จอมทัพตื๊อรัก(2 เล่มจบ)
SARABIYA_1501
##                                      ตอนที่ 1 ย้อนเวลา   

ปี 2015 ณ โรงแรมสี่ดาวในเขตมณฑลซานซี ประเทศจีน
"หลินเอ๋อร์ ตื่นสิลูก อย่าทิ้งแม่ไป ฮือๆๆ"
"หลินเอ๋อร์...ลูกพ่อ" เสียงของชายวัยกลางคนซึ่งมีรูปร่างสูงโปร่งทั้งยังไว้เคราแพะ น่าจะเป็นคนมีฐานะ ช่อลดางุนงงกับภาพที่ได้เห็น ที่นี่ที่ไหน แล้วคนพวกนี้เป็นใคร
ดวงตาเล็กตี่มองสำรวจไปทั่วห้อง กลิ่นอายโบราณๆ การแต่งกายของคนกลุ่มนี้ดูคุ้นๆ อา...ใช่ เหมือนภาพยนตร์จีนกำลังภายใน เมื่อเบนสายตากลับมายังจุดเดิมก็พบเด็กสาวอายุราวสิบหกสิบเจ็ด นอนนิ่งอยู่บนเตียงไม้คล้ายหลับ เครื่องหน้าจิ้มลิ้มน่ารัก แต่กลับซีดเซียวเหมือนคนป่วย ข้างเตียงมีหญิงสาววัยสามสิบปีเศษ ทว่าใบหน้าอวบอิ่มที่งดงามของหญิงคนนั้นกลับนองไปด้วยน้ำตา สองมือเกาะกุมมือเล็กขาวซีดข้างหนึ่งไว้แน่น
ชายคนนั้นยืนอยู่ข้างๆ มือข้างหนึ่งบีบไหล่เธอที่สั่นสะท้านด้วยแรงสะอื้น แม้จะไม่มีน้ำตาแต่เธอคิดว่าเขาก็คงเสียใจไม่แพ้กัน ดูได้จากใบหน้าหมองคล้ำซึ่งเต็มไปด้วยความเศร้า ข้างเตียงยังมีเด็กสาวหน้าตาน่ารัก แต่ยังเทียบกับเด็กสาวที่นอนอยู่ไม่ได้ ทั้งสองคนน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกัน ยังมีหญิงชราร่างอวบอ้วนอีกคนนั่งร้องไห้พร้อมกับมองร่างที่นอนอยู่บนเตียงไม่วางตา ขณะเดียวกันก็พร่ำเรียกคุณหนูๆ บรรยากาศชวนให้หดหู่ใจยิ่งนัก
เวลา 06.00 น.
ติ๊ดๆๆ
เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์มือถือที่ปลุกกระปุกตั้งฉ่ายให้ตื่นจากฝัน ช่อลดาลืมตามองเพดานพลางครุ่นคิดเกี่ยวกับความฝันนั้นซ้ำไปซ้ำมาด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะตัดสินใจลุกไปอาบน้ำ
วันนี้เธอมีโปรแกรมจะไปเที่ยวชมพระราชวังต้องห้าม และปิดท้ายด้วยสวนสัตว์ที่เธอชื่นชอบ ไม่สิ...เรียกว่าคลั่งไคล้น่าจะถูก ว่างเมื่อไรเธอเป็นต้องไปทุกครั้ง จะว่าเป็น 'ทาสรักสัตว์โลก' ก็คงได้
แต่สัตว์ที่ช่อลดาชอบมากที่สุดกลับเป็นสัตว์ในตำนานที่ไม่มีตัวตนอยู่บนโลก นั่นก็คือ 'มังกร' เธอถึงกับสักรูปมังกรเสียจนเต็มแผ่นหลัง แน่นอนว่าแม่ของเธอไม่รู้และไม่มีวันที่เธอจะบอกแม่ด้วย ไม่อย่างนั้นงานนี้มีหวังโดนบ่นเป็นสิบปีแน่ๆ เพราะแม่เธอเกลียดคนที่มีรอยสักเป็นที่สุด
ขณะที่อาบน้ำอยู่นั้นหญิงสาวเผลอเหยียบสบู่ที่บังเอิญตกลงบนพื้นจนหงายหลัง ศีรษะฟาดผนังห้องน้ำอย่างจังเสียงดังโป๊กก่อนที่เธอจะหมดสติแน่นิ่งไป กว่าจะมีคนมาพบก็เป็นเวลาบ่ายโมงวันถัดมา
เมื่อเลยเวลาเช็คเอาต์ผู้จัดการพร้อมด้วยแม่บ้านจึงถือวิสาสะใช้คีย์การ์ดสำรองเปิดประตูห้องเข้ามา ก่อนจะผงะเมื่อพบร่างไร้วิญญาณของช่อลดาอยู่ในสภาพกึ่งนั่งกึ่งนอน ศีรษะพิงผนังห้องน้ำ เนื้อตัวขาวซีดเพราะเสียเลือดมากจากแผลด้านหลังศีรษะ ซ้ำยังโดนน้ำเป็นเวลานานหลายชั่วโมง ช่างน่าอนาถนัก ยังดีที่น้ำจากฝักบัวช่วยชำระคราบเลือดจนแทบไม่เหลือภาพความสยดสยองแก่สายตาผู้พบเห็น นอกจากภาพอุจาดตาในสภาพเปลือยล่อนจ้อนเท่านั้น!
"ท่านยมใจร้าย ฉันเพิ่งจะยี่สิบเจ็ดเองนะ แฟนก็ยังไม่มี เป็ดปักกิ่ง หมูหัน หูฉลามน้ำแดง หมั่นโถว ซาลาเปา ขนมจีบ ก็ยังไม่ได้กิน ที่สำคัญนะ ทำไมต้องตายอุจาดอย่างนั้นด้วย!"
"ยมบาลร่างสูงใหญ่หน้าตาดุดันที่มารับวิญญาณช่อลดาส่ายหน้าระอา ไม่ได้สนใจคำตัดพ้อต่อว่าของเธอเลยแม้แต่น้อย เปิดบัญชีไล่หารายชื่อเท่าไรก็หาไม่เจอ
"โอ๊ะ! เจ้ายังไม่ถึงที่ตายนี่นา" ยมบาลโพล่งออกมาอย่างลืมตัว ครั้นเห็นช่อลดาถลึงตาใส่จึงเอ่ย "เอาน่า มันก็ต้องมีพลาดกันบ้าง เจ้าไม่ต้องห่วง แม้เจ้าจะใช้ร่างเดิมไม่ได้แล้ว แต่ข้าจะหาร่างใหม่ที่ดีกว่าและไฉไลกว่าให้เจ้าแล้วกัน โดยที่เจ้าไม่ต้องเสียเวลาไปเกิดใหม่"
ยมบาลรวบรัดตัดตอน ไม่เปิดโอกาสให้เจ้าทุกข์คัดค้าน วิญญาณช่อลดาถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้น สมองว่างเปล่าคิดอะไรไม่ออก จนกระทั่ง…
"เอาละ ข้าหาร่างใหม่ให้เจ้าได้แล้ว มานี่สิ" ช่อลดากัดฟันเดินมายืนข้างๆ ยมบาลผู้สะเพร่า เขม้นมองกระจกแปดเหลี่ยมบานใหญ่ตรงหน้าซึ่งยมบาลบอกว่าเป็นกระจกส่องภพ ไว้ใช้ตรวจดูพฤติกรรมของมนุษย์ และยังใช้ติดต่อสื่อสารระหว่างเทพเซียนอื่นๆ
"นั่น...นั่นเด็กสาวที่เราฝันเห็นนี่..." เธออุทาน ดวงตาเบิกโตด้วยความตกใจและประหลาดใจในคราวเดียวกัน
"เจ้าพร้อมหรือยัง" ยมบาลถาม
"พร้อมอะไร" ช่อลดาย้อนถามเพราะไม่เข้าใจในคำพูดที่ยมบาลต้องการจะสื่อ ยังไม่ทันรู้คำตอบเธอก็ถูกผลักเข้าไปในกระจกเสียแล้ว
"อ๊ะ วะ...ว้าย! พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกด้วยยย" ช่อลดาตกใจร้องเสียงหลง พร้อมกับร่างที่ถูกดูดอย่างแรง
"อย่าได้ห่วง เจ้าจะรู้และทำได้เหมือนเจ้าของร่างเดิมทุกประการ เพียงแต่จิตใจเป็นของเจ้า และข้าให้พรเจ้าอีกหนึ่งข้อ นั่นคือเมื่ออยู่ที่นั่นครบสี่สิบห้าวัน เจ้าจะสามารถเข้าใจภาษาสัตว์และพูดคุยกับพวกมันได้ ถือเป็นพรไถ่โทษจากข้า" สิ้นเสียงทรงอำนาจของยมบาลช่อลดาก็หมดสติไป
ยามซื่อ[1] เรือนหยกฟ้าคฤหาสน์สกุลชิง ฤดูใบไมผลิ[2]
"หลินเอ๋อร์ หลินเอ๋อร์" เสียงเรียกที่อ่อนโยนแฝงด้วยความเศร้าสร้อย ปลุกช่อลดาที่อยู่ในร่างของสาวน้อยวัยสิบหกให้ค่อยๆ ลืมตาตื่น เธอหันไปทางเสียงเรียกด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย ก่อนจะตะลึงตาค้างเมื่อเห็นใบหน้าของพวกเขาชัดเจน เพราะเป็นใบหน้าของคนที่เธอเห็นในฝันและในกระจกส่องภพของยมบาลนั่นเอง
"ท่านพี่ หลินเอ๋อร์ฟื้นแล้ว ฮือๆๆ" ชิงฮูหยินหันไปกล่าวกับชิงหยวนผู้เป็นสามี ใบหน้างดงามเต็มไปด้วยคราบน้ำตา
"อาฝู รีบไปตามหมอมาเร็ว อย่าได้ชักช้า" ชิงหยวนสั่งพ่อบ้านใหญ่ด้วยน้ำเสียงที่เจือความร้อนรน เมื่อเห็นว่าบุตรีทำหน้าตาบิดเบี้ยวราวกับเจ็บปวดหนักหนา
"ขอรับนายท่าน บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้" อาฝูหรือฝูเฉียนซึ่งเป็นพ่อบ้านใหญ่พาร่างผอมบางคล้ายสตรีทว่าแข็งแรงรีบรุดออกไปทันที
ชิงหยวนหันกลับมามองบุตรีที่เอนหลังพิงหัวเตียง โดยมีฮูหยินของตนอยู่ใกล้ๆ พลางถอนใจอย่างโล่งอก
"คุณหนูป่วยคราวนี้นานกว่าทุกครั้งเลยนะเจ้าคะ" แม่นมฝูเอ่ยเสียงสั่นเครือเล็กน้อย
ชิงฮูหยินผินหน้ามามองแม่นมร่างอวบอ้วนของบุตรี ยิ้มพลางพยักหน้าขึ้นลงอย่างเห็นด้วย แม้น้ำตาของนางจะหยุดไหลแล้ว แต่ยังคงมีคราบน้ำตาอยู่บนแก้มขาวผ่อง
"ฉัน...เอ่อ...ข้าต้องขออภัยท่านพ่อท่านแม่ที่ทำให้เป็นห่วง" ช่อลดาในร่างชิงหลินพูดตะกุกตะกักขัดเขินด้วยไม่คุ้นชิน แม้น้ำเสียงจะแหบแห้ง แต่กลับมีความตื่นเต้นซุกซนซ่อนอยู่ในดวงตากลมโตสีน้ำตาลเปลือกไม้
'อา...ไม่เลว ได้เป็นคุณหนูด้วย แถมพ่อก็หล่อ แม่หรือก็ยังสวยยังสาวอยู่เลย มีลูกตอนอายุเท่าไรกัน ไม่แปลกที่เด็กคนนี้จะน่ารักขนาดนี้'
"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว รู้หรือไม่ แม่เจ้าแทบไม่ได้หลับได้นอนเพราะเป็นห่วงเจ้า จนพ่อเกรงว่าจะล้มป่วยไปอีกคน" ชิงหยวนลูบศีรษะบุตรีอย่างรักใคร่ เดิมทีเขาคิดว่านางคงไม่รอดแล้ว เพราะนางหาใช่เพียงเจ็บป่วยทางกายอย่างเดียวไม่ แต่ยังเจ็บป่วยทางใจอีกด้วย ซึ่งสาเหตุก็มาจากคู่หมายบังคับให้นางขอถอนหมั้น หาใช่เรื่องอื่นใดไม่
"ท่านแม่..." ร่างบางโผเข้ากอดร่างอวบอิ่มตรงหน้าพลางน้ำตาคลอเพราะสัมผัสได้ถึงความรักความห่วงใย ทำให้เธอคิดถึงแม่ของตนขึ้นมา
'แม่จ๋า ดาคิดถึงแม่จังเลยค่ะ ป่านนี้แม่จะเป็นอย่างไรบ้าง' เมื่อคิดมาถึงตรงนี้น้ำตาก็พลันไหลออกมาจนไหล่ของอีกฝ่ายเปียกชุ่ม
เมื่อบ่าวรับใช้ในจวนรู้ข่าว ต่างก็รีบเร่งมาดูด้วยความรู้สึกยินดีระคนผิดหวัง ยินดีกับนายท่านและฮูหยินผู้เปี่ยมด้วยเมตตาและคุณธรรม ที่ไม่ต้องโศกเศร้าเสียใจหากคุณหนูมีอันเป็นไป ขณะเดียวกันก็ผิดหวังที่ต้องทนกับความร้ายกาจของคุณหนูผู้นี้ต่อไปโดยไม่รู้ชะตากรรม
ช่อลดาในร่างชิงหลินไล่สายตามองบรรดาบ่าวไพร่ราวๆ ยี่สิบคนที่ยืนก้มหน้ามองพื้นอยู่นอกห้อง แต่บางคราวก็เหลือบมองเธอเป็นระยะๆ ครั้นพอสบตาเธอก็รีบหลบ เห็นแล้วก็พลันเจ็บปวดใจอย่างไรไม่รู้ น้ำเสียงที่เปล่งออกมาจึงอ่อนโยนโดยไม่รู้ตัว "ขอบใจทุกคนที่ห่วงใยข้า ข้าสบายดีแล้ว กลับไปทำงานต่อเถิด"
ขอบใจเช่นนั้นหรือ นางมารน้อยผู้นี้กล่าวขอบใจบ่าวไพร่? บ่าวไพร่ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองนางอย่างพร้อมเพรียง สีหน้าและแววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจและไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน สีหน้าของพวกเขาที่เผลอแสดงออกทำให้ช่อลดาสะท้านในอก เธอพอเดาออกว่าคนพวกนี้คิดอะไร แต่ก็เลือกที่จะเฉยเสีย
"ไปๆ แยกย้ายกันไปทำงานได้แล้ว" เมื่อเห็นทุกคนยังยืนนิ่ง แม่นมฝูจึงโบกมือไล่อีกครั้ง ด้วยเกรงว่าคุณหนูจะไม่พอใจแล้วทำโทษพวกเขาอีก
"ขอรับ / เจ้าค่ะ"
เพียงครู่เดียวด้านนอกเรือนหยกฟ้าก็กลับมาว่างเปล่าอีกครา หญิงสาวจึงหันมากล่าวกับแม่นมฝู "ข้าหิวยิ่งนัก ช่วยหาอะไรมาให้ข้าหน่อยเถิด"
"ได้เจ้าค่ะ บ่าวจะรีบไปทำให้เดี๋ยวนี้ เสี่ยวอี้ เสี่ยวสุ่ย เจ้าสองคนตามข้ามา" แม่นมฝูหรือฝูเหลียน ภรรยาของฝูเฉียน รับคำสั่งคุณหนูด้วยความยินดี แล้วหันมาเรียกสาวใช้ร่างบอบบางที่นั่งถัดออกมาให้ไปกับนางด้วย ปล่อยให้เจ้านายทั้งสามมีเวลาสนทนากันเป็นการส่วนตัว
[1] ยามซื่อ คือช่วงเวลาตั้งแต่ 09.00 น. - 10.59 น.
[2] ฤดูใบไม้ผลิ ตั้งแต่เดือนมีนาคม - พฤษภาคม


## ตอนที่ 2 คุณหนูที่เปลี่ยนไป

สามวันต่อมา
ในเรือนหยกฟ้ายามดึกสงัดผู้เป็นเจ้าของเรือนกลับไม่อาจข่มตาหลับได้ เพราะเฝ้าครุ่นคิดถึงเรื่องราวสามวันก่อน เมื่อแม่นมฝูและสาวใช้ออกไปไม่นาน พ่อบ้านฝูก็กลับมาพร้อมหมออาวุโสท่านหนึ่ง หลังจากตรวจดูชีพจร หมออาวุโสพลันมีสีหน้าประหลาดใจระคนเหลือเชื่อ
"มีอะไรหรือท่านหมอ"
"เอ่อ...เรียนนายท่านชิง ชีพจรคุณหนูเต้นปกติดี ไม่มีสิ่งบ่งบอกว่าเจ็บป่วยแต่ประการใดขอรับ" ท่านหมอกล่าวด้วยสีหน้าประหลาดใจเด่นชัด ด้วยตรวจรักษาคุณหนูชิงผู้นี้มานานหลายปี จึงรู้ดีว่าคุณหนูชิงมีโรคประจำตัวเกี่ยวกับหัวใจที่ไม่อาจรักษาให้หายขาดได้
"เป็นความจริงหรือ อะไรกัน คราวก่อนๆ ท่านยังบอกว่าโรคของนางหมดทางเยียวยาแล้วมิใช่หรือ" ชิงหยวนถามเสียงห้วน ใบหน้าบึ้งตึง
"เอ่อ...เป็นเช่นนั้นจริงขอรับ แต่คราวนี้ร่างกายของคุณหนูกลับปกติดีทุกอย่าง จนข้าเองก็ยังประหลาดใจ" ท่านหมอเริ่มใจคอไม่ดีเมื่อเห็นสีหน้าไม่พอใจของอีกฝ่าย
"เช่นนั้น...ความหมายของท่านคือหลินเอ๋อร์ของข้าหายดีแล้วใช่หรือไม่" ชิงฮูหยินถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย
"เป็นเช่นนั้นขอรับ นายหญิงชิง"
คำตอบหนักแน่นของหมออาวุโสเรียกน้ำตาแห่งความดีใจระคนโล่งใจของชิงฮูหยินออกมา นางโผเข้ากอดบุตรีที่นั่งอมยิ้มไม่พูดจาเอาไว้แนบอก พร้อมกับพร่ำขอบคุณสวรรค์ไม่หยุด
'งานนี้ต้องขอบคุณท่านยมซะแล้ว' ช่อลดาคิดในใจ เพราะอย่างน้อยเธอจะได้ไม่ต้องมาทนทรมานกับโรคที่ไม่มีทางรักษาอย่างเจ้าโรคหัวใจนี่ ซึ่งอาจจะทำให้เธอสนุกได้ไม่เต็มที่
"เฮ้อ ต้องอยู่ต่อไปในร่างนี้สินะ" ร่างบางถอนใจพลางเอนหลังพิงหัวเตียง สายตาเหม่อมองต้นเหมยนอกหน้าต่างที่ปกคลุมด้วยดอกสีขาวอมชมพูจนดูคล้ายหมวกใบใหญ่บ่งบอกว่าเป็นช่วงฤดูใบไม้ผลิ เมื่อตั้งจิตแน่วแน่ ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวไม่หยุดหย่อน ราวกับดูภาพยนตร์หกมิติอยู่ก็ไม่ปาน
ชิงหลิน วัยสิบหกปี เกิดในตระกูลคหบดี เป็นบุตรีเพียงคนเดียวของชิงหยวนและหยางเหม่ยหลิน ตระกูลของชิงหยวนเป็นพ่อค้าผู้มั่งคั่งจากการค้าขายสัตว์ที่ใหญ่ที่สุด มีสัญญาซื้อขายผูกขาดในการจัดหาม้าพันธุ์ดีให้แก่กองทัพแคว้นฉี รวมถึงเสาะหาสัตว์เลี้ยงแปลกๆ หายากให้แก่บรรดาเชื้อพระวงศ์ ชนชั้นสูง และขุนนาง ไม่เว้นแม้กระทั่งเศรษฐีผู้มีอันจะกิน จนชื่อเสียงเลื่องลือไปไกลด้วยถือคติที่ว่า 'ไม่มีคำว่าผิดหวังถ้าให้เราจัดการ'
ส่วนหยางเหม่ยหลินผู้เป็นมารดาและเป็นฮูหยินเพียงคนเดียวของชิงหยวน เพราะสามีของนางไม่ปรารถนาสตรีอื่นแม้จะไร้บุตรชายสืบสกุลก็ตาม เป็นบุตรีคนโตของหยางเฉินหราง เจ้ากรมพิธีการ ขุนนางตงฉินแห่งแคว้นฉี ตระกูลหยางเป็นตระกูลขุนนางใหญ่ ทำคุณประโยชน์นานัปการจนได้รับจวนพระราชทานจากฮ่องเต้พระองค์ก่อน
ขณะที่บุตรสาวอย่างชิงหลินนั้นหัวใจอ่อนแอมาแต่กำเนิด ทำให้ถูกเลี้ยงดูแบบตามใจ ไม่มีใครกล้าขัดด้วยเกรงว่าอาการของนางจะกำเริบ ทำให้นางกลายเป็นคุณหนูผู้เอาแต่ใจ เย่อหยิ่ง อวดดี แถมยังอารมณ์ร้าย มักจะข่มเหงบ่าวไพร่เป็นประจำ บ่าวไพร่ส่วนใหญ่จึงไม่ชื่นชอบนาง บางคนเกลียดชังถึงขั้นสาปแช่งให้นางตายๆ ไปเสียด้วยซ้ำ
ฤดูใบไม้ผลิที่เจ็ดชิงหลินตกม้าจนได้รับบาดเจ็บ ทำให้นางเกลียดชังสัตว์เดรัจฉานทุกชนิด ตรงข้ามกับช่อลดาที่รักสัตว์มาก แม้แต่กิ้งกือหรือไส้เดือนก็เคยจับมาเลี้ยง
ชิงหลินมีพรสวรรค์ด้านดนตรีโดยเฉพาะพิณ กู่เจิง และขลุ่ย แต่ช่อลดาหยิบจับเครื่องดนตรีอะไรเป็นต้องพัง สมัยเรียนปริญญาตรีเคยโดนตะเพิดออกมาจากห้องดนตรี เพราะเผลอไปชนกลองชุดจนล้มระเนระนาด ยังไม่พอ เธอยังเหยียบกลองเสียจนทะลุ!
หากจะกล่าวถึงเสียงเพลง ชิงหลินร้องได้ไพเราะสะกดใจคนฟังยิ่งนัก ผิดกับช่อลดาที่อาจารย์ภาควิชาดนตรีบอกว่าเพี้ยนระดับสิบเต็ม!
ใบหน้าของชิงหลินจิ้มลิ้มพริ้มเพรา น่ารัก บอบบาง น่าทะนุถนอม แต่ซ่อนรูป โดยเฉพาะหน้าอกที่ใหญ่เกินตัว ทำให้นางดูเย้ายวนน่าหลงใหล ตรงข้ามกับช่อลดาอย่างสิ้นเชิง หน้าตาบ้านๆ หาจุดเด่นไม่เจอ แล้วยังอ้วนกลมเป็นกระปุกตั้งฉ่าย!
ชิงหลินพิถีพิถันเรื่องการแต่งกายทุกขั้นตอน นางโปรดปรานสีชมพู ตรงข้ามกับช่อลดาที่เกลียดสีชมพูเข้าไส้ แต่เธอชอบสีฟ้า สีน้ำเงิน สีขาว และสีดำ เพราะเรียบง่ายทั้งยังไม่เด่นจนสะดุดตา
ชิงหลินเชี่ยวชาญกลอนและบทกวี แต่ช่อลดาไร้พรสวรรค์ด้านนี้อย่างสิ้นเชิง
สรุปว่าชิงหลินมีพรสวรรค์เพียบพร้อมทุกด้าน ยกเว้นเรื่องเดียวคือพรสวรรค์ด้านวาดรูปที่มีเพียงน้อยนิด อาจเป็นเพราะร่างกายอ่อนแอเลยไม่ค่อยได้ออกไปไหน ทำให้วิสัยทัศน์คับแคบเหมือนกบอยู่ในกะลาครอบ ผิดกับช่อลดาที่รักการวาดรูปเป็นชีวิตจิตใจ โดยเฉพาะภาพทิวทัศน์ ภาพสัตว์ต่างๆ และภาพเหมือนจริงจนแทบจะแยกไม่ออก เธอเป็นนักวาดการ์ตูนอิสระที่ส่งผลงานให้แก่สำนักพิมพ์ชื่อดัง และยังเป็นศิลปินอิสระที่ชื่นชอบการท่องเที่ยว โดยผลงานของเธอเป็นที่ต้องการของนักสะสม
นอกจากนี้ชิงหลินยังมีคู่หมายแล้วคือ มู่หลิ่งเหวิน แม่ทัพไร้พ่ายวัยยี่สิบห้าปี ฉายาเทพสงคราม บุรุษรูปงามอันดับหนึ่งในแคว้นที่สตรีใฝ่ฝันถึงมากที่สุด แม้จะสุขุมเยือกเย็น แต่ก็เจ้าเล่ห์มากด้วยแผนการ ทั้งยังเด็ดขาดและไร้ความปรานียามอยู่ในสนามรบ
บุรุษผู้ไม่เคยเห็นชิงหลินอยู่ในสายตา 'เจ้าคือน้องสาว' เป็นคำตอบที่เขามีให้นางมาตลอดหลายปี เพราะไม่เห็นด้วยกับการจับคู่ครั้งนี้จึงพยายามผลักไสนางให้บุรุษอื่น แต่นางก็ยังดึงดันด้วยการยืนยันหนักแน่นว่าอย่างไรก็ต้องแต่งเข้าสกุลมู่ให้จงได้ ความแน่วแน่ ความมุ่งมั่น และปักใจรักชายเพียงคนเดียวของชิงหลิน ทำให้ช่อลดาชื่นชมยิ่งนัก แต่เมื่อเขาไม่รักจะไปฝืนใจเขาทำไม แต่งไปแล้วคงไม่แคล้วน้ำตาเช็ดหัวเข่า ได้ครอบครองแค่ตัวก็ไม่ต่างอะไรกับได้ครอบครองร่างที่ไร้วิญญาณ แล้วมันจะไปมีความหมายอะไร
"ชิงหลิน ฉันคิดว่าถึงเวลาที่ต้องปล่อยให้เขาเป็นอิสระแล้วละ และต่อไปนี้ฉันคือชิงหลิน ไม่ใช่ช่อลดาอีกต่อไป" ช่อลดาพึมพำเบาๆ พร้อมกับละสายตากลับมา แสงสลัวจากพระจันทร์เสี้ยวทำให้พอมองเห็นร่างสองสาวใช้รางๆ คนหนึ่งฟุบหลับอยู่ที่ขอบเตียงไม้ของชิงหลิน ส่วนอีกคนก็ฟุบหลับบนโต๊ะไม้แปดเหลี่ยมกลางห้อง เมื่อเห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้ ก่อนที่เธอจะล้มตัวลงนอนและหลับไปอย่างรวดเร็ว
เช้าวันต่อมาก่อนยามเฉิน [1] ราวหนึ่งเค่อ [2]
"ต่อไปนี้เจ้าสองคนไม่ต้องมานอนเฝ้าข้าแล้ว"
สองสาวใช้ที่กำลังสางผมและจัดชุดให้คุณหนูของตนชะงัก พลางทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เพราะคาดเดาไปต่างๆ นานา ความสับสนและสงสัยเกิดขึ้นในใจของสาวใช้ทั้งสอง ด้วยที่ผ่านมาพวกนางต้องนอนเฝ้าคุณหนู ด้วยกลัวว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันหรืออาการของคุณหนูจะกำเริบ
เสี่ยวอี้ สาวใช้ผู้พี่วัยสิบเจ็ดปีเริ่มสางผมให้คุณหนูของนางต่อ พลางครุ่นคิดเรื่องราวสองสามราตรีที่ผ่านมา คุณหนูอาบน้ำเอง ไม่ให้นางคอยอยู่ปรนนิบัติ ซ้ำยังให้นางรั้งอยู่หลังฉากกั้นไม่ให้เข้าไปวุ่นวาย
น้ำมันใส่ผม เครื่องประทินผิว หรือน้ำหอมกลิ่นดอกชื่อซู่ซิน [3] ก็เปลี่ยนเป็นกลิ่นดอกโม่ลี่ [4]  ซึ่งนางเองก็ชื่นชอบเพราะกลิ่นหอมละมุนของดอกโม่ลี่ชวนให้ผ่อนคลาย สีชมพูที่สุดแสนจะโปรดปราน คุณหนูก็สั่งให้พับเก็บใส่หีบเสียสิ้น หันมาสวมชุดเรียบๆ ไร้ลวดลาย จำพวกสีขาว สีฟ้า สีน้ำเงิน สีเทา หรือแม้แต่สีดำ กระนั้นความงามกลับไม่ได้ด้อยลง แต่คล้ายจะช่วยเสริมส่งให้คุณหนูของนางดูงดงามยิ่งขึ้นหลายส่วน หรือเป็นเพราะใบหน้างดงามไร้ความกราดเกรี้ยว ถ้อยคำแสนหวานฟังแล้วรื่นหู รอยยิ้มแสนอ่อนโยน อบอุ่น และจริงใจ ทำให้คุณหนูของนางงดงามเช่นนี้ แม้ว่ากิริยาท่าทางออกจะ....เอ่อ..แปลกตาไปบ้างก็ตามที
"ข้าหายดีแล้ว ไม่จำเป็นต้องมานอนเฝ้าเหมือนที่ผ่านมาหรอก" เสียงของคุณหนูปลุกให้เสี่ยวอี้ตื่นจากภวังค์
"ตะ...แต่ว่าคุณหนู..." เสี่ยวสุ่ยผู้น้องวัยสิบห้าปีทำท่าจะคัดค้าน
ชิงหลินคนใหม่หลุบตามองเด็กสาวที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า นางเห็นใบหน้าน่ารักนั้นฉายแววกังวล สับสน และหวาดหวั่น ก่อนจะถอนหายใจออกมา เพียงแค่นั้นเสี่ยวสุ่ยก็สะดุ้งตกใจ ทำเอานางเหนื่อยใจอย่างบอกไม่ถูก
"คุณหนู จะให้บ่าวยกสำรับอาหารมาที่นี่หรือว่า..." เสียงของแม่นมฝูทำให้ชิงหลินเงยหน้าขึ้นมองพร้อมด้วยรอยยิ้ม แล้วกล่าวอย่างอารมณ์ดี "ไม่ต้องจ้ะ ต่อไปนี้ข้าจะไปกินอาหารเช้ากับท่านพ่อท่านแม่ที่เรือนใหญ่"
คำตอบและน้ำเสียงอ่อนหวานของคุณหนูทำเอาแม่นมฝูตะลึงด้วยเตรียมใจมาก่อนแล้ว เมื่อนางเดินเข้ามาเห็นเสี่ยวสุ่ยนั่งก้มหน้าก็อดไม่ได้ที่จะเข้ามายุ่งเกี่ยว แม้สุดท้ายอาจต้องถูกโบยก็ตาม ทว่าทุกสิ่งกลับไม่เป็นดังคาด
"หือ? ท่านจ้องหน้าข้าทำไมกันแม่นม"
แม่นมฝูสะดุ้งโหยง รีบคุกเข่าเตรียมโขกศีรษะกับพื้น ขณะเดียวกันก็เอ่ย "ขะ...ขออภัยที่บ่าวเสียมารยาทเจ้าค่ะ"
"หยุด! ห้ามท่านทำอย่างนั้นเด็ดขาด"
เสียงห้ามห้วนจัดเป็นเหตุให้แม่นมฝูชะงักค้าง เผลอเงยหน้าขึ้นมอง แววตาสั่นไหวด้วยความหวาดหวั่น เสี่ยวอี้รีบมานั่งข้างๆ น้องสาวทันทีพลางชำเลืองมองคุณหนูของตน เห็นใบหน้าจิ้มลิ้มที่มักยิ้มแย้มในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ยามนี้กลับบึ้งตึงขึ้นหลายส่วน ก็รีบก้มหน้าต่ำลงไปอีกจนคางแนบติดกับอก ทั้งสองมือยังเย็นเฉียบ
"แม่นม ท่านลุกขึ้นเถิด"
เสี่ยวอี้กับเสี่ยวสุ่ยมองตาค้างเพราะอึ้งกับภาพเบื้องหน้า คุณหนูผู้งดงามแสนเย่อหยิ่งและร้ายกาจผู้นั้นประคองแม่นมฝูอย่างทะนุถนอม ฝ่ายแม่นมฝูเองก็ตกใจไม่แพ้กัน ด้วยคุณหนูไม่เคยอ่อนโยนกับตนเช่นนี้มาก่อน
"เจ้าสองคนด้วย ลุกขึ้น" นางหันมาบอกสองพี่น้องด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แล้วยิ้มพอใจเมื่อเห็นทั้งสองรีบทำตามคำสั่ง ก่อนจะหันไปทางแม่นมฝู กุมมืออวบหยาบกร้านพร้อมกับเอ่ย "แม่นม ต่อไปห้ามท่านคุกเข่าคำนับข้าอีกนะเจ้าคะ" เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้าสงสัยจึงกล่าวต่อ
"ท่านเลี้ยงข้ามา พูดไปแล้วก็เหมือนเป็นแม่ของข้าอีกคน จะให้ท่านทำเช่นนั้นได้อย่างไร เดี๋ยวข้าได้อายุสั้นกันพอดี ท่านว่าจริงหรือไม่" ก็คนไทยถือเรื่องนี้จะตาย จะให้ทำเป็นไม่สนใจย่อมเป็นไปไม่ได้
"คุณหนู คุณหนูของบ่าว ฮือๆๆ" ถ้อยคำของคุณหนูที่นางทั้งรักและเทิดทูนยิ่งกว่าลูก ทำเอาแม่นมฝูปล่อยโฮออกมาด้วยความตื้นตันใจ สองมือกุมมือบางมาแนบแก้มของตนที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาพลางพร่ำเรียกคุณหนูๆ ไม่หยุด
"ที่ผ่านมาข้าได้ทำผิดต่อท่านมากมายนัก ท่านจะอภัยให้ข้าได้หรือไม่" น้ำเสียงอ่อนโยนมากขึ้นยามกล่าวประโยคต่อมา มือเรียวข้างที่ว่างยื่นมาเช็ดน้ำตาให้แม่นมของนางอย่างแผ่วเบาและนุ่มนวล
"คุณหนู..." แม่นมฝูกล่าวอะไรไม่ออก ได้แต่พยักหน้าถี่รัว ดวงตาพร่ามัวด้วยหยาดน้ำตา มองภาพใบหน้างดงามไม่ค่อยชัด นางไม่เคยโกรธหรือเกลียดคุณหนูของนางเลย แม้ในอดีตนางจะถูกกระทำมากเพียงใดก็ตาม
"ขอบคุณท่านมาก" สองแขนโอบกอดร่างอวบของแม่นมที่ยังสะอื้นไห้ไม่ยอมหยุด ขณะที่สองมือลูบหลังเบาๆ อย่างปลอบโยน
หญิงสาวหันมาเรียกสองพี่น้องที่ยืนน้ำตาคลอพลางกุมมือตัวเองอยู่ด้านข้าง "เสี่ยวอี้ เสี่ยวสุ่ย"
"จะ...เจ้าค่ะคุณหนู" ทั้งสองขานรับแทบจะพร้อมกัน ขยับเข้ามายืนใกล้ๆ แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งตกใจเมื่อมือหยาบของตนถูกเกาะกุมด้วยมือนุ่มนิ่มของคุณหนูซึ่งนั่งอยู่
"ข้าขอบใจและขอโทษที่พวกเจ้าต้องมาลำบากเพราะข้า ทั้งยังไม่คิดทอดทิ้งข้า ต่อไปนี้ข้าจะดูแลพวกเจ้าอย่างดี อย่าทิ้งข้าไปไหนจะได้หรือไม่" นางเงยหน้าสบตากับเสี่ยวอี้ก่อนแล้วจึงหันไปสบตากับเสี่ยวสุ่ย เมื่อเห็นว่าทั้งคู่น้ำตาคลอ พร้อมกับพยักหน้าขึ้นลงถี่ๆ คล้ายลูกเจี๊ยบจิกกินอาหาร ก็อดยิ้มด้วยความเอ็นดูไม่ได้
"ขอบใจมาก ไปกันเถิด" กล่าวจบก็ลุกขึ้นเดินนำออกไปด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง แหม...ก็นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ออกจากห้องหลังจากหายป่วยนี่นา
จากคำบอกเล่าของเสี่ยวอี้ คฤหาสน์หลังนี้ใหญ่โตกว่าจวนขุนนางหลายจวน ทรัพย์สมบัติก็มีมาก ใช้ทั้งชาติก็ไม่หมด เป็นกำลังสำคัญที่คอยสนับสนุนยามที่แคว้นขาดแคลนกำลังทรัพย์ในการจัดซื้ออาวุธยุทโธปกรณ์ ตลอดจนเสบียงอาหารยามเกิดภัยแล้ง จนได้รับป้ายพระราชทานว่า 'เมตตาธรรม' ซึ่งนับเป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูลสูงสุด
ณ เรือนดาวดึงส์ ซึ่งเป็นเรือนหลักของคฤหาสน์สกุลชิง
"ท่านพ่อ วันนี้ลูกจะขอติดตามไปที่คอกสัตว์ของเราได้หรือไม่เจ้าคะ"
"หือ? ร้อยวันพันปีเจ้าไม่เคยอยากไป" ชิงหยวนแทบสำลักน้ำชาหลังอาหารมื้อเช้าเมื่อได้ยินเช่นนั้น
"ลูกไม่ไปสถานที่สกปรกเช่นนั้นเด็ดขาดเจ้าค่ะ!"  ด้วยอยากให้นางได้เปิดหูเปิดตาและพักผ่อนบ้าง เผื่ออาการป่วยจะดีขึ้น แต่คำตอบของนางคราวนั้นก็ทำให้เขาเสียใจ และถอดใจจนไม่อยากบังคับหรือฝืนใจนางอีก
"นั่นสิ หลินเอ๋อร์ เจ้าเพิ่งหายดี พักต่ออีกสองสามวันดีหรือไม่" ชิงฮูหยินไม่เห็นด้วย นางเกรงว่าบุตรีของตนจะล้มป่วยไปอีก
"ลูกรู้ว่าท่านพ่อท่านแม่เป็นห่วงลูก แต่ลูกไม่อยากปล่อยเวลาให้เสียเปล่าเหมือนที่ผ่านมาอีกแล้วเจ้าค่ะ โปรดเห็นใจลูกด้วยเถอะนะเจ้าคะ"
ชิงหยวนลูบเคราบางๆ ของตนอย่างใช้ความคิด แวบหนึ่งเขามองเห็นความเด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่นในดวงตาของบุตรีอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน อีกทั้งหมออาวุโสได้ยืนยันหนักแน่นว่านางหายดีแล้ว ไม่มีสิ่งใดต้องห่วง
"แต่ว่า..."
"ได้ พ่ออนุญาต" ชิงหยวนชิงตัดบท ไม่ฟังคำทัดทานของฮูหยิน จึงโดนชิงฮูหยินสะบัดหน้าใส่ ไม่ยอมพูดจาด้วย
คอกสัตว์ของตระกูลชิงที่พ่อลูกพูดถึงอยู่ห่างจากเมืองหลวงฉางอานราวร้อยลี้ [5]  เป็นคอกสัตว์ขนาดใหญ่ มีภูเขาล้อมรอบสามด้าน อีกด้านเป็นทางเข้าออกเพียงทางเดียว มีเวรยามแน่นหนาและรัดกุม ทั้งยังมีหอสังเกตการณ์หลายจุดเพื่อสอดส่องจากระยะไกลที่สูงกว่าระดับสายตาในจุดที่ล่อแหลมและเสี่ยงจะโดนปล้นชิงสินค้า ด้านหน้ามีเรือนหลังใหญ่เป็นที่พักอีกแห่งยามฉุกเฉินหรือยามเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง และใช้รับรองลูกค้าจากแดนไกล โดยมีเรือนคนงานหลังเล็กๆ นับร้อยหลังที่สร้างติดขอบรั้วกระจายอยู่รอบๆ คอก เพื่อสะดวกในการดูแลสัตว์และยังเป็นยามรักษาการณ์อีกด้วย
คอกสัตว์ตระกูลชิงมีสัตว์มากมายหลายชนิด ไม่ว่าจะเป็นสัตว์เลี้ยงจากต่างแคว้น สัตว์ป่าที่มีทั้งแบบทั่วไปและหายาก รวมทั้งสัตว์ป่าดุร้าย สัตว์เลื้อยคลาน หรือแม้แต่สัตว์ปีก ซึ่งถูกแบ่งแยกชัดเจนและมีพื้นที่กว้างขวางเพียงพอ ซึ่งช่วยลดความเครียดของสัตว์ได้เป็นอย่างดี ลูกค้าในและนอกแคว้นยกให้เป็นคอกสัตว์ที่ใหญ่และดีที่สุดในสามภพ
ชิงหยวนต้องคอยตอบคำถามของบุตรีในคราบบุรุษหน้าหวาน ที่เฝ้าเพียรถามตนไม่หยุดหย่อนตลอดการเดินทางราวหนึ่งชั่วยามด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม
"อีกไกลหรือไม่เจ้าคะท่านพ่อ" ใบหน้าจิ้มลิ้มในชุดสีดำเช่นเดียวกับบิดาถามขึ้นเมื่อนั่งรถม้ามาได้ราวครึ่งชั่วยาม
"หือ? เจ้าเบื่อแล้วหรือ" ชิงหยวนย้อนถามบุตรีที่นั่งอยู่ข้างๆ
"ไม่ใช่เจ้าค่ะ ข้าแค่อยากให้ถึงเร็วๆ จะได้มีเวลาสำรวจคอกสัตว์ของเรานานขึ้นอีกหน่อย"
ชิงหยวนอมยิ้ม ไม่ได้กล่าวสิ่งใดอีก แต่รู้สึกเปี่ยมสุขที่เห็นบุตรีเพียงคนเดียวเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น สดใส ร่าเริง และไร้ความเกรี้ยวกราด จนบ่าวไพร่เริ่มชื่นชอบและไม่หวาดกลัวดังก่อน
"เฮ้อ เมื่อยจัง เสี่ยวสุ่ย ขอน้ำหน่อย ไม่เอาน้ำชา"
สี่ยวสุ่ยชะงักมือที่กำลังรินน้ำชาดอกจู๋ร์ฮวา [6] รีบเปลี่ยนเป็นรินน้ำธรรมดาให้คุณหนูที่เพิ่งกลับมาถึงเรือนหยกฟ้าก็ล่วงเข้ายามไฮ่ [7]  แล้ว ส่วนเสี่ยวอี้ก็รีบนำผ้าชุบน้ำมาส่งให้คุณหนูเช็ดหน้าเพื่อคลายร้อน และรีบไปเตรียมน้ำอาบให้คุณหนู นี่เป็นครั้งแรกที่คุณหนูออกไปข้างนอกโดยไร้สาวใช้ติดตาม
ขณะเดียวกันชิงฮูหยินซึ่งนั่งมองสามีจิบน้ำชาคลายร้อนอยู่ข้างๆ ในเรือนดาวดึงส์ ก็อดที่จะถามขึ้นมาไม่ได้ "ท่านพี่ ข้าอยากคุยกับท่านเรื่องหลินเอ๋อร์"
"เรื่องที่นางเปลี่ยนไปใช่หรือไม่"
ชิงฮูหยินพยักหน้าก่อนจะเอ่ย "ใช่เจ้าค่ะ"
"แล้วไม่ดีหรือ นับแต่นี้คฤหาสน์ของเราคงมีเรื่องชวนตื่นเต้นไม่เว้นวันเป็นแน่"
ชิงฮูหยินมองสามีที่อมยิ้มน้อยๆ ด้วยความแปลกใจ เพราะสายตาอ่อนโยนแต่เด็ดขาดเป็นนิจบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นและมีชีวิตชีวาอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน ทั้งช่วงนี้ยังสังเกตว่าสามีอารมณ์ดียิ่ง ไร้ร่องรอยความกังวล
ดูเอาเถิด ใบหน้าที่มักเคร่งเครียดและกังวลใจยามที่กิจการประสบปัญหา มาบัดนี้แม้จะประสบปัญหาแต่กลับไม่มีให้เห็น ช่างแปลกนัก เมื่อหันไปทางพ่อบ้านฝูก็เห็นเขายืนก้มหน้าเงียบไม่ยอมสบตา จึงหันกลับมาจ้องผู้เป็นสามีด้วยสายตาคาดคั้น
"เจ้าไม่ต้องกังวล หลินเอ๋อร์ไม่ได้ก่อเรื่องแต่อย่างใด เจ้าช่วยไปเตรียมน้ำอาบทีเถิด" ชิงหยวนหัวเราะเมื่อเห็นนางค้อนให้อย่างมีจริต จึงปล่อยให้นางคาดเดาเหตุการณ์เอง
-----------------------------------
[1]  ยามเฉิน คือช่วงเวลาตั้งแต่ 07.00 น. - 08.59 น.
[2]  เค่อ คือหน่วยนับเวลาของจีนโบราณ โดยที่ 1 เค่อ เท่ากับ 15 นาที
[3]  ดอกชื่อซู่ซิน คือดอกลีลาวดี
[4]  ดอกโม่ลี่ คือดอกมะลิ
[5]  ลี้ เป็นหน่วยวัดระยะทางของจีนโบราณ โดยที่ 1 ลี้ เท่ากับ 500 เมตร
[6]  ดอกจู๋ร์ฮวา คือดอกเบญจมาศ
[7]  ยามไฮ่ คือช่วงเวลาตั้งแต่ 21.00 น. - 22.59 น.


## ตอนที่ 3 บุรุษนามเฟิ่งอิงกับคู่หมายสุดร้าย

ล่วงเข้าวันที่สิบห้าชิงหลินยังคงติดตามบิดาไปคอกสัตว์เช่นเคย แม้ต้องตื่นแต่เช้ามืดและกลับดึกดื่นทุกวัน นางก็ไม่เคยบ่น กลับรู้สึกสนุก ด้วยมีสิงสาราสัตว์มากมายให้นางได้ชื่นชม แต่วันนี้แตกต่างเพราะนางขอขี่ม้าเองแทนการนั่งรถม้าซึ่งชิงหยวนก็ตามใจนาง
"นายท่าน ม้าเตรียมพร้อมแล้วขอรับ" พ่อบ้านฝูพาร่างผอมบางเข้ามารายงานด้วยท่าทางนอบน้อม โดยมีบุรุษร่างสูงใหญ่กำยำ หน้าตาคมเข้มตามเข้ามาด้วย
ร่างสูงใหญ่ชำเลืองมองนายหญิงและคุณหนูที่นั่งขนาบข้างนายท่าน ก่อนจะเลิกคิ้วมองใบหน้าจิ้มลิ้มด้วยความสงสัย เหตุใดนางจึงแต่งกายเยี่ยงบุรุษ ด้วยเพิ่งกลับมาถึงเมื่อวานนี้ยามค่ำจากการเป็นตัวแทนนายท่านไปติดต่อค้าขายสัตว์ยังต่างแคว้นเพราะคุณหนูล้มป่วย ทำให้เฟิ่งอิงมิได้รับรู้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้าแต่อย่างใด
ฝ่ายชิงหลินเองก็เลิกคิ้วมองบุรุษที่ยืนนิ่งข้างๆ พ่อบ้านชราด้วยความสนใจ จากความทรงจำ เขาคือเฟิ่งอิง มีวรยุทธ์สูงส่งเทียบเท่าองครักษ์หลวง เป็นคนสนิทคอยคุ้มกันชิงหยวน รับใช้สกุลชิงมาเกือบสิบปี รูปร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำสนิท เรือนกายกำยำ หน้าตาคมเข้มดุดันและเย็นชา ที่เอวมีดาบยาวเหน็บอยู่ สายตาระแวดระวังภัยจนไร้ช่องโหว่ บุรุษหน้าตายผู้ไม่ยินดียินร้ายในทุกสิ่ง โดยรวมก็ถือว่าหล่อแบบเถื่อนๆ นางสรุปในใจ
เฟิ่งอิงที่จับสายตาคู่หนึ่งได้ว่ากำลังมองตนอยู่ ยิ่งได้รู้ว่าเป็นผู้ใด ก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้ ด้วยนับแต่เริ่มติดตามนายท่านด้วยวัยยี่สิบปี ยามนั้นนางยังเป็นเพียงดรุณีน้อยวัยหกขวบเท่านั้น ใบหน้าจิ้มลิ้มคล้ายตุ๊กตา ผิวขาวผ่องราวหิมะ บริสุทธิ์และไร้เดียงสา ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปจากดรุณีน้อยไร้เดียงสากลับแปรเปลี่ยนเป็นดรุณีแรกรุ่นผู้งดงาม ทว่าแสนเย่อหยิ่ง ถือตัว เอาแต่ใจ ทั้งยังโปรดปรานการทรมานสัตว์และบ่าวไพร่ ช่างเป็นคุณหนูที่ร้ายกาจยิ่งนัก
"ไปกันเถอะเฟิ่งอิง ท่านพ่อรีบตามมานะเจ้าคะ" เมื่อเห็นบิดาไม่รีบร้อน ชิงหลินจึงเดินไปคว้าแขนเฟิ่งอิงที่ยืนนิ่งอยู่ข้างพ่อบ้านฝู กึ่งจูงกึ่งลากออกมา เพราะร่างใหญ่มีอาการขัดขืนกลายๆ ท่ามกลางความตกใจของทุกคนโดยเฉพาะเฟิ่งอิง ด้วยรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้ไม่ค่อยชอบชิงหลินนัก และชิงหลินเองก็มักจะมองเขาเหมือนตัวอะไรสักอย่าง แต่มีหรือที่นางจะสนใจ
'ข้าจะเปลี่ยนความอคติที่เจ้ามีต่อร่างนี้ให้ได้ คอยดู!'
"คุณหนู" เมื่อเฟิ่งอิงตั้งสติได้จึงหยุดเดินและส่งเสียงเรียก ใบหน้าเรียบนิ่งค่อนไปทางเย็นชา ความประหลาดใจและความสงสัยฉายชัดในดวงตาคมดุคู่นั้น นางเกลียดข้ามากไม่ใช่หรือ แล้วเหตุใดนางจึงทำเช่นนี้เล่า
"หือ? อะไรหรือ" ชิงหลินปล่อยมือ หมุนร่างบอบบางกลับมาเผชิญหน้ากับบุรุษร่างสูงใหญ่ แล้วส่งยิ้มให้
เฟิ่งอิงที่ตอนแรกคิดจะตำหนิกลับเปลี่ยนใจ "ไม่มีอันใดขอรับ"
เมื่อได้ฟังคำตอบ นางก็เอียงคอมองเขา "ถ้าอย่างนั้นก็รีบไปเถิด" พูดจบก็คว้าข้อมือเขาอีกครั้ง เพียงแต่ครานี้เฟิ่งอิงยอมโดยดี ไม่คิดจะขัดขืน จนนางยังนึกแปลกใจว่าเหตุใดเขาจึงไม่พูดปฏิเสธ หรือจะเป็นเพราะความใสซื่อจากดวงตาคู่นั้นของนาง?
ความคิดสะดุดลงเมื่อร่างบางหยุดเดินกะทันหัน ทำให้เขาหยุดตามแทบไม่ทัน เมื่อเงยหน้าขึ้นจึงได้ทราบสาเหตุ แม่ทัพมู่หลิ่งเหวิน? เฟิ่งอิงขมวดคิ้วเมื่อรับรู้ถึงแรงบีบที่ข้อมือจากมือเล็กนุ่มนิ่ม คาดเดาไปว่านางคงตกใจมากทีเดียว เฟิ่งอิ่งลอบถอนใจ สบตากับบุรุษที่จ้องอยู่ก่อนแล้วด้วยสีหน้าเรียบเฉยและเย็นชา กระนั้นยังทันเห็นแววตาคมที่ดำสนิทวูบไหว แม้เพียงครู่เดียวก็กลับมาเย็นชาเช่นเดิม
ฝ่ายชิงหลินยืนตัวแข็งทื่อ ตากลมโตเบิกกว้าง ความคิดแวบแรกคือ...หล่อ ต่อมาก็...หล่อจริงๆ ให้ดิ้นตาย ไม่เคยเห็นใครหล่อถูกใจแบบนี้มาก่อน คิ้ว ตา จมูก ปาก โอ้!...เลือดกำเดาจะไหล
มู่หลิ่งเหวิน บุรุษร่างสูงอยู่ในชุดผ้าไหมเนื้อดีสีขาว คลุมทับด้วยเสื้อคลุมผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มราคาแพง ปักลายเมฆาเคลื่อนคล้อย ดูหรูหรา ยิ่งเสริมให้สง่างามขึ้นสองส่วน ผมดำถูกเกล้าสูงเก็บเรียบร้อย บ่งบอกถึงนิสัยมีระเบียบวินัย รูปงามดั่งเทพเซียนบนสวรรค์ สามารถสะกดหญิงสาวให้หลงใหลในคราแรกที่พบและอ่อนระทวยเมื่อสบนัยน์ตาคมกล้าคู่นี้
เขาสูงพอๆ กับเฟิ่งอิงแต่ร่างไม่หนาเท่า ดวงตาคมทรงเสน่ห์จ้องมองสตรีที่ได้ชื่อว่าเป็น 'คู่หมาย' เขม็ง ประหลาดใจกับกิริยาของนางยามนี้ สายตาของนางเหมือนเห็นคนแปลกหน้าที่ไม่เคยพานพบกันมาก่อน ไหนจะชุดบุรุษสีดำที่ไร้ลวดลายอีกเล่า นางคิดจะทำอะไร หรือสติเลอะเลือนไปแล้ว
"ไม่ช้า...ข้าคงได้เป็นอิสระ?" ร่างสูงเอ่ยขึ้นลอยๆ เหยียดยิ้มที่มุมปาก สองมือกอดอก หลุบตามองมือเล็กที่ยังจับแขนบุรุษอื่นต่อหน้าเขาไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย ก็ให้นึกดูแคลน นางช่างไม่สำรวมกิริยาและไร้ยางอายยิ่งนัก
"เอ่อ...ท่านแม่ทัพ" จางมู่หลงเอ่ยได้เพียงเท่านั้นด้วยจนคำพูด สกุลจางติดตามรับใช้สกุลมู่มาหลายชั่วอายุคน ภารกิจหลักคือคุ้มครองทายาทสกุลมู่ และจางมู่หลงยังเป็นถึงรองแม่ทัพภายใต้การนำทัพของแม่ทัพหนุ่มผู้นี้อีกด้วย บุรุษหน้าหวานคล้ายสตรีแต่กลับมีรูปร่างสูงใหญ่ องอาจ โผงผาง ตรงไปตรงมา แถมยังค่อนข้างใจร้อน ช่างเป็นความขัดแย้งที่ลงตัวอย่างไม่น่าให้อภัย
"คุณหนู ท่านปล่อยมือก่อนดีหรือไม่" เฟิ่งอิงก้มลงกระซิบข้างหู การกระทำที่ใกล้ชิดเกินงามนี้ทำให้คิ้วเข้มหนาของแม่ทัพหนุ่มกระตุก จงใจหรือ
"อ๊ะ...อา..." ชิงหลินสะดุ้งจึงรีบปล่อยมือทันที แต่ยังคงจ้องมองบุรุษรูปงามตรงหน้าไม่วางตา เมื่อสบตาคมทรงเสน่ห์ชวนหลงใหลกลับทำให้นางรู้สึกโมโห เพราะมันไม่ใช่สายตาเอ็นดูหรือรักใคร่ แต่เป็นสายตาที่ฉายชัดถึงความเย้ยหยัน ดูแคลน และรังเกียจอย่างโจ่งแจ้ง
'เจ้าช่างน่าสงสารเสียจริง' รองแม่ทัพคิดพลางลอบถอนใจ
"คารวะแม่ทัพมู่ รองแม่ทัพจาง" เฟิ่งอิงประสานมือทำความเคารพบุรุษทั้งสอง
จางมู่หลงพยักหน้ารับการทักทายนั้นแล้วถามขึ้นแทนแม่ทัพของตน ซึ่งบัดนี้กำลังทำสงครามทางสายตากับคุณหนูชิงอย่างไม่มีใครคิดจะยอมแพ้ "เอ่อ...ท่านลุงชิงอยู่หรือไม่"
เฟิ่งอิงขยับตัวเตรียมจะตอบ
"เจ้า...ไม่คิดจะทักทายคู่หมายของเจ้าหน่อยหรือ" แม่ทัพหนุ่มแทรกขึ้น โดยเน้นคำว่า 'คู่หมายของเจ้า' กับสตรีตรงหน้า พร้อมทั้งส่งสายตาตำหนิอย่างชัดเจน
"คู่หมายผู้ต่ำต้อยคาราวะท่านแม่ทัพ...เจ้าค่ะ" ใบหน้าจิ้มลิ้มเชิดขึ้นทันทีอย่างเย่อหยิ่งและไว้ตัว หลังจากค้อมกายทักทายร่างสูงอย่างเสียไม่ได้
คู่หมายผู้ต่ำต้อย? คาราวะท่านแม่ทัพ? ไม่ใช่หลินเอ๋อร์คาราวะพี่เหวิน? นางเป็นอะไร สติเลอะเลือนไปแล้ว? จางมู่หลงอึ้งด้วยความประหลาดใจ เขาติดตามท่านแม่ทัพมานานหลายปีจึงพอทราบว่า สตรีนางนี้ผูกใจรักทั้งหมดไว้ที่ท่านแม่ทัพ ถึงขนาดวางอุบายใช้ยาปลุกกำหนัดเพื่อเร่งรัดการแต่งงาน ทว่าท่านแม่ทัพรู้หมดสิ้น ซ้ำยังนำเรื่องนี้มาบังคับให้ยกเลิกการเป็นคู่หมาย ด้วยไม่ปรารถนาฮูหยินที่ร้ายกาจเช่นนาง แต่นางกลับล้มป่วยเสียก่อน และวันนี้ท่านแม่ทัพก็มาเยี่ยมนางตามคำสั่งของนายท่านกับฮูหยิน และมาบีบให้นางบอกกล่าวยกเลิกการเป็นคู่หมายนี้เสีย
เฟิ่งอิงยังคงยืนนิ่งอยู่ข้างหลังนาง แม้จะแปลกใจ แต่สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง มีเพียงคิ้วหนาที่เลิกขึ้นมองด้านหลังของนางอย่างพิจารณาและใคร่รู้ว่านางจะทำสิ่งใด
"ท่านคงมาพบท่านพ่อ?" นางไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของคนรอบตัว ก่อนจะหันไปเรียกบ่าวรับใช้ชายที่ทำงานอยู่บริเวณนั้น "นำทางแม่ทัพมู่ไปพบท่านพ่อ"
"เชิญเจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพ" นางผายมือให้อย่างมีจริต ใบหน้าจิ้มลิ้มไร้ซึ่งรอยยิ้ม ผิดไปจากทุกคราวที่ได้พบ นางมองตอบอีกฝ่ายอย่างไม่คิดจะหลบ
'เชอะ...ถ้าคิดว่าจะง้อเหมือนเมื่อก่อนละก็ ฝันไปเถิด นี่ชิงหลินคนใหม่ หาใช่ชิงหลินคนเดิมไม่'
ร่างสูงยืนกอดอกด้วยสีหน้าสงบนิ่ง แต่ภายในใจกำลังเดือดปุดๆ ด้วยโทสะ นางไล่ข้าหรือ ช่างขวัญกล้า น่าตายนัก! ดวงตาคมทรงเสน่ห์สีรัตติกาลทอประกายวาวโรจน์และดุดัน จนชิงหลินต้องเป็นฝ่ายหลบสายตาเสียเอง
"อ้าว หลานชาย มาแต่เช้าเช่นนี้มีอันใดหรือ" เสียงทักทายอย่างสนิทสนมของประมุขสกุลชิงทำให้สามบุรุษ หนึ่งสตรี และหนึ่งบ่าวรับใช้หันไปมองแทบจะพร้อมกัน ก่อนที่บ่าวชายจะขอตัวเมื่อเห็นว่าตนไร้ประโยชน์แล้ว
"หลิ่งเหวินคารวะท่านลุงหยวน"
ชิงหยวนชื่นชมกับท่วงท่าที่งามสง่าและความอ่อนน้อมถ่อมตนไม่ถือยศถือตำแหน่งของแม่ทัพหนุ่มอนาคตไกลแห่งกองทัพแคว้นฉี ซึ่งเป็นบุตรชายคนโตของสหาย มู่หลิ่งฟู่ อดีตแม่ทัพใหญ่ที่ฮ่องเต้ไว้วางพระทัยจนได้รับจวนพระราชทานผู้นี้ยิ่งนัก แต่น่าเสียดาย...ที่แม่ทัพหนุ่มไม่ได้มีใจเสน่หาต่อบุตรีของตน ทว่าด้วยความสงสารบุตรีจึงไม่ได้เอ่ยปากยกเลิก ปล่อยให้เวลาล่วงมาจนถึงบัดนี้
"ข้ายินยอมกระโดดลงกองเพลิงแห่งรักเจ้าค่ะท่านพ่อ" เพราะถ้อยคำหนักแน่นและดื้อรั้นของนางนั่นอย่างไร ทำให้เขาไม่กล้าเอ่ยปากเตือน ต้องมานั่งเจ็บปวดใจทุกคราวยามที่นึกถึง ด้วยนางเป็นบุตรีที่ตนรักและถนอมดั่งแก้วตาดวงใจ
"ตามสบายเถิดหลานชาย ไปคุยกันข้างในดีหรือไม่" ผู้อาวุโสกล่าวอย่างสนิทสนมด้วยคุ้นเคยมานาน และรู้ดีว่าแม่ทัพหนุ่มผู้นี้ไม่ใช่บุรุษเจ้ายศเจ้าอย่าง โดยมีบุตรียืนทำหน้างอง้ำอยู่ข้างๆ
"เดี๋ยวเจ้าค่ะท่านพ่อ" เสียงใสกังวานทำให้บุรุษทั้งสี่ที่กำลังจะก้าวเท้าชะงักกึก หันมามองราวกับนัดหมายกัน และก็เป็นชิงหยวนที่เอ่ยขึ้น
"มีอันใดหรือ หลินเอ๋อร์"
"ท่านพ่อมีแขก เช่นนั้นวันนี้ให้ลูกไปกับเฟิ่งอิงได้หรือไม่เจ้าคะ" พูดจบก็รู้สึกอึดอัดใจกับสายตาของบุรุษทั้งสี่ โดยเฉพาะสายตาคมกริบคู่นั้นที่มองราวกับจะอ่านความคิดของนางได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
เป็นอีกคราที่แม่ทัพหนุ่มต้องพยายามอดกลั้นโทสะ ซึ่งนางเป็นผู้สร้างอย่างต่อเนื่องโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด นับแต่จับมือถือแขนบุรุษอื่น ประชดประชันด้วยถ้อยคำห่างเหิน เอ่ยไล่ด้วยไม่อยากสนทนากับตน ซ้ำยามนี้ยังทำกิริยาดั่งกุลสตรีไร้การอบรม นางช่าง...!
"ท่านลุง หากไม่เป็นการรบกวน ข้าขอไปเยี่ยมชมคอกสัตว์อันยิ่งใหญ่ของท่านด้วยได้หรือไม่"
ครานี้ชิงหลินเป็นฝ่ายเม้มปากแน่นพร้อมกับถลึงตาใส่เขา 'หน้าด้าน! เอ่ยปากไล่แล้วยังจะตื๊ออีก'
พอเห็นนางถลึงตาใส่ มู่หลิ่งเหวินกลับไม่ใส่ใจ ทั้งยังเลิกคิ้วและปรายตามองอีกฝ่ายอย่างท้าทาย เล่นเอาชิงหลินหมั่นไส้อยากจะกระโดดข่วนหน้าหล่อเหลานั้นให้เละ
"ฮ่าๆๆ จะเป็นการรบกวนได้อย่างไร เจ้าคงนำม้ามา?" ผู้อาวุโสหัวเราะชอบใจ ก่อนจะถามในท้ายประโยค ทำเป็นไม่เห็นอาการฮึ่มๆ ใส่กันของสองหนุ่มสาว
"ขอรับ" มู่หลิ่งเหวินหันไปตอบอย่างสุภาพ
"แต่ท่านพ่อข้าคิดว่าท่านแม่ทัพคงพูดเอาใจท่านไปอย่างนั้นเอง ความจริงท่านคงมีธุระที่ต้องไปทำใช่หรือไม่"
แม่ทัพหนุ่มสบตากลมโตของนางแล้วให้รู้สึกคันยุบยิบบริเวณอกซ้าย คล้ายมีมดนับพันนับหมื่นไต่อยู่ เขาหรี่ตามองนางอย่างพิจารณาเป็นคราแรก
ใบหน้าจิ้มลิ้มเล็กเพียงฝ่ามือ ริมฝีปากเล็กอวบอิ่มชมพูระเรื่อน่าสัมผัส โดยเฉพาะดวงตากลมโตสีน้ำตาลเปลือกไม้ ยามนี้คล้ายพยัคฆ์ตัวน้อยที่หัดข่มขวัญศัตรู ขณะที่ผิวของนางขาวราวหิมะในฤดูเหมันต์ แต่ไม่ขาวซีดเช่นกาลก่อน รูปร่างบอบบางสมส่วนน่าทะนุถนอม แต่กลับแฝงความเย้ายวนอย่างเป็นธรรมชาติ ยามลมพัดก็ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ไม่รู้ว่าเป็นกลิ่นของบุปผาใด ไม่ฉุนจนอยากจะอาเจียนเช่นที่ผ่านมา
แม่ทัพหนุ่มสูดดมกลิ่นหอมนั้นเข้าเต็มปอด ใจเต้นแรงจนอดแปลกใจไม่ได้ นี่ข้าเป็นอันใด
"หลินเอ๋อร์ อย่าเสียมารยาท" ชิงหยวนตำหนิบุตรีอย่างไม่จริงจังนัก
"ขออภัยเจ้าค่ะ" นางกล่าวขอโทษบิดาเสียงอ่อย
"หลินเอ๋อร์ เจ้าน้อยใจใช่หรือไม่ จึงได้เรียกพี่ห่างเหินเช่นนี้" น้ำเสียงคล้ายตัดพ้อฟังรื่นหู สร้างความประหลาดใจให้ผู้อยู่ในเหตุการณ์ยิ่งนัก แต่ไม่ใช่กับชิงหลิน
ตากลมโตมองเขาอย่างหวาดระแวง ด้วยไม่เข้าใจว่าเขาจะมาไม้ไหน 'เฮอะ! เสแสร้งชัดๆ'
"ท่านพ่อ รีบไปกันเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวจะสาย" ชิงหลินสะบัดหน้าเมินคำพูดของเขา เข้าไปกอดแขนออดอ้อนบิดาเสียงอ่อนเสียงหวาน ทั้งยังแอบทำปากเบ้ใส่เขาโดยที่บิดาไม่ทันสังเกต
'มารดานางเถิด!' มู่หลิ่งเหวินสบถในใจพลางขบกรามแน่น ด้วยไม่รู้ว่าจะจัดการสตรีจอมยั่วโทสะผู้นี้อย่างไรจึงจะสาสม น่าตายนัก! แม่ทัพหนุ่มพยายามข่มโทสะที่พลุ่งพล่านจวนเจียนจะระเบิดอย่างสุดฤทธิ์
'ฮึ! สมน้ำหน้า เป็นอย่างไรล่ะ รู้หรือยังว่าเวลาโดนเมินนั้นเป็นอย่างไร' ชิงหลินยิ้มพอใจที่สุดท้ายสงครามประสาทครานี้ดูเหมือนนางจะเป็นฝ่ายชนะ


## ตอนที่ 4 เฟิสต์คิสที่แสนอุกอาจ

ยามไฮ่ ณ จวนแม่ทัพไร้พ่าย
"ท่านแม่ทัพ" จางมู่หลงเดินเข้ามาในห้องหนังสือ
มู่หลิ่งเหวินละสายตาจากแผนที่ เงยหน้ามององครักษ์ของตนพร้อมกับพิงพนักเก้าอี้ "ได้ความว่าอย่างไร"
"หลังจากออกมาจากสกุลชิง ท่านชิงและคุณหนูชิงพร้อมด้วยผู้ติดตามอีกห้าคนก็มุ่งหน้าไปคอกสัตว์ของสกุลชิงทันที เพียงแต่ครานี้คุณหนูชิงขี่ม้าไปเอง ไม่ได้นั่งรถม้าเช่นเคยขอรับ" ด้วยมีงานด่วนจึงทำให้เขาต้องยกเลิกการไปเยือนคอกสัตว์ของสกุลชิง ช่างน่าเสียดายนัก เพราะจางมู่หลงเองก็ชื่นชอบม้าเช่นเดียวกัน
"หือ? เช่นนั้นหรือ" น่าสงสัยจริงๆ เท่าที่รู้มานางขี่ม้าไม่เป็นและเกลียดกลัวสัตว์ยิ่งนัก "ข้ารู้แล้ว เจ้าไปพักเถิด" เอ่ยจบก็โบกมือไล่อีกฝ่าย
"ขอรับ"
เมื่อจางมู่หลงจากไป ร่างสูงที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าต่างเอาสองมือไพล่หลัง ดวงตาคมทรงเสน่ห์เหม่อมองท้องฟ้าอย่างไร้จุดหมาย มุมปากยกโค้งเป็นรอยยิ้มบางๆ อย่างเจ้าเล่ห์
จางมู่หลงหันไปมองเรือนที่จากมาพลางถอนใจแรงด้วยความเห็นใจ แม่ทัพหนุ่มซึ่งมีฉายาว่า 'แม่ทัพไร้พ่าย' มีคามสามารถทั้งบุ๋นและบู๊ สตรีน้อยใหญ่ทั่วแคว้นต่างหลงใหลหมายปอง กลับถูกคู่หมายที่ตนชิงชังหมางเมินและเย็นชาใส่ อีกทั้งยังแสดงอาการไม่อยากอยู่ใกล้ต่อหน้าบุรุษอื่น ท่านแม่ทัพคงโมโหจนแทบคลั่งกระมังที่ถูกนางหักหน้า
'อา...ดูเหมือนนางจะเปลี่ยนไปแล้ว'
ล่วงเข้ายามจื่อ[1] หลังเสร็จงานต่างๆ แล้ว เฟิ่งอิงก็ล้มตัวลงนอนแต่กลับนอนไม่หลับ จึงเดินออกมารับลมภายในคฤหาสน์สกุลชิง จนมาถึงศาลาริมสระบัว ร่างสูงชะงักเมื่อเห็นสตรีร่างเล็กในชุดสีขาวสะอาดตายืนเอามือไพล่หลังอยู่บนแผ่นไม้ที่ยื่นออกไปในสระบัว ผมยาวถูกปล่อย ทั้งยังไร้เครื่องประดับตกแต่ง ดวงหน้าน้อยๆ เหม่อมองจันทร์เต็มดวง ร่างสูงมองนางด้วยสายตาอ่านยากก่อนจะรีบสลัดอารมณ์บางอย่างออกไป
"คุณหนู ดึกแล้วไม่ควรรั้งอยู่ที่นี่นาน"
ร่างเล็กที่อยู่ในภวังค์สะดุ้งตกใจ รีบร้อนหันมาจนเท้าสะดุดกับแผ่นไม้ทำท่าจะหงายหลังตกสระบัว "วะ...ว้าย...แม่!" นางเผลออุทานออกมาเสียงดัง
"คุณหนู เป็นอันใดหรือไม่ขอรับ"
เสียงแหบพร่าของเฟิ่งอิงทำให้ชิงหลินได้สติ จึงเงยหน้าจิ้มลิ้มขึ้นมองแล้วต้องชะงักหน้าแดง เมื่อเห็นว่าตนตกอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงของร่างใหญ่ "เอ่อ...ข้าไม่เป็นไร ขอบคุณท่านมาก" มือน้อยผลักอกเขาเบาๆ พลางก้มหน้าต่ำ
"ล่วงเกินคุณหนูแล้ว ขออภัยขอรับ" เฟิ่งอิงรีบปล่อยร่างบางด้วยเกรงว่านางจะเสื่อมเสียชื่อเสียง หากบ่าวไพร่มาเห็น
"ล่วงเกินอะไรกัน อย่าคิดมากเลย ท่านช่วยข้าไว้ต่างหาก ฮะ...ฮัดเช่ย" อากาศที่เย็นลงทำให้ชิงหลินจามออกมา เฟิ่งอิงจึงปลดผ้าคลุมของตนยื่นให้นาง
"ขอบคุณสำหรับผ้าคลุม ราตรีสวัสดิ์" กล่าวจบก็วิ่งกลับเรือนทันที ปล่อยให้เฟิ่งอิงยืนมองส่งจนร่างบางที่สวมผ้าคลุมตัวใหญ่หายไปจากคลองจักษุ จึงหันกลับมามองพระจันทร์ด้วยสายตาล้ำลึก
หลายวันต่อมา
"คุณหนู บ่าวเตรียมสัมภาระเรียบร้อยแล้ว เชิญคุณหนูตรวจดูก่อนเจ้าค่ะ" เสี่ยวอี้รายงานเสียงใส
ชิงหลินผละจากตำรารวมสารพัดสัตว์อย่างเกียจคร้านด้วยไม่อยากไปจวนสกุลมู่ นางรู้จากเสี่ยวอี้ว่าทุกๆ เดือนชิงหลินจะต้องไปเยือนจวนเสนาบดีมู่เพื่อเตรียมความพร้อม เมื่อแต่งเข้าสกุลมู่แล้วจะได้ไม่ต้องมาเริ่มนับหนึ่งใหม่ นั่นคือเหตุผลของผู้ใหญ่ทั้งสองตระกูล แต่ความจริงเพื่อให้ชิงหลินได้มีโอกาสใกล้ชิดมู่หลิ่งเหวินที่เอาแต่บ่ายเบี่ยงนางมาตลอดหลายปี
"ยกเลิกได้หรือไม่" หญิงสาวเอ่ยถามทั้งๆ ที่รู้คำตอบ
"ทำเช่นนั้นไม่ได้" ชิงฮูหยินตอบพลางเดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ตามด้วยบ่าวรับใช้หญิงอีกสองคน
"ท่านแม่" ร่างเล็กลุกขึ้นโอบกอดเอวของมารดา ซบหน้าน้อยๆ กับอก ออดอ้อนราวเด็กน้อย "ลูกไม่อยากไป ไปแต่ละครั้งก็กินเวลาตั้งเจ็ดวัน ลูกคิดถึงท่านแม่เจ้าค่ะ"
"เจ้านี่...ทุกทีเห็นรีบร้อนอยากไป เหตุใดคราวนี้จึงอ้างว่าคิดถึงแม่กันเล่า" ชิงฮูหยินอมยิ้ม ลูบผมบุตรีด้วยความรักใคร่
"ก็ลูกเบื่อ ไม่อยากไปแล้วนี่เจ้าคะ" นางเผลอทำแก้มป่องใส่มารดา จนชิงฮูหยินหยิกแก้มใสนั้นอย่างมันเขี้ยว
"โอ๊ย! ท่านแม่ ลูกเจ็บนะเจ้าคะ" แกล้งร้องเสียงดังทั้งที่ไม่ได้เจ็บมากอย่างที่แสดงออก ชิงฮูหยินที่รู้เท่าทันได้แต่ส่ายหน้าระอากับความเจ้าเล่ห์ของบุตรี
"เตรียมการพร้อมแล้วหรือ" ชิงหยวนผู้เป็นบิดาเดินอมยิ้มเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม ตามติดด้วยเฟิ่งอิง คนสนิท ผู้ได้รับฉายาจากชิงหลินซึ่งแอบตั้งให้ว่าบุรุษหน้าเดียว เพราะไม่ว่าจะโกรธ โมโห ดีใจ หรือตื่นเต้น นางก็เห็นเขาทำหน้านิ่งคล้ายหุ่นยนต์ ผู้คุ้มกันหนุ่มยืนคุ้มกันอยู่ที่ด้านหน้าประตู แต่ก็เหลือบมองเข้ามาครั้งหนึ่งแล้วไม่สนใจอีก
"เจ้าค่ะท่านพ่อ แต่ว่าครั้งนี้ลูกไม่อยากไปเลย ยกเลิกได้หรือไม่เจ้าคะ" นางหันมาอ้อนบิดาแทน ทั้งยังส่งสายตาวิงวอนดั่งกวางน้อยร้องขอชีวิต เห็นท่าทีจริงจังของบุตรีแล้วชิงหยวนก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้ พอหันไปทางฮูหยินของตนก็เห็นนางเพียงส่งยิ้ม พร้อมกับส่ายหน้าไม่ขอออกความเห็น
เขาหันมาถามบุตรี "เหตุผลคือ?"
"เอ่อ...ลูกเพิ่งตระหนักว่าแม่ทัพมู่ไม่ปรารถนาในตัวลูก แต่เป็นลูกเองที่ดึงดันดื้อรั้น ไม่เคยใส่ใจในความหวังดีของท่านพ่อกับท่านแม่ที่พร่ำเตือนมาตลอด ลูกขออภัยนะเจ้าคะ" ชิงหลินกล่าวขอโทษทั้งสองคน "ลูกอยากยกเลิกสัญญาการเป็นคู่หมายของลูกกับแม่ทัพมู่เจ้าค่ะ"
ทุกคนล้วนตกใจกับถ้อยคำเด็ดขาดและไร้เยื่อใยของชิงหลิน มีเพียงเฟิ่งอิงที่ยกมุมปากยิ้มอย่างนึกชื่นชมในความเด็ดเดี่ยวของนาง
"เจ้าคิดดีแล้วหรือหลินเอ๋อร์" ชิงหยวนถามย้ำเพื่อความแน่ใจ แม้จะตกใจในคราแรก ทว่าต่อมากลับพอใจและภูมิใจในความเด็ดเดี่ยวและจริงจังของบุตรี
"นั่นสิหลินเอ๋อร์ เจ้าจะไม่เสียใจภายหลังหรือ" ชิงฮูหยินถามย้ำอีกครั้ง
"ลูกตัดสินใจแน่แล้ว ไม่คิดเปลี่ยนใจแน่นอนเจ้าค่ะ"
"เอาเถิด พ่อจะจัดการเรื่องนี้เอง แต่กระนั้นยามรุ่งเจ้าต้องไปเยือนจวนเสนาบดีมู่ ตกลงตามนี้" ชิงหยวนสรุปพร้อมกับตบเข่าตัวเองฉาดหนึ่ง
"เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ" ร่างเล็กทำหน้ามุ่ย
ชิงหยวนกับชิงฮูหยินมองหน้ากัน ใบหน้าทั้งสองปรากฏร่องรอยความกังวลระคนยินดีโดยที่บุตรีมิได้ล่วงรู้
ยามเฉิน
"คุณหนูเจ้าคะ คุณหนู"
ชิงหลินวางถ้วยน้ำชาลงพลางถาม "มีอะไรหรือแม่นม"
"จวนเสนาบดีมู่ส่งรถม้ามารับคุณหนูแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้รออยู่หน้าคฤหาสน์เจ้าค่ะ" นางบอกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น คิ้วเรียวของคนฟังเลิกขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ
"เช่นนั้นก็ดี จะได้ไม่ต้องพาคนไปเยอะ ไปเถิด ให้รอนานคงไม่ดี" ชิงหลินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงและสีหน้าราบเรียบ ไม่ได้ยินดียินร้ายกับเรื่องที่แม่นมฝูเอ่ยแต่ประการใด ทำเอาคนมาแจ้งข่าวแปลกใจไม่น้อย
"มาแล้วหรือหลินเอ๋อร์" ชิงหยวนกวักมือเรียกบุตรีที่เดินเข้ามายังโถงรับแขก
"หลินเอ๋อร์คารวะท่านพ่อ ท่านแม่ รองแม่ทัพจางเจ้าค่ะ" ท้ายประโยคนางยอบกายทักทายจางมู่หลง
รองแม่ทัพหนุ่มรีบลุกขึ้นประสานมือพร้อมเอ่ยอย่างสุภาพ เพราะนางเคยเรียกตนว่า 'มู่หลง' มาก่อนที่จะได้เป็นรองแม่ทัพ "มิกล้า คุณหนูให้เกียรติเกินไปแล้ว โปรดเรียกมู่หลงเช่นเดิมเถิด"
"...เช่นนั้นข้าขอเรียกท่านว่าพี่มู่หลงนะเจ้าคะ" จางมู่หลงยืนอึ้งกับถ้อยคำเอาแต่ใจนั้น แต่ไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ ออกมา พลางกล่าวเสียงเรียบดุจเดิม "ขอบคุณคุณหนูที่ให้เกียรติ"
ชิงหลินยิ้มตอบตามมารยาท ก่อนจะหันมากล่าวลาบิดา มารดา และแม่นมฝูที่ไม่ได้ติดตามไปด้วย แล้วจึงหันมากล่าวกับจางมู่หลง "เช่นนั้นก็ออกเดินทางเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวจะสาย" กล่าวจบก็ออกเดินนำขบวน โดยมีเสี่ยวอี้ เสี่ยวสุ่ย และเฟิ่งอิงที่บิดาให้คอยคุ้มกันไปส่งที่จวนเสนาบดีมู่
คฤหาสน์สกุลชิงตั้งอยู่ในเมืองหลวงเช่นเดียวกับจวนเสนาบดีมู่ ใช้เวลาเดินทางราวหนึ่งชั่วยาม โดยต้องผ่านตลาดซึ่งอยู่ใกล้กับจวนเสนาบดีมู่ราวห้าลี้ การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่นจนเข้าเขตตลาด
ชิงหลินตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ นางเปิดม่านมองร้านค้าและบ้านเรือน ใบหน้าจิ้มลิ้มฉีกยิ้มเต็มที่ ไม่สำรวมอย่างที่สตรีพึงกระทำ
"คุณหนู ระวังเจ้าค่ะ" เสี่ยวอี้เอ่ยเตือนก่อนจะถอนใจ คุณหนูของนางช่างซุกซนเหลือเกิน แล้วหันไปส่งสายตาปรามเสี่ยวสุ่ยที่เห็นดีเห็นงามไปกับคุณหนูด้วย
จางมู่หลงละจากหน้าขบวน ขี่ม้าเข้ามาเทียบด้านข้างรถม้าแล้วถามอย่างสุภาพ "คราวนี้คุณหนูจะแวะชมตลาดก่อนหรือไม่ขอรับ"
"ท่านลุงท่านป้ารออยู่ จะมัวชักช้าได้อย่างไร รีบไปเถิด"
จางมู่หลงเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะพยักหน้ารับรู้แล้วออกเดินทางต่อ
จวนเสนาบดีมู่
"หลินเอ๋อร์คาราวะท่านลุงมู่ ท่านป้ามู่เจ้าค่ะ" ชิงหลินยอบกายทักทายมู่หลิ่งฟู่ อดีตแม่ทัพใหญ่ที่ฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งให้เป็นเสนาบดีฝ่ายบู๊ กับหยาฮุ่ยจื่อหรือมู่ฮูหยิน
"ตามสบายเถิด" มู่หลิ่งฟู่กล่าวยิ้มๆ มองดูฮูหยินของตนประคองเด็กสาวในชุดสีขาว ชายกระโปรงปักลายดอกเหมยสีแดงโดยรอบ ให้นั่งลงข้างๆ นางด้วยสายตาอ่านยาก
ชิงหลินพอได้เห็นบิดามารดาของคู่หมายก็ให้นึกถึงสำนวนที่ว่า 'ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น' ขึ้นมา พ่อแม่หล่อสวยอย่างนี้นี่เอง ท่านแม่ทัพนั่นถึงได้หล่อขนาดนั้น ดูแล้วอายุท่านลุงน่าจะพอๆ กับท่านพ่อ และท่านป้าเองก็น่าจะอายุเท่าๆ ท่านแม่ของชิงหลิน ซ้ำทั้งสองยังเป็นเพื่อนรักกัน นั่นสิ...เรือล่มในหนอง เงินทองจะไปไหนเสีย
"เป็นเช่นไรบ้าง หายดีแล้วหรือ" มู่ฮูหยินถามพลางลูบไล้ใบหน้าเนียนขาวที่ยิ้มอย่างอ่อนโยนขณะมองตน
ยิ้มหวานก่อนจะเอ่ย "หลินเอ๋อร์หายดีแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านป้าที่ห่วงใย"
ทันใดนั้นก็มีเสียงเอะอะโวยวายและเสียงกรีดร้องดังมาจากด้านนอกจวน
พ่อบ้านประจำตระกูลมู่ก้าวเร็วๆ เข้ามารายงานด้วยท่าทางตื่นตระหนกสุดขีด "นะ...นายท่าน แย่แล้วขอรับ คุณชายน้อย...คุณชายน้อย"
"เฟิงเอ๋อร์เป็นอันใด!?" มู่หลิ่งฟู่ผุดลุกพรวดขึ้นพร้อมกับถามเสียงดัง
"คะ...คุณชายน้อยตกลงไปในสระบัวขอรับ"
"เฟิงเอ๋อร์!" มู่ฮูหยินพอได้ยินก็ถึงกับอุทานด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะรีบรุดตามสามีไป โดยมีชิงหลินประคองพร้อมเอ่ยปลอบไปตลอดทาง เมื่อมาถึงเก๋งที่อยู่ริมสระบัวก็เห็นร่างเด็กน้อยนอนแน่นิ่ง ชุดสีขาวเปียกชุ่ม ใบหน้าที่คล้ายผู้เป็นพี่ชายหลายส่วนขาวซีด รอบๆ ร่างนั้นมีบ่าวชายหญิงหลายคนนั่งร้องไห้อยู่ มู่ฮูหยินแทบล้มทั้งยืนทันทีที่ได้เห็นสภาพบุตรชายคนเล็กอันเป็นที่รักยิ่ง
"ไปตามหมอมา! ถ้าลูกข้าเป็นอะไร พวกเจ้าอย่าหมายว่าจะมีชีวิตรอด!" เสียงตวาดดังลั่นไปทั่วบริเวณ
"นายท่าน ลมหายใจของคุณชายน้อย..." หนึ่งในสององครักษ์ของมู่หลิ่งฟู่รายงานผู้เป็นนายทันทีที่ละมือออกมาจากใบหน้าของคุณชายน้อย
มู่ฮูหยินถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้นและปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร
"ยังเจ้าค่ะ คุณชายน้อยยังไม่ตาย หัวใจยังเต้นอยู่ แม้จะเต้นแผ่วๆ ก็เถิด" ชิงหลินกล่าวด้วยเสียงที่ค่อนข้างดัง นางรีบเข้ามานั่งด้านข้าง กดศีรษะแล้วเชยคางเด็กน้อยขึ้น สังเกตดูจึงรู้ว่าเด็กหยุดหายใจเสียแล้ว ไม่รอช้าก็รีบจับเด็กน้อยให้อ้าปากแล้วกดคางเบาๆ เพื่อดูว่ามีสิ่งแปลกปลอมอยู่ในลำคอหรือไม่ จากนั้นจึงช่วยเหลืออย่างเร่งด่วนด้วยการเป่าปากสองครั้ง สลับกับการนวดหัวใจสามสิบครั้ง
เพียงไม่นานเด็กน้อยก็เริ่มรู้สึกตัว เมื่อเห็นเด็กน้อยเริ่มหายใจเองได้ ชิงหลินจึงจัดให้เด็กน้อยนอนตะแคงเพื่อเปิดทางเดินหายใจ เฮ้อ! ค่อยยังชั่ว นางมีอาการหอบเล็กน้อย ก่อนจะสั่งให้หาผ้าหนาๆ มาห่มให้เด็กน้อย ท่ามกลางสายตาหลายสิบคู่ที่มองนางอย่างโง่งม
"เฟิงเอ๋อร์ลูกแม่" มู่ฮูหยินกอดบุตรชายซึ่งถูกห่อด้วยผ้าผืนหนาไว้ทั้งที่น้ำตานองหน้า
เด็กน้อยกอดมารดาตอบพลางร้องไห้ "ท่านแม่ ข้ากลัวจังเลย ฮือๆๆ"
"พาคุณชายน้อยไปที่เรือนใหญ่เร็วเข้า อย่าชักช้า!" มู่หลิ่งฟู่รีบออกคำสั่งเมื่อเห็นอาการของบุตรชายคนเล็ก
หลังเหตุการณ์ลุ้นระทึกผ่านไป คุณชายน้อยมู่หลิ่งเฟิงก็ได้รับการรักษาอย่างดีจากหมอประจำตระกูล เนื่องจากเป็นเด็กสุขภาพดีจึงมิมีสิ่งใดน่าเป็นห่วง ส่วนชิงหลินก็ได้รับคำขอบคุณและความชื่นชมมากมายจากมู่หลิ่งฟู่และมู่ฮูหยิน รวมถึงบ่าวรับใช้ภายในจวน นางเดินไปทางไหนก็พานพบแต่สายตาแห่งความชื่นชมและนับถือ ลืมการกระทำอันมิควรเสียสิ้นจนนางทำตัวไม่ถูก
ล่วงเข้ายามจื่อ ชิงหลินผวาตื่นเช่นทุกครั้ง ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งปรับสายตาในความมืด ยามนี้นางพักอยู่ในเรือนจันทราอันเป็นเรือนรับรองแขก อยู่ห่างจากเรือนเมฆาของมู่หลิ่งเหวิน แม่ทัพหนุ่มราวครึ่งลี้ ตั้งแต่เช้าจนบัดนี้นางยังไม่ได้เห็นหน้าเขาเลย
"คุณชายติดภารกิจสำคัญ มิอาจอยู่ต้อนรับได้ขอรับ" นี่คือคำบอกกล่าวจากจางมู่หลงเมื่อเช้านี้
นางไม่ได้สนใจหรือน้อยใจแต่อย่างใด 'ฮึ! ใครแคร์กัน ดีเสียอีก จะได้ไม่ต้องมานั่งปั้นหน้าเล่นละครตบตาคนอื่น'
เวลาที่นอนไม่หลับชิงหลินชอบออกมาเดินเล่น คืนนี้ก็เช่นกัน ร่างเล็กเดินมาจนถึงเก๋งที่อยู่ริมสระในสวน ดวงตากลมโตเหม่อมองท้องฟ้าที่ค่อนข้างมืดด้วยความหงอยเหงา ก่อนจะพึมพำด้วยความคิดถึง"แม่จ๋า ดาคิดถึงแม่เหลือเกิน..."
"ดึกดื่นเช่นนี้ เหตุใดจึงยังไม่นอน" เสียงทุ้มติดห้วนของบุรุษดังขึ้นใกล้ๆ เป็นเหตุให้คนที่กำลังใจลอยสะดุ้งตกใจ จนหมุนตัวกลับมาปะทะกับร่างสูงในชุดขาวที่มายืนอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้เข้าอย่างจัง
"อุ๊ย! ทะ...ท่านแม่ทัพ" ชิงหลินใช้สองมือเรียวขาวยันแผ่นอกของเขาไว้เพื่อให้มีช่องว่าง ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงเรื่อด้วยความขัดเขิน
"พี่เหวิน" ร่างสูงสั่งเสียงพร่า สองแขนแข็งแรงโอบกอดเอวบางไว้ไม่ยอมปล่อย ก้มมองใบหน้าจิ้มลิ้มซึ่งสูงเพียงอกที่กำลังมองตน
คิ้วเรียวของนางขมวดเข้าหากันเล็กน้อยคล้ายไม่เข้าใจ ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกแล้วแปรเปลี่ยนเป็นประหลาดใจ ขณะที่มุมปากพลันยกขึ้นอย่างลืมตัว
"เจ้าเคยเรียกข้าว่าพี่เหวิน เหตุใดจึงเปลี่ยนเสียเล่า" ร่างสูงพูดพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ภายหลังจากคลายมือออกจากเอวบางแล้ว
ชิงหลินยังไม่ทันหายขนลุกก็ต้องตะลึงจนตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกเมื่อเขายื่นหน้าเข้ามาใกล้
"...ท่านคงไม่ได้มาหาข้าเพราะเรื่องนี้?" นางพยายามไม่ให้เสียงสั่น ก่อนจะเดินผ่านร่างสูงเข้ามาในเก๋งสีขาว อา...อันตรายจริงๆ แม้จะยี่สิบเจ็ดแล้วแต่นางไม่เคยโดนจีบหรืออยู่ใกล้ชายหนุ่มเช่นนี้บ่อยนัก จึงอดใจสั่นไม่ได้
"ข้าต้องขอบใจเจ้าเรื่องเฟิงเอ๋อร์" เขากดเสียงต่ำเจือความไม่พอใจตอบกลับไป เหตุเพราะนางเมินคำพูดของเขา
"ข้าแค่ทำในสิ่งที่ข้าทำได้ อีกอย่าง ข้าได้รับคำขอบคุณจากท่านลุงมู่และท่านป้ามู่แล้ว ท่านไม่ต้องมาขอบคุณข้าอีกก็ได้เจ้าค่ะ" นางโต้กลับอย่างมีอารมณ์นิดๆ ด้วยคิดว่าเขาถูกบังคับมา
มู่หลิ่งเหวินขบกรามแน่น พยายามสะกดกลั้นโทสะที่สตรีคนเดิมเป็นผู้ก่อขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างยิ่งยวด ก้าวฉับๆ เข้ามานั่งตรงข้ามนาง ดวงตาทรงเสน่ห์จับจ้องใบหน้าจิ้มลิ้มนิ่งนาน จนชิงหลินอึดอัด ต้องเสมองไปทางอื่นแทน
"เรื่องในอดีตหักล้างกันแล้ว เช่นนั้น..." 'ข้าจะให้โอกาสเจ้าได้พิสูจน์ตัวเอง' ถ้อยคำนั้นติดอยู่ในความคิด ไม่ได้พูดออกมาแต่อย่างใด
ชิงหลินค้อมศีรษะเล็กน้อย เข้าใจในสิ่งที่เขาต้องการจะบอก นั่นคือเรื่องที่ชิงหลินเคยวางยาปลุกกำหนัดแต่ไม่สำเร็จ หักล้างกับเรื่องที่นางช่วยน้องชายของเขาเอาไว้นั่นเอง "เอ่อ...ท่านแม่ทัพ"
"พี่เหวิน" มู่หลิ่งเหวินกัดฟันกล่าวพร้อมทั้งส่งสายตากดดัน จนนางต้องลอบกลืนน้ำลายด้วยความหวาดหวั่น
"เจ้าค่ะ พี่เหวิน" หญิงสาวฝืนใจเรียกตามที่เขาต้องการเพราะไม่อยากทะเลาะด้วย
"มีอะไรหรือ...หลินเอ๋อร์" คำเรียกที่สนิทสนมทำให้นางรู้สึกขนลุกระคนหมั่นไส้อย่างบอกไม่ถูก รวบรวมความกล้าสบตากับดวงตาทรงเสน่ห์ที่มองอยู่ก่อนแล้ว
"ข้าจะขอยกเลิกการเป็นคู่หมายกับท่าน ท่านว่าดีหรือไม่"
ถ้อยคำที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มทำให้แม่ทัพหนุ่มชะงัก รอยยิ้มหายไปทันที ใบหน้าหล่อเหลาเครียดขึงและเย็นชาขึ้นจนดูน่ากลัว ดวงตาคมทรงเสน่ห์จ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มเขม็งและดุดันยิ่ง
น้ำเสียงหนักแน่นและสีหน้าจริงจังจากใบหน้าจิ้มลิ้มอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน อีกทั้งแววตารักใคร่เทิดทูนที่มีให้ บัดนี้กลับไม่มีให้เห็นแม้สักเสี้ยว สิ่งที่สัมผัสได้จากดวงตากลมโตมีเพียงความมุ่งมั่น เด็ดเดี่ยว และว่างเปล่าไร้ระลอกคลื่นแห่งเสน่หา เห็นแล้วชวนให้หงุดหงิดอารมณ์เสียยิ่งนัก
'มารดาเจ้าเถิด!' แม่ทัพหนุ่มสบถในใจ แรงโทสะทำให้เผลอปล่อยจิตสังหารออกมา ทำเอาหญิงสาวหนาวเยือกไปถึงกระดูก ความกล้าที่พกมาเต็มเปี่ยมลดฮวบจนแทบไม่เหลือ
"ท่านพ่อท่านแม่ของข้าทราบเรื่องนี้แล้ว" แม้จะกลัวจนเหงื่อแตกพลั่ก แต่ก็ยังคงกล่าวต่อโดยไม่มองหน้าเขา ยอมรับว่ากลัวเขาในตอนนี้มาก แต่ก็คิดว่าตัวเองตัดสินใจถูกแล้ว
'ขอโทษเถิดนะชิงหลิน ฉันคิดว่านี่เป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว'
"อ้อ แล้ว?" มู่หลิ่งเหวินแค่นเสียงลอดไรฟันออกมาอย่างยากเย็น น่าตาย! น่าตายยิ่งนัก!
"ข้า...อยากรู้ว่าท่านจะบอกท่านลุงท่านป้าเอง หรือจะให้ข้าเป็นคนบอก"
"เมื่อถึงเวลาข้าจะพูดเอง ไม่ต้องลำบากเจ้า" แม้คิดว่าสิ่งที่นางทำนั้นถูกต้องแล้วแต่ก็อดใจหายไม่ได้ เมื่อได้เห็นสายตาของเขา ถึงจะแค่แวบเดียว แต่มันก็ช่างคล้ายสายตาของนางยามที่ได้รู้ว่าของสำคัญบางอย่างหายไป
'เฮอะ...จะเป็นไปได้อย่างไร เขาเกลียดชิงหลินจะตาย' คิดแล้วก็ลุกขึ้นยืน
"ข้าทราบแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัว อ๊ะ...อื้อ" ตากลมโตเบิกกว้างเมื่อถูกกระชากอย่างแรง ริมฝีปากอวบอิ่มถูกบดขยี้อย่างอุกอาจเอาแต่ใจ สองมือเล็กทั้งผลักทั้งทุบแผ่นอกกว้าง ทั้งดิ้นรนขัดขืนเต็มกำลัง แต่ดูเหมือนจะไร้ผล เพราะร่างแกร่งยังยืนนิ่งไม่สะทกสะท้านสักนิด
ชิงหลินพยายามเบี่ยงหน้าหลบกลับถูกตรึงท้ายทอยด้วยมือใหญ่แข็งแรงจนไม่อาจขยับได้ดังใจ ลิ้นอุ่นร้อนหยอกเย้ายั่วยวน ชักนำจนนางเคลิบเคลิ้มและตอบสนองเขาอย่างไร้เดียงสา ยิ่งพาให้ใจแม่ทัพหนุ่มเตลิดจนแทบยั้งไม่อยู่ ร่างใหญ่บดเบียดแนบแน่นจนร่างเล็กแทบจะจมหายไปในร่างใหญ่แข็งแรงที่อัดแน่นด้วยมัดกล้าม เนิ่นนานจนนางร้องประท้วงและทุบอกเขาแรงๆ ร่างใหญ่จึงยอมปล่อยด้วยความเสียดาย นางรีบโกยอากาศเข้าปอด แขนขาอ่อนแรงจนต้องพิงร่างใหญ่ไว้อย่างเลี่ยงไม่ได้
ยามนี้ในหัวของนางขาวโพลน คิดอะไรไม่ออกนอกจากคำว่า 'เฟิสต์คิสของชั้น! เฟิร์สคิสของชั้น!' ซ้ำไปซ้ำมา
ผิดกับแม่ทัพหนุ่มที่ยังคงโอบกอดร่างบางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย คล้ายกลัวว่าหากปล่อยมือนางจะหายไป คิ้วหนาได้รูปขมวดมุ่น ด้วยไม่เคยสูญเสียการควบคุมเช่นนี้มาก่อน แม้แต่ยามศึกสงคราม แล้วเพราะเหตุใดเพียงนางเอ่ยปาก เขาก็ทนไม่ได้เสียแล้ว ข้าควรดีใจ? แล้วความรู้สึกหงุดหงิดหน่วงๆ และไม่พอใจที่อัดแน่นอยู่เต็มอก มันเป็นเพราะเหตุใดกัน
"เอ่อ...ท่านแม่ทัพ" เสียงของจางมู่หลงทำให้แม่ทัพหนุ่มรีบผละออกจากร่างบางอย่างเสียดายระคนหงุดหงิดใจที่โดนขัดคอ
"มีเรื่องอันใด?!"
จางมู่หลงสะดุ้งใจหายวาบจนต้องลอบกลืนน้ำลายด้วยรู้ว่าท่านแม่ทัพกำลังมีโทสะ
"...ข้าขอตัว" เสียงสั่นๆ ของสตรีที่อยู่ด้านหลังทำให้มู่หลิ่งเหวินหมุนกายกลับมาจะพูดบางสิ่งกับนาง แต่นางวิ่งออกไปโดยไม่ยอมมองหน้าเขา แม่ทัพหนุ่มได้แต่กำหมัดแน่นด้วยความหงุดหงิดใจ
"เอ่อ...ท่านแม่ทัพ" จางมู่หลงลองเสี่ยงส่งเสียงเรียกอีกครั้ง
"ไปคุยกันที่ห้องทำงาน" แม้จะไม่พอใจ แต่เขาก็รู้ดีว่าต้องเป็นเรื่องสำคัญยิ่ง จึงทำให้จางมู่หลงกล้าเสี่ยงมากวนใจตนอย่างไม่กลัวตายเช่นนี้ นัยน์ตาทรงเสน่ห์มองตามทิศทางที่นางเพิ่งจากไป ก่อนจะสาวเท้ามุ่งหน้าไปเรือนพักของตนทันที
[1] ยามจื่อ คือช่วงเวลาตั้งแต่ 23.00 น. - 00.59 น.


## ตอนที่ 5 โจรลักพาตัว?

ยามเช้า ณ ห้องอาหารเรือนแสงจันทร์ภายในจวนเสนาบดีมู่
ชิงหลินมากินอาหารเช้าตามคำชวนเช่นทุกครั้งที่มาเยือน โดยมีมู่ฮูหยินและคุณชายน้อยมู่หลิ่งเฟิงร่วมโต๊ะ ส่วนท่านลุงมู่และคู่หมายของนางไม่อยู่ ซึ่งนั่นทำให้นางโล่งอก บอกตามตรง...เรื่องผู้ชายนางยิ่งกว่าเด็กหัดเดินอีก แฟนน่ะเคยมีกับเค้าที่ไหน วันๆ เอาแต่วาดรูป เดินทางท่องเที่ยวเก็บข้อมูลไปเรื่อย หลังจากเหตุการณ์จูบสะท้านทรวงเมื่อคืน ถ้าไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยนางก็คงเป็นพวกกามตายด้านแล้วละ
"หลินเอ๋อร์...หลินเอ๋อร์..." เสียงนุ่มนวลของมู่ฮูหยินดึงสติชิงหลินกลับมา
"เจ้าค่ะท่านป้า" นางขานรับเสียงหวาน
"เป็นอันใดไป นอนมิพอหรือ" เอ่ยถามอย่างห่วงใยเมื่อเห็นสีหน้าอิดโรยของอีกฝ่าย
"ขอบคุณท่านป้าที่ห่วงใย หลินเอ๋อร์สบายดีเจ้าค่ะ" หญิงสาวตอบกลับก่อนจะตามด้วยรอยยิ้ม จะบอกได้อย่างไรว่าเพราะลูกชายตัวดีของท่านนั่นแหละ ตาของนางจึงเหมือนหมีแพนด้าเช่นนี้
"พี่หลินเอ๋อร์ วันนี้ท่านช่วยเล่นเป็นเพื่อนข้าได้หรือไม่ขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงที่นั่งอยู่ระหว่างมารดาของตนกับหญิงสาวถามพร้อมส่งสายตาอ้อนวอนจนยากที่จะปฏิเสธ
มู่หลิ่งเฟิง เด็กชายวัยแปดขวบ แม้จะยังเด็กแต่ความคิดเกินตัว เดิมทีเขาไม่ค่อยชอบคู่หมายของพี่ชายนัก ด้วยสัมผัสถึงกลิ่นอายความร้ายกาจและน่ากลัวจากนางได้ แต่ยามนี้กลิ่นอายที่ว่าไม่หลงเหลืออยู่เลย ทั้งนางยังช่วยชีวิตตนไว้ ทำให้เด็กน้อยนึกสนใจนางขึ้นมา ซึ่งการกระทำของเด็กน้อยอยู่ในสายตาของมารดา และพ่อบ้านใหญ่แซ่ซือ นามว่าฝู บุรุษชราที่ไว้เครายาว
"เฟิงเอ๋อร์ อย่ารบกวนนาง" มู่ฮูหยินเอ่ยปรามบุตรชายเสียงอ่อนโยน
"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านป้า ไปกันเถอะเฟิงเอ๋อร์"
มู่ฮูหยินมองทั้งสองคนเดินจับมือกันออกไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
"ดูเหมือนคุณชายน้อยจะให้ความสนิทสนมแก่คุณหนูชิงมากนะขอรับ" พ่อบ้านซือกล่าว
"ใช่ ข้ารู้สึกว่ากิริยาท่าทาง คำพูดคำจา แม้จะดูขัดหูขัดตาต่างไปจากเดิม แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดข้ากลับชื่นชอบที่นางเป็นแบบนี้มากกว่า"
พ่อบ้านใหญ่พยักหน้าช้าๆ อย่างเห็นด้วย
ยามพลบค่ำ ณ เรือนพยัคฆ์
มู่หลิ่งฟู่ยกน้ำชาขึ้นจิบหลังมื้ออาหารผ่านไป ก่อนจะเอ่ยถามบุตรชายคนเล็กที่นั่งสงบเสงี่ยมอยู่ข้างๆ ตน ด้วยรู้ดีว่าไม่มีการเรียนการสอนในวันนี้ "วันนี้เจ้าทำสิ่งใดบ้าง"
"ข้าอยู่กับพี่หลินเอ๋อร์ขอรับ นางสอนข้าหลายอย่าง ล้วนแต่เป็นสิ่งแปลกใหม่และไม่เคยทำมาก่อนทั้งสิ้น" เด็กน้อยบอกกล่าวบิดาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
"หือ? นางสอนสิ่งใดหรือ" ผู้เป็นพ่อเลิกคิ้วขณะถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ
"ทายปริศนาอะไรเอ่ยขอรับ" น้ำเสียงกระตือรือร้นและสีหน้าตื่นเต้นของบุตรชายคนเล็กที่มักจะสงบเสงี่ยมเกินวัย ทำให้มู่หลิ่งฟู่ผู้เป็นบิดาประหลาดใจยิ่งนัก
"ทายปริศนา? อย่างไร"
มู่ฮูหยินอมยิ้ม มองสามีกับบุตรชายพูดคุยโต้ตอบกันอย่างออกรส นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในเก๋งที่อยู่ริมสระบัว ทีแรกนางไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจ และคิดว่าไม่นานเฟิงเอ๋อร์ของนางคงเบื่อหน่ายไปเอง เมื่อเวลาผ่านไปจนพลบค่ำ นางจึงรู้ว่าที่นางคาดไว้นั้นผิดถนัด ไม่เพียงไม่เบื่อหน่าย เฟิงเอ๋อร์กลับติดหญิงสาวแจ จนนางเองยังแปลกใจและทึ่งในตัวหญิงสาวผู้นี้ ประการสำคัญหญิงสาวยังเป็นผู้มีพระคุณของเฟิงเอ๋อร์ ซึ่งนางไม่มีทางลืมเลือน และคิดว่าสะใภ้ใหญ่ของบุตรชายต้องเป็นชิงหลินเท่านั้น
หลังจากชิงหลินกลับมาถึงเรือนจันทราก็ล่วงเข้ายามไฮ่ วันนี้นางทั้งเหนื่อยทั้งสนุก โดยที่ไม่เบื่อหน่ายเลยสักนิด เด็กน้อยคนนี้ไม่เพียงฉลาดเฉลียว ฝีมือการวาดรูปก็ไม่เลวเลยทีเดียว อาจเป็นเพราะได้อาจารย์ดี พอคิดถึงเรื่องที่ทำในวันนี้นางก็อดยิ้มไม่ได้ แม้ตอนแรกเด็กน้อยจะไม่เข้าใจการเล่นทายปริศนาอะไรเอ่ย แต่พอจับทางได้ เด็กน้อยก็สามารถวิเคราะห์และตอบถูกถึงเก้าในสิบ นับว่าเป็นเด็กที่ฉลาดมากทีเดียว
เวลาเดียวกัน ณ โรงเตี๊ยมหรูแห่งหนึ่งในเมืองลั่วหยาง รองแม่ทัพจางมู่หลงในชุดสีดำยืนสงบนิ่งมองแม่ทัพหนุ่มอ่านสารลับจากชายแดนด้วยสีหน้าที่ไม่อาจคาดเดาได้ โดยมีชายร่างใหญ่สองนายยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู
"เอ่อ...ท่านแม่ทัพ ดึกมากแล้ว ข้าว่าท่านรีบพักผ่อนเถิด"
มู่หลิ่งเหวินเงยหน้ามองบุรุษที่เป็นทั้งสหายและผู้ใต้บังคับบัญชาของตน ก่อนจะถามเสียงเรียบ "ยามใดแล้ว"
"ยามจื่อแล้วขอรับ" มู่หลิ่งเหวินพยักหน้า "ข้ารู้แล้ว เจ้าไปพักได้"
ยามจื่อเป็นเวลาแห่งการพักผ่อน หลายชีวิตล้วนตกอยู่ในห้วงนิทรา รวมถึงผู้ติดตามทั้งสามของมู่หลิ่งเหวิน แต่แม่ทัพหนุ่มรูปงามไม่อาจข่มตาให้หลับได้ เมื่อหวนนึกถึงเรื่องราวเมื่อคืนวาน นางเป็นคู่หมายของเขาก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะล่วงเกินนางเช่นนั้นได้ ยังไม่ทันจะได้กล่าวขออภัย กลับมีเรื่องด่วนจนต้องเร่งรีบเดินทางมาเมืองลั่วหยางทันที ไม่ทันได้บอกกล่าวผู้ใด คิดแล้วก็รู้สึกผิดไม่น้อย มือหนาล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดตาออกมาจากอกเสื้อ สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลายจนเผลอฟุบหลับไปบนโต๊ะ
"เสี่ยวสุ่ย ผ้าเช็ดหน้าสีขาวของข้าอยู่ไหน" ชิงหลินถามหาผ้าเช็ดหน้าผืนโปรดในเช้าวันต่อมา ก่อนจะต้องไปกินอาหารที่เรือนแสงจันทร์เช่นทุกวัน
"เอ...บ่าวจำได้ว่าใส่ไว้ในตะกร้าใบนี้เจ้าค่ะ" เสี่ยวสุ่ยรีบหาของที่คุณหนูต้องการ แต่กลับพบเพียงผ้าเช็ดหน้าสีอื่น
"แปลกจัง" นางพึมพำกับตัวเอง เพราะจำได้ว่าคุณหนูชื่นชอบผืนนี้เป็นพิเศษ ตรงมุมปักคำว่า 'หลิน' และมีเพียงผืนเดียวที่นำมาครานี้ จึงวางไว้บนสุด "บ่าวจะไปหาดูข้างนอกเรือนก่อนนะเจ้าคะ เผื่อว่าจะปลิว..."
"ช่างเถิด นี่ใกล้เวลาอาหารแล้ว รีบไปกันดีกว่า" ชิงหลินยกมือห้าม เอื้อมมือไปหยิบผ้าเช็ดหน้าสีชมพูอ่อนมาเก็บไว้ในแขนเสื้อ แล้วเดินนำออกไปทันที
"วันนี้ต้องเรียนเขียนรูปกับอาจาย์หูเอ้าเทียนใช่หรือไม่เฟิงเอ๋อร์"
"ขอรับท่านพ่อ เอ่อ...ท่านพ่อ ข้าขอให้พี่หลินเอ๋อร์เรียนเขียนรูปกับข้าด้วยได้หรือไม่ขอรับ" คุณชายน้อยมู่หลิ่งเฟิงส่งสายตาอ้อนวอน
"ว่าอย่างไรหลินเอ๋อร์ เจ้าอยากเรียนร่วมกับเฟิงเอ๋อร์หรือไม่" หันมาถามหญิงสาวที่นั่งถัดจากฮูหยินของตน
"ขอบคุณท่านลุงที่เมตตา เพียงแต่วันนี้หลินเอ๋อร์มีเรื่องที่ต้องเรียนให้ท่านลุงและท่านป้าทราบเจ้าค่ะ" ถ้อยคำนั้นทำให้ทั้งสามคนหันมามองนางอย่างสงสัย
"เรื่องอันใดหรือ" มู่หลิ่งฟู่เลิกคิ้วข้างหนึ่ง
"ตอนนี้หลินเอ๋อร์กำลังศึกษาเล่าเรียนตำราจากท่านพ่อเกี่ยวกับกิจการของตระกูลอยู่ จึงมิอาจอยู่ให้ครบตามกำหนดได้"
"ความหมายของเจ้าคือ...ต้องการกลับคฤหาสน์ก่อนเวลา?" มู่หลิ่งฟู่ถามขึ้น
"เจ้าค่ะ ขอท่านลุงกับท่านป้าอนุญาตด้วย" ชิงหลินลงไปนั่งคุกเข่าก้มหน้ารอฟังคำตอบ
"ไม่ได้! ข้าไม่ยอม ท่านพ่อ" มู่หลิ่งเฟิงลงไปนั่งคุกเข่าข้างๆ หญิงสาว ส่งสายตาอ้อนวอนขอความเห็นใจจากผู้เป็นบิดาเต็มกำลัง
"เจ้าอยู่ต่ออีกสักวันสองวันมิได้หรือ" มู่ฮูหยินเอ่ยขึ้นบ้าง เมื่อเห็นบุตรชายถึงขนาดลงไปคุกเข่าเพื่อรั้งนางไว้
"พวกเจ้าลุกขึ้นก่อนเถิด" มู่หลิ่งฟู่ถอนหายใจ สายตาเฉียบแหลมมองหญิงสาวที่นั่งก้มหน้าอย่างพิจารณา ในใจลึกๆ ไม่ได้ชื่นชอบนางเท่าใดนัก ด้วยรู้ในทุกเรื่องที่บุตรชายคนโตบอกกล่าว และอยากยกเลิกสัญญาที่ตนกับสหายได้ตกลงกันไว้ แต่ก็เหมือนน้ำท่วมปาก ไม่อาจกระทำได้ดังใจ เรื่องที่นางล้มป่วยครั้งที่ผ่านมา เขานั้นทราบดีว่าเป็นเพราะเหตุใด ทว่าก็แกล้งปิดหูปิดตาไม่รับรู้เพราะเห็นแก่ความเป็นสหายกัน
ยามที่นางมาเยือนสกุลมู่ มักจะถามถึงบุตรชายคนโตของตนบ่อยครั้งจนน่ารำคาญ และเจ้าบุตรชายตัวดีก็มักจะหลบเลี่ยงไม่ยอมกลับจวน โดยอ้างว่าติดภารกิจ และครานี้ก็เช่นกัน หนีไปโดยไม่คิดจะบอกกล่าวตนเลย ช่างน่าขันนัก
จะว่าไปครั้งนี้ออกจะแปลกอยู่สักหน่อยที่นางไม่ได้ถามถึง หรือแม้แต่จะมองหาก็ยังไม่ทำ ซ้ำบุตรชายคนเล็กที่ไม่ชื่นชอบนางและมักจะหลบเลี่ยงนาง กลับคลุกคลีอยู่กับนางไม่ยอมห่าง แล้วยังคุกเข่าอ้อนวอนตนเพื่อรั้งนางอีก
"อย่างที่ฮูหยินว่า อยู่ต่ออีกสักวันสองวันก็แล้วกัน เพื่อเฟิงเอ๋อร์ได้หรือไม่"
ชิงหลินทำท่าจะปฏิเสธ แต่พอเห็นสายตาของเด็กน้อยที่จ้องมองอย่างคาดหวังก็ต้องกลืนคำพูดเหล่านั้นลงคอ
"หลินเอ๋อร์ทราบแล้วเจ้าค่ะ"
'เฮ้อ! นี่ข้าต้องอยู่ต่ออีกหรือนี่ อยากกลับไปหาเจ้าไป๋เสวี่ยไวๆ จัง'
อาการลอบถอนใจของนางไม่ได้รอดสายตาเฉียบคมของมู่หลิ่งฟู่ที่ยกน้ำชาขึ้นจิบช้าๆ มองบุตรชายคนเล็กที่แสดงอาการยินดีออกนอกหน้า เดินอ้อมโต๊ะไปคว้ามือนางแล้วเดินออกไปจนนางเซถลาไปข้างหน้าตามแรงดึงของบุตรชาย ท่ามกลางความตกใจของมู่ฮูหยินและบ่าวไพร่
ยามปกติมู่หลิ่งเฟิงจะเรียนเขียนรูปที่ห้องหนังสือ โดยมีหูเอ้าเทียนเป็นอาจารย์ หลังจากทักทายกันเสร็จแล้ว ชิงหลินก็นั่งมองบุรุษรูปงามในชุดสีขาวสะอาดตาไร้รอยปักใดๆ แต่ความเงางามของผ้าก็บ่งบอกถึงความหรูหราชัดเจน ผมถูกเกล้าขึ้นเพียงครึ่ง แล้วปล่อยอีกครึ่งที่ยาวถึงกลางแผ่นหลังให้ต้องลมปลิวไปมา
'ขุ่นพระ! หนุ่มหล่ออีกแล้ว แม้จะสู้อีตาแม่ทัพนั่นไม่ได้ก็เถิด'
"อาจารย์ นี่คือรูปของพี่หลินเอ๋อร์ที่เขียนไว้ยามก่อนขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงนำภาพส่งให้หูเอ้าเทียน เมื่อหูเอ้าเทียนได้เห็นก็มีท่าทีคล้ายตะลึง ตาเรียวเบิกกว้างก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากัน ความจริงรูปนี้เป็นความลับระหว่างนางกับเด็กน้อย แต่เด็กน้อยได้ขอเอาไว้ด้วยอยากให้อาจารย์ได้ชมรูปนี้
"เจ้า....เจ้าใช้สิ่งใดวาด แล้วเหตุใดจึงเสมือนจริงได้ถึงเพียงนี้...น่าทึ่งมาก ข้ามิเคยพบเห็นรูปพญาอินทรีที่งดงามเช่นนี้มาก่อน" หูเอ้าเทียนจับจ้องรูปขาวดำตรงหน้ามิวางตา ปากก็พร่ำชื่นชมมิหยุดหย่อน
ชิงหลินยิ้มน้อยๆ ภูมิใจในผลงาน แต่พอเห็นเด็กน้อยยิ้มกว้างดวงตาเป็นประกายดั่งเป็นรูปของตัวเอง ก็ทำให้ศิลปินสาวแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่กับท่าทางน่าเอ็นดูนั้น
"ที่ใช้เขียนคือสิ่งนี้ขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงหยิบแท่งสีดำขนาดเท่านิ้วก้อยมีผ้าหุ้มไว้ตลอดแท่ง ความยาวราวห้าชุ่น ปลายด้ามที่พ้นจากผ้าหุ้มมีลักษณะแหลมเล็ก
หูเอ้าเทียนหยิบขึ้นมาแท่งหนึ่งแล้วพลิกไปมา คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันมากขึ้นจนเกิดรอยย่นตรงกลางระหว่างหัวคิ้วทั้งสองข้าง "นี่คือ?"
"ดินสอถ่านไม้ขอรับ ทำจากไม้เนื้อแข็งที่ผ่านการเผา นำมาเหลาให้กลมแล้วเอาเศษผ้าที่ทากาวแป้งไว้มาพันโดยรอบเพื่อป้องกันไม่ให้มือเปื้อนขอรับ" เด็กน้อยอธิบายอย่างละเอียดไม่มีตกหล่นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
"ดินสอถ่านไม้? ข้าไม่เคยรู้มาก่อนว่าจะใช้เขียนรูปได้ เจ้าคิดเองหรือ" หูเอ้าเทียนถามเจ้าของรูป ด้วยแคว้นฉีนิยมใช้พู่กันเขียนตัวอักษรและวาดรูปเท่านั้น
"เป็นเหตุบังเอิญเสียมากกว่า เมื่อตอนไปตรวจบัญชีที่คอกสัตว์กับท่านพ่อ ข้าเห็นลูกคนงานนำก้อนถ่านมาขีดเขียนเล่นแทนพู่กัน ข้าเลยลองนำมาใช้ดูบ้าง แต่ใช่ว่าไม้ทุกชนิดจะใช้ได้ มีเพียงไม้ชนิดนี้เท่านั้นที่เป็นเช่นที่ข้าต้องการ และก็เป็นเหมือนที่ท่านเห็นเจ้าค่ะ" ชิงหลินอธิบายด้วยน้ำเสียงติดตลกนิดๆ เมื่อคิดถึงเรื่องที่ทำให้โดนท่านแม่ดุเสียทุกครั้งที่กลับมาพร้อมรอยเปรอะเปื้อนบนเสื้อผ้า
"แต่อาจารย์...ท่านต้องระวังนะขอรับ เพราะมันลบไม่ได้ และยังอาจทำให้ชุดของท่านเปรอะเปื้อนโดยง่าย" มู่หลิ่งเฟิงเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี เพราะประสบกับตนเองมาแล้วเมื่อวาน
แล้วการเรียนเขียนรูปก็เริ่มขึ้น หัวข้อในวันนี้คือรูปทิวทัศน์ในจินตนาการ แต่ที่พิเศษคือให้ใช้ดินสอถ่านไม้ของชิงหลิน และหูเอ้าเทียนก็ร่วมแสดงฝีมือในครั้งนี้ด้วย ทั้งสามแยกย้ายกันเลือกมุมที่ตัวเองชอบ โดยหันหลังให้กันและห้ามมองรูปของผู้อื่นจนกว่าการเขียนรูปจะเสร็จสิ้นลง ยามซื่อวันพรุ่งเป็นกำหนดเวลาการตัดสิน
ล่วงเข้ายามโฉ่ว[1] ณ เรือนจันทรา
ขณะที่ทุกชีวิตในเรือนต่างหลับใหล ตรงหน้าต่างปรากฏเงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งในชุดสีดำ ก่อนจะผลุบหายเข้าไปในห้องนอนของชิงหลินทางหน้าต่าง
"เจ้าประมาทเกินไปแล้ว" เสียงทุ้มห้าวแบบบุรุษพึมพำเบาๆ ก่อนจะนั่งลงข้างเตียงคู่หมายของตน ด้วยวรยุทธ์สูงส่ง ทุกย่างก้าวแผ่วเบาและเงียบเชียบ แม้แต่สาวใช้ทั้งสองก็ไม่อาจล่วงรู้ได้ว่ามีผู้บุกรุก
มู่หลิ่งเหวินนั่งมองคู่หมายนิ่ง รูปโฉมโนมพรรณของนางจัดว่างดงาม แต่ไม่ได้งดงามปานล่มเมืองล่มแคว้น ทรวดทรงอรชรอ้อนแอ้น สมส่วน น่าทะนุถนอม โดยเฉพาะริมฝีปากนี้ ปลายนิ้วยื่นออกไปแตะริมฝีปากอวบอิ่มแผ่วเบา ความนุ่มนิ่มทำให้เขาต้องลอบกลืนน้ำลาย เลือดในกายพลุ่งพล่าน มู่หลิ่งเหวินชักมือกลับทันทีประหนึ่งต้องของร้อน
อยู่ดีๆ คิ้วเข้มก็ขมวดเข้าหากัน แววตาวาวโรจน์ สองมือแกร่งกำแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน ยามตระหนักถึงสาเหตุที่ทำให้ตนต้องรีบร้อนเดินทางจากเมืองลั่วหยางกลับมายังเมืองหลวง ถ้าไม่ใช่เพราะรายงานจากหนึ่งในสี่องครักษ์เงาฝีมือดีของตนที่ให้คอยจับตาความเคลื่อนไหวของสตรีผู้นี้
มู่หลิ่งเหวินได้สารลับให้ตามหาตัวองค์รัชทายาทที่หายตัวไปที่เมืองลั่วหยาง แม่ทัพหนุ่มจึงเร่งออกเดินทางแทบจะทันที ก่อนไปก็แอบเข้ามาดูหน้านางที่อยู่ในห้วงนิทรา และฉวยหยิบผ้าเช็ดหน้าของนางติดมือไปด้วย
'ข้าสู้อุตส่าห์รีบปฏิบัติภารกิจแทบไม่ได้หลับได้นอนเพื่อรีบกลับมาหาเจ้า แต่เจ้ากลับคิดหลบหนีข้า เจ้านี่มัน...' ขณะที่แม่ทัพหนุ่มตัดพ้อนางในใจ ร่างเล็กที่นอนนิ่งเมื่อครู่กลับพลิกกายมาทางแม่ทัพหนุ่ม สองมือไขว่คว้าหาหมอนข้างทั้งที่ยังหลับตา คิ้วเรียวพลันขมวดเข้าหากัน
หมับ!
'อืม...มือใครเนี่ยใหญ่จัง มือ?...มือคนหรือ' ชิงหลินลืมตาขึ้นในความมืด แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นร่างดำทะมึนนั่งอยู่ข้างเตียงและกำลังจ้องมองอยู่
'ผะ...ผีหลอก...' นั่นคือสิ่งที่นางคิด
"ผะ...ผะ...อึก" และก่อนที่นางจะร้องออกมาเป็นคำ นิ้วแข็งแรงก็จิ้มลงมาที่ร่างเล็กสองครั้ง ทำให้นางเปล่งเสียงไม่ออก ซ้ำยังขยับตัวไม่ได้ ดวงตากลมโตมองฝ่าความมืดพลันเบิกตากว้าง
'มู่หลิ่งเหวิน? เขามาทำอะไรที่นี่'
มู่หลิ่งเหวินยกมุมปากยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ พลางโน้มใบหน้างดงามลงมาใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงไอร้อน ชิงหลินกลอกตาไปมา พยายามส่งสายตาถามว่าต้องการอะไร ก่อนที่ใบหน้าจิ้มลิ้มจะค่อยๆ เห่อแดงเมื่อนึกถึงจูบเมื่อคืนนั้น ยังดีที่เป็นคืนเดือนมืดเลยมองไม่ค่อยเห็นเท่าไร
ชิงหลินยิ่งตกใจหนักขึ้นไปอีกจนต้องหลับตาปี๋ สัมผัสอุ่นร้อนจากร่างแกร่งทำให้ใจของนางเต้นแรง เมื่อคลายความหวาดหวั่นแล้วจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น สบตากับดวงตาคมทรงเสน่ห์ที่มองอยู่ก่อนแล้ว ใบหน้าจิ้มลิ้มแสร้งหันไปมองข้างหน้า เพราะไม่อยากให้เขารู้ว่านางกำลังหวั่นไหว
'แต่ว่านะ...นี่มันที่ไหน เขาพานางออกมาจากจวนทำไม'
มู่หลิ่งเหวินพานางมาที่จวนแม่ทัพซึ่งอยู่ติดกับจวนเสนาบดีมู่เพียงกำแพงกั้น โดยผ่านช่องทางลับเชื่อมต่อกับห้องนอนของตนที่มีเพียงตนเท่านั้นที่รู้ เป็นที่ซึ่งไม่อนุญาตให้สตรีนางใดเข้ามาวุ่นวาย แม่ทัพหนุ่มวางร่างของนางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล ราวกับนางเป็นหยกชั้นดี ก่อนจะคลายจุดให้นางหนึ่งจุด
"อึก ท่านทำอะไรน่ะ แล้วพาข้ามาที่นี่ทำไม แล้วที่นี่ที่ไหน แล้ว..." นางยิงคำถามใส่เขามากมายทันทีที่ขยับปากได้
"เพราะเหตุใด" เสียงทุ้มห้าวย้อนถามโดยไม่ใส่ใจกับคำถามของนาง
"เอ๊ะ...เรื่องอะไรเจ้าคะ"
"กลับก่อนกำหนด" ในที่สุดแม่ทัพหนุ่มก็เอ่ยปากหลังจากที่นั่งนิ่งอยู่นาน ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นริ้วแดงจางๆ ตรงโหนกแก้มสาก
"อ้อ...เรื่องนี้เอง ท่านน่าจะดีใจนะเจ้าคะ เพราะถึงอย่างไรท่านก็ไม่ได้เต็มใจกับการหมั้นหมายครั้งนี้อยู่แล้ว"
มู่หลิ่งเหวินไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ เขาทำเพียงมองนางนิ่งๆ
"ดังนั้นการที่ข้าจะอยู่ต่อหรือกลับก่อนก็คงไมใช่ปัญหา และไม่ได้ทำให้ท่านเสียหน้าแต่อย่างใด" ชิงหลินพูดต่อโดยไม่ได้ดูปฏิกิริยาของคนที่นั่งอยู่บนเตียงข้างๆ นาง เลยไม่ได้เห็นใบหน้าที่เดี๋ยวดำเดี๋ยวแดงเดี๋ยวเขียวสลับกันไปมาของเขา
เมื่อเห็นเขาเอาแต่เงียบก็คิดว่าเขาคงจะเห็นด้วยกับคำพูดของนาง ซึ่งถ้าเป็นอย่างที่คิดก็ถือว่าแผนการของนางประสบความสำเร็จไปขั้นหนึ่งแล้ว จึงเอ่ยต่อ "แต่ถ้าท่านกลัวเสียหน้า ท่านก็เรียนให้ท่านลุงกับท่านป้าทราบด้วยตัวเองเถิด หรือจะป่าวประกาศว่าข้าเป็นผู้ขอยกเลิกการเป็นคู่หมายเพราะมีใจให้ชายอื่น ข้าก็...อื้อๆ"
เส้นความอดทนขาดผึงทันที เมื่อแม่ทัพหนุ่มได้ยินคำว่า 'มีใจให้ชายอื่น'
มู่หลิ่งเหวินปิดปากอวบอิ่มที่ช่างเจรจาเชือดเฉือนของนางด้วยริมฝีปากหนาอุ่นร้อนด้วยบันดาลโทสะ ชิงหลินไม่ทันระวังตัวแถมยังขยับตัวไม่ได้เพราะโดนสกัดจุด ที่ขยับได้มีเพียงริมฝีปากจึงพยามยามปิดเม้มให้แน่น ไม่ให้เขาล่วงล้ำเข้ามาได้ แต่ก็ต้องสะดุ้งจนเผลออ้าปากเพราะฝ่ามือแกร่งข้างหนึ่งลูบไล้หน้าอกและออกแรงบีบเบาๆ ทำให้ลิ้นหนาเข้ามาสำรวจได้โดยง่าย
ร่างใหญ่ทาบทับลงบนร่างเล็กที่นอนนิ่ง ฝ่ามือหนาลากไล้ไปตามเนื้อตัวของนางอย่างแผ่วเบาและถือสิทธิ์ เขาขบเม้มริมฝีปากนางจนบวมเจ่อ ก่อนจะผละศีรษะออกเล็กน้อยเพื่อมองนางที่หอบสะท้าน พร้อมกับกะพริบตามองเขาอย่างตื่นตระหนก แล้วก้มลงประกบปากอวบอิ่มซ้ำ เพียงแต่ครั้งนี้กลับนุ่มนวล อ่อนหวาน และไม่รุนแรงเอาแต่ใจ จนนางหลงมัวเมาไปกับความสุขที่เขามอบให้ชั่วขณะ
"อื้อๆ...อุด...ไอ้โอดเอิดเอ้าอะ" ชิงหลินประท้วงโดยแสร้งบีบน้ำตา
ได้ผล! มู่หลิ่งเหวินชะงักเมื่อสัมผัสได้ถึงน้ำตาของสตรีที่ตนรังแกอยู่ เขาจึงรีบผละร่างออกมานั่งหอบหายใจถี่อยู่ข้างเตียง ปล่อยให้นางนอนตัวแข็งอยู่บนเตียงเหมือนเดิม
"ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดเจ้า"
'หา! ไม่ขอโทษแล้วยังมีหน้ามาบอกว่าเป็นความผิดของข้า หน้าด้าน! หน้าด้าน! หน้าด้าน!' ชิงหลินโมโหมากจนหน้าแดงก่ำ นึกอยากจะกระโดดข่วนหน้าหล่อๆ ที่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นนัก
"ท่าน...ท่าน...ท่านนี่มัน..." นางเตรียมจะด่าเขา แต่ก็ต้องหุบปากฉับ เมื่อเขาโน้มหน้าลงมาใกล้พร้อมกับเท้าแขนข้างหนึ่งข้างศีรษะ
"เหตุใดไม่พูดต่อเล่า...หึๆๆ" สองสายตาประสานกันนิ่ง หนึ่งสายตาแพรวพราว หวานเยิ้ม และล้อเลียน อีกหนึ่งสายตาเต็มไปด้วยความฉุนเฉียว สับสน และประหลาดใจ
"...ท่านต้องการอะไรกันแน่" เมื่อระงับความฉุนเฉียวได้จึงเอ่ยปากถาม คล้ายจะเห็นดวงตาคมสว่างวาบแวบหนึ่งก่อนจะหายไป พร้อมกับร่างแกร่งที่ผละออกทำให้นางหายใจคล่องขึ้น
'มันอะไรกันนักหนา เจอกันสามครั้งก็โดนจูบสามครั้ง เขาเกลียดชิงหลินไม่ใช่หรือ แล้วเขาทำแบบนี้ทำไม'
"ข้าจะพาเจ้ากลับเรือน"
ร่างเล็กแทบหวีดร้องออกมาเมื่อถูกอุ้มแนบอกแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ทุกการกระทำของเขาช่างเอาแต่ใจ ไม่ถามความเห็นนางสักคำ ครั้นอยากจะต่อว่าเขาก็ดันโดนสกัดจุดอีกครั้ง เมื่อพูดไม่ได้ ขยับก็ไม่ได้ นางจึงได้แต่ถลึงตาใส่เขาด้วยความโกรธเคือง
มู่หลิ่งเหวินหลุบตาคมลงมองนางในอ้อมกอดที่เม้มปากแน่น ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง มุมปากพลันยกขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ขณะกระชับวงแขนแน่นขึ้นกว่าเดิมแล้วโจนทะยานพาร่างเล็กกลับไปยังเรือนพักของนาง
[1] ยามโฉ่ว คือช่วงเวลาตั้งแต่ 01.00 น. - 02.59 น.


## ตอนที่ 6 ออกงานครั้งแรก1/2

ยามเฉิน
สาวใช้ทั้งสองต่างชำเลืองมองใบหน้าจิ้มลิ้มของคุณหนูที่ดูอิดโรย ร่างอรชรในอาภรณ์สีขาว ปลายกระโปรงโดยรอบปักลายดอกเหมยสีชมพูอ่อนดอกเล็กๆ อย่างประณีตและงดงาม ยามนี้พวกนางได้แต่นั่งทอดถอนใจ คุณหนูเป็นอะไร หรือนึกเสียใจที่ต้องกลับคฤหาสน์สกุลชิง แม้จะสงสัยเพียงใดก็มิกล้าถาม ด้วยเกรงว่าจะทำให้คุณหนูขุ่นเคืองใจ
"พี่หลินเอ๋อร์ ข้ามารับท่านแล้ว"
เสียงใสๆ ของเด็กน้อยในอาภรณ์สีฟ้าน้ำทะเลดึงชิงหลินที่คิดไม่ตกกับเรื่องไม่กี่ชั่วโมงก่อนให้หันไปมอง แล้วก็ต้องอมยิ้มเมื่อเห็นเด็กน้อยเดินยิ้มแฉ่งเข้ามาหา
"เฟิงเอ๋อร์ มาหาพี่สาวแต่เช้ามีอะไรหรือ" นางเอ่ยถามเด็กน้อย
"ข้ามารับท่านไปกินอาหารเช้าด้วยกันขอรับ"
ชิงหลินยิ้ม ต่อมามุมปากพลันกระตุกเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ชายที่เอาแต่ใจคนนั้นซ้อนทับใบหน้าของเด็กน้อย นางไพล่นึกไปถึงคำขู่ทิ้งท้ายหลังจากที่เขาเหาะพานางมาส่งที่เรือน
"อย่าให้บุรุษใดเข้าใกล้หรือโอบกอดเจ้าได้อีกเป็นหนที่สอง ไม่เช่นนั้น..."
นางฟังแล้วยังอดขนลุกไม่ได้ เพราะเขาต้องทำอย่างที่พูดแน่ๆ
หลังมื้อเช้าชิงหลินได้รู้ความจริงอย่างหนึ่ง นั่นคือไม่มีใครรู้เรื่องที่คู่หมายของนางกลับมายังจวนสกุลมู่เลย ซึ่งนางก็ไม่คิดจะบอกใครเหมือนกัน
จนล่วงเข้ายามซื่อ หูเอ้าเทียนก็พาร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีขาวเข้ามาในเก๋งที่อยู่ริมสระบัว โดยมีศิษย์ตัวน้อยและสหายต่างวัยของผู้เป็นศิษย์ยืนรออยู่ก่อนแล้ว
"ศิษย์คารวะอาจารย์" มู่หลิ่งเฟิงทำความเคารพผู้เป็นอาจารย์ แววตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใสและศรัทธา
"ชิงหลินคารวะอาจารย์หูเจ้าค่ะ" นางยอบกายทักทายอย่างงดงามเลียนแบบภาพยนตร์จีนที่เคยดู พลางชำเลืองมองเขา
'อืม..อายุน่าจะพอๆ กับเฟิ่งอิง มาดออกคุณชายเจ้าสำอางต่างกับเฟิ่งอิงของเราลิบลับ เมื่อวานมัวแต่ตะลึงความหล่อ น่าขายหน้าจริงๆ'
"ทั้งสอง ตามสบาย อ้อ! คุณหนูชิง ข้าชื่นชมในความสามารถของเจ้ายิ่งนัก ไม่ทราบว่าเจ้าจะให้เกียรติไปเยือนสำนักศิลปะหลิ่งจือของข้าได้หรือไม่" หูเอ้าเทียนถาม แววตาทอประกายชื่นชมเด่นชัด
ชายหนุ่มเดินทางเก็บเกี่ยวประสบการณ์เพื่อสรรสร้างผลงานแปลกใหม่ที่ต่างจากผู้อื่น จนมีชื่อเสียงดังไปถึงวังหลวง ครั้นองค์ฮ่องเต้ได้ทอดพระเนตรรูปมังกรทะยานฟ้าของเขาเมื่อห้าปีก่อน พระองค์ก็มีพระประสงค์ให้สร้างสำนักศิลปะแห่งนี้ขึ้น โดยไม่ฟังเสียงคัดค้านของเหล่าขุนนาง
"นับเป็นเกียรติยิ่งนัก เพียงแต่เวลานี้ข้ายังมีสิ่งที่ต้องจัดการ จะแล้วเสร็จเมื่อไรก็ยังไม่ทราบได้ แต่ถ้าท่านไม่รังเกียจ ข้าขอให้คำมั่นว่าจะไปเยือนสำนักศิลปะของท่านอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ" ชิงหลินปฏิเสธอย่างนุ่มนวล
"เช่นนั้น...ข้าจะรอ"
หญิงสาวยิ้มบางแทนคำตอบ
"อาจารย์ นี่คือรูปทิวทัศน์ในฝันของข้า ท่านคิดเห็นอย่างไรขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงรีบขัดตาทัพทันที เมื่อเห็นสายตาแพรวพราวของอาจารย์ที่ส่งให้ว่าที่พี่สะใภ้ของตน
'พี่ใหญ่ ท่านมัวทำอันใดอยู่ ได้โปรดกลับมาไวๆ เถิด'
"อืม..."
คฤหาสน์สกุลชิง
"การเดินทางเป็นเช่นไรบ้าง" ชิงฮูหยินเอ่ยถามบุตรีขณะที่เดินยิ้มเข้ามาหาตน โดยบุตรีส่งคนมาแจ้งว่าจะกลับวันนี้ สร้างความแปลกใจให้ตนและสามีไม่น้อย นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแล้ว นางปรารถนาจะยกเลิกการเป็นคู่หมายจริงแท้แน่นอน
"เรียบร้อยดีเจ้าค่ะ แล้วท่านพ่อเล่าเจ้าคะ" ชิงหลินยิ้มตอบมารดา ไม่ได้เล่ารายละเอียดให้ฟัง ด้วยเข้าใจว่าคงมีคนมารายงานให้ทราบก่อนแล้ว สังเกตจากความห่วงใยในแววตาของมารดาที่มองมา
"จริงสิ นี่เป็นเทียบเชิญชมบุปผาจากจวนเสนาบดีหาน เจ้าอยากไปหรือไม่" ชิงฮูหยินเปลี่ยนหัวข้อสนทนา ด้วยไม่เซ้าซี้ให้มากความ
"ท่านแม่ไปด้วยหรือไม่เจ้าคะ" หญิงสาวย้อนถาม เมื่อเห็นท่านแม่พยักหน้าจึงกล่าวต่อ "ถ้าเช่นนั้นลูกขอติดตามท่านแม่ไปด้วยเจ้าค่ะ"
ว่ากันตามจริงแล้วการได้รับเทียบเชิญจากขุนนางถือเป็นเกียรติยิ่งต่อตระกูลคหบดีที่ไร้ยศและตำแหน่ง แต่เพราะชิงหยวนได้รับความไว้วางใจจากองค์ฮ่องเต้ มีสหายสนิทอย่างมู่หลิ่งฟู่ซึ่งเป็นเสนาบดีฝ่ายบู๊ และตระกูลหยางฝ่ายมารดายังเป็นตระกูลขุนนาง จึงมีเทียบเชิญมายังคฤหาสน์มากมาย เพื่อผลประโยชน์ของตนและพวกพ้อง และแน่นอนว่าถ้าชิงหลินมิได้มีคู่หมายอยู่ก่อน คฤหาสน์แห่งนี้คงคลาคล่ำไปด้วยแม่สื่อเป็นแน่แท้
ยามเทศกาลชมบุปผามาเยือน ภายในคฤหาสน์สกุลชิงก็ยิ่งคึกคักและวุ่นวาย เมื่อคุณหนูเพียงหนึ่งเดียวจะออกงานครั้งแรกในรอบสิบหกปี ต้องดีและงดงามที่สุด ให้ลือกันไปไกลข้ามปี ผิดกับเจ้าตัวที่แทบจะหมดแรง เพราะถูกปลุกตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง แล้วยังโดนเสี่ยวอี้งอนใส่ แค่เพราะนางไม่ยอมให้เข้ามาอาบน้ำให้ จากนั้นก็เต็มไปด้วยอะไรไม่รู้มากมายไปหมด แค่ทำผมก็กินเวลาไปครึ่งชั่วยามจนนางสัปหงกแล้วสัปหงกอีก ชุดนี่ก็จะอะไรนักหนา สามชั้นสี่ชั้น ทั้งร้อนทั้งรุ่มร่าม จะเดินเหินก็ลำบาก
"คุณหนู งดงามมากเลยเจ้าค่ะ" เสี่ยวสุ่ยมองคุณหนูของนางด้วยสายตาชื่นชม
"ขอบใจ ไปกันเถิด เดี๋ยวท่านแม่จะรอนาน" ชิงหลินยิ้มรับคำชมแล้วหมุนกายเดินนำออกมา โดยมีเสี่ยวสุ่ยและเสี่ยวอี้ช่วยประคอง
ใช้เวลาเดินทางโดยรถม้าเพียงสองเค่อก็ถึงจวนเสนาบดีหาน หานหนิงเฉิง เสนาบดีฝ่ายบุ๋น บุรุษร่างอ้วนไว้เคราวัยห้าสิบปีในอาภรณ์ลำลองสีน้ำตาลเข้ม แลดูใจดี ยืนต้อนรับแขกด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ข้างๆ มีบุรุษหนุ่มรูปงามคล้ายบัณฑิตในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้ม ท่วงท่าสง่างามอย่างผู้ที่ถูกฝึกมาอย่างดี สมเป็นคุณชายตระกูลหานที่เกิดจากฮูหยินใหญ่ ถัดมาคือฮูหยินใหญ่หาน นามว่าซูเจียว สตรีร่างอวบวัยราวสามสิบปลายๆ ในอาภรณ์สีแดงเลือดนก คอยทักทายฮูหยินและบุตรีของตระกูลต่างๆ
"ชิงหยวนคารวะท่านเสนาบดีหาน" หานหนิงเฉิงตบบ่าชิงหยวนเบาๆ พลางหัวเราะเสียงดัง ที่ดูไม่รู้ว่าจริงใจหรือเสแสร้ง "ตามสบาย คนกันเองทั้งนั้น เอ๊ะ! เจ้าก็คือ..."
"ชิงหลินคารวะท่านเสนาบดี ขอให้ท่านมีสุขภาพแข็งแรง อายุยืนมากว่าร้อยปีเจ้าค่ะ" ชิงหลินจำเป็นต้องแนะนำตัวเองเมื่อถูกถาม
"ฮ่าๆๆ ข้าไม่เคยได้รับคำอวยพรเช่นนี้มาก่อน มากกว่าร้อยปีหรือ เหตุใดจึงใช้คำว่ามากกว่าร้อยปีแทนคำว่าร้อยๆ ปีกันเล่า" หานหนิงเฉิงใคร่รู้จริงๆ ว่านางเลอะเลือนจึงจำผิดจำถูกหรือจงใจกันแน่
"เดิมทีข้าน้อยคิดจะใช้คำที่ท่านเสนาบดีกล่าว แต่เมื่อได้พบท่านจึงแจ้งแก่ใจทันทีว่าต้องใช้คำว่า 'มากกว่าร้อยปี' จึงเหมาะสมที่สุดเจ้าค่ะ ขอท่านเสนาบดีอภัยในความคิดที่แสนตื้นเขินของข้าน้อยด้วยเจ้าค่ะ"
ถ้อยคำที่ออกจากปากล้วนฉะฉาน อีกทั้งท่าทางที่ดูเฉลียวฉลาด และความสุขุมเยือกเย็นของนาง เรียกความสนใจจากแขกเหรื่อที่ยืนรอทักทายเจ้าของจวนได้เป็นอย่างดี และหนึ่งในนั้นคือเสนาบดีมู่หลิ่งฟู่กับมู่ฮูหยิน ที่ยืนยิ้มภูมิใจในตัวว่าที่สะใภ้ใหญ่ของตน
"ความหมายของเจ้าคือ?" หานหนิงเฉิงเลิกคิ้วถาม
"ท่านพ่อ ความหมายของนางคือท่านพ่อดูหนุ่มแน่นกว่าที่นางคาดไว้มาก จึงเป็นเหตุให้นางแก้คำอวยพรเสียใหม่ ข้าพูดถูกหรือไม่" หานหนิงหลงอธิบายแทนนาง
"เป็นเช่นที่คุณชายกล่าวเจ้าค่ะ" ชิงหลินเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงเหมือนเดิม
"ฮ่าๆๆ ดีๆ ถูกใจข้าจริง อาหยวน เจ้ามีบุตรีที่แสนเฉลียวฉลาด ซ้ำยังงดงามถึงเพียงนี้ ช่างน่ายินดียิ่งนัก น่าเสียดายที่นางมีคู่หมายเสียแล้ว น่าเสียดาย" หานหนิงเฉิงกล่าวด้วยความเสียดาย แต่ดวงตาไม่ได้สื่อออกมาอย่างที่กล่าวเลยแม้แต่น้อย
ขณะที่หานหนิงหลง บุตรชายรูปงามวัยยี่สิบปี รู้สึกเสียดายนางไม่น้อย ด้วยถูกใจในรูปโฉมที่งดงามบวกกับความเฉลียวฉลาดคล้ายบัณฑิต ในสายตาของเขา นางช่างเป็นสตรีที่น่าสนใจมากทีเดียว
งานชมบุปผาครานี้จัดในสวนเหมยฮวาที่ดอกเหมยหลากสีสันกำลังบานสะพรั่งงดงามควรค่าแก่การจัดงานยิ่งนัก ชิงหลินเดินเข้ามาในบริเวณที่จัดงาน โดยมีเสี่ยวอี้ตามหลัง ส่วนบิดามารดาต่างก็แยกตัวไปยังส่วนที่ทางเจ้าของจวนจัดไว้ต่างหาก การจัดงานในครั้งนี้มีสี่โซนคือ โซนพ่อ โซนลูกชาย โซนแม่ และโซนลูกสาว คาดว่าโซนพ่อน่าจะเครียดที่สุด เพราะเมื่อบรรดาเสือสิงห์กระทิงแรดมารวมกัน คงหนีไม่พ้นเรื่องของผลประโยชน์และการห้ำหั่นกันทางสายตาและวาจาแน่ๆ
"อุ๊ย! นั่นมิใช่คุณหนูชิงที่ปฏิเสธเทียบเชิญทุกคราหรอกหรือ"
ชิงหลินยังไม่ทันจะได้นั่งก็โดนมดกัดเสียแล้ว นางจึงส่งยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตาให้เจ้าของเสียงเล็กที่แสนจะดัดจริตในความคิดของตน ก่อนจะเลิกคิ้วเรียวข้างหนึ่งด้วยความสงสัย 'เด็กหน้าสวยนี่ใคร'
"คุณหนู นางคือคุณหนูใหญ่หาน นามว่าหนิงอัน จะเข้าพิธีปักปิ่นเร็วๆ นี้เจ้าค่ะ" เสี่ยวอี้ป้องปากกระซิบบอก ชิงหลินจึงหันกลับไปมองหญิงงามอีกครั้ง คนงามสวมอาภรณ์สีชมพูสด ใบหน้างดงามขาวผ่อง ก็ให้นึกถึงสุภาษิตที่ว่า 'ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง' ขึ้นมา ถ้าเทียบกับชิงหลิน เด็กสาวหนิงอันผู้นี้ก็ถือว่างดงามกว่าชิงหลินหนึ่งส่วน
"ที่ผ่านมา ด้วยร่างกายอ่อนแอจึงมิอาจตอบรับคำเชิญได้ หวังว่าน้องหนิงอัน พี่สาวและน้องสาวทุกคนจะไม่ถือสา" ชิงหลินตอบยิ้มๆ อย่างมีมารยาท
"เช่นนั้นยามนี้พี่หลินคงหายดีแล้วเป็นแน่แท้? จึงได้ตอบรับเทียบเชิญแสนต่ำต้อยของข้า" หานหนิงอันมิยอมปล่อยผ่านโดยง่าย ด้วยชื่นชอบในตัวแม่ทัพหนุ่มรูปงามอันดับหนึ่งของแคว้นฉี นามมู่หลิ่งเหวิน ซึ่งเป็นสหายรักของหานหนิงเฟิ่งผู้เป็นพี่ชาย หานหนิงอันจึงได้มีโอกาสพบและพูดคุยกับแม่ทัพหนุ่มหลายคราว แม้จะมิมีท่าทีเกี้ยวพาแต่ก็มิได้ผลักไส ทำให้เด็กสาวมีความหวังอย่างเต็มเปี่ยมว่า กาลข้างหน้าตนอาจจะได้อยู่เคียงคู่กับบุรุษที่ปรารถนา ถ้าไม่ใช่เพราะคำสัญญาบ้าบอนั่น!
"คิกๆ บุตรีแห่งเสนาบดีผู้เปี่ยมไปด้วยบารมีจะต่ำต้อยได้อย่างไร เช่นนั้นสกุลชิงของพี่สาวไม่เป็นเพียงฝุ่นธุลีดินหรอกหรือ" คำพูดที่คล้ายถ่อมตัวแต่สะกิดให้ผู้ฟังต้องคิดตาม นางจะสื่อว่าคุณหนูหานไม่พอใจในยศตำแหน่งของผู้เป็นบิดาใช่หรือไม่ ช่างเป็นสตรีโลภมากเสียจริง!
หานหนิงอันโกรธจนตัวสั่น สองมือขาวกำชายกระโปรงแน่น จ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้ออีกฝ่าย
"เอ่อ...คุณหนู แขกมากันครบแล้วเจ้าค่ะ" สาวใช้ประจำตัวหานหนิงอันกระซิบเบาๆ เมื่อเห็นเหตุการณ์ไม่สู้ดี
"ข้ารู้แล้ว เชิญพี่สาวน้องสาวทุกท่านชิมชาและชมบุปผาร่วมกันเจ้าค่ะ" หานหนิงอันสะบัดหน้าใส่ชิงหลิน ฝืนยิ้มแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน ก่อนจะเยื้องย่างราวกับนางพญาไปนั่งอยู่ในส่วนเจ้าบ้าน
ชิงหลินแอบทำปากเบ้ ก่อนจะเดินนำสาวใช้ไปนั่งยังโต๊ะเตี้ยๆ บนโต๊ะมีชาหอมๆ ขนมและผลไม้หลากหลายชนิด มือเรียวหยิบชาขึ้นจิบพอเป็นพิธี พลางสำรวจบริเวณโดยรอบ
"อืม...ที่นี่สวยดี" นางพึมพำอย่างชื่นชม เหลือบมองโต๊ะเตี้ยๆ ที่ตั้งอยู่ใกล้กันรอบสระบัวสายขนาดใหญ่ มีดอกบัวหลายสีกระจายเต็มสระ ดอกเหมยก็สวยมีแต่ดอกจนแทบมองไม่เห็นใบ มัวแต่ชมความงดงามของบุปผาเพลินไปหน่อยจนไม่ได้ยินเสียงของหานหนิงอัน
"คุณหนูเจ้าคะ"
"หือ? มีอะไรเสี่ยวอี้"
"พี่หลิน เราทุกคนตกลงกันว่าจะเขียนรูปบุปผา โดยมีกำไลหยกขาวมันแพะเป็นรางวัล พี่หลินอยากร่วมด้วยหรือไม่" หานหนิงอันยิ้มหยัน ด้วยทราบดีว่าชิงหลินไร้พรสวรรค์ด้านนี้โดยแท้
'ความอับอายคราวนี้ข้าจะส่งคืนเจ้าอย่างสาสม นางคนชั้นต่ำ!'
"งานนี้พี่สาวจะพลาดได้อย่างไร" ชิงหลินยิ้มตอบด้วยแววตาทอประกายสนุกสนาน
เมื่อได้เวลา เหล่าคุณหนูจากตระกูลต่างๆ ราวห้าสิบคนซึ่งมีอายุระหว่างสิบสี่ถึงสิบเจ็ดปีและยังไม่ได้ออกเรือน หรือบางนางก็มีคู่หมายเช่นเดียวกับชิงหลิน แต่ยังไม่ได้หมั้นก็เข้าร่วมได้เช่นกัน ทั้งหมดต่างแยกย้ายหามุมที่พึงใจ ก่อนจะเริ่มลงมือเขียนรูปกันอย่างจริงจัง
"เสี่ยวอี้ เจ้าไปเอาอุปกรณ์เขียนรูปของข้ามาที" ชิงหลินสั่งโดยที่ยังไม่ขยับเขยื้อนไปไหน นางทำเพียงมองไปรอบๆ ก่อนจะหันกลับมาที่สระบัวอีกครั้ง ดวงตากลมโตสั่นไหวเมื่อเห็นบางอย่างเกาะอยู่บนใบบัวริมสระตรงหน้า แมลงปอกำลังตกเป็นเหยื่อเจ้ากบตัวใหญ่ นางจึงลุกขึ้นหมายจะไล่เจ้าแมลงปอไม่ให้โดนเจ้ากบตวัดลิ้นกิน
ทันใดนั้นเองเสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นใกล้ๆ "นังหนูระวัง!"
นางจึงเอนกายมาทางเสียงนั้นตามสัญชาตญาณ พร้อมกับเงาร่างหนึ่งวูบผ่านหน้าไป
ตูม!
เสียงคนตกน้ำ หญิงยุคนี้กว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ว่ายน้ำไม่เป็น
"ว้าย! มีคนตกน้ำ ใครก็ได้ช่วยที" เสียงกรีดร้องของใครบางคนทำให้ชิงหลินได้สติ ไม่ทันที่ใครจะคาดคิด คุณหนูชิงผู้ที่ได้ชื่อว่าอ่อนแอผู้นั้น จะกล้าปลดอาภรณ์ชั้นนอกของตนจนเหลือเพียงอาภรณ์สีขาวแสนบาง แล้วพุ่งตัวลงไปในสระบัว ว่ายเข้าไปหาเด็กสาวที่กำลังตะเกียกตะกายหนีความตายสุดชีวิต ท่ามกลางสายตาหลายสิบคู่ที่จ้องมองอย่างโง่งมและลุ้นจนตัวโก่ง กว่าจะช่วยขึ้นมาได้ก็ทุลักทุเลพอควร
เมื่อพาเด็กสาวขึ้นมาจากน้ำได้แล้ว ชิงหลินก็ทิ้งตัวลงนั่งข้างสระบัวด้วยความอ่อนแรง โดยลืมไปเลยว่ามีสายตาหลายคู่มองอยู่ บ้างก็มองอย่างชื่นชมในความกล้าหาญ บ้างก็มองด้วยความประหลาดใจที่เห็นนางว่ายน้ำได้ แต่อีกหลายคนกำลังหน้าแดงเพราะ...
"ไอหยา! คุณหนู ท่าน..." เสี่ยวอี้อึกอักไม่กล้าพูดต่อ รีบนำชุดมาคลุมให้คุณหนูของตนที่ยังนั่งหอบอยู่
"ข้าไม่เป็นไร ว่าแต่เจ้าเถอะ เป็นเช่นไรบ้าง กินน้ำไปหลายอึก คงอิ่มแล้วกระมัง" ชิงหลินกระชับเสื้อคลุมแล้วเอ่ยถามเด็กสาวที่นั่งกอดผ้าห่มอยู่ใกล้ๆ ทั้งยังมีอาการปากซีดตัวสั่น
"บะ...บ่าวไม่เป็นไรแล้ว ขอบคุณคุณหนูที่เสี่ยงช่วยชีวิตอันต่ำต้อยของบ่าว บ่าวจะไม่มีวันลืมบุญคุณครั้งนี้เลยเจ้าค่ะ" เด็กสาวรีบคุกเข่าโขกศีรษะกับพื้น กลั้นสะอื้น ดวงตาแดงก่ำ ไม่กล้าเงยหน้ามองผู้มีพระคุณ ด้วยรู้สึกละอายใจที่เกือบพลั้งมือทำเรื่องเลวร้ายที่ไม่อาจอภัยได้ตามคำสั่งของคุณหนูหานหนิงอัน แลกกับเงินจำนวนหนึ่งเพื่อนำไปเป็นค่ารักษามารดาที่เจ็บป่วย
"เกิดเรื่องอันใดหรือ" เสียงที่ค่อนข้างดังพร้อมด้วยการปรากฏตัวของบุรุษร่างอ้วนในชุดสีน้ำตาลเข้ม ตามด้วยบรรดาบุรุษและสตรีหลากหลายวัยหลายสิบชีวิต ที่แห่เข้ามาดูและสังเกตการณ์ เมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากส่วนนี้
"เอ่อ...ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอันใด เพียงแค่บ่าวคนหนึ่งตกน้ำเจ้าค่ะ" หานหนิงอันกัดฟันกล่าว สองมือกำแน่นด้วยความเจ็บใจ
"เหตุใดพี่หนิงอันไม่แจ้งด้วยเล่าว่าพี่หลินเป็นสตรีที่กล้าหาญ เสี่ยงชีวิตช่วยบ่าวของท่านเอาไว้ ไม่เช่นนั้นนางคงกลายเป็นศพไปแล้ว" เสียงหนึ่งในบรรดาคุณหนูที่ไม่ค่อยชื่นชอบคุณหนูหานผู้นี้นักเอ่ยเป็นเชิงตำหนิในความใจแคบของหานหนิงอัน
"หลินเอ๋อร์ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง" ชิงฮูหยินรีบเดินเข้ามาหาบุตรีที่ยืนปากซีด ผมดำยาวเปียกลู่แนบใบหน้างามด้วยสายตาเป็นห่วง
ชิงหลินไม่ตอบเพียงแต่ส่งยิ้มเป็นเชิงว่าไม่เป็นไร แต่ความจริงนางหนาวจะตายอยู่แล้ว รีบๆ จบเรื่องเถิด 'อา...จริงสิ แกล้งเป็นลมดีกว่า' แล้วนางก็แสร้งเป็นลมล้มพับไปทันที ท่ามกลางเสียงร้องเอะอะรอบตัว แต่นางหาได้สนใจไม่ บวกกับความอ่อนเพลียที่สะสม ทำให้นางผล็อยหลับไปในอ้อมแขนของมารดา
ล่วงเข้ายามอู่[1] ชิงหลินสะดุ้งตื่นพร้อมกับความสดชื่น เพราะได้งีบไปราวครึ่งชั่วยาม
"คุณหนูเป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ ดื่มยาหน่อยนะเจ้าคะ หานฮูหยินให้คนนำมาให้ท่าน" แม่นมฝูส่งถ้วยยาให้ ชิงหลินเห็นแล้วก็ทำปากเบ้พลางหันหน้าหนี แต่แม่นมฝูใจแข็งยื่นถ้วยยาไปจ่อปากคุณหนูจนนางยอมแพ้ ต้องดื่มเข้าไปอย่างจำใจ
"จริงสิ ข้ามาที่นี่ได้อย่างไร" ก่อนจะหลับไป นางคลับคล้ายคลับคลาว่ามีใครสักคนอุ้มนางไว้แนบอก มันเป็นสัมผัสที่คุ้นเคยพร้อมเสียงกระซิบเบาๆ สองสามประโยค แต่ที่แน่ๆ เป็นเสียงบุรุษและไม่ใช่บิดาของนาง
"เป็นคู่หมายของลูกหาใช่ใครอื่นไม่" ชิงฮูหยินเดินยิ้มเข้ามานั่งลงข้างบุตรีที่เปลี่ยนอาภรณ์ใหม่แล้ว เมื่อเห็นว่าบุตรีนิ่งไม่ตอบอะไร ผู้เป็นมารดาจึงกล่าวต่อ "หลินเอ๋อร์ เหตุใดที่หลังของเจ้า..."
ย้อนไปราวชั่วยามก่อน บุตรีของตนหมดสติ หานหนิงหลงออกตัวเข้ามาช่วยเหลือ แต่ไม่คิดว่าว่าที่บุตรเขยจะรวดเร็วปานสายฟ้า ตรงเข้ามาอุ้มนางด้วยใบหน้าเครียดขรึม ส่งสายตาคล้ายไม่พอใจให้หานหนิงหลงที่ยืนอึ้งอยู่ แล้วก็พาบุตรสาวเข้ามายังห้องรับรอง ก่อนจะออกไปโดยไม่พูดจาแม้สักครึ่งคำ จากนั้นก็เป็นแม่นมฝูและเสี่ยวอี้ช่วยกันผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ที่เปียกชุ่มให้บุตรี จึงได้เห็นว่ากลางแผ่นหลังขาวผ่องของชิงหลินมีภาพสัตว์สีฟ้า มีปีกคล้ายมังกร ใต้หล้าจะมีสัตว์เช่นนี้จริงหรือ แล้วเหตุใดนางจึงมีสิ่งนี้ได้
"เอ่อ...ท่านแม่ เรื่องนี้พักไว้ก่อนเถิดเจ้าค่ะ จริงสิ แม่นม เด็กสาวที่ข้าช่วยไว้อยู่ที่ไหน ข้าอยากพบนาง ช่วยไปตามนางมาพบข้าที" นางกล่าวกับมารดาจบก็หันมาพูดกับแม่นมฝู
"คุณหนู นางมาแล้วเจ้าค่ะ" ครู่ต่อมาเสี่ยวอี้ก็นำเด็กสาววัยราวสิบสามปี สวมชุดสีเทาหม่นเนื้อหยาบที่ผลัดเปลี่ยนแล้ว แต่ผมยังคงเปียกลู่ ขณะที่หน้าตาซีดเซียวเล็กน้อย เข้ามาคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าชิงหลิน
"เจ้าชื่ออะไร" ชิงหลินเอ่ยถามเด็กสาวที่นางเพิ่งช่วยชีวิตไว้
"บะ...บ่าวชื่อเสี่ยวเอินเจ้าค่ะ"
"เอาละ เสี่ยวเอิน เจ้าต้องอยู่ข้างกายข้าตลอดจนกว่างานนี้จะเลิก ห้ามเจ้าหนีหายไปไหนเด็ดขาด เจ้าทำได้หรือไม่"
เสี่ยวเอินเงยหน้ามองผู้มีพระคุณอย่างโง่งม รวมถึงทุกคนที่อยู่ในห้อง
"เพราะเหตุใดหรือ" ชิงฮูหยินถามด้วยไม่ทราบเจตนาของบุตรสาว
"ท่านแม่ ข้าจะเล่าเรื่องราวให้ท่านฟังทุกอย่าง เพียงแต่เวลานี้ไม่ค่อยเหมาะเท่าไร ยามนี้ขอให้ท่านแม่เชื่อใจข้าได้หรือไม่เจ้าคะ"
ชิงฮูหยินถอนหายใจ หลินเอ๋อร์ของตนช่างเอาแต่ใจนัก "เอาเถิด ตามใจเจ้า แม่หวังว่าจะไม่ใช่เรื่องอันตราย" ผู้เป็นมารดากล่าวเตือนกลายๆ ชิงหลินทำเพียงส่งยิ้มให้มารดา
"เป็นเช่นไรบ้างหลินเอ๋อร์น้อยของป้า อุ๊ย...นั่งลงเถิด ไม่ต้องมากมารยาทไป" มู่ฮูหยินรีบเข้ามาประคองหญิงสาว
"ขอบคุณท่านป้าที่เป็นห่วง หลินเอ๋อร์ไม่เป็นไรแล้วเจ้าค่ะ" 'ก็ไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ แค่หาเรื่องนอนเท่านั้น'
"เรียนมู่ฮูหยิน ชิงฮูหยิน นายหญิงสั่งให้บ่าวนำอาหารมาให้คุณหนูชิงเจ้าค่ะ"
ชิงหลินมองอาหารคาวหวานหลายชนิดด้วยตาเป็นประกายเพราะกำลังหิวพอดี
"ช่วยเรียนหานฮูหยินด้วยว่าข้าซึ้งในน้ำใจ อาหารเหล่านี้ถูกใจข้ายิ่งนัก"
"บ่าวทราบแล้ว เช่นนั้นบ่าวขอตัวก่อนเจ้าค่ะ"
หลังอาหารมื้อกลางวันผ่านไป ชิงหลินจึงได้รู้ว่าช่วงบ่ายโซนลูกสาวจะมีการเขียนรูปประชันฝีมือด้วยพู่กันจีนในหัวข้อดอกเหมย โดยผู้ตัดสินแพ้ชนะในครั้งนี้คืออัครเสนาบดีตู้ฮุ่ยเปียว
เมื่อนางกลับเข้ามาในงานโดยมีเสี่ยวอี้และเสี่ยวเอินตามติดไม่ห่าง มีคุณหนูหลายคนเข้ามาไถ่ถามเพื่อแสดงความใจกว้าง มีเพียงคนเดียวที่ดูจะจริงใจ และเป็นคนเดียวกับที่กล้าตำหนิหานหนิงอัน นางคือตู้เหมยฮวา ไม่น่าแปลกใจว่าทำไมถึงกล้า ก็นางเป็นบุตรสาวคนเดียวของตู้ฮุ่ยเปียว ประธานงานชมบุปผาในครานี้
ทางด้านหานหนิงอันตวัดสายตาใส่ชิงหลิน แล้วจึงปรายตามองเสี่ยวเอินที่เอาแต่ก้มหน้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะสะบัดหน้าเดินจากไป หลังจากนั้นการแข่งขันก็เริ่มขึ้นโดยให้เวลาจนถึงยามอิ่ว[2]
"ขอเรียนเชิญคุณหนูทุกท่าน ตามบ่าวมาทางนี้เจ้าค่ะ" เสียงของสาวใช้นางหนึ่งดังขึ้น เป็นสัญญาณว่าการแข่งขันสิ้นสุดลงแล้ว ต่อไปจะเป็นการร่วมรับประทานอาหารค่ำพร้อมหน้ากัน ซึ่งจะเป็นการเปิดโอกาสให้หนุ่มๆ สาวๆ ได้เห็นหน้าค่าตากันเพื่อปูทางในการเชื่อมสัมพันธ์ต่อไป
ชิงหลินเดินรั้งท้ายเข้ามาในโถงหลัก ดวงตากลมโตมองไปยังด้านข้างห้องโถงทั้งสองฝั่ง มีโต๊ะกลมปูด้วยผ้าสีแดงหลายสิบตัว โต๊ะแต่ละตัวมีเก้าอี้วางอยู่หกตัว ด้านในสุดของห้องโถงมีชายวัยราวห้าสิบกว่าๆ ในอาภรณ์ลำลองสีน้ำเงินเข้มนั่งอยู่ตรงกลาง กำลังสนทนากับหานหนิงเฉิงอย่างออกรส ด้านหน้าทั้งสองมีโต๊ะกลมปูด้วยผ้าสีแดงเช่นเดียวกัน ถัดออกมาเป็นโต๊ะของมู่ฮูหยินและถ้าเดาไม่ผิด อีกคนน่าจะเป็นตู้ฮูหยิน
"หลินเอ๋อร์"
เสียงเรียกของมารดาทำให้นางหันไปพร้อมด้วยรอยยิ้ม แต่แล้วก็ต้องชะงักยิ้มค้าง มุมปากกระตุก เมื่อเห็นบุรุษรูปงามที่พ่วงตำแหน่งคู่หมายกำลังมองมา
มู่หลิ่งเหวินในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มแต่อ่อนกว่าของตู้ฮุ่ยเปียวหนึ่งส่วนยกมุมปากยิ้ม ดวงตาทอประกายขบขัน เมื่อเห็นใบหน้าบิดเบี้ยวของนาง
"หลินเอ๋อร์ เจ้าเป็นอันใดหรือ มานั่งลงข้างๆ พี่เหวินของเจ้านี่สิ" มู่ฮูหยินกวักมือเรียกหญิงสาว ชิงหลินจึงเดินไปนั่งข้างคู่หมายรูปงามอย่างไม่เต็มใจนัก
มู่หลิ่งเหวินเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มบิดเบี้ยวและงอง้ำก็อดที่จะเย้าไม่ได้ "เป็นอันใดไป หรืออยากไปสุขา?" กระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน
"ข้าอยากจะไปก็ตอนได้เจอท่านนี่แหละเจ้าค่ะ" ถ้อยคำตอกกลับของนางทำเอามู่หลิ่งเหวินหุบยิ้มทันที ใบหน้าหล่อเหลางดงามตึงขึ้นสองส่วน เขาฉวยจับมือนางข้างหนึ่งไว้แล้วกำแน่นซึ่งไม่มีผู้ใดทันสังเกต
"ปล่อยนะเจ้าคะ" ชิงหลินกัดฟันกระซิบบอก พยายามดึงมือออกแต่ก็ไม่เป็นผล จึงส่งสายตาเขียวปั้ดให้เขา ทว่าเขากลับยกมุมปากยิ้มพร้อมกับเลิกคิ้วเข้มข้างหนึ่งให้นาง
"เอาละ เรียนเชิญทุกท่านกินอาหารร่วมกัน ณ บัดนี้" หานหนิงเฉิงกล่าวจบ พลางนั่งลงเชื้อเชิญประธานของงานด้วยท่าทางสุภาพ
ระหว่างมื้ออาหารมู่หลิ่งเหวินพยายามเอาใจนางด้วยการคีบอาหารใส่ถ้วยข้าวให้จนพูน ท่ามกลางสายตาเอ็นดูของบิดามารดาของหนุ่มสาวทั้งสอง และสายตาริษยาเจือความเจ็บใจจากหานหนิงอันที่นั่งอยู่ด้านหน้าได้เป็นอย่างดี
"นับแต่ยามอุ้ย[3] ในส่วนของบุตรีของเราและทุกท่านได้มีการแข่งขันเขียนรูปในหัวข้อดอกเหมยขึ้น ดังนั้นจึงขอทุกท่านร่วมชมด้วยกัน"
เมื่อหานหนิงเฉิงกล่าวจบ เหล่าสาวใช้ของคุณหนูต่างนำภาพวาดที่คุณหนูของตนได้รังสรรค์ขึ้นส่งให้พ่อบ้านตระกูลหาน พอพ่อบ้านหานเห็นภาพวาดของชิงหลินที่ส่งเป็นคนสุดท้าย พ่อบ้านหานก็พลันชะงัก คิ้วบางแซมขาวขมวดเข้าหากัน ดวงตาคล้ายสงสัยคล้ายตะลึง...
"มีอันใดหรือพ่อบ้านไห่" หานหนิงเฉิงเอ่ยถาม เมื่อเห็นสีหน้าแปลกประหลาดของพ่อบ้านประจำตระกูลที่จ้องรูปสุดท้ายนิ่ง ไม่นำมาให้เสียที
[1] ยามอู่ คือช่วงเวลาตั้งแต่ 11.00 น. - 12.59 น.
[2] ยามอิ่ว คือช่วงเวลาตั้งแต่ 17.00 น. - 18.59 น.
[3] ยามอุ้ย คือช่วงเวลาตั้งแต่ 13.00 น. - 14.59 น.


