สาวดุแห่งหมู่บ้านเกษตร แม่ครัวน้อยผู้ดูแลบ้าน
ซินเยว่เกอ
## บทที่ 1 เด็กดวงไม่ดีแต่งงานเพื่อเสริมดวง (1)

"โอ้โห พี่สะใภ้คนโต ไม่ใช่ว่าเราตกลงกันไปแล้วหรอกเหรอ ทำไมถึงเปลี่ยนใจล่ะ! อย่าดูถูกเด็กสาวน้อยคนนี้ว่าผอม เธอมีพลังมากนะ!"
"ฮึ่ม มีพลังจริงๆ นั่นแหละ! พอเข้าประตูมาก็ชนหัวจนเลือดไหลเต็มไปหมด! ฉันซื้อเธอมาเพื่อเสริมดวง ไม่ใช่หาความตาย! ช่างอัปมงคลจริงๆ! รีบเอาไปๆ!"
"อย่าเลยพี่สะใภ้คนโต แปดเหลียง แปดเหลียง! ฉันไม่เอาสิบเหลียงแล้ว แค่แปดเหลียงก็พอ!"
"แปดเหลียงฉันก็ไม่เอาแล้ว!"
"หกเหลียง! ถูกกว่านี้ไม่ได้แล้วนะ"
"ห้าตำลึง!"
"พี่สะใภ้คนโตนี่ช่าง..."
หลินเหยียนตื่นขึ้นมาเพราะเสียงต่อรองกัน เธอลืมตาขึ้นมา รู้สึกว่าเลือดทำให้การมองเห็นพร่ามัว เมื่อเธอยกมือขึ้นมาเช็ดหน้าผากโดยอัตโนมัติ และเห็นเลือดสีแดงเหนียวๆ น่ากลัวในฝ่ามือ สติของเธอก็กลับมาชัดเจนขึ้นมาก!
ในฐานะหัวหน้าพ่อครัวที่เป็นที่ต้องการอย่างมากของโรงแรมห้าดาว หลินเหยียนกลายเป็นที่หมายปองของร้านอาหารหลายแห่ง แต่ใครจะรู้ว่าสาวน้อยที่กำลังประสบความสำเร็จในอาชีพคนนี้ จะถูกปล้นในลานจอดรถใต้ดินขณะกำลังจะขับรถกลับบ้านไปพักผ่อน เธอยอมให้กระเป๋า เงิน กุญแจรถทั้งหมด แต่ทำไมสุดท้ายเธอถึงได้นอนจมกองเลือดล่ะ? หลินเหยียนส่ายหัว ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกเสียใจที่ยอมอะไรง่ายๆ ถ้าการยอมจำนนต่อคนร้ายมีค่าเท่ากับชีวิตของเธอ เธอจะต้องลุกขึ้นสู้ สู้จนถึงที่สุด!
แต่ตอนนี้ เธอรู้สึกเพียงว่าทั้งร่างกายอ่อนแรงและเจ็บคอราวกับไฟลวก
หลินเหยียนเพิ่งจะลุกขึ้นเพื่อหาคนร้ายมาแก้แค้น แต่ทันใดนั้นศีรษะของเธอก็ปวดร้าวอย่างรุนแรง ภาพแปลกๆ หลั่งไหลเข้ามาในสายตาเหมือนคลื่น ความเจ็บปวดรวดร้าวนี้ทำให้เธอร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว
"เด็กดวงไม่ดี..." ผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งเข้ามา แต่เปลี่ยนคำพูดกลางคัน เต็มไปด้วยความเอ็นดูและกังวล "เหยียนเอ๋อ ลูกรักของป้า เจ้าฟื้นแล้วหรือ ทำป้าตกใจแทบแย่"
ผู้หญิงตรงหน้ายังคงพูดพร่ำเพรื่อ แต่หลินเหยียนได้เรียบเรียงภาพแปลกๆ เหล่านั้นแล้ว และเข้าใจทันที ที่แท้เธอเสียชีวิตในมือของโจรไปแล้ว และได้ข้ามมิติมาอยู่ในร่างของเด็กสาวอายุสิบสองปีที่ชื่อหลินเหยียนเหมือนกัน ร่างที่เธอครอบครองอยู่ตอนนี้ ถูกหลอกมาเพื่อเสริมดวง แต่ไม่ยอมจำนน จึงชนกำแพงตาย และผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้ ที่สวมชุดฝ้ายใหม่และปิ่นเงิน ก็คือตัวการของเรื่องทั้งหมด และเป็นป้าสามของเจ้าของร่างเดิม!
น่าแปลกที่ก่อนออกจากบ้าน แม่ของเจ้าของร่างเดิมพยายามห้ามเธอไม่ให้มา ปกติป้าสามคนนี้แทบไม่เคยมองเธอด้วยซ้ำ และมักจะเรียกเธอว่าเด็กดวงไม่ดี แล้วทำไมจู่ๆ ถึงได้ใจดีมาแนะนำงานให้ล่ะ? เจ้าของร่างเดิมก็สงสัยเหมือนกัน แต่ครอบครัวของพวกเขาลำบากมาก พ่อพิการ แม่อ่อนแอ น้องสาวสองคนก็ผอมแห้ง ในที่สุดเมื่อมีโอกาสออกไปหาเงิน เธอจะยอมปล่อยให้หลุดมือได้อย่างไร? พ่อและแม่ยังรอให้เธอหาเงินกลับมารักษาโรคอยู่
หลินเหยียนรู้สึกเจ็บแปลบในใจโดยไม่มีสาเหตุ เด็กโง่คนนี้ ผู้หญิงคนนี้รู้จุดอ่อนของเธอจึงหลอกเธอได้ง่ายๆ! อีกคนที่ซื่อจนตัวเองต้องตาย!
หลินเหยียนกำมือที่เต็มไปด้วยเลือดเงียบๆ ไว้อาลัยให้กับเจ้าของร่างเดิมสิบวินาที พูดถึงเด็กสาวคนนี้ก็น่าสงสาร ตอนอายุสามขวบ คนทำนายที่หมู่บ้านบอกว่าเธอเป็นพูนสุข อนาคตจะต้องรวยหรือมียศถาบรรดาศักดิ์ แต่โชคดีไม่นาน หลังจากทำนายให้หลินเหยียนเพียงสามวัน คนทำนายตาบอดคนนั้นก็สะดุดธรณีประตูที่สูงแค่หลังเท้าหน้าบ้านที่เขาอยู่มาสามสิบกว่าปี และตกลงมาตาย นี่ถือเป็นเรื่องประหลาดของหมู่บ้าน และแน่นอน นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เธอก็เปลี่ยนจากเด็กพูนสุขที่ทุกคนชื่นชมกลายเป็นเด็กดวงไม่ดีที่ทุกคนดูถูก
หลังจากนั้น แม่ของเธอก็คลอดลูกสาวติดกันสองคน แต่ไม่ว่าจะพยายามอย่างไรก็คลอดน้องชายไม่ได้ คนในหมู่บ้านก็เริ่มพูดว่าเป็นเพราะชะตาของเธอแข็งเกินไป จึงไม่สามารถดึงดูดน้องชายมาได้ ต่อมา แม่ของเธอก็ตั้งท้องและคลอดลูกชายในที่สุด ทำลายข่าวลือเรื่องชะตาแข็ง แต่ไม่คาดคิดว่าน้องชายคนนี้เกิดมาไม่ถึงหนึ่งเดือนก็เสียชีวิต คราวนี้ข่าวลือในหมู่บ้านยิ่งรุนแรงกว่าเดิม เธอเปลี่ยนจากชะตาแข็งกลายเป็นดาวร้ายที่จะทำให้คนรอบข้างตายหมด! นี่ไง น้องชายที่เพิ่งเกิดก็ถูกเธอทำให้ตายแล้ว! แย่ไปกว่านั้น แม่ของเธอไม่สามารถตั้งครรภ์ได้อีกเลยเป็นเวลาสามปีติดต่อกัน ไม่ต้องพูดถึงลูกชาย แม้แต่ลูกสาวก็ไม่สามารถมีได้อีก!


## บทที่ 2 เด็กดวงไม่ดีแก้เคล็ด (2)

หลินเหยียนส่ายหน้าพลางยิ้มขื่น พวกคนโง่เขลาเหล่านี้ย่อมไม่รู้ว่า แม่ของเจ้าของร่างเดิมกินยาสมุนไพรนานาชนิดเพื่อให้ได้น้องชาย แม้จะมีน้องชายแล้ว แต่เขาก็มีโรคติดตัวมาตั้งแต่อยู่ในครรภ์ ไม่เพียงเท่านั้น แม้แต่ร่างกายของแม่เองก็ทรุดโทรมลงเพราะกินยาบำรุงและยาสมุนไพรต่าง ๆ เป็นเวลานาน จนกลายเป็นคนอ่อนแอไม่ทนลม และไม่ได้ตั้งครรภ์อีกเลยติดต่อกันสามปี
แต่โชคดีที่ตอนนี้แม่ก็ตั้งครรภ์อีกครั้งแล้ว เพียงแต่ครั้งนี้ไม่มีความยินดีเหมือนแต่ก่อน เพราะในวันที่รู้ว่าแม่ตั้งครรภ์นั่นเอง พ่อของเธอก็ถูกหามกลับบ้าน หลินเหยียนจำได้อย่างชัดเจนว่า วันนั้นบ้านของลุงใหญ่รั่ว จึงให้พ่อไปซ่อม เรื่องแบบนี้สำหรับพ่อที่เป็นช่างไม้ย่อมง่ายดาย แต่วันนั้นบังเอิญมีกระเบื้องหลุด ทำให้เขาพลัดตกลงมาพร้อมกับมัน และบังเอิญหักขา เพราะไม่มีเงินจ้างไต้ฟูที่ดี ขาของพ่อจึงมีปัญหา แค่ขยับนิดเดียวก็เจ็บจนต้องขบฟันกัดริมฝีปาก นอนอยู่บนเตียงมาครึ่งปีแล้ว
สิ่งที่ทำให้รู้สึกหนาวใจยิ่งกว่านั้นคือ แม้แต่ปู่ย่าแท้ ๆ ของเธอเอง ลุงใหญ่ ป้าใหญ่ ลุงรอง และป้ารอง ก็ไม่ชอบหน้าเธอ ทุกครั้งที่เจอเธอ ถ้าไม่ทำหน้าบึ้งใส่ ก็เยาะเย้ยถากถาง หลังจากที่พ่อหักขา ครอบครัวลุงใหญ่ไม่เพียงไม่มาเยี่ยม แต่ป้าใหญ่ยังพูดกล่าวโทษการกระทำชั่วร้ายของเธอในกลุ่มผู้หญิงในหมู่บ้านอย่างเดือดดาลไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง
"พวกเธอไม่รู้หรอก ลูกสาวบ้านฉันแต่เดิมเป็นลูกชาย แต่เพราะเกิดปีเดียวกับเด็กดวงไม่ดีคนนั้น ถึงได้ถูกเธอทำให้กลายเป็นผู้หญิงไป! ฮึ! ไม่เชื่อเหรอ? ฉันคลอดลูกชายติดกันตั้งสองคนนะ! ท้องของฉันมีไว้เพื่อตั้งครรภ์ลูกชายเท่านั้น ฉันไม่เหมือนบางคนที่คลอดลูกสาวติดกันสามคน พอได้ลูกชายสักที ก็ให้ลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองทำให้ตายซะ! แม้แต่พ่อของเธอก็ยังถูกเธอทำให้กลายเป็นคนพิการ ดูเถอะ ในท้องของแม่เธอคนนั้น ต้องเป็นของไร้ค่าอีกแน่ ๆ!"
นับแต่นั้นมา ชื่อเสียงของเธอในฐานะเด็กดวงไม่ดีก็ตราตรึงแน่นหนา ไม่เพียงแต่เรื่องที่เกิดขึ้นในครอบครัวของหลินเหยียนเองจะโทษว่าเป็นความผิดของเธอ แม้แต่คนที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลย เมื่อเจอกับความยากลำบากก็จะโยนความผิดมาที่เธอ ที่หนักที่สุดคือ แม่หมูที่หัวหมู่บ้านทางทิศตะวันออกออกลูกหมูแปดตัว ไม่มีตัวเมียสักตัวเดียว เรื่องแบบนี้ก็ยังโทษหลินเหยียนที่อาศัยอยู่ทางทิศตะวันตกของหมู่บ้าน!
"เหยียนเอ๋อ เหยียนเอ๋อ เป็นอะไรไป? ปวดหัวหรือ? มา ให้ป้าสามเป่าให้" เสียงของหญิงสาวที่อ่อนโยนผิดปกติและการกระทำที่หยาบคายดึงหลินเหยียนกลับจากความทรงจำสู่ความเป็นจริง
"เด็กดวงไม่ดี เจ้าอยู่นิ่ง ๆ เถอะ ถ้ายังกล้าพยายามฆ่าตัวตายอีก ข้าจะให้ลุงสามของเจ้าขายเจ้าไปที่สถานที่ที่คนอื่นต้องการจะขายลินเหยียนไป!" หลังจากไม่มีความเอ็นดูและรอยยิ้มที่แสดงต่อหน้าคนอื่น หลี่เฟิ่งเอ๋อก็เข้ามาใกล้ใบหน้าเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยเลือดของหลินเหยียนอย่างดุร้าย คางแหลมของเธอแทบจะแทงรูใหญ่บนหน้าผากของหลินเหยียนอีกรู
แต่คำขู่และคำเตือนนี้กลับไม่ได้ทำให้หลินเหยียนรู้สึกกลัวแต่อย่างใด ชาติก่อนเธอยอมคนเลวมากเกินไปถึงได้ประสบเคราะห์กรรม โชคดีที่สวรรค์เมตตา ให้โอกาสเธอได้มีชีวิตอีกครั้ง เธอจะทำผิดพลาดแบบเดิมอีกได้อย่างไร? พูดถึงเรื่องนี้ หลินเหยียนก็ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครรังแกง่าย ๆ เด็กสาวอายุยี่สิบกว่าที่ไม่มีภูมิหลังอะไรเลย สามารถเติบโตเป็นเชฟระดับห้าดาวที่ยืนหยัดได้อย่างมั่นคง ไม่ได้อาศัยแค่ทักษะการทำอาหารที่เป็นเลิศเท่านั้น หากไม่มีความสามารถในการตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เธอคงถูกพวกผู้ชายที่จ้องจะแย่งชิงตำแหน่งเอาชนะไปนานแล้ว
แต่สิ่งที่เธอสนใจมากกว่าตอนนี้คือ "ลุงสาม" ที่หลี่เฟิ่งเอ๋อพูดถึง เธอจำลุงสามคนนี้ได้ ตั้งแต่เด็กเขาไม่เคยเรียนรู้อะไรเลยเพราะพ่อแม่รักและตามใจ พอโตขึ้นก็ยิ่งไม่เอาไหน ไม่เคยทำอะไรที่เป็นประโยชน์ ทุกวันนี้มีลูกชายสองคนแล้ว แต่ยังคงฝันถึงการได้เงินโดยไม่ต้องทำงาน พูดตรง ๆ ก็คือพวกที่กินแรงพ่อแม่!
แต่ลุงสามคนนี้กลับรักภรรยามาก ช่วยไม่ได้ ใครจะไปรู้ว่าหลี่เฟิ่งเอ๋อยังมีรูปร่างหน้าตาดีอยู่บ้าง และน้าสาวของเธอยังเป็นสาวใช้ที่อยู่เป็นเพื่อนภรรยาของซานสู การได้ภรรยาแบบนี้กลับบ้าน เขาย่อมมีหน้ามีตา คนที่จะพาเธอมา "ช่วยงาน" วันนี้ไม่ได้มีแค่หลี่เฟิ่งเอ๋อคนเดียว แต่ยังมีลุงสามของเธอด้วย แต่ตอนที่พวกเธอเพิ่งเข้าหมู่บ้านนี้ ลุงสามของเธอก็หาข้ออ้างทิ้งพวกเธอไว้แล้วขับเกวียนวัวกลับไปเอง ตอนนั้นเธอรู้สึกแปลกใจ ลุงสามที่รักภรรยามาตลอดจะทิ้งภรรยาของตัวเองไว้ได้อย่างไร และป้าสามที่ปากร้ายคนนี้ก็ผิดปกติที่เร่งให้เขารีบกลับไป
หรือว่าที่บ้านเกิดเรื่องอะไรขึ้น?
หลินเหยียนกลอกตาคิด ไม่สนใจว่าปวดหัวอีกต่อไป เจ้าของร่างเดิมคงตั้งใจจะตายเมื่อชนกำแพง จึงไม่แปลกที่จะไม่ส่งเสียงร้องสักคำก่อนจะจากไป แต่ตอนนี้กลับต้องขอบคุณเถ้าหอมที่หลี่เฟิ่งเอ๋อป้ายลงบนศีรษะของเธออย่างลวก ๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเจ้าของร่างเดิมยังไม่อยากตาย หรือเพราะร่างกายนี้แข็งแรงดี แม้จะดูผอมแห้ง แต่หลังจากทาเถ้าหอมแล้ว ไม่เพียงเลือดหยุดไหลทันที แม้แต่อาการวิงเวียนก็ไม่รุนแรงเท่าเดิม
หลินเหยียนหลุบตาลง ในใจตัดสินใจเด็ดเดี่ยวแล้ว: เมื่อชีวิตของเธอยังไม่ควรจบลง และวิญญาณที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดยังมีโอกาสได้เกิดใหม่เป็นมนุษย์อีกครั้ง เธอจะต้องมีชีวิตอยู่ให้ดี ไม่เพียงเท่านั้น เธอจะมีชีวิตอยู่ทั้งเพื่อตัวเองและเพื่อเจ้าของร่างเดิม จะเป็นเด็กดวงไม่ดีก็เป็นไป จะมีชะตาชีวิตยากลำบากก็ช่างมัน เธอเป็นคนหนุ่มสาวในศตวรรษที่ 21 จะไปเชื่อเรื่องโชคชะตาพวกนี้ได้อย่างไร?
หลินเหยียนเงยหน้ามองผู้หญิงที่มีคางแหลมและโหนกแก้มสูงตรงหน้า นึกถึงเรื่องต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับตัวเองในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา จู่ ๆ ก็มีข้อสงสัยอันกล้าหาญ: ชื่อเด็กดวงไม่ดีนี้ แรกเริ่มเธอได้ยินจากปากคนในครอบครัวของเธอเอง และคนอย่างปู่ของเธอที่ยึดมั่นในจารีตครอบครัวอย่างดื้อรั้น เมื่อได้ยินชื่อนี้จากปากหลานชายคนโตเป็นครั้งแรก ทำไมถึงไม่ไปเถียงกับพวกผู้หญิงที่ชอบนินทาเหล่านั้นล่ะ?
"โอ้ย เด็กคนนี้ คงจะ... ชนจนโง่ไปแล้วกระมัง?" ผู้หญิงหน้ากลมเหมือนอ่างที่มีกระทั่วหน้าปรากฏตัวต่อหน้าหลินเหยียน มือใหญ่อ้วนกำลังโบกไปมาตรงหน้าเธอ "เด็กน้อย เจ้าเห็นนี่เป็นอะไร?"
หลินเหยียนกลอกตาในใจ: กีบหมู!
พอหลี่เฟิ่งเอ๋อได้ยินคำพูดของหญิงอ้วน ก็รีบเก็บสีหน้าดุร้าย ยิ้มแย้มพูดกลบเกลื่อน: "พี่สะใภ้ใหญ่อย่าล้อเล่นสิ หมู่บ้านของพี่อยู่ไกลจากหมู่บ้านหลินเจียเอาของพวกเรา พี่ไม่รู้หรอก เหยียนเอ๋อของฉันฉลาดมาตั้งแต่เด็ก มีชื่อเสียงในหมู่บ้านเลยนะ จะโง่ได้อย่างไร? วันนี้ก็เพราะมาบ้านคนอื่นครั้งแรกเลยเขินอาย พอไม่ระวังก็เลยสะดุดไปชนกำแพงน่ะ ดูสิ ดูสิ เลือดที่หัวก็หยุดไหลแล้ว"
คราวนี้หลินเหยียนอยากจะกลอกตาใหญ่จริง ๆ ที่เธอมีชื่อเสียงในหมู่บ้านไม่ใช่เพราะความฉลาด แต่เพราะชื่อเสียงในฐานะเด็กดวงไม่ดี ไม่แปลกที่จะพาเธอมาที่หมู่บ้านที่ไกลและห่างไกลขนาดนี้ ที่แท้ก็กลัวชื่อเสียงของเธอจะโด่งดังเกินไป แต่ก่อนเธอไม่เคยเห็นว่าป้าสามคนนี้เป็นคนหน้าด้านขนาดนี้ ยังบอกว่าเขิน เธอไม่ได้มาดูตัวเจอพ่อแม่สามีในอนาคตสักหน่อย ถ้าเธอไม่เอามีดมาฟันเธอก็ดีแล้ว!
แต่หลินเหยียนก็ไม่สามารถเอามีดมาฟันเธอได้จริง ๆ ถ้าเธอจำไม่ผิด หมู่บ้านนี้กับหมู่บ้านหลินเจียเอาที่เธออาศัยอยู่ห่างกันราวยี่สิบกว่าลี้ ไม่มีรถม้า ไม่มีเกวียนวัว พูดถึงร่างกายเล็ก ๆ ที่หิวจนตาลายของเธอตอนนี้ เธอคงกลับบ้านไม่ได้จริง ๆ เธอจำได้อย่างชัดเจนว่า ก่อนลุงสามจะจากไป เขาให้เงินห้าเฉียนกับภรรยาของเขา เพื่อให้เธอเช่าเกวียนวัวกลับบ้าน ถ้าเธาทะเลาะกับหลี่เฟิ่งเอ๋อจริง ๆ จะกลับบ้านได้หรือไม่ก็ยากจะบอกได้
ช่างเถอะ อดทนกลืนความโกรธนี้ไว้ก่อน สักวันจะมีเวลาตอบแทนเธอ
อย่างไรก็ตาม วันนี้เธอก็ไม่สามารถปล่อยให้คนชั่วพวกนี้สมหวังได้!


