คนใสซื่ออย่างข้ามีเมตตาจะตาย
เจิ้งเยวี่ยชูซื่อ
## 0001 สาวน้อยผู้ฝึกบำเพ็ญร่างกาย

บทที่ 1 สาวน้อยผู้ฝึกบำเพ็ญร่างกาย
เวลาเช้าตรู่ บนเส้นทางอันยาวไกลของยอดเขาลั่วซี มีเด็กสาวผู้หนึ่งกำลังแบกถังไม้ขนาดใหญ่สูงเจ็ดฉื่อ[footnoteRef:1]เดินไปยังวังอวิ๋นเย่ที่สร้างอยู่กลางยอดเขาด้วยฝีเท้าเบาและรวดเร็ว  [1:  ฉื่อ คือ หน่วยวัดความยาวของจีน มีระยะประมาณ 10 นิ้ว]
นางอายุประมาณสิบสองสิบสามปี เกล้าผมเป็นมวยสาวน้อยคู่หนึ่ง บนมวยแต่ละอันมีแถบผ้าสีเขียวพันประดับ บนร่างสวมชุดศิษย์สายนอกสีเทาทั้งตัว บนเข่ามีรอยปะชุนแห่งหนึ่ง หน้าตางดงามน่ารัก รูปร่างพอเหมาะพอดี ทว่ากลับแบกถังไม้ที่สูงกว่านางสองเท่า ก้าวเดินบนบันไดศิลาดุจเหินบิน
“ศิษย์พี่โจว เด็กหญิงคนนั้นมีเรี่ยวแรงมหาศาลนัก” คนสองคนซึ่งสวมเสื้อสีเขียวของศิษย์สายในเดินลงมาจากบนภูเขา พอดีเดินผ่านข้างกายของนางไป ศิษย์คนหนึ่งในนั้นซึ่งมีอายุเพียงยี่สิบกว่าปีจ้องมองถังไม้บนหลังของเด็กสาวอย่างตกตะลึง เอ่ยถามศิษย์พี่ที่อยู่ข้างกายอย่างประหลาดใจ
ทว่าในสายตาของศิษย์พี่โจวซึ่งอยู่ในวัยกลางคนกลับมีแววเหยียดหยาม เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “เจ้าเพิ่งเข้าสำนักยังไม่รู้อะไร นางชื่อจินเฟยเหยา เพิ่งเข้าสู่สำนักนอกได้หนึ่งปี เป็นศิษย์สตรีที่ฝึกบำเพ็ญร่างกายเพียงคนเดียวในหมู่ศิษย์ในและศิษย์สายนอกทั้งหมด ดังนั้นการแบกสิ่งของเล็กน้อยแค่นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”
ศิษย์น้องเล็กเอ่ยอย่างตกตะลึง “ข้าเพิ่งเคยเห็นผู้บำเพ็ญที่มีพลังวิญญาณบริสุทธิ์ ทว่ากลับฝึกบำเพ็ญร่างกายเป็นครั้งแรก ช่างเสียเปล่าจริงๆ บุรุษที่ไม่มีพลังวิญญาณบริสุทธิ์ซึ่งฝึกบำเพ็ญร่างกายกลับมีอยู่มากมาย องครักษ์แต่ละคนที่บ้านข้าเชิญมาล้วนฝึกถึงขั้นที่หนึ่งหรือสอง”
ก็โทษไม่ได้ที่ศิษย์น้องเล็กผู้นี้จะตกตะลึง ถึงแม้ว่าผู้มีพลังวิญญาณที่นี่จะมีมากมาย ทุกคนเห็นเซียนจนเป็นเรื่องธรรมดา แม้แต่ชาวบ้านในเขตภูเขาต่างก็รู้ดี ทว่าต้องเป็นผู้ที่มีพลังวิญญาณบริสุทธิ์ จึงสามารถฝึกฝนบำเพ็ญวิถีแห่งเซียนและสำเร็จมรรคได้อย่างแท้จริง ทว่าคนที่มีพลังวิญญาณบริสุทธิ์กลับมีไม่มาก
และที่คนส่วนใหญ่มีเป็นเพียงพลังวิญญาณเทียม ร่างกายได้แต่ดูดซับพลังที่อ่อนจาง ทว่ากลับไม่สามารถรั้งพลังวิญญาณไว้ในจุดตันเถียน[footnoteRef:2]ได้ ไม่เหมาะกับการบำเพ็ญเซียน ถ้าหากฝืนบำเพ็ญเซียน สุดท้ายก็ได้แต่หยุดอยู่ที่ขั้นฝึกปราณช่วงต้นชั่วชีวิตเท่านั้น ประสบความสำเร็จน้อยมาก แม้แต่จะใช้เวทจุดไฟก็ยากเย็น [2:  จุดตันเถียน คือ ชื่อเรียกตำแหน่งชีพจร อยู่ใต้สะดือลงไปประมาณ 3 นิ้ว]
ดังนั้นคนปกติ ล้วนให้บุรุษที่มีพลังวิญญาณเทียมไปฝึกบำเพ็ญร่างกาย ใช้พลังวิญญาณเปลี่ยนแปลงร่างกาย ถึงจะมิอาจใช้พลังเวทและอายุยืนเหมือนผู้บำเพ็ญเซียน ทว่าก็มีพละกำลังมหาศาลให้ใช้ไม่หมดสิ้น ร่างกายบึกบึนแข็งแกร่ง เก่งกาจเหนือคนธรรมดามากนัก ฝึกบำเพ็ญร่างกายถึงขั้นที่สามก็สามารถทุบทำลายศิลาขนาดยักษ์หนักพันชั่งได้อย่างง่ายดาย ถ้าโชคดีฝึกสำเร็จขั้นที่สิบสอง ยังสามารถสร้างกายเนื้อขึ้นใหม่ ดาบและหอกแทบฟันแทงไม่เข้า
ดังนั้น ราชวงศ์ของแต่ละแคว้นต่างมีองครักษ์ลับที่สร้างขึ้นจากทหารซึ่งฝึกบำเพ็ญร่างกายโดยเฉพาะ โดยพื้นฐานแล้วยอดฝีมือในโลกล้วนเป็นผู้มีพลังวิญญาณเทียมซึ่งฝึกบำเพ็ญร่างกาย แม้แต่องครักษ์ที่ใช้ในตระกูลผู้บำเพ็ญเซียน ก็ต้องการแต่ผู้ฝึกบำเพ็ญร่างกาย ต่อให้บำเพ็ญถึงแค่ขั้นแรก ก็สามารถมีชีวิตอยู่ในโลกได้อย่างมีรสชาติ ดังนั้นขอเพียงบ้านใดมีเด็กที่มีพลังวิญญาณเทียม ก็ถือว่ามีโอกาสโดดเด่นกว่าคนทั่วไปแล้ว