## ตอนที่ 7 ออกงานครั้งแรก2/2

พ่อบ้านไห่รีบสอดภาพวาดของชิงหลินไว้ล่างสุดพลางกล่าว "เอ่อ...ไม่มีอันใดขอรับ ข้าน้อยเพียงแต่ชื่นชมในฝีมือของเหล่าคุณหนูเพลินไปหน่อย นี่ขอรับนายท่าน"
หานหนิงเฉิงรับภาพวาดมา ส่ายหน้าระอากับความไม่เอาไหนของพ่อบ้าน จากนั้นก็ส่งภาพทั้งหมดให้อัครเสนาบดีตู้ฮุ่ยเปียวตัดสิน แต่ตู้ฮุ่ยเปียวกลับเสนอให้แขกขุนนางน้อยใหญ่ รวมถึงบรรดาฮูหยินร่วมกันให้คะแนนรูปที่ชื่นชอบที่สุดเพียงหนึ่งรูป โดยปิดชื่อแซ่ของเจ้าของรูปไว้เพื่อความยุติธรรม
ผ่านไปราวสองเค่อ การชมรูปและให้คะแนนจึงแล้วเสร็จ บรรดาคุณหนูต่างลุ้นจนตัวโก่ง เพราะได้ชมรูปด้วยแต่มิมีสิทธิ์ลงคะแนน
"เอาละ ผลจากการให้คะแนน สามภาพนี้เป็นรูปที่ได้คะแนนสูงสุด อันดับสามเป็นของคุณหนูหานหนิงอัน อันดับสองเป็นของคุณหนูจ้าวซูเจิน และอันดับหนึ่งเป็นของคุณหนูตู้เหมยฮวา คุณหนูทั้งสามเชิญรับรางวัลจากท่านอัครเสนาบดีด้วยขอรับ"
เสียงปรบมือพร้อมคำชื่นชมมากมายดังขึ้นทั่วห้องโถง พร้อมร่างสาวงามทั้งสามตามลำดับเยื้องย่างมารับรางวัลด้วยใบหน้าแดงก่ำ ประหม่าสายตาของบุรุษทั้งหลายที่จ้องมองอยู่จนก้าวเท้าแทบไม่ออก พยายามตั้งสติให้มั่นคงอย่างสุดฤทธิ์
"ไม่ต้องเสียใจไปนะหลินเอ๋อร์" มารดาเอ่ยปลอบบุตรีที่นั่งอยู่ข้างๆ
"ขอบคุณท่านแม่ ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ" นางบีบมือมารดากลับพร้อมกับส่งยิ้มไปให้ และมีสายตาปลอบใจจากสามบุรุษที่ส่งมาให้อีกแรง
"อาหลินแห่งบ้านชิง เหตุใดเจ้าจึงเลือกเขียนรูปนี้" เสียงที่ค่อนข้างดังของตู้ฮุ่ยเปียวทำให้เกิดความเงียบแทบจะทันที
สายตาทุกคู่จ้องมาทางชิงหลินอย่างสงสัยใคร่รู้ แต่มีหลายคนที่ยิ้มเยาะนางว่าเป็นพวกโง่เขลาเบาปัญญา ไม่รู้สิ่งใดควรไม่ควร นางคงอยากเรียกร้องความสนใจใช่หรือไม่
"เรียนท่านอัครเสนาบดี เหตุผลที่ข้าน้อยเลือกเขียนรูปนี้ เพราะเห็นว่าตรงตามหัวข้อที่กำหนดไว้เจ้าค่ะ" นางกล่าวหลังจากยอบกายคารวะแล้ว
"หือ? รูปสตรีเกี่ยวข้องกับหัวข้อดอกเหมยตรงไหนกัน" ตู้ฮุ่ยเปียวหรี่ตามองเด็กสาวที่ยืนเด่นกลางห้องโถงด้วยความสงบ ไม่มีอาการประหม่าให้เห็นก็นึกชื่นชมในใจ
"ขออภัยเจ้าค่ะ รบกวนคุณหนูเหมยฮวาสักครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ" ชิงหลินขออนุญาตตู้ฮุ่ยเปียว จากนั้นก็เดินเข้าไปหาตู้เหมยฮวา จูงมือนางออกมายืนตรงกลาง สร้างความตระหนกแก่ตู้เหมยฮวายิ่งนัก จากนั้นกางรูปเขียนซึ่งเป็นภาพหญิงสาวออก เลื่อนไปใกล้ๆ ใบหน้าของตู้เหมยฮวา ให้ตู้ฮุ่ยเปียวได้เปรียบเทียบ
ตู้ฮุ่ยเปียวหรี่ตาพิจารณาภาพเขียนสลับกับมองใบหน้าบุตรีของตนสามสี่ครั้ง ดวงตาเรียวเล็กที่เต็มไปด้วยความสงสัยในคราแรกพลันแปรเปลี่ยนเป็นทอประกายชื่นชมอย่างเห็นได้ชัด
"ฮ่าๆๆ ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าช่างเป็นเด็กสาวที่เฉลียวฉลาดยิ่งนัก" ตู้ฮุ่ยเปียวหัวเราะดังลั่นอย่างชอบใจ เมื่อเข้าใจสิ่งที่นางต้องการจะสื่อ เด็กสาวคนนี้ช่างน่าสนใจจริงๆ เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ส่งเสียงฮือฮาไม่หยุดพลางมองอัครเสนาบดีอย่างโง่งม
"เจ้าอธิบายให้พวกเขาฟังทีเถิด รวมถึงถ้อยคำใต้รูปเขียนนั่นด้วย"
ชิงหลินยอบกายครั้งหนึ่งแล้วจึงเริ่มอธิบาย "หัวข้อในการแข่งขันครั้งนี้คือดอกเหมย แต่ไม่ได้ระบุชัดเจนว่าต้องเป็นดอกไม้จริงๆ เท่านั้น ข้าน้อยจึงเลือกเขียนภาพที่สื่อความหมายว่าดอกเหมยแทนเจ้าค่ะ"
"และเจ้าก็เลยเลือกวาดรูปฮวาเอ๋อร์บุตรีข้า เจ้าช่างยอดเยี่ยมนัก" เสียงฮือฮาตามมาด้วยคำว่าอ้อ! มีความหมายเช่นนี้นี่เอง บุตรีสกุลชิงหรือ ช่างเป็นเด็กสาวที่น่าสนใจยิ่ง น่าเสียดายที่นางมีคู่หมายเสียแล้ว
มู่หลิ่งเหวินกลับไม่ได้ยินดีในเสียงชื่นชมเหล่านั้น และไม่พอใจอย่างยิ่งกับสายตาของบุรุษเพศทั้งหลายที่เอาแต่จับจ้องคู่หมายของเขาตาเป็นมันเช่นนี้ อาการคล้ายกำลังหึงหวงของชายหนุ่มอยู่ในสายตาของมู่หลิ่งฟู่และชิงหยวนตลอดเวลา สองบุรุษหันมาสบตากันแล้วยกมุมปากยิ้มอย่างขบขัน
"สำหรับถ้อยคำใต้ภาพ 'สาวงามเพียบพร้อม' เป็นถ้อยคำที่ข้าน้อยต้องการหยอกเย้าผู้ที่ได้ชมภาพของข้าน้อยเจ้าค่ะ"
"หยอกเย้าผู้ชม? อย่างไรหรือ" หานหนิงเฉิงที่นั่งฟังอยู่นานเอ่ยถาม
"เรียนท่านเสนาบดีหาน เมื่อท่านได้ชมรูปนี้ย่อมเกิดความสงสัยจนต้องเอ่ยถามเจ้าของรูป นั่นคือการหยอกเย้าของข้าน้อยเจ้าค่ะ"
"อ้อ! เป็นเช่นนี้เอง แล้วรูปของเจ้าต้องการจะสื่อถึงสิ่งใด หรือต้องการเอาใจข้า" ตู้ฮุ่ยเปียวใช้ถ้อยคำกดดัน สีหน้าบ่งบอกให้รู้ว่าไม่ได้ล้อเล่นเช่นถ้อยคำ ด้วยตระหนักว่าตนมีอำนาจสูงสุดในงานวันนี้ และการที่นางเขียนรูปบุตรีของตนไม่ใช่นางต้องการประจบเอาใจตนหรอกหรือ แม้ฝีมือการใช้พู่กันของนางเมื่อเทียบกับบุตรีของตนยังนับว่าห่างชั้น แต่อาจจะมีส่วนคล้ายคลึงอยู่บ้างก็ตามที
"มิได้เจ้าค่ะ เป็นความบังเอิญโดยแท้ ข้าน้อยหาได้มีเจตนาดังที่ท่านกล่าวไม่"
"เอาเถิด ข้าไม่ได้ติดใจสงสัยในเจตนาของเจ้า ที่ข้าอยากรู้คือความหมายของคำใต้รูปนี้" ตู้ฮุ่ยเปียวโบกมือคราหนึ่ง เริ่มเกิดความตึงเครียดขึ้นสองส่วน หลายคนลอบกลืนน้ำลาย
"ท่านพี่..." ชิงฮูหยินเอ่ยขึ้นเบาๆ ใบหน้างามซีดเผือดและเป็นกังวล แต่ชิงหยวนทำเพียงส่ายหน้า ไม่ได้กล่าวสิ่งใด นางจึงได้แต่ทอดถอนใจ
"เจ้าใจเย็นก่อน ข้าเชื่อว่าหลินเอ๋อร์ของเราจัดการปัญหานี้ได้" มู่ฮูหยินเห็นสหายเป็นกังวลใจจึงแตะหลังมือเบาๆ พลางยิ้มปลอบสหายรักของตน
"ก่อนที่ข้าน้อยจะอธิบายความหมายของถ้อยคำนี้ ข้าน้อยขอบังอาจเรียนถามตู้ฮูหยินสักเล็กน้อยเพื่อเป็นวิทยาทานได้หรือไม่เจ้าคะ"
ตู้ฮูหยินเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ กล่าวยิ้มๆ "เจ้าอยากรู้สิ่งใดจงถามมาเถิด ถ้าตอบได้ข้าก็ยินดี"
"ขอบพระคุณเจ้าค่ะ ข้าขอเรียนถามตู้ฮูหยิน 'สาวงามเพียบพร้อม' สำหรับสตรีที่ยังไม่ได้ออกเรือนควรเป็นเช่นไรเจ้าคะ"
เมื่อตู้ฮูหยินได้ฟังก็ถึงกับอมยิ้ม ด้วยนึกเอ็นดูเด็กสาวตรงหน้า
"แน่นอนว่าต้องมีรูปโฉมที่งดงาม ชาติตระกูลดี และเชี่ยวชาญศิลปะทั้งสี่ นั่นคือ เพลงพิณ หมากล้อม การเขียนพู่กัน และเขียนรูป จึงจะสมกับคำว่า 'สาวงามเพียบพร้อม' " ตู้ฮูหยินอธิบายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ท่ามกลางเสียงชื่นชมและเห็นด้วยกับคำอธิบายของนาง
"ขอบคุณตู้ฮูหยิน ข้าน้อยกระจ่างแก่ใจแล้ว เพียงแต่..." ชิงหลินอึกอักไม่พูดต่อ
"พูดมาเถอะ อย่ามัวอ้ำอึ้งอยู่เลย" ตู้ฮุ่ยเปียวกล่าวอนุญาต
"ขออภัยเจ้าค่ะ เพียงแต่ในใจข้าน้อยมิอาจเห็นด้วยกับตู้ฮูหยิน..."
"สามหาว! อย่าลำพองด้วยเห็นว่าใต้เท้าไม่ถือสาหาความเจ้า หัดเจียมตนไว้บ้าง" หานหนิงเฉิงตบโต๊ะดังปัง! ลุกขึ้นชี้หน้านาง ตวาดด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด ชิงหลินเห็นดังนั้นจึงรีบคุกเข่ากับพื้น ก้มหน้าลงไม่พูดสิ่งใดออกมา
มู่หลิ่งเหวินทำท่าจะลุกขึ้น แต่ถูกมู่หลิ่งฟู่ห้ามไว้ ส่งสายตาเป็นเชิงว่าให้รอดูไปก่อน แม่ทัพหนุ่มจึงยอมนั่งลง แม้ภายนอกจะดูสงบนิ่งไร้ความกังวล แต่ภายในใจทั้งโกรธและหวาดหวั่นแทนนาง ส่วนมู่ฮูหยินก็บีบมือสหายรักให้คลายความกังวลใจ
"ท่านอย่าได้อารมณ์เสียไปเลย นั่งลงก่อนเถิด" ตู้ฮุ่ยเปียวกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่ากดดัน หานหนิงอันหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย นั่งลงตามเดิมอย่างกระแทกกระทั้น
"เอาละ เจ้าพูดต่อเถิด" ตู้ฮุ่ยเปียวสะบัดมือเป็นสัญญาณให้นางพูดต่อ
"ขอบคุณเจ้าค่ะ อันคำว่า 'สาวงามเพียบพร้อม' ในความเห็นของข้าน้อยต้องประกอบด้วยสามดีเจ้าค่ะ"
"หือ? อันใดนะ"
"สามดี? ท่านเข้าใจหรือไม่"
"ข้าก็สุดจะรู้เช่นกัน" เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกคราว จนตู้ฮุ่ยเปียวต้องยกมือขึ้นห้ามให้เงียบ
"สามดีคืออันใดหรือ" ตู้ฮุ่ยเปียวถามขึ้น
"สามดีคือ คิดดี วาจาดี และกระทำดี ถ้าหญิงสาวผู้ใดปฏิบัติได้ ย่อมขึ้นชื่อว่าเป็นสาวงามเพียบพร้อมเจ้าค่ะ"
"ข้าก็ยังไม่เข้าใจ อาศัยเพียงสิ่งนี้จะทำให้เป็นสาวงามเพียบพร้อมได้เช่นไรกัน" ตู้ฮุ่ยเปียวถามต่อ
"เรียนท่านอัครเสนาบดี คิดดีในความเห็นของข้าน้อยคือการตระหนักถึงแต่สิ่งดีงาม ไม่คิดในแง่ร้าย ไม่คิดทำลายล้างผู้อื่น ไม่คิดดูถูกตนเองหรือผู้อื่น เมื่อคิดดีแล้ว การจะกล่าวสิ่งใดออกไปก็ล้วนจะเป็นถ้อยคำที่ไพเราะเสนาะหูทั้งสิ้น และยังอาจจะได้มิตรสหายจริงใจที่เงินทองหาซื้อมิได้ และต้องทำแต่สิ่งดีๆ เป็นประโยชน์แก่ตนเอง ผู้อื่น และบ้านเมือง รวมทั้งปฏิบัติต่อบุคคลรอบกายอย่างดี ถ้ามีสามอย่างนี้แล้ว แม้หญิงสาวจะมีรูปลักษณ์มิเป็นที่ปรารถนาของบุรุษ นางก็สามารถเป็นสาวงามเพียบพร้อมได้เจ้าค่ะ"
เสียงฮือฮาเกิดขึ้นอีกคราว มีทั้งเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย
"ที่เจ้ากล่าวมาก็มีเหตุผล แต่ข้าเห็นด้วยกับคำกล่าวของฮูหยินของท่านอัครเสนาบดีมากกว่า" หานหนิงเฉิงแสดงความเห็นและประจบเล็กน้อย ซึ่งหลายคนก็พยักหน้าเห็นชอบ มีบางคนที่ยิ้มเยาะชิงหลิน
"เช่นนั้น...ข้าน้อยขอบังอาจเรียนถามท่านเสนาบดี หากท่านเชื่อว่าการเป็นสาวงามเพียบพร้อมเพียงมีรูปโฉมงดงามและเชี่ยวชาญศิลปะทั้งสี่ก็เพียงพอ แล้วถ้ามีหญิงสาวนางหนึ่งเพียบพร้อมเช่นที่ท่านกล่าว แต่มีความคิดชั่วร้าย เอ่ยถ้อยคำร้ายๆ และยังกระทำแต่สิ่งเลวร้าย เช่นนี้แล้วหญิงงามผู้นั้นยังจะขึ้นชื่อว่าเป็นสาวงามเพียบพร้อมอยู่อีกกระนั้นหรือ"
"เจ้า!" เสนาบดีหานอึ้งเพราะจนด้วยคำพูด เด็กสาวคนนี้ต้อนเขาจนมุมไม่เหลือทางให้รอดเลย แม้จะรู้สึกโกรธแค้นและเสียหน้ามากเพียงใดก็ได้แต่เก็บไว้ในใจก่อนเท่านั้น ไม่สามารถลงมือกับนางในยามนี้ได้
"เอาละๆ วันนี้เจ้าทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดตา ความเห็นของทั้งสองล้วนเข้าที เช่นนั้นก็แล้วแต่ตัวบุคคลจะเลือกปฏิบัติเถิด เพราะสำหรับข้าแล้วมันมิมีสิ่งใดผิดสิ่งใดถูกต้องที่สุด เจ้าเห็นด้วยหรือไม่ อาหลินแห่งสกุลชิง" ตู้ฮุ่ยเปียวสรุปอย่างมีเหตุผล มุมปากมีรอยยิ้มชื่นชมประดับอยู่
"เพียงท่านอัครเสนาบดีและทุกท่านไม่ถือสาหาความข้าน้อย ข้าน้อยก็ไม่รู้จะตอบแทนในความใจกว้างนี้อย่างไรไหว ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะ" ถ้อยคำฉะฉาน มั่นคง และไม่มีอาการหวาดกลัว ทำให้นางได้รับเสียงชื่นชมมากมาย
หลังงานเลี้ยงสิ้นสุด ตู้ฮุ่ยเปียวนั่งอยู่ในรถม้าคันโตเพียงลำพัง ใบหน้าผู้มากด้วยประสบการณ์ชีวิตและการเมืองปรากฏรอยยิ้มน้อยๆ เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น หึๆ ช่างเป็นเด็กสาวที่ใจกล้ายิ่ง ถ้อยคำแฝงของนางมีหรือที่ตนจะไม่เข้าใจ นางต้องการเตือนสติขุนนางที่ประพฤติตนมิชอบ ไร้ซึ่งคุณธรรมเสียมากกว่า สามดีหรือ น่าสนใจจริงๆ อาหลินแห่งสกุลชิง


## ตอนที่ 8 พรที่ได้รับกับอันตรายที่รออยู่1/2

หลังงานเลี้ยงเลิกรา มู่หลิ่งเหวินมิได้ไปส่งคู่หมาย ทั้งที่ใจร่ำร้องอยากไป แต่จำต้องตัดใจยืนส่งนางขึ้นรถม้า แล้วก็ควบอาชามุ่งหน้าไปยังเมืองลั่วหยางอย่างเร่งรีบ โดยรองแม่ทัพจางมู่หลงมิได้ล่วงรู้ถึงจุดประสงค์การแอบหนีภารกิจของแม่ทัพหนุ่ม ซึ่งเห็นบ้านเมืองสำคัญเป็นอันดับหนึ่ง เรื่องส่วนตัวเป็นเพียงเรื่องรองในครั้งนี้เลย
ยามไฮ่ ณ คฤหาสน์สกุลชิง
"เฮ้อ เหนื่อยจังเลย" ชิงหลินทิ้งตัวลงนอนทั้งที่ยังไม่ได้เปลี่ยนชุด ดวงตากลมโตเหม่อมองเพดานห้อง ครุ่นคิดถึงเรื่องราววันนี้ ก่อนจะออกมานางได้เจรจาขอไถ่ตัวสาวใช้นามว่าเสี่ยวเอินของหานหนิงอัน ด้วยเงินห้าร้อยตำลึงเงิน ซึ่งมากกว่าที่จวนเสนาบดีหานซื้อมาถึงห้าเท่า และหานหนิงอันยอมตกลงอย่างไม่มีทางเลือก เพราะนางแสร้งพูดขู่ไปว่ารู้เรื่องทั้งหมดแล้ว ส่วนเสี่ยวเอินพอทราบเรื่องถึงกับคุกเข่าคำนับขอบคุณนางหลายครั้งด้วยความซาบซึ้งใจ
"เสี่ยวสุ่ย พรุ่งนี้เจ้าช่วยหาที่หลับที่นอนเพิ่มด้วยนะ" ชิงหลินสั่งเสียงเอื่อยๆ พร้อมดวงตาที่ปรือจะปิดมิปิดแหล่
"จะมีบ่าวมาใหม่หรือเจ้าคะ คุณหนู...คุณหนู อ้าว หลับไปเสียแล้ว ดูสิ พี่เสี่ยวอี้ คุณหนูยังไม่ทันเปลี่ยนชุดเลย" เสี่ยวสุ่ยถอนใจ รู้สึกเห็นใจคุณหนูของตนนัก
"เปลี่ยนตอนหลับได้ ลงได้หลับแล้ว ต่อให้ฟ้าถล่มดินทลาย คุณหนูก็ไม่ตื่นขึ้นมาง่ายๆ หรอก เจ้ามาช่วยข้าเร็วเข้า" เสี่ยวอี้กล่าวกับน้องสาว นางยิ้มอย่างมีความสุข สายตาที่มองนายสาวเต็มไปด้วยความเทิดทูน
"นังหนู นังหนู ตื่นมาคุยกับข้าก่อน เฮ้ย นังหนู ข้าบอกให้ตื่น ไม่ตื่นหรือ นี่แน่ะ"
เผียะๆๆ
"โอ๊ย! เจ็บ! ใครกล้ามาดีดหน้าผากคนกำลังหลับกันเนี่ย"
"ข้าเอง นังหนู" เจ้าของเสียงมองวิญญาณช่อลดาที่ลอยออกมาจากร่างชิงหลิน พร้อมกับมีสีหน้าเหยเกด้วยความระอาใจ
"นึกว่าใคร ที่แท้ก็ท่านยมนี่เอง จริงสิ เสียงที่ร้องเตือนฉันเมื่อตอนกลางวันคือเสียงของท่านยมใช่ไหม แล้วท่านมาหาฉันมีอะไรเหรอ หรือว่ามารับดวงวิญญาณของฉัน แล้วก็นะ คราวก่อนลืมถาม ทำไมท่านต้องมารับดวงวิญญาณเอง ท่านเป็นเจ้าแห่งโลกหลังความตายนะ ลูกน้องกับบริวารไม่มีเหรอ แล้ว..."
"หยุด! เจ้านี่ น่าจะเปลี่ยนชื่อเป็นเจ้าหนูจำไมเสียจริง ถามมากเหลือเกิน" ยมบาลรีบยกมือห้าม ส่ายศีรษะอย่างเหนื่อยหน่ายกับความขี้สงสัยของช่อลดา
"ขอโทษค่ะ ฉันตื่นเต้นไปหน่อย" ช่อลดายิ้มแห้งๆ ยกมือขึ้นเกาแก้มแก้เขิน
"เอาเถอะ ที่ข้ามาหาเจ้าเพราะมีเรื่องต้องบอกเจ้า ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปเจ้าจะเข้าใจภาษาสัตว์ และยังพูดคุยกับพวกมันได้ แต่ระวังหน่อยก็แล้วกัน"
"ระวังอะไรคะ"
"ก็ถ้าเจ้าสุ่มสี่สุ่มห้ายืนคุยกับพวกมัน คนอื่นจะมองว่าเจ้าเป็นบ้าน่ะสิ ฮ่าๆๆ"
"..."
"อ้อ เรื่องรอยสักรูปมังกรบินสีฟ้ากลางหลังของเจ้า ข้าแถมให้เพราะเห็นว่าเจ้าชอบ ส่วนเรื่องเสียงเตือนเมื่อตอนนั้นก็เป็นเสียงข้าเอง และเรื่องที่ข้าต้องมารับวิญญาณเจ้าเอง ก็เพราะเจ้าสุวานมันดันลา ทีนี้คงหายข้องใจแล้วสินะ เจ้าหนูจำไม หมดธุระของข้าแล้ว โชคดีนะนังหนู"
"ดะ...เดี๋ยวสิ ท่านยมมม ไปซะแล้ว อะไรเนี่ย มาไวไปไวยิ่งกว่าจรวดอีก"
ยามเฉิน หน้าโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในเมืองลั่วหยาง
จางมู่หลงเดินไปมาเหมือนเสือติดจั่น ใบหน้างดงามคล้ายสตรีฉายแววเคร่งเครียด เมื่อพบว่าแม่ทัพใหญ่ที่บอกไว้เพียงว่าจะไปขี่ม้าเล่น ไม่ต้องตามมา ผ่านไปแล้วหนึ่งวันหนึ่งคืนก็ยังไร้วี่แวว 'ท่านไปที่ใด และไปทำสิ่งใดกันแน่ เหตุใดต้องปิดบัง'
ฮี้ๆๆ
"หยุดดด!" แม่ทัพหนุ่มกระตุกรั้งบังเหียนม้าให้หยุด ก่อนจะกระโดดลงจากหลังม้าศึกคู่ใจสีน้ำหมึกตัวพ่วงพีด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏร่องรอยความอ่อนเพลียเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ทั้งที่เดินทางนานนับสี่ชั่วยามโดยไม่ได้หยุดพัก
"คุณชาย ท่านไปที่ใดมา พวกข้าเป็นห่วงท่านยิ่งนัก อย่าบอกว่าท่านไปขี่ม้าเล่น" จางมู่หลงปรี่เข้าไปถามมู่หลิ่งเหวิน เหตุที่ใช้คำเรียกว่าคุณชายเพราะเป็นภารกิจลับ จำต้องปิดบังฐานะเพื่อความสะดวกในการทำภารกิจ
"ข้าอยากอาบน้ำ ช่วยไปเตรียมน้ำให้ข้าที" เขาสั่งเสร็จสรรพก็จ้ำอ้าวเข้าไปในโรงเตี๊ยม ทิ้งให้จางมู่หลงยืนอ้าปากค้าง ก่อนจะถอนใจแรงกับความแปรปรวนของแม่ทัพหนุ่ม
หนนี้เป็นครั้งที่สองแล้วที่แม่ทัพหนุ่มทิ้งภารกิจหายไปเพียงลำพัง ทั้งยังไร้ผู้ติดตามนานหลายชั่วยาม วรยุทธ์สูงส่งแล้วอย่างไร ถ้าศัตรูมีมากก็คงต้องมีเพลี่ยงพล้ำกันบ้าง ท่านแม่ทัพน่าจะตระหนักในเรื่องนี้ดีกว่าผู้ใด จากแม่ทัพที่สุขุมเยือกเย็นกลับกลายเป็นบุรุษใจร้อนและขาดความยั้งคิดไปได้อย่างไร
"รายงานคุณชาย พิราบสื่อสารจากชายแดนส่งมาว่าพบเห็นคนที่คล้ายองค์รัชทายาทขอรับ" ทหารนายหนึ่งรายงานเสียงเบา ด้วยภารกิจนี้ต้องทำอย่างลับๆ มีเพียงองค์ฮ่องเต้และแม่ทัพหนุ่มกับผู้ติดตามฝีมือดีอีกห้านาย ซึ่งจางมู่หลงก็เป็นหนึ่งในนั้น เพราะถ้าข่าวองค์รัชทายาทหายตัวไปถูกแพร่งพราย ย่อมเกิดความปั่นป่วนในวังหลวง องค์ฮ่องเต้กังวลพระทัยไม่น้อย แม้จะทรงตระหนักดีว่าโอรสของพระองค์ผู้นี้ชอบหลบหนีไปเที่ยวนอกวังบ่อยๆ ก็ตาม
"จิ้นอี้ จิ้นเอ้อ" มู่หลิ่งเหวินเรียกสองผู้ติดตามร่างใหญ่ฝีมือดีในชุดสีดำ พยักหน้าให้สัญญาณ สองร่างใหญ่ก็หายวับไปจากบริเวณนั้นทันที
"เรียนคุณชาย เถ้าแก่ให้นำสารนี้มาให้ท่าน บอกว่าจากผู้หวังดีขอรับ" มู่หลิ่งเหวินรับสารจากจิ๋นซาน คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยกมุมปากยิ้มเมื่อรู้ข้อความในสาร
"เจ้าคิดเห็นเช่นไร" แม่ทัพหนุ่มถามจางมู่หลง
จางมู่หลงรับสารลับไปอ่านทวนแล้วจึงเงยหน้าสบตามู่หลิ่งเหวิน "มังกรหนุ่มหลอกล่อ ปิดบังโฉมหน้า แท้จริงยังอยู่ที่หอหญิงงามที่ดีที่สุดในลั่วหยาง"
"ฮ่าๆๆ อย่างนี้นี่เอง องค์รัชทายาททรงพระปรีชายิ่งนัก และผู้หวังดีคงจะเป็นหนึ่งในองครักษ์ขององค์รัชทายาทจริงแท้แน่นอน แล้วท่านจะทำอย่างไรต่อไปขอรับ"
"แน่นอน ตามล่าจับมังกรหนุ่มคืนสู่ถ้ำทอง" แม่ทัพหนุ่มยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมทอประกายเมื่อตระหนักถึงภารกิจต่อไปหลังเสร็จสิ้นภารกิจนี้
ก่อนยามเฉิน ณ เรือนหยกฟ้า คฤหาสน์สกุลชิง
"จุ๊ๆ ที่รัก เจ้าดูเด็กสาวอัปลักษณ์นางนั้นสิ สายแล้วยังไม่ตื่นอีก"
"ใช่ๆ แล้วดูท่านอนของนางสิ น่าเกลียดยิ่งนัก"
"เจ้ารอข้านะ เดี๋ยวข้าจะรีบไปรีบกลับ"
"ไปดีมาดีนะ ข้ากับลูกจะรอท่าน"
"เฮ้! นี่มันอาหารของข้านะ ชิ่วๆ ไปให้พ้น!"
"โอ๊ย! หนวกหู คนจะนอน มาตะโกนเสียงดังกันอยู่ได้!" ชิงหลินโวยวายเสียงดัง จนเสี่ยวอี้กับเสี่ยวสุ่ยตกใจรีบวิ่งเข้ามาหานายสาวที่เตียงนอน พร้อมกับเสียงที่ได้ยินหายไป
"คุณหนูเป็นอันใดเจ้าคะ?! ฝันร้ายหรือ" เสี่ยวอี้ถามสีหน้าเป็นกังวล
ชิงหลินไม่ได้ตอบคำถามของสาวใช้ แต่กวาดตามองไปรอบห้องเพื่อหาที่มาของเสียงเหล่านั้น พอไม่เห็นสิ่งที่ผิดสังเกตจึงได้แต่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอย่างไม่สบอารมณ์
เหนือขึ้นไป ซอกหลืบเพดานมุมหนึ่งภายในห้อง ปรากฏจิ้งจกสองตัวกำลังเอียงหัวมองนางอยู่
"เด็กสาวอัปลักษณ์นั่นเข้าใจที่เจ้ากับข้าคุยกันหรือ" ครอบครัวนกกระจิบที่ทำรังอยู่บนต้นเหมยข้างหน้าต่างกระซิบกันเบาๆ ราวกับเกรงว่าชิงหลินจะได้ยิน "ไม่รู้สิ"
"คุณหนู...คุณหนูเจ้าคะ" เสี่ยวอี้เขย่าแขนเรียกอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง
"มีอะไรหรือเสี่ยวอี้" ชิงหลินตื่นจากภวังค์ กะพริบตามองสาวใช้
"จะล่วงเข้ายามเฉินแล้วเจ้าค่ะ" เสี่ยวอี้เตือน
ชิงหลินพยักหน้าเข้าใจและบอกให้ช่วยเตรียมน้ำอาบให้ ครั้งนี้นางยอมให้สองบ่าวปรนนิบัติแต่โดยดี เพราะเสี่ยวอี้รู้ความลับของนางเรื่องรอยสักกลางหลังแล้ว
"ท่านพ่อ ลูกมีเรื่องจะขอเจ้าค่ะ" ชิงหลินเอ่ยหลังจากมื้ออาหารเช้าผ่านไป
"เจ้าจะขอสิ่งใดจากพ่อหรือ" วางถ้วยชาลงแล้วนั่งหลังตรงพร้อมฟังคำขอของบุตรี
"ลูกรู้มาว่าเรามีที่ดินว่างเปล่าแปลงหนึ่งซึ่งอยู่ตรงข้ามกับจวนสกุลมู่ ลูกจึงอยากจะสร้างโรงทานเจ้าค่ะ"
"โรงทาน?" ชิงฮูหยินทวนคำ
"คราวก่อนที่ไปเยือนสกุลมู่ ระหว่างทางลูกเห็นขอทานและคนไร้บ้านมากมาย"
"ว่าต่อไป" ชิงหยวนอมยิ้ม เริ่มจะเข้าใจเจตนาของบุตรี
"ลูกจึงอยากหาทางช่วยคนเหล่านั้นเจ้าค่ะ อย่างแรกก็แจกจ่ายอาหาร"
"นานเพียงใด...หนึ่งเดือน?" ชิงหยวนเอ่ยถาม
"ถ้าลูกบอกว่า...ไม่มีกำหนดล่ะเจ้าคะ ท่านพ่อคิดว่าอย่างไร"
"หือ? แม้ทรัพย์สมบัติเราจะมีมากมายเพียงพอให้เจ้าใช้ทั้งชาติ แต่ว่าเจ้าอย่าลืมว่าพ่อเจ้าผู้นี้เป็นพ่อค้า ย่อมตระหนักถึงผลกำไรเป็นหลัก พ่อเห็นด้วยเรื่องสร้างโรงทาน แต่จะให้ทำตลอดไป พ่อขอคัดค้าน" เพราะเมื่อข่าวนี้แพร่กระจายออกไป ที่โรงทานแห่งนี้คงเนืองแน่นไปด้วยขอทานและคนอดอยากหิวโหยเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนยากจะควบคุมเป็นแน่
"ลูกหยอกท่านพ่อเล่นเจ้าค่ะ ความจริงลูกมีทางออกสำหรับเรื่องนี้ และท่านพ่อจะได้ผลประโยชน์ตอบแทนด้วยเจ้าค่ะ"
ชิงหยวนกับชิงฮูหยินมองหน้ากันก่อนหันมามองบุตรี
"ท่านพ่อ ท่านแม่ ยังจำสิ่งนี้ได้หรือไม่เจ้าคะ"
เสี่ยวอี้วางถาดขนาดกลางลงบนโต๊ะหลังจากคุณหนูของนางกล่าวจบ
"นี่มัน...ดินสอถ่านไม้ที่เจ้าให้คนงานที่คอกสัตว์ทำขึ้นเพื่อเขียนรูปมิใช่หรือ" ชิงหยวนเอ่ยถาม
ชิงหลินพยักหน้า
ชิงฮูหยินหยิบเจ้าแท่งยาวๆ ราวห้าชุ่นหมุนไปหมุนมาด้วยความสงสัยเพราะเป็นครั้งแรกที่ได้เห็น
"ใช่เจ้าค่ะ หลังจากฟื้นขึ้นมา ลูกกลับใช้พู่กันเขียนรูปไม่ได้ดั่งใจ จึงลองหาสิ่งที่ใช้ทดแทนพู่กันดู และมันคือเจ้าสิ่งนี้เจ้าค่ะ" เป็นความจริง แม้จะเป็นศิลปิน แต่นางกลับไม่ถนัดในการใช้พู่กันจีนเขียนรูปเอาเสียเลย มีผลให้นางแพ้การแข่งขันที่จวนเสนาบดีหาน
"แล้วเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างไรหรือ" ชิงฮูหยินถาม
"นอกจากเป็นโรงทานแจกจ่ายอาหารแล้ว ลูกอยากให้มีการสอนเขียนรูปโดยใช้ดินสอถ่านไม้นี้ให้เด็กๆ เหล่านั้น และ..."
เมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด ชิงหยวนก็เอ่ยปากอนุญาตตามคำขอของนาง ซึ่งชิงฮูหยินเองก็เห็นดีเห็นงามด้วย ชิงหลินถอนใจโล่งอกที่ความคิดของนางผ่านการเห็นชอบจากทั้งสอง
"อ้อ เฟิ่งอิง เจ้ามาก็ดีแล้ว" ชิงหยวนหันมาทางผู้คุ้มกันคนสนิทที่สาวเท้าเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"ขอรับนายท่าน" เฟิ่งอิงประสานมือเคารพผู้เป็นนาย ดวงตาเรียวดุเหลือบมองหญิงสาววูบหนึ่งก่อนจะหลุบตาลงมองพื้น
"นับแต่นี้ เจ้าต้องอยู่คอยคุ้มครองและปกป้องบุตรีของข้าให้ดี ห้ามมิให้เกิดอันตรายใดๆ บุตรีของข้าอยู่ที่ใด ข้าต้องเห็นเจ้าประหนึ่งเงาตามตัว เจ้าจะทำได้หรือไม่"
"ท่านพ่อ! ความปลอดภัยของท่านต้องมาอันดับหนึ่ง และลูกไม่ได้ทำสิ่งที่เสี่ยงอันตรายใดๆ ให้ผู้คุ้มกันคนอื่นมาคอยคุ้มกันลูกก็ได้เจ้าค่ะ" เสียงใสค้านอย่างไม่เห็นด้วยกับคำสั่งของบิดา
"ไม่ได้! เจ้าเป็นบุตรสาวคนเดียวของพ่อ ถ้าเจ้าเป็นอันใดไป พ่อกับแม่เจ้าจะอยู่ได้อย่างไรเล่า"
"นั่นสิ หลินเอ๋อร์ ทำตามที่พ่อเจ้าว่าเถิด" ชิงฮูหยินสนับสนุนคำกล่าวของสามี
"ลูกทราบแล้วเจ้าค่ะ" ชิงหลินรู้สึกอบอุ่นและตื้นตันใจจนน้ำตาคลอ กับความรักและความห่วงใยที่บิดามารดามอบให้ นางสัญญากับตัวเองว่าจะดูแลทั้งสองให้ดีที่สุดตราบลมหายใจสุดท้าย


## ตอนที่ 9 พรที่ได้รับกับอันตรายที่รออยู่2/2

ภายในเรือนหยกฟ้า
ขณะที่ชิงหลินนั่งร่างแบบโรงทานอย่างตั้งอกตั้งใจอยู่นั้น ก็พลันต้องอารมณ์เสีย เมื่อมีเสียงคล้ายกำลังพูดคุยโต้ตอบกัน นางเงยหน้าเตรียมต่อว่าผู้ที่สร้างความรำคาญให้ โดยนางคิดว่าคงเป็นบ่าวในเรือน
หญิงสาวกวาดตามองหาที่มาของเสียง ลุกขึ้นเดินหาทั้งในและนอกเรือนก็ไม่เห็นใครนอกจากสาวใช้ทั้งสองที่กำลังง่วนจัดโน่นจัดนี่ไม่ได้หยุดมือ และที่สำคัญ พวกนางไม่ได้ขยับริมฝีปากเลย มันอย่างไรกัน แล้วเสียงที่ได้ยินมาจากไหน หรือว่า...ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้ ร่างเล็กรีบมาที่หน้าต่างห้องนอนมองต้นเหมยสอดส่ายสายตามองนกตัวเล็กๆ สองตัวเกาะกิ่งเหมย กำลังขยับจะงอยปากสีออกส้มโต้ตอบกันไปมา
'ขุ่นพระ! ข้าเข้าใจภาษานก!'
เสี่ยวอี้ชะงักมือเมื่อเห็นคุณหนูยืนนิ่ง สายตาจับจ้องต้นเหมยเขม็ง "คุณหนู...คุณหนูเป็นอันใดไปเจ้าคะ" นางถามอย่างห่วงใย
"ไม่มีอะไรหรอก จริงสิ ข้าอยากไปเดินเที่ยวตลาด เจ้าเตรียมตัวให้พร้อมด้วยล่ะ" ผู้เป็นคุณหนูผละกลับมากระซิบบอกเสี่ยวอี้เบาๆ
ตลาดเมืองหลวงฉางอาน
"คุณหนู เหตุใดจึงแอบหนีมาเที่ยวอย่างนี้ล่ะเจ้าคะ ถ้าเกิดอันใดกับคุณหนู ข้าจะกล้าสู้หน้านายท่านทั้งสองได้อย่างไร อย่างน้อยน่าจะให้ท่านเฟิ่งอิงตามมาด้วย" เสี่ยวอี้ทำหน้างอ มองคุณหนูในคราบบุรุษน่ารักแล้วถอนหายใจแรงด้วยความกังวล
"เจ้ากังวลเกินไปแล้ว ไม่มีอะไรหรอกน่า" ชิงหลินยิ้มหวาน ไม่ใส่ใจอาการห่วงเกินเหตุของสาวใช้ ขณะเพลิดเพลินกับพรที่ได้รับมา มีบุรุษฉกรรจ์สองนายสะกดรอยตามนางและสาวใช้โดยที่ทั้งคู่ไม่รู้ตัว
แววตาของเสี่ยวอี้ที่เดินตามหลังเต็มไปด้วยความสงสัยระคนไม่สบายใจ เริ่มตั้งแต่หลบออกมาผ่านรูสุนัขลอดที่ตนไม่เคยรู้ว่ามี หยุดเล่นกับม้าอย่างสนิทสนมดั่งคุ้นเคยกันมานาน ไม่เพียงเท่านั้นคุณหนูของนางยังส่งเสียงร้องฮี้ๆ กับเจ้าม้าตัวนั้น 'ประหลาดเกินไปแล้ว! ทั้งยังออกมาโดยไร้คนคุ้มกัน หากเกิดเรื่องเลวร้ายกับคุณหนู สาวใช้ต่ำต้อยเช่นนางจะทำเช่นใด' เสี่ยวอี้ครุ่นคิดอย่างกังวล
ผ่านไปราวหนึ่งชั่วยาม สองนายบ่าวจึงได้ว่าจ้างรถม้าคันหนึ่งกับคนขับสองคนให้ไปส่งที่จวน ครั้นรถม้าเริ่มเคลื่อนที่ หนึ่งในนั้นกลับเปิดผ้าม่านด้านหน้าแล้วแทรกตัวเข้ามานั่งฝั่งตรงข้าม พร้อมกับชักมีดออกมาข่มขู่หญิงสาวทั้งสอง
สองนายบ่าวหน้าซีดตัวสั่นด้วยความตื่นตระหนก เสี่ยวอี้กอดนางไว้แน่นจนแทบหายใจไม่ออก แม้จะตกใจกับเหตุไม่คาดฝัน แต่ชิงหลินก็ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย เพียงนั่งนิ่งๆ แล้วตั้งสติ คิดหาทางเอาตัวรอดตลอดเวลา
เมืองหลวงกว้างใหญ่ เส้นทางหลากหลาย มีทั้งส่วนที่เจริญมากไปจนถึงแหล่งเสื่อมโทรมที่สุด รถม้าเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสุดฝีเท้าม้า หากคิดจะกระโดดออกไป...ไม่บาดเจ็บสาหัสก็ต้องแข้งขาหักกันบ้าง นางจึงตัดวิธีหนีเช่นนี้ทิ้งไป ตลอดทางเสี่ยวอี้ตัวสั่นไม่หยุดด้วยความหวาดกลัว แต่ก็ยังมีแก่ใจปกป้องนางสุดชีวิต
'ขอบใจนะเสี่ยวอี้' นางเอ่ยขึ้นในใจขณะที่มือเรียวก็ตบหลังสาวใช้เบาๆ
ทันใดนั้นรถม้าที่วิ่งมาราวครึ่งชั่วยามก็หยุดลง ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ตัวรถม้า ทั้งสองกอดกันแน่นขึ้น ยามนี้ชิงหลินยอมรับว่ารู้สึกกลัวขึ้นมาจับจิต ใจเจ้ากรรมเต้นแรงและรัวถี่ประหนึ่งดูภาพยนตร์สยองขวัญ นางไม่เคยต้องเผชิญอันตรายอย่างนี้มาก่อน ก็ใครจะไปคิดเล่าว่าลูกสาวพ่อค้าอย่างนางจะโดนลักพาตัว
"ลงไป!"
ไอ้หน้าปลาจวดที่นางแอบตั้งให้ตะคอกสั่ง เสี่ยวอี้มองหน้าคุณหนูด้วยสีหน้าซีดเผือด ชิงหลินจึงพยักหน้าเป็นเชิงว่าให้ทำตามมันไปก่อน
"เจ้าเป็นใคร ต้องการอะไร" เมื่อลงมายืนเผชิญหน้ากับพวกมันทั้งสองคน ชิงหลินก็พยายามปรับน้ำเสียงให้มั่นคง ถามกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงความหวาดกลัวให้พวกมันเห็น ทั้งที่ในใจกลัวจนแทบจะปัสสาวะราด!
"ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าต้องรู้! เข้าไป!"
ไอ้หน้าปลากระโห้ที่นางแอบตั้งให้อีกคนผลักนางและเสี่ยวอี้เข้าไปในกระท่อมร้างโกโรโกโสจะพังมิพังแหล่อย่างแรง จนทั้งสองเซไปหลายก้าว
"ข้าพานางมาแล้วขอรับหัวหน้า" ไอ้หน้าปลาจวดรายงานบุรุษร่างใหญ่ที่นั่งจังก้าอยู่กลางห้อง ด้านหลังมีชายอีกสองคนยืนคุมเชิงอยู่ นอกจากจะสวมชุดดำเหมือนกันแล้ว ทั้งสามยังปิดบังใบหน้าอีกด้วย ยกเว้นสองคนซึ่งลักพาตัวหญิงสาวมาไม่ได้ปิดบังหน้าตาแต่อย่างใด
"ดี! รูปโฉมงดงามมิใช่เล่น" เจ้าตัวหัวหน้าสาวเท้าเข้าหาหญิงสาวช้าๆ สายตาดุดันแฝงความอำมหิตจ้องเขม็ง ก่อนจะใช้มือหยาบหนาบีบคางมนจนชิงหลินรู้สึกเจ็บแต่ไม่ได้ร้องออกมา นางได้แต่กัดฟันข่มความเจ็บไว้
"เจ้าโจรชั่ว! เอามือสกปรกของเจ้าออกไป! อย่ามาแตะต้องคุณหนูของข้า!" เสี่ยวอี้โกรธจนลืมตัว ออกแรงผลักคนที่กล้าล่วงเกินคุณหนูจนมันผงะไปเล็กน้อย
เจ้าตัวหัวหน้าแสยะยิ้มอย่างน่าเกลียดภายใต้ผ้าคลุมหน้า หรี่ตามองเสี่ยวอี้ที่เอาตัวมายืนขวางหน้า สองแขนเรียวเล็กวาดไปด้านหลัง จ้องมองมันอย่างเดือดดาล ชายชุดดำที่ยืนอยู่ด้านหลังชักดาบออกมาทันที แต่เจ้าตัวหัวหน้ากลับยกมือห้าม เจ้าคนนั้นจึงเก็บดาบเข้าฝักตามเดิม
"หึๆ กล้าหาญไม่เบา ทั้งนายทั้งบ่าว นับถือๆ แต่น่าเสียดายที่ต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่"
น้ำเสียงราบเรียบแต่คนฟังถึงกับตัวแข็งทื่อ ตาเบิกโตด้วยความตื่นตระหนก พวกมันต้องการสังหารนางทำไม สมองประมวลเหตุการณ์เร็วจี๋ ต้องถ่วงเวลาคือบทสรุปที่นางคิดได้ในยามนี้ จึงสูดลมหายใจเข้าแรงๆ แล้วเอ่ย
"ท่านโจรผู้ใจกว้างขวางดั่งมหาสมุทร ก่อนท่านจะลงมือ ข้าขอถามท่านสักเล็กน้อยได้หรือไม่"
"ฮ่าๆๆ ได้ ว่ามา!" มันหัวเราะชอบใจที่ได้รับคำชมจากหญิงงาม
เมื่อเห็นมันไปเดินกลับไปนั่งที่เดิมจึงเอ่ย "เหตุผลที่ท่านต้องการสังหารข้า?"
"ย่อมมีแน่ เจ้าตรองดูให้ดีว่าเจ้าได้สร้างความเจ็บแค้นแก่ผู้ใดไว้ ถึงขั้นจ้างข้ามาสังหารเจ้าเช่นนี้!"
ชิงหลินคิดตาม 'คนที่ข้ามีเรื่องด้วยก็มีคนเดียว หรือว่าจะเป็นนางจริงๆ'
"หานหนิงอัน" พึมพำออกมาเบาๆ แต่ผู้มีวรยุทธ์ย่อมได้ยินชัดเจน มันยกยิ้มมุมปากภายใต้ผ้าสีดำ โดยที่นางไม่ทันสังเกตเห็น หึๆ ฉลาดพอตัวทีเดียว แม้จะเป็นมือสังหารที่โหดเหี้ยม แต่กลุ่มของมันก็ยึดหลักฆ่าอย่างเดียว ห้ามทรมานเหยื่อหรือข่มเหงเหยื่อโดยเด็ดขาด ซึ่งนับว่ายังพอมีคุณธรรมอยู่บ้าง
"หัวหน้า! มีกลุ่มคนควบม้ามุ่งหน้ามาทางนี้ ราวสิบคนเห็นจะได้ขอรับ" ไอ้หน้าปลากระโห้ที่คุมเชิงอยู่นอกกระท่อมรีบเข้ามารายงาน หนึ่งในนั้นรีบหาผ้ากับเชือกมาปิดปากและมัดทั้งสองคนติดกับเสาในกระท่อมเพื่อไม่ให้หลบหนี ก่อนจะออกไปสมทบกับหัวหน้าและพรรคพวกที่อยู่ด้านนอก
ไม่นานเสียงพูดคุยโต้ตอบก็ถูกกลบด้วยเสียงเคร้งๆ ปึก! ปัก! พลั่ก! อ๊ากกก!
ระหว่างนั้นหญิงสาวทั้งสองก็ไม่ได้อยู่เฉย พยายามขยับตัวเพื่อให้เชือกที่มัดอยู่คลายออก แต่ดูเหมือนว่าพวกมันจะมัดแน่นเกินไป จนทั้งสองมีอาการเหนื่อยหอบ
ปัง!
เสียงประตูไม้เปิดออกด้วยแรงถีบ แล้วตามด้วยร่างสูงคุ้นตาที่ตรงดิ่งเข้ามาหานาง
"คุณหนู ท่านปลอดภัยดีหรือไม่" น้ำเสียงทุ้มติดหอบถามด้วยความห่วงใย ขณะที่สองมือก็แกะเชือกอย่างว่องไว
"เฟิ่งอิง ข้ากลัวแทบตาย ฮือๆๆ" ทันทีที่เป็นอิสระชิงหลินก็โผเข้าหาร่างสูงที่นั่งชันเข่าข้างหนึ่งจนเกือบหงายหลัง เขาต้องรีบโอบกอดนางตามสัญชาตญาณ ภายในใจหนักอึ้ง ยิ่งเห็นนางร่ำไห้ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว เฟิ่งอิงก็ยิ่งเดือดดาลอยากจะออกไปสับเจ้าพวกโจรชั่วเป็นหมื่นๆ ชิ้น
"คุณหนู...ท่านปลอดภัยแล้ว รีบออกไปจากที่นี่กันเถิดขอรับ" เฟิ่งอิงพยุงหญิงสาวให้ลุกขึ้น ก่อนจะปล่อยมือส่งให้สาวใช้ที่รีบเข้าประคองคุณหนูทันทีอย่างรู้งาน เมื่อเดินออกมาชิงหลินถึงกับผงะ เมื่อเห็นศพโจรที่ลักพาทั้งห้าในสภาพสยดสยอง กองเลือดมากมายส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วบริเวณจนนางแทบจะกลั้นอาเจียนไว้ไม่อยู่
"คุณหนูระวัง!"
สวบ! อั่ก อึก
ร่างเล็กตัวแข็งทื่อ มองร่างเสี่ยวอี้ที่รูดตัวลงช้าๆ ดวงตาจ้องมองนางไม่กะพริบ มุมปากมีเลือดไหลซึม ชุดสีเทาหม่นค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดง
"เสี่ยวอี้!" ครั้นพอได้สติชิงหลินก็ทรุดตัวลงประคองร่างเสี่ยวอี้ ที่กระอักเลือดครั้งหนึ่งแล้วหมดสติไปไว้แนบอก สองมือสั่นเทาพยายามกดปิดบาดแผลด้านหลังอันเกิดจากดาบยาวที่เลือดไหลรินประหนึ่งน้ำพุเอาไว้แน่น ริมฝีปากอวบอิ่มพร่ำเรียกชื่อนางไม่หยุด สร้างความสะเทือนใจแก่ผู้พบเห็นยิ่งนัก
"ช่วย...ช่วยนางด้วย ได้โปรดเฟิ่งอิง...ช่วยนางที ช่วยนางที ฮึกๆ"
เฟิ่งอิงพยักหน้าน้อยๆ หนึ่งในผู้คุ้มกันเข้ามาอุ้มนางเข้าไปในกระท่อม วางนางลงอย่างเบามือ จากนั้นชายคนเดียวกันก็จับชีพจรนางและสกัดจุดเพื่อห้ามเลือด
"คุณหนูวางใจ นางเพียงเสียเลือดมากจึงหมดสติ ตอนนี้ข้าได้สกัดจุดห้ามเลือดไว้ชั่วคราวแล้วขอรับ อีกไม่นานหมอคงมาถึง"
"ขอบคุณ" กล่าวแล้วก็ถลาเข้ามานั่งข้างเตียง มองซีกหน้าขาวซีดไร้สีเลือดของสาวใช้ซึ่งนอนคว่ำหน้านิ่งหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงที่เก็บกวาดลวกๆ ชุดที่เสี่ยวอี้สวมบริเวณชายโครงด้านซ้ายมีรอยขาดกว้างราวหนึ่งนิ้วครึ่งและเปียกชุ่มไปด้วยเลือด แม้ตอนนี้เลือดจะหยุดไหลแล้ว แต่ก็ยังน่าห่วงอยู่ดี
มือเรียวขาวกุมมือหยาบข้างหนึ่งของสาวใช้ไว้ไม่พูดจา ถ้าไม่ได้เสี่ยวอี้มาขวางไว้ นางคงตายไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะความเอาแต่ใจของนาง เสี่ยวอี้ก็คงไม่ต้องมาเจ็บตัวแบบนี้ เพราะความดื้อรั้นเอาแต่ใจของนางแท้ๆ เสี่ยวอี้ถึงต้องมาเจ็บตัวอย่างนี้ ชิงหลินได้แต่เฝ้าโทษตัวเองด้วยความเจ็บปวด
เฟิ่งอิงที่ยังยืนอยู่นอกกระท่อมหันไปสั่งการลูกน้องเสียงเข้ม ทุกคนอยู่ในสังกัดหน่วยคุ้มกันภายใต้ชื่อหน่วยพยัคฆ์ดำ กองกำลังคุ้มกันของสกุลชิงที่ชิงหยวนก่อตั้งขึ้นเมื่อหลายปีก่อนด้วยจุดประสงค์เพื่อคุ้มกัน คุ้มครอง และดูแลสอดส่องทุกสิ่งในสกุลชิง มีเฟิ่งอิงเป็นหัวหน้าใหญ่ที่คอยรับคำสั่งจากนายใหญ่อีกที และชิงหยวนคือนายใหญ่แห่งกองกำลังหน่วยพยัคฆ์ดำ
ชายหนุ่มมองสำรวจโดยรอบอีกครั้งอย่างละเอียด กระท่อมร้างหลังนี้ตั้งอยู่ในที่เปลี่ยว ไร้ผู้คนสัญจร ด้านหลังเป็นป่ารกทึบเต็มไปด้วยสัตว์ร้าย แม้ต่อให้หลบหนีจากเงื้อมือของเจ้าโจรชั่วได้ แต่ถ้าคิดจะหลบเข้าไปในป่าแห่งนี้ก็คงไม่พ้นเป็นอาหารของสัตว์ดุร้ายเป็นแน่ ห่างเมืองหลวงเพียงหนึ่งชั่วยามรถม้าวิ่งแต่กลับอันตรายถึงเพียงนี้
ร่างสูงแค่นเสียงฮึในลำคอ หมุนร่างในอาภรณ์สีดำมองดูลูกน้องส่วนหนึ่งที่ขนย้ายศพทั้งห้ามากองรวมกันแล้วจุดไฟเผาทำลายศพ เพราะการขุดฝังต้องใช้เวลามากไม่ค่อยสะดวกนัก โจรกลุ่มนี้นับว่าพอมีฝีมืออยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับหน่วยพยัคฆ์ดำแล้วยังถือว่าห่างชั้น และกองกำลังที่กระจายตัวแฝงอยู่ตามที่ต่างๆ ทำให้การมาช่วยคุณหนูเป็นเรื่องง่ายเสียยิ่งกว่าถอดรองเท้า
บุรุษร่างสูงยืนกอดอกจ้องมองเปลวไฟที่โหมไหม้นานราวครึ่งเค่อด้วยสายตาว่างเปล่าไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ก่อนจะหรี่ลงเมื่อเห็นชายผู้หนึ่งควบม้ามุ่งตรงมาทางตน ครั้นพอกระจ่างใจว่าเป็นผู้ใดจึงลอบถอนหายใจเบาๆ
"หัวหน้า ท่านหมอมาถึงแล้วขอรับ"
เฟิ่งอิงส่งเสียงตอบรับ กวาดตามองผู้เข้ามาใหม่สองคนราวกับจะจับผิด ทำเอาชายต่างวัยทั้งสองหนาวเยือก ก่อนที่หมออาวุโสจะรีบรุดเข้าไปในกระท่อม ตามมาด้วยเฟิ่งอิง
สภาพภายในกระท่อมค่อนข้างสกปรกและเหม็นอับ แต่หมออาวุโสไม่ได้ใส่ใจ พาร่างผอมบางหลังงองุ้มเล็กน้อยตรงเข้าไปหาร่างคนเจ็บทันที
"เอ่อ...ช่วยคลายจุดลมปราณทีเถิด เช่นนี้ข้าจึงจะรักษาต่อได้" หมออาวุโสเอ่ยขึ้น ขณะที่นั่งลงแทนหญิงสาวที่ลุกขึ้นมายืนอยู่ด้านหน้าเตียงแทนเพื่อหลีกทางให้
เฟิ่งอิงเข้ามายืนอยู่ข้างๆ ร่างเล็กเงียบๆ ชิงหลินเหลือบมองเขาอย่างอดไม่ได้ และสบเข้ากับตาคมเรียวดุที่มองมาพอดี เฟิ่งอิงคล้ายชะงัก ด้วยคาดไม่ถึงว่านางจะมองตน ใบหน้างามที่บัดนี้ยังคงขาวซีดไร้สีเลือด ตากลมโตเต็มไปด้วยความกังวลและหวาดหวั่น ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น ร่างบอบบางในคราบบุรุษสีฟ้าอ่อน มีรอยเลือดกระจายเปรอะเปื้อนหลายจุด มือเรียวเล็กยังมีคราบเลือดติดอยู่ตามนิ้วและเล็บ ผมสีน้ำหมึกรวบสูงเป็นหางม้า มีบางส่วนหลุดลุ่ยระใบหน้างามแลดูยุ่งเหยิง ทว่าในสายตาเฟิ่งอิง นางช่างดูเย้ายวนนัก!
ชิงหลินขมวดคิ้วสงสัย เมื่อเห็นเขาขยับตัวออกห่าง 'หือ? อะไรของเขา เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลย กลับมาเข้าโหมดหน้าตายอีกแล้ว'
ทางด้านหน่วยคุ้มกันคนสนิทนายหนึ่งที่เห็นเหตุการณ์นึกขันท่าทางของหัวหน้ายิ่งนัก ถ้าไม่ได้คลุกคลีหรือเป็นคนแปลกหน้าคงไม่รู้เป็นแน่ถึงความผิดปกติของหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำผู้องอาจและมากด้วยฝีมือ ไม่เคยสนใจอิสตรี ใครจะเชื่อว่าบุรุษผู้นี้ยังครองความบริสุทธิ์มาถึงป่านนี้ได้ ทั้งที่อายุอานามก็ปาเข้าไปเกือบสามสิบปี
'หึๆ เห็นทีคงมีเรื่องสนุกให้ข้าได้ชมเสียแล้ว'
"บาดแผลแม้จะกว้าง แต่ไม่ใช่จุดตาย คุณหนูวางใจได้ เพียงแต่อาจต้องใช้เวลามากอยู่สักหน่อยกว่านางจะฟื้น" หมออาวุโสหันมากล่าวกับหญิงสาวในคราบบุรุษ
"ขอบคุณท่านหมอ ไม่ทราบว่านานเพียงใดนางจะฟื้น และสามารถพานางกลับจวนได้เลยหรือไม่"
"ย่อมได้ เพียงแต่ต้องค่อยๆ อย่าให้กระทบกระเทือนมากนัก เดี๋ยวแผลจะอักเสบได้ขอรับ"
ชิงหลินพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะเดินไปนั่งที่เตียง
ตลอดการรักษาไม่ได้มีการถอดชุดของเสี่ยวอี้ออก ท่านหมอเพียงแค่ใช้มีดกรีดชุดให้กว้างขึ้นแล้วทำความสะอาดแผลก่อนจะใส่ยา และใช้ผ้าสีขาวพันทับชุดไว้อีกชั้น ซึ่งเป็นเพียงการรักษาเฉพาะหน้าเท่านั้น
"คุณหนู รถม้าเตรียมพร้อมแล้ว รีบออกเดินทางเถิดขอรับ"
หญิงสาวพยักหน้าให้เฟิ่งอิง
การเดินทางกลับคฤหาสน์เป็นไปอย่างช้าๆ ชิงหลินได้ยินเสียงของสัตว์ต่างๆ มากมาย แต่ในยามนี้นางหาได้ใส่ใจไม่
หน้าประตูคฤหาสน์สกุลชิง
ชิงหยวน ชิงฮูหยิน และบ่าวในคฤหาสน์ต่างยืนรออย่างกระวนกระวายไร้เสียงพูดจา ทันใดนั้นบุรุษร่างสันทัดก็ปรากฏตัวขึ้นก่อนจะตรงเข้ามาหาชิงหยวน
"มะ...มาแล้วขอรับ แฮ่กๆ คุณหนู...กลับมาอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนขอรับนายท่าน" เขารีบรายงานอย่างรวดเร็วพร้อมรอยยิ้มกว้าง แม้จะเหน็ดเหนื่อยอยู่มากที่ต้องรีบนำข่าวดีมาแจ้งให้นายท่านทราบล่วงหน้าตามคำสั่งของหัวหน้าก็ตาม
"ดี! เป็นข่าวดียิ่งนัก แล้วเหตุใดจึงล่าช้านัก" ชิงหยวนสงสัย พอทราบคร่าวๆ จากหน่วยพยัคฆ์ดำว่าสถานที่ที่บุตรีถูกจับตัวไปอยู่ในเขตเมืองหลวง ใช้เวลาโดยรถม้าเพียงครึ่งชั่วยามเท่านั้น และนี่ก็เลยครึ่งชั่วยามมามากแล้ว เหตุใดจึงมาไม่ถึงเสียที
"คือว่า...เรื่องนั้น..." เขาเสมองเสี่ยวสุ่ยแวบหนึ่งจึงตัดสินใจรายงานต่อ "สาวใช้ที่ติดตามคุณหนูไปได้รับบาดเจ็บ จึงทำให้การเดินทางล่าช้าขอรับ"
เสี่ยวสุ่ยเบิกตาโตด้วยความตกใจ อุทานออกมาแผ่วเบา "พี่เสี่ยวอี้"
"แล้วยามนี้นางเป็นเช่นไรบ้าง" แม่นมฝูถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน เสี่ยวสุ่ยกลั้นลมหายใจ เงี่ยหูฟังคล้ายกลัวจะพลาดจุดสำคัญไปหากไม่ตั้งใจฟังให้ดี
"นางปลอดภัยดี เพียงแต่ยังไม่ได้สติเท่านั้นขอรับ" เขาหันมามองแม่นมฝู แล้วจึงหันไปรายงานนายท่านที่ยืนไพล่มือไว้ข้างหลัง เห็นนายท่านพยักหน้า จึงได้ขอตัวกลับไปทำงานตามเดิม
ราวครึ่งเค่อ ขบวนรถม้านำโดยเฟิ่งอิงและหน่วยพยัคฆ์ดำอีกเก้าคนก็มาถึง ทันทีที่ชิงหลินลงมาจากรถม้า มองเสี่ยวอี้ถูกหามเข้าไปในคฤหาสน์เรียบร้อย นางก็รีบตรงเข้าไปหามารดาที่ยืนรออยู่ แต่ก่อนจะถึงตัวกลับตัดสินใจคุกเข่าลงกับพื้นจนทุกคนตกใจแม้กระทั่งเฟิ่งอิง
"หลินเอ๋อร์ เจ้าทำอันใด ลุกขึ้นเถิด" ชิงฮูหยินรีบเข้ามาประคองบุตรี แต่นางกลับส่ายหน้าไม่ยอมลุกขึ้น ตากลมโตมองชิงหยวนผู้เป็นบิดา
"ท่านพ่อ..ทุกอย่างเป็นเพราะลูก เพราะความดื้อรั้นเอาแต่ใจของลูก ทำให้ท่านพ่อท่านแม่เป็นห่วง ทำให้ทุกคนต้องเดือดร้อน ทำให้เสี่ยวอี้ต้องได้รับบาดเจ็บ โปรดลงโทษลูกด้วยเจ้าค่ะ" หญิงสาวโขกศีรษะกับพื้นเสียงดัง
"...เจ้าสำนึกผิดแล้ว?" ชิงหยวนยังอยู่ในท่าสองมือไพล่หลัง ยิ้มบางๆ พอใจที่บุตรีรู้ผิดชอบชั่วดี
"เจ้าค่ะ ลูกสำนึกผิดแล้ว ขอท่านพ่อลงโทษด้วย" หญิงสาวยังคงยืนยันคำเดิม
"ท่านพี่ ไหนๆ หลินเอ๋อร์ก็ปลอดภัยแล้ว ท่านก็ให้มันแล้วไปดีหรือไม่เจ้าคะ"
ชิงหยวนยิ้มให้ฮูหยินของตนบางๆ
"ทำเช่นนั้นไม่ได้ เมื่อลูกทำผิด เราผู้เป็นพ่อเป็นแม่จำต้องลงโทษเพื่อให้หลาบจำบ้าง จึงจะได้ชื่อว่ารักลูกอย่างแท้จริง"
ชิงฮูหยินถอนใจทั้งหนักและยาวออกมาหนหนึ่ง พลางปรายตามองบุตรีอย่างเห็นใจ
"เมื่อเจ้ารู้ตัวว่าทำผิด เช่นนั้นนับแต่พรุ่งนี้เจ้าจะถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ภายในเรือน ห้ามออกนอกเขตเรือนเด็ดขาดเป็นเวลาสามเดือน ส่วนเรื่องโรงทานก็ขอให้พักไว้ก่อนอย่างไม่มีกำหนด ว่าอย่างไร เจ้ายินยอมหรือไม่" ชิงหยวนกล่าวกับบุตรีที่ยังนั่งคุกเข่าอยู่เช่นเดิม
"ข้ายอมรับการตัดสินใจของท่านพ่อเจ้าค่ะ" เอาเหอะ อย่างน้อยก็ไม่ได้ถูกขังไว้ในห้อง ถึงจะนานไปหน่อยก็ตาม
"อ้อ! แม้ว่าสถานที่กักบริเวณจะเป็นที่อื่น เจ้าก็ยินดีหรือ"
"เอ๊ะ? ท่านพ่อหมายถึง…"
"ถูกต้อง คอกสัตว์ของเราจะเป็นที่กักบริเวณเจ้า"
ชิงหลินดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ โผเข้าไปกอดบิดาแน่น จนชิงหยวนชะงักด้วยคาดไม่ถึงว่าบุตรีที่เรียบร้อยและไว้ตัวจะเสียกิริยาเช่นนี้ได้
"ขอบคุณเจ้าค่ะ แต่ว่า..." เอ่ยขึ้นขณะเดินเข้ามาในเรือนพร้อมบิดามารดา โดยมีพ่อบ้านฝู แม่นมฝู เสี่ยวเอิน และหญิงร่างผอมวัยใกล้เคียงกับแม่นมฝูซึ่งชิงหลินไม่รู้จัก แต่คิดว่าน่าจะเป็นมารดาของเสี่ยวเอิน เพราะนางเคยบอกว่าอาศัยอยู่กับมารดาเพียงลำพัง ส่วนบ่าวที่เหลือต่างก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนต่อ ยกเว้นเสี่ยวสุ่ยที่ได้รับคำสั่งให้คอยดูแลพี่สาว
เฟิ่งอิงสั่งการอยู่หน้าจวน เพื่อสืบหาผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้อย่างลับๆ ก่อนจะเดินเข้ามาเป็นคนสุดท้าย
"เจ้าวางใจเถิด นางเสี่ยงชีวิตเพื่อปกป้องลูก แม่จะให้หมอประจำตระกูลดูแลรักษานางอย่างดีที่สุด" ชิงฮูหยินรับปากบุตรี ทำให้ชิงหลินคลายใจ
"จริงสิ ยามที่เจ้าไปอยู่ที่เรือนพสุธา พ่อจะให้เสี่ยวเอินกับมารดาของนางตามไปรับใช้เจ้าก็แล้วกัน แม่ครัวที่นั่นลาออกไปคนหนึ่งพอดี อีกทั้งเสี่ยวสุ่ยต้องอยู่ดูแลพี่สาวของนางที่นี่ ไม่อาจติดตามเจ้าไปได้" ชิงหยวนแจงยืดยาวก่อนจะหยุดฝีเท้าเมื่อถึงเรือนแสงจันทร์
"อาฝู ให้เฟิ่งอิงมาพบข้าที่ห้องหนังสือ" ชิงหยวนหันไปสั่งพ่อบ้านฝู
"หลินเอ๋อร์ ไปดูเสี่ยวอี้กับแม่ดีหรือไม่" ชิงฮูหยินเอ่ยชวนบุตรี เมื่อตระหนักได้ว่าเรื่องที่สามีเรียกเฟิ่งอิงมาปรึกษาเป็นการส่วนตัวย่อมต้องร้ายแรงเป็นแน่
"ดีเจ้าค่ะ บางทีตอนนี้นางอาจจะฟื้นแล้วก็เป็นได้" ชิงหลินเข้าไปกอดแขนข้างหนึ่งของมารดา มุ่งหน้าไปยังเรือนหยกฟ้า เพราะเสี่ยวอี้กับเสี่ยวสุ่ยเป็นสาวใช้คนสนิทจึงได้พักในเรือนนี้เพื่อความสะดวกในการเรียกใช้
"ฮูหยิน คุณหนู พี่เสี่ยวอี้ฟื้นแล้วเจ้าค่ะ" เสี่ยวสุ่ยรีบคุกเข่ากับพื้นพร้อมกับรายงานผู้เป็นนายทั้งสองด้วยสีหน้าคลายความกังวลลงสองส่วน
"เสี่ยวอี้ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง อย่าเพิ่งขยับ เดี๋ยวแผลจะฉีกเอาได้" ชิงหลินรีบส่งเสียงห้ามเมื่อเห็นนางทำท่าจะขยับลุกขึ้น
"ขอบคุณคุณหนู แล้วท่านบาดเจ็บที่ใดหรือไม่เจ้าคะ" เสี่ยวอี้ที่นอนตะแคงเพราะบาดแผลด้านหลังเอ่ยถามคุณหนูของตนอย่างห่วงใย ทั้งที่หน้าตายังซีดเซียวอยู่มาก ถ้อยคำนั้นทำเอาขอบตาชิงหลินร้อนผ่าว ลำคอตีบตันจนพูดไม่ออก เกิดมายี่สิบเจ็ดปี นางไม่เคยผ่านประสบการณ์แบบนี้มาก่อน อย่าว่าแต่เคย แม้แต่เฉียดก็ไม่มีสักนิด ถ้าเป็นนางคงทำไม่ได้อย่างเสี่ยวอี้แน่ๆ คนเราพอเกิดเรื่องก็ต้องหนีเอาตัวรอดก่อน มันควรจะเป็นอย่างนั้นไม่ใช่หรือ
"ข้าไม่เป็นไร แม้แต่รอยขีดข่วนก็ไม่มี ขอบใจเจ้ามากที่เสี่ยงชีวิตช่วยข้าไว้"
"ไยคุณหนูต้องกล่าวขอบคุณ บ่าวปกป้องนายเป็นสิ่งสมควรแล้ว ข้ากับน้องสาวเป็นบ่าวสกุลชิง ได้มารับใช้คุณหนูนับเป็นวาสนา ชีวิตอันต่ำต้อยนี้ข้ามอบให้คุณหนูนานแล้วเจ้าค่ะ" เสี่ยวอี้กล่าวออกมาตามความสัตย์จริง โดยเสี่ยวสุ่ยก็เห็นดีเห็นงามกับคำกล่าวของพี่สาว
"เอาละๆ หลินเอ๋อร์ ให้นางได้พักผ่อนเถิด" ชิงฮูหยินเอ่ยตัดบท จากนั้นจึงหันไปกำชับหมอประจำตระกูล "ท่านหมอ ข้าฝากนางด้วย เสียเงินเสียทองเท่าไรข้ามิเกี่ยง ขอเพียงเป็นยาที่ดีที่สุดเป็นพอ"
"ฮูหยินโปรดวางใจ ข้าจะทำเต็มความสามารถขอรับ"
ชิงฮูหยินพยักหน้าพอใจ ชิงหลินหันไปพูดคุยกับคนเจ็บอีกสองสามประโยคจึงตามมารดาออกมา โดยมีเสี่ยวเอินและแม่นมฝูเดินตามมาห่างๆ ส่วนมารดาของเสี่ยวเอินก็แยกตัวไปช่วยงานในครัวชั่วคราว
ยามซวี[1] ณ ห้องหนังสือภายในเรือนแสงจันทร์
ชิงหยวนนั่งเคร่งเครียดเรื่องที่บุตรีถูกลักพาตัว มีเฟิ่งอิงยืนเยื้องไปด้านหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉยเช่นทุกคราว
"แมงป่องดำเป็นชื่อของโจรกลุ่มนี้ซึ่งพอมีชื่ออยู่บ้าง จำนวนสมาชิกทั้งหมดยังระบุไม่ได้ แบ่งกลุ่มรับงานห้าถึงสิบคน โดยรับงานผ่านคนกลางขอรับ"
ชิงหยวนลูบเคราพลางพยักหน้าช้าๆ "ผู้ว่าจ้างคือผู้ใด"
"...เป็นสาวใช้คนสนิทของคุณหนูหานหนิงอัน นามว่าเสี่ยวซีขอรับ"
ชิงหยวนชะงัก เลิกคิ้วทรงดาบขึ้นพร้อมกับถามต่อ "...เจ้ากำลังจะบอกข้าว่าเป็นคุณหนูหาน บุตรีของเสนาบดีฝ่ายบุ๋นผู้นั้น?"
"ขอรับ"
เมื่อได้ฟังคำตอบ ชิงหยวนก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พลางถอนหายใจยาว ดวงตาคมกริบทอประกายความกังวลอย่างชัดเจน
ล่วงเข้ายามจื่อ ชิงหลินผวาตื่นเพราะฝันร้าย ทั้งที่ไม่ได้ฝันมาหลายวันแล้ว ในฝันนางถูกหญิงสาวคนหนึ่งที่ไม่เห็นใบหน้า ถือมีดปอกผลไม้ยาวประมาณห้านิ้ว เดินเข้ามาหาและพูดอะไรบางอย่าง น้ำเสียงคล้ายจะโกรธแค้นและชิงชัง แต่นางไม่รู้ว่าพูดอะไร จากนั้นหญิงสาวคนนั้นก็เงื้อมีดขึ้นสุดแขน ทำท่าจะแทงหน้าอกนาง ในฝันนางกรีดร้องเสียงดังลั่น จนผวาตื่นขึ้นมากลางดึก
"ฝันน่ากลัวเกินไปแล้ว" นางพึมพำกับตัวเอง ยามที่ฝันร้ายหรือนอนไม่หลับ นางมักจะออกมาสูดอากาศที่เก๋งริมสระบัวเสมอๆ ครั้งนี้ก็เช่นกัน แต่กลับมีสายตาคู่หนึ่งมองอยู่โดยที่นางไม่รู้ตัว
เฟิ่งอิงยืนกอดอกพิงเสาอยู่ในเก๋งริมสระบัว ดวงตาเรียวดุจับจ้องร่างบางในอาภรณ์สีขาวล้วน ยืนอยู่ตรงส่วนปลายของสะพานที่ทอดยาวไปในสระบัว แสงจันทร์ค่อนข้างกระจ่างด้วยใกล้วันจันทร์เต็มดวง ภาพของหญิงสาวยามยืนมองพระจันทร์ช่างงดงามจับใจยิ่งนัก
นับแต่พบนางคืนนั้น เฟิ่งอิงมักจะมาที่เก๋งริมสระบัวในเวลานี้แทบทุกราตรี แต่ก็ต้องพบความผิดหวังอยู่ร่ำไป แต่คืนนี้...ร่างสูงยิ้มบางๆ มันเป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและอ่อนโยนยิ่งนัก ทว่ากลับไม่มีผู้ใดได้เห็น แล้วเขาก็ต้องรีบหุบยิ้ม ขยับยืนตัวตรง เมื่อเห็นหญิงสาวที่ตนมองอยู่หมุนกายกลับมา นางเอียงคอมองพร้อมกับสาวเท้าตรงเข้ามาหาเขาที่ยืนอยู่ในเก๋ง
"เฟิ่งอิงนั่นเอง นึกว่าใคร นอนไม่หลับเหมือนกันหรือ" หญิงสาวเอ่ยทักก่อน
"...ขอรับ" เขาตอบสั้นๆ พลางหลุบตาลงต่ำเมื่อเห็นว่านางจ้องมองอยู่
"อ้อ! ข้ายังไม่ได้ขอบคุณท่านเลยที่ช่วยข้าไว้ แล้วก็ต้องขอโทษที่ทำให้ท่านต้องลำบาก ฝากขอบคุณและขอโทษทุกคนที่ไปช่วยข้าในวันนี้แทนข้าด้วย"
"มันเป็นหน้าที่อยู่แล้วขอรับ คุณหนูมิต้องกล่าวอันใด"
ชิงหลินพินิจร่างสูงตรงหน้า รู้สึกแปลกใจกับคำพูดที่คล้ายจะห่างเหินของเขา
"ถ้าคุณหนูมิมีอันใดจะสั่ง ข้าขอตัวก่อนนะขอรับ"
ชิงหลินรับคำ มองร่างสูงในอาภรณ์สีดำที่ดูลึกลับเดินจากไปแล้วจึงหันกลับมาพลางถอนหายใจยาว โดยไม่รู้เลยว่าร่างสูงที่เดินจากไปแอบยืนมองนางอยู่หลังต้นเหมยด้วยสายตาที่อ่านยาก พร้อมกับความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มก่อกำเนิดและดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นทุกที
[1] ยามซวี คือเวลาตั้งแต่ 19.00 น. - 20.59 น.


## ตอนที่ 10 บางอย่างที่ซ่อนอยู่ในป่าอาถรรพ์

เช้าวันถัดมาหลังอาหารมื้อเช้า
ชิงหลินรีบกลับเรือนหยกฟ้าเพื่อไปเยี่ยมเสี่ยวอี้ ความจริงก่อนมื้อเช้านางก็แวะไปดูสาวใช้มาแล้ว เมื่อเห็นว่ายังหลับอยู่นางจึงไม่อยากกวน
"คุณหนู นายท่านเชิญไปพบที่ห้องรับแขกเจ้าค่ะ"
ชิงหลินหันไปมองแม่นมฝู คิ้วเรียวเลิกขึ้นข้างหนึ่ง 'มีอะไรกัน เพิ่งจะแยกกันเมื่อกี้เอง'
"เข้าใจแล้ว เสี่ยวอี้ พักผ่อนเยอะๆ นะ จะได้หายเร็วๆ แล้วข้าจะมาเยี่ยมใหม่"
สองพี่น้องส่งยิ้มพลางมองตามหลังจนคุณหนูหายไปจากสายตา 'คุณหนูช่างดีเหลือเกิน' นี่คือสิ่งที่อยู่ในใจของสองพี่น้อง
เมื่อใกล้ถึงห้องรับแขก เสียงสนทนาอย่างสนุกสนานก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ มุมปากพลันยกขึ้นยิ้มเมื่อเดาได้ว่าเสียงใสคุ้นหูนี้เป็นของผู้ใด
"พี่หลินเอ๋อร์ ท่านมาแล้ว"
ชิงหลินส่งยิ้มอ่อนโยนให้เจ้าของเสียง
จากนั้นก็หันไปยอบกายทักทายมู่หลิ่งฟู่กับมู่ฮูหยิน "หลินเอ๋อร์คารวะท่านลุงมู่ ท่านป้ามู่เจ้าค่ะ" ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้เด็กน้อยมู่หลิ่งเฟิงอีกครั้ง
"ตามสบายเถิด คนกันเองทั้งนั้น ว่าแต่เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง คงตกใจมากใช่หรือไม่" มู่ฮูหยินเดินเข้ามาประคองเด็กสาวให้นั่งลงข้างๆ ตน
"ขอบคุณท่านลุงท่านป้าที่ห่วงใย ข้าไม่เป็นไรแล้วเจ้าค่ะ" ชิงหลินตอบเสียงหวานก่อนจะส่งยิ้มให้
"แล้วข้าเล่าขอรับ ข้าก็เป็นห่วงท่านเช่นกัน" เด็กชายทำแก้มป่องใส่หญิงสาว เรียกเสียงหัวเราะและรอยยิ้มจากทุกคน
"อ้อ! พี่เหวินของเจ้าก็ทราบเรื่องแล้วเช่นกัน เหตุเพราะติดภารกิจจึงมาเยี่ยมเจ้าไม่ได้ เจ้าก็อย่าได้น้อยใจไปเลยนะ" มู่หลิ่งฟู่ออกตัวแทนบุตรชายคนโต
"หลินเอ๋อร์เข้าใจเจ้าค่ะ"
เมื่อได้ฟังคำตอบเรียบเรื่อยไร้อาการน้อยใจและผิดหวังของเด็กสาว มู่หลิ่งฟู่ก็ได้แต่นึกเห็นใจบุตรชายที่ความรักครั้งนี้ดูจะไม่ง่ายเสียแล้ว
เจ็ดวันต่อมากลางยามเฉิน
ชิงหลินในชุดบุรุษสีดำ ผมยาวรวบขึ้นสูงเป็นหางม้า มัดด้วยผ้าผูกผมสีขาว ดูทะมัดทะแมง กำลังเอ่ยลาบิดากับมารดาอยู่ ส่วนเฟิ่งอิงกำลังตรวจดูความเรียบร้อย เสี่ยวสุ่ยที่ตามออกมาส่งคุณหนูแทนเสี่ยวอี้ยืนมองขบวนผู้ติดตามอย่างตื่นเต้นระคนเสียดาย ที่ไม่ได้ตามไปปรนนิบัติดูแลคุณหนูของตน
ขบวนครานี้นำโดยเฟิ่งอิงและมีผู้ติดตามราวยี่สิบคน ซึ่งอาจจะมากสักหน่อยในความคิดของเสี่ยวสุ่ย แต่นางถ้าได้รู้ที่มาที่ไปอาจจะต้องเปลี่ยนใจ และคิดว่าน่าจะเพิ่มผู้คุ้มกันอีกหลายๆ คนเป็นแน่
ในขบวนมีรถม้าสามคัน คันแรกเป็นรถม้าของคุณหนู ส่วนสองคันหลังใส่ข้าวของสัมภาระและเสบียงอาหารบางอย่าง
"เจ้าจะขี่ม้าไปจริงหรือหลินเอ๋อร์" ชิงฮูหยินเอ่ยถามด้วยความห่วงใย
"เจ้าค่ะ ลูกสู้อุตส่าห์หัดขี่เจ้าไป๋เสวี่ยมาตั้งหลายวัน แต่กลับไม่ค่อยได้ใช้งานมันเลย จนลูกเกือบลืมวิธีขี่แล้วเจ้าค่ะ ฮิๆ"
ชิงฮูหยินฟาดเผียะไปที่แขนของบุตรีเบาๆ ส่ายหน้าอย่างระอาพลางคิดในใจ 'เฮ้อ! นางเป็นบุตรีข้าจริงหรือ เหตุใดข้าถึงคิดว่านางเป็นบุตรชายไปได้เล่า'
"เฟิ่งอิง ทุกอย่างพร้อมแล้วหรือ" ชิงหยวนถามคนสนิทที่บัดนี้จะไม่อยู่ข้างกายตนเพื่อคอยคุ้มกันอีกต่อไป
"ขอรับนายท่าน"
ชิงหยวนพยักหน้าแล้วหันมากล่าวกับบุตรีที่กุมมือฮูหยินของตนอย่างอาลัย "ออกเดินทางเถิดหลินเอ๋อร์ ก่อนที่แดดจะแรงเกินไป"
"ลูกไปก่อนนะเจ้าคะ ท่านแม่ท่านพ่อ" ชิงหลินบอกลาแล้วก้าวไปยืนข้างเจ้าไป๋เสวี่ย มุมปากอิ่มกระตุกเมื่อได้ยินเจ้าม้าหนุ่มตัวสีขาวร้องขึ้น
"เฮ้อ! มนุษย์นี่ลีลาท่ามากกันจริง ช่างน่าเบื่อ"
เล่นเอานางเกือบหลุดหัวเราะกับคำบ่นของมัน
"ออกเดินทางได้!" เฟิ่งอิงใช้พลังปราณในการออกคำสั่ง แล้วขบวนก็ค่อยๆ เคลื่อนห่างออกไปเรื่อยๆ ผ่านประตูเมืองเป็นด่านแรก เมื่อพ้นประตูเมืองการเดินทางด้วยรถม้าก็ลำบากขึ้น เพราะเส้นทางขรุขระเต็มไปด้วยหลุมบ่อ นั่นเป็นเหตุผลหนึ่งที่ชิงหลินไม่ชอบการนั่งรถม้าไปยังคอกสัตว์ และการขี่ม้าก็ดีกว่าเป็นไหนๆ อากาศดีแบบนี้มัวแต่นั่งอุดอู้อยู่ในรถม้าก็น่าเสียดายแย่ ปล่อยให้เสี่ยวเอินกับแม่นั่งไปน่ะดีแล้ว
ผ่านมาได้ครึ่งทาง ทุกอย่างราบรื่นไร้ปัญหา เฟิ่งอิงขี่ม้าตีคู่หญิงสาว และอดชำเลืองมองอยู่บ่อยครั้งไม่ได้ แม้ชิงหลินจะรู้แต่ก็ทำเป็นเฉยเสีย
การเดินทางไปเรือนพสุธาต้องผ่านป่ารกทึบ ซึ่งมีเสียงเล่าลือว่ามีสัตว์ร้ายแฝงตัวอยู่ในป่าแห่งนี้ มีผู้คนมากมายหลงเข้าไปแล้วมิได้กลับออกมาอีกเลย บางครั้งก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนดังออกมาเป็นระยะๆ จนชาวบ้านขนานนามป่าแห่งนี้ว่า 'ป่าอาถรรพ์'
เฟิ่งอิงยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้หยุด เมื่อสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวจากแนวชายป่าอาถรรพ์ หน่วยพยัคฆ์ดำราวยื่สิบคนกระตุกม้าเบาๆ กระจายตัวรอบรถม้า มีห้าคนรวมเฟิ่งอิงล้อมรอบตัวหญิงสาวเอาไว้ ทุกอย่างช่างพร้อมเพรียงโดยมิต้องเอ่ยคำ การกระทำของพวกเขาทำเอาชิงหลินนึกกลัวขึ้นมาจับใจ
"ราวหกสิบคนขอรับหัวหน้า" หนึ่งในหน่วยคุ้มกันซึ่งสายตาดีกว่าคนอื่นกระซิบบอก
เฟิ่งอิงพยักหน้าก่อนจะเหลือบมองคุณหนูคราหนึ่ง การต่อสู้ครั้งนี้ท่าจะตึงมือเสียแล้ว
การต่อสู้หนึ่งต่อสามเป็นเรื่องง่ายสำหรับหน่วยพยัคฆ์ดำ เพียงแต่ครั้งนี้พวกเขามีสิ่งสำคัญที่ต้องปกป้องด้วยชีวิตอยู่ในมือ
ชิงหลินพยายามเก็บสีหน้าหวาดกลัวไว้ไม่ให้พวกเขาเห็นอย่างสุดกำลัง เพราะเกรงว่าจะทำให้พวกเขาเป็นห่วงยิ่งขึ้น
"ปกป้องคุณหนูด้วยชีวิต!" เฟิ่งอิงออกคำสั่งทันทีเมื่อศัตรูเริ่มโจมตีด้วยธนู
ลูกธนูหลายสิบดอกพุ่งเข้ามาอย่างแม่นยำ ส่วนใหญ่ถูกปัดป้องไว้ได้ด้วยดาบ ชิงหลินนิ่งอึ้งทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ตะลึงมองเหตุการณ์ตรงหน้า ลูกธนูที่ปล่อยออกมาจากชายป่า บางส่วนพุ่งโดนรถม้าบ้าง ตกพื้นบ้าง แต่น่าแปลกที่คนและขบวนของนางกลับไม่โดนลูกธนูเลย
"จับเป็นผู้หญิงคนนั้น ส่วนที่เหลือฆ่าให้หมด!" เสียงของชายชุดดำร่างใหญ่หนาที่ปิดบังใบหน้าตะโกนสั่งลูกน้องเสียงดัง ก่อนจะควบม้าพุ่งเข้าหากลุ่มของชิงหลิน โดยมีร่างชายฉกรรจ์ชุดดำวิ่งเฮตามหลังมาติดๆ ในมือพรั่งพร้อมด้วยดาบยาว ดวงตาของพวกมันเต็มไปด้วยความกระหายอยากจะฆ่า
หญิงสาวถูกล้อมรอบด้วยหน่วยคุ้มกันฝีมือดี แต่ก็อดหวั่นใจไม่ได้ เมื่อเห็นกำลังพลที่มากกว่าของอีกฝ่าย ต่างฝ่ายผลัดกันรุกผลัดกันรับ ราวกับนางอยู่กลางสนามรบ เริ่มมีคนบาดเจ็บล้มตายเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เลือดสาดกระจายเต็มพื้นจนนางทนดูไม่ไหวต้องหลับตาปี๋ ถึงอย่างนั้นก็ยังได้ยินเสียงดาบกระทบกันสลับกับเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด
'ไม่ไหวแล้ว...ใครก็ได้ช่วยด้วย!' นางตะโกนร้องในใจ มือที่จับสายบังเหียนม้าเริ่มสั่นขึ้นเรื่อยๆ จนเจ้าไป๋เสวี่ยรับรู้ถึงความกลัวของสตรีที่นั่งอยู่บนหลังมันได้
ฮี้ๆๆ
มันร้องออกมาพร้อมกับยกขาหน้าตะกุยอากาศ ก่อนจะพุ่งออกไปราวพายุ มุ่งเข้าป่าอาถรรพ์อย่างรวดเร็วโดยมิมีผู้ใดได้ทัดทาน
เฟิ่งอิงตกใจกระทุ้งสีข้างม้าจะตามไป แต่ถูกเจ้าพวกชุดดำขวางไว้ เขากัดฟันกรอดด้วยความเดือดดาล ฟาดฟันดาบใส่พวกมันไม่ยั้ง จนพวกมันถอยร่นไม่เป็นท่า ด้วยนึกหวาดกลัวสายตาของชายคนนี้ จนไม่กล้าเข้ามาต่อกร ขณะที่กำลังจดๆ จ้องๆ กันอยู่ จึงเป็นโอกาสให้เจ้าตัวหัวหน้าที่รออยู่ก่อนแล้วควบม้าเข้ามา พร้อมกับพุ่งหอกเหล็กในมือเข้าใส่หมายจะสังหารเฟิ่งอิง
"หัวหน้าระวัง!"
เสียงร้องเตือนทำให้เฟิ่งอิงเงยหน้าขึ้น ก่อนจะเห็นบางสิ่งแหวกอากาศพุ่งตรงมาที่ตน ด้วยสัญชาตญาณเฟิ่งอิงเอนหลังแนบไปกับหลังม้าอย่างรวดเร็ว ทำให้หอกพุ่งผ่านไปอย่างหวุดหวิด ทว่าทันใดนั้นเอง...
ฉัวะ!
"หัวหน้า!" หนึ่งในหน่วยพยัคฆ์ดำที่เพิ่งบั่นคอเจ้าโจรชุดดำรายหนึ่งจนหัวขาดกระเด็นในดาบเดียว รีบควบม้าเข้ามาช่วยหัวหน้าที่พลาดท่าหลงกลความเจ้าเล่ห์ของเจ้าหัวหน้าโจรชั่ว
"ระยำ! อึกๆ" มันสบถได้เพียงคำเดียวก็กระอักเลือดคำโตออกมา เมื่อถูกดาบคมกริบแทงตัดขั้วหัวใจจนดาบทะลุหลัง มันตกจากหลังม้าร่วงสู่พื้นทันทีที่เฟิ่งอิงชักดาบออก พวกลิ่วล้อพอเห็นว่าหัวหน้าของตนถูกสังหารต่างก็พากันวิ่งหนีเอาตัวรอด มิได้ใสใจร่างไร้วิญญาณของพวกพ้องเลย
"หัวหน้า ท่านเป็นอย่างไรบ้าง" หนึ่งในหน่วยพยัคฆ์ดำผู้เป็นเจ้าของเสียงที่ร้องเตือนเอ่ยถาม
"แค่ถากๆ เท่านั้น" เฟิ่งอิงตอบอย่างไม่ใส่ใจ พลางปลดผ้าคาดเอวมาพันแผลที่ต้นแขนไว้ ก่อนจะสำรวจคนที่เหลือ
"ตายสาม บาดเจ็บแปด ส่วนสาวใช้ทั้งสองปลอดภัยดี เพียงแต่ยังตื่นตระหนกอยู่ขอรับ" เสียงหนึ่งในหน่วยพยัคฆ์ดำรายงาน
"นำศพพี่น้องทุกคน ผู้ที่บาดเจ็บ และคนอื่นไปยังเรือนพสุธา ปาเฉิน จงรีบไปแจ้งนายท่านโดยด่วน ปาฉี เจ้าไปแจ้งคนของเราที่เรือนพสุธาให้นำกำลังเสริมมาช่วย ที่เหลือให้คอยเฝ้าระวังจนกว่าคนของเราจะตามมาสมทบ ข้าจะเข้าป่าอาถรรพ์ไปตามหาคุณหนู!" เฟิ่งอิงประกาศกร้าว
"หัวหน้า ท่านบาดเจ็บอยู่ กลับเรือนพสุธารักษาบาดแผลเถอะ รอกำลังเสริมมาถึงแล้วค่อยออกตามหาคุณหนูมิดีกว่าหรือขอรับ" ปาเฉียน รองหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำคัดค้าน
"หลบไปปาเฉียน อย่าให้ข้าต้องใช้กำลังกับเจ้า!" เฟิ่งอิงกดเสียงต่ำ ดวงตาเรียวดุวาวโรจน์จ้องจนปาเฉียนสะดุ้งวาบ
"หากท่านต้องการจะไปให้ได้จริงๆ เช่นนั้นจงลงมือเถิด ข้ายินดีตายด้วยน้ำมือท่าน" แม้จะกลัวแต่ปาเฉียนก็ยังเลือกที่จะเสี่ยง
"หัวหน้า / หัวหน้า / หัวหน้า"
เสียงร้องเรียกของพี่น้องคนอื่นในหน่วยทำให้เฟิ่งอิงที่กำลังร้อนรุ่มใจเย็นลงหลายส่วน ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าแรงๆ เพื่อระงับโทสะ
"เจ้าสองคนคอยเฝ้าทางที่คุณหนูเข้าไปเอาไว้ เผื่อคุณหนูกลับออกมา ที่เหลือเคลื่อนขบวนเดินทางต่อได้" สั่งการเสร็จสรรพเฟิ่งอิงก็มองไปทางป่าอาถรรพ์แวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมากระทุ้งสีข้างม้าให้เดินทางต่อไป
ผ่านไปราวสองเค่อนับตั้งแต่ขบวนของเฟิ่งอิงและขบวนรถม้าที่ไร้ซึ่งคุณหนูจากไป บุรุษรูปงามในชุดอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มควบม้าเหงื่อโลหิตสีน้ำหมึกมาด้วยความเร็ว ก่อนจะกระตุกรั้งบังเหียนให้มันหยุดตรงบริเวณที่เกิดการต่อสู้ ดวงตาคมทรงเสน่ห์มองศพที่กระจัดกระจายหลายสิบศพด้วยสายตาว่างเปล่า
หนึ่งในสองคนที่หลบอยู่บนต้นไม้กระโดดลงมาเมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนเป็นใคร
"แม่ทัพมู่!"
ลึกเข้ามาในป่าอาถรรพ์
เจ้าไป๋เสวี่ยเปลี่ยนจากวิ่งควบเต็มฝีเท้าก็เป็นวิ่งเหยาะๆ ทว่าพอลึกเข้ามาก็เปลี่ยนเป็นเดินเยื้องย่างอย่างระมัดระวัง หญิงสาวที่นั่งอยู่บนหลังมันมองไปรอบๆ ตัว สภาพของป่าอาถรรพ์ไม่ต่างจากยุคที่นางจากมานัก เพียงแต่ต้นไม้ในป่าแห่งนี้มีขนาดใหญ่โตมหึมาห้าคนโอบขึ้นไป ลำต้นสูงเสียดฟ้า แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมพื้นดิน แสงสว่างส่องลงมาได้เพียงน้อยนิด จนหลงคิดว่าเป็นเวลากลางคืน ทั้งที่ความจริงยังเป็นช่วงกลางวัน
หญิงสาวปีนลงจากหลังเจ้าไป๋เสวี่ย พยายามเงี่ยหูฟังเมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติที่ควรมีเวลาเดินป่า นางเคยเดินป่าหลายครั้งในยุคที่จากมา ล่าสุดก็ไปเดินป่าเพื่อส่องสัตว์ที่มากินโป่งเพิ่มธาตุอาหารที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง จังหวัดอุทัยธานี สิ่งที่ต้องมีในป่านอกจากต้นไม้ใบหญ้าและแหล่งน้ำแล้ว สิ่งที่ขาดไม่ได้คือต้องมีสัตว์ป่า แต่ที่นี่เงียบเชียบราวกับป่าช้า แม้แต่เสียงนกร้องก็ยังไม่มี
ไม่ทันขาดคำ หนึ่งคนหนึ่งม้าก็พลันชะงักเมื่อได้ยินเสียงร้องของสัตว์ชนิดหนึ่งดังอยู่ไม่ไกลจากจุดที่ทั้งคู่อยู่เท่าไรนัก
"เฮ้! เจ้ามนุษย์ เจ้าจะไปที่ใดกัน"
ชิงหลินปรายตามอง ไม่ค่อยชอบใจกับคำพูดของเจ้าม้าตัวนี้ 'เออ! เป็นมนุษย์แล้วจะทำไมล่ะ'
"ข้าจะไปดูว่าเป็นเสียงอะไร" เท้าสะเอวตอบมันเป็นภาษาม้า
พอมันรู้ว่านางพูดภาษาม้าได้ มันก็จ้อไม่หยุด แต่พอเข้ามาในป่าอาถรรพ์ จู่ๆ มันก็เงียบไปเสียเฉยๆ ทำให้นางแปลกใจไม่น้อย
"เชิญเจ้าไปคนเดียวเถิด ข้าจะรออยู่ตรงนี้" มันร้องบอกหลังจากที่เงียบไปพักใหญ่
"ทำไม? เอ๋? หรือว่าเจ้ากลัว" หญิงสาวยิ้มเยาะ ตากลมโตมองมันอย่างเย้ยหยัน
"ม้าศึกเช่นข้าไม่เคยกลัวสิ่งใด" มันยื่นหน้าเข้ามาใกล้พร้อมกับพ่นน้ำลายใส่หน้าผู้ที่สบประมาทมัน
"แหวะ! เจ้าม้าบ้า ทำอะไรของเจ้าเนี่ย! เหม็น..."
เจ้าไป๋เสวี่ยร้องฮี้ๆ อย่างชอบใจ ผงกหัวขึ้นลงอย่างน่าหมั่นไส้
"ตกลงจะไปหรือไม่ไป...เลือกมา" ชิงหลินถามด้วยน้ำเสียงสะบัดห้วนเพราะความไม่พอใจ
"แน่นอนว่าข้าไป"
คำตอบของมันทำเอานางลอบยิ้มอย่างพอใจที่หลอกล่อเจ้าม้าปากดีได้
หลังจากตกลงกันได้แล้ว ร่างเล็กก็ค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้าอย่างแผ่วเบา โดยมีเจ้าม้าสีขาวปลอดเดินตามหลังมาอย่างมิค่อยเต็มใจนัก มันรู้ด้วยสัญชาตญาณว่ามีสิ่งอันตรายอยู่ในป่าแห่งนี้ ที่มันและสัตว์อื่นๆ ต่างหวาดกลัว ทั้งยังไม่กล้าต่อกรด้วย
"โฮกกกก" เสียงร้องชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เมื่อแหวกกิ่งไม้หนาที่ขวางทางออกไป ชิงหลินถึงกับชะงัก ตาโตเป็นไข่ห่าน ปากอ้าค้างเมื่อได้เห็นสิ่งมีชีวิตตรงหน้า...เสือโคร่งขาวขนาดเท่าช้างโตเต็มวัยสองตัว ตัวหนึ่งนอนราบกับพื้นส่งเสียงคำรามเป็นระยะๆ อีกตัวยืนคลอเคลียคำรามเสียงต่ำอยู่ข้างๆ
"จะ...เจ้าม้า...หนีกันเถอะ" พอได้สติชิงหลินก็กระซิบบอกเจ้าม้าเป็นภาษาม้า แต่พอหันกลับมาก็พบแต่ความว่างเปล่า
"เจ้ามนุษย์...ข้าอยู่นี่" เสียงร้องตอบเบาๆ ทำเอาร่างเล็กชะงัก
นางคิดถึงสำนวนหนึ่งขึ้นมาได้ 'อย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจม้า!' ก็เพราะเจ้าม้าที่อวดตัวว่าเป็นม้าศึกกลับทิ้งนางไปหลบอยู่หลังต้นไม้โน่น!
มัวแต่หันไปขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกับเจ้าม้าขี้ขลาดจนขาดความระมัดระวัง ไม่รับรู้เลยว่าเหนือขึ้นไปมีเงาใหญ่มหึมากำลังจ้องอยู่ พร้อมกับน้ำเหนียวๆ ที่หยดลงมาถูกไหล่ น้ำที่ทั้งเหนียวและเหม็นเรียกความสนใจให้นางต้องเงยหน้าขึ้นมอง สิ่งที่เห็นทำเอานางตัวแข็งทื่อประหนึ่งถูกแช่แข็ง ลมหายใจสะดุด ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง จ้องตาสีเทาของมันด้วยความตื่นตระหนก น้ำลายของเจ้าเสือยักษ์ยังคงหยดลงมาไม่หยุด มีบ้างที่หยดลงบนหน้านางพอดีโดยที่นางไม่อาจหลบเลี่ยงได้ ชั่วพริบตาที่คิดว่าต้องตายแน่แล้ว นางจึงหลับตาลงอย่างยอมรับชะตากรรม ทว่า...
แผล็บๆๆ
"เอ๋าๆๆ"
เสียงครางทำเอาเจ้าไป๋เสวี่ยต้องชะโงกหัวขาวๆ ออกมาดู เมื่อเห็นภาพตรงหน้ามันถึงกับเอียงคอมองด้วยความสงสัย ภาพที่ปรากฏในดวงตาสีดำเล็กๆ ของมันคือ เจ้าเสือโคร่งขาวตัวใหญ่ยักษ์ที่มีกลิ่นอายแปลกๆ ตัวหนึ่งกำลังเลียเจ้ามนุษย์ไม่หยุด ทั้งยังส่งเสียงครางเอ๋าๆ คล้ายเวลาที่มันต้องการเอาใจมนุษย์ที่มันชื่นชอบ มันก็จะทำเยี่ยงเจ้าเสือขาวเช่นกัน
ชิงหลินมัวแต่ตื่นตะลึง จึงโดนมันเลียเสียจนเนื้อตัวเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลาย เมื่อเห็นว่ามันดูเชื่องดีจึงลองยื่นมือไปจะสัมผัสมัน แล้วก็ต้องหดมือกลับเมื่อมันจ้องมา นางตั้งสติแล้วลองยื่นมือที่สั่นนิดๆ ออกไปอีกครั้ง ก่อนจะวางแหมะลงตรงขาใหญ่ขนาดเท่าตัวนางที่ปกคลุมด้วยขนสีขาวคาดดำแล้วลูบอย่างแผ่วเบา เจ้าเสือยักษ์คล้ายจะพอใจ มันล้มตัวลงนอนครางเบาๆ ยกขาหน้าที่มีอุ้งเท้าขนาดมหึมารวบร่างเล็กเข้ามาใกล้ๆ บริเวณลำคอของมันคล้ายจะกอด ทำเอานางยิ้มออก ความกลัวคลายลงไปหลายส่วน
แต่แล้วก็มีเสียงร้องครางดังขึ้นจากทิศทางที่เจ้าเสือยักษ์จากมา เสียงร้องนั้นทำเอาร่างใหญ่ยักษ์ชะงักแล้วเดินไปยังทิศทางนั้นทันที ทิ้งร่างเล็กให้ยืนมองด้วยความสงสัยก่อนจะตัดสินใจเดินตามไป โดยมีเจ้าไป๋เสวี่ยตามมาห่างๆ
"ท่านกล้าทิ้งข้าที่กำลังจะคลอดได้อย่างไร"
"โธ่ๆๆ ไม่ใช่เช่นที่เจ้าคิดนะ ข้าเห็นผู้บุกรุกต่างหากเล่า"
"อ้อ! นั่นคงเป็นผู้บุกรุกสินะ หนึ่งมนุษย์กับหนึ่งม้า"
"ใช่แล้วที่รัก"
สิ่งที่เห็นทำเอาร่างเล็กโดนแช่แข็งอีกครั้ง นางมองเสือยักษ์สองตัวโต้ตอบกันไปมา ตอนแรกเพราะความกลัวจึงไม่ทันได้สังเกตว่า เสือยักษ์อีกตัวเป็นเพศเมียท้องแก่ใกล้คลอด แต่พอรู้สึกตัวจึงส่งเสียงออกไป
"ถ้าเจ้าอยากให้ข้าช่วย ก็บอกได้เลยนะ"
เสียงของนางทำเจ้าเสือยักษ์ทั้งสองชะงัก เอียงหัวอันใหญ่โตมามอง
"ก็คิดอยู่ว่าเจ้าไม่ธรรมดา แต่ไม่คิดว่าจะเจ้าเข้าใจภาษาของเรา" เสือยักษ์เพศผู้ร้องขึ้น
"คลอดกลางป่าแบบนี้ ข้าว่าไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ แถวนี้มีถ้ำไหม" นางยิ้มแล้วร้องถามเมื่อได้ยินเสียงครืนๆ คล้ายฝนจะตก
"มี อยู่ใกล้ๆ นี่แหละ ความจริงตั้งใจจะไปที่นั่นอยู่แล้ว เพียงแต่ที่รักของข้าเกิดเจ็บท้องกะทันหันเลยหยุดพักอยู่ตรงนี้ แล้วก็ได้พบเจ้านี่แหละ" เสือยักษ์เพศผู้ว่า
"งั้นก็รีบไปกันเถอะ"
มันเดินเคียงคู่กับที่รักของมัน โดยมีมนุษย์น้อยขี่เจ้าม้าสีขาวปลอดตามไปติดๆ
ราวห้านาทีหนึ่งคนกับสัตว์สามตัวก็เข้ามาอยู่ในถ้ำเรียบร้อย ชิงหลินอยากเข้าไปช่วยทำคลอดแต่ถูกห้ามไว้ จึงได้แต่ชะเง้อคอมองเข้าไปในถ้ำด้วยความตื่นเต้นระคนเป็นห่วง ยามที่ได้ยินเสียงมันร้องอย่างเจ็บปวด นานทีเดียวกว่าเสียงร้องนั้นจะหยุดลง เล่นเอาหนึ่งคนกับสัตว์อีกสองตัวถอนหายใจแรงด้วยความโล่งใจ
"ขอต้อนรับสู่โลกใบนี้ เจ้าตัวเล็กทั้งสาม" หญิงสาวยิ้มอย่างอ่อนโยน ลูกเสือพิมพ์เดียวกับพ่อแม่ของมันกำลังดิ้นไปมาอย่างนึกเอ็นดู มีตัวหนึ่งร้องแง้วๆ คล้ายแมว แม้ขนาดตัวจะใหญ่เกินหน้าเกินตาลูกเสือทั่วไปถึงสิบเท่าก็ตาม
"จริงสิ ข้ามีเรื่องสงสัย เหตุใดเจ้าจึงไม่ทำอันตรายข้า"
นางสงสัยจริงๆ ว่ากันตามหลักแล้วมนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่สัตว์ทั้งหลายต่างหวั่นเกรงและเกลียดยิ่งนัก
"เพราะเจ้ามีสัญลักษณ์ซึ่งเป็นตัวแทนของเจ้าแห่งสัตว์อยู่อย่างไรเล่า" เจ้าเสือยักษ์ที่นั่งอยู่ข้างที่รักของมันเฉลย
"สัญลักษณ์? สัญลักษณ์อะไร"
"เจ้ามังกรคือราชาของพวกเรา และเจ้าก็มีมัน"
"มังกร? เจ้าหมายถึงรอยสักมังกรบินสีฟ้าที่หลังของข้าน่ะหรือ" มันผงกหัวลงครั้งหนึ่ง
"ถ้าเจ้าอยากกระจ่างในเรื่องนี้ ไปถามคนผู้นั้นดูสิ...คนที่มอบมันให้แก่เจ้า" มันรีบตัดบทเมื่อเห็นนางตั้งท่าจะถามต่อ
"เจ้ารีบออกไปเถิด มีบุรุษผู้หนึ่งกำลังตามหาเจ้า เรื่องราวที่เกิดขึ้นในป่านี้อย่าได้แพร่งพรายแก่ผู้ใดเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นเจ้าจะไม่ได้พบพวกข้าอีก"
หลังสิ้นเสียงนั้นชิงหลินไม่รู้ตัวเลยว่าออกมาจากถ้ำตอนไหน พอหันกลับไปดู ถ้ำนั้นก็หายไปแล้ว ขณะที่นางกำลังงงก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
"หลินเอ๋อร์!"
"ท่าน...แม่ทัพ?"


## ตอนที่ 11 ค้างคืนในป่าอาถรรพ์

'มาได้ไงเนี่ย' ชิงหลินตะลึงมองบุรุษรูปงาม รู้สึกตัวอีกทีเขาก็มายืนอยู่ตรงหน้านางเสียแล้ว
"เจ้า...เป็นเช่นไรบ้าง" เสียงทุ้มห้าวเจือความห่วงใยเข้มข้นถามขึ้น ทำเอาร่างเล็กเผยอปาก กะพริบตาปริบๆ มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ ผมที่มักรวบเก็บเรียบร้อยยามนี้หลุดลุ่ย หายใจหอบถี่ อาภรณ์สีน้ำเงินเข้มชุ่มไปด้วยเหงื่อผสมกลิ่นกายของบุรุษ ทำให้ร่างเล็กใจเต้นแรง นัยน์ตาพร่าไปชั่วขณะ
"เจ้า...เป็นอย่างไร" มู่หลิ่งเหวินค้อมศีรษะได้รูปลงเสมอใบหน้าคู่หมาย จนดวงตาคมทรงเสน่ห์ประสานกับตากลมโตที่ล้อมรอบด้วยแพขนตาหนางอนงามราวกับพระจันทร์เสี้ยว และเพราะความใกล้ชิดที่เกินงามของเขา ทำเอาร่างเล็กตกใจจนถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว
"...เจ้า!" มู่หลิ่งเหวินขบกรามแน่น ทั้งเสียใจและเสียหน้าไปพร้อมกันเมื่อคู่หมายตัวดีถอยหลังหนี ทำอย่างกับตนเป็นปีศาจร้ายที่น่ารังเกียจ
"เอ่อ...ท่านมาได้อย่างไร" เมื่อเห็นเขาตีหน้ายักษ์ใส่ นางจึงรีบเปลี่ยนประเด็นทันที
มู่หลิ่งเหวินไม่ตอบคำถามของนาง แต่แค่นเสียงฮึในลำคอ สะบัดชายเสื้อพร้อมกับหันไปทางอื่น สองแขนยกขึ้นกอดอกด้วยความขุ่นเคือง
ชิงหลินเลยเลือกที่จะเงียบตาม ใช้สายตาสำรวจด้านหลังของเขา 'อืม...หุ่นดีจริงๆ ไหล่กว้างผึ่งผาย หลังตรง เอวสอบ น่าจะสูงสักร้อยเก้าสิบได้'
"เจ้า...แอบมองข้าอยู่?" มู่หลิ่งเหวินรู้ว่าถูกจ้องอยู่ จึงแกล้งหมุนกลับมาอย่างรวดเร็วจนนางหลบไม่ทัน ดวงตาคมทรงเสน่ห์หรี่ลงเล็กน้อยอย่างขบขัน
"ขะ...ข้าเปล่า" นางรีบปฏิเสธแบบไม่เต็มเสียงนัก ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำและงอง้ำ ในที่สุดสะบัดหน้าหนีไปทางอื่น เพื่อปกปิดความน่าอายของตนที่เผลอจ้องใบหน้าหล่อเหลานั้น
"จริงหรือ" มู่หลิ่งเหวินอมยิ้ม ทอดสายตาคมทรงเสน่ห์มองใบหน้าด้านข้างของนาง ที่บัดนี้แดงก่ำราวกับผลอิงเถาด้วยสายตาอ่อนโยน จนหลงลืมจุดประสงค์ของการเข้ามายังป่าอาถรรพ์แห่งนี้ไปชั่วขณะ
คราวนี้นับเป็นครั้งแรกที่ได้พบนาง นับแต่แยกจากนางที่งานชมบุปผาในจวนเสนาบดีหานครั้งนั้น ทำให้แม่ทัพหนุ่มตระหนักถึงการมีตัวตนของนางขึ้นมาหรืออาจจะก่อนหน้านั้น ช่างน่าขันนัก ถ้าผู้ใดล่วงรู้คงถูกหัวเราะเยาะเป็นแน่ มีหรือลักลอบเข้าไปเรือนผู้อื่นในยามวิกาลเพียงเพื่อแอบดูคู่หมายของตน ทำตัวราวกับโจรเด็ดบุปผา บังคับจุมพิตโดยที่นางไม่ยินยอมพร้อมใจ แอบหนีงานหลายครั้งเพียงแค่อยากเห็นหน้า เห็นนางพูดคุยกับบุรุษอื่นก็พาลหงุดหงิดไม่ชอบใจ เหล่านี้ใช่รักหรือไม่ เขาเองก็ไม่แน่ใจ แต่สิ่งหนึ่งที่มั่นใจคือเขาจะไม่ยอมเสียนางให้บุรุษอื่นเด็ดขาด
"จะ...จริงสิเจ้าคะ" ชิงหลินตอบโดยไม่มองหน้าเขา ทำให้มู่หลิ่งเหวินอดใจที่จะเย้านางอีกไม่ได้
"เจ้า..กำลังพูดกับข้าอยู่หรือ"
ชิงหลินหันขวับมาหาเขา ใบหน้าจิ้มลิ้มตอนนี้ทั้งแดงก่ำด้วยความอาย และขุ่นเคืองที่โดนแหย่ไม่เลิก "ในป่านี้ก็มีแค่ท่านกับข้า ถ้าไม่พูดกับท่าน แล้วจะให้ข้าพูดกับใครเล่าเจ้าคะ!"
"อ้อ! เช่นนั้นเองหรือ ข้าหลงนึกว่าเจ้ากำลังพูดคุยกับต้นไม้ใบหญ้าอยู่เสียอีก หึๆ"
"ท่าน!...ท่านนี่มัน...ฮึ่ย! นี่แน่ะ!" นางเงื้อมือน้อยๆ ทุบไปที่ต้นแขนเขาแรงๆ อย่างอดใจไม่ไหว
"อึก!..." เสียงร้องอึกของเขาทำให้ร่างเล็กงุนงงก่อนจะตกใจ เมื่อเห็นเขายกมือขึ้นกุมบริเวณที่นางทุบ
"ท่านบาดเจ็บหรือ"
มู่หลิ่งเหวินมองคู่หมายที่ลืมตัวถลาเข้ามายืนใกล้ๆ จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ตนชื่นชอบและปรารถนาอยากครอบครองแต่เพียงผู้เดียว "แผลเล็กน้อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่"
"ข้าขอดูแผลหน่อยเจ้าค่ะ ปล่อยทิ้งไว้จะพานอักเสบเอาได้" นางกล่าวพร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคมทรงเสน่ห์ที่ก้มมองอยู่ก่อนแล้วก็อดใจเต้นไม่ได้ ต้องรีบหลบมองหน้าอกเขาแทน
มู่หลิ่งเหวินไม่ได้กล่าวอันใด ทำเพียงนั่งลงก่อนจะพิงต้นไม้ใหญ่ ก่อนจะคลายผ้าคาดเอวออกให้หลวม แล้วจึงค่อยๆ ดึงรั้งอาภรณ์ทุกอย่างออกอย่างเชื่องช้า ช้าเสียจนอีกฝ่ายหงุดหงิดทนไม่ไหวต้องเข้ามาช่วยเขาถอดชุด
เพียงไม่นานร่างเปลือยท่อนบนของบุรุษที่งดงามเหนือคำบรรยายก็ปรากฏแก่สายตาของชิงหลิน เรือนร่างที่สมบูรณ์แบบช่างน่าหลงใหลยิ่งจนนางไม่อาจละสายตาไปได้โดยง่าย แม้จะเคยผ่านตามาบ้างในยุคที่จากมา แต่ก็ไม่เคยเห็นใครหุ่นดีอย่างนี้มาก่อน ดูสิ หนึ่ง...สอง...สาม...สี่...ห้า...หก...หกลูก ชิงหลินลอบกลืนน้ำลาย อยากจะยื่นมือออกไปสัมผัสแต่ก็ต้องหักห้ามใจ กลัวจะโดนกล่าวหาว่าเป็นพวกโรคจิต
"เจ้าจะช่วยดูแผลให้ข้า? หรือจะจ้องหน้าอกข้ากันแน่" มู่หลิ่งเหวินเย้าแหย่นางด้วยสีหน้าเรียบเฉยออกจะติดเย็นชาเล็กน้อย ทั้งที่รู้สึกคันยิบๆ และแฝงด้วยความพอใจอยู่สองส่วน ที่เห็นนางตะลึงมองแผ่นอกของตนอย่างโง่งม
"ขะ...ข้าเปล่าจ้องสักหน่อย" หญิงสาวรีบปฏิเสธแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น
"อ้อ เป็นข้าเองที่เข้าใจผิด? หึๆ"
ถ้อยคำนั้นทำเอาความอดทนของนางขาดผึง มือน้อยกระหน่ำตีไปที่หน้าอกเขาหลายทีด้วยความโมโหแกมหมั่นไส้ และเพื่อจะกลบเกลื่อนความจริง แต่มีหรือที่แม่ทัพหนุ่มจะยอมถูกกระทำฝ่ายเดียว
"วะ...ว้าย ท่านจะทำอะไร" ชิงหลินตกใจจนอุทานออกมาเสียงดัง เมื่อจู่ๆ ร่างก็ลอยหวือไปนั่งอยู่บนตักของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว
มู่หลิ่งเหวินยกมุมปากยิ้ม มองใบหน้าตื่นตระหนกและแดงเรื่อที่ห่างเพียงหนึ่งฝ่ามือด้วยสายตาอ่อนโยน เมื่อได้สูดดมกลิ่นหอมละมุนจากกายสาว ก็ยิ่งช่วยให้ร่างกายที่เครียดเกร็งผ่อนคลายลงราวกับได้ดื่มโอสถชั้นดี จนเผลอกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้นเพื่อสูดดมความหอมละมุนละไมให้ถนัดถนี่
"อ๊ะ..." ร้องออกมาได้คำเดียว เอวเล็กก็ถูกดึงเข้าไปหาจนจมูกและริมฝีปากอวบอิ่มสัมผัสกับร่างท่อนบนที่เปลือยอย่างจัง และวินาทีถัดมาก็ถูกเขาผลักออกทั้งที่นางยังนั่งอยู่บนตักของเขา
"จะนั่งอีกนานหรือไม่" เสียงทุ้มเอ่ยถาม
"เอ๊ะ?" 'เขาเป็นคนเริ่ม ทำไมพูดยังกับว่าเราเป็นฝ่ายไปยั่วเขา อยากจะบ้าตาย'
ชิงหลินรีบลุกออกมาและสวนกลับทันควัน "คะ...ใครอยากนั่งตักท่านกัน"
"อ้อ น่าเสียดาย" มู่หลิ่งเหวินยกยิ้มเล็กน้อย สายตาจับจ้องใบหน้าจิ้มลิ้มทุกการเคลื่อนไหว "เอาละๆ ข้าไม่แกล้งเจ้าแล้ว มาดูแผลให้ข้าเถิด ถ้าข้าป่วยขึ้นมา เจ้าต้องรับผิดชอบเข้าใจหรือไม่" เขายังพูดไม่ทันจบ นางก็รีบเข้ามาดูแผลให้เขาทันที เห็นนางกระตือรือร้นมากเพียงนั้น หัวใจพยัคฆ์หนุ่มก็พลันเจ็บปวดจนต้องกุมไว้
'เจ้าเกลียดชังข้ามากถึงเพียงนี้เชียวหรือ' แม่ทัพหนุ่มถามนางในใจ
"บาดแผลนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร" นางเอ่ยถามเมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นอย่างไม่ใส่ใจนัก
"ปะทะกับโจรระหว่างเดินทางกลับมาเมืองหลวง" แม่ทัพหนุ่มจำต้องปดนาง เพราะไม่อยากถูกนางหัวเราะเยาะ
ความจริงนั้นหรือ เมื่อภารกิจตามหาตัวองค์รัชทายาทเสร็จสิ้นลง แม่ทัพหนุ่มก็เดินทางมาที่คฤหาสน์สกุลชิง และเป็นเวลาเดียวกับที่หน่วยคุ้มกันเข้ามาแจ้งข่าวว่า ขบวนรถม้าของนางถูกปล้นระหว่างทาง และนางหายตัวไปในป่าอาถรรพ์ ทำให้แม่ทัพหนุ่มร้อนใจยิ่งนัก ผลุนผลันจะออกมาตามหานาง แต่ถูกจางมู่หลงห้ามไว้ จนเกิดการต่อสู้กันขึ้น แม่ทัพหนุ่มได้รับบาดเจ็บที่ต้นแขนขวา ส่วนจางมู่หลงกลับสลบเหมือดไม่ได้สติ
เมื่อชิงหยวนเห็นความตั้งใจจริงของแม่ทัพหนุ่ม จึงได้มอบยา อาหาร และน้ำดื่มให้นำติดตัวมาด้วย เพราะเดาว่า ถ้าได้พบนาง นางต้องหิวเป็นแน่ ส่วนชิงหยวนนั้นจะรีบตามมาให้เร็วที่สุด
ครืน...ครืน...ครืน...
เสียงฟ้าร้องดึงสติของมู่หลิ่งเหวินให้กลับมา แม่ทัพหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สำรวจรอบๆ บริเวณอย่างระมัดระวัง
"หาที่หลบฝนก่อนเถิด" เขากล่าวขึ้นและนางก็เห็นดีด้วย เพราะคิดว่าถ้าออกจากป่าตอนนี้อาจต้องเจอฝนซึ่งจะทำให้หลงทางได้ง่าย
"ข้าคิดว่าใกล้ๆ นี้น่าจะมีถ้ำเจ้าค่ะ" หญิงสาวเอ่ยขึ้นคล้ายเดาสุ่ม ทั้งที่ได้ยินเสียงกระซิบอนุญาตจากเจ้าเสือยักษ์ว่าให้ใช้ถ้ำได้
"ไปเถิด" มู่หลิ่งเหวินมิได้ซักถามอันใด มือหนึ่งจูงเจ้าไป๋เสวี่ย อีกมือก็เกาะกุมมือนางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย แม้นางจะพยายามขัดขืนตลอดก็ตาม
ขณะเดียวกัน ด้านนอกชายป่าอาถรรพ์ราวครึ่งชั่วยาม ภายหลังมู่หลิ่งเหวินเข้าไปในป่าอาถรรพ์แล้ว เฟิ่งอิงก็ยืนกระวนกระวาย ดวงตาเรียวดุจับจ้องผืนป่าเบื้องหน้าสลับกับเส้นทางฝั่งเมืองหลวงคล้ายรอบางสิ่งบางอย่าง เพียงครึ่งเค่อก็ปรากฏกลุ่มคนควบม้ามาด้วยความเร็วมุ่งหน้ามาทางนี้ ก่อนจะหยุดลงเบื้องหน้าของเฟิ่งอิง
"นายท่าน จะเข้าไปเลยหรือไม่ขอรับ" เฟิ่งอิงรีบเข้ามาถามชิงหยวน
ชิงหยวนกระโดดลงจากหลังม้า ตามมาด้วยหน่วยคุ้มกันมากกว่าร้อยคน ซึ่งบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่านางมีความสำคัญต่อสกุลชิงมากเพียงใด
"เจ้าใจเย็นก่อน และไม่ต้องกล่าวโทษตัวเองไป" ชิงหยวนกล่าวเตือนสติผู้คุ้มกันคนสนิท แม้ตนจะเป็นห่วงบุตรสาวเพียงใด แต่ความหุนหันพลันแล่นก็ไม่ได้ช่วยให้การตามหาตัวบุตรสาวเร็วขึ้น รังแต่จะทำให้ล่าช้าเสียมากกว่า
"ขอรับ" เฟิ่งอิงตอบรับเสียงเบาหวิว ใบหน้าคมเข้มยังคงเรียบเฉยและเย็นชาเช่นเดิม แต่ในดวงตาสีน้ำหมึกกลับมีระลอกคลื่นความห่วงใยชัดเจน จนชิงหยวนอดเป็นห่วงเสียไม่ได้
'ขออย่าให้เป็นอย่างที่ข้าคิดเลยเฟิ่งอิง'
"นายท่าน ดูท่าจะแย่แล้วขอรับ" หน่วยคุ้มกันคนหนึ่งรีบเข้ามารายงาน
"มีอันใดหรือ" ชิงหยวนเอ่ยถาม
"เมฆตั้งเค้า ดูท่าฝนคงตกเร็วๆ นี้แน่ขอรับ"
ราวครึ่งเค่อ ทั้งสองก็พบถ้ำ มู่หลิ่งเหวินถึงกับหรี่ตามองนางคล้ายสงสัยระคนทึ่ง ที่ดูเหมือนนางจะเดาสุ่มได้แม่นยำอย่างกับตาเห็น และที่ตามหลังทั้งสองมาติดๆ คือฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างหนัก
แม่ทัพหนุ่มเดินนำหน้าและจับมือคู่หมายไว้เช่นเดิม ดวงตาคมทรงเสน่ห์กวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง มือที่ถือคบเพลิงเป็นทั้งแสงนำทางและอาวุธ ครั้นสำรวจเสร็จสิ้นจึงตระหนักได้ว่า ถ้ำนี้ออกจะพิเศษผิดจากที่ตนเคยพบเห็นมา ถ้ำส่วนใหญ่ควรมีถ้ำเล็กถ้ำน้อยอยู่ภายใน แต่ถ้ำนี้กลับคล้ายกระโจมขนาดยักษ์เสียมากกว่า ซ้ำยังไร้กลิ่นอันไม่พึงปรารถนา ช่างเป็นถ้ำที่แปลกนัก...
โครก...คราก...
"เสียงอันใดหรือ" มู่หลิ่งเหวินตีหน้าขรึมถาม หันไปรอบๆ คล้ายมองหาที่มาของเสียง ก่อนจะหันมาจ้องนางนิ่ง ดวงตาคมทรงเสน่ห์ทอประกายขบขัน เมื่อเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มแดงระเรื่อ
ฝ่ายชิงหลินรู้สึกอับอายจนพูดไม่ออก ได้แต่เบือนหน้าไปทางอื่น "เอ๊ะ! หมั่นโถว เนื้อแห้ง ท่านนำติดตัวมาด้วยหรือเจ้าคะ" นางเอ่ยถามเมื่อเขาหยิบยื่นอาหารมาให้
"ต้องขอบคุณบิดาเจ้า ที่มองได้ทะลุปรุโปร่งว่าเจ้าต้องหิวเป็นแน่"
"แล้วเหตุใด...ท่านพ่อจึงไม่มาพร้อมท่านล่ะเจ้าคะ" ชิงหลินเอ่ยถามก่อนจะลงมือกินหมั่นโถวไส้หมูลูกใหญ่อย่างเอร็ดอร่อย ส่วนเนื้อแห้งนางไม่กล้ากินเพราะไม่รู้ว่าเป็นเนื้ออะไร
"ข้าล่วงหน้ามาก่อน ส่วนบิดาเจ้าและคนอื่นๆ จะรีบตามมาภายหลัง" แม่ทัพหนุ่มส่งกระบอกน้ำดื่มให้นาง นางค้อมศีรษะขอบคุณแล้วเอ่ยถาม "แล้วจะเข้ามาได้หรือเจ้าคะ ฝนตกหนักขนาดนี้"
"เราคงต้องพักค้างแรมที่นี่ รอจนฟ้าสว่างค่อยออกเดินทาง" แม่ทัพหนุ่มตอบ
"เจ้าค่ะ" เมื่อไม่มีทางเลือก ดื้อแพ่งไปก็ไม่มีประโยชน์ อีกอย่าง ไม่รู้ทำไมนางถึงเชื่อใจเขา แม้เขาจะไว้ใจไม่ค่อยได้ก็เถอะ
"พักผ่อนเถิด ข้าจะอยู่เฝ้ายามเอง" เขาหันมากล่าวกับคู่หมาย ก่อนจะหันกลับมาโยนกิ่งไม้สุมไฟเพื่อไล่ความหนาว แม้จะเป็นฤดูใบไม้ผลิที่สภาพอากาศโดยทั่วไปเย็นสบาย แต่ถ้านอนไม่ห่มผ้าก็อาจทำให้ป่วยไข้ได้เช่นกัน
"ขอบคุณสำหรับเสื้อคลุมเจ้าค่ะ" หญิงสาวเอ่ยขอบคุณเขาเบาๆ ที่อุตส่าห์เสียสละเสื้อคลุมมาปูแทนเสื่อให้นอน เมื่อล้มตัวลงนอน นางก็อดที่จะชำเลืองมองเขาไม่ได้ ครั้นเห็นเขามองมาก็รีบตะแคงไปอีกด้านหนึ่งทันที จึงไม่ได้เห็นสีหน้ากับแววตารักใคร่ของเขาที่ทอดมองมาด้วยความอ่อนโยน
ล่วงเข้ายามจื่อ
"พ่อ...พ่อจ๋า อย่าไป...อย่าไป..." เสียงละเมอของร่างเล็กปลุกให้แม่ทัพหนุ่มที่นั่งหลับพิงก้อนหินใหญ่ข้างกองไฟตื่นขึ้น กองไฟที่ยังลุกโชนส่องสว่างให้เห็นร่างเล็กส่ายศีรษะไปมา สองมือเรียวไขว่คว้าอากาศ
ด้วยความสงสัยระคนเป็นห่วง มู่หลิ่งเหวินจึงลุกขึ้นมาย่อตัวลงนั่งข้างๆ ร่างเล็ก ยื่นมือไปคว้ามือเล็กนุ่มนิ่มที่ปัดป่ายอยู่กลางอากาศมากุมไว้ ก่อนจะตบหลังมือเพื่อปลอบโยน
เมื่อเห็นว่านางสงบลงแล้วจึงคิดจะชักมือกลับ แต่กลับถูกมือเล็กนุ่มนิ่มยึดจับเอาไว้แน่น ทั้งยังส่งเสียงงึมงำเบาๆ แม่ทัพหนุ่มถอนหายใจยาวก่อนจะตัดสินใจล้มตัวลงนอนข้างๆ นาง ยกศีรษะนางให้หนุนแขนแข็งแรงของตน
"อืม..." ร่างเล็กพลิกตัวเข้าหาเขาทันทีทั้งที่ยังหลับสนิท วาดแขนโอบกอดเขาที่คิดว่าเป็นหมอนข้าง พยายามดึงหมอนข้างเข้าหาตัวยังไม่พอ ยังเอาใบหน้าถูแผ่นอกของเขาไปมา โดยไม่ได้รับรู้เลยว่าสิ่งที่ทำไปทั้งหมดสร้างความปั่นป่วนให้เขารู้สึกร้อนรุ่มจนไม่อาจข่มใจให้หลับลงได้
จวบจนรุ่งสาง
"อืม...อุ่นจัง" ร่างเล็กพึมพำเบาๆ ด้วยสีหน้าเปี่ยมสุขทั้งที่ยังหลับตา
"เจ้า...ชอบกอดข้าขนาดนี้เชียวหรือ" เสียงทุ้มต่ำปลุกให้ร่างเล็กตื่นจากฝันหวาน
"เอ๊ะ ทำไม? ท่านมานอนตรงนี้" ชิงหลินผุดลุกขึ้นนั่งอย่างงุนงง ตามด้วยแม่ทัพหนุ่มที่เลิกคิ้วมองด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์
"ท่านแม่ทัพ!" หญิงสาวเรียกเขาเสียงดังเมื่อเห็นเขาไม่ตอบ ซ้ำยังทำไม่รู้ไม่ชี้
"พี่เหวิน ถ้าเจ้ายังขืนเรียกข้าเช่นนั้นอีกทีละก็..." แม่ทัพหนุ่มพูดพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้นาง สบตาก่อนจะหลุบมองริมฝีปากอวบอิ่มที่รู้ดีว่าหวานเพียงใดอย่างหลงใหล
"กะ...ก็ได้ พี่เหวิน พอใจหรือยังเจ้าคะ"
มู่หลิ่งเหวินผละออกห่างอย่างพอใจ ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูงบิดตัวไปมาคลายความปวดเมื่อยจากการเป็นหมอนข้างให้นางนอนกอดทั้งคืน
เมื่อจัดการล้างหน้าล้างตาและกินอาหารที่ยังเหลืออยู่อีกเล็กน้อยจนเสร็จ จึงพากันออกจากถ้ำ สภาพป่าอาถรรพ์หลังพายุฝนทำให้รู้สึกสดชื่นยิ่ง แต่แสงสว่างจากสุริยายังคงถูกบดบังด้วยต้นไม้ใหญ่ ไม่ต่างจากยามโพล้เพล้
ชิงหลินจำต้องนั่งม้าตัวเดียวกับเขา เพราะเขาฝากเจ้าทาเสว่ไว้กับหน่วยคุ้มกันที่เฝ้าอยู่แนวชายป่าอาถรรพ์ นางขอนั่งซ้อนหลัง แต่เขาไม่ยินยอม อ้างเหตุผลว่ากลัวนางตกบ้าง เผื่อมีอันตรายจากด้านหลังบ้าง จนนางรำคาญ ต้องจำใจนั่งข้างหน้า เหมือนถูกเขาโอบกอดกลายๆ ไม่พอ ยังเอาหน้ามาคลอเคลียข้างหูจนนางจั๊กจี้ขนลุกไปทั้งตัว
"คุณหนู! คุณหนู! ท่านแม่ทัพ! อยู่แถวนี้หรือไม่ขอรับ ถ้าอยู่ได้โปรดขานรับด้วย" เมื่อออกเดินทางได้ราวหนึ่งเค่อ ทั้งสองก็ได้ยินเสียงตะโกนร้องเรียกแว่วมาแต่ไกล
วูบ...ฟึ่บ!
มู่หลิ่งเหวินกระชับดาบที่เอวทันทีเมื่อรู้สึกได้ถึงอันตราย ผู้ใดกันที่สามารถกดดันได้ถึงเพียงนี้ เขารั้งบังเหียนม้าให้หยุดเดิน ดวงตาคมทรงเสน่ห์เพ่งมองบริเวณที่รู้สึกได้ถึงอันตรายอย่างไม่เกรงกลัว แต่พอบุรุษผู้นั้นปรากฏตัว...
"เฟิ่งอิง!" ร่างเล็กที่นั่งบนหลังม้าร้องเรียกอย่างดีใจพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ และทำท่าจะลงจากหลังม้า ทว่ากลับถูกแม่ทัพหนุ่มโอบเอวไว้
"เอ๊ะ พี่เหวิน ท่านจับข้าไว้ทำไมกัน ปล่อยข้านะเจ้าคะ" นางพยายามง้างมือเหล็กของเขาออกอย่างเอาเป็นเอาตาย
"ฮึ่ม" แม่ทัพหนุ่มฉุนเฉียวยิ่งนัก นางเป็นคู่หมายของเขา เหตุใดจึงส่งยิ้มหวานให้บุรุษอื่นเช่นนี้
"เอ่อ...คุณหนู ท่านปลอดภัย ข้าก็พอใจแล้ว นายท่านกำลังรอท่านอยู่ รีบไปเถอะขอรับ" เฟิ่งอิงรายงานจบ ก็มีชายฉกรรจ์มากมายหลายสิบชีวิตปรากฏตัวขึ้น
"หลินเอ๋อร์..." เสียงคุ้นหูเรียกร่างเล็กที่ก้มหน้าง้างมือชะงัก ก่อนจะยิ้มกว้างด้วยความดีใจอีกครั้ง
"ท่านพ่อ!"
คราวนี้เขายอมปล่อยนางแต่โดยดี ชิงหลินพยายามจะปีนลงจากหลังม้า แต่เขากลับส่งสายตาห้ามไว้ จึงยอมให้เขาอุ้มนางลงจากหลังเจ้าไป๋เสวี่ยอย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าไร
"โอ ดี ดียิ่งนักที่เจ้าปลอดภัย รีบออกไปจากที่นี่กันเถิด เรื่องอื่นค่อยว่ากัน" ชิงหยวนลูบศีรษะบุตรีสองสามครั้ง เฟิ่งอิงจึงออกคำสั่งให้ถอนกำลัง
ชิงหยวนเดินเคียงคู่มากับมู่หลิ่งเหวิน ตามมาด้วยเฟิ่งอิงที่อาสาจูงเจ้าไป๋เสวี่ยให้คุณหนูที่นั่งอยู่บนหลังมัน ปิดท้ายด้วยหน่วยคุ้มกันที่คอยระวังหลังหลายสิบคน ราวสองเค่อทุกชีวิตก็ออกจากป่าอาถรรพ์ได้อย่างปลอดภัย ท่ามกลางความโล่งใจของทุกคน ซ้ำยังสยบคำสาปลงได้อย่างราบคาบ
เรือนพสุธา คอกสัตว์สกุลชิง
"ขอบใจหลานชายที่ช่วยดูแลหลินเอ๋อร์" ชิงหยวนเอ่ยขึ้นหลังมื้ออาหารกลางวันผ่านไป คล้ายว่าเขามิได้ใส่ใจในการออกตามหาบุตรี เหตุเป็นเพราะฝนเจ้ากรรมที่เทกระหน่ำลงมาราวกับพายุ ทำให้ต้องยกเลิกและกลับมาตั้งหลักที่เรือนพสุธ าซึ่งอยู่ห่างจากป่าอาถรรพ์ราวยี่สิบลี้เท่านั้น ฟ้ายังไม่ทันสางก็รีบเร่งออกเดินทางทันที แต่นั่นก็ยังช้ากว่าเฟิ่งอิงที่ล่วงหน้าไปก่อน
"เป็นสิ่งที่ข้าควรทำอยู่แล้วขอรับ" มู่หลิ่งเหวินวางถ้วยชาลง ตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"นั่นสินะ เห็นหลินเอ๋อร์บอกว่าหลานชายรู้เรื่องนั้นแล้ว?"
มือที่ถือถ้วยชาชะงัก หลายปีมานี้เป็นนางเองมิใช่หรือที่พยายามยื้อไว้ไม่ยอมยกเลิกการเป็นคู่หมาย ทั้งที่เขาก็พยายามทุกวิถีทางหวังให้นางเปลี่ยนใจ แล้วเหตุใดพอเขารับรู้ถึงการมีตัวตนของนาง สนใจนางขึ้นมา นางกลับเอ่ยปากขอยกเลิกการเป็นคู่หมายนี้เสีย แล้วเขาควรทำเช่นไรดีเล่า จะยอมปล่อยนางไปหรือ ไม่มีวัน!
"ลุงรู้ดี ที่ผ่านมาหลานชายต้องลำบากเพราะนางมามาก ไม่เคยถือสาหาความนาง เรื่องนี้ลุงเองยังระลึกอยู่เสมอในความใจกว้างของหลานชาย" ชิงหยวนเห็นแม่ทัพหนุ่มนั่งนิ่ง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก็รู้ได้ในทันทีว่าทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไปแล้ว เขาจึงกล่าวอย่างช้าๆ คล้ายคนที่กำลังจะยกภูเขาออกจากอก
"เมื่อนางกล่าวขอยกเลิกเอง ตอนแรกลุงกับป้าทั้งตกใจและแปลกใจ ไม่อยากเชื่อว่านางจะตัดใจจากหลานชายได้ แต่สุดท้ายก็เห็นดีด้วย คนเราควรมีความรักให้แก่กัน ชีวิตคู่จึงจะสมบูรณ์และมีความสุข...อยู่กันยืดยาว หลานชายเห็นด้วยหรือไม่" ชิงหยวนแกล้งถามแม่ทัพหนุ่มที่หน้าดำคล้ำลงทุกที แม้จะรู้สึกสงสารอยู่บ้าง แต่ในใจลึกๆ ก็อดที่จะสะใจไม่ได้เมื่อตระหนักถึงสีหน้าเจ็บปวดและน้ำตาของบุตรี ที่ต้องเสียใจเพราะการกระทำของอีกฝ่ายมานานหลายปี
"และที่สำคัญ เมื่อตบแต่งกันไป ต่อให้มีตำแหน่งเป็นถึงฮูหยินใหญ่ หากไม่เป็นที่โปรดปรานของสามี...จะมีค่าอันใด ต้องอยู่อย่างอดสูทุกข์ตรมจนตายเช่นนั้นหรือ หากต้องเป็นเช่นนั้น สู้ตัดไฟเสียแต่ต้นลมน่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับสองฝ่าย หลานชายลองกลับไปคิดดู ลุงเชื่อมั่นและพร้อมที่จะสนับสนุนการตัดสินใจของเจ้า" ชิงหยวนลุกขึ้นตบบ่าแม่ทัพหนุ่มเบาๆ ก่อนจะขอตัว ปล่อยให้แม่ทัพหนุ่มได้คิดทบทวนความรู้สึกของตน
เมื่อชิงหลินมาถึง เสี่ยวเอินและบ่าวในเรือน รวมถึงคนงานในคอกสัตว์ ต่างก็มายืนรอรับท่านพ่อและนางอย่างพร้อมเพรียง สีหน้าทุกคนดูปลาบปลื้มยินดี บางคนถอนหายใจอย่างโล่งอกที่นางปลอดภัย จากนั้นเสี่ยวเอินก็พานางไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและพักผ่อนเล็กน้อย แล้วจึงไปกินอาหารกลางวันร่วมกับท่านพ่อและคู่หมาย
ที่คอกเจ้าไป๋เสวี่ย
"นี่เจ้ามนุษย์...เหตุใดจึงทำหน้าน่าเกลียดเช่นนั้นเล่า" ม้าหนุ่มเอ่ยถามไปพลางเคี้ยวหญ้าไปพลาง
"เฮ้อ ข้ากำลังสงสัยอยู่น่ะสิ"
"สงสัยอันใดหรือ" มันถามต่อ
"ก็เรื่องที่ข้าเกือบตายมาสองครั้งสองครานี่ไงเล่า" ใช่ นางอยากรู้ พยายามนึกก็นึกไม่ออกว่ามูลเหตุจูงใจในการลอบสังหารนางคืออะไร แม้ครั้งแรกจะติดใจสงสัยหานหนิงอัน แล้วครั้งล่าสุดนี่เล่า เฮ้อ ยิ่งคิดก็ยิ่งกลุ้ม
"คุณหนู...ท่านมาทำอันใดที่นี่"
"โอ๊ะ! เฟิ่งอิง มาเงียบๆ ข้าตกใจหมดเลย" ชิงหลินต่อว่าเขา
"ขออภัยขอรับคุณหนู" เขาค้อมศีรษะให้นาง
"ไม่เป็นไร จริงสิ ได้ยินว่าท่านบาดเจ็บ เป็นเช่นไรบ้าง" หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เพราะที่เขาบาดเจ็บส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะปกป้องนาง
"ขอบคุณคุณหนู ข้าไม่เป็นไรขอรับ" เฟิ่งอิงตอบเสียงแผ่วเบา ดวงตาคมเรียวดุเหลือบมองนางแวบหนึ่งก่อนจะหลุบลงมองพื้น
ทันใดนั้นเอง!
"วะ...ว้าย" ความซุ่มซ่ามของนางนำมาซึ่งบาดแผลทุกครั้ง ทว่าครั้งนี้กลับมีพระเอกขี่ม้าขาวเข้ามาช่วย
ใช่...ต้องเป็นเฟิ่งอิงอยู่แล้วเพราะเขาอยู่ใกล้ที่สุด
"คุณหนู..." เฟิ่งอิงคว้าร่างเล็กบอบบางที่สะดุดบางสิ่งจนเซถลาหน้าเกือบคะมำไว้ได้อย่างรวดเร็วด้วยแขนแข็งแรงเพียงข้างเดียว ร่างเล็กๆ ของนางก็โผเข้าสู่อ้อมอกกำยำอย่างง่ายดาย
"นั่นเจ้าทำอันใด?!"


## ตอนที่ 12 ภารกิจสุดหิน?

"ท่านพ่อ / นายท่าน!" ทั้งสองร้องออกมาพร้อมกัน ก่อนที่เฟิ่งอิงจะผละออกจากร่างเล็กอย่างรวดเร็ว ดวงตาเรียวดุมีความกังวล
"ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ข้าซุ่มซ่ามไปหน่อย ดีที่เฟิ่งอิงช่วยไว้เจ้าค่ะ" ชิงหลินเดินเข้าไปเกาะแขนบิดา พร้อมกับส่งยิ้มหวานออดอ้อน
"เจ้านี่นะ ความซุ่มซ่ามของเจ้าทำให้พ่อชักไม่แน่ใจเสียแล้ว" ชิงหยวนตบหลังมือที่เกาะแขนตนเบาๆ ด้วยสีหน้าหนักใจ
"ไม่แน่ใจ? เรื่องอะไรหรือเจ้าคะ"
"ว่าตกลงพ่อมีบุตรสาวหรือบุตรชายกันแน่อย่างไรเล่า ฮ่าๆๆ"
ชิงหลินถึงกับทำหน้างอง้ำแก้มป่องใส่บิดา โดยมีเฟิ่งอิงอมยิ้มอยู่ข้างหลังนาง
"ท่านพ่อมาหาลูกด้วยตนเองเช่นนี้...มีเรื่องด่วนหรือเจ้าคะ"
ชิงหยวนชะงักมองบุตรีนิ่ง ก่อนจะหันไปสั่งอีกคนเสียงเข้ม "เฟิ่งอิง เพิ่มกำลังคุ้มกันเรือนพสุธา อย่าได้หละหลวมเด็ดขาด หากคนไม่พอ ให้เรียกหน่วยเสริมจากคฤหาสน์สกุลชิงมา"
"ขอรับนายท่าน" เฟิ่งอิงประสานมือรับคำสั่ง ก่อนไปยังไม่วายเหลือบมองนางอีกครั้ง และไม่อาจรอดพ้นสายตาคมอันชาญฉลาดของชิงหยวน ซึ่งเห็นความเปลี่ยนแปลงของหัวหน้าหน่วยคุ้มกันคนสนิทที่ติดตามรับใช้ตนมานานร่วมสิบปี บุรุษหนุ่มผู้เงียบขรึม พูดน้อย สีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก มิเคยหวั่นไหวกับสตรีนางใด แม้ชิงหยวนจะเคยแนะนำสาวงามให้ แต่กลับปฏิเสธเสียงแข็งต่อหน้าสาวงามเหล่านั้น โดยไม่ไว้หน้าผู้ใด สุดท้ายผู้เป็นนายจึงยอมเลิกราไม่เจ้ากี้เจ้าการเรื่องนี้อีก
ครั้งที่ชิงหยวนออกคำสั่งให้มาเป็นคนคุ้มกันบุตรสาว เดิมทีคาดว่าคงถูกปฏิเสธเป็นแน่ ด้วยชายหนุ่มไม่ค่อยชื่นชอบในตัวบุตรีของตน แต่ผิดคาด ชายหนุ่มกลับตอบรับทันทีโดยไร้ท่าทีอิดออด สร้างความกังขาให้เขายิ่งนัก
"ท่านพ่อ...ท่านพ่อ?" ชิงหลินเขย่าแขนบิดา
"หือ? อันใดหรือหลินเอ๋อร์" ชิงหยวนยิ้มให้บุตรสาว
"ไม่ใช่ท่านพ่อมีธุระกับลูกหรอกหรือเจ้าคะ"
"อ้อ ใช่ๆ พ่ออยากจะถามเรื่องคู่หมายของเจ้า..."
ยามจื่อ คอกเจ้าไป๋เสวี่ย
ชิงหลินยังคงผวาตื่นเพราะฝันร้ายเช่นเดิม จึงเลือกมาหาเจ้าม้าปากเสียแทนเก๋งริมสระบัวเหมือนอย่างเคย แต่คราวนี้นอกจากฝันร้ายที่ติดตามมาจากยุคที่จากมาแล้ว ยังมีเรื่องของคู่หมายด้วย
"เรื่องคู่หมายของลูก? ทำไมหรือเจ้าคะ"
"ถ้าเกิดฝ่ายนั้นปฏิเสธเรื่องการยกเลิกการเป็นคู่หมายนี้ เจ้าจะทำอย่างไร"
"คิกๆ จะเป็นไปได้อย่างไรกันท่านพ่อ ที่ผ่านมาล้วนเป็นท่านแม่ทัพเองที่อยากยกเลิกสัญญานี้" แค่นเสียงฮึในลำคอ เย้ยหยันกับความหน้าหนาของชิงหลินที่คอยตามตื้อผู้ชายคนนี้ จะเป็นจะตายเพราะผู้ชายคนนี้ ทั้งที่เขาไม่เคยสนใจ เท่านั้นยังไม่พอ ยังพยายามยัดเยียดชายอื่นให้ชิงหลิน หวังให้นางเปลี่ยนใจ ช่างเป็นผู้ชายที่ร้ายกาจนัก!
แต่คำพูดของบิดาทำให้นางอดคิดมากไม่ได้ เมื่อนึกถึงเรื่องต่างๆ ที่ผ่านมา ท่าทีที่เปลี่ยนไปรวมถึงการกระทำของเขาในช่วงนี้ มันทำให้นางอดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่าเขาน่าจะมีใจให้ร่างนี้บ้างแล้ว หากเป็นเช่นนั้นจริงนางควรทำอย่างไร ให้โอกาสหรือตัดสัมพันธ์
"ข้านึกแล้ว หากออกมาเวลานี้ ข้าต้องได้พบเจ้า" เสียงทุ้มกังวานดังมาจากข้างหลัง ทำให้ร่างเล็กที่กำลังใจลอยสะดุ้งโหยง
พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา
"ท่านแม่ทัพ...เอ๊ย...พี่เหวิน" ชิงหลินรีบเปลี่ยนคำเรียกทันควัน
"ฝันร้ายอีกแล้วหรือ" ร่างสูงเดินมาหยุดตรงหน้าลูกแมวน้อย เอ่ยถามด้วยเสียงอ่อนโยน
"ท่านทราบได้อย่างไรว่าข้านอนไม่หลับเพราะฝันร้าย" หญิงสาวเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย
"เมื่อคืนวานในถ้ำ เป็นเจ้าเองที่บอกให้ข้ารู้" แม่ทัพหนุ่มยืนตรงพลางเอามือไพล่หลัง หลุบตามองลูกแมวน้อยที่เงยหน้ามองตน นางขมวดคิ้วเรียวเข้าหากันและเผยอริมฝีปากอวบอิ่มเล็กน้อย
"...?"
"อย่าทำท่าทางเช่นนี้กับบุรุษอื่นเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่" แม่ทัพหนุ่มเชยคางนางพลางกระซิบเสียงแหบพร่า
"ฮึ! ข้าจะทำอะไรก็เป็นเรื่องของข้า ไม่เกี่ยวกับท่าน"
"ไม่เกี่ยว? ฮึ เจ้ายังเป็นคู่หมายของข้าอยู่...หรือมิใช่" แม่ทัพหนุ่มหัวเราะเสียงขื่น คำพูดของนางคล้ายเข็มนับพันนับหมื่นเล่มทิ่มแทงตรงกลางใจจนรู้สึกปวดแปลบไปทั่ว
"คู่หมาย...ที่กำลังจะกลายเป็นแค่คนรู้จัก นับเป็นอะไรได้" ชิงหลินโต้กลับอย่างไม่ลดละ
"เจ้า...เกลียดข้ามากเลยหรือ" เสียงแหบพร่าที่เต็มไปด้วยเจ็บปวดกล่าวออกมาช้าๆ แบบเน้นทุกคำหลังจากที่นิ่งไปนาน
"เป็นท่านที่เกลียดข้ามาตลอด ไมใช่ข้า!" หญิงสาวหันมาเผชิญหน้ากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว
"ไม่ใช่! ข้าไม่ได้เกลียดเจ้า เพียงแต่ข้าเห็นเจ้าเป็นน้องสาวมาโดยตลอด จนกระทั่ง...ข้า...เอ่อ...ความจริง...กับเจ้า..." แม่ทัพหนุ่มบีบต้นแขนเล็ก เอ่ยวาจาติดๆ ขัดๆ ไม่สมกับเป็นแม่ทัพใหญ่ ดวงตาคมทรงเสน่ห์ฉายแววเจ็บปวดระคนสำนึกผิดในสิ่งที่กระทำผ่านมา
"คุณหนู ท่านมาอยู่ที่นี่เอง ข้าตามหาท่านซะทั่วเลยเจ้าค่ะ" เสียงขัดของเสี่ยวเอินทำให้แม่ทัพหนุ่มรีบปล่อยมือ ถอยเท้าออกมาก้าวหนึ่ง
"เจ้าควรรู้ ข้าขอปฏิเสธสิ่งที่เจ้าเคยกล่าวกับข้าไว้" พูดทิ้งท้าย ก่อนจะเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ชิงหลินยืนหน้านิ่วคิ้วขมวด เพราะไม่เข้าใจว่าเขาพูดถึงเรื่องใด
"คุณหนู รีบกลับเรือนเถิดเจ้าค่ะ อากาศเย็นนัก เดี๋ยวจะป่วยไข้เอาได้"
นางพลันได้สติจึงเดินนำสาวใช้กลับเรือน
ช่วงหลังยามเฉินที่โต๊ะอาหาร
ชิงหยวนนั่งตรงกลาง บุตรสาวนั่งทางซ้าย มู่หลิ่งเหวินนั่งตรงข้ามนาง นับแต่ชิงหลินเดินเข้ามาเหมือนนางจะตกอยู่ในสายตาแม่ทัพหนุ่มตลอดเวลา ชิงหยวนเห็นแล้วก็อดที่จะยินดีไม่ได้ "อะแฮ่ม! หลานชายจะกลับจวนเลยหรือ"
"ขอรับ ยังมีเรื่องที่ข้าต้องสะสางอีกเล็กน้อย" มู่หลิ่งเหวินละสายตาจากคู่หมายหันมาตอบชิงหยวนด้วยความสุภาพ
"น่าเสียดาย เอาเถิด ว่างเมื่อไรก็มาได้ทุกเมื่อ ที่นี่ยินดีต้อนรับเสมอ"
"ขอบพระคุณขอรับ ข้าต้องมาที่นี่บ่อยๆ แน่" ตอบแล้วก็หันกลับมามองคู่หมายดังเดิม
"หลินเอ๋อร์ ไปส่งพี่เหวินของเจ้าสิ" ชิงหยวนบอกบุตรี ทำให้แม่ทัพหนุ่มอมยิ้มชอบใจ นึกขอบคุณในความช่วยเหลือครั้งนี้ของผู้อาวุโส
"เชิญเจ้าค่ะพี่เหวิน"
รอยยิ้มที่ควรเรียกว่าแสยะยิ้มจะเหมาะกว่านั้น ทำเอาแม่ทัพหนุ่มนึกมันเขี้ยว อยากจะยื่นมือไปดึงแก้มนวลเล่นเสียให้ได้ "ดูแลร่างกายและหัวใจเจ้าไว้ให้ดี อย่าให้ผู้ใดแตะต้องหรือทำให้เจ้าหวั่นไหวได้ เพราะเจ้าเป็นผู้...เอ่อ...คู่หมายของข้า เข้าใจหรือไม่" มู่หลิ่งเหวินกำชับคู่หมายเสียงเข้ม
ความจริงอยากจะพูดว่าเจ้าเป็นผู้หญิงของข้า แต่เกรงว่านางจะปฏิเสธจึงไม่ได้กล่าวออกมา ทว่านางกลับสะบัดหน้าไม่รับปาก แม่ทัพหนุ่มเลยเชยคางมนให้หันมาทางตนแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้
"ขะ...เข้าใจแล้ว ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ" หญิงสาวรีบรับปาก สองมือยันอกเขาไว้มั่น มองซ้ายมองขวากลัวคนอื่นจะมาเห็น
'ถ้าไม่รับปากมีหวังโดนจูบอีกแหงๆ' นางคิดอย่างตื่นตระหนก
"หึๆ ดีมาก ลูกแมวน้อยของข้า ข้าไปละ" เขาลูบศีรษะนาง แล้วกระโดดขึ้นบนหลังเจ้าทาเสว่ โดยไม่ลืมมองนางทิ้งท้ายก่อนจะควบม้าจากไปอย่างรวดเร็วปานสายลม
"อ้าว เฟิ่งอิง มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร" ชิงหลินถามเมื่อหันกลับมาเห็นเขายืนมองอยู่
"นายท่านเชิญคุณหนูไปพบที่ห้องหนังสือขอรับ"
ชิงหลินทำท่าครุ่นคิด "ข้ารู้แล้ว ขอบใจนะ" ก่อนจะพยักหน้ารับรู้แล้วเดินตรงไปยังห้องหนังสือทันที
"ท่านพ่อ ลูกมาแล้วเจ้าค่ะ"
ชิงหยวนเงยหน้าจากสมุดบัญชี ลุกขึ้นกวักมือเรียกให้บุตรีมานั่งแทนที่ตน ร่างเล็กทำตามอย่างงงๆ แต่พอเห็นใบสั่งซื้อสินค้า
"ท่านพ่อ นี่มัน..." นางจับม้วนกระดาษสีเหลืองทองอย่างดีขึ้นมาอ่านทีละตัว ไล่สายตาผ่านตัวหนังสือที่งดงามอ่อนช้อยทว่าหนักแน่น ตรงมุมม้วนกระดาษมีรอยประทับตราลัญจกรสีแดงสด
"อาชาสวรรค์สีทองหนึ่งตัว สีดำหนึ่งตัว สีน้ำตาลไหม้หนึ่งตัว เสือขาวหนึ่งตัว นี่มันอะไรกันเจ้าคะ เหมือนแกล้งกันเลย"
ชิงหยวนไม่ได้บอกบุตรสาวถึงเบื้องหน้าเบื้องหลังของเรื่องนี้ เพราะไม่อยากเห็นนางต้องกังวลใจ นี่คงเป็นแผนการอันเจ้าเล่ห์ของเสนาบดีหานที่ต้องการเล่นงานสกุลชิงให้จมดิน การลอบสังหารบุตรีของตนทั้งสองครั้งซึ่งเป็นฝีมือของมันก็แค่ฉากบังหน้าเท่านั้น ความจริงคือต้องการลดทอนอำนาจของเสนาบดีมู่หลิ่งฟู่ต่างหาก
อาชาสวรรค์หรืออาชาหมื่นลี้เป็นม้าศึกรูปร่างกำยำ สูงใหญ่ ปราดเปรียว ผิดจากม้าศึกทั่วไป ในแคว้นฉีที่เคยพบเห็นมีน้อยมาก หนึ่งในนั้นคือเจ้าทาเสว่สีน้ำหมึกของแม่ทัพหนุ่ม ที่ได้รับพระราชทานจากองค์ฉีเฉินหลงฮ่องเต้ สีน้ำตาลไหม้ยังพอหาได้ แต่ที่ทำให้หนักใจก็คืออาชาสวรรค์สีทองและเสือขาวที่มิเคยเห็นมาก่อน เขาเคยได้ฟังจากผู้เฒ่าผู้แก่ว่าเป็นอาชาที่งดงาม เป็นอาชาเหนืออาชา ส่วนเสือขาวนั้นมั่นใจว่าในแคว้นฉีไม่มี
"ท่านพ่อ เราจะทำอย่างไรกันดีเจ้าคะ ไหนองค์รัชทายาทจะเสด็จมาด้วยพระองค์เองอีก"
"เรายังพอมีเวลา พ่อจะส่งข่าวให้แม่เจ้ามาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าที่นี่เพื่อรับรององค์รัชทายาท ส่วนพ่อจะออกเดินทางไปหาสหายที่เผ่าซงหนู เผื่อจะได้เบาะแสอันใดบ้าง" ใช่ หนึ่งเดือนเหมือนจะนาน ทว่าความจริงแค่เดินทางไปกลับก็กินเวลาเกือบครึ่งเดือนแล้ว นี่ถ้าไม่ใช่การกลั่นแกล้งก็ไม่รู้ว่าจะเรียกอะไรดี
"งานนี้ให้ลูกทำได้หรือไม่เจ้าคะ ลูกรับรองจะไม่ทำให้ท่านพ่อผิดหวัง" ชิงหลินขันอาสาทำงานนี้ด้วยความกระตือรือร้นหลังฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้
ชิงหยวนโบกมือพลางคัดค้านเสียงแข็ง "ไม่ได้! มันอันตรายเกินไป เอาไว้เจ้ามีประสบการณ์มากกว่านี้แล้วพ่อจะให้เจ้าทำ ดีหรือไม่"
"เฮ้อ! เช่นนั้นเชิญท่านพ่อมากับลูกหน่อยเถอะเจ้าค่ะ" ชิงหลินยิ้มค้างก่อนจะถอนหายใจออกมา เข้าไปดึงแขนบิดาแล้วพาไปยังสถานที่หนึ่งทันที
เช้าวันถัดมายามเฉิน
"หลินเอ๋อร์ เจ้าต้องระวังตัวให้มาก เชื่อฟังเฟิ่งอิง อย่าดื้ออย่าซน เจ้าเข้าใจหรือไม่" ชิงฮูหยินเอ่ยกำชับบุตรสาวราวกับเป็นเด็กเล็กๆ
"ท่านแม่ ลูกไม่ใช่เด็กแล้วนะ ลูกทราบแล้วเจ้าค่ะ" นางรับปากพลางสวมกอดมารดา
"นี่เป็นหน่วยคุ้มกันฝีมือดีที่สุดสี่คน รวมเฟิ่งอิงด้วยเป็นห้าคน พอแน่หรือหลินเอ๋อร์" ชิงหยวนเอ่ยถามบุตรีในคราบบุรุษ สวมชุดสีดำสนิทเช่นเดียวกับผู้ติดตาม พลางถอนหายใจเมื่อทราบว่าทั้งหกออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังป่าอาถรรพ์แทนที่จะไปเผ่าซงหนู
"ท่านพี่ ท่านยังไม่ได้บอกข้าเลย เหตุใดจึงอนุญาตให้ลูกไปทำงานเสี่ยงอันตรายโดยเอาสกุลชิงเป็นเดิมพันเช่นนี้" ชิงฮูหยินเอ่ยถามสามี
"ข้าว่ารอให้หลินเอ๋อร์กลับมาบอกเจ้าด้วยตัวเองดีหรือไม่" ชิงหยวนตอบยิ้มๆ
ชิงฮูหยินเห็นกิริยาไม่ทุกข์ร้อนของสามีแล้วจึงไม่เซ้าซี้ถามต่อ ได้แต่มองบุตรีที่จากไปด้วยสายตาเป็นห่วง
หน้าทางเข้าป่าอาถรรพ์
"เฟิ่งอิง ให้ทุกคนรออยู่ที่นี่ ข้าจะเข้าไปคนเดียว" ชิงหลินหันมาบอกเฟิ่งอิง
"ข้าขอปฏิเสธ คุณหนูโปรดเข้าใจด้วย" เฟิ่งอิงค้อมศีรษะเล็กน้อย
"เช่นนั้นให้ท่านตามไปได้ ส่วนคนอื่นให้รั้งอยู่ที่นี่ ถ้าไม่ตกลงข้าจะเข้าไปคนเดียว"
เมื่อเห็นอีกฝ่ายยืนกรานหนักแน่น เฟิ่งอิงจึงหันไปสั่งการให้ที่เหลือรั้งอยู่ที่นี่
หลังจากเข้ามาในป่าอาถรรพ์ ชิงหลินก็ลงมาจากหลังเจ้าไป๋เสวี่ยแล้วยืนหลับตานิ่ง เฟิ่งอิงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ดวงตาคมเรียวดุจับจ้องอยู่ที่นางด้วยความสงสัย สักพักก็เห็นนางลืมตาพลางพยักหน้าให้เดินตามโดยไม่กล่าวอะไร ความสงสัยจึงเพิ่มมากขึ้น ทันใดนั้นเฟิ่งอิงก็พลันรู้สึกได้ถึงพลังอำนาจขุมหนึ่งที่ทั้งรุนแรง อันตราย และแข็งแกร่งอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ชายหนุ่มกระชับดาบที่เอวเตรียมพร้อม สายตาสำรวจรอบๆ ตัวอย่างระแวดระวัง
"โฮก!"
"คุณหนู ระวัง!"
ร่างใหญ่รีบเอาตัวเข้ามาขวางหน้านางทันที แม้จะรู้ดีแก่ใจว่าตนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้าสัตว์ร่างใหญ่ยักษ์คล้ายเสือตัวนี้ แต่ด้วยภาระหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย แม้ต้องแลกด้วยชีวิต เขาจะไม่ยอมให้นางเป็นอะไรเด็ดขาด
ฝ่ายเจ้าเสือยักษ์ค่อยๆ เดินเข้ามาหาทั้งสองอย่างเชื่องช้า แต่ก็เต็มไปด้วยพลังคุกคามอย่างผู้ที่เหนือกว่า อุ้งเท้าขนาดใหญ่สามารถฉีกร่างสูงใหญ่ของเฟิ่งอิงให้ขาดได้ด้วยการตะปบเพียงครั้งเดียว เท้าที่ย่ำลงไปแต่ละครั้งปรากฏรอยเท้ายุบลงไปเหมือนหลุมขนาดใหญ่ สร้างความตื่นตะลึงและหวาดหวั่นให้แก่เฟิ่งอิงยิ่งนัก ด้วยมิเคยประสบพบเจออะไรเช่นนี้มาก่อน ชั่ววินาทีที่เฟิ่งอิงตัดสินใจจะกระโจนเข้าหามัน กลับถูกมือเล็กของหญิงสาวที่อยู่ข้างหลังดึงไว้ เขาจึงหันไปมองอย่างโง่งม
"คิกๆ เสือตัวนี้เป็นสหายของข้าเอง" ชิงหลินหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นเจ้าเสือยักษ์แกล้งคนของนาง
"สหายของคุณหนู?" เฟิ่งอิงทวนคำพูดของนาง
"ใช่ ขอโทษที่ข้าผิดสัญญา" ประโยคหลังหญิงสาวหันไปพูดกับเจ้าเสือยักษ์ นางเดินเข้าไปหามันที่นอนราบกับพื้นอยู่ตรงหน้า ก่อนจะยกเท้าข้างหนึ่งรวบร่างเล็กเข้าไปใกล้
"อ้อ เขาชื่อเฟิ่งอิง เป็นคนของข้าเอง" ชิงหลินสื่อสารกับมันด้วยภาษาเสือ
"ข้ารู้ และข้ายังรู้ว่าเจ้ามาหาข้าเพราะเหตุใด"
"แล้วท่านช่วยข้าได้หรือไม่" นางถามอย่างมีความหวัง
"เรื่องอาชาสวรรค์สีทองไม่ใช่ปัญหา แต่เรื่องเสือขาว เจ้าต้องไปตกลงกับที่รักของข้าเอง"
จริงสินะ เจ้าเสือยักษ์ก็เป็นเสือขาวนี่นา แถมยังเป็นเสือโคร่งขาวที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน
"ทำไมล่ะ ท่านไม่รู้ที่อยู่ของเสือขาวตัวอื่นหรอกหรือ"
"ตามมา แล้วเจ้าจะรู้เอง" เสือยักษ์นิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะลุกขึ้นเดินนำทาง
"คุณหนู" เฟิ่งอิงเข้ามายืนขวางทาง
ชิงหลินยิ้มน้อยๆ "ไม่เป็นไรหรอก" กล่าวปลอบเขาแล้วเดินตามเจ้าเสือยักษ์ไปโดยไม่ลังเล ขณะที่เฟิ่งอิงเดินจูงเจ้าไป๋เสวี่ยปิดท้าย ดวงตาเรียวดุมองไปรอบๆ อย่างไม่วางใจ
เพียงไม่นานก็ถึงที่หมาย ซึ่งก็คือถ้ำที่ชิงหลินกับแม่ทัพหนุ่มเคยพักเมื่อครั้งก่อน เป็นถ้ำที่ครอบครัวเสือยักษ์อาศัยอยู่ น่าจะเรียกว่าเนรมิตขึ้นเพื่ออยู่อาศัยมากกว่า ถ้ามันไม่เต็มใจ มนุษย์หน้าไหนก็ไม่สามารถเห็นมันและถ้ำนี้ได้
เมื่อเข้ามาในถ้ำ เฟิ่งอิงต้องตะลึงงันอีกครั้งเมื่อเห็นเสือยักษ์สีเดียวกันอีกตัวกำลังให้นมลูก นี่มันลูกเสือแน่หรือ?
"ที่รัก ข้าพานางมาแล้ว" มันเดินเข้าไปหาเสือยักษ์เพศเมียที่กำลังให้นมลูกทั้งสามตัว
"เมื่อเป็นลิขิตฟ้า ข้าก็ไม่อาจขัดขืนได้ เช่นนั้นเชิญเจ้าเลือกเอาเถิด" แม่เสือยักษ์นิ่งไปนาน ก่อนจะตัดสินใจกล่าวออกมา
"เลือก? เลือกอะไร" ชิงหลินย้อนถาม
"หนึ่งในสามของลูกข้า เป็นพยัคฆ์คู่บารมีของโอรสสวรรค์องค์ถัดไป ส่วนอาชาสวรรค์สีทองที่เจ้ากำลังตามหาอยู่ เป็นอาชาคู่บารมีของโอรสสวรรค์องค์ปัจจุบัน" พ่อเสือยักษ์อธิบายยืดยาว
"ถึงอย่างนั้นข้าก็ไม่เห็นด้วย สู้ให้เจ้าบอกแหล่งที่อยู่ของเสือตัวอื่นให้ข้า ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ ข้าก็ยินดีไป" นางเอ่ยคัดค้านเสียงแข็ง ด้วยไม่อยากพรากลูกจากอกพ่อแม่ ซ้ำมันยังไม่หย่านมเช่นนี้
"เฮ้อ นี่เป็นที่เดียวที่มีเสือเช่นพวกข้าอาศัยอยู่"
พอได้ฟังคำของแม่เสือยักษ์ ชิงหลินก็รู้สึกจนใจและหนักใจยิ่งนัก ตลอดเวลาเฟิ่งอิงนั่งเงียบ มิได้กล่าวอะไร มองเจ้าเสือยักษ์สลับกับสีหน้าเคร่งเครียดของคุณหนู คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ข้ากำลังฝันอยู่หรือ เหตุใดคุณหนูจึงทำเหมือนสื่อสารกับเจ้าเสือยักษ์นี้อยู่ หรือนี่คือเหตุผลที่นายท่านยินยอมให้คุณหนูทำงานนี้
"ขอบคุณท่านทั้งสองมาก ข้าให้สัญญาว่าจะดูแลลูกของท่านอย่างดีเจ้าค่ะ อ้อ ข้าขอถาม พวกท่านอายุเท่าไรหรือ" ชิงหลินรับน้ำใจจากการเสียสละอันยิ่งใหญ่ของทั้งสองด้วยความซาบซึ้งระคนเศร้าสร้อย แล้วจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง
"มากกว่าเจ้าสักร้อยเท่าเห็นจะได้ ฮ่าๆๆ" พ่อเสือยักษ์ตอบอย่างอารมณ์ดี
"โห! ถ้าอย่างนั้นข้าขอเรียกท่านทั้งสองว่าปู่เสือย่าเสือได้หรือไม่"
'อายุเป็นพันปีเลยหรือนี่'
"ตามใจเจ้า แล้วก็ไม่ต้องกังวล เมื่อพ้นจากป่าอาถรรพ์ลูกข้าจะมีขนาดเฉกเช่นเดียวกับลูกเสือปกติทั่วไป" เจ้าเสือยักษ์ที่เพิ่งเป็นปู่เสือหมาดๆ กล่าวราวกับอ่านใจได้ เพราะนางกำลังกลุ้มใจเรื่องนี้พอดี
"ขอบคุณปู่เสือกับย่าเสืออีกครั้ง บุญคุณครั้งนี้ข้าจะขอจดจำไปชั่วชีวิต ลาก่อนเจ้าค่ะ" ชิงหลินคุกเข่าโขกศีรษะให้ทั้งสองสามครั้งด้วยความซาบซึ้งใจ สร้างความพึงพอใจให้แก่เสือยักษ์ทั้งสองยิ่งนัก
เมื่อเอ่ยลาเสร็จก็เดินทางออกจากป่าอาถรรพ์ ซึ่งขากลับนี้มีสมาชิกใหม่เป็นเสือโคร่งขาวเพิ่มมาหนึ่งตัว และเมื่อพ้นป่าอาถรรพ์ ร่างของมันก็หดเล็กลงกลายเป็นลูกเสือโคร่งขาวที่มีขนาดเท่าแมวอายุไม่เกินห้าเดือน นางจึงอุ้มมันด้วยมือเพียงข้างเดียวได้อย่างสบายๆ
ที่ปากทางเข้าป่าอาถรรพ์ หน่วยคุ้มกันอีกสี่นายที่รออยู่อย่างใจจดใจจ่อพากันตื่นเต้นยินดีจนไม่อาจระงับอาการได้ เมื่อได้พบลูกเสือโคร่งขาวน่าเอ็นดูที่ไม่เคยปรากฏให้เห็นมาก่อนในแคว้นฉี ต่างก็มองนางสลับเจ้าสัตว์หน้าขนด้วยสายตาชื่นชม
หลังจากออกจากป่าอาถรรพ์พร้อมด้วยลูกเสือโคร่งขาว หนึ่งในสี่สัตว์หายาก ชิงหลินและผู้ติดตามทั้งห้าก็มุ่งหน้ากลับเรือนพสุธาทันที ภารกิจครั้งนี้ใช้เวลาไม่ถึงสามชั่วยาม สร้างความตื่นตะลึงพรึงเพริดให้แก่ทุกคน โดยเฉพาะชิงฮูหยินที่ไม่ค่อยเห็นด้วยตั้งแต่แรก
"เจ้าทำได้ดี สมกับเป็นลูกของพ่อ สมกับเป็นทายาทสกุลชิง ฮ่าๆๆ" ชิงหยวนหัวเราะเสียงดังลั่น
"ขอบคุณเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ลูกคิดว่าจะออกตามหาอาชาสวรรค์ทั้งสามเจ้าค่ะ" นางอยากให้งานนี้เสร็จสิ้นโดยเร็ว ด้วยทราบดีว่าการมีสิ่งล้ำค่าอยู่ในมือไม่ใช่เรื่องดี และอาจทำให้ครอบครัวนางตกอยู่ในอันตรายได้
"เจ้าได้แพร่งพรายเรื่องแหล่งที่อยู่กับผู้ใดบ้าง" ชิงหยวนถามเสียงเข้ม
"ไม่เจ้าค่ะ ลูกยังไม่ได้บอกใคร" นางส่ายหน้า
"ดี! เจ้าช่างรอบคอบนัก"
ชิงหลินยิ้มกว้างที่ได้รับคำชมหลายครั้ง
"นี่ก็ใกล้ค่ำแล้ว เจ้าไปพักผ่อนเถิด"
"หลินเอ๋อร์ เอาลูกเสือนั่นมาไว้ในกรงนี่ก่อนเถิด" ชิงฮูหยินที่นั่งเงียบมานานกล่าวกับบุตรสาว
"ไม่เจ้าค่ะท่านแม่ ลูกจะนำฟานฟานไปนอนกับลูกด้วย ขอตัวนะเจ้าคะ" ชิงหลินปฏิเสธเสียงหวาน ในอ้อมแขนมีลูกเสือโคร่งขาวที่ยอมให้นางเพียงคนเดียวสัมผัสและกอดมันได้หลับอยู่
"คุณหนู จะอาบน้ำเลยหรือไม่เจ้าคะ" เสี่ยวเอินที่เดินตามหลังมาเอ่ยถาม
"ก็ดีเหมือนกัน"
เพียงไม่นานหนึ่งคนกับสัตว์อีกหนึ่งตัวก็ลงไปอยู่ในถังน้ำอาบ ดูเหมือนเจ้าฟานฟานจะชื่นชอบน้ำอุ่นเป็นพิเศษ มันใช้เท้าตะกุยน้ำไปมา ร้องแง้วๆ คล้ายแมว ชิงหลินอมยิ้มให้ความน่ารักของมัน บางทีก็แกล้งวักน้ำใส่มัน หรือไม่ก็ดึงหางที่อยู่ในน้ำจนโดนมันตะปบเสียหลายทีด้วยความขุ่นเคือง ดีที่มันไม่กางกรงเล็บแหลมคมออกมาตอนที่ตะปบแขนนาง ไม่อย่างนั้นแขนนางอาจเป็นลายพร้อยไปแล้วก็ได้
"รูปมังกรบินสีฟ้าที่หลังของคุณหนูช่างงดงามนัก ข้าไม่เคยเห็นมังกรที่มีรูปลักษณ์เช่นนี้มาก่อนเลยเจ้าค่ะ" เสี่ยวเอินเอ่ยชม ขณะที่มือก็ขัดผิวให้คุณหนู ดวงตาเรียวเล็กมองรูปมังกรด้วยความหลงใหล
"อย่างนั้นหรือ ขอบใจ" ผู้เป็นคุณหนูกล่าวยิ้มๆ ก่อนจะหันหน้ามาถามคนที่ขัดหลังให้เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายชะงักไปไม่ขัดต่อ "มีอะไรหรือ"
"เอ่อ...มะ...ไม่มีอันใดเจ้าค่ะ" เสี่ยวเอินรีบปรับสีหน้าให้เหมือนเดิม ดวงตาเรียวเล็กเพ่งมองแผ่นหลังบอบบางของคุณหนูเขม็ง แต่ก็ไม่เห็นสิ่งผิดปกติอะไรอีก จึงคิดว่าตนตาฝาด
ปลายยามเฉินวันต่อมา
ขณะที่ชิงหลินและผู้ติดตามชุดเดิมกำลังจะออกเดินทาง
"นายท่าน...องครักษ์จากวังองค์รัชทายาทมาขอพบขอรับ" บ่าวคนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงาน
"หือ? รีบเชิญเข้ามาเร็วเข้า" ชิงหยวนสั่งด้วยสีหน้ากังวล
โถงรับรองแขกเรือนพสุธา
"ท่านองครักษ์มาถึงที่นี่ องค์รัชทายาทมีเรื่องอันใดจะรับสั่งหรือขอรับ" ชิงหยวนถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ
"องค์รัชทายาททรงทราบเรื่องเสือขาวแล้ว พระองค์พอพระทัยและชื่นชมยิ่งนัก มีพระประสงค์จะเลื่อนการเดินทางมาเป็นวันนี้ยามเซิน[1] จึงขอให้ท่านและบุตรีช่วยเตรียมการให้พร้อมด้วย" องครักษ์หนุ่มแจ้งแก่ชิงหยวน สายตาชำเลืองมองสตรีในคราบบุรุษซึ่งยืนอุ้มลูกสัตว์สีขาวคล้ายแมวอยู่ข้างๆ บิดาแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขอตัวเพื่อกลับไปรายงานองค์รัชทายาทถึงสิ่งที่ได้เห็นในวันนี้
"เฮ้อ เราคงต้องเลื่อนการเดินทางตามหาอาชาสวรรค์ออกไปก่อน" ชิงหยวนกล่าวกับบุตรี
"ไม่มีทางเลือกนี่เจ้าคะ แล้วแต่ท่านพ่อจะเห็นสมควรเจ้าค่ะ" ชิงหลินยิ้มน้อยๆ ยามกล่าว มือเรียวลูบขนเจ้าฟานฟานที่นอนหลับตานิ่งราวกับตุ๊กตาอยู่ในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยน
กว่าจะถึงยามเซิน ยังมีเวลาให้ชิงหลินแก้เบื่อด้วยการเขียนรูป เจ้าฟานฟานที่นางจัดท่าให้มันนอนกางแขนกางขาเกยคางอยู่บนหลังเจ้าไป๋เสวี่ยที่ยืนนิ่งๆ เป็นแบบให้อย่างเต็มใจ?
'ช่างเข้ากันจริงๆ ม้าสีขาวปลอดกับลูกเสือโคร่งขาว'
สมาธิในการเขียนรูปของนางถือว่าเป็นที่หนึ่งพอๆ กับการนอน ต่อให้มีคนมาตะโกนข้างหูหรือทำเสียงดังใกล้ๆ ก็ไม่สามารถรบกวนสมาธินางได้จนกว่านางจะหยุดเอง เมื่อใดที่นางวางดินสอหรืออุปกรณ์วาดรูป นั่นหมายถึงผลงานเสร็จสมบูรณ์แล้ว ครั้งนี้ก็เช่นกัน ชิงหลินใช้ดินสอถ่านไม้ที่คิดค้นขึ้นได้ด้วยความบังเอิญ นางร่างแบบก่อนจึงค่อยใส่รายละเอียด จนกระทั่ง...
"เฮ้อ เสร็จซะที" หญิงสาวยิ้มพอใจกับผลงาน พลางบิดตัวไปมาเพื่อขับไล่ความเมื่อยขบ
"เสร็จแล้วหรือ เช่นนั้นก็ไปกับข้าเถิด"
เสียงคุ้นหูดังมาจากข้างหลัง ทำเอาร่างเล็กสะดุ้ง หันขวับไปมองทันที "พี่เหวิน! เอ๊ะ ท่านเพิ่งกลับไป แล้วทำไม..." ด้วยความตกใจและรีบร้อนเลยลุกเร็วเกินไปจนทำให้หน้ามืด ซวนเซจะล้ม
มู่หลิ่งเหวินเห็นดังนั้นจึงรีบเข้ามาประคองร่างเล็กไว้ได้ทันท่วงที ก่อนจะถามด้วยสายตาเป็นห่วง "เป็นเช่นไรบ้าง"
"เอ่อ...ข้าไม่เป็นไร ขอบคุณเจ้าค่ะ" ใบหน้าจิ้มลิ้มมีรอยแดงจางๆ รีบผละออกจากกายแกร่งทันทีที่ตั้งหลักได้
"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว รีบไปเถิด เลยเวลามามากแล้ว" แม่ทัพหนุ่มกล่าวพลางจับมือเล็กให้เดินไปด้วยกัน
"ดะ...เดี๋ยวเจ้าค่ะ ท่านจะพาข้าไปที่ใดเจ้าคะ" นางพยายามขืนตัวขณะที่ถามด้วยความสงสัย
"เข้าเฝ้าองค์รัชทายาท" แม่ทัพหนุ่มหยุดกึก หันมากล่าวเสียงขรึม "เวลานี้คือยามเซิน จริงแท้แน่นอน" เขากล่าวเสียงเรียบ นึกขันและตะลึงไปพร้อมกันที่นางไม่ได้รู้ถึงการมาของตน เอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาเขียนรูป ดวงตากลมโตดูมีเสน่ห์อย่างประหลาดยามที่มองภาพเบื้องหน้า เขาเผลอนั่งมองนางจนมารู้อีกทีก็ล่วงเข้ายามเซินเสียแล้ว
"จริงหรือนี่ แย่จัง ไม่คิดว่าจะใช้เวลานานขนาดนี้" หญิงสาวพึมพำเบาๆ
"ชักช้าไม่ได้แล้ว ไปเถิด" แม่ทัพหนุ่มเร่งเมื่อเห็นนางไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อน ชิงหลินจึงรีบตามเขาไปแต่โดยดี และไม่ลืมที่จะอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยไปด้วย
ณ โถงรับรองเรือนพสุธา
"ชิงหลินถวายบังคมองค์รัชทายาทเพคะ" หญิงสาววางเจ้าฟานฟานลง แล้วถวายความเคารพบุรุษผู้สูงศักดิ์
"ลุกขึ้น" เสียงทุ้มกังวานแต่แฝงด้วยอำนาจตามแบบฉบับของผู้สูงศักดิ์ดังขึ้น เล่นเอาร่างเล็กรู้สึกประหม่าจนเหงื่อซึม
"ขอบพระทัยเพคะ" นางถวายความเคารพอีกครั้งแล้วยืนก้มหน้าต่ำ
"นั่นคือ...เสือขาว?" ฉีเฟยหลงถาม
"พ่ะย่ะค่ะ นี่คือเสือโคร่งขาว เป็นสัตว์มงคลหายากที่ไม่เคยปรากฏบนแผ่นดินฉีมาก่อนพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนเป็นผู้กราบทูล
"เพราะเหตุนี้ พอได้รับรายงาน เราจึงรีบมาดูให้เห็นกับตา เจ้าจับมันมาได้อย่างไร"
ชิงหลินเหลือบมองบิดาที่ยืนอยู่ข้างๆ เมื่อเห็นว่าบิดาพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต นางจึงรีบคุกเข่ากราบทูลตามจริง
"โปรดประทานอภัยด้วยเพคะ ความลับสวรรค์ หม่อมฉันไม่อาจแพร่งพรายได้เพคะ"
"บังอาจ! กล้าเสียมารยาทต่อหน้าองค์รัชทายาทเชียวหรือ" หนึ่งในองครักษ์ทั้งสี่ตำหนินางเสียงดัง
"ขอพระองค์อย่ากริ้ว เพียงนางทำงานได้สำเร็จ ที่มาจะเป็นเช่นไรนั้นกระหม่อมไม่เห็นว่าจะสำคัญเลยพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินกราบทูลด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ชิงหลินเหลือบมองคู่หมายที่นั่งอยู่ข้างๆ จึงเห็นว่าเขาส่งยิ้มน้อยๆ ให้
"โอ้! ถึงขนาดให้แม่ทัพมู่ออกหน้าแทนได้ เห็นทีนางคงสำคัญต่อท่านมากเลยสินะ" ฉีเฟยหลงเอ่ยเย้าสหาย ด้วยได้รับรายงานว่าสหายผู้นี้แอบหนีภารกิจก็เพราะนาง
"พ่ะย่ะค่ะ"
คำตอบสั้นๆ เล่นเอาสะเทือนไปทั้งใจ โดยเฉพาะชิงหลินที่หันมามองเขาเต็มตา จึงทันได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่มีรอยแดงจางๆ พาดผ่าน
มู่หลิ่งเหวินเองก็เหล่มองคู่หมายเช่นกัน เมื่อเห็นนางมองตนอย่างโง่งมด้วยใบหน้าแดงเรื่อ ใจพยัคฆ์หนุ่มก็พลันเต้นแรงและรู้สึกขัดเขินอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
"ฮ่าๆๆ พักเรื่องนี้ไว้ก่อนเถิด เราอยากรู้เรื่องอาชาสวรรค์สามสีสามตัวมากกว่า" เสียงกลั้วหัวเราะของฉีเฟยหลงดึงสติแม่ทัพหนุ่มกลับมา
"บุตรีของกระหม่อมทราบแหล่งที่อยู่แล้ว และอยากจะรีบเดินทางในเร็ววัน ขอองค์รัชทายาทโปรดประทานอนุญาตด้วยพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนกราบทูลข้อมูลแก่ผู้สูงศักดิ์
"ตกลง! เราอนุญาต แล้วจะออกเดินทางเมื่อใด" คราวนี้องค์รัชทายาทหันไปถามหญิงสาว
"พรุ่งนี้ยามเฉินเพคะ" เพราะไม่อยากเสียเวลา ปู่เสือกับย่าเสือเองก็บอกนางว่าเจอตัวง่าย แต่การจับพวกมันนั้นยากยิ่งนัก
"ดี! เราจะไปกับพวกเจ้าด้วย"
"เอ๋?" 'ว่าอย่างไรนะ!' ชิงหลินตะโกนก้องในใจ
[1] ยามเซิน คือช่วงเวลาตั้งแต่ 15.00 น. - 16.59 น.


## ตอนที่ 13 อาชาสวรรค์1/2

"หือ? เจ้าลำบากใจหรือ" ฉีเฟยหลงหรี่ดวงตาคมดุจเหยี่ยวมองหญิงสาวอย่างสนใจ รูปโฉมจัดว่างดงาม แต่ถ้าเทียบกับสนมนางในในวังก็ถือว่ายังด้อยอยู่เล็กน้อย เพียงแต่ดวงตากลมโตของนางช่างกระจ่างใสดั่งดวงดาราที่ส่องสว่างยามราตรี วาจากล้าหาญไม่หวั่นเกรงสิ่งใดดุจชายชาตินักรบนั่นช่างถูกใจนัก
เดิมทีฉีเฟยหลงมีกำหนดการเดินทางมาเยือนสกุลชิงในอีกสามวันด้วยเรื่องสี่สัตว์ในตำนาน เพื่อถวายแด่ฉีเฉินหลงฮ่องเต้ในวันคล้ายวันพระราชสมภพนับจากนี้อีกสี่สิบห้าวันตามคำทำนายของโหราจารย์ ซึ่งเสนาบดีหานหนิงเฉิงเป็นผู้กราบทูลเสนอให้สกุลชิงรับงานนี้
คราแรกที่ได้รับพระบัญชา ฉีเฟยหลงรู้สึกหนักใจและเห็นใจสกุลชิงยิ่งนัก หากภารกิจครั้งนี้ล้มเหลว ความน่าเชื่อถือของตนอาจลดลงสักส่วน แต่เมื่อเทียบกับชีวิตของคนสกุลชิงแล้ว เรื่องนี้นับเป็นอันใดได้ มิน่า อาเหวินถึงได้ร้อนรนนัก สู้อุตส่าห์รับปากว่าจะช่วยทูลขออภัยโทษให้ก็ยังไม่คลายใจ ถึงขนาดกับขอตามมาช่วยนางอีกแรง
แต่ทุกอย่างกลับพลิกผัน เช้าวันต่อมาหลังจากส่งสารไปสกุลชิง เพียงชั่วข้ามคืน ฉีเฟยหลงกลับได้รับรายงานอันชวนให้ตื่นตะลึงว่า สกุลชิงได้เสือขาวมาอยู่ในมือเรียบร้อยแล้ว จึงรีบเดินทางมาเพื่อพิสูจน์ความจริง
"หม่อมฉันมิกล้า เพียงรู้สึกแปลกใจเพคะ" ชิงหลินเงยหน้ามองฉีเฟยหลงแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบก้มหน้าลงต่ำ
"แปลกใจ? คิดว่าเราหยอกเจ้าเล่น"
"เอ่อ..." น้ำเสียงที่เข้มขึ้นทำเอาชิงหลินใจเสียจนไม่กล้าพูดว่าไม่อยากให้เขาไป เพราะถ้าองค์รัชทายาทมีอันตราย นางและครอบครัวคงโดนลงอาญาเป็นแน่
"ทูลองค์รัชทายาท นางเพียงเป็นห่วงความปลอดภัยของพระองค์เท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินช่วยตอบแทนคู่หมาย
"เอาเถิด เราแค่หยอกเล่น แล้วจะไปตามหาอาชาสวรรค์ทั้งสามตัวที่ใด คงไม่ใช่เผ่าซงหนู?" ฉีเฟยหลงคาดเดา เพราะเผ่าซงหนูอยู่แถบชายแดนซึ่งเป็นทุ่งราบกว้างใหญ่ ใช้ม้าเป็นพาหนะในการเดินทางและมีม้าพันธุ์ดีมากมายหลายสายพันธุ์ ซ้ำยังเคยนำอาชาสวรรค์มาเป็นเครื่องบรรณาการด้วย ที่สำคัญยังเป็นพันธมิตรที่ดีของแคว้นฉี
เพียงแต่ระยะทางและเวลานับเป็นอุปสรรคยิ่งใหญ่ในการทำภารกิจนี้ ด้วยระยะทางนับพันลี้ แม้จะควบม้าโดยไม่หยุดพัก ไปกลับคงใช้เวลาไม่ต่ำกว่าครึ่งเดือน ไหนจะต้องตามหาอาชาสวรรค์ซึ่งนับว่ามีความยากระดับสูงพอๆ กับงมเข็มในแม่น้ำเลยทีเดียว เช่นนี้ความหวังที่งานจะสำเร็จคงริบหรี่ ดั่งเทียนแห่งความหวังที่สว่างไสวค่อยๆ หรี่แสงลงไปเรื่อยๆ
มู่หลิ่งเหวินเหลือบมองซีกหน้าคู่หมายของตนด้วยความเป็นห่วง และวิตกกังวลเรื่องนี้มากพอควร ด้วยภารกิจครั้งนี้ยากในระดับที่ตนก็ยังไม่กล้ารับประกันว่าจะทำได้สำเร็จ
วันรุ่งขึ้นยามเฉิน
ช่างเป็นเช้าที่อากาศแจ่มใส ท้องฟ้าปลอดโปร่งไร้เมฆบดบัง เหมาะแก่การเดินทางยิ่งนัก การตามหาอาชาสวรรค์ครานี้มีผู้ร่วมทางทั้งสิ้นรวมยี่สิบคนจากสามกลุ่ม กลุ่มแรกคือกลุ่มขององค์รัชทายาทฉีเฟยหลงพร้อมองครักษ์แปดนาย กลุ่มที่สองคือกลุ่มของมู่หลิ่งเหวินพร้อมองครักษ์สี่นาย และกลุ่มของชิงหลินพร้อมผู้ติดตามชุดเดิมห้าคน
ชิงหลินค่อนข้างลำบากใจกับการเดินทางครั้งนี้ เพราะจากข้อสรุปแผนการเมื่อวานที่ให้แบ่งกำลังออกเป็นสองกลุ่ม องครักษ์ของมู่หลิ่งเหวินติดตามคุ้มกันองค์รัชทายาท ส่วนตัวมู่หลิ่งเหวินขอไปกับกลุ่มของนาง ซึ่งนางไม่อาจปฏิเสธได้เพราะอย่างไรเขาก็ยังเป็นคู่หมาย
ความลำบากใจต่อมาก็คือเจ้าฟานฟานตัวดี พอได้ยินว่านางจะไม่พามันไปด้วยก็อดน้ำอดอาหารประท้วง เกาะติดนางแจไม่ยอมห่าง ส่งสายตาออดอ้อนจนนางใจอ่อนต้องพามันไปด้วย ไม่อย่างนั้นกว่าจะกลับมา มีหวังมันอาจไปเที่ยวหาท่านยมแล้วก็เป็นได้
ร่างเล็กมองเจ้าฟานฟานที่ใช้เท้าหน้าเกาะขอบห่อผ้า โผล่หัวออกมาร้องแง้วๆ เอียงคอมองคล้ายกำลังออดอ้อนเอาใจที่ยอมพามันมาด้วย ดวงตาเล็กๆ สีเทาของมันมีภาพใบหน้าจิ้มลิ้มส่งยิ้มหวานสะท้อนอยู่ มันรับรู้ได้ทันทีว่านางให้อภัยแล้ว แม้จะยังพูดไม่ได้ แต่มันก็รับรู้ได้ด้วยสัญชาตญาณ
ภูเขาที่อยู่เบื้องหลังคอกสัตว์สกุลชิงคือจุดหมายของภารกิจครั้งนี้ ครั้งแรกที่ได้ยิน ทุกคนต่างพากันอึ้งระคนประหลาดใจ ฉีเฟยหลงถึงกับหัวเราะออกมาดังลั่น ชิงหยวนขมวดคิ้วรูปดาบพร้อมกับลูบเคราตัวเองช้าๆ มู่หลิ่งเหวินเพียงมองคู่หมายนิ่งไร้อารมณ์ใดๆ
ผ่านไปครู่ใหญ่ฉีเฟยหลงจึงหยุดหัวเราะแล้วกระแอมออกมา เมื่อสบกับดวงตากลมโตที่ดูจริงจัง จึงสั่งให้นางอธิบายต่อ
"หลับสบายดีหรือ"
ชิงหลินสะดุ้งก่อนจะเงยหน้ามองที่มาของเสียง ก็พบกับร่างสูงในชุดสีน้ำเงินเข้ม คาดเข็มขัดหนังสีดำ สวมรองเท้าหนังสีเดียวกัน เหน็บดาบยาวที่เอวดูทะมัดทะแมงและสง่าผ่าเผย ไล่ขึ้นมาคือใบหน้าหล่อเหลาชวนตะลึงยิ่งนัก คิ้วเข้มยาว ดวงตาคมทรงเสน่ห์น่าหลงใหล จมูกโด่งรับกับริมฝีปากแดงเรื่อ ช่างเป็นบุรุษที่หล่อเหลาเกินบรรยายจริงๆ
"หลงเสน่ห์ข้าแล้ว?" มู่หลิ่งเหวินหยอกเมื่อเห็นนางมองสำรวจเขาอยู่นาน
"ขะ...ข้าเปล่า ท่านอย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยเจ้าค่ะ" นางรีบปฏิเสธตะกุกตะกัก ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงเรื่อเชิดขึ้นอย่างอวดดี ทั้งยังกลอกตาไปทางอื่นไม่กล้าสบตาเขาตรงๆ
"หึๆ แล้วเหตุใดไม่สบตาข้า หากเจ้าไม่ได้เป็นเช่นที่ข้ากล่าว" เขาแกล้งยื่นหน้าเข้ามาใกล้
"ฮึ! ข้าหรือจะ..." คำพูดถูกกลืนลงคอไปทันทีเมื่อได้สบกับดวงตาคมทรงเสน่ห์ที่จ้องมองมา มันช่างแพรวพราวและเต็มไปด้วยเสน่ห์จนนางไม่อาจละสายตาได้
ชิงหยวนหยุดมองภาพหนุ่มสาวหยอกล้อกันหน้าคอกเจ้าไป๋เสวี่ย ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นอย่างพึงใจ หวนนึกถึงเหตุการณ์ยามราตรีที่ผ่านมา เมื่อการปรึกษาหารือเสร็จสิ้นลงก็ล่วงเข้ายามไฮ่จึงได้แยกย้ายไปพักผ่อน
"ท่านลุง ข้า...อยากขอโอกาสจากท่าน" มู่หลิ่งเหวินคุกเข่าลงเบื้องหน้าชิงหยวน พลางกล่าวด้วยเสียงที่ดังพอสมควร
"ไฮ้! รีบลุกขึ้นเร็วเข้าหลานชาย หากใครมาเห็นเข้าลุงคงถูกโบยเป็นแน่" ชิงหยวนรีบเข้ามาประคองอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น แต่แม่ทัพหนุ่มกลับขืนตัวนั่งคุกเข่านิ่งไม่ยอมขยับ เห็นดังนั้นชิงหยวนก็ได้แต่ถอนใจพลางกล่าว "เจ้าจะขอโอกาสจากลุง? เรื่องอันใดหรือ"
"เรื่องหลินเอ๋อร์ขอรับ" มู่หลิ่งเหวินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมั่นคงและสายตามุ่งมั่นไร้ความลังเล
"หลินเอ๋อร์? ทำไมหรือ" ชิงหยวนจ้องเข้าไปในดวงตาชายหนุ่มคล้ายจะมองหาความจริงบางอย่าง
"คือว่า..."
"นายท่าน ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้วขอรับ" เสียงบ่าวชายคนหนึ่งดังขึ้นทำให้ผู้เป็นนายหลุดจากภวังค์ ก่อนจะเปล่งเสียงรับคำแล้วเดินเข้าไปหาหนุ่มสาวทั้งสอง
ชิงหยวนพร้อมด้วยชิงฮูหยินยืนมองส่งขบวนตามหาอาชาสวรรค์ที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆ ด้วยจุดหมายอยู่ใกล้เพียงคอกสัตว์กั้น แต่ด้วยพื้นที่ทางเข้าไปในภูเขามีหลายเส้นทาง ไม่อาจนำม้าเข้าไปได้ ต้องทิ้งม้าไว้ที่แนวเขตชายป่า โดยมีเวรยามคอยเฝ้าในจุดพักม้าทั้งสองจุดอย่างเข้มงวด
ชิงหลินสะพายเจ้าฟานฟานน้อย มองภูเขาสามลูกที่เป็นกำแพงธรรมชาติที่โอบล้อมคอกสัตว์ไว้ทั้งสามด้านด้วยสายตาเป็นกังวล
"กลัวหรือ" เห็นคู่หมายยืนนิ่ง มู่หลิ่งเหวินจึงเอ่ยถาม
"นิดหน่อยเจ้าค่ะ เพราะนี่เป็นครั้งแรก" หญิงสาวยอมรับออกมาตรงๆ
"เอ๊ะ มิใช่คุณหนูเคยเข้าไปสำรวจมาแล้วหรือขอรับ ถ้านี่เป็นหนแรก แล้วแผนที่แผ่นนี้..." หนึ่งในสี่ผู้ติดตามเอ่ยถามด้วยความสงสัย สีหน้าซีดลงเล็กน้อย
"คุณหนู ท่านกำลังล้อพวกเราเล่นใช่หรือไม่" ผู้ติดตามอีกคนถามซ้ำเพื่อความแน่ใจ
"..."
มู่หลิ่งเหวินกับเฟิ่งอิงขมวดคิ้วเล็กน้อย จ้องมองนางอย่างโง่งม แล้วที่นางอธิบายให้เห็นภาพชัดเจนเมื่อคืนวาน จะให้พวกเขาเข้าใจอย่างไร
เห็นท่าทางของพวกเขาแล้วจึงหันไปถามคู่หมายเพราะเป็นผู้มีอำนาจที่สุดในกลุ่มยามนี้ "พี่เหวิน ท่านเชื่อใจข้าหรือไม่"
"แน่นอน ออกเดินทางเถิด" มู่หลิ่งเหวินสบตาคู่หมายแล้วกุมมือเรียวนุ่มนิ่มเดินไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่
เฟิ่งอิงมองภาพนั้นด้วยความปวดใจ ส่วนผู้ติดตามทั้งสี่เพียงมองหน้ากันแล้วทำไม่รู้ไม่ชี้
ป่าแห่งนี้มีสภาพเป็นป่าดิบเขา หรือเรียกอีกชื่อว่าป่าเมฆ ด้วยมีเมฆหมอกปกคลุมยอดเขาแทบทั้งปี ต้นไม้สูงเสียดฟ้าเบียดเสียดและลดหลั่นกันเป็นชั้นๆ ปกคลุมตามสันเขาและยอดเขา
ชิงหลินสังเกตว่าต้นไม้ที่นี่มีลำต้นเล็กกว่าต้นไม้ที่ป่าอาถรรพ์ แต่กลับสูงกว่ามาก
"เดินระวังด้วย" มู่หลิ่งเหวินเอ่ยเตือนเสียงเข้ม เมื่อเห็นนางมองไปทั่ว ขาดความระมัดระวัง ฝ่ามือหนากระชับมือเล็กนุ่มนิ่มให้แน่นขึ้น
"ข้ารู้แล้ว ปล่อยมือเถิด ท่านจับมือข้าไว้แบบนี้ข้าเดินไม่ถนัดเจ้าค่ะ" ชิงหลินกล่าวกับเขาเบาๆ ซึ่งอีกฝ่ายก็ยอมปล่อยแต่โดยดี
"แง้วๆ แง้วๆ" จู่ๆ เจ้าฟานฟานก็ร้องออกมา สองเท้าหน้าตะกุยห่อผ้า ดิ้นขลุกขลักๆ จนนางต้องก้มมองมันที่อยู่ในห่อผ้าอย่างสงสัย
ทันใดนั้นสิ่งมีชีวิตนับสิบก็พุ่งเข้ามาตรงจุดที่พวกนางยืนอยู่อย่างประสงค์ร้าย
"คุ้มกันท่านแม่ทัพและคุณหนู!"
สิ้นคำสั่งของเฟิ่งอิง หน่วยคุ้มกันร่างสูงใหญ่กำยำทั้งสี่คนก็เคลื่อนกายเข้ามายืนโอบล้อมทั้งสองไว้ทั้งสี่ทิศอย่างรวดเร็ว ดาบยาวในมือถูกชักออกมาจากฝักพร้อมรับมือ สายตาแน่แน่วมุ่งมั่นไม่หวาดกลัวสิ่งใด
ดวงตาคมเรียวดุของเฟิ่งอิงกวาดมองรอบๆ อย่างระแวดระวัง แสงสว่างถูกบดบังด้วยต้นไม้สูงจนเหมือนยามพลบค่ำ ทำให้ประสิทธิภาพในการมองเห็นลดลงทั้งที่เข้ามาได้เพียงหนึ่งชั่วยาม พื้นดินปกคลุมด้วยพืชต้นเล็กๆ คล้ายตะไคร่น้ำจึงค่อนข้างลื่น ต้องเพิ่มความระมัดระวังมากยิ่งขึ้น
"แง้วๆ แง้วๆ"
ชิงหลินมัวแต่สนใจพฤติกรรมแปลกๆ ของเจ้าพยัคฆ์น้อย จึงไม่รู้ว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามา นางยกตัวมันขึ้นมาในระดับสายตา พยายามสื่อสารกับมัน
เมื่อเห็นมันตะกุยเท้าไปมาจึงลดแขนที่อุ้มมันลง จนได้เห็นสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่สูงเทียมอก สัตว์กินเนื้อที่ชอบออกหาอาหารในยามกลางคืน ปีนป่ายต้นไม้ได้ ลำตัวยาวกว่าสองเมตร ขนสีเหลืองอมส้ม มีสีดำพาดผ่านตลอดทั้งตัว กำลังจ้องนางอยู่
หญิงสาวตัวแข็งทื่อในบัดดล ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น ความกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ ตัวสั่นอย่างไม่อาจควบคุมได้ ดวงตาสีเหลืองคล้ายมีมนตร์สะกดจนไม่อาจหลบสายตาจากมันได้ ความกลัวเกาะกินใจจนเผลอปล่อยเจ้าฟานฟานน้อยหล่นลงบนพื้น
"เราพลาดท่าหลงเข้ามาในถิ่นของพยัคฆ์เสียแล้ว" มู่หลิ่งเหวินกล่าวเสียงเคร่งเครียด พลางกำดาบยาวในมือมั่น แขนซ้ายวาดไปข้างหลังเพื่อคุ้มครองคู่หมายที่เหมือนจะขาดสติไปแล้ว พยัคฆ์ที่รักสันโดษ เหตุใดจึงมาอยู่รวมกันเป็นฝูงเช่นนี้ เป็นเรื่องที่ผิดธรรมชาติยิ่ง
"นะ...นี่มัน สวรรค์! มากมายเพียงนี้เชียวหรือ" หนึ่งในสี่หน่วยคุ้มกันอุทานออกมาเบาๆ ใบหน้าเข้มดุซีดเผือด เมื่อพยัคฆ์ตัวใหญ่หลายตัวค่อยๆ ปรากฏแก่สายตา พวกมันส่งเสียงคำรามข่มขวัญศัตรู ตั้งท่ารอคำสั่งโจมตีจากจ่าฝูงที่จับจ้องชิงหลินอยู่ ตัวเดียวก็นับว่าแย่แล้ว แต่นี่มากันเป็นฝูง งานนี้นับว่าหินทีเดียว
"สิบตัวพอดีขอรับท่านแม่ทัพ ดูเหมือนเจ้าตัวข้างหน้าจะเป็นจ่าฝูง" เฟิ่งอิงรายงานเสียงเบาหวิวจนคล้ายจะเป็นเสียงลม พลางเหลือบมองชิงหลินแวบหนึ่ง
มู่หลิ่งเหวินแผ่จิตสังหารเข้มข้นใส่พยัคฆ์จ่าฝูงจนมันชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นก็คำรามเสียงดังลั่นจนเกิดเสียงสะท้อนไปทั่วป่าเพื่อตอบกลับแม่ทัพหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว
"แง้วๆ แง้วๆ ฮื่อออ" เจ้าฟานฟานน้อยเห็นท่าไม่ดี จึงพาร่างเล็กจ้อยสีขาวคาดดำของมันมายืนขวางชายหนุ่มกับพยัคฆ์ตัวใหญ่กว่ามันสิบเท่าอย่างกล้าหาญ เงยหัวเล็กๆ กลมๆ ของมันขึ้น จากนั้นก็ส่งเสียงร้องคล้ายขู่ไปยังพยัคฆ์ใหญ่หลายครั้ง
เจ้าพยัคฆ์จ่าฝูงเอียงหัวมองลูกพยัคฆ์ขาวแล้วคำรามขู่กลับไป แต่เจ้าลูกพยัคฆ์ขาวไม่ถอยหนี สี่ขายืนจังก้าแน่วแน่ ร้องแง้วๆ โต้กลับอย่างไม่เกรงกลัว ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของทุกคน
ฝ่ายชิงหลินเมื่อได้สติ ก็ต้องตกใจที่ในอ้อมแขนปราศจากเจ้าฟานฟานน้อย ครั้นพอได้เห็นภาพเจ้าพยัคฆ์ใหญ่กำลังย่างสามขุมมาที่เจ้าฟานฟานน้อยของนาง อารามตกใจบวกกับความเป็นห่วงจนลืมความกลัวไปชั่วขณะ ร่างเล็กรีบพุ่งตัวไปหาฟานฟานแล้วอุ้มมันขึ้นมาแนบอกนุ่ม
"หลินเอ๋อร์ / คุณหนู" มู่หลิ่งเหวินกับเฟิ่งอิงร้องเรียกนางขึ้นมาพร้อมกัน
"ฟานฟาน ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ต้องกลัวนะ" เสียงแรกของทั้งสองไม่เข้าหูนางเลยสักนิด นางเอาแต่ปลอบเจ้าพยัคฆ์น้อยที่อยู่ในอ้อมแขน ท่ามกลางใจที่เต้นระทึกของบุรุษทั้งหก
"แง้วๆ" เจ้าฟานฟานน้อยร้อง ยกเท้าหน้าทั้งสองตะกุยอากาศ ตากลมเล็กสีเทามองเจ้าพยัคฆ์ใหญ่
"อะไร ต้องการจะบอกอะไรข้าหรือ"
"ปะ...ปู้ด ดะ...ด้าย .ปู้ด...ด้าย" ด้วยความพยายามในที่สุดเจ้าลูกพยัคฆ์ขาวก็พูดคำแรกออกมาได้
"หือ? ปู้ดด้าย?...เจ้าหมายถึง...พูดได้?...จริงด้วย ข้าพูดกับสัตว์ได้นี่นา อา...ขอโทษนะฟานฟาน มัวแต่กลัวเลยลืมเสียสนิทเลย" นางเกาแก้มตัวเองพร้อมกับหัวเราะแห้งๆ
"หลินเอ๋อร์!" มู่หลิ่งเหวินขยับร่างสูงจะเข้ามาช่วย แต่ถูกเฟิ่งอิงคว้ามือไว้ก่อน แม่ทัพหนุ่มหันขวับไปมองเฟิ่งอิงอย่างเดือดดาล แต่กลับเห็นเฟิ่งอิงส่ายหน้า
"ท่านแม่ทัพโปรดรอสักครู่ หากคุณหนูเป็นอันตราย ข้ายินดีมอบศีรษะนี้ให้ท่าน" เฟิ่งอิงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
มู่หลิ่งเหวินไม่ได้กล่าวตอบ พลางสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุม สีหน้าแสดงออกชัดเจนว่าไม่พอใจอย่างมาก ดูเหมือนบุรุษผู้นี้จะรู้เรื่องของนางมากกว่าจะเป็นเพียงผู้คุ้มกันธรรมดา ย่ามันเถิด!
"เอ่อ...สะ...สวัสดี ข้าชื่อชิงหลิน เจ้าชื่ออะไรหรือ" ชิงหลินส่งเสียงทักทายพยัคฆ์จ่าฝูงด้วยภาษาของมัน ที่บัดนี้สมาชิกในฝูงนำร่างอันใหญ่โตกลับมาอยู่ด้านหลังของจ่าฝูง เหลือเพียงสองตัวที่นอนราบกับพื้น สายตาจับจ้องพวกนางอยู่ด้านหลัง
"ไม่เกี่ยวกับเจ้า มนุษย์เช่นเจ้าเข้ามาทำอันใดที่นี่" พยัคฆ์จ่าฝูงเอ่ยถาม น้ำเสียงของมันบ่งชัดว่าไม่พอใจ
"พวกเรามาตามหาอาชาสวรรค์สีทอง"
"แล้วเหตุใดจึงไม่ใช้เส้นทางอื่น" มันสวนกลับทันที
"ก็เส้นทางนี้ใกล้ที่สุด"
"ใกล้ไกลนั่นเป็นเรื่องของเจ้า ข้าสนแค่พวกเจ้าบุกรุกเข้ามาในถิ่นของข้า แล้วจะให้ปล่อยไปง่ายๆ เช่นนั้นหรือ!"
"แล้ว..." ชิงหลินพูดยังไม่ทันขาดคำ ลูกธนูไม้หัวเหล็กแหลมลึกลับก็พุ่งตรงไปยังร่างของเสือตัวหนึ่งที่อยู่ด้านหลัง ลูกธนูทะลุเข้ากลางลำตัวอย่างแม่นยำ ทำให้มันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เกิดความโกลาหลขึ้นทันที พยัคฆ์จ่าฝูงคำรามลั่น ด้วยคิดว่ากลุ่มของชิงหลินโจมตีมัน พวกมันพุ่งเข้าใส่คนทั้งเจ็ดด้วยความโกรธแค้น จนกลุ่มของนางกระจัดกระจายกันไปคนละทิศละทาง
มู่หลิ่งเหวินรีบเข้ามารวบเอวของคู่หมายที่นำเจ้าฟานฟานน้อยใส่ห่อผ้ายังไม่ทันเรียบร้อยดีไว้ด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะใช้วิชาตัวเบาท่าเท้าท่องเหยียบเมฆาทะยานออกจากดงศัตรูได้ทันท่วงที แล้วพุ่งขึ้นสู่เบื้องสูงจนโผล่พ้นออกมาจากแนวกำแพงธรรมชาติ
ท่ามกลางเมฆหมอกที่ปกคลุมเหนือภูเขา นางรู้สึกเย็นสบายจนลืมไปว่ากำลังอยู่ในอ้อมกอดของบุรุษรูปงามที่สุดในแคว้น
มู่หลิ่งเหวินกระชับเอวบางเข้ามาแนบชิดร่างแกร่งมากยิ่งขึ้น จนนางต้องใช้มือน้อยยันหน้าอกเขาไว้เพื่อให้มีช่องว่าง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นหวังต่อว่าเขา จึงได้สบเข้ากับดวงตาคมทรงเสน่ห์ที่มองนางอยู่ เล่นเอานางพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ
"เอ่อ...พี่เหวิน ขะ...ข้ากลัวความสูงเจ้าค่ะ" ชิงหลินตัดใจบอกเขาด้วยเสียงสั่นเครือ เมื่อเห็นว่ากำลังลอยอยู่กลางอากาศและพุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่มีทีท่าว่าจะลงพื้นเสียที
มู่หลิ่งเหวินไม่ได้กล่าวตอบ คว้ามือเรียวขาวของคู่หมายให้โอบกอดตนไว้ พร้อมกระชับร่างของนางจนใบหน้าจิ้มลิ้มซบแนบกับอกแกร่งของตนมากกว่าเดิม
ผ่านไปราวหนึ่งเค่อ ร่างทั้งสองก็ลงสู่พื้นดินอย่างนุ่มนวล ชิงหลินรีบผละออกมาจากอกแกร่ง ทำทีเป็นมองสำรวจรอบๆ ตัว บริเวณที่นางยืนอยู่นี้เป็นทุ่งราบกว้างขนาดสองสามไร่ซึ่งอยู่ระหว่างภูเขาสองลูก
ครืน...ครืน...ซ่า...
จู่ๆ ฝนก็กระหน่ำลงมาอย่างแรง มู่หลิ่งเหวินคว้ามือเล็กวิ่งฝ่าสายฝนเข้าไปหลบใต้ต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆ ทันที
"ใช้ผ้าเช็ดหน้านี่เถิด" มู่หลิ่งเหวินเอาผ้าเช็ดหน้าสีขาวที่อยู่ในเสื้อส่งให้นาง
"ขอบคุณเจ้าค่ะ ผ้าเช็ดหน้าผืนนี้? ของข้านี่เจ้าคะ!" นางพลิกผ้าเช็ดหน้าพร้อมส่งสายตาถาม
ร่างสูงชะงักอึ้งไปเล็กน้อยที่ถูกจับได้ ก่อนจะหันซ้ายหันขวา "ตรงนั้นมีถ้ำ ไปที่นั่นเถิด" ว่าแล้วก็เดินนำลิ่วๆ ทิ้งให้นางยืนอึ้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรีบวิ่งตามไป
ภายในถ้ำเล็กๆ มู่หลิ่งเหวินก่อกองไฟขึ้นบรรเทาความหนาวเย็นและป้องกันสัตว์อันตราย พอเงยหน้าจากกองไฟก็สบเข้ากับตากลมโตที่จ้องมองตนอยู่ ก็ให้รู้สึกปั่นป่วนใจขึ้นมา ได้แต่หวังว่านางจะปล่อยผ่านเรื่องราวเล็กน้อยอย่างเรื่องที่มาของผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น
"พี่เหวิน ผ้าเช็ดหน้าของข้าไปอยู่ที่ท่านได้อย่างไรเจ้าคะ" ไหนเลยที่นางจะยอมปล่อยผ่านไปง่ายๆ
"เป็นเจ้าที่มอบให้ข้า" ตอบด้วยน้ำเสียงมั่นคง
"เอ๋? ข้ามอบให้ท่าน? เมื่อใดกัน เหตุใดข้าจึงจำไม่ได้" หญิงสาวจ้องเขาเขม็ง หมั่นไส้กับท่าทีวางมาดขรึมทำไม่รู้ไม่ชี้
"เมื่อนานแล้ว" แม่ทัพหนุ่มตอบกลับนิ่งๆ แต่กลับหลบตากลมโตไปจ้องกองไฟแทน
"อย่างนั้นหรือ เหตุใดข้าจึงนึกไม่ออก เอ...แปลกจัง" คิ้วเรียวขมวดมุ่น นิ้วชี้ลูบริมฝีปากอวบอิ่ม หรี่ตามองเขาด้วยสายตาคาดคั้น
"เจ้ามอบของให้ข้าตั้งมากมาย จนเจ้าไม่ได้ใส่ใจจะจำกระมัง"
นางอึ้งไป ไม่คิดว่าเขาจะตอกกลับมาด้วยคำพูดคล้ายตัดพ้ออย่างนี้
"ท่านอย่ามากล่าวหาข้า ข้าจดจำของที่ข้ามอบให้ท่านได้ทุกชิ้นเจ้าค่ะ!" นางไม่ยอมแพ้
'หน็อย! ขโมยของข้าไปแท้ๆ'
"แน่ใจหรือ ของที่เจ้ามอบให้ข้าชิ้นแรกคือสิ่งใดกัน" ชายหนุ่มไล่ต้อนนาง คล้ายกำลังสอบสวนผู้กระทำผิด ดวงตาคมทรงเสน่ห์หรี่มองจริงจัง
"มันก็คือ..."
"หือ? เหตุใดจึงเงียบเสียเล่า" เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ สบตากลมโตวูบหนึ่ง ก่อนจะหลุบมองริมฝีปากอวบอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่นคล้ายเด็กที่โดนขัดใจ พลันมุมปากก็ยกขึ้นยิ้มอย่างผู้ชนะ
ชิงหลินผลักอกเขาออกแรงๆ ด้วยอารมณ์ขุ่นมัว ชายคนนี้ช่างร้ายกาจนัก สามารถพลิกลิ้นกลับดำให้เป็นขาว พลิกวิกฤติให้เป็นโอกาสได้ด้วยคำพูดไม่กี่คำ
"ท่านอย่ามาเปลี่ยนเรื่อง แม้ข้าจะมอบของฝากให้ท่านมากมาย แต่ข้าไม่เคยมอบผ้าเช็ดหน้าให้ท่านแน่นอน!" เห็นเขายังนิ่งจึงเอ่ยต่อ "หรือถ้าข้าคิดจะมอบให้ท่านจริง ชื่อบนผ้าเช็ดหน้าสมควรปักเป็นชื่อท่าน ไม่ใช่ชื่อของข้า" นางคลี่ผ้าเช็ดหน้าออก ชี้ให้เขาดูชื่อตรงมุมผ้าด้านหนึ่งซึ่งปักคำว่า 'หลิน' ไว้
มู่หลิ่งเหวินเพียงชำเลืองมองครู่หนึ่ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่งดงามราวเทพเซียน ยื่นหน้าเข้าไปใกล้คู่หมายอย่างจงใจ "แล้ว...ถ้าข้ายอมรับ...ว่าเป็นคนเอาไปเอง คราที่เจ้าไปเยือนจวนสกุลมู่ของข้า เจ้าจะว่าอย่างไร จะโกรธเกลียดข้าหรือ" ดวงตาคมทรงเสน่ห์ยามนี้แพรวพราวระยิบระยับเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ ชวนให้หลงใหลเคลิบเคลิ้มยิ่งนัก
"ข้าไม่ใช่คนใจแคบ ขนาดที่ยอมรับผิดแล้วไม่รู้จักให้อภัยนะเจ้าคะ" นางมองค้อนเขา
"เจ้า...ไม่โกรธ?"
ชิงหลินพยักหน้า
"ไม่เกลียดข้า?"
ชิงหลินพยักหน้าอีกครั้ง
"หมายรวมทุกเรื่องที่ผ่านมา?"
คราวนี้นางชะงัก ไม่ได้พยักหน้า ดวงตากลมโตหันมามองคนที่นั่งข้างๆ ด้วยสีหน้าประหลาดใจและยุ่งยากเด่นชัด ชัดเจนเสียจนผู้ถามเจ็บแปลบปลาบที่อกข้างซ้าย ต้องยกมือขึ้นกดเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดนั้น
"หึๆ เป็นธรรมดาที่เจ้าจะโกรธเกลียดข้า เพราะข้าละเลยเจ้า ไม่ใส่ใจดูแลเจ้า เช่นคู่หมายที่ดีควรกระทำ แต่ว่า..." มู่หลิ่งเหวินจับบ่าเล็กให้หันมาเผชิญหน้ากันตรงๆ จ้องมองเข้าไปในดวงตากลมโตสีน้ำตาลเปลือกไม้ หวังให้นางรับรู้ถึงความรู้สึกของตนว่าเสียใจเพียงใดที่ปล่อยปละละเลยนางมานานหลายปี "เจ้าจะยกโทษให้ข้าได้หรือไม่ ข้าสัญญาว่าจะดูแลเจ้า ถนอมเจ้าให้ดีนับแต่นี้ไป"