## บทที่ 3 เด็กดวงไม่ดีแสดงฤทธิ์

"คุณป้าสาม" หลินเหยียนถอนหายใจ แล้วส่งยิ้มกว้างให้หลี่เฟิ่งเอ๋อ
หลี่เฟิ่งเอ๋อรู้สึกงุนงง เด็กดวงไม่ดีคนนี้ปกติกลัวเธอมาก บางครั้งเพียงแค่สายตาก็ทำให้เด็กคนนี้สั่นได้ แล้วทำไมวันนี้กล้ายิ้มให้เธอและเรียกเธออย่างหวานซึ้งล่ะ?
หลี่เฟิ่งเอ๋อขมวดคิ้วมองเธอครู่หนึ่งก่อน แล้วจึงเริ่มรู้สึกกลัว บางทีตอนที่พยายามฆ่าตัวตายเมื่อกี้อาจจะกระแทกจนโง่ไปแล้วจริงๆ ก็ได้? ถ้าโง่ไปจริงๆ แล้วขายไม่ออกจะทำยังไง?
หลี่เฟิ่งเอ๋อมองผู้หญิงหน้ากลมโตแล้วเริ่มคิดแผนในใจ ยังไงเด็กคนนี้ก็กระแทกจนโง่ที่บ้านเธอ ไม่เอาก็ต้องเอา ยังไงก็ต้องได้เงินมา เธอยังต้องซื้อกำไลเงินคู่ใหม่ใส่ และลูกซนสองคนที่บ้านก็รอกินขนมหวานอยู่!
หลินเหยียนเห็นสีหน้าลิงโลดของเธอ รู้ว่าหญิงปากร้ายคนนี้กำลังวางแผนอะไรดีๆ อีกแล้ว เธอจะไม่ยอมให้เธอได้ดั่งใจ! เมื่อครอบครัวนี้ต้องการซื้อเธอมาแก้เคราะห์ให้ลูกชาย ลูกชายของพวกเขาก็คงเป็นโรคที่รักษาไม่หาย ถ้าเป็นอย่างนั้น...
หลินเหยียนกลอกตาไปมา ดึงแขนเสื้อของหลี่เฟิ่งเอ๋อ ยกใบหน้าเล็กที่เต็มไปด้วยเลือดขึ้นมาถามอย่างไร้เดียงสา: "คุณป้าสาม หนูเป็นเด็กผู้หญิงที่ฉลาดที่สุดในหมู่บ้านเหรอคะ? ทำไมหนูไม่รู้ล่ะ คนในหมู่บ้านเรียกหนูว่าเด็กดวงไม่ดีทั้งนั้น อืม..."
หลี่เฟิ่งเอ๋อกำลังคิดเรื่องดีๆ อยู่ จู่ๆ ได้ยินหลินเหยียนพูดถึงเด็กดวงไม่ดี เธอสะดุ้งรีบเข้ามาปิดปากเด็ก แต่หลินเหยียนเตรียมพร้อมไว้แล้ว พอริมฝีปากแตะกัน เธอก็พูดออกมาได้ทัน
"อะไรนะ? เด็กดวงไม่ดี?" หญิงหน้ากลมที่ตั้งใจจะหาคนมาแก้เคราะห์ให้ลูกชายสุดที่รักนั้นไวต่อคำสามคำนี้มาก รีบพุ่งเข้ามาจับมือหลี่เฟิ่งเอ๋อ พูดอย่างร้อนรน "เจ้าหญิงใจร้าย แกพาเด็กดวงไม่ดีมาให้ฉัน! นี่แกจะให้มาแก้เคราะห์หรือจะสาปให้ลูกชายฉันตาย! ถุย ถุย! ฉันก็ว่าทำไมพอเข้าประตูมาก็ชนกำแพงเลือดออก ที่แท้มีคนอยากทำลายวงศ์ตระกูลฉันด้วยการส่งตัวซวยมาให้นี่เอง! ห้าตำลึงเงินงั้นเหรอ ฮึ ตัวซวยของแก ให้ฉันฟรีฉันก็ไม่เอา!"
จริงอย่างที่คิด พอผู้หญิงหน้ากลมได้ยินคำว่าเด็กดวงไม่ดีก็กระโดดขึ้นมาทันที จับมือหลี่เฟิ่งเอ๋อแน่น ทำเอาเธอเจ็บจนหน้าเบี้ยวแต่ไม่กล้าโต้ตอบ เพราะนี่เป็นบ้านของคนอื่น และยังมีเงินห้าตำลึงนั่นอีก เพื่อขนมหวานของลูกชายสองคนและกำไลเงินของตัวเอง เธอต้องแก้ไขเรื่องโกหกนี้ให้ได้
"พี่สะใภ้ใหญ่จ๋า นี่พูดอะไรกันคะ ฉันยอมรับว่าหลานสาวฉันไม่ค่อยฉลาด แต่เธอก็ไม่ใช่อะไรที่เรียกว่าเด็กดวงไม่ดีหรือตัวซวยหรอกนะคะ เด็กคนนี้คงจะกระแทกจนมึนไป พูดผิดไปแล้ว..." "คุณป้าสาม หนูจะพูดผิดได้ยังไงล่ะคะ" หลินเหยียนพยุงกำแพงพยายามจะลุกขึ้น แต่ร่างกายยังอ่อนแรงอยู่ จู่ๆ ก็มืดวูบหน้ามืดไปชั่วขณะ การหน้ามืดครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก มือของเธอไปปัดโดนโถดินเผาที่วางอยู่บนชั้นข้างๆ เพียงแค่ได้ยินเสียงแตก โถก็ตกลงพื้น ของสีดำๆ จำนวนมากไหลออกมาทันที
พักสักครู่ หลินเหยียนก็ลุกขึ้นได้ มองดูของสีดำที่ดูเหมือนซอสหมักที่หมักนานเกินไปบนพื้น จมูกเล็กๆ ย่น ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้: "คุณป้าสาม หนูก่อเรื่องอีกแล้ว หนูทำโถของเจ้าของบ้านแตก เจ้าของบ้านจะยังให้หนูทำงานช่วยไหมคะ? หนูไม่อยากกลับหมู่บ้านให้ทุกคนด่า"
ผู้หญิงคนนั้นเดิมฟังคำอธิบายของหลี่เฟิ่งเอ๋อ ยังคิดจะกดราคาลงอีก แต่ไม่คิดว่าพอหันไปก็เห็นหลินเหยียนทำโถแตก ใบหน้ากลมซีดขาวทันที เกือบจะเซล้มพุ่งเข้าไปร้องโวยวาย: "พระเจ้าช่วย ยังบอกว่าไม่ใช่เด็กดวงไม่ดีอีก แค่ครั้งเดียวก็ทำยาของลูกชายฉันหกหมดแล้ว! ตัวซวยนี่มันตัวเรียกวิญญาณ มาเอาชีวิตลูกชายฉัน! พ่อบ้าน ออกมาเร็ว ผู้หญิงคนนี้จะทำให้วงศ์ตระกูลเราสิ้นซาก!"
พูดจบ ก็เห็นชายวัยกลางคนวิ่งออกมาจากลานเล็กๆ ข้างบ้านอย่างรวดเร็ว มือถือจอบ เท้ายังติดดินเหลืองอยู่ ดูออกว่ากำลังทำงานในไร่ ได้ยินเสียงก็รีบกลับบ้านมา
หลินเหยียนเห็นชายร่างกำยำคนนี้หน้าตาโกรธจัด หัวใจเธอสั่นวูบ มองหลี่เฟิ่งเอ๋อด้วยความเห็นใจ
หลี่เฟิ่งเอ๋อหน้าซีดขาวไปแล้ว ตอนนี้สองสามีภรรยารวมตัวกันจะตีเธอ และชายคนนี้ดูเหมือนจะเป็นคนที่ฟังแต่คำภรรยาไม่มีเหตุผล กำปั้นใหญ่เท่าอุ้งตีนหมีนั่นถ้าลงบนตัวจะเจ็บแค่ไหน!
"พี่สะใภ้ พี่สะใภ้ เด็กดวงไม่ดีคนนี้ไม่ได้ตั้งใจ ฉัน ฉันจะชดใช้ ฉันจะชดใช้เงินให้! โอ้ย พี่ชาย พูดกันดีๆ พูดกันดีๆ อย่า อย่าลงมือ โอ้ยตายแล้ว!"
ชายคนนั้นตั้งใจจะจับผู้หญิงใจร้ายที่สาปแช่งลูกชายตัวเอง หญิงหน้ากลมคนนั้นทั้งพูดเกินจริงทั้งยุให้สามีตัวเองทำร้ายคน ทั้งสามคนวิ่งไล่กันจากในบ้านออกมานอกบ้าน ทั่วทั้งลานเต็มไปด้วยเสียงตะโกนให้ตี หลินเหยียนได้ยินเสียงไอรุนแรงจากห้องด้านใน คงเป็นลูกชายที่ป่วยของพวกเขา เสียงไอนี้มีเสียงหอบแทรกอยู่ ฟังคล้ายโรคหอบหืด ดูเหมือนว่าคงมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน
หลินเหยียนมองยาบนพื้นที่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ยาต้มจากสมุนไพร ไว้อาลัยให้กับคนอายุสั้นคนนี้หนึ่งวินาที มีแม่ที่งมงายแบบนี้ บางทีความตายอาจเป็นการปลดปล่อยสำหรับเด็กคนนี้ก็ได้ แต่ว่า แม้แต่จะถามสักคำก็ไม่ถาม ซื้อเด็กกลับมาทรมานอย่างไม่ใส่ใจ ครอบครัวนี้ก็ไม่ใช่คนดีอะไร แน่นอนว่าไม่ควรปล่อยไปง่ายๆ
หลินเหยียนวิ่งไปที่ลาน เห็นหลี่เฟิ่งเอ๋อร้องโวยวายวิ่งไปมา จนแยกไม่ออกแล้วว่าประตูใหญ่อยู่ทางไหน เสื้อลายดอกที่เคยสะอาดของเธอเปื้อนรากหญามากมาย โดยเฉพาะที่กางเกงและแขน ยังมีทั้งฝุ่นและโคลน รองเท้าข้างหนึ่งก็หลุดหายไประหว่างวิ่ง ทั้งสามคนทั้งไล่ทั้งตะโกน ที่ประตูใหญ่ก็เต็มไปด้วยชาวบ้านที่มาดูเรื่องสนุก หลินเหยียนหัวเราะเย็นชา วิ่งตามทั้งสามคนแกล้งทำเป็นห้ามทะเลาะ ขณะที่วิ่งก็แอบเตะประตูกรงไก่ในลานให้เปิด ไก่แม่สิบกว่าตัวในนั้นตกใจกันหมดแล้ว เมื่อถูกคนพวกนี้ไล่ตามยิ่งร้องกุกๆ ไม่หยุด บางตัวบินข้ามกำแพงเตี้ยๆ หนีไป บางตัวถูกชาวบ้านที่มาดูเรื่องสนุกแอบจับกลับบ้านรีบถอนขนเอาลงหม้อ บางตัวหลบไม่พ้นวิ่งไปใต้เท้าชายคนนั้น เหยียบแล้วก็ล้มคะมำ
ยังมีราวตากของแห้งในลานที่ไม่รู้ว่าตากอะไรอยู่ ก็ถูกเด็กดวงไม่ดีคนหนึ่งแอบพลิกล้ม ผักแห้งเต็มพื้นถ้าไม่ถูกเหยียบเสียหาย ก็เข้าไปในท้องไก่แม่ที่ฉลาดไปแล้ว
"โอ้ย ไก่ของฉัน!" เมื่อเห็นไก่ที่เลี้ยงมาอย่างยากลำบากบินไปบ้าง หนีไปบ้าง หญิงหน้ากลมตาแดงขึ้น ทั้งด่าตัวซวยทั้งวิ่งจับไก่ทั่วลาน จนลืมหลี่เฟิ่งเอ๋อไปเลย
หลี่เฟิ่งเอ๋อในที่สุดก็รอจนสองสามีภรรยาไม่ไล่ตามเธอแล้ว เช็ดผมมองหาประตูใหญ่แล้วเบียดออกไป แม้แต่รองเท้าใหม่ที่หลุดก็ไม่กล้ากลับไปเก็บ โชคดีที่ชาวบ้านที่ประตูรังเกียจกลิ่นขี้ไก่บนตัวหลี่เฟิ่งเอ๋อ รีบกระจายออกไป ไม่อย่างนั้นเธอคงออกจากประตูนี้ไม่ได้ แต่หลี่เฟิ่งเอ๋อไม่ได้สังเกตเห็น แต่หลินเหยียนที่ตาไวเห็นว่า ปิ่นเงินที่เธอตั้งใจใส่ตอนออกจากบ้านนั้นหล่นอยู่ในลานบ้านคนอื่นแล้ว คราวนี้ หลี่เฟิ่งเอ๋อเสียทั้งเงินเสียทั้งของรักจริงๆ