เพียงแต่การฝึกบำเพ็ญร่างกาย คนฝึกจะมีกล้ามเนื้อทั่วร่างและสูงใหญ่ ดังนั้น ถ้าหากมีสตรีซึ่งมีพลังวิญญาณเทียมภายในบ้าน ที่บ้านก็จะไม่ให้นางไปฝึกบำเพ็ญร่างกาย อย่างไรเสียฝึกตนเองจนแข็งแกร่งเฉกเช่นบุรุษ เกรงว่าพอถึงเวลาจะแต่งไม่ออก มีเพียงจำนวนน้อยที่เป็นทายาทตระกูลแม่ทัพหรือยากจนจนเลอะเลือน จึงให้บุตรสาวในตระกูลฝึกบำเพ็ญร่างกาย มิเช่นนั้น ไม่มีสตรีคนใดอยากให้ตนเองมีลักษณะเหมือนบุรุษหรอก
ดังนั้น คนประเภทจินเฟยเหยาจึงหาได้ยากจริงๆ ช่วยไม่ได้ที่ศิษย์น้องเล็กจะมองนางอย่างพินิจพิเคราะห์ อยากจะดูว่านางมีหนวดเครางอกออกมาหรือไม่ แน่นอนว่านี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ฝึกบำเพ็ญร่างกายแค่ทำให้ร่างกายแข็งแกร่ง ทว่ามิอาจเปลี่ยนสตรีให้เป็นบุรุษได้
หลังจากเดินไปหลายก้าว เขาหันหน้ามามองศิษย์น้องที่ยังมองจินเฟยเหยาอย่างอึ้งๆ ศิษย์พี่โจวได้แต่ตะโกน “ไม่ต้องดูแล้ว ถ้ายังชักช้าต่อไปต้องถูกอาจารย์อาหลี่ด่าว่าแน่”
“อ้อ...” ศิษย์น้องเล็กได้สติคืนมา ปากส่งเสียงตอบรับ แล้วเร่งฝีเท้าไล่ตามไป
“ตาแก่บ้า แก่แล้วยังจะใช้นมแพะฉางหลิงแช่ร่างอีก บอกว่าสามารถเพิ่มพลังได้ ไปหลอกผีเถอะ คิดจะอาบให้ผิวขาวเนียนเรียบลื่นชัดๆ ปิศาจเฒ่าที่บ้าความงามนั่น ทางที่ดีให้เจ้าอาบจนกลิ่นแม่แพะออกมาเลย ต่อไปจะจับแพะฉางหลิงแค่ส่งเจ้าไปยืนอยู่บนภูเขาก็พอ” จินเฟยเหยาบ่นว่าและสาปแช่งอวิ๋นเฟิงเจินเหรินแห่งวังอวิ๋นเย่ไม่หยุดตลอดทาง
นางเงยหน้ามองวังอวิ๋นเย่ที่อยู่ไกลๆ แล้วส่งเสียงถุยอย่างขุ่นเคือง ศิษย์สายนอกอย่างนาง มีสถานะเหมือนชาวนาที่เช่าที่นาของเจ้าของที่นาทำกิน ถึงแม้จะได้ชื่อว่าเป็นศิษย์ ทว่าสิ่งที่ทำกลับเป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับการฝึกบำเพ็ญ ทุกปีขอเพียงมอบศิลาวิญญาณจำนวนหนึ่งเป็นประจำก็จะสามารถได้งานทำและมีป้ายห้อยเอว กลายเป็นศิษย์สายนอกในสำนัก หากพวกเขาอยากกลายเป็นศิษย์สายในที่แท้จริง ก็ต้องฝึกให้ได้ถึงขั้นสร้างฐาน
มีเพียงผู้บำเพ็ญเพียรที่ฝึกบำเพ็ญถึงขั้นหลอมรวมขึ้นไป จึงสามารถงดรับประทานอาหารได้โดยสิ้นเชิง ดังนั้นสำนักยังต้องมีอาหารให้ศิษย์สายในรับประทานอยู่ พื้นที่ภูเขานอกสำนักล้วนให้ศิษย์สายนอกเช่าทำนาวิญญาณ และปลูกพืชวิญญาณหลายชนิด
พืชเหล่านี้ไม่ใช่พืชธรรมดา ล้วนเป็นสิ่งที่มีพลังวิญญาณบรรจุอยู่ รับประทานลงไปจะทำให้ร่างกายได้รับประโยชน์ไม่น้อย
ส่วนจินเฟยเหยา เมื่อหนึ่งปีก่อน มาถึงสำนักเหิงเจิน ซึ่งเป็นสำนักชั้นสามที่มีศิษย์สายในเพียงห้าร้อยกว่าคน และเลือกไปเลี้ยงแพะฉางหลิง แพะที่สูงกว่าคนและทั่วร่างเต็มไปด้วยขนสีขาวชนิดนี้เลี้ยงง่ายอย่างยิ่ง เพียงแค่ต้อนไปกินหญ้าบนภูเขาก็พอ ดังนั้น ศิษย์สตรีนอกสำนักจำนวนมากต่างก็เลือกงานสบายเช่นนี้ มีเพียงศิษย์บุรุษที่มีพลังล้นเหลือ จึงโง่งมไปเลือกเช่าที่ปลูกพืชวิญญาณ
เดิมทีงานนี้ทั้งเบาสบายและผลผลิตก็มากมาย ทุกวันนมแพะฉางหลิงที่รีดออกมาสามารถขายให้กับศิษย์ในห้องครัวของสำนักเหิงเจินได้โดยตรง นี่เป็นของดีที่มีพลังวิญญาณ ดื่มหนึ่งแก้วทุกวันสามารถเสริมสร้างร่างกายให้แข็งแกร่ง เพิ่มพลังวิญญาณภายในร่างกาย ตั้งแต่ในหมู่ชาวบ้านจนถึงสำนักเซียน แม้แต่ตระกูลขุนนาง เศรษฐีมีทรัพย์ และผู้มีพลังวิญญาณเทียม ซึ่งฝึกบำเพ็ญร่างกาย แต่ละคนล้วนต้องดื่มนมแพะฉางหลิงหนึ่งแก้วทุกวัน
ผู้ใดจะรู้เล่า เผื่อว่าดื่มมากๆ จะทำให้มีโอกาสให้กำเนิดบุตรที่มีพลังวิญญาณบริสุทธิ์มากหน่อยก็เป็นได้
ดังนั้น ทั่วทั้งแผ่นดินจึงมีประโยคหนึ่งแพร่หลาย ดื่มนมวันละหนึ่งแก้ว รุ่นต่อไปจะแข็งแกร่ง ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าของสิ่งนี้ขายดีมากเพียงใด
