เหนือครุฑ
Worapong_Sriklud
## เหนือครุฑ บทนำ

เหนือครุฑ บทนำ
อันนาคแลครุฑจักเป็นอริคู่แค้นกันเนิ่นนานแล้ว ด้วยฝ่ายครุฑนั้นมีฤทธามากกว่า มักฉวยโอกาสจับนาคกินเป็นอาหารยามบินผ่านแม่น้ำหรือมหาสมุทรสีทันดรอันเป็นที่อยู่อาศัยของนาคาแลนาคี
พญาเดชานาคราช ราชาแห่งนาคทั้งปวง ผู้ซึ่งปกครองดินแดนแห่งบาดาลกลัดกลุ้มพระทัยนัก ทนเห็นมิได้ที่บุตรหลานตลอดจนบริวารตนเองต้องตกเป็นอาหารของเหล่าจอมปักษาผู้มากฤทธิ์ แม้จะยอมเสี่ยงอันตรายส่งพระโอรสองค์โตไปเจรจาด้วยอย่างไรก็ไร้ผล พญาครุฑผู้อยู่เหนือฟากฟ้าแดนสวรรค์ตอกกลับด้วยความโอหังถือดี ว่านาคนั้นเป็นเกียรติแล้วที่ได้ใช้ชีพหล่อเลี้ยงชีวิตครุฑให้ยืนยาว
จวบจนกระทั่งโลกาถึงกาลวิบัติ ฟ้าดินวิปโยค เมฆดำครึ้มปกคลุม แสงอสนีฟาดกระหน่ำ อันเปลือกฟ้ากว้างใหญ่นั้นถล่มลงมาบดขยี้ดินแดนมนุษย์ เหล่าสัตว์แลมนุษย์ตกใจนัก ร่ำร้องขอทวยเทพให้ช่วยเหลือ หากฟ้าถล่มลงมา จะมิมีสิ่งมีชีวิตใดรอดได้แต่แม้ตนเดียว
บัดนั้นเอง องค์อิศวรมหาเทพแห่งไกรลาสมหาบรรพตปรากฏกาย ผิวขาวมิต่างจากแสงตะวันบนท้องนภา นุ่งห่มกายดั่งฤๅษี  สวมสร้อยอันทำมาจากหัวกะโหลก งูเห่าเลื้อยพันคอประหนึ่งเครื่องประดับเกล็ดมันวาว
มหาเทพชูตรีศูลขึ้นฟ้า เท้าเปล่ากระทืบธรณี ฟ้าร้องคำรามครืนครัน แผ่นดินสั่นสะเทือนปริร้าว ด้วยฤทธิ์เดชานุภาพแห่งองค์พระผู้ทำลายล้าง ฟ้าดินจักแยกกันกลับเป็นเหมือนเดิม
แสงสว่างส่องหล้า ปฐพีกลับคืนสู่ปกติ ผู้คนต่างโห่ร้องเอริกเกริก ยินดีที่โลกพ้นจากมหาโลกาวินาศ
ทว่าการแยกฟ้าดินต้องใช้ฤทธิ์มาก ระหว่างเหาะกลับเขาไกรลาสผ่านป่าหิมพานต์ กลับเหน็ดเหนื่อยจนสิ้นแรง จำต้องเหาะลงไปพักพื้นเรียกอิทธิฤทธิ์กลับเป็นเหมือนเก่า
องค์อิศวรปักตรีศูลลงดินประทับลงพื้นหมายพักผ่อน ทว่าพลันมีนาคเกล็ดสีฟ้างดงามยิ่งกว่าผิวน้ำมหาสมุทรเลื้อยมาหา วางลำตัวให้องค์อิศวรประทับลงที่หลังมัน
นาคผู้นั้นขดตัวรอบกายมหาเทพ แยกเศียรทั้งห้ากางคุ้มศีรษะเพื่อบังแดดฝน องค์อิศวรหลับตาบำเพ็ญเรียกอิทธิฤทธิ์คืน
ผ่านพ้นวันคืนไปนับร้อยปี นาคเกล็ดงามผู้นั้นมิหวั่นเกรงร้อนหนาว ยังคงใช้กายบังลมฝนแลหิมะเพื่อปกป้องพระผู้เป็นเจ้าด้วยความมุ่งมั่น จวบจนกระทั่งข่าวนี้ได้ยินไปถึงบรรดาวงศ์นาค พญาเดชานาคราชจึงพาบริวารตลอดจนบุตรหลานนับร้อยมาเฝ้าอารักขา รายล้อมพระอิศวรไว้
เมื่ออิทธิฤทธิ์กลับคืนดั่งเดิม องค์อิศวรเปิดเนตรลุกขึ้นจับตรีศูล กล่าวกับนาคผู้ถวายรับใช้
"เจ้าช่วยข้าบังแดดฝนถึงหนึ่งร้อยปี ข้าขอบใจนัก"
นาคผู้นั้นคลายตัวกลายร่างครึ่งท่อนบนเป็นนาคาหนุ่มรูปงามผู้หนึ่ง ผมดำขลับปกหน้าผาก ตาคม จมูกตั้งตรงดั่งบรรพต ประนมมือด้วยความนอบน้อม
"เป็นเกียรติของข้าที่ได้รับใช้พระผู้เป็นเจ้า"
"เจ้าชื่ออะไร?"
"ข้าชื่อสมุทรธร (ผู้ดำรงไว้ซึ่งมหาสมุทร) โอรสองค์โตแห่งพญาเดชานาคราชผู้ครองเมืองบาดาล"
"เจ้าลำบากช่วยดูแลข้า ความลำบากนั้นย่อมไม่สูญเปล่า ขอมา เจ้าอยากได้พรใด"
"ขอองค์มหาเทพประทานพร ให้ข้าได้มีลูกกับผู้ใดก็ได้มิว่าจะเป็นบุรุษหรือสตรีหรือมิว่ากับเผ่าใด"
พรนี้ประหลาดนัก สร้างความตกตะลึงแก่เหล่านาค แม้แต่พญานาคราชผู้เป็นพระบิดายังตกพระทัย ไฉนพระโอรสถึงได้ขอพรอันหาแก่นสารมิได้
ทว่าองค์อิศวรพยักหน้าโดยมิลังเล "จงเป็นไปดั่งนั้น"
มหาเทพยกมือซ้ายขึ้น แสงสว่างอันศักดิ์สิทธิ์อาบไล้ตัวนาคหนุ่ม สมุทรธรก้มน้อมกราบ เมื่อหมดธุระแล้ว องค์อิศวรเจ้าลอยตนขึ้นสู่ฟากฟ้า เสด็จกลับเขาไกรลาส
พญาเดชานาคราชเลื้อยลำตัวทองมหึมาเข้าหา ถามเสียงร้อนใจ "ลูกพ่อ เจ้ามีโอกาสดีงามมากที่สุดเท่าที่เหล่านาคเคยมี เหตุใดขอพรดั่งนี้เล่า?"
น้องชายผู้หนึ่งของสมุทรธรก็สงสัย
"นั่นสิพี่สมุทรธร เหตุใดไม่ขอให้ตนเองเป็นอมตะหรือขอให้ตนมีฤทธิ์เดชมากกว่าเหล่าครุฑา จะได้มิต้องเกรงพวกมันข่มเหงอีก"
นาคาหนุ่มมิได้ตอบ กลับเลื้อยลงสู่แม่น้ำกลับไปยังเมืองบาดาล การที่พระโอรสองค์โตแห่งพญานาคขอพรเช่นนี้ สร้างความผิดหวังแก่นาคทั้งมวล
------- จบบทนำ -------


## บทที่ 1 เจ้าชายครุฑ

มหานทีสีทันดร แท้ที่จริงคือมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ มิเพียงเป็นที่อาศัยของหมู่นาค ยังเป็นที่อาศัยของเหล่ามัจฉาแลสัตว์น้ำทรงฤทธิ์มากมาย ลึกเข้าไปในใจกลางมหาสมุทรเป็นที่ตั้งวังบาลดาลของมหาเดชานาคราช ราชาแห่งนาคทั้งปวง
แม้ปกติเหล่าครุฑาจะออกล่านาคในแม่น้ำแลมหาสมุทร แต่ก็มิกล้าจะเยื้องย่างถึงเขตแดนวังบาดาลทั้งที่มีฝูงนาคชุกชุมมากที่สุด เนื่องจากหวั่นเกรงว่าหมู่นาคจะรวมตัวกันตอบโต้
ทว่ายังมีจอมปักษาผู้ถือดีในอิทธิฤทธิ์ตน ออกล่าเหยื่อถึงกลางมหาสมุทรลึกเพื่อประกาศศักดาแห่งเจ้าเวหา จอมปักษาผู้นี้เป็นครุฑหนุ่มหน้าตาอ่อนเยาว์ คิ้วเรียวคมดั่งปลายลูกศร นัยน์ตาแดงเพลิงเจิดจ้า จมูกโด่งตรงสอดรับใบหน้า กายประดับด้วยสร้อยสังวาล[1]ทองอันเรืองรอง กลางสร้อยติดทับทิมแดงเม็ดงาม
ครุฑหนุ่มผู้นี้เป็นพระโอรสองค์โตแห่งท้าวทศเวหนมหาราช[2] ราชาแห่งพญาครุฑซึ่งสถิตบนวิมานแดนสวรรค์ เขาเป็นเจ้าชายซึ่งมีพละกำลังแลฤทธิ์เดชมาก สายตาคมกริบมองเห็นได้ไกลนับสิบโยชน์[3] มองทะลุถึงพื้นน้ำใต้มหาสมุทรอันลึกสุดจะหยั่งถึง เพียงกระพือปีกคราหนึ่ง สามารถสร้างพายุล้มกองเรือรบของมนุษย์ได้กอง
โอรสแห่งองค์พญาครุฑสยายปีกยักษ์แดงสดราวกับโลหิต สะบัดปีกเต็มแรงสร้างกระแสลม ท้องทะเลถึงกับปั่นป่วนแทบแยกออกจากกัน ก่อเกิดคลื่นน้ำม้วนวนตีกันอยู่ใต้น้ำ เหล่านาคซึ่งกำลังออกล่ามัจฉาต่างรับรู้ถึงเภทภัย
"พวกครุฑ ระวัง!"