## ตอนที่ 14 อาชาสวรรค์2/2

น้ำเสียงหวานทุ้มออดอ้อนกับสีหน้าเคร่งเครียดจริงจังดูขัดกันยิ่งนักในสายตาชิงหลิน
หญิงสาวไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธคำขอของเขา เพราะกำลังอึ้งกับคำพูดที่บอกเป็นนัยๆ ว่า ข้อเสนอที่ขอยกเลิกการเป็นคู่หมายถูกปฏิเสธโดยสิ้นเชิง หารู้ไม่ว่าอาการนิ่งเงียบของนางทำให้อีกฝ่ายตีความเข้าข้างตัวเองเรียบร้อยแล้ว
มู่หลิ่งเหวินจึงบีบบ่าเล็กเบาๆ โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาช้าๆ ชิงหลินที่พอรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้คิดจะปฏิเสธ แต่พอเห็นสายตาหวานซึ้งเจือเว้าวอนของเขาแล้ว ก็ทำให้นางใจแข็งไม่ลง ได้แต่หลับตาลงรอสิ่งที่จะเกิดขึ้นด้วยใจที่เต้นกระหน่ำ
"แง้ว"
เสียงเจ้าฟานฟานน้อยช่วยนางไว้ได้พอดี ชิงหลินสบโอกาสผลักอกเขาเต็มแรงจนหงายหลัง ดีที่เขาใช้มือยันพื้นไว้ทัน
"ตื่นแล้วหรือ เจ้าตัวขี้เซา" นางเสอุ้มเจ้าฟานฟานน้อยมาแนบอก ไม่สนใจคนข้างๆ เลยสักนิด
"ตะ...ตื่น ซะ...เซา?" เจ้าฟานฟานน้อยเอียงหัวกลมๆ เล็กๆ ของมัน พยายามร้องเลียนเสียงนางที่ส่งเสียงทักมันด้วยภาษาเสือ ก่อนจะหันไปมองแม่ทัพหนุ่ม
คิ้วของมู่หลิ่งเหวินขมวดเข้าหากัน ไม่ได้ใส่ใจมันสักนิดเพราะมัวแต่พยายามทำความเข้าใจกับภาพเบื้องหน้า ครั้งแรกที่เห็นนางเผชิญหน้ากับพยัคฆ์กลางป่า เสียงของนางคลับคล้ายกับที่ได้ยินในเวลานี้ นางสามารถพูดคุยกับพยัคฆ์ได้เช่นนั้นหรือ หากไม่ใช่...แล้วที่ตนเห็นอยู่คือภาพลวงตา?
"หลินเอ๋อร์...เจ้ากับพยัคฆ์น้อย..." เขาเอ่ยขึ้นอย่างไม่ค่อยแน่ใจ
"แล้วท่านคิดเห็นอย่างไร คิดว่าข้าสติเลอะเลือนหรือไม่" หญิงสาวเลือกที่จะย้อนถามเขา
"ตั้งแต่เมื่อใดกัน"
"เมื่อไม่นานนี้เจ้าค่ะ" ชิงหลินลูบหัวเจ้าฟานฟานน้อยพลางยิ้มตอบเขา ไม่คิดจะปิดบังด้วยรู้ดีว่าเขาไม่มีทางทำร้ายนางด้วยเรื่องนี้แน่
"ผู้ใดล่วงรู้บ้าง" แม่ทัพหนุ่มเอ่ยถามเสียงเครียด หากนางสามารถควบคุมและสั่งการสรรพสัตว์ทั้งหลายได้ แคว้นทั้งแคว้นอาจล่มสลายได้ด้วยพลังของนาง หากเป็นเช่นนั้นใต้หล้านี้คงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้ครอบครองนาง และนางอาจถูกตามล่าหมายเอาชีวิตจากผู้ที่ไม่ได้ครอบครอง ด้วยหวาดเกรงในพลังอำนาจของนางที่อาจนำภัยพิบัติมาสู่แว่นแคว้นของตนก็เป็นได้
"อืม มีท่านพ่อ เฟิ่งอิง และผู้ติดตามสี่คน และบางทีท่านแม่ก็อาจจะทราบจากท่านพ่อแล้วเจ้าค่ะ"
"แล้วเรื่องเส้นทางในแผนที่ทั้งสองแผ่นที่อยู่ในมือข้ากับองค์รัชทายาท เจ้าจะอธิบายอย่างไร" พูดพลางดึงแผนที่ที่ซุกอยู่ในอกเสื้อออกมาถือไว้ ความจริงมู่หลิ่งเหวินไม่ได้อยากคาดคั้นความจริงจากนาง เพียงแต่ต้องการพิสูจน์บางอย่างให้แน่ใจ เพื่อหาหนทางช่วยนางในอนาคต เมื่อเห็นนางเงียบจึงเอ่ยต่อ "เจ้าบอกว่าเป็นการเดินทางเข้ามาหนแรก แต่แผนที่แผ่นนี้กลับแสดงจุดสำคัญต่างๆ ไว้อย่างชัดเจนราวกับตาเห็น"
"ข้า..." นางอับจนคำพูด จะบอกได้อย่างไรว่าปู่พยัคฆ์ยัดเยียดเส้นทางนี้เข้ามาในสมอง แล้วนางก็เขียนเป็นรูปออกมา มีด้วยกันสองเส้นทาง เดิมทีคิดจะใช้เส้นทางที่อยู่ในมือองค์รัชทายาท เพราะแม้จะต้องเดินอ้อมเขาและใช้เวลานานกว่าเกือบเท่าตัว แต่ก็เป็นเส้นทางที่ปลอดภัยไร้สัตว์อันตรายขัดขวาง แต่นางจำต้องเปลี่ยนแผนเพราะองค์รัชทายาทเกิดนึกสนุกอยากตามล่าอาชาสวรรค์ด้วยพระองค์เอง นางจึงต้องเลือกอีกเส้นทางที่ใกล้กว่าและเต็มไปด้วยอันตรายเส้นนี้แทน
เจ้าฟานฟานน้อยรับรู้ถึงความรู้สึกอึดอัดใจของนาง มันลงจากตักอบอุ่นเดินตรงไปยังมู่หลิ่งเหวินที่นั่งชันเข่าหันข้างให้กองไฟ แล้วยกขาหน้าตะกุยรองเท้าหนังทรงสูงที่เขามักใส่เวลารบทัพจับศึก เสียงดังแกร็กๆ และเสียงคำรามขู่ในลำคอ ถ้าเป็นเสือโตเต็มวัยคงสร้างความหวาดกลัวได้ แต่ในเมื่อไม่ใช่ มันจึงดูน่ารักน่าเอ็นดูในสายตาของทั้งสอง
จ้อกๆ จู่ๆ เสียงท้องใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมา
"คิกๆๆ" เมื่อรู้ว่าเป็นของใคร นางก็หัวเราะคิกคักชอบใจ
แม่ทัพหนุ่มถึงกับตะลึงมองอย่างหลงใหล ด้วยนี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นนางหัวเราะ รอยบุ๋มสองข้างแก้มนวลทำให้นางดูมีเสน่ห์น่าค้นหายิ่งนัก พลางกระแอมไอเรียกสติก่อนจะกล่าว "ฝนหยุดตกพอดี ข้าจะไปหาอาหาร รอข้าอยู่นี่ ห้ามไปไหน เข้าใจหรือไม่" เขาเอ่ยกำชับ ส่งเจ้าฟานฟานน้อยคืนให้นาง แล้วเดินออกจากถ้ำไปด้วยใบหน้าซับสีจางๆ
"หิวแล้วสิ ดีนะที่ข้านำน้ำนมแพะมาด้วย กินเสียสิ" เมื่อร่างสูงจากไปไกลแล้ว ชิงหลินจึงนำใบไม้มาห่อเป็นกระทงง่ายๆ แล้วเปิดฝากระบอกไม้ไผ่ที่ใช้ใบบัวปิดไว้กันนมไหลออกมา เทนมลงบนกระทงใบไม้ให้เจ้าฟานฟานน้อยได้กิน
หลังจากเจ้าฟานฟานน้อยอิ่มหนำสำราญ มันก็หลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมแขนนางอีกครั้ง ขณะที่เฝ้ารอเขากลับมา ชิงหลินพลันได้ยินเสียงคุยกันของสัตว์ชนิดหนึ่งโดยบังเอิญ สองเท้าค่อยๆ ก้าวออกมาจากถ้ำ จับเจ้าฟานฟานน้อยใส่ลงในห่อผ้า กวาดตามองหาที่มาของเสียง อ้อ เสียงของเจ้านกน้อยนี่เอง นางเงยหน้ามองพวกมันที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้
"เมื่อครู่ข้าเห็นเจ้าอาชาสีทองด้วย" นกสีดำท้องขาวตัวหนึ่งเอ่ยขึ้น
"ที่ใดหรือ" เสียงอีกตัวถาม
"ชายทุ่งฝั่งโน้น ช่างเป็นอาชาที่สง่างามยิ่ง" มันตอบด้วยน้ำเสียงชื่นชม
"ไปกันฟานฟาน" ด้วยความตื่นเต้นดีใจ ที่จู่ๆ อาชาสวรรค์ที่ตามหากลับปรากฏตัวออกมา ซ้ำยังอยู่ไม่ไกลจากจุดที่อยู่เท่าไรนัก ทำให้นางหลงลืมคำสั่งของแม่ทัพหนุ่มเสียสนิท แล้วมุ่งหน้าไปยังชายทุ่งอีกฝั่งทันที
ผ่านไปราวสองเค่อ มู่หลิ่งเหวินแทบคลั่งเมื่อกลับมาพบเพียงความว่างเปล่า ชายหนุ่มใช้วิธีแกะรอยจากรอยเท้านางที่ทิ้งไว้เป็นหลักฐานชัดเจนบนพื้น นับว่าโชคดีที่ฝนตกลงมาก่อนหน้า ช่วยให้การแกะรอยตามหานางง่ายขึ้น
ย้อนกลับไปที่เฟิ่งอิงและหน่วยคุ้มกันทั้งสี่ หลังจากกระจัดกระจายเพราะลูกธนูลึกลับ ทั้งห้าใช้เวลาเพียงหนึ่งเค่อก็กลับมารวมกลุ่มกันอีกครั้ง พร้อมมือธนูที่ถูกจับได้แล้วพยายามกลืนยาพิษ แต่ยังช้ากว่าเฟิ่งอิงที่สกัดจุดหยุดการเคลื่อนไหวและทำลายยาพิษไว้ได้ทันท่วงที
มันหัวเราะเสียงดัง พ่นถ้อยคำชวนให้บั่นคอออกมาอย่างไม่เกรงกลัว "ฮ่าๆๆ พวกเจ้าช่างโง่เขลานัก!"
"หุบปากเน่าๆ ของเจ้าซะ!" หนึ่งในสี่หน่วยคุ้มกันเตะเข้าที่ชายโครงมันเต็มแรง จนมันร้องออกมาพร้อมกับเงยหน้าเหี้ยมๆ จ้องผู้ที่เตะมันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ
"ถ้าไม่อยากกลายเป็นอาหารอยู่ที่ป่านี่ จงสารภาพออกมาซะ!" หน่วยพยัคฆ์ดำคนเดิมนั่งชันเข่าลงตรงหน้ามันพร้อมทั้งขู่เสียงต่ำ
"ฝันไปเถิด ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น" มันตะโกนใส่ชายตรงหน้า พลางแสยะยิ้มเย้ยหยัน
"หัวหน้า มันปากแข็งนัก จะทำอย่างไรต่อดี" หน่วยพยัคฆ์ดำคนเดิมลุกขึ้นถามเฟิ่งอิง
"หวังหง ยาปลิดวิญญาณ"
พอเจ้ามือธนูได้ยิน ดวงตาก็เบิกโพลง สีหน้าซีดเผือดลงทันที แม้จะถูกสกัดจุดก็ยังไม่อาจสกัดกั้นความหวาดกลัวที่เกิดขึ้นได้ ร่างของมันสั่นเทา มันไม่ได้กลัวตายแต่กลัวความทรมาน เพราะผู้ที่ถูกพิษนี้จะมีอาการคล้ายถูกเข็มนับหมื่นนับแสนเล่มทิ่มแทงร่างตลอดเวลา ไร้ยาถอนพิษ ไม่รู้วันที่พิษจะสลาย ผู้ที่ถูกพิษนี้มักจะทุกข์ทรมานแสนสาหัสจนขาดใจตายก่อน บางรายยอมปลิดชีพตัวเองเพื่อไม่ต้องเผชิญความเจ็บปวดทรมานเพราะยาปลิดวิญญาณนี้
"พวกเจ้าช่างโหดเหี้ยมอำมหิตนัก!" มันสบถออกมาและตัดสินใจกัดลิ้นตัวเองเพื่อหนีความทรมานที่รอตรงหน้า
"อ๊ะๆๆ อย่าแม้แต่จะคิดเชียว มันง่ายไปสำหรับคนชั่วอย่างเจ้า" หน่วยพยัคฆ์ดำอีกคนตาไว รีบใช้มือบีบกรามมันเต็มแรงจนต้องอ้าปาก อีกมือมียาลูกกลอนสีดำเตรียมพร้อมอยู่
"ออมแอ้ว อ้าออมอู้ดแอ้ว" (ยอมแล้ว..ข้ายอมพูดแล้ว) มันส่งเสียงอู้อี้ ดวงตาไหวระริกจ้องมองยาเม็ดสีดำดั่งเห็นภูตผีปีศาจก็ไม่ปาน
"ฮ่าๆๆ แฮ่กๆ ข้ารับคำสั่งโดยตรงจากใต้เท้าหานให้มาป่วนขบวนของพวกเจ้า" มันละล่ำละลักบอก
"ป่วน?" เฟิ่งอิงเลิกคิ้วถาม
"ใช่ จุดประสงค์จริงๆ คือสังหารคุณหนูชิงผู้นั้น โดยทำให้เหมือนเป็นเหตุสุดวิสัยว่าโดนสัตว์ร้ายฆ่าตาย แต่เพราะมีพวกเจ้าอยู่ ข้าจึงใช้วิธีล่อให้พวกเจ้าแยกจากกันเพื่อให้แผนนี้สำเร็จง่ายขึ้น" มันเผยความลับออกมาจนหมดเปลือก
"กี่คน?" เฟิ่งอิงเอ่ยถามถึงจำนวนมือลอบสังหาร
"ยี่สิบคน...ล้วนเป็นยอดฝีมือ" มันยิ้มเยาะหลังจากที่เอ่ยเน้นทุกคำ
"หัวหน้า เรากำจัดไปแล้วห้าคนขอรับ" หน่วยพยัคฆ์ดำคนหนึ่งรายงาน
"ฮ่าๆๆ ถ้าไม่รีบละก็ เห็นทีคุณหนูของพวกเจ้า...อึก!" มันพูดได้เพียงเท่านั้น ดาบยาวคมกริบก็พุ่งเสียบตัดขั้วหัวใจจนทะลุด้านหลัง มันก้มมองดูหน้าอก เห็นเพียงเลือดที่พวยพุ่งออกมาดั่งน้ำตก ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้ามองผู้ที่มอบความตายให้มันด้วยดวงตาแดงก่ำที่แฝงแววอาฆาตแค้น แล้วก็ล้มลงขาดใจตายทันที
"หาคุณหนูให้พบก่อนพวกมัน!" เฟิ่งอิงเก็บดาบที่อาบเลือดเข้าฝัก ใบหน้าคมเข้มยามนี้ช่างน่ากลัวนัก จนหน่วยพยัคฆ์ดำทั้งสี่อดหวาดหวั่นมิได้
"แล้วเราจะเริ่มจากที่ใดดีขอรับ"
"หัวหน้า ช่วงชุลมุนข้าเห็นท่านแม่ทัพอุ้มคุณหนูมุ่งหน้าไปทางทิศประจิม ข้าพยายามตามแล้ว แต่วิชาตัวเบาของท่านแม่ทัพช่างร้ายกาจนัก ข้าตามไม่ทันจึงย้อนกลับมารายงานขอรับ" หนึ่งในหน่วยพยัคฆ์ดำที่เงียบอยู่นานรายงานเฟิ่งอิง
"ออกเดินทาง!" สิ้นเสียงร่างทั้งห้าก็พุ่งทะยานขึ้นไปสู่เบื้องสูงอย่างรวดเร็วด้วยวิชาตัวเบาที่ฝึกมาอย่างช่ำชอง
ชิงหลินกับเจ้าฟานฟานน้อยเดินตัดผ่านทุ่งราบที่ปกคลุมด้วยหญ้าสูงเกือบหัวเข่าอย่างลำบาก เพราะฝนที่ตกหนักทำให้ดินอ่อนยวบคล้ายโคลน
"แย่จัง อย่างนี้กว่าจะถึงน่าจะใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วยามเป็นแน่" ชิงหลินบ่นกับตัวเอง ก่อนจะแหงนมองตะวันที่ยังอยู่สูง กะเวลาดูแล้วน่าจะประมาณยามอุ้ย คงต้องรีบหาเจ้าม้าสีทองแล้ว
ทุ่งราบระหว่างภูเขานี้เป็นแหล่งอาหารของอาชาสวรรค์ทั้งสามที่ชิงหลินและพวกพ้องตามหาอยู่ เพียงแต่ถ้ำที่พวกมันอาศัยอยู่เป็นถ้ำที่อยู่ในภูเขาคนละลูก
เจ้าอาชาสีทองอาศัยเพียงลำพังในถ้ำของภูเขาลูกที่กลุ่มของนางเข้ามา ส่วนอาชาสวรรค์สีดำกับสีน้ำตาลไหม้อาศัยอยู่ในถ้ำของภูเขาอีกฟากของทุ่งราบนี้ ซึ่งก็คือภูเขาลูกข้างๆ นั่นเอง
ร่างเล็กยังคงเดินไปข้างหน้าอย่างมุ่งมั่น โดยมีเจ้าฟานฟานน้อยคอยส่งเสียงบอกทางให้
"เอ๋? นี่มันลูกเชอร์รี? โชคดีจัง กำลังหิวเลย" นางนั่งลงสาวเถาเล็กๆ ของต้นเชอร์รีเข้ามา กำลังจะหยิบเข้าปาก ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงสวบสาบคล้ายเสียงคนเดิน นางผุดลุกขึ้นแล้วหันไปมองยังทิศทางที่จากมาทันที
"หลินเอ๋อร์ / คุณหนู" เสียงจากบุรุษสองคนแต่ต่างสถานะดังขึ้นพร้อมกัน ด้านหลังมีชายฉกรรจ์อีกสี่คนตามมาติดๆ
"ทุกคน! ดีจังที่ปลอด..." ยังพูดไม่ทันจบนางก็โดนร่างสูงของมู่หลิ่งเหวินโอบกอดไว้เสียแน่น ชิงหลินกะพริบตาปริบๆ ด้วยความงุนงงเล็กน้อย พอตั้งสติได้ก็คิดจะผลักเขาออก แต่กลับรับรู้ถึงลมหายใจที่หอบถี่และมือหนาอุ่นๆ ที่สัมผัสหลังคล้ายว่ากำลังสั่นอยู่
มู่หลิ่งเหวินกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น ขอบคุณสวรรค์ที่นางปลอดภัย หากนางเป็นอะไรไป เขายังจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกหรือ ยิ่งคิดคิ้วเข้มก็ยิ่งขมวดเข้าหากันจนเกิดรอยย่นตรงกลางหว่างคิ้วทั้งสอง ก่อนจะเผลอกอดนางแน่นขึ้นกว่าเดิม โดยไม่นำพาสายตาทั้งห้าคู่ที่มองดูอยู่
"เอ่อ...ข้าหายใจไม่ออก"
เสียงอู้อี้ของนางทำให้มู่หลิ่งเหวินได้สติ ก่อนจะดันนางออกห่าง โดยที่มือทั้งสองยังคงจับต้นแขนเล็ก ที่ถ้าออกแรงบีบเพียงนิดก็สามารถหักออกเป็นสองท่อนได้อย่างง่ายดาย นางช่างบอบบางยิ่งนัก
"แง้วๆ ฮื่อ" เจ้าฟานฟานน้อยส่งเสียงเมื่อโดนคู่แข่งรวบตัวมันเข้าไปด้วย
เฟิ่งอิงกำมือแน่น ข่มอารมณ์ปวดใจ ตระหนักดีว่าตนไม่มีสิทธิ์ในทุกๆ ทาง แต่จะให้หักห้ามใจก็แสนจะยากยิ่งนัก
"เหตุใดจึงขัดคำสั่งข้า"
"ข้าขอโทษ..." มู่หลิ่งเหวินฟังแล้วได้แต่ส่ายหน้าระอาระคนหงุดหงิดใจ ด้วยไม่รู้จะจัดการนิสัยเอาแต่ใจของนางอย่างไรดี
"เรื่องความผิดของข้าเอาไว้ทีหลังเถิด ข้ารู้แล้วว่าอาชาสวรรค์สีทองอยู่ที่ไหนเจ้าค่ะ"
ถ้อยคำของนางทำให้บุรุษอีกห้าคนเข้ามาล้อมตัวทันทีด้วยสีหน้าตื่นเต้น ยกเว้นเฟิ่งอิงที่เลิกคิ้วมองเฉยๆ
"เช่นนั้นก็ออกเดินทางเถิด" มู่หลิ่งเหวินออกคำสั่ง รวบเอวบางแล้วใช้วิชาตัวเบาพานางมุ่งไปยังทิศทางที่นางคอยบอกอย่างรวดเร็ว โดยมีเฟิ่งอิงและหน่วยพยัคฆ์ดำเหาะทะยานตามหลังมา
เพียงหนึ่งเค่อกลุ่มของชิงหลินก็มาถึงจุดหมาย ซึ่งเป็นชายทุ่งราบตามคำบอกของเจ้านกน้อย
"โอ้! ดูทางโน้นสิขอรับ" ที่เหลือหันไปมองแทบจะพร้อมกัน
"โอ้ ช่างเป็นอาชาที่สง่างามเหลือเกิน" อีกคนเอ่ยคล้ายละเมอ
ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับจ้องอาชาที่อยู่เบื้องหน้าอย่างชื่นชม รูปร่างของมันสูงใหญ่กำยำและปราดเปรียว ลำตัวสีเหลืองทองมันวาวราวกับผ้าไหมชั้นดี ท่วงท่าที่เยื้องย่างสง่างามน่าเกรงขาม จนแม่ทัพหนุ่มคิดอยากมีไว้ในครอบครองสักตัว
ส่วนเจ้าอาชาสวรรค์สีทองคล้ายจะรับรู้ถึงผู้บุกรุก มันเงยหัวขึ้นมอง ระยะห่างราวร้อยก้าว ไม่ได้ทำให้มันตื่นกลัวแต่อย่างใด กลับมองด้วยแววตาสงบแล้วก้มลงกินหญ้าต่อไป
"ปะ...ไป...ไป" เจ้าฟานฟานน้อยเงยหน้าร้องบอกชิงหลิน
"แน่ใจหรือ" นางถามย้ำเพื่อความแน่ใจ เห็นมันพยักหน้าตอบ จึงหันมาขอความเห็นจากคู่หมาย
"ไปเถิด ข้าจะคอยคุ้มกันอยู่ห่างๆ"
เมื่อเขาอนุญาต ร่างเล็กจึงค่อยๆ เดินเข้าไปหาอาชาสวรรค์ช้าๆ จับจ้องมันอยู่ตลอดโดยไม่ละสายตา
"ระวังด้วย แขกไม่ได้รับเชิญกำลังมา" มู่หลิ่งเหวินกล่าวเสียงเครียดแต่ค่อนข้างเบา ด้วยไม่อยากให้คู่หมายรู้ เฟิ่งอิงที่รับรู้ได้เช่นกันก็พยักหน้าตอบ พร้อมกับหันไปชี้นิ้วสั่งการให้กระจายกำลังคล้ายรูปวงกลมหันหลังให้ชิงหลินที่กำลังเดินเข้าไปหาอาชาสวรรค์
ทันใดนั้นลูกธนูนับสิบก็พุ่งออกมาจากป่าซึ่งอยู่ห่างจากจุดของกลุ่มแม่ทัพหนุ่มเกือบครึ่งลี้ บุรุษทั้งหกเพียงตวัดดาบคนละสองสามครั้งก็กำจัดลูกธนูเจ้าปัญหาได้ทั้งหมด
นักฆ่าในชุดดำปิดบังใบหน้าสิบสามคนพร้อมอาวุธเป็นดาบยาวพุ่งเข้าโจมตีบุรุษทั้งหกอย่างรวดเร็ว หมายจะสังหารศัตรูเบื้องหน้าให้ดับดิ้นตามคำสั่งที่ได้รับมาจากเจ้านาย
ชิงหลินหันกลับมาด้วยความกังวลใจและหวาดกลัว ในดวงตากลมโตปรากฏภาพการต่อสู้ระหว่างคนสองกลุ่ม ดูแล้วฝ่ายของนางเก่งกว่ามาก โดยเฉพาะคู่หมายของนางที่ถูกรุมถึงสี่คนก็ยังทำอะไรเขาไม่ได้ เห็นพวกมันถอยร่นไม่เป็นท่าเพียงเขาตวัดดาบใส่พวกมันครั้งเดียว และวินาทีต่อมานางก็เห็นเขาตวัดดาบอีกครั้ง เจ้าชุดดำทั้งสี่ก็ร่วงลงบนพื้นขาดใจตายทันที นางลอบถอนใจโล่งอกและนึกชื่นชมในความเก่งกาจของเขา เมื่อเห็นว่าเขาปลอดภัยจึงละสายตาหันมาทางเฟิ่งอิงและผู้ติดตามของนางบ้าง ก็ทันได้เห็นฉากการสังหารที่งดงามหมดจด ตายในดาบเดียวอีกแล้ว!
'นี่พวกเขามาจากสำนักเดียวกันหรือไงนะ'
แต่ขณะที่นางและบุรุษทั้งหกพุ่งความสนใจไปที่พวกคนชุดดำ เพื่อความแน่ใจว่าพวกมันจะไม่ลุกขึ้นมาทำร้ายพวกนางได้อีกอยู่นั้น
ทันใดนั้นเองสายตาชิงหลินก็สังเกตเห็นลูกธนูถูกปล่อยออกมาจากในป่า เป้าหมายไม่ใช่ใครทั้งนั้น แต่เป็นเจ้าอาชาสวรรค์สีทองซึ่งตอนนี้อยู่ห่างนางเพียงสามก้าว ไวเท่าความคิดสองเท้าวิ่งเข้าหามันทันที
ฉึก! แม่นอย่างกับจัดวาง
"หลินเอ๋อร์! / คุณหนู!"
เสียงเรียกจากบุรุษทั้งหกดังก้องเข้ามาในโสตประสาทพร้อมกับร่างชิงหลินที่ทรุดลงบนพื้นหญ้าข้างเจ้าอาชาสวรรค์สีทอง
อาชาสวรรค์สีทองตื่นตระหนก ถอยหลังออกห่างหลายก้าว หลีกทางให้มนุษย์ทั้งหกที่กรูกันเข้ามายังร่างของมนุษย์ตัวเล็กสุดที่เอาตัวเข้ามารับลูกธนูจนตนเองต้องบาดเจ็บ แม้จะไม่ค่อยเข้าใจนักว่าเพราะเหตุใดมนุษย์ตัวเล็กๆ ผู้นี้ถึงเข้ามาช่วยมัน แต่มันก็ไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจ ซ้ำยังนึกดูแคลนในสิ่งที่นางทำ ฮึ! ช่างเป็นมนุษย์ที่โง่เขลานัก
"แง้วๆ แง้วๆ ฮื่อๆ" เจ้าฟานฟานน้อยรีบกระโดดเข้ามาขวาง เมื่อเห็นอาชาสวรรค์เชิดหัวอย่างอวดดีเตรียมผละหนีอย่างไร้จิตสำนึก
อาชาสวรรค์จึงก้มหัวลงมองพยัคฆ์น้อยที่ยืนขวาง พองขนฟูๆ ส่งเสียงฮื่อใส่มันไม่ดูกำลังตนเอง ช่างเป็นพยัคฆ์น้อยที่โอหังนัก มันจึงพ่นน้ำลายใส่เจ้าพยัคฆ์น้อย จนหัวกลมๆ น้อยๆ ของมันเปียกชุ่ม
"แง้วๆ ฮื่อๆๆ" เจ้าฟานฟานน้อยทั้งโกรธ อับอาย และเสียหน้า มันสะบัดหัวทีหนึ่งแล้วจ้องมองอาชาสวรรค์อย่างไม่ยอมแพ้
"ฮี้ๆๆ พรืดๆๆ" อาชาสวรรค์เห็นความตั้งใจจริงของเจ้าพยัคฆ์ตัวน้อย มันร้องออกมาเบาๆ เอาจมูกดันใบหน้าเล็กๆ ของพยัคฆ์น้อยจนมันล้มหงายไม่เป็นท่า พลางคิดในใจว่า เพียงแค่ไปส่งคงไม่เป็นไร ถือเป็นการตอบแทนที่นางช่วยมันไว้ จะได้ไม่ต้องติดค้างกันอีก
ขณะเดียวกันมู่หลิ่งเหวินประคองคู่หมายไว้แนบอกแกร่งด้วยสีหน้าเครียดขรึม มือข้างหนึ่งกอบกุมมือเล็กไว้พลางบีบเบาๆ ดวงตาคมทรงเสน่ห์มองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ซีดลงเรื่อยๆ ทั้งยังหายใจหอบถี่ เหนืออกข้างขวามีธนูเสียบอยู่ และมีเลือดไหลซึมออกมารอบๆ บาดแผล
"ทำเช่นไรดี หากปล่อยไว้นานข้าเกรงว่า..." หวังหง หนึ่งในหน่วยพยัคฆ์ดำกล่าวได้เพียงเท่านั้นก็ต้องกลืนถ้อยคำลงคอ เพราะถูกสายตาพิฆาตของแม่ทัพหนุ่มและหัวหน้าหน่วยเฟิ่งอิงจ้อง
"ขะ...ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ อึก!" ชิงหลินพยายามส่งเสียงบอก พร้อมส่งยิ้มน้อยๆ ให้ทุกคนคลายใจ ทั้งที่อาการน่าเป็นห่วงยิ่งนัก
"คุณหนู ท่านอย่าเพิ่งกล่าวอันใดเลยขอรับ" หนึ่งในหน่วยพยัคฆ์ดำเอ่ยเตือน
"ขะ...ข้าไม่เป็นไรจริงๆ ว่าแต่อาชาสวรรค์ปลอดภัยดีหรือไม่เจ้าคะ แล้วฟานฟานอยู่ไหน" นางถามขึ้นพร้อมทั้งมองหาอาชาสวรรค์และพยัคฆ์น้อย
"เจ้าวางใจเถิด พวกมันปลอดภัยดี" แม่ทัพหนุ่มกล่าวกับนางด้วยเสียงที่นุ่มนวล ดวงตาคมทรงเสน่ห์มองนางที่อยู่ในอ้อมแขนพลางถอนใจยาว นางช่างอ่อนโยนนัก เจ็บหนักเช่นนี้ยังมัวแต่เป็นห่วงผู้อื่น สตรีที่งดงามและจิตใจดีเช่นนางหาได้ยากยิ่งในแคว้นนี้ ที่มีแต่การแก่งแย่งช่วงชิงอำนาจของพวกขุนนาง แม้หนทางสู่อำนาจจะต้องแลกด้วยเลือดและชีวิตของผู้จงรักภักดีก็หาได้ใส่ใจไม่
"ดะ...ดียิ่งนัก" เอ่ยได้เท่านั้นนางก็หมดสติไป โดยมีสายตาหกคู่มองด้วยความห่วงใยระคนชื่นชมในความใจเด็ดและความมีเมตตาของนาง
"ท่านแม่ทัพ..." เฟิ่งอิงร้อนรนจนอกแทบระเบิด เรือนพสุธาอยู่ตรงข้ามกับทุ่งราบนี้ หากใช้วิชาตัวเบาก็ย่อมได้ และด้วยความสามารถของแม่ทัพก็คงไม่ใช่อุปสรรค เพียงแต่อุปสรรคที่ทำให้หนักใจก็คือ เจ้าอาชาสวรรค์สีทองตัวใหญ่และเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ไม่ยอมให้ผู้ใดเข้าใกล้นี้ต่างหาก จะตัดใจปล่อยไปก่อนแล้วกลับมาตามหาอีกครั้ง ก็อาจจะถูกฆ่าตายหรืออาจจะหนีไปที่อื่นแล้ว ครั้นจะให้หน่วยพยัคฆ์ดำเฝ้าเอาไว้ แล้วผู้ใดจะกล้ารับประกันชีวิตของพวกเขาเล่า ยิ่งคิดใบหน้าของเฟิ่งอิงก็ยิ่งดำคล้ำลงเรื่อยๆ
มู่หลิ่งเหวินพอจะเข้าใจความคิดของเฟิ่งอิง เพราะเขาก็คิดเช่นนั้น แต่จะรอช้าไม่ได้ จำต้องเลือกสักทาง "กลับเรือนพสุธาก่อน แล้วค่อยออกมาตามหามันภายหลัง"
เขาตัดสินใจแทนทุกคน พร้อมกับอุ้มร่างของคู่หมายแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทุกคนเห็นด้วยกับการตัดสินใจครั้งนี้ของแม่ทัพหนุ่ม
"แง้วๆ" เจ้าฟานฟานน้อยเดินเข้ามาหามู่หลิ่งเหวิน แหงนเงยหัวกลมๆ เล็กๆ พลางส่งเสียง เรียกความสนใจจากบุรุษทั้งหกได้เป็นอย่างดี
"หือ? มีอันใดหรือเจ้าพยัคฆ์น้อย" เฟิ่งอิงย่อตัวลงอีกครั้ง ส่วนหน่วยพยัคฆ์ดำสี่คนก็ก้มตัวลงเท้าแขนที่เข่าของตน สายตาจับจ้องพยัคฆ์ตัวน้อยที่คล้ายจะพยายามสื่อสารกับพวกตนด้วยความสนอกสนใจ
"ฮี้ๆๆ" เสียงร้องของอาชาสวรรค์ทำให้บุรุษทั้งหมดหันไปมองมันอย่างสนใจและประหลาดใจ มันเข้ามาอยู่ใกล้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน อาชาสวรรค์ผงกหัวเรียวยาวของมันให้ เป็นเชิงว่ามันอนุญาตให้ขึ้นขี่หลังของมันได้
มู่หลิ่งเหวินหรี่ตามองสบตาเล็กๆ ของมัน ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปหามันช้าๆ ด้วยท่วงท่ามั่นคง ครั้นเห็นว่ามันยืนนิ่งก็เข้าใจทันทีว่ามันยินยอม ไม่รอช้าชายหนุ่มรีบทะยานขึ้นไปนั่งบนหลังอาชาสวรรค์อย่างรวดเร็วโดยมีคู่หมายอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรง
"แง้วๆ" เจ้าฟานฟานน้อยร้องเสียงดังเพราะกลัวถูกทิ้ง เฟิ่งอิงยิ้มขบขันเจ้าพยัคฆ์น้อย จึงถูกมันแยกเขี้ยวใส่ ก่อนจะยินยอมให้เฟิ่งอิงอุ้มมันใส่ในห่อผ้าแล้วส่งให้แม่ทัพหนุ่ม
"หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้นางบาดเจ็บมากขึ้นกว่าเดิม" เขากล่าวกับอาชาสวรรค์ หากเขาไม่เหนื่อยล้าจากการเดินทางและการต่อสู้ หนทางนี้จะเป็นหนทางสุดท้ายที่เขาจะเลือก เพราะคนที่บาดเจ็บควรหลีกเลี่ยงการเดินทางวิธีนี้
"ฮี้ๆๆ" อาชาสวรรค์คล้ายรับรู้ที่แม่ทัพหนุ่มบอกจึงขานรับ มันหันมามอง
'เฮอะ! เจ้ามนุษย์งี่เง่า หากไม่ใช่เพราะนางช่วยข้าไว้ ฝันไปเถิดว่ามนุษย์เช่นเจ้าจะมีโอกาสเยี่ยงนี้ได้' มันพ่นเสียงดังพรืดออกมาอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งห่างเฟิ่งอิงและคนอื่นๆ ออกไปเรื่อยๆ
มือหนึ่งของมู่หลิ่งเหวินยึดจับแผงคอหนาสีทองของอาชาสวรรค์ไว้แน่น ที่ไหล่สะพายเจ้าพยัคฆ์ตัวน้อยที่โผล่หัวออกมารับลม อีกมือก็โอบกอดคู่หมายไว้แนบอก ความเร็วของอาชาสวรรค์ตัวนี้เป็นหนึ่งในใต้หล้าจริงแท้แน่นอน รวดเร็วเสียจนภาพรอบข้างพร่ามัวไปหมด ไม่อาจระบุได้ว่าอยู่ที่ใด แรงสะเทือนหรือก็น้อยยิ่งกว่าอยู่ในเกี้ยวเสียอีก
สวรรค์! ช่างเป็นอาชาเหนืออาชาโดยแท้


## ตอนที่ 15 ตามหาองค์รัชทายาท

เพียงหนึ่งเค่ออาชาสวรรค์ก็พาสองมนุษย์กับหนึ่งตัวมาถึงเรือนพสุธาอย่างปลอดภัย ยามที่เฝ้าทางเข้าสองคนยืนตะลึงลานอ้าปากค้าง เมื่อเห็นอาชาสีทองตัวใหญ่ตรงหน้าใกล้ๆ
"ตามหมอมาเร็วเข้า!" มู่หลิ่งเหวินกระโดดลงมาอย่างนุ่มนวล ออกคำสั่งเสียงดังจนยามทั้งสองคนสะดุ้ง คนหนึ่งรีบวิ่งไปตามหมอประจำเรือน ส่วนอีกคนก็วิ่งเข้าไปรายงานชิงหยวน
มู่หลิ่งเหวินอุ้มคู่หมายที่หมดสติเข้ามาด้านใน ไม่สนใจอาชาสวรรค์ที่ยืนมองนิ่ง ผิดกับเจ้าฟานฟานน้อยที่ตะกุยห่อผ้าและร้องแง้วๆ จนชายหนุ่มต้องวางห่อผ้าลงบนพื้นให้มันออกมาจากห่อผ้าเอง เพราะสองแขนอุ้มคู่หมายอยู่
เมื่อฟานฟานน้อยออกมาจากห่อผ้าได้ก็เดินเข้าไปหาอาชาสวรรค์ ส่งเสียงร้องชักชวนเชิญชวนให้อาชาสวรรค์ตามมันไป "แง้วๆ"
"ฮี้ๆๆ" อาชาสวรรค์ร้องตอบ มันก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าก้าวหนึ่งแล้วถอยหลังเสียสองก้าวอย่างลังเล กว่าฟานฟานน้อยจะเกลี้ยกล่อมอาชาสวรรค์ได้ก็ใช้เวลาเกือบสองเค่อ เล่นเอาฟานฟานน้อยเสียงแหบแห้งและเกือบคอเคล็ด
ยามคนหนึ่งถึงกับตะลึงงันกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้า จ้องมองอาชาสวรรค์เดินตามเจ้าพยัคฆ์น้อยของคุณหนูดั่งสัตว์เลี้ยงแสนเชื่องไปยังเรือนด้านในอย่างโง่งม
ขณะเดียวกันภายในห้องที่มีชิงหยวน ชิงฮูหยิน และมู่หลิ่งเหวิน เฝ้ารอการฟื้นของชิงหลินภายหลังจากที่ผ่าเอาหัวลูกธนูและเย็บแผลเสร็จสิ้น
"หลินเอ๋อร์" ชิงฮูหยินนั่งอยู่ข้างเตียง พลางกุมมือเย็นๆ ของบุตรสาวไม่ยอมปล่อย
"เจ้าอย่ากังวลไปนักเลย ท่านหมอก็ยืนยันแล้วว่าลูกไม่ได้บาดเจ็บร้ายแรง เพียงแต่เสียเลือดมากไป อีกเดี๋ยวก็ฟื้นแล้ว" ชิงหยวนบีบมือฮูหยินของตนเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ
"จริงสิ หลานชาย เฟิ่งอิงกับคนอื่นๆ เล่า" ชิงหยวนหันมาถามชายหนุ่มที่นั่งหน้าเครียด ผมเผ้าหลุดลุ่ยยุ่งเหยิง อาภรณ์ด้านหน้าเต็มไปด้วยรอยฉีกขาดคล้ายถูกกิ่งไม้เกี่ยว แม้จะบอกให้ไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าก็หาฟังไม่ ซ้ำยังยืนกรานจะรอจนกว่านางจะฟื้นเสียก่อน
"คาดว่าอีกสักพักคงตามมาขอรับ" แม่ทัพหนุ่มละสายตาจากร่างของคู่หมาย หันมาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
"นะ...นายท่าน!" บ่าวชายคนหนึ่งกระหืดกระหอบเข้ามา
"มีเรื่องอันใด" ชิงหยวนเอ่ยถามเสียงเย็น ส่งสายตาตำหนิเมื่อเห็นความไร้มารยาทของบ่าวในเรือน
"อะ...อาชา...อาชาสีทองขอรับ" บ่าวผู้นั้นละล่ำละลักแจ้งข่าว เหตุเพราะตื่นเต้นมากเกินกว่าจะระงับไว้ได้
"อาชาสีทอง?" ชิงหยวนทวนคำ ก่อนจะหันมามองชายหนุ่มฝั่งตรงข้าม
"อือ...อึก...เจ็บ" เสียงร้องครางอย่างเจ็บปวดของร่างบอบบางบนเตียงทำให้ชิงหยวนและมู่หลิ่งเหวินพุ่งพรวดมายืนชิดขอบเตียง ลืมเรื่องอาชาสวรรค์ไปจนสิ้น
"หลินเอ๋อร์ เจ้าฟื้นแล้ว เป็นเช่นไรบ้าง" ชิงฮูหยินถามบุตรี
"ท่านแม่? ลูกกลับมาได้อย่างไรเจ้าคะ จำได้ว่าลูกโดนธนูยิงแล้วหมดสติไป อาชาสวรรค์ ฟานฟานล่ะเจ้าคะ ฟานฟานอยู่ไหน ฟานฟานของลูก โอ๊ย! เจ็บ" หญิงสาวร้องครางเสียงดังด้วยความเจ็บปวด
"หลินเอ๋อร์!" ชายหนุ่มตรงเข้าประคองคู่หมายไว้แนบอกแกร่งอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความตกใจของทุกคน โดยเฉพาะชิงฮูหยินที่รีบลุกขึ้นหลีกทางให้อย่างงงงัน ผิดกับชิงหยวนที่เลิกคิ้วมองเพียงเท่านั้น ไม่ได้แปลกใจหรือไม่พอใจแต่อย่างใด
ส่วนบรรดาบ่าวรับใช้ต่างก็นิ่งอึ้ง ไม่กล้ามองเพราะกลัวว่าความอยากรู้อยากเห็นจะนำพาภัยพิบัติมาสู่ตนเองและครอบครัวได้
"อะ...เอ่อ...พี่เหวิน ปล่อยข้าก่อนเจ้าค่ะ" ชิงหลินบอกเขาด้วยเสียงแหบเบาหวิวจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ ใบหน้าจิ้มลิ้มที่แต่เดิมขาวซีดเริ่มแดงระเรื่อ สายตาเหลือบเห็นมารดาหน้าตึงขึ้นหนึ่งส่วน ทั้งยังส่งส่งสายตาไม่ค่อยพอใจมาให้ ต่างกับบิดาที่มีท่าทีขบขันลิบลับ แถมยังส่ายหน้าคล้ายระอาอีกต่างหาก
มู่หลิ่งเหวินชะงักวูบ ครั้นพอเงยหน้าก็สบเข้ากับดวงตาคมสองคู่ที่จ้องอยู่ แม่ทัพหนุ่มจึงรีบประคองคู่หมายให้นอนลง แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้มศีรษะให้อาวุโสทั้งสองแล้วรีบจ้ำอ้าวจากไปทันที ทำเอาชิงหยวนนึกขันกับทีท่าขัดเขินของแม่ทัพหนุ่มที่น้อยครั้งจะได้เห็นจนเผลอหัวเราะออกมาเบาๆ จึงถูกคนงามส่งค้อนวงเบ้อเริ่มให้ ส่วนตัวต้นเรื่องได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาบิดามารดาด้วยใบหน้าแดงก่ำ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้
"ท่านแม่ ท่านยังไม่ได้ตอบลูกเลย ฟานฟานของลูก..." นางยังพูดไม่ทันจบคำดี เจ้าฟานฟานน้อยก็เดินอาดๆ หลังตรงหัวเชิดเข้ามาหา ส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากสาวใช้ให้อุ้มมันขึ้นไปบนเตียง เพราะน้ำหนักค่อนข้างเยอะทำให้มันกระโดดขึ้นเองไม่ไหว
"บะ...บายดี? บายดี...แผล่บๆ ฮื่อออ" พยัคฆ์น้อยส่งเสียงถามอย่างห่วงใย เลียหน้าสลับกับร้องถามมิหยุดหย่อน
"คิกๆๆ ขอบใจนะ ขอบใจมาก" ชิงหลินจั๊กจี้ที่ถูกเลียหน้าจึงหลุดขำออกมา ท่ามกลางรอยยิ้มยินดีระคนโล่งใจของทุกคน
ชิงหยวนดึงตัวชิงฮูหยินมาซบกับไหล่กว้าง มองดูภาพน่าเอ็นดูอย่างมีความสุข ดวงตาคมเป็นประกายเมื่อตระหนักถึงความสามารถพิเศษเหนือผู้ใดของบุตรี
"ไปไป...อาชา...ข้างนอก...อาชา" ฟานฟานน้อยร้องบอกหลินหลินของมัน
"หือ? เจ้าหมายถึงอาชาสวรรค์ตัวนั้น?" ชิงหลินถามอย่างแปลกใจ เห็นมันผงกหัวตอบ รอยยิ้มกว้างก็ปรากฏบนใบหน้าจิ้มลิ้มทันที
"ท่านพ่อ ท่านแม่ อาชาสวรรค์อยู่ที่นี่หรือเจ้าคะ" นางเงยหน้าถามบิดา
"ใช่ มันรอเจ้าอยู่" แต่กลับเป็นคู่หมายที่เดินกลับเข้ามาอีกครั้งเป็นคนตอบ แม่ทัพหนุ่มออกไปก็พบอาชาสวรรค์ตัวนี้ยืนอยู่หน้าเรือนด้วยท่าทางสงบนิ่ง ไม่ยอมให้ผู้ใดเข้าใกล้ พอเดินเข้าไปสองก้าว มันก็ถอยหลังสองก้าว...เป็นเช่นนี้ร่ำไป
"นั่นเจ้าจะทำอันใดหลินเอ๋อร์" ชิงฮูหยินรีบเข้ามาหาบุตรีทันที เมื่อเห็นนางทำท่าจะลงจากเตียง
"เจ้าไม่ควรขยับสุ่มสี่สุ่มห้า เดี๋ยวแผลจะฉีกเอาได้"
"ท่านแม่ ลูกไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เพียงแต่อยากจะไปดูอาชาตัวนั้นเสียหน่อยเจ้าค่ะ"
"เอาไว้ให้เจ้าหายดีแล้วค่อยไปดูมันดีหรือไม่" ชิงฮูหยินพยายามเกลี้ยกล่อม
ชิงหลินจึงหันไปขอความเห็นใจจากชิงหยวน เห็นบิดาส่ายศีรษะไม่อนุญาต นางจึงเงยหน้าส่งสายตาออดอ้อนคู่หมายที่ยืนกอดอกอยู่ข้างหัวเตียงแทน แม่ทัพหนุ่มตะลึงด้วยเป็นครั้งแรกที่นางมองตนเช่นนี้ ใจแม่ทัพหนุ่มจึงอ่อนยวบราวกับขี้ผึ้งถูกไฟลน
"ขออภัยขอรับ ข้าขออาสาพาน้องไปเอง" กล่าวจบเขาก็ช้อนร่างบอบบางของนางขึ้นมา โดยมีฟานฟานน้อยอยู่ในอ้อมแขนของนางอีกที
"ฮึๆ ดูท่าวันนี้หลานชายคงกินยาผิดสำแดงมาเป็นแน่ ถึงได้ทำสิ่งที่ชวนให้คนแก่หัวใจวายเสียหลายรอบ" ชิงหยวนอมยิ้มก่อนจะกล่าวติดตลกกับชิงฮูหยิน
"ท่านพี่! ไม่ใช่เรื่องตลกนะเจ้าคะ อาเหวินทำเช่นนี้จะเป็นที่ครหาได้นะเจ้าคะ อีกอย่าง ข้าสงสารลูกเจ้าค่ะ" ใช่ นางสงสารบุตรี แม้จะเห็นความเปลี่ยนแปลงของแม่ทัพหนุ่ม แต่ทุกสิ่งก็ยังคลุมเครือ เช่นนี้จะวางใจได้อย่างไร
"ข้ารู้ ดูต่อไปอีกหน่อยเถิด" ชิงหยวนยิ้มบางๆ พร้อมกับจับมือชิงฮูหยินให้เดินตามไป
ที่หน้าเรือนมีอาชาสวรรค์สีทองร่างสูงใหญ่กำยำ สง่างามและน่าเกรงขามยืนอยู่ รอบข้างมีบ่าวชายหญิงหลายคนยืนดูและเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ นับสิบคนด้วยอาการตาโต อ้าปากค้าง บางรายหน้าซีดคล้ายพบเจอภูตผีปีศาจ
มู่หลิ่งเหวินอุ้มคู่หมายเข้าไปใกล้ๆ อาชาสวรรค์ช้าๆ ด้วยความระมัดระวัง แล้วก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นมันยืนนิ่งไม่ขยับหนีเช่นก่อนหน้านี้
"พูด...พูด...อยู่...อยู่" ฟานฟานน้อยร้องอวด ตั้งใจจะบอกว่ามันมีความสามารถเพียงใด ที่กล่อมให้อาชาสวรรค์อยู่พบหลินหลินของมันได้
"คิกๆ เก่งจ้า ฟานฟานน้อยเก่งที่สุดเลย" ชิงหลินชมมันเสียงเบา มือซ้ายเกาคางให้อย่างเอาใจจนมันร้องครางด้วยความชอบอกชอบใจ
"แยกย้ายกันไปทำงานได้แล้ว" ชิงหยวนเห็นท่าไม่ดีจึงสั่งการบ่าวไพร่เสียงดัง สิ้นเสียงสั่งของชิงหยวน เหล่าบ่าวไพร่ก็หายไปจากหน้าเรือนแทบจะทันที
"สวรรค์! ช่างเป็นอาชาที่งดงามยิ่งนัก" เมื่อเห็นว่าไม่มีใครแล้ว ชิงหยวนจึงหันกลับมาก่อนจะอุทานเสียงค่อนข้างดัง
"ท่านพี่กล่าวถูกต้อง ข้าเองไม่เคยพบเห็นอาชาที่สง่างามเช่นนี้มาก่อน ช่างเป็นบุญตานักเจ้าค่ะ" ชิงฮูหยินกล่าวเสริม
"ท่านพ่อ ท่านแม่ทราบเรื่องนั้นหรือยังเจ้าคะ"
"ยังหรอก พ่ออยากให้เจ้าบอกท่านแม่ของเจ้าเอง" ชิงหยวนตอบยิ้มๆ
"เรื่องอันใดกันหรือ" ชิงฮูหยินถามอย่างอยากรู้ ชิงหลินไม่ได้ตอบ แต่หันหน้ากลับมามองอาชาสวรรค์ตรงหน้าแล้วกล่าวกับมันด้วยภาษาม้า
"ขอบคุณท่านมากที่พาข้ามาส่ง"
"เจ้าพูดภาษาข้าได้" อาชาสวรรค์อึ้งไปครู่หนึ่งจึงร้องตอบโต้นาง
"ก็ใช่ ข้าดีใจที่ท่านปลอดภัย แล้วท่านจะกลับเมื่อไรหรือ"
อาชาสวรรค์พอได้ฟังที่นางถามก็พลันรู้สึกแปลกใจ นางต้องการตัวมันมิใช่หรือ ถึงขนาดส่งเจ้าพยัคฆ์น้อยมาเกลี้ยกล่อมมันเป็นนานสองนาน แล้วเหตุใด...
"โฮ่! เจ้าไล่ข้า?" อาชาสวรรค์เชิดหัวเรียวแหลมขึ้นด้วยท่าทางหยิ่งยโส
"ไม่ใช่ ท่านก็รู้ว่าข้าต้องการท่านมากเพียงใด จะให้ข้าใช้กำลังบังคับก็ย่อมได้ แต่ข้าจะไม่ใช้วิธีนี้เด็ดขาด"
"ในแคว้นนี้ อาชาสีทองมีเพียงข้าตัวเดียว ถ้าเจ้าปล่อยข้าไป..."
"ข้าไม่สน ต่อให้ข้าต้องถูกลงอาญาหรือถูกประหารชีวิต ข้าก็ไม่กลัว"
"ตกลง ข้ายินดีที่จะอยู่ที่นี่" อาชาสวรรค์ตอบตกลงในที่สุด หลังจากที่หยุดคิดอยู่นาน
"ขอบคุณท่านมาก ข้าจะดูแลท่านอย่างดี ข้าสัญญา" ชิงหลินยื่นมือออกไปหา อาชาสวรรค์ก็ยื่นหัวเรียวยาวมาใกล้จนนางเอามือเรียวลูบหัวมันเบาๆ ก่อนจะก้มลงจูบตรงกลางหน้าผากของมันสองสามที
ไม่รู้เลยว่าการกระทำของนางทำให้แม่ทัพหนุ่มและฟานฟานน้อยไม่ชอบใจเท่าใดนัก
ผิดกับชิงฮูหยินที่ยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างโง่งม นี่หรือคือสิ่งที่บุตรีต้องการจะบอกนาง นางส่งสายตาถามสามี ก็เห็นเขาพยักหน้าเป็นเชิงว่าที่นางคิดอยู่นั้นถูกต้องแล้ว สวรรค์! นี่นางควรยินดีหรือเศร้าเสียใจกันแน่
"นายท่าน หัวหน้าเฟิ่งอิงและหน่วยพยัคฆ์ดำกลับมาถึงแล้วขอรับ" บ่าวคนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงาน
"งั้นหรือ ดี ให้เฟิ่งอิงไปพบข้าที่ห้องหนังสือ" กล่าวจบชิงหยวนก็หันมาพูดคุยกับบุตรสาวอีกสองสามประโยค แล้วสะบัดชายเสื้อเดินจากไป
"อาเหวิน พาน้องไปพักผ่อนก่อนเถิด" ชิงฮูหยินกล่าวกับแม่ทัพหนุ่มที่ยังคงอุ้มบุตรีของนางอย่างทะนุถนอม
"ขอรับ" แม่ทัพหนุ่มอุ้มคู่หมายมาวางลงบนเตียงอย่างเสียดาย ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับจ้องใบหน้างามนิ่ง จนคนถูกจ้องต้องหลบตาด้วยความขัดเขิน
"แล้วข้าจะมาใหม่" เขานิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยออกมา
"เอ่อ...เจ้าค่ะ" นางก้มหน้าตอบรับเบาๆ
"อ๊ะ เดี๋ยวเจ้าค่ะ"
แม่ทัพหนุ่มชะงัก หมุนร่างสูงกลับมาเลิกคิ้วถาม
"โปรดให้อิสระแก่อาชาสวรรค์เช่นที่เขาอยู่ในป่าด้วยนะเจ้าคะ"
แม่ทัพหนุ่มพยักหน้าตอบ "ข้ารู้แล้ว" ก่อนหมุนกายจากไป ทิ้งให้คู่หมายอยู่กับมารดาเพียงลำพัง
ยามอิ่ว ณ ห้องหนังสือภายในเรือนพสุธา
เฟิ่งอิงนั่งรอชิงหยวนผู้เป็นนาย ใบหน้าคมเข้มเรียบเฉยเหมือนไร้ความรู้สึก แต่ภายในกลับร้อนรนดั่งอยู่ท่ามกลางกองเพลิง ดวงตาเรียวดุมองไปยังทิศทางที่คนเจ็บพำนักอยู่ อยากจะไปดูให้เห็นกับตาว่านางปลอดภัยดีมากกว่าได้ยินจากปากผู้อื่น แต่กลับถูกเรียกตัวไว้เสียก่อน
"มาแล้วหรือ" ชิงหยวนเดินเข้ามาเพียงลำพัง ไร้บ่าวติดตาม
"ขอรับ" เฟิ่งอิงลุกขึ้นเต็มความสูง ประสานมือทำความเคารพ
"นั่งลงเถิด" ชิงหยวนพยักหน้าให้เฟิ่งอิงนั่งลง รินน้ำชาให้ผู้คุ้มกันคนสนิทที่รักประดุจญาติคนหนึ่ง ก่อนจะรินชาในถ้วยของตน มองบุรุษตรงหน้าแล้วยกถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อย
"คุณหนูเป็นเช่นไรบ้างขอรับ" เฟิ่งอิงเป็นฝ่ายเริ่มต้นสนทนาก่อน
"นางปลอดภัยดี" ชิงหยวนวางถ้วยชาลง ยิ้มบางๆ ไร้ร่องรอยโทสะที่ควรมี จนเฟิ่งอิงคลายความกังวลได้ส่วนหนึ่ง
"เพราะข้าไร้ความสามารถ ทำให้คุณหนูได้รับบาดเจ็บ ขอนายท่านลงโทษด้วยขอรับ" เฟิ่งอิงคุกเข่าโขกศีรษะกับพื้นเสียงดังปึก
"เฮ้อ! เอาเถิดๆ ข้าจะตัดสินโทษเจ้าภายหลัง แต่ที่ข้าเรียกเจ้ามาพบ เจ้าคงรู้ว่าเป็นเรื่องใด" ชิงหยวนโบกมือพลางกล่าวเสียงเข้มในท้ายประโยค
"ขอรับ เรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ เป้าหมายของคนร้ายคือคุณหนูขอรับ" เฟิ่งอิงกล่าวเสียงต่ำ ดวงตาเรียวดุมีแววกังวล
"หมายความว่าอย่างไร ที่ว่าเป้าหมายของคนร้ายคือหลินเอ๋อร์" เสียงทุ้มต่ำจากบุรุษที่เข้ามาใหม่ ทำให้บุรุษต่างวัยทั้งสองคนหันมองประตูทางเข้าแทบจะพร้อมกัน
เฟิ่งอิงลุกขึ้นประสานมือเคารพแม่ทัพหนุ่ม ดวงตาคมเรียวดุประหลาดใจกับสภาพที่คล้ายผ่านการต่อสู้มาอย่างหนักหน่วง
"หลานชายมาก็ดีแล้ว นั่งลงก่อนสิ" ชิงหยวนผายมือเชิญชวนให้แม่ทัพหนุ่มนั่งลงข้างตน
"ลุงต้องขอโทษหลานชายที่รบกวนเวลาพักผ่อน ทั้งๆ ที่เจ้าเองก็เหน็ดเหนื่อยมิใช่น้อย" ชิงหยวนกล่าวน้ำเสียงเรียบๆ
"ท่านลุง อย่าได้กล่าวเช่นนั้น เป็นเรื่องที่ข้าสมควรทำอยู่แล้ว ตอนนี้ข้าใคร่รู้เรื่องราวเมื่อครู่มากกว่าขอรับ" มู่หลิ่งเหวินเอ่ยเสียงเครียด ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับจ้องเฟิ่งอิงที่นั่งนิ่งอยู่ข้างผู้อาวุโส
"เรียนท่านแม่ทัพ ตอนที่พลัดหลงกัน ข้าจับหน่วยลอบสังหารได้คนหนึ่ง มันสารภาพว่าพวกมันได้รับการว่าจ้างจากขุนนางผู้มีอำนาจผู้หนึ่งให้มาสังหารคุณหนู ส่วนจะเป็นเพราะสาเหตุใดยังไม่แน่ชัดขอรับ" เฟิ่งอิงรายงาน
"ดูไปแล้ว...จุดประสงค์ของคนร้ายคงไม่ใช่เพียงชีวิตของหลินเอ๋อร์" แม่ทัพหนุ่มตั้งข้อสังเกต
"สิ่งใดทำให้หลานชายคิดเห็นเช่นนั้น" ชิงหยวนเอ่ยถาม เฟิ่งอิงเองก็ใคร่รู้เช่นกัน
"หรือเจ้าไม่สังเกต ตอนที่พวกมันเพลี่ยงพล้ำ กลับมีลูกธนูลึกลับพุ่งเข้าหาอาชาสวรรค์ หมายทำให้มันได้รับบาดเจ็บ แต่หลินเอ๋อร์เอาตัวเข้ามาบังเสียก่อน" แม่ทัพหนุ่มมองเฟิ่งอิง
"หากอาชาสวรรค์บาดเจ็บจนมีตำหนิ เมื่อนำไปถวาย อาจทำให้ฮ่องเต้กริ้ว..." เฟิ่งอิงมิได้กล่าวต่อ เหลือบมองผู้เป็นนาย ก่อนจะหลุบตามองถ้วยชาของตนเอง
"หากเป็นเช่นนั้น ข้าและคนสกุลชิงอาจต้องพบภัยพิบัติใช่หรือไม่" ชิงหยวนถามเสียงเรียบ ท่าทางสุขุมนุ่มลึกจนยากจะคาดเดา ทำให้บุรุษหนุ่มทั้งสองนึกชื่นชมอยู่ในใจ
"ท่านลุง / นายท่าน" บุรุษต่างสถานะเอ่ยเรียกแทบจะพร้อมกัน
"เอาเถอะ ยามนี้เราก็ได้อาชาสวรรค์มาแล้ว ที่เหลือต้องรอดูฝีมือขององค์รัชทายาทล่ะนะ" ชิงหยวนโบกมือเปลี่ยนเรื่องสนทนา
"ขอรับนายท่าน" เฟิ่งอิงรับคำ
"แล้วผู้ใดคือผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ คงไม่ใช่..." แม่ทัพหนุ่มละไว้
ชิงหยวนทำท่าจะตอบ ทว่า...
"นายท่าน องครักษ์ขององค์รัชทายาทมาขอพบ บอกว่ามีเรื่องด่วนขอรับ" พ่อบ้านประจำเรือนพสุธาเดินเร็วๆ เข้ามารายงาน บุรุษทั้งสามต่างมองหน้ากัน
"เชิญเข้ามาเร็วเข้า" ชิงหยวนลุกขึ้น ยกมือลูบเคราอย่างครุ่นคิด
เพียงครู่เดียวองครักษ์ร่างสูงใหญ่ในชุดสีดำเต็มยศก็ก้าวยาวๆ เข้ามาหยุดยืนตรงหน้าบุรุษทั้งสาม ใบหน้าเข้มดุดันเคร่งเครียด มีร่องรอยความอ่อนเพลีย ผมเผ้าหลุดลุ่ย อาภรณ์เปียกชุ่มจนเหงื่อหยดลงพื้นตลอดทางที่ก้าว
"คารวะท่านแม่ทัพ" ประสานมือเคารพแม่ทัพหนุ่ม
"เกิดอันใดขึ้น" แม่ทัพหนุ่มตรงเข้าประเด็น เพราะดูแล้วคงไม่ใช่เรื่องดีแน่
"องค์รัชทายาทหายตัวไปขอรับ" รายงานเสียงต่ำและเบา เพราะจะให้คนภายนอกรู้เรื่องนี้ไม่ได้


## ตอนที่ 16 ตามหาองค์รัชทายาท2/2

"ไอ้หยา! มันเกิดขึ้นได้อย่างไร" ชิงหยวนร้องออกมาอย่างตกใจ
"...!" คิ้วเข้มของแม่ทัพหนุ่มขมวดเข้าหากันแน่น
เฟิ่งอิงที่บัดนี้ยืนอยู่ด้านหลังชิงหยวนมององครักษ์คล้ายไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
"หลังจากที่แยกย้ายกันไปตามเส้นทางในแผนที่ องค์รัชทายาทเลือกเดินทางโดยใช้วิชาตัวเบา เมื่อใกล้ถึงที่หมายราวหนึ่งลี้ค่อยเปลี่ยนมาเดินเท้าแทน เพราะกลัวว่าความเร็วของวิชาตัวเบาอาจทำให้เกิดความผิดพลาดได้" องครักษ์หนุ่มหยุดจิบน้ำชาก่อนจะเล่าต่อ
"เมื่อเดินทางมาได้หนึ่งชั่วยามกว่าๆ ฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก จนพวกเราตั้งตัวไม่ทัน ได้แต่หลบใต้ต้นไม้ใหญ่แถวนั้น หลังจากฝนหยุดตกพวกเราต่างเปียกปอน มีเพียงองค์รัชทายาทที่ปลายฉลองพระองค์และรองพระบาทเปียกเล็กน้อย จากนั้นก็เดินทางโดยวิชาตัวเบาต่อราวครึ่งชั่วยามก็ถึงจุดหมายตามแผนที่ซึ่งเป็นทุ่งราบกว้างๆ"
"เดี๋ยวนะ ใช่ทุ่งราบระหว่างภูเขาที่กลุ่มของข้าเข้าไปกับภูเขาลูกข้างๆ ทางทิศประจิม?" แม่ทัพหนุ่มเอ่ยถาม
"น่าจะเป็นที่เดียวกันขอรับ ทำไมหรือขอรับ"
"ไม่มีอันใด เล่าต่อเถิด" แม่ทัพหนุ่มกล่าว ถ้าเป็นทุ่งราบที่เดียวกัน เหตุใดจึงไม่ได้พบกันเล่า ความจริงเฟิ่งอิงก็สงสัยแต่ก็เลือกที่จะเงียบ
"พวกเราเห็นอาชาสวรรค์สองตัวกำลังเล็มหญ้าอยู่ ตรงตามแผนที่ที่คุณหนูมอบให้องค์รัชทายาท แต่ปัญหาคือจะจับพวกมันอย่างไรโดยไร้รอยขีดข่วน ขณะที่กำลังขบคิดหาหนทาง จู่ๆ พวกมันก็วิ่งเข้าป่าไปอย่างรวดเร็ว องค์รัชทายาทจึงพุ่งทะยานตามไปไม่ฟังเสียงทัดทานของพวกข้า ครั้นพอตามเข้ามา ทั้งอาชาและองค์รัชทายาทก็หายตัวไปเสียแล้ว พวกข้ากระจายกำลังกันออกตามหาแต่ก็ไร้วี่แวว ข้าจึงรีบกลับมาขอกำลังเสริมจากท่านแม่ทัพขอรับ" องครักษ์เล่าอย่างละเอียด
"ข้ารู้แล้ว" แม่ทัพหนุ่มพยักหน้า ใบหน้างดงามเคร่งเครียด ด้วยภารกิจหนนี้ต้องเป็นไปอย่างลับๆ แต่การจะเคลื่อนกำลังทหารจำนวนมากไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้ย่อมเป็นไปไม่ได้
"หลานชาย สกุลชิงเป็นผู้ที่ได้รับมอบภารกิจนี้ ฉะนั้นเจ้าจงใช้คนของหน่วยพยัคฆ์ดำเถิด" ชิงหยวนเสนอแผนการเมื่อเห็นความหนักใจของแม่ทัพหนุ่ม
"รบกวนท่านลุงแล้ว" มู่หลิ่งเหวินประสานมือขอบคุณ
"เฟิ่งอิง เรียกหน่วยพยัคฆ์ดำทั้งสองร้อยคนในเมืองหลวงให้มารวมกันที่นี่ รุ่งสางออกเดินทางทันที" ชิงหยวนสั่งเฟิ่งอิงเสียงเข้ม ท่ามกลางความโล่งใจของแม่ทัพหนุ่มและองครักษ์
ยามเหม่า[1] วันต่อมา
เสียงจ้อกแจ้กจอแจของผู้คนจำนวนมากปลุกให้ชิงหลินตื่นขึ้น นางลุกขึ้นนั่งช้าๆ เพราะกลัวจะทำให้แผลปริได้ ความเจ็บระบมมากกว่าเมื่อวานเป็นทวีคูณจนต้องสูดปากเบาๆ แต่กระนั้นฟานฟานน้อยกลับรับรู้ มันเงยหัวกลมๆ เล็กๆ ขึ้นมองหลินหลินของมันอย่างห่วงใย พลางส่งเสียงร้องออกมาเบาๆ
"บายดี?...บายดี?"
ชิงหลินยิ้มบาง ยกมือข้างที่ไม่เจ็บขึ้นลูบหัวมันอย่างรักใคร่พลางตอบ "ข้าไม่เป็นไร เจ้าอย่าห่วงไปเลย"
"คุณหนู ท่านตื่นแล้ว เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ" เสี่ยวเอินเดินเข้ามาพร้อมอ่างล้างหน้าที่ทำด้วยทองเหลือง แล้ววางอ่างลงบนโต๊ะกลมภายในห้อง ก่อนจะเดินเข้ามาหานายสาวที่เตียง
"ปวดแผลนิดหน่อย ข้างนอกเสียงดังอะไรกันหรือ"
"องค์รัชทายาทหายตัวไปในป่าเจ้าค่ะ" เสี่ยวเอินป้องปากกระซิบเบาๆ
"หือ? แล้วอย่างไรต่อ"
"นายท่านเรียกหน่วยพยัคฆ์ดำสองร้อยคนให้ออกตามหาองค์รัชทายาทเจ้าค่ะ และนี่ก็ใกล้จะไปกันแล้ว" เสี่ยวเอินรายงานนายสาว
"ช่วยข้าแต่งตัวเร็วเข้า! ข้าจะไปพบท่านพ่อ โอ๊ย! เจ็บ..." นางร้องครางด้วยความเจ็บปวด เหงื่อผุดออกมาเต็มใบหน้าจิ้มลิ้มที่ขาวซีด
"คุณหนู! ไม่ได้เจ้าค่ะ ฮูหยินกำชับให้ข้าดูแลคุณหนูให้ดี ได้โปรดนอนลงเถิดนะเจ้าคะ" เสี่ยวเอินพยายามพูดเกลี้ยกล่อม สองมือประคองร่างนายสาวไว้
"ไม่ได้! นี่เป็นเรื่องคอขาดบาดตาย หากเจ้าไม่ให้ข้าไปก็จงไปแจ้งแก่บิดาข้าว่า ข้ามีเรื่องสำคัญจะเรียนให้ทราบ เร็วเข้า!"
หน้าตาซีดเซียวแต่ท่าทางจริงจังทำเอาเสี่ยวเอินไม่กล้าขัดคำสั่ง รีบกระวีกระวาดออกไปทำตามอย่างรวดเร็ว
ราวครึ่งเค่อชิงหยวนในชุดสีเทาพร้อมด้วยแม่ทัพหนุ่มในชุดลำลองสีน้ำเงินเข้ม ปิดท้ายด้วยเฟิ่งอิงในชุดสีดำเช่นเคย บุรุษสองคนแรกเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะกลมกลางห้อง ส่วนเฟิ่งอิงก็ยืนรออยู่ตรงประตูทางเข้า
"มีอันใดหรือหลินเอ๋อร์" ชิงหยวนเอ่ยถามบุตรีที่นั่งพิงหัวเตียงรอตนอยู่ โดยมีพยัคฆ์น้อยนั่งอยู่บนตัก
"ขออภัยท่านพ่อ ที่ทำให้ท่านต้องเสียเวลา" ชิงหลินค้อมศีรษะลงเล็กน้อย เหลือบตามองคู่หมายแวบหนึ่ง ก่อนจะหลุบตาลงเมื่อเห็นว่าเขามองอยู่
"เจ้ามีอันใด จงรีบว่ามาเถิด เราต้องรีบออกเดินทาง"
"การตามหาองค์รัชทายาทในครั้งนี้ ขอให้ลูกได้มีส่วนร่วมด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ"
ชิงหยวนกับแม่ทัพหนุ่มต่างมองหน้ากัน ก่อนจะหันมาทางนาง
"ส่วนร่วม?" ชิงหยวนทวนคำ
"อย่าบอกว่าเจ้าจะขอไปด้วย?" แม่ทัพหนุ่มเลิกคิ้วถาม ใบหน้างดงามบึ้งตึงขึ้นสองส่วน เตรียมคัดค้านสุดกำลัง
"คล้ายๆ อย่างนั้นเจ้าค่ะ" หญิงสาวพูดหยอกเขาเล่นยิ้มๆ ครั้นพอเห็นเขาไม่เล่นด้วยจึงพูดต่อ "ท่านพ่อ โปรดนำเจ้าฟงกับเจ้าอวิ๋นไปด้วยเถอะเจ้าค่ะ จิ้งจอกสองตัวนี้จะช่วยท่านตามหาองค์รัชทายาทได้เร็วขึ้น"
"หือ? เจ้าแน่ใจหรือ แม้พ่อจะรู้มาบ้างว่าสุนัขจิ้งจอกมีประสาทรับกลิ่นที่ดีเลิศ แต่ไม่เคยเอามาใช้ตามหาคนมาก่อน" ชิงหยวนถามเพื่อความแน่ใจ
"เจ้ามีวิธี?" แม่ทัพหนุ่มถามถึงวิธีการของคู่หมาย ด้วยเชื่อมั่นในตัวนางเต็มหัวใจว่า หากทำตามวิธีของนางจะต้องประสบผลสำเร็จอย่างแน่นอน
"เจ้าค่ะ ท่านพ่อช่วยให้ใครนำเจ้าฟงกับเจ้าอวิ๋นมาให้ข้าที และช่วยหาฉลองพระองค์หรืออะไรก็ได้ขององค์รัชทายาทมาให้ลูกด้วยเจ้าค่ะ"
ราวครึ่งเค่อสุนัขจิ้งจอกเพศผู้ลำตัวสีเทาดำ ท้องสีขาวขนฟูฟ่อง และเศษฉลองพระองค์ขององค์รัชทายาทก็มาอยู่ตรงหน้า
ชิงหลินหยิบเศษผ้าขึ้นมา พลางเรียกชื่อสุนัขจิ้งจอกทั้งสองตัวให้เข้ามาหา "ฟง อวิ๋น"
"นี่คือกลิ่นของคนสำคัญต่อชีวิตและครอบครัวของข้า เจ้าจะช่วยตามหาคนผู้นั้นให้ข้าได้หรือไม่" นางเอ่ยขอร้องมากกว่าจะบังคับ
"ย่อมได้อยู่แล้ว ท่านเป็นเจ้านายของพวกข้านี่" เจ้าฟงตอบ ส่วนเจ้าอวิ๋นยังตะลึงค้างนิ่งอยู่ ด้วยมันไม่รู้มาก่อนว่าเจ้านายพูดภาษามันได้
"ขอบใจ งั้นจงสูดดมและจดจำกลิ่นนี้ไว้ให้ขึ้นใจก่อน ที่เหลือข้าฝากพวกเจ้าด้วย" มือเรียวเอื้อมไปลูบหัวมันทั้งสองเบาๆ เมื่อเห็นมันทั้งสองตัวทำตามที่บอก
นี่เป็นอีกหนที่ชิงหยวนกับแม่ทัพหนุ่มต้องหันมามองหน้ากัน แม้จะเคยเห็นมาบ้างแล้ว แต่ก็ยังอดตะลึงไม่ได้ ส่วนเฟิ่งอิงกลับมองนางด้วยสายตาชื่นชม
"พี่เหวิน ท่านร่วมเดินทางในครั้งนี้ด้วยใช่หรือไม่เจ้าคะ"
"ใช่ มีอันใดหรือ" แม่ทัพหนุ่มรู้สึกยินดียิ่งนัก 'หรือนางจะเป็นห่วงข้า'
"ฝากท่านช่วยดูแลพวกมันแทนข้าด้วยนะเจ้าคะ"
"แค่นั้นหรือ" แม่ทัพหนุ่มกดเสียงต่ำถาม หน้าตึงขึ้นด้วยความริษยา เมื่อเห็นว่านางให้ความห่วงใยเจ้าสัตว์หน้าขนมากกว่าคู่หมายเช่นตน
"เอ๋? เจ้าค่ะ" ชิงหลินมองเขาอย่างไม่ค่อยเข้าใจ 'เป็นอะไร เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลย ตอนนี้หน้างอซะแล้ว'
"ท่านลุง ข้าคงต้องขอตัวก่อนขอรับ" แม่ทัพหนุ่มลุกขึ้นเต็มความสูง ประสานมือเคารพชิงหยวนก่อนจะเดินตึงๆ ออกไป ปล่อยให้ชิงหลินมองตามอย่างงงๆ
'หึๆ ชักน่าสนุกขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิ' ชิงหยวนอมยิ้มพลางจิบชาอย่างใจเย็น
ทางฝ่ายเฟิ่งอิงไม่ได้เข้าร่วมการตามหาองค์รัชทายาท เพราะนายท่านเกรงว่าอาจจะเกิดอันตรายกับคุณหนู ด้วยกำลังคุ้มกันประจำเรือนพสุธาถูกส่งออกไปช่วยภารกิจครั้งนี้มากพอควร
"เฟิ่งอิง ปลอดภัยดีใช่หรือไม่" เสียงใสถามคนที่ยืนอยู่หน้าประตูด้านนอก
"เข้ามาสิเฟิ่งอิง" ชิงหยวนจึงเรียกผู้คุ้มกันคนสนิทให้เข้ามานั่งข้างตน ซึ่งชายหนุ่มก็ทำตามแต่โดยดี
"เฟิ่งอิง เจ้ายังไม่ตอบคำถามข้าเลยนะ" ทันทีที่นั่งลง ชิงหลินก็ยิงคำถามเดิมด้วยใบหน้างอง้ำ
"ขอบคุณคุณหนูที่ห่วงใย ข้าและหน่วยคุ้มกันทั้งสี่ปลอดภัยดีขอรับ" เฟิ่งอิงเหลือบตาขึ้นมองนาง จึงสบเข้ากับดวงตากลมโตที่มองอยู่ก่อนแล้ว เห็นนางยิ้มให้ ใจของเขาก็เต้นแรงจนต้องรีบหลุบตาลงต่ำ
"เรื่องที่ข้าได้รับบาดเจ็บ อย่าได้โทษตัวเองเด็ดขาด เจ้าไม่ได้ทำงานบกพร่อง แต่เป็นข้าแส่หาเรื่องเอง เจ้าเข้าใจหรือไม่" ชิงหลินกล่าวกับเขาเพราะคิดว่าเขาคงต้องโทษตัวเองอยู่แน่ๆ
เฟิ่งอิงเงียบก่อนจะถอนหายใจยาว เขากลัวว่าสายตาและความรู้สึกที่นางมีต่อเขาจะเปลี่ยนไป เฝ้าครุ่นคิดจนนอนไม่หลับ ถ้อยคำง่ายๆ ของนางกลับทำให้เขาดีขึ้นและผ่อนคลายจนเผลอยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ
เวลาเดียวกันภายในป่า
ฉีเฟยหลงตื่นขึ้นเพราะความหิว ดวงตาเหยี่ยวมองสำรวจถ้ำอีกหน พลางถอนใจขบขันกับความใจร้อนของตนจนพลัดหลงกับเหล่าองครักษ์ แต่ในความโชคร้ายฉีเฟยหลงกลับโชคดีที่หลงเข้ามาในถ้ำซึ่งอาชาสวรรค์ทั้งสองตัวอาศัยอยู่พอดี
เสียงบางอย่างลึกเข้าไปภายในถ้ำทำให้ฉีเฟยหลงรีบออกมานอกถ้ำ ซ่อนตัวอย่างเงียบเชียบข้างๆ ปากถ้ำ ลบกลิ่นอายการฆ่าฟันออกจากตัวจนเกือบหมดและเฝ้ารออย่างใจเย็น จนกระทั่ง...
กุบกับ กุบกับ กุบกับ
เสียงฝีเท้าดังขึ้นและใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ของอาชาสวรรค์ ทำให้ฉีเฟยหลงขยับตัวเล็กน้อย แม้จะตระหนักดีอยู่แล้ว แต่ก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้
การตามหาอาชาสวรรค์ครานี้ไม่ได้เพียงเพื่อถวายฮ่องเต้เท่านั้น แต่ฉีเฟยหลงยังหมายมั่นปั้นมืออยากจะมีอาชาสวรรค์ไว้ในครอบครองสักตัวอีกด้วย เหตุเพราะชื่นชมในความสง่างาม ปราดเปรียว และฝีเท้าที่เป็นหนึ่งของมัน
เมื่อได้รับพระบัญชาให้ดูแลภารกิจนี้ ฉีเฟยหลงยินดีเป็นยิ่งนัก หากภารกิจนี้สำเร็จ นอกจากจะได้รับความดีความชอบแล้ว ยังอาจจะทำให้สิ่งที่ฉีเฟยหลงปรารถนาเป็นจริงขึ้นมาก็เป็นได้
ฮี้ๆๆ
เสียงร้องของอาชาสวรรค์ พร้อมกับร่างสูงใหญ่กำยำผิดกับอาชาทั่วไป ท่วงท่าก้าวเดินงดงาม ตัวหนึ่งสีดำสนิทแม้แต่ขนแผงคอ ผิดกับข้อเท้าทั้งสี่ที่เป็นสีขาว คล้ายกับมันสวมถุงเท้าอย่างไรอย่างนั้น ส่วนอีกตัวเป็นอาชาสีน้ำตาลไหม้ มีขนแผงคอและพวงหางสีดำ ข้อเท้าทั้งสี่เป็นสีขาวเช่นเดียวกับตัวแรก สังเกตดีๆ จึงรู้ว่าอาชาสีดำเป็นอาชาเพศผู้ และอีกตัวเป็นอาชาเพศเมีย
อาชาสวรรค์ทั้งสองไม่ได้รับรู้ถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วยามนี้ มันทั้งสองเดินออกมาจากถ้ำมุ่งตรงไปยังทุ่งราบซึ่งเป็นแหล่งอาหารชั้นเลิศที่แสนอุดมสมบูรณ์เช่นทุกวัน ทั้งยังอยู่ห่างจากที่นี่ราวๆ สามสี่ลี้เท่านั้น
ฉีเฟยหลงรอจนอาชาทั้งสองเดินห่างออกไปจึงได้ลุกขึ้นออกจากที่ซ่อน ใช้วิชาตัวเบาเหาะตามไปห่างๆ ทะยานจากต้นไม้ต้นหนึ่งไปยังอีกต้นอย่างคล่องแคล่วรวดเร็ว แม้จะรู้สึกหิวเพราะไม่ได้แตะอาหารมาตั้งแต่เมื่อคืน แต่ฉีเฟยหลงก็หาได้ใส่ใจไม่
ขณะเดียวกันการออกตามหาตัวองค์รัชทายาท นำโดยแม่ทัพหนุ่มมู่หลิ่งเหวิน พร้อมหน่วยพยัคฆ์ดำกว่าสองร้อยคนเป็นไปอย่างรวดเร็วและราบรื่น ด้วยทุกคนเป็นวรยุทธ์ จึงใช้วิชาตัวเบาในการเดินทาง โดยนำเจ้าฟงกับเจ้าอวิ๋นมาด้วยตามคำขอของคู่หมาย สร้างความประหลาดใจให้แก่ทุกคนในหน่วย ต่างคิดว่าช่างเป็นเรื่องเหลวไหลและยุ่งยากต่อการเดินทาง เพราะต้องอุ้มมันยามที่ใช้วิชาตัวเบานั่นเอง
เพียงครึ่งชั่วยามกว่าๆ หน่วยพยัคฆ์ดำกว่าสองร้อยภายใต้การนำของมู่หลิ่งเหวินก็มาถึงทุ่งราบ ซึ่งเป็นจุดที่องค์รัชทายาทหายตัวไป
"ท่านแม่ทัพ!" เสียงขององครักษ์นายหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับร่างองครักษ์ทั้งสิบเอ็ดนายปรากฏขึ้นเบื้องหน้าอย่างเงียบเชียบ จนหน่วยพยัคฆ์ดำหลายคนกระชับดาบที่เอวทันที
แม่ทัพหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย สำรวจองครักษ์ทั้งสี่ของตนและขององค์รัชทายาทอย่างรวดเร็วแต่ใส่ใจ จึงได้เห็นร่องรอยความอิดโรยคล้ายคนอดนอน ผมเผ้ายุ่งเหยิง สภาพไม่ต่างจากองครักษ์ที่มาแจ้งข่าวนัก
"เรียนท่านแม่ทัพ ข้าและองครักษ์ทั้งหมดออกตามหาตัวองค์รัชทายาทไม่ได้หยุดพัก ทว่า...ภูเขาลูกนี้ช่างแปลกประหลาดนัก" องครักษ์ของมู่หลิ่งเหวินรายงาน
"แปลก?" แม่ทัพหนุ่มเลิกคิ้วถาม
"ขอรับ มองผิวเผินก็เหมือนกับภูเขาทั่วๆ ไป แต่พอเข้าไปแล้วจึงได้รู้ถึงความน่ากลัวของภูเขาลูกนี้" องครักษ์ขององค์รัชทายาทกล่าวเสริมขึ้น
"น่ากลัว? มีสัตว์ร้ายหรือ" แม่ทัพหนุ่มคาดเดา คิดว่าคงเหมือนกับที่กลุ่มของตนประสบมา
"หากเป็นสัตว์ร้ายคงจัดการได้มิยาก แต่เพราะมันเหมือนหลงเข้าไปอยู่ในเขาวงกต จนแยกแยะไม่ออกว่าทิศใดเป็นทิศใด ต้นไม้รอบๆ หากมิทำตำหนิไว้ เห็นทีพวกข้าคงหลงติดอยู่ในนั้นอีกนานเป็นแน่ขอรับ" พอคนแรกรายงานจบ ที่เหลือต่างก็พากันพยักหน้าเห็นด้วย
"อืม" แม่ทัพหนุ่มทำท่าครุ่นคิด หรี่ตามองจิ้งจอกสองตัวที่ขยับตัวไปข้างหน้า ดึงรั้งเชือกที่ถูกหน่วยพยัคฆ์ดำสองคนถือไว้ สายตาจับจ้องไปยังภูเขาที่องค์รัชทายาทหายตัวไป
"กระจายกำลังเป็นหน้ากระดานเรียงหนึ่ง เราจะดาหน้าเข้าไปในภูเขาลูกนี้ โดยให้เจ้าจิ้งจอกเป็นผู้นำทาง" เสียงที่ค่อนข้างดังและเด็ดขาดทำให้หน่วยพยัคฆ์ดำกว่าสองร้อยคนปฏิบัติตามอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตาทุกอย่างก็พร้อม
"ฝากเจ้าสองตัวด้วยนะ เจ้าฟง เจ้าอวิ๋น อย่าทำให้หลินเอ๋อร์ผิดหวังล่ะ" แม่ทัพหนุ่มนั่งลงชันเข่าข้างหนึ่ง ลูบหัวพวกมันเบาๆ มันเห่าตอบคล้ายเข้าใจคำพูดของแม่ทัพหนุ่ม
และแล้วการออกตามหาองค์รัชทายาทก็เริ่มขึ้น ด้วยประสาทด้านการรับกลิ่นที่เป็นเลิศของจิ้งจอก เพียงครึ่งชั่วยามก็พากลุ่มของแม่ทัพหนุ่มมาถึงถ้ำที่องค์รัชทายาทใช้พักแรม
"โฮ่งๆๆ" เสียงเห่าของพวกมันทำให้สององครักษ์ของมู่หลิ่งเหวินอาสาเดินนำเข้าไปก่อน ตามด้วยมู่หลิ่งเหวินและองครักษ์อีกสี่นาย ส่วนที่เหลือก็รออยู่หน้าปากถ้ำ
"ท่านแม่ทัพ...นี่มันรอยเท้าม้า และยังมีรอยเท้าคนด้วยขอรับ" หนึ่งในองครักษ์รายงาน
"อืม แสดงว่าเรามาถูกทางแล้ว ดูจากกองมูลม้ามากมายเหล่านี้ ที่นี่คงเป็นที่อยู่ของอาชาสวรรค์ และองค์รัชทายาทคงเกรงว่าจะคลาดกันจึงคอยเฝ้าพวกมันมิยอมห่าง ช่างเป็นบุรุษที่เอาแต่ใจจริงๆ" ถ้อยคำที่มิกลัวตายของแม่ทัพหนุ่มทำให้องครักษ์ที่เข้ามาด้วยลอบกลืนน้ำลายเพราะเสียวสันหลังแทน
"โฮ่งๆๆ" เจ้าฟงกับเจ้าอวิ๋นเห่า ทำท่าจะออกวิ่ง แต่ถูกเชือกดึงรั้งไว้เสียก่อน เจ้าฟงจึงหันมาเห่าใส่แม่ทัพหนุ่มคล้ายเรียกร้องความสนใจ
"ตามพวกมันไปเร็ว แสดงว่าองค์รัชทายาทคงอยู่ไม่ไกลจากที่นี่มากนัก" แม่ทัพหนุ่มสั่งการเสียงเข้ม
เมื่อเจ้าฟงกับเจ้าอวิ๋นออกมาจากถ้ำ มันก็ดมกลิ่นบนพื้นและเงยหน้าสูดดมกลิ่นที่มากับสายลมอ่อนๆ จนพาบุรุษทั้งหมดออกจากป่ามาถึงทุ่งราบที่เดิมอีกครั้ง
"นี่มันเรื่องอันใดกัน" หน่วยพยัคฆ์ดำคนหนึ่งอุทานออกมา
'เจ้าสุนัขจิ้งจอกมันเล่นตลกอันใดอยู่ มันอยากตายใช่หรือไม่ ถึงได้ปั่นหัวพวกข้าเล่นเช่นนี้ มันน่าตายนัก ฮึ่ม!'
ขณะที่หลายคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เจ้าจิ้งจอก พร้อมใจกันส่งสายตาพิฆาตใส่พวกมันอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่นั่นเอง
"ดูนั่น! นั่นมัน...อาชาสวรรค์ ใช่จริงๆ ด้วย อาชาสวรรค์สีดำกับสีน้ำตาลไหม้" หน่วยพยัคฆ์ดำคนหนึ่งตะโกนบอกคนอื่น
"กระจายกำลัง! ล้อมจับมันไว้ให้ได้" ทันทีที่คำสั่งสิ้นสุด หน่วยพยัคฆ์ดำในชุดอำพรางสีดำกว่าสองร้อยคนก็หายวับไปจากบริเวณนั้น เหลือเพียงมู่หลิ่งเหวินพร้อมด้วยองครักษ์ของตนสี่นาย และเจ้าฟงกับเจ้าอวิ๋นที่ยืนหอบหายใจลิ้นห้อยอยู่ข้างๆ
"เฮ้ย! นั่นมันอาชาของเรานะ" เสียงคุ้นหูพร้อมกับร่างสูงในอาภรณ์สีเทาดำที่ค่อยๆ เหาะลงมาบนพื้นอย่างนุ่มนวล สองมือไพล่หลัง แม้จะขะมุกขะมอมไปบ้าง แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งความสง่างาม ดวงตาพญาเหยี่ยวมีแววขี้เล่น มุมปากยกขึ้นยิ้มเล็กน้อยดูเจ้าเล่ห์ ช่างเป็นบุรุษที่ควรหลีกเลี่ยงด้วยประการทั้งปวง
"องค์รัชทายาท!" เสียงขององครักษ์ทั้งสี่ร้องเรียกออกมาพร้อมเพรียงราวกับนัดหมายกันไว้
"โปรดประทานอภัยที่กระหม่อมมาช้า" แม่ทัพหนุ่มคุกเข่าข้างหนึ่ง ประสานมือทำความเคารพฉีเฟยหลง รวมถึงองครักษ์ที่ทำตามแม่ทัพของตน
"ลุกขึ้นเถิด อยู่ท่ามกลางป่าเขาจะมากพิธีไปไย" ฉีเฟยหลงเดินเข้ามาตบบ่าแม่ทัพหนุ่มเบาๆ
"จริงสิ เจ้าจะจับมันกลับไปอย่างไร" ฉีเฟยหลงถามแม่ทัพหนุ่มที่ยืนเยื้องตน ทั้งที่ดวงตาจ้องไปที่อาชาทั้งสองที่ถูกล้อมไว้เป็นวงกลมไร้ทางหนี
"ใช้ยาสะกดใจพ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มรายงาน
"หือ? ยาสะกดใจ? ของสกุลชิง?" ฉีเฟยหลงหันมาทางแม่ทัพหนุ่ม เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
"พ่ะย่ะค่ะ เป็นยาที่ทำขึ้นเพื่อใช้สะกดให้สัตว์เชื่อฟังและทำตามอย่างไม่อาจขัดขืนได้ แต่ไร้ผลเมื่อนำมาใช้กับมนุษย์" แม่ทัพหนุ่มอธิบาย
"มิน่าล่ะ สกุลชิงจึงได้ยิ่งใหญ่เช่นนี้ แล้วเหตุใดไม่นำมาใช้ก่อนหน้านี้" ฉีเฟยหลงถาม
"พึ่งปรุงเสร็จเมื่อตอนปลายยามอิ่วพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินตอบ
"อ้อ! แล้วอาชาสวรรค์อีกตัวอยู่ที่ใด" ฉีเฟยหลงพยักหน้าแล้วถามหยั่งเชิง
"อยู่ที่เรือนพสุธาแล้วพ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มยกมุมปากยิ้ม ด้วยเข้าใจเจตนาของอีกฝ่าย
"พวกเจ้าจับมันได้แล้ว? เมื่อไร" ฉีเฟยหลงถามเสียงต่ำ น้ำเสียงไม่ค่อยพอใจนัก
"ยามอุ้ยเมื่อวานพ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มตอบเสียงเรียบ นึกขันในความชอบเอาชนะคล้ายเด็กน้อยขององค์รัชทายาท
"แค่ตัวเดียว ไหนเลยจะสู้สองตัวได้ เจ้าว่าจริงหรือไม่" ฉีเฟยหลงข่มอีกฝ่าย
"พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมก็คิดเช่นนั้น" แม่ทัพหนุ่มแกล้งเออออ แต่มุมปากยกขึ้นยิ้มมากกว่าเดิม
"ในเมื่อจับได้แล้วก็กลับเถิด" ฉีเฟยหลงโบกมือ หน้าตึงขึ้นเล็กน้อย ก้าวเท้าตรงไปยังอาชาสวรรค์ที่บัดนี้ยืนนิ่ง อาการพยศเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้นด้วยฤทธิ์ยาสะกดใจ มันถูกใส่บังเหียนและอานเตรียมพร้อมออกเดินทาง
ฉีเฟยหลงขึ้นนั่งบนหลังอาชาสวรรค์สีดำ ส่วนมู่หลิ่งเหวินนั่งอยู่บนหลังอาชาสวรรค์สีน้ำตาลไหม้ และแล้วการแข่งขันก็เริ่มขึ้น โดยมีเรือนพสุธาเป็นเส้นชัยของการแข่งขันในครั้งนี้
[1] ยามเหม่า คือช่วงเวลาตั้งแต่ 05.00 น. - 06.59 น.


## ตอนที่ 17 ความลับที่ถูกเปิดเผย1/2

ยามอิ่ว ณ เรือนพสุธา
เวลานี้ทั่วทั้งเรือนพสุธาถูกตกแต่งประดับประดาด้วยโคมไฟหลากสีสันจนสว่างไสวสวยงาม เสียงพูดคุยหัวเราะอย่างสนุกสนานคละเคล้ากับเสียงดนตรีอันไพเราะ ชวนให้เพลิดเพลินยิ่งนัก
ภายในโถงกลางเรือนพยัคฆ์ ฉีเฟยหลงในชุดสีเหลืองทอง ปักลายสัตว์มงคลสีเงินนั่งเด่นอยู่ตรงกลาง ในมือขวาถือจอกสุราทำด้วยทองคำ กำลังสนทนากับแม่ทัพหนุ่มและชิงหยวนที่นั่งขนาบซ้ายขวาอย่างออกรส
"สมเป็นสกุลชิง ไม่ว่าเรื่องใดล้วนทำได้รวดเร็ว ไร้ที่ติ" ฉีเฟยหลงกล่าวชื่นชม
"องค์รัชทายาทชมเกินไปแล้ว งานนี้สำเร็จลงได้ด้วยพระบารมีของฝ่าบาท และพระปรีชาสามารถของพระองค์พ่ะย่ะค่ะ"
"กระหม่อมเห็นด้วยกับท่านลุง หากไม่ได้พระองค์ เกรงว่าคงต้องใช้เวลาอีกหลายวันพ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มในอาภรณ์ลำลองสีฟ้าน้ำทะเลปักลายเมฆาเคลื่อนคล้อย เกล้าผมสูงเก็บเรียบร้อย ใบหน้างดงามหล่อเหลายิ้มน้อยๆ ดวงตาคมทรงเสน่ห์ชำเลืองมองทางเข้าเป็นระยะๆ คล้ายรอใครอยู่
"เฮอะ! ถึงเราจะแพ้ในการตามหาอาชาสวรรค์ แต่ก็ชนะเจ้าจากการแข่งขันขี่อาชาสวรรค์กลับมาที่นี่ ดังนั้นถือว่าเสมอกัน" ฉีเฟยหลงสรุป ยกมือขึ้นโบกคราหนึ่ง มองสหายที่เป็นทั้งคู่แข่งและที่ปรึกษาคนสนิท รักกันดุจพี่น้องร่วมสายเลือด เมื่อเห็นว่ามองตนอยู่ มุมปากก็ยกขึ้นยิ้มน้อยๆ คล้ายล้อเลียน รู้สึกไม่ชอบใจและนึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย
"อ้อ เหตุใดจึงไม่เห็นบุตรสาวของท่านเลย นางเป็นอันใดหรือ" ฉีเฟยหลงถามเมื่อเห็นเพียงชิงฮูหยินที่นั่งถัดจากชิงหยวนผู้เป็นสามี
"กราบทูลองค์รัชทายาท บุตรีของกระหม่อมได้รับบาดเจ็บจากการตามหาอาชาสวรรค์ จึงไม่ได้มาเข้าเฝ้า โปรดประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนประสานมือพร้อมกับค้อมศีรษะลง หางเสียงสั่นเล็กน้อย ด้วยเกรงว่าอาจทำให้องค์รัชทายาทขัดเคืองพระทัย
"อืม เช่นนั้นก็ให้นางพักผ่อนเถิด" ฉีเฟยหลงหยิบตลับยาเล็กๆ ที่อยู่ในฉลองพระองค์ออกมายื่นให้ชิงหยวน
"นี่เป็นยาสมานแผล เห็นผลรวดเร็ว และยังช่วยรักษาแผลเป็นได้ดีเยี่ยม ช่วยมอบให้นางด้วย งานนี้สำเร็จลงได้อย่างรวดเร็ว ส่วนหนึ่งก็มาจากแผนที่ของนาง"
"ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนคุกเข่าคำนับโขกศีรษะกับพื้น ก่อนจะยื่นมืออันสั่นเทาออกไปรับตลับยาจากองค์รัชทายาท
"ขอบพระทัยในพระกรุณาเพคะ" ชิงฮูหยินยอบกายถวายความเคารพตามแบบชาววังด้วยความปลาบปลื้มใจ เพราะยานี้ทำขึ้นเพื่อโอรสสวรรค์และเชื้อพระวงศ์เท่านั้น ใช่ว่าจะหาซื้อได้ตามท้องตลาดทั่วไป
"ของเล็กน้อยเท่านั้น แล้วท่านจะทำเช่นไรต่อไป" ฉีเฟยหลงถามชิงหยวนที่กลับมานั่งที่เดิมแล้ว
"ทูลตามตรง กระหม่อมยังไม่ได้คิดเรื่องนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนตอบตามจริง
"อืม อย่างนั้นหรือ ท่านแม่ทัพ เราอยากฟังความเห็นของเจ้า" ฉีเฟยหลงหันมาถามมู่หลิ่งเหวินแทน
"ความเห็นกระหม่อม ควรนำสัตว์ทั้งสี่ไปฝากเลี้ยงยังคอกของวังองค์รัชทายาทดูจะเหมาะสมและปลอดภัยกว่า จากนั้นค่อยถวายในวันคล้ายวันพระราชสมภพขององค์ฮ่องเต้พ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มออกความเห็น
"หือ?" ฉีเฟยหลงเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง
"ทูลองค์รัชทายาท กระหม่อมเห็นด้วยกับแม่ทัพมู่พ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนทำท่าหยุดคิดครู่หนึ่ง จึงตอบสนับสนุนความคิดเห็นของแม่ทัพหนุ่มที่ตรงกับความคิดของตน ช่วงเวลาเกือบสี่สิบวันจะเกิดอะไรขึ้นบ้างก็สุดรู้ คาดว่าเสนาบดีหานหนิงเฉิงคงไม่นิ่งเฉยกับเรื่องนี้เป็นแน่ แต่ถ้านำสัตว์มงคลทั้งสี่ไปไว้ที่อื่น ก็เกรงว่าจะไม่ปลอดภัยเช่นกัน เมื่อแม่ทัพหนุ่มเสนอให้ไปไว้ที่วังรัชทายาท ชิงหยวนจึงรีบสนับสนุนทันที จะมีที่ใดปลอดภัยกว่าวังรัชทายาทอีกเล่า
ชิงฮูหยินมองคู่หมายของบุตรีด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป รู้สึกขอบคุณและพอใจในสิ่งที่แม่ทัพหนุ่มกระทำในยามนี้ยิ่งนัก
"อืม ได้ เราอนุญาต" ฉีเฟยหลงมีท่าทีลังเล แต่พอสบเข้ากับดวงตาคมทรงเสน่ห์ที่จ้องมาก็อดใจอ่อนไม่ได้
'อาเหวิน เจ้าติดค้างเราหนึ่งครั้งแล้ว'
มู่หลิ่งเหวินพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจและขอบคุณ
"เอาละ นี่ก็ดึกแล้ว สมควรพักผ่อนเสียที" ร่างของผู้สูงศักดิ์ยืนขึ้น สองมือไพล่หลัง ก้าวเดินออกไปด้วยท่วงท่าสง่างาม ตามด้วยองครักษ์ชุดดำเต็มยศอีกสี่นาย
"ขอบใจเจ้ามากนะหลานชาย ที่ช่วยสกุลชิงไว้" ชิงหยวนเดินเข้ามาตบบ่าหนาของบุรุษตัวสูงใหญ่พร้อมรอยยิ้มที่ระบายเต็มใบหน้า
"ใช่ ขอบใจเจ้าจริงๆ" ชิงฮูหยินพยักหน้ากล่าวสนับสนุนถ้อยคำของสามี
"เป็นสิ่งที่ข้าควรทำอยู่แล้ว หากท่านลุงท่านป้าจะกรุณา ข้าขอไปเยี่ยมน้องได้หรือไม่ขอรับ" แม่ทัพหนุ่มถือโอกาสนี้ขอในสิ่งที่ผู้อาวุโสทั้งสองไม่กล้าปฏิเสธทันที เหตุเพราะนับแต่กลับมาถึงเรือนพสุธาจนบัดนี้เข้ายามซวี เขายังไม่ได้เห็นใบหน้าจิ้มลิ้มของนางเลย
"ได้สิ ลุงกำลังจะไปดูหลินเอ๋อร์อยู่พอดี" ชิงหยวนตอบแม่ทัพหนุ่ม ชิงฮูหยินถอนใจเบาๆ ออกมาครั้งหนึ่งก่อนจะพยักหน้าอนุญาต
ภายในห้องนอนของชิงหลิน บุรุษสองวัยและชิงฮูหยินเดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ไม่ได้ส่งเสียงใดๆ ขณะที่เสี่ยวเอินยืนหลบอยู่ด้านข้างใกล้ประตู
แม่ทัพหนุ่มมองคู่หมายที่นอนหลับตาพริ้ม ลมหายใจสม่ำเสมอ ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าจิ้มลิ้มมีเลือดฝาดมากกว่ายามเช้า ก็รู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจขึ้นสองส่วน มีพยัคฆ์น้อยนอนอยู่ข้างๆ มันขดตัวกลมเหมือนลูกแมว ส่งเสียงกรนเบาๆ พอเห็นมันแล้วแม่ทัพหนุ่มก็รู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์นัก
มู่หลิ่งเหวินเหยียดยิ้มราวกับเย้ยหยันตนเองที่อิจฉาแม้กระทั่งสัตว์ตัวเล็กๆ ก่อนจะหมุนกายมาทางชิงหยวน ประสานมือพร้อมกับกล่าวขอบคุณเบาๆ จากนั้นจึงเดินออกไปด้วยท่วงท่าสง่างาม
ชิงหยวนลูบเคราตัวเอง ยิ้มบางๆ ดวงตาคมมองตามหลังแม่ทัพหนุ่มครู่หนึ่งจึงละสายตากลับมา ก็สบเข้ากับดวงตางดงามที่จ้องมองตนเขม็ง พร้อมใบหน้าบึ้งตึงของฮูหยิน จึงอดใจที่จะรวบตัวเข้ามากอดไว้แนบอกอย่างรักใคร่ไม่ไหว ก่อนจะพากันเดินออกไปจากห้อง เสี่ยวเอินได้แต่มองภาพนั้นด้วยใบหน้าแดงก่ำ
ยามเฉินวันต่อมา
ชิงหลินตื่นขึ้นมาด้วยความสดชื่นกระปรี้กระเปร่า อาการตัวรุมๆ เมื่อวานหายเป็นปลิดทิ้ง มีเพียงอาการปวดบาดแผลบริเวณใต้หัวไหล่ขวา ทำให้ขยับเขยื้อนไม่ค่อยสะดวก เวลาจะเปลี่ยนชุดก็ต้องให้เสี่ยวเอินช่วย มือซ้ายก็ใช้ได้ไม่ถนัด จะกินข้าวก็ต้องให้เสี่ยวเอินป้อน สรุปจะทำอะไรเสี่ยวเอินต้องมีเอี่ยวด้วยทุกสิ่งไป และที่ทำให้ทรมานที่สุดก็คือ ยาน้ำสีดำกลิ่นชวนแหวะ ทั้งยังขมปี๋ที่ต้องกินทุกวันสามเวลา ที่ตอนนี้จ่ออยู่ที่ปากโดยความช่วยเหลือของเสี่ยวเอิน
"คุณหนู รีบดื่มตอนที่กำลังอุ่นๆ เถิดเจ้าค่ะ ไม่เช่นนั้นหากเย็นลง..." ไม่ทันที่เสี่ยวเอินจะเกลี้ยกล่อมจบ นางก็ต้องยิ้มจนตาหยี เมื่อคุณหนูของนางยกยาขึ้นดื่มรวดเดียว ยาน้ำสีดำก็หายไปจากถ้วยกระเบื้องสีขาวปลอดทันที
"อี๋ ขมจังเลย เสี่ยวเอินขอบ๊วยหน่อย"
เสี่ยวเอินรีบหยิบบ๊วยดองส่งให้คุณหนู ที่ยามนี้ใบหน้าจิ้มลิ้มบิดเบี้ยวน้ำตาคลอ เห็นแล้วก็รู้สึกขบขันและสงสารไปพร้อมๆ กัน คุณหนูของนางช่างเกลียดกลัวการดื่มยาเสียจริง
"ฟานฟานลองกินหน่อยไหม" หญิงสาวแกล้งเอาบ๊วยดองมาจ่อจมูกเจ้าพยัคฆ์น้อยที่นั่งด้วยเท้าหลัง เท้าหน้าเหยียดตรงแหงนหน้าขึ้น เอียงหัวกลมๆ เล็กๆ มองด้วยท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู มันดมๆ เจ้าลูกเหี่ยวๆ กลมๆ กลิ่นแปลกๆ สองสามหนแล้วสะบัดหน้าหนี บอกให้รู้ว่ามันไม่ชอบเลยสักนิด ชิงหลินคาดไว้แล้วว่าต้องเป็นอย่างนี้ จึงหัวเราะคิกคักชอบใจที่เห็นมันย่นจมูก ทำเสียงฟืดฟาดคล้ายคนสั่งน้ำมูก
"หลินเอ๋อร์ มีเรื่องอันใดหรือ" ชิงฮูหยินเดินเข้ามา ตามด้วยบ่าวหญิงสองนาง
"ท่านแม่ ไม่มีอะไรหรอกเจ้าค่ะ" นางยิ้มตอบมารดาที่เดินเข้ามานั่งข้างเตียง
"ไหนขอแม่ดูหน่อยสิ" ชิงฮูหยินเอามือแตะหน้าผาก แก้มซ้ายขวา และลำคอของบุตรี พลางถอนใจอย่างโล่งอก ใบหน้าระบายไปด้วยรอยยิ้มแห่งความยินดี
"ข้าทราบมาว่าสัตว์ทั้งสี่ตัวจะถูกนำไปเลี้ยงไว้ชั่วคราวที่วังขององค์รัชทายาท เรื่องนี้จริงเท็จประการใดเจ้าคะ"
"เป็นความจริง เพราะวังองค์รัชทายาทคุ้มกันแน่นหนาและปลอดภัยกว่าที่นี่มากนัก" มารดาให้เหตุผล
ชิงหลินไม่ได้พูดอะไร ใบหน้าจิ้มลิ้มสลดลงเล็กน้อย หลุบตามองฟานฟานน้อยที่ขึ้นมานอนอยู่บนตัก ลูบหัวกลมๆ เล็กๆ ที่ปกคลุมด้วยขนฟูฟ่องสีขาวมีสีดำพาดผ่านตลอดลำตัวด้วยความอาลัยอาวรณ์ ใช่ ฟานฟานน้อยของนางก็เป็นหนึ่งในสัตว์ทั้งสี่ที่ต้องถวายองค์ฮ่องเต้ หากมันไม่อยู่นางคงเหงามากแน่ๆ
"เป็นอันใดไป เจ้าไม่เห็นด้วยหรือ" ชิงฮูหยินยื่นมือไปลูบผมอันเงางามนุ่มลื่นที่ปล่อยสยายถึงเอวคอดกิ่วของบุตรี เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายก้มหน้าลงนิ่งก็รู้สึกวิตกกังวลขึ้นมา
"เปล่าเจ้าค่ะ ข้าเห็นด้วย เพียงแต่...ฟานฟานน้อย..." บุตรสาวตอบเสียงเศร้า ดวงตากลมโตสั่นไหว คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ปากอวบอิ่มเม้มแน่น ขยับปากจะพูดแต่ก็ไม่ได้พูดออกมาอย่างที่ใจต้องการ
"เฮ้อ แม่เข้าใจ แม่เข้าใจดี" ชิงฮูหยินกล่าวปลอบบุตรี
ขณะที่บรรยากาศในห้องกำลังหดหู่ แต่ภายนอกกลับโกลาหล เพราะอาชาสวรรค์สองตัวที่เพิ่งมาใหม่อาละวาดอยู่
"เสียงเอะอะโวยวายอันใด เจ้าไปดูซิ" ชิงฮูหยินสั่งสาวใช้คนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ ประตู
"เจ้าค่ะ" หนึ่งในสาวใช้รีบออกไปตามคำสั่งของฮูหยินทันที มิถึงหนึ่งก้านธูปสาวใช้คนเดิมก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา
"เรียนฮูหยิน อาชาสวรรค์สองตัวที่ได้มาเกิดพยศขึ้นมาเจ้าค่ะ" รายงานเสียงสั่นด้วยความเหนื่อยหอบ
"พยศ?" ชิงฮูหยินทวนคำ
"เจ้าค่ะ บ่าวคนหนึ่งบอกว่าเป็นเพราะยาสะกดใจหมดฤทธิ์ลง จึงทำให้พวกมันพยศเจ้าค่ะ" นางรายงานตามที่ได้ยินมา
"ยาสะกดใจ? เป็นยาแบบไหนกันเจ้าคะ"
"เป็นยาที่สะกดให้สัตว์เชื่องและทำตามคำสั่งแต่โดยดี ฤทธิ์ยาจะอยู่ได้นานราวสิบสองชั่วยาม นี่เพิ่งผ่านไปสิบชั่วยาม เหตุใดยาจึงหมดฤทธิ์เสียแล้ว" ชิงฮูหยินตั้งข้อสังเกต
"แม่จะไปดูเสียหน่อย เจ้านอนพักเถอะ จะได้หายเร็วๆ" ชิงฮูหยินตบหลังมือบุตรีเบาๆ แล้วจึงเดินออกมา
"เสี่ยวเอิน ช่วยข้าแต่งตัว" คล้อยหลังมารดา ชิงหลินก็หันมาสั่งเสี่ยวเอิน เมื่อเห็นว่านางยังยืนนิ่งจึงเร่งเร้าเสียงเข้ม "เร็วเข้า!"
สองเค่อต่อมาชิงหลินในอาภรณ์สีขาว ชายกระโปรงปักลายดอกเหมยสีบานเย็นดอกเล็กๆ ดูบริสุทธิ์ราวดอกบัว ก็ก้าวเดินช้าๆ ทว่ามั่นคงเข้าไปหากลุ่มคนที่อยู่เบื้องหน้าคอกสัตว์ มีเสี่ยวเอินคอยช่วยประคองอย่างระมัดระวัง
"ท่านพ่อ"
เสียงใสกังวานทำให้บุรุษทั้งสามหันไปมองเป็นตาเดียว
"หลินเอ๋อร์! เจ้ามาทำอันใดที่นี่" ชิงหยวนจ้ำอ้าวเข้ามาหาบุตรี
สายตาของฉีเฟยหลงทอดมองสตรีตรงหน้าอย่างแปลกใจ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นบุรุษที่อยู่ข้างๆ กำหมัดแน่น ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับจ้องสตรีเบื้องหน้าคล้ายไม่สบอารมณ์ จึงอดที่จะเอ่ยเย้าแหย่ไม่ได้
"อา...ช่างเป็นสตรีที่งดงามและพิเศษกว่าสตรีที่เคยพบเห็นมา" พอกล่าวออกไปก็แทบจะอดกลั้นหัวเราะไม่ได้ เมื่อเห็นใบหน้างดงามราวเทพเซียนของแม่ทัพหนุ่มบึ้งตึงขึ้นอีกหลายส่วน ดำคล้ำเหมือนท้องฟ้าเดือนหก จิตสังหารแผ่คลุมไปทั่วบริเวณ จนองครักษ์ของเขาที่ยืนคุมเชิงอยู่เสียวสันหลังวาบกับคำหยอกเย้าขององค์รัชทายาท
มู่หลิ่งเหวินพยายามระงับความขุ่นเคือง เมินเฉยต่อถ้อยคำหยอกเย้าขององค์รัชทายาท คล้ายถ้อยคำชวนหงุดหงิดเหล่านั้นเป็นเพียงสายลมที่พัดผ่าน ไร้ความสำคัญใดๆ ดวงตาคมทรงเสน่ห์ยังคงจับจ้องคู่หมายที่สนทนาอยู่กับบิดา โดยไม่ได้เข้าไปแทรกแซง
ครั้นฉีเฟยหลงเห็นแม่ทัพหนุ่มที่มีอาการหึงหวงคู่หมายก็พอใจยิ่งนัก ดวงตาเปล่งประกายสนุกสนาน
ฉีเฟยหลงหรือองค์ชายสาม มีพระชันษายี่สิบหกปี พระมารดาคือฮองเฮาองค์ปัจจุบัน นามว่าตู้อวี้หลัน เป็นน้องสาวของอัครเสนาบดีตู้ฮุ่ยเปียว ด้วยชาติกำเนิดที่สูงส่ง ตำแหน่งองค์รัชทายาทจึงตกเป็นของฉีเฟยหลงในทันที ไม่มีขุนนางคนใดกล้าลุกขึ้นมาคัดค้าน นำมาซึ่งความเจ็บแค้นแก่พระสนมเอกหานเฟย นามว่าหานลั่วเสียนยิ่งนัก ด้วยหมายมาดว่าบุตรของตนจะได้เป็นองค์รัชทายาท เพราะถือกำเนิดก่อนถึงห้าปี และยังเป็นโอรสองค์แรกของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน
อัครเสนาบดีตู้ฮุ่ยเปียว เสนาบดีฝ่ายบู๊มู่หลิ่งฟู่ และเสนาบดีฝ่ายบุ๋นหานหนิงเฉิง เป็นศิษย์จากสำนักบัณฑิตเดียวกัน แต่เพราะมู่หลิ่งฟู่ชอบการต่อสู้ จึงหันเหไปเป็นทหาร สร้างชื่อเสียงมากมายจนได้รั้งตำแหน่งแม่ทัพใหญ่อันเป็นตำแหน่งสูงสุดทางทหาร ขณะเดียวกันกับตู้ฮุ่ยเปียวและหานหนิงเฉิงได้สอบเข้าเป็นขุนนางตามเจตนารมณ์ที่ตั้งไว้สำเร็จ ด้วยสติปัญญาและความเฉลียวฉลาดเป็นเลิศกว่าของตู้ฮุ่ยเปียว ทำให้เขาก้าวไปถึงตำแหน่งอัครเสนาบดี อันเป็นตำแหน่งสูงสูดของขุนนางในราชสำนัก ขณะที่หานหนิงเฉิงรั้งตำแหน่งรองลงมาหนึ่งขั้น จึงรู้สึกอับอายและเจ็บใจยิ่งนักที่ต้องมาพ่ายแพ้ให้แก่สหายรุ่นเดียวกันถึงสองคน
"ชิงหลินถวายพระพรองค์รัชทายาทเพคะ"
เสียงหวานดึงสติฉีเฟยหลงกลับมา มองหญิงสาวที่ยอบกายเคารพตนโดยมีสาวใช้ประคองอย่างระมัดระวัง จึงอดถามด้วยความแปลกใจไม่ได้
"เจ้าบาดเจ็บ เหตุใดจึงมาที่นี่"
ชิงหลินเงยหน้ามององค์รัชทายาทแวบหนึ่งก็รีบก้มหน้าลง แล้วตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง "โปรดประทานอภัย หม่อมฉันร้อนใจเรื่องอาชาสวรรค์ จึงได้มาที่นี่เพคะ"
มุมปากของฉีเฟยหลงยกขึ้นเล็กน้อย ประทับใจในความใจกล้าของสตรีผู้นี้ ด้วยตนเป็นถึงว่าที่ฮ่องเต้องค์ต่อไป ย่อมเป็นที่หวั่นเกรงแก่ขุนนางและสามัญชนทั่วไป แต่กับสตรีผู้นี้ นอกจากจะกล้าขัดรับสั่งแล้ว นางยังกล้าต่อปากต่อคำตนอีก ช่างเป็นสตรีที่กล้าหาญและอวดดียิ่งนัก
"เจ้ามาแล้วจะทำอันใดได้ เพียงเพื่อมาดูเฉยๆ หรือ" ฉีเฟยหลงถามเสียงเข้ม สองมือไพล่หลัง หน้าตึงขึ้นหนึ่งส่วน จนผู้คนรอบข้างอันประกอบด้วยองครักษ์ทั้งสี่ที่ยืนอยู่ข้างหลังองค์รัชทายาท ชิงหยวนที่ยืนอยู่ข้างบุตรี และเสี่ยวเอินที่ประคองแขนนายสาว ต่างก็อกสั่นขวัญแขวนไปตามๆ กัน ยกเว้นแม่ทัพหนุ่มที่เลิกคิ้วเข้มขึ้นข้างหนึ่ง เห็นเป็นเรื่องปกติธรรมดา ด้วยคุ้นเคยกับนิสัยชื่นชอบทำให้ผู้อื่นตกใจขององค์รัชทายาทดีกว่าผู้ใด
ข้างฝ่ายชิงหลินไม่กล้าผลีผลามตอบ จึงเงียบเพื่อเรียบเรียงถ้อยคำ มู่หลิ่งเหวินเลยก้าวออกมาข้างหน้าแล้วกล่าว
"ทูลองค์รัชทายาท เมื่อครู่พระองค์ตรัสว่าคู่หมายของกระหม่อมเป็นสตรีที่พิเศษกว่าสตรีนางใด เช่นนั้นให้นางลองดูสักครั้งดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่..."


## ตอนที่ 18 ความลับที่ถูกเปิดเผย2/2

"เพียงแต่อันใดหรือ"
"ขอให้ปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับจะได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" พอแม่ทัพหนุ่มพูดจบ สายตาหลายคู่ต่างก็มองเขาอย่างโง่งม ยกเว้นชิงหยวนที่รู้อยู่ก่อนแล้ว
"ได้ เรารับปาก" ฉีเฟยหลงรับคำหนักแน่น แต่ยังมิวายสงสัยในตัวสตรีผู้นี้ นางจะปราบพยศอาชาสองตัวนี้ที่กำลังพยศจนไม่มีผู้ใดเข้าใกล้ได้อย่างไรกัน
"ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินประสานมือทำความเคารพ ก่อนจะหันมาทางคู่หมายที่ยืนถัดไปจากบิดา
"เป็นพระกรุณายิ่งแล้วเพคะ" ชิงหลินจึงยอบกายทำความเคารพอีกครั้ง แล้วหันมายิ้มขอบคุณเขาที่ช่วยพูดให้ จึงได้เห็นสายตาเชื่อมั่นแกมห่วงใยจากดวงตาคมทรงเสน่ห์ที่มองอยู่ก่อน แล้วก็อดใจเต้นไม่ได้
"เสี่ยวเอินพาข้าไปที่รั้วนั่นที" นางกระซิบสั่งสาวใช้ ดวงตากลมโตมองรั้วกั้นรูปวงกลม พื้นที่ด้านในคงสักประมาณสี่ห้าไร่ ทำจากไม้เนื้อแข็งสูงเกือบสองเมตรเพื่อป้องกันการหลบหนีของอาชาที่จับมาได้ ด้านในรั้วมีคอกม้าหลายสิบคอก มีหลังคามุงด้วยใบอะไรสักอย่างคล้ายใบจากเพื่อกันแดดกันฝน
ฉีเฟยหลง มู่หลิ่งเหวิน ชิงหยวน องครักษ์ทั้งสี่นาย ต่างมายืนเกาะรั้วไม้ คล้ายรอชมละครฉากใหญ่ ส่วนพวกบ่าวไพร่ที่ตามมาก็ถูกกันออกไปจนหมด
ด้านในรั้วไม้ อาชาสวรรค์สีดำกับสีน้ำตาลกำลังวิ่งหลบหลีกคนงานหลายสิบชีวิตที่ไล่ต้อนมันอย่างเอาเป็นเอาตาย บางทีก็ยกเท้าหน้าตะกุยอากาศ ข่มขวัญคนงานที่เข้ามาดักข้างหน้าจนต้องหลบหนีกันจ้าละหวั่น
ชิงหลินมองพวกมันอยู่ครู่หนึ่ง ไม่แปลกใจเลยที่มันจะอาละวาดหนักขนาดนี้ ม้าเป็นสัตว์ที่เฉลียวฉลาด จับมันมาได้เพราะยาสะกดใจ พอยาหมดฤทธิ์ พวกมันจึงโกรธมากที่โดนหลอก เพราะเสียรู้ให้แก่มนุษย์ที่มันมิใคร่ชอบ ความโกรธจึงเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ
"ไปพาอาชาสวรรค์สีทองมาที่นี่" ชิงหลินสั่งเสี่ยวเอิน นางรีบทำตามทันทีโดยหันไปบอกคนงานที่อยู่ใกล้ๆ
รอไม่นานอาชาสวรรค์สีทองก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าชิงหลิน มันเดินตรงดิ่งเข้ามาหาโดยไม่สนใจใคร แม้แต่องค์รัชทายาทยังตะลึง
"เจ้าเรียกข้ามาเพราะเจ้าสองคนนั่นหรือ" อาชาสวรรค์สีทองถามมนุษย์ร่างเล็กๆ ที่ส่งยิ้มให้มัน
"ถูกต้อง ท่านจะช่วยข้าหรือไม่" หญิงสาวตอบทั้งยืดหลังตรง สองมือประสานกันอยู่ด้านหน้า
"ให้ข้าเข้าไปหยั่งเชิงหรือ" ชิงหลินพยักหน้าชื่นชมในความเฉลียวฉลาดของมัน
"ได้ ข้าจะเป็นหนังหน้าไฟให้เจ้า แต่หลังจากนั้นก็ขึ้นอยู่กับเจ้าว่าจะสามารถเกลี้ยกล่อมพวกมันได้หรือไม่" น้ำเสียงกึ่งรำคาญกับท่าทางเย่อหยิ่งอวดดีของอาชาสวรรค์ ทำให้นางนึกหมั่นไส้นิดๆ และเป็นอีกครั้งที่สายตานับสิบคู่จ้องมองมายังบุตรีสกุลชิงอย่างโง่งม
ฉีเฟยหลงตะลึงเป็นคำรบที่สอง ไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นเรื่องจริง เสียงร้องเล็กๆ คล้ายอาชาที่นางร้องออกมา หากอาชาไม่ตอบโต้ ผู้ใดพบเห็นย่อมคาดเดาว่าสติของนางฟั่นเฟือนเป็นแน่ แต่นี่...อาชาสวรรค์สีทองตัวนั้นกลับร้องตอบนาง อย่างกับมันกำลังคุยกับนางอยู่อย่างไรอย่างนั้น
ฉีเฟยหลงหันไปทางแม่ทัพหนุ่ม เมื่อเห็นอีกฝ่ายส่งยิ้มพลางพยักหน้าให้เป็นเชิงว่าสิ่งที่ตนคิดถูกต้องแล้ว ดวงตาดุจพญาเหยี่ยวก็พลันเบิกกว้าง หันขวับไปทางสตรีที่ยืนเกาะรั้ว แต่สายตามองตรงไปที่อาชาสวรรค์สีทองที่เยื้องย่างเข้าไปในรั้ว ก่อนจะเปลี่ยนเป็นควบเต็มฝีเท้าตรงเข้าไปขวางหน้าพวกม้าสองตัวที่กำลังควบมาทางนี้ทันที จนพวกมันชะงักหยุดฝีเท้าที่ควบมาเต็มที่แทบไม่ทัน
ภาพอาชาสวรรค์สีทองยกเท้าหน้าตะกุยอากาศ ส่งเสียงร้องดังลั่นใส่อาชาสวรรค์อีกสองตัวที่บัดนี้ยืนนิ่ง หอบหายใจพรืดๆ โดยปกติทั่วไปแล้วอาชาสวรรค์จะวิ่งได้นานโดยไม่ต้องหยุดพัก แต่เพราะเมื่อครึ่งชั่วยามก่อน มันวิ่งด้วยความโกรธ ครั้นพอได้สติอาชาสวรรค์ทั้งสองจึงรู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อย
ราวหนึ่งเค่ออาชาสวรรค์สีดำกับสีน้ำตาลไหม้ก็เดินตามอาชาสวรรค์สีทองมาหาชิงหลินที่ยืนเกาะรั้วอยู่ อาชาสวรรค์ทั้งสองเชิดหัวเรียวยาวของมัน พ่นเสียงพรืดๆ ออกมาใส่นางเหมือนคนที่กำลังโกรธและอับอายที่ถูกหลอก ส่วนอาชาสวรรค์สีทองที่ยืนถัดมาพยักพเยิดให้นางคล้ายจะบอกว่าไหนลองแสดงฝีมือให้ข้าดูหน่อย
"พี่ใหญ่บอกว่าเจ้าพูดภาษาข้าได้จริงหรือ" อาชาสวรรค์สีดำร้องถาม
"พี่ใหญ่?" ชิงหลินทวนคำ หันไปมองอาชาสวรรค์สีทอง เห็นมันยืนนิ่งเชิดหัวขึ้นอย่างโอ้อวดก็อดยิ้มไม่ได้ อ้อ อย่างนี้นี่เอง
"เห็นแก่พี่ใหญ่ ข้ากับที่รักของข้าตกลงใจจะอยู่ที่นี่" อาชาสวรรค์สีดำพูดต่อ
"ที่รัก? ท่านหมายถึง...นาง" ชิงหลินชี้ไปที่อาชาสวรรค์สีน้ำตาลไหม้
"ฮึ! ใช่ เจ้ามีปัญหาหรือ" อาชาสวรรค์สีน้ำตาลไหม้เพศเมียเชิดหัวขึ้น จ้องมองนางอย่างไม่สบอารมณ์นัก
"เปล่า ข้าเพียงแปลกใจเท่านั้น ขออภัยหากทำให้พวกท่านไม่พอใจ" ชิงหลินค้อมศีรษะลงเล็กน้อยยามกล่าว ทำให้อาชาสวรรค์พอใจยิ่งนักที่เห็นนางให้เกียรติพวกมัน ซึ่งผิดกับมนุษย์คนอื่น
"ข้ายกโทษให้ ว่าแต่...เจ้าสองคนนั้นใช่หรือไม่ที่บังอาจขี่ข้ากับที่รักของข้ามาที่นี่ ทั้งที่พวกข้าไม่เต็มใจ" อาชาสวรรค์สีดำหันหัวไปทางฉีเฟยหลงที่ยืนห่างไปเพียงสามก้าวและแม่ทัพหนุ่มที่ยืนถัดออกไป
ฉีเฟยหลงและแม่ทัพหนุ่มคล้ายจะรู้ว่ากำลังถูกพาดพิงอยู่จากหนึ่งคนกับอีกสามตัว จึงขยับตัวและส่งสายตาถามสตรีที่มองมาทางพวกตนทันที ชิงหลินได้แต่ส่งยิ้มเฝื่อนๆ ให้ ไม่ได้พูดอะไร ทำให้บุรุษต่างสถานะทั้งสองออกอาการหงุดหงิดเล็กน้อย
"ทูลองค์รัชทายาท อาชาสวรรค์ทั้งสามยินยอมไปกับพระองค์แล้วเพคะ" ชิงหลินหันมากราบทูล
"อืม เจ้าพูดคุยกับมันได้จริงหรือ" ฉีเฟยหลงถามเพื่อความแน่ใจ ดวงตาทอประกายเจิดจ้า ความรู้สึกอย่างหนึ่งเกิดขึ้นภายในใจ เป็นความรู้สึกที่หากแม่ทัพหนุ่มรู้คงกินไม่ได้นอนไม่หลับจนกว่าจะได้นางมาครอบครอง เมื่อนั้นจึงพอจะวางใจได้ มีเพียงสองคำที่คิด นั่นคือ 'อยากได้'
"หม่อมฉันพูดได้เล็กน้อยเท่านั้นเพคะ"
"แล้วพูดกับสัตว์ชนิดอื่นๆ ได้หรือไม่" ฉีเฟยหลงถามต่อ แต่ชิงหลินยังไม่ทันได้ตอบ มู่หลิ่งเหวินก็รีบตัดบท เมื่อเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มขาวเนียนเริ่มซีดและมีเหงื่อผุดออกมาตามไรผม คาดว่ายาที่ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดคงหมดฤทธิ์แล้ว
"ทูลองค์รัชทายาท ไว้นางหายดีแล้วค่อยซักถามเรื่องนี้ดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"
"ตกลง พานางไปพักผ่อนเถิด" แม้ยังมีเรื่องอยากถามอีกมาก แต่พอเห็นใบหน้าซีดขาวและมีเหงื่อซึมของนาง จึงรู้ว่าสิ่งที่แม่ทัพหนุ่มบอกเป็นสิ่งที่สมควรแล้ว ความขุ่นมัวในใจเมื่อครู่เลยหายไปทันที
"หม่อมฉันทูลลาเพคะ" หญิงสาวยอบกายทำความเคารพปิดท้าย จากนั้นก็ปล่อยให้เสี่ยวเอินพากลับห้องของตน เพราะรู้สึกปวดแผลจนแทบทนไม่ไหว แต่ก่อนจากยังไม่วายหันมาขอร้องบิดาที่ยืนอยู่ใกล้ๆ
"ท่านพ่อ โปรดให้อิสระแก่พวกเขา เช่นที่พวกเขาอยู่ในป่าด้วยนะเจ้าคะ เพราะพวกเขาไม่ค่อยชอบมนุษย์สักเท่าไรเจ้าค่ะ"
"พ่อรู้แล้ว เจ้ากลับไปพักผ่อนเถิด" ชิงหยวนรับปากด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน 'ดูเอาเถิด นางเจ็บขนาดนี้ยังมีแก่ใจเป็นห่วงเป็นใยผู้อื่น หลินเอ๋อร์นะหลินเอ๋อร์ พ่อจะทำอย่างไรกับเจ้าดี หลังจากจบเรื่องนี้จะเกิดอะไรกับเจ้าบ้าง พ่อคาดเดาไม่ได้เลยจริงๆ'
มู่หลิ่งเหวินมองตามหลังคู่หมายด้วยความห่วงใยเจือกังวล ว่ากันตามจริงแม่ทัพหนุ่มอยากจะอุ้มนางกลับห้องด้วยตนเอง แต่เกรงคำครหา ด้วยตนยังไม่ได้ตบแต่งนาง แม้แต่การหมั้นหมายก็ยังดูห่างไกล เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ใบหน้าหล่อเหลางดงามดุจเทพเซียนก็ดำคล้ำลงทันที สาวเท้าตามฉีเฟยหลงกลับไปยังโถงกลางของเรือนพสุธา เพื่อปรึกษาหารือถึงกำหนดวันที่แน่นอนเรื่องสัตว์มงคลทั้งสี่ด้วยใจที่หนักอึ้ง
ส่วนชิงหยวนหันมากำชับบ่าวไพร่ที่อยู่ในเหตุการณ์ทั้งหมดให้ปิดปากให้สนิท หากผู้ใดแพร่งพรายจะถูกโบยหนึ่งร้อยไม้และขายออกไปทันที หลังจากสั่งเสร็จก็หมุนกายมุ่งหน้าไปที่ห้องโถงอย่างรีบร้อน
เมื่อชิงหลินกลับมาถึงห้อง พอเปิดประตูออก นางก็ถึงกับตะลึงตาค้าง ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง เมื่อเห็นสภาพภายในห้องที่ถูกปกคลุมด้วยขนเป็ดจำนวนมาก บางส่วนยังปลิวว่อนเพราะแรงกระชากของเจ้าฟานฟานน้อยตัวดี ที่ตอนนี้กำลังกัดกระชากหมอนข้างใบโปรดของนางอยู่บนพื้นอย่างเมามัน มันชะงักแล้วมองมาแวบหนึ่ง ก่อนจะกลับไปกัดกระชากหมอนข้างต่อ โดยไม่สนใจนางอีก
"โกรธหรือ ข้าขอโทษ" ชิงหลินกล่าวพร้อมกับค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งตรงหน้ามัน มือซ้ายจับตรงบริเวณบาดแผล เพราะเมื่อครู่เผลอตัวหัวเราะเสียจนเจ็บแผลขึ้นมา
"ทิ้ง...ใจร้าย" ฟานฟานน้อยแหงนหน้ามองพลางต่อว่าด้วยความน้อยใจ ดวงตากลมเล็กสีเทามีน้ำตาคลอ ปากน้อยๆ เต็มไปด้วยขนเป็ด
คนถูกต่อว่าถึงกับพูดไม่ออก ลำคอตีบตันจนรู้สึกหายใจไม่ค่อยสะดวก เอื้อมมือคว้าตัวมันมากอดไว้แนบอก ไม่สนใจขนเป็ดที่ติดตามตัวมัน แนบใบหน้ากับหัวกลมๆ เล็กๆ ที่พาดอยู่บนไหล่
มันส่งเสียงอู้อี้ต่อว่า "ทิ้ง...ใจร้าย ทิ้ง...ใจร้าย" ซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด
จู่ๆ น้ำตาของนางก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ จนหยดลงบนขนนุ่มๆ ของมัน เมื่อคิดถึงเวลาที่ต้องแยกจากกัน ซึ่งก็คงอีกไม่นาน
"คุณหนู! เป็นอย่างไรเจ้าคะ เจ็บแผลหรือเจ้าคะ" เสี่ยวเอินเห็นใบหน้างดงามของคุณหนูเต็มไปด้วยน้ำตาก็ตกใจร้องถามเสียงหลง
ชิงหลินส่ายศีรษะแทนคำตอบ ร้องไห้ออกมาเงียบๆ จนฟานฟานน้อยที่กำลังน้อยใจชะงัก หยุดตัดพ้อทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงความเศร้าเสียใจจากนาง มันพยายามใช้หัวดันใบหน้าของนางออกอยู่หลายครั้งกว่าจะสำเร็จ
"ร้องไห้? เสียใจ...เสียใจ" ฟานฟานน้อยเงยหัวเอียงคอถามหลินหลินของมัน ตั้งใจจะถามว่าร้องไห้เพราะเสียใจที่ทิ้งมันไว้หรือ
"อืม" นางพยายามฝืนยิ้มทั้งที่ใบหน้าจิ้มลิ้มยังเต็มไปด้วยคราบน้ำตา
เมื่อฟานฟานน้อยได้สบตากับนาง พลันสัญชาตญาณอย่างหนึ่งก็เตือนมันว่ากำลังจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นในไม่ช้านี้เป็นแน่ เพราะมันเคยเห็นสายตาแบบนี้จากมารดาของมัน
"อย่าไป...อย่าไป อยู่ด้วยกัน...อยู่ด้วยกัน" ฟานฟานน้อยซบหน้าลงกับลำคอขาวระหงของนาง เท้าหน้าข้างหนึ่งโอบลำคอนางไว้ พร่ำร้อง "อย่าไป...อย่าไป อยู่ด้วยกัน...อยู่ด้วยกัน"
"โฮๆๆ" คราวนี้ชิงหลินถึงกับปล่อยโฮออกมา เล่นเอาเสี่ยวเอินตกใจ ผลุนผลันออกไปแจ้งให้ชิงฮูหยินทราบทันที
ราวหนึ่งเค่อ ชิงฮูหยิน ตามด้วยเสี่ยวเอิน และปิดท้ายด้วยสองสาวใช้ประจำเรือนพสุธาก็มาถึงห้องของชิงหลิน ซึ่งมีหน่วยคุ้มกันร่างใหญ่ยักษ์สองคนคอยเฝ้าอยู่หน้าประตูที่ยืนกระสับกระส่าย สีหน้าไม่สู้ดี ซ้ำยังมีเสียงร่ำไห้ปริ่มว่าจะขาดใจดังออกมาอีก นี่บุตรีของนางยังไม่หยุดร้องไห้อีกหรือ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ด้วยรู้จากเสี่ยวเอินว่าจู่ๆ นางก็ร้องไห้ออกมาโดยไม่ทราบสาเหตุ จึงรู้สึกกังวลใจจนต้องมาดูด้วยตนเอง
ชิงฮูหยินชะงักเท้าที่หน้าธรณีประตู ดวงตาคู่งามกะพริบถี่ๆ เมื่อเห็นสภาพภายในห้อง ก่อนจะหลุบตามองบุตรีที่นั่งทับขาตนเองซบหน้าลงกับร่างของพยัคฆ์น้อย ตัวโยนขึ้นลงตามแรงสะอื้น ไม่สนใจสิ่งใด
"หลินเอ๋อร์ เจ้าเป็นอันใด เจ็บแผลหรือ" ชิงฮูหยินนั่งลงข้างๆ ลูบศีรษะของบุตรสาว พลางถามน้ำเสียงอ่อนโยน
"ท่านแม่...ฮึกๆ" ชิงหลินเงยหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา เอนร่างซบลงกับไหล่ของมารดาแล้วสะอื้นต่อ
"หือ? มีเรื่องอันใดหรือ เล่าให้แม่ฟังได้หรือไม่" ชิงฮูหยินพยุงบุตรีที่อุ้มพยัคฆ์น้อยอยู่มานั่งที่เตียง เอ่ยถามเมื่อเห็นว่าบุตรีหยุดร้องไห้แล้ว
"ขออภัยที่ทำให้ท่านแม่เป็นห่วง ลูกเพียงเสียใจที่ต้องแยกกับ..." นางหลุบตามองฟานฟานน้อยที่แหงนหน้ามองอยู่ครู่หนึ่ง
"เจ้าตัวน้อย...ตัวนี้เจ้าค่ะ" ชิงหลินไม่กล้าเรียกชื่อมันออกมาต่อหน้า เพราะฟานฟานน้อยฉลาดเฉลียวผิดจากเสือโคร่งขาวทั่วไป
"แค่นั้นหรือ" ชิงฮูหยินเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ
"เจ้าค่ะ" นางยิ้มบางๆ ให้มารดา
"แทนที่จะมาร้องไห้คร่ำครวญ ไม่สู้คิดหาหนทางให้มันอยู่กับลูกนานขึ้นอีกหน่อยล่ะ" ชิงฮูหยินชี้ทางสว่างให้บุตรสาว
ชิงหลินนิ่งคิดตามคำพูดของมารดา 'อยู่ให้นานขึ้น? จะทำอย่างไรให้มันอยู่ที่นี่ได้นานขึ้น กว่าจะถึงวันคล้ายวันพระราชสมภพของฮ่องเต้ก็อีกเกือบสี่สิบวัน แต่ดูเหมือนต้องรีบนำสัตว์ทั้งสี่ตัวไปไว้ในที่ปลอดภัย คิดว่าไม่น่าจะเกินสามวันนี้แน่ๆ แล้วหากข้าขอ…'
"ท่านแม่ ขอบคุณเจ้าค่ะ" หญิงสาวยิ้มกว้างให้มารดาด้วยความดีใจ ดวงตากลมโตกลับมาสดใสอีกครั้ง
ยามอิ่ว ณ โถงกลางเรือนพสุธา
ภายหลังมื้ออาหารที่ฉีเฟยหลงให้เกียรติร่วมโต๊ะด้วยเป็นกรณีพิเศษกับมู่หลิ่งเหวิน ชิงหยวน ชิงฮูหยิน และบุตรีผ่านไป
"เราจะออกเดินทางพร้อมสัตว์ทั้งสี่ยามเฉินพรุ่งนี้ตามที่ได้ตกลงไว้"
"กระหม่อมจะเตรียมการให้พร้อมพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนประสานมือรับคำสั่ง
"ขอบใจ ท่านแม่ทัพจะกลับพร้อมเราหรือไม่" ฉีเฟยหลงถามแม่ทัพหนุ่มที่เอาแต่ชำเลืองมองคู่หมาย
"เป็นหน้าที่ของกระหม่อมที่ต้องคอยคุ้มกันความปลอดภัยของพระองค์อยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ" เขาตอบเสียงหนักแน่น
"แต่ดูเหมือนเจ้าอยากจะอยู่ที่นี่ต่อ" ผู้เป็นองค์รัชทายาทเอ่ยเย้าแม่ทัพหนุ่ม แต่ดวงตาจับจ้องสตรีที่นั่งอยู่ข้างมารดาไม่วางตา ซึ่งอาการนิ่งเงียบของแม่ทัพหนุ่มทำให้ชิงหยวนกับฮูหยินมองหน้ากันพลางคิดในใจว่า 'เห็นจะเป็นจริงดังที่องค์รัชทายาทตรัส'
ส่วนคนที่ถูกกล่าวถึงกำลังตกอยู่ในห้วงความคิดเรื่องฟานฟานน้อย จึงไม่รู้ว่าตัวเองตกเป็นหัวข้อสนทนาอยู่ ทำให้แม่ทัพหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดที่เห็นนางเอาแต่นั่งใจลอย มองเมินสายตาที่ตนพยายามส่งไปให้
"หลินเอ๋อร์!" ชิงฮูหยินเรียกบุตรสาวเสียงเข้ม
"เจ้าคะท่านแม่?" ชิงหลินได้สติจึงขานรับเบาๆ แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นสายตาที่จ้องมาจากบุรุษทั้งสาม
"เจ้าสนใจไปเที่ยววังของเราหรือไม่"
ชิงหยวนกับแม่ทัพหนุ่มแทบสำลักน้ำชาที่ยกขึ้นจิบ เงยหน้ามององค์รัชทายาทคล้ายมิเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ชิงฮูหยินเองก็มีอาการไม่ต่างกัน
"เอ๋? เอ่อ...ขอบพระทัยที่ทรงชวนเพคะ"
"ทูลองค์รัชทายาท นางยังบาดเจ็บอยู่ ไว้ให้นางหายดีแล้วกระหม่อมจะอาสาพานางไปเข้าเฝ้าพระองค์ด้วยตนเองพ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มกัดฟันตอบ สื่อว่านางเป็นคนของตน หากนางจะไปที่ใดต้องได้รับอนุญาตจากตนก่อน
"อ้อ เพราะนางเป็นคู่หมายเจ้านี่นะ" ฉีเฟยหลงกล่าว มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
'อาเหวินนะอาเหวิน รู้ตัวหรือไม่ว่าเจ้ากำลังกินน้ำส้มไหใหญ่อยู่'
เป็นอีกครั้งที่แม่ทัพหนุ่มใช้ความเงียบแทนคำตอบ ดวงตาคมทรงเสน่ห์เหลือบมองปฏิกิริยาของคู่หมาย เห็นนางกะพริบตาปริบๆ มองตน ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อย มุมปากแม่ทัพหนุ่มก็ยกขึ้นยิ้มทันที เหตุเพราะยามที่นางเขินอายนอกจากใบหน้าจะแดงก่ำแล้ว นางมักจะทำเยี่ยงนี้ทุกครั้งไป
"เอาเถิด ตามใจเจ้า" ฉีเฟยหลงโบกมือแล้วหันไปถามนาง "เมื่อครู่เจ้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่หรือ"
"เอ่อ...ทูลองค์รัชทายาท ความจริงหม่อมฉัน...มีเรื่องทูลขอเพคะ" ชิงหลินตัดสินใจจะพูดตามที่คิดไว้
"ทูลขอ? ว่ามาได้" ฉีเฟยหลงอนุญาต
"เรื่องของฟาน...เอ่อ...เรื่องของพยัคฆ์น้อย ขอให้หม่อมฉันได้เป็นผู้เลี้ยงดูจนกว่าจะถึงวันคล้ายวันพระราชสมภพขององค์ฮ่องเต้ได้หรือไม่เพคะ"
"หือ? เหตุผล?" ฉีเฟยหลงถาม
"ทูลองค์รัชทายาท หม่อมฉันอยากจะสั่งสอนให้พยัคฆ์น้อยรู้กฎระเบียบและมารยาทต่างๆ ที่ควรรู้ จะได้ไม่สร้างปัญหาให้พระองค์ในวันข้างหน้าเพคะ" ดูเหมือนเหตุผลของนางจะได้รับการยอมรับ เพราะเห็นบุรุษทั้งสามพยักหน้าให้
"ได้ เราอนุญาต แต่มีข้อแม้"
ชิงหลินที่ยิ้มดีใจในตอนแรกเปลี่ยนเป็นหุบยิ้มทันที ก่อนจะตั้งสติถามกลับ "ข้อแม้อะไรหรือเพคะ"
"เจ้าต้องตามไปสอนมารยาทให้มันที่วังของเรา!" น้ำเสียงและสีหน้าที่จริงจังของรัชทายาทหนุ่มทำเอาคนที่เหลือเบิกตากว้างอย่างตื่นตะลึง


## ตอนที่ 19 เที่ยววังองค์รัชทายาท1/2   

ล่วงเข้ายามซวี
หลังจากส่งองค์รัชทายาทกลับไปยังที่ประทับแล้ว ทั้งหมดจึงแยกย้ายกันไปพักผ่อน ส่วนชิงหยวนได้บอกให้ฮูหยินของตนกลับไปที่ห้องก่อน เพราะตนยังมีเรื่องต้องสะสางอีก
เมื่อชิงหยวนเดินมาถึงห้องหนังสือก็เห็นเฟิ่งอิงนั่งรออยู่ก่อนแล้ว
"เรื่องที่ให้เจ้าไปสืบได้ความว่าอย่างไร" ชิงหยวนเอ่ยถามทันทีที่หย่อนกายนั่งลง เหตุที่ต้องให้เฟิ่งอิงลงมือสืบเองเพราะไม่ไว้ใจผู้ใด ด้วยสังหรณ์ใจว่าจะมีหนอนบ่อนไส้อยู่ในหน่วยพยัคฆ์ดำ แม้จะเป็นเพียงการคาดเดา แต่ก็ไม่อาจปล่อยผ่านไปได้ สู้หาทางป้องกันไว้ก่อนจะดีกว่า
"เรียนนายท่าน การลอบสังหารคุณหนูทั้งสี่ครั้ง ผู้อยู่เบื้องหลังคือคุณหนูหานและบิดาของนางขอรับ" เฟิ่งอิงรายงาน
"หือ? เจ้าว่า...สี่ครั้งหรือ"
"ก่อนหน้าข้าก็คิดเช่นเดียวกับนายท่าน แต่เมื่อไปสืบดู จึงได้รู้ความลับนี้เข้าโดยบังเอิญขอรับ" เฟิ่งอิงรายงานต่อ
"ว่าต่อไป" ชิงหยวนโบกมือคราหนึ่ง ใบหน้าเริ่มเข้มขึ้นด้วยแรงโทสะ 'มันจะมากไปแล้ว!'
"ครั้งแรก...ในงานชมบุปผาที่จวนเสนาบดีหาน การตกน้ำของคุณหนูไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มีคนจ้องจะเอาชีวิตคุณหนู และคนผู้นั้นก็คือคุณหนูหานหนิงอัน บุตรีของเสนาบดีหานขอรับ"
"เจ้าว่าอันใดนะ ไม่ใช่เหตุบังเอิญหรอกหรือ ดี ดียิ่งนัก" ชิงหยวนแสยะยิ้ม ดวงตาคมวาวโรจน์ที่น้อยครั้งเฟิ่งอิงจะได้เห็น
"เอ่อ...ผู้ที่ลงก็มือคือเสี่ยวเอิน ซึ่งคุณหนูก็ทราบเรื่องนี้ดี และไถ่ถอนตัวนางด้วยเงินห้าร้อยตำลึงเงินขอรับ" เฟิ่งอิงรายงานต่อ
ชิงหยวนบีบถ้วยชาจนแทบจะแหลกคามือ สีหน้าเข้มขึ้นอีกหลายส่วน
"นายท่านโปรดใจเย็น ข้าได้สืบประวัติของเสี่ยวเอินแล้ว นางทำไปเพราะมารดาถูกจับตัวไว้ อีกทั้งยังล้มป่วยขอรับ" เฟิ่งอิงรีบแจงรายละเอียดให้ชิงหยวนคลายใจ และมันก็ได้ผล เมื่อผู้เป็นนายสูดหายใจแล้วค่อยๆ ปล่อยออกมาช้าๆ เพื่อระงับโทสะ
"ครั้งที่สองที่คุณหนูถูกลักพาตัว แต่หน่วยพยัคฆ์ดำตามไปช่วยไว้ได้ทัน ส่วนสาเหตุดูเหมือน...เอ่อ...เกิดจากความหึงหวงแม่ทัพมู่ขอรับ" เฟิ่งอิงตอบเสียงเบา ใบหน้าคมเข้มขึ้นสีเล็กน้อยเมื่อพูดถึงเรื่องรักๆ ใคร่ๆ
ชิงหยวนลูบเคราพร้อมกับกล่าวอย่างสุขุม "อืม ข้าพอจะเดาออก อาเหวินเป็นแม่ทัพหนุ่มอนาคตไกล ซ้ำยังรูปงาม สตรีทั่วแคว้นต่างหมายปอง ไม่แปลกที่สตรีเหล่านั้นจะเห็นหลินเอ๋อร์เป็นเสี้ยนหนามตำใจ"
"ครั้งที่สาม...ระหว่างทางมาเรือนพสุธา และครั้งที่สี่...ในป่านั่น เป็นหน่วยลอบสังหารของเสนาบดีหานหนิงเฉิง แต่สองครั้งหลังแผนการลอบสังหารคุณหนูเป็นแผนลวง จริงๆ ต้องการกำจัดสกุลชิงที่เป็นเหมือนอู่ข้าวอู่น้ำขององค์รัชทายาทเสียให้สิ้นซาก โดยใช้เรื่องตามหาของล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่งอย่างสัตว์มงคลทั้งสี่ขอรับ" เฟิ่งอิงรายงานอย่างละเอียด
"อืม ไม่ผิดจากที่ข้าคาดการณ์ไว้ เสนาบดีหานช่างเจ้าเล่ห์นัก คิดใช้เรื่องนี้กำจัดข้า ซ้ำยังสั่นคลอนตำแหน่งขององค์รัชทายาทลงได้หนึ่งส่วน" ชิงหยวนลูบเคราตัวเอง เพราะหากเรื่องนี้ล้มเหลว นอกจากสกุลชิงต้องถูกลงอาญาแล้ว ขุนนางฝ่ายตรงข้ามคงฉวยโอกาสนี้โจมตีองค์รัชทายาทว่าไร้ความสามารถ เรื่องเล็กน้อยยังไม่อาจจัดการได้ แล้วจะปกครองราษฎรนับหมื่นนับแสนได้อย่างไร ช่างเป็นอุบายที่แยบยลยิ่งนัก
ใบหน้าคมเข้มเรียบเฉย แต่ดวงตาคมเรียวดุกลับเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว เฟิ่งอิงอยากจะบุกไปจวนเสนาบดีหาน จับเจ้าหานหนิงเฉิงมาทรมานให้มันค่อยๆ ตายลงช้าๆ แล้วโยนเศษซากให้สัตว์กินยิ่งนัก
"เฮ้อ! ข้ารู้ว่าเจ้าเจ็บแค้นแทน แต่อย่าทำอันใดวู่วามเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่" ชิงหยวนตบบ่าเฟิ่งอิง กำชับเสียงเข้มเมื่อเห็นแววตาโกรธแค้นของผู้คุ้มกันคนสนิท
"ขอรับ" เฟิ่งอิงตอบรับคำสั่ง
ฝ่ายแม่ทัพหนุ่ม เมื่อออกมาจากโถงกลางก็เสนอตัวเดินมาส่งคู่หมายกลับห้อง ตลอดทางไม่มีการพูดคุยใดๆ จวบจนถึงหน้าห้องพักของนาง แม่ทัพหนุ่มก็หมุนกายสูงในชุดลำลองสีน้ำเงินเข้มตามแบบที่คุณชายทั่วไปนิยมสวม กลับมาเผชิญหน้ากับคู่หมายที่มีสาวใช้คอยประคองอยู่ตลอด ใบหน้างดงามดุจเทพเซียนเรียบตึง ดวงตาคมทรงเสน่ห์มีประกายขุ่นเคือง
"ข้ามีเรื่องต้องคุยกับเจ้า" แม่ทัพหนุ่มเอ่ยขึ้นหลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
"เสี่ยวเอิน เจ้าเข้าไปก่อน" ชิงหลินบอกสาวใช้ ครั้นเมื่อสาวใช้เปิดประตู ฟานฟานน้อยก็วิ่งสวนออกมาอย่างรวดเร็ว จนเสี่ยวเอินตกใจร้องอุทานออกมา เรียกความสนใจจากแม่ทัพหนุ่มและคู่หมายได้เป็นอย่างดี
"ฟานฟาน เป็นเด็กดีหรือเปล่า...หือ?" ชิงหลินย่อตัวลงอุ้มพยัคฆ์น้อยพาดไหล่ด้วยแขนข้างเดียว
"ดีดี" ฟานฟานน้อยร้องบอกนาง ด้วยครั้งนี้หลินหลินของมันบอกว่าจะไปเจรจาเรื่องสำคัญ มิอาจนำมันไปด้วยได้ จึงให้นอนรออยู่ที่ห้อง อย่าไปไหน และอย่าทำลายข้าวของเด็ดขาด ซึ่งมันก็ทำตามแต่โดยดี
"ดีมาก เด็กดี"
แม่ทัพหนุ่มมองภาพตรงหน้าพลางถอนหายใจ ดวงตาคมทรงเสน่ห์อ่อนโยนลงสองส่วน อารมณ์ขุ่นมัวเมื่อครู่จางลง
คราวแรกที่ได้ฟังคำตอบของนางที่กราบทูลองค์รัชทายาท แม่ทัพหนุ่มแทบอยากจะสาปให้นางเป็นใบ้พูดไม่ได้เสียให้รู้แล้วรู้รอด มีอย่างที่ไหน แทนที่จะตอบปฏิเสธหรือขอคำแนะนำจากตนก่อน นางกลับตอบตกลงที่จะไปดูแลเจ้าพยัคฆ์น้อยที่วังองค์รัชทายาท! แม้แม่ทัพหนุ่มจะพยายามใช้เรื่องการบาดเจ็บของนางมาเป็นข้ออ้าง เพื่อเหนี่ยวรั้งให้นางดูแลพยัคฆ์น้อยอยู่ที่นี่ แต่องค์รัชทายาทกลับตรัสว่าบุรุษพูดแล้วไม่คืนคำ ทำให้แม่ทัพหนุ่มจนด้วยคำพูด
"ท่านมีเรื่องอะไรจะพูดกับข้าหรือเจ้าคะ" นางเอ่ยถามเมื่อเห็นเขาเงียบอยู่นาน
"ไปอยู่ที่วังองค์รัชทายาท เจ้าต้องระวังตัวให้มาก อย่าเที่ยวเล่นซุกซนจนตัวเองบาดเจ็บเช่นนี้อีก เข้าใจหรือไม่" แม่ทัพหนุ่มกล่าวกำชับ กิริยาคล้ายบิดาสั่งสอนบุตร
"ข้าโตแล้วนะ เหตุใดจึงพูดราวกับข้าเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสาเช่นนั้น" ใบหน้าจิ้มลิ้มงอง้ำ เชิดหน้ามองคนตัวสูงที่ยืนอยู่ใกล้เสียจนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ เฉพาะตัว ก่อนจะชะงักเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาคมทรงเสน่ห์ที่มองนางอย่างลึกซึ้งและอ่อนโยน จนนางใจสั่นและตาพร่าไปชั่วขณะ
"ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นสาวแล้ว แถมยัง..." น้ำเสียงของแม่ทัพหนุ่มแหบพร่าและเบาหวิว ดวงตาคมทรงเสน่ห์สบกับตากลมโตก่อนจะหลุบมองริมฝีปากอวบอิ่มที่รู้ดีว่ามันหอมหวานเพียงใดอย่างหลงใหล
คราวแรกที่ได้ยิน คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ แต่แล้วก็ต้องหน้าแดงเมื่อเห็นสายตาเขาหลุบมองริมฝีปากของนาง ภาพจูบสะท้านทรวงปรากฏขึ้นมาในหัวทันที เผลอถอยหลังสองก้าวอย่างลืมตัว เมื่อเห็นอาการของนางแล้วดวงตาคมทรงเสน่ห์ก็กระตุกวาบก่อนจะกลับมาเรียบเฉย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ทำให้ดูมีเสน่ห์น่าหลงใหล "เจ้ากลัวข้า?"
"เหตุใดข้าต้องกลัวท่าน" ชิงหลินเชิดหน้าตอบอย่างไม่ยอมแพ้
"แล้วเจ้าถอยหลังหนีข้า มันเพราะเหตุใด" แม่ทัพหนุ่มโน้มใบหน้างดงามดุจเทพเซียนลงมาเสมอใบหน้าจิ้มลิ้มจนนางเผลอก้าวถอยหลังไปอีก
แม่ทัพหนุ่มหลุบตามองพื้นแวบหนึ่งก่อนจะเหลือบตาขึ้นมาจ้องนาง คิ้วเข้มข้างหนึ่งเลิกขึ้น มุมปากยกยิ้มน้อยๆ "หึๆ แล้วยังจะบอกว่าเจ้าไม่กลัวข้าได้อีกหรือ"
"ขะ...ข้าเปล่ากลัวท่าน" หญิงสาวยังคงไม่ยอมรับ เชิดใบหน้าที่ยามนี้แดงก่ำใส่เขาอีกที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขินอายหรือโมโหกันแน่
"หากไม่กลัวข้า แล้วที่ถอยหลังหนีถึงสี่ก้าว จะให้เข้าใจว่าอย่างไร" แม่ทัพหนุ่มยืดตัวตรง สองมือไพล่หลัง หลุบตามองคู่หมายที่อุ้มพยัคฆ์น้อยพาดบ่าจนได้ยินเสียงกรนเบาๆ ของมัน ด้วยความรู้สึกอิจฉาเล็กน้อย
"ข้าแค่ตกใจ จู่ๆ ท่านก็เข้ามาใกล้ เป็นใครก็ต้องตกใจทั้งนั้น" นางแถข้างๆ คูๆ
"เช่นนั้น...ถ้าข้าบอกกล่าวให้เจ้ารู้ตัวก่อน เจ้าจะไม่ตกใจใช่หรือไม่" คำถามของแม่ทัพหนุ่มบีบให้ตอบได้เพียงใช่หรือไม่ใช่
ชิงหลินไม่ตอบ เพราะไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ถ้าตอบว่าไม่ใช่ มันก็จะขัดแย้งกับคำพูดที่พูดไว้ก่อนหน้า แต่ถ้าตอบว่าใช่ เขาก็คงจะใช้คำนี้มาปั่นหัวนางเล่นไปอีกนานเป็นแน่ ช่างเป็นผู้ชายที่เจ้าเล่ห์จริงๆ
"หึๆ ข้าจะถือว่านั่นคือคำตอบ เช่นนั้นเจ้าอยู่นิ่งๆ ข้าจะเข้าไปหาเจ้าเอง" กล่าวจบร่างสูงก็มายืนชิดร่างเล็กที่กำลังงุนงงเสียแล้ว
"อุ๊ย!" ชิงหลินร้องอุทาน ทำท่าจะถอยหลังอีก แต่เอวคอดกิ่วกลับถูกรวบเข้าหาร่างสูงด้วยท่อนแขนแข็งแรง เล่นเอานางตะลึงลานเพราะทำอะไรไม่ถูก สติหลุดลอยไปชั่วครู่ ครั้นพอสติกลับคืนมา จึงพยายามใช้ต้นแขนและหัวไหล่ข้างที่ไม่เจ็บ ซ้ำยังอุ้มฟานฟานน้อยดันตัวเขาออก แต่แรงหญิงหรือจะสู้แรงชาย ไม่เพียงดันเขาออกไม่สำเร็จ ยังกลับถูกเขากอดรัดเอวด้วยท่อนแขนข้างเดียวแน่นขึ้นกว่าเดิม จนลำตัวตั้งแต่เอวลงไปแนบชิดกับร่างแกร่งจนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน
"เอ่อ...พี่เหวิน ข้าเจ็บแผล" ชิงหลินร้องบอกเบาๆ เมื่อเห็นว่าเขากอดนางไม่ยอมปล่อยเสียที
แม่ทัพหนุ่มจึงดันตัวนางออกห่าง ย้ายมือมาจับต้นแขนเรียวเล็กของนาง ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับจ้องใบหน้าจิ้มลิ้มนิ่งนานจนชิงหลินอึดอัด
"ข้าจะไปเยี่ยมเจ้าบ่อยๆ ดูแลตัวเองให้ดี เข้าใจหรือไม่" เขากำชับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจนชิงหลินสัมผัสได้และรับปากแต่โดยดี ด้วยรู้ดีว่าถึงเขาจะเอาแต่ใจและชอบแกล้งนาง แต่เขาก็คอยช่วยเหลือนางอยู่เสมอ ถือเป็นผู้ชายที่น่าไว้ใจและพึ่งพาได้คนหนึ่ง
"หลังงานนี้เสร็จสิ้น ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้า" แม่ทัพหนุ่มเอ่ยขึ้น ฝ่ามือหนาไล้ใบหน้าเนียนนุ่มอย่างเบามือ ก่อนจะประคองใบหน้าจิ้มลิ้มที่แดงก่ำไว้ด้วยฝ่ามือหนาอุ่น ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับจ้องอยู่ที่ใบหน้างามนิ่ง
"เอ๊ะ...เอ่อ...เจ้าค่ะ"
ฝ่ามือหนาขยับขึ้นลงตามคำพูดของนาง ยามนี้ใจดวงน้อยของชิงหลินเต้นรัวแรงจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน ต้องโทษการกระทำที่หวานจนเลี่ยนของเขาที่ทำให้นางเป็นอย่างนี้
"เจ้ารีบพักผ่อนเถิด"
"ข้าทราบแล้ว ขอตัวเจ้าค่ะ" ชิงหลินทำตามอย่างว่าง่าย ย่อกายเล็กน้อยพอเป็นพิธี สาวเท้าเตรียมเดินเข้าห้อง ก่อนจะชะงักตรงธรณีประตู แล้วหันกลับมาทางเดิมก็เห็นเขายืนมองส่งอยู่
"หือ? เจ้ามีอันใดหรือ" แม่ทัพหนุ่มเลิกคิ้วถาม
"เอ่อ...ฝันดีเจ้าค่ะ" บอกเสร็จก็รีบเข้าห้องไปทันที ถ้อยคำสั้นๆ แต่กลับฟังแล้วชุ่มชื้นหัวใจยิ่งนัก
มู่หลิ่งเหวินยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนจะพึมพำเบาๆ "หวังว่าเจ้าจะฝันดีเช่นกัน หลินเอ๋อร์ของพี่"
เช้าวันใหม่ ก่อนยามเฉินเล็กน้อย
ชิงหลินในคราบหนุ่มน้อยหน้าหวาน สวมอาภรณ์สีดำสนิท ผมรวบสูงปล่อยหางม้า รัดด้วยผ้ามัดผมสีขาวทิ้งชายผ้ายาวๆ ให้ปลิวยามต้องลม แม้จะรู้ดีว่าการเดินทางกลับเมืองหลวงครั้งนี้ต้องนั่งอุดอู้อยู่ในรถม้าแทนการขี่ม้าเนื่องจากอาการบาดเจ็บ แต่นางก็ไม่ยอมสวมชุดรุ่มร่าม แต่งหน้าหนาเตอะ ทำผมทรงแปลกๆ ใส่น้ำมันมันเยิ้มส่งกลิ่นชวนคลื่นไส้ แบบที่คุณหนูทั้งหลายนิยมแต่งกัน ทำเอาเสี่ยวเอินทำหน้างอง้ำ เพราะนางตั้งความหวังว่าคุณหนูของนางจะต้องงดงามจนไม่มีผู้ใดกล้าหัวเราะเยาะ แต่กลับตาลปัตร คุณหนูของนางกลับไม่ตระหนักถึงเรื่องนี้เลย
"เป็นอันใดไปเสี่ยวเอิน" ชิงหลินที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วถามสาวใช้ที่กำลังสางผมให้ ขณะที่มือก็ลูบตัวฟานฟานน้อยบนตัก
"เหตุใดคุณหนูถึงแต่งตัวเช่นนี้ล่ะเจ้าคะ" เสี่ยวเอินเอ่ยถามนายสาว พลางสางผมไปด้วย
ชิงหลินยังไม่ทันตอบ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นที่หน้าประตู
"หลินเอ๋อร์ เสร็จหรือยังลูก" ชิงฮูหยินเอ่ยถามบุตรี
"ท่านแม่ เสร็จแล้วเจ้าค่ะ" หญิงสาวลุกไปนั่งข้างมารดา
"นี่เจ้า...เหตุใดจึงแต่งกายเช่นนี้ฮึ!" ชิงฮูหยินถามเสียงเข้ม
"อ้อ จริงสิ ท่านแม่คงยังไม่รู้ ลูกทูลขอเข้าไปในฐานะผู้ฝึกสอนพยัคฆ์เจ้าค่ะ" คนถูกถามชี้แจงแก่มารดา
"ผู้ฝึกสอนพยัคฆ์? เพราะเหตุใดกัน" ชิงฮูหยินถามต่อ
"เพื่อความปลอดภัยอย่างไรเจ้าคะ"
ชิงฮูหยินชะงักไปครู่หนึ่ง หากเข้าไปอย่างเปิดเผยย่อมเป็นที่ริษยาจากบรรดาพระชายาขององค์รัชทายาทได้ แม้จะประกาศว่านางเป็นคู่หมายของแม่ทัพมู่ที่ได้รับมอบหมายให้มาดูแลเจ้าพยัคฆ์น้อยชั่วคราว ก็ใช่ว่าจะหมดเรื่อง จะต้องมีผู้ที่ไม่เชื่อและหาทางกลั่นแกล้งบุตรสาวตนเป็นแน่ การปลอมตัวปิดชื่อแซ่อาจจะปลอดภัยกว่าจริงๆ เมื่อใคร่ครวญอย่างถี่ถ้วนแล้ว ชิงฮูหยินก็นึกชื่นชมในความเฉลียวฉลาดและรอบคอบของนาง
"แม่เข้าใจแล้ว เมื่ออยู่ที่นั่นจงเก็บเนื้อเก็บตัว อย่าทำตัวเด่น เข้าใจหรือไม่" ชิงฮูหยินกำชับบุตรี
"น้อมรับคำสั่งเจ้าค่ะ ฮูหยินคนงาม" บุตรสาวล้อเลียนมารดาจนถูกฟาดเผียะที่ต้นแขน
"อูย...เจ็บนะเจ้าคะ" นางแกล้งสูดปากพร้อมกับถูบริเวณที่ถูกตี ส่งสายตาละห้อยน่าสงสารเพื่อขอความเห็นใจจากมารดา
"เจ้านี่นะ ไปได้แล้ว เดี๋ยวจะสาย" ชิงฮูหยินส่ายศีรษะแล้วลุกขึ้น โดยมีบุตรสาวอุ้มฟานฟานน้อยเดินเคียงคู่กันออกมาจากห้อง มีเสี่ยวเอินเดินตามหลัง และปิดท้ายด้วยสองสาวใช้
หน้าเรือนพสุธา
การเดินทางในครั้งนี้มีผู้ร่วมขบวนมากกว่าร้อยคน ล้วนเป็นทหารม้าที่ฝึกมาเป็นอย่างดีภายใต้คำสั่งของแม่ทัพหนุ่ม มีรถม้าสี่คัน คันแรกตกแต่งอย่างหรูหรางดงาม บ่งบอกฐานะของผู้ที่นั่งภายในได้เป็นอย่างดี ส่วนคันที่สองมีขนาดเพียงหนึ่งในสามของคันแรก แม้จะไม่หรูหรางดงามเท่า แต่สำหรับชิงหลินแล้ว นี่ก็หรูหราเสียจนไม่อยากจะนั่ง ส่ววนอีกสองคันที่เหลือใช้ขนสัมภาระขององค์รัชทายาทและของชิงหลิน
ขณะที่ยืนดูการจัดขบวนของเหล่าทหารม้าเพียงลำพัง เพราะมารดาปลีกตัวไปกำกับบ่าวไพร่เรื่องข้าวของของนางที่ต้องนำติดตัวไปในครั้งนี้ด้วย
"หลับฝันดีหรือไม่"
เสียงคุ้นหูดังขึ้นใกล้ๆ ทำเอานางสะดุ้งหมุนกายมาทางเจ้าของเสียง จึงได้เห็นบุรุษรูปงามในชุดแม่ทัพเต็มยศสีดำรัดรูป สวมทับด้วยเสื้อคลุมไร้แขนสีน้ำเงินเข้มเกือบดำ คาดเข็มขัดหนังสีดำหัวพยัคฆ์ทำด้วยเหล็กกล้าเส้นโต ที่แขนมีแผ่นหนังสีดำพันจากข้อมือขึ้นมาครึ่งหนึ่งของท่อนแขนแข็งแรง ดูน่ายำเกรงและน่าหลงใหลในคราเดียวกัน
พอไล่สายตาขึ้นด้านบน ดวงตากลมโตก็พลันเบิกกว้าง เมื่อพบกับใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติราวเทพบุตร ส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยน ดวงตาคมทรงเสน่ห์ทอประกายหวานล้ำอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
'มองแบบนี้หมายความว่าไงนะ' หญิงสาวแอบคิดในใจ
"หลินเอ๋อร์"
ชิงหลินสะดุ้ง เผลอถอยออกห่าง เมื่อจู่ๆ เขาก็โน้มใบหน้าลงมาเสียใกล้จนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นที่กระทบกับใบหน้า
"หึๆ" แม่ทัพหนุ่มหัวเราะ ยืดตัวตรง สองมือไพล่หลัง มองคู่หมายในคราบบุรุษหน้าหวานอย่างขบขัน
"มีอะไรน่าขันหรือเจ้าคะ" ใบหน้าจิ้มลิ้มงอง้ำ ส่งเสียงถามอีกฝ่าย
แม่ทัพหนุ่มยักไหล่ คิ้วเข้มข้างหนึ่งเลิกขึ้น ดูมีเสน่ห์ในสายตาสาวน้อยใหญ่ทั่วไป แต่สำหรับนางกลับมองว่าช่างน่าหมั่นไส้จนอยากจะกระโดดข่วนให้หน้าเละ
"ฮึ่ย! ขอตัวเจ้าค่ะ" หญิงสาวกระแทกเสียงใส่เขาแล้วเดินจากไปทันที มู่หลิ่งเหวินอมยิ้มอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเลิกคิ้วมองเจ้าพยัคฆ์น้อยที่พาดอยู่บนไหล่ของคู่หมายแยกเขี้ยว ยกเท้าหน้าตะกุยอากาศมาทางตน ก็นึกขันจนหลุดหัวเราะหึๆ ออกมา


## ตอนที่ 20 เที่ยววังองค์รัชทายาท2/2

เมื่อทุกอย่างพร้อม ชิงหลินก็เอ่ยลาบิดามารดาท่ามกลางบ่าวในเรือนที่พร้อมใจกันออกมาส่งเสด็จองค์รัชทายาทและคุณหนูของพวกตนอย่างพร้อมเพรียง
เสี่ยวเอินมองดูขบวนที่กำลังเคลื่อนตัวออกไปจากเรือนพสุธาด้วยสายตาตื่นเต้น แม่ทัพหนุ่มขี่ม้านำขบวนตามด้วยทหารม้าจำนวนหนึ่ง ถัดมาเป็นรถม้าขององค์รัชทายาท รถม้าของคุณหนู อาชาสวรรค์ทั้งสามที่ไร้เครื่องพันธนาการใดๆ ตามคำขอของคุณหนู ตามด้วยรถขนสัมภาระสองคัน และปิดท้ายด้วยกองทหารม้าอีกจำนวนหนึ่ง ยังมีทหารม้าประกบซ้ายขวาของขบวนอย่างแน่นหนาตลอดการเดินทางราวหนึ่งชั่วยามนี้
ชิงหลินนั่งอยู่ในรถม้ากับเจ้าฟานฟานน้อยเพียงลำพัง บาดแผลสมานตัวได้เร็วจนน่าตกใจ หมอบอกว่าเป็นเพราะยาขององค์รัชทายาท มือเรียวล้วงหยิบตลับยาสีทองที่อยู่ในอกเสื้อออกมาดู พลางนึกขอบคุณเจ้าของ ไม่อย่างนั้นการเดินทางครั้งนี้แผลคงได้ระบมและอักเสบขึ้นมาอีกแน่ๆ
เมื่อเดินทางมาได้สักพัก ฟานฟานน้อยที่เอาแต่นอนกลับลุกขึ้นนั่ง แหงนหน้ามองนางตาแป๋ว ทั้งยังส่งเสียงร้อง "เปิด เปิด"
"หือ? เปิดม่านหรือ" นางถาม เห็นมันพยักหน้าจึงเลิกผ้าม่านขึ้น
"อ้อ ถึงป่าอาถรรพ์แล้วนี่เอง มิน่าล่ะ" ชิงหลินพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหลุบตามองฟานฟานน้อยที่ยืนด้วยสองขาหลังอยู่บนท่อนขาของนาง สองเท้าหน้าเกาะขอบหน้าต่างรถม้าแน่น ตากลมๆ เล็กๆ สีเทาจับจ้องอยู่ที่ป่าอาถรรพ์นิ่งอย่างอาลัยอาวรณ์ หญิงสาวอดสงสารไม่ได้ จึงมองไปที่ป่าอาถรรพ์พลางตั้งจิตแน่วแน่เหมือนครั้งที่เข้าไปกับเฟิ่งอิง ตามที่ปู่เสือเคยบอกไว้ แต่ยังไม่ทันได้สื่ออะไร
ทันใดนั้นรถม้าที่วิ่งมาค่อนข้างเร็วก็หยุดลงกะทันหัน หน้านางเกือบคะมำถลาไปข้างหน้าจนตัวลอย ต้องใช้มือยันผนังไว้แทบไม่ทัน
"อะไรกันนี่" ชิงหลินอุทานออกมาเบาๆ พลางหย่อนก้นลงนั่งที่เดิม มองหาฟานฟานน้อย ก่อนจะหลุดร้องอุ๊บออกมาเมื่อเห็นฟานฟานน้อยห้อยต่องแต่งอยู่ที่ขอบหน้าต่าง เท้าหน้ายึดเกาะขอบหน้าต่างไว้แน่น หัวกลมๆ เล็กๆ เท้าอยู่บนขอบหน้าต่าง ประหนึ่งฟานฟานน้อยกำลังโหนบาร์เล่นยิมนาสติกอยู่
"ช่วย...ช่วย...ลง...ลง" ฟานฟานน้อยหันมาบอก ชิงหลินอมยิ้มแล้วอุ้มฟานฟานน้อยลงมาวางบนตักอย่างนุ่มนวล ลูบหัวมันอย่างรักใคร่
"คุณหนู! ท่านเป็นอันใดหรือไม่ขอรับ" เสียงหนึ่งร้องถามขึ้นทางซ้ายมือนอกหน้าต่างรถม้า นางเลยเปิดม่านขึ้นก็เห็นทหารม้าในชุดสีดำนายหนึ่ง แต่ทำไมหน้าคุ้นจัง
"เฟิ่งอิง!" ชิงหลินอุทานชื่อเขาอย่างแปลกใจ ไหนท่านพ่อแจ้งว่าไม่ให้ใครติดตามมาด้วยนี่ แล้วเฟิ่งอิงมาได้อย่างไร แถมยังขี่เจ้าไป๋เสวี่ยมาด้วย
เฟิ่งอิงเห็นสายตาสงสัยของคุณหนูจึงรีบชี้แจง "นายท่านได้ทูลขอองค์รัชทายาทให้ข้าตามไปคุ้มกันคุณหนูขอรับ"
"เอ๋? อย่างนั้นหรือ แล้วนี่เกิดอะไรขึ้น"
"ดูเหมือนม้าด้านหน้าจะพร้อมใจกันหยุดวิ่งขอรับ"
"พร้อมใจกันหยุดวิ่ง?" ชิงหลินพึมพำกับตัวเอง ทันใดนั้นเองเกิดลมกระโชกจากฝั่งป่าอาถรรพ์เข้ามาปะทะกับขบวนรถม้าอย่างแรง จนรถม้าซวนเซแทบพลิกคว่ำ บรรดาม้าต่างส่งเสียงร้องอย่างตกใจ ดีที่ทหารทุกนายถูกฝึกให้เตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์เลวร้ายทุกรูปแบบ จึงสามารถควบคุมม้าของตนไว้ได้ ก่อนจะทิ้งไว้เพียงฝุ่นละอองที่เกาะตามตัว
"เกิดเรื่องอันใด" ฉีเฟยหลงเปิดม่านสีทองถามแม่ทัพหนุ่มที่บัดนี้กระโดดลงมาจากหลังม้า ยืนประสานมือรออยู่แล้ว
ยังไม่ทันที่แม่ทัพหนุ่มจะกราบทูล กลับมีเสียงคำรามดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ สร้างความอกสั่นขวัญแขวนแก่เหล่าทหารและม้ายิ่งนัก แต่ชิงหลินกลับอมยิ้ม มองไปทางป่าอาถรรพ์ พร้อมกับพึมพำเบาๆ
"ข้ารู้แล้ว ข้าจะดูแลฟานฟานน้อยให้ดีที่สุด ปู่เสือย่าเสือโปรดวางใจได้"
"หลินหลิน ดีดี" ฟานฟานน้อยส่งเสียงร้องออกไปทางป่าอาถรรพ์ มีเสียงคำรามขึ้นอีกครั้ง แล้วทุกอย่างก็กลับเป็นปกติ
เหตุการณ์แปลกประหลาดนี้ทำเอาเหล่าบรรดาทหารต่างคาดเดากันไปต่างๆ นานา มีเพียงสามบุรุษต่างสถานะที่พร้อมใจกันหันไปมองรถม้าคันที่สอง คาดเดาว่าต้องเกี่ยวข้องกับนางเป็นแน่
หลังจากนั้นการเดินทางก็เป็นไปอย่างราบรื่น ซึ่งการเดินทางในครั้งนี้ต้องผ่านคฤหาสน์สกุลชิง ตลาด จวนสกุลมู่กับจวนแม่ทัพมู่ที่อยู่ติดกัน แล้วจึงเข้าเขตของวังองค์รัชทายาท ซึ่งเป็นเส้นทางเฉพาะที่สร้างขึ้นตามรับสั่งขององค์รัชทายาท
ตลอดเส้นทางมีราษฎรมากมายที่ทราบข่าวเรื่องสัตว์ในตำนานทั้งสี่ ต่างออกมายืนรอชมอย่างใจจดใจจ่อ จนสองข้างถนนคลาคล่ำและเนืองแน่นไปด้วยผู้คน ครั้นพอได้ยลโฉมอาชาสวรรค์ทั้งสาม หลายคนถึงกับตะลึงอ้าปากตาค้าง ใบ้กินเป็นทิวแถว บางคนถึงกับแข้งขาอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น หญิงชราคนหนึ่งคุกเข่าลงแนบศีรษะบนพื้นพูดพึมพำฟังไม่ได้ศัพท์ อาการคล้ายพบเห็นสิ่งแปลกประหลาดเหนือธรรมชาติ ชิงหลินนึกขำกับภาพที่ได้เห็น เพราะในยุคที่เธออยู่ สัตว์พวกนี้หาดูได้จากสวนสัตว์และสื่อต่างๆ
ราวหนึ่งชั่วยามครึ่งรถม้าที่ชิงหลินนั่งมาก็หยุดลง ร่างเล็กขยับตัวจะลงจากรถม้า ม่านก็พลันถูกเปิดออกโดยคู่หมายของนาง เขาเปิดม่านให้และรอจนนางลงมายืนบนพื้นแล้วจึงเดินนำไปหาองค์รัชทายาท ส่วนองครักษ์ทั้งสี่และทหารม้าของจวนแม่ทัพมู่ทั้งร้อยนายกลับจวนแม่ทัพทันที มิได้เข้ามาภายในวังนี้
ที่เหลือตอนนี้จึงมีเพียงองค์รัชทายาท มู่หลิ่งเหวิน ชิงหลินกับฟานฟานน้อย เฟิ่งอิง และองครักษ์ทั้งแปดของฉีเฟยหลง ทุกคนเดินตามฉีเฟยหลงเข้าไปภายในวังขององค์รัชทายาทอันใหญ่โตมโหฬารและวิจิตรงดงาม สองข้างมีขันทีและนางกำนัลนับสิบยืนก้มหน้านิ่ง สองมือประสานกันอยู่ด้านหน้ารอรับคำสั่ง ดูเป็นระเบียบจนน่าทึ่ง ส่วนอาชาสวรรค์ทั้งสามถูกพาไปไว้ในคอกด้านหลังวัง
"เสี่ยวเกาจื่อ พาทั้งสองไปพักยังห้องรับรอง ดูแลอย่าให้ขาดตกบกพร่องได้" ฉีเฟยหลงสั่งหัวหน้าขันทีวัยกลางคนที่มีรูปร่างผอมบาง ผิวค่อนข้างขาว
"พ่ะย่ะค่ะ" เสี่ยวเกาจื่อรับคำสั่ง "ท่านทั้งสอง เชิญตามข้ามา"
ชิงหลินมองคู่หมาย เห็นเขาพยักหน้า จึงลาองค์รัชทายาทแล้วเดินตามขันทีคนนั้นไป โดยมีเฟิ่งอิงปิดท้าย
"อะแฮ่ม" ฉีเฟยหลงแกล้งกระแอมขึ้นเมื่อเห็นแม่ทัพหนุ่มมองตามไม่วางตา
แม่ทัพหนุ่มประสานมือค้อมศีรษะลง
"นางอยู่ที่นี่ในฐานะแขกของข้า ซ้ำยังปิดบังชื่อแซ่ ไยเจ้ายังดูกังวลนัก" ฉีเฟยหลงถามสหายอย่างสนิทสนมเมื่ออยู่เพียงลำพัง
มู่หลิ่งเหวินเพียงปรายตามองอีกฝ่าย ไม่กล่าวตอบ ด้วยไม่อยากจะถูกหยอกเย้าด้วยเรื่องนี้ อีกทั้งกำลังไม่สบอารมณ์ที่หัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำคอยตามติดคู่หมายของเขาดั่งเงาตามตัว ซ้ำยังนอนห้องติดกันอีก แล้วจะให้เขาสงบใจอย่างไรได้ เมื่อเห็นอาการหวงเกินเหตุของสหายแล้ว ฉีเฟยหลงจึงได้แต่ยิ้มอย่างขบขัน
ฝ่ายผู้ที่ถูกกล่าวถึงอย่างชิงหลินและเฟิ่งอิง ก็เดินตามขันทีในชุดสีเขียวเข้มที่เอวคาดทับด้วยผ้าสีดำที่ตัดเย็บอย่างประณีต รวบผมสูงครอบด้วยโลหะสีดำ มีปิ่นเงินเสียบผ่านรูเล็กๆ ของที่ครอบยาวออกมาข้างละสองถึงสามนิ้ว ทั้งหมดมุ่งหน้าไปยังเรือนรับรอง ซึ่งอยู่ทิศตรงข้ามกับตำหนักของเหล่าพระชายาขององค์รัชทายาท โดยมีตำหนักองค์รัชทายาทคั่นกลาง
เจ้าพยัคฆ์น้อยนับแต่พ้นเขตป่าอาถรรพ์ มันก็เอาแต่นอน มิใส่ใจสิ่งใด จวบจนถึงห้องพักในเรือนรับรองมันจึงตื่นขึ้น ทำจมูกฟุดฟิดๆ ก่อนจะร้องออกมา "ลง...ลง"
ชิงหลินจึงย่อตัววางพยัคฆ์น้อยลงบนพื้นที่ปูด้วยพรมสีเขียวอ่อนหนานุ่ม ทันทีที่ยืนเองได้ มันก็ยืดหลังตรงเชิดหน้าขึ้นอย่างอวดดี เดินสำรวจไปทั่วบริเวณราวกับเป็นเจ้าของ
"นี่คือห้องของคุณชายหยาง ส่วนของเจ้าอยู่ห้องข้างๆ" เสี่ยวเกาจื่อแจ้งแก่ทั้งสอง
"ขอบคุณกงกง ลำบากท่านแล้ว" ชิงหลินในคราบบุรุษหน้าหวานนามว่าหยางเริ่นประสานมือขอบคุณ
"คุณชายหยางเกรงใจไปแล้ว หากขาดเหลือสิ่งใด นางกำนัลทั้งสี่จะคอยดูแลรับใช้ท่าน" เสี่ยวเกาจื่อผายมือไปยังนางกำนัลวัยละอ่อนในชุดสีฟ้าอ่อนที่ยืนก้มหน้านิ่ง ประสานมือไว้ข้างหน้า
"เอ่อ...ไม่เป็นไร ข้าดูแลตัวเองได้ ท่านพาพวกนางกลับไปเถอะ" นางปฏิเสธพัลวันเพราะกลัวความลับแตก
"ข้าคงทำเช่นนั้นไม่ได้ ด้วยเป็นรับสั่งขององค์รัชทายาท"
"เฮ้อ! ข้าเข้าใจแล้ว"
เฟิ่งอิงเดินตามคุณหนูมาเงียบๆ สายตาคมเรียวดุทำงานตลอดเวลา นับแต่ออกจากเรือนพสุธาจนถึงยามนี้
"เอ่อ...เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน" เสี่ยวเกาจื่อประสานมือ ค้อมศีรษะเล็กน้อย หมุนกายเดินซอยเท้าถี่ๆ จากไป
"พวกเจ้ามีอะไรทำก็ไปทำเถอะ ข้าอยากพักผ่อน" ชิงหลินในคราบบุรุษหันมาบอกนางกำนัลทั้งสี่ที่ยืนรอรับใช้อยู่
"เจ้าค่ะ พวกข้าจะรอรับใช้อยู่ด้านนอก เชิญคุณชายเรียกได้ตลอดเจ้าค่ะ" หนึ่งในนางกำนัลกล่าว
"อืม ข้ารู้แล้ว" ชิงหลินพยักหน้า มองดูนางกำนัลทั้งสี่ยอบกายทำความเคารพแล้วเดินออกไปอย่างพร้อมเพรียง เห็นแล้วก็อดทึ่งไม่ได้
"เฟิ่งอิง นั่งลงก่อนสิ" นางผายมือเชิญให้ชายหนุ่มนั่งลง
"ขอรับ" เฟิ่งอิงขานรับพลางทรุดตัวลงนั่งตรงข้ามนาง
บนโต๊ะไม้แปดเหลี่ยมเนื้อดีถูกปูด้วยผ้าไหมเรียบรื่นสีเขียวอ่อนแต่เข้มกว่าพรมบนพื้นเล็กน้อย มีชุดน้ำชาและขนมอบคล้ายคุกกี้ส่งกลิ่นหอมจนนางอดใจไม่ไหวที่จะหยิบเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย
"อืม อร่อยดี เฟิ่งอิง ลองชิมดูสิ" ชิงหลินชวนเขาพร้อมกับรินน้ำชาให้
"ขอบคุณขอรับคุณหนู" เฟิ่งอิงรับถ้วยน้ำชา พลางก้มศีรษะลงเล็กน้อย
"ผิดแล้ว ไม่ใช่คุณหนู แต่เป็นคุณชายหยาง...หยางเริ่น ระวังด้วยล่ะ"
"ขออภัย ข้าจะระวังขอรับ" เฟิ่งอิงรับคำหนักแน่นพลางเหลือบมอง จึงได้เห็นนางนั่งเท้าคางมองเขาอยู่ เขาส่งยิ้มให้ก็รีบหลุบตาลง แสร้งหยิบถ้วยชาขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกขัดเขิน
"หิวหิว กินกิน" เสียงของฟานฟานน้อยนักสำรวจ ทำให้ทั้งสองมองลงต่ำ เห็นพยัคฆ์น้อยนั่งด้วยเท้าหลัง สองเท้าหน้าเหยียดตรง แหงนหน้ามองนางอยู่ เอียงหัวซ้ายทีขวาทีช่างน่ารักน่าเอ็นดูยิ่ง
"หิวหรือ" หญิงสาวอุ้มฟานฟานน้อยขึ้นมาวางบนโต๊ะตรงหน้า แล้วหยิบขนมบิเป็นชิ้นเล็กๆ ส่งให้ ซึ่งเจ้าพยัคฆ์น้อยดมๆ ขนมกลางฝ่ามือของหลินหลินแล้วพ่นลมหายใจ สะบัดหัวไปมาก่อนจะเงยหน้าบอกนาง "หิวหิว กินกิน"
"เลือกกินจริงนะ เจ้าตัวยุ่ง" นางใช้นิ้วชี้จิ้มกลางหน้าผากมันเบาๆ
มันส่ายหัวปฏิเสธ ยืดตัวนั่งบนเท้าหลัง จ้องหน้านางพลางร้องบอก "ยุ่ง? เด็กดี เด็กดี" จนชิงหลินหลุดหัวเราะเสียงดัง
เฟิ่งอิงนั่งมองภาพคุณหนูในคราบบุรุษหน้าหวานกำลังหยอกเย้ากับพยัคฆ์น้อย ส่งเสียงร้องเล็กๆ คล้ายกำลังเลียนแบบมันอย่างยากจะละสายตา มันช่างตรึงตาตรึงใจเขานัก
ใบหน้าจิ้มลิ้มน่าเอ็นดู ผิวขาวเรียบเนียนราวหิมะคล้ำลงเล็กน้อย แต่นางหาได้ใส่ใจไม่ ยังคงตะลอนออกไปตากแดดตากลมทุกครั้งที่สบโอกาส อยู่ง่ายกินง่าย ไม่บ่นให้ระคายหู เป็นห่วงเป็นใยผู้อื่น จนบ่าวไพร่ต่างก็พากันชื่นชมสรรเสริญ รวมทั้งเขาด้วย
"คุณชายหยาง แม่ทัพมู่มาขอพบเจ้าค่ะ" นางกำนัลคนหนึ่งเดินเข้ามารายงาน
"เอ๋? เชิญแม่ทัพมู่เข้ามา"
นางกำนัลรับคำสั่งแล้วยอบกาย ถอยห่างออกไปที่หน้าประตู เชื้อเชิญแม่ทัพให้เข้ามาด้านใน
เมื่อมู่หลิ่งเหวินเข้ามาภายในห้อง ดวงตาคมทรงเสน่ห์ก็กระตุกด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นเฟิ่งอิงอยู่ในห้องด้วย
"เชิญนั่งขอรับ" ชิงหลินจึงรีบเชิญเขาให้นั่งลง ทั้งยังปรับเสียงให้ทุ้มห้าวเช่นยามที่กล่าวกับขันทีนางกำนัล แม่ทัพหนุ่มถึงชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงแต่โดยดี
"ท่านมีธุระกับข้าหรือ" เอ่ยถามเมื่อเห็นเขาเอาแต่มองไปรอบๆ
"ข้ามีเรื่องต้องคุยกับเจ้า...เพียงลำพัง" ประโยคหลังมองเฟิ่งอิงที่ยืนอยู่ข้างหลังคู่หมาย พูดเพียงเท่านั้นเฟิ่งอิงก็เข้าใจ ชายหนุ่มค้อมศีรษะให้ทั้งสองแล้วเดินออกไปจากห้อง
หลังจากประตูห้องปิดลง ชิงหลินที่ยังยืนหันหน้าไปทางประตูจะหันกลับมาถามเขา ก็ถูกคู่หมายสวมกอดจากข้างหลังโดยไม่ทันได้ตั้งตัว มือใหญ่เกาะกุมมือเรียวเล็กไว้แน่น แผ่นหลังเล็กบอบบางสัมผัสได้ถึงความกำยำหนั่นแน่นของกล้ามเนื้อบุรุษที่ฝึกฝนมาเป็นอย่างดี ความร้อนเริ่มแผ่กระจายจากร่างสูงมายังร่างเล็กอย่างต่อเนื่อง
การกระทำของเขาทำให้นางอึ้ง ยืนแข็งทื่อจนกระทั่งเขาหมุนตัวนางให้หันมาเผชิญหน้า เชยคางของนางขึ้นด้วยมือข้างเดียว อีกข้างก็จับต้นแขนนางแล้วบีบเบาๆ นางถึงได้รู้สึกตัว "อยู่ที่นี่เจ้าต้องดูแลตนเองให้ดี อย่าหลงเชื่อใจผู้ใดง่ายๆ เข้าใจหรือไม่" แม่ทัพหนุ่มกำชับคู่หมายเสียงแหบพร่า
"ข้ารู้แล้ว" ชิงหลินตอบ
"ข้าคงมาหาเจ้าบ่อยๆ ไม่ได้ ฉะนั้น...จงอยู่ใกล้เฟิ่งอิงไว้"
"อืม เจ้าค่ะ"
"อย่าเที่ยวเล่นซุกซน"
"ข้าไม่ใช่เด็ก"
"อย่าทำตัวโดดเด่น"
"ข้าไม่เคยอยากเด่นดัง"
"อย่านอกใจข้า"
"ข้าไม่เคยนอก...เอ๊ะ...เมื่อครู่ท่านว่าอะไรนะเจ้าคะ" ชิงหลินสะดุดกับคำพูดสุดท้ายของเขาจึงเอ่ยถาม
"แล้วไปเถิด ข้าต้องกลับแล้ว" แม่ทัพหนุ่มทิ้งมือลงข้างตัว จ้องตาคู่หมายครู่หนึ่ง แล้วหมุนกายเดินจากไปทันที ท่ามกลางความงุนงงของชิงหลินกับฟานฟานน้อยที่นั่งดูตั้งแต่ต้นจนจบ
ยามเฉินวันต่อมา
ชิงหลินในคราบหยางเริ่นได้รับเชิญให้ร่วมโต๊ะเสวยกับองค์รัชทายาทและพระชายาหลิว หรือหลิวซูเหม่ย บุตรีของราชครูหลิวจง พันธมิตรที่แข็งแกร่งของอัครเสนาบดีตู้ฮุ่ยเปียว
หลิวซูเหม่ยเป็นคุณหนูที่เกิดจากฮูหยินใหญ่ รูปโฉมงดงามและเพียบพร้อมในทุกด้าน กิริยามารยาทอ่อนหวานนุ่มนวล จิตใจงดงาม และยังเป็นสตรีที่องค์รัชทายาทโปรดปรานมากที่สุด
"อาหารของวังองค์รัชทายาทเป็นเช่นไรบ้าง" พระชายาหลิวถามเสียงหวาน
"รสชาติดีเยี่ยมพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหลินดัดเสียงตอบกลับไป
ฉีเฟยหลงยกถ้วยชาขึ้นจิบ ยิ้มขบขันกับท่าทางเลียนแบบบุรุษของสตรีในคราบหนุ่มน้อยหน้าหวาน
"เช่นนั้นเราก็วางใจ เห็นองค์รัชทายาทรับสั่งว่าท่านมีความสามารถพิเศษ เช่นนั้นจะช่วยเราหน่อยได้หรือไม่" พระชายาหลิวถามต่อ
"หากเป็นเรื่องที่กระหม่อมทำได้ กระหม่อมยินดีพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหลินในคราบหยางเริ่นตอบแบ่งรับแบ่งสู้
"เราเลี้ยงสุนัขไว้ตัวหนึ่ง แต่หมู่นี้ไม่รู้มันเป็นอันใด เอาแต่นอนเหม่อ ซ้ำยังทำท่าหวาดกลัวทุกคราที่ผู้คนเข้าใกล้ แม้แต่ตัวเราผู้เป็นเจ้าของ" พระชายาหลิวกล่าวพลางทอดถอนใจเบาๆ
"ขอกระหม่อมดูสุนัขตัวนั้นได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" นางไม่กล้าฟันธงว่ามาจากการถูกทารุณกรรม จนกว่าจะได้สังเกตอาการและสอบถามมันด้วยตัวเอง
"เราจะไปด้วย" ฉีเฟยหลงกล่าวขึ้นท่ามกลางความประหลาดใจของสตรีทั้งสอง
"จริงหรือเพคะ" พระชายาหลิวถามเสียงหวาน ใบหน้างามแย้มยิ้มอย่างมีความสุขที่สวามีให้ความสำคัญในเรื่องเล็กน้อยของตน
"จริงสิ เรื่องของเจ้าก็เป็นเรื่องของเราเช่นกัน" ฉีเฟยหลงหันมากล่าวกับชายาของตน
"องค์รัชทายาท"
เมื่อเห็นกิริยาเอียงอายของสาวงามแล้ว ชิงหลินจึงรีบเบือนหน้าไปทางอื่นอย่างรู้งาน
"ไปเถิด" ฉีเฟยหลงกุมมือขาวผ่องของพระชายา ลุกขึ้นเดินเคียงคู่กันไป โดยมีชิงหลินอุ้มเจ้าฟานฟานน้อยที่เล่นอยู่บนพื้นมาไว้แนบอกแล้วเดินตามทั้งสองไป ปิดท้ายด้วยเหล่าขันทีและนางกำนัลนับสิบ มุ่งหน้าไปยังตำหนักพระชายาทันที


