Monster Pet Evolution นักเลี้ยงสัตว์อสูรขั้นเทพ
จิ่วฉือจุ้ย
## 0001-แมงมุมปล้องลายเทา

บทที่ 1 แมงมุมปล้องลายเทา
เด็กหนุ่มคนหนึ่งนามว่า เกาเผิง กำลังเดินทางกลับจากโรงเรียนในช่วงโพล้เพล้ เขาควานหาคีย์การ์ดในกระเป๋าสีแดงของตนเมื่อถึงที่หมาย
กริ๊ง!
เกาเผิงผลักประตูเหล็กบานใหญ่จนเกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าดเพื่อเข้าไปในตึกที่มีสภาพค่อนข้างเก่า บนพื้นมีเศษขยะประปราย แต่ยังดีที่พวกมันไม่ได้ส่งกลิ่นรบกวนแต่อย่างใด
เกาเผิงยืนบนโถงทางเดินมืดสลัว เขามองไปที่บริเวณเพดานและเห็นเงาสีดำกำลังทำท่าทางแปลกประหลาดอยู่
เกาเผิงขมวดคิ้วมอง แมงมุมยักษ์ตัวหนึ่ง ขนาดของมันใหญ่พอๆ หินขนาดใหญ่เกาะอยู่ตรงโคมไฟบนเพดาน มันกำลังพ่นใยเพื่อสร้างรังคลุมทั่วทั้งเพดานไปถึงบันไดของทางขึ้น นัยน์ตาสีเลือดของมันเปล่งประกายเมื่อสะท้อนกับแสงจากหลอดไฟ
เกาเผิงถอนหายใจ “เฮ้อ แมงมุมน้อยที่คุณยายเฉินเลี้ยงไว้หลุดออกมาอีกแล้วสินะ ขอเดาว่านี่เป็นครั้งที่เจ็ดของเดือน”
เกาเผิงทำเป็นไม่สนใจมันก่อนจะเดินขึ้นบันไดไป เมื่อผู้หลบหนีตัวน้อยเห็นอย่างนั้นมันจึงส่งเสียงร้องออกมา
“ชี่...ชี่”
เกาเผิงตกใจแล้วหยุดเดินพร้อมหันกลับไปมอง แมงมุมยักษ์กำลังไต่ไปรอบๆ เพดาน
“มันเป็นแมงมุมปล้องลายเทาไม่ใช่เหรอ อาจารย์เคยบอกไว้ว่ามันเป็นสัตว์อสูรที่รักสงบไม่มีพิษภัยนี่นา”
ขณะเดียวกัน เกาเผิงนึกบางอย่างขึ้นได้ เขาวางกระเป๋าลงกับพื้นก่อนจะหยิบเศษกระดาษมาปั้นเป็นก้อนกลมๆ แล้วล้วงไฟแช็กออกมาจากกระเป๋ากางเกง
เกาเผิงเกิดฉุกคิดได้ว่า 'คงไม่จำเป็นต้องลงมือกับเจ้าแมงมุมปล้องลายเทาแบบรุนแรงก็ได้มั้ง มันเป็นสัตว์เลี้ยงของคุณยายฉินที่อยู่ชั้นสอง ไม่สิ นี่ไม่ใช่ประเด็น! ไม่จำเป็นต้องออมมือกับมันหรอกเพราะมันเป็นสัตว์อสูร!'
ภายหลังมหาภัยพิบัติ พวกสัตว์อสูรชนชั้นสามัญต่างมีความแข็งแกร่งพอๆ กับสิงโตหรือเสือที่เป็นนักล่าบนยอดสุดของห่วงโซ่อาหาร ถ้าเกิดเกาเผิงไปทำให้มันโกรธเข้าเขาคงไม่ต่างกับลูกแกะที่กำลังรอการเชือดเพราะทางเดินในโถงตรงนี้ไม่มีทางหนีเลย
'เฮ้อ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด' เกาเผิงส่ายหัวเบาๆ สลัดความคิด ก่อนจะเดินมุ่งตรงไปที่บันได
ในตอนนั้นเอง เกาเผิงจุดไฟใส่บอลกระดาษ โยนขึ้นไปบนเพดานข้างหลังแล้ววิ่งหนีไปยังบันไดอย่างสุดชีวิต
‘ชี่...ชี่’ เจ้าแมงส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธ เสียงของมันดังตามหลังมาเรื่อยๆ เกาเผิงหันกลับไปมอง และเห็นเจ้าแมงมุมกำลังตามไล่ล่าเขาอย่างโกรธเกรี้ยว
แมงมุมริ้วโลหะร่วงตกลงพื้นโถงทางเดิน มันพยายามตะเกียกตะกายปีนหนีบอลกระดาษติดไฟกลับขึ้นไปบนเพดาน  แววตาของเกาเผิงเปล่งประกายความตื่นเต้น แมงมุมริ้วโลหะมันกลัวไฟเป็นเรื่องจริง
'แม่เจ้า! มันเป็นแบบที่เขาคิดจริงด้วย'
เกาเผิงรีบวิ่งหนีขึ้นไปทางบันไดอย่างรวดเร็วดั่งสายลมขณะที่แมงมุมริ้วโลหะส่งเสียงคำรามด้วยความโมโหตามหลังเขามา
“ไหนอาจารย์จางบอกว่ามันเป็นสัตว์อสูรที่รักสงบไง”
เขายังคงวิ่งต่อโดยไม่ลดความเร็ว การที่เขาไปยั่วยุสัตว์อสูรไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ ถ้าเขาถูกจับได้ คงถูกเจาะกะโหลกดูดสมองหรือฉีกช่องท้องควักเครื่องในของเขาออกมากิน เรื่องนี้มันจะเกิดขึ้นแน่ๆ ถ้าเขาไม่ระวังตัว
พวกสัตว์อสูรเหล่านี้มันมาจากมิติอื่น ในช่วงเกิดมหาภัยพิติ ผู้คนล้มตายจำนวนมากด้วยน้ำมือของสัตว์อสูร ถึงพวกมันจะดูไร้พิษสงเพียงใด อย่างไรเสียก็ไม่สามารถเปลี่ยนความจริงที่ว่าพวกมันเป็นสัตว์ประหลาดได้อยู่ดี
เสียงฝีเท้าของแมงมุมปล้องลายเทาไล่ตามหลังเขาใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เกาเผิงได้ยินมันชัดเจน ฟังดูคล้ายกับแท่งเหล็กหล่นกระทบกับพื้นอย่างไรอย่างนั้น
‘อีกแค่ชั้นเดียวจะถึงห้องเขาแล้ว!’
‘จะถึงแล้ว!’
แมงมุมปล้องลายเทาเจ้าของดวงตาสีเลือดและเขี้ยวพร้อมใช้บดร่างเหยื่อเพิ่มความเร็วในการไล่ล่าขึ้น
มันเริ่มใกล้ และใกล้เกาเผิงมากขึ้นเรื่อยๆ
“ซี่!”
เสียงขู่คำรามเสียงหนึ่งลอดกำแพงหนาดังก้องไปทั่วบริเวณ แมงมุมปล้องลายเทาทำท่าเตรียมกระโดดตะครุบเหยื่อพร้อมกับส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำ
หลังจากหยุดนิ่งอยู่พักหนึ่ง มันกลับมาไล่เกาเผิงต่ออีกครั้ง
“ซี่!” เสียงขู่อีกเสียงดังขึ้นอีกครั้ง แต่ฟังดูเกรี้ยวกราดมากกว่าเดิม
“ชี่…ชี่…” เจ้าแมงมุมค่อยๆ ล่าถอยหลังแล้วกระโดดหนีออกไป
เกาเผิงหายใจเหนื่อยหอบพลางปาดเหงื่อบนหน้าผากของตน ‘ทำไมมันหนีกลับไปง่ายดายอย่างนั้นล่ะ มันแค่ต้องการแกล้งให้ตกใจเล่นหรือเปล่า เหมือนเล่นวิ่งไล่จับอย่างสนุกสนานจนพอใจแล้วก็กลับเท่านั้นหรือ?’
เกาเผิงลูบคาง อืม...แม้จะเชื่อได้ยากไปสักหน่อยแต่คงหาเหตุผลอื่นมาอธิบายการกระทำของมันไม่ได้อีกแล้ว หลังจากนั้นเกาเผิงจึงหยิบกุญแจมาไขประตู
“พ่อครับ แม่ครับ ผมกลับมาแล้ว” เขาเอ่ยทักทายอย่างสดใส
เกาเผิงได้ความว่างเปล่าเป็นคำตอบ ทุกอย่างเงียบสนิทราวกับเขาอยู่คนเดียวบนโลกนี้
ในห้องนั่งเล่นมีโซฟาสีน้ำตาลหม่นวางอยู่ตรงข้ามทีวีรุ่นเก่า ภายในห้องมีเฟอร์นิเจอร์ไม่มากนัก เน้นการตกแต่งแบบเรียบง่ายสบายตา ส่วนเรื่องความสะอาด ต้องบอกว่าเจ้าของห้องนี้ดูแลมันเป็นอย่างดีเลยล่ะ
เกาเผิงสูดหายใจลึกๆ เพื่อปรับอารมณ์ของตนก่อนจะเปิดเข้าไปในห้องหนึ่ง ผ้าม่านช่วยบังแสงอาทิตย์ไว้ ทำให้ห้องนี้ดูสลัวจนมองไม่ถนัดนัก เตียงนอนในห้องยังคงอยู่ในเรียบร้อยเป็นระเบียบ
“พ่อครับ แม่ครับ ผมสอบได้ที่หนึ่งของห้องได้แล้วนะครับ พ่อแม่ต้องดีใจมากแน่ๆ เลย” เกาเผิงพูดกับภาพถ่ายขาวดำตรงหน้าด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มมีความสุข
ในรูปนั้นเผยให้เห็นคู่รักคู่หนึ่ง ชายหนุ่มหล่อเหลาและดูอ่อนโยนยืนขนาบข้างกับหญิงสาวเรียวหน้าสวยสง่าท่าทางใจดี ทั้งสองยิ้มอย่างมีความสุข เกาเผิงสบตากับคู่รักที่มองมายังเขาอยู่เช่นกันผ่านกระดาษแผ่นบางๆ นี้
แต่ท่านทั้งสองไม่อาจโต้ตอบกับเกาเผิงได้อีกต่อไป พวกเขาเพียงยิ้มให้เกาเผิงเท่านั้น และเขาเองก็ทำได้เพียงฝืนยิ้มตอบกลับไป
“เมื่อก่อนผลการเรียนของผมแย่ตลอด พ่อกับแม่เอาแต่บ่นผมเรื่องนี้อยู่บ่อยๆ แต่ดูตอนนี้สิครับ ผมได้ที่หนึ่งของห้อง ที่สี่ของระดับชั้นเลยนะ พ่อแม่ภูมิใจในตัวลูกคนนี้หรือเปล่าครับ? จากนี้ไปพ่อกับแม่ไม่ต้องห่วงเรื่องการเรียนของผมอีกแล้วนะครับ” เกาเผิงพูดพร้อมตาเริ่มร้อนผ่าวเหมือนจะร้องไห้
เด็กหนุ่มร่างผอมบางยืนเหม่ออยู่ตรงกลางห้อง ปล่อยให้ความเงียบไหลเวียนในห้วงความคิด เมื่อพลบค่ำมาเยือน เขาปรับอารมณ์ตัวเองให้กลับมาเป็นปกติ เกาเผิงพูดกับกรอบรูปตรงหน้าอีกครั้ง
“พ่อครับ แม่ครับ พรุ่งนี้โรงเรียนจะจัดทัศนศึกษา ผมคงไม่อยู่บ้านสักสองสามวันนะครับ ไม่ต้องเป็นห่วงผมนะครับ เพราะโรงเรียนจัดเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมืออาชีพไว้แล้ว ผมกลับมาปลอดภัยแน่นอน!”
“ผมได้ยินมาว่าโรงเรียนจ้างทีมรักษาความปลอดภัยจากบริษัทบลูชิลด์ด้วยนะครับ แถมบริษัทนี้มีครูฝึกสัตว์อสูรเก่งๆ เยอะมาก…”
ท่ามกลางห้องมืดสลัว เด็กหนุ่มร่างผอมบางคุยคนเดียวอยู่เบื้องหน้ารูปขาวดำของคู่รักพร้อมใช้มือลูบใบหน้าของพวกท่านด้วยความคิดถึงสุดจับใจ ตอนนี้เขาตัดสินใจแล้วว่าเขาต้องเข้มแข็งให้มากขึ้นกว่านี้เพื่อไม่ให้พ่อแม่ของเขาต้องผิดหวัง
แม้ไม่มีใครตอบเขากลับมา แต่เขาหวังว่าตอนนี้คงมีใครบางคนกำลังยกนิ้ว ส่งเสียงให้กำลังใจเขาอยู่เป็นแน่ หรือแม้อาจมีเสียงคัดค้านดังออกมาจากคนในรูปบ้างถือเป็นเรื่องมหัศจรรย์ที่เขาเองหวังให้เกิดขึ้นอยู่ร่ำไป แต่มันคงไม่มีทางเกิดขึ้นเป็นแน่แท้ ความจริงคือมีเพียงรอยยิ้มอันอบอุ่นจากคู่รักส่งมาให้เขาเท่านั้น
ในห้องนอนเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจจากอกเล็กของเด็กหนุ่ม
จู่ๆ เกาเผิงรู้สึกเย็นวูบขึ้นมาเสียดื้อๆ ร่างผอมลูบข้อศอกด้วยความหดหู่ในใจ เพียงไม่นานนัก บรรยากาศสีเทาเมื่อครู่หายไปทันควัน เกาเผิงกลับมาเป็นเด็กหนุ่มที่สดใสอีกครั้ง เขาเดินออกจากห้องไปก่อนจะค่อยๆ ปิดประตูราวกับกลัวว่าจะส่งเสียงดังรบกวนคู่รักในรูป
ไม่แน่ใจว่าเขาตาฝาดหรืออาจเป็นเพราะการหักเหของแสงที่ลอดเข้ามากันแน่ ในวูบหนึ่งเขาเหมือนจะเห็นใบหน้าของคู่รักทั้งสองในรูปยิ้มกว้างขึ้นและดูมีความสุขมากกว่าเดิมเสียอีก
…………………………………………….


## 0002-ตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วง

บทที่ 2 ตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วง
“ต้าซื่อ! นายอยู่ไหน? ออกมาเร็ว!” เกาเผิงส่งเสียงเรียกเมื่อกลับมาถึงห้องของตน
เมื่อได้ยินเสียงเรียกของเจ้าของ ‘ต้าซื่อ’ ยังคงนอนแผ่สบายใจอยู่ตรงพื้น หลังจากถูกเรียกซ้ำๆ จึงยอมคลานออกมาจากใต้โซฟา
เผยให้เห็นบางสิ่งที่มีลำตัวสีม่วงเข้ม แต่หากเมื่อใดกระทบกับแสงโคมไฟ สีของมันยิ่งเข้มมากขึ้นไปอีก เสียงดังกุกกักจากแขนขาที่มีกรงเล็บสีเหลืองซีดกระทบพื้นราวกับเสียงเคาะนิ้วบนโต๊ะ
ตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วง เป็นสัตว์อสูรชนิดหนึ่งซึ่งเกาเผิงเรียกชื่อมันด้วยความเอ็นดูว่า ‘ต้าซื่อ’ เพราะมันตัวใหญ่แถมรูปร่างยังคล้ายกับตะขาบสีม่วงอีก… ไม่สิ มันคือตะขาบยักษ์กลายพันธุ์ต่างหากล่ะ
ตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วงถือเป็นสัตว์เลี้ยงตัวเดียวและเป็นสิ่งที่สุดท้ายที่พ่อกับแม่ทิ้งไว้ให้เขาด้วย
เกาเผิงยังจำได้ดีในวันที่พ่อแม่นำต้าซื่อมาให้ เป็นวันที่สามหลังจากโลกปฏิวัติ ตอนแรกขนาดของต้าซื่อตัวเล็กเท่าตะเกียบ กระดองมันสีม่วงอ่อนคล้ายสีชมพูดูน่ารักน่าเอ็นดูมาก
เกาเผิงส่ายหัวสลัดความคิดออกไป เขาหันมามองต้าซื่อในตอนนี้ ขนาดของมันยาวถึงสองเมตร ความกว้างเท่าหนึ่งฝ่ามือและขากรรไกรแหลมคม ตอนนี้มันห่างไกลจากคำว่าน่ารักมาก กลายเป็นต้าซื่อที่เมื่อพาออกไปข้างนอกผู้คนที่พบเห็นต่างหวาดกลัวจนหัวใจจะวาย
ประสาทการมองเห็นของต้าซื่อไม่ค่อยดีนัก มันจึงใช้หนวดสีม่วงบนหัวตรวจจับสภาพแวดล้อมโดยรอบ รวมไปถึงใช้ตรวจจับกลิ่น แรงสั่นสะเทือน หรือแม้กระทั่งแยกแยะเสียงได้
เกาเผิงไม่เคยหวาดกลัวรูปลักษณ์ภายนอกของต้าซื่อ เขาเลี้ยงดูมันเป็นอย่างดีตลอดสามปีที่ผ่านมา และที่สำคัญมันยังเป็นสัตว์เลี้ยงที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้าก่อนพวกท่านจากไปด้วย
“ต้าซื่อ เสียงขู่เจ้าแมงมุมเมื่อกี้เป็นเสียงแกใช่ไหม?” เกาเผิงถามด้วยความสงสัยพลางเขาลูบหัวสัตว์เลี้ยง
ผิวของมันเย็นเฉียบราวกับจับต้องแผ่นเหล็กเย็นๆ
ต้าซื่อไม่ตอบแต่กลับส่ายหนวดของมันเบาๆ เกาเผิงไม่ได้ใส่ใจกับการตอบสนองนั้น ระดับสติปัญญาของต้าซื่ออาจไม่สูงนัก สมองมันเทียบเท่ากับเด็กอายุสามขวบเท่านั้น
ต้าซื่อไม่สามารถเข้าใจคำสั่งที่ซับซ้อนได้ มันเข้าใจเพียงแค่คำสั่งพื้นฐานง่ายๆ เช่น กัด แกล้งตาย หรือหมุนตัวสามรอบ เป็นต้น
ต่อให้มันไม่ตอบอะไร แต่เกาเผิงรู้ดีว่าเสียงขู่นั้นมันเป็นเสียงของต้าซื่อ เขาเลี้ยงมันมานาน เขาจำเสียงมันได้
สัตว์อสูรเป็นสิ่งมีชีวิตน่าพิศวง ไม่เว้นแม้แต่ต้าซื่อด้วย เขาจำจากที่อาจารย์สอนได้ว่า ตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วงเป็นสัตว์อสูรดุร้ายตัวหนึ่ง
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้เขาสงสัยว่าอาจารย์จางจะโกหกเขาอะไรเขาอีกหรือเปล่า เพราะต้าซื่อมันออกจะสงบเสงี่ยม เรียบร้อย ดูไร้พิษสงจะตาย
เกาเผิงเอามือไปลูบหนวดของต้าซื่อ มันทั้งนุ่มและยืดหยุ่นได้ด้วย
ต้าซื่อจ้องมองเกาเผิงราวกับจะพูดว่า ‘เจ้านายไม่มีอะไรทำหรืออย่างไร’
เมื่อเห็นต้าซื่อนอนเกลือกกลิ้งไปมา เกาเผิงจึงอดคิดไม่ได้ว่ามันใช่สัตว์อสูรดุร้ายจริงหรือ
เกาเผิงมองมันอยู่อย่างนั้นครู่หนึ่ง จู่ๆ หน้าต่างข้อมูลบางอย่างโผล่ขึ้นมา และมีเพียงเขาเท่านั้นมองเห็นมัน
ชื่อสัตว์อสูร: ตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วง
เลเวล: 5
ระดับ: ปกติ
คุณสมบัติ: ธาตุหยินและพิษ
สถานะ: สุขภาพดีและมีความสุข
จุดอ่อน: ธาตุไฟฟ้า
ความต้องการในการเลื่อนระดับ: แก่นสัตว์อสูรประเภทสายฟ้าเลเวลสิบขึ้นไป เปลือกไม้สายฟ้าอายุหนึ่งร้อยปีจำนวนหกร้อยกรัม หญ้าเงาจำนวนสิบใบ
เกาเผิงทึ่งอยู่พักหนึ่ง ตั้งแต่วันเกิดอายุครบสิบแปดปี เขาค้นพบว่าตัวเองมีความสามารถพิเศษมองเห็นค่าสถานะของเหล่าสัตว์อสูรได้ทุกตัว แต่ละตัวมีค่าสถานะแตกต่างกัน อย่างเช่น แมงมุมตัวน้อยของคุณยายเฉิน
ชื่อสัตว์อสูร: แมงมุมริ้วโลหะ
เลเวล: 3
ระดับ: ปกติ
คุณสมบัติ: ธาตุไม้
สถานะ: สุขภาพดีและมีความสุข
จุดอ่อน: ธาตุไฟ
ความต้องการในการเลื่อนระดับ…
เกาเผิงเฉียดตายเมื่อครู่นี้ เพราะเขาต้องการทดสอบความสามารถของตนว่าได้ผลจริงหรือไม่ และนั่นเป็นเพียงความอยากรู้อยากเห็นเท่านั้น
'เดี๋ยวนะ สถานะมีความสุข เจ้าแมงมุมแค่เล่นกับเขาเหรอเนี่ย และดูเหมือนมันจะสนุกมากเสียจริง' เกาเผิงทำสีหน้าปั้นยาก
สาเหตุที่เขาไม่กล้าทดลองกับต้าซื่อนั้น ประการแรก ถ้าข้อมูลพวกนั้นถูกต้อง เขาทนเห็นต้าซื่อได้รับบาดเจ็บไม่ไหว ประการที่สอง เขาไม่รู้จะหาสายไฟจากที่ไหน ครั้นจะเลาะสายไฟมาช็อตต้าซื่อก็เสี่ยงเกิดไฟฟ้าลัดวงจรอีก
“อืม...ความต้องการในการเลื่อนระดับหรือ” เกาเผิงพึมพำพร้อมแววตาเปล่งประกาย
สัตว์อสูรระดับสูงนั้นหายากมาก แม้จะอยู่ท่ามกลางฝูงสัตว์อสูรนับร้อยตัวยังถือว่ายากจะหาสัตว์อสูรระดับสูงเพียงตัวเดียวได้ สัตว์อสูรระดับสูงสามารถรับมือสัตว์อสูรระดับปกติสองตัวพร้อมกันได้สบายๆ
ถัดจากระดับสูงเป็นระดับสมบูรณ์ เมื่อกลายเป็นสัตว์อสูรระดับสมบูรณ์แล้วจะสามารถข้ามขีดจำกัดและกลายเป็นสัตว์ชนชั้นนักรบได้
เกาเผิงเคยเห็นสัตว์อสูรชนชั้นนักรบตามเว็บไซต์และโทรทัศน์เท่านั้น พลังอันน่าพิศวงของสัตว์อสูรชนชั้นนักรบนั้นยังคงตราตรึงอยู่ในใจของเขา
เกาเผิงเก็บความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ เขาลูบหัวต้าซื่อพลางพูดว่า “ต้าซื่อ ฉันจะทำให้นายเป็นสัตว์อสูรระดับสูงให้ได้เลย”
สำหรับเกาเผิงแล้ว ต้าซื่อนั้นเป็นมากกว่าเพื่อน มันเป็นเหมือนพี่น้องอยู่เคียงข้างเขาตลอดสามปีแห่งความโดดเดี่ยวเช่นนี้ และเป็นเหมือนของดูต่างหน้าที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ เกาเผิงกำหมัดแน่นอย่างไม่รู้ตัว
จากนั้นเกาเผิงเดินไปยังห้องครัว เปิดช่องฟรีซนำเนื้อแช่แข็งออกมา เขาหยิบขวานจากในตู้เก็บเครื่องครัวก่อนจะสับเนื้อแช่แข็งบนเขียงไม้
ฉับ ฉับ
เศษน้ำแข็งกระเด็นไปทั่วบริเวณด้วยแรงสับ
เมื่อจัดการเนื้อแช่แข็งเสร็จ เกาเผิงนำเนื้อใส่ลงในชามสเตนเลส จากนั้นหยิบแครอทออกมาล้างต่อด้วยหั่นเป็นชิ้นอย่างไม่พิถีพิถันนัก และใส่ลงภาชนะเดียวกันในที่สุด
นี่คือมือเย็นของต้าซื่อวันนี้ เจ้าตะขาบจะกินสองมื้อต่อวันคือ มื้อเช้ากับมื้อเย็น
อาหารของต้าซื่อนั้นเป็นเมนูง่ายๆ เพียงเนื้อดิบกับแครอทหรือเนื้อกับมันฝรั่งเท่านั้น
แต่ถึงจะดูเรียบง่ายอย่างไรก็ตาม แต่เกาเผิงยังคงคิดแล้วคิดอีกว่าจะให้ต้าซื่อกินอะไร เพราะแถวนี้ไม่มีใครมีประสบการณ์การเลี้ยงสัตว์อสูรประเภทตะขาบเลย
หลังจากค้นคว้าจากอินเทอร์เน็ตแล้วพบว่า ตะขาบเป็นสัตว์ที่สามารถกินได้หลากหลายมาก แต่ชอบที่สุดเห็นจะเป็นจำพวกแมลง เช่น หนอนนก จิ้งหรีด ตัวด้วง ปลวก จักจั่น แมลงปอ แมงมุม แมลงวัน และผึ้ง รวมไปถึงไข่และตัวอ่อนของแมลงดังที่กล่าวมา นอกจากนี้พวกมันยังกินหนอน  ไส้เดือน หอยทาก ตลอดจนพวกเนื้อเครื่องใน เลือด กระดูกอ่อนของพวกปลา พวกสัตว์ปีก หรือพวกสัตว์ที่อาศัยในคอกในเล้าทั้งหมด อีกทั้งพวกพืชมันก็สามารถกินได้ เช่น เปลือกผลไม้ มันฝรั่ง แครอท ผักต่างๆ แม้แต่นมกับขนมปังมันก็ด้วย
แต่เกาเผิงเอง ไม่ค่อยอยากให้ต้าซื่อกินพวกเนื้อกับเครื่องในมากนักเพราะต้องวุ่นวายในการทำอาหาร แถมมันมักส่งกลิ่นที่ไม่ค่อยสู้ดีและทำความสะอาดยากอีกต่างหาก
เกาเผิงเคยออกไปจับพวกแมลงแถวๆ นี้มาให้ต้าซื่อกิน แต่ทำได้ไม่นานก็ต้องหยุด เพราะต้าซื่อยิ่งโตขึ้นยิ่งต้องการอาหารมากขึ้นตามขนาดตัวของมัน เขาลงทุนไปจับแมลงทั้งวันแต่ไม่พอต่อความต้องการของมัน สุดท้ายจึงลงเอยที่เนื้อแช่แข็ง เพราะเขาหาซื้อได้ง่ายตามร้านสะดวกซื้อ
เกาเผิงเคยคิดจะซื้อพวกแมลงมาให้ต้าซื่อกินเช่นเดียวกัน แต่ต้องหยุดความคิดนั้นไปเพราะแมลงราคาค่อนข้างสูง
เงินใช้จ่ายของเกาเผิงในแต่ละวันได้มาจากรัฐบาลส่วนหนึ่ง และเป็นเงินเก็บของพ่อแม่ของตน ทำให้เขาไม่ขัดสนเรื่องค่าใช้จ่ายสักเท่าไร
แต่ถึงกระนั้น มันยังคงไม่มากพอสำหรับใช้ไปทั้งชีวิตในโลกที่แสนจะอันตรายนี้
หากวันหนึ่งเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น เกาเผิงคงอยู่เฉยไม่ได้เป็นแน่
…………………………………………….


## 0003-ผู้ฝึกสัตว์อสูร

บทที่ 3 ผู้ฝึกสัตว์อสูร
หายนะครั้งใหญ่มาเยือน ทำให้โลกใบนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
ย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน ดาวโลกเกิดมหาภัยพิบัติครั้งยิ่งใหญ่เกินกว่าใครจะคาดการณ์ได้ ท้องฟ้ามืดครึ้มเต็มไปด้วยรอยแยกสีดำคล้ายรอยกรงเล็บน่าพิศวงนับไม่ถ้วน
เผยให้ทุกสายตาเห็นโลกที่อยู่อีกฝั่งของรอยแยก
แต่ยังไม่เคยมีผู้ใดย่างกรายเข้าใกล้โลกนั้นได้เลยสักคน
บางประเทศหวังข้ามไปยังโลกอีกฝั่ง แต่ด้วยความแปรปรวนของมิติทำให้พื้นที่โดยรอบปล่อยคลื่นหรือสัญญาณรบกวนบางอย่างออกมา หากเข้าปะทะเมื่อใดแม้แต่โลหะแข็งแรงทนทานสักเพียงไหน ท้ายที่สุดแล้วก็ไม่ต่างอะไรจากเศษกระดาษแสนเปราะบางและสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย
หลังจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น ไม่มีมนุษย์หน้าไหนหรืออาณาจักรใดเข้าใกล้มันอีกเลย รอยแยกเหล่านั้นปรากฏอยู่ครึ่งวันและจางหายไป
อย่างไรเสีย นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของฝันร้ายเท่านั้น
และรอยแยกเหล่านั้นปรากฏไปทั่วทุกมุมโลก บางรอยหายไปแล้วแต่ยังทิ้งรอยดั่งแผลเป็นไว้จนถึงทุกวันนี้ พวกมันทำหน้าที่คล้ายกับประตูเชื่อมต่อระหว่างโลกอีกมิติหนึ่ง
ดาวเคราะห์อื่นนับล้านเชื่อมต่อกับโลกใบนี้ผ่านรอยแยก ทำให้สัตว์อสูรสามารถบุกรุกโลกได้ หากแต่ด้วยเหตุผลใดนั้นไม่มีทางรู้ พวกมันอาจเป็นสสารจากนอกโลก อสูรกายจากโลกอื่น หรือการลงทัณฑ์ของพระเจ้า ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม เหล่าสรรพสัตว์ แมกไม้นานาพันธุ์ต่างกลายพันธุ์อย่างรวดเร็ว
แต่สิ่งหนึ่งที่ยังคงไม่กลายพันธุ์ นั่นคือ ‘มนุษย์’
ในโลกที่แม้แต่พระเจ้ายังทอดทิ้งนี้ มนุษย์บางคนได้ค้นพบความลับน่าอัศจรรย์ที่ซุกซ่อนอยู่ในสายเลือดและจิตวิญญาณของพวกเขา นั่นคือ
‘พันธสัญญาเลือด’
พันธสัญญานี้ก่อให้เกิดคู่หูที่ไว้ใจซึ่งกันและกันขึ้น  ผู้คนต่างเรียกขานบุคคลเหล่านี้ว่า ‘ผู้ฝึกสัตว์อสูร’
หลังการค้นพบทำให้โลกเปลี่ยนไป แม้ผู้ฝึกจะไม่ได้มีพลังดั่งสัตว์อสูรแต่พวกเขาสามารถควบคุมมันได้!
เมื่อมีผู้ฝึกสัตว์อสูรจึงมีการสร้างเทคโนโลยีและสภาพแวดล้อมอันเหมาะสมขึ้นมาใหม่เพื่อให้ดีต่อการอยู่ร่วมกันระหว่างมนุษย์กับสัตว์อสูร
มนุษย์ทุกคนล้วนมีสัตว์อสูรไว้ในครอบครอง ดังนั้นไม่ว่าใครก็สามารถเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรได้
ทุกๆ ครัวเรือนจะมีสัตว์อสูรไว้ในครอบครองอย่างน้อยหนึ่งถึงสองตัว
‘สัตว์อสูร’ คือชื่อเรียกสิ่งมีชีวิตจากต่างโลกหรือพวกสรรพสัตว์บนโลกที่กลายพันธุ์
พวกสัตว์อสูรมีอุปนิสัยแตกต่างกัน บางตัวดุร้าย บางตัวรักสงบ สัตว์อสูรที่ถูกเลี้ยงมาตั้งแต่ยังเล็กจะเชื่อฟังเจ้านายของพวกมันดั่งสุนัขหรือแมวในอดีต พวกมันจะไม่มีนิสัยก้าวร้าวฉุนเฉียวกับผู้ครอบครองเลย
นี่เป็นจุดเริ่มต้นของยุคใหม่ที่จะเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติไปตลอดกาล ซึ่งแน่นอนว่าเกาเผิงไม่คิดจะใช้ชีวิตเป็นเพียงคนธรรมดาหรือใช้ชีวิตไปวันๆ โดยไม่สนใจอะไร
สิ่งมหัศจรรย์มากมายรอเขาอยู่ข้างนอก เขาอยากสัมผัสมันด้วยตัวเอง
วลีที่ว่า ‘โลกนี้ช่างกว้างใหญ่ไพศาล’ คงใช้ไม่ได้อีกต่อไป เพราะนอกจากโลกมนุษย์แล้วยังมีโลกใบอื่นอีก เกาเผิงต้องไปสำรวจมันให้ได้
“ไม่แน่บางทีฉันอาจพบวิธีชุบชีวิตพ่อแม่ในโลกใบอื่นก็เป็นได้” เกาเผิงพึมพำกับตัวเอง
ความเชื่อแรงกล้านี้เริ่มเพิ่มพูนมากขึ้นทุกครา เขาเชื่อว่าในจักรวาลอันกว้างใหญ่นี้ต้องมีสิ่งที่เขาเฝ้าตามหาอยู่เป็นแน่
เกาเผิงนั่งตรงโซฟาสายตาจดจ่ออยู่กับโทรทัศน์ ข่าวสารส่วนใหญ่มักเป็นข่าวสำรวจตามบริเวณต่างๆ ข่าวพบเจอสัตว์อสูรอันตราย และประกาศแจ้งเตือนเฝ้าระวังภัย
และการรายงานข่าวของวันนี้ยังคงเดิมเหมือนที่ได้ยินในทุกๆ วัน
ทันใดนั้นเองข่าวหัวข้อหนึ่งสามารถดึงความสนใจของเขาได้เป็นอย่างดี
ตามรายงานข่าว พบกรงเล็บมหึมาของสัตว์อสูรลึกลับปรากฏบริเวณรอบนอกของรอยแยก สัตว์อสูรดังกล่าวไม่เคยถูกค้นพบมาก่อน นักวิทยาศาสตร์คาดการณ์ว่า อาจเป็นสัตว์อสูรในตำนานที่ทรงพลังราวกับเทพพระเจ้าและอยู่ในชนชั้นจักรพรรดิมีพลังเหนือจินตนาการ
ในช่วงท้ายของรายงานข่าว ปรากฏภาพหญิงสาวผมบลอนด์ในชุดขาว เธอถือกระบอกฉีดยาขนาดใหญ่พร้อมบรรจุของเหลวสีฟ้าสว่างอยู่ภายใน
“นี่คือเซรุ่มสัตว์อสูรตัวใหม่ของเครือบริษัทดราก้อน อัตราความสำเร็จในการยกระดับสัตว์อสูรเป็นระดับสูงมากถึงหกสิบเปอร์เซ็นต์ และอัตราความสำเร็จในการยกระดับสัตว์อสูรเป็นชนชั้นขุนนางเพียงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ผลิตภัณฑ์นี้ได้รับการวิจัยจากผู้เชี่ยวชาญเพื่อสัตว์อสูรแสนรักของคุณ และนี่คือผลิตภัณฑ์ที่คุณคู่ควร”
เกาเผิงกดปิดทีวี ความรู้สึกสับสนวุ่นวายปะทะเข้ามาในความคิด เซรุ่มนี้อาจสร้างความโกลาหลครั้งใหญ่ให้กับผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรเป็นแน่ แต่อีกนัยหนึ่งก็ทำให้ผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรได้มีบทบาทในสังคมมากขึ้นไปด้วย
หากมนุษย์ทำพันธสัญญาเลือดกับสัตว์อสูรแล้ว พวกมันจะไม่ต่างจากคนในครอบครัวเลย ฉะนั้นสัตว์อสูรจึงควรได้รับการดูแลอย่างดีที่สุด
ความหวังของเขาพลุ่งพล่านมากขึ้นอีกครั้ง ด้วยเทคโนโลยีก้าวหน้าอย่างรวดเร็วจึงมีความเป็นไปได้ว่าในสักวันหนึ่งจะสามารถนำผู้ล่วงลับกลับมามีชีวิตได้อีกครั้ง
เกาเผิงกำหมัดแน่น เขาจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ถ้าเขายังใช้ชีวิตเป็นอย่างทุกวันนี้ คงไม่อาจพบวิธีชุบชีวิตอย่างแน่นอน
หลังจากเตรียมอาหารให้ต้าซื่อเสร็จ เขาเดินไปที่ห้องนั่งเล่นก่อนจะเคาะเรียกต้าซื่อให้มากินมื้อเย็น
ต้าซื่อรับกลิ่นอาหารผ่านหนวดที่กำลังส่ายดุ๊กดิ๊กไปมาบนหัวของมัน มันรีบคลานมาทันที ต้าซื่อใช้เขี้ยวกินอย่างเอร็ดอร่อย
จากการค้นคว้ามาแล้ว ต้าซื่อเป็นตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วงที่พิษร้ายแรงมาก หากแต่เขาไม่เคยเห็นมันใช้พิษมาก่อนเลย เพราะมันอยู่แต่ในบ้านคงไม่มีโอกาสได้ใช้
ต่อมพิษของมันมีอยู่สองจุด มันจะปล่อยพิษออกมาจากขากรรไกรบนและล่าง
เกาเผิงไม่เคยโดนพิษของต้าซื่อเลย แต่ไม่ใช่กับพวกแมลงในบ้าน
ตั้งแต่ต้าซื่อมาอยู่ในบ้าน พวกแมลงแทบจะสูญพันธุ์ไปเลย พวกมันต่างต้องหนีตายออกไป เพราะไม่อย่างนั้นจะถูกต้าซื่อจับกิน
เมื่อนั่งมองต้าซื่อที่กินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย เขาจึงอดยิ้มไม่ได้ ในตอนนี้เขารู้แล้วว่าข้อมูลที่เขาเห็นนั้นเป็นความจริง บางทีเขาอาจใช้ความสามารถนี้ในการเป็นผู้เพาะพันธุ์อสูร
ผู้เพาะพันธุ์อสูรนั้นมีความรู้เกี่ยวกับสัตว์อสูรเป็นอย่างดี พวกเขาสามารถยกระดับสายพันธุ์สัตว์อสูรได้
พวกเขาไม่เพียงแค่รู้เกี่ยวกับชนิดของสัตว์อสูรเท่านั้น แต่ต้องรู้ถึงขนาด รูปร่าง อุปนิสัยของสัตว์อสูรด้วย ด้วยเหตุนี้ผู้เพาะพันธุ์อสูรจึงมีน้อยมาก
หากต้องการเป็นผู้เพาะพันธุ์อสูร ประการแรก ต้องรู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับสัตว์อสูรอย่างกว้างขวาง  ประการที่สอง ต้องใช้ความรู้เหล่านั้นยกระดับสัตว์อสูร และนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมผู้เพาะพันธุ์อสูรถึงได้รับการยกย่องมากกว่าผู้ฝึกสัตว์อสูร
ชีวิตของพวกเขาขึ้นอยู่กับสัตว์อสูรที่ตนเลี้ยง การยกระดับจะช่วยให้ตัวมันแข็งแกร่งมากขึ้น และผู้ที่สามารถทำให้พวกมันแข็งแกร่งขึ้นได้นั้นคือ ผู้เพาะพันธุ์อสูร จึงไม่แปลกเลยหากอาชีพนี้จะมีหน้ามีตามากขนาดนี้
นับตั้งแต่สามปีหลังจากปฏิวัติดาวโลก สัตว์อสูรจำนวนมากยังคงไม่ถูกค้นพบ ทำให้มีการค้นหาอสูรสายพันธุ์ใหม่อย่างต่อเนื่อง ไม่มีตำราใดกล่าวถึงพวกมันได้ทั้งหมด เกาเผิงจึงอดทึ่งไม่ได้กับความสามารถมองเห็นข้อมูลของสัตว์อสูรรวมไปถึงวิธียกระดับพวกมันของตัวเอง
…………………………………………….


## 0004-สหพันธ์รัฐบาลโลก

บทที่ 4 สหพันธ์รัฐบาลโลก
เกาเผิงอยากยกระดับให้ต้าซื่อ แต่เมื่อเห็นของที่ต้องใช้เขาถึงกับต้องยอมแพ้ เพราะเขาเพิ่งควักเงินก้อนโตจ่ายค่าอาหารของต้าซื่อจนกระเป๋าแบนจึงมีไม่มากพอซื้อสิ่งของเหล่านั้น
เพราะสิ่งที่ใช้ยกระดับ อย่างคริสทัลของสัตว์อสูรธาตุสายฟ้า เลเวลสิบขึ้นไปต้องจ่ายถึงสิบเครดิตพันธมิตรซึ่งเป็นเงินที่เยอะมากสำหรับเขา
‘เครดิตพันธมิตร’ คือสกุลเงินชนิดใหม่ถูกนำมาใช้เมื่อสองปีก่อน ภายหลังการก่อตั้งของสหพันธ์รัฐบาลโลก นอกจากนี้ยังมี ‘ดอลลาร์พันธมิตร’ โดยหนึ่งหมื่นดอลลาร์พันธมิตรมีค่าเท่ากับหนึ่งเครดิตพันธมิตร
ทุกประเทศเปลี่ยนมาใช้เงินสกุลนี้ โดยปกติทั่วไปดอลลาร์พันธมิตรใช้จ่ายซื้อของในชีวิตประจำวัน แต่พวกผู้ฝึกสัตว์อสูร นายทุนบริษัทขนาดใหญ่ และข้าราชการระดับสูงจะใช้เครดิตพันธมิตร ในสายตาของผู้มีอำนาจเครดิตพันธมิตรเป็นเพียงตัวเลขหนึ่งเพื่อใช้แลกสิ่งของที่พวกเขาต้องการ
เมื่อก้าวเข้าสู่ยุคสมัยใหม่ พวกสัตว์อสูรเกิดมาพร้อมกับสิ่งมหัศจรรย์มากมาย โดยเฉพาะชิ้นส่วนของมัน เพราะมีความแข็งแรงทนทานมากกว่าพวกโลหะที่พวกมนุษย์ประกอบขึ้นมาเสียอีก
แต่การจะได้ชิ้นส่วนจากพวกสัตว์อสูรมานั้นไม่ใช่เรื่องง่าย พวกมนุษย์ต้องจำเป็นต้องเสี่ยงชีวิต ฝ่าฟันอันตรายในถิ่นทุรกันดารหรือแม้กระทั่งโลกมิติอื่น ต้องต่อสู้กับสัตว์อสูรด้วย หากพวกเขาประมาทแม้แต่นิดเดียว พวกเขาอาจตายได้ทุกเมื่อ
ส่วนแหล่งที่อยู่ของพวกมันนั้นไม่แน่นอน บางทีเมืองแสนธรรมดาๆ แต่แท้จริงอาจเป็นรังของสัตว์อสูรก็เป็นได้ แม้โอกาสเกิดขึ้นจะมีน้อยแต่ใช่ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นการติดตามข่าวสารจึงเป็นเรื่องที่ดีและเพื่อความปลอดภัยต่อพวกเขาเอง
เกาเผิงยังจำได้ดีเกี่ยวกับเหตุการณ์ช็อกโลกเมื่อหนึ่งปีก่อน บริษัทชั้นนำของโลกได้ว่าจ้างผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับสูงมาสองท่านเพื่อค้นหาวัตถุดิบจากสัตว์อสูรชนชั้นนักรบ
ในสองวันถัดมา ผู้ฝึกสัตว์อสูรทั้งสองเดินทางเข้าป่าลึกจนได้ยินเสียงคำรามน่ากลัวดังกังวาน ในภาพถ่ายทางอากาศเผยให้เห็นสัตว์อสูรน่าสะพรึงกลัวขนาดใหญ่กำลังขู่คำราม ณ ใจกลางป่านั้น ซึ่งสัตว์อสูรที่ว่านี้มันคือมังกร!
มันมีเขาสีดำขนาดใหญ่งอกอยู่กลางหัว ถึงแม้ว่าแท้จริงแล้วมันจะเป็นบีฮีมอท ไม่ใช่มังกรจริงๆ แต่ตามตำราจีนโบราณได้กล่าวไว้ว่ามันคือมังกรเขาเดียว
ถึงกระนั้น ภาพถ่ายนี้ยังคงสร้างความตกตะลึงไปทั่วโลกกับการปรากฏตัวของสัตว์ในตำนาน
และเหตุการณ์นี้เป็นที่กล่าวขานไปทั่วโลก บางคนรู้สึกหวาดกลัว แต่บางคนกลับตื่นเต้น และบางคนคิดทะเยอทะยานอยากครอบครองมัน ถึงอย่างไร สองผู้ฝึกสัตว์อสูรที่เข้าป่าไปในวันนั้น ไม่มีใครได้พบเจอพวกเขาอีกเลยจนถึงวันนี้
ด้วยเหตุฉะนี้ ป่านั่นจึงได้รับการสมญานามเป็นเขตหวงห้ามทันที และไม่มีผู้ใดกล้าย่างกรายเข้าไปนับแต่นั้นมา หรือแม้แต่เดินเฉียดเพียงรอบนอกของป่ายังรู้สึกผวาได้เลย
คริสทัลสัตว์อสูรหรือพวกชิ้นส่วนของพวกมันจึงเป็นการยากมากกว่าจะได้มา และคงไขข้อสงสัยแล้วว่าทำไมราคาถึงได้สูงนัก
ส่วนเรื่องพวกสัตว์อสูรกินคริสทัลสัตว์อสูรเพื่อยกระดับตัวเองเป็นเรื่องที่ทุกคนรู้กันเมื่อนานมาแล้ว และสินค้าจำพวกนี้มักขาดตลาดอยู่เสมอ
ในช่วงแรกของโลกปฏิวัตินั้น เคยมีการใช้กำลังพลทหารโจมตีพวกสัตว์อสูรเช่นกัน แต่มันได้ผลกับพวกสัตว์อสูรระดับต่ำเท่านั้น ส่วนพวกสัตว์อสูรระดับสูงน่ะหรือ ของพวกนี้ทำอะไรพวกมันไม่ได้หรอก
หากแต่การใช้อาวุธยุทโธปกรณ์โจมตี ทำให้ผิวหนังของสัตว์อสูรเสียหายสาหัสจึงไม่ได้รับความนิยมในการใช้ล่าวัตถุดิบหลังจากนั้น
อย่างไรเสียยังมีข้อดีของการใช้อาวุธยุทโธปกรณ์อย่างหนึ่งคือ ทำให้พวกทหารได้รับคริสทัลเป็นจำนวนมาก พวกเขาจึงนำมาใช้ยกระดับสัตว์อสูรของตน จนพวกมันแข็งแกร่งอย่างน่าพิศวงเพื่อใช้พวกมันปกป้องบ้านเกิดของพวกเขา
การปฏิวัติที่เกิดขึ้น ทำให้ดาวเทียมถูกทำลายทั้งหมด มนุษย์จึงไม่รู้ถึงสิ่งที่เกิดขึ้นบนโลกได้เลย
เวลาผ่านไปสองปี โลกกลับมาสงบมากขึ้น มนุษย์ได้ส่งดาวเทียมขึ้นไปสำรวจและพบว่าโลกเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่
เปลือกโลกขยายกว้างขึ้นหลายเท่า และยังคงค่อยๆ เพิ่มมากขึ้นกว่าเดิม
ทำให้พวกต้นไม้ แม่น้ำ หุบเขา และพื้นที่รกร้างได้รับผลกระทบ ยกเว้นพื้นที่ที่มีผู้คนอาศัยอยู่
ณ เวลานี้ โลกที่เคยถูกขนานนามว่า 'ดาวเคราะห์สีฟ้า' ได้กลับกลายเป็น 'ดาวเคราะห์สีเขียว' ไปสิ้นแล้ว
ภูมิประเทศเปลี่ยนไปจนแปลกตา ผู้คนต่างคิดว่าเหมือนพวกเขากำลังอาศัยอยู่บนดาวดวงอื่นอย่างไรอย่างนั้น
ทั้งนี้สิ่งที่มนุษย์ต้องพึงระวังไว้เป็นดีที่สุดคือรอยแยกที่เชื่อมต่อกับโลกมิติอื่นเสียมากกว่า นี่เป็นข้อมูลความลับขั้นสุดยอด น้อยคนนักจะรู้เรื่องนี้
ผู้คนต่างใช้ชีวิตด้วยความหวาดระแวงว่าจะมีสัตว์ประหลาดโผล่มาจากรอยแยกนั้นอีกหรือไม่ ยากนักหากจะใช้ชีวิตให้เป็นปกติสุข
เกาเผิงคิดเรื่องพวกนี้ไปเรื่อยๆ จนผล็อยหลับบนโซฟา ในขณะเดียวกัน หนวดของต้าซื่อส่ายไปมาก่อนจะรีบคลานไปห้องนอนเพื่อคาบผ้าห่มผืนใหญ่มาสะบัดเหวี่ยงผ้าให้คลุมร่างของเกาเผิงพอดี
จากนั้นต้าซื่อจึงคลานกลับไปนอนต่อตรงใต้โซฟา
…………………………………………….


## 0005-มู่หลาน ชิงอี้

บทที่ 5 มู่หลาน ชิงอี้
เช้าวันรุ่งขึ้น เสียงนาฬิกาปลุกเรียกเกาเผิงที่หลับอยู่บนโซฟาตั้งแต่เมื่อคืนให้ตื่นจากนิทรา
‘เอ๋ นี่เราห่มผ้าตั้งแต่ตอนไหนเนี่ย’ เขาสับสนเล็กน้อย แต่ถึงแม้เกาเผิงจะรู้สึกงงแต่ก็ไม่คิดอะไรมาก เขารีบลุกไปอาบน้ำแต่งตัว
หลังจากเสร็จธุระส่วนตัว เกาเผิงนั่งกินแซนด์วิชที่ตัวเองเตรียมไว้อย่างรีบเร่ง ต่อด้วยเดินไปลากต้าซื่อออกมาจากใต้โซฟา กรงเล็บสีเหลืองของเจ้าต้าซื่อครูดไปตามพื้นจนเกิดเสียง
เกาเผิงวางต้าซื่อลงก่อนหอบเล็กน้อย ‘บ้าจริง ทำไมมันหนักอย่างนี้’ เขาตบหลังต้าซื่อเบาๆ “ต้าซื่อ นายต้องเดินเองแล้วนะ เข้าใจไหม?”
ต้าซื่อเงยหน้าขึ้นมา มันส่ายหนวดของมันเบาๆ ก่อนจะฟุบหลับไปอีกครั้ง แถมยังนอนนิ่งไม่ขยับตัวเสียด้วย
เกาเผิงเริ่มจนปัญญา ไม่รู้ต้องทำอย่างไรต่อ แต่หากปล่อยให้เป็นอย่างนี้ต่อไป มันจะขี้เกียจมากขึ้นกว่านี้เป็นแน่ เขาขมวดคิ้วก่อนจะนึกอะไรบางอย่างได้ว่า อาจารย์จางเคยสอนเรื่องการควบคุมดูแลสัตว์อสูรนั้น ต้องหมั่นฝึกพวกมันอย่างสม่ำเสมอจนกลายเป็นกิจวัตรประจำวันจนกลายเป็นนิสัยไปในที่สุด
พวกมันมีนิสัยและบุคลิกเป็นของตัวเอง ถึงแม้จะเป็นสัตว์อสูรชนิดเดียวกันแต่นิสัยล้วนแตกต่างกันเช่นเดียวกับมนุษย์
หากมนุษย์ผู้หนึ่งมีนิสัยขี้ขลาด แต่เมื่อได้รับการฝึกฝนอย่างเข้มข้นสักสองหรือสามปี บุคลิกของเขาจะเปลี่ยนไป ทั้งมีความกล้ามากขึ้น แข็งแกร่งมากขึ้น และแนวคิดนี้นั้นสามารถใช้กับสัตว์อสูรได้เช่นกัน
ที่เจ้าต้าซื่อมันขี้เกียจมากอย่างนี้อาจเป็นเพราะนอนอยู่ในบ้านทั้งวันจนติดเตียงแล้ว
เกาเผิงก้มลงไปกระซิบข้างหูต้าซื่อ “นี่นายหิวมั้ย ออกไปข้างนอกกันเถอะ มีพวกแมลงน่าอร่อยอยู่ข้างนอกเต็มไปหมดเลยนะ”
หนวดของต้าซื่อตั้งตรงขึ้นมา มันหันมามองเกาเผิงและยิ้มกว้าง
เกาเผิงใส่ปลอกคอที่ผูกติดกับโซ่จูงสีเงินอยู่ในมือของตัวเองให้ต้าซื่อ เขาสะพายกระเป๋านักเรียนสีแดง จูงต้าซื่อเดินออกไปบนท้องถนน
แม้ว่าจะมีคนเลี้ยงตะขาบไม่มากนักแต่เกาเผิงไม่คิดว่าจะได้รับความสนใจมากขนาดนี้ ทุกครัวเรือนเลี้ยงสัตว์อสูรเป็นสัตว์เลี้ยงไม่ต่างจากพวกสุนัขหรือแมวในอดีตเลย
นอกจากนี้สัตว์อสูรยังมีขนาดแตกต่างกันด้วย คนส่วนใหญ่จะเลือกเลี้ยงตัวที่ดูน่ารักหรือสง่างาม แต่บางคนก็เลือกเลี้ยงตัวที่แปลกๆ ขึ้นอยู่กับรสนิยมของแต่ละบุคคล
อย่างเช่น คุณป้าแต่งตัวแฟชั่นทันสมัยแต่ซ้ายของเธอจูงสุนัขราชสีห์เหมันต์ขนาดกลางๆ สูงสามเมตร ยาวหกเมตร
แม้จะเรียกว่าราชสีห์ทว่ามันเป็นแค่สุนัขเท่านั้น สุนัขสายพันธุ์หนึ่งที่มีขนาดกลาง
ส่วนคุณผู้ชายใส่สูท เดินอย่างเร่งรีบตรงข้างหน้าเกาเผิง เขามีนกแก้วสีแดงดำเกาะอยู่บนไหล่ของเขา
ชายชุดสูทกำลังเดินผ่านสุนัขราชสีห์เหมันต์ เจ้านกแก้วลืมตาและหันมาด่าเจ้าหมาว่า “เจ้าโง่”
สุนัขราชสีห์หยุดเดิน เงยหน้าไปมองนกแก้วอย่างสงสัย
“เจ้าโง่! มองหาพ่อแกเหรอ?” เจ้านกแก้วส่งเสียงด่าออกไป
“โฮ่ง!” สุนัขราชสีห์เหมันต์เห่าใส่นกแก้วอย่างมีความสุขราวกับอยากเลียเจ้านกแก้ว
นกแก้วบินหนีไป ทิ้งให้ชายชุดสูทต้องรับมือสุนัขราชสีห์เหมันต์เพียงลำพัง แถมชุดของเขาต้องเปื้อนน้ำลายมันด้วย
คุณป้ารีบไปขอโทษทันควัน ชายชุดสูทยิ้มตอบแล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรครับ เป็นความผิดของเจ้านกแก้วปากเสียของผมเอง ผมเจอแบบนี้ประจำเลยครับ เดี๋ยวผมจะเปลี่ยนชุดเมื่อถึงที่ทำงานครับ” เขาเปิดกระเป๋าให้ดูชุดสำรองที่เตรียมไว้
นี่เป็นแค่เสี้ยวหนึ่งของการใช้ชีวิตประจำวันของคนยุคนี้ พวกเขาได้ปรับตัวอย่างหนักกับการใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับสัตว์เลี้ยงที่เป็นสัตว์อสูรของพวกเขา
ด้านหลังของคุณป้ากับชายชุดสูทเป็นชายชราวัยเจ็ดสิบปีเดินกับคางคกยักษ์สีสันสดใสขนาดเท่าหินโม่ คางคกตัวนี้มีตุ่มขนาดเท่าลูกปิงปองเต็มหลัง มันคือคางคกห้าสี โดยสายพันธุ์นี้ไม่มีพิษ มีบางคนบอกว่ามันดูน่ารักจึงทำให้มันเป็นสัตว์อสูรที่นิยมเลี้ยงในปัจจุบัน
เมื่อเทียบกับต้าซื่อแล้วดูธรรมดาไปเลย แต่เมื่อมองดูต้าซื่อดีๆ แล้วมันก็น่ารักนะ น่ารักไปทางน่าเกลียดเสียมากกว่า
บางคนเลือกเดินคนเดียว ไม่มีสัตว์อสูรเหมือนกับคนอื่นๆ แต่น้อยมาก
เมื่อออกมาข้างนอก ทุกตัวจะมีสายจูงหมดทุกตัว แม้ว่าสัตว์อสูรจะสามารถทำลายสายจูงได้ง่ายๆ แต่พวกมันไม่ทำอย่างนั้น เพราะเป็นการแสดงถึงความเคารพต่อเจ้านายของมัน
เกาเผิงใกล้ถึงโรงเรียนซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านมากนักแล้ว แค่ครึ่งชั่วโมงก็เดินมาถึง
ในทุกวันนี้ทุกโรงเรียนอยู่ภายใต้การดูแลของรัฐบาลทั้งหมด จึงไม่มีโรงเรียนเอกชนอีกต่อไป
การศึกษายังคงเป็นเรื่องสำคัญแม้จะก้าวเข้าสู่ยุคใหม่ก็ตาม เพื่ออบรมเหล่าเด็กๆ ไม่ให้หลงผิดจนนำไปสู่ทางที่ถูกต้อง เพราะวัยเด็กเป็นช่วงเวลาสำคัญในการเปลี่ยนเป็นผู้ใหญ่
ในอดีต เด็กมีปัญหามักจะโตเป็นผู้ใหญ่ที่ชอบสร้างปัญหาให้กับสังคม แต่ในปัจจุบันไม่อาจใช้เรื่องนั้นมาบอกได้ว่าเด็กคนนั้นจะสร้างปัญหาได้ในอนาคต สิ่งที่ควรทำจริงๆ ก็คือการดูแลการทำพันธสัญญาเลือด หากทำสัญญากับสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งเกินไปและไม่สามารถควบคุมมันได้ สิ่งนั้นจะก่อให้เกิดปัญหาใหญ่โต
เกาเผิงเรียนอยู่ที่โรงเรียนมัธยมปลายฉางอาน ตั้งอยู่ในแถบชานเมืองและอยู่ใกล้กับสนามฝึกซ้อมของสถานีตำรวจ ขับรถไปอีกหน่อยก็ออกจากเมืองได้แล้ว
แต่ใครจะอยากออกจากเมืองกันล่ะ
ด้านนอกเป็นป่าดงดิบขนาดใหญ่ที่มีอันตรายรออยู่ทุกตารางนิ้ว
แม้ทางรัฐบาลได้ทำการสำรวจแล้วว่าไม่มีสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งอาศัยอยู่ แต่หากพบเจอขึ้นมาพวกเขาจะรีบทำการกำจัดให้โดยไว
รอบนอกเมืองมีกองกำลังป้องกันประจำการอยู่ เพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์อสูรบุกมาทำลายเมือง ทำให้บริเวณชายแดนมีแต่สัตว์อสูรระดับต่ำ ดังนั้นจึงมีนักเรียนบางคนหรือครูฝึกอสูรออกมาศึกษาเกี่ยวกับพวกมัน
ด้านหน้าประตูโรงเรียน มีรถบัสสีดำแดงจอดเต็มหน้าโรงเรียน รถแต่ละคันประกอบขึ้นจากโลหะชนิดพิเศษถึงสามชั้นและยังมีหนามแหลมออกมาจากตัวรถ ส่วนล้อรถทำมาจากยางไม้ของต้นไม้กลายพันธุ์ ทั้งหนาและยืดหยุ่น แม้แต่กระสุนยังเจาะไม่เข้า
เกาเผิงอดไม่ได้ที่จะมองรถบัสอย่างตกตะลึง ‘แม้แต่สัตว์อสูรระดับสูงก็ไม่อาจพังรถบัสพวกนี้ได้แน่ๆ’
“นักเรียนปีสองห้องสามมารวมกันที่นี่” เสียงตะโกนตรงประตูโรงเรียน
ตรงหน้ารถบัส มีหญิงสาวผมแดงสูงหนึ่งร้อยหกสิบแปดเซนติเมตร สวมแจ็คเก็ตหนังสีดำ ใส่กางเกงยีนขาม้าถือป้ายไม้ที่เขียนว่า “ปีสองห้องสาม”
“อรุณสวัสดิ์ครับ อาจารย์มู่หลาน” เกาเผิงวิ่งไปทักทายอาจารย์ด้วยสุภาพ
มู่หลาย ชิงอี้ สาวร่างใหญ่ น้ำหนักไม่ต่ำกว่าหนึ่งร้อยสิบกิโลกรัม เธอยิ้มแล้วทักทายเกาเผิง “อ้าว สวัสดีเกาเผิง หนูขึ้นรถไปเลือกที่นั่งก่อนได้เลยนะ”
มีนักเรียนสองประเภทที่อาจารย์มักจะจำได้ดี หนึ่ง เด็กเรียนดีทำคะแนนสูง และสอง เด็กเกเร
เกาเผิงเป็นเด็กเรียนดี เขาค่อนข้างเงียบและไม่ค่อยสร้างปัญหา
เมื่อขึ้นรถบัสไปพบว่ามีเพื่อนร่วมชั้นมาถึงก่อนแล้ว เพื่อนร่วมชั้นกับเขามีความสัมพันธ์ปกติดี ไม่เคยมีปัญหาระหว่างกัน อย่างน้อยก็ในความคิดเขา แต่ในความเป็นจริง ด้วยความที่เขาตั้งใจเรียนจนคะแนนพุ่งเป็นที่สี่ของชั้นจึงทำให้เขาเป็นที่นิยมของเพื่อนๆ
ด้านขวาของเขาเป็นตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วงคลานตามเกาเผิงมา มันดึงดูดความสนใจเพื่อนร่วมของเขา
“อ๊าย! น่ารักจังเลย”
“เจ้าตะขาบตัวน้อย”
“หืม นั่นตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วงไม่ใช่เหรอ? มันเป็นสัตว์อสูรระดับแถวหน้าของกลุ่มสัตว์อสูรระดับสามัญนี่ ใครจะคิดว่าครอบครัวของเกาเผิงจะเลี้ยงสัตว์อสูรทรงพลังอย่างนี้ไว้”
“แต่เขาเป็นเด็กกำพร้าไม่ใช่เหรอ? แล้วเขาไปได้ตะขาบมาจากไหน? คงไม่ใช่ว่าไปขอยืมคนอื่นมาหรอกนะ”
ด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตรนี้ ทำให้บรรยากาศในรถบัสเงียบสงัดทันที
…………………………………………….