อีกทั้งแต่ละปียังตัดขนแพะฉางหลิงได้สองครั้ง นอกจากเป็นวัสดุพื้นฐานในการหลอมอาวุธ ยังเป็นวัสดุรักษาความอบอุ่นชั้นดี บรรดาสตรีถ้าหากไม่มีชุดที่ทำจากขนแพะฉางหลิงสักชุดสองชุดในฤดูหนาวก็ไม่มีหน้าจะออกจากบ้าน เช่นนี้ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าวันเวลาของจินเฟยเหยาสุขสบายเพียงใด กลางวันปล่อยแพะ กลางคืนฝึกบำเพ็ญ ใช้ชีวิตอย่างมีรสชาติยิ่ง
ทว่าพอถึงฤดูใบไม้ผลิปีนี้ ความซวยก็มาเยือนจินเฟยเหยา อวิ๋นเฟิงเจินเหรินแห่งวังอวิ๋นเย่ ไม่รู้ว่าเป็นบ้าอะไร จู่ๆ ก็บอกให้จินเฟยเหยามาส่งนมแพะฉางหลิงหนึ่งถังทุกวัน คิดไม่ถึงว่าจะไม่ใช่เพื่อดื่ม ทว่าเพื่ออาบ
ถ้าเป็นเซียนเยวี่ยเซี่ยผู้งดงามในวังสุ่ยรุ่นท่านนั้นต้องการใช้น้ำนมอาบ จินเฟยเหยาจะส่งให้อย่างยินยอมพร้อมใจ ทว่าอวิ๋นเฟิงเจินเหรินผู้นั้นดันเป็นตาแก่สกปรกคนหนึ่ง อย่างน้อยมีรอยเหี่ยวย่นหลายร้อยชั้นทั่วร่าง ดึงออกมาแล้วสามารถกางได้เต็มถนนสายหนึ่งเลย ยังคิดจะแช่น้ำนมอย่างหน้าไม่อาย
พอคิดถึงชั้นเหี่ยวย่นที่แช่ในน้ำนมสีขาวบริสุทธิ์ที่ลอยแวบขึ้นมา...จินเฟยเหยาก็รู้สึกขนลุกขนชันทั่วร่าง อดส่งเสียงอาเจียนออกมาไม่ได้
แต่ว่า ในใจจินเฟยเหยาหัวเราะหึ ก่อนนางใส่นมได้เทฉี่แพะฉางหลิงลงไปในนั้นไม่น้อย พอนึกว่าตาแก่แช่อยู่ในฉี่ยังไม่รู้ตัว และอาจจะดื่มนมแพะลงไปโดยไม่ได้ตั้งใจ พอนึกถึงตรงนี้นางก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
มองเห็นศิษย์สายในเดินลงมาจากบนภูเขาอีก นางก็รีบหุบรอยยิ้มชั่วร้าย ก้มหน้าวางท่าใสซื่อบริสุทธิ์ และรีบเดินไปอย่างเงียบๆ
“ศิษย์พี่เสวี่ยม่าน งานทำความสะอาดเช่นนี้มอบให้ผู้อื่นทำเถอะ จะให้ท่านลงมือด้วยตนเองได้อย่างไร” จินเฟยเหยามาถึงหน้าวังอวิ๋นเย่ เอ่ยอย่างอ่อนหวานกับสตรีสวมชุดกระโปรงสีขาวนวลทั้งตัวที่กำลังถือไม้กวาดกวาดพื้นอยู่ตรงประตูด้วยสายตาเย็นชา
สตรีที่ถูกจินเฟยเหยาเรียกว่าศิษย์พี่คนนี้ เพียงแต่เหลือบตามองดูนางอย่างชืดชาแวบหนึ่ง จากนั้นก็แค่นเสียงฮึ ไม่คิดจะสนใจนางเลยสักนิด
เห็นนางไม่สนใจตนเอง จินเฟยเหยาก็ไม่รู้สึกเก้อเขิน ยังเดินตรงเข้าไปข้างในด้วยสีหน้าเป็นธรรมชาติ ในใจนางรู้ดี หลิวเสวี่ยม่านที่มีฐานะรับใช้ใกล้ชิดอวิ๋นเฟิงเจินเหรินปรากฏตัวขึ้นกวาดพื้นตรงประตู ย่อมต้องเป็นเพราะนางแอบโยนขี้นกเฟิงปีกขาวที่พกติดตัวไว้ตลอดเวลาใส่ในถ้วยชาเล็กๆ ของอวิ๋นเฟิงเจินเหรินเมื่อวานแน่นอน
ส่วนงานประจำวันของหลิวเสวี่ยม่าน หลักๆ คือดูแลนกเฟิงปีกขาวตัวนั้น อวิ๋นเฟิงเจินเหรินย่อมต้องนึกว่านางไม่ได้ดูแลนกให้ดี ให้นกบินออกมาอุจจาระไปทั่ว ดังนั้นจึงถูกลงโทษ ขี้นกนี้จินเฟยเหยาใช้เวลาหนึ่งเดือนจึงหามาจากที่อื่นได้ นางแอบหย่อนไปรวมสี่ห้าครั้ง ครั้งนี้ในที่สุดก็ได้ผลแล้ว
ระหว่างศิษย์สายในและศิษย์สายนอก ยังมีผู้รับใช้อีกประเภท ที่มีสาวน้อยหรือหนุ่มน้อยผู้มีพลังวิญญาณบริสุทธิ์รับหน้าที่ วรยุทธ์ของพวกเขาไม่สูงนัก ทั้งหมดอยู่ในขั้นฝึกปราณ มารับใช้ผู้อาวุโสหรืออาจารย์อาขั้นสร้างฐานขึ้นไปโดยเฉพาะ
ปกติพวกเขาช่วยทำงานจิปาถะ ถ้าหากอาจารย์อาอารมณ์ดีก็จะให้รางวัลเป็นยาวิญญาณหรืออาวุธเวท บางครั้งยังชี้แนะเล็กน้อย มีความแข็งแกร่งมากกว่าฝึกบำเพ็ญเพียรด้วยตนเองมากนัก รอจนฝึกบำเพ็ญถึงขั้นสร้างฐาน ก็จะกลายเป็นศิษย์สายในได้ ถ้าโชคดี ได้รับความโปรดปรานจากการรับใช้ผู้อาวุโสหรืออาจารย์อา กลายเป็นศิษย์ผู้สืบทอดอย่างแท้จริง ก็ยอดเยี่ยมยิ่งแล้ว
ทว่าโอกาสเช่นนั้นมีน้อยมาก ผู้ที่สามารถกลายเป็นศิษย์สายนอกหรือผู้รับใช้ล้วนเป็นผู้ที่มีพลังวิญญาณผสมผสาน มีเพียงผู้ที่มีพลังวิญญาณปฐพีขึ้นไปถึงจะกลายเป็นศิษย์สายในโดยตรง ส่วนผู้ที่กลายเป็นผู้สืบทอดที่แท้จริงได้ โดยปกติจะต้องเป็นผู้ที่มีพลังวิญญาณสวรรค์หรือพลังวิญญาณผันแปร