## ตอนที่ 21 เหตุวุ่นวายในวังตะวันออก1/2

ระหว่างที่เดินไปยังตำหนักของพระชายาหลิว ขันทีน้อยผู้หนึ่งซอยเท้าอย่างรวดเร็วมาหาหัวหน้าขันทีเกาจื่อที่เดินตามหลังชิงหลิน กระซิบกระซาบกันอยู่ครู่หนึ่ง หัวหน้าขันทีก็ซอยเท้าถี่เร็วผ่านนางไป
"ทูลองค์รัชทายาท เกิดเรื่องแล้วพ่ะย่ะค่ะ" เสียงร้อนรนของหัวหน้าขันทีหรือเกากงกง ทำให้ฉีเฟยหลงหยุดเดิน
"หือ? เรื่องอันใดหรือ" ฉีเฟยหลงถามเสียงเรียบ
"ดูเหมือนอาชาสวรรค์ทั้งสามกำลังประท้วงพ่ะย่ะค่ะ"
"ประท้วง?" ฉีเฟยหลงทวนคำของขันทีคนสนิท คิ้วข้างหนึ่งเลิกขึ้นด้วยความแปลกใจ
"พ่ะย่ะค่ะ ผู้ดูแลอาชาสวรรค์แจ้งว่ามันไม่ยอมแตะต้องอาหารเลยตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ หากปล่อยทิ้งไว้กระหม่อมเกรงว่า..."
"ไปคอกม้าหลังวัง!" ฉีเฟยหลงเสียงเข้มขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาตึงขึ้นสองส่วน นับแต่มาถึงวังก็ล่วงเลยมากว่าสิบสองชั่วยามแล้ว ขืนยังเป็นเช่นนี้อาชาสวรรค์คงเหลือแต่ชื่อ
"หม่อมฉันขอตามเสด็จด้วยได้หรือไม่เพคะ" พระชายาหลิวเอ่ยขออนุญาตเสียงหวาน
"เจ้าแน่ใจหรือ" ฉีเฟยหลงถามเพื่อความแน่ใจ
"เพคะ หม่อมฉันเองก็อยากจะเห็นอาชาสวรรค์สักครั้ง" พระชายาตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอ่อนหวาน ดูงดงามนักในสายตาชิงหลิน
"ได้ ตามใจเจ้า" ฉีเฟยหลงพยักหน้า ก่อนจะหันมากล่าวเป็นเชิงบังคับอีกคน "หยางเริ่น เจ้าก็มาด้วยกันเถิด"
"พ่ะย่ะค่ะ" ชิงหลินค้อมศีรษะลงตอบรับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่อีกใจก็คิดว่าดีเหมือนกัน เพราะนางก็ตั้งใจจะหาโอกาสไปคอกม้าอยู่แล้ว
ณ คอกม้าของวังตะวันออก
ชิงหลินถึงกับอึ้งเมื่อได้เห็นคอกม้าที่กว้างใหญ่ผิดกับที่คาดไว้มาก คะเนแล้วคงกินพื้นที่มากกว่าสิบไร่ และที่นางไม่รู้อีกอย่างคือ ฉีเฟยหลงชื่นชอบม้าเป็นพิเศษ ดังนั้นที่นี่จึงมีม้าพันธุ์ดีและหายากมากกว่าสิบตัว มีคนเลี้ยงม้าคอยดูแลตัวต่อตัว ประคบประหงมราวกับไข่ในหิน
"เจ้าเป็นหัวหน้าดูแลอาชาสวรรค์หรือ" ฉีเฟยหลงถาม เมื่อนั่งลงบนพรมในศาลาซึ่งสร้างขึ้นเพื่อเฝ้าดูเหล่าอาชา พระชายาหลิวอยู่ด้านขวา ส่วนชิงหลิน ขันที และเหล่านางกำนัลยืนอยู่ด้านนอกศาลา ท่ามกลางแดดร้อนจ้าเพราะล่วงเข้ายามซื่อแล้ว
"ทูลองค์รัชทายาท เป็นกระหม่อมเองพ่ะย่ะค่ะ"
ชิงหลินมองชายวัยกลางคนที่นั่งคุกเข่ากับพื้นดินอย่างสนใจ เขามีรูปร่างหนา บึกบึน ผิวคล้ำแดด หน้าตาใจดี แตกต่างจากรูปร่าง
"นำอาชาสวรรค์มาที่นี่" ฉีเฟยหลงสั่งเสียงเข้ม
"เอ่อ...ทูลองค์รัชทายาท กระหม่อมไร้สามารถ นับแต่นำอาชาสวรรค์ทั้งสามมาอยู่ในคอกเรียบร้อย หลังจากนั้นมันก็ไม่ยอมกินอาหาร ซ้ำยังไม่ยอมเชื่อฟังอันใดเลยพ่ะย่ะค่ะ" บุรุษร่างหนากราบทูลด้วยน้ำเสียงร้อนรน ภายในใจหวาดหวั่น กลัวว่าจะทำให้องค์รัชทายาทกริ้ว
"เหลวไหล!" ฉีเฟยหลงตบโต๊ะดังปัง ทำเอาขันทีและเหล่านางกำนัลทรุดลงนั่งคุกเข่า ขณะที่ชิงหลินมองซ้ายทีขวาทีแล้วรีบคุกเข่าตาม
"พระอาญามิพ้นเกล้า!" บุรุษร่างหนาหมอบกับพื้น ร่างหนาสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว
"องค์รัชทายาท โปรดอย่ากริ้วเลยเพคะ ให้โอกาสชายผู้นี้อีกสักครั้ง หากยังทำผิดซ้ำค่อยลงอาญา เช่นนี้ดีหรือไม่เพคะ" พระชายาเตือนเสียงหวาน
"ก็ได้ เห็นแก่ความมีเมตตาของพระชายา เราจะให้โอกาสเจ้า"
"เป็นพระกรุณายิ่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ" แม้จะรอดมาได้อย่างหวุดหวิด แต่ก็ยังไร้หนทาง บุรุษร่างหนาถอนใจยาว รู้สึกสงสารตัวเองขึ้นมาครามครัน
"ทูลองค์รัชทายาท"
"มีอันใดอีกเสี่ยวเกาจื่อ" สีหน้ากลับมาเครียดขึงขึ้นอีกครา
"เอ่อ...รายงานแจ้งว่าม้าตัวอื่นๆ พากันประท้วงตามอาชาสวรรค์ทั้งสามด้วยพ่ะย่ะค่ะ" เกากงกงรีบรายงานด้วยสีหน้าหวาดหวั่นและกังวล
นี่มันเกิดอันใดขึ้นกันแน่
"ว่าอย่างไรนะ! ดี ดียิ่งนัก" ฉีเฟยหลงกำมือแน่น พยายามระงับความกริ้วสุดกำลัง ข้ารับใช้ทุกคนต่างอกสั่นขวัญแขวน ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
"องค์รัชทายาท..." พระชายาหลิวไม่รู้จะกล่าวปลอบอย่างไรดี ได้แต่กุมมือหนาของฉีเฟยหลงไว้
ขณะที่ทุกคนตกอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียด นางกำนัลนางหนึ่งลอบมองไปรอบๆ แล้วก็ต้องประหลาดใจ เมื่อบุรุษรูปงามคล้ายสตรีอุ้มพยัคฆ์น้อยหายไป
'คุณชายหยางหายไป? ตั้งแต่เมื่อใดกัน'
คนถูกนึกถึงแอบหลบออกมาแล้วเดินลิ่วตรงดิ่งไปยังคอกอาชาสวรรค์อย่างรีบร้อน เพราะเป็นห่วงพวกมันที่ไม่ได้กินอะไรเลย ครั้นมาถึงนางก็เห็นอาชาสวรรค์ทั้งสามตัวยืนสงบนิ่ง หันหลังให้กองหญ้าและผลไม้อยู่ภายในคอกไม้สี่เหลี่ยม หลังคามุงด้วยใบไม้ที่คล้ายใบจาก เหมือนกับคอกม้าที่เรือนพสุธา
ด้านหน้าคอกม้ามีทั้งหญ้าแห้ง หญ้าสด ผลท้อ และผลไม้อีกหลายชนิดในสภาพสมบูรณ์ บ่งบอกให้รู้ว่ามันไม่ได้แตะต้องอาหารเหล่านี้เลย
ชิงหลินมัวแต่สนใจอาชาสวรรค์จนไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติว่า นอกจากอาชาสวรรค์ทั้งสามที่หันหลังให้อาหารแล้ว ยังมีอาชาตัวอื่นที่ทำตามทั้งสามตัวนั้นอย่างพร้อมเพรียง
"เป็นอะไรไปหรือ ทำไมจึงไม่กินอาหาร"
เสียงร้องถามของชิงหลินเรียกความสนใจจากอาชาสวรรค์ทั้งสามให้หมุนตัวกลับมาแทบจะพร้อมกัน
"เจ้าเองหรือ" อาชาสวรรค์สีทองร้องขึ้น
"อืม ข้าเอง ท่านยังไม่ตอบข้า ทำไมจึงไม่กินอาหาร"
"กินกิน ดีดี" เจ้าพยัคฆ์น้อยที่นิ่งมานานร้องบอกอาชาสวรรค์
"จะกินเข้าไปได้อย่างไร อาชาสวรรค์เช่นพวกเราต้องกินอาหารจากป่านั่นเท่านั้น" อาชาสวรรค์สีน้ำตาลเพศเมียแค่นเสียงบอก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งอวดดีและไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก
"เอ๋? เท่าที่ข้าดู หญ้านี่ก็เป็นชนิดเดียวกับหญ้าที่ป่านั่นนี่" ชิงหลินก้มตัวหยิบหญ้าสดตรงหน้าขึ้นมาพิจารณา
"เจ้าช่างโง่เขลานัก แม้จะเป็นหญ้าชนิดเดียวกัน แต่รสชาติแตกต่างกันลิบลับ เปรียบดั่งฟ้ากับเหว แล้วจะให้พวกข้ากินอาหารชั้นเลวเช่นนี้ได้อย่างไร" อาชาสวรรค์สีดำเชิดหัวบอกอย่างยโส คำตอบของมันเล่นเอามุมปากชิงหลินกระตุก ไม่คิดมาก่อนว่าม้าจะเรื่องมากขนาดนี้!
"ยุ่งยาก เรื่องมาก ยุ่ง...อุ๊บ"
ชิงหลินรีบเอามือปิดปากเจ้าพยัคฆ์น้อยทันที พร้อมกับยิ้มแห้งๆ ให้อาชาสวรรค์สีดำที่ทำท่าไม่พอใจด้วยการพ่นลมออกมาหลายครั้ง นางไม่สนใจอาการดิ้นขลุกขลัก ร้องอู้อี้ๆ ทั้งยังใช้เท้าหน้าปัดป่ายอุ้งมือให้พ้นจากใบหน้าของมันด้วยอารมณ์ขุ่นมัว
"ถ้าอย่างนั้น ข้าจะแจ้งให้เขาเปลี่ยนหญ้าให้ แต่ว่าตอนนี้ท่านทนกินอาหารเหล่านี้ไปก่อนได้หรือไม่" ชิงหลินหันไปต่อรองกับอาชาสวรรค์สีทอง
"แต่ว่า..." อาชาสวรรค์สีดำคิดจะคัดค้าน
"ได้ ข้าจะกิน" อาชาสวรรค์สีทองสรุป ทำให้อาชาสวรรค์ทั้งสองไม่กล้าคัดค้านอีก ส่วนตัวอื่นๆ ต่างทำตามอาชาสวรรค์สีทองอย่างว่าง่าย เมื่อเห็นอาชาสวรรค์เริ่มกินอาหารตรงหน้า จึงค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย นางยืนดูพวกมันอยู่นานเกือบหนึ่งเค่อ ก่อนจะหมุนกายเตรียมกลับไปยังศาลาเพื่อกราบทูลองค์รัชทายาท
แปะๆๆ
เสียงปรบมือของใครคนหนึ่งดังขึ้นไม่ไกลจากจุดที่ยืนอยู่นัก นางจึงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย พอเห็นว่าเป็นใครก็เผลออุทาน แล้วรีบสาวเท้าไปหาทันทีด้วยใจที่หวาดหวั่น เพราะไม่รู้ว่าพวกเขามานานหรือยัง
"ยอดเยี่ยม เจ้าช่างยอดเยี่ยมจริงๆ ฮ่าๆๆ" ฉีเฟยหลงชื่นชมไม่หยุดหย่อน ใบหน้าแย้มยิ้มยินดี ผิดกับพระชายาหลิว ข้ารับใช้ และผู้ดูแลอาชาสวรรค์ ที่ล้วนมีสีหน้าประหลาดใจ
โดยเฉพาะหัวหน้าผู้ดูแลอาชาสวรรค์ที่อยากจะเข้าไปสอบถามขอความรู้จากเขายิ่งนัก แต่ติดตรงองค์รัชทายาทประทับที่นี่ จึงทำได้เพียงชำเลืองมองผู้ที่ช่วยให้ตนรอดวิกฤติมาได้อย่างหวุดหวิดด้วยความตื้นตันใจ
พระชายาหลิวนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า เมื่อเกากงกงรายงานว่าคุณชายหยางหายตัวไป ยังไม่ทันได้สั่งการอันใดลงไปก็มีทหารนายหนึ่งเข้ามารายงานว่า พบคุณชายหยางอยู่ที่คอกอาชาสวรรค์ นางเห็นพระสวามีของนางยิ้มและรีบเร่งมาที่นี่อย่างรวดเร็ว ไม่ได้ใส่ใจนางเลยก็นึกน้อยใจอยู่บ้าง แต่พอได้เห็นอาชาสวรรค์ทั้งสามยอมกินอาหารแต่โดยดี ความน้อยเนื้อต่ำใจก็พลันหายไปสิ้น ซ้ำยังรู้สึกขอบคุณคุณชายผู้นี้ เพราะหากเกิดเหตุอันใดกับอาชาสวรรค์ สวามีของนางอาจถูกตำหนิจากฮ่องเต้และเหล่าขุนนางผู้ไม่หวังดีเป็นแน่
"พระองค์ชมเกินไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
"เจ้าพูดอันใดกับมันหรือ"
ชิงหลินสะดุ้งที่จู่ๆ ฉีเฟยหลงก้มลงมากระซิบเบาๆ ข้างหูให้ได้ยินแค่สองคน
"เอ่อ..." นางถอยออกมาหนึ่งก้าวอย่างลืมตัว ทั้งยังก้มหน้าต่ำ จึงไม่เห็นท่าค้างชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยืดตัวตรงเต็มความสูง และเอาสองมือไพล่หลังขององค์รัชทายาท
ฉีเฟยหลงที่ใบหน้าแย้มยิ้มถูกความขุ่นเคืองเข้ามาแทนที่ทันที ด้วยไม่เคยมีสตรีนางใดทำเช่นนี้กับตนมาก่อน ด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัวทำให้น้ำเสียงที่สั่งเข้มและทรงอำนาจโดยไม่รู้ตัว
"ดูแลอาชาสวรรค์ให้ดี อย่าให้มีเหตุการณ์เช่นนี้อีก!"
"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ" หัวหน้าผู้ดูแลอาชาสวรรค์ตอบรับอย่างหนักแน่น
"หยางเริ่น!"
เสียงเรียกค่อนข้างดังทำเอาชิงหลินสะดุ้งเฮือกอีกครั้ง ขานรับด้วยใบหน้าซีดเผือด "พ่ะย่ะค่ะ"
"ไปรอเราที่ห้องทรงอักษร" สั่งจบก็หมุนกายไปทางพระชายา "ไปเถิด เราจะส่งเจ้ากลับตำหนัก"
"เพคะ องค์รัชทายาท" พระชายาหลิวตอบรับเสียงหวาน พร้อมรอยยิ้มงดงามน่าหลงใหล
ณ ห้องทรงอักษร
ชิงหลินที่อุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยเดินไปเดินมาอยู่ในห้องราวเสือติดจั่น จนถูกสายตาตำหนิจากเกากงกง นางจึงเลือกนั่งลง แล้ววางฟานฟานน้อยไว้บนโต๊ะที่ปูด้วยผ้าเรียบลื่นสีทองคล้ายผ้าซาติน ชายผ้าโดยรอบปักรูปสัตว์มงคลสีแดง ดูงดงามและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน
"อา...สวยจัง" มือเรียวยกชายผ้าที่ทิ้งตัวขึ้นมาดูใกล้ๆ อย่างสนอกสนใจ โดยไม่ได้รับรู้ถึงการมาของฉีเฟยหลง ที่สั่งห้ามมิให้เกากงกงประกาศแจ้งเตือนล่วงหน้าให้รู้ตัว ซ้ำยังสั่งให้ปิดประตูและให้ข้ารับใช้ทุกคนออกไปยืนห่างจากประตูให้มากที่สุด เหลือเพียงเกากงกงผู้เดียว
"ถ้าเจ้าอยากได้ เรายินดียกให้" เสียงที่ดังอยู่เหนือศีรษะทำเอาชิงหลินสะดุ้งเป็นครั้งที่สาม
นางคิดในใจ 'หากเป็นโรคหัวใจ คงได้ช็อกตายไปนานแล้ว!'
ฉีเฟยหลงยืนหลังตรง เอาสองมือไพล่หลัง ก้มศีรษะลงเล็กน้อย หลุบตามองสตรีในคราบบุรุษหน้าหวานที่แหงนคอตั้งบ่า อ้าปากตาค้างมองตนอยู่ ก็นึกขบขันระคนเอ็นดู
"เอ่อ...โปรดประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหลินรีบลุกขึ้นทำความเคารพเมื่อตั้งสติได้
"หึๆ นั่งลงสิ" ฉีเฟยหลงผายมืออนุญาตให้นางนั่งลง
"เอ่อ...พ่ะย่ะค่ะ" หญิงสาวในคราบหนุ่มหน้าหวานทำท่าจะปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นสายตาไม่พอใจแกมบังคับก็จำใจนั่งลง เอื้อมมือไปอุ้มฟานฟานน้อยจากโต๊ะลงมาวางไว้บนตักแล้วก้มหน้าต่ำ
"อยู่ที่นี่ ทำตัวตามสบายเถิด"
น้ำเสียงอ่อนโยนและเป็นกันเองของฉีเฟยหลงทำให้นางผ่อนคลายลงเล็กน้อย แล้วเงยหน้าเอ่ยเบาๆ "ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ"
"เราเพิ่งบอกไปเองว่าให้ทำตัวตามสบาย ยังไม่ทันกะพริบตาเจ้าก็ลืมแล้วหรือ" ฉีเฟยหลงแสร้งทำตาดุใส่นาง
"เอ่อ...โปรดประทานอภัยพ่ะย่ะ...เอ่อ...เพคะ" ชิงหลินรีบเปลี่ยนคำที่บ่งบอกสถานะแทบไม่ทัน เมื่อสบตากับดวงตาดุดุจพญาเหยี่ยวของเขาที่จ้องมา
"หึๆ เอาเถิด เจ้าคงรู้ว่าเราเรียกเจ้ามาด้วยเรื่องใด"
"เรื่องอาชาสวรรค์ใช่หรือไม่เพคะ"
"ใช่ เราอยากรู้สาเหตุของเรื่องนี้ พร้อมทั้งหนทางแก้ไข" ฉีเฟยหลงพยักหน้า น้ำเสียงและสีหน้าจริงจัง ไม่หลงเหลือคราบความเจ้าสำราญให้เห็น
"เป็นเพราะอาหารเพคะ"
พอได้ฟังคำตอบจากหญิงสาว ฉีเฟยหลงก็อดที่จะถามต่อไม่ได้ "อาหาร? อย่างไร เท่าที่เรารู้ อาหารของอาชาสวรรค์ล้วนดีเลิศ"
"ทูลองค์รัชทายาท หม่อมฉันหมายถึงแหล่งที่มาของอาหารเพคะ อาชาสวรรค์คุ้นเคยกับอาหารที่ป่านั้น จึงไม่พอใจกับอาหารที่มาจากที่อื่น ทำให้ความอยากอาหารลดลงตามไปด้วยเพคะ" ชิงหลินอธิบายเสียยืดยาวด้วยหวังว่าเขาจะเข้าใจ
"ความหมายของเจ้าก็คือ...หากเป็นอาหารจากที่ป่านั้นก็สามารถแก้ไขปัญหานี้ได้"
"ทูลองค์รัชทายาท คาดว่าจะเป็นเช่นนั้นเพคะ" ถ้อยคำกังวานใสหนักแน่นและไร้ซึ่งความหวาดกลัวของสตรีผู้นี้ ทำให้ฉีเฟยหลงชื่นชอบยิ่งนัก
คราแรกฉีเฟยหลงเพียงแค่นึกสนุก อยากจะกลั่นแกล้งแม่ทัพหนุ่มซึ่งเป็นสหายสนิทของตนเล่นเท่านั้น จึงได้ตั้งเงื่อนไขนี้ขึ้น แต่ความพิเศษของสตรีผู้นี้ก็ทำให้เขาอยากจะเก็บนางไว้เองเสียแล้ว
"เอ่อ...องค์รัชทายาทเพคะ" เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไปนางจึงลองเรียก
ฉีเฟยหลงพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติแล้วพยักหน้าอนุญาต "อืม ลองทำตามที่เจ้าว่า คงไม่เสียหายอันใด"
"ขอบพระทัยเพคะ หม่อมฉันจะรีบไปแจ้งให้หัวหน้าผู้ดูแลอาชาสวรรค์ทราบเดี๋ยวนี้ ทูลลาเพคะ" ชิงหลินยินดีจนเผลอยิ้มกว้างอวดฟันขาวเรียงเป็นระเบียบ ตากลมโตเป็นประกายสุกใสดั่งดวงดารา ช่วยขับใบหน้าจิ้มลิ้มให้มีเสน่ห์บริสุทธิ์ชวนหลงใหลมากกว่าเดิมหลายเท่า ความงดงามนั้นทำเอาฉีเฟยหลงตะลึง
"อะ...อืม" กว่าจะค้นหาเสียงตนเองเจอก็ผ่านไปครู่ใหญ่ และนางก็จากไปไกลแล้ว "น่าเสียดายที่นางมีคู่หมายแล้ว หาไม่...ข้าไม่มีทางปล่อยนางให้หลุดมือไปเช่นนี้แน่"
หลังออกมาจากห้องอักษร ชิงหลินก็รีบนำข่าวไปแจ้งหัวหน้าผู้ดูแลอาชาสวรรค์ จากนั้นก็เดินกลับห้องพัก ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง หลับตาพริ้มอย่างมีความสุขเพราะมีฟานฟานน้อยอยู่ในอ้อมแขนตลอดเวลา
ฝ่ายเจ้าพยัคฆ์น้อยดิ้นออกมานั่งข้างๆ ตัวนาง มองใบหน้านางนิ่ง ก่อนจะนอนลงเอาคางเกยท่อนแขนช่วงบนของนาง แล้วหลับตามนางไป
ผ่านไปราวหนึ่งชั่วยามชิงหลินจึงรู้สึกตัวตื่น
"ตื่นแล้ว ตื่นแล้ว หิวหิว" ฟานฟานน้อยร้องบอกนางทันที เมื่อเห็นนางยันกายลุกนั่งห้อยขาด้วยท่าทางเกียจคร้าน
"อืม ข้าก็หิวเหมือนกัน" ตอบกลับเสียงอู้อี้เล็กน้อย ก่อนจะชะงักเมื่อเฟิ่งอิงส่งเสียงมาจากหน้าประตู
นางรีบสำรวจตัวเองแล้วเดินมานั่งที่โต๊ะพร้อมกับส่งเสียง "เข้ามาสิเฟิ่งอิง" เมื่อเห็นอีกฝ่ายนั่งลงเรียบร้อยจึงเอ่ยถาม "กินอะไรมาหรือยัง"
"ยังขอรับ" เพราะรีบร้อนกลับคฤหาสถ์สกุลชิงตั้งแต่ยามเหม่าด้วยเรื่องสำคัญ ทำให้เฟิ่งอิงไม่มีเวลาแม้แต่จะดื่มน้ำ พอเสร็จธุระก็รีบเร่งกลับมาทันที
"งั้นก็กินด้วยกัน" ชิงหลินบังคับกลายๆ ก่อนจะหันไปสั่งให้นางกำนัลที่ยืนรอตรงหน้าประตูนำอาหารเข้ามา "ทำไม รังเกียจที่จะร่วมโต๊ะกับข้าหรือ" เมื่อเห็นเขาทำท่าจะปฏิเสธ ใบหน้าจิ้มลิ้มก็งอง้ำจนชายหนุ่มต้องขยับกายอย่างร้อนรน
"มิได้ขอรับ! เพียงแต่..." น้ำเสียงจริงจังเกินเหตุของเฟิ่งอิงทำเอาชิงหลินที่หน้าง้ำกลั้นหัวเราะไม่ได้
"คิกๆๆ อา...ขอโทษ ข้าแค่หยอกเจ้าเล่น โกรธหรือ" ชิงหลินหยุดหัวเราะและเอ่ยขอโทษเขา เมื่อเห็นใบหน้าคมเข้มตึงขึ้น นัยน์ตาคมเรียวดุกระตุกอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว
"ข้าน้อยมิกล้าโกรธคุณหนูหรอกขอรับ"
น้ำเสียงเขาเรียบนิ่ง แต่นางรับรู้ได้ว่าเขาเคืองนางอยู่ เพราะคำเรียกแทนตัวเองที่เปลี่ยนไปนั่นเอง เล่นเอานางหน้าเจื่อนก่อนจะขยับปากเอ่ย "ข้าขอโทษ"


## ตอนที่ 22 เหตุวุ่นวายในวังตะวันออก2/2

เฟิ่งอิงมองใบหน้าจิ้มลิ้ม เห็นว่านางสำนึกผิดและกล่าวขอโทษอย่างจริงใจก็ถอนใจยาวพลางกล่าว "ข้าน้อยมิกล้าขอรับ คุณหนูเป็นนาย ข้าน้อยเป็นเพียงบ่าว มีสิทธิ์อันใดไปโกรธเคืองท่านกัน" พอกล่าวออกไปก็นึกแปลกใจตนเอง ว่าเหตุใดต้องกล่าวถ้อยคำที่เหมือนตัดพ้อเช่นนั้น คิดได้ดังนั้นเลยลอบมองดูปฏิกิริยาของนาง ก็พลันประหลาดใจกับรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์ไม่น่าไว้ใจของนาง
"เฟิ่งอิง ข้ามีของจะให้เจ้า หลับตาสิ"
"ของ? แล้วเหตุใดต้องให้ข้าน้อยหลับตา"
"กล้าขัดคำสั่งข้าหรือ"
"ข้าน้อยมิกล้า เพียงแต่..."
"งั้นก็รีบหลับตา เร็วเข้า!" คำสั่งของเจ้านายข้ารับใช้เช่นเขาไหนเลยจะกล้าขัด เฟิ่งอิงจึงหลับตาลงอย่างไม่เต็มใจนัก
"ห้ามลืมตาจนกว่าข้าจะบอก และห้ามขยับด้วย"
เฟิ่งอิงพยักหน้ารับ แต่กลับขมวดคิ้วเข้มด้วยความไม่สบายใจ เพราะไม่อาจคาดเดาได้ว่านางจะทำอันใดกับตน
ชิงหลินอมยิ้มพอใจที่เห็นเขายอมทำตาม และอดขำไม่ได้กับความเป็นคนขี้ใจน้อยของเขา ใครเล่าจะไปคิดว่าผู้ชายตัวโตยังกับตึกจะขี้งอนขี้น้อยใจเหมือนเจ้าฟานฟานน้อยของนางอย่างนี้ "ห้ามลืมตานะ!" กำชับเสียงเข้มเมื่อเห็นเขาขยับตัวทำท่าจะลืมตา แล้วหันไปค้นหาบางอย่างในหีบผ้าของตนต่อ พอเจอสิ่งที่ต้องการก็เดินกลับมานั่งที่เดิมแล้วเอ่ย "ยื่นมือมาสิ อย่าเพิ่งลืมตานะ"
เฟิ่งอิงยื่นมือขวาออกมา คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างสงสัย เมื่อมีบางสิ่งวางลงตรงกลางฝ่ามือก็ลืมตาขึ้นมองทันทีที่นางอนุญาต
"นี่มัน...ถุงเครื่องหอม" เฟิ่งอิงมองถุงเครื่องหอมใบเล็กเพียงครึ่งฝ่ามือสีเงินเงางาม ปักรูปพยัคฆ์สีดำอย่างประณีตอยู่ตรงกลางทั้งสองด้าน กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ลอยมาแตะนาสิกช่วยลดความตึงเครียดภายในใจได้อย่างดีเยี่ยม เขายอมรับอย่างหมดใจว่าถูกใจและชื่นชอบถุงหอมนี้ยิ่งนัก
"ใช่ ของขวัญวันเกิดจากข้า" ชิงหลินยิ้มยามที่เฉลย มือซ้ายเท้าคาง มือขวาลูบขนฟานฟานน้อยที่ตอนนี้นอนราบอยู่บนโต๊ะ รออาหารอย่างใจจดใจจ่อ
"ของขวัญวันเกิด? ท่านทราบได้อย่างไรว่าวันนี้เป็นวันเกิดของข้า" เฟิ่งอิงเลิกคิ้วถาม เพราะจำได้ดีว่ามีเพียงนายท่านผู้เดียวที่รู้วันเกิดของตน หรือว่า...
"ใช่ ท่านพ่อบอกข้าเอง ดังนั้นข้าจึงทำถุงหอมนี้ให้เจ้า ถุงหอมนี้ข้าใส่สมุนไพรที่ช่วยในการนอนหลับด้วย หวังว่าเจ้าจะชอบ" เหตุผลที่เลือกทำถุงเครื่องหอมให้ เพราะสังเกตว่าเขาไม่พกของพวกนี้เลย และน่าจะมีอาการนอนไม่ค่อยหลับด้วย นางรู้ได้อย่างไรน่ะหรือ ก็ขอบตาที่เหมือนหมีแพนด้านั่นอย่างไรล่ะ
"ขอบคุณขอรับ ข้าจะเก็บรักษาอย่างดี" เฟิ่งอิงเลือกที่จะเก็บถุงเครื่องหอมไว้ในอกเสื้อ แทนที่จะแขวนเช่นบุรุษอื่น พลางส่งยิ้มอ่อนโยนให้นาง รอยยิ้มที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น
"เฮ้อ ค่อยยังชั่ว หายโกรธแล้วใช่หรือไม่" ชิงหลินพิงพนักเก้าอี้ สีหน้าผ่อนคลายขึ้นหลายส่วน
เฟิ่งอิงพยักหน้าโดยที่รอยยิ้มยังคงอยู่ และดูท่าจะไม่จางหายไปง่ายๆ เช่นทุกครั้ง ความรู้สึกแปลกๆ เริ่มจู่โจมเฟิ่งอิงอีกครั้ง มันทั้งรุนแรงและทรงอานุภาพยิ่งกว่าที่ผ่านมา จนสามารถทลายเกราะน้ำแข็งที่ห่อหุ้มใจให้แตกออกเป็นเสี่ยงๆ เขาจะปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้! เมื่อตระหนักได้ดังนั้น...
คิ้วหนาได้รูปขมวดเข้าหากันแน่น รอยยิ้มจางหายไปจากใบหน้าคมเข้มทันที ความเจ็บปวดปรากฏอยู่ในดวงตาคมเรียวดุ เฟิ่งอิงก้มหน้าลงหลบสายตาสตรีตรงหน้า เพื่อปกปิดความรู้สึกหวั่นไหวที่คุกคามหัวใจน้ำแข็งที่ปราศจากเกราะแข็งแรงคุ้มกันอย่างสุดกำลัง
"คุณชาย อาหารพร้อมแล้วเจ้าค่ะ"
"อืม รีบนำมาเร็วเข้า" ชิงหลินรีบบอก
"อาหาร กินกิน หิวหิว" ฟานฟานน้อยลุกขึ้นยืนสี่ขา ตากลมๆ เล็กๆ สีเทาเป็นประกายจับจ้องอาหารที่นางกำนัลทยอยยกเข้ามา กลิ่นหอมของอาหารทำเอาน้ำลายหยดลงบนโต๊ะ
เห็นมันมีอาการตะกละจนออกนอกหน้าแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าระอา ก้มลงกระซิบที่หูมันเบาๆ เพื่อไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกต "เด็กดี รออีกเดี๋ยวนะ"
ด้วยก่อนหน้านี้ที่รีบไปหาหัวหน้าผู้ดูแลอาชาสวรรค์ เพราะอยากถามว่าพวกเขาเห็นสิ่งที่นางทำมากน้อยแค่ไหน ซึ่งคำตอบของเขาก็ทำให้นางสบายใจขึ้น ที่อย่างน้อยความลับเรื่องที่นางพูดคุยกับสัตว์ได้ยังไม่ถูกเปิดเผย ที่วังนี้จึงมีเพียงองค์รัชทายาทและองครักษ์ของพระองค์ที่รู้อยู่ก่อนแล้วเท่านั้น
นางยังเสียเวลาไปกว่าครึ่งชั่วโมง เพราะเขาเอาแต่เซ้าซี้ถามถึงวิธีสยบอาชาสวรรค์ จนนางลำบากใจและรำคาญในเวลาเดียวกัน จะให้บอกว่านางสื่อสารกับพวกมันได้ มีหวังโดนหัวเราะเยาะและหาว่าเพี้ยนเป็นแน่!
"ต้องระวังตัวให้มากกว่านี้แล้วละ" หญิงสาวพึมพำกับตัวเอง เพราะถ้าเป็นเรื่องของพวกมันทีไร นางเป็นต้องลืมตัวทุกที
เฟิ่งอิงมองหญิงสาวคีบอาหารเข้าปากสลับกับบ่นพึมพำกับตนเอง ก็สงสัยนักแต่ไม่ได้เอ่ยถาม ด้วยเป็นมารยาทพื้นฐานที่ห้ามพูดคุยกันเวลากินอาหาร
ฝ่ายเจ้าฟานฟานน้อยที่กินอาหารอยู่บนพื้นเงยหัวขึ้นมาจากชามนมแพะ มองหลินหลินของมันที่จ้องอกเสื้อของเฟิ่งอิงซึ่งเก็บของที่หลินหลินให้อย่างไม่พอใจนัก
หลังมื้อกลางวันผ่านไป เฟิ่งอิงก็ขอตัวกลับไปพักผ่อน ชิงหลินเลือกที่จะเดินย่อยในสวนด้านหน้าตำหนักองค์รัชทายาท โดยพกอุปกรณ์เขียนรูปติดมาด้วย หญิงสาวนั่งในเก๋งสีขาวริมสระบัว ปล่อยเจ้าฟานฟานให้วิ่งเล่นเพื่อย่อยอาหารท่ามกลางอากาศบริสุทธิ์ นางมองดูมันครู่หนึ่งแล้วจึงเริ่มร่างภาพภูเขาจำลองฝั่งตรงข้ามซึ่งมีต้นโบตั๋นที่ออกดอกปลูกเรียงรายอยู่ด้านหน้า สีแดงสดของดอกโบตั๋นที่บานสะพรั่งตัดกับสีดำของภูเขาจำลอง ก่อให้เกิดความงามที่ชวนหลงใหลและน่ายำเกรง
พอเริ่มลงมือ สมาธิอันดีเยี่ยมก็เริ่มทำงาน ทุกสิ่งยกเว้นรูปที่กำลังเขียนถูกลบออกไปจากสมอง โสตประสาทถูกปิดกั้น ไม่รับรู้เรื่องราวรอบตัว ประหนึ่งตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง...
ชิงหลินมองมือที่ไร้ดินสออย่างงุนงง เงยหน้าขึ้นจะต่อว่าผู้ที่ขัดขวางการเขียนรูปของนาง กลับพบหญิงสาววัยใกล้เคียงกับนาง รูปโฉมงดงามแต่ยังด้อยกว่าพระชายาหลิวอยู่หนึ่งส่วน นางอยู่ในอาภรณ์สีชมพูบานเย็น เกล้าผมสูง ตกแต่งด้วยเครื่องประดับทองมากชิ้นจนดูรกตามากกว่าจะสวยงามในสายตาของชิงหลิน กำลังมองมาด้วยสายตาเหยียดหยามและไม่เป็นมิตร
"ท่านผู้นี้คือพระสนมจางเหลียงตี้ ยังไม่รีบทำความเคารพอีก!" ขันทีประจำตัวของจางหวั่นชิงตวาดชิงหลินในคราบคุณชายหยางเริ่น
"เอ่อ...ถวายพระพรพระสนม" ชิงหลินรีบลุกขึ้นทำความเคารพทันที ไม่ได้กลัวแต่ไม่อยากหาเห่าใส่หัวเพราะต้องอยู่ที่นี่อีกหลายวัน ทั้งยังไม่อยากสร้างศัตรูโดยใช่เหตุ
"เจ้าคือหยางเริ่น ผู้ฝึกสอนพยัคฆ์?"
"พ่ะย่ะค่ะ" ชิงหลินตอบกลับด้วยความสุภาพอ่อนน้อม
"ดี ทหาร...โบยมันห้าสิบไม้ โทษฐานปล่อยปละละเลยจนสร้างความเสียหายแก่ตำหนักหยกท้อของข้า!"
"เอ๊ะ!" นี่มันเรื่องอะไรกัน? ปล่อยปละละเลย? สร้างความเสียหาย?
ขณะที่ชิงหลินงุนงงจับต้นชนปลายไม่ถูกอยู่นั้น ก็มีทหารสองนายเข้ามาหิ้วปีกนางออกมาจากเก๋ง ผลักนางอย่างแรงจนล้มลงไม่พอ ยังจับนางนอนคว่ำหน้า กดศีรษะลงกับพื้นหญ้าที่ทั้งชื้นและเย็น ซ้ำยังเอาผ้ายัดปากไม่ยอมให้นางส่งเสียง
ตุบ! ตุบ!
ทุกครั้งที่ไม้ฟาดลงมา ชิงหลินก็สะดุ้งจนตัวโยน เจ็บปวดจวนเจียนจะขาดใจ น้ำตาไหลออกมาไม่ขาดสาย พยายามกลั้นก้อนสะอื้นสุดกำลัง จะร้องก็ร้องไม่ได้เพราะปากถูกยัดด้วยผ้า ทั้งมือและเท้าถูกชายสี่คนกดไว้จนขยับไม่ได้
'นี่ฉันจะต้องมาตายอย่างอนาถอีกแล้วหรือ ท่านยม...ท่านอยู่ไหน มาช่วยฉันที...'
"อี้เอิ๋น เอิ้งอิง อ้วยอ้าอ้วย" (พี่เหวิน เฟิ่งอิง ช่วยข้าด้วย)
นางถูกฟาดไปราวสิบครั้งก็หมดสติไป จึงไม่ได้รับรู้ว่าเจ้าชายขี่ม้าขาวที่มาช่วยไว้เป็นใคร
ล่วงเข้ายามซวี ชิงหลินรู้สึกตัวในท่านอนตะแคง ตากลมโตกะพริบถี่ๆ เพื่อปรับสายตา เมื่อกลอกตาไปรอบๆ จึงรู้ว่าอยู่ในห้องพักในเรือนรับรองของตัวเอง ก่อนจะชะงักเมื่อรู้สึกถึงความอบอุ่นที่มือข้างหนึ่ง หลุบตามองข้างเตียงจึงเห็นเสี้ยวหน้าหล่อเหลางดงามที่หลับอยู่ เขาใช้แขนซ้ายรองศีรษะต่างหมอน มือขวาวางอยู่บนฝ่ามือของนาง
"พี่เหวิน?" อุทานออกมาอย่างแปลกใจด้วยเสียงเบาหวิว หากเป็นคนธรรมดาที่ไร้วรยุทธ์คงไม่ได้ยิน แต่มู่หลิ่งเหวินเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่มีฝีมือยอดเยี่ยม จึงได้ยินอย่างชัดเจนและตื่นขึ้นมาทันที
"ตื่นแล้วหรือ เป็นเช่นไรบ้าง ปวดแผลมากหรือไม่ แล้ว..." เขาถามรัวจนชิงหลินต้องยกมือห้าม
"จะให้ข้าตอบข้อไหนก่อนดีเจ้าคะ" หญิงสาวมองตามเขาที่ลุกขึ้นมานั่งข้างเตียง สองมือรวบมือเรียวเล็กมากุมไว้แล้วบีบเบาๆ
"เจ้า...เจ้านี่มัน...ยังมีแก่ใจมาล้อเล่นอยู่อีกหรือ" แม่ทัพหนุ่มอยากจะจับนางฟาดเสียสักสองสามที โทษฐานที่ทำให้ตนเป็นห่วง
"ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรเจ้าคะ แล้วท่านมาได้อย่างไร แล้วใครเป็นคนเปลี่ยนชุดให้ข้า แล้วเฟิ่งอิงไปไหน ฟานฟานน้อยด้วย"
คราวนี้กลับเป็นนางเสียเองที่ตั้งคำถามมากมายโดยที่แม่ทัพหนุ่มมิได้ทักท้วงหรือสั่งห้าม ซ้ำยังส่งยิ้มให้พร้อมกับใช้มือข้างหนึ่งจับปอยผมที่ตกลงมาด้านหน้าทัดหูให้นางอย่างอ่อนโยน ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าจิ้มลิ้มทว่าซีดเซียวของนางนิ่ง เสี้ยวหนึ่งมันกระตุกวาบอย่างโกรธเคืองแฝงความโหดเหี้ยม เมื่อหวนนึกถึงใบหน้าของผู้ที่บังอาจทำร้ายดวงใจของตนดวงนี้จนเกือบสิ้นชีพ ก่อนจะรีบปรับสีหน้าพลางเอ่ย "หมดหรือยัง"
ชิงหลินที่เขินอายกับการกระทำอันอ่อนโยน เงยหน้าขึ้นย้อนถาม "เจ้าคะ?"
"คำถามของเจ้า"
'ตาบ้านี่ ถ้าไม่ได้แกล้งนางสักวันจะลงแดงตายหรือไงนะ'
"หึๆ ข้าจะถือว่าหมดคำถามแล้ว" แม่ทัพหนุ่มยิ้มกรุ้มกริ่มพลางเลิกคิ้วล้อเลียน จึงถูกนางค้อนให้เสียวงใหญ่
"คำตอบแรก ข้อที่สี่และข้อสุดท้ายเป็นข้าเองที่อุ้มเจ้ามาที่นี่ ส่วนเจ้าพยัคฆ์น้อยอยู่กับเฟิ่งอิงนอกประตู จะเข้ามาต่อเมื่อได้รับอนุญาตจากข้าเท่านั้น"
"คำตอบข้อสองเว้นไว้ก่อน..."
"คำตอบข้อที่สาม เนื่องจากเจ้าปลอมตัวเป็นชาย ฉะนั้นผู้ที่สมควรเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เจ้า...เจ้าคิดว่า...ควรเป็นผู้ใด" แม่ทัพหนุ่มก้มลงกระซิบที่หูนางเบาๆ ริมฝีปากอุ่นร้อนสัมผัสติ่งหูของนางอย่างจงใจ
"อุ๊ย!" ชิงหลินย่นคอด้วยความตกใจ เดิมที่หน้าแดงอยู่แล้วก็ยิ่งแดงก่ำลามไปทั่วทั้งตัว รู้สึกเหมือนตัวร้อนไข้ขึ้นอย่างไรไม่รู้กับการกระทำที่ฉวยโอกาสของเขา
"อา...ตอบให้ข้าชื่นใจหน่อยเป็นไร...ว่าน่าจะเป็นผู้ใด" แม่ทัพหนุ่มผละออกห่าง แต่มือยังคงเกาะกุมมือเรียวเล็กไว้ตลอดมิยอมปล่อย
"เฟิ่งอิง" แกล้งตอบเป็นคนอื่นทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นเขา แต่หมั่นไส้ที่เขาแกล้งไม่หยุดหย่อนจนนางทำตัวไม่ถูก
"เจ้าแน่ใจ?" แม่ทัพหนุ่มถามย้ำเสียงเข้ม กดดันร่างเล็กที่ลอยหน้าลอยตาตอบแบบไม่คิด
"แน่ใจเจ้าค่ะ" ชิงหลินเชิดหน้าตอบด้วยท่าทางมั่นใจ
"แน่ใจนะ? ไม่มีคำตอบอื่น" แม่ทัพหนุ่มถามย้ำอีกครั้ง ดวงตาคมทรงเสน่ห์พราวระยับดั่งดารายามค่ำคืน
"แน่ใจ" พอพูดจบนางเป็นต้องอุทานร้องอุ๊ยออกมาเมื่อเขาจุมพิตนางเร็วๆ โดยที่ไม่ทันตั้งตัว
"บอกข้าใหม่อีกทีว่าสมควรเป็นผู้ใด" แม่ทัพหนุ่มก้มลงมาช้าๆ สายตาจับจ้องใบหน้าจิ้มลิ้มที่แดงก่ำดั่งผลอิงเถา
"เอ่อ...เป็น...เป็น..."
"หือ?" เข้าไปใกล้กว่าเดิมจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของนาง
"เป็น...เป็น...ท่าน...ที่เหมาะสมที่สุด พอใจหรือยัง ฮึ!" รีบตอบอย่างรวดเร็วเพราะกลัวโดนรังแกอีก ยอมรับว่ายามนี้นางทั้งโมโหทั้งอายผสมปนเปกันไปหมด
"อา...เสียดายจัง ไม่คิดว่าเจ้าจะรีบยอมแพ้เร็วเช่นนี้"
"ท่าน...ท่าน...ฮึ่ย!" คำตอบของเขาทำเอานางโมโหจนหน้าดำหน้าแดง พยายามสลัดมือออกจากการเกาะกุม หวังประทุษร้ายเขาสักทีสองทีให้หายเคืองแต่ก็ไม่สำเร็จ ไม่เพียงไม่ปล่อยทว่าเขากลับจับมือนางแน่นกว่าเดิมอีก
"หึๆ ส่วนคำตอบข้อที่สองงง..." แม่ทัพหนุ่มลากเสียงยาวพลางเหล่มองคู่หมายที่เง้างอน ทั้งยังเบือนหน้าคล้ายไม่สนใจ แต่หูเล็กกลับเอียงมาทางเขา บอกให้รู้ว่านางตั้งใจฟังอยู่ หาได้เมินเฉยอย่างที่แสดงออกไม่ เขาจงอดที่จะขบขันไม่ได้ นางช่างน่ารักยิ่ง มองดูคู่หมายอย่างเพลิดเพลินแล้วก็หวนนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อหลายชั่วยามก่อน
เมื่อแม่ทัพหนุ่มมาขอเข้าเฝ้าองค์รัชทายาทด้วยเรื่องของอาชาสวรรค์ และตั้งใจมาเยี่ยมเยียนนาง ขณะที่เดินตามขันทีน้อยมายังห้องทรงอักษร สายตาคมเหลือบไปเห็นร่างเล็กที่คุ้นตาไวๆ จึงคิดจะตามไป แต่ติดตรงที่องค์รัชทายาทรออยู่ แม่ทัพหนุ่มจึงได้แต่ตัดใจ คิดว่ารอให้เสร็จงานแล้วค่อยไปหานางในภายหลัง
การหารือเป็นไปอย่างเคร่งเครียดและเป็นความลับ ด้วยเนื้อหาสำคัญไม่ใช่เรื่องอาชาสวรรค์ แต่เกี่ยวกับตำแหน่งองค์รัชทายาทที่ถูกอิทธิพลมืดเข้าคุกคาม ดังนั้นองค์รัชทายาทจึงรับสั่งให้ปิดประตู และให้ข้ารับใช้ถอยห่างจากประตูให้มากที่สุด เหลือไว้เพียงเกากงกงซึ่งเฝ้าอยู่หน้าประตูห้องทรงอักษร
การหารือจบลงเป็นเวลาเดียวกับพระชายาหลิวเสด็จนำขบวนเหล่านางกำนัลเข้ามาพร้อมด้วยอาหารคาวหวาน ซึ่งแม่ทัพหนุ่มต้องอยู่ร่วมด้วยอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
หลังมื้อกลางวันผ่านไป พระชายาหลิวที่อยู่ร่วมเสวยและสนทนาครู่หนึ่งกำลังจะกลับตำหนัก ทันใดนั้นเกากงกงก็ทูลรายงานว่าพระสนมจางเหลียงตี้รับสั่งโบยคุณชายหยางอยู่ในอุทยานด้านหน้าตำหนัก เพียงเท่านั้นแม่ทัพหนุ่มก็ลุกขึ้นพรวดพราดผลุนผลันออกไป ทำเสียมารยาทต่อหน้าองค์รัชทายาท
เมื่อมาถึง ภาพคู่หมายนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นที่เปียกชื้น แขนขาถูกตรึงด้วยทหารถึงสี่นาย มีขันทีร่างอ้วนหน้าตาอัปลักษณ์เป็นผู้ลงมือโบยนางอย่างโหดเหี้ยมไร้การยั้งมือ โทสะก็ปะทุถึงขีดสุด ดั่งไฟบรรลัยกัลป์ที่พร้อมจะแผดเผาผู้คนให้มอดไหม้ในชั่วพริบตา
แม่ทัพหนุ่มตรงเข้าไปใช้กำลังภายในซัดขันทีร่างอ้วนจนกระเด็นไปไกล ตามด้วยทหารทั้งสี่ที่มัวแต่ตะลึงไม่ทันได้ป้องกันตนเองจนสลบเหมือดไปตามๆ กัน ก่อนจะช้อนร่างบอบบางที่สลบไสลของนางไว้แนบอกอย่างทะนุถนอม เหาะทะยานกลับไปยัง้องพักรับรอง ไม่สนใจใครนอกจากนางที่อยู่ในอ้อมกอด ท่ามกลางเสียงกรีดร้องตกใจของเหล่าขันทีและนางกำนัล
เมื่อมาถึงหน้าห้องพักในเรือนรับรอง เป็นเวลาเดียวกับที่ประตูห้องข้างๆ ถูกเปิดออกโดยเฟิ่งอิง คาดว่าเป็นเพราะเสียงกรีดร้องที่ห่างออกไปราวครึ่งลี้ แม้จะแผ่วเบาจนจับใจความไม่ได้ แต่ด้วยความสามารถของหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำ เรื่องนี้คงง่ายดั่งปอกกล้วยเข้าปาก
แม่ทัพหนุ่มตวัดสายตาตำหนิที่เต็มไปด้วยโทสะให้เฟิ่งอิง ก่อนจะอุ้มนางเข้ามาภายในห้องพัก ไม่ใส่ใจกับใบหน้าซีดสลดและเจ็บปวดของอีกฝ่าย ซ้ำยังปิดประตูลั่นดาลจากด้านใน ปล่อยให้อีกฝ่ายรั้งอยู่ด้านนอก เพื่อลงโทษที่ปล่อยให้นางตกอยู่ในอันตราย ก่อนเข้ามาเขายังไม่ลืมหันไปสั่งนางกำนัลที่ยืนก้มหน้าซีดๆ ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดเกรงกับโทสะตนให้นำน้ำอุ่นมาเตรียมไว้ให้พร้อม แล้วไล่ออกไปจนหมด
มู่หลิ่งเหวินค่อยๆ วางร่างที่สลบไสลไม่ได้สติของนางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล มองดูแผ่นหลังบอบบาง แม้จะเห็นไม่ค่อยชัดนักด้วยอาภรณ์ที่สวมเป็นสีดำ แต่กลิ่นคาวเลือดและความเปียกชุ่มทั่วทั้งแผ่นหลังก็บอกได้เป็นอย่างดีถึงความโหดเหี้ยมของเจ้าขันทีอัปลักษณ์นั่น
โทสะพลันพุ่งขึ้นเกือบทะลุฟ้า และค่อยๆ ลดลงช้าๆ อย่างยากเย็น ครั้นเมื่อใจเย็นลงแล้วก็พุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่คู่หมาย โดยเริ่มจากตรวจชีพจรของนาง เมื่อเห็นว่านางปลอดภัย เพียงแต่ทนความเจ็บปวดทรมานไม่ไหวจึงได้สลบไปก็คลายใจลงหนึ่งส่วน
"ต้องตรวจดูบาดแผลและใส่ยา..." กล่าวได้เพียงเท่านั้นแม่ทัพหนุ่มก็เริ่มใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อต้องถอดชุดให้นาง แม่ทัพหนุ่มจับนางให้อยู่ในท่านั่งหันหน้าเข้าหา แล้วจับศีรษะเล็กให้พิงกับร่างแกร่งของตน
มือใหญ่สั่นเทาเล็กน้อยยามที่ปลดสายผ้าคาดเอวสีขาวออกทิ้งลงพื้น พลางลอบกลืนน้ำลายเมื่อนึกถึงสิ่งที่ต้องทำต่อจากนี้ แม่ทัพหนุ่มถอนใจออกมา หลับตาลงใช้ใจและมือทำงาน มือข้างหนึ่งโอบเอวคอดกิ่ว อีกมือก็ค่อยๆ ปลดชุดของนางออกทีละชิ้นๆ จนเหลือเพียงซับชั้นในตัวจิ๋วจึงค่อยลืมตาขึ้น
หัวไหล่ขาวผ่องเนียนละเอียดที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำเอาแม่ทัพรู้สึกร้อนรุ่มจนเลือดฉีดพุ่งไปทั่วร่าง ความปรารถนาก่อเกิดขึ้นอย่างไม่อาจห้ามได้ เขาสะบัดศีรษะเพื่อไล่ความปรารถนาในใจ ก่อนจะเอนร่างของนางให้ซบกับไหล่อีกข้างเพื่อตรวจดูแผลและใส่ยาให้นางได้ถนัด
ดวงตาคมทรงเสน่ห์ไล่จากไหล่เล็กมนเรื่อยลงมา คิ้วเข้มย่นเข้าหากัน ดวงตาทอประกายกราดเกรี้ยวเมื่อเห็นผิวขาวผ่องราวหิมะถูกแทนที่ด้วยรอยแผลหลายรอย เลือดสีแดงไหลซึมออกมาจากรอยแตกยับของบาดแผล บางส่วนไหลลงไปด้านล่างหายเข้าไปในชุดที่ถูกปลดลงมากองอยู่ที่เอว กลบความขาวผ่องเกือบทั่วทั้งแผ่นหลังดังผ้าขาวถูกย้อมด้วยสีแดง แม่ทัพหนุ่มเจ็บปวดใจยิ่งนัก สองครั้งแล้วที่นางต้องพบกับอันตรายทั้งที่เขาอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่ไม่อาจปกป้องนางได้
"พี่ขอโทษขอโทษที่ปล่อยให้เจ้าต้องเจ็บตัวครั้งแล้วครั้งเล่า พี่สัญญาจะไม่ให้ผู้ใดมาทำร้ายเจ้าได้อีก...พี่สัญญา"
แม่ทัพหนุ่มกล่าวขอโทษนางพร้อมให้คำมั่นอย่างหนักแน่นกับร่างที่สลบไสลของคู่หมาย จุมพิตศีรษะนางอย่างรักใคร่สองสามครั้ง จากนั้นจึงเริ่มเช็ดล้างเลือดที่หลังก่อน ก็พลันชะงักอีกครั้งเมื่อสังเกตเห็นลอยสีฟ้าบริเวณรอยแผลที่ถูกโบยของนาง ด้วยความสงสัยแม่ทัพหนุ่มจึงลุกขึ้นวางนางให้นอนคว่ำหน้าลง ใช้หมอนรองหันศีรษะให้หันมาทางตน จากนั้นจึงเพ่งมองกลางหลังของนาง
"รอยสักสีฟ้า? อืม หน้าตาเหมือนมังกรแต่มีปีก" แม่ทัพหนุ่มพึมพำกับตนเอง มองดูรอยสักกลางหลังของนางอย่างอัศจรรย์ใจ นางมีรูปเช่นนี้อยู่บนตัวได้อย่างไร หรือว่า...จะเกี่ยวข้องกับเรื่องที่นางสื่อสารกับสัตว์เหล่านั้นได้
กว่าจะเสร็จสิ้นกระบวนความ เล่นเอาแม่ทัพหนุ่มเหน็ดเหนื่อยแทบสิ้นเรี่ยวแรง เพราะต้องตั้งสติให้มั่นคง ไม่ให้เผลอทำเรื่องไม่งามที่อาจจะสร้างความเสื่อมเสียให้นางได้ ก่อนจะฟุบหลับข้างเตียงด้วยความอ่อนเพลีย
"พี่เหวิน พี่เหวิน" ชิงหลินที่แกล้งเมินเขาเป็นฝ่ายทนไม่ไหว เมื่อเห็นเขานั่งนิ่งมองนางไม่พูดไม่จา คล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ จึงเอ่ยปากเรียกเขาเสียเอง
"หืม? มีอันใดหรือ" แม่ทัพหนุ่มตื่นจากภวังค์แล้วแกล้งเอ่ยถาม
"เป็นอะไรไปเจ้าคะ ปล่อยให้ข้าเรียกตั้งนาน" นางถามด้วยความเป็นห่วงเพราะไม่เคยเห็นเขาเหม่อลอยแบบนี้มาก่อน
"ห่วงข้าหรือ"
"คะ...ใครห่วงท่านกัน"
"ปากแข็ง"
"ขะ...ข้าเปล่า"
"จริงหรือ อืมม" แม่ทัพหนุ่มแกล้งโน้มใบหน้าลงมาใกล้แก้มขาวเนียนที่เจ้าของยังคงนอนตะแคงมาทางตน
"ทะ...ท่านเลิกแกล้งข้าเสียที ข้าโมโหแล้วนะ!" นางขู่เขาทั้งคำพูดและหน้าตา
"อา...ก็ได้ ก็ได้ ข้าเลิกแกล้งเจ้าแล้วก็ได้" เขายกมือทั้งสองขึ้นคล้ายกับยอมแพ้ จึงถูกนางสะบัดหน้าใส่เสียจนคอแทบเคล็ด
"เข้าเรื่องจริงจังเสียที ขอให้เจ้าตอบแต่ความจริง อย่าคิดปิดบังข้า ไม่เช่นนั้น..." แม่ทัพหนุ่มโน้มใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนลงมาใกล้แล้วกระซิบเบาๆ "อย่าหาว่าข้าไม่เตือน"
ชิงหลินลอบกลืนน้ำลายไม่ได้กลัวคำขู่เขา แต่กลัวสายตาวิบวับกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขาต่างหาก                    "ถาม?..เรื่องอะไรหรือเจ้าคะ"
"ที่มาของรอยสักกลางหลังของเจ้า"
"ทะ...ท่าน...แอบดูข้า!"
"หากหลับตาแล้วข้าจะทำแผลใส่ยาให้เจ้าได้เช่นไรกันเล่า"
ชิงหลินจนด้วยคำพูดเพราะมันคือความจริง แต่ถึงอย่างนั้น... 'โอ๊ย!...ถูกเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้วเนี่ย...' ตะโกนก้องอยู่ในใจ
"ข้าเป็นบุรุษที่ค่อนข้างสุภาพและมีมารยาทมากพอ เจ้าอย่ากังวลไปนักเลย" เขาตอบหน้าตาเฉย
'สุภาพ? มีมารยาท? ตรงไหน? หมายถึงปากว่ามือถึงทุกทีที่เจอกัน? บ้านท่านสิ!'
"ตอบได้หรือยัง" แม่ทัพหนุ่มถามย้ำ มองข้ามความขุ่นเคืองในดวงตากลมโต
"ฮึ!...ข้าก็ไม่รู้หรอกว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร พอฟื้นขึ้นมาก็มีรอยสักนี้แล้ว"
"รูปร่างคล้ายมังกร...แต่มีปีก" แม่ทัพหนุ่มตั้งข้อสังเกต
"เอ่อ...ข้าคิดว่าคงเป็นมังกรต่างสายพันธุ์เหมือนพวกเราอย่างไรเจ้าคะที่มีมากมายหลายเผ่าพันธุ์"
"อืม อาจเป็นเช่นนั้น แล้วเกี่ยวข้องกับเรื่องที่เจ้าสื่อสารกับเหล่าสัตว์ได้...ใช่หรือไม่"
"เอ่อ..น่าจะเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ" ชิงหลินเออออกับคำสันนิษฐานของเขาเพราะไม่กล้าบอกความจริง
"อืม..ข้าเข้าใจแล้ว...แล้ว..."
"ยังมีอีกหรือเจ้าคะ" นางโอดครวญเมื่อเห็นว่าเขายังจะถามต่อ
"ข้าเพียงอยากจะถามว่า...บาดแผลสาหัสขนาดนั้น ไยเจ้าดูไม่เจ็บปวดเลยเล่า" แม่ทัพหนุ่มถามตลอดเวลาที่นางได้สติ จนบัดนี้น่าจะราวสองเค่อแล้ว แต่นางยังคงทำตัวปกติไม่ร้องโอดครวญอย่างที่ควรจะเป็น
"เอ๊ะ ไม่ใช่เพราะท่านสกัดจุดความเจ็บปวดให้ข้าหรอกหรือ" หญิงสาวย้อนถามเขาเพราะตั้งแต่ได้สติก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดสักนิดเดียว
"...มีจุดที่ว่าเสียเมื่อไรกันเล่า" แม่ทัพหนุ่มตอบเสียงจริงจัง คิ้วเข้มขมวดกันแน่น ดวงตาคมทรงเสน่ห์จ้องใบหน้าจิ้มลิ้มที่ยังคงซีดเซียวอย่างจับผิด เมื่อเห็นเพียงความจริงใจไร้การเสแสร้งแกล้งทำของนางก็ให้อัศจรรย์ใจยิ่งขึ้นไปอีก นางช่างเป็นสตรีที่ลึกลับชวนให้ประหลาดใจอยู่เรื่อย แม่ทัพหนุ่มจึงสาบานกับตนเองในใจว่าจะปกป้องสตรีที่งดงามและล้ำค่าผู้นี้ด้วยชีวิต
"พักเรื่องนี้ไว้ก่อนเถอะเจ้าค่ะ ข้าอยากพบเฟิ่งอิงกับฟานฟาน..." ชิงหลินส่งสายตาอ้อนวอนเขา
"ก็ได้" มู่หลิ่งเหวินกลั้นใจตอบแบบไม่เต็มใจนัก ก่อนจะเดินออกไปด้วยท่าทางกระแทกกระทั้น


## ตอนที่ 23 การเอาคืนของฟานฟานน้อย1/2   

ขณะเดียวกัน ณ ตำหนักหยกท้อ
"ออกไป! ออกไปให้หมด! ข้าบอกให้ออกไป ฮือๆๆ"
เสียงตวาดลั่นสลับเสียงร้องไห้คร่ำครวญและเสียงข้าวของตกแตกทำให้หนึ่งขันทีน้อยและสามนางกำนัลวิ่งหลบออกมานอกตำหนักกันจ้าละหวั่น
"เฮ้อ...ข้าสงสารพระสนมยิ่งนัก" หนึ่งในสามนางกำนัลเอ่ยขึ้น
"นั่นสินะ เป็นถึงสนมเอกขั้นสาม กลับต้องถูกลดขั้นเพราะคนเลี้ยงพยัคฆ์ต่ำต้อย เป็นเจ้าจะทำใจได้หรือ" นางกำนัลอีกคนเอ่ยขึ้นบ้าง ขันทีน้อยกับนางกำนัลที่เหลือต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย
"จริงสิ ฝูเป่าจูกงกงเป็นอย่างไรบ้าง" นางกำนัลคนแรกเอ่ยถามขันทีน้อย
"จนบัดนี้ยังไม่ได้สติเลยขอรับ หมอบอกว่าบาดเจ็บภายในสาหัส โชคยังดีที่ไม่ถึงแก่ชีวิต" ขันทีน้อยพูดไปขนลุกไปเมื่อหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อยามอุ้ย
เมื่อพระสนมกลับมายังตำหนักหยกท้อเพราะผิดหวังที่ไม่ได้เข้าเฝ้าองค์รัชทายาท จึงอารมณ์ไม่ดีนัก ทว่ากลับพบพยัคฆ์น้อยตัวหนึ่งวิ่งไล่ไป๋ไป๋ แมวสีขาวปลอดของนางอย่างเอาเป็นเอาตาย ข้าวของล้มระเนระนาดตกแตกหักพังเสียหาย
พระสนมโกรธมาก สั่งให้จับเจ้าพยัคฆ์น้อย แต่ความรวดเร็วและหวาดเกรงเขี้ยวเล็บของมันจึงไม่มีผู้ใดจับมันได้ และปล่อยให้หนีไปได้ในที่สุด ยิ่งสร้างความขุ่นเคืองจนไม่มีผู้ใดกล้าทัดทานแม้แต่นางกำนัลคนสนิท
ครั้นพระสนมทราบว่าใครเป็นผู้ดูแลพยัคฆ์น้อย นางก็ไม่คิดไต่ถาม พอพบตัวก็สั่งให้โบยทันที
ขันทีน้อยได้แต่ยืนหลับตาไม่กล้ามอง เมื่อลืมตาขึ้นเพราะเสียงกรีดร้องตกใจของเหล่านางกำนัล กลับพบว่าจูกงกงขันทีคนสนิทของพระสนมและทหารทั้งสี่สลบเหมือดห่างออกไปราวครึ่งลี้ และยังเห็นแม่ทัพมู่อุ้มร่างที่สลบไสลของผู้ฝึกพยัคฆ์ทะยานเหาะไปทางเรือนรับรองอย่างรวดเร็ว
พอขันทีน้อยตั้งสติได้ก็เห็นพระสนมบริภาษแม่ทัพมู่ และคิดจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด แต่ทุกอย่างกลับตาลปัตรหน้ามือเป็นหลังมือเมื่อได้พบองค์รัชทายาทที่เสด็จมายังอุทยานพร้อมด้วยพระชายาหลิวพอดี
ขันทีน้อยเห็นพระสนมรีบเข้าไปเกาะแขนองค์รัชทายาททันทีด้วยน้ำตานอง มิได้เกรงใจพระชายาหลิวที่ยืนอยู่ใกล้ๆ แม้แต่น้อย
"องค์รัชทายาท ทรงให้ความเป็นธรรมแก่หม่อมฉันด้วยเพคะ" พระสนมบีบน้ำตาออดอ้อนเสียงหวานไพเราะน่าฟัง ซบหน้าลงบนต้นแขนแกร่ง
"มีเรื่องอันใด" ฉีเฟยหลงถามเสียงเย็นชาพลางแกะมือของนางออก และเบือนหน้าไปทางอื่น ด้วยพอคาดเดาได้ว่านางต้องการกล่าวสิ่งใด แต่แสร้งทำเฉยราวกับไม่รู้เรื่องราว
"เรื่อง..." พระสนมหน้าเสียที่ถูกแกะมือออก ก่อนจะตีหน้าเศร้าเล่าเรื่องราวอย่างออกรส ตีไข่ใส่สีบิดเบือนความจริงว่าหยางเริ่นกระทำการหยาบช้า พูดจาเกี้ยวพาราสีนาง
"อ้อ เจ้าเลยสั่งโบยคนผู้นั้น?" ฉีเฟยหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชากว่าเดิมก่อนจะเหยียดยิ้ม ดวงตาคมดุจพญาเหยี่ยววาวโรจน์จนน่ากลัว
'เกี้ยวพา? เล่นหูเล่นตา? หากเราไม่รู้จักนาง เราคงเชื่อเจ้าหมดใจแล้ว ฮึ!'
"เอ่อ...เพคะ" พระสนมจางเหลียงตี้เริ่มเห็นความผิดปกติ ใบหน้างดงามซีดเผือด
'หรือว่าข้าทำผิดพลาดอันใดไป'
"ดี ถ้าอย่างนั้นวังนี้เรายกให้เจ้า...ดีหรือไม่"
"มะ...หม่อมฉันทำอันใดผิดไปหรือเพคะ พระองค์จึงได้ตรัสกับหม่อมฉันเช่นนี้" พระสนมทรุดลงกับพื้นใบหน้างดงามเงยมองสวามีอย่างน้อยใจและตัดพ้อ สองแก้มเต็มไปด้วยน้ำตา
"เจ้าไม่รู้จริงๆ หรือ หรือแสร้งไม่รู้กันแน่" ฉีเฟยหลงคาดคั้นเสียงกร้าว
"องค์รัชทายาท ทรงหมายความเช่นไร หม่อมฉันไม่เข้าใจเพคะ" นางยังคงสะอื้นไห้
"ได้ เราจะบอกเจ้าให้ ผู้ที่เจ้าสั่งโบยคือแขกคนสำคัญของเรา ซ้ำพยัคฆ์น้อยที่เจ้าต้องการตัวคือสิ่งล้ำค่าที่เราจะนำขึ้นถวายเสด็จพ่อ..."
"นี่คือวังของเรา หากเกิดเรื่องใด เจ้าควรแจ้งให้เราทราบ ส่วนผู้ใดผิดถูกล้วนเป็นเราที่มีสิทธิ์ตัดสินใช่หรือไม่"
"อะ...องค์รัชทายาท" พระสนมจางเหลียงตี้หน้าซีดหนัก ใจคอเริ่มไม่ดี มือเรียวขาวขยุ้มอาภรณ์ของตนไว้แน่น คาดเดาเหตุการณ์ได้ลางๆ
"เราผิดหวังในตัวเจ้ายิ่งนัก ทหาร! นำตัวพระสนมจางกลับตำหนัก ลดขั้นจากสนมเอกขั้นสามเป็นสนมขั้นเก้าจางเฟิ่งอี๋นับแต่รุ่งสางวันพรุ่ง และอย่าพามาให้เราเห็นหน้าอีก" องค์รัชทายาทตรัสด้วยสุรเสียงเย็นชาไร้ความเห็นใจใดๆ ก่อนจะหันหลังให้พระสนมที่เคยโปรดปรานอย่างไร้เยื่อใย ไม่ฟังคำทัดทานของพระชายาหลิวที่ตรัสว่าเป็นบทลงโทษที่รุนแรงเกินไป
"องค์รัชทายาท โปรดประทานอภัยให้หม่อมฉันด้วย หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ ประทานอภัยให้หม่อมฉันด้วยองค์รัชทายาท อภัยให้หม่อมฉันด้วย องค์รัชทายาท ฮือๆๆ" ร่างอรชรทรุดลงไปกองกับพื้น น้ำตาไหลไม่ขาดสาย ดวงตาคู่งามพร่ามัวและแฝงด้วยความเจ็บปวด
เป็นคนโปรดแล้วอย่างไร บัดนี้กลับต้องอับอายและถูกหมิ่นเกียรติเพียงเพราะคนฝึกพยัคฆ์ต่ำต้อยคนหนึ่ง เช่นนี้แล้วจะกล้าสู้หน้าผู้ใดได้อีก เมื่อคิดมาถึงตรงนี้นางกลับหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น ดูแคลนกับความโง่เขลาของตน
"พระสนมทรงถนอมพระวรกายด้วย เสด็จกลับตำหนักก่อนดีหรือไม่เพคะ" นางกำนัลนางหนึ่งกล่าวขึ้นพร้อมพยักหน้าเรียกอีกคนให้มาช่วยประคองพระสนมจางเหลียงตี้ ที่วันพรุ่งจะไม่ใช่อีกต่อไป
"เฮ้อ" ขันทีน้อยถอนใจเบาๆ สายตาเหม่อมองเข้าไปด้านในอย่างห่วงใยและเห็นใจเช่นเดียวกับสามนางกำนัล ด้วยคอยรับใช้พระสนมจางมาตั้งแต่แรกเริ่มที่เข้ามาอยู่ในวังตะวันออกแห่งนี้ราวหนึ่งปีก่อนหลังพระชายาหลิวสองปี
ด้วยวัยเพียงสิบหกปีรูปโฉมงดงามเอาอกเอาใจเก่งจึงเป็นที่พอพระทัยอยู่มาก แต่สิ่งหนึ่งที่ต้องยอมรับคือพระสนมไม่ได้สุขุมเยือกเย็น ซ้ำยังใจคอโหดเหี้ยมอำมหิต บ่อยครั้งที่นางกำนัลถูกลงโทษด้วยเรื่องเล็กน้อยอย่างหยิบอาภรณ์มาผิด นางกำนัลนางนั้นต้องถูกโบยสิบไม้โทษฐานบกพร่อง นางกำนัลนางหนึ่งเกือบตาบอดเพราะถูกสาดน้ำร้อนใส่หน้าเพียงเพราะชงชาไม่ถูกพระทัย
"เราจะทำเช่นไรต่อดี" หนึ่งในสามนางกำนัลเอ่ยขึ้น ใจจริงนางอยากกลับไปพักผ่อนยิ่งนัก เพราะดูเหมือนรั้งอยู่ก็มิมีประโยชน์อันใด
"พวกเจ้ากลับไปพักผ่อนเถิด ข้าจะอยู่ที่นี่เอง เผื่อพระสนมเรียกใช้สอย อีกอย่าง ข้ากลัวว่าพระสนมจะคิดสั้น" นางกำนัลที่ยืนเงียบอยู่นานเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางใช้มือป้องปากในประโยคสุดท้าย
"ข้าขออยู่เป็นเพื่อนเจ้าละกัน พวกเจ้าคิดเห็นอย่างไร จะอยู่ด้วยกันหรือไม่เล่า" นางกำนัลที่เอ่ยถามในตอนแรกกล่าวออกมาเมื่อตัดสินใจได้
"ข้าอยู่ / อยู่ขอรับ" ทั้งสองตอบแทบจะพร้อมกัน
มิตรแท้จะเห็นได้ก็ในยามทุกข์ยากนั้นเป็นเรื่องจริง
เวลาเดียวกัน ณ ห้องทรงอักษร
ฉีเฟยหลงเดินไปเดินมา สองมือไพล่หลัง ดวงตาคมดุจพญาเหยี่ยวจับอยู่ที่ประตูทางเข้าคล้ายเฝ้ารอบางสิ่ง ผ่านไปราวสองเค่อขันทีคนสนิทก็ปรากฏตัวขึ้น ฉีเฟยหลงรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติเพื่อปกปิดความกระวนกระวายใจไว้ "ได้ความว่าอย่างไร" ถามคล้ายไม่ใส่ใจ ทั้งที่ร้อนใจและอยากไปให้เห็นด้วยตาตัวเอง
"ทูลองค์รัชทายาท คุณชายหยางฟื้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ" เกากงกงที่ยังหอบอยู่กราบทูล
ฉีเฟยหลงถอนใจโล่งอก "แล้วอาการของนาง...เอ่อ...หยางเริ่นเล่า?" ด้วยความเป็นห่วงทำให้เผลอกล่าวคำที่ไม่ควรออกมา
"ทูลองค์รัชทายาท กระหม่อมไม่ได้เห็นกับตา เพราะแม่ทัพมู่ปิดประตูไม่ยอมให้ผู้ใดเข้าไป แม้แต่ผู้ติดตามและพยัคฆ์น้อยยังรั้งอยู่นอกเรือนรับรอง" เกากงกงกราบทูลอย่างละเอียด "พระองค์จะเสด็จที่ใดพ่ะย่ะค่ะ" เกากงกงถามเมื่อเห็นผู้สูงศักดิ์หมุนพระวรกายไปที่ทางออก
"ไปเรือนรับรอง หากเราไม่ได้เห็นกับตา เราคงไม่สบายใจ"
"แต่ยามนี้เห็นทีจะไม่ค่อยเหมาะ..."
"เจ้าจะรออยู่ที่นี่ก็ย่อมได้" ฉีเฟยหลงเอ่ยขัด ด้วยรู้ดีว่าอีกฝ่ายจะพูดอันใด
"เชิญเสด็จพ่ะย่ะค่ะ" เกากงกงก้มศีรษะต่ำไม่กล้าคัดค้านอีก ได้แต่เดินตามไปเงียบๆ อย่างครุ่นคิด
เมื่อครู่องค์รัชทายาทตรัสว่านาง? หรือที่กริ้วพระสนมจางร้อนรนกังวลพระทัยจนไม่อาจสะสางฎีกาให้เสร็จสิ้นดังที่ผ่านมา ซ้ำยังมีรับสั่งให้ขันทีไปสอบถามอาการทุกครึ่งชั่วยาม จะเกี่ยวข้องกับคำว่า 'นาง' หรือไม่ จะว่าไปรูปร่างของคุณชายหยางก็อรชรอ้อนแอ้นคล้ายสตรีอยู่หลายส่วนทีเดียว เฮ้อ...ช่างเป็นเรื่องที่ชวนให้ปวดหัวเสียจริงๆ
แม้จะสงสัยใคร่รู้เพียงใด แต่เสี่ยวเกาจื่อก็รู้กาลเทศะและระงับความสงสัยไว้ได้อย่างมิดชิดเพราะทำงานเป็นขันทีมานานกว่าสามสิบปี จึงรู้ดีว่าสิ่งใดควรสิ่งใดไม่ควร
ภายในห้องพักในเรือนรับรอง
ชิงหลินขอร้องคู่หมายให้พาเฟิ่งอิงกับฟานฟานน้อยที่โดนทำโทษให้นั่งคุกเข่าอยู่ด้านนอกเข้ามา แม้เขาจะไม่ได้พูดอะไร แต่ดวงตาวาวโรจน์บนใบหน้าบึ้งตึงคล้ายกำลังงอนของเขา ก็บอกได้เป็นอย่างดีว่าเขาไม่พอใจเท่าไรนัก แต่นางก็เลือกทำเมินไม่รู้ไม่ชี้
เมื่อหนึ่งบุรุษกับหนึ่งพยัคฆ์น้อยมาถึง ชิงหลินยังไม่ทันได้พูดอะไร หัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำก็คุกเข่าเงยใบหน้าคมเข้มมองนางที่กึ่งนั่งกึ่งนอนตะแคงข้าง ศีรษะและไหล่ข้างหนึ่งพิงหมอนที่วางชิดหัวเตียง แม้จะไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดเพราะแผลที่ถูกเฆี่ยนตี แต่เพื่อหลีกเลี่ยงคำถามที่จะตามมาภายหลังเลยต้องเล่นละครกันหน่อย
เรื่องที่ถูกโบยหลังแตกยับจนสลบไปเพราะทนความเจ็บปวดไม่ไหว แต่พอฟื้นขึ้นมาความเจ็บปวดทรมานอย่างที่ควรจะเป็นกลับไม่ปรากฏ ทีแรกนางคิดว่าเป็นเพราะคู่หมายช่วยสกัดจุดความเจ็บปวดให้ แต่กลับไม่ใช่ ถ้าอย่างนั้น...ก็คงจะเป็นฝีมือของท่านยมแน่ๆ ชิงหลินครุ่นคิด
"คุณหนู โปรดลงโทษข้าด้วยขอรับ! เป็นเพราะข้าบกพร่อง คุณหนูจึงได้รับบาดเจ็บเช่นนี้" เฟิ่งอิงกล่าวขึ้นด้วยเสียงที่ค่อนข้างดัง ทำนางสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นความเจ็บปวดและการโทษตัวเองฉายชัดบนใบหน้าคมเข้ม
ชิงหลินลอบถอนใจแล้วเอ่ย "ลงโทษอะไรกันเล่า ไม่ใช่ความผิดของเจ้าเสียหน่อย ลุกขึ้นเถิด" เป็นความจริงที่นางไม่เคยคิดโกรธหรือโทษเขาเลยแม้แต่นิดเดียว "ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว ข้าไม่อยากฟัง ขืนเจ้าพูดอีกคำเดียวละก็ ข้าจะไม่พูดกับเจ้าอีก" ขู่สำทับเมื่อเห็นท่าทางไม่ยอมจำนนง่ายๆ ของอีกฝ่าย
เฟิ่งอิงชะงักวูบ พยักหน้ายอมทำตามแต่โดยดี แม้ในใจจะยังรู้สึกผิดและโทษว่าเป็นความผิดของตน พร้อมยอมรับโทษทัณฑ์อย่างไม่เกรงกลัวความเจ็บปวด แต่ถ้าไม่ได้เห็นรอยยิ้มอ่อนโยนดั่งเทพธิดาของนางอีก คงเจ็บปวดยิ่งกว่าถูกทิ่มแทงด้วยคมหอกคมดาบนับพันนับหมื่นเล่ม เพียงแค่คิดเฟิ่งอิงก็แทบจะทนไม่ได้แล้ว
ทางด้านแม่ทัพหนุ่มมองหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำอย่างไม่สบอารมณ์นัก ความหงุดหงิดและหวงแหนก่อเกิดขึ้นภายในใจ เมื่อเห็นสายตาเป็นห่วงเป็นใยเกินความจำเป็นยามที่มองคู่หมายของตน เขาอดรนทนไม่ได้จนต้องยอมเสียมารยาทลุกจากเก้าอี้ที่ลากมานั่งใกล้เตียง เปลี่ยนมานั่งบนเตียงข้างคู่หมายที่เว้นไว้ให้นั่งได้พอดิบพอดี โดยไม่กล่าวอันใด
ชิงหลินกะพริบตามองคนข้างๆ อย่างงุนงง เฟิ่งอิงเองก็อดเหลือบมองไม่ได้ จึงสบเข้ากับดวงตาคมทรงเสน่ห์ที่หลุบมองตนอยู่พอดี มันเป็นสายตาของผู้ที่เหนือกว่าในทุกด้านอย่างแท้จริง
ขณะที่บุรุษต่างสถานะฟาดฟันกันทางสายตา ชิงหลินกลับไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย เพราะนางมองหาฟานฟานน้อยของนางอยู่ "ฟานฟานน้อยอยู่ไหน เมื่อครู่ยังเห็นเดินตามหลังเจ้ามาอยู่เลย" ชิงหลินถามเฟิ่งอิง
"คงจะกลัวความผิดจนไม่กล้าโผล่หัวมาให้เจ้าเห็นหน้ากระมัง" แม่ทัพหนุ่มกล่าวราวกับเย้ยหยันในความขี้ขลาดของเจ้าพยัคฆ์น้อย ก่อนจะเหยียดยิ้มมุมปากพร้อมกับปรายตามองมาทางเฟิ่งอิง จึงถูกคู่หมายส่งค้อนให้
"ฟานฟานออกมาเถอะ"
เงียบไม่มีเสียงตอบรับ
"หากเจ้าไม่ออกมา ข้าจะโกรธเจ้าจริงๆ แล้วนะ!" แกล้งพูดขู่ ด้วยพอรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นแล้ว ว่าเพราะความซุกซนเกินเหตุของมันทำให้นางถูกเฆี่ยนเสียจนสลบเหมือด
"อย่าโกรธ...อย่าโกรธ หลินหลิน...ใจดี ฟานฟาน...รีบมา...รีบมาแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยยอมโผล่หัวกลมๆ เล็กๆ ออกมาจากด้านหลังของเฟิ่งอิง แต่ยังไม่กล้าเดินออกมาหาหลินหลินของมัน เพราะยังมีความผิดเป็นชนักติดหลังอยู่
เฟิ่งอิงเอี้ยวตัวไปมองพลางลุกขึ้นไปยืนข้างๆ ทำให้เจ้าพยัคฆ์น้อยไร้ที่กำบัง มันตกใจเล็กน้อยและเริ่มทำตัวให้น่าสงสารด้วยการก้มหัวต่ำหูลู่หางตก เดินเข้ามาหาหลินหลินช้าๆ ตัวสั่นเทาเล็กน้อย ก่อนจะแหงนหน้ามองหลินหลินทั้งที่น้ำตาคลอเบ้า
"เจ็บไหม ฟานฟาน...ขอโทษ ฟานฟาน...ขอโทษ..." เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องถามหลินหลิน ความจริงมันอยากกระโดดเข้าไปหาและซุกลงบนตักอบอุ่นนั่นใจจะขาด แต่ก็กลัวสายตาพิฆาตของเจ้าร่างยักษ์ที่นั่งอยู่ข้างๆ หลินหลินของมัน
"ข้าไม่เป็นไร และก็ไม่โกรธเจ้าด้วย มานี่เถอะ" ชิงหลินยิ้มหวานพลางยื่นสองแขนมาข้างหน้า
"จริงนะ จริงๆ นะ รักกัน...รักกัน...ใช่ไหม" เจ้าพยัคฆ์น้อยยังไม่แน่ใจ มันเดินหน้าถอยหลังอยู่หลายรอบ ชิงหลินยังคงพยักหน้าและไม่ยอมลดแขนลง
"อุ้มอุ้ม ช่วยหน่อย...ช่วยหน่อย" เห็นดังนั้นเจ้าพยัคฆ์น้อยจึงร้องขอความช่วยเหลือจากแม่ทัพหนุ่ม
"หือ? อันใดหรือ" แม่ทัพหนุ่มหันมาถามคู่หมาย เมื่อเห็นเจ้าพยัคฆ์น้อยทำท่าทางแปลกๆ
"คิกๆ มันขอให้ท่านช่วยเจ้าค่ะ" ชิงหลินหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นเจ้าพยัคฆ์น้อยขอร้องคนอื่นนอกจากนาง นั่นหมายความว่ามันเริ่มยอมรับในตัวเขาขึ้นมาบ้างแล้ว อาจจะเป็นเพราะเขาช่วยนางให้รอดพ้นความตายจากความซุกซนของมันได้
"อ้อ คิดจะเอาใจข้าด้วยเรื่องนี้?" แม่ทัพหนุ่มเลิกคิ้วมองมันอย่างขบขัน จึงถูกพยัคฆ์น้อยแยกเขี้ยวใส่คล้ายจะบอกว่าหากไม่ใช่เพราะแม่ทัพหนุ่มช่วยหลินหลินของมันไว้ อย่าหวังว่ามันจะยอมให้อย่างนี้
"ท่านเลิกแกล้งฟานฟานของข้าเสียทีเถิดเจ้าค่ะ" ชิงหลินต่อว่าเขาไม่จริงจังนัก ส่ายศีรษะระอากับความดื้อรั้นชอบเอาชนะของทั้งคู่ เฮ้อ พอกันทั้งคนทั้งเสือ
เฟิ่งอิงส่งเสียงหัวเราะหึๆ ออกมา จึงถูกหนึ่งบุรุษกับหนึ่งตัวถลึงตาใส่ แต่เฟิ่งอิงกลับแสร้งทำเป็นมองผ่านไม่คิดจะใส่ใจแต่อย่างใด
มู่หลิ่งเหวินปรายตามองคู่หมายที่ปีกกล้าขาแข็งต่อว่าเขาต่อหน้าบุรุษอื่น ทั้งยังคาดโทษนางไว้ในใจเรียบร้อย อยู่ลำพังเมื่อใดคอยดูเถิด...ว่าข้าจะลงโทษเจ้าอย่างไร
"เอ่อ...ช่วยหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ" ชิงหลินเร่งเขา แม่ทัพหนุ่มจึงก้มตัวใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งคีบหนังตรงคอด้านหลังของพยัคฆ์น้อยแล้วยกขึ้นมาเสมอไหล่ตน คล้ายกับหยิบสิ่งของน่ารังเกียจ
"ปล่อยปล่อย นิสัย...ไม่ดี นิสัย...ไม่ดี" เจ้าพยัคฆ์น้อยที่ถูกดึงรั้งหนังคอด้านหลังเสียจนหน้าตาดูไม่ได้ร้องว่าแม่ทัพหนุ่ม เท้าทั้งสี่ตะกุยตะกายอากาศไปมา พยายามเอี้ยวตัวเพื่อทำร้ายเจ้าร่างยักษ์ที่บังอาจทำให้มันอับอายต่อหน้าหลินหลินของมัน
"หึๆ อัปลักษณ์เสียจริง" แม่ทัพหนุ่มมิวายกล่าววาจาก่อกวนอารมณ์เจ้าพยัคฆ์น้อย มุมปากเหยียดยิ้มอย่างขบขัน ก่อนจะส่งมันให้คู่หมายที่จ้องเขม็ง ตากลมโตเขียวปั้ด ใบหน้าจิ้มลิ้มงอง้ำคล้ายไม่พอใจในคำวิจารณ์นั้น
"หลินหลิน นิสัย...ไม่ดี นิสัย...ไม่ดี" เจ้าพยัคฆ์น้อยรีบฟ้องนางทันทีที่เข้ามาอยู่ในอ้อนแขนอันอบอุ่นและคุ้นเคย
"เขาเพียงหยอกเจ้าเล่น อย่าโกรธไปเลย" พูดพลางลูบหลังมันเบาๆ ก่อนจะเอาใจมันด้วยการก้มลงหอมหัวกลมๆ เล็กๆ ของมัน ซึ่งการกระทำที่ไม่ตั้งใจของนางทำเอาสองบุรุษเปลือกตากระตุกด้วยความริษยา
เป็นเวลาเดียวกับที่ฉีเฟยหลงพร้อมด้วยขันทีและเหล่านางกำนัลเข้ามาในห้องพักในเรือนรับรองอย่างเงียบเชียบ เป็นความประสงค์ขององค์รัชทายาทที่ไม่ให้ประกาศเตือนให้รู้ล่วงหน้
"เจ้าฟื้นแล้วหรือ เป็นเช่นไรบ้าง" ฉีเฟยหลงถามทันทีที่เห็นนาง
"ถวายบังคมองค์รัชทายาท" แม่ทัพหนุ่มกับเฟิ่งอิงรีบถวายความเคารพพร้อมกัน
"ลุกขึ้น" ฉีเฟยหลงอนุญาตก่อนจะนั่งเก้าอี้ตัวเดียวกันกับที่แม่ทัพหนุ่มใช้ก่อนหน้า ส่วนแม่ทัพหนุ่มก็เลือกมายืนด้านข้างฝั่งเดียวกับเฟิ่งอิง
"ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ โปรดประทานอภัยที่กระหม่อมเสียมารยาท" ชิงหลินก้มศีรษะทำความเคารพและไม่ลืมดัดเสียงห้าว
"เจ้าบาดเจ็บอยู่เราจะถือสาได้เช่นไร เสี่ยวเกาจื่อ ให้ทุกคนออกไปให้หมด ปิดประตูอย่าให้ใครเข้ามาใกล้ประตูได้" กล่าวกับชิงหลินจบ ฉีเฟยหลงก็หันไปสั่งขันทีคนสนิท เสี่ยวเกาจื่อรีบปฏิบัติตามคำสั่งทันที
"เอาละ ทีนี้ก็ทำตัวตามสบายเถิด" ฉีเฟยหลงกล่าว
"ขอบพระทัยเพคะ"
"แล้วอาการเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง" ถามย้ำอีกครั้ง
"หม่อมฉันสบายดีเพคะ ขอบพระทัยที่ทรงเป็นห่วง" ชิงหลินยิ้มน้อยๆ
"ทูลองค์รัชทายาท กระหม่อมขอประทานอนุญาตพานางไปรักษาที่จวนเสนาบดีมู่ได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพมู่ขออนุญาตเจ้าของวัง คำขอของเขาทำให้นางประหลาดใจ เหตุใดไม่เป็นคฤหาสน์สกุลชิง แต่เป็นจวนเสนาบดีมู่
ผิดกับเฟิ่งอิงที่เห็นดีด้วยกับการตัดสินใจของแม่ทัพมู่ เพราะตอนนี้ที่คฤหาสน์สกุลชิงถูกจับตาจากศัตรูที่มองไม่เห็น ประการสำคัญนายท่านกับฮูหยินจำเป็นต้องอยู่ที่เรือนพสุธา ยังไม่สามารถกลับมาในช่วงนี้ได้ ดังนั้นจวนสกุลเสนาบดีมู่จึงเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมและปลอดภัยที่สุด ทั้งยังอยู่ติดกับจวนแม่ทัพอีกด้วย
"เราไม่คิดจะรั้งไว้หรอก แต่เหตุใดต้องเป็นจวนเสนาบดีมู่ ไม่ใช่คฤหาสน์สกุลชิง ทำเช่นนี้จะไม่เป็นที่ครหาหรอกหรือ" ฉีเฟยหลงถามด้วยความหงุดหงิด
"ยามนี้คฤหาสน์สกุลชิงไม่ปลอดภัยเท่าใดนัก ซ้ำบิดามารดาของนางยังกลับในช่วงนี้ไม่ได้ บิดามารดาของกระหม่อมเองก็เห็นชอบในเรื่องนี้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มแจงเหตุผลยืดยาวอย่างผู้ที่เตรียมตัวมาดี
"อ้อ อย่างนั้นหรือ ที่แท้เจ้าก็เตรียมการไว้พร้อมแล้ว" ฉีเฟยหลงแค่นเสียงฮึออกมากับความเจ้าเล่ห์ของสหายสนิท
"ได้ เราอนุญาต" กล่าวด้วยอารมณ์เสียดาย "อ้อ เรื่องพระสนม เราสั่งลงโทษนางไปแล้ว"
"ลงโทษ? ทรงทำเช่นนั้นไม่ได้นะเพคะ" ชิงหลินรีบคัดค้าน
"ทำไม? เจ้าเกือบตายเพราะนางเชียวนะ" ฉีเฟยหลงถาม สายตาประหลาดใจเล็กน้อย
"หม่อมฉันทราบเพคะ แต่เมื่อตรองดูแล้วสาเหตุล้วนมาจากความบกพร่องในหน้าที่ของหม่อมฉันที่ดูแลพยัคฆ์น้อยไม่ดี จนทำให้พระสนมขุ่นเคืองพระทัย จึงรับสั่งลงโทษหม่อมฉัน เพียงแต่ออกจะรุนแรงไปหน่อยเท่านั้นเองเพคะ" ชิงหลินตอบตามที่ใจคิด และติดตลกในท้ายประโยค
"แม้เจ้าจะหาเหตุผลสักร้อยข้อพันข้อเพื่อช่วยนางก็ไร้ผล เพราะเราได้ตัดสินใจไปแล้ว และเริ่มมีผลทันทีเมื่อรุ่งสาง"
"หม่อมฉันทราบแล้วเพคะ" ชิงหลินยอมรับการตัดสินพระทัยขององค์รัชทายาท
"เจ้าตัวการ นอนนิ่งเป็นท่อนไม้เชียวนะเจ้า" ฉีเฟยหลงเปลี่ยนเรื่องสนทนา หันมาเย้าเจ้าพยัคฆ์น้อย
"กำลังสำนึกความผิดอยู่พ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มได้จังหวะก็ทูลฟ้ององค์รัชทายาท
"อา...แล้วเจ้าคิดจะลงโทษมันอย่างไรหรือ"
"เอ่อ...เรื่องนี้..." ชิงหลินอึกอัก ใบหน้าจิ้มลิ้มบิดเบี้ยวอย่างกังวลใจ เพราะนางไม่ได้คิดบทลงโทษมันแต่อย่างใด
"ทูลองค์รัชทายาท สุดแล้วแต่พระองค์จะเห็นสมควรพ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มผลักภาระไปที่องค์รัชทายาททันที
"โฮ่ แน่ใจแล้วหรือ หากเราสั่งโบยมัน เจ้าก็ยินยอมหรือ"
"แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มทูลตอบ มุมปากยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาคมทรงเสน่ห์สบกับพระเนตรคมดุจพญาเหยี่ยวอย่างไม่เกรงกลัว
"เจ้านี่มันเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเสียจริง รู้ทันเราไปเสียทุกเรื่อง" ฉีเฟยหลงเหน็บแนมสหายคนสนิท
เจ้าพยัคฆ์น้อยเป็นของล้ำค่า จะปล่อยให้มีตำหนิได้อย่างไร สหายคนสนิทรู้ดีว่าองค์รัชทายาททรงหยอกล้อเล่นเท่านั้น ช่างเจ้าเล่ห์เหมาะสมกับตำแหน่งแม่ทัพอนาคตไกลเสียจริง
"เอ่อ...คือว่า..." ชิงหลินอึกอัก
"หือ? เจ้ามีอันใดก็ว่ามาเถิด" ฉีเฟยหลงอนุญาต
"หม่อมฉันขอพาเจ้าพยัคฆ์น้อยไปด้วยจะได้หรือไม่เพคะ"
"ได้สิ เราตั้งใจให้เป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว" กล่าวยิ้มๆ
"ขอบพระทัยเพคะ" ชิงหลินยิ้มกว้างจนตาหยีเห็นลักยิ้ม ทำเอาสามบุรุษต่างสถานะชะงักตะลึงมองตาค้าง
"ง่วงแล้ว...ง่วงแล้ว...นอนนอน หลินหลิน...พักผ่อน...พักผ่อน" เจ้าพยัคฆ์น้อยที่สังเกตเห็นความไม่ชอบมาพากลส่งเสียงร้องบอกหลินหลินที่ยังยิ้มไม่รู้เรื่องราว


## ตอนที่ 24 การเอาคืนของฟานฟานน้อย2/2

"อืม นั่นสินะ" นางเห็นด้วยกับเจ้าพยัคฆ์น้อยเพราะรู้สึกเพลียๆ อยู่เหมือนกัน
เป็นอีกครั้งที่สามบุรุษต่างสถานะมองสตรีเพียงหนึ่งเดียวด้วยอัศจรรย์ใจ แม้จะเคยเห็นมาหลายหน แต่ก็ยังทึ่งในตัวนางเสียทุกครั้งไป
"ดึกมากแล้ว เราควรกลับเสียที" ฉีเฟยหลงยืนเต็มความสูง พยักหน้ารับความเคารพจากทั้งสามแล้วจากไป โดยมีแม่ทัพหนุ่มและเฟิ่งอิงตามไปส่งเสด็จหน้าประตูเรือนรับรอง
"เจ้ากลับไปพักเสีย ข้าจะอยู่ดูแลนางเอง" แม่ทัพหนุ่มกล่าวกับเฟิ่งอิงที่หน้าประตู
"ขอรับ" เฟิ่งอิงรับคำสั่ง มองดูประตูที่ปิดลงช้าๆ ครู่หนึ่งจึงหมุนกายกลับห้องของตนเพื่อชำระร่างกายแล้วกลับมายืนเฝ้าอยู่หน้าประตูของคุณหนู ไม่ยอมไปไหนแม้เพียงครึ่งก้าว
"เฟิ่งอิงล่ะเจ้าคะ" ชิงหลินเอ่ยถามเมื่อเห็นคู่หมายเข้ามาคนเดียว
"ข้าไล่กลับห้องไปแล้ว ทำไมหรือ" เขาตอบอย่างหงุดหงิด
"ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ แล้วทำไมท่านยังอยู่นี่"
"เจ้าไล่ข้า?" กอดอกเลิกคิ้วถามนาง ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพเซียนตึงขึ้นสองส่วน
"เปล่าเสียหน่อย..." ชิงหลินหลุบตามองมือตัวเอง
"อ้อ เช่นนั้นก็แล้วไป ดึกมากแล้ว เจ้านอนเถิด ข้าจะอยู่ดูแลเจ้าเอง" แม่ทัพหนุ่มเข้ามาช่วยประคองคู่หมายให้นอนลงในท่าตะแคงหันหลังให้กำแพง โดยมีเจ้าพยัคฆ์น้อยนอนอยู่ด้านหน้า
ชิงหลินมองดูคู่หมายที่กำลังห่มผ้าให้อย่างลืมตัว ช่างเป็นผู้ชายในอุดมคติของผู้หญิงจริงๆ ขนาดทำหน้าบึ้งก็ยังหล่อ หุ่นก็ดี ทำอะไรก็ดูดีดูหล่อไปหมด สายตาซุกซนสำรวจเขาไปทั่ว จนมาชะงักเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมทรงเสน่ห์ทอประกายแพรวพราว มุมปากยกยิ้มเล็กน้อย
"หลงเสน่ห์ข้าเสียแล้วหรือ" แม่ทัพหนุ่มกล่าวเสียงแหบพร่าชวนให้เคลิบเคลิ้ม โน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหน้าจิ้มลิ้ม สองมือเท้าเตียงเบื้องหน้านาง ส่งสายตาวิบวับพร้อมด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างที่ไม่เคยมีสตรีใดได้ยล คล้ายสตรีที่กำลังยั่วยวนบุรุษอย่างไรอย่างนั้น
"ขะ...ข้าเปล่า ท่านอย่าหลงตัวเองไปนักเลย"
"หึๆ เอาเถิด เห็นแก่ที่เจ้าบาดเจ็บ ข้าจะปล่อยผ่านไปสักครั้ง รีบพักเสีย พรุ่งนี้ยังต้องเดินทางอีก" แม่ทัพหนุ่มดึงผ้าห่มคลุมให้นาง ดับโคมไฟจนเหลือเพียงดวงเดียว จากนั้นจึงล้มตัวลงนอนบนตั่งยาวที่ห่างราวสิบก้าว แล้วหันหน้ามาทางเตียงนอนของคู่หมาย
ชิงหลินมองเขาอย่างขอบคุณ จะว่าไปแล้วนางยังไม่ได้ขอบคุณเขาที่ช่วยไว้ หากไม่ได้เขา นางอาจตายเป็นรอบที่สองแล้วก็ได้ เมื่อคิดได้ดังนั้นก็พลันรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมาก ที่ได้มาอยู่ในร่างสาวน้อยคนนี้ มีพ่อแม่ที่รักและห่วงใย ทั้งยังมีคู่หมายที่...ไม่ได้...เรื่องแบบนี้ต้องดูกันยาวๆ
แม่ทัพหนุ่มขยับตัวเมื่อเห็นคู่หมายมองมาทางตน แม้จะเห็นไม่ชัดนักเพราะแสงสว่างอันน้อยนิด แต่เพราะเขาเป็นยอดฝีมือเรื่องนี้จึงง่ายดายยิ่งนัก "นอนไม่หลับหรือ เช่นนั้นให้ข้ากล่อมเจ้านอนดีหรือไม่" เอ่ยถามทีเล่นทีจริง เพราะอยากจะนอนกอดนางไว้ในอ้อมอกใจจะขาด แปลก...นับวันความรู้สึกเช่นนี้ยิ่งจะเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ
"ไม่ต้องเจ้าค่ะ! ข้าจะนอนแล้ว" ชิงหลินกระแทกเสียงใส่เขา หลับตาเพียงไม่นานก็หลับไปอย่างง่ายรวดเร็ว
เมื่อเห็นว่านางหลับแล้ว แม่ทัพหนุ่มจึงลุกขึ้นยกเก้าอี้มานั่งใกล้เตียง ดวงตาคมทรงเสน่ห์ทอดมองนางอย่างรักใคร่ ใช้นิ้วไล้เครื่องหน้าจิ้มลิ้มของนางอย่างแผ่วเบา เริ่มตั้งแต่คิ้วเรียวโก่งคล้ายพระจันทร์เสี้ยว ดวงตากลมโตที่บัดนี้ปิดสนิทจนเห็นขนตาดกหนางอนงามทาบบนผิวหน้านวลเนียนละเอียด จมูกโด่งเชิดนิดๆ เหมาะกับนิสัยดื้อรั้นของนาง
ปากเล็กอวบอิ่มที่ตนรู้ดีว่านุ่มนิ่มหอมหวานเพียงใด แม่ทัพหนุ่มลอบกลืนน้ำลายสัมผัสอุ่นที่ปลายนิ้วทำให้แม่ทัพหนุ่มร้อนรุ่ม เลือดในกายพลันสูบฉีดไปทั่วร่าง ความปรารถนาก่อเกิดขึ้นมาอีกครั้งเมื่อหวนนึกถึงร่างขาวผ่องนวลเนียนดั่งหิมะกลางฤดูเหมันต์ของนาง ก่อนจะรีบชักมือกลับอย่างรวดเร็วคล้ายกับสัมผัสไฟที่ร้อนระอุ
"เจ้าช่างร้ายกาจนัก" แม่ทัพหนุ่มพึมพำด้วยเสียงที่แหบพร่า นางจะรู้หรือไม่ว่าตนหลงใหลในตัวนางมากเพียงใด แล้วนางเล่าจะเป็นเช่นเดียวกันหรือไม่ เป็นคำถามที่อยากจะถาม แต่ขณะเดียวกันก็กลัวคำตอบของนาง แม่ทัพหนุ่มถอนใจด้วยความหนักใจ ก่อนจะกลับไปล้มตัวลงนอนที่เดิม
กลางดึกราวยามจื่อ
"นังหนู เฮ้! นังหนู ตื่นๆ ขี้เซาจริงๆ นี่แน่ะ"
เผียะๆ!
"โอ๊ย!...เจ็บๆ" วิญญาณของช่อลดาโอดครวญพลางลูบหน้าผากตัวเอง
"สมควรแล้ว ปลุกยากปลุกเย็นเสียจริง"
"โอ๊ะ! ท่านยม...มาได้ไงคะ" ช่อลดาอุทาน
"ก็มาหาเจ้านั่นแหละ ดีใช่ไหมล่ะ...ที่โดนโบยจนสลบแต่พอฟื้นกลับไม่เจ็บปวด" ท่านยมโอ้อวดความสามารถของตน
"ดีค่ะ ขอบคุณมากนะคะ แล้วท่านมาหาข้าเพราะเรื่องแค่นี้หรือ" ช่อลดาย้อนถาม
"เฮอะ เรื่องแค่นี้งั้นหรือ ถ้าอย่างนั้น...ข้าส่งความเจ็บปวดคืนให้เจ้าดีไหม ดูสิ จะยังพูดว่าเรื่องแค่นี้ได้อีกหรือไม่" ท่านยมกอดอกมองช่อลดา ไม่พอใจในคำตอบของเธอ
"ไม่ๆๆ ไม่ดี แบบนี้แหละดีแล้ว" ช่อลดาโบกมือเป็นพัลวัน
"ข้าจะมาบอกเจ้าว่า แม้เจ้าจะไม่รู้สึกเจ็บปวด แต่แผลนี้จะค่อยๆ หายจะหลงเหลือรอยแผลเป็นหรือไม่ขึ้นอยู่กับการดูแลรักษา เข้าใจไหม"
"อ้าว ท่านทำให้หายไปเลยไม่ได้หรือ"
"ได้! หากเจ้าไม่กลัวคนจะมองว่าเจ้าเป็นตัวประหลาด หรือภูตผีปีศาจจำแลงมาละนะ"
"อืม เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณที่เตือน" ช่อลดายิ้มแห้งๆ
"อ้อ อีกเรื่องที่ข้าลืมบอกเจ้าเมื่อคราวที่แล้ว"
"เรื่องอะไรคะ"
"รอยสักที่หลังของเจ้า เจ้าคงรู้มาบ้างแล้วจากพยัคฆ์ขาวที่ป่าอาถรรพ์"
"ค่ะ เห็นบอกว่าเป็นสัญลักษณ์ตัวแทนเทพมังกร"
"ใช่ มนุษย์ที่มีรอยสักมังกรบินสีฟ้าจะมีพลังอำนาจควบคุมเหล่าสรรพสัตว์ในโลกนี้ได้"
"หา! ควบคุมสัตว์ได้ โอ้มายก้อด!" ช่อลดาอุทานด้วยความตกใจ ยกมือขึ้นทาบอก
'นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย ชักจะแฟนตาซีเกินไปแล้ว'
"ทำไม? ไม่ชอบหรือ" ท่านยมเลิกคิ้วถาม
"ไอ้ชอบมันก็ชอบอยู่หรอก แต่ว่า...พรดีเลิศขนาดนี้ คงต้องมีข้อแลกเปลี่ยนที่หนักหนาสาหัสเท่าเทียมกันใช่ไหมล่ะ"
"ถูกต้อง สิ่งแลกเปลี่ยนก็คือ..." ท่านยมกระซิบเบาๆ ข้างหูเธอ
ช่อลดาเริ่มหน้าซีดลงเรื่อยๆ คิ้วเรียวขมวดมุ่น แววตาเต็มไปด้วยความกังวล
"หวังว่าเจ้าจะใคร่ครวญและไตร่ตรองในการใช้พลังให้จงหนัก มิเช่นนั้น...จะไม่มีใครช่วยเหลือเจ้าได้ แม้แต่ข้า" ท่านยมเตือนช่อลดาอย่างจริงจังด้วยเสียงเข้ม
"ค่ะ ฉันจะระวัง" ช่อลดารับปากพลางถอนใจ 'หากเป็นไปได้ฉันจะไม่ใช้พลังนี้เด็ดขาด'
"ดี ข้าต้องไปแล้ว จงใช้ชีวิตใหม่ให้คุ่มค่าและมีความสุข" เสียงทรงพลังจางหายไปพร้อมๆ กับร่างอันใหญ่โตน่าเกรงขาม
"หลินเอ๋อร์ หลินเอ๋อร์ ตื่นเถอะ"
เสียงทุ้มน่าฟังปลุกให้นางตื่นจากฝัน
"อืมมม เช้าแล้วหรือ" นางเอ่ยเสียงงึมงำ ดวงตากลมโตหรี่ปรือ ปากอวบอิ่มเผยอขึ้นอย่างง่วงงุน ช่างดูเย้ายวนในสายตาของแม่ทัพหนุ่มยิ่งนัก
"อุ๊ย! ทำอะไรเจ้าคะ" ชิงหลินอุทานด้วยความตกใจ ตาสว่าง ความง่วงหายไปทันที ก่อนจะลืมตามองบุรุษตรงหน้าอย่างไม่พอใจ เพราะเมื่อครู่เขาฉวยโอกาสหอมแก้มนางเสียฟอดใหญ่
"เป็นความผิดเจ้า เพราะปลุกเท่าไรเจ้าก็มิตื่นเสียที จนข้าต้อง..." แม่ทัพหนุ่มยืนขึ้นเต็มความสูง จงใจเว้นวรรคเพื่อดูปฏิกิริยาของนาง ก่อนจะยิ้มพอใจเมื่อเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มแดงระเรื่อ แล้วจึงกล่าวต่อ "และมันก็ได้ผลเสียด้วย ไว้ข้าจะทำบ่อยๆ ดีหรือไม่"
"ขอบคุณ! แต่รบกวนปลุกข้าด้วยวิธีธรรมดาดีกว่าเจ้าค่ะ"
"วิธีธรรมดา อืม แทนที่จะหอมแก้ม เปลี่ยนเป็นจุมพิตที่นี่ใช่หรือไม่" แม่ทัพหนุ่มชี้ที่แก้มของนางก่อนจะเลื่อนมาที่ปากเล็กอวบอิ่มของนาง
"ทะ...ท่านออกไปนะเจ้าคะ! ข้าจะเปลี่ยนชุด" ชิงหลินปัดมือของเขาออกแต่ก็วืด เพราะความรวดเร็วราวสายฟ้าของเขาสร้างความขุ่นเคืองให้นางมากขึ้นไปอีก
"หึๆ ก็ได้ แต่สุดท้ายข้าก็ต้องทำแผลให้เจ้าอยู่ดี" แม่ทัพหนุ่มยิ้มให้อย่างผู้ชนะ
"มะ...ไม่ต้องก็ได้เจ้าค่ะ เดี๋ยวพอถึงจวนเสนาบดีมู่แล้วค่อย..."
"ทำเช่นนั้นไม่ได้! รีบล้างหน้าล้างตาเสีย ข้ารอใส่ยาให้อยู่" แม่ทัพหนุ่มรีบคัดค้านเสียงเข้มเมื่อเห็นคู่หมายคิดจะต่อรอง โอกาสดีๆ แบบนี้จะปล่อยผ่านได้อย่างไร หากนางได้รู้ความคิดของเขา มีหวังนางได้โกรธเขายันลูกบวชแน่ๆ
ทางด้านเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ตื่นก่อนราวสองเค่อเดินกลับเข้ามาหาหลินหลิน เป็นเวลาเดียวกับที่แม่ทัพหนุ่มกำลังช่วยแกะผ้าพันแผลเพื่อใส่ยาใหม่ให้ มันกระโดดขึ้นไปบนเตียง นั่งลงเท้าหน้าเหยียดตรงแหงนหน้ามองไล่ตามมือของแม่ทัพหนุ่มที่วนรอบตัวหลินหลินซ้ำไปซ้ำมาจนมันรู้สึกเวียนหัว ครั้นเจ้าพยัคฆ์น้อยเห็นแผลที่หลังของหลินหลิน ตากลมเล็กสีเทาก็กระตุก พร้อมกับส่งเสียงฮื่อๆ
"เป็นอะไรไปหรือ" ชิงหลินร้องถาม ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำ ไม่ได้เป็นเพราะเจ้าพยัคฆ์น้อยแต่เป็นเพราะตอนนี้นางเหลือเพียงซับในสีขาวที่ปกปิดร่างด้านหน้า ส่วนหลังเปลือยเปล่ามีเพียงสายผ้าเล็กๆ สามสายสองข้างผูกยึดกันไว้โดยมีคู่หมายนั่งอยู่ข้างหลัง
"แผลแผล น่ากลัว..น่ากลัว เจ็บไหม...เจ็บไหม" มันร้องถาม ส่งสายตาเจ็บปวดแฝงความรู้สึกผิดให้หลินหลิน
"ข้าไม่เจ็บหรอก ไม่ต้องเป็นห่วงนะ" นางบอกมันให้สบายใจ
ขณะที่แม่ทัพหนุ่มค่อยๆ ทำแผลให้นางอย่างเบามือ ดวงตาคมทรงเสน่ห์หรี่ลงอย่างเจ็บปวด หากเป็นไปได้เขาอยากจะขอรับบาดแผลไว้เองทั้งหมด
"เอาละ เสร็จแล้ว รีบออกเดินทางเถิด" แม่ทัพหนุ่มกล่าวพร้อมกับประคองนางขึ้นมา เจ้าพยัคฆ์น้อยกระโดดลงจากเตียง เดินนำหน้าหลินหลิน
"ท่านแม่ทัพ คุณชาย" เฟิ่งอิงประสานมือเคารพทั้งสอง ก่อนจะเดินตามหลังท่ามกลางความตื่นตะลึงของนางกำนัลทั้งสี่ที่คล้ายเห็นภาพแปลกประหลาดที่ชวนกระอักกระอ่วนใจ
แม่ทัพมู่ประคองกอดคุณชายหยางราวกับเป็นคู่รักกัน กลิ่นอายความหวานฟุ้งกระจายจนแม้แต่เด็กสามขวบยังเข้าใจ นี่มัน...ประหลาดเกินไปแล้ว! หรือท่านแม่ทัพจะเป็นพวกชอบตัดแขนเสื้อ?
"แม่ทัพมู่ คุณชายหยาง" เสี่ยวเกาจื่อประสานมือเคารพ แม่ทัพหนุ่มกับชิงหลินเพียงค้อมศีรษะเล็กน้อย
"องค์รัชทายาทรับสั่งให้ท่านทั้งสองเข้าเฝ้าที่ตำหนักองค์รัชทายาทขอรับ" เสี่ยวเกาจื่อแจ้งข่าวแก่ทั้งสอง
"อย่างนั้นหรือ เชิญเกากงกงนำทาง" แม่ทัพหนุ่มหนุ่มตอบรับด้วยสีหน้าปกติ
"เอ่อ...เช่นนั้นเชิญคุณชายหยางขึ้นเกี้ยวขอรับ" เสี่ยวเกาจื่อหันมาเชิญชิงหลินในคราบคุณชายหยางเริ่น พยายามมองเมินภาพแม่ทัพหนุ่มประคองคุณชายหยางเข้าไปในเกี้ยวสี่คนหามอย่างทะนุถนอมราวกับเป็น...เสี่ยวเกาจื่อหยุดความคิดไว้เพียงเท่านั้น
"เอ่อ...ขอบคุณเกากงกง" ชิงหลินขอบคุณเขา ใบหน้าจิ้มลิ้มบิดเบี้ยวคล้ายคนกำลังเจ็บปวดจนตัวงอแบบพอเป็นพิธี
แม่ทัพหนุ่มที่ทราบความจริงเพียงผู้เดียวหากไม่นับเจ้าพยัคฆ์น้อย เลิกคิ้วเข้มมองคู่หมายซึ่งเล่นละครตบตาขันที ทหารแบกเกี้ยว และสี่นางกำนัลที่ประจำเรือนรับรองด้วยความขบขันระคนชื่นชม การแสดงเป็นคนเจ็บของนางนับว่าใช้ได้เลยทีเดียว เห็นได้จากสีหน้าเห็นอกเห็นใจและสงสารในความโชคร้ายของนางที่ฉายชัดของคนเหล่านั้น
ณ ตำหนักองค์รัชทายาท
ฉีเฟยหลงพร้อมด้วยพระชายาเอกหลิวพร้อมอยู่ที่โต๊ะอาหาร เมื่อได้รับรายงานจากขันทีว่าแม่ทัพมู่และคุณชายหยางมาถึงหน้าตำหนักแล้ว
"มาแล้วหรือ รีบนั่งลงเถิด" ฉีเฟยหลงผายมืออนุญาตแม่ทัพหนุ่มที่ประคองคู่หมายเอง ไม่ยินยอมให้ผู้ใดเข้าใกล้ ตาคมดุจพญาเหยี่ยวกระตุกวาบด้วยความริษยา ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว
"ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มประสานมือทำความเคารพองค์รัชทายาทและพระชายาหลิวทันทีที่คู่หมายนั่งลงเรียบร้อย จากนั้นจึงนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ นาง ส่วนเจ้าพยัคฆ์น้อยก็เดินเข้ามานอนหมอบข้างๆ เก้าอี้ของหลินหลินด้วยอาการสงบนิ่ง ไม่ร้องขอขึ้นมานั่งบนตักนางเหมือนเช่นทุกครั้งอย่างรู้ความ
ทันใดนั้นเสี่ยวเกาจื่อก็เดินซอยเท้าถี่ๆ เข้ามา สองมือประสานกันอยู่ด้านหน้า
"ทูลองค์รัชทายาท พระสนมจางขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ"
"ให้นางกลับไป!" ฉีเฟยหลงกล่าวด้วยน้ำเสียงกราดเกรี้ยว
"เอ่อ...ทูลองค์รัชทายาท พระสนมรับสั่งว่าอยากจะกล่าวขออภัยคุณชายหยางถึงเรื่องราวเมื่อวานพ่ะย่ะค่ะ" เสี่ยวเกาจื่อเสี่ยงรายงานอีกครั้ง
"หือ? เช่นนั้นก็ให้นางเข้ามา" ฉีเฟยหลงลดความกราดเกรี้ยวลงสองส่วน
แม่ทัพหนุ่มที่ได้ยินพลันกำหมัดที่วางอยู่บนต้นขาแกร่งแน่น พยายามระงับความโกรธเมื่อได้ยินขันทีเอ่ยนามของสตรีที่บังอาจทำร้ายคู่หมายของตนจนเกือบตาย
ชิงหลินมองไปที่ทางออกด้วยสายตาอ่านยาก ถ้าให้พูดตามจริงแล้วนางไม่ได้โกรธที่พระสนมจางทำโทษนางเท่าไร แต่โกรธเรื่องบทลงโทษที่ใช้กับนางมากกว่า มันรุนแรงเกินไปจนนางเกือบตาย คิดแล้วก็รู้สึกเสียวแปลบที่แผ่นหลังขึ้นมา
ผิดกับเจ้าพยัคฆ์น้อย พอเห็นผู้ที่ทำร้ายหลินหลินเดินนวยนาดเข้ามา มันพุ่งตัวกระโจนเข้าใส่เป้าหมายพร้อมทั้งฝังคมเขี้ยวลงบนท่อนแขนเรียวผ่านอาภรณ์สีชมพูกุหลาบแน่นไม่ยอมปล่อย ท่ามกลางความตกใจของทุกคนรวมทั้งพระสนมจางที่ตกตะลึงในคราวแรก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นกราดเกรี้ยว
"โอ๊ย! ปล่อยนะ! เจ้าสัตว์เดรัจฉาน ข้าบอกให้ปล่อย! นี่แน่ะๆ" พระสนมจางที่พยายามง้างปากเจ้าพยัคฆ์น้อยแต่ล้มเหลว เลยเปลี่ยนใจมาใช้มืออีกข้างที่กำแน่นทุบตีลำตัวของมันสุดแรงเกิดหลายครั้งติดต่อกัน
"ฮื่ออออ" แม้จะเจ็บแต่เจ้าพยัคฆ์น้อยก็ไม่คิดปล่อย กลับเพิ่มแรงกัดลงไปที่แขนของนางจนจมเขี้ยว
"พวกเจ้ามัวยืนทำอันใดอยู่ มาช่วยนางเร็ว!" ฉีเฟยหลงตวาดลั่น
"พะ...เพคะ" เหล่านางกำนัลรีบเข้ามาช่วยพระสนมจาง ที่บัดนี้ทรุดลงไปอยู่บนพื้นพรมหมดสง่าราศี ใบหน้างามบิดเบี้ยวน้ำตาไหลนอง ที่แขนมีเจ้าพยัคฆ์น้อยกัดไม่ยอมปล่อย
นางกำนัลนางหนึ่งพยายามดึงตัวมันออกแต่ต้องรีบปล่อยเพราะเสียงร้องครวญครางอย่างเจ็บปวดของพระสนมจาง ลองเปลี่ยนเป็นง้างปากมันแต่ก็ไร้ผล ดูเหมือนเจ้าพยัคฆ์น้อยตัวนี้จะแข็งแกร่งกว่าพยัคฆ์ธรรมดาทั่วไป
ฉีเฟยหลงจึงลองให้องครักษ์นายหนึ่งใช้มือง้างปากเล็กๆ ของมัน เพราะคิดว่าแม้มันจะเป็นพยัคฆ์ที่แข็งแกร่งและอันตราย แต่มันก็ยังเป็นเพียงลูกพยัคฆ์ที่อายุยังไม่ถึงสามเดือน ไม่น่าจะเกินความสามารถขององครักษ์ร่างใหญ่ที่สามารถหักท่อนไม้ขนาดเท่าขาเด็กได้ในครั้งเดียว แต่ผลที่ได้ก็เหมือนเดิม
เสียงร้องไห้ครวญครางที่ดังอยู่ตลอดหยุดลง พร้อมกับร่างของพระสนมที่หมดสติไปเพราะความตื่นตระหนกสุดขีดผสมกับความเจ็บปวด นางกำนัลนางหนึ่งรีบประคองร่างหมดสติไว้
แม่ทัพหนุ่มที่ดูอยู่นานขยับกายหมายจะเข้าไปนำตัวเจ้าพยัคฆ์น้อยออกมา ก็พลันชะงักกับเสียงของคู่หมาย
"ฟานฟาน! ปล่อยพระสนมเดี๋ยวนี้นะ" เมื่อตั้งสติได้ชิงหลินก็รีบร้องสั่งเจ้าพยัคฆ์น้อยด้วยภาษาเสือเสียงดังลั่น
"ฮื่ออออ" เจ้าพยัคฆ์น้อยส่งเสียง มันยังคงกัดไม่ยอมปล่อย แต่หูกระดิกเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย
"ฟานฟาน! ข้าบอกให้ปล่อย" ชิงหลินสั่งมันเสียงเข้ม เหลือบมองโฉมงามที่หมดสติเอนกายพิงนางกำนัลแวบหนึ่งอย่างเห็นใจ
เจ้าพยัคฆ์น้อยกลอกตามองหลินหลิน แต่ก็ยังมิยอมถอนคมเขี้ยวออกจากแขน
"ข้าบอกให้ปล่อย! หากเจ้ายังดื้อรั้นไม่เชื่อฟังข้า ข้าจะไม่สนใจเจ้าอีกต่อไป" นางขู่ด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ปล่อยแล้ว...ปล่อยแล้ว อย่าทิ้ง รักกัน...รักกัน" เจ้าพยัคฆ์น้อยรีบถอนคมเขี้ยวออก หันหน้ามาทางหลินหลินแล้วใช้อุ้งเท้าทั้งสองวางบนหน้าขาของนาง ก่อนจะเหยียดตัวขึ้นยืนสองขา เงยหัวกลมๆ เล็กๆ ที่มีเลือดติดอยู่มุมปากทั้งสองข้างขึ้นมาส่งสายตาออดอ้อนพร้อมน้ำตาที่คลอหน่วยตา
"ทำแบบนี้ทำไม อยากเห็นข้าถูกโบยอีกหรือ" ชิงหลินถอนสายตาจากร่างของพระสนมที่ถูกหามออกไปแล้วกลับมาที่เจ้าพยัคฆ์น้อย ร้องถามเสียงเข้มดุ เมินสายตาออดอ้อนของมัน แต่กลับใช้แขนเสื้อเช็ดคราบเลือดให้มันอย่างเบามือ
"โบย...หลินหลิน...เจ็บเจ็บ นิสัย...ไม่ดี...ใจร้าย โบย...หลินหลิน ฟานฟาน...เกลียด...คนใจร้าย" เจ้าพยัคฆ์น้อยชี้แจงแก่หลินหลิน
"ขอบใจที่โกรธแค้นแทนข้า แต่ต่อไปอย่าวู่วามแบบนี้อีก เข้าใจไหม" ชิงหลินก้มหน้าสบตามัน พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"ฟานฟาน...เข้าใจแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยตอบรับ
"เป็นอย่างไรบ้าง เจ็บมากไหม" ถามด้วยความเป็นห่วง เพราะเห็นมันถูกพระสนมทุบตีหลายที
"ไม่เป็นไร ฟานฟาน...แข็งแรง ไม่เจ็บ...ไม่เจ็บ" เจ้าพยัคฆ์โกหกหลินหลิน เพราะไม่อยากให้นางเป็นห่วง
"จริงหรือ ไหนดูซิ" แกล้งใช้นิ้วจิ้มลำตัวที่โดนทุบของมัน
"ฮื่อ หลินหลิน...ใจร้าย แกล้ง...ฟานฟาน แกล้ง...ฟานฟาน" มันลงจากหน้าขาของหลินหลิน ขดตัวนอนหันหลังให้นางทันที
"อา...ข้าขอโทษ อย่างอนเลยนะ" หญิงสาวขอโทษไปแล้ว แต่มันยังคงนอนนิ่ง
พระชายาหลิวที่ตระหนกในคราวแรก บัดนี้พลันแปรเปลี่ยนเป็นตกตะลึงกับภาพเบื้องหน้าแทน นี่มันเรื่องอันใดกัน คุณชายท่านนี้...พูดคุยกับพยัคฆ์น้อยอยู่ใช่หรือไม่
"อะแฮ่ม คุณชายหยาง เราเสียเวลาไปมากแล้ว รีบเร่งเข้าเถิด" แม่ทัพหนุ่มกล่าวเตือนคู่หมายที่ยังนั่งคุยกับเจ้าพยัคฆ์น้อยจอมก่อเรื่อง ไม่ใส่ใจต่อสายตาใครต่อใครที่จ้องมองอย่างประหลาดใจ
"เอ่อ...โปรดประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหลินอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยไว้ในอ้อมอกทันที พลางลุกขึ้นขออภัยองค์รัชทายาทที่ประทับนิ่งคล้ายมิมีเรื่องอันใดเกิดขึ้นมาก่อน
"ช่างเถิด เราไม่เก็บมาใส่ใจหรอก" ฉีเฟยหลงกล่าว
"ทูลองค์รัชทายาท เรื่องที่..." แม่ทัพหนุ่มเหลือบมองคู่หมายที่กลับมานั่งที่เดิมแล้วอย่างกังวล
"เจ้าอย่ากังวลไปเลย จะไม่มีผู้ใดแพร่งพรายเรื่องนี้อย่างแน่นอน" ฉีเฟยหลงให้สัญญา
"ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ"
หลังจากมื้ออาหารผ่านไป ขบวนรถม้านำโดยมู่หลิ่งเหวินนั่งบนหลังเจ้าทาเสว่อาชาสีดำ ข้างๆ คือเฟิ่งอิงที่นั่งบนหลังเจ้าไป๋เสวี่ยอาชาสีขาวปลอด ทั้งสองดูสง่างามและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน ถัดมาเป็นรถม้าของชิงหลินกับเจ้าพยัคฆ์น้อย ปิดท้ายด้วยทหารม้าจากจวนแม่ทัพอีกสิบกว่านาย ก็ได้เวลาเคลื่อนตัวออกจากวังองค์รัชทายาทอย่างช้าๆ


## ตอนที่ 25 แผนพิชิตใจของแม่ทัพหนุ่ม1/2

ณ จวนเสนาบดีมู่ ราวหนึ่งชั่วยามก่อน
หย่าฮุ่ยจื่อหรือมู่ฮูหยินลงมาสั่งการบ่าวไพร่ให้ตกแต่งเรือนจันทราเสียใหม่ด้วยตนเอง ใบหน้าอิ่มเอิบดูมีความสุขแต่ก็แฝงความกังวล เพราะการมาเยือนของหลินเอ๋อร์ว่าที่ลูกสะใภ้คนแรกของสกุลมู่ครั้งนี้เพื่อพักรักษาตัวจากอาการบาดเจ็บซึ่งต่างจากทุกครั้ง
"ท่านแม่..." มู่หลิ่งเฟิงเอ่ยเรียกมารดา เด็กน้อยอยู่ในอาภรณ์สีขาว ปักลายสัตว์มงคลสีท้องฟ้าที่ปลายเสื้อคลุมตัวยาว เดินยิ้มเข้ามาหามารดาที่นั่งจิบน้ำชาไปพลางมองดูบ่าวจัดห้องไปพลางอย่างอารมณ์ดี
"มีอันใดกับแม่หรือเฟิงเอ๋อร์" นางเอ่ยถามบุตรคนเล็ก
"พี่ใหญ่กับพี่หลินเอ๋อร์จะมาถึงยามใดขอรับ" เด็กชายย้อนถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ดวงตาคมคล้ายผู้เป็นพี่ชายเป็นประกายเจิดจ้า
"อืม น่าจะราวยามซื่อกระมัง" นางคาดการณ์
"ข้าอยากให้ถึงยามซื่อเร็วๆ จังเลยขอรับ ข้าคิดถึงพี่หลินเอ๋อร์" เด็กน้อยกระซิบบอกมารดา ใบหน้าเล็กๆ แดงเรื่อด้วยความขัดเขิน
"แม่เองก็เช่นกัน พี่หลินเอ๋อร์มาคราวนี้เพื่อพักรักษาตัว เจ้าจะช่วยแม่หรือไม่" ผู้เป็นมารดาถามลองใจบุตรคนเล็ก
"แน่นอนขอรับ ข้าจะช่วยท่านแม่ดูแลพี่หลินเอ๋อร์เอง" มู่หลิ่งเฟิงตอบรับอย่างหนักแน่น
"เป็นเช่นไรบ้าง เตรียมพร้อมแล้วหรือ" มู่หลิ่งฟู่ในอาภรณ์สีเทาเข้มเดินเข้ามาสมทบกับฮูหยินและบุตรคนเล็ก
"เจ้าค่ะท่านพี่" นางตอบสามียิ้มๆ
"ท่านพ่อ ข้าจะช่วยท่านแม่ดูแลพี่หลินเอ๋อร์เองขอรับ" คุณชายน้อยเสนอตัวกับบิดาที่เดินมานั่งข้างๆ ตน
"โอ้! ดีๆ" มู่หลิ่งฟู่พยักหน้าชอบใจ ลูบศีรษะเล็กๆ ของบุตรคนเล็ก
มู่ฮูหยินเห็นแล้วก็หวนนึกถึงเหตุการณ์ราวสองวันก่อน ขณะที่นางและสามีปรึกษาเรื่องที่ได้รับการไหว้วานจากสหายคนสนิทที่รักกันดุจพี่น้อง ให้ช่วยดูแลบุตรีและคฤหาสน์สกุลชิง เนื่องจากทางเรือนพสุธาเกิดเรื่องขึ้น ทำให้พวกเขากลับมาพร้อมบุตรีไม่ได้อยู่นั้น บุตรคนโตของนางก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
"ท่านพ่อท่านแม่" มู่หลิ่งเหวินประสานมือเคารพบิดามารดา
"อ้าว มีเรื่องอันใดหรือ" บิดาเอ่ยถาม
"คือข้า...ข้าอยากดูแลหลินเอ๋อร์ขอรับ" เขาแจ้งแก่บิดามารดาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพเซียนปรากฏริ้วแดงจางๆ ดวงตาคมทรงเสน่ห์สบกับบิดาแน่วแน่ไร้ซึ่งความลังเล ด้วยผ่านการใคร่ครวญไตร่ตรองมาเป็นร้อยครั้งพันครั้ง
"เจ้ามั่นใจแล้วหรือ" บิดาถามย้ำ
"นั่นสิ อาเหวิน เจ้าต้องการตบแต่งนางจริงหรือ ไม่ใช่ทำเพราะเห็นแก่พ่อกับแม่?" มู่ฮูหยินถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ทั้งที่ภายในใจปลาบปลื้มยินดีกับถ้อยคำของบุตรจนแทบจะระงับอาการไว้ไม่อยู่ ด้วยเป็นความปรารถนาที่เฝ้ารอมาตลอด
"ตำแหน่งฮูหยินแห่งจวนแม่ทัพมู่มีไว้เพื่อนางผู้เดียวเท่านั้นขอรับ" บุตรคนโตตอบกลับด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม
"ท่านแม่...ท่านแม่ คิดอันใดอยู่หรือขอรับ"
มู่ฮูหยินตื่นจากภวังค์ ก่อนจะยิ้มให้บุตรคนเล็กพลางส่ายหน้าแทนคำตอบ
ล่วงเข้ายามซื่อ
เมื่อขบวนรถม้านำโดยมู่หลิ่งเหวินมาถึงประตูหน้าของจวนเสนาบดีมู่ จางมู่หลง รองแม่ทัพหนุ่มร่างสูงใหญ่ดูองอาจขัดกับใบหน้าที่งดงามคล้ายสตรีก็ยืนรอต้อนรับอยู่ก่อนแล้ว พร้อมเหล่าทหารและบ่าวไพร่ชายหญิงกว่าห้าสิบคน
"ท่านแม่ทัพ" จางมู่หลงทำความเคารพแม่ทัพหนุ่มที่กระโดดลงจากหลังเจ้าทาเสว่มายืนอยู่เบื้องหน้าตน ก่อนที่ทหารและบ่าวไพร่ที่ยืนอยู่ข้างหลังจะแสดงความเคารพตาม
"อืม" มู่หลิ่งเหวินพยักหน้าเล็กน้อย แล้วหมุนกายสูงเดินไปหยุดข้างรถม้าของคู่หมายที่เงียบสนิทไร้การเคลื่อนไหวจนน่าประหลาดใจ คิ้วเข้มเลิกขึ้น จากนั้นก็ส่งเสียงฮึ เมื่อเปิดผ้าม่านหน้าต่างรถม้าสีแดงขึ้น ก็พบภาพหนึ่งสตรีหนึ่งพยัคฆ์กำลังหลับใหลอยู่ในห้วงนิทรา มันช่างติดตราตรึงใจแม่ทัพหนุ่มยิ่งนัก
"ให้รถม้าเข้าไปด้านในดีหรือไม่ขอรับ" จางมู่หลงเอ่ยถามเมื่อเห็นคู่หมายของแม่ทัพหนุ่มในชุดบุรุษสีดำเอียงศีรษะพิงข้างรถม้า บนตักมีพยัคฆ์น้อยที่ดูคล้ายแมวตัวอ้วนนอนขดตัวกลมอย่างสบายอุรา
"ข้าจะอุ้มนางไปเอง" มู่หลิ่งเหวินตอบพลางใช้ตัวบังอีกฝ่ายที่ยืนชะเง้อมองเข้ามาในรถม้าอย่างไม่สบอารมณ์นัก
"ขอรับ" จางมู่หลงรับคำอย่างงุนงงพลางมองแม่ทัพหนุ่มที่โน้มตัวเข้าไปในรถม้า เพียงครู่เดียวร่างบอบบางของคุณหนูชิงก็ตกอยู่ในอ้อมแขนแข็งแกร่งของแม่ทัพหนุ่ม สองแขนเรียวเกี่ยวคอคู่หมายไว้หลวมๆ ทั้งที่ยังหลับอยู่ มีเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ตื่นแล้วนั่งอยู่บนหน้าท้องแบนราบของนาง หันมองไปโดยรอบคล้ายกำลังสำรวจอาณาเขตแห่งใหม่ ช่างน่าเอ็นดูนักในสายตาของรองแม่ทัพหนุ่ม
"ท่านแม่ทัพ ข้าขอตัวกลับไปคฤหาสน์สกุลชิงก่อน แล้วจะกลับมาก่อนค่ำ ฝากคุณหนูด้วยนะขอรับ" เฟิ่งอิงกล่าวกับแม่ทัพหนุ่ม ดวงตาคมเรียวดุเหลือบมองคุณหนูครู่หนึ่งอย่างเป็นห่วง
"อืม...ไปเถิด" กล่าวจบก็หมุนกายสูงเดินนำเข้าไปในจวนทันที ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาของเหล่าสตรีน้อยใหญ่ที่สนใจมารอดูหน้าแม่ทัพหนุ่มรูปงามอันดับหนึ่งของแคว้นฉี และชาวบ้านที่ชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องของผู้อื่นที่อยู่รอบๆ
"บุรุษผู้นั้นเป็นใครกัน"
"นั่นสิ เหตุใดแม่ทัพหนุ่มต้องอุ้มด้วยตนเองเช่นนั้น"
"หรือว่า...เหตุผลที่ไม่ยอมตบแต่งฮูหยินเสียทีเป็นเพราะเหตุนี้"
"ว้าย ที่แท้ก็เป็นพวกบุรุษที่นิยมตัดแขนเสื้อหรอกหรือ"
"ไอหยา ข้าอุตส่าห์หลงชื่นชมมาเสียตั้งนาน"
"ฮึ!" มู่หลิ่งเหวินแค่นเสียงไม่ใส่ใจกับเสียงนินทาเหล่านั้น ก้มมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่หลับตาพริ้ม ขยับตัวเข้าหาเหนี่ยวรั้งลำคอของตนให้ลงมา พลางส่งเสียงงึมงำเป็นระยะๆ ด้วยสายตาอ่อนโยน
กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่เขาชื่นชอบถึงขั้นหลงใหลลอยเข้ามาแตะจมูก ทำเอาเลือดในกายสูบฉีดไปทั่วร่าง ลมปราณปั่นป่วนจนแทบแตกซ่าน อกข้างซ้ายเต้นแรงรัวและเร็วจนน่าตกใจ
'นางช่างเป็นสตรีที่อันตรายต่อหัวใจข้ายิ่งนัก'
จางมู่หลงเดินตามแม่ทัพหนุ่มไปเงียบๆ สายตาเต็มไปด้วยความสงสัยอัดแน่น เพราะข่าวที่ได้รับมาว่านางได้รับบาดเจ็บถูกโบยที่หลังใช่หรือไม่ แล้วอาการที่ควรจะมีไปไหนเสียเล่า เจ็บปวด? ครวญคราง? ไข้ขึ้น? สีหน้าซีดเซียว? ไม่ปรากฏให้เห็นสักอย่าง นี่มันเรื่องอะไรกัน แล้วยังท่าทีที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือของท่านแม่ทัพ จากดำเป็นขาวในเวลาอันสั้นนี่อีก
"อาเหวิน! น้องเป็นอันใดไปหรือ แล้วเหตุใดจึงอุ้มน้องมาเช่นนี้" มู่ฮูหยินถลาเข้ามาหาบุตรคนโตด้วยความตกใจระคนเป็นห่วง
"ท่านแม่อย่าห่วง นางเพียงหลับไปเท่านั้นขอรับ" มู่หลิ่งเหวินตอบเบาๆ เพราะไม่อยากให้นางรีบตื่น
"พี่ใหญ่ นี่คือ..." มู่หลิ่งเฟิงจ้องเจ้าพยัคฆ์น้อยที่นอนอยู่บนหน้าท้องของว่าที่พี่สะใภ้เขม็งด้วยความสนใจระคนตื่นเต้น
"ตัวปัญหา ชอบก่อเรื่อง" เขานินทาเจ้าพยัคฆ์ต่อหน้ามัน
"ฮื่อออ" เจ้าพยัคฆ์น้อยคล้ายรู้ตัวว่าถูกนินทาจึงหมุนตัวเข้าหาอกเจ้าร่างยักษ์ เงยหัวกลมๆ เล็กๆ ส่งเสียงขู่ไม่พอใจ พลางยกอุ้งเท้าขึ้นตะปบใบหน้าอีกฝ่ายหลายหนแต่ไร้ผล เพราะแม่ทัพหนุ่มระวังตัวอยู่ก่อนแล้ว ทำให้มันยิ่งหงุดหงิดและอับอายมากขึ้นอีกสองส่วน
"อืม"
การกระทำของมันปลุกให้ชิงหลินลืมตาตื่น นางกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับสายตาให้คุ้นชิน จากนั้นดวงตากลมโตก็พลันเบิกกว้างเป็นไข่ห่าน เมื่อรู้ว่าอะไรเป็นอะไรนางจึงรีบดึงมือที่โอบคอเขากลับมากอดเจ้าพยัคฆ์น้อยแทน
"อะ...เอ่อ ช่วยวางข้าลงก่อนเถอะเจ้าค่ะ" นางกระซิบบอกเขา ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำเมื่อเห็นสายตาล้อเลียนจากคนเหล่านั้น
"ฮึ ก็ได้" มู่หลิ่งเหวินวางคู่หมายลงช้าๆ อย่างไม่เต็มใจนัก มือข้างหนึ่งโอบเอวคอดกิ่วของนาง แม้จะพยายามเบี่ยงตัวหลบก็หาพ้นไม่ มือเขาเกาะติดหนึบอย่างกับปลาหมึกจนนางถอดใจปล่อยให้เขากอด
"หลินเอ๋อร์คารวะท่านลุงมู่ท่านป้ามู่เจ้าค่ะ" ชิงหลินยอบกายเคารพมู่หลิงฟู่กับฮูหยิน ที่กลับไปนั่งที่เดิมของตนเรียบร้อยแล้ว ยกเว้นคุณชายน้อยมู่
"เจ้าผิดแล้ว" ร่างสูงที่ยืนโอบเอวนางอยู่เอ่ยขึ้น
"ผิดอะไรเจ้าคะ" ชิงหลินเอียงตัวเงยหน้าขึ้นมองเขา
"ไม่ใช่ท่านลุงมู่ท่านป้ามู่" แม่ทัพหนุ่มหลุบตาลงมองนางอย่างมีความหมาย
"เอ๋? ท่านพูดเรื่องอะไร ถ้าไม่ให้ข้าเรียกท่านลุงมู่ท่านป้ามู่แล้วจะให้ข้าเรียกอย่างไร" คิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ
"ต้องเรียกว่าท่านพ่อท่านแม่สิขอรับพี่หลินเอ๋อร์ ข้าพูดถูกหรือไม่ขอรับพี่ใหญ่" คุณชายน้อยเป็นผู้เฉลยแทนพี่ชายของตน
มู่หลิ่งเหวินยิ้มให้น้องชายแทนคำตอบพร้อมกับโอบกระชับเอวคอดกิ่วแน่นขึ้น
"เอ๋? เอ่อ..." ชิงหลินไปต่อไม่เป็นเมื่อโดนจู่โจมกะทันหัน ครั้นจะเอ่ยปากปฏิเสธแต่พอเห็นสายตาของผู้อาวุโสทั้งสองที่มองมาอย่างคาดหวังและเห็นด้วยกับลูกชาย ก็ทำเอาอึ้งจนพูดไม่ออก นี่มัน...มัดมือชกกันชัดๆ เจ้าเล่ห์นัก นางมองเขาตาเขียว ยิ่งเห็นเขายักไหล่ไม่รู้ไม่ชี้ก็แทบอยากจะกระโดดข่วนหน้าหล่อเหลานั่นให้เละ
"เอาละๆ รีบพาน้องไปพักก่อนเถิด เรื่องอื่นค่อยว่ากัน" ประมุขจวนโบกมือบอกบุตรชายเมื่อเห็นว่าหญิงสาวมีท่าทีลำบากใจ
"ขอรับท่านพ่อ"
"เช่นนั้นหลินเอ๋อร์ขอตัวเจ้าค่ะ" ชิงหลินยอบกายลา "อุ๊ย ท่านทำอะไร ปล่อยข้าลงนะ ใกล้แค่นี้ข้าเดินเองได้" นางอุทานเสียงหลง รีบใช้แขนข้างหนึ่งโอบคอเขาอย่างลืมตัว อีกแขนก็อุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อย
"อยู่นิ่งๆ ถ้าไม่อยากถูกลงโทษต่อหน้าคนเยอะๆ" คำพูดนี้ได้ผลเพราะร่างเล็กหยุดดิ้นและตัวแข็งทื่อทันทีเมื่อเขากล่าวจบ "หึๆ ต้องให้ขู่" มู่หลิ่งเหวินยิ้มพอใจ
"พี่หลินเอ๋อร์ ข้าขออุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยตัวนี้ให้ท่านได้หรือไม่ขอรับ" คุณชายน้อยเสนอตัว ใบหน้างดงามระบายด้วยความหวัง
"ฟานฟาน เฟิงเอ๋อร์อยากอุ้มเจ้า เจ้าจะว่าอย่างไร" ชิงหลินกระซิบถามเบาๆ
"ฟานฟาน...เด็กดี เชื่อฟัง...หลินหลิน เชื่อฟัง...หลินหลิน" เจ้าพยัคฆ์น้อยผงกหัว ยอมให้เด็กน้อยอุ้ม
"อา...ขอบคุณขอรับ" คุณชายน้อยยิ้มกว้างอย่างดีใจ รับเอาเจ้าพยัคฆ์น้อยมากอดไว้แนบอก พลางใช้มือลูบหัวมันเบาๆ
มุมปากมู่หลิ่งเหวินกระตุก หงุดหงิดเจือริษยาเล็กน้อยเมื่อเห็นเจ้าพยัคฆ์น้อยยอมให้น้องชายของตนอุ้มแต่โดยดี ผิดกับตนที่พบกันทีไรเป็นต้องแยกเขี้ยวใส่ มันน่านัก!
"ไปได้แล้ว" มู่ฮูหยินกล่าวกับบุตรทั้งสองเสียงเข้ม พร้อมกับเดินนำทั้งสามตรงไปยังเรือนจันทราทันที
"มีอันใดหรือมู่หลง" ประมุขจวนเอ่ยถามรองแม่ทัพหนุ่มที่เป็นทั้งสหายและองครักษ์ของบุตรคนโต โดยควบสามตำแหน่งในเวลาเดียวกัน
"เอ่อ...เรียนนายท่าน ข้าเพียงแต่มีเรื่องสงสัยเล็กน้อยขอรับ" จางมู่หลงประสานมือตอบ
"สงสัย? เรื่องคู่หมายของลูกข้า?" ประมุขจวนถามหยั่งเชิงรองแม่ทัพหนุ่ม
"ขอรับ"
"เรื่องที่นางดูปกติไร้ซึ่งความเจ็บ ทั้งที่เพิ่งผ่านการถูกโบยจนสลบ?"
"ขอรับ ไม่ใช่เพียงเท่านั้น ท่าทีของคุณชายใหญ่ที่ดูอย่างไรก็แปลก ตามธรรมดาแล้วต้องเพิ่มความระมัดระวังในการดูแลคนเจ็บเป็นพิเศษ แล้วเหตุใดคุณชายใหญ่จึงกระทำคล้ายลืมเลือนเรื่องเหล่านี้ไปได้"
"ที่วังองค์รัชทายาทอาจจะมียาดียาวิเศษที่เราไม่เคยรู้ว่ามีก็เป็นไปได้" มู่หลิ่งฟู่คาดเดา
จางมู่หลงจนถ้อยคำที่จะกล่าวต่อ
"อย่างไรก็ฝากเจ้าเป็นหูเป็นตาแทนข้าด้วย" มู่หลิ่งฟู่สั่งการ
"ขอรับนายท่าน" จางมู่หลงประสานมือรับคำสั่ง เขาเข้าใจดีว่านอกจากจะให้คอยดูแลความปลอดภัยแล้ว ยังต้องคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวต่างๆ ของเจ้าของเรือนจันทราด้วย
ขณะเดียวกันเมื่อทั้งสามกับหนึ่งพยัคฆ์น้อยออกมาจากเรือนแสงจันทร์ นำโดยมู่ฮูหยินและคุณชายน้อยที่อุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อย ตามด้วยแม่ทัพหนุ่มที่อุ้มคู่หมาย ปิดท้ายด้วยบ่าวหญิงวัยละอ่อนอีกสี่นาง
"หลับหรือ" เขาก้มลงศีรษะกระซิบถามสตรีที่อยู่ในอ้อมแขน นางหลับตานิ่งไร้การเคลื่อนไหว สองมือสอดประสานกันอยู่บนหน้าท้องแบนราบ
ชิงหลินไม่ตอบ ทำเนียนแกล้งหลับดีกว่าต่อปากต่อคำกับเขา อีกอย่าง นางไม่รู้จะรับมืออย่างไรดี เกิดมาก็เพิ่งจะโดนจีบโดนตื๊อแบบนี้เป็นครั้งแรก อย่าว่าแต่จีบเลย แม้แต่โดนแซวก็ยังไม่เคย ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม ทั้งที่หน้าตานางก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่มากมายเสียหน่อย ก็แค่หน้ากลมเป็นซาลาเปา ตาชั้นเดียว ขนคิ้วขนตาบางจนแทบจะนับเส้นได้ จมูกแบนนิดหน่อยก็เท่านั้นเอง!
มู่หลิ่งเหวินยิ้มมุมปาก รู้เท่าทันลูกไม้ตื้นๆ ของนาง 'หึๆ แกล้งหลับหรือ'
"ว้าย! แหก!" ชิงหลินอุทานด้วยความตกใจ ตาโตเมื่อจู่ๆ เขาก็คลายอ้อมแขน คล้ายจะปล่อยให้นางตกลงพื้นจนนางผวาเฮือก รีบตวัดแขนที่อยู่ด้านนอกโอบคอเข็งแรงของเขาอย่างลืมตัว ส่วนอีกแขนก็คว้าจับอกเสื้อของเขาไว้แน่นจนเกิดรอยยับย่น
"หึๆ ผู้ใดสั่งให้เจ้าแกล้งหลับกันเล่า" มู่หลิ่งเหวินหลุบตาลง มุมปากเหยียดยิ้มขบขันกับสิ่งที่นางอุทานออกมา อืม...แหก? หรือว่าจะเป็นรหัสลับ?
ยิ่งทำให้นางโมโหจนเลือดขึ้นหน้า อดรนทนไม่ไหวจึงหยิกเนื้อเหนืออกขวาของเขาแล้วบิดเต็มแรง "นี่แน่ะ"
"อึก!" เขาสะดุ้งเล็กน้อย รู้สึกแสบๆ คันๆ บริเวณที่ถูกนางเอาคืน พลางก้มมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังอมยิ้มคล้ายสาแก่ใจที่แก้แค้นได้ ก็ยิ่งกระตุ้นความอยากแกล้งมากขึ้นไปอีก มุมปากยกขึ้นยิ้มเจ้าเล่ห์ คล้ายพยัคฆ์กำลังหยอกล้อเหยื่อ แกล้งยกท่อนแขนเข้าหาตัว เป็นเหตุให้ร่างของนางพลิกมาแนบชิดไปกับลำตัวช่วงบนของตนจนแทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน
"ว้าย! แหกแหก!" เป็นอีกครั้งที่ชิงหลินอุทานออกมาด้วยความตกใจ
"หึๆ ฮ่าๆๆ" มู่หลิ่งเหวินสุดจะกลั้น หัวเราะออกมาเสียงดังลั่นอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน สร้างประหลาดใจแก่มารดา น้องชาย และบ่าวหญิงทั้งสี่ ตลอดจนบ่าวคนอื่นที่ทำงานอยู่ในบริเวณใกล้ๆ จนต้องหันมามอง
ชิงหลินกำลังโมโหที่ถูกแกล้ง แล้วยังมาถูกหัวเราะเยาะอีก พอตั้งสติได้ก็กัดต้นแขนแข็งแรงที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเต็มแรง ก่อนจะค่อยๆ ปล่อยเมื่อเขาหยุดหัวเราะและไม่เดินต่อ ความเงียบและนิ่งของเขาทำให้นางใจคอไม่ดี รู้สึกหวาดหวั่นใจขึ้นมา จึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา
"เหตุใดจึงหยุดกัดเสียเล่า หรือว่าหายโกรธข้าแล้ว" มู่หลิ่งเหวินยิ้มให้นาง ดวงตาคมทรงเสน่ห์ทอดมองนางที่อยู่ในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยน ไม่คิดโกรธเคืองหรือถือสาหาความเพราะตนไปหัวเราะเยาะนางก่อน ที่นางกัดก็สมควรแล้ว "ข้องใจอันใดหรือ" เขาถามแล้วออกเดินต่อเมื่อเห็นนางเอาแต่จ้องตน
"ไม่มีเจ้าค่ะ รีบไปเถอะ ข้าเพลียแล้ว อยากพักผ่อนเจ้าค่ะ" นางโกหกครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งคืออยากหลุดพ้นจากสถานการณ์ที่ทำให้หัวใจทำงานหนักอย่างนี้เสียที
"พี่ใหญ่ พี่หลินเอ๋อร์เป็นอันใด เหตุใดจึงหน้าแดงนัก" คุณชายน้อยหันมาถามพี่ชาย
"สงสัยพี่หลินเอ๋อร์ของเจ้าจะมีไข้เสียแล้ว" ผู้เป็นพี่ชายกล่าวพร้อมกับมองใบหน้าแดงก่ำราวผลอิงเถาของนางอย่างพึงพอใจ จึงถูกหญิงสาวส่งค้อนให้ ที่นางเป็นอย่างนี้ก็เพราะเขานั่นแหละ คิดแล้วก็น่าโมโหนัก คุณชายน้อยเอียงศีรษะมองครู่หนึ่งแล้วจึงหมุนตัวกลับรีบเดินไปหามารดาอย่างรวดเร็ว คล้ายไม่อยากขัดขวางความสุข
"จริงสิเจ้าคะ ท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าทราบเรื่องที่ข้าบาดเจ็บหรือไม่" ชิงหลินเอ่ยถาม
"อยากให้ข้าบอกหรือ" อีกฝ่ายย้อนถาม
"แน่นอนว่าไม่เจ้าค่ะ" นางไม่อยากให้บิดามารดาเป็นกังวลหากทราบเรื่องราว ไม่เช่นนั้นต้องรีบกลับมาหานางเป็นแน่
"วางใจได้ ท่านพ่อท่านแม่ทราบเพียงว่าเจ้าอยู่ที่วังองค์รัชทายาทเท่านั้น"
"แล้วเรื่องที่ข้ามาอยู่ที่นี่..."
"เจ้าคิดว่าอย่างไร ควรบอกดีหรือไม่" เขากระชับวงแขนแล้วถาม
"ไม่ควรบอกเจ้าค่ะ" นางรีบตอบทันควัน
"ข้าคาดไม่ผิดจริงๆ ว่าเจ้าต้องตอบเช่นนี้ นั่นเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ข้าไม่ให้เจ้าเปลี่ยนมาสวมชุดสตรีระหว่างเดินทางมาที่นี่ แต่เพราะเหตุนั้น...ทำให้ข้าถูกมองว่าเป็นบุรุษที่นิยมตัดแขนเสื้อ เจ้าจะรับผิดชอบชื่อเสียงที่เสียไปของข้าอย่างไร ไหนลองว่ามาซิ" แม่ทัพหนุ่มตีหน้าขรึม ถามเสียงจริงจัง
"เรื่องนั้น...ใช่ความผิดของข้าเสียเมื่อไร เป็นเพราะท่านทั้งนั้นที่ทำให้ถูกเข้าใจผิด" ชิงหลินเถียงกลับ ถ้าเขาไม่ทำตัวสนิทสนมเกินเหตุ โดยการอุ้มบุรุษแบบที่คนทั่วไปไม่ทำกัน มันจะเกิดเรื่องบ้าๆ แบบนี้ได้อย่างไร
"แล้วรู้หรือไม่ เหตุใดข้าจึงทำทั้งๆ ที่รู้ถึงผลที่จะตามมาเป็นอย่างดี" ดวงตาคมทรงเสน่ห์หลุบลงมองคู่หมายอย่างคาดหวัง
"ข้าจะไปรู้ใจท่านได้อย่างไรกันเจ้าคะ" หญิงสาวเลี่ยงไม่ตอบความจริง นางไม่ใช่เด็กสามขวบที่จะมองไม่ออกว่าเขาทำทุกอย่างก็เพื่อนาง
"ไม่รู้จริงหรือ" เขากระชับแขนอีกครั้งพลางถามย้ำเสียงต่ำ
"ไม่รู้จริงๆ เจ้าค่ะ" ชิงหลินพูดเน้นทีละคำ สบตาที่มองมาเพื่อยืนยันคำพูดของตัวเอง
ยังไม่ทันที่แม่ทัพหนุ่มจะได้กล่าวอันใดต่อก็มาถึงเรือนจันทรา ชิงหลินถึงกับลอบถอนใจอย่างโล่งอก
"วางน้องได้แล้วอาเหวิน" มู่ฮูหยินส่งสายตาตำหนิ เมื่อเห็นการกระทำที่ค่อนข้างน่าเกลียดของบุตรคนโตมาตลอดทาง
"ขอรับ" มู่หลิ่งเหวินวางคู่หมายลงบนเตียงนอนช้าๆ ด้วยความเสียดาย ช่วงเวลาแห่งความสนุกช่างสั้นนัก
"ขอบคุณเจ้าค่ะ" ชิงหลินเอ่ยขอบคุณโดยไม่มองหน้าเขา
"หลินเอ๋อร์ เป็นอย่างไรบ้าง เจ็บมากหรือไม่" มู่ฮูหยินถามพลางหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ โดยมีคุณชายน้อยนั่งอีกข้าง


## ตอนที่ 26 แผนพิชิตใจของแม่ทัพหนุ่ม2/2

เจ้าพยัคฆ์น้อยสะบัดตัวออกจากการกอดของเด็กน้อย ย้ายตัวกลมๆ มานั่งบนตักของหลินหลินทันทีอย่างหวงแหน มันเงยหัวกลมๆ เล็กๆ มองเจ้าร่างยักษ์ที่ยืนกอดอกมองอยู่ข้างหัวเตียงด้วยความไม่พอใจ เพราะมันเห็นเจ้าร่างยักษ์รังแกหลินหลินของมันมาตลอดทาง
"ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ"
"ถูกโบยจนสลบยังบอกว่าไม่เป็นไรอีกหรือ" มู่ฮูหยินบีบมืออีกฝ่ายเบาๆ มองหญิงสาวที่แย้มยิ้มราวกับไม่ใช่เรื่องใหญ่ให้ต้องกังวลใจ
"จริงด้วยขอรับ ท่านแม่ตามหมอมาดูแผลให้พี่หลินเอ๋อร์ก่อนดีหรือไม่ขอรับ" คุณชายน้อยออกความเห็น
"ดี! เจ้าไปตามหมอมาเร็วเข้า อย่าได้ชักช้า" มู่ฮูหยินหันไปออกคำสั่ง
"เจ้าค่ะฮูหยิน" บ่าวนางหนึ่งรับคำสั่งแล้วรีบออกไปอย่างรวดเร็ว
โครก!
เสียงท้องของใครบางคนดังขึ้น เรียกความสนใจได้เป็นอย่างดี
"หิวแล้ว...หิวแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยรีบร้องบอกหลินหลิน เมื่อเห็นทุกสายตามองมาที่มัน
"ฮึ เจ้าตัวตะกละ" มู่หลิ่งเหวินแค่นเสียงว่าเจ้าพยัคฆ์น้อย
"ฮื่ออออ หิวแล้ว...หิวแล้ว ฟานฟาน...หิวแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยขู่เจ้าร่างยักษ์ครู่หนึ่ง แล้วหันมาอ้อนหลินหลินต่อ
"สงสัยมันจะหิวแล้ว ปกติมันกินอันใดหรือ" มู่ฮูหยินเอ่ยถาม
"นมแพะกับเนื้อไก่สดเจ้าค่ะ" คนถูกถามตอบพลางลูบหลังมัน
"งั้นหรือ เจ้าสามคนไปนำนมแพะกับเนื้อไก่สดและอาหารสำหรับสามคนมาที่เรือนนี้" มู่ฮูหยินเหลือบมองบุตรทั้งสองก่อน แล้วจึงหันไปสั่งการบ่าวหญิงทั้งสาม
ราวหนึ่งเค่อทุกอย่างก็พร้อมสรรพ รวมถึงหมอฝีมือดีที่มาถึงก็ตรงเข้าไปตรวจชีพจรนางทันที
หมออาวุโสมองข้อมือสลับกับใบหน้าจิ้มลิ้มของนาง คิ้วดำแซมขาวขมวดเข้าหากันแน่นด้วยความประหลาดใจ เท่าที่ทราบนางบาดเจ็บหนักมิใช่หรือ เหตุใดชีพจรจึงเต้นปกติ สีหน้าที่ควรซีดขาวล่ะ และอาการข้างเคียงเช่นไข้ขึ้นหายไปไหน ช่างประหลาดเสียจริง
"มีอันใดหรือท่านหมอ" มู่ฮูหยินเอ่ยถามเมื่อเห็นอาการแปลกๆ ของหมออาวุโส
"เอ่อ...ขอข้าดูบาดแผลของนางได้หรือไม่ขอรับ"
"ไม่ได้!" ผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าคู่หมายปฏิเสธเสียงแข็ง ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนตึงขึ้นหลายส่วนจนหมออาวุโสนึกหวั่น
"หากไม่ได้ตรวจบาดแผลแล้วท่านหมอจะเขียนใบเทียบยาได้อย่างไร" มู่ฮูหยินถามบุตรคนโต
"ข้ารู้ แต่ว่านางเป็นสตรี จะให้บุรุษเห็นเรือนร่างของนางมันเหมาะสมแล้วหรือขอรับ" แม่ทัพหนุ่มให้เหตุผล
"แต่บุรุษที่เจ้าว่าเป็นหมอนะ ไม่ใช่บุรุษกักขฬะที่ไหน"
"แม้จะเป็นเช่นนั้นข้าก็ยอมไม่ได้ ท่านหมอเชิญท่านกลับไปเถิด" เขายืนยันหนักแน่นแล้วเอ่ยปากไล่เสียงเข้ม
"ท่านไม่ยอม แต่ข้ายอม"
ทุกคนหันขวับไปมองเจ้าของเสียงด้วยความรู้สึกแตกต่างกัน มีเพียงเจ้าพยัคฆ์น้อยที่นั่งมองคนโน้นทีคนนี้ที เพราะไม่เข้าใจว่าคนเหล่านั้นพูดอะไรกัน
ส่วนแม่ทัพหนุ่มหน้าดำมืดจนดูเหมือนเทพแห่งสงครามไปแล้ว ดวงตาคมทรงเสน่ห์มองคู่หมายด้วยความขุ่นเคืองที่นางกล้าแย้งคำพูดของตน แต่นางไม่สนใจ ซ้ำยังหันมากล่าวกับหมออาวุโส "เชิญท่านหมอตรวจต่อเถิดเจ้าค่ะ"
"อาเหวินพาเฟิงเอ๋อร์กลับไปก่อนดีหรือไม่ แม่จะดูแลหลินเอ๋อร์เอง" มู่ฮูหยินกล่าวกับบุตรคนโต
"ข้าจะอยู่ที่นี่ขอรับ"
"หากพี่ใหญ่อยู่ ข้าก็จะอยู่ด้วยขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงตัวน้อยไม่ยอมน้อยหน้าพี่ชาย
"หากท่านอยากอยู่ที่นี่นักเชิญตามสบายเลย ข้าจะขอเป็นคนไปเองเจ้าค่ะ" ชิงหลินกล่าวพร้อมกับอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยทำท่าจะเดินออกไป
"ก็ได้ๆ ข้ายอมไปแล้ว" คนดื้อรั้นจนถึงเมื่อครู่รีบยกมือยอมแพ้ เมื่อเห็นท่าทางเอาจริงของนาง
มู่หลิ่งเหวินเดินออกมายืนรออยู่หน้าห้องพร้อมน้องชายอย่างอิดออดเล็กน้อย พอใจเย็นลงก็หวนนึกถึงเหตุการณ์คราวที่นางเอ่ยปากขอยกเลิกการเป็นคู่หมายกับตนขึ้นมา สีหน้าท่าทางจริงจังของนางเหมือนคราวนี้ไม่ผิดเพี้ยน
เพียงแต่ความรู้สึกที่มีต่อถ้อยคำคราวนั้นของมู่หลิ่งเหวินไม่มีความหมายอันใดเป็นพิเศษ นอกจากหงุดหงิดและผิดหวังเล็กน้อย เพราะความรักและความหลงใหลที่นางมีให้นั้นมากมายเกินไปจนรับไม่ได้ และเขามองว่าเป็นเรื่องเหลวไหลน่ารำคาญ จึงคอยหลบเลี่ยงและปฏิเสธเรื่องการหมั้นมาโดยตลอด
อยู่มาวันหนึ่งเมื่อนางเอ่ยปากขอยกเลิกการเป็นคู่หมายด้วยตนเอง แม้จะรู้สึกยินดี แต่ท่าทางเย็นชาและเมินเฉย ดวงตากลมโตที่มองมามีเพียงความว่างเปล่าไร้ความรู้สึกใดๆ คล้ายเขาพูดคุยกับคนแปลกหน้า เป็นสาเหตุที่ทำให้เขาหงุดหงิดและผิดหวังจนถึงขั้นอยากจะเอาชนะนาง จึงได้คอยตามตื๊อและไม่ยอมเอ่ยปากบอกบิดามารดาถึงเรื่องที่เคยรับปากนางไว้ แต่สุดท้ายกลับเป็นเขาเองที่ตกลงไปในหลุมเสน่หาของนางจนถอนตัวถอนใจไม่ขึ้น
"เอ่อ...ท่านแม่ทัพ อาจารย์หูมาขอพบคุณหนูชิงขอรับ" พ่อบ้านใหญ่ซือฝูรายงาน
"อาจารย์หู? นี่นางไปสนิทสนมกับคนผู้นั้นตั้งแต่เมื่อใดกัน กลับไปบอกอาจารย์หูว่านางกำลังพักผ่อน วันหลังค่อยมา" แม่ทัพหนุ่มปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้า
"ขะ...ขอรับ" พ่อบ้านใหญ่ซือฝูโค้งคำนับแล้วรีบจากไปทันที
"น้องเล็กจงเล่ารายละเอียดมา อย่าคิดปิดบังพี่ใหญ่" เขาหันมากดดันน้องชาย เท่าที่ทราบนางมีโอกาสพบปะพูดคุยและเรียนวิชาศิลปะกับอาจารย์ท่านนี้เพียงสองครั้ง แล้วเหตุใดคนผู้นั้นจึงกล้าขอมาเยี่ยมเยียนนางดั่งคนที่คุ้นเคยและสนิทสนมกันเช่นนี้
"ได้ขอรับ เรื่องมีอยู่ว่า..." คุณชายน้อยเล่าเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบให้พี่ชายฟังอย่างละเอียด เรื่องที่ทั้งสองพูดคุยแลกเปลี่ยนความรู้ด้านศิลปะ รวมถึงความชื่นชมที่หูเอ้าเทียนมีต่อนาง ซ้ำยังพูดเชื้อเชิญให้นางไปเยี่ยมชมสำนักศิลปะหลิ่งจืออีกด้วย
"พี่ใหญ่ ท่านโกรธข้าหรือ" มู่หลิ่งเฟิงถามพี่ชายอย่างกังวล เมื่อเห็นพี่ชายทำหน้าเหมือนโกรธแค้นสิ่งใดอยู่
"อย่ากังวลไปเลย พี่ใหญ่ไม่ได้โกรธเจ้า" เขาย่อตัวกล่าวเสียงนุ่มนวล มือขวาลูบศีรษะน้องชายเบาๆ เขาหมายความตามที่พูดจริงๆ ทุกอย่างล้วนเป็นเพราะความประมาทเลินเล่อของนาง ที่แสดงความรู้ความสามารถมากไปจนเขาเชื่อว่า หากผู้ใดได้ประสบเช่นเดียวกับหูเอ้าเทียนก็คงมีอาการไม่ต่างกัน
"ท่านแม่ทัพ ฮูหยินเชิญท่านให้เข้าไปด้านในเจ้าค่ะ" สาวใช้นางหนึ่งเข้ามารายงาน
"พี่ใหญ่ ไปเถิดขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงแย้มยิ้ม จับแขนพี่ชายแล้วดึงเข้าไปในห้อง
เมื่อเข้ามาในห้องมู่หลิ่งเหวินเห็นหมออาวุโสกำลังเขียนใบเทียบยาอยู่ที่โต๊ะกลางห้อง ส่วนมารดาก็นั่งอยู่ข้างชิงหลิน ซึ่งมีเจ้าพยัคฆ์น้อยคอยคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง
"จัดซื้อยาตามที่เขียนให้นี้ ห้ามขาดแม้แต่อย่างเดียว และทำตามขั้นตอนที่ข้าเขียนอย่างเคร่งครัด จะช่วยให้หายเร็วขึ้นขอรับ" หมออาวุโสยื่นใบเทียบยาให้เทพสงครามแทนที่จะเป็นมู่ฮูหยิน สองมือเหี่ยวย่นตามวัยสั่นเทาด้วยความหวาดหวั่น มือหนารับใบสั่งยามาถือไว้แล้วกล่าว
"อ้อ ปิดหูปิดตาและปิดปากให้สนิท หากมีใครถามถึงเรื่องในวันนี้ เข้าใจหรือไม่" น้ำเสียงราบเรียบที่ฟังอย่างไรก็คิดได้เพียงว่าเป็นคำขู่ ทำให้หมออาวุโสและสาวใช้ที่อยู่ในเหตุการณ์เสียวสันหลังเหงื่อแตกด้วยความหวาดกลัว
"นางทั้งสี่ไว้ใจได้และยังรอบคอบคล่องแคล่ว ไม่มีอันใดต้องกังวล" เมื่อเห็นท่าทีกังวลเกินเหตุ มู่ฮูหยินจึงกล่าวให้บุตรชายสบายใจ
แม้จะได้รับการยืนยันหนักแน่นจากมารดา แต่มู่หลิ่งเหวินยังคงกังวลใจอยู่ดี โดยเฉพาะเรื่องรอยสักรูปมังกรบินสีฟ้าบนแผ่นหลังของคู่หมาย ที่มั่นใจว่าไม่มีผู้ใดในแคว้นฉีเคยเห็นมาก่อน ที่สำคัญยามนี้เริ่มมีผู้รู้ความลับของนางเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนหวั่นใจว่าความลับจะถูกเปิดเผยในไม่ช้านี้เพราะความเลินเล่อของนาง
"ขออภัยเจ้าค่ะที่ทำให้ท่านป้าและทุกคนต้องลำบาก" ชิงหลินขอโทษมู่ฮูหยิน ความจริงนางอยากให้สาวใช้คฤหาสน์สกุลชิงมาคอยดูแลมากกว่า แต่เพราะไม่อยากให้บิดามารดารู้ จึงต้องพลอยปิดบังทุกคนที่สกุลชิงไปด้วย
"ลำบากอันใดกัน เจ้าก็เหมือนคนในครอบครัว อย่าคิดมากเลย" มู่ฮูหยินลูบศีรษะของนางอย่างรักใคร่
"พี่หลินเอ๋อร์ ข้าจะคอยดูแลท่านเองขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงอาสาด้วยท่าทางแข็งขัน
"ขอบใจน้องเฟิงเอ๋อร์ ลำบากเจ้าแล้ว" ชิงหลินส่งยิ้มหวานพลางขยิบตาให้ คุณชายน้อยถึงกับหน้าแดงด้วยความเก้อเขิน
ผิดกับคู่หมายที่รู้สึกหงุดหงิดและริษยาตาร้อน ยิ้มหวาน? แล้วยังขยิบตาให้? สตรีดีๆ ที่ไหนเขาทำกัน! ที่สำคัญเหตุใดนางไม่ปฏิบัติกับตนเช่นนี้บ้าง มันน่าน้อยใจนัก!
"หิวแล้ว...หิวแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยส่งเสียงบอกหลินหลิน
"เอ่อ...ท่านป้า คือ...ข้าหิวแล้วเจ้าค่ะ" ชิงหลินกล่าวกับมู่ฮูหยิน ความจริงนางยังไม่ค่อยหิวเท่าไร แต่สงสารเจ้าพยัคฆ์น้อย
"นั่นสินะ นี่ก็ยามซื่อแล้ว เจ้าลุกไหวหรือไม่" มู่ฮูหยินเอ่ยถาม
"ไหวเจ้าค่ะ" ตอบแล้วก็ลุกขึ้นยืนพร้อมด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเกพองาม ตัวงอเล็กน้อยเพื่อตบตาทุกคน ยกเว้นมู่หลิ่งเหวินกับเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ยิ้มน้อยๆ ขบขันกับการแสดงละครตบตาของนาง
"ขอบคุณท่านป้า ขอบใจน้องเฟิงเอ๋อร์" ขอบคุณทั้งสองที่ช่วยประคองมาที่โต๊ะอาหาร โดยมีสองพี่น้องนั่งลงขนาบข้างทันทีคล้ายกลัวว่าจะมีใครมาแย่ง ทำเอามู่ฮูหยินส่ายหน้าระอากับการกระทำคล้ายเด็กของบุตรชายทั้งสอง โดยเฉพาะบุตรชายคนโต
"ท่านป้าไม่อยู่กินด้วยกันหรือเจ้าคะ" ชิงหลินถาม
"พวกเจ้ากินกันเถิด ป้ายังมีงานค้างอยู่ ขาดเหลืออันใดขอให้บอก อย่ามัวแต่เกรงใจ ถือเสียว่าที่นี่เป็นบ้านของเจ้าอีกแห่งก็แล้วกัน เข้าใจหรือไม่" มู่ฮูหยินกล่าว
"ขอบคุณท่านป้า หลินเอ๋อร์เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ" ชิงหลินค้อมศีรษะขอบคุณด้วยความตื้นตันใจ
"พวกเจ้าจงดูแลหลานข้าให้ดี อย่าให้ขาดตกบกพร่อง เข้าใจหรือไม่" มู่ฮูหยินหันไปสั่งการกับบ่าวหญิงวัยละอ่อนเสียงเข้ม
"รับทราบเจ้าค่ะ" ทั้งสี่ตอบอย่างพร้อมเพรียงกัน
"เช่นนั้นป้าขอตัว แล้วค่ำๆ จะมาเยี่ยมเจ้าใหม่" มู่ฮูหยินกล่าวจบก็หมุนกายอวบอิ่มจากไปพร้อมหมออาวุโส มีบ่าวสองคนแยกไปต้มยาที่ท่านหมอนำมาด้วยตามคำบอกเล่าของบ่าวที่ไปตาม ส่วนอีกสองคนยังรั้งอยู่หน้าประตูทางเข้าเรือนจันทรา
ทางฝั่งเจ้าพยัคฆ์น้อยสนใจแต่นมแพะกับเนื้อไก่สดตรงหน้า มันตั้งหน้าตั้งตาเลียนมแพะสลับกับขย้ำฉีกกินเนื้อไก่อย่างหิวโหย เรียกรอยยิ้มขบขันระคนเอ็นดูในความน่ารักของมันจากทั้งสามคนได้เป็นอย่างดี
"พี่หลินเอ๋อร์ ลองชิมไก่ตุ๋นโสมนี่ดูสิขอรับ รสชาติดีทีเดียว" มู่หลิ่งเฟิงคีบเนื้อไก่ตุ๋นใส่ในถ้วยข้าวของว่าที่พี่สะใภ้
"ขอบใจน้องเฟิงเอ๋อร์ ผัดผักสามอย่างนี่ก็อร่อยดี ลองชิมดูสิ" นางคีบผัดผักใส่ชามให้เด็กน้อยบ้าง "ยื่นชามมาทำไมเจ้าคะ" ก่อนจะแกล้งถามคู่หมายที่จู่ๆ ก็ยื่นถ้วยข้าวตัวเองมาตรงหน้านาง แต่เขากลับพยักพเยิดไปทางอาหารที่อยู่บนโต๊ะแทน
"จานนี้หรือเจ้าคะ" หญิงสาวชี้ไปที่เนื้อไก่ตุ๋นโสม แต่เขาส่ายหน้า
"อย่างนั้นจานนี้?" นางชี้นิ้วไปที่หมูผัดเปรี้ยวหวาน ทว่าเขาก็ส่ายหน้าอีก ก่อนจะชี้ไปที่เสี่ยวหลงเปา "อย่างนั้นก็จานนี้?" นางเริ่มมีอารมณ์ขึ้นมานิดๆ กับความเรื่องมากของเขา แต่เขาก็ยังส่ายหน้าอีกครั้ง พร้อมกับเสียงทอดถอนใจคล้ายหงุดหงิด
"เช่นนั้นท่านก็คีบกินเองเถิดเจ้าค่ะ!" ชิงหลินหมดความอดทน ใบหน้าจิ้มลิ้มงอง้ำด้วยความหงุดหงิด โน่นก็ไม่เอา นี่ก็ไม่ใช่ คนเขาอุตส่าห์จะตอบแทนที่ช่วยไว้เสียหน่อยยังจะเรื่องมากอีก แต่ไหนเลยที่มู่หลิ่งเหวินจะยอมแพ้ ถ้วยข้าวยังคงอยู่เบื้องหน้านางอย่างอดทน พร้อมด้วยใบหน้าที่บูดบึ้งและดวงตาที่มีแววตัดพ้อ
"พี่หลินเอ๋อร์ ลองคีบผัดผักสามอย่างให้พี่ใหญ่สิขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงยกมือขึ้นป้องปากกระซิบกระซาบ
"นี่เจ้าค่ะ!" นางจึงทำตามที่เด็กน้อยแนะนำ คีบผัดผักลงในถ้วยข้าวให้เขาด้วยใบหน้างอง้ำ แต่พอเห็นเขายิ้มแล้วดึงถ้วยข้าวกลับไปคีบผัดผักเข้าปากเคี้ยวอย่างมีความสุข หัวใจดวงน้อยก็พลันอ่อนยวบ จากที่หงุดหงิดก็เปลี่ยนเป็นขบขันระคนระอาใจกับความเอาแต่ใจและชอบเอาชนะของผู้ชายตัวโตคนนี้ โดยมีสายตาเจ้าเล่ห์ที่ไม่น่าจะมีได้ในเด็กวัยแปดขวบมองอยู่ตลอด
หลังมื้ออาหารผ่านไป ยามนี้ชิงหลินตกที่นั่งลำบาก ใบหน้าจิ้มลิ้มเหยเกเหมือนจะร้องไห้ สายตามองคู่หมายอย่างขอความเห็นใจ
"ไม่ดื่มได้หรือไม่เจ้าคะ" นางพยายามต่อรองสุดแรง พลางมองถ้วยยาสีขาวล้วนที่มีน้ำสีดำสนิท ทั้งยังส่งกลิ่นฉุนชวนอาเจียนลอยเข้าจมูกทุกครั้งที่หายใจเข้า นี่มันยาพิษชัดๆ! นางโอดครวญในใจ
"ไม่ได้! รีบดื่มเร็วเข้า" แม่ทัพหนุ่มปฏิเสธเสียงดุ โดยถ้วยยายังคงจ่อตรงริมฝีปากอวบอิ่มที่เม้มสนิม
"แต่มันขม ข้าไม่ชอบ" ชิงหลินแย้ง ไม่ยอมดื่มง่ายๆ
"น้องเล็ก เจ้าออกไปก่อน บอกทุกคนให้ออกไป แล้วปิดประตูด้วย" ร่างหนาลดถ้วยยาลง หันไปกล่าวกับน้องชายที่นั่งลุ้นอยู่ข้างๆ นาง
"ขอรับพี่ใหญ่" มู่หลิ่งเฟิงรีบทำตามอย่างรวดเร็วจนชิงหลินคัดค้านไม่ทัน ซ้ำยังคว้าตัวเจ้าพยัคฆ์น้อยที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นปูพรมสีท้องฟ้าออกไปด้วย
"ทำไมต้องให้ทุกคนออกไปด้วยเจ้าคะ" ชิงหลินเริ่มใจคอไม่ดี
"รีบดื่มเสียก่อนที่ยาจะเย็น" มือหนายกถ้วยยาขึ้นจ่อริมฝีปากอวบอิ่มอีกครั้ง
"ท่านวางไว้ก่อนเถิด อีกเดี๋ยวข้าจะดื่มเอง" หญิงสาวยังคงดื้อดึงพร้อมกับเบือนหน้าหนี
"จะดื่มดีๆ หรือจะให้ข้าป้อน หืม?" กล่าวจบก็เห็นนางยังนิ่ง เขาจึงยกถ้วยยาขึ้นจดริมฝีปากตนเอง ดวงตาคมทรงเสน่ห์จ้องนางที่อยู่ห่างเพียงหนึ่งช่วงแขนอย่างมีความหมายลึกล้ำยากจะคาดเดา
"ขะ...ข้าจะดื่มเองเจ้าค่ะ" นางละล่ำละลักบอก คว้าถ้วยยาในมือเขามาแล้วยกขึ้นดื่มรวดเดียวหมด
"อึก ขมปี๋เลย น้ำ...ขอน้ำหน่อยเจ้าค่ะ" ชิงหลินหลับตาปี๋
"อื๋อ? อึก! อื้อ...อ่อยอ้านะ!" (ปล่อยข้านะ!)
นางตกใจที่จู่ๆ ก็ถูกป้อนน้ำชาด้วยริมฝีปากอุ่น จึงพยายามผลักเขาออกแต่ก็ไร้ผล คล้ายเอาไม้ซีกไปงัดกับไม้ซุง ศีรษะถูกตรึงด้วยฝ่ามือใหญ่แข็งแรงจนไม่อาจขยับหน้าหนีการรุกรานจากเขาได้
สองมือเรียวเล็กถูกรวบไว้ด้วยฝ่ามือใหญ่เพียงมือเดียว มู่หลิ่งเหวินละเลียดชิมความหวานจากริมฝีปากอวบอิ่มอย่างช้าๆ แล้วค่อยๆ ดุดัน เร่าร้อน และเอาแต่ใจ จนนางแทบขาดอากาศหายใจ เขาถึงยอมปล่อย
ชิงหลินรีบสูดเอาอากาศเข้าปอดทันทีที่เขาปล่อย สองมือเรียวยึดจับอาภรณ์ของเขาแน่น หน้าแดงก่ำ ริมฝีปากเห่อบวมและห้อเลือดเล็กน้อยเพราะการกระทำของเขา
"หายขมแล้วใช่หรือไม่" แม่ทัพหนุ่มกระซิบถามด้วยเสียงที่แหบพร่า และมีอาการหอบเล็กน้อยด้วยแรงเสน่หา ก่อนจะทัดผมที่ตกลงมาให้นางอย่างนุ่มนวลอ่อนโยน แต่นางกลับผลักอกเขาเต็มแรง แล้วหันหลังให้อย่างแง่งอน จึงไม่เห็นว่าใบหน้าหล่อเหลาก็ซับสีแดงจางๆ ไม่ต่างจากใบหน้านางเท่าใดนัก
"หากครั้งหน้ายังเป็นเช่นนี้อีก ข้าจะอาสาป้อนยาให้เจ้าเอง" เขากล่าวหลังจากปรับอารมณ์ได้แล้ว
"มะ...ไม่ต้อง! ต่อไปข้าจะดื่มเอง ไม่รบกวนท่านอีกเจ้าค่ะ" ชิงหลินรีบหันกลับมาส่ายหน้าปฏิเสธพร้อมทั้งโบกมือสำทับ สีหน้าฉายความตระหนกชัดเจน
"ก็ได้ แต่ถ้าเจ้ายังดื้อ...ไม่ยอมกินยาดีๆ ละก็ ข้าจะมาป้อนยาให้เจ้าเอง...ทุกวัน" มู่หลิ่งเหวินยื่นหน้าเข้าไปใกล้พร้อมขู่คู่หมายด้วยเสียงต่ำ จนนางหน้าซีดก่อนจะแดงก่ำเมื่อเห็นสายตาเขาที่หลุบมองริมฝีปากอวบอิ่มของนางอย่างมีเลศนัย
"ข้าต้องไปแล้ว ค่ำๆ จะมาเยี่ยมเจ้าใหม่" สองมือหนาประคองใบหน้าจิ้มลิ้มให้เงยขึ้น ดวงตาคมทรงเสน่ห์มองนางอย่างรักใคร่และหวงแหน เขาส่งยิ้มน้อยๆ ให้นางแล้วจึงเดินจากไป ปล่อยให้คู่หมายยืนงงพร้อมกับมองตามร่างสูงใหญ่จนลับสายตา
ชิงหลินถึงกับทรุดลงไปกองกับพื้น ยกมือขึ้นทาบอกซ้าย อีกมือเท้ากับพรม ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น นี่นางเป็นอะไร ทำไมใจถึงเต้นแรงไม่ยอมหยุดเสียที หรือว่า...โรคหัวใจของชิงหลินจะกลับมากำเริบอีกครั้ง ไม่น่าใช่ เพราะท่านยมบอกว่านางหายแล้วนี่นา
คุณชายน้อยที่ยืนมองส่งพี่ชาย พอหันกลับมาก็เห็นเจ้าพยัคฆ์น้อยวิ่งพรวดพราดผ่านหน้าเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว ทำให้แปลกใจจนกระทั่งเห็นว่าพี่สะใภ้นั่งกองอยู่กับพื้น จึงร้องถามเสียงค่อนข้างดังด้วยความตื่นตระหนก "พี่หลินเอ๋อร์ เป็นอันใดไปขอรับ"
ชิงหลินส่ายหน้าแทนคำตอบ พอดีกับที่เจ้าพยัคฆ์น้อยมาถึงตัว
"หลินหลิน เจ็บหรือ...เจ็บหรือ"
เสียงร้องถามของเจ้าพยัคฆ์น้อยทำให้นางลำบากใจ ด้วยนางเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมจูบของเขาถึงทำให้นางรู้สึกแปลกๆ ต่างจากทุกครั้งที่แค่ตื่นเต้นตกใจและไม่ชอบใจที่ถูกเอาเปรียบ แต่ครั้งนี้แตกต่าง ซึ่งนางก็อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ แต่ที่แน่ๆ นับจากนี้นางต้องคอยระวังตัวและอยู่ห่างจากเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะเพียงแค่นึกถึงใจเจ้ากรรมก็เต้นแรงอีกแล้ว
"คุณหนู กลับไปพักที่เตียงก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ" หนึ่งในสองสาวใช้เอ่ยถาม พร้อมกับเข้ามาช่วยพยุงนางไปที่เตียงนอน "น้ำชาเจ้าค่ะ" อีกนางรีบรินน้ำชาดอกเบญจมาศส่งให้นาง
"อืม ขอบใจนะ" มือเรียวยกน้ำชาอุ่นๆ ขึ้นจิบสองสามที แล้วส่งถ้วยชาคืนให้สาวใช้คนเดิม
"นอนพักสักนิดดีหรือไม่ขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงถามเมื่อเห็นอาการหน้าซีด ซ้ำยังเหม่อลอยของว่าที่พี่สะใภ้
"อืม" ชิงหลินส่งเสียงพลางเอนกายลงนอนตะแคงหันหน้ามาทางเด็กน้อย สาวใช้จึงรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้
"นอนนอน หลินหลิน...นอนนอน รีบหาย...รีบหาย กลับบ้าน...กลับบ้าน" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องบอกนาง แล้วมุดเข้าไปในผ้าแพรเรียบรื่นสีฟ้าอ่อนกว่าพื้นพรมหนึ่งส่วน โผล่หัวกลมๆ เล็กๆ ออกมาเกยบนต้นแขนนุ่มนิ่มของนางเช่นทุกครั้ง ก่อนจะหลับไปในเวลาอันรวดเร็ว
"คุณหนู คุณหนู ตื่นเถิดเจ้าค่ะ ได้เวลาอาหารเย็นแล้วเจ้าค่ะ" สาวใช้นางหนึ่งเดินเข้ามาปลุกคุณหนูชิง สีหน้าเรียบเฉยแปรเปลี่ยนไปเรื่อยๆ เมื่อเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งเค่อคุณหนูชิงก็ยังมิยอมตื่น จนตอนนี้หน้าเรียบเฉยเริ่มบิดเบี้ยว น้ำตาคลอเบ้าพร้อมจะไหลได้ทุกเมื่อ
"อืม" ชิงหลินผู้ตื่นยากยังคงหลับตาพริ้ม ขยับตัวแต่ไม่ยอมลุกจากเตียง
"โธ่...คุณหนู ตื่นเสียทีเถิดเจ้าค่ะ ข้าขอร้อง" สาวใช้เอ่ยเสียงสั่นเครือออกพร้อมกับแรงเขย่าเพิ่มขึ้น แต่คุณหนูกลับมิมีทีท่าว่าจะตื่นแต่อย่างใด นางจนปัญญาแล้วจึงไปตามคนมาช่วย
"จะตื่นเองหรือต้องให้ข้าปลุก"
เสียงทุ้มคุ้นหูทำเอาคนตื่นยากเด้งกายขึ้นมานั่งอย่างรวดเร็วราวกับติดสปริง "พี่เหวิน?" นางเรียกชื่อเขาเสียงแผ่วเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ กะพริบตามองบุรุษรูปงามที่ยืนกอดอกอมยิ้มพร้อมกับเลิกคิ้วมองอยู่
"อา...เหตุใดจึงรีบตื่นเสียเล่า" แม่ทัพหนุ่มเย้านางเสียงหวาน
"ท่านเข้ามาได้อย่างไรเจ้าคะ" ชิงหลินไม่ตอบ ซ้ำยังย้อนถามด้วยใบหน้างอง้ำ และขุ่นเคืองที่ถูกรุกล้ำความเป็นส่วนตัว เรือนนี้ในยามนี้ถูกยกให้เป็นที่พักของนางชั่วคราว เขาน่าจะเกรงใจนางบ้าง
"เพราะความขี้เซาของเจ้าทำให้ข้ายอมเป็นบุรุษไร้มารยาทเช่นนี้" เขารีบแย้งเมื่อเห็นท่าทีขุ่นเคืองและสายตาคล้ายตำหนิของนาง
"ท่านจะโทษว่าเป็นความผิดของข้า?" นิ้วเรียวชี้เข้าหาตัวเอง
"เช่นนั้นจะโทษว่าเป็นความผิดข้าหรือ ย่อมได้ ข้าขอรับไว้ทั้งหมดเองดีหรือไม่"
"ท่านไม่ต้องมาประชดข้าเลย อย่างไรเสียท่านก็ไม่ควรเข้าห้องของสตรีที่ยังไม่ได้ออกเรือนเช่นนี้!"
ดวงตาคมทรงเสน่ห์กระตุกก่อนจะหรี่มองคู่หมายแล้วเอ่ย "เจ้าอยากออกเรือนกับข้าแล้วหรือ" แม้จะถูกนางตำหนิซึ่งหน้า แต่มู่หลิ่งเหวินก็เลือกที่จะไม่ใส่ใจ ถือวิสาสะนั่งลงข้างๆ วางมือบนหน้าขาทั้งสอง เชิดหน้ามองใบหน้างอง้ำแล้วเย้าต่อด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม
"ข้าพูดเมื่อไรกัน...ว่าอยากแต่งงานกับท่าน" ชิงหลินหันมามองคนตัวใหญ่ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ขยับตัวหนีเล็กน้อย แต่นั่นก็มิได้รอดพ้นจากสายตาคมทรงเสน่ห์ มือหนาคว้าหมับเข้าที่เอวคอดแล้วดึงเข้าหาอย่างรวดเร็ว จนร่างเล็กลอยขึ้นมาอยู่บนหน้าขาแข็งแรงในท่านั่งตะแคงข้างเสียแล้ว
"ท่านจะทำอะไร ปล่อยข้านะ!" นางแหวใส่พร้อมทั้งถลึงตา
"อยากให้ข้าปล่อย?" ร่างหนากลับยิ่งกระชับอ้อมแขนที่โอบกอดนางแน่นเข้าไปอีก
"อุ๊ย! ชะ...ใช่ หากคนอื่นมาเห็นเข้า ข้าจะกล้าสู้หน้าใครได้?"
"จะต้องกังวลไปไย เพราะอีกมินานเจ้าก็ต้อง..." เขากระชับเอวคอดกิ่วจนตัวนางแนบชิดกับอกแกร่ง ทุกการกระทำเต็มไปด้วยความทะนุถนอม ดั่งนางเป็นสิ่งล้ำค่าเพียงหนึ่งเดียวที่เขาตามหามานาน
"ปละ...ปล่อยก่อนเจ้าค่ะ" ชิงหลินพยายามตั้งสติไม่ให้ถูกปั่นหัวง่ายๆ ออกแรงผลักเขาค่อนข้างแรง พร้อมทั้งทำหน้าจริงจังให้รู้ว่านางเอาจริง
"ย่อมได้ เพียงแต่..."
"แต่อะไรเจ้าคะ"
"ตรงนี้..." แม่ทัพหนุ่มกล่าวพลางพองแก้มข้างหนึ่ง
"ทำไมข้าต้องหอมแก้มท่านด้วย"
"หรือเจ้าอยากให้ข้าเป็นคนลงมือ"
"อย่างไหนก็ไม่เอาทั้งนั้นเจ้าค่ะ!" ชิงหลินสวนกลับทันควัน ใบหน้างอง้ำและเข้มขึ้นกว่าเดิม
"เช่นนั้นก็นั่งอยู่อย่างนี้แล้วกัน" กล่าวแล้วกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น
"ท่าน! ปล่อยนะ ปล่อยสิ ข้าบอกให้ปล่อย!" ร่างเล็กดิ้นรนเพื่อหนีเอาตัวรอด สองมือทั้งผลักทั้งดัน ทั้งแกะทั้งงัดมือปลาหมึกไม่ยอมหยุด อารมณ์โกรธเคืองเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนเจ้าพยัคฆ์น้อยที่เดินออกไปสำรวจอาณาเขตแห่งใหม่กลับมา
"ปล่อยหลินหลิน นิสัย...ไม่ดี ปล่อยหลินหลิน" มันกระโดดเข้าหาเจ้าร่างยักษ์ แต่กลับถูกจับไว้เสียก่อน มันดิ้นพลิกตัวไปมา สองเท้าหน้าตะกุยตะกายอากาศ หน้าตาบู้บี้ดูน่าขบขัน
"หึๆ สัตว์เลี้ยงกับเจ้าของดุร้ายพอกัน" แม่ทัพหนุ่มมองทั้งสองด้วยความขบขัน จึงถูกคู่หมายซัดผัวะเข้าให้ที่หน้าอกแกร่ง
"อยู่นิ่งๆ สักครู่เถิด ได้หรือไม่" ร่างหนาขอร้อง
"ท่านก็ปล่อยข้าก่อนสิ" หญิงสาวต่อรองกลับด้วยสีหน้าจริงจัง
"เฮ้อ" แม่ทัพถอนใจยาวอย่างเสียดาย ยอมปล่อยนางให้นั่งลงข้างๆ จากนั้นจึงยื่นเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ขู่ตนตลอดไม่ยอมหยุดให้
"ดูเจ้าไม่ร่าเริง มีเรื่องใดในใจหรือ" แม่ทัพหนุ่มหันมาทางคู่หมาย
"ข้ากำลังคิดถึงเรื่องที่ต้องแยกจากเจ้าพยัคฆ์น้อยเจ้าค่ะ" นางยิ้มเศร้า
"....แค่นั้นหรือ" มู่หลิ่งเหวินถามย้ำ
"เจ้าค่ะ" ชิงหลินยืนยันหนักแน่น
"อย่ากังวลไปเลยข้ากำลังหาทางออกเรื่องนี้อยู่" มือหนาทว่าอบอุ่นบีบไหล่บอบบางเบาๆ ให้นางคลายความกังวลใจ
"จริงหรือเจ้าคะ แล้วทำไมท่านถึงอยากช่วยข้า" แม้จะดีใจแต่ก็อดแปลกใจไม่ได้
"หากงานนี้สำเร็จ เจ้าจะให้สิ่งใดแก่ข้าเป็นรางวัล" เขาถามหารางวัลแทน
"หากเป็นสิ่งที่ข้าให้ได้ละก็ ข้ายินดีเจ้าค่ะ"
'ที่แท้ก็อยากได้รางวัลนี่เอง'
"หึๆ จำคำพูดวันนี้ของเจ้าไว้ให้ดี อย่าได้กลับคำเด็ดขาด" มู่หลิ่งเหวินกำชับเสียงเข้มแล้วลุกขึ้น ก่อนจะส่งเสียงเรียกบ่าวไพร่ "ใครอยู่ข้างนอกบ้าง"
สองสาวใช้ที่รออยู่ด้านนอกรีบเดินเข้ามาทันที
"ข้าจะไปรอที่ศาลาริมสระบัว เมื่อเสร็จแล้วค่อยให้คนไปตาม" แม่ทัพหนุ่มกล่าวจบก็หันมามองคู่หมายแวบหนึ่ง แล้วจึงเดินออกไป
หลังจากชำระร่างกาย ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า และใส่ยาเรียบร้อยแล้ว มู่หลิ่งเหวินก็กลับมาร่วมกินอาหารและอยู่สนทนากับคู่หมายพักใหญ่ ก่อนจะขอตัวกลับเรือนเมฆา
"คุณหนู หัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำมาขอพบเจ้าค่ะ"
"ให้เข้ามาได้" เสียงใสร้องบอกสาวใช้
"คุณหนู" เฟิ่งอิงประสานมือเคารพ
"มาแล้วหรือ ที่นั่นเป็นอย่างไรบ้าง แล้วท่านพ่อท่านแม่ล่ะ" นางรัวคำถามใส่ทันทีที่เขาเข้ามา
"นายท่านและฮูหยินสบายดีขอรับ ที่คฤหาสน์เรียบร้อยดี คุณหนูโปรดวางใจ" เฟิ่งอิงรายงานเสียงเรียบ ใบหน้าคมเข้มเย็นชาไร้ความรู้สึก ทั้งยังน่ากลัวในสายตาคนทั่วไป แต่ชิงหลินรู้ดีว่าภายใต้หน้ากากนั้น แท้จริงเป็นบุรุษที่อ่อนโยน จริงใจ ตรงไปตรงมา และขี้น้อยใจเป็นที่สุด!


