๊ดแกคงได้อกหัก" ช่างโต้งทำหน้าตาทะเล้น
"พี่โต้ง ถ้าพี่หนิงมาเอาเรื่องผมไม่ช่วยนะ" ปัณณ์พูดกับชายหนุ่มรุ่นพี่ยิ้มๆ แต่สายตาของหนุ่มน้อยกลับสอดส่ายไปทั่วโรงอาหารมองหาแต่สาวน้อยที่เจอกันเมื่อวันก่อน ตั้งแต่เจอกันวันนั้นแล้ว เขาก็ไม่เห็นเอื้องคำอีกเลย
"ช่างวินแหมคน น้องเบลล่านี่ห้ามจีบเน้อ วันนี้น้องเปิ้นแต่งตัวง้ามงาม" ช่างอู๊ดพูดดักหัวหน้าแก๊งที่นั่งตรงกันข้ามกับเขา
"โอย อ้ายอู๊ด หล่ออย่างอ้าย ผมยอม" ชายหนุ่มทำหน้าตาจริงจังรับปากกับรุ่นพี่ที่เป็นลูกน้องในแผนก เขาเหลียวหน้าไปทางโต๊ะของราณีหนึ่งแวบ ก็เห็นอีกฝ่ายนึงกำลังมองมาทางเขาพอดี เขาพบกับสายตากึ่งน้อยใจกึ่งเรียกร้องความสนใจมาจากฝั่งนั้น หากวินมองหญิงสาวตอบกลับด้วยสายตาเย็นชา แล้วก็หันกลับมาก้มหน้าง่วนอยู่กับอาหารมื้อกลางวันต่อไป
"อ้ายวิน อ้ายได้ปะคุณสิปรางค์ยังคับ" ช่างโต้งนึกขึ้นได้จึงหันมาหาหัวหน้า
"ยังบ่ป่ะเตื้อนะ เดี๋ยวเขาก่อมาตามเองละ เอ้อ อ้ายอู๊ด เรื่องซ้อมบอลมะแลงนี้ว่าใดคับ"
วินหันไปพูดคุยกับนายช่างรุ่นพี่เรื่องซ้อมบอลต่อทันทีโดยที่ไม่คิดจะสนใจหญิงสาวชื่อสิปรางค์อีกเลย…
ในขณะที่พวกพี่ๆในแผนกกำลังคุยกันเรื่องของการซ้อมฟุตบอลอยูนั้น ก็พอดีปัณณ์สอดสายตาไปเจอสาวน้อยที่เขาติดใจอยู่ เด็กหนุ่มดีใจมาก ตาของเขาจับจ้องไปที่สาวน้อยเขม็ง และก็ดูเหมือนว่าคนน่ารักองเขาและบรรดาสาวน้อยคนอื่นๆในกลุ่มก็เริ่มจะรู้ตัวว่ามีคนกำลังจ้องมองอยู่เช่นกัน
"เอื้อง ปู้จายโต๊ะช่างวินน่ะ เขาผ่อตั๋วอยู่เน้อ ตั๋วฮู้จักก่อ" นวลสาวน้อยร่างใหญ่เพื่อนสนิทของเอื้องคำเริ่มตั้งข้อสังเกต
"อ๋อ เขาจื้ออ้ายปัน เขามาจากกรุงเทพ มาฝึกงาน" เอื้องคำพยายามทำท่าไม่สนใจ แม้หล่อนจะรู้สึกว่าหัวใจของตนเองกำลังเต้นผิดจังหวะ
"คนกรุงเปิ้นหล่อขนาดน่อ" บัวตองสาวน้อยอีกคนในกลุ่มทำท่าทางเคลิ้ม พยายามยิ้มส่งสายตาให้หนุ่มน้อยจากกรุงเทพคนนั้น "ถ้าอ้ายเขามาหลีเฮาหนา เฮาบ่ปล่อยฮื้อหลุดมือแน่ๆ"
"เขาจะมาสนใจหยังกะเฮา นวล เขามันพวกไฮโซ" เอื้องคำพยายามเก็บงำความรู้สึกเอาไว้
เอาเข้าจริงหล่อนเองก็แอบสนใจชายหนุ่มหน้าตาดีจากกรุงเทพคนนี้อยู่ไม่น้อย และท่าทางของเขาก็ดูจะยินดีเป็นมิตรกับหล่อน แต่หากด้วยความที่สถานะของหล่อนเป็นเพียงสาวโรงงานจนๆ หล่อนจะไปสู้อะไรกับสาวๆสวยๆการศึกษาดีๆที่กรุงเทพได้ หญิงสาวพยายามบอกตนเองให้สงบเสงี่ยมเจียมตัวไว้อย่างนี้น่ะดีแล้ว
"โอ๊ะ อีบัว แล้วช่างวุฒิลอ คิงเอาเปิ้นไปไว้ไหน" นวลหันกลับมาเอ่ยเหน็บแนมเพื่อนสาวในกลุ่ม
"แหม้ ช่างวุฒิเฮาก็คงเบอร์หนึ่งไว้จะอั้น ส่วนอ้ายปัน ฮาฮื้อเป็นเบอร์สอง" สาวน้อยร่างผอมทำหน้าตาทะเล้นยามเอ่ยถึงหนุ่มๆในดวงใจ "ตั๋วเก่าเลาะ บ่เปลี่ยนใจ๋จากช่างวินแต้นา" หล่อนถามกลับเพื่อนสาวร่างท้วม
"โนเวย์ เฮาฮักเดียวใจเดียว ทีมช่างวินตลอดกาล" นวลมองไปทางหัวหน้าฝ่ายซ่อมบำรุงบ้าง
"เฮ้อ อ้ายปันแกน่าฮ้ากเนาะ" บัวตองยังไม่วายเท้าคางทอดสายตามองไปที่หนุ่มน้อยจากกรุงเทพผู้มาฝึกงาน
"แต่นี่นี่ คุณคนที่นั่งโต๊ะเดียวกับปี้เบลล่าน่ะ เขาก็หล้อหล่อเนาะ" นวลยังคงไม่ยอมออกห่างจากเรื่องของหนุ่มๆในโรงงาน คราวนี้หล่อนหันกลับมาแอบมองทางโต๊ะของราณีที่อยู่ไม่ไกลจากโต๊ะพวกหล่อน
"เออ แม่นๆ อิหยังบ่าวกรุงเทพมันหล่อๆทั้งน้าน" สาวน้อยอีกคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆกันสนับสนุน
คราวนี้สาวๆทั้งกลุ่มพากันมองไปยังโต๊ะข้างๆบ้าง
"อิจฉาปี้เบลล่าแกเนาะ งามก่องาม แถมได้กินข้าวกับคนหล่อๆแหม" สาวน้อยบัวตองรำพึงรำพันอดที่จะริษยาในโชควาสนาของสาวสวยอย่างพี่ราณีไม่ได้…
บ่ายวันนั้น ขณะที่สิปรางค์กำลังคุยอยู่กับคุณวิชิตและณัฐอยู่ในห้องประชุม หล่อนก็เหลือบไปเห็นเงาของคนตัวเล็กๆมาเยี่ยมๆมองๆอยู่ข้างนอกห้อง
"อ้าว นั่นหลานสาวคำตั๋นนี่"
คุณวิชิตหันตามหญิงสาวไปก็เห็นเด็กหญิงนุ่นยืนชะโงกอยู่ที่หน้าต่างซึ่งเป็นกระจกใส สิปรางค์เดินไปเปิดประตูห้องประชุมออกกว้าง ณัฐมองตามไปอย่างสนใจ
"ว่าไง เด็กหญิงนุ่น ในป้อมยามร้อนมากใช่ป่าว" สิปรางค์จับหัวเด็กหญิงโยกไปมาอย่างเอ็นดู
"ยายเอามาฮื้อคุณ" คนตัวน้อยชูถุงขนมกล้วยแล้วยื่นมาให้หล่อน หญิงสาวรับถุงขนมมาแล้วชูถุงขึ้นมองอย่างสงสัย ขนมอะไรกันนี่
"เมียคำตั๋นแกทำขนมขายน่ะครับ" ผู้จัดการสูงวัยเดินตามมาสมทบ
"ยายฮื้อบอกว่า ขอบคุณที่คุณเอากาแฟมาฮื้อตา" เด็กหญิงนำความจากผู้เป็นยายมาบอกต่อหญิงสาว
"ขอบใจจ้า" สิปรางค์ก้มลงกล่าวตอบเด็กหญิง พลันก็มีมือจากด้านหลังมาคว้าถุงขนมจากหล่อนไป
"ขอชิมหน่อย" เสียงชายหนุ่มดังมาจากข้างหลังอย่างกระตือรือร้น
ซึ่งความเป็นกันเองนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องของหล่อน ณัฐล้วงหยิบขนมกล้วยออกมาแกะใบตองแล้วแกะกินหน้าตาเฉยโดยไม่รอคำตอบอนุญาตจากหล่อน
"โอ้โห อร่อยมากเลย" ณัฐหันไปยกนิ้วโป้งให้เจ้าตัวน้อยซึ่งกำลังยืนจ้องชายหนุ่มอยู่นิ่งๆ
"ไปละ" แล้วเด็กหญิงก็ยิ้มกว้าง ท่าทางดีใจ แล้วก็หันหลังกลับทำท่าจะออกเดินไปทางที่เพิ่งจะเข้ามา
"เดี๋ยว เดี๋ยว เด็กหญิงนุ่น" สิปรางค์ร้องเรียกขึ้นในทันที เด็กหญิงนุ่นหันขวับกลับมา
"ขนมนี่ถุงละเท่าไหร่จ๊ะ"
หลานสาวคำตั๋นทำท่านึกอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็กางมือทั้งสองออกมาตรงหน้า
"สิบบาท"
"งั้นกลับไปบอกยายด้วยนะ ว่าพี่อยากจะขอซื้อขนมสิบถุง พรุ่งนี้เด็กหญิงนุ่นเอามาให้พี่ด้วยนะจ๊ะ แล้วก็รอแป๊ป"
หญิงสาวกลับไปหยิบเงินจากกระเป๋าตังค์เอามาส่งให้คนตัวน้อย "นี่สำหรับค่าขนมของวันนี้ และของวันพรุ่งนี้รวมกันจ๊ะ"
เด็กหญิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สิปรางค์จึงพยักหน้าติดๆกันหลายครั้ง หลานสาวคำตั๋นจึงยิ้มกว้างแล้วรับเงิน ไหว้ขอบคุณแล้ววิ่งลงบันไดไป
"อ้าว น้องนุ่น อย่าวิ่ง เดินดีๆ" คุณวิชิตอดไม่ได้ที่จะตะโกนไล่หลังไป สิปรางค์อมยิ้มมองภาพนั้นอย่างเอ็นดู
"ท่าทางแกเป็นเด็กดี ถ้าดิฉันจะขอให้แกมานั่งข้างบนนี้บ้าง คุณวิชิตจะอนุญาตไหมคะ"
แล้วหญิงสาวก็เห็นคนสูงวัยมองหล่อนอย่างแปลกใจ สิปรางค์พอจะเดาออกว่าเขาคงคิดว่า คนเคร่งครัดระเบียบในที่ทำงานอย่างหล่อนทำไมถึงได้มีความคิดที่จะให้เด็กหญิงขึ้นมานั่งบนสำนักงาน
มันก็คงต้องมีบ้าง ไหนๆโรงงานนี้ก็ไร้ระเบียบอยู่แล้วนี่…
และหลังจากนั้นเป็นต้นมา ภาพของเด็กหญิงที่มานั่งอยู่ในห้องกาแฟก็เป็นที่เคยชินของพนักงานบนออฟฟิศ เจ้าตัวน้อยมานั่งวาดรูประบายสีบ้าง นั่งอ่านหนังสือบ้าง หรือในบางครั้งก็ช่วยชงกาแฟให้กับบรรดาพนักงาน หรือแม้กระทั่งช่วยแม่บ้านทำความสะอาดเล็กๆน้อยๆ
การมีอยู่ของเด็กหญิงนุ่นทำให้บรรยากาศที่ผ่อนคลายอยู่แล้วในออฟฟิศยิ่งผ่อนคลายมากขึ้น น้องนุ่นเป็นที่เอ็นดูของเหล่าพนักงานทุกคน หลายคนที่เดินผ่านไปมาก็อดที่หยอกล้อกับน้องบ่อยๆไม่ได้ ไม่เว้นแม้แต่คนที่งานยุ่งที่สุดอย่างสิปรางค์ ความไร้เดียงสาและว่านอนสอนง่ายของน้องนุ่นทำให้หญิงสาวรู้สึกหลงรักเจ้าตัวน้อยนี้เข้าไปแล้ว…
ตลอดทั้งอาทิตย์นี้สิปรางค์วุ่นวายกับเอกสารของฝ่ายผลิตจนลืมคำแนะนำของคุณวิชิตเสียสนิท เขาบอกว่าหล่อนควรหาเวลาไปทำความรู้จักกับหัวหน้าแผนกซ่อมบำรุงได้แล้ว ซึ่งหญิงสาวเองก็รู้จากคำบอกเล่าของดนัยว่านายช่างใหญ่ที่ชื่อวินกลับมาจากพักร้อนแล้ว
สิปรางค์หารู้ไม่ว่าอันที่จริงนั้นหล่อนเกือบจะได้เจอเขาอยู่หลายต่อหลายครั้งแล้ว หญิงสาวคลาดกับนายช่างคนนี้ไปครั้งหนึ่งเมื่อชายหนุ่มเข้ามารายงานตัวกับคุณวิชิต และก็คลาดกับเขาอีกครั้งตอนที่หล่อนไปตามเอกสารที่ฝ่ายผลิต แล้ววุฒิชัยบอกว่าหัวหน้าช่างซ่อมบำรุงก็เพิ่งจะออกไปพอดี ซึ่งตอนนั้นหล่อนถือโอกาสตามเขาไปที่โรงซ่อมบำรุง ก็บังเอิญให้มีโทรศัพท์ด่วนจากณัฐเข้ามา ซึ่งทำให้หญิงสาวต้องหันหลังกลับไปออฟฟิศโดยด่วน และหลังจากนั้นความวุ่นวายของการงานก็ทำให้สิปรางค์ลืมชื่อของช่างวินไป
ส่วนวินเองก็ไม่ได้ใส่ใจคนชื่อสิปรางค์อีกเลย แม้เขาจะได้รับการย้ำเตือนจากคุณวิชิตเสมอในทุกครั้งที่เขาเจอผู้จัดการโรงงาน เขาเองก็ไม่รู้ว่าเขาได้พลาดโอกาสที่จะเจอหล่อนไปหลายครั้ง เช่นในบางครั้งขี่รถมอเตอร์ไซค์ผ่านหน้าตึกสำนักงานไปในยามเลิกงาน หญิงสาวก็เพิ่งจะลงมาจากตึกเพื่อจะเดินไปที่รถของหล่อน หรือกลุ่มของสิปรางค์เพิ่งจะเสร็จจากอาหารเที่ยงแล้วเดินเลี้ยวออกจากโรงอาหารไป ในขณะที่กลุ่มของวินเองเพิ่งจะเดินเข้ามา…
เวลาผ่านไปร่วมอาทิตย์ วันนี้สิปรางค์กลับรีสอร์ตเร็วเป็นพิเศษซึ่งถือว่าผิดปกติ เพราะโดยปกติแล้วหล่อนจะทำงานอยู่ที่โรงงานถึงมืดค่ำ หญิงสาวไม่เคยกลับมาทันอาหารมื้อเย็นที่บ้านน้องสาว
แต่วันนี้ปริมโทรเร่งให้พี่สาวกลับมาบ้านเร็วหน่อยเนื่องจากเป็นวันเกิดของหลานสาวตัวน้อย สิปรางค์จึงออกมาจากโรงงานหลังสี่โมงเย็นเล็กน้อย หล่อนตั้งใจขับรถแวะไปห้างสรรพสินค้าในตัวเมืองเพื่อหาซื้อของขวัญให้หลานสาว แต่การจราจรที่คับคั่งของเชียงใหม่ก็ทำให้เสียเวลาไปบนท้องถนนไม่น้อย กว่าจะออกมาจากในตัวเมืองได้เย็นมากแล้ว พระอาทิตย์เริ่มโพล้เพล้ใกล้จะตกดิน หญิงสาวจึงรีบขับรถมุ่งหน้ากลับรีสอร์ตโดยเร็ว
หากในขณะที่กำลังเลี้ยวจากถนนสายหลักเข้าสู่ถนนสายรองเพื่อมุ่งตรงไปยังรีสอร์ตนั้น เครื่องยนต์ของรถก็มีอาการกระตุกและทำท่าจะดับ สิปรางค์จึงรีบเปิดไฟฉุกเฉินและเลี้ยวรถเข้าจอดข้างทาง หล่อนพยายามจะสตาร์ทรถใหม่อีกสองสามครั้งแต่ก็ไม่เป็นผล หญิงสาวสังเกตเห็นสัญญาณกะพริบเตือนของแบตเตอรี่
โอ๊ย แบตหมดนี่เอง สงสัยลืมเปิดไฟทิ้งไว้ตอนเข้าไปที่จอดรถในห้าง แล้วนี่เราอยู่แถวไหนกันเนี่ย
สิปรางค์เปิดประตูรถก้าวออกมาและมองไปรอบๆ แม้หล่อนจะขับรถไปกลับเส้นทางนี้เกือบทุกวันมาเป็นเวลาเกือบสองอาทิตย์แล้ว แต่หญิงสาวก็ไม่เคยที่จะสังเกตความเป็นไปของสองข้างทาง ข้างหน้าหล่อนตอนนี้ก็แทบไม่มีบ้านเรือนของผู้คน สองข้างทางดูเหมือนจะเป็นสวนผักของชาวบ้านยาวไปตลอดแนว
จะโทรบอกปริม ก็บอกไม่ถูกว่าอยู่แถวไหน
ขณะที่กำลังละล้าละลังก้มกลับเข้าไปในรถเพื่อควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าถืออยู่นั้น สิปรางค์ก็ได้ยินเสียงแตรรถมอเตอร์ไซค์ดังมากจากทางข้างๆของรถ
"อ้าว คุณวินสวนลิ้นจี่"
หญิงสาวหันกลับออกมาและเผลออุทานอย่างดีใจที่เจอคนรู้จักท่ามกลางสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยเช่นนี้ หล่อนไม่ได้เจอเขามาหลายวัน หลังจากไปร่วมวงอาหารเย็นบ้านลุงแปงวันนั้นแล้วสิปรางค์ก็ไม่เจอเขาอีกเลย ดีจังที่อยู่ดีๆเขาก็มาโผล่ตรงนี้ อย่างน้อยคุณวินสวนลิ้นจี่ก็คงบอกปริมผู้เป็นน้องสาวได้ว่ารถของพี่สาวนั้นกำลังจอดเสียอยู่ที่ไหน
"รถชั้นแบตหมด กำลังว่าจะโทรให้คนของรีสอร์ตมารับ เดี๋ยวคุณวินสวนลิ้นจี่ช่วยอธิบายให้น้องสาวชั้นหน่อยนะคะว่าเรากำลังอยู่ตรงไหนกัน" หญิงสาวรีบอธิบายยาวเหยียดโดยเร็วเหมือนเช่นเคย
ส่วนชายหนุ่มก็ฟังจนจบแล้วก็ยิ้มน้อยๆเหมือนเช่นเคย ก่อนจะเอื้อเฟื้อกลับมา
"ผมไปส่งก็ได้ครับ คุณมะปรางจะได้ไม่ต้องรอ"
หญิงสาวหยุดคิดช่างใจเล็กน้อย แล้วก็ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว
เป็นความคิดที่ดี ค่อยให้คนที่รีสอร์ตมาจัดการเรื่องรถละกัน
แต่เดี๋ยว วันนี้เราใส่กระโปรงมา แล้วจะซ้อนมอเตอร์ไซค์ยังไงเนี่ย
สิปรางค์เผลอก้มลงมองดูกระโปรงของตัวเองตามความคิด ชะรอยหล่อนจะมีคิ้วขมวดบนสีหน้า คนสวยจึงได้ยินเสียงเจ้าของมอเตอร์ไซค์ลอยมาเข้าหู
"สงสัยจะไม่เคยซ้อนมอเตอร์ไซค์"
สิปรางค์เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้า ใบหน้าและแววตาของเขาเปื้อนยิ้มอีกแล้ว น้ำเสียงของเขาเหมือนจะเอ็นดูมากกว่าจะเย้ยหยันหล่อน
"ไม่เคยค่ะ"
คนไม่เคยซ้อนมอเตอร์ไซค์ถอนหายใจ ยอมรับแต่โดยดี หล่อนเกิดและเติบโตที่กรุงเทพมาโดยตลอด แม้จะไปเรียนและใช้ชีวิตที่อเมริกาอยู่หลายปีแต่ก็ยังไม่เคยได้มีโอกาสได้เข้าใกล้พาหนะชนิดนี้
"ก็ต้องลองดู ซ้อนๆแบบป้ายข้างน่ะ แบบนี้นะครับ"
คนตัวสูงผลักขาตั้งมารับตัวมอเตอร์ไซค์แล้วลงมาจากรถเพื่อทำท่าซ้อนแบบป้ายข้างให้หญิงสาวดู
"แล้วก็เอาเท้าขึ้นวางข้างๆ ส่วนมือก็กอดเอวผมไว้น่าจะปลอดภัยกว่า"
ท่าทางเก้ๆกังๆของชายหนุ่มทำเอาสิปรางค์ถึงกับอมยิ้ม เขาดูตั้งอกตั้งใจมากกับการสาธิตวิธีการซ้อนมอเตอร์ไซค์
"สบายมาก ไม่เห็นจะยาก" ซึ่งสำหรับสิปรางค์แล้ว ไม่มีเรื่องอะไรที่จะหล่อนไม่กล้า กะอีแค่ซ้อนมอเตอร์ไซค์
"ว่าแต่สงสัยมีสาวๆมาขอซ้อนบ่อยๆ คุณวินสวนลิ้นจี่เลยรู้วิธีการนั่งมอเตอร์ไซค์ให้ถูกต้องสำหรับสาวๆที่ใส่กระโปรง"
คนตัวเล็กทำหน้าตาล้อเลียน หญิงสาวรู้สึกสนุกเวลาเห็นคนตัวสูงคนนี้ทำหน้าเขิน
"ก็มีบ้าง" เขาทำหน้าขรึม แต่หล่อนแอบเห็นเขาอมยิ้ม
"อ้อ ขออีกอย่างครับ เลิกเรียกผมว่าคุณวินสวนลิ้นจี่ซักที มันจั๊กกะจี้ยังไงก็ไม่รู้ สวนผมก็ปลูกผลไม้หลายอย่างด้วย เรียกผมว่าวินเฉยๆก็ได้" ชายหนุ่มบอกหล่อนด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
หากดวงตาที่มองมากลับมีแววระยิบระยับ…
"งั้นก็โนวมะปรางนะคะ มันน่ารักไป คงไม่เหมาะกับชั้น เรียกปรางเฉยๆดีกว่า" สิปรางค์ต่อรองบ้าง
"เรียกมะปรางน่ะดีแล้วครับ น่ารักดี มาครับขึ้นมา" คนหน้าเฉยตายิ้มพึมพำตัดบทพลางเร่งให้หญิงสาวขึ้นซ้อนท้าย…
แม้สิปรางค์จะรู้สึกเกร็งๆขณะซ้อนรถอยู่บ้างในตอนแรก หล่อนพยายามจะนั่งให้ตัวตรงที่สุดและเอามือทั้งสองข้างจับไว้ที่อานรถ แต่ด้วยความที่ชายหนุ่มขี่รถไม่เร็วทำให้หญิงสาวรู้สึกผ่อนคลายในไม่ช้า
ในระหว่างทางวินขอแวะตลาดนัดกลางแจ้งเพื่อจะซื้อกับข้าวกลับไปฝากสมเพชรและลุงแปง สิปรางค์รู้สึกตื่นเต้นกับตลาดตรงหน้าจนลืมไปเสียสนิทว่าหล่อนกำลังรีบจะกลับไปงานเลี้ยงวันเกิดของหลานตัวน้อย
หญิงสาวไม่เคยเดินตลาดนัดกลางแจ้งเช่นนี้มาก่อน ทั้งชีวิตของหล่อนคุ้นเคยอยู่กับแต่ห้างสรรพสินค้าหรูหรือไม่ก็ซูเปอร์มาร์เกต แต่ที่นี่เปิดประสบการณ์ใหม่ให้แก่หล่อน ตัวตลาดไม่ใหญ่มากและอาศัยที่ว่างเปล่าติดกับไร่ข้าวโพด มีขายทั้งอาหารสดและอาหารแห้ง รวมไปถึงเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้
แม้ในตลาดจะมีฝุ่นตลบขึ้นมาบ้าง แต่เนื่องจากอากาศยามเย็นที่กำลังสบาย ทำให้สิปรางค์รู้สึกเพลิดเพลินอย่างมากกับการเดินดูตรงโน้นทีตรงนี้ที หญิงสาวชักชวนให้ชายหนุ่มที่มาด้วยกันชิมโน่นชิมนี่อย่างสนุกสนาน
คนสวยสาวกรุงเทพไม่รู้ว่าทำไมหล่อนถึงมีความรู้สึกไว้ใจพ่อหนุ่มเชียงใหม่นัยน์ตายิ้มได้คนนี้ ซึ่งปกติแล้วหล่อนไม่เคยมีความรู้สึกนี้ให้ใครง่ายๆ อาการคุ้นเคยสนิทสนมกับชายหนุ่มอย่างรวดเร็วทำให้สิปรางค์เผลอกอดเอวเขาแน่นระหว่างซ้อนมอเตอร์ไซค์ขากลับจากตลาดนัดโดยไม่รู้ตัว
อา รู้สึกดีจังเลย…


## ความไม่คาดคิด

เป็นเวลาร่วมอาทิตย์หลังจากกลับมาจากพักร้อน ชายหนุ่มหัวหน้าแผนกซ่อมบำรุงก็ยังคงได้ยินเรื่องราวของหญิงสาวผู้มาจากสำนักงานใหญ่อยู่เรื่อยๆ แม้เขาจะไม่ได้ใส่ใจนัก ทว่าว่าลูกน้องเขาก็ยังคงเซ้าซี้อยากจะรู้เหตุผลของการมาของสาวกรุงเทพคนนี้ วินจึงคิดว่าการมาหาคำตอบเรื่องนี้กับผู้จัดการโรงงานผู้สูงวัยน่าจะคลายข้องใจให้ลูกน้องเขาได้บ้าง วันนี้บังเอิญเขามีเรื่องต้องเข้ามาที่สำนักงานอยู่แล้วด้วย นายช่างใหญ่จึงตรงไปยังห้องทำงานของคุณวิชิตแต่เช้าตรู่
ขณะกำลังจะเดินขึ้นบันไดไปที่สำนักงานชั้นสอง เขาก็ปะทะกับหัวหน้าฝ่ายผลิตที่เพิ่งเดินผ่านประตูโรงงานเข้ามาเช่นกัน
"อ้าว! ช่างวุฒิ!"
"อ้าว! ช่างวิน!"
ทั้งสองจ้องมองกันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วต่างคนต่างเดินอย่างรวดเร็วแย่งกันขึ้นบันไดมุ่งตรงไปยังห้องทำงานของคุณวิชิต และต่างก็ยกมือขึ้นเคาะประตูห้องของผู้จัดการโรงงานพร้อมกัน ก่อนที่จะหันหน้ามามองกันอีกรอบ
"เชิญครับ" เสียงคุณวิชิตดังมาจากข้างใน
ช่างวุฒิจึงรีบเอื้อมมือไปหมุนลูกบิดเปิดประตูก่อน นายช่างทั้งคู่รุดก้าวเข้าไปข้างในพร้อมๆกัน
"อ้าว มาพร้อมกันเลย มีอะไรครับ"
ผู้จัดการโรงงานสูงวัยเงยหน้าจากกองเอกสารมองการมาเยือนของหัวหน้าช่างทั้งสองคนด้วยความแปลกใจ
"เรื่องคุณสิปรางค์ครับ" ทั้งสองตอบพร้อมกันอีก ซึ่งก็ทำให้สองนายช่างต้องหันหน้ามามองกันอีกรอบด้วยความประหลาดใจ
"คุณสิปรางค์ทำไมหรือครับ"
วิชิตถามยิ้มๆ ชายสูงวัยเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางสบายๆ เขารู้อยู่แล้วว่าหนุ่มหัวหน้าช่่างทั้งสองต้องอดไม่ได้ที่จะเข้ามาคุยกับเขาเรื่องนี้ เรื่องการมาของสิปรางค์ย่อมนำความสงสัยไปทั่วทั้งโรงงานเล็กๆแห่งนี้เป็นแน่ เขากับปกป้องได้หารือกันเรื่องการตอบคำถามพนักงานไว้นานแล้ว
"ผมไม่เข้าใจครับ โรงงานเรามีเอกสารข้อมูลอะไรมากมาย จนถึงกับต้องให้คนจากสำนักงานใหญ่มาช่วยดูหรือครับ" หัวหน้าฝ่ายผลิตเริ่มก่อน
"ก็ทางสำนักงานใหญ่เค้าอยากดูเอกสารกับบัญชีทุกอย่างอย่างละเอียดน่ะครับ เค้าบอกว่าที่เราทำส่งไปยังละเอียดไม่พอ"
วิชิตไม่ได้โกหก หากเพียงแต่เขาไม่ได้บอกจุดประสงค์สุดท้ายที่สำนักงานใหญ่ต้องการ เขารู้สึกเสียใจที่ไม่สามารถบอกความจริงทั้งหมดให้แก่พนักงานระดับบริหารอย่างหัวหน้าช่างทั้งสองได้ แต่เรื่องนี้ยังไงก็ต้องเก็บเป็นความลับของบริษัทเพื่อป้องกันการตื่นตระหนกของพนักงาน มันเป็นความรู้สึกผิดที่ไม่ว่าใครก็ไม่อาจเข้าใจหน้าที่ของผู้จัดการโรงงานอย่างเขา
"ทำไมอยู่ดีๆสำนักงานใหญ่ถึงต้องการข้อมูลโดยละเอียดขนาดนี้ครับ ปกติก็ไม่เห็นเคยตรวจสอบขนาดนี้นะครับ"
หัวหน้าฝ่ายซ่อมบำรุงเอ่ยขึ้นมาบ้าง วินเองก็แปลกใจที่ท่าทีของสำนักงานใหญ่ที่มีต่อโรงงานเล็กๆแห่งนี้เปลี่ยนไป
วิชิตมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาเอ็นดู หนุ่มตัวสูงคนนี้แม้จะพูดน้อยและไม่ค่อยแสดงออก แต่เขาก็รู้ว่าช่างวินคนนี้มีความฉลาดและช่างสังเกตไม่น้อย ผู้สูงวัยกำลังรู้สึกเสียดายแทนบริษัทที่จะต้องเสียคนเก่งๆอย่างชายหนุ่มทั้งสองตรงหน้าเขาไป
"ก็คงต้องรอให้พวกเค้าทำงานกันเสร็จก่อนนะครับ แล้วผมคงบอกอะไรพวกคุณได้มากกว่านี้"
วิชิตไม่อยากจะโกหกช่างคู่ใจทั้งสองของเขา ชายสูงวัยจึงได้เพียงแต่ตอบเลี่ยง และรอให้ถึงเวลาที่สมควร
"มีอะไรอีกไหมครับ เผอิญผมมีเอกสารต้องรีบสะสางให้เสร็จครับ" ผู้จัดการโรงงานจำใจต้องตัดบท เนื่องจากเขาไม่อยากตอบคำถามไปมากกว่านี้
นายช่างทั้งสองถอนหายใจ และรู้ด้วยตนเองว่าหัวหน้าของพวกเขาไม่ต้องการที่จะพูดถึงเรื่องนี้อีกต่อไป เพราะหากในยามปกติแล้วคุณวิชิตจะมีเวลาให้พวกเขาเสมอ ชายสูงวัยพร้อมที่จะรับฟังและชี้แจงทุกอย่างจนกว่าพวกเขาจะพอใจ แต่ครั้นมาถึงเรื่องนี้ ชายหนุ่มทั้งสองรับรู้ได้ว่าคุณวิชิตไม่สะดวกใจที่จะตอบ ซึ่งแม้จะยังรู้สึกไม่ชัดเจนกับคำตอบ แต่ทั้งวินและวุฒิชัยก็รู้ว่าควรจะยุติบทสนทนานี้เสีย นายช่างใหญ่ทั้งสองจึงต้องจำใจลาคนตรงหน้าแต่เพียงเท่านี้
"อ้อ เดี๋ยวครับ ช่างวินคงยังไม่ได้เจอคุณสิปรางค์เลยใช่ไหมครับ"
คุณวิชิตหันมาทางช่างมือหนึ่งของแผนกซ่อมบำรุง
"ไว้พรุ่งนี้ผมจะพาคุณสิปรางค์ไปแนะนำกับช่างวินให้ได้นะครับ"…
วันรุ่งขึ้น สิปรางค์ปรากฏกายขึ้นที่หน้าโรงซ่อมบำรุงพร้อมกับคุณวิชิตอีกครั้ง นายช่างคนนี้น่าจะมีความสำคัญอยู่ไม่น้อย ถึงขนาดที่คุณวิชิตตั้งใจจะพาหล่อนมาเจอเขาถึงที่ แต่เมื่อมาถึงกลับมีโทรศัพท์สายด่วนเรียกเข้าหาผู้จัดการสูงวัยและท่าทางธุระนั้นจะไม่จบโดยเร็ว สิปรางค์จึงอาสาจะเดินเข้าไปหาหัวหน้าโรงซ่อมบำรุงคนนี้ด้วยตัวเอง หญิงสาวเห็นคนงานสองสามคนกำลังช่วยกันขนย้ายเครื่องจักรขนาดใหญ่อยู่ไม่ไกล
มันคือเครื่องทำอะไรกันนะ เห็นทีต้องลงมาเรียนรู้เรื่องขั้นตอนการผลิตให้มากกว่านี้ซะแล้ว
สิปรางค์ถามหาถึงตัวหัวหน้าของโรงซ่อมบำรุง เหล่าคนงานก็โบ้ยบ้ายให้หล่อนเดินไปทางข้างหลัง
หญิงสาวเดินเข้าไปในตัวอาคารเพดานสูงแห่งนั้นตามทางที่เหล่าคนงานชี้มา แล้วหล่อนก็เห็นแผ่นหลังของผู้ชายคนหนึ่งอยู่ไวๆ สิปรางค์รีบสาวเท้าเดินเข้าไปหาเขา ในที่สุดก็ได้เจอตัวเสียที
เบื้องหน้าหล่อนเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งผิวคร้ามใส่ชุดช่างแบบชุดหมีหลวมๆกำลังยืนมองเครื่องจักรอย่างครุ่นคิด ที่ไหล่ข้างหนึ่งมีผ้าเปื้อนน้ำมันเครื่องจักรพาดอยู่ แม้หญิงสาวจะรู้สึกคุ้นๆแผ่นหลังและท้ายทอยนี้อย่างบอกไม่ถูก แต่สิปรางค์ก็ยังนึกไม่ออกว่าเคยเห็นลักษณะแผ่นหลังกว้างอย่างนี้ที่ไหน สองอาทิตย์ที่หล่อนมาอยู่เชียงใหม่นี้หล่อนได้ทำความรู้จักคนใหม่ๆเยอะแยะไปหมด แถมผู้ชายชาวเหนือยังมีลักษณะตัวเพรียวๆโปร่งๆอย่างนี้กันเป็นส่วนใหญ่
"ขอโทษค่ะ ช่างวินใช่ไหมคะ ได้เจอกันซักทีนะคะ"
ชายหนุ่มผมรองทรงสั้นหันขวับกลับมา ใบหน้าที่คุ้นชินนั้นทำให้สิปรางค์ต้องตะลึงงันไปชั่วขณะ คนที่ยืนอยู่ข้างหน้าของหล่อนเองก็จ้องหล่อนอย่างตะลึงไม่แพ้กัน
"อ้าว มะปราง"
แววตานั้นแสดงอาการดีใจที่เห็นหล่อน
สิปรางค์ทำตัวไม่ถูก ไม่นึกว่าหนุ่มหน้าใสเพื่อนบ้านคุณเจ้าของสวนลิ้นจี่จะกลายมาเป็นนายช่างใหญ่ของที่นี่ เขาไปตัดผมสั้นมานี่เอง มิน่าหล่อนถึงจำเขาจากข้างหลังไม่ได้ แล้วทำไมเขาเป็นอะไรได้มากจัง เป็นชาวสวน เป็นนักดนตรี แล้วนี่ยังจะเป็นช่างซ่อมเครื่องจักรอีก ทุกครั้งที่เจอกันหล่อนกับเขามักคุยกันเรื่องโน้นเรื่องนี้เว้นเสียแต่เรื่องงาน อีกอย่างชายหนุ่มก็เป็นคนพูดน้อยเอามากๆ แทบไม่เคยเล่าเรื่องของตัวเอง
เฮ้อ มิน่า ทำไมชื่อนี้จึงคุ้นหูจริงๆแฮะ…
"สวัสดีค่ะ ช่างวิน ดิฉันสิปรางค์ค่ะ"
ในที่สุดหญิงสาวก็เอ่ยแนะนำตัวเองด้วยน้ำเสียงที่ไว้ตัวและห่างเหิน หล่อนไม่รู้จะวางตัวอย่างไรดี เสียงของปกป้องดังก้องขึ้นมาในหัวของหล่อน
พี่ย้ำอีกครั้งนะปราง ว่าปรางต้องระวังให้มาก อย่าไปสนิทสนมกับพนักงานคนไหนในโรงงานทั้งนั้น
"อ่อ ครับ คุณสิปรางค์ ผมชื่อวินครับ"
ชายหนุ่มมีสีหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย เขารู้สึกเสียหน้าระคนกับน้อยใจจากกิริยาท่าทางของหญิงสาว คนร่างสูงนั้นจึงแนะนำตัวพอเป็นพิธีแล้วหันหลังกลับไปสนใจกับเครื่องจักรตรงหน้าตามเดิม
สิปรางค์รู้สึกผิดและกระอักกระอ่วนใจกับสิ่งที่หล่อนได้แสดงออกไปเมื่อครู่ แต่หล่อนก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี คนสวยรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เริ่มตึงๆขึ้นมา แต่แล้วหญิงสาวก็โพล่งถามออกไป
"เอ่อ สงสัยนิดนึงค่ะ ชื่อวิน นี่วินมอเตอร์ไซค์หรือวินชัยชนะคะ"
ถามออกไปแล้วก็อยากจะกัดปากตัวเอง
นายช่างใหญ่ชะงักมือที่กำลังจับตรวจดูชิ้นส่วนเครื่องจักร เขาหันหน้าเรียบเฉยมาทางหล่อน
"วินสายลมครับ"
"คะ"
"วิน ดับเบิ้ลยูไอเอ็นดี ที่แปลว่าสายลมไงครับ"
ชายหนุ่มหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดมือ คราวนี้วินหันมาทางหล่อนอย่างเต็มตัว ไม่เพียงแค่มีรอยยิ้มน้อยๆในดวงตา หากยังมีรอยยิ้มน้อยๆที่ริมฝีปากของเขาด้วย
มะปรางคือคุณสิปรางค์หรือนี่ มาได้ยังไงกันเนี่ย…
บ่ายวันนั้นนายช่างวินนั่งอยู่คนเดียวที่โรงอาหาร ตรงหน้าชายหนุ่มมีจานอาหารเที่ยงที่เขาเพิ่งจะแตะไปได้นิดหน่อย เขายังคงครุ่นคิดเรื่องของสิปรางค์ หล่อนเป็นคนแบบไหนกันแน่นะ มะปรางที่เขารู้จัก กับคุณสิปรางค์ที่เขาได้ยินมาช่างแตกต่างกันเหลือเกิน แล้วหญิงสาวแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกจากกันโดยสิ้นเชิงเลยหรือ วินไม่เข้าใจคนสวยคนนี้จริงๆ
ในที่ทำงานเป็นเพื่อนกันไม่ได้งั้นหรือ…
คิดไปคิดมาก็ปวดหัว วินไม่อยากเสียเวลาไปกับการคิดอะไรที่ซับซ้อนเกินไป ว่าแล้วชายหนุ่มก็หันกลับมาสนใจอาหารเที่ยงตรงหน้าต่อไป ก่อนที่จะพบว่ามีใครคนหนึ่งมานั่งลงตรงข้ามเขา
"ทำไมวันนี้ช่างวินมาทานข้าวคนเดียวล่ะคะ"
ราณีเอ่ยทักเขาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ หล่อนทานอาหารกลางวันเสร็จแล้วและกำลังจะเดินกลับขึ้นตึก แต่บังเอิญหันมาเห็นนายช่างหนุ่มเข้าเสียก่อน
"คนอื่นเค้ายุ่งกันอยู่"
วินเงยหน้าขึ้นมามองหล่อน ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเฉยเมย ก่อนจะก้มลงจัดการกับจานอาหารตรงหน้าต่อไป เขาทำท่าเหมือนไม่รับรู้ว่ามีหล่อนนั่งอยู่ตรงนั้น
หญิงสาวมองเขาด้วยสายตาน้อยเนื้อต่ำใจ หล่อนเกลียดท่าทางแบบนี้ของเขามาก ท่าทางที่ไม่เคยสนใจหล่อนเลย ท่าทางที่ไม่เคยเห็นหล่อนอยู่ในสายตา ราณีนั่งเงียบๆอยู่ตรงนั้นอีกครู่ และเมื่อไม่เห็นว่าชายหนุ่มมีทีท่าจะเอ่ยอะไรกับหล่อนอีกต่อไป หญิงสาวจึงลุกขึ้นเดินจากออกมาอย่างเงียบๆ และเมื่อหันกลับมามองคนหน้าเฉยนั้นอีกครั้ง หล่อนก็เห็นว่าเขายังคงก้มหน้าก้มตาอยู่กับจานอาหารโดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองหล่อนเลย…
เย็นวันนั้นนายช่างใหญ่เลิกงานตามปกติ วินขี่มอเตอร์ไซค์ออกมาจากโรงงานช้าๆด้วยใจที่ไม่อยู่กับร่องกับรอย เขากำลังครุ่นคิดเรื่องของหญิงสาวที่มาจากกรุงเทพ หญิงสาวคนสวยที่ชื่อสิปรางค์
ในขณะเดียวกันหลังจากที่ชายหนุ่มออกมาจากโรงงานได้ไม่นาน คนสวยที่เขากำลังคิดถึงอยู่ก็ขับรถออกมาจากโรงงานมุ่งตรงกลับรีสอร์ตเช่นกัน วันนี้สิปรางค์ไม่ได้กลับค่ำมากเหมือนเคย เนื่องจากวันนี้ทั้งวันหล่อนไม่ค่อยมีสมาธิในการทำงาน แถมมีอาการปวดหัวอ่อนๆร่วมด้วย หญิงสาวขับรถด้วยอาการใจลอย หล่อนกำลังครุ่นคิดเรื่องของนายช่างที่ชื่อวิน
"ว้าย!"
สิปรางค์ร้องเสียงหลงเมื่อหล่อนกำลังจะเลี้ยวรถเข้าถนนเล็กทางที่จะไปรีสอร์ต แล้วรถของหล่อนก็เกิดเฉี่ยวชนมอเตอร์ไซค์ที่แล่นอยู่ข้างหน้าโดยไม่คาดคิด หญิงสาวเหยียบเบรกพลางหักพวงมาลัยเข้าข้างทาง รถเก๋งคันหรูเสียหลักไปเฉี่ยวชนต้นมะม่วงที่ปลูกอย่างไม่เป็นระเบียบอยู่บริเวณนั้นทันที
และแล้วรถของหญิงสาวก็จอดสงบนิ่ง สิปรางค์รู้สึกเจ็บแปลบเล็กน้อยและมีความรู้สึกนัยน์ตาพร่าๆขึ้นมาชั่วขณะ อาการปวดหัวอ่อนๆที่มีมาตั้งแต่บ่ายเริ่มเข้ามารบกวนอีกรอบ เมื่อมองไปที่ถนนหญิงสาวก็เห็นเงาเลือนรางของร่างสูงๆพร้อมกับมอเตอร์ไซค์กำลังล้มคว่ำอยู่ที่พงหญ้าข้างถนน
ตอนนี้เริ่มมืดแล้ว แถมไฟข้างถนนก็มาเสียเอาตอนนี้ซะอีก สิปรางค์รู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมา เขาเป็นอะไรมากหรือเปล่าก็ไม่รู้ คงต้องรีบออกไปดูเสียหน่อย หญิงสาวรีบเปิดประตูรถออกมาแล้วตรงไปยังร่างที่มีมอเตอร์ไซค์คร่อมทับอยู่
"คุณ เป็นอะไรมากรึเปล่าคะ ชั้นขอโทษจริงๆ"
หล่อนละล่ำละลักท่ามกลางความมืด คืนนี้จันทร์ข้างแรมเสียด้วย เมื่อไฟถนนมาเสียเอาอย่างนี้ก็ยากที่จะเห็นอาการของคนตรงหน้า แถมสายตาของหล่อนก็พร่ามัวนิดๆ
"โอ๊ย!"
ร่างสูงนั้นพึมพำออกมาเบาๆ ขณะที่สิปรางค์พยายามอย่างเก้ๆกังๆที่จะช่วยยกพาหนะคันนั้นให้พ้นออกจากตัวของเขา
"ไม่ต้อง ไม่ต้อง เดี๋ยวผมทำเอง" เสียงต่ำแหบๆคุ้นๆนั้นตอบหล่อนมา
แล้วเมื่อเจ้าของเสียงนั้นเงยหน้าขึ้นมองหล่อนจากในความมืด
"ช่างวิน!" หล่อนอุทานเรียกชื่อเขา
คนสวยรีบช่วยเขาพยุงรถมอเตอร์ไซค์ขึ้นมา และเมื่อชายหนุ่มตั้งหลักได้ เขาก็เอี้ยวตัวออกห่างจากหล่อนทันที
"ผมไม่เป็นไร"
สิปรางค์จับความหมางเมินและความเฉยชาจากน้ำเสียงนั้นได้ทันที เขาคงยังงอนหล่อนอยู่สินะ ที่หล่อนทำท่าเฉยเมยใส่เขาที่โรงงานเมื่อตอนบ่าย
"เอ่อ ช่างวิน เอ้อ วิน…" หญิงสาวตะกุกตะกัก
แต่แล้วคนสวยก็ถอนหายใจ ช่างมันเถอะ จะช่างวิน จะคุณเจ้าของสวน จะพ่อหนุ่มมือกีตาร์ ยังไงเขาก็ชื่อวิน
"วินเป็นไรมากมั้ย เจ็บตรงไหนหรือเปล่า" หล่อนพยายามจะสำรวจเนื้อตัวเขาว่ามีบาดแผลตรงไหนหรือไม่
"ผมไม่เป็นไร"
เขาย้ำคำเดิม พร้อมถอยห่างไปจากหล่อนอย่างรวดเร็ว แต่แล้วเขาก็เซไปเล็กน้อย เนื่องจากยังรู้สึกมึนงงอยู่ สิปรางค์รีบถลาเข้าไปประคองชายหนุ่มไว้ก่อนที่เขาจะเสียหลัก
วินจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวที่เข้ามาเกือบจะแนบชิดกับใบหน้าเขาด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก มันเต็มไปด้วยความสับสน น้อยใจ
แต่ที่แน่ๆทำไมเขาถึงใจเต้นแรงอย่างนี้หนอ…
สิปรางค์กลับเข้ามาในห้องพักด้วยความรู้สึกสับสนไม่ต่างจากชายหนุ่ม หล่อนนั่งเหม่อมองเอกสารของโรงงานที่นำติดมาด้วย ความตั้งใจที่จะเอางานกลับมาทำที่บ้านก็เป็นอันพับไป
หลังจากเกิดเหตุการณ์เมื่อตอนหัวคาำ นายช่างวินขี่มอเตอร์ไซค์มาส่งหล่อนถึงที่บ้านพักในรีสอร์ต ตลอดทางเขาไม่ได้พูดอะไรเลย มีแต่ความเงียบที่เข้าปกคลุมบรรยากาศ สิปรางค์ได้แต่ขอบคุณเขาเบาๆเมื่อมาถึงหน้าบ้านพัก ชายหนุ่มอยู่รอจนเห็นหญิงสาวเดินเข้าประตูห้องไปแล้ว เขาจึงขี่มอเตอร์ไซค์กลับออกไป…
เช้าวันถัดมาสิปรางค์ต้องให้รถของทางรีสอร์ตไปส่งที่โรงงาน รถคันหรูของหล่อนมีคนของทางรีสอร์ตไปจัดการส่งเข้าอู่ให้เรียบร้อยแล้ว
และตลอดทั้งวันนั้นหล่อนพยายามมองหาเขาคนนั้น แต่ก็ไม่เห็นวี่แววของชายหนุ่มเลย
หญิงสาวรีบกลับมาที่บ้านพักในตอนเย็นด้วยความรู้สึกที่ไม่สบายใจ หล่อนรู้สึกผิดที่แสดงท่าเฉยเมยกับเขาแล้วยังขับรถเฉี่ยวชนเขาอีก สิปรางค์กระสับกระส่ายเดินไปมาอยู่ในบ้านพักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะออกมาที่ระเบียงเพื่อชะเงื้อมองไปที่ทางสวนลิ้นจี่ แล้วหล่อนก็กลับเข้าห้องไปอีก แล้วก็ออกมาชะเง้อมองไปที่สวนอีกเป็นระยะๆ ใจหนึ่งของหญิงสาวก็อยากจะออกไปปรับความเข้าใจกับเจ้าของสวน แต่อีกใจหนึ่งก็นึกถึงคำของปกป้องผู้เป็นพี่ชาย
ขณะที่หล่อนกำลังลุกๆนั่งๆอยู่นั้น หญิงสาวก็มองไปเห็นถุงขนมที่แม่บ้านเอามาวางไว้ให้บนโต๊ะเขียนหนังสือในบ้านพัก
เอาวะ ตอนนี้อยู่ที่รีสอร์ต เราอยู่ในโหมดการเป็นเพื่อนกันนี่นา
สิปรางค์รีบลงบันไดบ้านพักแล้วเดินลอดรั้วไม้เข้าไปในสวนด้านข้างอย่างรวดเร็ว ระหว่างทางเดินไปณัฐก็โทรเข้ามาหาหล่อนพอดี เขายังอยู่ที่โรงงานแล้วสงสัยอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเอกสาร เมื่อเกี่ยวกับเรื่องงานหญิงสาวก็อดไม่ได้จึงต้องเดินคุยโทรศัพท์มาตลอดทาง…
รู้ตัวอีกที หล่อนก็เดินมาถึงที่ท่าน้ำแล้ว แต่ภาพที่เห็นไกลๆนั้นก็ทำเอาหญิงสาวตะลึงงันไป นายช่างหนุ่มแห่งโรงซ่อมบำรุงกำลังอาบน้ำอยู่บริเวณลานข้างบันไดบ้านซึ่งเชื่อมต่อกับบริเวณท่าน้ำ วินในชุดผ้าขาวม้าในท่อนล่างกำลังตักน้ำจากโอ่งมาราดศีรษะ แผงกล้ามอกเปลือยสีคร้ามแดดนั้นทำเอาสิปรางค์ถึงกับเขินหน้าแดง
เป็นจังหวะที่คนตัวสูงหันมาเห็นหล่อนพอดี หญิงสาวรีบแก้เก้อโดยการหันหน้าไปทางอื่น แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้มีท่าทีจะสนใจหล่อน เขาอาบน้ำต่อไปด้วยท่าทางรื่นรมย์เอามากๆพร้อมกับผิวปากไปด้วย
แม้จะรู้สึกหมั่นไส้ท่าทีนั้น แต่สิปรางค์เองก็อดใจไม่ได้ที่จะเหล่ตาแอบดูชายหนุ่ม นานแค่ไหนแล้วที่หล่อนไม่เห็นผู้ชายอาบน้ำในชุดผ้าขาวม้าอยู่กลางแจ้ง มันช่างเป็นธรรมชาติซะเหลือเกิน
และโชคก็เข้าข้างสิปรางค์ ชายหนุ่มอาบน้ำเสร็จหลังจากนั้นไม่นาน เขาหยิบผ้าขนหนูที่พาดไว้กับราวไม้ใกล้ๆขึ้นมาเช็ดตัว แล้วเขาก็ผลัดผ้าขาวม้าผืนใหม่ต่อหน้าต่อตาหล่อน สิปรางค์ถึงกับตาลุกวาว
ช่างเป็นภาพที่หาดูยาก!
หลังจากบิดผ้าขาวม้าผืนเปียกนั้นจนหมาดแล้ว ช่างวินซึ่งขณะนี้มีผ้าเช็ดตัวปกคลุมท่อนล่างอยู่ก็สะบัดผ้าขาวม้าตากกับราวไม้ข้างๆโอ่งน้ำนั้น แล้วเขาก็ทำท่าจะเดินขึ้นบ้านไปโดยไม่มีทีท่าจะรับรู้ว่าสิปรางค์ยังยืนอยู่ตรงนั้น
"วิน เดี๋ยวก่อน!"
หญิงสาวรีบร้องเรียก แม้จะยังเขินตัวเองที่แอบดูชายหนุ่มอาบน้ำ แต่หล่อนก็ต้องการจะปรับความเข้าใจกับเขา สิปรางค์รีบเดินเข้าไปที่คนตัวสูงอย่างไม่รอช้า ชายหนุ่มหยุดอยู่ที่ขั้นบันไดโดยที่ไม่หันหน้ากลับมา เขากำลังอมยิ้มซึ่งคนสวยคงไม่เห็น และเมื่อชายหนุ่มหันหน้ากลับมาหาหญิงสาว วินกลับมีแต่ใบหน้าที่เฉยชา
สิปรางค์ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย นี่หล่อนมาเจอผู้ชายขี้งอนหรือนี่
"เราเอาขนมมาให้ เราขอโทษ ที่เมื่อวานเราขับรถชนวิน"
หญิงสาวยื่นถุงขนมในมือให้เขา หล่อนนึกแปลกใจตัวเองอยู่เหมือนกันว่าทำไมอยู่ดีๆหล่อนถึงได้เปลี่ยนสรรพนามเรียกตัวเองจากคำว่า'ชั้น' เป็นคำว่า'เรา'
คนขี้งอนยังคงยืนนิ่งอยู่ในขณะที่ใช้มือข้างหนึ่งจับที่ราวบันได ชายหนุ่มมองตรงๆมาที่หญิงสาวด้วยสายตาของผู้ชนะ
"ร้านเจ้าดังของเชียงใหม่เลยนะ ได้ข่าวว่าอร่อยมากๆ วินต้องชอบแน่ๆ" สิปรางค์รีบพูดเอาอกเอาใจ
"ขอบคุณครับ"
เขายื่นมือมารับไป หน้าตายังเฉยชา แต่ทำท่าก้มลงมองดูถุงขนมอย่างสนอกสนใจ
เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มไม่มีทีท่าจะพูดอะไรไปมากกว่านี้ คนสวยจึงเอ่ยขึ้น
"งั้นไปละ" ก่อนจะหันหลังกลับช้าๆ
"เดี๋ยวครับ"
หล่อนได้ยินเสียงเขาร้องเรียกเบาๆ คราวนี้สิปรางค์เป็นฝ่ายกระหยิ่มยิ้มย่อง หันกลับไปทำใบหน้าเฉยชาใส่เขาบ้าง
"พรุ่งนี้ผมไปรับไปทำงานนะ รถมะปรางเสียอยู่ไม่ใช่หรือ"
เขาเอ่ยประโยคที่หล่อนไม่คาดคิดออกมา
"ไม่เป็นไร เราให้คนที่รีสอร์ตไปส่งได้"
สิปรางค์เกรงใจเขา หล่อนเป็นคนขับรถชนเขาแล้วถ้ายังจะต้องให้เขามารับไปทำงานอีก
"คงไม่อยากซ้อนมอเตอร์ไซค์มั้ง" เขาพูดเสียงเรียบๆ บ่งบอกความน้อยใจ
"เปล่า คือ…"
หญิงสาวไม่รู้จะปฏิเสธยังไง เพราะความจริงแล้วหล่อนก็ไม่อยากซ้อนมอเตอร์ไซค์จริงๆนั่นแหละ เรื่องเกรงใจนั่นเป็นเรื่องรอง เรื่องใหญ่กว่าคือหล่อนกลัวผมสวยๆจะเสียทรงหากต้องซ้อนมอเตอร์ไซค์ตากแดดตากลมแต่เช้า
"งั้นเจ็ดโมงเช้าผมไปรับ"
ชายหนุ่มตัดบทแล้วหันหลังเดินขึ้นบันไดไป
"เดี๋ยว…"
สิปรางค์รีบร้องเรียก แต่สิ่งที่หล่อนเห็นคือเขายกมือข้างที่ถือถุงขนมขึ้นมาโบกไปมา แล้วเดินเข้าประตูบ้านไปโดยไม่ได้หันหน้ามามองหล่อนอีกเลย
เฮ้อ เอาไงดีนี่ ไม่อยากซ้อนมอเตอร์ไซค์เลย…


## ความแตกต่าง

เช้าวันรุ่งขึ้น วินมารับหญิงสาวตรงเวลาตามสัญญา สิปรางค์วุ่นวายเรียกคนที่อู่มายกรถไปตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว แต่ก่อนหน้านั้น หล่อนเลือกชุดที่จะใส่วันนี้อยู่นานมาก รู้สึกขัดเขินอยู่ไม่น้อยที่ต้องนั่งมอเตอร์ไซค์ไปทำงาน ตอนอยู่กรุงเทพหล่อนไม่เคยใช้บริการมอเตอร์ไซค์รับจ้างเลย เพราะคิดว่ามันอันตรายเกินไปเลยไม่อยากเอาชีวิตเข้าไปเสี่ยง มาวันนี้ที่ต้องซ้อนมอเตอร์ไซค์เข้าจริงๆ หญิงสาวก็คิดไม่ตกว่าชุดแบบไหนถึงจะเหมาะกับการซ้อนท้าย หากเป็นกระโปรงแล้วต้องนั่งป้ายข้างแบบเมื่อวันก่อนก็จะเมื่อยแย่ ระยะทางระหว่างรีสอร์ตกับโรงงานก็ไม่ใกล้นักเกือบๆจะสิบกิโลได้
ท้ายสุดก็คิดว่ามันก็ต้องทะมัดทะแมงกันหน่อย หล่อนอยากจะใส่ชุดหนังแบบที่เห็นในทีวี แต่ติดที่ไม่ได้เตรียมมาด้วย ท้ายสุดหญิงสาวจึงเลือกยีนรัดรูปสีดำเข้าคู่กับเสื้อยีนเนื้อผ้านุ่มสีฟ้าอ่อน ส่วนแว่นตาดำและผ้าพันผมก็ต้องพร้อม หญิงสาวรวบผมเป็นหางม้าขึ้นสูง และใส่รองเท้าบู๊ตหนังส้นเตี้ยคู่เก่ง
เมื่อแต่งตัวเสร็จก็ใกล้ถึงเวลานัด สิปรางค์จึงออกมาเดินเล่นริมแม่น้ำรอชายหนุ่ม ซึ่งวินก็มาถึงไม่นานหลังจากนั้น เขาถึงกับทำหน้าแปลกๆเมื่อเห็นการแต่งกายที่เปลี่ยนไปจากปกติของหญิงสาว
"ต้องขนาดนี้เลยเหรอ"
แม้สารถีจะยังคงงงๆกับการเตรียมพร้อมขนาดนี้ของคนสวย แต่เขาก็ยื่นหมวกกันน็อคให้หญิงสาว วันนี้มะปรางแต่งตัวแปลก แต่ก็น่ารักดี วินอดที่จะแอบอมยิ้มกับตัวเองไม่ได้
"ไง เราแต่งตัวน่ารักล่ะสิ มันก็ต้องจัดเต็มกันหน่อยล่ะค่ะ"
สิปรางค์อดไม่ได้ที่จะแซวเขา หญิงสาวชอบที่เห็นวินทำหน้าตาเลิ่กลั่กเมื่อเขารู้ว่าหล่อนจับได้ที่เขาแอบมองหล่อน
"Let's go!" ว่าแล้วคนตัวเล็กก็ขึ้นคร่อมยานพาหนะนั้นด้วยความมั่นใจ
"เกาะแน่นๆละกัน ขี้เกียจวิ่งลงไปเก็บตอนเม็ดมะปรางตกไปข้างถนน… โอ๊ย!"
วินต้องอุทานออกมาหลังพูดจบ เนื่องจากเจอกำปั้นจากหญิงสาวทุบหลังเข้าให้อย่างแรง
"อย่ามัวแต่พูดมาก ซิ่งไปเลยจ้า พ่อวินมอเตอร์ไซค์ของชั้น" เสียงใสๆตะโกนก้อง
ชายหนุ่มถึงกับปล่อยยิ้มกว้างออกมาเมื่อแอบชำเลืองมองเห็นอาการร่าเริงเกินเบอร์ของคนสวย…
เมื่อรถของสองหนุ่มสาวมาถึงที่หน้าโรงงาน สิปรางค์ก็ได้ยินเสียงเพลงจากเสียงตามสายลอยมาแต่ไกลเหมือนเช่นเคย ทั้งคู่มาถึงพอดีในจังหวะช่วงเวลาที่คนงานกำลังเข้างานกะแรก หญิงสาวเห็นขบวนรถสองแถวรับส่งพนักงานกำลังทยอยกันขับเข้าโรงงาน เพลงปลุกใจจากเสียงตามสายทำเอาสิปรางค์รำคาญใจเล็กน้อย
"ตื่นก็กินกาแฟ เที่ยงก็กินกาแฟ ถึงตอนเย็นก็กินกาแฟ
กลางคืนก็กินกาแฟ เช้ากินกาแฟ วันยังค่ำก็กินกาแฟ
อยากจะกินกาแฟทีไร เจ๊กไม่ชงให้กิน
เดือนที่แล้วยังไม่เฉ่งบิล ต้องงดกินกาแฟ"
หญิงสาวให้วินแวะส่งที่ป้อมยาม หล่อนลงจากมอเตอร์ไซค์เอากาแฟที่แวะซื้อระหว่างทางไปให้คำตั๋น และกลับมาหยุดยืนอยู่ข้างๆชายหนุ่มซึ่งยังคงนั่งรออยู่บนมอเตอร์ไซค์
"ก็บอกแล้ว ว่าชงกาแฟของโรงงานเรามาให้ดีกว่า" วินยังข้องใจที่หญิงสาวต้องแวะซื้อกาแฟที่ร้านข้างทางมาให้คำตั๋น
"กาแฟที่ไหนๆก็เหมือนกันแหละ แวะซื้อเลยก็หมดเรื่อง มาถึงก็จะได้เอาให้แกเลย ไม่ต้องเข้าไปในออฟฟิศ แล้วออกมาอีก"
"แหม ก็ให้แม่บ้านเดินเอาออกมาให้ก็ได้" ชายหนุ่มยังไม่วายเสียดาย ใครๆก็รู้กันทั้งนั้นว่ากาแฟของโรงงานเขาอร่อยที่สุดในเชียงใหม่แล้ว
หากสิปรางค์ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของวินนัก หล่อนกำลังมองดูคำตั๋นดูดกาแฟเย็นที่หล่อนซื้อมาฝากพร้อมกับทักทายบรรดาคนงานด้วยอารมณ์แจ่มใส สลับไปกับการมองดูสาวๆโบกมือทักทายช่างวินกิ๊วก๊าวกันใหญ่ เสียงร้องเรียก 'จ้างวินเจ้า' 'จ้างวินเจ้า' ดังอยู่เรื่อยๆ และชายหนุ่มบนมอเตอร์ไซค์ก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทักทายโบกมือตอบทุกๆคน
สิปรางค์ยืนดูความสนิทสนมกันของคนงานในโรงงานนี้ด้วยความรู้สึกทึ่ง
"รถรับส่งพนักงานที่นี่เก๋ดีนะ นั่งกันมาอบอุ่นเชียว" หล่อนเอ่ยขึ้นมา
"มีมานานแล้ว คุณวิชิตแกจัดการให้ แกเห็นใจพวกป้าๆบางคนที่ต้องขี่รถเครื่องกันมาจากต่างอำเภอไกลๆ" คนงานหลายคนในโรงงานของเขาไม่ใช่คนแถวนี้
"นี่เปลือง cost แย่เลย ใช้รถสองแถวคันเล็กๆแบบนี้ บรรทุกทีก็ได้ทีละนิดเดียว ทำไมไม่ใช้รถบัสล่ะ คนงานร้อยกว่าคน ก็ซักสามคันก็จบ มีจุดนัดรับส่งที่ไหนก็ว่าไป แบ่งเป็นสามสาย เชียงใหม่มีลักษณะผังเมืองเป็นใยแมงมุมอยู่แล้ว น่าจะจัดการแบ่งสายรับส่งได้ไม่ยาก เอ๊ะ ว่าแต่เค้ามาจากอำเภอไหนกันบ้างนะ แล้วอำเภอในเชียงใหม่มีทั้งหมดกี่อำเภอน่ะ แล้วคนงานที่อยู่ในอำเภอแม่ริมนี่มีเยอะไหม"
หญิงสาวหันหน้าไปถามชายหนุ่มคนข้างๆด้วยสายตาจริงจัง แล้วก็เห็นว่าวินกำลังจ้องมองหล่อนด้วยสายตาประหลาดใจระคนอึ้งอยู่ก่อนแล้ว คนตัวสูงเงียบไปครู่นึงก็ตอบเรียบๆกลับมาว่า
"รถสองแถวพวกนี้น่ะ ก็ของคนแถวนี้ทั้งนั้น จ้างหลายๆคันก็เป็นการกระจายรายได้กันไป"
พูดจบวินก็หันกลับไปโบกไม้โบกมือกับคนงานที่กำลังลงจากรถต่อไป ชายหนุ่มไม่มีทีท่าว่าอยากจะถกเถียงเรื่องนี้กับหญิงสาวต่อ สิปรางค์เริ่มจะคุ้นชินกับท่าทางแบบนี้ของเขาแล้ว วินไม่ใช่คนพูดเยอะ ไม่ใช่คนที่จะมาอธิบายอะไรยาวๆบ่อยๆ แต่หล่อนก็ต้องยอมรับว่าแม้ชายหนุ่มจะเป็นคนพูดน้อยมากถึงมากที่สุด แต่แต่ละครั้งที่วินพูดออกมา เขาทำให้หล่อนต้องนิ่งฟังเสมอ ดูเหมือนเขาจะเป็นคนพูดอะไรสั้นๆห้าวๆ แต่ในความห้าวนั้นมันก็มีเหตุผลที่สิปรางค์อดที่จะเห็นด้วยไม่ได้
วินเป็นผู้ชายในแบบที่หญิงสาวไม่ค่อยได้พบเจอ ผู้ชายที่รายล้อมหล่อนส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนพูดเก่ง คารมดี เต็มไปด้วยหลักการที่น่าทึ่ง พวกนั้นมักจะหาโอกาสแสดงไหวพริบปฏฺิภาณและความฉลาดออกมา และส่วนมากก็จะพยายามทำบุคลิกท่าทางให้ดูดีอยู่ตลอดเวลา
แต่วินไม่ใช่แบบนั้น เขามีท่าทางสบายๆและเป็นธรรมชาติ นัยน์ตาเรียวคู่นั้นออกอาการยิ้มน้อยๆและใจดีเสมอ หากในขณะเดียวกัน หญิงสาวก็รับรู้ได้ว่าชายหนุ่มมีความเป็นตัวของตัวเองสูงมาก
นี่คือบุคลิกของผู้ชายต่างจังหวัดหรือเปล่านะ หรือเป็นลักษณะเฉพาะเจาะจงของหนุ่มเหนือ หรือนี่คือบุคลิกของชาวสวน หรือนี่คือบุคลิกของนักดนตรี หรือนี่คือบุคลิกของนายช่าง โอ๊ย อีตานี่ จะเป็นอะไรได้เยอะแยะมากมายขนาดนี้…
"ทำไมคุณสิปรางค์มากับช่างวินฮะ"
คุณดนัยรีบตรงรี่เข้ามาถามหล่อนทันที โดยที่หญิงสาวยังไม่ทันจะได้วางกระเป๋าลงบนโต๊ะ
"อื้อ" สิปรางค์ส่ายหน้าอย่างไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญพลางหยิบโน้ตบุ๊คออกมาจากกระเป๋า เสียบเข้ากับที่ชาร์จไฟ เปิดหน้าจอกดปุ่มเปิด ระหว่างเครื่องทำงาน  หญิงสาวเอนหลังกับพนักเก้าอี้แล้วถึงเงยหน้าขึ้นมอง คุณดนัยยังจ้องตาหล่อนเขม็ง คนสวยจึงจำต้องตอบให้เหตุผลไป
"อุบัติเหตุน่ะค่ะ รถเสีย ก็เลยติดรถเค้ามา"
"อะไรยังไงฮะ บ้านอยู่ใกล้กันตั้งแต่เมื่อไหร่" น้ำเสียงนั้นคาดคั้น คุณเลขายังไม่ละความสนใจใคร่รู้
สิปรางค์รู้สึกแปลกๆนิดหน่อยกับน้ำเสียงสะบัดๆนั่น แต่หล่อนก็ไม่ได้ติดใจอะไร
"แหม ก็อยู่แถวๆเดียวกันนั่นล่ะค่ะ" แต่เริ่มๆชักจะรำคาญกับความช่างซักของคนตรงหน้า
"มาเริ่มงานกันดีกว่าค่ะ คุณดนัยไปพักร้อนซะหลายวัน มีเอกสารที่ต้องติดตามค้างอยู่เยอะเลยค่ะ"
หากเลขาหนุ่มใหญ๋ยังท่าทางยังแคลงใจ ในหัวเหมือนของเขาเหมือนยังกำลังคิดเรื่องอะไรอย่างอื่นอยู่ แต่ก็ยอมเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเองแต่โดยดีด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์
"คุณดนัยคะ เอกสารเรื่องการสั่งซ่อมเครื่องล้างเมล็ดน่ะค่ะ อยู่ในไฟล์ไหนคะ" เสียงใสๆถามตามมา
"…"
เมื่อไม่ได้รับคำตอบสิปรางค์จึงเงยหน้าขึ้นมามอง เห็นคนที่นั่งโต๊ะทำงานข้างๆยังคงนั่งเหม่อลอย
"คุณดนัยคะ!" หญิงสาวเรียกเสียงดังขึ้นอีก…
ระยะนี้ดนัยมีเรื่องให้ต้องคิดหลายเรื่อง เรื่องของอีหล้าหรือราณีเพื่อนสาวรุ่นน้องที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ผู้ซึ่งจักเขาดีว่าเขาพยายามปิดบังความตุ้งติ้งเอาไว้ และไหนจะเรื่องของคุณสิปรางค์ที่ซ้อนท้ายมากับช่างวินแต่เช้า ดนัยรู้สึกอิจฉาคุณสิปรางค์เป็นอันมาก เขาอยากจะได้ใกล้ชิดกับช่างวินบ้าง เพราะช่างวินเป็นความชุ่มฉ่ำอย่างเดียวในหัวใจที่เขามี ดนัยแอบหลงรักนายช่างเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องคนนี้มานานแล้ว แม้บางช่วงเขาจะแอบหวั่นไหวหันไปสนใจช่างวุฒิบ้าง แต่มิช้านาน เขาก็หันกลับมามีสายตาให้ช่างวินคนเดียวดังเดิม
ช่างวินหยอกล้อกับบรรดาป้าๆและพวกผู้ชายในโรงงานเสมอ แต่หากกับสาวๆในออฟฟิศแล้วนายช่างหนุ่มจะมีสีหน้าเรียบเฉยเป็นส่วนใหญ่ ไม่เคยมีสาวคนไหนดึงความสนใจจากชายหนุ่มคนนี้ได้ และกับดนัยเองวินก็ไม่เคยแสดงความสนใจใดๆเป็นพิเศษ แต่ดนัยกลับเห็นเป็นความน่าเอ็นดู เป็นความท้าทายที่อยากจะเอาชนะ เขาคิดว่าช่างวินเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์ ดนัยคิดถึงไปถึงปากแดงๆคู่นั้นยามต่อล้อต่อเถียงกัน แหม อยากจะดึงนายช่างหนุ่มเข้ามาจุมพิตซะเหลือเกิน คิดแล้วก็เขินจัง
"คุณดนัยคะ!" สิปรางค์เรียกเขาดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม แต่ดนัยก็หาได้รู้ตัวไม่ เขากำลังวาบหวามหวั่นไหวกับจินตนาการของเขาที่มีต่อช่างวิน
"คุณดาน่า!"
คราวนี้สิปรางค์ตะโกนขึ้น ดนัยสะดุ้งตื่นจากภวังค์ ใครเรียกใครกัน ใครเรียกชั้น เดี๋ยวก่อน นั่นมันเสียงคุณสิปรางค์นี่ แล้วคุณสิปรางค์รู้ได้ยังไงว่าชั้นมีอีกชื่อนึงคือดาน่า ดนัยหันขวับไปทางคุณสิปรางค์ ฝ่ายนั้นกำลังมองมาทางเขาอยู่แล้ว
"อื้อ ชื่อดาน่าจริงๆด้วยแฮะ" คนสวยพึมพำยิ้มๆ
"ว่าแต่เหม่ออะไรอยู่คะ คิดถึงเรื่องคอลเล็กชั่นใหม่ของชาแนลวินเทอร์นี้หรือเปล่าคะ อันที่จริงผ้าพันคอแคชเมียร์ก็เหมาะกับคุณดาน่าอยู่นะคะ แต่ก็ไม่รู้ว่าหน้าหนาวนี้เชียงใหม่จะหนาวแค่ไหน" หญิงสาวหยอกมาด้วยประโยคยาว
ในเมื่อคุณสิปรางค์รู้แล้ว ดนัยก็แอบโล่งใจ เปิดๆไปเลยละกัน เขายิ้มแล้วลุกขึ้นเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่โต๊ะ
"แหม คุณสิปรางค์ก้อ" ดนัยแอบเขินนิดหน่อย แต่ท่าทางหญิงสาวผู้มาจากกรุงเทพคนนี้จะเข้าอกเข้าในตัวเขาดี เขาจึงกล้าที่จะพูดความในใจ
"ก็เรื่องของช่างวินน่ะฮ่ะ สาวๆแอบกรี๊ดเค้ากันทั้งโรงงานเลยนะฮะ แต่ช่างวินน่ะเค้าท่าทางเฉ้ยเฉย ไม่เคยเห็นเค้าไปกับสาวไหนในโรงงานเลยฮ่ะ"
"แล้วไงคะ" สิปรางค์ยังไม่เห็นมีเรื่องอะไรแปลกใหม่ให้น่าสนใจ เรื่องที่สาวๆกรี๊ดนายช่างหนุ่มนั้น ใครๆก็รู้
"ก็ทุกคนก็อิจฉาคุณสิปรางค์น่ะสิฮะ ได้ซ้อนมอเตอร์ไซค์ช่างวินด้วย" ดนัยโน้มตัวลงมาเหลียวซ้ายแลขวาทำท่ากระซิบกระซาบ
"เอ๊า แต่ช่างวุฒิเค้าป๊อปปูล่าร์กว่าช่างวินไม่ใช่หรือคะ จะมาอิจฉาชั้นทำไมกันคะ"
"ว้าย คุณสิปรางค์รู้ด้วยหรือฮะ แหมเห็นทำแต่งาน ความจริงแล้วก็แอบสังเกตเหมือนกันน้า"
เลขาหนุ่มใหญ่เริ่มรู้สึกสนิทสนมกับคุณสิปรางค์อย่างบอกไม่ถูก ดูเผินๆเหมือนหญิงสาวตรงหน้าจะไม่เคยสนใจว่าใครจะไปใครจะมา แหม แต่ความจริงแล้วหล่อนช่างสังเกตใช่ย่อยนะเนี่ย
"คะแนนเค้าก็นับว่าสูสีกันนะฮ่ะ แต่เผอิญช่างวุฒิเค้ายังมีหยอดคนโน้นคนนี้หน่อย แต่ช่างวินเค้าไม่เคยสนใจสาวคนไหนเลยไงฮะ ดาน่าเลยว่าท้าทายสุดๆ"
"เฮ้อ…" สิปรางค์ทำหน้าเบื่อกับความไร้สาระของโรงงานนี้ "คุณดนัย เอ้ยคุณดาน่า ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ช่างวินเค้าไม่มาสนใจชั้นหรอกค่ะ"
"ว่าแต่ ดาน่าน่ะสงสัยมานานละ แต่ไม่กล้าถาม คุณสิปรางค์มีใครรออยู่ที่กรุงเทพไหมฮะ"
"พวกผู้ชายน่ะเหรอคะ ส่วนใหญ่ก็จะมาเป็นภาระกับชีวิตเรามากกว่ามั้งคะ เราสวยเลือกได้ค่ะ แต่เราไม่เลือก ฮ่า ฮ่า" สิปรางค์ทำหน้าเย้ยหยันกับลมฟ้าอากาศ
ดนัยมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาชื่นชม เขาเชื่อว่าสิปรางค์คงจะเป็นฝ่ายเทผู้ชายก่อนอย่างสนิทใจ…
หากแต่คำถามที่อยากรู้อยากเห็นของดนัยทำเอาสิปรางค์เผลอนิ่งคิด ที่ผ่านมา หญิงสาวเป็นฝ่ายถูกบอกเลิกมาโดยตลอด แต่หล่อนก็หาได้แคร์ไม่ ก็อยากมาจีบหล่อนกันเอง หล่อนก็เลยคบไปงั้นๆ หล่อนคิดว่าหล่อนสวยเลือกได้อยู่แล้ว
สิปรางค์นึกย้อนไปถึงตอนเรียนอนุบาล ช่วงเวลานอนกลางวันก็จะมีเด็กผู้ชายแอบมามอง มาแกล้ง มานอนดูดขวดนมข้างๆ แล้วแกล้งแย่งขวดนมจากหล่อนเสมอๆ แต่อย่าหวังว่าเด็กหญิงตัวน้อยๆหน้าตาน่ารักอย่างหล่อนจะยอม มันจะต้องเกิดการต่อสู้แย่งชิงคืนมาเสมอ และคราใดแย่งไม่ได้ เด็กหญิงก็จะใช้วิธีกัดที่หูของเด็กผู้ชายพวกนั้น จนเป็นเรื่องเป็นราวถึงผู้ปกครองเสมอ
เมื่อนึกไปถึงสมัยเรียนประถม แค่สวยไม่พอ แต่หล่อนยังแข็งแกร่ง ยามใดที่มีการแข่งกีฬา สิปรางค์ก็ชนะทุกคน หรือจะเป็นการแข่งตอบปัญหาในห้องเรียน แค่สวยไม่พอ หล่อนยังฉลาดด้วย หล่อนก็ยกมือแย่งเพื่อนตอบอยู่คนเดียว ส่วนตอนเรียนมัธยม เมื่อมีหนุ่มโรงเรียนอื่นมาแอบมอง มาแซวหรือเข้ามาจีบ สาวน้อยคนสวยก็จะเดินเข้าไปถามตรงๆเลยว่า มาคบกันดูไหม ซึ่งพฤติกรรมใจกล้าท้าทายเช่นนี้ของหล่อนทำให้หนุ่มๆต่างพากันหลบลี้หนีหน้าไปเอง
คิดมาถึงตรงนี้สิปรางค์ก็ยักไหล่
ชีวิตแบบหนุ่มสาวกุ๊กกิ๊กนี้มันช่างไร้สาระสิ้นดี…
เมื่อดนัยเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของเขาหลังจากที่ได้เปิดประเด็นเรื่องหนุ่มๆอย่างสมใจแล้ว สิปรางค์ก็หันกลับมาให้ความสนใจกับกองเอกสารบนโต๊ะ สายตาของหญิงสาวก็เหลือบไปเห็นแฟ้มจากฝ่ายบุคคลจ่าหน้าว่าพนักงานแผนกซ่อมบำรุง หล่อนหยิบมาดูด้วยความสนใจ เปิดมาหน้าแรกก็เห็นหัวกระดาษว่า "Maintenance Manager" พร้อมด้วยภาพและประวัติของชายหนุ่มที่หล่อนซ้อนมอเตอร์ไซค์มาด้วยเมื่อเช้า
วิน วิสุนทร "WInd Wisoonthorn"
เฮ้ย ชื่อวินที่แปลว่าสายลมจริงๆด้วย
อึ้ย น่ารัก คงสมัยเข้าทำงานใหม่ๆ หัวเกรียนเชียว
เอ้อ อายุน้อยกว่าเรานิดนึง
สิปรางค์หัวเราะคิกคัก เลื่อนสายตาลงมาดูที่ส่วนของการศึกษา
ปวส. ช่างกล... อือม์ เด็กช่างจริงๆ
และเมื่อหญิงสาวไล่ไปตามประวัติการทำงานก็ต้องแปลกใจ ชายหนุ่มทำงานที่โรงงานแห่งนี้ตั้งแต่สมัยเขายังเรียนปวช จนจบปวส และก็ทำต่อเนื่องมาตลอด ไม่เคยไปทำงานที่อื่นเลย
นี่วินอยู่ที่โรงงานแห่งนี้มานานขนาดนี้เชียวหรือนี่ เกือบสิบห้าปีแล้ว นี่เค้าไม่คิดจะออกไปทำที่อื่นเลยรึไง
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ สิปรางค์ก็ถอนหายใจยาว
เค้าน่าจะผูกพันกับที่นี่มากกว่าที่เราคิด…
จากวันนั้นที่ได้รู้จักกับน้องเอื้องคำ สาวโรงงานหน้าใส ความน่ารักของสาวน้อยทำเอาปัณณ์นอนไม่หลับ หนุ่มน้อยแอบหลงรักน้องเอื้องเข้าเต็มเปา เขาแอบทำเนียนไปที่โรงผลิตบ่อยๆ อ้างว่ามาหาช่างวุฒิบ้าง มาเอาอะไหล่บ้าง เขายืนแอบมองตอนน้องเอื้องมาทำงานกับรถแดงรับส่งพนักงานในตอนเช้า และในตอนเย็นเมื่อได้เวลารถรับส่งพนักงานจะออก หนุ่มน้อยก็จะรีบไปแอบมองอยู่ไกลๆรอส่งสาวน้อยกลับบ้าน
และในวันหนึ่งขณะที่ปัณณ์กำลังยืนแอบมองเอื้องคำอยู่จากทางหลังประตูโรงผลิต หนุ่มกรุงเทพบิดตัวอย่างเขินอายไปมายามมองสาวเหนือที่ตนแอบชอบนั่งคัดผลกาแฟสดอยู่ แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งจากเสียงกระซิบที่ดังมาจากข้างหลัง
"แอบดูป้าฟองอยู่เหรอครับคุณน้องปัณณ์"
"หรือจะเป็นลุงอินครับคุณน้องปัณณ์ เอ อย่าแอบคิดอะไรกับแกนาครับ"
"โธ่ พวกพี่นี่ก็…" ปัณณ์หันไปทำหน้าระอาใจกับเสียงหัวเราะคิกคักของช่างอู๊ดและช่างโต้ง แล้วก็หันกลับมาแอบมองคนน่ารักคนนั้นต่อไป
รุ่นพี่นายช่างทั้งสองมองตามสายตาของเจ้าเด็กฝึกงานผู้กำลังอินเลิฟ แล้วก็หันมาอมยิ้มให้กัน
"จีบเลยครับจีบเลย" ช่างอู๊ดพยักพเยิดให้หนุ่มน้อยเดินหน้าทำตามหัวใจ
"ผมไม่กล้าหรอกพี่ ไม่รู้จะเริ่มยังไง" หากปัณณ์ยังคงไม่กล้า
"มา เดี๋ยวพี่เดินเข้าไปบอกเค้าให้เอง" ช่างโต้งทำท่าจะเดินออกไปทางกลุ่มสาวๆที่นั่งคัดแยกเมล็ดกาแฟอยู่
"อย่าพี่ ผมเขิน" คนเขินหน้าแดงก่ำรีบละล่ำละลักฉุดแขนช่างโต้งเอาไว้
"ผมยังไม่อยากให้เขารู้ตัว เอ้อ อันที่จริง ก็ไม่ได้อยากให้พวกพี่ๆรู้ด้วย"
ปัณณ์แอบมองไปทางเอื้องคำแบบพะวักพะวน กลัวสาวน้อยจะรู้ว่าเขาคิดยังไงกับหล่อน และก็ไม่อยากให้ใครคนอื่นรู้ด้วย ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องรู้สึกเขินอายขนาดนี้ ใช่ว่าเขาจะไม่เคยจีบผู้หญิงมาก่อน ที่มหาลัยเขาเองก็นับว่าป๊อปปูล่าร์อยู่ไม่น้อย แต่กับสาวน้อยชาวเหนือคนนี้ ทำเอาเขาถึงกับไปต่อไม่ถูกเลยทีเดียว
"นี่มายะหยังกันแถวนี้" เสียงทุ้มๆแหบๆแสดงความสนใจดังมาจากทางข้างหลังอีกหนึ่งเสียง
โอ๊ย มาอีกคนละ
ปัณณ์หันหน้าไปทางต้นเสียงอย่างเซ็งๆ ช่างวินยืนทำหน้าตาเหลอหลาตัวสูงๆอยู่ข้างหลังช่างอู๊ดและช่างโต้ง
"มาแอบดูอะไรกันเหรอ" แล้วเสียงใสๆของสิปรางค์ก็ดังขึ้นตามมา ใบหน้าสวยๆนั่นโผล่เข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เอ้า รู้กันให้หมด โอ๊ย!..
ก่อนสิปรางค์จะมาเจอกับคณะแอบดูของปัณณ์ลูกพี่ลูกน้องของหล่อน วันนี้วินพาหญิงสาวมาเดินดูขั้นตอนการผลิตเมล็ดกาแฟโดยละเอียด ความจริงแล้วหน้าที่นี้ควรเป็นของช่างวุฒิ วิศวกรสายการผลิตคนเดียวของโรงงาน แต่เผอิญวันนี้ช่างวุฒิต้องเข้าไปประชุมกับกลุ่มชาวบ้านบนดอย วินจึงรับอาสาพาหล่อนมาทัวร์โรงงานด้วยตนเอง
สิปรางค์รู้สึกตื่นเต้นไปกับขั้นตอนของการผลิตเมล็ดกาแฟที่นี่ ทั้งการเตรียมเมล็ด การคั่ว และการบด ใช่ว่าหล่อนจะไม่เคยเห็นกระบวนการผลิตกาแฟมาก่อน แต่ที่โรงงานผลิตกาแฟสำหรับรูปขนาดใหญ่ของปกป้องที่ฉะเชิงเทรานั้น มีแต่เครื่องจักรอันทันสมัยและควบคุมทุกอย่างด้วยระบบคอมพิวเตอร์ หญิงสาวเคยไปเดินๆดูก็ไม่เห็นอะไรมากนัก
ต่างไปจากที่นี่… จะไม่ให้ตื่นเต้นยังไงไหว ก็ทุกกระบวนการยังมีมนุษย์เป็นส่วนประกอบหลักๆ!
"ที่นี่เราเอาเมล็ดกาแฟออกจากเปลือกของมันโดยใช้วิธีเปียกนะครับ เป็นวิธีผลิตที่เหมาะกับกาแฟสายพันธุ์อราบิก้าโดยเฉพาะ โดยเราจะมีรถไปรับซื้อผลกาแฟสดจากชาวไร่ แล้วนำเอาผลสดที่เก็บเกี่ยวแล้วมาแยกผลสุกพร้อมล้างทำความสะอาดผ่านเครื่องเฉพาะ"
วินชี้ให้ดูกลุ่มของสาวน้อยสาวใหญ่ที่กำลังนั่งคัดผลกาแฟสดเป็นกลุ่มๆ แปลกที่เมื่อยามที่วินต้องพูดถึงเรื่องของกาแฟ เขากลับดูมีความสุขที่ได้อธิบายอย่างยืดยาวให้หญิงสาวฟัง ก็ปกติชายหนุ่มพูดแต่ประโยคสั้นๆ
"นั่งคัดมือกันเนี่ยนะคะ แล้วเมื่อไหร่จะเสร็จคะ"
แม้จะตื่นเต้น แต่สิปรางค์ก็อดส่ายหัวกับภาพที่เห็นตรงหน้าไม่ได้ สมัยนี้ยังมีงานที่ใช้คนทำแทนเครื่องจักรอยู่อีกจริงๆแฮะ
มิน่า พี่ป้องถึงอยากจะปิดโรงงานนี้
"ก็เราอยากให้พวกชาวบ้านเขามีงานทำให้มากที่สุดน่ะครับ" คราวนี้วินหันหน้ามามองหล่อนอย่างตรงๆ ดวงตาคู่นั้นมีแววจริงจังและเชื่อมั่นในสิ่งที่เขากำลังทำ
สิปรางค์มีความรู้สึกที่ยากจะบรรยายเมื่อเห็นแววตาอันมุ่งมั่นของชายหนุ่ม หล่อนเริ่มชักจะไม่แน่ใจว่า สิ่งที่วินกำลังทำอยู่ หรือสิ่งที่หล่อนกำลังทำอยู่ สิ่งไหนเป็นสิ่งที่ควรจะทำกันแน่
แต่ยังไงซะ ท้ายที่สุดแล้ว แรงงานจากเครื่องจักรก็ย่อมชนะแรงงานจากมนุษย์ไม่ใช่หรือ
หญิงสาวพยายามจะสลัดความรู้สึกสับสนนั้นออกจากหัว หล่อนเดินตามนายช่างหนุ่มผ่านกลุ่มสาวน้อยสาวใหญ่ต่างๆไปทางเครื่องจักรที่อยู่ถัดไป
"เมื่อคัดมือเสร็จแล้ว เราก็จะเอาผลที่คัดแล้วมาเข้าเครื่องสำหรับปอกเปลือก แล้วนำมาล้างเพื่อเอาเมือกออกอีกครั้ง" เขาชี้ให้หล่อนดูเครื่องจักรขนาดเล็กที่ตั้งเรียงรายกันอยู่เป็นแถว มีคนงานนับสิบคนกำลังเทเมล็ดเข้าทางด้านบนของเครื่องจักร
"แล้วเราก็จะเก็บเมล็ดที่ล้างแล้วในถังหมัก ทิ้งไว้ประมาณครึ่งวันถึงวันครึ่ง แล้วจึงจะนำไปผึ่งแดดเพื่อไล่ความชื้นออก"
วินนำหญิงสาวเดินออกจากประตูด้านหลังของโรงผลิต เบื้องหน้าของสิปรางค์เป็นลานกว้างด้านหลังของโรงงาน หล่อนเห็นเมล็ดกาแฟสดนับจำนวนไม่ถ้วนที่อยู่บนกะบะกำลังถูกเกลี่ยด้วยคนงานจำนวนหนึ่งให้แผ่รับความร้อนจากพลังแสงอาทิตย์
ใช้พลังงานจากธรรมชาติที่ไม่มีค่าใช้จ่ายเสียด้วย
สิปรางค์ยืนมองภาพนั้นเหมือนต้องมนต์สะกด โรงงานแห่งนี้ไม่ได้เป็นโรงงานเล็กๆโทรมๆที่กำลังรอวันปิดตัวอย่างที่หล่อนเคยคิดเอาไว้ แต่มันยังคงเป็นสถานที่ที่มีชีวิตชีวา มีเลือดเนื้อของคนงานจำนวนร่วมร้อยเป็นตัวหล่อเลี้ยง
หญิงสาวเกลียดอารมณ์ที่กำลังอ่อนไหวของตัวเองเช่นนี้เหลือเกิน…
กว่าจะเสร็จสิ้นการทัวร์โรงงานก็ล่วงเข้าเวลาบ่ายคล้อย ยิ่งเห็นขั้นตอนการผลิตจากแรงงานคนอย่างลึกซึ้งมากขึ้นเท่าไหร่ สิปรางค์ก็ยิ่งรู้สึกว่าโรงงานที่นี่ช่างแตกต่างจากที่หล่อนเคยเห็นมา ดูเหมือนว่าขั้นตอนที่ละเอียดอ่อนของการสีเมล็ด การคั่ว และการบดเมล็ดจะทำให้หญิงสาวรู้สึกว่าได้ผูกพันกับเจ้าสิ่งที่เรียกว่ากาแฟนี้ไปโดยไม่รู้ตัว
"การผลิตที่นี่ต่างจากโรงงานที่ฉะเชิงเทรามากเลยนะคะ คือไม่นึกว่าแค่เป็นกาแฟที่สายพันธุ์ต่างกัน จะมีขั้นตอนที่ต่างกันขนาดนี้"
"ครับ ที่นั่นสายพันธุ์โรบัสต้า มันก็แค่กาแฟสำเร็จรูปน่ะครับ"
สิปรางค์จับน้ำเสียงเยาะๆของคนตรงหน้าได้ หล่อนปรายตามองเขาด้วยความหมั่นไส้
"และก็แน่นอนว่าเรื่องรสชาติก็คงจะสู้ที่นี่ไม่ได้" วินหันมามองคนตรงหน้าด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยภาคภูมิใจในสิ่งที่เขาทำอยู่
"แต่สายพันธุ์นี้ก็มีขั้นตอนซับซ้อน และใช้พื้นที่มากกว่านะคะ" หญิงสาวเห็นสายตานั้นก็เลยอดไม่ได้ที่จะพยายามเอาชนะชายหนุ่ม
"นี่มะปรางได้ลองชิมกาแฟของโรงงานเราหรือยังครับ" นายช่างหนุ่มขมวดคิ้วใส่คนสวยที่ชอบเอาชนะ
"เราไม่ดื่มกาแฟ เพราะไม่มีประโยชน์กับร่างกาย ถึงไม่มีคาเฟอีน เราก็แอคทีฟได้" สิปรางค์ตอบหน้าเฉย จ้องคนตัวสูงกว่าอย่างท้าทาย
"เฮ้อ!" วินถึงกับต้องแกลังถอนหายใจออกมาดังๆ
บางครั้งคนสวยคนนี้ก็น่ารำคาญชะมัด…


## ความเศร้า

เช้าวันนี้เป็นอีกวันที่สิปรางค์ตรงแวะเข้าห้องกาแฟก่อนเพื่อไปทักทายเด็กหญิงนุ่นเหมือนในทุกๆเช้า ครั้งนี้หญิงสาวมีหนังสือสองสามเล่มติดมือมาฝากเด็กน้อย วินก็ถือโอกาสแวะขึ้นมาคุยเล่นกับน้องนุ่นของเขาด้วย สองสามอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ เจ้าตัวน้อยจะเข้ามานั่งที่ห้องกาแฟทุกวัน ภาพที่ทุกๆคนจะเจอก็คือเด็กหญิงตัวเล็กๆนั่งวาดรูประบายสีสลับกับการอ่านหนังสือนิทานอย่างเงียบๆ รอบๆตัวของหนูนุ่นมักจะเกลื่อนไปด้วยดินสอสีหรือไม่ก็บรรดาหนังสืออีกหลายเล่มที่เหล่าพนักงานต่างเอ็นดูพากันนำมาฝาก
หลังจากชงกาแฟเสร็จ สิปรางค์เดินเข้าไปนั่งข้างๆเด็กหญิง จิบกาแฟ พลางมองดูเด็กหญิงวาดรูป หลังๆมานี้หล่อนอดไม่ได้ที่จะลองดื่มกาแฟตามคำคะยั้นคะยอของช่างวินสารถีที่หล่อนติดรถเขามาทำงานทุกวันในช่วงนี้ ไปๆมาๆหล่อนก็ติดใจกาแฟยี่ห้อมิตรแท้ของที่นี่เข้าเสียแล้ว
'ไงละ เริ่มติดใจกาแฟมิตรแท้ของโรงงานเราแล้วใช่ไหมล่ะครับ' ตอนนั้นวินทำหน้าเยาะเย้ยเมื่อเห็นหล่อนเริ่มจะหัดดื่มกาแฟ
'ก็… ไหนๆก็มาอยู่แถวนี้แล้ว ก็ลองๆดื่มดู' หล่อนลอยหน้าลอยตาตอบเขากลับไป
"หนูวาดให้คุณ"
เด็กหญิงยื่นภาพวาดมาตรงหน้า ดึงภวังค์ของสิปรางค์ให้กลับมาอยู่ในห้องกาแฟอีกครั้ง หญิงสาวรับภาพจากมือน้อยๆนั่นไปดู ปรากฏว่าเป็นภาพผู้หญิงมัดผมหางม้ายืนอยู่ข้างหน้าประตูโรงคั่วกาแฟ ข้างๆซ้ายขวามีรูปคนจำนวนหนึ่งยืนเรียงรายกันอยู่ ส่วนประตูโรงงานที่อยู่ไกลๆนั้นมีป้อมยามเล็กๆเบียดชิดอยู่ มีผู้ชายซึ่งคาดว่าจะเป็นคำตั๋น กับเด็กหญิงตัวน้อยยืนตัวตรงอยู่หน้าป้อม
สิปรางค์อดที่จะยิ้มหวานออกมาไม่ได้ ด้วยบุคคลต่างๆในรูปมีลักษณะอ้วนกลมกันทุกคน แต่เมื่อเพ่งมองลักษณะการแต่งกายที่แตกต่างกันก็พอจะดูออกว่าใครเป็นใคร
"น่ารักจังเลย วาดเก่งมาก ฝีมือดีนะเราน่ะ" หญิงสาวยกภาพขึ้นมาชื่นชมใกล้ๆ มีใบหน้าคร้ามๆของใครบางคนยื่นเข้ามาดูด้วย
"โห น้องนุ่น อิหยังมาวาดงามขนาด" วินเองก็นึกไม่ถึงว่าหลานสาวของคำตั๋นจะมีฝีมือทางศิลปะขนาดนี้ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปขยี้ผมของเจ้าตัวน้อยอย่างเอ็นดู
"ไหนดูซิ ว่ามีใครบ้าง"
ณัฐเดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขาชะโงกเข้ามาดูภาพวาดของเด็กหญิงด้วย
"มาทายกันดีกว่า นี่คุณสิปรางค์ นี่คุณณัฐ นี่คุณวิชิต" ณัฐเริ่มไล่เรียงตัวบุคคลอ้วนกลมในภาพ "แล้วแถวเรียงซ้ายขวานี่ดูไม่ออกเลยแฮะ"
"นี่พี่ดนัย พี่แหวว พี่ราณี พี่วิน พี่โต้ง พี่อู๊ด ใช่ไหม"
วินต่อเติมชื่อตัวละครในภาพให้ เด็กหญิงนุ่นยิ้มกว้าง ทำท่าดีใจที่อ้ายนายช่างหล่อๆคนนี้ดูออกว่าบุคคลในภาพเป็นใครกันบ้าง
"อู้ย ก็คุณนุ่นวาดทุกคนตัวกลมกันหมดเลย คุณณัฐก็ทายไม่ถูกน่ะซีคะ" หนุ่มหล่อจากกรุงเทพทำน้ำเสียงตัดพ้อไปยังคุณนุ่น
"นี่อ้ายวินก็ตัวกล้มกลมไปกะเปิ้ลโตยนาเนี่ย มีคุณนุ่นเต้าอะตี้งามเหมือนตัวจริง" หนุ่มหล่อชาวเหนือหยอกเย้าคุณนุ่นบ้าง
เจ้าตัวน้อยหัวเราะกว้างแบบเขินอาย ทั้งวินและณัฐต่างก็พากันหัวเราะไปกับเด็กหญิงด้วย สิปรางค์มองภาพตรงหน้าอย่างเอ็นดู เอ็นดูทั้งเด็กน้อย เอ็นดูทั้งชายหนุ่มทั้งสองตรงหน้า หล่อนไม่คิดว่า หนุ่มเจ้าชู้อย่างณัฐและหนุ่มห้าวหน้าเฉยอย่างวิน เวลาอยู่ต่อหน้าเด็กน้อยจะแอบมีอาการที่น่ารักอย่างนี้ด้วย
และในขณะที่ทุกคนในห้องกาแฟกำลังคุยกันอยู่อย่างสนุกสนานกับเด็กหญิงนุ่นนั้น ข้างนอกห้องก็ปรากฏหญิงสาวนางหนึ่งกำลังยืนดูเหตุการณ์นั้นอยู่ด้วย ราณีมองภาพบรรยากาศอันรื่นเริงนั้นด้วยความรู้สึกอิจฉาสิปรางค์ หล่อนอยากจะเข้าไปยืนอยู่ตรงนั้นแทนที่ผู้หญิงจากกรุงเทพคนนี้นัก อยากจะได้รับความสนใจจากชายหนุ่มทั้งสองคนนั้นบ้าง…
เช้าวันถัดมา วินมารับสิปรางค์ที่เรือนพักอีกเช่นเคย แต่คราวนี้หญิงสาวไม่ได้ให้วินแวะซื้อกาแฟให้คำตั๋น เพราะหล่อนตั้งใจว่า จะให้เด็กหญิงนุ่นชงกาแฟของโรงงานไปให้คำตั๋นแทนตามคำแนะนำของวิน
แต่เมื่อมาถึงหน้าป้อมยาม คนที่เปิดประตูให้กลับไม่ใช่คำตั๋น
"อ้าว สมคิด คำตั๋นไปไหนล่ะ"
นายช่างหนุ่มเอ่ยทักคนงานที่มาเฝ้าป้อมยามแทนคำตั๋นในเช้านี้ นอกจากคุณวิชิตแล้ว ก็เห็นจะมีแต่เขานี่ล่ะที่รู้จักชื่อของคนงานทุกคนในโรงงาน
"คำตั๋นลางานคับ หลานเปิ้นต๋าย" สมคิดตอบหน้าตาสลด
"อะไรนะ หลานคำตั๋นตาย หลานคนไหน"
คนที่กำลังซ้อนมอเตอร์ไซค์อยู่ถามโดยเร็ว เริ่มใจหายและเริ่มหน้าเสีย หญิงสาวรีบถอดหมวกกันน็อคออก หลานคำตั๋นน่าจะมีหลายคนน่า หล่อนภาวนาไม่ให้เป็นอย่างที่หล่อนกลัว
"หลานเปิ้นมีคนเดียวคับ น้องนุ่นนั่นล่ะคับ"
สิปรางค์ตัวชาเมื่อได้ยินคำตอบ วินรีบดับเครื่องจอดรถมอเตอร์ไซค์ทันที ทั้งเขาและสิปรางค์รีบลงจากมอเตอร์ไซค์ตรงเข้าไปหาสมคิด
"จริงหรือสมคิด! น้องนุ่นหรือ น้องนุ่นเป็นอะไร!" หญิงสาวปากสั่นใจสั่นพยายามคาดคั้นจากคนงานตรงหน้า
"ผมก่อบ่ฮู้แต้คับ หันว่าโดนรถชนตอนจะข้ามถนนตะคืน" สมคิดมีสีหน้าเศร้าสร้อยเมื่อต้องรายงานคนทั้งสองในเรื่องที่เขาเองไม่อยากจะนึกถึง
สิปรางค์มือไม้อ่อน ร่ำๆจะทรงตัวยืนไม่อยู่ หล่อนไม่อยากจะเชื่อ เมื่อวานทุกคนยังพูดคุยหยอกล้อกับเด็กหญิงอยู่เลย หญิงสาวหันหน้ามาหาคนข้างๆอย่างจะขอที่พึ่ง หล่อนส่ายหน้าไปมาพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มจะรื้นขึ้นมา วินมองหล่อนอย่างเข้าใจ เขาเองก็รู้สึกตกใจและเศร้าใจไม่ต่างไปจากมะปรางของเขา…
ค่ำวันนั้นคุณวิชิตจัดการให้ทางโรงงานรับเป็นเจ้าภาพงานศพให้หลานสาวของคำตั๋น โดยคำตั๋นและญาติๆตกลงกันว่าจะสวดแค่คืนเดียวและเผาเลยเพราะต้องการประหยัดค่าใช้จ่าย
วันนั้นทั้งวันสิปรางค์ไม่มีสมาธิในการทำงานเลย หญิงสาวเลิกงานเร็วเป็นพิเศษ เพราะตั้งใจจะไปให้ถึงวัดก่อนการสวดจะเริ่มขึ้น ประจวบเหมาะกับที่วันนี้ณัฐและหล่อนมาทำงานในชุดสีดำอยู่แล้ว ทั้งสองจึงรีบตรงไปที่วัดพร้อมกันทันทีหลังเลิกงาน ส่วนพนักงานคนอื่นๆในออฟฟิศก็แยกย้ายกันกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้า โดยคุณวิชิตประกาศให้วันนี้งดการทำงานกะเย็น และให้ดนัยจัดหารถสองแถวมารับคนที่ต้องการจะไปร่วมสวดศพที่วัดแต่ไม่มีพาหนะเป็นของตนเอง…
สิปรางค์กับณัฐมาถึงวัดก่อนเวลาสวดพอสมควร เป็นครั้งแรกที่หล่อนมีโอกาสได้มางานศพที่จัดในวัดเล็กๆในต่างจังหวัดเช่นนี้ วัดอยู่ไม่ไกลจากโรงงานนัก และก็อยู่ไม่ไกลจากบ้านของคำตั๋น บรรยากาศของวัดชวนวังเวงอยู่ไม่น้อย โลงเล็กๆนั้นตั้งอยู่บนศาลาวัดเก่าๆซึ่งเป็นเรือนไม้เล็กๆยกพื้นสูง ซึ่งสิปรางค์คิดว่าศาลานี้ปกติก็คงใช้เป็นชานอเนกประสงค์สำหรับทุกโอกาส เพราะหล่อนก็ไม่เห็นนอกจากศาลานี้จะมีศาลาอื่นอีก นอกเหนือไปจากโบสถ์เล็กๆและกุฏิด้านหลังซึ่งเป็นของหลวงตาเจ้าอาวาส และพระอีกไม่กี่รูปที่จำวัดอยู่
คำตั๋นและครอบครัวยืนคอยต้อนรับอยู่บนศาลาแล้ว สิปรางค์และณัฐตรงเข้าไปแสดงความเสียใจกับยามสูงวัย และยื่นซองให้เพื่อทำบุญ ก่อนจะเข้าไปกราบศพและถอยมานั่งบนเสื่อตรงด้านข้าง ส่วนณัฐได้เดินเข้าไปหาคำตั๋นพร้อมกับช่วยต้อนรับแขกที่กำลังทยอยขึ้นบันไดศาลามา
สิปรางค์นั่งมองโลงศพเล็กๆนั่นด้วยน้ำตาคลอเบ้า หล่อนเพิ่งจะมาทำงานที่นี่ได้ไม่นาน ไม่นึกว่าจะต้องมาเจอกับเรื่องสะเทือนจิตใจขนาดนี้ ความรู้สึกผูกพันที่เกิดขึ้นกับเด็กหญิงนุ่นในช่วงเวลาสั้นๆที่ผ่านมาทำเอาหญิงสาวอ่อนไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ทำไมเชียงใหม่ช่างใจร้ายกลับหล่อนจัง…
พอพลบค่ำ คุณวิชิต พนักงานจากสำนักงานและคนงานในโรงงานต่างทยอยพากันมามากมายจนเต็มศาลาวัดเล็กๆแห่งนั้น ทุกคนต่างมีใบหน้าที่โศกเศร้าเสียใจ ภาพของเด็กหญิงที่นั่งอยู่ในป้อมยามกับคำตั๋นในช่วงเวลาที่ผ่านมาเป็นภาพที่ไม่มีใครลืมได้ลง
วินและนายช่างคนอื่นๆตามมาทีหลัง พวกเขามากันในตอนที่พระเกือบจะขึ้นสวด เมื่อกราบศพเสร็จ วินและพรรคพวกก็ต้องกลับลงไปยืนข้างล่างเนื่องจากที่นั่งบนศาลาเต็มแล้ว สิปรางค์มองตามหลังชายหนุ่มไป เห็นเขาเหลียวมองไปรอบๆก่อนที่จะลงบันได ทำท่าเหมือนกำลังมองหาใคร และเมื่อเขาเห็นหล่อน เขาก็ยิ้มน้อยๆให้อย่างอบอุ่นและทำปากบอกแบบไม่มีเสียงว่า จะลงไปรอข้างล่าง หญิงสาวพยักหน้าและยิ้มตอบเขาอย่างเศร้าๆ…
คนจากโรงงานส่วนใหญ่พากันแยกย้ายกลับหลังพระสวดเสร็จ จะมีก็แต่ญาติๆและชาวบ้านแถวนั้นที่ยังคงอยู่บนศาลา สิปรางค์บอกณัฐว่าจะกลับบ้านกับช่างวิน เพื่อนร่วมงานรุ่นน้องของหล่อนทำหน้าตาล้อเลียนเล็กน้อย ทำให้หญิงสาวต้องตัดบทว่าเพราะบ้านอยู่ทางเดียวกัน
วินยืนสูบบุหรี่รอหล่อนอยู่ใต้ต้นไม้ข้างบันไดศาลา ในขณะที่กลุ่มช่างคนอื่นๆกลับไปหมดแล้ว แล้วสองหนุ่มสาวก็พากันเดินอย่างเงียบๆมายังที่จอดรถมอเตอร์ไซค์
ระหว่างทางกลับรีสอร์ต ชายหนุ่มพาสิปรางค์มาแวะที่ร้านข้าวต้ม เขารู้ว่าหล่อนยังไม่ได้มีอะไรตกถึงท้องเลยตั้งแต่กลางวัน วินรับหน้าที่สั่งอาหารเนื่องจากหญิงสาวไม่แสดงอาการว่าอยากจะกินอะไรเลยทั้งสิ้น หล่อนได้แต่ทำหน้าเศร้าและมองไปรอบๆ เขาสังเกตว่าคนตรงหน้าเขากำลังพยายามจะกลั้นน้ำตา
"ร้องไห้ออกมาก็ได้นะครับ ไม่เป็นไรหรอก"
น้ำเสียงของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความอ่อนโยนกว่าปกติโดยไม่รู้ตัว เป็นน้ำเสียงอันอ่อนโยนที่แทบจะไม่เคยได้ยินออกจากปากเขามาก่อนนี้เองที่ทำให้สิปรางค์สะอื้นโฮออกมา แม้คนทั้งร้านข้าวต้มจะหันมามอง แต่วินก็ไม่สนใจ เขาหยิบทิชชูส่งให้มะปรางของเขา
"เมื่อวานแกยังวาดรูปพวกเราอยู่เลยวิน" หญิงสาวสะอึกสะอื้น
"แต่วันนี้แกไม่อยู่แล้ว" น้ำเสียงหล่อนขาดเป็นห้วงๆ
วินมองคนบอบบางตรงหน้าอย่างสงสาร เขาไม่นึกมาก่อนว่าภายใต้ความมั่นใจที่สิปรางค์แสดงออกมาอยู่ตลอดเวลา แท้จริงแล้วหญิงสาวจะเป็นคนอ่อนไหวง่ายขนาดนี้ ชายหนุ่มเริ่มมองคนสวยตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เขาเคยคิดว่าหล่อนเป็นคนไม่มีหัวใจ ไม่เคยคิดถึงอะไรนอกจากเรื่องงาน…
หลังเรียบร้อยจากมื้อข้าวต้ม วินก็ขี่มอเตอร์ไซค์ตรงมาส่งหญิงสาวที่หน้าบ้านพัก สิปรางค์ลงจากรถแล้วคืนหมวกกันน็อคให้เขาอย่างช้าๆ หน้าตาของหล่อนยังดูเศร้าหมอง ชายหนุ่มจึงตัดสินใจดับเครื่องมอเตอร์ไซค์
"ให้ผมอยู่เป็นเพื่อนมั้ย"
วินเอ่ยออกไป สงสารคนตัวเล็กข้างหน้าจับใจ หญิงสาวคงรู้สึกเศร้าและเสียขวัญไม่น้อยที่ต้องมาเผชิญกับความตายของคนใกล้ตัวโดยที่คาดไม่ถึง สิปรางค์พยักหน้า หล่อนยังไม่อยากจะอยู่คนเดียว อาจเป็นเพราะความแปลกถิ่นด้วยที่ทำให้ความรู้สึกอ้างว้างและใจหายอย่างบอกไม่ถูกถาโถมเข้ามา หญิงสาวมีความรู้สึกต้องการใครสักคนอยู่ข้างๆในเวลาเช่นนี้…
วินตามคนตัวเล็กขึ้นมาบนชานระเบียงไม้บ้านพัก เขาขออนุญาตหล่อนสูบบุหรี่ สิปรางค์พยักหน้า แล้วก็หายเข้าไปในห้องและกลับออกมาพร้อมแก้วน้ำดื่มและที่เขี่ยบุหรี่ หญิงสาววางแก้วน้ำลงบนม้านั่งยาวนั่น และยื่นที่เขี่ยบุหรี่ให้เขา ชายหนุ่มเลิกคิ้วนิดนึง ทำท่าล้อเลียนว่าหล่อนสูบบุหรี่ด้วยหรือ
"มันมีอยู่แล้วในห้อง คงสำหรับแขกที่ติดบุหรี่" หล่อนมองบนพลางทำหน้าเบื่อหน่าย
คนตัวสูงหัวเราะเบาๆ สิปรางค์อดที่จะยิ้มไม่ได้ยามเมื่อมองหน้าเขาในตอนนี้ หญิงสาวชอบเวลาที่ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ มันทำให้หล่อนรู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด มันเหมือนกับว่าโลกนี้ไม่มีอะไรที่ต้องกังวลอีกต่อไป สิปรางค์แน่ใจตัวเองว่า หล่อนไม่ได้ชอบมองช่างวินเพราะเขาหน้าตาดี หรือเพราะท้ายทอยสีคร้ามแดดที่มีเสน่ห์ของเขา รอบกายของหล่อนที่ผ่านมามีผู้ชายที่หน้าตาดีกว่าคนตรงหน้านี้เยอะแยะไป แต่คงเพราะนัยน์ตากลั้วยิ้มคู่นั้นต่างหาก ที่ทำให้หญิงสาวรู้สึกอยากจะมองผู้ชายคนนี้บ่อยๆ
"ห้องเราไม่มีกาแฟนะ"
สิปรางค์พูดพลางนั่งลงบนม้านั่งยาวชิดเสาของระเบียงอีกด้านหนึ่ง หญิงสาวยกเข่าทั้งสองขึ้นมานั่งชัน พร้อมกับกอดเข่าคู่นั้นเอาไว้หลวมๆ ตามองมาที่เงาสูงๆในความมืดที่กำลังยืนพิงเสาระเบียงสูบบุหรี่อยู่เงียบๆ ชายหนุ่มหันหน้าออกไปทางแม่น้ำด้วยต้องการไม่ให้ควันบุหรี่ลอยมาทางหญิงสาว เสี้ยวหน้าคมยามต้องแสงไฟสลัวนั้นชวนมองยิ่งนัก ชายหนุ่มอาจไม่ได้เป็นคนหน้าตาหล่อสะดุดตามาก แต่ด้วยบุคลิกที่เป็นธรรมชาติ ยามที่เขาพูด ยามที่เขายิ้ม กลับทำให้เขามีเสน่ห์น่ามองอย่างประหลาด…
ทั้งสองต่างอยู่กันอย่างเงียบๆอย่างนั้นพักใหญ่ จนกระทั่งวินสูบบุหรี่จนหมดมวน ชายหนุ่มจึงหันกลับมานั่งลงบนมานั่งยาวชิดเสาอีกด้านหนึ่งแล้วหันหน้าเข้าหาหญิงสาวเช่นกัน เขายกขาทั้งสองข้างมาขึ้นนั่งขัดสมาธิ และก็เอาข้อศอกข้างหนึ่งขึ้นวางบนสันพนักราวระเบียงก่อนที่วางใบหน้าด้านหนึ่งซบลงไปที่ท่อนแขนของตัวเอง ชายหนุ่มสบตาสิปรางค์อย่างนิ่งๆ ไม่ได้แสดงอารมณ์อะไรออกมาทางสีหน้า แต่แววตาคมกริบคู่นั้นกลับปรากฏน้ำตาคลอเบ้า ส่วนหญิงสาวน้ำตาไหลเป็นสาย หล่อนยกมือข้างหนึ่งขึ้นป้ายหยาดน้ำใสๆนั่น แล้วหันทั้งตัวไปทางแม่น้ำ สอดขาทั้งสองข้างลงห้อยลงที่ช่องระหว่างพนักราวระเบียง หญิงสาวซบหน้าลงกับฝ่ามือทั้งสอง ร้องไห้โฮ สะอื้นอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมานั่งมองความมืดของแม่น้ำอย่างเงียบๆ…
สิปรางค์ไม่รู้ว่าทั้งวินและหล่อนนั่งร้องไห้กันอย่างเงียบๆเช่นนั้นอยู่เป็นเวลานานเท่าไหร่ รู้ตัวอีกทีก็มีมือมาแตะที่แขนหล่อนเบาๆ นี่หล่อนเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน หญิงสาวลืมตาแล้วเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูงข้าง วินยิ้มน้อยๆพยักหน้าให้หล่อน พร้อมชี้ที่นาฬิกาข้อมือของเขาทำปากกระซิบแบบไม่มีเสียงว่า ดึกมากแล้ว สิปรางค์ยิ้มอย่างอายๆ ยกมือขึ้นปาดคราบน้ำตา ขยับตัวลุกขึ้น นี่เขานั่งเฝ้ามองหล่อนหลับอยู่นานเท่าไหร่แล้วเนี่ย
"เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าผมมารับนะครับ เข้านอนเถอะครับ"
"ขอบคุณนะวิน วินกลับเถอะค่ะ"
หญิงสาวขอบคุณเขาจากใจจริง ชายหนุ่มนั่งอยู่เป็นเพื่อนตามที่เขาให้สัญญากับหล่อนไว้จริงๆ
"ผมไปนะครับ"
เขาพูดอย่างอ่อนโยน สบตาหล่อนชั่วหนึ่งหนึ่งอึดใจ ก่อนที่จะยิ้มน้อยๆแล้วหันหลังเดินลงบันไดไป สิปรางค์ยังรอยืนส่งเขาอยู่บนระเบียง จนชายหนุ่มสตาร์ทเครื่องรถ และเงยหน้าขึ้นมาทำไม้ทำมือไล่ให้หล่อนไปนอน หญิงสาวจึงโบกมือให้เขาแล้วหมุนตัวเข้าประตูเรือนพักไป
นั่นแหละ เขาจึงยอมออกรถกลับ…


## ความผูกพัน

หลังจากวันงานศพของเด็กหญิงนุ่น วินก็โผล่หน้ามาที่เรือนพักหลังน้อยริมน้ำทุกวันในตอนเช้าเพื่อมารับสิปรางค์ไปทำงาน และในตอนเย็นเขาก็รอรับหล่อนกลับพร้อมกัน แม้หญิงสาวจะทำงานดึกแค่ไหนชายหนุ่มก็จะอยู่รอ
ในตอนแรกๆสิปรางค์พยายามจะปฏิเสธ เพราะหล่อนคิดว่าไม่อยากรบกวนเขา หญิงสาวยืนยันจะให้รถของที่รีสอร์ตไปส่ง แต่วินให้เหตุผลว่าการที่รถของหญิงสาวต้องเข้าอู่ซ่อมนั้น เขาก็มีส่วนผิดเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงต้องรับผิดชอบ สิปรางค์จึงต้องยอมจำนนให้ชายหนุ่มรับส่งแต่โดยดี หญิงสาวไม่แน่ใจว่าหรือจริงๆหล่อนกำลังรู้สึกอบอุ่นอยู่ลึกๆในใจ เพราะอย่างน้อยหล่อนก็มีเขาเป็นเพื่อนในยามนี้ ยามที่ตนเองยังรู้สึกขวัญเสียจากการจากไปอย่างกะทันหันของเด็กหญิงนุ่น…
ยามเลิกงานวินมักจะพาหญิงสาวซ้อนมอเตอร์ไซค์ไปตระเวนตามที่ต่างๆเพื่อเสาะแสวงหามื้ออาหารเย็นอร่อยๆ บางครั้งก็เป็นร้านเล็กๆข้างถนนแถวๆโรงงานบ้าง ในตัวเมืองอำเภอแม่ริมบ้าง หรือบางทีก็เป็นในตัวเมืองเชียงใหม่บ้าง มันเป็นประสบการณ์แปลกใหม่สำหรับสิปรางค์อยู่พอสมควร หล่อนได้รับรู้ว่าอาหารที่อร่อยอาจจะไม่ได้อยู่ในร้านหรูๆแพงๆเสมอไป
ในช่วงแรกๆหญิงสาวยังรู้สึกขัดเขินเก้ๆกังๆตอนจะขึ้นลงมอเตอร์ไซค์ และหล่อนก็ไม่ชินที่จะซ้อนรถฝ่าฝุ่นฝ่าลมไปตามที่ต่างๆ แต่เมื่อเวลาผ่านไป สิปรางค์ก็เริ่มคล่องแคล่วมากขึ้นกับการซ้อนพาหนะคันนั้นไปกับชายหนุ่ม และในขณะที่หล่อนกำลังเริ่มจะคุ้นเคยกับการมีนายช่างหนุ่มมารับส่งทุกวัน รถเก๋งคันหรูของหล่อนก็ซ่อมเสร็จพอดี…
ไม่นานหลังงานศพของหลานสาว คำตั๋นก็กลับมาทำงานตามปกติ แต่กลับมาครั้งนี้ยามผู้สูงวัยไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป แกไม่หลับในป้อมยามเหมือนเคย ความร่าเริงและช่างทักทายหายไป คงเหลือไว้แต่อาการเหม่อลอย
หากสิปรางค์เองก็ยังคงจอดรถแวะทักทายเมื่อเข้าประตูโรงงานมา และวานแม่บ้านในออฟฟิศให้เอากาแฟไปให้แกทุกเช้า
"คุณสิปรางค์บ่ต้องฮื้อคนเอากาแฟมาให้ผมก็ได้คับ ผมบ่หลับแล้ว" คำตั๋นบอกหญิงสาวในเช้าวันนึงเมื่อหล่อนเปิดกระจกรถลง
"ผมคงหลับบ่ได้อีกแล้วคับ" น้ำเสียงแกดูเศร้าสร้อย
สิปรางค์มองยามสูงวัยด้วยความสงสารเหลือประมาณ หญิงสาวเข้าใจความรู้สึกของคำตั๋นดี หล่อนเองเพิ่งรู้จักกับเด็กหญิงนุ่นได้ไม่นาน หล่อนยังเสียน้ำตามากมายไปกับความสูญเสียครั้งนี้ แล้วคนตรงหน้าหล่อนผู้เป็นตาและเลี้ยงเด็กหญิงนุ่นมาล่ะ เขาจะใจสลายขนาดไหน…
การทำงานอย่างหนักต่อเนื่องมาทั้งอาทิตย์ทำให้เย็นวันศุกร์อย่างวันนี้เป็นวันที่สิปรางค์รู้สึกล้าเป็นพิเศษ หญิงสาวรู้สึกอยากผ่อนคลายอย่างอื่นบ้างนอกไปจากการทำงาน ครั้นจะชวนณัฐออกไปหาร้านอาหารดีๆในตัวเมืองเชียงใหม่ เขาก็มีนัดเสียแล้ว ส่วนที่รีสอร์ตวันนี้ก็ไม่มีคนอยู่ ปริมและครอบครัวพากันเข้ากรุงเทพไปเยี่ยมบิดามารดาของหล่อนเนื่องจากเป็นช่วงโรงเรียนปิดเทอมของหลานสาว หญิงสาวนึกถึงวินขึ้นมา แต่วันนี้เป็นวันศุกร์ชายหนุ่มต้องเตรียมตัวไปเล่นดนตรีที่ผับ เฮ้อ เพื่อนคนอื่นๆในเชียงใหม่หล่อนก็ไม่มีเสียด้วย
จะไปไหนดีนะ
นึกไปถึงตลาดนัดแถวไม่ไกลจากรีสอร์ตที่หล่อนเคยไปกับวินครั้งหนึ่ง ตลาดที่เต็มไปฝุ่นตลบขึ้นมาจากพื้นดินยามที่ผู้คนเดินไปมา
งั้นไปเดินเล่นหาของกินที่ตลาดฝุ่นตลบดีกว่า
หญิงสาวจึงออกจากโรงงานไม่ช้าจนเกินไปนัก ขณะหล่อนไปถึงตลาดยังพอมีแดดอ่อนๆยามเย็นพอให้สัมผัสอยู่บ้าง หล่อนชอบบรรยากาศของตลาดนัดกลางทุ่งแห่งนี้ ผู้คนหลากหลายมาเดินกันอย่างคึกคัก พ่อค้าแม่ค้าที่นี่ใจดี และมักจะทักทายคนแปลกหน้าอย่างหล่อนเสมอๆ
สิปรางค์เดินดูตลาดอย่างเพลิดเพลิน แต่ในขณะที่หล่อนกำลังหยุดคุยกับแม่ค้าขายหมูปิ้งเจ้าหนึ่งเรื่องการหมักหมูอย่างออกรสนั้น หญิงสาวก็รู้สึกถึงแรงกระชากของกระเป๋าสะพายจากทางข้างหลัง และก่อนที่หล่อนจะทันรู้ตัวและรักษากระเป๋าไว้นั้น กระเป๋าของหล่อนก็ตกไปอยู่ในมือเด็กหนุ่มร่างเล็กเสียแล้ว เด็กหนุ่มวิ่งหนีหลบหลีกผู้คนไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
"ช่วยด้วยค่า คนขโมยกระเป๋า"
เจ้าของกระเป๋าตะโกนเสียงดังและเริ่มออกวิ่งไล่ตามเจ้าหัวขโมย แต่ดูเหมือนว่าแม้สิปรางค์จะพยายามวิ่งอย่างสุดแรงแล้วมันก็ยังไม่ช่วยอะไร เด็กหนุ่มวิ่งเร็วกว่าหล่อนมากและนำหน้าไปไกล หญิงสาวเริ่มเหนื่อยหอบและหยุดพัก หล่อนเริ่มหมดหวัง ทันใดนั้นก็มีจักรยานเก่าๆคันหนึ่งแล่นแซงหน้าผ่านหล่อนไปอย่างรวดเร็ว เมื่อมองตามไปก็เห็นหลังคนขี่ไวๆว่าเกือบไล่ทันเด็กหนุ่มแล้ว
แต่แล้วจักรยานคันนั้นก็เสียหลักล้มลง คนขี่รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไล่ตามเด็กหนุ่มไปอีก สิปรางค์จึงออกวิ่งตามไปบ้าง หล่อนวิ่งไปจนถึงจักรยานแล้วคว้าจักรยานขึ้นมาขี่ตามทั้งคู่ไป แต่ทว่าหญิงสาวเองก็ไม่คุ้นชินกับการขี่จักรยานนัก การเดินทางด้วยจักรยานของสาวกรุงเทพจึงเป๋ไปเป๋มา กว่าหล่อนจะไปถึง เจ้าของจักรยานคันเก่าคันนี้ก็ไล่ตามเด็กหนุ่มทันแล้ว และกระเป๋าของหล่อนก็มาอยู่ในมือเจ้าของจักรยานเรียบร้อย ส่วนเจ้าหัวขโมยเมื่อมองเห็นหญิงสาวเจ้าของกระเป๋าตามมาสมทบจึงฉวยโอกาสขณะที่ทุกคนกำลังชุลละมุนรีบวิ่งหนีไป
"อ้าว คำตั๋น!"
หญิงสาวซึ่งกำลังหอบแฮกต้องอุทานออกมาอย่างแปลกใจ เมื่อพบว่าเจ้าของจักรยานเก่าๆคันนี้คือยามสูงวัยประจำโรงงานหล่อนนั่นเอง
"ขอบคุณมากเลยนะคะคำตั๋น อุตส่าห์วิ่งไล่ตามมาให้" สิปรางค์รับกระเป๋ามาจากชายสูงวัย ยกมือไหว้ละล่ำละลักขอบคุณเขา ทั้งเหนื่อย ทั้งตกใจ
"บ่เป็นหยังคับ" คำตั๋นพูดพลางหอบพลาง และปัดฝุ่นตามเนื้อตามตัว เหมือนเขาจะมีบาดแผลเล็กน้อยตามข้อศอกและหัวเข่า
"โธ่ เลยเป็นว่าคำตั๋นต้องเจ็บตัวไปด้วยเลย" หญิงสาวขยับเข้าไปดูแกใกล้ๆ
"โอ้ะ นิดน่อยคับ" ชายชราพูดอย่างไม่ใส่ใจพลางมองไปรอบๆ น้ำเสียงยังมีอาการเหนื่อยหอบอยู่
"นี่เฮามาไกลกันแต้ๆ แล้วรถคุณสิปรางค์อยู่ตี้ใดคับ"
"จอดไว้ที่ท้ายตลาดโน่นจ๊ะ ไกลเลย" หล่อนยิ้มแหยๆ เหลียวมองไปทางตลาดที่พากันวิ่งจากมา เพิ่งสังเกตว่าตอนนี้หล่อนและคำตั๋นอยู่บนทางดินกลางทุ่งนาห่างจากตลาดพอสมควร
"อั๊นคุณซ้อนท้ายผม เดี๋ยวผมพาไปส่งที่รถ" คำตั๋นทำท่ากระย่องกระแย่งขึ้นขี่รถจักรยาน
"โอ๊ย คำตั๋น ไม่เป็นไรค่ะ ชั้นเดินไปเองได้ ว่าแต่คำตั๋นเถอะ ไหวเหรอคะนั่น"
สิปรางค์นึกสงสารชายสูงวัยจับใจ ท่าทางเขาไม่ได้ห่วงตัวเองเอาเสียเลย
"บ่เป็นหยังคับ ได้อยู่" เขาพูดอีก
'ไม่เป็นไร' อีกแล้ว…
ตั้งแต่มาอยู่ที่เชียงใหม่นี่ สิปรางค์ได้ยินคำนี้บ่อยมากจากปากของหลายๆคน ผู้คนที่นี่เค้าไม่คิดจะ เป็นไร กันบ้างหรือ แต่กระนั้น ตัวหล่อนเองขณะนี้ก็เหนื่อยหอบเหลือทน ไม่แน่ใจว่าหล่อนจะต้องใช้เวลาเท่าไหร่ในการจะเดินกลับไปถึงที่รถ หรือการซ้อนท้ายคำตั๋นกลับไปจะเป็นความคิดที่ไม่เลว
หวังว่าตัวเราจะไม่หนักเกินไปนะ คำตั๋นจะขี่ไหวหรือเปล่านี่…
ภาพชายสูงวัยใส่ชุดยามของโรงงานปั่นจักรยานไปตามคันนาโดยมีหญิงสาวสวยในชุดกระโปรงหรูซ้อนท้าย นำมาซึ่งความแปลกใจให้กับผู้ที่สัญจรไปมาแถวนั้นอยู่ไม่น้อย สองคนนี้มาด้วยกันได้อย่างไร แสงแดดยามเย็นที่พาดผ่านทุ่งนาและสายลมที่พัดเอื่อยๆทำเอาสิปรางค์รู้สึกหายเหนื่อย ไม่นึกไม่ฝันว่าตนเองจะได้มาซ้อนท้ายจักรยานอยู่กลางทุ่งนาเช่นนี้
ชีวิตที่เชียงใหม่ช่างเป็นชีวิตที่พาความแปลกใหม่มาให้หล่อนอยู่เรื่อยๆจริงๆ…
ชายชราขี่จักรยานพาหญิงสาวมาส่งที่รถ แล้วทำท่าจะจากไปง่ายๆเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"เดี๋ยวค่ะคำตั๋น นี่คำตั๋นมาซื้อกับข้าวใช่ไหมคะเนี่ย"
สิปรางค์นึกขึ้นได้ เมื่อเห็นกับข้าวสองสามถุงยังค้างอยู่ในตะกร้าหน้าจักรยานในลักษณะกระจัดกระจาย ส่วนอีกหลายถุงคงหล่นหายไปตอนที่จักรยานล้ม
"คำตั๋น… ชั้นไม่รู้จะขอบคุณหรือจะตอบแทนคำตั๋นยังไงดี งั้นคำตั๋นต้องรับค่ากับข้าวไปนะคะ" หญิงสาวรีบล้วงเข้าไปในกระเป๋าสะพาย หยิบเงินเกือบทั้งหมดที่มีติดในกระเป๋าเงินส่งให้เขา
"โอ้ะ บ่เป็นหยังคับคุณ" ชายชราพูดคำนี้อีกแล้ว
"ต้องเป็น ต้องเป็น คำตั๋นช่วยชั้น คำตั๋นเจ็บตัว คำตั๋นต้องเสียตังค์ซื้อกับข้าวใหม่อีก คำตั๋นต้องเอาเงินนี่ไปค่ะ"
คนสวยพูดยาวเหยียด และพยายามจะยัดเยียดปึกธนบัตรนั้นใส่มือยามผู้สูงวัย แต่คำตั๋นไม่ยอมรับท่าเดียว และทำท่าจะถอยหนี
"คุณเก็บเงินไว้ใช้เถอะคับ ผมแก่แล้ว หลานก็บ่อยู่ละ อยู่กะเมียตึงสองคน บ่ต้องใจ้เงินหยังนัก งานก่อมีทำที่โรงงาน เต้านี้ก่พอแล้วคับ"
คำตั๋นพูดด้วยแววตาซื่อๆ สิปรางค์เชื่อว่าเขาหมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ หญิงสาวน้ำตาคลอ รู้สึกผิดขึ้นมาลึกๆในใจ
แต่คำตั๋น… โรงงานของพวกเรากำลังจะถูกปิด…
"งั้นเดี๋ยวชั้นพาคำตั๋นไปซื้อกับข้าวใหม่ ซื้อให้เยอะๆเลย ไว้กินหลายๆวันเลยก็ได้ นะ นะ" คนรู้สึกผิดยังไม่ละความพยายาม
"บ่เป็นหยังคับ เดี๋ยวฮื้ออิแม่มันหาผักแถวบ้านเอาก็ได้คับ" ชายชรายิ้มอย่างใจดี
'ไม่เป็นไร' อีกแล้ว คำนี้อีกแล้ว… หญิงสาวรู้สึกเบื่อคำนี้เต็มทน คนแถวนี้จะหัดเห็นแก่ตัว หัดโลภบ้างไม่ได้หรือไง ทำไมต้องมีน้ำใจกันตลอดเวลา
"ผมไปล่ะคับ อิแม่มันจะรอ"
ว่าแล้วร่างผอมแห้งนั้นก็คว้าจักรยานคันเก่าขี่ออกไปอย่างรวดเร็วก่อนที่หญิงสาวจะทันพูดอะไรต่อไป สิปรางค์ได้แต่ถอนหายใจและมองตามด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจ มันเป็นประสบการณ์ที่หล่อนไม่เคยพบเจอมาก่อน
การมีน้ำใจให้คนอื่นโดยไม่หวังผลตอบแทน มันมีอยู่จริงๆหรือนี่…