ฝูงนาคนับสิบแตกฮือ ต่างส่งเสียงก้องร่ำร้องเตือนภัยแก่พวกพ้อง โอรสแห่งพญาปักษากวาดตาเลือกเหยื่อจากเหนือมหาสมุทร แลเห็นฝูงนาคแตกตื่นก็หัวร่อ
"เพียงแค่สะบัดปีก ยังกลัวข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ"
ทว่าในฝูงนาคทั้งหมด มีนาคเกล็ดฟ้าเงางามแทบกลืนไปกับท้องทะเล หากมิใช่เทวปักษ์มีดวงตาวิเศษยิ่งกว่าผู้ใดคงยากจะจำแนกเห็น
นาคเกล็ดฟ้าว่ายน้ำอย่างเชื่องช้าในดงปะการังหลากสียังมิรับรู้ถึงภยันตราย เทวปักษ์แค่นยิ้มเห็นว่านาคตนนี้คงชะตาขาดเสียแล้ว
ตูม!
เสียงจอมปักษาบินลงกระแทกผิวน้ำ ร่างพุ่งดุจลูกศรออกจากคันเข้าหานาคตนนั้น ขาซึ่งเป็นเหมือนมนุษย์กลายเป็นกรงเล็บแหลมดุจดังพญาอินทรี ตะปบลงที่หลังนาคจนมันร้องก้อง
ครุฑหนุ่มเคลื่อนกายเร็วนัก สะบัดปีกตีน้ำเหินสู่ท้องนภา นาคเกล็ดฟ้าดิ้นกายร้องขอ
"จอมครุฑ ไว้ชีวิตข้าด้วย จอมครุฑ"
ครุฑหนุ่มเผยรอยยิ้มอันถือดี "จงโทษในชะตาตนเองซึ่งเกิดเป็นเพียงนาคเพื่อเป็นอาหารให้แก่ชาวครุฑ"
"จอมครุฑ ขอเพียงท่านไว้ชีวิตข้า หากท่านต้องการสิ่งใด ข้าจักหามาโดยมิให้ขาดตกแม้สักสิ่งเดียว"
"ข้าเป็นถึงโอรสองค์โตแห่งท้าวทศเวหนมหาราช ปรารถนาสิ่งใดย่อมได้สิ่งนั้น ต้องลำบากนาคชั้นต่ำอย่างเจ้าด้วยหรือ?"
นาคตนนี้ทราบว่าชะตาตนคงอยู่มิไกลจากเงื้อมมือพญามัจจุราช พยายามสะบัดตัวดิ้น ทว่าเล็บเท้าแหลมคมของครุฑเจาะเกี่ยวที่หลังแน่น ยิ่งดิ้นยิ่งมีแต่ความทรมาน
"ละเว้นข้า โอรสแห่งพญาปักษา ข้าจะยอมทำตามประสงค์แห่งท่านทุกอย่าง"
"ประสงค์ของข้ามีเพียงสิ่งเดียว คือต้องการกินมันเหลวในท้องเจ้า"
ดวงตาจอมครุฑมองไกลผ่านผืนน้ำมหาสมุทร มุ่งตรงไปยังเกาะแห่งหนึ่งซึ่งอยู่มิไกล ซึ่งที่นั่นเองจะเป็นที่ที่นาคตนนี้ต้องดับสิ้น
สีหน้านาคสลดแลน่าเวทนา ร่างสั่นเทิ้มเต็มไปด้วยความหวาดกลัว เอ่ยปากอ้อนวอนเป็นครั้งสุดท้าย
"หากท่านจะไม่ละเว้นชีวิตข้าแล้ว อย่างน้อยก่อนตายขอให้ฟังคำสั่งเสียของข้าหน่อยเถิด ถือว่าเป็นการสร้างกุศล"
เจ้าชายแห่งครุฑรู้สึกรำคาญนัก แต่ยังพอมีจิตเมตตาอยู่ จึงก้มหน้ามองนาคตนนั้น
"จะสั่งเสียอันใดก็ว่ามา"
ริมฝีปากนาคสั่นระริก พยายามชูคอขึ้นหมายกล่าววาจา แต่ด้วยความหวาดกลัวจึงยากเค้นเสียงออกจากคอ จอมปักษาเร่งรัด
"ใกล้จะถึงเกาะแล้ว รีบบอกมา หากข้าเปลี่ยนใจก็ถือว่าช่วยมิได้"
ทว่าสีหน้านาคซึ่งหวาดกลัวแปรเปลี่ยนเป็นเหี้ยมเกรียม อ้าปากพ่นน้ำใสซึ่งเต็มไปด้วยกลิ่นฉุน ครุฑหนุ่มทราบทันทีว่ามันคือน้ำพิษ
แต่ด้วยดวงตาอันวิเศษ มองเห็นได้แจ่มชัดกว่าสัตว์อื่น ครุฑหนุ่มเบี่ยงคอหลบน้ำพิษอย่างง่ายดาย กระชากเสียง
"ลูกไม้ตื้นเขินแค่นี้ อย่าริอ่านใช้กับข้า!"
ด้วยเพลิงแห่งโทสะ กรงเล็บเจ้าชายครุฑเพิ่มกำลังหมายเจาะกระดูกสันหลังนาคให้ทะลุ ทว่าเขาประมาทเกินไป มิคาดว่านาคตนนี้กลับแยกเศียรได้ถึงห้าเศียร สองเศียรกัดที่ขา อีกสองเศียรพ่นน้ำพิษใส่ดวงตาด้วยความไวดุจแสงอสนี
ครุฑหนุ่มคำรามด้วยความเจ็บปวด ยกสองมือกุมดวงตาอันแสบร้อน นาคเกล็ดฟ้าใช้ปากอันแหลมคมกัดที่ลำตัว ดึงร่างครุฑหนุ่มซึ่งต้องพิษร่วงลงสู่มหาสมุทร
เมื่ออยู่ใต้บาดาลอันเป็นถิ่นของเหล่านาค พละกำลังของนาคตนนี้ย่อมมากขึ้น ใช้ลำตัวยาวม้วนพันตัวครุฑราวกับโซ่เหล็กพันธนาการอย่างแน่นหนา แค่นเสียงอันดุดัน
"อย่าได้โอหังเกินไป เทวปักษ์" (ผู้อยู่ข้างเทวดา)
พระโอรสแห่งองค์ครุฑามหาราชตื่นตระหนกนัก มิคาดอีกฝ่ายจะรู้จักนามตน หลับตาซึ่งปวดแสบปวดร้อนร้องถามอย่างเจ็บปวด
"เจ้าเป็นใคร รู้จักชื่อข้าได้ยังไง"
เศียรทั้งห้าของนาครายล้อมศีรษะครุฑ กล่าวกระซิบข้างหูโดยพร้อมเพรียง
"จำข้ามิได้รึ ร้อยกว่าปีก่อน พระบิดาเคยส่งข้าไปยังวิมานแดนครุฑ เราเคยได้พบกันครั้งหนึ่ง"
เทวปักษ์ครุ่นคิด เนิ่นนานมาแล้วมหาเดชานาคราชส่งพระโอรสองค์โตแลบริวารมาขอเจรจาสงบศึก แต่พระบิดาตนปฏิเสธกลางท้องพระโรงพร้อมหัวเราะเยาะใส่ บอกว่านาคมีวาสนาแล้วที่ได้เป็นอาหารของชาวครุฑ
แต่ตอนนั้นพระโอรสแห่งราชานาคไปเยือนแดนครุฑาด้วยร่างมนุษย์ เทวปักษ์จึงมิระแคะระคายว่านาคที่ตนกำลังจับกินนั้นเป็นนาคเชื้อพระวงศ์
"เจ้า...เจ้า...สมุทรธร" เทวปักษ์ร้อง
"ถูกต้อง"
ดวงตาเทวปักษ์แสบร้อนราวกับตกอยู่ในนรกโลกันตร์ ปากยังคงร่ำร้อง
"เจ้าแสร้งทำเป็นอ่อนแอเพื่อให้ข้าจับตัวแลหาโอกาสลอบทำร้าย ช่างขี้ขลาดนัก เหตุใดไม่สู้กับข้าตรงๆ ให้สมกับเป็นเจ้าชายแห่งนาคเล่า"
เศียรนาคทั้งห้าแค่นหัวร่อ "เจ้าถือดีว่ามีฤทธิ์มาก แต่ข้าก็มีอุบายไม่น้อยไปกว่ากัน ความทะนงตนทำให้เจ้าโง่เขลามิต่างจากมัจฉาตัวน้อย"
เศียรทั้งห้าค่อยๆ ม้วนพันกันกลายร่างเป็นครึ่งตัวคนซึ่งเปลือยเปล่า หน้าอกแลแขนเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อล่ำสัน ผมดำดกปกหน้าผากพลิ้วไปตามกระแสน้ำ คิ้วคมเข้ม จมูกโด่งราวสันเขา หล่อเหลาแต่ก็แลดูลึกซึ้งต่างจากเทวปักษ์ผู้หยิ่งทะนง
"เสียดายที่ตาเจ้าใกล้บอดจึงมิได้เห็นหน้าข้า"
นาคาหนุ่มกระซิบข้างหู ยื่นมือเชยคางจอมครุฑผู้โอหัง ทอดมองหน้าอันหล่อเหลายิ่งกว่าบุรุษใดในหล้า โน้มหน้าเข้าจุมพิตปากคราหนึ่ง
เทวปักษ์ตื่นตระหนกนัก แม้จะมองไม่เห็นใบหน้าอีกฝ่าย แต่ก็มิคาดว่าบุรุษด้วยกันจะมาจูบกันเสียอย่างนี้
"เจ้า เจ้าทำอุบาทว์อันใด!"