หลิวเสวี่ยม่านผู้นี้คือหนึ่งในผู้รับใช้เหล่านั้น ถึงแม้จะมาเป็นบ่าวรับใช้ผู้อื่น ทว่าก็ต้องเค้นสมองครุ่นคิด และยัดศิลาวิญญาณไม่น้อยจึงแย่งตำแหน่งนี้มาได้ นางติดตามอยู่ข้างกายอวิ๋นเฟิงเจินเหรินมานานแล้ว วิสัยทัศน์สูงขึ้นไม่น้อย ศิษย์สายนอกคนนี้ย่อมไม่อยู่ในสายตานาง
ถ้าหากไม่ใช่เพราะนางมีท่าทางเกลียดชังจินเฟยเหยา จินเฟยเหยาก็ไม่คิดจะจัดการนาง เพียงแค่การลงโทษกวาดประตูใหญ่ครั้งนี้เบาเกินไปหน่อย
จินเฟยเหยาเดินเข้าไปในวังอวิ๋นเย่อย่างหมดหวัง ถ้าตนเองแข็งแกร่งอีกหน่อย ก็จะสามารถหาโอกาสตอนที่นางอยู่คนเดียว ลงมือลอบทำร้ายนางสักยก น่าเสียดาย โดยพื้นฐานแล้ววรยุทธ์ของตนเองเป็นศูนย์ ขนาดขั้นฝึกปราณก็ยังไม่บรรลุ มีเพียงวรยุทธ์จากการฝึกบำเพ็ญร่างกายระดับสาม และในมือก็ยังไม่มีเคล็ดวิชาบำเพ็ญเซียนใดๆ สักเล่ม เดิมทีจินเฟยเหยาใกล้จะเก็บศิลาวิญญาณได้พอซื้อตำราพื้นฐานการบำเพ็ญเซียน ‘เคล็ดพลังวิเศษ’ แล้ว
คิดไม่ถึงว่ากลับถูกอวิ๋นเฟิงเจินเหรินยึดครองปริมาณนมสองในสามส่วนของแต่ละวันไป จนรายได้จากการขายลดลง ตอนนี้เก็บศิลาวิญญาณได้แค่ที่ต้องส่งมอบต่อสำนักทุกวัน ไม่มีศิลาวิญญาณไปซื้อ ‘เคล็ดพลังวิเศษ’ เลยสักนิด ส่วน ‘เคล็ดรวมพลัง’ ที่นางมีเป็นเพียงแค่เคล็ดวิชาพื้นฐานในการฝึกบำเพ็ญร่างกายเท่านั้น แม้แต่เด็กน้อยน้ำมูกไหลยืดสวมกางเกงเปิดก้นบนถนนใหญ่ยังมีกันคนละเล่มเลยด้วยซ้ำ
................................................................


## 0002 ผู้อาวุโสไร้ยางอาย

ตอนที่ 2 ผู้อาวุโสที่ไร้ยางอาย
“ในที่สุดเจ้าก็มาแล้ว คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะช้าไปครึ่งก้านธูป[footnoteRef:1] คงไม่ใช่กลิ้งลงไปจากถนนหรอกนะ” เสียงของเด็กชายที่ติดจะเย็นชาหน่อยๆ ดังมา จินเฟยเหยาอดขมวดคิ้วเบาๆ ไม่ได้  [1:  ก้านธูป คือ หน่วยที่ใช้บอกเวลา 1 ก้านธูป คือ ประมาณ 30 นาที ครึ่งก้านธูปก็ประมาณ 15 นาที]
เบื้องหน้าของนางมีเด็กชายอายุหกเจ็ดขวบคนหนึ่งยืนอยู่ มีพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณระดับต้น สวมใส่ชุดผู้รับใช้สีน้ำเงินเข้มทั้งตัว สองมือไพล่หลัง เชิดคางนิดๆ มีสีหน้าคุณชายผู้ดีที่ไม่เห็นศีรษะใคร แต่น่าเสียดายที่หน้าตาหนอนไม่แทะสุนัขไม่รับประทาน ไม่มีพลังลาภยศสรรเสริญกดดันคนเลยสักนิด กลับมีท่าทางน่าเกลียดของบ่าวรับใช้ที่ชั่วร้าย
เจ้าเด็กนี่ชื่อว่าติงเต๋อโย่ว เป็นคนที่ตระกูลของอวิ๋นเฟิงเจินเหรินส่งมา ได้ยินว่าเป็นเหลนชายของป้าคนที่แปดของอวิ๋นเฟิงเจินเหริน นับว่าเกี่ยวข้องเป็นคนในตระกูล อายุยังน้อยแต่ไม่รักดี มีพฤติกรรมแบบเดียวกับหลิวเสวี่ยม่าน อาจารย์เป็นเช่นไรก็สอนลูกศิษย์ออกมาเช่นนั้น
จินเฟยเหยายิ้มขออภัย “ศิษย์น้อง เมื่อครู่แพะฉางหลิงสองตัวต่อสู้กัน ดังนั้นจึงมาสายไปหน่อย แต่ว่าน่าจะยังไม่ถึงเวลา”
“หากยังไม่เตรียมตัวอีก เจินเหรินจะต้องรอนะ รีบไปเถอะ” ติงเต๋อโย่วมองนางอย่างไร้ความอดทน สะบัดมือแล้วเดินเข้าไปด้านใน จินเฟยเหยาแบกถังไม้ เร่งฝีเท้าติดตามเขาไป วังอวิ๋นเย่สร้างขึ้นติดกับกำแพงภูเขาของยอดเขาลั่วซี แบ่งเป็นตำหนักหน้าและตำหนักหลัง ตำหนักหน้ามีไว้จัดการธุระและเป็นที่พักของผู้รับใช้ ส่วนตำหนักหลังเป็นที่พำนักของอวิ๋นเฟิงเจินเหริน ตรงกลางใช้สะพานหยกทอดข้ามเชื่อมถึงกัน
สระอาบน้ำสร้างขึ้นด้านนอกของตำหนักหลัง กว้างหนึ่งจั้งกว่าสร้างขึ้นจากหยกขาว ไม่ได้ล้อมกำแพง เพียงแค่ปลูกไผ่เขียวล้อมไว้ด้านหนึ่งอย่างมีสุนทรียิ่ง สามารถแช่น้ำไปพลางชื่นชมทิวทัศน์ด้านนอกของยอดเขาลั่วซีไปพลางได้