## 0006-จุดอ่อนของวานรนิลทมิฬ

บทที่ 6 จุดอ่อนของวานรนิลทมิฬ
เกาเผิงหันหน้าไปมองด้านหลังของรถบัส ตรงเบาะหลังมีเด็กหนุ่มตัดผมเปิดข้างใส่ยีนรัดรูป สวมเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้ เด็กคนนี้เจาะหูด้วย เขานั่งเต๊ะท่าวางแขนลงตรงที่ว่างบนเบาะของเขา ด้านข้างมีลิงขนาดใหญ่สีดำนั่งอยู่ แม้ว่ามันจะนั่งอยู่แต่มันก็ดูสูงกว่าเด็กหนุ่มคนนั้น
เขามีชื่อว่า ไห่หลานหยู
เขากับเกาเผิงนั้นเรียกได้ว่าเป็นขั้วตรงข้ามกันเลย ไห่หลานหยูเป็นเด็กที่มีแต่ชื่อเสีย
ผลการเรียนก็แย่ที่สุดในห้อง ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่ชอบเกาเผิงที่ผลการเรียนดีเด่น
ไห่หลานหยูหัวเราะเยาะเย้ยขณะเอามือไปวางบนไหล่ของวานรนิลทมิฬที่นั่งข้างกันด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ
สัตว์อสูรตัวนี้เป็นของขวัญวันเกิดจากพ่อของเขาและยังเป็นสัตว์อสูรตัวแรกของเขาด้วย
ในยุคนี้ การที่ใครคนใดคนหนึ่งจะทำพันธสัญญาเลือดนั้น จำเป็นต้องมีอายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์ นี่เป็นกฎที่บัญญัติไว้โดยสหพันธ์รัฐบาลโลก จากงานวิจัยของรัฐบาลว่าด้วยเรื่องการทำพันธสัญญาเลือดนั้น ผู้ทำจำเป็นต้องมีอายุครบสิบแปดปี มิฉะนั้นอาจเป็นอันตรายต่อร่างกาย นั่นจึงเป็นเหตุผลให้เด็กๆ ถูกห้ามทำพันธสัญญาหากอายุยังไม่ถึงสิบแปดปี
ในวันเกิดของไห่หลานหยู พ่อของเขาได้พาไปที่ศูนย์ซื้อขายสัตว์อสูรย่านใจกลางเมืองเพื่อซื้อเจ้าวานรนิลทมิฬ
แม้ว่าวานรนิลทมิฬจะอยู่ในระดับปกติ แต่มันก็แข็งแกร่งกว่าสัตว์อสูรในระดับเดียวกัน ถ้าได้เลี้ยงดูและฝึกฝนอย่างดีจะสามารถเลื่อนขั้นกลายเป็นสัตว์อสูรชนชั้นขุนนางได้เลย
โดยสัตว์อสูรจะมีชนชั้นดังนี้
สามัญ เลเวลหนึ่งถึงสิบ
ขุนนาง เลเวลสิบเอ็ดถึงยี่สิบ
นักรบ เลเวลยี่สิบเอ็ดถึงสี่สิบ
และอื่นๆ
ในแต่ละชนชั้นจะมีระดับแบ่งย่อยอีกดังนี้ ปกติ สูง สมบูรณ์และอื่นๆ
ทั้งระดับและชนชั้นเป็นตัวบ่งบอกความสามารถการต่อสู้ของสัตว์อสูร
‘ชนชั้น’ ของสัตว์อสูรเป็นตัวบ่งบอกการบ่มเพาะฝึกฝนของสัตว์ แต่ ‘ระดับ’ เป็นตัวบ่งบอกความสามารถในการต่อสู้ของสัตว์อสูรในชนชั้นเดียวกัน ยกตัวอย่างเช่น สัตว์อสูรระดับตำนานสามารถต่อสู้กับสัตว์อสูรระดับปกติเป็นพันๆ ตัวพร้อมกันได้อย่างสบายๆ
เกาเผิงมองไปยังไห่หลานหยูแวบหนึ่งก่อนจะมองหาที่นั่งของตัวเอง
ไห่หลานหยูคิดว่าเกาเผิงต้องกลัวเขาแน่ๆ จึงหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข
เกาเผิงได้ปลอบต้าซื่อที่กำลังหงุดหงิด โดยการลูบหนวดของมัน ต้าซื่อนั่งอยู่ตรงหว่างขาของเกาเผิง
เมื่อต้าซื่อสงบลงแล้ว มันจึงค่อยๆ หลับตรงตักของเกาเผิง
ระหว่างที่ต้าซื่อหลับอยู่นั้น เกาเผิงกำลังดูข้อมูลที่เขาเพิ่งได้รับมาเมื่อกี้
ชื่อสัตว์อสูร วานรนิลทมิฬ
เลเวล แปด
ระดับ ปกติ
คุณสมบัติ ธาตุดิน ต่อสู้
สถานะ สุขภาพดีและหงุดหงิด
จุดอ่อน ธาตุพิษ พิษจากต้นปาล์มเข็ม มันจะทำให้วานรนิลทมิฬชาไปทั่วร่างกาย
ความต้องการในการเลื่อนระดับ…
เกาเผิงจดจำ ‘ต้นปาล์มเข็ม’ ไว้ขึ้นใจและเริ่มคิดว่าจะมองหามันได้ที่ไหน
ต้นปาล์มเข็มเป็นต้นปาล์มปกติที่กลายพันธุ์หลังจากเกิดมหาภัยพิบัติ ด้วยความที่มันเคยเป็นต้นปาล์มธรรมดาทั่วไปมาก่อนจึงหาได้ไม่ยากนัก
แต่ต้นปาล์มกลายพันธุ์มันมีพิษ ทำให้ตัวชาหากเอามือไปสัมผัสมัน ด้วยเหตุนี้มันจึงถูกขุดรากถอนโคนออกจากตัวเมืองทั้งหมด
การทัศนศึกษานี้ได้พาพวกนักเรียนไปยังถิ่นทุรกันดาร ไม่แน่อาจจะเจอต้นปาล์มเข็มก็เป็นได้ เกาเผิงจึงค้นหาว่าต้นปาล์มเข็มมันอยู่แถวไหนและยังหาวิธีเก็บมันอีกด้วย
ตรงเบาะหลัง จู่ๆ เจ้าวานรนิลทมิฬจามออกมาและเอามือที่เปื้อนน้ำมูกไปเช็ดบนแขนของไห่หลานหยู
“เจ้าบ้า! แกทำอะไรน่ะ?” ไห่หลานหยูเริ่มโวยวาย แต่เห็นมัดกล้ามแข็งแรงของมัน เขาได้แต่ยิ้มอย่างขมขื่นก่อนจะลูบไหล่ของวานรนิลทมิฬแล้วพูดว่า “ทีหลัง อย่าทำแบบนี้อีกเข้าใจไหม?”
เจ้าวานรนิลทมิฬจามออกมาอีกครั้ง มันมองไห่หลานหยูอย่างดูถูก
ไห่หลานหยูรู้สึกเศร้าเล็กน้อยก่อนจะหันมองที่หน้ารถ เห็นใครบางคนเดินกำลังเดินขึ้นมา
“เฮ้ เจ้าอ้วน” เสียงตะโกนของไห่หลานหยูต้อนรับนักเรียนรูปร่างอ้วนคนหนึ่งที่เพิ่งมาถึง
“หวัดดี นี่เป็นสัตว์อสูรที่พ่อซื้อมาให้ฉัน” เขากับไห่หลานหยูเป็นพื่อนซี้กัน ของชื่อว่าเฉินฮั่วเฉียว
ทั้งสองรู้จักกันมานานแล้ว
ตรงไหล่ของเฉินฮั่วเฉียว มีสัตว์อสูรตัวเล็กๆ เท่าฝ่ามือ มันมีสีชมพูนั่งอยู่เงียบๆ ร่างกายปกคลุมด้วยเกล็ด ตาของมันสีดำ และคอยส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเป็นครั้งคราว
นอกจากนี้ ยังมีสายฟ้าเปรี๊ยะๆ ออกมาจากรอบตัวมันด้วย มันเป็นสัตว์อสูรธาตุสายฟ้า ที่เมื่อโตขึ้นสามารถกลายเป็นสัตว์อสูรชนชั้นนักรบได้เลย
สัตว์อสูรชนชั้นนักรบ ไห่หลานหยูแทบหยุดหายใจ แม้ครอบครัวของเขาจะร่ำรวย แต่ก็ซื้อได้เพียงวานรนิลทมิฬที่เป็นแค่สัตว์อสูรชนชั้นสามัญเท่านั้น
ถึงครูฝึกสัตว์อสูรจะสรรหาวิธียกระดับได้ แต่ความเป็นจริงแล้ว ยังไม่เคยมีผู้ใดยกระดับจากชนชั้นสามัญเป็นชนชั้นนักรบได้
การทำพันธสัญญาเลือดกับสัตว์อสูรชนชั้นนักรบได้ มีเงินอย่างเดียวไม่เพียงพอ เพราะต้องมีเส้นสายใหญ่คอยสนับสนุนด้วย
เกาเผิงมองสัตว์อสูรตัวชมพูที่นั่งบนไหล่ของเฉินฮั่นเฉียว จากนั้นข้อมูลก็โผล่มาให้เขาเห็น
ชื่อสัตว์อสูร หมีประกายสายฟ้าวัยเยาว์
เลเวล ห้า
ระดับ สูง แต่หากโตขึ้นเป็นชนชั้นนักรบ ระดับจะลดลงเป็นปกติ
คุณสมบัติ ธาตุไฟฟ้า
สถานะ สุขภาพดีและงุนงงเล็กน้อย
จุดอ่อน การดื่มมากเกินไปอาจทำให้ล้มเหลวในการเลื่อนขั้นเป็นชนชั้นนักรบ ช่วงวัยเด็กมันจะ...
ความต้องการในการเลื่อนระดับ...
เกาเผิงรีบถอนสายตาด้วยความตกใจ ไม่ใช่เพราะได้รู้ว่าหมีประกายสายฟ้าโตขึ้นไปจะเก่งกาจแค่ไหน แต่เขาตระหนักได้ว่าความสามารถของมันนั้นน่ากลัวมากกว่าที่คิดไว้มาก
ตอนนี้ต้าซื่อยังเป็นเพียงตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วง หากเขาได้ยกระดับมันไปเรื่อยๆ มันจะไปสิ้นสุดที่ตรงไหนกันนะ
เกาเผิงก้มมองต้าซื่อแล้วลูบหัวของมัน เหตุผลที่หลายๆ คนมักจะพิถีพิถันในการเลือกสัตว์อสูรมาทำพันธสัญญาเลือดนั้นก็เพราะพวกเขาต้องการให้มันได้พัฒนาไปเป็นสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งในอนาคต
…………………………………………….


## 0007-หญ้าลิงสีเลือด

บทที่ 7 หญ้าลิงสีเลือด
ทักษะการต่อสู้ของผู้ฝึกสัตว์อสูรนั้นไม่ใช่จุดเด่นของพวกเขา แม้จะมีทักษะมากมาย แต่มันเป็นเพียงทักษะการเอาตัวรอดเท่านั้น ในท้ายที่สุดพวกเขาต้องพึ่งพาสัตว์อสูรในการต่อสู้อยู่ดี
จำนวนสัตว์อสูรที่สามารถทำพันธสัญญาได้ขึ้นอยู่กับจิตวิญญาณของผู้ฝึก หากตัวอสูรแข็งแกร่งขึ้น จิตวิญญาณของผู้ฝึกจะแข็งแกร่งขึ้นตามไปด้วยเช่นกัน จึงเป็นเหตุให้สามารถทำพันธสัญญาสัตว์อสูรตัวใหม่ได้หลังจากนั้น
กล่าวคือ พันธสัญญาเลือดต้องมีพลังงานวิญญาณโดยใช้เลือดเป็นสื่อกลางในการเชื่อมต่อกันระหว่างมนุษย์กับสัตว์อสูร
แต่หากผู้ฝึกใช้ความรุนแรงกับสัตว์อสูรจนไม่สามารถทนได้อีกต่อไปอาจเป็นเหตุให้เกิดโศกนาฏกรรมได้
‘บางทีฉันอาจทำพันธสัญญาเลือดกับสัตว์อสูรระดับต่ำหลายๆ ตัว แล้วค่อยยกระดับพวกมัน’ เกาเผิงคิดในใจ
‘ไม่ๆ ฉันทำไม่ได้แน่ๆ’ เกาเผิงทิ้งความคิดนั้นทันที เพราะต้องใช้ทรัพยากรมหาศาลในการเลี้ยงดูพวกมัน ยังไม่รวมค่าใช้จ่ายในการยกระดับพวกมันอีก
และเกาเผิงไม่กล้าเปิดเผยความสามารถของเขาด้วยเช่นกัน ไม่อย่างนั้นเขาคงโดนจับเข้าห้องขังและถูกใช้งานเป็นเครื่องจักรยกระดับสัตว์อสูรทั้งวันทั้งคืนเป็นแน่
“มาครบกันทุกคนแล้วใช่ไหมคะ?” อาจารย์มู่หลาน ชิงอี้ ถามตันเฉียนจินผู้เป็นหัวหน้าห้อง
ตันเฉียนจิน เด็กหนุ่มร่างท่วมเตี้ย เขามีลักยิ้มและเข้ากับเพื่อนๆ ในห้องได้เป็นอย่างดี ด้วยผลการเรียนดีเยี่ยมเขาจึงได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้าห้อง
“ทุกคนขึ้นรถครบแล้วครับอาจารย์มู่หลาน นี่ครับรายชื่อนักเรียน ผมทำเครื่องหมายไว้ให้ตรงหน้าชื่อทุกคนแล้วครับ” ตันเฉียนจินส่งรายชื่อให้กับอาจารย์
อาจารย์มู่หลานพยักหน้ารับก่อนจะยื่นศีรษะออกนอกหน้าต่างและตะโกนออกไป “ผู้อำนวยการคะ นักเรียนมากันครบแล้ว พร้อมออกเดินทางค่ะ”
เธอพยักหน้าอีกครั้งและทิ้งตัวลงบนที่นั่งคนขับ
ตันเฉียนจินที่นั่งอยู่ข้างหน้าได้อ้าปากค้างกับภาพที่เห็น อาจารย์มู่หลานเข้าเกียร์เหยียบคันเร่งขับรถบัสออกไปอย่างช่ำชอง
เสียงท่อของรถบัสดังสนั่นราวกับเสียงคำรามของสัตว์ดุร้าย
ด้านหลังมีรถบัสสีฟ้าสองคันขับตามมา พวกเขามาจากบริษัทรักษาความปลอดภัยบลูชิลด์
ขบวนรถเดินทางอย่างรวดเร็วเพียงไม่นานก็พ้นจากประตูเมืองแล้ว
“เอาล่ะ พวกเรามาถึงแล้ว ลงรถเป็นระเบียบนะจ๊ะ”
เสียงหวืดของประตูรถทั้งด้านหน้าและด้านหลังถูกเปิดออก แสงแดดสาดส่องลอดผ่านช่องประตู
“ว้าว! นี่เป็นชานเมืองใช่ไหม? น่าตื่นเต้นชะมัด” เด็กอ้วนคนหนึ่งของห้องส่งเสียงออกมา ดูเหมือนการแสดงออกของเขาไม่เหมาะสมเท่าไหร่นัก เขาถูกดึงมืออย่างตื่นเต้น "จะมีอะไรรออยู่บ้างนะ ชักอยากรู้แล้วสิ!" ทันใดนั้นเอง เด็กสาวสวมแว่นตามัดผมหางม้าตบศีรษะของเด็กอ้วนเต็มๆ “หลี่ซื่อกงหยุดเล่นได้แล้ว!”
เด็กอ้วนหลี่ซื่อกงโวยวายกลับ “ให้มันน้อยๆ หน่อยนะ พี่หลี่หงตู ถ้าพี่ไม่หยุดฉันจะ...” ก่อนหลี่ซื่อกงจะพูดอะไรออกมากลับถูกสายตาอันเย็นชาหยุดไว้ “ไม่มีอะไร ฉันผิดเองที่ขึ้นเสียงใส่พี่”
ทางด้านเกาเผิงพยายามลากต้าซื่อลงจากรถบัส หนวดบนหัวมันส่ายไปมาด้วยความตื่นตระหนกกับสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย และสุดท้ายจบด้วยการที่เกาเผิงโยนเจ้าต้าซื่อลงจากรถแทน
ด้วยความตื่นตระหนกมันคลานไปรอบๆ เกาเผิงก่อนจะปืนป่ายขึ้นเกาะบนตัวเกาเผิง ทว่าเขากลับดันมันลงไป
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นต้าซื่อเป็นแบบนี้จึงอดขำไม่ได้
“กรร!” จู่ๆ ก็มีเสียงคำรามของสัตว์อสูรตัวหนึ่งดังขึ้นใกล้ๆ กับเกาเผิง ต้าซื่อยกตัวสูงขึ้นอยู่ข้างเกาเผิง มันเหมือนกับคันธนูขนาดยักษ์เลย
ซู่ววว
ต้าซื่อพุ่งไปกัดเข้าที่ต้นขาของวานรนิลทมิฬในทันที
ใบหน้าเจ้าวานรบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด
รอยยิ้มของไห่หลานหยูหายไปทันที เมื่อสัตว์อสูรของตนถูกทำร้ายโดยไม่คาดคิด
ก่อนเขาจะได้โต้ตอบอะไร เสียงของอาจารย์มู่หลานได้ดังแทรกขึ้นมาว่า “ทั้งสองคนหยุดเดี๋ยวนี้นะ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ ไห่หลานหยู ตอนนี้เธอมีสัตว์อสูรแล้ว เธอต้องควบคุมมันให้ดี ไม่ให้สร้างความเดือดร้อนกับคนอื่นเข้าใจไหม ส่วนเธอเกาเผิง เธอต้องระวังเจ้าตะขาบน้อยของเธอ ไม่ให้เที่ยวกัดใครไปทั่วนะ ทั้งคู่เข้าใจที่อาจารย์บอกไหม?”
แม้ทั้งสองจะถูกดุ แต่ดูเหมือนอาจารย์จะเข้าข้างเกาเผิงมากกว่า และเป็นเพราะผลการเรียนดีของเขานั่นเอง
สุดท้ายวานรนิลทมิฬก็กลับไปด้วยความหงุดหงิด มันมองไห่หลานหยูด้วยสายตาไม่พอใจราวกับจะพูดว่า ‘ฉันจะไปจัดการเจ้านั่นแต่นายเรียกฉันกลับมา นายเป็นเจ้านายภาษาอะไร’ มันกระโดดกลับไปพร้อมทำเสียงฟึดฟัด
วานรนิลทมิฬค่อนข้างฉลาด สติปัญญาของมันเทียบเท่าเด็กเจ็ดหรือแปดขวบ ทำให้คนทั่วไปรับรู้อารมณ์ของมันได้ผ่านสีหน้าของมัน ซึ่งตอนนี้มันกำลังไม่พอใจแบบสุดๆ
เกาเผิงมองมันและพบว่าข้อมูลตรงส่วนของสถานะได้เปลี่ยนจาก ‘สุขภาพดี’ เป็น ‘บาดเจ็บเล็กน้อย…ติดพิษ’
ตัวอักษรสีแดงคำว่าพิษ มันกะพริบอย่างต่อเนื่อง เมื่อเวลาผ่านไปจาก ‘บาดเจ็บเล็กน้อย’ กลายเป็น ‘บาดเจ็บ’ ในที่สุด
...
ว้าว นี่คือทุ่งหญ้าลิงสีเลือดเหรอเนี่ย แต่ความจริงแล้วมันคือหญ้าลิงแคระทั่วๆ ไปที่กลายพันธุ์หลังเกิดมหาภัยพิบัติ แต่เดิมหญ้าลิงแคระมีสรรพคุณทางยา สามารถบำรุงปอดและรักษาอาการไอได้ แต่หลังจากกลายพันธุ์แล้วมันสามารถเยียวยาอาการเลือดออกในร่างกายได้ ส่วนรากของมันสามารถเติมเลือดที่เสียไปได้ แถมยังเร่งฟื้นฟูอาการบาดเจ็บอีกด้วย เกาเผิงก้มมองสำรวจหญ้าสีแดงที่อยู่ตามพื้น
หญ้าลิงแคระหรือต้นลิไรโอพี มันเป็นพืชหาได้ทั่วไปตามท้องถนนก่อนเกิดมหาภัยพิบัติ
ข้อมูลของหญ้าลิงแคระหาอ่านได้จาก ‘ตำราพฤกษาศาสตร์ฉบับพืชกลายพันธุ์’ ที่นักเรียนมัธยมจำเป็นต้องอ่าน
ไม่ว่ากาลเวลาจะผ่านไปนานสักเท่าไร หรือแม้โลกจะเปลี่ยนไปสักเพียงไหนความรู้ยังคงเป็นอำนาจที่แสนทรงพลังเสมอ
วิทยาศาสตร์ไม่ใช่เทคโนโลยี หากแต่เทคโนโลยีนั้นเกิดจากผลลัพธ์ทางวิทยาศาสตร์ ซึ่งผ่านกระบวนการคิด วิจัย และทดลองมามากมาย เพื่อให้เป็นประโยชน์ต่อมนุษยชาติ
…………………………………………….


## 0008-อสรพิษศิลา

บทที่ 8 อสรพิษศิลา
เกาเผิงตั้งใจเรียนอย่างหนักมาตลอด เพื่อหวังว่าเขาจะเจอหนทางชุบชีวิตพ่อแม่ได้
และนี่เป็นแรงผลักดันให้เขาเป็นนักเรียนดีเด่นที่สุดคนหนึ่งของโรงเรียน
เพราะถ้าเป็นเพียงคนธรรมดาคงไม่อาจเดิมตามความปรารถนาของตัวเองได้
เกาเผิงขุดลงไปใต้หญ้าลิงสีเลือด ปรากฏแง่งคล้ายแครอทขนาดเล็กสีขาวราวหิมะของหญ้าลิงสีเลือดจำนวนมาก
เกาเผิงเคยแต่อ่านเรื่องของมันจากในหนังสือ เพิ่งได้สัมผัสของจริงครั้งนี้เป็นครั้งแรก
ต้าซื่อคลานวนเวียนรอบเกาเผิงพร้อมส่ายหนวดไปมา มันจ้องรากของหญ้าลิงสีเลือดในมือเกาเผิงก่อนจะส่งสายตาอ้อนวอนเหมือนลูกหมาน่าสงสาร
เกาเผิงขำให้ภาพเบื้องหน้า เขาตั้งใจจะสำรวจเฉยๆ ไม่ได้อยากเก็บมันไปด้วย แต่เหมือนต้าซื่ออยากกินมันเสียเหลือเกิน เขาจึงป้อนรากของหญ้าลิงสีเลือดให้ต้าซื่อ
ต้าซื่อเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย
ตะขาบเป็นสัตว์ที่กินทุกอย่างแม้กระทั่งตะไคร่น้ำ ดังนั้นรากของหญ้าลิงสีเลือดคงไม่เป็นปัญหาสักเท่าไร
สถานที่แห่งนี้ช่างเหมือนสรวงสวรรค์ ล้อมรอบด้วยทะเลสาบคันฉ่อง เต็มไปด้วยพืชพันธุ์นานาชนิดให้สำรวจ และเกาเผิงเองก็เจอพืชที่เขาเคยอ่านจากตำราด้วยล่ะ
ตอนนี้เกาเผิงรู้สึกเหมือนอยู่ในขุมสมบัติ
ต้าซื่อคลานตามเขาต้อยๆ แต่จู่ๆ หนวดของมันได้ตั้งตรง มันรีบพุ่งมาเป็นโล่คุ้มกันให้แก่เกาเผิง
เสียงสั่นไหวของพุ่มไม้ทำให้เกาเผิงตกใจ เขาไม่รู้ว่ามันเป็นตัวอะไรกันแน่
การที่ต้าซื่อรู้ตัวก่อน ทำให้มันไม่กล้าโผล่ออกมาแล้วถอยกลับไป
ต้าซื่อจะไปดูว่ามันคือตัวอะไร แต่เกาเผิงห้ามไว้เพราะนี่อาจเป็นกับดัก
ไม่ควรประมาทพวกมันจะดีกว่า ถึงพวกมันส่วนใหญ่จะมีสติปัญญาไม่มากนัก แต่ใช่ว่าจะไม่มีเลย
ความฉลาดนั้นติดตัวมาแต่กำเนิด แต่ภูมิปัญญานั้นเป็นสิ่งที่สามารถสั่งสมได้ผ่านประสบการณ์
เกาเผิงโยนหินไปทางพุ่มไม้เพื่อตรวจสอบว่ามีกับดักหรือไม่
ซ่า ซ่า
พุ่มไม้สั่นไหวอย่างรุนแรง เงาสีเทาพุ่งออกเข้ามาหาเกาเผิง
เกาเผิงผงะถอยหนีด้วยความตกใจ ในจังหวะเดียวกันต้าซื่อพุ่งไปหามันเช่นกัน
เงาสีม่วงกับเงาสีเทาเข้าปะทะกันกลางอากาศด้วยความเร็วเหนือแสง
ภาพตรงหน้าเกาเผิงเห็นเป็นตะขาบขนาดใหญ่พันรอบตัวงูหลามสีน้ำตาลอมเทา
ก่อนจะเกิดมหาภัยพิบัติมันเป็นงูหลามปกติ หลังจากเหตุการณ์นั้นมันกลับตัวหดลงคล้ายงูทั่วไป
ด้วยขนาดที่ยาวกว่าของต้าซื่อจึงทำให้มันได้เปรียบเจ้างูหลามตัวนั้น
เมื่อเกาเผิงมองงูหลาม ข้อมูลสถานะจึงปรากฏขึ้น
ชื่อสัตว์อสูร อสรพิษศิลา
เลเวล หก
ระดับ ปกติ
คุณสมบัติ ธาตุดิน
สถานะ สุขภาพดีและตื่นตระหนก
จุดอ่อน ธาตุไม้ หญ้าเสมหะนาคามีฤทธิ์ทำให้มันตัวชาและเคลื่อนที่ได้ช้าลง
ความต้องการในการยกระดับชั้น…
โดยปกติ หญ้าเสมหะนาคามักอยู่บริเวณที่อสรพิษศิลาทำรังอยู่ เกาเผิงไม่รู้จะหามันได้จากที่ไหน และต้าซื่อยังติดพันกับเจ้างูนั่น หากเขาวิ่งไปที่อื่น เขาอาจถูกสัตว์ตัวอื่นจู่โจมเขาก็เป็นได้
และที่เขายังไม่ไปไหน เพราะดูเหมือนต้าซื่อจะรับมือกับอสรพิษศิลาได้
เกาเผิงเห็นต้าซื่อกัดเข้าที่หลังของอสรพิษศิลา ส่วนเจ้างูก็ถอดกรามกัดหลังของต้าซื่อเช่นกัน แต่มันไม่สามารถเจาะทะลุกระดองเข้าไปได้
อสรพิษศิลาที่เสียเปรียบไร้ทางหนีกำลังพยายามหาทางรอด แต่ไม่สามารถหลุดจากพันธนาการของกรงเล็บต้าซื่อได้
หน้าต่างสถานะที่เกาเผิงเห็น ปรากฏตัวอักษรสีแดงขึ้นว่า ‘พิษ’ ก่อนจะเปลี่ยนเป็น ‘บาดเจ็บเล็กน้อย’ กลายเป็น ‘บาดเจ็บร้ายแรง’
หลังจากนั้น อสรพิษศิลาถึงกับดิ้นทุรนทุรายก่อนจะแน่นิ่งไปและสถานะได้เปลี่ยนเป็นคำว่า ‘ตาย!’
แม้มันจะตายไปแล้ว แต่เกาเผิงก็ประมาทไม่ได้ เขาใช้ไม้เขี่ยมันซ้ำอีกครั้ง
ทันใดนั้นเอง มันพุ่งเข้าพันกิ่งไม้ที่เขากำลังจับอยู่ ด้วยความตกใจเกาเผิงรีบโยนกิ่งไม้ทิ้งทันที
หลังจากนั่งรอประมาณหนึ่งชั่วโมง เพื่อให้แน่ใจว่ามันตายจริงๆ เกาเผิงเดินไปเก็บซากของงูตัวนั้น เผื่อจะนำไปขายแลกเงิน
แต่ต้าซื่อกลับกระโดดมาทับร่างกายเขาก่อนจะจ้องมองซากของอสรพิษศิลาพร้อมกับน้ำลายสอ
…………………………………………….


## 0009-ร้องไห้ราวกับเด็กทารก

บทที่ 9 ร้องไห้ราวกับเด็กทารก
เกาเผิงได้ค้นพบว่า การอดทนต่อสายตาอ้อนวอนของต้าซื่อนั้นเป็นเรื่องยากแต่เขาจำเป็นต้องใช้เงินจำนวนมากเพื่อการซื้อวัตถุดิบในการยกระดับ แถมซากงูเองก็มีคุณค่าโภชนาการไม่สูงมากนัก ฉะนั้นนำมันไปขายแลกเงินคงเป็นการดีกว่า
บนยอดไม้ห่างออกไปประมาณหนึ่งร้อยเมตร ชายสวมชุดสีน้ำเงินซึ่งเขาเป็นเจ้าหน้าที่จากบริษัทรักษาความปลอดภัยบลูชิลด์เฝ้าสังเกตการณ์อยู่ “เจ้าเด็กนี่ไม่เลวเลย ซากอสรพิษศิลาสามารถทำเงินให้เขาได้ถึงหนึ่งเครดิตพันธมิตรเชียวนะ”
หน้าที่หลักของพวกเขาคือ ดูแลความปลอดภัยให้แก่เหล่าเด็กๆ แต่กับพวกสัตว์อสูรของนักเรียน พวกเขาไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าจะเป็นหรือตาย เพราะพวกเขามีหน้าที่แค่รับผิดชอบชีวิตของเด็กๆ เท่านั้น
ในยุคนี้ เด็กที่มีอายุสิบหกปีถือว่าเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว ดังนั้นพวกเขาต้องผิดชอบการกระทำของตัวเอง
แต่ขณะเดียวกัน ไห่หลานหยูกำลังวิ่งเล่นไปรอบๆ บริเวณชายป่ากับสัตว์อสูรของตนและตอนนี้ความหงุดหงิดต่อเกาเผิงได้หายไปเรียบร้อยแล้ว เพราะมันเป็นแค่เรื่องกระทบกระทั่งกันเล็กน้อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
ไห่หลานหยูเลือกสำรวจบริเวณป่า ส่วนเกาเผิงเลือกบริเวณทะเลสาบ
ดูเหมือนวานรนิลทมิฬไม่ได้เห็นป่ามานานมากจึงแสดงอาการตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด
มันทุบอกหน้าอกส่งเสียงดังไปทั่วพร้อมโห่ร้องอย่างมีความสุข
เจ้าวานรกระโดดโลดเต้นไปมาจนเหมือนมันลืมไห่หลานหยูแล้วสิ้น
‘ช่างเถอะ ให้มันเล่นสนุกไปก่อนแล้วกัน’ ไห่หลานหยูคิด
เขาอยากลองฝึกมันแต่เมื่อเขาเห็นร่างกายใหญ่โตและแข็งแกร่งของมันแล้ว เขาจึงไม่กล้าทำอะไรมันเลย
ไห่หลานหยูจำสิ่งที่อาจารย์สอนได้ว่า ควรให้สัตว์อสูรได้มีช่วงเวลาที่มันต้องการบ้าง แต่เขาจำได้แค่บางส่วนและพลาดหัวใจสำคัญไปอย่างสนิท
แท้จริงแล้ว สิ่งที่อาจารย์หมายถึงนั้นคือ การรักษาสมดุลระหว่างการฝึกกับการเล่นสนุก นอกเหนือจากเวลาฝึก ผู้ฝึกสัตว์อสูรจำเป็นต้องสร้างความคุ้นเคยซึ่งกันและกัน เพื่อให้ทั้งสองมีสายสัมพันธ์ที่ดี ทำให้สัตว์อสูรสามารถแสดงพลังได้อย่างมีประสิทธิภาพมากที่สุด ความสามารถเหล่านี้จะช่วยให้ผู้ฝึกมีโอกาสรอดได้มากขึ้น
เมื่อเวลาผ่านไปจนถึงช่วงบ่าย อาจารย์มู่หลางชิงอี้นำเต็นท์ออกมากางและสอนวิธีการตั้งเต็นท์ให้กับเด็กๆ หลังจากนั้นเต็นท์มากมายถูกกางออกมาและแต่ละหลังสามารถพักได้สองคน
เกาเผิงกางเต็นท์พักอยู่กับหัวหน้าห้องอย่างตันเฉียนจิน หลังจากจับคู่กันเรียบร้อยแล้วตันเฉียนจินเผยรอยยิ้มพร้อมยื่นมือออกมา “เป็นเกียรติมากที่ได้อยู่กับนักเรียนอันหนึ่งของห้อง”
เกาเผิงไม่คุ้นชินกับทักทายแบบนี้ แต่หากถ้าปฏิเสธการจับมืออาจเป็นการเสียมารยาท เกาเผิงจึงเลือกจับมือทักทายเขากลับไปแทน
ข้างในเต็นท์ เกาเผิงนำสัมภาระออกมาจากกระเป๋า เขาหยิบกระปุกเครื่องเทศออกมาก่อนจะแบ่งให้กัปตันเฉียนจินหนึ่งกระปุก
มื้อเย็นวันนี้คือ ปลาย่างที่จับได้จากทะเลสาบ
เกาเผิงทำอาหารเก่งมาก เขานำปลาไปหมักกับมัสตาร์ดที่ทำไว้เป็นกระปุกเครื่องปรุง
ตันเฉียนจินลองชิมเครื่องเทศของเกาเผิง ในคำแรกหลังจากกัดลงไป เขารู้สึกดีมาก เขามองกระปุกในมือของตัวเองอย่างงุนงง ก่อนจะตวัดสายตามองเกาเผิงและเก็บเครื่องเทศใส่ลงในกระเป๋าของเขา
ตันเฉียนจินจับไหล่เกาเผิง “ไปกันเถอะ ไปกินปลาย่างกัน” เขาพูดด้วยรอยยิ้มเผยให้เห็นลักยิ้มข้างแก้ม
บริเวณขอบตลิ่งของทะเลสาบมีปลาจำนวนมากถูกจับมากองไว้ เงาบางอย่างบินเหนือทะเลสาบ ก่อนจะบิดรูปร่างทิ้งตัวลงมาหยุดอยู่ตรงขอบตลิ่ง เผยให้เห็นนกสีเงินขนาดใหญ่ สูงครึ่งเมตร ในกรงเล็บอันแหลมคมของมันมีปลาตัวโตอยู่
มันวางปลาตรงด้านหน้าอาจารย์มู่หลานชิงอี้ อาจารย์ลูบหัวมันเพื่อชมเชยเจ้านกสีเงินด้วยสายตาแสนอบอุ่น
มันคือ วิหคปีกสีเงิน เป็นสัตว์อสูรที่นิยมเลี้ยงกันโดยทั่วไป มันมีความสามารถยอดเยี่ยมในการขยายพันธุ์ เลี้ยงดูง่ายและมีความแข็งแกร่งในระดับหนึ่ง ผู้คนจึงนิยมเลี้ยงและสร้างพันธสัญญาเลือดกับมัน
วิหคปีกสีเงินที่โตเต็มวัยจะมีความสูงราวหนึ่งเมตรครึ่ง หากเทียบกับนกชนิดอื่น มันถือเป็นนกขนาดใหญ่
ชื่อสัตว์อสูร วิหคปีกสีเงินขนาดใหญ่
ระดับ สูง
เลเวล สิบสอง
…
ในบรรดาพวกสัตว์อสูรกลายพันธุ์ สัตว์อสูรขนาดใหญ่มักเป็นจ่าฝูงของเหล่าสัตว์อสูรพวกนั้น และระดับจะสูงกว่าปกติด้วยเช่นกัน
ในละแวกนี้ สัตว์อสูรระดับสูงอย่างวิหคปีกสีเงินจึงถือเป็นนักล่าบนยอดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร
สัตว์อสูรประเภทนกมีความคล่องตัวสูง ด้วยความสามารถในการบินทำให้พวกมันเป็นผู้สนับสนุนชั้นยอด ทางโรงเรียนมักใช้มันดูแลความปลอดภัยให้แก่นักเรียน
“ว้าว! อาจารย์มู่หลาน อาจารย์มีนกยักษ์ด้วย” หลี่ซื่อกงส่งเสียงดังด้วยความตื่นเต้น
แปะ! หลี่หงตูตบหัวหลี่ซื่อกงเสียงดัง “นี่แกพูดปกติได้ไหม?!”
ทุกคนรอบตัวเขาเงียบลงทันที
หลี่ซื่อกงมองพี่สาวของตัวเองอย่างหัวเสีย “หยุดตบหัวฉันได้แล้ว ไอคิวของฉันลดลงเพราะพี่ตบเอาตบเอานี่แหละ”
“โอ้โห” หลี่หงตูมองหลี่ซื่อกงพลางถูกำปั้นของเธอ “น้องรักของพี่คงอยากโดนทุบอีกใช่ไหม?”
…
นักเรียนทุกคนไม่เคยเห็นวิหคปีกสีเงินมาก่อนจึงล้อมวงเพื่อดูมัน
หากไม่กลัวว่ามันจะจิกเอา พวกเขาคงยื่นมือไปจับมันแล้ว
รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าอวบอิ่มของมู่หลางชิงอี้ “ทุกคนอย่าเข้าใกล้หลินซูมากเกินไปนะคะ มันไม่คุ้นชินกับคนเยอะๆ และไม่แตะตัวมันคงเป็นการดีที่สุด”
“สวัสดีเจ้านก ถ้าฉันเรียกนาย นายจะตอบฉันไหม” ตันเฉียนจินกล่าวพร้อมเผยรอยยิ้มกว้าง
วิหคปีกสีเงินเชิดหน้ามองตันเฉียนจินด้วยสายตาแหลมคม
ตันเฉียนจินถอยหนีพร้อมน้ำตาคลอเล็กน้อย เขาคิดว่าตนกำลังถูกเจ้านกดูถูกเหยียดหยามอยู่เป็นแน่
“...”
แต่แล้ว เจ้าวิหคปีกสีเงินก็หมดความอดทนและกางปีกบินออกไปในที่สุด
“อาจารย์มู่หลาน! เจ้าลิงของผมไม่รู้หายไปไหน ผมพยายามเรียกผ่านพันธสัญญาเลือดแล้วแต่ไม่มีการตอบสนองเลย ต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับแน่ๆ”
ไห่หลานหยูวิ่งมาไกลจนหมดแรง
เขาวูบลงนั่งกองกับพื้น น้ำตาเอ่อล้นออกมาไม่ยอมหยุด เขาร้องไห้ฟูมฟายราวกับเด็กเพิ่งคลอด
…………………………………………….


## 0010-ตั๊กแตนปีศาจ

บทที่ 10 ตั๊กแตนปีศาจ
"วานรนิลทมิฬของเธอหายไปหรือ?" อาจารย์มู่หลางชิงอี้ขมวดคิ้วถาม เธอรู้สึกไม่ดีที่มีเรื่องเกิดขึ้นในขณะที่อยู่ภายใต้ความดูแลของเธอ แต่เมื่อเห็นไห่หลานหยูร้องไห้ราวกับเด็กน้อย เธอจึงเข้าไปปลอบเขาทันควัน
"มันอยู่ทางนู้น" เจ้าหน้าที่บลูชิลด์ปรากฏตัวขึ้นพลางชี้นิ้วไปทางด้านหลังของพวกเขา
ไห่หลานหยูหันหน้ามาทางเจ้าหน้าที่พร้อมน้ำตาที่ยังไหลอยู่  "คุณรู้ได้อย่างไร?" "เพราะผมอยู่ห่างจากคุณเพียงแค่หนึ่งร้อยเมตรอย่างไรล่ะ" เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยกยิ้มอย่างขบขัน "ทำไมคุณไม่ช่วยสัตว์อสูรผมของผมล่ะ!" ไห่หลานหยูตะโกนเสียงดังด้วยความเกรี้ยวกราด
พึ่บ
บางอย่างพุ่งออกมา
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยกนิ้วชี้ขึ้นมาทาบปากพร้อมส่งเสียง "ชู่ว"
ไห่หลานหยูก้มหัวลงพร้อมกับร่างกายสั่นเทา เขารู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ขณะที่นักเรียนคนอื่นเริ่มส่งเสียงอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นสิ่งนั้น
ไห่หลานหยูค่อยๆ เงยหน้าขึ้นไปมองข้างบน สิ่งที่เขาเห็นทำให้เขาเกือบหัวใจวายตาย
มันเป็นคมเขี้ยวแสนดุร้ายประกอบกับสายตาจ้องมองเหยื่ออันโอชะ ถ้าสังเกตให้ดี จะเห็นได้ว่าเส้นผมของไห่หลานหยูอยู่ในปากของมันเรียบร้อยแล้ว
"ลูกของฉันคงจะหงุดหงิด ถ้ามันเห็นใครตะโกนใส่หน้าฉัน" เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเผยรอยยิ้มให้ไห่หลานหยู แต่เขากลับรู้สึกว่านั่นเป็นรอยยิ้มของปีศาจ
"คุณคะ อย่าทำนักเรียนของฉันกลัวเลยค่ะ!" มู่หลางชิงอี้ตวาดเสียงดังราวกับแม่เสือปกป้องลูกน้อยของมัน อาจารย์มู่หลางชิงอี้ดึงไห่หลานหยูหลบไปด้านหลัง
"ขอโทษด้วย ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้หนุ่มน้อยผู้นี้ต้องหวาดกลัว แต่เขาขึ้นเสียงใส่ผมก่อนนี่ นั่นเป็นเหตุผลทำให้สัตว์อสูรของผมไม่พอใจ" เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกล่าวและโบกมือออกคำสั่งให้กับตั๊กแตนปีศาจ มันมองไปที่อาจารย์มู่หลางสักพัก ก่อนจะหายตัวไป
"นี่คงเพียงพอแล้วสำหรับการพิสูจน์ว่าผมไม่ได้มีเจตนาร้าย" เขาหันหน้าไปทางไห่หลานหยูที่หลบข้างหลังอาจารย์มู่หลางก่อนจะกล่าวอย่างไม่แยแส
"ฉันแค่จะบอกว่า งานของเราคือ การดูแลปกป้องพวกเด็กนักเรียนเท่านั้น ส่วนสัตว์อสูรของพวกนักเรียน ไม่ได้อยู่ภายใต้การคุ้มครองของพวกเรา ตามกฎหมายพวกนายถือว่าเป็นผู้ใหญ่แล้ว และผู้ใหญ่ต้องรับผิดชอบต่อผลของการกระทำของตนเอง ไม่ใช่ทุกคนจะปฏิบัติกับนายเหมือนพ่อแม่นายหรอกนะ" เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยันให้เด็กหนุ่ม ก่อนจะหันหลังเดินจากไป ไห่หลานหยูกําหมัดแน่นด้วยความโกรธ แต่ก็ไม่กล้าทําอะไร
อาจารย์มู่หลางชิงอี้ลอบถอนหายใจ เธอต้องการปลอบโยนเด็กน้อย แต่ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี เธอรู้ว่าการรับมือกับอารมณ์แปรปรวนของเด็กที่ยังไม่โตมันยากเท่าไร เธอเองก็เป็นครูมานานหลายปีตั้งแต่ก่อนจะเกิดมหาภัยพิบัติเสียอีก แม้กฎหมายในปัจจุบันจะระบุว่า เด็กที่มีอายุครบสิบหกปีถือเป็นผู้ใหญ่ก็ตาม แต่ในสายตาของเธอ นักเรียนเหล่านี้ยังคงเป็นเพียงแค่เด็กน้อยเท่านั้น
"เอาล่ะ ไปตามหาเจ้าลิงกันเถอะ" อาจารย์มู่หลางชิงอี้เรียกสัตว์อสูรของเธอมา ก่อนจะเดินทางไปยังที่ที่วานรนิลทมิฬหายตัวไป นักเรียนหลายคนลังเล แต่สุท้ายแล้ว พวกเขาก็เลือกตามไปอยู่ดี พวกเขาเดินไปพร้อมกับสัตว์อสูรของตน
ไห่หลานหยูถอนหายใจ พยายามสงบสติอารมณ์ของตนเองเอาไว้ ไม่ต้องกังวลอะไร เพราะพวกเขาไปกันหลายคน
ความจริงแล้ว สัตว์อสูรเหล่านี้อาศัยอยู่ในเมืองตลอดเวลา พวกมันไม่เคยเห็นแม้แต่เลือดเสียด้วยซ้ำ ถึงแม้หมูจะดูใหญ่โตกว่าหมูป่า หากได้เผชิญหน้ากัน คงไม่แคล้วที่หมูป่าจะชนะอย่างง่ายดาย
สิ่งเดียวที่ปลอบโยนจิตใจของทุกคนได้จริงๆ คือ เจ้าตั๊กแตนปีศาจที่ตามอารักขาพวกเขาอยู่ห่างๆ แม้ว่าวิหคปีกสีเงินจะแข็งแกร่ง แต่ยังห่างไกลนักจากตั๊กแตนปีศาจ
เกาเผิงมองตั๊กแตนปีศาจพร้อมข้อมูลสถานะที่โผล่มาจากมุมมองสายตาของตนทันที
ชื่อสัตว์อสูร ตั๊กแตนปีศาจ
เลเวล สิบห้า [footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ สูง
คุณสมบัติ ธาตุไม้
สถานะ สุขภาพดีและสงบ
จุดอ่อน ไฟ
มันเป็นสัตว์อสูรพลังแข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เกาเผิงเคยพบเจอมา ทั้งระดับสูงแถมยังเป็นชนชั้นขุนนางอีกต่างหาก จึงมั่นใจได้ว่าหากได้รับการดูแลจากบริษัทรักษาความปลอดภัยบลูชิลด์ เด็กนักเรียนทุกคนจะปลอดภัย ไร้อันตรายใดๆ อย่างไม่ต้องสงสัย
พวกเขาค้นหาตรงบริเวณที่วานรนิลทมิฬหายตัวไป นั่นคือบริเวณภูเขาด้านหลังทะเลสาบคันฉ่อง แม้จะไม่ใหญ่มาก แต่ก็เต็มไปด้วยป่าทึบ
เพียงไม่นานนัก พวกเขาพบร่องรอยของวานรนิลทมิฬ เป็นกองเลือดทว่ากลับมีของเหลวสีเหลืองลอยอยู่รอบๆ ด้วย "เจ้าลิงควรจะอยู่บริเวณนี้" อาจารย์มู่หลางชิงอี้พูดเสียงเบา และเตือนศิษย์ของเธออย่างใจเย็น "ทุกคนระวังตัวด้วย เกาะกลุ่มกันไว้นะ"
ขณะเดียวกัน กลุ่มเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้ออกคําสั่งตั๊กแตนปีศาจของพวกเขาคอยคุ้มครองเหล่านักเรียนอยู่ไม่ไกล
หนึ่งในเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่แต่งตัวเหมือนหัวหน้าแสดงท่าทีผ่อนคลาย ในเมืองเล็กแห่งนี้ไม่มีสิ่งใดอยู่นอกเหนือการควบคุมของเขา รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา ขณะเขากำลังคิดว่าพวกเด็กนักเรียนอาจจะต้องฝันร้ายไปหลายคืนเป็นแน่ หากได้เห็นการนองเลือดที่อาจจะเกิดขึ้น มู่หลางชิงอี้ก้มลงตรวจสอบรอยเลือดที่กระจัดกระจายไปทั่ว โดยมันสิ้นสุดอยู่ตรงก้อนหินก้อนใหญ่ห่างออกไป
"หลินซู ตรวจสอบหินก้อนนั้นทีสิว่ามีอันตรายไหม?" อาจารย์มู่หลางชิงอี้ ออกคําสั่งวิหคปีกสีเงิน
เมื่อได้รับคําสั่งดังนั้น วิหคปีกสีเงินทะยานร่างลงมาจากท้องฟ้าด้วยความเร็วสูง
มันร่อนลงเกาะบนหินก้อนใหญ่ ตรวจสอบของที่อยู่เบื้องล่าง
ทันใดนั้นเอง สิ่งมีชีวิตข้างใต้ก้อนหินได้ส่งเสียงกรีดร้องออกมา เสียงมันราวกับเสียงร้องไห้ของเด็กทารก
......….


## 0011-ตะขาบหน้ามนุษย์

บทที่ 11 ตะขาบหน้ามนุษย์
กลิ่นเหม็นเน่าลอยคละคลุ้งในอากาศ
"แหวะ!" นักเรียนบางคนถึงกับอาเจียนออกมาเมื่อได้กลิ่นเหม็นเน่า
สัตว์ร้ายขนาดใหญ่ค่อยๆ คลานออกมาจากด้านหลัง
ก้อนหิน ลำตัวของมันยาวประมาณสี่หรือห้าเมตร
ขายุบยับจำนวนมากของมันเหยียบบนใบไม้จนเกิดเสียงทุกย่างก้าว ขาบิดเบี้ยวของมันมีขนสีขาวปกคลุมและกระดองสีเขียวเข้มราวกับก้อนหินที่ปกคลุมด้วยสาหร่าย
แต่สิ่งที่ทำให้มันดูน่าขนลุกคือ มันมีหลายหัว ระหว่างช่องว่างกระดองมีของเหลวสีเหลืองไหลออกมาด้วย
ในบรรดาหัวของมัน บางศีรษะมีสภาพแห้งกรัง เนื้อเปื่อยยุ่ยราวกับอยู่มานาน ขณะที่บางศีรษะดูสดใหม่ ตาเบิกโพลง จ้องลงมาที่เขา
ไห่หลานหยูแทบกรีดร้องด้วยความเสียใจ เพราะเขาจำได้ว่าศีรษะสดใหม่นั้นเป็นของวานรนิลทมิฬ!
นั่นทําให้ไห่หลานหยูรู้สึกโศกเศร้าและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน
เขาเพิ่งได้มันมาเมื่อสองวันก่อน ราคาของมันสามารถซื้อรถหนึ่งคันได้เลย พ่อต้องฆ่าเขาเมื่อกลับถึงบ้านเป็นแน่
"อุแว้ อุแว้!" ตะขาบตัวโตน่าสะพรึงกลัวส่งเสียงร้องราวกับเด็กทารกกำลังร้องไห้
'นี่คือตะขาบหน้ามนุษย์เหรอ?' เกาเผิงนึกถึงคำสอนของอาจารย์จางในชั้นเรียน มันมักถูกหยิบยกมาเป็นตัวอย่างของสัตว์อสูรหายากและน่าสะพรึงชนิดหนึ่งและสามารถระบุตัวตนของมันได้อย่างง่ายดายอีกด้วย
จากที่เขารู้ มันคือตะขาบที่กลายพันธุ์อย่างรวดเร็ว ในระหว่างเกิดมหาภัยพิบัติ ซากศพมากมายถูกทิ้งไว้เป็นจำนวนมาก ทำให้สัตว์อสูรชนิดนี้เจริญเติบโตขึ้นด้วยการกินซากศพ จนสุดท้ายมันได้วิวัฒนาการที่น่าสยดสยอง ใบหน้าของพวกมันเปลี่ยนเป็นใบหน้ามนุษย์ และสามารถเปลี่ยนได้เฉพาะมนุษย์ที่มันกินเข้าไปเท่านั้น เพราะวานรนิลทมิฬมีสปีชีส์เดียวกับมนุษย์ จึงทำให้ใบหน้าของมันอยู่บนตะขาบหน้ามนุษย์
จากการสำรวจพบว่า การที่มันสวมใบหน้าเหล่านี้สามารถสร้างความหวาดกลัวให้แก่พวกนักล่าจนหนีตายหากเจอมัน ตะขาบหน้ามนุษย์มีขนาดยาวได้ถึงห้าหรือหกเมตร เมื่อมันโตเต็มวัยและเทียบเท่ากับสัตว์อสูรขนาดกลางเลย
"ทุกคนระวังตัวด้วย อย่าเข้าใกล้ตะขาบหน้ามนุษย์นะ มันสามารถพ่นพิษได้ไกลถึงสิบเมตร พิษของมันมีคุณสมบัติกัดกร่อนรุนแรงมาก" อาจารย์มู่หลางชิงอี้ ขมวดคิ้วแน่น นี่เป็นครั้งแรกที่เธอต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรดุร้ายเช่นนี้
"ตะขาบหน้ามนุษย์มีวิธีต่อสู้รูปแบบเดียวคือ การพ่นพิษเท่านั้น มันสามารถสังหารสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่กว่าตัวมันได้ โดยมันจะหลบซ่อนอยู่ในที่มืดและรอให้เหยื่อเข้าไปในระยะการโจมตีของมัน ตราบเท่าที่เราไม่เข้าใกล้มันมากเกินไป พวกเราจะปลอดภัย ทุกคนอยู่ห่างๆ มันไว้นะ" เกาเผิงกล่าวอย่างใจเย็นก่อนจะถอยหลังกลับไปสองก้าวอย่างช้าๆ
อาจารย์จางเคยบอกจุดอ่อนของตะขาบหน้ามนุษย์ในชั้นเรียนและในตำราก็เช่นกัน แต่ใครจะรู้ว่าตะขาบหน้ามนุษย์สามารถพัฒนาวิธีการต่อสู้รูปแบบใหม่ขึ้น เกาเผิงจึงไม่กล้าเอาชีวิตมาเสี่ยงกับข้อมูลในตำราที่ไม่สมบูรณ์เหล่านั้น
เมื่อเห็นกลุ่มนักเรียนล่าถอยออกไป ทำให้ตะขาบหน้ามนุษย์รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่อย่างไรก็ตาม เนื้อมนุษย์ก็ยังถือเป็นของโปรดของพวกมันอยู่ดี
มันจึงไม่อาจปล่อยให้เหยื่ออันโอชะหนีไปได้
ดวงตาของตะขาบหน้ามนุษย์ฉายแววประกายขึ้นพร้อมกับหนวดบนศีรษะที่สะบัดไปมาอย่างระมัดระวัง
พวกนักเรียนถอยหลังกลับไปอีกสองก้าว ทำให้มันจึงไม่อาจอยู่เฉยได้อีกต่อไป
ทันใดนั้น มันเริ่มออกคลานเข้าหาอย่างบ้าคลั่งพร้อมส่งเสียงร้อง
มันเหยียบย่ำใบไม้แห้งบนพื้นอย่างต่อเนื่อง ยามเคลื่อนไหวร่างกาย ดวงตาของมนุษย์รวมถึงวานรนิลทมิฬเบิกโพลงจ้องเขม็งไปยังกลุ่มนักเรียน ทำให้มันดูน่าสยดสยองมากขึ้นไปอีก
ตะขาบหน้ามนุษย์พุ่งออกจากก้อนหินเข้าหาพวกเขาด้วยความเร็วสูงพร้อมส่งเสียงกรีดร้องราวกับเด็กทารก
ชื่อสัตว์อสูร ตะขาบหน้ามนุษย์
เลเวล สิบสอง[footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ ปกติ
คุณสมบัติ ธาตุพิษและอันเดท
สถานะ ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยและหยิ่งยโส
จุดอ่อน แสงและไฟ
'แสงและไฟ...' เกาเผิงเพ่งนึกสองคำนี้ในใจระหว่างคิดหาทางรอด ข้อมูลบรรทัดถัดไปได้ปรากฏขึ้นในมุมมองสายตาของเขา
กลยุทธ์ตอบโต้
หนึ่ง การโจมตีประเภทแสงจะเพิ่มความเสียหายให้กับตะขาบหน้ามนุษย์
สอง แสงสว่างจ้าทำให้ตะขาบหน้ามนุษย์มึนงง
สาม ต้นเมนดเรคเจิดจรัสชนิดผงทำให้มันได้รับบาดเจ็บร้ายแรง
ข้อมูลจํานวนมากไม่สามารถพบเห็นในตำราเล่มใดกลับปรากฏขึ้นต่อหน้าเกาเผิงอย่างน่าอัศจรรย์
ขณะไม่มีผู้ใดสังเกต ตั๊กแตนปีศาจปรากฏตัวขึ้นบนกิ่งไม้อย่างเงียบเชียบ พวกมันไม่ใช่ใครที่ไหน เพราะพวกมันคือพวกสัตว์อสูรของกลุ่มเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยบลูชิลด์นั่นเอง ตอนนี้ตะวันเริ่มลับขอบฟ้า ยิ่งทำให้ตั๊กแตนเหล่านี้สามารถกลมกลืนในความมืดได้อย่างสมบูรณ์
"หลินซู!" มู่หลางชิงอี้ตะโกนเรียกสัตว์อสูรของเธอ วิหคปีกสีเงินที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้อย่างเงียบเชียบพุ่งใส่แผ่นหลังของตะขาบหน้ามนุษย์ด้วยความเร็วสูงก่อนศีรษะอันหนึ่งของตะขาบหน้ามนุษย์จะหลุดออกมาจากร่างในพริบตา
เมื่อศีรษะถูกตัดขาด ของเหลวสีเหลืองจำนวนมากจึงไหลทะลักออกมา
ตะขาบหน้ามนุษย์หวีดร้องด้วยความเจ็บปวดก่อนพ่นของเหลวสีดำขึ้นในอากาศ แม้พลาดเป้าแต่เมื่อของเหลวสีดำลงสู่พื้น ดินบริเวณนั้นถูกกัดกร่อนจนกลายเป็นหลุมพร้อมมีควันพวยพุ่งออกมาอย่างสยดสยอง
......….


## 0012-คุณมีสังกัดหรือยัง

บทที่ 12 คุณมีสังกัดหรือยัง?
วิหคปีกเงินกลายร่างเป็นลำแสงสีเงินพุ่งเข้าหาเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียว คือ เจ้าตะขาบ
ขณะตะขาบตัวโตคำรามใส่ศัตรูที่อยู่ด้านบนด้วยความเกรี้ยวกราด ทว่าวิหคปีกสีเงินกลับไม่กลัวมันเท่าไร ลำแสงสีเงินอันแหลมราวใบมีดกรีดเฉือนร่างของตะขาบหน้ามนุษย์จนเลือดของมันทะลักออกมาไม่ขาดสาย
ในที่สุดตะขาบหน้ามนุษย์ทนพิษบาดแผลไม่ไหว มันล่าถอยกลับไปหลังหินก้อนใหญ่ เมื่อเห็นดังนั้นวิหคปีกสีเงินจึงเร่งความเร็วขึ้นกว่าเดิมเพื่อเข้าจู่โจมระยะประชิดตะขาบหน้ามนุษย์ ดวงตามันฉายแววก่อนยกร่างขึ้นราวคันธนูและเหวี่ยงหางฟาดวิหคปีกสีเงิน
ปัง!
วิหคเงินถูกหางของตะขาบหน้ามนุษย์ตีราวกับลูกเบสบอล ซึ่งหางของมันเต็มไปด้วยพิษสีดำและของเหลวสีเหลือง ทำให้ร่างของวิหคปีกสีเงินเปื้อนพิษและของเหลวนั้นไปด้วย
วิหคปีกสีเงินกระเด็นไปไกลก่อนล่วงลงพื้นอย่างแรง
เพราะพิษกัดกร่อนรุนแรงและของเหลวสีเหลืองของตะขาบหน้ามนุษย์ทำให้วิหคปีกสีเงินขยับตัวไม่ได้ แม้ตะขาบหน้ามนุษย์เลเวลเท่ากันกับวิหคปีกสีเงิน ทว่าทั้งสองมีระดับแตกต่างกัน โดยระดับของวิหคปีกสีเงินนั้นสูงกว่า หากดูแค่ระดับต้องคิดว่าวิหคปีกสีเงินต้องเป็นฝ่ายคว้าชัยชนะเป็นแน่
อย่างไรก็ตาม การต่อสู้ครั้งนี้ตะขาบหน้ามนุษย์กลับเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะอย่างไม่คาดฝัน การต่อสู้ระหว่างสัตว์อสูรไม่ได้ตัดสินเพียงแค่ระดับของพวกมันเท่านั้น แต่ต้องใช้ประสบการณ์การต่อสู้และสภาพแวดล้อมด้วย การต่อสู้นี้ทำให้เกาเผิงได้เรียนรู้อะไรมากขึ้น ตะขาบหน้ามนุษย์สามารถตัดสินใจได้อย่างเฉียบขาด
ในตอนเริ่ม มันพยายามต่อสู้อย่างเต็มความสามารถ แต่เมื่อเห็นว่าตนเริ่มเสียเปรียบ มันจึงเลือกที่จะหนี
ในยามที่ศัตรูประมาท มันจึงใช้ช่องว่างนั้นสวนกลับทันทีด้วยการโจมตีที่รุนแรงที่สุด ต้าซื่อเฝ้าดูการต่อสู้ของตะขาบหน้ามนุษย์อย่างระแวดระวังตลอดเวลา พร้อมส่งเสียงขู่ออกมา
ตะขาบหน้ามนุษย์หยุดนิ่งชั่วครู่ มันมองต้าซื่อในอ้อมกอดของเกาเผิง ก่อนละความสนใจและคลานตรงไปทางวิหคเงิน อาจารย์มู่หลางชิงอี้ป้องปากพร้อมน้ำตาไหล
เธอเลี้ยงวิหคปีกสีเงินมาตลอดสองปี เธอยังจดจำวันแรกที่นำลูกนกตัวเล็กไว้ในอุ้งมือกลับบ้านอย่างระมัดระวังเป็นอย่างดี สองปีที่ผ่านมา เธอฝึกซ้อมและลงสนามประลองร่วมกับมันเสมอ เธอมองดูมันเติบโตขึ้นทีละเล็กทีละน้อยราวกับลูกของเธอเอง
ดังนั้นเธอจึงรู้สึกเศร้าและเสียใจที่เห็นวิหคปีกสีเงินของเธอนอนกองบนพื้น พร้อมหายใจรวยรินด้วยความเจ็บปวด “เอาล่ะ...พอได้แล้ว ฉันยังไม่อยากดูละครน้ำเน่าตอนนี้” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยส่ายศีรษะหลังได้รับคำสั่ง
กิ่งไม้สั่นสะเทือนฉับพลันก่อนเงาบางอย่างพุ่งลงมาด้านล่างพร้อมเสียงลมหวน
ฟิ้ว...
ร่างของตะขาบหน้ามนุษย์ถูกตัดในพริบตา ศีรษะของมันกระเด็นขึ้นกลางอากาศก่อนร่วงลงพื้นพร้อมเลือดและของเหลวจํานวนมากที่ระเบิดอยู่รอบๆ
ดั่งเวลาถูกแช่แข็งไปชั่วขณะ เมื่อร่างผอมเพรียวพร้อมแขนลักษณะคล้ายเคียวสีม่วงปรากฏตัวขึ้น
ชื่อสัตว์อสูร ตั๊กแตนปีศาจ
เลเวล ยี่สิบ[footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ สมบูรณ์
…เลเวลยี่สิบ ชนชั้นขุนนาง ระดับสมบูรณ์อย่างไม่ต้องสงสัยว่าทำไมมันถึงเป็นสัตว์อสูรระดับแนวหน้า และอีกเพียงแค่หนึ่งเลเวล ตั๊กแตนปีศาจตัวนี้จะวิวัฒนาการไปเป็นสัตว์อสูรชนชั้นนักรบได้
มันแข็งแกร่งมาก เหล่านักเรียนต่างมองด้วยความอิจฉา และอยากได้มัน
เดิมทีในสายตาของพวกเขา วิหคปีกสีเงินเป็นสัตว์อสูรชั้นนำอยู่แล้ว แต่อย่างไรก็ตาม มันกลับไม่สามารถเทียบตั๊กแตนปีศาจได้เลย แม้ตะขาบหน้ามนุษย์แสนน่าสะพรึงยังถูกตั๊กแตนปีศาจฆ่าตายในพริบตาเดียว
“นี่…หรือว่านี่คือสัตว์อสูรชนชั้นนักรบอย่างนั้นหรือ?” นักเรียนบางคนเอ่ยถาม
“ไม่หรอก แต่ใกล้แล้ว” เฉินฮั่วเฉียวพูดขณะมองไปยังตั๊กแตนปีศาจตัวนั้นครู่หนึ่ง ก่อนเหลือบไปมองไห่หลานหยู และตบบ่าปลอบใจเขา “อย่าเศร้าไปเลย ฉันจะขอพ่อให้หาสัตว์อสูรตัวใหม่ให้นายเอง”
“ขอบคุณ” ไห่หลานหยูกัดริมฝีปากพร้อมน้ำตาไหลอาบแก้ม
“ไม่เป็นไร เราเหมือนพี่น้องกันนี่” เฉินฮั่วเฉียวหัวเราะเบาๆ
“อืม พวกเราเป็นพี่น้องกันนี่”
….
เกาเผิงเดินออกมาอย่างเงียบๆ เขากอดอกครุ่นคิดอยู่ในใจ พี่น้อง? พี่น้องคืออะไร?
เขารู้สึกสับสนหลังจากพ่อแม่ของเขาจากไป ไม่มีญาติคนไหนมาเยี่ยมเขาเลย ปู่ของเขาก็หายตัวไป ในระหว่างเกิดมหาภัยพิบัติ ปู่ของเขาออกท่องเที่ยวอยู่ระหว่างนั้น มีความเป็นไปได้สูงมากที่ปู่ของเขาอาจเสียชีวิตไปแล้ว ‘ฉันไม่ต้องมีพี่น้องก็ได้ เพราะฉันมีต้าซื่ออยู่แล้ว’ เกาเผิงมองต้าซื่อในอ้อมกอดและเผยรอยยิ้มขบขัน เมื่อเห็นต้าซื่อส่ายหนวดไปมาด้วยความง่วงซึม ก่อนทิ้งตัวหลับงในอ้อมแขนของเกาเผิง
“อย่านอนตรงนี้สิ แกหนักจนฉันอุ้มไม่ไหวแล้วนะ” เกาเผิงรีบวางต้าซื่อลง น้ำหนักของมันไม่ใช่น้อยๆ ด้วยขนาดร่างกายยาวถึงสองเมตร และน้ำหนักถึงสี่สิบห้ากิโลกรัม
…หลังจากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิด นักเรียนทุกคนจึงต้องระวังสัตว์อสูรของตนเองมากขึ้นกว่าเดิม ถึงกระนั้นเกาเผิงยังฝึกซ้อมหรือเรียกว่าเล่นกับต้าซื่ออย่างสนุกสนานด้วยการหยิบหินมาก้อนหนึ่งเหวี่ยงมันออกไปไกลๆ เพื่อให้ต้าซื่อวิ่งไปคาบหินกลับมา
มันกระโดดอ้าปากงับหินไว้ในปาก และวิ่งกลับมาหาเกาเผิงก่อนคายลงบนพื้นหน้าเด็กหนุ่ม
เกาเผิงเผยรอยยิ้มพลางลูบศีรษะชมเชยมันอย่างรักใคร่ “นี่เจ้าหนู นายมีสังกัดหรือแล้วหรือยัง?” เสียงดังมาจากบนต้นไม้ เกาเผิงเงยมองตามเสียง
เขาคือหัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยบลูชิลด์ และเขากำลังมองเกาเผิงด้วยความสนใจ “เอ่อ…ผมไม่ได้อยู่สังกัดไหนหรอกครับ ผมฝึกต้าซื่อด้วยตัวเอง นี่เป็นการฝึกความเร็วและความแม่นยำ” เกาเผิงกล่าว
“อ้อ…”
เกาเผิงขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจเล็กน้อย เขารู้สึกเหมือนตัวเองโดนดูถูก “ขอโทษนะ ฉันแค่รู้สึกว่าวิธีการฝึกของนายเหมือนเด็กเล่นของเล่นในบ้านน่ะ มันดูตลกไปหน่อย” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกล่าวอย่างตรงไปตรงมาทำให้เกาเผิงรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า
“พูดตรงๆ เลยนะ วิธีฝึกของนายทั้งน่าเบื่อและเสียเวลา” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมองลึกเข้าไปในดวงตาของเกาเผิง
“นายไม่ควรฝึกสัตว์อสูรแบบนี้ โดยเฉพาะสัตว์อสูรของนายที่เป็นถึงตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วง มันเสียเวลาและเปล่าประโยชน์”
“แล้วผมต้องทำอย่างไร?” ดวงตาของเกาเผิงมองเขาด้วยสายตาเปล่งประกาย
…………………………………………….