"ข้าช่วยชีวิตเจ้าหรอก"
เทวปักษ์รู้สึกว่าในปากมีของแข็งเม็ดเล็กๆ สมุทรธรกล่าว
"กลืนเข้าไป หากมิอยากจมน้ำตาย โอสถเหงือกมัจฉาจะช่วยให้เจ้าหายใจใต้น้ำได้"
พระโอรสแห่งองค์พญาครุฑมิทราบว่าอีกฝ่ายช่วยเหลือตนเพราะเหตุใด แม้มั่นใจว่าต้องมีอุบายแน่ แต่จำต้องฝืนอัปยศเพื่อต่อชีวิต กลืนโอสถทิพย์แห่งวังบาดาลลงท้อง
รู้สึกปอดโล่งจมูกสามารถหายใจได้สะดวก ความอึดอัดใต้น้ำมลายสิ้น สมุทรธรยื่นฝ่ามือลูบไล้หน้าอันหล่อเหลาของอีกฝ่าย สายตาลึกซึ้งมิทราบซ่อนอุบายใด
เทวปักษ์พยายามดิ้นในวงรัดนาค ทว่าปีกแลแขนถูกรัดแน่นจนมิอาจขยับ ความสามารถถูกนาคาหนุ่มสะกดสิ้น แทบมิต่างจากทารกแรกเกิด
พยายามเบือนหน้าหลบหลีกมืออันชั่วร้ายของนาคาหนุ่ม ทว่านิ้วอีกฝ่ายไล้ลงจนถึงคอ สัมผัสผิวอันละเอียดเนียน
"เจ้า...เจ้า..."
"อยู่นิ่งเสีย หากมิอยากตาบอดตลอดชีวิต"
ลำตัวยาวขยับเคลื่อน นาคาหนุ่มเคลื่อนตัวเข้าหา แนบริมฝีปากสีไปตามแก้มขาว ลากผ่านจมูกโด่ง จรดผ่านปาก กัดลงที่คอพ่นน้ำพิษเข้าไป
พิษแห่งนาคช่างรุนแรง ครุฑาร้อนวูบราวกับอยู่ในเตาเผา เรี่ยวแรงปลาสนาการสิ้น คิดจะแปลงร่างเป็นปักษาเต็มตัวเพื่อจิกอีกฝ่ายก็ทำมิได้
ลำตัวนาคคลายลงเล็กน้อย เทวปักษ์ถามเสียงสั่น
"เจ้า...เจ้าจะทำสิ่งใดแน่?"
"พวกเจ้าดูถูกพวกข้ามานานว่าเป็นแค่หนอนชั้นต่ำ ข้าจะดูสิว่าหากจอมครุฑผู้โอหังมีลูกกับข้าจะเป็นอย่างไร?"
"เหลวไหล ข้าเป็นบุรุษจะมีลูกกับเจ้าได้ยังไง"
"ข้าได้รับพรจากองค์อิศวรมหาเทพ ว่าจะมีลูกกับผู้ใดก็ได้ตามแต่ปรารถนา มิแบ่งแยกว่าเป็นบุรุษหรือสตรี เจ้ามิเคยได้ยินหรือ?"
เทวปักษ์เคยได้ยินความข้อนี้มาบ้าง จำได้ว่าในหมู่เหล่าครุฑายังหัวร่อในพรอันโง่เขลาของสมุทรธร ไหนเลยจะคาดสมุทรธรจะใช้พรนี้กับตน ซึ่งน่ากลัวยิ่งกว่าคำสาปร้ายจากอเวจี
ร่างของจอมปักษาถูกรัดเหลือเพียงแค่แขนแลปีก ท่อนล่างถูกปลดปล่อยแล้ว สมุทรธรเลื่อนมือลงต่ำ กระชากเข็มขัดทองหัวครุฑหลุดสิ้น ดึงกางเกงแดงสดลงจากขา มองดูกายอันเปลือยเปล่าแสนงดงาม
----- จบตอน -----
[1] สร้อยสังวาล - สร้อยที่มีที่ห้อยคอจากทั้งสองด้าน
[2] ทศเวหนมหาราช - หมายถึงจอมจักรพรรดิผู้ใหญ่แห่งท้องฟ้าทั้งสิบทิศ
[3] 1 โยชน์เท่ากับ 16 กิโลเมตร  10 โยชน์จึงเท่ากับ 160 กิโลเมตร


## บทที่ 2 ฉีดพิษ 

เมื่อมองกายอันเปลือยเปล่าเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของจอมปักษาผู้โอหัง ความกำหนัดภายในร่างสมุทรธรกำเริบขึ้น แววตาขมุกขมัวเต็มไปด้วยตัณหา โน้มหน้าไปจุมพิตแก้มขาวใส
"เจ้า...เจ้ามันวิปริตนัก" ครุฑหนุ่มหลับตาร่ำร้อง พิษที่แผดเผาตายังแสบอยู่
"หากมิใช่เป็นเจ้า เทวปักษ์ ข้าคงมิกระทำเยี่ยงนี้"
ลิ้นลากเลียวนทั่วแก้ม ริมฝีปากจรดลงที่ปากนุ่ม ดูดเม้มเพียงแผ่วเบา
เทวปักษ์แทบจะอาเจียน ทว่ากายกลับอ่อนแรงจนมิอาจต่อต้านขัดขืน พิษของนาคาหนุ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่าง สะกดพละกำลังในร่างกายเขา
ลิ้นสมุทรธรลากลงผ่านคอไปยังช่วงหน้าอก กวาดเลียยอดแดงสดอันน่าลิ้มชิม เพียงแค่เลียปลายส่วนยอด มิได้ใช้ปากครอบลงไป
เพียงเท่านี้ก็สร้างความเสียวกระสันแก่ครุฑานัก ยอดแดงถึงกับแข็งชันรับปลายลิ้น เทวปักษ์ร้อง
"ปล่อย...พอ!"
ลิ้นลากจากอีกยอดไปยังอีกยอด ลิ้นชิมกลิ่นอายอันเข้มข้นของจอมปักษา เห็นแผ่นหลังเทวปักษ์พยายามบิดเร่ากับหางเขา สมุทรธรยิ้มกริ่มด้วยความพึงใจ
สมุทรธรเคลื่อนกายลงไปยังช่วงหว่างขา มองดูส่วนลับซึ่งยังคงนอนนิ่ง รอบส่วนลับมีขนขึ้นดกเต็ม ทว่าเขากลับมิได้สนใจมากนัก สองมือจับขาครุฑยกขึ้น ศีรษะแทรกเข้าไปในจุดเร้นลับ กดหน้าลงที่หน้าถ้ำยื่นลิ้นตวัดเลีย
"เจ้า...เสียสติรึ!"
ดวงตาครุฑหนุ่มเบิกกว้างร้องเสียงตื่น ลิ้นโอรสแห่งราชาพญานาคแทรกเข้าโพรงใน ตวัดเลียอย่างชำนาญ
นาคเป็นสัตว์ประเภทเดียวกับอสรพิษ หากแต่สูงส่งกว่า เรื่องการใช้ลิ้นอย่างช่ำชองเป็นดั่งสิ่งที่ธรรมชาติมอบให้แต่กำเนิด ลิ้นของสมุทรธรช่างร้ายกาจนัก ทั้งตวัดแลเลียวน ช่องภายในของเทวปักษ์มิเคยถูกสิ่งแปลกปลอมแทรกเข้ามา ถึงกับบีบรัดต่อต้านเป็นการใหญ่
ทว่าลิ้นของสมุทรธรยังคงลากวน โพรงลับเสียวซ่านจนเกร็งเป็นระยะ เทวปักษ์หน้าแดงฉานยิ่งกว่าปีกตน บิดเอวดิ้นรนขัดขืนแต่มิสำเร็จ
ปราศจากเรี่ยวแรงเพราะพิษร้ายก็มากพอแล้ว นี่ยังต้องถูกเผ่าศัตรูคู่อาฆาตล่วงเกินถึงด้านหลัง เทวปักษ์ลอบสาบาน หากหลุดไปได้จะต้องสังหารสมุทรธรผู้นี้กับมือ
ได้แต่บิดเอวหลีกหนีลิ้นร้ายของจอมนาคา ทว่าลิ้นของสมุทรธรคล้ายยาวขึ้นลงลึกไปถึงจุดกระตุ้น ปลายลิ้นกดลงทำเอาร่างครุฑากระตุกสั่นไหว
"ไม่...พอ..."