## ความกล้าหาญ

เมื่อเวลาผ่านไปหลายอาทิตย์ ความทุกข์โศกจากการจากไปของเด็กหญิงนุ่นค่อยๆคลายลงไป บรรยากาศของโรงงานก็ค่อยๆกลับคืนสู่ปกติ วันนี้สิปราค์มาถึงโรงงานแต่เช้า ฝนที่ตกมาตลอดคืนทำให้หญิงสาวรู้สึกสดชื่นอยู่ไม่น้อย เลยตั้งใจว่าจะเข้าไปทำความรู้จักกับเจ้าบรรดาเครื่องจักรในโรงงานอีกสักหน่อย หลังจากที่วินได้แนะนำให้รู้รายละเอียดทั้งระบบการผลิตแล้ว หล่อนก็รู้สึกสนใจโรงงานนี้มากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า หากหล่อนประเมินความสามารถของเจ้าเครื่องพวกนี้อย่างได้อย่างถ่องแท้ ถึงตอนที่ต้องขายเครื่องพวกนี้ต่อเมื่อโรงงานต้องปิด อย่างน้อยก็ยังพอจะหาเงินเข้าบริษัทได้เพิ่มขึ้นบ้าง
เมื่อโรงงานต้องปิด…
ทำไมเริ่มรู้สึกแปลกๆเมื่อนึกถึงคำคำนี้นะ ก็หล่อนมาที่นี่เพื่อการนี้โดยเฉพาะมิใช่หรือ ทำไมถึงเกิดความรู้สึกเหมือนเริ่มจะไม่แน่ใจขึ้นมา
ไม่นะ สิปรางค์ อย่าเผลออ่อนไหวอะไรเชียว ตั้งสติไว้ ทำหน้าที่ของตัวเองให้เสร็จก็พอ…
หากกลายเป็นว่าหลังจากที่หยุดไปช่วงเช้าเล็กน้อย ฝนกลับยังคงตกๆหยุดๆต่อเนื่องมาเกือบทั้งวัน กว่าสิปรางค์จะได้เดินออกจากออฟฟิศเพื่อไปยังทางโรงผลิตก็บ่ายคล้อยแล้ว วันนี้ทั้งโรงงานค่อนข้างเงียบ วุฒิชัยอยู่ระหว่างลาพักร้อน ส่วนณัฐกับคุณวิชิตเข้าไปประชุมในตัวจังหวัด ส่วนช่างวินก็หายไปไหนไม่รู้ ช่วงพักเที่ยงวันนี้หญิงสาวไม่เห็นเขาที่โรงอาหารเหมือนเคย
ขณะที่สิปรางค์กำลังจะเดินเข้าประตูของโรงล้างเมล็ดกาแฟนั้น หญิงสาวก็สังเกตเห็นบริเวณพื้นโรงงานใกล้กับประตูมีน้ำเจิ่งนองอยู่ คงจะเป็นฝนที่สาดเข้ามาเมื่อเช้า แม้โรงนี้จะมีหลังคายื่นออกมา แต่ลมที่พัดแรงและฝนที่ตกหนักตลอดคืนก็อาจทำให้โรงงานเก่าๆแห่งนี้หนีภาวะน้ำนองไปไม่พ้น
ต้องบอกให้คนงานมาจัดการเช็ดให้เรียบร้อย ปล่อยไว้อันตรายแย่
พลันก็มีเสียงตะโกนโหวกเหวกขึ้นที่เครื่องล้างเมล็ดกาแฟขนาดใหญ่ไม่ไกลจากที่หล่อนยืนอยู่นัก
"ป้าฟองโดนไฟดูด!"
เสียงของใครคนหนึ่งตะโกนดังขึ้นมากลบเสียงวี้ดว้ายของเหล่าคนงานหญิง สิปรางค์มองเข้าไปยังที่เกิดเหตุเห็นบรรดาคนงานกำลังยืนมุงล้อมรอบเครื่องล้างกาแฟอยู่ เหลือบไปเห็นช่างโต้งยืนที่มุมหนึ่งของโรงผลิต เขากำลังมองมายังเสียงอลหม่านอยู่เช่นเดียวกับหล่อน
ไฟดูด! แย่แล้ว!
"ช่างโต้ง โทรเรียกรถพยาบาลด้วยค่ะ!" หญิงสาวตะโกนเสียงดังบอกช่างโต้งระหว่างที่หล่อนวิ่งเข้าไปที่เกิดเหตุ
"ทุกคนถอยห่างจากบริเวณนี้ค่ะ ห้ามจับตัวป้าฟองนะคะ ช่างอู๊ดอยู่ไหมคะ สับคัตเอ้าท์ใหญ่ของโรงนี้ด้วยค่ะ" หล่อนวิ่งไปตะโกนไป รีบแหวกฝูงคนงานที่พากันมุงอยู่เข้าไปตรงกลาง หล่อนเห็นป้าฟองนอนแน่นิ่งอยู่ข้างๆเครื่องคั่วกาแฟ
"ใครก็ได้ส่งผ้าแห้งๆผืนใหญ่ๆมาให้ที!"
สิปรางค์ตะโกนเหลียวซ้ายแลขวาพลางถอดรองเท้าส้นสูงออก พลันก็มีมือหนึ่งยื่นผ้าผืนใหญ่ส่งมาให้หล่อน หญิงสาวใช้ผ้าห่อตัวหญิงชราแล้วพยายามดันให้ตัวของป้าฟองออกมาห่างจากเครื่องล้างเมล็ดกาแฟ จากนั้นจึงจัดท่าทางของผู้ประสบเหตุให้นอนหงายราบ หล่อนตบที่ไหล่ทั้งสองข้างพลางเรียกชื่อป้าฟองเสียงดังหลายๆครั้ง ปรากฏว่าหญิงคนงานหมดสติไปแล้ว สิปรางค์จึงลองจับชีพจรที่ข้อมือดูก็ไม่พบสัญญาณชีพ และเมื่อเอามือไปอังจมูก ก็พบว่าแกหยุดหายใจไปแล้ว
สิปรางค์ตกใจแทบสิ้นสติ ใบหน้าซีดเผือด แต่ไม่มีเวลาที่จะมามัวแต่ตระหนกแล้ว หญิงสาวตัดสินใจรีบทำการผายปอดและนวดหัวใจให้ป้าฟองโดยทันที หล่อนขึ้นนั่งคร่อมบนตัวของป้าฟอง พยายามกดหน้าอกติดต่อกันและสลับการเป่าปากอย่างเต็มกำลังตามที่เคยได้รับการฝึกฝนมา
หญิงสาวไม่รู้ว่าหล่อนทำวิธีการทั้งสองซ้ำๆต่อเนื่องกันนานเท่าไหร่ รู้ตัวอีกอีกหล่อนก็ได้สัมผัสกับสัญญาณการหายใจของป้าฟอง และหญิงคนงานผู้ประสบเหตุก็ค่อยๆลืมตาขึ้นมา สิปรางค์ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ถอยลงมานั่งแผ่ข้างๆป้าฟองอย่างหมดเรี่ยวแรง ท่ามกลางเสียงเฮลั่นจากคนงานชายและเสียงร้องไห้ระงมจากคนงานหญิงรอบข้าง
"มีหยังกั๋น ใครโดนหยัง!"
เสียงแหบทุ้มที่คุ้นหูดังขึ้นที่ข้างหลังของกลุ่มคนงานอย่างร้อนรน บรรดาไทยมุงทั้งหลายพากันหลีกทางออกให้นายช่างหนุ่มที่กำลังเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ตามติดมาด้วยหนุ่มฝึกงานหน้าใสที่มีสีหน้าตกใจไม่แพ้หัวหน้า
"ป้าฟองเปิ้นโดนไฟดูดคับ คุณสิปรางค์เปิ้นมาจ้วยไว้ ป้าแกบ่น่าเป็นหยังแล้วคับ"
เสียงลุงอินคนงานเก่าแก่รีบรายงานให้แก่หัวหน้าช่างฝ่ายซ่อมบำรุงเมื่อชายหนุ่มเข้ามาถึงตรงกลางวง
"พี่ปราง!" ปัณณ์รีบเข้าไปประคองญาติสาวผู้พี่ที่กำลังนั่งอ่อนระทวยอยู่ข้างหญิงชรา
ส่วนวินก็ถลาเข้าไปที่ร่างของป้าฟองที่คงยังนอนนิ่งอยู่ เขาเอามืออังที่จมูกและจับชีพจรตรวจดูจังหวะการเต้นของหัวใจของหญิงชราอยู่ครู่หนึ่ง แล้วชายหนุ่มก็ถอนหายใจ มีสีหน้าที่ดีขึ้น เขาหันมามองหญิงสาวที่นั่งหมดสภาพอยู่บนพื้นใกล้ๆป้าฟอง เสื้อผ้าราคาแพงของหล่อนยับยู่ยี่เปื้อนฝุ่นและคราบน้ำมัน ผมเผ้าหลุดลุ่ยรุงรัง
นายช่างหนุ่มคิดไม่ถึงว่าหญิงสาวคนสวยจากกรุงเทพจะสามารถควบคุมสถานการณ์ได้ดีมากขนาดนี้ หล่อนมีสติดีกว่าคนงานของเขาทั้งโรงงาน ขณะเกิดเหตุมีคนงานคนหนึ่งวิ่งไปตามเขามาจากโรงซ่อมบำรุงที่อยู่ฝั่งตรงข้าม แต่ขณะนั้นเขาไม่อยู่ที่โต๊ะ เขากำลังเดินไปสำรวจแนวรั้วด้านริมน้ำของโรงงานแถมไม่ได้พกโทรศัพท์มือถือไป ซึ่งกว่าคนงานจะตามตัวเขาเจอ และกว่าเขาจะรีบวิ่งมาถึง สิปรางค์ก็ได้คลี่คลายสถานการณ์ที่วิกฤตอยู่ไปแล้ว
เสียงรถพยาบาลที่แล่นเข้าโรงงานมา ทำให้ทุกคนรีบถอยห่างเปิดทางให้บุรุษพยาบาลนำตัวหญิงชราผู้ประสบเหตุไปขึ้นรถในทันที และในขณะที่ทุกคนกำลังยืนงงทำอะไรไม่ถูกนั้น หญิงสาวผู้ช่วยชีวิตป้าฟองผู้ที่เองก็อยู่ในสภาพร่อแร่กลับวิ่งตามติดขึ้นรถพยาบาลไปด้วยในวินาทีสุดท้าย ก่อนที่รถพยาบาลจะวิ่งออกจากโรงงานไปอย่างเร่งด่วน วินมองตามไปอย่างงงๆ แล้วเขาก็หันมาทางคนงานที่ตอนนี้ดูเหมือนไม่มีใครมีกะจิตกะใจจะทำอะไรแล้ว ทุกคนมัวแต่จับกลุ่มยืนคุยกันหน้าประตูโรงผลิตวิพากษ์วิจารณ์ถึงสิ่งที่เกิดขึ้น
"วันนี้ปิดตึงหมดทุกโฮงก่อนเลยละกั๋น ยังไงก็ใกล้เลิกกะละ บ่ต้องมีกะดึก ลุงอินคับ ผมวานไปบอกพวกเฝ้าเครื่องจักทุกโฮงโตยคับ วันนี้ฮื้อจ้วยกั๋นดูว่ามีน้ำฮั่วน้ำขังตี้ใดพ่อง วันพูกจะฮื้อช่างอู๊ดมาตรวจสอบเครื่องจักรแต่เจ้า ต้องตรวจทุกโฮงก่อนฮื้อมั่นใจก่อนว่าบ่มีไฟรั่วตี้ใดแหม ส่วนโฮงนี้อย่าเพิ่งยะหยัง ปล่อยไว้อี้ก่อน เดี๋ยวผมจะตรวจดูเอง ปิ๊กบ้านกันได้คับ เดี๋ยวฮื้อคุณดนัยเขาเรียกรถแดงมาฮับ แยกย้ายคับแยกย้าย "
หัวหน้าช่างฝ่ายซ่อมบำรุงตัดสินใจสั่งปิดโรงงานเป็นการชั่วคราวอย่างรวดเร็วและยาวเหยียด เมื่อคุณวิชิตและช่างวุฒิชัยไม่อยู่ เขาก็มีอำนาจอันดับที่สามในการจัดการทุกอย่างในโรงงาน ชายหนุ่มโบกไม้โบกมือทำท่าไล่คนงานที่ไม่มีหน้าที่เฝ้าเครื่องจักรให้กลับบ้าน แล้วก็หันมาทางพนักงานออฟฟิศซึ่งบัดนี้พากันมายืนออดูเหตุการณ์อยู่บริเวณหน้าประตูเช่นกัน
"คุณวิชิตล่ะครับอ้ายดนัย"
ดนัยซึ่งยังมีสีหน้าตกอกตกใจอยู่ก็เริ่มรู้สึกตัว และรายงานกับนายช่างหนุ่ม
"คุณวิชิตออกไปสำนักงานตรวจสอบบัญชีกับคุณณัฐที่ในเมืองฮ่ะ เนี่ยผมก็โทรตามแล้ว เห็นว่าแกกำลังรีบมา"
"งั้นถ้าแกมาแล้ว โทรตามผมโตยเน้อคับ" วินบอกดนัยเสร็จก็หันมาทางช่างโต้ง "ป๊ะ โต้ง ปัน เข้าไปดูฮ้อมรั้วฮื้อไอ่เครื่องจักรตัวนี้ก่อน วันพูกอ้ายอู๊ดปิ๊กมา จะได้จ้วยกันดูว่ามันเกิดหยัง"
แล้วเขากับชาวคณะก็กลับเข้าไปที่เกิดเหตุกันอีกครั้ง ชายหนุ่มบอกให้ปัณณ์ช่วยจัดการตรวจเช็คถูพื้นทำความสะอาดร่องรอยของหยดน้ำบนพื้น ขณะที่เขาและช่างโต้งช่วยกันล้อมรั้วบริเวณเครื่องจักรที่เกิดเหตุด้วยโซ่ห้ามเข้า
"ดีหนา ตี้ผมยังฮู้วิธีสับคัตเอาท์ ตี้อ้ายเคยบังคับผมฮื้อเฮียนกับอ้ายอู๊ด" โต้งยังรู้สึกตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่หาย เขานึกขอบคุณที่วินเคยบังคับให้เขาเรียนรู้ระบบไฟฟ้าของโรงงานจากช่างอู๊ด เผื่อไว้ยามฉุกเฉิน ซึ่งเขาไม่นึกว่าวันนั้นจะมาถึงจริงๆ
"คิงต๋ายแน่ไอ่โต้ง วันนี้หน้าที่คิงดูแลความเรียบร้อยของเครื่องจักรบ่ใจ้กา" วินแกล้งทำหน้าดุใส่ลูกน้อง
"โอย อ้าย บ่ดีมาอู้เล่น ผมนี่ยิ่งกลัวๆคุณวิชิตอยู่" นายช่างคนสนิททำหน้าเหมือนจะร้องให้
"คุณวิชิตแกดุด้วยเหรอฮะ ผมเห็นแกออกใจดี มันเป็นอุบัติเหตุป่าวพี่" หนุ่มน้อยฝึกงานรีบเข้ามาปลอบใจ พี่โต้งเป็นพี่ใจดีที่คอยดูแลเขาอยู่ เขาไม่อยากเห็นพี่โต้งต้องถูกทำโทษ
แต่ก่อนที่จะมีใครได้ทันที่จะพูดอะไรต่อ พลันก็มีเสียงใสๆเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลัง
"ช่างวินเจ้า คุณสิปรางค์เปิ้นลืมรองเท้าไว้เจ้า"
ปัณณ์รีบหันขวับไปตามเสียงนั้นทันที หัวใจของเขาเต้นดังตึกตัก
"งั้นเดี๋ยวผมเอาไปให้พี่ปรางเค้าที่รีสอร์ตเองก็ได้ฮะ" หนุ่มน้อยรีบรับอาสา เขารีบเข้าไปรับรองเท้าของสิปรางค์จากเอื้องคำมาโดยทันที พลางส่งยิ้มให้กับสาวน้อยแล้วพูดเสียงหวานผิดปกติ "ขอบคุณน้องเอื้องมากมากนะครับ"
ส่วนผู้เป็นลูกพี่ใหญ่นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า
"ไม่เป็นไรปัณณ์ เดี๋ยวพี่เอาไปให้เอง ว่าจะไปดูป้าฟองกับคุณสิปรางค์ที่โรงพยาบาลอยู่แล้ว" แล้วเขาก็หันไปทางลูกน้องคนสนิทอีกที
"โต้ง ช่วยกันกับปัณณ์ ดูให้ทั่วๆโฮงนี้ว่าบ่มีน้ำขังน้ำฮั่วตี้ใดแหม ฝากบอกคุณวิชิตโตย กำเดียวอ้ายมา"
โดยไม่รอคำตอบ ชายหนุ่มรีบฉวยรองเท้าของสิปรางค์จากมือของหนุ่มน้อย แล้วรีบวิ่งกลับไปเอามอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่หน้าโรงบำรุงขี่ออกตามสิปรางค์ไปที่โรงพยาบาลในทันที…
เมื่อไปถึงโรงพยาบาล หลังจากสอบถามข้อมูลจากแผนกประชาสัมพันธ์แล้ว วินก็รีบไปหาหญิงสาวที่นั่งรออยู่หน้าห้องผู้ป่วยฉุกเฉิน เขาพบสิปรางค์กำลังนั่งอยู่คนเดียว ท่านั่งที่ก้มหน้าฟุบลงกับฝ่ามือนั้นทำให้เขารู้สึกสงสาร ชายหนุ่มเดินเข้าไปแล้วโน้มตัวลงคุกเข่าลงตรงหน้าหล่อนอย่างช้าๆ วินจัดการวางรองเท้าอย่างเบามือไว้ที่ปลายเท้าของหญิงสาว ก่อนที่จะเอื้อมไปแตะที่มือของหล่อนอย่างแผ่วเบา
สิปรางค์เงยหน้าขึ้นมองเขา หญิงสาวยังมีสีหน้าตระหนกตกใจ นายช่างหนุ่มเห็นน้ำตาของหล่อนคลอเบ้า
"วิน เรากลัวมาก เรากลัวว่าเราจะช่วยป้าเค้าไม่ได้ ไม่เคยกลัวอะไรอย่างนี้มาก่อนในชีวิต" คนตรงหน้าระล่ำระลัก และในที่สุดก็ปล่อยโฮออกมา
วินลุกขึ้นนั่งที่เก้าอี้ข้างๆหญิงสาว เขากอดหล่อนเอาไว้หลวมๆ มะปรางของเขาคงตกใจและเสียขวัญมาก
"ป้าฟองแกปลอดภัยแล้ว มะปรางเก่งมาก"
ชายหนุ่มพยายามปลอบโยนหล่อน ลูบผมของหญิงสาวในอ้อมกอดอย่างช้าๆ เขานับถือหัวใจที่เข้มแข็งของสิปรางค์มาก ที่โรงงานหล่อนไม่ได้แสดงความหวาดกลัวออกมาแม้แต่น้อย แต่ที่นี่ คนกล้าหาญกลับกำลังนั่งร้องไห้ตัวสั่นอยู่ในอ้อมแขนของเขา วินรู้สึกสงสารมะปรางของเขาจับใจ…
"เดี๋ยวผมโทรถึงตี้บ้านฮื้อเองป้า บ่ต้องเป็นห่วงเน้อ"
นายช่างหนุ่มพูดกับหญิงคนงานอย่างอ่อนโยน หลังจากที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปเยี่ยมในห้องรักษาพยาบาลได้
"แล้วเรื่องค่าโฮงหมอนี้ เดี๋ยวผมคุยกับคุณวิชิตฮื้อ ป้าซะบายใจ๋ได้"
วินพยายามทำเสียงขี้เล่นให้คนงานเก่าแก่ของโรงงานรู้สึกสบายใจ เรื่องนี้คงต้องเป็นความรับผิดชอบของทางบริษัทอย่างเต็มๆ และนับว่าเป็นความผิดของเขาด้วยที่ไม่ได้กำชับให้ลูกน้องตรวจตราดูบริเวณโรงงานยามฝนตกหนัก ป้าฟองยกมือไหว้ขอบคุณหนุ่มสาวทั้งคู่อย่างขวัญเสีย หญิงชรายังคงนอนอ่อนระโหยอยู่บนเตียงคนไข้
"หมอว่า คืนนี้ให้ป้านอนดูอาการอีกซักคืน แล้วพรุ่งนี้เดี๋ยวสายๆชั้นจะมาคุยกับหมอ แล้วมารับป้ากลับเองค่ะ"
สิปรางค์เข้าไปจับมือป้าฟองไว้ ยิ้มให้คนงานชราอย่างให้กำลังใจ วินมองภาพนั้นด้วยสายตาที่อ่อนโยน ต่อหน้าคนอื่นๆมะปรางของเขาก็กลับมาเข้มแข็งเสมอ…
หลังออกมาจากโรงพยาบาล ชายหนุ่มพาคนขวัญเสียอีกคนซ้อนมอเตอร์ไซค์กลับมาเอากระเป๋าของหล่อนที่ออฟฟิศ พบว่าคนงานบางส่วนยังคงรวมตัวกันอยู่ที่หน้าประตูเข้าออฟฟิศเพื่อรอฟังข่าวของหญิงคนงานผู้เคราะห์ร้าย สิปรางค์แปลกใจที่เห็นบรรดาคนงานยังรอหล่อนและวินกลับมาแม้ว่าตอนนี้จะค่ำมากแล้ว
นี่ทุกคนเป็นห่วงป้าฟองกันขนาดนี้เชียวหรือ
"อ้าว นึกว่ากลับบ้านไปกันหมดแล้วนะคะเนี่ย วินไม่ได้โทรบอกเหรอคะว่าป้าแกไม่เป็นไรแล้ว" หญิงสาวสงสัย เพราะก่อนจะออกจากโรงพยาบาลวินได้โทรคุยกับคุณวิชิตถึงเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วรอบนึง
"ก่ออยากฮู้อ่ะเจ้าว่าป้าแกเป็นไงพ่อง ถ้าข้าเจ้ากลับก่อน ก้าจะนอนบ่หลับแน่ๆ" นวลสาวน้อยคนงานเอ่ยขึ้น หล่อนมาอยู่รอกับเอื้องคำและบัวตอง ส่วนช่างโต้งเดินหน้าซีดเข้าไปเกาะแขนวิน
"ป้าปลอดภัยดีค่ะ นอนดูอาการหนึ่งคืน พรุ่งนี้คงกลับบ้านได้"
สิปรางค์พูดอย่างยิ้มแย้มเหมือนไม่ได้มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้น วินต้องแอบอมยิ้มหันมองเห็นท่าทีนั้นของหญิงสาว ทันทีที่มาถึงโรงงาน คุณสิปรางค์คนเก่าก็กลับมา เขาแทบไม่เชื่อว่าหล่อนจะเป็นคนเดียวกับมะปรางของเขาที่โรงพยาบาล คนขวัญเสียที่ร้องไห้โฮอยู่ในอ้อมกอดของเขา
"โอเค งั้นแยกย้ายกันกลับบ้านได้แล้ว ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงป้าแก แล้วก็อย่างที่ช่างวินแกบอก พรุ่งนี้มาทำงานกันครึ่งวัน"
คุณวิชิตซึ่งยืนรออยู่เช่นกันหันไปบอกกลุ่มคนงาน ทุกคนถอนหายใจกันอย่างโล่งอก แล้วพากันแยกย้ายกลับไป
ส่วนณัฐรีบเดินเข้ามาหาหล่อน "เป็นไงบ้างพี่ ตอนผมกลับมากับคุณวิชิตแล้วคนงานเล่าให้ฟัง ผมตกใจหมดเลย พยายามโทรหาพี่ก็ไม่ติด"
"พี่ไม่ได้เอาอะไรติดตัวไปเลย เป็นห่วงป้าแกเลยวิ่งขึ้นรถพยาบาลไปกับเค้าหน้าตาเฉย" หญิงสาวหัวเราะน้อยๆทำเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แล้วก็หันไปทางคุณวิชิต หล่อนลืมเรื่องความรู้สึกของตัวเองไปชั่วขณะ โรงงานนี้มีสิ่งที่จะต้องสะสางอีกมากมาย
"เรียบร้อยแล้วนะคะคุณวิชิต ป้าฟองแกไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง เดี๋ยวพรุ่งนี้เรามาคุยกันเรื่องรายละเอียดของการรักษาพยาบาลและเรื่องค่ารักษานะคะ ส่วนเรื่องอุบัติเหตุคงต้องเชิญช่างโต้งเข้ามาสอบถาม แล้วเราก็คงต้องทบทวนเรื่องของมาตรการความปลอดภัยในโรงงานกันอีกเยอะเลย"
"ผมต้องขอบคุณคุณสิปรางค์มากนะครับ ที่ช่วยป้าฟองแกไว้ ถ้าไม่ได้คุณ เรื่องราวมันคงเลยเถิดไปมากกว่านี้ ขอบคุณจริงๆครับ" วิชิตกล่าวกับหญิงสาวด้วยความตื้นตันใจ
ผู้จัดการสูงวัยไม่ได้เห็นเหตุการณ์ด้วยตนเอง ดนัยโทรบอกให้เขาและณัฐรีบกลับเข้ามาจากบริษัทตรวจสอบบัญชีในตัวเมืองเชียงใหม่ จากคำบอกเล่าของเหล่าบรรดาคนงานทำเอาวิชิตรู้สึกประทับใจหญิงสาวตรงหน้านี้ไม่ใช่น้อย หญิงสาวผู้เป็นหลานของเพื่อนรักเขาคนนี้มีความกล้าหาญมากกว่าที่คิด
"ดิฉันดีใจที่ได้มีโอกาสทำอะไรให้โรงงานนี้บ้างค่ะ"
สิปรางค์พูดด้วยความรู้สึกยินดีจากส่วนลึก แม้หญิงสาวจะไม่เคยลืมว่าหล่อนมาที่นี่เพื่ออะไร หากความรู้สึกสับสนที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจทีละน้อยทำให้หล่อนเริ่มเป็นกังวล สิ่งที่ได้รับมอบหมายจากปกป้องมาให้ทำ มันถูกต้องแล้วหรือ
"ส่วนช่างวินกับช่างโต้ง พรุ่งนี้เช้าเราค่อยคุยกันครับ วันนี้กลับไปพักผ่อนกันก่อนนะครับ ขอบคุณทุกคนมาก" แม้น้ำเสียงนั้นจะมีความเอื้ออาทร แต่สายตาของคุณวิชิตที่มองมาทางช่างวินและช่างโต้งก่อนจะเดินขึ้นสำนักงานไปนั้นทำเอาทั้งสองหนุ่มรู้สึกหนาวๆขึ้นอย่างมาฉับพลัน
"อ้ายวิน เฮาซวยแน่ๆ อ้ายอู๊ดพักฮ้อนก็รอดไป" ช่างโต้งหน้าตาแหยหันไปทางหัวหน้าหนุ่มอย่างหาที่พึ่ง
วินตบบ่าปลอบใจลูกน้อง เอ่ยเสียงหนักแน่น
"บ่เป็นหยัง บ่ต้องกั๋ว ฮาผิดเอง ฮาบ่ได้กำชับฮื้อพวกคิงคอยดูดีๆ ปิ๊กบ้านก่อนเต๊อะ"
"แล้วอ้ายลอ บ่ปิ๊กเลยก๋า" ลูกน้องยังเป็นห่วงลูกพี่
"อื้อ ก่อจะปิ๊กแล้วเหมือนกั๋น" คนตัวสูงบุ้ยหน้าไปยังหญิงสาวที่กำลังยืนอยู่ข้างๆพร้อมกับณัฐ
"งั้นผมกลับล่ะเน้อ คืนนี้ก้านอนบ่หลับ"
หลังจากโต้งหันหลังเดินหงอยๆกลับไป สิปรางค์จึงบอกกับชายหนุ่มว่า "งั้นเราก็กลับกันบ้างไหมคะ เดี๋ยวชั้นขึ้นไปเอากระเป๋าแป๊บนะ"
"ผมรออยู่ตรงนี้นะครับ ผมหิวแล้ว" วินตอบกลับหญิงสาวด้วยนัยน์ตาออดอ้อน โดยลืมไปสนิทว่ายังมีหนุ่มนักการเงินยืนอยู่ตรงนั้นด้วย
สิปรางค์พยักหน้าให้กับนายช่างหนุ่ม แม้หญิงสาวจะฝืนยิ้มหากแววตาเหนื่อยล้าเต็มทน ในเวลานี้หล่อนต้องการเขาอย่างบอกไม่ถูก ในยามที่หล่อนต้องเผชิญกับเรื่องที่ไม่สบายใจ ผู้ชายคนนี้อยู่ข้างๆหล่อนเสมอ
ในขณะที่ณัฐยืนมองท่าทางของหัวหน้าช่างกับเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ของเขาอย่างสงสัย เขาสังเกตเห็นอาการสนิทสนมของวินและสิปรางค์มากขึ้นเรื่อยๆ ในตอนแรกที่เห็นทั้งคู่มาทำงานตอนเช้าด้วยกันบ่อยๆนั้น เขาไม่ทันคิดอะไร เนื่องจากพี่ปรางให้เหตุผลว่าเพราะบ้านของนายช่างอยู่ติดกับรีสอร์ตของปริมน้องสาวและรถของหล่อนซ่อมอยู่ แต่หลังๆเริ่มชักจะผิดสังเกตมากขึ้น เพราะบางทีเขาเสนอจะไปส่งหญิงสาวที่รีสอร์ตหลังเลิกงานบ้าง แต่สิปรางค์ก็มักปฏิเสธ โดยอ้างว่าจะต้องทำงานถึงค่ำๆ และตอนนี้รถซ่อมเสร็จแล้วนี่ หากวินก็ยังมารับสิปรางค์กลับบ้านด้วยในตอนเย็นอยู่บ่อยๆ
แล้วถ้าทั้งสองคนนี้เค้าเกิดมีใจให้กันขึ้นมาจริงๆ ณัฐนึกไม่ออกเลยว่าเรื่องราวมันจะจบลงอย่างไร…
"ขอบคุณนะวิน ที่ตามไปที่โรงพยาบาล"
เสียงของคนตรงหน้าดูอ่อนล้า วินมองหญิงสาวอย่างเห็นใจ เขากับหล่อนกำลังนั่งกันอยู่ที่ร้านบะหมี่เล็กๆในตลาดโต้รุ่ง สิปรางค์ยังคงมีท่าทางเหน็ดเหนื่อยและผมเผ้ายุ่งเหยิง นายช่างหนุ่มทิ้งมอเตอร์ไซค์คู่ใจไว้ที่โรงงานและอาสาขับรถพาหล่อนกลับรีสอร์ต
และเมื่ออยู่กันเพียงลำพัง คนตรงหน้าก็กลับมาเป็นมะปรางคนเดิมของเขา หญิงสาวตัวเล็กๆที่ยอมเผยความรู้สึกของตนเองออกมาตรงๆ
"ไม่เป็นไรครับ นี่มันโรงงานของผม เป็นหน้าที่ของผมที่ต้องดูแลทุกคน" วินจ้องตาหล่อนเป็นประกาย "ผมต้องขอบคุณมะปรางมากกว่าที่ช่วยคนงานของผมไว้ ถ้าไม่ได้มะปราง ป่านนี้ป้าฟองแกจะเป็นไงบ้างก็ไม่รู้ มะปรางเป็นฮีโร่เลยนะครับงานนี้ กล้าหาญมากมาก"
ชายหนุ่มยกมือทั้งสองข้างชูนิ้วโป้งให้กับหล่อนพร้อมด้วยนัยน์ตาแพรวพราว น้อยครั้งนักที่เขาจะพูดยาวๆแบบนี้ วินนึกอยากจะพูดให้กำลังใจมะปรางของเขาบ้าง แต่พอพูดจบก็กลับรู้สึกเขินตัวเอง เลยก้มหน้าก้มตาจัดการกับบะหมี่ตรงหน้าไม่ยอมสบตาหล่อนอีก
สิปรางค์ยิ้มกว้างพลางมองคนโหนกแก้มแดงที่กำลังโซ้ยบะหมี่อย่างเอ็นดู
นั่นเค้าหิวหรือเค้าเขินกันแน่
"มะปรางไม่หิวเหรอ" ชะรอยชายหนุ่มจะรู้ตัวว่ากำลังถูกแอบมองอยู่ เขาจึงเงยหน้าขึ้นสบตากับหล่อนอย่างจัง ตอนนี้เป็นสิปรางค์เองที่เก้อเขินไป
"เอ้อ หิวมาก" คนตัวเล็กเลยต้องรีบเสคีบบะหมี่ในชามเข้าปากอย่างรวดเร็วบ้าง….
"มะปรางรู้สึกดีขึ้นหรือยังคับ" จู่ๆเขาก็ถามหล่อนขึ้นมาหลังจากที่เงียบเขินกันไปพักใหญ่
สิปรางค์เงยหน้าจากชามบะหมี่ขึ้นมองเขาก่อนจะตอบ
"ดีขึ้นแล้วค่ะ ได้รับคำชมยาวๆจากวิน ก็รู้สึกดีขึ้นมากเลย" น้ำเสียงของหญิงสาวแม้จะยังดูเหน็ดเหนื่อย แต่ก็แฝงไว้ด้วยความขี้เล่น
ชายหนุ่มผิวคร้ามโหนกแก้มแดงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลอีกแล้ว เขาเขินอะไรกันเนี่ย แล้วนายช่างก็แก้เขินด้วยการก้มหน้าก้มตาคีบบะหมี่อย่างตั้งใจต่อไปอีก สิปรางค์แอบสังเกตเห็นอาการนั้น หล่อนอมยิ้ม
เอาแล้วไง เขินได้อีก วันนี้จะเขินกันไปกินบะหมี่กันไปอีกนานมั้ย
หญิงสาวจึงพยายามแก้เขินชายหนุ่มด้วยการพยายามสรรหาเรื่องมาคุย
"วินจบช่างกลมาหรือ" เอ ทำไมหล่อนมาถึงเรื่องนี้ได้นะ
"อื้อ" หนุ่มช่างกลตอบอย่างไม่สนใจ เขายังคงใส่ใจอยู่แต่กับบะหมี่ในชาม
"แล้วไม่คิดจะเรียนต่อมหาลัยหรือ ถ้าจบตรีนะ ก็ย้ายไปอยู่โรงงานใหญ่ๆได้สบาย" สิปรางค์พยายามโน้มน้าว
คราวนี้วินเงยหน้าจากชามบะหมี่ขึ้นมามองหล่อนด้วยสายตาสงสัยอยู่ครู่นึง จึงเอ่ยตอบ
"ก็ชอบอยู่ที่นี่ ป้าๆน่ารักดี" พูดจบก็คีบบะหมี่เข้าปากอีก
หญิงสาวมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ นี่วินไม่คิดจะขวนขวายถึงอนาคตที่ดีกว่านี้บ้างเลยหรือ
"ป้า บะหมี่น้ำหมูแดงอีกชามครับ" หนุ่มช่างกลยังไม่ยอมอิ่มง่ายๆ หันไปสั่งเพิ่ม แล้วหันมามองที่ชามบะหมี่ของหล่อน
"กินหมูแดงด้วยครับ อย่ากินแต่ผัก"
หากหญิงสาวยังคงสนใจเรื่องของเขามากกว่า
"แต่ถ้าไปอยู่โรงงานใหญ่กว่านี้ เงินเดือนเยอะกว่านี้ วินก็จะมีอนาคตที่ดีกว่านี้นะ อาจได้เป็นถึงผู้จัดการโรงงานเลย"
"ที่นี่เค้าให้หมูแดงเยอะจริงๆ หาเส้นแทบไม่เจอ"
หากชายหนุ่มก็ยังคงดูเหมือนจะสนใจกับชามบะหมี่ของหญิงสาวมากกว่า สิปรางค์จึงอมยิ้มและยอมแพ้…
"ขอบคุณนะคะวินที่พาไปกินบะหมี่ ขอบคุณที่มาส่ง และขอบคุณอีกครั้งด้วยที่ไปเป็นเพื่อนที่โรงพยาบาล"
สิปรางค์กล่าวยาวยืดขณะที่เขาส่งกุญแจรถคืนให้หลังจากขับรถพาหล่อนมาถึงหน้าบ้านพัก
"พรุ่งนี้เจ็ดโมงเช้านะคะ" หญิงสาวนัดหมายเวลาเพื่อไปโรงงานพร้อมกับเขาอีกเช่นเคย
วินยิ้มกว้างแล้วพยักหน้าแทนคำตอบรับ "ขึ้นบ้านได้แล้วครับ"
และหลังจากเห็นหล่อนขึ้นบันไดไปไขประตูเปิดเรียบร้อย เขาจึงโบกมือ "ไปละครับ"
ก่อนจะเดินตรงไปที่รั้วไม้ที่กั้นระหว่างรีสอร์ตและสวนของเขา แต่แล้วเมื่อเดินไปได้ไม่กี่ก้าวเขากลับหยุดเดินแล้วหันกลับมาหาหล่อนอีกครั้ง แน่นอนว่าสิปรางค์ยังคงยืนอยู่หน้าประตู หล่อนชอบที่จะเห็นเขาเปิดประตูรั้วเข้าไปก่อน ก่อนที่จะเข้าห้องพัก
ชายหนุ่มเดินกลับมาที่บันไดบ้านพัก เขาเงยหน้าพูดกับหญิงสาวว่า
"โรงงานนี้คือบ้านของทุกคนที่นี่ และผมก็รักบ้านหลังนี้ บางครั้ง เงินทองก็ไม่สำคัญเท่ากับบ้านที่อบอุ่นนะครับ"
"คราวนี้ไปจริงๆละครับ" แล้วเขาก็หันหลังเดินเข้าสวนไปโดยไม่ได้หันกลับมาอีก…
คืนนั้นสิปรางค์นอนไม่หลับ หล่อนอยู่บนเตียงนอนกระสับกระส่ายไปมา เริ่มรู้สึกแปลกๆในใจ หญิงสาวเริ่มรู้สึกถึงความผูกพันที่เริ่มจะมีให้โรงงานแห่งนี้ และที่เพิ่มเติมมาอีกก็คือ หล่อนเริ่มรู้สึกถึงความห่วงใยความใส่ใจที่ชายหนุ่มเพื่อนบ้านมีให้ นึกถึงตอนที่เขาเอารองเท้ามาให้หล่อนที่โรงพยาบาลแล้ว สิปรางค์ก็อดยิ้มกับตัวเองไม่ได้
จะว่าไปวินก็เป็นผู้ชายที่น่ารักเลยนะเนี่ย…
และที่ปลายโค้งน้ำนั้น นายช่างหนุ่มเองก็นอนไม่หลับเช่นกัน วินอยู่บนเตียงและนอนพลิกไปมาคิดถึงใบหน้าของมะปรางของเขา เริ่มรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้น่าสนใจ ชายหนุ่มไม่ค่อยได้เจอผู้หญิงที่ตรงไปตรงมาและไม่มีจริตเช่นหล่อน เขาสังเกตเห็นว่าสิปรางค์เป็นคนตั้งอกตั้งใจในทำงานอยู่ไม่น้อย และจากเหตุการณ์ในวันนี้ทำให้เขารู้สึกประทับใจกับความกล้าหาญของหล่อนมาก มากอย่างที่ไม่เคยประทับใจผู้หญิงคนไหนเช่นนี้มาก่อน
วินอดกลั้นยิ้มไม่ได้เมื่อนึกไปถึงตอนที่คนสวยนั่งผมเผ้ายุ่งเหยิงนั่งอยู่ข้างๆป้าฟองในโรงงานหลังจากช่วยชีวิตหญิงชราไว้ได้ ก็ปกติมะปรางเป็นคนห่วงความสวยความงามนี่นา เมื่อนึกถึงใบหน้าสวยๆของหญิงสาว ชายหนุ่มอดที่จะยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับตัวเองไม่ได้
ไม่ใช่แค่สวย จะว่าไปมะปรางก็เป็นผู้หญิงที่น่ารักเลยนะเนี่ย…


## ความทะเยอะทะยาน

"มันก็อร่อยแบบแปลกๆนะคะป้า นับว่าเป็นรสชาติที่น่าสนใจ"
สิปรางค์เอาข้าวเหนียวจิ้มแกงโฮะเข้าปากอีกครั้งตามคำยุยงของป้าฟอง วันนี้หญิงสาวเข้าร่วมวงจกข้าวเหนียวกับบรรดาป้าๆในโรงงาน คนงานในโรงงานบางกลุ่มไม่ได้เข้าไปที่โรงอาหารยามพักเที่ยง แต่พวกเขาเตรียมกับข้าวกันมาเอง แล้วมาล้อมวงกันบนแคร่ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมแม่น้ำข้างหลังโรงซ่อมบำรุง
"ผมยกให้คั่วจิ๊นส้มของลุงอินมาเป็นอันดับหนึ่ง และข้าวกั้นจิ้นของป้าต๊ะตามติดๆเป็นอันดับสอง" ณัฐหนุ่มกรุงเทพสุดหล่อประกาศอันดับในใจของเขาที่มีต่ออาหารเหนือ
"คุณณัฐบ่จอบลาบดิบของผมก่าคับ ผมว่าของผมรำสุดๆแล้วนา" มีเสียงตะโกนทักท้วงมาจากอีกวงลาบที่อยู่บนอีกแคร่นึงใกล้ๆกัน
"แล้วคุณสิปรางค์มักอะหยังที่สุดเจ้า" เสียงป้าฟองเอ่ยขึ้นบ้าง
หญิงสาวคนสวยกำลังนั่งคิดอย่างหนักหน่วง ในบรรดาอาหารเหนือทั้งหมด อันที่จริงหล่อนไม่ชอบอะไรเลย รสชาติแต่ละอย่างมันยังไงก็ไม่รู้ แต่แล้วก็นึกไปถึงอาหารอย่างหนึ่งที่ยังติดใจไม่ลืม
"เราชอบผัดผักหนาม" สิปรางค์ยังจำชื่ออาหารจานนั้นได้
"ผัดผักหนามมันก่อบ่ใจ้ของตี้เฮาจะกินกันทุกวันนาคับ ผักหนามหาบ่ได้ง่ายๆนาคับ" ลุงอินตั้งข้อสังเกต
"แต๊เจ้า ข้าเจ้าบ่หันมีขายตี้ตลาดเมินละ แต่ถ้าหัน ข้าเจ้าจะผัดมาฮื้อคุณสิปรางค์กินนะเจ้า" ป้าฟองสนับสนุนลุงอินคนงานคนเก่าแก่ของโรงงาน
"อ้าว แล้วพี่ไปกินที่ไหนมา" ณัฐถามอย่างไม่ใส่ใจ เขายังคงสาละวนกับการจิ้มข้าวเหนียวจากปิ่นโตของคนโน้นคนนี้
คนสวยอมยิ้มเมื่อนึกถึงที่ที่ได้ชิมผัดผักหนามเป็นครั้งแรก แล้วหล่อนก็เผอิญหันไปเห็นร่างสูงๆของใครคนหนึ่งจากไกลๆ เขากำลังเดินไปทางโรงอาหารพร้อมกับคณะช่างคู่ใจ หญิงสาวพยายามโบกไม้โบกมือให้เขา เป็นจังหวะที่ชายหนุ่มหันหน้ามาเห็นพอดี เขาจึงโบกมือตอบ…
วินรู้สึกแปลกใจที่เห็นสิปรางค์ไปนั่งรวมกลุ่มกับวงข้าวเหนียวมื้อเที่ยง ชุดสวยๆราคาแพงของหญิงสาวดูไม่เข้ากับแคร่ไม้ไผ่ที่หล่อนนั่งอยู่นัก แต่หลังเหตุการณ์ช่วยชีวิตป้าฟองจากการโดนไฟดูดที่ผ่านมา ชายหนุ่มสังเกตว่าความรู้สึกของผู้คนในโรงงานที่มีต่อหญิงสาวผู้มาจากสำนักงานใหญ่คนนี้ได้ค่อยๆเปลี่ยนไป เหล่าบรรดาคนงานเริ่มทักทายสิปรางค์ยามเมื่อคนสวยเดินสำรวจโรงงาน สายตาแปลกๆที่เคยจับจ้องมองหล่อนก็กลายเป็นสายตาที่เป็นมิตรมากขึ้น
มะปรางของเขาคงจะคุ้นเคยกับโรงงานของเขามากขึ้นแล้วสินะ…
สิปรางค์ได้ปรึกษาหารือกับคุณวิชิตถึงข้อผิดพลาดที่เกิดขึ้น แม้หล่อนจะรู้ดีว่ายังไงโรงงานก็จะต้องถูกปิด แต่ตราบใดที่วันนี้ยังมีคนทำงานอยู่ ตราบนั้นทุกคนจะต้องทำงานอย่างปลอดภัย คุณค่าของชีวิตคนมีมากกว่าอะไร
คุณวิชิตไฟเขียวให้หลานสาวของเพื่อนรักสำรวจเรื่องของความปลอดภัยของโรงงานได้ตามที่ปรารถนา ตรงจุดไหนที่หญิงสาวเห็นว่าไม่ปลอดภัย เห็นว่าหละหลวม หล่อนสามารถจะมาขอคำปรึกษาให้เปลี่ยนแปลงแก้ไขได้ทันที สิปรางค์ทำหน้าที่นี้อย่างแข็งขัน หล่อนจบวิศวกรรมโรงงานมานี่นะ เรื่องความปลอดภัยในโรงงานเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุดอีกเรื่องหนึ่ง หญิงสาวขอความร่วมมือจากแผนกของช่างวินและแผนกของช่างวุฒิในการสำรวจสถานที่และให้คำอบรมที่จำเป็นต่างๆกับบรรดาคนงาน ซึ่งทุกคนก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี
ผู้มาจากกรุงเทพสัมผัสได้ว่าพนักงานในออฟฟิศและคนงานในโรงงานที่นี่ทำงานกันอย่างมีความสุขในแบบที่หล่อนอธิบายไม่ได้ ภาพคุณวิชิตและช่างวินเดินทักทายหยอกล้อกับคนงานในโรงงานเกือบทุกวันทำให้หญิงสาวต้องยิ้มตาม ภาพคนงานในโรงงานที่สามารถสละเวลาพร้อมที่จะช่วยเหลือเกื้อกูลกันเสมอ ทำให้สิปรางค์มองโรงงานเล็กๆแห่งนี้ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป นี่หล่อนกำลังเริ่มจะรู้สึกผูกพันกับโรงงานนี้หรือเปล่า
"อ้อ แล้วอย่าลืมที่บอกนะ อย่าไปสนิทสนมกับพวกพนักงานมากนัก เพราะเดี๋ยวเราจะพาลลำบากใจเอา"
เสียงเตือนของปกป้องยังคงดังย้ำเตือนอยู่ข้างๆหูของอยู่เสมอ หล่อนจำได้ดี ไม่เคยลืมว่าพี่ชายอยากให้ปฏฺิบัติตัวอย่างไรที่นี่
แต่หล่อนกลับทำไม่ได้…
ผู้คนที่นี่ไม่เหมือนกับที่หล่อนเคยพบมา…
ในตอนบ่ายแก่ๆวันถัดๆมา ขณะที่สิปรางค์กลับจากการพูดคุยกับฝ่ายผลิตและกำลังจะเดินเข้าอาคารสำนักงานนั้น เผอิญเป็นช่วงเวลาที่คนงานกะเช้ากำลังเลิกงานพอดี ภาพแสงแดดยามเย็นส่องที่สะท้อนใบหน้าของบรรดาป้าๆที่โผล่ยิ้มแย้มออกมาจากรถแดงนั้นเป็นภาพที่ละมุนละไมจนทำให้หญิงสาวถึงกับต้องหยุดยืนดู เหล่าคนงานกำลังพากันเดินไปขึ้นรถสองแถวที่มารอรับกลับบ้าน และหลายคนเมื่อหันมาเห็นสิปรางค์ยืนดูอยู่ ก็ต่างพากันโบกไม้โบกมือทักทายหญิงสาว รวมไปถึงลุงๆที่กำลังขี่มอเตอร์ไซค์กลับบ้านต่างพากันบีบแตรเอิ้นใส่สิปรางค์เช่นกัน
เสียงคุณวิชิตดังขึ้นในหัวของหล่อน
"ผมจัดรถแดงรับส่งให้พวกแกไปถึงคิวต่อรถกลับอำเภอล่ะครับ ไม่งั้นหลายคนจะต้องขี่มอเตอร์ไซค์มาไกลเกินไป"
เงินที่บริษัทของพี่ชายหล่อนต้องเสียไปกับสวัสดิการเล็กๆน้อยๆของคนงานตามนโยบายของคุณวิชิตนั้น รวมๆกันเข้ามันก็ลดทอนกำไรของบริษัทลงไปเรื่อยๆ
"เฮ้อ…" อดไม่ได้ที่จะต้องถอนหายใจอีกครั้ง รู้สึกสะท้อนในอก คำว่ากำไรมันสำคัญสำหรับคนบางคน แต่อาจไม่สำคัญสำหรับใครๆอีกหลายคน
แต่หญิงสาวก็พยายามปัดความคิดนั้นออกไปจากในหัว หล่อนยิ้มร่าโบกมือตอบกลับทุกๆคน และไม่ลืมที่จะหันไปโบกมือลาคำตั๋นซึ่งกำลังขี่จักรยานจะกลับบ้านด้วย ซึ่งคุณวิชิตได้จัดยามหนุ่มมาเฝ้าเวรยามแทนสำหรับกะกลางคืน
ต้องใจแข็งเข้าไว้นะสิปรางค์ ทำหน้าที่ให้เสร็จ จบแล้วก็กลับกรุงเทพ
หล่อนย้ำเตือนกับตนเองเป็นรอบที่ร้อย และในขณะที่สิปรางค์หันหลังกลับเพื่อจะเดินกลับเข้าอาคารสำนักงานนั้น หล่อนก็สวนกับหนุ่มเติ้ดผู้อยู่แผนกเทคโนโลยีการสื่อสารของโรงงาน
"อ้าว จะกลับแล้วหรือคะ" หญิงสาวเอ่ยทักทาย หล่อนไม่ค่อยจะเห็นหน้าเห็นตาพนักงานคนนี้นักแม้จะทำงานอยู่บนชั้นสองของอาคารสำนักงานเหมือนกัน เติ้ดมักจะหมกตัวอยู่แต่ในห้องทำงานของตนเอง ไม่ค่อยได้ออกมาพูดคุยที่ห้องกาแฟ
"เอ่อ ยังครับ" ชายหนุ่มตอบตะกุกตะกักเป็นนิสัย "คือผม ผมกำลังจะไปสนามบอลครับ" เติ้ดชี้มือไปทางสนามบอลด้านหลังของโรงงาน
"อ้าว แล้วไม่เปลี่ยนเป็นชุดเตะบอลหรือคะ" หล่อนเห็นเติ้ดยังอยู่ในชุดทำงานของที่นี่ซึ่งเป็นเสื้อยืดกางเกงยีน
"คือผม ผม ผมไปดูเฉยๆน่ะครับ"
"อ๋อ ค่ะ งั้นตามสบายค่ะ เจอกันพรุ่งนี้นะคะ" แล้วหญิงสาวก็เดินขึ้นเข้าประตูสำนักงานไป
อาการแปลกๆของเติ้ดไม่ทำให้สิปรางค์ข้องใจอะไร เป็นธรรมดาของพวกทำงานแผนกไอทีที่จะชอบทำท่าลับลมคมในอยู่ตลอดเวลาอยู่แล้ว…
หนุ่มไอทีคนนี้รู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกินของโรงงานนี้มาตลอด เขายืนดูกลุ่มของช่างวินเตะบอลกันอย่างสนุกสนาน เขาอยากจะเป็นส่วนหนึ่งของทีม แต่ก็ไม่กล้าจะเดินเข้าไปขอ และก็ไม่เคยมีใครมาชวนเขาเล่นบอล เติ้ดใช้เวลาส่วนใหญ่ในการนั่งทำงานคนเดียวในห้องทำงานเล็กๆที่เป็นอาณาจักรส่วนตัวของเขา ห้องของเขาอยู่ปลายสุดของชั้นสำนักงาน เป็นทั้งห้องทำงาน และห้องเก็บอุปกรณ์ทางคอมพิวเตอร์รวมไปถึงอุปกรณ์ของสำนักงานทุกชนิดด้วย พวกสาวๆจะแวะเวียนไปที่ห้องนั้นก็ต่อเมื่อต้องการถ่ายเอกสาร หรือไม่ก็เมื่อมีปัญหาทางคอมพิวเตอร์เท่านั้น และส่วนใหญ่ก็ไม่มีใครสนใจจะพูดคุยกับเขา และเขายังมักจะลงไปกินข้าวเที่ยงที่โรงอาหารคนเดียว โดยเลือกเวลาที่โรงอาหารใกล้จะปิด เพราะจะได้ไม่ต้องเผชิญกับสายตาใคร
"ไม่เข้าไปร่วมวงกับเค้าล่ะ" เติ้ดได้ยินเสียงจากนายช่างหัวหน้าฝ่ายผลิตทักมาจากข้างตัวเขา
ช่างวุฒิมายืนข้างเขานานเท่าไหร่แล้วเนี่ย ทำไมเขาไม่ทันสังเกตเลย
"อ้าว ช่างวุฒิ" ชายหนุ่มประหลาดใจที่อยู่ๆช่างวุฒิก็มาทักทายเขา ปกติแล้วพวกนายช่างก็ไม่มีใครมายุ่งกับเขา ยกเว้นแต่จะมีปัญหาทางด้านไอทีมาให้เขาช่วยเหลือเท่านั้น
"ผมเล่นไม่เก่ง ไม่อยากเป็นตัวถ่วงเค้า" เติ้ดตอบไปด้วยความรู้สึกน้อยใจ
"ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่ แค่ซ้อมกันเล่นๆ" วุฒิชัยปลอบใจ"อยากเล่นป่าวล่ะ ชุดนี้ก็ได้"
เติ้ดมองวิศวกรหนุ่มตรงหน้าด้วยความแปลกใจ ช่างวุฒิพูดจริงหรือ เขาเข้าเล่นบอลกับพวกช่างและคนงานคนอื่นๆได้จริงหรือ
"เฮ้ย ขอเล่นด้วยอีกสองคน"
นายช่างใหญ่ตะโกนเข้าไปในสนาม ทีมฟุตบอลหยุดชะงักและหันมามองอย่างงงๆ และโดยไม่รอคำตอบวุฒิชัยก็วิ่งนำหน้าหนุ่มไอทีเข้าไปในสนาม
"เติ้ด เข้ามาสิ" เขาหันมาเรียกหนุ่มเติ้ดซึ่งกำลังยืนเก้ๆกังๆอยู่ตรงนั้นในเข้าไปในสนามด้วย
หนุ่มไอทีลังเลรีรออยู่ชั่วอึดใจ แต่ในเมื่อโอกาสมาถึงแล้ว เขาก็ต้องฉวยไว้ รู้สึกขอบคุณวุฒิชัยเป็นอย่างมากที่นำเขาเข้าไปหาคนอื่นๆได้…
"คุณน้องปัณณ์ครับ อันเรื่องความรักนี้ ถามพี่อู๊ดได้ครับ"
ขณะนี้ทุกคนในแผนกก็ได้รับรู้กันแล้วว่า ในหัวใจของหนุ่มน้อยปัณณ์นั้นมีแต่น้องเอื้องคำอยู่เต็มทั้งสี่ห้อง เมื่อเห็นท่าทางกระวนกระวายใจของหนุ่มน้อย ทางทีมงานจึงอดรนทนไม่ได้ ต้องใช้เวลาระหว่างทำความสะอาดเครื่องจักรปรึกษาหารือกันถึงวิธีจีบสาวน้อยคนน่ารักคนนั้น
"การจีบผู้หญิงนั้น มันไม่ยากครับผม อ้ายอู๊ดจะสรุปให้เป็นข้อๆได้ดังนี้นะครับ"
หนุ่มปัณณ์ทำท่าฟังรุ่นพี่ในแผนกผู้ช่ำชองเรื่องความรักอย่างตั้งอกตั้งใจ ทำให้วินและโต้งซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการซ่อมเครื่องจักรต้องหันมาฟังอย่างสนใจบ้าง
"ข้อหนึ่ง ผู้หญิงน่ะเค้าชอบขนมนะคร้าบ หมั่นเอาไปให้เค้าบ่อยๆครับคุณน้องปัณณ์ เค้าก็จะรู้สึกว่า เราน่ารักอบอุ่น" ช่างอู๊ดพูดจาฉะฉานสมกับเป็นกูรูด้านความรัก ตัวช่างไฟฟ้าคนนี้เองก็ซื้อขนมไปให้ราณีประชาสัมพันธ์สาวคนสวยทุกวันในตอนเช้า แต่เขาหารู้ไม่ว่า เมื่อสาวราณีได้ขนมจากเขาไปแล้ว หล่อนก็เอาไปแจกจ่ายให้หนุ่มๆคนอื่นต่อไป
ปัณณ์นึกไปถึงสิ่งที่ตนเองเคยทำมา เขาแวะซื้อขนมมาฝากน้องเอื้องคำบ่อยๆ นำมาซึ่งความซาบซึ้งใจมาสู่สาวยน้อยเป็นอย่างมาก หล่อนเอาขนมกลับไปเก็บรักษาไว้ที่บ้านเป็นอย่างดี
"ข้อสอง ผู้หญิงน่ะเค้าชอบคนตลกนะคร้าบ"
ช่างอู๊ดมักจะหาโอกาสปล่อยมุกสามบาทห้าบาทใส่สาวสวยอยู่เสมอๆเมื่อได้มีโอกาสเฉียดกรายไปแถวๆสำนักงาน นายช่างวัยกลางคนมักจะปล่อยมุกเองแล้วก็หัวเราะเอง หารู้ไม่ว่าตัวของราณีเองก็แอบมองบน เบ้ปากทุกครั้ง
ในขณะที่ปัณณ์พูดอะไรไปนิดหน่อย น้องเอื้องก็เอาแต่ขำแล้ว โดยที่หนุ่มน้อยไม่ต้องพยายามอะไรมากมาย
"ข้อสาม ถ้าผู้หญิงเค้าชอบเรา เค้าก็จะพูดหวานๆใส่เราครับผม"
ความเป็นจริงแล้วราณีพูดหวานหัวร่อต่อกระซิกกับหนุ่มๆทุกคน ส่วนน้องเอื้องคำยอมพูดคุยกับปัณณ์เพียงแค่คนเดียว สาวน้อยจะออกอาการหัวเสียทุกครั้งเวลาที่มีคนงานชายคนอื่นๆมาแซวหรือมาพยายามชวนหล่อนคุย
"ผมทึ่งพี่มากมากเลย พี่ช่างอู๊ด นอกจากจะเป็นกูรูด้านไฟฟ้าแล้ว ผมยกให้เป็นกูรูด้านความรักของโรงงานนี้อีกด้วยเลยละกัน"
ปัณณ์บอกกับนายช่างวัยกลางคนอย่างทึ่งๆ คำแนะนำของนายช่างรุ่นใหญ่นั้นที่ผ่านมาเขาได้ทำมาหมดแล้ว และมันก็ทำให้เขาได้ใกล้ชิดสนิทสนมกับสาวน้อยมากขึ้น เขามักจะหาเวลาตอนพักเที่ยงแวะไปคุยกับเอื้องคำอยู่บ่อยๆ
"โอ๊ะ คุณน้องครับ เรื่องแบบนี้มันก็ต้องเข้าปรึกษาให้ถูกคนครับ" นายช่างไฟฟ้าของโรงงานมองปัณณ์ด้วยสายตาเอ็นดู พร้อมกับส่ายหน้าช้าๆก่อนจะพูดต่อ
"จะไปปรึกษาไอ่โต้ง หรือช่างวิน ก็เห็นจะไม่ได้เรื่อง สองคนนั้นเขาอ่อนประสบการณ์ แถมหน้าตาก็งั้นๆ ผู้หญิงไม่น่าจะสนใจ"
และสายตาที่หนุ่มน้อยฝึกงานมองดูช่างรุ่นใหญ่อย่างเขาด้วยความชื่นชมนั้น มันทำให้ช่างอู๊ดปลื้มอกปลื้มใจเป็นอย่างยิ่ง
เฮ้อ เด็กๆสมัยนี้มันจะมาสู้เฮาได้จะได ว่าแล้วก็คิดเติงหาน้องเบลล่า
นายช่างรุ่นใหญ่ปรากฏกายที่หน้าห้องประชาสัมพันธ์ในเวลาหลังจากนั้นไม่นาน เพราะหลังจากที่คุยกับน้องปัณณ์แล้ว เขาก็เกิดความรู้สึกคิดถึงราณีจับใจ
แต่ภาพที่เขาเห็นเบื้องหน้าก็คือ คุณณัฐกำลังยืนคุยอยู่กับหวานใจของเขา ท่าทางสนิทสนมที่ทั้งสองมีให้กันนั้น ทำเอาช่างอู๊ดถึงกับหน้าร้อนขึ้นมา แม้เวลาราณีคุยกับเขา หล่อนจะอ่อนหวานและน่ารัก แต่หล่อนก็ไม่เคยปล่อยให้เขาเข้าประชิดตัวเหมือนกับที่คุณคนจากกรุงเทพทำอยู่ขณะนี้ เมื่อก่อนเขาคิดว่าจะมีแต่วุฒิชัยเท่านั้นที่เป็นคู่แข่ง มาตอนนี้มีคุณณัฐอีกคน ทำเอาช่างอู๊ดจิตใจร้อนรุ่ม เขาจะเอาชนะใจสาวสวยคนนี้อย่างไรดี
"อ้าว ช่างอู๊ด" ณัฐหันมาเห็นเขาพอดี "ผมว่าจะไปถามเรื่องเอกสารเพิ่มเติมหน่อยครับ"
แล้วชายหนุ่มก็ผละจากราณีแล้วเดินตรงเข้ามาหาเขาผู้ซึ่งจะเข้ามาถึง
"เดี๋ยวช่างอู๊ดเสร็จธุระแล้วตามขึ้นไปหาผมที่โต๊ะด้วยนะครับ" ณัฐบอกกับเขาแล้วหันไปที่ราณี "ผมไปก่อนนะครับ"
ราณีส่งยิ้มหวานให้กับณัฐเป็นคำตอบ
ในเมื่อยามเผชิญหน้ากันสามคนแบบนี้ ช่างอู๊ดอดไม่ได้ที่จะรู้สึกได้ถึงความต่ำต้อยของเขา เขาเป็นเพียงช่างไฟฟ้าธรรมดาๆในโรงงานแห่งนี้ ไม่มีอะไรที่จะเทียบหนุ่มหล่อจากกรุงเทพคนนี้ได้เลย นายช่างมองไปที่สาวเบลล่าของเขา ก็เห็นหล่อนกำลังมองตามหลังชายหนุ่มไป โดยที่ไม่มีทีท่าว่าจะสนใจเขาอีก ช่างอู๊ดจึงเปลี่ยนใจที่จะเข้าไปคุยกับหล่อน และเลือกที่จะเดินตามณัฐขึ้นไปที่ออฟฟิศแทน…
หลายวันมาแล้วที่วุฒิชัยรู้สึกหงุดหงิดใจขณะไปทำงานที่โรงงาน เขายังหาคำตอบเกี่ยวกับการมาของหญิงสาวจากสำนักงานใหญ่ไม่ได้ ชายหนุ่มไม่คิดว่ามันจะเป็นเรื่องปกติ ที่อยู่ๆสิปรางค์ก็มาถามหาเอกสารหลายอย่างอย่างละเอียดจากทุกๆแผนก ตั้งแต่เขาทำงานที่โรงงานนี้มาก็หลายปี เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
วันนี้หลังเลิกงานเขาจึงต้องการหาวิธีผ่อนคลายบ้าง สนามไดรฟ์กอล์ฟแห่งนี้ก็เป็นที่หนึ่งที่วิศวกรใหญ่อย่างเขาแวะเวียนมาอยู่เสมอยามเย็น และในขณะที่ชายหนุ่มเดินกำลังหาเรนจ์ที่ต้องการนั้น เขาก็เห็นร่างนึงคุ้นๆจากด้านหลัง
นั่นคุณสิปรางค์นี่นา เล่นกอล์ฟกะเค้าด้วยเหรอวะ กำลังเบื่อหน้าอยู่ก็ดันมาเจอที่นี่อีก
เขาไม่คิดว่าจะเจอหญิงสาวตัวปัญหาของความกลุ้มใจของเขาเข้าที่นี่
เอ หรือเข้าไปทักทายหน่อยดีกว่า เผื่อแกจะหลุดบอกอะไรเรามาบ้าง
หากแต่ขณะที่วุฒิชัยกำลังจะเดินเข้าไปใกล้หญิงสาวนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของสิปรางค์ก็ดังขึ้น วิศวกรหนุ่มจึงหยุดชะงักรีรออยู่ แล้วเขาก็ได้ยินสิปรางค์พูดขึ้น
"ฮัลโหล หวัดดีค่าพี่ป้อง ปรางมาไดรฟ์กอล์ฟอยู่ค่า"
วุฒิชัยแอบเข้าเสากำแพงข้างหน้าไม่ไกลจากหญิงสาวนัก เขากำลังตั้งใจฟัง
"อ๋อ เรื่องโรงงานเหรอคะ ก็คืบหน้าไปพอสมควรแล้วค่า"
เรื่องโรงงานหรือ หมายถึงโรงงานของเราหรือเปล่า
หัวหน้าช่างฝ่ายผลิตเหลียวซ้ายแลขวา ขยับหมวกแก๊ปให้ปิดบังใบหน้ามากขึ้น คุณสิปรางค์ยังไม่น่าจะสังเกตเห็นเขา ยังคงพูดต่อเรื่อยๆ
"งานก็เยอะกว่าที่คิดค่ะ วันนี้เลยเครียดๆ เลยต้องขอแวบออกมาไดรฟ์แป๊บนึงค่ะ"
สิปรางค์แนบหูโทรศัพท์ไว้กับไหล่ พลางถอดถุงมือกอล์ฟออก เอาไม้กอล์ฟไปวางพิงไว้ที่เก้าอี้นั่งข้างๆนั้น แล้วหญิงสาวก็เดินออกด้านข้างสนามไป
วุฒิชัยรีบเดินตามหญิงสาวออกไป หล่อนยังคงมองไม่เห็นเขา แล้วหล่อนเดินไปหยุดยืนอยู่ใต้ต้นไม้บริเวณข้างๆลานจอดรถ วิศวกรหนุ่มหยุดแอบอยู่ที่มุมตึก เขาเว้นระยะห่างจากสิปรางค์พอประมาณ แล้วแสร้งหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาทำท่าเหมือนกำลังตั้งใจส่งข้อความ
"ต้องใช้เวลาหน่อยค่ะพี่ป้อง กำลังรวบรวมข้อมูลอย่างละเอียดน่ะค่ะ"
สิปรางค์ยังคงพูดต่อเรื่อยๆ บวกกับหยุดฟังทางโน้นเป็นพักๆ
"ปัญหาเหรอคะ ก็น่าจะเป็นเรื่องข้อมูลที่จัดเก็บไม่ค่อยเป็นระเบียบนี่ล่ะค่ะ แต่พี่ป้องไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ จะรีบปิดจ๊อบตามที่วางแผนไว้ค่ะ"
ปิดจ๊อบหรือ ปิดจ๊อบอะไรกัน
ชายหนุ่มผู้กำลังแอบฟังอยู่รู้สึกคลางแคลงใจกับสิ่งที่ได้ยินมากขึ้น คุณสิปรางค์มาทำอะไรที่โรงงานนี้กันแน่ วุฒิชัยพยายามจะเข้าไปฟังใกล้ๆหญิงสาวมากกว่านี้ เผื่อจะได้ยินข้อมูลอะไรมากขึ้น
"ฮัลโหล ฮัลโหล พี่ป้องได้ยินปรางมั้ยคะ ปรางไม่ได้ยินพี่ป้องเลยค่ะ เสียงขาดๆหายๆ"
แต่ดูเหมือนสัญญาณโทรศัพท์ของทางโน้นจะมีปัญหา
"โอเคค่ะ พี่ป้องขับรถต่อเถอะค่ะ แล้วค่อยคุยกันนะคะ"
สิปรางค์กดปิดโทรศัพท์และหันหลังกลับมา วุฒิชัยรีบหันหลังให้หล่อน ขยับหมวกแก๊ปให้ปิดใบหน้ามากขึ้น และทำเหมือนประหนึ่งว่ากำลังโทรศัพท์อยู่วุ่นวาย หญิงสาวจึงเดินกลับเข้าไปที่ไดรฟ์วิ่งเรนจ์ โดยไม่ทันได้สังเกตเห็นชายหนุ่มเลย…
สิ่งที่วุฒิชัยได้ยินมานั้นทำเอาเขาต้องมาขบคิดต่อในยามค่ำคืนนั้น
"เป็นไรครับพี่ วันนี้ดูพี่ใจลอยจังเลย" บอลหนุ่มน้อยคู่ขาตัดพ้อพลางลูบไล้มือไปบนแผ่นหลังอันเปลือยเปล่าของวิศวกรหนุ่ม
คนร่างกำยำนอนคว่ำหน้าอยู่บนหมอน คำพูดของสิปรางค์ยังคงติดอยู่ในหัวสมองเขา มันเป็นเรื่องอะไรกันนะ จะเป็นเรื่องตลาดใหม่ๆสำหรับเมล็ดกาแฟ หรือเป็นเรื่องซื้อเครื่องจักรใหม่หรือเปล่า แต่ถ้างั้นเขาก็ต้องรู้ คุณวิชิตต้องแจ้งให้เขาได้รับรู้ได้ตัดสินใจด้วยสิ หรือจะเป็นเรื่องโยกย้ายตำแหน่งใหม่ อาจจะมีคนจากกรุงเทพมาแทนคุณวิชิตก็เป็นได้
โอ๊ย ปวดหัวเว้ย
"พี่ดูเครียดๆนะครับ ผมทำอะไรให้ไม่ถูกใจหรือเปล่า" หนุ่มน้อยข้างๆกายเขาพยายามฉอเลาะ
"เรื่องงานน่ะ ไม่เกี่ยวกับบอลหรอก" วุฒิชัยหันไปขยี้หัวเด็กหนุ่มเล่น บอลเป็นหนึ่งในหนุ่มน้อยที่ถูกใจเขายิ่งนัก
"พี่วุฒิน่ะคิดถึงเรื่องงานตลอดเลย ได้เป็นใหญ่ที่สุดในฝ่ายผลิตแล้วยังไม่พอใจอีกหรือครับนี่"
บอลรู้เรื่องราวของเขาไม่น้อย แม้ว่าเขาจะไม่ได้มีบอลแค่คนเดียว แต่หลังๆมานี้เขาก็ใช้เวลาอยู่กับบอลมากที่สุดแล้ว เด็กหนุ่มคนนี้ฉลาด วุฒิชัยจึงมักเล่าเรื่องราวต่างๆให้คู่ขาคนนี้ฟังอยู่บ่อยครั้ง
วิศวกรใหญ่ของโรงงานคนนี้เป็นคนทะเยอทะยาน เขาเป็นหนุ่มจากกรุงเทพที่เผอิญมาเอ็นทรานซ์ติดที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ชายหนุ่มมาจากชนชั้นกลางทั่วไปที่ใช้การศึกษาเป็นตัวไต่เต้าอนาคต และหลังเรียนจบด้วยผลการเรียนที่ดีเยี่ยม พ่อกับแม่ได้พยายามรบเร้าให้ลูกชายคนเดียวกลับกรุงเทพเพื่อไปเข้าทำงานกับบริษัทใหญ่ๆ แต่เขากลับเลือกที่จะมาอยู่โรงงานเล็กๆแห่งนี้แทน ชายหนุ่มคิดว่าการเป็นหัวหมาย่อมดีกว่าการเป็นหางสิงห์แน่ๆ
เขาเข้าเป็นวิศวกรคนเดียวของโรงงานนี้ตั้งแต่เรียนจบ ทำงานอยู่ที่นี่มานานจนได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าฝ่ายผลิต แม้เงินเดือนที่นี่จะไม่มากมายเหมือนกับโรงงานใหญ่ๆในกรุงเทพ แต่ด้วยค่าครองชีพของเชียงใหม่ที่ยังคงย่อมเยากว่าทำให้เขามีชีวิตความเป็นอยู่ที่สุขสบาย และเมื่อเทียบระยะเวลาไม่นานที่เขาใช้เพื่อไต่เต้ามาเป็นระดับหัวหน้าใหญ่แล้ว นับว่าชีวิตการเป็นวิศวกรของเขาประสบผลสำเร็จไม่น้อยเลยทีเดียว
แต่การมาของหญิงสาวจากสำนักใหญ่ในคราวนี้ วุฒิชัยไม่แน่ใจว่ามันจะสั่นคลอนความมั่นคงในอาชีพการงานของเขาหรือไม่ หรือทางกรุงเทพมีแผนจะส่งวิศวกรคนอื่นๆมาควบคุมเขาอีกที
เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าจุดประสงค์การมาของคุณสิปรางค์ในครั้งนี้คืออะไร…


## ความใกล้ชิด

เช้าวันนี้สิปรางค์มาถึงที่ทำงานแต่เช้าเช่นเคย ปกติแล้วหล่อนจะมาถึงที่ทำงานเป็นคนแรกเสมอ วันนี้หล่อนขับรถมาเองไม่ได้มากับหนุ่มข้างบ้านที่ชื่อวิน
คิดถึงหนุ่มตัวสูงคนนั้นแล้วก็ต้องอดอมยิ้มไม่ได้ หลังๆมานี่หล่อนและเขาสนิทสนมกันมากขึ้น แม้รถของหล่อนจะซ่อมเสร็จแล้ว แต่บางครั้งเขาก็ยังชอบมารอแวะรับหล่อนในตอนเย็นหลังเลิกงานเพื่อชวนไปหาสรรหาอาหารมื้อเย็นก่อนกลับบ้าน แล้วก็เป็นเหตุให้หล่อนต้องมาทำงานกับเขาในเช้าวันรุ่งขึ้นเสมอๆ
แต่แล้ววันนี้เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องทำงาน สิปรางค์ก็ต้องประหลาดใจที่พบใครคนนั้นที่หล่อนกำลังนึกถึง ยืนรอหล่อนอยู่ก่อนแล้ว
"คุณสิปรางค์ครับ ผมมีเรื่องจะคุยด้วย"
"อ้าว ช่างวิน มาถึงที่นี่มีเรื่องอะไรคะ"
หญิงสาวทักเขาหน้าตาสดชื่น ในที่ทำงานเขาและหล่อนจะเรียกกันอย่างนี้เสมอ หล่อนออกจะแปลกใจเล็กน้อย ที่อยู่ๆวินก็ขึ้นมาหาที่สำนักงานแต่เช้า เพราะปกติชายหนุ่มจะอยู่แต่ในโรงงาน เขาแทบจะไม่เคยปรากฏตัวบริเวณออฟฟิศแถวนี้เลย ยกเว้นแต่เมื่อเขามีธุระกับคุณวิชิต
วินเดินตามหญิงสาวเข้ามาในห้องทำงาน ชายหนุ่มหันหลังปิดประตูก่อนที่จะถามหล่อนเสียงเรียบ
"นี่อะไร มะปรางจะให้รื้อสนามบอลของพวกผมงั้นเหรอ" นายช่างหนุ่มวางเอกสารเสนอเซ็นต์ลงบนโต๊ะทำงานของตัวเล็กตรงหน้า เขาได้รับเอกสารนี้เมื่อวาน พื้นที่นี้อยู่ในความรับผิดชอบของแผนกซ่อมบำรุง สิปรางค์ต้องการลายเซ็นอนุมัติจากเขา
"ก็เห็นเป็นที่ว่าง มันสำคัญอะไรนักหนา น่าจะเอาใช้ทำประโยชน์อย่างอื่นได้ดีกว่า"
หญิงสาวพยายามอธิบายให้สั้นที่สุด หล่อนไม่ต้องการให้ชายหนุ่มรู้ว่าหล่อนกำลังประเมินราคาทรัพย์สินทุกอย่างของโรงงาน และเตรียมปรับพื้นที่ในทุกๆส่วนในโรงงานเพื่อเข้าสู่โหมดการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ต่อไป ซึ่งหากยิ่งทำได้เร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี งานของหล่อนก็จะได้จบเร็วขึ้นเท่านั้น
"มะปราง พวกผมใช้สนามนั้นเล่นบอกกันอยู่บ่อยๆแล้วงี้จะให้ไปเล่นกันที่ไหน" วินพยายามใช้เสียงอ่อน มะปรางของเขาเป็นพวกไม่ชอบยอมแพ้ เขาต้องค่อยๆตะล่อมหล่อน
"ก็ลานหน้าโรงซ่อมบำรุงก็ได้มั้ง"
"มะปราง ตรงนั้นมันพื้นปูนเล่นไม่สนุกเท่าพื้นหญ้า"
"ก็แค่เล่นกันอาทิตย์ละวัน" หญิงสาวยักไหล่ ทำหน้าเบื่อหน่าย
"สาม"
"ห้ะ"
"อาทิตย์ละสามวัน จันทร์ พุธ ศุกร์" นายช่างหนุ่มตอบอย่างใจเย็น
"นี่จะไปแข่งซีเกมส์กันรึไง เล่นอะไรกันนักหนา"
"นี่ยังดีที่ไม่เล่นกันทุกวันนะ เอาเถอะ ผมไม่เซ็นต์"
"วิน เราให้เวลาถึงเย็นนี้ จัดการเซ็นต์ให้เรียบร้อย แล้วก็นี่มีเรื่องอื่นอีกไหม เดี๋ยวเรามีประชุมกับคุณวิชิต" สิปรางค์ตัดบทแล้วหันหน้าเข้าหาจอโน้ตบุ๊คตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
นายช่างหนุ่มมองหญิงสาวด้วยความน้อยใจ นี่หล่อนไม่เคยเห็นคุณค่าของพนักงานเลยใช่ไหม
และเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่มีทีท่าว่าจะสนใจเขาอีก วินจึงหันหลังเดินออกไปโดยทิ้งเอกสารไว้บนโต๊ะ
สิปรางค์เงยหน้าขึ้นจากโน้ตบุ๊คของตนเอง หญิงสาวมองตามหลังชายหนุ่มไปแล้วถอนหายใจ นี่หล่อนจะบอกเขาได้อย่างไรว่าความจริงแล้วหล่อนกำลังช่วยโรงงานแห่งนี้ต่างหาก การขายที่ดินได้ก่อนจะปิดโรงงาน อย่างน้อยก็ทำให้โรงงานมีบัญชีทรัพย์สินที่ดูดีบ้าง เห็นทีหล่อนอาจจะต้องรอให้วินอารมณ์ดีๆแล้วค่อยไปเกลี้ยกล่อมเขาที่บ้านกระมัง…
ทว่าในตอนเย็น เมื่อสิปรางค์แวะไปหาชายหนุ่มที่บ้านหลังเลิกงาน หล่อนก็ได้รับคำบอกกล่าวจากลุงแปงที่กำลังยืนรดน้ำอยู่ที่แปลงผักหลังบ้านของวิน
"คุณวินเปิ้นไปตีสนุ๊กค้าบ"
หญิงสาวตัดสินใจตามไปหาวินที่ร้านสนุกเกอร์ในตัวเมืองแม่ริมตามคำบอกพิกัดของผู้ดูแลสวน สิปรางค์เป็นคนใจร้อน ยิ่งถ้าเป็นเรื่องงาน อะไรที่จะทำให้สำเร็จอย่างรวดเร็วได้ หล่อนก็จะทำทันที
และเมื่อเข้าไปถึงข้างในร้านก็พบวินอยู่ที่นั่นจริงๆ หล่อนเห็นเขากำลังยืนคุยกับชาวคณะอยู่ที่โต๊ะสนุกเกอร์ด้านในสุด มากันครบทีมเชียวช่างอู๊ด ช่างโต้ง น้องปัณณ์ก็ด้วย แถมด้วยคนงานอีกสองสามคนที่หล่อนจำหน้าได้
"เฮ้ย มาได้ไงเนี่ย" หัวหน้าแก๊งทำหน้าตกใจเมื่อหญิงสาวปราดเข้าประชิดตัว
"อ่ะ เซ็นต์ซะ" คนตัวเล็กยื่นเอกสารไปข้างหน้าชายหนุ่ม
"เซ็นต์ไรครับ อย่ามายืมตังค์ผม ผมไม่มีให้ยืม" ว่าแล้วคนตัวสูงก็เดินห่างออกไป เขาเดินวนไปเวียนมาที่ขอบมุมของโต๊ะ ตาก็พลางจ้องแต่ลูกสีๆที่ตั้งอยู่สงบนิ่งบนโต๊ะ
ในขณะที่ทุกคนกำลังจ้องมองสิปรางค์อย่างสงสัยว่าหล่อนมาทำไม ชายหนุ่มต้นเรื่องกลับก้มลงแทงลูกสนุ๊กสีขาวตรงหน้าไปกระแทกลูกสีดำลงหลุมไปท่ามกลางเสียงโห่ร้องดีใจ วินหันไปพยักพเยิดกับลูกทีม
"ก็เรื่องพื้นที่ร้างไง" สิปรางค์รำคาญกับเความลีลาของคุณหัวหน้าช่างคนนี้เหลือทน ทำไมคราวนี้ช่างดื้อดึงอย่างนี้ ปกติก็เห็นเป็นคนเรื่อยๆเฉยๆนี่นา น่าเบื่อหน่ายเหลือเกิน หล่อนอยากจะทำงานให้เสร็จๆไป
"ร้างไหน" เขายังทำท่าไม่สนใจหล่อน เดินไปรอบโต๊ะอีกด้านนึง ตอนนี้ลูกทีมของเขาก็เริ่มไม่สนใจหล่อนบ้างแล้ว ทุกคนหันมาใจจดจ่อกับลูกสีๆบนโต๊ะกันต่อไป
"โอ๊ย ก็พื้นที่ข้างโรงซ่อมบำรุงไง" หญิงสาวเริ่มจะหมดความอดทน
"อ๋อ หนามบอล" วินตอบมาลอยๆ
พอได้ยินคำว่าสนามฟุตบอล คราวนี้เป็นช่างโต้งที่หันขวับมาทางหญิงสาว
"นั่นแหละ เราต้องรีบปิดเคสนี้ เอาพื้นที่ไปใช้ทำอย่างอื่น อย่าลีลามากนักเลยน่า"
"ก็บอกแล้วผมไม่เซ็นต์ จะไล่ผมออกก็ตามใจ" คนดื้อก็ยังดื้อต่อ แล้วก็หันไปอธิบายกับลูกน้อง "เขาจะเอาสนามบอลของหมู่เฮาขาย"
"เฮ้ย ลูกพี่ จะยอมได้จะใด จะฮื้อเฮาไปเล่นตี้ใด" ช่างโต้งเริ่มการโวยวาย และตามด้วยช่างอู๊ด
"คุณสิปรางค์คับ พวกผมเล่นกันแถวนั้นมาเป็นปีๆแล้วคับ"
"ใช่ เนอะ อยู่ๆจะมาแย่งไปเฉย เนอะ บ่ยอมคับ บ่ยอม" คนเป็นลูกพี่ได้ใจ ยักคิ้วหลิ่วตาให้หล่อน
สิปรางค์ยืนนิ่ง เห็นท่าทางเขาเป็นคนง่ายๆสบายๆ บทจะดื้อนี่ หัวชนฝาจริงๆ แต่นี่เขาดื้อจริงหรือตั้งใจจะกวนประสาทหล่อนกันแน่
ก็ได้ กวนมา กวนกลับ
"งั้นเอางี้ มาแข่งสนุ๊กกัน ถ้าดิฉันชนะ ช่างวินต้องเซ็นต์นะคะ" หญิงสาวเริ่มหาวิธีใหม่ ยังไงหล่อนก็ต้องจบเรื่องนี้ให้ได้เร็วที่สุด หล่อนมีเรื่องต้องทำอีกมาก
วินหยุดชะงักการจ้องลูกกลมๆบนโต๊ะนั่น แล้วหันมาจ้องหญิงสาวแทน ชายหนุ่มเลิกคิ้วทำหน้าประหลาดใจกับคำท้า แต่เพราะเสียงเชียร์จากลูกทีม ทำให้เขาเอ่ยออกไปอย่างรวดเร็ว
"ได้ครับ เกมเดียวจบ ไม่มีต่อให้"…
ท่ามกลางเสียงเชียร์ดังก้อง การแข่งขันดำเนินไปอย่างดุเดือด สิปรางค์เคยเล่นสนุกเกอร์มาบ้างสมัยเรียนหนังสือที่อเมริกา แม้หล่อนจะไม่ใช่คนชอบไปสังสรรค์ตามผับตามบาร์ แต่ในบางครั้งที่หล่อนกำลังเครียดอย่างหนักจากการเรียน หญิงสาวก็จะทนการคะยั้นคะยอของเพื่อนๆไม่ไหว จนต้องตามไปคลายเครียดที่โต๊ะสนุกเกอร์ตามผับเล็กๆบ้าง และก็เหมือนดังเช่นเรื่องอื่นๆ หล่อนจริงจังกับการเล่นสนุ้กเกอร์จนเป็นฝ่ายที่ชนะเพื่อนๆเสมอๆ
แต่ผลปรากฏว่าครั้งนี้คนชอบเอาชนะกลับเป็นฝ่ายแพ้ วินยักคิ้วหลิ่วตาเย้ยหยันหล่อนเต็มที่ แม้จะหัวเสียแค่ไหน แต่หญิงสาวต้องรักษาคำพูด หล่อนฉีกเอกสารนั้นต่อหน้าทุกๆคน
"เชิญเล่นบอลกันตามสบายต่อไปค่ะ"
เสียงไชโยโห่ร้องจากเหล่าทีมบอลดังขึ้น พร้อมกับเสียงขอบคุณหญิงสาวดังเซ็งแซ่
"พี่ปรางใจดีที่สุด" เสียงจากหนุ่มน้อยปัณณ์ลูกพี่ลูกน้องของหล่อนก็ตามมาด้วย
ใจดีอะไรกันล่ะ ชั้นแพ้พนันย่ะ
สิปรางค์ส่ายหน้าอย่างเหนื่อยหน่ายใจ เรื่องเล็กๆน้อยๆแค่นี้ทำไมหล่อนจัดการไม่ได้ หญิงสาวหันหลังจะเดินกลับ แต่ด้วยความที่หล่อนมัวแต่หัวเสียและคิดว่าควรจะอย่างไรต่อไปดี ทำให้หล่อนเผอิญก้าวไปเหยียบเท้าของชายคนหนึ่งในกลุ่มชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่โต๊ะใกล้ๆกันนั้น แต่สิปรางค์ไม่ทันรู้ตัวจึงตั้งท่าจะเดินต่อไป
"อ้าว เหยียบตีนกันแล้วไม่ขอโทษล่ะครับ" เสียงห้าวดังขึ้นมาทำให้หญิงสาวต้องหันกลับมา
"อ้าว ขอโทษนะคะ ไม่ทันเห็น" คนกำลังหัวเสียเอ่ยขอโทษอย่างรวดเร็วและหมุนตัวเดินกลับออกไป หล่อนกำลังอารมณ์ไม่ดี หล่อนอยากรีบออกไปจากที่นี่
"เดี๋ยวสิคร้าบ เจ็บนะคร้าบ จะขอโทษง่ายๆอย่างนี้หรือคร้าบ" แต่กลับมีมือมาจับต้นแขนของหล่อนเอาไว้
"เอ๊ะ น้อง พี่ก็ขอโทษแล้วไงคะ จะเอาไงอีก แค่เหยียบเท้าทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ ก็นั่งกันอยู่เกะกะ มันก็ต้องมีเดินพลาดกันบ้าง แล้วก็ปล่อยแขนพี่ด้วยค่ะ อยู่ดีๆน้องจะมาจับแขนคนอื่นเขาโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตได้ยังไงคะ"
สิปรางค์เริ่มขึ้นเสียงอย่างยาวเหยียดบ้าง หล่อนเกลียดนักผู้ชายที่ชอบมาหาเรื่องผู้หญิง คิดว่าหล่อนจะกลัวหรือ
"ใครน้องมึง"
คราวนี้ฝ่ายโน้นเริ่มเอาจริงและมีหน้าตาถมึงทึง แต่ก่อนที่สิปรางค์จะได้ต่อปากต่อคำอะไรอีก ก็มีแผ่นหลังของร่างสูงมาออกหน้าบังหล่อนเอาไว้
"สุมาเต๊อะอ้าย อย่ามีเรื่องกันเลยนะ" น้ำเสียงทุ้มๆนั้นเอ่ยขอโทษด้วยเสียงเรียบๆ
"เล่นเอาส้นสูงมาเหยียบตี๋นฮาเต็มๆแบบนี้ จะแค่ขอสุมก๋า บ่ปอเว้ย" หากอาการไม่พอใจของคนตรงหน้ายังคงอยู่
"วิน! ไม่ต้อง เดี๋ยวเราเคลียร์เอง" คนตัวเล็กข้างหลังเขาพยายามจะแซงออกมาอยู่ข้างๆหน้า
หากคนตัวสูงไม่ยอม เขากางแขนออกพยายามกันคนตัวเล็กนั้นไว้ข้างหลัง แล้วพูดเสียงเรียบๆกับคนตรงหน้าต่อไป
"แล้วอ้ายจะฮื้อผมยะจะใด"
ชายวัยกลางคนหันไปมองรอบๆ ทำท่านึกตรึกตรอง จะให้มันทำอะไรถึงจะสะใจที่สุด แม่งใช้ส้นสูงมาเหยียบเท้ากู เจ็บจะตายห่า
"งั้นคิงก่อต้องยกมือไหว้ขอโทษฮาอีปี้นี่"
"เฮ้ย! ช่างวิน! อย่านะ!"
ทีมงานของนายช่างใหญ่ต่างประสานเสียงขึ้นมาพร้อมกัน ตอนนี้คณะของวินและฝ่ายตรงข้ามเขามายืนประจัญหน้ากันแล้ว เตรียมพร้อมที่จะมีเรื่องกันเต็มที่
"ช่างบ่ดียอมมัน ไอัพวกนี้มันชอบหาเรื่องอยู่แล้ว" คนงานคนหนึ่งของเขาโวยวาย
"บ่ดีไปกลัวมันช่างวิน เดี๋ยวเฮาโทรตามพวกคนงานตี้โฮงงานมาอีกก่อได้" คนงานอีกคนเริ่มเลือดร้อนขึ้นมา
"ใช่! วิน! จะบ้าเหรอ อย่าไปยอม มีเรื่องก็มีเรื่องสิ" สิปรางค์ก็ไม่ยอมเช่นกัน หล่อนไม่เคยกลัว ตอนอยู่อเมริกา เมื่อยามถูกราวีจากแก๊งต่างชาติ หญิงสาวก็ไม่เคยกลัวใครทั้งนั้น หล่อนมีสเปรย์พริกไทยพกไว้ติดตัวตลอด
คนตัวเล็กยังพยายามจะเบียดตัวเล็กๆของหล่อนขึ้นมาอยู่ข้างๆคนตัวสูงหัวหน้าช่างใหญ่ แต่วินเอามือผลักหล่อนไปข้างหลัง
"อยู่เฉยๆน่ะ"
เขาหันมาบอกหล่อนเสียงเรียบๆแต่จริงจัง แม้ว่าวินจะมีอายุน้อยกว่าหล่อน และชายหนุ่มก็มักจะมีท่าทีสบายๆ ไม่เคยเดือดเนื้อร้อนใจอะไร แต่เมื่อไหร่ที่เขาทำเสียงเข้มขึ้นมา สิปรางค์ก็ต้องยอมฟังเขาทุกที
"ผมขอโทษคับอ้าย"
วินยกมือขึ้นมาไหว้ฝ่ายตรงข้ามท่ามกลางความตื่นตระหนกอ้าปากค้างของเหล่าลูกทีมและคนงานของเขา น้ำเสียงที่ดูจริงใจและการไหว้ของเขาก็สร้างความประหลาดใจให้กับฝ่ายตรงข้ามเช่นกัน
"เลิกแล้วกันเต๊อะคับ ผมฮู้ว่าอ้ายเจ็บ ผมว่าส้นรองเท้าของคนนี้เขาก่อแหลมอยู่" วินปรายตาไปที่เท้าของหญิงสาวตัวเล็กข้างหลัง
เมื่ออีกฝ่ายทำตามที่ตนเองขออย่างคาดไม่ถึง แถมชายหนุ่มตัวสูงคนนี้ยังเห็นด้วยกับเขาเรื่องส้นสูงของหญิงสาว ชายวัยกลางคนก็ยอมที่จะไม่เอาเรื่อง
"เออ งั้นแล้วไป ฝากบอกเปิ้นโตยว่าทีหลังก่อโตยฮื้อมันระวังๆน่อย" และน้ำเสียงนั่นก็ดูเป็นมิตรขึ้นมาเมื่อพูดกับวิน แต่สายตาที่ปรายมาทางหญิงสาวนั่นยังมีความหมันไส้
"โหย วิน ยอมยกมือไหว้เค้าได้ไงอ่ะ เรานึกว่าวินเป็นนักเลงพอนะเนี่ย" สิปรางค์ถึงกับเอ่ยออกมาด้วยความผิดหวัง หล่อนไม่เคยยอมแพ้ใครง่ายๆ
"โหย ช่างวิน…"
"โหย อ้ายวิน…"
"โหย พี่วิน…"
ทั้งชาวคณะต่างก็รำพึงออกมาด้วยความผิดหวังเต็มที่เหมือนกับสิปรางค์
"ช่างเถอะ กลับกันดีกว่า"
วินยักไหล่ พลางเดินนำเอาไม้คิวไปเก็บ สิปรางค์ยังยืนอยู่ที่เดิม มองตามเขาไปอย่างประหลาดใจแกมประทับใจ ผู้ชายคนนี้ยอมยกมือไหว้ขอโทษนักเลงกลุ่มนั้นแทนหล่อน วินาทีนั้นเป็นครั้งแรกที่หญิงสาวรู้สึกว่ามีผู้ชายคนนึงที่สามารถปกป้องหล่อนได้ ภายใต้ท่าทางที่สบายๆของชายหนุ่ม หล่อนรับรู้ได้ถึงความเข้มแข็งและการมีวุฒิภาวะของเขา
การปกป้องของคนคนหนึ่งอาจะไม่ใช่เรื่องของตาต่อตาฟันต่อฟัน แต่อาจเป็นการยอมรับลดศักดิ์ศรีของตนเองเพื่อให้เรื่องจบ
หญิงสาวไม่รู้ว่าหล่อนยืนจับตาการเคลื่อนไหวของคนตัวสูงอย่างนั้นอยู่นานเท่าไหร่ รู้ตัวอีกทีเมื่อเห็นชายหนุ่มหันมาเหมือนมองหาหล่อน และเมื่อเขามองเห็นหญิงสาวยังยืนอยู่ตรงที่เดิม วินก็เลิกคิ้ว บุ้ยหน้าพร้อมกับชี้นิ้วไปยังประตูทางออก สิปรางค์ยิ้มหวานให้ชายหนุ่มก่อนจะรีบเดินเข้าไปหาเขาในทันที…
"ผมก็คิดอยู่แล้ว ว่าเค้าไม่น่ายอม ช่างวินนี่บทจะดื้อเค้าก็ดื้อมากนะครับ" ผู้จัดการสูงวัยกล่าวยิ้มๆหลังจากฟังสิปรางค์ฟ้องเรื่องสนามบอลจบลง
"นี่เค้าเห็นความสนุกสนานของพรรคพวกตัวเองสำคัญกว่าผลประโยชน์ของบริษัทนะคะ"
หญิงสาวยังไม่วายไม่เข้าใจความคิดของคนที่นี่ การเล่นบอลจะไปสำคัญกว่ารายได้ของโรงงานได้อย่างไร
วิชิตนั่งนึกถึงใบหน้าของชายหนุ่มผู้ถูกกล่าวหาแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ นี่ถ้าคุณสิปรางค์ได้มาเจอวินตอนสมัยเป็นวัยรุ่นเมื่อเข้ามาทำงานใหม่ๆ เห็นทีต้องทะเลาะกันบ่อยเป็นแน่แท้
วินเป็นคนรักเพื่อนพ้องมาตั้งแต่ไหนแต่ไร และเขาไม่เพียงแต่จะใส่ใจในเรื่องของงาน แต่เขาก็ยังใส่ใจคนรอบข้างเสมอ ด้วยเหตุนี้ชายหนุ่มจึงเป็นที่รักของทุกคนในโรงงาน วิชิตรู้ว่าเคยมีโรงงานที่ใหญ่กว่าแห่งอื่นๆในเชียงใหม่มาเสนอนายช่างหนุ่มให้ไปทำงานด้วยในราคาค่าตัวที่สูงกว่าที่นี่มากมาย แต่เขาก็ไม่เคยเห็นวินจะสนใจ ผู้สูงวัยเคยคุยเรื่องนี้ตรงๆกับนายช่างหนุ่มอยู่บ้าง เพราะเขาเองก็มองวินเป็นเหมือนหลานชาย และเมื่อพอจะมองเห็นทางก้าวหน้าของวินเขาเองก็อยากจะสนับสนุน แต่ตัวชายหนุ่มเองกลับไม่มีความทะเยอทะยานนั้นเลย วินยังคงยืนยันที่จะทำงานในโรงงานแห่งนี้ไปเรื่อยๆ
วิชิตรู้ว่าความผูกพันกับวินที่มีต่อโรงงานแห่งนี้มีความหมายกับชายหนุ่มมาก…
"ก็ไม่เป็นไรนี่ครับ ปล่อยให้หนุ่มๆเค้าใช้สนามกันไปเถอะครับ" ผู้จัดการโรงงานหันกลับมาที่หญิงสาวตรงหน้า แล้วก็พูดต่อด้วยเสียงเบา
"อีกไม่กี่เดือนโรงงานก็จะปิดแล้ว ไว้เราค่อยปรับพื้นที่กันตอนหลังก็ได้ครับ"
สิปรางค์มองชายสูงวัยด้วยสายตาที่เห็นใจ ทำไมหล่อนจะไม่เข้าใจว่าวิถีชีวิตที่นี่เป็นอย่างไร มันก็เป็นสิ่งที่หล่อนกำลังหนักใจเพิ่มขึ้นทุกวัน
คนที่นี่ผูกพันกับโรงงานแห่งนี้กันมากกว่าที่หล่อนคิด…
ความเงียบงันปลอดคนของออฟฟิศในช่วงเย็นทำเอาชายหนุ่มสองคนที่กำลังเหลียวซ้ายแลขวาท่ามกลางแสงสลัวรู้สึกใจชื้นขึ้น
"กว่าจะหาโอกาสอย่างวันนี้ได้นี่ ไม่ง่ายเลยนะพี่ ปกติคุณสิปรางค์แกกลับดึกทุกวัน ผมรอแกไม่ไหวหรอกพี่"
หนุ่มไอทีพูดพลางพาหัวหน้าฝ่ายผลิตย่องอย่างเบาๆไปที่ห้องทำงานของหญิงสาวผู้มาจากรุงเทพ วุฒิชัยลองพยายามเปิดประตู ก็พบว่าประตูล็อกอยู่
"ห้องทำงานคุณสิปรางค์เค้าล็อกทุกทีเลยพี่ เอาไงดี กุญแจสำรองก็อยู่ที่คุณวิชิตคนเดียว" เติ้ดเหลียวซ้ายแลขวาด้วยความหวาดหวั่นอีกที เขารู้สึกประหม่าที่จะต้องมาทำอะไรลับๆล่อๆแบบนี้
"ผมกลัวเหมือนกันนะพี่ ถ้าเค้าจับได้ขึ้นมาล่ะ"
"ไปห้องประชุมละกัน เอาน่า ไมค์ตัวเล็กนิดเดียวไม่มีใครสังเกตเห็นหรอก" ชายหนุ่มหัวหน้าฝ่ายผลิตพยายามปลอบใจ
เขาเดินนำไปที่ห้องประชุม แล้วเดินดูรอบๆห้องเพื่อหาที่เหมาะๆในการที่จะติดไมโครโฟนดักฟัง
"ติดตรงหัวโต๊ะตรงนี้ก็แล้วกัน เห็นบางทีคุณสิปรางค์กับคุณณัฐเค้าก็ชอบมาคุยกันที่ตรงนี้"
วุฒิชัยก้มลงดูได้โต๊ะประชุมใหญ่กลางห้อง แล้วก็ชี้ตำแหน่งให้หนุ่มไอทีดำเนินงาน ส่วนตัวเขาเองก็เดินออกไปดูต้นทางที่ประตูห้อง…
"มาเลย มาเลยครับพี่น้อง หงส์กะเป็ดรึจะสู้นกอินทรี"
ช่างอู๊ดตะโกนก้องก่อนจะวิ่งนำกลุ่มคนงานเข้าไปในสนามบอล เหล่าสิงห์ค้าแข้งทั้งหลายต่างเฮโลขานรับแล้ววิ่งกันเข้าไปดวลแข้งกันอย่างกระเหี้ยนกระหือรือ
"ฟุตบอลมันสนุกยังไงเนี่ย กะอีกแค่ลูกบอลเล็กๆลูกเดียว แย่งกันอยู่ได้"
สิปรางค์พึมพำอย่างไม่เข้าใจมาจากข้างสนาม ลูกกลมๆลูกนึงที่คนวิ่งไล่ตามกันเป็นสิบ หล่อนไม่เคยสนใจกีฬาประเภทนี้ ไม่เคยแม้แต่จะปรายตาดูเวลาที่เห็นการถ่ายทอดสดการแข่งขันทางทีวี
"ก็ต้องลองเล่นดูล่ะนะ"
เสียงท้าทายจากชายหนุ่มข้างๆทำให้หญิงสาวขมวดคิ้ว
หรือหล่อนควรจะลองดู? เกิดมายังไม่เคยเตะฟุตบอลเลย เอ หรือมันจะน่าสนใจจริงๆ
"เฮ้ย ผมพูดเล่นครับ ไม่ต้องลองไปหมดซะทุกอย่างก็ได้"
เหมือนวินจะอ่านใจหล่อนออก สิปรางค์ปรายตามองเขา ท่าทางที่เขากำลังจ้องมองเกมในสนามนั้นดูมีความสุขมากอีกแล้ว ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมีความสุขกับอะไรได้ง่ายเหลือเกิน
"โอเค งั้นเดี๋ยวจะแค่ลองเป็นคนดู อยากจะรู้ว่าถ้าตั้งใจดูจริงๆมันจะสนุกขนาดนั้นหรือเปล่า"
แล้วหญิงสาวก็หันไปตั้งใจดูเกมข้างหน้าอย่างจริงจัง วินอดไม่ได้ที่จะแอบเหลือบมองดูหล่อน ท่าทางคนตัวเล็กกำลังตั้งอกตั้งใจเหลือเกิน ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้ตั้งใจที่จะทำอะไรไปเสียทุกอย่างนะ มะปรางของเขาจริงจังกับชีวิตแบบนี้ตลอดเลยหรือ…
"เอ้า ชนครับพี่น้อง จะอี้มันต้องฉลองน่อย"
ช่างอู๊ดตะโกนในวงสุราข้างสนามบอลหลังจากที่ทีมบอลของเขาได้ชัยชนะในวันนี้
"โห ลูกนั้นนาอ้าย แม่งถ้าบ่ได้ผมเสียบนี่ เฮาแป๊แน่นวล" ช่างโต้งเอ่ยด้วยความภาคภูมิใจ แล้วก็พูดต่อไป "นี่ขนาดช่างวินลงแค่ครึ่งหลังนา หมู่เฮายังชนะ เอ้า ชนครับพี่น้อง"
แล้วการชนแก้วกันก็เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนที่ช่างอู๊ดจะหันมาเห็นแก้วในมือของหัวหน้าเขาเป็นน้ำอัดลม
"เฮ้ย ใครชงเหล้าฮื้อช่างวินหน่อยก่ะ"
"วันนี้ผมดื่มบ่ด้ายอ้ายอู๊ด เดี๋ยวผมต้องไปส่งใครบางคนเขาตี้บ้าน"
ชายหนุ่มมองมาทางคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ตรงข้าม ทำตายิ้มกรุ้มกริ่ม เขาเห็นหล่อนมองมาทางเขาแวบเดียว ก่อนที่จะหันไปชนแก้วกับกลุ่มคนงานอย่างเฮฮาต่อไป วันนี้เขาต้องงดดื่มไปโดยปริยาย เมื่อเห็นหญิงสาวเข้าร่วมวงฉลองด้วย
วินไม่เคยรู้มาก่อนว่าหญิงสาวดื่มเหล้าเป็น หล่อนไม่ได้แสดงทีท่าว่าเจนจัดในการดื่ม หากแต่สิปรางค์นั่งดื่มไปเรื่อยๆ พลางฟังคนโน้นคนนี้โม้ หัวเราะบ้างเวลาช่างอู๊ดแซว ส่วนช่างโต้งก็ขยันเติมเหล้าให้หญิงสาวอยู่เรื่อยๆ แต่หล่อนก็ไม่มีทีท่าว่าจะเมามายเลย วินนั่งสังเกตหญิงสาวอยู่เงียบๆ มะปรางของเขามีอะไรให้แปลกใจอยู่เสมอ…
"ผมไม่ยักจะรู้ว่ามะปรางคอแข็งขนาดนี้"
วินเดินนำหญิงสาวมาที่มอเตอร์ไซค์หลังจากจบการดวลครั้งยิ่งใหญ่
"วิน คือเราเมามากตอนนี้" หากคนตัวเล็กสารภาพกับเขาด้วยท่าทางโอนเอน
"คือเมื่อกี้เราต้องฝืนนั่งตัวตรง เข้าใจไหม ปกติเราไม่ดื่มขนาดนี้ แอลกอฮอล์มันไม่ดีต่อสุขภาพ ไม่เข้าใจจริงๆ จะกินเหล้ากันไปทำไมนักหนา เปลืองเงิน เปลืองเวลา เอื๊อกกกก…" หล่อนพูดพล่าม ขณะกำลังพยายามยืนให้ตรง
หากนายช่างหนุ่มไม่ได้สนใจ เขากำลังถอยมอเตอร์ไซค์ออกมาจากสถานที่จอด
"ขึ้นมาครับ" ชายหนุ่มส่งหมวกกันน็อคให้หล่อน "เกาะแน่นๆนะจ๊า เดี๋ยววันนี้ซิ่งหน่อย"
แต่เขาก็ออกรถไปอย่างช้าๆ ในตอนแรกหญิงสาวได้แค่จับชายเสื้อเขาไว้อย่างหลวมๆ แต่วินก็จับมือทั้งสองข้างของหญิงสาวมากอดเอวเขาไว้ให้แน่นๆ ชายหนุ่มไม่ได้หมายความตามที่พูด เขากลับขี่มอเตอร์ไซค์ไปตามทางอย่างช้าๆ
สิปรางค์แนบตัวซบแผ่นหลังของชายหนุ่มไว้แน่นไปตลอดทาง รู้สึกกึ่งเมากึ่งอบอุ่นใจที่ที่มีคนพาส่งไปบ้าน นี่เป็นครั้งแรกที่หล่อนดื่มแอลกอฮอล์จนรู้สึกเมา ปกติหล่อนควบคุมตัวเองได้เสมอ แต่ครั้งนี้… หล่อนกลับกล้าทลายความยับยั้งชั่งใจของตัวเอง กล้าเปิดใจสนุกสนานไปกับบรรยากาศตรงหน้าร่วมกับชาวคณะของวินและคนงานคนอื่นๆ
เพราะหล่อนรู้ไง ว่ามีคนคนนึงคอยปกป้องและดูแลหล่อนอยู่ใกล้ๆ…
วินพยุงสิปรางค์ขึ้นไปส่งที่หน้าประตูบ้านพัก เขาเพิ่งรู้ว่าสิปรางค์เมาจริงๆ ก็เมื่อตอนที่มาถึงหน้าห้องพักแล้วหล่อนพยายามควานหากุญแจ แต่ไม่สำเร็จ ชายหนุ่มเลยบอกให้หล่อนส่งกระเป๋ามาให้เขา หญิงสาวหลับตาและเอนตัวมาซบไหล่เขา
"ดีจังเลย มีวินมาส่ง ไม่ต้องขับรถเอง เอื๊อก…" หล่อนกอดแขนเขาแน่นโหยหาที่พึ่งพิงไม่ให้ตัวเองล้ม
"ดีจังเลย มีคนเปิดประตูบ้านให้ด้วย เอื๊อก…" คนตัวเล็กยังคงพึมพำด้วยน้ำเสียงแบบเด็กๆในขณะที่หลับตา
หากนายช่างหนุ่มกลับรู้สึกแปลกๆ แปลกที่เขาอยากจะยืดเวลาการไขกุญแจนี้ออกไปให้นานที่สุด เขาเริ่มรู้สึกตัวมาระยะนึงแล้ว นานมากแล้วที่เขาไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้ให้ใคร ชายหนุ่มจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เขามีความรู้สึกนี้ก็คือมีให้คุณแป้ง มันเป็นความรู้สึกที่อยากจะคุ้มครอง อยากจะปกป้องผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงที่ดูเหมือนจะเก่งไม่เคยต้องพึ่งพาใคร
หรืออาจเพราะมะปรางของเขาเป็นคนแบบนี้ มะปรางผู้ซึ่งมีแต่ความเข้มแข็ง มันเลยยิ่งทำให้เขาอยากแสดงให้หล่อนเห็นว่า ผู้ชายที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรคนนี้ก็ดูแลหล่อนได้…
ในที่สุดชายหนุ่มก็ไขกุญแจเปิดประตูห้องเข้าไปสำเร็จ เขาโอบหล่อนพาไปนั่งที่โซฟาข้างๆเตียงนอน หญิงสาวยังคงกอดแขนเขาแน่น ท่าทางเหมือนกึ่งหลับกึ่งตื่น
"มะปราง ผมต้องกลับแล้วนะครับ" น้ำเสียงทุ้มๆนั้นอ่อนโยน
"อื้อ" หล่อนตอบรับ หากสองแขนเล็กๆนั่นยังคงเกี่ยวแขนเขาไว้แน่น
วินมองสิปรางค์ด้วยสายตาแห่งความเอ็นดู เขาเอื้อมมือไปปัดไรผมที่ตกลงมาปรกหน้าหญิงสาวขึ้นไปทัดหู นี่หรือ คุณสิปรางค์คนเก่งของบริษัท เวลาเมาแล้วช่างเหมือนเด็กน้อย ชายหนุ่มเผลอลูบผมหล่อนเล่น ใบหน้าใสที่แดงเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์นั้นดูหวานยิ่งขึ้นในยามนี้ หญิงสาวหลับตาพริ้ม มันทำให้วินอดใจไม่ไหว…
และแล้วเขาก็เผลอก้มลงไปจะจูบหน้าผากหล่อน
"โอ๊ย!"
ทว่ามันเป็นจังหวะที่คนสวยเงยหน้าขึ้นมาอย่างรวดเร็วพอดี หน้าผากที่เขาหมายจะจูบ จึงกระแทกคางของชายหนุ่มอย่างจัง
"อุ๊ย ขอโทษ ง่วงจัง"
หญิงสาวเอนตัวออกห่างจากเขา ยกมือขึ้นเสยผม พร้อมกับหาว
เอ้อ…
วินหน้าเจื่อนไป เขาเอามือลูบคางป้อยๆ แต่สิปรางค์ไม่ทันสังเกตเห็น หล่อนเอนหลังไปพิงที่พนักโซฟา แล้วทำท่าจะหลับอย่างจริงจัง
หนุ่มนายช่างถอนหายใจ จ้องมองหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่เขาเองก็บอกไม่ถูก
รู้แต่ว่าเขาต้องออกไปจากที่นี่ ตอนนี้เลย!
ชายหนุ่มประคองสิปรางค์ให้เปลี่ยนจากท่านั่งเป็นเอนตัวนอนลงที่โซฟา เขาจัดท่าทางให้หญิงสาวนอนในท่าที่สบายที่สุด หยิบผ้าห่มผืนบางจากบนเตียงนอนมาคลุมให้ ถอดรองเท้าส้นสูงทั้งคู่วางไว้ปลายเตียง หึหึ ส้นสูงคู่นี้สินะที่เกือบจะพาเขาและพรรคพวกไปมีเรื่องกับนักเลงเจ้าถิ่น
วินยืนมองอยู่ครู่หนึ่งให้แน่ใจว่าหญิงสาวนอนสบายดีแล้วจึงตัดสินใจหันหลังกลับ แต่ก่อนที่จะเดินพ้นออกจากประตูไป เขาก็ได้ยินเสียงเล็กๆพึมพำมาจากทางโซฟา
"ขอบคุณมากมากเลยน้า วินน่ารักที่สุดเลย"
นายช่างใหญ่อมยิ้ม ก่อนที่จะรีบออกไปจากห้องพักของหญิงสาวโดยทันที…