สำหรับสระอาบน้ำนี้ จินเฟยเหยารู้สึกอิจฉาเป็นอย่างยิ่ง หากยามค่ำคืนสามารถแช่น้ำอยู่ที่นี่ไปพลางดื่มสุราเล็กน้อยชมฟ้าพร่างดาวไปพลาง จะเป็นเรื่องที่มีความสุขเพียงใด ในใจกลับวางแผนการไว้ ถ้าต่อไปมีถ้ำของตนเอง จะต้องสร้างสระอาบน้ำกลางแจ้งให้ได้ นางกลับลืมไปว่าตนเองเป็นสตรี การสร้างสระอาบน้ำกลางแจ้งต้องกั้นอย่างแน่นหนาจนมองไม่เห็นทิวทัศน์ หากไม่กั้นจะทำให้ผู้อื่นมองเห็นได้ นมแพะฉางหลิงในสระอาบน้ำเมื่อวานถูกจัดการอย่างเรียบร้อยไปนานแล้ว จินเฟยเหยาวางถังไม้ลงอย่างระมัดระวัง หยิบไผ่เขียวที่ถูกผ่าครึ่ง นำปลายไผ่เขียวด้านหนึ่งวางตรงรูทางออกด้านล่างของถังไม้ ปลายอีกด้านหนึ่งอยู่ด้านบนของสระน้ำ ดึงจุกไม้ตรงรูออก นมแพะสีขาวขุ่นก็ไหลออกมาตามไผ่เขียวลงในสระอาบน้ำอย่างช้าๆ
เห็นติงเต๋อโย่วหยิบแจกันลายครามลายดอกไม้สีสันสดใสมารองนมแพะตรงรูถังไม้ขวดหนึ่งแล้ววางบนโต๊ะศิลาทางด้านข้าง จินเฟยเหยามองเงียบๆ นมนั่นเก็บไว้ให้อวิ๋นเฟิงเจินเหรินดื่มโดยเฉพาะ ส่วนนมที่เหลือก็แบ่งให้ผู้รับใช้คนอื่นๆ ดื่ม
ติงเต๋อโย่ววางแจกันเรียบร้อย ก็ยืนกอดอกอยู่ด้านข้าง ราวกับกำลังจับตาดูนาง กลัวว่านางจะขโมยของ เห็นนมแพะฉางหลิงในถังไม้ใกล้จะเทหมดแล้ว สระน้ำที่ลึกแค่เข่าก็ใกล้จะเต็ม จินเฟยเหยารู้สึกร้อนใจอยู่บ้าง เหตุใดอวิ๋นเฟิงเจินเหรินจึงยังไม่ออกมาอีก ไม่ได้พบเขามาหลายเดือนแล้ว คงมิใช่หลบหน้านางหรอกนะ
ในขณะนั้นเอง มีเสียงดังมาจากในตำหนักหลัง คนกลุ่มหนึ่งเดินมาทางด้านนี้ จินเฟยเหยาโล่งอก ในที่สุดก็พบเจ้าจนได้ อวิ๋นเฟิงเจินเหรินสวมชุดนักพรตตัวยาว ปลายชุดยาวเผยให้เห็นขาเล็กๆ ที่ไม่ได้สวมกางเกง แก่จนป่านนี้แล้วชัดๆ คิดไม่ถึงว่าขนขายังหนาแน่นผิดปกติ ด้านหลังของเขามีสาวใช้ติดตามสองคน บนถาดในมือของสาวใช้คนหนึ่งมีเสื้อผ้าและผ้าขนหนูผืนใหญ่สำหรับเช็ดตัววางอยู่ ส่วนสาวใช้อีกคนหนึ่งประคองกาสุราและถาดผลไม้
เห็นจินเฟยเหยายังยืนอยู่ข้างสระอาบน้ำ อวิ๋นเฟิงเจินเหรินรู้สึกคาดไม่ถึงอยู่บ้าง นิ่งอึ้งไปเล็กน้อยแล้วจึงกลับเป็นปกติ เขาเดินมาถึงข้างสระอาบน้ำ เอ่ยกับจินเฟยเหยาที่คารวะเขาว่า “ช่วงนี้เจ้าทำได้ไม่เลว ข้าพอใจอย่างยิ่ง”
จากนั้นก็เอ่ยกับติงเต๋อโย่วว่า “โย่วเอ๋อร์ เจ้ามอบองุ่นม่วงให้นางพวงหนึ่ง ต้องมาที่นี่ทุกวัน ลำบากนางแล้ว”
ติงเต๋อโย่วรับคำ หยิบองุ่นพวงที่เล็กที่สุดบนถาดที่พวกสาวใช้ยกมาส่งให้จินเฟยเหยา จินเฟยเหยารับองุ่นที่โปร่งใสแวววาวมา รู้สึกหมดคำพูดอย่างยิ่ง ถึงแม้ก่อนมานางจะเตรียมใจแล้ว ทว่าคิดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะเกินกว่าที่นางคาดคิดไว้ ในฐานะผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐาน คิดไม่ถึงว่าจะใช้องุ่นพวงเดียวมาบิดพลิ้วค่านมครึ่งปี
พอคิดว่าตนเองจงใจมาช้าครึ่งก้านธูป ก็เพื่อปิดสกัดเขาขอให้จ่ายศิลาวิญญาณ จะมาถูกองุ่นพวงเล็กๆ พวงเดียวขับไล่ออกไปได้อย่างไร จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างยินดีว่า “ขอบคุณเจินเหริน องุ่นม่วงนี้ต้องใช้ศิลาวิญญาณชั้นล่างสี่ก้อนจึงสามารถซื้อได้หนึ่งชั่ง[footnoteRef:2] ข้าอยากกินมาตลอดก็ซื้อไม่ไหว”  [2:  ชั่ง คือ หน่วยวัดน้ำหนัก มีค่าประมาณ 0.5 กิโลกรัม]
จากนั้นนางไม่สนใจสายตาเหยียดหยามของติงเต๋อโย่ว นั่งขัดสมาธิอยู่ข้างสระอาบน้ำเริ่มกินองุ่นคำโต ไม่มีวี่แววว่าจะจากไปสักนิด ขนาดถังไม้ยังโยนไว้ข้างสระอาบน้ำอย่างไม่ไยดี
เห็นนางไม่เพียงไม่รู้สึกตัว ถึงกับยังพัวพันไม่เลิก อวิ๋นเฟิงเจินเหรินก็อารมณ์เสียนิดๆ ด้วยฐานะของข้า ให้เจ้ามาส่งสิ่งของเปล่าๆ ก็นับเป็นบุญของเจ้าแล้ว ยังกล้าคิดเงินอีก ไม่รู้ว่าในสมองคิดอะไรอยู่ ถึงในใจจะอารมณ์เสีย ทว่าให้เขาทำเรื่องไม่จ่ายเงินแล้วไล่คนออกไป เขาก็ยอมเสียหน้าไม่ได้อีก การจ่ายศิลาวิญญาณให้จินเฟยเหยากลับเป็นเรื่องที่เขาไม่เคยคิดเลยสักนิด
อวิ๋นเฟิงเจินเหรินเหลือบมองไปรอบด้าน พบว่าข้างแจกันลายครามลายดอกไม้สีสันสดใสมีชามหยกขาวปากบิ่นใบหนึ่ง ปากชามนั่นหลายวันก่อนตอนเขาดื่มนมแพะฉางหลิง ไม่ทันระวังทำร่วงกระแทกพื้น ส่วนชามใบนี้เขาไปได้มาจากที่ไหนสักแห่ง จำไม่ได้แล้ว