คำร้องขอมิสำเร็จ ลิ้นตวัดเลียจุดอ่อนไหวอย่างเร่งร้อน ความเสียวแผ่ซ่านจนปลายเท้าครุฑหนุ่มถึงกับเหยียดเกร็ง
เล่นลิ้นเลียวนจนฉ่ำชุ่ม สมุทรธรเห็นว่าเพียงพอแล้ว รั้งร่างกลับมาเผชิญหน้ากับเทวปักษ์ ใช้ลำตัวยาวรัดเทวปักษ์แน่นยิ่งขึ้น ส่งปลายหางสอดลึกเข้าระหว่างขา
ช่องลับถูกแหวกกว้าง เกล็ดนาคครูดเนื้ออ่อนจนแสบผิว เทวปักษ์เจ็บปวดร่ำร้อง หางนาคาหนุ่มแทรกลึกแลขยับเข้าออก แม้จะบีบโพรงเนื้อรัดแน่นก็มิอาจต้านทานการลุกล้ำ
ทันใดนั้น เทวปักษ์รับรู้ถึงความผิดปกติ หางนาคคล้ายมีของแข็งงอกออกมาเสียดสีช่องลับเขาอย่างรุนแรง แม้จะเต็มไปด้วยความเจ็บปวดแต่ก็ให้ความรู้สึกแปลกพิกล
เห็นใบหน้าสมุทรธรเคลิบเคลิ้ม ลมหายใจระบายอย่างเร่งร้อน หางนาคขยับเร็วรี่ ของแข็งภายในหางเสียดสีเร็วตาม
"ของข้าเป็นอย่างไร เทวปักษ์"
เจ้าปักษาทราบว่าสมุทรธรกำลังใช้ลึงค์กระทำชำเราตน แม้มิอาจมองเห็นภายใน แต่สัมผัสได้ว่าลึงค์ของนาคตนนี้ใหญ่แลแข็งยิ่งกว่าหิน
หากมิใช่ถูกพิษแพร่ใส่ดวงตา เทวปักษ์อยากลืมตามองความชั่วร้ายกับสิ่งที่สมุทรธรกระทำกับเขาเสียเหลือเกิน อยากจะจดจำใบหน้าของคนที่ย่ำยีเขาถึงเพียงนี้ให้ถึงแก่นกระดูก
"สะ...สมุทรธร...ข้าฆ่าเจ้าแน่"
เทวปักษ์กัดฟันด้วยความแค้น ขณะที่สมุทรธรโน้มหน้าไปจุมพิตแก้มขาวแลกระซิบข้างหู
"เจ้าทำไม่ลงหรอก"
ลึงค์ซึ่งกำลังเสพสุขสร้างความเสียวซ่านแกสมุทรธรนัก ภายในของเทวปักษ์ช่างแน่นแลอุ่นเสียเหลือเกิน ความใคร่กระตุ้นนาคาหนุ่มมิอาจรั้งสติไหว ปลดปล่อยความกำหนัดอย่างเต็มที่
ทันใด ศีรษะนาคาหนุ่มพลันงอกออกมาถึงห้าเศียร สี่เศียรแนบติดสามารถมองได้ทั้งสี่ทิศแปดทาง ส่วนเศียรที่ห้างอกอยู่เหนือเศียรทั้งสี่  ลักษณะคล้ายกับเศียรของท้าวพรหมมหาเทพ พระบิดรผู้สร้างสรรพชีวิตทั้งปวง
หางเร่งเร็วดั่งพายุโหม กระทั้นช่องเนื้ออย่างเต็มที่ ครุฑหนุ่มรับทราบถึงความผิดปกติอันใหญ่หลวง รู้สึกถึงจำนวนของแข็งในร่างซึ่งเพิ่มมากขึ้น ถึงกับร้องเสียงตื่น
"นี่เจ้า!"
"ถูกต้อง ชอบหรือไม่?" สมุทรธรยิ้มเหี้ยม
เทวปักษ์ทราบว่าสมุทรธรมีเศียรถึงห้าเศียร ย่อมเป็นไปได้ว่าจะมีลึงค์ถึงห้าแท่ง!
ราวกับมีสรรพชีวิตมากมายผุดอยู่ในร่าง ครูดช่องเนื้ออ่อนโดยมิให้พักหายใจ ลึงค์ทั้งห้าใหญ่ยาวเป็นลำโต แท่งแดงสดดั่งสีโลหิต ช่วงหัวตูมเหมือนดอกบัว ปลายหัวหลั่งน้ำใสช่วยคลายความฝืด ยามเสียดสีจึงมิเจ็บเท่าก่อนหน้า
โอรสแห่งท้าวพญาครุฑบิดกายทรมาน มิอยากร่ำร้องให้เป็นที่อับอายเสียหน้าอีกต่อไป จำต้องกัดฟันทนต่อความเจ็บปวดนั้น ขณะที่นาคาหนุ่มโน้มหน้าลงไปยังแผ่นอกเขา กัดลงที่ปลายยอดแดง
ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วอก โดยเฉพาะช่วงยอดซึ่งถูกฟันบดขยี้ หน้าอกครุฑหนุ่มกระเพื่อมขึ้นลง
"เป็นอย่างไรบ้าง เทวปักษ์"
อีกสี่เศียรกล่าวด้วยน้ำเสียงยิ้มเยาะ ขณะที่มือนาคาหนุ่มเคลื่อนไปบีบหน้าอกอีกข้าง กระทำราวกับว่าครุฑาตนนี้เป็นเมียรักในห้องหอ อยากชมเชยร่างกายก็ทำเสียจนพอใจ
ลึงค์ทั้งห้ากระแทกอย่างเร่งร้อน แม้จะสร้างความเจ็บแต่ก็เพิ่มความเสียวซ่าน ภายในเทวปักษ์เริ่มคุ้นชินกายนาคา ถึงกับบีบรัดเป็นจังหวะโดยมิรู้ตัว
"ข้านึกแล้วเจ้าต้องชอบ" สมุทรธรเอ่ย
"ไม่...ข้า..."
แลครุฑหนุ่มรู้สึกว่าข้างในนั้นกำลังค่อยๆ คล้อยตามการร่วมรักของโอรสแห่งจอมนาค แท่งเดือยทั้งห้ากำลังสร้างความสุขสมแก่ร่างกายเขา ทั้งที่จิตใจมิยินยอม
"เจ้า...โอย..."
แม้จะมิอยากร้องให้ผู้อื่นได้ยิน แต่ลึงค์ทั้งห้าสร้างความเจ็บปวดแลกระตุ้นราคะ ส่วนหัวของลึงค์กำลังครูดช่องลับเขาอย่างหนักหน่วง บีบเทวปักษ์ให้คลายขากว้างเพื่อให้หางสอดเข้าออกได้สะดวก อันเป็นการคลายความเจ็บแน่นไปในตัว
สีหน้าทั้งห้าของสมุทรธรแลดูเสียวกระสัน ราคะงอบงำจิตเสียสิ้น คำรามเสียงทุ้มต่ำราวกับอสนีบาต เร่งหางด้วยความรุนแรง
ทั้งที่อยู่ใต้บาดาล ทว่าภายในเทวปักษ์กลับร้อนยิ่งกว่าเพลิงแผดเผา ถูกลึงค์กระแทกช่องเนื้อถี่กระทั้น เพลิงแห่งราคะครอบงำทั่วกาย
ม่านน้ำตามิอาจลดความร้อนของพิษที่แปดเปื้อนดวงตา แลรู้สึกเจ็บใจตนเอง ที่ร่างกายกลับสุขสมไปกับรสรักที่อีกฝ่ายมอบให้ สองขาสั่นระริก จุดลับสีแดงถูกกระทำจนบวมพอง
นาคาหนุ่มเสียวซ่านถึงขีดสุด เร่งอาวุธทั้งห้าบดเบียดครั้งแล้วครั้งเล่า สุดท้ายร่างกระตุกหลายคราหลั่งน้ำขาวเหนียวออกมา
"อ่า!"
น้ำเสียงคำรามแลสุขสม ทว่ากลับทำให้เทวปักษ์อับอายจนน้ำตารินไหล แต่น้ำตานั้นกลืนไปกับน้ำในมหาสมุทรอย่างรวดเร็ว แม้แต่สมุทรธรก็ยังมิทันเห็น
หางคลายจากช่องลับ เปลี่ยนเป็นม้วนรัดร่างเทวปักษ์ทั้งตัว ส่งขึ้นมาในอ้อมแขน สมุทรธโน้มหน้าจุมพิตหน้าผากอีกฝ่าย
"เจ้ายอดเยี่ยมนัก"
โอรสแห่งพญานาคราชตวัดลิ้นใส่ดวงตาซึ่งต้องพิษของเทวปักษ์ เพียงชั่วลมหายใจ ดวงตาของจอมปักษามิรู้สึกแสบร้อนอีกแล้ว ทว่ายังเย็นลงเรื่อยๆ
"รออีกเล็กน้อย เจ้าก็จะใช้ตาได้เหมือนเดิม"
"จะปล่อยข้าได้หรือยัง?" เทวปักษ์คำราม
"เจ้าเป็นเมียข้าแล้ว จะปล่อยได้อย่างไร"
"เจ้า!"
นาคาหนุ่มตวัดปลายหาง ร่างพุ่งปราดแหวกว่ายไปเบื้องหน้า           มุ่งสู่ห้วงลึกแห่งมหาสมุทร อันเป็นที่ตั้งของวังบาลของราชานาคราช
วังวาสุกรีมณีรัตนะ มิใช่วังอย่างเดียวกับราชาของเหล่ามนุษย์แลเทพสวรรค์ หากแต่ตัววังเป็นภูเขาหินสูง แกะสลักพญานาคยักษ์ม้วนพันภูเขาหินไว้ มีแก้วผลึกครอบไว้อีกชั้นหนึ่ง ตัวแก้วเปล่งแสงสีฟ้าอร่ามตาราวกับมณีเม็ดงาม
รอบวังรายล้อมด้วยทหารนับพัน ต่างเป็นนาคซึ่งอยู่ในร่างมนุษย์ทั้งสิ้น เหล่านาคเปลือยกายท่อนบนอันกำยำ มือถือหอก สายตาสอดส่องคอยระแวดระวังศัตรู
แลเห็นพระโอรสองค์โตแห่งองค์นาคราชอุ้มร่างครุฑาหนุ่มผู้หนึ่งเสด็จมาถึง ต่างตื่นตระหนกหันไปมองหน้ากัน แต่จำต้องคุกเข่าลงถวายพระพร
สมุทรธรมิสนใจทหารหาญ ว่ายน้ำไปที่ประตูวังอันเป็นปากถ้ำซึ่งถูกร่ายมนตร์มิให้น้ำทะลักเข้ามา เมื่อจากพ้นประตูแล้วก็มิใช่เขตแดนของน้ำอีก สมุทรธรกลายร่างเป็นมนุษย์เต็มตัวเดินเข้าถ้ำอันซับซ้อน มิต่างจากเส้นทางเขาวงกตแต่อย่างใด
ภายในถ้ำเปล่งแสงสีฟ้าสว่างโรจน์ ชอนไชเข้าตาเทวปักษ์ซึ่งมองเห็นแล้ว หินย้อยนับพันหมื่นงอกงดงาม ตามกำแพงถ้ำยังสลักลวดลายโบราณอันวิจิตร
ตัวถ้ำแบ่งห้องหับเป็นหลายสิบห้อง ทั้งห้องที่ประทับขององค์ราชาแลพระมเหสี รวมทั้งห้องพระโอรส พระธิดา ห้องพระเวท ห้องอาวุธ ยังมีห้องโถงกว้างซึ่งใช้เป็นท้องพระโรงรวมประชุม
เทวปักษ์เห็นว่าวังนาคนั้นแตกต่างกับวังครุฑอย่างใหญ่หลวง อันวังครุฑนั้นเต็มไปด้วยปราสาททองอันโอ่อ่า สิ่งปลูกสร้างตระการตา แต่วังนาคกลับตั้งอยู่ในถ้ำใช้ธรรมชาติขับเน้นความงาม
ตุบ!