## 0013-ลุงหลิว

บทที่ 13 ลุงหลิว
“โดยธรรมชาติแล้วตะขาบมีนิสัยดุร้าย นายต้องปล่อยให้มันออกล่าและฆ่าเหยื่อ และนายต้องเลี้ยงมันด้วยเนื้อสดทุกมื้อ เพียงเท่านี้นายจะสามารถปลดปล่อยความสามารถการต่อสู้ของมันได้เต็มที่” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกล่าวก่อนลงจากต้นไม้ แต่ดูเหมือนเขาขึ้นมาสูงไปเสียหน่อย เขาจึงปีนลงอย่างทุลักทุเล
“คุณรู้วิธีการฝึกตะขาบได้อย่างไร?” เกาเผิงถามพร้อมหรี่ตามองด้วยความสงสัย
หากพิจารณาจากรูปลักษณ์ ชายหนวดเฟิ้มผู้นี้ดูไม่เหมือนผู้เชี่ยวชาญในการฝึกสัตว์อสูรสักเท่าไหร่
“เจ้าหนู! อย่าตัดสินคนจากรูปร่างภายนอกสิ ฉันฝึกตั๊กแตนปีศาจด้วยตัวเองนะ” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยโบกมือออกไปด้านข้าง ก่อนตั๊กแตนปีศาจจะปรากฏตัวขึ้นและคุกเข่าลงพื้น
“ในแต่ละหน่วยงานย่อมมีความเชี่ยวชาญในฝึกสัตว์อสูรแตกต่างกัน ส่วนฉัน...เชี่ยวชาญการฝึกพวกตั๊กแตน แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันไม่เชี่ยวชาญการฝึกตะขาบด้วยนะ ถ้านายต้องการฝึกตะขาบให้เป็นเครื่องจักรสังหาร นายต้องหาผู้เชี่ยวชาญทางด้านนี้โดยเฉพาะ ฉันทําได้เพียงแนะนํานายเท่านั้นแหละ” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกล่าว
“โอ้ ขอบคุณท่านมาก” เกาเผิงพยักหน้าขอบคุณก่อนถามต่อ
“แล้วท่านรู้จักผู้เชี่ยวชาญด้านการฝึกตะขาบที่อยู่ในเมืองฉางอานบ้างหรือเปล่าครับ?”
หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตะลึงเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่มีบางคนเรียกเขาว่า ‘ท่าน’ จึงช่วยไม่ได้หากเขาจะรู้สึกแปลกไม่น้อย
หลังจากเงียบไปชั่วขณะ หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจึงกล่าวขึ้น “มีหลายค่ายที่มีชื่อเสียงในการฝึกสัตว์อสูรประเภทตะขาบเพราะมันเป็นสัตว์อสูรที่แข็งแกร่ง แต่ฉันรู้จักคนหนึ่งที่ฝึกสอนได้ดีมาก” หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกล่าวด้วยความยกย่องชื่นชม
“เขาคือจ้าวจินเยียน หัวหน้าหน่วยพิษที่ห้า แต่เขาเป็นคนสันโดษ ยากที่เขาจะรับศิษย์ เพราะครอบครัวเขาตายระหว่างเกิดมหาภัยพิบัติเมื่อสามปีก่อน ด้วยเหตุนั้นจึงทำให้เขากลายเป็นคนอารมณ์ร้าย ทางที่ดีอย่าพูดเรื่องครอบครัวต่อหน้าเขานะ”
“อืม…ถ้าเช่นนั้นลืมเรื่องก่อนหน้านี้ไปเถอะ ผมจะฝึกฝนต้าซื่อด้วยตัวของผมเอง” เกาเผิงหมดความสนใจทันที เขาไม่อยากตีสนิท ประจบประแจงคนอื่น มันเหมือนกับการใช้แก้มอุ่นของตัวเองสัมผัสแก้มก้นเย็นๆ ของคนแปลกหน้า ทั้งยังต้องเสี่ยง โดยไม่รู้ว่าเขาจะตดใส่หน้าเราตอนไหนด้วย
และยิ่งไปกว่านั้น เขารู้สึกว่าหัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยผู้นี้โม้เกินจริงไปหน่อย ประสบการณ์การต่อสู้นั้นสามารถเก็บเกี่ยวได้ในการต่อสู้จริงเท่านั้น นี่คือสิ่งที่เกาเผิงคิด
หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอ้าปากค้าง นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้ เด็กคนนี้ควรจะกระตือรือร้นเรื่องของคุณจ้าวจินเยียนสิ! ความจริงแล้วหัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยผู้นี้มีจุดประสงค์แอบแฝง แต่สุดท้ายเขาต้องยอมแพ้ ถึงเขาจะเสนอผลประโยชน์ใดๆ เด็กคนนี้ต้องปฏิเสธเป็นแน่ เกาเผิงหันหลังกลับโดยไม่ลังเล เขาไม่ต้องการวุ่นวายกับเรื่องคนอื่น เพราะพลังของเขาก็คล้ายกับเขาโกงคนอื่นอยู่แล้ว สิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้คือดำเนินตามแผนของเขาต่อไป
...
สามวันของการทัศนศึกษาผ่านไปอย่างรวดเร็ว สัตว์อสูรของพวกนักเรียนบางตัวอาศัยอยู่แต่ในเขตเมืองเท่านั้น ไม่เคยออกมานอกเมืองเลย พวกมันเป็นเพียงสัตว์อสูรระดับต่ำ แต่ด้วยการคุ้มครองของกลุ่มเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย มันเป็นเรื่องยากที่นักเรียนจะได้รับอันตราย การทัศนศึกษาครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อให้นักเรียนได้เรียนรู้และพบเจอสัตว์อสูรตามธรรมชาติอย่างแท้จริง สัตว์อสูรเหล่านี้ย่อมแตกต่างจากสัตว์อสูรที่ถูกเลี้ยงไว้ตามบ้านอย่างแน่นอน เพื่อให้พวกเขาได้มีประสบการณ์กับสัตว์อสูรป่าโดยตรง สิ่งนี้ย่อมเป็นผลดีต่ออนาคตของพวกเขา
…
บนรถบัส ระหว่างเดินทางกลับ
ต้าซื่อนอนขดตัวอยู่ใต้หว่างขาของเผิงขณะเขามองออกไปนอกหน้าต่าง ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ต้าซื่อมีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย ดวงตาของมันดูดุร้ายมากกว่าเดิมฉายประกายเย็นเฉียบออกมา กรงเล็บและเขี้ยวของมันคมมากขึ้น นอกเหนือจากการฝึกความคล่องตัวและความแข็งแกร่งของต้าซื่อแล้ว ยังได้ต่อสู้กับสัตว์อสูรป่าอย่างต่อเนื่อง
เหตุการณ์ร้ายแรงที่สุดของพวกเขาคือ ต้าซื่อถูกจู่โจมด้วยเขาของด้วงกระสุนจนสมองของต้าซื่อเกือบระเบิดออกมา แม้สมองของตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วงจะถูกปกคลุมด้วยกระดองแข็งแรง แต่อย่างไรเสียสมองยังคงเป็นอวัยวะที่บอบบางอยู่ดี
ต้าซื่อได้รับบาดเจ็บร้ายแรงจนเกือบเสียชีวิต แต่โชคยังดีที่หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยื่นมือเข้าช่วยเหลือและสังหารด้วงกระสุนตัวนั้นจากการโจมตีของตั๊กแตนปีศาจเพียงครั้งเดียว
ด้วยเหตุนี้เกาเผิงจึงติดหนี้บุญคุณหัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอย่างเลี่ยงไม่ได้ หากแต่ชายผู้นั้นกลับโบกมือและไม่ต้องการคำขอบคุณใดๆ จากเกาเผิง เขาเพียงจ้องมองเกาเผิงด้วยสายตาซับซ้อนก่อนเดินจากไป
เกาเผิงลูบหัวของต้าซื่อตรงจุดเดียวกันที่ถูกทำร้าย แต่มันฟื้นตัวขึ้นมาใหม่อย่างรวดเร็ว
อาการบาดเจ็บของต้าซื่อใช้เวลาพักฟื้นไปหนึ่งวันเต็ม ทำให้เกาเผิงรู้สึกตะลึงมากกับการฟื้นตัวที่เร็วขนาดนี้ รถบัสเคลื่อนผ่านโรงเรียนและนำนักเรียนเข้าไปในตัวเมือง และให้นักเรียนลงมารวมตัวกันข้างล่าง
อาจารย์มู่หลางชิงอี้กล่าว “หลังจากทุกคนลงจากรถแล้วต้องตรงกลับบ้านทันทีเลยนะ อย่าหนีเที่ยวล่ะ อีกครึ่งชั่วโมงครูจะโทรไปถามพ่อแม่ของพวกเธอทุกคน ถ้าพวกเธอเล่นตุกติกกับครูล่ะก็... ครูจะให้พวกเธอคัดลอกตำราเป็นจำนวนสิบเล่ม”
“ครับ”
“ค่ะ” ทุกคนขานรับ
ตันเฉียนจินตบไหล่เกาเผิง “นายอยากไปดูการต่อสู้ที่สนามประลองสัตว์อสูรกับฉันหรือเปล่า?”
“ไม่ล่ะ ฉันต้องกลับบ้านให้ตรงเวลา” เกาเผิงปฏิเสธ
“แต่ไม่ใช่ว่านาย…” ตันเฉียนจินต้องการพูดบางสิ่ง แต่เขานึกขึ้นได้และรีบขอโทษอย่างรวดเร็ว
“ไม่เป็นไร” เกาเผิงส่ายหัว สามปีที่ผ่านมา ในที่สุดเขาก็สามารถยอมรับความจริง เขาไม่ใช่เด็กวัยรุ่นเลือดร้อนและไม่ใช่คนประเภทเกลียดชังโลกทั้งใบหรือรู้สึกอิจฉาผู้อื่นเพียงเพราะเขาสูญเสียพ่อแม่ แต่เพราะเขาประสบกับความสูญเสียและความเจ็บปวดจึงทําให้เขาเติบโตขึ้น
“อืม!” ตันเฉียนจินจะขอโทษอีกครั้ง แต่เกาเผิงกลับหันหลังและเดินจากไปทันควัน ทําให้ตันเฉียนจินไม่สามารถทําสิ่งใดได้ นอกเสียจากกลืนคําพูดของตนลงคอไปเท่านั้น เกาเผิงเม้มปากก่อนเดินออกจากฝูงชนไปพร้อมต้าซื่อ
“เสี่ยวเกา กลับมาแล้วเหรอ” ลุงหลิวกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนเล็กๆ ทักทายเกาเผิง
“ลุงหลิว” เกาเผิงทักทายพร้อมรอยยิ้ม
ลุงหลิวเป็นเพื่อนบ้านที่ย้ายเข้ามาอยู่เมื่อสองปีก่อน เวลานั้นเกาเผิงกำลังประสบปัญหาชีวิตมากมายและอยู่ในความมืดมน มันเป็นเพราะลุงหลิวยื่นมือเข้ามาช่วย ทำให้เกาเผิงสามารถจัดการสิ่งต่างๆ และกลับมามีชีวิตปกติได้อีกครั้งเขาได้ยินมาว่า ลูกชายและลูกสาวของลุงหลิวจากไปด้วยอุบัติเหตุ
หลังจากเกิดมหาภัยพิบัติ ชายชราและเด็กหนุ่มจึงกลายเป็นเพื่อนร่วมชะตากรรมและสนิทสนมกันเร็ววัน หลายสิ่งที่เกาเผิงไม่เคยแบ่งปันกับคนอื่น แต่เขากลับแบ่งปันกับลุงหลิวเสมอ
“เจ้าตะขาบน้อย ดูเหมือนจะแข็งแรงขึ้นกว่าครั้งล่าสุดที่ฉันเห็นมันอีกนะ เสี่ยวเกา นายพามันไปดื่มเลือดมาเหรอ?” ลุงหลิวถามด้วยความประหลาดใจ
“ใช่แล้วครับ พวกเราพึ่งจะกลับจากทะเลสาบคันฉ่องในเขตชานเมือง พวกเราอยู่ที่นั่นมาสามวัน” เกาเผิงพยักหน้า
“อืม ไม่เลว ตะขาบมันไม่เหมือนพวกสุนัขหรือแมว มันเป็นนักล่าโดยธรรมชาติ ดังนั้นมันจึงต้องต่อสู้และเห็นเลือดบ้าง” ลุงหลิวหยุดพูดชั่วขณะก่อนจะกล่าวต่อ
“แม้ตะขาบจะเป็นสัตว์อสูรที่ดี แต่มันเป็นเพียงชนชั้นสามัญ การที่จะเลือกสัตว์อสูรมาทำพันธสัญญาเลือดนั้นต้องเลือกอย่างพิถีพิถัน หากเสี่ยวเกาสนใจ ฉันจะมอบสัตว์อสูรดีๆ ให้เธอ...ตกลงไหม?” ลุงหลิวเผยรอยยิ้มอบอุ่น…………………………………………….


## 0014-สัตว์อสูรตัวแรก

บทที่ 14 สัตว์อสูรตัวแรก
“เอ๋!” เกาเผิงตะลึงอยู่ชั่วขณะก่อนส่ายหน้าอย่างรวดเร็ว
“ไม่เป็นไรครับลุงหลิว ต้าซื่อเป็นเหมือนของที่พ่อแม่ของผมทิ้งไว้ดูต่างหน้า มันอยู่ข้างผมมาตลอดสามปี ผมตัดสินใจแล้วว่าจะให้มันเป็นสัตว์อสูรตัวแรกของผม”
ลุงหลิวตะลึงกับคำตอบที่ไม่คาดคิดของเกาเผิงและต้าซื่อดูเหมือนจะเข้าใจสิ่งที่ลุงหลิวพูด มันจึงแยกเขี้ยวส่งเสียงขู่ลุงหลิว
“ต้าซื่อ พอได้แล้ว” เกาเผิงดีดนิ้วเตือน
ต้าซื่อมองเกาเผิงอย่างไม่พอใจพลางคลานกลับมาทางเขาอย่างหงุดหงิด มันอยากจะสั่งสอนตาลุงนี่สักหน่อย หลังจากพูดคุยกับลุงหลิวเสร็จ เกาเผิงรีบเดินทางกลับอะพาร์ตเมนต์ทันที
ลุงหลิวมองเกาเผิงพร้อมถอนหายใจ ‘ดูเหมือนเขาจะยังไม่ได้ทำพันธสัญญาเลือดกับตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วงสินะ แต่คงอีกไม่นานหรอก ฉันควรจะรายงานเรื่องนี้ให้ตาเฒ่าเจียงรู้ดีไหมนะ?’
เมื่อคิดได้ว่าเขาจะโดนอะไรบ้างหากรายงานเรื่องนี้ไป ‘เฮ้อ! สองคนนี้บทจะดื้อก็ดื้อเหมือนกันแฮะ เอาเป็นว่าไว้เขาทำพันธสัญญากับตะขาบเสร็จก่อนแล้วกันแล้วค่อยบอกให้ตาแก่นั่นรับรู้’
ขณะเดินขึ้นบันได เกาเผิงได้ยินเสียงบางสิ่งอยู่บนเพดาน เงาสีเทากำลังแอบมองเขา แต่เมื่อต้าซื่อแยกเขี้ยวขู่ใส่มัน เจ้าแมงมุมจึงรีบหนีอย่างรวดเร็ว
หลังจากกลับถึงห้อง เกาเผิงวางกระเป๋าลงและตรงเข้าไปในห้องครัว แล้วหยิบของที่ใช้ทำพันธสัญญาเลือด หากมนุษย์ต้องการสร้างพันธสัญญาเลือดกับสัตว์อสูรนั้น พวกเขาจำเป็นต้องใช้เลือดจากนิ้วนางข้างซ้ายเท่านั้น หากใครไม่มีนิ้วนางจำเป็นต้องใช้เลือดจากหัวใจแทน
เกาเผิงหยิบขวดแอลกอฮอล์ที่เขาซื้อในระหว่างทางกลับบ้านเทลงไปในชามและใช้สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดมีดเพื่อฆ่าเชื้อโรค
เกาเผิงจ้องมีดในมืออย่างครุ่นคิด ใบมีดแวววาวหลังถูกเช็ดจนสามารถสะท้อนใบหน้าของเขาได้
เกาเผิงถอนหายใจผ่อนคลาย สาเหตุที่เขาเตรียมใจนานขนาดนี้ เพราะเขากลัวเจ็บและกลัวบาดทะยัก มีดนี้เขาเก็บไว้ใช้สับหมูมาตลอดจึงกลัวว่ามีดจะมีแบคทีเรียหลงเหลืออยู่
เกาเผิงกัดฟัน เขาเอานิ้วนางข้างซ้ายจ่อไว้ตรงคมมีด
หยดเลือดสีแดงไหลซึมจากบาดแผลบนนิ้วของเขาทันที “ต้าซื่อ มานี่เร็ว!” เกาเผิงตะโกนเรียกต้าซื่อ
แกร๊ก…แกร๊ก…
เสียงฝีเท้าราวนิ้วเคาะแผ่นเหล็กดังมาจากห้องนั่งเล่น ต้าซื่อรีบมาหาเกาเผิงทันควัน เกาเผิงหลับตาพร้อมกับท่องพันธสัญญาขณะเอามือข้างซ้ายไปจับหัวของต้าซื่อ
ทันทีที่เขาจับหัวของมัน สัมผัสเย็นยะเยือกแพร่สู่หัวใจของเขา ท่ามกลางความมืดมิดเกาเผิงรับรู้และได้ยินจากรอบทิศทางราวกับมีผู้คนนับพันกำลังบ่นพึมพำอยู่รอบตัวเขา และมีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นมา ‘หิวแล้ว…’
‘นี่มันถึงเวลามื้อเย็นแล้วนะ…’
‘เจ้านายบ้า จะให้ฉันอดตายหรืออย่างไร?’
‘หิว...!’ มันคงเป็นเสียงของต้าซื่อสินะ ช่างเป็นความคิดที่ซื่อและเรียบง่ายเสียจริง
‘นี่ฉันได้เชื่อมต่อกับต้าซื่อแล้วใช่ไหม?’
‘ต้าซื่อ?’ เกาเผิงพยายามสื่อสารกับต้าซื่อ
‘หืม?’ เสียงเหล่านั้นเงียบลงในทันทีและเหลือเพียงเสียงเดียว ‘นายเป็นใคร?’ นี่คือผลลัพธ์ช่างน่าอัศจรรย์ของการทำพันธสัญญาเลือด มันจะทำให้ผู้ฝึกสอนสัตว์อสูรสามารถเชื่อมโยงจิตใจกับสัตว์อสูรของพวกเขาได้ จึงทำให้พวกเขาสามารถออกคำสั่งซับซ้อนพวกมันได้
อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่เวลาพูดคุย เกาเผิงจึงเร่งถามต้าซื่อในทันที ‘ฉันต้องการสร้างพันธสัญญาเลือดกับนาย นายเต็มใจเป็นพรรคพวกกับฉันไหม?’
ในมิติมืดมิด ปรากฏม้วนกระดาษสีเลือดขึ้นมาพร้อมกับเปลวไฟสีทองที่กำลังลุกโชนล้อมรอบตัวเขากับต้าซื่อ
แม้แต่สิ่งมีชีวิตโง่เขลาที่สุดยังเข้าใจว่านี่คือการสร้างพันธสัญญาเลือด
เกาเผิงได้เห็นม้วนกระดาษถูกเปลวไฟสีทองเผาหายไปอย่างช้าๆ นี่บ่งบอกว่าการสร้างพันธสัญญาเลือดประสบความสำเร็จแล้ว
ต้าซื่อตอบรับพันธสัญญาเลือดกับเกาเผิงทันทีอย่างไม่ลังเล
ทำให้เกาเผิงรู้สึกมีความสุขจากก้นบึ้งในหัวใจ เขาเอามือออกจากต้าซื่อพร้อมกับลืมตาขึ้น เขาได้ยินเสียงต้าซื่อพูดกับเขาในทันที ‘หิวแล้ว! หิวแล้ว! ขอข้าวหน่อย”
ต้าซื่อแยกเขี้ยวหุบเข้าหุบออก พร้อมส่ายหนวดของมันไปมา
เกาเผิงมองต้าซื่อพลันเผยรอยยิ้มอบอุ่น “เอาล่ะ กินข้าวกันเถอะ”
เกาเผิงลุกไปหยิบหัวไชเท้า แอปเปิล และเนื้อหมูแช่แข็งออกจากตู้เย็น
เขานำผักและผลไม้ไปล้าง จากนั้นก็นำมันไปต้ม ดูเหมือนเขาวุ่นวายอยู่ในครัวเล็กน้อยก่อนจะปรุงอาหารเสร็จ
“เอาล่ะต้มจับฉ่ายเสร็จแล้ว” เขาใส่อาหารลงในถาดสเตนเลสและวางไว้ในห้องนั่งเล่น
ต้มจับฉ่ายของต้าซื่อนั้น เกาเผิงจำเป็นต้องละลายน้ำแข็งของเนื้อหมูให้ดี หากให้ต้าซื่อกินแบบเย็นๆ มันอาจป่วยได้ เสิร์ฟแบบอุณหภูมิห้องนั้นดีที่สุดแล้ว
‘อร่อย อร่อย’ ต้าซื่อเพลิดเพลินกับมื้ออาหารของมัน ระหว่างที่มันกินเหลือบไปมองเกาเผิงว่าเขาทำอะไรอยู่
เกาเผิงกำลังต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปให้กับตนเองและส่งกลิ่นหอมออกมา
ทันใดนั้นเอง ต้าซื่อหยุดกินและจ้องมองชามบะหมี่ของเกาเผิงด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เกาเผิงมองบะหมี่ของเขาก่อนจะกินมัน เขาได้ยินเสียงคลานเข้ามาหาเขา
เขาเห็นเจ้าตะขาบสีม่วงมาเกาะแกะป้วนเปี้ยนตรงขาของเขาพร้อมส่งสายตาหิวกระหายให้กับบะหมี่ของเขา
“เฮ้! แกเป็นตะขาบนะ!” เกาเผิงรู้สึกขบขันกับการแสดงออกของมัน
“ซู่…” ต้าซื่อส่งเสียงขู่ ขยับขากรรไกรไปมา
ดูเหมือนว่าการปฏิเสธของเกาเผิงไม่เป็นผล
“โอเค…เอาไปเลย ถ้าปวดท้องขึ้นมา ฉันจะไม่พาแกไปหาหมอนะ” เกาเผิงวางชามบะหมี่ลงบนพื้น
ไม่พูดพร่ำทำเพลง ต้าซื่อพุ่งเข้าใส่ชามบะหมี่ ดูดข้าปากอย่างกับหมาป่าหิวกระหาย
เกาเผิงมองต้าซื่ออย่างมีความสุข
หลังจากเขาต้มบะหมี่อันใหม่เสร็จ เขาจึงเริ่มคิดหาทางเพิ่มระดับของต้าซื่ออีกครั้ง
เพื่อยกระดับชนชั้นสามัญของต้าซื่อขึ้นเป็นชนชั้นขุนนางได้นั้น ต้องใช้วัตถุดิบหลายอย่าง อาทิเช่น เปลือกไม้สายฟ้าอายุหนึ่งร้อยปีจำนวนหกร้อยกรัม แก่นคริสทัลลสัตว์อสูรประเภทสายฟ้าเลเวลสิบขึ้นไป และหญ้าเงาสิบใบ
แก่นคริสทัลสัตว์อสูรเป็นวัตถุดิบราคาแพงที่สุด และต้องเป็นแก่นคริสทัลสัตว์อสูรเลเวลสูงมากกว่าสิบขึ้นไปอีก ทั้งยังต้องมาจากสัตว์อสูรธาตุสายฟ้าหายากอีกด้วย
ดังนั้นของที่เขาสามารถซื้อได้ง่ายๆ ใช้เพียงแค่สิบเครดิตพันธมิตรอย่างแรกก็คือ หญ้าเงา
หญ้าเงาเป็นสมุนไพรชนิดพิเศษที่เติบโตในสถานที่ที่มีพลังหยินสูง โดยปกติแล้ว พื้นที่แถบนั้นมักมีสัตว์อสูรแข็งแกร่งอาศัยอยู่ จึงเป็นเรื่องท้าทายมากหากจะไปเก็บหญ้าเงามาสักใบ
เกาเผิงตรวจสอบราคามาแล้ว หญ้าเงาหนึ่งใบมีราคาสองร้อยดอลลาร์พันธมิตร สิบใบก็สองพันดอลลาร์พันธมิตร แต่อย่างไรเสียหญ้าเงามักใช้เป็นอาหารแค่พวกสัตว์อสูรธาตุหยิน มืด และอันเดทเท่านั้น ทำให้ไม่ได้รับความนิยมมากนัก เขาอาจต่อรองพ่อค้าให้ได้ราคาถูกกว่าเดิมได้
ส่วนเปลือกไม้สายฟ้าอายุหนึ่งร้อยปี ไม่จำเป็นต้องมาจากต้นไม้ที่มีชีวิตถึงหนึ่งร้อยปีก็ได้ แค่ใช้ของสรรพคุณคล้ายคลึงกันอย่างเช่น ต้นโสมซึ่งเติบโตมาเป็นเวลาร้อยปีแล้ว
…………………………………………….


## 0015-การลงทะเบียน

บทที่ 15 การลงทะเบียน
ย้อนกลับไปในครั้งที่พ่อแม่ของเกาเผิงได้เสียชีวิตจากมหาภัยพิบัติ ทางรัฐบาลมอบเงินชดเชยให้กับเกาเผิง รวมถึงครอบครัวของผู้เสียชีวิตเหล่านั้นเป็นจำนวนสิบเครดิตพันธมิตร
หนึ่งเครดิตพันธมิตรมีมูลค่าเท่ากับหนึ่งหมื่นดอลลาร์พันธมิตร นี่อาจไม่ใช่เงินก้อนใหญ่ แต่เมื่อพิจารณาถึงจำนวนผู้เสียชีวิตระหว่างหายนะแล้วคงเป็นเงินจำนวนไม่น้อยเลย
ในคราแรกมีเพียงประเทศเดียวเท่านั้นที่ยินดีมอบเงินชดเชยให้กับผู้สูญเสีย นั่นคือประเทศจีน ทำให้อัตราการเกิดอาชญากรรมลดลงอย่างรวดเร็ว
เมื่อผลลัพธ์เป็นไปในทางที่ดี ประเทศอื่นจึงเริ่มใช้มาตรการนี้เช่นเดียวกัน ถึงแม้จำนวนเงินที่พวกเขาได้รับไม่มากมายนัก แต่ก็เพียงพอใช้ในการดำรงชีพได้
เกาเผิงได้รับเงินชดเชยเป็นจำนวนยี่สิบเครดิตพันธมิตร ทว่าตอนนี้เงินก้อนเหลือเพียงสิบเอ็ดเครดิตพันธมิตร หากเขาใช้มันอย่างมัธยัสถ์อาจจะเพียงพอซื้อของยกระดับต้าซื่อได้
แต่นั่นไม่ใช่ความคิดที่ดี หากเขาใช้เงินทั้งหมดไป เขาจะไม่เหลือเงินมาจ่าย ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าครองชีพในชีวิตประจำวัน ด้วยเหตุนี้เกาเผิงจึงยังไม่รีบไปตลาดทันที
จากการต่อสู้และรวบรวมซากสัตว์อสูรในช่วงทัศนศึกษา เกาเผิงสามารถทำเงินได้จำนวนสองเครดิตพันธมิตร นี่เพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายตลอดครึ่งปีของเขา
ใช่แล้ว งานที่ทำเงินได้มากที่สุดในโลกคือการเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูร แม้อาชีพนี้ต้องใช้ทุนค่อนข้างสูง แต่พวกเขาก็สามารถหาเงินกลับมาได้อย่างรวดเร็ว หากโชคดีอาจได้เงินเพิ่มอีกหลายเท่า
พวกเขาอาจร่ำรวยในชั่วข้ามคืนด้วยการค้นพบสมบัติบางอย่างที่อยู่ในป่า แต่ข้อเสียเพียงอย่างเดียวของการล่าสัตว์อสูรคือ เป็นอาชีพที่มีความเสี่ยงสูง หากโชคร้าย พวกเขาอาจพบสัตว์อสูรระดับสูงที่แข็งแกร่งและอาจต้องจบชีวิตในป่า
แต่ไม่ว่าอย่างไร การจะเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรแสนเก่งกาจนั้น ในไม่ช้าก็เร็วพวกเขาต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรระดับสูงอยู่ดี
ไม่มีงานใดรวยได้ในชั่วข้ามคืน ทว่างานนี้สามารถทำเงินได้แม้อยู่ที่บ้าน
เกาเผิงนั่งตรงโซฟาพร้อมต้าซื่อนั่งอยู่ข้างๆ เขากดหน้าจอสมาร์ทโฟนเรื่อยเปื่อย
ปัจจุบันนี้ มีแอปพลิเคชันเกี่ยวกับสัตว์อสูรมากมาย แม้แต่คนที่ไม่ได้เป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรยังสามารถหาข้อมูลของพวกมันได้อย่างง่ายดาย
สามปีที่ผ่านมา มนุษย์สามารถปรับตัวกับสิ่งใหม่ได้เป็นอย่างดี
เมื่อเขารู้สึกเบื่อจึงเปิดโทรทัศน์ดูรายการต่างๆ
“ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่ซีซั่นสองของรายการ ราชาของสัตว์อสูร เจียงหนานค่ะ ดิฉันซูต้าจาง ผู้ดำเนินรายการวันนี้”
ในรายการมีเวทีขนาดใหญ่ตรงกลาง ข้างบนเวทีมีผู้เข้าแข่งขันราวสิบกว่าคน แต่ละคนมีหมายเลขติดไว้ตรงเอว
ตรงข้ามของผู้เข้าแข่งขันเป็นกรงเหล็กขังสัตว์อสูรนานาชนิดเอาไว้ภายในจำนวนมาก
สัตว์อสูรในกรงทุกตัวดูตื่นตระหนก บางตัวพยายามแหกกรง บางตัวส่งเสียงคำราม ในหมู่พวกมันมีสัตว์อสูรดุร้ายที่สุด มันมีรูปร่างคล้ายสิงโต และกำลังโจมตีกรงเหล็กอย่างบ้าคลั่ง ทว่ากรงเหล็กไม่มีทีท่าเป็นอะไรเลย
แต่สิ่งที่ทำให้เกาเผิงรู้สึกประหลาดใจคือ ข้อมูลที่ปรากฏขึ้นในมุมมองสายตาของเขา
ชื่อสัตว์อสูร ราชสีห์ปีศาจสีเงิน
เลเวล ยี่สิบสอง[footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ สูง
คุณสมบัติ ธาตุน้ำแข็ง
สถานะ สุขภาพแข็งแรงและบ้าคลั่ง
จุดอ่อน ธาตุสายฟ้า
ใครจะคิดว่าข้อมูลสัตว์อสูรก็สามารถมองเห็นได้จากจอโทรทัศน์ด้วยเช่นกัน
เกาเผิงถึงกับพูดไม่ออก
ถ้าเป็นเช่นนี้ ความสามารถของเขาอาจนำไปประยุกต์ใช้ได้หลายอย่างมากเลยสิ
เกาเผิงปิดทีวี และปล่อยความคิดโลดแล่นผ่านไป
แม้ว่าจะสร้างพันธสัญญาเลือดกับต้าซื่อและก้าวเข้าสู่เส้นทางของผู้ฝึกสัตว์อสูรอย่างเป็นทางการแล้ว
แต่เขายังเป็นแค่มือสมัครเล่น ยังห่างไกลจากความเป็นมืออาชีพ อย่างน้อยเขาต้องให้ต้าซื่อเป็นระดับสูงหรือเป็นชนชั้นขุนนางเสียก่อนเป็นอันดับแรก
จากการฝึกฝนระหว่างทัศนศึกษาที่ทะเลสาบคันฉ่อง เลเวลของต้าซื่อได้เพิ่มขึ้น ตอนนี้มันมีเลเวลเจ็ดแล้ว
การต่อสู้เป็นวิธีการเพิ่มเลเวลได้รวดเร็วที่สุด
นอกจากการล่าสัตว์อสูรที่ชานเมืองแล้ว ยังมีงานอื่นที่เขาสามารถทำได้คือ ผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูร
ผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรถือเป็นอาชีพใหม่ที่แยกออกมาจากผู้ฝึกสัตว์อสูร
หากจะประกอบอาชีพนี้ได้ต้องมีใบรับรองเสียก่อน
การสอบภาคทฤษฎีไม่เป็นปัญหาสำหรับเกาเผิงเลย แตสำหรับนการสอบภาคปฏิบัตินั้นเขายังไม่มีความมั่นใจในส่วนนั้น
การสอบภาคปฏิบัติ ผู้เข้าสอบต้องยกระดับสัตว์อสูรตามโจทย์ที่ได้ หากทำได้ทันเวลา พวกเขาจะได้ใบรับรองทันที
แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เพราะสัตว์อสูรที่พวกเขาต้องยกระดับในการสอบนั้นถูกสุ่มมาโดยที่ไม่รู้ล่วงหน้ามาก่อน หากไม่มีความเชี่ยวชาญเกี่ยวกับสัตว์อสูรชนิดนั้น มันจึงเป็นเรื่องยากในการยกระดับพวกมัน
ถึงแม้ว่าจะเป็นนักเพาะพันธุ์สัตว์อสูร แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคุณจะรู้เรื่องพวกมันทั้งหมด
นั่นเป็นเพราะ สัตว์อสูรเหล่านี้พึ่งปรากฏตัวขึ้นบนโลกได้เพียงแค่สามปีเท่านั้น ที่ผ่านมามนุษย์ยังอยู่ในขั้นตอนการสำรวจ และปัจจุบันสำรวจเพียงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ของพื้นผิวโลก ส่วนอีกแปดสิบเปอร์เซ็นต์ยังเป็นพื้นอันตรายอยู่
ดังนั้น มนุษย์สำรวจไม่ถึงครึ่งโลก ยังไม่รวมถึงพื้นที่ใต้มหาสมุทรที่ยังไม่ได้ถูกสำรวจอีกด้วย ฉะนั้นโลกหลังมหาภัยพิบัตินี้มีความลับมากมายรอให้สำรวจ ไม่แน่อาจพบสัตว์อสูรชนิดใหม่ปรากฏตัวขึ้นก็เป็นได้
อย่างไรก็ตาม เกาเผิงรู้สึกว่าตนเองไม่มีปัญหากับการสอบภาคทฤษฎี เขาจึงตัดสินใจลงทะเบียนเพื่อขอรับการประเมินในอินเทอร์เน็ต เขาต้องจ่ายค่าสมัครเป็นเงินจํานวนหนึ่งพันดอลลาร์พันธมิตร ‘โห! เงินจำนวนนี้สามารถเลี้ยงต้าซื่อได้เป็นเดือนเลยนะ’
แต่เพื่อความสำเร็จภายภาคหน้า เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเสี่ยงโชคดูเท่านั้น
หลังจากลงทะเบียน เขาได้รับข้อความแจ้งเตือนและกำหนดการสอบที่เมืองฉานอันในวันที่สิบห้า แต่วันนี้คือวันที่สิบสี่ นั่นหมายความว่าการสอบจะเริ่มในวันพรุ่งนี้!
เขาโทรหาอาจารย์มู่หลางเพื่อขอลาหยุด อาจารย์มู่หลานชิงอี้เมื่อได้ทราบข่าว เธอรู้สึกยินดีมากและสนับสนุนเขาเต็มที่
เธออนุมัติการลาพักการเรียนของเขาระยะเวลาสั้นๆ เพราะเขาเป็นนักเรียนดีเด่น จึงทำให้เธอไม่กังวลกับการขาดเรียนของเขา
ในตอนท้ายของการสนทนา อาจารย์มู่หลางชิงอี้ ได้กล่าวทิ้งท้ายปลอบโยนว่า ‘หากไม่เคยล้มเหลว จะรู้ได้อย่างไรว่าประสบความสำเร็จ เธอยังเด็กและมีอนาคตสดใสรออยู่ อย่าคิดมากหากการสอบมันไม่เป็นอย่างที่เธอคิด’
เกาเผิงเผยรอยยิ้ม เขารู้ว่าอาจารย์มู่หลางเป็นอาจารย์ที่ยอดเยี่ยมและน่าชื่นชมที่สุด
…………………………………………….


## 0016-การทดสอบการเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูร

บทที่ 16 การทดสอบการเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูร
ในเช้าวันต่อมาเกาเผิงเคาะประตูห้องลุงหลิว
ประตูเหล็กถูกเปิดออก ลุงหลิวทักทายด้วยรอยยิ้มสดใส “อรุณสวัสดิ์เกาเผิง มาทำอะไรแต่เช้าหรือ?”
“ขอโทษที่รบกวนลุงแต่เช้านะครับ” เกาเผิงกล่าว
“วันนี้ผมต้องเข้าทดสอบการประเมินเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูร แต่ผมไม่แน่ใจว่าการสอบต้องใช้เวลานานเท่าไร ผมขอฝากต้าซื่อสักวันได้ไหมครับ ลุงหลิวไม่ต้องห่วงนะครับ ผมรับรองว่ามันเป็นเด็กดี ไม่ดื้อไม่ซน แต่ถ้าลุงหลิวคิดว่ามันน่ารำคาญ ลุงหลิวทิ้งมันไว้ในห้องผมก็ได้นะครับ ผมจะทิ้งกุญแจไว้ให้ ลุงหลิวแค่เอาอาหารให้มันก็พอครับ”
“อะไรกัน เรื่องแค่นี้เอง ไม่ต้องห่วง ฉันจะดูแลมันเป็นอย่างดี ข้าวปลาอาหารครบถ้วน” ลุงหลิวสัญญา
เกาเผิงไว้ใจลุงหลิว เขาโค้งศีรษะอย่างสำนึกขอบคุณก่อนจะเดินจากไป
เกาเผิงไม่ได้สังเกตเลยว่า หลังจากต้าซื่อคลานเข้าในห้องของลุงหลิวแล้ว มันกลับเงียบผิดปกติ
หลังจากเกาเผิงไปได้สักพัก ลุงหลิวลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะกดโทรศัพท์หาใครคนหนึ่ง
“สวัสดีตาเฒ่าเจียง...ใช่แล้ว...ฉันเอง...ใจเย็น...เขาสบายดี หลานชายของนายได้สร้างพันธสัญญาเลือดกับสัตว์อสูรตัวหนึ่งแล้ว มันเป็นตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วง ดูเหมือนจะเป็นชนชั้นสามัญนะ”
“อะไรนะ! แกคิดว่าฉันไม่แนะนำเขาเหรอ? พวกนายสองคนหัวรั้นจะตาย ฉันเปลี่ยนความคิดของเขาไม่ได้หรอก แถมเจ้าตะขาบนี่เป็นสิ่งที่ลูกสาวกับลูกเขยของแกทิ้งไว้ให้เขาดูต่างหน้าอีกต่างหาก”
“หืม ทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผนที่วางไว้ ฉันบอกแล้วไงว่าให้ฆ่าคนที่รู้เรื่องนี้ทั้งหมด หรือไม่ก็หาเด็ก ‘ดีๆ’ มาสักคน ในโลกนี้ไม่เคยขาดคนความสามารถหรอกนะ” ลุงหลิวด้วยน้ำเสียงอันเย็นชา ช่างแตกต่างจากน้ำเสียงอบอุ่นเมื่อครู่นี้อย่างลิบลับ
“เอาละ บอกแผนการของแกมา…ไม่ต้องห่วงเขา เขาจะปลอดภัยเมื่ออยู่กับฉัน”
อีกฝั่งหนึ่งของคู่สาย ชายผู้หนึ่งวางสายโทรศัพท์ก่อนจะเปิดม่านเพื่อให้แสงสว่างเล็ดลอดเข้ามาในสำนักงานที่มืดสลัว
ชายผู้นี้สวมเสื้อคลุมตัวยาวขอบสีทองและมีเส้นผมสีขาว แม้เขาค่อนข้างดูมีอายุ แต่ร่างกายของเขากลับแข็งแกร่งไม่ต่างจากชายฉกรรจ์
หลังจากชายชรากดปุ่มสีแดง หญิงสาวร่างผอมบางดั่งนางฟ้าเดินเข้ามาทำความเคารพ “มีอะไรให้ดิฉันรับใช้หรือคะท่านประธาน?”
ชายชรามองนอกหน้าอย่างใจเย็น “ยื่นคำขาดให้แผนกวิจัย ครั้งนี้ฉันจะยกโทษให้เพราะความสามารถของพวกเขา แต่ความอดทนของฉันมีจำกัด ให้เขาเลือกว่าจะทำงานให้เสร็จหรือถูกฉันฆ่า ฉันให้เวลาห้าเดือน อย่าทำให้ฉันผิดหวัง สำหรับปัญหาในชิงไห่ เก็บกวาดให้เสร็จภายในเจ็ดเดือน นำคำพูดของฉันไปบอกหลี่เย่ หากพวกเขาไม่ลงมือฉันจะจัดการเอง พวกเขารู้ดีว่าถ้าฉันลงมือแล้วจะเกิดอะไรขึ้น?”
หลังจากกล่าวจบ ชายชราจึงโบกมือไล่เลขาสาวออกไป
ใบหน้าของชายชราเรียบเฉย ไม่ปรากฏความสุขหรือความเศร้า มีเพียงดวงตาแฝงความอบอุ่นอยู่ภายในของเขาเท่านั้น
อีกแค่หนึ่งปีเรื่องทุกอย่างต้องจบ เขาจะได้พบหลานชายที่ไม่ได้เจอมาแสนนาน
แต่ก่อนทุกอย่างจะเรียบร้อย เขาไม่กล้าไปพบหลานชายเพราะเด็กน้อยจะไม่สามารถปกป้องตนเองได้ หากยังไม่ได้สร้างพันธสัญญาเลือดกับสัตว์อสูร เขาไม่ต้องการนำชีวิตของหลานชายมาเสี่ยงเพราะเขา
…
การทดสอบผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรถูกจัดขึ้นในบริเวณชานเมือง
หลังจากนั่งรถมาหลายชั่วโมง เกาเผิงมาถึงจุดหมายในที่สุด
ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงตรง แต่การทดสอบจะเริ่มขึ้นในเวลาบ่ายสอง เมื่อเขาลงมาจากรถ เผยให้เห็นอาคารสีขาวดำขนาดใหญ่ ตั้งตระหง่านอยู่รอบจัตุรัสแห่งนี้
สวนแห่งนี้ดูร่มรื่น เพราะมีต้นไม้ใหญ่คอยบดบังแสงอาทิตย์
ผู้คนต่างหลั่งไหลมาที่นี่ พื้นที่ใต้ต้นไม้ถูกจับจองไปหมดแล้ว บางคนนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ บางคนจดจ่ออยู่กับถุงอาหาร
‘นี่ยังไม่ถึงบ่ายสองเลย พวกเขามาถึงกันแล้วหรือ?’ เกาเผิงบ่นพลางเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก เขามองหาที่นั่ง ที่นี่คนเยอะมาก เขาเดินมาครึ่งชั่วโมงและรู้สึกหิวจึงมองหาร้านอาหาร ระหว่างนั้นมีเสียงใครบางคนเรียกเขา “เกาเผิง”
นั่นทําให้เขารู้สึกประหลาดใจ เพราะเขาเองมีเพื่อนเพียงไม่กี่คน พ่อแม่ของเขาจากไปแล้ว คุณตาก็หายตัวไป แต่ใครกันมาเรียกชื่อเขา?
“เกาเผิง จอมทําลายล้าง!” เสียงเรียกดังขึ้นอีกครั้ง
ครั้งนี้เกาเผิงต้องหันหลังกลับด้วยความสับสน มีเพียงคนเดียวที่เรียกเขาจอมทําลายล้าง ตรงใต้ต้นไม้ไม่ไกลนัก ในท่ามกลางผู้คนเด็กหนุ่มร่างสูงปานกลางโบกมือเรียกเขาอย่างตื่นเต้นและมีเด็กผู้หญิงชุดแดงยืนขนาบข้าง ทั้งสองดูคุ้นเคยกับเกาเผิงเป็นอย่างดี
เกาเผิงครุ่นคิดชื่อของพวกเขาครู่หนึ่งก่อนจะนึกออกในที่สุด
หลี่หงตู หลี่ซื่อกง
เพื่อนร่วมชั้นเรียนของเขานั่นเอง
ทั้งสองคือพี่น้องแซ่หลี่ คนพี่ หลี่หงตู หญิงผู้แข็งแรงและใจดี ส่วนคนน้อง หลี่ซื่อกงคนปากพล่อยนั่นเอง
“สวัสดีครับคุณหลี่” เกาเผิงโค้งทักทายพ่อแม่ของพวกเขาและทักทายหลี่หงตูกับหลี่ซื่อกง
“โอ้ เกาเผิงมาคนเดียวหรือ?” คุณหลี่ในชุดสูทถามด้วยรอยยิ้ม
“ใช่ครับ” เกาเผิงตอบ
“นายมาดูการทดสอบผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรหรือ? ฮ่าๆ พวกเรามาเชียร์คุณแม่ล่ะ แม่ของฉันเข้าร่วมการทดสอบครั้งนี้ แม้ว่าท่านจะล้มเหลวมาถึงสามครั้ง แต่ฉันเชื่อว่าแม่จะผ่านในครั้งนี้” หลี่ซื่อกงพูดออกมาโดยไม่ยั้งคิด จึงทำให้หลี่หงตูต้องฝากรอยมือไว้บนหัวผู้เป็นน้องอย่างหมดความถอดทน
หลี่ซื่อกงหันหาหลี่หงตูด้วยความโกรธ “ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าตบหัว! ไอคิวฉันลดลงหมดแล้ว!”
“ไม่ใช่ปัญหาของฉัน” หลี่หงตูไม่แยแส
“ฉันไม่ได้มาดู ฉันมาเพราะเข้าร่วมการทดสอบ” เกาเผิงกล่าวออกมาในที่สุด
“อะไรนะ!” หลี่ซื่อกงมึนงง
หลี่หงตูก็ตกใจเช่นกัน แม้แต่คุณหลี่และคุณนายหลี่ยังต้องมองเกาเผิงตั้งแต่หัวจรดเท้า
คุณหลี่หัวเราะพลางตบไหล่เกาเผิง “ดีมากเด็กหนุ่ม ความทะเยอทะยานและเป้าหมายชัดเจนดี โชคร้ายของฉันนะ ลูกๆ ของฉันไม่ได้เรียนรู้อะไรเลยนอกจากเรื่องกิน”
คุณนายหลี่ยิ้ม “เธอคงเป็นผู้เข้าร่วมการทดสอบที่อายุน้อยที่สุด บางทีวันหนึ่งเธออาจกลายเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรอายุน้อยที่สุดเช่นกัน”
“ขอบคุณครับคุณนายหลี่ ผมจะทำให้ดีที่สุด ผมมั่นใจความสามารถของตัวเองมาก ที่เหลือให้เป็นเรื่องของโชคดวงครับ” เกาเผิงกล่าวตรงไปตรงมา
พวกเขาพูดคุยกันชั่วครู่ก่อนประตูทางเข้าจะถูกเปิดออก
เกาเผิงตระหนักได้ว่าผู้เข้าร่วมการทดสอบนั้นมีไม่มากนัก ที่เหลือเป็นเพียงญาติหรือเพื่อนมาให้กำลังใจเท่านั้น
“ขอดูบัตรประจำตัวด้วยค่ะ” เจ้าหน้าที่หญิงในสูทสีเทากล่าว
เกาเผิงส่งบัตรประจำตัวประชาชนให้แก่เจ้าหน้าที่ หญิงสาวรูดบัตรกับเครื่องสแกนก่อนไฟสีเขียวจะสว่างขึ้น เธอมองเกาเผิงด้วยความตกตะลึงเล็กน้อยและกล่าวต่อ “คนต่อไป”
เกาเผิงเดินเข้าไปตามทางและพบโต๊ะวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบพร้อมกับกระดาษสีขาวบนโต๊ะ
เด็กหนุ่มรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อคิดว่านี่คือการสอบข้อเขียน
เกาเผิงพบที่ของตนและนั่งลง เพียงไม่นานเจ้าหน้าที่ผู้หนึ่งจึงเดินเข้ามา “เราตัดสินใจใช้การสอบข้อเขียนในภาคทฤษฎี หลังจากนั้นจะเข้าสู่การสอบภาคปฏิบัติ”
“ในการสอบข้อเขียน เราจะตัดผู้เข้าสอบออกประมาณเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ ฉะนั้นผู้เข้าสอบจะเหลือเพียงห้าสิบคน”
“ส่วนการสอบภาคปฏิบัติค่อนข้างง่าย มีสัตว์อสูรถูกเลือกมาเพียงห้าสิบชนิดเท่านั้น ตราบใดที่พวกคุณสามารถยกระดับพวกมันได้ภายในเวลาที่กำหนด พวกคุณจะได้รับใบรับรองการเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรจากสมาคมของเราไป และแน่นอนว่ามีข้อจำกัดเรื่องค่าใช้จ่ายในการยกระดับสัตว์อสูร”
“นั่นเป็นจุดที่ยากที่สุด” ชายอ้วนผู้หนึ่งพึมพำ “ฉันมาสอบเป็นครั้งที่สี่แล้ว ดูเหมือนการสอบครั้งนี้ยากกว่าที่ผ่านมา”
เขาหันมาทางเกาเผิง “อย่าคิดมากเจ้าหนู ค่าลงทะเบียนมันไม่แพงมากนัก นายสามารถกลับมาสอบใหม่ได้ตลอดเวลา"
…………………………………………….


## 0017-ลิงที่ถูกธาตุหยินเข้าแทรก

บทที่ 17 ลิงที่ถูกธาตุหยินเข้าแทรก
ภายในห้องสอบ ด้านบนของโพเดียมมีจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่เริ่มฉายภาพบางอย่างออกมา
“เอ๋! นี่เริ่มสอบแล้วเหรอ?” บางคนถึงกับตื่นตกใจกับการสอบที่เริ่มอย่างปุ๊บปั๊บ
จากภาพฉายเผยให้เห็น คลื่นสมุทรสีครามท่ามกลางท้องฟ้าสดใส
สิ่งมีชีวิตสีขาวบริสุทธิ์ปรากฏขึ้นเหนือผิวน้ำเพียงชั่วครู่ก่อนจะหายไปอีกครั้ง
ภาพตัดลงไปในทะเลและเผยให้เห็นสิ่งมีชีวิตคล้ายกับโลมา แต่ไม่รู้ขนาดเท่าไร คิดว่าน่าจะยาวประมาณสิบถึงยี่สิบเมตร
มันส่งเสียง “กิ้ว…กิ้ว” เป็นครั้งคราว ก่อนจะว่ายมาใกล้ๆ เพื่อเล่นกับกล้อง ครีบของมันยาวและแหลมคม ท่าทางดูคุ้นเคยกับกล้องเป็นอย่างดี สักพักภาพก็หายไป
เจ้าหน้าที่คุมสอบกล่าว “เอาล่ะ ข้อแรก ผมจะให้เวลาสิบห้านาที เขียนรายละเอียดเกี่ยวกับสัตว์อสูรตัวนี้ลงในกระดาษคำตอบทั้งหมด เขียนเท่าที่พวกคุณรู้”
ผู้เข้าสอบถึงกับตกตะลึงว่ามันคือตัวอะไร? นี่เป็นสัตว์อสูรชนิดใหม่หรือ? แล้วจะมีใครสามารถบอกคุณสมบัติของมันได้จากการดูคลิปวิดีโอสั้นๆ เช่นนี้ได้?
อย่างไรก็ตาม ข้อมูลบางอย่างของสิ่งมีชีวิตชนิดนี้กลับปรากฏขึ้นในมุมมองสายตาของเกาเผิงทันที
ชื่อสัตว์อสูร โลมาสลาตัน
ความชอบ เสียงเพลงนุ่ม ไพเราะ การอาบแดด และกินปลาหมึกหรือกุ้ง
จุดอ่อน การโจมตีจากโจมตีธาตุมืดและเกลียดเสียงแหลมคม
ดูเหมือนข้อมูลที่เขาได้ มันแตกต่างไปจากปกติ
ราวกันมันจะเปลี่ยนไปตามสิ่งที่เขาอยากรู้
เกาเผิงไม่ได้รู้สึกผิดที่ตนรู้ถึงสิ่งต่างๆ จากความสามารถของเขา เขาเขียนคำตอบลงกระดาษโดยไม่ยี่ระ แม้จะเหมือนเขาโกง แต่นี่ไม่ใช่ความช่วยเหลือจากภายนอก มันเป็นพรสวรรค์จากตัวเขาเอง
หลังจากนั้นยังมีคลิปวิดีโอสั้นๆ อีกสี่คลิป ทั้งหมดล้วนเป็นสัตว์อสูรที่พบเห็นได้ยาก บางตัวเป็นสัตว์อสูรชนิดใหม่ที่ทีมวิจัยพึ่งค้นพบเมื่อไม่นานมานี้
การสอบดูเหมือนจะยาก แต่แท้จริงแล้ว หากมีความรู้เกี่ยวกับสัตว์อสูรหลากหลายชนิด คุณจะทำข้อสอบได้อย่างง่ายดาย
ตัวอย่างเช่น ลิงทุกสายพันธุ์ล้วนมีพฤติกรรมบางอย่างคล้ายคลึงกัน แมงมุมทุกชนิดล้วนสามารถปล่อยใยได้เหมือนกัน เวลาชั่วโมงครึ่งของการสอบข้อเขียนผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากกระดาษคำตอบถูกเก็บจนเสร็จ ผู้คุมสอบใช้เวลาชั่วโมงครึ่งสำหรับการตรวจทั้งหมด
“ลำดับต่อไปจะประกาศรายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าสอบภาคปฏิบัติ” เจ้าหน้าที่กล่าว “เฉินเซียฉิน จางเซินหลิน เกาเผิง”
รายชื่อทั้งหมดถูกประกาศออกมาอย่างรวดเร็ว ชายอ้วนข้างเกาเผิงส่งเสียงอุทานออกมาเมื่อได้ยินชื่อของตนเอง
“ไชโย! ในที่สุดฉันก็ผ่านข้อเขียนเสียที” เขาหันหาเกาเผิงและกล่าว “สอบครั้งนี้ยากเกินไปจริงๆ ไม่คิดว่าจะผ่านรอบแรกด้วยซ้ำ ฉันคงใช้โชคที่มีหมดไปแล้ว อาจสอบตกในรอบสองก็เป็นได้”
“อย่างนั้นหรือครับ?” เกาเผิงพยักหน้า “ผมคงโชคดีเหมือนกัน”
“เจ้าหนู...นายเองก็สอบผ่านหรือ?” ชายอ้วนถึงกับตะลึง
‘เด็กคนนี้โชคดีจริงเชียว’ เขาคิดและกลืนถ้อยคำลงคอไปอย่างช่วยไม่ได้
ขณะเกาเผิงเดินตามเจ้าหน้าที่ไปยังสถานที่สอบภาคปฏิบัติ เขาสังเกตเห็นคุณนายหลี่ผ่านรอบแรกด้วยเช่นกัน และเธอเคยสอบภาคทฤษฎีมาถึงสามครั้ง
ถึงกระนั้นคุณนายหลี่ตกใจมากกว่าเด็กหนุ่มผู็เป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของลูกตน และจึงเป็นปกติหากพบเด็กนักเรียนสามารถผ่านการสอบรอบแรกได้นั้น พวกเขาย่อมต้องรู้สึกประหลาดใจไม่ต่างกัน
พวกเขาถึงห้องโถงขนาดใหญ่ที่มีแสงแดดสาดส่องเข้ามา ด้านบนมีโครงกระดูกเหล็กห้อยลงมา และต้นไม้นานาชนิดถูกปลูกไว้ทั้งสี่มุมของห้องโถง
กรงบรรจุสัตว์อสูรตั้งอยู่ใจกลางของห้องโถงและแต่ละกรงจะมีสัตว์อสูรไม่ซ้ำกัน
พวกมันทั้งหมดเป็นสัตว์อสูรหายาก บางตัวราวกับไม่เก่งด้านการต่อสู้ บางตัวเป็นสัตว์ท้องถิ่นจากทางใต้
การใช้สัตว์อสูรที่ไม่อยู่ในละแวกนี้ ทำให้การสอบยากมากขึ้นไปอีก พวกมันจะถูกสุ่มให้ผู้เข้าสอบ
“เกาเผิง หมายเลขห้าสิบ” เจ้าหน้าที่แจกแจงหมายเลขก่อนจะพูดบางอย่างกับเกาเผิง “หากนายต้องการถอนตัวตอนนี้ ฉันจะให้สิทธิ์นายกรอกใบสมัครฟรีในเดือนหน้าและเข้าสู่รอบสองทันที”
เกาเผิงมองเจ้าหน้าที่อย่างสงสัย
เจ้าหน้าที่ยักไหล่กล่าวต่อ “สัตว์อสูรเหล่านี้ล้วนเป็นสัตว์อสูรชนิดใหม่เพิ่งถูกค้นพบโดยสมาคมของเราเอง ปกติแล้วพวกมันจะไม่แสดงความก้าวร้าว แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกมันไม่ดุร้าย สัตว์อสูรทั้งห้าสิบตัวนี้ถูกจัดให้พวกคุณโดยเฉพาะ”
ด้านหลังเจ้าหน้าที่เต็มไปด้วยกรงบรรจุสัตว์อสูรเอาไว้ภายใน
เกาเผิงมองกรงเบื้องหน้า เขาเห็นสัตว์อสูรตัวหนึ่งกำลังนอนคว่ำหน้าอยู่อย่างเงียบกริบราวกับสูญสิ้นความหวังจะมีชีวิตต่อ
“วานรธาราสีชาดหรือ?” เกาเผิงคาดเดาโดยไม่ใช้ความสามารถของตน
“ถูกต้อง” เจ้าหน้าที่พยักหน้าและมองวานรธาราสีชาดด้วยสายตายากคาดเดาไม่ได้
"หลังจากหกเดือนที่ถูกส่งมาที่นี่ วานรธาราสีชาดตัวนี้ถูกทดลองซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่กลับล้มเหลวทุกครั้ง ขณะที่สัตว์อสูรตัวอื่นได้รับความสำเร็จอยู่บ้าง"
“เนื่องจากการทดลองล้มเหลว ในหลายครั้งทำให้เกิดความผิดปกติขึ้นกับร่างกายของมัน เหตุผลที่มันยังสามารถมีชีวิตจนถึงตอนนี้ก็เพราะว่าพลังใจที่ไม่ธรรมดาของมันเอง กล่าวคือความยากของมันสูงกว่าปกติมาก” เจ้าหน้าที่อธิบาย
“ขอบคุณสำหรับคำอธิบายครับ ผมจะดูแลมันอย่างดีที่สุด” เกาเผิงกล่าว ขณะเจ้าหน้าที่ทำได้เพียงถอนหายใจเท่านั้น
รอบห้องโถงมีห้องพักจำนวนมากสำหรับผู้เข้าสอบ การสอบใช้เวลาถึงหนึ่งสัปดาห์ในการยกระดับสัตว์อสูรพวกนี้
กรงสัตว์อสูรมีล้ออยู่ด้านล่าง ทำให้สามารถเข็นเข้าไปในห้องพักได้ง่ายดาย
เกาเผิงเข็นกรงเข้าไปในห้อง วานรธาราสีชาดเงยหน้าขึ้นมองเกาเผิง เขาตรวจสอบเจ้าลิงอย่างระมัดระวัง
ขนาดของมันใหญ่กว่าสองเท่าจากวานรธาราสีชาดทั่วไป ปกติพวกมันจะมีความสูงเพียงหนึ่งเมตรครึ่งเท่านั้น
‘มันคงสูงราวๆ สองเมตรสินะ’
แขนของมันดูบิดเบี้ยวเหมือนดินเหนียวปั้นไม่เสร็จ นอกจากนี้มันยังหายใจหอบและเสียงของมันเองดูอ่อนล้าเต็มที
ชื่อสัตว์อสูร วานรธาราสีชาด ป่วยเพราะถูกธาตุหยินเข้าแทรก
แค่ข้อมูลบรรทัดแรกสามารถบอกได้เลยว่า เหตุไฉนจึงทำให้แขนของมันผิดรูปอย่างนี้
…………………………………………….