## บทที่ 4 ตีสุนัขตกน้ำ

หลี่เฟิ่งเอ๋อหนีออกจากหมู่บ้านมาได้อย่างยากลำบาก เมื่อเห็นว่าสามีภรรยาคู่นั้นไม่ได้ไล่ตามมา เธอจึงกล้าอ้อมไปทางเส้นทางเล็กๆ เพื่อหยุดพักสักครู่ เมื่อหันกลับไปมองก็เห็นว่าหลินเหยียนกลับเดินตามมาติดๆ โดยไม่ยอมห่างไปแม้แต่ก้าวเดียว ความโกรธในท้องของเธอพลันพลุ่งขึ้นมา เธอลุกพรวดขึ้นยืน และกำลังจะบิดแก้มของเด็กหญิง
"แกนี่มันเด็กดวงไม่ดีจริงๆ เป็นตัวถ่วง โอ๊ย!"
ปั้ก!
มือของหลี่เฟิ่งเอ๋อยังไม่ทันได้แตะใบหน้าของหลินเหยียน ก็ถูกไม้กระบองใหญ่ฟาดกลับมาเสียก่อน!
กุมข้อมือที่ถูกตีจนแดง หลี่เฟิ่งเอ๋อมองเด็กหญิงตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ นี่... นี่ยังเป็นเด็กดวงไม่ดีที่เธอด่าว่ามาตั้งแต่เล็กจนโตหรือ? นี่ยังเป็นเด็กสาวน้อยที่เคยถูกตีถูกด่าแล้วได้แต่แอบร้องไห้คนเดิมหรือ? ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่กล้าถือไม้กระบองตอบโต้?
"หลี่เฟิ่งเอ๋อ อย่าคิดว่าฉันโง่จริงๆ" หลินเหยียนชูไม้กระบองในมือ ชี้ไปที่หลี่เฟิ่งเอ๋อที่กำลังงงงัน พูดเสียงเย็นอย่างดุดัน "วันนี้เธอก็แค่อยากจะขายฉันใช่ไหม? ได้เลย เธอขายไปเถอะ แต่ขอพูดให้ชัดๆ ไว้ก่อน ถ้าเธอพาฉันไปที่บ้านไหน ฉันจะทำให้คนในบ้านนั้นเดือดร้อนจนทนไม่ไหว!"
หลินเหยียนหัวเราะเบาๆ ค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว: "เป็นไง วันนี้โดนตีแล้วรู้สึกสบายดีไหม? อาสามของฉันไม่เคยปฏิบัติกับเธอแบบนี้มาก่อนใช่ไหม?"
หลี่เฟิ่งเอ๋อมองรอยยิ้มที่เย็นยิ่งกว่าฤดูหนาวเดือนสิบสองของเด็กหญิง รู้สึกได้ว่าหลังของตนเย็นวาบ ขาอ่อนแรง ดวงตาของเด็กคนนี้ ทำไมถึงมีความรู้สึกเหมือนคนตายอย่างนั้น ช่างน่าขนลุกจริงๆ
หลินเหยียนโบกไม้กระบองในมือ ทำให้หลี่เฟิ่งเอ๋อตกใจจนไม่กล้าเข้าใกล้ ลองคิดดู ผู้หญิงที่ไม่เคยถูกตีมาก่อน จู่ๆ ก็ถูกตีติดๆ กันถึงสองครั้งในคราวเดียว ก็คงทนไม่ไหวจริงๆ
"ฉันว่านะ อาสะใภ้ เสื้อคลุมลายดอกของเธอสวยจังเลย ย่าของฉันไม่เคยยอมให้เงินแม่ของฉันซื้อเสื้อผ้าใหม่เลยนะ"
พูดถึงเรื่องนี้ ตระกูลหลินยังไม่ได้แยกครอบครัว ลูกชายทั้งสามคนต้องส่งเงินที่หาได้ให้ผู้เฒ่าเก็บรักษา พี่ใหญ่ของหลินเหยียนชื่อหลินเจียจง เนื่องจากเคยเรียนหนังสือมาบ้าง สมองใช้งานได้ดี ตอนนี้เป็นคนทำบัญชีให้กับเศรษฐีในชนบทคนหนึ่ง พี่สะใภ้ใหญ่หม่าเป็นคนเจ้าเล่ห์ ต่อหน้าทำตัวไร้ที่ติ แต่ลับหลังขี้เกียจและเจ้าเล่ห์มาก และยังเป็นคนขี้งก คอยจ้องเงินอย่างเอาเป็นเอาตาย ดังนั้น แม้ว่าในตระกูลหลินจะมีกฎว่าทุกเดือนต้องนำเงินที่หาได้มารวมกัน แต่สองสามีภรรยาพี่ใหญ่ไม่เคยนำส่งเลย ยังอ้างอย่างสวยหรูว่าเป็นการเดินสายสร้างความสัมพันธ์ แต่ความจริงเงินไปไหน ก็มีแต่สองคนนี้เท่านั้นที่รู้
อาสามของหลินเหยียน หลินเจียเซี่ยว ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ตั้งแต่เด็กจนโตก็เป็นลูกคนเล็กที่ถูกตามใจจนเกินไป ภรรยาที่แต่งมา หลี่เฟิ่งเอ๋อ ก็เป็นลูกสาวที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็กเช่นกัน เพราะป้าทางบ้านเกิดของเธอเป็นแม่บ้านอาวุโสที่คอยรับใช้ภรรยาของเจ้าเมือง อาสามคนนี้จึงติดตามลูกชายของป้าคนนี้ไปทำเรื่องไร้สาระ ทั้งขโมยไก่ลักสุนัขก็เคยทำมาหมด เงินก็มีบ้างไม่มีบ้าง เวลาไม่มีก็ไปขอจากพ่อ แต่แปลกที่ทั้งสองสามีภรรยามีปากหวานเหมือนทาน้ำผึ้ง เก่งในการทำให้คนแก่มีความสุข มีลูกชายฝาแฝด ยิ่งได้รับการถ่ายทอดความเก่งจากพ่อแม่ เจอคนก็พูดแบบคน เจอผีก็พูดแบบผี ทำให้คู่สามีภรรยาเฒ่าตระกูลหลินรักใคร่มาก นอกจากหลานชายคนโตของบ้านใหญ่แล้ว ก็มีแต่เด็กชายสองคนนี้ที่ได้รับความรักมากที่สุด
พ่อของหลินเหยียน หลินเจียซิน เป็นลูกชายคนรอง เป็นคนซื่อสัตย์และขยัน แม้จะไม่ได้เรียนมาก แต่มีความคิดสร้างสรรค์และมีฝีมือในงานช่างไม้ที่ยอดเยี่ยม ในช่วงไม่กี่ปีนี้ได้หาเงินให้ตระกูลหลินไม่น้อย ภรรยาของเขา หลิวเซียนซู เป็นคนที่สมกับชื่อ มีคุณธรรม มีนิสัยดี ในบรรดาพี่สะใภ้น้องสะใภ้สามคน เธอเป็นคนที่ทำงานมากที่สุดแต่พูดน้อยที่สุด จึงไม่เป็นที่ถูกใจของคู่สามีภรรยาเฒ่า ยิ่งไปกว่านั้น เพราะคลอดลูกสาวติดต่อกันสามคน จึงแทบจะถูกหยางซื่อ แม่เฒ่า ตำหนิอ้อมๆ ทุกวัน
อย่างไรก็ตาม ก่อนหน้านี้เพราะเงินส่วนกลางของตระกูลหลินแทบจะมาจากฝีมือช่างไม้ของลูกชายคนรอง คู่สามีภรรยาเฒ่าจึงไม่ค่อยรังแกภรรยาของลูกชายคนรอง แต่ตั้งแต่เมื่อครึ่งปีก่อนที่ลูกชายคนรองตกหกล้มขาเสีย เห็นได้ชัดว่าไม่สามารถลงไปทำงานได้อีก คู่สามีภรรยาเฒ่า โดยเฉพาะหยางซื่อ แม่เฒ่า ก็หาทางรังแกหลิวซื่อทุกวัน หลินเหยียนจำได้ว่าเมื่อเดือนที่แล้ว ลูกชายคนเล็กของบ้านใหญ่ต้องการเงินเข้าโรงเรียนแต่ไม่พอ แม่ของเธอที่ท้องหนักถึงหกเดือนต้องนั่งทำงานเย็บปักถักร้อยสามคืนติดต่อกันเพื่อทำงานฝีมือไปขายหาเงิน และทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นการบังคับจากย่าของเธอที่รักลูกชายมากกว่าลูกสาว
เมื่อนึกถึงพ่อของเธอที่เพราะย่าไม่ยอมเสียเงินจ้างหมอแผนจีนที่ดี จึงทำให้ขาเป็นปัญหาและไม่สามารถลงเดินได้ หลินเหยียนกำไม้กระบองในมือแน่นขึ้นอีก ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม พ่อของเธอแม้จะเป็นคนกตัญญูที่โง่เขลา แต่กับภรรยาและลูกสาวกลับดีถึงสองร้อยเปอร์เซ็นต์ ในอดีตเมื่อเขายังทำงานได้ ไม่เคยยอมให้หลิวซื่อจับเข็มด้ายทำงานปักเลย งานปักของแม่ของเธอมีไว้ให้สามีและลูกสาวใส่เท่านั้น คนอื่นจะมีสิทธิ์อะไร?
และแม่ของเธอ หลิวซื่อ ก็เพราะย่ารักลูกชายมากกว่าลูกสาว ทำให้เธอต้องกินยาสมุนไพรแปลกๆ มากมายจนทำร้ายร่างกาย แม้แต่ลูกชายที่ได้มาอย่างยากลำบากก็ยังอ่อนแอและเสียชีวิตตั้งแต่ยังเล็ก ในอดีตเมื่อพ่อยังแข็งแรง แม่จะมีเสื้อผ้ารองเท้าใหม่ใส่ทุกฤดูกาล แต่ตอนนี้พ่อป่วย แม้แต่เงินซื้อยาและรักษาโรค หยางซื่อยังไม่ยอมให้ แล้วจะกล้าหวังว่าจะได้ใส่เสื้อผ้าใหม่ได้อย่างไร?
และตอนนี้ผู้หญิงปากจัดคนนี้ หลี่เฟิ่งเอ๋อ ไม่เคยทำงานเลย ไม่เคยหาเงินเลย แต่กลับสามารถใส่เสื้อคลุมลายดอกสวยๆ แบบนี้ได้ ยังสามารถใส่ปิ่นเงินได้ ด้วยอะไร? เพราะเธอปากหวานรู้จักเอาใจคนหรือ? หรือเพราะท้องของเธอสามารถให้กำเนิดลูกได้ และยังเป็นลูกชายถึงสองคนในคราวเดียว?
ลูกสาว ลูกสาวเป็นอะไรไป? เพราะเป็นลูกสาวจึงต้องต่ำต้อยกว่าคนอื่นหรือ? หลินเหยียนตั้งใจแน่วแน่ในใจ ไม่ใช่แค่การหาเงินเลี้ยงครอบครัวหรอกหรือ? เธอมีฝีมือทำอาหารที่ยอดเยี่ยม จะหาเงินไม่ได้หรือ?
หลี่เฟิ่งเอ๋อมองเด็กดวงไม่ดีที่จู่ๆ ก็เหม่อลอยตรงหน้า ค่อยๆ ถอยหลังไปทีละก้าว จนกระทั่งเดินห่างออกไปไกล จึงกล้าตะโกนด่า: "แกเด็กดวงไม่ดี กล้าตีข้าแล้วนะ! แกไอ้ตัวถ่วง ถ้าวันนี้แกกล้ากลับบ้านกับข้า ดูสิว่าผัวข้าจะไม่ถลกหนังแก!"
"พูดอีกครั้งสิ ใคร เป็นตัวถ่วง?!" หลินเหยียนกัดฟันพูด ด่าว่าเธอเป็นเด็กดวงไม่ดีก็ไม่เป็นไร แต่ตัวถ่วง หึ!
หลี่เฟิ่งเอ๋อก้มลงมองรอบๆ ก็เห็นแต่ก้อนดินเล็กๆ ที่พอบีบก็แตก ไม่สามารถเทียบกับไม้กระบองในมือของหลินเหยียนได้เลย แต่ปากของเธอก็ยังไม่ยอมแพ้: "ยังไง ไม่ชอบให้เรียกว่าตัวถ่วงแล้วเหรอ? แกก็คือตัวถ่วง พวกแกพี่น้องสามคนล้วนเป็นตัวถ่วงตัวน้อยๆ! แม่ของแกก็เป็นแค่ตัวถ่วงตัวใหญ่ที่รู้จักแต่จะออกลูกตัวถ่วง... โอ๊ย! ฟันฉัน!"
หลี่เฟิ่งเอ๋อตกใจถ่มน้ำลายเป็นเลือดออกมา ฟันหนึ่งซี่ปนกับเลือดตกลงบนพื้น กลิ้งไปสองรอบ เปื้อนดินเต็มไปหมด
ถูกต้อง ฟันซี่นี้ หลินเหยียนเป็นคนตีจนหลุด
"ถ้ากล้าด่าแม่ฉันอีก ฉันจะตีให้เธอร้องหาพ่อหาแม่เลย!"
"แก แก แกนี่มันเด็กดวงไม่ดีจริงๆ! ฉันจะให้อาสามของแกขายพวกแกทั้งครอบครัวเลย ขายทั้งหมด! แกนี่มันบ้า!" หลี่เฟิ่งเอ๋อกุมใบหน้าที่บวมแดง ไม่กล้าสู้กับเธออีก หันหลังจะวิ่งหนี
หลินเหยียนจะปล่อยให้เธอวิ่งหนีได้อย่างไร ยื่นมือจะดึงเสื้อของเธอ แต่เพราะหลี่เฟิ่งเอ๋อมีแรงมาก ส่วนเธอในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมาต้องอดๆ อยากๆ จนผอมโซ จึงดึงไม่ไหว ได้แต่เปลี่ยนเป็นดึงผมที่สยายของเธอแทน
"เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ? ขาย? ขายใคร?"
หลินเหยียนได้กลิ่นอันตราย อาสามของเธอ อาสามที่กลับบ้านมาอย่างกะทันหัน อาสามที่ไม่เคยทำอะไรดีๆ มีแต่ขโมยไก่ลักสุนัข จะขายใคร?