ร่างเทวปักษ์ถูกโยนลงเตียงอย่างไม่ไยดี เขาร้องถามสิ่งที่อยากรู้
"เจ้า...เจ้าจับข้ามาทำไม?"
"คำถามอันเขลานี้มิสมกับผู้ที่อวดอ้างตนว่าเป็นจอมปักษา เจ้าเป็นเมียข้า หากมิอยู่กับข้าจะอยู่กับผู้ใดได้เล่า"
"หากพระบิดาข้ารู้ จะยกทัพวิหคนับหมื่นแสนมาทวงข้าแน่ ถึงวันนั้น วังนาคของเจ้าต้องถูกบดขยี้พินาศสิ้น"
"แล้วท้าวทศเวหนจะรู้ได้อย่างไร? ต่อให้ท้าวทศเวลาหนกระจายกำลังครุฑาค้นหาทั่วแผ่นฟ้า ย่อมไม่มีใครคิดถึงว่าเจ้าจะอยู่ใต้สุดแห่งแดนบาดาล"
"ด้วยสายตาของพระบิดาข้า สามารถมองเห็นได้ไกลนับร้อยโยชน์ มองทะลุถึงเบื้องล่างแห่งผืนพิภพ เจ้าซ่อนข้าได้ไม่นานหรอก"
"ก็ลองดู"
เทวปักษ์พยายามประคองตนนั่ง ทว่ากายยังถูกพิษมิหายเป็นปกติ สมุทรนั่งลงที่ด้านข้าง มือโอบไหล่ช่วยประครองอีกแรง
"อย่าได้แตะตัวข้า" เทวปักษ์สะบัดไหล่
"เมื่อครู่ข้ายังแตะเจ้ามากกว่านี้อีก"
จอมครุฑพิโรธร่างสั่นระริก มองสมุทรธรด้วยสายตาเดือดดาลนัก หากสมุทรธรลงมือสังหาร เขายังมิอาฆาตเท่ากับสิ่งที่สมุทรธรกระทำกับเขาเมื่อครู่เลย
"เจ้าจับข้ามาโดยมิสังหารย่อมต้องมีเหตุผลแน่ คิดจะใช้ข้าแลกเปลี่ยนสิ่งใดกับพระบิดา? สัญญาสงบศึกของครุฑนาคหรือ?"
"หึ"
สมุทรธรเพียงแค่นเสียง สายจับจ้องใบหน้าของจอมปักษาที่ยังเดือดดาล เทวปักษ์มิอาจทนได้
"ตอบมาสิ เจ้าต้องการสิ่งใด"
"ข้าบอกไปแล้ว ข้าต้องการมีลูกกับเจ้า"
"เจ้าจะมีลูกกับข้าไปทำไม?"
"นาคกับครุฑเป็นศัตรูกันมาเนิ่นนานแล้ว ข้าเพียงแค่อยากเห็นว่าหากนาคกับครุฑซึ่งเป็นอริกัน เมื่อได้มีลูกร่วมกันจะเป็นอย่างไร?"
"เจ้า!"
เทวปักษ์ร้อง คำตอบนี้ช่างไร้เหตุผลนัก ถึงกับกำหมัดต่อยใส่ ทว่านาคาหนุ่มเบี่ยงกายหลบอย่างง่ายดาย
"สมแล้วที่เป็นจอมครุฑผู้โอหัง แม้โดนพิษข้ายังมิสิ้นฤทธิ์ร้าย"
ขณะที่สมุทรธรจะกล่าวต่อ พลันได้ยินเสียงเรียกจากหน้าประตู
"พระโอรสสมุทรธร ฝ่าบาทเรียกเข้าเฝ้าโดยด่วน"
สมุทรธรทราบว่าพระบิดาตนทราบเรื่องแล้ว จึงลุกขึ้นเพื่อเตรียมตัวเข้าเฝ้าต่อไป
------- จบตอน -------
สต๊อกตอนมี 3 ตอน คงต้องเว้นไปอีกนานเลย ชอบ NC หรือการตอบโต้แบบสำบัดสำนวนแบบนี้ไหม บอกมาได้เน้อ
(กำลังแต่งเรือนทาสสวาทช่วงปลายเรื่องอยู่ ใกล้จบแล้วไม่เกินสามตอนแล้วจะมาอัพเดทอย่างจริงจังนะ อย่าทิ้งกันไปก่อน)


## ตอนที่ 3 มีลูก!

สมุทรธรได้รับแจ้งจากทหารนาคว่าองค์เดชานาคราชผู้เป็นพระบิดาตรัสให้เข้าเฝ้า จึงหันไปกล่าวกลับจอมครุฑา
"เจ้าอยู่ที่นี่ เดี๋ยวข้ากลับมา"
"คิดจะขังข้าไว้อย่างนี้รึ"
"แล้วเจ้าจะมีปัญญาทำอะไร?"
ด้วยสีหน้าอันถือดีราวกับเป็นเจ้าแห่งชีวิต กระตุ้นจอมครุฑาโกรธเกรี้ยวยิ่ง ปีกแดงสยาย กระพือสร้างวายุกว้างล้างศัตรู
ทว่าแรงลมที่เกิดจากปีกช่างน้อยนิด เพียงแค่พัดเบาเย็นสบาย สมุทรธรหัวร่อร่า มุมปากผุดรอยยิ้มเย้ยหยัน
เขาเดินเข้าหา ยื่นมือเชยคางของอีกฝ่าย จอมปักษาปัดมือทิ้ง ทว่าสมุทรธรคว้าข้อมือเขาอย่างแม่นยำ
เทวปักษ์ดึงมือสุดแรง แต่มิอาจพ้นเรี่ยวแรงของนาคเจ้าเล่ห์ สมุทรธรกระชากร่างเทวปักษ์เข้าหาเขา ใบหน้าทั้งสองเกือบแนบชิด
โอรสแห่งราชานาคยื่นหน้าเข้าใกล้ ปลายจมูกโด่งขาวแทบสัมผัสกับจมูกอีกฝ่าย ครุฑหนุ่มรีบผงะศีรษะไปด้านหลัง ดวงตาฉายความเกลียดชังอย่างมิอาจกลั้น ทว่าสมุทรธรหาได้ใส่ใจ
"พิษของข้า จักทำให้เจ้าสิ้นฤทธิ์ร้ายไปอีกหลายวัน ตอนนี้เจ้าเป็นเพียงแค่ลูกไก่ปีกแดง หาใช่วิหคแห่งฟากฟ้าแดนสวรรค์ไม่"
เทวปักษ์โต้ทันควัน "หากสู้ด้วยกำลัง มิใช่ใช้เล่ห์กลอันสกปรก เจ้ามิมีทางต่อกรกับข้า"
"ผู้ใดสนเล่า? อันการสงคราม เป็นธรรมดาผู้ชนะย่อมมีอุบายลึกล้ำกว่า เป็นถึงรัชทายาทแห่งเจ้าเวหา ความแค่นี้ยังมิรู้หรือ?"
เทวปักษ์กัดฟันด้วยโทสะ ดวงตาเพลิงแดงจัดราวกับไฟสุม แม้อกอัดแน่นความชิงชัง ทว่าเรี่ยวแรงในกายกลับมิอำนวย จำต้องยอมให้อีกฝ่ายจับข้อมือไว้อยู่อย่างนั้น
โอรสแห่งท้าวทศเวหนพยายามบิดข้อมือ หมายให้หลุดพ้นจากมือนาคาที่รังเกียจ แต่สมุทรธรกลับยิ่งพึงใจในท่าทีดิ้นรนของอีกฝ่าย จับข้อมือไว้อยู่อย่างนั้น
"ปล่อยข้า!" ครุฑากระชากเสียง
"ไม่ปล่อย"
"สมุทรธร อย่าให้มันมากไปนัก"
"คงลืมตนว่าที่นี่เป็นวังนาค หาใช่วังทองของท้าวทศเวหนไม่ ถึงได้ออกคำสั่งกับข้าราวกับเป็นเจ้าชีวิต ทั้งที่ตนเองเป็นแค่เชลยเมีย"
คำเรียกช่างต่ำต้อยแสนดูถูก กระตุ้นครุฑหนุ่มเหลืออดสุดคณา หมัดกำแน่นพุ่งออก ทว่าลำตัวสมุทรธรกลับยืดยาวกลับสู่ร่างนาค ใช้ลำตัวม้วนรัดแขนอีกฝ่าย ยื่นหน้าเข้าหาลากลิ้นเชยชมแก้มขาว ชิมกลิ่นวิหคหนุ่มแสนสุขอุรา
"เจ้า!"