## ความชื่นมื่น

"คุณสิปรางค์เคยขึ้นไปชิมกาแฟสดในไร่กาแฟบนดอยมาบ้างหรือยังครับ"
วินเอ่ยปากถามหญิงสาวขณะที่สายตายิ้มๆของเขาจับจ้องหล่อนที่กระจกมองหลัง เมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่น ชายหนุ่มยังคงเรียกหล่อนอย่างเต็มยศเสมอ วันนี้นายช่างหนุ่มรับอาสาพาสิปรางค์และณัฐมาเที่ยวดูไร่กาแฟตามคำแนะนำของคุณวิชิต และเมื่อมีบุคคลที่สามมาด้วยมะปรางของเขาก็กลับไปเป็นคุณสิปรางค์ที่โรงงานดังเดิม
มะปรางของเขา…หรือ?
วินยิ้มกับตัวเองอย่างเขินๆ เอ นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่เขาเรียกมะปรางว่า…มะปรางของเขา
หญิงสาวทำคิ้วขมวดสบตาชายหนุ่มมาจากกระจกหลัง ท่าทางไม่สบอารมณ์ที่เขาหยอกหล่อนเรื่องนี้ วินก็รู้ว่าเมื่อก่อนหล่อนเป็นคนไม่ดื่มกาแฟ เพิ่งจะมาเริ่มดื่มก็ตอนมาทำงานที่โรงงานที่เชียงใหม่นี่ล่ะ
"พี่ปรางแกไม่เคยสนใจเรื่องของกาแฟหรอกครับ แปลกคน ทำงานบริษัทกาแฟแท้ๆ แต่ไม่ดื่มกาแฟ" ณัฐตอบแทนหญิงสาวขณะที่นัยน์ตาของเขาจับจ้องอยู่ที่วิวสวยๆข้างทาง
จริงของณัฐ เรื่องที่คิดจะมาท่องเที่ยวดูไร่กาแฟนั้นไม่เคยอยู่ในหัวสิปรางค์เลย และแท้จริงแล้ววันนี้หล่อนอยากจะพักผ่อนอยู่ที่รีสอร์ตมากกว่าจะมานั่งรถตะลอนๆคดเคี้ยวไปตามหุบเขาเช่นนี้ แต่เพราะณัฐคะยั้นคะยอให้มาด้วยกัน เขาให้เหตุผลว่าหล่อนทำงานเหนื่อยมาทั้งอาทิตย์น่าจะได้ออกมาพักผ่อนนอกตัวเมืองบ้าง มันทำให้หญิงสาวเริ่มลังเล อันที่จริงตั้งแต่มาอยู่เชียงใหม่หล่อนก็ยังไม่เคยได้มีโอกาสได้ออกไปเที่ยวรอบนอกบ้างเลย
และแล้วคนที่ไม่เคยคิดจะสนใจเรื่องของกาแฟก็นั่งหลับๆตื่นๆมาในรถกระบะกับชายหนุ่มเพื่อนบ้านและชายหนุ่มเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องมาตลอดทาง…
หลังจากที่ขับผ่านโค้งนั้นโค้งนี้มาร่วมชั่วโมง ในที่สุดวินก็พาแขกจากกรุงเทพมาถึงที่หมู่บ้านเล็กๆบนอำเภอดอยสะเก็ด ชายหนุ่มเข้าไปทักทายกับชาวบ้านเจ้าของไร่อย่างสนิทสนม ก่อนที่จะพาสิปรางค์กับณัฐเดินดูรอบๆ
"อำเภอดอยสะเก็ด เป็นแหล่งปลูกกาแฟแหล่งใหญ่เลยนะครับ เดิมทีแถวนี้ชาวบ้านเค้าเคยปลูกเมี่ยงเป็นอาชีพหลักกันน่ะครับ แต่หลังจากในหลวงรัชกาลที่เก้าท่านเสด็จเยี่ยมราษฎรในพื้นที่ ท่านจึงทรงพระราชทานพระราชดำริให้ราษฎรหันมาปลูกกาแฟอาราบิก้า ก็เป็นการปลูกร่วมกับป่าไม้และอนุรักษ์ป่าน่ะครับ ทำให้กาแฟเป็นรายได้หลักของชุมชนที่นี่"
ไม่บ่อยครั้งที่สิปรางค์จะได้ยินนายช่างหนุ่มพูดอะไรยาวๆ วินพูดไปเรื่อยๆขณะเดินซอกซอนไปตามต้นกาแฟที่ปลูกแฝงไปกับป่าเขา
"อาราบิก้าชอบร่มเงาและความชุ่มชื้น ชาวบ้านเลยต้องปลูกในป่า ทำให้เราได้อนุรักษ์ป่าไว้"
"ไร่กาแฟไม่เหมือนกับที่คิดไว้เลยค่ะ"
ภาพที่หญิงสาวจินตนาการไว้ก็คือ ไร่เตียนโล่งขนาดใหญ่บนภูเขา ที่มีต้นกาแฟปลูกเรียงเป็นแถวๆสุดลูกหูลูกตา
"กาแฟทั่วโลกมีอยู่สองสายพันธุ์หลักๆ คือ โรบัสต้า กับ อาราบิก้า โดยโรบัสต้าเป็นกาแฟที่สามารถปลูกได้ทั่วไป แต่สำหรับ อาราบิก้า ปลูกได้เฉพาะพื้นที่สูง และต้องมีอากาศหนาวเย็นตลอดทั้งปี"
สิปรางค์คิดไปถึงโรงงานกาแฟสำเร็จรูปโรงงานใหญ่ที่จังหวัดฉะเชิงเทราของญาติผู้พี่ ที่นั่นเป็นกาแฟสายพันธุ์โรบัสต้าที่ปกป้องนำเมล็ดกาแฟเข้ามาจากหลากหลายประเทศ ตัวหล่อนเองก็ยังไม่เคยศึกษาเรื่องของกาแฟจริงๆจังๆเสียที ได้แต่สนใจเรื่องของระบบงานในโรงงานมากกว่า
นี่เป็นครั้งแรกจริงๆที่หล่อนได้มาสัมผัสต้นกำเนิดของเมล็ดกาแฟ ผลิตภัณฑ์หลักของธุรกิจของครอบครัวปกป้อง
วินเดินนำพาหญิงสาวและณัฐเดินลัดเลาะไปตามแนวต้นไม้ในป่าที่ขึ้นกันอย่างระเกะระกะ เขายังคงให้ความรู้ถึงเรื่องกาแฟอาราบิก้าอย่างต่อเนื่อง
"กาแฟจะเริ่มให้ผลผลิตในปีที่สามหรือสี่หลังปลูก และจะให้ผลผลิตเต็มที่เมื่ออายุหกถึงแปดปี หลังออกดอกจนถึงผลสุก จะใช้เวลาประมาณเจ็ดถึงเก้าเดือน แล้วแต่สภาพภูมิอากาศบนที่สูงสุกช้ากว่า ผลกาแฟจะสุกจนเก็บเกี่ยวได้ประมาณเดือนกันยายนถึงเดือนกุมภาพันธ์"
คนสวยมองไปรอบๆอย่างเริ่มชักจะสนใจไร่กาแฟในป่า รุ่นน้องของหล่อนบุ้ยปากให้ดูต้นกาแฟที่มีลักษณะเป็นไม้พุ่มขนาดเล็กแอบอิงอยู่กับต้นไม้ป่าขนาดใหญ่ หญิงสาวคะเนดูคิดว่าความสูงของต้นกาแฟน่าจะประมาณสองสามเมตร
"เราจะเก็บผลกาแฟที่สุกเต็มที่เท่านั้นครับ ผลอ่อนมันจะเป็นสีเขียว แต่เราจะเลือกเก็บแต่ผลที่มีสีแดงเท่านั้น"
นายช่างหนุ่มชี้ชวนให้ชาวกรุงทั้งสองดูผลกาแฟที่ห้อยย้อยลงมาจากต้นกาแฟใกล้มือพร้อมกับสาธิตวิธีการทดสอบ
"จะรู้ได้ยังไงว่าผลกาแฟมันสุกแน่ๆแล้ว ก็ทดสอบง่ายๆอย่างนี้นะครับ ใช้นิ้วชี้ และหัวแม่มือบีบเมล็ดกาแฟอย่างนี้ ถ้าเมล็ดกาแฟแก่เต็มที่ เมล็ดจะหลุดออกมาโดยง่าย"
ณัฐหนุ่มนักการเงินไม่รอช้ารีบเอื้อมมือไปทดสอบการเก็บเมล็ดกาแฟดูบ้าง สิปรางค์หญิงสาวผู้ที่ไม่เคยคิดจะสนใจความเป็นมาของเจ้ากาแฟเลย ก็เริ่มพลอยนึกสนุกไปกับการได้ลองประสบการณ์แปลกใหม่นี้ คนสวยพยายามปีนป่ายไปตามเนินเขาเล็กๆเพื่อเสาะหาเมล็ดกาแฟที่แดงจัด อยากจะแสดงให้นายช่างหนุ่มผู้เชี่ยวชาญเรื่องกาแฟเห็นว่า หล่อนก็ไม่น้อยหน้าใครในเรื่องของการเก็บเมล็ดกาแฟ
"ว้ายยยยย!!"
แต่แล้วคนสวยก็เสียหลักลื่นล้มลงจากเนินจนได้ วินรีบวิ่งเข้าช่วยพยุงหญิงสาวขึ้นมา แต่สิปรางค์ยังไม่ละความพยายามที่จะเอื้อมมือไปเด็ดเมล็ดกาแฟที่อยู่ข้างหน้า จนนายช่างหนุ่มต้องทำหน้าดุแล้วคว้าข้อมือทั้งสองของหญิงสาวมากำไว้ คนสวยจึงยิ้มแหยๆอย่างจำนนและเขินๆ
ณัฐก้าวเท้าตามเข้ามา เขาหยุดชะงัก และมองภาพที่สนิทสนมของคนทั้งคู่ที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่ค่อยสบายใจ
พี่ปราง อย่ามาใจอ่อนใจง่ายแถวนี้นะพี่…
หลังจากที่ชาวคณะเดินออกจากป่าเมื่อเสร็จสิ้นการสำรวจไร่กาแฟบนเนินเขา ณัฐก็เดินลิ่วนำวินและสิปรางค์ไปยังร้านกาแฟเล็กๆที่เขาเห็นอยู่ไม่ไกลจากริมเชิงเขา
"ช่างวิน ผมเห็นร้านกาแฟเล็กๆตรงโน้น เราไปนั่งจิบกาแฟกันดีกว่า" หนุ่มนักกาแฟอยากจะทดลองชิมกาแฟของไร่นี้จะแย่แล้ว บรรยากาศของร้านกาแฟซึ่งเป็นลานไม้ไผ่แบบโปร่งๆโล่งๆแบบนี้เขายิ่งชอบ
"ลองชิมหน่อยสิครับ ร้านนี้เค้าคั่วเองกับมือเลยนะครับ"
วินสั่งกาแฟมาหญิงสาว ชายหนุ่มดูคุ้นเคยกับเจ้าของร้านกาแฟเป็นอย่างดี สิปรางค์คิดในใจ ไม่สิ เขาดูคุ้นเคยกับทุกคนแถวนี้เลยมากกว่า เขาคงมาแถวนี้บ่อยๆ
แม้หล่อนจะไม่ชอบดื่มกาแฟพร่ำเพรื่อ แต่ไหนๆก็มาถึงถิ่นแล้ว หล่อนก็ยอมรับถ้วยกาแฟมาจากวินแต่โดยดี สิปรางค์นั่งลงที่ม้านั่งยาวใกล้ตัว วางแก้วกาแฟที่รับมาจากนายช่างหนุ่มมาวางลงบนโต๊ะ แล้วพลิกถ้วยกาแฟไปมาอยู่ครู่หนึ่ง ยกถ้วยกาแฟขึ้นมาดมกลิ่นอย่างสนใจ ก่อนที่จะจิบอย่างช้าๆ
"กาแฟอาราบิก้าเค้าจะออกรสเปรี้ยวหน่อยครับ เป็นรสที่พวกชาวต่างชาติเขาชอบกัน" หนุ่มใหญ่เจ้าของร้านซึ่งยืนพิงเสาอยู่ไม่ไกลยิ้มกว้างให้สิปรางค์เมื่อเห็นหญิงสาวแอบหยีตาเล็กน้อยหลังจากได้ลิ้มรสกาแฟ
คนสวยรู้สึกสดชื่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก อากาศที่บริสุทธิ์บนดอยสูง สายลมเอื่อยๆ และกาแฟรสละมุนตรงหน้า ทำให้หญิงสาวรู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมาก และเมื่อหันไปมองหนุ่มผู้ร่วมงานรุ่นน้อง รายนั้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่ากำลังมีความสุขอย่างเต็มที่ ณัฐนั่งอยู่ตรงข้ามกับหล่อน เขาตะแคงข้างให้หญิงสาว ข้อศอกข้างหนึ่งเท้าโต๊ะอยู่ มือก็ถือถ้วยกาแฟ ส่วนขาทั้งสองนั้นก็พาดไปตามม้านั่งตัวยาวที่กำลังนั่งอยู่ ชายหนุ่มเงยหน้าหลับตาพริ้มรื่นรมย์กับบรรยากาศตรงหน้า
ส่วนคนที่นั่งอยู่ข้างๆหล่อนก็ท่าทางมีความสุขไม่แพ้กัน เขานั่งจิบกาแฟด้วยท่าทางสบายๆ ใบหน้าเปื้อนยิ้มน้อยๆอย่างเคย สิปรางค์จับได้ว่าสายตาที่เขามองไปที่ไร่กาแฟเบื้องหน้านั้นเปี่ยมไปด้วยความรักและความภูมิใจ
"การชงให้อร่อยนั้นไม่ได้ขึ้นอยู่กับเครื่องชงกาแฟเท่านั้นนะครับ แต่ยังขึ้นอยู่กับส่วนประกอบสำคัญสี่อย่างด้วยกัน คือ สัดส่วนการชงกาแฟ การบดกาแฟ น้ำ และความสดของเมล็ดกาแฟ" วินพยายามที่จะให้ความรู้เรื่องกาแฟกับชาวคณะต่อไป
"ช่างวินนี่ระดับกูรูเรื่องกาแฟเลยนะคะ รู้ไปซะทุกเรื่องที่เกี่ยวกับกาแฟ ตั้งแต่เมล็ดยันวิธีการชง"
สิปรางค์อดไม่ได้ที่จะเอ่ยชื่นชมเขาปนเหน็บแนม หญิงสาวไม่เคยคิดว่าเขาจะรู้เรื่องกาแฟเยอะขนาดนี้ ท่าทางของนายช่างหนุ่มไม่เห็นเหมือนคนที่จะสนใจอะไรจริงจัง
หรือว่าหล่อนยังไม่รู้จักเขาดีพอ…
"ก็ผมทำงานที่โรงงานกาแฟนี่ครับ" และวินก็ตอบกลับมาแบบไม่จริงจังเหมือนเคย
"แล้วนี่ช่างวินขึ้นมาบนนี้บ่อยหรือครับ" ณัฐหันมาถามหลังจากดื่มด่ำกับวิวทิวทัศน์เบื้องหน้าอย่างเต็มที่แล้ว เขารู้สึกสนใจที่นี่มาก ถ้ามีโอกาสก็อยากจะมาอีก
"ก็มาเรื่อยๆครับ ว่างๆก็ขี่มอเตอร์ไซค์ขึ้นมาเที่ยวเล่น"
นายช่างหนุ่มไม่ได้เล่าต่อว่าไร่ที่ชาวบ้านเช่าทำไร่กาแฟกันอยู่นี้เป็นพื้นที่ที่เขาเป็นเจ้าของซะเยอะ ซึ่งในวันว่างเขามักจะหาโอกาสขี่มอเตอร์ไซค์ขึ้นมาเยี่ยมเยียนและคุยเรื่องสัพเพเหระกับชาวไร่เสมอๆ
ระหว่างทางขากลับ นายช่างหนุ่มพาคณะขับรถอ้อมไปอีกทางนึง เขาตั้งใจจะพาชาวคณะท่องผ่านไปตามหมู่บ้านเล็กหมู่บ้านน้อยในหุบเขา สิปรางค์รู้สึกตื่นเต้นกับถนนหนทางและทิวทัศน์ที่ผ่านไปมาก นานมากแล้วที่หญิงสาวไม่ได้นั่งรถเล่นไปตามชนบทเช่นนี้ ณัฐเองก็รู้สึกสดชื่นไปกับความเขียวขจีของป่าข้างทาง ชายหนุ่มรู้สึกสนุกสนานไปกับการพูดคุยกับชาวบ้าน ยามที่วินพาทั้งคู่แวะลงไปเดินเล่นตามหมู่บ้านข้างทาง
วินมองความเพลิดเพลินของสองหนุ่มสาวแล้วก็ต้องอมยิ้ม เขาตัดสินใจไม่ผิดเลยสินะที่ขับรถพาทั้งสองมาเที่ยวครั้งนี้ นอกจากมะปรางของเขาจะเข้าใจเรื่องของกาแฟมากขึ้นแล้ว เขาก็เห็นหญิงสาวมีหน้าตาที่สดชื่นแจ่มใสอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ใบหน้าสวยๆนั่นยิ่งดูสวยขึ้นไปอีกยามที่ไม่ต้องเคร่งเครียดแต่กับเรื่องงาน
เขาชอบมองใบหน้าสวยๆนั่นยิ้มแย้มและหัวเราะเหลือเกิน…
หลังจากกลับมาจากทริปทัวร์ไร่กาแฟบนดอยในครั้งนั้น สิปรางค์เกิดรู้สึกติดใจในธรรมชาติซึ่งโอบล้อมไปด้วยขุนเขาของทางภาคเหนือ เมื่อช่างโต้งนำการ์ดเชิญแต่งงานที่จะจัดขึ้นที่บ้านของเจ้าสาวในจังหวัดเชียงรายมาให้ หญิงสาวจึงไม่ลังเลที่จะตอบรับคำเชิญในทันที หล่อนยังไม่เคยมาเที่ยวเชียงรายมาก่อน
คุณวิชิตจัดรถบัสขนาดเล็กพอนั่งได้ประมาณสามสิบคนพาพนักงานของโรงงานมาร่วมพิธีกันแต่เช้ามืด หลังจากนั่งหลับๆตื่นๆภายในรถมาร่วมๆสามชั่วโมง ชาวคณะก็ได้มาสูดอากาศยามเช้าที่สดชื่นของเชียงราย บ้านของน้องหนิงว่าที่ภรรยาของโต้งตั้งอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆที่อำเภอรอบนอก เป็นบ้านไม้ยกใต้ถุนสูง แนวรั้วไม้ไผ่ซึ่งปกคลุมไปด้วยกระถินชะอมถูกล้อมขึ้นมาอย่างหลวมๆเพื่อบอกขอบเขตของบ้าน
สิปรางค์ตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างมากกับพิธีแต่งงานของทางภาคเหนือซึ่งหล่อนไม่เคยเข้าร่วมมาก่อน หญิงสาวรู้สึกสนุกสนานไปกับขบวนขันหมากในตอนเช้า เจ้าบ่าวช่างโต้งนำญาติพี่น้องพร้อมขบวนแห่บายศรีที่มีขันดอกไม้ และพานใส่ของกำนัล
"ขันดอกไม้ที่น้องสาวของแม่ของช่างโต้งถืออยู่เค้าเรียกว่าขันอัญเชิญครับ" วินช่วยอธิบายขณะเดินร่วมขบวนอยู่ข้างๆมะปรางของเขา
"ส่วนที่น้องสาวช่างโต้งถือนั้น เขาเรียกว่า พานใส่ขันหมากเอก แล้วก็พานใส่ของกำนัลเล็กๆน้อยๆที่น้องๆถือมาเค้าเรียกขันหมากรองครับ ที่เค้าใส่มาก็มีหมาก ใบเงิน ใบทอง ใบนาก และถุงข้าวเปลือก ข้าว ถั่ว งา"
เป็นอีกครั้งที่สิปรางค์ได้ยินนายช่างหนุ่มพูดอธิบายอะไรยาวๆซึ่งไม่ใช่วิสัยของเขานัก ถ้าวินอยากจะพูดอะไรยาวๆ ก็พูดได้นี่นา แล้วทำไมปกติพูดน้อยขนาดนั้น
"แล้วช่างโต้งสะพายดาบมาด้วยทำไมคะนั่น"
ในเมื่อชายหนุ่มดูเหมือนจะรู้เยอะ หล่อนก็ถามสิ่งที่สงสัยเสียเลย
"มันเป็นเครื่องหมายแห่งชายชาตรีน่ะครับ" วินตอบอย่างภาคภูมิใจ
ชายหนุ่มเองถือหีบใส่เสื้อผ้าของช่างโต้งอยู่ในขบวน ส่วนบรรดาพวกผู้ชายคนอื่นๆบ้างก็ถือหน่อกล้วย บ้างก็ถือหน่ออ้อย แต่สำหรับช่างอู๊ด แน่นอนหนุ่มโสดขี้เล่นอย่างเขาต้องเป็นฝ่ายรำฟ้อนอยู่ในวงดนตรีที่ประกอบไปด้วยกลองสิ้งหม้องและปีแนนำหน้าขบวนอยู่แล้ว
และสิ่งที่สิปรางค์ประทับใจที่สุดเห็นจะเป็นพิธีการเรียกขวัญแต่งงาน ซึ่งปู่อาจารย์เป็นผู้เรียกขวัญคู่บ่าวสาวให้รักกันยืนนานชั่วชีวิต หญิงสาวนั่งฟังภาษาล้านนาที่มีทำนองไพเราะอ่อนหวานด้วยความรู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก หล่อนถึงกับน้ำตาคลอ เพราะแม้จะไม่เข้าใจภาษาเหนือที่ปู่อาจารย์กล่าวออกมานัก แต่สิปรางค์ก็รู้สึกสัมผัสได้ถึงความรักความอบอุ่น และความห่วงใยที่ถูกถ่ายทอดออกมากับท่วงทำนองนั้น…
"แม่ฝากน้องโตยเนาะอ้ายโต้ง แม่หันอ้ายมีก๋านมีง๋านมั่นคงทำ แม่ก่อสบายใจ๋ ฝากผีฝากไข้ได้"
ขณะกำลังบรรจงผูกข้อมือช่างหนุ่มด้วยฝ้ายดิบสีขาว แม่ของฝ่ายเจ้าสาวก็ร้องไห้ไปอวยพรคู่บ่าวสาวไป สิปรางค์ถึงกับสะดุ้ง มีสีหน้าเจื่อนไปในทันที คำอวยพรนั่นทำให้หญิงสาวเกิดความรู้สึกผิดขึ้นมา
มีงานการทำที่มั่นคงหรือ โรงงานจะปิดในอีกไม่กี่เดือนนี้แล้ว…
"หื้อฮักกั๋น แพงกัน มีลูกเต็มบ้าน มีหลานเต็มเมืองเน้อช่างโต้ง อ้ายขอหลานชายโหลนึ่ง จะเอามาตั้งทีมฟุตบอล" ช่างอู๊ดอวยพรเสียงดังผสมไปกับการยักคิ้วหลิ่วตาให้ทั้งคู่ บรรดาแขกในงานต่างส่งเสียงเฮกันชอบอกชอบใจ
ช่างโต้ง เราขอโทษ…
ในขณะทุกคนกำลังมีความสุข หากหญิงสาวสวยผู้มาจากกรุงเทพกลับกำลังรู้สึกเศร้าสร้อยใจท่ามกลางความชื่นมี่นของบรรยากาศเมื่อนึกถึงจุดประสงค์การมาเชียงใหม่ของตนเอง
อีกไม่นานทุกคนก็จะไม่มีงานทำกันแล้ว นี่เรากำลังจะเป็นตัวทำลายความสุขของพวกเค้า…
"เห็นอ้ายโต้งบอกว่า คุณสิปรางค์เป็นเจ้านายมาจากกรุงเทพ ผมฝากมันโตยนะครับ"
พ่อของช่างโต้งเข้ามาทักทายสิปรางค์ขณะที่ทุกคนกำลังล้อมวงกันรับประทานอาหารกลางวันในงานหลังจากที่พิธีการต่างๆเสร็จสิ้นไป
"โต้งบ่ดีไปขี้คร้านนา ขยันๆน่อย แต่งงานแต่งการแล้ว คุณเจ้า ฝากโต้งโตยเน้ยเจ้า" แม่ของโต้งเสริมขึ้นมา แล้วหล่อนก็หันมายิ้มหวานให้คุณคนสวยที่เป็นเจ้านายของโต้ง
ผู้มาจากกรุงเทพได้ยินแบบนี้ก็เกิดสะท้อนใจขึ้นมาอีก หญิงสาวเริ่มหนักใจมากขึ้นกับภาระหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายมา คำฝากฝังที่พ่อแม่ของช่างโต้งมีให้กับหล่อน ทำให้หล่อนไม่สบายใจเอาเสียเลย หล่อนไม่สามารถจะรับปากท่านทั้งสองได้อย่างเต็มปากเต็มคำ
สิปรางค์เริ่มสับสนมากขึ้นเรื่อยๆ จากเดิมที่เคยมั่นอกมั่นใจ แต่เมื่อเวลาผ่านไป หล่อนเริ่มจะไม่มั่นใจเสียแล้ว สิ่งที่หล่อนกำลังทำอยู่ขณะนี้เป็นสิ่งที่ถูกต้องหรือไม่ มันกำลังจะทำให้ชีวิตของคนหลายๆคนที่นี่ลำบากหรือเปล่า
นี่เราจะทำอย่างไรดี ไม่น่าเลย เราไม่น่าเกิดความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมาเลย…


## ความรื่นรมย์

"วันนี้คุณสิปรางค์มาในลุคใหม่นะฮะ"
ดนัยมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างสำรวจตรวจตรา จะบอกว่ายังไงดีล่ะ คือวันนี้คุณสิปรางค์แต่งตัวธรรมดากว่าปกติ หญิงสาวสวยมาในเสื้อเชิ้ตเรียบๆสีขาวและกางเกงยีนเข้ารูป ปล่อยผมยาวสลวยประบ่าแทนที่จะรวบไปข้างหลังเป็นหางม้าอย่างเช่นเคย และที่สำคัญวันนี้คนสวยมากับรองเท้าผ้าใบ
ภาพตรงหน้าต่างไปจากที่ดนัยเคยเห็น…
ปกติเห็นมากับเดรสสวยๆ แบรนด์ไฮเอนด์ แล้วก็รองเท้าส้นสูง ตลอดนี่นา
"เกิดอะไรขึ้นฮะเนี่ย คุณสิปรางค์ดูแปลกๆไปนะฮะ ทำงานหนักเกินไปรึเปล่า"
ไม่เพียงแต่คุณคนสวยจะมาในชุดทะมัดทะแมงแบบแปลกไปจากเดิมแล้ว ดนัยยังแอบเห็นว่าเมื่อเช้าหลังจากลงจากรถแทนที่หญิงสาวจะเดินตรงเข้าออฟฟิศเหมือนอย่างที่เคยเป็นมา สิปรางค์กลับเดินผ่านเข้าไปทักทายกับบรรดาคนงานในโรงงานก่อนอื่นใด
"ก็ไม่มีอะไร แค่รู้สึกอยากจะทำอะไรพิเศษนิดๆหน่อยๆน่ะค่ะ"
สิปรางค์ยอมรับว่าความคิดของหล่อนที่มีต่อวิถีชีวิตที่นี่เปลี่ยนไป เมื่อครั้งมาจากกรุงเทพใหม่ๆ หล่อนไม่เคยคิดว่าชีวิตที่เรียบง่ายที่นี่จะมีอะไรที่น่าสนใจ หญิงสาวไม่คุ้นเคยกับความเนิบช้าและทุกสิ่งที่เป็นไปอย่างง่ายๆเกินไปเช่นนี้ หล่อนเคยคิดว่าชีวิตแบบนี้มันช่างไร้ประสิทธิภาพ และเป็นการเสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์กับเรื่องไร้สาระ
แต่เมื่อมาอยู่ที่นี่ได้ระยะหนึ่ง หญิงสาวกลับพบว่า ชีวิตที่ผ่านมาทั้งหมดของหล่อน มันอาจจะเพียบพร้อมและสมบูรณ์แบบ แต่สิ่งหนึ่งที่ขาดหายไปก็คือ…ความรื่นรมย์ในชีวิต
แม้คำพูดของปกป้องเรื่องห้ามเข้าไปใกล้ชิดสนิทสนมกับบรรดาพนักงานจะดังมาย้ำเตือนอยู่เรื่อยๆในความคิด แต่สิปรางค์ก็มีข้อแก้ตัวให้กับตัวเองว่า หล่อนแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวได้ จะสนิทสนมกับใครก็ไม่ทำให้เรื่องงานเสียแน่นอน
หล่อนมีความเป็นมืออาชีพพอ…
"ว่าแต่คุณดนัยเถอะค่ะ วันนี้มาด้วยสีช็อกกิ้งพิ้งค์เลยนะคะ แล้วเข็มขัดหัวพระอาทิตย์เนี่ย เข้าใจว่าเป็นรุ่นลิมิเต็ดของเวอร์ซาเช่เค้าซะด้วย" สิปรางค์เข้าไปพิจารณาหัวเข็มขัดของดนัยอย่างพินิจพิเคราะห์ กำลังจะเอื้อมมือไปแตะเจ้าหัวเหล็กสีทองนั่น
"อุ๊ย คุณสิปรางค์ อย่างมองต่ำฮ่ะ ดาน่าเขิน"
หญิงสาวสะดุ้ง หดมือกลับโดยฉับพลัน สีหน้าเก้อไปเล็กน้อย หลังจากที่คุณดนัยได้เปิดเผยตัวตนอย่างเป็นทางการกับหล่อนแล้ว หญิงสาวสังเกตว่าคุณเขาเริ่มกล้าที่จะแต่งตัวสีจัดจ้านมากขึ้นกว่าเดิม พักหลังๆนี้คุณเลขาหนุ่มใหญ่มันจะเพิ่มไอเท็มที่โดดเด่นประโคมกันแบบจัดหนักจัดเต็มมาทำงานทุกวัน
"ขอนะคะ โนวดนัยฮ่ะ เรียกดาน่าเถอะนะฮะ"
"ได้เลยค่ะคุณดาน่า เราควรจะเป็นอย่างที่เราอยากจะเป็นค่ะ จัดไปค่ะ อยากให้เรียกอะไร เรียกได้หมดค่ะ" สิปรางค์ให้กำลังใจแก่เลขาหนุ่ม หญิงสาวพร้อมจะสนับสนุนทุกคนให้มั่นใจในตัวเอง และกล้าที่จะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง
"คุณดาน่าเป๊ะอยู่แล้วค่ะ คุณคือสีสันของโรงงานเราอย่างแท้จริง"
เมื่อได้แรงยุจากสาวสวยตรงหน้า ดนัยจึงคิดว่าถึงเวลาที่เขาควรจะเปิดเผยกับทุกคนเสียที เขาอึดอัดที่จะต้องคอยปิดบังตัวตนต่อหน้าคนอื่นๆมานานแล้ว
"แต่เอาเข้าจริง ดาน่าไม่มั่นใจเลยฮ่ะ ไม่รู้ว่าคนอื่นเค้าจะคิดยังไง"
"คุณดาน่าคะ มั่นมั่นหน่อยค่ะ เราสวย เราเริ่ด ใครจะคิดยังไง โนวสน โนวแคร์ค่ะ" สิปรางค์พยักหน้าให้คนตรงหน้าอย่างมั่นอกมั่นใจ ทำเอาดนัยหัวใจพองโต นานๆทีจะมีคนสวยๆมาสนับสนุนเขาเช่นนี้…
"เฮ้ย อิหยังวันนี้อ้ายดนัยเปิ้นมาแปลกๆทะแม่งๆวะ"
ช่างอู๊ดหันมาบุ้ยใบ้ให้ชาวคณะดู เมื่อเห็นดนัยเดินอย่างมั่นใจเคียงคู่กับสิปรางค์เข้ามาในโรงอาหาร สายตาทุกคนจับจ้องมาที่เสื้อเชิ้ตสีช็อกกิ้งพิงค์ของเขา ชาวคณะของวินที่กำลังยืนต่อแถวซื้อก๋วยเตี๋ยวกันอยู่ถึงกับพากันอ้าปากค้างเมื่อดนัยเดินเฉียดเข้ามาใกล้และส่งจูบให้ทุกคน
"เฮ้ย!" วินถึงกับเซถลาไปซบนายช่างรุ่นพี่ที่ยืนอยู่ข้างๆเมื่อดนัยทำมือมินิฮาร์ทและทำปากจู๋ส่งให้
"เห็นมั้ยคะคุณดินี่ พวกนายช่างเค้าถึงกับละเมอกันไปเลย" สิปรางค์หันมากระซิบกระซาบ
"มั่นมั่นค่ะ เอ้าหนึ่งสองสาม!"
หญิงสาวและเลขาหนุ่มใหญ่ถือโอกาสใช้แนวรั้วไม้เตี้ยๆของโรงอาหารเป็นแคทวอร์ค ทั้งสองเดินสวนกันไปมาสี่ห้ารอบและหมุนตัวจบรอบสุดท้ายพร้อมกัน
บรรยากาศภายโรงอาหารเงียบกริบ ทุกคนกำลังสงสัยว่าคุณสิปรางค์และคุณดนัยทำงานหนักกันมากเกินไปหรือเปล่า
ทันใดนั้นก็มีเสียงปรบมือดังมาจากชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังรอซื้อก๋วยเตี๋ยวอยู่ วินก้าวออกมาจากกลุ่มและปรบมือเสียงดังกึกก้อง
"เยี่ยมยอดคับอ้าย เป็นโชว์ที่พิเศษสุดมาก"
ชายหนุ่มหันไปรอบๆโรงงอาหารพยักหน้าเชิญชวนให้ทุกคนปรบมือให้กับดนัย ช่างอู๊ดและช่างโต้งพากันส่ายหน้า ในขณะที่ปัณณ์ยืนหันรีหันขวางทำตัวไม่ถูก
"อ้ายดนัยเริ่ดแต๊ๆ!"
นวลสาวน้อยในกลุ่มของเอื้องคำลุกขึ้นป้องปากตะโกนกรี๊ดกร๊าด และหลังจากนั้นบรรดาสาวน้อยสาวใหญ่ในโรงอาหารก็ต่างพากันปรบมือเป็นกำลังใจให้กับเลขาหนุ่มใหญ่
ดนัยยิ้มรับโบกไม้โบกมือให้ทุกคนแล้วหันมายิ้มให้กับสิปรางค์ด้วยความปลาบปลื้ม…
อีดาน่ามันยะอะหยังของมันวะ
ราณีมองอินเนอร์ที่มาเต็มของเพื่อนสมัยมัธยมอย่างงงๆ หล่อนนั่งอยู่ในกลุ่มของสาวออฟฟิศกลางโรงอาหารและเห็นโชว์เบื้องหน้าด้วย ทำไมดนัยเพิ่งจะมาเปิดตัวเอาตอนนี้
อันที่จริงเพื่อนคนนี้ของหล่อนก็เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่สมัยเรียน ตอนที่ราณีเข้าทำงานที่นี่ใหม่ๆ หญิงสาวยังแปลกใจดนัยพอสมควรที่เห็นเขาเก็บงำอาการไว้ได้เป็นอย่างดี แต่ราณีก็ไม่ได้สนใจอะไร อาจเป็นเพราะตัวหล่อนเองก็ไม่ค่อยอยากสุงสิงกับดนัยมากนัก กลัวเขาจะพูดมากไปเกี่ยวกับเรื่องของหล่อน เหมือนว่าทั้งหล่อนและดนัยต่างก็ช่วยกันเก็บงำความลับของกันและกันเอาไว้
แต่เมื่อดนัยมาเปิดเผยตัวตนก่อนเสียอย่างนี้ ราณีก็เกิดรู้สึกหนักใจขึ้นมาเสียแล้ว แล้วเลขาหนุ่มวัยกลางคนคนนี้จะเอาเรื่องของหล่อนไปพูดบ้างไหมนะ…
"มันอะไรกันวะเนี่ย"
ช่างวุฒิพึมพำส่ายหน้ากับเหตุการณ์บันเทิงเดินแบบตรงหน้า เป็นอะไรที่ไร้สาระเอามากๆ แล้วเขาก็หันมาสนใจกับจานผัดกะเพราไก่ไข่ดาวของเขาต่อไป
วันนี้ฝ่ายผลิตมีสมาชิกใหม่จากวงการไอทีมาเข้าร่วมทีมด้วย หนุ่มเติ้ดรู้สึกตื่นเต้นเป็นที่สุดกับการได้นั่งร่วมโต๊ะกับแก๊งนายช่างหนุ่มเท่ๆกลุ่มนี้ เขาพยายามส่งสายตาแห่งความภาคภูมิใจไปที่ราณีสาวสวยตลอดเวลา จนวุฒิชัยแอบจับสังเกตได้
"สนใจน้องเค้าเหรอ" หัวหน้าช่างสะกิดหนุ่มไอที
"ผมไม่กล้าคิดหรอกพี่ คนจีบเค้าเยอะแยะ" เติ้ดรู้ตัวดีถึงสถานะของตนเอง เขาก็เป็นได้แค่เพียงหมามองเครื่องบิน ใครจะมาสนใจคนอย่างเขา
"พี่ช่วยจีบมั้ย" วุฒิชัยเสนอสิ่งที่หนุ่มเติ้ดไม่เคยคิดฝัน
ช่างวุฒิเนี่ยนะ จะช่วยเราจีบน้องเบลล่า
"แต่เติ้ดต้องเก็บเรื่องในห้องประชุมเป็นความลับนะ แล้วต้องติดตามรายงานพี่บ่อยๆด้วย" หัวหน้าฝ่ายผลิตหันมาทำหน้าจริงจังกับเขา
เติ้ดขมวดคิ้ว ชายหนุ่มมีสีหน้าหนักใจ นับตั้งแต่วันนั้นที่เขากับวุฒิชัยแอบลอบเข้าไปติดไมโครโฟนตัวเล็กที่ห้องประชุม เขาก็รู้สึกหนาวๆร้อนๆกับการกระทำของตนเอง กลัวคุณวิชิตจะจับได้ เติ้ดเคารพและเกรงกลัวผู้จัดการโรงงานคนนี้มาก คุณวิชิตเป็นผู้มีพระคุณกับเขา เป็นผู้หนึ่งที่ให้โอกาสเขาได้เริ่มต้นชีวิต
เดิมทีหนุ่มไอทีคนนี้เหมือนจะเป็นแค่เด็กไร้อนาคต เติบโตขึ้นมาแบบไม่มีใครเอาใจใส่ ไม่เรียนหนังสือและเกเรไปวันๆ แต่แล้วเผอิญวันหนึ่งในสมัยเรียนประถม เขาติดตามแม่เข้าไปที่บ้านของคุณวิชิตเพื่อช่วยตัดกิ่งไม้ในสวน ระหว่างรอแม่ทำงาน คุณวิชิตได้เปิดโอกาสให้เขาเล่นเกมจากเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ตั้งอยู่ในห้องทำงาน กลับกลายเป็นว่าจากนั้นเป็นต้นมาเขาก็ใฝ่ฝันอยากจะเรียนทางคอมพิวเตอร์มาโดยตลอด และคนที่สนับสนุนเขาก็ไม่ใช่ใครที่ไหน คุณวิชิตนั่นเอง
ผมไม่ผิดนะคุณวิชิต ผมเองรักโรงงาน ผมอยากจะรู้เหมือนกันว่าคุณสิปรางค์เขาเข้ามาทำอะไรที่โรงงานของเรา…
"คุณสิปรางค์ไปด้วยกันไหมฮ้า"
วันนี้ดนัยมาด้วยเสื้อปาดไหล่สีเทอคว้อยซ์ พร้อมกางเกงหนังรัดรูป นับตั้งแต่เลขาของคุณวิชิตคนนี้เปิดเผยตัวตนอย่างเป็นทางการกับทุกคนในโรงงาน สิปรางค์ก็ได้เห็นแฟชั่นอันทันสมัยจากปารีสบ้างจากมิลานบ้างที่ออฟฟิศเรื่อยมา
"คะ ไปไหนคะ"
หญิงสาวเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร เอนหลังพิงเก้าอี้ และกำลังเพ่งมองเข็มกลัดรูปนกยูงที่อยู่บนหน้าอกของเลขาหนุ่มใหญ่ เอ รุ่นนี้ นี่มันของคอลเล็กชั่นใหม่ชาแนลหรือเปล่านะ
"ถนนคนเดินเย็นนี้ฮ่ะ"
"อ้อ ที่แถวประตูท่าแพใช่ไหมคะ เห็นคุณณัฐเค้าพูดๆถึงอยู่" หล่อนจำได้ว่าณัฐชอบถนนคนเดินของเชียงใหม่มาก ชายหนุ่มมาเล่าว่าที่นั่นมีของกินหลากหลาย มีพ่อค้าแม่ค้ามือสมัครนำของทำมือออกมาวางขายกันเยอะแยะ หล่อนยังเคยคิดๆว่าจะชวนวินไปเดินเล่นดูของอยู่พอดี
"ใช่แล้วฮ่ะ คือว่า ดาน่าอยากหาเงินเลี้ยงอาหารกลางวันให้บ้านเด็กพิการน่ะฮ่ะ เลยชวนช่างวินกับพวกฝ่ายช่างเค้าไปช่วยเล่นดนตรีให้"
"อือม์ ช่างวินเค้าเล่นกีตาร์เก่งนี่คะ" สิปรางค์พยักพเยิดไปกับดนัย
"เอ๊ะ คุณสิปรางค์รู้ได้ยังไงฮะ"
ดนัยเดินเข้ามาขมวดคิ้วใกล้หญิงสาว เขาจ้องหน้าสิปรางค์ พยายามค้นหาพิรุธในท่าทางของตรงหน้า
"เอ้อ เคยได้ยินสาวๆเค้าพูดถึงกันน่ะค่ะ" หากคนสวยพยายามทำเสียงให้เหมือนเป็นเรื่องไม่สำคัญ และหล่อนก็ถือโอกาสเปลี่ยนเรื่อง
"ว่าแต่ นี่คุณดาน่ากำลังจะหาโอกาสใกล้ชิดช่างวินเค้ารึเปล่าคะเนี่ย" คราวนี้สิปรางค์เป็นฝ่ายจ้องกลับดนัยบ้าง หล่อนทำหน้าจริงจังคาดคั้น
"แหม คุณสิปรางค์ล่ะก็ รู้ทันเชียว ว่าแต่วันนี้ทำไมคุณสิปรางค์แต่งตัวดู เอ่อ เซ็กซี่จัง วันนั้นยังมาใส่ลุคของกางเกงยีนอยู่เลย"
แล้วดนัยวกกลับเข้ามาที่เรื่องการแต่งกายของคนสวยอีกรอบ จ้องมองหญิงสาวอย่างสำรวจตรวจตรา
มันก็ต้องมีบ้าง
สิปรางค์ยักไหล่แถมยิ้มนิดๆแบบภาคภูมิใจ ดนัยคงไม่รู้อะไรซะแล้ว ผู้หญิงอย่างหล่อนสามารถเป็นอะไรได้หลายแบบ และวันนี้หล่อนก็หมายมั่นจะเป็นผู้หญิงบ้างานที่เซ็กซี่ดูบ้าง
หญิงสาวเริ่มรู้สึกนึกสนุกอยากแต่งตัวขึ้นอีกพอสมควรหลังจากที่ดนัยเริ่มเปิดตัวเป็นผู้นำเทรนด์ด้านนี้ขึ้นมาบ้าง สิปรางค์เคยคิดว่าตำแหน่งนี้น่าจะเป็นของหล่อนแต่เพียงผู้เดียว แต่อันที่จริง จะว่าไปหล่อนเองก็คงได้รับแรงบันดาลใจมาจากดนัยอยู่ไม่น้อย
การได้ร่วมงานกับดนัยมันทำให้วิถีการทำงานอันเคร่งเครียดของหล่อนมีสีสันขึ้นอีกเยอะ มันเป็นสิ่งที่หญิงสาวไม่เคยพบเจอสมัยทำงานอยู่ที่อเมริกา เพื่อนร่วมงานของหล่อนที่นั่นส่วนใหญ่จะเป็นพวกผู้ชายเก่งกาจที่บ้างาน ไม่มีใครมีเวลามาสนใจเรื่องแบบนี้ เวลาที่นั่นเป็นเงินเป็นทอง ทุกคนต้องแข่งขันกันอยู่ตลอดเวลา ต้องระมัดระวังตัว ระวังการพูดจากและการแสดงออก ไม่มีใครพูดถึงความรู้สึกที่แท้จริงของตนเอง
แต่ที่นี่… บางทีที่ทำงานก็ไม่เหมือนที่ทำงาน ไม่มีใครมีหน้ากากให้ต้องสวมใส่
"แล้วเป็นไง ลุคนี้ของชั้น พอไหวมั้ยคะ" สิปรางค์ลุกขึ้น แล้วเดินกรีดกรายให้ดนัยดู
"หูย เริ่ดดดด" ดนัยปรบมือชอบใจ "แม้จะเริ่ดน้อยกว่าดาน่านิดนึง แต่ถือว่าพอผ่านฮ่ะ"
"ค่า เอาที่สบายใจเลยค่า" สิปรางค์ยิ้มกว้างทว่าตอบกลับแบบประชดประชัน
แรกๆหญิงสาวออกจะรำคาญความเป็นกันเองและความอยากรู้อยากเห็นของผู้ช่วยคนนี้ แต่หลังๆมานี้หญิงสาวกลับรู้สึกสนุกสนานในการต่อปากต่อคำกับดนัย ความซื่อและความจริงใจของผู้คนที่นี่มันทำให้หล่อนรู้สึกสบายใจที่จะได้พูดคุยหยอกล้อกับทุกคน
"โอเค งั้นเดี๋ยวเลิกงานแล้ว เราก็ตรงไปถนนคนเดินกันเลยฮ่ะ ไปรถดาน่าได้นะฮะ เดี๋ยวดาน่ากลับมาส่ง"
"อื้อ ได้ค่ะได้"
สิปรางค์ตอบรับด้วยความเต็มใจ ชีวิตของหล่อนเดินช้าลงแล้ว หล่อนมีเวลาให้กับสิ่งรอบๆตัวมากขึ้น ผู้คนที่นี่ก็ดูเหมือนจะมีเวลากันเหลือเฟือ ไม่มีความเร่งรีบเคร่งเครียดเหมือนอย่างสังคมที่หล่อนเคยอยู่มาเกือบจะครึ่งชีวิต…
"สวัสดีฮ้าป้อแม่ปี้น้อง วันนี้ขอเชิญหมู่เฮษมาร่วมทำบุญให้กับบ้านเด็กพิการบ้านโป่งทุ่งดอยเต่ากันนะฮ้า"
สิ้นเสียงการประกาศของพิธีกรสุดเปรี้ยว เสียงกลองกาฮองก็ดังรัวขึ้น และเสียงกีตาร์โปร่งก็ดังพลิ้วขึ้นตามมา
"จา ดา ด่า ดำ จ่า ดำ จ่า ดำ จ่า ด้า จ้าด้า จ้าด้า ดา ด่า ด่า ด่า ด้า ด่า จ่า ดำ จ่า ด้า ดี ด่า
ไม่รู้ว่าเป็นอะไร คล้ายๆโลกมันเปลี่ยนไป มองไปทางไหน สวยงามกว่าเคยทุกครั้ง…
….อยากจะร้องดังๆ คำที่หล่อนบอกกันว่ารักมากมาย..."
เสียงร้องเพลงใสๆจากน้องเอื้องคำก็ดังขึ้น และดนัยก็เป็นต้นเสียงนำกรีดร้อง เขาถลาเข้ามาเต้นยักย้ายส่ายสะโพกข้างๆสาวน้อยคนน่ารัก ผู้คนที่ผ่านไปมาเริ่มหันมาสนใจและค่อยๆทยอยกันเข้ามามุงดู
และแล้ววงดนตรีวงเล็กๆน่ารักของกลุ่มนายช่างจากโรงงานวงนี้ได้รับความสนใจจากผู้คนมากมาย อาจจะเป็นด้วยส่วนผสมอันลงตัวของความหน้าตาดีของมือกีตาร์ช่างวิน ท่านั่งตีกลองเท่ๆของช่างโต้ง ท่าเขย่าเพอร์คัสชั่นอันลือลั่นของช่างอู๊ด เสียงอันไพเราะของเอื้องคำ หรือแดนซ์เซอร์น่ารักน่าหยิกอย่างดนัย และแดนซ์เซอร์หนุ่มหล่ออย่างณัฐ
เสียงของน้องเอื้องคำช่างไพเราะจับใจจริงๆ หน้าก็หวาน เสียงก็ยังหวานอีก
ปัณณ์อดไม่ได้ที่จะยืนเคลิบเคลิ้มอยู่ข้างๆวงดนตรี เขายืนนิ่งเหมือนต้องมนต์สะกด นับวันยิ่งหลงรักเด็กสาวชาวเหนือคนนี้มากขึ้นทุกที หนุ่มน้อยเฝ้าครุ่นคิดแต่ว่าทำอย่างไรถึงจะมีโอกาสได้ใกล้ชิดสาวเอื้องคำให้มากกว่านี้ เขาเหลือเวลาฝึกงานอีกไม่นานนัก
ในขณะที่นัยน์ตาของหนุ่มน้อยปัณณ์จับจ้องอยู่แต่ที่นักร้องเสียงใส นัยน์ตาของมือกีตาร์ประจำวงกลับจดจ้องอยู่ที่หญิงสาวคนสวยคนหนึ่งตลอดเวลา หล่อนกำลังเต้นตามจังหวะเพลงอย่างสนุกสนานพร้อมเพื่อนร่วมงานคนอื่นที่ดนัยชวนมา สิปรางค์หันมาโบกมือให้เขาบ้างเป็นครั้งคราว วินได้แต่ยิ้มพยักหน้าตอบ…
"สี่พันสามร้อย กรี๊ดดดดดด เยอะกว่าที่คิดไว้มาก"
เลขาหนุ่มใหญ่กรีดร้องเสียงดังลั่นยามที่เขานับเงินที่ได้จากการบริจาคทั้งหมดในคืนนี้ ขณะที่ชาวคณะกำลังนั่งจัดการผัดไทยกันอย่างหิวกระหายที่ตลาดโต้รุ่งหลังการแสดงดนตรีสดผ่านพ้นไป
"เดี๋ยวค่ะ ยอดยังไม่สวย" สิปรางค์ควักกระเป๋าเงิน หยิบแบงก์ที่มีอยู่ขึ้นมาจนเกลี้ยงกระเป๋าแล้ววางลงสมทบบนโต๊ะ
"ยอดบริจาครวมทั้งสิ้นรวมหนึ่งหมื่นบาทถ้วนฮ่ะ" ดนัยประกาศก้องอีกครั้ง
"เย้!!!" ทุกคนเคาะโต๊ะกันรัวๆ
"เอ้า งั้นผมเลี้ยงผัดไทยวันนี้" ณัฐเอ่ยขึ้นบ้าง
"เย้!!!" ทุกคนเคาะโต๊ะกันรัวๆอีกครั้ง
"ขอบคุณนักดนตรีทุกคน และคุณดนัยผู้จัดงานคนเก่งวันนี้ด้วยค่า เอ้า ชน!" สิปรางค์ตะโกนขึ้นด้วยความสนุกสนานพร้อมยกแก้วน้ำพลาสติกชูขึ้น
"ชน!" ทุกคนพร้อมใจกันยกแก้วน้ำพลาสติกซึ่งภายในบรรจุน้ำอัดลมขึ้นมาชนกันตรงกลางวง…
ค่ำวันนั้นหลังจากวงผัดไทยต่างแยกย้าย วินอาสาพาสิปรางค์กลับบ้านด้วยกัน ชายหนุ่มให้เหตุผลกับทุกคนว่าเพราะบ้านพักของหญิงสาวอยู่ทางเดียวกันกับเขา ในขณะที่คนอื่นไม่ติดใจอะไรและพากันกลับบ้านไป นายช่างหนุ่มกลับเหลือบไปเห็นสายตาคู่หนึ่งกำลังมองมาที่เขาและสิปรางค์ด้วยความสงสัย เขาจึงโบกไม้โบกมือให้กับช่างรุ่นน้องทำนองว่าไม่มีอะไร แล้วหันมาเอาใจใส่หญิงสาวขณะที่หล่อนพยายามจะขึ้นซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์อย่างเก้ๆกังๆด้วยชุดกระโปรงสั้น
ช่างโต้งมองตามลูกพี่และคุณคนสวยที่มาจากกรุงเทพไปจนลับสายตา เขารู้สึกได้ว่าหลังๆมานี้หัวหน้าของเขาดูจะเอาใจใส่หญิงสาวคนนี้เป็นพิเศษ แม้อันที่จริงวินจะเป็นคนที่ดูแลคนรอบข้างอยู่เสมออยู่แล้ว แต่กับคุณสิปรางค์คนนี้ เขาสังเกตได้ถึงความอ่อนโยนที่มากกว่าปกติทั่วไป
ผู้เป็นลูกน้องเริ่มมองเห็นอาการของลูกพี่อย่างชัดๆก็จากงานแต่งงานของเขาเอง ตลอดเวลาที่อยู่ที่เชียงรายใครๆก็เห็นหัวหน้าช่างร่างสูงคนนั้นอยู่ไม่ห่างจากหญิงสาวคนสวยเลย ช่างโต้งเริ่มรู้สึกหนักใจนิดๆ ชายหนุ่มรู้จักลูกพี่ของเขาดี หัวหน้าช่างซ่อมบำรุงคนนี้ไม่เคยที่จะสนใจผู้หญิงคนไหนง่ายๆ และเมื่อนึกไปถึงเรื่องราวในอดีตของวินที่เขามีส่วนได้รับรู้
นี่ประวัติศาสตร์มันจะซ้ำรอยอีกครั้งหรือ….
ในที่สุดชายหนุ่มร่างสูงก็พาหญิงสาวตัวเล็กในชุดกระโปรงสั้นมาถึงรีสอร์ตได้โดยสวัสดิภาพ แต่ขณะที่สิปรางค์พยายามจะลงจากมอเตอร์ไซค์นั้น ก็เกิดอาการสะดุดเท้าของตนเองทำท่าจะเซถลา วินเห็นเข้าจึงรีบคว้าแขนหล่อนเอาไว้ หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาเพื่อจะพบว่า ใบหน้าของชายหนุ่มใกล้เข้ามาเกือบประชิดใบหน้าของหล่อนอยู่แล้ว เขาจ้องมองหล่อนเขม็ง สิปรางค์หลบตาอย่างรวดเร็ว รู้สึกร้อนวูบขึ้นมาทั้งใบหน้า
หรือจะเหมือนอย่างในละคร ที่พระเอกจะถือโอกาสก้มลงจูบนางเอก?
"จะใส่กระโปรงสั้นขนาดนี้มาทำไมเนี่ย"
หากเสียงดุๆนั้นดังขึ้นมากลบอารมณ์อันโรแมนติกของหล่อน
"อ้าว ไม่สวยเหรอ นึกว่าวินชอบซะอีก" สิปรางค์หน้าจ๋อย เผลอพึมพำขมุบขมิบพยายามดึงกระโปรงสั้นที่รั้งขึ้นไปให้กลับเข้าที่เข้าทาง ทำไมมันไม่เป็นแบบที่คิดนะ
วินอมยิ้มน้อยๆ นี่คนสวยตั้งใจเปลี่ยนรูปแบบการแต่งตัวเพื่อเอาใจเขาหรือนี่ ผู้หญิงที่มั่นใจและเป็นตัวของตัวเองเบอร์หนึ่งอย่างสิปรางค์เนี่ยนะ จะยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อเขาได้ยังไง
"จะแบบไหนก็ชอบครับ อยากแต่งแบบไหนก็แต่งไปเถอะครับ" ชายหนุ่มอมยิ้มอีก พูดโดยไม่มองหน้าหล่อน เขาพยายามจะสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์เพื่อขับกลับบ้าน
สิปรางค์จ้องมองเขาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง แล้วหล่อนก็ยิ้มกว้าง มีอารมณ์นึกสนุกอยากจะหยอดคนตัวสูงคนนี้กลับบ้าง
"ชอบจริงอะ"
คราวนี้วินหันมามองหล่อนอย่างเต็มตา ก่อนที่จะพูดด้วยเสียงเรียบๆและหน้านิ่ง แต่ทว่านัยน์ตากลับยิ้มเป็นประกาย
"ขอบคุณนะครับสำหรับวันนี้ มะปรางเป็นหางเครื่องที่น่ารักที่สุดในสามโลก ไปล่ะครับ นอนหลับฝันดีครับ"
เขารีบพูดรวดเดียว ก่อนจะโบกมือให้หล่อนแล้วก็ค่อยๆเคลื่อนยานพาหนะคู่กายออกไปโดยไม่หันหลังมามอง แต่สิ่งที่สิปรางค์ไม่เห็นก็คือ คนร่างสูงที่รีบขี่มอเตอร์ไซค์ออกมานั้นมีใบหน้ายิ้มแฉ่งทั้งตาทั้งปาก
เป็นอย่างนี้ทุกที รีบๆมาส่ง รีบๆพูด แล้วก็รีบๆกลับไป
แม้จะคุ้นชินกับพฤติกรรมแบบนี้ของชายหนุ่ม แต่บางครั้งสิปรางค์ก็เผลอที่จะหงุดหงิดใจไม่ได้ แต่แล้วหญิงสาวต้องรีบดึงอารมณ์ของตนเองกลับมา
แล้วเราคาดหวังอะไร ต้องการจะให้เขาทำยังไง ก็เราเป็นแค่เพื่อนกันไม่ใช่หรือ…


## ความสับสน

อากาศที่เย็นสดชื่นของยามเช้าวันนี้ทำเอาสิปรางค์ลังเลที่จะไปทำงานแต่เช้าตรู่เหมือนเคย หญิงสาวนึกครึ้มใจลงไปยืนสูดกลิ่นไอของธรรมชาติที่บริสุทธิ์ริมแม่น้ำหน้าบ้านพักของหล่อน
หล่อนเริ่มชักจะคุ้นเคยกับชีวิตที่เดินช้าเสียแล้ว…
เมื่อหวนนึกถึงเหตุการณ์ที่ถนนคนเดินท่าแพเมื่อคืนแล้วหญิงสาวก็รู้สึกอารมณ์ดีมีความสุข นานแค่ไหนแล้วที่หล่อนไม่ได้รู้สึกสนุกสนานแบบนี้ นานแค่ไหนแล้วที่หล่อนไม่ได้หัวเราะกว้างๆแบบนั้น และเมื่อนึกไปถึงคำบอกนอนหลับฝันดีของหนุ่มตัวสูงคนนั้นก็ทำให้เช้านี้ของสิปรางค์สดใสยิ่งขึ้นไปอีก
เค้าจะบอกฝันดีอย่างนี้กับผู้หญิงคนอื่นหรือเปล่าน้า หรือบอกเราคนเดียว
ขณะที่หญิงสาวกำลังคิดไปเขินไปพลันก็มีเสียงเรียกเข้าที่โทรศัพท์มือถือ
"คุณสิปรางค์ฮะ คุณเจ้าของโรงงานมารอคุณอยู่ที่ห้องทำงานแล้วฮะ" ดนัยส่งเสียงมาตามสายอย่างเร่งรีบ
"อะไรนะคะ" สิปรางค์อุทานอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง
ทำไมอยู่ดีๆเค้าก็มา ไม่เห็นบอกกันก่อนเลย
"คุณสิปรางค์รีบมาเถอะฮ่ะ ด่วนเลยฮ่ะ" เลขาหนุ่มใหญ่เร่งเร้าหญิงสาวด้วยน้ำเสียงร้อนรน…
คนถูกเร่งจึงรีบขับรถมาถึงโรงงานภายในยี่สิบนาที และเมื่อก้าวเข้าไปในห้องทำงานก็เห็นร่างสูงของใครคนหนึ่งยืนหันหลังให้อยู่ เขากำลังยืนพลิกดูแฟ้มเอกสารที่วางเป็นระเบียบอยู่บนชั้นด้านหลังโต๊ะทำงานของหล่อนอย่างสนอกสนใจ โดยมีดนัยยืนสงบเสงี่ยมอยู่ข้างๆ
ไหล่ผึ่งผายจากทางด้านหลังนั้นคุ้นตาหญิงสาวเป็นอย่างดี รูปร่างสูงใหญ่สมส่วนแบบนักกีฬาส่งผลให้ชายหนุ่มดูน่าเกรงขามกว่าผู้ชายทั่วไป
"อ้าว คุณสิปรางค์มาแล้วฮ่ะ" เมื่อเลขาหนุ่มใหญ่หันมาเห็นหญิงสาว เขาก็ทำท่าโล่งอก ร่างสูงนั้นจึงหันขวับมา
"พี่ป้อง!" หล่อนร้องเรียกชื่อเขาอย่างขัดใจ
"ว่าไงมะปราง" ญาติผู้พี่คนสนิทเอ่ยทักหล่อนด้วยรอยยิ้มอันหล่อเหลาคุ้นตา
หา คุณสิปรางค์ชื่อเล่นว่ามะปรางรึ อยู่กันมาตั้งนานเพิ่งจะรู้ แล้วเค้าสองคนรู้จักกันเป็นการส่วนตัวหรือนี่
ดนัยรู้สึกฉงนฉงายกับสิ่งที่ได้ยิน โชคไม่ดีสำหรับเขาที่วันนี้คุณวิชิตไม่เข้าออฟฟิศ ไม่งั้นคงต้องเข้าไปถามคุณวิชิตให้รู้เรื่อง คุณปกป้องเจ้าของโรงงานสนิทสนมกับคุณสิปรางค์รึ…
"ทำไมพี่ป้องไม่บอกกันก่อนเลยคะว่าจะมา" สิปรางค์เอ่ยทักพี่ชายคนสนิทด้วยอารมณ์ตัดพ้อ พี่ป้องไม่ส่งสัญญาณมาเลยสักนิดว่าจะขึ้นมาเชียงใหม่
"ก็อยากมาดูความคืบหน้า เลยถือโอกาสเชิญลูกค้ามาตีกอล์ฟแถวนี้ด้วย"
ปกป้องมองญาติผู้น้องด้วยสายตาเอ็นดูเช่นเคย ชายหนุ่มไม่เห็นว่าการมาของเขาจะเป็นเรื่องสลักสำคัญอะไร ทำไมหญิงสาวต้องแปลกใจ
แต่สำหรับสิปรางค์แล้ว การปรากฏตัวครั้งนี้ของผู้เป็นทั้งเจ้านายและญาติผู้พี่นั้นทำเอาหล่อนทำตัวไม่ถูก ถ้าเป็นก่อนหน้านี้หญิงสาวคงจะยินดีมากต่อการปรากฏตัวของปกป้อง หล่อนคงจะรีบรายงานความก้าวหน้าของงานให้เขาฟังอย่างภาคภูมิใจ
เพียงทว่า… ในตอนนี้ชีวิตของหล่อนกำลังดำเนินไปในอีกรูปแบบหนึ่ง ในรูปแบบที่สิปรางค์เองก็ไม่แน่ใจว่ามันคือตัวตนของหล่อนจริงๆหรือเปล่า หญิงสาวกำลังสับสนกับอะไรหลายๆอย่าง กำลังสับสนกับคำว่าบทบาทหน้าที่ ตัวตน และการแสดงออก การมาเยือนของชายหนุ่มเหมือนทำให้สิปรางค์ต้องตระหนักเสียทีว่า แท้จริงแล้วจุดประสงค์การมาเชียงใหม่ของหล่อนคืออะไร…
"เอ่อ พี่ป้องคะ ปรางว่า มันยังมีอีกหลายจุด ที่เราจะแก้ไขได้นะคะ"
สิปรางค์พยายามค่อยๆโน้มน้าวปกป้อง หล่อนและเขากำลังนั่งอ่านรายงานผลวิเคราะห์สถานะทางการเงินของโรงงานฉบับร่างที่ณัฐได้ส่งให้ดูก่อนหน้านี้
อันที่จริงผลของรายงานก็เป็นไปตามที่หญิงสาวคาดเดาไว้ตั้งแต่ต้น ทั้งโรงงานควรจะต้องถูกปิดภายในหนึ่งเดือนหลังปีใหม่นี้ ถ้าเป็นเมื่อเดือนที่แล้วที่หล่อนมาถึงที่นี่ใหม่ๆ สิปรางค์ก็คงไม่สนใจอะไรมากนัก งานของหล่อนใกล้จะเสร็จสิ้นเสียที
แต่ทว่าตอนนี้… ความรู้สึกของหญิงสาวกลับเปลี่ยนไป หล่อนเกิดความรู้สึกผูกพันกับที่นี่อย่างบอกไม่ถูก เริ่มรู้สึกลังเลและอยากจะต่อรองกับปกป้องบ้าง
"เราไม่ต้องปิดทั้งโรงงานไม่ได้หรือคะ เราอาจจะแค่ลดการผลิตบางส่วน เพื่อลดต้นทุน"
สิปรางค์พยายามจะผ่อนหนักให้เป็นเบา ถ้าโรงงานไม่ถูกปิด อย่างน้อยก็ไม่ต้องตกงานกันทุกคน
"แต่มันจะไม่คุ้มนะครับ มันยังไม่ถึงภาวะขาดทุนก็จริง แต่ก็ไม่ได้ทำกำไร น้องปรางก็รู้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่ครับว่าผลประเมินมันต้องออกมาเป็นรูปแบบนี้"
ปกป้องถอนหายใจ เขาไม่เข้าใจสิปรางค์เลยทำไมน้องสาวของเขาจะมาเรื่องมากอะไรกันตอนนี้ ยังไงโรงงานนี้ก็จะไม่ใช่ของครอบครัวเขาเท่านั้นอีกต่อไปแล้ว บริษัทของเขากำลังจะเข้าสู่ตลาดหุ้น ในฐานะซีอีโอของบริษัทเขามีหน้าที่ที่ต้องทำตัวเลขในบัญชีให้ดูดีที่สุด เพื่อราคาของหุ้นในอนาคต การขายทรัพย์สินและที่ดินในโรงงานนี้ออกไปจะช่วยเพิ่มยอดเงินในบัญชีให้มากขึ้น
"หน้าที่ของน้องปรางคือมาปิดโรงงานนะครับ เราคุยกันเรื่องนี้แล้วนี่ เราไม่อยากจะเลี้ยงพนักงานเอาไว้อีกต่อไปแล้ว แค่นี้บริษัทแทบจะไม่เหลือกำไรแล้วนะ"
"แต่ทุกคนต้องตกงาน…" สิปรางค์ยังพยายามจะหาเหตุผลด้วยเสียงอ่อยๆ
"ก็เราจะจ่ายเงินชดเชยให้พวกเค้าตามกฎหมายแล้วไงครับ"
"แล้วการจ่ายเงินชดเชยมันคุ้มหรือคะพี่ป้อง" จู่ๆหญิงสาวก็มีความรู้สึกว่า เงินไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดของชีวิต
"พวกเค้ารักโรงงานนี้ มันคือบ้านของพวกเค้า มันคือชีวิตของพวกเค้า"
หล่อนไม่รู้ว่าหล่อนได้ยินคำพูดนี้มาจากไหน แต่หญิงสาวก็พูดออกไปโดยไม่ทันได้คิด
"น้องปรางก็รู้ว่าในระยะยาวคุ้มกว่าแน่นอน" ปกป้องไม่เข้าใจความหมายของสิปรางค์ นี่น้องสาวของเขากำลังพูดถึงอะไร โรงงานนี้มันจะเป็นชีวิตของใครได้ยังไง ถ้าตกงาน ก็หางานใหม่ ก็เท่านั้นเอง…
"พี่ป้องให้เวลาปรางอีกนิดนะคะปรางอยากตรวจสอบรายละเอียดอีกที"
สิปรางค์พยายามส่งสายตาอ้อนวอนไปยังญาติผู้พี่ ทั้งๆที่หล่อนก็รู้ถึงคำตอบดี ทำไมหญิงสาวถึงจะไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรถึงจะทำกำไรให้บริษัทได้มากที่สุด แต่หญิงสาวก็ยังอยากจะถาม ยังอยากจะได้ยินคำตอบที่หล่อนไม่มีความหวัง
"น้องปราง…" ปกป้องทำเสียงระอา "รีบๆทำงานให้เสร็จไม่ดีกว่าหรือ"
ชายหนุ่มไม่เคยคิดว่าจะต้องมาต่อล้อต่อเถียงกับน้องสาวคนสนิทถึงเรื่องนี้ สิปรางค์เป็นอะไรไป ทำไมไม่เป็นมืออาชีพเหมือนแต่ก่อน จู่ๆก็เกิดอ่อนไหวอะไรกันขึ้นมา
"พี่ป้องอย่าเพิ่งส่งรายงานให้สำนักงานใหญ่ได้ไหมคะ ปรางอยากเสนอทางเลือกอื่นๆดู เผื่อผู้ถือหุ้นอาจจะรับพิจารณาดูก็ได้นะคะ ปรางขอร้องนะคะพี่ป้อง" หญิงสาวพูดต่อโดยเร็ว ยังพยายามที่จะยื้อเวลาให้ถึงที่สุด
"มันจะเสียเวลาของเราเปล่าๆนะครับน้องปราง" ปกป้องเริ่มเสียงอ่อนต่อสายตาอ้อนวอนของหญิงสาวตรงหน้า
ถึงอย่างไรเขาก็เอ็นดูญาติผู้น้องคนนี้เป็นพิเศษ ปกป้องเป็นลูกคนเดียว แม้สิปรางค์จะเป็นเพียงแค่ลูกพี่ลูกน้อง แต่เขาก็รู้สึกเหมือนหล่อนเป็นน้องสาวแท้ๆของเขา และสิปรางค์ก็ช่วยงานเขาอย่างดีมาโดยตลอด หญิงสาวยอมกลับมาจากอเมริกาก็เพื่อช่วยงานบริษัทตามคำขอของเขา
"พี่ป้องคะ บางทีถ้าเราพยายามอีกนิด เราอาจช่วยให้หลายชีวิตเค้าไม่ต้องตกงาน" หญิงสาวยังไม่ละความพยายาม แล้วหล่อนก็เผลอทวนคำพูดที่หล่อนได้ยินมาจากใครบางคนให้ปกป้องฟัง
"หลายๆคนเค้าไม่ได้ทำงานแค่เพื่อเงิน บางคนขอแค่ได้มีเพื่อนร่วมงานดีๆก็มีความสุขแล้ว ส่วนบางคนก็ขอแค่ได้ทำงานที่ตัวเองรักในทุกๆวัน"
ปกป้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างแปลกใจ สิปรางค์เพ้ออะไร หล่อนพูดถึงเรื่องของความสุข เรื่องของผู้ร่วมงานดีๆงั้นหรือ นี่จะมาดราม่าอะไรกัน น้องสาวของเขาไม่เคยเป็นแบบนี้นี่นา
ญาติผู้พี่ถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ เขาเกิดความรู้สึกรำคาญใจขึ้นมาบ้างแล้ว
"ถึงยังไงผู้ถือหุ้นใหญ่คงไม่ยอมหรอก บริษัทจะเข้าตลาดหุ้น ผู้ถือหุ้นใหญ่คงตรวจรายงานบัญชีถี่ยิบ"
"นะคะพี่ป้อง ปรางขอร้อง ปรางจะเข้าไปชี้แจงที่สำนักงานใหญ่เอง" หญิงสาวเริ่มมีเสียงร้อนรน ไม่ยอมแพ้ แล้วน้ำเสียงของหล่อนก็เริ่มสั่นเครือ
"แต่ก่อนปรางก็คิดเหมือนพี่ แต่ช่วงเวลาที่ปรางมาอยู่ที่นี่ มันทำให้ปรางได้เข้าใจชีวิตได้มากขึ้น"
"เฮ้ย เป็นอะไรนักหนา"
ชายหนุ่มนึกแปลกใจขึ้นมาครามครันเมื่อเห็นท่าทางของน้องสาว หล่อนดูแปลกๆไป คนอย่างสิปรางค์เนี่ยนะจะมาทำเสียงสั่นกับเรื่องงานต่อหน้าเขา หล่อนไม่เคยเป็นอย่างนี้ มันเกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงเก่งคนนี้กันแน่
"พี่ป้อง โรงงานนี้คือชีวิตของพวกเค้า ที่นี่คือบ้านของพวกเค้า"
หญิงสาวพยายามเปลี่ยนมาเป็นเสียงที่จริงจังเพื่อกลบเสียงสั่น หล่อนทำหน้ามุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว
"ปรางไม่อยากทำร้ายพวกเค้า ปรางอยากช่วยพวกเค้า"
"น้องปราง!"
อะไรกันวะเนี่ย มะปรางเป็นอะไรของเค้า
ปกป้องเริ่มหนักใจ ชายหนุ่มไม่เคยคิดว่างานนี้จะมีปัญหาอะไร หรือถ้าจะมี ก็คงเป็นปัญหาเรื่องคนงานนิดๆหน่อยๆ แต่แล้วน้องสาวของเขาเองกลับเป็นคนสร้างปัญหาเสียนี่ ไม่น่าเชื่อว่าในเวลานี้สิปรางค์จะมีความเห็นที่ต่างจากเขา ในตอนแรกที่คุยกัน ตอนนั้นหญิงสาวดูบัญชีอย่างคร่าวๆแล้วก็สนับสนุนให้เขาปิดโรงงานโดยเร็วเสียด้วยซ้ำ
เขาไม่เคยคิดว่าญาติผู้น้องของเขาคนนี้จะเป็นคนใจโลเลอย่างที่เขาคาดไม่ถึง ปกติเขาเห็นสิปรางค์ใจเด็ดจะตายไป หล่อนพูดคำไหนเป็นคำนั้น ไม่เคยเห็นหล่อนจะใส่ใจใครเลย หญิงสาวเพียบพร้อมไปหมดทุกด้าน หล่อนทะเยอทะยานและเลือกสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตัวเองเสมอ แต่สิปรางค์คนนี้กลับเปลี่ยนไปภายในระยะเวลาไม่นานหลังจากที่หล่อนมาอยู่ที่นี่
"นี่ไปฟังอะไรพวกคนงานมาล่ะสิ เฮ้อ… พี่ถึงได้กำชับนักหนาไง ว่าอย่าไปสนิทสนมกับพวกคนงานให้มากนัก ได้เรื่องจนได้นะเรา" ปกป้องส่ายหน้า เอ่ยออกมาอย่างขัดใจ
ทันใดนั้นเสียงเพลงจังหวะคุ้นหูก็ดังขึ้นจากเสียงตามสายในโรงงาน
"ฉันไม่ใช่ผู้หญิงเจ้าชู้ ไม่ใช่ผู้หญิงเลิศหรู แต่ฉันเป็นหญิงลั้ลลา…
…ถึงไม่เลิศไม่สวยปานนางฟ้า ถึงเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา แต่น้องจะพาอ้ายไปขึ้นสวรรค์..."
บทสนทนาระหว่างสองพี่น้องหยุดชะงักไปเมื่อเสียงเพลงแว่วเข้ามาในห้องทำงานของหญิงสาว
โอ๊ย เพลงจะมาอะไรกันตอนนี้
แล้วก็มีเสียงเคาะประตูกระจกมาจากทางด้านนอก ณัฐหนุ่มนักการเงินของสำนักงานใหญ่นั่นเอง หญิงสาวพยักหน้าให้เขาเข้ามา
"วันนี้วันพุธ ไปกันครับคุณปกป้อง ไปครับพี่ปราง" หนุ่มกรุงเทพโผล่เข้าประตูมาแค่ครึ่งตัว
เอาไงดี เอาไงดี
สิปรางค์รีๆรอๆ หล่อนกำลังคุยเรื่องสำคัญกับปกป้องค้างอยู่ แต่แล้วหญิงสาวก็ตัดสินใจฉุดมือปกป้องออกไปด้วย
"เฮ้ย! อะไรกันเนี่ย ไปไหน เดี๋ยวก่อน" ปกป้องรูัสึกมึนงงกับความรวดเร็วตรงหน้า
แต่ผู้เป็นน้องไม่ยอมฟังเสียงทักท้วง หญิงสาวดึงมือญาติผู้พี่ลาดออกไปร่วมวงกับณัฐและบรรดาพนักงานคนอื่นๆที่ระเบียงด้านนอก…
ปกป้องมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นข้างหน้าอย่างงงๆ เขายืนอยู่ข้างๆสิปรางค์ และไม่ยอมเต้นไปตามที่หญิงสาวและคนอื่นๆชักชวน แม้ชายหนุ่มจะพอรู้มาบ้างว่าโรงงานนี้มีบรรยากาศชนิดที่เป็นกันเองอย่างมาก ซึ่งแตกต่างไปจากโรงงานอื่นๆโดยสิ้นเชิง แต่เขาไม่คิดว่าจะเป็นกันถึงขนาดนี้
ในขณะที่สิปรางค์เองก็อดไม่ได้ที่จะพยายามสานต่อบทสนทนากับปกป้อง แม้ยามหล่อนกำลังยักย้ายส่ายสะโพกร่วมไปกับคนงานตามจังหวะดนตรี
"นะคะ พี่ป้อง ขอเวลาปรางอีกหน่อย"
หญิงสาวเต้นไปด้วยและพยายามอ้อนวอนขอความเห็นใจจากชายหนุ่มไปด้วย ในขณะที่ณัฐและดนัยกำลังเต้นไปกับคนงานด้านล่างอย่างสนุกสนาน
ปกป้องมองน้องสาวอย่างตกตะลึง สิปรางค์เปลี่ยนไปแล้วจริงๆ เปลี่ยนไปชนิดที่เขาเองก็คาดไม่ถึง
นี่น้องปรางเป็นไบโพล่าร์ด้วยหรือนี่ เมื่อกี้ยังจริงจังอยู่เลย เอ หรือเราจะใช้น้องทำงานหนักมากเกินไป…
"ไผนั่งกิ๋นข้าวกับคุณสิปรางค์วะนั่น"
ช่างโต้งกระซิบกระซาบกับเดอะแก๊งขณะนั่งกันอยู่ในโรงอาหาร วินหันไปมองอยู่ครู่นึง เขารู้สึกคุ้นหน้าชายคนนั้น แต่พยายามนึกยังไงก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอกันที่ไหน แต่พลันชายหนุ่มก็รู้สึกได้ถึงความสนิทสนมของคนทั้งคู่ หัวหน้าช่างเริ่มรู้สึกกระวนกระวายฟุ้งซ่านในใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเริ่มคิดไปเรื่อยเปื่อย
ใครวะเนี่ย หน้าคุ้นมาก เคยเห็นที่ไหนวะ แล้วรู้จักกับมะปรางมาตั้งแต่ไหนกัน ดูหน้าตาผิวพรรณไม่น่าใช่คนแถวนี้
"ฮาจะฮู้ก่อ ดูๆไปก่อหล่ออยู่เนาะ แต่ยังไงก็แพ้ฮาน่อยนึง" ช่างอู๊ดปรายตามองอย่างไม่ใส่ใจนัก "วันนี้ไอ่น้องปัณณ์ก็บ่มาโตย น้องมันก้าจะฮู้มั้ง"
"จะมาจีบคุณสิปรางค์ก่อวะ ท่าทางสนิทสนมกันแต๊"
คำพูดของโต้งทำเอาวินหูผึ่ง
"เอ่อ คุณโต้งครับ คุณสิปรางค์เปิ้นเกรียนน่าขนลุกขนาดน้าน ปู้จายง่าวๆตี้ใดจะมาฮักมาชอบคับ"
ช่างอู๊ดพูดโดยไม่ทันสังเกตอาการสะดุ้งของเจ้านายที่นั่งอยู่ข้างๆ นายช่างรุ่นใหญ่ไม่คิดว่าสิปรางค์เป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์แต่อย่างใด หญิงสาวหน้าตาและรูปร่างสะสวยก็จริง แต่นิสัยที่เกรียนๆฉลาดเกินตัวอย่างนั้น ไม่น่าจะมีผู้ชายที่ไหนมาชอบ
ส่วนนายช่างวินก็เสมองไปรอบๆกลบอาการหน้าแดง ประจวบเหมาะกับที่ดนัยเดินผ่านมาแถวโต๊ะของพวกเขาพอดี ชายหนุ่มเลยถือโอกาสคว้าแขนคนตรงหน้าไว้ เลขาหนุ่มใหญ่คนนี้ต้องรู้เรื่องนี้อย่างแน่นอน
"อุ๊ย ช่างวิน อย่าฮ่ะ เดี๋ยวคนมอง"
ดนัยเขินอายที่อยู่ดีๆนายช่างหนุ่มก็มาจับแขนเขา แต่วินไม่ได้สนใจ เพราะสายตาเขายังคงจับจ้องอยู่ที่สิปรางค์และหนุ่มแปลกหน้าคนนั้น
"อ้ายดนัย ไผกัน ต่างฮั้นน่ะคับ"
ชายหนุ่มถามโดยที่ยังไม่หันมา แต่ดนัยยังคงเขินอายและพยายามมองไปรอบๆ เขาอยากให้ทุกคนรับรู้ว่าช่างวินกำลังจับแขนของเขาอยู่ เขาคือคนพิเศษของช่างวิน ดนัยจึงไม่ทันฟังที่ชายหนุ่มถาม
เมื่อไม่ได้ยินคำตอบ วินจึงปล่อยแขน แล้วหันหน้ามาหาดนัย
"คุณดนัยครับ" วินทำเสียงเข้ม "คนที่นั่งอยู่กับคุณสิปรางค์เป็นใครกันครับ"
ดนัยหันไปมองตามสายตาที่ชายหนุ่มพยักพเยิด แล้วหันกลับมาตอบด้วยสายตาหยาดเยิ้มเสียงอ่อนหวาน
"อ๋อ คุณปกป้องไงฮะ ลูกชายคุณปราณเจ้าของบริษัทเราไงฮะ แต่ตอนนี้เค้าขึ้นเป็นซีอีโอแทนคุณปราณแล้วนะฮะ แต่เค้าไม่ค่อยได้มาแถวนี้หรอกฮ่ะ ไม่รู้แกมาทำไมนะฮะ อยู่ดีๆก็มา แต่คงมาไม่นานหรอกฮ่ะ ดาน่าเองก็ไม่รู้ว่า…บลา บลา บลา"
ดนัยไม่มีท่าทีว่าจะหยุดพูด แต่วินเลิกฟังตั้งแต่ประโยคที่สองแล้ว
อะไรนะ คุณปกป้องลูกชายคุณปราณเองน่ะหรือ อ๋อ มิน่า หน้าตาคุ้นๆ ไม่เห็นมาที่นี่นานมากแล้ว แล้วทำไมมะปรางถึงได้สนิทสนมกับเจ้าของบริษัทขนาดนั้น
นายช่างหนุ่มรู้สึกปั่นป่วนในใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาเองก็ไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเอง ทำไมเขาต้องไม่พอใจที่เห็นสิปรางค์แสดงท่าสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น และโดยเฉพาะผู้ชายคนนั้นซึ่งเป็นเจ้าของโรงงานแห่งนี้
ปกติสิปรางค์จะไว้ตัวค่อนข้างมากยามอยู่ที่โรงงาน วินไม่เคยเห็นหล่อนให้ความสนิทสนมกับใครเป็นพิเศษ แม้ชื่อเล่นของหญิงสาวก็ยังไม่มีเคยมีใครเรียก และถึงหลังๆมานี้หล่อนจะเริ่มเป็นกันเองกับพนักงานในโรงงานมากขึ้น แต่ทุกคนก็ยังคงให้ความยำเกรงคนสวยคนนี้เหมือนเดิม แต่วินกลับสังเกตได้ถึงความพิเศษของสิปรางค์ที่มีให้ผู้ชายคนนี้ หรือจะสนิทกันเพราะเป็นพวกคนรวยเหมือนกัน นายช่างจนๆอย่างเขาคงไม่อยู่ในสายตาของหญิงสาวสินะ นายช่างหนุ่มเริ่มจะคิดว้าวุ่นเวิ่นเว้อไปเรื่อยเปื่อย…
"คุณปกป้องไว้ใจผมได้เลยครับ เรื่องร้านอาหารในเชียงใหม่เนี่ย ผมเชี่ยวชาญมากครับ"
ณัฐเอ่ยอย่างร่าเริงขณะเดินออกมาจากสำนักงานพร้อมสิปรางค์และปกป้องในตอนเย็น เขารู้สึกดีใจที่เจ้านายใหญ่ขึ้นเยี่ยมเยียนพวกเขาถึงเชียงใหม่ ตอนนี้ภารกิจที่ได้รับมอบหมายเดินมาได้เกินครึ่งทางแล้ว
"ผมเองก็ไม่ค่อยได้มาเชียงใหม่ ได้ข่าวว่าเชียงใหม่เปลี่ยนไปมาก"
เจ้าของโรงงานรู้สึกชักจะอยากเห็นความเปลี่ยนแปลงนี้เสียแล้ว เขาไม่ได้ขึ้นมาเชียงใหม่หลายปีแล้ว หลังจากที่เขารับตำแหน่งประธานกรรมการบริหารต่อจากบิดา เขาก็มัวแต่วุ่นๆเรื่องโรงงานใหญ่ที่ฉะเชิงเทราเสียเป็นส่วนใหญ่ ปล่อยเรื่องของโรงงานแม่ริมแห่งนี้ให้เป็นความรับผิดชอบของคุณวิชิตเพียงลำพัง เขารับรู้มาโดยตลอดว่าโรงงานแห่งนี้ไม่ทำกำไร แต่ก็ยอมปล่อยๆไป เพราะถือว่าเป็นโรงงานรักของบิดา แต่มาถึงขณะนี้ที่เขากำลังจะนำบริษัทเข้าตลาดหุ้น เขาคงยอมปล่อยไปไม่ได้แล้ว
"เชียงใหม่ตอนนี้รถติดขึ้นเยอะมากเลยครับ ช่วงหลังเลิกงานไม่ต้องพูดถึง พอๆกัับกรุงเทพเลย… อ้าว! ช่างวิน"
ณัฐหันไปเห็นชายหนุ่มหัวหน้าฝ่ายซ่อมบำรุงกำลังขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านเข้ามาใกล้พอดี
"ไปทานข้าวเย็นด้วยกันไหมครับ" หนุ่มนักการเงินหลุดปากชวนนายช่างหนุ่ม แม้ณัฐจะไม่ค่อยได้พูดคุยกับนายช่างผู้นี้เท่าไหร่นัก แต่ไม่รู้ทำไม เขารู้สึกถูกชะตากับหัวหน้าช่างหน้าเฉยแต่ตาเป็นประกายคนนี้เอามาก
"โอ๊ย!" ณัฐอุทานเบาๆ เมื่อสิปรางค์แอบหยิกเขาเข้าที่ข้อศอก ชายหนุ่มหันไปขมวดคิ้วให้หญิงสาว ทำปากขมุบขมิบ อะไร?
ผู้ร่วมงานผู้พี่สั่นหน้าอย่างเร็ว อย่าเพิ่ง!
ปกป้องมองไปที่ชายหนุ่มผู้ถูกทักอย่างสนใจ ถึงการแต่งกายของคนบนมอเตอร์ไซค์จะบ่งบอกว่าเป็นช่างประจำโรงงาน แต่จากการที่คนของเขาเอ่ยปากชวน และดูจากบุคลิกแล้ว หนุ่มคนนี้ท่าทางจะไม่ใช่นายช่างธรรมดาเป็นแน่
วินปรายตามองไปที่สิปรางค์อย่างเฉยชา วันนี้เขาหงุดหงิดมาทั้งวันอยู่แล้วที่เห็นหญิงสาวและชายหนุ่มเจ้าของโรงงานแห่งนี้อยู่ด้วยกัน และยิ่งมาเจอทั้งคู่กำลังจะออกไปด้วยกันตอนเย็นอย่างนี้อีก นายช่างหนุ่มยิ่งรู้สึกไม่พอใจโดยไม่มีเหตุผล
สิปรางค์ยิ้มแห้งๆ พยายามจะไม่สบตาคนตัวสูงบนมอเตอร์ไซค์ หญิงสาวไม่รู้จะพูดอะไร กำลังรู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างมาก หล่อนไม่อยากให้ปกป้องเห็นว่าหล่อนสนิทสนมกับใครในโรงงานนี้เป็นพิเศษ
"เอ่อ ช่างวิน นี่..."
"ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ว่าง" วินชิงตอบขึ้นมาก่อน สายตานิ่งเฉยยังคงจับจ้องอยู่ที่มะปรางของเขา
"สวัสดีครับ ผมไปก่อนล่ะครับ" แล้วเขาก็หันไปพยักหน้าทักทายปกป้อง ก่อนจะขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปโดยไม่ได้หันกลับมามองหญิงสาวอีกเลย
ปกป้องผู้เป็นเจ้าของโรงงานลอบสังเกตอาการของทุกคนอยู่อย่างเงียบๆ
มีอะไรผิดปกติแน่ๆ…


## ความใจอ่อน

"พี่ว่าปรางเค้าเปลี่ยนไปนะครับน้องปริม"
ปกป้องชวนญาติผู้น้องสนทนาขณะกำลังนั่งจิบกาแฟยามเช้าท่ามกลางแมกไม้อยู่ในสวนของรีสอร์ต เขากำลังนั่งรอสิปรางค์และปัณณ์มาร่วมรับประทานอาหารเช้า ปริมเป็นคนจัดการนัดบรรดาพี่น้องให้มารวมตัวในโอกาสที่พี่ชายใหญ่ขึ้นมาเยือนเชียงใหม่
ชายหนุ่มรู้สึกสดชื่นไปกับบรรยากาศที่เขาไม่ได้พบเจอบ่อยนัก นานมากแล้วที่เขาไม่ได้ไปท่องเที่ยวที่ไหน หลังจากกลับมาจากอเมริกาเพื่อมารับช่วงธุรกิจผลิตกาแฟของครอบครัว ปกป้องก็แทบไม่ได้มีเวลาพักผ่อนส่วนตัว ด้วยความที่เป็นคนหนุ่มไฟแรง เขาจึงทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการทำงาน
ปกป้องต้องการจะปลุกปั้นบริษัทให้เป็นที่รู้จักระดับนานาชาติและเป็นอันดับหนึ่งของตลาดกาแฟสำเร็จรูปในเมืองไทย และชายหนุ่มก็ใกล้จะทำสำเร็จไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว บริษัทของครอบครัวเขากำลังจะเข้าตลาดหุ้น ปกป้องรู้ดีว่าเรื่องนี้ทำให้พ่อของเขาภาคภูมิใจในตัวเขามากเพียงไร
"เปลี่ยนยังไงหรือคะ" ปริมถามญาติผู้พี่อย่างไม่จริงจัง
หญิงสาวกำลังรับถาดขนมปังหลากชนิดมาจากแม่บ้านของรีสอร์ต หล่อนตั้งใจจัดโต๊ะอาหารเช้าอย่างสุดฝีมือ วันนี้หล่อนเตรียมอาหารเช้าสไตล์อเมริกันเอาไว้ เพราะรู้ว่าเป็นอาหารโปรดของทั้งปกป้องและสิปรางค์ พี่ชายคนนี้เป็นคนเนี้ยบ เขาชอบความมีพิธีรีตองและความเป็นระเบียบ ปริมอยากเอาใจญาติผู้พี่ที่นานๆจะได้เจอกันทีด้วยการเตรียมมื้ออาหารเช้าสุดหรูให้เขา
"ก็…ไม่รู้สิ พี่อธิบายไม่ถูก นี่เค้าเปลี่ยนใจไม่อยากให้พี่ปิดโรงงานแล้วนะ"
"หา จริงเหรอคะ เกิดอะไรขึ้นคะนี่ นี่ปริมกลับมาจากยุโรป ก็ยังไม่ได้เจอพี่ปรางเลยนะคะ วันนี้ได้โอกาสพี่ป้องมาพอดี"
น้องสาวคนเล็กของครอบครัวเพิ่งกลับมาจากทัวร์ยุโรปกับสามีและลูกสาวตัวน้อย คราวนี้หล่อนถือโอกาสไปค่อนข้างนาน เพราะตั้งใจจะไปตระเวนดูแบบอย่างของรีสอร์ตตามที่เล่นสกีบริเวณเทือกเขาแอลป์
"เค้าดื้อดึงจะหาหนทางยื้อโรงงานไว้" คนเป็นพี่ส่ายหน้ากลุ้มใจ "พี่ก็แปลกใจเหมือนกันนะ มาอยู่แค่เดือนเดียว ทำไมเค้าถึงเปลี่ยนใจได้"
ปริมนึกไปถึงคำบอกเล่าของแม่บ้านรีสอร์ต เมื่อหล่อนถามถึงความเป็นอยู่ของสิปรางค์หลังจากกลับมาจากทริปยุโรป
คุณวินแกมารับคุณปรางไปทำงานบ่อยๆค่ะ ป้าเห็นเพราะคุณปรางแกซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ของคุณวินเข้ามาจอดขอกาแฟที่ห้องอาหารตอนเช้าๆน่ะค่ะ
แต่ผู้เป็นน้องสาวก็ไม่คิดติดใจอะไร หล่อนเดาไปเองว่าสิปรางค์อาจจะสนิทสนมกับวินเพราะต้องพูดคุยกันเรื่องการซื้อขายที่ดินริมน้ำ เอ แต่หรือว่ามันจะมีอะไรพิเศษไปกว่านั้น หญิงสาวหันไปทางปกป้อง
"ไม่น่าเชื่อ ปกติพี่ปรางเป็นคนเด็ดขาด เมื่อตัดสินใจแล้วก็ไม่เคยเปลี่ยนใจอะไรง่ายๆ"
"พี่ล่ะกลัวใจเค้าจริงๆ เวลาเค้าเกิดไม่ยอมแพ้ขึ้นมา"
ทั้งสองพี่น้องสบตากันอย่างหนักใจ ปกป้องถอนหายใจอีกรอบ ก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ
"อื้อ กาแฟนี่รสชาติดีนะ หอมดีด้วย ยี่ห้ออะไรเนี่ย ของคู่แข่งเราล่ะสิ"
"อะไรกันพี่ป้อง นี่กาแฟของพี่ป้องเองนะคะ พี่ป้องจำรสชาติกาแฟของโรงงานแม่ริมไม่ได้หรือคะ" ปริมหัวเราะกับความไม่รู้ของพี่ชาย ปกป้องคงจะดื่มแต่กาแฟสำเร็จรูปจากโรงงานใหญ่ล่ะสิท่า
"เอ๊ะ กาแฟของพี่เหรอ กาแฟของโรงงานเรารสชาติดีขนาดนี้เลยหรือ"
"แหม พี่ป้อง กาแฟมิตรแท้ของเราน่ะเป็นที่นิยมมากนะคะ ใครมาเที่ยวเชียงใหม่ก็ต้องซื้อติดไม้ติดมือกลับไป"
"อ้าว เหรอ นี่พี่ไม่เคยสนใจกาแฟที่โรงงานนี้เลยนะเนี่ย"
ปกป้องพลิกถ้วยกาแฟไปมาด้วยสีหน้าครุ่นคิด ชายหนุ่มไม่เคยคิดจะสนใจโรงงานที่เชียงใหม่มาก่อนเลย เขาสละความใส่ใจและเวลาทั้งหมดให้กับโรงงานกาแฟใหญ่ที่ฉะเชิงเทรา ด้วยคิดว่ากาแฟโรบัสต้ามีโวลุ่มทางการตลาดมากกว่า คุ้มค่ากับการลงทุนสำหรับบริษัทเขา แต่รสชาติกาแฟสดของโรงงานที่แม่แตงนี้ มันทำให้เขาสะดุดใจ
"โอ้โห รู้เลย มื้อนี้เอาใจพี่ป้องกะพี่ปราง"
เสียงใสๆของหนุ่มปัณณ์ทำให้ความคิดของปกป้องชะงักไป ญาติผู้น้องอีกคนของเขามาถึงแล้ว หนุ่มน้อยกำลังมองโต๊ะอาหารเช้าตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น
"หวัดดีครับ พี่ป้อง พี่ปริม" เขายกมือไหว้ญาติผู้พี่ทั้งสอง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแผ่นขนมปังแล้วนั่งลงข้างๆปกป้อง
"เดี่ยว รอพี่ปรางก่อน" ปริมเอื้อมไปตีมือน้องชายเบาๆอย่างอารมณ์ดี นานแค่ไหนแล้วที่พี่ๆน้องๆไม่ได้มานั่งกันครบทีมขนาดนี้
"ว่าไงเรา ได้ข่าวว่าหนีคุณหญิงอามาถึงโรงงานที่นี่"
ปกป้องนั่งไขว่ห้างมองดูลูกพี่ลูกน้องคนสุดท้องอย่างเอ็นดู แต่ด้วยความที่เขาอายุห่างจากญาติผู้น้องคนนี้พอสมควร เขาจึงไม่ได้มีความสนิทสนมอะไรกับเด็กหนุ่มเป็นพิเศษนัก ขนาดปัณณ์แอบมาฝึกงานที่โรงงานของเขาเอง ชายหนุ่มยังไม่รู้เรื่องเลย จนปริมบอก เขาถึงเพิ่งจะรู้
"โรงงานใหญ่ของเราที่ฉะเชิงเทรามีอยู่ก็ไม่ไป เครื่องมือเครื่องจักรก็ทันสมัยกว่าแถวนี้แยะ มาทำงานที่นี่จะได้เรื่องได้ราวอะไร เสียเวลาเปล่าๆ" ชายหนุ่มไม่เข้าใจความคิดของวัยรุ่นคนนี้เอาซะเลย
ปัณณ์ยิ้มเจื่อนๆ ถึงจะอธิบายไปปกป้องก็คงไม่เข้าใจ พี่ใหญ่คนนี้จริงจังกับทุกเรื่องเสมอ พอๆกับพี่ปรางนั่นแหละ ทุกอย่างต้องเป็นเหตุเป็นผล เวลาต้องเป็นเงินเป็นทอง
"สงสัยอยากจะหนีจากคุณหญิงอา" ปริมเย้าน้องชาย "อ้าว พี่ปรางมาพอดี"
สิปรางค์เดินเข้ามาด้วยชุดอยู่บ้านสบายๆ อันที่จริงวันนี้หล่อนอยากจะนอนตื่นสายๆสักหน่อย แต่ปริมโทรนัดไว้ตั้งแต่เมื่อคืนให้มาร่วมโต๊ะอาหารเช้าด้วยกัน ซึ่งถ้าเป็นเมื่อก่อนก็คงไม่เป็นปัญหาสำหรับหญิงสาวเลย เพราะปกติก็เป็นคนตื่นเช้ามากเป็นนิสัยอยู่แล้ว
แต่มาหลังๆนี้ เหมือนจังหวะชีวิตหล่อนจะเดินช้าลงมาก หล่อนตื่นสายขึ้นเรื่อยๆ…
"พี่ป้องตื่นแต่เช้าเลยนะคะ" หญิงสาวหันไปทักทายพี่ชายคนโต
"ก็ธรรมดาหรือเปล่าครับน้องปราง ปกติพี่ก็เห็นเราตื่นเช้ากว่าพี่อีกนี่นา"
ปกป้องพยายามจ้องหน้าน้องสาวคนสนิท เขาอยากจะสังเกตความเปลี่ยนแปลงของคนตรงหน้าให้ได้มากที่สุด ชายหนุ่มยังไม่ได้ตกลงกับสิปรางค์อย่างชัดเจนเรื่องของโรงงาน มันนอกเหนือจากความคาดหมายเกินไปหน่อย เขาคงจะต้องการเวลาคิดทบทวน
สิปรางค์เสไปมองโต๊ะอาหารเช้าตรงหน้า ถาดเซรามิกเนื้อดีถูกวางเรียงรายไว้ด้วยแพนเค้กกับวาฟเฟิล ขวดโหลเล็กๆบรรจุน้ำผึ้งและแยมหลากหลายชนิดวางเป็นแถวเป็นแนวกันอยู่ข้างๆบรรดาโหลแก้วที่เต็มไปด้วยซีเรียลและธัญพืชต่างๆหลากสี กาแฟร้อนๆหอมกรุ่นถูกเสิร์ฟด้วยชุดถ้วยกาแฟลายดอกไม้จากอังกฤษ
นานเท่าไหร่แล้วที่หล่อนไม่ได้รับประทานอาหารเช้าแบบอลังการเช่นนี้ สมัยอยู่กรุงเทพ บ้านของหล่อนก็จะทานอาหารเช้าร่วมกันอย่างเป็นทางการแบบนี้เสมอ ครั้นมาอยู่เชียงใหม่ วิถีชีวิตประจำวันของหล่อนก็รวนเรไป
ในบางวันที่วินมารับหล่อนไปทำงาน บางทีเขาก็พาหล่อนไปทานโจ๊กง่ายๆที่ร้านข้างทาง หรือไม่ก็แวะซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งเพื่อไปทานเป็นอาหารเช้าที่ออฟฟิศ แรกๆหญิงสาวก็รู้สึกตะขิดตะขวงใจ หล่อนไม่ค่อยชอบทำอะไรแบบมักง่ายเช่นนี้นัก แต่นานวันเข้า สิปรางค์กลับรู้สึกว่ามันก็ไม่ยุ่งยากดี แถมประหยัดเวลาไปเสียอีก…
"ว่าจะถามพี่ปรางเลยค่ะ ว่าเรื่องติดต่อซื้อที่ดินจากคุณวินไปถึงไหนแล้ว เค้ามีท่าทางจะยอมขายบ้างไหมคะ"
ปริมเอ่ยขึ้นในระหว่างมื้ออาหาร หล่อนพูดเหมือนกับไม่ได้จริงจัง แต่ในขณะเดียวกันก็แอบลอบมองปฏิกิริยาของหญิงสาวผู้เป็นพี่
"เอ่อ ก็กำลังคุยๆอยู่นะ"
สิปรางค์อึกอัก อันที่จริงหล่อนลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท หลังๆมานี้หญิงสาวไม่เคยได้เอ่ยปากเรื่องนี้กับชายหนุ่มเจ้าของสวนอีกเลย
ผู้เป็นน้องเริ่มจะจับความผิดปกติของพี่สาวได้ พี่ปรางเปลี่ยนไปจริงๆด้วย พี่สาวหล่อนไม่เคยจะตอบอะไรแบบไม่แน่ใจ สิปรางค์มีความคิดของตนเอง และมั่นอกมั่นใจอยู่เสมอ
"อ้อ ช่วงนี้วันลอยกระทง เชียงใหม่เค้ามีจัดประเพณียี่เป็งกันอยู่นะคะ"
ปริมเปลี่ยนเรื่อง หล่อนไม่อยากจะคาดคั้นอะไรมากนักจากพี่สาว อันที่จริงหล่อนก็ไม่เคยคาดหวังเรื่องที่ดินริมน้ำนี้ตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว
"เหรอ อืมม์ น่าสนใจนะ พี่ยังไม่เคยมาเชียงใหม่ช่วงนี้ซักที"
สิปรางค์แอบโล่งใจที่ปริมไม่ได้ซักไซ้เรื่องของหล่อนกับวินต่อ หล่อนจึงหันมาถามน้องสาวอย่างกระตือรือร้นเรื่องของงานยี่เป็ง หล่อนไม่ได้ลอยกระทงมานานแล้ว หญิงสาวเคยได้ยินชื่อเสียงประเพณีนี้ของเชียงใหม่มาบ้าง แต่ยังไม่เคยมาเห็นกับตาของตนเอง
"ปริมว่า พี่ปรางต้องไปดูที่วัดพันเตานะคะ สวยที่สุดแล้ว พี่ป้องไปกับพี่ปรางกับปัณณ์สิคะ ปริมคงไปด้วยไม่ได้ ช่วงนี้อยากอยู่ดูแลยัยชมพู่มากกว่าค่ะ" ลูกสาวตัวน้อยของหล่อนมีอาการไข้อ่อนๆตั้งแต่เมื่อคืน หล่อนอยากให้ลูกสาวได้นอนเต็มที่ จึงเป็นสาเหตุที่มาร่วมวงอาหารเช้าในวันนี้กับคุณลุงคุณป้าและคุณอาไม่ได้
"พี่ป้องไปด้วยกันสิคะ ปรางอยากไปเห็นประเพณีนี้" สิปรางค์หันมาทางพี่ชาย
"พี่คงขอตัวล่ะ นัดกินข้าวกับลูกค้าเอาไว้" ปกป้องไม่ค่อยสนใจนัก เขาไม่ชอบไปเดินปะปนกับคนเยอะๆ
แต่ชายหนุ่มกำลังประหลาดใจกับสิปรางค์ น้องสาวคนสนิทของเขาคนนี้เคยสนใจประเพณีอะไรพวกนี้ด้วยหรือ
"ผมก็ไม่ว่างครับ นัดเพื่อนเอาไว้" ปัณณ์รีบบอก
วันนี้หนุ่มน้อยของพี่ๆมีนัดกับเอื้องคำเสียแล้ว เขาชวนสาวน้อยไปเดินเที่ยวชมบรรยากาศงานลอยกระทงในตัวเมืองเชียงใหม่ และคนน่ารักก็ตอบรับคำเขาอย่างรวดเร็ว หลังๆนี้เขาได้คุยกับเอื้องคำบ่อยขึ้น และสาวน้อยมีทีท่าที่จะเปิดใจให้เขา แค่คิดปัณณ์ก็มีความสุขแล้ว
สิปรางค์มองญาติพี่น้องของหล่อนอย่างขัดใจ ไม่มีใครมีเวลาให้หล่อนเลย หล่อนอยากจะไปดูงานลอยกระทงของเชียงใหม่จริงๆ
แต่แล้วหญิงสาวก็แอบยิ้มในใจ หล่อนรู้ว่า มีใครบางคนพาหล่อนไปได้แน่ๆ…
ฝนที่ตกเมื่อตอนบ่ายแก่ๆนั้นทำให้อากาศที่ท่าน้ำเย็นชื้นขึ้น กีตาร์โปร่งวางสงบนิ่งรอการบรรเลงจากเจ้าของ แต่เห็นทีเจ้ากีตาร์จะต้องรอเก้อ ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงนั้นไม่มีท่าทีว่าจะหยิบมันขึ้นมาเล่นแต่อย่างใด เขาจุดบุหรี่มวนที่สองพร้อมกับปล่อยอารมณ์ให้ไหลไปตามสายน้ำ
"อ้ายวิน ป้อฮื้อมาตามไปกิ๋นข้าว"
เด็กชายตัวอ้วนกลมยืนตะโกนบอกเขาอยู่ไกลๆ เด็กน้อยเห็นชายหนุ่มสูบบุหรี่อยู่จึงไม่เข้ามาใกล้ เนื่องจากอ้ายวินเคยสั่งห้ามเด็กน้อยไม่ให้เข้าใกล้เวลาที่เขากำลังสูบบุหรี่
วินโบกมือไล่เด็กน้อยให้กลับไปโดยไม่หันไปมอง ชายหนุ่มยังคงนั่งกอดเข่าสูบบุหรี่อยู่ที่ขั้นบันได ก่อให้เกิดความสงสัยแก่ลุงแปงซึ่งกำลังยืนมองชายหนุ่มอยู่ไม่ไกลจากเด็กชายตัวอ้วนนัก คุณวินนั่งเฉยๆอยู่ตรงนั้นมานานพอควร เหมือนกำลังคิดอะไรในใจอยู่ ลุงแปงไม่เห็นเจ้านายของเขามีอาการแบบนี้มานานแล้ว
กึ๊ดจะเด็ดดอกฟ้ากาช่างวิน บ่ะเดียวเขาปิ๊กกรุงเทพ เขาก็ลืมเฮาแล้วก้า
คำพูดของช่างรุ่นพี่ในโรงงานเมื่อสิบกว่าปีก่อนย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำเขาอีกครั้ง ภาพสาวน้อยผู้หนึ่งผุดซ้อนขึ้นมาในความทรงจำอย่างรางๆ เสียงหัวเราะสดใส เสียงเรียกชื่อเขาดังก้องแทรกขึ้นมา
วินสะบัดหัวไปมา อดีตอันเลือนรางนั้นจะย้อนกลับมาซ้ำรอยอีกครั้งหรือ เขาไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย ความรู้สึกที่รู้ว่าไม่มีหวัง แต่เขาก็ห้ามใจไม่ได้
"วิน…"
แล้วเสียงที่ชายหนุ่มไม่อยากจะได้ยินก็ปลุกภวังค์เขา หากในความผลักไสนั้นก็มีความอยากพบอยากเจอเจือปนอยู่
"ใจลอยอยู่นะเรา เรียกตั้งหลายครั้งแล้ว" คนที่เขาทั้งอยากเจอและไม่อยากเจอก้าวมายืนตรงหน้า
วินเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าสวยๆนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย นี่เขาโกรธอะไรหล่อน ไม่รู้สิ เขาเองก็ตอบตัวเองไม่ได้ มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ชายหนุ่มหันไปดับบุหรี่ แล้วก็หันกลับมาจ้องมองคนตัวเล็กตรงหน้าต่อไป
"งอนเราอยู่เหรอ" หญิงสาวกอดอก ทำหน้าซื่อจ้องเขาเขม็ง
นายช่างหนุ่มไม่ตอบ หากยังคงจ้องมองหล่อนเงียบๆอยู่อย่างนั้น
"เราอยากไปวัดพันเตา อยากเห็นผางประทีปว่ามันจะสวยขนาดไหน" แล้วคนตรงหน้าก็ทำเสียงตื่นเต้นทำหน้าสนใจใคร่รู้ โดยไม่สนใจอาการเงียบเฉยของเขา
"วินพาเราไปนะ"
สายตาอันออดอ้อนนั้นทำเอาเขาเกือบจะใจอ่อน แต่แล้วชายหนุ่มก็กลั้นใจตอบออกไปด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
"ไม่!"
…
แสงประทีปที่ส่องสว่างท่ามกลางบรรยากาศแบบล้านนาทั่ววัดพันเตายามค่ำคืนนี้ สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับหญิงสาวเป็นอย่างมาก เบื้องหน้าของสิปรางค์คือความสวยงามอย่างที่หล่อนไม่สามารถจะบรรยายได้
"เชียงใหม่จะสวยกว่านี้ได้อีกไหมนะ" หญิงสาวอุทาน
นานแค่ไหนแล้วที่หล่อนไม่ได้เห็นบรรยากาศแบบนี้ สิปรางค์ไปอยู่ต่างประเทศมาเสียนานจนทำให้ลืมเลือนเทศกาลต่างๆในเมืองไทยไปแล้ว
เชียงใหม่ไม่สวยไปกว่าได้แล้วล่ะ ทุกความสวยมันมาหยุดอยู่ที่ตรงหน้าผมแล้ว
แสงสีส้มอ่อนนับร้อยแสงในยามนี้ส่งให้ใบหน้าสวยที่อยู่ชิดเขาแค่คืบนั้นสวยผุดผาดยิ่งขึ้นไปอีก เสี้ยวหน้าคมนั่นงามหวานจับใจ ปอยผมเส้นเล็กที่กำลังลูบไล้แก้มนวลนั่นช่างมีเสน่ห์เย้ายวนเหลือเกิน
"แล้วไหนล่ะที่เรียกว่าผางประทีป" แต่จู่ๆใบหน้าสวยนั่นก็หันมาหาแบบไม่ทันให้เขาได้ตั้งตัว
คนร่างสูงสะดุ้ง สีหน้าเก้อเขินไปเล็กน้อย
"นั่นไงครับ ผางประทีป" วินชี้ไปบริเวณพื้นวัดที่เรียงรายไปด้วยต้นเทียนที่ทำมาจากดินเผานับร้อยนับพันต้น เหล่าผางประทีปกำลังแข่งกันโชนแสงเสมือนประหนึ่งว่ายามค่ำคืนนี้จะไม่มีวันมืดมิด
"ส่วนโคมแบบนั้น เค้าเรียกว่าโคมยี่เป็ง" ชายหนุ่มหันไปบริเวณวัดที่ถูกประดับประดาไปด้วยโคมไฟล้านนาแบบต่างๆอย่างตระการตา
"ทำไมวัดนี้ถึงชื่อว่าวัดพันเตาล่ะ แต่ก่อนวัดนี้มีเตาเผาเยอะ อย่างนี้เหรอ"
"ก็ใช่ครับ ผมก็เคยได้ยินมาว่า เมื่อก่อนวัดแห่งนี้เป็นสถานที่สร้างเตาหล่อพระนับร้อยนับพันเตา จึงได้ชื่อว่า วัดพันเตา"
วินคะเนว่า สิปรางค์ต้องทำหน้าภาคภูมิใจที่รู้ว่าหล่อนเดาถูก แล้วก็จริง…
"แต่เค้าก็เล่ากันมาหลายแบบนะครับ แต่ก่อนคนเชียงใหม่จะเรียกวัดแห่งนี้ว่า วัดปันเต้า หรือ พันเท่า ซึ่งหมายถึงทำบุญเพียงหนึ่ง แต่จะได้บุญกลับไปถึงพันเท่า"
"อือม์ ก็น่าสนใจ แต่เราว่าสมมุติฐานของเราดูจะมีเหตุผลกว่านะ"
"อื้อ ตามใจมะปรางเลยครับ เอาที่สบายใจ" ชายหนุ่มเลิกถือสาหาความกับอาการไม่ยอมแพ้ของคนตัวเล็กข้างๆมานานแล้ว
"อุ้ย!" สิปรางค์เซเข้ามาหาเขา หล่อนถูกกลุ่มนักท่องเที่ยวกลุ่มใหญ่เบียดมาจากทางข้างหลัง
ทุกคนกำลังมุ่งตรงไปชมความอลังการของพิธีจุดผางประทีปเพื่อถวายเป็นพุทธบูชา หญิงสาวมองเห็นพระภิกษุสามเณรกำลังเดินเท้าออกมาจากพระวิหารหอคำหลวง และข้ามสะพานไม้ไผ่ไปสู่ลานต้นโพเพื่อทำพิธีสวดมนต์และทำพิธีลอยประทีปใต้ต้นไม้
ความขลังของบรรยากาศเบื้องหน้าบวกกับอากาศที่เย็นสบายทำเอาสิปรางค์ตกอยู่ในห้วงภวังค์พักใหญ่ จนกระทั่งได้ยินเสียงวินกระซิบที่ข้างหู
"ไปหาที่ลอยกระทงกันเถอะครับ"…
ความเงียบสงบที่ศาลาท่าน้ำของวัดริมน้ำเล็กๆอย่างนี้ช่างแตกต่างจากบรรยากาศในเมืองที่หล่อนจากมาอย่างสิ้นเชิง วินพาหญิงสาวแวะซื้อกระทงเล็กๆที่ทำจากใบตองจากร้านข้างทางระหว่างทางมาวัด เป็นกระทงที่ทำง่ายๆแต่ก็น่ารักจับใจ
ทั้งสองคุกเข่าลงที่บันไดท่าน้ำ พากันตั้งจิตอธิษฐานก่อนที่จะปล่อยกระทงลงแม่น้ำไป หนุ่มสาวทั้งคู่มองตามกระทงที่กำลังลอยไปในสายน้ำที่ประปรายไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ
"วินอธิษฐานอะไรน่ะ บอกหน่อย" สิปรางค์หันขวับมาจ้องหน้าเขา สีหน้าแววตาจริงจังใคร่รู้
"เฮ้ย…" เขาทำท่าผงะออก แล้วแสร้งทำหน้าเหนื่อยหน่าย "ใครเค้าบอกกันล่ะครับ มันเป็นความลับ"
"อย่าบอกนะ ว่าอธิษฐานขอให้โลกนี้สงบสุข" คนสวยคาดคั้น
วินหัวเราะน้อยๆ เขาหันมาช่วยสิปรางค์ให้ลุกยืนขึ้น ก่อนจะถามหล่อนบ้างด้วยแววตาหยอกเย้า
"แล้วมะปรางล่ะ อธิษฐานว่าอะไรครับ"
สิปรางค์ถอนหายใจ นึกถึงสิ่งที่หล่อนเพิ่งอธิษฐานขอต่อพระแม่คงคาไป
ขอให้พระแม่ดลใจให้ลูกหาทางออกที่ดีที่สุดให้กับโรงงานแห่งนี้ด้วย
แต่คำอธิษฐานนี้หล่อนคงบอกชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้สินะ
"เราก็เม้าท์มอยอะไรนิดหน่อยกับเจ้าแม่คงคาน่ะ" หล่อนทำน้ำเสียงไม่ใส่ใจ เหม่อมองไปยังสายน้ำ ไม่กล้าสบตาชายหนุ่มร่างสูงข้างๆ
วินหันมามองสิปรางค์อย่างเต็มตา ใบหน้าด้านข้างของหญิงสาวที่ฉาบไปด้วยแสงเรืองรองจากแม่น้ำนั้นแม้จะดูเศร้าสร้อย แต่ก็อ่อนหวานเหลือเกิน ไรผมที่ตกระมาที่ต้นคอนั้นปลิวไปตามลมอ่อนๆที่พัดพามาจากแม่น้ำ แล้วเสียงอธิษฐานของเขาก็ดังก้องขึ้นมาในหัว
พระแม่คงคา ช่วยลูกด้วย ใจลูกเต้นแรงทุกครั้ง ที่อยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้…


## ่ความลังเล

วิชิตเลี้ยวโค้งเข้าถนนลาดยางสายเล็กที่นำไปสู่รีสอร์ตซึ่งแฝงตัวอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ แม้เขาจะไม่ได้มาเยี่ยมเยียนที่นี่บ่อยนัก แต่เขาก็ยังจำเส้นทางเข้ามาที่รีสอร์ตแห่งนี้ได้เป็นอย่างดี ในตอนนั้นที่ได้รับรู้ว่ารีสอร์ตของหลานสาวของเพื่อนรักจะมาตั้งอยู่แถวนี้ วิชิตยังประหลาดใจกับความบังเอิญที่ที่ตั้งของรีสอร์ตเผอิญไปอยู่ติดกับสวนของนายช่างคนสนิทของเขา
เสียงจากโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นเมื่อเช้า ปลุกวันอาทิตย์ที่ควรจะหลับใหลของเขาวันนี้ให้ตื่นขึ้นน้ำเสียงร้อนรนจากหลานสาวของเพื่อนรักที่ทำให้เขาต้องรีบขับรถมารีสอร์ตตามที่หญิงสาวขอร้องในทันที ครั้งนี้เขามาด้วยความเต็มใจ เพราะเนื่องจากปกติแล้วสิปรางค์จะไม่เคยรบกวนวันพักผ่อนเสาร์อาทิตย์ของเขา
ผู้จัดการโรงงานสูงวัยดับเครื่องยนต์ที่หน้าเรือนต้อนรับหลังใหญ่ของรีสอร์ต สิปรางค์ยืนรอเขาอยู่แล้วด้วยท่าทางร้อนรนกระวนกระวน หญิงสาวพาเขาเข้าไปที่ห้องอ่านหนังสือของเรือนต้อนรับในทันที…
สิปรางค์กระวนกระวายใจตั้งแต่เมื่อคืน หญิงสาวอยากจะเจอผู้จัดการโรงงานสูงอายุคนนี้ให้เร็วที่สุด เมื่อคืนนี้หลังจากกลับจากลอยกระทงกับวิน หล่อนไม่สามารถจะข่มตาลงให้นอนหลับได้เพราะมัวแต่ครุ่นคิดถึงวิธีการที่จะพูดกับปกป้อง หล่อนอยากให้เขายอมให้เวลาในการที่จะแก้ไขรายงานสถานการณ์การเงินของโรงงานที่แม่ริมแห่งนี้ หญิงสาวใช้เวลาเกือบทั้งคืนศึกษารายงานอย่างละเอียด กว่าจะได้นอนก็เกือบรุ่งสาง
และเมื่อนอนหลับไปได้ไม่กี่ชั่วโมง สิปรางค์ก็รีบตื่นขึ้นมาเพื่อที่โทรศัพท์ถึงคุณวิชิต หญิงสาวตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวเล็กน้อย แม้พักหลังๆมานี้จะรู้สึกปวดหัวถี่ๆขึ้น แต่หล่อนก็ไม่ได้สนใจอะไร อาจเป็นเพราะทำงานหนักไป และครั้งนี้ก็คิดว่าคงเพราะไปตากน้ำค้างจากงานลอยกระทงมาเมื่อคืน หญิงสาวจึงแค่ระงับอาการปวดหัวด้วยยาพาราเซตามอล แล้วรีบตรงมารอคอยการมาของคุณวิชิตที่เรือนรับรองใหญ่…
"ดิฉันต้องขอโทษด้วยจริงๆที่ต้องเชิญคุณวิชิตมาคุยงานกันที่นี่ คือเรื่องนี้คงจะคุยกันที่โรงงานไม่ได้น่ะค่ะ" สิปรางค์เอ่ยอย่างเกรงใจผู้สูงวัย หล่อนรู้ดีว่าวันนี้เป็นวันอาทิตย์ เป็นวันหยุดพักผ่อนของเขา
แต่หล่อนใจร้อน เรื่องนี้คอยไม่ได้…
"ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ เห็นคุณสิปรางค์บอกว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับรายงานส่วนบัญชีของคุณณัฐ ผมเองก็สนใจ"
วิชิตไม่ติดขัดอะไรเรื่องที่เขาต้องมาคุยงานกับหญิงสาวที่รีสอร์ต เขาคิดว่าดีเสียอีกที่จะได้ไม่ต้องกลัวเรื่องนี้จะรั่วไหลไปถึงหูของบรรดาคนงานที่โรงงาน
"ทีแรกว่าจะรอให้คุณวิชิตอ่านรายงานดูก่อน เพราะคุณณัฐเพิ่งจะเอามาให้เมื่อวันศุกร์ แต่เผอิญพี่ป้องขึ้นมาเชียงใหม่ช่วงนี้พอดี ดิฉันเลยอยากจะขอคำปรึกษา"
ผู้จัดการโรงงานสูงวัยมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างใคร่รู้ หล่อนมีอะไรจะปรึกษาเขาอย่างเร่งด่วนอย่างนั้นหรือ ช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาแทบจะไม่ค่อยได้คุยกับสิปรางค์ถึงเรื่องนี้นัก เขาอยากจะเปิดโอกาสให้คนของปกป้องทำงานกันอย่างเต็มที่ และเขาควรมีหน้าที่แค่คอยอำนวยความสะดวกเท่านั้น
"ผมก็พอจะรู้ผลสรุปของรายงานอยู่บ้างแล้วนะครับ ไม่น่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงนัก"
"ใช่ค่ะ รายงานก็ออกมาอย่างที่เราคิดกันไว้" หญิงสาวยอมรับ "แต่เอ่อ… คือ… ดิฉันกำลังเริ่มดูๆอยู่น่ะค่ะ ว่าอาจจะพอมีหนทางที่เราจะไม่ต้องปิดโรงงาน"
"คุณสิปรางค์!"
วิชิตไม่เคยคิดว่าเขาจะได้ยินความคิดนี้ออกมาจากหลานสาวของเพื่อน เขาคิดมาตลอดว่าหญิงสาวผู้นี้ไม่เคยสนใจอะไรนอกเหนือไปจากการทำหน้าที่ของหล่อนที่ได้รับมอบหมายมาจากสำนักงานใหญ่ในกรุงเทพให้เสร็จโดยไว หรือเขาจะมองหล่อนผิดไป อะไรทำให้สิปรางค์เกิดเปลี่ยนใจ
"ดิฉันอยากเพิ่มเติมข้อเสนอแนะบางส่วนเข้าไปในรายงาน ดิฉันมั่นใจว่าเราต้องมีหนทาง" สิปรางค์พูดต่อด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น หลังจากที่หล่อนได้ศึกษารายละเอียดของโรงงานมาทั้งคืน หญิงสาวแน่ใจว่าหล่อนต้องทำได้
"ผมไม่คิดว่าปกป้องเค้าจะยอมง่ายๆนะครับ เรื่องนี้ผมกับปราณเองก็คุยกันมาหลายหนแล้ว ลำพังผมเองก็แก่แล้ว ถ้าจะให้ลุกขึ้นสู้อีกครั้ง ก็ไม่คิดว่าจะไหว" ผู้สูงวัยกว่ายังไม่เห็นว่าเรื่องนี้จะเป็นไปได้
"นี่แหละที่เราคงจะต้องร่วมมือกัน ดิฉันก็เลยอยากจะขอคำปรึกษาจากคุณวิชิต"
เมื่อเห็นชายสูงวัยยังนั่งฟังอยู่นิ่งๆ หญิงสาวจึงรีบพูดต่อโดยเร็ว
"ดิฉันได้อ่านรายงานของคุณณัฐอย่างละเอียด โรงงานของเราอาจจะมีขนาดใหญ่เทอะทะเกินไป ดิฉันกำลังคิดว่าถ้าเราตัดขั้นตอนการแปรรูปกาแฟสดออกไป แล้วรับซื้อเฉพาะกาแฟกะลาจากชาวบ้านโดยตรง ก็จะเป็นการลดขนาดโรงงานลง เพราะเราไม่ต้องใช้พื้นที่ในการตากแล้ว จากนั้นเราก็ตัดแบ่งพื้นที่โรงงานบางส่วนออกขาย จะได้ทุนมาปรับปรุงเครื่องสีกาแฟกับเครื่องคั่วกาแฟ และที่สำคัญเรายังมีขั้นตอนที่ให้คนงานคัดเมล็ดกาแฟด้วยมืออยู่เหมือนเดิมด้วยนะคะ"
วิชิตมองหญิงสาวด้วยสายตาทึ่งระคนเห็นใจ หญิงสาวดูมีความเชื่อมั่นมาก แต่ใช่ว่าผู้จัดการอย่างเขาจะไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน ปัญหามันอยู่ที่ว่าโรงงานนี้ไม่ใช่ของเขา และตัวปกป้องเองก็ไม่อยากจะเก็บโรงงานนี้ไว้แล้ว ชายหนุ่มอยากจะมุ่งตรงไปยังผลิตภัณฑ์กาแฟสำเร็จรูปชนิดโรบัสต้าแต่เพียงอย่างเดียว
การบริหารแห่งโรงงานนี้ยังเป็นลักษณะแบบธุรกิจครอบครัวที่มีแค่เจ้าของและลูกจ้าง แม้จะเป็นหนึ่งในผู้ร่วมก่อตั้งและเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงในการขยายโรงงานจนมาถึงทุกวันนี้ แต่เขาก็ไม่ใช่ผู้ออกเงินทุน และแม้เขาจะได้เงินเดือนสูงมากในฐานะผู้จัดการโรงงาน แต่เขาก็เป็นแค่ลูกจ้าง ที่ผ่านมาก็นับว่าเขาได้รับความไว้วางใจจากเพื่อนรักให้ทำตามใจตนเองในหลายๆอย่างแล้ว แต่จะให้เขามาคัดค้านลูกชายของเพื่อนในครั้งนี้อีก ผู้ดูแลโรงงานคนนี้ก็ไม่อยากจะทำ…
ณ ปางช้างแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างออกมาไม่ไกลจากรีสอร์ตนัก
"ปกติผมไม่เคยตื่นเช้าขนาดนี้นะเนี่ย แต่ถ้าเป็นคุณเบลล่าปลุกผมก็ยินดี ยิ่งถ้าปลุกผมได้ทุกวันตอนเช้าก็ยิ่งดีมาก"
ชายหนุ่มยิ้มอย่างมีเลศนัยมองไปที่หญิงสาวที่กำลังยื่นอ้อยให้กับเจ้าช้างตัวน้อยที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ราณีหันมายิ้มให้และสบตาเขาอย่างเขินๆ
วันนี้ณัฐไปรับหญิงสาวที่หอพักของหล่อนมาตั้งแต่เช้าตรู่ เขาเกือบจะตื่นไม่ทันถ้าราณีไม่โทรไปปลุก ชายหนุ่มใช้ยามค่ำคืนของวันเสาร์ให้หมดไปกับแสงสียามราตรีของเชียงใหม่เหมือนเช่นเคย เขากลับที่พักมาเอาตอนดึกมากแล้ว และยังง่วงอยู่มากมายยามเมื่อหญิงสาวโทรไปปลุก เช้าวันอาทิตย์ที่อากาศเย็นสบายเช่นนี้ เขายังอยากจะนอนต่อให้เต็มอิ่ม แต่ในเมื่อเป็นการนัดกับหญิงสาวสวยที่เอ่ยปากชวนเขาไว้นานแล้ว ชายหนุ่มก็ไม่อาจที่จะปฏิเสธได้
ณัฐใช้เวลาขับรถจากที่พักของราณีในตัวอำเภอแม่ริมไม่นานนักก็ขึ้นมาถึงปางช้างซึ่งอยู่ในหุบเขาใจกลางธรรมชาติ ปกติเขาไม่ค่อยสนใจจะมาเที่ยวเดินเล่นในสถานที่ท่องเที่ยวแนวธรรมชาติเช่นนี้ แต่เพียงเพราะอยากใกล้ชิดเอาใจราณี เขาจึงจำใจมา และอีกอย่าง แถวนี้อาจมีร้านกาแฟบรรยากาศดีๆที่น่าสนใจก็ได้
แต่เมื่อชายหนุ่มได้ก้าวเท้าเข้ามาสัมผัสกับความร่มรื่นของบริเวณขุนเขาที่เป็นที่พำนักของเจ้าช้างน้อยแล้ว เขาก็รู้สึกว่าคิดไม่ผิดที่ตกลงรับปากพาหญิงสาวคนสวยมาเที่ยวที่แห่งนี้
"ผมว่าเจ้าตัวเล็กนั้นฉลาดที่สุด นี่ผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยนะว่าช้างจะวาดรูปดอกไม้ได้ คุณเบลล่าดูสิครับ มันเลือกใช้พู่กันเองใช้สีเองอีกต่างหาก สุดยอด!"
ณัฐหัวเราะเริงร่าไปกับเจ้าช้างน้อยตัวหนึ่งซึ่งพอวาดรูปเสร็จก็คว้าอุปกรณ์สะบัดก้นหนีเลย เขาคิดว่าเจ้าช้างน้อยมันคงกำลังคิดว่า เบื่อจัง วันละสามรอบ ให้วาดอยู่นั่นแหละ
ราณีมองคนรูปหล่อข้างๆที่กำลังเพลิดเพลินกับการแสดงโชว์วาดรูปของบรรดาช้างน้อยอย่างหลงใหล คุณณัฐช่างเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์อย่างหาตัวจับยาก นอกจากจะรูปร่างหน้าตาดีแล้ว คุณณัฐยังอารมณ์ดีอยู่ตลอดเวลาด้วย เป็นผู้ชายที่สนุกสนานร่าเริง ใครอยู่ใกล้ชิดก็คงอดใจไม่ได้ที่จะรัก และที่สำคัญชายหนุ่มเจ้าสำราญคนนี้ยังทำให้ราณีเคลิบเคลิ้มไปกับคำหวานที่เขามีให้หล่อนอยู่บ่อยๆ
หญิงสาวเคยมาที่นี่บ่อยครั้งแล้วกับชายหนุ่มคนอื่นๆ ราณีรู้ว่าผู้ชายส่วนใหญ่มักจะชอบผู้หญิงที่รักธรรมชาติและรักสัตว์ เมื่อผู้ชายคนไหนขอหล่อนออกเดต ราณีก็จะเสนอให้มาที่ปางช้างนี้เกือบจะทุกครั้ง และหลังจากนั้นก็เป็นไปตามที่หล่อนคาด ผู้ชายเกือบทุกคนประทับใจในความอ่อนโยนของหล่อนที่มีต่อเจ้าสัตว์ตัวใหญ่พวกนี้
"ว้าย น่ารักจังเลย แหม เจ้าช้างน้อยแสนรู้ เตะบอลเก่งไม่แพ้คนเลย"
หญิงสาวแสร้งทำเสียงตื่นเต้นน่ารักยามที่เจ้าช้างหลอกล่อให้มนุษย์ที่เป็นผู้รักษาประตูหลงกลวิ่งไปอีกทาง ก่อนที่เจ้าช้างจะถือโอกาสยิงลูกบอลลูกใหญ่เข้าไปทางอีกฝั่งของประตู
ณัฐมองราณีด้วยสายตาชื่นชม เขาชอบผู้หญิงเหนือเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว สาวๆแถวนี้ผิวพรรณเนียนขาวดีกว่าสาวกรุงเทพ และเขาก็ชอบท่าทางๆซื่อๆใสๆของพวกหล่อนด้วย
แล้วทัวร์ปางช้างในเช้าวันอาทิตย์นั้นก็จบลงด้วยการที่ทั้งคู่นั่งไปบนหลังช้างท่องไปตามทางเดินขรุขระที่เลี้ยวลดคดเคี้ยวในป่า ชายหนุ่มถือโอกาสนั่งพิงพนักและโอบแขนวางขนานไปกับที่นั่งบนหลังช้าง
"โอ๊ย!" ณัฐร้องขึ้นมาเบาๆ ยกมืออีกข้างขึ้นบังตา แล้วถือโอกาสเอียงตัวมาซบหญิงสาว
"เป็นอะไรคะคุณณัฐ มีตัวแมลงอะไรเข้าตาหรือเปล่า" ราณีรีบหันมาหาชายหนุ่มอย่างตกใจ
"เปล่าหรอกครับ แค่…แสงแดดมันแยงตา แต่ที่เธอส่งยิ้มมามันโดนใจ" แววตาที่ส่งนั้นกรุ้มกริ่ม
"อุ้ย คุณณัฐเนี่ย มุขสามบาทห้าบาทก็เอามาเล่น" คนสวยหยิกเขาที่แขนอย่างเขินๆ
ณัฐหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข มาเชียงใหม่รอบนี้สนุกกว่าที่เขาคิด!…
"ผมออกรอบกับคุณทาคายามะทีไร ก็แพ้คุณทุกที"
ปกป้องก้าวเข้าไปจับมือแสดงความยินดีกับชายหนุ่มวัยเดียวกันหากแต่ต่างชาติต่างภาษากัน
"คุณปกป้องคงจะไม่ค่อยได้ออกรอบเท่าไหร่กระมังครับ ผมเห็นคุณไม่ค่อยจะมีเวลาว่าง" ทว่าผู้เป็นฝ่ายชนะพยายามหาข้อแก้ตัวให้ชายหนุ่มตรงหน้า
"แหม นักธุรกิจรุ่นใหม่ไฟแรงอย่างคุณทาคายามะก็น่าจะยุ่งน่าดูเหมือนกันนะครับ"
พูดแล้วหนุ่มเจ้าของโรงงานก็พาเพื่อนร่วมออกรอบขึ้นนั่งรถกอล์ฟเพื่อกลับไปยังส่วนที่เป็นห้องกาแฟของสปอร์ตคลับ อากาศเย็นๆของเชียงใหม่ในเช้าวันอาทิตย์เช่นนี้ทำให้ชายหนุ่มทั้งสองอารมณ์ดีเป็นพิเศษ
"ของผมขอเป็นเอสเพรสโซ่ครับ ส่วนของคุณผู้ชายท่านนี้ก็เอสเพรสโซ่เหมือนกันครับ" ปกป้องหันไปบอกความต้องการของเขาและของชายหนุ่มตรงหน้ากับพนักงาน
"ขอบคุณมากครับ คุณนี่ความจำดีจริงๆ ผมล่ะชื่นชม"
ทาคายามะหมายความเช่นนั้นจริงๆ เขาไม่ได้เจอปกป้องมาหลายเดือน แต่ชายหนุ่มก็ยังจำได้ว่าเขาชอบดื่มกาแฟแบบไหน
"อ้าว แน่นอนสิครับ พวกเราส่วนใหญ่ที่อยู่ในธุรกิจกาแฟก็คงดื่มแต่เอสเพรสโซ่กันทั้งนั้น เพียวๆแบบไม่มีเจือปนครับ" ปกป้องหัวเราะ แม้โรงงานเขาจะมุ่งเน้นไปที่กาแฟสำเร็จรูป แต่รสนิยมส่วนตัวเขาก็ยังชอบดื่มกาแฟสดอยู่ดี
ทาคายามะพลอยหัวเราะไปด้วย เขายอมรับว่าจริง คอกาแฟเกือบทุกคนนิยมดื่มเอสเพรสโซ่ เพราะจะได้รสชาติของกาแฟที่เข้มข้นกว่า
"ว่าแต่คุณทาคายามะมาเชียงใหม่ครั้งนี้มีอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ หรือมาแค่พักผ่อนออกรอบกอล์ฟอย่างเดียว"
ปกป้องเริ่มตรงเข้าประเด็น เขาพอจะรู้ว่ามีคนญี่ปุ่นมากมายที่มาเชียงใหม่ในระยะสั้นๆเพียงเพื่อจะมาเล่นกอล์ฟ เนื่องจากญี่ปุ่นเป็นประเทศมีพื้นที่จำกัด ปริมาณสนามกอล์ฟที่มีอยู่จึงไม่มากนักและคิดค่าใช้บริการสูงลิบลิ่ว ดังนั้นสนามกอล์ฟในสถานที่ที่มีบรรยากาศดีๆแบบที่เชียงใหม่ในราคาที่ย่อมเยากว่าจึงเป็นอีกหนึ่งทางเลือกของชาวญี่ปุ่น
"ก็ไม่เชิงครับ เผอิญผมได้ยินมาว่า เดี๋ยวนี้เชียงใหม่มีร้านกาแฟดีๆเยอะมาก ทั้งเรื่องการตกแต่ง และเรื่องของรสชาติกาแฟ ก็เลยอยากมาลองสำรวจดู"
ทาคายามะพูดก่อนที่จะยกแก้วเอสเพรสโซ่ที่พนักงานเพิ่งจะนำมาเสิร์ฟขึ้นมาดื่มหมดภายในช็อตเดียว เขายังไม่ได้กลืนกาแฟลงไป หากอมไว้ในกระพุ้งแก้มก่อนสักครู่ ก่อนจะค่อยๆกลืนลงท้อง ซึ่งกลิ่นกาแฟและรสชาติกาแฟช็อตนี้ที่ยังคงอยู่ในปากทำให้เขาต้องทำท่าครุ่นคิด
"รสชาติกาแฟดีๆ ก็อย่างเช่นเอสเพรสโซ่ช็อตนี้ใช่ไหมครับ" ปกป้องยิ้มเดาใจคนตรงหน้า
ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าทาคายามะจะต้องประทับใจกาแฟช็อตนี้ ก็รสชาติแบบนี้มันคือกาแฟของโรงงานเขาเอง ชายหนุ่มรู้มาก่อนแล้วว่าที่สนามกอล์ฟแห่งนี้เสิร์ฟกาแฟของเขา
หนุ่มญี่ปุ่นวัยเข้ากลางคนพยักหน้า เอสเพรสโซ่ช็อตนี้มีรสชาติกลมกล่อมที่รู้สึกได้ตั้งแต่น้ำกาแฟไหลผ่านปลายลิ้นลงสู่ลำคอ เขาคิดว่าเขาตัดสินใจถูกที่มาสำรวจตลาดกาแฟสดในเชียงใหม่ครั้งนี้
"ผมกำลังอยากจะลองเปิดร้านกาแฟดูครับคุณปกป้อง ผมฝันอยากจะให้ร้านกาแฟของญี่ปุ่นได้ไปทั่วโลกอย่างสตาร์บัคบ้าง แต่มันก็ยังเป็นแค่ไอเดียเล่นๆในหัวน่ะครับ"
"คุณทาคายามะคิดว่า ตลาดกาแฟอาราบิก้านี่น่าสนใจหรือครับ"
"ตอนนี้ตลาดกาแฟสดในญี่ปุ่นเริ่มน่าสนใจมากขึ้นกว่าแต่ก่อนแล้วครับ มันคงเป็นเทรนด์ของคนรุ่นใหม่ ที่ชอบใช้เวลาให้หมดไปกับการนั่งจิบกาแฟตามร้านเก๋ๆ เนี่ยแค่ลำพังในจังหวัดเชียงใหม่เอง ตามที่ผมได้ยินมาก็มีร้านกาแฟอยู่ซักพันกว่าร้านได้แล้วกระมังครับ "
ปกป้องนิ่งฟังอย่างสนใจ คุณทาคายามะเป็นลูกค้าคนสำคัญ หนุ่มนักธุรกิจคนนี้เป็นผู้นำเข้ากาแฟสำเร็จรูปรายใหญ่จากบริษัทเขา และนี่ก็เป็นสาเหตุหนึ่งที่ปกป้องขึ้นมาเชียงใหม่ นอกเหนือไปจากการมาเยี่ยมเยียนโรงงานแล้วชายหนุ่มยังต้องการที่จะมาพบปะพูดคุยกับทาคายามะเรื่องการสั่งซื้อกาแฟในปีหน้าด้วย
แต่สิ่งใหม่ที่ได้ฟังจากหนุ่มคู่ค้าญี่ปุ่นนี้ทำให้ปกป้องถึงกับต้องนิ่งคิด กาแฟอาราบิก้าน่าสนใจสำหรับตลาดญี่ปุ่นงั้นหรือ เขาไม่เคยสนใจตลาดอาราบิก้ามาก่อน อาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้เขาทุ่มเทให้กับโรงงานที่ฉะเชิงเทราแต่เพียงแห่งเดียว
รสชาติของกาแฟที่มาจากโรงงานที่แม่ริมของเขานี้ทำให้ปกป้องต้องทบทวนความคิดของตนเองอีกครั้ง
หรือเราควรจะให้โอกาสน้องปราง---