## บทที่ 5 กล้าขายน้องสาวฉัน (1)

หลินเหยียนหยุดรถวัวที่กำลังมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านหลินเจียเอาที่ทางแยกถนนใหญ่ โชคดีที่เธอมีเงินทองแดงที่ได้มาจากหลี่เฟิ่งเอ๋อ ไม่เช่นนั้นคนอื่นคงไม่ยอมให้เธอโดยสารไปด้วย ส่วนหลี่เฟิ่งเอ๋อนั้น เธอไม่มีทางที่จะใจอ่อนพาผู้หญิงใจร้ายที่พยายามจะขายเธอกลับไปด้วยแน่นอน
เมื่อหลินเหยียนมาถึงหน้าบ้าน เหตุการณ์ก็เป็นไปตามที่เธอคาดไว้ ลานบ้านที่ปกติเงียบสงบ วันนี้กลับเต็มไปด้วยชาวบ้านที่มามุงดูเรื่องวุ่นวาย ผู้คนกระซิบกระซาบกัน และยังได้ยินเสียงร้องไห้และตะโกนของเด็กผู้หญิงดังมาจากฝูงชนอีกด้วย
หลินเหยียนรู้ว่าสถานการณ์ไม่ดี รีบแทรกตัวผ่านคนที่ยืนอยู่หน้าประตูเข้าไป เห็นอาสามหลินเจียเซี่ยวกำลังลากแขนเล็กๆ ของน้องสาวคนรองหลินเวยออกไป ในขณะที่แม่หลิวซื่อที่ท้องใกล้คลอดเจ็ดเดือนกำลังจับมือลูกสาวคนที่สองไว้แน่น ใบหน้าที่เคยสวยงามบัดนี้เต็มไปด้วยน้ำตา
"เวยเอ๋อร์ ลูกเวยเอ๋อร์ของแม่ อาสามของเธอ นี่เป็นหลานสาวแท้ๆ ของเจ้านะ เจ้าทำใจได้ยังไง? ทำใจได้ยังไงกัน!"
"แม่ แม่คะ หนู ไม่ไป หนูไม่ไป ฮือๆ" หลินเวยร้องไห้ น้ำตาและน้ำมูกไหลเต็มใบหน้าผอมเล็ก มือทั้งสองข้างที่ทั้งดำและผอมถูกแม่กำไว้แน่น ที่ข้อมือมีรอยแดงใหญ่ให้เห็นชัดเจน
"อาสามคนเลว ปล่อยพี่สาวคนที่สองของฉันนะ คนเลว คนเลว!" น้องสาวคนเล็กของหลินเหยียน หลินซวง กอดขาของหลินเจียเซี่ยว ทั้งด่าทั้งทุบตีด้วยมือเล็กๆ ของเธอ แต่เพราะขาดสารอาหารมาตั้งแต่เด็ก แม้ว่าเธอจะอายุห้าขวบแล้ว แต่ร่างกายดูเหมือนเด็กอายุแค่สามขวบกว่า แรงของเธอเล็กเหมือนลูกแมว หลินเจียเซี่ยวจับเธอขึ้นมาและโยนไปอีกทางอย่างง่ายดาย
หลินเหยียนรีบวิ่งเข้าไปรับน้องสาวคนเล็กของเธอ ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
"พี่สะใภ้คนที่สอง เจ้านี่มันช่างโง่เหมือนท่อนไม้จริงๆ นายอำเภอเป็นคนยังไง การได้ไปเป็นสาวใช้ให้ลูกชายของเขา นั่นมันเป็นโชคดีที่คนอื่นอยากได้แต่ไม่มีโอกาสนะ" หลินเจียเซี่ยวโยนเด็กตัวเล็กทิ้งแล้วก็ไปดึงหลินเวยต่อ "ให้เวยเอ๋อร์ไปเป็นสาวใช้ นั่นก็เหมือนส่งเด็กคนนี้ไปมีความสุขนะ เจ้าทำไมถึงไม่คิดเพื่อลูกบ้างล่ะ!"
หลิวซื่อรู้สึกว่าแรงทั้งหมดในร่างกายกำลังค่อยๆ หมดไป แต่เมื่อนึกถึงว่าถ้าเธอปล่อยมือไป เธอจะไม่มีวันได้เจอลูกสาวอีก หัวใจของเธอก็เจ็บปวดยิ่งกว่าความเจ็บปวดทางร่างกาย หลิวซื่อหายใจเฮือกหนึ่ง เสียงของเธอแหบแห้ง "ลูกสาวของฉัน แม้จะต้องอดตาย หนาวตาย ก็จะไม่ห่างจากฉันแม้แต่ก้าวเดียว อาสามของเธอ เจ้า เจ้าก็ดูหน้าพี่ชายคนที่สองของเจ้าที่ป่วยอยู่หน่อยเถอะ อย่าขายลูกสาวของฉันเลย ขอ ขอร้องเจ้าล่ะ"
หลินเหยียนจับมือน้องสาวคนเล็ก ได้ยินคำพูดของหลิวซื่อแล้วรู้สึกปวดใจ แม่ในความทรงจำของเธอก็เป็นแบบนี้จริงๆ แม้ว่าลูกสาวทั้งสามคนนี้ในสายตาคนอื่นจะเป็นเด็กดวงไม่ดีหรือเป็นภาระ แต่ในใจของแม่แท้ๆ พวกเธอคือชีวิตของแม่! แต่ว่า แม่จ๋า แม่จ๋า การขอความเมตตาจากหมาป่า จะได้รับความเห็นใจได้อย่างไร?
หลินเหยียนดึงมือน้องสาวคนเล็ก กระซิบที่ข้างหูของเธอ น้องสาวคนเล็กหลินซวงแม้จะตัวเล็กแรงน้อย แต่เธอเป็นคนที่ฉลาดที่สุด เมื่อได้ยินว่าพี่สาวคนโตต้องการสิ่งนั้น เธอไม่ถามอะไรเลย พยักหน้าแรงๆ แล้ววิ่งเข้าไปในห้องโถง
หลินเหยียนมองใบหน้าเล็กๆ ที่ไม่แสดงความกลัวแม้แต่น้อยของน้องสาว คิดในใจว่าน้องคนเล็กคนนี้มีแววที่ดี
"อาสาม ปล่อยพี่สาวคนโตของฉันเดี๋ยวนี้" หลินเหยียนวิ่งสามเหลียงไปหน้าหลินเจียเซี่ยว บางทีอาจเป็นเพราะไม่คิดว่าเด็กดวงไม่ดีคนนี้จะปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน และบนใบหน้ายังมีรอยเลือดใหญ่ด้วย หลินเจียเซี่ยวตกใจไปชั่วขณะ เผลอไปนิด หลินเหยียนและหลิวซื่อก็ดึงตัวหลินเวยออกมาได้
"อาสาม เป็นอะไรไป?" หลินเหยียนเห็นใบหน้าของเขาที่เหมือนคนกินไข่เน่า จึงยิ้มเบาๆ "อาสาม ท่านไม่ใช่อยากพาพี่สาวคนโตไปมีความสุขหรอกหรือ ถ้าพี่สาวคนโตไม่อยากไป งั้น ท่านลองดูฉันเป็นไง ให้ฉันไปแทนได้ไหม?"


## บทที่ 6 กล้าขายน้องสาวฉัน (2)

หลิวซื่อที่กำลังปลอบลูกสาวคนที่สองอยู่นั้น พอได้ยินว่าหลินเหยียนอาสาจะไปกับหลินเจียเซี่ยว ก็รีบห้ามไว้ทันที หลินเหยียนหันมาตบมือแม่เบา ๆ เพื่อปลอบว่าตนไม่เป็นไร
แต่ทางฝั่งหลินเจียเซี่ยวกลับมีเรื่องแล้ว: "เจ้า เจ้า ทำไมกลับมาแล้ว? ป้าสามของเจ้า นาง...?"
"จริงสิ ภรรยาของสามไม่ได้บอกหรือว่าพาเจ้าไปเป็นลูกมือ ทำไมเจ้ากลับมาเร็วนัก? คงเป็นเพราะเขาได้ยินชื่อเสียงว่าเจ้าเป็นเด็กดวงไม่ดี เลยไม่กล้ารับใช่ไหม ฮ่า ๆ"
ถ้าไม่ได้ยินเสียงดังนี้ หลินเหยียนคงไม่รู้ว่าในลานบ้านของพวกเขานอกจากหลินเจียเซี่ยวแล้ว ยังมีป้าใหญ่หม่าอยู่ด้วย หม่าคอยดูหลินเจียเซี่ยวลากลูกสาวของบ้านที่สองอยู่ข้าง ๆ ไม่ช่วยก็ไม่ห้าม แค่มาร่วมสนุกเฉย ๆ
แต่เดิมได้ยินว่าสามหาตำแหน่งดี ๆ ให้ลูกสาวของหลิวซื่อ เธอก็อิจฉา แต่พอตามมาดูถึงได้เห็นความไม่ชอบมาพากล สามีภรรยาคนที่สามไม่เคยรักลูกสาวทั้งสามคนนี้เลย แต่วันนี้กลับจะแนะนำงานให้พวกเธอทีละคน ที่แท้ก็จะขายพวกเธอไปเป็นทาสรับใช้คนอื่นนี่เอง ถ้าขายไปจริง ๆ กลายเป็นทาส ไม่ใช่แค่ชาตินี้ แม้แต่ลูกที่เกิดมาก็จะเป็นทาสด้วย ตอนนี้หม่าก็ไม่อิจฉาแล้ว ลูกสาวของเธอถึงจะอยู่ในหมู่บ้านทำนา ก็ยังดีกว่าไปเมืองให้คนอื่นใช้งานหนักเหมือนวัวเหมือนม้า!
หลินเหยียนรู้ดีถึงนิสัยชอบก่อเรื่องของป้าใหญ่คนนี้ จึงยิ้มไร้เดียงสา: "หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ คนบ้านนั้นบอกว่าหนูผอมเกินไปทำงานไม่ไหว เลยไม่รับหนู แต่ผู้ชายบ้านนั้นกลับเก็บป้าสามไว้ แล้วทั้งสองก็หายไปไหนไม่รู้ พอกลับมา ผมป้าสามก็ยุ่ง เสื้อผ้าก็ยับ แม้แต่รองเท้าใหม่ก็หายไปข้างหนึ่งด้วยค่ะ"
ฝูงชนที่มาดูเรื่องวุ่นวายก็แตกฮือทันที คำพูดไม่กี่ประโยคของหลินเหยียนที่ฟังดูไม่มีปัญหาอะไร แต่กลับแฝงปัญหาในทุกคำพูด
หลินเหยียนมองใบหน้าของหลินเจียเซี่ยวที่ค่อย ๆ เขียวขึ้น แล้วพูดเพิ่มอย่างใจเย็น: "ป้าสามยังบอกว่า แม้แต่ลุงสามอย่างท่านก็ไม่เคยปรนนิบัติเธอแบบนั้นเลยนะคะ"
คำพูดของหลินเหยียนไม่มีอะไรผิดเลย หลี่เฟิ่งเอ๋อถูกไล่ตีจนผมยุ่งจริง ๆ เสื้อผ้าไม่เพียงยับแต่ยังสกปรกด้วย ส่วนประโยคสุดท้ายนั้น หลินเจียเซี่ยวไม่กล้าถือจอบไปปรนนิบัติเธอจริง ๆ
"โอ้ ที่แท้ คนเขาชอบน้องสะใภ้สาม อยากให้เธอไปเป็นลูกมือนี่เอง..." หม่าหมุนลูกตาไปมา ท่าทางเหมือนกำลังดูละครสนุก
เสียงหัวเราะดังขึ้นจากฝูงชนที่มาดูเรื่องวุ่นวายที่ประตูใหญ่ ไม่รู้ว่าเป็นผู้ชายบ้านไหนที่ชอบก่อเรื่อง ตะโกนอีกประโยค: "ลูกมือนี่ช่วยงานในทุ่งนา หรือช่วยงานบนเตียงกันแน่? ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า"
ใบหน้าของหลินเจียเซี่ยวเปลี่ยนจากดำเป็นขาว แล้วกลับเป็นดำอีกครั้ง เขากระทืบเท้าจะเดินไปแต่กลับมา คงเพราะโกรธอับอาย ยกมือขึ้นจะตบหน้าหลินเหยียน
"เจ้าเด็กดวงไม่ดี ข้าจะสอนให้รู้ว่าอย่าพูดเหลวไหล!"
หลินเหยียนระวังเขาไว้ก่อนแล้ว พอเขายกมือขึ้น เธอก็ถอยหลังหลบอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับหยิบไม้กระบองจากเอวกางเกงออกมา แกว่งอย่างแรงจะฟาดมือเขา
หลินเจียเซี่ยวเป็นผู้ชาย หลินเหยียนแกว่งไม้กระบองไม่ได้ง่าย ๆ หลินเจียเซี่ยวตาไวมือเร็วหลบไปได้ ยิ่งทำให้เขาโกรธและหงุดหงิด ตะโกนเสียงดัง: "ดีนัก เด็กดวงไม่ดี กล้าเงื้อไม้ใส่ลุงสามแล้วหรือ! ช่างเป็นสัตว์ตัวน้อยที่มีแม่ให้กำเนิดแต่ไม่มีแม่เลี้ยงดู วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าแทนพ่อของเจ้าให้รู้แล้วรู้รอด!" พูดจบก็พับแขนเสื้อจะจับเธอ
หลินเหยียนแกว่งไม้กระบองหลบหนีไปพลาง ตะโกนเสียงดังไปพลาง ให้ชาวบ้านทุกคนที่มาดูเรื่องวุ่นวายที่ประตูได้ยิน: "ท่านมีหน้าที่ไหนมาสั่งสอนข้า? พวกท่านสองสามีภรรยาร่วมมือกันขายหลานสาวแท้ ๆ ยังมีหน้าอีกหรือ?"
"พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ หนูเอามีดสับมาให้แล้ว!" ในขณะที่หลินเหยียนกำลังแกว่งไม้กระบองและเกือบจะถูกหลินเจียเซี่ยวไล่ทัน เสียงของหลินซวงก็ดังขึ้นทันใด เสียงหวานใสนี้ปกติน่ารัก แต่พอได้ยินคำพูดนี้ ก็ทำให้คนรู้สึกเย็นวาบไปครึ่งตัว


## บทที่ 7 ตัดขาของเจ้า (1)

หลินเหยียนกลับรู้สึกเลือดเดือด หลังจากข้ามมิติมาได้ครึ่งวันกว่าแล้ว ในที่สุดเธอก็ได้เห็นมีดอีกครั้ง หลินเหยียนโยนไม้ในมือทิ้งไป คว้ามีดมาถือไว้ ชั่งน้ำหนักในมือ แม้ว่ามีดเล่มนี้จะทั้งทื่อทั้งเป็นสนิม เทียบไม่ได้กับมีดที่เธอเคยใช้ในชาติก่อน แต่กลับรู้สึกถนัดมือมาก
"ทื่อไปหน่อย ไม่รู้ว่าจะยังฟันคนได้ไหม" หลินเหยียนลูบคมมีดพลางหรี่ตายิ้ม "น้องสาว มือของเธอถูกอาสามบิดจนเจ็บใช่ไหม?"
หลินเจียเซี่ยวยืนนิ่งอยู่กับที่ มือที่ยกสูงรู้สึกเย็นวาบ ข้อมือก็เริ่มเจ็บขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
"เจ้า เจ้าเด็กดวงไม่ดี เจ้าจะทำอะไร รีบ รีบโยนมีดทิ้งไป" หลินเจียเซี่ยวกุมข้อมือตัวเอง พูดติดๆ ขัดๆ
หลินเหยียนได้ยินแล้วก็หัวเราะ ที่แท้อาสามคนนี้ก็แค่คนขี้ขลาด ภายนอกดูน่ากลัว แต่ความจริงก็แค่เหมือนลูกส้มเน่า เธอเคยคิดว่าอาสามคนนี้รักภรรยาถึงได้กลัวเธอ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขากลัวจริงๆ
คนที่มามุงดูที่หน้าประตูก็ไม่มีใครกล้าหัวเราะแล้ว ทุกคนจ้องมองมีดในมือของหลินเหยียนด้วยตาเบิกกว้าง แม้ว่าในหมู่บ้านจะมีคนทะเลาะวิวาทกันบ่อย แต่ก็แค่เรื่องเล็กน้อย อย่างมากก็แค่ถือไม้กระบอง แต่ไม่เคยมีใครกล้าชูมีด โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่ชูมีดตอนนี้ยังมีเลือดติดอยู่บนใบหน้า ใครจะรู้ว่าเลือดนั้นมาจากไหน แม้ชาวบ้านจะไม่มีความรู้ แต่ก็รู้หลักการว่าฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต หากพลาดพลั้งทำให้มีคนตาย นั่นหมายถึงการถูกตัดหัว พอนึกถึงการตัดหัว คอที่ยืดออกมาของทุกคนก็รู้สึกเย็นวาบทันที
"เหยียนเอ๋อ เหยียนเอ๋อ รีบวางลง วางลงเร็ว" หลิวซื่อตกใจมาก ตั้งแต่เห็นเลือดบนใบหน้าลูกสาวก็เจ็บปวดใจแล้ว ตอนนี้เธอยังถือมีดอีก นี่ จะทำยังไงดีล่ะ
"ต้าเอีย นั่นอาสามของเจ้านะ วางมีดลง ฟังคำพ่อ" ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ พ่อหลินเจียซินที่นอนอยู่ในห้องได้ถือไม้เท้าออกมาที่ประตูห้องโถง เมื่อเห็นใบหน้าผอมซีดที่เต็มไปด้วยเหงื่อของเขา หลินเหยียนรู้สึกเจ็บปวดใจ เธอรู้ว่าทุกครั้งที่พ่อขยับเท้า ขาของเขาจะเจ็บปวดราวกับถูกแทง แต่เขาก็ยังเป็นห่วงภรรยาและลูกสาว จะยอมให้คนขายลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองได้อย่างไร
"พ่อ แม่ มีดเล่มนี้ ลูกวางไม่ได้" หลินเหยียนหันไปมองใบหน้าซีดขาวของหลิวซื่ออย่างจริงจัง แม้จะรู้ว่าเธอร่างกายไม่แข็งแรง แต่เพื่อหลินเหยียนที่ตายไปแล้ว เพื่อน้องสาวคนโตที่เพิ่งแย่งกลับมาได้ และน้องสาวคนเล็กที่ขาดสารอาหาร วันนี้เธอต้องพูดให้ชัดเจน ให้พวกเขารู้ว่าอาสามและอาสะใภ้ได้ทำอะไรไว้บ้าง
"อาสาม คุณกล้าพูดต่อหน้าพ่อฉันและชาวบ้านทั้งหมดไหม ว่าคุณและอาสะใภ้พาฉันไปที่ไหน?"
หลินเจียเซี่ยวตั้งใจจะแอบหนีไป แต่พอได้ยินคำถามของหลินเหยียนอย่างไม่ทันตั้งตัว หัวใจก็กระตุกวูบ พูดอึกอักไม่ออก เหงื่อเย็นไหลลงมาไม่หยุด
"ยังไง ไม่กล้าพูดแล้วเหรอ? งั้นให้หลานสาวเป็นคนพูดแทนได้ไหม?" หลินเหยียนหัวเราะเยาะ หันไปตะโกนใส่ชาวบ้านที่มามุงดูในลานบ้าน "อาสามของฉันคนนี้ พูดปากเปียกปากแฉะว่าทำเพื่อพ่อแม่ฉัน ให้ฉันไปช่วยงาน แต่กลับหลอกพาฉันไปที่หมู่บ้านในหุบเขาห่างออกไปยี่สิบลี้ ที่นั่นมีครอบครัวหนึ่ง ลูกชายของพวกเขาป่วยหนัก ใกล้จะตาย และอาสามกับอาสะใภ้แท้ๆ ของฉัน ก็ขายฉันให้ไปแต่งงานเพื่อเสริมดวง!"
เรื่องการแต่งงานเสริมดวงก็เคยได้ยินในหมู่บ้านบ่อยๆ แต่มักเป็นครอบครัวที่ยากจนมากๆ ถึงจะยอมขายลูกสาวไปอย่างเจ็บปวด แม้จะมีของขวัญแต่งงาน แต่พอลูกสาวไปถึงบ้านเขาก็ไม่ต่างอะไรกับทาส ต้องทำงานที่ควรทำ ต้องอดทนต่อคำด่าที่ควรอดทน ไม่เพียงเท่านั้น หากโชคดี อาจจะได้ใช้ชีวิตกับสามี แต่ถ้าเจอสามีอายุสั้น เด็กสาวก็จะต้องเป็นหม้ายในไม่กี่ปี และต้องเป็นหม้ายไปตลอดชีวิต ชีวิตแบบนี้ แย่ยิ่งกว่าถูกขายไปเป็นทาสในบ้านใหญ่เสียอีก อย่างน้อยการเป็นทาสยังมีโอกาสไถ่ตัว แต่เด็กสาวที่แต่งงานเสริมดวงแล้วสามีตาย จะถูกครอบครัวสามีมองว่าเป็นคนอัปมงคล ไม่มีทางพลิกชีวิตได้อีกตลอดชีวิต