## 0018-วิวัฒนาการข้ามสายพันธุ์วานรโครงกระดูก

บทที่ 18 วิวัฒนาการข้ามสายพันธุ์วานรโครงกระดูก
ชื่อสัตว์อสูร วานรธาราสีชาด ป่วยเพราะถูกธาตุหยินเข้าแทรก
เลเวล สิบ[footnoteRef:0] [0: ]
คุณสมบัติ ธาตุดิน
สถานะ ป่วยและจิตใจย่ำแย่
จุดอ่อน ธาตุหยิน
ความต้องการในการยกระดับ
หนึ่ง วิวัฒนาการตามธรรมชาติด้วยการกำจัดธาตุหยิน
สอง วิวัฒนาการข้ามสายพันธุ์ด้วยการรับพลังธาตุหยินเพื่อกำจัดจุดอ่อน มีโอกาสวิวัฒนาการข้ามสายพันธุ์เป็นสัตว์อสูรชนิดใหม่ที่เหนือกว่าสัตว์อสูรระดับสูง
“จริงหรือ?” เป็นครั้งแรกที่เกาเผิงเห็นทางเลือกในการยกระดับ
‘ถูกทดลองมาหนักอย่างนี้ ทำไมยังรอดล่ะ?’ เกาเผิงเริ่มสงสัย
ทันใดนั้นเอง เขานึกถึงสิ่งที่เจ้าหน้าที่บอก “เหตุผลที่มันยังมีชีวิตจนถึงตอนนี้คือพลังใจที่ไม่ธรรมดาของมัน”
“พลังใจที่ไม่ธรรมดาหรือ?” เกาเผิงพึมพำพร้อมมองวานรธาราสีชาดอย่างชั่งใจ
มันนอนอยู่ในกรง วานรธาราสีชาดมองเกาเผิงด้วยดวงตาแฝงปณิธานแรงกล้า
“แกต้องการยกระดับต่ออีกอย่างนั้นหรือ?” เกาเผิงกล่าว ก่อนจะหัวเราะออกมา “บ้าจริง แกจะเข้าใจฉันได้อย่างไร แกเป็นแค่สัตว์อสูรทั่วไป”
แต่ทันใดนั้น วานรธาราสีชาดกลับลุกขึ้นและเดินมาตรงขอบกรงพร้อมจ้องมองเกาเผิงด้วยสายตามุ่งมั่น มือของมันกำกรงเหล็กแน่นและส่งเสียงคำรามออกมาอย่างบ้าคลั่ง
…
เสียงคำรามแหบแห้งดังก้องก่อนจะเงียบลง จากนั้นมันฟุบลงกับพื้น แต่ยังคงมองเกาเผิงอย่างความหวังแรงกล้า
เมื่อเกาเผิงยังคงนิ่งเงียบ มันจึงจ้องเขม็งมากขึ้นกว่าเดิม
“ตกลงๆ ฉันจะช่วยนาย ฉันสัญญา” เกาเผิงพูดเสียงจริงจัง เขารู้สึกราวถูกสะกดด้วยเวทมนตร์ อาจเป็นเพราะเขาไม่เคยเห็นสายตาร้อนรุ่มและเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานเช่นนี้มาก่อน ดังนั้นเขาจึงไม่อยากทำให้เจ้าลิงนี่ผิดหวัง
วานรธาราสีชาดไม่รู้ว่าเกาเผิงจะเข้าใจมันหรือไม่ เพราะเกาเผิงตรงไปนอนอย่างเหนื่อยล้า
เพื่อให้ได้ใบประกาศนียบัตร ไม่ว่าอย่างไรเขาต้องยกระดับวานรธาราสีชาดให้สําเร็จจงได้ แต่ปัญหาคือต้องเลือกวิธีในการยกระดับน่ะสิ
เขาต้องตรวจสอบให้แน่ใจก่อนว่าควรเลือกใช้วิธีใด
ข้อความเดิมเลือนหายไปก่อนจะปรากฏข้อความใหม่ขึ้นมา
การวิวัฒนาการข้ามสายพันธุ์ นำหญ้าเทียนดําสองร้อยห้าสิบกรัมให้กินสามมื้อเป็นเวลาสามวัน ใช้แก่นคริสทัลสัตว์อสูรประเภทอันเดทชนชั้นขุนนางแก่วานรธาราสีชาดกิน และนำมันไปแช่ในน้ำกรดซัลฟูริกเพิ่มผงเรืองแสงร้อยห้าสิบกรัม เห็ดกะโหลกห้าสิบกรัม หญ้าโรยราร้อยห้าสิบกรัม…
‘หากใช้วิธีนี้จะทำให้วานรธาราสีชาดเปลี่ยนไปเป็นตัวอะไรกัน?’ เกาเผิงรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีกับวิธีนี้
ของที่ต้องใช้ก็แปลกด้วย โดยเฉพาะแก่นคริสทัลสัตว์อสูรประเภทอันเดท ไม่ใช่ของที่สัตว์อสูรทั่วไปจะกินได้ หากสัตว์อสูรกินเข้าไปอาจทำให้ป่วยหรือแย่กว่านั้น
สาเหตุที่เกาเผิงไม่เลือกวิธีแรก เพราะว่ามีค่าใช้จ่ายมากเกินกว่างบที่ผู้คุมสอบตั้งไว้ให้ เมื่อเทียบกับวิธีที่สองที่ค่าใช้จ่ายถูกกว่าเล็กน้อย
เกาเผิงยื่นรายการสิ่งของต้องใช้ในการยกระดับให้แก่เจ้าหน้าที่
หลังจากได้รับใบรายการสั่งของที่เกาเผิงต้องการแล้ว เขาถึงกับมองเกาเผิงด้วยสายตาแปลกๆ ‘เจ้าเด็กนี่ต้องการจะฆ่าวานรธาราสีชาดหรืออย่างไร?’
วันถัดมา เกาเผิงไม่ได้ออกไปข้างนอกเพราะที่นี่มีสิ่งของจำเป็นในชีวิตประจำวันทั้งหมด
สามวันผ่านไปไวเหมือนโกหก หลังจากวานรธาราสีชาดกินหญ้าเทียนดำมาอย่างต่อเนื่อง พละกำลังของมันเริ่มฟื้นฟู ดวงตาสว่างสดใส ขนเงางามกว่าก่อนหน่านี้ อาการบวมตามตัวลดลงอย่างเห็นได้ชัด
หลังจากสูดหายใจลึกๆ เดินไปเปิดประตูกรงเหล็ก แม้ว่าวานรธาราสีชาด ไม่ใช่สัตว์อสูรดุร้ายมากนัก แต่ยังคงค่อนข้างอันตราย หากมันคลุ้มคลั่งขึ้นมาเกาเผิงอาจจบชีวิตที่นี่เป็นได้
วานรธาราสีชาดมองทางประตูก่อนจะก้าวเท้าออกมาอย่างเนิบนาบ เมื่อเห็นเกาเผิงไม่ว่าอะไร มันจึงเผยรอยยิ้มร่าเริงและเข้าโอบกอดเกาเผิงไว้ในอ้อมแขนอย่างตื่นเต้น
และคลายแขนออกในที่สุดพร้อมนั่งตรงหน้าเกาเผิงอย่างเชื่อฟัง
เกาเผิงชี้นิ้วไปที่อ่างน้ำ “เข้าไปนอนในอ่างสิ”
วานรธาราสีชาดมองอ่าง มันดึงขนของออกมา แล้วหย่อนลงไปในน้ำ
ทันทีที่ขนของมันสัมผัสโดนกับผิวน้ำ จู่ๆ ก็เกิดควันขึ้นและขนนั้นได้หายไป
วานรธาราสีชาดงอ้าปากค้างด้วยความตกใจ
มันมองอ่างน้ำและเกาเผิงสลับไปมา
จากนั้นจึงกระโดดออกมานั่งจ้องมองเกาเผิงด้วยสายตาไร้เดียงสา
เกาเผิงกลับเป็นฝ่ายมึนงง
หรือเขาผสมน้ำผิดวิธี ถึงได้มีฤทธิ์กัดกร่อนร่างกายของวานรธาราสีชาดมากเกินไปอย่างนั้นหรือ?
เกาเผิงหัวเราะแห้งและทดลองผสมน้ำกรดอีกครั้ง
เด็กหนุ่มวางมือบนไหล่ของวานรธาราสีชาดงและให้กำลังใจมัน
“ฉันสามารถมอบพลังให้นายได้ แต่นายต้องมีความกล้าด้วย”
เกาเผิงไม่มั่นใจนักว่าวานรธาราสีชาดจะเข้าใจความหมายของเขาหรือไม่ เขานิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะชี้นิ้วที่อ่างน้ำ "ถ้าอย่างนั้นลงอ่างเลย"
วานรธาราสีชาดเผยรอยยิ้มให้เกาเผิงก่อนจะกระโดดลงอ่างโดยไม่ลังเล
มันเป็นอ่างน้ำขนาดใหญ่ที่วานรธาราสีชาดจุ่มได้ทั้งตัว
เกาเผิงจ้องมองวานรธาราสีชาดที่กำลังเล่นน้ำอย่างมีความสุข
เขาอยากหัวเราะออกมาแต่ทำไม่ได้ เพราะเขายังรู้สึกกังวล
ไม่นานนัก ควันสีขาวค่อยๆ ลอยขึ้นสู่อากาศ
ทันใดนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนไฟไหม้ได้ดังขึ้นอย่างไม่คาดคิด
เจ้าหน้าที่ดับเพลิงมายังห้องของเกาเผิงอย่างรวดเร็ว
พวกเขาพุ่งเข้ามาในห้องและเตรียมดับไฟ พวกเขามองที่อ่างน้ำด้วยความสับสน ‘ไฟอยู่ไหน?’
“เอ่อ…โทษทีที่รบกวน”
“อาจมีบางอย่างผิดพลาดกับสัญญาณเตือน” เจ้าหน้าที่ดับเพลิงกล่าวด้วยความเขินอายเล็กน้อย และหัวหน้าผู้คุมสอบเดินมาถึง เขาจึงขมวดคิ้วถาม
“เกิดอะไรขึ้น?”
บางคนอธิบายสถานการณ์ทั้งหมด หลังจากได้ยินเรื่องราว
หัวหน้าผู้คุมสอบกลับรู้สึกประหลาดใจ
“คุณหมายความว่าสัญญาณไฟไหม้ดังขึ้น สาเหตุมาจากการจากการทดลองของผู้เข้าสอบอย่างนั้นหรือ?”
หัวหน้าผู้คุมสอบเดินเข้ามาและกวาดสายตามองสิ่งที่เกิดขึ้น เขาเห็นควันลอยออกมาจากอ่างน้ำ
“การยกระดับล้มเหลวหรือ?” ผู้เข้ารับการทดสอบคนอื่นๆ ยืนมองอยู่หน้าห้องด้วยความสงสัย
“หึ! เจ้าเด็กนั่นสร้างปัญหาเสียจริง” ชายอ้วนที่เคยนั่งสอบข้างเกาเผิงถอนหายใจ
ไม่กี่วินาทีต่อมา คลื่นยักษ์ได้ปะทุขึ้นจากอ่างน้ำพร้อมสัตว์อสูรลึกลับโผล่มา
“นั่นอะไรน่ะ?” เสียงกรีดร้องจากบางคนดังเมื่อเห็นมัน
ศีรษะของสัตว์อสูรสีดําปรากฏพร้อมแสงไฟสีฟ้าลุกโชนจากดวงตาของมัน อย่างน่าสะพรึง
ปัง!
แรงกระแทกเมื่อครู่ ทำให้ห้องสั่นเล็กน้อย
ด้วยความสูงสองเมตรครึ่ง ร่างกายเป็นโครงกระดูกสีดำไม่มีเครื่องใน มีเพียงเส้นสีแดงเชื่อมกระดูกสีดำเข้าด้วยกัน
ไฟสีฟ้าลุกโชนอยู่ในเบ้าตาว่างเปล่า
ทุกคนตะลึงกับสัตว์อสูรเบื้องหน้า
ข้อมูลได้ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเกาเผิง
ชื่อสัตว์อสูร วานรโครงกระดูก
…………………………………………….


## 0019-หนังสือรับรองผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลาง

บทที่ 19 หนังสือรับรองผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลาง
วานรโครงกระดูกมองร่างไม่มีเนื้อหนังของตัวเอง จึงยากที่จะรู้ถึงอารมณ์ของมันผ่านเปลวเพลิงสีฟ้าในกระบอกตา มันยืนนิ่งมองที่เกาเผิง
ชื่อสัตว์อสูร วานรโครงกระดูก
เลเวล สิบเอ็ด[footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ สมบูรณ์
คุณสมบัติ ธาตุอันเดท
สถานะ อ่อนแอและตื่นเต้น
จุดอ่อน ธาตุแสง
ความต้องการเปลี่ยนระดับ…
สัตว์อสูรระดับสมบูรณ์! ตอนนี้มันมีเลเวลยี่สิบจึงกลายเป็นสัตว์อสูรชนชั้นนักรบในทันที
มันสามารถเป็นสัตว์อสูรระดับแนวหน้าได้และยังเป็นสัตว์อสูรหายากอย่างไร้ข้อกังขา หากเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรที่ชื่นชอบสัตว์อสูรประเภทอันเดท พวกเขาจะทุ่มสุดตัวเพื่อให้ได้ครอบครองมัน
แต่ทั้งหมดนี้ ไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกับเกาเผิงอีกต่อไปแล้ว สัตว์อสูรตัวนี้เป็นของสมาคมผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูร แม้แต่สถานที่และวัตถุดิบในการยกระดับมาจากสมาคมทั้งสิ้น เกาเผิงไม่เคยคาดหวังว่าวานรโครงกระดูกต้องเป็นของเขา
นี่เป็นเพียงการแสดงความสามารถเล็กน้อยของเขาเท่านั้น ตราบเท่าที่มีทรัพยากรเพียงพอ เขาจะสามารถยกระดับสัตว์อสูรได้ทุกชนิด
เกาเผิงเตรียมตัวจากวานรโครงกระดูก แต่มันกลับดึงแขนเสื้อของเขาเอาไว้และส่งเสียงครวญครางออกมาเบาๆ
“ไม่เอาหน่า ระดับของแกเพิ่มแล้วนี่ ต้องการอะไรเพิ่มอีกล่ะ?” เกาเผิงเผยรอยยิ้มและพยายามแกะมือของวานรโครงกระดูกออกจากเสื้อของตน
วานรโครงกระดูกจ้องเกาเผิงอีกครั้งราวเด็กน้อยหลงทาง ไฟสีฟ้าในตาของมันแสดงความเศร้าเล็กน้อย
“นี่มัน...เป็นสัตว์อสูรสายพันธุ์ใหม่ที่ยังไม่เคยถูกค้นพบมาก่อน” ผู้อาวุโสของสมาคมกล่าวด้วยความตื่นเต้น จากนั้นเขาจึงหันไปทางเกาเผิงผู้ยกระดับสัตว์อสูรตัวนี้ ด้วยอายุของเกาเผิงผู้อาวุโสของสมาคมจึงตกใจมิใช่น้อย เด็กหนุ่มผู้นี้มีพรสวรรค์ชั้นยอด เขาคืออัจฉริยะ!
เขารู้สึกยกย่องเด็กหนุ่มผู้นี้เป็นอย่างมาก
“ฮ่าๆๆ ดูเหมือนว่าเจ้านี่อยากจะให้เธอเป็นเจ้าของของมันนะ” ผู้อาวุโสของสมาคมหัวเราะเสียงดัง “เอาอย่างนี้ไหมให้เจ้าหนูนี่เอามันไปเลี้ยงสิ”
“แต่ผู้อำนวยการคือว่า...” สมาชิกในสมาคมบางคนดูจะไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้
สมาชิกคนอื่นล้วนเผยใบหน้ากระอักกระอ่วมเช่นกัน โดยปกติสัตว์อสูรที่ยกระดับได้ถูกมอบให้กับสมาชิกที่มีผลงานโดดเด่น มันเป็นสวัสดิการรูปแบบหนึ่งของสมาคม
พวกเขาไม่อยากให้มันกับเกาเผิง เพราะพวกเขาอาจได้ครอบครองมันในอนาคต
เกาเผิงมองชายวัยกลางคนด้วยความประหลาดใจ ภาพลักษณ์ของเขามีความเป็นไปได้สูงมากว่า เขาจะเป็นผู้อำนวยการสมาคมเพาะพันธุ์สัตว์อสูรแห่งนี้
“วานรธาราสีชาดตัวนี้ได้ถูกนำมาทดลองกี่ครั้งแล้ว? พวกแกคิดจริงๆ หรือว่าฉันไม่รู้เรื่องนี้! ตามกฎแล้วสัตว์อสูรที่ได้รับอนุญาตให้นำมาทดลองนั้นมีจำนวนจำกัด เจ้าตัวนี้มันผ่านการทดลองตั้งกี่ครั้งแล้วและใกล้จะถูกปลดระวางแล้วนะ?” ชายวัยกลางแสดงท่าทีเย็นชา “มันโชคดีแค่ไหนที่เด็กคนนี้สามารถยกระดับสัตว์อสูร ในขณะที่คนอื่นได้ทดลองผิดพลาดกับมัน โลกจะคิดอย่างไร หากมีข่าวหลุดไปว่าสมาคมเพาะพันธุ์สัตว์อสูรฉางอานไม่สามารถนำสัตว์อสูรสุขภาพดีมาที่นี่เพื่อใช้สอบ ทั้งหมดมันเป็นความผิดของพวกแก!”
เจ้าหน้าที่หลายคนถึงกับพูดไม่ออก
แม้แต่ผู้เข้าร่วมการทดสอบเองต่างรู้สึกอึดอัดใจ
อย่างไรก็ตาม นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้อำนวยการสมาคมเพาะพันธุ์สัตว์อสูรผู้นี้พบอัจฉริยะวัยเยาว์เฉกเช่นเกาเผิง เขาเป็นคนไม่เชื่อเรื่องโชคดวง เพราะการยกระดับสัตว์อสูรนั้นเป็นเรื่องละเอียดอ่อนมาก หากเกิดข้อผิดพลาดเพียงเล็กน้อย การยกระดับจะล้มเหลวในทันที
ดังนั้นผู้อำนวยการจึงต้องให้ความสำคัญกับเกาเผิงอย่างเต็มที่
“เพื่อนตัวน้อยของฉัน หากเธอไม่รังเกียจ ช่วยอธิบายวิธีการยกระดับให้พวกเราฟังได้หรือไม่?” ผู้อำนวยการพูดไปพลางหัวเราะ
ได้ยินอย่างนั้น ผู้คนรอบข้างจึงตั้งใจฟังอย่างเต็มที่
เกาเผิงลังเลชั่วครู่ก่อนจะถอนหายใจ เดิมทีเขาต้องการเก็บซ่อนความสามารถนี้ แต่หลังจากเหตุการณ์ครั้งนี้เขาตระหนักได้ว่าคงไม่สามารถปกปิดมันได้อีกต่อไป
“ผมคิดว่าผู้เข้าสอบก่อนหน้านี้ พวกเขาไม่รู้ว่าได้ทำอะไรลงไปกับวานรธาราสีชาดไปบ้าง” เกาเผิงกล่าวอย่างตรงไปตรงมา
“แม้จะมีคำว่า ‘ธารา’ อยู่ในชื่อของมัน แต่ความจริงแล้วมันไม่มีความเกี่ยวข้องกับธาตุน้ำเลยสักนิด ชื่อของมันได้ตั้งตามถิ่นที่อยู่ของมันเท่านั้น”
“อย่างไรก็ตามพวกเขายังคงใช้วัตถุดิบธาตุน้ำหรือธาตุหยินในปริมาณมากกับมัน ตรงนี้จึงเป็นปัญหา หากแต่สำหรับธาตุน้ำจะไม่เกิดปัญหากับมันสักเท่าไหร่ แต่ไม่ใช่ธาตุหยิน เพราะธาตุหยินถือเป็นจุดอ่อนของมัน” เกาเผิงหยุดก่อนกล่าวต่อ “หลังจากผ่านความผิดพลาดหลายต่อหลายครั้ง วานรธาราสีชาดจึงอยู่ในสภาพผิดปกติเช่นนั้น”
“โอ้ เธอกำลังจะบอกว่าจุดอ่อนของวานรธาราสีชาดคือธาตุหยินอย่างนั้นหรือ?” ผู้อำนวยการรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้นมันเป็นธาตุไม้ใช่หรือไม่”
“หากอิงตามความสัมพันธ์ของกลุ่มธาตุ ธาตุไม้เป็นส่วนหนึ่งของผืนดินใช่ไหม?” บางคนพึมพำ
“ความสัมพันธ์ของธาตุไม่ได้เป็นไปตามกฎเกณฑ์เสมอไป ในความเป็นจริงกฎถูกคิดค้นขึ้นโดยมนุษย์อาจใช้ไม่ได้กับสัตว์อสูร” เกาเผิงกล่าว
“พลังงานธาตุหยินสะสมอยู่ในร่างกายของวานรธาราสีชาดมากเกินไป การจะนำมันออกมาต้องใช้เวลาและสูญเสียพลังงานอย่างมาก ดังนั้นผมจึงตัดสินใจทำในสิ่งตรงข้าม”
“ในช่วงเวลาสามวันที่ผ่านมา ผมให้มันกินหญ้าเทียนดําเป็นอาหารเพื่อเพิ่มพละกำลังให้มัน ต่อมาจึงใช้วัตถุดิบธาตุหยินและแก่นคริสทัลของสัตว์อสูรประเภทอันเดทเพื่อกระตุ้นให้เกิดการวิวัฒนาการข้ามสายพันธุ์” เกาเผิงเก็บรายละเอียดบางส่วนเอาไว้ เช่น ปริมาณของส่วนผสมต่างๆ โดยปกติผู้เชี่ยวชาญมักเก็บส่วนนี้ไว้เป็นความลับ
“ช่างเป็นเด็กที่ไม่ธรรมดาจริงๆ” ผู้อำนวยการพยักหน้ากล่าว “สิ่งที่ฉันสามารถให้เธอได้มากที่สุดภายใต้อำนาจของฉันคือ หนังสือรับรองผู้ประกอบวิชาชีพผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลาง สำหรับขั้นสูง เธอคงต้องไปสอบที่สำนักงานใหญ่เยียนจินด้วยตัวเอง หากแต่ความสามารถของเธอในตอนนี้นั้นหนังสือรับรองผู้ประกอบวิชาชีพผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นต้นคงไม่เพียงพอ”
“ผมเพียงโชคดีเท่านั้น” เกาเผิงถ่อมตน
“นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายที่ใครจะทำได้ แค่โชคอย่างเดียวคงไม่พอหรอก” ผู้อำนวยการหัวเราะ
ผู้เข้าสอบทุกคนต่างรู้สึกอิจฉา พวกเขาทุ่มเททั้งหยาดเหงื่อและน้ำตาเพื่อให้ได้รับหนังสือรับรองผู้ประกอบวิชาชีพผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นต้นมา แต่เด็กหนุ่มผู้นี้กลับได้รับหนังสือรับรองผู้ประกอบวิชาชีพผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางอย่างง่ายดาย
อย่างไรก็ตาม พวกเขาทำได้เพียงอิจฉาเพราะพวกเขาเข้าใจความสามารถของตนเป็นอย่างดี
ผู้คนแยกย้ายกันไปในที่สุด เหตุการณ์วันนี้กลายเป็นแรงผลักดันยอดเยี่ยมสำหรับพวกเขา
ด้วยความช่วยเหลือของผู้อำนวยการเฉิน วานรโครงกระดูกได้รับการยืนยันตัวตนและรับรองจากรัฐบาล ความจริงคือ สัตว์อสูรที่มนุษย์สร้างพันธสัญญาเลือดต้องลงทะเบียนกับรัฐบาลทั้งหมด และมันเป็นกฎหมายของโลกยุคใหม่ หากไม่ลงทะเบียนกับรัฐบาล สัตว์อสูรเหล่านั้นจะไม่สามารถเข้าร่วมในการแข่งขันต่างๆ ได้
ผู้อำนวยการเฉินไม่ได้ทำให้เกาเผิงฟรีๆ หากแต่เขามีเงื่อนไขด้วย ผู้อำนวยการเฉินต้องการให้เกาเผิงเป็นตัวแทนของฉางอานเข้าร่วมการแข่งขันผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูร
ผู้อำนวยการเฉินกล่าวอย่างจริงใจ “มีผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรที่มีความสามารถเพียงไม่กี่คนในสมาคมฉางอาน นายเป็นคนเก่งที่สุดเท่าที่ฉันเคยพบ ฉันหวังว่านายจะยินดีเป็นตัวแทนสมาคมเข้าร่วมในการแข่งขันในครั้งนี้นะ”
เกาเผิงรู้สึกลำบากใจ เพราะเขาไม่ต้องการเปิดเผยความสามารถให้คนอื่นรู้มากนัก
ผู้อำนวยการเฉินยังกล่าวต่อ “หากเธอเข้าสู่อันดับหนึ่งพันนายจะได้รับรางวัล แต่หากเธอสามารถไต่อันดับได้ถึง หนึ่งในสิบ รางวัลที่เธอจะได้รับคือ อย่างน้อยหนึ่งหมื่นเครดิตพันธมิตร”
“พลังยิ่งใหญ่มาพร้อมกับความรับผิดชอบที่ใหญ่ยิ่ง เอาล่ะ ผู้อำนวยการเฉิน ไม่ต้องสาธยายให้มากความ ผมจะเข้าร่วมการแข่งขันนี้แน่นอน” เกาเผิงตอบรับในทันที
...
เมื่อเดินทางออกจากสมาคม เกาเผิงมองไปยังวานรโครงกระดูกที่เดินอยู่ข้างๆ เขา ‘ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแค่มาสอบแค่นี้ จะได้สัตว์อสูรติดไม้ติดมือกลับมาด้วย’
อย่างไรก็ตาม เขายังไม่สามารถสร้างพันธสัญญาเลือดกับมันได้ในเวลานี้ คงต้องอีกสักพักถึงจะสามารถทำพันธสัญญาเลือดกับมันได้
ถึงมันจะไม่ได้ทำพันธสัญญาเลือดกับเขา แต่เขาไม่กังวลเลยสักนิดว่าใครจะมาขโมยมันไป เพราะอย่างไรเสีย การทำพันธสัญญาเลือดนั้นต้องได้รับการยินยอมจากทั้งสองฝ่าย
ต้องขอบคุณสวรรค์ที่ทำให้สัตว์อสูรประเภทอันเดท ไม่ต้องกินอาหาร มิฉะนั้นค่าอาหารต้องเพิ่มอีกสองเท่าเป็นแน่ เพียงเท่านี้เขาจะกินแกลบอยู่แล้ว
และแน่นอนว่าด้วยรูปร่างแปลกตาของวานรโครงกระดูกนั้น มันจึงตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนที่เดินผ่านระหว่างเดินทางกลับอย่างเลี่ยงไม่ได้
…………………………………………….


## 0020-ภาวะโภชนาการเกิน

บทที่ 20 ภาวะโภชนาการเกิน
หนังสือรับรองผู้ประกอบวิชาชีพผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางที่อยู่ในกระเป๋า ทำให้รู้สึกอุ่นใจมากขึ้น
เพราะมันจะเพิ่มโอกาสในการเข้ามหาวิทยาลัยอีกสามสิบเปอร์เซ็นต์
บริเวณจัตุรัสตอนนี้ดูเงียบเหงาผิดกับตอนแรกอย่างถนัด ญาติพี่น้องที่มาเชียร์คงกลับไปหมดแล้ว และการสอบภาคปฏิบัติกินเวลาตั้งหนึ่งสัปดาห์นี่
ณ สถานีขนส่ง วานรโครงกระดูก ยืนนิ่งเงียบอยู่ด้านข้างเกาเผิง หากไม่มีใครพูดกับมัน มันก็ไม่ต่างจากโครงกระดูกไร้ชีวิตเลย
คนขับรถมองวานรโครงกระดูกด้วยความตกใจ
“นี่คือบัตรประจำตัวของมันครับ” เกาเผิงแสดงบัตรยืนยันตัวตนของวานรโครงกระดูกที่ผู้อำนวยการเฉินออกให้ เขายื่นให้คนขับรถตรวจสอบ ทำให้คนขับรถรู้สึกทำตัวไม่ถูก
“แฮ่ม! ค่าโดยสารคิดเป็นสามคนนะ” คนขับรถบอกเกาเผิง
สัตว์อสูรต้องจ่ายค่าโดยสารเช่นกัน หากแต่ราคาขึ้นอยู่กับขนาดร่างกายของพวกมัน
หลังจากขึ้นรถเรียบร้อย วานรโครงกระดูกกลายเป็นจุดสนใจของทุกคนในทันที
“เฮ้ เด็กน้อย นายไปหาสัตว์อสูรตัวนี้มาจากที่ใด? โคตรเจ๋งเลยว่ะ!” ชายผมทองตะโกนอย่างตื่นเต้น
เกาเผิงชําเลืองตามองแต่ไม่ตอบ เขาจะพูดได้อย่างไรว่าเขาสร้างมันขึ้นมาด้วยตนเอง เมื่อเห็นเกาเผิงดูท่าไม่สนใจเขา ชายผมทองจึงโมโห
เป็นเวลาเดียวกัน วานรโครงกระดูกก้าวออกมาและคํารามเสียงดัง ชายผมทองสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวและถอยหลังกลับไปสองสามก้าวพร้อมยิ้มเจื่อน
“ใจเย็นๆ ฉันไม่มีเจตนาร้าย ฉันคิดว่ามันเจ๋งดีเลยอยากรู้ว่านายซื้อมันมาจากที่ไหนเท่านั้น พวกเราคือพลเรือนน่ะ อย่าให้ต้องเลือดตกยางออกเลยนะ”
“ดัมมี่” เกาเผิงเรียกเบาๆ
ดัมมี่ คือ ชื่อที่เขาตั้งให้กับวานรโครงกระดูก
และที่เรียกเช่นนี้ เพราะมันดูทึ่มเมื่ออยู่คนเดียว
ดัมมี่พยักหน้าและถอยกลับมาอยู่ข้างเกาเผิงเช่นเดิม
เมื่อลงจากรถมาแล้ว ขณะเดินมาถึงใจกลางเมือง เกาเผิงกลายเป็นจุดสนใจอีกครั้ง เด็กน้อยกลุ่มหนึ่งเดินตามหลังเกาเผิงกับวานรโครงกระดูกด้วยความอยากรู้อยากเห็น และเด็กบางคนปาหินใส่วานรโครงกระดูกด้วย
“เฮ้ย โจมตีสัตว์ประหลาดตัวนี้กันเถอะ”
เกาเผิงรู้สึกหมดหนทาง ‘ฉันควรจะทำชุดให้มันใส่สินะ มันดูสะดุดตาเกินไปจริงๆ’
ในเมืองฉางอาน สัตว์อสูรประเภทอันเดทถือว่าเป็นสัตว์อสูรหายาก ดังนั้นจึงไม่แปลกหากทุกคนจะรู้สึกสนใจเมื่อได้เห็นมัน
ทั้งสองเดินขึ้นบันไดอย่างเงียบเชียบ สัตว์อสูรตัวน้อยที่ซ่อนตัวอยู่และไม่กล้าแม้แต่ส่งเสียงออกมา ทำให้เกาเผิงต้องยกมุมปากขึ้นอย่างขบขัน
“ลุงหลิว ผมกลับมาแล้ว” เกาเผิงเคาะประตูห้องลุงหลิว
ก่อนประตูจะเปิดออก ต้าซื่อส่งเสียงออกมาด้วยความตื่นเต้น
และตามมาด้วยเสียงของลุงหลิว “เจ้าตะขาบเนรคุณ ฉันให้อาหารตั้งหลายมื้อ แต่พอเจ้านายของแกกลับมา แกไปโดยไม่แยแสฉันเลยนะ”
ต้าซื่อรีบคลานมาหาเกาเผิงแต่มันติดอยู่ตรงช่องประตู
เกาเผิงก้มลงมองและต้องตาโตด้วยความตกใจ เพราะร่างกายของมันขยายใหญ่ขึ้นสามเท่า!
หากข้อมูลสถานะของต้าซื่อไม่ได้บอกว่ามันอยู่ในสภาพสมบูรณ์ เขาคงคิดว่ามันทุกข์ทรมานเช่นเดียวกับวานรโครงกระดูกเป็นแน่
เปลือกสีม่วงอมชมพูของมันเปล่งประกายชัดขึ้น กรงเล็บจากที่เคยเรียวยาวตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นบวมตันราวพีระมิดไปแล้ว
มุมปากของเกาเผิงบิดเกร็ง เขาพยายามปั้นยิ้มออกมา “ลุงหลิวครับ ลุงให้มันกินอะไรบ้างครับ?”
ลุงหลิวเปิดประตูและกล่าวว่า “เสี่ยวเกาให้ตะขาบของหลานกินน้อยเกินไปจะทำให้มันขาดสารอาหารได้นะ ลุงเลยให้อาหารมันมากขึ้น ตอนนี้มันจึงแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมมาก”
แข็งแกร่งหรือ? คํากล่าวของลุงหลิวฟังดูมีเหตุผล แต่เกาเผิงยังไม่สามารถหาความเชื่อมโยงคำว่าแข็งแกร่งกับสภาพในปัจจุบันของต้าซื่อว่ามันเกี่ยวข้องกันอย่างไร
“มันต้องเพิ่มน้ำหนักให้อ้วนพีเสียก่อนแล้วค่อยพัฒนาเป็นมัดกล้ามเนื้อได้ เพียงเท่านี้มันจึงจะสามารถแข็งแกร่งขึ้นอย่างไรล่ะ” เมื่อลุงหลิวกล่าวจบ เขาเหลือบเห็นวานรโครงกระดูกที่ยืนอยู่ด้านหลังเกาเผิงพอดี
แต่ลุงหลิวแสร้งเป็นมองไม่เห็นดัมมี่
“ต้องขอบคุณลุงหลิวมากนะครับและขอโทษด้วยที่ต้องรบกวน” เกาเผิงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ตอนนี้ผมได้รับหนังสือรับรองผู้ประกอบวิชาชีพผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรเรียบร้อยแล้วนะครับ”
“จริงเหรอ?” ลุงหลิวประหลาดใจแต่มีความสุข
“ยอดเยี่ยม ทำได้ดีมาก สมกับเป็นหลานของฉัน” ลุงหลิวพยักหน้าพึงพอใจ
“อายุสิบแปดปี แต่กลับได้รับหนังสือรับรองผู้ประกอบวิชาชีพผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรมา ช่างเป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยมเสีย”
เกาเผิงกำลังจะบอกลุงหลิวว่ามันเป็นหนังสือรับรองผู้ประกอบวิชาชีพผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลาง แต่เมื่อได้ยินต้าซื่อส่งเสียงราวกำลังโกรธมาจากด้านหลัง
เขาจึงหันกลับไปมอง พบต้าซื่อเลื้อยเป็นครึ่งวงกลมอยู่ตรงขาเพื่อปกป้องเขากำลังส่งเสียงขู่ดัมมี่ ส่วนดัมมี่ทำได้เพียงมองต้าซื่อนิ่ง
“แล้วเจ้านี่คืออะไร?” ลุงหลิวแสร้งประหลาดใจ
“มันชื่อดัมมี่ครับ” เกาเผิงอธิบายเรื่องราวอย่างย่อให้ลุงหลิวได้ฟัง นั่นทําให้ลุงหลิวต้องประเมินเกาเผิงใหม่อีกครั้ง
เขาคิดว่าเกาเผิงมีความสามารถเพียงเล็กน้อย แต่ตอนนี้ดูทว่าทุกสิ่งจะไม่ใช่อย่างที่เขาคิดอีกต่อไป และแน่นอนว่าเฒ่าเจียงจะต้องภูมิใจหลานของเขามากเป็นแน่
ลุงหลิวเงียบไปชั่วขณะก่อนจะกล่าวต่อ “นี่เกาเผิง หลานรู้หรือไม่ว่าเหตุใดผู้ฝึกสัตว์อสูรถึงได้รับความเคารพนับถือมากเพียงนี้? นั่นเป็นเพราะสัตว์อสูรนั้นแม้จะถูกเลี้ยงให้เชื่องสักเพียงใด แต่ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าพวกมันคือสัตว์ประหลาดที่สามารถเป็นภัยคุกคามต่อมนุษย์ได้ทุกเมื่ออย่างไรเล่า”
…………………………………………….


## 0021-ดั่งอยู่ในความฝัน

บทที่ 21 ดั่งอยู่ในความฝัน
“ผมได้ยินมาว่านอกจากพวกเขาจะมีสัตว์อสูรแข็งแกร่งแล้ว พวกเขายังมีทักษะบางอย่างที่ใช้ฝึกพวกมันอย่างลับๆ เพื่อเพิ่มโอกาสในการเอาตัวรอดอีกด้วย” เกาเผิงขมวดคิ้วคิดก่อนกล่าว
“ถูกต้อง ในความเป็นจริงมันไม่สำคัญว่าผู้ฝึกสัตว์อสูรจะอยู่ระดับใด แต่เพื่อความอยู่รอด พวกเขาต้องมีทักษะบางอย่างเพื่อเพิ่มโอกาสในการรอดชีวิตมากขึ้น” ลุงหลิวกล่าว
ลุงหลิวยืนนิ่งราวกับต้องการบอกว่า ‘เร็วเข้า ถามฉันสิ’
“อืม ขอบคุณที่บอกเรื่องนี้กับผมนะครับ” เกาเผิงพยักหน้า ก่อนจะหันหลังกลับ
“…” ลุงหลิวถึงกับพูดไม่ออก “เดี๋ยวสิ! ความจริงแล้วฉันมีทักษะบางอย่างจะมาสอนเสี่ยวเผิงน่ะ”
เกาเผิงมองลุงหลิวอย่างครุ่นคิด เขาคิดว่าลุงหลิวมีบางอย่างปิดบังเขาอยู่ จึงไม่มีเหตุผลหากเขาต้องเปิดใจทั้งหมดเช่นกัน
ทุกคนล้วนมีความลับของตน หากพวกเขาพยายามจะขุดคุ้ยบางอย่าง มันอาจทำให้มิตรภาพระหว่างพวกเขานั้นแตกสลาย
ลุงหลิวพูดน้ำเสียงจริงจัง “มันเป็นทักษะลับที่ลุงจะสอนหลาน แต่หลานห้ามบอกเรื่องนี้กับใครนะ มิฉะนั้นจะมีปัญหามากมายตามมาเป็นแน”
“เข้าใจครับ” เกาเผิงพยักหน้ารับ
เกาเผิงจินตนาการว่าลุงหลิวจะเอานิ้วจิ้มหน้าผากแล้วความรู้ไหลเข้าสมองของเขาทันที แต่ในความจริงคือ ลุงหลิวหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาและเขียนบางอย่างลงไป
ลุงหลิวส่งกระดาษให้เกาเผิง “จำสิ่งที่อยู่ในนี้ให้ดีและเผาทันทีที่อ่านจบ”
เกาเผิงชั่งใจก่อนจะหยิบแผ่นกระดาษมาอ่านและจดจำมัน
หลังจากอ่านแล้ว เขาหยิบไม้ขีดไฟจากบ้านลุงหลิวมา จุดไฟเผากระดาษทิ้งต่อหน้าพวกเขา
ลุงหลิวไม่ถามว่าเขาจำได้หรือไม่ แต่เตือนอีกครั้งว่าอย่าบอกใครเกี่ยวกับมัน เนื้อหาข้างในเป็นสิ่งที่สามารถช่วยปกป้องเกาเผิงในอนาคต
เมื่อเกาเผิงกลับห้องไป ลุงหลิวรีบติดต่อชายชราที่เขาเรียกว่าเฒ่าเจียงในทันที ชายชราคิดถึงหลานชายของตนแต่ไม่สามารถกลับมาเยี่ยมได้ อย่างไรก็ตามเขารู้สึกยินดีมากที่เกาเผิงกลายเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลาง
หลังจากนั้น ลุงก็ได้ทิ้งตัวลงนอนพิงสิ่งมีชีวิตล่องหนบางอย่าง ทันใดนั้น กิ้งก่าขนาดยาวหกเมตรที่พรางตัวอยู่ ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้น ลุงหลิวนอนพิงตัวมันและครุ่นคิดเรื่องต่างๆ เพียงลำพัง
…
ทักษะลับที่เกาเผิงได้รับ มีชื่อว่า เคลื่อนดารา เกาเผิงคิดทบทวนเกี่ยวกับเนื้อหาในกระดาษ
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ นี่เป็นทักษะถ่ายทอดความเสียหายที่สามารถสร้างอาการบาดเจ็บทั้งหมดไปสู่สัตว์อสูรของตนได้
แต่มันก็มีข้อเสียอยู่ที่ระยะทาง หากผู้ฝีกสัตว์อสูรห่างจากสัตว์อสูรมากเกินไป ทักษะนี้จะไม่แสดงผล นอกจากนี้ทั้งผู้ฝึกและสัตว์อสูรจำเป็นต้องมีความเป็นหนึ่งเดียวกันด้วย
อาจฟังดูเหมือนโหดร้ายที่ใช้สัตว์อสูรเป็นดั่งโล่ แต่ในความเป็นจริง ร่างของสัตว์อสูรแข็งแกร่งกว่ามนุษย์มากโข พวกมันมีพลังชีวิตแข็งแกร่งและพลังป้องกันแข็งแรง สามารถรองรับความเสียหายได้อย่างไม่มีปัญหา
เกาเผิงหลับตาและท่องทักษะนี้ เขาได้เชื่อมต่อพันธสัญญาเลือดผ่านจิตใต้สำนึกของเขา ภายในเวิ้งความว่างเปล่า วงแหวนสีดำและสีทองปรากฏขึ้นและค่อยๆ หายไป
ขณะนั้นเอง เขาสามารถรู้สึกได้ถึงสายใยเส้นใหม่ที่ถูกเชื่อมต่อเขากับต้าซื่อ
‘ดูเหมือนทุกอย่างจะดำเนินไปด้วยดีสินะ’ เกาเผิงลืมตาขึ้น
ทันทีที่ลืมตา เกาเผิงเห็นต้าซื่อค่อยๆ คลานมาตรงเท้าของตน ตัวมันใหญ่ขึ้นมากเดิม เกาเผิงเลยแซวทันที “ดูแกตอนนี้สิ อ้วนพีมาก นี่หมูหรือตะขาบเนี่ย”
“ซู่…” ต้าซื่อส่งเสียงไม่พอใจออกมาทันที
“โอ้ ไม่จริงหรือ? ฉันต้องหากระจกให้แกส่องแล้วสิ จะได้ดูว่าตอนนี้แกอ้วนมากเพียงไร”
“ซู่…!” ต้าซื่อดูโกรธมากขึ้นไปอีก
“ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาสินะ ดีมาก ดัมมี่ ลากต้าซื่อไปที่กระจกสิ”
ดัมมี่เขาไปอุ้มเจ้าตะขาบตัวอ้วน
ต้าซื่อได้พยายามดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิต แต่เมื่อดัมมี่พามันมาที่หน้ากระจก มันถึงกับตัวแข็งทื่อ พบว่าตัวเองดูเหมือนก้อนไขมันขนาดใหญ่สีม่วง มันหยุดดิ้นรนและทิ้งตัวในอ้อมแขนของดัมมี่ ราวกับยอมแพ้ต่อชีวิต มันมองกระจกด้วยสายตาว่างเปล่า
“เฮ้” เกาเผิงเรียกพร้อมตบหัวต้าซื่อเบาๆ
แต่มันยังคงนิ่งอยู่ท่าเดิม
“หยุดแกล้งตายแล้วลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ ไปออกกําลังกายเพื่อลดน้ำหนักเสีย เมื่อน้ำหนักลดลงแล้ว ฉันจะยกระดับให้แก” เกาเผิงกล่าว หากเขายกระดับมันตอนนี้ บางทีมันอาจกลายเป็นตะขาบอ้วนเหินเวหาก็เป็นได้
แค่คิดเกาเผิงถึงกับละเหี่ยใจ
…
ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงวัน ถึงเกาเผิงจะสอบเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรเสร็จตั้งนานแล้ว แต่เขาไม่จำเป็นต้องรีบกลับเรียน ดังนั้นเขาจึงลองหางานพิเศษทำ
งานพิเศษที่คิดจะทำมีสองแบบ แบบที่หนึ่ง ในฐานะผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรแล้ว เขาสามารถเปิดสำนักงานของตนเองได้ เมื่อใดเขามีชื่อเสียงกระจายออกไป ลูกค้าจะหลั่งไหลมา แต่น่าเสียดายที่วิธีนี้ต้องใช้เวลานาน
นอกจากนี้ เกาเผิงไม่มีแผนการจะเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรที่มีชื่อเสียงโด่งดังในอนาคต เพราะนี่เป็นเพียงแค่การหารายได้มาใช้จ่ายครองชีพเท่านั้น
แบบที่สองคือ เข้าร่วมกับองค์กรใหญ่ด้วยความสามารถของตนเอง มันไม่น่าจะมีปัญหาอะไร ทว่านี่เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่เกาเผิงไม่ต้องการเช่นกัน
เขาไม่ชอบปฏิสัมพันธ์กับใครและไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวปัญหาการแบ่งพรรคแบ่งพวกในบริษัท เขาจึงเลือกแบบที่สามคือ การรวมสองอย่างเข้าด้วยกัน นั่นคือทำงานกับสำนักงานเล็กๆ
เพราะสำนักงานขนาดเล็กจะรับพนักงานแบบเรียบง่าย พวกเขาต้องการแค่หนังสือรับรองผู้ประกอบวิชาชีพผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรเพียงเท่านั้น
เกาเผิงเตรียมตัวออกไปสมัครงาน แต่เมื่อเขากำลังจะเดินออกไป เขากลับรู้สึกลังเล เมื่อมองประตูห้องถัดไป
‘บางทีลุงหลิวที่มีความรู้กว้างขวางอาจพอมีเส้นสายที่ช่วยเขาในเรื่องนี้ได้’
เกาเผิงกำลังจะเคาะประตู แต่เขาเองยังรู้สึกลังเลเล็กน้อย หลังจากครุ่นคิดเขารู้จักลุงหลิวน้อยกว่าที่คิด เพราะส่วนใหญ่เกาเผิงไปเรียนและกลับบ้านเท่านั้น จึงไม่รู้เลยว่าลุงหลิวพอจะรู้เรื่องเกี่ยวกับผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรหรือไม่
‘อย่างน้อยถือว่าลองถามลุงก่อนแล้วกัน’ เกาเผิงจึงตัดสินใจเคาะประตู
ประตูถูกเปิดแทบในทันที ลุงหลิวเอ่ยทักด้วยรอยยิ้ม “โอ้ เสี่ยวเผิงนี่เอง ลุงมีเรื่องรบกวนหลานอยู่พอดี”
เกาเผิงตอบรับอย่างสุภาพ “ลุงหลิวมีอะไรให้ผมช่วยหรือครับ ”
ลุงหลิวถอนหายใจก่อนกล่าว “ก่อนหน้านี้ ฉันได้เป็นหุ้นส่วนกับเพื่อนของฉัน เปิดสำนักงานเพาะพันธุ์สัตว์อสูรเล็กๆ แห่งหนึ่ง ฉันลงทุนกับมันไปเยอะมาก แต่เมื่อไม่นานมานี้เพื่อนของฉันมันดันขอถอนตัวออกไปพร้อมกับผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูร และลุงเองเห็นว่าหลานกลายเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางแล้ว ลุงจึงอยากให้เสี่ยวเผิงช่วยลุงหน่อย หลานไม่ต้องกังวลเรื่องค่าจ้างนะ ลุงจะให้ค่าตอบแทนที่ดีที่สุด รวมถึงหุ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์ของบริษัทด้วย มันจะไม่ส่งผลกระทบต่อการเรียนของหลานแน่นอน หลานทำงานเพียงแค่วันเสาร์และอาทิตย์เป็นพอ”
ยิ่งได้ฟังมากเท่าใด เกาเผิงยิ่งรู้สึกสนใจมากเท่านั้น แต่เขายังรู้สึกแปลกใจ ราวกับมีใครมาวางของขวัญใต้หมอนในยามเขาหลับไหลเสียจริง
‘ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?’
…………………………………………….


## 0022-สำนักงานนกร็อคทะยานฟ้า

บทที่ 22 สำนักงานนกร็อคทะยานฟ้า
เพื่อพิสูจน์ว่าตนไม่ได้คุยโม้ ลุงหลิวจึงพาเกาเผิงเข้าเมืองทันที สำนักงานของลุงหลิวตั้งอยู่ใจกลางเมืองในย่านคนพลุกพล่านมากที่สุด ข้างกันเป็นห้างสรรพสินค้า และหน่วยงานราชการอยู่ถัดไปไม่ไกลนัก
“สำนักงานของฉันอยู่ที่นี่” ลุงหลิวชี้ไปยังชั้นสามของตึกเตียนเหมา มีป้ายใหม่เอี่ยมแขวนอยู่ชื่อว่า ‘สำนักงานเพาะพันธุ์สัตว์อสูรนกร็อคทะยานฟ้า’
เกาเผิงรู้สึกแปลกกับชื่อของมัน
ลุงหลิวหัวเราะ “ชื่อสำนักงานเปลี่ยนได้นะถ้าหลานไม่ชอบ”
เกาเผิงถึงกับพูดไม่ออก ‘ลุงเป็นเจ้าของไม่ใช่หรือ ทำไมลุงไม่เปลี่ยนเองล่ะ’
“แรกเริ่มเดิมกิจการดำเนินไปได้ด้วยดี แต่น่าเสียดาย หลังจากผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรลาออกธุรกิจของฉันกลับแย่ลงทุกที”
“มีผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรมากมายในตลาดแรงงาน ทำไมคุณลุงถึงไม่เลือกใครสักคนมาทำงานที่นี่ล่ะครับ” เกาเผิงกล่าว
“ไม่ใช่ใครจะรับงานนี้ก็ได้ เพราะลุงไม่ต้องการทำลายชื่อเสียงของสำนักงาน” ลุงหลิวกล่าวอย่างจริงจัง
“อืม” เกาเผิงพยักหน้า ‘ลุงหลิวเป็นเจ้านายของที่นี่คงอยากให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาต้องการ’
“ลุงหลิว ลืมเรื่องหุ้นไปเถอะครับ จ่ายค่าตอบแทนให้ผมเพียงพอแล้ว” เกาเผิงกล่าว
“ลุงดูแลผมมาตลอด นี่เป็นสิ่งเดียวที่ผมสามารถตอบแทนลุงได้”
ถ้าหากเป็นสํานักงานของคนอื่น เกาเผิงจะรับหุ้นเอาไว้โดยไม่ลังเล เพราะเขาเชื่อว่าความสามารถของเขาเพียงพอที่จะได้มันมา แต่ที่นี่เป็นสำนักงานของลุงหลิวผู้มีพระคุณของเขา ดังนั้นเขาจึงต้องการช่วยเหลือไม่ทางตรงก็ทางอ้อม
ในฐานะเด็กกำพร้า มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะผ่านช่วงเวลาอันมืดมน หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากลุงหลิว เขาคงไม่มีชีวิตที่ดีดังเช่นทุกวันนี้
“อย่าคิดมาก รับมันไปเถอะ ในอนาคตหลานจะรู้ว่าหุ้นเท่านี้ไม่เพียงพอต่อความต้องการของหลานได้” ลุงหลิวเผยรอยยิ้มอบอุ่น “เอาล่ะ ลุงจะโอนหุ้นให้ ไม่ว่าหลานจะเห็นด้วยหรือไม่ก็ตาม”
หลังจากพูดเสร็จ ลุงหลิวหยิบเอกสารมาให้เกาเผิงเซ็น
เกาเผิงอ่านเอกสารถึงกับตกใจ “เอ่อ ผมยังไม่อยากเซ็นตอนนี้ครับ”
ลุงหลิวตบไหล่เกาเผิง “โอเค ไว้ค่อยเซ็นทีหลังก็ได้ ไปดูสำนักงานของเรากันเถอะ งานของหลานในวันนี้คือ ทำความคุ้นเคยกับสำนักงาน หลานสามารถเริ่มงานตอนไหนก็ได้ตามที่ต้องการ หากหลานอยากได้อะไรเพิ่ม บอกลุงได้เลยลุงจะจัดหามาให้”
ตึกเตียนเหมาเป็นตึกสะอาดแวววาวเหมือนเพิ่งได้รับการตกแต่งใหม่
พวกเขารอลิฟต์อยู่สักพักก่อนประตูจะเปิดออก มีกลุ่มคนราวกับพนักงานบริษัทก้าวออกมา หนึ่งในนั้นมีนกแก้วสีดำแดงของชายผู้หนึ่งหันหน้ามาทางเกาเผิงและพูด “งี่เง่า”
และมันหันหน้ากลับด้วยท่าทีหยิ่งยโส ชายหนุ่มชุดสูทก้มศีรษะขอโทษเกาเผิงด้วยความละอายใจ
เกาเผิงมองมันสักพักก่อนจะมีข้อมูลปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา
ชื่อสัตว์อสูร นกแก้วประกายนิล
จุดอ่อน สัตว์อสูรธาตุลม กลิ่นสมุนไพรเฉียนซินจะทําให้คลื่นไส้อาเจียน และผลมาโควสายฟ้าเป็นของแสลงสำหรับพวกมัน เพราะรสชาติของมันไม่ต่างจากอึ
“ไม่เป็นไรครับ นกของคุณคือนกแก้วประกายนิลใช่ไหมครับ ผมรู้มาว่ามันชอบกินผลมาโควสายฟ้ามากเลย คุณควรจะซื้อให้มันกินนะครับ ดูมันในตอนนี้สิผอมมาเลย ถ้ามันได้กิน เจ้านกนี่อาจจะเป็น ‘เด็กดี’ มากขึ้นนะครับ ฮ่าๆ”
“โอ้ ขอบคุณมากเลยครับ” ชายหนุ่มชุดสูทตื่นเต้น “ผมไม่ค่อยรู้ว่ามันชอบกินอะไร มันเป็นนกที่เลือกกินมาก ผมจะไปซื้อผลมาโควสายฟ้าให้เร็วที่สุดเลยครับ”
นกแก้วประกายนิลไม่รู้ว่าผลมาโควสายฟ้าคืออะไร แต่เมื่อได้ยินชื่อของมัน มันรู้สึกถึงภัยอันตรายที่จะเข้ามา ขนของมันตั้งชูชันขึ้นทันที
มันจิกไหล่ของชายหนุ่มชุดสูท มองซ้ายมองขวาหาต้นตอของลางสังหรณ์ ชายผู้นั้นถึงกับงงว่าเจ้านกนี่มันเป็นอะไรนักหนา
เกาเผิงกับลุงหลิวมาถึงชั้นสาม ทั้งชั้นถูกเช่าเป็นสำนักงานนกร็อคทะยานฟ้า หน้าประตูทางเข้ามีกระถางไม้ไผ่ดำสองใบวางอยู่
กลิ่นหอมของต้นไผ่ดำทำให้รู้สึกผ่อนคลาย
ตรงแผนกต้อนรับมีหญิงสาวผมบ๊อบสูทสีฟ้าสว่าง เธอแต่งหน้าบางๆ
เมื่อได้เห็นทั้งคู่เธอจึงรีบกล่าวทักทาย “ยินดีต้อนรับค่ะนายท่าน มีอะไรให้รับใช้หรือคะ” เธอชำเลืองมองเกาเผิงที่อยู่ด้านหลัง และเธอคิดว่าเด็กหนุ่มผู้นี้อาจเป็นหลานชายของลุงหลิว
ไม่มีใครรู้จักตัวตนที่แท้จริงของลุงหลิว ความจริงคือลุงหลิวเป็นเจ้าของคนใหม่ที่เพิ่งซื้อสำนักงานแห่งนี้เอาไว้เมื่อไม่กี่วันก่อนหน้า และปลดผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรทั้งหมดออกไป เดิมทีพนักงานหญิงผู้นี้ยังกังวลว่าเธอจะถูกไล่ออกด้วยหรือไม่ โชคยังดีที่ลุงหลิวไม่ปลดพนักงานแผนกอื่นออก สิ่งที่พนักงานทั้งหมดงุนงงนั้นคือลุงหลิวไม่อนุญาตให้พวกเธอบอกเรื่องที่เกิดขึ้นให้ผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรคนใหม่ได้รับรู้
ด้วยเงินเดือนหนึ่งพันดอลลาร์พันธมิตร ทำให้พนักงานทุกคนต่างยอมจำนนให้กับนายทุนผู้ชั่วร้าย
และยังต้องเซ็นเอกสารให้เป็นลายลักษณ์อักษรว่าจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ 'ทำไมพวกนายทุนถึงมีแต่คนแปลกๆ กันนะ'
“เรียกทุกคนมารวมตัวกันที่นี่” ลุงหลิวกล่าวอย่างใจเย็น
“รับทราบค่ะ” พนักงานหญิงพยักหน้า
เกาเผิงรู้สึกได้ถึงบรรยากาศตึงเครียดจากลุงหลิว
จากนั้นพนักงานทุกคนมารวมตัวกันตรงห้องล็อบบี้
สำนักงานแห่งนี้มีพนักงานทั้งหมดสิบคนรวมแม่บ้านทำความสะอาดแล้ว
“จากนี้ไป...เด็กคนนี้จะมาเป็นหัวหน้าผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรของสำนักงานนกร็อกทะยานฟ้าและเขายังเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นด้วย” ลุงหลิวกล่าวแนะนำเกาเผิง
พนักงานทั้งหมดตกใจ เขาไม่เด็กเกินไปหรือ?
เมื่อสีหน้าที่แสดงออกมาของพนักงาน เกาเผิงจึงรู้สึกประหม่าเล็กน้อย แต่เขายังคงสงบสีหน้าเอาไว้ได้ “ผมชื่อเกาเผิงครับ ถึงผมจะเป็นเด็ก ผมหวังว่าเราจะทำงานร่วมกันได้ดี”
“เสี่ยวเผิงเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางที่อายุน้อยที่สุด เขาทำลายทุกสถิติของเมืองฉางอาน เขาคืออัจฉริยะที่แท้จริง” ลุงหลิวกล่าว
“ผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางที่อายุน้อยที่สุด!?”
“เขาอายุยังน้อยแต่กลับสามารถเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางได้  ยอดเยี่ยมจริงๆ” พนักงานหญิงพูดด้วยความตื่นเต้น
ถึงแม้ว่าทั้งชั้นจะเป็นของสำนักงานแห่งนี้ แต่ขนาดของสำนักงานยังถือว่าไม่ใหญ่มากนัก เพราะมันใช้พื้นที่เพียงหนึ่งในสิบเท่านั้น
ส่วนที่เหลือจะเป็นห้องฟิตเนส ห้องโยคะ ห้องรับรองลูกค้า ห้องล็อบบี้ บาร์ และอื่นๆ จากที่สังเกตดูชั้นนี้ยังมีห้องว่างเหลืออีกหลายห้องเช่นกัน
ภายในห้องทุกห้องสร้างด้วยวัตถุลดเสียงรบกวน บางครั้งจะมีลูกค้าบางคนนำสัตว์อสูรมาฝึกในห้องเหล่านั้น
“เป็นอย่างไรบ้างสำนักงานแห่งนี้ หลานสามารถใช้งานได้อย่างเต็มที่ คิดเสียว่าเป็นสำนักงานของตัวเอง” ลุงหลิวยิ้ม
เกาเผิงพยักหน้า “พรุ่งนี้ผมต้องไปโรงเรียนแล้ว ถ้าอย่างนั้นผมจะเริ่มงานตอนบ่ายนี้ เพราะถึงกลับบ้านไปผมก็ไม่มีอะไรทำอยู่ดี”
“ตกลง หลานสามารถเลิกงานเมื่อไหร่ก็ได้ตามต้องการ ลุงกลับบ้านก่อนนะ บ้านเป็นสถานที่สบายที่สุดสำหรับคนแก่เสมอ” ลุงหลิวโบกมือลาและเดินจากไป
เกาเผิงเดินไปส่งลุงหลิว เขามองแผ่นหลังของลุงเดินออกไป
เกาเผิงกล่าวออกมาเบาๆ  “ขอบคุณครับ”
“ไม่ใช่ฉันหรอกนะที่หลานควรขอบคุณ” ลุงหลิวหัวเราะเบาๆ
‘แล้วใครกันล่ะ’ เกาเผิงขมวดคิ้วสับสน
…………………………………………….