ใจของเขากระตุกยื่นมือไปดูดชามหยกมา จากนั้นเอ่ยกับจินเฟยเหยาอย่างมีเมตตา “ชามหยกใบนี้เป็นของรักของข้า ข้าใช้มันใส่นมแพะฉางหลิงดื่ม สามารถเพิ่มพลังวิญญาณในร่างได้ เจ้าเป็นผู้ฝึกบำเพ็ญร่างกาย สิ่งนี้เหมาะกับเจ้ายิ่งนัก ข้าขอมอบให้เจ้า”
จินเฟยเหยาจ้องมองชามหยกขาวที่ขอบบิ่นไปอย่างสงสัย รู้สึกว่าของสิ่งนั้นไม่มีพลังวิญญาณแม้แต่น้อย ไม่เหมือนกับอาวุธเวทธรรมดาเลยสักนิด ทว่ารู้สึกว่าถึงอย่างไรเจ้าหมอนี่ก็เป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานช่วงปลาย สิ่งของในมือน่าจะไม่ธรรมดา ทุกครั้งที่มาชามใบนั้นก็วางอยู่บนโต๊ะศิลา รอยบิ่นเพิ่งมีเมื่อไม่กี่วันมานี้ ยากจะบอกได้ว่าเป็นเพราะเหตุนี้ ดังนั้นเขาจึงได้คิดจะมอบให้ตนเอง
เห็นจินเฟยเหยานิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น ติงเต๋อโย่วก็ขมวดคิ้วเอ่ยกระชากว่า “นิ่งอึ้งอยู่ทำไม นี่เป็นของล้ำค่า เจินเหรินประทานให้เจ้าถือว่าเจ้าได้เปรียบแล้ว”
จินเฟยเหยาลังเลอยู่นิดหนึ่งก็รับชามใบนั้นมา ยังไม่ทันได้ตรวจดูอย่างละเอียดก็เห็นอวิ๋นเฟิงเจินเหรินโบกมือ ขับไล่อย่างหมดความอดทน “เอาละ พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ”
จินเฟยเหยาได้แต่ใส่ชามหยกไว้ในอก เก็บถังไม้ขึ้นและไปจากวังอวิ๋นเย่
ลงมาจากยอดเขาลั่วซี จินเฟยเหยากลับมาถึงที่อยู่ของตนเองที่ยอดเขาชิงเหยี่ย ยอดเขาชิงเหยี่ยก็เป็นเขตอิทธิพลของสามยอดเขา ทว่ากลับอยู่ห่างจากสำนักในค่อนข้างไกล บนภูเขามีทุ่งหญ้าเขียวขจีผืนใหญ่ ดังนั้น ใช้เพาะเลี้ยงสัตว์ปิศาจที่ใช้เป็นอาหารโดยเฉพาะ บ้านไม้หลังเล็กของจินเฟยเหยาก็อยู่ที่ระหว่างทางขึ้นเขา ในรั้วนอกบ้านเลี้ยงแพะฉางหลิงห้าสิบกว่าตัว
เสียเวลาอยู่ที่วังอวิ๋นเย่ไม่น้อย แพะฉางหลิงหิวโหยจนร้องตลอดเวลาที่อยู่ในรั้ว จินเฟยเหยาวางถังไม้นอกบ้าน รีบไปดึงสลักบนประตูรั้วขึ้น แล้วล้วงป้ายหยกสีเขียวครามชิ้นหนึ่งออกมาจากในอก ส่ายไหวใส่แพะฉางหลิง แล้วเดินไปทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์
แพะฉางหลิงห้าสิบตัวเดินออกมาจากประตูคอกตามลำดับอย่างเป็นระเบียบ ติดตามอยู่ด้านหลังของนาง ป้ายหยกสีเขียวครามที่จินเฟยเหยาถือในมือเรียกว่าป้ายคุมสัตว์ ลวดลายสีแดงที่วาดด้านบน เป็นอาวุธเวทควบคุมสัตว์ระดับต่ำที่สุด สามารถควบคุมพฤติกรรมของสัตว์ปิศาจให้เชื่อง เช่น ไม่ออกห่างจากรัศมีของป้ายคุมสัตว์ไกลเกินไป หรือเรื่องง่ายๆ อย่างเดินตามป้ายนี้และอื่นๆ
ทุกคนต่างก็มีพื้นที่ทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ที่กำหนดไว้ ดังนั้นจินเฟยเหยาจึงนำแพะฉางหลิงตรงมาถึงเนินแห่งหนึ่ง หลังจากนางแขวนป้ายคุมสัตว์ไว้บนไม้ที่ถูกปักไว้ในดินมานานแล้ว คนก็หาสถานที่สบายนั่งลงโดยอัตโนมัติ ส่วนแพะฉางหลิงก็กระจายไปกินหญ้ารอบด้าน
ขอเพียงป้ายคุมสัตว์ยังแขวนอยู่ตรงนี้ แพะฉางหลิงฝูงนี้ก็จะเคลื่อนไหวอยู่ในเขตห้าสิบหมู่[footnoteRef:3]นี้ ไม่วิ่งวุ่นไปทั่ว สัตว์ปิศาจที่ศิษย์คนอื่นๆ เลี้ยงก็จะไม่หนีออกนอกเขตแดนมากินหญ้าในที่ของนาง เพียงแต่ทุ่งหญ้าเขียวขจีห้าสิบหมู่นี้ จินเฟยเหยาใช้ศิลาวิญญาณซื้อผงเร่งโตมาดูแล ถ้าไม่สาดผงเร่งโตทุกสิบวัน หญ้าที่งอกในพื้นที่ห้าสิบหมู่ ก็จะไม่พอให้แพะเหล่านี้กิน  [3:  หมู่ คือ หน่วยวัดพื้นที่ 1 หมู่ มีค่าประมาณ 666.667 ตารางเมตร]
จินเฟยเหยาฉวยโอกาสนี้ล้วงชามหยกในอกออกมา หยิบมาไว้บนมือมองดูรายละเอียดอย่างถี่ถ้วน ขัดถูอยู่นาน ดูอย่างไรนี่ก็เป็นแค่ชามหยกธรรมดาที่ปากบิ่นใบหนึ่ง