## บทที่ 8 ตัดขาของเจ้า (2)

ส่วนสามีภรรยาหลินเจียเซี่ยวนั้น ช่างโหดร้ายเหลือเกิน ถึงกับขายหลานสาวแท้ๆ ไปแต่งงานเพื่อแก้เคราะห์ โดยที่พ่อแม่ของเด็กไม่รู้เรื่อง นี่มันช่างเลวร้ายเหลือเกิน! ชาวบ้านที่หน้าประตูต่างพากันประณามหลินเจียเซี่ยวว่าไร้คุณธรรม ไม่สมควรเป็นผู้อาวุโส
หม่าซื่อหลบอยู่ข้างๆ ไม่คิดว่าความจริงจะเป็นเช่นนี้ เธอเบ้ปาก แต่ไม่ได้รู้สึกเห็นใจหลินเหยียนเลยแม้แต่น้อย กลับด่าว่าหลี่เฟิ่งเอ๋อว่า: "เมียคนที่สามนี่ช่างโง่จริงๆ ระยะทางแค่ยี่สิบหลี่ก็ยังปล่อยให้เด็กดวงไม่ดีคนนี้วิ่งกลับมาได้ ถ้าเป็นฉัน ฉันจะส่งไปให้ไกลกว่านี้ และจะให้ยากินยาสลบสักสิบวันครึ่งเดือน พอเธอตื่นขึ้นมาก็จะหาทางกลับไม่ถูกแล้ว"
สามีภรรยาหลินเจียซินไม่คิดว่าลูกสาวคนโตของพวกเขาจะต้องทนทุกข์ทรมานขนาดนี้ หลินเจียซินโกรธจนอยากจะหยิบไม้เท้าออกไปตีคน แต่ร่างกายยังไม่ทันได้ขยับก็ล้มลงกับพื้น เขายกกำปั้นทุบขาทั้งสองข้างที่ขยับไม่ได้อย่างแรง หลิวซื่อร้องไห้จนพูดไม่ออก หลินเวยและหลินซวงสงสารพี่สาว คนหนึ่งกอดแม่ร้องไห้สะอึกสะอื้น อีกคนเช็ดน้ำตาแล้วพยายามปลอบพ่อด้วยร่างกายที่ผอมบาง
หลินเหยียนรู้ว่าความจริงนั้นโหดร้าย แต่เธอต้องพูด ตอนนี้ ดวงตาที่มืดหม่นของเธอจ้องมองใบหน้าที่แดงก่ำของหลินเจียเซี่ยว พูดทีละคำว่า: "อาสาม คุณคิดว่า ฉันควรจะวางมีดเล่มนี้ลงไหม?"
"เธอ เธอ" หลินเจียเซี่ยวจ้องตาเธอ ขนทั่วร่างลุกชัน โดยไม่รู้สาเหตุ เขามั่นใจว่าเด็กคนนี้จะต้องลงมีดที่ข้อมือของเขา หรืออาจจะที่คอด้วยซ้ำ
"ฉัน ฉัน"
"อาสาม อย่ามัวแต่พูดว่าเธอบ้างฉันบ้างเลย อาสะใภ้ก็โดนฉันจัดการไปพอสมควรแล้ว แต่ถ้าฉันเอามีดนี่ลงที่คอของอา จะเป็นยังไงนะ? อาสาม" หลินเหยียนค่อยๆ เดินเข้าไปสองก้าว จงใจลดเสียงลง "อาอยากรู้ไหม?"
"ฉันไม่อยากรู้! โอ๊ย! เท้าของฉัน เท้าของฉันหายไปแล้ว พ่อจ๋า แม่จ๋า เท้าของฉันหายไปแล้ว ฉันจะกลายเป็นคนขาเป๋แล้ว อ๊าๆๆ เมียจ๋า ช่วยฉันด้วย เมียจ๋า!"
ทุกคนเห็นหลินเหยียนยกมีดสับผักขึ้นสูง มือยกมีดฟัน เร็วจนน่าตกใจ แค่แวบเดียว มีดก็ลงไปที่หลังเท้าของหลินเจียเซี่ยวแล้ว
ฮึ่ม!
ทุกคนสูดหายใจเฮือก ดูเหมือนไม่มีใครคิดว่าหลินเหยียนจะลงมือจริงๆ แต่ในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา ก็เห็นหลินเจียเซี่ยวกอดเท้าตัวเองนั่งทรุดลงกับพื้นร้องไห้โฮ ร้องเรียกพ่อเรียกแม่ เสียงดังจนหูแทบแตก
นี่ เด็กดวงไม่ดีคนนี้ ลงมือจริงๆ ด้วย!
ทุกคนมองหน้ากันไปมา แล้วมองไปที่หลินเหยียน รู้สึกว่าเธอไม่อาจเรียกว่าเด็กดวงไม่ดีได้อีกต่อไป นี่ นี่มันปีศาจชัดๆ เป็นหญิงดุร้ายเลยทีเดียว!
แต่ในตอนนี้ ปีศาจในสายตาของทุกคนกลับหัวเราะคิกคัก: "โอ้โห อาสาม ขอโทษนะ มีดของฉันมันทื่อไปหน่อย ดูเหมือนจะฟันเท้าของอาไม่ขาด" เสียงอ่อนหวานของหลินเหยียนดังขึ้นทันที ตัดบทความคิดของทุกคน และตัดเสียงร้องของหลินเจียเซี่ยว
หลินเจียเซี่ยวเหมือนเป็ดที่ถูกบีบคอกะทันหัน: ก๊าก ไม่ขาดเหรอ?
ทางนั้นหลินซวงกลั้นหัวเราะ ร้องว่า: "พี่ใหญ่ พี่ลืมไปแล้ว บ้านเราไม่ได้กินเนื้อมาตั้งครึ่งปีแล้ว มีดนี่มันขึ้นสนิมนานแล้ว" ใบหน้าเล็กๆ ที่ยิ้มแย้มของหลินเหยียนเย็นชาลงทันที ครึ่งปีแล้วที่ไม่ได้กินเนื้อเหรอ?
หลินเจียเซี่ยวก้มหน้า ถอดรองเท้า มองบนมองล่าง มองซ้ายมองขวา ในที่สุดก็ร้องไห้ด้วยความดีใจ กอดเท้าเหม็นๆ ของตัวเองทั้งจูบทั้งกัด คนที่หน้าประตูต่างพากันแสดงความรังเกียจอีกครั้ง
"อาสาม ไม่งั้น รอฉันลับมีดให้คมแล้ว มาฟันให้อาอีกทีไหม?"
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเหยียน หลินเจียเซี่ยวไม่ทันได้สวมรองเท้า รีบลุกขึ้นวิ่งหนีไป ก่อนออกจากประตู ยังไม่ลืมที่จะหันกลับมาขู่: "ไอ้เด็กดวงไม่ดี แกรอดูเถอะ!"
หลินเหยียนยิ้มมุมปาก รอเหรอ? ได้เลย ดีที่สุดก็คือรอให้คุณปู่คุณย่าหลินมา แบ่งครอบครัว แบ่งที่ดิน นั่นแหละถึงจะดี
สิ่งที่หลินเหยียนไม่รู้ก็คือ นับจากวันนี้ ชื่อเสียงของเธอในฐานะหญิงดุร้ายก็เริ่มเล่าลือกันไป ชาวบ้านต่างพูดกันว่า เด็กดวงไม่ดีตระกูลหลินทั้งดุทั้งร้าย ต่อไปคงจะหาคนมาแต่งงานด้วยไม่ได้แล้ว


## บทที่ 9 ลับมีดฆ่าไก่

หลังจากไล่หลินเจียเซี่ยวออกไปแล้ว ท้องฟ้าก็เริ่มมืด มีชายหลายคนที่เคยทำงานช่างไม้กับหลินเจียซินช่วยกันหามเขากลับไปนอนบนเตียงคัง เมื่อเห็นสภาพอันน่าสงสารของครอบครัวหลินในตอนนี้ พวกเขาก็ส่ายหัวด้วยความสงสาร
พี่น้องสามคนหลินเหยียนช่วยกันพยุงหลิวซื่อขึ้นไปบนเตียงคัง หลิวซื่อร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่ต้น วันนี้ยังต้องเผชิญกับความเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างกายทรุดโทรมมาก ใบหน้าซีดขาวยิ่งกว่าเดิม หลินเหยียนมองท้องของแม่ที่ใกล้จะครบเจ็ดเดือนแล้ว แต่กลับมีขนาดเท่ากับคนอื่นที่ท้องได้เพียงห้าเดือน นึกถึงที่หลินซวงบอกว่าครึ่งปีแล้วที่ไม่ได้กินเนื้อ หัวใจของเธอรู้สึกเจ็บปวด
"พี่ใหญ่ แม่... แม่ไม่เป็นไรใช่ไหม?" เมื่อเห็นแม่พูดไม่กี่คำก็หลับไป น้องสาวคนโตหลินเวยก็เริ่มร้องไห้ด้วยใบหน้าเศร้าหมอง
"พี่รอง เธออย่าร้องไห้เลย แม่ของเราไม่เป็นไร" เสี่ยวหลินซวงคุกเข่าอยู่ข้างแม่ กำแขนเสื้อของตัวเองเช็ดหน้าให้หลิวซื่อ เสื้อผ้าที่เธอใส่ล้วนเป็นของที่เก็บมาจากพี่สาว เมื่อหลิวซื่อท้องโตขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายก็ยิ่งไม่สบาย แม้แต่แรงที่จะแก้เสื้อผ้าให้เธอก็ไม่มี ดังนั้นเสื้อผ้าของเสี่ยวหลินซวงจึงเป็นพี่รองหลินเวยที่แก้ให้ น่าเสียดายที่ฝีมือยังไม่ดีนัก เสื้อผ้าของเสี่ยวหลินซวงจึงไม่พอดีตัว ใหญ่เกินไป คลุมอยู่บนร่างทำให้เธอดูผอมและตัวเล็กยิ่งขึ้น
หลินเหยียนลูบหัวน้องสาวคนเล็ก แล้วมองน้องสาวคนโตที่กำลังร้องไห้ ถอนหายใจ ถึงแม้เสี่ยวหลินซวงจะเป็นคนเล็กสุด แต่เธอฉลาดเกินตัวและมีนิสัยเด็ดเดี่ยว แต่น้องสาวคนโตหลินเวยนั้น เหมือนกับแม่หลิวซื่อราวกับพิมพ์เดียวกัน นิสัยอ่อนแอเกินไป แม้จะอายุแปดขวบแล้ว แต่ยังไม่สามารถรับมือกับเหตุการณ์ได้อย่างสงบเหมือนน้องสาวคนเล็กที่อายุเพียงห้าขวบ
"เวยเอ๋อร์ อย่าร้องไห้เลย พี่ใหญ่กลับมาแล้ว จะไม่ยอมให้แม่เป็นอะไรแน่นอน" ตอนที่หลินเหยียนวิ่งไล่หลินเจียเซี่ยว เธอเห็นรังไก่เก่าๆ อยู่ที่มุมหนึ่ง เธอจำได้ว่าบ้านของพวกเขามีแม่ไก่แก่อยู่ตัวหนึ่ง ไม่ได้ออกไข่มานานแล้ว
"เดี๋ยวฉันจะฆ่าแม่ไก่แก่ตัวนั้น ต้มน้ำซุปไก่ให้แม่กับพ่อดื่ม"
"แต่พี่ใหญ่ แม่บอกว่าแม่ไก่ตัวนั้นฆ่าไม่ได้ ต้องเก็บไว้ให้มันออกไข่" หลินเวยเช็ดน้ำตา พูดยังไม่ทันจบก็ได้ยินเสี่ยวหลินซวงพูดเสียงใสว่า: "พี่รอง แม่ไก่ตัวนั้นควรฆ่าไปนานแล้ว กินแต่อาหารไม่ยอมออกไข่ มันนั่งบนส้วมไม่ยอมขี้นั่นแหละ!"
"น้องเล็ก! อย่าพูดมั่ว!" หลินเวยรีบปิดปากเสี่ยวหลินซวง มองไปที่หลิวซื่อด้วยความกังวล จนกระทั่งแน่ใจว่าแม่ยังคงหลับและไม่ได้ยิน จึงปล่อยมือ แต่ก็ไม่ลืมที่จะเตือนเสี่ยวหลินซวงไม่ให้พูดแบบนี้อีก โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อหน้าแม่
พี่น้องสามคนหลินเหยียนต่างรู้ดีว่า ประโยค "นั่งบนส้วมไม่ยอมขี้" นี้เป็นคำที่ย่าหยางซื่อชอบใช้ด่าแม่ของพวกเขา เมื่อก่อนตอนที่หลิวซื่อคลอดลูกคนที่สามหลินซวงและเป็นเด็กผู้หญิงอีกคน ย่าหยางซื่อก็ยุให้ลูกชายคนที่สองหลินเจียซินหย่าภรรยาแล้วแต่งงานใหม่ ยังพูดว่าแม้แต่แต่งกับหญิงม่ายที่อยู่ทางตะวันออกของหมู่บ้านก็ยังดีกว่าหลิวซื่อ แต่ไม่คิดว่าลูกชายที่เคยกตัญญูคนนี้จะไม่ยอมทำตาม และยังพาภรรยากับลูกสาวสามคนย้ายออกจากบ้านเกิดมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ นับตั้งแต่นั้นมา หยางซื่อก็ยิ่งไม่ชอบหลิวซื่อ แม้แต่ลูกชายแท้ๆ ของตัวเองก็มองไม่ค่อยดี แม้แต่ตอนที่หลินเจียซินซื้อบ้านหลังนี้ หยางซื่อก็ไม่ยอมให้เงินแม้แต่สตางค์เดียว ยังพูดว่าผู้เฒ่าในบ้านยังไม่ตาย ก็คิดจะแยกออกไปอยู่ต่างหาก นี่กำลังแช่งให้ตัวเองตายหรือไง!
ไม่มีทางเลือก หลิวซื่อจึงต้องยืมเงินสองเหลียงจากบ้านเกิดของเธอเพื่อซื้อบ้านหลังเล็กนี้ บ้านหลังนี้เคยเป็นของชายม่ายคนหนึ่ง ชายชราไม่มีลูกไม่มีหลาน ตายไปก็มีแต่ชาวบ้านช่วยกันจัดการศพ สภาพบ้านทรุดโทรมแค่ไหนก็พอจะเดาได้ โชคดีที่หลินเจียซินเป็นช่างไม้ฝีมือดี ฝีมือของเขาเป็นที่เลื่องลือในแถบนี้ ใครในหมู่บ้านรอบๆ จะแต่งงานหรือซื้อเฟอร์นิเจอร์ก็มาหาเขา บางครั้งยังได้งานจากในเมืองด้วย ดังนั้นเงินที่เขาส่งให้หยางซื่อทุกเดือนจึงไม่น้อย แต่น่าเสียดายที่หยางซื่อขี้เหนียวเกินไป ทุกเดือนให้เงินลูกชายคนที่สองเพียงไม่กี่เหวินเพื่อยังชีพ ดังนั้นในช่วงไม่กี่ปีนี้ บ้านหลังเล็กนี้จึงไม่ได้พัฒนาขึ้นมากนัก ยิ่งในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา หลินเจียซินบาดเจ็บที่ขา ยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลงไปอีก
ขณะที่หลินเหยียนกำลังคิด เสียงของหลินเจียซินก็ดังขึ้นจากห้องข้างๆ: "ต้าเอีย ไก่ตัวนั้น ฆ่ามันเถอะ พ่อไม่กินแล้ว เก็บไว้ให้แม่ของเจ้ากับพวกเจ้าสามคนกินเถอะ"
บ้านของครอบครัวหลินมีเพียงสามห้อง ตรงกลางเป็นห้องโถง สองข้างเป็นห้องนอน หลินเจียซินและภรรยาอยู่ห้องตะวันออก พี่น้องสามคนอยู่ห้องตะวันตก วันนี้เพื่อความสะดวกในการดูแลหลิวซื่อ พี่น้องสามคนจึงพาเธอไปที่ห้องตะวันตก
หลินเหยียนเดินไปที่ห้องตะวันออก ห่มผ้าบางๆ ให้ขาของหลินเจียซิน ปลอบใจว่า: "พ่อ พ่อวางใจเถอะ บ้านเราไม่ขัดสนถึงขนาดนั้น ต่อไปลูกจะทำให้พ่อกับแม่มีชีวิตที่ดีขึ้น"
"พ่อ พ่อผิดต่อแม่ลูกพวกเจ้า" หลินเจียซินลูบหัวลูกสาวอย่างรักใคร่ ชายร่างสูงถึงเจ็ดฉื่อกลับมีน้ำตาคลอ
หลินเหยียนกำลังจะปลอบใจอีกสองสามคำ ก็ได้ยินเสียงคนในลาน ออกไปดูก็พบว่ามีคนนำอาหารมาให้ ป้าเหล่านี้เป็นภรรยาของชายที่เมื่อครู่ช่วยหามหลินเจียซินเข้าบ้าน พวกเขาเคยทำงานกับหลินเจียซินและได้เงินไม่น้อย หลังจากนั้นก็คอยช่วยเหลือครอบครัวนี้ทุกสองสามวัน หากไม่มีพวกเขา ชีวิตของครอบครัวหลินเหยียนคงจะยากลำบากกว่านี้แน่นอน
รู้ว่าในบ้านไม่มีอะไรจะกิน หลินเหยียนจึงไม่เสแสร้ง ขอบคุณและรับของทั้งหมด ป้าที่มาล้วนเป็นคนจิตใจดี พวกเขาแต่ละคนก็มีผู้สูงอายุและเด็กที่ต้องเลี้ยงดู ไม่สามารถส่งของมีค่าอะไรได้ ส่วนใหญ่ก็เป็นเพียงมันเทศและแป้งข้าวโพด แต่ของขวัญอาจเล็กน้อยแต่น้ำใจยิ่งใหญ่ คนเหล่านี้ที่ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกลับมีน้ำใจมากกว่าคนในคฤหาสน์ใหญ่ของครอบครัวหลิน หลินเหยียนจดจำพวกเขาไว้ในใจ คิดว่าในอนาคตเมื่อตนมีเงิน จะต้องตอบแทนพวกเขาให้ดี
หลังจากส่งป้าหลายคนกลับไปแล้ว หลินเหยียนก็เริ่มเตรียมฆ่าไก่ การฆ่าไก่ต้องลับมีดก่อน มีดผักของบ้านเธอทื่อมาก หลินเหยียนตักน้ำครึ่งถังจากบ่อเล็กๆ ในบ้าน แล้วเริ่มนั่งลับมีดที่ขอบบ่อ ในบ้าน หลินเวยได้ต้มน้ำหม้อใหญ่ตามที่พี่สาวบอก และยังนวดแป้งข้าวโพดไว้ด้วย
หลินเหยียนได้วางแผนไว้แล้วว่า แม่ไก่แก่ตัวเดียวนี้ไม่พอให้ทั้งครอบครัวกิน ดังนั้นเธอจึงนึกถึงอาหารที่เคยกินในชาติก่อน ปลาตุ๋นในหม้อเหล็ก เธอสามารถเติมน้ำมากๆ ในหม้อเพื่อตุ๋นไก่ แล้วหั่นมันเทศลงไปด้วย จากนั้นก็ทำแผ่นแป้งข้าวโพดขนาดใหญ่วางไว้ที่ขอบหม้อ พอดีกับที่เมื่อครู่มีป้าหลายคนนำแป้งข้าวโพดมาให้เยอะ รวมกับของเก่าที่มีอยู่ในบ้าน ก็พอให้พวกเขากินได้อีกหลายวัน
หลินเหยียนลับมีดไปพลางเงยหน้ามองภูเขาหลังหมู่บ้านไปพลาง หมู่บ้านนี้ที่ชื่อว่าหมู่บ้านหลินเจียเอา ก็เพราะว่าหมู่บ้านมีภูเขาล้อมอยู่สามด้าน ตอนนี้พอดีเป็นฤดูร้อน ในภูเขาคงมีของเยอะแน่ แต่เธอไม่รู้วิธีล่าสัตว์ การจะจับสัตว์ป่าด้วยมือเปล่าคงเป็นไปไม่ได้ แต่โชคดีที่เธอมีสติปัญญา ขอเพียงยอมใช้ความคิด ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้ ภูเขานี้แม้จะไม่สูงแต่ก็ไม่เล็ก เป็นไปไม่ได้ที่จะหาอะไรกินไม่ได้เลย บางทีถ้าโชคดีพอ เธออาจจะหาของที่ขายเป็นเงินได้ด้วย