## ความยินยอม

เสียงกลองยาวดังขึ้นรัวๆ ก่อนจะตามมาด้วยการแผดเสียงของเพลงที่มีเนื้อร้องและทำนองอันคุ้นหูของทุกคน
"ฝนเทลงมา เทลงมา เทลงมา ให้นาตูโฮ่ง นาตูโฮ่ง นาตูโฮ่ง
ให้โส่งตูเปียก โส่งตูเปียก โส่งตูเปียก ให้เสื้อตูเปียก เสื้อตูเปียกเสื้อตูเปียก
แมงตับเต่า ออกลูกต่างหลัง...…เป็นแมงอีหยัง....
โอ้แมงอีฮูม แมงอีฮูม แมงอีฮูม ใต้ต้นหมากเขียบ ต้นหมากเขียบ ต้นหมากเขียบ"
สิปรางค์มองภาพความรื่นเริงตรงหน้าอย่างไม่ค่อยจะเข้าใจ นี่มันเพลงเชียร์กีฬาแน่หรือ หญิงสาวคิดว่าหล่อนเคยได้ยินเพลงนี้มาตั้งแต่เด็ก มันไม่เห็นจะมีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับการกีฬาตรงไหน และภาพการเอาจริงเอาจังกับการยักย้ายส่ายสะโพกเต้นระบำรำฟ้อนปนกันสะเปะสะปะของชาวโรงงาน ก็ยิ่งทำให้หล่อนงงงวยว่าวันนี้มันงานแข่งกีฬาสีหรืองานร้องรำทำเพลงประจำปีกันแน่
วันนี้บรรดากองเชียร์และนักกีฬาต่างพากันมารื่นเริงด้วยชุดม่อฮ่อม นี่เป็นประเพณีอันเก่าแก่ของโรงงานแห่งนี้ พวกเขาจะแข่งกีฬากันด้วยชุดม่อฮ่อม
และปีนี้ก็เป็นเหมือนอย่างเช่นทุกปี คือจะไม่มีการแบ่งฝ่ายเชียร์ เพราะถึงแบ่งไปก็ไม่มีใครสนใจ กองเชียร์มีอยู่กองเดียว และชาวโรงงานก็จะเชียร์นักกีฬาอย่างเท่าเทียมกันทุกคน เสียงเชียร์หรืออีกนัยหนึ่งคือเสียงร้องเพลงจะดังกระหึ่มอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าขณะนั้นจะมีกีฬาแข่งอยู่หรือไม่
"เอ้า ขะใจ๋ ขะใจ๋ ป้อจาย แม่ญิง ป้ออุ้ย แม่อุ้ย มาตังหน้าเวทีฮื้อไวเลยเจ้า มาม่วนอกม่วนใจโตยกั๋น ข้าเจ้าไค้หันป้าฟองเต้นขนาด เอ้า น้องปัณณ์ ตั๋วๆ มาทางเพ่ มาอยู่ใกล้ๆอ้าย"
ดนัยผู้เป็นโฆษกของงานนี้ถือโอกาสยึดไมค์เชิญชวนเหล่าชาวโรงงานอย่างเริงร่าอยู่ข้างสนามบอล วันนี้เขามาด้วยเสื้อม่อฮ่อมเหมือนคนอื่นๆ
แต่ดนัยก็คือดนัย ผู้นำเทรนด์แฟชั่นของโรงงานอย่างเขานั้นเสื้อม่อฮ่อมต้องไม่ธรรมดา เขาแทรกโบว์สีรุ้งขนาดใหญ่เข้าไปขณะจับชายเสื้อม่อฮ่อมทั้งสองข้างมาผูกไว้ด้วยกัน เพียงเท่านี้ม่อฮ่อมคอจีนของเขาก็ดูโดดเด่นเหนือใคร มันเป็นเรื่องสำคัญที่จะต้องแต่งตัวให้เริ่ดหรูเข้าไว้ เนื่องจากตัวเขาต้องเป็นผู้ที่รับภารกิจที่หนักที่สุดในวันนี้ เขาทั้งเป็นผู้ดำเนินรายการ เป็นนักกีฬา เป็นผู้นำเชียร์ เป็นนักร้อง และแน่นอน เป็นแดนซ์เซอร์
"ต่อไปจะเป็นการแข่งขันชักเย่อเจ้า สองทีมแรกที่จะมาแข่งกัน คือทีมโม่กาแฟสดและทีมตากกาแฟกะลาเจ้า"
ในขณะที่เสียงของโฆษกแผดดังอย่างไม่เกรงใจใคร แต่เสียงของน้องเอื้องคำกลับนุ่มนวลน่ารัก
"อ้ายปัณณ์เก่งขนาดเลยเจ้า ข้าเจ้าผ่อตอนอ้ายแย่งเก้าอี้มาจากอ้ายอู๊ดแล้ว ข้าเจ้าสงสารอ้ายอู๊ดเปิ้นขนาด"
คำชมของสาวน้อยที่วันนี้ก็มาในชุดเสื้อม่อฮ่อมกางเกงยีนทำเอาปัณณ์ยิ้มแทบไม่หุบ ผมมวยที่ปักดอกไม้เอาไว้ทำให้สาวน้อยดูอ่อนหวานยิ่งขึ้นๆไปอีก
ปัณณ์พยายามจะเข้าร่วมการแข่งขันทุกชนิด เขาอยากทำให้คนน่ารักคนนี้ประทับใจเขา แล้วก็ดูเหมือนเอื้องคำจะชื่นชมเขาไม่หยุดจริงๆ
"น้องเอื้องคำก็งามมากๆเหมือนกันฮะวันนี้" หนุ่มน้อยชมคนตรงหน้ากลับคืนบ้าง
"เขาอู้ว่า งามนักๆ เจ้า" สาวเหนือพยายามจะสอนคำเมืองให้แก่เขา
"ครับ น้องเอื้องคำงามนักๆเลยเจ้า" ปัณณ์พยายามจะเอาใจเอื้องคำอย่างที่สุด เขาลงทุนไปซื้อหนังสือสอนพูดคำเมืองมาด้วย
"แฟน ภาษาอังกฤษ แปลว่า พัดลม ส่วนแฟน ภาษาผม แปลว่า ตั๋ว เน้อ.." เขากลั้นใจปล่อยมุขออกไป แต่สิ่งที่ได้รับกลับคืนมาคือสีหน้างงงวยของเอื้องคำ
อ้ายปันเปิ้นอู้อะหยังของเปิ้น?
….
"ไอ่โต้ง ฮาว่าฮาจะแทบบ่ไหวแล้วนา อิหยังวันนี้มาฮ้อนจะอี๊วะ" ช่างอู๊ดเดินเหนื่อยหอบเข้ามานั่งข้างรุ่นน้องคู่ใจ เขาเพิ่งกลับมาจากการไปเต้นประชันเพลงแมงอีฮูมกับดนัย นายช่างรุ่นใหญ่คว้าแก้วน้ำพลาสติกที่อยู่แถวนั้นยกขึ้นมาดื่ม
"ถุ๊ย! น้ำอะหยังวะ เค็มขนาด!" แล้วเขาก็บ้วนทิ้งแทบจะไม่ทัน ก่อนจะหันไปคาดคั้นเอากับช่างโต้ง
"อ่อ ของไอ่คุณน้องปัณณ์เขา เขาว่ามันคือเครื่องดื่มเกลือแร่จำเป็น"
"แล้วคุณน้องเขาไปไผครับ กระผมบ่หันมาน้องเขาตั้งแต่แข่งเก้าอี้ดนตรีเสร็จละ" นายช่างเหลียวหาหนุ่มน้อยหน้าใสประจำแผนก เดี๋ยวทีมของเขาต้องเตรียมตัวไปแข่งชักเย่ออีก ปัณณ์หายไปไหนนี่ พลันสายตาเขาก็เหลือบไปเห็นราณีกำลังยืนถ่ายรูปอยู่กับบรรดาชาวโรงงาน
"โค๊ะ คิงว่าก่อ น้องเบลล่าวันนี้น่าฮักขนาด ฮาไปถ่ายรูปกะน้องเขาพ่องดีกว่า" แล้วช่างอู๊ดก็รีบวิ่งออกไปทันที เขาลืมที่จะตามหาน้องปัณณ์ไปเสียสนิท…
วันนี้ราณีนั้นก็มาพร้อมกับเสื้อม่อฮ่อมและกระโปรงชาวเขา หญิงสาวปล่อยผมยาวสลวยและมีดอกไม้ทัดหู ทำให้หล่อนดูน่ารักโดดเด่นขึ้นมากว่าสาวๆในโรงงานคนอื่นๆ วันนี้ราณีไม่ได้ลงแข่งขันอะไรเลย หล่อนไม่ชอบเล่นกีฬา แค่หญิงสาวมีชายหนุ่มน้อยใหญ่ในโรงงานที่พากันมาขอถ่ายรูปเซลฟี่กับหล่อน แค่นี้ก็ไม่มีเวลาจะไปแข่งอะไรกับใครที่ไหนแล้ว ซึ่งหญิงสาวก็เต็มใจให้ทุกๆคนถ่ายรูปกับตนเองเป็นอย่างดี
หล่อนชอบความรู้สึกที่ตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางของความสนใจ และอีกอย่าง คุณณัฐก็คงจะเห็นแล้วว่า หล่อนป๊อปปูล่าร์ในโรงงานนี้เพียงใด หญิงสาวคิดแล้วก็มีความสุข วันนี้คุณณัฐอยู่ข้างๆหล่อนทั้งวัน เขาสังกัดทีมบัญชีของโรงงาน ยามที่แข่งกีฬาแต่ละประเภทเสร็จ ชายหนุ่มก็จะเดินยิ้มเข้ามารับขวดน้ำที่หญิงสาวคอยส่งอยู่ให้เสมอ…
วิชิตยืนมองชาวโรงงานเชียร์กีฬาและถ่ายรูปกันอย่างสนุกสนาน ชายสูงวัยถอนหายใจยาวๆ ภาพบรรยากาศแบบนี้มันคงจะมีเป็นครั้งสุดท้ายแล้วสินะ เมื่อนึกย้อนไปถึงบทสนทนากับสิปรางค์เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา เขาไม่คิดว่าหญิงสาวจะทำได้ แค่พยายามเกลี้ยกล่อมให้ปกป้องยอมรับความคิดอันนี้ ก็ไม่น่าจะง่ายแล้ว หลานสาวของเพื่อนรักเขาคนนี้พยายามจะช่วยโรงงานของเขาจริงๆหรือ จะยอมเหนื่อยเพื่ออะไรกัน จะว่าเพื่อเหตุผลทางธุรกิจล้วนๆก็ไม่น่าจะใช่ ทำไมหญิงสาวถึงเปลี่ยนใจ
ภาพความสนิทสนมระหว่างวินและสิปรางค์ตรงหน้า ทำเอาวิชิตต้องแอบมองชายหนุ่มนายช่างคู่ใจของเขาด้วยสายตาเป็นห่วง ผู้สูงวัยนึกย้อนไปถึงวันที่เขาได้รู้จักช่างวินเป็นวันแรก ตอนนั้นช่างวินอายุเพียงแค่สิบหก หนุ่มน้อยตัวคนเดียววิ่งหนีแก๊งคู่อริที่กำลังวิ่งไล่ตามมาเป็นฝูงเข้ามาในโรงงาน โชคดีที่คำตั๋นสามารถสกัดกั้นกองทัพที่อยู่ต่างวิทยาลัยของช่างวินออกไปได้ จากวันนั้นมาถึงวันนี้ หนุ่มน้อยเกเรคนนั้นก็ได้กลายมาเป็นนายช่างหนุ่มขวัญใจของชาวโรงงาน วิชิตรู้ว่าช่างวินของเขารักโรงงานแห่งนี้มากเพียงไร
แล้วถ้าช่างวินรู้ว่าคุณสิปรางค์มาทำอะไรที่นี่ เขาจะรู้สึกอย่างไร วิชิตได้แต่ถอนหายใจ…
"มะปรางแน่ใจนะครับ ว่าจะลงแข่งแชร์บอลจริงๆ"
"โอ้โห คุณช่างวิน นี่ถามอย่างนี้แปลว่าอะไรคะ คุณก็น่าจะเดาออกว่าดิฉันน่าจะเป็นคนที่มีความสามารถทางด้านกีฬาอย่างสูง นี่ ฮึบ ฮึบ อย่างนี้" หญิงสาวทำท่าแข็งขันโชว์การชู้ตลูกบอลในอากาศไปมา
ชายหนุ่มแอบทำสายตามองบนแล้วส่ายหน้าในความขี้โม้ของหญิงสาว แต่เขาก็ให้อภัย เพราะวันนี้มะปรางของเขามาในเสื้อม่อฮ่อม ซึ่งดูไม่เข้ากันกับหญิงสาวเอาเสียเลย เป็นครั้งแรกที่วินเห็นคนสวยใส่เสื้อพื้นเมืองเช่นนี้ แต่สำหรับเขาแล้ว ด้วยความที่มันเป็นเสื้อม่อฮ่อมแบบธรรมดา มันจึงทำให้คนใส่ดูน่ารักเป็นพิเศษ
"ทำเป็นเก่ง แล้วเมื่อเช้าใครบ่นปวดหัว"
"อ๋อ หายแล้วค่ะ" สิปรางค์ยิ้มกว้างทำหน้าหน้าแป้นแล้นใส่ชายหนุ่ม
"ไหน ตัวร้อนหรือเปล่า แล้วนี่ยังเวียนหัวอยู่ไหมครับ บอกแล้วว่าไม่ให้ลงแข่งเก้าอี้ดนตรี มันจะเดินกลมๆเป็นวงๆรอบๆ" คนตัวสูงอดไม่ได้ที่จะเอามือมาอังที่หน้าผากของคนหน้าใสข้างๆ ระยะหลังๆนี่สิปรางค์บ่นเวียนหัวอยู่บ่อยๆ เขาคิดว่าหล่อนคงจะทำงานหนักเกินไป หญิงสาวพักผ่อนน้อยและแทบไม่ได้ออกกำลังกาย
"แต่มันก็เป็นวงกลมๆรอบใหญ่ๆ ไม่เวียนหัวหรอก" คนหน้าใสพยายามเถียง
"แต่ถ้ามันเป็นรอบท้ายๆ วงมันก็จะเล็กลง มันก็จะต้องเดินวนๆรอบเล็กๆหลายๆรอบ"
"แต่เพลงมันหยุดเร็ว เดินไม่หลายรอบหรอก"
"แต่บางเพลงเขาก็แกล้งเปิดนานๆ จะได้เผลอ" วินไม่คิดว่าในชีวิตเขาจะต้องมาต่อล้อต่อเถียงอะไรไร้สาระแบบนี้ แต่เขาก็รู้ดีว่าสิปรางค์ชอบและเพลิดเพลินกันการต่อปากต่อคำแบบไม่มีที่สิ้นสุดเช่นนี้
"อื้อ ก็รอบสุดท้ายเราเผลอเวียนหัว ก็เลยแพ้ไง" แม้จะยอมรับ แต่ก็ยังหาเหตุผลที่ตัวเองแพ้
"วินไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เราไม่เป็นอะไร" หญิงสาวรีบพูดต่อ พลางยิ้มหน้าแป้นแล้นใส่ชายหนุ่มอีกรอบ
สิปรางค์ทำท่าร่าเริงไปอย่างนั้นเอง อันที่จริงหล่อนเวียนหัวตั้งแต่รอบแรกแล้ว แต่หล่อนเห็นทุกคนกำลังอยู่ในบรรยากาศอันรื่นเริง หญิงสาวจึงไม่อยากให้ใครๆต้องมาเป็นห่วง แค่เมื่อเช้าหล่อนเผลอบ่นกับนายช่างหนุ่มว่าหล่อนปวดหัว เขาก็มีท่าทีเป็นห่วงและเป็นกังวลมากมายเกินไปแล้ว…
หญิงสาวมองไปรอบๆ รู้สึกใจหายเมื่อเห็นความตื่นเต้นสนุกสนานของทุกคน หล่อนนึกไปถึงตอนที่คุยกับคุณวิชิตเมื่ออาทิตย์ก่อนเรื่องการเตรียมงานการจัดกีฬาสี ในตอนนั้นหล่อนไม่เห็นด้วย โรงงานจะถูกปิดอยู่แล้ว แต่ทุกคนยังไม่รู้ตัว และยังจะมาเล่นสนุกอะไรกันอยู่
แต่คุณวิชิตก็โน้มน้าวใจหล่อนว่างานกีฬานี้มีค่าใช้จ่ายไม่มาก และปีนี้ก็คงจะเป็นปีสุดท้ายที่ทุกคนจะได้มาสนุกสนานร่วมกันเช่นนี้ ในที่สุดสิปรางค์ก็ยอมตกลง และหล่อนก็แทบจะลืมเรื่องนี้ไปเลย จนกระทั่งเมื่อสองวันก่อน อยู่ดีๆหล่อนก็นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาเมื่อได้มีโอกาสคุยกับปกป้อง
"ถ้าพี่ป้องแพ้ พี่ป้องต้องยอมให้เวลาปรางแก้ไขรายงานที่จะนำส่งผู้ถือหุ้น"
หญิงสาวยื่นข้อเสนอให้กับญาติผู้พี่
สิปรางค์รู้ว่าพี่ชายของหล่อนชอบเล่นกีฬามาก และเป็นคนที่เล่นกีฬาเก่งเป็นที่สุด ปกป้องชอบเล่นกีฬาทุกประเภท เขาเป็นนักกีฬาของโรงเรียนและของมหาวิทยาลัยมาโดยตลอด
งานอดิเรกอย่างเดียวของปกป้องนอกเหนือไปจากการทำงานก็เห็นจะเป็นการเล่นกีฬา ซึ่งชีวิตประจำวันอันยุ่งเหยิงของเขาเวลานี้ทำให้เขาแทบไม่มีโอกาสได้เล่นกีฬาบ่อยนัก ที่พอจะทำได้ก็เห็นจะเป็นการเข้าฟิตเนสเป็นบางเวลาหลังเลิกงานก็แค่นั้น
ปกป้องเป็นคนมั่นใจในตัวเองสูงมาก และไม่ชอบให้ใครมาท้า ยิ่งถ้าเป็นเรื่องของกีฬาแล้ว สิปรางค์คิดว่ายังไงเสียพี่ชายของหล่อนก็ต้องยอมรับคำท้า
ในตอนรับคำท้านั้นชายหนุ่มยืนกอดอกจ้องมองน้องสาวสุดที่รัก เขารู้ดีว่าสิปรางค์ไม่มีวันเลิกล้มความตั้งใจที่จะแก้ไขรายงาน สิ่งนี้เองที่ทำให้เขากลัวใจหล่อน ปกติน้องสาวของเขาเป็นคนไม่เคยเปลี่ยนใจอะไรง่ายๆ เมื่อหญิงสาวมั่นใจในสิ่งที่ตัวเองคิดแล้ว ก็จะดึงดันทำให้ถึงที่สุด
การทำงานกับสิปรางค์จะว่าง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยาก ที่ง่ายก็คือ ถ้าหล่อนเห็นตรงกับเขา ปกป้องก็จะวางใจได้เลย ว่างานจะออกมาสำเร็จเกินเป้าหมายที่เขาตั้งไว้แน่ๆ แต่ที่ยากก็คือ ถ้าเกิดเขาและหญิงสาวมีความเห็นที่ไม่ตรงกัน ชายหนุ่มก็จะต้องพยายามหาเหตุผลร้อยแปดประการเพื่อมาคัดง้างความคิดของหล่อน
"ได้ครับ เรามาแข่งกัน ถ้าพี่ชนะ ปรางต้องทำงานที่เราตกลงกันไว้ให้จบ"
อันที่จริงเขาก็กำลังลังเลสองจิตสองใจอยู่ ว่าจะให้สิปรางค์ลองแก้ไขรายงานดูก่อนดีไหม คำพูดของทาคายามะเรื่องตลาดของกาแฟอาราบิก้ายังคงรบกวนจิตใจเขา และสิ่งที่หญิงสาวเสนอมา ฟังดูก็เป็นไปได้สำหรับอีกหนึ่งทางเลือกทางธุรกิจ เพียงแต่เขาไม่ได้อยากจะเลือกทางเลือกนี้ตั้งแต่ต้น ก็เท่านั้นเอง
แต่ในเมื่อน้องสาวคนนี้มีความมุ่งมั่นมาก ถึงขนาดมาท้าทายเขาแข่งกีฬา ทั้งๆที่รู้ว่าเขาเล่นกีฬาเก่งขนาดไหน ชายหนุ่มก็อยากจะลองแกล้งคนมั่นใจในตัวเองคนนี้ดูบ้าง ว่าหากสิปรางค์แพ้ หญิงสาวจะทำอย่างไร แต่หากถึงหญิงสาวชนะ ได้เข้าไปเสนอความคิดใหม่ให้กับผู้ถือหุ้น ก็ใช่ว่าผู้ถือหุ้นจะยินยอม ท้ายสุดแล้ว การตัดสินใจที่จะปิดโรงงานหรือไม่ ก็ต้องมาจากคณะกรรมการผู้ถือหุ้นใหญ่อยู่ดี
"แต่พี่ขออย่างนึง อย่าบอกกับคนงานว่าพี่เป็นใคร แค่บอกว่าพี่เป็นแขกมาจากกรุงเทพก็พอ"…
กว่าการแข่งขันเก้าอี้ดนตรี เป่าแป้ง หลับตาตีกระป๋อง และชักเย่อจะสิ้นสุดลง ก็เป็นเวลาบ่ายคล้อยแล้ว เสียงประกาศก้องจากดนัยก็ดังขึ้นอีกเป็นครั้งที่เท่าไหร่ในวันนี้ก็ไม่สามารถจะนับได้ หากแต่การประกาศครั้งนี้ดูจริงจังน่าเกรงขามกว่าครั้งอื่นๆ
"และแล้วก็ได้เวลาที่ทุกคนรอคอย รายการซึ่งเป็นไฮไลท์ของวันนี้ การแข่งขันแชร์บอลกระชับมิตรระหว่างนายช่างฝ่ายผลิต และนายช่างฝ่ายซ่อมบำรุง ณ บัดนี้ ขอเชิญนักกีฬาลงสนามได้… นะฮ้าาาาา"
เสียงกรี๊ดดังกึกก้องในขณะที่นักกีฬาของทั้งสองทีมต่างพากันวิ่งลงสนาม และไปยืนเรียงแถวประจันหน้ากันกลางสนาม กองเชียร์ที่แต่เดิมดูเหมือนจะไม่ฝักใฝ่่ฝ่ายใด ในตอนนี้กลับแบ่งแยกเป็นสองฝ่าย แยกย้ายกันไปตามกลุ่มแฟนคลับของใครของมัน
"และตามกฎกติกาที่ไม่เป็นสากลของเรา ทีมที่มีจำนวนผู้เล่นเจ็ดคนนั้น จะต้องประกอบไปด้วยผู้เล่นซึ่งเป็นผู้หญิงสามคน โดยสองในสามต้องเป็นผู้สูงวัยอายุเกินหกสิบปี การแข่งขันจะมีรอบเดียว กินเวลายี่สิบนาที ทีมที่จะชนะจะได้รับถ้วยกาแฟทองขนาดใหญ่ที่สุดในโลกจากคุณวิชิตฮ้าาาาาา"
สิ้นเสียงประกาศ นายช่างใหญ่แห่งโรงซ่อมบำรุงก็หันมามองดูสมาชิกในทีมของตนเอง เขาได้วางตำแหน่งผู้เล่นสำคัญไว้หมดแล้ว แดนหน้าจะประกอบไปด้วยตัวเขาเอง ช่างอู๊ด และช่างโต้ง ส่วนแดนหลังประกอบไปด้วยสิปรางค์ ป้าฟอง และป้าสร้อย ส่วนปัณณ์จะทำหน้าที่เป็นผู้รักษาประตู
วินสบตากับมะปรางของเขา เขาเห็นหล่อนจ้องมองมาที่เขาเขม็ง และทำท่าพูดกับเขาด้วยปากที่ไม่มีเสียงว่า
วินต้องชนะให้ได้นะ วันนี้เราต้องชนะเท่านั้น
ชายหนุ่มไม่ได้นึกแปลกใจอะไรกับความเอาจริงเอาจังของสิปรางค์ หญิงสาวชอบเอาชนะเป็นปกติวิสัยอยู่แล้ว นายช่างหนุ่มหันไปใส่ใจผู้เล่นฝ่ายตรงข้าม เขามองทีมฝ่ายผลิตด้วยสายตาคาดคะเน ช่างวุฒิ ช่างอ๊อด และคุณปกป้องเป็นแดนหน้า อือม์ น่าเกรงขาม ส่วนแดนหลัง น้องนวล ป้าแดง และป้าจิน ส่วนนี้ไม่น่ากลัวเท่าไหร่
ในขณะที่วินกำลังวางกลยุทธ์ให้กับทีมของเขานั้น วุฒิชัยยังคงแอบมองเจ้านายใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างๆเขาด้วยความประหลาดใจ เขาไม่รู้มาก่อนว่าปกป้องมาที่นี่ช่วงเวลานี้ ครั้งสุดท้ายที่เขาเจอลูกชายของเจ้าของโรงงานก็หลายปีมาแล้ว ปกป้องไม่เคยมาดูงานที่นี่อย่างเป็นทางการ ดังนั้นชาวโรงงานส่วนใหญ่แทบจะไม่มีใครเคยรู้จักปกป้อง จะมีก็แต่ฝ่ายบริหารบางคนเท่านั้นอย่างเช่น เขา ช่างวิน และคุณวิชิตเท่านั้น
ส่วนคุณปราณผู้ซึ่งเป็นบิดา อาจจะมาเยี่ยมเยียนโรงงานอยู่บ้าง ซึ่งก็นานๆจะมาทีเหมือนกัน แต่มาทีไร คุณปราณก็จะแวะเวียนเข้ามาทักทายชาวโรงงานเกือบจะทุกคนเสมอ คุณสิปรางค์มาคุยกับเขาเมื่อเช้านี้ถึงการขอเปลี่ยนตัวให้ปกป้องได้ลงแข่งขัน เขาเองไม่ได้ติดใจอะไรเรื่องกีฬาเพราะเขาก็ไม่ได้จริงจังอยู่แล้ว เจ้าของโรงงานคนใหม่ปรากฏตัวก่อนเวลาที่จะแข่งขันไม่นาน แต่ที่น่าสงสัยคือ คุณปกป้องมีธุระอะไรสำคัญกับโรงงานนี้หรือเปล่า แค่มาเยี่ยมเยียนเฉยๆเท่านั้นจริงๆหรือ…
"ปี๊ด" เสียงนกหวีดดังขึ้นกลบความคิดของวุฒิชัย ผู้เล่นในแดนหน้าของทั้งสองฝ่ายต่างวิ่งเข้าหาลูกบอล
"อ้ายวินสู้สู้! ช่างวินสู้สู้!"
"อ้ายวุฒิสู้สู้! ช่างวุฒิสู้สู้!"
เสียงเชียร์จากบรรดาสาวๆแฟนคลับของทั้งสองหัวหน้าช่างดังแข่งสลับกันไปมา เกมดำเนินไปอย่างดุเดือด และก็เป็นที่แน่นอนที่ตลอดทั้งเกมลูกบอลแทบจะอยู่ในครอบครองของแดนหน้าจากทั้งสองทีมเท่านั้น ส่วนแดนหลังเหมือนจะแค่เป็นตัวประกอบวิ่งไปวิ่งมาให้เหนื่อยเล่น
เมื่อเหลือเวลาอีกเพียงห้านาทีของการแข่งขัน ขณะนี้ทีมของฝ่ายซ่อมบำรุงกำลังมีแต้มนำอยู่หนึ่งแต้ม แต่ทีมฝ่ายผลิตกำลังเป็นฝ่ายได้เปรียบ ปกป้องมีลูกบอลอยู่ในมือและกำลังจะทำท่าจะชู้ตเข้าตะกร้า สิปรางค์รีบพยายามเข้าขัดขวางปกป้องอย่างสิ้นหวัง ญาติผู้พี่คนนี้ตัวสูงกว่าหล่อนมากมายนัก มือน้อยๆของหล่อนปัดได้อยู่แค่แถวบริเวณรักแร้ของเขา
พี่ป้องต้องชู้ตลงตะกร้าแน่ๆ ไม่นะ เราจะแพ้ไม่ได้ วินอยู่ไหน ทำยังไงดี หรือเราจะแกล้งขัดขาดี หรือจะผลัก โอ้ย ทำไงดี ทำไงดี
แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเสียงเชียร์แบบซื่อๆที่ดังกระหึ่มของชาวโรงงาน หรือเป็นเพราะคำพูดของทาคายามะที่ยังดังก้องอยู่ในหูของเขา หรือเป็นเพราะแววตามุ่งมั่นตั้งใจจริงของน้องสาวสุดที่รักยามเมื่อพูดถึงโรงงานแห่งนี้ ทำให้ปกป้องตัดสินใจในวินาทีสุดท้ายที่จะจงใจชู้ตลูกบอลให้เป๋ตัดขอบตะกร้าออกไป
"ปี๊ด" เสียงนกหวีดหมดเวลาการแข่งขัน มาพร้อมกับเสียงเฮดีใจลั่นดังกึกก้องจากกองเชียร์ของฝั่งช่างซ่อมบำรุง
"วิน เราชนะแล้ว!"
สิปรางค์ดีใจสุดชีวิต หญิงสาวลืมตัววิ่งเข้าไปกอดนายช่างหนุ่มแน่น ท่ามกลางความตกตะลึงของชาวโรงงาน
คุณสิปรางค์กอดช่างวิน! กลางสนามบอล!
"เราชนะแล้ว เรามีหวังแล้ว"
คนสวยของช่างวินตะโกนละล่ำละลัก หากคนร่างสูงกำลังอึ้งและมึนงงในการกระทำของหญิงสาว ทำไมมะปรางต้องดีใจขนาดนี้ แค่เล่นแชร์บอลชนะเนี่ยนะ? จะจริงจังเว่อร์อะไรขนาดนั้น?
ในขณะที่ทุกคนกำลังนิ่งงันอยู่นั้น สิปรางค์เริ่มรู้สึกนัยน์ตาพร่ามัว และก่อนที่หล่อนจะหมดสติไปนั้น หญิงสาวก็ได้ยินเสียงร้องเรียกอย่างตกใจ ร่างสูงๆนั้นพยายามอย่างยิ่งที่จะโอบอุ้มหล่อนเอาไว้ไม่ให้ทรุดตัวลงไปกับพื้นสนาม
"มะปราง!"
…


## ความหลัง

"พี่ว่า ปรางคงต้องไปให้หมอเช็คดูหน่อยดีไหม ปกติปรางเป็นคนแข็งแรงนี่นา" ปกป้องมองน้องสาวด้วยสายตาเป็นเป็นห่วงเป็นใย เขามาหาสิปรางค์ที่บ้านพักในรีสอร์ตแต่เช้า
การเป็นลมหมดสติของหญิงสาวเมื่อวานที่งานกีฬาของโรงงานทำเอาความรื่นเริงหยุดชะงักไปในทันที ชายหนุ่มถลาเข้าไปถึงตัวน้องสาวเกือบจะในทันใดที่ได้ยินเสียงร้องเรียกสิปรางค์ของช่างวิน แต่ก็ไม่ทันนายช่างหนุ่มที่อุ้มสิปรางค์เข้าไปพักในที่ร่มอย่างรวดเร็ว
วินวางหญิงสาวลงนอนบนพื้นราบ พร้อมกับร้องบอกให้ทุกคนถอยห่างออกไป ชายหนุ่มรีบทำการตรวจเช็คการหายใจและชีพจรของหญิงสาวในทันที และเมื่อพบว่าทั้งสองอย่างปกติ เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ยื่นมือไปรับยาดมและผ้าชุบน้ำเย็นจากดนัยเพื่อเริ่มการปฐมพยาบาลเบื้องต้นต่อไป
สิปรางค์ฟื้นขึ้นมาหลังจากนั้นไม่นานนัก ปกป้องรีบผละจากโทรศัพท์มือถือเข้ามาหาน้องสาว เขากำลังพยายามจะโทรศัพท์เรียกรถพยาบาล หญิงสาวโบกมือบอกทุกคนว่าหล่อนไม่เป็นอะไร และยืนกรานว่าตนเองแค่หน้ามืด นั่งพักก็หาย ไม่ถึงกับต้องไปโรงพยาบาล
หญิงสาวพยายามคะยั้นคะยอให้ทุกคนสนุกกันต่อไป ไม่ต้องเป็นห่วงหล่อน เพราะลึกๆแล้วสิปรางค์ก็กลัวว่า งานแข่งขันกีฬาครั้งนี้อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ชาวโรงงานจะได้มาสนุกสนานร่วมกัน หล่อนอยากให้ทุกคนมีความทรงจำที่ดีกับงานในวันนี้…
"แค่แดดมันร้อน และปรางอยู่กลางแดดทั้งวันก็เท่านั้น ไม่ต้องไปหาหมอหรอกค่ะ"
มาถึงวันนี้สิปรางค์ก็ยังยืนยันเหมือนเดิม
"ปรางสบายดี เห็นไหมคะ" หญิงสาวทำท่าร่าเริง กระโดดโลดเต้นหมุนตัวไปมา นอกจากวินแล้ว เห็นจะมีแต่ปกป้องนี่ล่ะ ที่เวลาหล่อนอยู่ด้วยแล้วสามารถเป็นตัวของตัวเองได้อย่างเต็มที่
"หรือปรางอาจจะแค่เครียด ที่พี่ป้องไม่ยอมเห็นด้วยกับเรื่องการปรับปรุงโรงงาน" หญิงสาวเอาเรื่องงานขึ้นมาอ้าง พลางทำหน้าตาล้อเลียนญาติผู้พี่
"เอาเถอะ ยังไงพี่ก็รักษาสัญญา" ผู้เป็นพี่ยอมจำนน หรือน้องสาวเขาจะเครียดเรื่องความขัดแย้งระหว่างเขากับหล่อนเรื่องการปิดโรงงานจริงๆ
"ทำเต็มที่เลยละกัน พี่จะยังไม่ส่งรายงานเข้าบริษัทใหญ่ แต่อย่าลืมว่าเรามีเวลาถึงแค่ปลายปีเท่านั้นนะ เรามีเวลาอีกแค่เดือนเดียว"
"พี่ป้องน่ารักที่สุดในโลกเลย ขอบคุณมากมากนะคะ" ผู้เป็นน้องตรงเข้ากอดผู้เป็นนเสมือนพี่ชายแท้ๆด้วยความดีใจ หล่อนมีโอกาสที่จะช่วยโรงงานแห่งนี้แล้ว หล่อนจะทำให้ดีที่สุด
"อือม์ พี่ว่าสองสามวันนี้เราอย่าเพิ่งคิดเรื่องงานดีไหม น่าจะพักผ่อนหัวสมองสักหน่อย" พูดออกไปแล้วปกป้องก็นิ่งคิด เขารู้จักสิปรางค์ดี ถ้าจะให้น้องสาวเขาเลิกคิดเรื่องงานคงจะยาก
"เอางี้ พรุ่งนี้เราไปเที่ยวกัน พอดีคุณแป้งเค้าจะขึ้นมาเชียงใหม่เย็นนี้ พี่ก็อยากจะพาเค้าไปทัวร์เชียงใหม่ ปรางพอจะรู้จักใครให้มาเป็นไกด์พาเราเที่ยวกันได้ไหม"
"อ้าว คุณแป้งเค้าจะขึ้นมาด้วยเหรอคะ ทำไมพี่ป้องไม่เห็นบอกปรางก่อนหน้านี้เลยล่ะคะ"
สิปรางค์นึกไปถึงหญิงสาวตัวเล็กบอบบางน่ารักผู้ซึ่งเป็นแฟนสาวของญาติผู้พี่ คุณแป้งเป็นลูกสาวของตระกูลที่สืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์ตระกูลผู้ดีเก่าแก่แต่โบราณ
คุณแป้งรู้จักกับครอบครัวของพี่ป้องมาตั้งแต่เด็กแล้ว ครอบครัวของทั้งสองคนเขาสนิทสนมกัน และคุณแป้งก็ยังตามพี่ป้องไปเรียนปริญญาโทถึงที่อเมริกา ทั้งสองคบหาดูใจกันมานานมาก แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะแต่งงานกัน พี่ป้องเค้ายังต้องการจะประสบความสำเร็จขั้นสูงสุดในธุรกิจเสียก่อน
"อื้อ เค้าจะขึ้นมาแค่วันสองวันน่ะ คงถือโอกาสมารำลึกถึงความหลังที่เชียงใหม่มั้ง ตอนสมัยเรียนมหาลัยที่เมืองไทยเค้าเคยมาฝึกงานที่โรงงานนี้ด้วยนะ"
"อ้าว เหรอคะ ปรางไม่ยักจะเคยรู้ ไม่เห็นคุณแป้งเคยเล่าให้ฟัง"
สิปรางค์รู้จักคุ้นเคยกับคุณแป้งมาตั้งแต่อยู่อเมริกาแล้ว แต่ไม่เห็นคุณแป้งเคยเอ่ยถึงเรื่องนี้
"งั้นคุณแป้งเค้าคงจะเคยเที่ยวเชียงใหม่จนทั่วแล้วมั้งคะ"
"ก็ไม่นะ ปรางก็รู้อยู่ เค้าน่ะคุณหนู ไม่ค่อยกล้าไปไหนหรอก ไม่เหมือนปราง" ผู้เป็นพี่อดที่จะหยอกเย้าน้องสาวไม่ได้
"หรือพี่ควรจะถามยัยปริมเรื่องบริษัททัวร์ในเชียงใหม่ดีไหม ให้เค้าจัดจัดส่งไกด์ทัวร์พร้อมคนขับรถมาให้"
"พี่ป้องไม่ต้องเป็นห่วงค่ะ เดี๋ยวปรางจัดการให้เอง เพื่อเป็นการขอบคุณพี่ป้อง ปรางจะต้อนรับคุณแป้งเป็นอย่างดีเลยค่ะ"
สิปรางค์นึกอยากจะทำอะไรเพื่อตอบแทนญาติผู้พี่บ้างที่เขาโอนอ่อนผ่อนตามหล่อนในเรื่องของโรงงาน ปกป้องทำให้ความหวังของหล่อนที่จะช่วยโรงงานนี้เป็นจริง หล่อนขอบคุณเขาอย่างจริงใจ…
"อ้าว ช่างวินนี่เอง สวัสดีครับ"
เสียงปกป้องทักทายมาแต่ไกล แม้ไกด์กิตติมศักดิ์จะยืนหันหลังให้เขาอยู่แต่ปกป้องก็จำชายหนุ่มคนนี้ได้
สิปรางค์ไม่ทันได้บอกปกป้องก่อนหน้านี้ถึงเรื่องที่วินจะมาขับรถและเป็นไกด์นำเที่ยวเชียงใหม่ให้ หญิงสาวไม่ได้เห็นเป็นเรื่องสำคัญอะไรอีกต่อไปแล้วที่จะพยายามปกปิดว่าหล่อนสนิทสนมกับชายหนุ่มนายช่างคนนั้น
จากเหตุการณ์ที่หญิงสาววิ่งเข้าไปกอดช่างวินในงานกีฬาสีของโรงงาน ก็ทำให้ทุกคนมองหล่อนไปในทิศทางนั้นอยู่แล้ว ซึ่งสำหรับสิปรางค์แล้ว สิ่งสำคัญที่สุดก็คือความรู้สึกของวิน หญิงสาวรับรู้ได้ถึงความเป็นห่วงเป็นใยอย่างมากมายของเขา วินแทบจะประกบติดหล่อนแจหลังจากเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น
หญิงสาวนึกไปถึงตอนที่เขามาหาหล่อนอีกครั้งเมื่อวานเช้าหลังจากปกป้องกลับไปไม่นาน
"เราไม่เป็นอะไรจริงๆ หายมึนหัวแล้ว นอนเยอะแล้ว" หล่อนพยายามยืนยัน เมื่อนชายหนุ่มคาดคั้นจะพาหล่อนไปหาหมอ
"เราไม่ได้ป่วย เราแค่เป็นลม"
วินส่ายหน้า ในบางครั้งเขาก็เบื่อหน่ายกับความดื้อดึงของหญิงสาว หากเป็นเรื่องอื่นๆเขาก็คงตามใจหล่อนและปล่อยไปเพราะเขาเองก็เป็นคนที่ไม่ได้คิดมากมายอะไร ชายหนุ่มไม่ชอบบังคับหรือพยายามจะเอาชนะใคร แต่พอเป็นเรื่องสุขภาพของหญิงสาว เขากลับไม่สามารถที่จะปล่อยให้มะปรางของเขาทำอะไรตามใจได้ง่ายๆ เรื่องการละเลยต่อสุขภาพของคนอันเป็นที่รัก มันทำให้เขาเจ็บปวดมาแล้วหลายครั้ง
"งั้นมะปรางก็ต้องพักผ่อนมากมาก วันนี้กับพรุ่งนี้อย่าเพิ่งไปไหน อย่าเพิ่งทำงาน สัญญาสิครับ"
ชายหนุ่มรู้ว่าสิปรางค์มักจะทำงานวันหยุดสุดสัปดาห์เป็นปกตินิสัย เขาต้องเริ่มเข้มงวดกับหล่อนบ้างแล้ว
"เอ่อ คือ พรุ่งนี้เราจะพาพี่ป้องกับแฟนไปเที่ยว" หญิงสาวตอบเสียงอ่อย
แล้วหล่อนก็รีบเปลี่ยนเรื่อง
"วินรู้จักใครที่พอจะมาขับรถกับเป็นไกด์นำเที่ยวเชียงใหม่ให้ได้บ้างไหม"
คนตัวสูงถอนหายใจ ขมวดคิ้วมองคนตัวเล็กตรงหน้า เป็นลมไปซะขนาดนี้ นี่หล่อนยังคิดจะออกไปเที่ยวหรือ เขาจะทำอย่างไรกับหล่อนดี
"เราสบายดีแล้ววิน ไปเที่ยวบ้างก็ดี เราแค่เครียดเรื่องงาน" คนตัวเล็กพยายามหว่านล้อม
สิปรางค์ตั้งใจอยากพาปกป้องและแฟนสาวไปเที่ยวจริงๆ หล่อนอยากแสดงให้พี่ชายสบายใจว่าหล่อนแข็งแรงสมบูรณ์ทั้งกายและใจ พร้อมที่จะทำงานที่หล่อนตั้งใจให้สำเร็จ
"งั้นเดี๋ยวผมพาไปเอง"
ชายหนุ่มตัดสินใจที่จะอยู่ใกล้ๆมะปรางของเขาให้ได้มากที่สุดในช่วงเวลาแบบนี้ เมื่อคืนเขาก็นอนไม่หลับทั้งคืนเพราะรู้สึกกังวลใจเกี่ยวกับสิปรางค์ หล่อนไม่ใช่คนร่างกายอ่อนแอ แต่การเป็นลมในงานกีฬาวันนั้นมันน่าจะไม่ใช่เรื่องปกติ แต่เขาคงจะบังคับให้หญิงสาวไปหาหมอไม่ได้ ดังนั้นการได้เห็นหล่อนอยู่ในสายตาสักระยะก็น่าจะเป็นการดีที่สุด…
วินมาก่อนเวลานัดหมายเล็กน้อย เลยถือโอกาสยืนพินิจพิจารณากระถางดอกกล้วยไม้ที่ปลูกเรียงรายอยู่หน้าเรือนรับรองของรีสอร์ต เขากำลังมีความคิดว่าหรือจะให้ลุงแปงเพาะเลี้ยงกล้วยไม้บ้างดี
และเมื่อชายหนุ่มหันหลังกลับมาตามเสียงเรียก เขาก็เห็นปกป้องควงคู่มากับหญิงสาวสวยในชุดกระโปรงสีหวานพร้อมหมวกใบโต มีสิปรางค์เดินตามมาข้างๆ
แต่แล้วชายหนุ่มก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นใบหน้าของหญิงสาวสวยที่เดินมากับปกป้องอย่างชัดๆ
"เอ่อ… วิน… สวัสดีค่ะ"
แล้วหล่อนก็เป็นฝ่ายเอ่ยทักขึ้นมาก่อน หลังจากที่หล่อนเองก็ผงะไปเล็กน้อยเมื่อเห็นหน้านายช่างหนุ่ม
สิปรางค์ทันได้สังเกตเห็นว่าวินมีสีหน้าเจื่อนไปอย่างผิดปกติ แต่เพียงแค่แวบเดียว ชายหนุ่มก็ทำหน้านิ่งเฉยอย่างเคย หากแต่คราวนี้… แววตาที่มักจะเจือด้วยรอยยิ้มได้เลือนหายไป
"สวัสดีครับ"
นายช่างหนุ่มทักทายด้วยการพยักหน้าให้กับคนทั้งคู่ ยิ้มน้อยๆแล้วก็ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อไปอีก
"อ้าว รู้จักกันด้วยหรือครับนี่"
ปกป้องถามอย่างอารมณ์ดี อากาศเช้านี้เย็นสบาย เขารู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยที่จะได้พาแฟนสาวออกไปเที่ยวพักผ่อนบ้าง หากคุณแป้งไม่เอ่ยปากตามเขาขึ้นมาเชียงใหม่ปกป้องก็คงไม่มีความคิดที่จะไปเที่ยวอยู่ในหัว
"ก็ตอนแป้งมาฝึกงานตอนปีสี่น่ะค่ะ นานมากแล้วค่ะ สมัยยังวัยรุ่นอยู่เลย" หญิงสาวหัวเราะสดใส พลางกอดแขนปกป้องอย่างประจบน่ารัก
สิปรางค์แอบมองปฏิกิริยาของวิน ก็พบว่าชายหนุ่มไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของคุณแป้งนัก เขากลับหันหน้ามาทางหล่อนและถามอย่างอ่อนโยน
"มะปรางเป็นยังไงบ้างครับ ยังมีอาการมึนหัวอยู่หรือเปล่า"
ปกป้องสัมผัสได้ถึงความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดาระหว่างนายช่างหนุ่มคนนี้กับน้องสาวของเขา แม้ผู้เป็นพี่จะรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่อยากวิตกกังวลอะไรไปมากกว่านี้ เขาเชื่อว่าสิปรางค์ยังน่าจะควบคุมความรู้สึกของตนเองไว้ได้
"สบายมากค่ะ พร้อมตะลุยสะเมิงแล้ว" น้องสาวของเขาทำเสียงร่าเริง
เช้านี้สิปรางค์รู้สึกสบายดีเป็นปกติ อันที่จริงหล่อนก็สบายดีตั้งแต่เมื่อวานแล้ว อาการปวดหัวไม่ได้ปรากฏอีกเลย
"งั้นเชิญครับ รถจอดอยู่ทางโน้น"
วินเดินนำหน้าทุกคนไปยังที่จอดรถในทันที ชายหนุ่มไม่ทันสังเกตแววตาที่ผิดปกติไปเล็กน้อยของแฟนสาวของปกป้อง หากแต่คนที่สังเกตเห็นนั้นคือมะปรางของเขา…
วิหารไม้ที่มีลายแกะสลักเก่าแก่อยู่ล้อมรอบนั้น ทำเอาชาวคณะที่มาจากกรุงเทพยืนตกตะลึงในความงดงามของสถาปัตยกรรมแบบล้านนาโบราณ
"วัดอินทราวาส หรือที่ชาวบ้านเรียกกันว่าวัดต้นเกว๋น เป็นวัดเก่าแก่อายุกว่าร้อยปีที่สำคัญในอดีตของจังหวัดเชียงใหม่ครับ ศาลาจตุรมุขซึ่งพบเพียงหลังเดียวในภาคเหนือนั้นถูกใช้เป็นที่ประดิษฐานพระบรมธาตุชั่วคราว ศาลาถูกสร้างด้วยไม้และมุงหลังคาด้วยกระเบื้องดินเผา บนหลังคามีช่อฟ้าและหงส์ประดับอยู่อย่างสวยงามมากครับ"
เสียงไกด์กิตติมศักดิ์บรรยายได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
"นี่ผมเองก็เคยเห็นวัดแบบทางเหนือจริงๆก็วันนี้เองนะครับช่างวิน ไม่น่าเชื่อว่าจะต่างไปจากวัดในกรุงเทพอย่างมากเลย"
ปกป้องเองไม่เคยสนใจการท่องเที่ยวเช่นนี้มาก่อน แต่บรรยากาศที่ร่มรื่นและเงียบสงบของวัดเล็กๆนอกเมืองแห่งนี้ ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายและมีอารมณ์อยากจะสนใจสิ่งรอบๆตัวดูบ้าง
"วัดต้นเกว๋นในสมัยก่อน เป็นสถานที่พักกระบวนแห่พระบรมสารีริกธาตุจากวัดพระธาตุจอมทองเข้ามายังเมืองเชียงใหม่ ซึ่งถือเป็นประเพณีเก่าแก่ของเจ้าหลวงเชียงใหม่ครับ"
แม้ชายหนุ่มจะไม่ใช่คนที่หลงใหลในศิลปวัฒนธรรมมากมายนัก แต่เขาก็พอจะมีความรู้เกี่ยวกับประวัติสถานที่สำคัญๆในเชียงใหม่และของทางภาคเหนืออยู่บ้าง
"ว้าว ช่างวินก็เก่งทางประวัติศาสตร์ด้วยหรือคะเนี่ย นึกว่าจะเก่งแต่ทางด้านเครื่องจักรเครื่องยนต์" คุณแป้งเอ่ยปากชมเขาอย่างทึ่ง หล่อนมองเขาด้วยสายตาประหลาดใจ
"วัดนี้เคยได้รับรางวัลสถาปัตยกรรมดีเด่นของสมาคมสถาปนิกสยามด้วยนะครับ" วินกล่าวต่อไปอย่างภาคภูมิใจ เขาไม่ได้มีทีท่าจะใส่ใจในคำชมของหญิงสาวสวยตรงหน้า
"ทายสิครับว่าคำว่า ต้นเกว๋น ในภาคกลางคือต้นอะไร"
คราวนี้นายช่างหนุ่มคาดหวังจะได้รับการเดาคำตอบจากใครบางคนที่ชอบเล่นเกมแบบนี้ เขาหันซ้ายแลขวามองหาคนคนนั้น
แต่หากสิปรางค์กลับไม่ทันฟัง หล่อนแทบไม่ได้สนใจดูสถาปัตยกรรมล้านนาใดๆทั้งนั้น หญิงสาวกำลังเฝ้าแอบมองปฏิกิริยาระหว่างนายช่างหนุ่มและคุณแป้งอย่างสงสัย ท่าทีของวินดูไม่เรื่อยๆสบายๆเหมือนอย่างเคย
ชายหนุ่มมีท่าทีสุภาพและไว้ตัวเป็นพิเศษเมื่ออยู่กับปกป้องและคุณแป้ง แม้เขาจะพยายามอธิบายสิ่งต่างๆเกี่ยวกับวัดให้ผู้มาเยือนทั้งสองคนฟังอยู่บ้าง แต่สิปรางค์ก็ยังคิดว่าวินเงียบและขรึมไปอย่างผิดปกติ จะมีก็แต่ยามที่เขามีโอกาสได้อยู่กับหล่อนตามลำพัง วินจะยังคงแวะเวียนคอยส่งแววตาที่อ่อนโยนและห่วงใยนั้นมาให้หล่อนเสมอ…
ความคดเคี้ยวของถนนเส้นทางไปสะเมิงทำเอาสิปรางค์ออกอาการมึนหัวเล็กน้อย นี่ขนาดหล่อนนั่งข้างหน้าคู่กับคนขับแล้วนะ ทำไมหล่อนถึงยังมึนหัว หญิงสาวเริ่มแปลกใจตัวเองอยู่ครามครัน หล่อนไม่เคยเมารถนี่นา ครั้งล่าสุดที่ขึ้นดอยไปกับวินและณัฐ หล่อนก็ไม่ได้รู้สึกเวียนหัวอะไรเลย
สิปรางค์พยายามมองออกนอกหน้าต่างรถไปไกลๆเพื่อขจัดความมึนหัว และเมื่อหล่อนหันกลับมาทางคนขับโดยบังเอิญ ก็เห็นวินเผลอมองใครบางคนผ่านทางกระจกหลังโดยไม่รู้ตัวอยู่บ่อยครั้ง แต่หากคนในกระจกนั้นเผอิญหันหน้ามาเจอ ชายหนุ่มก็จะรีบหลบสายตาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อย่างรวดเร็ว สิปรางค์มองอาการนั้นของคนข้างๆอย่างปวดแปลบในใจอย่างบอกไม่ถูก…
วินขับรถเลี้ยวเข้าสวนกุหลาบแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากแยกหางดง-สะเมิงไม่ไกลนัก เขาคิดว่าผู้มาเยือนน่าจะชอบที่จะได้สัมผัสกับบรรยากาศของสวนสวยงามที่ตกแต่งตามสไตล์อังกฤษ
ซึ่งชายหนุ่มก็เดาไม่ผิด คุณแป้งตกตะลึงและเพลิดเพลินไปกับความงดงามของเหล่าดอกกุหลาบหลากหลายสีสันนานาพันธุ์ภายในสวน หญิงสาวชี้ชวนให้แฟนหนุ่มดูกุหลาบพันธุ์โน้นพันธุ์นี้อย่างตื่นเต้น ปกป้องต้องรับหน้าที่คอยเดินตามและถ่ายรูปให้หญิงสาวตามมุมต่างๆไม่มีหยุด
นายช่างหนุ่มเดินตามสองหนุ่มสาวไปอย่างห่างๆและเงียบๆโดยมีสิปรางค์เดินอยู่ข้างๆ แม้วินจะคอยถามว่าหล่อนโอเคไหม มีอาการมึนหัวบ้างหรือเปล่า แต่หญิงสาวก็รู้สึกได้ว่าวันนี้วินไม่ใช่วินคนที่หล่อนคุ้นเคย
ทำไมรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกอย่างนี้นะ แม้ในยามปกติชายหนุ่มจะเป็นคนพูดน้อยอยู่แล้ว แต่มันก็ไม่เหมือนอย่างในตอนนี้ วินแทบจะไม่พูดคุยอะไรเลย เขาเดินไปเงียบๆ สายตามองไปข้างหน้ายังพี่ชายของหล่อนและคุณแป้ง สิปรางค์คิดว่าหล่อนไม่ได้ตาฝาดที่เห็นแววตาในบางขณะของวินมีแต่ความเศร้าเจือปนอยู่ลึกๆ…
มื้ออาหารกลางวันของวันนั้นจบลงที่ร้านอาหารของโครงการภายในสวนกุหลาบ โชคดีที่คุณแป้งเป็นคนช่างคุย บรรยากาศบนโต๊ะอาหารจึงไม่อึดอัดจนเกินไปนัก ทว่าวินก็ขอตัวออกไปสูบบุหรี่ในทันทีหลังจากที่ทุกคนอิ่มหนำสำราญกันแล้ว และคุณแป้งก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำหลังจากนั้น
เสียงโทรศัพท์มือถือของสิปรางค์ดังขึ้นขณะที่หล่อนและปกป้องกำลังจิบกาแฟหลังมื้ออาหาร ณัฐโทรเข้ามาถามหล่อนบางอย่างเรื่องงานที่สิปรางค์ขอให้เขาช่วยตรวจสอบบางอย่างให้อย่างเร่งด่วน การสนทนาที่ทำท่าจะยืดเยื้อทำให้หญิงสาวต้องลุกเดินออกไปคุยนอกโต๊ะอาหาร หล่อนเดินออกมาไกลจากโต๊ะที่ปกป้องนั่งอยู่เรื่อยๆโดยไม่รู้ตัว
สิปรางค์คุยโทรศัพท์กับหนุ่มรุ่นน้องอยู่ครู่หนึ่ง ณัฐจึงวางสายไป หญิงสาวจึงถือโอกาสแวะเข้าห้องน้ำที่อยู่ไกลออกไปทางด้านหลังของสวน หล่อนเดินไปตามทางเดินซึ่งปูด้วยหินแผ่นใหญ่ ด้านข้างของทางเดินถูกบดบังด้วยรั้วระแนงไม้ไผ่ยาวไปสุดทางเดิน ความสวยงามของดอกเล็บมือนางสีแดงพวงใหญ่ที่ห้อยย้อยมาจากระแนงไม้ไผ่ ดึงดูดสายตาของสิปรางค์จนหล่อนต้องหยุดดู และหญิงสาวก็อดไม่ได้ที่จะมองลอดผ่านช่องระหว่างระแนงไม้ไผ่ไปสำรวจอีกด้านหนึ่งของสวนหลังระแนงไม้ไผ่นั้น
แล้วหล่อนก็ต้องแปลกใจกับภาพที่เห็นเบื้องหน้า ชายหนุ่มร่างสูงและแฟนสาวของญาติผู้พี่ของหล่อนกำลังยืนสนทนากันอยู่ไม่ไกลนัก ด้วยความอยากรู้ สิปรางค์จึงเหลียวซ้ายแลขวาจนเห็นพุ่มไม้ใหญ่ที่อยู่ปลายสุดทางเดิน หญิงสาวรีบสาวเท้าเข้าไปหลังพุ่มไม้ใหญ่นั้น คราวนี้หล่อนก็ได้ยินเสียงของทั้งคู่ชัดขึ้น
"วินสบายดีใช่มั้ย ไม่เจอกันนานเลยนะ" น้ำเสียงคุณแป้งยังสดใสเช่นเดิม
"ครับ ก็เรื่อยๆ" ชายหนุ่มพ่นควันบุหรี่ออกไปอีกทาง เขาไม่ได้หันหน้ามาทางหญิงสาวผู้พูด
"ยังไม่เลิกสูบบุหรี่อีก ไหนสัญญากันแล้วไงว่าจะเลิก"
คุณแป้งพูดกับวินด้วยน้ำเสียงสนิทสนม ยิ่งนำความสงสัยใคร่รู้มาสู่สิปรางค์ผู้กำลังเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ
มีการสัญญิงสัญญาอะไรกันด้วยเหรอ ตั้งแต่เมื่อไหร่?
"ก็ทีคนบางคน ก็ไม่เห็นเคยจะรักษาสัญญาเหมือนกัน"
คราวนี้วินหันมามองตาหญิงสาวคนที่อยู่ข้างๆอย่างเต็มตา คุณแป้งยังคงสวยน่ารักเหมือนเดิม เหมือนตอนโน้นที่เขาเจอหล่อน แววตาหล่อนยังคงสดใสร่าเริง หญิงสาวคงจะมีความสุขดีกับชีวิตที่เป็นอยู่
"โอ๊ย! ปั๊บปี้เลิฟ! วินจริงจังด้วยเหรอ โอเค เราขอโทษก็ได้" คุณแป้งหัวเราะขำ
ปั๊บปี้เลิฟหรือ วินกับคุณแป้งน่ะหรือ!
สิปรางค์รู้สึกอึ้งไปเล็กน้อยกับสิ่งที่ได้ยิน จริงอยู่ที่หล่อนไม่เคยถามเรื่องในอดีตของเขา แต่หญิงสาวก็ไม่คิดว่าอดีตของวินมันจะเกี่ยวพันใกล้ชิดกับคนใกล้ตัวของหล่อนขนาดนี้
"แล้วนี่วินมีแฟนหรือยังเอ่ย อย่าบอกนะ ว่ายังเฝ้ารอใครบางคนอยู่ นี่สงสัยจะรอเก้อแล้วมั้ง"
หญิงสาวสวยจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาล้อเลียน หากวินมองตอบหล่อนด้วยสายตาว่างเปล่าทว่าระคนไปด้วยความน้อยใจ
คุณแป้งไม่เคยคิดจะจริงจังอะไรกับเขา ไม่เคยเลยจริงๆ…
"กลับไปที่โต๊ะกันเถอะครับ เดี๋ยวคุณปกป้องกับคุณสิปรางค์จะรอ"
และโดยไม่รอคำตอบ ชายหนุ่มออกเดินนำหญิงสาวสวยกลับไปยังโต๊ะอาหารอย่างรวดเร็ว…
หากสิปรางค์ยังคงยืนอยู่ที่เดิม หล่อนกำลังนิ่งอึ้งไปกับบทสนทนาที่แอบได้ยิน หญิงสาวบอกความรู้สึกของตนเองขณะนี้ไม่ถูกเหมือนกัน มันระคนไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ ความปวดแปลบในใจ และความอาทรที่มีต่อคนร่างสูงคนนั้น
เค้าสองคนเคยคบกัน!
…


## ความอ่อนไหว

เย็นวันนั้นหลังจากที่วินส่งชาวคณะที่รีสอร์ตเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มก็ขอตัวกลับแทบจะในทันที มิไยที่ปกป้องจะเอ่ยปากชวนรับประทานอาหารค่ำร่วมกันเพื่อเป็นการขอบคุณ นายช่างหนุ่มก็ได้แต่ปฏิเสธ
ค่ำนั้นปริมได้เตรียมรายการอาหารเมนูดังของรีสอร์ตไว้ต้อนรับแฟนสาวของญาติผู้พี่ ธนาสามีของปริมได้เปิดห้องเก็บไวน์ที่สะสมไว้เพื่อให้ปกป้องได้เลือกสรรไวน์ดีๆโดยเฉพาะ สิปรางค์จำเป็นต้องเข้าร่วมโต๊ะอาหารไปโดยปริยายเพื่อรักษาบรรยากาศ ทั้งๆที่จริงๆแล้วหญิงสาวรู้สึกอึดอัดใจไม่อยากจะเผชิญหน้ากับคุณแป้ง โดยที่ตัวหล่อนเองก็ไม่รู้ว่าเพราะสาเหตุใด
หลังจากที่ได้ฟังบทสนทนานั้น ตลอดทั้งบ่ายสิปรางค์ไม่สามารถทำใจให้เพลิดเพลินไปกับสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆที่วินพาแวะไปเที่ยวได้ อยู่ๆหล่อนมีความรู้สึกหน่วงๆในใจอย่างบอกไม่ถูก หญิงสาวพยายามสังเกตอากัปกิริยาระหว่างวินและคุณแป้งมาตลอดทาง แต่ทั้งสองก็ไม่ได้แสดงอาการผิดปกติใดๆต่อกันอีก วินยังคงเงียบขรึมและพูดน้อยเท่าที่จำเป็น ส่วนคุณแป้งก็ยังคงร่าเริงพูดคุยหยอกล้อกับปกป้องเกือบจะตลอดเวลา…
หลังอาหารค่ำ สิปรางค์จึงรีบขอตัวกลับที่พักทันที อ้างว่าหล่อนรู้สึกมึนศีรษะเล็กน้อย คำอ้างนี้ทำเอาทุกคนรีบไล่ให้หญิงสาวกลับไปพักผ่อนตามที่หล่อนต้องการ
ขณะที่สิปรางค์เดินกลับมาถึงเรือนพัก หล่อนอดไม่ได้ที่จะชะเง้อมองไปที่บ้านสวน ตัวบ้านยังปิดไฟเงียบ นี่เจ้าของบ้านเค้าอยู่บ้านหรือเปล่านะ แต่แล้วหญิงสาวก็สังเกตเห็นว่า บริเวณที่ควรจะเป็นท่าน้ำนั้นดูเหมือนจะมีแสงไฟสว่างอยู่สลัวๆ ในใจของคนตัวเล็กนึกเป็นห่วงความรู้สึกคนตัวสูงคนนั้นอยู่ครามครัน สิปรางค์จึงคิดว่าหล่อนควรจะเดินไปดูเขาเสียหน่อยจะดีกว่า…
และเมื่อมาถึงที่ลานท่าน้ำ หญิงสาวก็เห็นภาพที่เคยเห็นจนเจนตา วินนั่งอยู่ที่ท่าน้ำจริงๆอย่างที่หล่อนคิด ชายหนุ่มนั่งอยู่ที่ตรงหัวบันไดเหมือนอย่างเคย ในอ้อมแขนของเขายังมีกีตาร์คู่ใจกอดอยู่อย่างหลวมๆ ส่วนตัวเจ้าของกีตาร์นั้นก็กำลังสูบบุหรี่และนัยน์ตาเหม่อลอยไปไกล
สิปรางค์ตามไปนั่งลงข้างๆชายหนุ่มเจ้าของบ้าน คนตัวสูงยังคงสูบบุหรี่และเหม่อมองไปยังแม่น้ำ หญิงสาวไม่คาดหวังถึงคำทักทาย เพราะเขาไม่แม้แต่จะหันมามองหล่อน สิปรางค์ชินเสียแล้วกับท่าทางแบบนี้ของวิน หล่อนก็แค่ทำเฉยๆ หญิงสาวรู้ว่า ในที่สุดแล้วชายหนุ่มก็จะเป็นฝ่ายหันมาหาหล่อนเอง
แม้จะยังไม่หันหน้ามาโดยทันที แต่คนข้างๆก็แสดงถึงการต้อนรับการมาของหล่อนโดยการดับบุหรี่ทั้งๆที่เขายังสูบไม่หมดมวน ตั้งแต่วินรู้ว่าหญิงสาวแพ้บุหรี่ในครั้งแรกที่รู้จักกัน เขาก็พยายามจะไม่สูบบุหรี่ในระยะใกล้ชิดหล่อนอีก
แล้วสิปรางค์ก็ได้ยินเสียงแผ่วพลิ้วจากกีตาร์ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงแหบๆจากคนข้างๆ
"กาลเวลาทำให้เราต้องจากกัน ความผูกพันไม่เคยจางหาย…
…ได้แต่ฝากไว้ผ่านสายลมความห่วงใย ช่วยส่งถึงเธอ..."
น้ำเสียงนั้นเศร้าสร้อยเหลือเกิน นี่คงเป็นอีกมุมของเขาที่คงไม่ค่อยจะมีใครได้เห็นสินะ สิปรางค์มองชายหนุ่มด้วยสายตาที่สงสารระคนห่วงใย หล่อนฟังเขาร้องเพลงอย่างตั้งใจ หญิงสาวจำได้ว่าตอนที่หล่อนเจอเขาครั้งแรก ครั้งนั้นเขาก็กำลังร้องเพลงนี้อยู่
"กอดแน่นแค่ไหนสุดท้ายก็ต้องปล่อย ฝันดีแค่ไหนสุดท้ายก็ต้องตื่น
กอดเก็บเรื่องราวที่ไม่อาจจะย้อนคืนฉันคงต้องเข้าใจ…"
ไม่รู้ว่าทำไมหญิงสาวอดน้ำตารื้นไม่ได้เมื่อได้ยินเสียงแหบทุ้มเศร้าๆนั่น ในตอนแรกที่หล่อนรับรู้ได้ว่าเขาและคุณแป้งเคยคบกัน หญิงสาวรู้สึกถึงความคุกรุ่นในจิตใจของตนเอง แต่เมื่อมาเห็นเขาเศร้า หล่อนก็อดไม่ได้ที่จะมีความรู้สึกเศร้าไปกับเขา สิปรางค์สงสารคนข้างๆหล่อนจับใจ
เมื่อประโยคสุดท้ายของเพลงได้จบลง วินจึงหันหน้ามามองหญิงสาวข้างๆอย่างช้าๆ ชายหนุ่มแปลกใจที่เห็นหญิงสาวน้ำตาคลอ ดวงตาคู่สวยนั่นจ้องมองเขากลับแต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา วินขมวดคิ้ว แต่มือของเขากลับเอื้อมไปซับน้ำตาให้หญิงสาวอย่างแผ่วเบา เขาและหล่อนจ้องมองกันเงียบๆอย่างนั้นชั่วครู่ แล้ววินก็เอ่ยขึ้นเสียงอ่อนโยนว่า
"มะปรางเป็นอะไรครับ ปวดหัวเหรอ วันนี้เหนื่อยมากไปหรือเปล่า"
สิปรางค์ส่ายหน้า มันเป็นความรู้สึกที่อัดอั้นตันใจ หล่อนจะบอกเขาได้อย่างไรว่าแท้จริงแล้วหล่อนกำลังงอนเขาอยู่ที่วันนี้เขาเงียบขรึมกว่าปกติ แต่ในขณะเดียวหล่อนก็กำลังสงสารชายหนุ่มที่เขาถูกคุณแป้งทิ้งด้วย
"คืนนี้พระจันทร์เต็มดวง มะปรางอยากนั่งเรือเล่นดูแม่น้ำตอนกลางคืนบ้างไหมครับ" จู่ๆนายช่างหนุ่มก็ถามหญิงสาวขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
เมื่อเห็นหล่อนยังนั่งนิ่ง ชายหนุ่มจึงเอ่ยต่อ
"หิ่งห้อยสวยด้วยนะ"
หญิงสาวพยักหน้าตกปากรับคำไปพายเรือกับเขาอย่างง่ายดาย หล่อนสังเกตเห็นว่าแววตาเขายังคงเศร้าอยู่ สิปรางค์คิดว่าเข้าใจอารมณ์ของเขาดี ชายหนุ่มคงไม่รู้ว่าหล่อนแอบสังเกตเขาและคุณแป้งมาตลอดทั้งวัน…
คืนนี้พระจันทร์ดวงกลมโตไร้เมฆมาบัง ทั่วคุ้งน้ำสว่างไสวด้วยแสงนวลจากจันทร์นั้น สวยจริงๆอย่างที่วินบอก สิปรางค์นั่งอยู่ที่หัวเรือและหันหน้ามาทางร่างสูงนั้น หญิงสาวเอามือวักน้ำข้างกราบเรือเล่นไปเรื่อยเปื่อย รู้สึกสดชื่นกับลมแม่น้ำที่โชยมาเบาๆ ตอนนี้น้ำตาหล่อนแห้งสนิทแล้ว แต่ความเงียบระหว่างหญิงสาวและคนอาสาพายเรือยังคงมีอยู่
"วินไม่เคยคิดอยากเป็นนักดนตรีแบบจริงจังบ้างเหรอ" ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทำไมจู่ๆหล่อนก็ถามเขาเรื่องนี้ขึ้นมา
"ตอนนี้ก็จริงจังอยู่ครับ" คนตัวสูงตอบสั้นๆตามเคย พลางพายเรือไปอย่างช้าๆ
"เราหมายถึง เล่นดนตรีอย่างเดียวเลย ไม่ต้องทำงานโรงงาน"
สิปรางค์จ้องหน้าเขา หล่อนอยากรู้ความคิดความรู้สึกของผู้ชายคนนี้บ้าง วินเป็นคนที่ไม่ค่อยพูดถึงเรื่องของตัวเอง หญิงสาวเห็นเขาสนใจแต่ความทุกข์ร้อนของคนอื่น
"ฝีมือบวกหน้าตาอย่างวิน ออกยูทูปคงมีสาวๆตามเป็นล้าน"
"เฮ้ย ผมแก่ไปแล้วมั้ง" ชายหนุ่มอดที่จะหัวเราะกับจินตนาการของคนสวยตรงหน้าไม่ได้
แต่แล้วจู่ๆเจ้าของเรือก็หยุดพายเรือ ทำท่านึกสักครู่ก่อนจะให้คำตอบกับคนถาม
"อันที่จริงตอนเด็กๆก็เคยคิดนะ แต่พ่อไม่ยอม"
"แล้วหลังจากพ่อไม่อยู่แล้วล่ะ" สิปรางค์ถามต่อ
วินเคยเล่าให้หล่อนฟังสั้นๆบ้างเกี่ยวกับครอบครัวของเขา พ่อของเขาเสียชีวิตไปนานแล้ว ชายหนุ่มเหลือแค่ลุงแปงและสมเพชรเป็นเสมือนครอบครัวตลอดมา หญิงสาวสงสัยว่าถ้าชายหนุ่มรักดนตรีขนาดนี้ ทำไมเขาจึงยังทำงานที่โรงงานอยู่ พูดถึงเงินเดือนที่โรงงานก็ไม่น่าจะมากมายอะไร ฝีมือดนตรีระดับเขาน่าจะเอาดีทางด้านดนตรีได้ไม่ยาก ถ้างานดนตรีที่เชียงใหม่ไม่มี หากเข้ากรุงเทพก็น่าจะมีโอกาสมากกว่านี้
"ไม่รู้สิ ผมก็พอใจชีวิตที่เป็นอยู่ตอนนี้"
และเมื่อเห็นหญิงสาวยังตั้งใจฟัง ชายหนุ่มจึงพูดต่อ
"อยู่ที่โรงงานก็สนุกดี ก็ไม่รู้จะออกมาทำไม ถ้าออกมาแล้วคงคิดถึงพวกป้าๆน่าดู"
หล่อนเห็นแววตาเขาเป็นประกายแจ่มใสขึ้นมายามเมื่อพูดถึงโรงงานอันเป็นที่รัก คนที่นั่นเค้าผูกพันกันขนาดนี้เชียวหรือ
"น่าอิจฉานะ วินเป็นคนมีความสามารถหลายอย่าง ส่วนเรา ชีวิตมีแต่งาน งาน และงาน"
"ก็ถ้ามะปรางทำงานแล้วสนุก ก็ไม่เป็นไรนี่ครับ"
สิปรางค์ถอนหายใจ หล่อนชันเข่าทั้งสองข้างขึ้น เอาคางเกยไว้เหนือเข่า ในขณะที่มือหนึ่งกอดเข่าคู่นั้นไว้ อีกมือนึงก็ยังคงเรี่ยน้ำเล่น หญิงสาวเหม่อมองไปยังความมืดสลัวของแม่น้ำ
เมื่อก่อนหล่อนเคยรู้สึกว่า ชีวิตที่ประสบความสำเร็จคือชีวิตที่การงานดีเยี่ยม มีสถานะที่เป็นที่ยอมรับทางสังคม หล่อนต้องเหนือกว่าใครหล่อนถึงจะพอใจ แต่ไม่น่าเชื่อว่าชั่วเวลาเพียงไม่กี่เดือนที่เชียงใหม่จะทำให้ความคิดแบบนี้ของหล่อนเริ่มจะเจือจางไป
"เราก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าลึกๆแล้วชีวิตเรามีความสุขหรือเปล่า" หญิงสาวรำพันออกมาเบาๆ
"มีสิ ทุกคนก็มีมุมที่มีความสุขแหละ" วินพูดกับมะปรางของเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แล้วเขาก็ถามหล่อนต่อไปอย่างอ่อนหวาน
"เช่นมะปรางมานั่งเรือกับผม มะปรางก็มีความสุขใช่ไหมครับ"
เขาจ้องมองมาที่ใบหน้าสวยของคนตรงข้าม ในขณะที่มือก็ยังทำหน้าที่พายเรือไป
แทนคำตอบ สิปรางค์หันหน้ามาจ้องมองตาของชายหนุ่มบ้าง หล่อนสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่กำลังเปล่งเสียงอยู่ข้างในใจว่า เราเข้าใจกัน…
ดวงตาเรียวคมคู่นี้ที่หล่อนมักจะแอบมอง วินมีดวงตาที่ระยิบระยับเป็นประกายอยู่เสมอ แม้ในยามนี้ ในยามที่ใบหน้าเขากำลังเศร้าจากการเจอคนรักเก่า ดวงตาเขาที่จ้องมองหล่อนก็ยังดูสดใส นัยน์ตาคู่นี้เองที่ยิ้มอย่างอ่อนโยนให้หล่อนเสมอมา
สิปรางค์มีความรู้สึกว่าวินเป็นคนที่เข้าใจหล่อนมากกว่าใคร เขาเป็นผู้ชายที่หล่อนสามารถไว้ใจและพึ่งพาได้ หญิงสาวรู้สึกเป็นตัวของตัวเองเสมอยามที่อยู่กับเขา หล่อนรู้ว่าวินเป็นห่วงความรู้สึกของหล่อน และหล่อนก็เป็นห่วงความรู้สึกของเขาเช่นกัน
คนขี้สงสารจึงอดไม่ได้ที่จะพูดความในใจของหล่อนออกไป ในเวลานี้หล่อนอยากปลอบใจเขาเรื่องคุณแป้ง
"วิน ถึงพี่ป้องเค้าจะเป็นคนหล่อ เก่ง เท่ หุ่นดี พูดเพราะ บ้านรวย การศึกษาสูง เพอร์เฟค แต่เราว่า… วินน่ารักกว่าพี่ป้องอยู่นะ"
หล่อนพูดจากใจจริง ผู้ชายบางคนอาจไม่ต้องเพอร์เฟค แค่น่ารักก็กินขาดแล้ว วินก็เป็นหนึ่งในนั้น
มือที่กำลังพายเรือนั้นถึงกับชะงักไป ชายหนุ่มผู้ถูกกล่าวพาดพิงวางไม้พายพาดขวางลำเรือไว้ แล้วเขาก็เอียงคอจ้องมองหล่อนตรงๆ มะปรางของเขายังคงทำหน้าจริงจังและเปี่ยมไปด้วยความเห็นใจ มันทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
วินรู้สึกเอ็นดูในความเป็นคนตรงไปตรงมาของสิปรางค์ คงเป็นตรงนี้เองที่ทำให้หล่อนมีเสน่ห์กว่าผู้หญิงคนอื่นๆที่เขาเคยเจอมา การพูดตรงๆของหล่อนบางครั้งเหมือนจะเสียดแทงใจดำใครหลายคน แต่หลายครั้งมันก็ทำให้คนฟังอดที่จะยิ้มไม่ได้
"พูดซะผมจมมิดแม่น้ำเลย" เขาจ้องมองคนสวยด้วยหน้าตาขึงขัง
"ชมว่าผมเป็นผู้ชายน่ารักแค่นั้นก็พอแล้วมั้ง จะอ้างอิงเปรียบเทียบกับคุณปกป้องเพื่อ?"
"โทษที ตรงอย่างใจคิดไปหน่อย" หญิงสาวหลบสายตาเขา ท่าพึมพำแบบเขินๆนั้นทำให้ชายหนุ่มอดอมยิ้มไม่ได้
"แต่ช่างคุณแป้งเค้าเถอะนะวิน เค้าอาจจะชอบคนเพอร์เฟคแบบนั้น แต่ไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนที่จะชอบผู้ชายแบบพี่ป้องนะ วินอย่าเสียใจไปเลย"
สิปรางค์เงยหน้าขึ้นมาแล้วตรงเข้าประเด็นอีกที หญิงสาวยังมีความพยายามที่จะปลอบใจเขาไม่ให้คิดมากเรื่องคุณแป้ง อย่างน้อยวินก็ยิ้มออกมาแล้ว เป็นยิ้มแรกของวันนี้ที่หล่อนได้เห็น ดีใจจัง
แต่แล้ววินของหล่อนก็หยุดยิ้ม ชายหนุ่มขมวดคิ้วแทนคำถาม หญิงสาวพยักหน้าให้เขาเป็นทำนองว่า หล่อนรู้เรื่องของเขาดี
"ผมไม่ได้สนใจคุณแป้งแล้ว เรื่องมันนานมาแล้ว"
คราวนี้คนตัวสูงพูดอย่างจริงจังโดยไม่ยิ้ม แต่หากจ้องตาคนตัวเล็กด้วยประกายตาวิบวับกว่าเดิม
"อ้าว ก็เห็นร้องเพลงซะซึ้ง แถมชวนมาพายเรืออีก เราก็นึกว่าวินอยากเป็นพระเอกมิวสิควิดีโอ แล้วนี่วินไม่ได้เศร้าเรื่องคุณแป้งอยู่เหรอเนี่ย"
นี่หล่อนงงมาก
"ก้อ... บรรยากาศมันพาไปเฉยๆ"
ท่าทางกวนๆกลับมาอีกครั้ง หลังจากที่สิปรางค์ไม่ได้เห็นท่าทางแบบนี้ตลอดทั้งวันที่ผ่านมา
"ความจริงแล้วผมก็แค่อยากมาพายเรือเล่นกับมะปราง ก็เท่านั้น…"
ชายหนุ่มเริ่มยิ้มน้อยๆเหมือนเคย สายตากรุ้มกริ่มเริ่มกลับมาแล้ว วันนี้เขายอมรับว่าเขารู้สึกใจหายนิดหน่อยตอนเจอหน้าคุณแป้งมาพร้อมกับคุณปกป้อง เขาเคยคิดว่าเขาไม่ได้คิดถึงหญิงสาวเหมือนเดิมแล้ว
ทว่าพอเจอหน้าเข้าจริงๆ ภาพเก่าๆมันกลับย้อนขึ้นมาอีกครา ความสดใสน่ารักเหมือนในอดีตของคุณแป้งทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงช่วงเวลาดีๆที่เขาและคุณแป้งเคยมีด้วยกัน
เมื่อสิบกว่าปีที่แล้วขณะที่คุณแป้งเป็นนักศึกษาสาวน้อยจากรุงเทพมาฝึกงานแผนกบัญชีที่โรงงาน หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ในโรงงานรวมถึงเขาด้วยต่างพากันแวะเวียนไปที่ตึกสำนักงานบ่อยๆ เพื่อไปแอบดูสาวน้อยคนนี้
ในเวลานั้นคุณแป้งพกพาความน่ารักสดใสมาสู่โรงงานและมาให้ชีวิตเขา ด้วยความที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ทำให้เขาได้มีโอกาสได้ใกล้ชิดสนิทสนมกับคุณแป้งมากกว่าคนอื่น นำมาซึ่งความอิจฉาของหนุ่มๆทั้งโรงงาน
เราสัญญานะ ว่าเรากลับกรุงเทพแล้ว เราจะไม่ลืมวิน
คุณแป้งสัญญากับเขาก่อนที่จะกลับกรุงเทพหลังจากการฝึกงานได้เสร็จสิ้นลง มิไยที่เขาจะเฝ้าติดต่อหล่อนไป ทั้งโทรศัพท์และจดหมาย แต่ชายหนุ่มก็ได้แต่เฝ้ารอ คุณแป้งไม่เคยติดต่อเขากลับมาอีกเลย
รักแรกของเขาก็จบลงโดยที่เขายังไม่มีโอกาสได้บอกความในใจ มันคงจะเป็นความรู้สึกติดค้างในใจที่เขาแทบจะลืมเลือนไปตามกาลเวลาแล้วหากวันนี้เขาไม่ได้เจอหน้าคุณแป้งอีกครั้ง ภาพการแสดงความรักต่อกันของคุณปกป้องและคุณแป้งตลอดทั้งวันทำเอาเขารู้สึกปั่นป่วนในใจอย่างบอกไม่ถูก…
ทว่าเมื่อตอนค่ำที่สิปรางค์มาหาเขาที่ท่าน้ำ ชายหนุ่มก็สลัดภาพคุณแป้งทิ้งไปได้ในทันที วินรู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ได้เจอมะปรางของเขา หลายๆคนอาจจะรำคาญความเกรียนพูดตรงของหญิงสาว แต่สำหรับเขาแล้ว มันคือความตรงไปตรงมาและความกระตือรือร้นที่เขาชอบ อาจเป็นเพราะว่าชีวิตเขาค่อนข้างจะเรื่อยๆ หรืออาจจะเรียกได้ว่าเฉื่อย
แต่พอเจอสิปรางค์ทีไร เขารู้สึกเหมือนได้รับพลัง และก็ยิ่งอารมณ์ดีขึ้นไปอีกจากการต่อล้อต่อเถียงกับคนสวย เขาอยากกวนประสาทหล่อน ไม่รู้ว่าเขาจะคิดไปเองหรือเปล่า แต่วินมีความรู้สึกหลายต่อหลายครั้งแล้วว่าทั้งเขาและสิปรางค์ต่างสามารถเข้าใจกันได้โดยที่บางครั้งไม่ต้องเอ่ยอะไรออกมา
"เฮอะ อะไรเนี่ย" แต่ตอนนี้มะปรางของเขากำลังหมั่นไส้เขาเหลือทน
"ไอ้เราก็นึกว่าเค้าเศร้า ทำให้เราพลอยเศร้าไปด้วย แหม อุตส่าห์จะมาปลอบใจ" คนสวยบ่นพึมพำอย่างขัดใจ เสมองไปที่แม่น้ำ
"คุณแป้งเค้าจะชอบผู้ชายแบบไหนผมไม่สนใจ ผมแค่รู้ว่า ปรางชอบผู้ชายน่ารัก ผมก็ดีใจแล้ว" ชายหนุ่มจ้องมองหล่อนอย่างจริงจัง สายตาเขาเป็นประกายวิบวับที่สุดแล้วตั้งแต่มันเคยวิบวับมา
เดี๋ยวนะ นี่เรียกว่าหยอดหรือเปล่าเนี่ย ช่างกล้า
ใจนึงสิปรางค์ก็นึกแค้น คนตรงหน้าปล่อยให้หล่อนเข้าใจผิดเรื่องว่าเขาเศร้าเรื่องคุณแป้ง แต่อีกใจนึงหล่อนกลับรู้สึกหวั่นไหวกับสายตาอันคมกริบของเขา
ไม่นะ เราเป็นอะไรไป ทำไมหน้าเราร้อนผ่าว ไม่เอานะ
"เดี๋ยวนะ เราแค่บอกว่า วินเป็นผู้ชายที่น่ารัก แต่เรายังไม่ได้บอกว่าเราชอบผู้ชายน่ารักเลยนะ เราอาจจะชอบผู้ชายเพอร์เฟคเหมือนพี่ป้องก็ได้ หรือไม่เราก็อาจชอบผู้ชายแบบแบดบอย"
สิปรางค์หันมาประจันหน้ากับชายหนุ่มแบบตรงๆ พยายามข่มสีหน้าลอยหน้าลอยตาให้ดูขึงขัง หญิงสาวไม่อยากให้ผู้ชายตรงหน้ารู้ว่าหล่อนกำลังเขิน
"อย่าเลย ผู้ชายเพอร์เฟคน่ะ น่าเบื่อนะ"
วินโน้มตัวเข้ามาใกล้หญิงสาว ยังคงจ้องมองหล่อนด้วยนัยน์ตาที่มีความหมาย สิปรางค์กลั้นหายใจ แต่แล้วชายหนุ่มก็เอื้อมมือไปหยิบไม้พายมาพายเรือต่อไป วินอมยิ้มนิดๆ เขาแอบเห็นคนสวยกำลังหน้าแดง
"ตอนนี้อาจยังไม่ชอบ… ไม่เป็นไรครับ ผมรอได้…"
คราวนี้ชายหนุ่มพูดต่อโดยไม่มองหน้าหล่อนแล้ว เขาเสมองไปทางอื่น ทำทีเป็นสนอกสนใจกับการพายเรือ
สิปรางค์นิ่งอึ้งไปกับคำพูดของผู้ชายพายเรือตรงหน้า หล่อนคิดว่าตนเองไม่ได้หูฝาด แม้บางครั้งวินจะชอบเย้าหล่อนเล่น แต่หญิงสาวคิดว่าคำพูดว่า ผมรอได้ จากปากของวินเมื่อกี้ ชายหนุ่มไม่ได้พูดเล่น
บางครั้งสิปรางค์ก็รู้สึกเหมือนว่าหล่อนกำลังรอคอยคำพูดเช่นนี้จากวิน
แต่เมื่อมันเกิดขึ้นจริงๆ หญิงสาวกลับรู้สึกไม่สบายใจ
นี่วินจีบเราหรือ อย่านะวิน…


## ความคับข้องใจ

"ไปใดมาใดวะ"
วินทักทายเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องอย่างประหลาดใจ ชายหนุ่มเห็นช่างโต้งเดินเข้ามานั่งที่บาร์เครื่องดื่มตั้งแต่ตอนที่เขายังเล่นเพลงสุดท้ายไม่จบ
"หมู่เปื้อนเขานัดกั๋นร้านข้างเนี้ยอ้าย มันปิ๊กกันไปหมดละ ผมก่อเลยแวะมาหาอ้าย" โต้งไขข้อข้องใจ ก่อนจะหันไปสั่งเบียร์มาส่งให้รุ่นพี่
"เมียอนุมัติแล้วแม่นก่อ ดึกขนาดนี้" ลูกพี่หยอกพร้อมยื่นมือไปรับขวดเบียร์มาจิบ
"แหม่ อ้าย คนเขามีเมียแล้ว ก่อต้องมีการขออนุญาตเมียกันบ้าง" โต้งหัวเราะเบาๆอย่างเขินๆที่มีคนรู้ทัน แล้วเขาก็ได้ทีแหย่หัวหน้ากลับบ้าง "ว่าแต่อ้ายเต๊อะ สาวๆทั้งโฮงงานเปิ้นรออ้ายอยู่เน้อ"
"นายช่างจ๋นๆ บ่มีไผมาสนใจเฮาหร้อก" นายช่างจนๆยกเบียร์ขึ้นจิบ พูดถึงใครบางคนออกมาอย่างไม่ทันรู้ตัว
"ถึงเฮาจะจ๋น แต่เฮาก่อมีศักดิ์ศรีนาอ้าย" แต่ลูกน้องคนสนิทของเขากลับตอบมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นโดยทันใด
"เฮ้ย จริงจังหยังวะ"
วินเก้อเขินไปเล็กน้อยเมื่อเห็นอาการที่ไม่ต้องการจะพูดเล่นจากอีกฝ่ายหนึ่ง มันเป็นอาการที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก การพูดคุยส่วนใหญ่ในกลุ่มของพวกเขาจะเป็นไปในแนวหยอกล้อแซวกันไร้สาระซะมากกว่า
"ถึงเขาจะจบนอกจบนา เงินเดือนสูงลิบลิ่ว แต่มันก่อบ่ได้หมายความว่า เขาจะเหนือกว่าเฮานาอ้าย" โต้งยังพูดต่อไปด้วยน้ำเสียงขึงขัง พลางจ้องตารุ่นพี่เขม็ง
คนถูกจ้องตารู้สึกหนาวๆวูบๆกับสิ่งที่นายช่างรุ่นน้องพูด หรือโต้งจะรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับสิปรางค์ ความสัมพันธ์ที่คลุมเครือ ความสัมพันธ์ที่อาจเป็นเขาฝ่ายเดียวที่หวั่นไหวไปเอง วินหลบตาลูกน้องคนสนิท
"เฮ้ย บ่มีหยัง…" ชายหนุ่มพยายามที่จะพูดแก้เก้อ เสยกแก้วเบียร์เข้าปาก ก่อนที่ตาเขาจะจับจ้องอยู่แต่ที่แก้วเบียร์ เขาไม่กล้าสบตาคนนั่งข้างๆ
"มันบ่มีหยังก็ดีละ เรื่องนี้บ่น่าจบง่ายนาอ้าย กำเดียวเขาก่อต้องปิ๊กกรุงเทพละ"
รุ่นน้องยังพูดแทงใจดำต่อไป โต้งเอ่ยถึงบุคคลที่สามซึ่งทั้งสองต่างก็รู้ดีกันอยู่แก่ใจว่าคือใคร
และมันก็ความเป็นจริงที่วินเองก็หวั่นใจมาตลอด เขาเองก็ไม่รู้ว่าเรื่องราวระหว่างเขากับคนสวยจากกรุงเทพนั่นจะเดินไปในทิศทางไหน และจะจบลงอย่างไร แต่ชายหนุ่มก็หักห้ามใจตัวเองไม่ได้…
"เฮ้อ… ฮาก่อบ่ฮู้ว่ะ… แต่คิงเข้าใจฮาแม่นก่อ"
วินเผลอหายใจออกมาอย่างยาวเหยียด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองนายช่างรุ่นน้องด้วยความจำนน แววตามีความสับสน โต้งเอื้อมมือมาตบไหล่รุ่นพี่คนสนิทอย่างเห็นใจ เขารักชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้มาก วินเป็นทั้งหัวหน้า เป็นทั้งพี่ชาย และเป็นทั้งเพื่อนของเขา เขาไม่อยากเห็นผู้ชายดีๆคนนี้ต้องเสียใจ…
หลังจากที่แยกกับหัวหน้ารุ่นพี่ ช่างโต้งก็เดินมายังที่ลานจอดรถเพื่อที่จะเตรียมกลับบ้าน ขณะที่เขากำลังไขกุญแจประตูรถของตัวเองอยู่นั้น หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นหญิงชายคู่หนึ่งเดินตระกองกอดกันมาจากผับข้างๆ ทั้งคู่ต่างมองไม่เห็นเขาเพราะกำลังหยอกเย้ากันอย่างมีความสุข
ในตอนแรกชายหนุ่มก็ไม่ได้คิดจะใส่ใจชายหญิงคู่นี้นัก หากแต่ชั่วขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินผ่านเขาไป โต้งกลับรู้สึกเหมือนคุ้นเคยกับคนทั้งคู่อย่างประหลาด เขาอดไม่ได้ที่จะมองตามหลังคนทั้งสองไป ประจวบกับมีจังหวะหนึ่งที่ชายหนุ่มและหญิงสาวต่างก็หันหน้าเข้าหากัน มันทำให้ช่างโต้งเห็นใบหน้าด้านข้างของทั้งคู่อย่างชัดเจน
เชี่ย! คุณณัฐกับน้องเบลล่า! โต้งอุทานในใจ
อะหยังกันวะวันนี้ มาแหมคู่ละ
เขาพยายามเพ่งตามองให้แน่ใจ แสงสว่างจากเสาไฟฟ้าบริเวณที่รถของทั้งคู่จอดอยู่เผยให้เห็นใบหน้าของทั้งคู่ชัดๆแต่ทั้งสองไม่ทันสังเกตเห็นชายหนุ่ม โต้งรู้สึกไม่พอใจแทนเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ที่กำลังแอบหลงรักราณีอยู่
เรื่องนี้ต้องถึงหูอ้ายอู๊ดแน่ๆ…
"เฮ้ย แต๊กา คิงบ่ด้ายเมานา"
ช่างอู๊ดยังไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยินเมื่อโต้งเอาเรื่องนี้มาบอกกับเขาในเช้าวันถัดมา เขาวางไขควงในมือลงก่อนหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดมืออย่างลวกๆ แล้วจึงหันไปมองนายช่างรุ่นน้องอย่างคาดคั้น
"คิงอาจจะจำคนผิดก่อด้าย" นายช่างรุ่นใหญ่ยังมีความหวังอยู่ลึกๆว่าสิ่งที่รุ่นน้องเห็นไม่น่าจะเป็นความจริง
"แต๊ อ้าย ผมหันกับต๋า" โต้งยังยืนยันหนักแน่น
ซึ่งอันที่จริงแล้วช่างอู๊ดก็ไม่คิดว่าหนุ่มรุ่นน้องจะพูดเล่นๆ ปกติโต้งก็ได้ชื่อว่าเป็นชายหนุ่มที่พูดจาเป็นเรื่องเป็นราวที่สุดแล้วเมื่อเทียบกับหนุ่มๆคนอื่นๆในโรงงาน
"ฮาบ่ยอม!" ทันใดนั้นเขาก็ผลุนผลันลุกขึ้น แล้วเดินดุ่มๆออกจากโรงซ่อมบำรุงไปอย่างรวดเร็ว
"อ้าว เฮ้ย อ้าย จะไปไหน" โต้งรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากล จึงลุกขึ้นวิ่งตามเพื่อนรุ่นพี่ไปในทันที…
แม้แดดภายนอกโรงซ่อมบำรุงจะร้อนผ่าวเพียงใด มันก็ยังไม่ร้อนเท่าใจของนายช่างวัยรุ่นใหญ่ในขณะนี้ ช่างอู๊ดรู้สึกปวดจี๊ดเป็นระลอกในใจขณะที่เดินฝ่าเปลวแดดอย่างรีบเร่งไปที่อาคารสำนักงาน
และภาพบาดตาบาดใจที่เขาเจอในห้องกาแฟในตอนที่เขาพรวดพราดเข้าไป ก็ตอกย้ำคำบอกเล่าของโต้งช่างรุ่นน้อง
ณัฐและราณีกำลังคุยกันอย่างกะหนุงกะหนิงใกล้ชิดก่อนที่ทั้งสองจะหันมาเห็นเขา ช่างอู๊ดมองภาพนั้นด้วยสายตาเจ็บช้ำ ก่อนจะสาวเท้าก้าวเข้าไปหาชายหนุ่มจากเมืองหลวง
"คุณณัฐ คุณจีบน้องเบลล่าอยู่ก๋า"
นายช่างรุ่นใหญ่เอ่ยถามหนุ่มนักบัญชีรุ่นน้องตรงๆด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว จังหวะนั้นโต้งก็ตามมาถึงที่ห้องกาแฟพอดี เขารีบเดินเข้ามาดึงแขนรุ่นพี่เอาไว้
หนุ่มหล่อจากกรุงเทพชะงักไปกับคำถามแบบไม่อ้อมค้อมนั่น ณัฐไม่เคยถูกใครถามซึ่งๆหน้าแบบนี้มาก่อน และแถมยังถามต่อหน้าผู้หญิงที่เขากำลังจีบ ชายหนุ่มรู้สึกกระอักกระอ่วนใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ด้วยความมีชั้นเชิง ทำให้หนุ่มหล่อเริ่มพยายามจะควบคุมสถานการณ์โดยการหลีกเลี่ยงที่จะไม่ตอบคำถาม
"อ้าว ช่างอู๊ดมาพอดี ผมกำลังอยากปรึกษาเรื่องเครื่องจักรสำรองเลยครับ" เขาพยายามเบี่ยงเบนประเด็นเป็นอันดับแรก
"บ่ต้องอู้เรื่องอื่น ผมถามเรื่องน้องเบลล่า" หากคนที่อาวุโสกว่ายังคงพยายามคาดคั้น วันนี้เป็นไงก็เป็นกัน เขาจะต้องรู้ความจริงจากปากคนทั้งคู่ให้ได้
ราณีมองสถานการณ์ด้วยอาการตกใจเล็กน้อย ใจหนึ่งหล่อนก็ภูมิใจที่มีผู้ชายมาแสดงความหึงหวงต่อหน้าต่อตา แต่อีกใจหนึ่งหล่อนก็กลัวว่าจะเกิดเรื่องราวใหญ่โต หญิงสาวคิดว่าตนเองรู้จักนิสัยของบรรดาเพื่อนร่วมงานอยู่บ้าง พวกฝ่ายช่างดูเหมือนจะไม่เคยเกรงกลัวใคร
"คือ ไว้คุยกันนะครับ วันนี้ผมยุ่งมาก" ณัฐพยายามทำใจดีสู้เสือ
เขาไม่อยากปฏิเสธตรงๆ เพราะกลัวราณีเสียหน้า แต่ชายหนุ่มก็ไม่อยากจะยอมรับตรงๆ เพราะเขาเองก็ไม่เคยคิดจีบราณีจริงจัง เขาก็แค่เล่นๆกับหล่อนเหมือนกับที่เล่นๆกับผู้หญิงคนอื่น ราณีสวยน่ารักจริง ณัฐยอมรับ แต่เขาก็ดูออกว่า อันที่จริงหล่อนก็ไม่ได้ใสซื่ออย่างที่หล่อนพยายามจะแสดงออก ผู้หญิงที่ไม่ได้จริงใจอย่างธรรมชาตินั้น ไม่มีทางได้ใจเขาไปอย่างแน่นอน
และที่สำคัญที่สุด ชายหนุ่มมีแฟนแล้วอยู่ที่กรุงเทพ ยังไงเขาก็ต้องให้ความสำคัญกับแฟนตัวจริงเป็นอันดับแรกอยู่ดี เขากับแพรวคบกันมานาน เราเหมาะสมกันทุกอย่าง ทั้งฐานะ การศึกษา และชาติตระกูล แพรวต่างหากเป็นผู้หญิงที่ควรคู่กับหนุ่มไฮโพรไฟล์อย่างเขา
"กล้ายะ ก่อต้องกล้าฮับก่ะ"
หากแต่ช่างอู๊ดยังไม่ยอมลดละ เขาต้องการให้ชายหนุ่มยอมรับให้ได้ แม้จะมีผู้เข้ามาใหม่อย่างโต้งคอยดึงแขนไว้ แต่นายช่างรุ่นใหญ่ก็ยังพยายามจะเดินเข้าไปหาณัฐ
แล้วเขาก็แสดงความจริงใจออกมาก่อน "จะได้ฮู้กันไป๋ ถ้าคุณณัฐจีบน้องเขาแต๊ ผมก็จะได้ถอย"
ณัฐรู้สึกประหลาดใจกับท่าทางของนายช่างคนนี้มาก เขาไม่นึกว่าคนอย่างช่างอู๊ดจะยอมถอยง่ายๆ ในหัวของชายหนุ่มมักมีแต่ภาพนักเลงของบรรดาพวกช่างในโรงงาน
ในขณะเดียวกัน ราณีก็ใจเต้นรอฟังคำตอบอยู่ไม่ห่าง หญิงสาวเองก็อยากจะรู้ว่าณัฐคิดอย่างไรกับหล่อนกันแน่ เขากับหล่อนสนิทกันขึ้นเรื่อยๆ ไปเที่ยวด้วยกันก็ออกบ่อย แต่ณัฐไม่เคยเผยความในใจอะไรกับหญิงสาวเลยแม้สักนิด…
บรรยากาศในห้องกาแฟขณะนี้เริ่มเข้มข้นขึ้นทุกขณะ ตอนนี้บรรดาพนักงานคนอื่นๆเริ่มพากันมาร่วมวงดูด้วยความสนใจ และขณะที่ทุกคนกำลังจ้องเป็นตาเดียวกันไปที่ชายหนุ่มหน้าใสผู้มาจากกรุงเทพนั้น หัวหน้าหนุ่มร่างสูงแห่งโรงซ่อมบำรุงก็เดินดุ่มๆฝ่าวงล้อมของกลุ่มพนักงานเข้ามา
วินทำท่าเหมือนไม่รับรู้เรื่องราวที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้า ชายหนุ่มเดินตรงรี่เข้าไปเปิดตู้เย็นที่อยู่ข้างๆณัฐ ท่าทางที่ค้นหาอะไรกุกกักวุ่นวายในตู้เย็นของเขานั้นทำให้ทุกคนอดไม่ได้ที่จะเบี่ยงเบนสายตาจากหนุ่มกรุงเทพ แล้วมองตามไปที่นายช่างร่างสูงคนนั้น และก่อนที่จะมีใครทันพูดอะไรขึ้นมา
หัวหน้าช่างใหญ่ก็เงยหน้าขึ้นมาจากตู้เย็น แล้วตะโกนถามเสียงดัง
"เมื่อวานผมเอาบัวลอยมาแช่ในตู้เย็น ใครมาเอาบัวลอยของผมไป"
วินมองไปรอบๆด้วยหน้าตาจริงจัง ทุกคนต่างจ้องคนตัวสูงด้วยสายตาประหลาดใจ
เค้าพูดอะไรของเค้า ช่างวินกะบัวลอยเนี่ยนะ?
แล้วนี่ยอมเดินมาไกลจากโรงซ่อมบำรุง เพื่อเอาบัวลอยมาแช่ตู้เย็นที่ห้องกาแฟเนี่ยนะ?
แต่ชายหนุ่มก็ยังย้ำข้อความเดิมด้วยเสียงที่ดังมากขึ้น "บอกมานะ ใครขโมยบัวลอยของผมไป"
วินทำหน้าขึงขัง มองกวาดไปที่สมาชิกแต่ละคนในห้องกาแฟอย่างช้าๆ แล้วเริ่มขานชื่อ
"ปี้แวว!"
"ปี้บ่ได้เอาไปเน้อช่างวิน"
"ปี้อ้อย!"
"อื๊อ บ่ใจ้ปี้ ช่างวินบ่ต้องหันมาผ่อตางอี้"
"น้องนก!"
"เอ่อ… คือ… นกป่าวนะคะช่างวิน"
"คุณณัฐ!"
"เอ่อ… คือ… ผมยังไม่เคยเห็นมีบัวลอยในตู้เย็นเลยนะ"
"ไอ่เติ้ด!"
"ผมบ่ฮู้โตยเน้ออ้าย ผมนั่งอยู่แต่ในห้องทำงานของผม"
"อ้ายดนัย"
"เค้าป่าวนะฮ้า แต่เอ๊ เมื่อวานช่างวินเข้ามาในนี้ด้วยหรือฮ้า"
"ช่างโต้ง!" หัวหน้าช่างหนุ่มไม่สนใจคำถามของเลขาใหญ่ แต่หันไปเรียกชื่อลูกน้องคนสนิทพลางขยิบตาถี่ๆให้
"เอ้อ… อ้ายวิน ผมเพิ่งกึ้ดออก เฮามีประชุมแผนกตอนสิบโมง" โต้งสะดุ้งพลางละล่ำละลัก สายตาเริ่มลอกแลก
"ป๊ะ ป๊ะ ไปเต๊อะอ้ายอู๊ด ประชุมสำคัญมากวันนี้ ขาดบ่ได้เลย"
และท่ามกลางความงวยงงของทุกคนว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ โต้งจึงถือโอกาสหันไปดึงแขนเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ลากออกไปจากห้องกาแฟอย่างรวดเร็วโดยที่อู๊ดไม่ทันได้ตั้งตัว
"เออ จริงลืมสนิทเลยว่ามีประชุม งั้นต้องไปก่อนละนะทุกคน" ตัวลูกพี่เองก็ทำท่าผสมโรงนึกขึ้นมาได้ รีบก้าวเท้าทำท่าจะตามลูกน้องทั้งสองไป
แต่ก่อนที่ตัวคนตัวสูงจะก้าวพ้นไปจากห้องกาแฟ เขายังมิวายหันกลับมาทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"อย่าให้รู้นะ ว่าใครขโมยบัวลอยของผมไป! ขโมยไปตั้งสองถุงเลยด้วย!"
ในขณะที่ดนัยยังคงพึมพำสงสัยเรื่องบัวลอยของช่างวิน ชายหนุ่มต้นเรื่องอย่างณัฐก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาไม่ทันได้สังเกตเห็นสายตาของราณีที่มองมาอย่างน้อยใจ…
"ช่างวิน เฮามีประชุมอะหยังคับวันนี้ อ้ายจำบ่ได้เลย"
นายช่างรุ่นใหญ่ผู้ก่อเรื่องพึมพำอย่างสับสนขณะที่ทั้งสามกำลังเดินฝ่าแดดเปรี้ยงกลับโรงซ่อมบำรุง
"บ่มีหร้อก" ช่างโต้งส่ายหน้า
"เอ้า อะหยังวะเนี่ย จุ๊กั๋นทำหยังเนี่ย" ช่างอู๊ดหัวเสีย เขากำลังจะเคลียร์ปัญหาหัวใจให้เรียบร้อยแล้วเชียว
วินหยุดอยู่ที่หน้าประตูโรงซ่อมบำรุง เขาหันมาพูดกับลูกน้องสูงวัยกว่าด้วยเสียงเรียบๆระคนไปด้วยความเห็นใจ
"อ้ายอู๊ด ตัดใจเต๊อะ อย่าไปหาเรื่องเปิ้นเลย"
"ช่างวิน ผมก็บ่ได้จะยะอะหยังเปิ้น" นายช่างรุ่นใหญ่ถอนหายใจ ความทะเล้นไม่มีบนใบหน้าเขาเหมือนเช่นเคย
"ผมก่อแค่กั๋วเขาจะมาหลอกน้องเบลล่ามัน เขามาทำงานชั่วครั้งชั่วคราว เขาจะมาจริงจังอะหยังกะคนของเฮา"
ช่างอู๊ดพูดระบายความในใจออกไปเรื่อยๆโดยไม่ทันสังเกตว่าหัวหน้าหนุ่มรุ่นน้องไม่ได้ตั้งใจฟังเขาอยู่ วินกำลังเหม่อมองไปที่โรงงานอีกฝั่ง โต้งมองตามรุ่นพี่ไปก็เห็นสิปรางค์กำลังคุยอยู่กับช่างวุฒิ ครั้นพอหญิงสาวเสร็จธุระ หล่อนก็หันมาเจอวินเข้าพอดี หล่อนยกมือขึ้นโบกให้ช่างหนุ่มแบบขอไปทีก่อนที่จะรีบเดินกลับไปยังอาคารสำนักงาน โดยที่วินรีบโบกไม้โบกมือตอบแทบไม่ทัน
โต้งถอนหายใจเมื่อเห็นท่าทางของลูกพี่ที่ดูจะดีใจและมีความสุขที่ได้เห็นคนสวยคนนั้น ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าหัวหน้าของเขามีใจให้กับหญิงสาวจากกรุงเทพคนนี้มากแค่ไหน…
ณัฐเปิดตู้เย็นหยิบเบียร์กระป๋องขึ้นมาแล้วออกไปนั่งลงบนเก้าอี้ผ้าใบที่ระเบียงด้านนอก ห้องพักของเขาอยู่บนชั้นที่ยี่สิบของคอนโดไม่ไกลตัวเมืองเชียงใหม่นัก ชายหนุ่มเกือบจะเสร็จสิ้นภารกิจที่โรงงานในส่วนของเขาแล้ว และวางแผนจะกลับกรุงเทพทันทีก่อนปีใหม่นี้ ช่วงนี้เขาจึงใช้เวลาส่วนใหญ่หลังเลิกงานกับราณี
วันนี้ก็เช่นกัน เขาเพิ่งกลับมาจากห้องพักของหญิงสาว คืนนี้หล่อนตั้งอกตั้งใจปรนเปรอความสุขให้เขาอย่างเต็มที่
ชายหนุ่มนั่งมองดูแสงไฟของตัวเมืองเชียงใหม่ยามค่ำคืนอย่างเหม่อลอย เขายังไม่รู้สึกง่วงแม้ตอนนี้จะเป็นเวลาดึกมากแล้ว คำพูดของช่างอู๊ดในห้องกาแฟวันก่อนยังรบกวนจิตใจเขาอยู่ไม่น้อย แม้ช่วงนี้เขากับราณีจะไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นที่ห้องกาแฟ แต่ณัฐก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ แม้ลึกๆในใจจะรู้สึกผิด แต่คนอย่างเขาก็ยังเลิกนิสัยเจ้าชู้ไม่ได้ เขาไม่เคยหักห้ามใจตัวเองได้เลยเมื่อเจอกับสาวๆสวยๆ
และกับราณีก็เช่นกัน ณัฐพอจะมองออกตั้งแต่วันแรกที่เขามาถึงโรงงานว่าคนสวยประจำโรงงานคนนี้พึงพอใจในตัวเขามาก ซึ่งชายหนุ่มก็ไม่แปลกใจอะไร ผู้หญิงทุกคนที่ได้รู้จักกับเขาส่วนใหญ่ก็จะหลงเสน่ห์เขาทั้งนั้น เพียงแต่ว่าเขามองราณีผิดไป ณัฐไม่คิดว่าหล่อนจะหลงรักเขาขนาดนี้ ผู้หญิงส่วนใหญ่ที่เขาเคยเจอมา เมื่อได้รู้ว่าชายหนุ่มไม่คิดจะจริงจังด้วย ก็มักจะเป็นฝ่ายทนไม่ได้และเป็นฝ่ายถอยห่างออกไปเอง
แต่ราณียังคงยอมเขาทุกอย่าง…
เขาคิดว่าหล่อนก็รู้ว่าเขาไม่เคยคิดจะจริงจัง แต่หญิงสาวก็ไม่เคยเรียกร้องอะไร และเป็นฝ่ายทำตัวน่ารักกับเขาเสมอมา หล่อนยังคงเอาใจเขาอย่างสม่ำเสมอ แล้วนี่ชายหนุ่มก็ยังไม่ได้บอกหล่อนเรื่องที่เขาจะกลับกรุงเทพในไม่กี่อาทิตย์ข้างหน้า ราณียังคงไม่รู้ว่าเรื่องราวระหว่างเขาและหล่อนกำลังจะจบลงในไม่ช้านี้
ณัฐดื่มเบียร์รวดเดียวหมดกระป๋องพลางถอนหายใจ กะแค่ผู้หญิงที่ไม่มีอะไรเทียบกับแฟนเขาได้เลย แต่ทำไมคาสโนว่าตัวพ่ออย่างเขาถึงต้องรู้สึกผิดขนาดนี้ด้วยนะ…


## ความเด็ดขาด

เสียงเอะอะที่ประตูหน้าห้องทำงานทำให้วินต้องเงยหน้าขึ้นจากกองแบบร่างของเครื่องจักรที่ดูอยู่ ปกติแล้วเขาไม่ใช่คนที่จะชอบอยู่กับเอกสารนัก แต่เมื่อสิปรางค์ก้าวเข้ามาในโรงงานแห่งนี้ ทุกแผนกต้องเอาใจใส่กับความชัดเจนและความเป็นระบบของเอกสารเกี่ยวกับงานที่มีอยู่ให้มากขึ้น
หลังจากที่ปกป้องกลับกรุงเทพไป หญิงสาวมาขอร้องเขาให้ทำแบบดรออิ้งของเครื่องจักรที่เขาปรับปรุงพัฒนาขึ้นมาเองให้ละเอียดมากยิ่งขึ้น หญิงสาวแสดงความประทับใจในเครื่องจักรที่ไม่สมบูรณ์แบบเหล่านั้นอย่างออกนอกหน้า ซึ่งชายหนุ่มเองก็แปลกใจ ทั้งๆที่ในตอนที่หญิงสาวมาถึงที่โรงงานใหม่ๆ หล่อนเป็นคนบอกเองด้วยซ้ำว่ามันไม่ทันสมัย
วินไม่รู้ว่าสิปรางค์กำลังคิดจะทำอะไรอยู่ แต่ชายหนุ่มก็ยินดีทำให้ตามที่หญิงสาวร้องขอ อันที่จริงเขาเองก็คิดว่าจะวาดแบบเครื่องจักรที่เขาวาดมือเอาไว้คร่าวๆนี้ลงในโปรแกรมวาดแบบในคอมพิวเตอร์มานานแล้ว แต่ติดอยู่ที่เขามักจะลืมและสนใจไปทำอย่างอื่นมากกว่าอยู่เสมอๆ หรือเห็นทีต้องอาศัยน้องปัณณ์มาช่วยซะแล้ว เด็กรุ่นใหม่ๆน่าจะถนัดด้านคอมพิวเตอร์มากกว่าเขา
ชายหนุ่มนายช่างใหญ่ไม่ชอบทำงานที่ต้องนั่งโต๊ะนานๆแบบนี้นัก เขาถนัดที่จะอยู่ในโรงงานและทดลองทำโน่นทำนี่กับเครื่องจักรมากกว่า จะเรียกว่าเขาเป็นฝ่ายปฏิบัติมากกว่าเป็นฝ่ายบริหารก็ว่าได้ ดังนั้นเมื่อได้ยินเสียงโหวกเหวกหน้าห้องทำงาน ชายหนุ่มจึงเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารเกือบจะในทันที
"ช่างวิน จ้วยอ้ายอ๊อดโตยเจ้า" หญิงสาววัยพอๆกับเขาวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาเขาถึงที่โต๊ะทำงาน ข้างหลังนั่นมีช่างอู๊ดและช่างโต้งเดินตามเข้ามาอย่างร้อนรนด้วย
"อ้าว จันติ๊บ มีอะหยัง มาตึงโรงงานนี่"
วินประหลาดใจที่เห็นภรรยาของช่างอ๊อดที่นี่ เขารู้จักครอบครัวนี้เป็นอย่างดี แม้ช่างอ๊อดจะทำงานอยู่กับวุฒิชัย แต่นายช่างฝ่ายผลิตคนนี้ก็มาเล่นฟุตบอลกับก๊วนของช่างซ่อมบำรุงอยู่บ่อยๆ ส่วนจันติ๊บนั้นวินรู้จักเพราะเขาจ้างให้มาช่วยงานลุงแปงในสวนเป็นครั้งคราว ซึ่งก็เป็นโอกาสอันดีที่จะได้เอาลูกชายมาเล่นกับสมเพชรด้วย ภรรยาของช่างอ๊อดไม่ได้มีงานการทำเป็นหลักแหล่ง หล่อนรับจ้างทำงานทั่วไปแล้วแต่ใครจะจ้าง บ้านของทั้งคู่อยู่ไม่ไกลจากสวนของเขานัก
"ช่างวุฒิเขาเอาตำรวจจะมายับอ้ายอ๊อด" จันติ๊บน้ำเสียงเหมือนจะร้องไห้
"หา อะหยังนะ" วินตกใจไม่น้อย นี่มีเรื่องมีราวอะไรกัน ถึงขนาดต้องมีตำรวจมาเกี่ยวข้อง…
สิปรางค์กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่โรงเก็บกาแฟกะลาพร้อมกับดนัย หล่อนได้รับรู้เรื่องราวจากคนงานคนนึงที่วิ่งมาตามคุณวิชิต แต่วันนี้ผู้จัดการสูงวัยไม่อยู่ที่สำนักงาน เขากำลังขึ้นดอยไปเยี่ยมเยียนพูดคุยกับชาวไร่กาแฟ ช่วงนี้วิชิตออกพื้นที่บ่อย เขาต้องการประเมินสถานการณ์ความเป็นอยู่ของชาวบ้านเกษตรกร หากโรงงานของเขาต้องปิดจริง ชาวไร่ก็ต้องหาแหล่งขายเมล็ดเชอรี่ของกาแฟแหล่งใหม่
เมื่อหญิงสาวไปถึงที่เกิดเหตุ ก็เห็นคนงานจำนวนไม่น้อยกำลังยืนออกันอยู่ที่หน้าประตูโรงเก็บเมล็ด หลังจากคนงานบางคนเผอิญหันมาเห็นหล่อน จึงพยักพเยิดพากันบอกต่อๆให้เปิดทางให้คุณสิปรางค์เข้าไปข้างใน
ในโรงเก็บกาแฟกะลาที่เต็มไปด้วยกระสอบบรรจุเมล็ดกาแฟกะลาเรียงรายกันสูงท่วมหัวนั้น สิปรางค์เห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายกำลังยืนพูดคุยกับช่างวุฒิอยู่ ข้างๆมีเติ้ดหนุ่มไอทียืนกระวนกระวายเหลียวซ้ายแลขวา ส่วนถัดไปเป็นช่างอ๊อดซึ่งสิปรางค์จำได้ว่าเป็นช่างฝ่ายผลิตมือขวาของช่างวุฒิ และคนงานสองสามคนยืนหน้าเสียก้มหน้ามือประสานกันส่วน จันติ๊บภรรยาของช่างอ๊อดยืนร้องไห้อยู่ไม่ห่าง วินก็อยู่ที่นั่นแล้ว เขายืนเว้นระยะออกมาพร้อมกับนายช่างคนอื่นๆ
"สวัสดีค่ะคุณตำรวจ แล้วนี่มันเรื่องอะไรกันหรือคะช่างวุฒิ" สิปรางค์ก้าวเข้าไปยกมือไหว้ทักทายตำรวจสองนายนั้น ก่อนจะหันไปถามนายช่างใหญ่อย่างร้อนรน
"เติ้ดจับได้ว่าช่างอ๊อดกับคนงานแอบลักลอบขโมยเมล็ดกาแฟกะลากันเมื่อคืนครับ" ช่างวุฒิกล่าวเสียงเรียบ
"ผมมีหลักฐานนะครับคุณสิปรางค์ ผมแอบถ่ายคลิปไว้" เติ้ดรีบก้าวเข้ามาหาหล่อน พร้อมโชว์หลักฐานในมือให้ดู
เมื่อคืนเขาเผอิญต้องอัปเดตโปรแกรมเขียนแบบเวอร์ชั่นใหม่ให้กับช่างวิน ซึ่งงานนี้กินเวลานานกว่าที่คิด ชายหนุ่มจึงถือโอกาสระหว่างรอเข้าร่วมกลุ่มออนไลน์เล่นเกมคอมพิวเตอร์เกมโปรด เขาเล่นอย่างต่อเนื่องติดพันจนลืมเวลา เงยหน้าขึ้นอีกทีก็ถึงดึกดื่นเลยเที่ยงคืนแล้ว
และเมื่อออกจากสำนักงานมา ขณะที่เดินไปเอารถมอเตอร์ไซค์ที่โรงจอดรถริมแม่น้ำบริเวณด้านหลังของโรงงาน หนุ่มไอทีก็บังเอิญสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของอะไรบางอย่างอยู่ไกลๆในความมืดที่ริมแม่น้ำ ด้วยความสงสัยชายหนุ่มจึงได้เดินย่องแอบเข้าไปดูใกล้ๆ แม้จะเห็นเหตุการณ์ได้ไม่ชัด แต่ชายหนุ่มก็ติดตามอัดคลิปเอาไว้ทันที
สิปรางค์รับโทรศัพท์มือถือมาเปิดดูคลิปวิดีโอที่เติ้ดถ่ายไว้ได้ ในคลิปเห็นตั้งแต่การลักลอบขนย้ายกระสอบจากในโรงเก็บกระสอบกาแฟกะลาที่อยู่ติดแม่น้ำ ไปจนถึงการนำเอากระสอบลงเรือที่จอดรออยู่ในแม่น้ำ
หญิงสาวถอนหายใจ หล่อนเห็นมานานแล้วว่าการรักษาความปลอดภัยของโรงงานนี้หละหลวมมาก บริเวณฝั่งแม่น้ำหลังโรงจอดรถนั้นไม่มีรั้วกั้นบริเวณของโรงงานออกจากแม่น้ำเลย
"แล้วเรื่องมันต้องถึงกับตำรวจเชียวหรือคะ แค่ลงโทษทางวินัยอย่างเดียวไม่พอหรือ" หญิงสาวหันไปทางช่างวุฒิ พยายามผ่อนหนักเป็นเบา หล่อนรู้ว่าคดีลักทรัพย์ของทางบริษัทเช่นนี้เจ้าทุกข์สามารถยอมความได้ ไม่ต้องเป็นคดีอาญา
"ครั้งนี้คงจะไม่ได้ครับ เรื่องนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งนึง ผมเคยคาดโทษเอาไว้แล้ว" ช่างวุฒิยังคงมีสีหน้าเคร่งขรึม ท่าทางเอาจริง
"ไอ่อ๊อด ฮาบอกคิงแล้ว ว่าให้เลิกการพนันเสีย อิหยังคิงมายะจะอี๊แหม" ลุงคำคนงานเก่าแก่ของโรงงานปราดเข้ามาชี้หน้าช่างอ๊อดด้วยความโกรธ
"ไอ่อ๊อด คิงเล่นพนันบอลแหมแล้วก่า แล้วลูกเมียคิงจะยะหยังใดเนี่ย!"
"ไอ่ห่าอ๊อด คิงจะทำหมู่เฮาเดือดร้อน!"
คราวนี้เสียงเริ่มดังเซ็งแซ่ดังมาจากกลุ่มคนงาน ต่างคนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น
"เงียบครับ เงียบ!" นายช่างใหญ่ประจำฝ่ายผลิตตะโกนเสียงเฉียบขึ้นมา ทำใหัทุกคนในที่นั้นเงียบเสียงลงโดยทันใด
"คุณ คุณจ้วยอ้ายอ๊อดโตยเจ้า ถ้าอ้ายเขาเข้าคุก ข้าเจ้ากับลูกอยู่บ่ได้แน่ๆ" จันติ๊บวิ่งเข้ามาจับแขนสิปรางค์เขย่า ระล่ำระลักขอร้องพลางร่ำไห้สะอึกสะอื้น หญิงสาวหันไปมองภรรยาของช่างอ๊อดอย่างเห็นใจ
"งั้นรอคุณวิชิตกลับมาก่อนได้ไหมคะ เผื่อคุณวิชิตจะมีทางออกที่ดีกว่านี้" แม้จะรู้ว่าตนเองไม่ควรยุ่งเรื่องการบริหารงานของโรงงานนี้ แต่สิปรางค์ก็พยายามยื้อเวลาให้ถึงที่สุด
"ไม่ได้ครับ คุณวิชิตแกไปหลายวัน ผมรอไม่ได้"
วุฒิชัยถือได้ว่าเป็นผู้บริหารโรงงานอันดับสองรองจากคุณวิชิต หากคราใดที่ผู้จัดการสูงวัยไม่ได้อยู่ที่โรงงาน ชายหนุ่มมีสิทธิ์เต็มที่ในความรับผิดชอบและการตัดสินใจแทน ทุกคนในโรงงานรู้เรื่องนี้ดี
"ช่างวิน ช่วยพูดหน่อยสิคะ" คราวนี้หญิงสาวหันมาทางคนคุ้นเคยอย่างมีความหวัง ไม่มีครั้งไหนที่เขาจะไม่ตามใจหล่อน
นายช่างซ่อมบำรุงถอนหายใจ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากช่วย ช่างอ๊อดสนิทสนมกับเขามาก ก่อนที่ตำรวจและสิปรางค์จะมาถึงชายหนุ่มก็ได้คุยขอร้องวุฒิชัยแล้วอยู่ครู่ใหญ่ แต่นายช่างใหญ่ฝ่ายผลิตยังคงยืนกราน วินก็ต้องเคารพการตัดสินใจของคนตรงหน้า และโดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีนี้ ช่างอ๊อดเป็นคนภายใต้การดูแลโดยตรงของวุฒิชัย เขายิ่งไม่มีสิทธิ์จะไปก้าวก่าย และที่สำคัญที่สุด… ช่างอ๊อดเคยทำเรื่องแบบนี้มาแล้วครั้งนึง
"ช่างวุฒิมีสิทธิ์ตัดสินใจเด็ดขาดครับ คุณวิชิตไม่อยู่" วินเอ่ยออกมาสั้นๆเรียบๆกับหญิงสาว
สิปรางค์มองชายหนุ่มด้วยสายตาที่ผิดหวัง วินเคยต้องต่อสู้เพื่ออะไรบ้างไหม เห็นทีไรก็ยอมใครต่อใครทุกที ตอนนั้นที่มีเรื่องกับนักเลงที่โต๊ะสนุ้กก็ยอมเค้า
วุฒิชัยก้าวออกมายืนต่อหน้าคนงาน เขาจะต้องแสดงความเด็ดขาดให้คนงานได้เห็น ชายหนุ่มกวาดสายตาที่คมกริบไปรอบๆ ก่อนจะพูดขึ้นอย่างช้าๆและเสียงดังฟังชัด
"ทุกคนฟังไว้ ผมเคยเตือนทุกคนแล้ว ว่าโรงงานของเรามีกฎระเบียบที่เข้มงวดเรื่องนี้ ผมเอาจริง ผมไม่ชอบเห็นใครเกี่ยวข้องกับการพนัน แล้วโดยเฉพาะอย่างยิ่งการมาขโมยทรัพย์สินของโรงงานไปใช้หนี้พนัน ผมไม่สามารถยอมให้เกิดเรื่องแบบนี้ได้ ขอให้ทุกคนดูไว้เป็นเยี่ยงอย่าง ถ้าใครทำผิดแบบนี้ ไม่ใช่แค่ถูกลงโทษไล่ออก แต่ต้องถูกฟ้องเป็นคดีอาญา เหมือนกับที่ช่างอ๊อดโดนด้วย"
บรรดาคนงานต่างมองหน้ากันไป ทั้งโรงงานต่างเงียบกริบ สิปรางค์ยืนนิ่งงันอย่างสะเทือนใจ…
คนตัวเล็กถอยหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างอ่อนใจ รู้สึกหมดสมาธิในการทำงาน ภาพของจันติ๊บที่เขย่าแขนหล่อนพร้อมน้ำตานองหน้ายังตามมารบกวนจิตใจตลอดทั้งวัน แม้ตอนนี้เวลาเพิ่งจะล่วงเข้าบ่ายแก่ๆ หากสิปรางค์กลับรู้สึกอ่อนล้าและเหน็ดเหนื่อยเต็มกำลัง
หญิงสาวกำลังแก้ไขรายงานสถานะการเงินของโรงงาน หล่อนพยายามเสนอแนวทางเลือกที่จะให้โรงงานยังสามารถดำเนินการต่อได้โดยมีกำไรที่เพิ่มมากขึ้น แต่การรวบรวมข้อมูลที่กระจัดกระจายของโรงงานนี้ว่ายากแล้ว การพยายามหาทางปรับปรุงโรงงานนี้ยิ่งยากกว่า ไม่ว่าจะโฟกัสไปที่จุดไหน หล่อนก็พบแต่ข้อผิดพลาดเกินจะเยียวยาไปเสียทุกจุด
สิปรางค์ก้มมองดูนาฬิกา บางทีถ้าได้กลับบ้านเร็วเสียหน่อย ได้อาบน้ำอาบท่า หล่อนอาจจะรู้สึกสดชื่นขึ้นมา โชคดีที่ช่วงนี้อาการปวดหัวหายไปแล้ว หล่อนอาจจะสามารถทำงานต่อได้อีกยาวตลอดทั้งคืนนี้ หญิงสาวตัดสินใจปิดโน้ตบุ๊ก เก็บรวบรวมเอกสารกลับไปทำงานต่อที่เรือนพัก…
และเมื่อลงมาถึงหน้าสำนักงาน ขณะที่กำลังจะเดินตรงไปยังที่จอดรถฝั่งตรงข้าม หญิงสาวก็เห็นแผ่นหลังกว้างของร่างสูงๆที่คุ้นเคยกำลังขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านหน้าหล่อนไป เอ เขาจะไปไหนของเขานะ นี่มันเพิ่งจะบ่ายสาม
"วิน!" สิปรางค์ร้องเรียกเขาไว้ ก่อนจะวิ่งเข้าไปขวางข้างหน้ารถ
มอเตอร์ไซค์คันนั้นหยุดกึก ชายหนุ่มยกกะบังหน้าหมวกกันน็อคขึ้นแล้วเลิกคิ้วใส่หล่อน
"มีอะไรครับ กำลังจะรีบไป" ท่าทางเขารีบจริงๆ
"ยังไม่ได้คุยกันเรื่องเมื่อเช้าเลย วินใจร้าย ไม่ยอมช่วยช่างอ๊อด เราไม่เข้าใจวินจริงๆ" หญิงสาวไม่รอช้าที่รีบจะต่อว่าชายหนุ่ม หล่อนสะสมความไม่พอใจในตัวเขาเอาไว้ทั้งวัน
"เอ้า งั้นไปด้วยกันเลยครับ ไปคุยกันในรถ เอารถมะปรางไปแล้วกัน"
วินกวาดสายตาอย่างรวดเร็วเห็นหญิงสาวถือกระเป๋าเอกสารพะรุงพะรัง มะปรางคงจะเอางานไปทำที่บ้านเป็นแน่ ว่าแล้วเขาก็ขี่รถมอเตอร์ไซค์เลี้ยวไปจอดไว้ที่โรงจอดรถข้างๆรถของสิปรางค์อย่างรวดเร็ว
"อ้าว เดี๋ยว จะไปไหน" หญิงสาววิ่งตามไป บางครั้งหล่อนก็ขัดใจอาการพูดน้อยของเขาเหลือเกิน
"รีบขึ้นรถละกันครับ เดี๋ยวจะไม่ทัน ขอกุญแจรถด้วยครับ"
ท่าทางร้อนรนของวินนั้นเป็นสิ่งที่หล่อนไม่ค่อยจะได้เห็น คนตัวเล็กจึงรีบส่งกุญแจรถยนต์ให้คนตัวสูงโดยทันที…
ถนนคดเคี้ยวสายแคบๆนั้นตัดผ่านชุมชนเล็กๆหลายชุมชน ในที่สุดวินก็ขับรถพาหญิงสาวมาถึงบ้านปูนชั้นเดียวหลังเล็กๆหลังหนึ่งซึ่งปลูกอยู่ติดชิดขอบถนนแคบๆนั้น ชายหนุ่มจอดรถตรงหน้าประตูบ้านพอดิบพอดี
จันติ๊บยืนรออยู่หน้าบ้านแล้ว มือหนึ่งก็อุ้มบุตรชาย ส่วนอีกมือหนึ่งก็ถือถุงข้าวของเครื่องใช้ หล่อนกำลังยืนจ้องมองรถหรูที่เข้ามาเทียบจอดหน้าบ้าน
"รีบขึ้นมาเลยจ้า เดี๋ยวไม่ทันเวลาเยี่ยม" สิปรางค์เปิดกระจกหน้าต่างรถ โผล่หน้าออกไปร้องเรียก
ภรรยาของช่างอ๊อดชะงักแปลกใจที่พาหนะไม่เหมือนที่หล่อนคาดไว้ จันติ๊บนัดหมายกับวินเอาไว้ว่าชายหนุ่มจะขี่มอเตอร์ไซค์มารับหล่อนกับลูกชายที่บ้าน แต่ไหงกลายเป็นรถหรูหราขนาดนี้ แล้วคุณผู้หญิงคนนี้มาด้วยทำไม
ระยะทางระหว่างบ้านของจันติ๊บและโรงงานไกลกันพอสมควร วินจึงมีเวลาที่จะคุยกับมะปรางของเขาในรถถึงเรื่องที่เกิดขึ้นขณะขับรถออกจากโรงงานไปรับจันติ๊บด้วยกัน
"มะปรางจะให้ผมหักหน้าช่างวุฒิงั้นหรือ ผมทำไม่ได้หรอก วันนี้เขาเป็นตัวแทนของคุณวิชิต" ชายหนุ่มพยายามจะอธิบาย
"ไม่ใช่ให้หักหน้า ให้ขอร้อง วินก็เป็นช่างใหญ่เหมือนกัน น่าจะคุยกันได้" หญิงสาวยังไม่เข้าใจเหตุผลของชายหนุ่ม ถ้าหล่อนเป็นวินนะ ช่างอ๊อดจะไม่มีทางต้องติดคุก
"ผมคุยแล้ว แต่ท้ายสุดช่างวุฒิเค้าจะตัดสินใจยังไง ผมก็ต้องยอมรับ"
"ทำไมวินยอมแพ้อะไรง่ายๆอย่างนี้นะ" สิปรางค์ยังคงขัดใจ หล่อนจึงพูดเสียงดังออกมาโดยไม่ทันคิด
แต่เมื่อสัมผัสได้ว่า คนข้างๆเงียบไป หล่อนจึงรู้สึกตัว…
"เฮ้อ เราขอโทษ" คนตัวเล็กถอนหายใจ แต่ก็เอ่ยปากขอโทษแบบไม่เต็มใจ
วินเลิกคิดที่จะต่อล้อต่อเถียงกับหญิงสาว เรื่องมันจบไปแล้ว ช่างอ๊อดก็ทำผิดร้ายแรงจริงๆ และก็ไม่ใช่ความผิดครั้งแรกเสียด้วย ชายหนุ่มคิดว่าช่างวุฒิก็ไม่ได้ทำเกินเลยไปนัก หากเป็นเขา จะใจแข็งทำได้อย่างช่างวุฒิหรือเปล่าก็ไม่รู้ ทุกคนในโรงงานรู้ดีว่าเขาใจดีและใจอ่อนมาก นี่เองคงเป็นสาเหตุที่ไม่ว่าใครมีเรื่องทุกข์ร้อนอะไร ก็ต้องวิ่งมาหาเขา อย่างเช่นในวันนี้ ช่างอ๊อดได้ขอร้องเขาไว้ก่อนจะถูกควบคุมตัวไป ฝากให้เขาดูแลจันติ๊บและลูกชายให้ด้วย…
สิปรางค์ยืนดูภาพตรงหน้าอย่างสลดใจ เป็นครั้งแรกที่หล่อนได้มีโอกาสเข้ามาถึงส่วนที่เป็นห้องขังบนโรงพักตำรวจ ชีวิตหล่อนไม่เคยต้องข้องแวะกับเรื่องแบบนี้ ครั้งสุดท้ายที่หล่อนขึ้นโรงพักที่กรุงเทพ ก็คือไปจ่ายค่าปรับในข้อหาขับรถเร็ว แต่เรื่องของคุกของตารางนั้น นี่เป็นครั้งแรกจริงๆที่หล่อนเคยได้สัมผัส
"อ้ายไปยะจะอั๊นได้ไง แล้วข้าเจ้าจะยะจ๊ะได แล้วนี่ก่อตกงานแฮม"
จันติ๊บร้องไห้คร่ำครวญอย่างน่าเวทนา ที่ผ่านมาช่างอ๊อดเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงในการหาเลี้ยงครอบครัว หล่อนก็ได้แต่รับจ้างเล็กๆน้อยๆ แล้วนี่ลูกก็ยังเล็ก ไม่น่าเลย แล้วหล่อนจะทำอย่างไรต่อไป
"ผมล่ะแค้นมันนัก อ้ายวิน" ช่างอ๊อดระบายออกมากับนายช่างต่างแผนก "แค้นตึงกู่ ทั้งไอ่เติ้ด ทั้งช่างวุฒิ ผมก่อแค่จะยืมไปก่อน แค่ไม่กี่กระสอบ แล้วกำเดียวจะไปหาซื้อจากชาวบ้านมาคืนฮื้อ แต่มันยับเอาผมเข้าตะรางเลย"
วินฟังด้วยความรู้สึกลำบากใจ เขารู้จักนิสัยช่างอ๊อดดีเนื่องจากสนิทสนมกันมานาน เล่นฟุตบอลด้วยกันมาเสมอ แถมบ้านก็อยู่ไม่ไกลกันมาก นอกจากนิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้นแล้ว นายช่างลูกน้องของช่างวุฒิคนนี้ยังติดการพนันมาโดยตลอด ซึ่งชายหนุ่มเองก็พยายามเตือนหลายครั้งหลายหนแล้ว และเรื่องการยักยอกทรัพย์สินของโรงงานก็เป็นเรื่องใหญ่เกินกว่าที่จะหยวนๆกันได้
"ฮาก่อเตือนคิงหลายครั้งแล้วนาเรื่องพนันบอล ว่าอย่าไปยุ่ง คิงบ่เคยเจื้อฮาเลย" วินถอนหายใจ "เอาเต๊อะ ฮาว่าช่างวุฒิเขาบ่ฮื้อคิงติดตะรางนานหรอก เขาคงแค่อยากสั่งสอนคิง ฮาจ้วยคิงบ่ได้แต๊ว่ะ"
"ผมก็บ่ได้ว่าอะหยังอ้าย แค่อ้ายไปฮับอีจันติ๊บกะลูกมาหาผม แล้วก่อจ้วยเงินผม ผมก่อยินดีจ๊าดนักแล้วคับ" ช่างอ๊อดจับมือชายหนุ่มไว้อย่างขอบคุณ
สิปรางค์มองภาพความสัมพันธ์ระหว่างวินและนายช่างผู้นี้ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ใจหนึ่งก็นึกซึ้งใจถึงมิตรภาพที่ช่างวินคนนี้มีให้กับทุกคนรอบข้าง แต่อีกใจก็ยังนึกเคืองไม่หายกับความไม่ยอมปะทะกับใครของชายหนุ่ม…
หลังจากส่งจันติ๊บและลูกชายที่บ้านเรียบร้อยแล้ว วินก็ขับรถเงียบๆกลับมาตลอดทาง เขากำลังไม่สบายใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ใจนึงก็สงสารคนสนิทชิดเชื้อ อีกใจนึงก็ต้องยอมรับในกฎระเบียบ
"น่าสงสารจันติ๊บ สามีตกงานแถมอยู่ในคุกอีก พวกหัวหน้าที่นี่ใจร้ายกันทุกคนเลย " สิปรางค์ยังไม่หยุดค่อนขอดชายหนุ่มคนข้างๆ
"มะปรางไม่รู้จักคนงานที่นี่ดี ถ้าเราไม่เด็ดขาด พวกเค้าก็จะได้ใจและทำผิดอยู่เรื่อยๆ มันก็จะมีปัญหาตามมามากกว่านี้" คนที่กำลังขับรถพูดช้าๆแต่จริงจัง
"แต่ก็ไม่ถึงกับต้องทำกันขนาดนี้หรือเปล่า แค่ไล่ออกก็พอแล้ว และอีกอย่างนะ ถ้าช่างอ๊อดออกจากคุกมา ใครเค้าจะรับเข้าทำงาน" หญิงสาวยังไม่ยอมแพ้ ทำไมต้องทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ทีเรื่องอื่นๆล่ะก็เห็นหยวนๆกันแทบทุกเรื่อง ตัวโรงงานเองก็เละเทะจะตายอยู่ละ
คราวนี้วินไม่พูดอะไรอีก เขารู้ปัญหานี้ดี แต่ไม่ชอบอธิบายอะไรซ้ำๆซากๆ หญิงสาวอยากจะเข้าใจอย่างไรก็ช่าง ชายหนุ่มปวดหัวมากพอแล้ววันนี้ เขาอยากใช้เวลาเงียบๆคิดเรื่องจะช่วยเหลือช่างอ๊อดอย่างไรดีเมื่อออกจากคุกมา
อาการนิ่งเงียบของวินทำให้สิปรางค์รู้ว่าไม่ควรเซ้าซี้เขาอีก หญิงสาวเลยนั่งเงียบๆมาตลอดทาง…
"ขอบคุณมากครับที่ไปด้วยกันวันนี้"
เมื่อชายหนุ่มขับรถกลับมาส่งสิปรางค์ที่รีสอร์ตเรียบร้อย แล้วก็ขอตัวกลับบ้านไปอย่างรวดเร็วและเฉยชา
หญิงสาวรับรู้ถึงอาการมึนตึงระหว่างเขาและหล่อนตลอดทางที่ขับรถกลับมาแล้ว หากหล่อนก็ยังคิดว่าเป็นความผิดของคนตัวสูงอยู่นั่นเอง
ช่วยไม่ได้นี่นา ก็วินไม่ได้พยายามจะช่วยช่างอ๊อดจริงๆนี่ เฮอะ อะไรกัน ทำไมต้องยอมช่างวุฒิง่ายๆอย่างนั้นด้วย วินนี่ไม่ได้เรื่องจริงๆ…