## ตอนที่ 27 แผนพิชิตใจของหนุ่มรูปงาม

"ที่เรือนพสุธาเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ท่านพ่อกับท่านแม่จึงกลับมาไม่ได้" ชิงหลินถามเขา
"เรื่องนี้...คุณหนูรอถามนายท่านด้วยตนเองดีกว่าขอรับ" เฟิ่งอิงบ่ายเบี่ยง เนื่องจากเป็นคำสั่งเด็ดของนายท่าน
"อืม ข้ารู้แล้ว แล้วนั่นเจ้านำอะไรมาด้วยหรือ" นางเปลี่ยนเรื่องเมื่อหันไปเห็นหีบไม้สีดำใบใหญ่ไร้ลวดลายที่ตั้งอยู่ข้างหลังเฟิ่งอิง
"เครื่องมือสำหรับใช้เขียนรูปของคุณหนูขอรับ ข้าเกรงว่าท่านอยู่เฉยๆ อาจจะเหงา จึงนำมาให้" เฟิ่งอิงตอบพลางเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง ก่อนจะหลุบลงมองพื้นตามเดิม
"อืม ดียิ่ง ขอบคุณมาก" ชิงหลินเดินไปที่หีบไม้ และเป็นเฟิ่งอิงที่รีบเข้ามาเปิดหีบให้ เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ข้างในร่างเล็กก็นั่งคุกเข่าลง มือทั้งสองจับขอบหีบไว้พร้อมกับยิ้มพอใจ เพราะนอกจากพวกอุปกรณ์ในการเขียนรูปแล้ว ยังมีอาภรณ์สีขาวสีฟ้าน้ำทะเลและสีดำ ซึ่งเป็นสีที่นางชอบนับสิบชุดรวมอยู่ด้วย
ทางด้านเฟิ่งอิงที่ยืนอยู่ตรงข้ามหีบไม้หลุบตามองคุณหนูด้วยสายตาอ่อนโยนและยินดี เมื่อเห็นใบหน้างดงามชื่นชอบสิ่งที่ตนนำมาจนเผลอมองนางอย่างลืมตัว ใบหน้าคมเข้มมีรอยยิ้มน้อยๆ ซึ่งถ้าลูกน้องคนสนิทอย่างปาเฉียน รองหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำได้เห็นคงคิดว่าตาฝาด หรือไม่ก็กำลังฝันอยู่เป็นแน่
"หลินหลิน ง่วงแล้ว ง่วงแล้ว...นอนนอน" เจ้าพยัคฆ์น้อยเดินเข้ามา ปากเล็กๆ อ้าออกจนเห็นเขี้ยวแหลมคม ดวงตาสีเทากลมเล็กหรี่ปรืออย่างง่วงงุน
"เวลาใดแล้วหรือ" ชิงหลินเงยหน้าถามเฟิ่งอิง จึงสบเข้ากับดวงตาคมเรียวดุที่มองอยู่ก่อนแล้ว ทำเอาเฟิ่งอิงที่กำลังมองเพลินชะงักวูบ ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติพลางตอบ
"เอ่อ...ยามซวีแล้วขอรับ"
มือเรียวปิดหีบที่เปิดค้างไว้แล้วลุกขึ้นกล่าวกับเฟิ่งอิง "เช่นนั้นเจ้าก็กลับไปพักผ่อนเถิด"
"เช่นนั้นข้าขอตัว" เฟิ่งอิงค้อมศีรษะลงเล็กน้อย
"ขอบคุณสำหรับสิ่งนี้ ถูกใจข้ามาก" ชิงหลินบอกเขาด้วยรอยยิ้ม
"ด้วยความยินดีขอรับ" เฟิ่งอิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนจะหมุนกายสูงใหญ่ออกไปอย่างรวดเร็ว
หลังออกมาจากห้องของคุณหนู ประตูก็พลันปิดลงแทบจะทันทีด้วยมือของสาวใช้นางหนึ่ง เฟิ่งอิงยืนพิงกำแพงใกล้กับประตู ลูบหน้าตนเองพลางถอนใจยาว เมื่อสังเกตดีๆ จะเห็นว่าใบหน้าคมเข้มซับสีแดงจางๆ ด้วยความเก้อเขิน
ยามซื่อวันต่อมา ณ เรือนแสงจันทร์
อากาศแจ่มใส ท้องฟ้าปลอดโปร่ง ไร้เมฆบดบัง เหล่ามวลพฤกษาที่เบ่งบานสวยสดงดงามในฤดูใบไม้ผลิกำลังจะสิ้นสุดลงไม่ช้า
มู่หลิ่งฟู่และชิงฮูหยินกำลังรับรององค์รัชทายาท ที่เสด็จมาเยือนจวนเสนาบดีมู่โดยไม่แจ้งให้ทราบล่วงหน้า ทำเอาวุ่นวายไปทั้งจวน
"อาเหวินเล่า ไม่อยู่หรือ" ฉีเฟยหลงยกน้ำชาขึ้นจิบก่อนจะถามเสียงเรียบ
"อาเหวินติดภารกิจ ค่ำๆ จึงจะกลับพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งฟู่ตอบ ดวงตาคมเหลือบมองสี่องครักษ์ร่างสูงใหญ่ในชุดองครักษ์สีดำเต็มยศ ที่ยืนอยู่เบื้องหลังองค์รัชทายาทอย่างสนใจ
"อา...เช่นนั้นหรือ น่าเสียดาย" แม้จะเนิบนาบแต่ยังคงไว้ซึ่งน้ำเสียงตามแบบผู้สูงศักดิ์
มู่หลิ่งฟู่ค้อมศีรษะลงเล็กน้อย ภายในใจเต็มไปด้วยคำถาม
"แล้ว...พยัคฆ์น้อยของเราอยู่ที่ใด" ฉีเฟยหลงเปลี่ยนคำถาม
"อยู่ที่เรือนจันทรากับคู่หมายของบุตรชายกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งฟู่เริ่มเข้าใจเจตนาของผู้มาเยือน จึงแสร้งเอ่ยคำว่า 'คู่หมายของบุตรชาย' ออกมา
"เช่นนั้นขอเราไปดูมันหน่อยได้หรือไม่" ฉีเฟยหลงทำเป็นไม่ใส่ใจกับถ้อยคำที่คล้ายเตือนให้รู้ว่านางสำคัญกับจวนแห่งนี้เพียงใด
"ย่อมได้แน่นอน กระหม่อมขออาสานำทางเอง ทูลเชิญพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งฟู่ตอบอย่างจำใจ
ฝ่ายชิงหลินหลังจากกินอาหารเช้ากับคู่หมายเรียบร้อยแล้ว ก็เลือกมานั่งเขียนรูปที่เก๋งริมสระบัวซึ่งอยู่ระหว่างเรือนเมฆาของแม่ทัพหนุ่มกับเรือนจันทรา โดยไม่ฟังเสียงทัดทานจากเฟิ่งอิงและสาวใช้ทั้งสองที่พยายามพูดโน้มน้าวให้นางพักผ่อนอยู่นิ่งๆ ไม่ให้ขยับตัวหรือทำอะไร เพราะกลัวว่าแผลจะอักเสบและหายช้า
ขณะเดียวกันเมื่อขบวนขององค์รัชทายาทซึ่งนำโดยฉีเฟยหลง เสนาบดีฝ่ายบู๊มู่หลิ่งฟู่ สี่องครักษ์ พ่อบ้านใหญ่ซือฝู และบ่าวหญิงอีกสี่นาง มาถึงทางแยกของเก๋งริมสระบัว ตาคมดุจพญาเหยี่ยวก็หยุดมองอย่างสนใจ เมื่อเห็นเป้าหมายที่หมายมาดไว้ จึงย่องเข้าไปอย่างแผ่วเบา ทั้งยังส่งสัญญาณไม่ให้ข้ารับใช้ที่ตามมาส่งเสียงดัง
มู่หลิ่งฟู่มีสีหน้ากระอักกระอ่วนกังวลใจ เมื่อเห็นสายพระเนตรขององค์รัชทายาทที่มีต่อคู่หมายของบุตรชาย และภาวนาขออย่าให้เป็นเช่นที่สังหรณ์ใจ
เมื่อเฟิ่งอิงเห็นผู้สูงศักดิ์เดินเข้ามาในเก๋ง จึงรีบเข้าไปจะถวายความเคารพ แต่ถูกสั่งห้ามไว้เสียก่อน เลยเลี่ยงไปยืนข้างทางเพื่อให้องค์รัชทายาททรงพระดำเนินได้สะดวก
"อุ๊ย! องค์รัชทายาท" สองสาวใช้อุทานด้วยความตกใจ ลุกขึ้นยืนถวายความเคารพ หน้าซีดตัวสั่น ด้วยไม่คาดคิดว่าจะได้เข้าเฝ้าผู้สูงศักดิ์ใกล้ๆ เช่นนี้
ฉีเฟยหลงไม่สนใจพวกนาง เดินเข้ามาภายในเก๋งริมสระบัวโดยที่สายตาจับจ้องนางผู้ที่ตนเฝ้าคะนึงหาในช่วงนี้
มู่หลิ่งฟู่เห็นดังนั้นจึงตั้งใจจะเตือนนางให้รู้ตัว แต่ถูกองค์รัชทายาทยกพระหัตถ์ห้ามไว้ จึงค้อมศีรษะลงแล้วไปยืนอยู่ด้านข้างของเก๋ง
ฝ่ายชิงหลินเมื่อเริ่มลงมือเขียนรูปก็ลืมทุกสิ่งรอบตัวไปจนหมด แม้แต่เจ้าพยัคฆ์น้อยที่เห็นผู้คนมากมายก็เริ่มส่งเสียงเรียกและสะกิดนางหลายต่อหลายครั้ง หรือแม้แต่ใช้อุ้งเท้าป้อมสั้นทุบบริเวณต้นขาของนางแรงๆ นางก็หาได้สนใจมันไม่ จนเจ้าพยัคฆ์น้อยยอมแพ้ ขึ้นไปนอนบนตักนุ่มแล้วหลับตาลง
ฉีเฟยหลงนั่งนิ่งรอนางอยู่พักใหญ่โดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองรูปที่นางเขียนด้วยซ้ำ เหตุเพราะเคยพบเห็นภาพที่งดงามจากจิตรกรมีชื่อเสียงมากฝีมือมามากมายนับมิถ้วนแล้ว แม้รูปของสตรีจะเป็นที่น่าสน แต่สมาธิของนางจะดีเกินไปหน่อยหรือไม่ จึงไม่รู้ว่าถึงการมาของผู้คน
"เอ่อ...ทูลองค์รัชทายาท เวลาที่นางลงมือเขียนรูป นางจะหลงลืมสิ่งที่อยู่รอบตัว กระหม่อมเกรงว่าจะทำให้พระองค์ทรงเสียเวลา เชิญกลับไปประทับที่เรือนแสงจันทร์ก่อนดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งฟู่ออกความเห็นเมื่อได้รับรู้เรื่องราวจากหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำเมื่อครู่นี้
"ไม่เป็นไร เราจะรอที่นี่" ฉีเฟยหลงกล่าว ไม่หันกลับไปมองผู้ที่อยู่เบื้องหลัง ร่างสูงศักดิ์ย้ายมานั่งด้านหลังหญิงสาว ตาคมดุจพญาเหยี่ยวกระตุกอย่างตื่นตะลึง จับจ้องรูปที่ร่างเป็นดอกบัวสลับกับเครื่องมือที่นางใช้เขียนลวดลายแทบไม่วางตา เหตุเพราะนางไม่ได้ใช้พู่กันเฉกเช่นจิตรกรทั่วไป แต่กลับใช้แท่งไม้สีดำหุ้มผ้าปลายแหลมแทน ซ้ำยังไม่มีน้ำหมึกหกเลอะเทอะซึมเปื้อนกระดาษให้ต้องรำคาญใจ ช่างเป็นเครื่องมือที่น่าสนใจยิ่งนัก นางไปหาซื้อเครื่องมือที่วิเศษเช่นนี้จากที่ใดกัน
เวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วยามรูปผีเสื้อแสนสวยที่ดูดกลืนน้ำหวานจากเกสรสีเหลืองของดอกบัวสีชมพูอมม่วงดอกใหญ่ก็เสร็จสิ้น
"เฮ้อ เสร็จเสียที" นางยกแขนบิดตัวคลายความเมื่อยขบ แต่เมื่อบิดมาทางซ้ายก็สบเข้ากับดวงตาคมดุจพญาเหยี่ยวที่นั่งขัดสมาธิเยื้องอยู่ข้างหลังเข้าอย่างจัง
"องค์...รัชทายาท ฮะ! ตายแล้ว ถวายบังคมองค์รัชทายาทเพคะ" ชิงหลินรีบขยับถอยออกไปสามครั้ง ก่อนจะโขกศีรษะกับพื้น
"หึๆ ฮ่าๆๆ ตามสบายเถิด" ฉีเฟยหลงขบขันกับท่าทางของนางจนหลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะเย้านางอย่างอารมณ์ดี "อ้อ อีกอย่าง เราไม่ยอมตายง่ายๆ หรอก"
"โปรดประทานอภัยด้วยเพคะ" ชิงหลินเงยหน้าขออภัย แล้วรีบก้มศีรษะลงอย่างรวดเร็ว
"เราแค่หยอกเจ้าเล่น นี่เจ้าเป็นเช่นนี้บ่อยหรือ" ฉีเฟยหลงถาม รู้สึกประหลาดใจที่เพียงได้เห็นและสนทนากับนาง ก็รู้สึกคล้ายความเครียดที่สะสมในใจบรรเทาเบาบางลงอย่างไม่น่าเชื่อ
"เอ๊ะ!. ทรงหมายถึงอะไรเพคะ"
"เรื่องนี้อย่างไรเล่า" ฉีเฟยหลงชี้ไปที่รูปเขียน
"อ๋อ เอ่อ...เป็นทุกครั้งเพคะ"
"เช่นนั้น...หากเป็นภาพที่ต้องใช้เวลานานๆ จะเป็นเช่นใดหรือ" ฉีเฟยหลงถามต่อ
"ก็...ต้องมีใครสักคนมาดึงดินสอออกจากมือหม่อมฉัน เช่นนั้นก็โอเค...เอ๊ย!...ใช้ได้แล้วเพคะ" ชิงหลินรีบเปลี่ยนคำพูด
"ทูลองค์รัชทายาท อาจารย์หูเอ้าเทียนขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งฟู่รีบกราบทูล
"หืม หูเอ้าเทียน เจ้าสำนักศิลปะหลิ่งจือผู้นั้นหรือ"
"พ่ะย่ะค่ะองค์รัชทายาท" มู่หลิ่งฟู่ตอบ
"ให้รอไปก่อน" ฉีเฟยหลงหาได้ใส่ใจไม่
"เอ่อ...พ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งฟู่หันไปพยักหน้าให้บ่าวรับใช้นำข่าวนี้ไปแจ้งแก่หูเอ้าเทียน ซึ่งอยู่ห่างออกไปราวครึ่งลี้
"อืม ข้ารู้แล้ว"
น้ำเสียงเนิบนาบ ใบหน้าเรียบนิ่ง ทิ้งมาดของคุณชายเจ้าสำอางเสียสิ้น ดวงตาหวานฉ่ำมองไปทางเก๋งริมสระบัวครู่หนึ่ง แล้วจึงหมุนกายสูงกลับไปยังเรือนแสงจันทร์ที่มู่หลิ่งเฟิงรออยู่
ณ เก๋งริมสระบัว
"เหตุใดจึงไม่ใช่พู่กันวาดเล่า" ฉีเฟยหลงถามสตรีที่อยู่เบื้องหน้า
"ทูลองค์รัชทายาท หม่อมฉันไม่ถนัดใช้พู่กัน จึงเลือกใช้ดินสอถ่านไม้แทนเพคะ" ชิงหลินก้มหน้าตอบ
ส่วนเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ถูกเทกระจาดจนตกลงมาจากตักของหลินหลิน บัดนี้นอนราบกับพื้น วางหัวไว้บนเท้าทั้งสอง ดวงตากลมเล็กสีเทามององค์รัชทายาทนิ่ง ดูสงบเสงี่ยมกว่าทุกครั้งจนนางแปลกใจ
"เจ้าเรียกสิ่งนี้ว่า...ดินสอถ่านไม้?" ฉีเฟยหลงหยิบแท่งไม้กลมขนาดเท่านิ้วเด็ก ยาวราวห้าชุ่นขึ้นมาก่อนจะพลิกไปพลิกมา
"เพคะ" นางตอบห้วนๆ เพราะขาเริ่มชา อีกทั้งยังรู้สึกตึงและคันแผลที่หลัง นางจึงเริ่มอยู่ไม่สุข ขยุกขยิกขยับไปมา อยากจะเกาหลังให้หายคันแต่ก็ทำไม่ได้
"เจ้าเป็นอันใด เจ็บแผลหรือ" ฉีเฟยหลงถาม
"ทูลองค์รัชทายาท นี่ก็ได้เวลาที่นางต้องกินยาพอดีพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งฟู่เห็นโอกาสจึงรีบกราบทูลทันที
"อา...เช่นนั้นเจ้าก็กลับไปพักเถิด" ฉีเฟยหลงกล่าวอย่างเสียดาย ด้วยปรารถนาจะสนทนากับนางให้นานกว่านี้
"เพคะ" ชิงหลินดีใจ อุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยขึ้นมาแนบอก กำลังจะคลานเข่าออกไป
"หยุดก่อน เจ้าได้ใช้ยาที่เรามอบให้หรือไม่" ฉีเฟยหลงถามเสียงนุ่ม
"เอ่อ...ใช้เพคะ" ชิงหลินตอบตามจริง
"ดี ยาตลับนั้นรักษาบาดแผลต่างๆ ได้ผลดียิ่ง สิบวันแผลของเจ้าจะหายเป็นปกติ โดยไม่เหลือร่องรอยแผลเป็นใดๆ"
"ขอบพระทัยเพคะ"
"ไปเถิด เราไม่อยากถูกเสนาบดีมู่ตำหนิว่าเราทำให้เจ้ากินยาไม่ตรงเวลา" ฉีเฟยหลงหันไปเย้ามู่หลิ่งฟู่
"องค์รัชทายาท กระหม่อมจะกล้าตำหนิพระองค์ได้อย่างไรกันพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งฟู่ดูร้อนรนเล็กน้อยยามที่กล่าว
"หึๆ เราเพียงหยอกท่านเล่น อย่าได้กังวลไปเลย" ฉีเฟยหลงยิ้มบาง
"เช่นนั้น...หม่อมฉันทูลลาเพคะ" ชิงหลินรีบขอตัวกลับเรือนจันทราทันที
"อา...รูปเขียนนั่นเราขอได้หรือไม่" ฉีเฟยหลงขอดื้อๆ เมื่อเห็นนางทำท่าจะนำรูปกลับไปด้วย
"ได้เพคะ" แม้จะสงสัยแต่ก็ยอมถวายรูปเขียนให้โดยดี
"ขอบใจ" ฉีเฟยหลงยิ้มพอใจที่ได้รูปของนางเป็นที่ระลึก โดยลืมจุดประสงค์ที่แจ้งแก่มู่หลิ่งฟู่ไปเสียสนิท
มู่หลิ่งฟู่เห็นแล้วก็ถอนใจอย่างโล่งอก มองดูคู่หมายของบุตรชายถูกสองสาวใช้วัยไล่เลี่ยกันประคองกลับเรือนจันทรา โดยมีเฟิ่งอิงอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยตามไปห่างๆ อย่างเป็นห่วงและกังวลในคราวเดียวกัน ถึงขนาดมอบยาล้ำค่าให้เช่นนี้ ดูจะไม่ใช่เรื่องธรรมดาเสียแล้วกระมัง
ฉีเฟยหลงอยู่สนทนากับมู่หลิ่งฟู่และผู้เข้ามาใหม่อย่างหูเอ้าเทียนที่เก๋งริมสระบัวอย่างออกรสหัว ข้อสนทนามิใช่เรื่องการเมืองหรือเรื่องที่บุรุษควรสนทนากันแต่อย่างใด แต่กลับเป็นเรื่องราวของคุณหนูหลินแห่งคฤหาสน์สกุลชิง
"นี่คือ?" ฉีเฟยหลงถามหูเอ้าเทียน เมื่อเห็นม้วนกระดาษสีขาววางอยู่เบื้องหน้า
"ทูลองค์รัชทายาท นี่ก็คือรูปเขียนของคุณหนูชิงพ่ะย่ะค่ะ" หูเอ้าเทียนตอบก่อนจะปลดเชือกเพื่อกางรูปที่กว้างยี่สิบชุ่นยาวสามสิบชุ่นให้องค์รัชทายาทและเสนาบดีมู่ได้ชม
พอได้เห็นภาพฉีเฟยหลงกับมู่หลิ่งฟู่ก็ถึงกับตะลึง ดวงตาเบิกกว้างอย่างมิเชื่อสายตาตนเอง ด้วยไม่เคยพบเห็นรูปบ้านเรือนลักษณะแปลกประหลาดทว่างดงามเช่นนี้มาก่อน
ความจริงรูปที่ชิงหลินเขียนไม่ได้ตรงกับหัวข้อรูปทิวทัศน์ในจินตนาการ เพราะรูปที่เขียนเป็นเรือนไทยสมัยโบราณหลังใหญ่ ใส่ลายกนกเพิ่มเติมตามจุดต่างๆ ที่ตัวเองชอบ ทั้งยังใช้นิ้วแต้มผงสีที่ได้จากเครื่องประทินโฉมมาทาในส่วนที่ต้องการ ด้านหน้ามีโอ่งลายมังกรใบใหญ่ มีแผ่นไม้วางเรียงกันสี่แผ่นอยู่ใกล้ๆ ก้นโอ่ง มีบันไดเชื่อมต่อจากพื้นถึงตัวประตูเรือนรวมเก้าขั้น นางเลือกเขียนรูปนี้เพราะคิดถึงบ้าน
"เราไม่เคยเห็นเรือนหรือจวนเช่นนี้มาก่อน นางบอกหรือไม่ว่าเป็นสถานที่ใด" ฉีเฟยหลงถามหูเอ้าเทียน
"กระหม่อมเองก็ใคร่รู้เช่นกัน แต่น่าเสียดาย..." หูเอ้าเทียนถอนใจยาวอย่างเสียดาย
"กระหม่อมคิดว่ารอให้นางหายดีแล้วค่อยสอบถามเรื่องนี้ดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งฟู่รีบกราบทูล ด้วยเกรงว่านางจะถูกรบกวนมิรู้จักจบสิ้น
"อืม เราก็คิดเช่นนั้น แล้วภาพนี้นางมอบให้ท่านหรือ" ฉีเฟยหลงถาม
"มิได้ เป็นของที่นางมอบให้คุณชายน้อยสกุลมู่พ่ะย่ะค่ะ" หูเอ้าเทียนตอบ
"ท่านเสนาบดี เราขอยืมรูปนี้สักสองสามวันได้หรือไม่" ฉีเฟยหลงหันมาถามมู่หลิ่งฟู่
"พ่ะย่ะค่ะ" ถึงจะอยากปฏิเสธ แต่องค์รัชทายาทก็คงหาทางเอาไปอยู่ดี มู่หลิ่งฟู่บ่นในใจ
"ขอบใจ" ฉีเฟยหลงยิ้ม ไม่ใส่ใจกับท่าทีคล้ายจนใจของอีกฝ่าย แล้วกลับวังด้วยใบหน้าเปี่ยมสุขพร้อมกับแผนการในใจ
ยามซวี ณ เรือนจันทรา
สองสาวใช้กำลังทำแผลใส่ยาให้คุณหนูชิงที่นอนคว่ำหน้าแนบกับหมอนขนเป็ด ผมยาวเงางามถูกรวบเก็บไว้เหนือไหล่ข้างหนึ่ง
"คุณหนู แผลของท่านสมานตัวเร็วนัก ยาขององค์รัชทายาทใช้ได้ผลดียิ่งเจ้าค่ะ" หนึ่งในสองสาวใช้กล่าวขึ้น เมื่อสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจน
"อย่างนั้นหรือ" ชิงหลินงึมงำเบาๆ ด้วยความเคลิ้ม ทำท่าจะหลับเพราะยาตัวนี้มีฤทธิ์เย็น ไม่แสบร้อนเหมือนยาบางตัว
"คุณหนู อย่าเพิ่งหลับนะเจ้าคะ" สาวใช้อีกนางรีบร้องบอกคุณหนู เพราะรู้ดีว่าหากคุณหนูผู้นี้หลับ พวกนางจะต้องเหนื่อยหนักกว่าเดิมหลายเท่านัก
เจ้าพยัคฆ์น้อยที่นอนอยู่ใกล้ๆ เงยหัวขึ้นมองหลินหลิน มันเปิดปากหาวจนเห็นเขี้ยวขาวอันแหลมคมและทรงพลัง แล้วจึงก้มลงนอนต่อ
หลังจากทำแผลใส่ยาเรียบร้อยแล้ว ชิงหลินก็ไล่ให้ทั้งสองคนไปนอน ไม่ต้องมานอนเฝ้า ซึ่งทั้งคู่ก็ทำตามโดยดี
เฟิ่งอิงที่ซ่อนตัวพิงกายอยู่บนต้นไม้ใหญ่ด้านหน้าเรือนจันทรา มองสองสาวใช้เดินกลับเรือนสาวใช้จนลับสายตา แล้วเบนสายตาคมเรียวดุกลับมายังเรือนจันทราที่มืดสนิท บอกให้รู้ว่าเจ้าของเรือนเข้านอนแล้ว เฟิ่งอิงจึงเงยหน้ามองท้องฟ้าอย่างไร้จุดหมายก่อนจะงีบหลับไป
ราวยามจื่อทุกชีวิตต่างหลับใหลอยู่ในห้วงนิทรา แต่ที่หน้าต่างเรือนเมฆากลับปรากฏเงาร่างหนึ่งยืนนิ่งพลางเอามือไพล่หลัง โดยหันหน้ามาทางเรือนจันทรา
มู่หลิ่งเหวินผู้เป็นเจ้าของเรือนนั่นเอง ด้วยความเป็นห่วงและเกรงว่านางจะขุ่นเคืองที่ตนผิดสัญญากลับมาล่าช้า เมื่อกลับมาถึงจึงตั้งใจจะไปดูนาง แต่ถูกหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำขัดขวาง แม้จะรู้สึกขุ่นเคืองใจอยู่บ้าง แต่เหตุผลที่กล่าวอ้างก็ทำให้แม่ทัพหนุ่มยอมกลับเรือนแต่โดยดี
ยามเฉิน ณ เรือนจันทรา
มู่หลิ่งเหวินสวมอาภรณ์สีน้ำเงินเข้ม ปักลายพยัคฆ์สีเงิน คาดเข็มขัดหนังสีดำเส้นโตหัวพยัคฆ์ดูน่าเกรงขาม ผมรวบสูงเก็บเรียบร้อย สองมือไพล่หลัง ยืนหันหลังให้ประตูทางเข้าที่ยังปิดสนิท ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนตึงขึ้นสองส่วน เพราะถูกกีดกันมิให้เข้าไปรอด้านใน
"เรียนคุณชาย คุณหนูเชิญที่โต๊ะอาหารเจ้าค่ะ" สาวใช้เปิดประตู เดินมาแจ้งแม่ทัพหนุ่ม
"พี่ใหญ่ ท่านมานานแล้วหรือ" มู่หลิ่งเฟิงเอ่ยทักพี่ชาย
"น้องเล็ก? เจ้ามาทำอันใด" ร่างสูงชะงักเท้า หมุนกายสูงกลับมาถามน้องชาย
"ข้ามากินอาหารเช้ากับพี่หลินเอ๋อร์ขอรับ" เด็กน้อยตอบเสียงใส ใบหน้าแย้มยิ้มเต็มที่ ดูน่ารักน่าเอ็นดู
"เช่นนั้นหรือ" ผู้เป็นพี่ชายกล่าวเสียงต่ำ ใบหน้าหล่อเหลาตึงขึ้นอีกสองส่วนยามที่ปรายตามองน้องชายด้วยความหงุดหงิด
"ข้าเข้าไปก่อนนะพี่ใหญ่" น้องชายรีบเข้าไปด้านในทันที โดยปล่อยให้พี่ชายยืนหน้าตึงอยู่ตรงทางเข้านั่นเอง
"เจ้าก็ด้วยหรือ" มู่หลิ่งเหวินถามหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำที่ขยับกายจะเดินเข้าไปด้านใน
"ขอรับ" เฟิ่งอิงประสานมือคำนับแล้วเดินเข้าไปด้านใน
'นางเล่นตลกอันใด กำลังทดสอบความอดทนอดกลั้นของข้าอยู่เช่นนั้นหรือ คอยดูเถิดว่าข้าจะจัดการเจ้าอย่างไร' ร่างสูงจึงสาวเท้าเข้าไปพร้อมด้วยใบหน้าบูดบึ้ง
ที่โต๊ะอาหารกลางห้อง
"เชิญนั่งเจ้าค่ะ" ชิงหลินเชิญให้คู่หมายนั่งลงข้างตัวเอง เพราะเฟิ่งอิงเลือกที่จะนั่งถัดไปจากมู่หลิ่งเฟิง
ร่างสูงนั่งลงข้างคู่หมายด้วยท่าทางกระแทกกระทั้น ทั้งหงุดหงิดและขุ่นเคืองใจด้วยหวังไว้ว่าจะได้ใช้ช่วงเวลาอาหารเช้าร่วมกันเพียงลำพัง แล้วเหตุใดนางจึงชวนเจ้าสองคนนี้มากัน!? ย่าเจ้าเถิด!
เจ้าพยัคฆ์น้อยที่อยู่ในอ้อมกอดของหลินหลินเงยหัวกลมๆ เล็กๆ มองเจ้าร่างยักษ์ที่กำลังหงุดหงิดอารมณ์เสีย แล้วละสายตาไปทางเจ้าเด็กน้อยที่นั่งยิ้มหน้าแดงมองหลินหลินของมันอยู่ ก่อนจะเบนดวงตาสีเทาไปทางเจ้าร่างยักษ์อีกคนที่นั่งนิ่งไร้การเคลื่อนไหว มีเพียงดวงตาคมที่เหลือบมองหลินหลินเป็นระยะๆ
"หลินหลิน หิวแล้ว ฟานฟาน...หิวแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยเลิกสนใจทั้งสามคน ละสายตากลับมาอ้อนนางแทน
"อืม" ชิงหลินหันไปทางสาวใช้ เพียงครู่เดียวบนโต๊ะก็เต็มไปด้วยอาหารร้อนๆ สดใหม่สี่ห้าอย่าง ส่งกลิ่นหอมฉุยชวนน้ำลายสอ
"นี่หิวจนน้ำลายไหลเลยหรือ" หญิงสาวเย้าเจ้าพยัคฆ์น้อยที่น้ำลายไหลจนหยดลงบนหลังมือ นางวางมันลงบนพื้นหน้าชามนมแพะและไก่สด ทันทีที่เท้าทั้งสี่แตะพื้น มันก็รีบก้มเลียนมแพะตรงหน้าอย่างรวดเร็ว ราวกับกลัวว่าจะมีใครมาแย่งกิน
"เช่นนั้นก็กินกันเถิด" มู่หลิ่งเหวินกล่าว พลางหยิบตะเกียบและถ้วยข้าวขึ้นมาถือไว้ คีบผัดผักสามอย่างใส่ในถ้วยข้าวของคู่หมาย
"เอ่อ...ขอบคุณเจ้าค่ะ" นางก้มหน้าเอ่ยขอบคุณเสียงเบา
"พี่หลินเอ๋อร์ ลองชิมนี่ดูสิขอรับ รสชาติดียิ่งนัก" มู่หลิ่งเฟิงคีบเนื้อไก่ตุ๋นยาจีนใส่ในถ้วยข้าวของว่าที่พี่สะใภ้บ้าง โดยมีสายตาไม่พอใจของพี่ชายมองมา แต่เด็กน้อยก็หาได้หวาดกลัวไม่
"อืม รสชาติดี เฟิ่งอิงก็ลองชิมดูสิ" ชิงหลินหันไปบอกบุรุษที่นั่งกินเงียบๆ อยู่ข้างเด็กน้อย
เฟิ่งอิงชะงักตะเกียบ เหลือบมองแม่ทัพหนุ่มที่คีบอาหารเข้าปากอย่างต่อเนื่อง แม้จะดูเหมือนไร้ความรู้สึกใดๆ แต่บรรยากาศแปลกๆ ชวนอึดอัดก็ทำให้เฟิ่งอิงรีบพุ้ยข้าวเข้าปาก ตามด้วยกระดกชาไปหนึ่งถ้วยแล้วลุกขึ้น
"อิ่มแล้วหรือ" ชิงหลินถาม
"ขอรับ ข้าขอตัว" เฟิ่งอิงตอบพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ค้อมศีรษะให้แม่ทัพหนุ่มและคุณหนูแล้วเดินออกจากเรือนจันทราไปทันที
"ข้าก็อิ่มแล้ว เช่นนั้นข้าไปก่อนนะ พี่หลินเอ๋อร์ พี่ใหญ่" มู่หลิ่งเฟิงก็รีบลุกขึ้น แล้วจากไปอย่างรวดเร็วไม่ทันให้นางได้ทักท้วง
"โกรธที่ข้าผิดสัญญาหรือ" กล่าวพร้อมคีบผัดผักสามอย่างใส่ลงในถ้วยข้าวของนางด้วยใบหน้าแย้มยิ้มพอใจ ที่ไม่มีมารอยู่คอยขัดขวางตนและคู่หมายอีก
"โกรธ? เหตุใดข้าต้องโกรธท่าน" มือเรียววางถ้วยข้าวและตะเกียบลงข้างชาม ก่อนจะยกชาขึ้นจิบช้าๆ พลางเหลือบมองเขาด้วยหางตา
"แล้วที่สองคนนั้นมากินอาหารเช้าด้วย เจ้าจะอธิบายอย่างไร" มือหนาวางตะเกียบและถ้วยข้าวลงบ้างแล้วหันมาทางคู่หมาย ดวงตาคมทรงเสน่ห์หรี่มองอย่างรู้ทัน
"ข้าแค่ไม่อยากกินคนเดียว" ใบหน้าจิ้มลิ้มงอง้ำเล็กน้อยยามตอบ นางไม่ได้โกรธ ก็แค่น้อยใจที่เขาผิดสัญญาบอกว่าจะกลับมากินอาหารเย็นด้วยกัน แต่เขากลับไม่มา
"หลินเอ๋อร์" มือหนาจับไหล่บางให้หันมาแล้วเอ่ยเรียกนางเสียงหวาน แต่นางกลับหันหน้าหนีไม่มองหน้าเขา "หลินเอ๋อร์" มู่หลิ่งเหวินประคองใบหน้าจิ้มลิ้ม "มองตาพี่ หลินเอ๋อร์" เขาขอร้องแกมบังคับ นิ้วโป้งทั้งสองไล้แก้มนวลเนียนนุ่มนิ่มเบาๆ ก่อนจะกล่าว "พี่ขอโทษ"
นางแสร้งหยุดคิดครู่หนึ่งแล้วจึงกล่าว "ก็ได้เจ้าค่ะ"
"เด็กดี" มู่หลิ่งเหวินยิ้มโล่งอก "พี่ต้องไปแล้ว เย็นนี้รอพี่นะ อย่าด่วนชิงหลับไปเสียก่อนเล่า"
"ไม่รับปากเจ้าค่ะ เพราะข้าต้องกินข้าวและยาให้ตรงเวลาตามที่หมอสั่งไว้" นางกล่าวจบก็หันหน้าไปทางอื่น
"ฮึ วาจาเจ้าช่างเชือดเฉือนใจพี่นัก" มู่หลิ่งเหวินตัดพ้อด้วยสีหน้าเศร้า
"โอ๊ย! เจ็บนะเจ้าคะ มาหยิกแก้มข้าทำไม" ชิงหลินร้องเสียงดัง ลูบแก้มพร้อมถลึงตาใส่เขาอย่างขุ่นเคือง
"เจ็บมากหรือ" แม่ทัพหนุ่มจับมือของนางออก ลูบแก้มทั้งสองข้าง จากนั้นก็กดริมฝีปากลงที่แก้มนวลนุ่มนิ่มอย่างรวดเร็วก่อนผละออกมาส่งยิ้มหวานแล้วจากไป ปล่อยให้คนถูกหลอกกินเต้าหู้แข็งเป็นหินอยู่อย่างนั้นเกือบหนึ่งเค่อ โดยมีสองสาวใช้ยืนก้มหน้าแดงก่ำอยู่ข้างประตูทางเข้า
เจ้าพยัคฆ์น้อยเห็นหลินหลินของมันยืนนิ่งไม่ไหวติง จึงส่งเสียงเรียกนาง "หลินหลิน...กินยา ยาเย็น...ขมขม"
"อะ...อืม" ร่างเล็กที่ได้สติเดินกลับมานั่งที่เดิมด้วยใบหน้าแดงก่ำ มองถ้วยยาที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วยกขึ้นดื่มรวดเดียวหมด


## ตอนที่ 28 แผนการที่ถูกขัดขวาง

ยามอิ่ว ณ เรือนจันทรา
มู่หลิ่งเหวินกับคู่หมายกำลังดื่มชาหลังมื้ออาหาร ส่วนเจ้าพยัคฆ์น้อยออกไปเดินเล่นโดยมีเฟิ่งอิงเฝ้ามองอยู่ห่างๆ ไม่ได้ตามติดให้มันรำคาญใจ ด้วยรู้ดีว่าเจ้าพยัคฆ์น้อยไม่ชอบให้ผู้ใดเข้าใกล้หรือจับต้องมันนอกจากคุณหนู
"แผลนางเป็นอย่างไรบ้าง" แม่ทัพหนุ่มถามสาวใช้เสียงเข้มจนคนถูกถามสะดุ้งจึงรีบตอบ
"เรียนท่านแม่ทัพ เริ่มตกสะเก็ดแล้วเจ้าค่ะ"
"เร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ" เขาเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย
"น่าจะเป็นเพราะยาตลับนี้เจ้าค่ะ" ชิงหลินยื่นตลับยาให้เขา
"จากองค์รัชทายาท?" มู่หลิ่งเหวินถามต่อด้วยน้ำเสียงติดกระด้างไม่สบอารมณ์
"เจ้าค่ะ พระองค์ประทานตอนที่ข้าได้รับบาดเจ็บเมื่อครั้งที่ไปตามหาอาชาสวรรค์" นางตอบตามจริง
"เฮอะ! ก็แค่ยาตลับเดียว" แม่ทัพหนุ่มแค่นเสียงไม่พอใจ
"เอ๊ะ!? ท่านว่าอะไรนะเจ้าคะ" หญิงสาวถามเพราะได้ยินไม่ถนัด
"ช่างเถิด ต่อไปห้ามรับสิ่งของจากคนแปลกหน้าอีกเป็นอันขาด เข้าใจหรือไม่" เขาออกคำสั่งกับคู่หมาย
"ไม่เข้าใจเจ้าค่ะ ข้าไม่เห็นว่ามันจะเสียหาย อีกอย่าง คนที่ท่านเรียกว่าคนแปลกหน้าก็คือองค์รัชทายาทที่ท่านก็รู้จักดี แล้วอย่างนี้จะเรียกว่าคนแปลกหน้าได้อย่างไรกันเจ้าคะ" นางเถียงกลับ ใบหน้าจิ้มลิ้มตึงขึ้นและเริ่มจะหงุดหงิดกับความเอาแต่ใจของเขา
"เจ้ากล้าขัดคำสั่งพี่หรือ"
เสียงถามที่เต็มไปด้วยความกดดันและกรุ่นโกรธทำให้สาวใช้สะท้านไปทั้งร่าง ทั้งสองค่อยๆ เดินถอยหลังออกไปจากห้องช้าๆ ก่อนจะปิดประตูอย่างเบามือโดยที่ชิงหลินไม่รู้ตัว
"ก็คำสั่งของท่านมันไร้เหตุผลสิ้นดี ข้ารับไม่ได้!"
"ไร้เหตุผล? รับไม่ได้ เช่นนั้นหรือ" มู่หลิ่งเหวินพยายามข่มกลั้นโทสะที่จวนเจียนจะระเบิดสุดกำลัง
"ใช่เจ้าค่ะ" แม้จะกลัวแต่นางก็ยังทำใจดีสู้เสือ
"ได้ เช่นนั้นข้าจะบอกเจ้า เพราะความอวดดีเลินเล่อ คิดตื้นๆ ไร้การไตร่ตรองให้ดีของเจ้า กำลังพาเจ้าและครอบครัวไปสู่หายนะและความตาย รู้บ้างหรือไม่" คำเรียกแทนตัวที่เปลี่ยนไปของเขาทำเอาชิงหลินเสียวสันหลังวาบ เหงื่อผุดเต็มใบหน้า
"ท่านพูดเรื่องอะไร ข้าไม่เห็นจะเข้าใจ"
"ถูกลักพาตัวที่ตลาด เจ้าคิดว่าเป็นเหตุบังเอิญหรือ"
"เรื่องนั้น...ข้ารู้ดี เป็นเพราะข้าทำให้คุณหนูหานหนิงอันไม่พอใจ"
"คิดว่าเพียงเท่านั้น?" เมื่อเห็นนางพยักหน้าจึงถามต่อ "แล้วเรื่องลอบสังหารระหว่างทางไปเรือนพสุธาเล่า"
"เรื่องนั้น...ข้าไม่รู้" ชิงหลินตอบเสียงอ่อยเพราะไม่รู้จริงๆ ว่าเป็นฝีมือใคร ท่านพ่อเองก็ไม่ยอมบอกอะไรแก่นาง
"แล้วเรื่องลูกธนูลึกลับในป่ากับลูกธนูที่ทำเจ้าบาดเจ็บเล่า" เขารุกถามต่อ
"ข้า...ไม่รู้" เสียงอ่อยลงกว่าเดิม ใบหน้าจิ้มลิ้มจ๋อยสนิท
"เฮ้อ ทุกคำถามที่ข้าถามเจ้า ล้วนเกิดขึ้นก็เพราะเจ้าเป็นต้นเหตุสำคัญทั้งสิ้น" ร่างหนาทอดถอนใจด้วยความหนักใจ ก่อนจะเฉลยตำตอบให้คู่หมายรับรู้
"แล้วมันเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างไรเจ้าคะ" เพราะคำถามที่เขาถามนางนั้นเป็นคนละเรื่องกับที่เถียงกันอยู่
"เกี่ยวสิ เพราะความเลินเล่อ อวดความสามารถที่โดดเด่นเกินผู้ใดของเจ้า กำลังเป็นที่จับตามองจากผู้ที่อยากได้เจ้าไว้ในครอบครอง และจากผู้มิหวังดีที่เห็นเจ้าและสกุลชิงเป็นเสี้ยนหนาม ต้องกำจัดทิ้งสถานเดียว" แม่ทัพหนุ่มอธิบายยืดยาว โดยเน้นคำว่า 'อยากได้เจ้าไว้ในครอบครอง' เพื่อสื่อถึงองค์รัชทายาท แต่ดูเหมือนนางจะโง่งมไม่เข้าใจในสิ่งที่ตนต้องการจะสื่อเลย
"ร้ายแรงขนาดนั้นเชียวหรือ" ใบหน้าจิ้มลิ้มซีดเผือดเมื่อได้รู้ความจริง
"กลัวหรือ" เขาเหยียดยิ้มมุมปาก หรี่ตามองใบหน้าจิ้มลิ้มที่ซีดราวกับกระดาษของคู่หมาย ฮึ! ต้องสอนให้รู้จักกลัวเสียบ้าง ไม่เช่นนั้นก็ไม่รู้ว่านางจะไปเที่ยวก่อเรื่องชวนให้ปวดหัวมากมายสักเท่าใดกัน
"ข้าเปล่ากลัวเสียหน่อย" หญิงสาวค้อนขวับ ไม่ยอมรับง่ายๆ
"หึๆ เอาเถิด ต่อไปจงระวังตัวให้มาก เข้าใจหรือไม่" เขากำชับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่จริงจัง
"เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ" คราวนี้นางยอมรับปากแต่โดยดี ด้วยรู้ถึงความหวังดีของเขาที่มีต่อนาง
"ดี" มู่หลิ่งเหวินยกยิ้มพอใจที่นางยอมรับปาก ความกลุ้มใจและความหนักใจคลายไปหลายส่วน ยกเว้นเรื่องที่องค์รัชทายาทสนใจในตัวนางอย่างออกนอกหน้า ตามคำบอกเล่าของบิดาและจิ้นอี้ผู้ติดตามฝีมือดีของเขา
ช่วงที่ชิงหลินพักรักษาตัวที่จวนเสนาบดีมู่ นางได้รับการดูแลอย่างดีราวกับไข่ในหินจากคู่หมายที่มักจะมาหาและกินอาหารกับนางทุกวันเช้า-เย็นไม่ขาด โดยมีมู่หลิ่งฟู่ มู่ฮูหยิน และมู่หลิ่งเฟิง ผลัดกันมาดูแลนางแทบทุกวัน จนนางอดเกรงใจไม่ได้ ส่วนเฟิ่งอิงก็ไปๆ มาๆ ระหว่างจวนสกุลมู่กับคฤหาสน์สกุลชิง และยังไปเรือนพสุธาเพื่อรายงานความเคลื่อนไหวของศัตรูให้ผู้เป็นนายทราบ แต่ยังคงปิดเรื่องที่คุณหนูบาดเจ็บไว้เป็นความลับ
ส่วนเจ้าพยัคฆ์น้อยน่ะหรือไม่ต้องพูดถึง มันตัวติดกับหลินหลินแทบจะตลอดเวลา ไปไหนไปกันและยังกินจุกว่าเดิม จนตอนนี้มันกลายเป็นพยัคฆ์อ้วนไปแล้วในสายตาของหลินหลิน ด้วยน้ำหนักเกือบสิบกิโลกรัม เวลาเดินจึงดูอุ้ยอ้ายน่ารักน่าเอ็นดูในสายตาของทุกคน ยกเว้นหลินหลินที่ต่อว่ามันและยังเรียกมันว่าเจ้าเสืออ้วนแทนชื่อของมัน ซึ่งทำให้มันต้องตัดใจกินน้อยลงเพราะกลัวหลินหลินไม่รัก
ก่อนยามเฉินราวหนึ่งเค่อของวันที่สิบเอ็ดในจวนเสนาบดีมู่
"คุณหนู แผลของท่านหายดีแล้วเจ้าค่ะ แม้แต่รอยแผลเป็นก็ไม่เหลือให้เห็น ยาขององค์รัชทายาทช่างวิเศษนัก" หนึ่งในสาวใช้กล่าวกับคู่หมายของท่านแม่ทัพ
"อย่างนั้นหรือ" ร่างเล็กที่นอนคว่ำหน้าแนบหมอนตอบกลับเบาๆ
"เจ้าค่ะ เอ่อ...คุณหนู รูปที่อยู่กลางหลังนี่..." สาวใช้คนเดิมถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่เพราะความอยากรู้ที่มีมากกว่าจึงตัดสินใจถาม
"อ่อ ไม่มีอะไรหรอก" ได้ฟังแล้วสาวใช้คนเดิมจึงไม่คิดสอดรู้ แล้วทายาให้นางต่อ
"หลินหลิน หิวแล้ว...หิวแล้ว กินข้าว...กินข้าว" เจ้าพยัคฆ์น้อยพาร่างอ้วนกลมเดินเข้ามาหานางที่เตียง
"มาแล้วหรือเจ้าเสืออ้วน" หญิงสาวเย้าเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ยืนอยู่หน้าเตียงเพราะกระโดดขึ้นมาเองไม่ไหว
"หลินหลิน นิสัย...ไม่ดี...ว่าฟานฟาน โกรธแล้ว...โกรธแล้ว" พูดจบเจ้าพยัคฆ์น้อยก็สะบัดก้นให้หลินหลิน แต่ไม่ได้จากไปไหน รอให้หลินหลินงอนง้อมันเช่นทุกครั้ง
ชิงหลินส่ายหน้าระอา นับวันเจ้าพยัคฆ์น้อยจะขี้น้อยใจและเอาแต่ใจมากขึ้นทุกวันเหมือนเขาไม่มีผิด พูดจบใบหน้าหล่อเหลาของคู่หมายก็ผุดขึ้นในหัว ชัดเจนราวกับเขายืนอยู่ตรงหน้า
เมื่อแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ชิงหลินก็นึกแปลกใจเล็กใจเล็กน้อยที่ไม่เห็นร่างสูงใหญ่ของคู่หมายที่มักจะมายืนคอยเต๊ะท่าอยู่ที่หน้าประตูทางเข้าเช่นทุกวัน
"ไปไหนของเขานะ เฟิงอิงก็ไม่อยู่" นางพึมพำออกมาเบาๆ สองแขนอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยไว้แนบอก เดินออกมาหน้าเรือนชะเง้อชะแง้มองหาด้วยความคุ้นชิน วันนี้นางสวมอาภรณ์สีฟ้าอ่อน ชายกระโปรงปักดอกโม่ลี่สีขาว ที่เอวคาดด้วยแถบผ้าสีฟ้าเข้มดูสดใส ผมเกล้าขึ้นสูงเพียงครึ่งเดียว ปักตรึงด้วยปิ่นหยกรูปดอกโม่ลี่เพียงอันเดียว ช่างเรียบง่ายแต่ดูงดงามและสดใสยิ่งนักในสายตาของสองสาวใช้
"พี่หลินเอ๋อร์ ข้ามารับท่านแล้ว" มู่หลิ่งเฟิงเดินเข้ามาหาว่าที่พี่สะใภ้ อาภรณ์สีฟ้าน้ำทะเลที่เข้มกว่าสองเท่าปลิวไสวไปตามแรงลมของฤดูใบไม้ผลิ ใบหน้างดงามคล้ายผู้เป็นพี่ชายแย้มยิ้มน่าเอ็นดูราวกับเทพเซียนตัวน้อย
"มารับ? มีเรื่องอะไรหรือ" ชิงหลินถามเด็กน้อยที่ยื่นมือมาเกาคางของเจ้าพยัคฆ์น้อย ดูเหมือนมันจะชื่นชอบมากเพราะมันหลับตาพริ้มพลางยื่นคอให้เด็กน้อยลูบและเกาได้ถนัดขึ้น
"ไปถึงท่านก็จะรู้เองขอรับ"
คำตอบของเด็กน้อยทำเอานางมันเขี้ยว อยากจะดึงแก้มขาวๆ ยุ้ยๆ นั่นเล่นเสียให้ได้แล้วจึงเอ่ย "เช่นนั้นก็ไปกันเถิด"
ณ ห้องอาหารเรือนแสงจันทร์
มู่หลิ่งฟู่สนทนาอยู่กับชิงหยวนและแม่ทัพหนุ่ม ส่วนมู่ฮูหยินก็กำลังสนทนากับชิงฮูหยินอย่างออกรส โดยมีเฟิ่งอิงยืนอยู่นอกห้องอาหารตรงประตูทางเข้า พลางมองเข้ามาด้านในเป็นระยะๆ
"อา...ท่านพ่อ ท่านแม่" ชิงหลินเอ่ยเรียกด้วยสีหน้าประหลาดใจ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นดีใจในชั่วพริบตา นางสาวเท้าเข้าไปหามารดาที่ลุกขึ้นพร้อมด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น "ทราบได้อย่างไรเจ้าคะว่าลูกอยู่ที่นี่" ถามมารดาพลางยื่นมือไปกุมมือนุ่มนิ่มของมารดา อีกมือก็อุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยไว้มั่น
"อาเหวินให้คนส่งข่าวไปบอกเมื่อเย็นวาน ท่านพ่อของเจ้าจึงรีบสะสางงานเพื่อมารับเจ้ากลับคฤหาสน์สกุลชิงของเรา" ชิงฮูหยินว่าพลางลูบผมของบุตรสาวอย่างอ่อนโยนและทะนุถนอม
"เอาละๆ มากินข้าวกันก่อนเถิด เรื่องอื่นค่อยว่ากัน" มู่หลิ่งฟู่กล่าวขึ้นด้วยเสียงที่ค่อนข้างดังอย่างอารมณ์ดี
"อืม...ก็ดีเหมือนกัน" ชิงหยวนพยักหน้าเห็นด้วย
จากนั้นทุกคนก็พร้อมอยู่ที่โต๊ะอาหาร โดยมู่หลิ่งฟู่นั่งตรงกลาง ถัดมาเป็นชิงหยวนและมู่หลิ่งเหวิน อีกฝั่งมู่ฮูหยินนั่งใกล้สามี ถัดมาเป็นชิงฮูหยินและชิงหลิน ส่วนเฟิ่งอิงอ้างว่ากินเรียบร้อยแล้ว จึงมิมีใครคะยั้นคะยอให้มาร่วมโต๊ะด้วย
หลังมื้ออาหารผ่านไป
"ท่านลุง ท่านป้า ข้ามีเรื่องจะเรียนให้ทราบขอรับ" มู่หลิ่งเหวินกล่าวจริงจังดูเป็นทางการ ทุกคนจึงนั่งตัวตรงตั้งใจฟัง
"มีเรื่องอันใดหรือหลานชาย" ชิงหยวนชิงถามก่อนใคร โดยมีสายตาสงสัยใคร่รู้ของชิงฮูหยินและชิงหลินมองไปที่แม่ทัพหนุ่มด้วย
มู่หลิ่งเหวินยืดหลังตรง สูดลมหายใจเข้าลึกแล้วกล่าว "ข้าอยากจะขอหมั้นน้องหลินเอ๋อร์ หลังเสร็จสิ้นภารกิจนี้ขอรับ"
"เอ๋?" ชิงหลินร้องออกมาด้วยความตกใจระคนแปลกใจเพราะคาดไม่ถึง
เฟิ่งอิงหันขวับมาทางต้นเสียงทันทีเมื่อได้ยินถ้อยคำที่หนักแน่นชัดเจนจากแม่ทัพหนุ่ม สองมือที่อยู่ข้างลำตัวกำแน่นจนสั่นเล็กน้อย ใบหน้าคมเข้มดูเคร่งเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันเร็วเกินไป นี่คือสิ่งที่เฟิ่งอิงคิด
มู่หลิ่งฟู่ทำเพียงยกชาขึ้นจิบ ไม่ตกใจหรือประหลาดใจด้วยทราบอยู่ก่อนแล้ว พลางชำเลืองมองปฏิกิริยาของสหายรักที่นั่งอยู่ข้างๆ
"เหตุใดจึงรีบร้อนนักเล่า" ชิงหยวนถามกลับเสียงเรียบ ดวงตาคมจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาคมทรงเสน่ห์อย่างค้นหาความจริง
"เรื่องนั้น..." ยังไม่ทันได้อธิบาย พ่อบ้านใหญ่ซือฝูก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาในห้องด้วยท่าทางรีบร้อน พร้อมกับส่งเสียงเรียกมู่หลิ่งฟู่
"นายท่าน นายท่าน"
"เสียมารยาทจริงอาฝู มีเรื่องอันใด" มู่หลิ่งฟู่ตำหนิพ่อบ้านใหญ่ด้วยวาจาและสายตา
"ขออภัยนายท่าน เอ่อ...ขันทีจากในวังมาขอพบคุณหนูหลินขอรับ" พ่อบ้านใหญ่รีบรายงานเสียงรัวจนลิ้นแทบจะพันกัน
"ขันทีจากตำหนักใดกัน" มู่หลิ่งฟู่ถามด้วยน้ำเสียงปกติ ท่าทางสุขุมนุ่มลึกของผู้เป็นนายทำให้พ่อบ้านใหญ่ที่ตื่นตระหนกผ่อนคลายลง
"ขันทีจากตำหนักฟ้าทรงธรรมขอรับ" พ่อบ้านใหญ่รายงาน
"หา? เจ้าว่าจากตำหนักใดนะ!?" มู่หลิ่งฟู่ลุกพรวดขึ้นถามย้ำเสียงดัง
"เอ่อ...เรียนนายท่าน จากตำหนักฟ้าทรงธรรมขอรับ" พ่อบ้านใหญ่รายงานย้ำอีกครั้งด้วยความมั่นใจว่าตนฟังมาไม่ผิดแน่นอน
"นั่นมัน....ที่ประทับขององค์ฮ่องเต้" มู่หลิ่งเหวินพึมพำเบาๆ
"ฮ่องเต้?" พอได้ยินชิงหลินก็รู้สึกสับสนและมึนงงไปหมด
'นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมฮ่องเต้ต้องส่งคนมาหานางด้วย' คิดพลางส่งสายตาขอความกระจ่างจากคู่หมายที่คิดว่าน่าจะรู้ดีกว่าทุกคน ก็เห็นเขาพยักหน้าคล้ายต้องการจะสื่อว่ารอดูสถานการณ์ไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน ก็ทำให้นางรู้สึกวางใจไปได้เปลาะหนึ่ง
"รีบเชิญเข้ามาเร็วเข้า!" มู่หลิ่งฟู่ยกมือสั่งพ่อบ้านใหญ่
ครู่ต่อมาขันทีร่างผอมบางวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกลางๆ ในชุดสีเขียวเข้มเต็มยศ คล้ายของขันทีในวังขององค์รัชทายาทแต่เข้มกว่าหนึ่งส่วน บอกได้เป็นอย่างดีถึงตำแหน่งที่สูงกว่า ในมือถือพู่สีขาวเดินนำขันทีน้อยสองคนเข้ามาในเรือนแสงจันทร์ ในมือของหนึ่งในขันทีน้อยมีถาดใส่ม้วนราชโองการสีเหลืองทอง
"ท่านเสนาบดีมู่ ท่านแม่ทัพมู่" อู่เต๋อจงหรืออู่กงกงขันทีประจำองค์ฮ่องเต้ประสานมือทักทายบุรุษทั้งสอง
"คารวะอู่กงกง" ชิงหยวนประสานมือเคารพ ส่วนมู่ฮูหยิน ชิงฮูหยิน และบุตรสาว ยอบกายลง
"อู่กงกง เชิญตามสบายเถิด" มู่หลิ่งฟู่กล่าวอย่างเป็นกันเอง "มีเรื่องอันใดเชิญว่ามาได้" เสนาบดีมู่ผายมือให้ อู่เต๋อจงผงกศีรษะ จากนั้นจึงหยิบม้วนราชโองการสีเหลืองทองออกมากาง ทำให้ทั้งหกคนรีบคุกเข่ารอฟังราชโองการอย่างพร้อมเพรียง
"ฮ่องเต้มีราชโองการให้ชิงหยวนและบุตรีชิงหลิน เข้าเฝ้าที่ตำหนักฟ้าทรงธรรมเป็นการส่วนพระองค์ ในวันที่สิบห้า เดือนห้า ยามอุ้ย จบราชโองการ" อู่เต๋อจงประกาศด้วยเสียงที่ค่อนข้างดัง แม้แต่เฟิ่งอิงและบ่าวไพร่ที่นั่งคุกเข่าอยู่ด้านนอกยังได้ยินชัดเจน
"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ / เพคะ" ทั้งหกคนค้อมศีรษะลงแนบกับพื้นอย่างพร้อมเพรียง
"ท่านชิง เชิญรับราชโองการ"
ชิงหยวนคลานเข่ามารับราชโองการด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง ราวกับถูกทับด้วยก้อนหินใหญ่จนขยับตัวแทบไม่ได้
"อู่กงกง เชิญนั่ง"
หลังเสร็จสิ้นการประกาศ มู่หลิ่งฟู่ก็ลุกขึ้นก่อนเป็นคนแรก จากนั้นที่เหลือจึงลุกขึ้นแล้วมานั่งประจำที่เดิม ยกเว้นทางฝั่งของมู่ฮูหยินที่มีการเปลี่ยนลำดับที่นั่งเป็นอู่เต๋อจง มู่ฮูหยิน ชิงฮูหยิน และชิงหลินที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเพราะคิดไม่ตก
"ท่านเสนาบดีมู่ เชิญ" อู่เต๋อจงผายมือเชิญตามมารยาทที่พึงปฏิบัติ
"อู่กงกงพอจะทราบเรื่องนี้บ้างหรือไม่" มู่หลิ่งฟู่ถามแทนสหายรักที่ไม่อาจเสียมารยาทถามด้วยตนเองได้
"เรียนตามตรง ข้าเองก็ไม่ทราบ แต่..." อู่เต๋อจงทำท่าคล้ายนึกสิ่งใดออก
"แต่อันใดหรือ" มู่หลิ่งฟู่รุกถาม
มู่หลิ่งเหวินขยับตัวด้วยความกระหายใคร่รู้เช่นเดียวกับฮูหยินทั้งสองและชิงหลิน
"เมื่อสามวันก่อน องค์รัชทายาทขอเฝ้าเข้าฝ่าบาท ไม่ทราบว่าปรึกษาหารือราชกิจอันใดนานราวหนึ่งชั่วยาม ข้าเห็นองค์รัชทายาทเสด็จออกมาด้วยพระพักตร์แย้มยิ้ม จากนั้นราชโองการฉบับนี้ก็ถูกร่างขึ้น" อู่เต๋อจงเล่าอย่างละเอียด ด้วยคุ้นเคยกับเสนาบดีมู่และแม่ทัพหนุ่มมากความสามารถเป็นอย่างดี
"เช่นนั้นหรือ" มู่หลิ่งฟู่มองหน้าบุตรคนโตที่บัดนี้ดำมืดราวกับก้นหม้อ คิ้วเข้มหนาขมวดเข้าหากันจนเกิดรอยย่นตรงหว่างคิ้วทั้งสอง ดวงตาคมทรงเสน่ห์มีความกังวลอยู่เต็มเปี่ยม เห็นแล้วก็ได้แต่ทอดถอนใจ
หลังจากขบวนของขันทีนามอู่เต๋อจงกลับไปแล้ว ก็เหลือเพียงบรรยากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝนที่ทิ้งไว้เบื้องหลัง
"มีเวลาเพียงสามวันเท่านั้น เราจะทำเช่นไรดี" ชิงฮูหยินมีสีหน้าเป็นกังวล
"เจ้าใจเย็นๆ ก่อนเถิด กังวลไปก็ไม่ช่วยให้อันใดดีขึ้น" มู่ฮูหยินกล่าวปลอบพลางบีบมือให้กำลัง
"อาเหวิน เจ้าพอจะรู้เรื่องอันใดบ้างหรือไม่" ชิงหยวนเอ่ยถามแม่ทัพหนุ่ม
"ท่านลุง ข้าคิดว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับความลับของหลินเอ๋อร์อย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นมีหรือที่ฝ่าบาทจะสนพระทัย" มู่หลิ่งเหวินออกความเห็น เพราะนอกจากเรื่องนี้แล้วยังจะมีเรื่องใดอีกเล่า ดวงตาคมทรงเสน่ห์หรี่มองคู่หมายที่นั่งตรงข้ามนิ่ง
ชิงหลินเห็นแล้วก็รีบหลบ ไม่กล้าสู้สายตาที่เต็มไปด้วยความกดดันคู่นั้น เพราะเริ่มตระหนักถึงเรื่องที่เขาพูดเตือนก่อนหน้านี้ และไม่นานก็เกิดเรื่องขึ้นจริงๆ
"อืม มีเหตุผล ลุงเองก็คิดเห็นเช่นเดียวกับหลานชาย" ชิงหยวนพยักหน้าช้าๆ เห็นด้วยกับข้อสันนิษฐานของแม่ทัพหนุ่ม
"ความลับ? ความลับอันใดกัน" มู่หลิ่งฟู่เลิกคิ้วถามสหายรัก
"นั่นสิ ลึกลับมากเลยหรือ" มู่ฮูหยินถามเสริม
"พี่หลินเอ๋อร์ ข้าพาพยัคฆ์น้อยกลับมาแล้ว" เสียงแหลมเล็กสดใสของมู่หลิ่งเฟิงทำให้การสนทนาหยุดชะงัก
"หลินหลิน กลับมาแล้ว...กลับมาแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยพาร่างอ้วนกลมจนดูเหมือนแมวตัวใหญ่มากกว่าจะเป็นลูกพยัคฆ์ เดินนำหน้าเด็กน้อยเข้ามาหาหลินหลินของมัน เพราะถูกหลินหลินบอกว่าอ้วน หลังจากกินอิ่มมันจึงไปเดินออกกำลังกายโดยมีเจ้าเด็กน้อยน่ารำคาญตามไปด้วย
คนถูกเรียกก้มตัวลงอุ้มมันขึ้นมาไว้บนตักแล้วถาม "กลับมาแล้วหรือ เป็นอย่างไร สนุกไหม"
"โอ๊ะ อา...หรือความลับที่ว่า...คือเรื่องนี้" มู่หลิ่งฟู่อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นเด็กสาวส่งเสียงร้องโต้ตอบกับลูกพยัคฆ์ ดูแล้วไม่ใช่การส่งเสียงร้องส่งเดชอย่างแน่นอน นางกำลังพูดคุยกับสัตว์จริงๆ ช่างเป็นเรื่องที่ชวนตื่นตะลึงยิ่งนัก
"หลินเอ๋อร์ เจ้าพูดคุยกับ...เจ้าพยัคฆ์น้อยได้จริงหรือ" มู่ฮูหยินยิงคำถามตรงประเด็น
"เจ้าค่ะ" เมื่อไม่สามารถปิดเป็นความลับได้อีก ชิงหลินจึงยอมรับด้วยรอยยิ้มจืดเจื่อนและเป็นกังวล
"อัศจรรย์! อัศจรรย์ยิ่งนัก! ตั้งแต่เมื่อใดกัน" มู่หลิ่งฟู่อุทานออกมาอย่างตื่นเต้น
"เมื่อไม่นานมานี้เจ้าค่ะ หลังจากที่..." ชิงหลินชะงัก อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองหน้าคู่หมาย เมื่อเห็นเขาขยับตัวร้อนรน สีหน้าแลดูเจ็บปวดและเศร้าสลดอย่างคนสำนึกผิด แน่ละ ก็เป็นเพราะเขาที่ทำให้ชิงหลินเสียใจจนตรอมใจตาย จนนางต้องมาติดแหง็กอยู่ในร่างนี้ "...หลังจากที่ฟื้นขึ้นมาได้สี่สิบห้าวันเจ้าค่ะ" นางรวบรัดไม่ได้เล่าทั้งหมด
"แล้วองค์รัชทายาททรงทราบเรื่องนี้?" มู่หลิ่งฟู่ถามเข้าประเด็น
"ใช่ ก็ตอนที่เสด็จไปเรือนพสุธานั่นละ" ชิงหยวนเฉลย
"แล้วเหตุใดองค์รัชทายาทถึงกราบทูลเรื่องนี้ให้ฝ่าบาททรงทราบกันล่ะ หรือว่าจะมีเบื้องหน้าเบื้องหลังนอกเหนือจากเรื่องนี้" มู่หลิ่งฟู่ตั้งข้อสังเกตอย่างมีหลักการ ดูน่าเชื่อถือจนชิงหยวนกับมู่หลิ่งเหวินเคร่งเครียดขึ้นมาทันที
"นั่นเจ้าจะไปที่ใด อาเหวิน" มู่ฮูหยินเอ่ยถามบุตรชายคนโต
ฝ่ายชิงหลินมองคู่หมายที่ลุกขึ้นพรวดพราดด้วยสีหน้าเครียดขรึม ไม่เหลือเค้าความขี้เล่นเจ้าเล่ห์ให้เห็นเช่นยามที่อยู่กับนางก็ให้แปลกใจไม่น้อย
"ข้าจะไปวังองค์รัชทายาทขอรับ" คนถูกถามตอบหนักแน่น
"ดี! ข้าเห็นด้วย องค์รัชทายาทย่อมไขข้อข้องใจเรื่องนี้ได้อย่างแน่นอน" มู่หลิ่งฟู่ตบเข่าตัวเองดังฉาด
"อืม ข้าเองก็เห็นด้วยกับความคิดของหลานชาย" ชิงหยวนยิ้มน้อยๆ พอใจกับท่าทีกระตือรือร้นของแม่ทัพหนุ่มที่มีต่อสกุลชิง ไม่ใช่สิ...ที่มีต่อหลินเอ๋อร์น่าจะถูกกว่ากระมัง
"ระวังตัวด้วย อาเหวิน" ชิงฮูหยินเอ่ยด้วยความเป็นห่วง
"ข้าทราบแล้วขอรับ" มู่หลิ่งเหวินประสานมือขอบคุณ ก่อนจะเลิกคิ้วมองคู่หมาย ทำเอาคนถูกมองสะดุ้งโหยง กะพริบตามองเขาอย่างไม่เข้าใจ
'มองทำไม จะพูดอะไรก็พูดสิ เอาแต่จ้องอยู่ได้'
"หลินเอ๋อร์ ไปส่งพี่เขาหน่อยสิลูก" มู่ฮูหยินหันมากล่าวกับว่าที่ลูกสะใภ้ ด้วยเข้าใจความต้องการของบุตรชาย
"เอ่อ...เจ้าค่ะท่านป้า" หญิงสาวจึงลุกขึ้น อุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยเดินตามเขาออกไป
"ข้าไปด้วยขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงทำท่าจะเดินตาม แต่ถูกมู่ฮูหยินส่งสายตาห้ามไว้ จึงได้แต่นั่งลงที่เดิม ใบหน้างดงามจ๋อยสนิท
ขณะเดียวกันใบหน้าเคร่งเครียดเจ็บปวดยามนี้ถูกแทนที่ด้วยความโล่งอก เมื่อการขอหมั้นหมายถูกระงับไว้ก่อน ต้องขอบคุณขันทีผู้นั้นที่มาได้ถูกจังหวะเสียจริง เฟิ่งอิงคิดในใจ
"เจ้า...รออยู่นี่ ไม่ต้องตามมา" เสียงเข้มสั่งหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำที่ทำท่าจะเดินตามไปส่ง คนถูกสั่งจึงหันไปขอความเห็นจากชิงหลิน เมื่อเห็นนางพยักหน้าจึงถอยกลับไปยืนที่เดิม
ระหว่างทางชิงหลินมัวแต่ก้มหน้าครุ่นคิดเรื่องราชโองการ จนชนเข้ากับแผ่นหลังหนาดั่งกำแพงเมืองจีนอย่างจัง จึงถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวแล้วถามอย่างหงุดหงิด "อุ๊บ! หยุดทำไมเจ้าคะ"
"มาเดินตรงนี้" แม่ทัพหนุ่มออกคำสั่งโดยไม่หันกลับมา เอียงหน้ามาทางไหล่ขวาจนนางเห็นซีกหน้าหล่อเหลาชัดเจน
"ให้ไปเดินข้างท่านหรือเจ้าคะ" หญิงสาวถามเพื่อความแน่ใจ
"อืม" เขาตอบคู่หมาย ใบหน้ายังคงมองตรงเช่นเดิม แต่ที่นางไม่รู้คือใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนมีริ้วแดงจางๆ ปรากฏอยู่ ยิ่งเห็นนางทำตามคำสั่งแต่โดยดีก็ยิ้มอย่างพอใจ
"ท่านยิ้มทำไม" ชิงหลินเงยหน้าถาม ขณะที่เท้ายังคงก้าวเดินไปข้างหน้า
"พี่ยิ้มหรือ" มู่หลิงเหวินเลิกคิ้วข้างหนึ่งย้อนถามด้วยท่าทางกวนๆ
"ยิ้มสิเจ้าคะ ก็ข้าเห็นกับตา" หญิงสาวโต้กลับเสียงแหลม
"เหตุใดพี่จึงไม่รู้ตัวว่ายิ้ม เจ้ามีพยานหรือไม่เล่า" แม่ทัพหนุ่มทำหน้ายียวนใส่ สายตาเจ้าเล่ห์กวาดหาพยาน
"ท่าน...ฮึ่ย! ข้าไม่พูดกับท่านแล้ว" เมื่อเถียงไม่ออก นางจึงสะบัดหน้ากลับกระแทกเท้าเดินนำหน้าไป ปล่อยคนที่ยั่วโทสะมองตามด้วยสายตาขบขันระคนเอ็นดู
ยามเซิน ณ วังตะวันออกขององค์รัชทายาท
เสี่ยวเกาจื่อหรือเกากงกงสืบเท้าเข้ามาในห้องทรงอักษร ก่อนจะกราบทูลองค์รัชทายาทที่อ่านฎีกาอยู่ "ทูลองค์รัชทายาท แม่ทัพมู่ขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ"
"หึๆ มาเร็วทันใจดี" ฉีเฟยหลงยิ้มแล้วกล่าว "ให้เขาเข้ามา"
"ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะองค์รัชทายาท" มู่หลิงเหวินประสานมือทำความเคารพองค์รัชทายาทที่ประทับบนเก้าอี้หลังโต๊ะทรงงาน บนโต๊ะเต็มไปด้วยตำรากองฎีกาต่างๆ ที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเรียบร้อย
"ตามสบาย มาหาข้าด้วยเรื่องอันใดหรือ" ฉีเฟยหลงถามอย่างสนิทสนม
"กระหม่อมคิดว่าพระองค์ทรงทราบดีอยู่แล้ว...ใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" อีกฝ่ายย้อนถาม ดวงตาคมทรงเสน่ห์สบกับพระเนตรคมดุจพญาเหยี่ยวอย่างรู้เท่าทัน
"เรื่องราชโองการ?" ฉีเฟยหลงแสร้งถามทั้งๆ ที่ทราบเรื่องเป็นอย่างดี เพราะเป็นคนเสนอเรื่องนี้แก่ฝ่าบาทด้วยตัวเอง
"พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมขอบังอาจทูลถาม...ทรงทำเช่นนี้เพราะเหตุใด" แม่ทัพมู่ถามเสียงเข้มด้วยความจริงจัง
"ข้าเสียดายพรสวรรค์ในการเขียนรูปของนาง จึงนำรูปของนางให้ฝ่าบาททอดพระเนตรก็เท่านั้น" ฉีเฟยหลงกล่าวเหมือนเป็นเรื่องปกติ
"เอ๊ะ รูปเขียนหรอกหรือพ่ะย่ะค่ะ" ร่างหนามีสีหน้าประหลาดใจ
"ใช่ ข้าชื่นชอบรูปของนาง อยากได้เรือนเช่นนั้นบ้าง เลยอยากให้นางมาช่วยก็เท่านั้น ทำไม เจ้าคิดว่าข้าจะกราบทูลเรื่องใดหรือ" ฉีเฟยหลงย้อนถามยิ้มๆ
'อา...อาเหวิน ในที่สุดข้าก็ได้เห็นหน้าตาชวนขบขันของเจ้า คุณหนูชิงผู้นั้นช่างร้ายกาจยิ่งนัก ทำให้เจ้าร้อนรนกระวนกระวายใจได้ถึงเพียงนี้'
"โปรดประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมคิดว่า..." แม่ทัพหนุ่มขยับตัวอย่างอึดอัด ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนซับสีแดงจางๆ ดัวยความอับอายระคนขัดเขิน นึกโมโหตนเองที่บุ่มบ่ามใจร้อนเกินไปจนเกือบเสียเรื่อง
"หึๆ ช่างเถิด ข้าเข้าใจดี เจ้าคงกลัวว่าข้าจะเปิดเผยความลับของนางใช่หรือไม่" ฉีเฟยหลงถามด้วยน้ำเสียงรื่นเริงเจือขบขัน
"โปรดประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินยิ่งก้มหน้าต่ำด้วยความละอายใจที่มองเจตนาขององค์รัชทายาทผิดไป
"เรื่องนี้โทษเจ้าไม่ได้หรอก หากข้าเป็นเจ้าก็คงทำเช่นเดียวกัน" ฉีเฟยหลงกล่าวอย่างใจกว้าง
"ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มจึงประสานมือขอบคุณจากใจจริง และสนทนาต่อราวสองเค่อก็ทูลลา ก่อนจะควบเจ้าทาเสว่กลับจวนด้วยใบหน้าแช่มชื่น จิตใจปลอดโปร่ง และเป็นสุขดั่งยกภูเขาออกจากอก ซึ่งผิดกับขามาลิบลับ


## ตอนที่ 29 การหมั้นกับภารกิจที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง   

ภายหลังที่มู่หลิ่งเหวินจากไป ฉีเฟยหลงยังคงนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทรงงาน พิงพนักเก้าอี้พลางทอดสายตาไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย ครุ่นคิดถึงเหตุผลที่มิได้ทูลให้ฝ่าบาททรงทราบเรื่องความลับของนาง ด้วยตระหนักดีว่าฝ่าบาททรงชื่นชอบผู้ที่มีความสามารถโดดเด่นเหนือผู้ใด และมักจะเก็บคนเหล่านั้นไว้ข้างพระวรกาย หากฝ่าบาททรงทราบเรื่องนี้แล้วยังเพิกเฉย เช่นนั้นก็มิใช่ฝ่าบาทแล้ว
แต่ที่ฉีเฟยหลงคาดการณ์ผิดไปคือ การนำรูปของนางให้ฝ่าบาททอดพระเนตร ด้วยตั้งใจจะขอพระราชทานอนุญาตสร้างตำหนักส่วนพระองค์เพื่อรับรองแขกแทนตำหนักหลังเก่าที่เริ่มทรุดโทรมลง โดยหมายมั่นปั้นมือให้นางช่วยร่างโครงในกระดาษให้ กลับกลายเป็นว่ามิเพียงจะทรงเห็นชอบกับเรื่องนี้ ฝ่าบาทยังสนพระทัยนางมากถึงขั้นเรียกให้เข้าเฝ้าเป็นการส่วนพระองค์อีกด้วย
'หากฝ่าบาทพอพระทัยนางขึ้นมาเล่า ข้าจะทำเช่นใด อาเหวินจะเสียใจสักแค่ไหน นางจะตำหนิข้าหรือไม่'
ฉีเฟยหลงกลัดกลุ้มจนหัวแทบจะระเบิด ทอดถอนใจหลายครั้งจนเสี่ยวเกาจื่อแปลกใจ ด้วยมิใคร่เห็นองค์รัชทายาททรงเป็นเช่นนี้บ่อยนัก
ณ เรือนแสงจันทร์ จวนสกุลมู่
ชิงหลิน มู่หลิ่งเฟิง เฟิ่งอิง และเจ้าพยัคฆ์น้อย กลับไปรอที่เรือนจันทราแล้ว เหลือเพียงผู้อาวุโสทั้งสี่ที่นั่งปรึกษาหารือกันไปพลางรอแม่ทัพหนุ่มไปพลางด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกังวล
"อาเหวิน เป็นอย่างไรบ้าง" มู่หลิ่งฟู่ลุกขึ้นถามบุตรชายทันทีที่ร่างสูงใหญ่สง่างามเดินเข้ามา
"วางใจได้ขอรับ ความลับของนางยังมิถูกเปิดเผยในยามนี้" เขาแจ้งแก่อาวุโสทั้งสี่ด้วยรอยยิ้มบางๆ
"หมายความว่าอย่างไร แล้วราชโองการนั่น..." ชิงหยวนถาม
"ฝ่าบาททรงชื่นชอบรูปเขียนของหลินเอ๋อร์ จึงอยากพบนางสักครั้งเท่านั้นขอรับ" มู่หลิ่งเหวินไขข้อข้องใจ
"อา...เป็นเช่นนี้นี่เอง" ชิงหยวนพยักหน้า คิ้วดาบคลายลงหนึ่งส่วน
"อ้าว เจ้าเป็นอันใด มิดีใจหรอกหรือ" มู่ฮูหยินถามชิงฮูหยินที่ยังมีสีหน้ากังวล
"ดีใจสิ เพียงแต่..." ชิงฮูหยินยิ้มตอบแต่เป็นรอยยิ้มที่ฝืดเฝื่อนยิ่งนัก
"เพียงแต่อันใดหรือ รีบพูดมาเร็วเข้า" มู่ฮูหยินคะยั้นคะยอถาม โดยมีสายตาสามคู่ของบุรุษมองมาอย่างสงสัย
"หากเกิดเรื่องมิคาดฝันขึ้นจะทำเช่นไร" ชิงฮูหยินว่า
"เรื่องมิคาดฝัน เจ้าจะพูดอันใดกันแน่" ชิงหยวนทำหน้าไม่เข้าใจ
"แม้หลินเอ๋อร์จะมิใช่หญิงงามล่มเมือง แต่ถ้าต้องพระทัยฝ่าบาทขึ้นมาจะทำเช่นใดเล่า" ชิงฮูหยินกล่าว ถอนใจกลัดกลุ้มเพราะใช่ว่าความคิดนี้จะเป็นไปมิได้ องค์ฮ่องเต้เองยังทรงหนุ่มแน่นเกินบุรุษวัยสี่สิบห้า ซ้ำยังทรงชื่นชอบผู้ที่มีความสามารถโดดเด่นเหนือใครเป็นพิเศษ แล้วจะมิให้นางกังวลใจได้อย่างไร
"อืม ที่เจ้าพูดมาก็มีเหตุผล ท่านพี่ เราจะทำเช่นไรกันดีเจ้าคะ" มู่ฮูหยินเริ่มกังวลขึ้นมาบ้าง ด้วยปักใจแล้วว่าหลินเอ๋อร์ต้องเป็นสะใภ้จวนสกุลมู่ จะมิยอมให้ไปเป็นสนมหรือสะใภ้ที่ไหนเด็ดขาด
"นั่นสินะ อาเหวิน เจ้าพอจะมีหนทางบ้างหรือไม่" มู่หลิ่งฟู่โยนคำถามให้บุตรชายเป็นผู้ตอบ
"การหมั้นหมายน่าจะช่วยแก้ไขปัญหานี้ได้ขอรับ" มู่หลิ่งเหวินรีบฉวยโอกาสที่บิดาโยนมาให้ทันที มิยอมปล่อยให้โอกาสหลุดมือ
"ข้าเห็นด้วยกับความคิดนี้ของอาเหวิน" มู่ฮูหยินรีบกล่าวสนับสนุนความคิดอันชาญฉลาดของบุตรชาย
ชิงหยวนสบตากับฮูหยินของตนครู่หนึ่งอย่างชั่งใจ
"ว่าอย่างไรอาหยวน" มู่หลิ่งฟู่เอ่ยถามสหายรักเมื่อเห็นสีหน้าและท่าทางคล้ายตัดสินใจได้แล้วของอีกฝ่าย
"อืม ช่วยมิได้ละนะ ตกลงตามนั้น" ชิงหยวนตอบตกลงในที่สุด เรียกรอยยิ้มพอใจจนอยากจะกระโดดโห่ร้องออกมาเสียให้ได้
ฝ่ายมู่หลิ่งฟู่กับฮูหยินยิ้มให้กัน เมื่อในท้ายที่สุดความปรารถนาของบุตรชายก็เป็นจริง การหมั้นหมายในครั้งนี้ยังช่วยยืนยันได้เป็นอย่างดีว่านางเป็นคนของจวนสกุลมู่แล้วครึ่งหนึ่ง
"ซือฝู!" มู่หลิ่งฟู่ตะโกนเรียกพ่อบ้านใหญ่ที่เฝ้าอยู่นอกห้องให้เข้ามา
"ขอรับนายท่าน" พ่อบ้านใหญ่รีบกระวีกระวาดเข้ามาในห้องทันที
"ไปเชิญคุณหนูหลินมาที่นี่" มู่หลิ่งฟู่ออกคำสั่งเสียงเข้ม
"ขอรับ" พ่อบ้านใหญ่ค้อมศีรษะแล้วหมุนตัวออกไปอย่างเร่งรีบ
มู่หลิ่งเหวินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างมีความสุข ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับจ้องที่ประตูทางเข้าอย่างมิละสายตา
ผ่านไปครู่ใหญ่ชิงหลินพร้อมด้วยเจ้าพยัคฆ์น้อย มู่หลิ่งเฟิง และเฟิ่งอิง ก็มาถึง นางนั่งลงข้างมารดา ถัดมาเป็นคุณชายน้อยที่มิยอมไปนั่งข้างพี่ชาย ส่วนเฟิ่งอิงยืนเฝ้าหน้าประตูคนละฝั่งกับพ่อบ้านใหญ่ซือฝู
"หลินเอ๋อร์ พวกเราเห็นพ้องกันว่าจะให้เจ้ากับอาเหวินหมั้นหมายกันเสียก่อน ก่อนที่เจ้าจะเข้าเฝ้าองค์ฮ่องเต้" ชิงฮูหยินแจ้งข่าวแก่บุตรี
"เอ๊ะ ทำไมล่ะเจ้าคะ" ชิงหลินถามด้วยความสงสัย 'ก็แค่ไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ทำไมต้องหมั้นกันด้วย'
"ก็เพราะว่า..." ชิงฮูหยินอธิบายเรื่องราวต่างๆ ให้บุตรีฟังอย่างละเอียด
เมื่อได้ฟังเรื่องราว ชิงหลินก็นิ่งเงียบไป ก่อนจะเงยหน้ามองท่านลุงท่านป้า บิดามารดา และคู่หมาย สิ่งที่เห็นคือสายตายินดีจากผู้อาวุโสสองคนแรก สายตาจำยอมจากผู้อาวุโสสองคนหลัง และสายตาหวานฉ่ำบนใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนที่มีความสุขกำลังจับจ้องนางไม่วางตา เมื่อเห็นเช่นนั้นก็อดใจเต้นไม่ได้
"ข้าแล้วแต่ท่านพ่อเจ้าค่ะ" หญิงสาวตอบเสียงเบาหลังจากตัดสินใจได้
มู่หลิ่งเหวินลอบถอนใจโล่งอก ลึกๆ ก็แอบหวั่นใจว่านางจะตอบปฏิเสธ หากเป็นเมื่อก่อนเขามั่นใจเต็มร้อยว่านางต้องรีบตอบตกลงเป็นแน่ แต่นางในยามนี้ช่างแตกต่างกันลิบลับเหมือนเป็นคนละคน แต่ไม่ใช่กับบุรุษร่างใหญ่อีกคนที่เจ็บปวดใจจนแทบกระอักเลือดเช่นเฟิ่งอิงที่หลงรักคุณหนูอย่างลึกซึ้ง
"แต่...ข้าขอให้จัดงานแบบเงียบๆ เพียงแค่แลกแหวนกันได้หรือไม่เจ้าคะ" คำขอของนางทำให้ห้าบุรุษสองสตรีชะงักวูบหันมามองนางแทบจะพร้อมกัน
"เอ่อ...เวลามีน้อย จะเตรียมงานทันได้อย่างไรเจ้าคะ" นางให้เหตุผล "อีกอย่าง ข้าคิดว่านำเงินที่ต้องเสียไปกับการเตรียมงานไปบริจาคให้แก่ขอทานหรือผู้ยากไร้ เป็นการสร้างกุศลเสริมบารมีให้มากยิ่งขึ้น น่าจะดีกว่าเจ้าค่ะ" ชิงหลินอธิบายยืดยาว ความจริงคือนางแค่รำคาญกับพิธีจุกจิกหยุมหยิมของที่นี่ และที่สำคัญ หากทำพิธีเอิกเกริกใหญ่โต ชาวบ้านร้านตลาดก็ต้องรู้กันทั่ว แล้วถ้าวันหนึ่งเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น ครอบครัวนางจะอับอายและเอาหน้าไปไว้ที่ไหน
"ข้าเห็นด้วยกับหลินเอ๋อร์" มู่หลิ่งเหวินยอมเล่นตามน้ำ ทั้งที่ใจอยากจะให้มีงานใหญ่เพื่อจะได้ป่าวประกาศให้รู้กันทั่วว่านางมีคู่หมั้นแล้ว
"ดี! ตกลงตามนี้" ชิงหยวนตบเข่าตัวเองดังฉาด ชอบใจกับความคิดของบุตรสาว
"แล้วของหมั้นเล่า" ชิงฮูหยินถามบ้าง
"ข้าสั่งทำเตรียมพร้อมไว้นานแล้ว" มู่ฮูหยินตอบ ลุกขึ้นเดินหายเข้าไปในห้องนอน เพียงครู่เดียวก็กลับออกมาพร้อมกล่องไม้สี่เหลี่ยมผืนผ้าสีดำ ขนาดกว้างสี่ชุ่นยาวหกชุ่นที่สลักลวดลายดอกเบญจมาศสีทอง
"โอ้ เป็นหยกขาวที่งามจริงๆ" ชิงหยวนอุทานเมื่อเห็นของที่อยู่ในกล่อง
"อาเหวิน สวมแหวนให้น้องเร็วเข้า" มู่ฮูหยินยิ้มแล้วบอกบุตรชาย
"ขอรับท่านแม่" มู่หลิ่งเหวินรีบทำตาม ลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะมาหาคู่หมายที่ส่งเจ้าพยัคฆ์น้อยให้มู่หลิ่งเฟิงอุ้มชั่วคราว แล้วลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากับเขาด้วยใบหน้าแดงเรื่อ ใจเต้นตึกตักอย่างประหม่าขัดเขิน โดยมีผู้อาวุโสทั้งสี่ยืนเรียงกันด้วยสีหน้าอิ่มเอิบมีความสุข เมื่อคำสัญญาที่ให้กันไว้ใกล้จะเป็นจริงเข้าไปทุกที สุดท้ายก็เหลือแค่งานแต่งเท่านั้น
มือหนาหยิบแหวนหยกขนาดเล็กกว่าออกมาถือไว้ ดวงตาคมทรงเสน่ห์หวานซึ้ง มุมปากยกขึ้นยิ้มน้อยๆ อย่างมีความสุข
ฝ่ายผู้ถูกมองเอาแต่ก้มหน้าด้วยความขัดเขิน พลันรู้สึกแปลกใจที่เขาไม่สวมแหวนให้เสียที ปล่อยให้นางยื่นมือออกไปรอเก้อจนเมื่อย พออดรนทนไม่ไหวจึงเงยหน้าขึ้นมองเขา
"หึๆ ยอมเงยหน้าเสียที"
"ท่าน!" ได้ฟังแล้วก็นึกโมโห อ้าปากเตรียมต่อว่า แต่เมื่อเหลือบเห็นสายตายินดีปรีดาของผู้อาวุโสทั้งสี่ ก็ทำให้นางรีบหุบปากลงทันใด ทำท่าจะชักมือกลับ แต่กลับถูกรวบไว้ด้วยมือหนา จากนั้นแหวนหยกสีขาวก็ถูกสวมเข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายอย่างช้าๆ
มู่หลิ่งเหวินหลุบตามองคู่หมายที่กำลังจะเลื่อนขั้นเป็นคู่หมั้นในอีกเสี้ยวอึดใจด้วยหัวใจพองโตจนแทบจะหลุดออกมานอกอก อยากจะรวบตัวนางเข้ามากอดแล้วจุมพิตสักหลายๆ ครั้ง
"หลินเอ๋อร์ สวมแหวนให้พี่เขาสิลูก" ชิงฮูหยินเอ่ยเตือนบุตรสาวที่เอาแต่ยืนจ้องหน้าแม่ทัพหนุ่ม
"เอ่อ...เจ้าค่ะ" พอได้สติจึงหยิบแหวนหยกสีขาวในกล่องออกมาสวมเข้าที่นิ้วนางข้างซ้ายให้เขา แล้วหันไปทำความเคารพอาวุโสทั้งสี่หนึ่งครั้ง
"เอาละ การหมั้นหมายถือเป็นอันเสร็จสมบูรณ์" มู่หลิ่งฟู่กล่าวอย่างเป็นทางการ ท่ามกลางความปลาบปลื้มยินดีของทุกคน ยกเว้นเฟิ่งอิงกับเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ไม่รู้เรื่องราว
หนึ่งเสียใจที่คุณหนูยอมหมั้น เพราะนั่นหมายความว่าพิธีแต่งงานคงจะมีขึ้นในไม่ช้านี้อย่างแน่นอน อีกหนึ่งงุนงงไม่เข้าใจในการกระทำของคนเหล่านี้
"รบกวนท่านมานานแล้ว คงต้องกลับเสียที" ชิงหยวนเอ่ยกับมู่หลิ่งฟู่
"ใกล้เพียงแค่นี้ จะรีบร้อนไปไย อยู่กินมื้อเย็นด้วยกันก่อนเถิด" มู่หลิ่งฟู่กล่าวกับสหายรัก
"ใช่ๆ ข้าสั่งให้บ่าวไพร่เตรียมอาหารไว้แล้วด้วย" มู่ฮูหยินกล่าวเสริม
"อืม เช่นนั้นต้องขอรบกวนแล้ว" ชิงหยวนตอบรับคำเชิญ
หลังอาหารมื้อเย็นผ่านไป ขบวนรถม้าของชิงหยวนนำโดยมู่หลิ่งเหวิน เฟิ่งอิง และรถม้าของชิงหยวนกับฮูหยิน ตามด้วยรถม้าของชิงหลินกับเจ้าพยัคฆ์น้อย ปิดท้ายด้วยทหารม้าแห่งจวนแม่ทัพมู่นับสิบคุ้มกันไปตลอดการเดินทาง
ยามจื่อ ณ เรือนหยกฟ้า
เจ้าของเรือนผวาเฮือก ตื่นขึ้นมาเพราะฝันร้าย ใบหน้าจิ้มลิ้มเต็มไปด้วยเหงื่อ หอบหายใจถี่ นางหลับตาลงครู่หนึ่งเพื่อปรับสายตาก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง ก้มมองเจ้าพยัคฆ์น้อยที่นอนขดตัวกลมอยู่ข้างๆ กรนเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ บอกให้รู้ว่ามันกำลังหลับสนิท หญิงสาวมองดูมันครู่หนึ่งแล้วจึงค่อยๆ ย่องออกมาจากเรือนอย่างแผ่วเบา
เนื่องจากเฟิ่งอิงครุ่นคิดถึงเรื่องราวในวันนี้จนนอนมิหลับ จึงออกมานั่งรับลมที่เก๋งริมสระบัวพร้อมกับความหวังลึกๆ ว่าอาจจะได้พบสตรีที่ทำให้หวั่นไหว
ขณะที่จมอยู่ในความคิด เฟิ่งอิงพลันรู้สึกได้ถึงฝีเท้าคุ้นหูเดินเข้ามายังที่ตนนั่งอยู่ในลักษณะการเดินด้วยปลายเท้า เฟิ่งอิงรู้ได้ทันทีว่าเป็นสตรีที่ตนกำลังคิดถึงอยู่ หัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำนั่งนิ่ง เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ รอดูว่านางจะทำอันใด
ชิงหลินเดินออกมารับลมที่เก๋งริมสระบัวเหมือนทุกครั้ง ก่อนจะชะงักเท้าเมื่อเห็นว่าเก๋งของนางถูกผู้อื่นจับจองเสียแล้ว แต่พอรู้ว่าเป็นใคร ความคิดอยากแกล้งก็เกิดขึ้นทันที นางค่อยๆ ย่องเข้าไปอย่างที่คิดว่าเงียบและเบาที่สุดโดยไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายรับรู้การมาของนางได้สักพักหนึ่งแล้ว มุมปากอวบอิ่มยกขึ้นยิ้มเจ้าเล่ห์พลางยื่นแขนสองข้างออกไป ย่อตัวลงต่ำ สาวเท้าเข้าไปช้าๆ ทีละก้าวๆ ตั้งใจจะจี้เอวเขาเพื่อให้เขาตกใจ
"ว้าย! แหก!" กลับเป็นนางเสียเองที่ร้องออกมาด้วยความตกใจ เพราะคิดไม่ถึงว่าเขาจะลุกขึ้นพรวดพราด และเบี่ยงตัวหลบการโจมตีของนางได้ในเสี้ยววินาที
ฝ่ายเฟิ่งอิงชะงักวูบ ไม่คิดว่าคุณหนูจะกลับเป็นฝ่ายตกใจเสียเอง จึงได้แต่ยืนอึ้งมองนางอย่างทำอันใดมิถูก
"โธ่ เฟิ่งอิง ข้าตกใจหมดเลย" ผู้เป็นคุณหนูต่อว่าเขาอย่างไม่จริงจังนัก พร้อมกับยกมือขึ้นทาบอกซ้าย
"ขออภัยขอรับ" เฟิ่งอิงยอมรับผิดเสียเอง
"ไม่ใช่ความผิดของเจ้าเสียหน่อย ทำไมต้องขอโทษ" ชิงหลินโบกมือบอกเขา ก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงแทนที่ของเฟิ่งอิง แล้วพิงเสาเก๋งพร้อมด้วยชันเข่าทั้งสองขึ้นมาและกอดอก เหม่อมองท้องฟ้ายามค่ำคืนอย่างไร้จุดหมาย
เฟิ่งอิงถอยหลังไปสองก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง เอามือไพล่หลังพร้อมกับหลุบตาลงมองคุณหนูของตนเงียบๆ มุมปากยกขึ้นยิ้มเล็กน้อย เพียงแค่ได้เห็นได้พูดคุยมิกี่คำ ตนก็พอใจแล้ว
"นั่งลงสิ" นางตบพื้นข้างตัวเบาๆ บอกให้เขานั่ง
"เอ่อ..." เฟิ่งอิงอึกอักปล่อยแขนลงข้างตัว
"ทำไม กล้าขัดคำสั่งข้าหรือ" ชิงหลินแสร้งทำเสียงเข้มพร้อมกับเงยหน้ามองด้วยสายตาไม่พอใจ
"มิได้ขอรับ!" เฟิ่งอิงรีบคุกเข่าลงกับพื้นเบื้องหน้าคุณหนู สองมือที่วางบนหน้าขากำแน่น ใบหน้าคมเข้มเครียดขรึม ดวงตาคมเรียวดุจับจ้องเสี้ยวหน้าจิ้มลิ้ม มันสั่นไหวด้วยความหวาดหวั่นเพราะเกรงว่านางจะโกรธเคือง
"เช่นนั้นก็นั่งลงเถิด" หญิงสาวกล่าวจบก็ไม่สนใจเขาอีก สายตามองไปข้างหน้าอย่างเลื่อนลอย
ร่างใหญ่เลือกไปนั่งพิงเสาอีกต้น ต่างคนต่างจมอยู่กับความคิด ไม่มีคำสนทนาใดนอกจากความเงียบสงบและสายลมอ่อนๆ ที่พัดโชยมากระทบผิวกาย
ผ่านไปราวสองเค่อคิ้วเข้มก็เลิกขึ้นแปลกใจกับเสียงคล้ายเสียงกรนที่ดังมาจากเสาอีกต้น จึงหันไปดู ดวงตาก็พลันเบิกกว้าง ร่างใหญ่ดีดตัวพุ่งไปยังเสาต้นนั้นอย่างรวดเร็ว แล้วใช้ไหล่และลำตัวด้านข้างรองรับร่างเล็กที่เอียงกระเท่เร่จะล้มมิล้มแหล่ไว้ได้แบบเฉียดฉิว
"เฮ้อ" เฟิ่งอิงถอนใจโล่งอก มองนางที่หลับใหลพิงศีรษะลงบนไหล่ตนอย่างอ่อนใจกับความขี้เซาจนขาดความระมัดระวังของนาง เพราะนางเป็นเช่นนี้แล้วเขาจะกล้าทิ้งนางได้อย่างไร
"คุณหนู คุณหนู" เฟิ่งอิงปลุกนาง
"อืม" เสียงงึมงำตอบกลับมาพร้อมกับร่างที่ขยับเล็กน้อย ใบหน้าจิ้มลิ้มเลื่อนลงมาถูไถกับอกแกร่ง หาที่เหมาะๆ ซุกซบอย่างสุขใจ ไม่ได้รับรู้ถึงร่างแกร่งที่กระตุกเกร็งของอีกฝ่ายเลย
"เอ่อ...ท่านหัวหน้าเฟิ่ง คือว่า..." เสียงของเสี่ยวสุ่ยดั่งเสียงระฆังช่วยชีวิต เฟิ่งอิงถอนใจแรงแล้วเริ่มปลุกร่างเล็กที่ซุกซบลงบนอกตน
"หลินหลิน หลินหลิน" เจ้าพยัคฆ์น้อยที่กระโดดออกจากอ้อมแขนเสี่ยวสุ่ยเดินเข้าไปหาหลินหลิน ซึ่งยังคงหลับมิรู้เรื่องราวพร้อมกับส่งเสียงเรียกนางไปด้วย
เจ้าพยัคฆ์น้อยตื่นขึ้นมากลางดึก พบเตียงที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งร่างอบอุ่นหอมกรุ่นที่คุ้นเคยของหลินหลิน มันกระวนกระวายเดินหานางไปทั่วห้อง ส่งเสียงร้องเรียกเป็นระยะๆ จากนั้นจึงเดินออกมาตามหาข้างนอกจนมาถึงเก๋งริมสระบัว เจ้าพยัคฆ์น้อยเห็นหลินหลินซบหลับกับอกเจ้าร่างยักษ์ก็ให้หงุดหงิด อยากจะกระโดดเข้าไปไล่เจ้าร่างยักษ์นั่นออกไปแล้วพานางกลับด้วยตัวเอง แต่ก็เกินกำลังที่มันจะทำได้ จึงเปลี่ยนความคิด หันหลังกลับไปยังเรือนหยกฟ้าอีกครั้ง ไปตามคนมาช่วยและผู้โชคดีในครั้งนี้ก็คือเสี่ยวสุ่ย สาวใช้ของหลินหลินที่นอนอยู่ห้องข้างๆ นั่นเอง
"คุณหนูหลับอยู่ ข้าจะอุ้มกลับเรือนหยกฟ้าเอง" เฟิ่งอิงอุ้มนางไว้ในอ้อมอกแกร่งของตน หันมากล่าวกับเสี่ยวสุ่ยเสียงเข้ม ใบหน้าเรียบเฉยคล้ายเป็นเรื่องปกติ
"จะ...เจ้าค่ะ" เสี่ยวสุ่ยรีบตอบกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหลังหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำอย่างมิลดละ พร้อมกับกวาดตามองไปโดยรอบ เพื่อดูว่ามีผู้ใดเห็นภาพที่มิใคร่เหมาะสมนี้บ้างหรือไม่
ส่วนเจ้าพยัคฆ์น้อยก็วิ่งนำหน้า เอี้ยวหัวมามองข้างหลังเป็นระยะๆ จนถึงเรือนหยกฟ้า มันกระโดดขึ้นไปนั่งที่ปลายเตียงมองเจ้าร่างยักษ์วางหลินหลินที่หลับปุ๋ยลงบนเตียงอย่างเบามือ จากนั้นผ้าห่มก็ถูกดึงคลุมจนถึงคอด้วยมือของอีกคนที่ตัวเล็กกว่า แล้วร่างใหญ่เล็กทั้งสองก็ออกไปพร้อมกับประตูที่ปิดลง เจ้าพยัคฆ์น้อยมุดเข้าไปในผ้าห่มแทรกตัวเข้าไประหว่างแขนกับลำตัวด้านข้างของหลินหลิน โผล่หัวกลมๆ เล็กๆ ออกมาวางบนต้นแขนนุ่มนิ่มของนางเช่นทุกครั้ง ก่อนจะหลับลงอย่างมีความสุข
"ฟู่" เฟิ่งอิงพ่นลมออกมาหลังพิงผนังข้างประตูเรือนหยกฟ้า ดวงตาคมเรียวดุทอดมองไปไกลอย่างไร้จุดหมาย จิตใจที่ปั่นป่วนเริ่มสงบลง ล้วงหยิบบางสิ่งที่ซ่อนไว้อย่างมิดชิดในอกเสื้อออกมาดูก่อนจะสูดดมเข้าไปเต็มปอด กลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรหลายชนิดช่วยให้จิตใจผ่อนคลายลงทุกครั้งที่ได้สูดดม เฟิ่งอิงเก็บสิ่งนี้ไว้กับตัวตลอดเวลาแม้ในยามหลับ มันคือถุงเครื่องหอมที่คุณหนูอันเป็นที่รักมอบให้นั่นเอง อาจจะไร้ค่าในสายตาคนอื่น แต่สำหรับเฟิ่งอิง มันคือของล้ำค่าที่สุดที่หาซื้อมิได้และมีเพียงชิ้นเดียว
ยามเฉินวันต่อมา ณ เรือนแสงจันทร์ จวนเสนาบดีมู่
"อิ่มแล้วหรือ อาเหวิน" มู่ฮูหยินถามบุตรคนโตที่วางตะเกียบ แล้วยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบ หลังจากกินข้าวไปเพียงสามสี่คำเท่านั้น เมื่อวานกลับมาถึงก็ตรงกลับเรือนตนเองทันที มิอยู่สนทนาเช่นยามที่คู่หมั้นพักอยู่ที่นี่
"ขอรับ ข้าขอตัว" เขาลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันที ท่ามกลางความมึนงงของทั้งสาม
"ท่านแม่ ข้าคิดว่าพี่ใหญ่คงคิดถึงพี่หลินเอ๋อร์น่ะขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงยิ้มเศร้าพลางกล่าวกับมารดา เขาเองก็คิดถึงว่าที่พี่สะใภ้และเจ้าพยัคฆ์น้อยเช่นเดียวกัน
"อืม แม่เองก็คิดถึง เช่นนั้นเราไปเยี่ยมนางดีหรือไม่" มู่ฮูหยินเสนอ
"ดีขอรับ ข้าจะไปกับท่านแม่ด้วย" บุตรคนเล็กยิ้มกว้างอวดฟันขาว ดวงตาเปล่งประกายสุกใสราวอัญมณี
"เจ้าสองคนแม่ลูกไปกันเถิด ข้ายังมีงานต้องทำ" มู่หลิ่งฟู่กล่าวกับทั้งสอง
"เจ้าค่ะท่านพี่" มู่ฮูหยินยิ้มตอบสามี
"ข้ารีบไปบอกพี่ใหญ่ก่อนดีกว่า ขอตัวขอรับท่านพ่อท่านแม่"
"เฟิงเอ๋อร์ ช้าๆ หน่อย ระวังหกล้ม" มู่ฮูหยินร้องเตือนเสียงค่อนข้างดัง เมื่อเห็นอาการรีบร้อนขาดความสุขุมของบุตรชายคนเล็ก "เฮ้อ อาการหนักพอกันทั้งพี่ทั้งน้อง"
"เจ้าเองก็นั่งนับวันที่จะได้นางมาเป็นสะใภ้มิใช่หรือ" มู่หลิ่งฟู่เย้าฮูหยินของตน
"แน่สิเจ้าคะ สะใภ้ดีๆ แบบนางหาได้ง่ายๆ เสียเมื่อไรกัน" นางค้อนสามี
"อืม เจ้าพูดมาก็ถูก แต่ข้ายังมีเรื่องสงสัย" มู่หลิ่งฟู่กล่าวขึ้น
"สงสัย? เรื่องใดหรือเจ้าคะ"
"แหวนหยกคู่"
"อ้อ ข้าแค่อยากหาสิ่งของแทนใจที่เหมือนกันให้แก่อาเหวินของเรากับลูกสะใภ้ สิ่งที่สามารถพกติดตัวได้ง่ายและไม่เกะกะ กำไล ต่างหู ปิ่นปักผม ก็ดูจะมิใคร่เหมาะเท่าใดนัก สุดท้ายก็คิดว่าแหวนน่าจะเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด แต่ใครจะคาดคิดว่าหลินเอ๋อร์จะใจตรงกับข้า คิดแล้วก็อดขำไม่ได้" มู่ฮูหยินยกมือปิดปากหัวเราะอย่างมีจริตพองาม
"อา...เป็นเช่นนี้เอง ข้าก็หลงนึกว่าเจ้ารู้เห็นเป็นใจกับนางเสียอีก" มู่หลิ่งฟู่พยักหน้าเมื่อความจริงกระจ่าง เพราะไม่เคยมีเรือนไหนใช้แหวนเป็นของหมั้นมาก่อนนั่นเอง
กลับมาที่คฤหาสน์สกุลชิง หลังอาหารเช้าผ่านไป
ชิงหลินกำลังสนทนาอยู่กับบิดามารดาอย่างมีความสุข ด้านข้างมีพ่อบ้านฝู แม่นมฝู และเสี่ยวสุ่ย ส่วนเสี่ยวอี้ผู้พี่รั้งอยู่เรือนหยกฟ้าตามคำสั่งของคุณหนูทั้งที่แผลหายดีแล้ว ส่วนเจ้าพยัคฆ์น้อยก็เดินสำรวจไปทั่วทั้งในและนอกเรือน โดยมีเจ้าร่างยักษ์จอมเย็นชาคอยเฝ้ามองอยู่ห่างๆ ซึ่งมันมิใคร่ชอบเท่าใดนัก
"พรุ่งนี้แล้วสินะที่ต้องเข้าเฝ้าฝ่าบาท" ชิงหยวนเอ่ย
"ท่านพี่ ดูท่านเป็นกังวลมากนะเจ้าคะ" ชิงฮูหยินถามสามี
"อืม พระทัยของฮ่องเต้ยากจะคาดเดา หากพอพระทัยเราอาจจะรอดกลับมาอย่างปลอดภัย แต่ถ้าตรงข้าม เฮ้อ ข้าไม่อยากคิดเลย"
"ท่านพ่อ เราจะต้องกลับมาอย่างปลอดภัยเจ้าค่ะ" ชิงหลินบีบมือบิดาเพื่อให้กำลังใจ
"อืม ขอให้เป็นดังคำเจ้า" ชิงหยวนยิ้มอ่อนโยนให้บุตรี
"ข้าจะเตรียมอาหารเลิศรสไว้รอเจ้าค่ะ" ชิงฮูหยินกล่าว ชิงหยวนพยักหน้าแทนคำขอบใจ ก่อนจะหันมาเตือนบุตรี "หลินเอ๋อร์ จงระมัดระวังคำพูดให้ดี รู้หรือไม่"
"รับทราบ พร้อมปฏิบัติอย่างเคร่งครัดเจ้าค่ะฮูหยิน" บุตรสาวลุกขึ้นตะเบ๊ะเหมือนทหาร รับปากเสียงดังด้วยท่าทางขึงขัง เรียกเสียงหัวเราะชอบใจจากบิดา นางยิ้มกว้างที่ทำให้บิดาคลายความกังวลได้ แต่ต้องรีบหุบยิ้มทันทีเมื่อเห็นสายตาตำหนิของมารดา
"เอ่อ...ขออภัยเจ้าค่ะ" บุตรสาวกล่าวขอโทษมารดาเสียงอ่อยแล้วหย่อนตัวลงนั่งช้าๆ
"เรียนนายท่าน มู่ฮูหยินกับคุณชายน้อยมาขอรับ" พ่อบ้านฝูรายงาน
"อา...รีบเชิญเข้ามาเร็วเข้า" ชิงหยวนสั่ง
ชิงหยวนอยู่ร่วมสนทนาครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขอตัว ตามด้วยชิงหลินที่พาเด็กน้อยไปเรือนหยกฟ้า จึงเหลือเพียงฮูหยินทั้งสองนั่งสนทนากันอย่างออกรส ส่วนมู่หลิ่งเหวินไม่ได้มาด้วย เนื่องจากมีภารกิจสำคัญ และแน่นอนว่าต้องเป็นเรื่องที่เกี่ยวพันกับคู่หมั้นของตน หาใช่เรื่องอื่นไม่
ก่อนยามซื่อเล็กน้อย ณ เรือนดาวดึงส์
ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว รอเวลาออกเดินทางเข้าวังหลวงเท่านั้น ชิงฮูหยินตรวจดูความเรียบร้อยอย่างละเอียดอีกครั้ง วันนี้ชิงหยวนสามีของนางอยู่ในอาภรณ์สีน้ำตาลเข้มดูสง่างาม ผมเกล้าสูงเก็บเรียบร้อยคล้ายบัณฑิตทรงภูมิ ดูน่าเชื่อถือไม่น้อย
ส่วนบุตรีอยู่ในอาภรณ์สีขาว ชายกระโปรงและชายแขนเสื้อทั้งสองปักดอกเบญจมาศสีชมพูเข้ม เอวคอดกิ่วคาดด้วยแถบผ้าสีเดียวกับดอกเบญจมาศ ห้อยป้ายหยกขาวแกะสลักอักษรคำว่า 'ชิงพู่' ผมดำยาวถึงเอวครึ่งหนึ่งถูกแบ่งถักเป็นเปียช่อเล็กๆ แล้วรวบขึ้นสูง ปักตรึงด้วยปิ่นกระจกรูปดอกเบญจมาศ ผมอีกครึ่งปล่อยเป็นอิสระ
นางไม่ได้ใส่น้ำหอมเหม็นฉุนเช่นสตรีในวังหลวง มีเพียงชุดที่อบกลิ่นโมลี่อ่อนๆ เท่านั้น ใบหน้าจิ้มลิ้มถูกแต่งแต้มให้ดูมีสีสันพองามไม่ฉูดฉาด ทำให้นางดูงดงามโดดเด่นยิ่งนักในสายตาของทุกคน รวมถึงเฟิ่งอิงที่ยืนตะลึงมองคุณหนูดั่งต้องมนตร์สะกด ก่อนจะรีบตั้งสติ แต่กระนั้นดวงตาคมเรียวดุก็ยังคอยเหลือบมองนางอยู่ตลอดเวลาด้วยใจที่เต้นแรง
"ออกเดินทางได้!" เฟิ่งอิงออกคำสั่งเมื่อได้สัญญาณจากนายท่านที่ขึ้นรถม้าเรียบร้อยแล้ว


## ตอนที่ 30 เข้าวังพบฉีเฉินหลงฮ่องเต้

การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่น เฟิ่งอิงขี่ม้านำขบวน ร่างสูงใหญ่กำยำและองอาจ กอปรกับใบหน้าเรียบนิ่งเย็นชา ทำให้ดูน่าเกรงขามนักในสายตาของชาวบ้านธรรมดา
"ขบวนรถม้าจากจวนใดกัน ดูน่าเกรงขามแท้" เสียงชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นรถม้าขบวนหนึ่งผ่านหน้าไป
"เจ้าคงมาจากเมืองอื่นสิท่า จึงไม่รู้ว่านั่นคือขบวนรถม้าของท่านชิงหยวน คหบดีผู้มั่งคั่งและใจบุญอันดับหนึ่งแห่งแคว้นฉี หรืออาจจะเป็นที่หนึ่งในใต้หล้าก็ว่าได้" ชายอีกคนตอบด้วยเสียงที่ดังพอสมควร น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความชื่นชมและเทิดทูน ด้วยครอบครัวเคยได้รับความช่วยเหลือมาก่อนคราวที่ประสบภัยแล้งติดต่อกันถึงสามปี จนไม่สามารถเพาะปลูกได้ ตัดสินใจทิ้งบ้านระหกระเหินเร่ร่อนมายังเมืองหลวงฉางอานเพื่อหางานทำ พอมาถึงก็ได้ยินว่ามีเศรษฐีใจบุญเปิดโรงทานนำอาหารมาแจกจ่ายชาวบ้านที่ประสบภัย
เดิมทีคิดว่าเป็นเพียงข่าวลือ แต่เมื่ออับจนหนทางจึงลองเสี่ยงดวงไปตามคำบอกเล่า แล้วสิ่งที่ได้รับก็ทำให้เขาถึงกลับหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความตื้นตันใจ เพราะมันไม่ใช่เพียงแค่อาหารเท่านั้น แต่ยังมีที่พักอาศัยให้ซุกหัวนอนหลบแดดหลบฝน และที่สำคัญยิ่งคือมีงานให้ทำ แม้ต้องผ่านการทดสอบเพื่อดูความสามารถและความถนัดของแต่ละคนก่อนก็ตามที ขนาดขอทานยังได้รับโอกาสนี้
"ขนาดนั้นเชียวหรือ" ชายคนแรกถามด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างแปลกใจ
"ข้ายืนยันได้ คำพูดพี่ชายท่านนี้ล้วนเป็นความจริง ไม่ได้ปรุงแต่งแต่อย่างใด" เสียงชายอีกคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ดังขึ้นบ้าง
"ใช่ๆ ข้าขอยืนยันอีกคน" คราวนี้เป็นเสียงแหบๆ ของชายชราวัยหกสิบกว่า
"ข้าด้วย / ข้าด้วย" อีกหลายเสียงทั้งหญิงชายพูดสนับสนุนแทบจะพร้อมกัน
"ขออภัย หากคำพูดข้าสร้างความขุ่นเคืองให้พวกท่าน" ชายคนแรกรีบประสานมือกล่าวขอโทษผู้คนรอบข้าง
"ช่างเถิด ว่าแต่ขบวนรถม้านั่นกำลังจะไปที่ใดกัน" ชายที่ตอบคนแรกเอ่ยขึ้น
"ไอหยา นั่นเป็นเส้นทางไปวังหลวงนี่" เสียงแหบๆ ของชายชราที่ค่อนข้างดังกับท่าทีตกใจ ทำให้ผู้คนรอบข้างหันมามองอย่างสนใจใคร่รู้
"วังหลวงหรือ"
"ไปทำอันใดที่วังหลวง"
"ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่า"
"หรือว่าสกุลชิงทำอันใดผิด"
"เจ้าจะบ้าหรือ หากเป็นเช่นนั้นก็ต้องมีทหารและถูกล่ามโซ่สิ"
"อา นั่นสินะ ข้าลืมนึกไป"
"ข้าได้ยินมาว่าเป็นราชโองการจากฝ่าบาท ให้ท่านชิงกับบุตรีเข้าเฝ้าเป็นการส่วนพระองค์"
"เจ้าว่าอันใดนะ เข้าเฝ้าเป็นการส่วนพระองค์? แย่แล้ว คงไม่ใช่ฝ่าบาทต้องพระทัยบุตรีของท่านชิงหรอกนะ"
"ข้าคิดว่าคงไม่ใช่เช่นนั้น เพราะนางมีคู่หมายอยู่แล้ว"
"เจ้าหมายถึงแม่ทัพมู่หลิ่งเหวิน?"
"ใช่ จะเป็นผู้ใดได้อีก"
"อา นั่นสินะ"
"สวรรค์! ได้โปรดช่วยคุ้มครองสกุลชิงให้แคล้วคลาดปลอดภัยด้วยเถิด" หญิงชราที่ยืนอยู่ข้างชายชราคุกเข่ากับพื้น เงยหน้าขึ้นมองฟ้า วิงวอนขอให้เง็กเซียนฮ่องเต้ เจ้าแห่งสวรรค์คุ้มครองคนสกุลชิง ดั่งปฏิกิริยาลูกโซ่ที่ผู้คนนับสิบซึ่งอยู่ใกล้ๆ ต่างพร้อมใจกันทำตามหญิงชราอย่างพร้อมเพรียงด้วยความเต็มใจ ท่ามกลางสายตาของคนที่เดินผ่านไปมา รวมถึงกลุ่มคนห้าคนที่นั่งอยู่ที่ชั้นสองของโรงเตี๊ยม
"เสี่ยวเอ้อร์ ข้างนอกเอะอะเสียงดัง มีเรื่องอันใดหรือ" บุรุษที่เอ่ยถามเป็นชายวัยราวสี่สิบต้นๆ รูปร่างสูงโปร่ง สวมอาภรณ์สีน้ำตาลเข้มเรียบๆ แต่ความมันวาวของเนื้อผ้าบ่งบอกถึงความหรูหรา ลักษณะท่าทางคล้ายบัณฑิตคงแก่เรียน
"เรียนนายท่าน เมื่อครู่มีขบวนรถม้าของมหาเศรษฐีใจบุญผ่านไปขอรับ" เสี่ยวเอ้อร์หนุ่มร่างผอมตอบอย่างสุภาพ เหลือบมองด้วยความสนใจ ก่อนจะรีบก้มต่ำเมื่อถูกสายตาเขม่นมองของชายที่กำลังถามตน
"มหาเศรษฐีใจบุญ? หมายถึงผู้ใดกัน" บุรุษคนเดิมถามต่อ
"นายท่านคงมาจากที่อื่น" เสี่ยวเอ้อร์ถาม
"ใช่" บุรุษคนเดิมตอบสั้นๆ
"มหาเศรษฐีใจบุญผู้นั้นแซ่ชิง นามว่าหยวนขอรับ" เสี่ยวเอ้อร์ตอบ
"อา...เจ้าไปได้แล้ว" บุรุษคนเดิมโบกมือไล่หลังทราบคำตอบ
"คุณชาย เป็นคนเดียวกับคนที่สามารถหาอาชาสวรรค์สามสีและเสือขาวได้ด้วยเวลาเพียงสี่ห้าวันเท่านั้น ไม่ผิดแน่ขอรับ" ท่าทางสุภาพอ่อนน้อมและคำเรียกที่บ่งบอกฐานะสูงกว่าของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี
"อืม เตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้ข้าจะไปเยือนคฤหาสน์สกุลชิง"
ผู้ที่ตอบเป็นบุรุษหนุ่มรูปงาม มีเอกลักษณ์ผิดกับชาวแคว้นฉีทั่วๆ ไป ผิวค่อนข้างขาว ริมฝีปากบางแดงเรื่ออย่างคนที่มีสุขภาพดี ดวงตาเฉี่ยวคมดูฉลาดเฉลียวและเจ้าเล่ห์เป็นประกายลึกล้ำ
"บุรุษผู้นั้นต้องเป็นคุณชายตระกูลดังหรือไม่ก็เชื้อพระวงศ์แน่ๆ" เสี่ยวเอ้อร์หันกลับไปมองแล้วพึมพำกับตัวเอง
เมื่อรถม้าของชิงหยวนและบุตรีมาถึงหน้าประตูกำแพงเมืองชั้นใน ทั้งคู่ก็ต้องเดินเท้าเข้าไปเพียงลำพัง โดยทั้งสองถูกตรวจค้นอย่างละเอียดอีกรอบ จากนั้นก็มีขันทีน้อยเป็นผู้นำทางไปยังตำหนักฟ้าทรงธรรม ซึ่งเป็นที่ประทับของฉีเฉินหลงฮ่องเต้
เส้นทางในช่วงสองเค่อแรกเป็นกำแพงหินสูงเสียดฟ้าขนานไปกับทางเดิน เมื่อพ้นกำแพงยักษ์ก็ปรากฏภาพทิวทัศน์อันงดงามจนชิงหลินตะลึงตาค้าง ดอกไม้นานาพรรณบานสะพรั่งหลากสีสันสวยสดงดงาม มีทางเชื่อมต่อไปยังสถานที่ต่างๆ มากมายจนน่าเวียนหัว นางมั่นใจเต็มร้อยเลยว่าหากมาคนเดียวต้องหลงทางอย่างแน่นอน
"ท่านทั้งสองโปรดรอที่นี่" ขันทีน้อยแจ้งแก่ทั้งสองแล้วเดินซอยเท้าถี่ๆ จากไปอย่างรวดเร็ว
ชิงหลินจึงถือโอกาสเงยหน้าสำรวจไปรอบๆ ก็เห็นนางกำนัลสี่นางยืนสงบนิ่งอยู่ข้างหลัง ด้านหน้าคือศาลาสี่เสาสีขาวขนาดใหญ่ที่น่าจะจุคนได้ไม่ต่ำกว่าห้าสิบคน คล้ายเก๋งริมสระบัวที่สกุลชิง เพียงแต่หรูหรากว่าและงดงามกว่าหลายเท่านัก ขอบคานทั้งสี่ด้านฉลุลายมังกรสองตัวหันหน้าเข้าหากัน
ฝ่ายชิงหยวนเลือกที่จะยืนนิ่งๆ สองมือไพล่หลัง ดวงตาคมมองสำรวจรอบอุทยานหลวงอย่างสงบ ก่อนจะหันมาจับจ้องบุตรีที่เดินขึ้นบันไดขั้นเตี้ยๆ สามขั้นเข้าไปในศาลาริมสระบัวขนาดใหญ่ ในสระบัวเต็มไปด้วยดอกบัวหลากสีสันสวยงามตระการตายิ่งนัก ล้วนแต่เป็นพันธุ์หายากและราคาสูง แม้ชิงหยวนจะชื่นชอบ แต่ก็ไม่ได้มีใจละโมบอยากได้ของผู้อื่น และไม่คิดจะทุ่มเงินหาซื้อเพื่อโอ้อวดความมั่งมีของตน เพราะการครอบครองสิ่งล้ำค่ามักจะนำพาความเดือดร้อนและอันตรายมาสู่ตนเองและครอบครัวเสมอ
ผ่านไปราวหนึ่งเค่อ
ขันทีน้อยคนเดิมก็กลับมา และนำทางทั้งสองตรงไปยังตำหนักฟ้าทรงธรรมซึ่งอยู่ใจกลางวังหลวง มีทหารองครักษ์คุ้มกันอย่างแน่นหนา โอกาสที่จะลอบเข้ามาไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดแล้วกลับออกไปได้อย่างปลอดภัยนั้นยากยิ่งนัก
ชิงหลินเดินก้มหน้าตามหลังบิดา มีชำเลืองมองด้านข้างบ้างเป็นระยะๆ เห็นเพียงดอกเบญจมาศหลากสีปลูกเป็นทิวแถวขนานไปกับทางเดินอันแสนยาวไกลนี้เท่านั้น จนกระทั่งมาถึงตำหนักฟ้าทรงธรรม
พอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยก็เห็นขันทีน้อยเดินไปหาขันทีที่ยืนอยู่ด้านในของประตู โดยมีองครักษ์ร่างใหญ่พอๆ กับเฟิ่งอิงยืนเอาสองมือไพล่หลังข้างประตูทางเข้า หน้ามองตรงไม่ขยับเขยื้อนเหมือนรูปปั้น เพียงครู่เดียวก็ได้ยินขันทีคนนั้นประกาศด้วยเสียงที่ค่อนข้างดัง
"เบิกตัวคหบดีชิงหยวนและชิงหลินบุตรีเข้าเฝ้า…"
"ไปเถิด" ชิงหยวนยืดตัวตรงพลางกล่าวกับบุตรี
"เจ้าค่ะ"
เมื่อเข้ามาด้านในตำหนักฟ้าทรงธรรม ชิงหลินไม่ได้รับอนุญาตให้เงยหน้าโดยพลการ จึงไม่รู้ว่าในตำหนักแห่งนี้ นอกจากองค์ฮ่องเต้แล้ว ยังมีคู่หมั้นหมาดๆ นั่งจ้องนางทุกย่างก้าวนับแต่ที่ปรากฏตัวขึ้น
"ถวายพระพรฝ่าบาท ขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี" ชิงหยวนคุกเข่ากล่าวถวายพระพรฮ่องเต้ทันทีที่เข้ามายืนอยู่เบื้องหน้าพระพักตร์ ทำให้ชิงหลินรีบทำตามแทบไม่ทัน
"ลุกขึ้น" สุรเสียงกังวานทรงพลังอำนาจทำให้ชิงหลินตื่นเต้นจนเหงื่อแตก
"ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ / เพคะ" ชิงหยวนและบุตรีกล่าวพร้อมกัน แล้วลุกขึ้นยืนก้มหน้าต่ำ สองมือประสานกันอยู่ด้านหน้าอย่างรู้มารยาท
ฉีเฉินหลงสั่งขันทีประจำพระองค์ให้นำเก้าอี้มาให้ทั้งสอง ท่ามกลางความปลาบปลื้มใจแก่ชิงหยวนยิ่งนักที่ได้รับเกียรติอันสูงส่งนี้
"เป็นพระกรุณายิ่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนเดินไปนั่งเก้าอี้ที่อยู่ด้านข้างฝั่งตรงข้ามแม่ทัพหนุ่ม
ตำหนักฟ้าทรงธรรมเป็นที่ประทับขององค์ฮ่องเต้ มีทางเชื่อมต่อไปยังท้องพระโรงใหญ่ที่ฮ่องเต้ออกว่าราชกิจเกี่ยวกับบ้านเมืองเป็นหลัก ส่วนที่แห่งนี้ถือได้ว่าเป็นท้องพระโรงเล็ก ใช้ว่าราชกิจทั่วไปหรือราชกิจลับเฉพาะบางประการ ขึ้นอยู่กับดุลพินิจขององค์ฮ่องเต้
พอนั่งเรียบร้อย ดวงตาก็พลันกระตุกเมื่อเห็นแม่ทัพหนุ่มนั่งอยู่ทิศตรงข้าม จึงค้อมศีรษะให้ก่อนจะพยักหน้าตอบ
"เราเรียกเจ้ามาเพราะมีเรื่องอยากให้เจ้าช่วย" ฉีเฉินหลงกล่าว
"พ่ะย่ะค่ะ"
"เราอยากให้บุตรีของเจ้าช่วยร่างแบบตำหนักใหม่ให้องค์รัชทายาทแทนตำหนักหลังเก่าที่ทรุดโทรม"
"ร่างแบบตำหนัก? เรื่องใหญ่เช่นนี้กระหม่อมเกรงว่า..." ชิงหยวนขยับตัวอย่างอึดอัดใจ และรู้สึกกังวลใจขึ้นมาแม้จะรู้ฝีมือของบุตรี แต่ภารกิจใหญ่เช่นนี้ หากล้มเหลวบุตรีของตนจะไม่ต้องโทษประหารหรอกหรือ
ฝ่ายชิงหลินพอได้ฟังก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ประหลาดใจกับรับสั่งขององค์ฮ่องเต้ ดวงตากลมโตเหลือบมองผู้ที่ประทับบนบัลลังก์ทอง ก็เห็นบุรุษรูปงามวัยกลางคนอายุราวสี่สิบห้าปี มีส่วนคล้ายองค์รัชทายาทอยู่บ้าง โดยเฉพาะพระเนตรและพระโอษฐ์ สวมชุดมันเลื่อมสีเหลืองทอง ชายชุดปักรูปมังกรห้าเล็บสีแดงเข้ม ผมเกล้าขึ้นสูงครอบมังกรสีเหลืองทอง ซึ่งนางคิดว่าน่าจะเป็นทองคำแท้ กำลังมองมาที่ตนก็ตกใจจนต้องรีบก้มหน้าต่ำ
"หืม? มีอันใดขัดข้องหรือ" ฉีเฉินหลงถาม
"ทูลฝ่าบาท ภารกิจยิ่งใหญ่เช่นนี้ กระหม่อมเกรงว่าจะทำให้พระองค์ทรงผิดหวังพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนรีบคุกเข่าลงกับพื้น พลอยทำให้ชิงหลินต้องคุกเข่าตามไปด้วย
"เรื่องนั้นไว้เราจะตัดสินทีหลังเอง" ฉีเฉินหลงสะบัดมือด้วยความรำคาญที่ถูกขัดใจ
"เอ่อ...พ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนลุกกลับมานั่งที่เดิม
"ทูลฝ่าบาท หากนางทำภารกิจสำเร็จ น่าจะพระราชทานรางวัลให้เป็นสิ่งตอบแทนนะพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินกล่าว หลังจากที่นั่งเงียบๆ มาพักใหญ่
"ย่อมมีแน่นอน เจ้าอยากได้อันใดว่ามา" ฉีเฉินหลงถามชิงหลิน
"เอ่อ..." ชิงหลืนสะดุ้ง เหลือบมองคู่หมั้น เมื่อเห็นเขาพยักหน้าแล้วเดินออกมายืนตรงกลางเคียงข้างนางก็นึกอุ่นใจขึ้นมาหน่อย
"ทูลฝ่าบาท กระหม่อมขอพระราชทานอนุญาตทูลขอแทนคู่หมั้นของกระหม่อมได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินกราบทูลอย่างห้าวหาญ ไร้ความเกรงกลัวต่ออำนาจบารมีที่แผ่ออกมากดดันอย่างต่อเนื่องจากฉีเฉินหลงฮ่องเต้
"ว่ามา" ฉีเฉินหลงอนุญาต
"ฝ่าบาททรงทราบเรื่องการตามหาสัตว์ทั้งสี่ อันได้แก่อาชาสวรรค์สามสีสามตัวและพยัคฆ์ขาวแล้วใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"
"ใช่ เรารู้เรื่องนั้นแล้ว" ฉีเฉินหลงตอบ
"เช่นนั้นทรงทราบหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ...ว่าผู้ใดเป็นผู้ดูแลสัตว์ทั้งสี่"
"อืม เจ้าต้องการจะพูดอันใดกันแน่" ฉีเฉินหลงเริ่มหงุดหงิดกับการอ้อมไปอ้อมมาของแม่ทัพหนุ่ม
"กระหม่อมอยากขอพระราชทานอนุญาตให้คู่หมั้นของกระหม่อมได้สิทธิ์ในการดูแลพยัคฆ์ขาวจนกว่ามันจะโตเป็นพยัคฆ์หนุ่มที่องอาจน่าเกรงขามแล้วค่อยถวายฝ่าบาท. ได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"
ได้ฟังที่เขาพูดแล้วชิงหลินก็พลันมีสีหน้าประหลาดใจระคนซาบซึ้งใจ เพราะไม่คิดว่าเขาจะทำได้ตามที่พูดไว้ก่อนหน้านี้จริงๆ โดยมีสายตาชื่นชมจากชิงหยวนส่งมาให้
"ได้! เราอนุญาต ในทางกลับกัน ถ้านางทำงานล้มเหลวเล่า" แม้จะไม่เข้าใจนักว่าเหตุใดแม่ทัพหนุ่มจึงขอเรื่องไร้สาระเช่นนี้
"กระหม่อมยินดีรับพระอาญาตามแต่พระองค์จะเห็นสมควรพ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มตอบหนักแน่นจริงจัง ไร้ความลังเล
"ฮ่าๆๆ ดี! ตกลงตามนั้น" ฉีเฉินหลงสะบัดมือ หัวเราะออกมาดังลั่นจนเหล่าขันทีนางกำนัลและองครักษ์ที่อยู่บริเวณใกล้ๆ เหลือบมองอย่างประหลาดใจ เหตุเพราะยากนักที่จะมีโอกาสเห็นฝ่าบาทสำราญเช่นนี้ได้
"เอาละ พวกเจ้าออกไปได้" ฉีเฉินหลงไล่ทั้งสาม
"กระหม่อมทูลลาพ่ะย่ะค่ะ / หม่อมฉันทูลลาเพคะ" ทั้งสามทูลลาอย่างพร้อมเพรียง
"ท่านแม่ทัพ โปรดรอสักครู่" อู่เต๋อจงรีบเดินเข้ามาหาทั้งสามคนที่ออกมาจากตำหนักฟ้าทรงธรรมแล้ว
"มีอันใดหรืออู่กงกง" มู่หลิ่งเหวินถาม
"ฝ่าบาทรับสั่งว่า การร่างแบบครั้งนี้มีกำหนดให้จนถึงวันที่สิบห้าเดือนหก ให้ท่านชิงและบุตรีนำมาถวายให้ทอดพระเนตรยามอุ้ยวันที่สิบหกเดือนหก ซึ่งก็คือห้าวันหลังจากงานวันคล้ายวันพระราชสมภพ โดยมอบหมายให้องค์รัชทายาทเป็นผู้รับผิดชอบเรื่องนี้" อู่เต๋อจงร่ายยาว
"ข้าทราบแล้ว ขอบคุณอู่กงกง" มู่หลิ่งเหวินตอบแทนชิงหยวน
อู่เต๋อจงอวยพรก่อนจะหันหลังกลับเข้าไปในตำหนัก
"ท่านลุง ข้าจะไปส่งท่านเอง เชิญขอรับ" เมื่อกล่าวกับชิงหยวนแล้วก็เหลือบมองคู่หมั้น พลันชะงักเมื่อเห็นนางยิ้มให้
"ขอบคุณเจ้าค่ะ" ชิงหลินขอบคุณเขาขณะที่เดินเคียงคู่กันกลับคฤหาสน์ ชิงหยวนเดินนำหนุ่มสาวทั้งสอง โดยมีขันทีน้อยคนเดิมนำอยู่หัวขบวน
"หึๆ เอาไว้ให้งานนี้สำเร็จก่อนเถิด แล้วเจ้าค่อยขอบคุณข้า" มู่หลิ่งเหวินกระซิบข้างหูคู่หมั้น เขามีความเชื่อมั่นเต็มเปี่ยมว่าคู่หมั้นของตนจะทำงานนี้สำเร็จลงได้อย่างมิต้องสงสัย แต่ถ้าไม่…ตนก็แค่รอรับพระอาญาจากฝ่าบาทเท่านั้น


## ตอนที่ 31 ภารกิจซ้อนภารกิจ

-22-
ณ เรือนดาวดึงส์ คฤหาสน์สกุลชิง
มู่หลิ่งเหวินกำลังสนทนากับครอบครัวของคู่หมั้นถึงภารกิจที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ แลกกับการได้สิทธิ์ในการเลี้ยงดูเจ้าพยัคฆ์น้อย
"หลินเอ๋อร์ เจ้ามั่นใจหรือว่าจะทำได้สำเร็จ" ชิงฮูหยินเอ่ยถามบุตรีที่นั่งข้างๆ ตนด้วยความเป็นห่วง
"ข้าจะพยายามจนสุดความสามารถเจ้าค่ะ" คนถูกถามยิ้มบางๆ ด้วยไม่ได้รู้สึกกังวลหรือหนักใจมากนัก เพราะเคยวาดภาพแนวนี้มาแล้วมากมาย ไม่ว่าจะเป็นเรือนไทยสมัยโบราณหรือสมัยใหม่ ปราสาทที่มีชื่อเสียงทั่วโลกหรือแม้แต่วัดวาอาราม
อีกอย่าง การวาดภาพตำหนักนี้ นางคิดว่าคงเป็นตำหนักที่คล้ายเรือนไทย เพราะองค์รัชทายาทตรัสกับคู่หมั้นของนาง หลังจากที่ได้นำภาพเรือนไทยที่มอบให้น้องชายของคู่หมั้นไปให้ฮ่องเต้ทอดพระเนตร จนนำมาซึ่งภารกิจที่ยิ่งใหญ่ หากนางทำสำเร็จก็จะได้อยู่กับเจ้าพยัคฆ์น้อยต่อไป เพราะฉะนั้นงานนี้ต้องสำเร็จอย่างเดียวเท่านั้น!
"ท่านป้า โปรดวางใจ หลินเอ๋อร์ต้องทำสำเร็จแน่นอนขอรับ ข้าเชื่อเช่นนั้น" มู่หลิ่งเหวินกล่าวอย่างเชื่อมั่น ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับอยู่ที่ใบหน้าจิ้มลิ้มนิ่ง พร้อมกับมุมปากที่ยกขึ้นยิ้มเล็กน้อย ทำเอาชิงหลินประหม่าจนต้องก้มหน้าหลบสายตาหวานฉ่ำกับรอยยิ้มกระชากใจนั้นแทบไม่ทัน
"หลินหลิน...กลับกลับ ง่วงแล้ว...ง่วงแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยที่นอนสงบเสงี่ยมอยู่บนตักของหลินหลินมาได้พักใหญ่เงยหัวกลมๆ เล็กๆ บอกนาง วันนี้มันต้องอยู่เฝ้าเรือนอย่างจำใจ เพราะหลินหลินบอกว่าต้องไปในที่ที่พามันไปด้วยไม่ได้ ซึ่งมันก็เข้าใจ
ชิงหลินเงยหน้าขึ้นเพื่อขอตัวกลับเรือนหยกฟ้า แล้วก็ต้องชะงักกับคำพูดของคู่หมั้น
"ท่านลุง ท่านป้า ข้าขอคุยกับน้องสักครู่ได้หรือไม่ขอรับ" แม่ทัพหนุ่มขออนุญาตผู้อาวุโสทั้งสอง
"อืม ได้สิ หลินเอ๋อร์ พาพี่เขาไปที่เก๋งริมสระบัวเถิด" ชิงหยวนกล่าวกับบุตรีด้วยเข้าใจจุดประสงค์ของแม่ทัพหนุ่มว่าอยากอยู่ลำพังกับบุตรีของตน
"เอ่อ...เจ้าค่ะ" ผู้เป็นบุตรสาวตอบอย่างไม่ค่อยเต็มใจเพราะไม่อยากอยู่กับเขาสองต่อสอง
"เฟิ่งอิง เจ้ากลับไปพักเถิด" ชิงหยวนสั่งห้ามหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำที่ขยับตัวจะตามทั้งสองไป
"ขอรับ" เฟิ่งอิงรับคำสั่งอย่างจำใจ ดวงตาคมเรียวดุหรี่มองร่างสูงและร่างเล็กที่เดินเคียงคู่กัน ก็พลันรู้สึกปวดแปลบที่อกซ้ายราวกับถูกทิ่มแทงด้วยดาบคมกริบ
ที่เก๋งริมสระบัว
"ท่านมีเรื่องอะไรจะคุยกับข้าหรือเจ้าคะ หรือจะเป็นเรื่องที่คุยกันเมื่อครู่" ชิงหลินถามทันทีเมื่ออยู่เพียงลำพัง จะบอกว่าอยู่เพียงลำพังก็ไม่ถูกนัก ด้านนอกเก๋งยังมีเสี่ยวอี้กับเสี่ยวสุ่ยยืนรับคำสั่งอยู่ ซึ่งทำให้นางหายใจหายคอคล่องขึ้นหน่อย เพราะคิดว่าเขาคงไม่กล้าทำเรื่องไม่งามต่อหน้าบ่าวไพร่อย่างแน่นอน
"อืม" คนถูกถามตอบกลับสั้นๆ
"กังวลว่าข้าจะทำไม่สำเร็จหรือเจ้าคะ"
"ไม่ใช่" แม่ทัพหนุ่มส่ายหน้า เห็นนางทำหน้าคล้ายไม่เชื่อจึงเอ่ย "พี่ไม่ได้กังวลเรื่องสำเร็จหรือล้มเหลว แต่พี่เป็นห่วงเจ้า"
"ห่วงข้า? ห่วงเรื่องอะไรเจ้าคะ" หญิงสาวเอียงคอมองตาใส
"กลัวเจ้าจะทุ่มเทให้แก่งานจนหลงลืมดูแลตัวเองเช่นคราวนั้นอย่างไรเล่า"
"เรื่องนั้นท่านไม่ต้องห่วง ข้าจะสั่งเสี่ยวอี้เสี่ยวสุ่ยให้คอยจับตาดูอย่างใกล้ชิด หากข้ามุ่งมั่นกับงานนานเกินไปหรือถึงเวลาอาหาร จะให้ทั้งสองดึงพู่กันออกจากมือเจ้าค่ะ" นางชี้แจงให้เขาคลายใจด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม อบอุ่นหัวใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อได้รู้ว่าเขาเป็นห่วงนาง "แต่ถ้าข้าทำงานไม่สำเร็จลุล่วงตามกำหนด…"
"พี่อาจจะโดนโบยสักร้อยทีสองร้อยที หรือไม่ก็ลดตำแหน่งลงสักขั้นสองขั้นกระมัง" เขาตอบอย่างไม่ยี่หระราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่คนฟังหน้าซีดใจเสียจนกล่าวไม่ออก
"ขอเพียงเจ้ามุ่งมั่นตั้งใจทำให้เต็มที่ก็พอ ผลเป็นเช่นใดพี่รับผิดชอบเอง เข้าใจหรือไม่"
"ข้าจะทำสุดความสามารถเจ้าค่ะ" ชิงหลินหลบสายตาหวานฉ่ำลึกซึ้งที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนของอีกฝ่าย โดยหลุบตามองมือตัวเองแทนเพื่อปกปิดใบหน้าที่แดงก่ำเพราะความประหม่า
"ยามซวีแล้ว พี่คงต้องกลับเสียที เจ้ารีบกลับเรือนไปพักผ่อนเถิด" มู่หลิ่งเหวินกล่าวกับนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจนคนฟังใจแทบละลาย
"ข้าจะเดินไปส่งเจ้าค่ะ" หญิงสาวพลั้งปากออกไปแล้วก็อยากจะกัดลิ้นตายเสียให้ได้ นางอยากอยู่ห่างๆ เขาไม่ใช่หรือ แล้วที่เสนอตัวไปส่งเขานี่หมายความว่าอะไร
"ไม่เป็นไร เจ้าเหนื่อยล้ามาทั้งวันแล้ว พักผ่อนเสียเถิด"
'หากเจ้าตามไปส่งพี่เกรงว่าจะอดใจไม่ไหวรู้หรือไม่เล่า' เขาเอ่ยในใจแล้วหมุนกายออกไปจากเก๋ง
"อ๊ะ…เดี๋ยวเจ้าค่ะ"
เสียงเรียกของนางทำให้ร่างสูงที่ก้าวไปได้สองก้าวชะงักกึก หันกลับมามองร่างเล็กที่อุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยเดินเข้ามาหาตน แล้วกระซิบด้วยถ้อยคำที่ทำให้เขากลับจวนพร้อมหัวใจที่เป็นสุข
"ขอบคุณท่านอีกครั้ง ราตรีสวัสดิ์เจ้าค่ะ"
ยามซื่อวันต่อมา
ฉีเฟยหลงส่งรถม้ามารับชิงหลินไปวังตะวันออกเพื่อเริ่มภารกิจใหญ่ที่ต้องทำร่วมกัน ดังนั้นยามนี้คฤหาสน์สกุลชิงจึงเหลือเพียงชิงหยวนและชิงฮูหยินซึ่งกำลังต้อนรับกลุ่มบุรุษแปลกหน้าสามคนที่มาเยือนโดยไม่ได้นัดหมาย
"ข้า...อู่ต้าสง ขออภัยที่มารบกวน" อู่ต้าสงเป็นบุรุษวัยกลางคน รูปร่างผอมบาง แต่งตัวภูมิฐานคล้ายบัณฑิตมากกว่าจะเป็นนักรบ ข้างหลังของอู่ต้าสงเป็นชายฉกรรจ์สองคนหน้าตาดุดันน่ากลัว ที่กำลังเล่นสงครามประสาทกับปาฉีและปาเฉียนที่มารับหน้าที่คอยคุ้มกันนายท่านแทนหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำเฟิ่งอิง ซึ่งยามนี้ติดตามคุณหนูไปที่วังองค์รัชทายาทตามคำสั่งของนายท่าน
"เอ่อ...มิกล้าๆ แล้วท่านอู่มีธุระอันใดกับข้าหรือ" ชิงหยวนถามเข้าประเด็นทันที
"ข้าอยากให้ช่วยตามหาของสิ่งหนึ่ง นั่นก็คือ..."
ไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบชิงหยวนก็ทำท่าคัดค้านเสียแล้ว "ว่าอย่างไรนะ ของแบบนั้น..."
'ของแบบนั้น...บุรุษผู้นี้เสียสติไปแล้วหรือ' ชิงหยวนรำพึงในใจ ใบหน้าคร้ามแดดมีความลำบากใจและหนักใจปรากฏชัดเจน
"ค่าจ้างให้ท่านเป็นผู้เสนอ และหากงานนี้สำเร็จก่อนวันที่เก้าเดือนเก้า เรามีเงินรางวัลพิเศษอีกหนึ่งหมื่นตำลึงทอง" อู่ต้าสงเอาเงินรางวัลมาเป็นตัวล่อ เพราะคิดว่าชิงหยวนต้องรีบตะครุบเงินรางวัลมหาศาลนี้อย่างแน่นอน
"ข้าขอปฏิเสธ ต่อให้ท่านเสนอเงินรางวัลมากกว่านี้สิบเท่าข้าก็ไม่อาจรับงานนี้ได้ เชิญท่านไปจ้างคนอื่นเถิด" ชิงหยวนปฏิเสธเสียงแข็ง แม้จะรู้สึกหวาดหวั่นกับท่าทีคุกคามและกดดันของอีกฝ่ายอยู่บ้าง
"อย่าเพิ่งใจร้อน ช่วยไตร่ตรองใหม่อีกครั้ง พรุ่งนี้ข้าจะกลับมาฟังคำตอบ ข้าขอตัว" อู่ต้าสงกล่าวทิ้งท้ายแล้วหมุนกายจากไป
"ท่านพี่ เราจะทำเช่นไรดีเจ้าคะ" ชิงฮูหยินเอ่ยถามสามี ใบหน้างามเต็มไปด้วยร่องรอยของความกังวล
"เฮ้อ คงต้องปฏิเสธไป จะให้ชื่อเสียงของสกุลชิงต้องมาเสื่อมเสียเพราะเรื่องนี้ไม่ได้" ชิงหยวนพูดพลางถอนใจยาว ภายในใจหนักอึ้งราวกับถูกทับด้วยภูเขาลูกใหญ่ ได้แต่ภาวนาว่าหากปฏิเสธไปแล้วจะไม่มีเหตุร้ายตามมาภายหลัง ด้วยคนกลุ่มนั้นดูจะไม่ใช่ผู้ว่าจ้างธรรมดา และชายที่ชื่ออู่ต้าสง...เหมือนตนจะเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แต่จากที่ใดกัน เฮ้อ...น่าปวดหัวเสียจริง ชิงหยวนครุ่นคิด
ยามอิ่ว ณ เรือนดาวดึงส์
ชิงหลินกับเฟิ่งอิงกลับมาถึงเรือนก่อนหน้าราวครึ่งชั่วยาม และตอนนี้นางกำลังกินอาหารร่วมกับครอบครัว สายตาเจ้ากรรมก็ดันสังเกตเห็นว่าบิดามีท่าทางเคร่งเครียดคล้ายมีเรื่องหนักอกหนักใจที่แก้ไม่ตก แต่ก็เลือกที่จะเงียบเพื่อรอดูสถานการณ์
ส่วนเฟิ่งอิงที่ยืนอยู่ด้านนอกประตูฝั่ง ตรงข้ามคือปาฉีและปาเฉียน หัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำมองนายท่านด้วยความเป็นห่วง เพราะได้รับรายงานจากปาฉีถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นแล้ว
เมื่อกินอาหารเสร็จ ชิงหลินก็ถูกเรียกไปที่ห้องทำงานของบิดา
"ท่านพ่อ มีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ" หญิงสาวถามทันทีที่เดินเข้ามา สามบุรุษรีบลุกขึ้นหลีกทางให้นางนั่งลงข้างนายท่าน
"พวกเจ้านั่งลงเถิด เจ้าคือปาฉี ส่วนเจ้าคือปาเฉียน ใช่หรือไม่" นางถามสองบุรุษที่ยืนอยู่ข้างเฟิ่งอิง
"ขอรับคุณหนู / ขอรับคุณหนู" ปาฉีกับปาเฉียนตอบนางพร้อมกับหย่อนกายลงนั่งถัดจากเฟิ่งอิง
"อืม ขอบใจที่คอยดูแลท่านพ่อและคนสกุลชิง หากขาดเหลืออะไรขอให้บอก ข้าจะช่วยเต็มที่" ชิงหลินกล่าวกับรองหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำและปาเฉียนซึ่งเป็นน้องชาย
"ขอบคุณขอรับคุณหนู" เป็นอีกครั้งที่ทั้งสองตอบพร้อมกัน ด้วยความรู้สึกตื้นตันใจจนแทบจะกล่าวขอบคุณออกมาไม่ได้ เพราะเป็นครั้งแรกที่คุณหนูพูดเช่นนี้กับตนและน้องชาย
"เอาละๆ เข้าเรื่องได้แล้ว" ชิงหยวนโบกมือไปมาแล้วเอ่ยเสียงเครียด "หลินเอ๋อร์ วันนี้มีผู้ว่าจ้างด้วยเงินมหาศาล มาจ้างให้เราหาของล้ำค่าชิ้นหนึ่ง..." ชิงหยวนกล่าวพร้อมกับดูปฏิกิริยาของบุตรีไปด้วย
"ของที่ทำให้ท่านพ่อหนักใจมากขนาดนี้คงต้องเป็นของที่หายากมากๆ ใช่หรือไม่เจ้าคะ" ชิงหลินสันนิษฐาน
"ถูกต้อง"
"แล้วของที่ว่าคืออะไรหรือเจ้าคะ"
"เต่ามังกร"
"เต่ามังกร?. ท่านพ่อหมายถึงเต่าที่มีหัวเป็นมังกรแต่มีลำตัวเป็นเต่า?" คำพูดของนางทำให้สี่บุรุษหันมามองด้วยสายตาประหลาดใจและทึ่ง เพราะมิคาดคิดว่านางจะรู้จักสัตว์ในตำนานเช่นนี้ได้
ความจริงนางในภพก่อนเคยอ่านในอินเทอร์เน็ตถึงความหมายของมงคลทั้งสี่สิบสี่ชนิดตามความเชื่อแบบจีน แต่ไม่คิดว่าจะมีคนมาจ้างให้ตามหามัน
ชิงหยวนลุกพรวด สองมือเท้าโต๊ะพลางถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เมื่อมองเห็นความหวังรำไร "เจ้ารู้จักหรือ แล้วเคยพบเห็นมาก่อนหรือไม่"
"ไม่เคยหรอกเจ้าคะ. ลูกแค่เคยอ่านเจอในหนังสือเท่านั้น" ชิงหลินส่ายหน้าตอบความจริงเพียงครึ่งเดียว
"เช่นนั้นหรอกหรือ เฮ้อ เห็นที่พรุ่งนี้คงต้องตอบปฏิเสธ" ชิงหยวนทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรง ความหวังอันน้อยนิดหายไปในพริบตา
"นายท่านคิดจะปฏิเสธจริงหรือขอรับ" เฟิ่งอิงถาม
"อืม หรือเจ้ามีหนทางอื่น" ชิงหยวนย้อนถาม
เฟิ่งอิงส่ายหน้าจนใจ เช่นเดียวกับปาฉีและปาเฉียนที่ไม่รู้จะช่วยแก้ปัญหานี้ได้อย่างไร ชิงหลินเองก็ไร้ซึ่งหนทางเช่นกัน ร่างเล็กกลับเรือนหยกฟ้าด้วยอาการเหม่อลอย ก่อนจะผล็อยหลับไป
"นังหนู นังหนู ตื่นสิโว้ย นี่แน่ะ"
เผียะๆ!
"โอ๊ย! เจ็บ!" วิญญาณของช่อลดาหลุดออกมาจากร่างของชิงหลิน หลังถูกดีดหน้าผากโดยท่านยมเจ้าเก่า
"มันเจ็บนะ ทำไมชอบดีดหน้าผากฉันอยู่เรื่อยเลยท่านยม" วิญญาณของช่อลดาตัดพ้อ
"เฮอะ! ก็เจ้ามันขี้เซาเหลือเกิน ข้าเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตื่น" ท่านยมเท้าเอวตอบช่อลดา
"แล้วท่านมาหาข้ามีธุระอะไรหรือ" ช่อลดาถามจุดประสงค์ของอีกฝ่าย
"ต้องมีสิ คิดว่าข้าว่างนักหรือไง"
ท่านยมตอบได้อย่างน่าหมั่นไส้จนมุมปากช่อลดากระตุก
"แล้วท่านมีอะไรกับอิฉัน เชิญท่านรีบชี้แจงแถลงไขเถอะเจ้าค่ะ" ช่อลดาแกล้งกวนประสาทกลับบ้าง
"นี่แน่ะ" ท่านยมเคาะศีรษะเธอทีหนึ่ง
"โอ๊ย! ท่านจะฆ่าฉันหรือไง เจ็บนะ ทุบมาได้" ช่อลดาโอดครวญพลางคลำศีรษะตัวเองป้อยๆ
"เฮอะ สมน้ำหน้า" ท่านยมเชิดหน้าตอบ จึงถูกช่อลดาค้อนให้วงใหญ่
"ข้าจะมาบอกเจ้าว่า เจ้าต้องหัดใช้พลังสื่อสารทางจิตได้แล้ว ไม่เช่นนั้นอันตรายใหญ่หลวงจะมาสู่ตัวเจ้าและครอบครัว"
"พลังสื่อสารทางจิต? หมายถึงให้ข้าฝึกใช้พลังจิตสื่อสารกับสัตว์แทนการพูดคุยออกเสียง?" ช่อลดาเดาสุ่ม
"เจ้าก็ไม่โง่นี่ ใช่ ตามนั้นแหละ"
คำตอบกวนๆ ทำให้มุมปากช่อลดากระตุกอีกครั้ง อยากจะสวนกลับแต่ก็กลัวลูกทุบอันตรายนั่น
"อีกเรื่อง ข้าได้ข่าวว่าครอบครัวเจ้ากำลังลำบาก" ท่านยมเอ่ย
"ท่านรู้ด้วยหรือ" ช่อลดาถามอย่างแปลกใจ
"กลับมาโง่อีกแล้ว ข้าเป็นใคร หรือเจ้าลืมไปแล้ว" ท่านยมเชิดหน้าขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง
"ขอโทษค่า" ช่อลดากัดฟันกรอดๆ 'คำก็โง่ สองคำก็โง่'
"เต่ามังกรเป็นสัตว์ในตำนาน อาศัยอยู่ในใจกลางหุบเขากินคน ซึ่งอยู่บริเวณชายแดนแคว้นฉีกับแคว้นโจว เป็นสัญลักษณ์ของความแข็งแกร่งอายุยืน ตั้งใจมุมานะนำไปสู่ความก้าวหน้าและความสำเร็จอย่างมั่นคงยืนยาว เพิ่มพูนทรัพย์สินเงินทอง และยังช่วยคุ้มภัยจากสิ่งชั่วร้าย เป็นลูกตัวที่เก้าของพญามังกร ที่มีหัวเป็นมังกรแต่มีลำตัวเป็นเต่า และเป็นสุดยอดความปรารถนาของมนุษย์ที่อยากมีไว้ครอบครอง" ท่านยมอธิบายยืดยาวด้วยน้ำเสียงโอ้อวด
"หมายความว่าเต่ามังกรมีจริง?" ช่อลดาถามเพื่อความแน่ใจ
"ใช่ ข้ามาบอกเจ้าแค่นี้แหละ ส่วนเจ้าจะทำอย่างไรต่อก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเจ้า ข้าไปก่อนละ" กล่าวจบท่านยมก็หายวับไปทันที
เฮือก!
ช่อลดาสะดุ้งเฮือกกลางดึก นอนลืมตาโพลงอย่างครุ่นคิด
'จู่ๆ ก็มาบอกให้ฝึกฝนพลังจิตได้แล้ว มันยังไงกันแน่ หรือว่าที่ผ่านมาเป็นท่านยมที่ใช้พลังปิดกั้นความสามารถด้านนี้ของเราเอาไว้ หรือเราเพิ่งจะได้รับการยอมรับให้ใช้พลังจิตได้'
ชิงหลินก้มมองเจ้าพยัคฆ์น้อยที่นอนขดตัวอยู่ข้างๆ เสียงกรนเบาๆ บอกให้รู้ว่ามันกำลังหลับสนิท นางค่อยๆ ลงจากเตียง คว้าเสื้อคลุมสีขาวตัวยาวหนามาคลุมทับชุดนอนสีขาวบาง จากนั้นก็ค่อยๆ ย่องออกไปจากห้องตรงไปที่เก๋งริมสระบัวเช่นเคย เพราะคิดว่าคงนอนไม่หลับอีก ถ้าไม่ได้ออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์
นางเลือกนั่งพิงเสาเก๋งด้านหน้าสระ เท้าทั้งสองเหยียดตรงไปข้างหน้า สองมือกอดอก ดวงตากลมโตเหม่อมองท้องฟ้าอย่างไร้จุดหมาย
'เต่ามังกรอยู่ใจกลางหุบเขากินคน แค่ชื่อก็น่ากลัวแล้ว แล้วอย่างนี้เราควรบอกท่านพ่อหรือไม่ควรบอกดี แต่ดูเหมือนท่านพ่อจะอยากรับงานนี้ อีกอย่าง ผู้ว่าจ้างนั่นคงจะมีอิทธิพลไม่น้อยเลยถึงกดดันท่านพ่อได้มากขนาดนี้'
ก่อนยามเฉินราวครึ่งชั่วยาม ณ เรือนหยกฟ้า
ชิงหลินตื่นขึ้นมาด้วยความอ่อนเพลียเนื่องจากนอนน้อยเพราะมัวแต่ครุ่นคิดเรื่องในฝัน
"หลินหลิน ฟานฟาน...ตื่นแล้ว...ตื่นแล้ว" เจ้าพยัคฆ์ร้องทักทายนาง ชิงหลินทำท่าจะส่งเสียงทักทายกลับ พลันนึกถึงคำพูดของท่านยมได้ นางนั่งหลับตาทำสมาธิอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลองถามมันทางจิต "อืม ข้ากลับเรือนมาได้อย่างไร"
"หลินหลิน ปากปาก...ไม่ขยับ...ไม่ขยับ" เจ้าพยัคฆ์น้อยประหลาดใจ
"ใช่ แล้วเจ้าได้ยินใช่หรือไม่" นางถามต่อทางจิต
"ฟานฟาน...ได้ยิน...ได้ยิน" เจ้าพยัคฆ์ผงกหัวกลมๆ เล็กๆ หลายครั้งติดกัน
"เยส! สำเร็จ" ชิงหลินร้องออกมาเสียงดังด้วยความตื่นเต้นดีใจ บทจะง่ายก็ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากเสียอีก
เสียงของชิงหลินทำให้เสี่ยวอี้กับเสี่ยวสุ่ยที่กำลังเตรียมน้ำอาบต้องชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วยความตกใจและประหลาดใจ ชิงหลินจึงหัวเราะกลบเกลื่อน ทำทีเป็นเล่นกับเจ้าพยัคฆ์น้อยแก้เขิน
"คุณหนู น้ำอาบเตรียมไว้พร้อมแล้วเจ้าค่ะ" เสี่ยวอี้เดินเข้ามาหาคุณหนูที่เตียง
"อืม ข้ารู้แล้ว" ชิงหลินลุกขึ้นไปยังหลังฉากกั้นเพื่ออาบน้ำทันที
ยามเฉิน ณ เรือนดาวดึงส์ หลังอาหารเช้าผ่านไป
"ท่านพ่อ กังวลเรื่องนั้นอยู่หรือเจ้าคะ" หญิงสาวถามบิดาที่มีสีหน้าเคร่งเครียดและอิดโรยจนขอบตาดำคล้ำ
"อืม พ่อไม่สนเรื่องรางวัลค่าจ้าง เพียงแต่...หากปฏิเสธไป เกรงว่าเรื่องจะไม่จบลงง่ายๆ" ชิงหยวนตอบแล้วถอนใจยาว คิ้วดาบขมวดมุ่นด้วยความกลุ้มใจ
"คนพวกนั้นเป็นใครหรือเจ้าคะ" ชิงหลินถาม
"ยังไม่รู้แน่ชัด แต่ที่แน่ๆ ไม่ใช่คนแคว้นฉีอย่างแน่นอน" ชิงหยวนตอบบุตรสาว
"แล้วท่านพ่อจะทำอย่างไร จะปฏิเสธหรือเจ้าคะ"
"อืม คงต้องเป็นเช่นนั้น" ชิงหยวนนั่งพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลง สองมือกดคลึงขมับเพราะรู้สึกปวดศีรษะขึ้นมากะทันหัน
"เอ่อ...ท่านพ่อ คือว่า..."
"หือ เจ้ามีอันใดก็ว่ามาเถิดหลินเอ๋อร์" ชิงหยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ ฟังดูเกียจคร้านทั้งที่ยังหลับตาและกดคลึงขมับ
"ท่านพ่อรู้จักหุบเขากินคนหรือไม่เจ้าคะ"
"หือ หุบเขากินคน รู้จักสิ ทำไมหรือ" ชิงหยวนลืมตาขึ้น นั่งหลังตรงแล้วเอาแขนทั้งสองวางบนโต๊ะ
"เอ่อ...เมื่อคืน...ลูกอ่านเจอในหนังสือเก่าเล่มหนึ่งเจ้าค่ะ" ชิงหลินเริ่มต้นกล่าวมุสา
"แล้วอย่างไรต่อ รีบพูดมาเร็วเข้า" ชิงหยวนเร่งเร้า น้ำเสียงและท่าทางดูร้อนรนระคนตื่นเต้น คาดเดาไปว่าบุตรีต้องรู้อันใดบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับเต่ามังกรเป็นแน่
ฝ่ายชิงฮูหยินซึ่งนั่งอีกข้างของสามีเลิกคิ้วเรียวมองบุตรีด้วยความประหลาดใจ หลังจากที่บุตรีของนางฟื้นขึ้นมาก็มีเหตุการณ์ประหลาดๆ เกิดขึ้น และบุตรียังเป็นผู้ที่ช่วยให้รอดจากวิกฤตินั้นมาได้ ทั้งนิสัยใจคอ กิริยามารยาท และคำพูดคำจาก็ล้วนแปลกแตกต่างจากที่เคยเป็น แม้จะติดใจสงสัยมากเพียงใดแต่นางก็ไม่มีความคิดที่จะเรียกบุตรีมาซักถามหรือคอยจับผิด ด้วยนางชื่นชอบที่บุตรีเป็นเช่นนี้มากกว่า
"เอ่อ...ในนั้นเขียนไว้ว่าเต่ามังกรอาศัยอยู่ใจกลางหุบเขากินคนเจ้าค่ะ" ผู้เป็นบุตรสาวกล่าวมุสาต่ออย่างแนบเนียน
"ท่านพี่ แค่ตำราเล่มเดียว จะเชื่อถือได้หรือ" ฮูหยินหันมาถามสามี
"มันก็จริง แต่เมื่อเจอเบาะแสชี้ชัดเจาะจงถึงเพียงนี้ ไม่คิดว่ามันคุ้มค่าที่จะเสี่ยงหรือ" ชิงหยวนย้อนถามฮูหยินของตน
"ท่านพี่พูดมาก็ถูก แต่เท่าที่ข้าเคยได้ยินมา หุบเขากินคนเป็นสถานที่ที่อันตรายยิ่งนัก แม้แต่กองทัพฉีและแคว้นโจวยังหลีกเลี่ยงเส้นทางนี้ในการเดินทัพ" ชิงฮูหยินกล่าว
"อันตรายถึงขนาดนั้นเลยหรือเจ้าคะ" ชิงหลินถาม
"ใช่ เมื่อก่อนกองทัพฉีต้องการยกทัพไปตีเมืองหน้าด่านของแคว้นโจว ซึ่งเป็นเหมืองแร่ทองคำที่อยู่ติดชายแดนแคว้นฉีของเรา โดยคิดจะใช้เส้นทางลัดผ่านหุบเขากินคน แต่กองทัพนับหมื่นกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย สร้างความหวาดผวาแก่ผู้คนทั้งสองแคว้น จนได้รับขนานนามว่าหุบเขากินคนนับแต่บัดนั้นเป็นต้นมา" ชิงหยวนอธิบาย
ชิงหลินได้ฟังแล้วก็อดขนลุกไม่ได้ คนนับหมื่นหายไปอย่างไร้ร่องรอยได้อย่างไร มันเหมือนปรากฏการณ์สามเหลี่ยมเมอร์บิวดาที่เคยดูในยูทูบเลย
"แล้วท่านพี่คิดจะไป?" ชิงฮูหยินถามสามี
"อืม อุตส่าห์มีข้อมูลที่เชื่อถือได้อยู่ในมือแล้วยังเพิกเฉย จะสมเป็นคนสกุลชิงได้อย่างไรเล่า" ชิงหยวนกล่าวด้วยท่าทีฮึกเหิม
"ท่านพ่อจะไปด้วยหรือเจ้าคะ" ชิงหลินถามเมื่อเห็นท่าทางตื่นเต้นกระตือรือร้นของบิดา
"แน่นอน งานใหญ่เช่นนี้จะปล่อยให้เด็กๆ ทำได้อย่างไร"
"แล้วท่านพี่จะออกเดินทางเมื่อใดหรือ" ชิงฮูหยินเป็นฝ่ายถามบ้าง ไม่เอ่ยคัดค้านด้วยรู้นิสัยของสามีดีว่า หากตัดสินใจจะทำแล้วไม่มีวันยกเลิกหรือยอมแพ้เด็ดขาด
"อืม เรื่องนี้คงต้องคุยกับท่านอู่ก่อน แล้วค่อยกำหนดวันเดินทางอีกที"
"ไปหลังจากที่ถวายรูปเขียนให้ฮ่องเต้ได้หรือไม่เจ้าคะ" ชิงหลินอยากไปด้วยจึงลองถามบิดา
"ทำไม เจ้าอยากไปด้วยหรือ" ชิงหยวนย้อนถาม
"เจ้าค่ะ ลูกอยากไป..." บุตรสาวพูดยังไม่ทันจบคำ
"ไม่ได้ ข้าขอค้าน เจ้าเป็นหญิง จะไปเสี่ยงอันตรายเยี่ยงบุรุษได้อย่างไร" ชิงฮูหยินคัดค้านเสียงแข็ง ส่งสายตาตำหนิบุตรีที่เห็นเป็นเรื่องสนุกสนาน
"อืม พ่อเห็นด้วยกับคำของแม่เจ้า งานนี้อันตรายเกินไป เจ้าอยู่ที่นี่แล้วทำภารกิจของเจ้าไปเถิด" ชิงหยวนกล่าวกับบุตรี
"เจ้าค่ะ"
ชิงหยวนยิ้มพอใจที่บุตรีเชื่อฟัง ยกมือขึ้นลูบศีรษะนางอย่างเอ็นดู พลางคิดในใจ 'หลินเอ๋อร์ของข้าโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ'
"เรียนนายท่าน แม่ทัพมู่กับคุณชายน้อยมู่มาขอพบขอรับ" พ่อบ้านฝูเดินเข้ามารายงาน
"หือ มาแต่เช้าเชียวหรือ รีบเชิญเข้ามาเร็วเข้า" ชิงหยวนโบกมือบอกพ่อบ้านฝู
"คารวะท่านลุง ท่านป้า" มู่หลิ่งเหวินทักทาย วันนี้แม่ทัพหนุ่มมาในอาภรณ์ลำลองสีน้ำเงินเข้มรัดรูปจนเห็นเอวสอบและกล้ามเนื้อปรากฏชัดเจน ท่อนแขนใหญ่แข็งแรงพันด้วยแถบหนังขนาดหนึ่งชุ่นทบไปทบมาหลายรอบทำให้ดูทะมัดทะแมง ผมเกล้าสูงเก็บเรียบร้อยเช่นทุกครั้ง ช่วยเพิ่มให้ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนยิ่งงดงามน่าหลงใหลมากขึ้นเป็นทวีคูณ
"เฟิงเอ๋อร์คารวะท่านลุง ท่านป้า พี่หลินเอ๋อร์" มู่หลิ่งเฟิงประสานมือเคารพ วันนี้คุณชายน้อยมู่อยู่ในอาภรณ์สีท้องฟ้าดูสดใส ผมเกล้าสูงเก็บเช่นเดียวกับพี่ชาย ใบหน้างดงามแย้มยิ้มอย่างมีความสุข ดวงตาเปล่งประกายสุกใสเมื่อเห็นว่าที่พี่สะใภ้และเจ้าพยัคฆ์น้อยเดินเข้ามาอยู่เบื้องหน้าตนและกำลังแหงนมองตนอยู่
"ตามสบายหลานชายทั้งสอง" ชิงหยวนผายมือให้อย่างรู้มารยาท โดยมีชิงฮูหยินส่งยิ้มเอ็นดูมาให้
"หลินเอ๋อร์ คารวะท่านแม่...เอ่อ...พี่เหวิน น้องเฟิงเอ๋อร์" ชิงหลินก็ลุกขึ้นยอบกายทักทายคู่หมั้น แล้วหันไปยิ้มให้เด็กน้อย
"มาแต่เช้า มีธุระอันใดหรือ" ชิงหยวนเอ่ยถามแม่ทัพหนุ่มที่นั่งข้างตน แทนฮูหยินที่เสียสละไปนั่งข้างๆ คุณชายน้อยมู่ ซึ่งกำลังเกาคางให้เจ้าพยัคฆ์น้อยที่ขึ้นไปนั่งบนตักของหลินหลินเรียบร้อยแล้ว
"ท่านลุง เฟิงเอ๋อร์อยากเรียนรู้ศิลปะการใช้ดินสอถ่านไม้จากหลินเอ๋อร์ขอรับ" มู่หลิ่งเหวินเหลือบมองหน้าคู่หมั้นแวบหนึ่ง แล้วหันกลับไปสนทนากับผู้อาวุโส
"หือ อยากฝากตัวเป็นศิษย์หรือ" ชิงหยวนเลิกคิ้วถาม ใบหน้าคร้ามแดดแย้มยิ้มภูมิใจในตัวบุตรี
"ขอรับท่านลุง ข้าอยากฝากตัวเป็นศิษย์กับพี่หลินเอ๋อร์" มู่หลิ่งเฟิงตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและจริงจัง
"ศิษย์อาจารย์อะไรกัน ไม่เอาหรอก แต่ข้าจะสอนให้หมดสิ้นเลย เช่นนี้ดีหรือไม่" ชิงหลินปฏิเสธยิ้มๆ พลางมองเด็กน้อยด้วยสายตาอ่อนโยนและเอ็นดู
"เอ่อ...ข้าแล้วแต่พี่หลินเอ๋อร์ขอรับ" คุณชายน้อยเหลือบมองพี่ชาย เมื่อเห็นพี่ชายพยักหน้าให้จึงหันมากล่าวกับว่าที่พี่สะใภ้
มู่หลิ่งเหวินยกยิ้มพอใจ ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับจ้องที่ใบหน้าจิ้มลิ้มนิ่ง มิมีอันใดผิดสังเกต หารู้ไม่ว่านี่เป็นแผนการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว ให้น้องเล็กคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวและกีดกันบุรุษอื่นที่เข้ามาใกล้คู่หมั้น ส่วนน้องชายก็ได้เรียนศิลปะจากนาง ซ้ำยังได้เปิดหูเปิดตาอีกทางหนึ่ง
"เอ่อ...ท่านพ่อ เฟิ่งอิงไปไหนหรือเจ้าคะ ลูกไม่เห็นเขาเลย"
คำถามของคู่หมั้นทำเอาใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนที่กำลังอมยิ้มอยู่ชะงักค้าง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นตึงขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ คู่หมั้นนั่งอยู่ทนโท่ เหตุใดนางจึงกล้าเรียกหาบุรุษอื่นต่อหน้าตนได้ น่าตายนัก! มู่หลิ่งเหวินสบถในใจ
"พ่อวานให้ไปทำธุระให้ วันนี้คงต้องให้พยัคฆ์ดำคนอื่นไปคุ้มครองเจ้าแทน" ชิงหยวนชี้แจง
"ท่านลุง ข้าขออาสาทำหน้าที่นี้ได้หรือไม่ขอรับ" แม่ทัพหนุ่มรีบฉวยโอกาสทองทันที
"ได้ เช่นนั้นก็ดี ลุงฝากหลินเอ๋อร์ด้วย" ชิงหยวนพยักหน้าอนุญาต
"โปรดวางใจ ข้าจะดูแลนางอย่างดีขอรับ"


## ตอนที่ 32 หยอกเย้า1/2

-23-
ประตูทางเข้าด้านหน้าคฤหาสน์สกุลชิง
หลังจากรถม้าของชิงหลินเคลื่อนตัวออกไปภายใต้การนำของมู่หลิ่งเหวิน ก็ปรากฏร่างบุรุษห้าคนควบม้ามาค่อนข้างเร็ว และหยุดลงที่หน้าประตูคฤหาสน์สกุลชิง
บุรุษที่นำหน้าเลิกคิ้วดาบมองรถม้าที่เคลื่อนห่างออกไปเรื่อยๆ ด้วยสายตาอ่านยาก จากนั้นก็พลิ้วกายลงจากหลังม้าสีขาวปลอดตัวใหญ่อย่างคล่องแคล่วสง่างาม
"คุณชาย ผู้ที่อยู่ในรถม้าคงจะเป็นบุตรีของคหบดีชิงหยวน สายข่าวของเราแจ้งว่าที่ภารกิจสุดหินสำเร็จลงได้อย่างง่ายดายล้วนเป็นเพราะนางขอรับ" อู่ต้าสงกระซิบรายงานเจ้านายด้วยท่าทางนอบน้อม
"อืม" บุรุษที่ถูกเรียกว่าคุณชายส่งเสียง ใบหน้างามมีเอกลักษณ์แย้มยิ้มแต่ดวงตาหาได้ยิ้มตามปากไม่
"สายข่าวยังแจ้งมาอีกว่า เฉินหลงฮ่องเต้มีราชโองการให้นางและบิดาเข้าเฝ้าเป็นการส่วนพระองค์ด้วยขอรับ" อู่ต้าสงมองซ้ายขวาก่อนแล้วจึงรายงานต่อ
"หือ พ่อค้าธรรมดาไร้ยศไร้ตำแหน่ง เหตุใดจึงได้รับความสนใจนัก" ผู้เป็นคุณชายคิดวิเคราะห์ ดูท่าจะไม่ใช่สตรีธรรมดากระมัง
"เอ่อ...เชิญนายท่านทั้งหลายทางนี้ขอรับ" พ่อบ้านฝูออกมาต้อนรับบุรุษทั้งห้าตามคำสั่งของนายท่านชิงหยวน คนกลุ่มนี้แผ่กลิ่นอายอันตรายออกมาจนพ่อบ้านฝูที่พอมีวรยุทธ์อยู่บ้างยังหวาดหวั่นใจ
คุณชายเอาสองมือไพล่หลัง หน้ามองตรงพร้อมกับสาวเท้าไปข้างหน้าเรื่อยๆ ไม่รีบร้อน มีอู่ต้าสงและสามผู้ติดตามร่างสูงใหญ่พอฟัดพอเหวี่ยงกับเฟิ่งอิงเดินตามปิดท้าย
ณ โถงรับรอง เรือนดาวดึงส์
"ถวายพระพรองค์ชายห้า" ชิงหยวนและฮูหยินทำความเคารพผู้สูงศักดิ์ หลังจากไล่บ่าวไพร่ออกไปจนหมดแล้ว
"ลุกขึ้นได้" บุรุษที่ถูกเรียกว่าองค์ชายห้ากล่าวด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม ไม่มีอาการประหลาดใจแต่อย่างใดที่อีกฝ่ายรู้ฐานะที่แท้จริงของตน
"ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ / ขอบพระทัยเพคะ" ชิงหยวนและชิงฮูหยินลุกขึ้น เชิญองค์ชายห้าประทับตรงกลาง ส่วนอู่ต้าสงนั่งฝั่งขวา ชิงหยวนและชิงฮูหยินนั่งฝั่งซ้ายขององค์ชายห้า ส่วนผู้ติดตามทั้งสามหรือจะเรียกให้ถูกก็คือองครักษ์ประจำตัวองค์ชายห้านั้น ออกไปยืนเฝ้าหน้าประตูสองนาย ขณะที่อีกนายยืนอยู่ด้านหลังขององค์ชายห้า
"สมกับเป็นสกุลชิง ใช้เวลาสั้นๆ ก็รู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของเรา" องค์ชายห้าหรือโจวหยางหมิ่นเป็นโอรสลำดับที่ห้าในโจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้แห่งแคว้นโจวกับหลี่เสียนเฟย นามตวนเหอ พระชายาที่ฮ่องเต้โปรดปรานมาก
"องค์ชายตรัสหนักไปแล้ว โปรดประทานอภัยที่กระหม่อมเสียมารยาทพ่ะย่ะค่ะ"
"เป็นเราที่เสียมารยาทต่อท่านมากกว่า เห็นใต้เท้าอู่บอกว่าท่านปฏิเสธงานนี้" โจวหยางหมิ่นเอ่ยเข้าประเด็น
ชิงหยวนเงยหน้าขึ้นมองพระพักตร์ขององค์ชายห้า ก่อนจะก้มศีรษะลงตอบตามจริง "เอ่อ...พ่ะย่ะค่ะ"
"หากคิดปฏิเสธ เหตุใจจึงให้คนไปสืบประวัติเรา ไม่ใช่ว่าท่านเปลี่ยนใจรับทำงานนี้หรอกหรือ" องค์ชายห้ากล่าวอย่างรู้เท่าทัน
"ทรงพระปรีชายิ่งนัก ถูกต้องแล้วพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนยิ้มตอบ
"ดี" องค์ชายห้าเอ่ยสั้นๆ ได้ใจความ
"แล้วจะไปตามหาจากที่ใด" อู่ต้าสงเอ่ยถามข้อมูล ด้วยสองเดือนที่ผ่านมาหลังจากที่ฝ่าบาทมีราชโองการให้โอรสทั้งห้าตามหาสัตว์ในตำนานเพื่อมาประดับบารมี โดยมีตำแหน่งองค์รัชทายาทเป็นรางวัล ซึ่งอู่ต้าสงได้จ้างเหล่านายพรานและผู้รอบรู้มากมายเพื่อการนี้ แต่ไร้วี่แววหรือเบาะแสที่จะบ่งชี้ว่ามีเต่ามังกรจริงๆ
จนได้รับรายงานจากสายข่าวว่าที่แคว้นฉีมีพ่อค้าผู้หนึ่งสามารถตามหาสัตว์ในตำนานที่หาได้ยากยิ่งในเวลาเพียงสี่ห้าวัน ราวกับรู้ถึงแหล่งกบดานของสัตว์เหล่านั้นดีอยู่แล้ว จึงได้กราบทูลองค์ชายห้า และสุดท้ายก็เสด็จมาด้วยพระองค์เอง
"เอ่อ...หุบเขากินคนขอรับใต้เท้า" ชิงหยวนหันมาตอบอู่ต้าสง
"หุบเขากินคน? เจ้าหมายถึงหุบเขาที่ขึ้นชื่อว่าอันตรายที่สุดแห่งนั้นหรือ" อู่ต้าสงถามเสียงสูง จะว่าไปนั่นก็เป็นแห่งเดียวที่ไม่มีผู้ใดหาญกล้าเข้าไปตามหาเต่ามังกร
"ถูกแล้วขอรับ"
"อย่าหาว่าข้าดูหมิ่นท่านเลยนะ ข้าเกรงว่าจะเอาชีวิตไปทิ้งไว้ที่นั่นเสียเปล่าๆ" อู่ต้าสงเตือนสติชิงหยวน
"ข้าทราบถึงเรื่องนั้นดี เพียงแต่หากรู้แล้วยังนิ่งเฉยก็ไม่ใช่สกุลชิงแล้ว" ชิงหยวนกล่าวอย่างฮึกเหิม แม้จะรู้ถึงอันตรายดี แต่ศักดิ์ศรีและชื่อเสียงที่สั่งสมมาจะให้ผู้ใดมาหยามเหยียดได้อย่างไร
"ดี! ช่างห้าวหาญยิ่งนัก ข้า อู่ต้าสงนับถือๆ" อู่ต้าสงชอบใจ ลุกขึ้นประสานมือให้ชิงหยวน
"มิกล้าๆ" ชิงหยวนรีบลุกขึ้นประสานมือตอบ
โจวหยางหมิ่นยกถ้วยชาขึ้นจิบด้วยใบหน้าแย้มยิ้มตลอดเวลา
"แล้วจะออกเดินทางเมื่อใด" อู่ต้าสงถามถึงกำหนดการเดินทาง
"ยามเหม่าพรุ่งนี้ขอรับ" ชิงหยวนตอบอู่ต้าสง
อู่ต้าสงมององค์ชายห้าก่อน แล้วจึงค่อยหันมากล่าวกับชิงหยวน "เช่นนั้นเราจะกลับแคว้นโจวก่อน หากได้เรื่องอย่างไรช่วยไปแจ้งที่จวนสกุลอู่ของข้าด้วย"
"ได้ขอรับ" ชิงหยวนรับคำสั้นๆ
"แล้วเรื่องค่าจ้าง" อู่ต้าสงเอ่ยขึ้น
"สกุลชิงของเรามีกฎว่า...งานสำเร็จเงินค่อยมาขอรับ" ชิงหยวนชี้แจงแก่อู่ต้าสง
"ตกลงตามนั้น" อู่ต้าสงตบเข่าดังฉาดอย่างชอบใจ
ณ วังตะวันออก
มู่หลิ่งเหวิน มู่หลิ่งเฟิง และชิงหลิน ยืนอยู่หน้าตำหนักที่ทรุดโทรมตามรับสั่งขององค์รัชทายาท ซึ่งชิงหลินก็ไม่เห็นว่ามันจะทรุดโทรมตามคำกล่าวอ้าง โดยด้านหลังมีหนึ่งขันทีน้อยและสี่นางกำนัลยืนสงบนิ่งรอรับใช้อยู่
"ต้องรื้อทิ้งจริงหรือขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงเอ่ยถามแม่ทัพหนุ่มผู้เป็นพี่ชาย
"ใช่" คนตอบเหลือบมองน้องชายแวบหนึ่ง แล้วหันกลับไปหรี่ตามองตำหนักตรงหน้า
"หากท่านมีธุระก็เชิญได้เลยนะเจ้าคะ ไม่ต้องห่วงข้า" ชิงหลินที่อยู่ข้างหน้าทั้งสองหันกลับมาบอกเขา
"ธุระของข้าก็คือดูแลเจ้าไม่ให้ไปซุกซนจนเกิดเรื่องอีก" แม่ทัพหนุ่มตอบกลับคล้ายกำลังคุยกับเด็กเล็กๆ อยู่
"ฮึ! ปากแบบนี้น่าจะโดนซักหมัดสองหมัดให้กินข้าวไม่ได้สักสี่ห้าวัน" ชิงหลินบ่นพึมพำแล้วสะบัดหน้า กระแทกเท้าเข้าไปข้างในตำหนักพร้อมอุปกรณ์เขียนรูป ริมฝีปากอวบอิ่มขมุบขมิบว่าเขาไม่ได้หยุด ใบหน้าจิ้มลิ้มงอง้ำเป็นจานคว่ำ
"หึๆ" มู่หลิ่งเหวินหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นอาการกระเง้ากระงอดของนาง นึกประหลาดใจที่ทุกครั้งยามได้อยู่ใกล้นาง เขามักจะเผลอทำสิ่งที่ไม่ควรอยู่ร่ำไป พยายามตั้งสติหักห้ามใจแล้วแต่ก็ไร้ผล จนอดคิดไม่ได้ว่าตนอาจจะเป็นพวกมากราคะอย่างที่นางกล่าวหา จึงได้ลองเข้าใกล้สตรีอื่นดูบ้าง แต่กลับไม่รู้สึกอันใด ซ้ำยังหงุดหงิดจนต้องรีบออกห่างจากสตรีเหล่านั้น
"พี่หลินเอ๋อร์ รอข้าด้วย" มู่หลิ่งเฟิงรีบตามว่าที่พี่สะใภ้เข้าไปในตำหนัก ปล่อยให้แม่ทัพหนุ่มอยู่เพียงลำพัง ก่อนจะเลือกไปนั่งที่เก๋งหน้าตำหนักแทน เพราะถึงอย่างไรนางก็ต้องมานั่งเขียนรูปที่นี่เป็นแน่
ผ่านไปสองเค่อ
ชิงหลินเดินคุยกับมู่หลิ่งเฟิงออกมาจากตำหนัก แล้วตรงไปยังเก๋งที่แม่ทัพหนุ่มนั่งพิงเสาพลางกอดอกชันขาขึ้นมาข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็วางขนานกับพื้น ดวงตาคมทั้งคู่ปิดสนิท
มู่หลิ่งเฟิงคุกเข่า โบกมือไปมาหน้าพี่ชายแล้วหันมากระซิบบอกว่าที่พี่สะใภ้เสียงเบา "พี่ใหญ่...หลับอยู่ขอรับ" ด้วยเกรงว่าพี่ชายจะตื่น ไม่รู้เลยว่าแท้จริงแล้วแม่ทัพหนุ่มแสร้งทำเป็นหลับ และรับรู้การมาของทั้งสองคนนับแต่ออกมาจากตำหนักแล้ว
"เช่นนั้นเราไปนั่งเขียนรูปที่อื่นกันเถิด อย่าไปกวนเขาเลย" ชิงหลินกระซิบเบาๆ
"ไปโดยไม่บอกจะดีหรือขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงกระซิบถามต่อ
"ไม่เป็นไรหรอก หากเกิดอะไรขึ้น พี่หลินเอ๋อร์คนนี้จะรับผิดชอบเอง ไปเถิด" หญิงสาวกระซิบตอบกลับอย่างห้าวหาญ คว้าข้อมือของเด็กน้อยได้ก็รีบย่องออกมาจากเก๋ง จากนั้นก็รีบจ้ำอ้าวตรงไปยังคอกของอาชาสวรรค์ ใบหน้าจิ้มลิ้มแย้มยิ้มอย่างมีความสุข
ขันทีน้อยและสี่นางกำนัลรีบรุดตามไปทันที ไม่เอ่ยปากห้าม ด้วยเป็นรับสั่งขององค์รัชทายาทที่ให้สิทธิ์คุณหนูชิงเข้านอกออกในได้เต็มที่ ยกเว้นวังหลัง
คล้อยหลังคนที่คิดว่าหลับก็ลืมตาแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะก้าวเท้ายาวๆ ตามไปอย่างรวดเร็ว
ที่คอกม้า
"โอ้ นี่คืออาชาสวรรค์สีทองที่พี่ใหญ่บอกข้า งดงามยิ่งนัก ข้ามิเคยเห็นอาชาสีทองเช่นนี้มาก่อนเลยขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงตาโตเป็นไข่ห่านด้วยความตื่นเต้นดีใจ สองเท้าก้าวเข้าไปดูใกล้ๆ
"สวัสดี เป็นอย่างไรบ้าง สบายดีหรือไม่" ชิงหลินสื่อสารทางจิตกับเจ้าอาชาสวรรค์สีทอง แล้วหันไปยิ้มให้อาชาสวรรค์สีดำกับสีน้ำตาลไหม้
"อ่อ...พัฒนาขึ้นแล้ว?" อาชาสวรรค์สีทองกลับย้อนถามสตรีที่มันยอมเปิดใจให้
"อย่ากังวลไปเลย เจ้าหน้าเหี้ยมดูแลพวกเราเป็นอย่างดี จนข้าแทบจะวิ่งไม่ไหวแล้ว" อาชาสวรรค์สีน้ำตาลไหม้เพศเมียร้องบอกนาง
"อืม ข้าดีใจที่พวกท่านอยู่สุขสบาย" นางยิ้มให้อาชาสวรรค์ ยื่นมือออกไปลูบแผงคอของอาชาสวรรค์สีน้ำตาลไหม้เพศเมียอย่างสนิทสนม จนมู่หลิ่งเฟิงและเหล่าบรรดาคนเลี้ยงม้าตะลึงด้วยความประหลาดใจระคนชื่นชมปนอิจฉาเล็กน้อย โดยเฉพาะหัวหน้าดูแลอาชาสวรรค์ทั้งสามที่ตั้งใจจะขอความรู้จากนาง ถึงวิธีการกำราบให้มันยอมเชื่อฟังและยอมให้ใส่เกือกเหล็กและบังเหียน
ด้วยที่ผ่านมายังไม่มีผู้ใดทำได้สำเร็จ แม้แต่องค์รัชทายาทที่เคยขี่อาชาสวรรค์สีน้ำหมึกมาก่อนก็ทรงล้มเหลว แต่ที่หัวหน้าดูแลอาชาสวรรค์ไม่ทราบก็คือ ครั้งนั้นเป็นเพราะใช้ยาสะกดใจของสกุลชิงจึงทำให้ขี่มันได้ต่างหาก ไม่ได้เกิดจากความยินยอมพร้อมใจแต่อย่างใด
ขณะที่ทุกคนกำลังชื่นชมระคนประหลาดใจกับท่าทางสนิทสนมของสตรีกับอาชาสวรรค์ ไม่มีผู้ใดทันสังเกตความผิดปกติของม้าตัวหนึ่งที่หลังจากกินหญ้าชนิดหนึ่งเข้าไปแล้ว ก็เกิดอาการคลุ้มคลั่งวิ่งตรงเข้ามายังกลุ่มคนที่รายล้อมชิงหลินอยู่
"หลบเร็ว! ม้าคลั่ง! ม้าคลั่ง!"
เสียงตะโกนของชายคนหนึ่งทำให้ฝูงชนที่รายล้อมแตกฮือราวกับผึ้งแตกรัง วิ่งหนีเอาตัวรอดไปคนละทิศละทาง
"น้องเฟิงเอ๋อร์!" ชิงหลินรีบคว้าตัวของเด็กน้อยที่มัวแต่ยืนตัวแข็งอ้าปากค้างมาไว้แนบอก แล้วหันหลังให้ม้าตัวที่กำลังคลุ้มคลั่ง ด้วยนางเองก็ตกใจเสียจนก้าวขาไม่ออก จึงทำได้เพียงปกป้องเด็กน้อยคนนี้เอาไว้โดยใช้ร่างตัวเองเป็นโล่กำบัง นางหลับตาลงอย่างยอมรับในชะตากรรม ภาวนาในใจอย่างน้อยก็ขอให้เด็กน้อยคนนี้ปลอดภัยก็ยังดี ส่วนนางหากจะต้องตายอีกครั้งก็ไม่เป็นไร
"ฮี้ๆๆ" กุบกับ กุบกับ พรืดๆ
"หยุดดดด"
"ฮี้ๆๆ" กุบกับๆ
เสียงร้องบอกให้หยุดสลับกับเสียงม้าร้องและเสียงย่ำเท้าของม้าที่ดังอยู่ใกล้ๆ ข้างหลัง ทำให้ชิงหลินที่โอบกอดเด็กน้อยอยู่ในท่าคุกเข่าค่อยๆ เปิดเปลือกตาพร้อมกับเงยศีรษะขึ้น ใบหน้าจิ้มลิ้มเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ มีทั้งความแปลกใจ โล่งใจ และสับสน ฉายชัดบนใบหน้าจิ้มลิ้ม
"นำม้าตัวนี้กลับไป ตรวจสอบหาสาเหตุการคลุ้มคลั่งนี้อย่างละเอียด แล้วนำผลการตรวจมาให้ข้า ข้าจะทูลองค์รัชทายาทให้ทรงทราบเอง" เสียงสั่งการที่ทรงพลังและมีอำนาจของแม่ทัพหนุ่ม ทำให้เหล่าคนเลี้ยงม้ากระวีกระวาดปฏิบัติตามโดยไม่มีผู้ใดกล้าโต้แย้ง
"เจ้าสองคนปลอดภัยใช่หรือไม่" เสียงเอ่ยถามอย่างห่วงใยทำให้ชิงหลินพยุงตัวของเด็กน้อยให้ลุกขึ้นตาม แล้วพยักหน้าให้คู่หมั้นที่ปรี่เข้ามาช่วยด้วยอีกคน
"ขอบคุณเจ้าค่ะ ข้าคิดว่าจะไม่รอดเสียแล้ว" นางยิ้มแห้งๆ
"ยังจะมีแก่ใจพูดล้อเล่นอีก หากข้ามาช่วยไม่ทัน จะเป็นเช่นใด รู้บ้างหรือไม่" แม่ทัพหนุ่มดุคู่หมั้น ดวงตาคมทรงเสน่ห์มีแววขุ่นเคืองเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนตึงขึ้นหนึ่งส่วน
"พี่ใหญ่ เป็นความผิดของข้าที่ตื่นตกใจเกินไป ทำให้พี่หลินเอ๋อร์พลอยลำบากไปด้วย ท่านอย่าตำหนินางอีกเลย" คุณชายน้อยที่หายตกใจแล้วพูดขอร้องแม่ทัพหนุ่มผู้เป็นพี่ชาย
"อืม ก็ได้ เช่นนั้นก็กลับกันเถิด" กล่าวพลางหมุนตัวเพื่อพาทั้งสองกลับคฤหาสน์สกุลชิงก่อน แล้วค่อยย้อนกลับมาที่นี่อีกครั้ง
"ข้าขอไปดูอาการของม้าตัวนั้นหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ" หญิงสาวขออนุญาตคู่หมั้น
"ได้ ครู่เดียวเท่านั้นเข้าใจหรือไม่"
"ขอบคุณเจ้าค่ะ" นางยิ้มขอบคุณแล้วจูงมือเด็กน้อยตรงไปยังคอกม้าตัวนั้น
"อาการของมันเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ" ชิงหลินถามทันทีที่มาถึงคอกม้า
"เอ่อ...หายคลุ้มคลั่งแล้วขอรับ" หัวหน้าผู้ดูแลตอบ
"แล้วสาเหตุที่มันคลุ้มคลั่งเล่า" มู่หลิ่งเหวินถาม
"เอ่อ...เรื่องนั้นข้าเองก็ยังไม่แน่ใจขอรับ" ชายคนเดิมตอบพลางลอบกลืนน้ำลาย
"รีบหาสาเหตุให้พบก่อนที่องค์รัชทายาทจะเสด็จกลับมา เข้าใจหรือไม่" แม่ทัพหนุ่มสั่งเสียงเข้ม สร้างความหวาดหวั่นใจแก่ทุกคน
"เอ๋? นี่มันเถาของต้นใบระบาด ทำไมจึงมารวมอยู่กับหญ้าพวกนี้ได้" มือเรียวขาวหยิบเถาใบระบาดที่มีดอกคล้ายดอกผักบุ้งขึ้นมา คิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความสงสัย
"คุณหนูรู้จักเถาไม้เลื้อยนี้ด้วยหรือขอรับ" หัวหน้าผู้ดูแลเอ่ยถาม สีหน้าบ่งบอกถึงความประหลาดใจ
"อืม ข้าเคยอ่านเจอในตำราเจ้าค่ะ" ยิ้มตอบ
"หรือสาเหตุที่ทำให้ม้าคลุ้มคลั่งก็คือ...สิ่งนี้?" มู่หลิ่งเหวินถาม
"คิดว่าอย่างนั้นเจ้าค่ะ ต้นใบระบาดจัดเป็นสมุนไพรที่มีสรรพคุณทางยามากมาย แต่ข้อควรระวังคือ อย่านำใบหรือเมล็ดมากินเป็นอันขาด เพราะหากกินใบเข้าไปจะทำให้เกิดอาการคลุ้มคลั่ง มึนงง และตาพร่า ส่วนเมล็ด หากกินเข้าไปจะทำให้ประสาทหลอนเจ้าค่ะ" นางอธิบายยืดยาว แต่สิ่งหนึ่งที่นางไม่เข้าใจคือเถาใบระบาดที่มีถิ่นกำเนิดอยู่แถวอินเดียซึ่งอยู่ห่างไกลหลายพันกิโลเมตรมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน
"อา...ไม่รู้มาก่อนว่าจะมีพิษร้ายแรงถึงเพียงนี้ นี่มันคงกินไปเพียงเล็กน้อยกระมังจึงหายคลุ้มคลั่งได้เร็ว" หัวหน้าผู้ดูแลออกความเห็น
"คงอย่างนั้นเจ้าค่ะ แล้วมันบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่เจ้าคะ" หันไปถามพี่เลี้ยงม้าที่ยืนลูบแผงคอมันอย่างปลอบโยน
"เอ่อ...มะ...มันปลอดภัยดีขอรับ" ความตื่นเต้นทำให้เอ่ยตะกุกตะกัก ด้วยนานๆ ครั้งจะได้สนทนากับหญิงงาม ใบหน้าคร้ามแดดแดงก่ำยามที่เหลือบมองหญิงงามเบื้องหน้า ก่อนจะรีบก้มต่ำเมื่อเห็นนางยิ้มให้ โดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาไม่พอใจคู่หนึ่งจ้องมองอยู่
"หมดเรื่องแล้ว แยกย้ายกันไปทำงานได้!" เจ้าของสายตาไม่พอใจออกคำสั่งด้วยเสียงที่ค่อนข้างดังและดุดัน ทำให้ชิงหลินและคนงานอื่นๆ สะดุ้งตกใจไปตามๆ กัน
"เฟิงเอ๋อร์ กลับ!" มู่หลิ่งเหวินหันมาบอกน้องชาย ไม่ลืมส่งสายตาขุ่นเคืองให้คู่หมั้น ก่อนจะหมุนกายสูงเดินนำลิ่วๆ ไม่รอใคร
ชิงหลินที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ได้แต่มองตามหลังอย่างงุนงง ก้มหน้ามองเด็กน้อยก็เห็นเขาอมยิ้มน้อยๆ ไม่พูดอะไร ก่อนจะคว้ามือนางแล้วพาเดินตามพี่ชายไป
"ช่างเป็นสตรีที่ประหลาดและน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก" หัวหน้าผู้ดูแลม้ากล่าวขึ้น พลางมองหญิงสาวที่ถูกคุณชายน้อยมู่จับจูงไปด้วยความชื่นชมและขอบคุณ หากไม่ได้นางช่วยเห็นทีคราวนี้ตนอาจต้องโทษอาญาก็เป็นได้
"จริงด้วยขอรับ ข้าตกใจแทบแย่ ไม่คิดว่า...นางจะสุภาพอ่อนโยนถึงเพียงนี้" พี่เลี้ยงม้าที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เห็นด้วยกับถ้อยคำของหัวหน้า เขาเคยพบเห็นคุณหนูจากตระกูลขุนนางและสนมชายาขององค์รัชทายาทมาบ้าง นอกจากสายตาที่มองอย่างรังเกียจแล้ว ยังมีถ้อยคำดูถูกเหยียดหยามที่ไม่น่าจะออกมาจากปากคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์อีกด้วย
แต่คุณหนูผู้นี้กลับแตกต่าง ทั้งสุภาพอ่อนโยน ให้เกียรติ และจริงใจ ปฏิบัติกับพี่เลี้ยงม้าต่ำต้อยเช่นตนราวกับผู้ที่อยู่ในระดับเดียวกัน ทำให้อคติที่มีลดฮวบลงหลายส่วน
"นั่นสินะ พักเรื่องนี้ไว้ก่อนเถิด" หัวหน้าผู้ดูแลม้าโบกมือไปมาก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยเสียงอันดัง "พวกเจ้าทุกคนฟังข้าให้ดี ตรวจสอบหญ้าของม้าทุกตัว ว่ามีเถาไม้เลื้อยเช่นนี้หลงเหลืออีกหรือไม่ แล้วนำมาให้ข้า อย่าได้ชักช้า ไปทำงานได้แล้ว!"
"ขอรับหัวหน้า" รับคำสั่งอย่างพร้อมเพรียง จากนั้นจึงแยกย้ายกันไปทำงานอย่างรวดเร็ว และตั้งใจมากกว่าครั้งที่ผ่านๆ มา
"เฮ้อ" หัวหน้าผู้ดูแลม้าถอนใจยาวโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง ที่อย่างน้อยก็รู้ถึงสาเหตุแล้ว แต่ถึงกระนั้นเรื่องที่มีเถาไม้เลื้อยที่ตนไม่เคยรู้จักปนอยู่ในหญ้าซึ่งเป็นอาหารหลักของม้า ช่างน่าสงสัย หรือมีใครคิดอยากจะก่อกวน แล้วจะทำไปเพื่ออันใด
ขณะที่คอกม้ากำลังวุ่นวายโกลาหล อีกทางหนึ่งบรรยากาศมาคุก็แผ่กระจายออกมาจากตัวแม่ทัพหนุ่ม ทำให้ชิงหลินเริ่มใจคอไม่ดี อะไร เกิดอะไรขึ้น เขากำลังโกรธหรือ แล้วโกรธเรื่องอะไร
"พี่หลินเอ๋อร์ พี่ใหญ่กำลังงอนท่านอยู่ขอรับ" คุณชายน้อยดึงแขนว่าที่พี่สะใภ้ให้ก้มลงมา มือป้องปากบอกนางเบาๆ ใบหน้างดงามแย้มยิ้ม
"งอน? เรื่องอะไรกัน" คิ้วเรียวเลิกขึ้นพลางย้อนถามเสียงเบาพอกัน
"เรื่องนั้นท่านต้องไปถามพี่ใหญ่เองขอรับ" คุณชายน้อยเลี่ยงที่จะตอบ พร้อมกับดันหลังของว่าที่พี่สะใภ้ไปข้างหน้าแรงๆ จนชิงหลินที่ไม่ทันระวังเซถลาราวกับนกปีกหัก ประจวบเหมาะกับที่ร่างสูงหยุดเดินกะทันหัน เป็นเหตุให้ร่างเล็กบอบบางชนเข้ากับร่างสูง แขนสองข้างลอดผ่านแขนแข็งแรงไปด้านหน้า พูดให้ถูกคือนางสวมกอดเขาจากด้านหลัง!
ร่างสูงชะงักแล้วยิ้ม ความขุ่นเคืองใจหายไปแทบจะทันที
"เอ่อ...ขออภัยเจ้าค่ะ" ชิงหลินกล่าวพลางขืนตัวและดึงแขนกลับ ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำด้วยความอับอาย ทว่า...เพียงเสี้ยววินาทีแขนนางกลับถูกรวบไว้ด้วยมือหนาอุ่น ทาบทับลงด้วยท่อนแขนแข็งแรงอีกชั้น การกระทำที่เอาแต่ใจของเขาทำให้ร่างเล็กบอบบางแนบชิดกับแผ่นหลังกว้างที่หญิงสาวใฝ่ฝันจะแนบซบสักครั้งในชีวิต
"เอ่อ...ปล่อยข้านะเจ้าคะ" นางขัดขืนดิ้นขลุกขลักเพื่อให้รอดจากการถูกเอาเปรียบ
"เจ้าเป็นคนอยากกอดข้า เหตุใดจึงร้องขอให้ข้าปล่อย" มู่หลิ่งเหวินแกล้งดึงแขนเรียวเล็กนุ่มนิ่มของนาง เป็นเหตุให้ใบหน้าและลำตัวของนางแนบชิดเข้ากับแผ่นหลังของตนมากยิ่งขึ้นไปอีก จนแทบจะเป็นเนื้อเดียวกัน
"ใครอยากกอดท่านกัน! มันเป็นอุบัติเหตุต่างหาก" ร่างเล็กโต้กลับอย่างมีอารมณ์
"อุบัติเหตุ? พยานล่ะ ข้าไม่เชื่อหากไร้ซึ่งพยาน" ร่างสูงหันมาเผชิญหน้ากับคู่หมั้น ปล่อยแขนลงข้างลำตัวพลางเลิกคิ้วขึ้นมองนางที่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น ดวงตากลมโตจ้องมองตนอย่างเอาเรื่อง นั่นไม่ได้ทำให้เขาหวาดกลัวแต่อย่างใด แต่กลับชื่นชอบยิ่งนัก
"ก็เฟิงเอ๋อร์กับเหล่าขันทีนางกำนัลนี่อย่างไรล่ะ เอ๊ะ! หายไปไหนกันหมด เมื่อครู่ยังอยู่ตรงนี้" ชิงหลินทำหน้าเหลอหลามองซ้ายมองขวา แต่ก็ไม่เห็นใคร นางรู้ได้ในทันทีว่าโดนเจ้าเด็กน้อยหักหลังเข้าให้แล้ว
'ฮึม! แสบพอกันทั้งพี่ทั้งน้อง อย่าให้ถึงทีเราบ้างก็แล้วกัน'
"บรื๋อ" ข้างฝ่ายคุณชายน้อยรู้สึกหนาวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุจนต้องยกมือขึ้นกอดอก
ร่างสูงกอดอกพร้อมกับเย้านางอย่างอารมณ์ดี "พยานไม่มี ยอมรับซะว่าเป็นเจ้าที่ปรารถนาในตัวข้า"
"ไม่! ให้ตาย ข้าก็ยังยืนยันว่าเป็นอุบัติเหตุ" นางเชิดหน้าตอบเพราะไม่ยอมรับ
"เช่นนั้นหรือ เจ้าคงเกลียดข้ามากสินะ" น้ำเสียงและใบหน้าที่เปลี่ยนไปเป็นเศร้าหมองของบุรุษรูปงามหล่อเหลาราวเทพเซียนทำให้ใจนางอ่อนยวบ