หรือว่าถูกหลอกแล้ว? พอคิดถึงตรงนี้ พลังวิญญาณในมือของนางก็พุ่งออกมาสำรวจเข้าไปในชามหยก ถึงนางจะบำเพ็ญร่างกาย แต่ไม่ได้หมายความว่าจะใช้พลังวิญญาณไม่ได้เลยสักนิด อย่างไรจินเฟยเหยาก็เป็นผู้มีพลังวิญญาณผสม ไม่ใช่พลังวิญญาณเทียมที่ใช้พลังวิญญาณไม่ได้
ผ่านไปครู่หนึ่ง เห็นเพียงจินเฟยเหยายืนขึ้น ทุบชามหยกในมือลงกับพื้นอย่างกะทันหัน กระโดดขึ้น กระทืบชามหยกอย่างดุร้าย จากนั้นนางก็ตะโกนออกมาด้วยความเจ็บใจ ทำให้แพะฉางหลิงหลายตัวเงยหน้าที่กำลังเล็มหญ้าอยู่ขึ้นมองนางอย่างแปลกใจ
“ข้าถูกหลอกแล้ว  ของล้ำค่าบ้าบออะไรกัน แค่ชามหยกธรรมดาชัดๆ คนที่มีศักดิ์ฐานะขนาดนี้ ถึงกับบิดพลิ้วศิลาวิญญาณสิบกว่าอันของข้า ข้าจะกระทืบเจ้าให้ตาย กระทืบเจ้าให้ตายเลย ตาแก่สารเลว” จินเฟยเหยากระทืบไปพลางด่าทอไปพลาง ด่าทอจนพอแล้ว คิดๆ ดูก็รู้สึกไม่คุ้มค่า นางจึงนั่งยองๆ ลงอีกครั้งขุดชามหยกที่ถูกเหยียบจนจมดินออกมา ถึงจะไม่ใช่อาวุธเวท ก็ยังเป็นชามหยก นำไปในเมืองก็สามารถเปลี่ยนเป็นเงินเล็กน้อยได้ ถึงแม้การค้าของผู้บำเพ็ญเซียนในเมืองรอบด้านใช้ศิลาวิญญาณ ทว่าชาวบ้านธรรมดาในเมืองยังใช้เงินทองค้าขายกันอยู่ มีเพียงสิ่งของที่เกี่ยวข้องกับการฝึกบำเพ็ญจึงใช้ศิลาวิญญาณ นางนึกถึงรอยปะชุนบนกางเกงของตนเองขึ้นได้ ไปตัดกระโปรงสีเดียวกันได้พอดี จะได้ไม่ต้องเสียศิลาวิญญาณตัดชุดใหม่ในสำนัก
“เมื่อไหร่จะสลัดชุดคนรับใช้แบบนี้ทิ้งได้นะ น่าเกลียดเกินไปแล้ว” เมื่อคิดถึงชุดศิษย์สายนอกสีเทาทั้งตัว จินเฟยเหยาก็รู้สึกอารมณ์เสีย ถึงแม้จะเป็นสีเทาเช่นเดียวกัน ทว่าศิษย์สตรีคนอื่นๆ ล้วนใส่คู่กับกระโปรงยาว มีเพียงชุดที่ตนเองได้รับเป็นชุดบุรุษ
จนถึงตอนนี้ก็หนึ่งปีแล้ว จินเฟยเหยายังไม่เข้าใจ เหตุใดตอนนั้นศิษย์ผู้ดูแลจัดการธุระจึงมอบชุดบุรุษให้นาง นางสวมกระโปรงเข้าประตูสำนักมา ศิษย์ผู้ดูแลคงไม่ได้ตาบอดหมดหรอกนะ  หรือว่าเพราะตนเองเป็นผู้ฝึกบำเพ็ญร่างกายสตรีเพียงคนเดียว ดังนั้นจึงมอบกางเกงให้นางสวมเพื่อให้นางสะดวกในการฝึกปรือทุกวัน?
บนชามหยกที่ขุดออกมามีดินโคลนติดอยู่ จินเฟยเหยายัดชามไว้ในถุงผ้าเล็กๆ บนเอวอย่างลวกๆ เมื่อเห็นว่าอยู่ว่าง ก็เตรียมนั่งลงโคจร ‘เคล็ดรวมพลัง’ ที่จำได้หมดนานแล้วเที่ยวหนึ่ง ถือว่าเสริมความแข็งแกร่งให้กับพลังการบำเพ็ญเพียร
.........................................................


## 0003 คุณหนูตามข้ากลับบ้านเถอะ

บทที่ 3 คุณหนูตามข้ากลับบ้านเถอะ
เพิ่งนั่งลง ก็เห็นนกกระเรียนกระดาษสีออกเหลืองนิดๆ บินล่องลอยมาหานาง
นี่คือนกกระเรียนกระดาษถ่ายทอดเสียงที่ศิษย์สำนักเหิงเจินใช้ เพราะใช้วัสดุราคาถูกมาก ดังนั้นศิษย์ผู้ดูแลและศิษย์สายนอกจึงใช้ส่งข่าวสารที่ไม่สำคัญ
“ใครมาหาข้านะ?” จินเฟยเหยารับนกกระเรียนกระดาษที่บินมาอย่างสงสัย ใช้มือร่ายเวทเบาๆ นกกระเรียนกระดาษสีเหลืองก็กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย น้ำเสียงสงบนิ่งถ่ายทอดออกมา
“ศิษย์น้องจิน มีคนมาหาเจ้านอกประตูสำนัก รีบมาด่วน”
เดือนนี้ศิษย์สายในที่เฝ้าประตูมีแปดคน แค่ได้ยินเสียงก็บอกไม่ได้ว่าเป็นศิษย์พี่คนใด แต่นางก็ยังสงสัย ตนเองนอกจากไปเมืองหลิ่วไถที่อยู่ไม่ไกลนักเพื่อซื้อของใช้ประจำวันเล็กน้อยเป็นบางครั้ง ก็ไม่รู้จักคนภายนอกเลย
“จะเป็นใครนะ?” จินเฟยเหยาพึมพำ วิ่งไปที่เชิงเขา
แพะฉางหลิงยังอยู่ที่นี่ไม่ได้วิ่งวุ่นวาย ศิษย์สายนอกที่ต้อนฝูงแพะอยู่รอบด้านล้วนคุ้นเคยดี ไม่มีใครมาขโมย อีกทั้งมีป้ายคุมสัตว์อยู่ คิดจะแอบขโมยไปสักตัวก็เป็นไปไม่ได้ ทุกคนต่างอาศัยอยู่บนยอดเขาชิงเหยี่ย หากขโมยแพะฉางหลิงหลายสิบตัวไปตรงๆ ถือว่าเป็นเรื่องโง่เขลา
ดังนั้นจินเฟยเหยาจึงทิ้งแพะแล้ววิ่งไปเนินเขาอย่างวางใจ แค่ตอนผ่านศิษย์พี่ศิษย์น้องหลายคนก็ทักทายพวกนางไม่กี่คำ ให้พวกนางช่วยดูหน่อย อีกสักครู่ตนเองจะกลับมา