## ความในใจ

เกือบตลอดทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมาสิปรางค์แทบไม่ได้เจอหน้าชายหนุ่มเลย หญิงสาวเห็นเขาบ้างเป็นครั้งคราวในโรงอาหาร แต่กระนั้นวินก็ยังส่งข้อความสั้นๆมาถามไถ่ถึงอาการปวดหัวของหล่อนอยู่เสมอ แม้ว่าหญิงสาวจะงานยุ่งจนไม่อยากจะคิดเรื่องอื่น หากสิปรางค์ก็ต้องยอมรับตัวเองว่ายังรู้สึกคิดถึงชายหนุ่มอยู่บ่อยๆ เพราะหากตัดความรู้สึกสับสนในใจออกไป จะว่าไปวินก็นับได้ว่าเป็นเพื่อนคนแรกของหล่อนในที่แปลกถิ่นแห่งนี้
ไม่นานหลังจากนั้นหญิงสาวก็ได้คุยกับคุณวิชิตถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับช่างอ๊อด หล่อนจึงเข้าใจสถานการณ์ของโรงงานมากขึ้น และรู้สึกเห็นใจสถานะที่น่าลำบากใจของวินขึ้นมาบ้างแล้ว…
"พี่ปรางคะ เดี๋ยวแป๊บนึงค่ะ"
น้องสาวของหล่อนเอ่ยรั้งไว้ ขณะที่สิปรางค์ลุกขึ้นจะกลับที่พักหลังเสร็จจากอาหารเที่ยงของบ่ายวันอาทิตย์ที่รีสอร์ต
"ฝากพี่ปรางเอาขนมไปให้คุณวินหน่อยได้ไหมคะ ที่โรงแรมดาราเทวีเพิ่งจะเอามาส่งน่ะค่ะ คุณแป้งแกโทรไปสั่งไว้ เพื่อเป็นการขอบคุณที่วินพาแกและพี่ป้องไปเที่ยววันนั้นน่ะค่ะ" คนเป็นน้องยื่นกล่องขนมกล่องใหญ่มาตรงหน้า
"ได้สิ" ผู้เป็นพี่มองความหรูหราของกล่องเผินๆก็รู้ว่ามาจากเบเกอรี่ของโรงแรมชื่อดังในเชียงใหม่แน่ๆ
ปริมลอบสังเกตสีหน้าของพี่สาวก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ
"เอ่อ พี่ปรางได้คุยกับคุณวินเรื่องซื้อที่ดินอีกบ้างไหมคะ" เลียบๆเคียงๆถามพี่สาวอีกครั้งถึงเรื่องที่เคยคุยกันไว้ตั้งแต่ครั้งที่สิปรางค์มาถึงที่รีสอร์ตใหม่ๆ
"เอ้อ ไม่ค่อยได้คุยกันเรื่องนี้เลย งานพี่ยุ่งๆ" หญิงสาวตอบคำถามโดยเลี่ยงที่จะไม่สบตากับน้องสาว
ความจริงหล่อนลืมเรื่องนี้ไปนานแล้ว ลืมไปเลยว่าในตอนแรกที่พาตัวเองเข้าไปสนิทสนมกับชายหนุ่มนั้นก็เพราะหล่อนต้องการหว่านล้อมเขาขอซื้อที่ดินตรงบริเวณสวนผลไม้ แต่ไปๆมาๆสิปรางค์กลับลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทใจ แต่ถ้าจะให้ไปพูดเรื่องนี้กับวินในตอนนี้ก็คิดว่าคงไม่มีประโยชน์ จากระยะเวลาที่รู้จักกันมาหล่อนแน่ใจชายหนุ่มจะไม่มีวันขายสวนนี้อย่างแน่นอน…
หลังแยกจากน้องสาว สิปรางค์ก็เดินตรงไปลอดรั้วไม้ไผ่ลัดเลาะมาตามริมน้ำอย่างคุ้นเคย หล่อนเห็นลุงแปงกับสมเพชรกำลังตกแต่งกิ่งไม้ในสวนซึ่งอยู่ไม่ไกลจากรั้วของรีสอร์ตกันอย่างขะมักเขม้น เมื่อได้ยินเสียงย่ำใบไม้กรอบแกรบอยู่ไม่ไกล คนสวนเก่าแก่จึงหันหน้ามาทางหญิงสาว
"อ้าว คุณสิปรางค์ มาหาคุณวินก่าคับ" ผู้เป็นตาเอ่ยทักขึ้นก่อน แล้วตามด้วยผู้เป็นหลาน "อ้ายวินเปิ้นอยู่ที่ท่าน้ำคับปี้สาวคนงาม"
พี่สาวคนสวยขยี้หัวสมเพชรด้วยความเอ็นดูก่อนจะเดินไปที่ลานท่าน้ำตามคำบอก หากเมื่อหญิงสาวไปถึงยังสถานที่คุ้นเคยแห่งนั้น หล่อนกลับแปลกใจที่มองไม่เห็นวินอยู่บริเวณรอบๆ
เอ๊ะ เค้าอยู่ไหนกันนะ หรือว่าขึ้นบ้านไปแล้ว หญิงสาวหันหน้าไปมองบริเวณบ้านไม้เหนือท่าน้ำก็เห็นปิดเงียบ เอ หรือจะมัวแต่พายเรือเล่น เพราะหล่อนมองไม่เห็นเรือจอดอยู่ที่ท่าเทียบข้างล่างนั่น
ลงไปดูหน่อยดีกว่า
โชคดีวันนี้แดดไม่แรง ฟ้าออกจะครึ้มเล็กน้อยเสียด้วยซ้ำ สิปรางค์วางกล่องขนมลงที่ข้างเสาบันไดท่าน้ำ แล้วก้าวลงตามขั้นไม้นั้นไปยังลานไม้แคบๆที่ใช้สำหรับเป็นท่าเทียบเรือ
"ว้าย!"
แต่แล้วหญิงสาวก็ต้องร้องอุทานด้วยความตกใจเมื่อมีมือหนึ่งโผล่ขึ้นจากน้ำมาจับข้อเท้าของหล่อนเอาไว้ ทำเอาหล่อนเกือบจะพลัดตกลงไปในน้ำแล้ว ดีที่ทรุดลงนั่งทัน และพลันก็เห็นใบหน้าสดใสยิ้มร่าโผล่ขึ้นมาจากน้ำเบื้องหน้านั่น
"จะบ้าเหรอ เล่นอะไรกันวิน ถ้าเราตกน้ำลงไปจะว่าไง" คนโดนแกล้งต่อว่าต่อขานด้วยสีหน้าจริงจัง
หากใบหน้ากระจ่างตาเปื้อนยิ้มนั้นกลับลอยคอถอยห่างกลับออกไปในแม่น้ำ ท่าทางเขาไม่รู้สึกผิดเลยสักนิดที่ได้แกล้งหล่อน
"ก็ดีสิคร้าบ จะได้ลงมาว่ายน้ำเล่นกัน" ชายหนุ่มยิ้มกว้างตะโกนกลับมา
"เดี๋ยววิน มาคุยกันก่อน" สิปรางค์ตะโกนกลับไปบ้าง
นี่หรือท่าทางของคนที่กำลังมึนตึงกันอยู่ ครั้งสุดท้ายที่เขากับหล่อนได้คุยกันนั้นก็กำลังขัดแย้งเรื่องช่างอ๊อดกันอยู่ หลังจากนั้นก็แทบจะไม่ได้เจอกันเลยเกือบทั้งอาทิตย์ แต่แล้วชายหนุ่มกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
วินยังคงลอยคอยิ้มเผล่อยู่กลางแม่น้ำ ท่าทางสดชื่นจนหญิงสาวหมั่นไส้ หล่อนตะโกนออกไปอีกครั้งพร้อมกับกวักมือเรียกเขา
"คุณแป้งฝากขนมมาให้ ร้านนี้เป็นร้านดังของเชียงใหม่เลยนะ มากินขนมเร้ว"
ชายหนุ่มโบกไม้โบกมือกลับให้หญิงสาว ก่อนจะว่ายตรงรี่กลับเข้ามาหาหล่อน เขาโหนตัวขึ้นมาจากน้ำ
"วินไปไกลๆหน่อย เราเปียกไปด้วยแล้วเนี่ย" คนตัวเล็กโวยวายพลางเขยิบหนี แต่ก็ช้าไปเสียแล้ว ร่างสูงเปียกไปทั้งตัวนั้นนั่งลงชิดติดหญิงสาวในทันที
"เปียกก็ดี จะได้ลงไปว่ายด้วยกันเลย" เขาหรี่ตายิ้มอย่างมีเลศนัย "ไหนครับ ขนม"
เขาทำท่ายื่นหน้าเข้ามาหาหล่อน และฉวยจังหวะที่สิปรางค์กำลังจะลุกเดินไปขึ้นบันไดเพื่อไปหยิบกล่องขนม ฉุดแขนหล่อนพาหญิงสาวเหวี่ยงลงไปในน้ำ
"ว้าย!"
คนตัวเล็กร้องเสียงหลงเมื่อตกลงไปในน้ำโดยไม่ทันตั้งตัว หญิงสาวรู้สึกเวียนหัววูบขึ้นมา พร้อมทั้งเกิดอาการเหมือนจะเป็นตะคริวฉับพลัน หล่อนพยายามตะเกียกตะกายหาที่ยึดเหนี่ยว แต่อาการสำลักน้ำนั้นทำให้หล่อนยิ่งทุรนทุรายและเริ่มดำดิ่งลึกลงไปใต้น้ำเรื่อยๆ
และในขณะที่หญิงสาวกำลังเริ่มจะหมดแรง พลันก็มีมือแข็งแรงยื่นเข้ามารวบเอวหล่อนรั้งเอาไว้แน่นแนบตัวแล้วว่ายพาขึ้นเหนือน้ำ
วินใช้มือหนึ่งกอดเอวหญิงสาวไว้ ขณะที่อีกมือหนึ่งเกาะขอบไม้ของท่าเทียบเรือไว้
"มะปรางไหวไหม จับขอบไม้ไว้ก่อนครับ"
และพอเห็นว่าหล่อนใช้สองมือเกาะขอบของลานไม้แคบๆนั้นไว้ได้ ชายหนุ่มก็โหนตัวเองขึ้นไปอยู่ข้างบนลานไม้ แล้วพยายามอุ้มหญิงสาวขึ้นมาอย่างทุลักทุเล
แล้วสิปรางค์ก็นั่งหมอบพิงบันไดสำลักน้ำอย่างหมดเรี่ยวหมดแรงพังพาบอยู่ตรงลานไม้นั้นเอง
"มะปรางเป็นตะคริวเหรอ ผมขอโทษ ผมไม่ทันนึก"
วินมีท่าทางตกใจเป็นอย่างมากเมื่อเห็นหญิงสาวอาการของหญิงสาว แววตาขี้เล่นของเขาหายไปจนสิ้น ชายหนุ่มพยายามลูบหน้าลูบหลังมะปรางของเขาให้หายจากอาการสำลักน้ำ
"เล่นอะไรบ้าๆ!" หญิงสาวพึมพำออกมาด้วยความรู้สึกโกรธ ทำไมเขาเล่นอะไรพิเรนทร์แบบนี้ วินทำให้หล่อนเกือบจมน้ำตาย
"ตอนเราตกลงไปในน้ำ อยู่ๆเราก็ปวดหัว แล้วมันก็เหมือนจะขยับตัวไม่ได้" หล่อนตกใจจนสะอื้นออกมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ
"ผมขอโทษ ผมขอโทษ" คนตัวสูงละล่ำละลักแสดงความเสียใจ โอบหญิงสาวตัวเปียกปอนเข้ามาหาโดยไม่รู้ตัว สิปรางค์ยังสะอื้นอยู่ในอ้อมแขนของเขา เขากอดหล่อนแน่นขึ้นเพื่อปลอบขวัญ
"เราว่ายน้ำไม่เป็น" คนตัวเล็กสารภาพออกมาในที่สุด หล่อนเก่งในทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องนี้
"มะปราง… ผมไม่รู้มาก่อน ผมขอโทษจริงๆ" วินยังคงพูดซ้ำไปมา
สิปรางค์เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ ดวงตาซึ่งบัดนี้เต็มไปด้วยทั้งน้ำตาทั้งน้ำในแม่น้ำปะปนกันไปหมด หากแต่เมื่อปะทะเข้ากับแววตาของชายหนุ่มที่กำลังแสดงถึงความสำนึกผิด และสายตานั้นกำลังส่งความรู้สึกเป็นห่วงเป็นใยมาถึงหล่อนอย่างมากมาย หญิงสาวก็ใจอ่อนยวบ วินเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้หล่อนอย่างอ่อนโยน
"มะปรางอย่าร้องไห้นะ ผมใจไม่ดีเลย"
ชายหนุ่มมองสิปรางค์ด้วยความรู้สึกผิดอย่างมากมาย เขาคงทำให้หล่อนตกใจมาก มือแข็งแรงนั้นพยายามลูบน้ำออกจากใบหน้าของหญิงสาว วันนี้มะปรางของเขาไม่ได้มัดผมมา ผมยาวสลวยของหล่อนบัดนี้เปียกโชกยุ่งเหยิง ชายหนุ่มพยายามปัดบรรดาเส้นผมที่ตกมาปกประระใบหน้าของหญิงสาวให้กลับขึ้นไปอยู่ในที่เดิมของมัน
คนตรงหน้าหยุดร้องไห้แล้ว หากแววตาที่มองเขายังแสดงความน้อยใจปนตื่นตระหนก วินมองใบหน้าเปียกน้ำนั้นด้วยความรู้สึกสงสารหล่อนจับใจ ร่างเล็กๆในอ้อมแขนเขานั้นสั่นสะท้าน สองแขนนั้นยังเกาะเขาไว้เหมือนจะยึดเป็นที่พึ่ง
แต่แล้วความรู้สึกที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นในขณะนี้มันก็เกิดขึ้น ปากแดงซีดที่ชุ่มน้ำนั้นมันเย้ายวนใจชายหนุ่มอย่างประหลาด ความปรารถนาที่ซ่อนเร้นอยู่ปะทุขึ้นมาเกินกว่าที่เขาจะหักห้ามใจไว้ได้ วินอดไม่ได้ที่จะโน้มตัวลงจูบที่ปากแดงของหญิงสาวในอ้อมแขนอย่างแผ่วเบา
สิปรางค์ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะกล้าจูบหล่อนในสถานการณ์เช่นนี้ หญิงสาวตกใจเล็กน้อยตอนที่เขาก้มหน้าลงมาชิด แต่ความอบอุ่นที่ถ่ายทอดจากริมฝีปากเขามาสู่ริมฝีปากหล่อนทำให้หญิงสาวรู้สึกเคลิ้มไปกับคนคุ้นเคยตรงหน้า หัวใจของดวงน้อยนั้นเต้นแรง ใช่ว่าหล่อนจะไม่เคยถูกจูบมาก่อน แต่ทำไมจูบจากวินในครั้งนี้มันช่างแตกต่างจากที่ผ่านๆมา
และแล้วคนตัวเล็กก็ไม่สามารถรั้งใจตนเองไว้ได้อีกต่อไป หญิงสาวเผยอปากรับลิ้นนุ่มอบอุ่นของชายหนุ่มที่สอดแทรกเข้ามาอย่างเต็มใจ สิปรางค์หลับตาลง รับรู้ถึงความรู้สึกโหยหาที่วินมอบให้ รสหวานซาบซ่านจากปลายลิ้นของเขามันทำให้หล่อนสั่นสะท้านและเสียวซ่านในใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
วินจูบหล่อนเนิ่นนานด้วยความนุ่มนวลโดยไม่มีทีท่าจะถอนริมฝีปากออก แม้หญิงสาวจะพยายามเป็นฝ่ายถอนริมฝีปากออกก่อน แต่ชายหนุ่มก็ยังไม่ยอม ยังคงพยายามจะตรึงริมฝีปากเขาไว้กับริมฝีปากหล่อน ในที่สุดคนตัวเล็กจึงต้องเป็นฝ่ายผลักร่างสูงนั้นออกไปเต็มแรง
"สภาพเราตอนนี้ดูเซ็กซี่ขนาดนั้นเชียวเหรอ"
หญิงสาวเอ่ยออกมาเบาๆ มองคนตัวเปียกตรงหน้าด้วยความรู้สึกปะปนกันไปหมดทั้งโกรธ ทั้งตกใจ ทั้งเขินอาย และทั้งวาบหวามในใจ แผงอกคร้ามล่ำสันที่มีหยดน้ำเกาะพราวอยู่นั้นทำเอาหล่อนโกรธตัวเองที่อดจะเผลอมองไม่ได้
ชายหนุ่มกำลังจ้องมองมะปรางของเขาด้วยสายตาที่บ่งบอกความในใจทั้งหมดที่เขามี เขาปิดบังความรู้สึกของตนเองไม่ได้อีกแล้ว สิปรางค์ไม่รู้หรอกว่าระยะเวลาเกือบอาทิตย์ที่ผ่านมาที่เขาไม่ได้เจอหล่อน มันทรมานจิตใจเขาแค่ไหน
หากสิปรางค์ยังคงจ้องเขาตอบด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก พลันหญิงสาวก็รู้ตัวว่าหล่อนไม่อยากอยู่ในสถานการณ์แบบนี้นานเกินไป ร่างเล็กๆที่เปียกปอนนั่นพยายามจะยันกายลุกขึ้น แม้ชายหนุ่มจะรีบเข้าช่วยประคอง แต่หล่อนก็พยายามปัดป้องปฏิเสธความช่วยเหลือนั่น และเมื่อเหมือนจะลุกขึ้นยืนทรงตัวได้ หญิงสาวกลับรู้สึกมึนหัวจนเหมือนจะเซถลาลงไปอีก ทว่าคนข้างๆรีบเอื้อมแขนออกรับร่างเล็กๆนั้นไว้ได้ทัน
"เดี๋ยวผมไปส่ง" และโดยไม่รอคำตอบ วินโอบกอดหญิงสาวค่อยๆพาเดินขึ้นบันไดตรงกับที่พักของหล่อนโดยทันที…
สิปรางค์ปล่อยให้ชายหนุ่มเดินประคองมาส่งจนถึงที่พัก ซึ่งในระหว่างทางเดินกลับเขาและหล่อนแทบไม่ได้พูดอะไรกันเลย หญิงสาวไม่อยากจะพูดอะไร หล่อนกำลังเหนื่อยและสับสนเกินไป แม้จะคิดว่าตนเองก็เดินกลับเองได้ แต่หล่อนกลับปล่อยให้ร่างสูงนั้นโอบแนบชิดพาเดินมาตลอดทาง
คนตัวเล็กเกลียดความรู้สึกแบบนี้ ความรู้สึกที่หล่อนเผลอรู้สึกอบอุ่นกับอ้อมแขนของคนข้างๆโดยไม่รู้ตัว
และเมื่อชายหนุ่มพาหล่อนขึ้นบันไดเรือนพักมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้อง หญิงสาวจึงเป็นฝ่ายชิงถอยห่างออกก่อน หล่อนไม่อยากปล่อยใจตนเองไปมากกว่านี้
"เอ้อ… ขอบคุณนะวินที่มาส่ง เราเข้าบ้านก่อนนะ"
หากวินยังคงส่งสายตาเว้าวอนไปที่คนตรงหน้า มีความรู้สึกอยากจะพูดอะไรกับมะปรางของเขามากกว่านี้ แต่เขาก็ไม่รู้ว่าควรจะเอ่ยอะไรออกมาดี เขาเองก็วางตัวไม่ถูก มันเป็นหลายๆความรู้สึกที่ปะปนกันไปหมด หวั่นไหว ไม่แน่ใจ ประหม่า แล้วก็อบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก
แล้วสิปรางค์ก็เป็นฝ่ายหันตัวไปพยายามจะไขกุญแจประตูห้องพัก
"มะปราง เดี๋ยว…"
ชายหนุ่มตัดสินใจแทรกทั้งตัวของเขาไปพิงประตูเอาไว้และประจันหน้ากับหญิงสาว คนสวยหยุดชะงัก ใบหน้าของวินอยู่แทบจะชิดใบหน้าของหล่อน หญิงสาวรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆที่ปะทะเข้ากับหน้าผากของหล่อน
"ผม...เอ่อ… ผม…" ร่างสูงนั่นตะกุกตะกัก ดวงตายิ้มได้คู่นั้นตอนนี้กลับมีแต่ความสับสน
สิปรางค์รู้สึกอยากจะหนีไปให้พ้นจากสถานการณ์อันน่าอึดอัดนี้ ตอนนี้หล่อนยังไม่อยากได้ยินอะไรจากเขา
"ช่างมันเถอะวิน" หญิงสาวก้มหน้าหลบสายตาเขา รีบพึมพำออกมา "วินกลับไปเถอะ เราอยากเข้าบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว"
ชายหนุ่มมองหญิงสาวที่ตัวเปียกโชกด้านหน้าอยู่ครู่หนึ่งด้วยสายตาอาวรณ์ แต่แล้วเขาเบี่ยงตัวออกมา คนตัวเล็กรีบไขกุญแจเปิดประตู ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องโดยไม่หันมามองเขาอีกเลย…
วินยังยืนอยู่หน้าประตูที่เดิม วินาทีนี้ชายหนุ่มแน่ใจตัวเองแล้วว่าเขารู้สึกยังไงกับมะปรางของเขา จูบนั้นที่ท่าน้ำมันไม่ใช่แค่เผลอไผล แต่เขาอยากจะจูบหล่อน อยากจะจูบให้ลึกซึ้งและนานที่สุด ร่างสูงเผลอยกมือขึ้นมาแตะริมฝีปากของตัวเอง เขาจูบมะปรางเพราะเขาปรารถนาในตัวหล่อน เขาชอบหล่อนมาก
แต่มะปรางล่ะ รู้สึกยังไงกับเขากันแน่…
ชายหนุ่มรู้สึกว่าเขาควรจะบอกความรู้สึกนี้ของตัวเองให้มะปรางของเขาได้รับรู้ มือแข็งแรงเอื้อมออกไปตั้งใจจะเคาะประตู แต่แล้วร่างสูงก็ชะงักมือไว้ ลังเลใจ เขาเพิ่งจะทำหล่อนเกือบจมน้ำตาย มะปรางคงไม่น่าที่จะพร้อมที่จะคุยกับเขาเรื่องนี้ในตอนนี้
อีกครู่ใหญ่ที่ชายหนุ่มยังคงยืนลังเลสับสนอยู่หน้าประตู ใจนึงเขาก็อยากจะบอกความในใจของเขาที่มีต่อหล่อนให้มันชัดเจนรู้แล้วรู้รอดไป แต่อีกใจหนึ่ง เขาก็ยังไม่แน่ใจนักว่าหญิงสาวจะคิดเหมือนเขา
ท้ายสุดวินก็ตัดสินใจเดินจากออกมาเงียบๆ…
ในขณะที่หลังประตูอีกด้านหนึ่ง หญิงสาวตัวเปียกปอนก็ยังคงยืนพิงประตูอยู่หลังจากเข้ามาแล้ว สิปรางค์ยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเอง ความรู้สึกอบอุ่นจากริมฝีปากของเขากลับมาอีกครั้งในความรู้สึก หล่อนกำลังสับสนในใจอย่างเหลือเกิน ไม่อยากให้ความรู้สึกพิเศษนี้เกิดขึ้นเลย
ร่างเล็กๆพร่ำบอกตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
มะปราง อย่าใจอ่อน ถ้าวินรู้ว่าเธอตั้งใจจะมาทำอะไรที่นี่ เขาจะไม่ยอมให้อภัยคนที่มาทำลายชีวิตเขาและคนแวดล้อมที่เขารักอย่างแน่นอน
แม้ในตอนนี้หล่อนจะมุ่งมั่นพยายามเต็มที่ที่จะช่วยโรงงานเอาไว้ให้ได้ แต่ลึกๆแล้วหญิงสาวก็รู้ดีว่าโอกาสที่จะสำเร็จนั้นมีน้อยมาก การตัดสินใจไม่ได้อยู่ที่หล่อน แต่อยู่ที่กลุ่มคนที่คำนึงถึงแต่ผลประโยชน์และกำไรพวกนั้น
หล่อนต้องพยายามคิดเสียว่า ชายหนุ่มร่างสูงนัยน์ตายิ้มได้คนนี้ก็แค่ผ่านเข้ามาในชีวิตเหมือนคนอื่นๆ แล้วเขาก็จะเดินออกไปเหมือนคนอื่นๆเช่นกัน แล้วเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นที่นี่มันจะเป็นแค่ความทรงจำในช่วงหนึ่งของชีวิต
สิปรางค์ทรุดนั่งลงพิงประตูน้ำตาไหลพรากอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน…


## ความลับ

"แม่มาแบบไม่ให้ผมตั้งตัวเลย"
ปัณณ์ได้รับโทรศัพท์ที่ไม่คาดคิดจากมารดาในตอนบ่ายของวันอาทิตย์ นัดหมายให้มาเจอกันที่ห้องดื่มชาสุดหรูกลางสวนของโรงแรมชื่อดังในตัวจังหวัดเชียงใหม่
"แม่ก็ไม่ได้คิดมาก่อนว่าจะมา เผอิญคุณน้าอรเค้ากลับมาจากอเมริกา คุณน้าอรเพื่อนสนิทแม่ไง จำได้ไหมลูก เนี่ย ลูกชายเค้าจะเปิดตัวห้องอาหารฝรั่งเศสเย็นวันนี้ แม่ก็เลยถือโอกาสบินมาเยี่ยมเยียน"
หนุ่มน้อยมองไปรอบๆสวนสวยของโรงแรมแห่งนี้ เขารู้ว่ามารดาชอบการสังสรรค์และการเข้างานสังคม การบินไปร่วมงานสังสรรค์ที่โน่นที่นี่โดยไม่ได้วางแผนไว้ก่อนล่วงหน้านั้นไม่ใช่ปัญหาใดๆสำหรับมารดาเขา
"งานเลี้ยงคืนนี้น่ะจะมีคนสำคัญๆในวงการโรงแรมของเชียงใหม่มาเยอะแยะแน่นอน แม่ก็ถือโอกาสได้พบปะกับพวกคนในวงการไปด้วยไงลูก แม่ว่าแม่อาจจะมาลงทุนสร้างโรงแรมแถวเชียงใหม่ดูบ้างนะ ตอนนี้ครอบครัวเราก็มีแค่ยัยปริมเท่านั้นที่มีรีสอร์ตอยู่แถวนี้"
"แล้วพ่อล่ะฮะ ทำไมไม่มาด้วยกัน" เขานึกไปถึงบิดาผู้ซึ่งเป็นนายทหารระดับสูงของกองทัพบก
"อุ๊ย พ่อเราน่ะเหรอ ออกไปตีกอล์ฟกับก๊วนนายพลของเค้าตั้งแต่เช้ามืดแล้ว นี่เผอิญวันนี้แม่ไม่มีคิวงานที่ไหน พอเมื่อเช้าแม่โทรคุยกับคุณน้าอรเสร็จ แม่ก็รีบขึ้นเครื่องมาเลยเนี่ย ค้างแค่คืนเดียว เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าก็กลับแล้วล่ะ บ่ายแม่มีประชุมต่อที่บริษัท"
หนุ่มน้อยถอนหายใจ มารดาเขาตัดสินใจเร็ว ยิ่งถ้าเรื่องนั้นอาจเอื้อประโยชน์กับธุรกิจของครอบครัว มารดาของเขาก็จะยิ่งกระตือรือร้นเป็นพิเศษ ต่างไปจากบิดาซึ่งเป็นข้าราชการ รายนั้นเน้นใช้้เวลาสังสรรค์เฮฮากับลูกน้องเพื่อนฝูงซะมากกว่า
แม้จะอยู่บ้านเดียวกันที่กรุงเทพ แต่เขาก็ไม่ค่อยจะได้เจอหน้าหรือพูดคุยกับมารดาบ่อยนัก ปัณณ์ใช้เวลาส่วนใหญ่กับเพื่อนที่มหาวิทยาลัยเสียมากกว่า เขาเป็นคนติดเพื่อน ซึ่งคาดว่านิสัยนี้เขาน่าจะได้มาจากบิดา กว่าหนุ่มน้อยจะกลับเข้าบ้านก็ดึกดื่นเกือบทุกวัน และตัวมารดาของเขาเองก็มีงานสังคมที่ต้องไปออกอยู่ทุกค่ำคืน
"แล้วงานที่โรงงานของพี่ป้องเป็นไงบ้างล่ะลูก นี่ได้เรียนรู้อะไรบ้างหรือเปล่าล่ะเรา" มารดาเขายังติดใจเรื่องที่เขาแอบนี้มาฝึกงานไกลถึงเชียงใหม่
"สนุกดีครับแม่ พี่ๆน่ารักทุกคนเลย" ปัณณ์อมยิ้มเมื่อพูดถึงโรงงานที่แม่ริม
"น่าจะไปที่โรงงานใหญ่ของพี่ป้องเค้ามากกว่า ที่นี่จะไปมีอะไรให้ทำ" คุณหญิงปิ่นอนงค์มีความเห็นเดียวกันกับปกป้องหลานชาย ซึ่งผู้เป็นบุตรลายก็ขี้เกียจจะอธิบาย
"แล้วนี่พี่ปรางเค้าเป็นไงบ้าง ได้เจอกันบ้างหรือเปล่า"
"อ้าว แม่รู้ด้วยหรือครับ ว่าช่วงนี้พี่ปรางเค้ามาทำงานที่นี่น่ะครับ" ปกติมารดาของเขาไม่ใคร่จะมีเวลามาสนใจเรื่องของญาติพี่น้องนัก หล่อนมีธุระยุ่งมากอยู่เสมอ แถมบ้านของเขากับบ้านของพี่ปรางอยู่ห่างกันคนละฝั่งของแม่น้ำ ทำให้ไม่ค่อยได้พบปะกันสักเท่าไหร่
"ก็แม่เจอลุงของปัณณ์ที่งานเปิดตัวคอนโดใหม่ย่านทองหล่อน่ะสิ ลุงปริญบอกว่าช่วงนี้พี่ปรางเค้ามาอยู่ที่นี่ มาจัดการเรื่องปิดโรงงานที่แม่ริมของตาป้องนี่แหละ"
อะไรนะ ปิดโรงงาน! ปิดโรงงานอะไรที่ไหนนะ!
มารดาเขาพูดถึงเรื่องอะไร ทำไมเขาไม่เห็นรู้เรื่อง พี่ปรางก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้เลย
"แม่ก็เลยยิ่งเสียดายแทนปัณณ์ไงลูก โรงงานจะถูกปิดอยู่แล้ว แล้วลูกจะมาเสียเวลาอยู่แถวนี้ทำไม" ผู้เป็นมารดายังคงพูดต่อไปโดยที่ไม่ทันได้สังเกตว่าตัวลูกชายเริ่มจะมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป
"ปิดโรงงานอะไรที่ไหนฮะแม่" ปัณณ์ยังไม่อยากจะเชื่อหูตนเอง
"อ้าว ก็โรงงานกาแฟที่แม่ริมที่ลูกกำลังฝึกงานอยู่ไง ที่นี่เป็นโรงงานเก่าแก่แห่งแรกของลุงปราณเค้า มันไม่ทำกำไรมาหลายปีแล้ว ที่ยังมีอยู่ก็เกรงใจลุงปราณกะเพื่อนเค้านั่นแหละ จนตาป้องเค้าอยากเอาที่ดินมาพัฒนาเป็นอย่างอื่นมากกว่าแล้ว"
และเมื่อเห็นบุตรชายอึ้งไป คุณหญิงปิ่นอนงค์เลยเกิดความสงสัย
"นี่ไม่รู้เรื่องอะไรกะเค้าเลยหรือลูก พี่ปรางเค้าไม่ได้คุยให้ลูกฟังหรือ นี่แม่ก็นึกว่าคุยกันแล้วนะเนี่ย"
หนุ่มน้อยนั่งนิ่งครุ่นคิด ทำไมเขาไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย พี่ปรางไม่เคยแย้มพรายอะไรให้เขาฟังสักนิด ตอนที่พี่ป้องมาเยี่ยมโรงงานช่วงก่อน พี่ป้องก็ไม่ได้พูดอะไร พี่ปริมก็ด้วย นี่ทุกคนกำลังพร้อมใจปิดบังอะไรเขาอยู่หรือ…
ปัณณ์ร้อนใจจอดรถไว้ที่หน้าประตูทางเข้าสำนักงานแทนที่จะไปจอดไว้ที่โรงจอดรถอีกฝั่งหนึ่งเหมือนเคย เมื่อคืนเขาต้องอยู่ร่วมงานสังสรรค์กับมารดากว่าจะได้กลับที่พักก็ดึกโข เช้านี้หนุ่มน้อยจึงรีบขับรถตรงมาหาสิปรางค์ที่ห้องทำงานของหญิงสาวแต่เช้าตรู่
"อ้าว ปัณณ์ โห มาซะเช้าเลย ไง ฝึกงานเป็นไงบ้าง" สิปรางค์รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ที่วันนี้ญาติผู้น้องของหล่อนเข้ามาหาหล่อนถึงที่ห้องทำงานแต่เช้า ปกติหนุ่มน้อยจะอยู่แต่ที่ส่วนของโรงงาน ไม่ค่อยได้เดินมาแถวนี้เท่าไหร่
ผู้เป็นน้องไม่สนใจคำถามทักทายของญาติผู้พี่ เขาเหลียวซ้ายแลขวาอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเดินไปปิดประตูห้องทำงานของผู้เป็นพี่สาว ก่อนที่จะเดินเข้ามาใกล้ๆหล่อน
"พี่ปราง เมื่อวานผมเจอแม่ แม่บอกว่าโรงงานนี้จะถูกปิด" หนุ่มน้อยมุ่งเข้าสู่ประเด็นทันที เขาสนใจใคร่รู้เรื่องที่มารดาเล่าให้ฟังมากกว่าว่าจะะมีข้อเท็จจริงเพียงไร เขาอยากฟังจากปากของคนตรงหน้านี่
"อ้าว คุณหญิงอามาเชียงใหม่เหรอนี่ ไม่เห็นบอกกันเลย" สิปรางค์เสไปถามไถ่ถึงเรื่องการมาของมารดาน้องชาย
แต่เมื่อเห็นปัณณ์ไม่ตอบและกลับจ้องหน้าหล่อนเขม็ง หนุ่มน้อยคงกำลังรอคำตอบที่เขาได้ถามหล่อนค้างเอาไว้อย่างใจจดใจจ่อ หญิงสาวจึงได้แต่ถอนหายใจ
"ปัณณ์ เรื่องนี้ซีเรียส เราเอาไว้พูดเรื่องนี้กันที่รีสอร์ตจะได้ไหม" ถึงแม้ว่าห้องทำงานของหล่อนจะปิดประตูสนิทและไม่มีเสียงเล็ดลอดออกไปได้ แต่สิปรางค์ก็ไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องนี้ในที่ทำงาน
แต่ในเมื่อปัณณ์เกิดระแคะระคายแล้ว และหนุ่มน้อยก็เป็นคนในครอบครัว ยังไงหล่อนก็คงต้องอธิบายให้น้องฟัง
"งั้นเย็นวันนี้ผมกลับไปที่รีสอร์ตกับพี่ด้วยละกัน ผมอยากรู้เรื่อง" น้ำเสียงนั้นจริงจัง
"พี่ขอร้องนะ อย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้ออกไป ที่โรงงานนี้ไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลย พี่เองก็กำลังพยายามหาทางช่วยอยู่" คนเป็นพี่พยายามบังคับตนเองไม่ให้แสดงอาการสับสนออกไป หล่อนจะอธิบายเรื่องนี้ให้น้องชายเข้าใจอย่างไรดี ในเมื่อตัวหล่อนเองก็ยังไม่แน่ใจในสิ่งที่ตัวเองกำลังทำ
ปัณณ์มองหน้าญาติสาวผู้พี่อย่างระแวง มีเรื่องอะไรอีกบ้างที่เขายังไม่รู้…
"แล้วทุกคนต้องโดนออกจากงานเหรอพี่"
หนุ่มน้อยตกใจเป็นอย่างมากเมื่อญาติผู้พี่ของเขายอมรับว่าเรื่องที่มารดาเขาพูดมาเป็นความจริง วันนี้หลังจากเลิกงานเขาก็อยู่รอเพื่อจะตามหญิงสาวจากที่โรงงานกลับมาที่รีสอร์ตพร้อมกัน
สิปรางค์พยักหน้า หล่อนคิดว่าหล่อนเข้าใจความรู้สึกของน้องชาย
ปัณณ์ถอนหายใจอย่างอ่อนแรง หน้าเสียโดยไม่รู้ตัว แม้เขาจะเข้ามาทำงานที่นี่ได้ไม่นาน แต่บรรยากาศที่เป็นมิตรและเป็นกันเองที่โรงงานทำให้เขารู้สึกผูกพันอย่างช่วยไม่ได้
"แกจะอินอะไรกับโรงงานนักหนานายปัณณ์ แค่มาฝึกงานแป๊บๆ" ปริมดักคอ หล่อนรู้สึกว่าพี่สาวของหล่อนก็แปลกๆไปคนนึงแล้ว นี่น้องชายก็มาทำท่าแปลกๆไปอีกคน
"ผมใจหายน่ะพี่ ผมมีความรู้สึกว่าโรงงานนี้เหมือนบ้านของพวกเค้า" เด็กหนุ่มพูดไปตามที่ใจคิด เขารู้สึกได้ถึงความรักของบรรดาคนงานที่มีต่อโรงงานแห่งนี้
"ไม่ใช่ว่าตัวเธอเองมาหลงรักสาวโรงงานเข้าหรอกนะ" เจ้าของรีสอร์ตเย้าน้องชายเล่นๆ ขณะกำลังยกถาดผลไม้เข้ามาให้
ปัณณ์สะดุ้งเฮือก หรือพี่ปริมจะรู้เรื่องกับเค้าด้วย เขาหันไปมองพี่ปรางบ้าง ไม่แน่ใจว่าพี่สาวที่ไปทำงานที่โรงงานทุกวันคนนี้รู้เรื่องเขากับเอื้องคำหรือไม่
สิปรางค์ยักคิ้วเหมือนจะบอกน้องชายเป็นนัยๆว่าหล่อนรู้เรื่องดี และหล่อนก็ยังไม่ได้บอกปริม
"อะไรกันพี่ สาวอะไรที่ไหน ไม่มี้" หนุ่มน้อยเลยยังพยายามปฏิเสธหน้าตาย เผื่อว่าพี่ปริมจะยังไม่รู้จริงๆ และเขาเองก็ไม่อยากให้ใครรู้เรื่องระหว่างเขากับเอื้องคำ ถึงแม้พี่ปรางจะรู้ไปแล้วก็เถอะ
"จ้าพ่อหนุ่ม ให้จริงเถอะ ไม่งั้นคุณหญิงอาเอาเธอตายแน่ ดีไม่ดีพระมารดาเธอหมายตาพวกลูกสาวนายพล หรือลูกสาวนักธุรกิจหมื่นล้านเอาไว้ให้เธอแล้วด้วยมั้ง" ปริมจ้องหน้าญาติผู้น้อง พูดเชิงทีเล่นทีจริง
"อย่างปัณณ์น่ะ สเป็คเค้าต้องประมาณลูกคุณหนูไฮโซเท่านั้น" สิปรางค์ก็เอาด้วย หล่อนหันมายักคิ้วหลิ่วตาล้อเลียนให้น้องชาย
อันที่จริงเรื่องของปัณณ์กับเอื้องคำก็อยู่ในสายตาของหล่อนมานานแล้ว ทำไมหล่อนจะไม่สังเกตเห็น ก็คนทั้งโรงงานออกจะแซวกันและเอาใจช่วยกันซะขนาดนั้น…
หลังเสร็จจากอาหารเย็นร่วมกับบรรดาญาติพี่ๆ คนงานของรีสอร์ตขับรถกลับมาส่งหนุ่มน้อยที่โรงงาน ปัณณ์ทิ้งรถไว้ที่นี่ตอนออกไปที่รีสอร์ตกับพี่สาว
และขณะที่เด็กหนุ่มกำลังไขกุญแจรถเพื่อเปิดประตูอยู่นั้น เขาก็ได้ยินเสียงสรวลเสเฮฮามาจากทางโรงซ่อมบำรุง ปัณณ์อดไม่ได้ที่จะชะเง้อมองไปทางต้นกำเนิดเสียง ตอนนี้ก็สี่ทุ่ม คงจะเลิกงานกะเย็นกันแล้วสินะ ถ้าเสียงดังแบบนี้แสดงว่าวันนี้ช่างวินคงเข้ากะและเลี้ยงเหล้าพวกพี่ๆตามเคย
ปัณณ์ยังรู้สึกเศร้าใจกับสิ่งที่ได้ยินมาจากสิปรางค์ แม้ผู้เป็นพี่สาวจะยังให้ความหวังกับเขาว่ากำลังหาทางช่วยโรงงานไม่ให้ถูกปิดอยู่ แต่เขาก็ยังรู้สึกใจหาย และก่อนที่เขาจะจากมาพี่ปรางก็ยังได้กำชับแล้วกำชับอีกไม่ให้เขาบอกเรื่องนี้กับใคร โดยเฉพาะกับช่างวินหัวหน้าของเขาเองและกับเอื้องคำสาวน้อยที่เขากำลังติดพันอยู่
หนุ่มฝึกงานจากกรุงเทพตัดสินใจเดินไปทางโรงซ่อมบำรุงซึ่งอยู่ด้านที่ติดกับแม่น้ำ และเมื่อไปถึง พบว่าเบื้องหน้าก็เป็นดังที่เขาคาดไว้ ครบทีมเลย ช่างวิน ช่างอู๊ด ช่างโต้ง และคนงานอีกสองคนนั่งอยู่บนแคร่ไม้ไผ่หน้าประตูโรงซ่อมบำรุง พวกเขากำลังนั่งดื่มและคุยกันอย่างสนุกสนานครื้นเครง ปัณณ์เดินเข้าไปนั่งร่วมวงด้วย
"อ้าว ปัณณ์ มาจากไหนนี่ มามา ซักแก้วนึง"
วินหันหน้ามาเห็นน้องชายของเจ้าของโรงงานพอดี ชายหนุ่มขยับที่ขยับทางให้หนุ่มน้อยได้นั่งข้างๆตัวเขา แล้วคนงานคนหนึ่งก็ชงเหล้ายื่นมาให้หนุ่มน้อย ปัณณ์รับมาดื่มพรวดเดียวไปหมดแก้ว
"เฮ้ย ปกติไม่ดื่มไม่ใช่เหรอ" ช่างโต้งผู้เป็นเสมือนพี่เลี้ยงของเขาตกใจ เด็กฝึกงานคนนี้ที่เขาปั้นมากับมือปกติเป็นเด็กเรียบร้อย วันนี้เกิดอะไรขึ้น
"อ้าว นี่ดื่มจริงเหรอ" วินเองก็เพิ่งตระหนักได้ ในตอนแรกนั้นเขาก็ชวนปัณณ์ดื่มไปอย่างนั้นเอง เพราะรู้ว่ายังไงปัณณ์ไม่ใช่ก็เด็กดื่มเหล้า เขาแค่คิดว่าเด็กหนุ่มก็คงจะปฏิเสธเหมือนเช่นเคย
"ผมอยากเมาพี่ กลุ้มใจ" หนุ่มน้อยพึมพำพลางยื่นแก้วไปให้คนงานคนนั้นชงเหล้าให้เขาต่อ
ปัณณ์มองรุ่นพี่ทุกๆคนในแผนกแล้วก็เกิดความรู้สึกผิดอย่างมหันต์ เขารู้เรื่องซึ่งเป็นเรื่องคอขาดบาดตายสำหรับทุกคน แต่เขากลับบอกใครไม่ได้เลย หนุ่มน้อยรู้สึกแย่อย่างที่สุด เขาไม่น่าไปรับรู้เรื่องนี้เลย
"เป็นหยังน้อง เรื่องน้องเอื้องคำก่อสำเร็จเสร็จสมประดีไปแล้ว มีเรื่องหยังแหม" ช่างอู๊ดยื่นหน้าเข้ามาทำหน้าล้อเลียนเด็กหนุ่มใกล้ๆ
"ช่างมันเถอะพี่"
ปัณณ์ไม่รู้จะพูดอะไร เขารับแก้วมาจากคนงานแล้วยกขึ้นดื่มอีกรวดเดียวหมดแก้ว พยายามอย่างยิ่งที่จะกลบเกลื่อนนัยน์ตาที่กำลังแดงๆด้วยน้ำตาที่เริ่มจะรื้นขึ้นมา
"ขออีกแก้ว อ้ายต๊ะ" แล้วปัณณ์ก็ยื่นแก้วไปทางคนงานที่มีหน้าที่ชงเหล้าอีกรอบ
เอ๊ะ วันนี้เค้ามาแปลก
วินมองญาติผู้น้องของสิปรางค์อย่างแปลกใจ ปกติปัณณ์จะไม่ค่อยได้มานั่งดื่มกับพวกเขา หรือนานๆทีหากจะมานั่งร่วมวงด้วย ปัณณ์ก็จะดื่มแต่น้ำเปล่าหรือน้ำอัดลม และหนุ่มน้อยคนนี้เองที่จะอาสาเป็นคนขับรถพาพรรคพวกคณะของเขาไปส่งบ้านยามที่แต่ละคนเมามายกันมากเกินขีดจำกัด
"เออ งั้นมาว่าเรื่องของฮากันดีกว่า คือพี่น้องครับ รถเครื่องคันใหม่ที่กระผมเพิ่งถอยมา แฮงมันดีขนาดเลยครับ" นายช่างรุ่นใหญ่เลิกสนใจอาการของเด็กน้อยตรงหน้า แล้วหันมาอวดถึงมอเตอร์ไซค์คันใหม่ที่เขาเพิ่งจะซื้อแทน
"ผมก็ว่านาช่างอู๊ด คันเก่าของช่างน่ะ น่าจะขว้างไปเมินละ" คนงานคนหนึ่งผสมโรง เขาเห็นนายช่างคนนี้ขี่มอเตอร์ไซค์เก่าๆมาหลายปี อาการสามวันดีสี่วันไข้ของมอเตอร์ไซค์คันนั้นมันทำให้เขาอยากจะขโมยไปทิ้งมาก
"นี่ซื้อรถดามหัวใจที่อกหักอ่ะดิ" ช่างโต้งถือโอกาสทับถมเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่
"บ่แม่นเว้ย ฮาก็ซื้อของฮา บ่เกี่ยวกะไผ เอ้า ชน!" แม้จะมีสีหน้าที่สลดไปเล็กน้อยยามที่คิดถึงเรื่องความรักที่ไม่สมหวัง แต่ช่างอู๊ดก็พยายามปัดความรู้สึกนั่นออกไปจากใจ ในเวลานี้เขาควรจะเฮฮาต่อไปกับเพื่อนฝูงมากกว่า
"แล้วซื้อสดเลยกาอ้าย" ช่างโต้งยังคงสนใจมอเตอร์ไซค์คันใหม่ของช่างรุ่นพี่ เขาก็รู้สึกดีใจที่ช่างอู๊ดเปลี่ยนมอเตอร์ไซค์เสียที
"ระดับนี้แล้ว ผ่อนสิคร้าบพี่น้อง เดี๋ยวก็สิ้นปีแล้วคร้าบ เดี๋ยวโบนัสก็ออกแล้วคร้าบ ไชโย!" นายช่างรุ่นใหญ่คิดถึงโบนัสปลายปีที่ได้ประจำกันทุกๆปีก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมาทันที
"ไชโย! ไชโย! ไชโย! โรงงานกาแฟมิตรแท้ของเราจงเจริญ!"
ทุกคนต่างร่วมไชโยโห่ร้องกันครื้นเครงอย่างไม่มีเหตุผล ยิ่งปัณณ์เห็นทุกคนกำลังมีความสุขกับโรงงานนี้ เขายิ่งรู้สึกแย่ ค่ำคืนนั้นหนุ่มน้อยจึงจงใจกระดกเหล้าเข้าปากอีกหลายแก้ว…
ตลอดค่ำนั้นวินสังเกตหนุ่มเห็นปัณณ์ดื่มแบบไม่ยั้ง ชายหนุ่มจึงต้องเพลาๆการดื่มของตนเองไปเพราะรู้ว่าเดี๋ยวเขาจะต้องเป็นฝ่ายขับรถพาปัณณ์มาส่ง หากเป็นลูกน้องหรือเด็กฝึกงานคนอื่น เขาก็คงปล่อยให้ต่างคนต่างนอนที่โรงงาน แต่ปัณณ์เป็นถึงน้องชายเจ้าของโรงงาน และที่สำคัญเป็นน้องชายของมะปรางด้วย มะปรางผู้หญิงที่พิเศษที่สุดสำหรับเขา วินจึงอยากดูแลหนุ่มน้อยคนนี้ให้ดีที่สุด
และก็เป็นดังที่ผู้เป็นหัวหน้าคาดการณ์ไว้ ท้ายสุดเมื่อวงเหล้าเลิกลา ปัณณ์เมามากจนแทบเดินไม่ไหว
ชายหนุ่มพยุงเด็กฝึกงานไฮโซมาส่งจนถึงบนห้องพักที่อพาร์ตเมนต์แห่งนึงไม่ไกลจากโรงงานมากนัก เขาเป็นฝ่ายเอากุญแจจากปัณณ์มาไขประตูห้องเสียเอง แล้วจึงประคองพาเด็กหนุ่มไปทิ้งตัวนอนบนเตียง หลังจากนั้นจึงเดินไปเปิดหน้าต่างเพื่อระบายอากาศ ก่อนจะกลับมาจัดท่าทางให้หนุ่มน้อยนอนสบายๆ
เด็กอะไรวะเนี่ย นึกจะกินเหล้าก็กินจนเมาเละ พรุ่งนี้จะได้ไปทำงานมั้ย
วินส่ายหน้าพร้อมกับวางกุญแจรถและกุญแจห้องลงบนโต๊ะทำงานตัวเล็กๆที่ตั้งอยู่ข้างเตียง เขาเหลือบไปเห็นสมุดฉีกเล่มเล็ก จึงถือโอกาสเขียนโน้ตทิ้งไว้ให้เด็กหนุ่มที่นอนเมาไม่รู้เรื่องอยู่ใกล้ๆนั้น
"ถ้าตอนเช้าตื่นขึ้นมาแล้วรู้สึกแฮ้งค์ ก็ให้กินนมแก้อาการแฮ้งค์"
แต่แล้ววินก็ได้ยินเสียงตะโกนโวยวายมาจากร่างบนเตียงที่เขานึกว่านอนหลับพับไปแล้ว
"พี่ปรางใจร้าย พี่ป้องใจร้าย แมร่งใจร้ายกันหมดทุกคนเลย!"
ชายหนุ่มสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงปัณณ์เอ่ยถึงมะปรางของเขา
อะไรของมันวะ ไอ่เด็กนี่
และเมื่อเขาหันไปมอง ก็ปรากฏว่าเด็กน้อยเริ่มกรนดังสนั่นแล้ว
หรือว่าจะโดนกีดกันเรื่องความรัก?
วินมองหนุ่มน้อยบนเตียงอย่างขำๆ เขาเองก็นึกเอ็นดูญาติผู้น้องคนนี้ของสิปรางค์เป็นอย่างมาก ปัณณ์เป็นเด็กดี ตั้งอกตั้งใจทำงาน ฉลาดเฉลียวและขยันขันแข็ง คงได้รับการอบรมเลี้ยงดูมาดี ลูกน้องในแผนกของเขาก็เอ็นดูหนุ่มน้อยคนนี้กันทุกคน
ก่อนจะออกจากห้อง ชายหนุ่มเผอิญสังเกตเห็นว่าคนบนเตียงยังไม่ได้ถอดรองเท้า วินจึงก้มลงไปถอดรองเท้าให้ ความรู้สึกเหมือนได้ดูแลน้องชายทำให้เขารู้สึกดีอย่างแปลกประหลาด การมีพี่น้องมันทำให้รู้สึกอบอุ่นอย่างนี้นี่เอง
คนเป็นพี่ปลอมๆยิ้มน้อยๆ หยิบผ้าห่มมาคลุมให้น้องปลอมๆอย่างหลวมๆ ก่อนที่เดินจะออกจากห้องพักของหนุ่มน้อยไป…
ขณะที่ลิฟต์ที่จะลงไปที่ชั้นล่างนั้นกำลังเปิดรอรับชายหนุ่มให้ก้าวเข้าไปนั้น ประตูลิฟต์ตัวข้างๆก็เปิดออกในจังหวะเดียวกัน หญิงสาวกับชายหนุ่มคู่หนึ่งเดินตระกองกอดกันสวนออกมา ทั้งคู่ไม่ทันเห็นคนที่ยืนนิ่งอยู่ตรงลิฟต์ข้างๆ
"ไม่ยักจะรู้ว่า คุณณัฐเนี่ยนอกจากจะหล่อ แล้วยังร้องเพลงเพราะอีก" เสียงใสๆดังขึ้นอย่างเอาอกเอาใจ
"แต่ก็ยังเพราะน้อยกว่าคุณเบลล่านะครับ" ทั้งคู่เดินไปถึงหน้าห้องพักของฝ่ายหญิงซึ่งอยู่ตรงข้ามกับลิฟต์แล้ว
"คุณณัฐส่งเบลล่าแค่นี้พอแล้วค่ะ" เสียงออดอ้อนนั้นทำเอาฝ่ายชายยิ่งเข้าใกล้ร่างสวยๆนั้นเข้าไปอีก
ณัฐทำท่าเหมือนเมามาก มือไม้ของเขาปั่นป่วนไปที่ตัวของราณี เขาดันหญิงสาวไปติดผนังหน้าห้องนั้น
"คุณสวยมาก" แล้วเขาก็ก้มลงจูบหล่อนเปะปะไปทั่วใบหน้า คนสวยทำท่าเหนียมอาย ปัดป้องน้อยๆ
"อย่าค่ะ คุณณัฐ"
แต่หากหล่อนก็ไม่ได้ผลักไสเขาออก กลับเปิดประตูห้องแล้วดึงเขาเข้าไปด้วยในที่สุด…
ที่หน้าประตูลิฟต์ วินยังคงยืนนิ่ง ในตอนแรกที่โต้งมาเล่าให้ฟังเรื่องของคนทั้งคู่นั้น เขาเองก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่ แต่วันนี้เขาเห็นกับตาตนเองแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างณัฐและราณีเกินเลยไปไกลกว่าที่เขาคิด ชายหนุ่มนึกไปถึงคำบอกเล่าของสิปรางค์
ณัฐเค้ามีแฟนแล้ว กำลังจะแต่งงานกันด้วย!
…


## ความน้อยใจ

"อะไรว้า คุยกันแต่เรื่องจัดงานปีใหม่"
วุฒิชัยรำพึงออกมาอย่างหัวเสียหลังจากที่ได้ฟังสิ่งที่ออกมาจากลำโพงเล็กๆนั่น เขาอุตส่าห์เดินมาจากโรงงานเพื่อมาลักลอบนั่งฟังการประชุมของฝ่ายสำนักงานในวันนี้ แต่ก็ไม่ได้เรื่องราวอะไรเลย
"ผมว่านะพี่ คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง เลิกเหอะ" เติ้ดเองก็ส่ายหน้าอย่างผิดหวัง ไมโครโฟนดักฟังตัวจิ๋วที่เขาอุตส่าห์ไปแอบติดตั้งในห้องห้องประชุมใหญ่นั้นไม่ได้ช่วยให้เขากับวุฒิชัยรู้อะไรมากขึ้นเลย
"เออ งั้นก็คอยฟังๆไว้ละกัน ถ้ามีเรื่องอะไรน่าสนใจก็ช่วยเก็บมาบอกพี่ด้วย แต่ก็คงไม่มีอะไรหรอก"
วุฒิชัยเองก็ไม่คิดว่าจะมีสิ่งอะไรผิดปกติเกิดขึ้นหลังจากนี้ เพราะนี่ก็ใกล้เวลาที่คุณสิปรางค์และคุณณัฐจะกลับกรุงเทพตามที่บอกกล่าวกันไว้แต่แรกแล้ว…
งานปีใหม่ประจำปีใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว ทุกคนในโรงงานต่างตื่นเต้นและกระตือรือร้นในการตระเตรียมงาน ดนัยได้รับมอบหมายให้เป็นโต้โผในการจัดงานเหมือนอย่างเช่นเคย เขาเรียกประชุมตัวแทนจากแผนกต่างๆเพื่อแบ่งหน้าที่กันในการจัดงาน ที่ประชุมลงมติกันให้ฝ่ายผลิตรับผิดชอบด้านเวที ส่วนฝ่ายช่างซ่อมบำรุงรับผิดชอบด้านวงดนตรีและเครื่องเสียง สาวๆในสำนักงานเตรียมการเรื่องอาหารและเครื่องดื่ม ส่วนสาวน้อยสาวใหญ่ในโรงงานเตรียมจัดแสดงโชว์บนเวที…
หากจะมีก็แต่หญิงสาวผู้มาจากกรุงเทพคนเดียวเท่านั้นที่ยังเก็บตัวเงียบ ระยะหลังนี้นอกจากสิปรางค์จะกลับรีสอร์ตก็เกือบสองสามทุ่มทุกคืน แถมหล่อนยังหอบงานไปทำต่อที่ที่พักด้วย หญิงสาวต้องการจะใช้เวลาทุกนาทีให้คุ้มค่าที่สุด เวลาของหล่อนเหลือน้อยลงเต็มทีแล้ว หล่อนรับปากปกป้องว่าจะนำรายงานฉบับปรับปรุงไปเสนอต่อที่ประชุมผู้ถือหุ้นด้วยตนเองหลังปีใหม่ คงไม่สามารถจะยืดเวลาออกไปได้อีกแล้ว
หลายครั้งที่สิปรางค์ถามตัวเองว่าหล่อนทำไปเพื่ออะไร ทำไมหล่อนต้องมาทุ่มเทมาเหนื่อยมากมายขนาดนี้ ทั้งๆที่งานนี้ควรจะจบไปแล้ว และหล่อนก็ควรจะกลับกรุงเทพไปดำเนินชีวิตตามปกติของหล่อนได้แล้ว หญิงสาวเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อยทั้งกายและใจ แต่เมื่อนึกไปถึงใบหน้าของบรรดาชาวโรงงานแล้วก็ล้มเลิกไม่ได้จริงๆ
และที่สำคัญ หล่อนเป็นคนไม่เคยยอมแพ้…
ใช่ นั่นล่ะคือเหตุผลว่าทำไมหล่อนต้องถึงยอมเหนื่อยขนาดนี้ มันคือตัวตนของหล่อนที่จะต้องทำให้ดีที่สุด ทำให้ถึงที่สุด ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ…
จริงหรือ… ด้วยเหตุผลพวกนี้จริงหรือ…
หรือเป็นเพราะชายหนุ่มนัยน์ตายิ้มได้คนนั้นด้วย?
ยอมรับเสียเถิดว่าหล่อนทำเพื่อเขาด้วย หล่อนไม่อยากเห็นโรงงานที่เป็นที่รักของชายหนุ่มคนนี้ต้องถูกปิด หล่อนไม่อยากเห็นเขาเสียใจ…
วันนี้ก็เช่นกัน ก่อนจะหอบแฟ้มงานขึ้นบันไดเรือนพัก สิปรางค์อดไม่ได้ที่จะเหลียวหลังหันไปมองสวนผลไม้ที่อยู่ติดกันนั้น หล่อนหักห้ามใจตนเองไม่ได้จริงๆ ขอเพียงแค่ได้เห็นแสงไฟจากบ้านไม้ตรงโค้งน้ำโน้น ถึงแม้จะเห็นเลือนรางจากไกลๆก็ยังดี หล่อนมองอย่างนี้ของหล่อนทุกวันยามเมื่อกลับมาจากทำงาน
หล่อนไม่ได้เจอเขาหลายวันแล้ว เพราะหลังจากเหตุการณ์ที่ท่าน้ำวันนั้น หล่อนก็พยายามหลีกเลี่ยงที่จะไม่เจอหน้าเพื่อนบ้านคนนี้ หญิงสาวไม่อยากเผลอใจตัวเองไปมากกว่านี้แล้ว
หากสิปรางค์ก็หารู้ไม่ว่า เจ้าของบ้านสวนคนที่หล่อนมักจะนึกถึงเขาในทุกค่ำคืนนั้น เขาก็มักจะมารอคอยหล่อนกลับจากทำงานอยู่เป็นประจำเช่นกัน วินได้แต่ยืนสูบบุหรี่อยู่ในมุมมืดริมน้ำข้างรั้วไม้ไผ่นั่น จนชายหนุ่มเห็นว่าหญิงสาวเข้าประตูห้องพักไปอย่างปลอดภัย เขาจึงจะเดินกลับไปยังบ้านของตนเอง…
"อ้าว ช่างวิน!"
ณัฐทักทายนายช่างใหญ่ด้วยหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสตามเคย เขากับราณีกำลังเดินออกมาจากอาคารสำนักงานด้วยกัน ระยะหลังๆนี้หนุ่มนักการบัญชีไม่สนใจอีกต่อไปแล้วว่าใครจะคิดอย่างไรเรื่องระหว่างเขากับผู้หญิงคนนี้ เวลาเขาเหลืออีกไม่มากแล้ว อีกไม่กี่อาทิตย์เขาก็ต้องกลับกรุงเทพแล้ว เขาอยากใช้เวลาช่วงนี้ให้คุ้มค่าที่สุดกับคนสวยคนนี้
ส่วนชายหนุ่มผู้ถูกเอ่ยทักนั้นก็กำลังจอดมอเตอร์ไซค์ที่หน้าประตูใหญ่ของอาคารนั่น วันนี้วินบังเอิญเห็นมะปรางของเขาจากที่โรงอาหารจากระยะไกลๆ ลักษณะของหญิงสาวที่ดูซูบผอมและเคร่งเครียดทำให้เขาเป็นกังวล วินแทบไม่เจอหล่อนเลยในช่วงเวลาที่ผ่านมา เหตุการณ์ที่ท่าน้ำทำเอาเขาเองก็รู้สึกแปลกๆในใจจนไม่กล้าจะสู้หน้าหญิงสาว ทำได้แค่ในบางเวลาที่เขาคิดถึงหล่อนจนทนไม่ไหว เขาก็จะลงทุนเดินมาจากโรงซ่อมบำรุงเพื่อไปแอบดูหญิงสาวที่ห้องทำงานทั้งๆที่ไม่มีธุระอื่นใด ชายหนุ่มต้องการเพียงแค่จะไปแอบดูว่าหล่อนเป็นอย่างไรบ้าง ก็แค่นั้นเอง
ใบหน้าที่ปราศจากรอยยิ้มของสิปรางค์ที่เขาเห็นปรากฏในห้องทำงานในระยะหลังๆนี้ ทำให้วันนี้วินตัดสินใจจอดรถขณะกำลังขี่ผ่านหน้าสำนักงาน วันนี้หากเขาได้ขึ้นไปทักทายหญิงสาวหน่อยอาจจะทำให้หายอัดอั้นตันใจได้บ้าง
แต่เมื่อชายหนุ่มเห็นณัฐและราณีกำลังเดินออกมาด้วยกันนั้น วินคิดว่าเขาคงมีเรื่องจะต้องทำก่อนที่จะขึ้นไปหามะปรางของเขา
"มาหาพี่ปรางหรือครับ" ชายหนุ่มเพื่อนร่วมงานรุ่นน้องของสิปรางค์ถามเมื่อเห็นวินจอดมอเตอร์ไซค์เป็นที่เรียบร้อย ณัฐหรี่ตาหยอกเย้านายช่างหนุ่มอย่างเป็นกันเอง
"คุณราณีรีบกลับไหมครับ ผมขอคุยด้วยหน่อย" หากนายช่างใหญ่ไม่ตอบคำถามนั้น เขากลับเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจังไปที่หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆหนุ่มนักบัญชี
"งั้นเดี๋ยวผมไปเอารถมานะครับคุณเบลล่า คุยกับช่างวินตามสบายครับ" แม้จะสงสัย แต่ณัฐก็รู้ตัวว่าเขาไม่ควรจะอยู่ตรงนี้ ท่าทางของช่างวินนั้นชัดเจนว่าต้องการคุยกับหญิงสาวตามลำพัง ชายหนุ่มจึงถือโอกาสเดินเลี่ยงออกไปเอารถที่โรงจอดรถฝั่งตรงข้ามกับอาคารสำนักงาน
"คุณณัฐเปิ้นมีแฟนแล้ว ฮู้แม่นก่อ"
นายช่างหนุ่มเปิดปากตรงๆกับหญิงสาวตรงหน้าโดยไม่มีการอ้อมค้อมหรือเกริ่นนำอะไรทั้งสิ้น
"ฮู้" ราณีตอบสั้นๆ มองคนตัวสูงอย่างท้าทาย
"อ้อ ฮู้แล้วก่อดีละ" เมื่อจบคำชายหนุ่มก็ไม่มีทีท่าว่าจะสนใจหญิงสาวอีก เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมายืนสูบหันหน้าไปอีกทาง อาการเมินเฉยนั้นทำให้ราณีรู้สึกอึดอัดใจมาก หล่อนคาดหวังว่าช่างวินควรจะพูดอะไรมากกว่านี้ หล่อนเกลียดท่าทางแบบนี้ของเขาเหลือเกิน เกลียดมาก
"แล้วจะมาสนใจ๋อิหยัง อ้ายเคยสนใจน้องโตยก๋า" ราณีทำน้ำเสียงประชดประชัน
"บ่ได้สนใจ๋ ก่อแค่ถามดู จั้งเต๊อะ"
คำตอบที่มีมาอย่างลอยๆทำให้หญิงสาวมองคนตรงหน้าด้วยความน้อยใจปนหมันไส้ หล่อนอยากจะปราดเข้าไปผลัก เข้าไปทุบชายหนุ่มให้สมกับความเฉยเมยที่เขาแสดงต่อหล่อนเสมอมา แต่ราณีก็ทำได้แค่เพียงเม้มริมฝีปากด้วยความไม่พอใจ แล้วหันหลังเดินไปขึ้นรถของชายหนุ่มอีกคนที่มาจอดรออยู่ข้างๆ
วินมองตามหลังรถคันหรูที่แล่นออกไป เขาถอนหายใจยาว รู้สึกขัดใจตัวเองเป็นอย่างมากที่ไม่สามารถพูดกับหญิงสาวได้อย่างที่ใจอยากจะพูด
ขณะที่ชายหนุ่มกำลังหัวเสียกับตัวเองอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น
"ว่าจะใดจันติ๊บ หา! อะหยังนะ! ได้ อ้ายจะฟั่งไปกำเดียวนี่"
วินหันหลังกลับขึ้นมอเตอร์ไซค์แล้วขี่ออกไปอย่างรวดเร็วหลังจากได้ฟังน้ำเสียงอันร้อนรนของจันติ๊บภรรยาของช่างอ๊อด ชายหนุ่มลืมความคิดที่กำลังจะขึ้นสำนักงานไปทักทายมะปรางของเขาเสียสนิท…
"อ้าว วิน มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย มารอนานหรือยัง"
เมื่อกลับมาถึงรีสอร์ตด้วยความอ่อนเพลียในตอนค่ำ หญิงสาวก็ต้องแปลกใจที่เห็นเงาตะคุ่มของใครบางคนนั่งรอหล่อนอยู่ที่ขั้นบันไดทางขึ้นบ้านพัก
ผมเคยบอกแล้วไง ว่านานแค่ไหนก็รอได้
"ทำไมเพิ่งจะกลับ แล้วนี่มะปรางกินอะไรมาหรือยัง" ชายหนุ่มตอบไม่ตรงคำถาม เขาลุกยืนขึ้นเมื่อเห็นหล่อนเดินตรงเข้ามา
สิปรางค์ส่ายหน้าแทนคำตอบ พลางจ้องมองหน้านายช่างหนุ่ม ก่อนจะตระหนักได้ในทันทีว่าหล่อนคิดถึงเขามากแค่ไหน คิดถึงเป็นที่สุด…
ใบหน้าคร้ามแดดนั้นดูอ่อนโยนกับหล่อนเหมือนเช่นเคย ความรู้สึกสันสนประดังประเดขึ้นมาในใจของหญิงสาว หากหล่อนก็ตอบเขากลับไปสั้นๆ
"เราไม่มีเวลาน่ะ"
คำตอบนั้นทำเอาเจ้าของคำถามที่นั่งรออยู่นานถึงกับส่ายหน้า ทำไมมะปรางไม่ห่วงตัวเองบ้างนะ เดี๋ยวก็เป็นโรคกระเพาะหรอก แล้วนี่อาการปวดหัวยังมีอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่แม้จะเป็นห่วงหญิงสาวขนาดไหน หากวินก็อดที่จะตำหนิคนตรงหน้าตามสไตล์ขี้เล่นของเขาไม่ได้
"จะทำงานอะไรกันนักกันหนาเนี่ย ไม่รู้จักเวล่ำเวลาเลยนะเรา ไปกันครับ ข้างๆนี้เขามีงานวัด ไปหาของกินกันดีกว่าครับ"
สิปรางค์รู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที หากเป็นวันอื่นที่ไม่ใช่วันนี้หญิงสาวคงไม่รู้สึกถือสาและคงออกไปตามคำชวนของชายหนุ่ม แต่ไม่ใช่วันนี้… วันที่หล่อนคร่ำเคร่งมาทั้งวันกับการคิดคำนวณทางรอดของโรงงาน กับการหาข้อมูลจากทุกสารทิศ การตรวจสอบความเป็นไปได้ทุกทางที่โรงงานจะไม่ถูกปิด
หล่อนกำลังเหนื่อยและอ่อนเพลียมาก พลังงานอันมหาศาลถูกนำไปใช้กับการทำงานหมดแล้ว ไม่มีแก่ใจจะมาพูดล้อเล่นอะไรแล้ว
แล้วนี่อะไร ชายหนุ่มตรงหน้ากลับไม่เคยเดือดเนื้อร้อนใจเรื่องอะไรเลย เขายังไม่รู้ตัวสินะว่าที่ผ่านมาพวกเขาทำงานกันสบายแค่ไหน ก็เป็นเพราะพวกเขานั่นแหละ โรงงานถึงไม่มีกำไร!
"วินก็มัวแต่ใช้ชีวิตสนุกไปเรื่อยเปื่อย เคยคิดจะทำอะไรจริงจังบ้างไหม" สิปรางค์พูดออกไปด้วยอารมณ์อันหงุดหงิด หล่อนเหนื่อย!
ชายหนุ่มชะงักไป สีหน้าที่กำลังจะหยอกเย้าหญิงสาวเปลี่ยนไปเป็นนิ่งงัน
"ก็เป็นแบบนี้กันน่ะสิ โรงงานถึงทำรายได้ได้แค่นี้ จะรักสบายกันไปถึงไหน แต่ละคนก็คิดแต่จะทำงานง่ายๆสบายๆ เอาแต่เที่ยวเล่นกินเหล้า" คนตัวเล็กยังพูดต่อโดยไม่สนใจสีหน้าของคนตรงหน้า ความรู้สึกว่าตนเองต้องแบกรับความรับผิดชอบเอาไว้คนเดียว บวกกับอารมณ์เครียดสะสมมาโดยตลอด ทำให้หญิงสาวต้องหาที่ระบาย
วินพูดไม่ออก เขาไม่เข้าใจความหมายที่สิปรางค์พูด เขารู้มะปรางของเขากำลังหงุดหงิดเพราะทำงานเหนื่อย แต่มันเกี่ยวอะไรกับการทำงานของพวกเขา ชายหนุ่มจึงได้แต่ยืนนิ่งเฉย
นั่นยิ่งทำให้หญิงสาวตรงหน้าเขารู้สึกอารมณ์เสียมากขึ้น ก็แหงล่ะ ตัวเองไม่ต้องมารับรู้อะไรนี่นา มีความสุขไปวันๆ แต่ชั้นนี่สิ ทำไมต้องมาแบกอนาคตของพวกเธอเอาไว้คนเดียว
"ตัววินเองก็เถอะ คิดจะมีชีวิตง่ายๆไปวันๆอย่างนี้ไปจนตายเหรอ คิดจะขวนขวายหาลู่ทางให้ชีวิตมันเจริญก้าวหน้ากว่านี้บ้างไหม จะมาจมปลักอะไรอยู่กับโรงงานเก่าๆนี่ เรียนมาก็น้อย แล้วยังไม่คิดจะพัฒนาตัวเองบ้างเลยรึไง!"
สิปรางค์ร่ายยาวเป็นชุดใหญ่ออกมาโดยไม่รู้ตัว เริ่มพาลไปไกลอย่างกู่ไม่กลับ ด้วยอารมณ์เครียดทุกอย่างจึงพาลดูขวางหูขวางตาไปหมด จนเมื่อพูดจบและเห็นสีหน้าของชายหนุ่มเท่านั้นแหล่ะ หญิงสาวถึงได้ตระหนักว่าหล่อนพลาดไปเสียแล้ว…
วินนิ่งงัน มองผู้หญิงตรงหน้าด้วยแววตาน้อยเนื้อต่ำใจอย่างเหลือประมาณ สิปรางค์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาน้อยใจคู่นั้น หญิงสาวรู้สึกตัวว่าอาจจะพูดเกินเลยไปหน่อย แต่ด้วยความมีทิฐิและอารมณ์ที่ยังคุกรุ่นอยู่ หล่อนจึงมองตอบเขาด้วยแววตาเย้ยหยันถือดี
ชายหนุ่มถอนหายใจยาว เบนสายตาไปยังแม่น้ำเหมือนจะพยายามค้นหาคำตอบให้กับตนเองว่าเขาควรจะโต้ตอบหญิงสาวอย่างไรดี
"…"
วินเงียบอยู่ชั่วอึดใจ แล้วก็หันมาพูดกับหญิงสาวด้วยเสียงเรียบและสีหน้าแววตาเฉยเมยว่า
"งั้นผมกลับก่อนนะครับ อย่าลืมหาอะไรกินด้วยล่ะ เดี๋ยวจะเป็นโรคกระเพาะ"
และโดยที่ไม่ฟังรอคำตอบ ชายหนุ่มก็หันหลังแล้วเดินกลับไปทางบ้านสวนอย่างรวดเร็ว
"วิน…" สิปรางค์ร้องเรียกเขาเบาๆ แต่ชายหนุ่มก็ไม่หันกลับมา
หญิงสาวส่ายหน้าด้วยความอัดอั้นตันใจ ความรู้สึกหลายอย่างพุ่งขึ้นมาผสมปนเปประดังประเดกันไปหมด หล่อนทรุดนั่งลงที่ขั้นบันไดขึ้นบ้านพัก รู้สึกหมดเรี่ยวแรงจนต้องเอนตัวพิงพับไปกับเสาบันได สิปรางค์ซบหน้าลงกับฝ่ามือแล้วร่ำไห้สะอื้นออกมาอย่างกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป…
ต่างไปจากคนตัวสูงที่กำลังเดินจากมา วินกัดริมฝีปากตัวเองไว้แน่น ชายหนุ่มพยายามกลั้นไม่ให้เสียงสะอื้นดังลอดออกมา มีแต่น้ำตาเท่านั้นที่กำลังไหลอาบแก้มด้วยความน้อยใจอย่างแสนสาหัส เขาเคยภาคภูมิใจในตัวเองเสมอมาว่าสามารถเอาตัวรอดเติบโตมาได้ทั้งๆที่มีชีวิตอย่างโดดเดี่ยวมาโดยตลอด
แต่มาวันนี้… คำพูดของผู้หญิงคนที่เขารักได้ทลายความเข้มแข็งทั้งหมดที่เขาได้ใช้เวลาอันยาวนานในการเพียรพยายามสร้างมันขึ้นมา
ชายหนุ่มมีความรู้สึกเหงาลึกจับใจ
ต้องเป็นคนแบบไหน ต้องให้ทำยังไง ถึงจะเรียกว่าดีพอ…


## ความห่วงใย

"ผมว่าพี่ดูสีหน้าไม่ค่อยดีนะ วันนี้กลับก่อนดีกว่าไหมครับ ฟ้าครึ้มๆ ดูเหมือนฝนใกล้จะตกหนักด้วยนะพี่"
หนุ่มผู้ร่วมงานรุ่นน้องกล่าวเตือนสิปรางค์อย่างห่วงใย ณัฐเฝ้าสังเกตหญิงสาวทำงานหนักดึกๆดื่นๆทุกคืน เขาได้พยายามช่วยอย่างเต็มความสามารถในส่วนของเขาแล้ว แต่รุ่นพี่คนนี้ต้องการทำรายงานฉบับนี้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด ชายหนุ่มรู้ว่ามันเป็นไปได้ยากในเวลาจำกัดเช่นนี้ แต่พี่ปรางยังไม่ยอมแพ้ ต้องการจะทำให้ดีที่สุด
"มันใกล้จะเสร็จแล้วณัฐ คืนนี้ยังไงพี่ก็ต้องทำให้เสร็จดราฟต์แรกแล้วส่งให้พี่ป้องตรวจทานเลย เราไม่เหลือเวลาอีกต่อไปแล้ว"
รุ่นน้องก้มลงมองดูนาฬิกาข้อมือ นี่ก็สี่ทุ่มกว่าแล้ว วันนี้เขาช่วยงานคนตรงหน้านี้มาทั้งวัน เขาเองก็รู้สึกเหนื่อยล้าเต็มที
"ณัฐกลับได้แล้วนะ ส่วนของณัฐเรียบร้อยแล้ว พี่เหลือปรับส่วนภาษาอีกนิดหน่อย เดี๋ยวพี่ก็จะกลับแล้วเหมือนกัน" สิปรางค์พูดโดยที่ไม่เงยหน้าขึ้นมาจากจอสี่เหลี่ยมตรงหน้า อีกนิดก็ใกล้จะเสร็จแล้ว หล่อนไม่คิดว่าณัฐจะต้องอยู่คอยแต่อย่างใด
"หรือรอกลับพร้อมกันดีพี่" ชายหนุ่มเกิดนึกลังเล มองไปข้างนอกหน้าต่างเห็นฝนเริ่มจะโปรยปรายมาบ้างแล้ว และทำท่าจะมีพายุเข้า หรือเขาควรจะขับรถไปส่งหญิงสาวให้ถึงรีสอร์ตจะดีกว่า ท่าทางของสิปรางค์วันนี้ดูอ่อนล้าพิกล
"ไม่ต้อง ไม่ต้อง กลับไปเถอะ เรื่องตรวจภาษาพี่ต้องใช้สมาธินิดนึง" สิปรางค์หมายความอย่างที่ว่าจริงๆ หล่อนจะรู้สึกไม่มีสมาธิหากต้องมีคนมานั่งคอยขณะหล่อนทำงาน
"ไปได้แล้ว พี่จะทำงานให้เสร็จ" หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาโบกมือไล่เมื่อเห็นรุ่นน้องยังยืนละล้าละลังอยู่ตรงนั้น
"โอเค งั้นพี่อย่ากลับดึกมากนะ เดี๋ยวฝนตกหนักจะขับรถกลับลำบาก" ในที่สุดณัฐก็ตัดสินใจกลับ เขารู้นิสัยผู้ร่วมงานรุ่นพี่คนดีว่าดื้อแค่ไหน ก็ขอให้ฝนไม่ตกหนักอย่างที่เขากังวลก็แล้วกัน….
แต่กว่าสิปรางค์จะส่งอีเมลรายงานฉบับร่างไปให้ปกป้องได้ก็เกือบเที่ยงคืน ฝนกำลังตกหนักทีเดียวขณะที่หล่อนขับรถออกมาจากโรงงาน แต่หญิงสาวคอยให้ฝนซาไม่ไหวแล้ว หล่อนรู้สึกปวดหัวตุ๊บๆ อ่อนเพลียและหมดสิ้นเรี่ยวแรง คงจะเป็นเพราะเครียดและใช้สมองอย่างหนักตลอดระยะเวลาหลายอาทิตย์ที่ผ่านมา แถมวันนี้ตั้งแต่เช้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย นอกจากกาแฟถ้วยเดียวเมื่อตอนสายๆ
หญิงสาวพยายามขับรถอย่างช้าๆเพื่อฝ่าสายฝนที่ตกหนักมากขึ้นเรื่อยๆ ข้างทางเต็มไปด้วยกิ่งไม้ระเกะระกะที่หักโค่นลงมาเนื่องจากแรงพายุ และเมื่อรถเลี้ยวโค้งจากถนนใหญ่เข้าสู่ถนนสายเล็กที่ปะปนกันไปทั้งป่าโปร่ง ทุ่งนา และไร่ของชาวบ้าน สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น รถของหล่อนเกิดกระตุกและดับไปเฉยๆอย่างนั้น
โอ๊ย! อะไรกันเนี่ย! รถจะมาเสียอะไรกันตอนนี้
แล้วสิปรางค์ก็ต้องโกรธตนเองเมื่อเห็นไฟแดงกะพริบบอกว่า น้ำมันได้หมดลงเกลี้ยงถัง ความจริงหล่อนก็เห็นไฟนี้กะพริบๆเตือนมาเป็นอาทิตย์แล้ว แต่หล่อนได้แต่ผัดวันประกันพรุ่งเพิกเฉยมันเสีย คิดว่าจะหาเวลาไปเติมน้ำมันเมื่อวันนี้ออกจากที่ทำงานเร็วหน่อย แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้มีวันไหนที่หล่อนได้ออกจากที่ทำงานเร็วกว่าสามทุ่มเลย
เฮ้ย นี่เราปล่อยให้น้ำมันจนเกลี้ยงหมดถังได้อย่างไรหนอ แย่ชะมัด
หญิงสาวควานหาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสะพาย เพื่อที่จะพบในเวลาต่อมาว่าแบตเตอรี่มือถือก็หมดเกลี้ยงเช่นกัน แถมแบตสำรองก็ถูกลืมไว้ที่ทำงาน หล่อนเริ่มอารมณ์เสียจัด
โอ๊ย! วันนี้มันวันอะไรกันเนี่ย! เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว
สิปรางค์ซบหน้าลงกับพวงมาลัย น้ำตาจะไหลออกมาให้ได้ หล่อนเหนื่อย หล่อนหิว หล่อนปวดหัว หล่อนหมดเรี่ยวแรง แล้วหญิงสาวก็คิดถึงใครคนหนึ่งแทบขาดใจ
คิดไปถึงครั้งแรกที่รถมาเสียที่ถนนสายนี้ ตอนนั้นคนตัวสูงเผอิญผ่านมาได้ยังไงก็ไม่รู้ในช่วงเวลาอันพอดิบพอดี สิปรางค์เผลอยิ้มอย่างเศร้าๆออกมาเมื่อนึกถึงผู้ชายใจดีคนนั้น ตอนนี้เค้าจะอยู่ไหนนะ วินคงจะโกรธมากที่หล่อนไปพูดอย่างนั้นกับเขาเมื่อครั้งที่แล้วที่เจอกัน ทำไมอะไรๆมันก็ผิดพลาดไปหมดหนอ… หญิงสาวเริ่มมีความรู้สึกเหมือนสติใกล้จะหลุดลอย
และแล้วสายตาของสิปรางค์ก็มองไปที่กระจกมองหลังโดยบังเอิญ หล่อนเห็นแสงไฟหน้ารถที่คลับคล้ายคลับคลาว่าจะเป็นไฟหน้าของรถมอเตอร์ไซค์กำลังสาดส่องมาจากด้านหลัง
หรือจะเป็นเขาที่เผอิญผ่านมาเหมือนครั้งที่แล้ว!
หญิงสาวมีความหวังขึ้นมาอย่างเต็มเปี่ยม หล่อนใช้เรี่ยวแรงที่มีเหลืออยู่ทั้งหมดรีบเปิดประตูรถออกไปในทันที น้ำฝนจากด้านนอกสาดเข้ามาโครมใหญ่ทันที นี่หล่อนไร้สติจนลืมไปว่าฝนกำลังตกหนักอยู่เลยหรือ
แสงไฟนั้นสาดใส่เข้าหน้าสิปรางค์อย่างเต็มๆจนหญิงสาวต้องยกมือขึ้นป้องใบหน้า แล้วหล่อนก็ได้ยินเสียงผู้ชายสองคนพูดขึ้น
"ไผมาจอดรถอยู่แถวนี้วะ" เสียงแรกนั้นมีความมึนเมาอยู่ไม่น้อย
"โห รถงามขนาด สัส รถคนรวยแต้ๆเลยว่ะ" และเสียงที่สองก็มึนเมาไม่ต่างกัน
แล้วก็ไม่ใช่เสียงของคนที่หล่อนกำลังโหยหา…
มอเตอร์ไซค์คันนั้นหยุดอยู่ที่ข้างๆรถคันหรูนั้น ไฟหน้าของรถมอเตอร์ไซค์ยังสาดส่องอยู่ที่พื้นถนน ชายคนที่นั่งซ้อนท้ายลงจากรถแล้วปราดเข้ามาหาหล่อน
ไม่ใช่ทั้งวิน และไม่ใช่คนของที่โรงงาน!
ถ้าเป็นในยามปกติหญิงสาวคงไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวแต่อย่างใด และหล่อนก็คงมีสติพอที่จะป้องกันตนเองได้ แต่ในยามนี้ ยามที่ฝนกำลังตกหนัก และหล่อนกำลังจะหมดแรง สิ่งที่สิปรางค์ทำได้ก็เพียงพยายามจะร้องออกมาให้เสียงดังที่สุด
"จะทำอะไร ออกไป๊!" หล่อนจับประขอบประตูรถไว้แน่น
"ขอดูในรถน่อยลอ มีอะหยังฮื้อเอาไปได้พ่อง" ชายคนนั้นผลักหล่อนออก พยายามจะเข้าไปค้นข้างในรถ สิปรางค์พยายามยื้อยุดฉุดกระชากชายคนนั้นด้วยกำลังที่มีอยู่ทั้งหมด หล่อนไม่ยอมหรอก หญิงสาวจะไม่ยอมให้ใครมารังแกกันง่ายๆ
เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเจ้าของรถทำตัวเป็นอุปสรรคต่อการค้นหาทรัพย์สินในรถ ชายคนดังกล่าวจึงหันมาจับไหล่บางๆนั้นแล้วเหวี่ยงออกไปอย่างแรง สิปรางค์รู้ตัวดีว่าหล่อนแทบไม่สามารถจะประคองตัวเองไว้ได้แล้ว ฝนยังคงตกหนักอย่างต่อเนื่อง เนื้อตัวของหล่อนเปียกปอนไปหมด อาการปวดหัวก็รุนแรงมากขึ้นตามลำดับ และสติของหล่อนก็กำลังเลือนรางเต็มทน
แต่ก่อนที่ร่างบางจะปล่อยตัวเองให้ล้มลงไปนอนกับพื้นถนน พลันก็มีแขนของใครคนหนึ่งมาอุ้มหล่อนไว้ เขาประคองหล่อนให้ไปนั่งพิงอยู่ที่ด้านข้างของรถอย่างรวดเร็ว แล้วตัวเขาเองก็รีบเข้าไปฉุดตัวของชายแปลกหน้าที่กำลังพยายามจะมุดเข้าไปรื้อค้นรถของหญิงสาว
สิปรางค์พยายามเพ่งตามดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นท่ามกลางสายฝนกระหน่ำ หญิงสาวจำแผ่นหลังกว้างของผู้ชายคนนี้ได้แม่นยำ คนตัวสูงกำลังกระชากชายแปลกหน้าคนนั้นออกมาจากรถของหล่อน ก่อนที่จะชกเข้าที่หน้าคนบุกรุกโดยไม่ยั้ง จนกระทั่งชายคนนั้นทรุดลงไปกองอยู่กับพื้นถนน
แล้วชายหนุ่มคนคุ้นเคยของสิปรางค์ก็ลากคนที่ถูกชกจนอาการป้อแป้นั้นออกมาให้ห่างจากตัวรถ เขาตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดไปยังชายอีกคนที่ยังอยู่บนมอเตอร์ไซค์ และกำลังตกอกตกใจกับสิ่งที่เห็นจนแทบจะหายเมาเป็นปลิดทิ้ง
"มาเก็บเอาเพื่อนมึงกลับไปด้วย!"
ชายบนรถมอเตอร์ไซค์รีบลนลานลงจากรถเข้ามาหาอีกคนที่นอนหมอบอยู่กับพื้น
สิปรางค์ยิ้มหวานเมื่อชายหนุ่มคนที่หล่อนกำลังโหยหาถึงกำลังปราดเข้ามาหาหล่อน หญิงสาวพูดด้วยเสียงอ่อนหวานที่สุดเท่าที่หล่อนเคยพูดมา
"วินเท่สุดๆเลย"
ก่อนจะหมดสติไป…
วินมองหน้าหญิงสาวที่นอนสะลึมสะลืออยู่บนเตียงอย่างกังวลใจ ชายหนุ่มกำลังนั่งเช็ดตัวให้หล่อนอยู่ไม่ห่าง สิปรางค์ตัวร้อนจัดและนอนกระสับกระส่ายมาเป็นชั่วโมงแล้ว
หลังจากกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านของตนเองแล้ว ชายหนุ่มก็กลับมานั่งเฝ้ามะปรางของเขา เขายังคงใช้ผ้าขนหนูเนื้อนุ่มบางเบาเช็ดตามหน้าตาเนื้อตัวให้หล่อนอยู่เรื่อยๆ ตั้งใจว่าหากสิปรางค์ยังคงตัวร้อนจัด อาการไข้ไม่ลด เขาก็พร้อมที่จะพาหล่อนไปโรงพยาบาลโดยเร็วที่สุด
นึกไปถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อครู่แล้วก็นึกใจหาย นี่ถ้าเขามาไม่ทันจะเกิดอะไรขึ้น วันนี้เขาเผอิญไปซ้อมดนตรีที่ผับในตัวเมืองจนถึงดึกดื่น ชายหนุ่มพยายามจะใช้ดนตรีเป็นเครื่องบำบัดความรู้สึกเจ็บปวดจากคำพูดของสิปรางค์เมื่อครั้งนั้น วินคิดว่า หากเขาห่างหายไปจากหญิงสาวสักพัก เขาอาจจะตัดใจจากหล่อนได้
และชายหนุ่มก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้… เขายังตัดใจจากมะปรางของเขาไม่ได้…
วินจำรถคันหรูของหญิงสาวได้ในทันทีแม้จะเห็นมาจากไกลๆในขณะที่ฝนกำลังตกหนัก เขานึกขอบคุณตัวเองที่ได้พยายามที่จะขี่รถฝ่าสายฝนกลับบ้าน เมื่อตอนเขาออกมาจากผับนั้นฝนยังแค่ตกปรอยๆ และมาตกหนักเมื่อเขาขี่รถมาได้ครึ่งทางแล้ว ตอนนั้นเขายังลังเลอยู่เลยว่าจะหาที่หลบฝนแถวนั้นก่อนดีไหม แต่แล้วเขาก็ตัดสินใจขี่รถต่อมา จนกระทั่งได้มาเจอกับเหตุการณ์เมื่อครู่
ชายหนุ่มหันไปเห็นยาแก้ไข้ที่วางอยู่ที่หัวเตียงแล้วเขาก็รู้สึกเป็นห่วงหล่อนจับใจ
นี่คงปวดหัวบ่อยๆสินะ ถึงได้มียาพาราติดไว้ที่หัวเตียง
เป็นครั้งที่สองแล้วที่สิปรางค์หมดสติต่อหน้าเขา ชายหนุ่มลังเลอยู่ชั่วขณะที่กำลังอุ้มหญิงสาวขึ้นรถของรีสอร์ตที่เขาโทรถึงปริมขอให้มารับ เขาควรจะพาหล่อนตรงไปโรงพยาบาลเลยดีไหม แต่ด้วยฝนที่ตกหนักและการขับขี่ที่ต้องระมัดระวัง กว่าจะขับรถไปถึงโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดก็อาจต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าชั่วโมง ในขณะที่หากขับรถกลับรีสอร์ตเลยก็จะใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจพาหล่อนกลับมาที่นี่ เขากลัวว่าหล่อนจะมีอาการปอดบวมไปเสียก่อนหากเนื้อตัวเปียกโชกแบบนี้นานเกินไป
"วิน… ยกโทษให้เรานะ เราไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น" หญิงสาวพึมพำเพ้อถึงสิ่งที่ติดค้างอยู่ในใจ หากดวงตายังปิดสนิท มือไม้ป่ายไปมาเปะปะในอากาศเหมือนกำลังพยายามจะไขว่คว้าสิ่งใด
ชายหนุ่มรีบรวยมือทั้งสองของหล่อนไว้แล้วนำมาแนบแก้ม มือน้อยๆทั้งสองนั้นยังคงร้อนผ่าว แต่ก็ไม่เท่าเมื่อตอนมาถึงรีสอร์ตใหม่ๆ นี่ไข้คงจะลดไปบ้างแล้ว เขาค่อยโล่งอก
วินมองใบหน้านวลขาวนั้นด้วยความสงสารจับใจ
"ไม่เป็นไรแล้วครับมะปราง ผมอยู่นี่แล้ว ผมอยู่ข้างๆมะปรางแล้ว"…
"วิน… เราหิวน้ำ"
คนเฝ้าไข้ลืมตาขึ้นมาทันทีที่ได้ยินหญิงสาวพึมพำชื่อเขาด้วยเสียงแหบแห้ง เขาเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ชายหนุ่มขยี้ตามองลอดผ้าม่านออกไปนอกเรือนพัก
กี่โมงกันแล้วนี่ น่าจะสายแล้ว แดดจ้าเชียว
"มะปรางเป็นไงบ้างครับ" เขารีบลุกขึ้นเอามือไปอังหน้าผากหล่อน ตัวไม่ร้อนจัดแล้ว ค่อยยังชั่ว
"หิวน้ำ…" เสียงนั้นดังออกมาแผ่วๆ คนหน้าสวยตอนนี้กลับกลายเป็นหน้าซีดเซียว นัยน์ตาคมสวยที่กำลังมองมายังเขานั้นยังปรือๆกึ่งหลับกึ่งตื่น
"วิน… วินยกโทษให้เรานะ"
ชายหนุ่มรีบยกแก้วน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงมาจ่อไปที่ปากของหญิงสาว "โอย เรื่องนั้นช่างมันเถอะครับ มะปรางกินน้ำก่อนนะ"
หากสิปรางค์กลับเม้มปากแน่นพลางส่ายหน้า "ถ้าวินไม่ยกโทษให้เรา เราก็จะไม่กินน้ำ"
"อ้าว แล้วบอกว่าหิวน้ำ" ชายหนุ่มอมยิ้ม อาการดื้อของคนตัวเล็กข้างหน้าเริ่มกลับมาแล้ว แสดงว่ายังไม่เข้าขั้นป่วยหนัก เขาค่อยโล่งใจหน่อย
"ไม่ วินต้องยกโทษให้เราก่อน" แม้น้ำเสียงจะยังคงอ่อนละโหยแหบแห้ง แต่คนป่วยก็คงยังมุ่งมั่น
"โอเคครับ งั้นก็ไม่ต้องกิน" วินหัวเราะเบาๆ หันไปวางแก้วน้ำลงที่ข้างโต๊ะหัวเตียง ก่อนจะหันหน้ามาจ้องมองหญิงสาวด้วยสีหน้ายิ้มๆแววตาอ่อนโยน
สิปรางค์ยิ้มอ่อนตอบกลับ มองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาอ้อนวอนและสำนึกผิดเหลือหลาย
วินจ้องเด็กดื้อตรงหน้าด้วยอารมณ์ตัดพ้อ เขาจะทำอย่างไรกับหล่อนดี ความรู้สึกสับสนพลุ่งพล่านในใจ รู้ตัวดีว่ายังไงเขาก็ต้องยอมหล่อน
แม้ชายหนุ่มจะรู้สึกโกรธหญิงสาวมากในวันนั้น ผิดหวังระคนน้อยเนื้อต่ำใจจนไม่อยากที่จะเจอหล่อนอีก แต่ขณะที่เขาขับมอเตอร์ไซค์ตามรถของรีสอร์ตที่มารับสิปรางค์กลับมาบ้านขณะที่หล่อนไม่ได้สติ เขากลับรู้สึกเป็นห่วงหล่อนจับใจ ชายหนุ่มไม่อยากจะอยู่ห่างจากหญิงสาวเลยแม้แต่วินาทีเดียว
"วิน…" หญิงสาวเอื้อมมือมายังของเตียง หล่อนจับมือเรียวเขาทั้งสองข้างไปแนบแก้มตนเองเอาไว้
"เราเสียใจจริงๆที่พูดกับวินอย่างนั้น เราปากไม่ดีเอง วินเป็นผู้ชายที่เจ๋งที่สุดแล้ว เราเองที่ห่วย เราเหนื่อย เราเครียด ความจริงแล้วมันไม่เกี่ยวกับวินเลย วินอย่าเข้าใจผิดนะ วินอย่าเกลียดเรานะ"
น้ำเสียงอ่อนแรงที่รีบพูดประโยคยาวเหยียดนั้นทำเอาชายหนุ่มใจอ่อนยวบ นี่แน่ใจนะว่าป่วยอยู่ พูดยาวเหมือนยามปกติเลย เขากุมมือหล่อนเอาไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ในขณะที่มืออีกข้างหนึ่งเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำมาจ่อที่ปากหญิงสาวอีกครั้ง
"กินน้ำก่อนครับ เดี๋ยวเสียงไม่หวาน" ชายหนุ่มยิ้มทั้งตาและปากอีกแล้ว
หลังจากที่หญิงสาวยอมดื่มน้ำแต่โดยดี เขาจึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาบ้าง
"มะปรางก็รู้… ว่าผมไม่มีวันเกลียดมะปราง"
วินมองสิปรางค์ด้วยสายตาอ่อนหวาน เขายอมแพ้หล่อนอย่างศิโรราบ อันที่จริงเขาก็ไม่ใช่คนที่จะคิดผูกใจเจ็บกับใครง่ายๆอยู่แล้ว ชีวิตที่ต้องต่อสู้มาเพียงลำพังบ่มเพาะความมั่นใจในตัวเองให้ชายหนุ่มพอควร จริงอยู่ที่สถานะทางสังคมเขาอาจด้อยกว่าหญิงสาวตรงหน้า แต่ลึกๆในใจแล้วเขาไม่เคยสนใจเรื่องพวกนั้น เขามีวิถีชีวิตของเขาเอง
คนตัวสูงเอื้อมมือไปปัดผมที่ระอยู่บนหน้าผากของคนตัวเล็กบนเตียง ก่อนจะอังมือที่ผิวเนียนนุ่มนั้น
"ค่อยยังชั่ว ตัวไม่ร้อนเท่าเมื่อคืนแล้ว"
ชายหนุ่มกลับมายิ้มอย่างสดใสเหมือนเช่นเคย สิปรางค์น้ำตารื้น หญิงสาวเพิ่งจะรู้ใจตนเองก็คราวนี้ ว่าหล่อนเป็นห่วงความรู้สึกของเขามากแค่ไหน และหล่อนก็ยังรับรู้ได้ถึงความห่วงใยที่วินมีให้หล่อนเสมอมา แล้วทำไมวันนั้นหล่อนถึงได้พูดจาทำร้ายจิตใจเขาเช่นนั้น
แต่หรือเพราะลึกๆแล้วตัวหล่อนก็ตระหนักดี ว่าอย่างไรก็แล้วแต่ในที่สุดเขาก็จะยอมหล่อน เขายอมหล่อนเสมอมา วินไม่มีวันที่จะโกรธหล่อนได้นานหรอก เขาไม่ใช่ผู้ชายที่คิดผูกใจเจ็บแบบนั้น วินเป็นคนอ่อนโยนและน่ารัก หล่อนรู้ดี
"แต่เดี๋ยวนะ" หากสิปรางค์ฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ หญิงสาวก้มลงมองชุดนอนที่หล่อนใส่อยู่ นี่ใครเปลี่ยนชุดให้หล่อนกันนี่
"วิน!" หล่อนหันหน้าไปหาเขา ก็เห็นชายหนุ่มอมยิ้มทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
"ยังไงกัน นี่เห็นหมดเลยเหรอ" หญิงสาวหน้าแดงซ่านขึ้นมา รู้สึกอายจนไม่รู้จะอายยังไง
ตายแล้ว ตายแล้ว โอย อาย จะบ้าตาย วินเห็นเราหมดทุกส่วนเลยจริงๆเหรอนี่
"โอ้ย ทุบผมทำไมเนี่ย อุตส่าห์เปลี่ยนเสื้อผ้าให้" คนตัวสูงร้องเสียงหลง
สิปรางค์แก้เขินด้วยการลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วรวบรวมพลังทั้งหมดทุบไปทั่วตัวของชายหนุ่มเป็นพัลวัน แม้หล่อนจะยังคงไร้เรี่ยวแรง แต่หล่อนยอมไม่ได้ หญิงสาวอายมากจนสุดจะพรรณนา
"โอ้ย เจ็บ กลัวแล้วจ้า ไม่ได้เห็นอะไรเลย หลับตาอยู่ตอนนั้น" เจ้าตัวทำท่าปัดป้องเสมือนประหนึ่งเจ็บมาก แต่หากในเสียงโอดครวญนั้นกลับมีเสียงกลั้วหัวเราะปนอยู่ด้วยชุดใหญ่
"พี่ปราง เป็นยังไงบ้างคะ"
เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับประตูเรือนพักของคนป่วยก็เปิดออก ปริมเดินเข้ามาพร้อมกับคนของรีสอร์ตที่ถือถาดไม้ที่มีถ้วยข้าวต้ม น้ำส้ม ขนมและผลไม้นานาชนิดวางเรียงกัน
"อ้าว ปริม รู้ได้ยังไงว่าพี่ไม่สบาย" สิปรางค์ถอยห่างจากชายหนุ่มข้างเตียง หล่อนพยายามรีบจัดแจงเสื้อผ้าผมเผ้าให้ดูเรียบร้อย
"ก็คุณวินเค้าโทรมาถึงปริมให้ไปรับเมื่อคืนนี้ไงคะ ไม่รู้พี่ปล่อยให้รถน้ำมันหมดถึงขนาดนี้ได้ยังไง นี่มาถึงก็ตัวเปียกปอนกันทั้งคู่เลย ปริมก็เลยมาเปลี่ยนเสื้อผ้าให้พี่ คุณวินเค้าก็กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านเค้า แล้วเค้าก็กลับมาอาสาอยู่เฝ้าพี่ทั้งคืน" ผู้เป็นน้องสาวรายงานอย่างละเอียดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
หญิงสาวคนป่วยหันไปมองชายหนุ่มคนเฝ้าไข้อย่างหมันไส้เป็นที่สุด แววตายิ้มได้คู่นั้นกำลังยิ้มหวานมาก
ว่าแล้ว ว่าทำไมยิ้มไม่หยุด หลอกเราได้สำเร็จนี่เอง…


## ความอาลัย

"ผมขอขอบคุณทุกๆคน สำหรับสิ่งที่พวกเราตั้งใจทำกันมาตลอดทั้งปี คืนนี้ขอให้ทุกคนสนุกกันให้เต็มที่"
วิชิตพยายามกล่าวเปิดงานเลี้ยงปีใหม่ประจำปีให้สั้นที่สุด ผู้สูงวัยรู้สึกสะท้อนใจลึกๆ เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่สิปรางค์ได้พยายามทำในหลายอาทิตย์ที่ผ่านมาจะประสบความสำเร็จ แต่เขาได้ให้ความช่วยเหลือสนับสนุนหญิงสาวอย่างดีที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้แล้ว วิชิตรู้สึกผิดในใจอย่างยากที่จะลบเลือน ส่วนหนึ่งมันคงเป็นเพราะตัวเขาเองที่เป็นคนทำให้โรงงานต้องมาถึงจุดจุดนี้
งานปีใหม่ในค่ำคืนนี้ถูกจัดขึ้นที่บริเวณถนนลานกว้างด้านหน้าของอาคารสำนักงาน เวทีไม้ยกพื้นขึ้นสูงพอสมควรถูกสร้างขึ้นอย่างมั่นคงแข็งแรงโดยหันหน้าออกไปด้านตรงข้ามซึ่งเป็นบริเวณโรงจอดรถริมแม่น้ำ หน้าเวทีถูกเว้นระยะห่างเอาไว้สำหรับนักเต้นเท้าไฟทั้งหลาย สำรับอาหารบุฟเฟต์คาวหวานวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะด้านข้าง โต๊ะไม้ยาวจากโรงอาหารถูกนำลำเลียงมาให้ชาวโรงงานได้มีที่นั่งร่วมงานเลี้ยงอาหารเย็นด้วยกัน และก็แน่นอน ทุกคนมาร่วมงานด้วยความรื่นเริงในชุดเสื้อม่อฮ่อม
งานเลี้ยงครั้งนี้อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ที่ผู้จัดการโรงงานแก่ๆคนนี้จะมีโอกาสได้ทำให้พนักงานที่รักของเขามีความสุข
"และงานนี้ถือเป็นการเลี้ยงส่งคุณณัฐด้วยนะพวกเรา คุณณัฐจะอยู่กับเราวันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้ว ขอเชิญคุณณัฐขึ้นมากล่าวอำลากับพวกเราหน่อยครับ"
แล้ววิชิตก็ผายมือไปทางนักบัญชีหนุ่มซึ่งกำลังยืนอยู่ด้านล่างข้างๆของเวที ทุกคนต่างมองด้วยความแปลกใจมาที่ชายหนุ่มเป็นจุดเดียว ข่าวนี้เป็นข่าวใหม่ที่ชาวโรงงานกาแฟมิตรแท้เพิ่งจะได้รับรู้พร้อมๆกัน
ณัฐหันหน้ามามองสิปรางค์ซึ่งยืนอยู่ข้างๆ หญิงสาวยิ้มน้อยๆพยักหน้าให้ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินนิ่งๆขึ้นไปบนเวที
"ผมขอบคุณทุกๆคนมากที่ให้ความร่วมมือในการทำงานกับผม"
ชายหนุ่มผู้มาจากกรุงเทพเริ่มต้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ พยายามสะกดอารมณ์ให้เป็นปกติ แม้เขาจะคุ้นเคยกับการไปทำงานกับลูกค้าตามที่ต่างๆเป็นระยะเวลานานๆ แต่ที่นี่ก็ไม่เหมือนที่อื่นๆ ด้วยบรรยากาศที่เป็นกันเองและความมีมิตรไมตรีของที่แห่งนี้ มันทำให้เขาเกิดความรู้สึกผูกพันอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ณัฐรู้สึกเศร้าใจผสมกับความรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อยเมื่อคิดถึงหน้าที่ของเขาในช่วงเวลาที่ผ่านมา เพราะท้ายที่สุดแล้วมันก็คือการทำร้ายทุกคนนั่นเอง
"ผมอยากจะบอกว่า..."
ณัฐหยุดไปชั่วครู่ มองไปที่บรรดาชาวกาแฟที่ยืนกันอยู่สลอนข้างล่างเวที ทุกคนมีใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มและกำลังตั้งใจฟังเขาพูด ชายหนุ่มรู้สึกแปลกๆในใจอย่างบอกไม่ถูก เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี มันเป็นความรู้สึกที่เหมือนกับว่าเขากำลังหักหลังคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้านี้ทุกคน
"ผมขอให้ทุกคนโชคดี ขอบคุณครับ" แล้วชายหนุ่มส่งไมค์คืนให้คุณวิชิต ก่อนจะรีบเดินลงจากเวทีตรงเข้าไปยังที่หญิงสาวรุ่นพี่ยืนอยู่ทันที
"ขอบคุณคุณณัฐมากครับ เอ้า! พวกเราเต็มที่เลย! ขอเสียงหน่อย!"
คุณวิชิตนำเปิดงานพร้อมๆกับเสียงโห่ร้องด้วยความสนุกสนานของชาวโรงงาน
"ไชโย! ไชโย! ไชโย!"
สิปรางค์มองไปรอบๆด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย เมื่อได้เห็นบรรยากาศความรื่นเริงของชาวโรงงานในวันนี้แล้ว หญิงสาวก็ได้แต่สะท้อนใจ เฉกเช่นเดียวกับหนุ่มรุ่นน้อง
"ทำใจยากว่ะพี่ เหมือนหักหลังพวกเค้ายังไงไม่รู้" เขาพูดก่อนจะยกแก้วเบียร์ที่รับมาจากคนงานคนหนึ่งขึ้นดื่มอึกใหญ่ เมาๆไปเสียเลยดีไหมวะวันนี้ จะได้ไม่ต้องรู้สึกแย่อย่างนี้
"ก็หวังว่าพวกผู้ถือหุ้นเค้าจะฟังเราบ้างนะ" หญิงสาวเองก็มีสีหน้าหนักใจไม่น้อย
"ผมขอโทษด้วยจริงๆพี่ ที่ไม่สามารถอยู่ช่วยพี่ได้จนถึงวันสุดท้าย" ชายหนุ่มหันมามองสิปรางค์ด้วยสายตาเสียใจ ก่อนจะหัวเราะแค่นๆ "ผมว่านะที่คุณป้องแกรีบเรียกผมกลับ แกอาจจะกลัวว่าถ้าผมยังอยู่ เดี๋ยวผมเกิดจะไปขัดขวางอะไรแกอีก"
"ไม่หรอก พี่ป้องแกแค่อยากให้เธอไปช่วยดูปิดบัญชีก่อนสิ้นปีก็แค่นั้นเอง" คนเป็นรุ่นพี่พูดเหมือนไม่อยากให้รุ่นน้องคิดมาก ทั้งๆที่ในใจก็แอบคิดเช่นนั้นไม่ได้ ปกป้องเรียกตัวณัฐกลับบริษัทใหญ่ที่กรุงเทพทันทีหลังจากชายหนุ่มส่งรายงานบัญชีของโรงงานนี้เรียบร้อย ส่วนสิปรางค์นั้นจะอยู่ต่อจนกระทั่งปิดโรงงานวันสุดท้าย
"แล้วพี่จะลงกรุงเทพเมื่อไหร่ครับ"
"ก็อาทิตย์หน้าเลย หลังวันหยุดปีใหม่"
"แต่จะว่าไปนะ คิดอีกที ผมว่าผมโคตรโชคดีเลยที่บริษัทเค้าเรียกตัวผมกลับก่อน ไม่ต้องอยู่จนถึงวันปิดโรงงาน ผมไม่รู้จะทำหน้ายังไงเลยถ้าพวกเค้ารู้ความจริง"
ชายหนุ่มถอนหายใจและหัวเราะแค่นๆกับตัวเอง สิปรางค์หันหน้ามามองเพื่อนร่วมงานรุ่นน้อง หล่อนไม่เคยเห็นอารมณ์หม่นหมองอย่างนี้ของณัฐมาก่อน หนุ่มหล่อผู้ไม่เคยยี่หระกับอะไรทั้งสิ้น ณัฐไม่ใช่คนที่จะมาใส่ใจความรู้สึกของใครง่ายๆ
"มันก็เป็นแค่เรื่องของหน้าที่การงาน อย่าคิดมากเลย"
สิปรางค์ก็ปลอบใจเพื่อนรุ่นน้องไปเช่นนั้นเอง ในขณะที่ตัวรุ่นพี่เองก็รู้สึกผิดไม่ต่างกัน และที่หนักกว่าก็คือหญิงสาวรู้ดีว่าความรู้สึกนี้คงจะตามหลอกหลอนหล่อนไปอีกตราบนานเท่านาน
"ว่าแต่เรื่องของเธอเหอะ นี่เคลียร์ตัวเองเรียบร้อยรึยัง" หญิงสาวเปลี่ยนเรื่อง หล่อนเเอื้อมมือไปตบไหล่ชายหนุ่ม รู้ว่าเขารู้ว่าหล่อนหมายถึงเรื่องอะไร "คุยกับเค้าให้รู้เรื่องนะ อย่าหายไปเฉยๆ เห็นใจผู้หญิงบ้าง"
ในฐานะเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่หล่อนคงเตือนเขาได้เพียงเท่านี้ หญิงสาวไม่ใช่คนที่มีนิสัยชอบยุ่งกับเรื่องส่วนตัวของใคร ณัฐหันมามองหล่อนด้วยสายตาประหลาดใจ สิปรางค์รู้เรื่องเขากับราณีด้วยหรือนี่ ชายหนุ่มทำได้แต่ส่งยิ้มแหยๆให้กับเพื่อนสาวรุ่นพี่อย่างยอมจำนน…
หลังจากที่ทุกคนอิ่มหนำจากอาหารเย็นกันแล้ว ก็ได้เวลาของความบันเทิงอันเป็นจุดประสงค์หลักของงานนี้ บรรดาโต๊ะไม้บางส่วนถูกยกออกไป เพื่อขยายลานหน้าเวทีให้กว้างขึ้น แล้วดนัยจึงก้าวขึ้นบนเวที เขามาด้วยแฟชั่นชุดเดิม คือเสื้อม่อฮ่อมคอจีน ถูกผูกปลายด้วยโบว์ขนาดใหญ่สีรุ้ง และกางเกงทรงเลสีครามปลายบานกว่าปกติ
"และเพื่อเป็นการอำลาส่งท้ายให้คุณณัฐนะฮ้า กลุ่มสาวน้อยในโรงงานของเราจึงขอมอบการแสดงสุดพิเศษนี้ให้กับคุณณัฐคนดียวเลยฮ้า และณ บัดนี้ ขอเชิญทุกท่านพบกับสาวๆเกิร์ลกรุ๊ปBNK68 ที่จะมาในเพลงของลำไยไหทองคำฮ้า"
"ซอมเบิ่งอยู่เด้อ ถ้าหากว่าเธอ นั้นเลิกกันกับเขา เรื่องของสองเฮาสิเป็นไปได้บ่….
ฟ่าวเลิกกันแหน่เถาะ ผู้สาวขาเลาะ อยากเป็นผู้สาวอ้าย…"
แม้เพลงที่คัดเลือกมานั้นจะมาจากนักร้องสาวอีสาน แต่ความต่างของวัฒนธรรมภาษานั้นก็หาได้เป็นอุปสรรคต่อความครื้นเครงของเหล่าบรรดาชาวโรงงานไม่ จะอีสานหรือเหนือ เราก็เว้าก็อู้กันรู้เรื่อง อาจจะเป็นด้วยแรงเชียร์จากบรรดาชาวโรงงานข้างล่างเวที ทำให้สาวน้อยบนเวทียักย้ายส่ายสะโพกกันเต็มที่อย่างพร้อมเพรียงตามที่ซ้อมมา แม้อายุอานามส่วนใหญ่จะอยู่ในวัยเกินหกสิบปีแล้ว…
"ผมว่าคุณคงเข้าใจ ชีวิตผมไม่ได้อยู่ที่นี่"
เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มนักรักอย่างณัฐต้องพูดอย่างกระอักกระอ่วนใจเมื่อเขาต้องการตัดความสัมพันธ์กับผู้หญิง ชายหนุ่มต้องรวบรวมความกล้าอยู่นานพอควรที่จะตัดสินใจบอกยุติความสัมพันธ์ของเขากับราณี
และเขาคิดว่า ในงานปีใหม่นี้ล่ะที่เหมาะที่สุดที่จะดำเนินการ ในบรรยากาศที่อึกทึกครึกโครมแบบนี้ เขาน่าจะจบเรื่องได้เร็ว และราณีก็ไม่น่าจะมีโอกาสได้ยืดเยื้อมาก เขารู้นิสัยของผู้หญิงคนนี้ดี หล่อนห่วงภาพลักษณ์ของตนเองมาก และจะไม่มีวันทำเรื่องที่จะให้ตนเองได้เสียหน้าเป็นอันขาด
แม้ชายหนุ่มจะชอบคนสวยคนนี้เอามากๆ แต่ชีวิตของเขาก็อยู่ที่กรุงเทพ ที่นั่นมีทั้งหน้าที่การงาน ครอบครัว และแฟนสาวที่น่ารักเพียบพร้อมและเหมาะสมกับเขารอคอยเขาอยู่
เพียงแต่ว่าทุกครั้งที่ผ่านมามันไม่ได้ยากเหมือนครั้งนี้…
ครั้งนี้ชายหนุ่มรู้สึกผิดมากอย่างที่ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน อาจเนื่องด้วยเขารู้ว่าตนเองกำลังทำร้ายราณีสองต่อ  ทั้งเรื่องปิดโรงงานและเรื่องของความรัก แต่ณัฐก็รักตัวเองเกินกว่าที่จะจริงจังกับความสัมพันธ์ครั้งนี้
"เราจบกันด้วยดีเถอะนะครับ ผมจะกลับกรุงเทพมะรืนนี้แล้ว"
ณัฐเลือกมุมสงบบริเวณริมแม่น้ำไกลออกมาจากโรงจอดรถเล็กน้อยเป็นสถานที่บอกตัดความสัมพันธ์ ราณีน้ำตาไหลอาบแก้ม หญิงสาวเม้มปากแน่น ได้แต่มองหนุ่มรูปหล่อตรงหน้าด้วยแววตาเจ็บช้ำ ถึงแม้ว่าหล่อนจะรู้อยู่เต็มอกว่าอย่างไรเสียวันนี้ก็ต้องมาถึง วันที่เขาจะบอกลาหล่อน แต่เมื่อเวลานั้นมันมาถึงจริงๆ มันก็ไม่ง่ายเลยที่จะทำใจ
ทำไมราณีจะไม่เคยสังเกตเห็นว่าหนุ่มกรุงเทพคนนี้ไม่เคยคิดจะจริงจังกับหล่อน คุณณัฐเองก็เคยบอกตรงๆกับหล่อนว่าเขามีแฟนแล้ว หากแต่หญิงสาวเผลอใจปล่อยกายให้กับเขาเพราะหล่อนรักเขามาก คุณณัฐเป็นผู้ชายที่เพียบพร้อมสมบูรณ์แบบที่ราณีหาได้ไม่ง่ายนักในโลกรอบๆตัวหล่อน
"ผมขอโทษจริงๆ แต่ยังไงเรื่องของเราก็คงไปต่อไม่ได้"
ณัฐมองหน้าหญิงสาวสวยตรงหน้าด้วยความรู้สึกสงสารหล่อนจับใจ ดวงตาแสนสวยคู่นั้นบ่งบอกความเจ็บช้ำอย่างเหลือประมาณ เขาไม่ได้คิดมาก่อนว่าราณีจะเสียใจมากมาย เคยคิดแค่ว่าราณีคงเป็นผู้หญิงที่ใจง่าย รักสนุก ก็แค่นั้น
ชายหนุ่มเอื้อมมือออกไปหมายจะไปป้ายน้ำตาบนใบหน้าขาวสวยนั้น แต่ราณีกลับเบือนหน้าหนีทั้งๆที่น้ำตาไหลอาบแก้ม
และแล้วหญิงสาวก็เชิดหน้าขึ้นแม้น้ำตาจะคงไหลอาบแก้ม ใช่ว่ามันจะคือความผิดของเขาแต่เพียงผู้เดียว หล่อนต่างหากที่เดินเข้ากองไฟนี้เองตั้งแต่ในตอนแรก
"ช่างมันเถอะค่ะ มันก็แค่ความรักของผู้หญิงใจง่ายคนนึง"
ความรักมันเป็นเช่นนี้เอง มันทำร้ายหล่อน ทำให้หล่อนเจ็บปวดจนแทบขาดใจ หล่อนผิดเองที่ปล่อยให้มันทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"เบลล่า ผมขอโทษ…"
ณัฐพึมพำไม่กล้าสู้ตาของหญิงสาว ชายหนุ่มไม่รู้จะพูดอะไรดี ถ้าราณีจะเป็นแบบผู้หญิงคนอื่นที่โวยวายด่าทอเมื่อเขาบอกลา เขาคงจะไม่รู้สึกแย่เช่นนี้
"โชคดีนะคะ เบลล่าดีใจค่ะที่ได้รู้จักกับคุณค่ะ"
ราณียิ้มให้เขาทั้งน้ำตา แล้วหล่อนก็หันหลังให้เขาง่ายๆอย่างนั้นเอง ณัฐเอื้อมมือจะไปดึงแขนกลมกลึงนั่นเอาไว้ แต่หญิงสาวก็เดินจากเขาไปอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มทิ้งแขนลงข้างตัวอย่างหมดแรง มองตามหลังหญิงสาวไปด้วยสายตาที่รู้สึกเสียใจในสิ่งที่ได้ทำลงไป การจากลาแบบง่ายดายอย่างนี้ไม่ใช่หรือที่เขาหวังเอาไว้
แต่ทำไมเมื่อถึงเวลาที่มันเกิดขึ้นจริง เขากลับรู้สึกแย่มากขนาดนี้…
"รอนแรมมาเนิ่นนาน เพียงหนึ่งใจ กับทางที่โรยเอาไว้ด้วยขวากหนาม…
แต่หัวใจของคน ยังยืนยันจะไม่ถอดใจ..."
ชายหนุ่มนายช่างใหญ่มาในชุดเครื่องแบบเสื้อยืดกางเกงยีนอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา วินเปิดวงดนตรีด้วยเพลงฮึกเหิมให้กำลังใจของพี่ตูน เรียกเสียงกรี๊ดจากชาวโรงงานถ้วนหน้า และก็ถึงคราวของหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ด้านล่างเวทีที่ต่างลุกขึ้นมาโชว์สเต็ปกันตามถนัดของแต่ละคน
"ในค่ำคืนที่ฟ้านั้นไม่มีดาว อยู่ตรงนี้ ฉันยังคงก้าวไป…
ตราบใดที่ปลายท้องฟ้ามีแสงรำไรจะไปจนถึงแสงสุดท้าย..."
สิปรางค์น้ำตารื้นขณะยืนดูบรรยากาศที่สนุกสนานสุดเหวี่ยงนั้น บรรยากาศแบบนี้อาจจะไม่มีให้ได้เห็นอีกแล้ว ภาพต่างๆในอดีตทยอยกันผ่านเข้ามาในความทรงจำของหญิงสาว ตั้งแต่ภาพชาวไร่บนดอยเก็บเมล็ดเชอรี่ของกาแฟ ภาพรถสองแถวกำลังทยอยเข้ามาส่งชาวโรงงานในยามเช้า ภาพกลุ่มแม่บ้านหยอกเอินกันขณะกำลังนั่งคัดเมล็ดกาแฟ และภาพของนายช่างหนุ่มแห่งโรงซ่อมบำรุงกำลังใจจดใจจ่อกับการทดลองพัฒนาเครื่องคั่วกาแฟสูตรใหม่ๆ
"คุณสิปรางค์ฮ้า งานนี้จะยืนนิ่งเดี่ยวไม่ด้ายนะฮ้า ขอดูสเต็ปเทพๆหน่อยฮ้า"
ดนัยปราดเข้ามาฉุดแขนหญิงสาวให้เข้าไปหน้าเวที สิปรางค์แอบยกมือขึ้นเบือนหน้าหนีไปเช็ดน้ำตาด้วยความรวดเร็ว แล้วก็หันกลับมาหาเลขาหนุ่มใหญ่ด้วยรอยยิ้มที่ร่าเริง
แม้ในใจจะกำลังเศร้าสร้อยมากมาย หากสิปรางค์ก็พยายามร่วมวงร้องเล่นเต้นระบำไปกับบรรดาสาวน้อยสาวใหญ่ชาวโรงงานอย่างสนุกสนานครื้นเครงเต็มที่
หากคืนนี้จะเป็นคืนสุดท้ายที่เราจะได้สนุกด้วยกัน ก็ขอให้เป็นค่ำคืนที่สนุกที่สุด…
หัวหน้าช่างซ่อมบำรุงถือโอกาสลงจากเวทีเมื่อเขาเปิดนำไปได้สองสามเพลง ชายหนุ่มปล่อยให้เป็นหน้าที่ของชาวโรงงานคนอื่นๆได้แสดงฝีมือกันต่อไป เรื่องร้องรำทำเพลงเป็นสิ่งถนัดของชาวโรงงานกาแฟมิตรแท้อยู่แล้ว เขาหลบออกมาสูบบุหรี่กับคำตั๋นที่ป้อมยาม
"ช่างวินเป็นผู้ชายที่น่ารักใช่ไหมฮะ"
สิปรางค์ได้ยินเสียงดนัยดังขึ้นที่ข้างหู ขณะที่หล่อนกำลังยืนดูวินนั่งยองๆคุยกับคำตั๋นอยู่ไกลๆ ยามสูงวัยนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หัวกลมข้างนอกป้อมยาม เขากำลังแลกเปลี่ยนบุหรี่สูบกันกับนายช่างวิน หญิงสาวยกมือขึ้นโบกไม้โบกมือให้นายช่างหนุ่มซึ่งบังเอิญหันมาทางหล่อนพอดี ชายหนุ่มยิ้มกว้างโบกมือกลับก่อนจะหันไปคุยกับคำตั๋นต่อไป
คนสวยของช่างวินจึงหันมากลับทางดนัย หล่อนพบแววตาอมยิ้มรู้ทันของเลขาคนสนิทรออยู่ก่อนแล้ว สิปรางค์คิดว่าดนัยรู้ดีเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างหล่อนกับวิน หล่อนคงไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรอีกต่อไป
"ค่ะ น่ารักมาก"
หญิงสาวยอมรับตรงๆอย่างเปิดเผย พร้อมกับปรายตามองที่คนน่ารักคนนั้นอีกครั้ง วินกำลังคุยอยู่กับคำตั๋นอย่างออกรส อยากจะรู้นักว่าพวกเขากำลังคุยอะไรกัน ปกติวินเป็นคนพูดน้อย แต่ทำไมเวลาอยู่กับคำตั๋นชายหนุ่มจึงหัวเราะเฮฮาได้ปานนั้น
แต่แล้วสิปรางค์ก็กลับรู้สึกรันทดใจขึ้นมาขณะจ้องมองภาพนั้น หล่อนเข้ามาที่นี่ เพื่อที่จะจากไปในวันหนึ่ง ไม่นึกเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่หล่อนต้องทิ้งหัวใจไว้กับคนร่างสูงที่กำลังนั่งยองๆหัวเราะกว้างคนนั้น
"พวกเราทุกคนรักช่างวิน" คราวนี้ดนัยหันหน้ามาทางคุณคนสวยโดยตรง
"ถ้าคุณคิดจะมาล้อเล่นกับหัวใจของหนุ่มเชียงใหม่คนนี้ล่ะก็ ดาน่าขอร้องล่ะฮ่ะ อย่าทำ"
คำพูดนั้นออกมาจากปากของดนัยอย่างช้าๆชัดถ้อยชัดคำ เป็นคำพูดจริงจังในแบบที่คนที่กำลังตั้งใจฟังไม่เคยได้ยินจากปากของเลขาคนนี้มาก่อน
สิปรางค์หัวใจแทบสลาย หล่อนไม่เคยคิดจะล้อเล่นกับความรู้สึกใคร หล่อนมาที่นี่เพื่อมาทำตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายมา แต่หัวใจที่ดื้อด้านดวงนี้มันกลับไม่เชื่อฟังเจ้าของ หล่อนผิดเองที่ปล่อยปละหัวใจให้โบยบินไปตามปรารถนาครั้งแล้วครั้งเล่า
ช่างวินคงจะเป็นเหมือนสายลมสมกับชื่อ ที่พัดผ่านเอาความสดชื่นเข้ามาให้หญิงสาวชั่วขณะ
และเพียงเพื่อรอเวลาที่จะพัดออกไป…