## 0023-การเดิมพันครั้งใหญ่

บทที่ 23 การเดิมพันครั้งใหญ่
เกาเผิงยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า ทำให้ตอนนี้เด็กหนุ่มหิวมาก
เขาคิดว่าจะออกไปซื้อขนมปังมาทานเสียหน่อย แต่กลัวว่าลูกค้าจะเข้ามาระหว่างเขาไม่อยู่
ขณะเขาลังเลว่าจะไปหรือไม่ไปดี เวลาก็ล่วงมาครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ยังไม่มีลูกค้าเลยสักคน เขาได้กลิ่นหอมหวานของวาฟเฟิลลอยมาในอากาศ
เขามองหาที่มาของกลิ่นและพบพนักงานต้อนรับหญิงทำท่าทีมีพิรุธ
เกาเผิงจึงเดินไปหาก่อนเธอจะยิ้มหวานกล่าวคำทักทาย “สวัสดีค่ะบอส มีเรื่องอะไรให้ดิฉันรับใช้เหรอคะ?” ด้วยความที่เกาเผิงเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้น พนักงานจึงถือว่าเขาเป็นเจ้านายคนหนึ่งเช่นกัน
เกาเผิงชี้มุมปากของเธอ “เศษขนมติดที่ปากคุณ เอาขนมที่ซ่อนไว้ออกมาเถอะ”
“ขอโทษด้วยค่ะบอส พอดีวันนี้ฉันตื่นสายจนไม่มีเวลาเตรียมอาหารเช้า เลยต้องเอาขนมปังมาทานที่นี่ ยกโทษให้ฉันด้วยค่ะ” พนักงานต้อนรับหญิงเร่งเช็ดริมฝีปากและกล่าวด้วยความตื่นตระหนก
“แค่อย่าเอามากินตรงนี้อีกก็พอ ผมแค่จะถามว่าแถวนี้มีร้านขนมปังบ้างเหรอเปล่า?” เกาเผิงถาม
“เอ่อ...” พนักงานต้อนรับหญิงกะพริบตาสองสามครั้งก่อนจะตอบ “ลงลิฟต์ไปชั้นล่าง เลี้ยวซ้าย เดินไปอีกประมาณร้อยเมตรจะเจอสะพานลอย ข้ามสะพานลอยไป และเดินต่ออีกห้าสิบเมตร คุณจะเจอร้านเบเกอรี่อร่อยที่สุดค่ะ ฉันแนะนำนะคะ ขนมปังช็อกโกแลตอัลมอลด์กับขนมปังกล้วยหอมของร้านนี้อร่อยมาก”
“อืม” เกาเผิงพยักหน้าและจำชื่อ ‘ซุนซวนซวน’ บนป้ายบนหน้าอกของเธอไว้ขึ้นใจ
เกาเผิงเจอร้านเบเกอรี่ดังกล่าวอย่างง่ายดาย นอกจากนั้นยังพบว่าที่นี่มีลูกค้าจํานวนมาก
เขาถือถุงวาฟเฟิลเอาไว้ในมือซ้ายและใช้มือขวาหยิบขนมเข้าปากขณะรอลิฟต์
เมื่อเข้าข้างในแล้วเกาเผิงจึงกดไปชั้นสาม ขณะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดเขาได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากด้านนอก “รอด้วยครับ” เจ้าของเสียงเป็นชายอายุประมาณสามสิบในสูทดำ เขาก้มหัวขอโทษเกาเผิงขณะจูงมือเด็กหญิงชุดแดงเข้ามาในลิฟต์ และจะกดไปชั้นสามทว่าเกาเผิงกดเรียบร้อยแล้ว เขาจึงหันไปมองอย่างสงสัย
ภายในลิฟต์ เด็กหญิงหันหน้ามาทางเกาเผิงและมองขนมในมือของเขา เธอสูดกลิ่นของขนมพลางเลียริมฝีปากของตัวเองโดยไม่รู้ตัว เธอพยายามอย่างมากให้ตัวเองหันกลับไป หากแต่เพียงไม่นานเธอก็ต้องหันกลับมาอีกครั้ง
เกาเผิงหัวเราะพร้อมเปิดห่อขนม และหยิบวาฟเฟิลส่งให้เด็กหญิง
“ไม่เป็นไรค่ะ” เด็กหญิงปฏิเสธทันควันและจับแขนชายวัยกลางคนไว้แน่น ขณะลอบมองเกาเผิงเป็นพักๆ
ดิ้ง! ในที่สุดลิฟต์ก็มาถึงชั้นสาม ทําให้เกาเผิงหลุดจากสถานการณ์น่าอึดอัดนี้ในที่สุด
...
ชายวัยกลางคนพาเด็กหญิงมาพบผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรเพื่อยกระดับสัตว์อสูรของพวกเขา เมื่อพบว่าเกาเผิงเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรของที่นี่ ชายวัยกลางคนถึงกับทำหน้าราวกับไม่เชื่อสิ่งที่เกาเผิงพูด เขาจึงนำหนังสือรับรองผู้ประกอบวิชาชีพผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางออกมาให้ดู
“คุณเป็นอัจฉริยะวัยเยาว์อย่างแท้จริง” ชายวัยกลางคนกล่าวยกย่อง
“คุณได้นำสัตว์อสูรมาด้วยหรือเปล่า? มันจะดีที่สุดหากคุณนำมันมาให้ผมตรวจโดยตรง” เกาเผิงถาม
“ต้าไป่ รออยู่ชั้นล่าง มันมีร่างกายใหญ่โตและไม่สามารถขึ้นลิฟต์ได้ครับ” ชายวัยกลางคนตอบ “โอ้ ผมลืมแนะนำตัวไป ผมชื่อ ซูเฉิงครับ นี่ลูกสาวของผม ตู๋ตู่”
“ลิฟต์ออกแบบมาสำหรับมนุษย์เท่านั้นครับ เป็นธรรมดาที่สัตว์อสูรจะใช้ไม่ได้ แต่ที่นี่มีลิฟต์สำหรับสัตว์อสูรไว้บริการแยกต่างหากด้วยนะครับ” เกาเผิงนําซูเฉิงกับซูตู๋ตู่ไปพบพนักงานผู้หนึ่ง
พนักงานกดรีโมทให้กำแพงด้านหนึ่งเปิดออกและเผยให้เห็นลิฟต์ขนาดใหญ่ที่ซ่อนอยู่
“คุณสามารถนำสัตว์อสูรขึ้นมาด้วยลิฟต์นี้ครับ” เกาเผิงกล่าว
ซูเฉิงรีบนำสัตว์อสูรชือต้าไป่ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว มันเป็นสุนัขสายพันธุ์เกรทไพรีนีสสีขาวร่างใหญ่ หลังจากเกิดมหาภัยพิบัติ ทำให้มันตัวใหญ่ขึ้นอีก แต่ยังคงเป็นสุนัขขนาดกลางเท่านั้น
สุนัขขาวสะบัดหางและใช้ลิ้นเลียเจ้านายของมันอย่างมีความสุข
“สุนัขตัวนี้อยู่กับคุณมาตั้งแต่ก่อนเกิดมหาภัยพิบัติใช่ไหมครับ?” เกาเผิงถาม
“ถูกต้องแล้วครับ” ซูเฉิงตอบ “ต้าไป่ อยู่กับเรามาหกปีแล้ว มันกลายพันธุ์ในช่วงมหาภัยพิบัติ”
“อืม สุนัขของคุณเป็นสัตว์อสูรระดับสูง ผมเดาว่าคุณต้องการยกระดับให้เป็นสมบูรณ์ เพื่อเป็นชนชั้นนักรบในอนาคตใช่ไหมครับ?”
สิ่งนี้ทำให้ซูเฉิงประหลาดใจมาก เขาไม่คิดว่าเกาเผิงจะสามารถบอกระดับได้ทันทีที่เห็นมัน เดิมทีเขายังไม่มั่นใจในตัวเกาเผิงนัก แต่เมื่อได้ยินการวินิจฉัยของเกาเผิงเช่นนี้ เขาจึงเชื่ออย่างสนิทใจ
“ใช่ครับ” ซูเฉิงตอบ
“อืม เอาไงดี” เกาเผิงพึมพำเบาๆ เขาต่างจากผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรทั่วไป เขาสามารถยกระดับสัตว์อสูรทุกตัวได้ร้อยเปอร์เซ็นต์
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่สามารถเก็บค่าธรรมเนียมแบบถูกๆ ได้
ในทุกเดือน เขาได้รับเงินห้าเครดิตพันธมิตรบวกกับส่วนแบ่งเก้าสิบเปอร์เซ็นต์จากค่าธรรมเนียมในการให้คำปรึกษา
โดยปกติ ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของค่าธรรมเนียมต้องนำเข้าสู่สำนักงาน แต่ลุงหลิวตัดสินใจเก็บค่าธรรมเนียมเข้าเพียงแค่สิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น และมอบอีกเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ให้กับเกาเผิง ลุงหลิวให้เหตุผลว่า “ฉันต้องการแค่ให้สำนักงานแห่งนี้เปิดได้เป็นพอแล้ว ไม่คิดหากำไรจากมันเท่าไหร่นัก หากหลานต้องการช่วยลุง ช่วยทำงานให้หนักเพื่อชื่อเสียงของสำนักแห่งนี้จะได้ดังไกลไปทั่วประเทศหรือทั่วโลกเลยย่อมได้”
รายได้หลักของสำนักงานแห่งนี้คือ ค่าธรรมเนียมในการให้คำปรึกษา ดังนั้นเกาเผิงจึงตัดสินใจเก็บค่าธรรมเนียมสามเท่าจากปกติ
หากแต่พ่อลูกคู่นี้เป็นลูกค้ารายแรกของเขา เกาเผิงจึงคิดแค่เพียงสองเท่าจากปกติ
อย่างไรก็ตาม ซูเฉิงกลับส่ายศีรษะเมื่อได้ยินราคาค่าธรรมเนียมดังกล่าวและหันหลังเดินจากไปทันที
“เดี๋ยวครับ หากการยกระดับล้มเหลว ทางเรายินดีจ่ายค่าธรรมเนียมคืนคุณลูกค้าเลยนะครับ” เกาเผิงกล่าว
ซูเฉิงหยุดเท้าและหันหลังกลับมาพร้อมสายตาเจ้าเล่ห์ “นั่นยังไม่พอ เอาอย่างนี้ไหม หากการยกระดับล้มเหลว คุณต้องจ่ายเงินชดเชยให้ผมเป็นอีกเท่าตัวของค่าธรรมเนียมที่คุณเรียกเก็บ”
…………………………………………….


## 0024-การผันแปรที่ขัดแย้งกัน

บทที่ 24 การผันแปรที่ขัดแย้งกัน
‘ยังไม่พอเหรอ?’ เกาเผิงมั่นใจว่าการยกระดับของเขาไม่มีทางล้มเหลวแน่ แม้จะต้องจ่ายค่าชดเชยสิบเท่าเขาจึงไม่รู้สึกกลัว แต่…มันทำให้เกาเผิงรู้สึกโกรธ เพราะไม่มีใครรู้จักความสามารถของเขา อีกทั้งหนังสือรับรองผู้ประกอบวิชาชีพผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรฉบับนี้ไม่ได้รับประกันความสำเร็จในการยกระดับสัตว์อสูรด้วย
ซูเฉิงคงอาศัยช่องว่างนี้ หากำไรจากเกาเผิง ไม่ว่าจะทางไหนเขามีแต่ได้กับได้
เมื่อเกาเผิงไม่ได้พูดอะไร ซูเฉิงยิ้มและกล่าวต่อ “เอาล่ะ ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ ไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกครับ ถ้าเช่นนั้นผมคงต้องขอตัวนะครับ ตู๋ตู่ ไปกันเถอะ”
ซูเฉิงจับมือตู๋ตู่เดินจากไปอย่างช้าๆ เขาหยุดอยู่หน้าลิฟต์ เขาขมวดคิ้วเข้าหากัน เพราะเขาหวังให้เกาเผิงรั้งเขาไว้ แต่เกาเผิงไม่ได้พูดอะไรและปล่อยให้พวกเขาเดินจากไป
เมื่อลิฟต์มาถึง สองพ่อลูกก้าวเท้าเข้าไปในลิฟต์ ประตูปิดอย่างช้าๆ ส่วนเจ้าต้าไป๋ พนักงานพามันลงลิฟต์ตามไปทีหลัง
เกาเผิงถอนหายใจ ลูกค้ารายแรกของเขาต้องลงเอยอย่างนี้
เมื่อพนักงานในสำนักงานรู้เรื่องนี้ พวกเขามองเกาเผิงด้วยสายตาต่างจากตอนแรก พวกเขาคิดว่าเจ้านายน้อยผู้นี้ทะนงตนเกินไป แต่พวกเขาทําได้เพียงซุบซิบลับหลัง แต่พวกเขาถือว่าเป็นลูกจ้างของเกาเผิงจึงไม่มีใครกล้าพูดถึงเจ้านายในแง่ร้ายต่อหน้าเขาหากยังต้องการทำงานที่นี่
เกาเผิงรู้สึกมืดแปดด้าน เขาไม่ต้องการลดค่าธรรมเนียมในการให้คำปรึกษา ทว่าเขาต้องการเพิ่มราคาขึ้นอีกด้วย ตราบเท่าที่ชื่อเสียงของเขาแพร่กระจายไปทั่ว ค่าธรรมเนียมตอนนี้ดูเป็นเศษตังค์ไปอย่างถนัด
เวลาของวันนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว มีลูกค้าเข้ามาเพิ่มสองสามราย แต่ไม่มีใครสามารถยอมรับค่าธรรมเนียมของเกาเผิงได้
“บอสคะ เรามีลูกค้ารายใหม่” ซุนซวนซวนโทรบอกเกาเผิง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมบอสของเธอไม่ลดราคาลงบ้าง ‘ฉันไม่เข้าใจความคิดของคนรวยจริงๆ!’
“คุณเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรของที่นี่อย่างนั้นหรือ?” ชายหนุ่มผลักประตูเข้ามาและแสดงออกด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นเกาเผิง
“ใช่ครับ ผมเอง” เกาเผิงพยักหน้า “ผมต้องเรียนให้คุณลูกค้าได้ทราบก่อนว่า ค่าธรรมเนียมของสำนักงานนี้สูงกว่าตามท้องตลาดสามเท่า”
“ฉันไม่สนใจ ตราบเท่าที่คุณสามารถยกระดับสัตว์อสูรของฉันได้ต่อให้จ่ายมากกว่านี้อีกสิบเท่าก็จ่ายได้” ชายหนุ่มกล่าวอย่างจริงจัง
“นั่นไม่จำเป็นเลยครับ” เกาเผิงถอนหายใจ “สัตว์อสูรของคุณอยู่ที่ไหน? ขอผมดูหน่อย”
“อยู่นี่ครับ” ชายหนุ่มประคองหนูสีม่วงขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากกระเป๋าอย่างเบามือ อย่างไรก็ตาม ตอนนี้หนูสีม่วงกลับดูอ่อนแอราวใกล้ตายเต็มที
“คุณรักษามันได้หรือไม่ โปรดบอกผมมา?” ชายหนุ่มมองเกาเผิงด้วยดวงตาแดงก่ำ
เกาเผิงมองก่อนเอ่ย “มันกินอะไรเข้าไปหรือ? ผมเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรไม่ใช่สัตวแพทย์” เกาเผิงพูดพลางพิงเก้าอี้มองเขาอย่างเรียบเฉย
“ฉันเลี้ยงมันด้วยเห็ดหลินจือโลหิต โดยหวังว่ามันจะช่วยยกระดับขึ้นได้แต่ไม่รู้ทำไมผลลัพธ์กลับถึงออกมาเป็นแบบนี้! หากคุณรู้วิธีได้โปรดบอกผมด้วย!” น้ำเสียงชายหนุ่มเต็มไปด้วยอารมณ์
เกาเผิงรู้สึกตะลึง มันเป็นสัตว์อสูรประเภทสายฟ้าแต่เขากลับให้มันกินสมุนไพรเลือด
“เอาล่ะๆ ผมจะช่วยมันแต่คุณรู้กฎใช่ไหม? เราจะให้คำปรึกษา แต่คุณต้องเป็นคนออกค่าใช้จ่ายเกี่ยวกับวัตถุดิบด้วยตนเอง”
“ได้เลย บอกผมมาสิว่าต้องใช้อะไรบ้าง” ชายหนุ่มไม่มีทางเลือก เนื่องจากในเมืองฉางอานมีผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรชั้นนำเพียงสองคน และพวกเขาไม่สะดวกช่วยเหลือเขา
ชื่อสัตว์อสูร หนูสายฟ้าม่วง
เลเวล สิบเก้า[footnoteRef:0]  [0: ]
ระดับ สูง
คุณสมบัติ ธาตุสายฟ้า
สถานะ บาดเจ็บเล็กน้อยและทรมาน
จุดอ่อน โคลน
ความต้องการในการยกระดับ วิวัฒนาการตามธรรมชาติ…และวิวัฒนาการข้ามสายพันธุ์…
หลังจากตรวจสอบข้อมูล เกาเผิงค้นพบวิธีที่ดีที่สุดคือ การวิวัฒนาการข้ามสายพันธุ์ เพราะเจ้าหนูมันกำลัวเจ็บปวดเพราะธาตุสายฟ้ากับเลือดกำลังปะทะกันอย่างรุนแรง
“คุณหาสิ่งเหล่านี้มาให้ผม ผลเงาห้าผล ใบเมเปิ้ลสีชาดห้ากรัม ใบสายฟ้าทองคำห้าสิบกรัม และแก่นคริสทัลสัตว์อสูรของค้างคาวโลหิตชนชั้นขุนนาง” เกาเผิงสั่งชายหนุ่ม
เขารับใบรายการมาจากเกาเผิง ถึงจะไม่ไว้ใจเกาเผิง แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
'หากเจ้านี่ทำพลาด ข้า…หม่าเจียงจะไม่มีวันให้อภัยเขาแน่!'
โชคดีที่วัตถุดิบเหล่านี้ไม่ใช่ของหายากจึงสามารถรวบรวมมาได้ภายในระยะเวลาเพียงครึ่งชั่วโมง เกาเผิงบดผลเงา ใบเมเปิ้ลสีชาดและใบสายฟ้าทองคำ ตามลำดับ จากนั้นนำส่วนผสมเทลงไปในหม้อน้ำเดือดและรออีกเพียงครึ่งนาที จึงนำแก่นคริสทัลสัตว์อสูรของค้างคาวโลหิตชนชั้นขุนนางโยนลงไป คนให้เข้ากันสักพักจนครบอีกสิบนาที เกาเผิงเปิดฝาออกมาก่อนจะหยิบเจ้าหนูโยนไปในหม้อต่อหน้าต่อตาหม่าเจียง เขาถึงกับอ้าปากค้าง เพราะตกใจกับการกระทำของเกาเผิง สุดท้ายเพียงปิดฝาก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย
…………………………………………….


## 0025-หนูสายฟ้าโลหิตสีม่วง

บทที่ 25 หนูสายฟ้าโลหิตสีม่วง
เมื่อชายหนุ่มเห็นสัตว์อสูรแสนรักถูกโยนลงไปในหม้อต่อหน้าต่อตา หม่าเจียงถึงกับกรีดร้องราวคนเสียสติ ‘เจ้าเด็กนี่จะทำซุปหนูหรืออย่างไร? มันจะมากเกินไปแล้วนะ’
เขาพุ่งเข้าคว้าคอเสื้อเกาเผิง แต่เกาเผิงมองเขาสายตาเรียบเฉยก่อนพูดว่า “คุณทานอะไรมาหรือยัง? สนใจซุปหนูไหม? มันบำรุงร่างกายได้เป็นอย่างดีแถมอร่อยด้วย”
“แกว่าอย่างไรนะ?!”
“ผมเพียงล้อเล่นเท่านั้น อย่าพึ่งโกรธ” หลังจากทำงานมาทั้งวันเกาเผิงเริ่มคุ้นเคยกับมันแล้ว
หม่าเจียงคลายมือออก ตอนนี้เขาราวกับจะร้องไห้ “นายแน่ใจนะว่าจะไม่กินมันหลังต้มเสร็จ”
“ใจเย็นก่อนนะครับ นี่เป็นวิธีรักษาเจ้าหนูของคุณ” เกาเผิงกล่าวก่อนจะเปิดฝาหม้อ และใช้ตะเกียบพลิกหนูสีม่วงไปมา ท้องสีขาวของหนูสายฟ้าม่วงถูกพลิกขึ้นมาพร้อมกับฟองอากาศทะลักออกมาจากปากของมัน
“อย่าคิดมาก ผมกำลังทำให้แน่ใจว่ามันจะได้รับยาอย่างเต็มที่ครับ” เกาเผิงกล่าว
หม่าเจียงมองเกาเผิง เขาขมวดคิ้วและพยายามบอกตัวเองว่า ‘ฉันต้องใจเย็น…ใจเย็น…ใจเย็น…’
เกาเผิงไม่กังวลว่าหม่าเจียงจะขโมยทักษะของเขา เพราะสิ่งน่ากังวลมากกว่าคือ หากหนูสายฟ้าม่วงกินเห็ดหลินจือโลหิตเข้าไป มันโอกาสรอดน้อยมาก แท้จริงแล้วพวกมันอาจตายทันทีหลังจากกินเห็ดเข้าไป
นอกจากนี้ หนูสายฟ้าม่วงแต่ละตัวยังมีความแตกต่าง ส่วนผสมที่ใช้ก็แตกต่างกัน ฉะนั้นจึงไม่มีปัญหาอะไร ถ้าเขาจะปล่อยให้หม่าเจียงคอยสังเกตวิธียกระดับสัตว์อสูรของเขา
เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง หม่าเจียงทนไม่ไหว เขาเอ่ยถามอีกครั้ง “ยังไม่เสร็จอีกหรือ?” เขาเริ่มไม่แน่ใจว่าหนูสายฟ้าของเขาจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่
น้ำตาของเขาเริ่มไหลออกมาด้วยความเป็นห่วง
ใบหน้าของเกาเผิงยังคงนิ่ง แต่ในใจกลับเป็นกังวลมากขึ้น เขาเริ่มกลัวว่ามื้อเย็นของเขาวันนี้จะเป็นซุปหนู
“มันจะต้องไม่เป็นอะไร หนูสายฟ้าม่วงตัวนี้โชคดีมากที่มาถึงมือผม แค่ต้องใช้เวลาเคี่ยว เอ๊ย! ต้มอีกสักพัก” เกาเผิงกล่าวใจกำลังใจและตบไหล่ของหม่าเจียง
“จี๊ด…จี๊ด”
ทันใดนั้นหนูสายฟ้าม่วงที่ถูกต้มในหม้อตลอดกลับส่งเสียงออกมาพร้อมพ่นของเหลวสีดำจากปากและเริ่มชักกระตุกรุนแรง
“ตึง!”
หนูสายฟ้าม่วงสะบัดหางฟาดฝาหม้อลอยออกไปทันที
มันกระโดดออกมาราวสายฟ้าฟาดและเริ่มทำลายสิ่งของในสำนักงาน
“ดูเหมือนว่าค่าธรรมเนียมคงต้องเพิ่มขึ้นด้วยนะครับ” เกาเผิงกล่าว
แต่หม่าเจียงหาได้สนใจไม่ เขามองไปยังสัตว์อสูรของเขาและตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนัก “เอาสิ บวกเพิ่มตามที่ต้องการเลย”
หลังจากได้เห็นสัตว์อสูรของตนแข็งแรงดี ความกังวลทั้งหมดของหม่าเจียงหายไปในพริบตา
ผ่านไปสักพัก เจ้าหนูเริ่มเหนื่อย มันจึงหยุดยืนอยู่บนโต๊ะ หางยาวสีม่วงอ่อนสะบัดไปมา ดวงตาประกายดั่งทับทิมสีแดงจ้องมาทางพวกเขา
ชื่อสัตว์อสูร หนูสายฟ้าโลหิตสีม่วง
เลเวล ยี่สิบ[footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ สมบูรณ์
คุณสมบัติ ธาตุสายฟ้าและโลหิต
“คุณโชคดีมากที่ได้รับสัตว์อสูรระดับสมบูรณ์มาครอบครอง ตอนนี้คุณสมบัติของมันคือ สายฟ้ากับโลหิต สิ่งที่คุณต้องทำคือ ดูแลมันให้ดี มันจะได้เติบโตเป็นสัตว์อสูรสายชนชั้นนักรบในอนาคต” เกาเผิงกล่าวก่อนจะส่งเอกสารบางอย่างให้หม่าเจียง “นี่เป็นรายการสิ่งของที่ได้รับความเสียหาย คุณต้องชำระค่าเสียหายรวมถึงค่าปรึกษาให้กับสำนักงานของผมด้วย หากมีข้อสงสัยอะไรเพิ่มเติม คุณถามผมได้นะครับ”
“ไม่ครับ ไม่มีปัญหา” หม่าเจียงเก็บเอกสารใส่กระเป๋าอย่างไม่แยแสและมุ่งความสนใจทั้งหมดกับสัตว์อสูรของเขาเท่านั้น โดยปกติผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรจะเรียกค่าธรรมเนียมสี่สิบเครดิตพันธมิตรสำหรับการยกระดับสัตว์อสูรสายพันธุ์ขุนนาง
แต่สำนักงานของเกาเผิงได้รับค่าธรรมเนียมและค่าเสียหายทั้งหมดรวมทั้งสิ้นสี่ร้อยเครดิตพันธมิตร!
“ขอบคุณครับ โอกาสหน้าเชิญใหม่นะครับ” เกาเผิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม
แน่นอนว่าเขาชอบลูกค้าตรงที่ไปตรงมาเช่นนี้มาก
“พรุ่งนี้ ฉันจะกลับมาอีก ฉันมีสัตว์อสูรอีกหลายตัวที่ต้องให้นายดูแล หลังจากวันนี้ อนาคตของหม่าเจียงขึ้นอยู่กับคุณแล้ว เกาเผิง!”
“ด้วยความยินดีครับ” เกาเผิงตอบอย่างสุภาพ อย่างไรก็ตามพรุ่งนี้เขาต้องไปโรงเรียนหนังสือจึงไม่มีเวลาพบหม่าเจียง
“ผมขอนัดเป็นวันเสาร์ได้ไหมครับ? พอดีผมยังต้องไปโรงเรียน วันพรุ่งนี้ผมคงไม่สะดวก”
หม่าเจียงตะลึง “นายยังเรียนอยู่หรือ?”
“ใช่ครับ ผมยังเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายอยู่เลย หากไม่มีอะไรแล้ว ผมคงขอตัวกลับบ้านไปทําการบ้านก่อนนะครับ” เกาเผิงโบกมือลา
“หากมีคำถามอะไรเกี่ยวกับหนูสายฟ้าโลหิตม่วง โทรหาผมได้ตลอดเวลานะครับ คุณนำมันมาฝึกฝนที่สํานักงานของเราได้นะ เอาล่ะ ผมขอตัวครับ” หม่าเจียง มองเกาเผิงเดินออกไป
เด็กมัธยมสมัยนี้เก่งขนาดนี้เลยหรือ
หลังจากออกจากสำนักงาน เกาเผิงมุ่งหน้าไปซื้อวัตถุดิบในการยกระดับให้ต้าซื่อและของกินให้ดัมมี่
เดิมทีเกาเผิงคิดว่าสามารถยกระดับดัมมี่ได้ แต่หลังจากตรวจสอบข้อมูลแล้วพบว่ายังทำไม่ได้ในตอนนี้ เพราะต้องรอให้มันพัฒนาไปอย่างช้าๆ จึงจะสามารถยกระดับได้อีกครั้ง
เกาเผิงซื้อของหมดเงินไปถึงห้าสิบเครดิตพันธมิตร
หลังจากกลับถึงบ้าน เกาเผิงพบว่าต้าซื่อผอมลงเล็กน้อย เมื่อเขามองข้อมูลของมันเขาถึงกับต้องขมวดคิ้ว
ชื่อสัตว์อสูร ตะขาบกรงเล็บเหลืองหลังม่วงวิวัฒนาการ
เลเวล แปด[footnoteRef:1]  [1: ]
ได้บริโภคแก่นคริสตัลสัตว์อสูรประเภทสายฟ้าและเนื้อตะขาบสายฟ้าจํานวนมากเป็นเหตุให้มันกำลังวิวัฒนาการ
‘มันเกิดอะไรขึ้น? มีวิธียกระดับง่ายๆ แบบนี้ด้วยเหรอ? แค่กินเนื้อและแก่นคริสตัลสัตว์อสูรประเภทเดียวกันที่แข็งแกร่งกว่าเข้าไปก็สามารถยกระดับได้แล้ว’
หลังจากคิดทบทวน เกาเผิงคิดว่าทั้งหมดนี้ลุงหลิวต้องมีส่วนเกี่ยวข้องเป็นแน่และลุงหลิวให้มันกินอะไรไปบ้างในช่วงเวลาที่ผ่านมา
…
ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ขณะเกาเผิงยังอยู่ที่สำนักงาน ลุงหลิวเดาว่าเขาคงยังไม่กลับมาเร็วๆ นี้ เขาสั่งให้กิ้งก่ายักษ์ของตนลอบเข้ามาในบ้านของเกาเผิงด้วยการล่องหน
ต้าซื่อรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง มันส่งเสียงขู่และวิ่งไปรอบๆ แต่มันกลับไม่พบสิ่งใด เพราะกิ้งก่าพรางตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมได้เนียนมากและเกาะอยู่ตรงกำแพง
เมื่อกิ้งก่าทำภารกิจเสร็จ มันเหลือบมองต้าซื่อครู่นึงก่อนจะใช้ลิ้นเปิดหน้าต่างหนีออกไป
หลังจากผ่านไปสักพัก ทุกอย่างในห้องกลับสู่ภาวะปกติ
ต้าซื่อกำลังคลานกลับโซฟาในห้องนั่งเล่น ในระหว่างทางมันเจอแก่นคริสทัลสัตว์อสูรสีม่วงวางอยู่บนพื้นอย่างไร้ที่มาที่ไป หนวดของต้าซื่อส่ายไปมาราวมีความสุขพลางจู่โจมเข้าขบเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย เมื่อมันอิ่มหนำสมใจจึงกลับไปนอนที่ใต้โซฟาต่อ
…………………………………………….


## 0026-ตะขาบสายฟ้าหลังม่วง

บทที่ 26 ตะขาบสายฟ้าหลังม่วง
เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้น เกาเผิงจึงเฝ้าสังเกตการณ์วิวัฒนาการของต้าซื่อตลอดเวลา
ลุงหลิวให้แก่นคริสทัลกับต้าซื่อโดยไม่ได้ขออนุญาตเขาก่อน เมื่อเกาเผิงรู้ แน่นอนว่าตนต้องรู้สึกเคืองอยู่เล็กน้อย แต่เมื่อคิดดูให้แล้วมันราวกับเรื่องตลกเสียมากกว่า
เหมือนคุณนั่งรับประทานอาหารอยู่ แล้วคนข้างๆ ได้ตักแบ่งอาหารในจานของเขาให้เรา ตักซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเรากินต่อไปไม่ไหว
แม้มันจะเป็นเจตนาที่ดี แต่ถึงกระนั้นควรรู้ขีดจำกัดด้วย
‘เอาเถอะ ไม่มีหลักฐานจะต่อว่าลุงเขาได้ด้วย’
ดังนั้น...เกาเผิงโน้มตัวลงจับหัวมัน “ทีหลังอย่าไปกินของแปลกๆ น่าสงสัยอีกล่ะ เข้าใจไหมเจ้าตะขาบตะกละ?”
‘ทำไมมันต้องถูกดุด้วย ฮือๆ’
ต้าซื่อถึงกับหงอย มันเองก็ไม่คิดว่าตัวเองจะถูกเกาเผิงดุ ‘เจ้านายบ้า นี่ไม่ใช่ความผิดของฉันเสียหน่อย’
มันยังคงวิวัฒนาการต่อไป แต่ด้วยความเหนื่อยล้า ไม่นานนักมันจึงผล็อยหลับไปในที่สุด
การวิวัฒนาการนี้ยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่หยุดหย่อน จนกระทั่งเมื่อเวลาห้าทุ่ม เกิดการเปลี่ยนแปลงกับร่างกายของต้าซื่อ และร่างของมันยาวขึ้นหลายสิบเซนติเมตร
เปลือกบนแผ่นหลังของมันเปลี่ยนจากสีม่วงเข้มเป็นสีม่วงสว่าง หากสังเกตดีๆแล้วจะพบว่าเกิดเป็นลวดลายสายฟ้าขนาดเล็กจำนวนมากปรากฏขึ้น หนวดของมันห้อยลงพื้นด้วยความอ่อนเพลีย
ชื่อสัตว์อสูร ตะขาบสายฟ้าหลังม่วง
เลเวล เก้า[footnoteRef:0]  [0: ]
ระดับ สูง
คุณสมบัติ สายฟ้าพิษ
ความต้องการในการยกระดับ ดื่มผงใบไม้เงินผสมกับน้ำทุกวันเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์และกินแก่นคริสทัลสัตว์อสูรของสัตว์อสูรประเภทสายฟ้าชนชั้นนักรบ
ไม่เพียงยกระดับเป็นสัตว์อสูรระดับสูงเท่านั้น ทว่ามันได้เปลี่ยนคุณสมบัติ จาก ‘ธาตุหยินพิษ’ เป็น ‘สายฟ้าพิษ’ อีกด้วย
เกาเผิงมองมันที่กำลังนอนเกียจคร้านอยู่บนพื้นก่อนจะพ่นไอน้ำสีขาวออกมาจากรูหายใจของมัน
ตัวมันในตอนนี้ราวกับเครื่องยนต์พ่นไอก็ไม่ปาน
หลังจากดูแลต้าซื่อเสร็จ ยังมีลิงทึ่มอีกตัวให้เขาดูแลต่ออีก
เกาเผิงเปิดกระเป๋าสีดำออกพร้อมหยิบลูกสนเข็มออกมา มันถูกห่อเก็บความเย็นไว้อย่างดี
ลูกสนเข็มเหมือนกับลูกสนปกติแต่เต็มไปด้วยเข็มเรียวยาวสีเงินขนาดราวๆ สิบเซนติเมตร มันช่างแวววาวดั่งดาราบนท้องฟ้า
เป็นพืชธาตุหยินที่มีคุณค่าทางโภชนาการสูงสำหรับสัตว์อสูรธาตุน้ำแข็ง หยิน มืด และอันเดท
เกาเผิงซื้อลูกสนเข็มมาแปดกิโลกรัมซึ่งคงเพียงพอให้ดัมมี่กินตลอดหนึ่งเดือน
ตอนนี้ดัมมี่อยู่ในระดับสมบูรณ์ ถ้าหากเขายกระดับอีก มันจะกลายเป็นระดับมหากาพย์ เกาเผิงไม่เคยเจอสัตว์อสูรระดับมหากาพย์มาก่อน หากแต่เขาเคยเห็นจากจอทีวีเท่านั้น
‘ดัมมี่เพิ่งจะวิวัฒนาการมาเอง เลี้ยงมันสักพักก่อน ไว้ค่อยคิดเรื่องยกระดับดัมมี่ทีหลัง’
เกาเผิงเทลูกสนเข็มสี่ร้อยห้าสิบกรัม ลงในชามสเตนเลส ถาดเดียวกันกับต้าซื่อใช้ ดัมมี่กระโดดดีใจเมื่อถึงเวลาอาหาร มันจ้องมองชามสเตนเลสและเห็นว่าเป็นลูกสนเข็มอยู่ในนั้น มันลังเลเล็กน้อยก่อนจะหยิบลูกสนเข็มขึ้นมา ใช้นิ้วขูดผิวแหลมๆ ของลูกสนเข็มและจับเข้าปากในที่สุด
มันใช้ฟันบดขยี้ลูกสนเข็มและเปลี่ยนให้เป็นกลุ่มหมอกควันสีเงินลอยอยู่ภายในกะโหลกศีรษะของมันราวกับมันกำลังสูบบุหรี่ควันสีเงินถูกเปลวเพลิงสีฟ้าดูดซับเข้าไป ขณะที่เถ้าถ่านของลูกสนเข็มร่วงหล่นลงสู่พื้นก่อนดัมมี่จะหยิบลูกสนเข็มลูกต่อไปเข้าปาก เกาเผิงกลับหยุดมันเอาไว้
“อย่าเพิ่งกิน” ดัมมี่งุนงงเล็กน้อยว่าเจ้านายหยุดมันทำไม เกาเผิงเดินไปหยิบไม้กวาดมากวาดเศษเถ้าถ่านบนพื้นและนำถังขยะมาวางใต้ปากว่างของดัมมี่
“เอาล่ะ กินต่อได้” เกาเผิงกล่าว
ดัมมี่ปฏิบัติตามคําสั่งของเกาเผิงอย่างเคร่งครัด มันเคี้ยวลูกสนเข็มและปล่อยเถ้าถ่านลงในถังขยะด้านล่างอย่างแม่นยำ
“เก่งมาก!” เกาเผิงชื่นชม
เขาหันไปดูนาฬิกาและพบว่ามันเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว
เกาเผิงเอนกายลงบนโซฟาและเริ่มอ่านหนังสือก่อนเข้านอน
ดวงดาวส่องประกายระยิบระยับอยู่บนท้องฟ้า ขณะเด็กหนุ่มหลับพร้อมกอดหนังสือไว้ในอ้อมแขน ภายใต้แสงจันทร์เผยให้เห็นใบหน้าอ่อนโยนและผ่อนคลาย
ต้าซื่อตื่นขึ้นและจ้องมองเกาเผิง มันรีบคลานเข้าไปในห้องนอนและคาบผ้าห่มออกมาคลุมร่างของเด็กชายและทิ้งตัวลงนอนใกล้ๆ โซฟาที่เกาเผิงนอนอยู่
เช้าวันรุ่งขึ้นของการเดินทางไปโรงเรียน บนถนนเต็มไปด้วยสัตว์อสูรนานาชนิด แต่โรงเรียนไม่อนุญาตให้พวกมันเข้าไปในโรงเรียนด้วย
ณ ห้องประชุม
“ฉันไม่เห็นด้วย! โรงเรียนควรจะเป็นสถานที่ที่สงบสุขสำหรับเด็กๆ สัตว์อสูรเหล่านี้ไม่ควรได้รับอนุญาตให้เข้ามา!” ในห้องผู้อำนวยการโรงเรียน ชายชราสูทเทาโต้เถียงอย่างดุเดือด
บุคคลนั่งอยู่ตรงข้ามเขาคือ อธิบดีสำนักงานศึกษาของเมืองฉางอาน
อธิบดีผู้นี้แสดงท่าทางยากที่จะเอา “มันไม่ใช่ผมที่ต้องเป็นคนตัดสินใจเรื่องนี้ แต่เป็นหน่วยงานระดับสูงต่างหาก ทางเราได้รับคำสั่งมาเมื่อไม่กี่วันก่อน คำสั่งได้ออกมาแล้ว โรงเรียนทุกประเทศต้องปฏิบัติตามกฎใหม่นี้”
ผู้อำนวยการโรงเรียน เคยเป็นอาจารย์ของเขามาก่อน ดังนั้นอธิบดีเลยไม่ว่าอะไรกับท่าทีของฝ่ายตรงข้าม
ผู้อำนวยการโรงเรียนมองตาของอีกฝ่ายก่อนจะถอนหายใจออกมา
“ฉันไม่ใช่คนแก่กะโหลกกะลา ภรรยาของฉันก็เลี้ยงสัตว์อสูรเช่นกัน แม้เราจะเลี้ยงดูสัตว์เลี้ยงอย่างดี แต่มันก็ยังอันตรายอยู่ดี พวกระดับสูงไม่คิดว่าพวกมันจะเป็นอันตรายบ้างหรือ?”
“พวกเขาต้องการให้แยกเด็กมัธยมต้นออกจากเด็กมัธยมปลายออกจากกัน พวกเราเพิ่งประชุมกันเมื่อเช้าและมีมติว่า จะรวมโรงเรียนมัธยมปลายหมายเลขสามกับเจ็ดเข้าด้วยกัน โดยโรงเรียนหมายเลขสามจะถูกเปลี่ยนเป็นโรงเรียนมัธยมปลาย ขณะเดียวกันโรงเรียนหมายเลขเจ็ดจะกลายเป็นโรงเรียนมัธยมต้น”
แม้ผู้อำนวยการโรงเรียนจะไม่พอใจมากนักแต่เขาต้องยอมรับในที่สุด
“โอ้ จริงสิ จะมีเจ้าหน้าที่จากกองทัพมาดูแลหลักสูตรใหม่ด้วยสินะ”
ผู้อำนวยการโรงเรียนขมวดคิ้วรู้สึกถึงเรื่องไม่ดีมาเยือนเร็วๆ นี้ “ช่วงสถานการณ์ตึงเครียดอย่างนี้หรือ?”
“แม้มนุษย์จะพัฒนาทักษะต่างๆ มากมาย แต่ยังเร็วไม่พอ” อธิบดีกล่าว “สัตว์อสูรที่ซ่อนตัวอยู่ในป่ามีวิวัฒนาการเร็วขึ้นอย่างมาก ทักษะและความรู้ของมนุษย์ยังไม่เพียงพอจะรับมือพวกมันได้ หากเกิดสงคราม นักเรียนของเราต้องพร้อมเข้าร่วมกับกองทัพ”
“การป้องกันประเทศไม่ได้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย” ผู้อำนวยการโรงเรียนกล่าวอย่างจริงจัง “แต่อย่าบอกเรื่องนี้แก่เด็กนักเร็ว อย่างน้อยตอนนี้สถานการณ์ในแนวหน้ายังคงสงบดี ส่วนเรื่องนำสัตว์อสูรมาโรงเรียนได้ ลูกสาวของฉันต้องดีใจเป็นแน่เมื่อรู้ข่าวนี้ เอาล่ะ ฉันจะแจ้งคุณครูทุกคนให้ทราบเรื่องนี้”
…
หลักสูตรในโรงเรียนมัธยมปลายเป็นเรื่องง่ายสำหรับเกาเผิง พวกเนื้อหาทั้งหมดเขาเรียนรู้ด้วยตนเองจนหมดแล้ว รวมไปถึงหลักสูตรของมหาวิทยาลัยด้วยและบางครั้งเขาเลือกอ่านหนังสือนอกหลักสูตรอีกต่างหาก
นี่จึงเป็นเหตุผลที่อาจารย์มู่หลางชิงอี้อนุญาตให้เขาหยุดเรียนอย่างง่ายดาย ในความเป็นจริง เกาเผิงสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้อย่างไม่มีปัญหาเสียด้วยซ้ำ
เกาเผิงเก่งอย่างนี้แต่ทำไมเขาถึงได้ที่สี่ของชั้น นั่นเป็นเพราะการสอบในยุคใหม่นับคะแนนสรรถภาพร่างกายของวิชาพละรวมเข้าไปด้วย มิเช่นนั้นเขาคงได้ที่หนึ่งของชั้นเรียนเป็นแน่
เมื่อเกาเผิงเดินเข้าไปในห้อง ทุกคนจึงหันมองมาทางเขาเป็นตาเดียว แต่ถึงกระนั้นเขาไม่ใส่ใจสายตาเหล่านั้นและเดินตรงไปนั่งที่ของตัวเองทันที
อาจารย์มู่หลางชิงอี้เดินเข้าห้องก่อนจะเริ่มคาบโฮมรูม แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงตามสายเรียกพบอาจารย์ทุกคนที่ห้องประชุมอย่างเร่งด่วน
อาจารย์ถึงกับกุลีกุจอออกไป ต่อด้วยเสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้น
“เกาเผิง” ตันเฉียนจินที่นั่งอยู่ด้านหน้าเกาเผิงหันหลังมาคุย “ฉันได้ยินว่านายได้รับหนังสือรับรองผู้ประกอบวิชาชีพผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางแล้วหรือ?”
“หืม?” เกาเผิงสับสน ‘ตันเฉียนจินรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?’
“นายไม่รู้หรือว่าตอนนี้หนังสือพิมพ์ทุกฉบับลงข่าวเกี่ยวกับผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางที่อายุน้อยที่สุดของเมืองฉางอาน นายได้สร้างสถิติใหม่ขึ้นมาแล้ว” ตันเฉียนจินกล่าวชื่นชม
“หลี่ซื่อกงยังบอกอีกว่าแม่ของเขาเป็นคนเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง และบังคับให้เขาอ่านหนังสือเกี่ยวกับผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรมากขึ้นด้วย เขาเลยต้องลําบากตั้งแต่ตอนนั้นมา”
…………………………………………….


## 0027-หมาป่าจันทราสีเงิน

บทที่ 27 หมาป่าจันทราสีเงิน
“โอ้ เขาคงรู้สึกแย่เลยสินะ” เกาเผิงไม่คิดว่าตนจะทำให้หลี่ซื่อกงต้องลำบากไปด้วย
“เอ่อ…เกาเผิง ไม่รู้ว่าฉันควรถามดีหรือไม่?” ตันเฉียนจินกระอึกกระอักถาม
“อย่างนั้นไม่ถามจะดีกว่า” เกาเผิงตอบอย่างตรงไปตรงมา
“…” ตันเฉียนจินแทบสำลักน้ำลาย
“นายพูดเองไม่ใช่หรือว่าควรถามดีหรือไม่ มันจะคงดีกว่าถ้านายไม่ถาม มันจะทำให้เราอึดอัดใจทั้งคู่นะ” เกาเผิงก้มอ่านหนังสือต่อ
“อืม” ตัวเฉียนจินกลอกตาก่อนหันกลับไป
…
หลังอาจารย์มู่หลางประชุมเสร็จจึงรีบเดินมาที่ห้อง
“อะแฮ่ม! เด็กๆ เงียบๆ หน่อย ครูมีเรื่องจะประกาศ” หญิงวัยกลางร่างใหญ่คนดังขึ้นเมื่อมาถึง
เสียงทุกคนเงียบลงทันคัวน
“ผู้อำนวยการเรียกประชุมฉุกเฉินเพื่อแจ้งว่า ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปโรงเรียนจะมีการปฏิรูปใหม่ทั้งหมด” อาจารย์มู่หลานชิงอี้กล่าว
“นักเรียนมัธยมต้นของเราจะถูกย้ายไปยังโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด ขณะเดียวกันนักเรียนมัธยมปลายของโรงเรียนหมายเลขเจ็ดจะต้องย้ายมาเรียนที่นี่ และแน่นอนว่า ชั้นเรียนของพวกเธอยังคงเดิมไม่มีการเปลี่ยนแปลง”
“ที่สำคัญตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไป นักเรียนมัธยมปลายจะได้รับอนุญาตให้นำสัตว์อสูรมาโรงเรียนได้ และยังมีคลาสใหม่ที่จะรับสมัครเป็นการพิเศษ นั่นคือ คลาสนักศึกษาวิชาทหารผู้ฝึกสัตว์อสูร หากใครต้องการเข้าร่วมให้มาลงชื่อหลังเลิกเรียนนะคะ นี่เป็นคำสั่งตรงจากกระทรวงศึกษาธิการ ดังนั้นนักศึกษาวิชาทหารที่โดดเด่นจะได้รับการพิจารณาให้เข้าสู่สถาบันทหารชั้นนำโดยตรง”
ข่าวนี้ทำให้นักเรียนที่มีผลการเรียนไม่ดีนักรู้สึกสนใจเป็นอย่างมาก แน่นอนว่าเรื่องนี้ทำให้นักเรียนทุกคนส่งเสียงโห่ร้องออกมาด้วยความยินดี
“เงียบ!” มู่หลานชิงอี้ตะโกน
ห้องเรียนเงียบลงอีกครั้ง
“พวกเธอคิดหรือว่าการไปเรียนคลาสพิเศษจะทำให้พวกเธอไม่ต้องเรียนวิชาคณิตศาสตร์ ภาษาและสังคม การเรียนหลักสูตรเดิมยังดำเนินต่อไป แม้พวกเธอจะเป็นนักศึกษาวิชาทหารแล้วก็ตาม”
“เอาล่ะ ตอนนี้ครูขอตัวไปทำธุระก่อนนะเด็กๆ อ่านหนังสืออยู่เงียบๆ จนกว่าจะหมดคาบโฮมรูมนะ อย่าเสียงดังรบกวนห้องอื่นล่ะ”
“ส่วนเกาเผิง มาหาฉันที่ห้องพักครู” มู่หลางชิงอี้กล่าวก่อนจะเดินจากไป
ณ ห้องพักครู
“ผมมาแล้วครับอาจารย์มู่หลาง” เกาเผิงเดินเข้าไปหาอาจารย์หญิงในห้องพักครู
“อืม” มู่หลางชิงอี้หยิบแว่นขึ้นมาสวม
“เธอทำดีมาก ตอนนี้เธอกลายเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางแล้ว อาจารย์ใหญ่กล่าวชื่นชมเธออไม่หยุดในที่ประชุม” อาจารย์มู่หลางชิงอี้มองเกาเผิงด้วยสายตาชื่นชม
“พรุ่งนี้ เมื่อนักเรียนจากโรงเรียนหมายเลขเจ็ดมาที่นี่ฉันหวังว่าเธอจะเป็นตัวแทนโรงเรียนดูแลกลุ่มนักเรียนใหม่พวกนั้นด้วยนะ” อาจารย์มู่หลางชิงอี้เริ่มแจกแจงสิ่งที่เธอต้องการ
“ผมขอปฏิเสธครับ” เกาเผิงส่ายหัว
เขาไม่ชอบการเป็นคนมีชื่อเสียงและต้องวุ่นวายกับคนจำนวนมาก
มู่หลางชิงอี้ไม่คิดว่าเกาเผิงจะปฏิเสธ เธอคิดว่าเด็กหนุ่มชื่นชอบการเป็นจุดศูนย์รวมความสนใจของคนเสียอีก คำตอบที่เธอได้รับจึงอยู่นอกเหนือความคาดหมาย
การปฏิเสธของเกาเผิงสร้างความอึดอัดใจให้เธอไม่น้อยและไม่รู้ว่าควรโน้มน้าวอย่างไรต่อไปดี
หลังจากใช้ความพยายามอีกเล็กน้อยก่อนเธอจะปล่อยให้เกาเผิงกลับห้องเรียน
เกาเผิงไม่ได้จากไปทันที เขาลังเลชั่วครู่ก่อนพูดว่า “อาจารย์มู่หลางครับ ผมต้องการสมัครเป็นนักศึกษาวิชาทหารครับ”
มู่หลานชิงอี้ตกใจ “เธอต้องการสมัครเป็นนักศึกษาวิชาทหารหรือ?” เธอขมวดคิ้ว “ฉันว่าเธอควรพิจารณาเรื่องนี้อีกทีไหม ครูว่าเกรดของเธอตอนนี้ก็ดีเยี่ยมอยู่แล้ว และยังมีหนังสือรับรองผู้ประกอบวิชาชีพผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางอีก เพียงทั้งสองอย่างนี้เธอจะสามารถเข้ามหาวิทยาลัยใดก็ได้ แม้แต่มหาวิทยาลัยต่างประเทศเองก็ไม่ใช่ปัญหา” เธอหยุดครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อ “เธอยังอยากเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรสินะ และผลการเรียนของเธอตอนนี้ก็สามารถยื่นเข้าสถาบันทหารที่ดีที่สุดก็ย่อมได้”
“อาจารย์มู่หลาง อาจารย์กำลังเข้าใจผิดนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งการเรียน แต่ผมได้เรียนรู้ทุกอย่างในหลักสูตรจนถึงระดับสูงทั้งหมดแล้ว ดังนั้นผมจึงต้องการเรียนรู้สิ่งใหม่เท่านั้นเองครับ” เกาเผิงกล่าวอย่างรู้สึกผิด
มู่หลานชิงอี้ไม่ตอบแต่ส่ายหัวและหัวเราะเบาๆ
เกาเผิงมีผลการเรียนยอดเยี่ยม เมื่อเขาทะเยอทะยานเช่นนี้ ในฐานะอาจารย์เธอไม่ควรจะฉุดรั้งเขา “เอาล่ะ หากเธอคิดเรื่องนี้มาดีแล้ว ครูคงห้ามอะไรไม่ได้”
“ขอบคุณครับอาจารย์มู่หลาง” เกาเผิงคำนับและเดินออกมา
ในบ่ายวันนี้ รถบรรทุกจำนวนมากเข้ามาในโรงเรียน ทหารทยอยเดินลงมาจากรถทีละคนและเริ่มทำบางอย่างกับพื้นที่รกร้างใกล้โรงเรียน นักเรียนต่างไม่มีสมาธิกับการเรียนได้ เหล่าอาจารย์เองก็หมดหนทางกับสถานการณ์นี้เช่นกัน
…
เช้าวันถัดมา
เมื่อเกาเผิงมาถึงโรงเรียน เขาพบว่ารากฐานของสิ่งปลูกสร้างบางอย่างถูกก่อสร้างทิ้งไว้บางส่วน
วันนี้จำนวนนักเรียนเหลือน้อยลง หากแต่มีนักเรียนหน้าใหม่เพิ่มขึ้นมา เด็กหนุ่มสาวเหล่านั้นคือ นักเรียนใหม่ที่มาจากโรงเรียนหมายเลขเจ็ด
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของผู้คนมากที่สุดคือ นายทหารจำนวนหนึ่งที่ยืนเรียงแถวและข้างกันเป็นหมาป่าสีเงินของพวกเขา ทำให้ยิ่งดูน่าเกรงขาม
เกาเผิงเผลอมอง
ชื่อสัตว์อสูร หมาป่าจันทราสีเงิน
เลเวล สิบเก้า[footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ ปกติ
หมาป่าแต่ละตัวมีเลเวลแตกต่างกัน โดยแต่ละตัวจะมีเลเวลราวๆ สิบแปดถึงยี่สิบ
…………………………………………….


## 0028-การจัดกลุ่ม

บทที่ 28 การจัดกลุ่ม
หลังจากกวาดตามองอย่างรวดเร็ว เกาเผิงจึงขึ้นตึกไปทันที เพราะหากพวกกลุ่มทหารนำสัตว์อสูรพาพวกมันเข้ามาที่นี่ย่อมไม่ใช่เพียงพามาเดินเล่นเท่านั้น และต้องมีบางอย่างแอบแฝงเป็นแน่
ระหว่างเริ่มคาบแรก อาจารย์มู่หลางชิงอี้เคาะประตูและก้มหัวให้อาจารย์จางเล็กน้อยก่อนกล่าว “นักเรียนที่เป็นนักศึกษาวิชาทหารทั้งหมดตามครูมาเลยค่ะ”
นักเรียนจำนวนมากกว่าครึ่งห้องเดินตามออกไป
อาจารย์จางพูดติดตลก “ดูเหมือนนักเรียนจะอยากเป็นทหารสินะ อืม...เป็นอาชีพในยุคใหม่ที่มีอนาคตสดใส พวกนายมีสิทธิ์ไล่ตามความฝันของตัวเอง”
นักเรียนในห้องหัวเราะกับท่าทางของอาจารย์จาง
“เดี๋ยวนะ เกาเผิง นายเองก็สมัครเป็นนักศึกษาวิชาทหารเหมือนกันหรือ?” ตันเฉียนจินประหลาดใจ “นอกจากเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรแล้ว ยังเป็นนักเรียนดีเด่น คะแนนดีเยี่ยมจนสามารถเข้ามหาวิทยาลัยได้สบายๆ แต่อยากสมัครเป็นนักศึกษาวิชาทหารอีก”
เกาเผิงโต้ตอบ
“การเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรเป็นสิ่งที่ฉันใฝ่ฝันตั้งแต่เด็กนะครับ ฉันรักพวกสัตว์มาก และอยากเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรด้วย คิดดูสิพวกเรากำลังเหมือนโปเกมอนเทรนเนอร์เลยนะ” ตันเฉียนจินทำหน้าตื่นเต้นมาก “เพราะอย่างนั้น ฉันจึงไม่อยากพลาดคลาสพิเศษนี้เพื่อจะทำให้ฉันเข้าใกล้ความเป็น ‘ชาย’ ผู้ซึ่งเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก!”
ตันเฉียนจินเผยรอยยิ้มกว้าง
เกาเผิงเชื่อว่าคำตอบของตันเฉียนจินสะท้อนถึงความคิดของเด็กส่วนใหญ่ในยุคนี้
“อืม…ตอนนี้นายยังไม่เป็น ‘ชาย’ เหรอ?”ตันเฉียนจินงงเล็กน้อยก่อนจะเข้าใจ “ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ฉันหมายถึง ’ชาย’ ที่เป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งต่างหาก โธ่ เกาเผิงนายอย่าแกล้งฉันสิ”
ทั้งสองคุยอย่างสนุกสนานจนเดินไปถึงชั้นล่างที่นักเรียนหลายร้อยคนยืนรวมกลุ่มกันอยู่
มู่หลานชิงอี้กล่าวกับนักเรียนของเธอ “พวกเธอเข้าไปรวมกลุ่มและทำตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชานะ” เธอขยิบตาให้เด็กๆ และเดินจากไป
เกาเผิงและนักเรียนคนอื่นพยักหน้าและเดินเข้าไปใรวมกลุ่ม
เมื่อนักเรียนมากันครบแล้ว นายทหารยศพันเอกก้าวขึ้นเวที มองไปยังกลุ่มนักเรียนข้างหน้าตน “ฉันเป็นหัวหน้าผู้ฝึกของพวกคุณ เรียกฉันว่าผู้ฝึกเฉิน”
เสียงขานรับเบาตอบกลับมา
ผู้ฝึกเฉินถึงกับขมวดคิ้วและตะโกนเสียงดัง “ไม่ได้ยิน! พูดให้ดังกว่านี้!” นักเรียนทั้งหมดเงยหน้าขึ้นด้วยความหวาดกลัว
“มองตัวเองสิ เจ้าพวกขี้แพ้! นี่น่ะเหรอคนที่ต้องการจะเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูร กลับบ้านไปดูดนมแม่พวกนายเถอะ!” ผู้ฝึกเฉินคำรามเสียงดังราวกับพยัคฆ์ร้าย
“พวกนายคิดว่าผู้ฝึกสัตว์อสูรคืออะไร? เพียงแค่ทำพันธสัญญาเลือดก็คิดว่าตนเองเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรแล้วหรือ?” ผู้ฝึกสอนเฉินคำรามต่อ “คนที่ฉี่ราดเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรและไม่แม้แต่จะสามารถขยับตัววิ่งหนีได้ คนพวกนี้ไม่ใช่ผู้ฝึกสัตว์อสูรเป็นได้แค่ไอ้ไก่อ่อนเท่านั้น!”
ความตรงไปตรงมาของเขาทําให้นักเรียนรู้สึกอึดอัดใจ บางคนแอบบ่นเขาเบาๆ
“คนที่อยู่นั้นออกมา!” ผู้ฝึกเฉินชี้ไปที่นักเรียนคนหนึ่ง
“เอ่อ…ครับ” นักเรียนคนนั้นตกใจ
“จะตกใจอะไร? ฉันบอกให้ออกมาก็ต้องออกมา! อย่าคิดนะว่าฉันไม่ได้ยินสิ่งนายพูด” ผู้ฝึกเฉินเรียกอีกครั้ง
“เปล่าครับผมไม่ได้พูดอะไร” เด็กนักเรียนร่างเล็กสวมแว่นตา เขาดูเหมือนเด็กมัธยมทั่วไป
“คิดว่าฉันหูหนวกหรืออย่างไร? หากนายเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของฉันล่ะก็ ฉันจะอัดนายให้เละเลย!” ผู้ฝึกสอนเฉินหรี่ตามองเด็กนักเรียนคนนั้น “หึ เจ้าคนขี้ขลาด จะไปที่ไหนก็ไป!”
“ทุกคน จัดแถวตอนเรียงหนึ่ง ปฏิบัติ!” ผู้ฝึกเฉินออกคำสั่ง
ในไม่ช้าจำนวนนักเรียนทั้งหมดที่ประสงค์มาเรียนคลาสนี้มีจำนวนทั้งสิ้นสองพันสามร้อยสิบหกคน
“นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่พวกนายจะสามารถถอนตัวจากคลาสนี้ หลังจากนี้ แม้พวกนายอยากเลิก พวกนายจะไม่สามารถเลิกได้” ผู้ฝึกเฉินเย้ยหยัน
ฝูงชนมองหน้ากันด้วยความลังเล หลังจากชั่วครู่นักเรียนคนหนึ่งจึงเริ่มก้าวเท้าออกมาด้วยความเขินอาย เมื่อคนแรกเดินออก ย่อมมีคนที่สองตามมา สุดท้ายมีนักเรียนทั้งสิ้นสามสิบหกคนที่เดินออกมา
ผู้ฝึกเฉินไม่ได้ตำหนิ เขายกมือขึ้นตบไหล่นักเรียนคนหนึ่งและกล่าว “จงเป็นนักเรียนที่ดีและตั้งใจเรียนเพื่ออนาคตของนายเอง นี่เป็นทางเลือกที่ฉลาดเช่นกัน”
นักเรียนคนนั้นประหลาดใจเพราะไม่คิดว่าจะได้ยินถ้อยคำเหล่านี้จากผู้ฝึกเฉิน
“เอาล่ะ ออกไปได้แล้ว” ผู้ฝึกสอนเฉินกล่าวก่อนจะหันหน้าไปทางคนที่เหลือ “พวกเขาไม่ใช่คนขี้ขลาด พวกเขากล้าเลือกเส้นทางของตนเอง สำหรับพวกนาย หลังจากนี้ หากใครหลบหนีจากการฝึกฝน ฉันจะทำให้รู้ว่านรกที่แท้จริงมันเป็นยังไง! นับหนึ่งถึงหกสิบปฏิบัติ!”
จากนักเรียนทั้งหมดแบ่งได้หกสิบกลุ่ม เกาเผิงอยู่กลุ่มที่สิบ
“ฟังนะ! นี่ไม่ใช่การฝึกทหาร แต่ฉันยังต้องการทัศนคติที่เข้มแข็งจากพวกนายทั้งหมด จำกลุ่มของพวกนายเอาไว้ให้ดี อย่าเข้าผิดกลุ่มในวันพรุ่งนี้” ผู้ฝึกของกลุ่มสิบคือ จางเหรินไป่ เขาเป็นทหารอยู่ในกองทัพมาห้าปีตั้งแต่ก่อนเกิดมหาภัยพิบัติ…
หลังจากนั้น ผู้ฝึกเหรินไป๋พูดเกี่ยวกับข้อมูลทั่วไปและตารางการฝึกฝนอย่างคร่าวๆ เป็นเวลาสิบนาที ก่อนจะไล่เด็กๆ กลับไปห้องเรียนของตน
เวลาผ่านไปจนถึงเวลาเลิกเรียน
ระหว่างทางกลับบ้าน เกาเผิงนึกถึงหัวหน้าผู้ฝึกเฉิน ‘พวกเขาดูเข้มงวดน้อยกว่าที่จินตนาการมาก แต่นี่จึงเป็นทั้งข้อดีและข้อเสีย’
‘พวกเขาจะรับนักศึกษาวิชาทหารจํานวนหนึ่งพันสองร้อยคนเท่านั้น หลังจากหนึ่งเดือนผ่านไป พวกเขาจะคัดคนออกและให้นักเรียนที่ไม่ผ่านเกณฑ์กลับเข้าสู่การเรียนหลักสูตรปกติ หากต้องการอยู่ต่อ ต้องละทิ้งความสะดวกสบายไปและฝึกฝนให้หนัก’
…………………………………………….