## ตอนที่ 33 หยอกเย้า2/2

"เอ่อ...คือข้า...ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้น..." ร่างเล็กยกมือปฏิเสธทันควัน ก่อนจะก้มหน้าลงไม่พูดต่อ
"อ้าว มาอยู่กันที่นี่เองหรือ" เสียงขององค์รัชทายาททำชิงหลินลอบถอนใจ ผิดกับอีกคนที่ไม่สบอารมณ์นักเพราะถูกขัดคอ
"ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ / ถวายบังคมเพคะ" ทั้งสองถวายความเคารพพร้อมกัน
"ลุกขึ้นได้" ฉีเฟยหลงอนุญาต
"ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ / ขอบพระทัยเพคะ"
"หลินเอ๋อร์ เหตุใดเสื้อผ้าเจ้า..."
ถ้อยคำที่ตรัสเรียกอย่างสนิทสนม เป็นเหตุให้ขุนนางชั้นผู้ใหญ่อย่างอัครเสนาบดีตู้ฮุ่ยเปียวเลิกคิ้วขึ้นมองนางอย่างประหลาดใจและสนใจ แม่ทัพหนุ่มเองก็ถึงกับอึ้งไปชั่วครู่ เพราะเป็นครั้งแรกที่องค์รัชทายาทตรัสเรียกคู่หมั้นของตนเช่นนี้ มือทั้งสองกำเข้าหากันแน่น
"เอ่อ...ทูลองค์รัชทายาท เป็นเพราะหม่อมฉันไม่ทันระวังเพคะ" ชิงหลินตอบ
"เช่นนั้นหรือ แล้วเป็นเช่นใดบ้าง บาดเจ็บหรือไม่" ฉีเฟยหลงถามอย่างห่วงใย ไม่ใส่ใจผู้คนรอบข้างว่าจะคิดเช่นไร
"ขอบพระทัยที่ทรงห่วงใยคู่หมั้นของกระหม่อม นางปลอดภัยดีทุกประการพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินรีบตอบเสียงเข้มต่ำเจือความไม่พอใจนิดๆ
"องค์รัชทายาทเสด็จไปประทับที่ศาลาทางนั้นก่อนดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" ตู้ฮุ่ยเปียวเสนอความเห็น เมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศน่าอึดอัดใจ
"ก็ดี เจ้าสองคนด้วย" ฉีเฟยหลงกล่าวกับแม่ทัพหนุ่มและชิงหลิน
"พ่ะย่ะค่ะ / เพคะ"
"มู่หลิ่งเหวินคารวะท่านอัครเสนาบดี" แม่ทัพหนุ่มประสานมือเคารพผู้อาวุโส
"ชิงหลินคารวะท่านอัครเสนาบดีเจ้าค่ะ" ชิงหลินยอบกายคารวะตามคู่หมั้น
"ตามสบายเถิด" ตู้ฮุ่ยเปียวตอบพลางเหลือบมองชายหนุ่มหญิงสาวที่หลบไปยืนด้านข้างด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ก่อนจะเดินผ่านหน้าทั้งสองตามองค์รัชทายาทไปยังศาลา ซึ่งอยู่ด้านหน้าของคอกม้าที่ชิงหลินเคยเข้าเฝ้าเมื่อครั้งปลอมตัวเป็นคุณชายหยางเริ่น
ที่ศาลาด้านหน้าคอกม้า
องค์รัชทายาทประทับเด่นตรงกลาง ถัดออกมาเป็นอัครเสนาบดีตู้ฮุ่ยเปียวในชุดขุนนางสีแดงเต็มยศ ตรงข้ามคือแม่ทัพมู่หลิ่งเหวินและชิงหลินคู่หมั้น ส่วนเหล่าขันทีนางกำนัลรั้งอยู่ด้านนอกศาลา
"ให้หัวหน้าผู้ดูแลม้ามาพบเรา...เดี๋ยวนี้"
"พ่ะย่ะค่ะ" เกากงกงรีบปฏิบัติตามทันที เพียงชั่วครู่หัวหน้าผู้ดูแลม้าร่างหนาบึกบึนก็มาถึง
"ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ" เขาคุกเข่าถวายบังคมด้านนอกศาลาด้วยเสียงค่อนข้างดังและหนักแน่น
"ลุกขึ้นได้" ฉีเฟยหลงอนุญาต
"ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ" หัวหน้าผู้ดูแลม้ากล่าวแล้วจึงลุกขึ้นก้มหน้าลง
"มันเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้อย่างไร เจ้าไม่ได้ตรวจสอบก่อนหรือ" ฉีเฟยหลงถามเสียงเข้ม
"เอ่อ...ทูลองค์รัชทายาท กระหม่อมได้ให้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบทุกครั้งพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่..." หัวหน้าผู้ดูแลม้าขยับตัวเล็กน้อย หวาดเกรงที่จะพูดความจริง
"ว่ามา อย่ามัวแต่อ้ำอึ้ง" ฉีเฟยหลงสะบัดมือเสียงดัง เพียงแค่นั้นก็สร้างความอกสั่นขวัญแขวนแก่หัวหน้าผู้ดูแลม้าตลอดจนเหล่านางกำนัลแล้ว
หัวหน้าผู้ดูแลม้าทรุดลงนั่งคุกเข่าอีกครั้ง ละล่ำละลักตอบเสียงสั่น "พระอาญามิพ้นเกล้า เพียงแต่กระหม่อมไม่เคยรู้ และไม่เคยพบเห็นเถาไม้เลื้อยมีพิษเช่นนี้มาก่อน จึงได้ชะล่าใจจนเกิดเรื่องขึ้นพ่ะย่ะค่ะ"
"เถาไม้เลื้อยมีพิษ? นำมาให้เราดูหน่อย" ฉีเฟยหลงสั่งจบ เถาไม้เลื้อยที่ว่าก็มาวางอยู่เบื้องหน้า จึงหยิบมันขึ้นมาดู
ตู้ฮุ่ยเปียวจับเถาไม้เลื้อยขึ้นพิจารณาอย่างถี่ถ้วน แล้วจึงกล่าวออกมา "แปลก นี่มันเถาอันใดกัน ลำต้นมีขน ซ้ำยังมีน้ำยางสีขาว"
"ทูลองค์รัชทายาท ดีที่ได้คุณหนูชิงช่วยไว้ หาไม่แล้วคงจะมีม้าคลุ้มคลั่งอีกหลายตัวเป็นแน่พ่ะย่ะค่ะ" หัวหน้าผู้ดูแลม้ายกความดีความชอบทั้งหมดให้ผู้มีพระคุณ
"เอ่อ...เพียงแค่เหตุบังเอิญเท่านั้นเพคะ" ชิงหลินรีบออกตัว ไม่กล้ารับความดีความชอบ
"เป็นเจ้าอีกแล้วหรือ" คำกล่าวของตู้ฮุ่ยเปียวสร้างความประหลาดใจให้แก่ทุกคน ไม่เว้นตัวชิงหลิน
ฉีเฟยหลงวางเถาไม้เลื้อยลงแล้วหันมาถามตู้ฮุ่ยเปียว "มีอันใดหรือ ท่านอัครเสนาบดี"
"อา...องค์รัชทายาททรงจำเรื่อง 'สามดี' ที่กระหม่อมเล่าให้ฟังได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"
ฉีเฟยหลงพยักหน้า "อืม เราจำได้ ที่ว่ามีสตรีหาญกล้านางหนึ่งพูด ราวกับต้องการสั่งสอนเหล่าขุนนางกลางงานชมบุปผาที่จวนเสนาบดีหานใช่หรือไม่"
"ถูกแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
"อา...อย่าบอกเรานะว่าสตรีใจกล้านางนั้นก็คือนาง" ฉีเฟยหลงหันไปทางสตรีที่นั่งก้มหน้าด้วยสายตาประหลาดใจ
"ใช่พ่ะย่ะค่ะ ก็คือนาง" ตู้ฮุ่ยเปียวตอบ ดวงตาคมมากด้วยประสบการณ์มีความชื่นชมในความรอบรู้ของเด็กสาวผู้นี้ น่าเสียดายที่เกิดเป็สตรี หากเกิดเป็นบุรุษคงจะโดดเด่นเหนือผู้ใดเป็นแน่
"อา...เจ้าช่างทำให้เราประหลาดใจอยู่เรื่อยเลยนะ หลินเอ๋อร์" ฉีเฟยหลงเย้านาง
"เอ่อ..." ชิงหลินไม่รู้จะพูดอะไรดี จึงชำเลืองมองคู่หมั้นเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมที่วาวโรจน์คู่นั้น
"ทูลองค์รัชทายาท นางก็เป็นแค่หนอนตำราตัวอ้วนที่ชอบกินตำรา...แล้วชอบอวดภูมิเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินตอบห้วนจัด พร้อมกับปรายตามองคู่หมั้นเมื่อพูดคำว่า 'หนอนตำราตัวอ้วน' อย่างจงใจ
"ฮึม ท่าน! ฝากไว้ก่อนเถิด" ชิงหลินคาดโทษพร้อมกับถลึงตาใส่เขาที่กล่าวหาว่านางเป็นหนอนตำราตัวอ้วน
"ฮะๆๆ หนอนตำราตัวอ้วน? เราชอบนะ ต่อไปเราเรียกเจ้าว่าหนอนตำราตัวอ้วนดีหรือไม่" ฉีเฟยหลงหัวเราะดังลั่น แม้แต่ตู้ฮุ่ยเปียวก็ยังยกมุมปากยิ้มกับคำเปรียบเปรยของแม่ทัพหนุ่ม
"เอาละ เรื่องนี้หากพูดแล้วความยาว พักไว้ก่อนเถิด ว่าแต่เถาไม้เลื้อยนี้มีชื่อเรียกหรือไม่" ฉีเฟยหลงเข้าเรื่องอีกครั้ง
"ทูลองค์รัชทายาท ในตำราเรียกว่าใบระบาดเพคะ" นางไม่ได้โกหก เพราะดอกมันเหมือนดอกผักบุ้งนางเลยสนใจลองค้นหาทางอินเทอร์เน็ตดู จึงได้รู้ว่ามันเป็นทั้งสมุนไพรและยาพิษหากใช้ไม่ถูกวิธี
"ใบ...ระบาด? ท่านเคยได้ยินมาก่อนหรือไม่" ฉีเฟยหลงถามตู้ฮุ่ยเปียว
"กระหม่อมก็เพิ่งเคยได้ยินนี่แหละพ่ะย่ะค่ะ" ตู้ฮุ่ยเปียวตอบตามจริง
"เอ่อ...เถาใบระบาดมีถิ่นกำเนิดห่างไกล น้อยคนนักที่จะรู้ว่าใบและเมล็ดมีพิษ ห้ามรับประทานเด็ดขาด ซ้ำดอกยังเหมือนกับดอกผักบุ้งด้วย ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เจ้าหน้าที่จะพลาดจุดนี้ไปเพคะ" ชิงหลินชี้แจง ซึ่งคำพูดของนางมีส่วนช่วยให้เจ้าหน้าที่ทุกคนไม่โดนลงอาญาที่ทำงานผิดพลาด และฉีเฟยหลงก็ตระหนักในเรื่องนี้ดี
"เราเข้าใจแล้ว และขอปิดคดีนี้โดยไร้คนผิด!" ฉีเฟยหลงสรุปด้วยเสียงที่ค่อนข้างดัง จึงได้ยินกันถ้วนทั่ว สร้างความปลาบปลื้มยินดีแก่ทุกคน
"เป็นพระกรุณายิ่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ" หัวหน้าผู้ดูแลม้าและเหล่าลูกน้องราวห้าสิบคนคุกเข่าสรรเสริญองค์รัชทายาทอย่างพร้อมเพรียงด้วยเสียงที่ดังและก้องกังวานไปทั่วบริเวณ
"ลุกขึ้น เจ้าอยากได้สิ่งใดตอบแทน" ฉีเฟยหลงหันมาถามชิงหลิน
"เอ่อ...หากจะทรงกรุณา หม่อมฉันขอเก็บไว้ก่อนได้หรือไม่เพคะ"
"ได้ เราอนุญาต!" ฉีเฟยหลงรับปากทันทีโดยไม่หยุดคิดให้เสียเวลา
"ขอบพระทัยเพคะ" หญิงสาวโขกศีรษะด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
"อา...จริงสิ เราเกือบลืมเรื่องสำคัญไปเลย" ฉีเฟยหลงหันมาทางตู้ฮุ่ยเปียว "นางก็คือผู้ออกแบบตำหนักใหม่ของเรา"
"เป็นนางจริงหรือพ่ะย่ะค่ะ" ตู้ฮุ่ยเปียวทำใจให้เชื่อไม่ลง ด้วยเคยเห็นฝีมือการเขียนรูปของนางมาก่อนที่จวนเสนาบดีหาน ฝีมือการใช้พู่กันของนางนับว่ายังอ่อนนักในสายตาเขา
"หือ ท่านพูดราวกับเคยเห็นรูปของนางมาก่อน"
"พ่ะย่ะค่ะ ที่งานชมบุปผาจวนเสนาบดีหาน"
"อา...แล้วอย่างไรต่อ" ฉีเฟยหลงขยับกายด้วยความสนใจใคร่รู้เรื่องราว
ผิดกับมู่หลิ่งเหวินที่ทำได้เพียงอดกลั้นเก็บความอึดอัดคับข้องใจและไม่มั่นใจไว้ภายใน เป็นธรรมดาที่แม่ทัพหนุ่มจะรู้สึกเช่นนั้น ด้วยนางยังเป็นเพียงคู่หมั้น ไม่ได้ตบแต่งให้ หากวันหนึ่งนางเปลี่ยนใจและขอถอนหมั้น แล้วเขาจะทำอันใดได้ ที่สำคัญ...ตัวตนของเขาในใจของนางมีมากน้อยเพียงใดก็ไม่อาจคาดเดาได้เลยจริงๆ
ส่วนคนถูกนินทาซึ่งหน้าทำได้เพียงก้มหน้าด้วยใบหน้าแดงก่ำ ไม่สามารถโต้แย้งหรือลุกขึ้นมาปกป้องตัวเองได้เลย
"มีการแข่งขันเขียนรูปโดยใช้พู่กันในกลุ่มของบุตรีที่ไปร่วมงานพ่ะย่ะค่ะ แล้ว..." ตู้ฮุ่ยเปียวเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในงานชมบุปผาจวนเสนาบดีหานโดยละเอียด
"อา...ว่าอย่างไรหลินเอ๋อร์ เจ้ามีอันใดจะโต้แย้งหรือไม่" ฉีเฟยหลงถามนางทันทีเมื่อเรื่องราวจบลง
"เอ่อ...ไม่มีเพคะ หม่อมฉันไม่ถนัดการใช้พู่กันจริงๆ" นางตอบตามจริง
"อา...เช่นนั้นก็ไม่แปลกที่ท่านจะติดใจสงสัยในฝีมือของนาง" ฉีเฟยหลงว่า ก่อนจะหันไปทางเสี่ยวเกาจื่อ "เสี่ยวเกาจื่อ นำภาพที่อยู่บนโต๊ะในห้องทำงานของเรามาที่นี่"
"พ่ะย่ะค่ะ" เสี่ยวเกาจื่อรีบปฏิบัติตามทันที
ครู่ใหญ่ต่อมา
ตู้ฮุ่ยเปียวมองภาพเขียนในมือด้วยสายตาตื่นตะลึง สลับกับมองใบหน้าหญิงสาวที่อยู่เบื้องหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย
'นี่คือฝีมือของนางจริงหรือ รูปทรงแปลกประหลาดทว่างดงาม ลวดลายละเอียดอ่อนช้อย และมีเอกลักษณ์ มันคือสถานที่ใดกัน'
"เป็นเช่นไรล่ะท่านอัครเสนาบดี" ฉีเฟยหลงยิ้มพอใจเมื่อเห็นสีหน้าที่แสดงออกถึงความตะลึงลานของอีกฝ่าย
"อา...กระหม่อมน้อมรับโดยไร้ข้อโต้แย้งแล้วพ่ะย่ะค่ะ" ความจริงตู่ฮุ่ยเปียวทูลคัดค้านเรื่องที่ผู้ออกแบบเป็นหญิง และไม่ใช่ผู้ที่มากประสบการณ์จากกรมโยธา แต่พอได้เห็นฝีไม้ลายมือของนางแล้วก็ต้องยอมรับว่ายอดเยี่ยมไร้ที่ติ
ในที่สุดแม่ทัพหนุ่มก็เข้าใจอย่างแจ่มแจ้งถึงจุดประสงค์ในการมาของตู้ฮุ่ยเปียว ซึ่งชิงหลินเองก็เข้าใจจุดนี้ด้วยเช่นกัน
ขณะเดียวกันที่คฤหาสน์สกุลชิง
ทุกคนกำลังวุ่นวายกับการเตรียมสัมภาระและข้าวปลาอาหารแห้งสำหรับคนห้าสิบคน ที่ต้องเดินทางไปหุบเขากินคนเพื่อตามหาเต่ามังกร
"นายท่าน ได้โปรดให้ข้าติดตามท่านไปด้วยเถิดขอรับ" เฟิ่งอิงคุกเข่าขอร้องชิงหยวน
"แล้วผู้ใดจะคอยคุ้มครองบุตรีข้า" ชิงหยวนย้อนถามด้วยท่าทีเหนื่อยใจ
"เรื่องนั้น..." เฟิ่งอิงขยับตัวอย่างอึดอัด ความหนักใจและกังวลใจฉายชัดบนใบหน้าคมเข้ม ยอมรับว่ารู้สึกลำบากใจกับการตัดสินใจครั้งนี้ ด้วยความห่วงใยที่มีให้คุณหนูนั้นไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าความปลอดภัยของนายท่านเลย
"ท่านพี่...การเดินทางครั้งนี้อันตรายเพียงใดไม่อาจคาดเดาได้ ให้เฟิ่งอิงติดตามท่านไปด้วยเถิดเจ้าค่ะ ส่วนเรื่องหลินเอ๋อร์ยังมีอาเหวินคอยดูแลอยู่ ท่านอย่าห่วงเลย" ชิงฮูหยินช่วยพูดอีกแรง
"ได้ เจ้าเตรียมตัวเถิด" ชิงหยวนหันมาสั่ง หลังจากตัดสินใจได้แล้ว
"ขอบคุณขอรับนายท่าน" เฟิ่งอิงประสานมือขอบคุณแล้วหมุนกายจากไป
"หลินเอ๋อร์ จะกลับยามใดหรือ" ชิงหยวนหันมาถามฮูหยินของตน
"ยามเซินกระมังเจ้าคะ"
"อืม พ่อบ้านฝู หากคุณหนูกลับมาให้ไปพบข้าที่ห้องทำงานด้วย"
"ขอรับนายท่าน" พ่อบ้านฝูที่ยืนอยู่ด้านข้างค้อมศีรษะรับคำสั่ง
ณ วังขององค์รัชทายาท
หลังจากปลีกตัวออกมาได้ มู่หลิ่งเหวินก็แวะส่งน้องชายที่จวนเสนาบดีมู่ซึ่งเป็นทางผ่านไปคฤหาสน์สกุลชิงก่อน แต่แทนที่จะมุ่งหน้าพาคู่หมั้นกลับเรือนของนาง เขากลับสั่งให้รถม้าของวังตะวันออกกลับไป
"จะพาข้าไปไหนหรือเจ้าคะ" ชิงหลินถามทันทีที่ลงมายืนข้างเขา ใบหน้าจิ้มลิ้มเต็มไปด้วยคำถาม
"พี่อยากพาเจ้าไปสถานที่หนึ่ง ขึ้นม้าเถิด" เขากล่าวยิ้มๆ
"ไม่ ข้าอยากกลับบ้านเจ้าค่ะ" นางปฏิเสธทันควันโดยไม่หยุดคิดให้เสียเวลา ใบหน้าจิ้มลิ้มบูดบึ้งไม่ชอบใจกับการกระทำที่เอาแต่ใจของเขา และยังเคืองเรื่องที่เขาว่านางเป็นหนอนตำราตัวอ้วนและอวดเก่ง แม้จะรู้ว่าเขาหวังดีจึงได้เอ่ยตักเตือนแบบอ้อมๆ ให้ระมัดระวังคำพูดและการกระทำ แต่ทำไมต้องเปรียบนางเป็นหนอนด้วยเล่า ซ้ำยังเป็นหนอนตัวอ้วนที่อวดเก่งอีก
ความจริงที่ทำให้นางขุ่นเคืองคือคำว่า 'อ้วน' เพราะในภพเก่านางเป็นสาวร่างอ้วนกลมจนได้รับฉายาว่ากระปุกตั้งฉ่าย แม้เขาไม่รู้เรื่องนี้ก็เถอะ
"กลัวหรือ" ร่างสูงเลิกคิ้วถามด้วยน้ำเสียงยั่วโทสะเล็กน้อย พลางยกแขนขึ้นกอดอก ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับอยู่ที่ร่างเล็กบอบบางซึ่งยืนกอดอกหันหลังให้อย่างแง่งอน ช่างน่าเอ็นดูนักในสายตาของเขา ทั้งที่หากเป็นสตรีอื่นทำเช่นนี้คงสร้างความหงุดหงิดและรำคาญใจให้เขามากทีเดียว
"กลัว? มีอะไรที่ข้าต้องกลัวกัน" ร่างบางหันกลับมาเผชิญหน้าคนที่ปรามาสนางอย่างไม่เกรงกลัว
"หึๆ เช่นนั้นก็คงกล้าไปกับข้า" ร่างสูงสบโอกาสรุกคืบ ไม่คิดให้นางถอยหลังตั้งหลักได้ ดวงตาคมทรงเสน่ห์วาววับยามหลุบมองร่างเล็กบอบบางที่ยืนห่างเพียงสองก้าว ซ้ำยังหันหลังให้กำแพงจวนเสนาบดีมู่ ใบหน้าจิ้มลิ้มเชิดขึ้นอย่างอวดดี ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มสนิท หากอยู่เพียงลำพังในที่มิดชิดกว่านี้เห็นทีเขาคงรวบตัวนางเข้ามา แล้วมอบจุมพิตแสนหวานให้นางไปแล้วเป็นแน่
"ไปก็ไปสิเจ้าคะ" คราวนี้ยกมือขึ้นเท้าสะเอวเพิ่มความอวดดีแลละท้าทายมากขึ้นไปอีกขั้น
"เช่นนั้น เชิญคุณหนูขึ้นม้าได้ขอรับ" แม่ทัพหนุ่มล้อเลียนพร้อมกับค้อมกายและผายมือข้างหนึ่งไปทางเจ้าทาเสว่ ยกมุมปากยิ้มสมใจที่สามารถล่อหลอกนางได้สำเร็จ จนถูกนางค้อนให้ครั้งหนึ่งเป็นรางวัล
ฝ่ายคนที่แจกค้อนวงใหญ่จนคอแทบเคล็ด พอหันกลับมาตรงหน้า เท้าน้อยๆ ก็พลันชะงักมองเจ้าม้าศึกตัวใหญ่เบิ้มสีดำสนิทสลับกับชุดจีนโบราณยาวกรอมเท้าสีขาวรุ่มร่ามของตัวเอง แล้วชำเลืองมองคู่หมั้นที่ยืนกอดอกยิ้มเย้ยอยู่ข้างๆ ทำให้นางเกิดแรงฮึดขึ้นมา สูดลมหายใจเข้าแรงๆ แล้วยืดหลังตรงเชิดหน้าขึ้น ยกชายกระโปรงขึ้นสูงก่อนจะก้าวไปหาเจ้าทาเสว่ จากนั้นก็พยายามกระโดดขึ้นหลังมันอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ก็ลื่นลงมาทุกครั้ง
"หึๆ"
เสียงหัวเราะของเขาทำให้ชิงหลินที่พยายามอยู่จนเหนื่อย หันมาถลึงตาใส่ด้วยความขุ่นเคืองและหงุดหงิดที่ถูกหัวเราะเยาะ
เช่นเดียวกับเจ้าทาเสว่ มันเอียงหัวมองมนุษย์ร่างเล็กเท่ามด ที่กำลังปีนป่ายกระโดดกระเด้งไปมาอยู่ข้างลำตัวของมันด้วยความรู้สึกหงุดหงิดจึงแกล้งขยับตัวหนี เป็นเหตุให้ร่างเล็กที่กระโดดเกาะตัวมันเสียหลักเซถลาไปข้างหน้า ด้วยความตกใจนางจึงหวีดร้องออกมาพร้อมกับหลับตาปี๋
"หึๆ ข้าว่าให้ข้าช่วยเจ้าคงเร็วกว่ากระมัง" แม่ทัพหนุ่มบอกสตรีที่อยู่ในอ้อมแขนหลังจากช่วยนางไม่ให้ล้มหน้าคะมำ
"ไม่ต้อง ข้าจะลองดูอีกครั้งเจ้าค่ะ" หญิงสาวผลักเขาออกพร้อมกับปฏิเสธความช่วยเหลือด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น โดยไม่คิดยอมแพ้ง่ายๆ สองเท้าเดินเข้าไปหาเจ้าม้าที่เกือบทำนางขายหน้าต่อหน้าคู่หมั้น คราวนี้นางลองใช้จิตสื่อสารกับมันแทนการปีนป่าย
"ท่านม้าผู้สง่างามและองอาจ จะช่วยให้เกียรติย่อตัวลงให้ข้าขึ้นหลังท่านหน่อยได้หรือไม่" ชิงหลินมองตามันพร้อมกับขอร้องมันทางจิต
ฝ่ายเจ้าทาเสว่แม้จะประหลาดใจแต่มันก็เลือกที่จะเมินคำขอของนาง ด้วยมันเป็นม้าศึกเพศผู้ไม่ชื่นชอบสตรีเช่นเดียวกับแม่ทัพหนุ่มซึ่งเป็นเจ้านาย แม้นางจะเป็นสตรีคนแรกที่ได้ขึ้นขี่มัน แต่ไม่ได้หมายความว่ามันจะต้องยอมศิโรราบและทำตามคำสั่งของนางเหมือนพวกม้าไร้สมองตัวอื่น
"โธ่ พี่ม้าจ๋า อย่าเมินกันสิ" นางยังคงไม่ละความพยายาม
พรูดๆๆ
เจ้าทาเสว่สุดจะรำคาญ มันจึงไล่นางด้วยการพ่นน้ำลายใส่ใบหน้าเสียหลายที
"ฮึ่ม! ไม่เห็นต้องทำกันขนาดนี้เลย ดูสิหน้าข้าเปื้อนหมดแล้ว" ชิงหลินต่อว่ามัน พร้อมกับยกชายแขนเสื้อขึ้นเช็ดหน้าตัวเองไปด้วย ช่างไม่มีความเป็นกุลสตรีเอาเสียเลย
"หึๆ" เป็นอีกครั้งที่ผู้เฝ้าดูเหตุการณ์หลุดหัวเราะขบขันกับภาพเบื้องหน้า ที่สตรีกำลังทำสีหน้าประหลาดๆ พลางยกไม้ยกมือใส่เจ้าม้าศึกคู่ใจของเขาแต่เหมือนจะไร้ผล เพราะเจ้าทาเสว่สะบัดหน้าหนี ซ้ำยังพ่นน้ำลายใส่นางอีก
ในสายตาผู้อื่นที่ไม่รู้ตื้นลึกหนาบางอาจคิดว่านางเสียสติ แต่สำหรับเขา นี่คือความสามารถที่สวรรค์ประทานมาให้โดยแท้ แม้จะรู้ดีแก่ใจแต่ก็อดขบขันไม่ได้
"ท่านหัวเราะเยาะข้า ฮึ่ม!" ร่างบางหันขวับมาทางเขา ดวงตากลมโตจ้องมองอย่างเอาเรื่อง ราวกับพวกอันธพาลขี้แพ้ชวนตี
มีหรือที่แม่ทัพใหญ่เช่นเขาจะหวาดกลัวต่อสายตาและอาการพาลพาโลของนาง ซ้ำยังยั่วยุอารมณ์กรุ่นโกรธให้ยิ่งเพิ่มขึ้นไปอีก ด้วยการแบมือพร้อมกับยักไหล่เหยียดยิ้มใส่ ราวกับจะถามว่าข้าหัวเราะเจ้าแล้วอย่างไร ซึ่งแน่นอนว่ามันได้ผล...
"ฮึ่ม!" ชิงหลินทั้งโมโหทั้งอับอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี อับอายที่ถูกเจ้าม้าจอมหยิ่งยโสทำเมินนางแถมยังพ่นน้ำลายใส่ และโมโหที่ถูกเจ้านายของเจ้าม้าจอมยโสหัวเราะเยาะราวกับเป็นเรื่องตลก "ข้าจะกลับจวน!" เพราะขืนอยู่นานกว่านี้มีหวังนางได้กระโดดข่วนหน้าเขาแน่ๆ
ร่างสูงไม่กล่าวอะไร เดินตรงเข้าไปช้อนร่างเล็กบอบบาง ดีดตัวลอยขึ้นสูงเหนือตัวเจ้าทาเสว่ที่ยืนนิ่งอย่างรู้งาน ก่อนจะค่อยๆ นั่งลงบนหลังม้าศึกอย่างนุ่มนวล
"ปล่อยข้าลงนะเจ้าคะ ข้าจะกลับจวน!" นางตวาดเขาเสียงดัง สองมือเรียวเล็กผลักไสเขา พยายามดิ้นรนเพื่อหาทางลงจากหลังม้า
"หากยังไม่หยุดดิ้น พี่จะจุมพิตเจ้าเสียตรงนี้" ร่างเล็กชะงักกึก หยุดการเคลื่อนไหวทันที
"จับดีๆ ล่ะ" แม่ทัพหนุ่มหลุบตามองคู่หมั้นที่นั่งสงบเสงี่ยมอยู่ข้างหน้าด้วยสายตาอ่อนโยนระคนเอ็นดู ร่างเล็กนุ่มนิ่มช่างหอมกรุ่นจนเขาเผลอสูดดมไปหลายครั้ง
"ฮึ!" ร่างบางเมินคำเตือนของเขา เลือกจะวางมือลงบนหน้าขาตัวเองแทนที่จะยืดจับเขาไว้
"ฮี้ๆๆ"
จู่ๆ เจ้าทาเสว่ก็ยกเท้าหน้าขึ้นสูงตะกุยอากาศ
"ว้าย! แหก" เพราะไม่ทันระวังตัว ร่างบอบบางจึงไถลลงไปหาร่างแกร่งที่นั่งซ้อนรออยู่แล้วด้วยความตกใจ เผลอโอบกอดเขาเสียแน่นตามสัญชาตญาณเอาตัวรอด ใบหน้าจิ้มลิ้มซบอยู่กับอกแกร่งหนั่นแน่นจนได้ยินเสียงหัวใจของเขาอย่างชัดเจน
'อา…หัวใจบุรุษเต้นเร็วและแรงขนาดนี้เลยหรือ'
ด้วยความสงสัยชิงหลินจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นแล้วก็ต้องหน้าแดงเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมทรงเสน่ห์ที่ก้มมองมา มันช่างหวานซึ้งเต็มไปด้วยความเสน่หา ทำให้ใจดวงน้อยเต้นแรง "หนะ...ไหนท่านบอกว่าจะพาข้าไปสถานที่หนึ่ง" นางรีบหาเรื่องคุยเพื่อลดอาการประหม่า
"วันนี้พักไว้ก่อน วันหลังพี่ค่อยพาเจ้าไป" แม่ทัพหนุ่มกล่าวกับคู่หมั้น จากนั้นก็ควบเจ้าทาเสว่กลับคฤหาสน์สกุลชิง
ยามเซิน ณ โถงรับแขกคฤหาสน์สกุลชิง
"คารวะท่านลุงท่านป้า" กล่าวทักทายชิงหยวนและชิงฮูหยิน
"ตามสบายเถิดหลานชาย" ชิงหยวนผายมือให้แม่ทัพหนุ่มนั่งลงข้างๆ ตน "ขอบใจมากที่ช่วยดูแลหลินเอ๋อร์"
"เรื่องเล็กน้อย ท่านลุงอย่าได้ใส่ใจ อีกอย่าง นางก็เป็นคู่หมั้นของข้า การที่ข้าดูแลนางก็สมควรแล้วขอรับ" มู่หลิ่งเหวินตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง สร้างความพึงพอใจให้แก่ชิงหยวนและชิงฮูหยินไม่น้อย ผิดกับชิงหลินที่ค้อนให้ทันทีเมื่อเห็นเขาชำเลืองมองมา
"จริงสิ ช่วงนี้เจ้าติดภารกิจอันใดหรือไม่" ชิงหยวนเอ่ยถามเสียงเครียด
"ช่วงนี้มีเพียงการฝึกทหารของจวนแม่ทัพเท่านั้นขอรับ" แม่ทัพหนุ่มตอบตามจริง เพราะเหตุนั้นจึงมีเวลามาคอยตามตื๊อคู่หมั้นได้เกือบทุกวัน
"อืม เช่นนั้นลุงขอฝากหลินเอ๋อร์และทุกคนให้เจ้าช่วยดูแลให้หน่อยจะได้หรือไม่"
"ย่อมได้แน่นอนขอรับ แล้ว..."
"ลุงจะนำหน่วยพยัคฆ์ดำไปหุบเขากินคนเพื่อตามหาเต่ามังกร" ชิงหยวนเฉลยคำตอบให้แม่ทัพหนุ่มฟังอย่างมิคิดจะปกปิด
"หุบเขากินคน? เต่ามังกร? ข้าเคยได้ยินมาว่าหุบเขากินคนเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยอันตราย แล้วเต่ามังกรจะอยู่ที่นั่นจริงหรือขอรับ" เขาถามคล้ายมิเชื่อ
"ลุงรู้ แต่ผู้ที่แจ้งเรื่องนี้ให้ลุงทราบก็คือหลินเอ๋อร์ หาใช่ผู้ใดไม่" ชิงหยวนยิ้มตอบ ไม่คิดติดใจสงสัยในคำบอกกล่าวของบุตรี หากนางบอกว่ามี มันก็ต้องมี หากนางบอกว่าใช่ มันก็ต้องใช่
ชิงหลินเสมองไปทางนั้นทีทางนี้ที ไม่ใส่ใจสายตาของเขาที่จ้องมองมา ทำเหมือนไม่ได้อยู่ในวงสนทนานี้ด้วย
"อย่างนี้นี่เอง ข้าขออวยพรให้การเดินทางครั้งนี้ราบรื่น และท่านลุงกลับมาอย่างปลอดภัยขอรับ" มู่หลิ่งเหวินกล่าวอวยพรด้วยความจริงใจ
"อืม ขอบใจเจ้ามากหลานชาย" ชิงหยวนตบบ่าแม่ทัพหนุ่มอย่างสนิทสนม
ระหว่างที่สนทนากันอยู่
จู่ๆ เจ้าพยัคฆ์น้อยก็วิ่งเข้ามาในห้องโถง ตรงดิ่งมาหาหลินหลินที่นั่งอยู่ข้างหญิงงามที่นางเรียกว่าท่านแม่ มันเงยหัวกลมๆ เล็กๆ พร้อมกับเปล่งเสียงร้องทักนางดังก้อง "หลินหลิน...กลับมาแล้ว ฟานฟาน...คิดถึง...คิดถึง"
"ขะ...ขออภัยเจ้าค่ะ เป็นความผิดของข้าเอง" เสี่ยวอี้หอบหายใจ คุกเข่ากับพื้นพลางก้มหน้าลงมือประสานกันไว้ข้างหน้า
"ลุกขึ้นเถิดเสี่ยวอี้ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง" นางกล่าวกับเสี่ยวอี้แล้วก้มลงอุ้มเจ้าตัวป่วนขึ้นมาไว้บนตัก ก่อนจะถามมันทางจิต "รีบร้อนมาหาข้า มีอะไรหรือ"
เจ้าพยัคฆ์น้อยเงยหัวกลมๆ เล็กๆ จ้องตาหลินหลินนิ่ง ร้องแจ้งข้อความด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ตัวอันตราย หุบเขา...กินคน กลัวกลิ่น...ฟานฟาน ทุกคน เสื้อผ้า...ถูถู มีกลิ่น...ฟานฟาน ปลอดภัย...ปลอดภัย"
ความจริงเกี่ยวกับเจ้าพยัคฆ์น้อยที่แม้แต่ชิงหลินก็ไม่รู้คือ มันสามารถล่วงรู้อนาคตในบางครั้ง และเป็นดั่งขุนพลที่ทรงอำนาจเหนือสรรพสัตว์ทั้งปวง มีเพียงมังกรฟ้าเป็นราชาที่มันยอมศิโรราบให้ และนั่นเป็นเหตุผลที่มันไม่ชื่นชอบแม่ทัพหนุ่ม เพราะมันคิดว่าแม่ทัพหนุ่มคือคู่แข่งของมันนั่นเอง
"หือ? หากเสื้อผ้าทุกคนมีกลิ่นของเจ้าติดตัว จะแคล้วคลาดจากสัตว์ร้ายและอันตรายทั้งปวง?" หญิงสาวสรุปคำพูดของเจ้าพยัคฆ์น้อย
"ไม่ใช่ ไม่ใช่ แค่สัตว์ร้าย...แค่สัตว์ร้าย" เจ้าพยัคฆ์ส่ายหัว แก้ไขความเข้าใจผิดๆ ของนาง
"อืม แค่สัตว์ร้ายอย่างเดียวนะ ขอบใจมาก ฟานฟานของข้าเก่งที่สุดเลย" ชิงหลินส่งยิ้มให้พลางลูบหัวกลมๆ เล็กๆ ของมันอย่างรักใคร่เอ็นดู ไม่ได้รับรู้ถึงสายตาหลายคู่ที่จับจ้องการกระทำประหลาดๆ ของนางกับเจ้าพยัคฆ์น้อยเลย
"ท่านพ่อ จะออกเดินทางเมื่อใดหรือเจ้าคะ" บุตรสาวที่เงยหน้าขึ้นมาถามเป็นครั้งแรกพลันชะงัก เมื่อเห็นทุกคนมองตัวเองอยู่
"เอ๊ะ หน้าข้ามีอะไรติดอยู่หรือเจ้าคะ ทำไมจึงมองข้าแปลกๆ" ชิงหลินถามอีกครั้ง พลางยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าตัวเองประหนึ่งหารอยเปื้อนบนใบหน้า
"เอ่อ...ไม่มีอันใด พ่อจะออกเดินทางยามเหม่าวันพรุ่ง" ชิงหยวนปรับสีหน้าให้เป็นปกติยามกล่าวกับบุตรี ทั้งที่มีคำถามอยากจะถามนางมากมาย
"หลินเอ๋อร์ เจ้าพยัคฆ์น้อยบอกอันใดแก่เจ้าหรือ" เป็นมู่หลิ่งเหวินที่เอ่ยถามด้วยรู้ว่านางสามารถใช้จิตสื่อสารกับเจ้าพยัคฆ์น้อยได้แล้ว และที่คฤหาสน์แห่งนี้ก็ปลอดภัย ไม่ต้องกังวลว่าความลับของนางจะรั่วไหล
"หือ? จริงหรือหลินเอ๋อร์" ชิงฮูหยินเอ่ยถามขึ้นบ้าง
"เอ่อ...ท่านพ่อ พรุ่งนี้ก่อนออกเดินทางลูกขอพบทุกคนก่อน จะได้หรือไม่เจ้าคะ" ผู้เป็นบุตรสาวไม่ตอบคำถามมารดา แต่หันไปขออนุญาตบิดาแทน
"อืม ได้สิ แต่เหตุใดจึงต้องพบทุกคน" ชิงหยวนมิวายสงสัย
"ลูกมีของเล็กๆ น้อยๆ จะมอบให้ทุกคนเจ้าค่ะ" นางตอบยิ้มๆ ทิ้งไว้เป็นปริศนาให้สองบุรุษหนึ่งสตรีคาดเดาไปต่างๆ นานา
ยามซวี ณ เรือนหยกฟ้า
หลังจากกินอาหารเย็นเรียบร้อยแล้ว ชิงหลินขอตัวกลับมายังเรือนของตัวเองเพื่อทำภารกิจบางอย่างที่ได้ตั้งใจไว้ ส่วนแม่ทัพหนุ่มก็อยู่สนทนากับบิดาและมาดาของนางที่ห้องโถงต่อ
"ท่านลุงท่านป้า ข้ามีเรื่องปรึกษาขอรับ" แม่ทัพหนุ่มกล่าวอย่างจริงจัง
"มีเรื่องอันใดก็ว่ามาเถิด คงจะสำคัญมากสินะ หลานชายถึงได้จริงจังนัก" ชิงหยวนเย้าแม่ทัพหนุ่ม ขณะที่มือขวาก็ยกถ้วยชาขึ้นจิบ
"ข้าอยากปรึกษาหารือเรื่องการแต่งงานของข้ากับหลินเอ๋อร์ขอรับ"
ชิงหยวนเลิกคิ้วขึ้น หันไปมองฮูหยิน ก็เห็นนางยกมือขึ้นปิดปาก ดวงตาเบิกโต ไม่รู้ว่าตกใจหรือดีใจกันแน่ "ดูหลานชายจะรีบร้อนเหลือเกิน มีเรื่องอันใดรบกวนจิตใจเจ้าหรือ"
"เรื่องนั้น..."
"หรือว่าจะเกี่ยวกับองค์รัชทายาท" ชิงหยวนชิงตอบเสียเอง
"ท่านลุงทราบ?"
"อืม ถึงจะไม่มั่นใจ แต่คิดว่าผู้ที่ทำให้หลานชายร้อนรุ่มกลุ้มใจได้ คนผู้นั้นต้องมียศมีอำนาจเหนือกว่าเป็นแน่ และองค์รัชทายาทก็คือชายผู้นั้น" ชิงหยวนกล่าวอย่างมีเหตุผลและตรงจุด ซึ่งแม่ทัพหนุ่มก็ทำได้เพียงพยักหน้ายอมรับ ด้วยเป็นจริงตามที่ผู้อาวุโสกล่าวมาทุกประการ
"เจ้าวางใจเถิด หลินเอ๋อร์หมั้นหมายกับเจ้า ช้าเร็วสุดท้ายก็ต้องตบแต่งให้เจ้า จะแปรเป็นอื่นได้อย่างไร" ชิงฮูหยินให้คำสัญญากลายๆ
"ขอบคุณท่านลุงท่านป้าขอรับ" คนฟังยิ้มออกกับคำสัญญาแบบอ้อมๆ ของว่าที่แม่ยาย
"สบายใจขึ้นแล้วสินะ ส่วนเรื่องงานแต่งไว้ลุงกลับมาแล้วค่อยคุยกันอีกที ดีหรือไม่" ชิงหยวนเย้าอีกฝ่าย
"ขอรับท่านลุง" ความกังวลคลายลงสองส่วน อีกแปดส่วนที่เขาคิดว่ายากระดับสูงสุดก็คือ การเอาชนะใจคู่หมั้นที่จนป่านนี้ก็ยังไม่อาจคาดเดาได้


## ตอนที่ 34 ข่าวร้าย

-24-
ยามเหม่าหน้าเรือนดาวดึงส์
หน่วยพยัคฆ์ดำมีบุรุษวัยฉกรรจ์ฝีมือเลิศวัยไม่เกินสามสิบปี ที่ผ่านการคัดสรรมาเป็นอย่างดีทั้งสิ้นสี่สิบแปดคนยืนเรียงแถวตอนลึกสี่แถว แถวละสิบสองคน อยู่ในชุดอำพรางสีดำสนิท อาวุธครบมือ แข็งแกร่งดุดันและเต็มไปด้วยกลิ่ยอายน่าหวาดเกรงราวกับกองทัพปีศาจ
ห่างออกไปเล็กน้อยบรรดาบ่าวไพร่ชายหญิงทิ้งงานมายืนส่งนายท่านและหน่วยพยัคฆ์ดำอย่างพร้อมเพรียง พลางพูดคุยซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่ตลอดเวลา
ราวหนึ่งเค่อชิงหยวนในชุดสีน้ำตาลเข้มปักลายพยัคฆ์ พร้อมด้วยชิงฮูหยินในชุดสีม่วงอ่อนปักลายดอกเบญจมาศสีม่วงเข้ม และชิงหลินที่วันนี้เลือกสวมชุดสีท้องฟ้าปักลายดอกเหมยสีทองรอบชายกระโปรง สองมือโอบอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อย ใบหน้าจิ้มลิ้มถูกแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนและงดงาม เดินนำหน้าออกมาจากเรือนดาวดึงส์ โดยมีเฟิ่งอิงในชุดสีดำสนิททับด้วยเสื้อคลุมสีดำปักลายพยัคฆ์สีทอง และพ่อบ้านฝู แม่นมฝู เสี่ยวอี้กับเสี่ยวสุ่ยปิดท้ายขบวน
"หน่วยพยัคฆ์ดำคารวะนายท่าน ฮูหยิน และคุณหนู" เสียงกล่าวทักทายอย่างพร้อมเพรียงดังก้องไปทั่วบริเวณ ทำเอาชิงหลินตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยคาดไม่ถึงว่าจะได้รับการต้อนรับที่กึกก้องอย่างนี้
"ลุกขึ้น!" ชิงหยวนสะบัดชายเสื้อเสียงดังพึ่บ มืออีกข้างไพล่หลังด้วยท่วงท่าสุขุมแต่ทรงพลัง
"ที่ข้าเรียกพวกเจ้าทุกคนมาที่นี่ก็เพราะคุณหนูของพวกเจ้ามีของเล็กๆ น้อยๆ จะมอบให้ก่อนออกเดินทาง" ชิงหยวนกล่าวขึ้นด้วยเสียงที่ค่อนข้างดังขณะที่เอาสองมือไพล่หลัง
"ของหรือ"
"คุณหนูจะให้ของแก่หน่วยพยัคฆ์ดำ"
"ของอันใดกัน"
"ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่า"
"อา...ข้าก็อยากได้บ้าง"
เสียงซุบซิบมาจากบรรดาบ่าวไพร่ที่มารอส่งนายท่านและหน่วยพยัคฆ์ดำ ส่วนหน่วยพยัคฆ์ดำทำเพียงมองหน้ากันไปมาด้วยความประหลาดใจไร้คำกล่าว
"การเดินทางครั้งนี้อันตรายแค่ไหนสุดจะรู้ได้ ขอให้ทุกคนจงระมัดระวังให้มาก และพวกเราจะรอวันที่พวกเจ้ากลับมา" ชิงหลินไม่รู้เลยว่าประโยคที่ว่า 'พวกเราจะรอพวกเจ้ากลับมา' สร้างความตื้นตันใจมากเพียงใดแก่เหล่าหน่วยพยัคฆ์ดำ บ่าวไพร่บางรายถึงกับหลั่งน้ำตากับคำพูดที่แสนกินใจนี้
ความจริงก็คือในยุคนี้บ่าวไพร่ชนและชั้นแรงงานมักจะพบเจอวิบากกรรมกับการดูถูกเหยียดหยาม และการกระทำย่ำยีราวกับสัตว์จากพวกชนชั้นที่สูงกว่าหรือเจ้านายของตน น้อยนักที่จะได้ลืมตาอ้าปากเป็นคนโปรดของเจ้านาย แต่ถึงกระนั้นหากทำอันใดผิดพลาด สุดท้ายก็มักจะจบลงด้วยความตายเสมอ
เมื่อหลายเดือนก่อนคุณหนูก็เป็นเช่นเดียวกัน ทุบตีทำร้ายทารุณด่าทอบ่าวไพร่ราวกับไม่ใช่คน แต่ในยามนี้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนจากหลังมือเป็นหน้ามือ ทั้งใจดีมีเมตตา อ่อนโยน และชอบช่วยเหลือผู้อื่น ทำให้บ่าวไพร่ชื่นชมเทิดทูนอย่างจริงใจ ไม่ต้องเสแสร้งแกล้งทำเช่นแต่ก่อน
"เสี่ยวอี้เสี่ยวสุ่ย นำของออกมาได้" ชิงหลินหันไปสั่งสาวใช้ที่อยู่ข้างกาย
"มาแล้วเจ้าค่ะคุณหนู" เสี่ยวอี้เอ่ยขึ้นเมื่อวางหีบลงเบื้องหน้าคุณหนูแล้ว
หน่วยพยัคฆ์ดำและทุกคน รวมถึงชิงหยวนและฮูหยิน ต่างพากันชะเง้อชะแง้อยากเห็นของที่อยู่ในหีบไม้สีดำใบใหญ่ที่ปิดสนิทด้วยความสนใจ ยกเว้นสองสาวใช้ข้างกาย แม่นมฝู และเจ้าพยัคฆ์น้อย ที่รู้อยู่ก่อนแล้วเพราะพวกนางช่วยกันทำกับคุณหนูหลายชั่วยาม ส่วนของอีกอย่างที่ทำเสร็จแบบเฉียดฉิวเกือบไม่ทันกาล...
"ห้ามเปิดขวดนี้จนกว่าจะถึงหุบเขากินคน เอาละ ขอให้เดินออกมารับทีละคน เริ่มจากเจ้าก่อน" ชิงหลินชูขวดเล็กๆ ให้ดูพลางกำชับเสียงเข้ม ก่อนจะผายมือไปที่แถวแรกทางซ้ายมือของตัวเอง
"ขอรับ!" ปาฉี รองหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำ ซึ่งเป็นบุรุษร่างสูงใหญ่บึกบึนเดินออกมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าคุณหนู
"นี่ ข้าให้เจ้า ขอให้กลับมาอย่างปลอดภัย" นางยิ้มอวยพรพร้อมกับยื่นของสองสิ่งให้ปาฉี
"ขอบคุณขอรับคุณหนู" ปาฉีมองของที่อยู่ในมือด้วยความตื้นตันใจและประหลาดใจในคราวเดียวกัน แต่เลือกที่จะเงียบไม่เอ่ยปากถาม
ใช้เวลาไม่นานก็แจกจ่ายของได้หมดท่ามกลางความตื้นตันใจของผู้รับและผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์
"เฟิ่งอิง นี่ของเจ้า ขอให้กลับมาอย่างปลอดภัย" ชิงหลินหันไปทางเขาพร้อมกับยื่นขวดเล็กๆ ขนาดเท่านิ้วก้อยยาวประมาณสามนิ้วที่ปิดสนิทให้ ภายในขวดบรรจุน้ำสีเหลือง พร้อมกับสายผ้าคาดเอวสีดำปักลายพยัคฆ์สีเงินเช่นเดียวกับคนอื่น
"ขอบคุณขอรับคุณหนู" เฟิ่งอิงรับของมาถือไว้ ดวงตาคมเรียวดุมองเจ้าขวดเล็กๆ นิ่งก่อนจะเหลือบขึ้นมองคุณหนู ที่บัดนี้เดินไปหานายท่านและกำลังมอบของให้นายท่านอยู่ แม้จะตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าต้องตัดใจ จึงขอติดตามนายท่านไปหุบเขากินคนแทนที่จะเลือกคุ้มครองนางอยู่ที่นี่ แต่พอคิดว่าต้องจากนางไปไม่รู้กำหนดกลับ ก็รู้สึกปวดแปลบใจยิ่งนักจนอยากจะขอถอนตัวเสียเดี๋ยวนี้
"ของสองสิ่งที่ข้ามอบให้พวกเจ้าคือ...สายผ้าคาดเอวกับน้ำวิเศษที่จะช่วยป้องกันสัตว์ร้ายต่างๆ ได้"
เสียงซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นไปทั่วบริเวณทันทีที่คุณหนูกล่าวจบ
ส่วนหน่วยพยัคฆ์ดำที่ได้รับของสองสิ่งนี้ทำเพียงพลิกดูผ้าคาดเอวกับขวดน้ำวิเศษไปมา ใบหน้าดุดันเต็มไปด้วยความสงสัย
"เพียงแค่ของสองสิ่งนี้จะช่วยป้องกันสัตว์ร้ายได้จริงหรือ"
"แล้วเจ้าน้ำวิเศษที่คุณหนูกล่าวอ้าง แท้จริงคือสิ่งใด"
"แล้วผ้าคาดเอวกลิ่นฉุนๆ คล้าย...ฉี่ นี่...อา...คงมิใช่กระมัง ไหนเลยคุณหนูจะมอบของมิพึงประสงค์เช่นนั้นได้ ไร้เหตุผลสิ้นดี แต่กลิ่นมันชอบกล"
"อะแฮ่ม จงใช้มันอย่างระมัดระวัง ขอให้ทุกคนโชคดี" ชิงหลินแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ เมื่อเห็นบางคนยกผ้าคาดเอวขึ้นมาสูดดมก่อนจะทำปากเบ้และย่นจมูก สุดท้ายก็เบือนหน้าหนี ใบหน้าเหี้ยมดุดันของหน่วยพยัคฆ์ดำบิดเบี้ยวดูตลกยิ่งนักในสายตาของนาง นี่แหละความอยากรู้อยากเห็นของมนุษย์
'ดีจังที่ข้าไม่ได้บอกถึงที่มาของน้ำวิเศษ ไม่เช่นนั้นคงอดดูหน้าตาตลกๆ ของพวกพี่เหี้ยมไปแล้ว ฮ่าๆๆ'
"ขอบคุณขอรับคุณหนู" เป็นอีกครั้งที่ชิงหลินตกใจกับเสียงอันดังกึกก้องและฮึกเหิมของหน่วยพยัคฆ์ดำ แต่ดวงตาดูเหี้ยมขึ้นเล็กน้อยหลังจากรับของจากมือนาง ทำเอาหญิงสาวถึงกับเสียวสันหลังวาบ
"หน่วยพยัคฆ์ดำทุกคนฟังให้ดี เตรียมตัวให้พร้อม เราจะออกเดินทางในอีกหนึ่งเค่อ" เฟิ่งอิงออกคำสั่งเสียงเข้ม เมื่อเห็นสัญญาณมือจากนายท่าน
"ขอรับหัวหน้า" เมื่อรับคำสั่งเสร็จ พวกเขาก็กลับหลังหันแล้วเดินออกไปที่ประตูทางออกด้วยท่าทางฮึกเหิม ซึ่งมีม้าห้าสิบเอ็ดตัวรวมม้าที่คอยลากรถม้าขนสัมภาระรออยู่แล้ว
"ท่านพ่อ เฟิ่งอิง ข้าอยากบอกความจริงเกี่ยวกับของที่ข้ามอบให้ ที่จริงมันคือ..." ชิงหลินชะงักวูบ มองไปโดยรอบ
ชิงฮูหยินเห็นดังนั้นจึงโบกมือไล่บ่าวไพร่ให้ถอยห่างออกไปจนเหลือเพียงตัวเอง ชิงหยวน ชิงหลิน เฟิ่งอิง พ่อบ้านฝู แม่นมฝู และสองสาวใช้ แต่ถึงอย่างนั้นนางก็ลดเสียงลงอีกระดับเพื่อเฉลยที่มาของสองสิ่งที่มอบให้แก่หน่วยพยัคฆ์ดำทุกคน
"ฉี่ของเจ้าพยัคฆ์น้อย? แล้วเหตุใดจึงต้องเป็นฉี่ของเจ้าตัวนี้" ชิงหยวนจิ้มนิ้วชี้ที่กลางหน้าผากของเจ้าพยัคฆ์น้อยที่อยู่นิ่งๆ ในอ้อมแขนของหลินหลิน
"เรื่องนี้ข้าเองก็ยังไม่แน่ใจ แต่คิดว่าฟานฟานน้อยน่าจะรู้เหตุการณ์ล่วงหน้าเจ้าค่ะ" ไม่แปลกที่ชิงหลินจะคิดอย่างนั้น เพราะพ่อแม่ของเจ้าพยัคฆ์น้อยไม่ใช่พยัคฆ์ธรรมดา ซ้ำพ่อแม่ของมันก็มีพลังนี้เช่นเดียวกัน อีกอย่าง ที่ผ่านมานางได้รับการช่วยเหลือจากมันมาแล้วหลายครั้ง
"ฟานฟานน้อยบอกลูกว่า กลิ่นของมันสามารถปกป้องคุ้มครองอันตรายจากสัตว์ร้ายได้ เมื่อเข้าไปในหุบเขากินคนแล้วขอให้ใช้ผ้าชุบน้ำฉี่ของเจ้าพยัคฆ์น้อยคาดเอวไว้ ส่วนขวดเล็กๆ เอาไว้เติมลงที่ผ้าคาดเอวยามที่กลิ่นจางแล้วเจ้าค่ะ"
"อืม ได้ พ่อเชื่อเจ้า เพราะที่ผ่านมาสิ่งที่เจ้าบอกล้วนถูกต้องและเป็นจริงเสมอ" ชิงหยวนลูบศีรษะบุตรีแสนรักพลางยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
"จริงสิ เฟิ่งอิง นี่พิเศษสำหรับเจ้า" ชิงหลินหยิบขวดขนาดเท่าขวดน้ำปลาที่บรรจุน้ำวิเศษไว้เต็มขวดจากในหีบส่งให้เฟิ่งอิง "เมื่อตั้งค่าย จงใช้น้ำนี้หยดเพื่อสร้างอาณาเขตความปลอดภัย จะได้ช่วยอีกทางหนึ่ง" นางไขข้อสงสัยให้เขาด้วยรอยยิ้ม
"อา...เลียนแบบสัตว์ป่าที่ชอบฉี่ตามจุดต่างๆ เพื่อสร้างเขตแดนของตนนี่เอง" ชิงหยวนพยักหน้าเป็นเชิงว่าเข้าใจ
"ใช่เจ้าค่ะ ทำให้สัตว์อื่นที่ด้อยกว่าหวาดเกรง ไม่กล้าจู่โจมหรือเกิดความลังเลเพื่อเปิดโอกาสให้เราหลบหนีหรือจู่โจมกลับได้ง่ายขึ้น"
"เอาละ ได้เวลาแล้ว หลินเอ๋อร์ดูแลแม่เจ้าให้ดีด้วย แล้วพ่อจะรีบกลับมา" ชิงหยวนกุมมือฮูหยินของตนที่ยืนหน้าเศร้าอย่างอาลัยอาวรณ์ ด้วยไม่รู้เหตุการณ์ข้างหน้าว่าจะเป็นเช่นไร ก่อนจะหันมากล่าวกับบุตรี
"ท่านพ่อ โปรดวางใจ ลูกจะดูแลท่านแม่อย่างดีเจ้าค่ะ"
"ขอให้สวรรค์คุ้มครองให้ท่านแคล้วคลาดจากอันตรายทั้งปวงเจ้าค่ะท่านพี่" ชิงฮูหยินยิ้มอวยพรสามี ได้แต่ปกปิดความกังวลใจไว้ภายในเพราะเกรงว่าจะทำให้สามีเป็นกังวลจนเสียสมาธิได้
"อืม ไปเถิดเฟิ่งอิง เดี๋ยวจะช้า" ชิงหยวนหันมาสั่งหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำ ก่อนจะยืดตัวตรง สองมือไพล่หลังแล้วออกเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง
"ฮูหยิน คุณหนู ถนอมตัวด้วย ข้าขอตัว" เฟิ่งอิงค้อมศีรษะให้นางพร้อมกับกล่าวลา
"อืม ขอให้กลับมาอย่างปลอดภัย" ชิงหลินอวยพรเขาด้วยรอยยิ้ม
และแล้วการเดินทางสู่หุบเขากินคนภายใต้การนำของชิงหยวนก็เริ่มขึ้น ท่ามกลางความสนใจใคร่รู้ของชาวบ้านร้านตลาดที่ไม่รู้ความจริง ต่างก็วิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานาว่าคงมีผู้ว่าจ้างรายใหม่แล้ว คงไปคอกสัตว์สกุลชิงเช่นเคยกระมัง และอะไรต่อมิอะไรอีกมากมาย
หลังจากส่งนายท่านเรียบร้อย บ่าวไพร่ต่างก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตน ส่วนชิงหลินหลังจากเดินไปส่งมารดาแล้วก็ต้องเตรียมตัวไปวังตะวันออก เพื่อสอบถามข้อมูลจากเกากงกงที่ต้องมาทำหน้าที่แทนองค์รัชทายาท เหตุเพราะองค์รัชทายาทต้องไปเฝ้าฮองเฮาที่กำลังประชวรด้วยโรคประหลาด ซึ่งทำให้แม่ทัพหนุ่มที่ส่งจิ้นอี้กับจิ้นเอ้อมาคอยคุ้มครองความปลอดภัยให้คู่หมั้นโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง แม้จะได้รับพระบัญชาให้ติดประกาศเสาะหาหมอฝีมือดีจากทั่วแคว้นมารักษาฮองเฮา และถึงจะยุ่งเพียงใด แม่ทัพหนุ่มก็มักจะหาเวลามาหาคู่หมั้นได้ทุกวันไม่มีเว้น
หลายวันผ่านไปภารกิจที่ได้รับมอบหมายจากฮ่องเต้ก็เสร็จสมบูรณ์ ชิงหลินจึงฝากผลงานไว้กับเกากงกงเพื่อรอความเห็นชอบจากองค์รัชทายาท โดยไม่ต้องไปวังตะวันออกอีก
ส่วนแม่ทัพหนุ่มก็แวะเวียนมากวนประสาทนางอย่างสม่ำเสมอทุกวันไม่เคยขาด จนนางเริ่มเคยชินกับการมีเขามาวนเวียนอยู่รอบๆ ตัว และไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่ดวงตากลมโตมักจะคอยมองหาเขา เพียงแค่เขามาช้าก็รู้สึกกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก
"หลินหลิน เป็นอันใด ไม่สบายหรือ" เจ้าพยัคฆ์น้อยถามเมื่อเห็นหลินหลินดูเหม่อลอย นั่งเท้าคางบนโต๊ะสี่เหลี่ยมสูงแค่อกอยู่ในเก๋งริมสระบัว
"อืม ไม่ได้เป็นอะไรหรอก แค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยน่ะ" ชิงหลินกลับมานั่งตัวตรง อุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยมาวางไว้บนตัก
เจ้าพยัคฆ์น้อยที่คราวแรกตั้งใจจะบอกเรื่องเกี่ยวกับบิดาของนางให้นางทราบ จึงเปลี่ยนใจทันทีเมื่อเห็นอาการเหม่อลอยของนาง
ล่วงเข้าวันที่สิบห้า ณ เรือนดาวดึงส์
ขณะที่ชิงฮูหยินและชิงหลินกินอาหารเช้า เจ้าพยัคฆ์น้อยก็กำลังเพลิดเพลินอยู่กับอาหารของตัวเองใกล้ๆ พ่อบ้านฝูก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา
"แย่แล้ว! ฮูหยิน เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ"
"มีเรื่องอันใดหรือพ่อบ้านฝู" ชิงฮูหยินถาม ปลายเสียงสั่นเล็กน้อย ภาวนาขออย่าให้เป็นเรื่องที่นางกำลังกังวลและร้อนรุ่มกลุ้มใจจนนอนไม่หลับ ชิงหลินเองก็หันไปมองพ่อบ้านวัยชราด้วยความสงสัย
ส่วนเจ้าพยัคฆ์คล้ายจะนึกอันใดออก มันเดินเข้ามาหาหลินหลิน ใช้เท้าข้างหนึ่งสะกิดชายกระโปรงนางเพื่อให้นางอุ้มมัน
"เรื่องใหญ่ที่ว่า...เกี่ยวกับท่านพ่อและหน่วยพยัคฆ์ดำหรือ" ชิงหลินถามเมื่อเห็นพ่อบ้านฝูยังหอบหายใจอยู่
"อา...ขอรับคุณหนู" พ่อบ้านฝูตอบเมื่อเริ่มหายใจเป็นปกติ
"ว่ามาเร็วเข้า" ชิงฮูหยินเร่งเร้าอีกฝ่าย ความกังวลใจฉายชัดบนใบหน้างามที่ยามนี้ซีดเซียว สองมือขาวอวบที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นเทา
"อา...ฮูหยิน โปรดรอสักครู่ขอรับ" เพียงครู่เดียวพ่อบ้านฝูก็กลับมาพร้อมเด็กหนุ่มร่างผอมสูงในชุดสีเทาเกือบดำ เนื้อตัวมอมแมม ผมเผ้าหลุดลุ่ย ใบหน้าอิดโรยอ่อนแรงจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เพราะต้องควบม้าจากหุบเขากินคนมาเมืองหลวงสามวันสามคืนไม่ได้พักผ่อน ก่อนจะกล่าว
"นี่คือซิ่นชุ่น หนึ่งในหน่วยข่าวกรองที่นายท่านให้รั้งรออยู่หน้าทางเข้าหุบเขากินคนขอรับ"
"ซิ่นชุ่นคารวะฮูหยินและคุณหนู" ซิ่นชุ่นประสานมือคำนับสตรีทั้งสอง เหลือบมองคุณหนูที่มองมาแล้วยิ้มก็อดใจเต้นหน้าแดงด้วยความกระดากอายไม่ได้ จนต้องรีบก้มหน้าต่ำไม่กล้าสบตางดงามคู่นั้น
"ตามสบาย รีบเล่ามาเร็วเข้า เกิดอันใดขึ้น" ชิงฮูหยินถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน
"ท่านแม่ โปรดใจเย็นก่อนเจ้าค่ะ" ชิงหลินปลอบมารดา
"อาชุ่น มานั่งนี่เถิด" เสียงกังวานใสอ่อนหวานและเป็นกันเองของคุณหนูวัยใกล้เคียงกับซิ่นชุ่น ทำให้เด็กหนุ่มถึงกับตกตะลึงยืนนิ่งค้างไม่ขยับเขยื้อน
"ไม่ได้ยินที่คุณหนูบอกหรือ รีบนั่งลงเร็วเข้า!" พ่อบ้านฝูตวาดเด็กหนุ่ม
"ขะ...ขอรับ ขอบพระคุณคุณหนูที่ให้เกียรติ" ซิ่นชุ่นรีบนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามทันที พร้อมกับชาดอกโม่ลี่อุ่นๆ กลิ่นหอมอ่อนๆ ถูกรินใส่ในถ้วยที่วางอยู่เบื้องหน้า
"ดื่มชาโม่ลี่ก่อนสิ ข้าทำเองเชียว" นางบอกเด็กหนุ่มด้วยท่าทางภูมิใจ
"ขะ...ขอรับคุณหนู" ซิ่นชุ่นหน้าแดงก่ำ ด้วยยกถ้วยชาซดรวดเดียวหมดถ้วย พอวางถ้วยชาลงน้ำชาอุ่นกำลังดีก็ถูกเทลงแทนที่ความว่างเปล่าทันที
"พ่อบ้านฝู ให้คนเตรียมอาหารให้ซิ่นชุ่นด้วย" ชิงหลินหันไปสั่งพ่อบ้านวัยชรา
"ได้ขอรับ" พ่อบ้านฝูรับคำสั่ง
"เอ่อ...คุณหนู ความจริง..." ซิ่นชุ่นคิดจะปฏิเสธ
"เอาละ ช่วยเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เจ้ารู้มาทีเถิด" ชิงหลินเอ่ยเข้าประเด็นทันที เมื่อเห็นมารดาสงบจิตสงบใจเตรียมพร้อมรับฟังเรื่องราวได้แล้ว ทำให้เด็กหนุ่มจำต้องกลืนคำปฏิเสธนั้นลงไป
"ขอรับ ข้าเป็นหน่วยข่าวกรองประจำอยู่ในหมู่บ้านแถวชายแดนใกล้กับหุบเขากินคน เมื่อได้รับสารแจ้งจากนกพิราบสื่อสารเช้าวันที่เก้า จึงมารอต้อนรับขบวนของนายท่านและหน่วยพยัคฆ์ดำตรงจุดที่ได้แจ้งมาในสาร"
"นายท่านสั่งให้ข้าและหน่วยข่าวกรองอีกคนคอยเฝ้าอยู่ตรงทางเข้าหุบเขากินคน โดยใช้เชือกชั้นดีที่มีดดาบตัดไม่เข้าผูกยึดต้นไม้ใหญ่บริเวณทางเข้า เมื่อเข้าไปในหุบเขากินคนแล้ว จะใช้การกระตุกเชือกที่พาดผ่านตามกิ่งไม้สูงเป็นสัญญาณบอกอีกฝั่งว่าทุกคนปลอดภัยดี"
"สามวันแรกทุกอย่างราบรื่นดี แต่แล้วเช้าวันที่สี่ข้าสังเกตเห็นความผิดปกติของเชือก จึงลองกระตุกดู ทว่า..."
"อย่าบอกนะว่าเชือกขาด" ชิงหลินเดาสุ่ม
"ขอรับ เป็นเช่นที่คุณหนูกล่าว" ซิ่นชุ่นตอบด้วยน้ำเสียงเจือความเจ็บปวด
ชิงหลินวางเจ้าพยัคฆ์น้อยลงบนโต๊ะ แล้วรีบเข้าไปประคองร่างที่อ่อนปวกเปียกหน้าซีดเหมือนกระดาษของมารดา พร้อมกับสั่งบ่าวไพร่เสียงดังลั่น "อา...ท่านแม่ ท่านแม่ทำใจดีๆ ไว้เจ้าค่ะ ใครก็ได้ไปละลายยาลมมาที เร็วเข้า!"
นางเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นมารดารู้สึกตัวและลืมตาขึ้น แม้ใบหน้างามจะยังซีดเซียว "ท่านแม่ ท่านแม่เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ"
"หลินเอ๋อร์ พ่อเจ้า พ่อเจ้า แม่จะทำอย่างไรดี แม่จะทำอย่างไรดี ฮือๆๆ" ชิงฮูหยินซบหน้ากับอกของบุตรี พลางร้องไห้ออกมาเสียงดัง
"ท่านแม่อย่ากังวลไปเลย ท่านพ่อเป็นคนดี ลูกเชื่อว่าท่านพ่อจะต้องปลอดภัยเจ้าค่ะ ท่านพ่อต้องปลอดภัย ท่านพ่อจะต้องปลอดภัย..."
ชิงหลินกอดมารดา มือข้างหนึ่งลูบหลังมารดาเบาๆ อย่างปลอบโยน พร้อมกับกระซิบถ้อยคำเหล่านั้นซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบจนมารดาผล็อยหลับไปเพราะความอ่อนเพลียที่สะสมมาหลายวัน จึงใช้ให้สาวใช้พามารดาไปนอนที่ห้อง ส่วนนางก็กลับมานั่งที่ห้องเดิม ที่มีเด็กหนุ่มซิ่นชุ่น พ่อบ้านฝู และเจ้าพยัคฆ์น้อย ที่นอนจ้องเด็กหนุ่มซึ่งนั่งอยู่อีกฝั่งนิ่งจนเด็กหนุ่มรู้สึกอึดอัด
"มาต่อกันเถิด เจ้าได้ลองตามเข้าไปดูหรือไม่" นางถามทันทีที่นั่งลงเรียบร้อยแล้ว ซิ่นชุ่นส่ายหน้า
"นายท่านสั่งว่า หากเกิดเชือกขาด ห้ามตามเข้าไปดูเด็ดขาด แต่จงรีบนำข่าวนี้มาแจ้งแก่คุณหนูขอรับ" ซิ่นชุ่นรายงานตามที่นายท่านสั่งไว้ราวกับรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า
"อืม ข้ารู้แล้ว ขอบใจเจ้ามาก เจ้าพักอยู่ที่นี่ก่อนก็แล้วกัน พ่อบ้านฝูฝากด้วย ข้าจะไปดูท่านแม่สักหน่อย" ประโยคสุดท้ายนางหันไปพูดกับพ่อบ้านวัยชรา
"ขอบคุณขอรับคุณหนู" ซิ่นชุ่นลุกขึ้นประสานมือคำนับนาง
"อืม" ชิงหลินลุกขึ้นอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยมาไว้แนบอก แล้วจึงเดินเข้าไปด้านในเรือนดาวดึงส์
"เจ้า ตามข้ามา" พ่อบ้านฝูเรียกเด็กหนุ่มที่เอาแต่ยืนมองร่างบอบบางด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจเท่าใดนัก
"ขอรับ" ซิ่นชุ่นหมุนร่างเดินตามพ่อบ้านฝูไปเงียบๆ
ที่ห้องนอนของชิงฮูหยิน
ชิงหลินนั่งที่ขอบเตียง สองมือกุมมือมารดาแล้วบีบเบาๆ มองร่างอวบอิ่มที่กำลังหลับสนิทเพราะอดนอนด้วยความเป็นห่วง แม้หญิงคนนี้จะไม่ใช่แม่แท้ๆ ของนาง แต่เป็นเพราะความรักความเอาใจใส่จึงทำให้ชิงหลินรักเสมือนอีกฝ่ายเป็นแม่แท้ๆ ของตัวเอง
"แม่นมฝู..ดูแลท่านแม่ให้ดีนะ ข้ามีธุระบางอย่างต้องจัดการ" หญิงสาวหันมากำชับแม่นมฝูที่ยืนอยู่ด้านข้าง
"คุณหนูโปรดวางใจ ข้าจะทำให้ดีที่สุดเจ้าค่ะ" แม่นมฝูตอบรับอย่างหนักแน่น
"อืม ขอบใจแม่นม" ชิงหลินลุกขึ้นแล้วเดินออกมาข้างนอก ใบหน้าจิ้มลิ้มเต็มไปด้วยความกังวลและเป็นห่วง
"หลินหลิน ทุกคน...บายดี อย่าห่วง อย่าห่วง" เสียงของเจ้าพยัคฆ์น้อยทำให้ชิงหลินที่กำลังกลุ้มอกกลุ้มใจอยู่ชะงักกึก ก่อนจะก้มหน้าลงมองเจ้าพยัคฆ์น้อยที่เงยหัวกลมๆ เล็กๆ มองอยู่ก่อนแล้วด้วยความประหลาดใจแกมดีใจ
"จริงหรือ โกหก ตายแล้วตกนรกนะ" นางส่งกระแสจิตคุยกับมัน
"หลินหลิน...ใจร้าย ฟานฟาน...ไม่เคย...โกหก ไม่เคย" เจ้าพยัคฆ์น้อยสะบัดหัวพรืดอย่างแง่งอน
"โอ๋ๆ ข้าล้อเล่น เด็กดี อย่างอนไปเลยนะ" หญิงสาวลูบหับมันอย่างเอาใจ สร้างความเพลิดเพลินให้มันไม่น้อย
"หลินหลิน ไปหา...ไปหา ฟานฟาน...ไปด้วย ฟานฟาน ช่วยได้...ช่วยได้" เจ้าพยัคฆ์น้อยพูดโอ้อวดตัวเอง
"สองคน? เจ้ากับข้า?" เลิกคิ้วถาม
"ไม่ได้ ต้องพา...เจ้าร่างยักษ์ ไปด้วย มีศัตรู...แข็งแกร่ง ฟานฟาน...ยังเด็ก สู้ไม่ได้" ยิ่งพูดเจ้าพยัคฆ์น้อยก็ยิ่งรู้สึกหดหู่ น้ำเสียงจึงแผ่วเบาลงเรื่อยๆ จนชิงหลินแทบไม่ได้ยิน
"เจ้าร่างยักษ์? เจ้าหมายถึงท่านแม่ทัพหรือ" ชิงหลินเดาสุ่ม เพราะบุรุษที่ชิงหลินรู้จักและใกล้ชิดมากที่สุดก็คือเขา บุรุษที่ชอบแกล้งนางและฟานฟานน้อยมากที่สุดก็คือเขานั่นเอง
"ฮึ ใช่ใช่ นิสัย...ไม่ดี ชอบแกล้ง...ฟานฟาน ชอบแกล้ง...หลินหลิน" เจ้าพยัคฆ์น้อยได้ทีจึงรีบฟ้องนาง
"ไม่ต้องห่วง สักวันข้าจะเอาคืนให้เจ้าเอง"
เจ้าพยัคฆ์น้อยแอบโล่งใจ มันสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของหลินหลินที่มีต่ออีกฝ่ายในระยะนี้ มันจึงกลัวว่าหลินหลินจะรักมันน้อยลง และทอดทิ้งมันไปอยู่กับเจ้าคนนิสัยไม่ดีแทน แล้วมันจะทำอย่างไรเล่า


## ตอนที่ 35 โรแมนติกเล็กๆ

-25-
ยามเซิน ณ เรือนดาวดึงส์
"หลินเอ๋อร์ แม่เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง" น้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความห่วงใยทำให้ชิงหลินที่เพิ่งออกมาจากห้องนอนของมารดายิ้มออกมาด้วยความดีใจ
"อา...หลินเอ๋อร์คารวะท่านป้า" ยังไม่ทันที่เธอจะยอบกายคำนับ มู่ฮูหยินก็ดึงสองมือของนางไปกุมไว้แล้วบีบเบาๆ
"พี่หลินเอ๋อร์ ข้าก็มาด้วยขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงเดินยิ้มตรงเข้ามาหาว่าที่พี่สะใภ้
"น้องเฟิงเอ๋อร์" ชิงหลินหันมาส่งยิ้มให้เด็กน้อย
"เจ้ามองหาอันใดหรือเฟิงเอ๋อร์" มู่ฮูหยินเอ่ยถามบุตรคนเล็กด้วยความสงสัย
"เอ่อ..ท่านแม่ ข้ากำลังมองหาเจ้าพยัคฆ์น้อยขอรับ" เด็กน้อยหันไปตอบมารดาแล้วหันมาถามว่าที่พี่สะใภ้
"พี่หลินเอ๋อร์ เจ้าฟานฟานน้อยอยู่ที่ใดหรือขอรับ"
"เอ...เมื่อครู่ยังเห็นเดินไปเดินมาแถวนี้ ไปไหนแล้วนะ" นางช่วยมองหาอีกแรง
"แง้วๆ ฮื่อออ แง้วๆ" เสียงร้องสลับกับเสียงขู่คล้ายเสียงแมวของเจ้าพยัคฆ์ เรียกความสนใจของทั้งสามได้เป็นอย่างดี
"ปล่อยข้า ฮึ่ม! ปล่อยข้านะ" นี่คือเสียงที่ชิงหลินได้ยิน
ภาพแม่ทัพหนุ่มใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้จับดึงหนังคอด้านหลังของเจ้าพยัคฆ์น้อยจนมันห้อยต่องแต่งเดินเข้ามาอย่างใจเย็น ผิดกับเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ดิ้นไปดิ้นมา สี่เท้าตะกุยตะกายอากาศไปมาเพื่อให้หลุดพ้นจากเงื้อมมือของเจ้าร่างยักษ์ มันทั้งโมโหทั้งเจ็บใจและอับอายที่ถูกจับได้ทั้งที่คิดว่าซ่อนตัวได้มิดชิดแล้วเชียว
เหตุเพราะรำคาญเจ้าเด็กน้อยที่ตามตอแย มันจึงหลบไปซ่อนตัวก่อนที่เด็กน้อยจะเข้ามา ขณะที่มันกำลังสบายใจกับความสำเร็จ จู่ๆ ก็ถูกเจ้าร่างยักษ์ที่โผล่มาจากที่ใดไม่รู้พบตัวและหิ้วมันราวกับมันเป็นสิ่งของ มันน่าแค้นใจนัก!
"เห็นมันนอนหลับอยู่ในพุ่มไม้ตรงโน้น" มู่หลิ่งเหวินกล่าวยิ้มๆ พลางส่งเจ้าพยัคฆ์น้อยให้คู่หมั้นที่ยังยืนอยู่กับมารดาของตน
"หลินหลิน จัดการ...จัดการ นิสัย...ไม่ดี แกล้งฟานฟาน แกล้งฟานฟาน" เจ้าพยัคฆ์น้อยฟ้องนางทันทีที่เข้ามาอยู่ในอ้อมแขน ดวงตากลมเล็กสีเทามีน้ำใสๆ ปริ่มพร้อมจะไหลออกมาได้ทุกเมื่อ
"โอ๋ๆ ได้ๆ แล้วข้าจะจัดการให้" ชิงหลินสื่อสารกับมันทางจิต จุมพิตที่หัวมันเบาๆ เพื่อปลอบขวัญ สร้างความพอใจให้มันยิ่งนัก
มันเงยหัวกลมๆ เล็กๆ ขึ้นมองหน้าเจ้าร่างยักษ์ที่ยืนกอดอกมองตรงหน้าด้วยความสะใจและเย้ยหยัน
'เจ้าสัตว์หน้าขนจอมมารยาเอ๊ย!' แม่ทัพหนุ่มสบถในใจ พลางหรี่ตามองการกระทำของคู่หมั้นอย่างไม่สบอารมณ์นัก อยากจะว่ากล่าวตักเตือนไม่ให้ทำเช่นนี้ต่อหน้าบุรุษอื่น แต่พอเห็นแววตาเยาะเย้ยจากเจ้าพยัคฆ์น้อยตัวอ้วนเลยเปลี่ยนความคิด แสร้งทำเมินเฉยไม่รู้สึกอันใดกับเรื่องเมื่อครู่ จึงได้เห็นเจ้าพยัคฆ์น้อยทำเสียงฟืดฟาดคล้ายไม่พอใจ ก็รู้สึกสุขใจนัก
"พี่หลินเอ๋อร์ ข้าขออุ้มฟานฟานน้อยได้หรือไม่ขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงขออนุญาตดวงตาคู่งามเปล่งประกายสุกใสราวกับอัญมณี
"ว่าอย่างไร ฟานฟาน จะยอมเป็นเพื่อนเล่นให้หน่อยได้ไหม" ชิงหลินส่งกระแสจิตถาม
"ก็ได้ เพราะหลินหลิน ฟานฟาน...จะยอม...เล่นด้วย" เจ้าพยัคฆ์น้อยทำทีประหนึ่งว่าช่วยไม่ได้ จะยอมเล่นด้วยก็แล้วกัน สร้างความขบขันให้แก่นางยิ่งนักจนอดยิ้มไม่ได้
"ขอบคุณขอรับ" มู่หลิ่งเฟิงรับเจ้าพยัคฆ์น้อยจากว่าที่พี่สะใภ้ แล้วหมุนตัวออกไปด้านนอกเรือนทันที
"ท่านป้า พี่เหวิน เชิญนั่งก่อนเจ้าค่ะ"
"อา...แม่เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง" มู่ฮูหยินถามนางอีกครั้งเมื่อนั่งลงเรียบร้อยแล้ว โดยมีบุตรคนโตนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ
"ท่านแม่ทุกข์ใจเรื่องท่านพ่อจึงล้มป่วยเจ้าค่ะ" ชิงหลินตอบเสียงเศร้า
"นั่นสิ สามีหายไป ไม่รู้เป็นตายร้ายดีอย่างไร ผู้เป็นภรรยาก็ย่อมทุกข์ใจกลุ้มใจเป็นเรื่องธรรมดา เฮ้อ" มู่ฮูหยินกล่าวขึ้นอย่างเห็นใจ
"เจ้าคิดจะไปหุบเขากินคนใช่หรือไม่" มู่หลิ่งเหวินถาม ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับจ้องที่ใบหน้าจิ้มลิ้มอย่างคาดคั้น
"หรือท่านมีหนทางอื่น" ชิงหลินย้อนถามพร้อมกับสบตาเขาแน่วแน่
"พี่รู้แล้ว ขอเวลาสองวัน แล้วค่อยออกเดินทางพร้อมกัน" เขาวางถ้วยชาลง กล่าวกับคู่หมั้นเสียงอ่อนลงระดับหนึ่ง
"เรื่องต้องเข้าเฝ้าฝ่าบาทในวันคล้ายวันพระราชสมภพกับถวายรูปตำหนักขององค์รัชทายาทใช่หรือไม่เจ้าคะ"
"ใช่ มันไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย จึงต้องใช้เวลาหน่อย" ร่างสูงชี้แจงให้นางเข้าใจ
"ส่วนเรื่องแม่เจ้า ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของป้า ป้าจะดูแลแม่เจ้าเอง" มู่ฮูหยินรับปากอย่างแข็งขัน ความช่วยเหลือที่ได้รับจากคู่หมั้นและมารดาทำให้ชิงหลินตื้นตันและซาบซึ้งใจยิ่งนัก
"ขอบคุณท่านป้า ขอบคุณ...เอ่อ...พี่เหวิน"
มู่ฮูหยินยิ้มเอ็นดูเมื่อเห็นอาการเขินอายของว่าที่สะใภ้ใหญ่ ก่อนจะชำเลืองมองบุตรคนโตก็ถึงกับอึ้ง
'อา...สวรรค์! นี่มัน...ใบหน้าของชายหนุ่มที่กำลังตกหลุมรักไม่ผิดแน่ เมื่อก่อนสามีของนางก็มองนางเช่นนี้'
มู่หลิ่งเหวินที่กำลังมีความสุขกับคำขอบคุณของคู่หมั้น เหตุเพราะน้อยครั้งนักที่จะได้ยินนางกล่าวขอบคุณและรับความช่วยเหลือจากตน โดยไม่คิดปฏิเสธก่อนเช่นทุกครั้ง พลันสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาของมารดาที่นั่งอยู่ข้างๆ จึงหันไปมอง ก่อนจะหลุบตาลงด้วยความกระดากอายที่ถูกมารดาจับได้ ใบหูสองข้างของเขาขึ้นสีจางๆ
"ใกล้สำเร็จแล้ว พยายามเข้า" มู่ฮูหยินกล่าวขึ้นลอยๆ แต่กลับสะกิดใจมู่หลิ่งเหวินอย่างจัง จนต้องหันมามองมารดาด้วยความสงสัย เมื่อเห็นมารดาพยักหน้ายิ้มให้ ดวงตาคมทรงเสน่ห์ก็กระตุกอย่างเข้าใจความหมาย ชิงหลินมีใจให้ตนแล้ว ไม่ผิดแน่! ปล่อยให้ร่างบางที่ไม่รู้ความนัยนั่งมองทั้งสองอย่างโง่งม
"เอาละ เจ้าอยู่คุยกับน้องไปก่อนนะ แม่จะขอเข้าไปดูป้าเจ้าหน่อย" มู่ฮูหยินลุกขึ้นกล่าวกับบุตรคนโตพร้อมกับเรียกบ่าวไพร่ให้ตามไปด้วย
"ขอรับท่านแม่" แม่ทัพหนุ่มยิ้มให้มารดาที่รู้ใจ เปิดโอกาสให้ตนได้อยู่เพียงลำพังกับนาง
"ท่านยิ้มอะไรเจ้าคะ" ชิงหลินถามเมื่อเห็นเขาเอาแต่จ้องหน้าแล้วก็ยิ้มไม่พูดอะไร
"ยิ้ม? พี่ยิ้มหรือ" ร่างสูงเย้านางกลับโดยที่รอยยิ้มยังประดับอยู่บนใบหน้า
"มามุกเดิมอีกแล้ว ไม่เบื่อบ้างหรือเจ้าคะ" นางทำเสียงขึ้นจมูก เพราะเคยผ่านประสบการณ์กวนประสาทเช่นนี้มาแล้ว
"มุก? เจ้าหมายถึงไข่มุกหรือ" มู่หลิ่งเหวินถามกลับด้วยสีหน้าจริงจัง
"อุ๊บ!" ชิงหลินที่ทีแรกทำท่างงๆ พอเข้าใจก็รีบยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นหัวเราะ แต่พอเห็นใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนดูจริงจังบวกกับคำถามเมื่อครู่ ก็ทำให้นางกลั้นไม่อยู่ หัวเราะออกมาเสียงดัง "ฮ่าๆๆ" โดยมีสายตาหงุดหงิดระคนไม่พอใจของคู่หมั้นมองอยู่
"อะแฮ่ม ขออภัยเจ้าค่ะ" ชิงหลินกระแอมกลบเกลื่อน เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาทว่าบูดบึ้งจ้องมาเขม็ง เล่นเอาเหงื่อแตกกันเลยทีเดียว
"เจ้าขบขันอันใดหรือ" ร่างสูงเดินมานั่งข้างนางแล้วค่อยๆ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้กระซิบถามเสียงเข้มต่ำ ดวงตาคมทรงเสน่ห์หรี่มองอย่างกดดันแฝงความคุกคามอยู่ในที
"เอ่อ..." ชิงหลินพูดไม่ออก เอนตัวหนีไปข้างหลังจนหลังชนพนักเก้าอี้ ใบหน้าจิ้มลิ้มซีดเผือดก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นแดงระเรื่อและก็เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อใบหน้าหล่อเหลาอยู่ใกล้เสียจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดใบหน้า ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตถูกตรึงไว้ด้วยดวงตาคมทรงเสน่ห์ ส่งผลให้ใจดวงน้อยเต้นแรง
ฝ่ายมู่หลิ่งเหวินที่คราวแรกตั้งใจจะเย้านางเล่น พอเอาเข้าจริงกลับไม่อาจหักห้ามใจตนเอง กลิ่นกายที่หอมกรุ่น ดวงตากลมโตที่เปล่งประกายสุกใสราวกับดวงดาราส่องสว่างยามค่ำคืน ที่สุดเห็นจะเป็นริมฝีปากอวบอิ่มสีกุหลาบนุ่มนิ่มและหอมหวานยิ่งกว่าความหวานใดๆ ที่เคยได้ลิ้มลอง ซ้ำยังอยู่ตรงหน้า…
"พี่ใหญ่ พี่หลินเอ๋อร์ ข้ากลับมาแล้ว"
เสียงร้องของเด็กน้อยเรียกสติชิงหลินให้กลับมา สองมือผลักเขาออกแล้วเดินไปหาเจ้าพยัคฆ์น้อยที่วิ่งหน้าตั้งนำเด็กน้อยเข้ามา ราวกับรู้ล่วงหน้าว่ากำลังเกิดเรื่องกับหลินหลินของมัน โดยมีสายตากดดันคู่หนึ่งตวัดมองมาอย่างไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ
'ย่าเจ้าสิ! อีกนิดเดียวแท้ๆ' แม่ทัพหนุ่มสบถในใจ
ฝ่ายชิงหลิน หลังจากรอดมาได้แบบเฉียดฉิวก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ทั้งที่ใบหน้ายังคงแดงก่ำ หัวใจเต้นแรง...แรงจนเจ้าพยัคฆ์น้อยที่อยู่ในอ้อมกอดรู้สึกได้ มันจึงเงยหัวกลมๆ เล็กๆ ขึ้นมองหลินหลินแล้วหันไปส่งเสียงขู่เจ้าร่างยักษ์ที่ทำให้หลินหลินเป็นเช่นนี้
แต่ไหนเลยที่แม่ทัพใหญ่ผู้สังหารศัตรูมานับไม่ถ้วนเช่นเขาจะกลัว ต่างก็เหยียดยิ้มพร้อมกับส่งสายตาท้าทายกลับไปอย่างไม่มีใครยอมใคร โดยมีมู่หลิ่งเฟิงมองดูอยู่ตลอดด้วยความขบขัน
สองพี่น้องอยู่กินอาหารเย็นที่คฤหาสน์สกุลชิง จากนั้นมู่หลิ่งเหวินก็ขอตัวไปทำธุระบางอย่าง ยามนี้จึงเหลือเพียงสามสตรีหนึ่งเด็กน้อยและหนึ่งเจ้าพยัคฆ์น้อย ทั้งหมดย้ายมานั่งสนทนากันที่เก๋งริมสระบัวแทนเพราะอากาศเย็นสบาย ช่วยให้ผ่อนคลายความตึงเครียดลงได้อย่างน้อยหนึ่งส่วน ราวหนึ่งชั่วยามจึงพากันกลับที่พัก
มู่ฮูหยินกับบุตรชายคนเล็กพักอยู่ที่ห้องรับรองแขกในเรือนดาวดึงส์ ส่วนชิงหลินจำใจกลับไปนอนที่เรือนหยกฟ้าเพราะมารดาบอกว่านางไม่ได้ป่วย ไม่จำเป็นต้องมานอนเฝ้า อีกทั้งแม่นมฝูก็คอยทำหน้าที่นี้อยู่แล้ว
"หลินหลิน กลุ้มใจ? ท่านพ่อ...บายดี อย่าห่วง อย่าห่วง" เจ้าพยัคฆ์น้อยที่นอนเกยคางบนท่อนแขนนุ่มนิ่มของนางเช่นทุกวันร้องบอก เมื่อเห็นนางเอาแต่นอนถอนใจมิหยุดหย่อน
"หือ? เมื่อครู่เจ้าบอกว่าท่านพ่อสบายดีใช่หรือไม่" ร่างเล็กผุดลุกขึ้นนั่งพิงพนักหัวเตียง อุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยมาวางบนตัก
"อืมอืม ท่านพ่อ...บายดี" มันผงกหัวย้ำคำพูดของตัวเอง
"แล้วคนอื่นๆ เล่า ครั้งก่อนเจ้ายังพูดว่าท่านพ่อและทุกคนสบายดี แล้วทำไมวันนี้..."
"ไม่รู้ ฟานฟาน...ไม่รู้ พลังชีวิต...หายไป สามคนแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องบอกนาง
"สามคน? หายไปวันละคนหรือ"
"อืมอืม หายไป วันละคน วันละคน"
"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับพวกเขากันแน่" ชิงหลินรู้สึกใจหายและกังวลมากยิ่งขึ้น ก่อนจะถามแบบเดาสุ่ม "ในหุบเขานั่นมีตัวอันตรายมากกว่าสัตว์ร้ายหรือ"
"อืมอืม ปีศาจ อันตราย...อันตราย" ด้วยเจ้าพยัคฆ์น้อยยังเล็กนัก พอใช้พลังมากๆ มันจึงหมดแรงผล็อยหลับไปกลางอากาศ ทำให้ชิงหลินตกใจแทบสิ้นสติ คิดว่ามันเป็นอันตราย
"ปีศาจหรือ แล้วมันเป็นปีศาจแบบไหนกัน โธ่ แล้วเราจะเอาอะไรไปสู้กับปีศาจได้เล่า" มือเรียวทึ้งผมตัวเองจนผมเผ้ายุ่งเหยิง
"หึๆ ไม่คิดมาก่อนว่าเจ้าจะชอบคุยกับตัวเอง"
เสียงทุ้มแฝงความขบขันทำให้คนที่กำลังทึ้งหัวตัวเองชะงัก เงยหน้าไปที่หน้าต่างอ้าปากค้างเมื่อเห็นใบหน้าเจ้าของเสียง
"อืม ยังชอบนอนเปิดหน้าต่างเช่นเดิมไม่เปลี่ยน" เจ้าของเสียงใช้วิชาตัวเบากระโดดเข้ามาข้างใน เดินไปนั่งข้างๆ เตียงของหญิงสาว
"ทะ...ท่านเข้ามาทำไมเจ้าคะ" ชิงหลินชี้นิ้วใส่เขา ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะความอายแต่เป็นเพราะนางกำลังโกรธ
"จุ๊ๆๆ เบาหน่อย" มู่หลิ่งเหวินใช้ฝ่ามือปิดปากอวบอิ่มได้ทันท่วงที ก่อนที่นางจะได้ตะโกนปลุกสาวใช้ที่นอนอยู่ในห้องข้างๆ
"อื้ออื้อ อ้านอะอำอะไอ อ่อยอ้าอ้ะ (ท่านจะทำอะไร ปล่อยข้านะ)" ร้องประท้วงอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์ พร้อมกับถลึงตาใส่เขา สองมือเรียวขาวพยายามแกะงัดมือเหล็กของเขาออก
"ถ้าเจ้าสัญญาว่าจะหยุดดิ้น ไม่ร้องโวยวาย พี่จะปล่อยเจ้า" เขากระซิบขู่ข้างหู
"อื้อๆ" ชิงหลินรีบผงกศีรษะสองครั้ง ยอมรับข้อเสนออย่างไม่มีทางเลือก
"แน่ใจ? หากเจ้าผิดสัญญา พี่จะลงโทษเจ้าให้หนักเชียว"
คำขู่ที่เน้นหนักทุกคำของเขาทำเอาคนถูกขู่เสียวสันหลังวาบ ร่างกายเกร็งกระตุกขึ้น รีบผงกศีรษะขึ้นลงถี่ๆ พลางส่งเสียงอื้อๆ ไม่หยุด
"หึๆ ดี" มู่หลิ่งเหวินพอใจในคำตอบ พร้อมกับดึงมือออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มด้วยความเสียดาย
"ฮึ่ม! ฝากไว้ก่อนเถิด" นางสะบัดหน้าหนีไปทางหน้าต่าง ทำปากขมุบขมิบต่อว่าเขา ลืมไปว่าประสาทสัมผัสทั้งห้าของคนที่มีวรยุทธ์จะดีกว่าคนธรรมดาทั่วไป มู่หลิ่งเหวินจึงได้ยินถ้อยคำขู่ของนางได้อย่างชัดเจน
"หึๆ แล้วพี่จะรอ"
ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะได้ยิน
"แล้วเจ้าพยัคฆ์น้อยเป็นอันใด ป่วยหรือ" เขาเปลี่ยนเรื่อง หันมาสนใจเจ้าพยัคฆ์น้อยที่หลับสนิทผิดธรรมดา คล้ายคนกินยานอนหลับหรือไม่ก็ถูกยาสลบมากกว่า
"เอ่อ...คงใช้พลังจิตมากไปเจ้าค่ะ" หญิงสาวตอบเสียงอ่อน มือเรียวลูบหลังนุ่มนิ่มที่ปกคลุมด้วยขนสีขาวคาดดำอย่างเบามือ ดวงตากลมโตทอดมองร่างเล็กอวบอ้วนด้วยความเอ็นดูแล้วชะงัก ราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้จึงเงยหน้ามองเขา
"ท่านยังไม่ได้ตอบข้าเลย ท่านมาหาข้าด้วยเหตุใดเจ้าคะ"
"พี่จะพาเจ้าไปยังที่แห่งหนึ่งตามที่สัญญาไว้" มู่หลิ่งเหวินยิ้มตอบ ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับจ้องใบหน้าจิ้มลิ้มของนางนิ่ง
"แต่มันดึกแล้ว ไว้พรุ่งนี้เถิดเจ้าค่ะ" ชิงหลินปฏิเสธทันควัน
"พี่ไม่ได้มาฟังเจ้าปฏิเสธ" แม่ทัพหนุ่มกล่าวเสียงเย็น ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยิบเสื้อคลุมสีท้องฟ้าที่พาดอยู่ตรงปลายเตียงมาส่งให้คู่หมั้น
ร่างเล็กปรายตามองเสื้อคลุมที่เขายื่นให้แล้วเงยหน้าขึ้นมองเขา ก่อนจะสะบัดหน้าหนีไม่ยอมทำตามที่เขาบอก เพราะไม่ชอบใจกับคำพูดที่เอาแต่ใจของเขา
'คนเขาไม่อยากไปแล้วยังจะมาบังคับอีก เอาแต่ใจเกินไปแล้ว' นางแอบว่าในใจ
"แม้ว่าสถานที่นั้นจะงดงามราวกับแดนสวรรค์ เจ้าก็ไม่สนใจหรือ" คำว่า 'งดงามราวกับแดนสวรรค์' ทำเอาชิงหลินหู่ผึ่ง ดวงตากลมโตเปล่งประกายตื่นเต้น แต่ก็ยังทำเป็นไม่สนใจ
"อา...น่าเสียดาย คืนนี้พระจันทร์เต็มดวงเสียด้วย" ร่างสูงพูดพลางหลุบตามองคู่หมั้นที่มองเมินไปทางอื่น แต่เห็นได้ชัดว่านางเริ่มมีท่าทีสนใจไม่น้อย
ชิงหลินยังคงนิ่ง แต่มือเริ่มอยู่ไม่สุข ใช่ นางอยากไปที่นั่นใจจะขาด อยากเห็นว่าจะเป็นจริงอย่างที่เขากล่าวอ้างหรือไม่ หากเป็นจริง นางก็อยากจะเขียนรูปเก็บไว้สักรูป เพียงแต่..ไม่อยากให้เขามองว่าเป็นคนหัวอ่อน เชื่อคนง่าย ใครพูดอะไรนิดอะไรหน่อยก็หลงเชื่อแล้ว โดยเฉพาะผู้ชายที่เอาแต่ใจอย่างเขา
"จะได้เห็นหิ่งห้อยนับพันนับหมื่นบินออกมาอวดโฉมแข่งกับพระจันทร์ อา...น่าเสียดายที่เจ้ายอมพลาดความงดงามที่มีเพียงปีละครั้งนี้" เขากระตุ้นนางด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความเสียดายแทนนาง
'อะไรนะ หิ่งห้อยนับพันนับหมื่นตัว? มีเพียงปีละครั้ง? งดงามราวกับแดนสวรรค์ อยากเห็นๆ' คนฟังร่ำร้องในใจ
"เช่นนั้นพี่คงต้องไปคนเดียว" แม่ทัพหนุ่มวางเสื้อคลุมลงบนเตียงข้างตัวนาง ทำทีเดินไปที่หน้าต่างบานเดิมช้าๆ
"ช้าก่อน"
ร่างสูงกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อถูกเรียกให้หยุด ก่อนจะหมุนกายกลับมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย
"เอ่อ...ข้าขอไปด้วยเจ้าค่ะ" ชิงหลินรีบสวมเสื้อคลุมแบบลวกๆ ผมเผ้าปล่อยสยายเต็มแผ่นหลังอย่างลืมตัว ก่อนจะอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยขึ้นแนบอก แล้วรีบเดินตรงดิ่งเข้ามายืนเขา ดวงตากลมโตเปล่งประกายตื่นเต้น
คนชวนถึงกับยิ้มกว้างอย่างเอ็นดู เดินไปหยิบผ้าผูกผมสีขาวสะอาดตาที่วางอยู่ในตะกร้าบนโต๊ะกลางห้องกลับมาหานาง แล้วจัดการรวบผมนางผูกมัดด้วยผ้าสีขาวตรงบริเวณท้ายทอยขาวเนียนให้อย่างเบามือ คล้ายเกรงว่านางจะเจ็บ
แม้จะตกใจตอนแรก แต่นางก็ปล่อยให้เขาทำตามใจชอบ ไม่ได้ห้ามปรามแต่อย่างใด เพราะนางกำลังตะลึงจนตัวแข็ง ไม่คิดว่าเขาจะทำเรื่องน่ารักอย่างนี้ได้ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีผู้ชายคนไหนมัดผมให้แบบเขามาก่อน เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ชิงหลินก็รู้สึกอบอุ่นและจั๊กจี้ตรงหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ส่งผลให้ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำ มือหนึ่งกอดเจ้าพยัคฆ์ที่หลับสนิท ส่วนอีกมือก็กำกระโปรงแน่น พลางส่งเสียงขอบคุณออกมาแผ่วเบาด้วยความประหม่าและขัดเขิน
"เอ่อ...ขอบคุณเจ้าค่ะ"
"ถ้าเจ้าชอบต่อไปพี่จะทำให้บ่อยๆ ดีหรือไม่" มู่หลิ่งเหวินเชยคางนางขึ้น กระซิบบอกเสียงแหบพร่าจริงจังจนชิงหลินที่ไม่ประสีประสาในเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ประหม่าขึ้นไปอีก
"เอ่อ...ไปกันได้หรือยังเจ้าคะ" หญิงสาวหลุบตาลง เลี่ยงไม่ตอบคำถามของเขา
"อา...เช่นนั้นก็ไปกันเถิด" แม้จะแอบผิดหวังเล็กน้อยที่นางไม่ตอบรับคำของตน แต่มู่หลิ่งเหวินก็ไม่คิดถอดใจยอมแพ้
'สักวัน...พี่จะทำให้เจ้ารักพี่ให้จงได้!'
"อุ๊ย! ข้าเดินเองได้เจ้าค่ะ ไม่ต้องอุ้มข้าหรอก" ชิงหลินที่บัดนี้ถูกเขาช้อนตัวขึ้นแนบอกร้องประท้วงเขาเบาๆ
"เจ้าใช้วิชาตัวเบาได้หรือ" แม่ทัพหนุ่มเลิกคิ้วถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ เมื่อเห็นนางส่ายหน้าจึงเอ่ย "เช่นนั้น...แบบนี้ดีแล้ว" กล่าวจบก็พุ่งทะยานออกไปทางหน้าต่าง ข้ามกำแพงคฤหาสน์สกุลชิงที่สูงราวสิบเมตรได้อย่างง่ายดาย
"ท่านแม่ทัพ" จิ้นอี้เอ่ยเรียกเจ้านายหนุ่ม ชิงหลินเงยหน้าก็เห็นชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำซึ่งเป็นหนึ่งในสององครักษ์สกุลมู่ ที่ช่วงนี้มาคอยคุ้มครองนางและคฤหาสน์สกุลชิงตามคำสั่งของคู่หมั้น ข้างๆ คือเจ้าทาเสว่ที่ยืนสงบนิ่งอยู่
"อืม ขอบใจ เจ้ากลับไปได้แล้ว" ผู้เป็นเจ้านายพยักหน้าให้จิ้นอี้
"ขอรับ" จิ้นอี้พูดจบก็จากไปอย่างรวดเร็วราวกับหายตัวได้
"ต้องขี่ม้าไปหรือเจ้าคะ" ชิงหลินเงยหน้ามาถามเขา
"อืม" ร่างสูงตอบสั้นๆ พร้อมกับดีดตัวขึ้นไปนั่งบนหลังเจ้าทาเสว่
"จับให้ดีล่ะ..ย่าห์!" เขากระซิบเตือนเบาๆ ข้างหูเมื่อเห็นนางนั่งนิ่ง ก่อนจะกระทุ้งสีข้างของเจ้าทาเสว่ให้ออกวิ่งเมื่อเห็นนางโอบกอดตัวเขา
ไม่ถึงชั่วยามทั้งสองก็มาถึงที่หมาย
"หลับตาก่อน" มู่หลิ่งเหวินกระซิบบอก สองแขนแข็งแรงช้อนร่างเล็กบอบบางลงจากหลังเจ้าทาเสว่อย่างนุ่มนวล จับบ่าเล็กกลับหลังหันแล้วก้มลงกระซิบข้างหู
"ลืมตาได้"
ดวงตาคู่งามลืมตาขึ้นช้าๆ แสงสีเขียวนวลดวงเล็กมากมายค่อยๆ สะท้อนความมืดเข้ามายังดวงตากลมโต เมื่อเบิกตากว้างเต็มที่ภาพความงดงามอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ก็พลันปรากฏแก่สายตา
ต้นเหมยฮวาต้นใหญ่ขนาดสองคนโอบ ออกดอกสีแดงสดบานสะพรั่งเต็มต้นจนแทบไม่เห็นใบ กลีบดอกบางส่วนปลิดปลิวร่วงลงสู่พื้นตามแรงลมที่พัดผ่าน เพียงเท่านั้นก็อาจจะดูธรรมดาไปหน่อย แต่ที่ช่วยเสริมให้ต้นเหมยฮวาดูงดงามยิ่งขึ้นหลายสิบเท่าก็คือ เจ้าหิ่งห้อยนับพันนับหมื่นตัวที่อยู่โดยรอบต้นเหมยฮวา แสงสีเขียวกะพริบวิบวับตัดกับสีแดงของกลีบดอกเหมยฮวา ราวกับอัญมณีล้ำค่ายากจะละสายตาได้
"งดงามใช่หรือไม่" เขาเอ่ยถามคู่หมั้นที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ
"เจ้าค่ะ งดงามยิ่งนัก ข้าไม่เคยเห็นเช่นนี้มาก่อน" นางตอบเสียงเบาหวิวด้วยท่าทางเหม่อลอย "เอ๋? แบมือทำไมเจ้าคะ" ก่อนจะถามเมื่อเห็นเขาแบมือมาตรงหน้านาง
"พี่ทำให้เจ้าพอใจขนาดนี้ เจ้าสมควรตกรางวัลให้พี่ไม่ใช่หรือ" แม่ทัพหนุ่มทวงรางวัล
"ข้าไม่ได้ขอร้องให้ท่านทำให้เสียหน่อย แล้วทำไมข้าต้องให้รางวัลท่านด้วยเล่า" หญิงสาวตอบแล้วเดินหนีไปยังต้นเหมยฮวาเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง ขืนอยู่ใกล้มีหวังถูกเขาแกล้งอีกแน่ๆ
"ย้อนได้เจ็บนัก ลูกแมวน้อยตัวร้าย" ร่างสูงแค่นเสียงลอดไรฟันไม่อาจโต้แย้งคำพูดของนางได้ จำใจต้องปล่อยนางไปก่อน
ฝ่ายคนที่เดินหนีมาเหลือบมองเขาแล้วอมยิ้มสะใจเล็กน้อยที่เอาคืนเขาได้ นางนั่งลงใต้ต้นเหมยฮวา พิงหลังกับลำต้น วางเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ยังคงหลับสนิทไว้บนตัก เหยียดขาทั้งสองไปกับพื้นพรมสีแดงของดอกเหมยฮวา พลางหลับตาลงสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ฟุ้งกระจายไปในอากาศ สายลมพัดเอื่อยเฉื่อยทำให้นางรู้สึกง่วงขึ้นมาเสียแล้ว
ทางด้านมู่หลิ่งเหวินเดินมาแล้วก็ย่อตัวลงด้านข้างคู่หมั้น ใช้มือโบกขึ้นลงสองสามครั้งผ่านใบหน้าจิ้มลิ้มที่ดวงตาปิดสนิท ก่อนจะส่ายหน้ามองนางอย่างเอ็นดูระคนเหนื่อยใจ "เฮ้อ พี่ละหนักใจกับเจ้าจริงๆ" กล่าวแล้วก็นั่งลง รั้งศีรษะเล็กที่ปกคลุมด้วยเส้นผมนุ่มสลวยราวเส้นไหมชั้นดีมาซบกับอกกว้างและแข็งแรงของตน ก่อนจะจุมพิตเบาๆ ที่ศีรษะนางอย่างรักใคร่
"หลินเอ๋อร์ พี่ต้องขออภัยเจ้ากับทุกสิ่งที่ผ่านมา พี่ให้สัญญาว่านับแต่นี้ไปพี่จะดูแลเจ้า รักและถนอมเจ้าให้มาก ขอเพียงเจ้าให้โอกาสพี่และอยู่กับพี่ตลอดไป อย่าจากพี่ไปไหน" เขากระชับอ้อมแขนที่โอบกอดนางผู้เป็นที่รักแน่นขึ้น
"อืม" เสียงร้องรับกับใบหน้าที่ขยับถูไถอยู่ตรงหน้าอก ทำให้หมอนข้างจำเป็นชะงัก ก้มหน้าหลุบตามองด้วยคิดว่านางได้ยินในสิ่งที่ตนพูด ก่อนจะถอนใจโล่งอกระคนเสียดายที่นางเพียงแค่ละเมอเท่านั้น
แม่ทัพหนุ่มปล่อยให้นางหลับอย่างสบายใจอยู่ราวหนึ่งชั่วยาม ก่อนจะตัดสินใจปลุกนาง
"หลินเอ๋อร์..ตื่นได้แล้ว"
"เฮือก!"
พลั่ก!
"โอ๊ย!"
เสียงเฮือกมาจากร่างเล็กบอบบางที่สะดุ้งตกใจกับเสียงประกาศิตของเขา พลั่กเป็นเสียงศีรษะเล็กที่กระแทกเข้าปลายคางของอีกฝ่าย และโอ๊ยคือเสียงร้องจากร่างเล็กบอบบางที่บัดนี้คลำศีรษะตัวเองป้อยๆ น้ำตาคลอ พร้อมกับสูดปากด้วยความเจ็บปวด
ส่วนมู่หลิ่งเหวินนั้นเจ็บแต่ร้องไม่ออก ได้แต่ลูบคางตนเอง คิ้วเข้มเลิกขึ้นมองร่างเล็กบอบบางที่ส่งยิ้มแห้งๆ ให้ตน เห็นแล้วก็รู้สึกอ่อนใจและอดขบขันในความซุ่มซ่ามของนางไม่ได้ "เป็นเช่นไรบ้าง ขอพี่ดูหน่อย" มือหนายื่นออกไปลูบกลางศีรษะของนางอย่างเบามือ
"อืม ปูดเล็กน้อย" มู่หลิ่งเหวินชะงักคำพูดเมื่อสบเข้ากับดวงตากลมโตที่จ้องมองมาอย่างโง่งม ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงเรื่อแม้จะเห็นไม่ชัดเท่ายามกลางวัน ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อย เพียงเท่านี้ก็สร้างความปั่นป่วนใจให้แก่เขาจนร้อนรุ่มไปทั้งกายแล้ว "ดึกมากแล้ว พี่ควรพาเจ้ากลับเสียที" ก่อนจะลุกพรวดขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเบือนหน้าซับสีแดงจางๆ ไปทางอื่น
"ก็ดีเหมือนกันเจ้าค่ะ" ชิงหลินตอบ มองร่างสูงที่หันหนีไปทางอื่นไม่มองหน้า จึงเกิดความสงสัยจนอยากพิสูจน์ความจริง "โอ๊ย! ปวด ปวดเหลือเกิน"
"หลินเอ๋อร์ เป็นอันใด ปวดศีรษะหรือ" ร่างสูงหันมาถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน คิ้วเข้มขมวด สองแขนแกร่งรีบโอบประคองคู่หมั้นที่ทรุดลงไปกองกับพื้นหญ้า มือหนึ่งอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อย ส่วนอีกมือก็กุมศีรษะพร้อมกับก้มหน้าร้องครวญครางไม่หยุด ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนแฝงแววกังวลและเป็นห่วง
"เปล่า ข้าปวดท้อง หิวข้าวเจ้าค่ะ" นางยืดตัวตรง เงยหน้าขึ้นตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง โดยลืมไปว่าคำตอบของนางตรงข้ามกับการกระทำโดยสิ้นเชิง และผลของการกระทำก็กำลังย้อนกลับมาเล่นงานนางอยู่ตอนนี้
"ปวดท้อง หิวข้าว แล้วเหตุใดจึงกุมศีรษะ" แม่ทัพหนุ่มถามเสียงเข้มต่ำ มือใหญ่ยึดจับต้นแขนเรียวเล็กไว้แน่น ดวงตาคมทรงเสน่ห์วาวโรจน์ด้วยความขุ่นเคือง แผ่กลิ่นอายกดดันและคุกคามออกมาจนคนก่อเรื่องใจคอไม่ดี
"เอ่อ...เรื่องนั้น คือว่า..." ชิงหลินหน้าเสียพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ยืนก้มหน้าไม่กล้าสบตา ถึงอย่างนั้นก็รับรู้ถึงความโกรธได้จากแรงบีบที่ต้นแขนจนรู้สึกเจ็บมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ไม่กล้าส่งเสียงร้อง ยอมกัดฟันเพื่อข่มความเจ็บปวด
"อย่าล้อเล่นเช่นนี้อีก...เป็นครั้งที่สอง เข้าใจหรือไม่" แม่ทัพหนุ่มเชยคางคู่หมั้นขึ้น กระซิบขู่เสียงเรียบ ทว่าเยียบเย็นดุจน้ำแข็ง จนคนฟังรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งร่าง
"ขะ...ข้ารู้แล้ว" นางตอบกลับเสียงแผ่ว ก่อนจะผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกเมื่อเขาปล่อยให้นางเป็นอิสระ
ยามนี้เขาขุ่นเคืองใจที่คู่หมั้นล้อเล่นกับความรู้สึกที่มีต่อนาง 'ข้าเป็นห่วงนางมากถึงเพียงนี้ แต่นางกลับ...ฮึ่ม! น่าตายนัก!'
เมื่อเห็นเขาเงียบไป ชิงหลินจึงเดินมาหยุดตรงหน้าเขาแล้วส่งยิ้มให้ แต่เขากลับไม่สนใจหันหน้าหนีไปทางอื่น นางจึงทำซ้ำอีกและเขาก็ยังเมินเช่นเดิม คิ้วเรียวพลันขมวดมุ่น
'อย่าบอกนะว่าเขากำลังงอน? ไม่ได้โกรธแต่กำลังงอนอยู่? จริงเหรอเนี่ย? แม่ทัพจอมหยิ่งเอาแต่ใจคนนี้กำลังงอน? อา...ไม่อยากจะเชื่อว่าจะถูกผู้ชายงอนใส่ ลองง้อเหมือนที่เคยทำกับแม่ก็แล้วกัน'
คนกำลังงอนชะงักวูบไปชั่วครู่เมื่อได้สติ มุมปากพลันยกขึ้นสูงเป็นรอยยิ้มที่น่าหลงใหล ดวงตาคมทรงเสน่ห์ฉายแววพอใจเพราะไม่คิดว่านางจะกล้า อารมณ์ขุ่นเคืองมลายหายไปทันทีกับการการกระทำของนาง
คนง้อที่วางเจ้าพยัคฆ์น้อยลงบนพื้นหญ้าสวมกอดเขาจากข้างหลัง แนบหน้ากับแผ่นหลังกว้างและอบอุ่นนิ่ง นางไม่พูดอะไรจนเขายกมือขึ้นทาบทับบนหลังมือของนาง ก็ทำให้นางยิ้มออก "ขอโทษเจ้าค่ะ"
'มู่หลิ่งเหวินเอ๋ย เพียงแค่นางกอด เจ้าก็หายโกรธเสียแล้ว เจ้าช่างใจอ่อนเสียจริง'
เขาปรับสีหน้าให้เรียบนิ่ง ยามหมุนกายสูงมาเผชิญหน้ากับคู่หมั้น หลุบตามองนางแล้วถาม "คิดว่าเพียงเท่านี้จะทำให้พี่หายโกรธหรือ"
"เอ๊ะ แล้วข้าต้องทำอย่างไร ท่านจึงจะหายโกรธข้า" ชิงหลินเงยหน้าขึ้นมาถามเขา
"ตรงนี้" เขาพองแก้มข้างหนึ่งแล้วดึงมือของนางมาวางที่แก้มของตน
"ทำไมข้าต้องหอมแก้มท่านด้วยเล่า ข้าไม่ทำ" นางชักมือกลับพร้อมกับสะบัดหน้าหนี
"เลือกเอา ระหว่างเจ้าหอมพี่ หรือให้พี่หอม...เจ้า" พูดพลางยื่นใบหน้าหล่อเหลาลงมาเสมอใบหน้าจิ้มลิ้ม ดวงตาคมทรงเสน่ห์มีประกายกรุ้มกริ่มอย่างเป็นต่อ เมื่อเห็นนางขยับตัวจึงเอ่ย "คิดจะหนีหรือ"
"คะ...ใครว่าข้าจะหนีกัน" หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นตอบอย่างอวดดี ไม่ยอมรับความจริง ชิงหลินไม่ชอบให้ใครดูถูกหรือกล่าวหาว่านางขี้ขลาด
"หึๆ เช่นนั้นก็..." ไม่รอให้นางตั้งตัว ร่างสูงก็ฉวยโอกาสหอมแก้มขาวเนียนนุ่มนิ่มของนางเสียฟอดใหญ่ ก่อนจะรีบเบี่ยงตัวหลบฝ่ามือของนางที่ไล่ทุบเขาเป็นพัลวันอย่างมีความสุข จนส่งเสียงหัวเราะออกมาดังก้องไปทั่วบริเวณ


## ตอนที่ 36 สะสางเรื่องยุ่งยากก่อนออกเดินทาง1/2

-26-
ยามเฉิน ณ ห้องทำงานจวนเสนาบดีมู่
แม่ทัพหนุ่มกำลังปรึกษาหารือกับเสนาบดีฝ่ายบู๊มู่หลิ่งฟู่ผู้เป็นบิดา
"สรุปก็คือเจ้าอยากให้ข้าช่วยหาตัวแทนสกุลชิง นำสัตว์ทั้งสี่ขึ้นถวายฝ่าบาท?" มู่หลิ่งฟู่วางถ้วยชาลงด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้ร่องรอยความหวาดหวั่นอย่างที่ควรจะเป็น
"ขอรับ ส่วนเรื่องรูปตำหนักหลังใหม่ ตามความเห็นข้า องค์รัชทายาทน่าจะทรงช่วยได้" มู่หลิ่งเหวินกล่าวอย่างมั่นใจ
"อา...วันนี้ข้าคงต้องไปจวนท่านอัครเสนาบดีอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้สินะ" มู่หลิ่งฟู่กล่าวพลางเลิกคิ้วมองบุตรชาย
"ลำบากท่านพ่อแล้ว" บุตรคนโตค้อมศีรษะลงขอบคุณบิดา
"เอาเถิด แล้วเจ้าจะทำอย่างไรต่อไป"
"ท่านพ่อหมายถึง...เรื่องเจ้าพยัคฆ์น้อย?"
"อืม" มู่หลิ่งฟู่พยักหน้า
"ข้ากังวลเรื่องนี้อยู่เช่นกันขอรับ" ยอมรับตามตรงว่างานฉลองวันคล้ายวันพระราชสมภพใกล้เข้ามาเต็มที การจะพาเจ้าพยัคฆ์น้อยไปหุบเขากินคนด้วยจึงเป็นไปไม่ได้ หากนางเข้าใจจุดนี้และยอมตัดใจง่ายๆ คงดี แล้วหากนางดื้อดึงเล่าเขาจะกล่อมนางอย่างไร
ขณะเดียวกันที่คฤหาสน์สกุลชิง
ชิงหลินปลอมตัวเป็นชาย แอบหนีออกมาผ่านทางรูกำแพงข้างเรือนหยกฟ้าที่พบโดยบังเอิญและเคยใช้ตอนแอบหนีเที่ยวจนเกิดเรื่องอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้ผู้สมรู้ร่วมคิดหาใช่เสี่ยวอี้สาวใช้ข้างกายไม่ แต่เป็นคนงานชายที่คอยดูแลเจ้าไป๋เสวี่ยม้าของนางและเจ้าพยัคฆ์น้อย
"อย่าบอกใครเชียวนะ เสี่ยวเปา แล้วข้าจะรีบไปรีบกลับ" ชิงหลินกำชับเด็กหนุ่มร่างเล็กผอมสูงกว่านางเล็กน้อยด้วยหน้าตาและท่าทางขึงขัง
"ขะ...ขอรับคุณหนู" เสี่ยวเปาจำใจรับคำแม้จะรู้สึกหวาดหวั่น หากคุณหนูได้รับบาดเจ็บหรือเป็นอันตรายร้ายแรงคงไม่พ้นโทษทัณฑ์ แต่เสี่ยวเปาก็ขลาดกลัวเกินกว่าจะไปรายงานฮูหยิน สุดท้ายจึงได้แต่ยืนมองคุณหนูควบม้าจากไปต่อหน้าต่อตา
ชิงหลินควบเจ้าไป๋เสวี่ยออกจากเมืองหลวงมุ่งหน้าไปป่าอาถรรพ์ มือหนึ่งถือสายบังเหียนม้า อีกมือก็อุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยไว้มั่น โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีกลุ่มคนสามคนควบม้าสะกดรอยตามมาห่างๆ จนเมื่อใกล้ถึงเขตป่าอาถรรพ์
"หลินหลิน สามคน...ตามมา ระวัง" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องเตือนนาง
"หือ? งั้นหรือ มาดีหรือมาร้าย" มือเรียวกระตุกรั้งบังเหียนให้ม้าวิ่งช้าลง ไม่หันหลังกลับไปมองเพราะกลัวว่าพวกเขาจะรู้ว่านางรู้ตัวแล้ว
"ไม่ดี ไม่ร้าย" คำตอบคลุมเครือของเจ้าพยัคฆ์น้อยทำเอานางมึน
"อืม ไม่ดี แต่ก็ไม่ร้าย อย่างนั้นคงพอจะเจรจากันได้" นางเดาสุ่ม ยิ่งเห็นเจ้าพยัคฆ์น้อยไม่ตอบหรือห้ามจึงกระตุกบังเหียนให้เจ้าไป๋เสวี่ยหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับบุรุษทั้งสาม
"พวกท่านตามข้ามา มีธุระอันใดหรือ" ชิงหลินในคราบบุรุษถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ใบหน้าจิ้มลิ้มเรียบนิ่งไร้ความหวาดกลัว จนบุรุษทั้งสามนึกชื่นชมอยู่ในใจ
"ขออภัย หากทำให้ท่านอึดอัด ข้าแซ่โจว มีนามว่าหยางหมิ่น ผู้ว่าจ้างให้ตามหาเต่ามังกร" โจวหยางหมิ่นกล่าวแนะนำตัวกับสตรีที่ปลอมตัวเป็นชาย
"ท่านรู้หรือว่าข้าเป็นใคร" นางถามพลางคิดในใจว่า 'อุตส่าห์ปลอมตัวแล้วยังถูกจับได้อีก ไม่เห็นเหมือนที่ดูในละครเลย ที่แค่นางเอกสวมเสื้อผ้าผู้ชายก็ดูไม่ออกแล้วว่าเป็นผู้หญิง'
"ย่อมรู้แน่นอน คุณหนูหลิน บุตรีคนเดียวแห่งสกุลชิง" โจวหยางหมิ่นตอบยิ้มๆ นึกประหลาดใจที่นางไม่ตื่นตกใจเมื่อเขาเอ่ยนามออกไป เป็นไปได้หรือไม่ว่านางไม่รู้ว่าเขาคือองค์ชายห้าแห่งแคว้นโจว
"ยินดีที่ได้รู้จักคุณชายโจว" หญิงสาวค้อมศีรษะทักทายอีกฝ่าย โดยมีสององครักษ์ร่างใหญ่ที่ประหลาดใจกับถ้อยคำของนาง ผิดกับโจวหยางหมิ่นที่ยิ้มบางๆ ด้วยไม่ค่อยได้ยินผู้ใดเรียกตนเช่นนี้บ่อยนัก
"แล้วท่านมีธุระอันใดกับข้าหรือเจ้าคะ" นางถามอีกครั้ง
"อา...ข้าได้ข่าวว่าบิดาของท่านหายตัวไป" โจวหยางหมิ่นเอ่ยขึ้น ก่อนจะกระตุกบังเหียนให้ตีคู่ไปกับม้าของนาง เยื้องย่างเหยาะๆ ไปทางป่าอาถรรพ์
"ข่าวเร็วยิ่งนัก ถูกแล้วเจ้าค่ะ ทางเราเตรียมตัวจะออกเดินทางไปตามหาในอีกสองสามวันนี้" ชิงหลินหันมาตอบก่อนจะหันกลับไปมองทางเช่นเดิม
"อา...ข้าขอเข้าร่วมการเดินทางครั้งนี้ด้วยแล้วกัน" ถ้อยคำที่เอาแต่ใจของโจวหยางหมิ่น ทำเอาชิงหลินและสององครักษ์ตกใจจนต้องหันมามอง
"ข้าไม่เห็นด้วย ท่านเป็นผู้ว่าจ้าง หากท่านเป็นอันใดไป แล้วข้าจะไปคิดเงินกับใคร" นางแสร้งพูดทีเล่นทีจริง
"เจ้า!..." หนึ่งในองครักษ์ตวาดนาง แต่ถูกห้ามด้วยสายตาคมกริบทรงอำนาจของโจวหยางหมิ่น จึงต้องรีบกลืนถ้อยคำลงไป
ชิงหลินตกใจเล็กน้อยที่เห็นชายร่างใหญ่คิดจริงจังกับคำพูดล้อเล่นของนาง
"เจ้าอย่าได้กังวลไป ข้ามีฝีมือพอตัว คิดว่าคงเอาตัวรอดได้" โจวหยางหมิ่นตอบยิ้มๆ ไม่ถือสาหาความนาง
"เรื่องเงินข้าล้อเล่น แต่เรื่องที่ท่านจะขอไปด้วย ข้าไม่อาจตัดสินใจได้ เชิญท่านไปที่คฤหาสน์สกุลชิงยามซื่อพรุ่งนี้เถิด หากไม่มีอะไรแล้วข้าขอตัวก่อน" นางพูดยืดยาวก่อนจะค้อมศีรษะให้เขา แล้วควบม้ามุ่งหน้าไปยังเรือนพสุธาแทน
โจวหยางหมิ่นยิ้มเล็กน้อย มองม้าที่ควบห่างออกไปเรื่อยๆ ท่ามกลางความประหลาดใจของสององครักษ์ เพราะองค์ชายห้าผู้นี้ไม่ชื่นชอบอิสตรีเท่าใดนัก ด้วยพระสนมผู้เป็นมารดามักถูกกลั่นแกล้งจากเหล่าสนมชายาอยู่เสมอๆ
"องค์ชาย" หนึ่งในองครักษ์เอ่ยเรียก
"กลับ พรุ่งนี้ข้าจะไปคฤหาสน์สกุลชิง" โจวหยางหมิ่นกระตุกบังเหียนม้ามุ่งหน้ากลับไปโรงเตี๊ยมที่อยู่ในเมืองหลวง โดยมีสององครักษ์ควบม้าตามไปติดๆ
ยามอุ้ย ณ เรือนพสุธา
"คุณหนู ท่านจะกลับแล้วหรือเจ้าคะ" เสี่ยวเอินเอ่ยถามน้ำเสียงเศร้าสร้อย เมื่อคุณหนูที่มาถึงเรือนพสุธาได้เพียงชั่วยามจะกลับเสียแล้ว
"นั่นสิขอรับ ไม่อยู่พักสักคืนให้หายเหนื่อยก่อนแล้วค่อยกลับหรือขอรับ" พ่อบ้านประจำเรือนพสุธากล่าวเสริม
"ไม่ได้หรอก ข้าบอกท่านแม่ไว้ว่าจะรีบกลับ" นางไม่บอกความจริงว่าแอบหนีมา กลัวทุกคนจะตกใจ อีกอย่าง หากไม่ถูกพบเสียก่อนนางก็คงไม่มาที่นี่ คงจะตรงดิ่งเข้าป่าอาถรรพ์ไปนานแล้ว
"ข้าไปก่อนนะ แล้วจะมาใหม่" ร่างเล็กกระโดดขึ้นม้าแล้วรับเจ้าพยัคฆ์น้อยจากเสี่ยวเอินมาอุ้มไว้ จากนั้นจึงหันไปกำชับพ่อบ้านประจำเรือนพสุธา "ฝากดูแลความเรียบร้อยด้วยนะพ่อบ้าน"
"คุณหนูอย่าห่วง ข้าจะดูแลอย่างดีขอรับ" พ่อบ้านรับคำหนักแน่น
"ขอบใจมาก...ย่าห์!" พูดจบหญิงสาวก็กระทุ้งสีข้างเจ้าไป๋เสวี่ยแล้วควบม้าจากไปทันที
ไม่ถึงสองเค่อชิงหลินก็กลับมาที่ป่าอาถรรพ์อีกครั้ง นางกระโดดลงจากหลังเจ้าไป๋เสวี่ยอย่างคล่องแคล่ว เดินเข้าป่าอาถรรพ์ราวกับเป็นสวนหลังคฤหาสน์ของตัวเอง
"วางลง วางลง" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องบอกหลินหลิน เมื่อกำลังจะเข้าสู่เขตป่าอาถรรพ์ ชิงหลินจึงวางมันลงตามที่มันต้องการ
ทันทีที่มันกระโดดเข้าเขตป่าอาถรรพ์ ร่างเล็กๆ ก็พลันขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ราวกับสูบลมเข้าไป จนหยุดลงเมื่อร่างกายของมันมีขนาดเท่าเสือโคร่งตัวเต็มวัย น้ำหนักไม่ต่ำกว่าสองร้อยกิโลกรัม ดูสง่างามและน่าเกรงขามยิ่งนัก
ชิงหลินยืนตะลึงลาน ตาโตเป็นไข่ห่านเพราะเทียบกับครั้งแรกที่พบเจ้าพยัคฆ์น้อย ถึงมันจะมีขนาดใหญ่กว่าลูกเสือปกติทั่วไปก็ตาม แต่เพียงไม่กี่เดือนเจ้าพยัคฆ์น้อยของนางกลับเติบใหญ่ได้ถึงเพียงนี้ นี่มันอัศจรรย์เกินไปแล้ว!
"หลินหลิน เป็นอันใด กลัวหรือ ฟานฟาน...เป็นเด็กดี หลินหลิน...ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องกลัว" เจ้าพยัคฆ์น้อยกังวลมาก ดวงตากลมเล็กสีเทามีน้ำตาคลอ
"อย่ากังวลไปเลย ข้าแค่ตกใจนิดหน่อย เพราะไม่คิดว่าเจ้าจะตัวโตขนาดนี้" นางรีบเดินเข้าไปหาเจ้าพยัคฆ์น้อย มือหนึ่งลูบหัวกลมๆ ใหญ่ๆ ของมันจนมันหลับตาพริ้ม เคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสที่แสนอ่อนโยนของนาง ปล่อยให้เจ้าไป๋เสวี่ยยืนนิ่ง ขาทั้งสี่แข็งค้างจนไม่อาจก้าวหนี เมื่อเห็นพยัคฆ์น้อยกลับกลายเป็นพยัคฆ์ตัวใหญ่น่าเกรงขามไปในชั่วพริบตา
"เอ้าๆ อย่ามัวพิรี้พิไรอยู่เลย รีบเข้ามาเร็วเข้า ข้ารออยู่นานแล้ว" เสียงก้องกังวานที่ดังไปทั่วป่าทำให้สามชีวิตชะงักฟัง ก่อนจะมองไปรอบๆ ก็พบเพียงความว่างเปล่า
"เสียงของท่านพ่อ หลินหลิน ไปเถิด" พูดจบก็เดินนำหน้าไปทันที ชิงหลินรีบจูงเจ้าไปเสวี่ยที่ขัดขืนเล็กน้อยตามไปติดๆ
ราวหนึ่งก้านธูปสามชีวิตก็มาถึงถ้ำที่เนรมิตขึ้นของปู่เสือย่าเสือ ซึ่งบัดนี้ยืนรออยู่หน้าถ้ำพร้อมด้วยสองพยัคฆ์ขนาดเดียวกับเจ้าฟานฟานน้อย
"ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้ามาแล้ว" ฟานฟานเดินเข้าไปคลอเคลียพ่อกับแม่ด้วยความดีใจและคิดถึง
ชิงหลินอมยิ้มกับภาพความน่ารักของครอบครัวสุขสันต์ และมันคงจะน่ารักน่าเอ็นดูมากกว่านี้สิบเท่า หากพวกมันจะตัวเล็กเท่ากับครอกเสือปกติทั่วไป เพราะภาพที่เห็นออกจะใหญ่โตมโหฬาร ราวกับนางมองครอบครัวช้างมากกว่าจะเป็นครอบครัวเสือ
"ปู่เสือ ย่าเสือ พวกท่านสบายดีหรือ" หญิงสาวถามทำลายความเงียบ
"ย่อมสบายดี ขอบใจที่เลี้ยงดูลูกข้าอย่างดี แล้วนี่จะมาขอยืมลูกข้าอีกตัวหรือ" ปู่เสือถามทั้งที่ล่วงรู้อยู่ก่อนแล้ว
"ใช่เจ้าค่ะ เอ่อ...แล้วปู่เสือกับย่าเสือ..." ชิงหลินไม่กล้าพูดต่อเพราะรู้สึกเกรงใจทั้งสอง
"ท่านพ่อ ข้าอยากไป...กับหลินหลิน ข้าอยากไป" เจ้าฟานฟานเงยหัวขึ้นขอร้อง
"หากเจ้าตัดสินใจไปกับนาง เจ้าจะไม่ได้เป็นพยัคฆ์คู่บัลลังก์ของฮ่องเต้องค์ถัดไปนะ" ย่าเสือเป็นฝ่ายพูดขึ้นบ้าง
"ข้ายินดี ข้าอยากอยู่...กับหลินหลิน อยู่กับหลินหลิน" เจ้าฟานฟานตอบพลางเดินกลับมาหานาง
"ให้ข้าไปแทนน้องสามได้หรือไม่ท่านพ่อ" หนึ่งในสองเจ้าพยัคฆ์เสนอตัว
"อืม หากเจ้าเต็มใจ พ่อก็จะไม่ห้ามเจ้า" ปู่เสือผงกหัวอนุญาต
"ขอบคุณ พี่ใหญ่ ขอบคุณ ท่านพ่อ" เจ้าฟานฟานส่งเสียงขอบคุณด้วยความดีใจ เพราะนับจากนี้มันจะได้อยู่กับหลินหลินตลอดไปไม่มีวันพรากจาก
ชิงหลินอยู่สนทนากับครอบครัวปู่เสือย่าเสือต่อราวครึ่งชั่วยาม ก็เดินทางออกมาจากป่าอาถรรพ์พร้อมกับสมาชิกใหม่อีกหนึ่งตัว ลูกเสือโคร่งขาวซึ่งเป็นพี่ใหญ่ของเจ้าฟานฟานน้อยนั่นเอง
ทันทีที่พ้นเขตป่าอาถรรพ์ร่างของเจ้าพยัคฆ์น้อยทั้งสองก็หดเล็กลงเท่ากับลูกเสือปกติ ส่วนชิงหลินยามนี้กำลังเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ที่เพิ่งเจอกันเมื่อคืน
"พี่เหวิน! ท่านมาก็ดีแล้ว ข้ากำลังหนักใจว่าจะพาเจ้าสองตัวนี้กลับอย่างไรดี" ชิงหลินอุทานชื่อเขา ดวงตากลมโตฉายแววยินดี พยายามใช้เรื่องอื่นกลบเกลื่อนความผิดของตัวเอง
มู่หลิ่งเหวินมองสำรวจร่างเล็กบอบบาง แล้วถอนใจโล่งอกที่นางปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนใดๆ หลังจากสนทนากับบิดาแล้วก็ตั้งใจแวะมาหานาง ก่อนจะไปขอเข้าเฝ้าองค์รัชทายาท แต่กลับพบเพียงห้องที่ว่างเปล่าไม่มีผู้ใด จึงรู้ว่านางหายตัวไปไหนตั้งแต่เมื่อใด
ยามนั้นเขากระวนกระวายใจแทบคลั่ง แต่ไม่อาจกระทำบุ่มบ่ามได้ ซ้ำยังต้องปิดบังฮูหยินทั้งสองด้วยเกรงว่าหากมารดาของนางทราบความจริงคงยิ่งทำให้แย่ลงจนถึงขั้นล้มป่วยก็เป็นได้ จึงสั่งการให้องครักษ์ทั้งสี่และหน่วยพยัคฆ์ดำบางส่วนช่วยออกตามหา ส่วนตัวเองก็สะกิดใจเรื่องแหล่งที่มาของเจ้าพยัคฆ์น้อย จึงคาดเดาว่านางอาจจะมาที่ป่าอาถรรพ์ซึ่งก็เป็นจริงตามที่คาด
"เจ้าแอบหนีมาก็เพราะมาตามหาเจ้านี่" แม่ทัพหนุ่มกอดอกถามเสียงเรียบ
"ใช่เจ้าค่ะ กลับเถิด ข้าหิวแล้ว" ร่างเล็กรีบเอ่ยตัดบท ไม่รอให้เขาสอบสวนมากไปกว่านี้ "นี่เจ้าค่ะ ช่วยหน่อยนะเจ้าคะ" นางทำเมินหน้าตาบูดบึ้งของเขา แล้วส่งพยัคฆ์น้อยตัวพี่ให้ ส่วนตัวเองก็อุ้มเจ้าฟานฟานน้อยแล้วกระโดดขึ้นไปบนหลังเจ้าไป๋เสวี่ย ควบนำไปโดยไม่รอคู่หมั้นที่ควบเจ้าทาเสว่ตามมาติดๆ พร้อมกับแผ่รังสีคุกคามกดดันจนนางรู้สึกหนาวสะท้าน ราวกับอยู่ท่ามกลางหิมะในฤดูหนาว
ภายในเก๋งริมสระบัว คฤหาสน์สกุลชิง
"ข้าขอโทษที่ไปโดยไม่ได้บอกท่าน" ชิงหลินกล่าวเสียงอ่อย
มู่หลิ่งเหวินไม่ตอบกลับแม้เพียงครึ่งคำ นั่งขัดสมาธิกอดอก ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนบึ้งตึงอย่างชัดเจน ดวงตาคมทรงเสน่ห์จ้องมองคู่หมั้นที่นั่งก้มหน้าอยู่หลังโต๊ะสี่เหลี่ยมสูงเสมออกนางนิ่ง ราวกับผู้ปกครองกำลังจะทำโทษเด็ก
ด้านนอกเก๋งมีจิ้นอี้ จิ้นเอ้อ เสี่ยวอี้ และเสี่ยวสุ่ย ยืนก้มหน้ารอรับโทษที่บกพร่องในหน้าที่
"ก็ท่านไม่อยู่นี่ อีกอย่าง เรื่องนี้จะให้ใครรู้ไม่ได้ด้วย ข้าเกรงว่าพวกเขาอาจจะได้รับอันตราย" ชิงหลินพยายามอธิบายให้เขาเข้าใจ เมื่อเห็นเขายังคงนั่งเงียบจึงเอ่ยต่อ "และการเดินทางไปหุบเขากินคนครั้งนี้ จำเป็นต้องนำเจ้าฟานฟานน้อยไปด้วย แต่...มันเป็นหนึ่งในสี่สัตว์ที่ต้องถวายฝ่าบาท ข้าก็เลย..."
"หาตัวแทน...มาแทนเจ้าพยัคฆ์น้อย?" มู่หลิ่งเหวินกล่าวเป็นครั้งแรก
"ใช่เจ้าค่ะ" นางยิ้มตอบบางๆ
"พี่เข้าใจที่เจ้าเป็นห่วงพวกเขา แล้วตัวเจ้าเล่า เคยคิดบ้างหรือไม่ หากเจ้าเป็นอันตราย คนที่รักเจ้าคนที่ห่วงเจ้าจะรู้สึกเช่นใด จะเสียใจเพราะเจ้ามากเพียงใด" มู่หลิ่งเหวินระบายความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่เต็มอกออกมาให้นางได้รับรู้
"ข้า..." ชิงหลินจ๋อยสนิท พูดอะไรไม่ออก ได้แต่กัดริมฝีปากแน่น รู้สึกเสียใจมากกว่าครั้งไหนๆ เพราะไม่คิดว่ามันจะทำให้เขาโกรธและเป็นห่วงนางมากถึงขนาดนี้
"เฮ้อ เอาเถิด ครั้งนี้เจ้าปลอดภัยก็ดีแล้ว แต่อย่าทำเช่นนี้อีกเป็นครั้งที่สอง ได้ยินชัดเจนหรือไม่" ประโยคหลังเขาโน้มตัวไปข้างหน้า สองแขนแกร่งเท้าอยู่บนโต๊ะพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูนาง
"เอ่อ...ขะ...ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ" ร่างเล็กเอนตัวไปข้างหลังเพื่อเลี่ยงการกระทำของเขา
"ฮึ! ดี" เขากล่าวแล้วก็กลับมานั่งท่าเดิม ก่อนจะหันไปยังทิศทางที่สององครักษ์และสองสาวใช้ยืนอยู่ "จิ้นอี้ จิ้นเอ้อ"
"ขอรับท่านแม่ทัพ" ทั้งคู่ขานตอบพร้อมกัน
"พวกเจ้าบกพร่องต่อหน้าที่..." ยังไม่ทันที่มู่หลิ่งเหวินจะได้กล่าวจบ
"ไม่ได้นะเจ้าคะ! ท่านจะลงโทษพวกเขาไม่ได้ ข้าไม่ยอม!" ชิงหลินออกโรงปกป้องทันที นางโน้มตัวเข้าหาเขาบ้าง สองแขนเรียวขาววางอยู่บนโต๊ะด้วยหน้าตาและท่าทางขึงขังเอาจริงเอาจัง ช่างน่าเอ็นดูยิ่งนักในสายตาของมู่หลิ่งเหวิน
"ลูกน้องบ่าวไพร่ทำผิดย่อมต้องถูกลงโทษเป็นเรื่องธรรมดาสามัญยิ่ง มิใช่หรือ"


## ตอนที่ 37 สะสางเรื่องยุ่งยากก่อนออกเดินทาง2/2

"มันก็ใช่เจ้าค่ะ แต่ครั้งนี้พวกเขาไม่ผิด คนที่ผิดคือข้า ท่านควรลงโทษข้าสิถึงจะถูก" หญิงสาวรีบแย้งโดยไม่รู้เลยว่านี่เป็นแผนการของแม่ทัพหนุ่ม ที่อยากจะดัดนิสัยดื้อรั้นและขาดความรอบคอบของนาง
"เจ้ายินดีรับโทษแทนพวกเขา?"
"ใช่เจ้าค่ะ"
"ทั้งหมด?"
"ทั้งหมดเจ้าค่ะ"
"ไม่ว่าจะเป็นบทลงโทษเช่นใด...เจ้าก็พร้อม"
"เอ่อ...พร้อมเจ้าค่ะ" ชิงหลินเริ่มลังเล
สององครักษ์กับสองสาวใช้มองภาพการโต้ตอบกันของผู้เป็นนายทั้งสองด้วยความปลาบปลื้มระคนขบขัน
"เหมาะสมกันราวกับหยกคู่ เจ้าว่าจริงหรือไม่" มู่ฮูหยินเอ่ยถามความเห็นของสหายรักที่ประคองกันออกมาเดินเล่นเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศแล้วพบเข้าพอดี
"อา...จริงดังที่เจ้าว่า" ชิงฮูหยินเออออ แม้จะรู้สึกยินดีที่แม่ทัพหนุ่มมีใจให้บุตรี แต่ก็อดกังวลไม่ได้ว่าจะเป็นเพียงชั่วคราว พอนานไปก็แปรเปลี่ยน หากเป็นเช่นนั้นแล้วบุตรีของนางจะเป็นเช่นใด
"อย่ากังวลนักเลย อาเหวินรักนางจนหมดหัวใจแล้วไม่มีวันเปลี่ยนใจอย่างแน่นอน" มู่ฮูหยินกล่าวปลอบพลางตบหลังมือสหายรักเบาๆ
"พี่หวังว่าจะเป็นดังคำพูดของเจ้า" ชิงฮูหยินยิ้มอย่างโล่งอก จากนั้นจึงพากันเดินเลี่ยงไปอีกทาง ด้วยไม่อยากไปรบกวนความสุขของหนุ่มสาวทั้งสอง
ภายในเก๋งริมสระบัว คฤหาสน์สกุลชิง
"เอ่อ...เรื่องทำโทษไว้ก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้ามีเรื่องต้องถามท่าน" ร่างเล็กมีสีหน้าจริงจังเป็นการเป็นงาน
"หากเป็นเรื่องงานวันคล้ายวันพระราชสมภพที่จะถึงนี้ ท่านพ่อจะไปขอร้องให้ท่านอัครเสนาบดีตู้ฮุ่ยเปียวเป็นตัวแทนสกุลชิงถวายสัตว์ทั้งสี่ตัว ส่วนเรื่องรูปต้นแบบตำหนักขององค์รัชทายาท พี่คิดว่าองค์รัชทายาทน่าจะช่วยเราได้" แม่ทัพหนุ่มตอบราวกับรู้ความคิดของนาง
"เช่นนั้น...ข้าก็เบาใจ ขอบคุณมากเจ้าค่ะ" หญิงสาวส่งยิ้มหวานให้เขาจนเห็นลักยิ้มทั้งสองข้าง
มู่หลิ่งเหวินตะลึงวูบกับรอยยิ้มที่มีเสน่ห์น่าหลงใหลนั้น ก่อนจะกระแอมออกมาสองสามครั้งด้วยความกระดากอาย ใจพยัคฆ์เต้นแรงราวกับกลองศึกด้วยความยินดีและเป็นสุขที่ได้เห็นรอยยิ้มนี้
"หือ? เป็นอะไรเจ้าคะ หน้าแดงเชียว ไม่สบายหรือ" นางถามพร้อมกับใช้มืออังหน้าผากของคู่หมั้น คิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความเป็นห่วง
คราวนี้มู่หลิ่งเหวินถึงกับตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะราวกับถูกสะกดจิต ดวงตาคมทรงเสน่ห์จับจ้องใบหน้าจิ้มลิ้มนิ่งอย่างคาดไม่ถึง รับรู้ได้ถึงความอุ่นตรงหน้าจากสัมผัสอันอ่อนโยนของนางก็รู้สึกอบอุ่นใจยิ่งนัก จนอยากจะหยุดช่วงเวลาแห่งความสุขนี้ไว้นานๆ
มือเรียวแตะหน้าผากเขาสองสามที ก่อนจะกลับมานั่งที่เดิมแล้วจึงเอ่ยถามอาการ "เอ...ก็ไม่ร้อนนี่นา ปวดศีรษะหรือไม่เจ้าคะ"
"พี่สบายดี เพียงแต่อากาศร้อนไปหน่อยเท่านั้น" เขาแก้ตัวน้ำขุ่นๆ พร้อมกับพยายามปรับเสียงให้เป็นปกติ
"เอ๋? ร้อนหรือเจ้าคะ" 'แปลกคน อากาศเย็นขนาดนี้ยังบอกว่าร้อน' ประโยคหลังนางไม่ได้เอ่ยออกไป
"อะแฮ่ม ช่างเถิด พี่มีธุระต้องไปจัดการ แล้วยามซวีพี่จะแวะมาอีก" พูดจบก็รีบลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะสาวเท้าจากไปอย่างรวดเร็วโดยที่นางไม่ทันจะได้กล่าวลา
"เป็นอะไรของเขา พึลึกคนจริง" ชิงหลินพูดพลางลุกขึ้นเพื่อจะกลับเรือนหยกฟ้าที่มีสองพยัคฆ์น้อยรออยู่ โดยมีสองสาวใช้ตามหลังไปติดๆ ส่วนสององครักษ์นั้นเดินไปส่งแม่ทัพหนุ่มที่หน้าคฤหาสน์
ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นปิดบังใบหน้าที่ซับสีแดงจางๆ ไว้ เพราะการกระทำที่ไม่ตั้งใจของนาง แต่กลับสั่นสะเทือนไปถึงก้นบึ้งหัวใจของแม่ทัพหนุ่ม
"อาเหวิน อ้าว เป็นอันใดไป" มู่ฮูหยินยกมือค้างเมื่อเห็นบุตรชายเดินก้มหน้าผ่านไปอย่างรวดเร็วประหนึ่งมีธุระเร่งด่วน
"เจ้า...หยุดก่อน" ด้วยความสงสัยมู่ฮูหยินจึงเรียกจิ้นอี้ หนึ่งในสององครักษ์ที่เดินตามหลังบุตรชายแทน
"ขอรับฮูหยิน" จิ้นอี้ขานรับอย่างแข็งขัน
"อาเหวินเป็นอันใด"
"เรียนฮูหยิน คิดว่าสาเหตุน่าจะมาจากคุณหนูหลินขอรับ" เขาตอบตามที่เห็น
"อา...ข้ารู้แล้ว เจ้าไปได้" มู่ฮูหยินโบกมือไล่องรักษ์ ใบหน้างามแย้มยิ้มยามที่มองไปยังทิศทางที่บุตรชายเดินจากไป
เช้าวันต่อมา
หลังจากมื้ออาหารผ่านไป ชิงหลินกับมู่หลิ่งเฟิงก็กลับมาที่เรือนหยกฟ้าเพื่อตรวจดูสัมภาระจำเป็นที่ต้องนำติดตัวไปในครั้งนี้ด้วย มีเจ้าฟานฟานน้อยกับพี่ชายวิ่งเล่นไล่จับกันอยู่ในห้องอย่างสนุกสนาน จนเด็กน้อยอดรนทนไม่ไหวจต้องเข้าไปร่วมเล่นด้วย เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากชิงหลินและสาวใช้ทั้งสองได้เป็นอย่างดี
ทางด้านชิงฮูหยินผู้เป็นมารดาและมู่ฮูหยินกำลังรับรองแขกคนสำคัญอยู่ที่โถงกลางเรือนดาวดึงส์
"สรุปว่าจะออกเดินทางยามเหม่าวันพรุ่งนี้?" โจวหยางหมิ่นถาม
"เพคะองค์ชายห้า" ชิงฮูหยินตอบ
"ดี ข้าพร้อมด้วยสี่องครักษ์จะมาที่นี่ก่อนยามเหม่า เพื่อร่วมเดินทางไปหุบเขากินคนด้วย" โจวหยางหมิ่นทำราวกับจะเดินทางท่องเที่ยว จนสององครักษ์ที่ชิงหลินพบเมื่อวานรู้สึกหนักใจกับความเอาแต่ใจขององค์ชาย
"เพคะ แล้วเรื่อง..."
"อย่ากังวล ข้าจะไปในฐานะคุณชายโจวหยางหมิ่น หาใช่องค์ชายห้าแห่งแคว้นโจวไม่"
"ขอบพระทัยเพคะ หม่อมฉันจะเรียนเรื่องนี้ให้แม่ทัพมู่ทราบโดยเร็ว" ชิงฮูหยินลอบถอนใจอย่างโล่งอกเพราะอย่างน้อยการปิดบังฐานะขององค์ชายห้าอาจจะช่วยให้การเดินทางราบรื่นและสะดวกใจมากกว่า
"เช่นนั้นข้าคงต้องขอตัวก่อน" พูดพลางลุกขึ้นยืนรับการคารวะจากฮูหยินทั้งสองแล้วเดินจากไปทันที มีพ่อบ้านใหญ่เป็นผู้นำทางไปส่งที่หน้าประตูแทนนายหญิงที่ร่างกายยังไม่แข็งแรงเท่าใดนัก
"อา...ไม่รู้ว่าองค์ชายทรงดำริอันใด ถึงอยากไปที่ที่อันตรายเช่นนั้น" มู่ฮูหยินเอ่ยขึ้นหลังจากที่นั่งฟังเงียบๆ อยู่นาน
"นั่นสิ" ชิงฮูหยินตอบรับสั้นๆ ยามนี้ในหัวของนางมีแต่เรื่องสามีและคนของนางที่ติดอยู่ในหุบเขากินคน ไม่รู้ว่ายามนี้พวกเขาจะเป็นเช่นไรกัน
ยามอิ่ว ณ เรือนดาวดึงส์
หลังมื้ออาหารเย็นผ่านไปมู่หลิ่งเหวิน มู่ฮูหยิน ชิงฮูหยิน และชิงหลิน กำลังปรึกษาหารือกันหลายเรื่อง ขณะที่ฟานฟานน้อยและพี่ชายออกไปวิ่งเล่นหลังมื้ออาหารกับมู่หลิ่งเฟิง
"เรื่องงานวันคล้ายวันพระราชสมภพ ท่านอัครเสนาบดีตู้ยินดีเป็นตัวแทนถวายสัตว์ทั้งสี่ตัวแด่ฝ่าบาท ส่วนเรื่องรูปเขียนต้นแบบตำหนัก องค์รัชทายาทพอพระทัยมาก ไม่ต้องแก้ไขหรือเพิ่มเติมอันใด และจะทรงเป็นตัวแทนถวายฝ่าบาทด้วยพระองค์เองขอรับ" มู่หลิ่งเหวินแจ้งข่าวแก่หญิงทั้งสาม
"ขอบใจเจ้ามาก หากไม่ได้เจ้ากับสกุลมู่ช่วยเหลือ เห็นทีสกุลชิงคงหนีภัยพิบัติครั้งนี้ไม่พ้นเป็นแน่" ชิงฮูหยินกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ
มู่ฮูหยินตบหลังมือของสหายรักพลางกล่าวยิ้มๆ "ไม่ต้องขอบใจหรอก เราก็เหมือนคนในครอบครัวเดียวกัน และการช่วยเหลือคนในครอบครัวก็เป็นสิ่งสมควรอยู่แล้ว"
แม่ทัพหนุ่มพยักหน้าเห็นด้วยกับคำกล่าวของมารดา
"พรุ่งนี้คุณชายโจวหยางหมิ่นผู้จ้างวาน พร้อมด้วยผู้ติดตามรวมห้าคนจะร่วมเดินทางไปกับพวกเจ้าด้วย" แม่ทัพหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน
'โจวหยางหมิ่นหรือ? เหมือนเคยได้ยินมาก่อน'
"อา...ขอไปด้วยจริงๆ สินะ" ชิงหลินเอ่ยขึ้นลอยๆ
"หมายความว่าอย่างไร เจ้า...เคยพบคุณชายโจว?" คนถามหน้าตึงขึ้นทันที
"เอ่อ...เดี๋ยวค่อยคุยได้หรือไม่เจ้าคะ" นางป้องปากกระซิบบอกคู่หมั้นที่นั่งอยู่ข้างๆ เพราะไม่อยากให้มารดารู้เรื่องที่นางแอบหนีไปข้างนอก
"มีเรื่องลับลมคมในอันใดหรือ ถึงต้องกระซิบกระซาบเช่นนั้น" มู่ฮูหยินเอ่ยถามยามที่มองทั้งสองเหมือนกำลังค้นหาความจริง
"มะ...ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ" หญิงสาวยิ้มตอบแห้งๆ โดยมีสายตาของคู่หมั้นมองมาอย่างไม่สบอารมณ์นัก
ภายในเก๋งริมสระบัว
ชิงหลินกำลังเผชิญหน้ากับคู่หมั้นรูปงามทว่าหน้าตาบูดบึ้ง เห็นแล้วก็อดเสียวสันหลังไม่ได้ "ข้าพบเขาเมื่อวาน ระหว่างทางไปป่าอาถรรพ์" นางบอกเขาด้วยเสียงที่ค่อนข้างเบา
"แล้ว..."
"ได้พูดคุยกันเล็กน้อย"
"แล้ว..."
"เขาขอไปด้วย"
"แล้ว..."
"ข้าบอกเขาว่าไม่อาจตัดสินใจได้"
"แล้ว..."
"ให้เขามาวันนี้ยามเซิน"
"แล้ว..."
"หลังจากนั้นข้าไม่รู้ คิดว่าท่านแม่น่าจะเป็นคนอนุญาตเจ้าค่ะ" ร่างเล็กตอบตามจริง
"ลักษณะท่าทางเป็นเช่นไร" แม่ทัพหนุ่มยังคงตั้งคำถามต่อ
"อา...อายุน่าจะราวๆ ยี่สิบปี รูปงาม ท่าทางสุภาพ ดูมีสง่า...ราศี...กระมังเจ้าคะ" ชิงหลินที่กำลังชื่นชมบุรุษอื่นอย่างออกหน้าออกตาต้องค่อยๆ เบาเสียงลงเรื่อยๆ เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนดำมืด ซ้ำยังแผ่กลิ่นอายแห่งโทสะออกมาอย่างเข้มข้นจนนางรับรู้ได้
มู่หลิ่งเหวินนั่งจ้องนางนิ่งอยู่นานเพื่อระงับความรู้สึกหงุดหงิดใจ เพียงเพราะนางเอ่ยชมบุรุษอื่นซึ่งๆ หน้า
'นี่ข้ากำลังกินน้ำส้มสายชูใช่หรือไม่' เขาครุ่นคิดในใจ
"เอ่อ...ข้าไปได้หรือยังเจ้าคะ" นางตัดสินใจถาม
"อืม...ไปเถิด" แม่ทัพหนุ่มตอบเสียงเบา ดวงตาคมทรงเสน่ห์ยังคงจับจ้องอยู่ที่ร่างเล็กบอบบางที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ จนลับสายตา ก่อนจะลอบถอนหายใจพลางเหยียดยิ้มเย้ยหยันตนเองที่เป็นมากถึงเพียงนี้
ณ เรือนหยกฟ้า
เมื่อชิงหลินมาถึงก็เห็นมู่หลิ่งเฟิงยืนอยู่กลางห้อง ในมือถือเศษผ้ายกขึ้นเมื่อเจ้าพยัคฆ์น้อยสองตัวกระโดดงับ และหย่อนลงเมื่อพวกมันตกลงสู่พื้น ทำเช่นนี้สลับกันอย่างไม่รู้เบื่อ ท่ามกลางเสียงหัวเราะของเด็กน้อยและสองสาวใช้ที่ยืนดูอยู่ด้านข้าง
"พี่หลินเอ๋อร์ ท่านมาแล้ว" มู่หลิ่งเฟิงส่งเสียงทักทาย ใบหน้างดงามยิ้มแย้มเต็มที่ ชิงหลินยิ้มตอบเด็กน้อย ก่อนจะก้มมองเจ้าพยัคฆ์น้อย
"หลินหลิน ฟานฟาน...พร้อมแล้ว เดินทาง พร้อมแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยพอเห็นหลินหลินก็เลิกสนใจความสนุกตรงหน้า มันเดินดิ่งมาหานางทันทีโดยมีเจ้าพยัคฆ์น้อยผู้พี่เอียงหัวกลมๆ เล็กๆ มองทั้งสองอย่างสนใจ
"มานี่สิ ไม่ต้องกลัว" ชิงหลินสื่อทางจิตกับเจ้าพยัคฆ์น้อยผู้พี่
เจ้าพยัคฆ์น้อยผู้พี่จึงเดินเข้าไปหานางช้าๆ ดวงตากลมเล็กสีเทาจับจ้องนางนิ่ง
"พี่หลินเอ๋อร์ ให้ข้าดูแลพยัคฆ์น้อยแทนท่านได้หรือไม่" มู่หลิ่งเฟิงเอ่ยถามว่าที่พี่สะใภ้ เพราะรู้สึกชื่นชอบเจ้าพยัคฆ์น้อยมากทีเดียว
"ว่าอย่างไร เด็กน้อยผู้นี้อยากจะเป็นผู้ดูแลเจ้า" ชิงหลินถามเจ้าพยัคฆ์น้อยผู้พี่
"ข้าแล้วแต่เจ้า อีกอย่าง เด็กน้อยผู้นี้ก็จิตใจดีใช้ได้" เจ้าพยัคฆ์น้อยผู้พี่ตอบอย่างฉะฉาน
"เช่นนั้นคงต้องฝากน้องเฟิงเอ๋อร์ดูแลพยัคฆ์น้อยตัวนี้จนกว่าจะถึงวันส่งมอบแล้ว" มือเรียวอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยผู้พี่ส่งให้เด็กน้อย
"อา...ขอบคุณขอรับ ข้าจะดูแลเจ้าพยัคฆ์น้อยอย่างดี" มู่หลิ่งเฟิงรับเจ้าพยัคฆ์น้อยผู้พี่ไปอุ้มไว้แนบอก ใบหน้างดงามดูมีความสุขนั้นทำให้ชิงหลินโล่งใจไปเปลาะหนึ่งที่มีคนรับช่วงดูแลเจ้าพยัคฆ์น้อยให้นาง
ยามเหม่า ณ โถงกลางเรือนดาวดึงส์
มู่หลิ่งเหวินกำลังเผชิญหน้ากับโจวหยางหมิ่นพร้อมด้วยผู้ติดตามสี่นาย โดยมีชิงฮูหยินและมู่ฮูหยินนั่งร่วมโต๊ะ
"ท่านก็คือแม่ทัพไร้พ่ายมู่หลิ่งเหวิน" โจวหยางหมิ่นทักทายอีกฝ่ายด้วยท่าทีสุภาพ
"ส่วนท่านก็คือผู้จ้างวานโจวหยางหมิ่น" แม่ทัพหนุ่มทักอีกฝ่ายกลับอย่างสุภาพไม่แพ้กัน
"อา...ถูกต้องแล้ว" โจวหยางหมิ่นยิ้มตอบ ไม่แสดงท่าทางข่มขวัญแต่ก็ไม่แสดงท่าทางอ่อนแอใดๆ ให้อีกฝ่ายเห็น
"การเดินทางครั้งนี้อันตรายยิ่ง หวังว่าท่านคงเตรียมใจไว้พร้อมแล้ว" มู่หลิ่งเหวินกล่าวเสียงเข้มต่ำ
ยังไม่ทันที่โจวหยางหมิ่นจะได้กล่าวตอบโต้ พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นสตรีร่างเล็กบอบบางในชุดสีดำสนิทไร้สีสัน ผมเกล้าขึ้นสูงปล่อยหางม้า ใบหน้าจิ้มลิ้มไร้เครื่องประทินโฉมกำลังแย้มยิ้มเดินเข้ามา สองแขนโอบอุ้มพยัคฆ์น้อยไว้หลวมๆ น่าเอ็นดูยิ่งนักทั้งคนทั้งพยัคฆ์น้อย
มู่หลิ่งเหวินเห็นสายตาวาววับของอีกฝ่าย จึงลุกขึ้นเดินเข้าไปหาคู่หมั้นเพื่อประคองให้นั่งลงข้างๆ ตน สร้างความงุนงงให้ชิงหลินยิ่งนัก พอหันไปมองก็เห็นเขาทำเฉยนั่งนิ่งหน้ามองตรง ไม่แม้แต่จะปรายตามองนางด้วยซ้ำ จึงได้แต่แปลกใจ
มู่ฮูหยินที่เฝ้าดูอยู่แอบอมยิ้มขบขันกับการกระทำของบุตรชาย 'อาเหวินนะอาเหวิน...กว่าจะได้ตบแต่งคงทำไหน้ำส้มสายชูแตกอีกหลายไหเป็นแน่'
"ถ้าพร้อมแล้วเช่นนั้นก็ออกเดินทางเถิด" มู่หลิ่งเหวินกล่าว
"อาเหวิน ฝากน้องด้วย" ชิงฮูหยินกล่าวกับแม่ทัพหนุ่ม
"ท่านป้าโปรดวางใจ ข้าจะดูแลหลินเอ๋อร์ด้วยชีวิต" เขารับปากอย่างหนักแน่น
"ท่านแม่ท่านป้า รักษาสุขภาพด้วย ข้าไปก่อนนะเจ้าค่ะ" ชิงหลินกล่าวลาทั้งสอง
"ขอให้โชคดี ปลอดภัยกลับมานะ" มู่ฮูหยินอวยพรทุกคน


## ตอนที่ 38 ค่ำคืนก่อนมุ่งสู่หุบเขากินคน

-27-
และแล้วการเดินทางเพื่อตามหาชิงหยวนและหน่วยพยัคฆ์ดำก็เริ่มต้นขึ้น ภายใต้การนำของแม่ทัพหนุ่มมู่หลิ่งเหวิน มีผู้ร่วมทางทั้งสิ้นเจ็ดสิบเจ็ดคน เป็นหน่วยองครักษ์ของสกุลมู่เจ็ดสิบนาย โจวหยางหมิ่นและองครักษ์รวมห้าคน และชิงหลิน ซึ่งเป็นสตรีเพียงหนึ่งเดียวได้ร่วมเดินทางไปในครั้งนี้ด้วย
การไปหุบเขากินคนครั้งนี้ใช้ม้าเป็นพาหนะในการเดินทาง จากที่คาดการณ์ไว้น่าจะใช้เวลาไม่เกินสิบวันเพราะมีรถม้าขนาดใหญ่หนึ่งคันบรรทุกน้ำ อาหารแห้ง อีกทั้งยารักษาโรคหลายขนานไปด้วย โดยปกติหากเดินทางด้วยม้าฝีเท้าดีสามวันสามคืนไม่หยุดพักก็ถึง แต่ถ้าเดินทางกลางวันหยุดพักกลางคืนก็จะใช้เวลาเท่าตัว และหากเดินทางโดยรถม้าก็จะใช้เวลาเก้าถึงสิบวัน
ชิงหลินและเจ้าพยัคฆ์น้อยนั่งอยู่ในรถม้าที่ใช้ขนสัมภาระ มีเสี่ยวเปาเป็นคนขับ นางไม่ได้ขี่ม้าเองเหมือนคนอื่นๆ เพราะฝีมือการขี่ม้าของนางยังไม่เข้าขั้น อาจทำให้การเดินทางล่าช้า นั่นหมายถึงพลังชีวิตของคนที่ติดอยู่ในหุบเขากินคนจะหายไปวันละหนึ่งคน
ส่วนมู่หลิ่งเหวินนั้นควบม้านำอยู่หน้าสุดของขบวน ตามมาด้วยโจวหยางหมิ่นและองครักษ์ทั้งสี่
จิ๋นซานกับจิ๋นซื่ออยู่กลางขบวน ขนาบข้างรถม้าเพียงคันเดียว ซึ่งมีคู่หมั้นท่านแม่ทัพนั่งอยู่ภายใน ปิดท้ายด้วยหน่วยองครักษ์ม้าอีกหลายสิบชีวิต
การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่นไร้อุปสรรค ค่ำที่ใดก็นอนที่นั่น แต่ไม่ประมาทเพราะทุกที่ที่ใช้พักแรมจะถูกสำรวจอย่างดีก่อนจากหน่วยองครักษ์ลาดตระเวน
ล่วงเข้าคืนที่ห้าของการเดินทาง
ขณะที่ทุกคนกำลังหลับใหลรวมถึงชิงหลินและเจ้าพยัคฆ์น้อย ที่ใช้พื้นที่ใต้รถม้าเป็นที่นอน โดยอ้างว่าภายในรถม้าหายใจไม่ค่อยสะดวกและนอนไม่หลับ เพราะกลิ่นอาหารตลบอบอวลไปทั่ว ซึ่งแม่ทัพหนุ่มก็ไม่คัดค้าน ซ้ำยังคิดว่าเป็นที่ที่ปลอดภัยใช้ได้เลยทีเดียว
"นอนไม่หลับหรือท่าน" โจวหยางหมิ่นเดินเข้ามายืนข้างมู่หลิ่งเหวินที่ยืนกอดอกพลางเงยหน้ามองพระจันทร์
"ยังมีเวลาอีกสามสี่วันหากองค์ชายจะขอถอนตัวนะพ่ะย่ะค่ะ"
"อา...ท่านรู้ตั้งแต่เมื่อใด" โจวหยางหมิ่นเอาสองมือไพล่หลัง ไม่ได้ตกใจนัก ด้วยรู้ดีว่าไม่ช้าแม่ทัพหนุ่มผู้นี้ก็ต้องรู้ความจริง
"เรื่องนั้นหาได้สำคัญไม่" มู่หลิ่งเหวินตอบเรียบๆ ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนยังคงมองท้องฟ้า
"หึๆ หากเป็นท่านจะถอนตัวกลางคันหรือ" โจวหยางหมิ่นย้อนถามอีกฝ่าย
มู่หลิ่งเหวินไม่ตอบ หันมามองซีกหน้าของโจวหยางหมิ่นก่อนจะหันกลับไป
"ที่สำคัญ หากข้าถอนตัวกลางคัน คงไม่พ้นคำครหาเย้ยหยันถากถางว่าขลาดเขลาสู้สตรีไม่ได้ ท่านว่าจริงหรือไม่" โจวหยางหมิ่นถามพลางหันไปทางรถม้าที่ชิงหลินนอนอยู่
"กระหม่อมต้องขอประทานอภัย หากทำให้องค์ชายทรงขุ่นเคือง" เขาประสานมือพร้อมกับค้อมศีรษะขออภัยโจวหยางหมิ่น
"เช่นนั้นขอให้ปิดบังฐานะของข้าต่อไป ท่านคงไม่ขัดข้อง" โจวหยางหมิ่นว่า
"กระหม่อมคงต้องล่วงเกินองค์ชายแล้ว" แม่ทัพหนุ่มเย้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"หึๆ ข้าอนุญาต" โจวหยางหมิ่นอารมณ์ดียิ่ง
'อา…เป็นบุรุษที่น่าคบหาผู้หนึ่งเลยทีเดียว' ผู้เป็นองค์ชายครุ่นคิดในใจ ซึ่งอีกฝ่ายก็คิดเห็นเช่นเดียวกัน
"อา...จริงสิ เหตุใดจึงนำสตรีไปยังที่อันตรายเช่นนั้นด้วย" โจวหยางหมิ่นถามด้วยความสงสัย แม้นางจะมีน้ำอดน้ำทน กินง่ายอยู่ง่าย ไม่เคยปริปากบ่นให้รำคาญใจ จนโจวหยางหมิ่นยังรู้สึกชื่นชมอยู่มาก แต่ถึงกระนั้นการพาสตรีไร้วรยุทธ์ แถมยังปกป้องตนเองไม่ได้ไปในที่ที่อันตรายไม่สมควรอย่างยิ่ง รังแต่จะเป็นภาระเสียเปล่าๆ
"เพราะนางจำเป็นต่อภารกิจนี้พ่ะย่ะค่ะ" น้ำเสียงบ่งบอกถึงความหนักแน่นและความเชื่อมั่น
"อย่างไร"
"อีกไม่นานพระองค์ก็จะทรงทราบเองพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมขอตัว" มู่หลิ่งเหวินประสานมือ ค้อมศีรษะลงคำนับแล้วเดินจากไปยังทิศทางที่คู่หมั้นนอนอยู่ ปล่อยให้โจวหยางหมิ่นอยู่เพียงลำพัง
"หึๆ น่าสนุกจริงๆ" โจวหยางหมิ่นพึมพำกับตัวเอง
ยามเซิน วันที่เก้าของการเดินทาง
"เราจะพักค้างคืนที่นี่ ฟ้าสางวันพรุ่งเราจะเดินทางเข้าสู่หุบเขากินคน" จิ้นอี้ใช้ปราณเสียงบอกทุกคนให้ได้ยินอย่างทั่วถึง
"โอ้!" เสียงโห่ร้องขานรับอย่างพร้อมเพรียงดังกึกก้องพร้อมกับการชูดาบขึ้นฟ้า บ่งบอกถึงความห้าวหาญฮึกเหิมไร้ความเกรงกลัวต่ออาถรรพ์ที่ล่ำลือ ทำให้โจวหยางหมิ่นและสี่องครักษ์นึกชื่นชมอยู่ในใจ
ชิงหลินอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยที่กำลังจะลงมาจากรถม้า เป็นเวลาเดียวกับมู่หลิ่งเหวินที่กระโดดลงจากหลังเจ้าทาเสว่ แล้วยื่นมือออกไปให้นางยึดจับ
ดวงตากลมโตมองฝ่ามือใหญ่แล้วมองใบหน้าหล่อเหลาที่ส่งยิ้มให้ ก่อนจะตัดสินใจรับความช่วยเหลือจากเขาแต่โดยดี
"เหนื่อยหรือไม่" ร่างสูงเอ่ยถามคู่หมั้นที่ลงมายืนบนพื้นแล้ว ใบหน้าจิ้มลิ้มมีเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้า ความเหนื่อยล้าปรากฏอย่างชัดเจน แต่ตลอดเก้าวันที่ผ่านมากลับไม่เคยได้ยินนางเอ่ยปากบ่นเลยแม้เพียงครึ่งคำ ทำให้เขาแอบเสียดายเล็กน้อย ด้วยหวังว่านางจะใช้มารยาหญิงออดอ้อนตนเฉกเช่นสตรีทั่วไปบ้าง
"นิดหน่อยเจ้าค่ะ" ชิงหลินยิ้มตอบแล้วมองไปรอบกาย ก็เห็นเหล่าบุรุษแบ่งกลุ่มกันทำหน้าที่ของตนโดยไม่ต้องรอคำสั่ง
มีทั้งกลุ่มที่ออกไปหาฟืนหาน้ำ กลุ่มจัดเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำอาหาร กลุ่มที่นำม้าไปกินน้ำซึ่งอยู่ห่างออกไปราวหนึ่งลี้ กลุ่มตั้งกระโจม และกลุ่มลาดตระเวนที่คอยระแวดระวังภัยโดยรอบค่ายพักแรม
"ท่านแม่ทัพ มีหน่วยพยัคฆ์ดำที่ประจำอยู่แถวนี้มาขอพบขอรับ" จิ๋นซานรายงาน
"ข้ารู้แล้ว" ผู้เป็นแม่ทัพพยักหน้าแล้วหันกลับมาหาคู่หมั้น "หลังมื้ออาหาร...ข้าจะพาเจ้าไปล้างหน้าล้างตา อย่าแอบหนีไปเองคนเดียวเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่" ก้มลงกระซิบที่หูเล็ก แต่นางไม่ตอบแล้วยังเดินหนี ทำเอาคนสั่งกัดฟันกรอดๆ อยากจะจับนางมาฟาดสักทีสองที โทษฐานดื้อรั้นไม่เชื่อฟังว่าที่สามี!
"อา...ช่างเป็นสตรีที่น่าสนใจ" โจวหยางหมิ่นกล่าวขึ้นลอยๆ
"กระหม่อมขอตัวพ่ะย่ะค่ะ"
"หึๆ" โจวหยางหมิ่นไม่ใส่ใจต่อท่าทีหวงแหนราวกับพยัคฆ์หวงลูกของแม่ทัพหนุ่ม ก่อนจะตรงไปหาสตรีร่างเล็กบอบบางในชุดบุรุษสีดำเช่นเดียวกับสี่องครักษ์ของตนและหน่วยองครักษ์ของจวนสกุลมู่ ที่กำลังยืนจ้องมองเหล่าบุรุษเตรียมอาหารไม่ยอมขยับไปไหน ก็รู้สึกสนใจยิ่งนัก
ฝ่ายชิงหลินที่ยืนมองพวกเขาทำอาหารด้วยความสนใจ ปล่อยให้เจ้าพยัคฆ์น้อยวิ่งเล่นตามใจชอบ นางเคยคิดจะช่วยพวกเขาทำอาหารแต่ถูกคู่หมั้นสั่งห้าม ซ้ำยังกำชับเหล่าพ่อครัวจำเป็นไว้อย่างเด็ดขาด ทำให้นางได้แต่ยืนดูไม่กล้าลงมือช่วยเพราะกลัวว่าพวกเขาจะถูกลงโทษ
"มีสิ่งใดน่าสนใจหรือ"
"ว้าย! แหก!"
เสียงของโจวหยางหมิ่นที่ดังขึ้นใกล้ๆ ทำเอาชิงหลินที่กำลังจดจ่ออยู่กับหมูป่าย่างทั้งตัวสะดุ้งตกใจจนเผลออุทานออกมาเสียงดัง
"หึๆ ฮะ...ฮ่าๆๆ" โจวหยางหมิ่นหัวเราะลั่น ด้วยไม่เคยพานพบสตรีอุทานได้แปลกประหลาดเช่นนี้มาก่อน เล่นเอาเหล่าพ่อครัวจำเป็นและคนอื่นๆ ที่อยู่ในบริเวณนี้ ต่างอมยิ้มขบขันนางไปตามๆ กัน
ฝ่ายคนถูกหัวเราะทั้งอับอายทั้งขุ่นเคือง ทำให้ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำและบูดบึ้ง ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากัน พร้อมกับส่งสายตาไม่พอใจให้บุรุษตรงหน้าและเผื่อแผ่ไปถึงคนอื่นๆ ด้วย
"อา...ขออภัย...ขออภัย" โจวหยางหมิ่นพยายามกลั้นหัวเราะไว้สุดกำลัง จนรู้สึกเจ็บท้องเพราะหัวเราะมากเกินไป
'อา...นานแค่ไหนแล้วที่ข้าไม่ได้หัวเราะมากมายเช่นนี้ นางช่างประหลาดและน่าสนใจยิ่งนัก'
"เอ่อ...คุณหนู ท่านแม่ทัพรอท่านอยู่ เชิญทางนี้ขอรับ" จิ๋นซื่อเดินเข้ามารายงานทำให้การสนทนายุติลงทันที
"มีเรื่องอะไรหรือ" ชิงหลินถามด้วยน้ำเสียงที่ยังติดหงุดหงิดเล็กน้อย
"ไม่ทราบขอรับ" จิ๋นซื่อตอบนางสั้นๆ
"เช่นนั้นก็ไปเถิด" นางตอบและไม่ลืมส่งสายตาขุ่นเคืองให้ชายที่กล้าหัวเราะเพราะคำอุทานของนางเป็นคนที่สอง ส่วนคนแรกก็คือคู่หมั้นจอมฉวยโอกาสและเอาแต่ใจของนางนั่นเอง
พอไปถึงคู่หมั้นของนางก็ไม่ได้ทำหรือพูดอะไร สร้างความงุนงงให้นางยิ่งนัก
เมื่อมื้ออาหารเย็นผ่านพ้นไปจนล่วงเข้ายามซวี มู่หลิ่งเหวินก็กล่าวกับคู่หมั้นที่นั่งชันเข่าอยู่ข้างตน โดยมีเจ้าพยัคฆ์น้อยนอนหมอบราบอยู่กับพื้นที่ปูด้วยผ้าผืนใหญ่ "เตรียมตัวเถิด ข้าจะพาเจ้าไปล้างหน้าล้างตา"
"ก็ดีเจ้าค่ะ ข้าเหนียวตัวจะแย่แล้ว" ชิงหลินตอบเขาพร้อมกับอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยเดินไปหยิบห่อผ้าของตัวเองออกมาจากรถม้า แล้วเดินกลับมาหาคู่หมั้นที่ยืนรออยู่ ก่อนจะพากันเดินหายเข้าไปในป่าซึ่งอยู่ติดกับทางเข้าหุบเขากินคน
เมื่อเดินมาได้สักพักสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือ แอ่งน้ำขนาดใหญ่ราวสระว่ายน้ำสองสระรวมกัน รอบด้านโอบล้อมด้วยต้นไม้ มีหินก้อนขนาดมหึมาอยู่ริมฝั่งใกล้ๆ กับจุดที่ทั้งคู่ยืนอยู่
"ข้าจะคอยดูต้นทางให้ อย่าชักช้านักเล่า"
"ทราบแล้วเจ้าค่ะ" ร่างเล็กตอบกลับอย่างไว เพราะเก้าวันที่ผ่านมานี่เป็นครั้งที่สามที่จะได้อาบน้ำแบบจริงจัง ไม่ใช่แค่การล้างหน้าเช็ดเนื้อเช็ดตัวเท่านั้น
เมื่อเห็นคู่หมั้นเดินลับตาไปแล้ว ชิงหลินก็ไม่รอช้า วางเจ้าพยัคฆ์น้อยลงแล้วมองซ้ายมองขวาจนวางใจว่าไม่มีใคร จากนั้นจึงปลดเปลื้องชุดออกหมด ก่อนจะลงไปแช่ตัวในแอ่งน้ำอย่างรวดเร็ว
เสียงหัวร่อต่อกระซิกอย่างสนุกสนานสลับกับเสียงร้องของเจ้าพยัคฆ์น้อย ทำให้คนดูต้นทางที่ยืนกอดอกพิงต้นไม้ใหญ่รู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างประหลาด จนต้องสูดลมหายใจแรงหลายครั้งเพื่อปรับอารมณ์ที่พลุ่งพล่านให้เป็นปกติ
กลับมาที่เจ้าของเสียงซึ่งกำลังเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนานจนขาดความระมัดระวัง ไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองผ่านพุ่มไม้ฝั่งตรงข้ามกับจุดที่คู่หมั้นเฝ้าอยู่
โจวหยางหมิ่นที่อาบน้ำเสร็จก่อนที่ทั้งสองจะมาราวหนึ่งเค่อ กำลังจะกลับที่พักหลังจากที่เดินสำรวจรอบๆ จนพอใจแล้ว ต้องรีบหลบในพุ่มไม้ข้างแอ่งน้ำเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของสตรี ด้วยเกรงว่าหากปรากฏตัวออกไปทันทีอาจสร้างความอับอายให้นางก็เป็นได้
เมื่อมองฝ่าความมืดก็เห็นร่างสตรีและร่างสัตว์ชนิดหนึ่งคล้ายแมว กำลังดำผุดดำว่ายหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานอยู่กลางแอ่งน้ำที่ลึกพอสมควร ทันทีที่นางหันหลังให้รวบผมที่ปล่อยสยายเต็มแผ่นหลังไปไว้ข้างลำคอเรียวด้านหน้า สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำเอาโจวหยางหมิ่นหลุดอุทานออกมาคำหนึ่งเบาๆ ดวงตาเบิกกว้าง ขยับกายเข้าไปใกล้อีกนิดเพื่อดูให้ชัดเจนขึ้น โดยที่คนถูกมองไม่รู้ตัวเลยว่ามีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้นกับรอยสักที่อยู่กลางหลัง จนเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ว่ายไปอยู่ข้างหลังร้องบอกนาง
"หลินหลิน มังกรขยับ...มังกรขยับ"
"เอ๊ะ มังกรที่ไหน แถวนี้มีมังกรหรือ" นางถามทางจิต พลางเหลียวซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง
"ที่หลัง มังกรที่หลัง ขยับขยับ" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องบอกนางไปด้วยตะกุยน้ำไปด้วย ช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก
"หา! อย่าล้อเล่นอย่างนี้สิ ข้ากลัวนะ" หญิงสาวกลับหลังหัน แล้วอุ้มมันขึ้นมา ใบหน้าจิ้มลิ้มซีดเผือด
"ฟานฟาน...ไม่โกหก ส่องแสงด้วย งดงาม...งดงาม" เจ้าพยัคฆ์น้อยส่ายหัวกลมๆ เล็กๆ ตอบนาง พลางใช้เท้าหน้าข้างหนึ่งชี้ลงในน้ำ
"เหวอ! นี่มันอะไรกันเนี่ย" ชิงหลินเผลอร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเอี้ยวศีรษะไปข้างหลังก็เห็นแสงสีฟ้าสะท้อนระยิบระยับบนผิวน้ำดูงดงามดังคำพูดของเจ้าพยัคฆ์น้อย ครั้นพอใช้มือแตะก็สัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวไปมา จนต้องรีบชักมือกลับเพราะรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก
"หลินเอ๋อร์! เกิดอันใดขึ้น" เสียงร้องของคู่หมั้นทำให้มู่หลิ่งเหวินรีบรุดเข้ามาหานางอย่างลืมตัว แล้วก็ต้องตะลึงตาค้างเมื่อเห็นร่างเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ปิดกาย จนเห็นเอวคอดกิ่วได้อย่างชัดเจน ทรวงอกอวบอิ่มข้างหนึ่งถูกปกปิดด้วยผมดำยาวราวเส้นไหมชั้นดี ส่วนอีกข้างถูกร่างเจ้าพยัคฆ์น้อยปิดไว้จนมิด แม้จะเคยเห็นแผ่นหลังเปลือยเปล่าของนางเมื่อครั้งที่นางถูกโบยมาแล้ว แต่ครั้งนี้...
"ว้าย!" ชิงหลินร้องเสียงดังด้วยความตกใจระคนอับอาย รีบย่อตัวลงไปในน้ำเพื่อปกปิดร่างเปลือยเปล่าของตัวเองจนโผล่แค่คอ พร้อมกับปล่อยให้เจ้าพยัคฆ์น้อยตะกุยน้ำเพื่อประคองร่างเล็กจ้อยของมันเอง
ทางด้านโจวหยางหมิ่นก็ไม่รอช้า รีบฉวยโอกาสหลบออกมาได้ทันแบบเฉียดฉิวก่อนที่แม่ทัพหนุ่มจะรู้ตัว ดวงตาคมทอดมองไปยังทิศทางที่จากมาพร้อมรอยยิ้มที่คาดเดาไม่ออก แล้วมุ่งหน้ากลับกระโจมตัวเอง
ที่แอ่งน้ำ
"อา...ขออภัย พี่ไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาท ได้ยินเสียงเจ้าร้อง พี่ก็เลย..." เมื่อได้สติร่างสูงก็รีบหันหลังให้ แล้วกล่าวด้วยเสียงอันแหบพร่าเพราะตกประหม่า
"ขะ...ข้าไม่เป็นไร เอ่อ...ท่านช่วยหลบไปก่อนได้หรือไม่ ข้าอาบน้ำเสร็จแล้ว" ร่างเล็กบอกเขาเสียงสั่น ใบหน้าจิ้มลิ้มที่โผล่พ้นน้ำแดงก่ำ ดวงตากลมโตจ้องมองด้านหลังของคู่หมั้นไม่วางตา
"ดะ...ได้ เจ้ารีบขึ้นจากน้ำเถิด แช่นานไปอาจป่วยไข้ได้" ร่างสูงเดินไปหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ หลับตาแล้วพรูลมหายใจออกมาหลายครั้งเพื่อดับความร้อนรุ่ม ใบหน้าเข้มจัดและมีเหงื่อซึม
"เอ่อ...ข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว" นางมาหยุดยืนข้างเขาได้สักพักแล้ว แต่เห็นเขายืนกอดอกพิงต้นไม้หลับตานิ่งไม่ยอมขยับ จึงส่งเสียงบอก
เสียงที่ติดประหม่าของนางทำให้ลมหายใจของร่างสูงสะดุด เปิดเปลือกตาขึ้นช้าๆ ขยับตัวยืนตรงแล้วหลุบตามองร่างเล็กที่ก้มหน้าอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยไว้แนบอก ผมดำยาวเปียกลู่ถูกรวบขึ้นแล้วปักไว้ด้วยปิ่นหยกอย่างลวกๆ บอกให้รู้ว่านางรีบร้อนเพียงใด แม่ทัพหนุ่มปลดผ้าคลุมสีดำตัวใหญ่ของตนมาคลุมทับให้อีกชั้น ด้วยเกรงว่านางจะป่วยไข้ เมื่อเห็นนางตะลึงมองเขาจึงส่งยิ้มกว้างไปให้ ยิ้มที่ไม่เคยมอบให้สตรีใดมาก่อน ยิ้มโปรยเสน่ห์ครั้งแรก
"มานั่งตรงนี้เถิด"
"เอ๊ะ ข้าคิดว่าเราควรรีบกลับจะดีกว่าเจ้าค่ะ" นางไม่ได้นั่งลงตามที่เขาบอก
ส่วนเจ้าพยัคฆ์น้อยไม่ได้สนใจทั้งสอง เพราะมันเล่นน้ำจนเหนื่อยล้าและอยากนอนเต็มแก่แล้ว
แม่ทัพหนุ่มที่บัดนี้ลงนั่งขัดสมาธิลงบนพื้นหญ้าที่ถูกปรับจนราบแล้วเอ่ยขึ้น "มีพี่อยู่ เจ้าจะกลัวอันใด"
'ก็ท่านนั่นแหละที่น่ากลัว' นางว่าในใจ เผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างลืมตัว
"เชื่อใจพี่สักครั้งได้หรือไม่"
เสียงทุ้มต่ำอ่อนหวานแฝงความออดอ้อน ทำให้ใจดวงน้อยอ่อนยวบยาบจนไม่อาจเมินเฉยได้ ร่างเล็กนิ่งคิดเพียงครู่ก็ตัดสินใจนั่งลงข้างๆ เขา เรียกรอยยิ้มพึงพอใจจากคนชวนได้ทันที
"อุ๊ย! ท่านจะทำอะไรเจ้าคะ"
"อยู่นิ่งๆ" มู่หลิ่งเหวินดุนาง พลางขยับกายไปอยู่ข้างหลัง จับบ่าเล็กบอบบางที่ทำท่าจะหันมาไว้
คนถูกดุนั่งตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก อยู่ดีๆ ก็บอกให้นั่งแล้วก็ปลดปิ่นปักผมของนางออก ยามนี้เขากำลังเช็ดผมให้นาง
'อา…โรแมนติกจัง'
"หากปล่อยไว้พี่เกรงว่าเจ้าจะป่วย" แม่ทัพหนุ่มกระซิบบอกนางพลางเช็ดผมให้นางอย่างเบามือและอ่อนโยน อาจเพราะเป็นครั้งแรกที่ทำเช่นนี้ให้สตรีจึงอดตื่นเต้นไม่ได้ ถึงกระนั้นใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนกลับเรียบนิ่งไร้อารมณ์ใดๆ แต่ถ้าจ้องมองเข้าไปในดวงตาสีเดียวกับยามรัตติกาลจะเห็นความสั่นไหวอย่างชัดเจน
"เอ่อ...ขอบคุณเจ้าค่ะ" ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำจนลามไปถึงใบหู ใจเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมจนกลัวว่าเขาจะได้ยิน สองมือขยุ้มกระโปรงแน่นโดยไม่รู้ตัว ยิ่งมือของเขาสัมผัสต้นคอและแผ่นหลังของนางครั้งใด ก็สะดุ้งขนลุกชันและร้อนวูบวาบราวกับถูกไฟลน
แม่ทัพหนุ่มยกยิ้มร้ายเมื่อเห็นใบหูเล็กๆ และลำคอระหงแดงเรื่อ แม้จะเป็นเวลากลางคืนแต่ความชิดใกล้เพียงฝ่ามือกั้นก็ทำให้พอมองเห็นได้ไม่ยากนัก
"อา...เสร็จแล้ว เช่นนั้น...เจ้ารอพี่อยู่ตรงนี้สักครู่ พี่ขอตัวไปล้างหน้าล้างตาเสียหน่อย" มู่หลิ่งเหวินกล่าวพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปสองก้าวจากนั้นก็หมุนตัวกลับมาเอ่ยถ้อยคำที่ทำเอาคนฟังหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธเคือง
"อา...เจ้าจะแอบดูพี่คืน พี่ก็ไม่ว่าหรอก ยินดีอย่างยิ่ง"
"ใครอยากแอบดูท่านกัน ข้าไม่ใช่พวกโรคจิตสักหน่อย" ชิงหลินกระแทกเสียงอย่างอารมณ์เสีย แล้วลุกขึ้นยืนพิงต้นไม้ใหญ่ต้นเดียวกับที่เขาเคยพิงก่อนหน้า ทอดสายตาออกไปอย่างไร้จุดหมาย แม้คู่หมั้นของนางคนนี้จะชอบยั่วโมโห เอาแต่ใจ และเป็นนักฉวยโอกาส แต่เวลาที่นางและครอบครัวเดือดร้อนก็ได้เขาคอยช่วยเหลืออยู่เสมอ ทำให้นางรู้สึกดีและเริ่มที่จะชอบเขาขึ้นมาบ้าง
"หลินหลิน หายไป...อีกแล้ว หนึ่งคน" เสียงเจ้าพยัคฆ์น้อยดึงสตินางกลับมา
"หา จริงหรือ ไม่ดี ไม่ดีเลย ต้องรีบหาพวกเขาให้เจอเร็วๆ แล้ว"
"เกิดอันใดขึ้น อันใดที่ว่าไม่ดี"
เสียงถามจากคู่หมั้นหนุ่มทำให้คนที่กำลังเครียดชะงักวูบ ก่อนจะตัดสินใจเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟัง
"หากเป็นเช่นนั้นจริงก็หมายความว่า รวมวันนี้พลังชีวิตของพวกเขาหายไปแล้วสิบสี่คน?"
"ใช่เจ้าค่ะ เราต้องรีบแล้วนะเจ้าคะ ข้าเป็นห่วงพวกเขา"
"วางใจเถิด พี่จะทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยพวกเขาออกมาให้ได้" มือหนาแกะมือเรียวนุ่มที่แขนออกแล้วเกาะกุมไว้
"ขอบคุณเจ้าค่ะ" ไม่รู้ทำไมพอฟังคำพูดเขาแล้ว นางรู้สึกวางใจและอุ่นใจขึ้นมาก ความไม่สบายใจลดไปกว่าครึ่ง นี่แปลว่านางเชื่อใจและไว้ใจเขาใช่หรือไม่
"เพื่อเจ้า พี่ยินดี" เขาหมายความตามที่พูด สตรีที่อยู่เบื้องหน้าสำคัญกับเขาถึงเพียงนั้น เขาตั้งใจจะปกป้องนางด้วยชีวิต พอคิดได้ดังนั้นสายตาที่มองนางจึงอ่อนโยนและลุ่มลึกกว่าทุกครั้ง มือหนาเชยคางมนแล้วโน้มใบหน้าเข้าหาอย่างหลงใหล ยิ่งเห็นนางไม่สะบัดหน้าหนี หัวใจเขาก็พลันลิงโลดด้วยความยินดี เสียอย่างเดียวที่นางหลับตาจึงไม่ได้เห็นความสดใสในดวงตาคู่งาม
"หลินเอ๋อร์…" แม่ทัพหนุ่มเรียกชื่อนางเบาๆ เมื่อเห็นนางลืมตามองเขาตาแป๋วจึงจุมพิตนางเร็วๆ ครั้งหนึ่ง
"ทะ...ท่าน! คนฉวยโอกาส" นางต่อว่าเขาหลังจากที่หาเสียงของตัวเองเจอ ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปาก ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงก่ำด้วยคิดไม่ถึงว่าเขาจะทำอย่างนี้
"หึๆ เจ้ากล่าวผิดแล้ว นี่คือรางวัลต่างหากเล่า" เขาว่าพร้อมชูนิ้วชี้ขึ้นฟ้า
"รางวัลอะไรกันเจ้าคะ"
"รางวัลตอบแทนที่พี่เช็ดผมให้เจ้า"
"ข้าไม่ได้ขอร้องให้ท่านทำให้เสียหน่อย"
"ไม่รู้ละ เมื่อทำดีย่อมต้องตกรางวัลไม่ใช่หรือ"
"ฮึ่ม! คนอย่างท่านนี่มัน…ข้าไม่พูดกับท่านแล้ว" นางไม่รู้จะต่อว่าเขาอย่างไรดีจึงสะบัดหน้าใส่ แล้วเดินกระแทกเท้ากลับกระโจมไปพร้อมด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว โดยมีเจ้าพยัคฆ์น้อยที่หลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ในอ้อมแขน
คนถูกทิ้งยืนมองร่างเล็กที่เดินจากไปด้วยสายตาลุ่มลึก ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง "เอาไว้ค่อยบอกดีกว่า"