## ความอบอุ่น

"มะปรางอยากเห็นทะเลหมอกไหมครับ"
คำเอ่ยชวนของชายหนุ่มทำให้สิปรางค์ลังเลใจ…
วันนี้เป็นวันสิ้นปี สำหรับหลายๆคนคงเป็นวันพักผ่อนเตรียมการฉลองรับศักราชใหม่ที่กำลังจะมาถึงในวันพรุ่งนี้ แต่สำหรับหญิงสาวแล้ว มันไม่สำคัญว่าจะเป็นวันอะไร หล่อนอยากจะสิงตัวอยู่ที่บ้านมากกว่า หล่อนต้องการจะเตรียมตัวให้พร้อมในการที่จะไปรายงานผลการสำรวจโรงงานกับผู้ถือหุ้น
พรุ่งนี้จะได้เวลาที่หล่อนจะลงกรุงเทพเพื่อไปคุยกับปกป้องถึงรายงานฉบับร่างที่ส่งไปให้เขาก่อนหน้านี้ การประชุมผู้ถือหุ้นจะเกิดขึ้นภายในสองสามวันข้างหน้า แม้ความหวังจะมีน้อยนิด แต่สิปรางค์ก็ยังคงหวังสุดใจ
ตราบใดที่สงครามยังไม่จบ ก็อย่าเพิ่งนับศพทหาร….
ชายหนุ่มยื่นหมวกกันน็อคให้หล่อนโดยไม่ปริปากพูดอะไร เหมือนต้องมนต์สะกด หญิงสาวรับมันมาสวมอย่างว่าง่าย แล้วก็อดที่จะจ้องมองหน้าเขาผ่านหมวกกันน็อคไม่ได้ หล่อนรู้ว่าคนตัวสูงบนมอเตอร์ไซค์กำลังยิ้มสดใส แม้ใบหน้าของเขาจะถูกซ่อนอยู่ภายใต้หมวกกันน็อคแต่ดวงตายิ้มได้ของชายหนุ่มมันฟ้อง หล่อนคิดถึงใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มนี้เหลือเกิน วันนี้วินปล่อยให้หญิงสาวได้ทำงานทั้งวัน ก่อนที่จะมารับหล่อนที่บ้านในตอนหัวค่ำ
"อยากพามะปรางไปเค้าท์ดาวน์บนดอย" คนตัวสูงเค้าว่างั้น
สิปรางค์กอดเอวของชายหนุ่มแน่นขณะที่เขาพาหล่อนลดเลี้ยวไปตามถนนในความมืด หญิงสาวซบตัวลงกับแผ่นหลังกว้างของเขาไปตลอดทาง ไม่ว่าคืนนี้วินจะพาไปขึ้นเขาลงห้วยที่ไหน หล่อนก็เต็มใจจะไปกับเขาทุกที่
รู้ตัวดีว่าเวลาของหล่อนและเขาเหลืออีกไม่มากแล้ว…
ในเมื่อวันนี้มีโอกาส หล่อนก็อยากจะฟังเสียงแหบทุ้มนั่น อยากจะจ้องมองแววตาอมยิ้มได้คู่นั้น อยากจะได้ยินเสียงหัวเราะน้อยๆเบาๆของเขา ขอแค่เวลาที่เหลือนี้ได้อยู่ใกล้ๆคนตัวสูงคนนี้ให้ได้นานที่สุด…
"ดอยม่อนล่อง ชื่อแปลกจังเลยวิน"
"อย่ารู้ความหมายเลยครับ เดี๋ยวมะปรางจะกลัวซะเปล่าๆ"
อากาศหนาวเย็นบนดอยทำให้หญิงสาวที่นอนหนุนแขนชายหนุ่มอยู่ห่อตัวคุดคู้เข้าหาเขา วินเอื้อมมือมาจัดผ้าห่มให้คลุมร่างเล็กๆนั้นให้แน่นหนาขึ้น
"ทำไมเหรอ ม่อนล่อง แปลว่าอะไรเหรอ" คนตัวเล็กถามตาแป๋ว
"เอาไว้พรุ่งนี้ลงดอยไปแล้วผมจะเล่าตำนานให้ฟัง ตอนนี้มะปรางดูดาวก่อนดีไหมครับ ดาวสวยมากเลยนะครับ"
แสงดาวระยิบระยับบนท้องฟ้าที่ใสกระจ่างปราศจากเมฆในคืนข้างแรมนี้ ทำให้สิปรางค์เบี่ยงเบนความสนใจจากเรื่องความหมายของชื่อดอยไปได้
"วินจำวันที่เรานั่งดูดาวกันที่บ้านของลุงแปงได้ไหม วันนั้นดาวสวยมาก แต่วันนี้ดาวสวยกว่ามากมากมาก มากที่สุด"
น้ำเสียงของหญิงสาวที่ซาบซึ้งกับบรรยากาศตรงหน้าเป็นที่สุดนั้น ทำให้ชายหนุ่มต้องพลิกตัวตะแคงขึ้นมาจ้องมองใบหน้าสวยๆนั้น มะปรางของเขาดูมีความสุขมาก คนตัวเล็กนอนจ้องมองท้องฟ้าตาเป็นประกาย
"ผมจำทุกสิ่งที่เกี่ยวกับมะปรางได้" ท่ามกลางเสียงของความเงียบนั้น หญิงสาวได้ยินเขากระซิบเบาๆ
สิปรางค์หันหน้ามาหาคนตาเชื่อมอย่างช้าๆ หล่อนรู้ว่าวินไม่ได้พูดเล่น
"มะปรางร้องเพลงสาวเชียงใหม่ได้จนจบเพลง ไม่ดื่มกาแฟ ซ้อนมอเตอร์ไซค์ผมเป็นครั้งแรกในชีวิต ชอบกินผัดผักหนาม กินเหล้าไม่เก่ง ไม่เคยยอมแพ้อะไรง่ายๆ แต่ก็เล่นสนุกเกอร์แพ้ผม"
คนพูดน้อยเป็นปกติอย่างเขา กลับจำเรื่องของหล่อนได้ยาวเหยียด
ทั้งสองต่างสบตากันนิ่งๆอยู่อย่างนั้น แสงสลัวๆจากตะเกียงส่องให้ใบหน้านวลของหญิงสาวดูมีเสน่ห์เปล่งปลั่งจับใจ วินลูบไล้ใบหน้าสวยหวานนั้นอย่างเบามือ แล้วริมฝีปากอิ่มแดงเรื่อนั้นก็ถูกประกบแนบชิดแผ่วเบาจากริมฝีปากบางของชายหนุ่ม
สิปรางค์หลับตาลง สอดมือโอบรอบลำคอเขาไว้ หล่อนเผยอปากตอบรับความอ่อนโยนของเขาด้วยความเต็มใจ ปล่อยใจให้ลอยละล่องไปกับความสุขสมที่วินบรรจงมอบให้…
หญิงสาวนอนลืมตาร่างกายเปลือยเปล่าอยู่ในวงแขนแข็งแรงท่ามกลางความมืดภายในเต็นท์ วินกำลังจ้องมองมะปรางของเขาด้วยสายตายิ้มๆตามเคย ทว่าคราวนี้คนสวยกลับรู้สึกเขินกับสายตาเปื้อนยิ้มทว่าคมกริบนั่น หล่อนจึงพลิกตัวหันหลังเพื่อหลบซ่อนใบหน้าอันร้อนผะผ่าว ชายหนุ่มจึงเอื้อมมือมาโอบร่างบางๆจากทางข้างหลัง อากาศหน้าหนาวยามดึกอย่างนี้เป็นใจให้เขาต้องกระชับอ้อมกอดให้แน่นเข้า แล้วก็อดไม่ได้ที่จะก้มลงสูดกลิ่นหอมของซอกคอขาวผ่องในอ้อมกอดนั้นเข้าฟอดใหญ่ แล้วใบหน้าคร้ามก็เริ่มซุกไซร้อย่างซุกซนไปทั่วผิวกายเนียนละมุมนั่น
ความวาบหวามก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วในร่างบาง จนทำให้หล่อนต้องพลิกตัวหันหน้ากลับมาหาชายหนุ่ม พลันดวงตาคู่สวยก็บังเอิญไปสะดุดตาเข้ากับลวดลายของผีเสื้อตัวน้อยที่บนต้นแขนซ้ายที่ล่ำสันนั้น หญิงสาวจำได้ว่าเคยเห็นรอยสักนี้มาแล้วครั้งหนึ่งที่บ้านสวนของวิน นึกแล้วก็เขินที่ตอนนั้นหล่อนตั้งใจแอบดูเขาอาบน้ำ สิปรางค์แก้เขินด้วยการลูบไล้รอยสักบนผิวคร้ามนั้นไปมาเบาๆ
"ตอนสักเจ็บมากมั้ยวิน" หล่อนยื่นหน้าไปจูบลงที่ผีเสื้อสีสวยตัวนั้นด้วยความละมุน ผิวของคนเหนือนี่เค้าเนียนดีจังเลย ถึงแม้ผิวของวินจะคร้ามแดด แต่ก็นับว่าเป็นผู้ชายที่มีผิวเนียนนุ่มไม่เป็นรองใคร
"ก็เหมือนมดกัดนะ" เสียงแหบทุ้มกระซิบตอบเบาๆที่ข้างหูของหล่อน "แต่กัดพันครั้ง"
สิปรางค์อดหัวเราะไม่ได้ มือน้อยๆของหล่อนยังคงวนเวียนไปมาที่รอยสักรูปผีเสื้อนั้น
"แล้วนึกยังไงถึงสัก จะได้เท่ๆแมนๆ แบบเป็นหัวหน้าแก๊งงั้นสิ แล้วไม่กลัวติดเชื้อเหรอเนี่ย แล้วพ่อแม่ว่าไหม แล้ว…"
"พอก่อนครับ ทีละคำถาม" เขามองหล่อนอย่างเอ็นดู เอื้อมมือไปเขี่ยปลายผมของหล่อนเล่น
"งั้นคำถามแรก ทำไมวินถึงอยากจะมีรอยสัก"
"เปล่า ผมไม่เคยนึกจะสักนะ" เขาตอบยิ้มๆ
"อ้าว" หญิงสาวสงสัย ไม่นึกอยากจะสัก แล้วไหงได้ผีเสื้อสวยๆมาหนึ่งตัว
"เผอิญตอนนั้นเพื่อนผมมันอยากจะสัก เลยชวนให้ผมไปเป็นเพื่อนมัน แต่พอไปถึงมันเกิดกลัว มันก็เลยให้ผมสักด้วยกัน"
"ก็เลยสักเป็นเพื่อนเพื่อนงั้นเหรอ โอ้โห รักเพื่อนจังเลย"
"ก็ไม่รู้ สงสารมันมั้ง เห็นมันอยากสักมานานแล้ว เอ้อ รำคาญด้วย สักๆไป จะได้จบๆ กลับๆ"
วินเป็นคนง่ายๆเช่นนี้เอง สิปรางค์ชอบชายหนุ่มก็ตรงนี้ เขาทำให้หล่อนรู้สึกเหมือนว่าทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้เป็นเรื่องง่ายดายไปหมด หล่อนแทบจะไม่เคยเห็นเขาทุกข์ร้อนใจเรื่องใดเลย เขากินง่าย อยู่ง่าย ดูมีความสุขง่ายๆกับทุกสิ่งรอบๆตัวเสมอ
"แล้วทำไมถึงสักเป็นรูปผีเสื้อล่ะ ไม่สักเป็นรูปยันต์ รูปมังกร หรือรูปปลาตะเพียนแบบยากูซ่าญี่ปุ่นเหรอ"
"เอ้อ ปลาของยากูซ่านั่นไม่ใช่ปลาตะเพียนมั้งครับ ปลาตะเพียนเค้าสานเอาไว้แขวนบนเปลเด็ก ปลาของญี่ปุ่นน่าจะเป็นปลาคาร์ฟมากกว่าครับ"
"อ้าว อือ นั่นสิ เราก็ว่านะ ว่าไม่น่าใช่ปลาตะเพียน"
อาการยอมรับง่ายๆของหญิงสาวทำให้วินหัวเราะเบาๆ ซึ่งก็ไม่รู้เป็นอะไรทุกครั้งที่สิปรางค์ได้ยินเสียงหัวเราะแบบนี้ หล่อนจะรู้สึกอบอุ่นใจและผ่อนคลายเสมอ เหมือนว่าโลกทั้งใบจะมีแต่ความสุขที่มาพร้อมกับเสียงหัวเราะน้อยๆจากคนใจดีคนนี้
"แล้วทำไมเป็นรูปผีเสื้อล่ะ" คนตัวเล็กถามต่อไป หล่อนอยากฟังเสียงของเขาทั้งคืน อยากฟังชายหนุ่มบอกเล่าเรื่องราวชีวิตของตัวเองบ้าง
"ทีแรกผมก็ไม่รู้ว่าจะสักรูปอะไรดี ที่นี้ทางร้านเค้ามีแค็ตตาล็อกรูปรอยสักมาเปิดให้ดู ใต้รูปมันจะมีเขียนความหมายของรอยสักแบบต่างๆอยู่ด้วย ผมเห็นความหมายของผีเสื้อมันดูเท่ดี"
"เหรอ หมายความว่าอะไร เดี๋ยวนะวิน เราขอเดาก่อน อือม์ หมายถึง… ความอิสระหรือเปล่า"
"ในนั้นเค้าเขียนไว้ว่า ผีเสื้อเป็นสัญลักษณ์ของชีวิต จิตวิญญาณ และความฝัน" เขายิ้มน้อยๆให้กับคนสวยในอ้อมกอด ดูเหมือนวันนี้หล่อนจะสนอกสนใจเรื่องของเขาเสียเหลือเกิน
"โอ้โห ทรีอินวันเลย"
"ครับ เห็นมีความหมายเยอะดี ผมก็เลย…เอาผีเสื้อล่ะวะ"
สิปรางค์นิ่งคิดในสิ่งที่ได้ยินจากชายหนุ่ม
ชีวิต จิตวิญญาณ และความฝัน งั้นหรือ
หญิงสาวรู้ว่าวินคงไม่เคยคิดถึงเรื่องความหมายของคำพวกนี้อย่างจริงๆจังๆหรอก หนุ่มชาวเหนือคนนี้ไม่ใช่คนคิดมาก หรือแทบไม่ค่อยคิดอะไรที่มันซับซ้อนเลยมากกว่า
"แล้ว…ชีวิต ของวินคืออะไร"
"ห้ะ อะไรครับ ชีวิตอะไร" คนหล่อข้างกายทำหน้างงงวย
ว่าแล้วไง อย่ามาปรัชญากับพ่อหนุ่มคนนี้
"ก็คำว่าชีวิต ของวินหมายถึงอะไร" แต่หล่อนก็ยังอยากรู้ความคิดของชายหนุ่มคนนี้
"หูย ถามอะไรเนี่ย" เหมือนคนตัวสูงจะยังไม่ยอมตอบ
"เอาน่า ช่วยคิดนิดนึง เราอยากรู้จักวินให้มากขึ้น แบบ อะไรที่วินคิดว่าวินขาดมันไม่ได้ในชีวิตนี้" หญิงสาวทำหน้าตาคาดคั้นจริงจัง
"เอ้อ…" อาการจริงจังของคนตัวเล็กทำให้ชายหนุ่มจึงพยายามต้องนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วในที่สุดเขาก็ตอบออกมาแบบขอไปที
"ก็ดนตรี แล้วก็งานที่โรงงานมั้ง"
สิปรางค์นิ่งอึ้ง แม้หล่อนจะพอเดาคำตอบได้อยู่บ้าง แต่เมื่อได้ฟังจากปากของเขาชัดๆอีกครั้ง หล่อนก็สะท้อนใจ นีเขาคงรักโรงงานนี้จริงๆ
"แล้วจิตวิญญาณของวินล่ะ" หญิงสาวจึงรีบข้ามไปคำถามที่สอง
คราวนี้คนตัวสูงนิ่งไปอีกหนึ่งพักใหญ่ ซึ่งคนตัวเล็กก็พยายามรอด้วยความอดทน ด้วยอยากจะรู้ความคิดที่ซับซ้อนของชายหนุ่มคนนี้บ้าง แต่แล้วในที่สุดคนตัวสูงก็ส่ายหน้า
"โอย ยาก ถามอะไร ไม่รู้เรื่อง"
"โอเค งั้นผ่านข้อนี้ไป มาถึงข้อสุดท้าย ความฝันของวินคืออะไร"
แต่ไม่ว่าจะเป็นคำถามไหน ชายหนุ่มก็นิ่ง ก่อนจะส่ายหน้าอีกเช่นเคย
"ไม่รู้สิ ไม่เคยฝันอะไร"
หญิงสาวยอมใจคนตรงหน้าเหลือเกิน เหมือนช่างวินจะไม่ยอมคิดอะไรที่มันลึกซึ้งเกินไป
"เช่น ฝันอยากเป็นนักดนตรีไง" หล่อนพยายามช่วย
"ก็เป็นอยู่"
"อ่อ งั้นอยากเป็นเจ้าของโรงงานกาแฟ"
"ไม่อยากเป็น" คำตอบสั้นๆนี้ตอบออกมาโดยที่เจ้าตัวไม่ต้องคิดนาน
"งั้นอาจจะอยากเป็นเจ้าของไร่กาแฟ" สิปรางค์ยังพยายามต่อไป คนเราต้องมีความฝัน มีจุดมุ่งหมาย มีความทะเยอทะยานสิ ชีวิตต้องไม่ง่ายขนาดนั้น
"ก็ไม่รู้ ช่างเถอะครับ ว่าแต่มะปรางเถอะ ไม่คิดจะไปหาหมอบ้างเหรอ ปวดหัวบ่อยๆอย่างนี้ไม่ดีนะ"
แล้วชายหนุ่มก็เข้าสู่โหมดปกติของเขาอีกครั้ง คือเขาไม่ชอบพูดไม่ชอบคิดอะไรเกี่ยวกับตนเอง หญิงสาวสังเกตได้ว่าผู้ชายคนนี้มักจะใส่ใจความเป็นไปของคนอื่นมากกว่า หลายครั้งที่เขาทำเหมือนกับว่าชีวิตเขาไม่ได้มีความสำคัญอะไร
สิปรางค์ก้มลงจูบที่เจ้าผีเสื้อตัวน้อยบนไหล่เนียนของชายหนุ่มอีกครั้งอย่างรักใคร่ รอยสัมผัสอันนุ่มนวลของคนสวยทำให้วินกอดหล่อนแน่นขึ้น อันที่จริงเขาอยากจะตอบคำถามข้อสุดท้ายของหล่อนว่า
ความฝันของผม ก็คือการที่ได้นอนกอดมะปรางอย่างนี้ไง
หญิงสาวหลับตาลง ปล่อยใจให้กับความหนาวเย็นของอากาศบนดอยสูง ไม่อยากจะให้เวลาผ่านไปแม้แต่เพียงเสี้ยววินาที อ้อมกอดของผู้ชายคนนี้ทำให้หล่อนรู้สึกอบอุ่นเป็นที่สุด คนตัวสูงนัยน์ตายิ้มได้คนนี้… คนที่ใส่ใจคนอื่นมากกว่าใส่ใจตนเอง
เป็นคืนส่งท้ายปีเก่าคืนแรกในชีวิตของสิปรางค์ที่ไม่ได้ยินเสียงจุดพลุ หากได้ยินแต่เสียงของความสุข…
ริ้วแสงสีแดงเรื่อๆที่ฝ่าทะเลหมอกบนขอบฟ้าด้านตะวันออกนั้น กำลังสลัดความสลัวยามรุ่งอรุณของเช้าวันแรกแห่งปีออกไป หมอกที่เรียงรายกันเหมือนกับคลื่นแห่งท้องทะเลไม่มีผิด แสงอุ่นๆกระจายเต็มทั่วบริเวณ แล้วทอแสงแรกของปีนี้ค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นสีทองจัดจ้าขึ้นเรื่อยๆ จนพระอาทิตย์ทั้งดวงโผล่พ้นสันเขาที่สูงทะมึนสลับซับซ้อน
"สวยมากกกกกก ก. ไก่ล้านตัว!" สิปรางค์พึมพำอย่างไม่ขาดปาก รู้สึกสดชื่นกับกลิ่นหอมอ่อนๆของอากาศบริสุทธิ์ที่นานๆทีจะได้มีโอกาสสัมผัส
"ขอบคุณนะคะวินที่พาเรามาที่นี่ ขอบคุณจริงๆที่พาเรามาที่นี่" หญิงสาวหันไปจูบแก้มเขาเบาๆ
หล่อนกำลังนั่งชมความงดงามของกลิ่นอายของทะเลหมอกยามเช้าภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันกับชายหนุ่มตาคมคนนั้น คนที่ทำให้ค่ำคืนที่ผ่านมาของหล่อนเป็นค่ำคืนที่งดงามที่สุดค่ำคืนหนึ่งในชีวิต
"ที่นี่เห็นพระอาทิตย์ขึ้นสวยที่สุดแล้วครับ" ชายหนุ่มอวดอ้างยิ้มๆ
"สวยที่สุดในประเทศไทยเลยเหรอ"
มะปรางของวินไม่ค่อยได้ไปเที่ยวที่ไหนในเมืองไทยนัก หล่อนรู้สึกตื่นเต้นกับการรังสรรค์ของธรรมชาติที่ได้เห็นในเช้านี้มาก
"อ๋อ สวยที่สุดในอำเภอแม่ริมครับ" วินตอบหน้าตาย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ
หญิงสาวอยากจะให้ทุกเช้าเป็นเหมือนเช้าวันนี้ วันที่หล่อนตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดของผู้ชายคนนี้ และเริ่มต้นเช้าวันใหม่อย่างสดใสจากการได้เห็นแววตาคู่นั้นยิ้มหวานและได้ยินเสียงหัวเราะน้อยๆของเขา
"ตรงโน้นคืออำเภอแม่ริมไงครับ แล้วรีสอร์ตของมะปรางก็อยู่ตรงนั้น" แล้วเขาก็ชี้ไปที่หุบเขาตรงหน้า
"จริงอะ งั้นก็คือบ้านของวินด้วยสิ" คนสวยของวินเชื่อเขาอย่างสนิทใจ พยายามเพ่งตามองไปยังจุดเล็กๆที่คนขี้เล่นชี้มือไป
"แต่บ้านของเราติดแม่น้ำกันไม่ใช่เหรอ ตรงนั้นมันคือแม่น้ำเหรอวิน ว้า เสียดายไม่ได้มีกล้องส่องทางไกลมาด้วย ถ้าส่องไปจะเห็นสมเพชรไหมน้า" สิปรางค์ทำมือเป็นกล้องส่องทางไกล ท่าทางของหล่อนจริงจังมาก
"อื้อ ครับ บ้านของเราติดแม่น้ำ บ้านของเรา…"
วินพึมพำ มองคนข้างๆด้วยสายตาเอ็นดู ผมเผ้าของหล่อนรุงรังจากการนอนคุดคู้ในเต็นท์มาหลายชั่วโมง
สิปรางค์หันมาสบตากับชายหนุ่มอย่างอาลัยอาวรณ์ อยากจะเก็บความทรงจำที่แสนหวานนี้เอาไว้ให้ลึกสุดขั้วของหัวใจ อยากจะฝังตัวอยู่ในอ้อมกอดของหนุ่มเชียงใหม่คนนี้ให้นานเท่านาน
แต่เมื่อหญิงสาวตระหนักว่ามันเป็นแค่ความปรารถนาที่อาจจะไม่มีวันเป็นไปได้ ถ้าหล่อนทำไม่สำเร็จล่ะ ถ้าโรงงานจะต้องถูกปิดจริงๆ วินคงจะต้องเกลียดหล่อนมากมาย ชายหนุ่มรักโรงงานออกปานนั้น เขาคงจะไม่มีวันเข้าใจการกระทำของหล่อนแน่ๆ
และอีกอย่าง ถึงอย่างไรวันนึงหล่อนก็ต้องกลับกรุงเทพ ชีวิตของหล่อนอยู่ที่นั่น ชีวิตของเขาและหล่อนไม่มีหนทางจะมาบรรจบกัน
เมื่อคิดถึงวันนั้นที่จะเกิดขึ้นในระยะเวลาอันใกล้นี้ น้ำตาของสิปรางค์ก็รื้นขึ้นมาทันที…
และน้ำตาของสาวกรุงเทพก็ไม่รอดพ้นจากการสังเกตของหนุ่มเหนือที่นั่งอยู่ข้างๆ วินคิดไปเองว่ามะปรางของเขาคงกำลังเศร้าเมื่อคิดถึงอนาคตของเขาและหล่อน ซึ่งเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะลงเอยอย่างไร
ชายหนุ่มรู้แต่เพียงว่า ณ วินาทีนี้เขามีความสุขมากมายที่มีคนสวยคนนี้อยู่ในอ้อมกอด วินบอกตัวเองได้ว่าเขารักหล่อน ไม่รู้ว่าทำไมถึงรัก ไม่ใช่เพราะความสวยของหล่อนเพียงอย่างเดียวแน่ๆ เขาเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน
หรือว่าความรักจะไม่มีเหตุผลจริงๆ…
วินก้มลงจูบซับน้ำตาที่หางตาของมะปรางของเขา หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เขาทั้งน้ำตาก่อนที่จะซุกตัวเข้ากอดเขาแน่นพร้อมสะอื้นฮัก สิปรางค์รู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก หล่อนไม่แน่ใจนักว่าจะมีโอกาสเห็นแววตาสดใสคู่นี้อีก
มันอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ความสุขแบบนี้จะไม่มีอีกแล้ว…


## ความผิดหวัง

ณ มุมหนึ่งของเชียงใหม่ ภาพของสาวน้อยหน้าใสที่กำลังนั่งใจลอยอยู่ที่ม้าหินริมแม่น้ำบริเวณข้างโรงจอดรถ ทำเอาชาวโรงงานที่บังเอิญเดินผ่านไปมาแปลกใจ วันนี้หล่อนมานั่งทำอะไรคนเดียวอยู่ตรงนี้ ยามปกติหล่อนมักจะไปไหนมาไหนเป็นกลุ่มกับเพื่อนสาวคนอื่นๆมิใช่หรือ
เอื้องคำกำลังครุ่นคิดถึงสิ่งที่ปัณณ์พูดกับหล่อน ก่อนที่เขาจะกลับกรุงเทพไปหลังปีใหม่
"เราขอเวลาไม่กี่เดือนนะเอื้อง เอื้องรอเราได้มั้ย"
เด็กหนุ่มเอื้อมมือไปคว้าเอามือของสาวน้อยมากุมไว้ เขารู้สึกอาลัยอาวรณ์สาวชาวเหนือคนนี้มาก
"ถ้าเราเรียนจบเมื่อไหร่ เราจะขึ้นมาหางานทำที่เชียงใหม่ทันที" ปัณณ์พยายามให้คำมั่นสัญญากับสาวน้อยในดวงใจของเขา
"อ้ายปัณณ์จะปิ๊กมาทำงานที่โฮงงานนี้ก่อเจ้า" สาวน้อยรู้สึกมีความหวังที่รักครั้งแรกของหล่อนกำลังจะเป็นจริง หล่อนเองก็ชอบชายหนุ่มเอามากๆ เขาหล่อและเขาก็ดีกับหล่อนเสมอต้นเสมอปลาย
หากคำถามนี้ของเอื้องคำทำเอาคนตรงหน้าชะงักไป ปัณณ์รู้สึกเป็นห่วงคนตรงหน้าจับใจ หรือเขาควรจะบอกความจริงกับหล่อนออกไปดี ความรักบวกกับความหลงใหลในตัวคนน่ารักคนนี้ทำให้เขารู้สึกลังเล แต่เขาก็ได้สัญญากับสิปรางค์เอาไว้แล้วว่าเขาจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับที่สุด
"เอื้อง เราอยากบอกอะไรเอื้องสักอย่าง แต่เอื้องต้องสัญญานะว่าจะเก็บเป็นความลับ เอื้องห้ามไปบอกใคร"
และในที่สุดปัณณ์ก็พูดออกไป เด็กหนุ่มคิดว่าเขาต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อคนที่เขารัก ผิดหรือที่เขาเป็นห่วงอนาคตของเอื้องคำ เขาไม่อยากให้หล่อนตกงานโดยไม่ทันได้ตั้งตัว แล้วก็อยากให้เอื้องคำได้มั่นใจว่าเขาเห็นเอื้องคำเป็นคนพิเศษกว่าใครๆ คนรักกันก็ย่อมไม่มีอะไรปิดบังกันไม่ใช่หรือ
เอาน่า แค่บอกเอื้องคำคนเดียวคงไม่เป็นไร…
"เอื้องต้องรีบดูงานที่ใหม่เอาไว้นะ โรงงานนี้อาจจะต้องถูกปิด ทุกคนอาจจะต้องตกงาน"
"ตกงาน!"
เอื้องคำรับฟังคำบอกเล่าของคนรักหนุ่มด้วยอาการกลัวจับใจ อ้ายปัณณ์ไม่ได้พูดเล่นแน่ๆ เขาเป็นญาติกับคุณสิปรางค์ เขาต้องรู้เรื่องดี
ตายแล้ว! หล่อนจะต้องหางานใหม่หรือนี่ เด็กสาวจบมอสามอย่างหล่อนจะไปหางานดีๆกว่านี้ได้จากที่ไหนกัน หล่อนไม่อยากไปนั่งล้างจานตามร้านอาหาร ไม่อยากไปยืนเป็นลูกจ้างขายของตามร้านค้า หล่อนชอบงานที่นี่ คุณวิชิตนายจ้างของหล่อนใจดีมาก และป้าๆในโรงงานก็ใจดีกันทุกคน
เฮาจะยะจะไดดี บ่อยากตกงานเลย สงสัยจะต้องไปถามป้าฟองจะดีกว่า…
ณ มุมหนึ่งของกรุงเทพ สิปรางค์ยังคงนั่งอึ้งทอดถอนใจหมดอาลัยอยู่ในห้องประชุมใหญ่ของบริษัท ข้างๆหล่อนเป็นคุณวิชิตซึ่งก็มีสีหน้าไม่สู้ดีเช่นกัน
หล่อนเป็นฝ่ายพ่ายแพ้!
ไม่เพียงแต่เสียใจที่ความพยายามครั้งนี้ล้มเหลว แต่หญิงสาวกำลังโกรธคนทุกคนที่เพิ่งจะเดินออกจากห้องประชุมไป คำพูดที่พรั่งพรูออกมาจากบรรดาบุคคลระดับผู้ทรงคุณวุฒิทั้งหลายก่อนหน้านี้นั้นทำให้หล่อนผิดหวังอย่างมากมาย
"คุณจะไปสนใจอะไรกับชาวบ้านระดับนั้น เราให้เท่าไหน เขาก็พอใจเท่านั้นแหละ"
"เราก็ชดเชยให้เค้าครบถ้วนตามกฎหมายแรงงานแล้วไง เราไม่ผิด"
"เดี๋ยวชาวบ้านเค้าก็ไปหางานรับจ้างกันไปวันๆก็ได้ อยู่ต่างจังหวัดสบายจะตายไป ใช้ชีวิตแบบพอเพียงก็พอ"
"สมัยนี้เค้าก็ใช้เครื่องจักรแทนแรงงานคนทั้งนั้น"
"พวกคนที่ไม่รู้จักพัฒนาตัวเอง มันก็ไปไม่รอดหรอก"
"โรงงานเราไม่ใช่โรงทานนะ จะเก็บเอาไว้คอยอุ้มทุกคนไม่ไหวหรอก"
"…"
คำพูดพวกนั้น ครั้งหนึ่งมันก็เคยออกมาจากปากของหล่อนเอง แต่มาวันนี้สิปรางค์กลับรู้สึกชิงชังและขยะแขยงมัน
"มันก็ต้องเป็นไปตามมตินั่นล่ะครับ" คุณวิชิตพยายามที่จะปลอบใจหญิงสาว
ผู้สูงวัยรู้สึกเห็นใจในความพยายามของหลานสาวของเพื่อนรักคนนี้ เขาเห็นหล่อนทำงานหนักมาตลอดในระยะเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา รายงานที่หญิงสาวส่งให้ผู้ถือหุ้นแต่ละคนได้อ่านก็นับว่าเป็นรายงานที่สมบูรณ์แบบมาก และในห้องประชุมวันนี้หล่อนก็กล่าวถึงที่มาที่ไปในการจะแก้ไขปรับปรุงโรงงานและผลสรุปได้อย่างดีเยี่ยม
แต่มติของที่ประชุมก็เป็นไปตามทิศทางที่วิชิตได้คาดไว้ตั้งแต่ต้น ในการทำธุรกิจกำไรต้องมาก่อนเสมอ หากมีหนทางใดที่เป็นโอกาสที่ดีกว่ารออยู่ ก็ควรจะเลือกหนทางนั้นเพื่อผลตอบแทนที่มากกว่า
"ขอบคุณปรางมากนะสำหรับวันนี้ แต่พี่ก็คงช่วยปรางได้แค่นี้ จากนี้ไปเราคงต้องเริ่มเตรียมการเคลียร์โรงงานให้เรียบร้อยภายในเดือนหน้า"
ปกป้องเอ่ยกับน้องสาวคนสนิทเมื่อกลับเข้ามาห้องประชุมอีกครั้ง หลังจากที่ชายหนุ่มเป็นผู้ออกไปส่งผู้ถือหุ้นคนอื่นๆแทนบิดา เขารู้สึกสงสารสิปรางค์ไม่ใช่น้อยขณะเห็นหล่อนหน้าซีด หลังจากที่ที่ประชุมมีมติเป็นเอกฉันท์ยืนยันให้ปิดโรงงานที่เชียงใหม่ตามแผนเดิม แต่มันก็เป็นแค่เรื่องของธุรกิจ หญิงสาวควรจะทำใจและก้าวต่อไปได้แล้ว
"คุณวิชิตคงต้องเป็นผู้แจ้งพนักงานในเร็วๆนี้นะครับ เราต้องแจ้งเค้าล่วงหน้าหนึ่งเดือนตามกฎหมายแรงงาน ปรางไม่ต้องอยู่จนถึงวันสุดท้ายก็ได้นะ จะกลับมากรุงเทพก่อนก็ได้ ที่นี่ก็มีงานรออยู่อีกเยอะ"
หน้าที่ของสิปรางค์ใกล้จบแล้ว ญาติผู้น้องของเขาควรจะกลับมาช่วยงานเขาที่กรุงเทพเสียที…
"ตอนที่ตาป้องบอกว่าปรางพยายามจะช่วยโรงงานเอาไว้ ลุงเองก็ยังแปลกใจเลยนะลูก" บิดาของปกป้องหันมาหาหลานสาว
"ทำไมหนูเกิดเปลี่ยนใจล่ะลูก ทีแรกหนูเองก็เห็นด้วยกับการปิดโรงงานนี่นา"
ปราณอยากจะถามคำถามนี้มานานแล้ว เขายังไม่มีโอกาสได้คุยกับหญิงสาวเลยตั้งแต่สิปรางค์ไปเชียงใหม่ หลังจากนั้นปกป้องก็มาเล่าให้ฟังถึงความพยายามของหล่อนในการจะช่วยกู้ชีวิตโรงงานที่แม่ริม
วันนี้เขาได้เห็นความตั้งใจของหลานสาวคนนี้ในห้องประชุม หล่อนทำให้เขารู้สึกตื้นตันใจปนประหลาดใจ เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าสิปรางค์จะเป็นฝ่ายที่จะยืนอยู่ตรงข้ามกับฝั่งผู้ถือหุ้น
อะไรกันที่ทำให้หญิงสาวกล้าที่จะเปลี่ยนใจ?
สิปรางค์ก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างคุณลุงที่หล่อนสนิทสนมมาด้วยแต่เด็ก เบื้องหน้าของคนทั้งคู่เป็นหน้าต่างกระจกภาพวิวมุมกว้างของกรุงเทพมหานครจากตึกทำงานชั้นที่ยี่สิบ หล่อนมองการเบียดเสียดยัดเยียดกันของตึกสูงระฟ้าและรถราบนท้องถนนแล้วพลันก็คิดถึงเชียงใหม่จับใจ
"คงเป็นเพราะเพลงสาวเชียงใหม่ที่คุณลุงเป็นคนเล่นกีตาร์และร้องให้ปรางฟังตั้งแต่เด็กมั้งคะ"
ปราณหันมายิ้มให้กับหลานสาวซึ่งเขารักเหมือนลูกสาวแท้ๆ ชายสูงวัยคิดว่าเขาเข้าใจคำพูดของหญิงสาวดี ไอ้หลานคนนี้มันเหมือนลุงของมันแฮะ
"รวมไปถึงอากาศดีๆที่บนดอยด้วยหรือเปล่าลูก"
คำถามนี้ของผู้เป็นลุงทำเอาหญิงสาวยิ้มอย่างแห้งแล้ง ทำไมคุณลุงช่างอ่านใจหล่อนออก อาการหลงรักจังหวัดเชียงใหม่และคนเชียงใหม่ที่พลุ่งพล่านขึ้นมาทำเอาหล่อนปวดแปลบในใจ
รักที่ไม่มีวันจะสมหวัง…
หญิงสาวนั่งเหม่อมองปล่อยให้เสียงเรียกจากโทรศัพท์มือถือกรีดร้องดังอยู่เช่นนั้น สิปรางค์ไม่คิดจะรับสายของชายหนุ่ม วันนี้หล่อนทำใจคุยกับเขาไม่ได้จริงๆ
หล่อนจะมีหน้าไปคุยกับเขาได้อย่างไรกัน…
วินไม่เคยเซ้าซี้ถามว่าหล่อนมาทำอะไรที่กรุงเทพ หรือจะกลับเชียงใหม่เมื่อไหร่ หรือแม้กระทั่งหล่อนไปทำอะไรที่เชียงใหม่ตั้งแต่แรก ชายหนุ่มคงรู้ว่ามะปรางของเขาไม่ค่อยอยากจะตอบคำถามพวกนี้นัก
นับตั้งแต่หญิงสาวมาถึงกรุงเทพ วินโทรมาถึงหล่อนตรงเวลาก่อนนอนทุกคืน และเขาก็มักจะเป็นผู้ฟังที่ดี ปล่อยให้หล่อนเล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้ไปเรื่อยเปื่อย ก่อนที่จะกำชับให้คนตัวเล็กพักผ่อนเยอะๆ ให้ทานอาหารให้ตรงเวลา
สิปรางค์รู้สึกคิดถึงคนตัวสูงคนนั้นจับใจ…
ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ด้วยความที่เป็นคนมีความพยายามและไม่เคยยอมแพ้ ทำให้สิปรางค์แทบจะประสบความสำเร็จกับทุกสิ่งในชีวิต อาจจะมีบ้างในบางครั้งที่ผลลัพธ์ออกมาไม่ได้ดังใจ หากหญิงสาวไม่เคยเก็บเอามาท้อถอย หล่อนไม่แคร์กับสิ่งที่ผ่านไปแล้ว เพราะถือว่าได้ทำดีที่สุดแล้ว ก็แค่เก็บความผิดพลาดมาเป็นประสบการณ์ หล่อนเป็นคนที่ต้องเดินหน้าต่อไปเท่านั้น
แต่หากการพ่ายแพ้ครั้งนี้มันทำเอาหญิงสาวหัวใจแตกสลาย หมดเรี่ยวแรงที่จะทำอะไรต่อไป มันเป็นความผิดของหล่อนเอง หล่อนคงทำได้ไม่ดีพอถึงไม่สามารถจะโน้มน้าวใจผู้ถือหุ้นได้ ในตอนแรกสิปรางค์รู้สึกโกรธ ผิดหวัง เครียด คับแค้นใจ แต่ต่อมาความรู้สึกนั้นได้กลายมาเป็นโศกเศร้าและเสียใจอย่างลึกซึ้ง อารมณ์และความรู้สึกต่างๆที่ประดังประเดเข้ามา ทำให้อาการปวดศีรษะของหญิงสาวกลับมาอีกครั้ง และคราวนี้รุนแรงมากกว่าทุกครั้ง
เราจะกลับไปเจอหน้าทุกคนได้ยังไง เราผิดเอง เราไม่ดีเอง เราไม่เก่งพอ เราช่วยพวกเค้าไว้ไม่ได้…
สายตาของชาวโรงงานที่มองมาอย่างแปลกๆทำให้หญิงสาวรู้สึกว่ามีบางอย่างในโรงงานนี้ที่ผิดปกติไป หล่อนจากไปกรุงเทพแค่อาทิตย์กว่าๆ หากกลับมาคราวนี้แม้แต่คำตั๋นยังมองหล่อนด้วยสายตาของความแคลงใจตั้งแต่หล่อนเลี้ยวรถเข้าประตูโรงงานมาแล้ว
"เนี่ยฮะ ในโรงงานเค้าลือกันว่าอย่างนี้ มันจริงหรือเปล่าฮะคุณสิปรางค์ คุณวิชิต"
ดนัยรีบรายงานหญิงสาวกับผู้จัดการโรงงานทันทีที่ทั้งสองเข้ามาในสำนักงานตอนเช้า เขามองผู้บริหารทั้งสองด้วยสายตาร้อนรน นี่เขาไม่เคยรับรู้อะไรมาก่อนเลยได้อย่างไร
"คุณดนัยครับ ถ้าใครมาถามอะไร ก็ขอให้บอกไปก็แล้วกันครับว่าให้รอฟังผมพรุ่งนี้" วิชิตบอกกับกับเลขาคนสนิทด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ก่อนจะหันมาทางสิปรางค์หลังจากที่ดนัยออกไปจากห้อง
"เมื่อข่าวออกไปแล้วอย่างนี้ มันก็คงถึงเวลาที่จะต้องบอกความจริงกับพวกเค้าแล้วล่ะครับ" ผู้สูงวัยถอนหายใจ เขามีลางสังหรณ์ว่าความยุ่งยากบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น
"งั้นที่เราจะรอให้ชาวไร่เก็บเมล็ดกาแฟมาส่งให้ได้มากที่สุดก่อน ก็คงจะรอไม่ได้แล้วสิคะ"
"ก็คงต้องปรับเปลี่ยนแผนกันใหม่ล่ะครับ พรุ่งนี้หลังจากประกาศออกไปแล้วก็คงต้องเชิญบรรดาหัวหน้าแผนกต่างๆมาคุยกัน คุณสิปรางค์มีแผนปิดโรงงานแผนเดิมเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วนี่ครับ"
สิปรางค์ยังตกใจในสิ่งที่ได้ยิน ข่าวนี้รั่วไหลออกไปได้อย่างไร หล่อนรู้ว่ามันไม่ได้มาจากณัฐ หรือคุณวิชิต หรือตัวหล่อนเองอย่างแน่นอน ทีแรกหล่อนยังนึกว่าพอจะมีเวลาได้เตรียมตัวเตรียมใจในการจะแจ้งข่าวกับชาวโรงงานบ้าง แต่เวลานั้นก็มาถึงเร็วกว่าที่คาดไว้…
"ช่างวินว่าจะได คุณสิปรางค์แกบ่เคยเล่าอะหยังฮื้อช่างฟังเลยก่า"
ช่างอู๊ดเอ่ยกับชายหนุ่มด้วยท่าทางใคร่รู้ ขณะนี้ทุกคนในแผนกกำลังรวมตัวกันอยู่ที่ห้องของนายช่างหัวหน้าแผนก
"ผมก่อบ่ฮู้ว่าข่าวมันมาจากตี้ใด ข่าวมันมาเรื่อยๆอ้าย เขาว่าโรงงานจะถูกปิด แล้วเราต้องตกงานกันหมด" หนุ่มโต้งก็สงสัยในข่าวที่เขาได้ยินมาเช่นกัน ข่าวลือนี้เริ่มต้นขึ้นเมื่อโรงงานกลับมาเปิดอีกครั้งหลังหยุดเทศกาลปีใหม่
"เขาว่ากันว่า คุณสิปรางค์เปิ้นมาตี้นี่เพื่อมาปิดโรงงานเฮาโดยเฉพาะ เขายะกะหมู่เฮาจะอี๊ได้จะได" ช่างอู๊ดส่ายหน้าอย่างสิ้นหวัง แม้จะยังไม่รู้ว่าข่าวร้ายนี้จะเป็นจริงหรือไม่ แต่ความรู้สึกดีๆที่เคยมีต่อหญิงสาวเริ่มหายไปแล้ว
"วันนี้คุณสิปรางค์เขากลับมาแล้ว อ้ายถามเขากำลอ ว่ามันแม่นบ่แม่นยังไง" โต้งยังหวังว่าข่าวลือที่ได้ยินมาจะเพียงแค่ข่าวลือ พวกคนงานอาจจะพูดกันไปเรื่อยเปื่อยเพราะเห็นคุณสิปรางค์ไปกรุงเทพนานหลายวันโดยไม่ได้ร่ำลา
วินนิ่งคิด ในช่วงต้นอาทิตย์หลังปีใหม่ที่สิปรางค์ไปกรุงเทพ หล่อนยังคุยโทรศัพท์กับเขาเป็นปกติดี แต่เมื่อสองสามวันมานี้ก่อนที่หล่อนจะกลับมาที่เชียงใหม่ หญิงสาวกลับไม่เคยรับสายเขาอีกเลย ส่งข้อความถามไถ่ไป ก็ไม่เห็นหล่อนเปิดอ่าน ในใจเขานึกเป็นห่วงหล่อนมากมาย เฝ้ารอคอยหล่อนติดต่อกลับมาทุกวัน จนวันนี้ที่ลูกน้องมาบอกว่าหญิงสาวกลับมาถึงแล้ว
ข่าวลือที่เริ่มแพร่สะพัดออกมาเรื่อยๆตอนหลังปีใหม่นี้ทำเอานายช่างใหญ่ไม่สบายใจ อันที่จริงความเงียบสงัดของโรงงานในระยะหลังๆนี้ก็ทำให้เขาอดรู้สึกแปลกๆไม่ได้ พักหลังมานี้โรงงานแทบไม่เปิดการผลิตกะกลางคืน ทั้งๆที่ช่วงนี้เป็นช่วงเก็บเกี่ยวผลเชอรี่ของกาแฟซึ่งปกติแล้วน่าจะเป็นช่วงที่โรงงานยุ่งที่สุด เขากำลังรอคุยกับวิชิตเรื่องนี้อยู่เช่นกัน…
สิปรางค์ปิดโน้ตบุ๊คลง หล่อนเหลือบดูเวลาจากมือถือ สามทุ่มกว่าแล้ว คุณวิชิตเองก็เพิ่งจะกลับไปเมื่อสักครู่หลังจากซักซ้อมทำความเข้าใจกับเรื่องข้อมูลที่จะต้องแจ้งให้พนักงานทุกคนรับทราบในวันพรุ่งนี้
หญิงสาวรู้สึกเหนื่อยใจอย่างบอกไม่ถูก พรุ่งนี้แล้วสินะที่ทุกคนจะต้องรับรู้ความจริง แม้ใจหนึ่งหล่อนจะรู้สึกใจหายและพ่ายแพ้อย่างหมดรูป แต่อีกใจหนึ่งหญิงสาวกลับรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก
มันกำลังจะจบแล้ว ความลับที่ถูกปกปิดมาตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา ความรู้สึกอัดอั้นตันใจที่หล่อนต้องแบกไว้แต่เพียงผู้เดียว มันกำลังจะผ่านไปแล้ว…
เงาตะคุ่มยืนหันหลังสูบบุหรี่อยู่ที่ริมน้ำนั้น มองแค่แผ่นหลังปราดเดียวสิปรางค์ก็รู้ว่าเป็นเขาคนที่หล่อนคิดถึงอยู่ทุกลมหายใจ แต่ยังไม่ทันที่หล่อนจะพูดอะไร ชายหนุ่มก็หันหน้ามาพอดี
และเมื่อเห็นว่าเป็นหล่อน เขาจึงรีบปราดเข้ามาหาทันที
"วิน มารอนานแล้วหรือ" หญิงสาวเอ่ยทักเขาเสียงเรียบๆ
"นานมาก... แต่นานแค่ไหนก็รอได้" เสียงแหบทุ้มนั้นอ่อนหวาน
และสายตาเว้าวอนกระวนกระวายที่ส่งมานั้น ทำเอาสิปรางค์หัวใจแตกสลาย หล่อนสะอื้นอยู่ในอก แม้หญิงสาวจะคิดถึงเขามากเพียงใด แต่หล่อนก็ยังไม่สามารถเผชิญหน้ากับเขาได้ในตอนนี้ หล่อนรู้จุดประสงค์การมาของเขาดี ข่าวลือที่โรงงานคงจะทำให้เขามารอหล่อนอยู่จนดึกดื่นเพียงนี้
"วิน เราขอตัวนะ เรายุ่ง เราเหนื่อย" หญิงสาวต้องแข็งใจพูดออกไป ตั้งท่าจะเดินขึ้นบันไดเรือนพัก
"มะปราง เราต้องคุยกัน"
หากชายหนุ่มปราดเข้ามาคว้าแขนกลมกลึงนั้นไว้ ดึงให้หล่อนหันหน้ามาหาเขา สิปรางค์เงยมองหน้าเขาด้วยสายตาเย็นชา หล่อนต้องมึนตึงเข้าไว้ ต้องใจแข็ง ต้องอดทน
"ทำไมมะปรางหลบหน้าผม ทำไมต้องหายไป แล้วกลับมาจากรุงเทพตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกผมเลย ผมรออยู่ทุกวัน มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าครับ"
น้ำเสียงอ่อนโยนของวินแสดงอาการเป็นห่วงอย่างลึกซึ้ง เป็นอีกครั้งที่ชายหนุ่มพูดยาวกว่าปกติ แสดงถึงความอัดอั้นตันใจของเขาอย่างล้นเหลือ
แต่หญิงสาวไม่สามารถรับความห่วงใยนั้นไว้ได้ ทั้งๆที่ใจอยากจะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้เขาฟัง แต่ก็ทำไม่ได้ วันนี้ยังไงเรื่องนี้มันก็ยังคงเป็นความลับของบริษัท หล่อนต้องรีบตัดบท แล้วพรุ่งนี้เขาจะรู้เรื่องจากปากของคุณวิชิตเอง
"วิน ขอร้องล่ะ เราอยากพักผ่อน"
สิปรางค์พยายามจะสะบัดแขนให้พ้นจากการเกาะกุมของชายหนุ่มและหันหลังจะขึ้นบันได หากวินไม่ยอม เขากลับดึงหล่อนเข้ามาชิดอีก วงแขนแข็งแรงทั้งสองข้างนั้นสวมกอดหญิงสาวแน่นจากทางด้านหลัง
"รู้ไหม ผมคิดถึงมะปรางมากขนาดไหน" เสียงแหบทุ้มนั่นเจือไว้ด้วยความวาบหวานระโหยหา
คนในอ้อมกอดได้แต่ฝืนตัวไว้ พยายามกลั้นสะอื้นอย่างสุดความสามารถ ทั้งๆที่ในใจส่วนลึกแล้วอยากจะหันหลังกลับไปกอดเขาตอบเป็นที่สุด อยากกอดเขาให้แน่นๆ อยากซบลงกับไหล่กว้างนั่น
แต่หล่อนจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร หล่อนเป็นคนที่ทำลายชีวิตของเขา ทำลายชีวิตของทุกคน…
หญิงสาวกำลังรู้สึกเกลียดตัวเองที่มารับทำงานนี้ตั้งแต่ต้น!
"ผมรักมะปรางนะ…"
วินกระซิบอย่างแผ่วเบาที่ข้างหูของหล่อน เขากอดหล่อนแน่นขึ้น กอดด้วยความรู้สึกรักที่มาจากทั้งหมดของหัวใจ
สิปรางค์ตัวนิ่งงันด้วยความสะท้านใจ คำๆนี้… คำว่ารัก… คำที่ผู้หญิงทุกคนรอคอยและอยากได้ยินจากปากผู้ชายที่ตนเองรัก แต่ทำไม… ทำไมหญิงสาวไม่อยากได้ยินคำนี้ในตอนนี้เลย
เจ็บปวดเหลือเกิน… เจ็บปวดที่สุด ความรักทำให้เจ็บปวดได้ขนาดนี้เชียวหนอ…
แต่ในที่สุดสิปรางค์ตัดสินใจกลั้นใจเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"วิน… ปล่อยเรา ยังไงเรื่องของเรามันก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว"
หากหล่อนยังอยู่ในอ้อมกอดเขานานกว่านี้อีกสักวินาทีเดียว หล่อนจะต้องพรั่งพรูทุกสิ่งทุกอย่างออกมาแน่ๆ หญิงสาวจะต้องรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับปกป้อง ตามข้อบังคับของบริษัททุกคนในโรงงานจะต้องรู้เรื่องนี้จากปากคุณวิชิตคนเดียวเท่านั้น ไหนๆหล่อนก็ทรยศกับคนทั้งโรงงานไปแล้ว หล่อนไม่อยากจะทรยศกับครอบครัวอีก
"ไม่ปล่อย บอกผมก่อน มะปรางรักผมบ้างมั้ย"
หากชายหนุ่มกลับกอดหล่อนแน่นขึ้น เขาไม่ได้สนใจเรื่องข่าวลือนั่นแล้ว เขาไม่ได้คิดถึงอนาคตอะไรระหว่างเขาและหญิงสาว ตอนนี้วินแค่อยากได้ยินจากปากของมะปรางของเขา หล่อนคิดยังไงกับเขากันแน่
"วิน ปล่อย!" ทว่าหญิงสาวในอ้อมแขนของเขากลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบและหนักแน่น
นายช่างหนุ่มชะงักไป เขารับรู้ได้ถึงความเฉยชาอย่างผิดปกติของคนตรงหน้า นี่เขาทำอะไรผิดไปหรือเปล่า
แต่แล้วชายหนุ่มก็ตัดสินใจทิ้งแขนที่กำลังกอดหญิงสาวอยู่ลงข้างตัว เขารู้จักผู้หญิงคนนี้ดี หล่อนเป็นคนใจแข็ง
สิปรางค์รีบเดินขึ้นเรือนพักไปโดยไม่หันกลับมามอง วินมองตามหญิงสาวไปอย่างไม่เข้าใจ มะปรางของเขาเป็นอะไรไป นี่หล่อนไม่คิดจะคุยจะอธิบายอะไรให้เขาฟังเลยหรือ ทำไมหล่อนถึงได้เย็นชาขนาดนี้
หรือมันจะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับโรงงานจริงๆ!…


## ความเป็นจริง

วินเดินออกมาจากสำนักงานด้วยอาการมึนงง เขายังไม่อยากจะเชื่อเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นกับโรงงานแห่งนี้ โรงงานที่เกือบจะเป็นทั้งหมดของชีวิตเขาและทุกๆคนที่นี่ ชายหนุ่มยังตั้งตัวไม่ติดกับความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่นี้
และที่สำคัญ ผู้หญิงคนที่เขารัก… มะปรางของเขา หล่อนตั้งใจมาที่นี่เพื่อดำเนินการเรื่องนี้ทั้งหมด หล่อนไม่เคยแพร่งพรายเรื่องนี้ให้เขารู้เลย…
"ผมต้องขอโทษทุกคนด้วย เป็นความผิดของผมเอง ที่ไม่สามารถจะทำให้บ้านของพวกเราคงอยู่ต่อไปได้ ผมขอโทษจากใจจริง"
ผู้จัดการสูงวัยก้มหัวโค้งตัวลงนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ เขายืนอยู่บนระเบียงไม้ซึ่งอยู่ด้านในของอาคารสำนักงาน ระเบียงนี้ที่ใช้เป็นที่ประกาศข่าวของทางโรงงานประจำทุกวันพุธ การกล่าวคำขอโทษปิดท้ายของการประชุมในเช้าวันนั้นของคุณวิชิต เป็นสิ่งที่ไม่มีใครอยากจะรับฟัง ชาวโรงงานทุกคนมีสีหน้าเคร่งเครียดและวิพากษ์วิจารณ์กันเสียงดังขรมหลังจากคุณวิชิตพูดจบ
สิปรางค์ยืนก้มหน้าอยู่ข้างๆคุณวิชิตตลอดเวลาในการประกาศข่าว เป็นครั้งแรกในชีวิตที่หล่อนไม่กล้าสู้หน้าใคร ไม่บ่อยครั้งในชีวิตที่หล่อนทำงานพลาด แต่ทุกครั้งที่หล่อนยอมรับผิด หล่อนก็ไม่เคยจะคิดก้มหน้า แต่ครั้งนี้… ที่โรงงานแห่งนี้… หล่อนยอมแพ้จริงๆ ความมั่นใจในตัวเองของหล่อนมลายหายไปสิ้น
แต่กระนั้นหญิงสาวก็ยังพยายามส่งสายตาแห่งความเสียใจและความสำนึกผิดไปยังนายช่างหนุ่มเป็นระยะ แต่นายช่างหนุ่มไม่แม้แต่จะหันมามองหล่อนเลย สีหน้าของเขาเรียบเฉย สายตาของเขาจับอยู่ที่คุณวิชิตแทบจะตลอดเวลา นัยน์ตายิ้มได้คู่นั้นบัดนี้แห้งผากและไร้ซึ่งความรู้สึก ริมฝีปากที่มักจะยิ้มน้อยๆอยู่เสมอนั้นตอนนี้มันถูกเม้มเข้าหากันแน่น
สิปรางค์ไม่อาจจะล่วงรู้ความในใจของชายหนุ่มได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ที่แน่ๆเรื่องที่หล่อนปิดบังเขาตลอดมา น่าจะเป็นเรื่องหนึ่งที่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหล่อนจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป…
วินรีบเดินเลี่ยงจากทุกคนออกมาหลังจากการประกาศของคุณวิชิตจบลง ชายหนุ่มรู้สึกอ่อนล้าจากความเจ็บปวดและความเสียใจที่ประดังเข้ามาโดยแทบไม่ให้เขาได้ตั้งตัว
เขาเดินกะปลกกะเปลี้ยไปที่ห้องน้ำด้านหลังของอาคารสำนักงาน ชายหนุ่มเอามือรองน้ำเย็นที่ไหลผ่านก๊อกน้ำ ก่อนจะยกมือขึ้นวักน้ำใส่หน้า และเมื่อเงยหน้าขึ้นมองตัวเองในกระจกก็เห็นภาพสะท้อนถึงผู้ชายที่แววตาเต็มไปด้วยความสับสน มะปรางเห็นเขาเป็นอะไร ความรู้สึกที่โดนหักหลังจากคนที่รักทำเอาเขาเจ็บจนบอกไม่ถูก ความรู้สึกดีๆที่เขาเคยมีให้หล่อน บัดนี้มันกลายเป็นหนามแหลมคมที่ย้อนมาทิ่มแทงเขา
ชายหนุ่มถอยหลังมายืนพิงผนังห้องน้ำอย่างหมดแรง นี่เขาจะจัดการกับความรู้สึกนี้อย่างไรดี…
พลันนายช่างหนุ่มก็ได้ยินเสียงคนอาเจียนอย่างรุนแรง ก่อนที่จะมีเสียงเหมือนคนล้มมาจากห้องน้ำหญิงข้างๆ วินรีบเดินเข้าไปดูอีกฝั่งหนึ่ง ภาพเบื้องหน้าที่เห็นคือภาพของราณีนอนฟุบอยู่ที่พื้นหน้าอ่างล้างมือในห้องน้ำหญิง ชายหนุ่มรีบเข้าไปประคองหล่อนให้ลุกขึ้นนั่ง หญิงสาวยังไม่หมดสติ หล่อนลืมตามาจ้องหน้าเขา น้ำตาคลอเบ้า
"อ้ายวิน..."
วินพาราณีมานั่งที่ม้าหินริมแม่น้ำข้างโรงจอดรถ เขาเองก็นั่งลงข้างๆหล่อนก่อนจะส่งสายตาแห่งความสงสัยไปที่หญิงสาว สายลมอ่อนๆที่พัดมาจากแม่น้ำทำให้ราณีรู้สึกดีขึ้น อาการวิงเวียนหัวลดน้อยลง แต่ความอัดอั้นตันใจที่ต้องเก็บความรู้สึกนี้คนเดียวมาหลายวันทำให้หญิงสาวร้องไห้โฮออกมา ยึดแขนของชายหนุ่มเอาไว้เหมือนจะหาที่พึ่ง
"ฮือ อ้ายวิน น้องกำลังจะมีเด็ก แล้วก่อต้องมาตกงานแหม น้องบ่ฮู้จะยะจะไดแล้ว ฮือ ฮือ"
ราณีพรั่งพรูออกมาด้วยน้ำเสียงเบาหวิว หล่อนไม่สามารถพูดเรื่องนี้กับใครได้นอกจากชายหนุ่มที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆตรงนี้ หญิงสาวรู้ดีว่าท้ายสุดแล้วเขาก็สามารถจะเป็นที่พึ่งพาให้หล่อนได้ เหตุการณ์ปิดโรงงานที่หล่อนได้รับฟังมาเมื่อครู่นี้ทำให้หล่อนยิ่งเครียด ไม่รู้จะหันหน้าไปหาใครแล้วนอกจากผู้ชายคนนี้
นายช่างหนุ่มก้มลงมองหญิงสาวด้วยแววตาตกใจระคนเห็นใจ ในใจนึกไปถึงหนุ่มกรุงเทพคนนั้นขึ้นมาทันที แม้เขาจะรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างราณีและณัฐอยู่บ้าง แต่ชายหนุ่มก็ไม่นึกว่าหญิงสาวจะปล่อยให้ความสัมพันธ์เลยเถิดไปถึงขั้นนี้
"กับไผ?" วินกลั้นใจถามหล่อนออกไปทั้งๆที่พอจะเดาคำตอบออก
ราณีส่ายหน้า ละล่ำละลักบอกเขาด้วยเสียงสะอื้น "น้องบอกบ่ได้ น้องบ่อยากทำลายอนาคตเขา"
"อ้ายเตือนน้องแล้วแม่นก่อ" คำปฏิเสธของคนตรงหน้ายิ่งทำให้ชายหนุ่มแน่ใจ
หญิงสาวไม่พูดอะไรเอาแต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนล้า วินถอนหายใจแรง แววตาเจ็บแค้น คนพวกนี้มาสร้างปัญหาให้พวกเขาแล้วก็จากไปกันง่ายๆอย่างนี้หรือ ชายหนุ่มยิ่งรู้สึกโกรธมากขึ้นเมื่อนึกถึงเรื่องราวต่างๆที่เพิ่งจะเกิดขึ้น
"อ้ายจะอู้กะคุณณัฐเขาเอง อ้ายไปหาเบอร์เขาที่คุณวิชิตก่อได้" เขาจะไม่ยอมให้เรื่องนี้มันจบลงง่ายๆอย่างนี้ ชายหนุ่มทำท่าจะลุกขึ้น
"บ่ต้องอ้าย น้องบ่อยากฮื้อเขาลำบากใจ๋ เขาบ่ได้ฮักน้อง"
ราณีน้ำตาไหลพราก หล่อนกอดแขนชายหนุ่มไว้แน่น
"อ้ายวิน น้องขอ" หญิงสาวสะอื้นฮัก พยายามรั้งเขาไว้ "นะอ้าย นะเจ้า อย่าไปยุ่งกะเขา" และยังคงยึดแขนเขาไว้ไม่ปล่อย
"ฮักเขาขนาดนั้นเชียว" วินอดไม่ได้ที่จะประชดประชัน
"น้องบ่ฮู้จะอู้เรื่องนี้กะแม่ยังไงดี" หญิงสาวยังสับสน ไม่รู้จะทำอย่างไรกับชีวิตของตัวเองต่อไป
"อ้ายช่วยน้องกำเน้อ อ้ายไปอู้กะแม่หื้อน้องได้ก่อ แม่ฟังอ้ายคนเดียว" หล่อนส่งสายตาเว้าวอนมายังเขา
วินมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกสงสารจับใจ
มันคงเป็นความผิดของเขาเองที่ไม่เคยคิดจะดูแลน้องสาวคนนี้เลย!…
ภาพความทรงจำสมัยวัยเยาว์ย้อนเข้ามาย้ำเตือนชายหนุ่ม ขณะนั้นเขากำลังอยู่ประถมต้น วินแอบเห็นแม่ร้องไห้อย่างหนักเมื่อวันหนึ่งพ่อของเขาได้มาสารภาพว่าได้ทำแม่บ้านที่เป็นคนดูแลบ้านของพวกเขาท้อง แม่ของเขาเป็นผู้หญิงใจเด็ดเดี่ยว เมื่อรู้เรื่องก็ขอหย่าขาดจากพ่อของเขาทันที หลังจากนั้นแม่ก็เก็บกระเป๋าและพาเขาไปอยู่ด้วยกันที่บ้านกรุงเทพ ในขณะพ่อรับแม่บ้านคนนั้นเข้ามาอยู่ในบ้าน และลงกรุงเทพไปเยี่ยมลูกชายเป็นครั้งคราว
จนกระทั่งช่วงเขาอยู่ชั้นมัธยมต้น แม่ก็จากไปด้วยโรคมะเร็ง มันเป็นช่วงที่เขากำลังเริ่มติดเพื่อนและเกเรอย่างหนัก พ่อจึงไปรับตัวเขากลับมาอยู่ด้วย อันที่จริงเขาไม่ได้อยากจะกลับขึ้นมาอยู่เชียงใหม่ เด็กหนุ่มไม่อยากอยู่ร่วมบ้านกับแม่เลี้ยงและน้องสาว วินยังคงฝังใจว่าเป็นเพราะแม่เลี้ยงจึงทำให้แม่ของเขาต้องจากไปก่อนเวลาอันควร และแม้แม่เลี้ยงจะดูแลเขาอย่างดี แต่เด็กหนุ่มก็มิวายหาเรื่องทะเลาะกับแม่เลี้ยงเป็นประจำ
และเมื่อความบาดหมางเริ่มหนักขึ้น วินถึงกับไม่ยอมไปเรียนหนังสือ เด็กหนุ่มทะเลาะกับพ่ออย่างหนักเรื่องนี้ เขายื่นคำขาดกับพ่อว่าเขาจะยอมไปเรียน ก็ต่อเมื่อพ่อพาแม่เลี้ยงและน้องสาวไปอยู่ข้างนอก เขาไม่ต้องการเห็นหน้าแม่เลี้ยงและน้องสาวอยู่ร่วมบ้านเดียวกัน และด้วยความรักในตัวลูกชายมาก พ่อของเขาจึงยอมรับปากจะทำตามที่เขาต้องการ วินจึงเลือกที่จะเรียนต่อสายอาชีพด้านช่างกล และพ่อก็พาเขามาฝากคุณวิชิตฝึกงานที่โรงงานแห่งนี้
หลังจากนั้นพ่อของเขาก็ทำตามสัญญาโดยการพาแม่เลี้ยงและน้องสาวย้ายออกไปอยู่ที่อื่น เด็กหนุ่มจึงมีลุงแปงเป็นคนดูแลนับแต่นั้นมา พ่อยังคงมาเยี่ยมเขาที่บ้านสวนอย่างสม่ำเสมอ บางครั้งพ่อก็พาแม่เลี้ยงและน้องสาวมาด้วย แม่เลี้ยงจะมาทำความสะอาดบ้านและดูแลทำอาหารให้ แม้น้องสาวต่างมารดาจะพยายามเข้ามาหามาพูดคุยกับเขา แต่วินก็ไม่เคยคิดจะใส่ใจสองแม่ลูก เด็กหนุ่มยังคงทำเหมือนสองแม่ลูกไม่มีตัวตนในชีวิตเขา เขาเกลียดคนทั้งคู่
หลังจากวินเรียนจบปวชไม่นาน พ่อของเขาก็เสียชีวิตด้วยโรคหัวใจ วินได้มรดกเกือบจะทั้งหมดที่เป็นส่วนของพ่อ มีเพียงบ้านหลังเล็กในอำเภอเมืองและเงินอีกก้อนหนึ่งเท่านั้นที่พ่อยกให้แม่เลี้ยง หลังจากนั้นมาวินก็แทบขาดการติดต่อกับแม่เลี้ยงและน้องสาวต่างมารดา
"บ่ต้องฮ้อง อ้ายจะไปอู้กับแม่ฮื้อเอง" ชายหนุ่มปลอบหญิงสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ราณียกมือขึ้นไหว้พี่ชายต่างมารดา แล้วโผเข้ากอดเขา และเป็นครั้งแรกที่วินกอดหล่อนตอบ หญิงสาวถึงกับร้องไห้โฮขึ้นมาอีกครั้ง
แต่ไหนแต่ไรมา ชายหนุ่มไม่เคยยอมรับเลยว่ามีหล่อนเป็นน้องสาว วินมีน้ำใจให้ผู้คนรอบข้างทุกคนยกเว้นหล่อน มันเป็นสิ่งที่ทำให้ราณีน้อยใจเสมอมา หล่อนพยายามเข้าหาเขาทุกวิถีทาง แม้แต่การเข้าทำงานที่โรงงานแห่งนี้ แต่พี่ชายของหล่อนคนนี้ก็ไม่เคยที่จะสนใจไยดีหล่อนเลย เขามีแต่ท่าทีเมินเฉยและทำเหมือนว่าหล่อนไม่มีตัวตนบนโลกใบนี้ และการที่หญิงสาวเข้าไปสนิทสนมกับณัฐนั้นก็เป็นวิธีการหนึ่งที่หล่อนอยากจะเรียกร้องความสนใจจากพี่ชายคนนี้ แต่แล้วเรื่องมันก็เลยเถิดไปไกลเกินกว่าที่ราณีจะคาดถึง…
"ฮาก็ว่าแล้ว ว่าคุณสิปรางค์เปิ้นมาทำอิหยังแถวนี้ ที่แท้ก็มาปิดโรงงานของหมู่เฮา" ช่างอู๊ดตบเข่าดังฉาด แล้วก็บ่นต่อด้วยความคับแค้นใจ
บรรยากาศยามเย็นของการมารวมตัวกันที่บ้านของลูกพี่ใหญ่ในวันนี้ไม่เหมือนเคย นอกจากช่างอู๊ดและช่างโต้งแล้ว ยังมีคนงานอีกสองสามคนตามมาด้วย ทุกคนมีสีหน้าที่เคร่งเครียด ต่างคนต่างพากันระบายความร้อนอกร้อนใจของตัวเองโดยไม่มีใครฟังใคร
"หน้าตาเปิ้นก็งามดีนา อิหยังมาใจฮ้ายขนาด" คนงานผู้พูดหน้าตาโกรธแค้น
"แล้วพวกผมจะทำจะได จะไปหางานทำตี้ใด ผมก่ออายุมากแล้ว" คนงานคนถัดมารำพึงรำพันไม่หยุด "คุณสิปรางค์เปิ้นบ่หันใจเฮาเลยเนาะ ฮาว่าละ ดูๆไปเหมือนบ่จริงใจ"
"คุณวิชิตแกถ้าจะเสียใจอยู่ แกยะหยังบ่ได้เลยก่า" เสียงคนงานอีกคนแทรกขึ้นมาบ้าง เขาไม่คิดว่าผู้จัดการโรงงานจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
"คุณวิชิตแกจะไปกึ๊ดอะหยัง แหมเตื้อแกก่อเกษียณละ" คนงานคนแรกส่ายหน้า "แล้วเฮาจะยะจะไดดีช่างวิน จะไปหางานตี้ใดเนี่ย ลูกเต้าผมก่อกำลังเรียนหนังสือ"
"ฮาก่อเพิ่งซื้อรถเครื่องมาโตย" คราวนี้ช่างอู๊ดเริ่มหนักใจบ้าง
"จ้างเต๊อะ อู้ไปก็ยะหยังบ่ได้ อ้ายวินเปิ้นท่าจะเป็นหนักกว่าหมู่เฮา" โต้งบ่นอย่างปลงๆพร้อมปรายตามองไปยังลูกพี่ ซึ่งขณะนี้นั่งหน้าตาไร้หัวใจเหม่อมองไปยังแม่น้ำอย่างไร้จุดหมาย
ตั้งแต่พวกเขามาถึง วินยังไม่พูดอะไรเลย ได้แต่บอกให้สมเพชรไปหยิบเหล้ากับน้ำแข็งโซดามาตั้งวงให้ลูกน้อง
"อ้ายวิน ถามน่อย อ้ายบ่ฮู้เรื่องนี้มาก่อนแต๊กา" หลังจากทนอึดอัดมาอีกครู่หนึ่ง โต้งก็โพล่งออกมา
นายช่างใหญ๋ยังคงนั่งนิ่ง ชายหนุ่มเองก็กำลังมีความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย จะให้เขาตอบทุกคนว่าอย่างไร ใช่ เขาสนิทสนมกับสิปรางค์ เขามีใจให้หล่อน แล้วเขาก็โดนหล่อนหักหลัง
คำถามของโต้งทำเอาบรรดาลูกน้องต่างพากันจ้องไปที่ลูกพี่ใหญ่ ทุกคนกำลังรอคอยคำตอบจากเขา
วินหันหน้าจากแม่น้ำเปลี่ยนมามองหน้าลูกน้องแต่ละคน
"แล้วหมู่คิงว่าฮาฮู้ก่อ" เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงน้อยใจ
"ถ้าฮาฮู้ ฮาก่อคงบ่เจ็บจะอี้หรอก แม่ง โคตรเจ็บ" ในที่สุดชายหนุ่มก็ยอมรับตรงๆกับลูกน้อง นายช่างมือหนึ่งของโรงงานผู้ซึ่งมีนัยน์ตายิ้มได้อยู่เป็นนิตย์ หากบัดนี้มีแต่แววตาเยียบเย็นเฉยเมย
"เอ๊ะๆ เดี๋ยวๆพี่น้อง" ช่างอู๊ดยื่นหน้าเข้าไปสำรวจลูกพี่ใกล้ๆ ชายผู้อาวุโสกว่าใครในแผนกเริ่มตงิดๆใจว่าวินหมายถึงอะไร "หมายความว่าจะไดครับพี่น้อง ช่างวินเจ็บอะหยังครับ"
และแล้วเขาก็ตบเข่าดังฉาด
"หรือว่าคุณสิปรางค์กับช่างวิน…" ช่างอู๊ดพูดค้างไว้อย่างนั้น ก่อนจะหันไปกระซิบกับโต้ง "ฮาว่าแล้ว ก่อสงสัยอยู่ สองคนนี้มีหยังกันแน่ๆ เฮ้อ"
แล้วเขาก็หันกลับไปมองผู้ซึ่งกำลังจะกลายเป็นอดีตหัวหน้าของตนเองอย่างเห็นใจ ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง เขาก็เข้าใจความรู้สึกของวิน หัวหน้าหนุ่มของเขาน่าจะเจ็บปวดกว่าพวกเขาหลายเท่า ทุกคนในโรงงานนี้รู้ดีว่าวินรักและผูกพันกับโรงงานนี้มากแค่ไหน ชายหนุ่มอยู่โรงงานนี้มานานมาก นานกว่าพวกเขาทั้งนั้น
"ช่างวินปล่อยเขาไปเต๊อะ แม่ญิงใจฮ้ายขนาดนั้น ตั้งใจมาทำลายชีวิตหมู่เฮา" ตอนนี้เหล่าบรรดาคนงานที่เหลือเริ่มจะเข้าใจสถานการณ์อันซับซ้อนของลูกพี่ขึ้นมาบ้างแล้ว
"แม่นแล้วอ้าย ลืมๆเปิ้นไปเต๊อะ เขาบ่ได้เหมาะสมกับเฮา" โต้งไม่อยากเห็นอ้ายวินของเขาต้องเจ็บปวด ผู้หญิงกรุงเทพที่สวยและรวยคนนั้นไม่น่าจะจริงใจกับหนุ่มชาวเหนือธรรมดาๆอย่างลูกพี่ของเขา
วินได้แต่กระดกแก้วเหล้าเข้าปาก เขามองหน้าลูกน้องแต่ละคนแล้วก็ต้องถอนหายใจ เรื่องความรู้สึกของเขานั้นมันไม่สำคัญเท่าเรื่องชีวิตความเป็นอยู่ของลูกน้องหลังจากนี้ ลำพังตัวเขาเองที่จะต้องตกงานนั้น เขาไม่เป็นกังวลใจเท่าไหร่ อย่างน้อยเขาก็ยังไปเล่นดนตรีได้ ยังมีบ้านอยู่ ไม่มีภาระต้องเลี้ยงดูใคร
แต่พวกคนงานสิ พวกเขาต้องทำมาหาเลี้ยงครอบครัว วินนึกเลยไปถึงบรรดาชาวโรงงานสูงวัยซึ่งมีจำนวนไม่น้อยในโรงงานของเขา อายุอานามปูนนั้นกันแล้ว จะไปหางานที่ใหม่คงไม่ง่ายนัก
"มา วันนี้ยังบ่ต้องกึ้ดอะหยังนัก ฮาเลี้ยงเหล้าเต็มที่ วันพูกค่อยว่ากันใหม่"
ชายหนุ่มทำได้แค่ปลอบใจลูกน้องไปก่อน วันนี้เขายังคิดอะไรไม่ออก เขามีเรื่องที่ต้องให้คิดหลายเรื่องในขณะนี้ ทั้งเรื่องโรงงาน เรื่องราณี และเรื่องของสิปรางค์
ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับสิปรางค์เองก็ยังคลุมเครือ สิ่งเดียวที่เขารู้… ก็คือเขารักหล่อน แล้วหล่อนคิดอย่างไรกับเขา เขาก็ยังไม่รู้ อนาคตก็มองไม่เห็นอยู่แล้ว และยิ่งมาเจอเรื่องปิดโรงงานอีก เขายังไม่สามารถจัดการกับความรู้สึกตัวเองได้ ความสับสนในใจมันมีมากเหลือเกิน…
สิปรางค์เผลอเหม่อมองไปยังบ้านสวนไกลๆนั่นเหมือนทุกคราวที่หล่อนกลับมาถึงเรือนพัก ไฟบนบ้านยังมืดสนิท เขาอยู่ที่ไหนหนอ นี่สามทุ่มแล้ว จะยังคงนั่งอยู่ที่ท่าน้ำหรือเปล่านะ เหมือนจะได้ยินเสียงดังมาจากทางนั้น
หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะไปเดินมุดรั้วเข้าไปยังสวนของนายช่างหนุ่ม หล่อนค่อยๆไปแอบยืนอยู่ในเงามืดหลังต้นไม้ต้นใหญ่ริมน้ำนั้น วินอยู่ที่นั่นจริงๆด้วย แต่ชายหนุ่มไม่ได้อยู่คนเดียว หญิงสาวเห็นกลุ่มคนที่ท่าทางคุ้นตาหล่อนนั่งล้อมวงกันอยู่ที่ท่าน้ำนั่น ท่าทางพวกเขาเหมือนนั่งปรับทุกข์กันมากกว่าจะนั่งสังสรรค์กัน แต่ละคนกรอกเจ้าน้ำสีเหลืออำพันนั่นเข้าปากกันไม่หยุด
ถือโอกาสเข้าไปคุยกับทุกคนตอนนี้เลยดีไหมนะ ยังไงเราก็อยากจะขอโทษพวกเขาอยู่แล้ว
แต่ความลังเลนั้นยังเกาะกุมจิตใจของหล่อน หรืออย่าเพิ่งเลยดีกว่า วันนี้พวกเขาคงจะยังสับสนกันอยู่ ความจริงแล้วตัวหล่อนเองก็ยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้าใครในตอนนี้ สิปรางค์ถอนหายใจ ทำไมหล่อนกลายมาเป็นคนแบบนี้ไปได้ หญิงสาวผู้ไม่เคยเกรงกลัวอะไร ทำไมหล่อนถึงกลัวที่จะเข้าไปเจอหน้าพวกเค้า
สิปรางค์… เธอเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ
แล้วหญิงสาวก็ตัดสินใจหันหลังเดินกลับไปยังรีสอร์ต…
วินยืนมองบรรดาลูกน้องที่เมาหลับกระจัดกระจายอยู่บนพื้นลานท่าน้ำด้วยความรู้สึกเข้าใจ เขาชินเสียแล้วกับภาพแบบนี้ เพียงแต่ปกติแล้วเวลามากินเหล้ากันที่นี่ หลังเลิกราทุกคนก็จะยังพอมีสติเดินกลับเข้าไปล้มตัวนอนในบ้านกันได้
แต่คืนนี้… แต่ละคนดื่มเหมือนจะไม่มีวันพรุ่งนี้อีกต่อไป เจ้าของบ้านเองก็ไม่ได้คิดจะยับยั้งใดๆ อาจเพราะรู้สึกเห็นใจลูกน้องเอามาก ก็ให้ปลดปล่อยความกังวลกันไปให้เต็มที่วันนี้เลยก็แล้วกัน ชายหนุ่มคิดว่าเขาควรจะไปตามลุงแปงมาช่วยกันหามพวกลูกน้องเข้าบ้านจะดีกว่า ปล่อยไว้อย่างนี้เดี๋ยวยุงจะหามเอา
แต่แทนที่เขาจะเดินตรงไปยังบ้านของลุงแปงที่อยู่ลึกไปในสวน ความคิดถึงใครบางคนที่อยู่ในส่วนลึกของหัวใจก็ผลักไสให้เขาเดินมาทางรีสอร์ตแทน วินหยุดยืนอยู่ที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ริมน้ำนั้น เขาจุดบุหรี่สูบภายใต้เงามืด ยืนมองบ้านพักหลังเล็กริมน้ำนั้นด้วยความรู้สึกสับสน ความโกรธและความห่วงใยกำลังต่อสู้กันอยู่ภายในใจเขา
แม้เวลานี้จะเป็นเวลาดึกมากแล้ว แต่ไฟบนบ้านพักหลังน้อยนั้นก็ยังคงเปิดอยู่
มะปรางกำลังทำอะไรอยู่นะ…


## ความหมางเมิน

ร่างสูงนั้นบังคับยานพาหนะที่คุ้นเคยให้แล่นเลี้ยวไปตามถนนลาดยางที่คดเคี้ยวขึ้นไปบนภูเขาสูง ทิวทัศน์ที่สวยงามและกลิ่นอายของธรรมชาติทำให้เขารู้สึกสดชื่นและปลอดโปร่งใจเหมือนทุกครั้งที่มา
ชายหนุ่มรักที่นี่ ทิวเขาที่สูงใหญ่สลับซับซ้อนนั้นทำให้เขารู้สึกตัวเล็กลงและเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับธรรมชาติ วินรู้สึกใจสงบขึ้นทุกครั้งเมื่อได้มาเยือนสถานที่ที่เขาคุ้นเคยมาแต่เล็กแต่น้อย
"คุณวินหายไปนานเลยนะคับเนี่ย หลังๆนี่บ่ได้ติดรถโฮงงานมาเลยน่อ"
ชายสูงวัยที่ยืนอยู่ตรงนั้นพอดีรีบตรงปรี่เข้ามาหา เมื่อเห็นชายหนุ่มจอดรถมอเตอร์ไซค์ไว้บริเวณข้างๆโรงเก็บเมล็ดเชอรี่กาแฟของไร่ที่กว้างใหญ่แห่งนั้น การได้มาพบปะกับชาวไร่ที่คุ้นเคยยังคงเป็นสิ่งที่เขายังคงทำเป็นประจำหลังจากบิดาของเขาจากไป
"ก่อยุ่งๆอยู่อ้าย แล้วเป็นใดพ่อง เก็บถึงไหนละเนี่ย" วินมองเข้าไปในป่าที่ค่อนข้างทึบเบื้องหน้า เห็นบรรดาคนงานกำลังง่วนกับการเก็บเมล็ดเชอรี่ในเนินสูงๆต่ำของป่าที่เขียวชอุ่มแห่งนั้น
"ก่อดีคับ กะว่างวดนี้น่าจะได้หลายอยู่" เจ้าของไร่ตอบขณะพาชายหนุ่มเดินเข้าไปในส่วนของบริเวณไร่ "ปีนี้น้ำดีดินดี ไร่หมู่เฮาออกดอกออกผลดีขนาดเลยคับ"
ทว่าคนตัวสูงกลับมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกเห็นใจ ชาวไร่แถวนี้เก็บเมล็ดเชอรี่ของกาแฟเพื่อส่งให้โรงงานของเขา ส่วนขั้นตอนในการแปรรูปเมล็ดกาแฟหลังจากนั้นจะทำที่โรงงานเขาทั้งหมด
แต่หากโรงงานจะต้องถูกปิด แล้วชาวบ้านจะไปขายเมล็ดกาแฟได้ที่ไหน…
ต๊ะเป็นชาวบ้านที่มาติดต่อขอเช่าที่ดินเพื่อทำไร่กาแฟจากบิดาของชายหนุ่มเมื่อสิบกว่าปีก่อน ซึ่งบิดาเขายังช่วยชาวบ้านโดยการติดต่อโรงงานคุณวิชิตให้รับเมล็ดกาแฟโดยตรงจากชาวบ้านเอาไปแปรรูปต่อไป ซึ่งเป็นการตอบรับนโยบายของทางจังหวัดเชียงใหม่ที่ได้ริเริ่มส่งเสริมให้เกษตกรที่อาศัยอยู่ตามหุบเขาเริ่มปลูกกาแฟเพื่อการจำหน่าย
ในตอนเด็กชายหนุ่มได้มีโอกาสตามบิดาขึ้นมาบนดอยบ้างเป็นบางครั้ง ตอนนั้นเขายังไม่ใส่นัก เพราะยังติดเพื่อนและใช้ชีวิตแบบเกเรเถลไถลไปในแต่ละวัน แต่การเสียชีวิตของผู้เป็นบิดาในเวลาต่อมาทำให้ชายหนุ่มจำเป็นต้องขึ้นดอยมาดูไร่พูดคุยสอบถามความเป็นอยู่ของชาวบ้านแทนผู้ที่จากไป ซึ่งวินก็ยังคงให้ต๊ะและชาวบ้านที่มารวมตัวกันเช่าที่ในราคาถูกมากต่อไปเหมือนดังเช่นที่บิดาเคยทำมา
"เอ่อ คุณวินคับ เสร็จเที่ยวนี้แล้วผมอาจจะบ่ยะต่อแล้วนะคับ" เกษตรกรสูงวัยเริ่มต้นเข้าเรื่อง
"อ้าว อ้ายต๊ะ อะหยังครับเนี่ย" วินนึกแปลกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่ต๊ะเอ่ยปากเรื่องจะเลิกทำไร่กาแฟ
"ผมแก่แล้วคับคุณวิน ลูกชายมันจะมาฮับไปอยู่โตยในเมือง อีแม่มันก่ออยากไปอยู่ใกล้ลูก" ท่าทางคนตรงหน้าจะไม่อยากอยู่ที่นี่แล้วจริงๆ
"คุณวินบ่อยากมาทำเองกะคับ ผมหันคุณวินฮักไร่กาแฟอยู่นาคับ"
วินนิ่งไป ชายหนุ่มเองยังไม่เคยมีความคิดนี้อยู่ในหัว เขาชอบดื่มกาแฟและคุ้นเคยกับกาแฟมานาน แต่เขายังนึกภาพตัวเองมาเป็นชาวไร่กาแฟไม่ออก ชีวิตส่วนใหญ่ของเขาคลุกคลีอยู่กับเครื่องจักรเสียมากกว่า
ตั้งแต่บิดาของเขาจากไป ด้วยความเหงาและความอ้างว้างอยู่ลึกๆ ชายหนุ่มจึงใช้เวลาส่วนใหญ่ในชีวิตขลุกอยู่แต่ที่โรงงาน ที่นั่นเขามีเพื่อนร่วมงานหลากหลายวัย และเขาก็มีความสุขที่จะได้ปีนป่ายไปตามเครื่องจักรเครื่องโน้นเครื่องนี้เพื่อดูการทำงานของมันอย่างละเอียด
ประกอบกับคุณวิชิตได้ปล่อยให้เขาได้ทำงานอย่างอิสระแถมยังคอยสนับสนุนในทุกๆเรื่อง วินจึงมีความรู้สึกว่าหากมีโรงงานอยู่ เขาก็ไม่ได้กำลังใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวอยู่คนเดียว แต่คนงานทั้งโรงงานคือครอบครัวของเขา…
"นี่หมู่เขามาถ่ายรูปไปยะอะหยังกัน"
เสียงซุบซิบจากกลุ่มคนงานดังขึ้นเมื่อเห็นช่างภาพหนุ่มเข้ามาป้วนเปี้ยนบริเวณโรงงานสองสามวันมานี้
ตั้งแต่ได้มีการประกาศปิดโรงงานออกไป สิปรางค์ก็ไม่ลงไปทานข้าวเที่ยงที่โรงอาหารอีกเลย และความสัมพันธ์ระหว่างหล่อนกับดนัยก็พลอยหมางเมินไปด้วย ไม่สิ ไม่เฉพาะแค่ดนัยเลขาคนเคยสนิท หากสาวๆในออฟฟิศคนอื่นๆก็พลอยเฉยชากับหล่อนไปด้วย
หญิงสาวเก็บตัวเงียบในห้องทำงานที่อาคารสำนักงานเป็นส่วนใหญ่ และพยายามตั้งสติบอกตนเองให้ทำงานให้จบ หล่อนรับงานนี้จากปกป้องมาทำแล้วก็ต้องดูแลทำให้เสร็จเรียบร้อยจนถึงที่สุด แผนขั้นตอนการดำเนินการปิดกิจการถูกกำหนดขึ้นมานานแล้ว ซึ่งก็เป็นหล่อนเองนี่ล่ะที่เป็นคนร่าง และตอนนี้ก็ต้องเป็นหล่อนเองที่จะเป็นคนนำมันมาใช้ปฏิบัติงานจริง
แม้จะพยายามหลีกเลี่ยงที่จะไม่ลงไปยังบริเวณส่วนของโรงงาน แต่ในบางครั้งก็เลี่ยงไม่ได้ อย่างเช่นในวันนี้ หญิงสาวต้องลงไปกำกับช่างถ่ายภาพเพื่อถ่ายรูปบริเวณต่างๆของโรงงานอีกครั้งสำหรับใช้ในงานพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ต่อไป
สิปรางค์เห็นกลุ่มคนงานจับกลุ่มกันซุบซิบเป็นกลุ่มๆอยู่ไกลๆ หญิงสาวรู้ดีว่าในช่วงเวลาแบบนี้คงไม่มีใครมีกะจิตกะใจจะทำงานเป็นแน่ เวลาที่ผ่านไปในแต่ละวันคงจะหมดไปกับการจับกลุ่มปรับทุกข์กันไปมา นี่เองที่เป็นสาเหตุที่ทางฝั่งของนายจ้างต้องพยายามปกปิดข่าวของการเลิกจ้างไว้ให้นานที่สุด
อันที่จริงสิปรางค์ยังไม่อยากจะเผชิญหน้ากับใครทั้งสิ้นในขณะนี้ แต่สายตาทุกคู่ที่มองจ้องมาทางหล่อนที่เดียว ทำให้หญิงสาวตัดสินใจเดินเข้าไปหากลุ่มคนงานหญิงกลุ่มหนึ่ง ซึ่งป้าฟองหญิงสูงวัยที่หล่อนคุ้นเคยอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย
"ตอนเขาลือกัน ป้าก็บ่อยากจะเชื่อ จนคุณวิชิตบอก ป้าก่อเสียใจ๋ คุณสิปรางค์มายะจะอี๊กะหมู่เฮาได้จะได" หญิงสูงวัยรีบเอ่ยขึ้นมาอย่างตัดพ้อ ป้าฟองเคยคิดว่าคนสวนตรงหน้าไม่ใช่คนใจร้ายแบบนี้
"ชั้นพยายามแล้ว แต่ที่บริษัทใหญ่เค้ามีมติยืนยันมาว่าจะต้องปิดโรงงานนี้น่ะค่ะป้า ชั้นเสียใจด้วยจริงๆ ชั้นขอโทษทุกๆคนด้วย" หญิงสาวเอ่ยปากด้วยความรู้สึกผิดจริงๆ หล่อนเข้าใจความรู้สึกของทุกๆคน
"ทำไมหมู่เขาบ่กึ๊ดบ้าง ว่าหมู่เฮาจะเดือดฮ้อนขนาดไหน" คราวนี้นวลสาวน้อยแผนกคัดเมล็ดเอ่ยขึ้นมาบ้าง
"แม่น พวกคนรวยเขาเห็นแก่ตัวกันขนาด บ่หันใจ๋คนจนบ้างเลย"
"หมู่เฮาบ่ต้องไปยอม เฮาอยู่ตี้นี่มานาน จะมาไล่เฮาไปได้จะได" คนงานหญิงอีกคนตะโกนขึ้นมา
"แม่น แม่น" เสียงสนับสนุนดังเซ็งแซ่
สิปรางค์ไม่รู้จะรับมือกับสถานการณ์เช่นนี้อย่างไรดี งานที่ผ่านๆมาของหล่อนที่อเมริกามันไม่ได้นำมาซึ่งความลำบากใจเช่นนี้ ตอนนั้นหล่อนไม่เคยต้องเผชิญหน้าโดยตรงกับคนงาน หรือหากต้องเผชิญหน้าจริงๆหล่อนก็คงไม่แคร์เพราะไม่ได้มีความรู้สึกผูกพันใดๆกันทั้งสิ้น หรือหากจะมีการชุมนุมประท้วงอะไรเกิดขึ้นก็จะต้องมีการบอกกล่าวและนัดหมายกันเป็นเรื่องเป็นราว การพูดคุยส่วนใหญ่ก็เกิดขึ้นในห้องประชุมกับบรรดาผู้แทนจากแผนกต่างๆ และมักจบลงด้วยดี ไม่มีการยืดเยื้อ
"เดี๋ยวค่ะ ฟังก่อน คือโรงงานนี้ไม่ทำกำไรมานานแล้ว และ..."
แม้หญิงสาวจะพยายามที่จะอธิบาย แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีใครยอมฟัง กลุ่มคนงานหญิงเริ่มบีบวงแคบเข้ามาหาหล่อนเรื่อยๆ และดูเหมือนว่ากลุ่มคนงานกลุ่มอื่นๆที่ยืนอยู่แถวนั้นก็เริ่มจะสนใจเข้ามาร่วมล้อมวงหญิงสาวเอาไว้ด้วย
และก่อนที่สิปรางค์จะทันได้รู้ตัว ก็มีมือแข็งแรงมือหนึ่งมาฉุดหล่อนออกมาจากวงล้อมนั้น
"คุณสิปรางค์ครับ คุณวิชิตเรียกพบ" เสียงคุ้นหูนั้นตะโกนดังขึ้นกลบเสียงเซ็งแซ่ของคนงาน
หญิงสาวเดินถลาออกมาตามแรงฉุดของคนร่างสูงที่คุ้นเคย เขาก้าวเดินนำหล่อนไปข้างหน้าอย่างเร่งรีบ จนเมื่อมาถึงหน้าอาคารสำนักงาน ชายหนุ่มจึงปล่อยมือหล่อนแล้วเดินสวนกลับไปในทิศทางที่เพิ่งจะเดินมาทันที
"วิน เดี๋ยวก่อน!" คนตัวเล็กรีบร้องเรียก
หากชายหนุ่มไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเดิน เขาโบกมือให้หล่อนจากทางด้านหลัง แล้วรีบก้าวเท้าจากไป…
สิปรางค์ไม่เคยคิดว่าเชียงใหม่ยามค่ำคืนจะมีอากาศหนาวเช่นนี้ หล่อนเกิดและเติบโตที่กรุงเทพ ไม่เคยได้รับรู้บรรยากาศของฤดูหนาวของที่นี่ หญิงสาวกระชับผ้าคลุมไหล่ให้แน่นขึ้นขณะที่ก้าวเท้าไปยังท่าน้ำ วันนี้หล่อนมุดรั้วไม้ไผ่มาเพื่อตั้งใจจะเข้ามาคุยกับวินถึงเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด หลังจากพยายามทำใจให้เข้มแข็งอยู่หลายวัน วันนี้หล่อนพร้อมแล้ว
คนมาเยือนเห็นเจ้าของบ้านนั่งสูบบุหรี่พิงเสาบันไดอยู่ที่เดิมตรงนั้นเหมือนเคย ร่างสูงนั้นนั่งนิ่งไม่ไหวติง วินกำลังเหม่อมองไปที่แม่น้ำ หากแต่วันนี้ไม่มีเสียงเพลงที่คุ้นหู กีตาร์คู่ใจนอนนิ่งสงบอยู่ข้างๆเจ้าของ ทุกสิ่งดูเหมือนจะไม่มีการเคลื่อนไหว ยกเว้นก็แต่ควันบุหรี่ที่กำลังล่องลอยไปในอากาศอันหนาวเย็นนั้น
สิปรางค์แอบยืนมองใบหน้าด้านข้างของคนที่เคยคุ้นอย่างเงียบๆ แสงไฟสลัวๆดวงเดียวที่ท่าน้ำส่งกระทบสันกรามของชายหนุ่มให้เด่นเป็นเงาเลือนๆ ปอยผมด้านหน้าตกลงมาปิดตาข้างหนึ่งของเขา แต่เขาไม่คิดจะปัดมันขึ้นไป เหมือนว่าเขากำลังนั่งเงียบอยู่ในโลกของตัวเองและไม่สนใจอะไรใดๆทั้งสิ้น
หลังจากหญิงสาวยืนมองเขาเงียบๆเช่นนั้นอยู่ครู่หนึ่ง หล่อนจึงเปลี่ยนใจที่จะเดินเข้าไปหาเขา วินดูไม่พร้อมที่จะต้อนรับใคร แม้ใจอยากจะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้เขาฟังเท่าไหร่ แต่ความรู้สึกผิดที่ปิดบังเรื่องนี้ชายหนุ่มมาตลอดก็ยังปักแน่นอยู่ในใจ เอาเข้าจริงหล่อนก็ยังไม่กล้าเข้าไปสู้หน้าเขา
และในขณะที่ผู้มาเยือนตัดสินใจหันหลังจะกลับไปรีสอร์ตนั้น เสียงทุ้มแหบแห้งของชายหนุ่มก็ดังขึ้นเรียบๆ
"ในโลกของธุรกิจ กำไรคงต้องมาก่อนเสมอสินะ"
สิปรางค์ชะงัก รีรอ แต่แล้วหญิงสาวก็ตัดสินใจหันหลังกลับมาทางท่าน้ำ ร่างบางเดินเข้าไปหาร่างสูงที่ยังนั่งพิงเสาบันไดอยู่อย่างนั้น หากตอนนี้เขากำลังหันหน้ามาทางหล่อน สิปรางค์หยุดยืนห่างออกจากชายหนุ่มมาเล็กน้อย ไม่ลงไปนั่งข้างๆเขาเหมือนเคย
"วิน เราขอโทษ…"
เป็นครั้งแรกที่หญิงสาวไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี ตัวหล่อนเองก็ยังไม่สามารถปรับความรู้สึกให้เผชิญกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้ สิปรางค์ยังสับสนกับความเปลี่ยนแปลงของตนเอง ไม่รู้อีกต่อไปแล้วว่าแท้จริงตัวตนของหล่อนเป็นเช่นไรกันแน่
"คนอย่างคุณสิปรางค์คงจะไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกคนอื่น คุณเกิดมาโชคดี มีทุกอย่างพร้อม ไม่เคยด้อยกว่าใคร"
วินยังคงพูดต่อโดยหน้าตาเรียบเฉย หากน้ำเสียงของเขาดูเศร้าสร้อย วันนี้ท่าทางของเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เขาไม่ใช่ชายหนุ่มนัยน์ตาอมยิ้มอย่างเคยแล้ว
"แล้ววินจะกลัวอะไรล่ะ วินเป็นนายช่างใหญ่ วินเก่ง วินหางานใหม่ได้ง่ายๆอยู่แล้ว" หญิงสาวพยายามที่จะพูดให้เขารู้สึกดีขึ้น หล่อนไม่อยากรู้สึกผิดไปมากกว่านี้อีกแล้ว
แต่เหมือนยิ่งพูดก็เหมือนจะยิ่งแย่…
"ผมไม่ได้พูดถึงตัวเอง!" ชายหนุ่มเสียงดังขึ้นมา เขาลุกขึ้นยืน บดขยี้ก้นบุหรี่ลงกับพื้น และก้าวเข้ามาหาหญิงสาวพร้อมจ้องมองหล่อนด้วยสายตาอันโกรธเกรี้ยว
สิปรางค์ตกใจ ใบหน้าของชายหนุ่มเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา หญิงสาวไม่เคยเห็นเขาร้องไห้มาก่อน
"ทุกคนเค้ารักโรงงานนี้เหมือนบ้าน มันคือชีวิตของพวกเค้า คุณมาทำลายทุกสิ่ง คุณมาทำลายชีวิตพวกเค้า"
วินพูดต่อด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด นัยน์ตาอันเกรี้ยวกราดของเขายังคงจ้องมองตรงมาที่หล่อน
"แต่ทุกคนเค้าก็ได้เงินชดเชยนี่นา ส่วนงานเดี๋ยวก็หาใหม่ได้" หญิงสาวยังคงแข็งใจและพยายามปิดบังความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้ หล่อนไม่ได้ทำอะไรผิด นี่มันเป็นเรื่องของธุรกิจ
"คุณไม่เข้าใจ เพราะคุณไม่เคยคิดถึงจิตใจใคร คุณคิดถึงแต่ความก้าวหน้าในอาชีพการงานของตัวเอง คุณคิดถึงแต่ความร่ำรวยของตระกูลตัวเอง"
สิปรางค์อึ้งไป ใบหน้าของวินแดงก่ำและเจ็บช้ำ วินผู้ร่าเริง ชายหนุ่มที่อมยิ้มและอารมณ์ดีอยู่เสมอมา แต่เหมือนว่าวันนี้… วินคนนั้นจะไม่กลับมาอีกต่อไปแล้ว
"วิน เราขอโทษ วิน เราไม่น่ามาที่นี่ตั้งแต่แรกเลย" หญิงสาวเริ่มเสียงสั่น หล่อนไม่เคยเห็นเขาเป็นอย่างนี้มาก่อน วินที่หล่อนรู้จักมีแต่ความสดใสและขี้เล่น
"เราพยายามแล้ว วิน เราพยายามแล้ว แต่เรามันไม่ดีเอง เราไม่เก่งพอ วิน เราขอโทษ เราขอโทษจริงๆ" หล่อนเริ่มสะอื้นด้วยความเสียใจ
"คุณมันเห็นแก่ตัว เห็นแก่เงิน" น้ำเสียงเขาเปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราดใส่หล่อน "แล้วก็ แมร่ง ไร้หัวใจ เหมือนไอ้พวกคนกรุงเทพทุกคน"
ตอนนี้ชายหนุ่มสับสนไปหมด เขาเอาความโกรธเกรี้ยวทุกเรื่องมาปนเปกัน ทั้งโกรธเรื่องของโรงงาน เรื่องของสิปรางค์ และเรื่องของราณีและณัฐที่ตามมาตอกย้ำเขาอีก
"กลับไปเลย ที่นี่ไม่ใช่ที่ของคุณ!"
แล้วเขาก็หันหลังให้หล่อนเดินกลับขึ้นบ้านไปอย่างรวดเร็ว
"วิน!" สิปรางค์กรีดร้องเรียกชื่อเขา
หญิงสาววิ่งตามไปยื้อแขนเขาไว้ หล่อนไม่ยอม หล่อนต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่อง
"ไม่นะวิน วินฟังเราก่อน เราไม่ได้เป็นอย่างที่วินคิด เราไม่เคยคิดอยากจะทำร้ายคนที่นี่ ใช่ ตอนแรกเรามาที่นี่เพื่อปิดโรงงานจริงๆ แต่เราก็เปลี่ยนใจ เราพยายามช่วยทุกอย่างแล้ว เราทำงานหนักมาก แต่เราก็ทำไม่สำเร็จ วิน เข้าใจเรานะ เราเสียใจจริงๆ วินเชื่อเรานะ เราไม่ได้ตั้งใจอยากจะปิดโรงงาน แต่เรามันโง่เอง วินยกโทษให้เรานะ"
คนตัวเล็กละล่ำละลักพรั่งพรูสิ่งที่อยู่ในใจออกมา น้ำมูกน้ำตาไหลเกรอะกรังเลอะเต็มใบหน้า หล่อนไม่สนอะไรอีกต่อไปแล้ว ความเครียดสะสมจากการทำงานหนักหลายเดือนที่ผ่านมา และความผิดหวังในผลที่ได้รับทำให้สติของหล่อนเหมือนจะหลุดไปตามใจที่แตกเป็นเสี่ยงๆ
ชายหนุ่มมองมะปรางของเขาด้วยความปวดร้าว วินอยากจะละทิ้งทุกสิ่งเพียงเพื่อจะได้เข้าไปกอดปลอบประโลมหล่อน เขาอยากจะกอดหล่อนให้แน่นที่สุด อยากจะจูบซับน้ำตาหล่อนให้ทั่วใบหน้า
แต่เขาจะทำอย่างนั้นได้อย่างไร ผู้หญิงคนนี้ปิดบังเขามาตลอด หล่อนตั้งใจจะมาทำลายทุกชีวิตที่นี่ คนที่เขารักทุกคนที่นี่ต้องมาเดือดร้อนเพราะหล่อน
"มะปราง ผมทำใจยอมรับคนที่มาทำลายชีวิตของคนที่ผมรักไม่ได้จริงๆ"
ชายหนุ่มเอื้อมมือของเขามาแกะมือของสิปรางค์ให้หลุดออกจากแขนของเขาอย่างแผ่วเบา ก่อนที่จะหันหลังเดินกลับขึ้นบ้านไป โดยไม่ได้หันมามองหญิงสาวอีกเลย
"วิน…" หญิงสาวร้องไห้โฮออกมาด้วยความร้าวราน
เขาและหล่อนคงจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป วินพูดถูก เป็นหล่อนเองที่ผิด หล่อนเข้ามาเพื่อทำลายชีวิตของพวกเค้า
สิปรางค์ได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างของคนตัวสูงนั้นไปด้วยหัวใจที่แตกสลาย มันจบแล้ว ความสุข ความสดชื่นที่หล่อนได้สัมผัสเพียงชั่วครู่ในชีวิต มันไม่มีอีกต่อไปแล้ว
เขาเป็นเหมือนสายลมที่พัดผ่านเข้ามา แล้วก็พัดผ่านออกไป…