## 0029-มะเดื่อสายฟ้า

บทที่ 29 มะเดื่อสายฟ้า
เมื่อเกาเผิงกลับถึงห้อง เขาพบว่าเปลวไฟในดวงตาของดัมมี่สว่างไสวมากกว่าเดิมหลังจากมันกินลูกสนเข็มตลอดหลายวันที่ผ่านมา
เขาเปิดตู้เย็นก่อนจะอุทาน
“เอ๊ะ…ลูกสนเข็มอยู่ไหน?”
เพราะช่องเก็บลูกสนเข็มในตู้เย็นตอนนี้มันว่างเปล่า
“เกิดอะไรขึ้น?”
เกาเผิงขมวดคิ้ว มีโจรขึ้นบ้านฉันหรือ? นี่เป็นความคิดแรกของเขา
เขามองวานรโครงกระดูกที่ทำเป็นนิ่งราวไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนเจ้าตะขาบสายฟ้าหลังม่วงยังคงนอนใต้โซฟาอย่างเคย เขาคงคิดมากไปเอง
ถ้าอย่างนั้นต้องเป็นฝีมือของคนใน
“ดัมมี่มานี่สิ”
ดัมมี่หันหน้าและเดินมาหาเกาเผิงด้วยท่าทีแข็งทื่อ
“นายกินพวกมันหรือ?” เกาเผิงชี้นิ้วที่ตู้เย็น
ดัมมี่มองช่องในตู้เย็นก่อนจะหยิบลูกสนเข็มที่เหลืออยู่ครึ่งท่อนขึ้นมาโยนเข้าปาก
ขณะมันเคี้ยวลูกสนเข็ม มันเดินหาถังขยะและคายกากลูกสนเข็มลงไป กากร่วงลงในถังขยะอย่างแม่นยํา หลังจากนั้นมันจึงเดินมาหยุดยืนอยู่หน้าเกาเผิงอีกครั้งราวเด็กน้อยไร้เดียงสา
เกาเผิงมองถังขยะที่เต็มไปด้วยกากลูกสนเข็ม
ทันใดนั้น ดัมมี่รู้สึกตื่นตระหนก เมื่อเห็นสายตาของเกาเผิงค่อยๆ ก้าวถอยหลังกลับจนชิดผนังห้องราวผู้ร้ายถูกจับผิด
ต้าซื่อสบโอกาสและเร่งคลานออกมาจากใต้โซฟา
“เขากินมัน! เขากินมัน!” เสียงต้าซื่อดังขึ้นในหัวของเกาเผิง
“ฉันรู้แล้ว” เกาเผิงตบหัวต้าซื่อเบาๆ
“เขาขี้งกมาก ไม่แบ่งให้ฉันเลย” ต้าซื่อฟ้องต่อ
“…” เกาเผิงพูดไม่ออก
‘แกไม่พอใจเพราะไม่ได้กินด้วยใช่ไหม?’ เกาเผิงคิด
เกาเผิงไม่ได้โกรธจริงจังในเรื่องนี้ ความจริงแล้วเขาตั้งใจซื้อลูกสนเข็มมาเพิ่มอีก แต่หากปล่อยให้มันกินโดยไม่ได้รับอนุญาต จะทำให้มันเสียนิสัย ดังนั้นเขาจึงต้องอบรมมันสักหน่อย
“คราวหน้า แกต้องขออนุญาตฉันก่อนเข้าใจไหม?” เกาเผิงกล่าวเสียงเข้ม
ไม่มีสิ่งใดบอกว่าวานรโครงกระดูกตัวนี้เข้าใจคำสั่งหรือไม่ มันเพียงมองที่กําแพงเท่านั้น
ตอนนี้ยังไม่ค่ำมาก ร้านค้าอาจยังไม่ปิด ดังนั้นเกาเผิงจึงตัดสินใจโทรสั่งซื้อสิ่งของที่เขาต้องการกับร้านค้า
เพียงไม่นานลูกสนเข็มสามสิบชิ้นกับมะเดื่อสายฟ้าอีกสิบผลถูกส่งถึงหน้าประตูบ้านของเขา
หลังจากรับของและชำระเงิน เกาเผิงตบไหล่ของดัมมี่และกล่าว
“เอาล่ะ นี่คืออาหารของนายสําหรับสองวันนี้” เกาเผิงชูสองนิ้ว “สองวัน กินวันละครึ่ง เข้าใจไหม?”
ดัมมี่พยักหน้าพร้อมกับเปลวไฟในรูเบ้าตาส่องสว่าง เพราะมันไม่ได้ทำพันธสัญญาเลือดกับเกาเผิง ดังนั้นพวกเขาจึงไม่สามารถสื่อสารทางจิตได้
จากข้อมูลที่เกาเผิงเห็น มันต้องกินลูกสนเข็มอีกหกร้อยลูก เพื่อเติมเต็มเงื่อนไขแรกในการวิวัฒนาการ
การยกระดับขั้นต่อไปนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ยิ่งระดับสูงขึ้น ความต้องการของมันยิ่งเพิ่มมากขึ้น และต้องใช้เงินอย่างน้อยสองหรือสามร้อยล้านดอลลาร์พันธมิตร
เกาเผิงต้องการให้ยกระดับให้สูงก่อนที่จะวิวัฒนาการ
หากสัตว์อสูรเลื่อนชนชั้น ระดับที่มีอยู่จะลดลงขั้นหนึ่ง อย่างเช่น สัตว์อสูร ‘ชนชั้นขุนนางระดับสมบูรณ์’ หากวิวัฒนาการไป จะเป็น ‘ชนชั้นนักรบระดับสูง’ เป็นต้น
หลังจากพูดคุยกับดัมมี่เสร็จ เกาเผิงเปิดถุงบรรจุมะเดื่อสายฟ้าสีม่วงอีกใบเมื่อต้าซื่อได้กลิ่นมะเดื่อสายฟ้า มันส่งเสียงดังขึ้นในหัวของเกาเผิงทันที “ฉันจะกิน ฉันจะกิน ขอกินหน่อย”
เพื่อทําให้ระดับของต้าซื่อกลายเป็นสมบูรณ์ เกาเผิงต้องให้มันกินมะเดื่อสายฟ้าถึงสองร้อยลูก
เกาเผิงโยนมะเดื่อสายฟ้าลงไปในชามสเตนเลส ทำให้ดวงตาของต้าซื่อส่องประกายขึ้น แต่มันยังไม่กินในทันที มันจะต้องได้รับอนุญาตจากเจ้านาย มันมองเกาเผิงพร้อมน้ำลายไหลยืด
เมื่อได้รับอนุญาตมันจึงรีบพุ่งตัวลงไปในชามสเตนเลสและเริ่มกัดมะเดื่อสายฟ้าทันที
แต่หลังจากกินไปได้เพียงหนึ่งในสาม มันจึงหยุดกินและขดตัวนอนอยู่บนพื้น
แม้จะวางไว้ข้างนอก แต่ไม่ได้ทำให้มะเดื่อสายฟ้าเสียรสชาติแต่อย่างใด เกาเผิงจึงเทใส่ชามสเตนเลสวางทิ้งไว้ข้างโซฟา
…
วันรุ่งขึ้น ตามแถลงการณ์ของอาจารย์ใหญ่ ทำให้นักเรียนที่ทำพันธสัญญาเลือดกับสัตว์อสูรสามารถนำพวกมันมาโรงเรียนได้
เมื่อพวกเขาเข้าสู่โรงเรียน สัตว์อสูรทั้งหมดต้องเข้าไปอยู่ในสวนที่จัดไว้สำหรับสัตว์อสูรโดยเฉพาะ
ดังนั้นจึงได้ยินเสียงคำรามอย่างต่อเนื่องของสัตว์อสูรนานาชนิดทั้งเล็กและใหญ่มารวมตัวกันอยู่ที่นี่
ขึ้นชื่อว่าสัตว์อสูรก็อาจสร้างปัญหาให้กับเจ้าของให้ต้องปวดหัวบ้าง อย่างเช่น หมูสีขาวสูงสามเมตร ยาวห้าเมตร แต่ละย่างก้าวของมันทำให้ไขมันบนร่างของมันกระเพื่อมราวกับคลื่นสมุทร
คนยืนอยู่ข้างเป็นเด็กหญิงแสนน่ารักและบอบบาง ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความเขินอาย
ตอนเธอซื้อมาครั้งแรก ในตอนนั้นมันเป็นเพียงลูกหมูสีขาวตัวเล็กดูน่ารักโดยเฉพาะริบบิ้นสีแดงบนหัวศีรษะของมัน ทำให้เธอตกหลุมรักมันทันทีแต่แรกเห็น ผ่านไปหนึ่งปีมันกลับโตขึ้นอย่างรวดเร็ว
หลังจากทั้งสองเดินมาถึงหน้าประตูโรงเรียน มันก็ทิ้งตัวลงนอนอาบแดดราวกับกำลังพักผ่อนในสวนหลังบ้านของตัวเอง
…………………………………………….


## 0030-สัตว์อสูรห้าประเภท

บทที่ 30 สัตว์อสูรห้าประเภท
“โอ้ คุณหนู สัตว์อสูรของคุณขวางทางประตูนะครับ” ยามกล่าวอย่างสุภาพ
เด็กสาวพยักหน้าและพยายามกระตุ้นหมูตัวโตของเธอที่กำลังนอนกรนอยู่บนพื้นอย่างสบายใจ
“ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้นะ!” หญิงสาวออกคำสั่งอย่างหงุดหงิด แต่เจ้าหมูยักษ์กลับไม่ขยับเขยื้อน บางทีมันอาจแกล้งหลับจนกว่าคนขายเนื้อจะปรากฏตัวขึ้น
“เกิดอะไรขึ้นที่นี่?” ทหารในเครื่องแบบสังเกตเห็นจึงเดินมาตรวจสอบพร้อมกับหมาป่าจันทราสีเงิน
ทหารมองไปยังหมูยักษ์และเข้าใจสถานการณ์ทันที เขาส่ายหัวก่อนพูด “เธอเป็นเจ้าของมันไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือที่ไม่สามารถควบคุมมันได้”
เขาก้มมองก่อนตะโกน “ลุกขึ้น! อย่ามานอนตรงนี้!”
เจ้าหมูขาวไม่ขยับ แต่ยื่นริมฝีปากล่างออกมา
“แกเข้าใจฉันใช่ไหม?” นายทหารทั้งโกรธและขบขันในเวลาเดียวกัน
เขาสั่งให้หมาป่าจันทราสีเงินก้าวออกมาด้านหน้า และจ้องหมูยักษ์สายตาเย็นเฉียบพร้อมเผยคมเขี้ยวอันแหลมคมออกมา มันเคลื่อนเข้าหาหมูยักษ์อย่างเนิบนาบราวนักล่ารอจังหวะตะครุบเหยื่อ
“อู๊ด อู๊ด” เจ้าหมูยักษ์ทนไม่ได้พลันส่งเสียงกรีดร้องและกระโดดหนีทันที
“เหมือนแกจะเข้าใจภาษาของพวกเราจริงๆ สินะ” นายทหารเย้ยหยัน
เจ้าหมูยักษ์ทำเสียงฮึดฮัดไม่พอใจ ‘ฉันแค่จะอาบแดดเงียบๆ ไม่ได้หรืออย่างไร?’
สัตว์อสูรที่นำมาโรงเรียนทั้งหมดจะถูกพาไปยังสวนที่จัดเตรียมไว้สำหรับพวกมันโดยเฉพาะ ด้วยความยาวสองเมตรครึ่งของต้าซื่อ ทำให้มันค่อนข้างดูสะดุดตา
นักเรียนในคลาสพิเศษนั้น ตอนเช้าจะเข้าเรียนตามปกติ หลังทานอาหารกลางวันเสร็จ พวกเขาจะมารวมตัวกันที่ลานฝึกตอนบ่าย
ลานฝึกขนาดใหญ่ถูกสร้างขึ้นใหม่ เมื่อถึงเวลานายทหารจึงเริ่มฝึกเด็กๆ ตามกลุ่มของตน
เกาเผิงพบว่าหมูยักษ์สีขาวอยู่ในกลุ่มสิบเช่นเดียวกับเขา มันใช้พื้นที่สองเท่าและเป็นสัตว์อสูรค่อนข้างดื้อรั้นด้วย
“การฝึกจะแตกต่างกันออกไปตามประเภทของสัตว์อสูร มันถูกแบ่งออกเป็นห้าประเภทคือ”
สัตว์อสูรสายโจมตี
สัตว์อสูรสายป้องกัน
สัตว์อสูรสายสนับสนุน
สัตว์อสูรสายรักษา
สัตว์อสูรสายควบคุม
ในสนามรบ สัตว์อสูรบางตัวอาจมีความสามารถมากกว่าหนึ่งอย่าง ยกตัวอย่างเช่น ปีศาจเถาวัลย์เขียวเป็นทั้งสัตว์อสูรสายป้องกันและสายควบคุม แต่ด้วยการฝึกฝนที่เฉพาะเจาะจง ผู้ฝึกสัตว์อสูรสามารถฝึกให้มันโจมตีศัตรูได้เช่นกัน”
“หากพวกเธอต้องการฝึกสัตว์อสูรให้เป็นสายป้องกัน พวกเธอต้องเน้นฝึกความอดทน” นายทหารกล่าว “แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้ยังเร็วเกินไปสำหรับพวกเธอ แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันขอเตือน พวกเธอจะถูกคัดเหลือเพียงหนึ่งพันสองร้อยคนจากทั้งหมด ทุกอย่างขึ้นอยู่กับตัวพวกเธอเอง สุดท้ายเราจะจัดกลุ่มใหม่ตามความสนใจของแต่ละคน มันจะแยกตามประเภทของสัตว์อสูรทั้งห้า”
“ฉันรู้ว่าพวกเธอต้องการสร้างพันธสัญญาเลือดกับสัตว์อสูรให้มากขึ้นและสร้างกลุ่มของตัวเอง แต่ฉันขอบอกไว้เลยนะ สิ่งนั้นจะไม่เกิดขึ้นในตอนนี้! ในทีวีบอกว่ามีหลายสิ่งที่ช่วยเสริมสร้างจิตวิญญาณและทำให้พวกเธอสามารถสร้างพันธสัญญาเลือดกับสัตว์อสูรได้มากขึ้น แต่พวกเขาไม่ได้บอกถึงข้อเสียของมัน ยิ่งสัตว์อสูรแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ ยิ่งส่งผลกระทบต่อจิตวิญญาณของพวกเธอมากเท่านั้น อย่าเป็นคนโง่หลงเชื่อว่าสัตว์อสูรจะมอบพลังอำนาจให้พวกเธอโดยไม่ต้องจ่ายค่าตอบแทน”
เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ ใบหน้าของเด็กจำนวนหนึ่งจึงหดหู่ พวกเขาวางแผนจะสร้างพันธสัญญาเลือดกับสัตว์อสูรเพิ่มขึ้นจริงๆ พวกเขาคิดว่ายิ่งมีสัตว์อสูรหลายตัวจะยิ่งทำให้เขาดูเท่มาก
จากนั้นอาจารย์ทหารจึงนำลูกบอลออกมายี่สิบแปดลูก “วันนี้เราจะเริ่มจากการฝึกควบคุมสัตว์อสูร นี่เป็นจุดสำคัญ ไม่ว่าสัตว์อสูรของพวกเธอจะยอดเยี่ยมเพียงใดก็ตาม แต่หากไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของเจ้านายก็ไร้ความหมาย”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้จึงช่วยไม่ได้ที่อาจารย์ทหารจะหันไปทางเด็กผู้หญิงเจ้าของหมูยักษ์สีขาวอย่างมีความหมายแฝง
หมูยักษ์ส่งเสียงอึดอัดก่อนจะถูกศีรษะกับร่างกายของเด็กหญิงเพื่อแสดงถึงความเป็นปฏิปักษ์ต่ออาจารย์ทหาร
“ในการฝึกสอนสัตว์อสูร สิ่งแรกที่พวกเธอต้องรู้คือนิสัยและความชอบของพวกมัน นอกจากนี้พวกเธอยังต้องสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับพวกมันด้วย ยกตัวอย่างเช่น หมาป่าจันทราสีเงินของฉัน มันทั้งหยิ่งและไม่ชอบพูดคุยหรือให้สัมผัส ดังนั้นฉันจึงซื้อหมูเกราะดำให้มันกิน ฉันใช้เวลาอยู่กับมัน เล่นกับมัน นอนกับมัน พอผ่านไปหนึ่งเดือน มันจึงไว้ใจให้ฉันเข้าใกล้และออกคำสั่งมันมากขึ้น”
อาจารย์ทหารลูบหัวหมาป่าจันทราเงินและทำให้มันหันอีกทางด้วยความเขิน
เมื่อเห็นสิ่งนี้ เจ้าหมูยักษ์สีขาวจึงระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
“ฉันไม่สนว่าพวกเธอจะใช้วิธีไหน พวกเธอสามารถทดลองด้วยตัวเอง บ่ายวันนี้ หาวิธีฝึกสัตว์อสูรของตัวเองมากกว่าการพูดคุย” อาจารย์ทหารกล่าว “ฉันจะตรวจสอบความคืบหน้าหลังจากหนึ่งชั่วโมง คนที่สามารถทำให้สัตว์อสูรเลือกลูกบอลสีขาวได้จะถือว่าผ่านการประเมิน หากทำไม่ได้พวกเธอจะต้องอยู่ที่นี่จนกว่าจะสามารถทําได้”
ทุกคนต่างกระจายตัวกันออกไปฝึก
เกาเผิงก้มมองต้าซื่อที่อยู่บนพื้น “กลิ้งตัวบนพื้น” ต้าซื่อรีบม้วนตัวกลิ้งเข้าไปอยู่ปลายเท้าของเกาเผิงทันที
สําหรับต้าซื่อที่อยู่กับเกาเผิงมาตลอด ประเมินนี้ถือว่าง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากเสียอีก
…………………………………………….


## 0031-การฝึกพิเศษ

บทที่ 31 การฝึกพิเศษ
หนึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว นักเรียนส่วนใหญ่ประสบความสำเร็จ มีเพียงไม่กี่คนถูกกักตัวเอาไว้และพยายามฝึกกับสัตว์อสูรของตนอย่างแข็งขัน
เช่น นักเรียนชายอ้วนเตี้ยผู้หนึ่งครอบครองฮัสกี้ขนทองสัตว์อสูรระดับสูง เป็นต้น
ตั้งแต่เจ้าฮัสกี้ได้ยกระดับมา มันสร้างปัญหาให้เขามากขึ้น ขณะคนอื่นทำการประเมินเสร็จแล้ว แต่ทางเขายังไม่วี่แววว่าจะทำได้เลย เพราะเจ้าฮัสกี้กำลังสนุกกับการวิ่งเล่นเสียเหลือเกิน “กลับมานะ กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!”
ฮัสกี้ขนทองหันกลับมามองเจ้านายและเผยใบหน้าขบขันเมื่อเห็นการแสดงออกของเด็กอ้วนมันกลับเพิ่มความเร็วขึ้นไปอีก
เด็กคนอื่นทำได้เพียงถอนหายใจเมื่อเห็นสหายคนนี้
“เพื่อน นายเลือกฮัสกี้ขนทองมาทำพันธสัญญาเลือด มันเป็นสัตว์อสูรเอาแต่ใจ บางทีวันหนึ่งมันอาจร่วมมือกับสัตว์อสูรป่ารังแกนายก็ได้”
ทันใดนั้นฮัสกี้ขนทองหยุดฝีเท้าลงกะทันหัน มันขมวดคิ้วและมองหมาป่าจันทราสีเงินตัวโตที่ยืนอยู่ด้านหน้า
หมาป่าจันทราสีเงินมองมันด้วยสายตาเย็นชาและเริ่มขู่คำรามเสียงต่ำ
ฮัสกี้ขนทองพยายามเลียนแบบ แต่หมาป่าจันทราสีเงินกลับพุ่งเข้าหาใช้อุ้งเท้าตบศีรษะฮัสกี้ขนทองและเหยียบมันลงพื้นในพริบตา
ฮัสกี้ขนทองไม่ได้ต่อต้านขัดขืน มันเพียงนอนนิ่งอย่างน่าสมเพชอยู่บนพื้นเท่านั้น
ในกลุ่มสิบมีนักเรียนสามคนเท่านั้นที่ล้มเหลวในการฝึกครั้งนี้ ทั้งสามคนถูกนำตัวไปฝึกอบรมเป็นการส่วนตัว ส่วนสามสิบห้าคนที่เหลือเข้าสู่การฝึกขั้นที่สอง
ผู้ฝึกทหารจางออกคำสั่งให้หมาป่าจันทราสีเงินโจมตีกำแพงอิฐเป็นตัวอย่าง เมื่อได้รับคำสั่งจากเจ้านาย หมาป่าจันทราสีเงินจึงถอยหลังกลับสองสามก้าว ย่อตัวลง และพุ่งลอยตัวกลางอากาศทันควัน ก่อนจะบิดตัวใช้หางขนาดใหญ่ราวแส้เหล็กฟาดไปกำแพงอิฐอย่างรุนแรง
ปัง!
เสียงดังขึ้นพร้อมกำแพงอิฐพังทลายลง
“ทหารกองกำลังพิเศษจะได้รับการฝึกฝนให้สามารถต่อสู้ภายใต้สถานการณ์ปราศจากอาวุธ สัตว์อสูรก็เช่นกัน สิ่งแตกต่างมีเพียงวิธีการฝึกฝนเท่านั้น”
“เดิมทีหมาป่าจันทราสีเงินตัวนี้เป็นเพียงลูกหมาป่าไร้พิษสงแต่ฉันได้ติดปีกให้มัน ทำให้มันร้ายกาจได้เช่นนี้”
ผู้ฝึกจางลูบศีรษะหมาป่าจันทราเงินของตนอย่างแผ่วเบา
“ความแข็งแกร่งของหมาป่าจันทราสีเงินไม่ได้อยู่ที่ปลายหาง แต่หลังจากผ่านการฝึกฝนมานานหลายเดือน มันจึงสามารถพัฒนาความสามารถชนิดนี้ขึ้นมาและมันยอดเยี่ยมกว่าการใช้คมเขี้ยวหรือกรงเล็บ นี่เป็นตัวอย่างการฝึกฝนที่ฉันตัดสินใจเลือกด้วยตัวเอง”
หลังกล่าวจบคำ ผู้ฝึกจางหันไปทางผู้ฝึกอีกคน “หลี่ นายแสดงความสามารถของหมาป่าจันทราสีเงินของนายให้ทุกคนได้เห็นทีสิ”
ผู้ฝึกอีกคนเจ้าของชื่อพยักหน้า เขามองสัตว์อสูรของตนก่อนจะโยนอิฐก้อนหนึ่งขึ้นสู่อากาศ
หมาป่าจันทราเงินที่กำลังนอนราบกับพื้นทะยานร่างขึ้นและเปิดปากขย้ำอิฐก้อนนั้นจนกลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยร่วงพื้นแทบในทันที
นี่คือพลังอํานาจในการกัด!
“นี่คือการสาธิตกลยุทธ์ในฝึกฝนของเรา ต่อไปพวกเธอต้องตัดสินใจและพัฒนาวิธีฝึกของตนเองขึ้นมา” ผู้ฝึกจางกล่าว “แต่ก่อนพวกเธอจะเริ่มต้น ฉันขอแนะนำให้พวกเธอใช้วัสดุหาง่าย เช่น ในการพัฒนารูปแบบการกัด พวกเธอควรเลือกใช้ท่อนไม้ในการเริ่มต้น จากนั้นค่อยพัฒนาเป็นวัสดุชนิดอื่นต่อไป พวกเธอควรเตรียมอาหารและยาจำนวนมาก ของเหล่านี้สามารถเพิ่มประสิทธิภาพในการฝึกฝนของพวกมันเช่นกัน”
ผู้ฝึกจางชี้ไปที่รถบรรทุกคันโต บนรถบรรทุกนายทหารสั่งให้ลิงขนแดงยกลังไม้จำนวนมากลงมา
“ในลังไม้เหล่านี้มีสิ่งจำเป็นในการฝึกฝนของพวกเธออยู่ ฉันต้องการสองสามคนจากกลุ่มสิบนำกำลังมาที่นี่”
เด็กผู้ชายสองสามคนยกมือรับหน้าที่อย่างกระตือรือร้นราวกับมันเป็นงานสร้างชื่อเสียงให้กับพวกเขา หากแต่เกาเผิงกลับสนใจลิงขนแดงมากกว่า
หลังจากนำลังไม้ลงมา นายทหารจึงมอบพริกสีแดงให้เป็นรางวัลกับพวกมัน เมื่อลิงขนแดงกินมันเข้าไป เส้นขนบนหัวของมันยิ่งส่องประกายราวกับเปลวเพลิงลุกไหม้อย่างรุนแรง
เกาเผิงหันหน้ามองต้าซื่อและเริ่มคิดวิธีฝึกมัน
‘ความเร็วหรือ? ตะขาบมีความเร็วที่ไม่ธรรมดาอยู่แล้ว แต่การฝึกความเร็วนั้นยากมาก
พลังโจมตี? น่าสนใจเช่นกัน ขากรรไกรของต้าซื่อแข็งแกร่งมาก เหยื่อที่ติดอยู่ในปากของมันแทบไม่สามารถหลุดออกมาได้ เขายังสามารถฝึกการเจาะทะลวงด้วยขานับร้อยอันแหลมคมของมัน
นอกจากนี้ หลังจากการยกระดับ ต้าซื่อได้รับคุณสมบัติธาตุสายฟ้าอีกด้วย เมื่อมันกลายเป็นสัตว์อสูรชนชั้นนักรบ มันสามารถปล่อยสายฟ้าออกมาจากร่างกายได้ และมันมีพิษร้ายแรงอีกต่างหาก ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอาวุธสังหารในปัจจุบันของมันคือ พิษไม่ใช่ขากรรไกร การเพิ่มความแรงของพิษถือเป็นตัวเลือกที่ดีเช่นกัน
พลังป้องกัน? มันมีเปลือกแข็งแกร่ง และการป้องกันไม่ใช่จุดอ่อนของต้าซื่ออีกด้วย’
หลังจากคิดไปคิดมา เกาเผิงรู้สึกลําบากใจเล็กน้อยและเขาไม่รู้ว่าควรเริ่มจากจุดใดดี
…………………………………………….


## 0032-การฝึกนรก

บทที่ 32 การฝึกนรก
‘คิดไปคิดมา ต้าซื่อของฉันดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบและไร้จุดอ่อนใดๆ สินะ’ เกาเผิงดูท่าทางภูมิใจ
หากแต่เมื่อเกาเผิงไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้ว เขากลับพบว่าต้าซื่อยังมีจุดอ่อนอีกมากมายนัก
ประการแรก มันบินไม่ได้จึงไม่สามารถต่อสู้กลางอากาศได้
ประการที่สอง มันไม่มีความสามารถในการว่ายน้ำ การต่อสู้ใต้น้ำอาจจมน้ำตายด้วย
ประการสุดท้าย เกาเผิงคิดว่าต้าซื่อนั้นแข็งแกร่งเพราะเขาเทียบกับสัตว์อสูรระดับเดียวกันเท่านั้น หากต้องต่อสู้กับสัตว์อสูรระดับสูงกว่า ต้าซื่ออาจเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก็ได้
ดังนั้น ภารกิจสำคัญของเกาเผิงอันดับแรกคือ ยกระดับการป้องกันของต้าซื่อ
การป้องกันเป็นสิ่งสําคัญ ด้วยทักษะลับที่เกาเผิงได้รับจากลุงหลิว ความเสียหายของเกาเผิงจะถูกโอนย้ายไปยังสัตว์อสูรของเขา หากต้าซื่อไม่มีพลังป้องกันที่แข็งแกร่งพอ มันอาจได้รับบาดเจ็บสาหัสจากทักษะนี้
หัวของตะขาบเป็นจุดอ่อนของพวกมัน หากเปรียบเทียบกับแมงป่อง หัวของแมงป่องมีความแข็งแกร่งกว่ามาก นั่นทำให้แมงป่องเป็นผู้ชนะอย่างสมบูรณ์แบบในการต่อสู้ระหว่างพวกมัน
‘ฉันจะยกระดับการป้องกันของต้าซื่ออย่างไร?’ เกาเผิงพึมพํากับตัวเอง
ทันใดนั้นเขาก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้น เขาเคยเรียนรู้เรื่องของสัตว์อสูรตัวหนึ่งที่ชื่อว่าลิงนักชก เดิมทีลิงนักชกมีร่างกายอ่อนแอ แต่ผู้ฝึกสัตว์อสูรฝึกให้มันใช้ร่างกายปะทะต้นไม้อย่างบ้าคลั่ง ในตอนแรกร่างของมันเต็มไปด้วยบาดแผล แต่เจ้านายของมันยังรักษามันและให้มันฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง เมื่อเวลาผ่านไป ผิวหนังของมันจึงเริ่มหนาขึ้น มัดกล้ามของมันพองโตขึ้น สุดท้ายมันสามารถพุ่งชนกำแพงหินให้ย่อยยับได้โดยไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ
เรื่องนี้ทำให้เกาเผิงรู้สึกประทับใจเป็นอย่างมาก การฝึกฝนและการรักษาควบคู่กัน ด้วยวิธีการนี้มันจะทำให้สัตว์อสูรแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว
ต้าซื่อรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี เริ่มถอยหลังกลับไปด้วยความหวาดระแวง
“มานี่” เกาเผิงถอนหายใจและลูบหัวต้าซื่อ “สิ่งนี้ฉันกำลังทำอาจทำให้แกทุกข์ทรมานในตอนนี้ แต่เชื่อฉันเถอะ แกจะต้องขอบคุณฉันในอนาคต” เกาเผิงโน้มน้าวต้าซื่อ แต่มันยังคงมองเกาเผิงอย่างโง่งม ประโยคเหล่านี้ซับซ้อนเกินกว่ามันจะเข้าใจได้
เกาเผิงไปหยิบค้อนไม้จากลัง มันขนาดพอดีมือไม่หนักมาก จากนั้นเขาตีเปลือกตรงส่วนหัวของมันให้ทันที
เกร๊ง!
เสียงปะทะดังขึ้นพร้อมกับค้อนที่กระเด็นออกไป
เกาเผิงเดินไปหยิบค้อนไม้และหันไปมองต้าซื่อด้วยรอยยิ้มอันชั่วร้าย “เด็กดีของฉัน ไม่ต้องกังวลไปฉันจะทำอย่างเบามือ”
เมิ่อเห็นเกาเผิงที่กำลังเดินเข้ามา ต้าซื่อโก่งหลังและพยายามหลบหนี
‘เกิดอะไรขึ้น เจ้านายกินอะไรผิดสำแดงมาเหรอ? อย่าเข้ามานะ!’
“หยุด!”
ต้าซื่อหมอบลงบนพื้นอย่างจำยอม
“เฮ้อ…” เกาเผิงถอนหายใจ ‘ฉันควรฝึกต้าซื่อด้วยวิธีนี้อย่างนั้นหรือ?’
เขาไม่แน่ใจว่าหลังจากฝึกด้วยวิธีนี้เป็นเวลานับเดือน ต้าซื่อจะแข็งแกร่งขึ้นหรือไม่ แต่ที่เขารู้คือแขนของเขาจะกลายเป็นท่อนเหล็กเสียก่อน เพราะเปลือกของต้าซื่อมันแข็งมาก
หลังจากถูกทุบตีตลอดบ่าย ต้าซื่อวิงเวียนและไม่สามารถเดินเป็นเส้นตรงได้ ขณะเดียวกันแขนของเกาเผิงก็ด้านชา
เมื่อกลับถึงบ้าน เกาเผิงพบว่าเลเวลของดัมมี่เพิ่มขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ ตอนนี้มันอยู่ที่เลเวลสิบสองไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันเป็นเพราะลูกสนเข็ม
ในความเป็นจริง สัตว์อสูรจะเติบโตขึ้นตามธรรมชาติอยู่แล้ว หากได้รับสารอาหารที่มีประโยชน์มากขึ้น พวกมันจะค่อยๆ ยกระดับขึ้น
ด้วยเหตุนี้เลเวลมันจึงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเพราะว่าดัมมี่ได้รับสารอาหารที่มีประโยชน์อย่างต่อเนื่อง
…
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป ในที่สุดวันหยุดสุดสัปดาห์ก็มาถึง
วันเวลาแห่งการฝึกนรกยังไม่เพียงพอที่จะเห็นผลลัพธ์ได้อย่างชัดเจน แต่การถูกทุบตีทุกวันทำให้ความอยากอาหารของต้าซื่อเพิ่มสูงขึ้น ดูเหมือนการฝึกในแต่ละวันจะกระตุ้นระบบย่อยอาหารของมันเป็นพิเศษ เมื่อความอยากอาหารเพิ่มขึ้น มันจึงกินมากขึ้นตามไปด้วย ทำให้ร่างกายเริ่มขยายใหญ่ขึ้นอีกครั้ง
ตอนนี้ร่างกายของมันยาวขึ้นมากกว่าสิบเซนติเมตรจากก่อนหน้านี้
เลเวลก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน เวลานี้มันอยู่ที่เลเวลสิบและอีกเพียงหนึ่งเลเวลเท่านั้น มันจะกลายเป็นสัตว์อสูรชนชั้นขุนนาง
…………………………………………….


## 0033-ที่ปรึกษาผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูร

บทที่ 33 ที่ปรึกษาผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูร
หลังจากการฝึกนรกตลอดสัปดาห์ได้ผ่านพ้นไป เกาเผิงตัดสินใจหยุดพักในช่วงสุดสัปดาห์และนอนขดตัวอยู่บนเตียงโดยไม่ลุกไปไหน
“กริ๊ง…กริ๊ง…” จู่ๆ เสียงนาฬิกาปลุกจากหัวเตียงดังขึ้น
เกาเผิงยื่นมือออกมาจากผ้าห่มและกดปุ่มหยุดมัน หลังนั้นจึงค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงด้วยผมยุ่งราวรังนก
“เฮ้อ…ถ้าฉันไม่ทำงาน ฉันจะเอาตังค์จากไหนมาเลี้ยงสัตว์อสูรที่หิวกระหายทั้งสองตัวของฉันกันล่ะ” เกาเผิงถอนหายใจและขยี้ตา
จากนั้นเขาลุกไปแต่งตัวและเตรียมอาหารเช้า
“แกร็ก แกร็ก แกร็ก แกร็ก…” เสียงดังออกมาจากใต้โซฟา
ขณะเกาเผิงกำลังทอดไข่ ต้าซื่อมองเขาด้วยสายตาคาดหวัง
เกาเผิงพลิกไข่ในกระทะต่อ รอยยิ้มปรากฏบนหน้าเขา
ในห้องนั่งเล่น ต้าซื่อนอนรออยู่ที่ชามสเตนเลส มันใช้ขากรรไกรเคาะชามให้เกาเผิงสนใจมัน
“รอก่อน อย่าเร่งสิ”
เกาเผิงผัดไข่ไปมา ทำให้กลิ่นหอมผสมเนื้อลอยอบอวลไปในอากาศ
เมื่อเสร็จแล้ว เขาย้ายมาดูหม้อต้มน้ำซุปไว้ต่อพลางหั่นต้นหอมใส่ เพียงเท่านี้ก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย
“มานี่สิ” เกาเผิงโบกมือเรียกต้าซื่อ
ต้าซื่อคลานเข้าไปหาชามอาหารของมันพร้อมดวงตาส่องประกาย มันพุ่งตัวลงไปในชามอาหารขนาดใหญ่ทันทีที่เกาเผิงเทอาหารลงไป ไม่นานนักชามอาหารกลับว่างเปล่าอีกครั้ง
…
“อรุณสวัสดิ์ค่ะบอส” ซุนซวนซวนพนักงานต้อนรับกล่าวทักทายคนที่พึ่งมาถึง
เกาเผิงพยักหน้าและเดินเข้าไปในห้องทำงานของตน
เมื่อถึงเวลาสิบนาฬิกา เกาเผิงได้รับโทรศัพท์จากเบอร์ที่ไม่รู้จัก
“บอสน้อย นี่ผมเอง หม่าเจียง”
เกาเผิงจำได้ทันที เขาคือหม่าเจียง ลูกเศรษฐีลูกค้าคนแรกของเขา ด้วยความตรงไปตรงมาของหม่าเจียง มันทำให้เกาเผิงประทับใจในตัวเขา
“บอสน้อย จำเรื่องที่ผมพูดไว้คราวก่อนได้ไหมว่ายังมีสัตว์อสูรอีกหลายตัวที่ต้องการให้คุณช่วยดูแล วันนี้คุณพอจะมีเวลาว่างบ้างไหม?”
“แน่นอน เข้ามาได้เลย” เกาเผิงตอบ
“ตกลง!” หม่าเจียงเต็มไปด้วยความสุข
หลังจากวางโทรศัพท์ เกาเผิงบันทึกหมายเลขโทรศัพท์ของหม่าเจียงเอาไว้ว่า ‘เงินก้อนใหญ่’
ผ่านไปสักพัก เสียงเคาะประตูจึงดังขึ้น
“เข้ามา” เกาเผิงกล่าว
“สวัสดีครับ” ชายวัยกลางคนในสูทสีเทาและสวมแว่นตาขอบทองเดินเข้ามา
ชายวัยกลางคนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเห็นเกาเผิงครั้งแรก แต่เขาก็ไม่แสดงอาการผิดปกติใดออกมา
“คุณคงจะเป็นคุณเกาสินะครับ? ผมเป็นผู้จัดการทั่วไปของบริษัทรักษาความปลอดภัยบลูชิลด์ ผมชื่อว่าหลิวเฉินหลินครับ”
“ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณหลิว” เกาเผิงพยักหน้า
“ทางเราได้ยินชื่อเสียงของคุณมาเป็นอย่างดี คุณเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรที่อายุน้อยที่สุดของเมืองฉานอันและยังเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางอีกด้วย ดังนั้นเราจึงต้องการเชิญคุณมาเป็นที่ปรึกษาผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรของบริษัทเรา” หลิวเฉินหลินกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ที่ปรึกษาผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรคืออะไรเหรอครับ?” เกาเผิงถาม
“โอ้ ผมลืมกล่าวรายละเอียด ขออภัยด้วยครับ” หลิวเฉินหลินขอโทษ
“บริษัทของเรารับคุ้มกันความปลอดภัยให้กับลูกค้า สัตว์อสูรที่พวกเราเลือกใช้คือ ตั๊กแตนปีศาจจากกลุ่มบริษัทเซาเทิร์นสกาย”
เกาเผิงตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อบริษัทเซาเทิร์นสกาย ตาของเขาเคยเป็นผู้บริหารของบริษัทนี้ก่อนจะหายตัวไปอย่างลึกลับ
“ตอนนี้ตั๊กแตนปีศาจชุดแรกของเรากำลังใกล้ถึงจุดอิ่มตัวของการวิวัฒนาการ ดังนั้นเราจึงต้องการว่าจ้างผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรมาเป็นที่ปรึกษาเพื่อยกระดับพวกมัน”
“ตำแหน่งนี้จะไม่ส่งผลกระทบต่องานประจำของคุณแน่นอน ทางเราจะรบกวนคุณในบางเวลาเท่านั้น” หลิวเฉินหลินกล่าวเสริม
เกาเผิงขมวดคิ้ว “ทำไมต้องเป็นผม ในเมืองฉางอานยังมีผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางอีกมาก ถ้าผมจำไม่ผิด มันมีกระทั่งผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นสูงอีกด้วย มาตรฐานของพวกเขาย่อมสูงกว่าผมมาก”
หลิวเฉินหลินส่ายศีรษะ “คุณเกาที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่ยังหนุ่ม เราเชื่อว่าคุณย่อมมีทักษะที่ไม่ธรรมดา คุณอาจไม่ตระหนักถึงเรื่องนี้ แต่เราให้คุณค่ากับคุณมากกว่าที่คิด สำหรับผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นสูงสองท่านของเมืองฉางอานนั้น ทางเราไม่สามารถอยู่ในฐานะผู้ว่าจ้างพวกเขาได้”
หลิวเฉินหลินเผยรอยยิ้มเจื่อน
“หนึ่งในนั้นคือผู้อำนวยการเฉินของสมาคมผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูร แล้วบริษัทเล็กๆ ของเราจะขอให้เขามาเป็นที่ปรึกษาได้อย่างไร?”
“ส่วนอีกคนคือกู่เซียนหลิน” หลิวเฉินหลินกล่าวต่อ “กู่เซียนหลินเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรอันดับหนึ่งของเมืองฉางอานและมีตำแหน่งในหน่วยงานรัฐบาล แน่นอนว่าเราไม่มีสิทธิ์ขอให้เขามาเป็นที่ปรึกษาให้บริษัทเรา”
แม้ว่ามันจะเป็นการยกย่องเกินจริงไปสักหน่อย แต่เกาเผิงก็รู้สึกดีมากที่มีบางคนมองเห็นคุณค่าของเขา
ความจริงคือเขายังเป็นเพียงเด็กวัยรุ่นที่ยังขาดประสบการณ์และวุฒิภาวะ จึงทำให้เขาคล้อยตามเมื่อใครสักคนมายกยอปอปั้นเขา
“เอาล่ะ อย่าเพิ่งพูดถึงค่าตอบแทน ผมมีเงื่อนไขสามข้อ”
“ข้อที่หนึ่ง ผมต้องไปโรงเรียนวันจันทร์ถึงศุกร์ หากไม่ใช่เรื่องเร่งด่วน อย่ารบกวนผม ข้อที่สอง ผมสามารถให้คำแนะนำแต่ไม่สามารถดูแลพวกมันตลอดเวลา ข้อที่สาม ผมจะไม่ทำสัญญาว่าจะทำงานให้กับบริษัทของคุณเท่านั้น หากบริษัทของคุณยอมรับเงื่อนไขทั้งสามข้อของผมได้ เราก็พูดคุยในขั้นต่อไปได้”
เกาเผิงจิบชาและพร้อมรับการปฏิเสธ
เมื่อเห็นดังนั้น หลิวเฉินหลินถึงกับยิ้มมุมปาก
เขาจ้องมองเกาเผิงครู่หนึ่งก่อนตอบ “เอาล่ะ ตกลง เรายอมรับเงื่อนไขของคุณ”
“หืม?” เกาเผิงตะลึง ‘ยอมรับเงื่อนไขนี้เหรอ?’
หลังจากตกลงรับเงื่อนไข หลิวเฉินหลินจึงนำเอกสารสัญญาออกมาจากกระเป๋าและยื่นให้เกาเผิงพิจารณา
“ไม่มีปัญหา” มันเป็นสัญญาอย่างเรียบง่ายและไม่ซับซ้อน
เกาเผิงจะได้รับค่าตอบแทนห้าร้อยเครดิตพันธมิตรต่อปีพร้อมค่าคอมมิชชั่น
ค่าคอมมิชชั่นคือ ห้าสิบเครดิตพันธมิตรต่อตั๊กแตนปีศาจทุกตัวที่เกาเผิงสามารถยกระดับได้
หลังจากเซ็นสัญญา หลิวเฉินหลินยืนขึ้นและพร้อมฝืนปั้นรอยยิ้มสุภาพ
“ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะครับ ผมขอตัวครับ”
ในลิฟต์ หลิวเฉินหลินลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนตัดสินใจกดโทรออก
“ลุงครับ เขาเซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้ว เขาไม่เต็มใจที่จะทำงานเต็มเวลา มีผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางมากมายในเมืองฉางอาน ทำไมเราต้อง…” ปลายสายกล่าวบางคำ ทำให้หลิวเฉินหลินหน้าถอดสี ก่อนจะวางสายในที่สุด
เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก เขาพบหม่าเจียงถือกระถางดอกไม้ยืนรอลิฟต์อยู่ด้านนอก
หม่าเจียงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะจำได้ว่าเขาคือผู้จัดการทั่วไปของบริษัทรักษาความปลอดภัยบลูชิลด์และเขายังทำหน้าเป็นตัวแทนบริษัทอีกด้วย
เขามาจากชั้นสามแสดงว่าเขามาหาคุณเกา
‘เขามาหาคุณเกาอย่างนั้นเหรอ? เขามาทำไมกันนะ?’ หม่าเจียงไม่ได้สนใจเรื่องหลิวเฉินหลินมากนัก เขาหอบกระถางดอกไม้มาให้เกาเผิงยกระดับมัน เพื่อจะทำให้เขาได้รับฉายาราชันดอกไม้แห่งเมืองฉางอาน
…………………………………………….


## 0034-สัตว์อสูรประเภทพฤกษา

บทที่ 34 สัตว์อสูรประเภทพฤกษา
“คุณเกาครับ ผมมาแล้วครับ” หม่าเจียงเดินเข้ามาพร้อมกับกระถางดอกไม้
ในกระถางมีดอกไม้สีชมพูสดใสชูช่ออยู่ เขาวางมันบนโต๊ะ เป็นต้นที่ถูกตัดแต่งอย่างดี มันมีใบหยักรูปไข่ พร้อมดอกไม้สีชมพูสดใสกลิ่นหอมอ่อนโชยออกมา
เกาเผิงขมวดคิ้วและถอยหลังไปเปิดเครื่องระบายอากาศ
เขาจำได้ว่ามันคือต้นบีโกเนีย มันคงจะกลายพันธุ์หลังเกิดมหาภัยพิบัติ
เมื่อมองมัน ข้อมูลของสัตว์อสูรปรากฏขึ้นมาทันที
ชื่อสัตว์อสูร นางไม้บีโกเนีย
เลเวล สาม[footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ ปกติ
คุณสมบัติ ธาตุไม้
สถานะ สุขภาพดีและมีความสุข
จุดอ่อน ธาตุไฟและไฟฟ้า
ความต้องการในการยกระดับ แก่นไม้หนึ่งร้อยปี น้ำดอกไม้หนึ่งร้อยหยด
‘นี่คือสัตว์อสูรประเภทพฤกษาอย่างนั้นหรือ?’ เกาเผิงประหลาดใจเล็กน้อย
สัตว์อสูรประเภทพฤกษาหาได้ยากเช่นเดียวกับสัตว์อสูรประเภทอันเดท
แต่สัตว์อสูรประเภทพฤกษานั้นได้รับความนิยมมากกว่า เพราะมันช่วยทำให้เจ้าของผ่อนคลายได้
“คุณต้องการยกระดับนางไม้บีโกเนียหรือ?” เกาเผิงถาม
“ถูกต้อง หลังจากนี้ครึ่งเดือนจะมีการแข่งขันชิงตําแหน่งราชันดอกไม้ ผมต้องการชนะในรายการนี้” หม่าเจียงกล่าวอย่างจริงจัง
“ราชันแห่งดอกไม้…” เกาเผิงพูดไม่ออก ผู้ชายที่ไหนต้องการเป็นราชันดอกไม้กัน
“นี่คือสัตว์อสูรตัวที่สองของผม ผมต้องการมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้มันตั้งแต่แรกเริ่ม” หม่าเจียงยื่นนิ้วก้อยออกไป ขณะนางไม้บีโกเนียคลี่ใบของมันเข้าโอบกอดนิ้วก้อยของหม่าเจียงเอาไว้อย่างแผ่วเบา
“ผมรู้กฎของคุณ ผมยินดีจ่ายสามเท่าคือ สามสิบเครดิตพันธมิตร” หม่าเจียงนำบัตรเครดิตของเขาออกมาทันที
วัตถุดิบใช้ยกระดับนางไม้บีโกเนียนั้นไม่ใช่ของหายากและมีราคาไม่สูงนัก เพราะมันเป็นเพียงสัตว์อสูรระดับปกติเท่านั้น
หลังจากวัสดุทั้งหมดที่สั่งซื้อมาถึง เกาเผิงขอให้หม่าเจียงรออยู่ด้านนอก หม่าเจียงพยักหน้าก่อนเดินออกไป ในความเป็นจริงเป็นเพียงกฎพื้นฐานที่ปฏิบัติกันโดยทั่วไป สําหรับก่อนหน้านี้มันเป็นเหตุสุดวิสัยเพราะหม่าเจียงกังวลมากเกินไปจนทำให้เขาลืมเรื่องนี้ไป
เกาเผิงค่อยๆ สกัดแก่นไม้หนึ่งร้อยปีตามขั้นตอนปรากฏขึ้นในมุมมองสายตาของเขา สุดท้ายจึงนำส่วนผสมทั้งหมดใส่ไว้ในเข็มฉีดยา
แต่เมื่อเกาเผิงนำเข็มเข้าใกล้ นางไม้บีโกเนียกลับหุบกลีบดอกลงและใช้ใบปิดทับอีกชั้น
“อย่ากลัวไป เข็มแค่นี้ไม่ทำให้เธอเจ็บหรอก” เกาเผิงปลอบใจ
แต่นางไม้บีโกเนียก็ยังไม่คลี่ใบออกมา มันกลัวเข็มในมือเขา
“เป็นเด็กดี คลี่ใบออกมาเถอะนะ ฉันไม่เจ็บหรอก ฉันสัญญา” เกาเผิงยังโน้มน้าวนางไม้บีโกเนียต่อไป หากไม่ได้รับความร่วมมือจากนางไม้บีโกเนีย เข็มฉีดยาอาจทะลุเข้าไปในร่างกายของมันได้
และเขาอาจถูกทำร้ายโดยใบแหลมเหมือนกับเลื่อยของมันอีกด้วย
หลังจากใช้เวลาโน้มน้าวไปสิบนาที นางไม้บีโกเนียจึงค่อยๆ คลี่ใบออกอย่างไม่เต็มใจนัก
เกาเผิงฉีดยาเข้าไปที่ก้านใบของนางไม้บีโกเนียทำให้ลำต้นของมันสั่นเล็กน้อย
เมื่อได้รับยา นางไม้บีโกเนียจึงย่อตัวลง ก่อนจะพ่นเส้นไหมสีเขียวออกมารัดพันร่างตัวเองจนกลายเป็นลูกบอลสีเขียว
เกาเผิงเปิดประตูออก
หม่าเจียงที่รออยู่หน้าห้องอย่างกังวลจึงเร่งสอบถาม “คุณเกา สำเร็จไหม?”
“แน่นอน ตอนนี้สัตว์อสูรของคุณกำลังพักผ่อนและอยู่ในขั้นตอนการวิวัฒนาการ ระหว่างนี้อย่าพึ่งรบกวนมัน” เกาเผิงกล่าว
หม่าเจียงเฝ้ามองมันตลอดครึ่งชั่วโมงก่อนเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง
รังสีเขียวเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นดอกไม้ใหญ่และสวยกว่าเดิม จากดอกเล็ก หากแต่ตอนนี้ขนาดพอกับดอกกุหลาบ
การวิวัฒนาการของนางไม้บีโกเนียราวกับการเปลี่ยนแปลงจากเด็กน้อยกลายเป็นหญิงสาวเลย
ชื่อสัตว์อสูร นางไม้บีโกเนีย
เลเวล สี่[footnoteRef:1]  [1: ]
ระดับ สูง
คุณสมบัติ ธาตุไม้
สถานะ สุขภาพดีและมีความสุข
จุดอ่อน ธาตุไฟและไฟฟ้า
ชื่อของมันยังคงเหมือนเดิม ที่แตกต่างคือ ระดับของมันเพิ่มขึ้นมา
เมื่อเป็นเช่นนั้น หม่าเจียงจึงรู้สึกตื้นตันและตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน เขาจับมือเกาเผิงและกล่าว “ขอบคุณครับบอสน้อย ผมตัดสินใจแล้วว่าจากนี้ไปสัตว์อสูรทั้งหมดของผมอยู่ภายใต้การดูแลของคุณ ไม่เพียงเท่านั้นผมจะแนะนำคุณให้กับคนอื่นได้รู้ความสามารถอันเก่งกาจของคุณอีกด้วย”
สัตว์อสูรประเภทพฤกษาเป็นสัตว์อสูรหายาก กระทั่งผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นสูงมีเพียงไม่กี่คนจะเข้าใจเกี่ยวกับพวกมัน แต่ผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางกลับสามารถยกระดับได้จึงเป็นเรื่องที่วิเศษมาก
แรกเริ่มเดิมทีหม่าเจียงเพียงต้องการเสี่ยงโชคกับเกาเผิงเท่านั้น เขาไม่คิดว่าเด็กหนุ่มผู้นี้จะสามารถยกระดับสัตว์อสูรประเภทพฤกษาได้จริงๆ
แต่เมื่อผลลัพธ์ที่ได้นั้นกลับทำให้เขารู้ว่าพรสวรรค์ของเด็กหนุ่มผู้นี้เป็นของจริง และตอนนี้หม่าเจียงเชื่อใจเกาเผิงอย่างไร้ข้อกังขา
…………………………………………….


## 0035-แรดเหล็ก

บทที่ 35 แรดเหล็ก
สองวันที่ผ่านมานี้ เกาเผิงหมกตัวอยู่แต่ในสำนักงานนกร็อคทะยานฟ้า แม้ชื่อเสียงของเกาเผิงจะกระจายออกไปแล้ว แต่ลูกค้ายังคงมีไม่มากเพราะราคาสูงราวกับขูดรีดของเขา
แต่โชคยังดี เพราะในสองวันนี้เขาได้ยกระดับหนูเพลิงลาวายักษ์เลเวลเจ็ดสัตว์อสูรระดับสูงให้กลายเป็นระดับสมบูรณ์
ไม่มีใครเก่งมาตั้งแต่เกิด เกาเผิงเองยังต้องใช้ความพยายามอย่างหนักในการยกระดับสัตว์อสูรแต่ละตัว ถึงแม้เขาจะสามารถยกระดับสัตว์อสูรได้ภายในสองชั่วโมง ทว่าเขาเลือกที่จะกดตัวเองให้ต่ำและไม่เปิดเผยความสามารถที่แท้จริงออกมา
อย่างไรก็ตาม ลูกค้าของเกาเผิงต่างรู้สึกพอใจกับผลงานที่ได้รับ แต่เมื่อกล่าวถึงค่าธรรมเนียมของเขาเท่านั้น  ทำให้พวกเขารู้สึกใจเต้นรัวทุกครั้ง
ในเช้าวันจันทร์ เขากลับไปใช้ชีวิตอยู่ในโรงเรียนตามปกติ
จากการฝึกนรกตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ทำให้ร่างกายของต้าซื่อแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อย
เวลาเรียนคือเรียนเต็มเวลา หลังจากเลิกเรียน พวกนักเรียนยังคงต้องฝึกสัตว์อสูร หลายวันมานี้ ผู้คนของเมืองฉางอานเริ่มเห็นเด็กอายุสิบเจ็ดถึงสิบแปดปีฝึกสัตว์อสูรของตนอย่างขะมักเขม้น
“พวกเราฝึกเท่านี้เพื่ออะไรกัน ต่อให้ผ่านการประเมินพวกเราไม่ได้เป็นนักเรียนดีเด่นอยู่แล้ว คงไม่สามารถเข้ามหาวิทยาลัยดังได้ เผลอๆ เราอาจจบด้วยการเป็นลูกจ้างบริษัทธรรมดาเพื่อหาเลี้ยงชีพแต่ละวันเท่านั้น พวกเรามองหางานอื่นทำดีไหม ไม่แน่อาจดีกว่าการเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรก็เป็นได้” นักเรียนบางคนกระซิบ
“นายพูดถูก แล้วเราควรถอนตัวดีไหม?” มีนักเรียนบางคนเห็นด้วย
“นายไม่ได้ยินที่ผู้ฝึกสอนพูดหรืออย่างไร? ถ้าเราขอถอนตัวตอนนี้ นอกจากพวกเขาไม่อนุญาตแล้ว เราจะถูกกลั่นแกล้งมากขึ้นอีก เดือนหน้าพวกเขาจะคัดนักเรียนเหลือเพียงหนึ่งพันสองร้อยคน พวกเราไม่จําเป็นต้องจริงจังกับการฝึกฝนก็ได้ สุดท้ายพวกเราจะได้กลับไปเรียนตามปกติ” นักเรียนอีกคนกล่าวพร้อมยกมุมปากขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์
“อืม นายพูดถูก”
นักเรียนในคลาสพิเศษหลายคนเริ่มคิดในทำนองนี้หลายคน เพราะการฝึกที่แสนน่าเบื่อซ้ำซากนี้
นี่เป็นเรื่องธรรมชาติของมนุษย์ มีเพียงไม่กี่คนที่สามารถก้าวข้ามความยากลำบากในชีวิตได้
คลาสพิเศษนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายและไม่สนุกอย่างเช่นที่คิด มีนักเรียนหลายคนเริ่มยอมแพ้และยินดีท่องวรรณกรรมแทนการมาฝึกหนักแบบนี้
เมื่อคนหนึ่งยอมแพ้ คนต่อไปก็เริ่มยอมแพ้เช่นกัน
ความคิดและการกระทำของเด็กกลุ่มนี้อยู่ในสายตาของผู้ฝึกสอนทั้งหมด แต่พวกเขาไม่ว่าอะไรกับเด็กกลุ่มนี้ พวกเขาเพียงยืนมองเด็กนักเรียนฝึกสัตว์อสูรของตนอยู่อย่างเงียบๆ และจะตอบคำถามของนักเรียนที่เดินเข้ามาถามเท่านั้น
เกาเผิงฝึกกับต้าซื่ออย่างหนักอยู่ตรงมุมหนึ่งในลานกว้าง
แม้การฝึกจะน่าเบื่อหน่าย แต่ตราบเท่าที่เขามีความทะเยอทะยาน เขาจะสามารถเปลี่ยนความน่าเบื่อให้กลายเป็นแรงบันดาลใจได้
เกาเผิงถือนาฬิกาจับเวลาไว้ในมือซ้ายขณะต้าซื่อวิ่งผ่านเสาหินกีดขวางจำนวนมากอยู่ตรงหน้าด้วยความเร็วสูง
“เจ็ดจุดสี่เจ็ดวินาที เร็วขึ้นศูนย์จุดสี่วินาที” เกาเผิงกล่าวพร้อมกับเช็ดเหงื่อไหลลงมาจากหน้าผาก เพราะอากาศช่างร้อนอบอ้าวเสียจริง
เกาเผิงลูบหัวต้าซื่อเป็นการชมเชยก่อนจะนำหนอนยักษ์สองสามตัวออกมาจากลังไม้ให้เป็นรางวัลให้กับมัน
นี่คือหนอนนก หนึ่งในอาหารสุดโปรดปรานมากที่สุดของมัน
หลังจากกินเข้าไป ทำให้อารมณ์ของต้าซื่อค่อยดีขึ้น
“เกาเผิง ดูเหมือนนายจะฝึกสัตว์อสูรได้ดี” เสียงดังมาจากด้านหลัง
เกาเผิงหันหลังกลับและเห็นท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเงาดำ เขาก้าวถอยหลังกลับตามสัญชาตญาณ
ผู้ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือ เด็กหญิงผมหางม้าผู้หนึ่ง เธอมีความสูงถึงสองเมตร สวมชุดออกกำลังกายสีเทา จมูกคม คิ้วหนา ด้วยเครื่องหน้าคมเข้มแบบนี้ ถ้าไม่ได้ฟังเสียงคงคิดว่าเธอเป็นผู้ชายแน่ๆ
“ขอบคุณสําหรับคําชม” เกาเผิงพยักหน้าเล็กน้อย
ด้วยลักษณะโดดเด่นของหญิงสาว ไม่มีทางที่เกาเผิงจะไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับเธอมาก่อน
เธอชื่อ ‘มู่ไท่ยิง’ เธอมีผลการเรียนเป็นหนึ่งในสามอันดับแรกของชั้นหลังจากการรวมตัวกันของสองโรงเรียน
ในสายตาคนทั่วไป เธอเป็นคนประหลาดเช่นเดียวกับเกาเผิง
ทั้งสองมีผลการเรียนที่ดีเยี่ยมแต่กลับเลือกจะเป็นนักศึกษาวิชาทหาร การตัดสินใจของพวกเขาทำให้หลายคนรู้สึกไม่เข้าใจ ด้วยผลการเรียนของพวกเขา มันเป็นไปยากมากที่พวกเขาจะเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นนำไม่ได้ แล้วเหตุไฉนพวกเขาต้องเลือกเรียนคลาสพิเศษนี้?
“ฉันมาที่นี่เพราะฉันต้องการรวมกลุ่มกับนาย” มู่ไท่ยิงกล่าว เธอแสดงความต้องการของเธอออกมาทันที
“รวมกลุ่ม?” เกาเผิงประหลาดใจเล็กน้อย แต่เขายังจำได้ว่าหลังจากนักเรียนถูกคัดเหลือหนึ่งพันสองร้อยคน พวกเขาต้องจับกลุ่มสองคนและต้องเป็นสมาชิกสัตว์อสูรที่แตกต่างกันเพื่อฝึกทักษะเกี่ยวกับความร่วมมือ
คะแนนของพวกเขาจะถูกประเมินแบบกลุ่มเช่นกัน
“ทำไมต้องเป็นฉันกันล่ะ?” เกาเผิงไม่เข้าใจเพราะพวกเขาไม่เคยรู้จักกันมาก่อนหน้านี้
“เพราะคนอื่นล้วนเป็นคนธรรมดา ฉันคุยกับพวกเขาไม่รู้เรื่อง” มู่ไท่ยิงตอบอย่างตรงไปตรงมา
‘ผู้หญิงคนนี้!’ เกาเผิงถอนหายใจ
“สัตว์อสูรของเธออยู่ไหน?” เกาเผิงถามมู่ไท่ยิงที่ยืนอยู่เพียงลําพัง
“เม็ดบัว!” เธอส่งเสียงเรียก
ในระยะไกล เนินเขาขนาดย่อมลุกขึ้นยืนทันทีทันใด ดวงตาสว่างสดใสของมันมองมาที่พวกเขา มันมีหน่อขนาดใหญ่งอกออกมาจากศีรษะบวกกับแขนขาแข็งแกร่ง ยามมันก้าวเดินพื้นซีเมนต์ถึงกับสั่นสะเทือน
นี่คือสิ่งที่มู่ไท่ยิงเรียกว่าเม็ดบัว!
ชื่อสัตว์อสูร แรดเหล็ก
เลเวล สิบสอง[footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ สมบูรณ์
คุณสมบัติ ธาตุเหล็ก
สถานะ สุขภาพดีและมีความสุข
…………………………………………….