## บทที่ 10 ฆ่าไก่ตุ๋นไก่ (1)

เมื่อหลินเหยียนลับมีดเสร็จ หลินเวยก็ต้มน้ำเสร็จแล้ว และเธอยังเตรียมอ่างใหญ่สำหรับฆ่าไก่ไว้พร้อมแล้วด้วย แต่หลังจากเตรียมของพวกนี้เสร็จ เด็กสาวก็หลบไปอีกด้านไม่กล้ามอง ส่วนเสี่ยวหลินซวงกลับเปิดตากว้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น ติดตามพี่สาวคนโตไปติดๆ
อาจเป็นเพราะแม่ไก่ตัวนั้นแก่เกินไป หลินเหยียนแทบไม่ต้องออกแรงเลยก็จับมันออกมาได้ เธอจับขาไก่ไว้ เสี่ยวหลินซวงใช้เชือกป่านมัดอย่างแรง แต่เพราะอายุยังน้อยเกินไป สุดท้ายหลินเวยก็วิ่งออกมาช่วยมัดเชือกอย่างคล่องแคล่วแล้วก็รีบหนีไปอีก
ปกติการฆ่าไก่ต้องใช้คนสองคน คนหนึ่งจับหัวและตัวไก่ เพื่อให้คอไก่โผล่ออกมา อีกคนก็เล็งที่คอไก่แล้วฆ่า แต่หลินเหยียนเห็นว่าหลินเวยขี้กลัวเกินไป ส่วนคนเดียวที่กล้าก็ยังเล็กเกินไป เธอกลัวว่าจะทำให้จิตใจอันบอบบางของเสี่ยวหลินซวงมีเงามืด จึงไม่ยอมให้เธอลงมือไม่ว่าอย่างไรก็ตาม
แต่ถึงไม่มีคนช่วย หลินเหยียนก็ยังฆ่าไก่ได้ เธอจึงวางไก่ลงบนพื้น แล้วนั่งลงบนตอไม้ เท้าข้างหนึ่งเหยียบหัวไก่ อีกข้างเหยียบตัวไก่ เธอเพิ่งจะหยิบมีดสับผัก ก็เห็นหลินเวยพยุงพ่อมาที่ประตูห้องโถง
"ต้าเอีย เจ้าไม่เคยฆ่าไก่มาก่อน ให้พ่อทำเถอะ"
หลินเหยียนยิ้มสดใส "พ่อ การฆ่าไก่น่ะ ครั้งแรกก็ไม่คุ้น พอครั้งที่สองก็ชำนาญแล้ว วางใจเถอะ ข้าทำได้!" อันที่จริงเธอชำนาญมากเลยนะ
"ไม่ได้ ที่ไหนมีเด็กสาวที่ยังไม่แต่งงานมาฆ่าไก่ฆ่าห่านกัน? ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ไม่รู้ว่าชาวบ้านจะพูดถึงเจ้ายังไง"
แม่ไก่ที่อยู่ใต้เท้าของหลินเหยียนรอมานานเกินไป เริ่มดิ้นไม่อยู่นิ่ง หลินเหยียนจึงออกแรงเท้าอีกหน่อย จัดตำแหน่งคอไก่ให้ถูกต้อง แล้วยกมีดสับผักขึ้น
"ไม่เป็นไรหรอกพ่อ แค่ฆ่าไก่เท่านั้นเอง ใครอยากพูดก็พูดไป ข้าไม่กลัวอะไรทั้งนั้น!"
คำพูดยังไม่ทันจบ ก็เห็นแสงวาบในมือของหลินเหยียน แล้วก็ได้ยินเสียง "แกร๊ก" คอไก่ขาดทันที เลือดไก่สีแดงสดพุ่งออกมาในทันใด เสี่ยวหลินซวงที่ถืออ่างรองเลือดก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ จนกระทั่งพี่สาวคว้าอ่างไปจากมือ เธอถึงได้สติ มองพี่สาวด้วยสายตาชื่นชมและตาเป็นประกาย "พี่ใหญ่ พี่เก่งจังเลย!"
หลินเวยร้อง "ว้าย" แล้วหันหน้าหนีไปนานแล้ว ส่วนหลินเจียซินกลับตกตะลึง เขาเคยฆ่าไก่และเห็นคนอื่นฆ่าไก่มามาก แต่ไม่เคยเห็นใครฆ่าได้รวดเร็วและเด็ดขาดเหมือนลูกสาวคนโตของเขา เมื่อเทียบกับตอนที่เขาฆ่าไก่ครั้งแรกที่ทั้งกลัวทั้งลังเล ลูกสาวคนโตของเขาดูเหมือนคนฆ่าไก่มืออาชีพเลย ถ้าไม่บอก คงมีคนคิดว่าเด็กคนนี้ฆ่าไก่ฆ่าเป็ดมาไม่น้อยแล้ว ลูกสาวคนโตของเขา ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่กล้าขนาดนี้?
แต่หลินเหยียนไม่มีเวลาสนใจสีหน้าของทุกคน เธอกำลังยุ่งกับการรองเลือดไก่และถอนขนไก่อยู่ นึกถึงชาติก่อนตอนที่เธอเป็นลูกมือ งานหนักๆ อย่างฆ่าไก่ฆ่าห่านเธอก็ทำมาไม่น้อย แต่พอหลังจากเป็นเชฟใหญ่ งานพวกนี้ก็มีลูกมือคนเล็กๆ ทำแทนหมด วันนี้เธอได้หวนนึกถึงชีวิตในอดีตอีกครั้ง
ไก่ตัวนี้แก่จริงๆ อย่างที่คิด ในท้องไก่มีไข่เล็กๆ แบนๆ เพียงไม่กี่ฟอง จะเรียกว่าไข่ไก่เล็กๆ ก็ไม่เหมาะ เรียกว่าก้อนกลมๆ จะเหมาะกว่า ต่อให้กินดีแค่ไหนก็โตไม่ได้แล้ว เมื่อถอนขนเสร็จและสับไก่เป็นชิ้นใหญ่ๆ หลินเหยียนก็เทชิ้นไก่ทั้งหมดลงในหม้อใหญ่ทันที แม้จะเป็นการต้มไก่แม่แบบใส ใช้น้ำมันจากตัวไก่เองให้รสชาติ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ใส่อะไรเลย ที่นี่ไม่มีเครื่องปรุงอะไรมาก หลินเหยียนพบแค่เกลือและพริกเผาครึ่งกระปุก กับต้นหอมสองรากและกระเทียมอีกไม่กี่กลีบในครัว หลินเจียซินมีแผลที่ขา ส่วนหลิวซื่อก็ตั้งครรภ์ ทั้งคู่กินเผ็ดไม่ได้ หลินเหยียนจึงไม่ได้ใส่พริกเผาลงไป เพียงแค่หยิบเกลือใส่ไปหนึ่งกำมือ แล้วหั่นต้นหอมหนึ่งรากใส่ลงไป
หลินเวยคอยช่วยก่อไฟอยู่ข้างๆ ได้ยินพี่สาวบอกว่าต้องก่อไฟให้แรงก่อน แล้วพอน้ำในหม้อเดือด ค่อยเปลี่ยนเป็นไฟอ่อนๆ เคี่ยวช้าๆ ดีที่สุดคือเคี่ยวสักครึ่งชั่วยาม น้ำซุปไก่จึงจะอร่อย
ระหว่างที่รอต้มซุปไก่ หลินเหยียนล้างมันเทศอีกไม่กี่หัวแล้วหั่นเป็นชิ้น พอซุปไก่ใกล้จะเสร็จก็เทลงในหม้อ แม่ไก่แก่มากจริงๆ เนื้อแห้งเกินไป เธอจึงต้องเพิ่มมันเทศลงไป อย่างน้อยตอนกินน้ำซุปก็ยังมีอะไรให้ตักกิน และมันเทศที่ดูดซับรสชาติความหอมของซุปไก่ ผสมกับความหวานและความนุ่มของมันเอง เมื่อกินแล้วจะต้องอร่อยมาก


## บทที่ 11 ฆ่าไก่ตุ๋นไก่ (2)

จากนั้นเธอก็แบ่งแป้งข้าวโพดออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งใส่เพียงเกลือและต้นหอมเล็กน้อย ส่วนนี้จะทอดเป็นแผ่นให้หลินเจียซินและหลิวซื่อที่กินเผ็ดไม่ได้ อีกส่วนหนึ่งใส่ซอสพริกลงไปเล็กน้อย เก็บไว้ให้พี่น้องสามคนกิน เนื่องจากมีเด็กอยู่ด้วย หลินเหยียนจึงไม่ได้ใส่มากนัก จุดประสงค์หลักก็เพื่อให้มีรสเผ็ดเท่านั้น ทำให้กินข้าวได้อร่อยขึ้น
ไม่นานซุปไก่ก็เสร็จ แผ่นแป้งทอดก็พร้อม หลินเหยียนตักซุปไก่ใส่ชามให้พ่อหลินเจียซินพร้อมกับแผ่นแป้งทอดสองสามชิ้นแล้วนำเข้าไปในห้อง จากนั้นก็ตั้งโต๊ะเล็กวางบนเตียงกั่ง หลินเจียซินขาไม่ดี แทบจะไม่ได้ลงจากเตียง อาหารสามมื้อล้วนเป็นภรรยาและลูกสาวนำมาให้ถึงในห้อง
หลินเหยียนมองพ่อที่พยายามขยับตัวอย่างยากลำบาก นึกถึงความทรงจำในช่วงที่พ่อเพิ่งได้รับบาดเจ็บที่ขา ตอนนั้นท่านหมดอาลัยตายอยากอย่างที่สุด ทั้งวันไม่ยอมกินอะไรเลย หากไม่ใช่เพราะหลิวซื่อคอยปลอบใจทุกวัน อีกทั้งยังมีลูกสาวสามคนที่ต้องเลี้ยงดู และหลิวซื่อก็ตั้งครรภ์อีกด้วย บางทีพ่อของเธออาจจะคิดสั้นไปแล้ว
"ต้าเอีย พ่อกินไม่ได้มากขนาดนั้นหรอก ครึ่งชามก็พอ" หลินเจียซินรู้ว่าบ้านมีแม่ไก่แค่ตัวเดียว ไม่พอให้สามคนกินด้วยซ้ำ
หลินเหยียนจะยอมให้เขาไม่กินได้อย่างไร? เธอพูดทั้งปลอบทั้งโกรธว่า: "พ่อ ทำไมพ่อถึงกินไม่ได้ล่ะ? แต่ก่อนพ่อกินจุที่สุดในบ้านเรานะ หรือว่าพ่อรังเกียจอาหารที่ลูกสาวทำไม่อร่อย?"
"พ่อไม่ได้..." หลินเจียซินมองขาของตัวเอง แม้จะรู้ว่าลูกสาวกำลังปลอบใจไม่ได้โกรธจริง แต่ในใจก็ยังอดเสียดายไม่ได้
หลินเหยียนเข้าใจความทุกข์ของพ่อ เธอหัวเราะคิกคัก เข้าไปใกล้ๆ แล้วพูดว่า: "พ่อ กินเยอะๆ นะ พ่อเป็นเสาหลักของบ้านเรา มีพ่ออยู่ ลูกจะเจอความยากลำบากแค่ไหนก็ไม่รู้สึกทุกข์ และอีกอย่าง"
หลินเหยียนยิ้มอย่างลึกลับ: "ลูกคิดไว้แล้ว ถึงพ่อจะเดินไม่ได้ แต่ฝีมือยังอยู่ ลูกหวังว่าพ่อจะทำของเล็กๆ น้อยๆ ให้ลูกขายหาเงินนะ"
แม้หลินเจียซินจะไม่รู้ว่าลูกสาวพูดถึงอะไร แต่พอคิดว่าตัวเองยังมีประโยชน์ ก็รีบตอบรับด้วยความดีใจ แม้แต่การกินข้าวก็รู้สึกอร่อยเป็นพิเศษ
ความจริงแล้ว ตอนที่เธอทำแผ่นแป้งทอด เธอก็คิดถึงการหางานให้หลินเจียซินทำแล้ว ใกล้จะถึงเดือนสิงหาคมแล้ว ในความทรงจำของเธอ โลกนี้มีเทศกาลไหว้พระจันทร์ และในเทศกาลนี้นอกจากจะชมจันทร์แล้วยังต้องกินขนมไหว้พระจันทร์ด้วย แต่ที่นี่มีขนมไหว้พระจันทร์น้อยชนิดมาก มีแค่ไส้ถั่วแห้งและผลไม้แห้งเท่านั้น และมีแค่ทรงกลมด้วย ดังนั้น เธอจึงคิดว่าในช่วงครึ่งเดือนนี้ เธอต้องหาเงินทุนตั้งต้นให้ได้ ทำขนมไหว้พระจันทร์หลากหลายชนิด เพื่อทำกำไรในวันไหว้พระจันทร์ ด้วยความสามารถของเธอ เธอสามารถทำขนมไหว้พระจันทร์ได้ไม่ต่ำกว่าสิบชนิด แน่นอนว่าถ้าอยากทำขนมไหว้พระจันทร์ ก็ต้องอาศัยฝีมือช่างไม้ของหลินเจียซิน เธอต้องการแม่พิมพ์หลากหลายรูปแบบเพื่อทำขนม
หลิวซื่อร่างกายยังไม่ฟื้นตัว ดื่มซุปไก่ไปแค่ครึ่งชามก็ดื่มไม่ไหวแล้ว หลินเหยียนก็ไม่บังคับ ในหม้อยังมีซุปไก่เหลืออีกมาก แผ่นแป้งทอดก็มีเยอะ เมื่อไหร่ที่แม่หิว ค่อยอุ่นให้กินก็ได้ ทุกอย่างพร้อมอยู่แล้ว
ข้างนอก หลินเวยตั้งโต๊ะเล็กเรียบร้อยแล้ว พี่น้องสามคนนั่งล้อมวงกินแผ่นแป้งทอดและดื่มซุป อร่อยจนพูดไม่ออก โดยเฉพาะเสี่ยวหลินซวง เติบโตมาไม่ค่อยมีโอกาสได้กินเนื้อ มีแค่ช่วงเทศกาลที่ไปกินข้าวที่บ้านเก่าถึงจะได้เห็นเนื้อ แต่เนื้อพวกนั้นก็มักจะถูกลูกชายของลุงใหญ่และลุงสามแย่งไปหมด พวกเด็กผู้หญิงแทบจะไม่ได้กินสักชิ้น ไม่คิดว่าวันนี้พวกเธอจะได้กินเนื้อและดื่มซุปที่บ้านของตัวเอง ใบหน้าเล็กๆ ของเธอเปล่งประกายสีแดง ขณะที่กินก็ไม่ลืมที่จะชมพี่สาวคนโตว่าทำอาหารอร่อยและหอม
แต่หลินเวยดื่มซุปไปพลางกังวลไปพลาง หลินเหยียนรู้ว่าเธอกำลังกังวลว่าพอกินไก่หมดแล้ว บ้านก็จะไม่มีอะไรกิน จึงปลอบใจว่า: "ไม่ต้องกังวลนะ พี่ใหญ่บอกแล้วว่าจะให้พวกเธอมีชีวิตที่ดี ก็ต้องมีชีวิตที่ดีแน่นอน แค่กินไก่เท่านั้นเอง ต่อไปพี่ใหญ่จะให้พวกเธอกินเนื้อทุกวัน เราจะกินเนื้อตุ๋น กินเนื้อย่าง กินเนื้อชาบู ดีไหม?"
"โอ้ ดีจัง พี่ใหญ่เก่งจัง!" เสี่ยวหลินซวงเช็ดคราบน้ำมันที่ปาก ตบมือด้วยความดีใจ
มองดูท้องฟ้าข้างนอก พรุ่งนี้น่าจะเป็นวันที่อากาศดี หลินเหยียนตัดสินใจว่าจะขึ้นเขาแต่เช้าเพื่อดูว่ามีอะไรให้เก็บเกี่ยวได้บ้างหรือไม่