"ร่ำร้องหาอันใด? เมื่อครู่เจ้ายังชอบมิใช่รึ"
เทวปักษ์เดือดดาลสุดระงับ แต่จนใจที่มิอาจต้านแรงอีกฝ่าย หากมิใช่ตนถูกพิษสะกดแรง คงอาละวาดไปทั่ววังนาคแล้ว
สมุทรธรคลายลำตัวกลับคืนสู่ร่างมนุษย์ พลิ้วถอยไปด้านหลัง หันหน้าเข้าหาประตูหิน
"ไว้ข้าจะมาเล่นด้วย"
"ใครเล่นกับเจ้า" จอมครุฑากระชากเสียง
กล่าวจบประตูก็เปิดเอง นาคาหนุ่มสาวเท้าออกจากห้อง ปากร่ายมนตร์อย่างแผ่วเบา ประตูหินปิดกลับเป็นอย่างเก่า
"สมุทรธร!"
จอมครุฑตวาดพร้อมสยายปีกอีกครา พุ่งเข้าประตูหินดั่งลูกศร สองหมัดต่อยออกสุดกำลัง ทว่ามีเพียงแต่มือตนเท่านั้นที่เจ็บปวด
ได้แต่กระทืบเท้าด้วยความเจ็บใจ จำต้องฝืนอัปยศรอพิษหาย กล้ำกลืนความแค้นในส่วนลึก คอยวันชำระบัญชี
ท้องพระโรงแห่งวังวาสุกรีมณีรัตนะช่างกว้างขวาง แม้จะจุคนนับพันก็ยังเหลือเบื้องบนเป็นหินย้อยห้อยงดงาม ตามผนังสลักรูปนาคแลสัตว์วิเศษใต้บาดาล เล่าเรื่องราวเบื้องลึกของมหานที
บัลลังก์แห่งราชานาคงามโอ่อ่าสมฐานะ หลอมจากทองสลักลวดลายนาคแผ่เศียรถึงร้อยเศียร ดวงตานาคแต่ละดวงประดับด้วยเพชรมณี แวววาวเจิดจ้าบาดตา
เหนือบัลลังก์ประทับไว้ด้วยบุรุษผิวขาวกายกำยำ คิ้วคมเข้ม เค้าหน้าคมคาย ใต้จมูกปลูกหนวดแสนงาม  คือองค์เดชานาคราชประมุขแห่งเผ่านาคทั้งปวง
ข้างกายองค์เดชานาคราชมีสตรีนางหนึ่ง แม้เข้าวัยกลางคนแต่ยังคงซึ่งความงามอันสวยซึ้ง สวมชุดเขียวเกล็ดนาคเปล่งประกายระยิบ คือราชินีแห่งเผ่านาคนามว่าวิภาณี (สตรีแห่งความงาม)
สมุทรธรคุกเข่าถวายพระพรตามธรรมเนียม นางวิภาณีผู้เป็นมารดาทรงตรัสขึ้น
"ลูกแม่ แม่ได้ยินว่าเจ้านำครุฑามาด้วยตนหนึ่ง เรื่องมันเป็นอย่างไรกันแน่?"
ความไม่สบายใจปรากฏในน้ำเสียง เนื่องเพราะนาคครุฑนั้นเป็นศัตรูกัน หากจำต้องสู้ก็สังหารกัน ณ จุดนั้น หาใช่นำกลับมาเป็นเชลย
สมุทรธรย่อมแจ้งในความห่วงใยของพระมารดา เล่าเรื่องราวตามจริง
"ระหว่างที่ลูกกำลังว่ายน้ำหามัจฉา ครุฑาตนนั้นพุ่งลงมาหมายจับลูก ลูกจึงสอนแลลากมายังเมืองบาดาล"
"หากเจ้าจับครุฑได้ ไฉนมิจัดการให้สิ้นเรื่องราว แต่กลับยอมลำบากพามาถึงที่นี่"
"ลูกยังจัดการมิได้"
"เพราะเหตุใด?" องค์ราชินีแห่งนาคสงสัยพระทัย
"เนื่องเพราะครุฑาตนนั้นเป็นพระโอรสองค์โตแห่งท้าวทศเวหนผู้โอหัง"
สิ้นคำตอบทำเอาองค์เดชานาคราชแลราชินีคู่พระทัยสั่นสะท้าน องค์เดชานาคราชรีบตรัสถาม
"ว่ากระไรนะ เจ้าจับเทวปักษ์รัชทายาทแห่งเมืองครุฑมาอย่างนั้นรึ?!"
"พ่ะย่ะค่ะ"
น้ำเสียงสมุทรธรช่างมิอนาทรร้อนใจ ราวกับว่าตนเองนั้นเพียงแค่จับไก่มาตัวหนึ่ง แต่มหาราชาแลมหาราชินีนั้นอยู่มิเป็นสุขแล้ว
"เจ้าจับเทวปักษ์มาด้วยเหตุใด?" องค์ราชาตรัสถามเสียงร้อนรน
"พวกครุฑมักข่มเหงเราเป็นเนืองนิจ คิดว่าเรานั้นเป็นเพียงซากหนอนอันไร้ค่า ลูกจะแสดงให้เห็นว่าเผ่านาคต่างหากเล่า ที่จะเป็นจ้าวแห่งสัตว์วิเศษทั้งปวง"
ทว่าองค์เดชานาคราชค้านขึ้นทันใด
"เจ้ามิรู้หรือว่าการที่ทำไป จักนำมหาสงครามลงมาสู่เบื้องลึก เมื่อท้าวทศเวหนทราบความเข้า กองทัพวิหคนับแสนจะบุกมายังมหานทีสีทันดรทันที"
แววตาของสมุทรธรเคร่งขรึมขึ้น
"จะเกรงอันใดกับราชาครุฑผู้จองหอง ด้วยวังวาสุกรีมณีรัตนะมีมหาเวทร่ายคุ้มครอง แม้แต่น้ำทั้งมหาสมุทรยังไหลเข้ามิได้ เนตรทิพย์แห่งเจ้าเวหาย่อมส่องไม่ถึง"
"ถึงจะอย่างนั้น การที่เจ้าทำไปนั้นใหญ่หลวงนัก ลูกพ่อ จงบอกพ่อมาว่าคิดสิ่งใดอยู่กันแน่"
ผู้เป็นพระบิดาทราบดีว่าพระโอรสองค์โตมีความคิดอ่านลึกซึ้ง แม้แต่ตนเองก็ยังมิอาจเข้าพระทัย จำต้องรอคำอธิบายด้วยความร้อนรน
ผู้เป็นบุตรกล่าวตอบ "เป็นเวลาเนิ่นนานกว่าพันปีแล้ว ที่นาคต้องเป็นอาหารให้ครุฑอย่างน่าอดสู จำต้องทนรับความอัปยศที่พวกมันมอบให้ การที่ลูกได้เทวปักษ์มาอยู่ในมือ จักช่วยให้เผ่าเรานั้นสงบสุข"
องค์ราชินีแห่งนาคตรัสถาม "ที่เจ้าจับเทวปักษ์มาเพื่อหมายต่อรองกับท้าวทศเวหนอย่างนั้นหรือ?"
"หาใช่ไม่พระมารดา ลูกนั้นยังอุบายที่สูงกว่า หากกระทำสำเร็จจะยุติศึกนาคครุฑซึ่งกินเวลานับพันปี"
องค์เดชานาคราชเบือนพระพักตร์มองราชินี แลหันมาตรัสกับพระโอรสด้วยเสียงตื่นเต้นพระทัย
"เจ้ามีอุบายใดจงเร่งบอก หากกระทำสำเร็จนาคทั้งปวงจะเชิดชูบูชาเจ้า ยิ่งเสียกว่าบรรพบุรุษนาคทุกรุ่นที่ผ่านมา"
"ข้าพระองค์จะมีลูกกับเทวปักษ์" นาคาหนุ่มตอบเสียงเข้ม
องค์ราชาแลราชินีต่างอุทาน โดยเฉพาะสีพระพักตร์พระนางวิภาณีถึงกับตะลึงพรึงเพริด ดวงตาเบิกกว้าง อ้าปากค้าง
"มะ...มีลูก? เจ้าล้อเล่นอันใด?" องค์ราชินีเสียงสะท้าน
สมุทรธรพยักหน้า "ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ อันนาคแลครุฑที่จริงมีบรรพบุรุษร่วมกันอยู่ คือฤาษีกัศยปเทพบิดร ผู้เป็นบิดากว่าสิบสามเผ่าพันธุ์ เผ่านาคแลครุฑเป็นลูกของท่านกัศยป แต่จนใจที่มารดาของเผ่านาคแลเผ่าครุฑนั้นทะเลาะกัน เป็นเหตุให้เกิดความบาดหมางจนถึงทุกวันนี้"
ความเรื่องนี้องค์เดชานาคราชนั้นย่อมแจ้งอยู่ ในอดีตอันไกลโพ้นท่านกัศยปมีภรรยาถึงสิบสามนาง ให้กำเนิดสิบสามเผ่าพันธุ์ ภรรยานางหนึ่งชื่อว่าวินตาให้กำเนิดเผ่าครุฑ อีกนางชื่อกัทรุให้กำเนิดเผ่านาค
นางวินตากับนางกัทรุมิลงรอยกัน หาทางเล่นงานอีกฝ่ายด้วยความริษยา จนกระทั่งเผ่าครุฑแลเผ่านาคบาดหมางเพราะมารดาตน แต่ครุฑนั้นมีฤทธิ์มากกว่ามักข่มเหงเผ่านาคอยู่ร่ำไป
สมุทรธรกล่าวต่อ "เผ่าครุฑนั้นลืมสิ้นซึ่งรากเหง้าบรรพบุรุษ ถึงกับกินพี่น้องร่วมบิดาเป็นอาหาร ลูกจะเตือนสติพวกมันด้วยการย้อนไปยังต้นกำเนิดเดิม ให้นาคแลครุฑมีลูกด้วยกันเพื่อความปรองดอง"
องค์เดชานาคราชมิอาจเข้าพระทัยได้ทั้งหมด
"ปรองดอง? มีลูก? กับเทวปักษ์น่ะหรือ?"