## ตอนที่ 39 หุบเขากินคนกับอันตรายที่รออยู่   

-28-
ยามเหม่าวันต่อมา
การเข้าหุบเขากินคนครั้งนี้ชิงหลินไม่ได้ใช้หรือมอบน้ำวิเศษแก่ทุกคน เพราะเจ้าพยัคฆ์น้อยบอกว่าไม่จำเป็น แม้จะฟังดูโอ้อวด แต่นางก็เลือกที่จะเชื่อมัน
"หลินหลิน ฟานฟาน...พร้อมแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยยืดตัวตรง เชิดหัวกลมๆ เล็กๆ บอกนางที่กำลังผูกผมหางม้าอยู่ภายในกระโจมที่สร้างโดยหน่วยองครักษ์ภายใต้คำสั่งของแม่ทัพหนุ่ม แม้นางจะคัดค้านขอนอนใต้รถม้าเช่นเดิมแต่เขาก็ไม่ฟัง นางเลยปล่อยเลยตามเลย ซึ่งพอลองคิดดูดีๆ แล้วก็ดีเหมือนกัน เพราะมันทำให้นางหลับสนิท ไม่ต้องระแวงเรื่องแมลงหรือสัตว์มีพิษต่างๆ
"อืม ข้าเองก็เสร็จแล้ว เช่นนั้นเราก็ออกไปสมทบกับคนอื่นเถิด" หญิงสาวยิ้มแล้วอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยไว้แนบอก ก่อนจะก้าวออกมายืนนอกกระโจม
"หลินเอ๋อร์ มาตรงนี้สิ" มู่หลิ่งเหวินในชุดสีน้ำเงินเข้มปักลายพยัคฆ์สีดำดูลึกลับและสง่างามเรียกคู่หมั้นสาว
"เอ่อ...พี่เหวิน คุณชายโจว" ชิงหลินทักทายบุรุษทั้งสอง
"อา...แม่นางหลิน เมื่อคืนหลับสบายหรือไม่" โจวหยางหมิ่นทักทายด้วยรอยยิ้ม วันนี้เขาอยู่ในชุดผ้าไหมสีเขียวมรกตราคาแพงทว่าไร้ลวดลาย
มู่หลิ่งเหวินได้ฟังคำทักทายที่สนิทสนมของโจวหยางหมิ่นก็ไม่พอใจนัก พาร่างสูงของตนเข้ามาบดบังร่างเล็กให้พ้นจากสายตาอีกฝ่าย สร้างความประหลาดใจแก่ชิงหลินจนต้องเงยหน้าขึ้นมอง และการกระทำนั้นก็เรียกเสียงหัวเราะจากโจวหยางหมิ่น ที่ขบขันในความหึงหวงจนเกินเหตุของแม่ทัพหนุ่ม
"ท่านแม่ทัพ อาหารพร้อมแล้วขอรับ" จิ๋นซานรายงาน
"อืม แจ้งทุกคน เราจะออกเดินทางทันทีหลังมื้อเช้า" มู่หลิ่งเหวินออกคำสั่งด้วยท่าทางขึงขังผิดกับยามที่อยู่กับคู่หมั้นสาวลิบลับ
การเดินทางเริ่มต้นขึ้นแล้ว โดยใช้วิธีแกะรอยในการตามหากลุ่มของชิงหยวน เพราะไร้ซึ่งแผนที่นำทางจึงทำให้การเดินทางค่อนข้างล่าช้า เหมือนกำลังเดินอยู่ท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงสว่างอันน้อยนิดที่ไม่รู้ว่าจะดับลงเมื่อใด
"ป่านี่แปลกจัง ทำไมต้นไม้พวกนี้ถึงดูคุ้นๆ ชอบกล" ชิงหลินพึมพำกับตัวเองหลังจากเดินเข้ามาได้ราวสองชั่วยามแล้ว
นางสังเกตว่าหุบเขากินคนแห่งนี้มีลักษณะทางภูมิศาสตร์คล้ายกับป่าอาถรรพ์ เพียงแต่ต้นไม้ที่นี่ดูคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก
"มีอันใดหรือหลินเอ๋อร์" คนที่เดินอยู่ข้างๆ ถามเมื่อเห็นนางทำหน้านิ่วคิ้วขมวด เหลียวซ้ายแลขวาจนขาดความระมัดระวัง
"ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ" ยิ้มตอบทั้งที่เริ่มตื่นเต้นกับสิ่งที่ได้เห็นจนแทบจะเก็บอาการไม่อยู่
ตรงข้ามกับบุรุษที่เหลืออย่างสิ้นเชิง ทุกคนต่างมีสีหน้าเคร่งเครียดสับสน ซ้ำยังเพิ่มความระมัดระวังขึ้นอีกเท่าตัว เช่นเดียวกับโจวหยางหมิ่นที่มักมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า ยามนี้เปลี่ยนเป็นเครียดขรึมและจริงจัง
"ช่างเป็นหุบเขาที่ประหลาด ไม่เคยพบเห็นที่ใดมาก่อน" โจวหยางหมิ่นว่า
มู่หลิ่งเหวินเห็นด้วยกับถ้อยคำของอีกฝ่าย ป่านี้แปลกประหลาดเกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูดได้จริงๆ นับแต่เหยียบย่างเข้ามาก็ต้องประหลาดใจกับทุกสิ่งที่พบเจอ ไม่ว่าจะเป็นต้นไม้ใบหญ้าล้วนแต่ไม่เคยพบเห็นมาก่อนในแคว้นฉีหรือแคว้นใด ช่างเป็นป่าที่ประหลาดและน่าหวาดเกรงยิ่งนัก
"ทุกคน ระวังตัวด้วย" แม่ทัพหนุ่มใช้ปราณเสียงเตือนทุกคน
หน่วยองครักษ์พยักหน้าตอบแทนคำพูด
"ท่านแม่ทัพ ดูนั่นสิขอรับ" จิ๋นซื่อชี้ให้ดูต้นไม้ที่อยู่เบื้องหน้า
"นี่มันต้นอันใดกัน" โจวหยางหมิ่นกล่าว ขณะที่เงยหน้าขึ้นมองต้นไม้ที่สูงราวเรือนสามชั้นด้วยความสนใจ เช่นเดียวกับบุรุษที่เหลือที่เดินเข้ามาดูใกล้ๆ อย่างกล้าๆ กลัวๆ บางคนนั่งลงดูเจ้าผลสีแดงมีขนที่หล่นอยู่บนพื้น แต่ไม่กล้าแตะต้อง สายตาเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้
"เจ้าเคยเห็นมาก่อนหรือไม่"
"ไม่เคย แล้วเจ้าเล่า"
"ข้าก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเช่นเดียวกับเจ้านี่แหละ"
"กินได้หรือไม่"
"มีพิษหรือไม่"
"เจ้าก็ลองดูสิ"
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของเหล่าบุรุษทำให้ชิงหลินที่แน่ใจเต็มร้อยหลังจากที่สังเกตอย่างถี่ถ้วน นางอมยิ้มขบขันกับท่าทางขึงขังจริงจังของเหล่าบุรุษ ไม่เว้นแม้กระทั่งคู่หมั้นของนางและคุณชายโจวที่ยืนกอดอกทำหน้าเครียดขึง มองต้นไม้เจ้าปัญหาตรงหน้าเขม็ง
"หลินเอ๋อร์! นั่นเจ้าทำอันใด วางมันลงเดี๋ยวนี้! หากมันมีพิษจะทำเช่นไร" มู่หลิ่งเหวินห้ามนางเสียงเข้ม พร้อมกับพุ่งเข้ามาประชิดตัวแล้วปัดผลเจ้าปัญหาอย่างรวดเร็วจนมันหล่นลงบนพื้น ก่อนจะพลิกฝ่ามือนางเพื่อตรวจดูอย่างละเอียดว่าถูกพิษหรือไม่ ท่ามกลางความตกใจของเหล่าบุรุษที่กรูกันเข้ามาดูด้วยความเป็นห่วง
"มีอันใดน่าขันหรือ" เขาถามนางเสียงเข้มดุ ทุกคนต่างตกอยู่ในความหวาดวิตก แต่นางกลับหัวเราะราวกับเป็นเรื่องตลกขบขัน มันสมควรแล้วหรือ
"เอ่อ...ขออภัยเจ้าค่ะ" คนถูกดุรีบขอโทษแล้วก้มหยิบเจ้าผลสีแดงมีขนขึ้นมาไว้กลางฝ่ามือ แล้วเอ่ยขึ้น "นี่เรียกว่า 'หงเหมาตาน18' เจ้าค่ะ"
"หงเหมาตาน? เจ้าเคยได้ยินมาก่อนหรือไม่" จิ๋นซื่อถาม จิ๋นซานส่ายหน้า
"หงเหมาตาน? ผลไม้หรือ" มู่หลิ่งเหวินถามคู่หมั้น
"ใช่เจ้าค่ะ กินได้ อร่อยด้วย" ชิงหลินตอบอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะบิเปลือกออกจนเห็นเนื้อสีขาวใสครึ่งหนึ่ง แล้วยื่นไปตรงหน้าเขาเพื่อชวนเชิญให้ลิ้มลอง
มู่หลิ่งเหวินไม่ได้ยื่นมือออกไปรับแต่อย่างใด ทำเพียงหรี่ตามองหงเหมาตานที่นางกล่าวอ้างด้วยสายตาที่ไม่ไว้ใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองนางนิ่ง
"ไม่เชื่อข้าหรือ" หญิงสาวเอียงคอถามเสียงอ่อยพลางตีหน้าเศร้า
มู่หลิ่งเหวินเห็นดังนั้นจึงรีบหยิบผลหงเหมาตานเข้าปากแล้วเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย เนื่องจากได้ลิ้มลองเป็นครั้งแรกจึงไม่รู้ว่ามันมีเมล็ดอยู่ข้างใน เขาเผลอกัดเมล็ดดังกร้วมแล้วก็ต้องนิ่วหน้า เมื่อความหวานอร่อยเปลี่ยนเป็นฝาดเฝื่อนจนอยากจะคายทิ้ง แต่เพราะมีสายตาหลายสิบคู่จ้องมองอยู่เขาจึงต้องกลืนลงไปจนหมด
"อุ๊ย! ข้าลืมบอกท่านไป ควรเอาเมล็ดออกก่อนแล้วค่อยกินเจ้าค่ะ" ชิงหลินแสร้งทำท่าตกใจพร้อมกับยกมือขึ้นปิดปาก
"ฮึ่ม! ฝากไว้ก่อนเถิด" มุมปากคนฟังกระตุกพลางแค่นเสียงลอดไรฟัน ไม่คิดว่านางจะขวัญกล้ากลั่นแกล้งเขาต่อหน้าคนของเขาเช่นนี้ได้ น่าตายนัก!
"คุณหนู กินได้จริงๆ หรือขอรับ" หน่วยองครักษ์นายหนึ่งเอ่ยถาม
"อืม กินได้ ไม่ต้องกังวลไปหรอก" ชิงหลินหันไปบอกยิ้มๆ แล้วสาธิตวิธีการกินที่ถูกต้องให้จนหลายคนกรูกันเข้ามาชิม เมื่อได้ลิ้มลองแล้วก็พยักหน้าพอใจในรสชาติ จนเผลอเก็บใส่ย่ามไปเยอะเลยทีเดียว
"อา...หวาน..อร่อยใช้ได้เลยทีเดียว" โจวหยางหมิ่นชมหลังจากกินไปหลายลูก
"องค์ชาย เหตุใดนางจึงรอบรู้เช่นนี้" หนึ่งในสี่องครักษ์เอ่ยถามผู้เป็นนาย
"นั่นสิ ข้าเองก็อยากรู้เช่นกัน" โจวหยางหมิ่นตอบขณะที่มองนางอย่างพิจารณา
'สตรีประหลาด ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าที่ข้าเห็นเมื่อคืนคือสิ่งใด แล้วเหตุใดเจ้าจึงมีสิ่งนั้น หรือเจ้าจะเป็นผู้วิเศษมีคาถาอาคม?' โจวหยางหมิ่นครุ่นคิดไม่ตก
"หลินหลิน อันตราย...กำลังมา อันตราย" เจ้าพยัคฆ์น้อยที่เดินสำรวจบริเวณรอบๆ เงยหัวกลมๆ เล็กๆ บอกนาง
ชิงหลินย่อตัวลงอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยขึ้นมาแนบอก พร้อมกับถามมันทางจิต "อันตราย? สัตว์ร้ายหรือ"
ทันใดนั้นก็ปรากฏหมอกควันขาวไร้ที่มาแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วผืนป่าหุบเขากินคนอย่างรวดเร็ว เป็นเหตุให้ทัศนวิสัยในการมองเห็นแทบจะเป็นศูนย์
"หน่วยองครักษ์ทุกคนอย่าแตกตื่น เตรียมพร้อมรับมือ!" มู่หลิ่งเหวินใช้ปราณสั่งการ มือหนึ่งจับมือเรียวเล็กของคู่หมั้นไว้แน่น ส่วนอีกมือก็กระชับดาบยาวที่เอวเตรียมพร้อม ดวงตาคมทรงเสน่ห์มองฝ่าหมอกควันไปยังทิศทางข้างหน้า ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนเรียบเฉยไร้ความหวาดวิตกอย่างน่าชื่นชม
เสียงขานรับอย่างพร้อมเพรียงดังก้องไปทั่วป่า คล้ายต้องการข่มขวัญศัตรูไปด้วย พวกเขาเคลื่อนตัวล้อมเข้ามาเป็นวงกลมอย่างคล่องแคล่วรวดเร็วและเงียบกริบ บ่งบอกให้รู้ถึงความสามารถอันยอดเยี่ยมโดยยึดแม่ทัพหนุ่มเป็นศูนย์กลาง ดังนั้นยามนี้หากมองดีๆ แล้วจะเห็นว่าผู้ที่อยู่ใจกลางวงคือแม่ทัพหนุ่ม ชิงหลินกับเจ้าพยัคฆ์น้อย โจวหยางหมิ่นพร้อมสี่องครักษ์ และจิ๋นซานกับจิ๋นซื่อ
"ที่ว่าอันตรายหมายถึงหมอกนี่หรือ" ชิงหลินถามเจ้าพยัคฆ์น้อย
"ไม่ใช่...ไม่ใช่ ผ่านหมอก...มีปีศาจ...รออยู่ ดูดวิญญาณ ปีศาจ...ดูดวิญญาณ" เจ้าพยัคฆ์น้อยส่ายหัวกลมๆ เล็กๆ ก่อนจะชี้แจงให้นางฟัง
"หา! เจ้าว่าอันใดนะ?!" นางเผลอร้องออกมาเสียงดังด้วยความตกใจ
"มีอันใดหรือหลินเอ๋อร์" มู่หลิ่งเหวินถามคู่หมั้นที่ถูกกุมมืออยู่ข้างๆ
"มะ...ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ" นางรีบปฏิเสธเพราะยังไม่อยากให้เขากังวลใจ
"ปีศาจดูดวิญญาณ? มันเป็นปีศาจแบบไหนกัน" หญิงสาวก้มหน้าถามเจ้าพยัคฆ์น้อยทางจิต
"ปีศาจ...จิ้งจอก...เก้าหาง ดูดวิญญาณ...ชายหนุ่ม...เพิ่มพลัง วันละคน..." เจ้าพยัคฆ์น้อยบอกนาง
'ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางไม่ได้มีแต่ในตำนานหรอกหรือ' ชิงหลินครุ่นคิดไม่หยุด เริ่มใจคอไม่ดี มือเย็นจนมู่หลิ่งเหวินรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลง จึงกระชับมือเรียวเล็กนุ่มนิ่มให้แน่นขึ้นหวังให้นางอุ่นใจ
"หลินเอ๋อร์ เจ้าพยัคฆ์น้อยบอกอันใดเจ้าหรือ" เขาถามคู่หมั้นเบาๆ ไม่ต้องการให้ผู้ใดได้ยินบทสนทนานี้ เท้ายังคงก้าวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง
"เอ่อ...คือ..." ยังไม่ทันที่นางจะได้กล่าวเตือนถึงอันตรายที่รออยู่ จู่ๆ หมอกควันขาวก็สลายหายไปในชั่วพริบตาและกลับสู่สภาพเดิมเหมือนก่อนหน้า
"ท่านแม่ทัพ! แย่แล้วขอรับ" หนึ่งในหน่วยองครักษ์ที่รับหน้าที่แกะรอยเท้าในครั้งนี้วิ่งเหยาะๆ เข้ามาพร้อมด้วยใบหน้าซีดเผือด
"มีเรื่องอันใด" แม่ทัพมู่ถามเสียงเข้ม มือหนึ่งยังคงจับมือเรียวเล็กนุ่มนิ่มไว้มั่น ไม่ใส่ใจอาการขัดขืนของนางและสายตาหลายสิบคู่ที่มองมา รวมถึงโจวหยางหมิ่นที่มองด้วยสายตาริษยาเล็กน้อย
"รอยเท้ารวมถึงร่องรอยต่างๆ หายไปจนสิ้นเลยขอรับ!" คำรายงานนั้นสร้างความหวาดวิตกแก่ทุกคนยิ่งนัก แต่ถึงกระนั้นกลับไม่ได้แสดงออกให้เห็นบนใบหน้า มีเพียงดวงตาที่สั่นไหวเท่านั้น
"แปลก เหตุใดรอยเท้าจึงหายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับไม่เคยมีผู้ใดผ่านเข้ามา" มู่หลิ่งเหวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหลังจากได้สำรวจตรวจดูเพื่อหารอยเท้าบนพื้น รวมถึงร่องรอยโดยรอบ
"หรือจะเกี่ยวกับหมอกควันเมื่อครู่?" โจวหยางหมิ่นสันนิษฐาน
"หรืออาจจะเป็นการกระทำของใครบางคน?" มู่หลิ่งเหวินกล่าวพลางมองใบหน้าจิ้มลิ้มอย่างขอความเห็น ด้วยคิดว่านางอาจจะรู้อะไรสักอย่างอยู่เป็นแน่
"เอ่อ...อาจจะเป็นปีศาจที่อยู่ในหุบเขานี้ก็ได้นะเจ้าคะ"
คำตอบทีเล่นทีจริงของนางเป็นเหตุให้บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมา ซ้ำยังเพิ่มความระมัดระวังมากขึ้นด้วย เมื่อรู้เรื่องราวเกี่ยวกับคุณหนูชิงหลินผู้นี้มาบ้างจากหน่วยองครักษ์ด้วยกันเอง ไม่ใช่ข่าวโคมลอยจากที่ใด พอเข้ามาในหุบเขาก็เป็นนางผู้เดียวที่รู้จักต้นไม้ใบหญ้าแทบทุกชนิด ทำให้พวกตนคลายใจลงได้หนึ่งส่วน ไม่ต้องกลัวว่าจะเผลอกินผลไม้มีพิษเข้าไป และในครั้งนี้นางกล่าวว่าอาจจะเป็นฝีมือของปีศาจ นั่นย่อมเป็นดังที่นางกล่าวอย่างแน่นอนไม่ต้องสงสัย
"อา...ปีศาจหรือ อาจจะเป็นอย่างที่เจ้าว่า" โจวหยางหมิ่นออกจะประหลาดใจ และนึกขบขันกับคำตอบของนาง แต่พอเห็นบรรยากาศโดยรอบตึงเครียด หน่วยองครักษ์ทุกนายอยู่ในท่าเตรียมพร้อมสู้ ยิ่งได้เห็นสีหน้าเครียดขรึมไร้การล้อเล่นของแม่ทัพหนุ่ม โจวหยางหมิ่นพลันรับรู้ได้ทันทีว่าไม่ใช่เรื่องล้อเล่นแล้ว กลุ่มคนเหล่านี้เชื่อทุกคำพูดของนาง
"ปีศาจที่เจ้าพูดเป็นปีศาจแบบใดกัน" มู่หลิ่งเหวินกระซิบถามคู่หมั้นที่จับจูงกันออกมาจนห่างจากจุดที่โจวหยางหมิ่นยืนอยู่ราวยี่สิบก้าว ด้วยเกรงว่าจะทำให้ตื่นตูมเมื่อได้รู้ความจริง
"เจ้าพยัคฆ์น้อยบอกว่าเป็นปีศาจจิ้งจอกเก้าหางเจ้าค่ะ" ชิงหลินกระซิบตอบ
"ปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง? ปีศาจในตำนานที่เล่าขานกันว่าดูดพลังวิญญาณของมนุษย์เพื่อเพิ่มอิทธิฤทธิ์ของตน?" เมื่อเห็นคู่หมั้นพยักหน้าตอบ คิ้วเข้มก็ขมวดมุ่น ความเครียดเริ่มเกาะกุมจิตใจ
"เช่นนั้น...เรื่องที่พลังวิญญาณหายไปวันละคน เพราะถูกปีศาจจิ้งจอกเก้าหางดูดพลังวิญญาณไป?" แม่ทัพหนุ่มสรุปอย่างมีเหตุผล
"คิดว่าเป็นอย่างนั้นเจ้าค่ะ" ร่างเล็กตอบหลังจากที่ถามเจ้าพยัคฆ์น้อยแล้ว
"แล้ววิธีปราบปีศาจเล่า...มีหรือไม่" เขาถามเสียงเครียด หากมีวิธี นั่นย่อมหมายความว่าอาจมีหนทางรอด แต่ถ้าไม่...ก็คงต้องสู้จนสุดกำลังเท่านั้น
"เอ่อ...เรื่องนั้น..." ชิงหลินยังไม่ทันได้ตอบคำถามของคู่หมั้น
"ฮิๆๆ ฮ่าๆๆ เจ้ามนุษย์โง่เขลา รนหาที่ตายแท้ๆ" เสียงเล็กแหลมเยือกเย็นชวนขนลุกดังไปทั่วบริเวณ พร้อมกับหมอกควันขาวปกคลุมไปทั่วอีกระลอก แต่คราวนี้ไม่ใช่หมอกควันธรรมดา ทันทีที่สูดดมเข้าไปต่างสลบไสลไปตามๆ กันราวใบไม้ร่วง มีเพียงมู่หลิ่งเหวินและโจวหยางหมิ่นที่รับรู้ได้ถึงหมอกควันมรณะ จึงรีบใช้ผ้าปิดจมูกไว้ได้ทัน แต่หมอกควันนี้มีส่วนผสมของยานอนหลับรุนแรง เพียงไม่นานทั้งสองก็ล้มลงหมดสติไปเฉกเช่นทุกคน
สุดท้ายจึงเหลือเพียงชิงหลินกับเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ไม่ได้เป็นอะไร เพราะหมอกควันพิษนี้มีผลต่อมนุษย์ผู้ชายเท่านั้น หลังจากหมอกควันพิษสลายไป บุรุษทั้งเจ็ดสิบหกคนก็อันตรธานหายไปด้วยเช่นกัน สร้างความตกใจให้ชิงหลินอย่างยิ่งยวด
"แย่แล้ว ฟานฟาน พวกเขาหายไปไหน ปีศาจเอาตัวไปหรือ" ชิงหลินหมุนตัวไปรอบๆ ด้วยหวังว่าจะเจอใครสักคน แล้วก็ต้องผิดหวังเมื่อไม่เห็นใครเลย
"ยังอยู่...ยังอยู่ โดนขัง...ในถ้ำ อยู่กับ...ท่านพ่อ ทุกคน...อยู่ด้วยกัน" เจ้าพยัคฆ์น้อยพยายามพูดปลอบหลินหลินที่กำลังตระหนกตกใจ ใบหน้าซีดเผือดพร้อมกับหมุนตัวไปมาจนมันเวียนหัว
"โดนขังอยู่ในถ้ำ? รวมกับกลุ่มของท่านพ่อหรือ"
"ใช่ใช่" เจ้าพยัคฆ์น้อยผงกหัวกลมๆ เล็กๆ ถี่ๆ
"แล้วถ้ำนั้นอยู่ที่ไหน รีบบอกมาเร็วเข้า เราต้องไปช่วยทุกคนเดี๋ยวนี้" นางเร่งเร้าเจ้าพยัคฆ์น้อย
เจ้าพยัคฆ์น้อยใช้เท้าหน้าข้างหนึ่งชี้ทิศทางพร้อมกับบอกนางไปด้วย "กลางหุบเขา ใกล้กับ...เต่ามังกร ปีศาจจิ้งจอก...อยากกิน...เต่ามังกร แต่มีเกราะ...แข็งแกร่ง...ปกป้องอยู่"
"เรื่องอื่นช่างมันเถอะ ว่าแต่เราจะไปถ้ำนั้นได้อย่างไร"
"หลับตา...หลับตา ฟานฟาน...จะพา...ไปเอง" เจ้าพยัคฆ์น้อยบอกหลินหลินด้วยน้ำเสียงและท่าทางโอ้อวดจนชิงหลินมันเขี้ยว ใช้มือขยี้หัวมันไปสองสามที
"ชีวิตของทุกคนอยู่ในกำมือเจ้าแล้วนะ" นางจุมพิตที่หัวเล็กเป็นรางวัล แล้วหลับตาลงตามที่เจ้าพยัคฆ์น้อยบอก แม้ในใจจะหวาดหวั่นและหวาดกลัวมากเพียงใด แต่เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น นางก็ขอสู้ตาย!
"ถึงแล้ว ลืมตาได้ ถึงแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องบอกหลินหลินเบาๆ
ดวงตาคู่งามค่อยๆ ลืมขึ้นตามที่มันบอก 'อะไร? ทำไมถึงเร็วอย่างนี้ แค่แวบเดียวเอง' อุทานอยู่ในใจ แต่ทันทีที่เห็นภาพเบื้องหน้าเต็มตา หญิงสาวก็ถึงกับอ้าปากค้างตัวแข็งทื่อ ทั้งตื่นเต้น ดีใจ และหวาดวิตก ตีกันมั่วไปหมด
"ท่านพ่อ!" ชิงหลินวิ่งเข้าไปหาชิงหยวนที่นั่งอยู่มุมหนึ่งภายในถ้ำด้วยความตื่นเต้นดีใจที่เห็นบิดาปลอดภัย
ชิงหยวนนั่งหมดอาลัยตายอยากเพราะคิดว่าอย่างไรเสียก็คงต้องตายเป็นผีอยู่ที่หุบเขานี้เป็นแน่ ถามบุตรีด้วยความประหลาดใจ "หลินเอ๋อร์! เจ้าเข้ามาได้อย่างไร"
"คุณหนู ท่านไม่ควรมาที่นี่..." เฟิ่งอิงที่นั่งอยู่ข้างๆ ชิงหยวนเพื่อคุ้มครองอันตรายเอ่ยยังไม่ทันจบความ หน่วยพยัคฆ์ดำคนอื่นๆ ก็กรูกันเข้ามาหาพลางส่งเสียงเรียกนางไม่หยุดหย่อน ราวกับได้พบทางสว่าง ใบหน้าอิดโรยเพราะความหวาดกลัวไม่รู้ว่าจะถูกนำตัวออกไปเมื่อใดพลันแปรเปลี่ยนเป็นมีความหวัง ความหวาดกลัวที่เกาะกินใจมาหลายวันคลายลงไปเกือบครึ่ง
"อา...คุณหนู / คุณหนู / คุณหนู"
"อืม ข้าเอง ทุกคนเป็นอย่างไรบ้าง" ถามแบบไม่เจาะจงคนตอบ พลางกวาดตามองบุรุษที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเป็นห่วง
"ขอบคุณคุณหนูที่ห่วงใย พวกเรา...สบายดีขอรับ" หนึ่งในหน่วยพยัคฆ์ดำที่นั่งคุกเข่าอยู่ด้านหน้าสุดก้มหน้าตอบด้วยเสียงแผ่วเบา ปลายเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ขอบตาร้อนผ่าวด้วยความอัดอั้นและตื้นตันใจ ด้วยไม่คิดว่าคุณหนูจะยอมเสี่ยงชีวิตอันมีค่ามาเพียงเพื่อช่วยชีวิตอันต่ำต้อยไร้ค่าของพวกตนเช่นนี้ หากเป็นเจ้านายคนอื่นจะยอมทำเพื่อลูกน้องบ่าวไพร่เช่นนี้หรือไม่
"ท่านพ่อ เห็นกลุ่มของท่านแม่ทัพบ้างหรือไม่เจ้าคะ" ชิงหลินหันมาถามบิดา รู้สึกกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก ทว่าชิงหยวนกลับส่ายศีรษะ
"หลินหลิน ทางนี้...อยู่ทางนี้" เจ้าพยัคฆ์น้อยที่ถูกปล่อยตัวให้เป็นอิสระทันทีที่เข้ามาในถ้ำร้องเรียกนาง
ร่างเล็กลุกขึ้นแล้วเดินตามเจ้าพยัคฆ์น้อยไปด้านในของถ้ำซึ่งอยู่ลึกเข้าไปราวครึ่งลี้ พร้อมกับกวาดตามองไปรอบถ้ำอย่างพิจารณา ถ้ำนี้ถูกปกคลุมด้วยแสงสีแดงชวนขนลุกพิลึก ซ้ำยังมีกลิ่นเหม็นคาวคล้ายกลิ่นเลือดอีก
"แสงสีแดงเป็นพลังที่ปิดกั้นพลังยุทธ์ของพวกเราไว้ขอรับ" เฟิ่งอิงที่เดินตามชิงหยวนชี้แจงให้ชิงหลินฟัง เพราะเหตุนั้นทำให้หน่วยพยัคฆ์ดำออกไปจากที่นี่ไม่ได้
"อย่างนั้นหรือ แล้วเรื่องอาหารการกินเล่า?" หญิงสาวถามโดยไม่ได้หันไปมองอีกฝ่าย
"จะมีสุนัขจิ้งจอกยักษ์นำเนื้อมาให้ทุกวันขอรับ"
"หลินเอ๋อร์ แล้วเจ้าเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร" ชิงหยวนถามบุตรี
"เจ้าพยัคฆ์น้อยพามาเจ้าค่ะ" บุตรสาวหันมาตอบบิดายิ้มๆ
"เจ้าพยัคฆ์น้อยมีพลังวิเศษด้วยหรือ หมายความว่าที่ผ่านมาเจ้าปิดบังพ่อมาตลอด?" ชิงหยวนแสร้งทำเสียงน้อยใจ
"โธ่ ท่านพ่อ ลูกไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังท่าน เรื่องนี้ลูกก็เพิ่งรู้เหมือนกันเจ้าค่ะ" คนถูกงอนโอดครวญ สองมือจับแขนบิดาแล้วซบหน้าลงที่แขนแข็งแรงอย่างออดอ้อน ท่ามกลางรอยยิ้มของหน่วยพยัคฆ์ดำที่เหลือรวมถึงเฟิ่งอิง
"หลินหลิน อยู่นั่น ทุกคน...อยู่นั่น" เจ้าพยัคฆ์น้อยหมุนตัวกลับมาร้องบอกนาง
ชิงหลินไล่สายตามองไปข้างหน้าตามที่เจ้าพยัคฆ์น้อยบอก จึงพบเข้ากับร่างบุรุษหลายสิบคนนอนสลบไสลอยู่บนพื้นภายในถ้ำ ที่เชื่อมต่อกับถ้ำที่กลุ่มของบิดาถูกขังอยู่ นางสาวเท้าเข้าไปกวาดตามองหาคู่หมั้นของตัวเอง เมื่อพบแล้วก็รีบเดินเข้าไปหาประคองศีรษะของเขาไว้บนต้นขา พร้อมทั้งตบแก้มสากเบาๆ เพื่อปลุกให้เขาตื่น
"เข้าไปช่วยทุกคนเร็วเข้า!" ชิงหยวนชี้นิ้วสั่งการหน่วยพยัคฆ์ดำ เพียงไม่นานหน่วยองครักษ์ทุกคน รวมถึงโจวหยางหมิ่นและสี่องครักษ์ก็ตื่นขึ้นมาจากหมอกควันพิษโดยไม่ได้รับอันตรายใดๆ
"อา...หลินเอ๋อร์?..." มู่หลิ่งเหลินลืมตาขึ้นช้าๆ ก็พบกับใบหน้าจิ้มลิ้มของคู่หมั้นที่ก้มมองตนอยู่ เขายกมือคลึงขมับด้วยความมึนงงครู่หนึ่ง ครั้นพอรู้สึกตัวว่าตนกำลังหนุนนอนตักนางอยู่ก็รู้สึกขัดเขินยิ่งนัก จนต้องรีบลุกขึ้นมานั่งตีหน้าขรึม แล้วมองไปรอบๆ อย่างสำรวจตรวจตรา
ชิงหลินเองพอรู้ตัวว่าทำเรื่องน่าอายลงไปเสียแล้ว ก็ได้แต่ก้มหน้าที่แดงก่ำลามไปถึงใบหู หลบสายตาล้อเลียนของบิดาและคนอื่นๆ
"องค์ชายห้า ไม่คิดว่าพระองค์จะเสด็จมาด้วย ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนที่คิดจะเข้ามาทักทายแม่ทัพหนุ่มชะงัก เมื่อเห็นร่างคุ้นตาของใครบางคน
"เอ๊ะ เอ๋? ท่านคือ...องค์ชายห้า?" ชิงหลินและหน่วยองครักษ์ที่ร่วมเดินทางมาด้วยรีบคุกเข่าให้โจวหยางหมิ่นทันที
"อา...ลุกขึ้นได้" โจวหยางหมิ่นอนุญาตแล้วหันมากล่าวกับแม่ทัพหนุ่ม "ตอนนี้เราควรหาทางออกไปจากที่นี่ให้ได้ก่อนใช่หรือไม่"
"เรื่องนี้เห็นทีจะยาก ด้วยถ้ำนี้ถูกพลังอันแข็งแกร่งปิดผนึกไว้ เรียกว่าพลังสะท้อนกลับพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนเป็นผู้กราบทูล
"พลังสะท้อนกลับ?" โจวหยางหมิ่นทวนคำ
"ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ ยิ่งเราใส่พลังเพื่อทำลายมันมากเท่าใด พลังก็จะสะท้อนกลับมาเป็นเท่าตัวพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนอธิบายพร้อมกับหันไปยังทิศทางที่เดินจากมา ซึ่งมีหน่วยพยัคฆ์ดำคนหนึ่งพยายามใช้กำลังภายในทำลายพลัง ที่ปิดกั้นปากถ้ำจนได้รับบาดเจ็บสาหัสนอนรักษาตัวอยู่ ชิงหยวนจึงสั่งห้ามหน่วยพยัคฆ์ดำทุกคนไม่ให้กระทำการผลีผลาม และช่วยกันหาหนทางอื่นแทนซึ่งยังไร้หนทาง จนกระทั่งบุตรีแสนรักของตนปรากฏกายขึ้น ทำให้ชิงหยวนมีความหวังขึ้นมาอย่างประหลาด หน่วยพยัคฆ์ดำเองก็คงคิดเห็นเช่นเดียวกัน
"อา...เป็นเช่นนี้เอง" โจวหยางหมิ่นพยักหน้าเข้าใจ
"แล้วเรื่องที่หายไปวันละคนจะเกิดขึ้นยามใดขอรับ" คำถามของแม่ทัพหนุ่มสร้างความประหลาดใจให้แก่โจวหยางหมิ่นและหน่วยองครักษ์ที่มาใหม่จนต้องหันมามองเป็นตาเดียว
"หายไปวันละคน?"
"หมายความว่าอย่างไร"
"ถูกจับไปฆ่าหรือ"
"จะว่าไปจำนวนคนตอนนี้...ลดน้อยลงเสียด้วย"
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของหน่วยองครักษ์ดังจ้อกแจ้กจนมู่หลิ่งเหวินต้องยกมือขึ้นห้าม และเสียงเหล่านั้นก็เงียบลงทันที
"หลานชายรู้?" ชิงหยวนถาม
"ขอรับ" มู่หลิ่งเหวินตอบแล้วหันไปมองคู่หมั้น ที่ยืนก้มหน้าอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยอยู่ข้างบิดาของนางไม่ยอมสบตา ก็นึกรู้ว่านางคงไม่อยากให้บอกเรื่องคำทำนายของเจ้าพยัคฆ์น้อย
"ทุกวันยามซวีจะมีสุนัขจิ้งจอกยักษ์สองตัวมานำคนไปหนึ่งคน แล้วไม่ได้กลับมาอีกเลย" ชิงหยวนกล่าวเสียงเครียดก่อนจะถอนใจยาวหนักออกมาหนหนึ่ง ใบหน้าคร้ามแดดมีร่องรอยของความเศร้าเสียใจที่ไม่อาจช่วยคนของตนได้ จนชิงหลินต้องบีบมือเพื่อให้กำลังใจบิดา
"หลินหลิน ต้องหนี...ต้องหนี โอกาสเดียว...โอกาสเดียว" เจ้าพยัคฆ์น้อยเงยหัวกลมๆ เล็กๆ ร้องบอกนาง
"หนีหรือ แล้วจะหนีได้อย่างไร กำลังภายในก็ใช้ไม่ได้"
"ดาบพยัคฆ์...เจ้าร่างยักษ์ เลือดของ...หลินหลิน...ทาที่ดาบ ทำลายได้...ทำลายได้" ถ้อยคำที่เจ้าพยัคฆ์น้อยบอกทำเอาคนฟังหน้าซีด ลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เลือดนางไปเกี่ยวอะไรด้วยเล่า! อยากจะบ้าตาย!
18 หงเหมาตาน คือเงาะ


## ตอนที่ 40 หุบเขากินคนกับการต่อสู้ที่จบลงด้วยน้ำตา

-29-
"ฟานฟาน ทำไมต้องใช้เลือดข้าทาที่ดาบด้วย" ชิงหลินถามหลังจากเดินออกมาจากวงสนทนา โดยลืมไปเลยว่ามันเสียมารยาท ซึ่งนางคร้านจะใส่ใจเพราะตอนนี้นางกำลังเครียดกับสิ่งที่เจ้าพยัคฆ์น้อยบอก ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของบุรุษทั้งสี่
"ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ เป็นความผิดกระหม่อมที่อบรมบุตรีไม่ดี นางจึงได้เสียมารยาทต่อหน้าพระพักตร์เช่นนี้" ชิงหยวนปกป้องบุตรี
"ช่างเถิด ยามนี้เรามีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องจัดการ ใช่หรือไม่ท่านแม่ทัพ" โจวหยางหมิ่นไม่คิดถือสา จึงหันมาถามแม่ทัพหนุ่ม
"ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินเห็นด้วย
"อา...จะออกจากที่นี่ได้อย่างไรสินะ" เป็นชิงหยวนที่เอ่ยขึ้น
"จากการสำรวจถ้ำนี้มีทางออกเพียงทางเดียวขอรับ" เฟิ่งอิงรายงาน
"ซึ่งถูกปิดไว้ด้วยพลังสะท้อนกลับ?" มู่หลิ่งเหวินสำทับ
"ขอรับท่านแม่ทัพ" เฟิ่งอิงตอบเสียงเครียด
ขณะที่บุรุษทั้งสี่กำลังปรึกษาหารือถึงหนทางออกไปจากที่นี่ให้ได้โดยเร็วอยู่นั้น ชิงหลินเองก็กำลังเครียดไม่แพ้กัน
"หลินหลิน มีพลัง...มังกรฟ้า ควบคุม...ทำลาย...สัตว์เทพ...สัตว์อสูรได้" ดวงตาสีเทากลมเล็กเป็นประกายชื่นชมยามที่จ้องนาง ผิดกับชิงหลินที่หน้าดำคล้ำไม่ได้ยินดีหรือตื่นเต้นกับสิ่งที่ได้ยิน เพราะมันทำให้นางนึกถึงคำเตือนของท่านยมที่บอกไว้
"หลินหลิน...เสียใจหรือ" เจ้าพยัคฆ์น้อยที่บัดนี้ลงมายืนสี่ขาอยู่เบื้องหน้านางเอียงหัวร้องถาม
"ไม่เสียใจ แต่ก็ไม่ดีใจ" ยิ้มเฝื่อนๆ คำตอบแบบนี้เพื่อนในยุคเก่าของนางคงสวนกลับว่ากวนทีนไปแล้ว
"ฟานฟาน...ไม่เข้าใจ" เจ้าพยัคฆ์น้อยเอียงหัวไปมาพลางทำท่าครุ่นคิด
"อา...ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร เจ้าอย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะ ว่าแต่ข้ายังมีเรื่องสงสัย" นางจ้องตาเจ้าพยัคฆ์น้อย
"สงสัย? ฟานฟาน...ตอบได้ ถามมา ตอบได้ทุกเรื่อง" เจ้าพยัคฆ์น้อยเชิดหัวขึ้นโอ้อวดตัวเอง ทุกการกระทำของมันช่างน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนักในสายตาของนาง
"ทำไมหมอกควันพิษจึงทำอะไรเราไม่ได้" นางหมายถึงตัวนางกับเจ้าพยัคฆ์น้อย
"ปีศาจ...จิ้งจอก...เก้าหาง เกลียด...มนุษย์ใจร้าย รังแก...ทำร้าย...ทรมาน สุดท้าย...ก็ฆ่านาง" เจ้าพยัคฆ์น้อยเล่าให้หลินหลินฟัง
"เจ้าหมายความว่านางเคยเป็นสุนัขจิ้งจอกธรรมดา แต่ถูกมนุษย์ใจร้ายฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยม ด้วยความเคียดแค้นนางจึงกลายเป็นปีศาจ แล้วกลับมาแก้แค้นใช่ไหม" ชิงหลินสรุป
"ใช่ใช่ มนุษย์ผู้ชาย...ทำร้าย ปีศาจ...จิ้งจอก...เก้าหาง...เกลียด...มนุษย์ผู้ชาย"
"เพราะอย่างนั้นนางจึงไม่ทำร้ายข้ากับเจ้า?"
เจ้าพยัคฆ์น้อยผงกหัวตอบ
"ก็นับว่ายังมีส่วนดีอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างนั้นทำอย่างนี้ก็ไม่ถูก คนอื่นไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวด้วยเสียหน่อย" ชิงหลินถอนหายใจยาวด้วยความหนักใจ หากเรื่องนี้จบลงด้วยดี ไม่มีฝ่ายใดสูญเสียคงจะดี
"หากข้าลองเจรจาดู เจ้าคิดว่าจะสำเร็จไหม" นางถามเจ้าพยัคฆ์น้อยหลังจากคิดตกแล้ว
"ไม่รู้ ฟานฟาน..ไม่รู้" เจ้าพยัคฆ์น้อยเงียบไปครู่หนึ่งแล้วจึงค่อยตอบนางเสียงอ่อย เพราะมันอุตส่าห์ออกตัวว่าตอบได้ทุกเรื่องแท้ๆ
"งั้นหรือ แล้วจะทำอย่างไรดี" ขณะที่กำลังครุ่นคิดหาหนทางอยู่นั้น ก็ปรากฏหมอกควันขาวออกมาตามรอยแยกของผนังถ้ำ ห่อหุ้มตัวนางไว้จนมิดและหายวับไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับร่างของนาง โดยที่เจ้าพยัคฆ์น้อยไม่ทันรู้ตัว
"หลินหลิน หลินหลิน หลินหลินๆๆ"
เสียงร้องเรียกของเจ้าพยัคฆ์น้อยดังก้องไปทั่วถ้ำ เป็นเหตุให้มู่หลิ่งเหวินพุ่งเข้ามาหามันราวกับสายฟ้า ด้วยสังหรณ์ใจกับเสียงร้องแปลกๆ ของมัน และเมื่อไม่เห็นร่างเล็กของคู่หมั้นก็ร้อนใจจนไม่อาจรักษาความสงบเยือกเย็นไว้ได้
"หลินเอ๋อร์! หลินเอ๋อร์! เจ้าอยู่ที่ใด...หลินเอ๋อร์!" ร่างสูงใช้วิชาตัวเบาตามหาคู่หมั้นแต่ก็ไร้วี่แวว
"อาเหวิน! เกิดอันใดขึ้น" ชิงหยวนเอ่ยถามแม่ทัพหนุ่มทันที
"ข้าเองก็ไม่รู้ขอรับ ข้าได้ยินเสียงร้องแปลกๆ แตกต่างจากทุกทีของเจ้าพยัคฆ์น้อยจึงรีบรุดมาดู แต่กลับพบเพียงเจ้าพยัคฆ์น้อย ส่วนหลินเอ๋อร์..." เขารู้สึกถึงลำคอที่ตีบตันจนไม่อาจกล่าวต่อได้
"หลินเอ๋อร์ลูกพ่อ" ชิงหลยวนซวนเซทำท่าจะล้มลง
"นายท่าน! / ท่านลุง!" เฟิ่งอิงกับมู่หลิ่งเหวินพุ่งเข้าไปประคองร่างของชิงหยวนไว้ได้ทันท่วงที แล้วพาไปนั่งตรงโขดหินภายในถ้ำ
"ข้าไม่เป็นไร อาจเพราะนอนน้อย พักสักเดี๋ยวก็คงหาย" ชิงหยวนกล่าวเพื่อให้ทุกคนสบายใจ ใบหน้าคร้ามแดดมีร่องรอยความหวาดวิตกอย่างชัดเจน
"ปีศาจ...จิ้งจอก...เก้าหาง จับตัว...หลินหลินไป" เจ้าพยัคฆ์น้อยเงยหัวกลมๆ เล็กๆ ที่มีน้ำตาคลอเบ้าร้องบอกเจ้าร่างยักษ์ที่นั่งยองๆ อยู่ข้างท่านพ่อของหลินหลิน
มู่หลิ่งเหวินนิ่วหน้าคิ้วขมวด ด้วยฟังภาษาของเจ้าพยัคฆ์น้อยไม่ออก แต่คิดว่าต้องเป็นเรื่องของคู่หมั้นสาว
"หลินหลิน...ถูกจับไป ต้องไปช่วย ไปช่วย...หลินหลิน" เจ้าพยัคฆ์น้อยพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะสื่อสารกับเจ้าร่างยักษ์แต่ก็ไร้ผล จนมันเริ่มท้อแท้และคิดหาหนทางอื่น
"ขะ...ข้าเห็น...แฮ่กๆ คุณหนู...ถูกหมอกควันสีขาว..." เสียงพูดติดๆ ขัดๆ แผ่วเบาเพราะอาการบาดเจ็บภายในของบุรุษที่นอนอยู่ไม่ไกลจากจุดเกิดเหตุ เป็นเหตุให้มู่หลิ่งเหวิน ชิงหยวนที่มีเฟิ่งอิงประคองอยู่ และโจวหยางหมิ่นที่ยืนดูเหตุการณ์เงียบๆ รีบมาที่บุรุษผู้นั้นทันที
"เจ้าบอกว่านางถูกหมอกควันสีขาวเอาตัวไป?" มู่หลิ่งเหวินถามย้ำอีกครั้ง
"ขะ...ขอรับ ข้าเห็นจริงๆ...แฮ่กๆ" เขาพยายามจะลุกขึ้นมาตอบ แต่กลับต้องล้มลงไปนอนอีกครั้งด้วยความเจ็บปวด
"ขอบใจ เจ้าพักเถิด" ชิงหยวนพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ ถึงกระนั้นปลายเสียงก็ยังสั่น
"หากข้าสื่อสารกับเจ้าได้ก็คงดี" มู่หลิ่งเหวินอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ยังคงร้องไม่หยุดขึ้นมา ไม่ใส่ใจกับอาการดิ้นไปดิ้นมาของมัน ดวงตาคมทรงเสน่ห์เต็มไปด้วยความกังวลและเจ็บปวด จนเจ้าพยัคฆ์น้อยที่กำลังดิ้นอย่างเอาเป็นเอาตายชะงัก เพราะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของคนที่เป็นคู่แข่งคนสำคัญได้
มันใช้ดวงตากลมเล็กสีเทามองเข้าไปในดวงตาของมนุษย์ตรงหน้า แล้วลองเพ่งสมาธิส่งกระแสจิตเข้าไปในดวงตาคู่นั้น "หลินหลิน...ถูกจับไป ต้องรีบ...ไปช่วย...หลินหลิน"
"หือ?..." มูหลิ่งเหวินเลิกคิ้วเข้มขึ้นอย่างประหลาดใจ "นี่...เจ้ากำลังพูดกับข้าอยู่หรือ" เขาลองส่งกระแสจิตกลับไปบ้าง
"ใช่ใช่ ต้องรีบ...ไปช่วย...หลินหลิน" เจ้าพยัคฆ์น้อยผงกหัวกลมๆ เล็กๆ ไปด้วยเพื่อให้เจ้าร่างยักษ์มั่นใจ
"แล้วจะช่วยอย่างไร ในเมื่อใช้กำลังภายในไม่ได้"
"ดาบพยัคฆ์ เลือดหลินหลิน...ทาที่ดาบ ทำลายได้...ทำลายได้"
"แต่นางถูกจับตัวไปแล้ว"
"ช่วยไม่ได้ น้ำตาข้า...ใช้แทนได้ ใช้แทนได้" เจ้าพยัคฆ์น้อยส่งกระจิตบอก หลังจากที่เงียบไปพักใหญ่ หากเป็นไปได้มันไม่อยากใช้วิธีนี้เพราะน่าอายเกินไป เจ้าพยัคฆ์น้อยคิดอย่างนั้น ทั้งที่ความจริงมันเคยร้องไห้แล้วแท้ๆ
"อา...น้ำตาของเจ้าวิเศษขนาดนั้นเชียว?" แม่ทัพหนุ่มยิ้มล้อเลียนมัน เป็นเหตุให้เจ้าพยัคฆ์น้อยไม่พอใจส่งเสียงคำรามขู่
"หลานชายมีอันใด หรือว่าคิดหาหนทางได้แล้ว" ชิงหยวนเอ่ยถามแม่ทัพหนุ่มที่กำลังอมยิ้ม
"อา...ขอรับ คิดว่าอย่างนั้น" มู่หลิ่งเหวินตอบ ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้ม
"ต้องทำอย่างไรขอรับ เชิญสั่งมาได้ พวกเรายินดีทำทุกอย่าง" เฟิ่งอิงกล่าวด้วยท่าทางขึงขังจริงจัง ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟหรือต้องสละชีวิต หากมันช่วยคุณหนูได้ เขาก็ยินดี
"หากนั่นเป็นหนทางเดียวที่จะช่วยนางได้ ข้าและองครักษ์ยินดีช่วยเต็มที่" โจวหยางหมิ่นสนับสนุนความคิดของเฟิ่งอิง
"ขอบพระทัยองค์ชาย วิธีที่ว่าก็คือ...ใช้น้ำตาของเจ้าพยัคฆ์น้อยทาที่ดาบพยัคฆ์ของกระหม่อม สามารถทำลายพลังสะท้อนกลับได้พ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินชี้แจง
"น้ำตาของเจ้าพยัคฆ์น้อย?"
"จะได้ผลจริงหรือ"
"ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่า"
"ก็น่าลองดู ดีกว่ารอความตายอยู่เช่นนี้"
"อา...ข้าเห็นด้วย"
"อือ...ข้าก็เห็นด้วยกับพวกเจ้า"
"อีกอย่าง ข้าเชื่อใจท่านแม่ทัพ และดาบพยัคฆ์เองก็มีประวัติมิธรรมดา"
"เป็นดาบวิเศษหรือ"
"จะว่าเช่นนั้นก็ได้ ว่ากันว่าเป็นดาบที่ตกทอดมาหลายชั่วอายุคน มีพยัคฆ์สิงอยู่ในตัวดาบ เพียงแค่ชักดาบ ศัตรูก็หวาดกลัวจนวิ่งหนีกระเจิดกระเจิงไปคนละทิศละทาง ทั้งที่ยังมิได้ตวัดดาบด้วยซ้ำ"
"อา...ช่างเป็นดาบที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก"
"ก็จริงของเจ้า แต่ปัญหายามนี้คือจะทำให้เจ้าพยัคฆ์น้อยน้ำตาไหลได้อย่างไรต่างหากเล่า"
"อา...นั่นสิ"
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของเหล่าบุรุษที่นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้านับร้อยคน เป็นเหตุให้โจวหยางหมินที่นั่งเด่นเป็นประธานต้องยกมือให้อยู่ในความสงบ แล้วถามแม่ทัพหนุ่ม
"ใช้น้ำตาของเจ้าพยัคฆ์น้อยทาที่ดาบ แล้วท่านจะทำเช่นไรให้มันร่ำไห้"
"หากทำให้มันบาดเจ็บ ข้าเกรงว่าหลินเอ๋อร์ต้องไม่พอใจเป็นแน่" คำกล่าวเตือนกลายๆ ว่าห้ามทำร้ายเจ้าพยัคฆ์น้อยเด็ดขาดของชิงหยวน ทำให้โจวหยางหมิ่น เฟิ่งอิง และคนอื่น มีสีหน้าเครียดไปตามๆ กัน
"ท่านลุง ข้ามีวิธีแล้วขอรับ" มู่หลิ่งเหวินยกมุมปากยิ้ม ดวงตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์ยามมองดูเจ้าพยัคฆ์น้อย จนมันรู้สึกได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา จึงเดินถอยหลังออกมาตามสัญชาตญาณ
"ฮึบ จะไปไหนเจ้าตัวแสบ" มือหนาคว้าหนังตรงหลังคอเจ้าพยัคฆ์น้อยไว้ด้วยนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ ซึ่งมู่หลิ่งเหวินรู้ดีว่าเจ้าพยัคฆ์น้อยเกลียดการกระทำเช่นนี้ที่สุด ยิ่งเห็นท่าทางพยศ ส่งเสียงคำรามขู่ และดิ้นไปดิ้นมาเพื่อหนีเอาตัวรอดของมัน ก็ยิ่งทำให้แม่ทัพหนุ่มเหยียดยิ้มกว้างขึ้นพลางส่งสายตาเย้ยหยันให้มัน
"ปล่อย ปล่อยข้านะ เจ้าคน...นิสัยไม่ดี ปล่อยข้านะ ข้าจะฟ้อง...หลินหลิน ว่าเจ้าแกล้งข้า ฮื่อออ ปล่อยข้า...เดี๋ยวนี้" เจ้าพยัคฆ์น้อยส่งกระแสจิตทั้งตะโกนทั้งคำรามขู่ใส่เจ้าร่างยักษ์ด้วยความโมโห เจ็บใจ และอับอายเหลือจะทนที่ไร้กำลังไม่อาจต่อกร ทำให้น้ำตาแห่งความคับแค้นใจเพราะถูกกลั่นแกล้งมาหลายครั้งไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว ซึ่งไม่รอดพ้นสายตาที่รออยู่ก่อนแล้ว แม่ทัพหนุ่มรีบปาดน้ำตาของมันมาทาลงที่ดาบอย่างรวดเร็วทั้งสองด้าน
"โอ้ ได้แล้วหรือ" ชิงหยวนร้องออกมาด้วยความยินดีแกมประหลาดใจ เพราะไม่คิดว่าจะง่ายดายเพียงนี้
"เช่นนั้นก็รีบลงมือเถิด" โจวหยางหมิ่นกล่าว มู่หลิ่งเหวินพยักหน้าแล้วโยนเจ้าพยัคฆ์น้อยให้เฟิ่งอิงอย่างไม่ไยดี ซึ่งอีกฝ่ายก็รับไว้ได้อย่างทันท่วงที
"ฮื่อออ เจ้าคน...นิสัยไม่ดี คอยดู ข้าจะฟ้อง...หลินหลิน ให้หลินหลิน...จัดการเจ้า"
เฟิ่งอิงเลิกคิ้วมองเจ้าพยัคฆ์น้อยที่อยู่ในอ้อมแขน ส่งเสียงคำรามขู่สลับกับเสียงแง้วๆ ด้วยความประหลาดใจ
เมื่อมาอยู่หน้าปากถ้ำที่มีแสงสีแดงเข้มปิดกั้นไว้ มู่หลิ่งเหวินก็ยกดาบพยัคฆ์ด้วยสองมือขึ้นมาจนแขนตั้งฉากกับไหล่ ปลายดาบชี้ขึ้นฟ้า แล้วหลับตาลงเพื่อโคจรกำลังภายในให้พลังทั้งหมดไปอยู่ที่ดาบ เพียงไม่นานดาบพยัคฆ์ก็เริ่มเปล่งประกายสีทองเจิดจ้าออกมา แสงนั้นช่างมีอานุภาพนัก ทำให้ผู้คนถึงกับต้องหรี่ตาพลางยกมือป้องแสงนั้นไว้ตามสัญชาตญาณ
"ย่าห์!!"
ฉับๆ! วูบ! ภาพที่สะท้อนเข้ามาในตากลมเล็กสีเทาของเจ้าพยัคฆ์น้อยคือ การตวัดดาบสองครั้งติดกันจากซ้ายไปขวาและจากบนลงล่าง จากนั้นแสงสีแดงเข้มก็หายวับไปทันที ทำให้ทุกคนตะลึงไปครู่ใหญ่
"ปลอดภัยขอรับ" เฟิ่งอิงที่ได้สติก่อนอาสาตรวจสอบ แล้วหันมารายงาน
"อา...ดียิ่งนัก" ชิงหยวนถอนใจยาวอย่างโล่งอก เหลือบมององค์ชายห้าที่สงบนิ่งแล้วก็อดชื่นชมไม่ได้ ช่างสุขุมเยือกเย็นสมเป็นบุตรโอรสสวรรค์
"เร็วเข้า! ไปช่วยหลินหลิน...ไปช่วยหลินหลิน" เจ้าพยัคฆ์น้อยส่งเสียงร้อง ดิ้นไปดิ้นมาอยู่ในอ้อมแขนของเจ้าร่างยักษ์หน้าตาย ด้วยหวังให้แม่ทัพหนุ่มรู้ตัว
"ส่งมันมาให้ข้า" มู่หลิ่งเหวินยื่นมือไปทางเฟิ่งอิง ซึ่งเฟิ่งอิงก็ส่งมันให้เขาทันที
"หลินเอ๋อร์อยู่ที่ใด รีบบอกมาเร็ว" เขาส่งกระแสจิตถามเจ้าพยัคฆ์น้อย
"อยู่ทางนั้น รีบไป...อยู่ทางนั้น" แม้เจ้าพยัคฆ์น้อยจะยังขุ่นเคืองอยู่มาก แต่ก็จำต้องข่มใจไว้ยอมญาติกับเจ้าร่างยักษ์ชั่วคราว หลังจากช่วยหลินหลินได้แล้ว มันจะฟ้องหลินหลินให้หมดเลย คอยดู!
"ท่านลุง ข้าคิดว่าหลินเอ๋อร์น่าจะอยู่ทางนี้ขอรับ" มู่หลิ่งเหวินหันไปกล่าวกับชิงหยวน ยอมเสียมารยาทต่อโจวหยางหมิ่น ด้วยกำลังร้อนใจอยากไปช่วยนางโดยเร็ว ซี่งโจวหยางหมิ่นก็เข้าใจดีและไม่คิดถือสาหรือตำหนิอีกฝ่าย
"เช่นนั้น ก็รีบเข้าเถิด" ชิงหยวนตอบกลับด้วยน้ำเสียงร้อนรน มู่หลิ่งเหวินจึงรีบเร่งนำทางทุกคนไปยังทิศทางที่เจ้าพยัคฆ์น้อยบอกอย่างไม่ลังเล
ผ่านไปราวหนึ่งก้านธูปสิ่งที่ปรากฏแก่สายตา ก็ทำเอาบุรุษอกสามศอกตะลึงงันตัวแข็งทื่อก้าวขาไม่ออก นี่มัน...อา...
ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางในตำนาน...ใช่หรือไม่
ปีศาจที่ร่ำลือกันว่าหากบำเพ็ญเพียรครบหนึ่งร้อยปีจะมีหางงอกออกมาหนึ่งหาง และหากครบเก้าหางเมื่อใดจะมีอิทธิฤทธิ์เทียบเท่าสัตว์เทพ สามารถแปลงกายเป็นมนุษย์และสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ได้ มีอยู่จริงหรือนี่
ขณะที่เหล่าบุรุษตกอยู่ในภวังค์กับภาพจิ้งจอกเก้าหางสีขาวปลอดขนาดมหึมาสูงเกือบสองเมตร นัยน์ตาเรียวเล็กแดงฉานราวกับเลือด ทั้งยังเปล่งประกายอำมหิตและคุกคาม ยืนประจันหน้าด้วยอาการสงบนิ่ง ไม่ได้แยกเขี้ยวข่มขวัญศัตรูเช่นจิ้งจอกทั่วไป กระนั้นความน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ขยายออกมาก็ทำให้บุรุษหลายรายถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัวเลยทีเดียว
"หลินหลิน ช่วยหลินหลิน หลินหลิน...แย่แล้ว ช่วยหลินหลิน" เจ้าพยัคฆ์น้อยที่เอาสองเท้าหน้าเกาะอยู่บนไหล่ของแม่ทัพหนุ่มตะโกนบอกทางจิตด้วยน้ำเสียงร้อนรน ทำให้มู่หลิ่งเหวินได้สติ ดวงตาคมทรงเสน่ห์กวาดมองไปโดยรอบก่อนจะสะดุดเข้ากับร่างเล็กบอบบางในอาภรณ์สีดำสนิท ที่นอนอยู่นิ่งอยู่บนพื้นใต้ท้องของปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง
"หลินเอ๋อร์!" เสียงของเขาทำให้เหล่าบุรุษนับร้อยพากันได้สติ มองตามสายตาของแม่ทัพหนุ่มก็พบร่างของคุณหนูที่อยู่ใต้ท้องของปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง
"หลินเอ๋อร์!" ชิงหยวนขยับกายหมายจะไปหาบุตรี แต่ถูกมู่หลิ่งเหวินยกแขนห้ามไว้เสียก่อน พลางส่งจิตสังหารออกไปเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของมัน
ได้ผล ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางพุ่งความสนใจมาที่มู่หลิ่งเหวินทันที สายตาของมันเต็มไปด้วยความพยาบาทอาฆาตแค้นและความเกลียดชังเข้มข้น ก่อนจะเอ่ย "เจ้าพวกมนุษย์ชั้นต่ำ อยู่ดีไม่ว่าดี รนหาที่ตาย เช่นนั้นข้าจะส่งพวกเจ้าไปลงนรกเอง!"
"ทำได้ก็ลองดู!" มู่หลิ่งเหวินโต้กลับเสียงกร้าว ส่งเจ้าพยัคฆ์น้อยให้เฟิ่งอิง แล้วพุ่งตัวขึ้นไปด้านบน พร้อมทั้งส่งเสียงท้าทายยั่วยุเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของเจ้าปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง ซึ่งก็เป็นดังคาด มันพุ่งตัวตามมาติดๆ ด้วยความโมโห ดวงตาเรียวเล็กเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและชิงชัง
"ไปช่วยคุณหนู เร็วเข้า!" ไม่ต้องให้ชิงหยวนออกคำสั่งซ้ำ หน่วยพยัคฆ์ดำนำโดยเฟิ่งอิงก็ถึงตัวนางและรีบพานางมายังที่ปลอดภัยในเวลาเพียงอึดใจ
"หลินเอ๋อร์ หลินเอ๋อร์" ชิงหยวนเรียกชื่อพร้อมกับเขย่าตัวบุตรีที่อยู่ในอ้อมแขน ใบหน้าคร้ามแดดเต็มไปด้วยความกังวลและเป็นห่วง
"แง้วๆ...แง้วๆ...แง้วๆ (หลินหลิน หลินหลิน...ฟื้นเร็วเข้า)" เจ้าพยัคฆ์น้อยที่ยืนอยู่ข้างกายนางเงยหัวกลมๆ เล็กๆ ส่งเสียงร้องออกมาไม่หยุด มันรู้ว่าหลินหลินปลอดภัยดี เพียงแค่หมดสติไปเท่านั้น
เฟิ่งอิงมองสตรีที่ไม่ได้สติและใบหน้าซีดเผือดแบบผ่านๆ ก่อนจะไปสะดุดที่ข้างลำคอขาวผ่องซึ่งมีรอยเล็กๆ คล้ายรอยเขี้ยวสองรอย "นายท่าน นี่มัน...หรือว่าจะเป็น..." เฟิ่งอิงชี้ให้ชิงหยวนดูรอยแผลที่ลำคอของนาง
"อา..." ชิงหยวนส่งเสียงด้วยไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
"อืมมม...อา..." เสียงที่ร้องออกมาพร้อมกับร่างเล็กที่ขยับตัว สร้างความยินดีแก่ทุกคนยิ่งนัก โดยเฉพาะชิงหยวน เฟิ่งอิง และเจ้าพยัคฆ์น้อย
"หลินเอ๋อร์..เจ้าฟื้นแล้ว"ชิงหยวนยินดีจนน้ำตาซึมกอดบุตรีไว้แน่นท่ามกลางความยินดีของทุกคน
"อา...ท่านพ่อ ทุกคนปลอดภัยใช่หรือไม่เจ้าคะ" ชิงหลินถาม ดวงตากลมโตมองไปรอบตัวก่อนจะมาจบลงที่เจ้าพยัคฆ์น้อยที่เอียงหัวมองอยู่ นางจึงอุ้มมันขึ้นมาแนบอกพร้อมกับขอบคุณมันทางจิต ด้วยคิดว่าที่ทุกคนตามหานางเจอต้องเป็นเพราะมันอย่างแน่นอน
"ขอบใจมากนะ ฟานฟาน"
"อืมๆ ฟานฟานเก่ง...ช่วยหลินหลิน ฟานฟาน...กล้าหาญที่สุด" เจ้าพยัคฆ์น้อยคุยโวโอ้อวดตัวเองจนนางมันเขี้ยว ขยี้หัวมันแรงๆ เสียหลายที แต่กลับสร้างความพอใจให้มันยิ่งนัก
"จริงสิ ท่านพ่อ พี่เหวินไปไหนหรือเจ้าคะ"
ยังไม่ทันที่ชิงหยวนจะได้ตอบคำถามบุตรี เสียงดังตูมคล้ายของตกจากที่สูงจนเกิดการสั่นสะเทือนในรัศมีกว่าสิบลี้ พื้นดินบริเวณนั้นยุบลงเป็นรูปร่างของสิ่งที่ตกลงมา เมื่อฝุ่นที่ฟุ้งกระจายค่อยๆ จางหายไป สิ่งที่ปรากฏหาใช่ร่างของปีศาจจิ้งจอกเก้าหางไม่
"ท่านแม่ทัพ! / อาเหวิน!" เสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมกันด้วยความตกใจ พร้อมกับร่างของมู่หลิ่งเหวินที่ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า ยากเย็นจนต้องใช้ดาบช่วยพยุงตัว ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเลือด อาภรณ์ขาดรุ่งริ่ง ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงไม่เป็นทรง ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่นจนแทบจำไม่ได้
แม่ทัพหนุ่มที่มีฝีมือร้ายกาจและวรยุทธ์สูงส่งจนชาวยุทธ์ให้การยอมรับผู้นั้น ยังไม่อาจต้านทานอิทธิฤทธิ์ของปีศาจจิ้งจอกตนนี้ได้หรือนี่
"แฮ่กๆ" มู่หลิ่งเหวินที่ถูกอัดด้วยพลังมหาศาลหอบหายใจถี่รัวและแรง ก่อนจะกัดฟันลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้จะรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วสรรพางค์กาย แต่ด้วยมีสิ่งสำคัญที่ต้องปกป้อง แม้ต้องแลกด้วยชีวิตก็จะขอปกป้องให้จงได้! ดวงตาคมทรงเสน่ห์ไหววูบเมื่อสบกับดวงตากลมโตคู่นั้น ก่อนจะอ่อนแสงลงอย่างอ่อนโยน
'อา...ดียิ่งนักที่นางปลอดภัย'
ทางด้านคนถูกมองไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บมากมายขนาดนั้น รู้สึกปวดแปลบที่ใจจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่ 'เขาจะตายไม่ได้ นางยังไม่ได้บอกความรู้สึกของนางที่มีต่อเขาเลย' ชิงหลินพร่ำบอกตัวเองในใจ ที่ผ่านมานางยังไม่ค่อยแน่ใจนักว่ารักเขาหรือไม่ แต่ยามนี้นางรู้แล้ว รู้แล้วจริงๆ
"ฮิๆๆ เจ้าพวกมนุษย์หน้าโง่ วันนี้ข้าจะส่งพวกเจ้าทุกคนไปลงนรกให้หมด!" ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางที่เหาะอยู่เหนือร่างของมู่หลิ่งเหวินกล่าวเสียงเหี้ยม มันอ้าปากพร้อมกับรวบรวมพลังเป็นลูกไฟสีแดงที่อัดแน่นไปด้วยพลังแห่งความโกรธแค้นใส่ศัตรูทันที
"ฮึ่ม! บัดซบ!" เนื่องจากได้รับบาดเจ็บสาหัสจนขยับร่างหนีการโจมตีอันรุนแรงไม่ได้ มู่หลิ่งเหวินจึงตัดสินใจถ่ายพลังเฮือกสุดท้ายไปที่ดาบพยัคฆ์ซึ่งยกขึ้นมาเหนือศีรษะตนเอง
ระหว่างที่หลับตาลงรับชะตากรรมที่ยากจะหลีกเลี่ยงได้อยู่นั้น พลันดาบก็ถูกกระชากไปจากมือพร้อมกลิ่นหอมอ่อนละมุนที่ลอยเข้ามาแตะจมูก มู่หลิ่งเหวินรับรู้ได้ทันทีว่าเป็นผู้ใด ดวงตาคมทรงเสน่ห์ลืมขึ้นทันที จึงได้เห็นคู่หมั้นใช้ดาบกรีดลงที่ฝ่ามือเรียวเล็กของตัวเอง แล้วชูดาบที่เปรอะไปด้วยเลือดขึ้นรับลูกไฟที่พุ่งลงมาอย่างรวดเร็ว
เปรี้ยง! ตูม!
"อ๊ากกก!"
ชิงหยวนและทุกคนต่างยืนอ้าปากค้าง มองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย สับสน เหลือเชื่อ และอัศจรรย์ใจ พลางทบทวนเหตุการณ์ที่ผ่านไปสดๆ ร้อนๆ อยู่หลายตลบเพื่อให้แน่ใจว่า นี่มิใช่ความฝัน!
เริ่มแรกคุณหนูอุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยวิ่งตรงเข้าไปหาคู่หมั้น ที่ทุกคนต่างลงความเห็นว่าคงสิ้นชื่อที่นี่แล้วเป็นแน่ จากนั้นก็กระชากดาบเฉือนข้อมือตนเองแล้วใช้เป็นโล่ต่อกรกับลูกไฟที่พุ่งลงมาด้วยความเร็วสูง เกิดการปะทะกันเสียงดังเปรี้ยง! แล้วลูกไฟนั้นก็สะท้อนกลับพุ่งขึ้นไปอัดใส่ร่างของปีศาจจิ้งจอกเก้าหางอย่างแรง จนมันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหวและแน่นิ่งไป
เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นภายในชั่วพริบตา จึงไม่แปลกอันใดที่เหล่าบุรุษฉกรรจ์จะคิดว่าตกอยู่ในความฝันมากกว่าจะเป็นความจริง
เมื่อเหตุการณ์สงบ ทุกคนต่างก็กรูเข้าไปหาทั้งสอง พร้อมกับร้องเรียกด้วยเสียงดังขรม มู่หลิ่งเหวินรำคาญจนต้องยกมือขึ้นห้าม
"พี่เหวิน เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ" ชิงหลินถามด้วยความเป็นห่วง พลางจัดท่าให้เขานอนหนุนตักตัวเอง ใช้ผ้าเช็ดหน้าค่อยๆ เช็ดคราบเปรอะเปื้อนและรอยเลือดที่มุมปากให้อย่างเบามือ ดวงตากลมโตจับจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่หลับตาหายใจหอบถี่ โดยไม่สนใจใครทั้งนั้น
"พี่…ไม่เป็นไร…เจ้าปลอดภัยดี ใช่หรือไม่...แฮ่กๆ" มู่หลิ่งเหวินกัดฟันข่มความเจ็บปวด ลูบไล้แก้มเนียนอย่างทะนุถนอม
"ข้าปลอดภัยดีเจ้าค่ะ.." นางยิ้มให้เขา พร้อมกับจับมือใหญ่มากุมไว้ 'ดูเอาเถอะ ตัวเองเจ็บหนักขนาดนี้ยังมีแก่ใจมาห่วงคนอื่นอีก'
"อา...มันยังไม่ตาย เจ้าปีศาจจิ้งจอกเก้าหางยังมีชีวิตอยู่!" เสียงหนึ่งตะโกนขึ้น
"ว่าอย่างไรนะ! ฆ่ามันซะ! ปล่อยไว้อาจเป็นภัยในภายหลังได้" ชิงหยวนออกคำสั่งเสียงเข้ม หน่วยพยัคฆ์ดำกรูเข้าไปยังร่างของปีศาจอย่างรวดเร็ว
"ฮึ่ม! เจ้าพวกมนุษย์ต่ำช้า อย่าให้ข้ารอดไปได้เชียว ข้าจะฆ่าพวกเจ้าให้หมด! แฮ่กๆๆ" ปีศาจจิ้งจอกกล่าวด้วยความอาฆาตแค้น แล้วกระอักเลือดออกมากองใหญ่
"หยุดนะ! ห้ามฆ่ามันเด็ดขาด!" เสียงตะโกนห้ามของชิงหลินทำให้หน่วยพยัคฆ์ดำชะงัก พวกเขามองนางสลับกับชิงหยวนด้วยความสับสน ไม่รู้จะฟังคำสั่งใครดี
บุรุษฉกรรจ์ที่เหลือต่างหันมองนางราวกับนางเป็นตัวประหลาดก็มิปาน นี่คือปีศาจชั่วร้าย ปล่อยไว้มิได้มิใช่หรือ แล้วเหตุใด...
ฝ่ายเจ้าปีศาจจิ้งจอกเก้าหางมองสตรีที่มันหมายเอาชีวิต เพียงเพราะนางมีเลือดของมังกรฟ้าไหลเวียนอยู่ สายตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อระคนสงสัย นางมีโอกาสแล้วเหตุใดจึงไม่ฆ่ามันเสีย
"หลินเอ๋อร์ มันเป็นปีศาจนะ กำจัดทิ้งก็เป็นเรื่องสมควรแล้ว" ชิงหยวนกล่าวกับบุตรี
"ไม่ได้ท่านพ่อ สิ่งที่จิ้งจอกเก้าหางตัวนี้ทำไปก็เพราะเคยถูกมนุษย์ทำร้ายทรมานอย่างโหดเหี้ยม กลับกัน หากเป็นเราถูกกระทำเช่นนั้นบ้าง ท่านจะไม่โกรธไม่แค้นเลยหรือเจ้าคะ" ถ้อยคำของบุตรีทำเอาชิงหยวนสะอึก ใช่ หากถูกทำร้ายย่อมต้องเจ็บแค้นเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์อยู่แล้ว
"หลินหลิน จะตายแล้ว จิ้งจอก...จะตายแล้ว" เสียงร้องบอกของเจ้าพยัคฆ์น้อยทำให้ชิงหลินชะงัก ส่งคู่หมั้นให้เฟิ่งอิงและคนอื่นๆ ดูแล ส่วนตัวเองก็รีบเข้าไปหาเจ้าปีศาจจิ้งจอกเก้าหางที่นอนหายใจรวยรินทันที
"นี่...ทำใจดีๆ ไว้" มือเล็กช้อนหัวใหญ่โตเรียวยาว ที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดมาวางไว้บนตักอย่างไม่คิดรังเกียจหรือหวาดกลัว ทำให้ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางใจอ่อนยวบ
"เจ้ามนุษย์ชั้นต่ำทำเช่นนี้ไปก็ไร้ประโยชน์ อย่างไรเสีย...ความเกลียดชัง...ที่มีต่อมนุษย์ชั้นต่ำ...อย่างพวกเจ้า...ก็มิมีวันลด...หรือหายไปได้หรอก...แฮ่กๆๆ" มันพยายามกล่าวออกมาอย่างลำบาก
"ข้ารู้ ข้าก็ไม่ได้ทำเพื่อให้ท่านยกโทษให้มนุษย์เสียหน่อย ข้าแค่ทำเพราะข้าอยากจะทำก็เท่านั้น" ชิงหลินตอบพร้อมกับใช้มือลูบขนแถวลำคอมันเบาๆ ไม่รู้เลยว่าการกระทำแบบไม่ได้คิดอะไรของนาง ทำให้ปีศาจจิ้งจอกเก้าหางรู้สึกดีและอบอุ่นยิ่งนัก 'หากข้าได้พบมนุษย์ใจดีเช่นเจ้า ข้าก็คง…'
"นี่...เจ้ามนุษย์...แฮ่กๆ".
"เจ้าคะ?"
"ข้าขอฝาก...ลูกของข้าให้เจ้าช่วย...ดูแล จะได้หรือไม่...แฮ่กๆ"
"ลูก?...ท่านมีลูกด้วยหรือ"
"ลูกที่เก็บได้ บังเอิญ...ถูกมนุษย์ทำร้าย...แล้วหลงเข้ามา ข้าเลยเลี้ยงไว้...แฮ่กๆ"
"ได้สิ ข้าจะดูแลพวกเขาอย่างดี"
"ขอบใจ ฝาก...เจ้า...ด้วย...นะ อึก..." ฝากฝังจบปีศาจจิ้งจอกก็กระอักเลือดออกมาอีกรอบ แล้วขาดใจตายคาตักของชิงหลิน
"...หลับให้สบายเถิด" พูดพลางปิดตาให้มัน ก่อนจะวางมันลงบนพื้น ทันใดนั้นร่างที่ไร้วิญญาณของปีศาจจิ้งจอกเก้าหางก็ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยแสงสีขาวนวล ลอยขึ้นสูงเหนือศีรษะของชิงหลินแล้วแตกกระจายออกมาเป็นดวงเล็กๆ สิบสี่ดวงตกลงสู่พื้นช้าๆ และแปรเปลี่ยนเป็นร่างของบุรุษสิบสี่คนแทน
"นั่น...หน่วยพยัคฆ์ดำที่หายตัวไป" เสียงหนึ่งตะโกนขึ้น
"อา...จริงด้วย"
"โอ้...ดียิ่งนัก ช่างเป็นเรื่องที่ดีเหลือเกิน" ชิงหยวนกล่าวยามที่มองดูคนของตนกำลังแย้มยิ้มและโห่ร้องยินดีอย่างมีความสุข ที่ไม่ต้องสูญเสียใครไปกับการเดินทางครั้งนี้
"อา...แล้วเต่ามังกรอยู่ที่ใดกัน" โจวหยางหมิ่นถามชิงหยวน เมื่อให้องครักษ์สำรวจจนทั่วแล้วกลับไร้ร่องรอยที่อยู่ของเต่ามังกร


## ตอนที่ 41 หุบเขากินคนกับการตามหาเต่ามังกร

-30-
"กระหม่อมจะให้หน่วยพยัคฆ์ดำออกค้นหาเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนกราบทูลองค์ชายห้า พร้อมกับหันไปสั่งการคนขอตนให้ออกตามหาในรัศมีห้าลี้
"จิ๋นซาน ให้หน่วยองครักษ์สกุลมู่ไปช่วยหน่วยพยัคฆ์ดำด้วย...แฮ่กๆ" แม่ทัพหนุ่มสั่งจิ๋นซานพร้อมกับค่อยๆ ยืนขึ้นอย่างยากลำบาก จิ๋นซื่อเห็นดังนั้นจึงทำท่าจะเข้ามาช่วย แต่ถูกแม่ทัพหนุ่มยกมือห้ามไว้เสียก่อน
"ขอบใจเจ้ามากหลานชาย เจ้าบาดเจ็บอยู่ นั่งพักอีกสักหน่อยเถิด" ชิงหยวนบีบไหล่แม่ทัพหนุ่ม
ขณะที่ทุกคนกระจายกำลังออกค้นหาเต่ามังกรกันอย่างขะมักเขม้น ไม่ต้องกังวลเรื่องปีศาจหรืออันตรายใดๆ ชิงหลินเองก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ สองมืออุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยเดินกลับไปที่ถ้ำตามที่เจ้าพยัคฆ์น้อยบอก โดยมีสายตาของแม่ทัพหนุ่มมองตามอยู่ตลอดอย่างเป็นห่วง อยากจะตามไปคอยคุ้มครองแต่ติดตรงที่บาดเจ็บภายในค่อนข้างหนัก ไม่ควรขยับเขยื้อนหรือใช้กำลังภายใน ดังนั้นแม่ทัพหนุ่มจึงสั่งให้จิ๋นซื่อตามไปคุ้มกัน
"คุณหนู ท่านจะไปที่ใด" จิ๋นซื่อเอ่ยถาม
"ไปถ้ำ" ชิงหลินหันมาตอบ ดวงตากลมโตมีประกายตื่นเต้นชัดเจน จนจิ๋นซื่อขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
"หลินหลิน...อยู่ในถ้ำ ซ่อนตัวอยู่ จิ้งจอกน้อย...ซ่อนตัวอยู่" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องบอกนางเมื่อมาถึงปากถ้ำ
"งั้นหรือ ไปดูกันเถอะ"
จิ๋นซื่อเดินตามนางเข้าไปพร้อมกับความสงสัยที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ นางมาทำอันใดที่นี่ หรือว่าเต่ามังกรจะ...คงไม่ใช่แน่ หากเต่ามังกรอยู่ที่นี่จริง เหตุใดก่อนหน้าจึงไม่ปรากฏให้เห็นเล่า
"หลินหลิน อยู่ตรงนั้น...หลังโขดหิน ปีศาจจิ้งจอก...เอามาซ่อนไว้" เจ้าพยัคฆ์น้อยยกเท้าหน้าชี้ไปที่โขดหินสูงเพียงเข่าตรงมุมหนึ่งของถ้ำ ซึ่งบิดาและหน่วยพยัคฆ์ดำถูกจับตัวมา
นางพยักหน้าเข้าใจ เปลี่ยนมาเดินด้วยปลายเท้าและไม่ลืมหันไปกำชับจิ๋นซื่อให้รออยู่ที่เดิม ไม่ต้องเดินตามเข้ามา และแล้วสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำเอาชิงหลินตาโตด้วยความตื่นเต้นดีใจ และเอ็นดูจนอดใจแทบไม่ไหวอยากจะเอามันมาฟัดมาหอมหลายๆ ที
'อา...ช่างเป็นจิ้งจอกที่น่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก'
ผิดกับสองจิ้งจอกน้อยสีขาวปลอดขนปุกปุยน่าสัมผัส ที่กำลังยืนสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ดวงตาเรียวเล็กสีดำสนิทดั่งน้ำหมึกมีน้ำตาคลอ จ้องมองมนุษย์สลับกับเจ้าพยัคฆ์น้อยเขม็ง เพราะในความทรงจำพวกมันเคยหลงเข้าไปในหมู่บ้านแห่งหนึ่งแล้วถูกจับตัวไปขายให้บุตรชายของขุนนางผู้หนึ่ง แต่คุณชายน้อยผู้นั้นเป็นมนุษย์ที่ใจคอโหดเหี้ยม ชอบทุบตีทำร้ายมันสองพี่น้อง สุดท้ายทนไม่ไหว มันสองพี่น้องก็เลยหลบหนีออกมาซ่อนตัวอยู่ตามป่าเขานานนับเดือน จนมาถึงหุบเขากินคนที่มนุษย์หวาดกลัวไม่กล้าเข้าใกล้ แต่สำหรับมันสองพี่น้อง ที่นี่เป็นสถานที่ที่ปลอดภัยและอบอุ่น
"หลินหลิน น่าสงสาร เอาไปด้วย...เอาไปด้วย" เจ้าพยัคฆ์น้อยที่เห็นท่าทีของหลินหลิน มันก็รู้แล้วว่าหลินหลินของมันชอบเจ้าจิ้งจอกน้อยสองตัวนี้ แม้จะรู้สึกอิจฉา แต่มันก็เลือกที่จะแสดงความใจกว้างออกมา เพื่อให้หลินหลินรักมันและเอ็นดูมันมากขึ้นจากการกระทำนี้
"เขาอยากไปกับเราหรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย ถามเขาก่อนดีไหม" ชิงหลินคุยกับเจ้าพยัคฆ์น้อยทางจิต
สองจิ้งจอกน้อยเอียงหัวเรียวเล็กสีขาวมองนางด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นนางสามารถสื่อสารกับพยัคฆ์น้อยได้
"พวกเจ้า...อยากไปอยู่...กับหลินหลิน...ของข้าหรือไม่ หลินหลินของข้า...ใจดี...มีเมตตา รับรอง...เจ้าจะมี...ความสุข...เช่นเดียว...กับข้า" เจ้าพยัคฆ์น้อยชักชวนสองจิ้งจอกน้อย โดยอวดอ้างความดีของหลินสารพัดจนนางนึกขันกับคำพูดของมัน
"จิ้งจอกเก้าหางฝากฝังเจ้าสองตัวให้ข้าช่วยดูแลแทนนาง แต่ถ้าพวกเจ้าไม่อยากไป ข้าก็ไม่ฝืนใจหรอกนะ ข้าเคารพการตัดสินใจของพวกเจ้า" นางสื่อกับสองจิ้งจอกน้อยพร้อมกับส่งยิ้มให้
สองจิ้งจอกน้อยมองหน้ากันพลางคิดทบทวนถ้อยคำของนาง สลับกับมองพยัคฆ์น้อยที่ผงกหัวชวนเชิญไม่หยุดอยู่พักใหญ่
"พี่ใหญ่ ที่นี่อันตรายเกินไป ข้าอยากลองเชื่อใจมนุษย์ดูอีกสักครั้งเจ้าค่ะ" จิ้งจอกน้อยที่ตัวเล็กกว่าร้องบอกตัวที่ใหญ่กว่าเล็กน้อย
ชิงหลินได้ยินก็รู้สึกดีใจจนเผลอยิ้มออกมา ทำให้เจ้าจิ้งจอกน้อยเพศผู้ตัวพี่ผงกหัวให้นางพลางร้องขึ้น "ตกลง ข้ากับน้องสาวจะลองเชื่อใจเจ้าดู"
"เยส!" ชิงหลินเผลอร้องออกมาเป็นภาษาอังกฤษ ทำให้จิ๋นซื่อที่ยืนห่างออกไปราวสองเมตรเลิกคิ้วมองด้วยความประหลาดใจ ถ้อยคำที่นางเปล่งออกมาภาษาแคว้นอื่นหรือ แปลว่าอันใด แล้วที่หลังก้อนหินนั้นมีสิ่งใดอยู่กันแน่
"จิ๋นซื่อ มาช่วยข้าหน่อย" ชิงหลินหันมาเรียกองครักษ์หนุ่มที่ยืนชะเง้อมองอยู่
"จะให้ข้าทำสิ่งใดหรือขอรับ"
"อ่ะนี่..." นางอุ้มสองจิ้งจอกน้อยขนปุกปุยส่งให้จิ๋นซื่อ
จิ๋นซื่อรับสองจิ้งจอกน้อยน่าเอ็นดูมาไว้ในอ้อมอกแข็งแรงแล้วถาม "นี่คือ...."
"เป่าเปากับหมั่นโถว สมาชิกใหม่ของสกุลชิงอย่างไรล่ะ" ชิงหลินตั้งชื่อให้เสร็จสรรพ
"เป่าเปา? หมั่นโถว?" จิ้งจอกน้อยตัวพี่ทวนคำของนาง เมื่อเห็นนางพูดกับมนุษย์อีกคนแล้วชี้มาที่มันกับน้องสาว
"ใช่ เจ้าชื่อเป่าเปา ส่วนน้องสาวเจ้าชื่อหมั่นโถว ทำไมไม่ชอบชื่อนี้หรือ" ชิงหลินถามทางจิต เมื่อเห็นเจ้าเป่าเปาเงียบ ชิงหลินจึงเบนสายตามาที่หมั่นโถวแทน
"เอ่อ ข้าชอบชื่อนี้เจ้าค่ะ เพราะข้าชอบกินหมั่นโถวที่สุด" จิ้งจอกน้อยตัวน้องร้องบอก ทำเอาชิงหลินยิ้มออก
"ขอบใจมากนะ" หญิงสาวใช้มือที่ว่างลูบหัวเจ้าหมั่นโถวเบาๆ
"หลินหลิน จิ้งจอกน้อยรู้...ที่ซ่อน...เต่ามังกร ถามสิ...ถามสิ" เจ้าพยัคฆ์น้อยที่กำลังอิจฉาเจ้าจิ้งจอกน้อยอยู่ร้องขึ้นเพื่อเรียกร้องความสนใจจากหลินหลิน
"จริงหรือ" ชิงหลินลดมือลงไว้ข้างลำตัวขณะที่สื่อสารทางจิตกับเจ้าเป่าเปา
"จริง ข้ารู้ว่ามันอยู่ที่ใด ข้าจะพาเจ้าไปเอง" เจ้าเป่าเปาดิ้นไปมา
"จิ๋นซื่อ ช่วยวางเจ้าเป่าเปาทีเถอะ" นางหันมากล่าวกับจิ๋นซื่อ องครักษ์หนุ่มก็รีบวางจิ้งจอกน้อยตัวพี่ลงตามที่นางต้องการ โดยไม่คิดไถ่ถามให้มากความ
เจ้าเป่าเปานำชิงหลินและจิ๋นซื่อกลับมาที่เดิมอีกครั้ง รวมเวลาทั้งสิ้นที่ใช้ไปกลับเกือบสามเค่อ ยามนี้หน่วยพยัคฆ์ดำสี่สิบแปดคน หน่วยองครักษ์สกุลมู่เจ็ดสิบนาย และสี่องครักษ์ของโจวหยางหมิ่นได้กลับมาจากการค้นหาเต่ามังกรแล้ว
ส่วนแม่ทัพหนุ่ม โจวหยางหมิ่น และชิงหยวน ต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด เพราะการค้นหาเต่ามังกรที่น่าจะอยู่ในรัศมีห้าลี้ล้มเหลวจนต้องเรียกทุกคนกลับมาเพื่อคิดและวางแผนใหม่ โดยมีจิ๋นซานและเฟิ่งอิงยืนคุมเชิงอยู่ห่างๆ
"หลินเอ๋อร์ เจ้าหายไปที่ใดมา แล้วนั่นจิ้งจอก?" ชิงหยวนหันมาเห็นบุตรีก็เรียกนางให้มาหา แล้วถามด้วยความเป็นห่วงระคนประหลาดใจเมื่อได้เห็นสิ่งที่บุตรีนำกลับมาด้วย
สำหรับมู่หลิ่งเหวิน สิ่งที่คู่หมั้นนำกลับมาไม่ได้สร้างความประหลาดใจแก่เขามากนัก ด้วยทุกครั้งที่นางกลับมามักจะมีอะไรติดไม้ติดมือกลับมาด้วยเสมอ เป็นเช่นนี้มาหลายครั้งแล้ว
ผิดกับโจวหยางหมิ่น เขามองจิ้งจอกที่วิ่งนำมา ส่วนอีกตัวอยู่ในอ้อมแขนขององครักษ์หนุ่ม และสตรีที่อุ้มพยัคฆ์น้อยด้วยความสนใจระคนสงสัยใคร่รู้ ว่าเหตุใดจิ้งจอกถึงได้ดูเชื่องราวกับสุนัขบ้าน นี่นางทำอันใดกับจิ้งจอกสองตัวนี้กันแน่
เฉกเช่นเดียวกับเหล่าบุรุษฉกรรจ์ทั้งหลายที่มองมาที่นางด้วยความรู้สึกหลากหลาย มีทั้งชื่นชม นับถือ และศรัทธา ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นคนของหน่วยพยัคฆ์ดำที่รู้เรื่องราวของคุณหนูพอสมควร ส่วนคนอื่นๆ บ้างก็มองด้วยความชื่นชม บ้างก็มองด้วยความประหลาดใจในความสามารถที่ไร้ขีดจำกัดของคุณหนูชิงหลินผู้นี้
"ท่านพ่อ ไว้ลูกจะอธิบายให้ท่านฟังทีหลัง ตอนนี้เชิญตามลูกมาก่อนเถิดเจ้าค่ะ" บุตรสาวกล่าวกับบิดา พร้อมทั้งค้อมศีรษะเชิญองค์ชายห้าโจวหยางหมิ่นให้ไปด้วยกัน
"ตกลง หวังว่ามันจะเป็นข่าวดี"
ชิงหลินยิ้มให้บิดา แล้วหันมาทางคู่หมั้นที่ทำท่าขยับจะตามไป
"ส่วนท่าน รออยู่ที่นี่ ถ้าขืนตามไปละก็..." หญิงสาวขู่พร้อมยกมือขึ้นมาทำท่าเชือดคอตัวเอง
คนถูกขู่ถึงกับอึ้งไป ไม่คิดว่านางจะกล้าใช้วาจาข่มขู่ตน ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นยินดีจนหัวใจพองโตเมื่อเข้าใจในถ้อยคำแฝงนั้นจนเผยยิ้มออกมา เล่นเอาชิงหลินตะลึง ยิ่งได้เห็นเขาส่งสายตาร้อนแรงมาให้ก็ยิ่งทำให้นางทำอะไรไม่ถูก ต้องรีบเบือนหน้าหนี ปิดบังความเก้อเขินและประหม่า โดยมีสายตาหลากหลายอารมณ์ชำเลืองมองตลอดเวลา
พอรู้สึกตัวว่าถูกมองอยู่ ชิงหลินจึงแก้เขินด้วยการหันไปพูดกับบิดา "เอ่อ...ไปกันเถิดเจ้าค่ะ" ยังไม่วายกำชับองครักษ์ "จิ๋นซาน จิ๋นซื่อ ฝากดูแลท่านแม่ทัพด้วย"
"ขอรับคุณหนู" ทั้งคู่ตอบรับคำสั่งพร้อมกัน
"ฮึ่ม! ฝากไว้ก่อนเถิด" มู่หลิ่งเหวินแค่นเสียงลอดไรฟันไล่หลังคู่หมั้นอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนจะอมยิ้มน้อยๆ อย่างมีความสุข
ความลังเลและความไม่มั่นใจที่ผ่านมาว่า นางมีใจให้ตนบ้างหรือไม่ถูกทำลายลงแล้วเพราะการกระทำเมื่อสักครู่ แต่ถึงกระนั้นการที่นางเสี่ยงอันตรายโดยไม่คิดห่วงตัวเองเช่นนี้ ไม่ใช่สิ่งที่เขาปรารถนาจะให้เกิด คงต้องคอยดูแลตลอดเวลาเสียแล้ว มู่หลิ่งเหวินหมายมาดในใจ ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนยามที่อมยิ้มน้อยๆ ดูมีเสน่ห์น่าหลงใหลมากขึ้นสองส่วน โดยมีสายตาประหลาดใจของจิ๋นซานและจิ๋นซื่อลอบมองอยู่ไม่ห่าง
"เอ่อ...ท่านแม่ทัพ ข้าคิดว่าท่านควรนั่งพักสักครู่นะขอรับ" จิ๋นซานเอ่ยขึ้นหลังจากผ่านไปเกือบหนึ่งเค่อ ท่านแม่ทัพก็ยังยืนปักหลักนิ่งไม่ยอมขยับเขยื้อน สายตาคมทรงเสน่ห์จับอยู่ตรงทิศทางที่กลุ่มของคู่หมั้นจากไปอย่างไม่วางตา
"ข้าจะรอนางอยู่ตรงนี้"
เมื่อได้ยินคำตอบแล้วจิ๋นซานก็ไม่เซ้าซี้อีก เขาถอยไปยืนข้างจิ๋นซื่อที่อุ้มจิ้งจอกแต่โดยดี
อีกฝั่งเจ้าเป่าเปาจิ้งจอกน้อยตัวพี่พากลุ่มเจ้านายใหม่หมาดๆ ของมันมายังทิศประจิม ซึ่งห่างจากจุดที่แม่ทัพหนุ่มอยู่ราวห้าลี้ และหยุดลงที่ต้นไม้ใหญ่ขนาดสิบคนโอบต้นหนึ่ง
"ถึงแล้วหรือ" ชิงหลินสื่อทางจิตกับเจ้าเป่าเปาน้อย
"ใช่ ที่นี่แหละ"
"อืม" ชิงหลินเดินสำรวจไปรอบต้นไม้อย่างถี่ถ้วน แต่กลับไม่เจออะไร นางหันมาเลิกคิ้วถามเจ้าเป่าเปา
"มีอันใดหรือหลินเอ๋อร์" ชิงหยวนถามบุตรีเมื่ออยู่ดีๆ นางก็หยุด
"เอ่อ...ข้าคิดว่าเต่ามังกรน่าอยู่แถวนี้เจ้าค่ะ" นางตอบด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ ก่อนจะนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าเจ้าเป่าเปาน้อย
"ตกลง เต่ามังกรอยู่ที่ไหนกันแน่"
"อยู่ในต้นไม้ต้นนี้ และที่ผ่านมามีเพียงท่านราชามังกร เจ้าแห่งสรรพสัตว์ผู้เดียวเท่านั้น ที่สามารถนำเต่ามังกรออกมาได้" เจ้าเป่าเปาน้อยชี้แจงยืดยาวตามคำบอกเล่าของท่านแม่ ซึ่งก็คือปีศาจจิ้งจอกเก้าหางนั่นเอง
"อ้าว แล้วจะทำอย่างไรล่ะทีนี้" คิ้วเรียวขมวดมุ่นจนชิงหยวนที่นั่งยองๆ อยู่ข้างๆ เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ
"มีปัญหาหรือ"
"เอ่อ...เต่ามังกรอยู่ในต้นไม้นี้เจ้าค่ะ" บุตรสาวตอบบิดาสั้นๆ
"อา...เช่นนั้นก็ไม่น่ามีปัญหามิใช่หรือ" ชิงหยวนย้อนถาม เพราะหากเป็นจริงดังคำกล่าวอ้างของบุตรี เพียงแค่โค่นต้นไม้นี้ลงก็สิ้นเรื่อง แต่เหตุใดนางจึงกังวลนัก
"ทำเช่นนั้นไม่ได้เจ้าค่ะ เจ้าเป่าเปาบอกว่ามีเพียงราชามังกรเท่านั้นที่จะนำเต่ามังกรออกมาได้" ชิงหลินกระซิบกระซาบกับบิดา เพราะไม่อยากให้องค์ชายห้ารู้ว่านางสามารถสื่อสารกับจิ้งจอกน้อยได้
"อา...หากเป็นเช่นนั้นไม่เท่ากับการมาครั้งนี้เสียเปล่าหรอกหรือ" ชิงหยวนเป็นฝ่ายหนักใจขึ้นมาบ้าง
เห็นท่าทางมีลับลมคมในของทั้งสองแล้ว โจวหยางหมิ่นพลันรู้สึกไม่พอใจนัก "มีเรื่องที่ข้าควรรู้หรือไม่" ถามด้วยเสียงราบเรียบแต่แฝงความกดดัน
"เอ่อ...โปรดประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ เห็นทีเรื่องชักจะยุ่งยากขึ้นมาเสียแล้ว" ชิงหยวนยืนขึ้นรายงาน
"ยุ่งยาก? อย่างไร" โจวหยางหมิ่นถามอีกฝ่าย
"ทูลองค์ชาย ผู้ที่จะนำเต่ามังกรออกมาได้มีเพียงราชามังกรเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ" ชิงหยวนตอบตามที่บุตรีบอก
"เหลวไหล หากเต่ามังกรอยู่ในต้นไม้นี้จริงก็โค่นมันลงมาเสียสิ้นเรื่อง! เหมิงอู่ เหมิงอี้" ก่อนจะเรียกชื่อของสองในสี่องครักษ์ที่ยืนอยู่ด้านหลังตน
"พ่ะย่ะค่ะ / พ่ะย่ะค่ะ" เหมิงอู่เหมิงอี้ขานรับอย่างแข็งขัน พลางก้าวไปข้างหน้าแหงนมองต้นไม้ใหญ่อยู่ครู่หนึ่ง พยักหน้าให้กันแล้ววาดแขนออกเพื่อรวบรวมพลังภายในก่อนจะซัดพลังออกไป
"ทำเช่นนั้นไปก็ไร้ประโยชน์" เจ้าเป่าเปาร้องบอกนายใหม่ของมัน ยังไม่ทันที่ชิงหลินจะได้แสดงความคิดเห็นหรือเตือนพวกเขา
ตูม!
"อ๊ากกก!"
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับร่างสององครักษ์ที่กระเด็นกระดอนไปไกลกว่าครึ่งลี้ นับว่ายังโชคดีที่ไม่เป็นอันใดมาก เพียงแค่สลบไปเท่านั้น
"อา...นี่มันช่าง..." โจวหยางหมิ่นตระหนกกับเหตุการณ์อันน่าเหลือเชื่อและเหนือความคาดหมายนี้ พร้อมกับมองต้นไม้ประหลาดนิ่งอย่างครุ่นคิด ไม่ผิดแน่...เต่ามังกรจะต้องอยู่ในต้นไม้นี้ ช่างน่าขัน อุตส่าห์หาที่อยู่มันพบแล้วกลับนำมันออกมาไม่ได้ เห็นทีเรื่องนี้คงมีแต่นางเท่านั้นที่เป็นความหวังสุดท้าย
หลังจากชิงหลินหายตกใจแล้วก็สบเข้ากับพระเนตรคมขององค์ชายห้าที่จ้องมา นางรีบหันไปมองทางอื่นเพราะอึดอัดและไม่ชอบใจกับสายตาคมกริบที่คล้ายกำลังจับผิดนางอยู่
"ต้นไม้นี้แท้จริงมีพลังที่แข็งแกร่งมากปกป้องคุ้มครองอยู่ นั่นจึงเป็นสาเหตุว่าทำไมท่านแม่จึงต้องการเลือดของท่าน" เจ้าเป่าเปาร้องบอกนายใหม่ของมัน
"เอ๊ะ เดี๋ยวนะ หากเป็นเช่นที่เจ้าพูดก็หมายความว่าเลือดของข้าสามารถทำลายพลังนี้ได้ใช่หรือไม่"
"ถูกต้อง เพียงทาบมือที่มีเลือดของท่านทาไว้ลงบนต้นไม้ จากนั้นก็ส่งพลังไปที่ต้นไม้ ทำเช่นนี้แล้วพลังนั้นก็จะสลายไป" เจ้าเป่าเปาอธิบายยืดยาว
"ต้องใช้เลือดอีกแล้ว" พอพูดถึงเลือดชิงหลินก็เสียวแปลบที่ฝ่ามือ
"หลินเอ๋อร์ เจ้ามีวิธีหรือไม่" ชิงหยวนถามบุตรี
"เอ่อ...มีเจ้าค่ะ แต่เป็นความลับที่ลูกไม่อาจเปิดเผยได้ ขอให้ทุกคนจงอยู่นิ่งๆ อย่ารบกวนลูกเด็ดขาด" นางกล่าวกับบิดาด้วยท่าทางขึงขัง
"ตกลง พ่อจะทำตามที่เจ้าว่า" ชิงหยวนตอบบุตรีเมื่อหันไปขอความเห็นจากองค์ชายห้าแล้ว
"ขอบคุณเจ้าค่ะ" บุตรสาวยิ้มให้บิดาแล้วอุ้มเจ้าเป่าเปาไปอีกฝั่งของต้นไม้ใหญ่ โดยมีสายตาสนใจใคร่รู้ของบุรุษหลายคนที่ร่วมเดินทางมาด้วย
เพียงไม่นานสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำเอาบุรุษทั้งหลายอึ้งทึ่งไปตามๆ กัน เมื่ออยู่ดีๆ ต้นไม้ใหญ่ที่แสนจะธรรมดาบัดนี้เปลี่ยนเป็นสีทองเปล่งประกายเหลืองอร่ามราวกับทองเนื้อดี ส่องแสงวูบวาบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ เลือนหายไป โดยไล่จากปลายยอดลงมา และสิ่งที่มาแทนที่ก็คือสัตว์ขนาดอุ้งมือสตรีที่ลอยอยู่เหนือศีรษะ รูปร่างคล้ายเต่าแต่หัวคล้ายมังกรมีเขา บนกระดองมีอักษรจีนโบราณที่ชิงหลินอ่านไม่ออก
"อา...เต่ามังกรไม่ผิดแน่" โจวหยางหมิ่นพึมพำอย่างตื่นตะลึงกับสิ่งที่ได้เห็น ก่อนจะลดสายตาลงมองสตรีที่ยืนอยู่อีกฝั่งด้วยความชื่นชม และขอบคุณที่นางทำให้สมหวังในสิ่งที่ปรารถนา
ฝ่ายเต่ามังกรก็ไม่ได้ตระหนกตกใจแต่อย่างใด ด้วยล่วงรู้อนาคตดีอยู่แล้ว มันหมุนตัวและค่อยๆ ลอยลงมาหาสตรีที่ยืนอุ้มเจ้าจิ้งจอกน้อยอยู่ ชิงหลินเห็นดังนั้นจึงแบมือรองรับร่างเล็กจ้อยของเต่ามังกรไว้
ชิงหยวนตื่นเต้นยินดีจนเก็บอาการไม่อยู่ เดินเข้ามาหาบุตรีด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม มองเต่ามังกรบนฝ่ามือที่บุตรีส่งมาให้ด้วยแววตาเป็นประกายแล้วส่งคืนให้นาง "อา...เจ้ามอบเต่ามังกรให้องค์ชายห้าด้วยตัวเจ้าเองเถิด เพราะมันเป็นผลงานของเจ้า"
"ก็ได้เจ้าค่ะ" ชิงหลินพูดจบก็เดินตรงไปที่องค์ชายห้า ก่อนจะยอบกายลงแล้วยื่นเต่ามังกรให้องค์ชาย
"ขอบใจ งานนี้จบลงด้วยดีก็เพราะเจ้า" โจวหยางหมิ่นขอบคุณนางจากใจจริง จากนั้นก็เดินทางกลับโดยใช้เส้นทางเดิม ส่วนสององครักษ์ที่สลบไปก็ได้หน่วยพยัคฆ์ดำหิ้วปีกกลับอย่างทุลักทุเลพอควร
"กลับมากันแล้วขอรับท่านแม่ทัพ" จิ๋นซานรายงานมู่หลิ่งเหวินที่นั่งหลับตาเดินลมปราณเพื่อปรับสมดุลร่างกาย ไม่ให้อาการบอบช้ำภายในลุกลามไปยังจุดอื่น
เปลือกตาหนาลืมขึ้นช้าๆ มองกลุ่มคนที่ออกมาจากป่าด้วยสายตาอ่านยาก ด้านหลังมีเฟิ่งอิงและคนอื่นๆ ยืนอย่างสงบเสงี่ยมเป็นระเบียบ แต่สายตากลับฉายชัดถึงความอยากรู้อยากเห็นอย่างเข้มข้น
"สำเร็จหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินถามโจวหยางหมิ่น เมื่อเห็นบุรุษสูงศักดิ์แย้มยิ้มจนถึงดวงตาก็เข้าใจทันที "เช่นนั้นก็ไม่ควรรั้งอยู่ที่นี่อีกต่อไป นี่ก็ราวยามอุ้ยแล้ว ถ้าเร่งเดินทางเราอาจจะออกจากหุบเขาได้ก่อนที่ฟ้าจะมืดพ่ะย่ะค่ะ" แม่ทัพหนุ่มกล่าวจบก็รับรู้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่มองมา พอหันไปก็ทำให้เขาชะงักวูบ ก่อนจะเบนสายตาไปทางอื่นพร้อมกับลอบกลืนน้ำลาย
'บัดซบ! ข้า...แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นจะหวาดเกรงสายตาสตรีอ่อนแอได้อย่างไรกัน'
"แล้วเจ้าล่ะ ข้าอยากฟังความเห็นของเจ้า" โจวหยางหมิ่นหันมาถามชิงหลินที่ยืนเยื้องไปด้านหลัง
"หม่อมฉันเห็นด้วยกับท่านแม่ทัพเพคะ" ชิงหลินจำใจเล่นตามน้ำ เพราะไม่อยากหักหน้าคู่หมั้น เป็นเหตุให้มู่หลิ่งเหวินที่ประหลาดใจในคราแรกกับรับสั่งของโจวหยางหมิ่น แปรเปลี่ยนเป็นพอใจที่คู่หมั้นคล้อยตามความคิดของตน
"อา...เช่นนั้นก็ออกเดินทางเถิด" โจวหยางหมิ่นสรุป
การเดินทางออกจากหุบเขาก็เริ่มต้นขึ้นโดยเจ้าเป่าเปาและเจ้าหมั่นโถว สองจิ้งจอกน้อยเป็นผู้นำทาง ส่วนสามผู้บาดเจ็บคือ มู่หลิ่งเหวิน เหมิงอู่ และเหมิงอี้ ก็นอนอยู่ในแคร่หามที่ทำจากไม้ไผ่อย่างจำใจ
โดยเฉพาะมู่หลิ่งเหวินที่ยืนกรานเสียงแข็งในคราแรก ไม่ชอบที่ต้องมานอนให้คนหามต่อหน้าต่อตาคู่หมั้น แต่สุดท้ายก็จำยอมถูกหามแต่โดยดี ด้วยข้อเสนอสุดพิเศษของนางที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้
"ข้าจะดูแลท่านจนกว่าท่านจะหาย หากท่านยอมขึ้นไปนอนบนแคร่นั่นแต่โดยดี"
"เฮ้อ" ผิดกับคนพูดที่เอาแต่ถอนหายใจ ชักนึกเสียใจที่เผลอตกปากรับคำเพราะอารมณ์ชั่ววูบ จะว่าอารมณ์ชั่ววูบก็ไม่ถูก ในยามนั้นอาการบาดเจ็บเขาดูสาหัสมากจนนางเป็นห่วง แล้วเขาก็ดื้อด้านไม่ฟังใคร นางจึงต้องพูดออกไปแบบนั้น
"หลินหลิน เป็นอะไร กลุ้มใจหรือ" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องถาม
"ไม่มีอะไรหรอก"
แม้ไม่อยากจะเชื่อ แต่เจ้าพยัคฆ์น้อยก็เลือกที่จะเงียบ ด้วยรู้ดีว่าหลินหลินไม่ชอบให้เซ้าซี้
ผ่านไปราวหนึ่งชั่วยามภายใต้การนำของสองจิ้งจอกน้อย เหล่าบุรุษทั้งสิ้นหนึ่งร้อยยี่สิบคนและหนึ่งสตรี พร้อมด้วยสัตว์ทั้งสี่ที่หายาก ก็ออกมาจากหุบเขากินคนได้สำเร็จ ท่ามกลางความโล่งใจของทุกคน
"ข้าและองครักษ์คงต้องรีบกลับวังก่อน" โจวหยางหมิ่นกล่าว
"กระหม่อมจะให้หน่วยองครักษ์สกุลมู่ห้าสิบนายตามไปคุ้มกันพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินเสนอ
"ขอบคุณมากท่านแม่ทัพ" โจวหยางหมิ่นรับความหวังดี ด้วยหนทางยาวไกลอาจเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นได้ทุกเมื่อ
"ท่านชิง แม่นางชิง ขอบใจที่ทำงานหนัก หวังว่าวังอู่อ๋องของข้าจะได้มีโอกาสต้อนรับพวกท่านบ้าง" โจวหยางหมิ่นกล่าวกับชิงหยวนและบุตรี ก่อนจะกระโดดขึ้นม้าควบนำ โดยมีสององครักษ์ หน่วยองครักษ์สกุลมู่ห้าสิบนาย และรถม้าที่มีเสี่ยวเปาเป็นสารถีถูกสององครักษ์ที่บาดเจ็บยึดไป
หลังจากขบวนของโจวหยางหมิ่นจากไปแล้ว ก็เหลือหน่วยองครักษ์สกุลมู่เพียงยี่สิบนายและหน่วยพยัคฆ์ดำที่อยู่ครบ ไม่ขาดใครแม้แต่คนเดียว
"นายท่าน นี่ใกล้จะมืดแล้ว ข้าคิดว่าควรหาที่พักเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของท่านแม่ทัพก่อนนะขอรับ" เฟิ่งอิงเสนอความเห็น
"อา...ดีเหมือนกันเจ้าไปบอกให้ทุกคนเตรียมพร้อม เราจะไปพักที่เรือนสายธาร" ชิงหยวนสั่งเฟิ่งอิงเสร็จก็หันมาพยักหน้าให้แม่ทัพหนุ่ม และบุตรีที่อุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อยให้เตรียมตัวออกเดินทาง


## ตอนที่ 42 หนทางรักษา

-31-
เรือนสายธารของสกุลชิงนั้นอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ติดชายแดนแคว้นโจว ห่างจากหุบเขากินคนราวห้าสิบลี้ มีคอกสำหรับพักสัตว์ก่อนจะนำส่งข้ามชายแดนไปยังแคว้นโจว เป็นเรือนไม้ชั้นเดียวขนาดสองคนอยู่เรียงติดกันหลายสิบห้อง สองห้องแรกจะกว้างกว่าห้องอื่นสองเท่า สำหรับผู้เป็นเจ้าของคือชิงหยวนกับชิงฮูหยิน และอีกห้องเป็นของชิงหลิน ด้านหลังเป็นห้องพักคนงานบ่าวไพร่และหน่วยพยัคฆ์ดำ โดยแบ่งแยกหญิงชายชัดเจนและเป็นระเบียบ
ราวสามเค่อขบวนม้าที่นำโดยแม่ทัพหนุ่มและชิงหยวนก็มาถึงที่หมายอย่างปลอดภัย มีหน่วยพยัคฆ์ดำที่ประจำอยู่ พ่อบ้านประจำเรือนสายธาร และบ่าวหญิงชายรวมแล้วกว่าห้าสิบคนออกมายืนรอต้อนรับด้วยความตื่นเต้น ราวกับพบเจอสิ่งของล้ำค่า เพราะเป็นครั้งแรกที่คุณหนูมาเยือนเรือนสายธาร ซึ่งอยู่ไกลจากเมืองหลวงนับพันลี้
"พ่อบ้าน จัดเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้วใช่หรือไม่" ชิงหยวนเอ่ยถามเสียงเข้ม พร้อมกับกระโดดลงจากหลังม้าเป็นคนแรก ตามด้วยแม่ทัพหนุ่มที่เก็บอาการบาดเจ็บไว้อย่างมิดชิด ชิงหลินที่ขอขี่ม้าเอง เฟิ่งอิงที่อุ้มเจ้าพยัคฆ์น้อย เป่าเปากับหมั่นโถวอยู่กับจิ๋นซานจิ๋นซื่อ และคนอื่นๆ
"ขอรับนายท่าน" พ่อบ้านชราร่างผอมเล็กสูงตอบด้วยท่าทางสุภาพนอบน้อม
"อืม...ดี" เมื่อเห็นนายท่านพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต พ่อบ้านจึงพาหน่วยพยัคฆ์ดำและหน่วยองครักษ์ไปยังเรือนพักเพื่อพักผ่อนและชำระร่างกาย จึงเหลือเพียงชิงหยวน มู่หลิ่งเหวินที่แทบจะยืนทรงตัวไม่ไหว เฟิ่งอิง จิ๋นซาน และจิ๋นซื่อ
ส่วนเจ้าพยัคฆ์น้อยก็ทำหน้าที่เป็นพี่ใหญ่พาสองจิ้งจอกน้อยเดินสำรวจรอบๆ ราวกับเคยมาแล้ว ทั้งที่เป็นครั้งแรกของมันที่ได้มาเยือนที่นี่แท้ๆ
"หลินเอ๋อร์ พาพี่เหวินของเจ้าไปพักก่อนเถิด" ชิงหยวนเอ่ยกับบุตรสาวที่ยืนอยู่ใกล้ๆ
"ทราบแล้วเจ้าค่ะ" ชิงหลินตอบบิดาแล้วหันมามองคู่หมั้นที่พยายามยืนให้ตรงด้วยความกังวลใจ ใบหน้าของเขาทั้งซีดเซียวและมีเหงื่อชุ่ม
มู่หลิ่งเหวินได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้แล้วยังต้องเดินทางต่อนานเกือบครึ่งชั่วยามอีก ทำให้อวัยวะภายในบอบช้ำและเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส หากเป็นคนธรรมดาคงหมดสติตั้งแต่อยู่บนหลังม้าแล้ว
"พี่เหวิน เหงื่อท่านออกเยอะเหลือเกิน เจ็บมากหรือเจ้าคะ" มือเรียวหยิบผ้าเช็ดหน้าสำรองที่มักจะพกติดตัวไว้ใช้ยามฉุกเฉิน มาเช็ดเหงื่อออกจากใบหน้าหล่อเหลาอย่างเบามือ สายตามองเขาด้วยความเป็นห่วง
'เหงื่อออกมากขนาดนี้คงเจ็บมากเลยทีเดียว'
"พี่...ยังไหว...อึก!" ร่างสูงกัดฟันข่มความเจ็บปวดตอบนางด้วยเสียงที่แผ่วเบาราวเสียงลม จากนั้นก็โอนเอนไปมาทำท่าจะล้มมิล้มแหล่ ชิงหลินตกใจรีบเข้าไปประคองเขา โดยมีจิ๋นซานช่วยประคองอีกข้างหนึ่ง
"พี่เหวิน ทำใจดีๆ ไว้นะเจ้าคะ" ชิงหลินตกใจจนหน้าซีดเผือด แขนเรียวข้างหนึ่งโอบเอวคู่หมั้นไว้แน่น ส่วนอีกข้างก็ยึดจับมือใหญ่ที่พาดคอนางมาอีกด้าน
"อืมมม อา..." คนเจ็บพยายามลืมตาที่หนักอึ้งราวถูกหินทับไว้อย่างยากลำบาก แม้สติสัมปชัญญะจวนเจียนจะขาดสะบั้น แต่เพราะกรุ่นกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ลอยมาแตะจมูกช่วยกระตุ้นให้เขายังครองสติไว้ได้
"เฟิ่งอิง รีบไปตามหมอมาเร็วเข้า!" ชิงหยวนสั่งเสียงดัง
"ขอรับ" อีกฝ่ายก็ขานรับและทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว
"คุณหนู ให้เป็นหน้าที่เราสองคนเถิดขอรับ" จิ๋นซื่อเอ่ยขึ้น ทำท่าจะเข้ามาประคองแม่ทัพหนุ่มแทนนาง
"ไม่เป็นไร เจ้าช่วยไปบอกให้ใครก็ได้เตรียมน้ำอุ่น ผ้าสะอาด และชุดของท่านแม่ทัพให้พร้อมทีเถิด" ชิงหลินปฏิเสธคำขอของจิ๋นซื่อ ขอประคองเขาไปยังห้องพักพร้อมกับจิ๋นซานเอง เล่นเอาคนเจ็บยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จนลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะ
เมื่อถึงห้องพักทุกอย่างก็ถูกจัดเรียงไว้เรียบร้อยแล้ว ไม่ว่าจะเป็นน้ำอุ่น ผ้าขาวสะอาดที่พับเรียงซ้อนกันไว้อย่างเป็นระเบียบ และชุดสำหรับผลัดเปลี่ยนสีน้ำเงินเข้มอันเป็นสีโปรดของมู่หลิ่งเหวิน
ชิงหลินปล่อยให้จิ๋นซานจิ๋นซื่อรับช่วงต่อ ประคองร่างแม่ทัพหนุ่มให้นอนลงบนเตียงไม้อย่างระมัดระวัง
"ระหว่างที่รอหมอมา จัดการเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ท่านแม่ทัพก่อนเถิด" ชิงหยวนหันมาบอกจิ๋นซานจิ๋นซื่อ คนเจ็บพอได้ยินถ้อยคำของว่าที่พ่อตาก็พลันลืมตาขึ้น ส่งสายตาเว้าวอนให้คู่หมั้นที่ยืนนิ่งอยู่ข้างบิดา
ชิงหลินเข้าใจจึงกล่าวกับบิดา "ท่านพ่อ ขอให้ข้าเป็นผู้ดูแลพี่เหวินเองเถิดเจ้าค่ะ"
"ตกลง พ่ออนุญาต" ชิงหยวนพยักหน้า หลังจากนิ่งเงียบครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เป็นเหตุให้คนเจ็บลอบยิ้มอย่างพึงพอใจ แล้วหลับตาลงเพื่อข่มความเจ็บปวด
"เช่นนั้นพวกเจ้าก็กลับไปพักผ่อนได้" ชิงหยวนหันไปกล่าวกับสององครักษ์หนุ่ม
"แต่ว่า..." จิ๋นซานทำท่าจะคัดค้าน แต่ถูกจิ๋นซื่อส่ายหน้าห้ามไว้เสียก่อน พลางบุ้ยใบ้ให้ดูคู่หมั้นสาวของท่านแม่ทัพที่นั่งลงข้างเตียง ใช้ผ้าขาวชุบน้ำอุ่นบิดจนหมาดแล้วค่อยๆ เช็ดคราบเปรอะเปื้อนอย่างเบามือ ใบหน้าจิ้มลิ้มดูอ่อนโยนยิ่งนัก จิ๋นซานจึงยอมจากไปแต่โดยดี
ชิงหยวนหันมากล่าวกับบุตรี "หลินเอ๋อร์ พ่อจะไปดูความเรียบร้อยเสียหน่อย หากท่านหมอมาก็ให้คนไปตามพ่อด้วย"
"เจ้าค่ะ" ชิงหลินหันมาตอบยิ้มๆ ชิงหยวนจึงก้าวออกจากห้องไป ปล่อยให้บุตรีอยู่ดูแลคู่หมั้น โดยมีสี่สาวใช้รั้งอยู่ด้านนอกเพื่อรอรับคำสั่ง
"พี่เหวิน ลุกไหวหรือไม่เจ้าคะ" เมื่อเช็ดหน้าเช็ดตาให้เขาจนสะอาดเอี่ยมอ่องแล้วก็ถึงเวลาต้องเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เขา ซึ่งนางไม่เคยทำให้บุรุษใดมาก่อนไม่ว่าจะในภพก่อนหรือภพนี้ เลยรู้สึกประหม่าและขัดเขินอย่างบอกไม่ถูก จึงลองถามดูเผื่อเขาทำเองได้
มู่หลิ่งเหวินพอได้ยินคำถามของนางจึงลืมตาขึ้นช้าๆ สบกับดวงตากลมโตที่มองลงมา พยักหน้าให้ครั้งหนึ่งแล้วใช้แขนแกร่งยันตัวจะลุกขึ้นนั่งแต่กลับล้มไม่เป็นท่า พยายามอยู่หลายครั้งก็ล้มเหลวเสียทุกครั้งไป
"เอาเถิด ข้าจะช่วยท่านเองเจ้าค่ะ" ชิงหลินที่เฝ้าดูอยู่ตลอดอดรนทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยปากอาสาช่วยเช็ดตัวให้เขา ไม่รู้สักนิดว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ล้วนแต่เป็นการเสแสร้งแกล้งทำทั้งสิ้น แม้จะบาดเจ็บหนักเอาการ แต่เพียงแค่ลุกขึ้นนั่งเหตุใดจะทำไม่ได้กันเล่า
กว่าจะช่วยให้เขาลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงสำเร็จก็เล่นเอาร่างเล็กเหงื่อแตก เพราะเขาทำตัวอ่อนยวบราวกับคนหมดสติ ทำให้นางต้องออกแรงมากกว่าปกติหลายเท่า และการสัมผัสใกล้ชิดถึงเนื้อถึงตัวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ยังสร้างความปั่นป่วนใจจนร่างกายร้อนรุ่มราวกับเป็นไข้ ขณะเดียวกันก็รู้สึกอบอุ่นและเป็นสุขที่ได้ดูแลเขา
ฝ่ายคนเจ็บก็มีอาการไม่ต่างกันนัก ใบหน้าหล่อเหลาซับสีแดงจางๆ ที่ผู้ใดได้เห็นย่อมคิดว่าเป็นเพราะอาการบาดเจ็บ มีเพียงเขาเองเท่านั้นที่รู้ดีถึงสาเหตุที่แท้จริง
"นี่เจ้าค่ะ"
ความคิดหยุดลงเมื่อนางยื่นสิ่งหนึ่งมาตรงหน้าเขา มู่หลิ่งเหวินมองผ้าขาวที่บิดหมาดสลับกับมองใบหน้าจิ้มลิ้มที่แดงระเรื่อ ดวงตากลมโตกลอกไปมาไม่ยอมสบตากับตน ดวงตาคมทรงเสน่ห์หรี่ลงเล็กน้อย
'อา...จะให้ข้าเช็ดตัวเองหรือ หึๆ' คิดพลางทำทีเป็นยื่นมือที่สั่นเทาไปหยิบผ้าจากมือนางมากำไว้หลวมๆ แล้วยกขึ้นจะเช็ดซอกคอตนเอง
"แขนไม่มีแรงหรือเจ้าคะ" ชิงหลินถามเมื่อเห็นมือที่ยกขึ้นแล้วตกลงและเป็นเช่นนี้อยู่หลายครั้ง "ไม่ต้องแล้ว ข้าจะเช็ดตัวให้ท่านเองก็แล้วกันเจ้าค่ะ" นางกล่าวแล้วฉวยผ้ามาถือไว้แทน เมื่อเงยหน้าขึ้นจึงได้เห็นสายตาหวานเยิ้มน่าหลงใหลของเขาที่มองมา แค่นี้ก็เล่นเอานางเขินจะแย่แล้ว นี่ยังส่งยิ้มหวานมาให้อีกจนนางทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ก้มหน้าต่ำไม่มองเขาจะได้ไม่คิดฟุ้งซ่าน ส่วนมือก็สาละวนเช็ดอยู่ที่เดียว
"อา...เจ้าจะเช็ดแค่ตรงนั้นหรือ" คนเจ็บอดที่จะเย้านางไม่ได้
"เอ่อ..." มือเรียวชะงักวูบ เงยหน้าที่แดงก่ำมองอีกฝ่ายก็เห็นเขาส่งยิ้มหวานมาให้อีก จึงรีบดึงมือกลับแต่ยังช้ากว่ามือหนาที่คว้ามือนางไว้ก่อน ดวงตาทั้งสองประสานกันนิ่งเนิ่นนาน ไม่มีใครหลบตาใคร
"หลินเอ๋อร์ พี่..." กล่าวพลางก้มหน้าลงช้าๆ ดวงตาคมทรงเสน่ห์ยังคงประสานกับดวงตากลมโตสุกใสราวดวงดาวบนท้องฟ้าของนางไม่ยอมคลาดไปแม้เพียงเศษเสี้ยวเวลา
"หลินหลิน พวกเรา...กลับมาแล้ว"
เสียงร้องของเจ้าพยัคฆ์น้อยพร้อมร่างเล็กสีขาวปลอดปุกปุยของสองจิ้งจอกน้อยทำให้ชิงหลินได้สติ นางรีบชักมือกลับแล้วลุกขึ้นไปหาทั้งสามตัวทันที สร้างความหัวเสียให้มู่หลิ่งเหวินไม่น้อย
"ฝากไว้ก่อนเถิดเจ้าสามมารน้อย"
"ไปไหนกันมาหรือ" นางไม่เจาะจงถามใคร
"หัวหน้าพาข้ากับพี่ใหญ่ไปเดินเที่ยว สนุกมากเจ้าค่ะ" เจ้าหมั่นโถวจิ้งจอกน้อยตัวน้องตอบนายใหม่ของมัน
"หัวหน้า?"
"ข้าเอง...หลินหลิน" เจ้าพยัคฆ์น้อยเชิดหัวกลมๆ เล็กๆ บอกนางด้วยท่าทางโอ้อวด ทำให้ชิงหลินมันเขี้ยวขยี้หัวมันแรงๆ เสียหลายทีแล้วเอ่ย
"เจ้านี่นะเป็นหัวหน้า"
"ฟานฟาน...มาก่อน เป็นหัวหน้า...ถูกต้องที่สุด" เจ้าพยัคฆ์น้อยสะบัดหัวแล้วเงยหน้าบอกนางด้วยน้ำเสียงจริงจัง ตากลมเล็กสีเทาจับจ้องนางนิ่ง
"อืม มีเหตุผล ถ้าอย่างนั้นก็...ยินดีด้วยหัวหน้าแก๊ง!" ชิงหลินยิ้มพร้อมกับปรบมือให้เจ้าพยัคฆ์น้อย
"แก๊ง...คืออันใด" เจ้าพยัคฆ์น้อยเอียงหัวถามนางตาใส เช่นเดียวกับเป่าเปาและหมั่นโถว สองจิ้งจอกน้อยมองหน้ากันแล้วเงยหัวมองนายใหม่ด้วยความสนใจใคร่รู้ความหมายของคำแปลกๆ ที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน
"หมายถึงกลุ่มคนที่ตั้งเป็นก๊กเป็นเหล่า อย่างเช่นแก๊งอันธพาลไงล่ะ" นางอธิบายอย่างใจเย็น
"ฟานฟาน...เข้าใจแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยผงกหัวด้วยความเข้าใจในสิ่งที่หลินหลินบอก
"หัวหน้าตั้งชื่อแก๊งกันเถิดขอรับ" เจ้าเป่าเปาน้อยเสนอความเห็น
"ข้าเห็นด้วยกับพี่ใหญ่" เจ้าหมั่นโถวน้อยสนับสนุนความเห็นของพี่ชาย
"อืม ตรงกับใจข้า แล้วจะตั้งชื่อแก๊งว่าอันใดดีล่ะ" เจ้าพยัคฆ์น้อยพยายามวางตัวให้เหมาะสมกับตำแหน่ง 'หัวหน้าแก๊ง' แม้แต่คำพูดที่มักติดๆ ขัดๆ เช่นแต่ก่อนก็ไม่หลงเหลือให้ได้ยิน มันภูมิใจและพอใจมากกับความพยายามอย่างหนักในช่วงสองสามชั่วยามที่ผ่านมา
ฝ่ายชิงหลินมองหนึ่งพยัคฆ์น้อยกับสองจิ้งจอกน้อยสุมหัวกันอย่างเคร่งเครียดเป็นการเป็นงาน ก็อดเอ็นดูไม่ได้จนหลงลืมคนเจ็บไปเสียสนิท
"หลิน...เอ๋อร์…" เสียงเรียกลอดไรฟันของคนเจ็บที่นั่งพิงหัวเตียง ทำให้ชิงหลินสะดุ้งโหยง รู้สึกหนาวไปถึงกระดูกราวกับยืนอยู่ที่ขั้วโลกเหนือ
'แย่แล้ว!...ลืมไปเลย' นางคิดพลางค่อยๆ หันไปหาเจ้าของเสียงพร้อมกับส่งยิ้มเฝื่อนๆ ไปให้
"ฮึ!" คนเจ็บแค่นเสียงออกมาอย่างน้อยใจระคนหงุดหงิด เมื่อเห็นนางให้ความสำคัญแก่เจ้าสามมารน้อยจนหลงลืมคู่หมั้นที่บาดเจ็บไปเสียได้ มันน่าจับมาฟาดทั้งเจ้าสามมารน้อยจอมขัดขวางทั้งเจ้าของที่ไม่รู้จักแยกแยะว่าใครสำคัญกว่า
ชิงหลินเดินกลับมานั่งข้างเตียงคนเจ็บด้วยความหวาดหวั่นใจ ปล่อยให้เจ้าพยัคฆ์น้อยกับสองจิ้งจอกน้อยนั่งล้อมวงปรึกษาหารือถึงชื่อแก๊งของตัวเอง เพราะลำพังรับมือกับคนเจ็บที่กำลังงอนก็ตึงมือแล้ว คิดพลางเหลือบตามองคนเจ็บจึงเห็นเขาเบือนหน้าไปทางอื่น สองมือกอดอกหลวมๆ ก็รู้สึกหนักใจขึ้นมา
'เฮ้อ! โตจนป่านนี้แล้วยังจะมางอนเหมือนเด็กๆ อีก'
คนเจ็บปรายตามองนางด้วยหางตา ไม่กล่าวสิ่งใดออกมาแม้เพียงครึ่งคำ คิ้วเข้มพลันขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นรอยเขี้ยวที่ลำคอขาวผ่องของนาง จึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง "หลินเอ๋อร์ คอเจ้า..."
"อ๋อ รอยเขี้ยวของปีศาจจิ้งจอกเก้าหางเจ้าค่ะ" มือเรียวยกขึ้นลูบลำคอพร้อมกับตอบเสียงเรียบ ใบหน้าจิ้มลิ้มไร้รอยกังวลใดๆ ผิดกับอีกคนที่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสับสน
'นางถูกปีศาจจิ้งจอกเก้าหางกัด? แล้วนางจะเป็นเช่นไร จะมีอันตรายถึงชีวิตหรือไม่ หากนางเป็นอันตรายขึ้นมาข้าจะช่วยนางได้อย่างไร' ยิ่งคิดใบหน้าหล่อเหลางดงามก็ยิ่งดำมืดลงเรื่อยๆ
"เจ็บมากหรือเจ้าคะ" หญิงสาวถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นสีหน้าไม่สู้ดี
"พี่ทนได้" คนเจ็บชะงักวูบเมื่อนึกขึ้นได้ว่าน้อยใจนางอยู่ น้ำเสียงยามที่ตอบจึงเจือความน้อยใจอยู่มาก แต่ชิงหลินแสร้งทำเป็นเมิน ก่อนจะหยิบผ้าบิดหมาดแล้วเอ่ย
"เช่นนั้น รีบเช็ดตัวดีกว่าเจ้าค่ะ ท่านจะได้พักผ่อน"
ร่างเล็กเริ่มเช็ดตัวให้เขาอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้เขาให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีผิดกับครั้งแรกจนอดสงสัยไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจ และตลอดเวลาที่เช็ดตัวให้เขามีหลายครั้งที่ลมหายใจของเขาเป่ารดใบหน้าและต้นคอ สร้างความปั่นป่วนและร้อนรุ่มแปลกๆ จนอยากจะล้มเลิกแล้วให้คนอื่นมาทำแทน แต่ก็ไม่อยากถูกเขาต่อว่าว่าไม่รักษาคำพูด
เมื่อเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขาเรียบร้อย ก็เป็นเวลาเดียวกับที่เฟิ่งอิงพาหมอมาถึงพอดี โดยมีชิงหยวนเดินนำหมออาวุโสเข้ามาในห้อง
หมออาวุโสรีบเข้ามาตรวจจับชีพจรของท่านแม่ทัพอยู่พักใหญ่ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีดีนัก ชิงหยวนที่ยืนอยู่ข้างเตียงพร้อมด้วยบุตรีเห็นดังนั้นก็เป็นกังวลขึ้นมา ก่อนจะขยับตัวเอ่ยถาม "เป็นเช่นไรบ้าง"
หมออาวุโสลูบเคราตัวเองพลางเอ่ยออกมาเบาๆ ด้วยสีหน้าครุ่นคิด "อา...ยากยิ่งๆ"
'นี่มันพลังอันใดกัน ทำให้ลมปราณปั่นป่วนได้มากมายถึงเพียงนี้ แต่กลับไม่สร้างความเสียหายแก่อวัยวะภายใด เลือดคั่งที่น่าจะเกิดจากการถูกอัดกระแทกด้วยพลังมหาศาลก็ไม่ปรากฏให้เห็น ช่างประหลาดยิ่งนัก'
"ความหมายของท่านหมอคือ..." ชิงหยวนปรายตามองคนเจ็บแล้วหันมาถามหมออาวุโส
"ขอบอกตามตรง ข้าไม่เคยพบหรือรักษาอาการเช่นนี้มาก่อน จึงไม่รู้ว่าจะเริ่มรักษาจากตรงไหนก่อนดี ท่านคงต้องเชิญหมอท่านอื่นมารักษาแล้ว ขออภัยที่ช่วยอันใดไม่ได้ ข้าขอตัวก่อน" เขากล่าวพร้อมกับค้อมศีรษะให้แม่ทัพหนุ่ม แล้วหันมาค้อมศีรษะให้ชิงหยวน ชิงหยวนจึงรีบค้อมศีรษะกลับตามมารยาท
"ท่านลุง ข้าไม่เป็นไรขอรับ" มู่หลิ่งเหวินกล่าวหลังจากที่หมอาวุโสกลับไปแล้ว
"ยามนี้อย่าเพิ่งพูดอันใดเลย พักก่อนเถิดหลานชาย" ชิงหยวนบอกด้วยน้ำเสียงที่คิดว่าปกติ หารู้ไม่ว่าคนฟังรับรู้ได้ถึงกระแสเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยของอีกฝ่าย
"ลุงจะสั่งให้คนของหน่วยพยัคฆ์ดำเสาะหาหมอเก่งๆ มารักษาเจ้าให้จงได้" ชิงหยวนรับปากอย่างหนักแน่น
"ทำให้ท่านลุงต้องลำบาก ข้าละอายใจยิ่งนักขอรับ"
"ลำบากอันใดกัน เจ้าก็เปรียบเสมือนคนในครอบครัว ไม่ต้องคิดให้วุ่นวายไป นอนพักเสียก่อนเถิด" ชิงหยวนบีบไหล่หนาเพื่อปลอบใจ
"หลินเอ๋อร์ ดูแลพี่เหวินของเจ้าด้วย" ครานี้ผู้เป็นบิดาหันมาบอกบุตรีที่เอาแต่ยืนนิ่งไม่ยอมขยับหรือแม้แต่เอ่ยคำ ไม่รู้ว่านางคิดอันใดอยู่
"ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ" ชิงหลินตอบพลางชำเลืองมองคู่หมั้นก็เห็นเขามองอยู่ ใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวเริ่มมีเหงื่อผุดขึ้นมาอีกแล้ว นางไม่รอช้ารีบเข้าไปนั่งข้างเตียง หยิบผ้าเช็ดหน้าจุ่มน้ำอุ่นแล้วบิดหมาดๆ มาซับเหงื่อให้เขา ยอมรับว่าเครียดมากจนเผลอกัดริมปาก น้ำตาก็ทำท่าจะไหลออกมาเสียให้ได้ เมื่อคิดว่าเขาอาจจะตายจากไปโดยที่นางทำอะไรไม่ได้ เหมือนคราวพ่อของนางในภพเก่า
"หลินเอ๋อร์ เป็นอันใดไป กลัวพี่ตายหรือ" แม่ทัพหนุ่มเย้าพร้อมกับจับมือเรียวขาวนุ่มนิ่มข้างที่ซับเหงื่อให้ วางลงบนอกซ้ายของตนแล้ววางมือทับ ก่อนจะบีบมือเรียวขาวเบาๆ เพื่อต้องการสื่อว่าตนยังมีชีวิตอยู่
ชิงหยวนถอยฉากออกมาพร้อมกับโบกมือไล่ทุกคนให้ออกไป บัดนี้จึงเหลือเพียงคู่รักกับอีกสามชีวิตที่ยกเลิกการประชุมชั่วคราว หันมาจัดการกับอาหารอันโอชะจนเสร็จเรียบร้อยแล้วจึงรวมกลุ่มประชุมกันต่อ
"ยังจะมีใจมาพูดล้อเล่นอีกนะเจ้าคะ" นางดุเขาเสียงสั่น ไม่ชอบใจที่เขาเอาความเป็นความตายมาล้อเล่น
"อา...หรือว่าที่เจ้าโกรธเพียงเพราะกลัวว่าจะเป็นม่าย คู่หมั้นตาย" ร่างสูงเย้านางต่อ เพราะไม่อยากเห็นนางเศร้าเสียใจ ความปรารถนาของเขาคือได้เห็นรอยยิ้มที่สดใสของนาง ไม่ใช่ใบหน้าอมทุกข์เช่นในยามนี้
"ถ้าท่านยังพูดจาล้อเล่นเช่นนี้อีก ข้าจะไม่สนใจท่านแล้ว" ชิงหลินคาดโทษเขาด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว
"อา...พี่ขอโทษ พี่เพียงอยากเห็นเจ้ายิ้ม ไม่ใช่ทำหน้าเศร้าอมทุกข์เช่นนี้" เอ่ยขอโทษเสียงหวาน มือหนาลูบไล้ใบหน้าจิ้มลิ้มของนางแผ่วเบาด้วยความทะนุถนอม
"นอนพักสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ"
คนเจ็บยิ้มอย่างมีความสุข หลับตาลงช้าๆ มือหนากุมมือเล็กไว้ไม่ยอมปล่อย ด้วยเกรงว่าหากปล่อยมืออาจจะไม่มีโอกาสเช่นนี้อีก
เจ้าพยัคฆ์น้อยเดินเข้ามายืนใกล้ๆ มีสองจิ้งจอกน้อยอยู่ข้างหลัง มันร้องถามเมื่อเห็นนางเอาแต่นั่งถอนใจด้วยสีหน้าเป็นทุกข์ "หลินหลินเป็นอะไร ไม่สบายหรือ"
พวกมันปรึกษากันอยู่นานจึงได้ชื่อแก๊งที่ถูกใจ 'แก๊งฟานเป่าโถว' ก็คือชื่อแก๊งของพวกมัน ด้วยการนำเอาชื่อของแต่ละคนมารวมกัน โดยไม่สนใจถึงความหมายแต่อย่างใด
"เปล่า ข้าแค่เป็นห่วงเขา" นางก้มลงมองทั้งสามพร้อมกับส่งยิ้มเศร้าให้
"นายหญิง ชายผู้นี้รักษาแบบธรรมดาไม่ได้ขอรับ" เป่าเปาน้อยร้องบอกนายใหม่ของมัน
"นายหญิง? เรียกข้าว่าหลินหลินแบบเดียวกับฟานฟานก็ได้ ข้าไม่ว่าหรอก" ชิงหลินยิ้มหวานแล้วเอ่ย "แล้วที่ว่ารักษาแบบธรรมดาไม่ได้...หมายความว่าอย่างไร"
"ชายผู้นี้ถูกท่านแม่ทำร้าย มีไอของปีศาจจิ้งจอกเก้าหางห่อหุ้มอยู่ มีเพียงท่านแม่กับนาย...เอ่อ...หลินหลินเท่านั้นที่สามารถรักษาให้หายได้ขอรับ" เป่าเปาน้อยชี้แจง
"เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ เจ้าบอกว่าข้าสามารถรักษาเขาได้หรือ"
"ถูกต้องขอรับ" เป่าเปาน้อยตอบ
"ข้าไม่เข้าใจ ทำไมข้าถึงรักษาเขาได้ล่ะ"
"เพราะหลินหลินถูกท่านแม่กัด ทำให้เลือดของหลินหลินมีไอปีศาจของท่านแม่ไหลเวียนอยู่ด้วยขอรับ" เป่าเปาน้อยตอบข้อสงสัย
"อา...ข้าควรดีใจหรือเสียใจดีเล่า"
"หลินหลิน ไม่ต้องกังวล ไม่มีอันตรายหรอกขอรับ" เป่าเปาน้อยร้องบอกเมื่อเห็นนายใหม่ของมันทำท่ากลุ้มใจ
"เรื่องนี้พักไว้ก่อน ยามนี้ช่วยบอกวิธีรักษามาก่อนเถิด"
ดูจากอาการแล้วจะมัวชักช้าเสียเวลาเพราะเรื่องนี้ไม่ได้ อย่างไรก็ต้องรีบช่วยเขาก่อนดีกว่า ส่วนเรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง
"ผสมเลือดสามหยดของหลินหลินกับดอกบัวหิมะสดหรือแห้งก็ได้หนึ่งดอก แล้วเคี่ยวนานหนึ่งชั่วยาม ดื่มสามเวลาก่อนอาหารเจ็ดวันก็หายขอรับ"
"ต้องใช้เลือดข้าอีกแล้วหรือ"
'อะไรกันนักกันหนา เอะอะก็ต้องใช้เลือด นี่เลือดข้าเป็นยารักษาสารพัดโรคหรือไง'
"ยังมีอีกขอรับ"
"หา? ยังมีอีกหรือ"
"ต้องทำซ้ำเช่นนี้ทุกวันขอรับ วันละสามเวลา" เป่าเปาน้อยเตือนนายใหม่ด้วยความหวังดี
"หมายความว่าต้องใช้ดอกบัวหิมะยี่สิบเอ็ดดอก เลือดของข้าอีกหกสิบสามหยด?"
"ถูกต้องขอรับ"
เมื่อได้ฟังก็รู้สึกกลัวขึ้นมา แต่พอเห็นใบหน้ากับร่างที่กระตุก และมือหนาที่สั่นเทาอยู่ตลอดเวลาเพราะความเจ็บปวด ก็ทำให้นางเกิดแรงฮึดสู้ อยากจะรีบช่วยให้เขาหายเจ็บปวดโดยเร็ว
'เอาน่า แค่เลือดหกสิบสามหยดเอง!'


## ตอนที่ 43 พยาบาลพิเศษ

-32-
ชิงหลินแกะมือหนาอุ่นออกวางข้างลำตัวของเขา ดวงตากลมโตมองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมออยู่ครู่หนึ่ง จึงเดินออกมาที่ประตูห้องซึ่งยามนี้เหลือสาวใช้ชุดเดิมเพียงสองคนตามคำขอของนาง
"นี่ยามใดแล้ว" นางถามอย่างไม่เจาะจง
"ยามอิ่วแล้วเจ้าค่ะคุณหนู" หนึ่งในสองสาวใช้ตอบ
"อืม เจ้าช่วยไปถามพ่อบ้านว่ามีดอกบัวหิมะหรือไม่"
"ดอกบัวหิมะ?" สองสาวใช้มองหน้ากัน คุณหนูจะนำดอกบัวหิมะมาทำอันใด ดอกบัวหิมะเป็นสมุนไพรชั้นเลิศที่ช่วยปรับสมดุลร่างกาย แก้ไข้แก้พิษได้ดี ซ้ำยังเป็นยาบำรุงที่เหมาะแก่สตรีที่ปวดระดูอีกด้วย ที่สำคัญ หาได้ยากยิ่งมีราคาสูงมาก และเป็นที่ต้องการของตลาด อาจจะเป็นเพราะสามปีจึงจะเก็บดอกได้
"ใช่ ไปถามเร็วเข้า หากมีก็นำมาให้ข้าที" ชิงหลินเร่งเร้า
"เจ้าค่ะ บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้" หนึ่งในสองรีบทำตามคำสั่งทันที
โครกกกครากกก!
เสียงท้องร้องค่อนดังของชิงหลินทำให้สาวใช้ที่ยืนรั้งอยู่ก้มหน้าอมยิ้มน้อยๆ
"อะแฮ่ม เจ้าช่วยไปบอกพ่อครัวให้ทำอาหารให้ข้าสักสองอย่างเถิด" คนถูกขำกระแอมแก้เขินก่อนจะสั่งสาวใช้เบาๆ
"ได้เจ้าค่ะคุณหนู" สาวใช้ตอบทั้งที่ยังคงก้มหน้าไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตา ด้วยเกรงว่าคุณหนูจะอาย
"ท้องบ้าเอ๊ย ร้องไม่ดูตาม้าตาเรือซะบ้างเลย" ชิงหลินบ่นพึมพำพลางตีหน้าท้องดังแปะๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าไปข้างใน
"หลินหลิน แผลที่ฝ่ามือหายแล้วหรือ" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องถามด้วยความเป็นห่วง
"อา...จริงสิ ข้ามัวแต่ยุ่งๆ เลยลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย" นางตอบพลางยกมือซ้ายมาวางบนโต๊ะกลมในห้อง แกะผ้าพันแผลเฉพาะกิจออก แต่คิ้วเรียวก็ต้องเลิกขึ้นด้วยความประหลาดใจ เมื่อกลางฝ่ามือที่ควรจะมีรอยแผลจากคมดาบกลับไม่มีให้เห็น จะมีก็เพียงเลือดแห้งเกรอะกรังเป็นแนวยาวราวสามเซนติเมตรเท่านั้น
หญิงสาวลองพลิกข้อมือไปมาเพื่อตรวจสอบให้แน่ใจ ไม่เพียงเท่านั้นยังใช้ผ้าชุบน้ำถูแรงๆ บริเวณรอยเลือดจนสะอาด เผยผิวขาวนวลเนียนที่มีรอยแดงจากการขัดถูเท่านั้น รอยแผลหายไปแล้ว? หายได้อย่างไร ยาก็ยังไม่ได้ใส่ หรือว่า…
ชิงหลินก้มมองสองจิ้งจอกน้อยที่นั่งอยู่ข้างหลังฟานฟานน้อย "ทำไมแผลข้าถึงหายเร็วนัก" ถามพร้อมกับหันฝ่ามือออกไปทางเจ้าสามสหายตัวน้อย
"เลือดราชามังกรรวมกับเลือดปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง ทำให้หลินหลินแข็งแกร่ง บาดแผลหายเองได้" เจ้าพยัคฆ์น้อยอาสาบอกนาง
"วิเศษไปเลย" ใบหน้าจิ้มลิ้มเต็มไปด้วยความตื่นเต้น การสนทนาหยุดลงเมื่อสาวใช้นำอาหารเข้ามา
"คุณหนู อาหารมาแล้วเจ้าค่ะ" สาวใช้เดินเข้ามาด้านในห้องพร้อมด้วยถาดอาหาร เมื่อเห็นคุณหนูพยักหน้าอนุญาตจึงวางอาหารลงบนโต๊ะ แล้วถือถาดเปล่าถอยฉากออกมาสี่ห้าก้าว
"อา...กลิ่นหอม น่ากินจัง พวกเจ้าจะกินด้วยไหม" ชิงหลินสูดกลิ่นอาหารแล้วหันมาทางเจ้าสามสหาย
"ฟานฟานอิ่มแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยส่ายหัวกลมๆ เล็กๆ ร้องบอกนาง นางจึงเบนสายตาไปหาเป่าเปากับหมั่นโถวสองจิ้งจอกน้อย
"อิ่มแล้วขอรับ" เป่าเปาน้อยร้องตอบนายใหม่
"ข้าก็อิ่มแล้วเจ้าค่ะ" หมั่นโถวน้อยร้องตอบบ้าง
"งั้นข้าไม่เกรงใจละนะ" ชิงหลินยิ้มขณะที่มองอาหารตรงหน้าตาเป็นประกาย จับตะเกียบคีบอาหารเข้าปากอย่างรวดเร็วด้วยความหิว จะไม่ให้หิวได้อย่างไร เมื่อเช้านางกินหมั่นโถวกับหมูเค็มไปนิดเดียวเอง เพราะถูกคู่หมั้นกับองค์ชายห้านั่งจ้องอยู่ ใครจะไปกินลง
"หลินหลินค่อยๆ กิน กินเร็วไม่ดี" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องเตือน ยังไม่ทันจบความดีก็เห็นนางทำหน้าบิดเบี้ยว ทุบอกตนเองเสียงดังตุบๆ เพราะรีบร้อนกินเร็วเกินไปจนอาหารติดคอ เดือดร้อนสาวใช้ต้องรีบรินน้ำชาให้คุณหนูด้วยความตระหนกปนขบขันเล็กน้อย
ชิงหลินหน้าแดงอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี โดยเฉพาะเจ้าสามสหายที่เอียงคอน่ารักมองตาแป๋วไร้เดียงสา ราวกับไม่เคยเห็นอาการมูมมามจนข้าวติดคอเช่นนี้มาก่อน คิดแล้วก็น่าอายนัก 'ไม่น่ารีบกินเลย ดูสิ จ้องกันใหญ่แล้ว อย่างนี้ใครจะกินลงกัน'
"ข้าอิ่มแล้ว เก็บไปเถอะ" ผู้เป็นคุณหนูสั่งสาวใช้ให้เก็บสำรับทั้งที่ยังไม่อิ่มดี
"เจ้าค่ะคุณหนู" สาวใช้รีบเก็บอาหารใส่ถาดอย่างคล่องแคล่วแล้วออกไปจากห้องทันที เป็นเวลาเดียวกับสาวใช้คนแรกเดินสวนเข้ามาในห้อง
"เป็นอย่างไรบ้าง มีของที่ข้าต้องการหรือไม่" นางถามพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้สาวใช้
"มีเจ้าค่ะ แต่ถูกเก็บไว้อย่างดีในห้องของนายท่าน" สาวใช้ก้มหน้าตอบเสียงอ่อย ด้วยนางไม่สามารถนำดอกบัวหิมะมามอบให้คุณหนูได้ จึงกลัวว่าคุณหนูจะโกรธ
"อย่างนั้นหรือ ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าจะไปขอท่านพ่อเอง"
"ขอบคุณเจ้าค่ะคุณหนู" นางคุกเข่าขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ
"หือ? ขอบคุณข้าเรื่องอันใด"
"มะ...ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ" คำตอบของสาวใช้ทำเอาชิงหลินเลิกคิ้วมองอย่างไม่เข้าใจ
"ช่างเถิด ข้าฝากดูทางนี้หน่อยนะ ข้าจะไปหาท่านพ่อ"
"เจ้าค่ะคุณหนู"
ชิงหลินพยักหน้า ก่อนจะสาวเท้ามุ่งหน้าไปห้องพักของบิดา โดยมีแก๊งฟานเป่าโถววิ่งตามหลังไปติดๆ
ราวหนึ่งเค่อก็กลับมาที่ห้องพักของคู่หมั้นอีกครั้ง พร้อมกับห่อผ้าที่มีดอกบัวหิมะแห้งเจ็ดดอก ซึ่งบิดามอบให้แต่โดยดีไม่ถามความแม้เพียงครึ่งคำ ทำให้นางถอนใจอย่างโล่งอก
"เจ้าสองคนช่วยนำดอกบัวหิมะไปเคี่ยวให้ที" ชิงหลินส่งดอกบัวหิมะแห้งหนึ่งดอกให้สาวใช้ และบอกขั้นตอนโดยละเอียด จากนั้นก็กลับมานั่งข้างเตียงคนเจ็บ เพื่อซับเหงื่อที่ไหลอยู่ตลอดให้เขาอย่างเบามือ ด้วยเกรงว่าเขาจะตื่นมากวนประสาทอีก
"หลิน...เอ๋อร์..."
เสียงละเมอแผ่วเบาของบุรุษรูปงามที่นอนหลับตานิ่งอยู่บนเตียง ทำเอามือที่สาละวนซับเหงื่อที่ใบหน้าหล่อเหลาชะงัก พร้อมกับเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ
"หลิน...เอ๋อร์..."
คราวนี้ได้ยินชัดเจน เขาละเมอเรียกชื่อนางจริงๆ
"ท่านกำลังฝันอะไรอยู่กันนะ ข้าอยากรู้จริงๆ" หญิงสาวก้มลงกระซิบเบาๆ นิ้วเรียวเขี่ยปลายจมูกเขาเล่นอย่างมันเขี้ยว ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงเรื่อ รู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก เพราะไม่คิดว่าเขาจะจริงจังถึงขั้นละเมอออกมาอย่างนี้
"หลินหลินหน้าแดง ไม่สบายหรือ" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องถามพลางกระโดดขึ้นมานั่งบนตักนาง เป่าเปากับหมั่นโถวเห็นเช่นนั้นก็อยากขึ้นไปนั่งบนตักนายใหม่บ้าง แต่เกรงว่านายใหม่จะไม่ชอบ สองจิ้งจอกน้อยจึงได้แต่ส่งสายตาออดอ้อนนางแทน
ชิงหลินอุ้มสองจิ้งจอกน้อยเข้ามาในอ้อมแขน กอดไว้หลวมๆ จูบหัวสามสหายตัวละทีแล้วเอ่ย "ขอบใจนะ ที่ยอมมาอยู่กับข้า ข้าสัญญาว่าจะดูแลพวกเจ้าอย่างดี"
พอแก๊งฟานเป่าโถวได้ยินถ้อยคำของนาง พวกมันก็รู้สึกมีความสุขและอบอุ่นใจยิ่งนัก ทั้งยังเชื่อมั่นในคำพูดของนางโดยไร้ข้อกังขา
การเคี่ยวดอกบัวหิมะต้องใช้เวลาถึงหนึ่งชั่วยาม ชิงหลินจึงใช้ช่วงเวลานี้ไปชำระร่างกายพร้อมแก๊งฟานเป่าโถว ซึ่งดูเหมือนสองสมาชิกใหม่จะชื่นชอบไม่แพ้เจ้าพยัคฆ์น้อย เพราะเห็นพวกมันใช้เท้าหน้าตะกุยน้ำดำผุดดำว่ายอยู่ในถังขนาดสามคนลงแช่พร้อมกันได้สบายๆ อย่างสนุกสนาน จนนางต้องอุ้มพวกมันออกมาเพราะกลัวว่าจะป่วย
ส่วนผู้ที่มารับหน้าที่คอยดูแลคนเจ็บคือ จิ๋นซานกับจิ๋นซื่อ สององครักษ์สกุลมู่ เมื่อแต่งกายเรียบร้อยนางก็กลับมาที่ห้องพักของคู่หมั้น ก็เห็นว่านอกจากสององครักษ์แล้ว ยังมีเฟิ่งอิงรั้งอยู่ด้านนอก เมื่อเข้ามาด้านในก็เห็นบิดานั่งจิบชาอยู่
"ท่านพ่อ" บุตรสาวเรียกบิดาพร้อมกับวางเจ้าสามสหายลงบนพื้น ท่ามกลางสายตาเอ็นดูของทุกคน รวมทั้งชิงหยวนที่ยิ้มบางๆ กับความน่ารักน่าเอ็นดูของพวกมัน
"มาแล้วหรือ นั่งลงก่อนเถิด"
"เจ้าค่ะ" ชิงหลินนั่งลงข้างบิดา
"เจ้านำดอกบัวหิมะไปทำอันใด" ผู้เป็นบิดาเอ่ยถามทันที
"เรื่องนั้น...คือ..."
เมื่อเห็นท่าทางอึดอัดใจของบุตรีและสายตาหวาดระแวงของนาง ชิงหยวนก็เข้าใจทันที จึงโบกมือไล่บ่าวไพร่ออกไปจนหมด เหลือเพียงเขา นาง และคนเจ็บที่หลับสนิท
"เรื่องมีอยู่ว่า..." ชิงหลินตัดสินใจเล่าให้บิดาฟังเฉพาะเรื่องวิธีการรักษาคู่หมั้นเท่านั้น แต่ไม่ได้บอกว่าเลือดนางคือส่วนผสมสำคัญในการรักษานี้
"อืม ทำตามที่เจ้าว่าเถิด พ่อเชื่อใจเจ้า" ชิงหยวนพยักหน้าอนุญาต
ในเวลาต่อมาสาวใช้ทั้งสองก็กลับมาพร้อมถ้วยยาที่ผ่านการเคี่ยวอย่างดีนานหนึ่งชั่วยาม พอวางลงบนโต๊ะแล้วพวกนางก็ออกไปจากห้องอย่างรู้งาน
"อา...พ่อจะกลับไปรอที่ห้องก็แล้วกัน" ชิงหยวนไม่อยากทำให้บุตรีลำบากใจ ด้วยจับพิรุธได้ว่านางยังมีเรื่องที่ปกปิดตนอยู่ แม้จะแอบเสียใจเล็กน้อยและหวังว่านางจะบอกเล่าให้ฟังในสักวัน
"ขอบคุณเจ้าค่ะที่เข้าใจลูก" นางขอบคุณจากใจ ครั้นทุกคนออกไปจนหมดแล้ว นางจึงหยิบเข็มสีเงินจิ้มลงที่นิ้วนางของตัวเอง บีบจนเลือดหยดลงไปในถ้วยยาขนาดสองอึกสามหยด ก่อนจะหมุนถ้วยยาให้ส่วนผสมเข้ากันแล้วเดินถือมานั่งข้างเตียงคนเจ็บ
"พี่เหวิน" นางเรียกชื่อเขาเบาๆ
"..."
"พี่เหวินเจ้าคะ" เรียกดังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย
"..."
"พี่เหวิน นี่...พี่เหวิน ตื่นมาดื่มยาก่อนเจ้าค่ะ" คราวนี้ลากเก้าอี้ไม้มาใกล้เตียง วางถ้วยยาลงแล้วออกแรงเขย่าตัวแต่ก็ไร้ผล เขายังคงหลับตานิ่งจนนางยอมแพ้ไม่คิดปลุกอีก ใช้ช้อนป้อนก็แล้วกัน คิดพลางนำหมอนมารองศีรษะเขาให้สูงขึ้น จากนั้นก็ใช้ช้อนตักยาน้ำสีดำกลิ่นฉุนกึกป้อนให้เขา ทว่าเขาไม่ยอมกลืนยา ซ้ำยังปล่อยให้ไหลเลอะอีก
"กินยากกินเย็นเสียจริง" บ่นอุบแล้วก็พยายามบีบปากเขาให้อ้าออกอยู่นาน แต่สุดท้ายก็ล้มเหลว นางจึงถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด
"หลินหลิน ลองป้อนด้วยปากดูสิขอรับ ข้าเคยเห็นท่านแม่ทำให้น้องตอนที่น้องกินยาเองมิได้"
เสียงแนะนำจริงจังของเป่าเปาน้อยทำให้คนฟังชะงัก ใบหน้าแดงก่ำ ป้อนยาทางปาก! ต้องทำจริงๆ หรือ
"หลินหลิน เร็วเข้า ยาเย็นไม่ดี ต้องรีบกิน" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องกระตุ้นนาง
"เฮ้อ เอาก็เอา" ชิงหลินถอนใจหลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอมยาไว้ในปากแล้วประกบกับริมฝีปากหนาอุ่นของเขา เมื่อสัมผัสได้ว่าปากเขาเปิดออกก็ค่อยๆ ป้อนยาลงไปช้าๆ ไม่รีบร้อนจนหมด แล้วรีบผละออกมาอย่างรวดเร็ว
ทำไปแล้ว! นางทำเรื่องน่าอายลงไปแล้ว ชิงหลินเผลอลูบริมฝีปากตนเองอย่างเหม่อลอย ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีไข้ ก้มมองคนเจ็บที่หลับสนิท แต่ใบหน้ากลับแดงก่ำด้วยความตกใจ รีบเอามืออังหน้าผากกับแก้มสาก
"ก็ปกติดีนี่นา แล้วทำไมหน้าแดง แปลกยิ่งนัก" ร่างเล็กพึมพำเบาๆ ดึงผ้าห่มให้เขาเสร็จแล้วจึงถือถ้วยยาเดินออกมา แก๊งฟานเป่าโถวก็วิ่งตามออกมาติดๆ
ฝ่ายคนเจ็บที่คิดว่าหลับไม่ได้สติกลับหรี่ตามองไปที่หน้าประตู จึงได้เห็นคู่หมั้นสาวยืนสั่งงานสาวใช้อยู่ เขาลอบถอนใจแล้วเบนสายตากลับมามองเพดาน ลูบริมฝีปากก่อนจะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์กับแผนการอันแยบยลของตน
'อา...หากนางรู้ว่าโดนหลอกคงโกรธเกลียดข้าเป็นแน่ เช่นนั้นก็ปิดเป็นความลับแล้วกัน'
ความจริงมู่หลิ่งเหวินรู้สึกตัวก่อนหน้าที่นางจะเอ่ยเรียกได้สักพักหนึ่งแล้ว เพียงแต่อยากรู้ว่านางจะใช้วิธีใดทำให้ตนดื่มยาถ้วยนั้นได้จึงแสร้งนอนหลับตานิ่ง ปล่อยให้นางกระทำได้ตามใจชอบ ที่สำคัญเรื่องที่นางป้อนยาด้วยปากก็เป็นเรื่องที่คาดการณ์ไว้แล้ว แต่ถึงกระนั้น...แม่ทัพหนุ่มก็แทบจะอดกลั้นอารมณ์ปรารถนาไว้ไม่ได้ อยากจะรวบตัวนางแล้วมอบจุมพิตอันเร่าร้อนเสียให้ได้
ยาที่นางบรรจงป้อนให้แม้จะขมปร่าแต่กลับแฝงความหวานล้ำติดอยู่ในปากยากจะลืมเลือนได้ ความคิดหยุดลงเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา ตามด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ เฉพาะตัวที่เขาชื่นชอบ
"อืม หน้าหายแดงแล้วนี่ คงไม่เป็นไรแล้ว" หญิงสาววางมือบนหน้าผากเขาอีกครั้งด้วยสีหน้าผ่อนคลายลงมาก แล้วก็ต้องตกใจเมื่อคนหลับดึงมือนางไปกุมไว้บนอกไม่ยอมปล่อย "ชิ คนบ้า ทำเป็นเด็กขาดความอบอุ่นไปได้" ส่งเสียงขัดใจเบาๆ โดยไม่รู้สักนิดว่าอีกฝ่ายได้ยินถ้อยคำชัดเจนและคาดโทษไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว
"หลินหลิน ฟานฟานง่วงแล้ว" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องขึ้นเบาๆ
"นั่นสิ นี่คงเลยยามซวีแล้ว แต่จะทำอย่างไรกับมือปลาหมึกนี่ดีเล่า จับซะแน่น ไม่ยอมปล่อยเลย" ชิงหลินทำสีหน้ายุ่งยากทั้งที่หน้าแดงก่ำ
"เป่าเปา หมั่นโถว" เจ้าพยัคฆ์น้อยเรียกสองจิ้งจอกน้อย
"รับทราบ / รับทราบ"
ชิงหลินเลิกคิ้วเรียวสงสัยว่าสามสหายน้อยจะทำอะไร
ฝ่ายคนหลับก็เงี่ยหูฟังเสียงร้องคล้ายกำลังสนทนากันของสามมารน้อยจอมขัดขวาง ก็เข้าใจอย่างแจ่มแจ้งเมื่อแก้มทั้งสองข้างถูกเลียอย่างต่อเนื่องจนเปียกชื้น ยังมีหนึ่งในเจ้าของน้ำลายกระทำการอุกอาจด้วยการกระโดดขึ้นมานั่งบนอกแกร่งของตนโดยไม่ได้รับอนุญาต แล้วเลียปากเลียจมูกแม่ทัพหนุ่มเสียจนทั่ว
'ฮึ่ม! เจ้าตัวร้าย...คิดหรือว่าข้าจะยอมแพ้เพียงเพราะเรื่องแค่นี้!'
"อ๊ะ! ว้าย!"
การพลิกตัวแล้วดึงแขนนางแรงๆ เป็นเหตุให้เป่าเปาน้อยที่ขึ้นไปนั่งบนอกรีบกระโดดลงไปอยู่บนเตียงด้านในกับหมั่นโถวน้อยอย่างรวดเร็ว
ส่วนนายใหม่ของพวกมันก็ถลาไปตามแรงดึงจนเข้าปะทะกับอกแกร่ง ที่แม่ทัพหนุ่มพลิกกลับมานอนหงายอีกครั้งประหนึ่งรอรับอย่างพอเหมาะพอเจาะ ลำตัวช่วงบนอวบหยุ่นนุ่มนิ่มแนบชิดกับอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ใบหน้าจิ้มลิ้มซุกซบอยู่ตรงลำคอของเขา ลมหายใจที่เป่ารดต้นคอสร้างความปั่นป่วนร้อนรุ่มจนแทบจะระงับใจไม่อยู่ อยากจะจับนางกดลงบนเตียงเสียเดี๋ยวนี้
"คนบ้า! ปล่อยข้านะ" ร่างเล็กต่อว่าพลางแหงนศีรษะออกห่าง สองมือเรียวเล็กพยายามผลักตัวเองออกมาจนแขนที่กอดตัวนางไว้เลื่อนลงไปอยู่ที่เอวคอดกิ่วแทน ซึ่งเป็นสิ่งที่แม่ทัพหนุ่มตั้งใจให้เป็นเช่นนั้นอยู่แล้วเพื่อไม่ให้ใครสงสัย
"พี่เหวิน พี่เหวิน" นางตบแก้มสากเขาเบาๆ ทดสอบว่าเขาหลับจริงหรือว่าแกล้ง
"อืม" คนหลับไม่จริงจึงแสร้งร้องแล้วเงียบ
"ละเมอหรือ ท่านนี่..." นางบ่นแล้วทุบที่อกเบาๆ
"ฟานฟาน เราคงต้องนอนที่นี่แล้วละ ขึ้นมาสิ" ชิงหลินหันมาบอกเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ยืนมองอยู่หน้าเตียง
เจ้าพยัคฆ์น้อยจำต้องกระโดดขึ้นมาบนเตียง ดวงตากลมเล็กสีเทามองคู่แข่งคนสำคัญอย่างไม่ชอบใจ แม้ในใจลึกๆ จะยอมรับในตัวตนของเจ้าร่างยักษ์ผู้นี้แล้วก็ตาม
"เอาละ นอนได้แล้ว" ชิงหลินจัดท่านอนใหม่ ใช้แขนใหญ่หนุนแทนหมอน แล้วตะแคงข้างมาทางเขา มีมือใหญ่โอบกอดหลวมๆ ทำให้นางอบอุ่นใจไม่น้อย
ผิดกับร่างใหญ่ที่กำลังหงุดหงิดเนื่องจากแผนการไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คาดไว้ เพราะถูกเจ้าสามมารน้อยมานอนแทรกกลางระหว่างตนกับคู่หมั้นทำราวกับเป็นเทพผู้พิทักษ์อย่างไรอย่างนั้น คิดแล้วก็น่าจับมาลงโทษ ให้อดอาหารเสียให้เข็ด! แม่ทัพหนุ่มคาดโทษพวกมันไว้ในใจ
หลังจากดื่มยาที่นางป้อนให้สองชั่วยาม มู่หลิ่งเหวินที่เพิ่งหลับไปได้ไม่นานเพราะมัวแต่คิดฟุ้งซ่านก็สะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เมื่อถูกความเจ็บปวดรวดร้าวทรมานโจมตีอย่างหนักหน่วง ส่งผลให้กล้ามเนื้อทั่วร่างกระตุกตลอดเวลา ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยว กรามแข็งแรงขบกันแน่น เหงื่อกาฬไหลจนเสื้อผ้าเริ่มเปียกชุ่ม เจ้าพยัคฆ์น้อยรับรู้ได้ถึงความรู้สึกเจ็บปวดของอีกฝ่าย
ครั้นแม่ทัพหนุ่มลืมตาขึ้นจึงสบกับดวงตากลมเล็กสีเทาของพยัคฆ์น้อยที่นั่งด้วยสองขาหลัง สองขาหน้าเหยียดตรง พลางเอียงหัวมองตน
"มีเรื่องจะคุยกับข้าหรือ" เขาถามมันทางจิต
"ใช่ นี่เป็นผลข้างเคียงจากยา สองชั่วยามหลังจากกินยาเจ้าจะมีอาการเช่นนี้ทุกครั้งราวหนึ่งเค่อจนครบเจ็ดวัน" เจ้าพยัคฆ์น้อยตอบอีกฝ่ายโดยไม่ได้ขยับปากเช่นกัน
"หมายความว่าข้าจะมีอาการเช่นนี้อีกยี่สิบครั้ง?"
"ถูกต้อง หากเจ้าทนได้ ไอปีศาจจิ้งจอกเก้าหางก็จะสลายไป"
"แล้วนางรู้เรื่องผลข้างเคียงนี้หรือไม่"
"หลินหลินไม่รู้ ไม่ได้บอกหลินหลิน" เจ้าพยัคฆ์น้อยส่ายหัวไปมา
"ดีแล้ว อย่าบอกนางจะดีกว่า ข้าไม่อยากเห็นนางเป็นกังวล" แม่ทัพหนุ่มถอนใจอย่างโล่งอก แล้วจึงถามต่อ "ได้ยินแว่วๆ ว่ายานี้ใช้ดอกบัวหิมะ"
"ถูกต้อง ถามทำไม" เจ้าพยัคฆ์น้อยย้อนถามอีกฝ่าย
"เพียงอย่างเดียว"
เจ้าพยัคฆ์น้อยเงียบไปครู่หนึ่งอย่างครุ่นคิด ก่อนจะเอียงหัวเล็กน้อยยามที่ตอบ "กับเลือดของหลินหลินสามหยด"
"อา...ข้ารู้แล้ว ขอบใจเจ้ามาก" คนเจ็บยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ลูบหัวเจ้าพยัคฆ์น้อยเบาๆ
เจ้าพยัคฆ์น้อยไม่ได้ตอบกลับ มันลงมาจากตัวเจ้าร่างยักษ์แล้วนอนต่อพร้อมกับความรู้สึกที่เปลี่ยนไป
ปล่อยให้คนเจ็บมองนางอันเป็นที่รักที่ยังคงหลับสนิทไม่รู้เรื่องราวด้วยสายตาอ่อนโยนและขอบคุณ 'สองครั้งแล้วสินะที่เจ้าช่วยพี่ไว้ หลินเอ๋อร์ของพี่ เจ้าช่างแสนดีนัก เช่นนี้แล้วจะไม่ให้พี่รักเจ้า ปรารถนาในตัวเจ้าได้อย่างไร' คิดพลางจุมพิตที่หน้าผากขาวเนียนได้รูปเบาๆ ก่อนจะหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย
ต้นยามเหม่า
"หลินเอ๋อร์ ตื่นเถิด" เสียงทุ้มนุ่มน่าฟังกระซิบปลุกสตรีที่เขานอนโอบกอดไว้ทั้งคืน แม้ช่องว่างระหว่างเขากับนางจะมีสามมารน้อยแทรกตัวขวางอยู่ก็ตาม
"อืม"
เสียงครางคล้ายประท้วงดังออกมาจากร่างเล็กบอบบาง เป็นเหตุให้คนปลุกยิ้มอย่างมีความสุข ดวงตาคมทรงเสน่ห์หวานเยิ้ม
"หากยังไม่ยอมตื่น ข้าจะ..." เขาลุกขึ้นนั่ง ในอ้อมแขนมีนางอันเป็นที่รัก ก่อนจะก้มหน้าลงกระซิบอีกครั้ง
"เฮือก! ตะ...ตื่นแล้ว ขะ...ข้าตื่นแล้ว" คนถูกปลุกสะดุ้งเฮือก หายง่วงเป็นปลิดทิ้งเมื่อได้ยินเสียงขู่ นางเป็นคนขี้เซามากจนคนรอบข้างระอา แต่ไม่รู้ทำไมกลับมีปฏิกิริยากับเสียงของเขา ได้ยินเมื่อไรต่อให้ง่วงงุนมากแค่ไหนก็เป็นอันต้องสะดุ้งตกใจตื่นทุกที
"ยามเหม่าแล้ว หากใครมาเห็นเข้าจะไม่งาม" มู่หลิ่งเหวินเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี แต่สองแขนยังโอบกอดนางอยู่
"ขะ...ข้ารู้แล้ว แล้วทำไมท่านยังไม่รีบปล่อยข้าอีก" ว่าพลางหลุบตามองมือที่โอบกอดอยู่ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย จึงเห็นอีกฝ่ายทำท่าคล้ายเสียดาย แต่นางก็แสร้งทำเป็นมองไม่เห็น ปีนลงจากเตียงมายืนจัดเสื้อผ้าผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงให้เข้าทรง โดยมีสายตาคมทรงเสน่ห์หวานเยิ้มกับยิ้มอ่อนโยนมองอยู่ตลอดเวลาจนนางอายหน้าแดง
"เอ่อ...ท่านเป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่เจ้าคะ" ร่างเล็กแก้เขินด้วยการถามอาการอีกฝ่าย
"พี่สบายดี" ร่างสูงตอบโดยที่สายตาไม่ยอมละไปจากใบหน้าจิ้มลิ้ม
"ถ้าอย่างนั้นข้าขอกลับห้องก่อนนะเจ้าคะ" ชิงหลินรีบเผ่นออกมา โดยมีแก๊งฟานเป่าโถววิ่งตามหลังไปติดๆ
"หึๆ" แม่ทัพหนุ่มหัวเราะไล่หลังนางอันเป็นที่รัก
'อา...ผู้ใดตกอยู่ในห้วงรักมักจะเป็นเช่นนี้ใช่หรือไม่ ร่างสูงเอนตัวลงนอน' หลับตาอีกครั้งด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม


## ตอนที่ 44 พี่รักเจ้า

-33-
"คุณหนู ท่านแม่ทัพเป็นเช่นไรบ้างขอรับ" จิ๋นซานเอ่ยถามทันทีที่ประตูเปิดออกโดยคู่หมั้นของท่านแม่ทัพ
"อืม ยังตอบไม่ได้หรอก เพราะเพิ่งดื่มยาไปแค่ถ้วยเดียวเอง" นางแบ่งรับแบ่งสู้ แม้เจ้าสามสหายจะบอกว่าหายภายในเจ็ดวันก็ตาม
จิ๋นซานค้อมศีรษะ ไม่กล่าวตอบอันใด แต่เชื่อมั่นว่านางจะรักษาท่านแม่ทัพได้
"ฝากเจ้าช่วยดูแลเขาที เดี๋ยวข้ากลับมา" นางฝากฝังเสร็จก็ผละจากไป ไม่อยู่รอฟังคำตอบของอีกฝ่าย เพราะตัวเองอยู่ในสภาพเพิ่งตื่นนอนไม่อยากจะพูดมากนัก
"ทราบแล้วขอรับ" จิ๋นซานค้อมศีรษะรับคำสั่ง ยืดตัวตรงเดินเข้าไปในห้องพักของท่านแม่ทัพ
ชิงหลินกลับมาที่ห้องพักของตัวเองที่อยู่ตรงกลางระหว่างห้องพักของบิดาและคู่หมั้นเพื่อล้างหน้าล้างตา ซึ่งสองสาวใช้ชุดเดิมแต่ไม่ใช่สองคนแรกจัดเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว
เมื่อจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ ชิงหลินก็ไปที่โรงครัวแล้วลงมือทำโจ๊กหมูเอง มีพ่อครัวใหญ่เป็นลูกมือคอยช่วยท่ามกลางความสนใจใคร่รู้ของเหล่าบรรดาพ่อครัวคนอื่นๆ ไม่เว้นแม้กระทั่งคนงานในครัวที่พากันหยุดมือชั่วคราวเพื่อมาดูคุณหนูของตนทำอาหาร ราวครึ่งชั่วยามโจ๊กหมูร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมฉุยยั่วน้ำลายก็เสร็จสิ้น
"อา...เป็นโจ๊กที่หอมเหลือเกิน ส่วนรสชาติก็กำลังดีขอรับ" พ่อครัวใหญ่ร่างท้วมเอ่ยชมเปาะ ปลื้มใจที่คุณหนูให้เกียรติพ่อครัวเช่นเขาเป็นผู้ชิมอาหารฝีมือของนาง แม้จะเป็นเพียงโจ๊กหมูธรรมดาที่พบเห็นและหาซื้อกินได้ทั่วไป แต่ความพิเศษอยู่ที่ก้อนหมูสับละเอียดผ่านการคลุกเคล้าสมุนไพร และปรุงรสได้อย่างกลมกล่อมนั่นต่างหาก ที่ทำให้พ่อครัวใหญ่สนใจ
"จริงหรือ ไม่ได้พูดเพื่อเอาใจข้าใช่หรือไม่" ชิงหลินถามพร้อมกับส่งยิ้มน้อยๆ แต่กดดันให้พ่อครัวใหญ่
"ข้าน้อยพูดจากใจจริงขอรับ ไม่ได้พูดเพื่อเอาใจคุณหนูแต่อย่างใด" พ่อครัวใหญ่รีบตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ค่อยยังชั่ว ข้าทำไว้เยอะ แบ่งให้ทุกคนกินด้วยนะ" นางสั่งเสร็จแล้วจึงเดินนำสองสาวใช้ที่ถือถาดอาหารและถาดใส่ยาและน้ำชาไปยังห้องพักของคู่หมั้น
เป็นเวลาเดียวกับที่อีกฝ่ายล้างหน้าล้างตาเสร็จเรียบร้อยแล้ว และนั่งสนทนากับชิงหยวนบิดาของนางอยู่ที่โต๊ะกลมภายในห้องพัก
"ท่านพ่อ" ชิงหลินเดินยิ้มนำเข้ามาก่อน
"อา...หลินเอ๋อร์ มานั่งข้างๆ พ่อเร็วเข้า" ชิงหยวนเรียกบุตรีพร้อมกับตบเก้าอี้ตัวข้างๆ โดยมีสายตาหวานฉ่ำของอีกคนมองอยู่ตลอด
"พี่เหวิน ท่านน่าจะนอนพักนะเจ้าคะ" ร่างเล็กกล่าวกับคู่หมั้นที่เอาแต่นั่งยิ้มกรุ้มกริ่ม พร้อมกับส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้จนนางประหม่าทำหน้าไม่ถูก
"พี่ดีขึ้นมากแล้ว ต้องขอบใจเจ้าที่ช่วยดูแลอย่างใกล้ชิด" ถ้อยคำหวานๆ แต่แฝงความนัยของบุรุษรูปงามทำให้คนที่หน้าแดงอยู่แล้วยิ่งแดงเข้าไปใหญ่ ต้องหันมากล่าวกับบิดาแก้เขิน
"ท่านพ่อ นี่โจ๊กฝีมือลูก ลองชิมดูหน่อยนะเจ้าคะ"
"อา...กลิ่นหอมใช้ได้" ชิงหยวนเอ่ยชมพลางตักโจ๊กหมูที่อุ่นกำลังดีเข้าปาก ละเลียดช้าๆ เพื่อให้ลิ้นสัมผัสรสชาติของอาหารอย่างเต็มที่ โดยมีสายตาตื่นเต้นลุ้นตัวโก่งของบุตรีจับจ้องอยู่ "อา...หลานชาย เจ้าก็กินด้วยสิ" ชิงหยวนกล่าวกับแม่ทัพหนุ่ม แล้วปล่อยบุตรีรอคำตอบเก้อ
"ขอรับ" มู่งหลิ่งเหวินมองโจ๊กในชามของตน แล้วเงยหน้ามองคู่หมั้นที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่านางจะทำอาหารเป็น
"เดี๋ยวเจ้าค่ะ"
คนถูกห้ามชะงักมือที่กำลังจะตักโจ๊กพลางเลิกคิ้วสงสัย
"นี่เจ้าค่ะ ยาก่อนอาหาร" หญิงสาวยกถ้วยยาที่ถืออยู่ในซ้ายมือวางตรงหน้าเขา ยาที่แอบหยดเลือดใส่ลงไปเรียบร้อยแล้ว
เขาไม่กล่าวอะไร มือหนารับถ้วยยามาแล้วยกดื่มรวดเดียวหมดราวกับดื่มน้ำชา ก่อนจะคว่ำถ้วยยากลางอากาศแล้วเลิกคิ้วให้ ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยแต่มุมปากกลับยกขึ้น ด้วยรู้ทันความคิดนางที่อยากจะเอาคืนเรื่องที่เขาไม่ยอมปล่อยให้นางกลับห้องพัก จนสร้างความขุ่นเคืองใจให้นางไม่น้อย ใบหน้างอง้ำนั่นปะไรที่เป็นหลักฐาน จากนั้นจึงตักโจ๊กที่นางลงมือลงแรงทำด้วยตนเองคำใหญ่ ก่อนจะหรี่ตามองคนทำ
"หลินเอ๋อร์ เจ้าทำเองจริงหรือ" ชิงหยวนถามเพื่อความมั่นใจ เป็นครั้งแรกที่ได้ชิมฝีมือทำอาหารของบุตรีซึ่งไม่เคยฝึกปรือ หรือแม้แต่จะเฉียดไปใกล้ๆ โรงครัว แล้วเหตุใดนางถึงได้...
"ลูกทำเองจริงๆ เจ้าค่ะ ถามพวกนางดูก็ได้" คนถูกถามทำหน้ามุ่ยเมื่อได้ยินบิดาถามเหมือนไม่เชื่อว่าเป็นฝีมือของตน
"โจ๊กชามนี้คุณหนูทำเองเจ้าค่ะ" หนึ่งในสองสาวใช้ช่วยยืนยันเสียงหนักแน่น ทำให้ชิงหลินอารมณ์ดีขึ้นมา
"อา...ไม่รู้มาก่อนว่าเจ้าจะทำอาหารได้ยอดเยี่ยมเช่นนี้" ชิงหยวนชมเปาะ ดวงตาคมมองบุตรีด้วยความประหลาดใจระคนชื่นชม
"โดยเฉพาะหมูก้อนรสชาติกลมกล่อม ถูกปากพ่อยิ่งนัก"
"ข้าดีใจยิ่งนัก หากท่านพ่อชอบ วันหลังข้าจะทำให้กินอีกเจ้าค่ะ" นางส่งยิ้มหวานให้บิดา ใบหน้าจิ้มลิ้มดูสดใสราวกับพระอาทิตย์ยามเช้า
"ดี ดี กลับไปคราวนี้พ่อครัวคงถูกปลดกันเป็นแถว ฮ่าๆๆ" ชิงหยวนหัวเราะชอบใจ จากนั้นจึงลงมือกินโจ๊กตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย ทั้งยังมีรอยยิ้มบางๆ ประดับอยู่ตลอดเวลา
ส่วนอีกคนก็นั่งกินเงียบๆ แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่คู่หมั้นตลอดเวลา ยิ่งได้รู้จักและได้ชิดใกล้ก็ยิ่งหลงใหลและหวงแหนนางมากขึ้นเรื่อยๆ
ว่ากันตามจริงแล้ว รูปโฉมของนางจัดว่างดงาม แต่ไม่ได้งดงามถึงขั้นล่มเมืองล่มแคว้นได้ อีกทั้งเคยพบและยลโฉมสตรีที่รูปโฉมงดงามกว่านางหลายเท่ามาแล้วมากมาย แต่ยังไม่เคยมีสตรีใดทำให้ใจของเขาหวั่นไหวอย่างรุนแรงได้เท่านางมาก่อน
หลังมื้ออาหารชิงหลินก็มาส่งบิดาที่ห้องพัก "ท่านพ่อ เราจะกลับกันเมื่อไรเจ้าคะ"
"คงต้องรอจนกว่าพี่เหวินของเจ้าจะหาย และหน่วยองครักษ์กลับมาจากแคว้นโจวก่อน แล้วค่อยว่ากันอีกที" ชิงหยวนตอบ เมื่อเห็นบุตรีพยักหน้าแต่สีหน้าเหมือนมีอะไรในใจจึงอดถามไม่ได้ "เป็นอันใดหรือ"
"คือ...ลูกอยากจะขออยู่ต่ออีกสักสามสี่วันจะได้หรือไม่เจ้าคะ" ผู้เป็นบุตรสาวเสี่ยงถามแม้ความเป็นไปได้จะริบหรี่
"หือ? เหตุผลคือ?"
"ลูกอยากจะเข้าไปที่หุบเขากินคนอีกครั้งเจ้าค่ะ"
ชิงหยวนชะงัก เลิกคิ้วถามแทนคำพูด
"ลูกอยากสำรวจและนำพันธุ์ไม้แปลกๆ กลับไปทดลองปลูกที่เรือนพสุธาดู หากได้ผลอาจจะสร้างรายได้ให้สกุลชิงในภายหน้าได้เจ้าค่ะ" นางอธิบายยิ้มๆ
เป็นเพราะในหุบเขากินคนมีพันธุ์ไม้ที่นางรู้จักดีในภพเก่าหลายชนิด ไม่ว่าจะเป็นเงาะ มะม่วง มะพร้าว มะยมยังมีสมุนไพรอีกด้วย อย่างฟ้าทะลายโจร ว่านชักมดลูก สาบเสือ ขิง ข่า ตะไคร้ และมะกรูด ไม่แปลกที่คนที่นี่จะไม่รู้จัก หากนำไปปลูกและจำหน่าย ไม่แน่อาจทำกำไรได้ไม่มากก็น้อย
"พ่อไม่ขัดข้อง แต่พี่เหวินของเจ้ารู้เรื่องนี้แล้วหรือ" ชิงหยวนลูบเคราตัวเองพลางครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงเอ่ยกับบุตรี แม้จะเป็นห่วงอยู่มากแต่ความคิดของนางก็ทำให้ชิงหยวนไม่อยากปฏิเสธ หากสิ่งที่นางคิดเป็นความจริงขึ้นมา อาจสร้างชื่อเสียงให้สกุลชิงเป็นที่รู้จักมากยิ่งขึ้น เมื่อมีชื่อเสียงอำนาจก็จะตามมาเอง เมื่อมีอำนาจในมือย่อมสร้างความหวาดเกรงแก่ศัตรู ทำให้ครอบครัวของตนปลอดภัยมากยิ่งขึ้น นั่นคือสิ่งที่ชิงหยวนปรารถนาสูงสุด
"ลูกยังไม่ได้บอกเจ้าค่ะ" คิดไว้ไม่ผิดว่าบิดาต้องอนุญาต แต่คนหลังนี่...นางไม่แน่ใจ
"อืม ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคู่หมั้นของเจ้า ควรทำเช่นไรเจ้าคงรู้" ชิงหยวนกล่าวเตือนบุตรี
"ลูกทราบแล้วเจ้าค่ะ" ตอบแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "ลูกขอตัวไปดูพี่เหวินก่อนนะเจ้าคะ"
ชิงหยวนพยักหน้าอนุญาต มองบุตรีที่เดินพ้นประตูไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
ที่ห้องพักของมู่หลิ่งเหวิน เขานั่งเหยียดขามีผ้าห่มคลุมถึงเอวสอบหลังพิงหัวเตียง หน้าเตียงมีจิ๋นซื่อยืนเฝ้าอยู่
"ส่งพิราบสื่อสารไปแล้วใช่หรือไม่" แม่ทัพหนุ่มถามองครักษ์
"ขอรับ คาดว่าอีกสองสามวันน่าจะได้คำตอบ" จิ๋นซื่อตอบ
"อืม ออกไปได้แล้ว" มู่หลิ่งเหวินโบกมือไล่อีกฝ่ายเมื่อรับรู้ถึงฝีเท้าคุ้นหูกำลังใกล้เข้ามา จิ๋นซื่อประสานมือแล้วเดินออกมาจากห้อง เป็นเวลาเดียวกับที่ชิงหลินและแก๊งฟานเป่าโถวที่กลับมาจากเดินย่อยมาถึงหน้าห้องพักพอดี
"อ้าวจิ๋นซื่อ มาพบพี่เหวินหรือ" นางเอ่ยทักองครักษ์หนุ่ม
"ขอรับคุณหนู" จิ๋นซื่อก้มหน้าตอบ
"แล้วกินข้าวหรือยัง"
"ยังขอรับ"
"อา...วันนี้ข้าทำโจ๊กไว้"
"จิ๋นซื่อ!"
เสียงตะโกนที่ดังมาจากในห้องทำเอาชิงหลินสะดุ้งตกใจ ฝ่ายจิ๋นซื่อก็ค้อมศีรษะแล้วเดินจ้ำอ้าวจากไปอย่างรวดเร็ว
'ขืนอยู่นานกว่านี้มีหวังถูกพายุไหน้ำส้มสายชูเล่นงานเป็นแน่' จิ๋นซื่อคิดในใจ
"ท่านจะตะโกนทำไมเจ้าคะ" ร่างเล็กถามทันทีที่เข้ามายืนหน้าเตียง ส่วนแก๊งฟานเป่าโถวก็กระโดดขึ้นไปเล่นบนเตียงคนเจ็บอย่างถือสิทธิ์
"หิวน้ำ" เขาตอบน้ำเสียงขุ่นมัว ใบหน้าหล่อเหลาตึงขึ้นหนึ่งส่วน จะให้พูดได้อย่างไรว่าหงุดหงิดไม่พอใจที่เห็นนางพูดคุยยิ้มแย้มให้องครักษ์ นางควรรีบเข้ามาหาเขาสิ ไม่ใช่หยุดสนทนากับบุรุษอื่นไปทั่วเช่นนี้ ใช้ได้ที่ไหนกัน!
"น้ำก็อยู่ที่โต๊ะนั่น ทำไมไม่ลุกไปดื่มล่ะเจ้าคะ" ชิงหลินเริ่มมีอารมณ์ขึ้นมาบ้าง
"เจ้าสัญญาว่าจะดูแลพี่อย่างดี หรือมิใช่" ร่างสูงทวงถามสัญญา
"ข้าบอกว่าจะดูแลท่านจนหาย แต่ไม่ได้บอกว่าจะดูแลอย่างดีเสียหน่อย" นางแย้งเขาเสียงขึ้นจมูก ใบหน้าจิ้มลิ้มงอง้ำ
"อ้อ พี่เพิ่งรู้ว่าเจ้ามีนิสัยฉาบฉวย ทำสิ่งใดแบบผ่านๆ เช่นนี้" แม่ทัพหนุ่มยั่วโมโหให้นางติดกับ ซึ่งก็ได้ผลอีกครั้ง
"ข้าไม่ใช่คนเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อนะ!" หญิงสาวโมโหจนลมออกหู
'คนบ้า! จู่ๆ มาว่าคนอื่นเขาแบบนี้ได้ยังไง ข้านี่นะ...ฉาบฉวย ทำงานแบบขอไปที'
"เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ?" คนเจ็บทวนคำด้วยความสงสัย
"ช่างเถิด ข้าไม่อยากเถียงกับท่านแล้ว นี่เจ้าค่ะ...น้ำ!" นางหมุนตัวเทน้ำชาอุ่นใส่ถ้วยแล้วส่งให้เขา ใบหน้าจิ้มลิ้มงอง้ำแต่กลับน่ารักน่าเอ็นดูในสายตาของอีกฝ่ายยิ่งนัก
"หลินเอ๋อร์..." มู่หลิ่งเหวินเรียกคู่หมั้นที่รับถ้วยชาเปล่ากลับไปวางบนโต๊ะแล้วนั่งหันหลังให้
คนถูกเรียกปรายตามองคนด้วยหางตา ก่อนจะสะบัดหน้ากลับไม่สนใจ สองมือเรียวกอดอกนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา
"หลินเอ๋อร์..." คนเรียกจึงเรียกอีกครั้งแต่นางก็ยังไม่สนใจ
ส่วนแก๊งฟานเป่าโถวสัมผัสได้ถึงอารมณ์ขุ่นมัวจากหลินหลิน แต่ไม่รู้สาเหตุ พวกมันจึงได้แต่เฝ้ามองอยู่บนเตียงเงียบๆ
"หลินเอ๋อร์ อา...แค็กๆๆ อึก!" เสียงไอถี่ๆ ทำให้ชิงหลินที่กำลังเคืองหันกลับมาดู เห็นเขาใช้มือป้องปากไอออกมาไม่หยุดก็ตกใจ จึงรีบปราดเข้ามาดู "พี่เหวิน เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ" ถามด้วยความเป็นห่วง มือข้างหนึ่งก็ลูบหลังที่มีเส้นผมนุ่มยาวถึงกลางหลังไปด้วย
"อา...คิดว่าเจ้าจะโกรธจนไม่ยอมเข้าใกล้พี่เสียแล้ว" แม่ทัพหนุ่มเงยหน้าขึ้นเสมอกับใบหน้าจิ้มลิ้ม ใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่เป่ารดใบหน้าของกันและกัน "พี่ขอโทษ ยกโทษให้พี่ได้หรือไม่" เขาออดอ้อนด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน มือหนาลูบไล้ใบหน้าจิ้มลิ้มอย่างแผ่วเบาด้วยความทะนุถนอม
ชิงหลินจ้องมองอีกฝ่ายเงียบๆ ด้วยใจที่เต้นแรง
"ทำเช่นไรเจ้าจึงจะยอมยกโทษให้พี่ บอกมาเถิด พี่ยอมทำทุกอย่าง" เขายังคงออดอ้อนต่อ
"ทุกอย่าง?"
"ใช่ ทุกออย่าง"
"แน่ใจนะเจ้าคะ"
"อืม บุรุษพูดคำไหนคำนั้น!"
"ข้าอยากจะไปหุบเขากินคนอีกครั้งเจ้าค่ะ"
พอได้ยินมุมปากที่ยกยิ้มขึ้นก็พลันกลับมาเหยียดเป็นเส้นตรงจนดูน่ากลัว
"ท่านสัญญาแล้วนะเจ้าคะ"
"เหตุใดจึงอยากจะกลับไปนัก" ร่างสูงผละกลับไปนั่งพิงหัวเตียงดังเดิม ใบหน้าหล่อเหลาทั้งเครียดขึงและจริงจัง
"เรื่องนั้น..." ชิงหลินจึงบอกเล่าสิ่งที่คิดให้เขาฟังอย่างละเอียด
"ได้ แต่พี่จะไปกับเจ้าด้วย"
"ขอบคุณเจ้าค่ะ" ชิงหลินดีใจจนเผลอสวมกอดเขา ใบหน้าจิ้มลิ้มแนบซบไปกับอกกว้าง ทั้งยังยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มทั้งสองข้าง ทำเอาคนโดนกอดตะลึง ต่อมาก็ยิ้มพึงพอใจ สองแขนโอบกอดนางตอบอย่างทะนุถนอม
"หลินหลิน" ไม่เรียกเปล่า แก๊งฟานเป่าโถวยังพยายามแทรกตัวเข้ามากั้นกลางระหว่างคนทั้งสอง ทำให้ชิงหลินที่เผลอกอดเขาเพราะความดีใจได้สติ
"อะ...เอ่อ..." นางส่งเสียงพร้อมกับคลายมือที่โอบกอดตัวคู่หมั้นออกมายันหน้าอกกว้างแทน ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงเรื่อด้วยความอายและโมโหตัวเองที่เผลอทำตัวไม่งาม
"หือ?" เขาไม่สนใจเจ้าสามมารน้อยที่พยายามแทรกตัวเข้ามา ซ้ำยังแกล้งโอบกระชับอ้อมแขนแน่นเข้า เป็นเหตุให้แก๊งฟานเป่าโถวที่เบียดเสียดยัดเยียดกันอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสอง ถูกบีบรัดจนแทบจะกลายเป็นปลาหมึกบด พวกมันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ตะกุยตะกายดิ้นขยับตัวไปมากว่าจะหลุดออกมาได้ก็ทำเอาแก๊งฟานเป่าโถวลิ้นห้อยหอบแฮ่กๆ
"เจ้าคนนิสัยไม่ดี ปล่อยหลินหลินเดี๋ยวนี้นะ" เจ้าพยัคฆ์น้อยขู่ทางจิต
"เหตุใดข้าต้องฟังเจ้า" อีกฝ่ายโต้กลับทางจิตเช่นเดียวกัน พร้อมกับเลิกคิ้วท้าทาย
"เอ๋? ท่านสื่อสารทางจิตกับฟานฟานได้ด้วยหรือเจ้าคะ" ชิงหลินผละออกมาเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"อืม ครั้งที่อยู่ในหุบเขากินคน เพื่อช่วยเจ้าแล้วดูเหมือนเจ้าพยัคฆ์น้อยต้องใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อจะสื่อสารกับพี่"
"จริงหรือนี่ ไม่คิดว่าเจ้าจะเก่งขนาดนี้" ชิงหลินชมเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ขึ้นมานั่งนบตัก ส่วนเป่าเปาน้อยกับหมั่นโถวน้อยนอนหมอบเรียบร้อยอยู่ข้างขาของนายใหม่ที่ห้อยลงมาจากเตียง ดูสงบเสงี่ยมน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก
"แน่นอน ฟานฟานเก่งที่สุด ชมอีก ชมอีก" เจ้าพยัคฆ์น้อยทิ้งมาดหัวหน้าแก๊งกลับไปเป็นพยัคฆ์น้อยจอมออดอ้อนอีกครั้ง มันใช้อุ้งเท้าเกาะยึดสาบเสื้อของหลินหลินแล้วยืดตัวขึ้นเลียใบหน้าจิ้มลิ้มของนาง
"คิกๆ ไม่เอา หยุดนะฟานฟาน" คนถูกเลียหัวเราะคิกคักจั๊กจี้จนต้องเบี่ยงหน้าหลบไปมา เป่าเปาน้อยกับหมั่นโถวน้อยเห็นว่าน่าสนุกดีจึงเข้าร่วมเล่นด้วย สร้างความหงุดหงิดระคนริษยาให้มู่หลิ่งเหวินยิ่งนัก
'ลำพังเจ้าพยัคฆ์น้อยตัวเดียวก็รับมือยากแล้ว แล้วนี่ยังมีเพิ่มมาอีกสองตัว แต่อย่านึกนะว่าข้าจะยอมแพ้สัตว์หน้าขนเช่นพวกเจ้า'
"เป็นอะไรไปเจ้าคะ ปวดท้องหรือ" หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เมื่อเห็นเขาตัวงอ สองมือกุมท้อง ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวเล็กน้อย
เจ้าพยัคฆ์น้อยชะงัก หรี่ตากลมเล็กสีเทามองเจ้าร่างยักษ์นิ่ง สัญชาตญาณบอกมันว่าหลินหลินกำลังติดกับดักหลอกลวงของเจ้าร่างยักษ์อยู่
"ฮึ!" อีกฝ่ายรู้ดีว่าถูกมองอยู่ จึงก้มหน้ามองเจ้าพยัคฆ์น้อยพลางเหยียดยิ้มเยาะเย้ยมัน สร้างความขุ่นเคืองใจให้เจ้าพยัคฆ์น้อยยิ่งนัก มันแยกเขี้ยวคำรามขู่ตอบเสียงต่ำ
"เป็นอะไรไปฟานฟาน" ชิงหลินอดถามไม่ได้
เจ้าพยัคฆ์น้อยไม่ตอบคำถามของหลินหลิน มันสะบัดหัวแล้วกระโดดลงจากเตียง เป่าเปาน้อยกับหมั่นโถวน้อยเห็นดังนั้นจึงกระโดดตามไปติดๆ แล้วออกไปจากห้องพักของแม่ทัพหนุ่ม ปล่อยให้หลินหลินอยู่กับเจ้าร่างยักษ์เพียงลำพัง สร้างความงุนงงแก่ชิงหลินยิ่งนัก
ผิดกับแม่ทัพหนุ่มที่ยิ้มอย่างพึงพอใจ ที่เจ้าพยัคฆ์น้อยยอมเป็นฝ่ายล่าถอยไป จึงคาดเดาว่ามันคงอยากตอบแทนเรื่องที่เกิดขึ้นในหุบเขากินคน
"พี่เหวิน? หายปวดท้องแล้วหรือเจ้าคะ" ชิงหลินถามย้ำเพื่อความแน่ใจ คิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความเป็นห่วงและกังวลใจ ไม่แน่ใจว่าที่เขาปวดท้องนั้นจะเป็นเพราะยาที่นางให้เขาดื่มหรือไม่
"อืม ห่วงพี่มากเลยหรือ" มู่หลิ่งเหวินเย้านางเสียงหวาน ดวงตาคมทรงเสน่ห์หวานฉ่ำน่าหลงใหลจับจ้องใบหน้าจิ้มลิ้มที่อยู่ห่างเพียงฝ่ามือกั้น
ชิงหลินพยักหน้าตอบตามจริง รู้สึกอายจนหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหูและลำคอ
"หลินเอ๋อร์" แม่ทัพหนุ่มเอ่ยเรียกนางเสียงหวานจับใจ ดึงมือเนียนนุ่มนิ่มทั้งสองของนางมาวางบนมือใหญ่หนาของตนแล้วถาม "รู้ใช่หรือไม่...ว่าพี่รู้สึกเช่นไรกับเจ้า"
"ขะ...ข้าจะไปทราบได้อย่างไรกันเจ้าคะ" คนถูกถามหลุบตาลงต่ำไม่กล้ามองหน้า ด้วยรู้ดีว่าเขารู้สึกเช่นไร แต่เพราะอยากได้ยินจากปากเขาเองจึงแสร้งทำเป็นไม่รู้
"ไม่รู้จริงหรือ"
"ไม่รู้เจ้าค่ะ"
"หืม? แล้วเหตุใดจึงไม่กล้าสบตาพี่"
"..."
"รู้หรือไม่ ทุกครั้งที่เจ้าปดพี่ เจ้ามักจะหลบตาเช่นนี้" เขารุกต่อ อยากดูว่านางจะหนีเอาตัวรอดได้อย่างไร
"มะ...ไม่จริง ขะ...ข้าไม่ได้..." ชิงหลินพูดติดอ่าง เมื่อได้เห็นสายตาคมทรงเสน่ห์ที่เต็มไปด้วยอารมณ์แบบที่ไม่เคยได้รับจากชายใดมาก่อน
แม่ทัพหนุ่มส่งยิ้มหวานให้นาง พร้อมกับโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาช้าๆ ตรึงนางไว้ด้วยดวงตาคมทรงเสน่ห์ที่สตรีทั่วแคว้นต่างหลงใหล แล้วประทับริมฝีปากหนาได้รูปกับริมฝีปากอวบอิ่มของนาง ดุนดันจนสามารถแทรกลิ้นอุ่นเข้าไปในโพรงปากเล็กได้สำเร็จ ก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อนางให้ความร่วมมือแต่โดยดีไม่ขัดขืนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา สร้างความพึงพอใจให้แก่แม่ทัพหนุ่มยิ่งนัก แล้วค่อยๆ ตัดใจถอนริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่ง กดศีรษะเล็กไว้แนบอกแกร่งพลางกล่าว "พี่รักเจ้า..."
ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ดันตัวเองออกมาจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างโง่งมเพราะไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
"ได้ยินไม่ชัดหรือ"
คนถูกสารภาพรักหน้าแดงเหมือนผลตำลึง
มู่หลิ่งเหวินยิ้มหวาน สองมือประคองใบหน้าเล็กพลางกล่าวเน้นอีกครั้ง "พี่รักเจ้า ได้ยินชัดหรือไม่"


## ตอนที่ 45 หลินหลินโกรธแล้ว…ทำไงดี

-34-
คำสารภาพรักของบุรุษรูปงามทำให้ชิงหลินตะลึงอึ้งจนพูดไม่ออก ดวงตากลมโตยังคงจ้องมองเขา ริมฝีปากที่ยังเห่อบวมเผยอขึ้นเล็กน้อย
'นะ...นี่...ข้ากำลังถูกหนุ่มหล่อสารภาพรักอยู่จริงๆ ใช่หรือไม่ ไม่อยากจะเชื่อ' ได้แต่อุทานกับตัวเองในใจ แม้จะพอเดาออกว่าเขารู้สึกอย่างไรกับนาง แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะกล้าสารภาพออกมาโต้งๆ แบบไม่ให้นางตั้งตัวอย่างนี้
"เป็นอันใด ไม่เชื่อคำพี่หรือ" แม่ทัพหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนหวาน สองมือยังคงประคองใบหน้าจิ้มลิ้มไว้มั่น ถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกอัดแน่นคับอกผ่านทางดวงตาคมทรงเสน่ห์อีกทางหนึ่งเพื่อยืนยันคำพูดของตน
"อะ...อา..." นางส่งสียงเบาๆ คล้ายเพิ่งตื่นจากฝัน ดวงตากลมโตยังคงจ้องมองหนุ่มหล่อตรงหน้านิ่งอย่างโง่งม
"พี่-รัก-เจ้า" ครั้งนี้เขาเน้นทุกคำช้าๆ ชัดๆ ดวงตาคมเป็นประกายหวานล้ำเต็มไปด้วยเสน่ห์น่าหลงใหล "หืม? ยังได้ยินไม่ชัดเจนอีกหรือ" เลิกคิ้วเมื่อเห็นนางยังคงนิ่งไม่กล่าวตอบ
"ขะ...ข้าได้ยินแล้วเจ้าค่ะ" ชิงหลินรีบตอบทันทีที่เขาโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาทำท่าจะจุมพิตนางอีกครั้ง ใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นส่ำกับคำสารภาพที่แสนจะเรียบง่าย แต่สำหรับนาง แค่นี้ก็โรแมนติกจะแย่แล้ว เพราะนางคิดว่าต่อให้ฉากสารภาพรักสุดแสนโรแมนติกขนาดไหน แต่ถ้าถ้อยคำที่สารภาพรักไม่ได้มาจากใจจริง มันจะมีประโยชน์อะไรหากเลิกรา สุดท้ายแล้วก็คงสร้างความเจ็บปวดช้ำใจมากเป็นทวีคูณ
"หึๆ แล้ว..."
"เอ๋? แล้ว? แล้วอะไรหรือเจ้าคะ"
มือหนาขยับขึ้นลงตามคำพูดของนาง "พี่อยากรู้ความรู้สึกเจ้า" เอ่ยถามพลางสังเกตปฏิกิริยาของนางไปด้วย
"เอ่อ...เรื่องนั้น...ข้า...คือ...กับท่าน...ความรู้สึก..."
"หืม?" เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ใบหน้าจิ้มลิ้ม จนรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นของนางที่เป่ารดใบหน้าของตนเบาๆ ปลุกกระตุ้นความปรารถนาในกายให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง มือหนาลูบไล้แก้มขาวเนียนนุ่มมือ แล้วเลื่อนมาแตะสัมผัสลูบไล้ริมฝีปากอวบอิ่มสีกุหลาบที่เผยอขึ้นเล็กน้อยอย่างอุกอาจและถือสิทธิ์
"ทะ...ท่านไม่อยากรู้ความรู้สึกของข้าแล้วหรือ" ชิงหลินถามพร้อมกับจับมือหนาที่อยู่ไม่สุขทั้งสองข้างของเขาไว้ แม้จะรู้สึกดีและไม่ได้รังเกียจที่เขาทำอย่างนี้ แต่จะปล่อยให้เขาทำรุ่มร่ามเช่นนี้บ่อยๆ ไม่ได้ มันไม่งามและไม่สมควร
"พี่รู้ความรู้สึกของเจ้าแล้ว"
"รู้แล้ว?"
"ถูกต้อง"
"รู้ว่าอะไรเจ้าคะ"
"เจ้ารักพี่"
"หลงตัวเอง"
"หลงตัวเอง? พี่หรือหลงตัวเอง?" คนถูกกล่าวหาชี้นิ้วชี้เข้าหาตนเอง
"ใช่เจ้าค่ะ"
"หรือแท้จริงแล้วเจ้าเกลียดพี่" น้ำเสียงเศร้าสร้อยกับสีหน้าคล้ายกำลังเจ็บปวดของเขาทำเอาหญิงสาวลนลาน
"ข้าไม่ได้พูดอย่างนั้นสักหน่อย"
"หึๆ สรุปว่า...เจ้าก็รักพี่ ตกลงตามนี้" แม่ทัพหนุ่มตัดบทสรุปเอาเองพร้อมกับรวบร่างเล็กบอบบางน่าทะนุถนอมมาซบกับอกกว้างแข็งแกร่งของตน สองแขนโอบกระชับไว้มั่น วางคางสากไว้บนศีรษะเล็กหอมกรุ่นกลิ่นบุปผา ความกังวลฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหลา เหตุเพราะกลัวคำตอบของสตรีที่อยู่ในอ้อมกอด จึงได้ด่วนสรุปเอาเองว่านางก็มีใจให้
ชิงหลินไม่ได้ขัดขืน ทั้งยังขยับใบหน้าซุกซบอกกว้างอบอุ่นของเขา ทำให้รับรู้ถึงวงแขนที่โอบกระชับตัวเองอยู่สั่นเล็กน้อยราวกับไม่มั่นใจอะไรสักอย่าง แต่ถ้าให้เดาคงเป็นเรื่องเมื่อครู่นี้
"ข้าก็รักท่านเช่นกันเจ้าค่ะ" นางบอกเขาให้สบายใจด้วยเสียงสั่นเล็กน้อยเพราะความประหม่าและขัดเขิน พร้อมวาดแขนโอบกอดเอวสอบไว้
"อา...หลินเอ๋อร์ของพี่" เมฆหมอกแห่งความกังวลและความทุกข์ใจมลายหายไปสิ้น เพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำของสตรีในอ้อมกอด เขาจุมพิตศีรษะนางหลายครั้ง ก่อนจะโอบกระชับกอดนางให้แน่นขึ้น "กลับไป พี่ต้องเร่งให้ผู้ใหญ่หาฤกษ์ยามมงคลเสียแล้ว"
"เอ๊ะ...งานมงคลของใครหรือเจ้าคะ" หญิงสาวผละออกมา สองมือยันอกแกร่ง
"หึๆ ความลับ" แม่ทัพหนุ่มวางนิ้วชี้ลงบนริมฝีปากอวบอิ่ม ทุกการกระทำช่างเต็มเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์น่าหลงใหล ชวนให้จิตใจอันแสนละเอียดอ่อนของสตรีสั่นไหว
"ชิ! ไม่เห็นจะอยากรู้เลย" ร่างเล็กปัดมือหนาออก ก่อนจะส่งค้อนให้พองาม
"หึๆ" อีกฝ่ายหัวเราะอย่างมีความสุข ไม่ได้รู้สึกรำคาญหรือหงุดหงิดกับอาการแง่งอนและการทำเสียงขึ้นจมูกของนาง ตรงข้าม มันช่างน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนักในสายตาของแม่ทัพหนุ่ม จนอยากจะเห็นบ่อยๆ ด้วยซ้ำ
"ข้าคิดว่าท่านควรพักผ่อนได้แล้วเจ้าค่ะ"
"อา...ได้ขอรับฮูหยิน"
"เอ๊ะ ฮูหยิน?"
มู่หลิ่งเหวินไม่ตอบและยังส่งสายตาวิบวับเป็นประกายเจ้าเล่ห์ให้นาง
"บะ...บ้า! ข้าไม่ใช่ฮูหยินของท่านเสียหน่อย" เมื่อรู้ว่าเขาหมายถึงตัวเอง ชิงหลินก็อายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี ก้มหน้าที่แดงเรื่อพลางดึงผ้าห่มที่ร่นไปอยู่ที่เอวขึ้นมาคลุมร่างหนา
"ช้าเร็วเจ้าก็ต้องตบแต่งให้พี่ เช่นนั้นแล้วเจ้าควรทำตัวให้ชินเข้าไว้จะดีกว่านะฮูหยิน" คนที่นอนลงเรียบร้อยแล้วไม่วายเย้านางอันเป็นที่รัก
"นอนไปเลยเจ้าค่ะ หากท่านยังดื้อ ข้าจะให้คนอื่นมาดูแลแทน" ชิงหลินแสร้งตีหน้าขรึมเพื่อข่มความอาย
"ได้ๆ" คนถูกดุหลับตาลงอย่างเชื่อฟัง ไม่ได้กลัวคำขู่ แต่เพราะอาการเจ็บปวดจากผลข้างเคียงของยากำลังเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ทันทีที่ร่างเล็กพ้นจากประตู มู่หลิ่งเหวินก็ครางออกมาด้วยความเจ็บปวด
"ท่านแม่ทัพ ท่านเป็นอันใดขอรับ"
เสียงที่ค่อนข้างดังขององครักษ์หนุ่มเป็นเหตุให้คนเจ็บตวัดตามองไม่พอใจ
"ขออภัยขอรับ" จิ๋นซานเหงื่อแตก
มู่หลิ่งเหวินถอนหายใจแล้วตอบ "อึก! ข้าไม่เป็นไร เดี๋ยวก็หาย" เหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้าหล่อเหลา เส้นเลือดข้างขมับปูดโปน ร่างสั่นกระตุกตลอดเวลาด้วยความเจ็บปวด
จิ๋นซานเห็นแล้วก็ได้แต่ยืนกระวนกระวายอย่างไม่รู้จะทำเช่นใด มองท่านแม่ทัพด้วยสายตาเจ็บปวดระคนเจ็บใจที่ไม่สามารถแบ่งเบาความเจ็บปวดที่ท่านแม่ทัพกำลังเผชิญอยู่ได้
"อา..." แม่ทัพหนุ่มพรูลมหายใจยาวเมื่อความเจ็บปวดทรมานผ่านไปอีกครั้ง
"น้ำขอรับ" จิ๋นซานรินน้ำธรรมดาให้แทนน้ำชา เพราะในห้องมีแต่น้ำธรรมดาเท่านั้น คาดว่าเป็นคำสั่งของคู่หมั้นของท่านแม่ทัพ
มู่หลิ่งเหวินยันกายขึ้นนั่งหลังพิงหัวเตียง ใช้แขนเสื้อปาดเหงื่อบนใบหน้าหล่อเหลาและลำคอ มืออีกข้างรับถ้วยน้ำจากองครักษ์ไปดื่มรวดเดียวจนหมด
"ท่านแม่ทัพ นี่มัน..."
"อย่าเอ็ดไป แค่อาการเจ็บปวดเล็กน้อยเท่านั้น" เขากล่าวเสียงเข้มต่ำ
"ทราบแล้วขอรับ" จิ๋นซานรับคำสั่งแต่โดยดี แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้ แต่จำต้องเก็บเอาไว้ในใจไม่กล้าเอ่ยถาม
ระหว่างรักษาตัว หลังดื่มยาสองชั่วยามแม้กำลังหยอกเย้านางหรือนางทำสิ่งใดค้างอยู่ก็ตาม มู่หลิ่งเหวินมักจะแสร้งตัดบทหาเรื่องให้นางต้องออกไปจากห้อง โดยอ้างว่าเพลียและอยากพักผ่อน เป็นเช่นนี้เรื่อยมาจนล่วงเข้าวันที่สามยามอิ่ว
"ยาครั้งที่เก้าเจ้าค่ะ" ชิงหลินพูดพร้อมกับยื่นถ้วยยาส่งให้
มือหนารับถ้วยยามาดื่มรวดเดียวหมดเช่นทุกครั้ง ก่อนจะส่งถ้วยยาคืนให้นาง อีกมือก็รับถ้วยน้ำธรรมดามาดื่มรวดเดียวหมดแล้วเริ่มลงมือกินอาหารร่วมกับนาง โดยมีเจ้าสามมารน้อยที่กำลังเพลิดเพลินกับอาหารตรงหน้าอยู่บนพื้นใกล้ๆ
"ท่านมีเรื่องจะบอกข้าหรือไม่" หญิงสาวเอ่ยถามหลังมื้ออาหารเย็นผ่านไป
"เหตุใดจึงคิดว่าพี่มีเรื่องปิดบังเจ้า" คนถูกถามชะงัก ย้อนถามพลางหลุบตาคมทรงเสน่ห์ลงไม่สบตากับนางเช่นทุกครั้ง
"รู้อะไรหรือไม่เจ้าคะ" นางเอ่ยยิ้มๆ ดูเจ้าเล่ห์เล็กน้อย
"เรื่อง?"
"เวลาที่ท่านโกหก ท่านจะหลบตาข้าเช่นเดียวกัน" ร่างเล็กเอาแขนเท้าโต๊ะพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าหล่อเหลา
แม่ทัพหนุ่มชะงัก ดวงตาคมทรงเสน่ห์กระตุกวาบก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว ด้วยคาดไม่ถึงว่านางจะจับจุดอ่อนของตนได้
"อย่าคิดปิดบังหรือโกหกข้าเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่สนใจท่านอีกต่อไป" นางขู่เขาด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นจนคนฟังลอบกลืนน้ำลาย ดูท่าหนนี้นางจะทำอย่างที่พูดจริงๆ
"อา...สมเป็นว่าที่สะใภ้ใหญ่แห่งจวนแม่ทัพยิ่งนัก" มู่หลิ่งเหวินยิ้มพอใจที่เห็นนางใส่ใจเขามากถึงเพียงนี้
"มะ...ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยนะเจ้าคะ" นางถอยกลับมานั่งที่เดิม "บอกมาเจ้าค่ะ ว่าเกี่ยวกับยาที่ข้าให้ท่านดื่มใช่หรือไม่"
"อืม หลังดื่มยาสองชั่วยามจะมีอาการคล้ายถูกทุบตีด้วยของแข็งแรงๆ ทั่วร่างราวหนึ่งเค่อ" แม่ทัพหนุ่มเล่าให้คู่หมั้นฟังด้วยสีหน้าเรียบเฉย คล้ายกับไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอันใด ทั้งที่ความจริงผลข้างเคียงนั้นสร้างความเจ็บปวดทรมานยิ่ง หากเป็นคนธรรมดาอาจจะถึงขั้นสลบหรือสิ้นใจตายเพราะทนความเจ็บปวดทรมานนี้ไม่ไหว
"ทุกครั้งเลยหรือเจ้าคะ" ชิงหลินถามด้วยความเป็นห่วงและกังวลใจ ไม่คิดว่าจะมีผลข้างเคียงร้ายแรงขนาดผู้ซึ่งมีร่างกายแข็งแรงผิดมนุษย์เช่นเขายังพูดถึงขนาดนี้ เมื่อเห็นเขาพยักหน้าจึงเอ่ย "เพราะเหตุนี้ท่านถึงไล่ข้าออกไปจากห้องทุกครั้ง?"
"อืม พี่ทำให้เจ้าลำบากมากพอแล้ว ไม่อยากให้เจ้าต้องมาเป็นกังวลเพิ่มอีก"
คำพูดของเขากลับสร้างความขุ่นเคืองให้นางเพิ่มขึ้น
"ท่านทำเช่นนี้ไม่คิดว่าข้าจะเสียใจบ้างหรือเจ้าคะ" ชิงหลินย้อนถามด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยเจือความเจ็บปวด นางทั้งเสียใจและน้อยใจ
"หลินเอ๋อร์ พี่..." มู่หลิ่งเหวินกล่าวไม่ออก ไม่คิดว่าเรื่องที่คิดว่าเล็กน้อยจะสร้างความขุ่นเคืองใจให้นางถึงเพียงนี้
ชิงหลินสะบัดหน้าใส่ แล้วหันไปถามสามสหายน้อยทางจิต "ฮึ! พวกเจ้าก็รู้เรื่องนี้ใช่หรือไม่"
สามสหายน้อยสะดุ้งโหยงไม่คิดว่าจะโดนหางเลขไปด้วย
"เอ่อ...รู้ขอรับ" เป่าเปาน้อยจำต้องเป็นหนังหน้าไฟตอบแทนเจ้าพยัคฆ์น้อยหัวหน้าของมัน ที่หลบไปอยู่ข้างหลังพลางพยักเพยิดให้มันเป็นผู้เผชิญกับพายุใหญ่ตรงหน้าเพียงลำพัง
"ดี ดียิ่งนัก ทุกคนรวมหัวกันปิดบังข้า" ชิงหลินแค่นเสียงลอดไรฟันออกมาช้าๆ ทว่าชัดเจน
แก๊งฟานเป่าโถวถึงกับสะดุ้ง ขนปุกปุยพองฟูตั้งชันราวกับเห็นสิ่งที่น่าหวาดกลัว
เจ้าพยัคฆ์น้อยเดินเข้ามาหาสตรีที่ยืนกอดอกหลุบตามองพวกมันด้วยใบหน้าบึ้งตึง พลางกล่าวโทษแม่ทัพหนุ่ม "หลินหลิน พวกเราไม่ผิดนะ เป็นเพราะเจ้าร่างยักษ์บอกว่าห้ามบอกหลินหลิน ฟานฟานก็เลย..."
"จะด้วยเหตุผลอะไรข้าก็ไม่อยากฟังทั้งนั้น!" ชิงหลินพูดพลางเดินถอยออกมาสองก้าวให้ห่างจากสามสหายน้อย
"หลินเอ๋อร์..." ร่างสูงเดินเข้าไปหาแต่นางกลับถอยหลังหนี ใบหน้าจิ้มลิ้มบึ้งตึง สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความน้อยใจและเสียใจ ทำให้แม่ทัพหนุ่มรู้สึกสะท้านในอก กระวนกระวายร้อนรนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นึกเสียใจขึ้นมาครามครันที่ปิดบังไม่บอกให้นางรู้เสียตั้งแต่แรก
ชิงหลินเม้มปากแน่นมองเขาด้วยความน้อยใจ ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วเดินออกจากห้องพัก ครั้นเห็นสามสหายน้อยจะวิ่งตามก็หันมาส่งสายตาดุ ทำให้สามสหายน้อยชะงักอยู่กับที่ไม่กล้าตามนางไป หูและหางตกลงอย่างเซื่องซึม
"เป็นเพราะเจ้าคนเดียว" เจ้าพยัคฆ์น้อยกล่าวโทษเจ้าร่างยักษ์ที่กลับมานั่งอย่างหมดแรง คิ้วเข้มขมวดมุ่นเคร่งเครียดอย่างคิดไม่ตก
"หัวหน้า เราจะทำเช่นไรดีขอรับ" เป่าเปาน้อยถาม
"ฮือๆๆ แบบนี้ข้าไม่ยอมนะเจ้าคะ" หมั่นโถวน้อยลงไปนอนส่งเสียงครางหงิงๆ
"ว่าอย่างไรเจ้าร่างยักษ์ ต้นเหตุที่ทำให้หลินหลินโกรธก็คือเจ้า" เจ้าพยัคฆ์น้อยเงยหัวกลมๆ เล็กๆ ร้องถามแม่ทัพหนุ่มโดยที่ปากไม่ขยับ
"ผู้ใดคือเจ้าร่างยักษ์" คนที่ถูกเรียกว่าเจ้าร่างยักษ์เลิกคิ้วถามทางจิต ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจดีว่าเจ้าพยัคฆ์น้อยปากเสียหมายถึงตน
"ฮึ! จะเป็นผู้ใดถ้าไม่ใช่เจ้า" เจ้าพยัคฆ์น้อยยังคงเชิดหน้าตอบฉะฉานด้วยท่าทางเย่อหยิ่งอวดดียิ่งนัก จนแม่ทัพหนุ่มนึกอยากจะจับมาถอนขนเสียให้เข็ด ดูสิว่ามันยังจะทำท่ายโสโอหังเช่นนี้ได้อีกหรือไม่
"อา...เช่นนั้นแผนพิชิตใจหลินเอ๋อร์ ข้าคงต้องทำคนเดียวเสียแล้ว" เขากล่าวขึ้นลอยๆ โดนเน้นคำว่า 'พิชิตใจหลินเอ๋อร์'
"เจ้ามีแผนแล้วหรือ" เจ้าพยัคฆ์กระตือรือร้นร้องถาม ทิ้งมาดความอวดดีลงเสียสิ้น
"ย่อมเป็นเช่นนั้น ทั้งยังใช้ได้ผลทุกครั้ง"
"หัวหน้า ข้าว่าเราลองดูสักครั้งเถิดขอรับ" เป่าเปาน้อยกระซิบเมื่อได้ฟังเช่นนั้น
"จริงด้วยเจ้าค่ะ ฮึก! ข้าไม่อยากถูกหลินหลินเกลียด แงงง" หมั่นโถวน้อยพูดจบก็ร้องครางหงิงๆ ออกมาอีก
"ก็ได้ๆ เจ้าก็หยุดร้องไห้เสียที"
"ฮึก! เจ้าค่ะ ฮึก! ข้าหยุดร้องแล้ว ฮึก!" หมั่นโถวน้อยพยายามกลั้นเสียงสะอื้น พร้อมกับใช้เท้าหน้าถูไถรอบดวงตาของตัวเอง
"เหวินเหวิน เจ้ามีแผนอะไรก็ว่ามา" เจ้าพยัคฆ์น้อยเรียกชื่อเจ้าร่างยักษ์หมายเลขด้วยความจำใจ
"เหวินเหวิน?" คิ้วเข้มเลิกขึ้นข้างหนึ่ง สองมืออุ้มสามมารน้อยจอมขัดขวางขึ้นมาวางบนโต๊ะ เพราะเกรงว่าพวกมันจะคอเคล็ด
"ทำไม? เจ้าไม่ชอบหรือ เช่นนั้นข้าเรียกว่าหลิ่งหลิ่งหรือมู่มู่ดีล่ะ" เจ้าพยัคฆ์น้อยยืนสี่ขาหน้าเชิด ดวงตากลมเล็กสีเทาสบตากับแม่ทัพหนุ่ม
เป่าเปาน้อยนอนหมอบราบอยู่ข้างๆ เจ้าพยัคฆ์น้อย ดวงตาเรียวยาวสีน้ำหมึกจับจ้องใบหน้ามนุษย์รูปงามซึ่งมีท่าทางสง่าผ่าเผยและองอาจด้วยความชื่นชม ส่วนเจ้าหมั่นโถวน้อยก็หมอบแอบอยู่ด้านหลังพี่ชาย โผล่หัวออกมาเมียงมองแม่ทัพหนุ่มบ้าง พอแม่ทัพหนุ่มส่งยิ้มให้ก็รีบหลบ พลางใช้เท้าหน้าข้างหนึ่งปิดตาตัวเอง ช่างเป็นภาพที่น่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก หากใครได้เห็นคงอดใจไม่ได้ที่จะอุ้มมันขึ้นมาหอมมาฟัดให้หายมันเขี้ยว
"ตามใจเจ้า" มู่หลิ่งเหวินทอดถอนใจครั้งหนึ่ง แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สองแขนยกขึ้นกอดอก ขณะที่ตามองเจ้าพยัคฆ์น้อย
"เล่าแผนการของเจ้ามาเสียที อย่ามัวแต่โอ้เอ้" เจ้าพยัคฆ์น้อยเร่ง
"หึๆ เจ้าดูจะร้อนใจมากทีเดียว" เขาอดเย้าไม่ได้
"แน่นอน เพราะข้าไม่เคยเห็นหลินหลินโกรธเช่นนี้มาก่อน" เจ้าพยัคฆ์น้อยมีท่าทางหดหู่และเซื่องซึมลงยามที่เอ่ยประโยคนี้ออกมา มันก้มหัวกลมๆ เล็กๆ ลง หางที่ชี้ก็ตกลงจนปลายหางฟูๆ สีขาวสลับดำแนบไปกับโต๊ะ
"อย่าห่วง ข้าจะร่วมมือด้วยเต็มที่" มือหนายื่นออกไปลูบหัวเจ้าพยัคฆ์น้อย แล้วส่งยิ้มให้สองจิ้งจอกน้อยที่เอียงหัวน่ารักมองมา
"ขอบคุณขอรับ" เป่าเปาน้อยขอบคุณอย่างดีใจ จึงได้การรับการลูบหัวอย่างอ่อนโยนเป็นรางวัล
แม้จะไม่เข้าใจว่าเจ้าจิ้งจอกน้อยกล่าวอันใดกับตน แต่เดาว่ามันคงต้องการขอบคุณเขาเป็นแน่ ส่วนหมั่นโถว จิ้งจอกน้อยตัวน้อง ก็ถูกอุ้มลงมาวางบนตักใหญ่แข็งแรง ซึ่งเป็นสิ่งที่จิ้งจอกน้อยชอบที่สุดรองจากหมั่นโถว มันหลับตาพริ้มเมื่อถูกลูบหัวและหลังด้วยฝ่ามือใหญ่ที่แสนอบอุ่น
"เฮอะ!" เจ้าพยัคฆ์น้อยสะบัดหัวกลมๆ เล็กๆ อย่างไม่สบอารมณ์นัก เมื่อเห็นท่าทีคล้ายจะแปรพักตร์ของลูกน้อง
คนถูกเชิดใส่หลุดหัวเราะออกมาอย่างขบขันแล้วเอ่ย "แผนการมีอยู่ว่า..."
ฝ่ายจิ๋นซานที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องมองเข้ามาในห้องเป็นระยะๆ คิ้วดาบเลิกขึ้นอย่างสงสัยใคร่รู้เมื่อเห็นคู่หมั้นของเจ้านายผลุนผลันออกไปจากห้องพร้อมด้วยใบหน้าบึ้งตึง แล้วในเวลาต่อมาองครักษ์หนุ่มก็เห็นหนึ่งคนหนึ่งพยัคฆ์น้อยกับสองจิ้งจอกน้อยมีท่าทีแปลกๆ คล้ายกำลังสนทนากันอยู่ แต่ก็เลือกที่จะเฝ้าดูอยู่เงียบๆ
ชิงหลินที่กำลังน้อยใจเรื่องที่พวกเขาปิดบังไม่ยอมบอกให้รู้ก่อนหน้า เดินไปยังห้องพักของบิดาแทนห้องพักของตัวเอง ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งแรงๆ ใบหน้าจิ้มลิ้มยังคงบูดบึ้ง หวังจะมาหาที่ระบายอารมณ์ขุ่นเคือง
"เป็นอันใดไปหลินเอ๋อร์ ใครทำให้ขุ่นเคืองใจหรือ" ชิงหยวนละสายตาจากกระดาษตรงหน้า ลุกจากโต๊ะทำงานเดินมานั่งข้างบุตรี โดยมีสายตาที่อ่านไม่ออกของเฟิ่งอิงซึ่งยืนสงบนิ่งอยู่ข้างในใกล้ประตูทางเข้ามองอยู่ตลอดเวลานับแต่ร่างเล็กบอบบางปรากฏกายขึ้น
"ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ลูกแค่รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย"
"หงุดหงิด? เรื่องอันใดกันหรือ"
"เรื่องผลข้างเคียงจากยาที่ลูกให้พี่เหวินดื่มเจ้าค่ะ"
"อ้อ นึกว่าเรื่องอันใด"
"ท่านพ่อ...นี่หมายความว่าท่านพ่อก็รู้เรื่องนี้หรือเจ้าคะ" บุตรสาวถามด้วยน้ำเสียงขุ่นข้อง
"เอ่อ...ก็ใช่" ชิงหยวนสะดุ้ง ไม่รู้จะแก้ต่างให้ตนเองเช่นไร
'อา...ไม่น่าหลุดปากเลย'
"เจ้าล่ะ เฟิ่งอิง รู้เรื่องนี้มาก่อนหรือไม่" ชิงหลินหันไปถามบุรุษที่ยืนกอดอกเฝ้าอยู่หน้าประตู
"ทราบขอรับ" เฟิ่งอิงตอบตามจริงด้วยสีหน้าเรียบเฉยจนดูเย็นชา แต่ดวงตาคมเรียวดุกลับสั่นไหว ด้วยกลัวว่านางจะพานโกรธจนไม่อยากเห็นหน้าและสนทนากับตนอีก แค่คิดเฟิ่งอิงก็รู้สึกเจ็บปวดใจเสียแล้ว
"แล้วคนอื่นๆ เล่ารู้เรื่องนี้หรือไม่" นางเลือกที่จะถามเฟิ่งอิง เพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยโหกเลยสักครั้ง
เฟิ่งอิงพยักหน้าแทนคำตอบเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขารู้มาจากจิ๋นซานองครักษ์คนสนิทของท่านแม่ทัพแล้ว จึงนำมารายงานให้นายท่านทราบเมื่อวานยามอิ่ว
"ฮึ! ดี...ดียิ่ง ทุกคนรู้เรื่องหมดยกเว้นข้า แม้แต่ท่านพ่อก็ช่วยกันปิดบังลูก" ชิงหลินเม้มปากแน่น ตัดพ้อบิดาด้วยความเสียใจและน้อยใจ ก่อนจะผลุนผลันวิ่งออกไป โดยไม่ฟังเสียงร้องเรียกของบิดาและเฟิ่งอิง แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าทุกคนทำไปเพราะไม่อยากให้นางเป็นห่วงหรือกังวล ปล่อยให้นางยิ้มหน้าระรื่นอย่างมีความสุขขณะที่เขาต้องเจ็บปวดทรมานอย่างแสนสาหัสเพียงลำพัง บ้าบอสิ้นดี!


## ตอนที่ 46 พันธมิตรชั่วคราว

-35-
"นายท่าน คุณหนู" เฟิ่งอิงก้าวเร็วๆ มาหาชิงหยวนผู้เป็นนาย ความกังวลใจฉายชัดบนใบหน้าคมเข้มที่มักจะเรียบเฉยและเย็นชา
"อืม ปล่อยนางไปก่อน อีกเดี๋ยวคงดีขึ้น" แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่ความจริงแล้วชิงหยวนร้อนใจเกี่ยวกับเรื่องที่บุตรีขุ่นเคืองใจอยู่มากทีเดียว ด้วยไม่เคยเห็นนางโกรธเช่นนี้มาก่อน จึงได้แต่หวังว่าแม่ทัพหนุ่มจะหาวิธีแก้ไขเรื่องนี้ให้จบสิ้นโดยเร็ว
"ทราบแล้วขอรับ" เฟิ่งอิงรับคำอย่างจำใจหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง
"รู้หรือไม่ว่านางไปที่ใด" ชิงหยวนเอ่ยถามหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำ
"ได้ยินเสียงปิดประตู คาดว่าคุณหนูคงอยู่ในห้องพักขอรับ" แม้จะไม่ได้รีบตามออกไป แต่เสียงฝีเท้าของนางถึงจะเบาเพียงใด เฟิ่งอิงก็จดจำได้เป็นอย่างดี
"อืม เช่นนั้นข้าจะไปหาอาเหวินเสียหน่อย" ชิงหยวนกล่าวแล้วเดินออกมาจากห้องพัก มุ่งหน้าไปยังห้องพักของแม่ทัพหนุ่ม
"นายท่าน..." เสียงของสองสาวใช้ที่ถูกคุณหนูไล่ออกมาจากห้อง ซ้ำยังปิดประตูลั่นดาลเสียแน่น ทำให้ชิงหยวนหยุดชะงักพลางเลิกคิ้วสงสัย
"เอ่อ...คุณหนูขังตัวเองอยู่ข้างในห้องพัก ไม่ยอมให้บ่าวคอยอยู่รับใช้เจ้าค่ะ" หนึ่งในสองสาวใช้รายงานพร้อมกับทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เพราะสาวใช้ทั้งสองก็ทราบเรื่องนี้จึงถูกคุณหนูโกรธและไล่ออกมานอกห้องนั่นเอง
"อืม เช่นนั้นก็เฝ้าให้ดี อย่าให้คลาดสายตา" ชิงหยวนพยักหน้ารับรู้พร้อมกับกำชับสองสาวใช้เสียงเข้ม
"ทราบแล้วเจ้าค่ะ" สองสาวใช้รับคำสั่งพร้อมกัน
"หลานชาย เป็นเช่นไรบ้าง" ชิงหยวนเอ่ยถามแม่ทัพหนุ่มพลางทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ใกล้ๆ บนโต๊ะมีกระดาษ พู่กัน และแท่นหมึก กับสามสัตว์เลี้ยงของบุตรี
"ดีขึ้นมากแล้วขอรับ ขอบคุณท่านลุงที่ห่วงใย"
"แล้วนี่เจ้ากำลังทำสิ่งใดหรือ" ชิงหยวนเอ่ยถามด้วยความสงสัย
มู่หลิ่งเหวินยกมุมปากยิ้มแทนคำตอบ เก็บม้วนกระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วใช้เชือกผูกมัดไว้เก็บเข้าที่รวมทั้งหมึกและพู่กัน จากนั้นจึงกลับมานั่งลงข้างชิงหยวนซึ่งเป็นว่าที่พ่อตาอีกครั้ง
"หือ? หรือว่า..." เมื่อไม่ได้คำตอบ ชิงหยวนจึงสำรวจโดยรอบแล้วคิดวิเคราะห์เอง แล้วก็เริ่มเดาทางถูก
"ใช่แล้วขอรับ นี่คือแผนพิชิตใจหลินหลินของข้ากับเจ้าสามมารน้อย" แม่ทัพหนุ่มยิ้มบางๆ ดวงตาคมทรงเสน่ห์เป็นประกายแพรวพราวและอ่อนโยนยามที่เอ่ยชื่อของนางอันเป็นที่รัก
เฟิ่งอิงที่ยืนห่างไปสี่ห้าก้าวเลิกคิ้วเข้มมองแม่ทัพหนุ่ม สลับกับเจ้าสามสหายน้อยของคุณหนูด้วยความสนใจใคร่รู้ว่า แม่ทัพหนุ่มผู้นี้จะใช้วิธีใดให้คุณหนูหายโกรธ
"อา...เดี๋ยวนี้เลยหรือ" ชิงหยวนถามเพื่อความแน่ใจ
"ขอรับ" มู่หลิ่งเหวินพยักหน้ารับ ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนฉายความมั่นใจเต็มเปี่ยม
คราแรกชิงหลินเพียงแค่เสียใจและน้อยใจที่เขาไม่ยอมบอกให้รู้ถึงผลข้างเคียงของยา แต่พอได้รู้เพิ่มเติมว่านอกจากคู่หมั้นและเจ้าสามสหายน้อยแล้ว ยังมีบิดา เฟิ่งอิง และสองสาวใช้ที่รู้เรื่องนี้อีกด้วย จากแค่น้อยใจและเสียใจเลยกลายเป็นว่ายามนี้นางโกรธขึ้นมาเสียแล้ว
ก๊อกๆ!
"คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ"
เสียงเคาะประตูของสาวใช้ทำให้ชิงหลินที่นั่งกอดอกหน้าบูดบึ้งอยู่บนเตียงนอนจำต้องส่งเสียงถาม "มีอะไร"
"เอ่อ...มีสารส่งถึงคุณหนูเจ้าค่ะ"
"..."
"เอ่อ...เปิดประตูให้บ่าวเข้าไปหน่อย ได้หรือไม่เจ้าคะ" เสียงสาวใช้คนเดิมถาม
"..."
"โธ่ คุณหนู บ่าวผิดไปแล้ว อภัยให้บ่าวด้วยเถิดเจ้าค่ะ" เสียงคร่ำครวญของสาวใช้ที่ดังเข้ามาทำให้ชิงหลินเริ่มใจอ่อน ขยับกายเดินมานั่งที่โต๊ะไม้กลมกลางห้องซึ่งอยู่ห่างจากประตูเพียงไม่กี่ก้าว ทั้งยังได้ยินชัดเจนกว่าด้วย
"..."
"คุณหนู บ่าวขอร้อง จะทุบตีบ่าวอย่างไรก็ได้ แต่ช่วยเปิดประตูให้บ่าวหน่อยเถิดเจ้าค่ะ" เสียงอ้อนวอนของสาวใช้ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง
กุกกักๆ แอ๊ดดด!
เสียงดึงสลักจากด้านในพร้อมประตูที่ค่อยๆ เปิดอ้าออกช้าๆ ทำเอาหลายชีวิตที่เฝ้าลุ้นอยู่นอกห้องยิ้มออก ที่ในที่สุดนางก็ยอมเปิดประตู หาไม่แล้วแผนการพิชิตใจหลินหลินคงไม่อาจสานต่อได้
คนเปิดเดินกลับมานั่งกอดอกที่เดิม ใบหน้าจิ้มลิ้มยังคงบูดบึ้งงอง้ำเช่นเดิม ดวงตากลมโตจับจ้องที่หน้าประตูก่อนจะกระพริบถี่ๆ เมื่อผู้ที่เข้ามาซึ่งน่าจะเป็นสาวใช้กลับเป็นเจ้าหมั่นโถวน้อยที่เดินก้มหัวหูตกหางลู่จนปลายหางระไปกับพื้นห้อง
"หลินหลิน เจ้าคะ ข้า...เอ่อ...หมั่นโถวนำสารจากเหวินเหวินมาให้เจ้าค่ะ" เจ้าจิ้งจอกน้อยร้องบอกเสียงสั่นเครือด้วยความหวาดหวั่น พร้อมกับเงยหัวเรียวเล็กน่ารักขึ้นส่งสายตาออดอ้อนจนชิงหลินใจอ่อนยวบยาบ แต่ก็ยังแสร้งทำหน้าบึ้ง นางคุกเข่าลงตรงหน้าจิ้งจอกน้อยก็เห็นม้วนกระดาษเล็กมัดด้วยด้ายสีแดงสดผูกติดอยู่ที่คอของมัน จึงแกะออกมาแล้วคลี่ออกอ่าน
"เจ้าคือสายลมข้าคือทราย" ชิงหลินอ่านออกเสียงเบาๆ คิ้วเรียวขมวดมุ่นอย่างครุ่นคิด
'นี่ เขากำลังจะทำอะไร'
"หมั่นโถวผิดไปแล้ว หลินหลินอย่าโกรธหมั่นโถวเลยนะเจ้าคะ" เจ้าจิ้งจอกน้อยร้องอ้อนวอน พร้อมกับวางเท้าหน้าทั้งสองบนหน้าขาของนายใหม่ พร้อมกับเงยหัวเรียวเล็กน่ารักขึ้น
ชิงหลินยิ้มให้อย่างสงวนท่าที ด้วยรู้ดีว่ากลุ่มคนที่ทำให้นางขุ่นเคืองอยู่หน้าประตูนั่น มือเรียวอุ้มเจ้าจิ้งจอกน้อยขึ้นมาวางบนโต๊ะ ไม่กี่อึดใจต่อมาเจ้าเป่าเปาน้อยก็เดินเข้ามาในลักษณะเดียวกับตัวน้องคือ หูลู่หางตกและก้มหัวต่ำ
"หลินหลินขอรับ ข้า...เอ่อ...เป่าเปานำสารจากเหวินเหวินมาส่งขอรับ" เป่าเปาน้อยร้องบอกนายใหม่ด้วยท่าทางขัดเขินเล็กน้อย เพราะไม่เคยใช้คำเรียกตัวเองเช่นนี้มาก่อน
"สายลมพัดผ่านทรายน้อยล่องลอย" นางเริ่มจะเข้าใจวิธีง้อของคู่หมั้น
'นี่คงคิดจะง้อข้าด้วยบทกลอนกระมัง'
"หลินหลิน เอ้านี่ เจ้าร่างยักษ์ฝากมาให้" น้ำเสียงดูแคลนและอวดดี ทั้งยังมั่นอกมั่นใจจนน่าหมั่นไส้เช่นนี้จะเป็นผู้ใดไปไม่ได้นอกจากเจ้าพยัคฆ์น้อยนามว่าฟานฟาน หัวหน้าแก๊งฟานเป่าโถว
"เจ้านี่นะ" มือเรียวขยี้หัวกลมๆ เล็กๆ ของมันอย่างมันเขี้ยว พลางหยิบม้วนกระดาษที่คอมันขึ้นมาอ่าน
"สายลมโบกพลิ้วทรายน้อยปลิวตาม" คราวนี้ชิงหลินเริ่มหน้าแดงเมื่อนำข้อความมาเรียงต่อกัน นี่มัน...กลอนรักชัดๆ!
"สายลมพัดผ่านเขาเทียนซาน ทรายน้อยขอตามข้ามขอบฟ้าไป" เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงในอาภรณ์สีขาวสะอาดตา ผมที่มักรวบเก็บเรียบร้อยถูกปล่อยสยายเต็มแผ่นหลังกว้าง มีบางส่วนตกมาด้านหน้าช่วยขับเน้นความหล่อเหลาที่มีมากล้นอยู่แล้วให้มากยิ่งขึ้นไปอีก ทุกย่างก้าวองอาจสง่างามและมั่นคงไร้ความลังเล สองมือไพล่หลัง ใบหน้าหล่อเหลางดงามราวเทพเซียนแย้มยิ้มหวานเสน่ห์ใส่สตรีอันเป็นที่รักเต็มที่
"...เจ้าคือสายลมข้าคือทราย
สายลมพัดผ่านทรายน้อยล่องลอย
สายลมโบกพลิ้วทรายน้อยปลิวตาม
สายลมพัดผ่านเขาเทียนซาน
ทรายน้อยขอตามข้ามขอบฟ้าไป19" แม่ทัพหนุ่มท่องกลอนซ้ำอีกครั้ง
ชิงหลินเขินอายจนหน้าแดงก่ำ ก้มหน้ามองมือตัวเองไม่กล้าเงยหน้ามองอีกฝ่าย ใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นส่ำ อารมณ์โกรธ น้อยใจ และเสียใจทั้งหลายแหล่หายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นซาบซ่านในหัวใจ
"หลินเอ๋อร์ พี่ผิดไปแล้ว อภัยให้พี่สักครั้งได้หรือไม่" มือหนาจับต้นแขนเรียวเล็กทั้งสองข้างของนางให้ลุกขึ้นยืน โดยมีแก๊งฟานเป่าโถวช่วยลุ้นอยู่บนโต๊ะ ส่วนเจ้าพยัคฆ์น้อยแม้จะไม่ค่อยเต็มใจนักแต่ก็ยอมอยู่เฉยๆ เพียงเพื่อให้หลินหลินหายโกรธ
'เฮอะ! หนนี้ข้าจะยอมให้เจ้าไปก่อน' มันคิดในใจ
"ก็ได้เจ้าค่ะ"
เมื่อได้ยินเช่นนั้นแม่ทัพหนุ่มก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
"หลินเอ๋อร์ แล้วพ่อเล่า" ชิงหยวนรีบเดินเข้ามาสมทบในห้อง เมื่อเห็นบรรยากาศอึมครึมเปลี่ยนเป็นสดใสขึ้น
"ลูก..." ลากเสียงยาวพร้อมกับกวาดตาเจ้าเล่ห์มองบิดา เฟิ่งอิง จิ๋นซาน จิ๋นซื่อ และสองสาวใช้ที่กำลังลุ้นตัวโก่งรอฟัง
"ลูกหายโกรธแล้วก็ได้เจ้าค่ะ" ตอบยิ้มๆ พลางมองทุกคนด้วยสายตาขอบคุณและรู้สึกอบอุ่นใจ เพราะสัมผัสถึงความรักความห่วงใยจากทุกคนได้ จึงคิดว่ารีบๆ หายงอนจะดีกว่า อีกอย่าง วิธีง้อของคู่หมั้นรูปหล่อก็น่ารักดี
"ขอบคุณขอรับ / ขอบคุณเจ้าค่ะคุณหนู" เสียงของจิ๋นซานจิ๋นซื่อสององครักษ์หนุ่มและสองสาวใช้เอ่ยขึ้นแทบจะพร้อมกัน ก่อนจะล่าถอยออกไปยืนเฝ้าที่หน้าประตู
เฟิ่งอิงค้อมศีรษะแทนคำขอบคุณ ดวงตาคมเรียวดุเหลือบมองคุณหนูที่เขาแอบรักครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีภาพบาดตาบาดใจของคนทั้งคู่ แล้วก้าวถอยออกไปเงียบๆ พร้อมด้วยหัวใจที่เจ็บปวด
ชิงหยวนส่ายหน้าอย่างเห็นใจในความรักของหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำผู้นี้ที่มีต่อบุตรียิ่งนัก หากเป็นไปได้เขาก็อยากจะเห็นชายหนุ่มที่เขารักประหนึ่งลูกหลานผู้นี้มีครอบครัวเฉกเช่นชายหนุ่มทั่วไป มีลูกหลานไว้สืบสกุลบ้าง ด้วยอายุของชายหนุ่มก็ไม่ได้น้อยแล้ว แต่ที่ผ่านมาก็ไม่สมหวังเสียที เพราะชายหนุ่มผู้นี้ไม่สนใจสตรีที่ชิงหยวนเลือกเฟ้นมาเป็นอย่างดีเลย ซ้ำยังหาทางหลบเลี่ยงบ่ายเบี่ยงการดูตัวเสมอมา สร้างความหนักใจให้แก่ผู้เป็นนายเลยทีเดียว
"ข้ายังพูดไม่จบ" เสียงกังวานใสของนางเป็นเหตุให้ผู้ที่ถูกคาดโทษทั้งหลายชะงักกึก แล้วค่อยๆ หันกลับมามองด้วยสายตาหวาดหวั่น ไม่เว้นแม้กระทั่งชิงหยวนและคู่หมั้นที่ยืนอยู่เบื้องหน้า
"หือ? เจ้ามีอันใดจะพูดก็พูดมาเถิดหลินเอ๋อร์" ชิงหยวนกล่าว
"ลูกจะขออยู่ที่นี่ต่อจากสามวันเป็นสามปีเจ้าค่ะ"
"หา!" เสียงอุทานอย่างตระหนกตกใจดังลั่นไปทั่วห้อง ทำเอาชิงหลินหูอื้อไปชั่วครู่ ส่วนคนอื่นๆ ก็ตกใจไม่แพ้กัน พลางคิดไปต่างๆ นานา
'ที่ห่างไกลความเจริญไม่สะดวกสบายเช่นนี้คุณหนูจะอยู่ได้หรือ' สองสาวใช้ครุ่นคิดไปในทางเดียวกัน
'อา...หากบิดาของนางอนุญาตแล้ว ท่านแม่ทัพของตนจะทำเช่นไรเล่า' นั่นคือสิ่งที่จิ๋นซื่อคิด
'ช่างเป็นสตรีที่มีเรื่องให้ประหลาดใจอยู่เรื่อยผิดสตรีทั่วไป สมแล้วที่เป็นว่าที่ฮูหยินแห่งจวนแม่ทัพ' จิ๋นซานนึกชื่นชม
'สมเป็นคุณหนู' เฟิ่งอิงยกมุมปากยิ้มเล็กน้อยจนดูเหมือนเหยียดยิ้มเสียมากกว่า ดวงตาคมเรียวดุทอประกายความอ่อนโยนทุกครั้งที่มองนาง
ผิดกับคู่หมั้นที่อึ้งจนกล่าวไม่ออก 'นี่หมายความว่าอันใด ไม่ใช่ว่านางบอกปฏิเสธข้าทางอ้อมหรอกหรือ นางไม่ได้มีใจให้ข้า? ที่ผ่านมาเป็นข้าที่คิดไปเองฝ่ายเดียว?' ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหนึบที่อกข้างซ้ายราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดหัวใจจนแทบจะทนยืนต่อไปไม่ได้
ชิงหยวนจับไหล่ทั้งสองของนางให้หันมาทางตน พร้อมกับเอ่ยย้ำอีกครั้ง "หลินเอ๋อร์ พูดให้พ่อฟังอีกทีเถิด พ่อฟังไม่ถนัด"
"ลูกอยากจะขออยู่ที่นี่ต่ออีกสักสองสามปีเจ้าค่ะ" ชิงหลินยังคงยืนยันคำพูดของตัวเองด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
"เหตุผลคือ?" ชิงหยวนถามหาเหตุผลจากบุตรี ด้วยรู้ดีว่าที่ผ่านทุกสิ่งที่นางกระทำมักมีเหตุผลที่ดีและเหมาะสม จนผู้เป็นบิดาอย่างเขาไม่อาจปฏิเสธได้เสียทุกครั้ง คราวนี้ก็คงเช่นเดียวกัน เพียงแต่เวลาที่นางขอออกจะนานไปสักหน่อย เช่นนี้แล้วอาเหวินจะยอมได้หรือ เพราะเหมือนจะรีบร้อนอยากตบแต่งบุตรีของเขา ราวกับกลัวว่าหากช้าไปเพียงก้าวอาจจะมีบุรุษอื่นมาช่วงชิงนางไปได้อย่างนั้นแหละ
"ข้าอยากจะศึกษาและทดลองปลูกพวกผัก ผลไม้ และสมุนไพรต่างๆ จากหุบเขากินคนเจ้าค่ะ เพราะคิดว่ามันจะต้องเป็นสินค้าขายดีและเป็นที่ต้องการของตลาดอย่างแน่นอน" เพราะเป็นพืชพันธุ์ที่มีในประเทศไทย ไม่ว่าจะเป็นพืชผักสวนครัว เช่น ข่า ตะไคร้ มะกรูด กะเพรา ยี่หร่า โหระพา และแมงลัก ไหนจะสมุนไพรหลากหลายชนิด ทั้งยังมีผลไม้ที่รวมมิตรฤดูกาลที่ไม่คิดว่าจะออกดอกออกผลในเวลาเดียวกันได้ ทำเอานางทึ่งไปเลย
หากนำมาเพาะพันธุ์และขยายพันธุ์แล้วนำไปขายได้ละก็ คิดว่าผู้คนที่นี่คงจะชอบ ไม่แพ้คนจีนในภพที่นางจากมาอย่างแน่นอน
"อา...ฟังดูมีเหตุผล แต่เจ้าอย่าลืม เจ้าเป็นสตรีที่ถึงวัยออกเรือน ซ้ำยังมีคู่หมั้นแล้ว"
คำพูดของบิดาทำให้ชิงหลินหุบยิ้มแทบจะทันที นางหันกลับมาทางคู่หมั้นแล้วผงะเล็กน้อยเมื่อเห็นเขาจ้องมองมา ใบหน้าหล่อเหลาบูดบึ้ง ไม่แย้มยิ้มเฉกเช่นตอนที่เข้ามา ก็ได้แต่ส่งยิ้มเจื่อนๆ ไปให้
ฝ่ายมู่หลิ่งเหวินยืนนิ่ง ส่งสายตาตัดพ้อให้ไม่กล่าวสิ่งใดออกมาแม้เพียงครึ่งคำ แต่เพียงเท่านั้นก็ทำให้ชิงหลินร้อนใจกระวนกระวายใจจะแย่แล้ว อยากจะเข้าไปสวมกอดแล้วชี้แจงให้เขารู้ถึงความรู้สึกของนางในยามนี้
"เอ่อ...พี่เหวิน" หญิงสาวพูดพลางยื่นมือออกไปเพื่อจับแขนแข็งแรง ขณะที่ชิงหยวนก้าวถอยออกมาจากห้องแล้วปิดประตูเพื่อให้ทั้งสองได้พูดคุยปรับความเข้าใจกัน โดยมีสองสาวใช้ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู จิ๋นซานจิ๋นซื่อสององครักษ์หนุ่มเดินกลับไปยังห้องพักข้างๆ ส่วนเฟิ่งอิงก็เดินตามชิงหยวนกลับไปยังห้องพักของเจ้านาย
ภายในห้องจึงมีเพียงนาง คู่หมั้นรูปงาม และแก๊งฟานเป่าโถวที่วิ่งเล่นไล่จับกันทันทีเมื่อประตูห้องปิดลง ปล่อยให้หลินหลินต้องเผชิญกับพายุลูกใหญ่เพียงลำพัง
ร่างสูงหลุบตามองมือที่ยื่นอออกมาแล้วถอยหลังหนึ่งก้าว ก่อนจะหันหลังให้นาง สองแขนแข็งแรงยกขึ้นกอดอก
การกระทำของเขาทำให้นางหน้าเสีย 'อะไรกัน เมื่อครู่ยังเป็นข้าที่งอนอยู่เลย แล้วทำไมตอนนี้ถึงได้เปลี่ยนเป็นถูกงอนไปซะแล้วเล่า'
"พี่เหวิน โกรธหรือเจ้าคะ"
"..."
"ข้าไม่ได้บอกว่าจะไม่แต่งให้ท่านเสียหน่อยนะเจ้าคะ"
"..." มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
"สองปีก็ได้เจ้าค่ะ" นางพูดพร้อมกับชูนิ้วขึ้นสองนิ้ว ทั้งที่เขายังยืนหันหลังให้
"หกเดือน" เสียงที่โต้กลับมาทำให้ชิงหลินยิ้มออก
"น้อยไปเจ้าค่ะ ปีครึ่ง ข้าขอเวลาปีครึ่ง" ร่างเล็กพยายามต่อรอง
"นานไป หนึ่งปี พี่ให้เจ้าได้เท่านี้ ห้ามต่อรองอีก" แม่ทัพหนุ่มหมุนกายสูงใหญ่สง่างามกลับมากล่าวเสียงเข้ม พร้อมกับชูนิ้วชี้ขึ้นเบื้องหน้าคู่หมั้นสาว
"ตกลงเจ้าค่ะ ฮิๆๆ" ชิงหลินยกมือขึ้นทำท่าโอเค ใบหน้าจิ้มลิ้มเผยรอยยิ้มกว้างอวดฟันขาว "ขอบคุณเจ้าค่ะที่เข้าใจข้า" นางเขย่งปลายเท้าหอมแก้มคู่หมั้น ทำเอาแม่ทัพหนุ่มถึงกับอึ้งตัวแข็งทื่อไปชั่วครู่ ด้วยนี่เป็นจุมพิตแรกที่สตรีอันเป็นที่รักมอบให้โดยที่เขาไม่ได้ร้องขอเฉกเช่นที่ผ่านมา
มือหนาลูบไล้ริมฝีปากของตนแล้วยกมุมปากยิ้ม ดวงตาคมทรงเสน่ห์ทอประกายพึงพอใจอย่างสูงสุด เขารวบร่างเล็กเข้าสู่อ้อมอกกว้างด้วยความหวงแหน แต่แล้วก็ต้องชะงักวูบ
"ภายในหนึ่งปีนี้ หากท่านปันใจให้หญิงอื่นละก็ ข้าจะทำให้ท่านมีลูกไม่ได้อีกเลย...คอยดู!"
ถ้อยคำของนางทำเอาคนฟังเสียววาบไปทั้งร่าง 'หมายความว่าอย่างไร ทำให้มีบุตรไม่ได้ คงไม่ใช่ตัดทิ้งหรอกนะ' คิดแล้วให้หวาดเสียวยิ่งนัก
"ฮิๆๆ เป็นอะไรเจ้าคะ หน้าซีดเชียว" นางเย้าเสียงใส ใบหน้าจิ้มลิ้มระบายไปด้วยรอยยิ้มที่ชวนให้หวาดหวั่นใจยิ่งนักในความคิดของอีกฝ่าย
"เจ้าพูดจริงหรือ" เขาถามเสียงเบา
"อา...นั่นสิ อืม ไว้ถึงเวลานั้นท่านก็จะรู้เองเจ้าค่ะ" หญิงสาวยังคงพูดไปยิ้มไปราวกับเป็นเรื่องปกติธรรมดา
"จะไม่มีวันนั้นแน่ เพราะเจ้าคือยอดดวงใจของพี่เพียงหนึ่งเดียว และจะเป็นเช่นนี้ตราบชั่วฟ้าดินสลาย" มือหนาจับไหล่เล็กทั้งสองบีบเบาๆ ดวงตาคมทรงเสน่ห์ที่หลุบมองคู่หมั้นดูแน่วแน่และจริงจัง สร้างความพอใจให้ชิงหลินยิ่งนักจนต้องเผยรอยยิ้มมีความสุขออกมา ก่อนจะกล่าว
"ข้าเชื่อท่านเจ้าค่ะ"
ดวงตากลมโตสบตากับอีกฝ่ายไม่ยอมหลบเช่นกัน นางเชื่อคำพูดของเขา แม้ในใจลึกๆ จะแอบหวั่นใจเล็กน้อย ด้วยคู่หมั้นของนางพรั่งพร้อมไปด้วยรูปสมบัติ ชาติตระกูลก็ดี ซ้ำยังมีความสามารถโดดเด่น เป็นที่หมายปองของสตรีน้อยใหญ่ ดีที่เขาไม่ได้ลุ่มหลงมัวเมาไปกับสิ่งเร้าเหล่านั้น ไม่เช่นนั้นนางคงช้ำใจตาย
"หลินเอ๋อร์" แม่ทัพหนุ่มค่อยๆ โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงไปหาใบหน้าจิ้มลิ้มที่แหงนเงยรออยู่ช้าๆ ตั้งใจว่าจะมอบจุมพิตแสนหวานที่ตราตรึงใจให้
"หลินหลิน พวกเราง่วงนอนแล้ว" เสียงร้องของเจ้าพยัคฆ์น้อยทำให้ชิงหลินชะงัก รีบผละออกมาหาพวกมันจนสร้างความหงุดหงิดใจให้แม่ทัพหนุ่มยิ่งนัก
'ฮึ่ม! มารดามันเถอะ เจ้าสามมารน้อยนี่น่าตายนัก!'
19 บทกลอนจากเรื่อง องค์หญิงกำมะลอ


## ตอนที่ 47 หลีกเลี่ยงไม่ได้

-36-
"ข้าคิดว่าท่านควรกลับไปพักผ่อนได้แล้วนะเจ้าคะ" ชิงหลินหันมาบอกคู่หมั้นที่กำลังเขม่นกับเจ้าฟานฟานน้อยของนางอย่างไม่มีใครยอมใคร
มู่หลิ่งเหวินจึงละสายตาจากเจ้าสามมารน้อยจอมขัดขวาง เงยใบหน้าหล่อเหลาขึ้นมองนาง ส่งสายตาเป็นนัยๆ ว่าต้องการให้นางเดินไปส่งตนที่ห้องพัก
"พวกเจ้ารออยู่ที่นี่นะ เดี๋ยวข้ากลับมา" นางหันไปบอกเจ้าสามสหายน้อยทางจิต สามสหายน้อยจึงแหงนเงยหน้าเอียงคอเล็กน้อยทั้งน่ารักและน่าเอ็นดูให้เป็นคำตอบ
"อ๊ะ...พี่เหวินเป็นอะไรเจ้าคะ หน้ามืดหรือ" หญิงสาวรีบเข้าไปประคองร่างสูงเมื่อเห็นท่าทางซวนเซคล้ายจะล้มของอีกฝ่าย
"อา...พี่ไม่เป็นไร เพียงแต่เวียนศีรษะเล็กน้อย ได้พักสักครู่คงหาย" แม่ทัพหนุ่มตอบเสียงอ่อน มือหนึ่งนวดคลึงขมับ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ทิ้งน้ำหนักตัวไปที่ร่างเล็กบอบบางจนเซไปเล็กน้อย ก่อนจะตั้งหลักทำตัวเป็นไม้ค้ำยันให้เขา แขนเรียวโอบกอดเอวสอบไว้มั่น
เจ้าพยัคฆ์น้อยเอียงหัวมองแม่ทัพหนุ่มด้วยความสงสัย ดวงตากลมเล็กสีเทาก็พลันเบิกกว้างเมื่อเห็นรอยยิ้มเยาะเย้ยของอีกฝ่าย
'หน็อย..เจ้าเล่ห์นักนะ! หากไม่ติดว่าเจ้าบาดเจ็บละก็ ข้าไม่มีวันยอมให้เจ้าเข้าใกล้หลินหลินของข้าหรอก!' เจ้าพยัคฆ์น้อยสบถในใจ
"หึๆ" แม่ทัพหนุ่มเหยียดยิ้มเยาะเย้ยเจ้าพยัคฆ์น้อย ก่อนจะหันมาส่งยิ้มหวานให้คู่หมั้นสาวที่อยู่ใต้วงแขนแข็งแรงของตน กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาแตะจมูก ช่างหอมติดตรึงใจยิ่งนัก เขาสืบหาจนได้รู้ว่าเป็นกลิ่นหอมของดอกโม่ลี่ บุปผาสีขาวดอกเล็กๆ นับว่าเหมาะสมกับนางยิ่ง
"เจ้าจะอยู่กับพี่จนกว่าพี่จะหลับใช่หรือไม่"
ชิงหลินชะงักมือที่กำลังห่มผ้าให้เขาพลางส่งยิ้มบางๆ แล้วเอ่ย "เจ้าค่ะ ข้าจะอยู่ที่นี่จนกว่าท่านจะหลับ" อีกอย่าง นางอยากเฝ้าดูอาการที่เกิดจากผลข้างเคียงของยาอย่างใกล้ชิด เผื่อจะได้หาหนทางช่วยบรรเทาความเจ็บปวดนั้น
เมื่อได้ยินคำตอบก็รู้สึกสุขใจยิ่งนัก มู่หลิ่งเหวินจับมือเรียววางไว้บนอกแล้วหลับตาลง โดยมีร่างเล็กนั่งตะแคงข้างมองใบหน้าหล่อเหลาเงียบๆ ด้วยความหลงใหล
'อา...ช่างเป็นผู้ชายที่หล่อกระชากใจ กระชากวิญญาณจริงๆ หากเกิดในภพที่นางจากมา สาวๆ คงได้ตบตียื้อแย่งกันเป็นพัลวันแน่ๆ'
ชิงหลินไม่ได้คิดเฉยๆ มือข้างที่ว่างวางบนคิ้วเข้มหนา ลากไล้แผ่วเบาจากหัวคิ้วไปยังปลายคิ้ว จากนั้นก็เลื่อนมาวางที่หว่างคิ้วแล้วลากไล้สันจมูกโด่งลงมาที่ปลายจมูก เขี่ยเล่นไปมาหลายครั้งพลางหัวเราะคิกคักชอบใจ ก่อนจะพึมพำออกมาเบาๆ "อา...หล่อจริงๆ เลยน้า" นางไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มที่ถูกนางลวนลามเล่นสนุกอยู่นั้นรู้ตัวตลอดเวลา แต่แสร้งทำเป็นหลับและปล่อยให้นางลวนลามตามใจชอบ
แม้จะได้ยินถ้อยคำชื่นชมเกี่ยวกับรูปร่างหน้าตาของตนจากบุรุษและสตรีน้อยใหญ่มานับมิถ้วน แต่ไม่มีคำชมใดจะสร้างความขัดเขินให้แม่ทัพหนุ่มได้มากเท่าครานี้ อา...นางช่างร้ายกาจนัก!
"เอ๊ะ...ทำไมถึงหน้าแดงล่ะ หรือว่า...ถึงเวลาแล้ว" ชิงหลินพึมพำกับตัวเอง เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาปรากฏริ้วแดงจางๆ แม้จะเห็นไม่ค่อยชัดในยามค่ำ แต่เพราะก้มลงดูใกล้ๆ จึงสังเกตเห็น นางแกะมือหนาออกแล้วเดินไปที่หน้าประตู ซึ่งมีจิ๋นซื่อ องครักษ์หนุ่ม กับสองสาวใช้ยืนรอรับใช้อยู่
"เจ้าทำเช่นไรเวลาเกิดอาการ" นางเอ่ยถามองครักษ์หนุ่ม
"ไม่ได้ทำอันใดนอกจากซับเหงื่อให้ขอรับ" เขาตอบตามจริง ได้แต่ยืนดูไม่กล้าเข้าไปช่วยเหลือ ด้วยเกรงว่าอาจจะสร้างความเจ็บปวดให้แก่ท่านแม่ทัพเพิ่มขึ้น รอจนกระทั่งอาการเจ็บปวดสิ้นสุด จึงได้เข้าไปช่วยเช็ดเนื้อเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ แล้วก็เป็นเช่นนี้ทุกครั้ง
"อืม...ข้ารู้แล้ว เช่นนั้นช่วยนำน้ำเย็นกับผ้าสะอาดมาให้ข้าที" หญิงสาวหันไปสั่งสองสาวใช้ที่ยืนอยู่อีกฝั่งของประตู แล้วหมุนตัวเดินกลับเขามาในห้องเมื่อได้ยินเสียงร้องครางอย่างเจ็บปวดของคู่หมั้น ซึ่งดูจะเบากว่าทุกครั้ง
ร่างเล็กปราดมาที่เตียง กุมมือใหญ่ไว้ด้วยสองมือพลางส่งเสียงถามด้วยความเป็นห่วง "พี่เหวิน เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ"
"อา...ไม่เป็นไร เจ็บปวดเพียงเท่านี้พี่ทนได้" มู่หลิ่งเหวินลืมตาขึ้น ส่งยิ้มบางๆ ให้นาง ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มมีเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้า ร่างกระตุกเกร็งตลอดเวลา สร้างความเจ็บปวดใจแก่ชิงหลินไม่น้อยที่ทำได้เพียงซับเหงื่อให้เขา มืออีกข้างก็ถูกมือหนาจับไว้แน่น บางครั้งมือใหญ่เผลอบีบแรงๆ จนนางรู้สึกเจ็บ แต่ก็ไม่กล้าร้อง ได้แต่ข่มความเจ็บไว้ในใจ
"เหงื่อชุ่มเลย จะอาบน้ำดีหรือไม่เจ้าคะ" นางเอ่ยถามหลังจากช่วงเวลาแห่งความเจ็บปวดทรมานราวหนึ่งเค่อสิ้นสุดลง
"อา...เจ้าจะอาบให้พี่ใช่หรือไม่" เขาย้อนถามพร้อมกับยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ส่งสายตาแพรวพราวออดอ้อนคู่หมั้นสาว
"ไม่มีแรงอาบหรือเจ้าคะ" คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน 'นี่ร้ายแรงถึงขั้นหมดแรงเลยหรือไง'
"อา...หากเป็นเช่นนั้น เจ้าจะช่วยอาบน้ำให้พี่ได้หรือไม่" แม่ทัพหนุ่มกระซิบถามเสียงแหบพร่า ดวงตาคมทรงเสน่ห์หรี่ปรือลงเล็กน้อยดูมีเสน่ห์เย้ายวนชวนให้หลงใหลยิ่งนัก นิ้วโป้งลูบไล้ผิวนุ่มนิ่มบนหลังมือไปมา
'อึ๋ย...' หญิงสาวอุทานในใจ ขนลุกซู่จนต้องชักมือหนี ขณะที่หัวใจก็เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ
"ขะ...ข้าจะไปเรียกจิ๋นซานให้มาช่วยท่านอาบน้ำนะเจ้าคะ" ไม่คิดรอคำตอบ ชิงหลินก็จ้ำอ้าวออกไปทันที ปล่อยให้คนแกล้งนั่งอมยิ้มอยู่บนเตียง
การรักษายังคงดำเนินต่อไป มู่หลิ่งเหวินมีความสุขยิ่งนักจนอยากจะหยุดเวลาแห่งความสุขนี้ไว้นานๆ แม้จะต้องแลกกับความเจ็บปวดทรมานแทบกระอักเลือดก็ตาม ขอเพียงมีนางอันเป็นที่รักคอยปรนนิบัติดูแลเช่นนี้ เขายังจะต้องการสิ่งใดอีกเล่า
ยามซื่อของวันที่แปดของการมาพักที่เรือนสายธาร มู่หลิ่งเหวินหายเป็นปกติแล้ว ไม่มีแม้แต่อาการแทรกซ้อนใดๆ ท่ามกลางความปลอดโปร่งโล่งอกของทุกคน โดยเฉพาะชิงหลินที่เหน็ดเหนื่อยกับความเอาแต่ใจของคู่หมั้นตัวดี ซึ่งสร้างปัญหาให้อยู่ตลอดเวลาที่มีโอกาสในช่วงที่ดูแลเขา ยังดีที่มีเจ้าสามสหายน้อยคอยทำหน้าที่เป็นไม้กันหมาให้บ้าง ไม่เช่นนั้นคงเหนื่อยใจมากกว่านี้อีกหลายเท่า คิดแล้วก็มันเขี้ยวอยากจะจับมาฟาดก้นสักสามสี่ที
"เรียนนายท่าน ท่านแม่ทัพ หน่วยองครักษ์ที่เดินทางคุ้มกันองค์ชายห้ากลับถึงมาแล้วขอรับ" พ่อบ้านประจำเรือนสายธารรีบเข้ามารายงาน
"อา...กลับมาแล้วหรือ" ชิงหยวนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าคร้ามแดดแฝงแววยินดีและโล่งใจ ที่ในที่สุดหน่วยองครักษ์ของแม่ทัพหนุ่มก็กลับมาเสียที เพราะชิงหยวนอยากกลับเมืองหลวงเพื่อสะสางงานที่คั่งค้างไว้และเป็นห่วงฮูหยินของตนที่ต้องดูแลกิจการเพียงลำพัง
"ให้ตัวแทนหน่วยองครักษ์มาพบข้าที่นี่" มู่หลิ่งเหวินหันมาสั่งพ่อบ้าน
"หือ? ยังมีอันใดอีกหรือ" ชิงหยวนเอ่ยถามพ่อบ้านของตนด้วยความสงสัย เมื่อเห็นพ่อบ้านวัยเลยห้าสิบปียืนปักหลักอยู่กับที่ด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ
"เอ่อ...เรียนนายท่าน ท่านแม่ทัพ..."
ไม่ทันที่พ่อบ้านจะรายงานจบ ร่างสูงของบุรุษที่คุ้นตาก็พลันปรากฏกายขึ้น
"องค์ชายห้า?" ชิงหลินอุทานตาโตเมื่อเห็นบุรุษรูปงามในชุดสีขาว ที่คลุมทับด้วยเสื้อคลุมตัวยาวสีเขียวมรกต ปักลายอักษรมงคลสีเดียวกันทว่าอ่อนกว่าหนึ่งระดับ ที่เอวคาดเข็มขัดหนังสีดำหัวมังกรสีทอง น่าจะทำจากทองคำแท้ๆ เดินยิ้มเข้ามายังที่ที่พวกนางนั่งอยู่ ด้านหลังของโจวหยางหมิ่นคือใต้เท้าอู่ต้าสงที่แม่ทัพหนุ่มได้พบเป็นครั้งแรก และสี่องครักษ์ชุดเดิมที่ร่วมเดินทางไปหุบเขากินคนเดินตามเข้ามาด้วย
"ถวายบังคมองค์ชายห้า" แม่ทัพหนุ่มกับชิงหยวนคุกเข่าทำความเคารพโจวหยางหมิ่นแทบจะพร้อมกัน
"ลุกขึ้นได้" โจวหยางหมิ่นผายมืออนุญาตสองบุรุษต่ำศักดิ์กว่า ก่อนจะหันมามองสตรีที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่แล้วส่งยิ้มให้
"อา...เอ่อ...ถวายบังคมเพคะองค์ชายห้า" ชิงหลินรีบลุกขึ้นทำความเคารพองค์ชาย ใบหน้าจิ้มลิ้มแดงเรื่อด้วยความอับอายที่ทำขายหน้าต่อหน้าพระพักตร์
เจ้าพยัคฆ์น้อยที่วิ่งเล่นไล่จับกับสองจิ้งจอกน้อยอยู่ภายในห้องอย่างสนุกสนานก็หยุดชะงัก เป็นเหตุให้สองจิ้งจอกน้อยต้องหยุดตามไปด้วย เมื่อเห็นคนที่ทำให้ท่านพ่อและหลินหลินของมันต้องเสี่ยงอันตราย
"หัวหน้า มีอันใดหรือขอรับ" เป่าเปาน้อยถามด้วยความสงสัย
"ข้าสังหรณ์ใจว่าชายผู้นี้จะสร้างปัญหาให้หลินหลินของพวกเราอีก" เจ้าพยัคฆ์น้อยตอบ ดวงตากลมเล็กสีเทาจับจ้องอยู่ที่บุรุษในชุดเขียวมรกตนิ่ง
"หากเป็นเช่นนั้น เราจะทำเช่นไรดีเจ้าคะ" ดวงตาเรียวเล็กสีดำของหมั่นโถวน้อยไหวระริก
"รอดูไปก่อน แล้วค่อยคิดหาหนทางอีกที" สองจิ้งจอกน้อยผงกหัวเข้าใจ ก่อนจะเดินตามหัวหน้าไปหาหลินหลินที่เลื่อนมานั่งเก้าอี้อีกตัว ส่วนเก้าอี้ตัวเดิมของนางบิดาเป็นผู้นั่งแทน อู่ต้าสงนั่งถัดจากแม่ทัพหนุ่ม โดยมีองครักษ์ทั้งสี่ยืนอยู่ด้านข้างฝั่งละสองนาย
"ผู้อาวุโสท่านนี้คือ..." มู่หลิ่งเหวินหันมาทางบุรุษวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ตน ลักษณะท่าทางคล้ายบัณฑิตผู้ทรงภูมิแฝงความแข็งแกร่งน่าเกรงขาม ทำให้แม่ทัพหนุ่มนึกถึงบิดาของตนขึ้นมา อา...ช่างคล้ายกันเสียจริง
"ข้ามีนามว่าอู่ต้าสง ท่านก็คือแม่ทัพมู่ ฉายาเทพสงครามที่ผู้คนเล่าลือกัน" อู่ต้าสงค้อมศีรษะให้อีกฝ่ายเล็กน้อยอย่างให้เกียรติ แม้ความจริงอู่ต้าสงไม่ต้องทำเช่นนี้ก็ได้ ด้วยเป็นถึงเสนาบดีกลาโหมแห่งแคว้นโจว
"ใต้เท้าอู่กล่าวหนักไปแล้ว ข้าเป็นเพียงแม่ทัพเล็กๆ ไหนเลยจะกล้าเทียบชั้นเสนาบดีกลาโหมเช่นท่านได้" มู่หลิ่งเหวินประสานมือ ค้อมศีรษะให้อีกฝ่ายอย่างให้เกียรติ แม้จะไม่เคยพบหน้าพูดคุยกันมาก่อนแต่ชื่อเสียงด้านการทหารและความปราดเปรื่องในกลยุทธ์พิชัยสงครามของบุรุษผู้นี้ ทำให้แม่ทัพหนุ่มนึกชื่นชมและอยากพบปะพูดคุยขอคำชี้แนะสักครั้ง
อู่ต้าสงพยักหน้าอย่างพึงพอใจและชื่นชม เมื่อได้เห็นท่าทางอ่อนน้อมถ่อมตนไม่เย่อหยิ่งอวดดีของแม่ทัพหนุ่ม ก่อนจะส่งสายตาถามบุรุษหนุ่มที่สูงศักดิ์กว่าที่ยกน้ำชาขึ้นจิบ ครั้นพอได้เห็นอีกฝ่ายพยักหน้าอนุญาตจึงกล่าวถึงจุดประสงค์ของการมาครั้งนี้
"องค์ชายอยากเชิญพวกท่านไปเยือนวังอู่อ๋องของพระองค์"
ถ้อยคำที่คล้ายจะเรียบง่ายแต่กลับสร้างความลำบากใจแก่ทั้งสามเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะชิงหลินที่รู้สึกไม่ดีกับองค์ชายห้าผู้นี้นัก อาจจะเป็นเพราะสายตาคู่นั้นมองราวกับจ้องจับผิดอยู่ ทำให้นางอึดอัดและรู้สึกไม่ค่อยปลอดภัย หากเป็นไปได้ก็ไม่อยากสุงสิงหรือเกี่ยวพันด้วย
"องค์ชายอุตส่าห์มาเชิญพวกท่านด้วยองค์เองเช่นนี้ หวังว่าพวกท่านคงไม่คิดปฏิเสธหรอกนะ"
ถ้อยคำที่แฝงแววบีบบังคับกลายๆ ของเสนาบดีกลาโหม เป็นเหตุให้มู่หลิ่งเหวินต้องหันมาสบตาชิงหยวนที่นั่งฝั่งตรงข้าม จึงได้เห็นใบหน้าคร้ามแดดดูเครียดขรึม ทั้งอึดอัดและลำบากใจไม่ต่างจากตนเท่าใดนัก
ชิงหลินเหลือบมองบิดาและคู่หมั้นสลับไปมา ก่อนจะปรายตามองผู้ที่นั่งเด่นในตำแหน่งประธาน แล้วก็ต้องรีบหลบสายตาเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมที่มองมาอยู่ก่อนแล้ว นางไม่ชอบสายตาของบุรุษผู้นี้เลย ให้ตายเถอะ
โจวหยางหมิ่นยกถ้วยน้ำชาขึ้นเพื่อปิดบังรอยยิ้มของตน ไม่ใส่ใจความลำบากใจของแม่ทัพหนุ่มและชิงหยวน ด้วยหมายใจว่าต้องพาสตรีผู้นี้ไปเยือนวังอู่อ๋องของตนให้จงได้ แม้ก่อนเดินทางจะถูกใต้เท้าอู่ห้ามปรามถึงอันตรายที่อาจเกิดขึ้นได้ เนื่องจากภารกิจที่ได้รับมอบหมายมีตำแหน่งองค์รัชทายาทเป็นรางวัล ทำให้โจวหยางหมิ่นยามนี้รั้งตำแหน่งว่าที่องค์รัชทายาท เหลือเพียงกำหนดวันแต่งตั้งอย่างเป็นทางการเท่านั้น แม้จะรู้ดีถึงอันตรายที่อาจรออยู่ แต่ก็ไม่ทำให้โจวหยางหมิ่นเปลี่ยนใจได้ เหตุเพราะหากไม่มาเชิญด้วยตนเอง ก็เกรงว่าพวกเขาจะต้องหาทางปฏิเสธเป็นแน่
"เราเพียงต้องการเลี้ยงอาหารตอบแทนพวกท่านสักมื้อเท่านั้น" โจวหยางหมิ่นกล่าวด้วยน้ำเสียงฟังสบายๆ แต่กดดันคนฟังยิ่งนัก
"น้ำพระทัยขององค์ชายกระหม่อมขอรับด้วยใจ แต่กระหม่อมยังมีภารกิจสำคัญไม่อาจรั้งอยู่ต่อได้ ต้องรีบกลับเมืองหลวง โปรดประทานอภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินลุกขึ้นประสานมือกล่าวขออภัยองค์ชายห้า
"อา...ช่างน่าเสียดายยิ่ง แล้วท่านเล่า คงไม่คิดปฏิเสธข้าอีกคนหรอกนะ" โจวหยางหมิ่นหันมาถามบุรุษที่นั่งฝั่งซ้ายของตนด้วยท่าทางสบายๆ ตรงข้ามกับถ้อยคำที่กล่าวออกมาอย่างสิ้นเชิง
"เอ่อ...โปรดประทานอภัย ฮูหยินของกระหม่อมล้มป่วยขาดคนดูแล กระหม่อมจำต้องกลับไปดูแลนางพ่ะย่ะค่ะ" ทูลไปแล้วก็รู้สึกหวาดหวั่นใจยิ่งนัก หากองค์ชายห้ายอมรามือง่ายๆ ไม่คิดติดใจเอาความก็คงดี แต่ถ้าไม่...เขาจะทำเช่นไร
"อา...เช่นนั้นก็ให้บุตรีท่านเป็นตัวแทนท่านและท่านแม่ทัพเถิด ท่านว่าดีหรือไม่"
เหมือนฟ้าผ่ากลางดวงใจมู่หลิ่งเหวิน ชิงหยวนและชิงหลินหันไปมองคนพูดด้วยใบหน้าตื่นตะลึง ไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะมาไม้นี้ ขนาดปฏิเสธไปตรงๆ แล้วก็ยังไม่คิดรามือ ช่างเป็นองค์ชายที่ดื้อด้านยิ่งนัก
อู่ต้าสงขมวดคิ้วมององค์ชายห้า ความสงสัยก่อเกิดขึ้นในใจ ด้วยคอยอยู่รับใช้ใกล้ชิดมานาน ทำให้พอรู้ว่าองค์ชายห้าไม่ใช่บุรุษดื้อรั้นเอาแต่ใจเช่นนี้ และที่สำคัญ ไม่โปรดอิสตรี ออกจะเกลียดชังเสียด้วยซ้ำ แล้วนี่...จะให้เขาคิดเช่นไร
"ทูลองค์ชาย นางมีคู่หมั้นแล้ว เกรงว่าทรงทำเช่นนั้นดูจะไม่เหมาะไม่ควรพ่ะย่ะค่ะ" มู่หลิ่งเหวินเตือนองค์ชายห้าเสียงเข้มลึก ดวงตาคมทรงเสน่ห์จ้องมองอย่างไม่คิดเกรงกลัวอำนาจบารมีของอีกฝ่าย
"นางไปในฐานะแขกคนสำคัญของเรา ไม่ใช่ไปในฐานะอื่น อีกอย่าง เสด็จพ่อก็มีพระประสงค์จะพบนาง หวังว่าท่านแม่ทัพจะเห็นแก่หน้าเราสักครั้ง" โจวหยางหมิ่นค้อมศีรษะลงเล็กน้อย การกระทำขององค์ชายผู้สูงศักดิ์ทำให้ทั้งสามต้องรีบคุกเข่าพร้อมทั้งส่งเสียงห้ามปราม
ฝ่ายอู่ต้าสงไม่พอใจนักที่เห็นองค์ชายผู้สูงศักดิ์ว่าที่องค์รัชทายาทแคว้นโจว และอาจจะเป็นฮ่องเต้ในอนาคต ก้มศีรษะให้ชนชั้นต่ำศักดิ์กว่า ซ้ำยังเป็นคนต่างแคว้น หากบุคคลภายนอกรู้ก็อาจจะตำหนิพระองค์ได้
"พวกท่านเห็นแก่องค์ชายสักครั้งจะได้หรือไม่ ข้าขอรับรองความปลอดภัยและชื่อเสียงของนางด้วยชีวิต" อู่ต้าสงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะบัดเล็กน้อย แต่จำต้องช่วยพูดโน้มน้าวใจอีกฝ่าย และเพื่อให้พวกเขาสบายใจจึงใช้เกียรติของตนเป็นสิ่งรับรอง
"ว่าอย่างไรหลินเอ๋อร์ พ่อให้สิทธิ์เจ้าตัดสินใจเต็มที่" ชิงหยวนเอ่ยถามบุตรีที่นั่งอยู่ข้างๆ
"ลูก..." ชิงหลินมองหน้าบิดาแล้วจึงหันไปมองคู่หมั้นที่นั่งตรงข้าม ก็เห็นเขาส่ายหน้าเล็กน้อย ดวงตาคมทรงเสน่ห์มองสบนางนิ่ง แต่สื่อออกมาอย่างชัดเจนว่าอย่าไป หากปฏิเสธเห็นทีคงมีเรื่องปวดหัวตามมาภายหลังเป็นแน่ อีกอย่าง องค์ชายห้าก็รับปากว่าจะต้อนรับขับสู้อย่างดี คงไม่ต้องห่วงอะไรกระมัง คิดพลางทอดถอนใจด้วยความหนักใจแล้วกล่าว
"หม่อมฉันยินดีไปเยือนวังอู่อ๋องตามคำเชิญขององค์ชายเพคะ"
ถ้อยคำของคู่หมั้นสาวทำให้มู่หลิ่งแหวินมีโทสะ อยากจะจับนางมาฟาดให้หนำใจ แต่อยู่เบื้องหน้าบุรุษผู้สูงศักดิ์กว่าไม่อาจกระทำการเสียมารมาทได้ แม่ทัพหนุ่มจึงได้แต่คาดโทษนางไว้ รอให้จบเรื่องตรงหน้าก่อน
"อา...ข้ารับรองว่าเจ้าต้องชอบวังอู่อ๋องของข้าอย่างแน่นอน ฮ่าๆๆ" โจวหยางหมิ่นหัวเราะเสียงดัง พอใจยิ่งนักที่จุดประสงค์ของการมาในครั้งนี้ลุล่วงด้วยดี
'อา...ดียิ่งนัก ไม่แน่ข้าอาจจะได้รู้ความลับที่นางปิดบังซ่อนเร้นไว้ก็เป็นได้!'
หลังจากพูดคุยปรึกษาหารือกันเป็นที่เรียบร้อย จึงได้แยกย้ายกันไปยังห้องพักของตน โจวหยางหมิ่นพักอยู่ที่นี่ตามคำเชิญของชิงหยวน เรือนรับรองที่ถูกสร้างขึ้นอยู่ห่างจากเรือนที่ชิงหยวนและคนอื่นๆ พักราวหนึ่งลี้
ล่วงเข้ายามอิ่วในห้องพักของชิงหลิน ชิงหยวนและมู่หลิ่งเหวินนั่งหน้าเครียดอยู่ที่โต๊ะกลมในห้อง มีหน่วยองครักษ์นายหนึ่งที่ร่วมเดินทางไปแคว้นโจวยืนอยู่ในห้องเพื่อรายงานการเดินทาง
"วังขององค์ชายห้าอยู่นอกเขตเมืองหลวง ซ้ำยังอยู่บนเขาสูง มีพื้นที่ครอบคลุมภูเขาทั้งลูกขอรับ" ตัวแทนหน่วยองครักษ์สกุลมู่รายงานท่านแม่ทัพ
"แล้วสถานการณ์โดยรวมเป็นเช่นไร" สิ่งที่แม่ทัพหนุ่มอยากรู้คือ มีความปลอดภัยมากน้อยเพียงใดมากกว่า
"สงบเรียบร้อย ไม่ค่อยมีเหตุการณ์ปล้นชิงวิ่งราวให้เห็นสักเท่าใดขอรับ"
"สรุปเป็นเมืองที่สงบและปลอดภัย?" เขาเลิกคิ้วถาม ในใจรู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมาหนึ่งส่วน
"ขอรับ"
"มีสิ่งใดจะพูด จงพูดออกมาให้หมด" แม่ทัพหนุ่มสั่งเสียงเข้ม หงุดหงิดกับท่าทางอึกอักหันรีหันขวางของอีกฝ่าย
"ให้ข้าออกไปก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ" ชิงหลินถามคู่หมั้นเมื่อเห็นสายตาคล้ายไม่ไว้ใจของหน่วยองครักษ์
"ไม่ต้อง ข้าไม่มีสิ่งใดต้องปิดบังเจ้า" เขาหันไปส่งยิ้มหวานให้นาง น้ำเสียงก็นุ่มนวลขึ้นจนหน่วยองครักษ์อึ้งไป        'อา...นี่ใช่แม่ทัพไร้พ่ายผู้มีชื่อเสียงเรื่องความเด็ดขาดและเย็นชาผู้นั้นจริงหรือ'
"ว่าต่อสิ" หันไปสั่งเสียงเข้มเช่นเดิม ใบหน้าที่แย้มยิ้มเมื่อครู่หายวับไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้น ทำเอาตัวแทนหน่วยองครักษ์รับมือแทบไม่ทันกับความแปรปรวนของท่านแม่ทัพ
"ข้าได้ข่าวแปลกๆ เรื่องหนึ่งขอรับ" ประโยคที่กล่าวออกมาเบาลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ
"แปลกอย่างไร" ชิงหยวนเอ่ยถามขึ้นบ้างหลังจากที่นั่งฟังอยู่นาน
"โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้มีรับสั่งให้โอรสของพระองค์ตามหาสิ่งของหายากและศักดิ์สิทธิ์มาคนละหนึ่งชิ้น โดยมีตำแหน่งองค์รัชทายาทเป็นรางวัลขอรับ" เขาสูดลมหายใจเข้าแรงๆ ก่อนจะรายงานต่อ
"ซึ่งผู้ที่ทำภารกิจสำเร็จเป็นองค์แรกก็คือ..."
"องค์ชายห้าโจวหยางหมิ่น?" แม่ทัพหนุ่มกล่าวต่อคำพูดของหน่วยองครักษ์สกุลมู่
เขาพยักหน้ารับก่อนจะกล่าวรายงานเสริม "ถูกต้องขอรับ ดังนั้นยามนี้องค์ชายห้าก็คือว่าที่องค์รัชทายาทที่รอการแต่งตั้งจากองค์ฮ่องเต้อย่างเป็นทางการเท่านั้น"
"อา...หากหลินเอ๋อร์เดินทางไปแคว้นโจวยามนี้ ไม่เป็นการเสี่ยงอันตรายเกินไปหรือ" ชิงหยวนถามแม่ทัพหนุ่ม คิ้วดาบขมวดมุ่นเป็นปม รู้สึกว้าวุ่นใจจนอยากจะไปขอยกเลิกการเดินทางครั้งนี้เสียให้รู้แล้วรู้รอด
แม่ทัพหนุ่มเข้าใจความกลุ้มใจเป็นห่วงเป็นใยของอีกฝ่ายที่มีต่อบุตรีดี เพราะเขาก็รู้สึกห่วงใยนางไม่แพ้อีกฝ่ายเช่นกัน หากทำได้ก็อยากจะไปกับนางด้วย แต่เพราะได้ลั่นวาจาไปแล้วจึงไม่อาจกลับคำได้ ได้แต่นึกเสียใจที่ใจร้อนและวู่วามไปหน่อย ไม่เช่นนั้นคงตามไปคุ้มครองนางด้วยตนเองได้
"ไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ ข้ามีองครักษ์แสนเก่งกาจอยู่ตั้งสามคน...เอ๊ย สามตัวตามไปด้วย" ชิงหลินกล่าวพลางชี้ไปทางสามสหายน้อยที่นั่งสองขาหน้ากระดานเรียงหนึ่ง พร้อมกับเงยหัวขึ้นมองอย่างสนใจใคร่รู้
"เฮ้อ หลินเอ๋อร์ เจ้านี่..." ชิงหยวนถอนใจพร้อมกับส่งสายตาตำหนิไปให้
"ข้าจะให้จิ๋นซานจิ๋นซื่อติดตามนางไปด้วยขอรับ ท่านลุงเห็นเป็นเช่นใด" แม่ทัพหนุ่มเสนอความเห็น
"อืม ขอบใจเจ้ามากหลานชาย ลุงเองก็จะให้เฟิ่งอิงติดตามนางไปด้วย จะได้ช่วยกันคุ้มครองนางให้กลับมาอย่างปลอดภัย" ชิงหยวนพยักหน้าพอใจเมื่อเห็นแม่ทัพหนุ่มยอมเสียสละองครักษ์ฝีมือดีเทียบเท่าหรืออาจจะมากกว่าองครักษ์วังหลวงไปคุ้มครองบุตรี
หญิงสาวมองหน้าบุรุษต่างวัยสลับกันไปมา เพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี แต่ในใจรู้สึกอบอุ่นและมีความสุขยิ่งนัก
"เจ้าไปพักผ่อนได้แล้ว" แม่ทัพหนุ่มหันไปสั่งหน่วยองครักษ์ของตน
"ขอรับ" เขาประสานมือเคารพ ถอยหลังสองก้าวแล้วหมุนกายเดินออกไปด้วยท่าทางเข้มแข็งสมเป็นหน่วยองครักษ์ที่ถูกผ่านการฝึกมาอย่างโชกโชน ยามนี้จึงเหลือเพียงสามคนกับสามตัว ส่วนเฟิ่งอิง จิ๋นซาน และจิ๋นซื่อรั้งอยู่หน้าประตูนิ่งราวกับรูปปั้น
"หลินหลิน จะไปไหนหรือ" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องถามหลินหลินของมัน
"ไปเที่ยววังองค์ชายห้าที่แคว้นโจว" นางลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าสามสหายน้อย ก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ให้พวกมัน
"หมั่นโถวขอไปด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ" เจ้าจิ้งจอกน้อยตัวน้องร้องถามเบาๆ ด้วยเกรงว่าหลินหลินอาจจะไม่พอใจกับคำขอที่เอาแต่ใจนี้ของตัวเอง
"ใจคอพวกเจ้าจะปล่อยให้ข้าไปคนเดียวหรือ" ชิงหลินแกล้งย้อนถาม ซ้ำยังทำหน้าเศร้า
"หมายความว่า...หลินหลินยอมให้พวกเราไปด้วย ใช่หรือไม่ขอรับ" เป่าเปาน้อยถามเพื่อความแน่ใจ ลุกขึ้นยืนกระดิกหางไปมาอย่างดีใจ
"เจ้าบ้า หลินหลินจะกล้าทอดทิ้งพวกเราได้อย่างไรเล่า" เจ้าพยัคฆ์น้อยหันไปบอกเจ้าจิ้งจอกน้อยตัวพี่ที่อยู่ข้างๆ
"ฟานฟาน เจ้าพูดไม่เพราะเลย" ชิงหลินใช้นิ้วเคาะหัวกลมๆ เล็กๆ ของเจ้าพยัคฆ์น้อยพร้อมกับส่งสายตำหนิ
ชิงหยวนกับแม่ทัพหนุ่มมองภาพนางอันเป็นที่รักหยอกล้อกับเจ้าสามตัวจอมป่วนอย่างมีความสุขด้วยสายตารักใคร่เอ็นดู ก่อนจะถอนหายใจออกมาเมื่อนึกถึงเรื่องในอีกสองวันข้างหน้า
ยามเฉินสองวันต่อมา ซึ่งเป็นวันเดินทางไปแคว้นโจวของชิงหลินพร้อมสามสหายน้อย เฟิ่งอิง หัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำ จิ๋นซานและจิ๋นซื่อ สององครักษ์ฝีมือดีของสกุลมู่ และยังมีหน่วยพยัคฆ์ดำติดตามไปด้วยอีกสิบคน รวมทั้งสิ้นสิบสี่คนกับอีกสามตัว
และแล้วการเดินทางไปแคว้นโจวอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงหรือปฏิเสธได้ ภายใต้การนำของโจวหยางหมิ่นก็ได้เริ่มต้นขึ้น โดยมีมู่หลิ่งเหวิน ชิงหยวน หน่วยพยัคฆ์ดำของสกุลชิง หน่วยองครักษ์สกุลมู่ ตลอดจนบ่าวไพร่มายืนรอส่งเสด็จกันอย่างพร้อมเพรียง


## ตอนที่ 48 เที่ยวแคว้นโจวกับหลินหลิน1/2

-37-
"หลินเอ๋อร์ ดูแลตัวเองดีๆ อย่าซุกซนให้มากนัก เข้าใจหรือไม่"
"อีกสิบห้าวันพี่จะไปรับเจ้าที่วังองค์ชาย อย่าหนีกลับมาเองโดยเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่"
"คุณหนู ขอให้เดินทางปลอดภัยเจ้าค่ะ / ขอรับ"
เสียงเตือน เสียงกำชับ และเสียงอวยพรมากมาย ของบิดา คู่หมั้น และเหล่าบรรดาบ่าวไพร่คนงานของเรือนสายธาร ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท เมื่อเข้ามานั่งในรถม้าของวังองค์ชายห้าซึ่งเตรียมมาเพื่อเธอโดยเฉพาะตามคำบอกเล่าของอู่ต้าสง เสนาบดีกลาโหมแคว้นโจว
แม้จะเป็นรถม้าขนาดเล็กสำหรับสองคนนั่งเพื่อความสะดวกและรวดเร็วในการเดินทาง แต่ด้านในรถม้ากลับถูกตกแต่งประดับประดาไว้อย่างสวยงาม ผนังบุกำมะหยี่สีแดงสดให้ความรู้สึกนุ่มสบายยามที่ได้นั่งและสัมผัส หน้าต่างทั้งสองข้างถูกปิดด้วยผ้าไหมสีแดงเรียบลื่น มีลูกปัดหลากสีห้อยติดอยู่ที่ปลายผ้าม่าน แม้จะดูสวยงามแต่ชิงหลินกลับรู้สึกเฉยๆ เพราะไม่ชอบสีฉูดฉาดแบบนี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว
ส่วนสามสหายน้อยเมื่อได้รู้ว่าจะได้ออกท่องเที่ยวก็กระดี๊กระด๊า พอเข้ามาในรถม้าก็กระโดดโลดเต้นหยอกเย้ากันอย่างสนุกสนาน ไม่สนใจหลินหลินที่นั่งหน้าขรึมครุ่นคิดถึงเหตุการณ์สองวันที่ผ่านมา
"เหตุใดเจ้าจึงตอบตกลงง่ายๆ เช่นนั้น" แม่ทัพหนุ่มถามคู่หมั้นหลังจากปรึกษาหารือเรื่องการเดินทางไปแคว้นโจวจนได้ข้อสรุปแล้ว
"ข้าเองก็ใช่ว่าอยากจะไปนะเจ้าคะ แต่ท่านก็เห็นว่าองค์ชายทรงดื้อแพ่งเพียงใด ท่านพ่อกับท่านกราบทูลแล้วว่าไม่สะดวกที่จะไป พระองค์ก็ไม่ทรงฟัง" นางว่าพลางถอนใจ "ขนาดท่านพ่ออ้างว่าท่านแม่ของข้าล้มป่วยต้องกลับไปดูแล โดยหวังว่าข้าจะได้ไม่ต้องไปแคว้นโจว แล้วท่านดูสิว่าผลเป็นเช่นไร"
ชิงหยวนพยักหน้าเห็นด้วย เพราะไม่อยากให้บุตรีต้องไปแคว้นโจวจึงอ้างว่าฮูหยินของตนล้มป่วยต้องกลับไปดูแล ทั้งที่ความเป็นจริงฮูหยินของตนหายดีแล้วหลังจากที่ทราบว่าตนและทุกคนปลอดภัย
ฝ่ายคู่หมั้นมองนางนิ่ง ด้วยเข้าใจในสถานการณ์และเหตุผลที่นางตกปากรับคำเชิญขององค์ชายห้า แต่ที่หงุดหงิดและไม่สบอารมณ์นักเป็นเพราะนางใจร้อน ไม่รอปรึกษาหารือตนและบิดาของนางก่อน
"ข้าขอโทษเจ้าค่ะ ที่ไม่รอถามความเห็นของท่านพ่อกับพี่เหวินก่อน แต่เพราะข้ากลัวว่าหากเราปฏิเสธคำเชิญอาจทำให้พวกเขาไม่พอใจ แล้วพานกลับมาหาเรื่องเราในภายหลังก็เป็นได้เจ้าค่ะ" ตัดสินใจบอกเล่าความรู้สึกในใจให้บิดาและคู่หมั้นรู้
"อา...พ่อเข้าใจเจ้าดี เพราะพ่อเองก็คิดเรื่องนี้อยู่" ชิงหยวนเอ่ยขึ้นช้าๆ เขาเป็นเพียงพ่อค้าไร้ยศไร้ตำแหน่ง แม้จะมีเงินทองมากมาย มีสหายเป็นใหญ่เป็นโตในราชสำนักที่พร้อมจะปกป้องตนและครอบครัว แต่ชิงหยวนก็ไม่ปรารถนาให้พวกเขาต้องมายุ่งเกี่ยว จึงไม่ได้คัดค้านกับการตัดสินใจของบุตรสาว
แม่ทัพหนุ่มทอดถอนใจ ดวงตาคมทรงเสน่ห์มองนางอย่างกังวลระคนเป็นห่วง ด้วยคิดว่าการเดินทางไปแคว้นโจวครานี้คงไม่ราบรื่นอย่างขามาเป็นแน่ แม้องค์ชายห้าจะมาพร้อมทหารฝีมือดีกว่าห้าสิบชีวิต ก็ไม่อาจรับประกันความปลอดภัยได้เต็มร้อย ครั้นจะให้หน่วยองครักษ์สกุลมู่ติดตามไปทั้งหมดก็ออกจะเกินไปหน่อย อาจสร้างความเข้าใจผิดว่าดูถูกฝีมือทหารของอีกฝ่ายก็เป็นได้ น่าปวดหัวยิ่ง
"พี่เหวิน" ชิงหลินเรียกคู่หมั้นที่เอาแต่จ้องนางไม่พูดไม่จา
"ห้ามเจ้าอยู่ใกล้หรือปล่อยให้บุรุษอื่นเข้าใกล้เป็นอันขาด เข้าใจหรือไม่" มู่หลิ่งเหวินกำชับเสียงเข้ม ไม่ใส่ใจชิงหยวนที่นั่งจิบชาอยู่ข้างๆ
"เข้าใจแล้วเจ้าค่า" นางทำเสียงล้อเลียนเขาเพื่อกลบเกลื่อนความอาย
'ตาบ้า...พูดอะไรก็ไม่รู้ ต่อหน้าต่อตาว่าที่พ่อตาเลยนะเนี่ย!' แม้จะคิดอย่างนั้น แต่ใจกลับรู้สึกมีความสุขอย่างประหลาดจนอดยิ้มออกมาไม่ได้
"หลินหลิน คิดอะไรอยู่หรือ" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องถามหลินหลินที่เอาแต่นั่งเหม่อมองทิวทัศน์นอกรถม้า ที่กำลังวิ่งไปข้างหน้าด้วยฝีเท้าค่อนข้างเร็ว มีเฟิ่งอิงประกบอยู่ด้านซ้ายของรถม้า ซึ่งเป็นฝั่งที่หญิงสาวเลิกผ้าม่านหน้าต่างเพื่อดูทิวทัศน์ มีจิ๋นซานกับจิ๋นซื่อสององครักษ์หนุ่มประกบอยู่อีกฝั่งของรถม้า
ส่วนด้านหน้ามีโจวหยางหมิ่นเป็นผู้นำขบวน พร้อมเสนาบดีกลาโหมอู่ต้าสง สี่ยอดองครักษ์ประกบซ้ายขวา ถัดมาคือทหารม้าของโจวหยางหมิ่น และหน่วยพยัคฆ์ดำที่คุ้มกันอย่างแน่นหนา
"ไม่มีอะไรหรอก" หญิงสาวหันกลับมามองเจ้าพยัคฆ์น้อยที่ใช้เท้าหน้าวางบนเข่านาง ยืดตัวเหยียดขึ้นยืนสองขา ร่างเล็กกลมไหวเอนไปมาตามแรงเหวี่ยงของรถม้าจนต้องอุ้มมันขึ้นมาวางบนตัก เพราะกลัวว่ามันจะหงายท้อง
หมั่นโถวน้อยกระโดดขึ้นมานั่งข้างนาง เงยหัวเรียวเล็กแล้วร้องถาม "หลินหลิน กี่วันจึงจะถึงหรือเจ้าคะ"
"อืม...ประมาณสี่วัน" นางหลุบตาตอบทางจิตเช่นที่ตอบเจ้าพยัคฆ์น้อย
"หลินหลิน เคยไปมาก่อนหรือไม่ขอรับ" เป่าเปาน้อยกระโดดขึ้นมานั่งข้างจิ้งจอกน้อยตัวน้อง
"ครั้งแรกเช่นเดียวกับพวกเจ้านั่นแหละ" ชิงหลินตอบพร้อมกับส่งยิ้มหวานให้ จนเจ้าเป่าเปาน้อยอายม้วนนอนหมอบราบกับพื้น แล้วใช้เท้าหน้าทั้งสองข้างปิดตาตัวเอง การกระทำของมันช่างน่ารักน่าเอ็นดู จนนางอดใจไม่ไหวต้องอุ้มมันขึ้นมาฟัดมาหอมเสียหลายที
เสียงหัวเราะผสานกับเสียงร้องคล้ายแมวและสุนัขที่ดังออกมาจากรถม้าเพียงคันเดียวของขบวน สร้างความประหลาดใจให้แก่บุรุษที่ควบม้าอยู่ใกล้ๆ ได้เป็นอย่างดี จนต้องเหลียวหลังกลับไปมองรถม้าที่กำลังวิ่งอยู่ ก็เห็นเพียงผ้าม่านหน้าต่างที่สั่นไหวเท่านั้น
สี่วันของการเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่น สร้างความประหลาดใจให้แก่โจวหยางหมิ่นและผู้ติดตามยิ่งนัก เพราะคาดเดาว่าอาจจะได้ปะทะกับหน่วยลอบสังหารที่ต้องการตัดไฟแต่ต้นลม ไม่อยากให้โจวหยางหมิ่นได้ครองตำแหน่งองค์รัชทายาทโดยง่าย
วังของโจวหยางหมิ่นตั้งอยู่บนเขาสูงครอบคลุมภูเขาทั้งลูก กินพื้นที่หลายร้อยไร่ ชิงหลินคิดว่าจะได้ไปพักที่นั่น แต่ที่ไหนได้โจวหยางหมิ่นกลับบอกว่าจะพาไปพักที่ตำหนักหยางหมิ่นซึ่งอยู่ในเขตวังหลวง แม้จะไม่ค่อยพอใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เก็บกดความไม่พอใจนี้ไว้
"เฟิ่งอิง เกิดอะไรขึ้น" ชิงหลินเลิกผ้าม่านถาม เมื่อรถม้าที่นั่งหยุดกะทันหันทำให้นางเกือบหัวทิ่ม
"ดูเหมือนจะมีขอทานมาขวางขบวนไว้ขอรับ" เฟิ่งอิงที่นั่งอยู่บนหลังม้าก้มลงมาบอกคุณหนู
"ขอทาน? ทำไมขอทานจึงกล้ามาขวางขบวนองค์ชายล่ะ" นางพึมพำเบาๆ แต่เฟิ่งอิงกลับได้ยินอย่างชัดเจน
"คาดว่าน่าจะเป็นเพราะความหิวโหย จึงกล้าเสี่ยงตายเช่นนี้ขอรับ" เฟิ่งอิงสันนิษฐานตามประสบการณ์ที่ผ่านมา เพราะพบเห็นเรื่องทำนองนี้บ่อยครั้งในแคว้นฉี
"อย่างนั้นหรือ"
"หลินหลินจะไปไหน" เมื่อเห็นหลินหลินขยับตัว เจ้าพยัคฆ์น้อยจึงส่งเสียงถาม
"จะลงไปดูหน่อย พวกเจ้าจะรออยู่ในรถม้าก็ได้" นางบอกสามสหายน้อยทางจิต จากนั้นจึงลงมาจากรถม้า ไม่ฟังคำทัดทานของจิ๋นซานจิ๋นซื่อ ท่ามกลางสายตาของคนนับร้อยที่นั่งคุกเข่ากับพื้นดูเหตุการณ์ระทึกใจอยู่
"คุณหนูผู้นั้นเป็นใคร เจ้ารู้จักหรือไม่" เสียงชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้น
"อา...ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่า" ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ ตอบ
"เรื่องนั้นไม่สำคัญเท่าเรื่องที่นางมากับองค์ชายห้าหรอก" เสียงแหบแห้งของชายชราดังขึ้น
"ทำไมหรือท่านผู้เฒ่า" อีกเสียงที่อยู่ใกล้กันเอ่ยถามอย่างสนใจใคร่รู้
"อา...เจ้าคงมาจากเมืองอื่น"
"ใช่ ข้าเดินทางมาจากเมืองอื่น"
"องค์ชายห้าโจวหยางหมิ่นทรงขึ้นชื่อเรื่องเกลียดชังอิสตรียิ่งนัก ในตำหนักไร้ซึ่งนางกำนัล แตกต่างจากตำหนักองค์ชายทั้งหลาย"
"อา...แล้วสาเหตุที่พระองค์ทรงเกลียดชังอิสตรีเล่า"
"ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่า หากเจ้าอยากรู้ก็ไปสืบเอาจากขันทีที่ตำหนักนั้นดูสิ"
"ไอหยา...ท่านอยากเห็นข้าอายุสั้นหรือท่านผู้เฒ่า" สิ้นเสียงของชายต่างถิ่น เสียงหัวเราะของคนรอบข้างที่เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจก็ดังขึ้น แต่ต้องรีบปิดปากเมื่อถูกสายตาดุดันของเหล่าทหารม้ามองมา
ชิงหลินก้าวเร็วๆ ผ่านทหารม้ามาด้านหน้าขบวน มีสามสหายน้อยวิ่งตามหลังมา เมื่อมาถึงหน้าขบวนนางก็เห็นขอทานนับสิบคน มีทั้งเด็กและคนชรารวมอยู่ด้วย บ้างก็นั่งคุกเข่า บ้างก็หมอบราบกับพื้นดิน เงยศีรษะขึ้นมองโจวหยางหมิ่นเป็นระยะๆ เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
"เป็นเพียงขอทานต่ำต้อย ไยจึงบังอาจขวางทางองค์ชายห้า ไม่กลัวถูกตัดหัวหรือ" หนึ่งในสี่องครักษ์ตวาดเหล่าขอทานเสียงดังจนเหล่าขอทานสะดุ้งตกใจกลัวตัวสั่นหนักยิ่งกว่าเดิม ขอทานน้อยคนหนึ่งทำท่าจะร้องไห้ แต่ถูกมือของขอทานที่โตกว่าปิดปากไว้ทัน
"อะ...องค์ชายห้า ทะ...ท่านคืออะ...องค์ชายห้า?" ขอทานชราร้องอุทานด้วยความตกใจ ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยซีดเผือดจนไร้สีเลือด ตัวที่สั่นเทาอยู่แล้วยิ่งสั่นเทิ้ม ตาเรียวเล็กบัดนี้เบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า ปากอ้าค้าง แหงนเงยหน้ามองบุรุษรูปงามที่อยู่บนหลังม้าด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัวยิ่ง
'อา...สวรรค์นี่คงเป็นวันสุดท้ายของข้าและอีกหลายชีวิตที่ต้องทนหิวโหยสินะ' เพราะหลังจากนี้คงไม่ต้องทนอีกต่อไปแล้ว หากใครได้ยินคำพูดนี้ของชายชราขอทาน ก็อาจจะตีความไปว่าชายชราขอทานหวังว่าจะได้รับความอนุเคราะห์ช่วยเหลือจากองค์ชายสูงศักดิ์ผู้นี้ให้อิ่มท้องไม่ต้องทนทรมานเช่นที่ผ่านมา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ชายชราขอทานคิดแต่อย่างใด สิ่งที่ชายชราขอทานคิดคือจะไม่ต้องทนหิวอีกต่อไปเพราะคงถูกตัดหัวในวันนี้เป็นแน่แท้ต่างหาก
โจวหยางหมิ่นยกมือขึ้นห้ามองครักษ์ที่ชักดาบทำท่าจะฟันขอทานชราเนื้อตัวสกปรกมอมแมมที่บังอาจมาขวางขบวนของตน เมื่อเห็นสตรีชุดขาวที่อุตส่าห์ไปเชิญมาด้วยตนเองยืนมองกลุ่มขอทานอยู่ข้างๆ มีหนึ่งพยัคฆ์กับสองจิ้งจอกยืนมองกลุ่มขอทานเช่นเดียวกับนาง ข้างหลังมีบุรุษร่างสูงใหญ่ทำหน้าที่คุ้มกันอยู่
"ขวางขบวนรถม้าของเชื้อพระวงศ์ มีโทษสถานใด" โจวหยางหมิ่นถามอู่ต้าสงหลังจากกระโดดลงมายืนบนพื้นอย่างสง่างาม ตามติดด้วยเหล่าทหารและองครักษ์
"ทูลองค์ชาย มีโทษประหารชีวิตพ่ะย่ะค่ะ" คำตอบของเสนาบดีกลาโหมอู่ต้าสงทำเอากลุ่มขอทานสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว พ่อค้าแม่ค้าตลอดจนชาวบ้านร้านตลาดที่ผ่านมาประสบพบเหตุต่างก็พากันเวทนาสงสารในความโชคร้ายของขอทานเหล่านี้ แต่ไม่กล้าปริปากวิพากษ์วิจารณ์หรือออกหน้าให้ความช่วยเหลือ สุดท้ายจึงได้แต่ส่งสายตาเห็นใจไปให้เท่านั้น
ชิงหลินหน้าบึ้งทันทีที่ได้ยินคำพูดของอู่ต้าสง ส่งสายตาถามโจวหยางหมิ่นที่เดินมายืนข้างนาง สองมือไพล่หลังดูสบายๆ ราวกับเรื่องตรงหน้าไม่ใช่เรื่องสำคัญ ก็นึกโมโหขึ้นมา 'คนนะ...ไม่ใช่ผักปลา จะมาฆ่ากันได้ง่ายๆ อย่างนี้เลยหรือ แม้ว่าพวกเขาจะมีความผิด แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตถึงขนาดที่ให้อภัยไม่ได้เสียหน่อย'
"หึๆ เจ้าอยากช่วยพวกเขาหรือ" โจวหยางหมิ่นกระซิบถาม
"เห็นคนอื่นลำบากแล้วไม่ช่วย ยังจะนับว่าเป็นคนอีกหรือเพคะ" นางตอบด้วยน้ำเสียงสะบัดๆ เล็กน้อย
"โอ้ ก็ได้ เราจะปล่อยขอทานเหล่านี้ไปแลกกับที่เจ้าต้องอยู่แคว้นโจวจากเจ็ดวันเป็นสิบวัน" โจวหยางหมิ่นยิ้มอย่างเป็นต่อ 'ดูซิว่า...เจ้าจะทำเช่นไร'
"หากหม่อมฉันไม่ตกลง องค์ชายจะสั่งประหารขอทานเหล่านี้หรือเพคะ"
"ย่อมต้องเป็นเช่นนั้น"
อาการยักไหล่อย่างไม่ยี่หระของอีกฝ่ายดูน่าหมั่นไส้นักในสายตาของชิงหลิน
"คนเหล่านี้เป็นคนขององค์ชาย เป็นประชาชนขององค์ชาย พระองค์จะทำเช่นไรก็สุดแล้วแต่เถิด เพียงแต่..." ชิงหลินจงใจเว้นจังหวะ
"เพียงแต่...?" โจวหยางหมิ่นขยับตัวอย่างสนใจ ไม่คิดจะลงโทษขอทานเหล่านี้ เพียงแต่อยากจะหาวิธีเหนี่ยวรั้งให้นางอยู่แคว้นโจวนานขึ้นอีกสักสามสี่วันเท่านั้น
"หากองค์ชายทรงละเว้นโทษให้คนเหล่านี้ ต้องได้รับคำชื่นชมสรรเสริญจากประชาชนในน้ำพระทัยอันกว้างขวางดั่งมหาสมุทรของพระองค์เป็นแน่ นับว่าเป็นผลดีต่อตำแหน่งว่าที่องค์รัชทายาทไม่ใช่หรือเพคะ"
อู่ต้าสงถึงกับอมยิ้มเมื่อได้ฟังคำปฏิเสธที่ไม่อาจหาข้อโต้แย้งกลับได้ของบุตรีพ่อค้าธรรมดาๆ คนหนึ่ง
"อา...องค์ชายจะทำเช่นไรกับขอทานเหล่านี้พ่ะย่ะค่ะ" อู่ต้าสงทูลถามโจวหยางหมิ่นที่ลูบคางไปมาอย่างครุ่นคิด ด้วยเห็นว่าชักจะล่าช้าและเริ่มมีผู้คนเบียดเสียดยัดเยียดหนาแน่นขึ้น จึงเกรงว่าอาจเกิดเหตุไม่คาดฝันก็เป็นได้
"พวกเจ้าจะตายหรือจะรอดก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของนางแล้ว" โจวหยางหมิ่นกล่าวออกมาเสียงดังเพื่อให้ได้ยินอย่างทั่วถึง ทำเอาผู้คนที่นั่งคุกเข่าและกลุ่มขอทานหันมองโฉมสะคราญที่ยืนอยู่เคียงข้างบุรุษผู้สูงศักดิ์เป็นตาเดียว เกิดเสืยงฮือฮาวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา
"องค์ชาย!" ชิงหลินอุทานเสียงดัง ตกใจที่จู่ๆ องค์ชายก็โยนเผือกร้อนมาให้นาง
"หึๆ เชิญ" โจวหยางหมิ่นผายมือให้สตรีที่ยืนตะลึง และในชั่วพริบตาก็ส่งสายตาเขียวปั้ดมาให้ตน มุมปากยกขึ้นยิ้มอย่างขบขันระคนทึ่ง ที่นางกล้าทำกิริยาเช่นนี้ใส่ตนซึ่งเป็นเชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์
"ฮึ่ม! ฝากไว้ก่อนเถิด" นางแค่นเสียงลอดไรฟันอย่างเจ็บใจโดยที่อีกฝ่ายไม่ได้ยิน พลางก้าวมาข้างหน้าสองก้าว
"ในเมื่อองค์ชายให้สิทธิ์หม่อมฉันตัดสินโทษของคนเหล่านี้ ทรงหมายความว่าหม่อมฉันทำเช่นไรกับคนเหล่านี้ก็ได้ใช่หรือไม่เพคะ" ชิงหลินหมุนกายกลับมาพร้อมกับทูลถามเสียงดังกังวาน
"ใช่ ย่อมเป็นเช่นนั้น" โจวหยางหมิ่นเอาสองมือไพล่หลังพลางพยักหน้าตอบรับ
"ขอบพระทัยเพคะ" นางยอบกายแล้วหันกลับมาทางกลุ่มขอทานที่ยังคงนั่งคุกเข่าตั้งแต่ต้นจนบัดนี้ก็ยังไม่ได้รับอนุญาตให้ลุกขึ้น เฉกเช่นเดียวกับเหล่าคนมุงทั้งหลาย


## ตอนที่ 49 เที่ยวแคว้นโจวกับหลินหลิน2/2

เจ้าพยัคฆ์น้อยเดินเข้าไปหาขอทานชราที่คล้ายจะเป็นผู้นำกลุ่ม จากนั้นจึงเงยหน้ามองชายชราที่ก้มศีรษะมองมันอยู่ก่อนจะหันมาทางหลินหลิน
"หลินหลิน ต้องช่วยคนเหล่านี้นะ คนเหล่านี้ต้องการอาหารมากกว่าสิ่งอื่นใด" เจ้าพยัคฆ์น้อยร้องบอกหลินหลิน
ชิงหลินพยักหน้าเข้าใจ ไม่ได้แสดงอะไรออกไปให้ผู้คนสงสัย
"นะ...นั่นๆ คือพยัคฆ์โคร่งขาวในตำนาน"
"เจ้าว่าอันใดนะ!? นั่นคือพยัคฆ์โคร่งขาวหรือ"
"อา...ไม่ผิดแน่ สัตว์หายากที่กษัตริย์ทุกแคว้นปรารถนามีไว้ในครอบครองเพื่อเสริมอำนาจบารมี"
"ใช่ๆ ข้ายังได้ยินมาอีกว่า ผู้ใดที่ได้ครอบครองพยัคฆ์โคร่งขาว หากเป็นกษัตริย์ก็จะเป็นกษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่ เปี่ยมด้วยอำนาจบารมีล้นฟ้า เป็นที่กริ่งเกรงแก่แคว้นอื่น"
"โอ...ช่างเป็นพยัคฆ์ที่น่าเกรงขามยิ่งนัก"
"แล้วเหตุใดนางจึงมีมันได้"
"นั่นสิ ข้าเองก็สงสัยเช่นเดียวกับเจ้า"
"อา...ข้านึกออกแล้ว! นางก็คือคุณหนูหลิน บุตรีของคหบดีผู้มั่งคั่งอันดับหนึ่งของแคว้นฉี!"
"โอ...แล้วนางมาทำอันใดที่แคว้นโจว"
"เงียบ! "เสียงตะโกนบอกให้เงียบขององครักษ์นายหนึ่ง ทำเอาเหล่าคนมุงสะดุ้งตกใจจนต้องหุบปากทันที
"พวกเจ้ารู้ความผิดของตนดีใช่หรือไม่" ชิงหลินได้จังหวะจึงถามเสียงใส
"ขะ...ขอรับ พวกข้าน้อยทราบดี" ชายชราขอทานตอบดรุณีน้อยตรงหน้าด้วยเสียงที่แหบแห้ง ส่วนขอทานคนอื่นๆ ได้แต่ก้มหน้าต่ำจนหน้าแทบจะติดพื้น
"ที่อยู่ข้างหลังนี่คือคนในครอบครัวของท่านผู้เฒ่าหรือ" นางคุกเข่ากับพื้นตรงหน้าชายชราขอทาน สองมือเรียวเล็กกอบกุมมือเหี่ยวย่นหยาบกระด้างของชายชราขอทานที่สั่นเทาไว้ ท่ามกลางความประหลาดใจและชื่นชมในความเป็นกันเองไม่ถือตัวของนาง
"คะ...คุณหนู มือข้าน้อยสกปรกยิ่งนัก ไม่ควรที่ท่านจะมาจับไว้เช่นนี้นะขอรับ" ชายชราขอทานเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง พยายามดึงมือเหี่ยวหยาบกระด้างของตนกลับ แต่ถูกนางดึงรั้งไว้ ความอบอุ่นจากมือเรียวเล็กนุ่มนิ่มคู่นี้ทำเอาชายชราขอทานตื้นตันใจจนร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เป็นเหตุให้เหล่าขอทานที่เหลือพากันร้องไห้ตามไปด้วย ช่างน่าเวทนายิ่งนักในสายตาของผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์
"เฮ้อ" โจวหยางหมิ่นถอนหายใจเบาๆ ตาคมทอดมองนางอย่างชื่นชม
"ท่านยังไม่ได้ตอบข้า ทั้งหมดนี้คือครอบครัวของท่านใช่หรือไม่" หญิงสาวถามอีกครั้ง
"ใช่ขอรับ รวมตัวข้าน้อย ทั้งสิ้นสิบชีวิต" ชายชราขอทานพยายามกลั้นก้อนสะอื้นไว้อย่างสุดกำลัง
"เหตุใดจึงมาเป็นขอทานเล่าเจ้าคะ"
"เดิมข้าน้อยเป็นคนแคว้นฉิน หมู่บ้านที่ข้าอยู่เกิดภัยแล้งหนักติดต่อกันสามปี ทำให้น้ำที่ใช้ในการเพาะปลูกมีไม่เพียงพอ จึงตัดสินใจย้ายครอบครัวมายังแคว้นโจวเพื่อหางานทำ แต่ก็ไม่มีที่ใดว่าจ้าง สุดท้ายจึงมาขอเศษเงินเศษอาหารเพื่อประทังชีวิตขอรับ" ชายชราขอทานบอกเล่าให้นางฟังอย่างละเอียด
ชิงหลินจนด้วยคำพูด คิ้วเรียวขมวดมุ่นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกระตุกยิ้มออกมา
"เฟิ่งอิง" นางหันไปเรียกหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำที่ยืนห่างออกไปราวหกเจ็ดก้าว
"ขอรับคุณหนู" เฟิ่งอิงก้าวฉับๆ มายืนเยื้องๆ คุณหนูของตน
"มีร้านอาหารของเราอยู่ที่นี่ใช่หรือไม่"
"มีสามแห่งขอรับ ในเมืองหลวงนี้อยู่มีหนึ่งแห่ง"
"เช่นนั้นก็ไปที่นั่นกันเถิด" ชิงหลินพูดพร้อมกับดึงมือของชายชราขอทานให้ลุกขึ้นยืน พลางหันไปทางโจวหยางหมิ่น
"ลุกขึ้นได้" โจวหยางหมิ่นกล่าวอนุญาตด้วยเสียงที่ทรงอำนาจ ทำให้เหล่าขอทานที่เหลือและบรรดาคนมุงทั้งหลายต่างลุกขึ้นยืนแล้วกลับไปทำหน้าที่ของตนต่อ แต่มีบางส่วนที่ยังคงปักหลักดูเหตุการณ์อย่างสนใจใคร่รู้ว่าจะจบลงเช่นไร
หญิงสาวผละออกจากชายชรา หันมากราบทูลองค์ชายห้า "องค์ชายจะเสด็จกลับตำหนักก่อนก็ได้นะเพคะ"
"เราจะไปกับเจ้า ใต้เท้าอู่ ท่านกลับไปก่อนได้เลย นำทหารของเรากลับไปด้วย" ประโยคหลังหันมากล่าวกับอู่ต้าสง
"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ" อู่ต้าสงรับคำสั่ง จากนั้นก็กระโดดขึ้นบนหลังม้า นำหน้าเหล่าทหารม้าทั้งห้าสิบนายมุ่งสู่ตำหนักหยางหมิ่น บัดนี้จึงเหลือเพียงชิงหลินกับผู้ติดตามสิบสามนาย สี่องครักษ์ของโจวหยางหมิ่น และกลุ่มขอทานอีกสิบชีวิต
ยามเฉินวันต่อมา ณ ห้องเสวยตำหนักหยางหมิ่น
ชิงหลินจำต้องมากินอาหารกับเจ้าของตำหนักอย่างโจวหยางหมิ่น เป็นการแลกเปลี่ยนกับสิ่งที่นางทำเมื่อวานนี้อย่างน้อยวันละหนึ่งมื้อแล้วแต่โอกาส
"เสด็จพ่อมีพระประสงค์จะพบเจ้า" โจวหยางหมิ่นกล่าวหลังจากมื้ออาหารผ่านไปแล้ว
"พบหม่อมฉัน? เรื่องอะไรหรือเพคะ" คนฟังแทบสำลักน้ำชาเมื่อได้ยินสิ่งที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้อยากพบนางเรื่องอะไร
"อืม...คิดว่าคงเป็นเรื่องเต่ามังกรกระมัง" 'และอาจจะรวมถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ด้วยก็เป็นได้' โจวหยางหมิ่นต่อในใจ พอหวนนึกถึงเรื่องราวเมื่อวานก็ให้พอใจนัก จนเผยยิ้มออกมาท่ามกลางความประหลาดใจของขันทีประจำตำหนัก และสี่นางกำนัลที่ถูกขอยืมตัวมาจากตำหนักกลาง เพื่อมาดูแลปรนนิบัติแขกคนสำคัญซึ่งเป็นเพียงบุตรีของพ่อค้าต่างแคว้นเป็นกรณีพิเศษ ส่วนอีกสี่นางกำนัลทำหน้าที่ทั่วไปรวมถึงดูแลสามสหายน้อยด้วย ไม่เคยเห็นองค์ชายยิ้มอ่อนโยนเช่นนี้ให้สตรีใดมาก่อน
"เต่ามังกร?"
"ถูกต้อง หรือเจ้าคิดว่าเป็นเรื่องอื่น"
"หม่อมฉันนึกว่าเป็นเรื่องเมื่อวานนี้เพคะ" ชิงหลินถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ซึ่งไม่ได้รอดพ้นสายตาเจ้าเล่ห์ของโจวหยางหมิ่นไปได้
"หึๆ เจ้าคิดว่าเราจะฟ้องเสด็จพ่อเรื่องที่เจ้ากลั่นแกล้งเราหรือ" โจวหยางหมิ่นเย้านาง ยิ่งได้เห็นสีหน้าจืดเจื่อนและกระอักกระอ่วนใจของนาง ก็ยิ่งกระตุ้นความอยากแกล้งให้เพิ่มขึ้นไปอีก
"หม่อมฉันไม่ได้คิดเช่นนั้นเลยนะเพคะ" นางโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างตกใจ ไม่คิดว่าองค์ชายจะฝังใจขนาดนี้
"หึๆ เราเพียงเย้าเจ้าเล่น เหตุใดจึงร้อนรนนักเล่า หรือ...เจ้าคิดเช่นนั้น" ประโยคหลังโจวหยางหมิ่นโน้มตัวยื่นหน้าเข้าไปใกล้นาง ก่อนจะยิ้มบาง
"ก็ได้ หม่อมฉันยอมรับว่าคิดเช่นนั้นเพคะ" ชิงหลินยอมรับแล้วเอนตัวหนีจนหลังชนพนักเก้าอี้
"หึๆ วางใจได้ เราไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นหรอก เพราะอย่างไรเสียก็มีคนทำหน้าที่นั้นแทนเราอยู่แล้ว" โจวหยางหมิ่นยิ้ม ก่อนจะยืนเต็มความสูงพลางเอาสองมือไพล่หลัง
"อา...เสด็จพ่ออยากทอดพระเนตรสัตว์เลี้ยงของเจ้าด้วย ยามเฉินวันพรุ่งเตรียมตัวให้พร้อม" โจวหยางหมิ่นกล่าวจบก็หมุนตัวเดินออกไปด้วยท่วงท่าสง่างามสมกับเป็นองค์ชายผู้สูงศักดิ์ ไม่ทันที่คนถูกสั่งจะถวายความเคารพ
"ไม่ใช่ว่าอยากได้ฟานฟานน้อยของข้าหรอกนะ" ชิงหลินพึมพำกับตัวเองอย่างครุ่นคิด จนไม่ทันได้สังเกตถึงสายตาสิบคู่ของขันทีและสี่นางกำนัลที่จ้องมองอยู่
"เอ๋? แล้วเจ้าสามตัวหายไปไหน กงกง ท่านเห็น..."
เพล้งๆๆ!
"ว้าย! / แง้ว! หงิงๆ"
เสียงของตกแตก ถัดมาเพียงเสี้ยววินาทีก็เป็นเสียงร้องของคนและสัตว์อีกสองชนิดดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน เพียงชั่วอึดใจก็ปรากฏร่างเล็กสีขาวคาดดำพุ่งเข้ามาทางชิงหลินอย่างรวดเร็ว ตามติดมาคือสองร่างเล็กสีขาวปลอดขนปุกปุย ราวสามนาทีต่อมาก็เป็นร่างอ้อนแอ้นของสองนางกำนัลที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อรักษามารยาทอันดีงาม ทั้งที่อยากจะวิ่งใจจะขาด
"หลินหลิน" เจ้าพยัคฆ์น้อยกระโดดเข้าสู่อ้อมกอดของนางที่อ้าแขนรอรับอยู่ก่อนแล้ว ตามด้วยสองจิ้งจอกน้อยจนชิงหลินแทบจะหงายหลัง
"เกิดอะไรขึ้น" นางถามพวกมันทางจิต แม้จะเดาออกว่าพวกมันคงไปก่อเรื่องมา
"พวกเราอยากมาหาหลินหลิน แต่ตัวเหม็นสองคนนั้นขัดขวางไม่ยอมให้มา พวกเราก็เลย..." เจ้าพยัคฆ์น้อยบอกนางเสียงอ่อยในท้ายประโยค ด้วยรู้ถึงความผิดที่พวกมันก่อ
"ตัวเหม็น? ทำไมไปเรียกพวกนางอย่างนั้นเล่า" หญิงสาวถามและส่งสายตาตำหนิเจ้าพยัคฆ์น้อย
"ไม่ใช่ตัวเหม็นหรอกเจ้าค่ะ เพียงแต่พวกนางแขวนถุงหอมกลิ่นฉุนที่พวกเราไม่ชอบเท่านั้น" หมั่นโถวน้อยร้องบอกหลินหลิน
"ใช่ขอรับ ข้าก็ไม่ชอบเช่นกัน" เป่าเปาน้อยร้องเสริมคำพูดของจิ้งจอกน้อยตัวน้องเพื่อลบล้างความผิดที่ก่อไว้
"พวกเจ้า...เกิดอันใดขึ้น เสียงดังมาถึงที่นี่เชียว" ขันทีประจำตำหนักถามสองนางกำนัลที่เข้ามาใหม่เสียงเข้ม
"เรียนกงกง คือว่า...เรื่องนั้น..." หนึ่งในสองนางกำนัลเหลือบมองสตรีที่นั่งคุกเข่า ในอ้อมแขนมีสามสหายตัวก่อเรื่องอยู่อย่างเกรงใจ
"เจ้าสามตัวนี้คงซุกซนจนทำของตกแตกใช่หรือไม่" ชิงหลินถามนางกำนัล
"เอ่อ...ข้าว่าท่านไปดูด้วยตาตนเองเถิดเจ้าค่ะ" นางกำนัลอีกคนตอบ
"เช่นนั้นรบกวนนำทางด้วย" นางขอร้องด้วยรอยยิ้ม
"เชิญทางนี้เจ้าค่ะ" นางกำนัลคนเดิมนำทางชิงหลินไปยังที่เกิดเหตุ ซึ่งเป็นห้องพักของนางเอง ครั้นไปถึงนางก็ถึงกับตะลึงอ้าปากค้าง 'ทำไมถึงได้เละเทะขนาดนี้'
ภาพแจกันปักดอกจวี๋ฮวาสีม่วงและขาวที่ถูกจัดแต่งไว้อย่างงดงาม บัดนี้กลายเป็นเศษกระเบื้องชิ้นเล็กชิ้นน้อยแตกกระจัดกระจายเต็มพื้นพรมสีน้ำตาลอ่อนที่ถูกน้ำในแจกันซึมจนสีเข้มขึ้น
'อา..เจ้าพวกนี้สร้างปัญหาใหญ่ให้ซะแล้ว นางหันกลับไปหวังจะได้ตำหนิสามสหายจอมป่วน' แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า
"มีเรื่องอันใดเกิดขึ้นหรือ ดังไปถึงห้องอักษรเชียว" เสียงของเจ้าของตำหนักทำให้ชิงหลินที่หันซ้ายหันขวาหาสามสหายจอมป่วนอยู่สะดุ้งโหยง ก่อนจะค่อยๆ หมุนตัวไปเผชิญหน้ากับผู้เสียหาย พลางส่งยิ้มที่ดูฝืดเฝื่อนเต็มทีไปให้
"หือ? โอ้ เหตุใดห้องเจ้าจึงมีสภาพเช่นนี้" โจวหยางหมิ่นแสร้งทำเสียงและหน้าตาตกใจกับสภาพห้องที่เละเทะดูไม่ได้ ก่อนจะแอบยิ้มขบขันเมื่อเห็นท่าทีเซื่องซึมและสำนึกผิดของนาง
"โปรดประทานอภัยด้วย ทุกอย่างเป็นความผิดของหม่อมฉันเพคะ" นางรีบคุกเข่าก้มหน้ายอมรับผิด
"อา...น่าเสียดาย แจกันเหล่านี้เราชอบมากเสียด้วย" โจวหยางหมิ่นย่อตัวลงหยิบเศษแจกันกระเบื้องพลิกไปพลิกมา สีหน้าหมองลงเล็กน้อย
"หม่อมฉันยินดีชดใช้ค่าเสียทั้งหมดเพคะ" ชิงหลินตอบเสียงดังฟังชัด
"ชดใช้ค่าเสียหาย? ด้วยเงินทอง?"
"เพคะ" 'หากไม่ชดใช้ด้วยเงินทองแล้วจะให้ชดใช้ด้วยอะไร แปลกคนจริง'
โจวหยางหมิ่นนั่งยองๆ เบื้องหน้าสตรีที่นั่งคุกเข่าก้มหน้า แล้วถามด้วยน้ำเสียงเนิบนาบทว่าแฝงความกดดันและคุกคามเล็กน้อย "แจกันเหล่านี้แม้จะไม่มีราคาค่างวดเท่าใดนัก แต่มันมีคุณค่าทางจิตใจที่ไม่อาจประเมินค่าได้ เช่นนี้แล้วเราควรเรียกค่าเสียหายเท่าใดจึงจะเหมาะสม"
"เรื่องนั้น..." คิ้วเรียวขมวดมุ่นเป็นปมอย่างคิดไม่ตก
"เช่นนั้นเจ้าก็อยู่ที่นี่ต่ออีกสัก...อืม...เจ็ดวันเป็นอย่างไร"
"ไม่ได้เพคะ!" หญิงสาวปฏิเสธออกมาทันควัน ไม่เสียเวลาหยุดคิดสักนิดเดียว ทำให้ใบหน้างามของโจวหยางหมิ่นตึงขึ้นมาทันที
"เหตุผล?"
"เอ่อ...หม่อมฉันมีภารกิจที่ต้องรีบจัดการให้เสร็จโดยเร็วเพคะ" นางตอบสั้นๆ ไม่คิดอธิบายให้มากความ
"สามวัน...เราให้เวลาเจ้าคิดสามวัน แล้วจะมาฟังคำตอบของเจ้าอีกครั้ง" ผู้เป็นองค์ชายกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่ใคร่พอใจนัก
"เฮ้อ น่าปวดหัว"
หลังเจ้าของตำหนักจากไปแล้ว ร่างเล็กทรุดลงไปนั่งกับพื้นอย่างอ่อนใจ ก่อนจะถูกนางกำนัลพาออกมาจากห้องเพื่อที่พวกนางจะได้ทำความสะอาด
ชิงหลินจึงหลบไปนั่งที่เก๋งด้านหน้าตำหนักหยางหมิ่น มีเจ้าสามสหายตัวป่วนเดินเรียงแถวตอนหนึ่ง ก้มหน้าหูลู่หางตกเซื่องซึมราวกับกำลังป่วยตามนางไปโดยดี ไม่ร้องส่งเสียงแม้เพียงครึ่งคำ ด้วยรู้ดีว่านางกำลังโกรธพวกมัน
"เฮ้อ" ชิงหลินถอนใจยาว ยอมรับว่าเมื่อครู่โกรธพวกมันที่เล่นซนจนได้เรื่อง แต่พอเห็นพวกมันนอนหมอบราบกับพื้นพลางส่งสายตาวิงวอนออดอ้อน ใจก็พลันอ่อนยวบแทบจะหายโกรธทันที
"มานี่มา"
สามสหายน้อยได้ยินก็รีบกระโดดเข้าหาอ้อมแขนที่กางออกรอรับร่างเล็กปุกปุยทันที ไม่ต้องให้นางเรียกซ้ำ พวกมันเลียหน้าเลียตานางอย่างประจบเอาใจ สามหางกระดิกไปมา เป็นเหตุให้เฟิ่งอิง จิ๋นซาน และจิ๋นซื่อที่เพิ่งทราบเรื่องรีบรุดมาหานางที่เก๋งต่างพากันยิ้มกับภาพความน่ารักน่าเอ็นดูของหนึ่งสตรีกับสามสหายน้อย
วันต่อมาชิงหลินถูกปลุกตั้งแต่เช้ามืด อาบน้ำแต่งตัวเพื่อเข้าเฝ้าโจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ โดยต้องสวมชุดที่องค์ชายห้าเตรียมไว้ให้ แลกกับสิ่งที่สามสหายน้อยจอมป่วนได้สร้างไว้ ไม่ต้องรอให้ถึงสามวันตามที่บอกไว้ก่อนหน้านี้
"อา...ท่านช่างงดงามนัก" หนึ่งในสี่นางกำนัลที่มาช่วยชิงหลินแต่งกายกล่าว นัยน์ตามองสตรีตรงหน้าด้วยสายตาชื่นชม
"ไก่งามเพราะขนคนงามเพราะแต่ง" นางพึมพำกับตัวเอง
"ท่านว่าอันใดนะเจ้าคะ" นางกำนัลคนเดิมถาม
"ไม่มีอะไรหรอก ไปกันเถิด" ชิงหลินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สองนางกำนัลรีบเข้ามาจัดชุดให้เข้าที่เข้าทางก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงว่าเรียบร้อยแล้ว จากนั้นก็ช่วยกันประคองนางออกมาจากห้อง มีเจ้าสามสหายน้อยเดินนำหน้าด้วยท่าทางสง่างาม วันนี้พวกมันดูสงบเสงี่ยม ไม่วิ่งเพ่นพ่านซุกซนอย่างทุกวัน ด้วยสัญญากับหลินหลินไว้ว่าจะทำตัวว่านอนสอนง่ายและเป็นเด็กดี
โจวหยางหมิ่นตะลึงกับโฉมสะคราญในชุดสีขาวอมชมพู เสื้อคลุมสีขาวยาวกรอมเท้าปักดอกจวี๋ฮวาดอกเล็กๆ สีชมพูเข้มโดยรอบ ซึ่งเป็นบุปผาที่โจวหยางหมิ่นชื่นชอบ และยังเป็นบุปผาประจำตัวของโจวหยางหมิ่นอีกด้วย แต่เหมือนนางจะไม่ได้สังเกตเรื่องนี้
ทรงผมรวบขึ้นสูงเพียงครึ่ง มีเครื่องประดับรูปผีเสื้อสีชมพูเข้มดูงดงามพอเหมาะพอควรไม่มากหรือน้อยจนเกินไป ใบหน้าจิ้มลิ้มตกแต่งเพียงบางๆ ตามความต้องการของชิงหลิน แต่เพียงเท่านั้นก็ทำให้ใจของบุรุษหลายคนสั่นไหวจนแทบจะกลายเป็นความหลงใหล อยากจะเสนอตัวเข้าไปช่วยประคองนางไว้เสียเอง


## ตอนที่ 50 เข้าเฝ้าฮ่องเต้แคว้นโจว

-38-
"ถวายพระพรเพคะ" ชิงหลินยอบกายทำความเคารพองค์ชายห้าที่ยืนนิ่งอยู่
"อะแฮ่ม เช่นนั้นก็ออกเดินทางเถิด" กระแอมกลบเกลื่อนอาการขัดเขินของตนพลางเดินไปขึ้นรถม้าคันหน้า ส่วนชิงหลิน สามสหายน้อยแก๊งฟานเป่าโถว และสองนางกำนัล ก็ขึ้นรถม้าอีกคันที่อยู่ข้างหลัง โดยมีสี่ทหารองครักษ์ เฟิ่งอิง จิ๋นซาน และจิ๋นซื่อ ตามขบวนเสด็จไปในครั้งนี้ด้วย
จากคำบอกเล่าของนางกำนัล แคว้นโจวมีเมืองหลวงชื่อตงโจว ปกครองโดยโจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ ปีนี้เป็นปีที่ยี่สิบห้าของการครองราชย์ มีพระโอรสรวมห้าองค์ พระธิดาหนึ่งองค์ ทรงเป็นกษัตริย์ที่เปี่ยมไปด้วยพระเมตตา ห่วงใยประชาราษฎร์ เด็ดขาดไม่เห็นแก่หน้าผู้ใด คล้ายคลึงกับฮ่องเต้แคว้นฉี ที่สำคัญทั้งสองแคว้นยังเป็นพันธมิตรที่ดีต่อกัน และด้วยเหตุนี้บรรดาชาวเมืองที่ได้รู้ว่านางมาจากแคว้นฉีจึงให้การต้อนรับอย่างดี
ราวหนึ่งเค่อก็เดินทางมาถึงหน้าประตูเขตพระราชฐานชั้นในสุด อันเป็นที่ประทับขององค์ฮ่องเต้ จากตรงนี้ต้องเดินเท้าเข้าไป โดยมีขันทีเป็นผู้นำทาง และมีเพียงโจวหยางหมิ่น ชิงหลิน สามสหายน้อย และสองนางกำนัลเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปได้
ชิงหลินเดินตามองค์ชายห้าไปเรื่อยๆ แล้วก็ต้องอึ้งระคนประหลาดใจ ก่อนจะหน้าซีดลงเรื่อยๆ เมื่อจุดหมายปลายทางแทนที่จะเป็นอุทยานหลวง ไม่ก็เก๋งหรือศาลาพักผ่อนหย่อนใจอะไรเทือกนั้น "องค์ชาย เหตุใดจึงพาหม่อมฉันมาที่นี่" นางตัดสินใจถาม ดวงตากลมโตกลอกไปมาด้วยความสับสนระคนสงสัย
"อา...จริงสิ เราลืมบอกเจ้าไปว่าเสด็จพ่อมีพระประสงค์ให้มาเข้าเฝ้าที่นี่" โจวหยางหมิ่นตอบราวกับเป็นธรรมดา นั่นทำให้ชิงหลินขัดเคืองใจจนอยากจะข่วนหน้ายิ้มๆ นั่นสักทีสองที
"แต่ที่นี่มัน..." คิ้วเรียวขมวดมุ่นยามมองสถานที่ตรงหน้า
"พระประสงค์ของเสด็จพ่อ เจ้ากล้าขัดหรือ" โจวหยางหมิ่นถามเมื่อเห็นนางหยุดอยู่กับที่ไม่เดินตามขึ้นไปยังสถานที่เบื้องหน้า
"มิได้เพคะ เพียงแต่..." นางต้องเข้าไปในนั้นจริงหรือ ก็นี่มันท้องพระโรง แล้วถ้านางทำอะไรผิดพลาด ไม่ถูกตัดหัวเจ็ดชั่วโคตรหรอกหรือ
"อย่ากลัว มีเราอยู่ทั้งคน ไปเถิด นานไปอาจทำให้กริ้วได้"
ชิงหลินถอนใจอย่างกังวลก่อนจะก้าวเดินตามอีกฝ่ายไปอย่างไม่มีทางเลือก มีสามสหายน้อยเดินอยู่ข้างๆ วันนี้พวกมันทำตามที่ได้รับปากกับหลินหลินไว้ทุกอย่าง ทำให้ทหารองครักษ์ที่ยืนรักษาการณ์สองฝั่งบันไดอดที่จะหลุบตามองด้วยความประหลาดใจไม่ได้ ไม่คาดคิดว่าสัตว์ป่าที่ได้ขึ้นชื่อว่าดุร้ายอย่างพยัคฆ์และจิ้งจอก จะสงบเสี่ยมและเชื่องกับมนุษย์ได้ถึงเพียงนี้
"เบิกตัวองค์ชายห้า บุตรีคหบดีแคว้นฉีชิงหลิน พร้อมด้วยสัตว์เลี้ยงทั้งสามเข้าเฝ้า" เสียงประกาศของขันทีตรงทางเข้าดึงความสนใจของเหล่าขุนนาง ที่ยืนเรียงรายทั้งฝั่งซ้ายและขวาโดยเว้นช่วงตรงกลางให้หันมามองเป็นตาเดียว
"ถวายบังคมฝ่าบาท ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี" โจวหยางหมิ่นถวายพระพรโจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ที่ประทับบนบัลลังก์มังกรทองคำ
"ลุกขึ้นได้" สุรเสียงก้องกังวานเต็มไปด้วยพลังอำนาจของโอรสสวรรค์ ทำเอาชิงหลินลอบกลืนน้ำลายด้วยความหวาดหวั่น แม้จะเคยเข้าเฝ้าฉีเฉินหลงฮ่องเต้มาก่อนแล้วก็ยังรู้สึกหวาดหวั่นและกดดันอยู่ดี
"เจ้าคือผู้ที่ทำให้ภารกิจตามหาเต่ามังกรในตำนานสำเร็จลุล่วงใช่หรือไม่"
"เอ่อ...ที่สำเร็จก็เป็นเพราะพระบารมีที่ยิ่งใหญ่ของพระองค์เพคะ"
'ยอเข้าไว้ สรรเสริญเข้าไว้' ชิงหลินปลอบตัวเองในใจ
"ฮ่าๆๆ ไม่คิดว่าจะเป็นสตรีที่ถ่อมตนเช่นนี้" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ก้าวมายืนเบื้องหน้าสตรีวัยคราวลูก สำรวจนางอย่างพิจารณา
"ทูลฝ่าบาท เดิมทีกระหม่อมสิ้นหวังกับภารกิจนี้แล้ว ดีที่ได้ใต้เท้าอู่นำข่าวดีนี้มาแจ้งแก่กระหม่อม และด้วยพระบารมีของฝ่าบาทจึงทำให้ภารกิจนี้สำเร็จลุล่วงด้วยดีพ่ะย่ะค่ะ" โจวหยางหมิ่นกราบทูลเสริมคำกล่าวของนาง
"โอ้ เรื่องนั้นเรารู้แล้ว แต่ที่เราติดใจสงสัยก็คือ...เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเต่ามังกรมีจริงและอยู่ที่หุบเขากินคน" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ถามสตรีที่ยืนก้มหน้าอยู่เบื้องหน้าอย่างสนพระทัย พระองค์มีรับสั่งให้ทหารสืบหาแหล่งที่อยู่ของเต่ามังกรนี้มานับสิบปีแล้วแต่ไร้วี่แววเบาะแสจนเกือบถอดใจ ยังดีที่ได้ขุนนางทูลเสนอแนะให้พระโอรสทั้งห้าของพระองค์ออกตามหาเต่ามังกร โดยมีตำแหน่งรัชทายาทแคว้นโจวเป็นรางวัล และมันก็ทำให้พระประสงค์ของพระองค์เป็นจริง
"หม่อมฉันอ่านเจอในตำราเล่มหนึ่งเพคะ" นางกราบทูลเหมือนที่เคยบอกบิดาของตน ซึ่งแน่นอนว่าโกหก! จะให้บอกได้อย่างไรว่าปู่เสือย่าเสือ พ่อแม่ของเจ้าฟานฟานน้อยเป็นผู้บอกความลับสุดยอดนี้แก่นาง
"เจ้าจะบอกว่าพบเต่ามังกรเพียงเพราะตำราเพียงเล่มเดียว? จะไม่บังเอิญเกินไปหน่อยหรือ" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ทรงถามสุรเสียงเย็นเพื่อกดดันอีกฝ่าย
"ที่หม่อมฉันทูลทั้งหมดเป็นความจริงเพคะ" หญิงสาวยังยืนกรานคำพูดเดิมของตัวเองด้วยใจที่หวาดหวั่น กลัวจะเผยพิรุธให้อีกฝ่ายจับได้
เจ้าพยัคฆ์น้อยที่เห็นหลินหลินถูกกดดันจากบุรุษวัยกลางคนในชุดมังกรสีทอง จึงคิดจะหาทางช่วย มันก้าวเดินมาหยุดอยู่ตรงกลางระหว่างหลินหลินกับบุรุษผู้นั้น แล้วส่งเสียงร้องขึ้นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ "แง้ว"
"หือ? โอ้ นี่คือ..." โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้มัวแต่ให้ความสนใจสตรีตรงหน้าจนหลงลืมว่า อยากเห็นพยัคฆ์โคร่งขาวในตำนานที่โอรสกราบทูลเมื่อครั้งที่กลับมาพร้อมเต่ามังกร
"ทูลฝ่าบาท นี่ก็คือพยัคฆ์โคร่งขาวในตำนานพ่ะย่ะค่ะ" โจวหยางหมิ่นทูลแทรกเพื่อช่วยให้นางหลุดพ้นจากแรงกดดันของพระบิดา
"อา...ช่างเป็นลูกพยัคฆ์ที่กล้าหาญ หากโตกว่านี้คงสง่างามและน่ายำเกรงมากกว่านี้หลายเท่าเป็นแน่"
"หากเราอยากได้เจ้าพยัคฆ์ตัวนี้ เจ้าจะขายให้เราได้หรือไม่" คำถามที่ฟังดูเรียบง่ายแต่สร้างความลำบากใจให้ชิงหลินไม่น้อย
"ทูลฝ่าบาท สามตัวนี้ไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของหม่อมฉัน แต่เป็นสมาชิกในครอบครัว ซึ่งไม่สามารถตีเป็นราคาหรือขายได้เช่นสินค้าทั่วไป ขอพระราชทานอภัยด้วยเพคะ" นางคุกเข่าลงกับพื้น ปฏิเสธเสียงดังท่ามกลางเสียงฮือฮาวิพากษ์วิจารณ์ในทางลบของเหล่าขุนนางที่อยู่ในท้องพระโรง
"เจ้าจริงจังเกินไปแล้ว เสด็จพ่อแค่ทรงเย้าเจ้าเล่นเท่านั้น ใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะเสด็จพ่อ" โจวหยางหมิ่นทูลแก้ไขสถานการณ์ เปลี่ยนไปใช้คำที่บ่งบอกถึงความสนิทสนมแทนคำที่เป็นทางการยามเข้าเฝ้าในท้องพระโรง
"ฮ่าๆๆ ใช่ๆ อย่าคิดมากเลย" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ทรงพระสรวลเสียงดัง สองหัตถ์ไพล่หลัง ไม่คิดว่าโอรสของพระองค์จะปกป้องสตรีต่ำศักดิ์นางนี้ ซ้ำยังเรียกพระองค์ว่าเสด็จพ่อแทนฝ่าบาท นับเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ แม้จะรู้สึกขัดใจเล็กน้อย เพราะอยากมีพยัคฆ์ในตำนานไว้ในครอบครองสักตัว แต่ก็ต้องตัดใจเพื่อเห็นแก่หน้าโอรส
"ขอบพระทัยเพคะ" ชิงหลินโขกศีรษะให้หนึ่งครั้ง
"ลุกขึ้นเถิด" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ผายพระหัตถ์อนุญาต ทรงนึกชื่นชมในความกล้าหาญของนาง หากเป็นสตรีอื่นหรือขุนนางคนอื่นๆ คงรีบถวายเพื่อประจบเอาใจพระองค์ แต่สตรีนางนี้กลับทำตรงข้าม กล้าปฏิเสธพระองค์ซึ่งเป็นเจ้าชีวิตของคนทั้งแคว้น หากคิดจะลงทัณฑ์นางที่กล้าขัดพระทัยแล้วช่วงชิงสิ่งที่ต้องการก็ย่อมได้ แต่ถ้าทำเช่นนั้น เจ้าห้าคงไม่อยู่เฉยเป็นแน่ ออกโรงปกป้องกันถึงเพียงนี้ หึๆ เจ้าห้านะเจ้าห้า
"อา...ความจริงเราอยากให้เจ้าช่วยดูเต่ามังกรให้หน่อย นับแต่องค์ชายห้านำกลับมา เต่ามังกรตัวนั้นก็ไม่ยอมขยับ ทำตัวแข็งราวกับรูปปั้น และรัศมีสีทองรอบตัวที่ส่องสว่างเจิดจ้าเหมือนจะลดน้อยลงเรื่อยๆ"
ความจริงนอกจากโจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ต้องการจะหุบปากเหล่าขุนนางทั้งหลายในท้องพระโรง ที่คิดว่าเต่ามังกรเป็นเพียงตำนานเล่าขานไม่มีอยู่จริง อีกประการคือต้องการประกาศกลายๆ ว่าผู้ใดคือว่าที่องค์รัชทายาทแคว้นโจว เท่ากับยิงปืนนัดเดียวได้นกถึงสองตัว
สิ้นรับสั่งของโจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ ก็เกิดเสียงฮือฮาในท้องพระโรงขึ้นอีกครั้ง ด้วยพอได้ยินข่าวมาบ้างว่าองค์ชายห้าโจวหยางหมิ่นทำภารกิจสำเร็จลุล่วง แต่เพราะยังไม่ได้เห็นเต่ามังกรของจริงกับตา จึงไม่แปลกหากจะคิดว่าองค์ชายห้าโจวหยางหมิ่นกุข่าวขึ้นเพื่อให้องค์ชายอื่นๆ กังวลพระทัย
ในท้องพระโรงนี้นอกเหนือจากผู้ที่เข้าไปหุบเขากินคนแล้ว มีเพียงฮ่องเต้ ใต้เท้าอู่ต้าสง และหัวหน้าขันทีของฮ่องเต้เท่านั้นที่รู้ว่าเต่ามังกรมีจริง เพราะถูกปิดไว้เป็นความลับ รอเวลาแล้วจึงค่อยประกาศให้รู้โดยทั่วกัน และนี่คือเวลาที่เหมาะสม
"โอ...นั่นหรือเต่ามังกร เหตุใดจึงดูเหมือนรูปปั้นเช่นนั้นเล่า"
"อา...นั่นสิ ของจริงแน่หรือ"
"หากเป็นของจริง เหตุใดจึงไม่เห็นมันขยับเลยเล่า"
"อาจจะผิดที่ผิดทางก็ได้กระมัง"
"อา...หมายถึงที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เหมาะสมที่มันจะอยู่หรือ"
"อืม...อาจจะเป็นเช่นที่เจ้าสันนิษฐานก็ได้"
โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้รำคาญพระทัยกับเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดั่งเสียงนกเสียงกาของเหล่าขุนนางยิ่งนัก จึงยกพระหัตถ์ขึ้นห้าม ทำให้ในท้องพระโรงเงียบลงได้อีกครั้ง
ฝ่ายชิงหลินมองเต่ามังกรสีทองบนถาดทองคำ ปูด้วยผ้าไหมกำมะหยี่สีแดงสดตัดกับตัวของมัน ประกายรัศมีสีทองเปล่งออกมาจากตัวโดยรอบ งดงามล้ำค่าเหนือคำบรรยายจนอยากจะวาดรูปมันเก็บใส่ไว้ในคอเล็กชันส่วนตัวของตัวเอง เสียอย่างเดียวคือมันหดหัวอยู่ในกระดองคล้ายกำลังจำศีลอย่างไรอย่างนั้น เอ...แล้วเต่าจำศีลด้วยหรือ
ส่วนโจวหยางหมิ่นกลับไปยืนประจำตำแหน่งของตน ซึ่งอยู่ถัดจากองค์ชายสี่โจวหยางซื่อในหวงกุ้ยเฟย มีพระชันษายี่สิบสองปี ใบหน้าคล้ายมารดา นับว่าเป็นองค์ชายรูปงามไม่แพ้องค์ชายห้าเลย
"ดูท่าน้องห้าจะถูกใจคุณหนูผู้นี้" องค์ชายสี่ถามน้องชายต่างมารดา สายตาจับจ้องสตรีตรงหน้าแทนที่จะเป็นคู่สนทนา
"หึๆ พี่สี่เห็นเป็นเช่นนั้นหรือ" ผู้เป็นน้องชายยิ้มบาง ไม่มองอีกฝ่ายเช่นกัน
"หากไม่ใช่เช่นนั้น ข้าขอนางได้หรือไม่เล่า" องค์ชายสี่ถามทั้งที่ยังมองอยู่ที่สตรีคนเดิม
"เกรงว่าพี่สี่คงต้องผิดหวังแล้ว"
"ทำไมหรือ"
"นางมีคู่หมั้นคู่หมายแล้ว เป็นถึงแม่ทัพไร้พ่ายแห่งแคว้นฉีเชียวนะ"
"หือ? แม่ทัพไร้พ่าย เจ้าหมายถึงมู่หลิ่งเหวินผู้นั้น" คราวนี้องค์ชายสี่หันหน้ามาทางน้องชายต่างมารดา
"ถูกแล้วพี่สี่ และดูเหมือนว่านางจะเป็นผู้กุมหัวใจทั้งหมดของชายผู้นั้นไว้เสียด้วย"
โจวหยางซื่อมองน้องชายต่างมารดาก่อนจะหันไปมองสตรีคนเดิมอีกครั้ง ไม่อยากเชื่อว่าแม่ทัพไร้พ่ายที่เล่าลือว่าโหดเหี้ยมและเย็นชา จะหลงรักและยอมมอบใจให้แก่สตรีร่างเล็กบอบบางผู้นี้ได้
ขณะที่ผู้ที่ถูกนินทาอย่างชิงหลินรับถาดทองคำที่มีเต่ามังกรตัวเล็กกว่าฝ่ามือมาถือไว้ นางยกถาดขึ้นมาในระดับสายตาแล้วลองส่งเสียงถามทางจิต
"นี่ ท่านเต่ามังกร ท่านหลับอยู่หรือ"
"..."
"ข้ารู้นะว่าท่านได้ยินเสียงข้า ออกมาคุยกันหน่อยเถิด"
"..."
โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้เริ่มหงุดหงิดเมื่อเห็นนางเอาแต่จ้องเต่ามังกร ไม่ทำสิ่งใดมากไปกว่านั้น
"หากท่านไม่พูด แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าท่านต้องการอะไร"
"..."
ได้ผล คราวนี้เต่ามังกรยอมโผล่หัวออกมาแต่โดยดี แต่ก็ยังคงเงียบ สร้างความประหลาดพระทัยให้โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ที่ทรงยืนข้างๆ ยิ่งนัก
"ท่านต้องการสิ่งใด เชิญบอกมาได้แล้ว ข้าจะบอกพวกเขาให้"
"หญ้าแสงจันทร์กับน้ำค้างพิสุทธ์จากหุบเขากินคน" เต่ามังกรตอบนางทางจิตเช่นเดียวกัน
"แล้วจะรู้ได้อย่างไรว่านั่นคือสิ่งที่ท่านต้องการ"
"หญ้าแสงจันทร์ต้องเก็บในคืนพระจันทร์เต็มดวง มันจะส่องประกายสีเงินออกมา หากเจ้าเห็นก็รู้ได้ในทันที ส่วนน้ำค้างพิสุทธ์คือน้ำค้างที่หยดลงมาจากต้นหญ้าแสงจันทร์ ทั้งสองอย่างต้องเก็บในคืนพระจันทร์เต็มดวงเท่านั้น" เต่ามังกรอธิบายรายละเอียดยืดยาว แล้วหดหัวมังกรกลับเข้าไปในกระดองเช่นเดิม
"เอ่อ...ทูลฝ่าบาท จากตำราบอกว่าอาหารของเต่ามังกรคือหญ้าแสงจันทร์กับน้ำค้างพิสุทธ์ ซึ่งต้องเก็บในคืนพระจันทร์เต็มดวงเพคะ" ชิงหลินจำต้องอ้างตำราอีกครั้ง
"หญ้าแสงจันทร์? น้ำค้างพิสุทธ์? แล้วจะหาสิ่งเหล่านี้ได้จากที่ใดกัน" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้รับสั่งถามนางที่ส่งเต่ามังกรคืนให้แก่หัวหน้าขันที
"ทูลฝ่าบาท ในตำราบอกไว้ว่าเต่ามังกรกำเนิดที่ใด อาหารย่อมอยู่ที่นั่นเพคะ"
"ความหมายของเจ้าก็คือ องค์ชายห้าพบเต่ามังกรที่หุบเขากินคน ดังนั้นอาหารของมันย่อมอยู่ที่หุบเขากินคน?"
"หม่อมฉันคิดว่าเป็นเช่นนั้นเพคะ"
"ทูลฝ่าบาท อีกห้าวันก็จะถึงคืนพระจันทร์เต็มดวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ" อู่ต้าสงรีบกราบทูล
"ดี องค์ชายห้า ภารกิจนี้เจ้าต้องสานต่อให้จบ ดังนั้นพรุ่งนี้จงนำทหารไปยังหุบเขากินคน นำหญ้าแสงจันทร์กับน้ำค้างพิสุทธ์กลับมาให้จงได้"
"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ" โจวหยางหมิ่นคุกเข่ารับพระบัญชา
"เอาละ เรื่องนี้หายห่วงได้เสียที ขอบใจเจ้ามาก"
"อา...เราได้ยินมาว่าเจ้าสร้างวีรกรรมที่ตลาดจนผู้คนเล่าลือกันไปทั่ว ไหนลองเล่าให้เราฟังซิว่าเรื่องเป็นมาอย่างไร" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้กลับไปประทับบนบัลลังก์ทองแล้วทรงถาม ในน้ำเสียงแฝงความสำราญพระทัย ด้วยทรงทราบเรื่องนี้จากขันทีคนสนิทแล้ว แต่ก็อยากยังได้ยินจากปากคนต้นเรื่องอีก
"เอ่อ...ทูลฝ่าบาท เรื่องนั้น..." ชิงหลินหน้าซีดสลับกับแดงก่ำ ไม่คิดว่าจะถูกถามเรื่องนี้ต่อหน้าเหล่าขุนนาง จึงหันหน้าไปขอความช่วยเหลือจากองค์ชายห้า แต่กลับเห็นเพียงรอยยิ้มละมุนน่าหมั่นไส้
"ทูลฝ่าบาท กระหม่อมขอบังอาจกราบทูลให้ทรงทราบได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" เสียงที่ดังมาจากด้านข้างของขุนนางผู้หนึ่ง เรียกให้สายตาทุกคู่หันไปมองแทบจะพร้อมเพรียงกัน
"โอ้ ใต้เท้าหลี่ ท่านรู้เรื่องนี้ด้วยหรือ" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ถามหลี่ปู้เหว่ย เจ้ากรมพิธีการแคว้นโจว
"บุรุษผู้นั้น...จำได้ว่าอยู่ในเหลาชิงโหลวนี่" ชิงหลินพึมพำกับตัวเอง ดวงตากลมโตเหลือบมองบุรุษวัยเลยห้าสิบปีอย่างสนใจ รูปร่างของเขาค่อนข้างผอม ใบหน้าเรียวยาว แก้มตอบเล็กน้อย ไว้เคราบางๆ ดวงตาเรียวเล็ก บอกได้ทันทีว่านี่ละ...ต้นแบบชาวจีนแท้ๆ
"พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมได้แวะไปดื่มชาที่เหลาชิงโหลว ก่อนหน้าที่องค์ชายห้าจะเสด็จมาถึงราวสองเค่อ" หลี่ปู้เหว่ยกราบทูลยิ้มๆ
"อา...นั่นหมายความว่าท่านเห็นทุกอย่าง?"
"พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ"
"รีบเล่ามาเร็วเข้า เอาแบบละเอียด ห้ามตกหล่นแม้แต่น้อย" สุรเสียงตื่นเต้นราวกับเจอเรื่องราวสนุกสนานเจือความสำราญพระทัยของเจ้าเหนือหัว เป็นเหตุให้เหล่าขุนนางที่ไม่ทราบเรื่องราวความเป็นมาประหลาดใจกันเป็นแถว
มีเพียงชิงหลินที่มีสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในวันที่นางมาถึงเมืองตงโจวอันเป็นเมืองหลวงของแคว้นโจว ผิดกับโจวหยางหมิ่นที่ยิ้มขบขันกับสีหน้าคล้ายถูกบังคับให้กินยาขม
'อา...ใครใช้ให้เจ้ากลั่นแกล้งเราผู้เป็นถึงเชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์กันเล่า'
"ทูลฝ่าบาท เรื่องมีอยู่ว่า...วันนั้นกระหม่อมแวะไปดื่มชาที่เหลาชิงโหลวอยู่บนชั้นสอง ขณะที่ดื่มด่ำกับชาอยู่นั้นพลันได้ยินเสียงเอะอะดังมาจากหน้าร้าน เมื่อสอบถามเสี่ยวเอ้อร์จึงได้ทราบว่าองค์ชายห้าเสด็จมาที่เหลาชิงโหลวพร้อมสตรีนางหนึ่ง ซึ่งก็คือนางพ่ะย่ะค่ะ" หลี่ปู้เหว่ยผายมือมาทางสตรีที่ยังคงยืนอยู่กลางท้องพระโรง
โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้พยักพระพักตร์เป็นเชิงให้เล่าต่อ
"ด้วยความสงสัยจึงได้สอบถามเสี่ยวเอ้อร์อีกครั้ง จึงได้รู้ว่านางคือบุตรีของเจ้าของเหลาชิงโหลวแห่งนั้น กระหม่อมตั้งใจจะลงมาเข้าเฝ้าองค์ชายห้า ทว่าพอได้เห็นเหตุการณ์ข้างล่างจึงรั้งดูก่อนพ่ะย่ะค่ะ" หลี่ปู้เหว่ยหันไปค้อมศีรษะขออภัยองค์ชายห้าที่ทรงยืนอยู่อีกฝั่ง ก่อนจะหันไปทางโจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้
"เกิดอันใดขึ้นหรือ" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ขยับพระวรกายถามด้วยความสนพระทัย
"ทูลฝ่าบาท เรื่องราวต่อจากนี้กระหม่อมขอกราบทูลได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ" โจวหยางหมิ่นเสนอตัว เมื่อเห็นโจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้พระราชทานพระอนุญาตจึงก้าวมายืนข้างนาง
"มีขอทานกลุ่มหนึ่งมาขวางขบวนของกระหม่อมที่จะเดินทางกลับมาวังหลวง และกระหม่อมอนุญาตให้นางเป็นผู้ตัดสินชะตาชีวิตของขอทานกลุ่มนั้น"
เกิดเสียงฮือฮาขึ้น ส่วนใหญ่ไม่เห็นด้วยกับการกระทำขององค์ชายห้าผู้นี้ มีอย่างที่ไหนยกอำนาจที่มีอยู่ในมือให้สตรีต่ำต้อยไร้ยศศักดิ์ ซ้ำยังเป็นคนต่างแคว้น เมื่อมองตามความเป็นจริงแล้ว นี่เป็นเรื่องที่ไม่สมควรอย่างยิ่ง
"เงียบ!" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้สั่งเสียงดัง ก่อนจะหันมาถามโอรส "แล้วนางทำเช่นไรกับขอทานเหล่านั้น"
"นางพาขอทานเหล่านั้นมาที่เหลาชิงโหลวพร้อมกับสั่งให้ลูกค้าที่อยู่ในร้านขึ้นไปใช้บริการที่ชั้นสองแทน ข้างล่างของเหลาจึงว่าง ส่วนขอทานที่คราวแรกมีราวสิบคนก็กลับเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเห็นว่าขอทานมามากกว่าที่คิด กระหม่อมจึงสั่งให้เหล่าขอทานรออยู่ด้านนอก" โจวหยางหมิ่นเว้นจังหวะ หันมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้สตรีที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างๆ
"ส่วนนางเดินหายเข้าไปในครัวหลังร้าน ปล่อยให้กระหม่อมยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ภายในร้านกับเหล่าองครักษ์เพียงลำพัง ไม่คิดจะหาน้ำชามาให้กระหม่อมเลย คิดแล้วก็ให้โมโห น่าจะจับมาโบยสักทีสองที" ประโยคสุดท้ายหันไปขู่นางเสียงเข้ม
"ฮ่าๆๆ นางช่างขวัญกล้าถึงเพียงนั้นเชียว เพราะเหตุใดเจ้าจึงทำเช่นนั้นเล่า" ทรงพระสรวลเสียงดังแล้วทรงถามนาง
"ทูลฝ่าบาท ตอนนั้นหม่อมฉันมัวแต่คิดว่าจะทำอะไรให้พวกเขากินดี จนหลงลืมองค์ชายไปชั่วขณะ ขอพระราชทานอภัยด้วยเพคะ" ชิงหลินทูลตอบเสียงอ่อย
"อืม แล้วเจ้าทำสิ่งใดให้ขอทานเหล่านั้น" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ถามต่อ
"เมื่อเข้าไปในครัว หม่อมฉันเห็นว่ามีข้าวต้มธรรมดาหม้อใหญ่สำหรับห้าสิบถึงหกสิบที่อยู่สองหม้อ และน้ำซุปกระดูกหมูอีกหนึ่งหม้อใหญ่ หม่อมฉันจึงทำข้าวต้มกระดูกหมูง่ายๆ ให้พวกเขาเพคะ"
"ฝ่าบาท แม้จะเป็นข้าวต้มกระดูกหมูธรรมดาๆ แต่รสชาติไม่ธรรมดาเลยพ่ะย่ะค่ะ ไม่เพียงเท่านั้น นางยังขวัญกล้าใช้ให้กระหม่อมเป็นผู้แจกหมั่นโถวแก่ขอทานนับร้อยด้วยพ่ะย่ะค่ะ"
'แหม เหมือนโดนลูบหลังแล้วตบหัวยังไงไม่รู้แฮะ' ชิงหลินคิดในใจ
"โอ้...นางกล้าออกคำสั่งกับองค์ชายเช่นเจ้าด้วยหรือ"
"พ่ะย่ะค่ะ ยังไม่หมดเพียงเท่านั้น นางยังเรียกเก็บค่าใช้จ่ายทั้งหมดจากกระหม่อมอีกด้วย ดูเอาเถิด ว่านางช่างขวัญกล้าเพียงใด" โจวหยางหมิ่นกล่าวเหมือนเป็นเรื่องสนุกสนานมากกว่าจะคิดจริงจัง แต่เท่านี้ก็ทำให้นางอกสั่นขวัญแขวนจะแย่อยู่แล้ว
"โอ้ นางถึงขั้นกล้าเรียกร้องเงินจากเจ้าด้วยหรือนี่ ฮ่าๆๆ" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ทรงพระสรวลเสียงดังอีกครั้งแล้วรับสั่ง "แต่ดูเจ้าไม่ขุ่นเคืองหรือถือสานางเลย เป็นเพราะเหตุใด"
"คราวแรกกระหม่อมขุ่นเคืองใจอยู่บ้าง แต่พอได้ฟังเหตุผลของนางแล้วก็ไม่สามารถใจดำลงโทษนางได้พ่ะย่ะค่ะ" โจวหยางหมิ่นตอบตามจริง
"นางอ้างว่าทำเช่นนี้เพื่อให้ราษฎรรับรู้ถึงความห่วงใยของฝ่าบาทและเหล่าเชื้อพระวงศ์ที่มีต่อราษฎร ซึ่งกระหม่อมเห็นด้วยกับเหตุผลของนางพ่ะย่ะค่ะ" โจวหยางหมิ่นบิดเบือนความจริงเล็กน้อย ความจริงที่บิดเบือนก็คือนางบอกเพียงว่าการที่ให้ตนมาช่วยแจกหมั่นโถวก็เพื่อให้ได้ใกล้ชิดประชาชน ได้รับรู้ถึงความลำบากยากเข็ญของคนเหล่านั้น และยังช่วยให้การแต่งตั้งตำแหน่งรัชทายาทเป็นไปอย่างราบรื่นไร้ข้อโต้แย้งใดๆ ซึ่งโจวหยางหมิ่นก็เห็นด้วยกับถ้อยคำของนาง
"พวกท่านเห็นหรือไม่ นางเป็นเพียงสตรีที่มาจากต่างแคว้น หาใช่ชาวแคว้นโจวไม่ แต่กลับมีใจห่วงใยราษฎรของเราถึงเพียงนี้ จนชาวบ้านต่างยกย่องสรรเสริญนางไปทั่วแล้ว พวกท่านที่เป็นชาวแคว้นโจวโดยแท้เล่า มัวทำอันใดกันอยู่! ปล่อยให้ชาวบ้านอดอยากอดมื้อกินมื้อจนขอทานเต็มบ้านเต็มเมืองเช่นนี้ ใช้ได้ที่ไหนกัน!" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้ชี้นิ้วใส่ขุนนาง ทรงตำหนิเหล่าขุนนางเสียงดัง
ไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่าทุกอย่างตั้งแต่ต้นนับแต่ให้นางเข้าเฝ้าก็เพื่อต้องการตำหนิและสั่งสอนเหล่าขุนนางที่ไม่เอาไหนเหล่านี้ ที่เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนมากว่าประโยชน์ส่วนรวมให้รู้สึกละอายใจและสำนึกถึงหน้าที่ที่พึงกระทำขึ้นมาบ้าง
"ฝ่าบาท..." เหล่าขุนนางรีบคุกเข่าลงกับพื้น ไม่มีขุนนางคนใดกล้ากราบทูลแก้ต่าง เพราะคนฟังย่อมคิดว่าเป็นการแก้ตัวให้พ้นผิดมากกว่า สู้เงียบไว้จึงนับว่าฉลาด
"ฮึ! ครั้งนี้แค่ตักเตือนเท่านั้น หวังว่าพวกท่านจะทำหน้าที่ของตนอย่างเคร่งครัด เห็นแก่ส่วนรวมเป็นหลัก เข้าใจหรือไม่!"
"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ" ขุนนางส่งเสียงอย่างพร้อมเพรียง
"เลิกประชุม!" โจวหยางเจี่ยนฮ่องเต้โบกพระหัตถ์ จากนั้นก็เสด็จกลับตำหนักทันที ไม่รอให้เหล่าขุนนางได้ทำความเคารพ
"เฮ้อ...ค่อยยังชั่ว คิดว่าจะเกิดเรื่องซะแล้ว" ชิงหลินพึมพำกับตัวเอง มองดูขุนนางในชุดแดงบ้างน้ำเงินบ้างทยอยเดินออกจากท้องพระโรง บางรายหันมายิ้มให้ บางรายส่งสายตาดุมาให้ เห็นแล้วก็นึกแปลกใจ แต่ไม่เก็บมาใส่ใจ
ห้องทรงอักษร ตำหนักหยางหมิ่น
"ความหมายของเจ้าคือ...ขอร่วมเดินทางไปหุบเขากินคนด้วย แต่จะไม่กลับมาที่นี่อีก"
"เพคะ หม่อมฉันมีงานด่วนที่ต้องจัดการ จึงคิดว่าเดินทางกลับไปกลับมาทำให้เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ ขอองค์ชายทรงเห็นใจด้วยเพคะ"
"เฮ้อ ก็ได้ แม้จะน่าเสียดาย แต่ถ้าเจ้ามาแคว้นโจวต้องบอกให้เรารู้ทันทีเข้าใจหรือไม่" แม้จะเสียดายที่มีเวลาน้อยไปจนไม่ทันได้ล้วงความลับเกี่ยวกับสิ่งที่ได้เห็นที่แอ่งน้ำนั่น แต่โจวหยางหมิ่นก็คิดว่าความลับนี้จะต้องเปิดเผยในสักวัน
"ขอบพระทัยเพคะ" คนฟังยิ้มกว้างอย่างดีใจ จนเจ้าสามสหายน้อยที่วิ่งเล่นอยู่ในห้องทรงอักษรหันมามองอย่างสงสัย
"เราจะออกเดินทางพรุ่งนี้ยามเหม่า เตรียมตัวให้พร้อมด้วย" โจวหยางหมิ่นกล่าว
"หม่อมฉันทราบแล้ว หม่อมฉันขอตัวเพคะ"
โจวหยางหมิ่นพยักหน้าอนุญาต ทอดสายตามองสตรีร่างเล็กบอบบางที่เดินออกไปอย่างอาลัยอาวรณ์
“ข้าจะขอยกเลิกการเป็นคู่หมายของท่าน ท่านว่าดีหรือไม่”

            ถ้อยคำที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มทำให้แม่ทัพหนุ่มชะงัก รอยยิ้มหายไปทันที ใบหน้าหล่อเหลาเครียดขึงและเย็นชาขึ้นจนดูน่ากลัว ดวงตาคมทรงเสน่ห์จ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มเขม็งและดุดันยิ่ง

            น้ำเสียงหนักแน่นและสีหน้าจริงจังจากเจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน อีกทั้งแววตารักใคร่เทิดทูนที่มีให้ บัดนี้กลับไม่มีให้เห็นแม้สักเสี้ยว ส่วนสิ่งที่สัมผัสได้จากดวงตากลมโตกลับมีเพียงความมุ่งมั่น เด็ดเดี่ยว และว่างเปล่าไร้ระลอกคลื่นแห่งเสน่หา เห็นแล้วชวนให้หงุดหงิดอารมณ์เสียยิ่งนัก

          ‘มารดาเจ้าเถิด!’ แม่ทัพหนุ่มสบถในใจ แรงโทสะทำให้เขาเผลอปล่อยจิตสังหารออกมา ทำเอาหญิงสาวรู้สึกหนาวเยือกไปถึงกระดูก ความกล้าที่พกมาเต็มเปี่ยมลดฮวบจนแทบไม่เหลือ