## บทที่ 12 ไข่เป็ดป่า (1)

หลินเหยียนตื่นแต่เช้าตรู่ในวันนี้ การนอนบนแคร์ดินในชนบทเป็นครั้งแรกทำให้เธอรู้สึกไม่คุ้นชินอยู่บ้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงฤดูร้อนแบบนี้ ซึ่งเป็นช่วงที่มียุงชุกชุม เพียงแค่นอนคืนเดียวร่างกายของเธอก็ถูกกัดจนเป็นตุ่มแดงหลายจุด ตามปกติแล้วควรจะเก็บต้นหมอน้อยมาเผาเพื่อรมควันไล่ยุงในห้อง แต่ด้วยสถานการณ์ปัจจุบันของครอบครัวหลิน แทบไม่มีใครสามารถออกไปเก็บต้นหมอน้อยได้ ดังนั้นหลินเหยียนจึงตัดสินใจว่าจะเก็บต้นหมอน้อยกลับมาด้วยเมื่อขึ้นไปบนเขา ไม่เช่นนั้นคืนนี้คงนอนไม่หลับแน่
หลินเหยียนเป็นคนตื่นเช้าเสมอ เพื่อให้มีร่างกายที่แข็งแรงพอที่จะรับมือกับงานหนักของเชฟ เธอมักจะตื่นแต่เช้าเพื่อออกกำลังกาย อีกทั้งเพิ่งข้ามมิติมาทำให้ยังปรับตัวไม่ได้ วันนี้หลินเหยียนจึงตื่นเช้ากว่าปกติ ฟ้ายังสลัว เธอก็เริ่มวิ่งและชกมวยในลานบ้านแล้ว ตอนนี้ชาวบ้านในหมู่บ้านแทบจะยังไม่ตื่น เธอก็ไม่อยากไปวิ่งในหมู่บ้านเพราะกลัวจะทำให้สุนัขในบ้านต่าง ๆ เห่าและสร้างปัญหาให้ตัวเอง โชคดีที่ลานบ้านของเธอกว้าง เนื่องจากไม่ได้สร้างห้องมากนัก นอกจากห้องครัวเล็ก ๆ และห้องน้ำที่มุมบ้าน ลานบ้านแทบจะว่างเปล่า
หลินเหยียนวิ่งรอบลานบ้านสองสามรอบเพื่ออบอุ่นร่างกาย ขณะวิ่งเธอก็วางแผนว่าจะจัดการลานบ้านในอนาคตอย่างไร เปลี่ยนห้องครัวเล็กเป็นห้องครัวใหญ่ เพิ่มห้องเก็บของเล็ก ๆ ข้าง ๆ สำหรับเก็บของต่าง ๆ และแน่นอนว่าต้องสร้างห้องใหญ่เพิ่มอีกสองสามห้อง แต่ถ้าอยากจะสร้างห้องใหญ่ ลานบ้านนี้อาจจะไม่มีพื้นที่มากพอ โชคดีที่บ้านของเธออยู่ริมหมู่บ้าน ติดกับเชิงเขา และยังมีพื้นที่ว่างอีกมาก เมื่อเธอหาเงินได้มากพอ ก็จะไปซื้อที่ดินผืนใหญ่นี้จากผู้ใหญ่บ้านเพื่อสร้างเป็นบ้านหลังใหญ่ อืม สร้างเป็นบ้านสี่เหลี่ยมล้อมลานกลางแบบนั้น ให้คนที่บ้านเก่าได้เห็นว่า แม้ครอบครัวของเธอจะมีลูกสาวเพียงสามคน ก็สามารถมีชีวิตที่ดีได้!
คิดถึงตรงนี้ หลินเหยียนรู้สึกเหมือนทั้งร่างกายเดือดพล่าน ทำให้เธอออกกำลังกายอย่างกระตือรือร้นมากขึ้น หลังจากอบอุ่นร่างกายแล้ว เธอก็เริ่มชกมวย เธอใช้ศิลปะป้องกันตัวสำหรับผู้หญิงที่เคยเรียนที่ยิมในชาติก่อน ตอนแรกที่เรียนก็เพราะอารมณ์ชั่ววูบ แต่ต่อมาคิดว่าไม่มีประโยชน์อะไร จึงไม่ได้ฝึกฝนอีก ตอนนี้เธอรู้สึกเสียใจมาก ถ้าหากว่าเธอฝึกฝนทุกวัน บางทีเธออาจจะไม่ถูกโจรฟาดจนล้มลงด้วยไม้กระบอง
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม การเริ่มฝึกตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไป ยิ่งไปกว่านั้นร่างกายของหลินเหยียนคนนี้ก็เพิ่งอายุสิบสองปีเท่านั้น การฝึกฝนนอกจากจะช่วยเสริมสร้างร่างกายแล้วยังสามารถป้องกันตัวได้ ทำไมจะไม่ทำล่ะ?
อาจเป็นเพราะเสียงการฝึกมวยของเธอปลุกพี่น้องหลินเวยที่อยู่ในบ้าน ทั้งสองคนรู้สึกแปลกใหม่ จึงแต่งตัวออกมาดูพี่สาวฝึกมวย หลินเวยไม่ได้รู้สึกอะไรมาก เพียงแต่แปลกใจว่าพี่สาวของเธอเรียนรู้สิ่งนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เสี่ยวหลินซวงกลับสนใจเป็นพิเศษ เธอทั้งดูทั้งโบกมือและเตะขาเลียนแบบไปด้วย
หลินเหยียนเห็นดวงตาเป็นประกายของน้องสาวคนเล็ก จู่ ๆ ก็เกิดความคิดขึ้นมา ทำไมไม่ให้เด็กสาวทั้งสองคนนี้ฝึกไปด้วยกันล่ะ? ไม่ต้องพูดถึงว่าจะได้ใช้ในอนาคตหรือไม่ อย่างน้อยก็ช่วยเสริมสร้างร่างกายให้แข็งแรง
ใครจะรู้ว่าเมื่อเธอเพิ่งพูดเรื่องนี้ออกไป หลินเวยก็โบกมือหลบไปอีกด้าน และพูดอย่างตำหนิว่า "พี่ใหญ่ เมื่อก่อนพี่อยู่กับพี่จู้จึทั้งวัน ไม่เห็นพี่เรียนหนังสืออะไรเลย แต่กลับเรียนรู้การต่อสู้มาได้ยังไง? พี่อย่าฝึกเลย ถ้าพี่จู้จึรู้เข้า เขากลับมาคงไม่แต่งงานกับพี่แน่"
เมื่อได้ยินหลินเวยพูดแบบนี้ หลินเหยียนรู้สึกงงเล็กน้อย พี่จู้จึ? แต่งงาน? สมองของเธอทำงานอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนว่าในความทรงจำจะมีคนแบบนี้อยู่
เฉินจู้ อายุสิบสามปี เขาและพ่อแม่ของเขาเป็นคนต่างถิ่น อาศัยอยู่ในกระท่อมมุงหญ้าเล็ก ๆ ที่ค่อนข้างทรุดโทรมข้าง ๆ ชาวบ้านบอกว่าครอบครัวของพวกเขาหนีภัยมาจากทางใต้ ครอบครัวไม่มีเงิน พ่อของเขาตาบอดข้างหนึ่งระหว่างการหนีภัย แม่ของเขาก็ร่างกายอ่อนแอ อย่างไรก็ตาม เฉินจู้เป็นคนฉลาด เรียนหนังสือเก่ง และอาจเป็นเพราะความเห็นอกเห็นใจซึ่งกันและกัน ครอบครัวเฉินได้ตกลงการแต่งงานด้วยวาจากับหลินเจียซินสองสามีภรรยา โดยบอกว่าเมื่อเฉินจู้สอบได้ตำแหน่งทางราชการและกลับมา พวกเขาก็จะแต่งงานกัน


## บทที่ 13 ไข่เป็ดป่า (2)

เธอยังจำภาพวันที่เฉินจู้จากไปได้อย่างรางๆ หลินเหยียนน้ำตานองหน้า หยิบเงินสองเหลียงให้เขา เงินนี้ได้มาจากการที่หลิวซื่อขายปิ่นเงินที่ติดตัวมาตอนแต่งงาน พูดตามตรง หลิวซื่อไม่ค่อยชอบเฉินจู้เท่าไร รู้สึกว่าเขาเจ้าเล่ห์เกินไป แต่จะทำอย่างไรได้เมื่อลูกสาวคนโตของเธอชอบเขา และเขายังมีชื่อเสียงว่าเป็นเด็กดวงไม่ดี ที่ครอบครัวฝ่ายชายไม่รังเกียจลูกสาวคนโตของเธอก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว ดังนั้นเมื่อได้ยินว่าเฉินจู้จะเข้าเมืองหลวงไปสอบ เธอจึงรีบหาเงินให้เขา พูดตรงๆ ก็คือหวังว่าเฉินจู้จะไม่ลืมลูกสาวคนโตของเธอในอนาคต
เมื่อนึกถึงใบหน้าขาวซีดอันเป็นเอกลักษณ์ของเฉินจู้ หลินเหยียนก็รู้สึกรังเกียจเล็กน้อย เธอสัญญาว่าจะดูแลพ่อแม่ของเฉินจู้ และในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมาเธอก็ดูแลอย่างเต็มที่จริงๆ แต่เมื่อวานบ้านของเธอเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนั้น พวกเขาสองสามีภรรยาอยู่บ้านติดกันแท้ๆ ทำไมถึงไม่รู้จักมาดูสักหน่อย?
"พอเถอะน้องสาว อย่าพูดถึงเรื่องนี้อีกเลย นั่นเป็นเพียงคำพูดที่พ่อแม่พูดออกมาเท่านั้น ไม่ได้แน่นอนอะไร" คนที่ชอบเฉินจู้คือหลินเหยียนคนเก่า เธอไม่ชอบผู้ชายหน้าตาดีที่อ่านแต่หนังสือไม่ยอมทำงานแบบนี้หรอก หน้าตาดีมีประโยชน์อะไร? ต้องมีแรงทำงานหาเงินถึงจะใช้ได้
อาหารเช้าคือน้ำซุปไก่ที่อุ่นจากเมื่อคืน ตอนที่หลินเหยียนทำซุปเธอใส่น้ำมาก วันนี้พอดีได้กินอีกมื้อ หลังจากทุกคนกินเสร็จ หลินเหยียนก็แบกตะกร้าไม้ไผ่เตรียมขึ้นเขา
"พี่สาว ฉันไปด้วยนะ" เสี่ยวหลินซวงเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นในทุกเรื่อง แม้แต่การขึ้นเขาซึ่งทั้งเหนื่อยและอาจเป็นอันตรายก็ไม่เคยปฏิเสธ
"ไม่ได้" หลินเวยล้างชามเสร็จแล้วแบกตะกร้าไม้ไผ่เล็กๆ ออกมา "ทางบนภูเขาเดินลำบาก เธอตัวเล็กเกินไปไปไม่ได้หรอก พี่ไปกับพี่ใหญ่เองดีกว่า ฉันจะไปเก็บหญ้าหมีกลับมา คืนนี้เธอจะได้นอนหลับสบาย"
แม้ว่าหลินเวยจะมีนิสัยขี้อายไปหน่อย แต่เธอมีความละเอียดอ่อน เมื่อคืนที่หลินเหยียนนอนไม่หลับพลิกไปพลิกมา เธอเห็นอยู่ จึงเสนอตัวที่จะไปขึ้นเขากับพี่สาวคนโต
หลินเหยียนพยักหน้า "อืม น้องเล็กเชื่อฟังนะ พี่จะกลับมาเร็วๆ ตอนเที่ยงจะทำของอร่อยให้กิน เธออยู่บ้านรอนะ พ่อแม่ต้องการให้เธอดูแลนะ"
เสี่ยวหลินซวงก็รู้ว่าตัวเองตัวเล็ก ถ้าขึ้นเขาไปคงจะสร้างปัญหาให้พี่สาว นึกถึงพ่อแม่ที่บ้าน เธอรีบตบอกรับปากว่าจะดูแลพ่อแม่อย่างดีแน่นอน
ก่อนออกจากบ้าน หลินเหยียนยังกำชับน้องสาวให้ปิดประตูใหญ่และล็อกให้ดี เธอกลัวว่าวันนี้อาจมีคนจากบ้านเก่ามาก่อเรื่อง เธอไม่ค่อยวางใจที่ปล่อยให้เสี่ยวหลินซวงอยู่บ้านคนเดียว จึงเร่งฝีเท้าเพื่อให้กลับมาก่อนอาหารกลางวัน
แม้ว่าบ้านของตระกูลหลินจะอยู่ติดกับเชิงเขา แต่ไม่มีทางขึ้นเขา จึงต้องอ้อมไปใช้ถนนใหญ่ในหมู่บ้าน พี่น้องออกมาแต่เช้า ตอนนี้บนถนนไม่ค่อยมีคน พี่น้องสองคนพูดคุยหัวเราะกัน รู้สึกสบายใจดี
ในหมู่บ้านหลินเจียเอามีลำธารเล็กๆ ไหลลงมาจากภูเขา เมื่อมาถึงหมู่บ้านก็กลายเป็นแม่น้ำขนาดกลาง ก่อนขึ้นเขาต้องผ่านแม่น้ำนี้ หลินเหยียนตาดี เห็นเป็ดป่าหลายตัวในพุ่มหญ้า ถ้ามีเป็ดป่าก็ต้องมีไข่เป็ดป่าแน่ๆ
หลินเหยียนรู้สึกตื่นเต้น มองดูรอบๆ ไม่มีใครผ่านมา รีบให้สัญญาณให้หลินเวยนั่งยองๆ ในพุ่มหญ้าอย่าขยับ เธอวางตะกร้าไม้ไผ่ลง ค่อยๆ คลานไปตามริมแม่น้ำ ระหว่างทางเธอเห็นรังเป็ดป่าหลายรัง แต่ข้างในว่างเปล่า คงมีชาวบ้านคนอื่นเอาไปแล้ว แต่เธอไม่ยอมแพ้ ในที่สุดก็พบไข่เป็ดป่าในหลุมน้ำที่ซ่อนอยู่และมีหญ้าสูง!
มีตั้งสามฟองเลย! ดูเหมือนว่าเพิ่งออกไม่นาน หลินเหยียนดีใจเก็บไข่ไว้ในอก ดูเหมือนวันนี้จะได้ของเยอะแน่ๆ เพิ่งออกจากบ้านก็เก็บไข่ได้แล้ว!