"พ่ะย่ะค่ะ"
"แต่เทวปักษ์เป็นบุรุษ...."
"ลูกมีพรแห่งองค์อิศวรมหาเทพ สามารถมีบุตรกับชายหรือหญิงได้ตามปรารถนา"
ประมุขแห่งนาคเข้าพระทัยทันใด
"ที่เจ้าขอพรองค์อิศวรก็เพื่อการนี้ แต่ไฉนต้องเจาะจงเอาเทวปักษ์ด้วยเล่า? ไยมิหาราชธิดาแห่งเผ่าครุฑมาเป็นชายา"
"เป็นผู้อื่นมิได้ ต้องเป็นเทวปักษ์เพียงผู้เดียว" สมุทรธรเน้นเสียง
"เพราะเหตุใด?"
"เนื่องเพราะเทวปักษ์เป็นรัชทายาทแห่งเจ้าเวหน จักขึ้นครองเมืองครุฑหลังพระบิดาสิ้น ส่วนลูกที่เกิดจากเทวปักษ์แลข้าพระองค์ ย่อมมีราชสิทธิ์ครอบครองผืนฟ้าจรดพื้นสมุทร"
องค์เดชานาคราชตกพระทัยนัก มิคิดว่าพระโอรสจะคิดการณ์ใหญ่ หวังให้ลูกที่เกิดมาได้เป็นราชาแห่งนาคแลครุฑทั้งปวง!
----- จบตอน ------
ตอนนึงอาจไม่ยาวมากนะคร้าบ เพราะว่าติดแต่งนิยายอีกเรื่อง แต่ไม่อยากหายไปนาน เลยจะมาอัพให้บ่อยๆ นะ
คำว่าเวหน - เวหา แปลเหมือนกันนะ คือท้องฟ้า


## บทที่ 4 แผนการใหญ่

ท้องพระโรงกว้างใหญ่เงียบกริบดั่งต้องสาป แม้แต่เสียงลมหายใจยังมิได้ยิน เนื่องเพราะอุบายสมุทรธรนั้นใหญ่หลวงนัก จำต้องไตร่ตรองให้ถ้วนถี่
"แม่ไม่เห็นด้วยเด็ดขาด"
เสียงพระนางวิภาณีทำลายความเงียบ พระโอรสจำต้องถาม
"เพราะเหตุใดหรือพ่ะย่ะค่ะ? "
"การที่ลูกจะรับพระชายาเป็นบุรุษนั้นคือข้อหนึ่ง ซึ่งหาได้มีชายใดกระทำไม่ แต่ข้อแรกหาได้สำคัญเท่ากับการนำรัชทายาทแห่งเจ้าเผ่าครุฑมาเป็นชายา การกระทำหักหน้าท้าวทศเวหนเยี่ยงนี้ ผลที่ตามมาคงยากเป็นมงคล"
องค์เดชานาคราชพยักพระพักตร์เห็นด้วย
"มารดาเจ้ากล่าวชอบแล้ว ต่อให้เจ้ามีบุตรกับเทวปักษ์สำเร็จดั่งประสงค์ คิดหรือว่าท้าวทศเวหนจะยอมรับหลานซึ่งกำเนิดมาจากสองเผ่าพันธุ์"
นาคาหนุ่มตอบทันใด  "เรื่องนั้นพระบิดามิต้องทรงห่วง ในบรรดาโอรสครุฑาทั้งเจ็ดของท้าวทศเวหน เทวปักษ์คือโอรสหัวแก้วหัวแหวนที่ราชาครุฑทรงรักที่สุด เนื่องเพราะเทวปักษ์ถือกำเนิดจากครรภ์พระนางสุบรรณเทวี [1] ผู้ล่วงลับ ราชินีที่ท้าวทศเวหนทรงรักสุดหัวใจ
มีคำเล่าว่าท้าวทศเวหนถึงกับลั่นวาจา จะรักนางสุบรรณเทวีเพียงหนึ่งเดียว เพียงแต่นางสุบรรณเทวีมีโรคมาก ทราบดีว่าตนยากปรนนิบัติ จึงร้องขอพระสวามีให้รับมเหสีเพิ่ม เพื่อความเป็นอยู่สุขสบายของพระสวามีเอง
เมื่อนางสุบรรณเทวีได้คลอดเทวปักษ์ ต่อมามินานก็สิ้นใจ ดังนั้นเท้าทศเวหนจึงรักเทวปักษ์ยิ่งกว่าสิ่งใดในหล้า ต่อให้นำเทวปักษ์ไปแลกกับเมืองครุฑมันก็ยินยอม"
องค์เดชานาคราชเลื่อมใสในความคิดอ่านของผู้เป็นบุตร แต่พระองค์ยังมิอาจตกลงปลงพระทัย
"แต่ว่า...การที่เจ้าจับเทวปักษ์มานั้น ท้าวทศเวหนมีแต่จะพิโรธมากกว่าเดิม"
"เรื่องนี้ของให้เป็นธุระของลูกเอง ข้าพระองค์ขอรับรองว่าจะมิให้เกิดเรื่องตามมาโดยเด็ดขาด"
ผู้เป็นบิดาอดถามสิ่งที่อัดอั้นมานานหลายปีมิได้
"พ่อต้องการใคร่รู้ประการหนึ่ง เหตุใดลูกจึงมิขอพรต่อองค์อิศวรว่าให้มีฤทธิ์เหนือเหล่าครุฑา แต่กลับขอพรซึ่งนำมาด้วยอุบายอันยุ่งยากอย่างนี้"
สมุทรธรส่ายหน้า  "หากข้าพระองค์ขอพรดั่งนั้น ข้าพระองค์จะเป็นผู้เดียวที่มีฤทธิ์มาก แต่นาคตนอื่นเล่า? ยังคงต้องตกเป็นอาหารของเผ่าครุฑผู้โอหังอยู่ดี"
สีหน้านาคาหนุ่มเคร่งขรึม หัวคิ้วขมวดแทบชนกันเป็นสะพาน
"ต่อให้ฤทธา [2] ลูกสูงส่งกว่าเทวราช เหนือไปกว่าองค์อินทร์ซึ่งเป็นเจ้าแห่งเทวดา ยังคงมิสามารถยุติความแค้นนาคครุฑซึ่งบ่มเพาะมานานนับพันปี"
ราชินีแห่งนาคตรัสถาม  "แล้วที่ลูกจับเทวปักษ์มาอย่างนี้ จะยุติความแค้นได้อย่างไร แม่เห็นว่ามีแต่จะเพิ่มความแค้นให้สาหัสขึ้น"
"เชื่อมั่นในอุบายของลูกและพรมงคลขององค์อิศวรเจ้า การนี้จักต้องลุล่วงด้วยดีแน่"
เมื่อสมุทรธรยืนยันขันแข็ง องค์เดชานาคราชแลมหาราชินีต่างก็มิอาจขัด เนื่องเพราะคิดอุบายมิทันพระโอรส มิทราบจะทรงแก้ปัญหาอย่างไร
ครั้นจะสั่งให้สมุทรธรปล่อยเทวปักษ์ก็มิได้ ด้วยเหตุว่าเทวปักษ์ต้องนำเรื่องกลับไปฟ้องท้าวทศเวหนแน่ เมื่อถึงเพลานั้น มหาสงครามจักเกิดขึ้นอย่างแน่นอน
"พ่อขอคิดเรื่องนี้ดูอีกที เจ้ากลับไปเถอะ"
องค์ราชาได้แต่ปล่อยให้พระโอรสดำเนินอุบายไปพลางก่อน โดยยากจะหยั่งทราบผลปั้นปลายในท้ายสุด สมุทรธรรับคำคุกเข่าถวายพระพร หันกายเดินออกจากท้องพระโรงไป
"ช้าก่อน" องค์เดชานาคราชเรียก
"พ่ะย่ะค่ะ" สมุทรธรหันมา
"แม้เทวปักษ์จะเป็นเชลยแต่ก็เป็นถึงรัชทายาท จงอย่าได้ทำร้ายเขา ภายหน้าหากเกิดเรื่องขึ้น จะได้มีข้ออ้างไปว่ากล่าวกับท้าวทศเวหน"
"พ่ะย่ะค่ะ ลูกจะมิทำร้ายเทวปักษ์"
แม้จะรับคำแต่โดยดี แต่บนหน้านาคาหนุ่มกลับเผยรอยยิ้มอันพิกล
รัชทายาทแห่งนาคเดินกลับเข้าห้อง ร่ายคาถาเปิดประตูหิน เห็นเทวปักษ์นั่งนิ่งอยู่ที่เตียง
"หิวรึไม่? " สมุทรธรถาม
"ข้าไม่หิว"
"ไม่หิวแล้วจับข้ากินเป็นอาหารทำไม? "
ที่จริงเทวปักษ์นั้นหิวเนิ่นนานแล้ว มิอย่างนั้นคงมิท่องเวหาไปถึงใจกลางมหาสมุทร แต่ปากยังคงแข็งตามประสา ซึ่งสมุทรธรหาได้ใส่ใจ
"ข้าจะพาเจ้าไปกินปลาเกล็ดรุ้ง สีสันสวยงามให้รสชาติถึงเจ็ดอย่าง ดีกว่ามันเหลวของนาคที่พวกเจ้าชอบกินนัก"
"ข้าบอกว่าไม่หิว"
สมุทรธรเดินไปนั่งที่ด้านข้าง เทวปักษ์เขยิบกายหนีห่าง สมุทรธรถาม
"รังเกียจข้าขนาดนั้นเลยรึ? "
เทวปักษ์มิได้ตอบ สมุทรธรกลับกล่าว
"แต่ท่าทีเจ้าซึ่งยอมข้าเมื่อครู่ กลับทำให้ข้ารู้สึกว่าเราสองเป็นหนึ่งเดียว"
"หุบปาก!"