## 0036-ยักษ์ใหญ่ผู้อ่อนโยน

บทที่ 36 ยักษ์ใหญ่ผู้อ่อนโยน
“แรดเหล็กของเธอยังไม่โตเต็มวัยใช่หรือไม่?” เกาเผิงกวาดตามองมันตรงหน้า
แรดเหล็กที่โตเต็มวัยได้รับการยกย่องว่าเป็นสัตว์อสูรแข็งแกร่งที่ในสุดท่ามกลางสัตว์อสูรชนชั้นนักรบ
ผิวของมันเหมือนกำแพงเหล็กกล้าสามารถป้องกันและปะทะกับสัตว์อสูรได้ทุกชนิด นอกจากนี้หน่อบนศีรษะของมันก็ไม่ใช่เครื่องประดับไร้ประโยชน์ แต่เป็นอาวุธแสนทรงอานุภาพมาก
“ถูกต้อง เม็ดบัวอายุเพียงแค่หนึ่งปีเท่านั้น แต่หากเปรียบเทียบกับมนุษย์คงราวๆ สิบสองปี” มู่ไท่ยิงกล่าว
“หนึ่งปี” เกาเผิงรู้สึกทึ่ง
ทางด้านต้าซื่อที่ได้ยินบทสนทนา มันรีบยกตัวขึ้นมาเอนไหล่ของเกาเผิงและพูดกับเด็กหนุ่มอยู่ในใจ “ฉันอายุสามปี…ฉันอายุสามปี ”
เมื่อได้ยินประโยคนี้เกาเผิงถึงกับยิ้มมุมปากและเขาลูบหัวต้าซื่อ “โอเค ฉันรู้แล้วว่านายอายุสามปี ”
เขามองที่แรดเหล็กตัวใหญ่ยักษ์
ความสามารถในการโจมตีและการป้องกันขึ้นอยู่กับเจ้านายของมัน มู่ไท่ยิงจะใช้มันอย่างไร
“เธอต้องการให้เม็ดบัวเป็นสัตว์อสูรประเภทไหน?”
“ฉันต้องการให้เธอสัตว์อสูรสายป้องกัน” มู่ไท่ยิงลูบนอแรด “เม็ดบัวค่อนข้างขี้อายและขี้กลัว มันมักหลีกทางกระทั่งสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยเสมอ”
หืม? เกาเผิงพูดไม่ออกและรู้สึกว่าไม่ควรตัดสินจากรูปร่างภายนอก
เมื่อถูกมสายตาพิจารณาจากเกาเผิง เม็ดบัวรู้สึกเขินอายจึงเอาหน่อดันมู่ไท่ยิงเบาๆ
“นี่คือสิ่งที่ฉันต้องการ ถ้านายไม่พอใจก็ลืมมันเสียเถอะ” มู่ไท่ยิงพูดน้ำเสียงจริงจัง
เกาเผิงไตร่ตรองชั่วครู่ก่อนเอ่ยถาม “ตอนนี้มันขี้อาย แล้วถ้ามันโกรธล่ะ? มันจะเป็นอย่างไร? เธอเคยลองทำให้มันไม่พอใจเพื่อทดสอบความก้าวร้าวของมันหรือเปล่า? ฉันรู้มาว่าแรดเหล็กมีพลังโจมตีสูงมาก”
มู่ไท่ยิงงงกับคำถามของเกาเผิง ก่อนจะเผยยิ้มเขินออกมา “ขอโทษด้วย เพราะครอบครัวและฉันรักมันมาก พวกเราปฏิบัติกับมันดีมาตลอด ฉันไม่รู้ว่าเวลามันโกรธจะเป็นอย่างไร?”
“แต่อย่างไรเสีย มันเหมาะกับสัตว์อสูรสายป้องกันนะ เพราะความจริงต่อมรับความรู้สึกของมันช้าจึงทำให้มันมีความอดทนสูง” ความตั้งใจของมู่ไท่ยิงที่จะทำให้เม็ดบัวเป็นสัตว์อสูรสายป้องกันเริ่มหายไป
ไม่ว่าใครก็ตาม หากได้เห็นเม็ดบัวของเธอ พวกเขาจะคิดว่ามันแข็งแกร่ง ดุดันและเป็นสัตว์อสูรสายโจมตีเป็นแน่ ทว่ากลับกันแล้ว ด้วยนิสัยของมันจึงไม่เหมาะกับสายโจมตีเลยสักนิด เธอถอนหายใจพลางคิดว่าเกาเผิงต้องปฏิเสธรวมกลุ่มกับเธอเป็นแน่
เม็ดบัวรู้สึกถึงความหดหู่ของเจ้านาย เธอจึงก้มหัวลงมาคลอเคลียมู่ไท่ยิงเพื่อปลอบโยนเธอ
มู่ไท่ยิงหัวเราะและผลักหัวของมันออกไป “ฮ่าๆ อะไรของแก”
“เธอบอกว่าต้องการรวมกลุ่มกับฉันใช่ไหม? ฉันตกลง แต่อาจมีเงื่อนไขสักเล็กน้อย” เกาเผิงกล่าว
“ห๊ะ?” มู่ไท่ยิงตะลึงกับคำตอบเหนือคาดหมาย เธอหันขวับมองเกาเผิง
เกาเผิงยักไหล่ “ถึงมันจะขี้อายแต่ไม่เป็นไรหรอก ถ้าลองได้ฝึกฝนสักหน่อยความขี้อายของเม็ดบัวจะต้องหายไปเป็นแน่ ถึงตอนนั้นเธอคิดเรื่องประเภทของสัตว์อสูรอีกทีเถอะนะ ”
เป็นเรื่องยากจะพบสัตว์อสูรที่มีพรสวรรค์ การฝึกฝนเท่านั้นที่จะทําให้พวกมันแข็งแกร่งขึ้น
จากนักเรียนทั้งหมด สัตว์อสูรระดับสมบูรณ์มีเพียงสองตัวเท่านั้น หนึ่งคือหมีเงาประกายสายฟ้าของเพื่อนร่วมชั้นเกาเผิงและอีกตัวหนึ่งคือแรดเหล็กของมู่ไท่ยิง
การตรวจสอบระดับของสัตว์อสูรนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย อย่างไรก็ตามด้วยความสามารถพิเศษของเกาเผิง เขาสามารถบอกได้ทันทีที่มองเห็น
“สัตว์อสูรของเธอมีพรสวรรค์ เธอควรฝึกมันให้หนัก” เกาเผิงเดินเข้าไปหาเม็ดบัวอย่างใจเย็น
เม็ดบัวเริ่มรู้สึกประหม่าเมื่อคนไม่คุ้นเคยเดินเข้ามาใกล้
“เฮ้ ยักษ์สาว” เกาเผิงทักทายมันพร้อมรอยยิ้ม
“ฮือ…” เม็ดบัวครางออกมาเล็กน้อยก่อนจะวิ่งหนีไป
“มันขี้อายเกินไป เธอต้องฝึกมันอย่างหนักล่ะ ฉันรู้ว่ามันไม่เต็มใจที่จะทรมานจากการฝึกหนัก แต่ถ้าเธอไม่พยายามอาจเป็นการทำลายอนาคตของเม็ดบัว” เกาเผิงกล่าว
…
ก่อนกลับบ้านเกาเผิงแวะตลาดซื้อของ
ถึงเวลายกระดับต้าซื่อจากระดับสูงเป็นระดับสมบูรณ์ในที่สุด
เมื่อกลับถึงห้อง เกาเผิงเตรียมของอย่างละเมียดละไม เนื่องจากวัตถุดิบทั้งหมดมีความเป็นพิษสูง หากเกิดอุบัติเหตุไม่คาดคิด เขาอาจพบปัญหาใหญ่
เกาเผิงสวมชุดสีขาวพร้อมผ้าปิดปากและถุงมือเหมือนนักวิทยาศาสตร์และยังสวมหมวกป้องกันรังสี นั่นทําให้ต้าซื่อรู้สึกขบขันและวิ่งไปรอบตัวเกาเผิง
“อย่าซน เดี๋ยวฉันไม่ยกระดับให้หรอก”
เกาเผิงใช้เวลาต้มวัตถุดิบราวสองชั่วโมง ในที่สุดเมื่อเขาเปิดฝาหม้อก็ปรากฏควันสีดำลอยขึ้นมา
หลังจากควันสีดำจางหายไป ในหม้อจึงเหลือเพียงตะกอนสีดำอยู่ด้านล่าง
เกาเผิงวางหม้อลงบนพื้น “ได้เวลาอาหารค่ำของนายแล้วต้าซื่อ”
…………………………………………….


## 0037-แมงมุมวายร้าย

บทที่ 37 แมงมุมวายร้าย
เสียงเคาะชามของต้าซื่ออย่างรื่นรมย์พร้อมส่ายหนวดบนหัวไปมา
มันดมกลิ่นจากหม้อก่อนจะหันหน้าหนีด้วยความรังเกียจ
“มันเป็นพิษ…มันเป็นพิษ”
เกาเผิงพูดไม่ออก เขารู้ว่าของในหม้อเป็นพิษร้ายแรงจริง แต่ต้าซื่อกำลังบอกเขาว่ามันกลัวพิษอย่างนั้นหรือ?
“กินเสีย เพื่อวิวัฒนาการของนายเอง หากไม่กินแล้วนายจะแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างไร?” เกาเผิงกล่าวเสียงเข้ม
หลังจากถูกดุ ต้าซื่อจึงต้องกล้ำกลืนฝืนกินจนหมดและค่อยๆ ขดตัวเป็นลูกบอล นอนหลับอยู่บนพื้น
…
ณ หุบเขาเงียบสงบ ในถ้ำแห่งหนึ่งไร้แสงลอดผ่าน แมงมุมยักษ์สีเทาสองสามตัวค่อยคลานออกจากส่วนลึกของถ้ำด้วยดวงตาสีเลือด
ส่วนป่าส่วนรกทึบ ตัวนิ่มเกล็ดทองโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ขณะแมงมุมยักษ์พ่นใยเข้ารัดมันเอาไว้ชั่วพริบตา ตัวนิ่มเกล็ดทองคำรามเสียงต่ำและเปลี่ยนเกล็ดให้เป็นใบมีดนับไม่ถ้วนและกลิ้งตัวไปข้างหน้า
เมื่อใยถูกตัดขาด ตัวนิ่มคิดว่ามันหลบหนีพ้น ทว่าถูกใยสีขาวพุ่งใส่อีกครั้งและอีกครั้ง
แมงมุมยักษ์พ่นใยออกมาต่อเนื่องและพันธนาการตัวนิ่มเอาไว้ในรังใยขาวใหญ่ยักษ์ ไม่ว่าตัวนิ่มจะพยายามอย่างไร มันไม่สามารถหลุดรอดไปจากใยแมงมุมที่ถาโถมมาอย่างต่อเนื่องได้
สุดท้ายมันนอนนิ่งอยู่บนพื้นอย่างสูญสิ้นความหวัง ขณะแมงมุมยักษ์ไต่เข้ามาหามัน
ดวงตาสีแดงเลือดจำนวนมากส่องประกายขึ้นจากในถ้ำชัดเจนว่านี่คือรังของพวกมัน
…
“ลุงเฉิน ขอซื้อลูกสนเข็มสิบสี่กิโลกรัมครับ” เกาเผิงกล่าวเมื่อเข้าไปในร้านค้าแห่งหนึ่งในวันเสาร์
“สิบสี่กิโลเหรอ?” ชายที่เกาเผิงเรียกลุงเฉินเป็นชายผอมสูงผิวคล้ำ ลูกค้ามักเรียกเขาว่าลุงเฉิน
“เสียใจด้วยคุณเกา เหลือลูกสนเข็มเพียงห้ากิโลกรัมเท่านั้น” ลุงเฉินเอ่ยขอโทษ
เกาเผิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “ถ้าเช่นนั้นผมขอซื้อทั้งหมดครับ”
เนื่องจากสำนักงานนกร็อคทะยานฟ้าของเกาเผิงอยู่ใกล้กับร้านค้าแห่งนี้ เขาจึงมักมาซื้อวัตถุดิบเป็นประจำ
เจ้าของร้านอีกคนกล่าวต่อ “ความจริงแล้ว ไม่ใช่แค่ลูกสนเข็มเท่านั้นหมดสต๊อก แต่มีสินค้าอีกหลายรายการที่ขาดตลาด”
“เกิดอะไรขึ้นครับ?” เกาเผิงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ดัมมี่ต้องกินลูกสนเข็มอีกเก้าสิบกิโลกรัม เพื่อยกระดับเป็นมหากาพย์ หากกระบวนการมันขาดตอน เขากลัวว่ามันจะมีปัญหา
“ร้านค้าของเราได้รับสินค้ามากมายจากที่ดินส่วนตัวที่อยู่ใกล้เมืองฉางอาน” เจ้าของร้านดูดบุหรี่ก่อนกล่าวต่อ “ตอนนี้ข่าวยังไม่ถูกเผยแพร่ออกไป แต่ในช่วงหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมามีแมงมุมวายร้ายย้ายถิ่นมาจากที่อื่นและสร้างปัญหาไปทั่ว พวกมันกินทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า นั่นทำให้สัตว์อสูรในบริเวณนั้น เริ่มอพยพไปอยู่ที่อื่นแล้ว เรื่องนี้ส่งผลกระทบต่อระบบนิเวศน์เป็นอย่างมาก ผมเกรงว่าคุณเกาจะไม่สามารถหาลูกสนเข็มได้พักใหญ่ๆ”
“แมงมุมวายร้าย…” เกาเผิงพึมพำและพยายามจินตนาการถึงสิ่งที่เรียกว่าแมงมุมวายร้าย
“แมงมุมวายร้ายเป็นชื่อเล่นที่เราใช้ แต่ชื่อจริงๆ ของมันคือแมงมุมปีศาจสีเทาหรืออะไรทำนองนี้แหละ ผมจำไม่ได้นักหรอก” เจ้าของร้านทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้นและใช้เท้าเหยียบก้นบุหรี่ “หากคุณเกาต้องการสินค้า คงต้องหามันด้วยตัวเองแล้วล่ะ”
เกาเผิงเดินออกมาจากร้านค้าและถอนหายใจ ตอนนี้เป็นชั่วโมงเร่งด่วนถนนเต็มไปด้วยผู้คน แต่เขาต้องรีบทำธุระให้เสร็จและกลับไปดูต้าซื่อที่กำลังวิวัฒนาการ
ลูกสนเข็มเป็นสินค้าที่มีความต้องการซื้อสูงเพราะมันเป็นอาหารของสัตว์อสูรธาตุหยินทุกชนิด เกาเผิงไม่สามารถเพิกเฉยได้ หลังจากได้ยินข่าวนี้เขาจึงเริ่มกักตุนลูกสนเข็ม
เกาเผิงเดินไปทุกร้าน เขากว้านซื้อลูกสนเข็มมาทั้งหมด สุดท้ายเขาได้มาเพียงสี่สิบห้ากิโลกรัม
อย่างไรก็ตาม เขาไปยังสำนักงานนักล่าเพื่อมอบภารกิจหาลูกสนเข็มเป็นจำนวนหนึ่งร้อยสามสิบหกกิโลกรัมด้วยเงินรางวัลหนึ่งพันหนึ่งร้อยดอลลาร์พันธมิตร มีลูกสนเข็มอยู่ตามถิ่นทุรกันดารหลายแห่ง ทว่ามันมักกระจายตัวกันออกไป การรวบรวมจึงต้องใช้เวลาและพลังงานค่อนข้างมาก
แต่เกาเผิงสามารถทำงานให้สำเร็จได้ด้วยการใช้เงิน เขาไม่จำเป็นต้องออกไปเก็บรวบรวมมันด้วยตนเอง
เมื่อกลับถึงบ้าน เกาเผิงเปิดคอมค้นหน้าข่าวเกี่ยวกับแมงมุมปีศาจสีเทา หลังจากอ่านข่าวเกี่ยวกับแมงมุมปีศาจสีเทาแล้วพบว่า “แมงมุมพวกนี้ช่างน่ากลัว”
เกาเผิงเลื่อนดู บทความของแมงมุมปีศาจสีเทา
“สุดช็อก! แมงมุมยักษ์โหดร้ายป่าเถื่อนที่สุด...”
“คุณจางที่อยู่ในเมืองเล่าให้เราฟังว่า มันเป็นคืนที่น่าหวาดกลัวที่สุด เขาเกือบกลายเป็นอาหารของแมงมุมวายร้ายแล้ว!”
“แมงมุมสายพันธุ์ใหม่ปรากฏตัวขึ้นแล้วในป่าหินดําใกล้กับเมืองฉางอาน ตอนนี้ทางรัฐบาลได้ประกาศเตือนประชาชนในพื้นที่ อย่าเข้าใกล้ป่าโดยไม่จำเป็น”
…………………………………………….


## 0038-ฉันต้องการเพียงแค่สามวันเท่านั้น

บทที่ 38 ฉันต้องการเพียงแค่สามวันเท่านั้น
เกาเผิงเลื่อนคลิกอ่านข่าวจากทางรัฐบาล
ใจความสำคัญของมันคือ มีสัตว์อสูรชนิดใหม่ปรากฏขึ้นและกำลังคุกคามป่าหินดำ พวกมันมีพลังทำลายล้างสูงและชอบเก็บสะสมอาหาร
โชคดีที่ทางรัฐบาลสามารถอพยพประชาชนในบริเวณใกล้เคียงออกมาได้อย่างปลอดภัย ขณะเดียวกัน รัฐบาลกำลังค้นหารังของพวกแมงมุมปีศาจสีเทาและตรวจสอบพฤติกรรมของสัตว์อสูรชนิดนี้
ภัยคุกคามครั้งนี้ถูกประเมินอยู่ในระดับสามดาว
นี่ไม่ใช่ระดับต่ำ เมื่อปีก่อนมีสัตว์อสูรชนชั้นนักรบบุกเข้ามาในเมือง มันถูกประเมินเป็นระดับสี่ดาว
ดูเหมือนว่าเกาเผิงจะไม่สามารถหาซื้อลูกสนเข็มในเมืองได้ในเร็วๆ นี้  และเขายังต้องการซื้อสิ่งของมากักตุนเอาไว้ที่บ้าน แต่อย่างไรก็ตาม ตู้เย็นของเขาสามารถบรรจุสิ่งของได้อย่างจำกัด ดังนั้นเขาจึงต้องปัดความคิดนี้ทิ้งไป
เกาเผิงเดินออกจากห้องนอนมายังห้องนั่งเล่น ดัมมี่ยังแทะเล็มเข็มสนเงินของมันอย่างไร้อารมณ์ ตอนนี้ร่างกายของดัมมี่ใหญ่โตขึ้นเล็กน้อยจากสองสัปดาห์ก่อนหน้า กระดูกของมันยังดูดำเงางามมากขึ้นอีกด้วย
ทางด้านต้าซื่อ มันยังนอนนิ่งอยู่ตรงมุมห้องนั่งเล่น เกาเผิงเฝ้ามองมันอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเดินเข้าไปในครัว
“คืนนี้ฉันจะทำซุปซี่โครงสาหร่าย” เพียงไม่นานห้องครัวอบอวลด้วยกลิ่นหอมหวน
หนวดบนหัวของต้าซื่อทํางานทันที ดวงตาของมันยังปิดอยู่แต่ร่างกายกลับคลานมาห้องครัวโดยอัตโนมัติ
เมื่อมันเข้ามาแล้วจึงเปิดเปลือกตาขึ้นและจ้องมองอาหารในมือของเกาเผิง
“ชู่! หิวแล้ว”
สองเสียงแตกต่างกันดังขึ้นในหัวของเกาเผิง
“อีกแป๊บหนึ่ง” เกาเผิงตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่ทันใดนั้นเขากลับตระหนักได้ว่า ‘หือ! ต้าซื่อกำลังอยู่ระหว่างการวิวัฒนาการไม่ใช่หรือ?’
เขาหันกลับและมองข้อมูลของต้าซื่อ ตอนนี้ระดับของมันเปลี่ยนจากสูงเป็นสมบูรณ์เรียบร้อยแล้ว
ทว่าตามรูปร่างของมันไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงมากนัก มีเพียงหนวดบนหัวของมันเท่านั้นมีลวดลายสีทองเพิ่มเข้ามา
หลังจากอาหารเย็น เกาเผิงได้รับสายโทรศัพท์จากผู้จัดการบริษัทบลูชิลด์ หลิวเฉินหลิน “ขอโทษที่รบกวนคุณในเวลานี้” หลิวเฉินหลินกล่าว
“ไม่เป็นไรครับ ผมยังไม่ได้เข้านอน” เกาเผิงปิดเสียงโทรทัศน์ก่อนถาม “ผู้จัดการหลิว มีเหตุฉุกเฉินหรือครับ?”
“ถูกต้องครับ คุณเกาพอจะมีเวลามาพบเราในคืนนี้ได้หรือไม่ครับ?” หลิวเฉินหลินพยายามควบคุมน้ำเสียงของตนเอง แต่เกาเผิงก็ยังสัมผัสได้ถึงความกังวลของเขา
เกาเผิงมองนาฬิกา และเวลานี้พึ่งสองทุ่มเท่านั้น เขาพยักหน้าก่อนตอบ “ได้ครับ” เขารับเงินมาแล้ว ดังนั้นเขาจึงต้องให้ความช่วยเหลือ
“เยี่ยมเลยครับ” หลิวเฉินหลินถอนหายใจ
หลังจากวางสาย หลิวเฉินหลินเดินทางมารับเกาเผิงด้วยตนเอง
“หือ ทำไมผู้จัดการหลิวมาเร็วนัก?” เกาเผิงสงสัย
“คุณเกา คุณได้ยินข่าวเกี่ยวกับแมงมุมปีศาจสีเทามาแล้วใช่ไหมครับ?” หลิวเฉินหลินเปิดประเด็นทันที
“ใช่ครับ ผมได้ยินข่าวมาบ้างแล้ว” เกาเผิงพยักหน้า
“ผมจะไม่อธิบายสิ่งที่รัฐบาลประกาศออกมา ตอนนี้บริษัทของเรารับงานจากบริษัทเอกชนบางแห่งและต้องคุ้มกันพวกเขาในการเดินทางเข้าไปสำรวจป่าหินดํา พวกเขาจะออกเดินทางในสามวันนี้ เนื่องจากแมงมุมปีศาจสีเทาแข็งแกร่งมาก ดังนั้นเราจึงต้องการให้คุณช่วยยกระดับตั๊กแตนปีศาจของเราอย่างเร่งด่วน เพื่อเพิ่มโอกาสรับชัยชนะในการต่อสู้” หลินเฉินหลิงกล่าวอย่างจริงจัง
“ถ้าผมจำไม่ผิด รัฐบาลไม่อนุญาตให้บริษัทเอกชนเข้าไปในบริเวณนั้นไม่ใช่ใช่หรือครับ” เกาเผิงประหลาดใจ
“รัฐบาลเพิ่งจัดประชุมเมื่อหลายวันก่อนและยกเลิกเรื่องนี้ไปแล้ว” หลิวเฉินหลินถอนหายใจ “ในปีที่ผ่านมาสัตว์อสูรวิวัฒนาการไปเร็วมาก สุดท้ายรัฐบาลจึงตระหนักได้ว่าไม่สามารถต่อสู้กับพวกมันโดยลำพังได้อีกต่อไปจึงขอความร่วมมือกับเอกชน”
ในฐานะผู้จัดการบริษัทคุ้มภัย หลิวเฉินหลินพอใจกับผลลัพธ์นี้มาก
หลังจากนั้นหลิวเฉินหลินจึงนำเกาเผิงมายังอาคารแห่งหนึ่ง ด้านหน้าประตู มียามในชุดสีน้ำเงินพร้อมกับสัตว์อสูรของพวกเขายืนนิ่งอยู่ราวกับประติมากรรมหิน
ด้านหลังอาคารเป็นสถานที่เปิดโล่งล้อมรอบด้วยกำแพงขนาดใหญ่และตาข่ายไฟฟ้า ตรงกลางของห้องโถงมีตั๊กแตนปีศาจหลายร้อยตัวยืนอยู่
“นี่คือตั๊กแตนปีศาจทั้งหมดที่เรามี” หลิวเฉินหลินแนะนำ
เกาเผิงกวาดตามองข้อมูลของตั๊กแตนปีศาจและเลือกออกมาสิบตัว
“ผมจะทดลองกับสิบตัวนี้”
“เลือกได้ดีมากคุณเกา!” หลิวเฉินหลิงยกนิ้วให้ ตั๊กแตนปีศาจทั้งสิบตัวนี้เป็นตั๊กแตนปีศาจที่ดีที่สุดของบริษัท
“ผมจะเขียนสิ่งที่ต้องใช้ในกระดาษ คุณเพียงไปเตรียมพวกมันมาอย่างรวดเร็วที่สุด ทุกอย่างจะเสร็จสิ้นภายในเวลาสามวัน” เกาเผิงกล่าวเสียงเรียบ
“ทราบแล้วครับ”
หลังจากเกาเผิงส่งกระดาษรายการสิ่งของที่ต้องใช้ให้กับหลิวเฉินหลิน เขารีบดำเนินการต่อ ใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมง ของในรายการทุกอย่างส่งมาถึงเกาเผิง
“คุณเกา ทุกอย่างพร้อมแล้ว” หลิวเฉินหลินเช็ดเหงื่อบนหน้าผากด้วยความกังวล
เกาเผิงไม่แม้แต่จะหันหลังกลับไปมอง เขาสวมชุดคลุมและหน้ากากหนาแน่น
ด้านหน้ามีหม้อขนาดใหญ่กำลังเดือดพล่านตั้งอยู่ขณะไอร้อนพุ่งเข้าปะทะใบหน้าของเขา
…………………………………………….


## 0039-ตั๊กแตนหยกสี่ปีก

บทที่ 39 ตั๊กแตนหยกสี่ปีก
หากหม่าเจียงอยู่ที่นี่ เขาจะต้องพบกับฉากที่คุ้นเคยมาก มีน้ำเดือดอยู่ในหม้อใบใหญ่ ส่วนผสมต่างถูกโยนลงไปราวกับการทำอาหาร
วัตถุดิบบางส่วนมีคุณสมบัติธาตุน้ำ เมื่อนำมาผสมกับวัตถุดิบธาตุไม้จะทำให้ผลลัพธ์ดีขึ้น สิ่งนี้จะทำให้ตั๊กแตนปีศาจที่เป็นธาตุไม้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น
เขาหยิบสิ่งของชิ้นหนึ่งราวฟองอากาศขึ้นมาและใช้เข็มเล็กเจาะรูก่อนใส่ลงไปในหม้อ
ผ่านไปสักพัก ส่วนผสมทั้งหมดจึงค่อยๆ ซึมเข้าไปในฟองอากาศ เขาทำซ้ำจนฟองอากาศเต็มไปด้วยวัตถุดิบจำนวนสิบฟอง
สิบนาทีต่อมา เขานำพวกมันออกมาวางไว้บนถาดไม้
หลังจากตั๊กแตนปีศาจทั้งสิบตัวกินฟองอากาศเหล่านี้เข้าไป ร่างกายของพวกมันพลันเกิดการสั่นสะท้านขึ้น ก่อนจะเริ่มปิดเปลือกตาและนอนลงบนพื้น
ขั้นตอนแรกเสร็จสิ้น แต่เกาเผิงยังเตรียมวัตถุดิบในขั้นตอนต่อไป
ยามดึกเงียบสงัดในห้องปฏิบัติการ เกาเผิงทำงานอยู่เพียงลำพัง เขาทำงานตลอดทั้งคืน กระทั่งรุ่งเช้ามาถึง เขาจึงเปิดประตูออก
จากห้องและปลุกหลิวเฉินหลินที่นอนอยู่ด้านนอกให้ตื่นขึ้น
“คุณเกา ผลลัพธ์เป็นอย่างไรบ้าง?”
“ผมคิดว่าการยกระดับจะประสบความสำเร็จ พวกมันจะตื่นขึ้นในช่วงบ่าย” เกาเผิงรู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อยหลังจากทำงานหนักมาตลอดคืน
“เยี่ยมเลย! ขอบคุณครับคุณเกา” หลิวเฉินหลินพยักหน้า “บริษัทของเราจัดห้องพักไว้สำหรับคุณแล้ว แต่ถ้าคุณต้องการกลับบ้าน เราได้เตรียมรถส่วนตัวไว้บริการคุณเช่นกัน”
เกาเผิงคิดอยู่ชั่วครู่ “ถ้าเช่นนั้นไปส่งผมที่สำนักงานของผมด้วยครับ”
เมื่อกลับไปถึงสำนักงาน เกาเผิงปรับเก้าอี้เอนกายนอนในท่าทีสบายทันที ที่นี่ค่อนข้างเงียบ มีลูกค้าไม่กี่คนเข้ามาใช้บริการสำนักงานของเขา
เกาเผิงตื่นขึ้นอีกครั้งในช่วงบ่าย เป็นไปตามคาด ไม่มีลูกค้ามาพบเขาในช่วงเช้า
เขาได้รับข้อความจากหลิวเฉินหลินว่าตั๊กแตนปีศาจเริ่มเกิดการวิวัฒนาการแล้ว เกาเผิงไม่แปลกใจกับเรื่องนี้ ตั๊กแตนปีศาจทั้งสิบที่เขาเลือก มันมีความพร้อมจะวิวัฒนาการอยู่แล้ว โดยแต่ละตัวมีเลเวลอยู่ที่ยี่สิบเขาเพียงแค่ยกระดับเลเวลของพวกมันขึ้นอีกหนึ่งเลเวลเท่านั้น
อีกด้านหนึ่ง หัวใจของหลิวเฉินหลินกำลังเต้นอย่างรุนแรง ขณะเฝ้ามองตั๊กแตนปีศาจที่กำลังวิวัฒนาการอย่างต่อเนื่อง บนแผ่นหลังของพวกมันมีปีกคู่ใหม่งอกออกมา ด้วยการสะบัดปีกเบาๆ ของเหลวที่ติดอยู่บนปีกกระจายออก แรงลมจากการสะบัดปีกยังทำให้ผมของหลิวเฉินหลินปลิวตามด้วย
แสงสีเขียวส่องสว่างขึ้นบนร่างกายของพวกมันเป็นเวลาสิบห้านาทีก่อนจะสิ้นสุดลง
ตั๊กแตนปีศาจทั้งสิบมีร่างกายสูงขึ้นประมาณสามเท่าจากก่อนหน้านี้ ปีกของพวกมันเพิ่มขึ้นอีกคู่หนึ่ง แขนขาของพวกมันส่องประกายราวกับหยกเขียว
ตั๊กแตนปีศาจที่ยืนอยู่รอบๆ ต้องถอยห่างกัน เพราะพวกมันไม่ใช่สัตว์สังคม เมื่อพบกับสัตว์ชนิดเดียวกันพวกมันจะไม่วิ่งเข้ารวมกลุ่ม แต่จะล่าถอยหรือซ่อนตัวแทน
“ชนชั้นนักรบ ตั๊กแตนหยกสี่ปีก…” หลิวเฉินหลินพึมพำ เขาขยับกรอบแว่นตาของตนราวกับกำลังมองงานศิลปะสวยงาม
ก่อนหน้านี้บริษัทของเขาเคยมีตั๊กแตนปีศาจที่สามารถวิวัฒนาการได้ในระดับนี้มาก่อน แต่มันก็เป็นเรื่องยากที่จะประสบความสำเร็จ แม้กระทั่งบริษัทสกายเซาเทิร์น ผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรชนิดนี้ก็ยังพบกับความยากลำบากเช่นเดียวกัน นั่นทําให้บริษัทบลูชิลด์ต้องสูญเสียค่าใช้จ่ายจํานวนมหาศาลในการยกระดับตั๊กแตนปีศาจแต่ละตัว
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเด็กหนุ่มผู้นี้เป็นโชคลาภของพวกเขา
หลิวเฉินหลินถอนหายใจด้วยความโล่งอก การว่าจ้างเกาเผิงถือเป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดจริงๆ
ก่อนหน้านี้ เขาเพียงแค่ทำตามคำสั่งของคนๆ หนึ่งเท่านั้น แต่ตอนนี้เขารู้สึกชื่นชมเด็กหนุ่มผู้นี้จนหมดหัวใจ
ลุงของหลิวเฉินหลินกล่าวว่า อย่าทำให้เกาเผิงขุ่นเคืองใจ เขาไม่รู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของเกาเผิงนั้นเป็นอย่างไร แต่เพียงแค่ความสามารถของเด็กหนุ่มผู้นี้ ก็ทำให้หลิวเฉินหลินรู้สึกยกย่องเขาเป็นอย่างมาก
…
สามวันต่อมา ณ ชายป่าหินดำ มีทหารจำนวนมากเฝ้าระวังพื้นที่บริเวณดังกล่าวเอาไว้ ด้านหลังยังมีรถถังติดปืนใหญ่หลายคันจอดอยู่
“เราดีใจที่พวกคุณมา” ตัวแทนกลุ่มทหารกล่าว
มีกลุ่มคนยืนอยู่ด้านหน้าพวกเขา ผู้คนเหล่านี้ยืนแยกกลุ่มกัน ชัดเจนว่าพวกเขามาจากต่างองค์กร
อย่างไรก็ตาม กลุ่มที่สะดุดตาที่สุดคือ กลุ่มบริษัทบลูชิลด์ เพราะตั๊กแตนหยกสี่ปีกได้รับความสนใจจากทุกคนและสร้างกดดันให้กับพวกเขา
สัตว์อสูรชนชั้นนักรบแปดตัว!
ในแต่ละองค์กรจะมีสัตว์อสูรสายพันธุ์นักรบมาเพียงสามหรือสี่ตัวเท่านั้น และไม่มีทางที่พวกเขาจะส่งกำลังรบทั้งหมดมาในภารกิจเดียว ฉะนั้นบริษัทนี้จึงเป็นที่สนใจแก่กลุ่มอื่นมาก
“จากการตรวจสอบก่อนหน้านี้ เราพบว่าจุดอ่อนของแมงมุมปีศาจสีเทาคือไฟ พวกมันตอบสนองด้วยความหวาดกลัวต่อไฟอย่างชัดเจน!”
…………………………………………….


## 0040-เจ้าป่าของป่าหินดำ

บทที่ 40 เจ้าป่าของป่าหินดำ
เมื่อได้ยินว่าแมงมุมปีศาจสีเทากลัวไฟ หลายคนจึงหันไปให้ความสนใจทางกลุ่มที่ยืนอยู่ทางทิศตะวันตก
นี่คือทีมหญิงล้วน พวกเธอสวมชุดสีขาว มัดผมหางม้าหรือทำทรงผมบ๊อบ กำลังยืนรวมกลุ่มอยู่ ข้างพวกเธอล้วนเป็นสัตว์อสูรธาตุไฟ
นอกเหนือจากองค์กรใหญ่ ยังมีกลุ่มนักล่าอิสระรวมตัวกันมาเช่นกัน
เมื่อหนึ่งปีก่อน กลุ่มนักล่าอิสระรวมตัวกันจัดตั้งเป็นสมาคมนักล่าสัตว์อสูรอย่างถูกต้องตามกฎหมาย
ผู้คนยังกล่าวกันว่า ในเขตหัวเซี่ยทางทิศตะวันออกเฉียงใต้มีกลุ่มนักล่าขนาดใหญ่ที่มีสมาชิกมากกว่าหนึ่งร้อยคน
“ดูเหมือนครั้งนี้ กัปตันซ่งจะได้รับชัยชนะ” หลิวเฉินหลินกล่าวกับกัปตันทีมหญิงล้วนพร้อมรอยยิ้ม
“กล่าวชมกันเกินเสียจริง ตั๊กแตนปีศาจของคุณยกระดับขึ้นแล้ว ฉันเกรงว่าพวกคุณจะปฏิบัติภารกิจสำเร็จเป็นกลุ่มแรก”
“ผมเชื่อว่าพวกคุณทุกคนได้อ่านข้อมูลที่เราส่งให้เมื่อวานนี้เรียบร้อยแล้ว แมงมุมปีศาจสีเทาสะสมอาหารไว้เป็นจำนวนมากในรังของพวกมัน นั่นหมายความว่าพวกมันอาจมีจํานวนนับไม่ถ้วน” เจ้าหน้าที่รัฐบาลกล่าว
“นี่เป็นภารกิจสำคัญ ผมหวังว่าทุกคนจะพยายามอย่างดีที่สุดและช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ตราบใดที่ภารกิจนี้ประสบความสำเร็จ พวกคุณจะได้รับรางวัลจากรัฐบาล” เจ้าหน้าที่รัฐบาลเกรงว่ากลุ่มคนเหล่านี้จะต่อสู้กันเอง ดังนั้นพวกเขาจึงต้องให้รางวัลกับทุกคน
ทันทีที่เจ้าหน้าที่พูดเสร็จ จู่ๆ แมงมุมปีศาจสีเทาพลันปรากฏตัวขึ้นทันควัน โดยไม่ทราบว่าจำนวนพวกมัน กลุ่มทหารเร่งหันปืนไฟไปยังฝูงสัตว์ร้ายปรากฏตัว
เจ้าหน้าที่อาวุโสกล่าวอย่างจริงจัง “ขอให้ทุกคนโชคดี”
จากนั้นเขาหันหน้าไปทางป่าหินดําและออกคําสั่ง “ยิงมัน!” ปืนไฟยิงกระสุนเพลิงออกไปทันที
ตูม ตูม ตูม ตูม!
แมงมุมปีศาจสีเทากรีดร้องโหยหวน ทว่าพวกมันไม่มีทีท่าจะล่าถอยเปลวเพลิงนั้นแต่อย่างใด จนทำให้แมงมุมปีศาจสีเทาถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน
ชายป่าในระยะหลายกิโลเมตร เริ่มใช้ไฟเผาทำลายแมงมุมปีศาจสีเทา มันทำได้เพียงหลบหนีและกรีดร้องเสียงแหลมด้วยความหวาดกลัว
นี่คือพลังอำนาจของอาวุธสมัยใหม่ที่ทำให้มนุษย์ยังสามารถปกครองโลกใบนี้ต่อไปได้
“โฮก…” เสียงคำรามดังออกมาจากป่า ต้นไม้ถูกแหวกออกและเผยให้เห็นสิ่งมีชีวิตขนดำสร้างความตื่นตะหนกให้กับทุกคน
ทันใดนั้นกำปั้นขนาดเท่ารถยนต์ของมันทุบลงบนพื้นทำให้ผู้คนรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือน
“ตูม”
คิงคองสีดําสูงสี่เมตรละเท้าสีทองปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าทุกคน
คิงคองทมิฬ! มันคือเจ้าป่าของที่นี่!
บรรยากาศเงียบสงัด สัตว์อสูรต่ำกว่าชนชั้นนักรบทิ้งตัวลงบนพื้นด้วยร่างสั่นเทา ขณะสัตว์อสูรชนชั้นนักรบยังยืนนิ่งและไม่ส่งเสียงใดออกมา
“นี่คือเจ้าป่าของป่าหินดํา” หลิวเฉินหลินกล่าวกระอึกกระอัก พวกเขาโชคร้ายที่บังเอิญรบกวนเจ้าป่าของป่าหินดําตัวนี้โดยไม่คาดคิด
ตูม ตูม!
กำปั้นของมันทุบลงบนพื้นและสร้างแรงสั่นอย่างต่อเนื่อง ร่างกายใหญ่โตของมันเหมือนสัตว์จากยุคดึกดำบรรพ์ ขณะใบหน้าของมันยับย่นอย่างน่าขนลุก
นี่เป็นครั้งแรกของหลายคนได้พบเห็นผู้ปกครองแห่งป่าหินดำในตำนานตัวนี้
ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมันจะออกมาจากส่วนลึกของป่า
ผู้คนเริ่มคิดหาทางหลบหนี พวกเขาไม่สามารถรับมือสัตว์อสูรระดับสูงเช่นนี้ แม้จะมีสัตว์อสูรชนชั้นนักรบหลายตัวรวมถึงปืนใหญ่จำนวนมากด้านหลัง ยังถือมีโอกาสน้อยมากที่จะได้รับชัยชนะ
วี๊ด…
ทันใดนั้น เกิดเสียงกรีดร้องแหลมสูงกลับดังขึ้นมาจากด้านบน ขณะเงามืดของสิ่งมีชีวิตบางชนิดบดบังดวงอาทิตย์เอาไว้
เมื่อทุกคนเงยหน้าขึ้นดู จึงพบว่ามันเป็นอินทรีย์ตัวหนึ่ง
“อินทรีย์ทองคำ!” ทุกคนตื่นเต้น พวกเขาปลอดภัยแล้ว มันคือผู้พิทักษ์ที่แข็งแกร่งที่สุดของเมืองฉางอาน อินทรีย์ทองคำ!
เหตุผลที่ทหารเมืองฉางอานสามารถครอบครองอินทรีย์ทองคำไว้ได้  เป็นเพราะว่ามันเป็นอินทรีย์ที่ทหารเลี้ยงเอาไว้ตั้งแต่ยังเด็ก ทว่าหลังจากเกิดมหาภัยพิบัติทำให้มันวิวัฒนาการ
การปรากฏตัวของอินทรีย์ทองคำสร้างแรงกดดันให้กับคิงคองทมิฬทำให้มันต้องก้าวถอยหลังกลับไปพร้อมกับส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธ
อินทรีย์ทองคำบินวนเวียนอยู่บนท้องฟ้าอย่างสง่า
คิงคองทมิฬทุบหน้าอกของตนอย่างเหลืออดจ้องมองกลุ่มมนุษย์ด้วยความเกลียดชัง ก่อนหันหลังกลับเข้าไปในป่า
“บางสถานการณ์เราไม่สามารถช่วยได้ ฉะนั้นอย่าทำลายป่ามากเกินไป มิฉะนั้นคิงคองทมิฬอาจออกมาอีกเมื่อไรก็ได้” เจ้าหน้าที่รัฐบาลกล่าวเมื่อเห็นคิงคองทมิฬจากไป
กลุ่มคนที่มาที่นี่ล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญเต็มไปด้วยความมั่นใจ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคิงคองทมิฬ ความเย่อหยิ่งของพวกเขากลับอันตรธานหายไปทันที
ก่อนจะก้าวไปสู่ระดับโลก เส้นทางของพวกเขายังอีกยาวไกล
นายทหารขมวดคิ้วถาม “รัฐบาลสามารถแก้ปัญหานี้ได้ด้วยตนเอง แล้วเหตุใดเราจึงต้องพึ่งพาพวกเขา?”
เจ้าหน้าที่รัฐบาลส่ายหัว “โลกเปลี่ยนแปลงไปรวดเร็วและขยายช่องว่างระหว่างมนุษย์กับสัตว์อสูรขึ้นอย่างต่อเนื่อง นั่นทำให้รัฐบาลกับเอกชนต้องร่วมมือกันเพื่ออนาคตของโลกใบนี้”
…………………………………………….


## 0041-นางพญาแมงมุม

บทที่ 41 นางพญาแมงมุม
ในถ้ำมืดสนิท เสียงฝีเท้าดังออกมาจากส่วนลึกของถ้ำ ภายใต้แสงสว่างของตะเกียง แมงมุมปีศาจสีเทานับไม่ถ้วนวิ่งมาจากทุกทิศทาง
ทันใดนั้นพยัคฆ์วายุเพลิงตัวใหญ่อ้าปากพ่นเปลวไฟหมุนวนออกไปด้วยความเร็วสูง
แมงมุมปีศาจสีเทาไม่สามารถหลบหนีได้ถูกเผาทำลายและมันส่งเสียงกรีดร้องด้วยความสิ้นหวัง
พวกมันถูกกำจัดอย่างรวดเร็วด้วยเปลวเพลิงของพยัคฆ์วายุเพลิง
“ไม่ดีเลยนะ เรากำลังสิ้นเปลืองพลังงานมากเกินไป” หญิงในชุดขาวผู้หนึ่งขมวดคิ้ว
แม้พวกเธอจะสามารถสังหารแมงมุมปีศาจสีเทาได้อย่างง่ายดาย แต่พวกมันมีจำนวนมากเกินไป ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพยัคฆ์วายุเพลิงของพวกเธอจะหมดแรงในเร็วๆ นี้
“เราควรใช้การต่อสู้ระยะประชิดและหลีกเลี่ยงการโจมตีระยะไกล ให้สัตว์อสูรสายป้องกันอยู่ด้านหน้า สัตว์อสูรสายสนับสนุนอยู่ตรงกลาง สัตว์อสูรสายโจมตีอยู่ด้านข้าง เราต้องไม่ปล่อยให้ทีมอื่นไปถึงที่นั่นก่อนพวกเรา” กัปตันซ่งกล่าวมาจากด้านหลัง คนอื่นพยักหน้าและจัดขบวนรบใหม่
บางอย่างบนไหล่ของกัปตันซ่งคือ หนูเพลิงแดงที่มีหนวดยาวมันกวาดตามองสภาพแวดล้อมตลอดเวลา
ด้านหน้าขบวนรบคือ หนูเกราะแดง มันมีพลังป้องกันสูงมากและยังมีคุณสมบัติธาตุไฟ
แมงมุมปีศาจสีเทาพ่นใยสีขาวออกมาต่อต้านหนูเกราะแดง แต่ปีศาจดอกไม้หนามที่อยู่ตรงกลางใช้เถาวัลย์หนามของพวกมันตัดเส้นใยเหล่านั้น
หนูเพลิงแดงพ่นไฟไปที่เกราะของหนูเกราะแดง ทำให้เกราะของพวกมันลุกไหม้ขึ้นและสามารถเปิดเส้นทางด้านหน้าได้อย่างง่ายดาย
ใยสีขาวถูกเผาและส่งกลิ่นเหม็นไหม้ลอยคละคลุ้งขึ้นในอากาศ
นี่เป็นรูปแบบการต่อสู้ที่กัปตันซ่งสร้างขึ้นด้วยตัวเองและชัดเจนว่ามันมีประสิทธิภาพสูงมาก
ในถ้ำมีเส้นทาง สลับซับซ้อนและลึกมาก
กลุ่มของพวกเธอได้ยินเสียงของการต่อสู้ดังออกมาจากส่วนลึกของถ้ำ ทำให้การแสดงออกของกัปตันซ่งเปลี่ยนไป เพราะนั่นหมายความว่ามีทีมอื่นอยู่ด้านหน้าพวกเธอ
เมื่อสถานการณ์เป็นเช่นนี้ ทีมหญิงชุดขาวจึงต้องเร่งฝีเท้าเข้าไป ในไม่ช้า พวกเธอเร่งวิ่งมาถึงต้นตอของเสียงแล้ว
ที่นี่กว้างมากและพวกเธอเห็นกลุ่มของบริษัทบลูชิลด์ที่มาถึงก่อนหน้าพวกเธอ
ในส่วนลึกที่สุดของถ้ำปรากฏแมงมุมขนาดใหญ่นอนอยู่ รอบตัวของมันเต็มไปด้วยของเหลวสีขาวห่อหุ้มไข่สีขาวจำนวนมากเอาไว้ แน่นอนว่ามันคือนางพญาแมงมุม!
สัตว์อสูรหลายตัวกำลังต่อสู้กับแมงมุมยักษ์ด้วยการโจมตีทุกชนิด อย่างไรก็ตามราวกับการโจมตีเหล่านั้นจะไม่สามารถทําอะไรนางพญาแมงมุมตัวนี้ได้
“นางพญาแมงมุมมีพลังการต่อสู้ไม่มากนัก มันจะสร้างตัวลูกที่แข็งแกร่งกว่าออกมา อย่าหลงเชื่อเพียงขนาดร่างกายของมันนะ” มีใครบางคนตะโกน
“ตราบเท่าที่พวกเราร่วมมือกัน พวกเราจะสามารถฆ่านางพญาแมงมุมได้ ไว้เราค่อยไปแบ่งสมบัติตามสิ่งที่แต่ละคนทำทีหลังแล้วกันนะ” หลิวเฉินหลินกล่าว
“ตกลง” กลุ่มหญิงสาวตอบรับและออกคําสั่งให้สัตว์อสูรของตนโจมตีนางพญาแมงมุม แต่มันไม่ตอบโต้ใดๆ มันเตรียมตัวผลิตแมงมุมชุดใหม่
เมื่อเวลาผ่านไป ไข่สีขาวถูกทำลายจนหมด และการโจมตีสามารถสร้างบาดแผลบนร่างของนางพญาได้และมีของเหลวสีเหลืองเข้มไหลออกมา
เมื่อเห็นนางพญาแมงมุมได้รับบาดเจ็บ กลุ่มคนรู้สึกตื่นเต้นและออกคําสั่งให้สัตว์อสูรของตนโจมตีรุนแรงมากขึ้น
ตั๊กแตนหยกสี่ปีกพุ่งไปข้างหน้าโดยทิ้งผู้ติดตามเอาไว้เบื้องหลัง มันฟาดแขนออกไปเป็นรูปกากบาท
ฉัวะ!
เกราะคริสทัลปกป้องร่างกายของนางพญาแมงมุมถูกตัดขาดในที่สุด
ซี่…
นั่นทําให้นางพญาแมงมุมไม่สามารถอยู่เฉยได้อีกต่อไป ตาสีเหลืองจ้องมองกลุ่มผู้ฝึกสัตว์อสูร มันส่งกรีดร้องแหลมคมดังก้องไปทั่วทั้งถ้ำ
จู่ๆ ผู้ฝึกสัตว์อสูรบางคนถึงกับล้มลงไปพร้อมมีเลือดไหลออกจากหูของเขา
เสียงกรีดร้องนี้ ทำให้ตั๊กแตนหยกสี่ปีกร่วงลงพื้น
นางพญาแมงมุมไม่พลาดโอกาสนี้ มันง้างขาหมายจะฟาดตั๊กแตนหยกสี่ปีกที่ร่วงลงมา
แต่ตั๊กแตนบิดตัวกลางอากาศหลบได้ทันท่วงที ขณะหินก้อนใหญ่ถูกตัดขาดราวกับก้อนเนยสด
นางพญาแมงมุมเริ่มขยับขาทั้งหมดของมันทําให้พื้นหินรอบๆ เกิดการแตกร้าว ด้วยขนาดร่างกายใหญ่โตทำให้มันราวกับนักล่าจากขุมนรก
‘ใครกันบอกว่านางพญาแมงมุมมีพลังการต่อสู้ไม่มาก?’
ทุกคนสบถออกมา
แต่พวกเขาต้องปราบนางพญาแมงมุมให้ได้ เพราะมันคือภารกิจสำคัญที่จะมอบผลตอบแทนขนาดใหญ่ให้กับทุกคน
เวลานี้ กัปตันซ่งตระหนักได้ว่าดวงตาของนางพญาแมงมุมตัวนี้เหมือนเจ้าป่าของป่าหินดํานี้ เพราะสายตามันดูแคลนสัตว์อสูรชั้นต่ำทั้งหมด
นี่คือสัตว์อสูรระหว่างการวิวัฒนาการสู่ชนชั้นนักรบ!
เห็นได้ชัดว่าพวกเขามาขัดขวางกระบวนการวิวัฒนาการของนางพญาแมงมุมตัวนี้ แม้แต่คนโง่ก็สามารถคาดเดาถึงความโกรธเกรี้ยวของมันได้
“ทุกคนวิ่ง!” หลิวเฉินหลิงตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เขาเรียกตั๊กแตนหยกสี่ปีกและขี่หลังมันหลบหนีไปทันที
…………………………………………….


## 0042-ตะขาบสายฟ้าหลังม่วงชนชั้นขุนนาง

บทที่ 42 ตะขาบสายฟ้าหลังม่วงชนชั้นขุนนาง
การอยู่เพื่อช่วยชีวิตสหายถือเป็นเรื่องงี่เง่า เพราะไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตของตนเอง ดังนั้นการวิ่งให้เร็วกว่าผู้อื่นจึงเป็นสิ่งที่ต้องทำหากอยากมีชีวิตรอด
นางพญาแมงมุมคลานไปข้างหน้า แม้ขนาดใหญ่จะทำให้ดูเหมือนเชื่องช้า ทว่าในความเป็นจริงมันค่อนข้างเร็ว
ทุกครั้งที่มันฟาดขาออกมา ทุกสิ่งรอบตัวของมันจะถูกทำลายล้าง ไม่ว่าจะเป็นผู้คนหรือสัตว์อสูรล้วนโชคร้าย ร่างของสิ่งนั้นจะกระจัดกระจายหรือติดในกรงเล็บของมัน
…
ด้านนอกป่าหินดํา เงาสีเขียวบินมาจากระยะไกล
“ภารกิจเสร็จสิ้นเร็วกว่าที่ฉันคิด” เจ้าหน้าที่รัฐบาลกล่าวด้วยรอยยิ้ม
แต่นายทหารกลับแสดงออกด้วยท่าทีแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง เขาขมวดคิ้วและมองตั๊กแตนหยกสี่ปีกที่บินตรงเข้ามา ทันใดนั้น! เขาพลันตระหนักได้ถึงบางสิ่ง
เขาโบกมือและตะโกน “ทุกคนประจำตำแหน่ง เตรียมตัวต่อสู้!”
ปืนใหญ่เล็งมาที่เขา หัวใจของหลิวเฉินหลินแทบกระโดดออกมาจากหน้าอก “อย่าเพิ่งยิง เราอยู่ข้างเดียวกัน!”
ตอนนี้ เขาไม่รู้ว่าต้องหวาดกลัวปืนใหญ่หรือแมงมุมปีศาจสีเทามากกว่ากัน
หลิวเฉินหลินลงมาจากตั๊กแตนหยกสี่ปีก เมื่อลงถึงพื้นเขาแจ้งนายทหารทันที
“สิ่งที่อยู่ในถ้ำไม่ใช่นางพญาแมงมุมธรรมดา มันกำลังวิวัฒนาการไปเป็นชนชั้นนักรบ!” หลิวเฉินหลินตะโกนอย่างต่อเนื่อง
“ใจเย็น ดื่มน้ำก่อน” นายทหารส่งน้ำให้เขา
หลังจากใจเย็นแล้ว หลิวเฉินหลินจึงเริ่มอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังการแสดงออกของผู้คนแตกต่างกันไปเมื่อได้ยินเรื่องราวจากหลิวเฉินหลิน
นายทหารหันไปทางเจ้าหน้าที่รัฐบาลและกล่าวอย่างใจเย็น “ข้อมูลผิดทั้งหมด นี่เป็นการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ นางพญาแมงมุมเก็บซ่อนความแข็งแกร่งของมันเอาไว้”
มีเพียงหลิวเฉินหลินและอีกไม่กี่คนเท่านั้นที่รอดชีวิตกลับออกมาจากถ้ำได้
“มีบางคนกำลังออกมา” บางคนชี้นิ้วไปข้างหน้า
“นางพญาแมงมุมตามมาหรือไม่?” นายทหารไม่เห็นแมงมุมไล่ล่าเขามาแม้แต่ตัวเดียว
“ไม่รู้ ดูเหมือนมันจะไล่ล่าคนอื่น พวกเราแยกกันหนี!” คนที่เพิ่งกลับออกมากล่าวด้วยความตื่นตระหนก
“พวกมันมุ่งหน้ามาทางนี้ใช่ไหม?”
“ไม่”
พวกเขาทำตัวไม่ถูก พวกเขาพร้อมที่จะต่อสู้อย่างดุเดือด แต่นางพญาแมงมุมกลับไม่ได้มุ่งหน้ามาหาพวกเขา
‘หากฉันรู้ว่านางพญาแมงมุมกำลังอยู่ระหว่างวิวัฒนาการ…’
นายทหารก้มหน้าลงด้วยความเสียใจ หากเขารู้ล่วงหน้า เขาจะไม่นำผู้คนมาที่นี่ ผู้คนเหล่านี้ถือเป็นกำลังเสริมสำคัญของเมืองฉางอาน
“ไม่ต้องกังวลไป เจ้าป่าแห่งป่าหินดำจะไม่ปล่อยมันหรอก เสือสองตัวไม่สามารถอยู่ในถ้ำเดียวกันได้ เว้นเสียแต่พวกมันจะเป็นเพศที่แตกต่างในสายพันธุ์เดียวกัน นางพญาแมงมุมเป็นกึ่งชนชั้นนักรบเท่านั้น บางทีมันอาจถูกกินโดยคิงคองทมิฬก็ได้”
นายทหารกล่าวปลอบใจทุกคน
หากสามารถนำนางพญาแมงมุมมาเป็นสัตว์เลี้ยงได้ มันจะเป็นกองกำลังชั้นยอด แต่น่าเสียดายที่มันกำลังวิวัฒนาการ ทำให้แผนการของพวกเขาจบลงอย่างน่าเศร้า
…
“ตู้ม!” กองไม้ด้านหน้าระเบิดขึ้นกลางอากาศ ขณะต้าซื่อวิ่งผ่าน เกาเผิงกล่าวชมเชยมัน “ทำได้ดีมาก นี่คือรางวัลของนาย” เขาโยนขนมปังให้มัน
เขาลูบหัวของมันและคิดว่าถึงเวลายกระดับจากชนชั้นสามัญเป็นชนชั้นขุนนางแล้ว
เลเวลหนึ่งถึงสิบคือสามัญ
เลเวลสิบเอ็ดถึงยี่สิบคือขุนนาง
อาจารย์ทหารเฉินเดินตรวจสอบแบบสุ่ม เมื่อเขาเดินมาใกล้ เด็กที่กำลังเกียจคร้านจึงรีบแสร้งทำเป็นตั้งใจฝึกซ้อม
ในความเป็นจริงผู้ฝึกเหล่านี้รู้ดีว่า นักเรียนคนไหนตั้งใจและคนไหนไม่ตั้งใจ บางคนไม่มีเหงื่อแม้แต่หยดเดียว แต่ทำท่าเหมือนฝึกหนักมาก
เมื่อสัตว์อสูรของพวกเขาถูกกระตุ้นอย่างกะทันหัน พวกมันจึงไม่สามารถตอบสนองและรู้สึกสับสนกับการแสดงออกของเจ้านาย
‘เกิดอะไรขึ้น?’
‘เจ้านายของฉันกำลังทำอะไร?’
‘ไม่ใช่ว่าเขาอนุญาตให้ฉันเล่นหรอกเหรอ?’
“แฮ่…” ฮักกี้สีทองคำรามใส่เจ้านายของมันด้วยความโกรธ ‘นายกล้าแกล้งฉันเหรอ?’
ทุกครั้งที่ฮักกี้สีทองไม่ฟังคำสั่งของเขา เขาจะปล่อยให้หมาป่าจันทราสีเงินของนายทหารข่มขู่มัน แต่ตอนนี้ฮักกี้สีทองหมดอดทน
“เจ้าหมาบ้า อย่ากัดฉัน!”
ผู้ฝึกเฉินเลิกสนใจเด็กหนุ่มกับอัสกี้ที่อยู่ตรงนั้น เขาเดินตรวจต่อไปจนมาถึงเกาเผิง
ดวงตาของผู้ฝึกเฉินส่องประกายขึ้นเมื่อมองเกาเผิง มีนักเรียนไม่กี่คนที่ตั้งใจฝึกสอนสัตว์อสูรแบบเช่นเด็กผู้นี้
“ปัง”
เสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้ง ลังไม้ถูกตัดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเมื่อเผชิญหน้ากับเท้าอันแหลมคมของต้าซื่อ มันหมุนวนราวกับเลื่อยไฟฟ้าอย่างแม่นยำ นี่คือท่าไม้ตายที่เกาเผิงเพิ่งคิดค้นขึ้น โดยการให้ต้าซื่อพันรอบลังไม้ จากนั้นเพิ่มความเร็วเต็มที่ในการเคลื่อนด้วยขาอันแหลมคมซึ่งมันไม่ต่างจากกงจักรดีๆ นี่เอง
“ต่อไป”
ภายใต้คำสั่งของเกาเผิง ต้าซื่อกลับไปฝึกฝนอย่างหนักพร้อมกับเจ้านายของมัน เมื่อต้าซื่อออกวิ่ง เกาเผิงจะวิ่งไปพร้อมกันและให้คำแนะนํากับมันเสมอ
หลังจากผ่านไปสามชั่วโมง แม้รูปร่างของต้าซื่อจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงมากนัก แต่เกาเผิงรู้ดีว่ามันได้ก้าวเข้าสู่เลเวลสิบเอ็ดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
…………………………………………….


## 0043-ยืนยันทางเลือก

บทที่ 43 ยืนยันทางเลือก
หลังจากเหตุการณ์นั้นสามสัปดาห์
หลายวันที่ผ่านมา เกาเผิงต้องเทียวไปเทียวมาบริษัทบลูชิลด์อีกหลายครั้ง หลังจากหลิวเฉินหลินกลับมาจากภารกิจคราวก่อน อารมณ์ของเขาค่อนข้างแย่ นั่นทำให้ทั้งบริษัทตกอยู่ในบรรยากาศอึมครึม แต่เมื่อเขาเป็นคนนอก เขาจึงเลือกไม่ถามดีกว่า
อย่างไรก็ตาม เกาเผิงได้สอบถามหลิวเฉินหลินในภายหลังแล้วและได้รู้ถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
สัตว์อสูรชนชั้นนักรบ!
ใครจะคิดว่าการรับภารกิจของรัฐบาลจะทำให้หลิวเฉินหลินได้พบกับสัตว์อสูรชนชั้นนักรบถึงสองตัว
เกาเผิงต้องการจะปลอบเขา แต่เขาไม่รู้ว่าควรเริ่มต้นอย่างไรดี ดังนั้นมันจึงจบลงด้วยความเงียบ
ภายใต้การดูแลของเกาเผิง ตั๊กแตนปีศาจของบริษัทบลูชิลด์สามารถวิวัฒนาการเป็นตั๊กแตนหยกสี่ปีกได้อีกสี่ตัว
หลิวเฉินหลินต้องการมอบซองแดงให้เกาเผิงเป็นการส่วนตัว แต่เด็กหนุ่มกับปฏิเสธ “ผมคงรับสิ่งนี้ไม่ได้ ผมยังดีไม่พอจะรับมันไว้”
เหตุผลที่หลิวเฉินหลินมอบซองแดงให้เกาเผิง แน่นอนว่าเขาหวังจะได้ร่วมงานกับเด็กหนุ่มในระยะยาว เพราะสัญญาก่อนหน้านี้มีระยะเวลาเพียงหนึ่งปีเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม เกาเผิงไม่มีความคิดจะทำงานกับบริษัทใดในระยะยาว นี่เป็นเพียงการรวบรวมเงินทุนสำหรับแผนการในอนาคตของเขา
เกาเผิงวางแผนว่าจะฝึกฝนต้าซื่อกับดัมมี่จนกว่าพวกมันจะกลายเป็นสัตว์อสูรชนนั้นนักรบก่อนจะนำพวกมันเข้าไปล่าในป่า เมื่อถึงเวลานั้นเขาจะสร้างชื่อในฐานะผู้ฝึกสัตว์อสูรอันแข็งแกร่ง นอกจากนี้เขายังต้องการเดินทางไปที่เมืองหยานจิงเพื่อเข้ารับการทดสอบของผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นสูงอีกด้วย เขาต้องการทั้งงานหลักและงานเสริม นี่คือเส้นทางที่เกาเผิงวางแผนไว้
ส่วนทางด้านหม่าเจียง เขาอาจจะผิดหวังเล็กน้อยที่ได้อันดับสองในการแข่งขันราชันดอกไม้ของเมืองฉางอาน เพราะเหตุนี้เขาจึงไม่ออกจากบ้านเลยตลอดทั้งสัปดาห์
ต่อมาเกาเผิงรู้มาว่าผู้ชนะในการแข่งขันราชันดอกไม้คือปีศาจดอกไม้แดฟโฟดีล สัตว์อสูรชนชั้นขุนนาง แต่นางไม้บีโกเนียของหม่าเจียงเป็นเพียงสัตว์อสูรชนชั้นสามัญ แน่นอนว่ามันย่อมไม่สามารถเปรียบเทียบกับปีศาจดอกไม้แดฟโฟดีล
หลังจากไม่กี่สัปดาห์ เลเวลของต้าซือเพิ่มขึ้นเป็นสิบสาม ขณะดัมมี่เลเวลสิบสี่ มันเป็นเรื่องน่าเศร้าที่ภารกิจรวบรวมลูกสนเข็มของเกาเผิงไม่มีนักล่าคนใดรับทําเลย นั่นทําให้ดัมมี่จ้องมองตู้เย็นที่ว่างเปล่าอย่างโศกเศร้า
…
“นักศึกษาวิชาทหารทุกคนมารวมตัวกันที่นี่” ผู้ฝึกจางตะโกนเรียกทุกคน
ทุกคนรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในวันนี้ บางคนกระโดดไปข้างหน้าด้วยความตื่นเต้น บางคนแสดงออกด้วยความกังวล และบางคนถอนหายใจด้วยความโล่งอก
สิ่งแรกที่ผู้ฝึกสอนทําคือ หยิบกระดาษออกมาจากกระเป๋า
“ฉันจะประกาศรายชื่อคนที่ไม่มีสิทธิ์เข้ารับการทดสอบ”
อาจารย์ทหารก้มลงอ่านออกเสียงหนักแน่น “หลิวเก้อซู เซี่ยเจียงอี  ฮูหลาเติง…”
กลุ่มนักเรียนตะลึงและเริ่มซุบซิบ
อาจารย์ทหารอ่านรายชื่อทั้งหมดอย่างรวดเร็ว จำนวนสามสิบแปดคนที่ถูกคัดออกโดยไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมในการทดสอบ
“ฉันรู้ว่าบางคนไม่พอใจกับเรื่องนี้ แต่ฉันจะพูดสั้นๆ ตลอดสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมา ฉันได้เฝ้ามองทุกกระทำของพวกเธอ”
“หากพวกเธอไม่แม้แต่จะสามารถอดทนฝึกฝนได้ในระยะเวลาสั้นๆ มันจึงไม่มีประโยชน์ที่พวกเธอจะเข้ารับการทดสอบอื่น เซี่ยเจียงอี ไม่ใช่เพราะนายเล่นโทรศัพท์มือถือตลอดเวลาหรอกหรือ? ฮูหลาเติง ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป นายสามารถกลับเข้าสู่ชั้นเรียนตามปกติ เพราะสนามฝึกไม่ใช่โรงนอน”
ทุกคนตะลึงเมื่อได้ยินประโยคเหล่านี้
“ส่วนที่เหลือ พวกเธอสามารถเข้ารับการทดสอบ”
การทดสอบใช้เวลาประมาณสองชั่วโมง คะแนนของการทดสอบถูกบันทึกโดยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ทั้งหมด
การประมวลผลจะเสร็จสิ้นภายในเวลาครึ่งชั่วโมง
“หัวหน้าจาง นี่คือรายชื่อนักเรียนทั้งหนึ่งพันสามร้อยยี่สิบคนที่ผ่านการทดสอบ” ผู้ใต้บังคับบัญชาส่งกระดาษรายชื่อให้กับผู้ฝึกจาง
“พันสามร้อยยี่สิบคน เกินมาร้อยยี่สิบคน รับพวกเขาไว้ทั้งหมด ฉันจะไปคุยกับสำนักงานใหญ่เอง” ผู้ฝึกจางตอบ
“รับทราบ” ผู้ใต้บังคับบัญชาเร่งตอบรับ
นักเรียนพันสามร้อยยี่สิบคนถูกรวบรวมมาอย่างรวดเร็ว
“ตอนนี้ พวกนายผ่านการทดสอบแล้ว หลังจากนี้ การฝึกซ้อมจะไม่ง่ายอย่างที่ผ่านมาอีกต่อไป จงเลือกตำแหน่งในทีมให้กับสัตว์อสูรของเธอ พวกเธอต้องพิจารณาถึงตำแหน่งให้ดี เพื่อให้การฝึกมีประสิทธิภาพมากที่สุด” ผู้ฝึกจางกล่าวเตือน
เกาเผิงคิดพิจารณาเกี่ยวกับตำแหน่งมานานมาก ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจได้
“สายโจมตี” เกาเผิงเลือกตำแหน่งนี้ให้กับต้าซื่อ ด้วยความแข็งแกร่งของต้าซื่อมันเหมาะกับตำแหน่งนี้มาก
จากพันสามร้อยยี่สิบคน มีนักเรียนที่เลือกสายโจมตีมากถึงเจ็ดร้อยคน ส่วนที่เหลืออีกมากกว่าห้าร้อยคนเลือกสายป้องกัน และผู้ที่เลือกสายสนับสนุน รักษา และควบคุมมีน้อยกว่าหนึ่งร้อยคน
…………………………………………….