## บทที่ 14 เก็บลูกเก๋ากี้

หลังจากวางไข่เป็ดป่าลงในตะกร้าไม้ไผ่อย่างระมัดระวัง พี่น้องสองคนก็เดินขึ้นเขาตามเส้นทางอย่างช้าๆ ช่วงนี้เป็นฤดูที่ชาวบ้านต้องทำงานในไร่นา ทุกคนในหมู่บ้านต่างยุ่งกับงานในทุ่ง แทบไม่มีใครขึ้นเขา ยิ่งไปกว่านั้น บนเขาลูกนี้ก็ไม่มีอะไรดีๆ แม้ว่าเขาจะไม่ใหญ่ แต่ป่าก็ค่อนข้างลึก ในหมู่บ้านหลินเจียเอาไม่มีนายพรานโดยเฉพาะ จึงยิ่งมีคนขึ้นเขาน้อยลงไปอีก
ครอบครัวของหลินเหยียนไม่มีที่ดิน ครอบครัวหลินยังไม่ได้แยกออกจากกัน จึงไม่มีการแบ่งที่ดินให้พวกเขา แต่หลินเหยียนก็มีแผนไว้แล้ว หากอีกฝ่ายไม่ต้องการแยกครอบครัว พวกเขาก็ต้องดูแลชีวิตความเป็นอยู่ของครอบครัวเธอทั้งห้าคน แต่ถ้าต้องการแยก ก็ต้องมอบบางสิ่งให้พวกเขาด้วย
พี่น้องทั้งสองไม่มีเครื่องมือ แค่พกเคียวมาคนละอันตอนออกจากบ้าน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าเข้าไปในป่าลึก อย่างไรก็ตาม พวกเขาโชคดีตั้งแต่เพิ่งเข้าป่า หลินเหยียนมองต้นโกจิเบอร์รี่หลายต้นตรงหน้าด้วยความยินดี ผลสีแดงสดใหญ่โตดูน่าชื่นใจ ตอนนี้เป็นช่วงที่โกจิเบอร์รี่ออกผล โกจิเบอร์รี่เป็นสิ่งที่ดีมาก ไม่เพียงแต่ใช้ชงน้ำหรือต้มซุป แต่ยังใช้เป็นยาได้ด้วย ถ้าเก็บโกจิเบอร์รี่พวกนี้ไปตากแห้งแล้วขายที่ร้านยาในเมือง ก็จะได้เงินไม่น้อยทีเดียว
หลินเหยียนเหมือนเห็นเงินมากมายลอยผ่านหน้าเธอ จนหัวเราะคิกคักด้วยความดีใจ หลินเวยเห็นพี่สาวจ้องโกจิเบอร์รี่ด้วยตาเป็นประกายแบบโง่ๆ ก็รู้ว่าพี่สาวกำลังคิดอะไรอยู่ รีบดึงแขนพี่สาวและพยายามลากเธอไปข้างหน้า
"พี่ใหญ่ เราเก็บต่างหูแดงพวกนี้ไม่ได้นะ คนแก่บอกว่ามันเป็นอาหารที่งูชอบกินที่สุด เราไม่ควรแย่งอาหารกับงู ไม่อย่างนั้นจะทำให้งูตามเข้าบ้านเรานะ!"
ต่างหูแดงเป็นชื่อที่คนที่นี่เรียกโกจิเบอร์รี่ พวกเขาไม่รู้จักชื่อทางวิทยาศาสตร์ของโกจิเบอร์รี่ และคงไม่รู้ด้วยว่าโกจิเบอร์รี่สามารถใช้เป็นยาและขายเป็นเงินได้ หลินเหยียนเข้าใจแล้ว นี่เองที่โกจิเบอร์รี่เหล่านี้เติบโตในที่ที่เห็นได้ชัดเจนแบบนี้ แต่กลับไม่มีร่องรอยการเก็บเกี่ยวเลย เพราะไม่มีใครต้องการมันนั่นเอง
พูดถึงโกจิเบอร์รี่ มันเป็นสิ่งที่ดีจริงๆ แม้ว่าเมื่อเพิ่งเก็บมาจะไม่มีรสชาติอะไรให้กิน แต่เมื่อตากแห้งแล้วกลับมีรสหวาน ที่สำคัญกว่านั้นคือโกจิเบอร์รี่บำรุงไต เสริมตับ ชุ่มชื้นปอด และบำรุงสายตา รวมถึงคุณประโยชน์อื่นๆ อีกมากมายที่เธอพูดไม่หมด
อย่างไรก็ตาม เมื่อได้ยินหลินเวยพูดแบบนั้น หลินเหยียนก็รู้สึกไม่มั่นใจ หากหมอในเมืองไม่รู้ว่าโกจิเบอร์รี่สามารถใช้เป็นยาได้ เส้นทางการหาเงินของเธอก็จะถูกตัดขาด
ช่างมันเถอะ เก็บกลับไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน แม้จะขายไม่ได้ เธอก็ยังใส่ลงไปในซุปได้ คนในครอบครัวทุกคนต้องการกินของดีๆ เพื่อบำรุงร่างกาย
"น้องรอง ต่างหูแดงนี่เป็นของดีนะ ฉันจำได้ว่าเคยได้ยินพี่จู้พูดถึง คนมีความรู้เรียกมันว่าโกจิเบอร์รี่ ในหนังสือยังเขียนไว้ว่ากินแล้วช่วยบำรุงร่างกาย พวกเราเก็บกลับไปให้พ่อกับแม่กินก็ดีที่สุดแล้ว"
"แต่ว่า..." หลินเวยมองต้นโกจิเบอร์รี่ที่เขียวชอุ่มด้วยความกลัว ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อคำพูดของพี่สาว แต่กลัวคำพูดของคนแก่
หลินเหยียนรู้ว่าน้องกลัวอะไร น้องสาวคนนี้ขี้กลัว วันนี้ที่ยอมมาขึ้นเขากับเธอก็ถือว่าดีมากแล้ว หากให้เธอเข้าไปใกล้ๆ เพื่อเก็บ "อาหารของงู" ก็เหมือนกับให้เธอแย่งอาหารจากปากงู เธอคงไม่กล้าแน่นอน
"ต่างหูแดงนี่ ไม่ได้เป็นอาหารของงูอย่างที่คนแก่พูดหรอก งูกินหนูต่างหาก" หลินเหยียนปล่อยมือหลินเวย แม้จะรู้ว่าคำพูดของตัวเองอาจไม่ได้ขจัดความกังวลของน้องสาว แต่ก็ไม่คิดจะล้มเลิกการเก็บโกจิเบอร์รี่: "ถ้าเธอกลัวก็รออยู่ตรงนี้แล้วกัน"
หลินเวยยังอยากขัดขวาง แต่คำพูดของพี่สาวก็ไม่เหมือนเรื่องโกหก และพี่สาวก็ได้ยินมาจากพี่จู้ พี่จู้เป็นคนที่มีความรู้มากที่สุดในหมู่บ้านหลินเจียเอา สิ่งที่เขาพูดต้องถูกต้องแน่นอน
คิดได้ดังนั้น หลินเวยก็รวบรวมความกล้า ตามพี่สาวไป: "พี่ใหญ่พูดถูกทั้งหมด ฉันไม่กลัวหรอก ฉันจะเก็บกับพี่ กลับไปให้แม่กับพ่อบำรุงร่างกาย ให้แม่คลอดน้องชายออกมา"
เมื่อได้ยินคำพูดของน้องสาว หลินเหยียนหัวเราะพรวด: "โอ้โห น้องรองของฉันช่างไม่รู้จักอาย ยังพูดถึงการมีน้องชายอีก"
หลินเวยได้ยินพี่สาวล้อเลียนตัวเอง มือที่กำลังเก็บโกจิเบอร์รี่แดงก็หดกลับทันที ใบหน้าเล็กๆ แดงยิ่งกว่าโกจิเบอร์รี่: "พี่ใหญ่ คุณ คุณแค่หัวเราะเยาะฉัน"
"ฮ่าๆๆๆ" เมื่อเห็นท่าทางเขินอายของน้องสาว เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคุณชายร่ำรวยที่ชอบแกล้งสตรีที่ดี เสียงหัวเราะจึงกลั้นไม่อยู่ เธอกุมท้องหัวเราะคิกคัก
หลินเหยียนนำไข่เป็ดป่าออกจากตะกร้าไม้ไผ่ไปวางบนใบหญ้านุ่ม แล้วเลือกใบไม้สะอาดมารองในตะกร้า จากนั้นจึงใส่โกจิเบอร์รี่ลงไป โกจิเบอร์รี่พวกนี้ควรเก็บพร้อมกับก้านเล็กๆ และต้องระวังไม่ให้ช้ำ ไม่เช่นนั้นโกจิเบอร์รี่ที่ตากแห้งจะไม่สวยและดูสกปรก หากร้านยากดราคาเพราะเหตุนี้ เธอก็จะขาดทุน
พี่น้องทั้งสองหัวเราะไปพลางเก็บโกจิเบอร์รี่ไปพลาง แปลงโกจิเบอร์รี่นี้ใหญ่มาก สองคนเก็บมาเกือบครึ่งชั่วยามแล้ว แต่ก็เพิ่งเก็บได้เกินครึ่งเท่านั้น
"พอแล้วน้องรอง ต่างหูแดงที่นี่มีเยอะมาก และชาวบ้านก็ไม่รู้ว่ามันดีแค่ไหน เราเก็บเท่านี้ก่อนเถอะ เดี๋ยวต้องเดินขึ้นเขาต่อ ดูว่าจะหาของดีอะไรได้อีกไหม" หลินเหยียนเช็ดเหงื่อ สองคนรวมกันเก็บได้เกือบครึ่งตะกร้า นับว่าไม่น้อยเลย
ตอนแรกหลินเวยยังกังวลอยู่บ้างตอนเก็บ แต่เก็บมาครึ่งวันก็ไม่เห็นงูออกมาขัดขวางการเก็บโกจิเบอร์รี่ของพวกเธอ เธอจึงมีกำลังใจ ยิ่งเก็บก็ยิ่งกระตือรือร้น เมื่อได้ยินคำพูดของพี่สาว หลินเวยจึงหยุดมือ ใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อบนใบหน้า: "พี่ใหญ่ เมื่อกี้หนูกินต่างหูแดงลูกหนึ่ง รู้สึกว่ามีรสหวานนิดหน่อย แต่ก็ไม่มาก มันช่วยบำรุงร่างกายได้จริงหรือ?"
หลินเหยียนหาที่ร่มนั่งลง ใช้แขนเสื้อพัดลม: "แน่นอนสิ ถึงเธอจะไม่เชื่อคำพูดของพี่ แต่ก็ควรเชื่อคำพูดของพี่จู้ของเธอนะ"
คิดว่าหลินเวยจะชื่นชมคนที่มีความรู้มากที่สุดในหมู่บ้านหลินเจียเอาอย่างมาก แต่ไม่คาดคิดว่าหลินเวยจะบ่นพึมพำ: "ฉันเชื่อแค่คำพูดของพี่ใหญ่ ไม่เชื่อคำพูดของเขาหรอก เขายังบอกว่าเมื่อเขาสอบได้เป็นบัณฑิตเอกแล้วจะมาแต่งงานกับพี่ใหญ่ แต่ฉันแอบได้ยินแม่กับพ่อคุยกันว่า พี่จู้ไม่น่าจะสอบได้เป็นบัณฑิตเอก และถึงสอบได้ ก็ไม่แน่ว่าจะแต่งงาน... พี่ใหญ่ ฉัน... อย่าเสียใจนะ ฉันไม่ได้..."
วันนี้หลินเวยเก็บโกจิเบอร์รี่อย่างสนุกสนาน จึงไม่ได้ระวังปากตัวเอง เธอรีบโบกมือมองพี่สาวด้วยความกังวล แต่ก่อนหากเธอพูดไม่ดีเกี่ยวกับพี่จู้แม้เพียงประโยคเดียว พี่สาวก็จะโกรธ เธอหวังเพียงว่าพี่สาวจะไม่โกรธแม่เพราะเรื่องนี้ แต่เธอกลับไม่เห็นพี่สาวปกป้องเฉินจู้เหมือนแต่ก่อน แต่กลับยังคงยิ้มพัดลมต่อไป: "ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้ฉันก็ไม่ได้ชอบเขาแล้ว และฉันก็คิดว่าคนหน้าตาดีแบบเขาไม่เหมือนคนที่จะเป็นขุนนาง แต่กลับดูเหมือนคนที่จะกินแรงเมีย ฮ่าๆ"
หลินเวยไม่เข้าใจว่า "กินแรงเมีย" หมายถึงอะไร แต่เมื่อเห็นว่าพี่สาวไม่โกรธ สีหน้าก็ไม่เปลี่ยน เธอจึงวางใจ พี่น้องทั้งสองพักอีกสักครู่ เตรียมจะรีบขึ้นเขาต่อในขณะที่แดดยังไม่แรงเกินไป แต่ทันใดนั้น หลินเหยียนเพิ่งลุกขึ้น ก็เห็นหลินเวยหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่น ดูจากสถานการณ์แล้ว ไม่ดีเลย!
　　เรื่องใหม่ "จักรวาลยอดฝีมือสั่นสะท้าน" กำลังเผยแพร่อยู่นะ～
ข้ามมิติมาชาติหนึ่ง เชฟสาวสวยกลายเป็นเด็กดวงไม่ดีที่ทุกคนรังเกียจ
　　บ้านผุพังสามห้อง พ่อพิการแม่อ่อนแอ ยังมีน้องสาวสองคนผอมแห้งที่ต้องเลี้ยงดู
　　อะไรนะ?!
　　แม่คลอดลูกสาวสามคน ล้วนเป็นเพราะเธอมีดวงแข็งขัดขวางการมีน้องชาย? พ่อตกจากหลังคาบ้านนอนป่วยครึ่งปี ก็เพราะเธอเล่นโคลนอยู่ข้างๆ?
　　เธอเรียกปู่ย่าทีไร คนแก่ทั้งสองก็ป่วยบ้างล้มบ้าง แม้แต่ลูกชายสองคนของลุงคนที่สามที่สำลักอาหาร ก็เพราะวันนั้นเป็นวันเกิดของเธอ
　　ฮึ่ม! ลุงอาจจะอดทนได้ แต่ป้าทนไม่ไหวแล้ว! ถ้าข้าไม่แสดงอำนาจ ทุกคนคงคิดว่าข้าเป็นแมวการ์ฟิลด์ไปแล้ว?!
　　เพื่อเงินห้าตำลึง ก็คิดจะขายเธอให้ไปแต่งงานกับคนป่วยเพื่อเสริมดวง? ดี ในเมื่อฉันเป็นเด็กดวงไม่ดีอยู่แล้ว ก็จะทำให้บ้านพวกเธอพบกับความยากลำบาก!
　　คิดจะขายน้องสาวของเธอให้ไปเป็นทาสรับใช้ในบ้านใหญ่? เธอตะโกนเรียก หยิบมีดทำครัว เจอปีศาจก็ฟันปีศาจ เจอภูตผีก็ฟันภูตผี นับแต่นั้นมาชื่อเสียงของหญิงดุดันก็กระฉ่อนไปทั่วหมู่บ้าน
　　จะดุดันก็ดุดันไป เพื่อญาติพี่น้องที่รัก เธอยินดีที่จะเป็นหญิงดุดัน ด้วยฝีมือการทำอาหารอันยอดเยี่ยม เปิดโรงเหล้า เป็นเชฟใหญ่ วิจัยและพัฒนาเมนูใหม่ๆ ชนะใจลูกค้ามากมาย ยิ่งไปกว่านั้นยังคิดกลยุทธ์ใหม่ๆ หาเงินก้อนโต นำพาครอบครัวสู่ความร่ำรวยและชีวิตที่ดีขึ้น!
　　ส่วนญาติที่เลวทรามพวกนั้นที่เลียหน้ามาขอคืนดี เธอยิ้มหวาน โบกมือส่ง: เชิญไปให้สวัสดี หนังสือตัดญาติติดกรอบแขวนไว้บนกำแพงเรียบร้อยแล้วนะ!
　　ส่วนเรื่องผู้ชายน่ะ แม้แต่น้องสาวก็รู้: หน้าตาดีไม่ได้กินได้ ต้องเป็นคนที่หาเงินเก่ง รู้จักทะนุถนอมภรรยา ปฏิบัติตามหลักสามเชื่อฟังสี่คุณธรรม จึงจะเป็นพี่เขยที่ดีเยี่ยม
ขอประกาศอย่างจริงจัง: เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งขึ้น โปรดอย่าเลียนแบบเหตุการณ์ พฤติกรรม หรือการกระทำใดๆ รักชีวิตและใช้ชีวิตให้ดี~