## ความโกรธแค้น

"ช่างวินจะร่วมมือกับผมไหมครับ"
ไม่บ่อยนักที่วุฒิชัยจะเดินเข้ามาหาชายหนุ่มถึงโต๊ะทำงานในโรงซ่อมบำรุง
วินเงยหน้ามองวิศวกรคนเดียวของโรงงานอย่างสนใจ เรียกได้ว่าช่างวุฒิเป็นคนที่มีความรู้สูงที่สุดในส่วนของโรงงานเลยก็ว่าได้ บรรดานายช่างและคนงานในโรงงานไม่มีใครจบถึงปริญญาตรีเลย จะมีก็แต่วุฒิชัยคนเดียว ดังนั้นเขาจึงได้รับมอบหมายให้ดูแลควบคุมการผลิตเมล็ดกาแฟทั้งหมดตั้งแต่ยังเป็นผลเชอรี่ไปจนถึงเมล็ดที่คั่วเสร็จแล้ว จนกระทั่งพร้อมนำออกจัดจำหน่ายให้ตามร้านกาแฟและร้านค้า คนงานในโรงงานจึงให้ความเคารพและยำเกรงวุฒิชัยมาก
"ผมคุยๆกับคนงานส่วนใหญ่แล้ว ทุกคนก็จะเอาด้วย ว่าไงว่ากัน"
วุฒิชัยกล่าวต่อไป เขายืนกอดอกด้วยท่าทางเอาจริงเอาจังอยู่หน้าโต๊ะทำงานที่รกๆนั่น นัยน์ตาจ้องเขม็งมาทางนายช่างใหญ่แห่งโรงซ่อมบำรุง
"ผมไม่อยากให้คุณวิชิตเดือดร้อน" วินยังแบ่งรับแบ่งสู้ ชายหนุ่มไม่มีปัญหาในการที่จะเรียกร้องความเป็นธรรมให้แก่คนงาน ยินดีด้วยซ้ำ แต่การที่จะทำให้ผู้มีพระคุณอย่างคุณวิชิตลำบากใจ วินยังลังเล
"แล้วช่างวินไม่คิดจะทำอะไรเลยหรือครับ" น้ำเสียงจากวุฒิชัยนั้นแกมเยาะเย้ย
"ผมอยากใช้วิธีการเจรจากับคุณวิชิตเรื่องผลตอบแทนของคนงาน ให้พวกเค้าได้รับมากขึ้นกว่าที่ควรจะได้รับตามกฎหมายแรงงาน" นายช่างซ่อมบำรุงไม่คิดว่าเขาจะสามารถทัดทานเรื่องการปิดโรงงานได้ แต่อย่างน้อยคนงานน่าจะได้เงินชดเชยมากขึ้นอีกหน่อย
"แต่ผมไม่ต้องการให้พวกเค้าปิดโรงงาน มันก็ยังทำกำไรได้ เค้าต้องเห็นใจเราบ้าง ไม่งั้นเราอาจจะต้องใช้วิธีการรุนแรง" นายช่างปริญญาตรียังยืนยันเสียงกร้าว
"วิธีการรุนแรง? เช่น?" วินไม่เข้าใจว่าช่างวุฒิหมายถึงอะไร
"อาจมีข้าวของมันต้องเสียหายกันบ้าง แล้วนี่คนงานหลายคนเค้าก็พร้อมสู้ ยังไงเราก็มีพวกเครื่องจักรพวกเมล็ดกาแฟพวกนี้เป็นตัวประกันอยู่ "
เหมือนขณะนี้วุฒิชัยจะใช้อารมณ์นำไปแล้ว อาจได้แรงยุจากพวกบรรดาคนงาน วินถอนหายใจ
"อย่าให้มันไปถึงขึ้นนั้นเลยครับช่างวุฒิ ยังไงผมก็ไม่คิดว่าเค้าจะยอมเราหรอก"
เขาไม่อยากให้เป็นเรื่องเป็นราว ชายหนุ่มผ่านชีวิตของการเป็นเด็กเกเรตีรันฟันแทงมามากแล้ว เขาไม่เห็นผลดีของการพยายามจะใช้ความรุนแรง เพื่อนเขาหลายคนในอดีตไม่ได้มีโอกาสมีอนาคตที่สวยงามอีกเลย
"อีกอย่าง พวกเค้าน่าจะคิดกันมานานแล้ว ไม่งั้นตอนนั้นคุณปกป้องเค้าไม่ขึ้นมาเชียงใหม่ด้วยตัวเองหรอกครับ ผมว่าเราค่อยๆคุยกับพวกเค้าดีกว่า" วินพยายามประนีประนอม
"ได้ผลหรือไม่ได้ผลเราก็ต้องลองให้ถึงที่สุด พวกเราต้องเป็นฝ่ายเสียงแข็งบ้าง พวกนายทุนมันจ้องจะเอาเปรียบเราอยู่ ถ้าช่างวินไม่เข้าร่วมด้วย ก็ขออย่ามาขัดขวางกัน ขอให้เห็นแก่คนงานบ้าง ช่างวินก็รู้ว่าพวกเค้าเดือดร้อนกันแค่ไหนที่โรงงานต้องปิด"
วุฒิชัยรู้ว่าการจะเกลี้ยกล่อมวินมีหนทางเดียว นั่นคือการนำเรื่องความเดือดร้อนของคนงานเข้ามาอ้าง เขารู้ว่า นายช่างใหญ่แห่งโรงซ่อมบำรุงคนนี้จะยอมทำทุกทางเพื่อคนงานอันเป็นที่รัก…
โกดังโรงใหญ่ซึ่งยามปกติใช้เก็บเมล็ดกาแฟกะลานั้น บัดนี้ถูกปรับเปลี่ยนเป็นแค้มป์คนงานอย่างลวกๆเพื่อใช้ในการเฝ้ายามทั้งวันทั้งคืน หน้าโกดังถูกจัดเป็นเวทีเล็กๆอย่างง่ายๆด้วยแผ่นไม้พาดบนถังน้ำมันพอให้คนสองสามคนยืน จะมีก็แค่เครื่องเสียงและไมโครโฟนเป็นส่วนประกอบหลัก
บ่ายวันนี้เหล่าคนงานต่างนัดหมายกันหยุดทำงานในทุกๆแผนก แล้วมารวมตัวกันหน้าเวทีเพื่อฟังการปราศรัยสลับกับการเป็นแนวร่วมโห่ร้องสนับสนุนเป็นระยะ และแน่นอนเพื่อแสดงความจริงจังเป็นหมู่คณะ พวกเขาพากันมานั่งหน้าเวทีสลอนในชุดม่อฮ่อม
"พวกเราจะไม่ยอมให้โรงงานกาแฟมิตรแท้ของเราถูกปิด!"
"แม่น!" แม้การปราศรัยจะพยายามใช้ภาษากลาง แต่การสนับสนุนยังคงไว้ซึ่งภาษาเหนือ
"พวกเรามีลูกเมียต้องดูแล!" ลุงคำพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นผ่านไมโครโฟน
"โหล โหล" ป้าฟองเคาะไมค์ก่อนจะเอ่ยบ้าง "พวกเรามีคนเฒ่าคนแก่ต้องดูแล"
"แม่น!"
"พวกเราต้องมีเงินไปซื้อข้าวเหนียว แล้วตอนนี้ข้าวเหนียวก่อราคาขึ้นแล้วโตย" ป้าฟองเริ่มเข้าสู่หลักเศรษฐศาสตร์
"แม่น แม่น ไข่ไก่ก็ขึ้นราคา" เสียงสนับสนุนจากข้างล่างเวทีเซ็งแซ่ บรรดาคนงานต่างหันไปปรับทุกข์กันเรื่องข้าวของขึ้นราคา
"พอตกงาน หมู่เฮาก็จะเครียด แล้วก็เป็นภัยต่อสังคม" ป้าฟองเริ่มไปต่อที่หลักจิตวิทยา
"เอ่อ ช่างวุฒิ ผมจะขอร้องเพลงได้ก่อ" หลังจากที่ได้พูดไปสองประโยค ลุงคำก็เกิดติดใจไมโครโฟนเสียแล้ว
"เดี๋ยวก่อนอ้ายคำ อย่าเพิ่งฮ้องเพลง ข้าเจ้ายังอู้บ่แล้วใจ๋" ป้าฟองยังต้องการปราศรัยต่อไปอย่างเข้มข้น
"เฮาต้องการรักษาสิทธิของเฮา" ตอนนี้ป้าฟองเริ่มเข้าเรื่องสิทธิมนุษยชน
"สิทธิอะหยังวะ" ลุงคำเริ่มงง
"และหมู่เฮาก่อต้องการยะก๋านยะงาน ยะก๋านยะงาน!" ป้าฟองไม่สนใจลุงคำ และตะโกนก้องเรียกเสียงสนับสนุน
"ยะก๋านยะงาน ยะก๋านยะงาน!" ลูกคู่หน้าเวทีขานรับโดยพร้อมเพรียงกัน บัดนี้ชาวโรงงานกาแฟมิตรแท้เริ่มมีความฮึกเหิมถึงขีดสุด พวกเขาพร้อมสู้ตายเพื่องานที่พวกเขารัก
"โฮ้ย โฮ้ย โฮ้ยยยย… บนทางเดินที่มีขวากหนาม ถ้าเธอคร้ามถอยไปฉันคงเก้อ
ฉันยังพร้อมช่วยเธอเสมอ เพียงตัวเธอไม่หนีไปเสียก่อน…"
แล้วจู่ๆลุงคำก็ขึ้นเพลงรางวัลแด่คนช่างฝันของจรัล มโนเพชร ทำเอาวิญญาณขาแด๊นซ์เข้าสิงสู่บรรดาชาวโรงงานอย่างฉับพลัน ตอนนี้พวกนักสู้ต่างพากันลุกขึ้นฟ้อนกันตามท่วงทำนองของเพลงอย่างไม่มีใครยอมใคร…
"แกว่ามันจะสำเร็จก่อวะไอ่โต้ง"
ช่างอู๊ดเปรยกับหนุ่มรุ่นน้องอย่างไม่แน่ใจ เขามีหน้าที่ตระเตรียมเครื่องเสียงให้เหล่าผู้ขึ้นเวทีปราศรัย แต่ดูเหมือนแนวทางการประท้วงแบบดุเดือดจะเริ่มออกไปในทางบันเทิงเสียมากกว่าแล้ว
"ก็ดีกว่าบ่ยะอะหยังเลยนาอ้าย ยังไงๆ เขาก็เอาหมู่เฮาออกอยู่แล้ว" โต้งนั่งอยู่ข้างๆเวที ชายหนุ่มรับหน้าที่เป็นยามเฝ้าโกดังด้วย แม้จะหนักใจอยู่เล็กน้อยเมื่อเห็นอาการรำฟ้อนของบรรดานักสู้หน้าเวที แต่เขาก็คงต้องทำใจ
"แล้วถ้าเกิดเขาเอาตำรวจมายับเฮาเข้าตะราง จะว่าใด" ช่างอู๊ดยังมีความกังวลกับสิ่งที่พวกเขากำลังทำอยู่ เขาคิดว่าตัวเองอายุมากแล้ว ไม่ควรนำตัวเข้าไปเสี่ยงกับเรื่องที่นำมาซึ่งความเดือดร้อน
"โถ่ อ้ายอู๊ด จะกลัวอะหยัง คุณวิชิตแกบ่ทำงั้นแน่นอน อ้ายวินแกบ่ยอมง่ายๆหรอก แล้วคุณวิชิตแกก่อฮักอ้ายวิน"
โต้งรู้ดีว่าตอนนี้วินอยู่ข้างพวกเขา และลูกพี่ของเขาคนนี้ก็คงจะไม่ยอมให้พวกเขาเดือดร้อนเป็นแน่ ช่างวินจะเป็นผู้ไกล่เกลี่ยเรื่องราวต่างๆได้ในที่สุด โต้งเชื่อมั่นในตัวลูกพี่ของเขา เขามองไปทางที่วินยืนอยู่ ก็เห็นชายหนุ่มกำลังคุยกับวุฒิชัยด้วยท่าทางซีเรียสจริงจัง…
"คุณวิชิตไม่ให้ใครไปเชิญช่างวุฒิกับช่างวินมาคุยหรือคะ" สิปรางค์ถามอย่างสงสัย
หญิงสาวและคุณวิชิตกำลังยืนดูการประท้วงจากไกลๆอยู่หน้าอาคารสำนักงานใหญ่
"สองคนนั้นเค้าหัวแข็งทั้งคู่ ต้องปล่อยให้เค้าทำอย่างที่เค้าอยากจะทำ เดี๋ยวเค้าก็เลิกรากันไปเอง"
สิปรางค์ไม่รู้จักวุฒิชัยดีนัก แต่จากที่เคยเห็นกันมาก็พอจะเดาได้ว่าวุฒิชัยคงเป็นคนเด็ดขาดพอสมควร หากเขาคิดจะทำอะไร ก็คงห้ามอะไรไม่ได้ ส่วนทางพ่อหนุ่มคนคุ้นเคยของหล่อนนั้น เห็นท่าทางเค้ามักจะเฉยๆอย่างนั้น แต่หญิงสาวรู้ดีว่าวินเป็นคนดื้อเงียบ …มาก!
"แล้วถ้าเค้าประท้วงกันยืดเยื้อไปนานๆกว่านี้ล่ะคะ งานของเราก็จะไม่จบเสียทีนะคะ" ตอนนี้หญิงสาวอยากทำงานให้สำเร็จโดยเร็วที่สุดแล้วจะได้รีบกลับกรุงเทพ หล่อนไม่เหลืออะไรอยู่ที่นี่แล้ว ทุกคนเกลียดหล่อน
"ยังไงเราก็คงทำตามข้อเรียกร้องของพวกเค้าไม่ได้ งั้นก็ให้โอกาสพวกเค้าได้ระบายความในใจกันสักพักเถอะครับ"
วิชิตเองก็เห็นใจคนงานอยู่ไม่น้อย เขาจึงไม่อยากจะใช้ไม้แข็งใดๆจัดการกับการประท้วงครั้งนี้ หลังจากได้ประกาศปิดโรงงานออกไป เขาได้พยายามที่จะใช้เวลาออกเดินไปตามแผนกต่างๆเพื่อพบปะทำความเข้าใจกับคนงานทุกๆคนด้วยตนเอง และดูเหมือนว่าคนงานส่วนใหญ่จะรับฟังเขาพูดด้วยดี แต่วิชิตก็รู้ว่าลึกๆแล้วในใจคนงานยังไม่สามารถจะทำใจยอมรับในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นได้…
"อ้าว ช่างอู๊ดนี่เอง ยินดีจ๊าดนักเจ้า"
หญิงสาวกล่าวขอบคุณผู้ที่ก้าวเข้ามาประคอง ในขณะที่หล่อนกำลังเซถลาจะล้มเนื่องเพราะหน้ามืดจากการแพ้ท้อง ราณีไม่คิดว่าเมื่อเงยหน้ามาแล้วจะพบกับนายช่างรุ่นใหญ่แห่งโรงซ่อมบำรุง
"บ่เป็นหยังคับ" ช่างอู๊ดรู้สึกแปลกใจที่ราณีพูดคำเมืองกับเขา ปกติหญิงสาวไม่เคยจะใช้คำเมืองกับใครในโรงงาน จนทุกคนเกือบจะลืมไปว่าหล่อนเป็นคนเหนือแท้ๆ
ท่ามกลางสถานการณ์การประท้วงของชาวโรงงาน อยู่ๆนายช่างก็รู้สึกนึกเป็นห่วงหญิงสาวขึ้นมา เขาไม่เห็นพนักงานทางฝั่งสำนักงานไปร่วมประท้วงเลย เขาจึงแอบมาดูลาดเลาและเพื่อที่จะได้มาดูว่าราณีเป็นอย่างไรบ้าง
ช่างอู๊ดสังเกตได้ว่า หลังปีใหม่เป็นต้นมาราณีดูเศร้าไปมาก หล่อนไม่ร่าเริงสดชื่นเหมือนเคย ซึ่งทุกคนก็คาดเดากันไปว่าเป็นเพราะหนุ่มณัฐได้ทิ้งหญิงสาวกลับกรุงเทพไปแล้ว หากช่างอู๊ดก็ยังคิดว่าหญิงสาวคนสวยไม่เพียงแต่ดูซึมเศร้าแค่นั้น แต่หล่อนยังดูอ่อนระโหยโรยแรงคล้ายคนไม่สบาย หลายๆครั้งที่เขาได้แต่แอบมองและพยายามทักทายหล่อนตามปกติ แต่หากพ่วงสายตาแห่งความห่วงใยติดไปด้วย ซึ่งเขาไม่รู้ว่าหญิงสาวจะสังเกตเห็นบ้างหรือไม่
นายช่างประคองหญิงสาวนั่งพักลงที่เก้าอี้ของโต๊ะทำงานของหล่อน เขาควานหาแผ่นกระดาษที่แข็งๆหน่อยแถวนั้นมาพัดวีให้ และฉวยหยิบยาดมที่วางอยู่บนโต๊ะมาอังตรงจมูกหล่อนด้วย
"น้องบ่สบายเมินหรือยัง เป็นหยังคับเนี่ย"
เขาถามหญิงสาวด้วยความห่วงใย ช่างอู๊ดยังเชื่อว่าการประท้วงไม่น่าจะสำเร็จ อีกไม่นานโรงงานนี้จะต้องถูกปิดและทุกคนก็จะต้องแยกย้ายกันไป เขาก็คงจะไม่มีโอกาสได้เจอหล่อนอีกแล้ว
ราณีเงยหน้าขึ้นมองชายวัยกลางคนตรงหน้า นี่เขายังไม่รู้เรื่องที่หล่อนตั้งครรภ์หรือ แสดงว่าวินคงไม่คิดจะบอกเรื่องนี้กับใคร แต่หญิงสาวก็คิดไว้แล้วว่าคงเป็นเช่นนั้น
นี่คือนิสัยของพี่ชายต่างมารดาของหล่อน น้อยครั้งที่เขาจะพูดเรื่องส่วนตัวให้ใครฟัง และนี่ก็คงยังไม่มีใครรู้ว่า หล่อนเป็นน้องสาวของช่างวิน หากเป็นเมื่อก่อนราณีคงเจ็บแค้นและน้อยใจในความเมินเฉยของชายหนุ่ม แต่วันนี้หญิงสาวกลับรู้สึกขอบคุณ การปิดบังความสัมพันธ์ระหว่างหล่อนกับเขานั้นทำให้เรื่องทั้งหมดมันง่ายขึ้น
ทันใดนั้นราณีก็รู้สึกคลื่นไส้อยากอาเจียน หญิงสาวรีบควานหาถังขยะใต้โต๊ะทำงานออกมาเตรียมรองรับอาเจียน ช่างอู๊ดมองคนสวยตรงหน้าอย่างตกใจ เขางกๆเงิ่นๆทำตัวไม่ถูก ได้แต่รีบหยิบทิชชูบนโต๊ะส่งให้ราณี และมองหาขวดน้ำเพื่อนำมาให้หล่อนจิบ
"อ้ายพาไปหาหมอเอาก่อ ต้ามันบ่ดีนะเนี่ย" นายช่างเริ่มเป็นห่วงหญิงสาวอย่างจริงจัง ที่เขาสังเกตหญิงสาวอยู่ห่างๆและเห็นว่าหล่อนดูไม่ค่อยสบาย ก็คงจะจริง
"ป่ะ อ้ายไปส่ง" ช่างอู๊ดกุลีกุจอลุกขึ้น พลางพยายามจะเข้ามาพยุงตัวราณี หากหญิงสาวขืนตัวไว้ โบกไม้โบกมือ
"บ่ต้องอ้าย น้องบ่เป็นหยัง" ราณีพยายามปฏิเสธ หล่อนไม่อยากให้ใครมาวุ่นวายกับหล่อนมากไปกว่านี้ แม้ว่าจะเป็นความหวังดีก็เถอะ
คนเอื้อเฟื้อจึงได้แต่มองตามหญิงสาวที่เขาแอบรักด้วยความเป็นห่วงจับใจ…
"จริงเหรอวะจันติ๊บ"
ช่างอ๊อดรับฟังข่าวเรื่องของโรงงานกาแฟมิตรแท้อย่างสะใจ หลังจากเกิดเรื่องขโมยเมล็ดกาแฟกะลาซึ่งทำให้เขาต้องติดคุก ชีวิตเขาก็ยากลำบากในการหางานใหม่ แม้เขาจะอยู่ในคุกไม่กี่วันจริงอย่างที่วินบอก เพราะในที่สุดวุฒิชัยก็ไม่ได้เอาเรื่องเขา แต่กระนั้นเมื่อได้ชื่อว่าเคยติดคุกติดตะราง ดูเหมือนสังคมจะไม่ได้ให้โอกาสเขาง่ายๆ ยังดีที่ได้ช่างวินคอยจุนเจือเขาและครอบครัวด้านอาหารการกินอยู่บ้าง
"แต่แค่ตกงานมันยังน้อยไปมั้ง ไอ้วุฒิมันต้องโดนมากกว่านี้ ไหนๆโรงงานมันก็จะโดนปิดแล้ว มันน่าจะมีอะไรสนุกๆกว่านี้อีกสิวะ"
อดีตนายช่างคู่ใจของวุฒิชัยยิ้มลอดไรฟัน เขายังเก็บความคับแค้นใจนี้ไว้เสมอ รอแค่เวลาที่สมควร วุฒิชัยต้องได้รับการตอบแทนอย่างสาสมที่ทำกับเขาไว้…
เมื่อความมืดได้ย่างกรายเข้ามา บริเวณโรงงานก็เริ่มเข้าสู่บรรยากาศเงียบสงบ เวทีปราศรัยบัดนี้ได้ว่างลง เครื่องเสียงถูกเก็บเข้าไปไว้ในโกดังเพื่อรอการถูกนำมาใช้งานในวันต่อไป คนงานส่วนใหญ่กลับบ้านไปแล้ว เหลือแต่คนงานกลุ่มหนึ่งที่ยังยึดพื้นที่อยู่บริเวณโกดังเก็บกาแฟกะลา
วุฒิชัยเดินตรวจตราบริเวณรอบๆโกดังในตอนกลางดึกคืนนั้น คนงานของเขาจัดเวรยามไว้รอบโกดังอย่างดีแล้ว เขาเดินห่างออกมาจากโกดังเพื่อมาสำรวจดูบริเวณริมแม่น้ำด้วยเพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครเข้ามาบริเวณนี้ทั้งสิ้น แผนของเขาคือการยึดผลิตภัณฑ์เมล็ดกาแฟกะลาไว้เป็นตัวประกัน
กาแฟกะลานับได้ว่าเป็นสิ่งสำคัญในการแปรรูปเมล็ดกาแฟของโรงงานเขา เมื่อไม่มีเมล็ดกาแฟกะลา การคั่วกาแฟก็ไม่สามารถเกิดขึ้นได้ และเมื่อพวกเขายึดเมล็ดกาแฟกะลาไว้อย่างนี้ ทางโรงงานก็ไม่สามารถจะนำเมล็ดกาแฟกะลาออกไปขายโดยตรงได้ และอีกอย่างโกดังนี้อยู่ห่างไกลออกมาจากทางอาคารสำนักงาน หรือจะเรียกได้ว่าอยู่ในบริเวณพื้นที่ปกครองของเขา มันทำให้เขานำคนงานทำการประท้วงได้สะดวกมากขึ้น
นายช่างใหญ่ฝ่ายผลิตยังมีความหวังอยู่ว่าทางสำนักงานใหญ่จะฟังข้อเรียกร้องของเขาบ้าง เขาไม่ต้องการจะให้โรงงานนี้ถูกปิด อาชีพการงานของเขากำลังไปได้ดี หากคุณวิชิตเกษียณไปในไม่ช้า เขาจะต้องได้ขึ้นเป็นผู้จัดการโรงงานคนใหม่แทนคุณวิชิตอย่างแน่นอน ไม่มีใครเหมาะสมเท่าเขาอีกแล้ว
วุฒิชัยไม่เคยมีความกังวลถึงเรื่องคู่แข่ง แม้เขาจะนึกไปถึงคนที่มีโอกาสจะเป็นไปได้อย่างช่างวิน แต่เขาคิดว่าเขารู้จักชายหนุ่มรุ่นน้องคนนี้ดี วินไม่เคยแสดงอาการว่าสนใจตำแหน่งบริหารใดๆ ชายหนุ่มร่างสูงใจดีคนนั้นรักที่จะใกล้ชิดกับเครื่องจักรและคนงานมากกว่ากองเอกสาร…
"ช่างวุฒิ! ไฟไหม้!"
"ช่างวุฒิอยู่ตี้ใด!"
เสียงร้องเรียกตามหาเขาดังขึ้นอลหม่าน วุฒิชัยซึ่งขณะนี้ยังอยู่บริเวณริมแม่น้ำเห็นเปลวเพลิงลุกขึ้นมาบริเวณประตูด้านหลังของโกดัง ไฟยังไม่โหมกระพือถึงด้านบน แต่เปลวควันที่พวยพุ่งออกมานั้นแสดงว่ากระสอบบรรจุเมล็ดกาแฟกะลาต้องถูกเผาไหม้ไปบางส่วนอย่างแน่นอนแล้ว
นายช่างใหญ่รีบวิ่งตรงไปที่โกดังโดยทันที เบื้องหน้าเขาคือความโกลาหลในการพยายามที่จะดับไฟ บริเวณประตูโกดังด้านหลังบัดนี้ถูกเพลิงไฟปิดไว้เรียบร้อย คนงานบางส่วนกำลังลำเลียงน้ำจากในแม่น้ำเพื่อพยายามที่จะดับไฟรอบๆบริเวณ
"ช่างวินกับคนงานกำลังวิ่งไปขนถังดับเพลิงมาจากโรงอื่นๆครับ" คนงานคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามารายงานทันทีเมื่อเห็นเขาวิ่งกระหืดกระหอบมา
"มีใครโทรเรียกรถดับเพลิงหรือยัง" วุฒิชัยตะโกนถามไปด้วยขณะวิ่งตรงไปยังบริเวณประตูด้านหน้าของโกดัง
"ช่างวินโทรเรียกรถดับเพลิงตั้งแต่เห็นเปลวไฟมันลามแล้วครับ น่าจะมาในอีกยี่สิบนาที" เสียงช่างโต้งนายช่างคู่ใจของช่างวินตะโกนกลับมา ชายหนุ่มกำลังช่วยคนงานขนน้ำมาจากแม่น้ำ
"แล้วมีใครติดอยู่ในโกดังอีกหรือเปล่า" วุฒิชัยตะโกนถามเมื่อเห็นคนงานบางคนวิ่งหนีออกจากโกดังมาทางประตูด้านหน้าได้อย่างสะบักสะบอม ประตูด้านหน้าบัดนี้เต็มไปด้วยกลุ่มควันโขมง
"ช่างวุฒิ! ไอ่เติ้ดมันติดอยู่ในนั้น!" คนงานคนหนึ่งวิ่งหน้าตื่นเข้ามาบอกเขา
"เฮ้ย! แล้วมันเข้าไปทำอะไรในนั้น!"
เติ้ดไม่มีหน้าที่อะไรที่นี่ แล้วชายหนุ่มเข้าไปในโกดังทำไมกัน
นายช่างใหญ่ของฝ่ายผลิตรีบวิ่งตรงเข้าไปที่ในโกดังทางประตูหน้าทันทีท่ามกลางเสียงห้ามปรามเซ็งแซ่ของบรรดาคนงาน แม้เปลวเพลิงจะร้อนแสบผิวเพียงไร แม้โรงงานจะปิดอยู่รอมร่อแล้ว แต่ถ้าตราบใดที่เขายังทำงานที่นี่อยู่ ตราบนั้นหน้าที่ความรับผิดชอบก็ยังเป็นของเขา คนงานของเขาติดอยู่ข้างในนั้น เขาต้องเข้าไปช่วย
ในโกดังมีควันมากมายคลุ้งไปทั่วกว่าที่วุฒิชัยคาดไว้ เปลวไฟยังคงลามเลียกระสอบเมล็ดกาแฟอยู่หลายส่วน ชายหนุ่มพยายามค่อยๆเดินมองฝ่าควันไปรอบๆ แต่เขาก็มองอะไรแทบไม่เห็น แถมยังรู้สึกแสบหูแสบตาไปหมด
แต่แล้ววุฒิชัยก็เห็นแผ่นหลังของใครคนหนึ่งกำลังคุดคู้อยู่ที่หลังกองกระสอบบริเวนมุมด้านซ้ายอขงโกดัง เขารีบวิ่งไปลากตัวหนุ่มไอทีประจำโรงงานออกมาจากตรงนั้นทันที เติ้ดดูเหมือนว่าจะสะลึมสะลือสำลักควันจึงลุกไม่ขึ้น นายช่างใหญ่ใช้กำลังทั้งหมดที่มีอยู่พยายามจะฉุดตัวชายหนุ่มให้ลุกยืนขึ้น พร้อมกับสอดแขนเข้าไปพยุงเติ้ดพาให้เดินไปยังที่ประตูหน้าของโกดัง
แต่ยังมิทันที่วุฒิชัยและเติ้ดจะเดินไปถึงประตูโกดังนั้น กระสอบบรรจุเมล็ดกาแฟกะลาที่วางซ้อนกันไว้สูงเทียบหลังคากองที่อยู่ติดประตูนั้น ก็โอนเอียงทำท่าจะล้มครืนลงมา วุฒิชัยผลักเติ้ดให้ออกห่างจากตัวเขาไปในทันที!
…


## ความเข้มแข็ง

วินถอนหายใจขณะมองภาพความเสียหายของโรงเก็บเมล็ดกาแฟกะลาเบื้องหน้า แม้ในส่วนของตัวอาคารโกดังเองจะยังไม่ถูกไฟไหม้มากนัก แต่เมล็ดกาแฟกะลาก็เสียหายไปหลายสิบกระสอบ เขานึกถึงคำพูดของคุณวิชิตในเช้าวันนี้ขณะที่ทั้งคู่กำลังสำรวจความเสียหายของโกดังด้วยกัน
"ช่างวุฒิก็บาดเจ็บอยู่ โรงงานเราก็เสียหาย ผมว่าช่างวินควรคิดใหม่อีกทีนะครับว่าต้องการจะให้การประท้วงครั้งนี้มันยืดเยื้อไปอีกหรือ"
เหมือนเรื่องจะเลยเถิดไปกันใหญ่ ในตอนแรกที่วุฒิชัยมาชวนให้เขาร่วมประท้วงนั้น ชายหนุ่มก็ไม่เห็นด้วยนัก แต่ในเมื่อเป็นความต้องการของคนงานส่วนใหญ่เอง วินก็ย่อมต้องเลือกเข้าข้างคนงาน แต่แล้วเหตุการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น
วินนึกย้อนไปถึงเมื่อคืนวานตอนที่เขาและคนงานบางส่วนกลับมาพร้อมกับถังดับเพลิงในมือ มีเสียงรายงานเขาว่าวุฒิชัยยังติดอยู่ข้างในโกดังเพียงคนเดียว
ภาพที่เขาเห็นในขณะนั้นคือเติ้ดหนุ่มไอทีกำลังเดินโผเผสำลักควันออกมา พร้อมกับร้องตะโกนด้วยเสียงแหบแห้งว่าช่างวุฒิยังอยู่ข้างใน วินจึงรีบเรียกหากระสอบเปล่าชุบน้ำมาสองผืน ผืนหนึ่งกรีดส่วนท้ายของกระสอบพอดีให้สวมหัวได้แล้วห่มคลุมตัวเองไว้ ส่วนอีกผืนก็ถือเอาไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือก็รับผ้าชุบน้ำจากมือของคนงานใกล้ตัวที่ยื่นมาให้ มาปิดปากปิดจมูก ก่อนจะวิ่งฝ่าเปลวควันเข้าไปในโกดังทันที
ภายในโกดังชายหนุ่มเห็นวุฒิชัยนอนสลบอยู่ไม่ไกลจากประตูหน้านัก ขาทั้งสองของนายช่างใหญ่ถูกทับไว้ด้วยกระสอบบรรจุเมล็ดกาแฟหนาหนักจำนวนหลายกระสอบ และเปลวไฟกำลังลามเลียที่ปลายของบรรดากระสอบบางส่วน วินรีบใช้กระสอบชุบน้ำที่เตรียมมาคลุมร่างวุฒิชัยเอาไว้ ก่อนจะพยายามยกกระสอบที่ทับขาวุฒิชัยอยู่ออกไปให้พ้นทาง
ในที่สุดชายหนุ่มก็สามารถหามวุฒิชัยออกมาจากโกดังได้ทันเวลาก่อนที่เปลวไฟจะทันลุกไหม้มาถึงชายหนุ่มทั้งสอง
เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นทำให้นายช่างหนุ่มตัดสินใจว่าเรื่องทั้งหมดควรจะยุติแต่เพียงเท่านี้ และหนทางเดียวที่เขาจะช่วยคนงานได้ดีที่สุดคือพยายามเจรจาต่อรองเรื่องเงินชดเชยให้ได้มากที่สุด…
"เชียงใหม่ไม่ใช่เมืองอุตสาหกรรมนะครับ การที่พวกคนงานต้องตกงานกะทันหัน มันไม่ง่ายที่จะหางานได้ใหม่ในเร็ววัน ทุกคนมีภาระครอบครัวที่ต้องรับผิดชอบ และหลายคนอยู่กับโรงงานของเรามานาน ที่นี่ไม่ใช่แค่สถานที่ทำงาน แต่ที่นี่คือบ้านของพวกเขา เราควรต้องเห็นใจพวกเขาครับ"
วินพยายามประนีประนอมในห้องประชุม เขาพูดช้าๆและชัดๆ ด้วยสีหน้าจริงจัง
ปกป้องและบิดาขึ้นมาที่เชียงใหม่ทันทีในวันรุ่งขึ้นหลังเกิดเหตุเพลิงไหม้ เรื่องประท้วงวุ่นวายที่เกิดขึ้นในโรงงานรวมไปถึงความเสียหายของโกดังทำให้เขาในฐานะประธานบริษัทโกรธเกรี้ยวมาก
จากที่เคยคิดว่า โรงงานนี้ควรจะถูกปิดไปแบบง่ายๆ มันกลายเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ไปได้อย่างไร แล้วถ้าข่าวรั่วออกไป บริษัทเขาที่กำลังจะเข้าตลาดหุ้นต้องเสียชื่อเสียงอย่างแน่นอน
ชายหนุ่มญาติผู้พี่ของสิปรางค์ตั้งใจจะเอาผิดทุกคนที่เกี่ยวข้องหากปราณบิดาของเขาไม่ขอร้องเอาไว้ ปกป้องต้องการเรียกทนายมาปรึกษาข้อกฎหมายโดยทันที แต่ปราณไม่ต้องการให้เรื่องราวมันยิ่งบานปลายไปมากกว่านี้ แค่เขาต้องทำร้ายจิตใจคนงานที่นี่โดยการปิดโรงงานที่เขาสร้างมันขึ้นมากับมือ อดีตประธานบริษัทคนนี้ก็รู้สึกแย่มากพอแล้ว
"ผมคิดว่าหากเราต้องการจะซื้อใจคนงาน เราควรเพิ่มเงินชดเชยให้พวกเค้ามากกว่าตามกฎหมายแรงงานทั่วไป สมทบไปอีกคนละสามเดือน น่าจะทำให้พวกเค้ารู้สึกว่าบริษัทของเราเห็นใจและไม่ได้ทอดทิ้งเค้า" นายช่างหนุ่มของโรงงานยังคงพูดต่อไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าน้ำเสียงนั้นหนักแน่น
เป็นครั้งแรกที่สิปรางค์เห็นชายหนุ่มพูดยาวมากขนาดนี้ แววตาอมยิ้มขี้เล่นนั้นหายไป บัดนี้หญิงสาวเห็นแต่แววตาที่จริงจังและจริงใจ
"พวกคุณลองคำนวณดูก็ได้ครับ เงินเดือนของพนักงานทุกคนที่นี่ไม่ได้มากมายอะไรเลย เงินจำนวนเท่านี้พวกคุณหาใหม่ได้ภายในเวลาไม่กี่วัน แต่ถ้าพวกคุณยอมจ่ายให้พนักงาน อย่างน้อยเสียงของคนงานร้อยกว่าเสียงก็จะยังคงสนับสนุนแบรนด์กาแฟมิตรแท้ต่อไป สำหรับตัวผมเอง ในฐานะที่เป็นผู้รับผิดชอบเหตุการณ์ในครั้งนี้ ผมขอไม่รับเงินชดเชยใดๆเลยครับ"
วิชิตมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความภาคภูมิใจ เขามองชายคนนี้ออกตั้งแต่เมื่อครั้งวินยังเป็นหนุ่มน้อย มิเสียแรงที่เขารักและไว้ใจในตัวนายช่างหนุ่มคนนี้ และเขาก็รู้ด้วยว่าคนงานทั้งโรงงานรักนายช่างคนนี้มากเพียงใด
ปราณเองก็เคยเจอกับช่างวินคนนี้มาก่อนตั้งแต่สมัยชายหนุ่มยังเป็นแค่เด็กเกเรที่มีใจรักในด้านช่างจักรกล เขายังจำท่าทางขี้อายและแววตาใจดีของเด็กหนุ่มคนนั้นได้ และเขาก็รู้ด้วยว่าวิชิตเพื่อนรักของเขาเอ็นดูเด็กหนุ่มคนนี้เหมือนลูกเหมือนหลานของตนเอง ไม่น่าเชื่อว่าหนุ่มน้อยท่าทางนักเลงแต่ขี้อายคนนั้น บัดนี้จะเติบโตกลายมาเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงที่สำคัญของโรงงานแห่งนี้
ปกป้องหันไปมองน้องสาว เขาคิดไม่ผิด ชายหนุ่มเห็นแววตายกย่องชื่นชมนายช่างหนุ่มคนนี้จากสิปรางค์ ญาติผู้น้องของเขาไม่เคยจะยอมให้ใครง่ายๆ เป็นไปได้อย่างไรที่หญิงสาวมาพ่ายแพ้ต่อชายหนุ่มต่างจังหวัดที่ไม่ได้ไฮโปรไฟล์อย่างช่างวินคนนี้
ผู้เป็นประธานบริษัทมองคนตัวสูงที่นั่งตรงกันข้ามอย่างพินิจพิเคราะห์ วินยังคงนั่งนิ่งหลังพูดจบ ดวงตาเรียวนั่นดูหนักแน่น ต้องยอมรับว่าสิ่งที่นายช่างหนุ่มกล่าวออกมานั้นแสดงถึงภาวะความเป็นผู้นำที่ดีทีเดียว ปกป้องถอนหายใจยาว เขาจะจัดการเรื่องนี้อย่างไรดี…
"พวกเราฟังอีกครั้งนะครับ โรงงานเราจะชดเชยการเลิกจ้างให้ตามอายุงานนะครับ จำนวนเงินชดเชยที่จะได้ตามกฎหมายแรงงานมีบอกไว้ที่บอร์ดแจ้งข่าวหน้าห้องประชาสัมพันธ์แล้วนะครับ ใครที่ทำงานมานานกว่าก็จะได้รับเงินชดเชยมากกว่า ไม่ต้องกลัวกันไปนะครับ ได้ทุกคนแน่นอน และที่สำคัญบริษัทจะให้เงินชดเชยพิเศษแก่ทุกคนอีกคนละสามเดือนด้วยครับ"
วิชิตเรียกประชุมพนักงานทั้งหมดอีกครั้ง หลังจากที่วินได้นัดคุยกับบรรดาคนงานเพื่อเกลี้ยกล่อมให้ยุติการประท้วง เนื่องจากเหตุการณ์เพลิงไหม้โกดังและการบาดเจ็บของช่างวุฒิ คนงานส่วนใหญ่รักและไว้ใจช่างวินของพวกเขาอยู่แล้ว จึงยอมล่าถอยแต่โดยดี
"จากวันนี้ไปเราจะค่อยๆทยอยปิดส่วนการผลิตทีละส่วนนะครับ และก็อย่างที่ทุกคนรู้ ขณะนี้ช่างวุฒิยังรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ช่างวินจึงต้องเป็นตัวแทนทางฝั่งโรงงาน เดี๋ยวผมและช่างวินจะเรียกแต่ละแผนกเข้ามาคุยเพื่อแจ้งแผนงานให้ทราบและเตรียมการกันต่อไป"
วินไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่เขาต้องเป็นผู้ที่ร่วมวางแผนการปิดโรงงานที่เขารักแห่งนี้ โรงงานที่เปรียบเสมือนบ้านหลังที่สองของเขา โรงงานที่เป็นครอบครัวเป็นเพื่อนเป็นพี่น้อง หรือแทบจะเป็นทุกอย่างในชีวิตของชายหนุ่ม
"และก่อนที่พวกเราจะแยกย้าย คุณปราณผู้ก่อตั้งโรงงานแห่งนี้มีอะไรอยากจะพูดคุยกับพวกเราหน่อยครับ" วิชิตหันหน้าไปพยักหน้าให้เพื่อนรัก มีเสียงฮือฮาออกจากกลุ่มของคนงาน เป็นเพราะคนงานส่วนหนึ่งจำชายสูงวัยใจดีคนนี้ได้
ปราณก้าวเข้ามาที่ไมโครโฟนซึ่งตั้งอยู่บนระเบียงของสำนักงาน ชายสูงวัยมองไปรอบๆอาคารซึ่งส่วนหนึ่งถูกใช้เป็นโกดังเพื่อเก็บผลิตภัณฑ์เมล็ดกาแฟที่คั่วแล้วรอการจัดจำหน่าย ที่นี่เปลี่ยนแปลงไปเยอะมากนับตั้งแต่วันแรกที่เขาเริ่มมีเครื่องคั่วเมล็ดกาแฟเครื่องแรก
"ผมต้องขอโทษทุกๆคนด้วยที่ไม่อาจรักษาโรงงานแห่งนี้ไว้ให้พวกเราได้ ผมขอขอบคุณทุกคนที่ได้ร่วมแรงร่วมใจทำให้กาแฟมิตรแท้ของเราเป็นกาแฟที่มีคุณภาพยอดเยี่ยมเสมอมา ขอบคุณทุกคนที่รักและดูแลโรงงานแห่งนี้เสมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน ขอบคุณทุกคนที่ทำให้ผมได้รับรู้ว่าชาวเชียงใหม่มีน้ำใจและโอบอ้อมอารีมากแค่ไหน ผมขอขอบคุณจากใจจริงครับ"
วินมองชายสูงวัยที่กำลังยืนอยู่เบื้องหน้าเขาอย่างเข้าใจ แม้ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเขาจะไม่ได้ใกล้ชิดกับบุรุษผู้นี้มากนัก แต่ทุกคราวที่ปราณมาเยือนโรงงานแห่งนี้ วินจะมองเห็นภาพความอบอุ่นแผ่ไปทั่วโรงงาน ปราณจะเดินคุยกับคนงานไปทั่วด้วยความเป็นกันเอง ท่าทางโผงผางกล้าได้กล้าเสียนั้นประทับใจบรรดาคนงาน ซึ่งต่างไปจากคุณวิชิตที่ค่อนข้างจะสุภาพเรียบร้อยและเก็บตัวมากกว่า วินคิดว่าท่านอดีตประธานบริษัทคนนี้คงรู้สึกเจ็บปวดไม่น้อยไปกว่าเขาและคุณวิชิต…
"ไม่น่าเชื่อว่าจะมาถึงวันนี้จนได้" ชายสูงวัยซึ่งบัดนี้แทบจะวางมือทางธุรกิจทั้งหมดแล้ว กำลังยืนมองโกดังที่ถูกเผาไหม้ไปในบางส่วน
ภาพคนงานที่กำลังเข้าเคลียร์พื้นที่ทำเอาเขานึกย้อนไปถึงวันที่เขาและเพื่อนรักเริ่มต้นกิจการโรงงานกาแฟในช่วงแรกๆ ตอนนั้นเขาเริ่มจากการรับซื้อกาแฟกะลาจากชาวบ้านมาทดลองคั่วด้วยเครื่องคั่วกาแฟที่เขาคิดสร้างขึ้นมาเอง
มันแทบจะเป็นความภาคภูมิใจขั้นสูงสุดในชีวิตเขาที่ชายหนุ่มคนหนึ่งสามารถสร้างเครื่องจักรชิ้นหนึ่งได้สำเร็จด้วยตนเอง ซึ่งมันคงยากที่จะเกิดขึ้นในยุคสมัยนี้ ยุคสมัยที่มีเครื่องจักรทันสมัยเกิดขึ้นมากมาย ทุกสิ่งทุกอย่างถูกควบคุมด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์อัตโนมัติ มีความเป็นไปได้ที่วิศวกรยุคปัจจุบันนี้อาจแทบไม่เคยแตะชิ้นส่วนของเครื่องจักรอย่างจริงจังเลย โรงงานกาแฟโรบัสต้าโรงใหม่ของบริษัทเขาที่ฉะเชิงเทรานับเป็นตัวอย่างที่เห็นได้ชัด
"ทำใจยาก แต่กูก็ทำได้เท่านี้ล่ะว่ะเพื่อน กูขอโทษ" วิชิตหันไปมองเพื่อนรักด้วยสายตาเสียใจ
"เฮ้ย กูสิ ต้องขอโทษมึง มึงทำดีที่สุดแล้ว" ปราณตบไหล่เพื่อนรักอย่างเห็นใจ เขารู้ว่าวิชิตรักโรงงานนี้มากเพียงใด หรือมันคือทั้งชีวิตของวิชิตก็ว่าได้ แม้ความใจดีของเพื่อนรักก็ทำให้โรงงานไม่มีอนาคตอีกต่อไป
"แต่กูก็ทำให้โรงงานไม่มีกำไร" บ่อยครั้งที่ผู้จัดการโรงงานยังคงคิดว่าสาเหตุส่วนหนึ่งที่ทำให้โรงงานต้องปิดไป ก็เนื่องจากการบริหารงานที่บกพร่องของเขา
"มึงคิดหรือว่า กูจะปล่อยปละละเลยให้มึงทำตามใจชอบจนโรงงานไม่มีกำไร มันไม่ใช่ความผิดของมึง กูรู้กูเห็นมาตลอดสามสิบกว่าปีที่ผ่านมานี้" เพื่อนรักของวิชิตหันหน้ามามองเขาอย่างตรงๆ ก่อนที่จะพูดอย่างช้าๆต่อไป
"กูอยากจะขอบใจมึงมากกว่า ที่มึงไม่ไหลตามกระแสของผลกำไร จนละเลยความเป็นมนุษย์ มึงก็รู้อยู่เต็มอกว่าโรงงานที่นี่ต่างจากโรงงานอื่นๆแค่ไหน และกูก็พอใจที่จะเห็นมันเป็นอย่างนั้น มันต้องอาศัยความเข้มแข็งขนาดไหนวะ เราถึงจะต้านสิ่งที่โลกข้างนอกกำลังผลักดันเราไว้ได้ โรงงานของเราแม้จะแทบไม่มีผลกำไรด้านตัวเลขของบัญชีในธนาคาร แต่การที่กูเห็นชาวบ้านมีงานทำ และทุกคนที่มีความสุขที่ได้ทำงานที่นี่ สำหรับกูแล้วนั่นคือกำไรอย่างที่ประเมินค่าไม่ได้ว่ะ"
วิชิตรู้ว่าสิ่งที่ปราณพูดออกมาทั้งหมดนั้น มันคือสิ่งที่อยู่ในใจของเพื่อนรักเขามาตลอดสามสิบกว่าปีที่ผ่านมาจริงๆ เป็นสิ่งที่ตัวเขาเองและเพื่อนคิดตรงกันและตกลงกันไว้ตั้งแต่แรก คือสิ่งที่พวกเขาทั้งสองพยายามยึดถือเป็นแนวทางกันเสมอมา
คิดเรื่องกำไรให้น้อยลง และเพิ่มความเป็นมนุษย์ให้มากขึ้น…
แสงอาทิตย์ยามเย็นที่กำลังสอดส่องเข้ามาบริเวณโรงงานนั้นทำเอาหญิงสาวเกิดความรู้สึกใจหาย แม้จะรู้ว่าคนงานส่วนใหญ่ยังคงไม่เข้าใจหล่อน และบางคนอาจจะถึงขั้นเกลียด แต่วันนี้สิปรางค์ก็ยังลงมาจากสำนักงานมาพร้อมคุณวิชิต เพื่อมายืนส่งคนงานทุกคนกลับบ้าน วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ทางฝั่งโรงงานจะปิดทำการถาวร ส่วนทางสำนักงานยังคงต้องอยู่จัดการงานขั้นตอนสุดท้ายอีกสองสามวัน
คุณวิชิตยังคงจัดรถแดงมารับส่งคนงานจวบจนวันสุดท้าย ภาพคนงานทยอยกันเก็บสัมภาระส่วนตัวและร่ำลากัน ทำเอาหญิงสาวน้ำตาซึม วันนี้จะเป็นวันที่พวกเขาขึ้นรถแดงออกจากโรงงานไป และไม่จำเป็นต้องกลับมาโรงงานอีกแล้ว
"ป้าขอฮื้อคุณโชคดีเน้อ บ่ต้องกึ้ดนัก เฮาก็แค่ทำตามหน้าที่เนาะ"
ป้าฟองเดินเข้าามาร่ำลาหล่อน สิปรางค์อดไม่ได้ที่จะก้าวเข้าไปสวมกอดหญิงสูงวัยเอาไว้ หล่อนต้องพยายามข่มน้ำตาให้ไม่ไหลออกมา แม้ป้าฟองจะต้องตกงานแต่คนงานหญิงคนนี้ก็ยังพยายามปลอบใจไม่ให้หล่อนคิดมาก
"กลับกรุงเทพไปก่ออย่าลืมพวกผมนาครับ ว่างๆก่อมาเยี่ยมกันพ่อง" ลุงคำยังคงใจดีเสมอต้นเสมอปลาย
"บ่ต้องเป็นห่วงผมคับ คุณฮั่นล่ะ ถ้าเจ็บหัว บะดีลืมไปโฮงหมอโตยคับ" คำตั๋นยังจำได้ถึงอาการเป็นลมของหล่อนเมื่อครั้งกระโน้น คำเตือนที่ชายชราบอกให้หล่อนไปโรงพยาบาลเมื่อปวดหัวทำให้สิปรางค์แทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ หล่อนยืนมองหลังคุ้มงอนั่นค่อยปั่นจักรยานออกประตูโรงงานไปอย่างช้าๆ
"คุณอย่าลืมที่สัญญาเอาไว้นะคะ ว่าถ้าพวกหนูไปสมัครงานที่โรงงานของคุณที่กรุงเทพคุณจะรับพวกหนู" นวลและเพื่อนๆกลุ่มของเธอดูจะไม่ค่อยเดือดร้อน อายุอานามที่ยังน้อยทำให้กลุ่มเด็กสาวเหล่านี้ไม่กลัวอนาคตกันมากนัก
ส่วนช่างอู๊ดและช่างโต้งได้แต่เข้ามาสวัสดีลาหญิงสาวอย่างเงียบๆไร้คำร่ำลา สิปรางค์เข้าใจ เป็นหล่อน หล่อนก็คงไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน
คำตั๋น ป้าฟอง ลุงคำ เอื้องคำ นวล ช่างอู๊ด ช่างโต้ง ทุกๆคน ลาก่อนนะ ขอโทษด้วยจริงๆ ขอโทษ…
หลังจากยืนส่งคนงานส่วนใหญ่กลับไปเรียบร้อยแล้ว สิปรางค์จึงเดินทอดน่องช้าๆเข้าไปยังบริเวณโรงงานอีกครั้ง หญิงสาวมาหยุดยืนนิ่งอยู่ที่ประตูใหญ่ของโรงคั่วกาแฟที่ถูกปิดลงอย่างถาวรในวันนี้ เมื่อมองทะลุเข้าไปหลังประตูเหล็ก หล่อนยังคงมองเห็นบรรยากาศความสนุกสนานในการทำงานของคนงานซึ่งไม่มีวันจะย้อนคืนมาอีกแล้ว
อดไม่ได้ที่จะสะอื้นไห้ออกมาเงียบๆ ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกของหล่อน ระยะเวลาเพียงไม่กี่เดือนที่ผ่าน ทำไมมันก่อให้เกิดความระส่ำระส่ายในจิตใจหล่อนมากถึงเพียงนี้ ภาวะแบบนี้มันไม่น่าใช่สิปรางค์ พอแล้ว หล่อนร้องไห้มามากพอแล้ว
แล้วหญิงสาวก็หลับตา สูดหายใจเข้าลึกๆ รีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาก่อนที่มันจะรินไหลออกมามากกว่านี้
เราจะอ่อนแอได้ยังไง มันก็แค่ธุรกิจ ตอนนี้งานของเราก็เสร็จแล้วนี่ เราจะต้องเข้มแข็งเข้าไว้
เมื่อได้พยายามฝืนตนเองให้คิดได้เช่นนั้นแล้ว สิปรางค์ก็รู้สึกได้ว่าหล่อนควรก้าวต่อไปเสียที หล่อนจมอยู่กับความรู้สึกตัวเองมากเกินไปแล้ว
หญิงสาวหันหลังจะเดินกลับไปยังสำนักงาน พลันสายตาก็ไปปะทะกับสายตายาวรีอีกคู่หนึ่งที่กำลังจ้องมองมาทางหล่อนอยู่ สิปรางค์มีความรู้สึกเหมือนว่านัยน์ตาคู่นั้นแอบมองหล่อนอยู่ชั่วขณะหนึ่งแล้ว หากหญิงสาวก็ไม่อาจปิดบังนัยน์ตาที่เหนื่อยล้าและเศร้าสร้อยของตนเองได้
ร่างสูงนั้นมีท่าทางที่เก้อไปเล็กน้อย ด้วยไม่คิดว่าหล่อนจะหันมาสบตาโดยที่ไม่ทันตั้งตัว แล้วเขาก็รีบเดินไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว
วินไม่คาดคิดว่าเขาจะได้เห็นหล่อนร้องไห้ในที่ทำงาน ตั้งแต่เกิดเรื่อง ชายหนุ่มคิดเสมอว่าที่ผ่านมาสิปรางค์ก็แค่เสแสร้ง เขายังปักใจเชื่อว่าหล่อนเป็นคนไม่มีหัวใจ ไม่เคยที่จะคิดถึงเพื่อนมนุษย์คนอื่นๆ แต่มาวันนี้สายตาที่เศร้าสร้อยของหญิงสาวทำเอาเขาสับสนเหลือประมาณ
แม้ภายนอกวินจะดูนิ่งเฉยเหมือนคนเข้มแข็ง เขาพยายามช่วยคุณวิชิตจัดการเรื่องต่างๆอย่างดีที่สุด หากแต่ลึกๆภายในใจ ชายหนุ่มยังทำใจยอมรับกับทุกๆเรื่องที่เพิ่งจะเกิดขึ้นไม่ได้จริงๆ…


## ความอาวรณ์

หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะมองเข้าไปที่บ้านสวนในทุกค่ำคืนขณะกลับเข้าบ้าน สิปรางค์แทบไม่เจอหน้าชายหนุ่มเลยในช่วงหลายวันที่ผ่านมา แม้วินจะเข้าสำนักงานมาปรึกษากับคุณวิชิตบ่อยๆ แต่เขาก็ไม่เคยที่จะแวะมาทักทายหล่อนในห้องทำงานเลย
ในที่สุดหล่อนก็ยอมแพ้ ไม่คิดอยากจะพยายามปรับความเข้าใจอะไรกับชายหนุ่มทั้งสิ้นแล้ว ไม่อยากจะฝืนความรู้สึกเขา ปล่อยให้เวลาดำเนินต่อไป ตอนนี้ทั้งเขาและหล่อนต่างก็ยุ่งกับการจัดการสะสางงานขั้นตอนสุดท้ายของการปิดโรงงาน
เวลาของหล่อนที่นี่เหลืออีกไม่มากแล้ว ถึงเวลาที่หล่อนจะต้องกลับกรุงเทพถาวรเสียที…
และวันนี้ก็เช่นกัน เมื่อกลับถึงเรือนพักในยามค่ำ สิปรางค์เผลอมองเข้าไปทางโค้งน้ำนั้น บ้านสวนปิดไฟมืดเหมือนเช่นเคย ดูรอบบริเวณทั้งสวนก็ไม่เห็นวี่แววของแสงไฟ หญิงสาวอดเผลอคิดไม่ได้ เขาไปอยู่ที่ไหนกันนะ ค่ำมืดแล้วทำไมไม่อยู่บ้าน
แต่มันก็เรื่องของเขามิใช่หรือ สิปรางค์ถอนหายใจก่อนที่จะเดินขึ้นเรือนพักไป
หากเจัาของเรือนพักนั้นไม่ทันได้สังเกตว่า ที่รั้วอีกด้านหนึ่งมีร่างสูงร่างหนึ่งยืนพิงต้นไม้ใหญ่อยู่ในเงามืดริมน้ำนั้น เขายืนสูบบุหรี่รอดูจนหญิงสาวเข้าไปในตัวบ้านจนปิดประตูเรียบร้อย และเมื่อไฟในบ้านเปิดขึ้น ชายหนุ่มจึงขยี้บุหรี่ทิ้ง แล้วหันหลังเดินกลับเข้าไปสู่ความมืดในสวนนั้น…
บัดนี้บริเวณโรงงานแทบจะเงียบสงัด อาคารโรงงานถูกปิดเกือบถาวรทุกหลังแล้ว บรรยากาศความคึกคักมีชีวิตชีวาได้กลายเป็นอดีตไปโดยสิ้นเชิง
งานในส่วนของสำนักงานเสร็จสิ้นในวันนี้ ดนัยเข้ามาร่ำลาคุณสิปรางค์ของเขาด้วยอาการน้ำตาคลอ แม้บรรยากาศความเศร้าสร้อยจะกรุ่นไปทั้งโรงงาน แต่เลขารุ่นใหญ่ใจยังโสดก็ยังคงมาทำงานด้วยเสื้อเชิ้ตคอปกตั้งสีเขียวปีกแมลงทับ เหมือนว่าเขาจะพยายามทำตัวสดชื่นแม้ในวินาทีสุดท้าย
"ถึงดาน่าจะโกรธคุณที่คุณปิดบังพวกเรามาตลอด แต่ยังไงดาน่าก็ยังชื่นชมคุณในหลายๆเรื่องนะฮะ"
เขาคิดว่ายังไงวันนี้ก็จะได้เจอหญิงสาวเป็นวันสุดท้ายแล้ว ดนัยจึงอยากจะพูดความในใจให้หญิงสาวได้รับรู้ ในสภาพแวดล้อมรอบตัวของเขา เขาไม่ค่อยจะได้มีโอกาสที่จะพบเจอผู้หญิงอย่างคนตรงหน้ามากนัก สิปรางค์เหมือนมาเปิดโลกอีกใบหนึ่งให้ดนัยได้สัมผัส
"ดาน่าขอไล่เลียงเป็นข้อๆสามข้อดังนี้นะฮะ ข้อหนึ่งคุณทำให้ดาน่าเคารพตัวเอง และกล้าที่จะเปิดเผยในสิ่งที่ตัวเองเป็น" นัยน์ตาของดนัยเป็นประกายขึ้นมาแสดงถึงความเชื่อมั่นในตัวเอง
"ข้อสองคุณเป็นคนเก่ง และขยันทำงานมาก แม้สิ่งที่คุณทำจะทำให้พวกเราเดือดร้อน" แต่หากเอ่ยมาถึงตอนนี้ นัยน์ตาเขากลับสลดลงอย่างน่าใจหาย สิปรางค์น้ำตารื้นขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นอาการนั้นของเลขาหนุ่มใหญ่ตรงหน้า
"และข้อสาม คุณแต่งตัวสวย รสนิยมคุณดี แม้จะน้อยกว่าดาน่านิดนึง ฮ่า ฮ่า" มาถึงตอนนี้ความร่าเริงก็กลับเข้ามาสู่เลขาขี้เล่นคนนี้อีกครั้ง
สิปรางค์โผเข้าไปกอดคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนคนหนึ่งของหล่อนที่นี่ด้วยความตื้นตันใจ หญิงสาวน้ำตาไหลเป็นทาง ว่าจะไม่ร้องไห้อีกแล้วเชียว แต่คำพูดที่ดนัยเอ่ยมาทั้งหมดมันทลายความอัดอั้นตันใจที่หล่อนมีมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา มิตรภาพที่หล่อนไม่คิดว่าจะได้พบเจอที่นี่มันทำให้หญิงสาวมีสายตาที่มองโลกใบนี้ที่เปลี่ยนไป
"ขอบคุณค่ะคุณดาน่า ขอบคุณที่เข้าใจ ขอบคุณจริงๆ"…
หลังจากร่ำลากับพนักงานส่วนใหญ่ในออฟฟิศแล้ว สิปรางค์ก็เดินลงบันไดมาจากระเบียงชั้นบน หล่อนกำลังมองหาคุณวิชิตไปทั่วบริเวณ หญิงสาวอยากจะคุยกับเขาเป็นการส่วนตัวก่อนที่หล่อนจะกลับกรุงเทพ วันนี้ภารกิจของหล่อนเสร็จสิ้นลงอย่างสมบูรณ์แล้ว
สิปรางค์มองผ่านหน้าต่างกระจกเข้าไปในห้องประชาสัมพันธ์ซึ่งอยู่ชั้นล่าง ก็เห็นราณีประชาสัมพันธ์คนสวยของโรงงานกำลังเก็บของอยู่ ใกล้ๆกันนั้นหล่อนเห็นคนที่ไม่คาดคิดกำลังยืนช่วยเหลือคนสวยประจำโรงงานอยู่อย่างกุลีกุจอ ทั้งคู่ไม่ทันได้เห็นว่าหล่อนกำลังยืนมองอยู่
หญิงสาวจากแดนไกลมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกโหวงๆแปลกๆในใจ ที่ผ่านมาวินไม่เคยแม้แต่จะย่างกรายเข้าไปในห้องประชาสัมพันธ์ หรือเอาเข้าจริง สิปรางค์ยังไม่เคยเห็นวินคุยกับราณีมาก่อนเลย แต่วันนี้ความอ่อนโยนที่ชายหนุ่มแสดงออกมาต่อราณีเป็นพิเศษนั้น ทำเอาสิปรางค์ต้องพยายามทำใจและรีบหันหลังเดินออกจากประตูอาคารออกไปอย่างรวดเร็ว
อย่าสนใจ เรากำลังจะกลับกรุงเทพแล้ว อย่าอ่อนแออีก…
ความเงียบแผ่ปกคลุมไปทั่ว หลังจากเดินหาคุณวิชิตจนทั่ว หญิงสาวก็เห็นผู้จัดการโรงงานซึ่งบัดนี้กลายเป็นอดีตไปแล้วกำลังยืนอยู่ที่สนามหญ้ารกร้างซึ่งเคยเป็นสนามฟุตบอลของกลุ่มนายช่างและคนงานมาก่อน สิปรางค์ก้าวเข้าไปยืนข้างๆชายสูงวัย ทั้งสองต่างมองไปยังพื้นที่ที่ซึ่งเคยเป็นความสนุกสนานของชาวโรงงาน ซึ่งบัดนี้ได้กลายเป็นแค่ที่อยู่อาศัยของวัชพืชไปเสียแล้ว
"บางทีตอนเย็นๆเวลาทำงานเหนื่อยๆ ผมก็ชอบมายืนดูพวกคนงานเค้าเตะบอลกันนะครับ แต่ไอ้ครั้นจะลงไปเล่นด้วย สังขารมันก็ไม่ให้ซะแล้ว"
คุณวิชิตเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อนพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ สายตายังคงมองไปที่ความว่างเปล่าเบื้องหน้า สิปรางค์มองตาม ภาพในอดีตที่ตัวหญิงสาวเองก็เคยมายืนดูคนงานเล่นฟุตบอลก็ลอยซ้อนขึ้นมาเด่นชัด แปลกจริง ทำไมภาพความหลังต่างๆภายในโรงงานแห่งนี้มันช่างชัดเจนในความทรงจำของหล่อนเสียเหลือเกิน
"เฮ้อ แต่ตอนนี้ผมก็ได้พักซักทีนะ ไม่ต้องทำงานเหนื่อยแล้ว" อดีตผู้จัดการผู้สูงวัยถอนหายใจพร้อมกับหัวเราะเบาๆ
"ดิฉันอยากจะมาขอโทษสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นอีกครั้งค่ะ ดิฉันรู้สึกเสียใจ..."
สิปรางค์ได้เพียงแต่หยุดไว้แค่นั้น หญิงสาวก้มหน้า พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือก่อนที่จะพูดต่อ
"และก็อยากขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาด้วยค่ะ" หล่อนหันไปผู้สูงวัยกว่า
หญิงสาวรู้สึกขอบคุณเขาด้วยใจจริง ผู้จัดการอาวุโสคนนี้สอนอะไรให้หล่อนมากมายในช่วงเวลาที่ผ่านมา สิปรางค์ได้ตระหนักกับตัวเองจริงๆ ว่าในโลกของธุรกิจแล้ว คำว่ากำไร อาจจะไม่ได้หมายถึงตัวเงินเสมอไป
"คุณเป็นคนเก่ง ผมดีใจที่ได้คุณมาช่วยงาน แม้จะเป็นช่วงระยะเวลาสั้นๆ" ชายวัยเกษียณหันมาหาหญิงสาว เขายังคงสุภาพเสมอต้นเสมอปลาย คุณวิชิตให้เกียรติและให้ความเอ็นดูหล่อนเสมอ หล่อนเองเสียอีก ที่หลายครั้งทำกิริยาเหมือนอวดดีต่อหน้าผู้จัดการสูงวัยคนนี้โดยไม่รู้ตัว
"ดิฉันได้เรียนรู้อะไรมากมาย อย่างที่ในมหาวิทยาลัยที่ไหนก็สอนไม่ได้"
"ผมรู้ ผมมองออกว่าคุณคงเข้าใจความหมายของคำว่าธุรกิจมากขึ้น"
หญิงสาวหันมายิ้มให้กับเขา พยักหน้าคล้อยตามในสิ่งที่ผู้อาวุโสพูด
"แต่ทุกสิ่งมันก็มีวิถีของมัน มันขึ้นอยู่กับตัวคุณ ว่าท้ายสุดแล้วคุณจะเลือกวิถีแบบไหนที่เข้ากับความเป็นตัวตนของคุณที่สุด ก่อนจะตัดสินใจทำอะไร คุณต้องถามใจตัวเองเสมอว่าคุณอยากจะมีชีวิตแบบไหน"
อดีตผู้จัดการโรงงานคนนี้ไม่ได้สอนให้หล่อนรู้จักแค่โลกของธุรกิจ แต่ทว่าเขายังสอนให้สิปรางค์รู้จักชีวิตด้วย ชีวิตที่นี่ที่เปรียบเสมือนโลกคู่ขนานอีกใบหนึ่ง
ชีวิตเดินช้าที่หล่อนไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีโอกาสได้มาสัมผัส…
ยามเย็นบนถนนสายห้วยแก้วที่มุ่งตรงขึ้นสู่พระธาตุดอยสุเทพนั้น ดูเหมือนจะต่างไปจากที่หญิงสาวเคยจินตนาการเอาไว้ ความจอแจบนถนนนั้นทำให้สิปรางค์ต้องหันมาใส่ใจกับการขับรถมากขึ้น
ก่อนหน้านี้หล่อนขับรถด้วยอาการเหม่อลอยออกมาจากโรงงาน พรุ่งนี้หล่อนจะกลับกรุงเทพแล้ว หญิงสาวอยากจะเข้าเมืองเพื่อมาอำลาเชียงใหม่เสียหน่อย ตลอดเวลาหลายเดือนที่อยู่ที่นี่หล่อนไม่เคยนึกอยากจะเข้ามาเที่ยวในตัวเมืองตามลำพัง หลายครั้งที่หล่อนมีโอกาสได้เข้ามาแถวนี้ก็คือมากับชายหนุ่มร่างสูงคนนั้น
หลังจากขับรถเล่นรอบบริเวณคูเมืองไปแล้ว สิปรางค์จึงเลี้ยวรถเข้าสู่ถนนห้วยแก้ว หญิงสาวไม่ได้มีจุดมุ่งหมายว่าจะไปที่ไหน หล่อนไม่ได้รู้จักเชียงใหม่ดีพอ ที่ขับรถเข้ามาถนนเส้นนี้ก็เพียงเพราะหล่อนรู้ว่ามันเป็นถนนที่ตรงขึ้นสู่ดอยสุเทพ ก็แค่นั้น
แนวแถวของต้นดอกทองกวาวบริเวณสองข้างทางเข้ามหาวิทยาลัยเชียงใหม่ดึงดูดสายตาของสิปรางค์ให้เลี้ยวเข้าประตูใหญ่นั้นโดยไม่ได้ตั้งใจ หญิงสาวไม่เคยเรียนมหาวิทยาลัยในเมืองไทยมาก่อน หากได้ขับรถเข้าไปวนดูสักหน่อยก็น่าจะน่าสนใจดี และที่สำคัญ มหาวิทยาลัยแห่งนี้เองที่คุณลุงปราณของหล่อนและคุณวิชิตต่างก็เคยได้ศึกษาที่นี่ สิปรางค์รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ที่จะได้มีโอกาสไปเยี่ยมเยียนสถานศึกษาของบุคคลที่หล่อนนับถือ กลับไปกรุงเทพคราวนี้ถ้ามีโอกาสได้เล่าให้คุณลุงปราณฟัง ท่านคงจะดีใจ
บริเวณรอบมหาวิทยาลัยร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ใหญ่มากมาย แต่สิ่งที่สะกดหญิงสาวไว้ก็คือ บรรยากาศของพระอาทิตย์ตกดินยามเย็นบนสันเขื่อนของอ่างแก้ว สิปรางค์จอดรถไว้และเดินทอดน่องช้าๆไปตามสันเขื่อน สายลมอ่อนๆในตอนปลายฤดูหนาวที่พัดผ่านใบหน้าของหญิงสาว ทำให้หล่อนรู้สึกผ่อนคลายจากภาระหนักอึ้งที่เกาะกินใจในตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา
ภาพดวงอาทิตย์ที่กำลังคล้อยต่ำลาลับหุบเขาเบื้องหน้านั้นช่างงดงามจับตา แสงเรืองรองสีส้มสะท้อนเปล่งประกายวิบวับบนผิวน้ำ ดอยสุเทพอันเป็นที่รักของชาวเชียงใหม่นั้นเด่นตระหง่านอยู่หลังอ่างแก้ว ความมีเสน่ห์ของเทือกทิวเขาที่ทอดตัวสลับซับซ้อนเป็นแนวยาวนั้น ทำให้หญิงสาวนึกอิจฉาคุณลุงปราณของหล่อนมากที่มีโอกาสได้ใช้เวลาช่วงหนึ่งของชีวิตในสถานที่ที่ใกล้ชิดกับธรรมชาติเช่นนี้
หล่อนนึกต่อไปถึงใครบางคน ทำไมเขาไม่คิดจะเรียนต่อมหาวิทยาลัยบ้างนะ หล่อนมั่นใจว่าชายหนุ่มเป็นคนหัวดีพอที่จะศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาได้แน่
สิปรางค์รู้สึกคิดถึงวินจับใจ…
หญิงสาวร่างโปร่งบางก้าวเข้าไปหาที่นั่งบริเวณบาร์เครื่องดื่มเพื่อรอใครคนหนึ่ง หล่อนได้รับคำบอกกล่าวจากลุงแปงว่าวันนี้ชายหนุ่มเล่นดนตรีอยู่ที่ผับแห่งนี้ สิปรางค์มองเห็นเขาตั้งแต่หล่อนก้าวเข้าประตูร้านมาแล้ว เขากำลังร้องเพลงอยู่บนเวที ความหมายของเพลงทำเอาหญิงสาวน้ำตาซึม
"ปล่อยให้เธอได้เจอทางที่ดี ปล่อยให้เธอได้มีชีวิตใหม่…
ปล่อยความรักให้เป็น แค่คำเพ้อเจ้อ ปล่อยฉันให้ละเมอ เดียวดาย…"
ก็ได้แต่หวังว่าเมื่อวงดนตรีหยุดพักครึ่งหล่อนจะมีโอกาสได้พูดคุยกับเขาบ้าง แต่ปรากฏว่าเขาไม่ได้สนใจหล่อนเลยสักนิด หญิงสาวแน่ใจว่าวินเห็นหล่อนตั้งแต่หล่อนเดินเข้ามาแล้ว แต่ชายหนุ่มกลับเลือกที่จะนั่งกินเบียร์กับเพื่อนนักดนตรีด้วยกันโดยไม่หันมาทางหล่อนเลย
แต่สิปรางค์ก็อดทนรอจนร้านปิด รอจนกระทั่งแขกได้ทยอยกลับกันหมด แต่ทว่าหลังจากเก็บเครื่องดนตรีเรียบร้อยแล้ววินยังคงนั่งคุยกับเพื่อนนักดนตรีโดยไม่แยแสหญิงสาว จนกระทั่งพนักงานของร้านเริ่มทยอยเก็บเก้าอี้นั่นล่ะ ชายหนุ่มจึงลุกยืนขึ้น สะพายกีตาร์เตรียมตัวจะกลับบ้าง เขาเดินผ่านหน้าหล่อนไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวมามอง
"เดี๋ยว วิน…"
สิปรางค์รีบเดินตามเขาออกไปข้างนอกร้านก่อนจะตะโกนเรียกเขาเสียงดัง วินหยุดยืนริมถนนในขณะที่ยังหันหลังให้หญิงสาว ถนนหน้าร้านตอนนี้เงียบสงัดราวกับไม่อยากจะรบกวนคนทั้งคู่
"วิน เราจะกลับกรุงเทพพรุ่งนี้แล้วนะ"
หญิงสาวบอกคนที่ยืนหันหลังให้หล่อนด้วยความอาลัยอาวรณ์ พยายามกลั้นความรู้สึกและกลั้นสะอื้นไว้ หากชายหนุ่มยังคงยืนนิ่งและมือล้วงกระเป๋าอยู่เช่นเดิม สิปรางค์เดาเอาว่าเขาคงมีสีหน้าที่เรียบเฉยเช่นเคย หญิงสาวมองกีตาร์ที่สะพายอยู่ที่ไหล่ของคนตัวสูงอย่างสะท้อนใจ ต่อไปนี้หล่อนคงจะไม่มีโอกาสที่จะได้ยินเสียงเพลงจากกีตาร์ตัวนี้อีกแล้วสินะ
อึดใจหนึ่งผ่านไปก็ยังคงมีแต่ความเงียบตอบมาจากร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงนั้น วินไม่ได้เดินหนีหญิงสาว แต่ชายหนุ่มกลับกำลังก้มหน้าก้มตามองที่พื้นและเขี่ยเท้าเล่นไปมา ทำเสมือนไม่ได้สนใจในสิ่งที่หล่อนพูด
"แต่ก่อนจะกลับ เราอยากมาบอกวินอีกทีว่าเราขอโทษกับทุกเรื่องที่ผ่านมา เราไม่มีอะไรจะแก้ตัว"
แม้น้ำตาจะเริ่มรื้นขึ้นมา แต่หญิงสาวก็พยายามข่มความรู้สึกเอาไว้ เขาคงเกลียดขี้หน้าหล่อนเต็มทน แต่หล่อนแค่อยากจะมาบอกลาชายหนุ่มเป็นครั้งสุดท้าย
วินหันหน้าอย่างช้าๆกลับมา เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของมะปรางของเขา ในขณะที่หญิงสาวกำลังน้ำตาไหลพราก แต่นัยน์ตาของชายหนุ่มกลับแห้งผาก
สิปรางค์วิงวอนเขาด้วยสายตาที่มีแต่ความเจ็บช้ำและคำขอโทษ หากแต่ชายหนุ่มกลับมีแต่ความนิ่งเฉยส่งมาให้ งั้นก็คงไม่มีประโยชน์ที่จะพูดอะไรอีกต่อไป หญิงสาวสะกดใจตนเองด้วยหัวใจที่ร้าวราน
"ถ้ามะปรางปวดหัวมากๆอีกที คราวนี้ต้องไปหาหมอนะครับ"
ในที่สุดชายหนุ่มก็เอ่ยออกมา ก่อนที่จะเงียบไปอีก เหลือไว้แต่นัยน์ตาที่เจ็บช้ำ สิปรางค์รู้ได้ทันทีว่ามันคงเป็นประโยคสุดท้ายแล้วที่เขาจะพูดกับหล่อน หญิงสาวรู้จักวินดี หล่อนควรที่จะไปจากที่นี่เสียที ทุกอย่างมันจะได้จบ
หากแต่ในชั่วขณะวินาทีที่สิปรางค์กำลังจะเดินผ่านเขาไปนั้น วินยกมืออยากจะจับแขนหล่อนเพื่อรั้งเอาไว้เหลือเกิน เขาอยากจะกอดมะปรางของเขาให้แน่นที่สุด อยากจะเช็ดน้ำตาให้คนตัวเล็กของเขา
แต่ทิฐิทำให้ชายหนุ่มปล่อยมือตกกลับลงมาเหมือนเดิม และปล่อยให้หญิงสาวก้าวผ่านเขาไปอย่างช้าๆ ก่อนที่วินจะหันหลังไปเพื่อที่จะพบว่าสิปรางค์ได้เดินจากไปโดยที่ไม่ได้หันกลับมาอีกเลย ชายหนุ่มยืนมองอยู่จนหญิงสาวขับรถออกไปลับตา
วินพูดไม่ออก เขาไม่รู้จะพูดอะไร ความรู้สึกของชายหนุ่มสับสนไปหมด ในที่สุดเขาก็ปล่อยให้หล่อนจากไปง่ายๆเช่นนั้นเอง ไม่มีแม้แต่คำร่ำลาจากเขา หากจะมีก็แต่น้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมาจากดวงตาอันเศร้าสร้อยคู่นั้น
ชายหนุ่มไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วที่เขาเมินเฉยกับหล่อนนั้น เป็นเพราะเขายังโกรธหญิงสาวที่ปิดบังเรื่องโรงงาน หรือเป็นเพราะเขากลัวการถูกทิ้งกันแน่
"ฉันก็มีหัวใจ ที่เหมือนเหมือนคนทั่วไป
วันที่ถูกทิ้งก็มีน้ำตา และยังหวั่นไหวกับคำร่ำลา…"


## ความเข้าใจ

3 เดือนผ่านไป…
ชายหนุ่มมีเหตุให้ต้องกลับมาที่โรงงานที่เขารักอีกครั้งหนึ่ง เนื่องจากวิศวกรจากสำนักงานใหญ่เกิดป่วยกะทันหัน วินจึงได้รับการติดต่อจากคุณวิชิตให้เข้ามาช่วยประสานงานเรื่องการส่งมอบเครื่องจักรแทน และอดีตนายช่างใหญ่คนนี้ก็เป็นคนหนึ่งที่รู้จักเครื่องจักรทุกเครื่องในโรงงานนี้ดีที่สุด
หลังเสร็จภารกิจคุณวิชิตเอ่ยปากชวนชายหนุ่มไปทานอาหารเย็นด้วยกัน
"เดี๋ยวขอผมไปเอาเอกสารที่ห้องหน่อยนะ"
ผู้สูงวัยกว่าเดินนำเปิดประตูเข้าไปที่ห้องทำงาน วินมองไปรอบๆห้องของคุณวิชิตซึ่งอดีตเคยอัดแน่นไปด้วยแฟ้มเอกสารซึ่งบรรจุอยู่ตามชั้นต่างๆ หากบัดนี้กลับเต็มไปด้วยกล่องกระดาษวางตั้งเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ
"แล้วเอกสารพวกนี้นี่ทำยังไงต่อครับ"
ชายหนุ่มเดินสำรวจรอบๆห้องก่อนจะถามถึงเอกสารต่างๆที่บรรจุกันอยู่ในกล่อง ในขณะที่คุณวิชิตกำลังเก็บเอกสารและของบางอย่างลงกระเป๋าทำงาน
"เดี๋ยวก็คงจะเอาไปทำลายหมดแล้ว เพราะนี่ก็ครบสามเดือนแล้วที่เก็บไว้เผื่อจะได้ใช้ เดี๋ยวคนจากสำนักงานใหญ่ก็จะมาจัดการเอง ส่วนพวกข้อมูลที่สำคัญๆคุณสิปรางค์เค้าทำเป็นไฟล์ส่งเข้าสำนักงานใหญ่ไปหมดแล้ว"
วินชะงักไปเมื่อได้ยินที่คุ้นเคยนั้น เขาไม่แน่ใจว่าคุณวิชิตรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหญิงสาวหรือไม่ แม้ชายหนุ่มจะนับถือคุณวิชิตเสมือนพ่ออีกคนหนึ่ง แต่หากถ้าเป็นเรื่องส่วนตัววินก็แทบจะไม่ปริปากกับใครอยู่แล้ว
ชายหนุ่มสังเกตเห็นผู้สูงวัยกว่าเงยหน้าขึ้นมามองเขาเล็กน้อย แต่วินก็ทำเฉยเสีย เขาทำเป็นมองดูรอบๆห้องอย่างสนอกสนใจ เมื่อเห็นมีกล่องเอกสารเล็กกล่องหนึ่งยังคงเปิดวางอยู่บนเก้าอี้ข้างโต๊ะทำงาน ชายหนุ่มจึงเสหยิบเอกสารฉบับบนสุดนั้นขึ้นมาดู และเมื่อหัวข้อบนหน้าปกเอกสารที่คล้ายรายงานฉบับนั้นปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา มันทำให้วินต้องพลิกดูอย่างสนใจใคร่รู้
รายงานสรุปผลการสำรวจเพื่อการปิดกิจการโรงงานแม่ริม บริษัทกาแฟมิตรแท้จำกัด โดย สิปรางค์ สิริสาร
"แม้แต่รายงานของคุณสิปรางค์ฉบับนี้ก็จะทิ้งหรือครับ" ชายหนุ่มยื่นเอกสารในมือให้อดีตผู้จัดการโรงงานดู
"อ๋อ ฉบับนี้เป็นฉบับก๊อบปี้ที่คุณสิปรางค์เค้าส่งให้ผมอ่านตอนโน้น ตอนนี้มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว" คุณวิชิตพูดอย่างไม่สนใจนัก รายงานของหญิงสาวถูกเก็บรักษาอยู่ในไฟล์ระบบของบริษัทใหญ่อยู่แล้ว
"งั้นผมขอเอาไปอ่านได้ไหมครับ"
ก่อนหน้านี้วินแทบไม่เคยสนใจในด้านบัญชีของบริษัทเท่าไหร่ เขาต้องการแค่รับผิดชอบในส่วนเครื่องจักรของเขาให้ดีที่สุดก็เท่านั้น แต่หากชื่อของสิปรางค์บนหน้าปกและตัวบทสุดท้ายในรายงานฉบับนี้ทำให้เขาเกิดรู้สึกอยากจะอ่านเอกสารทางธุรกิจขึ้นมาบ้างทันที
บทที่ 10 บทสรุป ข้อเสนอแนะถึงทางเลือกหากไม่จำเป็นต้องปิดกิจการ…
บรรยากาศริมแม่น้ำปิงยามเย็นขณะนี้ทำให้ชายหนุ่มต่างวัยทั้งสองต่างรู้สึกผ่อนคลาย พวกเขานั่งกันอยู่ในร้านอาหารริมน้ำชื่อดังในตัวเมืองเชียงใหม่
"แล้วตอนนี้ช่างวินเป็นไงบ้างล่ะ" วิชิตถามคนตรงหน้าด้วยความอยากรู้ หลังจากโรงงานปิดเขาก็แทบจะไม่ได้เจอชายหนุ่มอีกเลย
"ก็เรื่อยๆครับ ช่วงนี้ก็ไปเล่นดนตรีที่ร้านเกือบทุกเย็น" ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ
"แล้วไม่คิดจะหางานใหม่หรือ" คนสูงวัยกว่าอดไม่ได้ที่จะต้องถามคำถามนี้
วินยกแก้วเบียร์ขึ้นมาจิบก่อนจะตอบผู้มีพระคุณอย่างไม่จริงจังนัก "ก็คงอีกสักพักล่ะครับ แต่คนเรียนน้อยอย่างผม ไม่รู้จะมีใครเค้ารับหรือเปล่า"
วิชิตมองชายหนุ่มเบื้องหน้าด้วยสายตาเอ็นดู หากวินตั้งใจสมัครงานที่ใหม่อย่างจริงจัง มีหรือที่จะไม่มีใครรับ ลำพังแค่จดหมายแนะนำจากอดีตผู้จัดการโรงงานที่เป็นที่รู้จักอย่างเขา บริษัททุกแห่งในเชียงใหม่ก็พร้อมจะอ้าแขนรับแล้ว
ผู้อาวุโสเคยคุยกับชายหนุ่มเรื่องนี้แล้วเมื่อครั้งโรงงานปิดใหม่ๆ แต่วินยังคงปฏิเสธ ดูอดีตนายช่างใหญ่ไม่เร่งรีบที่จะหางานทำใหม่เลย แต่วิชิตคิดว่าเขาเข้าใจชายหนุ่มดี สำหรับวินแล้ว งานคือชีวิต ถ้าลงมือทำแล้วก็คงต้องเต็มที่ นายช่างคนนี้คงไม่สามารถทำงานที่เขาไม่รักได้
"ผมต้องขอโทษด้วยนะ ที่ผมดูแลช่างวินได้ไม่ตลอดรอดฝั่ง พ่อช่างวินน่ะเค้าอุตส่าห์ฝากฝังช่างวินไว้กับผม"
วินมองผู้สูงวัยตรงหน้าด้วยความรู้สึกตื้นตันและขอบคุณ นับจากครั้งแรกที่ได้เจอกันผู้ใหญ่คนนี้มีแต่ความเมตตาให้เขาเสมอมา
คุณวิชิตเรียกเขาว่าช่างวินตั้งแต่เขายังเป็นเด็กตัวน้อย ทั้งๆที่ตอนนั้นเขาเป็นเพียงเด็กผู้ชายที่ไม่ได้เรื่องได้ราว แม้ในตอนแรกจะเป็นเพียงการเรียกแบบหยอกล้อ เพราะเขาได้เจอคุณวิชิตครั้งแรกตอนที่เขากำลังพยายามจะซ่อมรถของบิดา ซึ่งในตอนนั้นเขายังเป็นเด็กผู้ชายตัวเล็กนิดเดียว และนับจากวันแรกที่เข้าทำงานในโรงงาน คุณวิชิตก็เรียกเขาว่าช่างวินมาโดยตลอด คนคนนี้ได้เปิดโอกาสให้เด็กเกเรอย่างเขามีโอกาสเป็นผู้เป็นคนขึ้นมา
อดีตผู้จัดการโรงงานมองชายหนุ่มร่างสูงใบหน้าคร้ามแดดตรงหน้าด้วยความเข้าใจ เขาเห็นชายหนุ่มคนนี้มาแต่เด็กแต่เล็ก มีหลายครั้งที่เขาได้บังเอิญพบปะกับบิดาของวินบนไร่กาแฟบนดอย ทำให้เขามีโอกาสได้เจอเด็กชายตัวน้อยด้วย ไม่รู้ว่าเขาเห็นแววอะไรในตัวของเจ้าตัวน้อยคนนั้น ในเวลาต่อมาเขาจึงแนะนำให้เด็กน้อยเข้าเรียนต่อทางด้านช่างกลและได้ออกปากชวนให้มาทำงานด้วยกันที่โรงงาน และมันก็ทำให้เด็กชายดื้อรั้นเกเรในวันนั้น กลายมาเป็นหนึ่งในหัวเรี่ยวหัวแรงให้โรงงานของเขาในวันนี้
"ก็บอกแล้วให้ไปเรียนต่อ ช่างวินก็ไม่ยอม ผมบอกมาตลอดว่าช่างวินเป็นคนหัวดี ก็ไม่เชื่อผม นี่ขนาดไม่ได้จบปริญญานะ ยังอุตส่าห์เป็นหัวหน้าแผนกกะเค้าได้"
วิชิตหมายความอย่างที่พูดจริงๆ เขาไม่ได้ต้องการเพียงแค่จะให้กำลังใจแก่ชายหนุ่ม แต่ผู้อาวุโสรู้ว่าชายหนุ่มเป็นคนฉลาด สามารถเข้าใจอะไรต่างๆได้รวดเร็ว วินเป็นคนที่ขยันขันแข็ง แต่ในขณะเดียวกันก็มีความเป็นตัวของตัวเองสูงมาก วิชิตยังจำครั้งแรกที่เขาเจอชายหนุ่มได้ ภาพของเด็กชายตัวน้อยที่กำลังง่วนอยู่กับการพยายามซ่อมรถกระบะของบิดาอย่างตั้งอกตั้งใจยังจำติดตาวิชิตมาจนทุกวันนี้
บิดาของวินฝากฝังวินให้เข้าฝึกงานที่โรงงานตั้งแต่ตอนที่ชายหนุ่มยังเรียนปวช.อยู่ วิชิตเห็นแววความฉลาดของชายหนุ่มตั้งแต่ตอนฝึกงานนั้น ดังนั้นหลังจากชายหนุ่มจบปวช. วิชิตจึงบังคับให้ชายหนุ่มเรียนปวศ.ต่อทันที อันที่จริงเขาวางแผนที่จะให้ชายหนุ่มศึกษาต่อให้ได้สูงที่สุดด้วยซ้ำ แต่วินกลับปฏิเสธที่จะเข้ามหาวิทยาลัย ชายหนุ่มให้เหตุผลว่าไม่มีความจำเป็น และเขาไม่ชอบเข้าห้องเรียน
วิชิตรู้จักนิสัยนายช่างของเขาดี วินเป็นคนดื้อเงียบ การจะโน้มน้าวจิตใจของชายหนุ่มทำได้ไม่ง่ายเลย วินจะลงมือทำอะไรก็ต่อเมื่อมีใจต้องการจะทำจริงๆเท่านั้น ชายสูงวัยจึงปล่อยเลยตามเลยทั้งๆที่เขาเองก็นึกเสียดายมันสมองของชายหนุ่มอยู่ไม่น้อย
"ผมคงไม่เหมาะกับชีวิตในมหาลัยน่ะครับ"
วินนึกภาพตัวเองใส่ชุดนักศึกษาเดินไปมาในมหาวิทยาลัยไม่ออกเลยจริงๆ เขาไม่ชอบชีวิตที่จมอยู่กับตำรา ลำพังแค่ศึกษาให้จบปวศ.นั้นสำหรับเขาก็น่าเบื่อเต็มทนแล้ว นี่ถ้าไม่ติดการขอร้องแกมบังคับจากคุณวิชิต เขาก็คงไม่เข้าเรียนต่อปวศ.ตั้งแต่ทีแรก
"อันที่จริงผมก็มีความสุขกับการเล่นดนตรีไปเรื่อยๆ อย่างนี้แหละครับ"
ชายหนุ่มเป็นคนเช่นนี้เอง ไม่ได้คิดอะไรมากมายกับชีวิตนัก หากวันหนึ่งวันใดเกิดนึกอยากกลับเข้าไปทำงานประจำอีก เขาก็อาจลองหางานใหม่ดู ซึ่งวินเองก็ยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ เขาไม่ได้เดือดร้อนด้านการเงิน ตอนนี้รายได้จากการเล่นดนตรีก็พอสมควร เขาแทบไม่ต้องใช้จ่ายอะไร ส่วนใหญ่ก็เป็นแค่ค่าอาหารกับค่าน้ำมันรถมอเตอร์ไซค์ เหล้าก็ดื่มฟรีจากที่ผับ ส่วนบ้านก็มีเป็นของตัวเองอยู่แล้ว แถมยังตัวคนเดียวไม่มีภาระต้องรับผิดชอบหาเลี้ยงใคร
"มันก็น่าเสียดายคนที่มีฝีมืออย่างช่างวินอยู่นะ" วิชิตรู้ดีว่าเขาคงไม่อาจชักจูงใจชายหนุ่มไปมากกว่านี้ได้
"เสียดายที่โรงงานถูกปิดไปซะก่อน ไม่งั้นผมก็อยากจะให้ช่างวินดูแลโรงงานแทนผมต่อไปนะ"
วิชิตจ้องมองไปที่ชายหนุ่มตรงหน้า ความคิดนี้เขาไม่เคยเอ่ยกับใครมาก่อน
อดีตนายช่างหนุ่มตกใจเล็กน้อยกับสิ่งที่ผู้สูงวัยเอ่ยออกมา วินแทบไม่เชื่อหูตัวเองว่าคุณวิชิตจะเห็นคุณค่าในตัวเขามากขนาดนั้น ในขณะที่พ่อของเขาเบื่อและเหนื่อยหน่ายกับความประพฤติของเขาเต็มทน แต่คุณวิชิตกลับเป็นคนที่มองเห็นอะไรบางอย่างในตัวเขาและให้โอกาสเขา
"เรื่องของโรงงาน ผมพยายามแล้ว คุณสิปรางค์เค้าก็พยายามแล้ว แต่เราสู้โลกของทุนนิยมไม่ไหวจริงๆ"
ชื่อของสิปรางค์ถูกเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง วินมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม
พยายามงั้นหรือ พยายามอะไรกัน
"เด็กรุ่นใหม่ๆนี้เค้าเก่งๆกันทั้งนั้นนะ ผมล่ะนับถือคุณสิปรางค์จริงๆ เห็นตัวเล็กๆอย่างนั้นแต่ตั้งใจทำงานมากเลยนะ" วิชิตยังคงจ้องหน้าชายหนุ่ม
และเป็นอีกครั้งที่วินสังเกตเห็นว่าผู้มีพระคุณของเขาคนนี้คงกำลังพยายามจับความผิดปกติของท่าทีเขาเมื่อเอ่ยถึงหญิงสาวคนนั้น เขาจึงไม่พยายามสบตาคนตรงข้ามแล้วเสยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่ม ชายสูงวัยจึงพูดต่อ
"เมื่อตอนต้นปี ผมกับคุณสิปรางค์ไปที่สำนักงานใหญ่ คุณสิปรางค์แกพยายามจะไปชี้แจงแนวทางกับผู้ถือหุ้นเพื่อไม่ให้โรงงานของเราต้องถูกปิด ผมเองก็นึกไม่ถึงว่าเค้าจะเป็นฝ่ายที่พยายามจะปกป้องโรงงานของเราขนาดนั้น แต่ก็อย่างที่ผมคิดนะ พวกผู้ถือหุ้นเค้าไม่มีใครสนใจหรอก ผมเห็นความพยายามของคุณสิปรางค์ในห้องประชุมแล้ว ก็สงสารนะ"
คราวนี้วินหันมาฟังอย่างตั้งใจ ทำไมสิปรางค์ไม่เห็นเล่าให้เขาฟังถึงเรื่องนี้
"คุณสิปรางค์เค้าบอกใครเรื่องนี้ไม่ได้หรอก มันเป็นความลับของบริษัท" วิชิตตอบคำถามแววตาช่างสงสัยนั่น
"ผมเองก็ต้องขอโทษช่างวินและทุกคนด้วยที่ไม่สามารถบอกพวกเราเรื่องนี้ได้ในตอนนั้น มีผม คุณสิปรางค์ และคุณณัฐเท่านั้นที่รู้จนวันสุดท้าย ช่างวินไม่รู้หรอกว่าพวกเราลำบากใจกับเรื่องนี้กันแค่ไหน"
ผู้สูงวัยถอนหายใจ นัยน์ตาแห้งผากเมื่อพูดถึงเรื่องนี้
"มันเป็นช่วงเวลาที่แย่ที่สุดในชีวิตผมตอนนั้นเลย"
วิชิตเหม่อมองไปทางแม่น้ำ ไม่ทันสังเกตว่าตอนนี้สายตาของอดีตนายช่างหนุ่มได้เปลี่ยนไป วินกำลังรู้สึกปั่นป่วนในใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อได้รับรู้ความจริง
"ที่คุณสิปรางค์มาในตอนแรกน่ะ เค้าได้รับมอบหมายให้มาดำเนินการปิดกิจการจริง แต่ไปๆมาๆ มาอยู่นี่นานเข้า ไม่รู้ทำไมเค้าเปลี่ยนใจ ไอ้ความคิดเรื่องจะทำยังไงให้โรงงานไม่ถูกปิดนี่มาจากคุณสิปรางค์ล้วนๆเลยนะ ผมเห็นเค้าพยายามเขียนรายงานใหม่ในช่วงเวลาสั้นๆนั้นแล้วก็นับถือใจเค้าจริงๆ"
"ทำไมผมไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย" วินพึมพำอย่างไม่เข้าใจ
"ผมไม่ได้คุยกับช่างวินถึงเรื่องนี้ตอนช่วงปิดโรงงานใหม่ๆ เพราะตอนนั้นคิดว่าไม่มีประโยชน์แล้ว ยังไงผู้ถือหุ้นก็ลงมติไปแล้ว และเรื่องราวมันก็เลยเถิดไปถึงเรื่องประท้วง แล้วก็เรื่องไฟไหม้ เรื่องช่างวุฒิ พวกเราก็มัวแต่ยุ่งๆกันไปหมด"
วิชิตมองสายตาน้อยใจคู่นั้นอย่างเห็นใจ เขาเองก็รู้สึกผิดไม่น้อยที่ในตอนนั้นไม่ได้พยายามอธิบายให้ชายหนุ่มได้ฟัง จังหวะนั้นเขามีหลายเรื่องให้ต้องคิดต้องทำ กว่าจะนึกขึ้นได้ว่าควรจะหาโอกาสคุยกับช่างวินเกี่ยวกับเรื่องของคุณสิปรางค์บ้าง เวลาก็ผ่านไปหลายเดือน…
คำบอกเล่าของคุณวิชิตที่ได้ยินในวันนี้ทำให้วินถึงกับนอนไม่หลับ สามเดือนที่ผ่านมาเป็นช่วงที่วันเวลาผ่านไปอย่างยากลำบากมากสำหรับเขา ความคิดถึงที่มีต่อหญิงสาวอันเป็นที่รักไม่ได้น้อยลงตามกาลเวลาที่ล่วงเลยไป หากกลับมากขึ้นเรื่อยๆเสียด้วยซ้ำ เวลาไม่ได้ช่วยเยียวยาเลย ชายหนุ่มยังคงมีภาพหญิงสาวตามมารบกวนจิตใจอยู่แทบจะตลอดเวลา
แม้วินพยายามจะคิดว่าเขาไม่ได้รอคอยให้มะปรางของเขากลับมา เพราะเรื่องของเขาและหล่อนมันจับลงโดยสิ้นเชิงแล้ว หากแต่ในบางวันเขายังอดไม่ได้ที่จะเดินไปที่รั้วไม้ไผ่นั้นโดยไม่รู้ตัว และเมื่อได้เห็นว่าเรือนพักหลังเล็กหลังนั้นมีผู้แวะเวียนมาอาศัยไม่ซ้ำหน้า วินจึงได้ตระหนักว่าหญิงสาวตัวเล็กหน้าใสแววตามุ่งมั่นคนนั้นได้จากเขาไปแล้วจริงๆ
หลังจากที่สิปรางค์กลับไปกรุงเทพ การติดต่อก็ห่างหายจากคนทั้งคู่ไปโดยสิ้นเชิง ชายหนุ่มใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับยานพาหนะคู่ใจโลดแล่นไปตามขุนเขาลูกแล้วลูกเล่า เขามีเต็นท์ติดท้ายรถไปด้วยสำหรับค้างคืนตามที่ต่างๆตามที่พอใจ หรือหากไม่ได้ออกจากบ้านไปไหน วินก็ได้แต่อาศัยดนตรีเป็นเครื่องบำบัดจิตใจ ภาพที่สมเพชรและลุงแปงเห็นเป็นประจำ ก็คืออดีตนายช่างหนุ่มนั่งฝึกซ้อมกีตาร์อยู่ที่ท่าน้ำเกือบจะทั้งวัน…
วินลุกขึ้นจากเตียงมาเปิดกระเป๋าสะพายคู่ใจ เขาล้วงเอารายงานที่หยิบติดมือมาจากที่บริษัทมานั่งอ่านตั้งแต่ต้นอย่างตั้งใจ
รายงานที่สิปรางค์เขียนทำเอาชายหนุ่มต้องนั่งครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ มีข้อมูลชุดใหญ่ของโรงงานที่เขาไม่เคยได้รับรู้และไม่เคยได้สนใจมาก่อน ที่ผ่านๆมาเขาเพียงแค่สนใจในแค่ส่วนที่ต้องรับผิดชอบเท่านั้น อดีตนายช่างหนุ่มคนนี้ไม่เคยรู้เลยว่า คุณวิชิตต้องแบกรับภาระไว้มากเพียงใดในการที่จะทำให้โรงงานอยู่รอดในแต่ละปี
หากหญิงสาวคนนั้นได้ศึกษาข้อมูลทุกด้านของโรงงานอย่างละเอียด และในบทสรุปของรายงานมะปรางของเขาได้นำเสนอทางเลือกไว้หลายทางสำหรับอนาคตของโรงงานที่จะเป็นไปได้ และหนึ่งในหลายๆทางเลือกนั้นคือทางเลือกที่สามารถทำให้โรงงานมีกำไรที่มากขึ้นโดยไม่จำเป็นต้องปิดโรงงาน มีตั้งแต่การตัดขั้นตอนการผลิตบางส่วนออก การปรับปรุงเครื่องจักรบางชนิดให้ทันสมัยขึ้น การพัฒนาพื้นที่บางส่วนของโรงงาน หรือแม้กระทั่งการปลดคนงานบางส่วนออกเท่าที่จำเป็น
ภาพในช่วงเวลาท้ายๆที่หญิงสาวอยู่ที่นี่ผุดขึ้นมาในความทรงจำของชายหนุ่ม มิน่า มะปรางของเขาถึงต้องทำงานอย่างเคร่งเครียดถึงดึกดื่นเกือบทุกคืน เขาไม่แน่ใจว่าอาการปวดหัวของหล่อนเป็นผลมาจากการทำงานที่หนักเกินไปหรือเปล่า แล้วตอนนี้หญิงสาวเป็นอย่างไรบ้าง
วินรู้สึกผิดเอามากๆ เขาห่วงคนสวยคนนั้นขึ้นมาจับจิต ชายหนุ่มอยากจะขอโทษหล่อน อยากจะเจอหญิงสาวอีกสักครั้ง
แต่กระนั้นเมื่อนึกถึงความเป็นจริง ความสับสนในใจก็ยังมีอยู่ หากเขาได้เจอมะปรางของเขาอีกครั้ง ไม่แน่ว่ามันอาจจะยิ่งทำให้เขาเจ็บปวดมากไปกว่านี้ก็ได้…
ชายหนุ่มรู้ตัวดีมาตลอดว่าชีวิตของเขาและหล่อนแตกต่างกันอย่างยากที่จะมาบรรจบกัน วินยังนึกไม่ออกว่าเขาและคนสวยคนนั้นจะใช้ชีวิตร่วมกันได้อย่างไร ความรู้สึกอย่างนี้เคยเกิดขึ้นกับเขาแล้วครั้งหนึ่งยามเมื่อเขาหลงรักคุณแป้ง สาวไฮโซที่มาจากกรุงเทพคราวนั้น แล้วเหตุการณ์ซ้ำรอยเดิมก็ขึ้นอีกจนได้
วินพยายามสลัดความว้าวุ่นสันสนในใจนั่นออกไป เรื่องนั้นมันยังไม่สำคัญเท่าอีกเรื่องหนึ่งที่เขามีความกังวลในใจเสมอมา
มะปรางปวดหัวอีกบ้างหรือเปล่า แล้วไปให้หมอดูอาการบ้างหรือยังนะ…


## ความคิดถึง

ฝนที่ตกหนักยามเย็นหลังเลิกงาน ทำเอายวดยานพาหนะบนท้องถนนในเมืองกรุงแห่งนี้ไม่สามารถขยับเขยื้อนไปได้ไกลอย่างที่ใจผู้ขับขี่นึก สิปรางค์นั่งกอดพวงมาลัยรถพลางจ้องมองดูสายฝนที่ไหลกระทบกระจกหน้าของรถอย่างเบื่อหน่าย ข้างหน้าหญิงสาวคือตึกสูงระฟ้าที่แทรกแซมด้วยขบวนรถที่ติดสาหัสสากรรจ์มากกว่าวันปกติ
ฝนที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกง่ายๆทำเอาสิปรางค์คิดถึงเชียงใหม่จับใจ ยิ่งช่วงเวลาใกล้พลบค่ำเช่นนี้ทำให้หล่อนยิ่งรู้สึกคิดถึงลานท่าน้ำที่บ้านสวนของใครคนหนึ่ง เขาเป็นอย่างไรบ้างหนอ คนที่นัยน์ตายิ้มได้คนนั้นจะหายโกรธหล่อนหรือยัง…
ตั้งแต่หญิงสาวกลับมากรุงเทพ หล่อนแทบไม่มีกะจิตกะใจจะไปทำงาน ความท้าทายในงานของหล่อนได้มลายหายไปหมดสิ้น สิปรางค์ไม่รู้ว่างานที่หล่อนกำลังทำอยู่นี้หล่อนทำไปเพื่ออะไร เพื่อเงิน เพื่อความสำเร็จในชีวิตงั้นหรือ แม้แต่งานปาร์ตี้หรูหราพบปะกับบรรดานักธุรกิจที่แสนจะชาญฉลาดซึ่งเดิมเคยเป็นสิ่งที่หล่อนเคยชื่นชอบ ก็ไม่ทำให้หญิงสาวกลับมาเป็นสิปรางค์คนเดิมได้ ช่วงเวลาแค่สามสี่เดือนที่เชียงใหม่มันทำให้หล่อนเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้เชียวหรือ
ใบหน้าสวยมองไปที่ตึกคอนกรีตที่อยู่รายล้อมด้วยความรู้สึกเหงาขึ้นมาจับใจ เสียงเพลงจากวิทยุดังลอยขึ้นมาเหมือนจะมากลั่นแกล้งเพิ่มความเหงาให้หล่อน ตอนนี้ที่เชียงใหม่ฝนจะตกเหมือนกันไหมนะ…
สายฝนเม็ดใหญ่ที่โปรยปรายอยู่นั้นถูกลอบมองจากชายหนุ่มแววตาเศร้าสร้อยมาร่วมกว่าชั่วโมงแล้ว วินนั่งเหม่อมองไปทางท่าน้ำที่ว่างเปล่า นึกถึงวันที่มีใครคนหนึ่งนั่งฟังเขาร้องเพลงอย่างตั้งใจ
ชายหนุ่มนั่งสูบบุหรี่พิงเสาอยู่ที่ระเบียงบ้านอยู่อย่างนั้นตั้งแต่เย็น อาการไร้ชีวิตชีวาของเขาหนีไม่พ้นสายตาของทั้งลุงแปงและสมเพชร ทั้งคู่ยืนแอบมองเจ้าของบ้านซึ่งเปรียบเสมือนญาติสนิทด้วยความเป็นห่วงเป็นใย
"อ้ายวิน ปี้คนที่งามๆเขาจะบ่ปิ๊กมาแล้วกา"
สมเพชรเดินอย่างหงอยๆเข้ามาหาผู้เป็นเสมือนพี่ชาย เด็กชายปีนขึ้นไปนั่งบนตักของชายหนุ่ม วินหันไปขยี้บุหรี่ทิ้ง ก่อนจะเอื้อมมือไปกอดเด็กน้อยตัวอ้วนเอาไว้
"เขาก่อปิ๊กไปอยู่บ้านเขาก่า สมเพชรกึ๊ดเติงหาเขาก๋า"
"ปี้เขาใจดี งามโตย ผมว่าตอนปี้เขาอยู่ อ้ายวินยิ้มนักกว่านี้" เด็กน้อยช่างจำนรรจา
"โอย รู้ดีนะเราน่ะ" ชายหนุ่มแกล้งหยิกแก้มป่องทั้งสองข้างนั้น
"แล้วคุณวินบ่ได้คุยกะเปิ้นเลยก่า" ลุงแปงเข้ามายืนข้างๆเจ้าของบ้าน
ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเจ้านายหนุ่มของเขากำลังคิดถึงหญิงสาวคนสวยๆช่างพูดคนนั้น ตอนที่หล่อนมาถามหาคุณวินก่อนจะกลับกรุงเทพเมื่อสามเดือนที่แล้ว คุณสิปรางค์ถือโอกาสร่ำลาเขาและสมเพชร แววตาที่โศกเศร้าของหญิงสาวในขณะนั้น ทำให้เขารู้ทันทีว่าจะต้องมีอีกคนแถวนี้ที่จะมีแววตาแบบนั้นตามมาแน่ๆ
"บ่รู้จะคุยอะหยัง เขาก่ออยู่ส่วนเขา เฮาก่ออยู่ส่วนเฮา" หนุ่มตัวสูงตอบมาด้วยนัยน์ตาเหม่อลอย
"อย่างน้อยเฮาก่อจะได้ฮู้ว่า เขาเป็นจะไดพ่อง" ลุงแปงยังคิดว่าการไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบนั้นไม่น่าจะเสียหายตรงไหน
วินไม่ตอบ ชายหนุ่มเบือนหน้าไปยังท่าน้ำ กดคางของเขาลงบนหัวสมเพชร แล้วหนุ่มรูปหล่อกับเด็กตัวอ้วนก็พากันจ้องสายฝนอย่างเหงาๆ
ลุงแปงถอนหายใจ เป็นอันรู้กันว่าบทสนทนาคงจบลงแต่เพียงเท่านี้ ชายคนเก่าแก่ของบ้านสวนมองดูคนทั้งคู่อย่างเหนื่อยใจ หลังๆมานี้เจ้าเด็กตัวอ้วนชักจะทำท่าทางเหมือนลูกพี่ขึ้นทุกที…
"เนื่องในโอกาสต้อนรับการกลับมาของน้องสุดที่รักของเรา เอ้า ดื่มครับดื่ม"
เสียงของหนุ่มโต้งดังขึ้นมากลบเสียงดนตรีที่กำลังดังกระหึ่ม วงดื่มวงเดิมซึ่งประกอบด้วยวิน โต้ง อู๊ด และปัณณ์ ต่างหยิบแก้วของตนเองขึ้นมาชนกันที่กลางวง วินมองอดีตลูกน้องของเขาทีละคนอย่างคิดถึง
ความสัมพันธ์ของพวกเรายังคงอยู่
วันนี้ชาวคณะเดิมได้นัดเจอกันที่ผับที่ชายหนุ่มเล่นดนตรีอยู่เพื่อต้อนรับสมาชิกคนใหม่ของเมืองแห่งดอยสุเทพนี้ น้องปัณณ์ หนุ่มชาวกรุงผู้หลงรักสาวชาวเหนือ หนุ่มน้อยถึงกับขัดคำสั่งของครอบครัวดั้งด้นมาหางานทำถึงที่เชียงใหม่ตามที่ได้สัญญาไว้กับน้องเอื้องคำ
"นี่พี่ไม่คิดว่าน้องปัณณ์จะจริงจังขนาดนี้นะเนี่ย" ช่างอู๊ดแปลกใจว่าหนุ่มน้อยท่าทางเหนียมๆอย่างปัณณ์จะทำได้
"แหม่ อ้ายอู๊ด อย่าว่าจะอั้นจะอี๊เลย ตัวเก่าก็คือกั๋น ผมก่อบ่นึกว่าอ้ายจะสมหวังโตยเปิ้น"
มาอยู่เชียงใหม่ได้ไม่เท่าไหร่ หนุ่มปัณณ์ก็อู้คำเมืองป๋อเสียแล้ว เขาเองก็นึกไม่ถึงจริงๆว่าท้ายสุดแล้วช่างหนุ่มใหญ่คนนี้จะสมหวังในความรักกับคนสวยประจำโรงงาน
อดีตนายช่างไฟฟ้าประจำโรงงานยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เขากำลังจะเป็นพ่อคนแล้ว กับหญิงสาวที่เขาแอบหลงรักมาตลอดหลายปี
"จะฮื้อละอ่อนจื้ออะหยังดี ปู้ชายแม่นก่อ" โต้งพยายามจะหาชื่อที่เหมาะสมไว้ให้หลาน
"อือม์ สุเทพ ดีก่อ" วินที่เงียบอยู่นานเสนอขึ้น
"โอย พี่วิน คิดมาได้ไงเนี่ย" หนุ่มปัณณ์ไม่ยอม ทำไมอดีตหัวหน้าเขาเชยอะไรจะปานนี้
"ก็มาจากดอยสุเทพไง" วินคิดว่าชื่อที่เขาเสนอเป็นชื่อที่มีความหมายดีมากแล้ว
"เอาชื่อฝรั่งๆหน่อยดีกว่า เดี๋ยวนี้เขากำลังฮิตแบบ น้องนอร์ทเทิร์น เป็นไง" ปัณณ์พยายามดึงเข้าโหมดทันสมัย
"อิหยังจื้อมันซับซ้อนขนาดนั้นวะ พอๆ กระผมได้คิดเอาไว้แล้วขอรับทุกท่าน กระผมจะเรียกบุตรชายของกระผมว่า น้องกาแฟ! เป็นไงล่ะคร้าบ" อู๊ดเอ่ยด้วยความภาคภูมิใจ เขานั่งคิดถึงชื่อนี้ตลอดเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา
"ตัวมันดำก๋า จะไปฮ้องมันว่า กาแฟ น่ะ" โต้งสงสัย คนชื่อกาแฟน่าจะเป็นผิวคล้ำๆหน่อยถึงจะสมชื่อ แต่ดูแล้วลูกของทั้งช่างอู๊ดและราณีน่าจะเป็นเด็กผิวขาวอยู่
"อ่อ เขาพบรักกันเพราะกาแฟไง" วินพยายามหาเหตุผลให้อดีตลูกน้อง
สองคนนี้ไปจีบกันตอนไหนชายหนุ่มก็ไม่อาจรู้ได้ หลังจากโรงงานปิด วินก็พาน้องสาวต่างมารดาของเขากลับไปอยู่บ้านแม่เลี้ยงของเขาที่ลำพูน
เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มนั่งลงพูดคุยกับทั้งสองคนแม่ลูกอย่างเต็มใจ แม่เลี้ยงของเขาร้องไห้เสียอกเสียใจด้วยความผิดหวังในตัวลูกสาว วินต้องเข้าช่วยห้ามอาการที่นางด่าทอตบตีลูกสาวไม่หยุด แม้เขาจะพยายามเกลี้ยกล่อมให้ราณีไปพูดเรื่องนี้กับณัฐ แต่หญิงสาวก็ไม่ยอมท่าเดียว
หลังจากนั้น ชายหนุ่มก็ไปเยี่ยมเยียนสองแม่ลูกอย่างสม่ำเสมอ แต่หลายครั้งที่วินไปเยี่ยมน้องสาว เขามักจะพบช่างอู๊ดอยู่ที่นั่นด้วย จนไม่นานมานี้ วินจึงได้รับรู้จากปากของอดีตลูกน้องเขาว่าราณีได้ยินยอมให้ช่างอู๊ดรับเป็นพ่อของเด็กในท้องแล้ว
โอเค คงหนีกันไม่พ้นจริงๆ อดีตลูกน้องเขาตอนนี้จะมาเป็นน้องเขยเสียแล้ว น้องเขยซึ่งเคยเป็นอดีตช่างไฟฟ้ามือหนึ่งประจำโรงงาน แต่เดี๋ยวนี้ได้ผันตัวเองมาเป็นผู้ทำลาบมือหนึ่งประจำอำเภอป่าซางจังหวัดลำพูน
"เดี๋ยวว่างๆ ผมจะไปขอชิมลาบที่ร้านพี่นะ"
ปัณณ์พยายามจะเรียนรู้วัฒนธรรมทางเหนือให้ได้มากที่สุด หนุ่มน้อยผู้บัดนี้จบการศึกษาและมีการมีงานทำเรียบร้อยต้องการแสดงให้เอื้องคำเห็นว่า เขาเข้ากับดินแดนแห่งนี้ได้ดีแค่ไหน
"ยินดีเลยครับคุณน้อง จะลาบหลู้ ลาบคั่ว ลาบดิบ บอกอ้ายอู๊ดคนนี้ ลำแต๊ลำว่าเลยครับ" ช่างไฟซึ่งเปลี่ยนมาเป็นช่างทำลาบกล่าวขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ
ดูเหมือนว่าเหตุการณ์การปิดโรงงานครั้งนี้ทำให้เกิดทางเลือกใหม่ในชีวิตสำหรับใครหลายๆคน บางทีการถือโอกาสเปลี่ยนวิกฤตมาเป็นโอกาส ชีวิตมันก็ไม่ได้แย่เสมอไป
"แล้วโต้งลอ ขายของเป็นไดพ่อง" วินหันไปถามไถ่หนุ่มรุ่นน้องคนสนิท
เขาไม่ค่อยจะได้เจอโต้งบ่อยนัก เนื่องจากอาชีพใหม่ของอดีตนายช่างคู่ใจวินคือเป็นตัวแทนขายเครื่องจักรจากต่างประเทศ ทำให้โต้งต้องเดินทางไปมาข้ามจังหวัดอยู่เสมอๆ
"ก่อดีอ้าย อิดน่อย แต่ค่าคอมมิสชั่นมันก็นักอยู่"
โต้งพอใจงานใหม่ของเขาอยู่พอสมควร มันทำให้เขาได้พบปะผู้คนที่หลากหลาย ทักษะทางช่างที่มีอยู่ของเขาช่วยเรื่องงานใหม่ได้มากทีเดียว และแม้จะเป็นงานที่เหน็ดเหนื่อย แต่ค่านายหน้าที่ได้จากการขายก็ทำให้ครอบครัวของเขามีชีวิตที่สบายขึ้น
"เอ้อ ไอ่น้องปัณณ์ แล้วคุณสิปรางค์เปิ้นเป็นไดพ่อง เป็นญาติกันไม่ใช่เหรอ" อู๊ดนึกขึ้นได้ คนสำคัญอย่างสิปรางค์ป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้างหนอ
"ทำงานสำเร็จ โบนัสท่าจะงามอยู่เนาะ" โต้งทำหน้าเยาะๆ นอกจากสิปรางค์จะทำให้คนงานต้องลำบากแล้ว หล่อนยังทำให้ลูกพี่ของเขาต้องเสียใจอีก
"อ๋อ พี่ปรางลาออกจากบริษัทของเราแล้วนะพี่ ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น พี่เค้าเพิ่งจะลาออกเมื่อเดือนที่แล้วนี่เอง"
ข่าวนี้นำความแปลกใจมาสู่อดีตนายช่างทั้งหลายรอบโต๊ะ
อะไรนะ สิปรางค์ลาออกหรือ
วินไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง
คนรักความก้าวหน้าในอาชีพการงานอย่างสิปรางค์น่ะหรือ
"แล้วตอนนี้คุณสิปรางค์เค้าทำอะไรอยู่เหรอ" วินกลั้นใจถามออกไป
"ไม่รู้เหมือนกันพี่ เหมือนว่าเค้าก็ไม่ได้ไปทำงานที่ใหม่นะ เห็นว่าพี่ป้องพยายามจะเสนองานที่โน่นที่นี่ให้เค้าก็ไม่เอา ส่วนบริษัทอสังหาของลุงปริญพ่อของเค้า พี่ปรางเค้าก็ไม่ไปเหมือนกัน"
ปัณณ์เองก็ยังงงๆกับการตัดสินใจของพี่สาว สิปรางค์ดูเหมือนจะไม่ค่อยอยากอธิบายอะไรให้คนในครอบครัวฟัง จู่ๆหญิงสาวก็หายเงียบไป แทบจะไม่ได้มาพบปะหรือออกงานสังคมกับครอบครัวเลย
"กะว่าเปิ้นเครียดวะ ก่อนโฮงงานปิด ดูแกหมองๆหม่นๆยังใดก่อบ่ฮู้" ช่างอู๊ดยังคงสงสัย
"ตอนนั้นพี่เค้าไม่ได้อยากจะปิดโรงงานเรานะครับ ตอนหลังๆนี่พี่เค้าทำงานหนักมากเพื่อช่วยพวกเรา แต่มันก็ไม่สำเร็จอะครับ เห็นว่าพวกผู้ถือหุ้นเขาไม่ยอม" ปัณณ์ยังคงเล่าต่อไป เขากลับกรุงเทพไปตั้งแต่ก่อนปีใหม่ เลยไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นที่โรงงานหลังจากนั้นบ้าง เรื่องผู้หุ้นนี้แม่เขาเป็นคนเล่าให้ฟังเอง
"แสดงว่าน้องปัณณ์ฮู้มาก่อนแล้ว ว่าโฮงงานเฮาจะถูกปิด" อู๊ดหันขวับมาทางหนุ่มน้อยอดีตเด็กฝึกงานในทันที
"ก่อ…ฮู้บ้าง" ปัณณ์หน้าจ๋อย สลับคำเมืองคำไทยมั่วไปหมด
"เฮาก็บ่อฮู้เนาะว่าเขามาทำหยัง หันเปิ้นทำงานหนักกู๊กคืน" ช่างอู๊ดรำพึงรำพัน สีหน้ารู้สึกผิดเมื่อได้รับรู้ว่าหญิงสาวเคยพยายามที่จะช่วยชีวิตโรงงานเขาเอาไว้
โต้งหันมามองหน้าลูกพี่อดีตนายช่างใหญ่ เหมือนจะพยายามคาดคั้นว่า วินรู้เรื่องนี้หรือไม่
"ก่อเพิ่งจะฮู้จากคุณวิชิตเหมือนก๋าน" ลูกพี่เอ่ยออกมาในที่สุด
วินรู้สึกคิดถึงหญิงสาวขึ้นมาอย่างจับใจ ความสับสนในใจเขาบรรเทาเบาบางลงบ้างแล้ว ความโกรธแค้นแทบจะหายเป็นปลิดทิ้ง อย่างไรก็ตามหล่อนได้เคยพยายามจะช่วยโรงงานของเขา แม้ว่ามันจะไม่สำเร็จก็ตามที
เขาคิดถึงหล่อนเหลือเกิน…
มะปราง ตอนนี้มะปรางอยู่ที่ไหน ทำอะไรอยู่ครับ…
คลื่นที่ซัดสาดมากระทบโขดหินกระเซ็นขึ้นมาเปียกขาของหญิงสาวโครมใหญ่ ทำเอาผู้กำลังนั่งทอดอารมณ์มองดูพระอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้านั้นสะดุ้งไปเล็กน้อย สิปรางค์กำลังนั่งกอดเข่าซบหน้าลงกับท่อนแขน ปล่อยให้ลมทะเลโลมไล้ผิวสวยของหล่อน
หญิงสาวบอกไม่ถูกเหมือนกันว่าตนเองกำลังคิดจะทำอะไรอยู่ หล่อนเพียงแค่ต้องการเวลาอยู่คนเดียวเงียบๆสักพัก
ชีวิตในกรุงเทพช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมาทำให้หล่อนสับสน หล่อนไม่มีความสุขในการทำงานอีกต่อไปแล้ว เหมือนกับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นที่เชียงใหม่มันทำลายความมั่นใจในตัวเองของหล่อนลง มันสั่นคลอนหลักการการดำเนินชีวิตของหญิงสาวไปโดยสิ้นเชิง ตัวตนแท้ๆของหล่อนเป็นยังไงกันแน่นะ
และที่สำคัญที่สุด… อาการปวดหัวยังตามมารบกวนอยู่บ่อยๆ และเริ่มหนักข้อขึ้นทุกวัน จนทำให้หญิงสาวต้องถอยออกมาจากทุกๆสิ่ง…
พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงแสงสีทองเรื่อๆที่ปลายขอบฟ้านั้น ความเงียบสงบเริ่มเข้ามาปกคลุม กลุ่มนักท่องเที่ยวได้อันตรธานหายไป หากหญิงสาวยังคงนั่งอยู่ที่เดิม หล่อนกำลังคิดถึงใครคนหนึ่ง คนที่หญิงสาวเคยคิดว่า เมื่อต่างคนต่างแยกย้าย และหล่อนกลับมาใช้ชีวิตเป็นปกติที่กรุงเทพแล้ว หล่อนจะลืมเขาได้
แต่ความเป็นจริงก็คือ สิปรางค์ไม่เคยลืมหนุ่มร่างสูงนัยน์ตายิ้มได้คนนั้นเลย หญิงสาวยังคงคิดถึงเขาทุกวัน คิดถึงเสียงเพลงของเขา คิดถึงเสียงหัวเราะเบาๆ คิดถึงน้ำเสียงที่แหบนิดๆ คำพูดที่ดูซื่อๆและจริงใจ หญิงสาวชอบมองท่าทางที่สบายๆของเขา
แม้วินจะเป็นผู้ชายที่ต่างไปจากผู้ชายส่วนใหญ่ที่หล่อนรู้จักคุ้นเคย แม้ชายหนุ่มจะการศึกษาด้อยกว่าเมื่อเทียบกับคนส่วนใหญ่ในสังคมของหล่อน แม้เขาจะไม่ได้แต่งกายด้วยเสื้อผ้าทันสมัยมีสไตล์ แม้เขาจะไม่ได้มีตำแหน่งหน้าที่การงานใหญ่โต หรือมีรสนิยมอันเลิศวิไล แต่วินก็มีบุคลิกบางอย่างที่ทำให้คนที่ได้อยู่ใกล้ชิดเขามีแต่ความอบอุ่นและสบายใจ แล้วความสบายใจนี้มิใช่หรือ ที่เป็นสิ่งที่ทุกคนต้องการ
สิปรางค์จ้องมองดูโทรศัพท์มือถือ อยากจะเรียกสายถึงชายหนุ่มใจจะขาด
แต่เอาเข้าจริงหญิงสาวก็ไม่รู้จะพูดอะไรกับเขา หล่อนควรจะบอกเขาไหมว่าหล่อนลาออกจากงานแล้ว แต่ดูท่าทางวินจะโกรธเอามาก เขาจะให้อภัยหล่อนได้ไหม ชายหนุ่มก็คงเหมือนทุกคนที่โรงงาน ทุกคนเกลียดหล่อน หญิงสาวทำให้ชีวิตของพวกเขาพังทลาย แล้วหล่อนยังจะกล้าสู้หน้าพวกเขาได้อย่างไร ความรู้สึกผิดนี้มันคงตามติดหล่อนไปชั่วชีวิต
และแล้วสิปรางค์ก็ตัดสินใจปิดโทรศัพท์ หญิงสาวต้องการคิดทบทวนอะไรเงียบๆคนเดียวสักพัก…
วินตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เขาอยากได้ยินเสียงของหญิงสาว อยากได้ยินคำถามเกรียนๆที่น่าหมันไส้จากคนสวยคนนั้น
คนเราจะสามารถรักคนคนหนึ่งซึ่งมีวิถีชีวิตแตกต่างจากเราได้จริงๆหรือ ชายหนุ่มก็ตอบตัวเองไม่ได้ว่าทำไมถึงได้รักหญิงสาวคนนี้ สิปรางค์ช่างดูแตกต่างจากเขาไปเสียทุกสิ่ง ทั้งการศึกษา ฐานะ การใช้ชีวิตและแนวความคิด เขารักหล่อนตรงไหนกันนะ
หรืออาจจะเพราะมะปรางของเขาเป็นคนมุ่งมั่น…
วินยังจำภาพนั้นได้ติดตา ภาพที่สิปรางค์คุกเข่าลงไปช่วยผายปอดให้ป้าฟองโดยที่ไม่ห่วงเรื่องภาพลักษณ์ ชายหนุ่มนึกไม่ถึงว่าคนรักสวยรักงามอย่างหล่อนจะทำได้ ภาพของหญิงสาวที่คนทั้งโรงงานมีก็คือคนสวยที่มีแต่ความเย่อหยิ่งและน่าหมันไส้
ชายหนุ่มกดหมายเลขโทรศัพท์ที่คุ้นเคย ใจเขาเต้นตึกตักยามที่เฝ้าคอยสัญญาณตอบรับ
"ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก"
คำตอบของสายปลายทางทำเอาชายหนุ่มผิดหวัง วินพยายามอยู่อีกสองสามครั้งก็ได้รับแต่คำตอบเดิม หรือหญิงสาวจะปิดโทรศัพท์ ขณะที่ชายหนุ่มกำลังจดๆจ้องๆหน้าจอเจ้าเครื่องสี่เหลี่ยมผืนผ้าในมือ พลันก็มีสายอื่นเรียกเข้ามา
"ว่าใดไอ่ไท" วินกรอกหูลงไปเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ
ไท อาจารย์หนุ่มภาควิชาวิศวกรรมไฟฟ้า มช. เพื่อนรักเขาสมัยเรียนปวศ.นั่นเอง
"ว่างก่อ จะฮื้อช่วยหยังน่อย"
คำขอร้องจากเพื่อนของเขาเบี่ยงเบนความสนใจจากเรื่องของสิปรางค์ไป เป็นที่รู้กันว่าวินเป็นคนรักเพื่อนพ้อง ชายหนุ่มมีเวลาให้เพื่อนๆเสมอ เมื่อเพื่อนร้องขอความช่วยเหลือมา เขาก็พร้อมจะไปในทันที
และครั้งนี้ก็เช่นกัน…


## ความหวัง

"อ้าว พี่ปราง มาได้ไงคะเนี่ย"
การปรากฏตัวขึ้นของพี่สาวโดยไม่ได้บอกกล่าวมาก่อน ทำเอาหญิงสาวเจ้าของรีสอร์ตอุทานด้วยความประหลาดใจ
จากหัวหินหญิงสาวก็ตรงมาที่เชียงใหม่อย่างเงียบๆโดยไม่ได้แจ้งให้น้องสาวหรือบิดามารดาทราบ หลังจากทบทวนความรู้สึกในใจแล้ว ยังไงหล่อนก็ต้องกลับมาที่นี่
สิปรางค์ยังอยากได้ยินคำให้อภัยจากวิน หล่อนไม่สามารถปล่อยให้ความรู้สึกระหว่างเขาและหล่อนคาราคาซังอย่างนี้ได้ อย่างน้อย… ขอเพียงได้พูดคุยกับชายหนุ่มอีกครั้ง เล่าเรื่องทุกอย่างให้เขาฟัง เผยความในใจที่มีต่อเขา ถึงแม้ว่าท้ายสุด วินอาจจะยังเมินเฉยเช่นเดิม แต่อย่างน้อยหล่อนก็ได้ทำตามอย่างที่หัวใจร่ำร้องอยากจะทำ
หญิงสาวตัดสินใจจับเครื่องบินขึ้นมาเชียงใหม่ทันทีที่ความรู้สึกของหล่อนชัดเจน แม้ว่าปกติแล้วการทำอะไรโดยไม่มีการวางแผนล่วงหน้าจะไม่ใช่วิถีของหล่อน หากแต่ช่วงเวลาที่ผ่านมาทำให้หล่อนเรียนรู้ที่จะกล้าทำอะไรตามใจตัวเองบ้าง และเมื่อล้อเครื่องบินลงแตะพื้นสนามบินเชียงใหม่ หญิงสาวจึงได้ตระหนักโดยทันทีว่า หล่อนคิดถึงเชียงใหม่จากส่วนลึกสุดของหัวใจจริงๆ…
"ปกติพี่ไม่ดื่มกาแฟนี่นา"
ปริมถามขณะยกกาแฟมาให้พี่สาว รู้สึกแปลกใจการมาเยือนของคนตรงหน้าอยู่ไม่น้อย ผู้เป็นน้องสาวเพิ่งจะรู้เรื่องการลาออกจากบริษัทของผู้เป็นพี่จากบิดามารดาหลังจากที่หล่อนกลับมาจากต่างประเทศกับสามีและลูกสาว
ข่าวคราวความเป็นไปของโรงงานที่หล่อนได้รับฟังมาทำให้ปริมอดเห็นใจพี่สาวไม่ได้ เหตุการณ์วุ่นวายกว่าที่หล่อนคิด ที่ผ่านมาสิปรางค์คงจะมีช่วงเวลาที่ลำบากใจอยู่ไม่น้อย
ผู้เป็นพี่สาวรับแก้วกาแฟจากน้องสาวขึ้นมาจิบ รสชาติกาแฟที่ไม่คุ้นเคยทำเอาหญิงสาวขมวดคิ้ว อือม์ กาแฟสำเร็จรูปสินะ รสชาติแบบนี้
"ก็หลังจากโรงงานเราปิดไป น้องยังไม่ได้ทดลองชิมของเจ้าอื่นๆแถวนี้เลยค่ะ เลยสั่งกาแฟของโรงงานเราที่ฉะเชิงเทรามาแทนก่อน" ราวกับจะเดาใจพี่สาวออก ปริมรีบชี้แจงหลังจากเห็นสีหน้าของสิปรางค์ขณะจิบกาแฟ
"ว่าแต่พี่หันมาเป็นคอกาแฟตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะเนี่ย แล้วมาเชียงใหม่คราวนี้ตั้งใจจะมาทำอะไรคะ"
"พี่อยากจะมาดูที่ดูทางอะไรนิดหน่อย" สิปรางค์ไม่ได้ตอบน้องสาวเรื่องการที่หล่อนหันมาดื่มกาแฟ ได้แต่ตอบเลี่ยงๆเรื่องจุดประสงค์การมาเชียงใหม่ของหล่อนในครั้งนี้แทน
"ฮั่นแน่ ติดใจเชียงใหม่แล้วล่ะสิ แล้วนี่เรื่องลาออกจากงาน พี่ป้องกับลุงปราณไม่เสียดายแย่หรือคะนี่" ปริมถามใส่พี่สาวเป็นชุด บ้านนั้นไม่น่าจะยอมง่ายๆ เสียคนทำงานเก่งๆอย่างสิปรางค์ไปหนึ่งคน  "แล้วพี่ปรางไม่อยากทำงานกับบริษัทของคุณพ่อบ้างหรือคะ"
หากสิปรางค์ไม่ทันสนใจฟังน้องสาว หญิงสาวมัวแต่ชะเง้อไปทางบ้านท่าน้ำทางโน้น
ปริมสังเกตเห็นอาการชะเง้อของพี่สาว จึงเอ่ยขึ้นมา "บ้านนั้นน่ะ เค้าไม่อยู่กันทั้งบ้านค่ะพี่"
นี่พี่ปรางเค้าติดใจเชียงใหม่ หรือติดใจใครบางคนกันแน่
"เมื่อวานลุงแปงเพิ่งจะมาฝากบ้านไว้ แกต้องไปเชียงรายด่วน เอาเจ้าตัวเล็กไปแล้ว เห็นว่าลูกสาวแกไม่สบาย คุณวินเองก็ไม่อยู่หลายวัน"
"เอ๊ะ แล้ววินเค้าไปไหน" คนเป็นพี่ถามขึ้นอย่างฉับพลันโดยไม่รู้ตัว
ปริมมองพี่สาวยิ้มๆ หญิงสาวพอจะมองออกว่าสิปรางค์สนิทกับบ้านนั้นพอสมควร ซึ่งนั่นก็ทำให้หล่อนแปลกใจอยู่ครามครัน เนื่องจากไม่เคยเห็นคนสวยตรงหน้าจะสนิทสนมกับใครง่ายๆมาก่อน
"เอ ลุงแปงแกไม่ได้บอกนะคะ เห็นบอกแต่ว่าเมื่อวานคุณวินก็เพิ่งจะออกไป กว่าจะกลับมาก็คงอีกเป็นเดือน"
ผู้เป็นน้องลอบสังเกตอากัปกิริยาของคนตรงหน้า แม้หล่อนจะเคยสงสัยมาก่อน แต่ปริมก็ยังคงไม่แน่ใจว่าช่างวินกับพี่สาวของหล่อนสนิทสนมกันมากเพียงไร สิปรางค์เองก็ไม่ใช่คนที่จะพูดถึงเรื่องส่วนตัวนัก แม้แต่กับน้องสาวก็ตาม
คนมาเยือนรู้สึกผิดหวังอย่างไม่คาดคิด หญิงสาวตั้งใจจะมาอธิบายเรื่องราวทั้งหมด และขอให้เขายกโทษให้อีกสักครั้ง แต่หล่อนคงไม่มีโอกาสแล้วสินะ
หรือโชคชะตาจะบอกเราเป็นนัยๆ… ให้ตัดใจ...
ดอกขาวปั้น หนึ่งในดอกไม้ป่าที่พบบนดอยหลวงเชียงดาวกำลังแข่งกันชูช่อต้อนรับหญิงสาวด้วยช่อดอกสีขาวอมชมพู สิปรางค์อดไม่ได้ที่จะก้มลงมองดูใกล้ๆ ความงดงามของสถานที่แห่งนี้ไม่ทำให้หญิงสาวผิดหวังเลย ยอดดอยยังคงถูกปกคลุมด้วยเงาของปุยเมฆและสายหมอกแม้จะย่างเข้ายามสายแล้ว
วันนี้หญิงสาวจ้างรถพร้อมคนขับให้ขับมาส่งที่นี่ตั้งแต่เช้าตรู่ ระหว่างทางมีจุดชมวิวหลายแหล่งให้หล่อนได้แวะชื่นชมกับทัศนียภาพอย่างเพลิดเพลิน
นี่เราเสียเวลาชีวิตไปหลายปี โดยที่ไม่เคยเงยหน้าขึ้นมามองความสวยงามของธรรมชาติบนโลกใบนี้เลย
อันที่จริงสิปรางค์ก็ไม่รู้จักภูมิประเทศของเชียงใหม่เท่าใดนัก หรือแทบจะเรียกได้ว่าไม่รู้จักเลยก็ว่าได้ หล่อนเคยขึ้นมาบนดอยสูงแค่สามครั้ง ครั้งแรกก็ตอนที่วินพาไปดูไร่กาแฟที่ดอยสะเก็ด ครั้งที่สองไปกับปกป้องและคุณแป้ง
และครั้งสุดท้าย… หญิงสาวยังจำความรู้สึกวาบหวานนั้นได้ ความสุขสมในเต็นท์กับวินที่ม่อนล่องยังตราตรึงในใจของหล่อนอยู่
และตอนนี้หล่อนก็เลือกมาที่นี่ที่ดอยหลวงเชียงดาว นั่นก็เพียงเพราะเผอิญได้ยินกลุ่มวัยรุ่นพูดคุยกันในร้านอาหารที่หัวหิน
ชีวิตที่ผ่านมาของหล่อนมีแต่การเรียนและการทำงาน หญิงสาวอยากลองสัมผัสด้านอื่นของชีวิตดูบ้าง
ไหนๆก็ไหนๆแล้ว การได้ลองทำอะไรที่ไม่เคยทำดูบ้าง อาจจะช่วยให้เราค้นพบตัวตนดีขึ้น…
กว่าหญิงสาวจะเดินทางขึ้นมาถึงโฮมสเตย์ที่จองไว้ก็บ่ายคล้อยแล้ว หลังจากเอาของไปเก็บในห้องพักเรียบร้อย สิปรางค์ก็เริ่มออกเดินสำรวจในบริเวณรอบๆ แถวๆนี้มีโฮมสเตย์อยู่หลายเจ้าน่าจะไม่ต่ำกว่าสิบแห่ง ที่พักที่นี่จะมีลักษณะเป็นกระท่อมไม้หลังคามุงจากเล็กๆหลังเดี่ยวๆ ปลูกอยู่ใกล้ๆกันเป็นกลุ่มๆไล่เรียงกันไปตามสันเขา
เจ้าของโฮมสเตย์ที่หล่อนอยู่เล่าให้ฟังว่าเจ้าของบ้านพักที่นี่ก็เป็นญาติๆกันเกือบทุกคน หากเจ้าไหนเต็มก็จะส่งให้เจ้าถัดๆไปโดยไม่มีการตัดราคากัน คำว่าโฮมสเตย์อาจจะใช้เรียกไม่ถูกต้องนัก เนื่องจากแขกไม่ได้พักกับเจ้าของบ้าน แขกแต่ละกลุ่มก็พักกระท่อมของใครของมัน จะมีก็แต่อาหารมื้อเช้ากลางเย็นที่เจ้าของที่พักจะนำมาเสิร์ฟให้ถึงกระท่อม ไม่น่าเชื่อว่าการท่องเที่ยวจะพัฒนามาไกลถึงยอดดอยนี้
อากาศเริ่มเย็นขึ้นผกผันกับแสงอาทิตย์ที่เริ่มแผ่วลง หญิงสาวกระชับผ้าคลุมไหล่ให้แน่นเข้าแล้วเดินทอดน่องไปเรื่อยๆตามทางเดินเล็กๆที่คดเคี้ยวไปตามไหล่เขา ถัดมาจากกลุ่มปลูกสร้างโฮมสเตย์ก็เป็นชุมชนบ้านเรือนของชาวบ้านท้องถิ่น ผู้เฒ่าผู้แก่นั่งกันอยู่ตามนอกชานของบ้านไม้เหล่านั้น
สิปรางค์หยุดยืนพักเหนื่อยดูเด็กๆวิ่งเล่นกัน ใกล้ๆกันนั้นกลุ่มหนุ่มสาวยืนจับกลุ่มคุยกันกะหนุงกะหนิง ช่วงเวลาเย็นๆที่อากาศสบายๆแบบนี้ ทำให้ความรู้สึกอยากอยู่เชียงใหม่ของหล่อนฟื้นขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง
ผู้มาเยือนจากเมืองหลวงเดินเรื่อยเปื่อยชมวิวทิวทัศน์จนลืมเวลา รู้ตัวอีกทีใกล้ค่ำแล้ว สิปรางค์เหลียวมองรอบๆตัวซึ่งเริ่มจะเป็นผืนแนวของเรือกสวนไร่นา หญิงสาวคิดว่าหล่อนน่าจะเดินมาจนสุดปลายของบริเวณหมู่บ้านแล้ว หนทางข้างหน้าดูเหมือนเป็นทางเลี้ยวโค้งซึ่งก็ไม่รู้จะไปสิ้นสุดลงที่ตรงไหน
หญิงสาวตัดสินใจหันหลังกลับ โดยที่หารู้ไม่ว่าหากหล่อนเดินเลี้ยวตามทางโค้งนั้นต่อมาอีกนิด หล่อนก็จะได้เจอกับคนที่หล่อนอยากเจอเขาที่สุดในตอนนี้…
"ขอบใจนาเว้ยตี้มา"
แทนไทตบบ่าเพื่อนรัก วินไม่เคยเปลี่ยนเลย เขาเป็นเช่นนี้เสมอมาตั้งแต่สมัยเรียน ไม่ว่าเพื่อนคนไหนจะเดือดร้อน ชายหนุ่มก็พร้อมจะปรากฏตัวขึ้นมาเคียงข้างในทันใด
ครั้งนี้ก็เช่นกัน อาจารย์หนุ่มเผอิญขึ้นมาเยี่ยมเยียนเด็กๆบนดอยแห่งนี้ตามปกติที่เขามักจะทำเป็นประจำเมื่อมีเวลาว่างจากการสอน แต่ครั้งนี้แทนไทถูกขอร้องให้อยู่ช่วยเหลือโรงเรียนที่นี่ก่อนที่เขาจะทันกลับลงไป
โรงเรียนประถมบนดอยเล็กๆแห่งนี้มีครูประจำอยู่เพียงแค่สองคน ในขณะครูคนหนึ่งไปสัมมนาในตัวจังหวัด ครูอีกคนก็เกิดป่วยหนักขึ้นมากะทันหัน ต้องเข้าไปรักษาที่โรงพยาบาลในตัวเมือง แทนไทถูกขอร้องให้ช่วยดูแลเด็กๆไปก่อoเนื่องด้วยช่วงนี้เป็นช่วงใกล้สอบปิดภาคเรียนแล้ว อาจารย์หนุ่มรู้สึกหนักใจไม่น้อย เพราะตัวเขาเองก็ต้องกลับลงไปสอนที่มหาวิทยาลัยในไม่ช้า
แล้วอยู่ๆชื่อของวินก็ผุดขึ้นมาในหัว ล่าสุดที่คุยกันเขารับรู้มาว่าช่วงนี้วินไม่ได้ทำงานประจำ อาจารย์ไทจึงได้ไหว้วานให้เพื่อนรักมาช่วยดูแลนักเรียน สลับกับเขาที่ต้องกลับลงไปในตัวเมือง
"เออ เต็มใจว่ะ บ่เป็นหยัง ว่างๆอยู่" เสียงแหบทุ้มตอบกลับมา
วินกำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่ที่ชานไม้ไผ่บนเรือนไม้ที่ถูกดัดแปลงให้เป็นบ้านพักครู เรือนพักนี้ปลูกค่อนข้างเป็นสัดส่วนอยู่ไม่ไกลจากทางโค้งปลายสุดของหมู่บ้าน ชายหนุ่มกำลังเหม่อมองไปยังเมฆที่ลอยต่ำบนยอดดอยหลวง เขาชอบมองภูเขา ชอบสีเขียวหลากหลายเฉดของมัน เขารู้ตัวเองดีว่ารักการใช้ชีวิตบนดอยมากเพียงใด
"ไม่ตามไอ่ดินมาด้วยอีกคนล่ะ" วินถามถึงเพื่อนรักอีกคน นึกย้อนไปถึงสมัยเรียน เขา แทนไท และแดนดิน จะชอบขี่มอเตอร์ไซค์ขึ้นมานอนเล่นบนดอยกันเสมอๆ ไม่ว่าขณะนั้นจะมีวิชาเรียนหรือไม่ก็ตาม
"โอย รายนั้น นานๆกลับบ้านที หลงสาวเมืองกรุงอยู่ละมั๊ง" แทนไทเอ่ยถึงแดนดินเพื่อนผู้เป็นที่รักของเขาทั้งสอง
หลังจากจบปวส. ชายหนุ่มทั้งสามต่างก็แยกย้ายไปตามเส้นทางชีวิตของแต่ละคน แทนไทผู้ซึ่งเรียนเก่งที่สุดได้เข้าศึกษาต่อจนจบปริญญาตรีที่มช. และได้ทุนไปต่อจนจบปริญญาเอกสาขาวิศวกรรมไฟฟ้าจากประเทศเยอรมนี ก่อนจะกลับมาทำงานเป็นอาจารย์สอนที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ส่วนแดนดินเดินทางไปศึกษาต่อปริญญาตรีด้านวิศวกรรมโยธาที่กรุงเทพ และได้เข้าทำงานกับบริษัทรับเหมาก่อสร้างยักษ์ใหญ่ในเวลาต่อมา
"นั่นเค้าพ่อรูปหล่อ น่าจะเป็นสาวๆที่มาหลงมากกว่าจะไปหลงสาว" วินพูดยิ้มเมื่อนึกไปถึงใบหน้าของเพื่อนรักอีกคน
เมื่อไหร่หนอที่พวกเขาทั้งสามคนจะมีโอกาสได้กลับมารวมตัวกันอีกที…
อากาศสดชื่นยามเช้าทำให้หญิงสาวรู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมาก สิปรางค์รู้สึกว่าตนเองตัดสินใจไม่ผิดที่หลบหลีกหนีความวุ่นวายข้างล่างขึ้นมาสูดอากาศบริสุทธิ์ที่นี่ ข้าวต้มร้อนๆจากโฮมสเตย์ทำให้หล่อนเจริญอาหาร และพร้อมที่จะไปสำรวจในตัวหมู่บ้านอีกฟากหนึ่งจากที่ที่หล่อนพักอยู่ หญิงสาวออกเดินจากที่พักทันทีหลังอาหารเช้า
เสียงร้องเพลงของเด็กๆที่ดังมาจากไกลๆฉุดให้หญิงสาวต้องหยุดฟังด้วยความสนใจ หล่อนหันไปมองรอบๆตัว แล้วก็คาดคะเนว่าทิศทางของเสียงน่าจะดังมาจากในเรือนไม้ชั้นเดียวยกพื้นที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น ดูทรงจากลักษณะการเป็นห้องๆตามแถวแนวนอนแล้วน่าจะเป็นอาคารเรียน หญิงสาวมองเห็นเสาธงต้นเล็กตั้งอยู่หน้าอาคารหลังนั้นด้วย
สิปรางค์เดินตามเสียงเพลงนั้นไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
โรงเรียนในชนบทหรือ หน้าตาจะเป็นอย่างไรนะ
หล่อนรู้จักประเทศไทยน้อยไปจริงๆ หล่อนอยากจะรู้จักแถวนี้ให้มากไปกว่านี้…
แต่เมื่อหญิงสาวเดินเข้าไปถึงอาคารไม้หลังนั้น หล่อนก็ได้ยินเสียงทุ้มแหบที่คุ้นเคย ร้องประสานเสียงขึ้นมากับเสียงของเด็กๆ
สิปรางค์รีบสาวเท้าหรือเกือบแทบจะวิ่งขึ้นอาคารเรียนไปยังห้องต้นเสียงโดยเร็ว หล่อนจำเสียงนี้ได้ดี มันเป็นเสียงของเขา ใช่เสียงของเขาแน่ๆ หล่อนแน่ใจตัวเองว่าไม่ได้คิดถึงเขาจนหูฝาด สิปรางค์ภาวนาให้สิ่งที่หล่อนหวังอยู่เป็นความจริง
หญิงสาวมองเข้าไปในช่องประตูของห้องเรียนต้นเสียงนั้น
ชายหนุ่มแววตาอมยิ้มคนนั้น คนที่หล่อนอยากเจอมานานหลายเดือน เขากำลังนั่งอยู่บนโต๊ะนักเรียนตัวหนึ่ง ท่านั่งกอดกีตาร์คู่ใจของเด็กตัวโค่งนั้นมันเป็นท่านั่งแบบสบายๆที่หญิงสาวแสนจะคุ้นเคย
ใช่เขาจริงๆด้วย!
คนร่างสูงกำลังเล่นกีตาร์และร้องเพลงกับเหล่าสมุนตัวน้อยๆ คนตัวเล็กๆเหล่านั้นพากันนั่งบ้าง ยืนบ้าง รายล้อมอยู่รอบตัวเขา ทุกคนกำลังร้องเพลงและเต้นโยกย้ายกันอย่างสนุกสนาน
โคตรดีใจเลย! ในที่สุดก็ได้เจอ!
ทั้งๆที่ใจอยากจะวิ่งไปโผเข้ากอดเขาให้สมกับความคิดถึงอย่างท่วมท้น หากหญิงสาวเลือกที่จะยืนพิงประตูฟังเขาร้องเพลงอยู่เงียบๆอย่างนั้น หล่อนอยากยืนมองเขาให้เต็มตาให้ชุ่มชื่นหัวใจเสียก่อน
ชายหนุ่มยังไม่ทันได้สังเกตเห็นผู้มาเยือน ยังคงเพลิดเพลินไปกับเด็กตัวเล็กตัวน้อย สิปรางค์มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกอิ่มเอมใจ วินก็ยังคงเป็นวิน ยังน่ารักอ่อนโยนเหมือนเดิม
หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะยิ้มกับตนเอง
จนเมื่อเพลงจบ คนตัวโย่งหัวหน้าแก๊งเด็กจึงเงยหน้าขึ้นมา เพื่อที่จะพบกับรอยยิ้มอันอ่อนหวานของหญิงสาวรอคอยอยู่ก่อนแล้ว รอยยิ้มที่ส่งมาให้นั้นทำให้คนได้รับรู้สึกได้ทันทีว่า
หล่อนคิดถึงเขาเหลือเกิน…
วินแทบไม่เชื่อสายตาว่าผู้หญิงที่เขาเฝ้าคิดถึงอยู่ตลอดในช่วงที่ผ่านมา อยู่ๆจะมาปรากฏกายตรงหน้าเขา ในที่ที่เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อน
ชายหนุ่มจ้องหญิงสาวตาไม่กะพริบ ผมที่เคยยาวประบ่าบัดนี้ยาวเลยไหล่ลงมาแล้ว เปลี่ยนให้ใบหน้าสวยเก๋นั้นกลายเป็นใบหน้าสวยหวาน ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองเขาตอบ รอยยิ้มนั้นช่างอ่อนหวานและอบอุ่น วินรับรู้ได้ถึงความรู้สึกคิดถึงอย่างสุดหัวใจจากดวงตาสวยคู่นั้น ชายหนุ่มเองก็เช่นกัน เขาคิดถึงหล่อนอย่างสุดหัวใจ
มีคำถามมากมายที่เขาอยากจะถามหล่อน หล่อนเป็นอย่างไรบ้าง สบายดีไหม ปวดหัวอีกบ้างหรือเปล่า แล้วไปให้หมอตรวจอาการบ้างหรือยัง ทำไมถึงลาออกจากงาน แล้วจะทำอะไรต่อ แล้วจะไปอยู่ที่ไหน แล้วทำไมตอนนี้ถึงมาอยู่ที่นี่
แต่ไม่รู้อะไรดลใจ ให้ชายหนุ่มเอ่ยอย่างยิ้มๆออกไปว่า
"ใครร้องเพลงสาวเชียงใหม่เป็นบ้าง"
แล้วเขาก็รู้สึกอยากกัดปากตัวเอง พูดอะไรออกไปวะเนี่ย
เหล่าคนตัวน้อยที่รุมล้อมชายหนุ่มอยู่ แย่งกันยกมือเสียงดังเจี๊ยวจ๊าว
"โอเควัยรุ่น งั้นเต็มที่เลย ไปกันให้สุด"
วินเริ่มบรรเลงอินโทรอย่างเร้าใจ ก่อนที่จะเป็นต้นเสียงร้องนำเด็กๆ
ไม่สิ ร้องนำคนสวยที่ยืนอยู่ตรงประตูนั้นมากกว่า
"ข้าเจ้าเป็นสาวเจียงใหม่..."
"แหมบ่เต้าใด ก็จะเป็นสาวแหล่ว..."
เด็กโข่งที่ยืนพิงประตูอยู่เริ่มร้องตาม และเดินเข้ามาหาหนุ่มนัยน์ตายิ้มได้คนนั้นอย่างช้าๆ
ขอบคุณดอยหลวงเชียงดาวที่นำพาให้เราได้มาพบกันอีกครั้ง…