## 0044-การฝึกในกรง

บทที่ 44 การฝึกในกรง
“เอาล่ะ เมื่อพวกเธอเลือกแล้วต้องรับผิดชอบต่อการตัดสินใจตนเองและดูแลสัตว์อสูรของตัวเองให้ดี”
ผู้ฝึกจางเล่าประสบการณ์เกี่ยวกับการฝึกสัตว์อสูรของเขาก่อนจะนำหุ่นไม้แกะสลักออกมาหลายชิ้น
“วันนี้ฉันจะแสดงวิธีฝึกการเพิ่มพลัง”
“สัตว์อสูรที่แตกต่างกันย่อมมีวิธีการโจมตีแตกต่างเช่นกัน แต่โดยทั่วไปแล้วพวกมันมีพื้นฐานอย่างเดียวกันคือ การใช้ฟัน ขาและหางในการโจมตี แต่สำหรับพวกเราผู้ฝึกสัตว์อสูรย่อมใช้วิธีที่แตกต่างออกไป”
หลังจากกล่าวจบ ผู้ฝึกจางพลันสะบัดมือออกไปด้วยความเร็วสูงฟันฉับไปที่หุ่นไม้ราวกับมีด
ฉับ!
หุ่นไม้แกะสลักถูกแยกออกเป็นสองส่วน
นักเรียนทุกคนตกใจ
ผู้ฝึกจางดึงมือกลับ “นี่เป็นเพียงตัวอย่าง ฉันใช้มือเปล่าโจมตีมุมด้านขวาของฝ่ายตรงข้ามอย่างกะทันหัน นั่นเป็นวิธีการโจมตีของฉัน”
“อาจารย์ หมายความว่าคุณโจมตีฝ่ายตรงข้ามขณะพวกเขาไม่ทันระวังตัวอย่างนั้นหรือ?” ตันเฉียนจินเปิดปากถามโดยไม่ยั้งคิด
ผู้ฝึกจางขมวดคิ้วตอบ “ถูกต้อง เมื่อศัตรูสูญเสียสมาธิ จงฉวยโอกาสนั้นโจมตีโดยไม่ต้องแจ้งเตือน ไม่ว่าอย่างไรมันคือสงคราม”
อาจารย์ทหารเปิดวีดิทัศน์แสดงภาพและวิธีการฝึกฝนรูปแบบต่างๆ ให้นักเรียนดู ปัญหาเดียวคือ เขาถ่ายทอดความรู้จำนวนมากในครั้งเดียวทำให้นักเรียนเริ่มรู้สึกมึนงง
เกาเผิงเรียนรู้สิ่งต่างๆ อย่างตั้งใจ มีหลายสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นในตำราเล่มไหน ทำให้เขาตระหนักถึงปัญหาของตนเองในปัจจุบันและวิธีแก้ไขอีกด้วย นั่นทําให้เกาเผิงรู้สึกมีความสุขมาก
หลังจากการอภิปรายจบ
มู่ไท่ยิงเดินเข้ามาหาเกาเผิง เม็ดบัวติดตามอยู่ด้านหลังมู่ไท่ยิง แต่ดูเหมือนมันจะไม่ขี้กลัวเหมือนก่อนหน้านี้ อย่างไรก็ตามมันยังมองผู้คนด้วยความเขินอายเล็กน้อย
“เฮ้ นี่สําหรับนาย” มู่ไท่ยิงกล่าวและส่งสมุดเล่มหนาให้เกาเผิง ส่วนเกาเผิงส่งสมุดโน้ตสีฟ้าให้เช่นกัน
ทั้งสองแลกเปลี่ยนสมุดบันทึกให้กัน เกาเผิงเรียนคลาสสายโจมตี ส่วนมู่ไท่ยิงเรียนคลาสสายป้องกันในสมุดพวกเขาได้มีเนื้อหาในคลาสนั้น
เกาเผิงรู้สึกพอใจมากเมื่อได้รับสมุดบันทึกเล่มนี้ “ขอบคุณมาก”
“ไม่เป็นไร เราอยู่ทีมเดียวกันก็ต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน” มู่ไท่ยิงกล่าว เธอโบกสมุดโน้ตสีฟ้าในมือของเธอ
ในช่วงบ่ายเวลาฝึกฝน
กรงขังสัตว์อสูรจำนวนมากถูกนำลงมาจากรถบรรทุก มีกรงขังสัตว์อสูรจำนวนสองร้อยกรงอยู่ในสนาม ขณะสัตว์อสูรที่ถูกกักขังอยู่ภายใน ส่งคำรามเสียงต่ำและจ้องมองผู้คนภายนอก
“สัตว์อสูรเหล่านี้เป็นคู่ต่อสู้ของพวกเราหรือ?” นักเรียนบางคนสงสัย
ชายอ้วนที่ยืนอยู่ไม่ไกลกล่าวด้วยความมั่นใจ “พุดเดิ้ลของฉันแข็งแกร่งที่สุด มันสามารถโจมตีสัตว์อสูรเหล่านี้ได้อย่างไม่มีปัญหา”
“พุดเดิ้ลของนายดูแข็งแกร่ง แต่เมื่อมันอยู่ในสนามรบมันกลับหดหัวด้วยความหวาดกลัว ราชาแมงป่องหางเหลืองของฉันสิเยี่ยมที่สุด” อีกคนกล่าว
“ไร้สาระ! แค่แมงป่องหางเหลืองทั่วไป นายตั้งชื่อให้มันว่าราชาด้วยตัวเองไม่ใช่หรือ?” ชายอ้วนเย้ยหยัน
“ฉันไม่ได้ตั้งชื่อให้มัน แต่เมื่อมันวิวัฒนาการแล้ว มันจะกลายเป็นราชาแมงป่องอย่างแน่นอน”
เมื่อเห็นสัตว์อสูรในกรง เด็กนักเรียนต่างรู้สึกตื่นเต้น
“เราจะแบ่งกลุ่มห้าคน เราจะฝึกภาคปฏิบัติกันในไม่ช้า” ผู้ฝึกจางกล่าว
เด็กนักเรียนรีบแบ่งกลุ่มกัน
“ขออาสาสมัครหนึ่งคน” ผู้ฝึกจางกล่าว
เมื่อถึงเวลาต่อสู้จริง กลุ่มนักเรียนกลับไม่กล้าเหมือนก่อนหน้านี้
“ฉันหวังว่าพวกนายจะคว้าโอกาสในการต่อสู้ครั้งแรกไว้นะ เพราะหลังจากการต่อสู้ครั้งแรกผ่านไป สัตว์อสูรจะไม่อยู่ในสภาพที่ดีที่สุด หลังจากสู้หลายครั้ง สัตว์อสูรในกรงจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ดังนั้นพวกนายควรคว้าโอกาสนี้ไว้”
แม้ผู้ฝึกจางจะกล่าวเช่นนี้ แต่เมื่อเด็กนักเรียนเห็นหมีตัวโตพุ่งชนกรงอย่างต่อเนื่อง พวกเขากลับไม่มีความกล้าจะก้าวออกมา
“อาจารย์ครับ เราเปลี่ยนสัตว์อสูรได้ไหมครับ?” นักเรียนชี้นิ้วไปทางสุนัขอีกกรงหนึ่ง
แม้หมีจะดูตัวใหญ่แต่เทียบกับสุนัขที่อยู่อีกกรงไม่ได้เลย
ชื่อสัตว์อสูร หมีขนเหล็ก
เลเวล เก้า[footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ ปกติ
สถานะ ได้รับบาดเจ็บและหงุดหงิด
…
ชื่อสัตว์อสูร หมาในโลหิต
เลเวล สิบ[footnoteRef:1] [1: ]
ระดับ สูง
สถานะ ได้รับบาดเจ็บปานกลางและตื่นตัว
ใครจะคิดว่าหมาในโลหิตเป็นสัตว์อสูรระดับสูง ขณะหมีขนเหล็กอยู่แค่ระดับปกติ
นอกจากนี้มันยังได้รับบาดเจ็บมากกว่าอีกด้วย ถึงมันจะบาดเจ็บแต่ก็อย่าได้ดูถูกมันเด็ดขาดเพราะเราไม่รู้ว่ามันจะทำอะไรได้บ้าง
…………………………………………….


## 0045-นายทำไม่ได้หรอก อย่ามาโกหกหน่อยเลย

บทที่ 45 นายทำไม่ได้หรอก อย่ามาโกหกหน่อยเลย!
หมาในโลหิตนอนบนพื้นนิ่ง แม้มันจะได้รับบาดเจ็บปานกลางตรงขา แต่มันกลับไปไม่ส่งเสียงใดออกมาเลยแม้แต่น้อย ถ้าให้เลือกระหว่างหมีขนเหล็กกับหมาในโลหิตมาต่อสู้ หลายคนคงเลือกหมาในโลหิต
แต่อย่างไรก็ตาม เกาเผิงรู้ดีว่ามันกำลังหงุดหงิดและสามารถอาละวาดได้ทุกเมื่อ นอกจากนี้มันยังเป็นสัตว์อสูรระดับสูง พลังการต่อสู้ของมันย่อมไม่อ่อนด้อยกว่าหมีขนเหล็ก
สิ่งสำคัญที่สุดคือ หมาในโลหิตสามารถต่อต้านพิษได้ในระดับหนึ่ง
“ผมขอเป็นคนแรก” เกาเผิงก้าวเท้าออกไปข้างหน้าเพราะเกรงว่าผู้ฝึกจะให้พวกเขาต่อสู้กับหมาในโลหิตจริงๆ
กรงเหล็กเปิดออก ขณะเกาเผิงส่งต้าซื่อเดินเข้าไปข้างใน
“โฮก…” หมีขนเหล็กคำรามด้วยความโกรธเมื่อเห็นตะขาบสายฟ้าหลังม่วง
แขนขาทั้งสี่ของมันทุบลงบนพื้นก่อนพุ่งเข้ามาหาต้าซื่ออย่างบ้าคลั่ง
แม้มันร่างกายใหญ่โตแต่ความเร็วของมันกลับไม่ด้อยเลย
ต้าซื่อโก่งตัวเป็นคันธนูก่อนจะส่งตัวเองพุ่งออกไปราวกับศรสายฟ้า
มันร่อนลงบนร่างของหมีขนเหล็กและใช้เท้าจิกชั้นไขมันของฝ่ายตรงข้าม
หมีขนเหล็กพยายามดิ้นรน แต่ไม่สามารถสะบัดต้าซื่อออกไปได้
ประกายสายฟ้าอยู่ระหว่างหนวดบนหัวของต้าซื่อ มันเคลื่อนตัวไปยังกะโหลกศีรษะของหมีขนเหล็ก ก่อนจะฝังคมเขี้ยวลงศัตรูอย่างแม่นยำ
หมีขนเหล็กรู้ถึงภัยคุกคาม มันกระแทกแผ่นหลังของมันเข้ากับกรงเหล็กอย่างรุนแรง
หลังจากโดนกระแทกสองสามครั้ง ต้าซื่อได้มึนงงและต้องปล่อยขากรรไกรและปีนขึ้นไปบนกรงเหล็ก เพื่อหลบเจ้าหมีขนเหล็ก ทว่าหมีกลับไปไล่ตามมัน
เกาเผิงได้มองเห็นสถานะของหมีขนเหล็ก จาก ‘ได้รับบาดเจ็บ’ เป็น ‘บาดเจ็บเล็กน้อย’ ต่อด้วย ‘บาดเจ็บปานกลาง’ และสุดท้ายเป็น ‘บาดเจ็บสาหัส’
มันหยุดที่บาดเจ็บสาหัสแถมพ่วงคำว่าติดพิษมาด้วย
หมีขนเหล็กอ่อนแรงล้มไปบนพื้น มันได้ยอมแพ้การต่อสู้
เมื่อต้าซื่อเห็นว่าเหยื่อสู้ต่อไม่ได้ มันคลานลงมาไปหาหมีขนเหล็กอย่างช้าๆ
ในสายตาของหมีขนเหล็ก ต้าซื่อในตอนนี้เหมือนกับยมทูตจะมาเอาดวงวิญญาณของมัน
“เอาล่ะ นายผ่านการทดสอบของวันนี้แล้ว” ผู้ฝึกจางกล่าว ในความเป็นจริงเขารู้สึกพูดไม่ออก หมีขนเหล็กควรจะเป็นคู่ต่อสู้ให้กับนักเรียนได้ถึงสี่หรือห้าคน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือมันกำลังจะตายในการต่อสู้ครั้งแรก
อย่างไรก็ตาม เขาก็อดชื่นชมไม่ได้ “ตะขาบของนายมีพิษร้ายแรงมาก ไหวพริบในการต่อสู้ของมันก็ไม่เลว”
“แต่นายไม่ควรให้มันใช้พิษระหว่างการฝึกฝน มิฉะนั้นมันจะกลายเป็นเรื่องยากที่นายจะยกระดับความสามารถในด้านอื่นของมัน” อาจารย์ทหารจางกล่าว
เกาเผิงพยักหน้าด้วยความเข้าใจ
เมื่อเห็นหมีขนเหล็กนอนอยู่บนพื้น กลุ่มเด็กนักเรียนเริ่มแสดงออกด้วยความตื่นเต้น
“ฉันจะเป็นคนต่อไปเอง สัตว์อสูรของฉันจะรับมือมันในรอบสอง” เจ้าของแมงป่องหางเหลืองกล่าว
“หึ นายทำได้เพียงกลั่นแกล้งสัตว์อสูรอ่อนแอแค่นั้นเหรอ?”
“ถูกต้อง แต่ยังไงแมงป่องหางเหลืองของฉันก็ดีกว่าพุดเดิ้ลของนาย”
ทั้งสองทะเลาะกันอีกครั้ง
กรงเหล็กถูกเปิดออก ขณะแมงป่องหางเหลืองถูกส่งเข้าไป
แมงป่องหางเหลืองทดลองใช้หางแทงหมีขนเหล็ก แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง เห็นดังนั้นมันจึงพุ่งเข้าโจมตีอย่างดุเดือดและฉีกกระชากร่างกายของหมีขนเหล็กออกเป็นชิ้นๆ สุดท้ายยังเริ่มกัดกินชิ้นส่วนร่างกายของคู่ต่อสู้อีกด้วย
อย่างไรก็ ตามเนื้อตัวของหมีขนเหล็กมีพิษของต้าซื่อเจือปนอยู่ หลังจากชั่วครู่แมงป่องหางเหลืองจึงเริ่มมึนงงและเดินไร้ทิศทางราวกับกำลังรำไทเก๊ก
เจ้านายของมันรู้สึกอับอาย หางของแมงป่องหางเหลืองติดอยู่กับกรงเหล็ก ขณะก้ามของมันตกลงมาทับหัวของตัวเองและส่งเสียงกรีดร้องราวกับเด็กน้อยต้องการของเล่น
“ฮ่าๆๆ ตลกชะมัด” เจ้าของพุดเดิ้ลสามหางหัวเราะจนตาหยี “ดูเหมือนว่าแมงป่องหางเหลืองของนายไม่ค่อยทรงพลังเท่าไหร่นะ ดูสิมันติดพิษเพราะกินเนื้อคู่ต่อสู้เพียงคำเดียว”
เมื่อเห็นเจ้านายหัวเราะ พุดเดิ้ลสามหางมองเจ้านายของมันสลับกับซากหมีขนเหล็ก จากนั้นดวงตาของมันจึงส่องประกายขึ้น
“เฮ้ เดี๋ยว! นั่นแกจะทําอะไร?” เจ้าของพุดเดิ้ลตะโกนด้วยความตกใจ
“อย่านะ! อย่ากินมัน! แกกินมันไม่ได้!”
หลังจากเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ผู้ฝึกจางได้แต่ถอนหายใจ
เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นอีก ผู้ฝึกางต้องใช้สมองครุ่นคิดหนัก
…………………………………………….


## 0046-ขออนุญาตดื่มน้ำหน่อยนะครับ

บทที่ 46 ขออนุญาตดื่มน้ำหน่อยนะครับ
เกาเผิงกลับบ้านมาทำอาหารเย็น ทว่าเขาได้รับสายโทรศัพท์จากสมาคมนักล่า
“คุณลูกค้าที่รัก ภารกิจของคุณที่มอบให้กับสมาคมนักล่า นักล่าหมายเลขศูนย์ศูนย์หนึ่งสามสี่แปดเจ็ดสองหนึ่งได้ปฏิบัติภารกิจสำเร็จแล้วโปรดตรวจสอบอีกครั้งก่อนทำการยอมรับ”
ในที่สุดก็มีนักล่าทำภารกิจของเขาสำเร็จ เกาเผิงรู้สึกโล่งใจ หากภารกิจยังไม่สำเร็จ เขาอาจต้องเปลี่ยนวิธีวิวัฒนาการสัตว์อสูรของเขา
รางวัลสำหรับภารกิจคือ เครดิตพันธมิตรที่ต้องวางไว้กับสมาคมล่วงหน้า เมื่อภารกิจสำเร็จและลูกค้าได้รับสิ่งที่ต้องการ สมาคมนักล่าจึงจะมอบค่าคอมมิชชั่นให้กับผู้รับภารกิจ
ก่อนออกจากบ้าน เกาเผิงเห็นดัมมี่เปิดประตูตู้เย็นอย่างงุ่มง่าม แต่ยังไม่มีอะไรอยู่ภายในนั้นและสุดท้ายต้องปิดมันลง ยืนแช่รอครู่หนึ่ง และเปิดอีกครั้ง…มันทำอย่างนี้ซ้ำไปซ้ำมา
เกาเผิงรู้สึกขบขัน ที่มันทำอย่างนั้นเพราะคิดว่าอาหารจะปรากฏออกมา หากมันเปิดตู้เย็นอย่างนั้นหรือ?
เกาเผิงมุ่งหน้าไปยังสมาคมนักล่าเพื่อรับสิ่งที่เขาต้องการ
เมื่อมาถึงสมาคมนักล่าเกาเผิงไม่ได้สังเกตฝั่งตรงข้ามของสมาคมนักล่ามีชายสามคน ยืนมองทุกคนที่เข้าออกสมาคมนักล่าอยู่ นอกจากนี้ยังมีดัชชุนสีทองอยู่กับพวกเขา
ชายอายุน้อยที่สุดเปิดปากถาม “พี่ใหญ่ เราจะถูกจับไหม?”
ดวงตาของชายถูกเรียกว่า ‘พี่ใหญ่' ตวัดหาอย่างชวนขนลุก
“โรคที่หายากของพ่อสามารถรักษาให้หายได้ด้วยปลิงดูดเลือดเท่านั้นซึ่งมันแพงมาก ถ้าเรารับภารกิจก็ไม่รู้ว่ามันจะเสร็จตอนไหน ฉะนั้นทางที่ดีเราจึงต้องปล้นทรัพย์ นายไม่ต้องการให้พ่อหายป่วยหรืออย่างไร?”
เด็กหนุ่มผมเขียวอีกคนกล่าว “ไม่ต้องกังวลไปปลาใหญ่กินปลาเล็กตราบใดที่เราระมัดระวังและไม่ทิ้งหลักฐาน เราจะไม่เป็นไร”
“แน่นอนว่าฉันต้องการให้พ่อหายป่วย แต่ในช่วงนี้คนทั่วไปไม่สามารถหาซื้อลูกสนเข็มได้ แล้วถ้าเกิดว่าจับได้ขึ้นมาล่ะจะทำยังไง” ชายอายุน้อยถามด้วยความกังวลใจ
“เจ้าโง่ เราตรวจสอบมาแล้ว เราแค่เอาเงินของเขามาก็พอ เราจะไม่ทำร้ายเขา แค่นี้ก็ไม่มีปัญหาแล้ว” เด็กหนุ่มมองพี่ใหญ่อย่างชั่งใจ
ทันใดนั้นดัชชุนสีทองที่นั่งนิ่ง กลับลุกขึ้นอย่างงกะทันหัน
พวกเขาสั่งให้ตามกลิ่นไป แน่นอนว่าทั้งสามสะกดรอยตามเกาเผิง
พวกเขาตามมาถึงอาคารเก่าแห่งหนึ่งและรู้สึกตะลึง เพราะมันไม่ได้ดีไปกว่าที่อยู่ของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย!
คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ แต่มีปัญญาซื้อลูกสนเข็มได้อย่างนั้นหรือ? ไม่อยากจะเชื่อ ลูกสนเข็มเป็นอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการสูงต่อสัตว์อสูรบางชนิด ดังนั้นคนที่สามารถซื้อมันได้ต้องเป็นคนมีเงินเท่านั้น
“พี่ใหญ่…” เด็กหนุ่มผมเขียวเรียกพี่ชายคนโตของเขา เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการถามว่า ‘จะทำอย่างไรต่อไป’
พี่ใหญ่พิจารณาอยู่ชั่วครู่ก่อนจะโบกมือ “รอก่อนให้ถึงเที่ยงคืนแล้วค่อยเริ่มแผนกัน”
“พวกเราจะทำจริงหรือ?” น้องเล็กขี้ขลาดรู้สึกประหม่า
“แน่นอน เด็กคนนี้อาจถูกลอตเตอรี่ก็เป็นได้” พี่ใหญ่กล่าว
“ไม่เป็นไร เรามาถึงที่นี่แล้ว อย่าทำให้ฉันต้องผิดหวัง” ชายผมเขียวตบไหล่น้องชาย
ในเวลาเที่ยงคืน ทั้งสามย่องขึ้นบันไดราวตีนแมว พี่ชายคนโตใช้ลวดสองเส้นไขประตู
ในห้องต้าซื่อถูกปลุกให้ตื่น ส่วนดัมมี่ที่ยืนอยู่ในห้องนอน เปลวไฟสีฟ้าของได้ลุกโชนอย่างรุนแรง
กริ๊ก… เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้น
“พี่ใหญ่ทำได้ดีมาก ไม่แปลกใจเลยที่พี่ถูกเรียกว่า ราชาแห่งการปลดล็อกของเขตปาเฉียว” ชายผมเขียวสรรเสริญ
แต่ใบหน้าของพี่ใหญ่กลับแข็งค้างพร้อมกับเหงื่อไหลลงมาจากหน้าผาก
“ไม่ ฉันยังสะเดาะประตูยังไม่เสร็จเลย” แล้วเสียงมาจากไหน?
“นี่ก็ดึกแล้ว พวกเธอมาทำอะไรกันที่นี่?” ลุงหลิวในชุดนอนส่งเสียงมาจากด้านหลังของประตู
น้องชายคนเล็กชะงักค้าง ส่วนชายผมเขียวรีบจับมีดที่ซ่อนอยู่ในเสื้อ ขณะพี่ใหญ่ตอบกลับไปใบหน้าเจื่อน
“ขอโทษที่มารบกวนนะครับ พอดีเราเพิ่งรู้ว่าเรามาผิดอพาร์ตเมนต์”
“อืม เข้าใจแล้ว พวกนายมาผิดที่” ลุงหลิวพยักหน้าและกำลังจะปิดประตู
แต่ทันใดนั้น มือข้างหนึ่งกลับหยุด บานประตูเอาไว้ พี่ใหญ่กล่าวเสียงต่ำ “พอดีพวกผมหิวน้ำมาก เป็นไปได้ไหมหสกพวกเราจะขอน้ำดื่มสักหน่อย?”
“แน่นอน เข้ามาสิ” ลุงหลิวมองคนทั้งสามอย่างลึกซึ้งก่อนจะเชิญพวกเขาเข้ามาในห้องของพร้อมกับเจ้าดัชชุน
ชายผมเขียวเดินเข้าไปเป็นคนสุดท้ายและล็อกประตูห้อง
“เด็กน้อย ทำไมต้องล็อกประตูด้วย?” ลุงหลิวถาม
“ฮ่าๆ” ชายผมเขียวหัวเราะ “พอดีเราไม่ต้องการรบกวนเพื่อนบ้านคนอื่น ครับ”
“ไม่เป็นไร ผนังห้องของฉันเก็บเสียง ถึงฉันจะเปิดดิสโก้เต้นรำเพื่อนบ้านคงไม่ได้ยินเลย” ลุงหลิวเผยรอยยิ้มอย่างมีความนัย
“โอ้ จริงหรือ?” ใบหน้าของชายผมเขียวเปลี่ยนเป็นดุร้าย “นั่น เยี่ยมมาก”
แต่พี่ชายคนโตกลับรู้สึกถึงบางอย่างผิดปกติ เขากำลังจะพูดบางอย่าง ทว่าสายเกินไป
ลิ้นโปร่งแสงยื่นออกมาตวัดใส่ดัชชุนสีทองในทันที!
…………………………………………….


## 0047-ความโกรธของเม็ดบัว

บทที่ 47 ความโกรธของเม็ดบัว
“กรุบ กรับ กรุบ กรับ”
และเป็นเจ้ากิ่งก่าเองที่กำลังเคี้ยวดัชชุนสีทองอย่างเอร็ดอร่อย
เด็กหนุ่มทั้งสามตกใจเมื่อสัตว์อสูรของพวกเขาถูกกินต่อหน้าต่อตา
ด้วยความโกรธ ชายผมเขียวแทงมีดตรงไปยังลุงหลิวอย่างรวดเร็ว
ลุงหลิวเลื่อนเท้าซ้ายไปด้านหลังและใช้มือขวาคว้าข้อมือของฝ่ายตรงข้ามเอาไว้ ชายผมเขียวรู้สึกราวกับถูกอสรพิษฉกและส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
ในเวลาเดียวกัน ลิ้นของกิ้งก่าพุ่งออกมาอีกครั้ง มันพันรอบเม่น สัตว์อสูรของน้องเล็ก เจ้าเม่นถูกจับกลืนทันที น้องชายคนเล็กของกลุ่มส่งเสียงคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดที่สัตว์อสูรของเขาถูกฆ่าต่อหน้าต่อตา
“หนูกระสุน ฆ่ามัน!” ชายผมเขียวตะโกนเรียกสัตว์อสูรของตน
ด้านหลังพวกเขา หนูสีเทาขนาดเท่าลูกฟุตบอลที่มีดวงตาสีแดงก้มตัวลงขณะเส้นขนบนแผ่นหลังของมันชูชันขึ้นราวกับเม่น
ฟุบ ฟุบ…
เข็มสีทองพุ่งออกไปจากแผ่นหลังของหนูกระสุนและทิ่มแทงไหล่ของลุงหลิว ในเวลาเดียวกัน ผิวของกิ้งก่าเกิดรูเล็กๆ ขึ้นทันที แต่ในชั่วพริบตา ผิวของมันก็กลับสู่สภาพเดิมอีกครั้ง
ลุงหลิวสะบัดไหล่และดึงขนหนูสองสามเส้นออกไปอย่างไม่แยแส
“หนูลอบกัดหรือ? หึๆ” ลุงหลิวหัวเราะ
เส้นขนส่วนใหญ่บนแผ่นหลังของหนูกระสุนหลุดออกไปแล้ว แม้มันจะสามารถงอกใหม่ได้แต่ยังต้องใช้เวลาสักพัก
“แกไม่เป็นไรเลยหรือ?” ชายผมเขียวตกใจ
เขาเคยทดสอบความสามารถนี้มาก่อน ขนของหนูกระสุนสามารถเจาะทะลวงแผ่นไม้หนาอย่างน้อยหนึ่งเซนติเมตร เป็นไปไม่ได้ที่ผิวของชายแก่จะแข็งแกร่งกว่าแผ่นไม้ได้ นอกเสียจากเขาจะสวมชุดเกราะกันกระสุนเอาไว้
แต่ใครจะสวมชุดเกราะในเวลานอน?
“เอาล่ะ หลังจากพวกนายไปถึงนรกแล้วอย่าบอกใครนะว่า พวกแกนั้นถูกฉันฆ่า ตกลงไหม?” ลุงหลิวโบกมือ
ทันทีที่เขากล่าวจบ กิ้งก่าบนผนังก็พุ่งลงมาราวกับมังกรล่าเหยื่อ
…
ในช่วงหัวค่ำ เกาเผิงแอบใส่ลูกสนเข็มเข้าไปในตู้เย็นไม่ให้ดัมมี่รู้ตัว
เมื่อดัมมี่เดินเปิดตู้เย็นอีกครั้งและเห็นลูกสนเข็มวางอยู่ในตู้อย่างเป็นระเบียบ มันตื่นเต้นมาก คงแอบคิดว่าตู้เย็นมันผลิตอาหารได้!
มันรีบคว้าลูกสนเข็มเข้าปากและกินอย่างมีความสุข ก่อนจะคายเศษซากลงไปในถังขยะ
เกาเผิงลอบสังเกตพฤติกรรมของมันและหัวเราะออกมาด้วยความขบขัน
…
บ่ายของวันถัดมาในชั่วโมงเรียนการฝึกสัตว์อสูร ผู้ฝึกจางชี้ไปที่สิ่งเล็กในกรง
“นี่คือสัตว์อสูรที่พวกคุณจะต้องท้าทายในวันนี้”
ชื่อสัตว์อสูร หมีน้ำกลายพันธุ์
เลเวล สิบสอง[footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ ปกติ
สถานะ สุขภาพดีและเกียจคร้าน
ลักษณะเฉพาะ ภาวะจำศีล หลังจากเข้าภาวะจำศีล การเผาผลาญพลังงานของหมีน้ำกลายพันธุ์จะค่อยๆ ช้าลงและมันจะขดตัว ขณะเดียวกันการต้านทานจะเพิ่มสูงขึ้น
จุดอ่อน ไฟและการสูญเสียน้ำอย่างฉับพลัน
หมีน้ำกลายพันธุ์มีร่างกายสีเทา ไม่มีขนและไม่มีดวงตา บนใบหน้าของมันมีเพียงปากเท่านั้น ร่างกายของมันแปลกประหลาดมาก
มันกำลังนอนสงบในกรง
นี่เป็นครั้งแรกที่เกาเผิงได้เห็นสัตว์อสูรที่มีลักษณะเฉพาะ ดูเหมือนจะไม่ใช่ทุกตัวจะมีคุณสมบัติพิเศษนี้
สิ่งมีชีวิตชนิดนี้ เขาเคยได้ยินเพียงเรื่องราวของมันเท่านั้น พวกมันเป็นสัตว์อสูรพลังชีวิตสูงมากและมีรูปแบบชีวิตยืดหยุ่นที่สุดในโลก มันสามารถอาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมได้ทุกชนิดและการกลายพันธุ์ยิ่งทำให้พลังชีวิตเพิ่มสูงขึ้นอีก
ด้วยการต้านทานที่แข็งแกร่งและยังมีลักษณะเฉพาะอีก ทำให้เกาเผิงรู้สึกสนใจมากอยากจะได้มันมาเป็นพรรคพวก
ในการฝึกฝนให้สัตว์อสูรหลายตัวผลัดกันเข้าไปโจมตีหมีน้ำกลายพันธุ์ แต่ไม่มีใครสร้างความเสียหายได้ แม้กระทั่งพิษของต้าซื่อยังไม่สามารถทะลวงผ่านการป้องกันของมันได้
เกาเผิงได้ลองขอทำพันธสัญญากับมันแต่เขากลับถูกปฏิเสธ นั่นทำให้เขารู้สึกพูดไม่ออก
เกาเผิงได้ลองคิดคร่าวๆ เกี่ยวกับสัตว์อสูรตัวที่สามของเขา ว่าจะเอาเป็นแบบไหนดี เป็นตัวโจมตีระยะไกล หรือพลังป้องกันสูง หรือพวกที่บินได้ แต่ถ้าหากเจอตัวที่มีพลังในการรักษาได้ก็ไม่เลวเหมือนกัน
ในวันต่อมา ผู้ฝึกจางให้นักเรียนท้าทายพวกสัตว์อสูรชนิดต่างๆ แต่เหมือนกันคือ พวกมันต้านทานพิษสูง
เกาเผิงไม่รู้จะพูดอย่างไรดี เหมือนพวกเขากำลังฝึกฝนต้าซื่ออยู่เลย
การฝึกในกรงจะเริ่มทุกบ่าย มันย่อมดีกว่าจากฝึกด้วยตนเอง การฝึกค่อนข้างปลอดภัยดี หากมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นผู้ฝึกจางจะส่งหมาป่าจันทราสีเงินไปห้ามทันที พวกเขาเฝ้าระวังตลอดเวลา
หลังจากจบการฝึกฝนประจำวันของต้าซื่อ เกาเผิงได้ยินเสียงคำรามของสัตว์อสูรบางตัว ทำให้เขาต้องหันหน้าไปมองทางต้นเสียง เขาพบว่าเสียงดังขึ้นต้นเหตุมาจากเม็ดบัว
“ปัง ปัง ปัง”
กรงดูเหมือนจะโยกทุกครั้งที่โดนโจมตี
ผู้คนมารวมตัวกันอยู่ด้านข้างกรงขัง
พวกเขาได้เห็นร่างของหมาในโลหิตติดค้างอยู่บนหน่อของเม็ดบัว เนื้อ อวัยวะภายใน และเลือดของหมาในโลหิตทะลักไหลออกมาจากบาดแผล
ขณะเม็ดบัวคำรามเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ มันสะบัดศีรษะอย่างรุนแรง หมาในโลหิตถูกส่งลอยกลางอากาศ จากนั้นเม็ดบัวยกกีบเท้าหน้าขึ้นและกระทืบร่างของหมาในโลหิตที่ตกลงมา
ตึง!
หมาในโลหิตกลายเป็นซากติดอยู่บนพื้น
ในลานฝึกทุกคนไม่กล้าส่งเสียงใดออกมาเลย ได้ยินแต่เสียงหายใจหนักหน่วงของเม็ดบัวที่เหมือนเครื่องจักรพลังสูง
…………………………………………….


## 0048-คำร้องขอ

บทที่ 48 คำร้องขอ
เกาเผิงตะลึงกับภาพที่เห็น เพราะจากที่เขารู้จักเม็ดบัวมา เธอเป็นสาวน้อยอารมณ์ดี เกาเผิงไม่รู้ว่าสิ่งใดทำให้เม็ดบัวโกรธได้ถึงเพียงนี้
ร่างของหมาในโลหิตกลายเป็นเศษเนื้อติดอยู่บนพื้น แต่เม็ดบัวยังเดินไปรอบๆ ด้วยความหงุดหงิด
นักเรียนทั้งหมดต้องถอยหลังกลับไปเพราะหวาดกลัวต่อเสียงคำรามข่มขู่ของสัตว์อสูรตัวนี้
“เม็ดบัว…” มู่ไท่ยิงเดินเข้าไปด้วยความกังวล
ผู้ฝึกสอนกำลังจะเตือนเธอ แต่มู่ไท่ยิงกลับโบกมือปฏิเสธ
“ไม่เป็นไร…ไม่เป็นไร…” มู่ไท่ยิงค่อยๆ เดินเข้าไปลูบศีรษะของเม็ดบัวอย่างแผ่วเบา
อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นเกาเผิงเดินเข้าไปใกล้ เม็ดบัวกลับพ่นลมข่มขู่อีกครั้ง แต่เมื่อมันสามารถจดจำเด็กหนุ่มได้จึงสะบัดหน้าไปทางอื่นและเพิกเฉยต่อเกาเผิงอย่างสิ้นเชิง
“เธอต้องการให้ฉันติดต่อสัตวแพทย์ไหม?” เกาเผิงกล่าวขณะกวาดตามองเม็ดบัวและไม่พบบาดแผลใดๆ บนร่างกายของมัน
“ไม่ ขอบคุณ ญาติของฉันเป็นสัตวแพทย์” มู่ไท่ยิงส่ายหน้า ครอบครัวของเธอเป็นคนชั้นสูงในสังคม แน่นอนว่าเธอมีสัตวแพทย์ส่วนตัว
“ตกลง” เกาเผิงพยักหน้า
บางคนยังยืนมองอยู่รอบๆ ดังนั้นผู้ฝึกจึงตะโกนเตือน “พวกนายมองอะไรกันอยู่? พวกนายทำภารกิจของวันนี้เสร็จแล้วหรือ? แยกย้าย!”
หลังจากจบการฝึกซ้อมในกรงเสร็จ นักเรียนคลาสพิเศษส่วนใหญ่สามารถกลับบ้านได้เลย ทว่าบางส่วนยังคงฝึกฝนต่อ
กรงสัตว์อสูรถูกนำออกจากโรงเรียนทีละกรง แม้พวกมันจะน่าสนใจแต่นักเรียนนักศึกวิชาทหารทุกคนกลับเดินผ่านพวกมันไปอย่างเงียบๆ ทั้งหมดคือพวกเขาฝึกฝนมาตลอดช่วงบ่ายและเหนื่อยล้าเกินกว่าจะทำสิ่งใดอีก
ตรงประตูทางออกโรงเรียนมียามวัยชราเป็นยามเฝ้าประตูอยู่ เขาได้เห็นสัตว์อสูรมากหน้าหลายตาแทบทุกวัน เขาต้องรับมือกับสัตว์อสูรต่างๆ ของนักเรียน
อย่างตอนนี้ มีหมูยักษ์สีขาวที่เคยขวางหน้าโรงเรียน เวลามันเดินผ่านเขา มันจะใช้ลิ้นใหญ่เลียหน้าเขาประหนึ่งบัตรผ่านประตู
ยามเฝ้าประตูไม่พูดอะไรได้แต่เช็ดหน้าของตัวเองอย่างเงียบๆ หลังจากนักเรียนกลับบ้านหมดแล้ว เขาก็ได้เดินตรวจตรา ปิดประตูและหน้าต่างเสร็จแล้วมาจิบชาที่ห้องพักของเขา
อีกด้านหนึ่งของโรงเรียน เกาเผิงนำต้าซื่อไปยังอาคารเรียนและผูกมันไว้กับต้นไม้ต้นหนึ่ง ชั่วโมงวิชาการยังไม่จบ ดังนั้นเกาเผิงจึงได้ยินเสียงดังออกมาจากห้องเรียน
“ครูได้อธิบายเรื่องนี้มากี่ครั้งแล้ว ทำไมบางคนยังทำไม่ได้? ในหัวของพวกเธอมีแต่ขี้เลื่อยหรืออย่างไร?”
“ปิดตำราเรียนและเก็บสมุดโน้ตของพวกเธอลงไป อย่าโกงนะ การสอบเข้ามหาวิทยาลัย การกระทำของพวกเธอไม่สามารถหลุดรอดจากจอมอนิเตอร์เหล่านี้ไปได้หรอก!”
เสียงคุ้นเคยดังเข้าหูเกาเผิง
ก๊อก ก๊อก
“เข้ามา”
อาจารย์มู่หลางชิงอี้กำลังตรวจการบ้านของเด็กๆ แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น เธอกลับรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “อ้าว เกาเผิงการฝึกตอนบ่ายเสร็จแล้วหรือ?”
“ครับ ผมฝึกเสร็จแล้ว ดังนั้นผมจึงมาพบอาจารย์” เกาเผิงยิ้ม
“แล้วเกาเผิงมีธุระอะไรหรือ?” อาจารย์มู่หลานชิงอี้รู้ว่า หากเกาเผิงไม่มีปัญหา เขาจะไม่มาพบเธอ
“อาจารย์มู่หลางครับ ผมต้องการสมัครเข้าเรียนมหาวิทยาลัยในปีนี้ครับ” เกาเผิงกล่าวเข้าประเด็นทันที
อาจารย์มู่หลางชิงอี้ขมวดคิ้วทันที “เธอล้อเล่นใช่ไหม?”
นี่คือความคิดแรกของเธอ
เกาเผิงแสดงท่าทีขอโทษ “อาจารย์มู่หลางครับ ผมจะตั้งใจอ่านหนังสือและฝึกทำข้อสอบ หากผมได้คะแนนดี ผมสามารถจบการศึกษาได้ในปีนี้ แต่หากไม่ได้ผมก็จะอยู่ที่นี่อีกหนึ่งปี”
อาจารย์มู่หลางครุ่นคิด จากประสบการณ์ของเธอมีนักเรียนไม่กี่คนสามารถเรียนข้ามขั้นได้แบบเขา
อย่างไรก็ตาม เกาเผิงถือเป็นข้อยกเว้น เพราะคะแนนของเขายอดเยี่ยมมาก สิ่งเดียวที่เธอกังวลคือ เขายังอยู่ในชั้นเรียนวิชาทหารพึ่งเกิดขึ้นในปีนี้เอง มันจะเป็นไปได้หรือที่เกาเผิงจะเรียนข้ามชั้นพร้อมกับยังเรียนคลาสพิเศษในเวลาเดียวกัน
“เธอแน่ใจจริงหรือ?” มู่หลางชิงอี้ถามอย่างจริงจัง
“ครับ ผมแน่ใจ” เกาเผิงพยักหน้า
สำหรับเขาไม่มีอะไรน่าสนใจในชั้นเรียนมัธยมอีกต่อไป นอกจากนี้เขามีเพื่อนเพียงสองหรือสามคนเท่านั้น มันจึงไม่มีปัญหาหากเขาจะทิ้งช่วงเวลาในโรงเรียนมัธยมและมุ่งหน้าเข้าสู่มหาวิทยาลัยในทันที
ในความเป็นจริงชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยอาจไม่ต่างจากชีวิตในโรงเรียนมัธยมมากนัก แต่สิ่งดึงดูดความสนใจของเกาเผิงคือ ความอิสระของนักศึกษามหาวิทยาลัย
อาจารย์มู่หลางชิงอี้ไตร่ตรองอีกชั่วครู่ก่อนกล่าว
“ฉันจะส่งเรื่องนี้ไปให้ผู้อำนวยการได้รับทราบ แต่ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรมากนัก”
“ขอบคุณครับอาจารย์มู่หลาง” เกาเผิงรู้สึกซาบซึ้งใจในความช่วยเหลือของอาจารย์หญิงผู้นี้
“เอาล่ะ เธอกลับไปได้แล้ว อย่ารบกวนคนอื่นนะ พวกเขายังต้องเรียนภาคค่ำกันต่อ” มู่หลางชิงอี้โบกมือและปล่อยให้เกาเผิงกลับบ้านไป
…………………………………………….


## 0049-แมวมิ้นท์

บทที่ 49 แมวมิ้นท์
“คุณเกาวันนี้คุณว่างไหมครับ?” เกาเผิงได้รับโทรศัพท์จากหลิวเฉินหลินหลังออกจากโรงเรียน
“มีอะไรหรือเปล่าครับ?” เกาเผิงถาม
“ผมอยากเชิญคุณมาร่วมรับประทานอาหารกับเพื่อนอีกสองสามคนครับ ผมหวังว่าคุณเกาจะให้ความกรุณามาร่วมรับประทานอาหาร ผมจะได้แนะนำเขาให้กับคุณเกาได้รู้จัก” เกาเผิงรู้สึกได้ถึงคำเยินยอจากน้ำเสียงของหลิวเฉินหลิน
แต่ก็ว่าเขาไม่ได้เพราะจากเหตุการณ์แมงมุมปีศาจสีเทานั่น ทำให้ชื่อเสียงของบริษัทบลูชิลด์ดังขจรไปไกลมากขึ้น ทั้งหมดเป็นเพราะฝีมือของเกาเผิง
เกาเผิงหยุดคิดชั่วขณะ เขามีอาหารอยู่ในตู้เย็นดังนั้นจึงไม่ต้องกังวลว่าดัมมี่จะหิวโหยอยู่ที่บ้าน
“เอาล่ะ ผมจะไปที่นั่นครับ…” อย่างไรก็ตามก่อนเกาเผิงจะกล่าวจนจบประโยค รถยนต์สีดำด้านก็วิ่งเข้ามาหยุดอยู่ด้านหน้าเขาทันที
หน้าต่างรถเลื่อนลงและเผยให้เห็นหลิวเฉินหลินส่งยิ้มให้เขา
“ขอโทษที่ต้องรบกวนคุณด้วยนะครับ” เกาเผิงวางต้าซื่อไว้ท้ายรถ เขามองไปในรถเห็นเด็กหญิงอายุประมาณสิบเจ็ดหรือสิบแปดปีนั่งอยู่เบาะหลัง
“ไม่มีปัญหา” หลิวเฉินหลินหัวเราะ “ในความเป็นจริงลูกสาวของผมบังเอิญเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกับคุณผมมาเพื่อรับเธอครับ”
“นี่เป็นครั้งที่สองที่พ่อมาโรงเรียน ครั้งแรกเป็นวันเปิดภาคเรียน” หลิวจ้าวหยูพึมพำเบาอยู่เบาะหลัง
หลิวเฉินหลินถึงกับพูดไม่ออก
ทันใดนั้นเสียงแมวพลันดังขึ้นมา
หลิวจ้าวหยูลูบคางของแมวสีขาวที่นั่งเกียจคร้านอยู่บนตัก ก่อนจะหันหน้าไปทางเกาเผิงและรู้สึกงุนงง
เด็กผู้ชายคนนี้อายุพอกับเธอแต่กลับสามารถทำให้พ่อของเธอต้องขับรถมารับที่โรงเรียน
เขาเป็นใครกันแน่?
เกาเผิงนั่งลงเบาะหน้า ขณะหลิวเฉินหลินเอ่ยอีกครั้ง
“คุณเกา หากคุณพอมีเวลา คุณสามารถแนะนำจ้าวหยูเกี่ยวกับสัตว์อสูรของเธอสักเล็กน้อยได้ไหมครับ?”
หลิวจ้าวหยูประหลาดใจว่าเธอเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไร
“ผมอยู่ที่สำนักงานวันเสาร์และวันอาทิตย์ เธอสามารถไปหาผมที่นั่นได้ครับ” เกาเผิงตอบ
“ตกลง” หลิวเฉินหลินพยักหน้าก่อนจะจดจ่ออยู่กับการขับรถและทำให้บรรยากาศภายในรถกลายเป็นเงียบงัน
หลังจากชั่วครู่ รถของพวกเขาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง หลิวเฉินหลินหันหลังกลับไปทางเด็กหญิง
“กลับบ้านไปก่อน พ่อมีเรื่องต้องพูดคุยกับคุณเกา”
เกาเผิงมองไปยังสัตว์อสูรในอ้อมแขนของหลิวจ้าวหยู
ชื่อสัตว์อสูร แมวมิ้นท์
เลเวล สิบสอง[footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ ปกติ
คุณสมบัติ ธาตุไม้
จุดอ่อน ธาตุน้ำ
สัตว์อสูรจำพวกแมวเป็นสัตว์อสูรหายาก
แมวส่วนใหญ่ที่กลายพันธุ์ ส่วนใหญ่ไม่สามารถควบคุมได้เพราะพวกมันทั้งบ้าคลั่งและเอาแต่ใจ
รถยนต์วิ่งต่อไปยังชานเมือง
“เพื่อนของคุณคือใคร?” เกาเผิงถาม
“เมื่อไปถึงคุณก็รู้เองครับ” หลิวเฉินหลินตอบ
ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงคฤหาสน์บนภูเขาแห่งหนึ่งถูกดัดแปลงเป็นร้านอาหารของคนชั้นสูง
พวกเขาเดินเข้าไปภายในและพบผู้คนประมาณสิบคน ทั้งชายและหญิงนั่งอยู่
เมื่อเห็นเกาเผิง พวกเขากวาดตามองเด็กหนุ่มอย่างพิจารณา
เกาเผิงขมวดคิ้วและรู้สึกไม่สบายใจ หากคนเหล่านี้ไม่ใช่เพื่อนของหลิวเฉินหลิน เขาจะหันหลังกลับทันที
หลิวเฉินหลินเริ่มแนะนำทุกคนอย่างกระตือรือร้น “นี่คือกัปตันซ่งจื่อจากทีมนักล่าเพลิงบิน และกัปตันเจียงกู่จากทีมนักล่าดาราสวรรค์…”
ภายในหนึ่งลมหายใจ หลิวเฉินหลินแนะนำทุกคนกับเกาเผิง
เกาเผิงหรี่ตามองคนเหล่านี้ ทุกคนล้วนเป็นตัวแทนจากทีมนักล่าที่มีชื่อเสียง การรวมตัวของพวกเขาย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ
หากคนเหล่านี้ต้องการให้เกาเผิงดูแลสัตว์อสูรของพวกเขา แน่นอนว่าเขาจะยอมรับงานนี้ทั้งหมด หากมันเป็นเรื่องของธุรกิจแต่หากพวกเขาต้องการคำแนะนำจากเกาเผิงผ่านสายสัมพันธ์ของหลิวเฉินหลินนั้น ถือเป็นเรื่องผิดจรรยาบรรณและจะทำให้เกาเผิงรู้สึกไม่มีความสุข
และอีกอย่างเขากับหลิวเฉินหลินก็เป็นเพียงแค่หุ้นส่วนทางธุรกิจเท่านั้นไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่านั้น เขาเป็นเพียงแค่ลูกค้าที่จ่ายเงินมาและเกาเผิงให้สินค้าไปแค่นั้น
เกาเผิงพยักหน้าตอบและนั่งลง
ขณะกำลังทานอาหาร คนเหล่านี้พยายามทดสอบเกาเผิงด้วยคำถามต่างๆ
กัปตันคนหนึ่งกล่าวเสียงเข้ม “คุณแน่ใจได้อย่างไรว่านี่เป็นวิธีการถูกต้อง ผมเคยปรึกษาคุณจางมาก่อน คุณจางเป็นผู้เพาะพันธุ์สัตว์อสูรขั้นกลางที่มีประสบการณ์ เขากล่าวว่าสัตว์อสูรของผมไม่สามารถกินฟักทองและทุเรียนได้”
นี่เป็นตัวอย่างคำถามที่เกาเผิงต้องเผชิญหน้า
เกาเผิงตอบกลับอย่างสุภาพและพยายามเปลี่ยนหัวข้อสนทนา แม้เขาอยากจะล้มโต๊ะและจากไป แต่ความจริงคือเขายังต้องรักษามารยาททางสังคมและเล่นตามกฎกติกา
หลังจากผ่านไปสักพักเกาเผิงหมดความอดทน เขาถอนหายใจและกล่าว “ขอโทษด้วยครับ ผมยังใหม่กับงานนี้และทักษะของผมอยู่ในขั้นกลางเท่านั้น นอกจากนี้ทุกท่านที่นี่เป็นบุคคลระดับสูงของแต่ละองค์กร ผมไม่สามารถแบกรับความเสียหายหากเกิดข้อผิดพลาดได้”
เกาเผิงขอตัวกลับก่อน เขายังปฏิเสธจะให้หลิวเฉินหลินไปส่งบ้านและเรียกรถแท็กซี่กลับด้วยตัวเอง
“เจ้าเด็กนี่ไม่รู้ว่าอะไรดีต่อตัวเอง” กัปตันเจียงกู่กล่าวเสียงเย็น ในสายตาเขา เกาเผิงได้รับเกียรติมากแล้วที่ได้รับอนุญาตให้ดูแลสัตว์อสูรของพวกเขาทั้งหมด
ทุกคนที่นี่ล้วนเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในเมืองฉางอาน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเกาเผิงจะได้รับประโยชน์มากมายจากพวกเขา
กัปตันทุกคนล้วนมีประสบการณ์ แน่นอนว่าพวกเขาตระหนักว่าเกาเผิงไม่มีความสุขและรู้สึกไม่พอใจแต่สำหรับพวกเขาเกาเผิงก็เป็นเพียงเด็กน้อยคนหนึ่งเท่านั้น
“ลืมมันไปเถอะ เขาเป็นแค่เด็กน้อยกัปตันเจียงกู่ คงไม่ถือสาใช่ไหม?” กัปตันซ่งจื่อเผยรอยยิ้มบาง
“ผมไม่ถือสาเด็กน้อยหรอก” กัปตันเจียงกู่ใช้ตะเกียบคีบเนื้อเข้าปากไม่แยแส
“เอาล่ะ ผู้จัดการหลิวเชิญพวกเรามาด้วยเจตนาดี มันไม่ใช่เรื่องใหญ่กินกันต่อเถอะ” นายทหารผู้หนึ่งกล่าว
ความขัดแย้งบนโต๊ะอาหารสิ้นสุดลงในที่สุด
หลิวเฉินหลินถอนหายใจ ครั้งนี้เขาล้มเหลวที่จะทำให้ทั้งสองฝ่ายรู้สึกประทับใจ ตรงข้ามเขากลับทำให้ทั้งสองฝ่ายรู้สึกขุ่นเคืองกันแทน
…………………………………………….


## 0050-มุ่งสู่ระดับมหากาพย์

บทที่ 50 มุ่งสู่ระดับมหากาพย์
หลิวเฉินหลินติดอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
มีบางคนขอตัวกลับก่อน บางคนยังอยู่พูดคุยต่อ ในที่สุดจึงเหลือเพียงหลิวเฉินหลิน กัปตันเทียนซิง และกัปตันเจียงกู่เท่านั้น
“เขาเป็นเพียงเด็ก แต่ทำไมถึงทะนงตนแบบนี้?” เจียงกู่ยังไม่เข้าใจ เขาติดหนี้หลิวเฉินหลินมาก่อน หลิวเฉินหลินจึงต้องการให้เขาข่มเหงเกาเผิงยังดีที่เกาเผิงไม่ว่าอะไรเขา
หลิวเฉินหลินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “อย่าเพิ่งขุ่นเคืองไป เราสามารถพบเขาอีกครั้งและขอให้เขาช่วยดูแลสัตว์อสูรของคุณ”
เจียงกู่ขมวดคิ้วและกล่าวเสียงเย็น “ไม่จำเป็น ผมไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก ลาก่อน”
หลังจากกล่าวจบคำ เจียงกู่ได้หันหลังกลับและจากไปทันที
เขาไม่ต้องการเกี่ยวข้องกับหลิวเฉินหลินจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ผู้นี้หากไม่จำเป็น
หลิวเฉินหลินจ่ายค่าอาหารและออกไปจากสถานที่แห่งนี้เช่นกัน
หลังจากเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและต่อสายหาเกาเผิง
เกาเผิงเพิ่งถึงห้องพอดี เมื่อเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขาเห็นชื่อของหลิวเฉินหลินปรากฏ เขาเลือกเพิกเฉยและแสร้งไม่ได้ยิน
อย่างไรก็ตาม หลังจากไตร่ตรองอยู่ชั่วครู่ เขากลับพบว่ามันไร้สาระ ดังนั้นเขาจึงตอบรับสายนี้ทันที
หลิวเฉินหลินเริ่มต้นบทสนทนา “คุณเกา ผมต้องขอโทษด้วยนะครับกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ผมไม่เคยคิดเลยว่าพวกเขาจะแสดงพฤติกรรมหยาบคายเช่นนี้”
“ไม่เป็นไรครับ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่” เกาเผิงตอบเสียงเรียบ
“เชื่อผมนะครับคุณเกา การที่พวกเขาไม่สุภาพกับคุณนั่นก็หมายความว่า พวกเขาไม่สุภาพต่อผมเช่นกันจากนี้ไปผมจะ…”
ตู๊ด ตู๊ด… สัญญาณขาดหายไปอย่างกะทันหัน หลิวเฉินหลินดูโทรศัพท์จึงรู้ว่าอีกฝ่ายตัดสายและรู้สึกว่าเกาเผิงเป็นเพียงเด็กน้อยคนหนึ่งเท่านั้นเอง
บางทีมนุษย์น่ากลัวกว่าผี
ในความเป็นจริง ไม่เพียงแค่สัตว์อสูรเท่านั้นแต่เกาเผิงยังมองเห็นข้อมูลของมนุษย์อีกด้วยเช่นกัน มันเป็นเพียงเพราะเขาไม่ต้องการพูดถึงเรื่องนี้เท่าไหร่
ในช่วงเวลาที่เกาเผิงถูกรุมถามด้วยคำถามต่างๆ นานา เขาก็เห็นข้อมูลปรากฏด้านหน้า
หลิวเฉินหลิว สถานะ สุขภาพดีและรู้สึกพอใจอย่างลับๆ
ในทางตรงข้าม ข้อมูลของเจียงกู่กลับปรากฏว่า ‘สถานะ สุขภาพดีและรู้สึกผิด’
เหตุใดหลิวเฉินหลินจึงรู้สึกพอใจแต่เจียงกู่กลับรู้สึกผิด?
เกาเผิงยกมุมปากเย้ยหยันกล่าวตามตรง บางทีเขาก็ไม่ต้องการมองเห็นสถานะต่างๆ ของผู้อื่น
ยิ่งเขาเห็นมากเท่าใด เขายิ่งรู้สึกปวดหัวมากเท่านั้น
เขาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะและรู้สึกว่าบนโลกใบนี้ไม่มีผู้ใดเป็นสีขาวหรือดำทั้งหมด ทุกคนล้วนเป็นสีเทาๆ มันก็แค่ว่าใครจะเป็นสีเทาเข้มหรือสีเทาอ่อนก็เท่านั้น
เกาเผิงลุกขึ้นมาเปิดทีวีเพราะนอนไม่หลับ
ตอนนี้เป็นเวลาสองทุ่ม ช่วงนี้จึงเป็นช่วงข่าวภาคค่ำ
“เซรุ่มสัตว์อสูรของเครือบริษัทดราก้อนถูกพบว่ามีข้างเคียงร้ายแรงมันถูกค้นพบโดยจากทางการญี่ปุ่น เหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้ลูกค้าเกิดความไม่พอใจได้ส่งคืนสินค้าไปเป็นจำนวนมาก”
“นักวิทยาศาสตร์ได้รายงานว่าเซรุ่มตัวนี้ผลลัพธ์ยังไม่สามารถควบคุมได้ ทำให้ประชาชนต้องเสี่ยงกับเซรุ่มตัวนี้”
ในภาพข่าวเกาเผิงได้เห็นงูหลามหินนอนอยู่บนพื้น เลือดกระจายไปทั่ว มีบาดแผลเต็มไปทั่วร่างกาย
เกาเผิงเห็นค่าสถานะของมันเป็น บาดเจ็บปานกลางจากการเสื่อมสภาพของเลือด
และนักข่าวก็เล่าข่าวต่อ
“การประกวดราชันแห่งสุนัขแห่งเมืองหยางเฉิงได้สิ้นสุดลงแล้ว ในรอบชิงนี้มีผู้เข้าแข่งขันจากหยางเฉิง หยงเฉิง และซูโจว ผู้ชนะได้แก่ชายวัยยี่สิบเอ็ดปี นามฮั่นนิง เขาเป็นอัจฉริยะ นักศึกษาปีหนึ่งจากวิทยาลัยเทคโนโลยีหยางเฉิง"
บนหน้าจอโทรทัศน์แสดงภาพชายผู้หนึ่งสวมชุดสูทต่อสู้สีขาวดำยืนอยู่บนโพเดียมพร้อมกับสุนัขสีเงินตัวโต ขนาดลำตัวยาวสามสิบสองฟุตและสูงสิบหกฟุต ที่ขนของมันยังแสงเป็นประกาย
ชื่อสัตว์อสูร สุนัขฝนดาวตก
เลเวล สามสิบเก้า [footnoteRef:0] [0: ]
ระดับ สมบูรณ์
....
ชายผู้นี้อายุยี่สิบเอ็ดปี นั่นหมายความว่าเขาอาจเป็นมนุษย์คนแรกที่สร้างพันธสัญญาเลือดกับสัตว์อสูร ภายในเวลาสามปี เขาสามารถบ่มเพาะสัตว์อสูรได้ถึงระดับนี้ เขาต้องเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรชั้นแนวหน้าอย่างไม่ต้องสงสัย
เกาเผิงหันหน้าไปมองต้าซื่อกับดัมมี่และรู้สึกว่าเส้นทางของพวกมันยังอีกยาวไกล
อย่างไรก็ตาม มันจะใช้เวลาไม่นานนัก
…
ที่สำนักงานของเขา
เกาเผิงรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เพราะวันนี้เป็นวันที่เขาจะยกระดับดัมมี่ให้เป็นสัตว์อสูรระดับมหากาพย์
เขาส่งแก่นคริสทัลสัตว์อสูรธาตุอันเดทชนชั้นขุนนางให้กับดัมมี่
ดวงตาของดัมมี่ส่องประกายขึ้นและรีบกัดกินแก่นคริสทัลสัตว์อสูรที่ได้รับจากเจ้านายทันที
ผงสีดำร่วงหล่นลงบนพื้น ขณะไฟสีฟ้าในตาของดัมมี่กำลังลุกโชน
ส่วนเกาเผิงกำลังบดส่วนผสมใส่ในขวดแก้ว
…
ด้านนอกสำนักงาน ประตูลิฟต์เปิดออก หลายคนเดินออกมา แต่ผู้ที่เดินนำหน้าคือ หลิวจ้าวหยูในชุดกระโปรงลายดอกไม้พร้อมกับอุ้มแมวมิ้นท์ไว้ในอ้อมแขนของเธอ
ตามด้านหลังด้วยเด็กผู้หญิงอีกสองคนกำลังกวาดตามองรอบๆ ด้วยความสงสัย
…………………………………………….
3 ปีก่อน...

ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้เกิดการเปลี่ยนแปลง

เหล่าสรรพสัตว์และต้นไม้ใบหญ้าเกิดการกลายพันธุ์อย่างบ้าคลั่ง

ยังไม่รวมถึงสิ่งมีชีวิตจากมิติอื่นบุกเข้ามายังโลกมนุษย์แห่งนี้

แม้พวกมันจะเป็นสัตว์อสูรที่ดุร้ายแต่มนุษย์ยังสามารถเลี้ยงดู ฝึกสอน และใช้ต่อกรกับสัตว์อสูรจากภายนอกได้

และนี่คือจุดเริ่มต้นของยุคสมัยใหม่ ยุคสมัยของเหล่าผู้ฝึกสัตว์อสูร



"ถึงพวกนายจะเก่งยังไงก็ไร้ประโยชน์

ฉันสามารถเห็นข้อมูลทุกอย่างรวมถึงจุดอ่อนของพวกนายด้วย"