เทวปักษ์ตวาดลั่น แม้ฤทธิ์ในกายเหลือเพียงน้อยนิด แต่น้ำเสียงยังคงกังวานดั่งเจ้าวิหค
สีหน้านาคาหนุ่มผ่อนคลาย  "ยังแข็งแรงก็ดีแล้ว ข้าเป็นห่วงว่าพิษข้าจักทำให้เจ้าไม่สบาย"
เทวปักษ์ลุกขึ้นชี้หน้า  "สมุทรธร ยามนี้จะเหยียดหยามข้าก็ทำไป แต่จงรู้ไว้ว่าโชคชะตามิแน่นอน อย่าหลงตนคิดว่าจะได้อยู่เหนือเพียงฝ่ายเดียว"
โอรสแห่งเจ้าบาดาลกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา  "ข้ามิได้คิดอยู่เหนือเจ้า"
"แล้วที่เจ้าทำไปเพื่อกระไรกัน"
สมุทรธรลุกขึ้นจากเตียงบ้าง  "ข้าต้องการมีลูกกับเจ้าเพื่อความปรองดองของสองเผ่าพันธุ์"
วาจาอันระคายหูเช่นนี้องค์ชายครุฑไหนเลยจนทนฟัง อ้าปากหมายโต้ตอบ สมุทรธรพลันคว้าเข้าที่แขนเขา
"ไปกินอาหาร เดี๋ยวจะหิวตายเสียเปล่าๆ "
ประตูหินเปิดราวกับรู้ใจผู้เป็นนาย สมุทรธรจูงแขนเทวปักษ์พาไปยังห้องเสวยพระกระยาหาร ระหว่างทางผ่านทหารนาคาซึ่งยืนเรียงราย เหล่าทหารหาญมองทั้งสองด้วยสายตาพิกล
เทวปักษ์ไหนเลยจะเคยถูกบุรุษจูงมือถือแขนให้เป็นที่อับอาย ทว่าพยายามสะบัดแขนก็ยังดิ้นมิหลุด
"ให้ข้าจูงแขนเจ้าน่ะดีแล้ว วังนาคของข้าทางซับซ้อนดั่งวงกต ต่อให้อยู่มานานหากมิระวังยังหลงได้ อย่าว่าแต่เจ้าซึ่งมิเคยมา"
พระโอรสพญาครุฑย่อมมิอาจรับความหวังดี
"ข้ามีเนตรทิพย์ซึ่งมองไกลนับสิบโยชน์ แม้เจ้าจะซ่อนกายภายในดงปะการังยังมองเห็น จะกลัวอันใดกับถ้ำจืดชืดไร้สีสัน"
สมุทรธรหันมายิ้มให้เทวปักษ์ เขาชอบท่าทีดื้อดึงของอีกฝ่ายยิ่ง
"วังของข้าคงมิงดงามเท่าวังทองแห่งราชาครุฑ หากแต่เต็มไปด้วยค่ายคูประตูกล ขอเตือนเจ้าอย่าคิดหนี มิเช่นนั้นติดกับดักขึ้นมาจะเดือดร้อน"
"ข้าไม่กลัวกับดักของสัตว์ที่ทำได้แค่เลื้อยคลาน"
แม้จะตกเป็นเชลย แต่ดวงตาของพระโอรสแห่งเจ้าเวหายังเชิดหยิ่ง เนื่องเพราะได้รับการตามใจตั้งแต่เล็ก จึงมีความทะนงเป็นนิสัย
สมุทรธรกำหมัดวางใต้คางตนเอง ทำท่าครุ่นคิดราวนักปราชญ์ รอยยิ้มหล่อเหลาปรากฏบนใบหน้า ดั่งมนตราสะกดใจคน
"มิน่าเล่า..."
"มิน่ากระไร? "  จอมปักษาถาม
"…"
สมุทรธรหาได้ตอบ กระตุกความใคร่รู้ของเทวปักษ์ยิ่ง เขาถามย้ำ
"มิน่ากระไร? "
"หากเจ้าไม่ดื้อ ข้าจะบอก"
เทวปักษ์กระชากเสียง  "ใครใคร่รู้กัน!"
จอมปักษามิใยดีสมุทรธร เดินไปตามทางถ้ำอันคดเคี้ยว นาคาหนุ่มสะอึกกายตามติด
"เจ้าจะไปไหน รู้หรือว่าห้องเสวยอยู่ที่ใด"
"เรื่องของข้า"
"จะเรื่องของเจ้าได้อย่างไร ในเมื่อข้าเป็นคนนำเจ้าไปกินอาหาร"
เทวปักษ์มิตอบบ้าง เพียงเดินตรงดุ่มไปเบื้องหน้า สมุทรธรร้องเรียก
"เทวปักษ์ เจ้าจะไปไหนกัน"
จอมปักษาหาได้สนใจ กวาดเนตรทิพย์มองไกลหาทางออก ทว่าทางในถ้ำซับซ้อนดั่งนาคาหนุ่มว่า บดบังจุดหมายที่ต้องการ
"นี่ ทำไมไม่คุยกับข้า"
สมุทรธรพลันคว้าแขน แต่เทวปักษ์สะบัดหลบก่อนจะมาถึง ดวงตายังมองไปเบื้องหน้า เท้าก้าวตรงมิรอรี
นาคาหนุ่มเร่งฝีเท้าตาม ปากเอ่ยถามมิยั้งหยุด
"เจ้าจะไปไหนกันแน่? เหตุใดมิพูดกับข้าเหมือนเมื่อครู่เล่า? โกรธอันใดข้าอีก? ไม่หิวหรืออย่างไร? "
ระดมคำถามราวห่าฝน ทว่าคำตอบที่ได้รับคือความเงียบ แววตาสมุทรธรพลันเหี้ยมขึ้น
"คุยกับข้า ไม่อย่างนั้นข้าจะจับเจ้าเปลื้องผ้าเสียตรงนี้"
ทว่าเทวปักษ์หาได้ใส่ใจ ดวงตายังมองหาทางออก สมุทรธรยกมือขึ้นทำท่าราวกับยอมแพ้
"ตกลง ตกลง ถือว่าข้าผิดต่อที่กระทำกับเจ้าอย่างนี้ แต่รู้รึไม่ เจ้านี่มีวาสนานัก ขนาดกินพี่น้องร่วมเผ่าข้าไปมากมาย พระบิดายังกำชับให้ข้าดูแลเจ้าอย่างดี"
เทวปักษ์ชะงักเล็กน้อยหันมามองเขา สมุทรธรยินดียิ่ง
"เป็นไร จะคุยกับข้าแล้วหรือ"
ครุฑาหนุ่มจ้องหน้าแต่มิตอบ จากนั้นหันหน้าเดินต่อ นาคาหนุ่มทนมิไหว ทะยานกายไปขวางทาง คำรามเสียงดัง
"หยุดนะเทวปักษ์!ต่อให้เจ้ามีเนตรทิพย์เสมอบิดาเจ้าก็หาได้เห็นทางออกที่นี่ไม่ เนื่องเพราะในวังร่ายด้วยมนตร์แห่งพระเวทโบราณ แปรเปลี่ยนวังเป็นค่ายกลเพื่อป้องกันศัตรู"
เทวปักษ์เพียงยืนนิ่ง มิได้ตอบโต้หรือมีท่าทีดุร้าย เมื่อเป็นเช่นนี้สมุทรธรจึงมิอาจใช้กำลังเข้าข่ม ได้แต่กล่าวอย่างอับจนปัญญา
"เช่นนี้เถอะ ข้ายอมเจ้าแล้ว จะให้ทำอย่างไรเจ้าถึงจะคุยกับข้า เทวปักษ์ จงบอกข้ามา"
เทวปักษ์ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็เอ่ยคำ
"ข้าต้องการเข้าเฝ้าพญาเดชานาคราช"
หางคิ้วสมุทรธรกระตุกเล็กน้อย  "เข้าเฝ้า? เพื่อการใด? "
"มิใช่เรื่องของเจ้า"
"ไฉนมิใช่ องค์เดชานาคราชเป็นพระบิดาข้า ข้าย่อมต้องทราบในประสงค์ของเจ้า"
มุมปากนาคาหนุ่มยกยิ้มดั่งจันทร์เสี้ยว  "หรือว่าเจ้าต้องการกราบพบพ่อสวามี"
ทว่าแทนที่เทวปักษ์จะโกรธ กลับมีทีท่าเฉยชาเสียอย่างนั้น จากนั้นหันหลังเดินไปราวกับโลกนี้มิมีคนชื่อสมุทรธร
"นี่เจ้า!"
กลับกลายเป็นสมุทรธรมีโทสะ นาคาหนุ่มทราบทันทีว่าหลงกล ดูเหมือนครุฑาตนนี้จะยากรับมือกว่าที่คิด....
----- จบตอน -----
ตายๆๆๆ ประชันกันน่าดูคู่นี้ ไม่รู้ว่าใครจะเหนือกว่าใคร ต้องมาตามลุ้นกัน
[1]  สุบรรณเทวี - กษัตรีแห่งครุฑ (สุบรรณแปลว่าครุฑ)
[2]  ฤทธา (รึ-ทา) หมายถึงอำนาจศักดิ์สิทธิ์
อันเผ่าครุฑแลนาคเป็นศัตรูกันมาเนิ่นนานอักโขแล้ว จวบจนกระทั่งโลกาต้องปั่นป่วน เมื่อเทวปักษ์โอรสแห่งพญาครุฑผู้ลือชา กลับพลาดท่าถูกสมุทรธร โอรสแห่งนาคผู้มีเล่ห์ร้าย จับลงใต้บาดาลเพื่อกระทำเป็นเมีย