## ความเชื่อมั่น

"ก็บอกแล้วว่าดอยมันมีเสน่ห์ แล้วมะปรางจะหลงรักมัน"
ความอบอุ่นจากการที่เขาและหล่อนนอนอิงกันอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันนั้นแผ่ซ่านไปทั่ว คนที่ใจตรงกันทั้งสองนอนคุดคู้กันอยู่บนพื้นไม้ไผ่นอกชานที่กระท่อมโฮมสเตย์ของสิปรางค์ ทั้งคู่กำลังพากันจ้องมองดวงดาวที่ส่องสว่างระยิบระยับลอยเด่นอยู่เหนือขุนเขาที่มืดมิด
"ชักอยากอยู่บนนี้ตลอดไปจังเลย"
หญิงสาวหมายความตามนั้นจริงๆ อากาศบนนี้เย็นสบายตามธรรมชาติ เป็นสิ่งที่ไม่มีวันจะหาได้จากกรุงเทพ
"ก็อยู่ตลอดไปสิ" วินตะแคงใบหน้าอมยิ้มนั้นมาทางหล่อน
หญิงสาวผินหน้าไปหาชายหนุ่มบ้าง แสงไฟสลัวๆจากไต้ไฟที่จุดอยู่บนเสากระท่อมส่องให้เห็นแววตานั้นวิบวับเป็นประกาย และก็เหมือนเช่นเคย ปากแดงจากอากาศหนาวนั้นกำลังยิ้มน้อยๆ คนอะไรยิ้มได้บ่อยๆ ไม่ยิ้มที่ตาก็ยิ้มที่ปาก
"วินไม่โกรธเราแล้วเรื่องโรงงานจริงๆใช่ไหม" สิปรางค์ยังคงกังวลเรื่องความรู้สึกของเขา เรื่องความผิดที่หล่อนทำไว้กับโรงงาน
"เรื่องมันก็จบไปแล้ว และมะปรางก็ทำดีที่สุดแล้ว"
วินเอื้อมมือมาปัดไรผมที่ระใบหน้าสวยออกไปให้พ้นทางเพื่อที่จะได้ลูบไล้ดวงตากลมโตคู่นั้น ชายหนุ่มไม่อยากเห็นดวงตาคู่นี้ต้องโศกเศร้าอีก รายงานจากคุณวิชิตที่ได้อ่านทำให้เข้าใจหญิงสาวมากขึ้น เขาเองก็ไม่ต่างจากหล่อน เพราะในที่สุดเขาก็ต้องช่วยคุณวิชิตปิดโรงงานนั้นด้วยมือของเขาเอง บางครั้งคนเราก็คงต้องฝืนทำตามหน้าที่แม้จะเป็นสิ่งที่ตัวเองไม่อยากจะทำ มะปรางของเขาได้พยายามอย่างที่สุดแล้ว
"เราอยากขอโทษทุกๆคน"
หากสีหน้าของสิปรางค์ยังไม่คลายความกังวล ความรู้สึกผิดยังตามมาระรานใจ ไม่ว่าจะยามไหน
"มะปรางครับ เรื่องมันผ่านไปแล้ว เราแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว ทุกคนกำลังเริ่มต้นชีวิตใหม่" วินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ความรู้สึกสงสารและเห็นใจหญิงสาวตรงหน้าเอ่อล้นขึ้นมา เวลาที่ผ่านมาช่วยเยียวยาจิตใจ และช่วยให้เขาคิดทบทวนอย่าง สุขุมขึ้น
"แค่มะปรางกลับมาอยู่ตรงนี้ ผมก็มีความสุขมากแล้ว แล้วจะยิ่งมีความสุขมากขึ้น ถ้ามะปรางจะอยู่ตรงนี้กับผมตลอดไป"
สิปรางค์น้ำตารื้นขึ้นที่ขอบตา ในที่สุดเขาก็เข้าใจหล่อน ความรู้สึกรักผู้ชายคนนี้เพิ่มขึ้นท่วมท้น หญิงสาวรู้ว่าวินเป็นคนจิตใจดี หล่อนไม่เคยเห็นเขาผูกใจเจ็บหรือว่าร้ายใคร ที่ผ่านมาชายหนุ่มอาจต้องการเวลา หล่อนรู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกระทบจิตใจเขามากเพียงไร จะให้วินทำใจยอมรับได้ง่ายๆก็ดูเหมือนจะคาดหวังมากไปหน่อย
ชายหนุ่มมองวงหน้าเกลี้ยงเกลานั้นด้วยความรู้สึกหลงใหล สายใยรักอันดื่มด่ำรัดรึงเขาไว้กับหญิงสาวผู้นี้ เพราะเหตุใดหนอ… เพราะหล่อนสวยหรือ… ไม่น่าจะใช่แค่นั้นกระมัง
"อยู่ที่นี่ตลอดไปเหรอ อือม์ น่าสนใจเหมือนกันนะ ปลูกสตรอว์เบอรี่ขายกันดีไหมวิน"
พลันที่การปลอบโยนของวินให้หล่อนคลายกังวลเรื่องโรงงานได้ผล หัวธุรกิจของสิปรางค์ก็เริ่มทำงานทันที ระหว่างทางขึ้นดอยมาหล่อนเห็นไร่สตรอว์เบอรี่เป็นระยะๆ หญิงสาวนึกสนุก อยากจินตนาการไปเล่นๆว่าถ้าจะต้องใช้ชีวิตอยู่บนนี้กับคนหล่อๆคนนี้จริงๆ หล่อนจะทำมาหากินอะไรดี คนสวยหลิ่วตาหันไปจ้องหนุ่มหล่อในผ้าห่มคนข้างๆ
เอ หรือว่าเราไม่ต้องทำงาน เพราะวินอาจจะบ้านรวย มีมรดกเยอะก็ได้
"ไร่กาแฟดีกว่า" วินพูดไปอย่างนั้นเอง ก็ในหัวของเขาไม่เคยมีเรื่องอื่นมาก่อน ทั้งชีวิตก็รู้จักแต่กาแฟ
หากสิปรางค์กลับสะดุดไปกับคำพูดเรื่อยเปื่อยนั้น
"วิน เรามาทำไร่กาแฟกันไหม" คราวนี้หล่อนหันมาจ้องมองเขาอย่างจริงจัง
"เฮ้ย ล้อเล่น"
ชายหนุ่มพลิกกลับไปนอนหนุนแขน นัยน์ตาจับจ้องไปยังหมู่ดาวบนท้องฟ้า ท่าทางไม่ใส่ใจกับสิ่งที่เขาเพิ่งจุดประกายให้กับหญิงสาว
"มะปรางครับ โน่น กลุ่มดาวไถ มะปรางรู้ไหมว่าอีกชื่อของดาวไถคืออะไร" เขากลับไปสนใจกับจุดเล็กๆหลายล้านจุดที่อยู่ไกลโพ้นนั้น วินก็ยังคงเป็นวิน
"ดาวนายพราน แต่วิน เราจริงจังนะ เรื่องไร่กาแฟน่ะ" แม้จะตอบเรื่องกลุ่มดาวอย่างรวดเร็ว แต่หล่อนก็ยังไม่ลืมเรื่องไร่กาแฟ หญิงสาวพลิกเอื้อมตัวมาคร่อมตัวชายหนุ่มเอาไว้ และจ้องหน้าเขาอย่างจริงจัง
"เฮ้ย จะทำอะไรผม ไม่เอา อย่านะ เค้าอาย" เขาพลิกตัวหันหลังให้หล่อน ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมศีรษะ
"วิน ไร่กาแฟ!" สิปรางค์พยายามยื้อยุดดึงผ้าห่มให้พ้นจากการหุ้มห่อร่างคนตัวสูงนั้นออก
"ไม่เอา ไม่ทำ ขี้เกียจ" แล้วคนตัวสูงก็มุดเข้าไปอยู่ในผ้าห่มอีกรอบ
อาการงอแงเหมือนเด็กของอดีตนายช่างใหญ่ ทำเอาหญิงสาวส่ายหน้า อยากให้บรรดาลูกสมุนตัวโข่งมาเห็นเสียจริงๆ
และแล้วการต่อสู้แย่งชิงผ้าห่มก็เกิดขึ้น แต่เมื่อเวลาผ่านไปอีกพักใหญ่ ชายหนุ่มยังคงยึดผ้าห่มห่อพันตัวเองไว้อย่างเหนียวแน่นได้ คนตัวเล็กกว่าจึงต้องใช้ไม้ตาย สิปรางค์แกล้งจี้เอวคนในผ้าห่มจากภายนอก ได้ผล แม้คนตัวสูงจะหัวเราะดิ้นไปมาในผ้าห่ม แต่คนภายนอกก็หาได้ยอมหยุดไม่ หญิงสาวกลับเล่นจั๊กจี้กับชายหนุ่มอย่างหนักหน่วงขึ้น
ในที่สุดชายหนุ่มก็ยอมแพ้ เขาเปิดผ้าห่มออกมาด้วยความรวดเร็ว แล้วพลิกตัวกลับขึ้นมาเป็นฝ่ายจับคนสวยกดนอนลงกับพื้น ก่อนจะกอดหล่อนไว้ในอ้อมแขนอย่างแน่นหนา
"ไร่กาแฟ!" สิปรางค์ทันเอ่ยขึ้นมาแบบยิ้มๆ ก่อนที่วินจะก้มหน้าลงมาจนชิดใบหน้าสวยนั้น
"อื้อ…"
วินไม่สนใจในสิ่งที่คนในอ้อมกอดเขาพยายามจะพูด เขาสนใจแต่ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงสดคู่นั้น และแล้วจูบอันแสนอ่อนหวานและเร่าร้อนในขณะเดียวกันของชายหนุ่มก็ไม่เปิดโอกาสให้หญิงสาวได้เอ่ยถึงเรื่องกาแฟอีกเลยตลอดค่ำคืนนั้น…
ไร่กาแฟรกร้างข้างหน้าทำเอาคนตัวเล็กยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ หญิงสาวไม่เคยทำไร่มาก่อน แต่ถ้าผู้ชายรูปหล่อที่ยืนอยู่ข้างๆหล่อนคนนี้ให้ความร่วมมือ มันจะต้องสำเร็จอย่างแน่นอน และโดยที่ไม่สนใจถึงสีหน้ายุ่งยากใจของคนข้างๆ คนสวยก็รีบพูดโดยเร็ว
"คะเนดูคร่าวๆ สมมุติพื้นที่ไร่ประมาณสิบไร่ ระยะปลูกที่เป็นมาตรฐานคือระยะสามคูณสามเมตร จะได้ปริมาณต้นกาแฟจำนวนร้อยเจ็ดสิบเจ็ดต้นต่อไร่ ต้นนึงจะได้เมล็ดกาแฟประมาณสามกิโลกรัม เก็บเกี่ยวหนึ่งครั้งในหน้าแล้ง"
แล้วหญิงสาวก็หันหน้ามายักคิ้วให้เขาผู้เป็นที่รัก
"เฮ้อ..." วินย่นคิ้วกลับให้หล่อนพลางถอนหายใจ วันนี้คิ้วของเขาขมวดแล้วขมวดอีกเมื่อมองดูไร่กาแฟของเขาข้างหน้า ไร่แห่งนี้ที่คนเช่าเดิมทิ้งไปเนื่องจากต้องการย้ายเข้าไปอยู่ในตัวเมือง
"ไงล่ะ ทฤษฎีเรามาเต็มเลยนะ ทึ่งล่ะสิ เอาน่าวิน เรารู้ว่าวินทำได้แน่ๆ วินรู้เรื่องกาแฟดีกว่าทุกคนอยู่แล้ว"
สิปรางค์ตบไหล่ชายหนุ่มรูปหล่อข้างๆ พลังมาเต็มเปี่ยม ท่าทางมั่นอกมั่นใจในสิ่งที่กำลังจะทำ หล่อนหรี่ตามองเขา แล้วพยักพเยิดเชิดหน้าแบบกวนๆ
"แล้วโรงคั่วกาแฟก็ต้องมานะ ทำแบบเล็กๆก่อนก็ได้ เดี๋ยวเราจะเริ่มสำรวจตลาดใหม่อีกที เมล็ดกาแฟที่นี่ต้องมีเอกลักษณ์พิเศษที่ไม่เหมือนใคร ทำเป็นกาแฟออร์แกนิคดีไหมวิน เดี๋ยวเราลงทุนเอง ส่วนวินก็ลงแรง มันจะต้องออกมาดีแน่ๆ เชื่อเราสิ"
"เอ้า ลองดู" ท่าทางของหญิงสาวที่กระตือรือร้นและไม่มีวันจะยอมแพ้ง่ายๆนั้น ทำเอาวินยอมจำนนแบบไม่ค่อยเต็มใจ
"เรารู้อยู่แล้วว่าวินต้องตกลง วินน่ะใจง่าย ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
คนตัวเล็กหัวเราะในชัยชนะ หล่อนรักเขาก็ตรงนี้ นึกจะตอบตกลงก็ตอบสั้นๆง่ายๆซะอย่างนั้น วินไม่เคยมีความวิตกกังวลหรือมีข้อแม้กับเรื่องใดๆ ชายหนุ่มทำเหมือนว่าทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเป็นเรื่องง่ายดายไปหมด
"แล้วตรงนั้น" หญิงสาวชี้ไปยังกระท่อมไม้ปลูกอย่างลวกๆของเจ้าของเดิม "เราก็สร้างบ้านหลังน้อยของเราดีไหม"
มันคงจะโรแมนติกทีเดียว หากวิมานน้อยของหล่อนและวินจะสร้างอยู่บริเวณนั้น เนินเล็กๆตรงปากทางเข้าไร่ที่มองออกไปเห็นวิวดอยสุดลูกหูลูกตา
"มะปรางจะอยู่บนดอยนี้ได้จริงๆหรือ"
ชายหนุ่มผู้ซึ่งแต่เดิมคุ้นเคยกับการไม่เคยต้องกังวลใจเรื่องใดๆ บัดนี้เขาชักจะเริ่มไม่แน่ใจเสียแล้วเมื่อเห็นท่าทางเอาจริงเอาจังเกินเบอร์ของหญิงสาวหน้าสวยคนนี้
"ก็ถ้าวินอยู่ได้ เราก็อยู่ได้" คนตัวเล็กปากหวานตาหวานเข้าใส่
"เอ้า ลองดู" คนตัวสูงพูดซ้ำ ส่ายหน้ายอมจำนน ทำไมเขาต้องยอมทุกเรื่องครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยนะ
"ขอบคุณนะคะ"
สิปรางค์โน้มคอเขามาจูบที่หน้าผาก หล่อนพร้อมที่จะร่วมหัวจมท้ายกับผู้ชายตายิ้มได้คนนี้แล้ว
"เฮ้ย อายเค้า"
วินพยายามเบี่ยงตัวออก ทำหน้าเขินๆ แต่ก่อนที่สิปรางค์จะทันรู้ตัว ชายหนุ่มผู้ที่กำลังเขินอยู่นั้นกลับรั้งร่างหญิงสาวเข้ามากอดอย่างรวดเร็ว เขาบรรจงก้มลงจูบหล่อนกลับที่หน้าผากอย่างนุ่มนวล….
"อ้าว ช่างวิน เข้ามาก่อนสิ"
เจ้าของบ้านละมือจากกระถางกล้วยไม้ ก่อนจะเดินออกไปเปิดประตูรั้วเมื่อได้ยินเสียงกดกริ่ง
วิชิตเอ่ยทักชายหนุ่มด้วยความแปลกใจ อยู่ๆอดีตนายช่างคู่ใจก็มาหาเขาถึงที่บ้านโดยไม่ได้โทรบอกกันก่อน
"พอดีผมเพิ่งลงจากดอยมาครับ ไปเจอกาแฟรสใหม่ๆมา เลยอยากเอามาให้คุณวิชิตได้ลองชิม" ชายหนุ่มยื่นถุงของฝากให้ชายสูงวัยอย่างนอบน้อม ขณะที่ทั้งคู่นั่งลงบนม้าหินอ่อนหน้าบ้านพักของวิชิตเรียบร้อยแล้ว
"ขึ้นดอยอีกแล้วหรือเรา แล้วเป็นไงบ้าง ยังเล่นดนตรีที่เดิมอยู่หรือเปล่า"
"ครับ ก็ยังเล่นอยู่เรื่อยๆครับ"
"ดีแล้ว ได้ข่าวว่าฝีมือช่างวินนี่ไม่เบาเลยนะ แฟนคลับเยอะแยะไปหมด" อดีตผู้จัดการโรงงานเอ่ยปากชื่นชมอย่างอารมณ์ดี พลางพลิกดูห่อเมล็ดกาแฟห้าหกห่อซึ่งวินนำมาฝาก
"โอ้โห เดี๋ยวนี้ชาวบ้านเค้ามีผลิตภัณฑ์หลากหลายกันขนาดนี้เชียวหรือ น่าสนใจจริงๆ"
วิชิตต้องประหลาดใจกับบรรดาเมล็ดกาแฟที่วินนำมาฝาก เขาพอจะรู้มาว่าในตัวจังหวัดเชียงใหม่เองนั้นไม่ยากที่จะพบเมล็ดกาแฟจากโรงงานใหญ่ๆหลากหลายยี่ห้อ แต่สำหรับเมล็ดกาแฟท้องถิ่นแบบนี้ อดีตผู้คร่ำหวอดอยู่ในวงการกาแฟอย่างเขาเองก็นึกไม่ถึง
"ที่ผมเอามาทั้งหมดในวันนี้เป็นแบบคั่วมือทั้งหมดนะครับ"
"เอาเข้าจริง ตลาดกาแฟคั่วมืออย่างนี้มันน่าจะไปได้อีกไกลเลยนะ ช่างวินไม่สนใจบ้างหรือ" ชายสูงวัยเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม เขารู้ดีว่าวินรักกาแฟมากแค่ไหน อดีตนายช่างใหญ่ของโรงงานเขาคนนี้เป็นอีกคนหนึ่งที่รู้เรื่องกาแฟดีมากอย่างไม่เป็นรองใคร
"ผมกำลังคิดๆอยู่ครับ" วินตอบอย่างตรงไปตรงมา
คำตอบของชายหนุ่มทำเอาวิชิตยิ้มกว้างอย่างดีใจ
"เอาเลย ผมสนับสนุนเต็มที่" เขากำลังนึกเสียดายความช่ำชองของวินเกี่ยวกับเรื่องกาแฟอยู่ทีเดียว ถ้าช่างวินหวนกลับมาเข้าวงการกาแฟอีกก็น่าจะมีหนทางไปได้ไกล
"แต่ผมก็ไม่รู้ว่าจะทำไปเพื่ออะไร จะดิ้นรนทำไปทำไม ผมไม่รู้ว่าคนเราจะต้องทุ่มเทลงแรงอย่างหนักกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปเพื่ออะไร" วินพูดความในใจออกมายาวเหยียด เขาไม่เคยมีครอบครัว เขาไม่เคยต้องทำเพื่อใคร
ความจริงจังของสิปรางค์ในการวางแผนจะเริ่มต้นชีวิตกับเขาทำให้ชายหนุ่มรู้สึกลังเลอยู่บ้าง เรื่องการใช้ชีวิตประจำวันกับหญิงสาวนั้น เขาไม่มีปัญหา เขาเป็นคนง่ายๆเข้ากับทุกคนได้อยู่แล้ว แต่เรื่องที่หล่อนต้องการจะฟื้นโรงงานกาแฟขึ้นมาอีกครั้งนั้น เขาเองยังไม่มั่นใจนัก วินต้องการจะพูดคุยเรื่องนี้กับใครสักคนที่รู้จักตัวตนของเขาเป็นอย่างดี
ชายผู้สูงวัยกว่าจ้องมองผู้อ่อนวัยกว่าตรงหน้าซึ่งเปรียบเสมือนลูกหลานของเขาเอง วิชิตไม่มีลูก วินน่าจะเป็นคนรุ่นหนุ่มสาวที่เขาใกล้ชิดด้วยที่สุดแล้ว เขาเองก็เคยประหลาดใจเสมอๆกับความฉลาดหัวดีของวิน ซึ่งขัดกับบุคลิกเรื่อยๆเฉื่อยๆของเจ้าตัวโดยสิ้นเชิง เขาพยายามอยู่หลายครั้งที่จะให้ชายหนุ่มได้เรียนต่อเพื่อที่จะได้มีโอกาสก้าวหน้าในอาชีพการงานมากกว่านี้ แต่อดีตเด็กเกเรคนนี้กลับปฏิเสธมาตลอด วินไม่เคยแสดงความทะเยอทะยานอะไรให้เขาได้เห็นเลย
"ก็หลายคนเค้าคงทำเพื่อครอบครัวเค้ากันนะ ให้ได้อยู่ดีกินดีน่ะ" ชายสูงวัยกล่าวเรื่อยๆ
"แต่ผมก็เห็นหลายคนที่ไม่ได้ทำงานหนัก เค้าก็มีความสุขกันดี แม้เค้าจะไม่ได้ร่ำรวยอะไรนะครับ"
วินอดไม่ได้ที่จะนึกไปถึงชีวิตของผู้คนที่รายล้อมอยู่รอบตัวเขา คนเราจะทะเยอทะยานไปมากมายทำไมกัน
วิชิตถอนหายใจพลางเอนหลังพิงพนักม้าหินอ่อน เขาคิดว่าเขารู้จักชายหนุ่มดีพอสมควร แม้ครอบครัวของวินจะไม่ได้มีเงินทองมากมาย แต่วินก็เติบโตมาในแบบที่ไม่เคยต้องลำบากอะไร มรดกที่ดินทั้งสวนผลไม้และไร่กาแฟที่พ่อของวินทิ้งไว้ให้ลูกชายคนเดียว หากขายออกไปเสีย เงินที่ได้มาก็คงพอเลี้ยงดูตัวชายหนุ่มเองไปทั้งชีวิต
"แต่ถ้าการทำงานหนักของเรา การลงทุนลงแรงของเรา มันเป็นการทำเพื่อคนอื่นด้วยล่ะ ช่างวินไม่คิดบ้างหรือว่ามันเป็นสิ่งที่ดีและเป็นสิ่งที่ควรทำ"
เมื่อวิชิตพูดมาถึงตรงนี้ เขาเห็นชายหนุ่มกำลังมองเขาอยู่ด้วยความตั้งใจ ชายสูงวัยจึงพูดต่อไป
"หลายๆคนเค้าไม่ได้เกิดมาด้วยความพร้อมอย่างช่างวินนะ เค้าอาจมีหน้าที่ภาระรับผิดชอบอะไรหลายอย่าง ทำให้เค้าไม่อาจที่จะใช้เวลาส่วนใหญ่ในการจะไปทุ่มเทให้กับการงานได้ หรือเค้าอาจไม่ได้มีความสามารถมากมายที่ติดตัวมาแต่เกิด เลยทำให้เค้าไม่สามารถไปได้ไกลอย่างที่ควรจะเป็น"
วินยังคงมีแววตาครุ่นคิดในสิ่งที่ชายผู้เปรียบเสมอพ่อคนที่สองของเขากำลังเอ่ยถึง
"ถ้าช่างวินมีความสามารถพอที่จะทำให้หลายๆชีวิตเค้ามีชีวิตที่ดีขึ้นได้ล่ะ ช่างวินอยากจะลองทำดูไหม"
แม้ตอนนี้ชายหนุ่มตรงหน้าจะไม่ได้เป็นช่างคู่ใจของเขาอีกต่อไปแล้ว แต่วิชิตก็ยังคงเรียกชายหนุ่มว่าช่างวินเหมือนเช่นเดิม สำหรับเขาแล้ว วินมีจิตวิญญาณของความเป็นนายช่างอยู่อย่างชนิดที่หาตัวจับยาก
วิชิตจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตนายช่างใหญ่ของโรงงาน เขารู้ว่าวินเป็นคนมีความมั่นใจในตัวเอง แต่สิ่งที่นายช่างคนนี้ขาดไปก็คือแรงบันดาลใจ สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ขาดหายไปสำหรับคนหนุ่มสาวหลายคน ที่เกิดมาบนเส้นทางชีวิตที่เพียบพร้อมอยู่แล้ว
"ผมรู้ว่าช่างวินทำได้ และผมก็รู้ด้วยว่า ตัวช่างวินเองก็มั่นใจว่าตัวเองทำได้" ชายสูงวัยกล่าวต่อไป
"เอางี้ไหม ช่างวินไม่ต้องคิดว่าทำเพื่อตัวเอง แต่ให้ลองคิดว่าไร่กาแฟของช่างวินอาจทำให้ชาวบ้านหลายคนเขามีงานทำเลี้ยงครอบครัว"
ประกายที่วูบขึ้นมาในดวงตาที่ยิ้มได้คู่นั้นทำให้วิชิตรู้ได้ว่าช่างวินของเขาคงจะได้คำตอบสำหรับตัวเองแล้ว…


## ความเปลี่ยนแปลง

"ตูบน้อยคอยรัก ณ สะเมิง ยินดีต้อนฮับทุกคนเจ้า"
ผู้ที่ออกมาต้อนรับแขกเหรื่อนั้นหาใช่เจ้าของบ้านไม่ หากเป็นชายวัยกลางคนซึ่งวันนี้เขาตั้งใจมาทำให้ชาวสะเมิงตื่นตาตื่นใจด้วยแฟชั่นชาวดอย กางเกงม้งผ้าใยกัญชาสีน้ำเงินกรมท่านั้นถูกแต่งเติมกระเป๋าด้วยลายผ้าปักมือสีสันสดใส ส่วนเสื้อนั้นเป็นเสื้อกะเหรี่ยงคอวีสีแดงมีพู่ห้อยย้อยรอบชายเสื้อ
"โอ๊ะ แสบตาสีลิปสติกอ้ายขนาด บ่ดีไปเดินกาดเน้อ บ่ดีไปสร้างความแตกตื่นให้กับชาวบ้านเขา เขาอยู่กันอย่างสงบๆมานาน"
อดีตนายช่างไฟฟ้าประจำโรงงานทักทายอดีตเลขาหนุ่มใหญ่อย่างยาวเหยียด เขาเดินขึ้นบันไดบ้านมาพร้อมหอบถุงอาหารพะรุงพะรัง และที่เคียงข้างกันมานั้นก็คืออดีตประชาสัมพันธ์สาวสวยของโรงงาน หล่อนยังสวยน่ารักเหมือนเดิม แม้จะมีบุตรชายในอ้อมแขนแล้ว
"โอ้ย อีอ้ายอู๊ด บ่ฮู้เฮื่องแฟชั่นอะหยังกะเปิ้นเลย เนี่ย เขาเรียกสีแดงเฉด Rouge Allure Luminous ของชาแนลฮ่ะ"
"น้องว่าสีนี้ก่องามดีนะอ้าย เขากำลังฮิต" ราณีพยายามจะสนับสนุนเพื่อนเก่าแก่ของหล่อน
"เออ เนี่ย ผมก็สงสัยอยู่ อ้ายกันไป อ้ายกันมา สรุปว่าตอนนี้ใครแก่กว่าใคร ผมงงไปหมดแล้ว" เสียงสงสัยจากอดีตหนุ่มน้อยฝึกงานซึ่งเดินตามขึ้นบันไดมาติดๆ
บัดนี้ปัณณ์ไม่ใช่หนุ่มน้อยของใครๆอีกต่อไปแล้ว เขาเรียนจบและได้งานในตำแหน่งวิศวกรฝ่ายผลิตที่โรงงานแห่งหนึ่งในนิคมอุตสาหกรรมจังหวัดลำพูน แต่ชายหนุ่มยังคงเช่าหอพักอยู่ที่ในตัวเมืองเชียงใหม่ เพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ๆกับสาวน้อยคนรักของเขา
หลังจากโรงงานปิด เอื้องคำตัดสินใจเข้าเรียนต่อสายอาชีพด้านบัญชีตามคำแนะนำของปัณณ์ ชายหนุ่มรู้สึกประหลาดใจที่หลังจากการพูดคุยกันอย่างเป็นเรื่องเป็นราวแล้ว สาวน้อยมีความใฝ่ฝันอยากเป็นนักบัญชี หล่อนจบมอสามแล้วมาทำงานโรงงานในตอนนั้นเนื่องจากปัญหาด้านการเงินของทางบ้าน แต่ลึกๆในใจแล้วหญิงสาวยังมีความฝันที่อยากจะเรียนต่ออยู่เสมอ และเมื่อมาได้คำแนะนำดีๆจากปัณณ์ เอื้องคำจึงมีกำลังใจในการก้าวต่อไปในโลกแห่งการศึกษา หล่อนได้ทุนจากทางวิทยาลัยและทำงานพิเศษที่ร้านสะดวกซื้อไปด้วยในยามค่ำคืน…
"ฮานึกว่าคิงจะมาบ่ได้แล้ว"
เจ้าของบ้านหนุ่มอัดบุหรี่เข้าปอดให้สมกับที่ไม่ได้สูบมานาน ชายหนุ่มกำลังยืนรื่นรมย์กับรสชาติอันหอมหวานของนิโคติน เขาอารมณ์ดีเป็นพิเศษเมื่อได้เจอกับแขกผู้มาเยือนอย่างรุ่นน้องคนสนิทของเขา
นับตั้งแต่บ้านหลังนี้สร้างเสร็จ และเขากับสิปรางค์ย้ายขึ้นมาอยู่บนนี้ด้วยกัน ชายหนุ่มก็สูบบุหรี่น้อยลงมาก เพราะทุกครั้งที่เขานึกอยากบุหรี่ เขาจะต้องระเห็จตัวเองออกมาสูบนอกตัวบ้าน วินจำได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันว่ามะปรางของเขาแพ้ควันบุหรี่ ชายหนุ่มจึงไม่อยากให้มีกลิ่นควันบุหรี่แม้แต่นิดติดอยู่ในตัวบ้าน
สิปรางค์ไม่เคยขอร้องให้เขาเลิกบุหรี่ เพราะเขาเองก็แทบไม่เคยสูบต่อหน้าหล่อนเลย ตอนนี้เขาอาจจะยังเลิกบุหรี่ไม่ได้ แต่ชายหนุ่มกำลังพยายามเพื่อคนที่เขารัก
"มันเหมาะเจาะขนาดเลยอ้าย ผมมาหาลูกค้าที่เจียงใหม่พอดี๊พอดี"
อาชีพเซลล์ขายเครื่องจักรทำให้โต้งต้องเดินทางไปมาระหว่างจังหวัดอยู่เสมอๆ แต่ทุกครั้งที่เขาได้แวะมาเชียงใหม่ ชายหนุ่มก็ไม่ลืมที่จะโทรทักทายอดีตหัวหน้ารุ่นพี่ของเขา
แม้จะไม่ได้เป็นเจ้านายลูกน้องกันแล้ว แต่โต้งก็ยังให้ความเคารพนับถือรุ่นพี่คนนี้มาโดยตลอด เขาเห็นวินมาตั้งแต่สมัยยังเรียนอยู่ในวิทยาลัย รุ่นพี่คนนี้ของเขาค่อนข้างโด่งดังในเรื่องของความเกเรและการทะเลาะวิวาทกับแก๊งต่างวิทยาลัย แต่ด้วยความเป็นคนเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่และใจนักเลง วินจึงมีเพื่อนฝูงมากมายหลากหลายรุ่น
"เออ โต้ง ช่างวุฒิเป็นไดพ่อง คิงได้ข่าวเขาพ่องก่อ ฮามัวแต่ยุ่งแปงบ้าน ฮาหันเขาครั้งสุดท้าย ก็ตอนไปพาเขาออกจากโฮงหมอ แล้วฮาก่อบ่ได้ข่าวคราวเขาแหมเลย" ช่วงที่ผ่านมาเขาค่อนข้างจะยุ่งกับการสร้างบ้านหลังนี้ให้มะปรางของเขา เลยแทบไม่ได้พบปะใคร
"อ่อ เขาก่อได้งานใหม่ในนิคมลำปูนฮั่นแหละ น้องปัณณ์เปิ้นบอก น้องเขาปะกะช่างวุฒิตี้นั่น"
โต้งรายงานข่าวที่เพิ่งจะได้ยินจากปัณณ์ขณะนั่งมาในรถด้วยกัน เขาแวะรับปัณณ์และเอื้องคำจากในเมืองเพื่อขึ้นมาหาวินกับสิปรางค์ด้วยกัน
วินไม่แปลกใจ คนเก่งมีฝีมืออย่างช่างวุฒิไม่น่าหางานทำยาก
"เออ อ้าย ผมกึ๊ดขึ้นได้ ผมปะกะไอ่จ้อย ลูกน้องแหมคนของช่างวุฒิน่ะ มันเล่าว่า พอช่างวุฒิเขาออกจากโฮงหมอ เขาก่อพยายามไปเซาะหาว่า โฮงงานไฟไหม้ได้จะได ปรากฏว่าวันนั้นไอ่เติ้ดมันหันช่างอ๊อดแอบเข้าไปในโกดังโตย มันเลยเตียวเข้าไป เลยหันช่างอ๊อดกำลังเอาน้ำมันราดกระสอบน่ะอ้าย" โต้งรีบเล่าข่าวที่เขาเพิ่งได้ยินมา
"หา คิงว่าช่างอ๊อดเผาโฮงงานเฮาก๋า!"
วินไม่อยากจะเชื่อหู ชายหนุ่มไม่ระแคะระคายเรื่องนี้มาก่อนเลย ไม่เคยคิดว่าคนทำโรงงานไฟไหม้จะคือช่างอ๊อดคนที่ถูกวุฒิชัยไล่ออกจากโรงงานไป ก็ตอนนั้นเขายังไปเยี่ยมเยียนช่างอ๊อดกับครอบครัวบ่อยๆ จะมีช่วงหลังๆนี้เองที่เขามัวแต่ยุ่งกับการสร้างบ้าน เขาเลยค่อนข้างจะห่างเหินจากทุกคนไป แต่มิน่า ชายหนุ่มจำได้เลาๆว่า หลังโรงงานไฟไหม้ ช่างอ๊อดเคยถามเขาเป็นนัยๆถึงเรื่องโรงงาน ซึ่งเขาก็ไม่ได้เฉลียวใจอะไรเลย
หลังจากเกิดเหตุไฟไหม้โรงงาน ปกป้องต้องการให้ตำรวจเข้ามาสืบสวนหาสาเหตุและเอาเรื่องกับผู้ที่เป็นต้นเหตุทำให้เกิดเพลิงไหม้ให้ได้ แต่คุณปราณผู้เป็นบิดาได้ห้ามไว้ ชายผู้เป็นผู้ก่อตั้งโรงงานแห่งนี้ไม่ต้องการให้เรื่องราวยืดเยื้อออกไป ชายสูงวัยต้องการให้เรื่องราวทั้งหมดจบลงโดยเร็วที่สุด หลังจากนั้นเป็นต้นมาจึงไม่มีใครติดใจสงสัยเรื่องนี้อีก จนกระทั่งช่างวุฒิออกจากโรงพยาบาลมา
"แล้วช่างวุฒิเขาว่าจะไดพ่อง"
วินคิดว่าคนอย่างวุฒิชัยไม่น่าจะยอมง่ายๆ ส่วนหนึ่งที่เขาบาดเจ็บและต้องเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาลอยู่นานหลายเดือนนั้นก็เพราะมีสาเหตุมาจากเพลิงไหม้ แม้ทางโรงงานจะรับผิดชอบออกค่าใช้จ่ายในการรักษาให้ทั้งหมด แต่วุฒิชัยก็น่าจะยังติดใจเรื่องสาเหตุของเพลิงไหม้
"ไอ่จ้อยมันบอกว่า ช่างวุฒิเขาก่อตามไปถามความจริงจากไอ่อ๊อด มีต่อยกันโตยนาอ้าย ไอ่อ๊อดมันบ่ยอมฮับหรอกอ้าย แต่ผมว่ามันนั่นแหละ" โต้งพอจะรู้มาบ้างกับการเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นของช่างอ๊อด เขาไม่แปลกใจที่วุฒิชัยกับช่างอ๊อดจะมีเรื่องกัน
"แล้วยะหยังไอ่เติ้มมันบ่บอกคุณวิชิตเรื่องช่างอ๊อดวะ" วินยังสงสัย ก็ในเมื่อเติ้ดเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างแต่กลับปิดปากเงียบ
"มันบอกว่าช่างอ๊อดขู่มันไว้ มันเลยกลัว ไอ่เติ้ดนี่มันดวงสมพงศ์กับช่างอ๊อดจริงๆ สองเตื้อละ เตื้อแรกมันก็หันช่างอ๊อดขโมยกาแฟ เตื้อหลังก่อดันไปหันช่างอ๊อดเผากาแฟแหม" โต้งอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ เขานึกภาพออกว่าช่างอ๊อดคงแค้นเติ้ดด้วยมากๆอีกคน ก็เติ้ดเองที่เป็นคนไปเห็นช่างอ๊อดกำลังขโมยกาแฟในตอนโน้น เป็นเหตุให้ช่างอ๊อดถูกไล่ออก แต่พอช่างอ๊อดกลับมาเผาโรงงาน เติ้ดก็ไปบังเอิญเห็นอีก หากเขาเป็นช่างอ๊อดเขาก็คงจะขู่อาฆาตเติ้ดไว้แน่ๆ และกิติศัพท์ความเป็นคนขี้กลัวและไม่มั่นใจในตัวเองของเติ้ดหนุ่มไอทีก็เป็นที่รู้กันในโรงงาน
"เฮ้อ จั้งมันเต๊อะ มันยะอะหยังบ่ได้แล้ว โฮงงานก่อปิดไปเมินละ" วินถอนหายใจเฮือกใหญ๋
มาถึงตอนนี้เขาเองก็อยากให้เรื่องทุกอย่างมันจบจริงๆ มันเป็นอดีตไปแล้ว ตอนนี้เขาเองก็กำลังเริ่มต้นชีวิตใหม่กับมะปรางของเขา
"ว่าแต่อ้ายเต๊อะ จะยะโฮงงานใหม่แต๊ก๋า ผมบ่เคยกึ๊ดมาก่อนเลย ว่าอ้ายจะยะได้" โต้งวกกลับเข้ามาเข้าเรื่องจี้ใจดำของชายหนุ่ม คนเรื่อยเฉื่อยอย่างลูกพี่เขาน่ะรึริจะเปิดโรงงานเป็นของตัวเอง
"เอาแต๊ๆนา ฮาก่อบ่ฮู้เว้ย"
เมื่อมีโอกาสได้คุยกันสองต่อสองวินอดไม่ได้ที่จะเปิดเผยความรู้สึกลึกๆของเขากับโต้ง โต้งเป็นเพื่อนรุ่นน้องที่สนิทที่สุดคนหนึ่งที่รู้ความเป็นไปของเขาแทบจะโดยตลอด
"คุณสิปรางค์ เอ้ย มะปรางเขาอยากจะยะ เขามีแผนอะหยังบ่ฮู้นักไปหมด มีทำโน้นทำนี้ตึงวัน ฮาก่อตามใจเขา ก่อทำๆไปตามเขาว่า"
ประโยคถัดมาคล้ายจะเป็นคำบ่น แต่ก็เป็นการบ่นที่ไม่จริงจังตามสไตล์ของชายหนุ่มเช่นเคย
"สุมาเต๊อะ แต่ผมว่านา ต๊ะต่อนยอนแบบอ้ายนี่ คุณสิปรางค์เปิ้นทนอ้ายไหวก๋า ผมว่าเขาดูเป็นคนแอคทีฟนาอ้าย อ้ายกะเปิ้นดูคอนทราสต์กันยังไดบ่ฮู้"
หลังจากทำงานกับบริษัทต่างประเทศได้ไม่นาน โต้งเริ่มจะติดการใช้ภาษาอังกฤษเข้าช่วย เขาไม่อยากจะเชื่อว่า หัวหน้าแก๊งผู้อินดี้เรื่อยเฉื่อยในวันนั้นจะยอมมาเป็นลูกไก่ในกำมือของหญิงสาวคนนี้ ทั้งสองคนดูไม่น่าจะไปด้วยกันได้ สิปรางค์ดูคล่องแคล่ว กระตือรือร้น เปี่ยมด้วยพลังอยู่ตลอดเวลา ในขณะที่ลูกพี่ของเขา เอ่อ...ต๊ะต่อนยอน
"ต๋อน ยอน ต๊ะ ตอน ย้อน ต๊ะ ตอน หย่อน ต๋อน ยอน ต๋อน ยอน…"
อยู่ดีๆเสียงใสจากลำโพงก็ดังขึ้นมาจากทางข้างในบ้านหลังน้อยบนเนินเขานั่น
"เฮ้ย ใครเปิดเพลงนี้ขึ้นมาตอนนี้วะ" วินหันรีหันขวางทำหน้าเลิกลั่ก
"เอ๊อ เนาะ เปิงขนาด" โต้งหัวเราะชอบใจ เพลงนี้ของจรัล มโนเพชรช่างเหมาะสมกับลูกพี่ของเขามากๆ…
"อ้ายปัณณ์จะเปิดแต่เพลงของอ้ายจรัล มโนเพชรตึงวันแต๊ก๋า"
เอื้องคำคิดว่าหล่อนไม่สามารถจะฟังเพลงในซีรีส์นี้ได้อีกต่อไปแล้ว ชายหนุ่มคนรักของหล่อนมีความพยายามจะเรียนคำเมืองจากเสียงเพลง ปัณณ์บอกว่าเทคนิคนี้เขาได้มาจากการเรียนภาษาอังกฤษในสมัยประถม มันจะช่วยให้เขาจำได้รวดเร็วกว่า ชายหนุ่มฟังเพลงของจรัล มโนเพชรเกือบทุกเพลงที่พอจะหาได้จากยูทูปซ้ำไปมาทุกวัน
"ก่อเปิดฮื้อละอ่อนมันฟัง เพลงมันจ๊าๆ น่าฮักดี แม่นก่อ อ้ายกาแฟ" ปัณณ์หันไปหยอกล้อกับทารกชายตัวน้อยตัวอ้วนกลมหน้าตาน่ารักน่าชังในอ้อมแขนของราณี เขาหยิกแก้มอูมๆนั้นอย่างมันเขี้ยว
"เอ่อ คุณน้องปัณณ์ขอรับ กระผมว่าเบาๆมือหน่อยขอรับ เดี๋ยวแก้มคุณพี่กาแฟเขาจะช้ำหมดขอรับ คือว่า กระผมคิดว่าหน้าตาของเขาช่างหล่อเหลาเหมือนคุณพ่อของเขา ก็ควรจะส่งเสริมให้เขามีอนาคตในวงการบันเทิงนะขอรับ"
อู๊ดพูดโดยไม่ทันได้คิด ซึ่งปัณณ์และเอื้องคำต่างก็หัวเราะเฮฮาไปกับมุกคุณพ่อนั้น ทุกคนรู้ดีว่าอู๊ดมักจะใช้มุกเยินยอความหน้าตาดีของตนเองในการเรียกเสียงฮาอยู่เสมอ
หากราณีกลับสะท้อนใจอยู่ในอกลึกๆ ใช่ ทารกน้อยจิ้มลิ้มน่ารักน่าชังเหมือนพ่อคนโน้นต่างหาก พ่อคนที่ไม่รู้ตัวเองเลยว่าเป็นพ่อ หญิงสาวยอมรับว่าตนเองยังคิดถึงณัฐอยู่เสมอ โดยเฉพาะเมื่อหล่อนมองหน้าลูกชายตัวน้อยที่มีเค้าหน้าของณัฐอย่างชัดเจน แม้วินจะเกลี้ยกล่อมหล่อนครั้งแล้วครั้งเล่าให้หล่อนบอกความจริงนี้กับชายหนุ่มคนนั้น แต่หล่อนก็ไม่ยอม หญิงสาวคิดว่ามีศักดิ์ศรีพอ
ตั้งแต่วันนั้นที่ราณีแน่ใจว่าหล่อนจะมีพี่ชายอย่างวินอยู่เคียงข้าง หญิงสาวก็ไม่กลัวอะไรอีกต่อไปแล้ว และมาในวันนี้ หล่อนก็ยังมีผู้ชายที่แสนดีอีกคนหนึ่งอยู่ด้วย ผู้ชายที่ราณีเคยเมินเขามาตลอด แต่เขาก็ไม่เคยทอดทิ้งหล่อน ผู้ชายที่ไม่หล่อ ไม่รวย การศึกษาไม่ได้สูง แต่เขาก็ขยันขันแข็งและแสดงออกว่าพร้อมที่จะรับผิดชอบเลี้ยงดูหล่อนและลูกน้อยอย่างดีที่สุด…
"ดาน่าไม่คิดเลยนะฮ้า ว่าคุณสิปรางค์จะมาอยู่บนดอยได้จริงๆ"
ดนัยเอ่ยอย่างแปลกใจขณะช่วยหญิงสาวจัดอาหารหลากหลายชนิดใส่จาน อาหารเหนือที่ช่างอู๊ดตั้งใจทำมาเพื่องานสังสรรค์ในวันนี้โดยเฉพาะ
สิปรางค์มองไปรอบๆ บ้านน้อยในฝันหลังนี้สำเร็จด้วยฝีมือของวินจริงๆ หญิงสาวเองก็ไม่ได้คาดหวังว่ามันจะเกิดขึ้นได้รวดเร็วเช่นนี้ หล่อนแค่บอกกับเขาว่าหล่อนอยากได้บ้านไม้หลังเล็กๆเรียบๆน่ารักๆตรงนี้ บนเนินทางเข้าไร่กาแฟแห่งนี้ พร้อมทั้งวาดแปลนคร่าวๆให้เขาดู ชายหนุ่มก็เนรมิตขึ้นมาให้หล่อนได้ภายในหกเดือน
วินมีเพื่อนๆอยู่ในวงการช่างหลายคน การจัดหาสถาปนิก หาผู้รับเหมา หรือการควบคุมงานก่อสร้างไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา หญิงสาวไม่ยักจะรู้มาก่อนว่า นอกจากงานด้านเครื่องจักรกลที่วินถนัดแล้ว เรื่องงานก่อสร้างเขาก็มีความรู้อยู่พอตัวทีเดียว
"เราก็ไม่เคยคิดเหมือนกันค่ะคุณดาน่า ว่าเราจะเปลี่ยนวิถีชีวิตได้จริงๆ แต่ให้เรากลับไปอยู่กรุงเทพแบบเก่าก็ไม่ได้แล้วนะคะ เราเป็นชาวสะเมิงเต็มตัวแล้วนะ"
สิปรางค์ผายมือทั้งสองออก แล้วหมุนตัวไปรอบๆห้องครัวเล็กๆแห่งนั้น
ดนัยหันหน้ามาสำรวจหญิงสาวคนสวยอย่างตั้งใจ ลุคของคนสวยคนนี้เปลี่ยนไปมากจริงๆ เสื้อผ้าแบรนด์เนมไฮเอนด์ราคาแพงของหล่อนหายไปแล้ว ตรงหน้าเขาคือสาวผมมวยใส่เสื้อผ้าฝ้ายคอปาดแขนกุดสีฟ้าอ่อน และกางเกงผ้าฝ้ายสีขาวทรงสามส่วน
แต่เอ๊ะ เดี๋ยว! มองเผินๆชุดเหมือนจะดูบ้านๆ แต่ด้วยสายตาแฟชั่นที่แหลมคมของเขา ลักษณะการย้อมสีจางๆ และการตัดเย็บประณีตแบบนี้ ที่มันแบรนด์ของดีไซเนอร์พื้นเมืองคนดัง คุณอู๋ อัศวชัย นี่นา แหม สิปรางค์ก็คือสิปรางค์นะคะ เอาเถอะ ปล่อยนางไป งั้นชั้นสู้ด้วยหลักปรัชญา
"บางครั้งความไม่ใช่มันก็จะเกิดขึ้นมาก่อน เพื่อให้เราได้แน่ใจว่าสิ่งไหนกันคือสิ่งที่ใช่" อยู่ดีๆดนัยก็พูดด้วยน้ำเสียงขึงขังดูเป็นงานเป็นการขึ้นมา
สิปรางค์หันมามองอดีตเลขาหนุ่มวัยกลางคนตอนปลายอย่างทึ่งจัด นับแต่ดนัยได้เริ่มเปิดเผยตัวตน ดูเหมือนว่าเขาจะเพิ่มขีดความมั่นใจในตัวเองขึ้นอย่างสูงสุด
"แล้วบริษัทอีเว้นท์เป็นไงบ้างคะ ไปได้ดีหรือเปล่า"
หญิงสาวเคยนัดเจอดนัยมาบ้างแล้วสองสามครั้งหลังจากกลับมาเชียงใหม่ครั้งนี้ ดนัยได้ตั้งบริษัทเล็กๆของตนเองขึ้นมาเพื่อรับจัดงานอีเว้นท์ต่างๆ หรือไม่ก็รับประสานงานหากจะมีกองถ่ายหนังถ่ายละครที่ต้องการจะเข้ามาถ่ายทำในจังหวัดเชียงใหม่
"มันก็บริษัทเล็กๆน่ะฮ่ะ ดาน่ารับแต่คนรุ่นใหม่ๆ เผอิญเรามีเส้นสายเยอะในเชียงใหม่ พวกเด็กๆเค้าก็คงยังต้องพึ่งพาเรา ก็สนุกดี"
เหมือนว่าดนัยจะแค่ทำงานเพื่อความสนุก ดูจากเสื้อผ้าหรูหราราคาแพงของเขาแล้ว รายจ่ายไม่น่าจะสัมพันธ์กับรายได้ ดนัยเคยเล่าให้สิปรางค์ฟังถึงเรื่องบรรดาบ้านเช่าที่เขาได้รับมรดกตกทอดมา อันที่จริงดนัยไม่ต้องทำงานเลยก็น่าจะอยู่ได้สบาย
"อือม์ งานแบบนี้น่าจะเหมาะกับคุณดาน่าดีแล้วค่ะ นี่ยังสงสัยอยู่เลยนะคะว่าทำไมคุณดนัยถึงได้ไปทำงานที่โรงงาน" หญิงสาวมีความรู้สึกว่า บุคลิกแบบดนัย...เอ่อ...คือ...เหมือนเป็นโลกคู่ขนานกับชาวโรงงานตั้งแต่ต้นจนจบ
"ก็แหม ไม่อยากจะบอกเลย เขินฮ่ะ" ดนัยเริ่มหน้าแดง เมื่อเจอคำถามนี้
เอ แค่ทำงานโรงงาน มีอะไรต้องเขิน
"บอกแล้วคุณสิปรางค์อย่าโกรธกันนะฮะ เอ่อ...คือ…"
อะไรของเค้า มีอะไรต้องโกรธ
"ตอนนั้นดาน่าแอบหลงรักช่างวินอยู่น่ะฮ่ะ" ในที่สุดอดีตเลขาหนุ่มก็โพล่งความในใจออกมา
สิปรางค์แทบสำลักกาแฟเย็นที่หล่อนกำลังดื่มอยู่พรวดออกมา หญิงสาวรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาฉับพลัน
เอ้อ ตายแล้ว รู้สึกผิดเลยเเรา นี่เราเข้าไปเป็นมือที่สามระหว่างเค้าสองคนหรือเปล่านี่ เอ ก็ว่านะ เหมือนคุณดาน่าจะเคยเนียนถามเรื่องเรากับวิน ตายละ แล้วก็ไม่บอกกัน โอย ไม่อยากเป็นมือที่สามของใครเลย
"เปล่า เปล่า อย่าเพิ่งมโนไปฮ่ะ" ดนัยรีบปฏิเสธ เมื่อเห็นสีหน้านึกไปไกลของคนสวยตรงหน้า
"ดาน่าหลงรักช่างวินเค้าข้างเดียว ช่างวินเค้าไม่รู้ตัวหรอก"
สิปรางค์ค่อยมีสีหน้าโล่งใจ ค่อยยังชั่ว ไม่อยากทำร้ายจิตใจใครเลยจริงๆ
"ดาน่าต้องขอบคุณคุณสิปรางค์ ที่ไม่ได้เห็นช่างวินเป็นแค่ของเล่น จำได้ไหมฮะ ที่ดาน่าเคยขอร้องคุณเมื่อตอนวันปีใหม่"
ชั้นน่ะนะ จะเห็นวินเป็นแค่ของเล่น
สิปรางค์คิดไปถึงชีวิตตนเองที่ดิ้นรนกลับมาหาชายหนุ่มถึงเชียงใหม่ หล่อนจริงจังกับบ้านบนดอยหลังนี้เพราะอยากจะให้วินได้มีเวลาให้กับไร่กาแฟเต็มที่ หล่อนมีแผนการต่างๆที่จะทำร่วมกับวินมากมายเต็มไปหมดในหัว
หญิงสาวเชื่อมั่นในตัวชายหนุ่ม หล่อนดูเขาออกตั้งแต่ตอนที่เห็นแบบแปลนเครื่องจักรต่างๆที่วินได้วาดมือไว้ตอนที่เขาปรับปรุงและพัฒนาเครื่องจักรในโรงงานเหล่านั้น ทักษะแบบนี้ไม่ใช่คนธรรมดาเลย แต่ก็อย่างที่ทุกคนรู้ วินเป็นคนที่ไม่พูดมากและไม่ทะเยอทะยาน นี่เป็นข้อเสียหรือเป็นข้อดีกันแน่หนอ…
สิปรางค์มีความสุขที่ได้เห็นแต่ละสิ่งที่หล่อนคิดไว้ในหัวค่อยๆเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา ตอนที่หล่อนเข้าทำงานบริษัทขนาดใหญ่ที่อเมริกาใหม่ๆ หรือแม้แต่บริษัทของปกป้องที่กรุงเทพนั้นทุกอย่างได้ถูกจัดตั้งไว้ให้เป็นระบบเกือบหมดแล้ว แต่สำหรับที่ไร่กาแฟแห่งนี้มันคือการวางแผนใหม่เองทั้งหมด แม้ไม่ได้เริ่มจากศูนย์ เพราะทั้งหล่อนและวินต่างก็อยู่ในวงการกาแฟกันมาก่อน แต่มันก็เป็นการทำงานอีกรูปแบบหนึ่งที่หล่อนไม่เคยทำมาก่อน แม้จะเหนื่อยแต่สิปรางค์ก็รู้สึกสนุกกับมันมาก
และที่สำคัญ คนข้างกายสุดหล่อของหล่อนเขาเก่งกว่าที่หล่อนเคยคิดไว้!…


## ความสุข

"ฝีมืออ้ายอู๊ดนี่บ่เป็นรองใครจริงๆ"
ปัณณ์จ้วงข้าวเหนียวใส่ปากไม่หยุด เขาติดใจในอาหารเหนือตั้งแต่ตอนมาฝึกงานแล้ว และยิ่งมาเจอฝีมือเหนือแท้ๆแบบอ้ายอู๊ดนี่ ปัณณ์ยิ่งมีความสุขกับการรับประทานอาหารเข้าไปอีก
"เป็นไงล่ะครับพี่น้อง เอ็นจอยอีทติ้งล่ะสิ ฝีมือครัวคุณอู๊ด แห่งป่าซาง ขายดิบขายดี ส่งให้คุณกาแฟเขาเรียนเมืองนอกได้สบาย" อู๊ดหันไปมองราณีอย่างภาคภูมิใจ เขาบอกหล่อนแล้วว่าเขาเลี้ยงดูหล่อนกับลูกได้
"แม่น อ้ายอู๊ดเขาขยันแต๊ขยันว่า ยะกับข้าวก่อล้ำลำ" ราณีอดไม่ได้ที่จะชื่นชมผู้ชายคนข้างๆ บางทีหน้าตาก็แปรผกผันกับความสามารถจริงๆ
"แล้วอ้ายอิหยังไปต๊ะต่อนยอนอยู่กะช่างวินเขาเป็นนานสองนาน บ่มาเปิดร้านไปเมินละ"
โต้งยังไม่เลิกล้อลูกพี่เรื่องความเป็นคนเรื่อยเฉื่อยของลูกพี่ วินจึงจัดการเบิ๊ดกะโหลกรุ่นน้องเบาๆแบบหยอกๆไปสองสามที ก่อนจะเอื้อมไปตักลาบหมูมาใส่ในจานของสิปรางค์ เขารู้ว่าหญิงสาวยังคงเขินๆที่จะปั้นข้าวเหนียวจิ้มไปที่จานลาบโดยตรง
"คิงก่อฮู้ว่าเพราะอะหยัง" อู๊ดแอบมองอย่างเขินๆไปยังราณี
"โอย มีแต่เรื่องรักๆใคร่ๆในโรงงาน" ปัณณ์ส่ายหน้า ทำท่าระอาใจ
"บ่ต้องมาอู้จะอั้นจะอี้เลย คุณน้องปัณณ์ ตัวเก่าน่ะมาอันดับนึ่งเลย อ้ายอุตส่าห์มีใจให้ ก่อดันไปฮักอีน้องเอื้อง งามก่อสู้อ้ายบ่ได้" ดนัยมองบน แกล้งทำท่ามีจริตแง่งอนใส่ปัณณ์
อดีตเลขาเพิ่งจะมารู้เรื่องของปัณณ์กับเอื้องคำในตอนหลังนี้เอง เขายังแปลกใจในความจริงจังกับความรักของหนุ่มน้อยจากกรุงเทพคนนี้ ซึ่งหากเปรียบเทียบกับกรณีของราณีเพื่อนสมัยเรียนของเขาแล้ว
เฮ้อ อีหล้ามันเล่นกับไฟ
ทุกคนเหมือนจะรู้กันดีว่าเกิดอะไรขึ้นกับราณี แต่ไม่มีประโยชน์อันใดที่จะรื้อฟื้นขึ้นมา
"เอ้อ แล้วพี่ปรางขึ้นมาอยู่บนนี้ อาหารการกินทำไงอ่ะพี่" ปัณณ์รีบเปลี่ยนเรื่อง ก่อนที่บทสนทนาจะเทมายังเขาและเอื้องคำ ชายหนุ่มกำลังนึกสงสัยอย่างคนอื่นๆว่าสิปรางค์จะใช้ชีวิตอยู่บนดอยได้จริงๆหรือ เขาไม่คิดว่าคนอย่างสิปรางค์จะทำกับข้าวเป็น และการนั่งปูเสื่อนั่งล้อมวงกินข้าวกับพื้นนอกชานกันแบบนี้ไม่น่าใช่วิถีของหญิงสาวผู้พี่ของเขา
"ก็ไม่เห็นมีปัญหานะ วินเป็นคนทำ" หญิงสาวงงว่า มันเป็นเรื่องยากตรงไหน
"เอ่อ ผมก็ว่า ไม่น่าถาม" ปัณณ์ผิดเอง เขาถามอะไรไร้สาระ
สิปรางค์ไม่รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องน่าอายตรงไหนที่หล่อนทำกับข้าวไม่เป็น หญิงสาวไม่เคยนึกเบื่อกับข้าวง่ายๆที่วินเป็นคนทำ หล่อนเข้าครัวเพื่อเป็นลูกมือของเขาในบางครั้ง และชายหนุ่มก็เป็นคนใจเย็นพอที่จะไม่รำคาญความงกๆเงิ่นๆของหล่อน หรือไม่บางวันหากนึกสนุก หล่อนก็ขับรถออกไปเดินตลาดในตัวอำเภอ เลือกซื้อกับข้าวสำเร็จที่วางขายในตัวตลาดมาก็เท่านั้นเอง วินเป็นคนกินง่ายอยู่ง่าย และหล่อนเองก็เป็นคนกินง่ายอยู่ง่ายด้วย เอ๊ะ หรือเปล่า
"พี่ก็พอจะทำเป็นบ้าง มะปรางเขากินง่าย" วินหาจังหวะเอ่ยขึ้นมาบ้างหลังจากถูกคนนั้นคนนี้แย่งพูดอยู่นาน
แล้วเขาก็หันไปตักน้ำพริกอ่องมาใส่ให้มะปรางของเขาในจานของหล่อน
"แล้วใครทำงานบ้านให้อ่ะพี่ อย่าบอกนะว่าอ้ายวินก็เป็นคนทำ โอย ผมนึกภาพไอดอลของผมกวาดถูบ้านไม่ออกเลย" ปัณณ์ยังสงสัยในชีวิตความเป็นอยู่ของพี่สาว
หรืออันที่จริงเขาถูกปริมสั่งให้มาสืบชีวิตความเป็นอยู่ของสิปรางค์ที่บนดอยนี้ต่างหาก ปริมยังหาโอกาสขึ้นมาเยี่ยมเยียนพี่สาวไม่ได้สักที ช่วงนี้เริ่มเข้าสู่ช่วงไฮซีซั่น ที่รีสอร์ตของหล่อนเริ่มจะมีการจองที่พักเต็มตลอด
ปกติสิปรางค์เป็นคนที่ไม่เคยสนใจการบ้านการเรือน ตอนอยู่ต่างประเทศครอบครัวของหญิงสาวก็ไปซื้อบ้านเอาไว้ เนื่องจากปริมได้บินตามไปเรียนด้วย บิดาหล่อนจึงได้ส่งคนดูแลบ้านจากเมืองไทยให้ไปอยู่ที่นั่นด้วย
"แหม เธอ จะไปยากอะไร พี่ก็หาคนแถวนี้เค้ามาทำให้สิจ๊ะ"
แน่ล่ะ หล่อนเป็นนักจัดการนี่นา การมีบ้านในฝันหลังเล็กๆกับชายหนุ่มที่หล่อนรักอย่างนี้ ทำให้สิปรางค์เกิดนึกสนุกกับการตกแต่งบ้านขึ้นมากะเขาบ้าง หญิงสาวเลือกเฟอร์นิเจอร์และกระเบื้องตามห้องต่างๆด้วยตนเอง และตั้งใจอยากจะมีบ้านที่มีระเบียงกว้างหน่อยเพื่อที่หล่อนจะได้นอนดูดาวกับผู้ชายของหล่อนได้ทุกวันสมใจ…
"บ้านบนดอยบ่มีแสงสีบ่มีทีวี บ่มีน้ำประปา…
บ่มีน้ำหอมน้ำปรุงอย่างดีแต่หมู่เฮามี ฮื้ม มีน้ำใจ๋…"
หลังจากวงลาบข้าวเหนียวได้เสร็จสิ้นลง ชานระเบียงกว้างเปิดโล่งนั้นก็ถูกปรับเปลี่ยนเป็นผับกลางดอย แล้วเพลงนี้ก็มาจนได้ เอื้องคำมองปัณณ์อย่างชื่นชม หล่อนเฝ้ามองชายหนุ่มฝึกซ้อมเล่นกีตาร์และร้องเพลงมาหลายอาทิตย์ เขาตั้งใจจะมามอบเพลงนี้ให้แก่พี่สาวและพี่เขยผู้เป็นที่รักของเขา หญิงสาวรู้ว่าปัณณ์นับช่างวินเป็นไอดอลคนหนึ่งในการดำเนินชีวิต ชายหนุ่มอยากจะเป็นช่างที่เก่งและเล่นดนตรีเก่งเหมือนพี่เขย
ปัณณ์คิดว่าเพลงนี้มันจะต้องเหมาะกับบรรยากาศแน่ๆและก็ได้ผล ทุกคนตั้งใจร้องเพลงบ้านบนดอยกันอย่างสนุกสนาน จะด้วยเป็นการพยายามปลอบใจ หรืออาจจะอยากล้อเลียนเจ้าของบ้านทั้งสอง …ก็ไม่อาจจะรู้ได้
"อ่า ส่วนผม ก็จะขอมอบเพลงนี้ให้กับลูกพี่สุดหล่อและแฟนคนสวยของเขานะครับ" โต้งจัดการยึดกีตาร์มาจากหนุ่มปัณณ์ทันที เมื่อเสียงเพลงบ้านบนดอยได้จบลง
"ฮิ้ววววว กิ้วววววว"
เสียงโห่ฮาแซวเจ้าของบ้านดังมาจากรอบวง โต้งเริ่มเพลงด้วยเสียงทุ้มๆเบาๆเข้ากันได้ดีกับทำนองหวานๆนั้น
"อ้ายเป็นคนเวียงเจียงใหม่ใคร่ฝากหัวใจหื้อสาวต่างแดน…
มีควายมีไก่ขนหม่นมีงัวปู๊โตน มีห่านคอยาว…"
สิปรางค์นั่งเอนหลังซบไหล่กว้างของชายอันเป็นที่รัก การได้นั่งฟังเพลงเบาๆอยู่กลางขุนเขาท่ามกลางดาวระยิบระยับบนท้องฟ้ามันโรแมนติกชะมัด
หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปจับมือเรียวของชายหนุ่มมาลูบไล้เล่น ผู้ชายอะไรมือส้วยสวย เขาว่ากันว่าพวกคนทำงานช่างทำงานศิลปะจะมีมือเรียวๆแบบนี้ นี่คงเป็นมือของนายช่างสินะ
แล้วในขณะที่ชายหนุ่มกำลังเผลอ หล่อนก็จับมือของเขาขึ้นมาจุมพิตก่อนที่จะจับมือวินไปแนบกับแก้มของหล่อน ชายหนุ่มเขินหน้าแดงก่ำ พยายามจะยึดเอามือของเขาคืนมา แต่สิปรางค์ไม่เขินและไม่ยอมให้มือของเขาคืน ก็หล่อนกำลังมีความสุขอยู่นี่นา แม้ทุกคนรอบวงจะตื่นตะลึงเมื่อเห็นอดีตนายช่างใหญ่ถูกบังคับให้อยู่ในอารมณ์โรแมนติก แต่หญิงสาวคนสวยคนข้างๆก็ไม่สน หล่อนยังคงแนบแก้มของหล่อนอยู่กับมือเรียวยาวนั้น
เขาว่ากันว่า ความสุขจะอยู่กับเราได้ไม่นาน สิปรางค์ก็ได้แต่หวังว่าความสุขที่หล่อนมีอยู่ในวันนี้ มันจะไม่จากหล่อนไปเร็วเกินไปนัก
อาการปวดหัวของหล่อนเริ่มกลับมาเป็นพักๆอีกแล้ว…


## ความเจ็บช้ำ

"วิน ตามมาเร็ว สวยจังเลย"
เส้นทอของสายรุ้งที่พาดผ่านขอบฟ้าที่ปรากฏขึ้นหลังจากฝนตกนั้นทำเอาสิปรางค์ตื่นเต้นขนานใหญ่ หญิงสาวกระโดดลงจากรถแล้วรีบวิ่งไปที่ท่าน้ำ
วันนี้วินและหล่อนกลับลงมาที่บ้านสวนในตัวเมืองเชียงใหม่ สิปรางค์อยากมาเข้าร่วมงานพบปะประจำปีของสมาชิกสมาคมกาแฟอาราบิก้าไทยภาคเหนือ หล่อนต้องการเรียนรู้วงการกาแฟอาราบิก้านี้ให้ได้มากที่สุด
หลังจากที่บ้านหลังน้อยบนดอยเสร็จ น้อยครั้งที่ชายหนุ่มและหญิงสาวจะกลับลงมาในตัวเมือง วินเริ่มฟื้นฟูพื้นที่ไร่กาแฟไปด้วยตั้งแต่กำลังสร้างบ้านแล้ว งานบนดอยทำให้เขาต้องละทิ้งงานเล่นดนตรีในเมืองไปอย่างสิ้นเชิง แต่คนอย่างวินก็ไม่ได้คิดมาก ชายหนุ่มใช้เวลาทั้งหมดไปกับการดูแลการสร้างบ้าน และคลุกคลีร่วมมือกับชาวไร่คนอื่นๆเพื่อพลิกฟื้นไร่กาแฟรกร้างแห่งนั้นขึ้นมาใหม่
ซึ่งก็ได้ผล ขณะนี้ไร่กาแฟของเขากำลังรอการเก็บเกี่ยว แม้ผลผลิตอาจไม่ได้สมบูรณ์อย่างที่หวังนัก แต่ชายหนุ่มก็พอใจแล้วสำหรับการเป็นชาวไร่เต็มตัวครั้งแรกของเขา
สิปรางค์ไม่ได้เข้าไปยุ่งวุ่นวายเรื่องไร่หรือเรื่องของการสร้างบ้านมากนัก ทั้งๆความจริงแล้วมันขัดกับนิสัยของหล่อนก่อนหน้านี้เป็นอย่างมากที่จะต้องชอบเข้าไปรู้ในทุกเรื่อง
แต่เมื่อมาเจอคนจริงที่ลงมือทำและไม่พูดมากอย่างวิน หล่อนก็ต้องยอมถอยออกมาและปล่อยให้ชายหนุ่มจัดการไป มีในบางครั้งที่หล่อนอาจต้องช่วยออกความคิดเห็นบ้างเมื่อชายหนุ่มต้องการไอเดียแปลกๆหรือเมื่อเขาต้องเกี่ยวข้องกับงานเอกสาร เมื่อเป็นอย่างนั้นหญิงสาวจึงใช้เวลาส่วนใหญ่ไปในวางแผนเรื่องกระบวนการแปรรูปเมล็ดกาแฟซึ่งจะทำเป็นขั้นตอนต่อไป
ความฝันของเขาและหล่อนกำลังจะเป็นจริง!
"จะวิ่งทำไมครับ รุ้งมันไม่หายไปไหนง่ายๆหรอก" ชายหนุ่มตะโกนไล่หลังมะปรางของเขาด้วยสีหน้ายิ้มๆ
วินกำลังขนของลงจากรถ ระหว่างทางสิปรางค์แวะซื้อพืชผักผลไม้จากชาวบ้านที่นำมาวางขายตามรายทางเพื่อเอามาฝากทุกๆคนที่หล่อนรู้จักในเชียงใหม่ ชีวิตที่ไม่ต้องแข่งขันกับคนอื่นทำให้หญิงสาวมีเวลาเหลือที่จะคิดถึงคนอื่นๆบ้าง
"เราอยากสนับสนุนชาวบ้านน่ะวิน" หล่อนบอกเหตุผลของการแวะที่โน่นที่นี่ตลอดทางของการลงดอยมา
ความรู้สึกผิดที่ทำให้หลายคนต้องตกงานยังเกาะเกี่ยวอยู่แน่นในส่วนลึกของจิตใจของสิปรางค์ หากมีอะไรที่หล่อนพอจะทำเพื่อลบล้างความรู้สึกนี้ได้ หญิงสาวก็พร้อมจะทำ
การชุบชีวิตไร่กาแฟขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่ง สิปรางค์ฝันไปถึงการที่จะได้มีโรงงานผลิตเมล็ดกาแฟเพื่อเป็นการสร้างงานให้ชาวบ้านขึ้นมาอีกครั้ง สำหรับหล่อนแล้วมันไม่ใช่เพื่ออุดมการณ์อะไร หากเป็นแค่เพียงการชดใช้เพื่อให้ความรู้สึกผิดในใจนี้หายไปเสียที
แต่สำหรับวินแล้ว… ที่เขากำลังทุ่มเทแรงกายแรงใจไปกับงานนี้คงไม่ใช่เพราะความทะเยอทะยานอยากเป็นเจ้าของโรงงานเป็นแน่ สิปรางค์คิดว่าหล่อนรู้ว่าวินทุ่มเทเพราะอะไร
หลังจากที่ส่งบรรดาพืชผักให้ลุงแปงและสมเพชรซึ่งพาวิ่งเข้ามาต้อนรับตั้งแต่เห็นรถเลี้ยวโค้งเข้าสวนมาแล้ว วินก็หันไปยืนมองอาการร่าเริงของมะปรางของเขาอย่างเอ็นดู คนสวยเค้าคงคิดถึงท่าน้ำนี้ไม่น้อย เสียดายที่ไร่ของเขาบนดอยไม่ได้อยู่ติดกับห้วยหรือลำธาร เอ… หรือเขาควรจะขุดบ่อเลี้ยงปลาให้หล่อนดี
แต่หลังจากยืนมองหญิงสาวอยู่ชั่วครู่ วินก็รู้สึกแปลกใจกับอะไรบางอย่าง มะปรางของเขาเดินไม่ตรงทาง หญิงสาวเดินเซๆไปมา ดูเหมือนหล่อนจะเสียการทรงตัวโดยไม่รู้ตัว ชายหนุ่มรีบเดินเข้าไปหาคนรักโดยทันที
"มะปรางเป็นอะไรหรือเปล่าครับ เวียนหัวหรือ" วินรีบเข้าไปประคองร่างบางนั้นเมื่อเขาไปถึงตัวหญิงสาว
"เปล่านี่ สบายดี" คนสวยหันมาทำหน้าตาเหลอหลา ทำไมวินถึงถามอย่างนั้น
"วินดูสายรุ้งสิ สวยจัง เราไม่ได้เห็นมานานแล้วนะเนี่ย"
สิปรางค์หันไปชื่นชมกับปรากฏการณ์ธรรมชาติที่เห็นเบื้องหน้า บรรยากาศหลังฝนตกนี่มันสดชื่นจริงๆ
หากวินยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจกับสิ่งที่เขาเห็นก่อนหน้านี้ เขากำลังคิดว่า ช่วงนี้หญิงสาวไม่ควรจะมาเดินแถวริมน้ำ อาการทรงตัวไม่ได้ของหล่อนไม่ค่อยน่าไว้ใจ
"เอาของไปให้คุณปริมกันเถอะครับ คุณปริมคงดีใจที่จะได้เจอมะปราง"
ชายหนุ่มรีบเบี่ยงเบนความสนใจของคนรัก เห็นทีช่วงนี้ต้องเก็บตัวคนสวยคนนี้ไว้ให้ไกลๆท่าน้ำหน่อย ถ้าเกิดเดินเซไปมาเผลอตกน้ำจะแย่เอา…
"ทำไมพี่ปรางกินข้าวน้อยจังเลยคะ หรือว่าไม่อร่อยเพราะปริมเพิ่งจะเปลี่ยนแม่ครัวใหม่" ปริมเอ่ยทักเมื่อเห็นพี่สาวของหล่อนทำท่าไม่ค่อยเจริญอาหาร
"ไม่นะ ก็อร่อยดี แต่สงสัยพี่ไม่ค่อยหิว"
ช่วงหลังๆมานี้หญิงสาวรู้สึกไม่ค่อยรับรู้รสชาติอาหารเท่าไหร่ อาจเป็นไปได้ว่าหล่อนเริ่มตื่นเต้นกับโปรเจกต์สร้างโรงงานกาแฟของหล่อนและวิน สิปรางค์จึงไม่ได้สนใจเรื่องอาหารการกินนัก
"แหม หรือติดใจฝีมือทำกับข้าวของคุณวิน เลยพาลกินที่อื่นไม่อร่อยซะแล้ว" ปริมหยอกเย้าพี่สาว
หญิงสาวรู้สึกยินดีกับความเป็นไปในชีวิตของสิปรางค์ จากที่พี่สาวเล่าถึงชีวิตบนดอยให้ฟัง พี่มะปรางของหล่อนดูมีความสุขและกลับมามีชีวิตชีวาเหมือนเดิม ต่างไปจากเมื่อตอนที่สิปรางค์กำลังจะกลับไปกรุงเทพหลังจากจบเรื่องโรงงานในครั้งนั้น
ปริมนึกไปถึงตอนที่พี่สาวของหล่อนมาที่นี่ครั้งแรก ยังจำได้ที่สิปรางค์รับปากจะไปเจรจาซื้อที่สวนตรงโค้งน้ำนั้นให้ แต่ไปๆมาๆ พี่สาวของหล่อนกลับตกหลุมรักกับเจ้าของสวนซะงั้น
"ต้องขอบคุณคุณวินที่อุตส่าห์ดูแลพี่ปรางเป็นอย่างดีนะคะ คนนี้น่ะ เรื่องงานบ้านงานเรือนเค้าไม่ถนัดเอาซะเลย คุณวินเลยต้องอดทนหน่อย" ผู้เป็นน้องสาวยังแอบนินทาพี่สาวต่อ
แม้วินจะยิ้มรับเขินๆกับคำเย้าเล่นของน้องสาวของผู้หญิงที่เขารัก แต่ในใจเขากลับรู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อยกับคำทักของปริม ชายหนุ่มเองก็สังเกตว่าระยะหลังมานี้สิปรางค์ทานอาหารได้น้อยลงจากแต่ก่อน วันนี้หญิงสาวก็อิ่มอย่างรวดเร็ว และลุกจากโต๊ะอาหารไปเดินเล่นในสวนกับหลานสาวตัวน้อยแล้ว
"น้ามะปราง!"
เสียงหวีดร้องของเด็กหญิงชมพู่ ทำให้ความคิดของวินหยุดชะงัก เขาลุกจากเก้าอี้ถลาวิ่งไปทางเสียงโดยทันที
คราวนี้มะปรางของเขาไม่ได้แค่เป็นลมหมดสติเพียงอย่างเดียว หากหญิงสาวมีอาการชักร่วมอยู่ด้วย แม้ความตกใจจะมีอยู่ท่วมท้นกับภาพที่เห็นตรงหน้า แต่ชายหนุ่มรีบตั้งสติและนำตัวหญิงสาวขึ้นรถขับไปส่งโรงพยาบาลทันที…
คำบอกกล่าวของนายแพทย์ทำเอาวินเดินออกมาจากห้องวินิจฉัยอย่างสิ้นเรี่ยวแรง ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้หน้าห้องนั้นอย่างเหม่อลอย มะปรางของเขายังต้องนอนให้น้ำเกลืออยู่ที่โรงพยาบาลอีกหนึ่งคืนเพื่อรอดูอาการ
วินไม่เพียงแค่ช็อกตกใจจากข่าวร้ายที่เพิ่งจะรับรู้ เขายังรู้สึกเจ็บปวดในใจกับสิ่งที่หญิงสาวได้ทำลงไป มะปรางของเขารู้เรื่องนี้มาก่อนหน้าแล้ว เป็นอีกครั้งหรือนี่ที่หล่อนจงใจปกปิดเรื่องสำคัญแบบนี้กับเขา
อาการใจสลายของเขากลับมาอีกครั้ง…


## ความฝัน

แพทย์อนุญาตให้หญิงสาวกลับมาพักที่บ้านได้ในวันรุ่งขึ้น ระหว่างทางขับรถกลับมาบ้านสวนนั้น วินแทบจะไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาเลย ส่วนหญิงสาวเองนั้นก็ได้แต่นั่งเงียบมาตลอดทาง แววตาของชายหนุ่มที่จ้องไปยังถนนนั้นบ่งบอกถึงความน้อยใจปนเจ็บช้ำ
เมื่อขับรถกลับมาถึงบ้านสวน วินเดินอย่างหมดอาลัยเข้าไปทรุดตัวนั่งลงพิงระเบียงไม้ตรงประตูบ้าน ท่านั่งนั้นดูอ่อนระโหยโรยแรงไม่เหมือนวินคนเดิม สิปรางค์เดินตามมายืนข้างๆเขา
"วิน…" หญิงสาวพึมพำชื่อของเขา เป็นไม่กี่ครั้งในชีวิตที่หล่อนไม่รู้จะพูดอะไร
"ทำไมมะปรางไม่บอกผม"
ชายหนุ่มพูดโดยไม่มองหน้าหล่อน เขากำลังจ้องมองไปที่แม่น้ำ
"ก็มันไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรนี่" สิปรางค์หน้าจ๋อยแต่ไม่วายพยายามทำน้ำเสียงร่าเริง ปกปิดความรู้สึกที่แท้จริง หล่อนไม่อยากให้คนรักต้องกังวลมากไป
"ไม่ร้ายแรงเหรอ" วินหันหน้ามาตวาดเสียงดังใส่หล่อน
น้ำเสียงนั่นบ่งบอกว่าชายหนุ่มระงับอารมณ์ไว้ไม่อยู่อีกแล้ว ช่วงเวลาขณะที่เฝ้าหญิงสาวอยู่ที่โรงพยาบาลนั้น เขาได้แต่นิ่งเงียบและดูแลคนรักอย่างดีที่สุด แต่เมื่อกลับมาถึงบ้านความรู้สึกอัดอั้นตันใจทั้งหมดก็พังทลายออกมา
สิปรางค์ไม่เคยเห็นเขาโมโหขนาดนี้มาก่อน ครั้งสุดท้ายที่วินเสียงดังใส่หล่อน มันเป็นตอนที่เมื่อเขารู้ว่าโรงงานจะต้องถูกปิด แต่ตอนนั้นยังไงหน้าตาของชายหนุ่มก็ยังไม่แสดงอาการโกรธเกรี้ยวมากเท่าตอนนี้
"มะปราง! มะปรางเป็นมะเร็งสมอง! มะปรางยังว่ามันไม่ร้ายแรงอีกเหรอ ป่วยจนเสียสติไปแล้วรึไง"
เขายังคงตวาดใส่หล่อน น้ำตาคลอเบ้า ความรู้สึกตกใจ น้อยใจ เสียใจ หวาดกลัว มันประดังเข้ามาพร้อมๆกัน ดวงตาเรียวนั่นจ้องมองคนรักเจ็บช้ำอย่างแสนสาหัส
สิปรางค์ยืนมองตอบด้วยความรู้สึกรวดร้าวเช่นกัน หล่อนพูดไม่ออก รู้สึกสับสนไปหมด หล่อนแค่ไม่อยากทำให้เขาไม่สบายใจ "วิน… เรา…"
ใบหน้าสวยที่ซีดเผือดนั้นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกตัว วินจึงสูดลมหายใจเข้าลึกและพยายามระงับจิตใจเอ่ยถามหล่อน
"ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน…"
"เราก็เพิ่งรู้ไม่นาน" สิปรางค์ได้แต่พึมพำแก้ตัว
"ผมถามว่าตั้งแต่เมื่อไหร่!" ชายหนุ่มขึ้นเสียงดังอีกครั้ง ข่าวร้ายที่ได้รับมาทำเอาเขาควบคุมสติไม่อยู่อีกต่อไป
"เมื่อเดือนที่แล้ว แต่ตอนนั้นมันยังเป็นแค่เนื้องอก เรากำลังรอผลตรวจเช็ครอบสองอยู่" หญิงสาวตัวสั่น
"แล้วที่มะปรางไม่บอกผมเพราะอะไร มะปรางคิดว่าเป็นเรื่องของมะปรางคนเดียวหรือไง มะปรางคิดอะไรอยู่ หา!" วินกัดฟันพูด น้ำตาแห่งความปวดร้าวไหลออกมาจากดวงตายาวรีนั้นเป็นทางยาว ดวงตาที่ครั้งหนึ่งเคยยิ้มอยู่เสมอ แต่เหมือนว่าคราวนี้รอยยิ้มคงจะจากไปไกลแสนไกลแล้ว
"มะปรางคงคิดว่าบอกผมไปก็เท่านั้น ผมมันคนเรื่อยเปื่อย คงช่วยอะไรไม่ได้ คงดูแลมะปรางไม่ได้ งั้นสิ"
"วิน! ไม่ใช่นะ ไม่ใช่ เราแค่ไม่อยากให้วินไม่สบายใจ ชีวิตเรากำลังไปกันได้ดี เราทนเห็นวินไม่มีความสุขไม่ได้" หญิงสาวระล่ำระลัก หล่อนทำเขาเจ็บช้ำมาแล้วครั้งหนึ่ง หล่อนไม่อยากทำร้ายจิตใจเขาอีก
"มะปราง… คนรักกันเค้าก็ต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขกันสิ มะปรางจะให้ผมเป็นคนเห็นแก่ตัว ไม่ยอมรับรู้ความทุกข์ของมะปรางได้ยังไงกัน" น้ำเสียงเขาเต็มไปด้วยความน้อยใจอย่างสุดแสน นี่หญิงสาวที่เขารักกำลังคิดอะไรอยู่
สิปรางค์เข้าไปซบหน้าลงกับแขนของเขา น้ำตาคลอ หล่อนไม่อยากทำลายช่วงเวลาดีๆของหล่อนกับเขา ไม่อยากทำลายช่วงเวลานั้นแม้แต่วินาทีเดียว
"เราไม่ได้ทุกข์ วิน เราแค่ป่วย แต่เรามีความสุขดีนะวิน" หญิงสาวยังพยายามจะปฏิเสธ หล่อนทนไม่ได้จริงๆถ้าวินจะต้องมารับรู้ว่าหล่อนกำลังป่วยหนัก
วินเบี่ยงตัวเองออกจากหญิงสาวเบาๆ เขาเดินดุ่มๆลงไปที่ท่าน้ำแล้วนั่งลงที่บันไดเหมือนเช่นเคย หากแต่คราวนี้ชายหนุ่มกลับก้มหน้าซบลงกับฝ่ามือ ร้องไห้โฮออกมาอย่างอดกลั้น
สิปรางค์มองภาพนั้นด้วยหัวใจที่ร้าวราน หล่อนรู้ดีว่าความเสียใจของวินคราวนี้มันเกินกว่าครั้งที่ปิดโรงงานมากมายนัก ขณะที่หญิงสาวกำลังจะออกเดินตามชายหนุ่มไป พลันก็มีมือเล็กๆมาจับแขนหล่อนเอาไว้
"สมเพชร! มายังไงเนี่ย" หล่อนรีบปาดน้ำตา คุกเข่าลงคุยกับเด็กชาย
"อ้ายวินเปิ้นตะโกนอิหยัง"
เด็กชายตัวอ้วนกลมถามด้วยน้ำเสียงใสซื่อ ใบหน้าแป้นนั้นประแป้งขาววอกไปทั้งหน้า เด็กชายคงเพิ่งจะอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ เจ้าตัวเล็กมองหญิงสาวด้วยแววตาแป๋วแหวว สิปรางค์อดน้ำตาไหลไม่ได้ หล่อนเป็นคนทำให้บรรยากาศของบ้านนี้เปลี่ยนไป
"แล้วปี้คนงาม ร้องไห้อิหยัง" เด็กชายเอื้อมมือป้อมๆมาเช็ดน้ำตาให้หล่อน
"สมเพชร..." หญิงสาวคว้าตัวเด็กชายเข้ามากอดอย่างตื้นตัน
"สมเพชรไปหาอ้ายวินที่ท่าน้ำได้ก่อ" เจ้าตัวกลมถามอีก ทำให้สิปรางค์ต้องรีบเช็ดน้ำตาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ผละตัวออกห่างจากเจ้าตัวน้อย แล้วยิ้มให้ก่อนจะลูบหัวกลมๆนั่นอย่างเอ็นดู
"ไปหาป้อก่อนเนาะ เดี๋ยวปี้เอาขนมไปฮื้อ" หญิงสาวบอกเด็กน้อยเป็นคำเมือง
สมเพชรรับคำอย่างว่าง่าย แล้ววิ่งตรงไปยังบ้านหลังเล็กในสวน
สิปรางค์ลุกยืนขึ้นแล้วมองไปยังท่าน้ำ วินกำลังนั่งจ้องมองมาทางหล่อนอยู่ก่อนแล้ว ไม่มีเสียงร่ำไห้ดังมาจากชายหนุ่มอีก ใบหน้านั้นก็ปราศจากน้ำตาแล้วด้วย จะมีก็แต่นัยน์ตาช้ำแดงก่ำนั้นที่ยังมีหยดน้ำตารื้นอยู่ แต่เมื่อเห็นหญิงคนรักกำลังมองมาชายหนุ่มก็ยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดน้ำตาจนแห้งสนิท ในยามนี้เขาต้องเข้มแข็งกว่าหล่อน
หญิงสาวตัดสินใจเดินตามลงไปนั่งข้างๆเขา วินหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ ชายหนุ่มเอนหลังพิงเสาบันไดด้วยท่าทางสบายๆเหมือนเคย หากตอนนี้นัยน์ตานั้นแห้งผากแล้ว เขานั่งสูบบุหรี่มองดูหล่อนอย่างเงียบๆ ส่วนหญิงสาวนั่งชันเข่ามองไปที่แม่น้ำ
"ผมรู้ว่ามะปรางแพ้ควันบุหรี่ แต่ผมขอซักมวนนึงนะ"
"อื้อ…"
คนสวยอนุญาตโดยที่ไม่หันหน้ามา รู้สึกแปลกใจอยู่ครามครันที่คราวนี้หล่อนไม่รู้สึกระคายอะไรกับควันบุหรี่ หรือประสาทด้านการดมกลิ่มของหล่อนจะเริ่มมีปัญหาไปด้วยเนื่องจากมะเร็ง แต่ช่างเถอะ เรื่องอาการเจ็บป่วยนั้นเอาไว้ทีหลัง ตอนนี้หล่อนกำลังนึกปลื้มใจย้อนหลัง เพราะแอบสังเกตเห็นนานแล้วว่าตั้งแต่วินและหล่อนย้ายมาอยู่ด้วยกัน ชายหนุ่มไม่เคยสูบบุหรี่ให้หล่อนเห็นอีกเลย ผู้ชายคนนี้น่ารักอย่างนี้แหละ
สิปรางค์แอบเผลออมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว มีความสุขจังเลย
ทว่าคนข้างๆหล่อนกลับกำลังรู้สึกต่างออกไป…
ช่วงเวลาของแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ต้องผิวน้ำเป็นประกายมันเคยเป็นช่วงเวลาที่ชายหนุ่มชอบที่สุด การได้นั่งดูแม่น้ำตอนเย็นๆเป็นสิ่งหนึ่งที่สำคัญสำหรับชีวิตเขา แต่ ณ เวลานี้ วินไม่สามารถรับรู้ถึงอารมณ์อันรื่นรมย์นั้นได้อีกต่อไปแล้ว
ณ ที่แห่งนี้ เขาพบมะปรางของเขาเป็นครั้งแรก หล่อนเป็นผู้หญิงในแบบที่ชายหนุ่มไม่เคยเจอมาก่อน เขารักหล่อน เพราะหล่อนเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งและไม่เคยยอมแพ้ แต่วันนี้ความเข้มแข็งของหญิงสาวที่เขารักกำลังทำเอาชายหนุ่มเจ็บปวด…
"วิน เราอยากกินตำขนุน"
ใบหน้าสวยๆนั่นหันหน้ายิ้มหวานให้กับชายคนรัก
วินยิ้มตอบให้มะปรางของเขา เป็นยิ้มหวานที่สุดที่ผู้ชายคนหนึ่งพึงจะยิ้มได้ ยิ้มทั้งปากและยิ้มทั้งตา
"ไม่ได้ครับ หน้านี้ไม่มีขนุน" เขาจ้องมองหล่อนด้วยตาหวานซึ้ง "เลือกเอาครับ ระหว่างตำแตงกับตำส้มโอ"
"งั้นเอาตำแตงใส่ปลาร้าด้วย" มะปรางของเขายังมีข้อต่อรอง
ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ขยี้บุหรี่ในมือทิ้งแล้วเคลื่อนตัวมานั่งจนชิดกับคนรัก เขาโอบหล่อนอย่างอ่อนโยนให้เข้ามาซบไหล่เขาด้วยมือทั้งสองข้าง สิปรางค์วางศีรษะของหล่อนลงที่ซอกคอแข็งแรงนั้นก่อนจะหลับตาลง ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาเต็มหัวใจ
"บอกหลายรอบแล้ว คนเมืองแต๊ๆเค้าไม่กินปลาร้ากัน" เสียงแหบทุ้มนั้นช่างนุ่มนวลเหลือเกิน
คนสวยหัวเราะทั้งๆที่ยังหลับตา "งั้นใส่ปูเค็มนะ"
"เดี๋ยวใส่ให้สิบตัวเลย" วินกอดหญิงสาวในวงแขนให้กระชับแน่นขึ้น
หากเวลาของเขาและหล่อนจะเหลือไม่มากนัก ชายหนุ่มก็อยากจะให้ทุกๆวินาทีเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุด เขาจะไม่ยอมให้หล่อนสู้เพียงลำพังเหมือนเมื่อครั้งเรื่องโรงงานอีกต่อไปแล้ว
"มะปรางสัญญากับผมนะครับว่าเราจะสู้ไปด้วยกัน มะปรางไม่ใช่ตัวคนเดียวอีกต่อไปแล้วนะ"
เขาพึมพำพลางจูบไรผมของหล่อน วินกอดมะปรางของเขาด้วยความรู้สึกรักที่มาจากทั้งหมดของหัวใจ…
การรักษาด้วยรังสี (Radiation Therapy) คือการฉายแสงที่มีพลังงานสูงเพื่อทำลาย ลดการขยายตัวและหยุดการเจริญเติบโตของเนื้อร้าย ใช้ในผู้ที่ไม่สามารถรักษาด้วยการผ่าตัดได้ เช่น เนื้อร้ายอยู่ในตำแหน่งที่บอบบางและยากต่อการผ่าตัด หรือใช้หลังการผ่าตัดที่ยังคงหลงเหลือเซลล์มะเร็งอยู่…
วินพับหน้าจอโน้ตบุคปิดด้วยอาการเหนื่อยล้า วันนี้เขานั่งหาข้อมูลเกือบทั้งวันเรื่องการรักษามะเร็งสมอง เขาอยากจะรู้จักกับโรคนี้ให้มากกว่านี้ ครั้งหนึ่งโรคร้ายแบบนี้เคยคร่าชีวิตมารดาของเขาไปแล้ว มันจะเกิดขึ้นอีกไม่ได้
ชายหนุ่มต้องการเวลาที่จะทบทวนถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นก่อนที่จะตัดสินใจร่วมกันกับคุณหมอถึงวิธีการรักษาที่ดีที่สุดสำหรับคนรัก จากที่คุยกับคุณหมอครั้งล่าสุดเรื่องวิธีการรักษามะปรางของเขา เขาได้รับคำบอกกล่าวว่าการรักษาด้วยการผ่าตัดไม่น่าจะมีแนวโน้มที่เป็นไปได้
วินถอนหายใจยาว เวลาของการเรียนรู้เรื่องโรคร้ายนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยที่เขาไม่รู้ตัว เหลือบมองนาฬิกาอีกทีก็หกโมงเย็นแล้ว ชายหนุ่มเหลียวไปมองหญิงสาวอันเป็นที่รักซึ่งกำลังนอนหลับอยู่บนเตียง
หลังเกิดเหตุชักหมดสติที่บ้านของปริม มะปรางของเขาก็อ่อนเพลียง่ายกว่าปกติ หญิงสาวปวดหัวถี่ขึ้นอีกมาก เมื่อนึกย้อนไปชายหนุ่มก็รู้สึกโกรธตนเอง มะปรางปิดบังเรื่องนี้เขาได้มาเป็นเดือน ทำไมเขาไม่สังเกตหญิงสาวให้มากกว่านี้ คนรักของเขาคิดจะจัดการเรื่องนี้แต่เพียงลำพังงั้นรึ เขาไม่ยอมแน่ๆ…
สิปรางค์หันตะแคงข้างให้ชายหนุ่มที่กำลังนั่งหันหลังให้หล่อนอยู่ เขานั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานนี่ทั้งวันแล้ว ปกติวินไม่ใช่คนที่จะนั่งติดอยู่กับโต๊ะ ยิ่งเรื่องการทำตัวติดกับเครื่องคอมพิวเตอร์ยิ่งไม่ใช่ตัวตนของคนรักของหล่อน
น้ำตาของหญิงสาวไหลรินอย่างเงียบๆ ทำไมหล่อนจะไม่กลัว… ตอนที่ได้รับข่าวร้ายครั้งแรกหล่อนรู้สึกเหมือนความฝันทั้งหมดพังทลายลง ไม่นึกว่าท้ายสุดนั้นการเป็นคนเก่งมาทั้งชีวิตมันไม่ช่วยอะไรเลย ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้ ทำงานมาทั้งชีวิต เพื่อที่จะมาเจออะไรแบบนี้ได้อย่างไร
แต่หล่อนจะอ่อนแอไม่ได้ ความฝันของหล่อนและของวินจะมาสะดุดลงเพราะแค่อาการเจ็บป่วยของหล่อนไม่ได้ หญิงสาวจะไม่ยอมให้วินทิ้งความฝันนั้นมาเพื่อหล่อนเด็ดขาด…
"พ่อจะพามะปรางไปรักษาที่เยอรมนี"
วินไม่เคยคิดว่าการพบปะกันครั้งแรกกับบิดามารดาของหญิงสาวที่เขารัก จะเป็นการพบปะเพื่อพูดคุยกันอย่างจริงจังเรื่องอาการป่วยของสิปรางค์ เมื่อรู้ผลชัดจากทางโรงพยาบาลปริมจึงแจ้งข่าวนี้ให้กับบิดามารดาของหล่อนทราบ และบุพการีทั้งสองก็บินตรงขึ้นมายังเชียงใหม่ในแทบจะทันที
"เพื่อนพ่อเค้าเป็นหมออยู่ที่นั่น เค้าบอกว่าที่เมืองไฮเดลแบร์คมีศูนย์การแพทย์ที่มีการรักษาแบบ Heavy-ion Beam Therapy อยู่ เขาเรียกการรักษาแบบนี้ว่าอนุภาคบำบัด มันมีความแม่นยำสูงมาก เหมาะกับผู้ป่วยที่มีความเสี่ยงสูงในการผ่าตัด ซึ่งตอนนี้อาการของมะปรางก็ถึงขั้นนั้นแล้ว"
บิดาของสิปรางค์เตรียมข้อมูลในการตัดสินใจมาพร้อมแล้วในเวลาอันรวดเร็ว
"ผมเคยอ่านผ่านตามาบ้างครับ คิดว่าน่าจะเป็นเทคโนโลยีล่าสุดในตอนนี้"
วินเห็นบทความนี้ปรากฏในเว็บไซด์เกี่ยวกับมะเร็งของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ตอนนั้นเขายังคิดๆอยู่ว่าวิธีการนี้น่าจะเหมาะกับการรักษาสิปรางค์ กำลังคิดจะไปปรึกษาที่คุณหมอที่โรงพยาบาลในเรื่องนี้อยู่พอดี
"รังสีอนุภาคนั้นเป็นอนุภาคพลังงานสูงที่ไม่ได้เป็นคลื่น สามารถเข้าทะลุถึงส่วนลึกของร่างกายได้ โดยที่เซลล์ดีที่ลำรังสีผ่านเข้าไปจะถูกทำลายน้อยมาก" ชายหนุ่มแลกเปลี่ยนสิ่งที่ได้เรียนรู้มากับบิดาของสิปรางค์
ปริญรู้สึกทึ่งที่ชายหนุ่มคนรักของลูกสาวเขามีความรู้เรื่องของการฉายรังสีมะเร็งอยู่พอสมควร ในตอนแรกที่เขาได้ยินได้ฟังเรื่องของชายหนุ่มมาจากบุตรสาว บิดาของสิปรางค์ยังไม่สู้จะไว้ใจหนุ่มนายช่างคนนี้มากนัก
แต่เขาก็รู้จักบุตรสาวของเขาดี คนเป็นพ่ออย่างเขาคงไม่มีสิทธิ์จะไปห้ามปรามอะไร สิปรางค์แทบจะตัดสินใจทุกเรื่องในชีวิตด้วยตนเองอยู่แล้ว น้อยครั้งที่หล่อนคิดจะปรึกษาบิดามารดา เช่นเรื่องของชายหนุ่มคนนี้ หญิงสาวตัดสินใจย้ายมาอยู่ที่เชียงใหม่โดยไม่ได้ปรึกษาใคร หล่อนได้แต่โทรคุยกับทางบ้าน และรับปากว่า หล่อนจะพาคนรักไปทำความรู้จักกับครอบครัวในไม่ช้า แต่ก็บังเอิญเกิดเรื่องอาการเจ็บป่วยนี่เสียก่อน
หากปริมไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ด้วยตอนสิปรางค์หมดสติ ทางครอบครัวก็คงจะยังไม่มีใครรู้เรื่องอาการเจ็บป่วยของพี่สาวคนโตของครอบครัว ผู้เป็นบิดาไม่สามารถจะปล่อยให้บุตรสาวที่รักจัดการเรื่องนี้แต่เพียงลำพังได้อีกต่อไปแล้ว เขาต้องการให้บุตรสาวถึงมือบุคลากรทางการแพทย์ที่เยอรมนีโดยเร็วที่สุด
การส่งตัวหญิงสาวไปรักษาตัวที่ประเทศเยอรมนีจะต้องถูกตระเตรียมขึ้นทันทีหลังจากนี้ เขาต้องการจะพาลูกสาวไปรักษาตัวที่นั่นด้วยตัวของเขาเอง
ถึงเวลาแล้ว ที่พ่อต้องดูแลลูกบ้าง…


## ความรัก... บทส่งท้าย

บรรยากาศริมแม่น้ำอันเงียบสงบยามเช้ามืดและสายลมที่พัดเอื่อยๆที่ผ่านเข้าปะทะผิวหน้าหล่อนเบาๆทำให้หญิงสาวรู้สึกสุขสบายใจอย่างบอกไม่ถูก ความสุขสงบจากส่วนลึกของใจมันเป็นเช่นนี้เอง
สิปรางค์นั่งอยู่บนตักของชายหนุ่มที่หล่อนรักที่สุด หญิงสาวซุกหน้าลงกับอกเขา ขาทั้งสองของหล่อนห้อยไปที่ขั้นบันได วินเอาผ้าห่มคลุมมะปรางของเขาไว้ทั้งตัว ชายหนุ่มกอดหล่อนไว้แน่น อีกนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เขาจะได้มีโอกาสกอดคนสวยตัวเล็กๆของเขาเช่นนี้อีก
"อากาศตอนเช้านี่มันเย็นกว่าที่ผมคิดแฮะ"
วินโอบหญิงสาวแน่นกระชับขึ้นอีก วันนี้แล้วสินะ ที่เขาจะต้องไกลจากหล่อนอีกครั้งหนึ่ง เป็นการเดินทางไกลซึ่งมะปรางไม่ยอมให้เขาไปด้วยแม้เขาจะอ้อนวอนเพียงใด
ชายหนุ่มอดน้ำตารื้นไม่ได้เมื่อคิดไปถึงตอนที่เขาและหล่อนถกเถียงกันเรื่องนี้ หลังจากกำหนดการเดินทางไปรักษาตัวที่แดนไกลได้ถูกกำหนดขึ้น
"วิน ที่โน่นเค้าจะดูแลเราเป็นอย่างดี เพื่อนของคุณพ่อเป็นหมออยู่ที่นั่น วินเชื่อใจได้ ไม่ต้องเป็นห่วง"
"มะปรางอย่ากันผมออกไปจากชีวิตเหมือนครั้งที่แล้วสิ ทำไมทำอย่างนี้อีกแล้ว" เขาทำใจอยู่ห่างไกลจากคนสวยแสนดื้อคนนี้ไม่ได้จริงๆ ความรู้สึกทรมานมากมายจากการที่ต้องห่างจากมะปรางของเขาในครั้งที่แล้วยังตามมาหลอกหลอน
"เปล่านะ วินยังอยู่ในชีวิตเรา เราแค่ห่างกันแป๊บเดียว วินสบายใจได้เลยนะ คุณพ่อคุณแม่ของเราไปด้วย มีท่านอยู่ข้างๆแล้ว เราไม่กลัวเลย เรายังไม่เป็นอะไรตอนนี้ง่ายๆหรอกวิน ยังต้องรักษากันอีกนาน วินจัดการเรื่องทางนี้ให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยตามไปทีหลังนะ"
หญิงสาวยังพูดรัวเร็วยาวเหยียดเหมือนเคยในเวลาที่ต้องการจะโน้มน้าวจิตใจใคร แม้ตอนนี้หล่อนจะรู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน
"แล้วความรู้สึกผมล่ะ มะปรางไม่ห่วงผมบ้างเหรอ ผมอยู่ทางนี้คนเดียว ผมจะเป็นยังไง ผมทนเป็นห่วง ทนคิดถึงมะปรางไม่ได้หรอกนะ" หากผู้คนเป็นคนรักก็ตัดพ้อยาวเหยียดกลับไปเช่นกัน เขาไม่อยากเก็บความรู้สึกนี้ไว้คนเดียวอีกแล้ว
"แต่สิ่งที่เราอยากเห็นที่สุดคือความฝันของเราทั้งสองที่กำลังจะเป็นจริง วินจะทิ้งมันไปตอนนี้ไม่ได้นะ วินจะทิ้งไร่กาแฟในขณะเก็บเกี่ยวไปได้ยังไง วินอุตส่าห์ลงทุนลงแรงกับมันมาตั้งหลายเดือน เราไม่ยอมหรอก"
อย่างไรก็ต้องพยายามหว่านล้อมเขาให้อยู่ที่นี่ให้ได้ สิ่งที่คนรักของหล่อนทำมาทั้งหมดมันต้องดำเนินต่อไป จะมาสะดุดลงเพราะการเจ็บป่วยของหล่อนไม่ได้
"มะปราง… ผมไม่สน ช่างไร่กาแฟมันสิ ผมไม่แคร์ เราต้องอยู่ด้วยกัน ผมอยากจะดูแลมะปราง ยังไงผมก็จะไปด้วย" คนตัวสูงเริ่มงอแง เมื่อเริ่มรู้ตัวว่าจะต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ต่อคนตัวเล็กอีกครั้ง
"วิน… ถ้าวินไปด้วย เราจะไม่สบายใจ วินก็รู้จักเราดี เราเข้มแข็งพอ เดี๋ยวเราวิดีโอคอลคุยกันทุกวันก็ได้นี่นา ภาพที่จะทำให้เรามีกำลังใจที่ดีคือภาพวินอยู่ที่ไร่และกำลังยืนคั่วเมล็ดกาแฟจากไร่ของเราอยู่ เราไม่อยากเห็นวินนั่งหน้าเศร้าอยู่ข้างๆเตียงของเรา ไม่รู้ล่ะ เราไม่ให้วินไปด้วย ห้ามไป"
หญิงสาวยื่นคำขาดก่อนที่หล่อนจะหมดแรงในการโต้เถียงกับชายหนุ่ม
และแล้ววินก็ต้องยอมจำนนต่อหญิงสาวที่เขารักอีกครั้ง ในหลายครั้งเขาก็ไม่อาจเข้าใจวิธีคิดของมะปรางได้ หญิงสาวมีวิธีการของหล่อนที่ไม่เหมือนคนอื่น แม้แต่ในเวลานี้… เขาไม่เข้าใจจริงๆ คนทุกคนก็อยากอยู่ข้างๆคนที่ตัวเองรักในยามเจ็บป่วยไม่ใช่หรือ ทำไมหล่อนใจแข็งนัก ผู้หญิงคนนี้กันเขาออกจากชีวิตหล่อนได้อีกครั้ง
ความเข้มแข็งของหล่อนทำให้เขาเจ็บปวด…
"แปลกดีนะ เราเคยภูมิใจว่าเรามีหัวสมองที่ดีกว่าคนอื่นๆ ตั้งแต่เด็กๆใครๆก็ชมว่าเราฉลาด ถ้าใครถามเราว่าชอบอะไรที่สุดในตัวเรา เราก็จะตอบทันทีโดยไม่ลังเลเลยว่า ชอบสมอง แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าส่วนที่เราชอบที่เรารักที่สุด มันกำลังทำร้ายเรา"
คนป่วยในอ้อมอกเขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง ชายหนุ่มกอดหล่อนแน่นขึ้น มองคนรักของเขาด้วยสายตาที่อ่อนโยน รู้ว่าการพูดยาวๆแบบนี้ทำให้หล่อนเหนื่อยมาก ระยะหลังๆมานี้มะปรางของเขาอ่อนเพลียง่ายขึ้นมาก แค่จะลุกขึ้นนั่งก็ต้องระวังไม่ลุกเร็วเกินไปเพราะอาการวิงเวียนศีรษะจะเกิดขึ้น และหล่อนก็ไม่สามารถเดินเป็นระยะไกลๆได้แล้ว เวลาส่วนใหญ่ในแต่ละวันของหล่อนหมดไปกับการนั่งเล่นที่บันไดท่าน้ำสลับกับการขึ้นมานอนพักบนบ้าน
ชายหนุ่มลูบไล้ปลายผมอ่อนนุ่มนั้นอย่างเบามือ รู้ว่าอีกไม่นานผมนุ่มสวยนี้จะไม่เหลืออยู่เลยเนื่องจากการกระบวนผ่าตัดสมอง วินสงสารคนในอ้อมกอดจับใจ มะปรางรักสวยรักงาม หล่อนคงรู้สึกแย่ไม่น้อยที่จะไม่สามารถจะรักษาเส้นผมนุ่มๆนี้เอาไว้ได้ แต่มะปรางของเขาก็ไม่เคยพูดถึงหรือแสดงอาการวิตกกังวลใดๆเกี่ยวกับอาการป่วยของตนเองเลย หล่อนกลับพยายามช่วยเหลือตนเองทุกอย่าง ไม่เคยยอมให้เขาต้องมานั่งเฝ้า ไล่ให้เขาไปทำงานในไร่ตลอดเวลา
เขารักหัวใจแกร่งดวงนี้เหลือเกิน…
"งั้นมะปรางต้องเปลี่ยนมาเป็นรักหัวใจของมะปรางเองแทนสมองละกัน เราจะได้รักในสิ่งสิ่งเดียวกัน ดีไหม"
จากที่เคยเป็นคนไม่ค่อยพูด วินต้องเปลี่ยนมาเป็นคนที่พูดมากขึ้นตั้งแต่หญิงสาวเริ่มป่วยมีอาการทางสมอง  เขาอยากพูดเพื่อให้หล่อนสบายใจและคลายวิตกกังวล
"วินเริ่มชอบเราตั้งแต่ตอนไหน"
ตอนนี้หญิงสาวอยากเก็บความรู้สึกทุกเสี้ยววินาทีกับชายหนุ่มตรงหน้าไว้ในความทรงจำให้มากที่สุด หล่อนไม่แน่ใจว่าเมื่อฟื้นจากการผ่าตัดแล้วความทรงจำทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขาจะยังอยู่ครบเหมือนเดิมไหม หล่อนอยากมีผู้ชายน่ารักๆแบบนี้ไว้ในความทรงจำตลอดไป
วินเป็นผู้ชายที่น่ารักที่สุดเท่าที่หล่อนเคยเจอมา
คนน่ารักอมยิ้มมองคนสวยตรงหน้าด้วยความรักอย่างท่วมท้น รู้ว่าวันนี้ต้องมาถึง วันที่มะปรางอยากจะรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับเขา
"ก็ตั้งแต่วันที่ได้ยินใครไม่รู้ร้องเพลงสาวเชียงใหม่ที่ท่าน้ำ แล้วก็ร้องเพี้ยน" เขายังจำวันนั้นได้ดี
"หา! วินชอบเราตั้งแต่แรกพบเลยเหรอ"
หญิงสาวยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ไม่คิดว่าตนเองก็มีเสน่ห์เหมือนกัน ขนาดร้องเพลงเพี้ยนนะเนี่ย
"ก็…น่ารักดี"
ชายหนุ่มพูดแล้วก็เขิน ไม่รู้ว่ามาถึงขนาดนี้แล้วจะเขินทำไม แต่เขาก็ยังรู้สึกเขินทุกครั้งเมื่ออยู่ใกล้มะปรางของเขา
"เราเริ่มชอบวินตอนนั่งดูดาวที่บ้านลุงแปง คือเสียงขลุ่ยมันเข้าบรรยากาศมาก แล้วคือที่วินนั่งพิงฝาบ้านแบบสบายๆ วินดูเท่มากเลย" หญิงสาวยิ้มหวานรายงานโดยที่ชายหนุ่มไม่จำเป็นต้องถามกลับ
วินยิ้มกว้างพร้อมกับเอามือเขี่ยแก้มคนสวยไปมา เขาชอบหล่อนก็ตรงนี้ ตรงที่มะปรางของเขาเป็นคนสวยที่ตรงไปตรงมาซะเหลือเกิน
"วิน… ชาติหน้าเราเกิดมาเป็นแฟนกันอีกนะ" คนสวยเงยหน้าขึ้นจ้องมองดวงตาชายหนุ่มอย่างลึกซึ้ง
"แน่นอนครับ" เขาก้มลงจูบหน้าผากเนียนนั้นอย่างแผ่วเบา ไม่ว่าชาติไหนเขาก็อยากจะเป็นแฟนกับเด็กดื้อคนนี้ เด็กดื้อที่อีกไม่นานจะทิ้งเขาไว้กับไร่กาแฟอย่างเดียวดาย
"แต่อันที่จริงชาตินี้เราก็ยังเป็นแฟนกันอยู่เลย จะรีบคิดถึงชาติหน้าไปทำไมครับ" เขาพูดยิ้มๆ
"ก็… เราไม่รู้ว่าเราจะได้กลับมาหรือเปล่า…" หญิงสาวพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉย
หล่อนอยากทำให้เรื่องการจากกันเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด สิปรางค์รู้ตัวดีว่าหล่อนมีอาการสับสนไปมาอยู่เป็นระยะๆ บางขณะก็คิดว่ายังไงก็จะสู้ต่อ หล่อนจะไม่ยอมแพ้ หากในบางขณะความคิดว่าตนเองคงไม่มีทางรักษาหายก็จะมารบกวนอยู่เป็นระยะๆ
"เฮ้ย! กลับมาสิครับ กลับมาทำการตลาดกาแฟออร์แกนิคแบบที่มะปรางฝันไว้ไง"
ชายหนุ่มจ้องตาหล่อน พยายามบังคับตนเองไม่ให้เสียงสั่นและกลั้นน้ำตาเอาไว้อย่างสุดความสามารถ หมดเวลาที่จะเศร้าเสียใจแล้ว เขาเศร้ามามากแล้ว ตอนนี้เขาต้องมีความหวังเท่านั้น ต้องหวังว่ามะปรางของเขาจะต้องหายเป็นปกติ
"แต่อย่างน้อย การจากไปของเราในวันนี้ มันก็ไม่ทำให้เราต้องทนอยู่กับความรู้สึกผิดไปชั่วชีวิตนะ วิน…"
เขารู้ว่ามะปรางยังไม่เคยลืมเรื่องการปิดโรงงาน ความรู้สึกผิดยังตามมาหลอกหลอนหล่อนอยู่เสมอๆ
"รู้สึกผิดที่ทำกับข้าวไม่เป็นน่ะหรือครับ" แต่วินก็พยายามพูดมุกตลกที่สุดที่เขานึกได้ในขณะนั้น
เขาเคยอ่านมาว่าผู้ป่วยที่เป็นมะเร็งที่สมองนั้นอาจจะมีอาการซึมเศร้าหรือกังวลกว่าปกติ แม้ว่าพวกเขาอาจจะไม่เคยมีอาการเหล่านี้มาก่อนได้ เกิดจากการที่เนื้องอกนั้นไปกดหรือทำให้สมองส่วนหน้าเกิดการระคายเคือง ซึ่งเป็นสมองส่วนที่ควบคุมการแสดงออกของบุคลิกภาพ ทำให้มีอารมณ์และความนึกคิดกลับไปกลับมาได้
"อุ๊ย เรื่องนั้นเราไม่เคยรู้สึกผิดหรอก วินทำกับข้าวเก่งจะตาย"
ได้ผล เขาต้องพยายามไม่เศร้าตามไปกับหล่อนด้วย เขาต้องพยายามทำให้หญิงสาวสบายใจที่สุด เป็นแค่มะเร็งสมองก็พอแล้ว เขาไม่อยากให้มะปรางเป็นโรคซึมเศร้าด้วยอีก
"อื้อ… มะปรางต้องรีบกลับมาหาผมไวๆนะครับ นี่ผมจะทำตำขนุนรอไว้เลย ให้สมเพชรกับลุงแปงไปเก็บผักเสี้ยนหนามรอไว้ด้วย แล้วผมก็จะแพ็คเมล็ดกาแฟที่คั่วเสร็จแล้วใส่ถุงรอไว้ให้มะปรางขับรถเอาไปขายที่ตลาด"
"อื้อ…วิน อย่าทิ้งไร่กาแฟของเรานะ"
สีหน้าที่สดชื่นขึ้นมาของหญิงสาวทำเอาวินสะท้อนใจ มองใบหน้าสวยอันเป็นที่รักนั้นแล้วก็อดที่จะรู้สึกอ่อนแอขึ้นในส่วนลึกของจิตใจไม่ได้ เคยคิดว่าตัวเองทำใจได้แล้ว เขาต้องเข้มแข็งเพื่อหล่อน แต่พอมาถึงวันนี้ที่หล่อนจะต้องบินไปรักษาตัวจริงๆ เขากลับทำใจได้ยากมาก หากไม่มีหล่อนเป็นแรงใจแล้ว เขาจะต่อสู้กับความฝันคนเดียวได้อย่างไร หล่อนเป็นความเข้มแข็งในชีวิตของเขา
"แค่คิดก็มีความสุขแล้ว ไปเยอรมันแค่แป๊บเดียว เดี๋ยวก็จะได้กลับมากินกับข้าวฝีมือวินอีก"
แม้สิปรางค์จะหายใจหอบแรงด้วยความเหนื่อย ทว่าใบหน้าของหล่อนกลับเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม หญิงสาวพยายามสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอดให้ได้มากที่สุด อากาศริมแม่น้ำยามเช้านี้ช่างสดชื่นเหลือเกิน
แม้จะหายใจลำบาก และอาการปวดศีรษะก็รบกวนอยู่เรื่อยๆ แต่หญิงสาวก็มีความสุข หล่อนไม่กลัวความตาย การได้อยู่ในอ้อมกอดของผู้ชายที่หล่อนรัก มันทำให้สิปรางค์ไม่กลัวอะไรอีกแล้วในชีวิตนี้
"ผมจะทำตามหน้าที่ของผม แต่มะปรางก็ต้องทำตามหน้าที่ของมะปรางนะครับ มะปรางจะต้องรักษาตัวเองเป็นอย่างดี ห้ามตาย มะปรางจะต้องหาย สัญญานะครับว่ามะปรางจะกลับมาเอากาแฟของผมไปขายที่ตลาดสะเมิง" เขาลูบไล้ใบหน้าเนียนอย่างแผ่วเบา คนสวยของเขา…
"สัญญานะครับว่ามะปรางจะกลับอยู่กับผม"
หล่อนคือแรงใจของเขา ผู้หญิงที่มีหัวใจแกร่งคนนี้ เขาจะสู้เพื่อหล่อน เพื่อไร่กาแฟของเรา
"อื้อ… เราสัญญา เรารักวินนะ รักมากที่สุด…"
เขาคือแรงใจของหล่อน ผู้ชายนัยน์ตายิ้มได้คนนี้ หล่อนรู้สึกอยากมีชีวิตอยู่ต่อก็เพื่อเขา เพื่อไร่กาแฟของเรา
"ผมก็รักมะปรางนะครับ รักมากที่สุดเหมือนกัน…"
วินพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง มองหล่อนด้วยแววตามุ่งมั่น ชายหนุ่มจะพยายามทำความฝันของหล่อนให้เป็นจริง มะปรางจะไม่ต้องรู้สึกผิดอีกต่อไป เขาจะแสดงให้หญิงสาวเห็นว่าผู้ชายเรื่อยเปื่อยอย่างเขา หากต้องลุกขึ้นมาทำเพื่อหญิงสาวอันเป็นที่รัก เขาก็จะทำมันให้สำเร็จ
ชายหนุ่มเห็นคนในอ้อมแขนยิ้มตอบกลับมาหวานมาก เป็นรอยยิ้มที่กระจายอยู่ทั่วใบหน้าอย่างมีความสุข เป็นรอยยิ้มที่เขาจะเก็บเอาไว้เป็นแรงใจของเขา วินสบตากับมะปรางของเขาอย่างเนิ่นนาน ให้คำมั่นสัญญากับหญิงสาวอย่างอ่อนโยนทว่าหนักแน่น
"รอผมนะ มะปรางของผม ผมจะไปรับมะปรางกลับมาด้วยตัวเอง เราจะกลับมาอยู่ไร่กาแฟของเราด้วยกัน"
เมื่อประตูบานเก่าปิดลง ประตูบานใหม่จะเปิดขึ้นมาเสมอ
อยู่ที่ว่า คุณจะเลือกเปิดประตูบานใหม่ แล้วก้าวเดินออกไป
หรือคุณจะขังตัวเองอยู่ในห้องเดิมตลอดไป…
..........................................จบ...........................................................
นายช่างหนุ่มที่นัยน์ตายิ้มได้คนนั้นกำลังทำให้เธอสับสน นี่เธอกำลังจะมาปิดกิจการโรงงานกาแฟของเขานะ แข็งใจเข้าไว้ ทำหน้าที่วิศวกรของเธอให้เสร็จเป็นพอ เธอเก่ง เธอสวย อย่ายอมแพ้แค่นัยน์ตาวิบวับคู่นั้น...