รอจนนางวิ่งมาถึงประตูสำนัก พบว่านอกจากศิษย์พี่ที่เฝ้ายามแปดคนแล้วก็ไม่เห็นคนอื่นเลยสักนิด จินเฟยเหยามองดูรอบๆ คิดจะเอ่ยถามศิษย์พี่ที่เฝ้ายามทางด้านข้าง “ศิษย์พี่ ข้าชื่อจินเฟยเหยา เมื่อครู่ได้รับนกกระเรียนกระดาษถ่ายทอดเสียงบอกว่ามีคนมาหาข้า ขอถามหน่อย คนที่มาหาข้าไปแล้วใช่หรือไม่?” ศิษย์พี่ที่เฝ้ายามคนหนึ่งมองนาง ชี้ไปที่บันไดศิลาด้านล่างประตูสำนัก ประตูสำนักของสำนักเหิงเจินสร้างขึ้นที่เชิงเขาของภูเขาเหิงอัน ส่วนยอดเขาลั่วซี ยอดเขาชิงเหยี่ย และยอดเขาอื่นๆ ล้วนอยู่ในภูเขาเหิงอันทั้งหมด ถึงจะบอกว่าเป็นเชิงเขา ทว่าก็ยังต้องเดินลงบันไดศิลาเกือบสามพันขั้นจึงถึงเชิงเขาที่แท้จริง
ทุกบันไดศิลาหนึ่งพันขั้นที่สำนักเหิงเจินสร้าง ก็จะสร้างแท่นราบพาดข้ามประมาณสองจั้ง[footnoteRef:1] แท่นราบทางเข้าประตูสำนักกว้างขวางเป็นพิเศษ อย่างไรก็เป็นหน้าตาของสำนัก ดังนั้นจึงสร้างใหญ่โตเป็นพิเศษ กว้างสิบกว่าจั้งเต็มๆ  [1:  จั้ง คือ หน่วยวัดความยาว มีค่าประมาณ 3.333 เมตร]
เห็นสัญญาณมือของศิษย์พี่เฝ้ายาม ความหมายคือคนอยู่บนแท่นราบด้านล่าง จินเฟยเหยาต้องเดินลงไป บนแท่นราบด้านล่างว่างเปล่าไม่มีใครสักคน นางก็มีโทสะ ใครมาล้อนางเล่นกันแน่
“คุณหนูรอง ในที่สุดก็พบท่านแล้ว” ในขณะที่นางชะโงกศีรษะมองแท่นราบเบื้องล่าง ด้านหลังก็มีเสียงอันคุ้นเคยดังมา จินเฟยเหย่าร่างแข็งทื่อ เหงื่อเย็นเยียบผุดขึ้นด้านหลังในพริบตา นางหันกายมาอย่างช้าๆ เอ่ยกับคนสองคนที่อยู่ด้านหลังด้วยสีหน้าแข็งทื่อ “ลุงตง ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
“คุณหนูรอง พวกเราตามหาท่านมาหนึ่งปีเต็มๆ คิดไม่ถึงว่าท่านจะหนีมาอยู่ที่นี่ รีบตามพวกเรากลับไปเถอะ” คนที่นางเรียกว่าลุงตง คือชายชราอายุห้าสิบกว่าปี สวมชุดผ้าไหมสีน้ำตาลทั้งตัว ผมเผ้าและหนวดเคราหงอกขาว ร่างกายยังเหยียดตรงเหมือนเมื่อก่อน ดูไปแล้วแข็งแรงยิ่ง
ส่วนข้างกายของเขามีเด็กหนุ่มอายุยี่สิบกว่าปีคนหนึ่งยืนอยู่ สวมชุดเสื้อตัวสั้น จินเฟยเหยาใช้หางตามองดูก็รู้ เจ้าหมอนี่เหมือนกับนางต่างก็เป็นผู้ฝึกบำเพ็ญร่างกายขั้นสาม
จินเฟยเหยากำหมัดแน่น เอ่ยอย่างช้าๆ “ลุงตง ข้าอยู่ที่นี่สุขสบายดี ไม่คิดจะกลับไป รบกวนท่านกลับไปบอกท่านปู่ว่าไม่ต้องคิดถึงข้าแล้ว”
“คุณหนูรอง นายผู้เฒ่าให้ข้าพาท่านกลับไปให้ได้ ท่านอย่าทำให้ข้าลำบากใจเลย” ลุงตงตัดบทคำพูดของนาง ท่าทีเด็ดเดี่ยวไม่ยอมถอยให้สักนิด
จินเฟยเหยาเอ่ยด้วยสีหน้าลำบากใจว่า “ลุงตง แบบนี้ไม่ค่อยดีกระมัง ข้ายังเลี้ยงแพะฉางหลิงอยู่หลายสิบตัว สะบัดมือจากไปเช่นนี้ จะไม่รับผิดชอบเกินไปหน่อยแล้ว”
ลุงตงเอ่ยด้วยรอยยิ้มน้อยๆ “คุณหนูรองวางใจเถอะ พวกเราจะไปตึกผู้ดูแลจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย ไม่ให้คุณหนูรองต้องลำบากใจ”
เมื่อเห็นว่าไม่อาจทำให้พวกเขาจากไปได้จริงๆ จินเฟยเหยาจึงได้แต่เอ่ยว่า “ในเมื่อท่านพูดเช่นนี้ ข้าก็จะตามพวกท่านกลับไป เพียงแต่ข้าต้องกลับไปเก็บสัมภาระที่สำนักก่อน พวกท่านรอช้าอยู่ที่นี่สักครู่”
พอเอ่ยจบ นางก็ไม่สนใจว่าลุงตงจะเห็นด้วยหรือไม่ รีบเดินผ่านพวกเขาไปในสำนัก จากนั้นก็ได้ยินเสียงลุงตงดังมาจากด้านหลัง “คุณหนูรอง ไม่ต้องเก็บสัมภาระเหล่านั้นแล้ว อย่างไรเสียก็ไม่ใช่ของมีค่าอะไร”
พอลุงตงเอ่ยจบ จินเฟยเหยาก็รู้สึกว่าด้านหลังมีพลังวิญญาณสองสายปรากฏขึ้น ลมแรงขุมหนึ่งทะลักมาจากทางด้านหลัง
“แย่แล้ว” จินเฟยเหยาไม่มีเวลาหันหน้ากลับไป กลิ้งไปทางด้านซ้ายทันที จากนั้นได้ยินเพียงเสียงดังสนั่น ลมหมัดเฉียดผ่านร่างของนางไป บันไดศิลาที่นางยืนอยู่เมื่อครู่ถูกลุงตงใช้หมัดต่อยจนเป็นหลุมลึกสามฉื่อกว่า
จินเฟยเหยาเผลอร้องออกมา “ลุงตง ท่านคิดจะทำอะไร!”
“คุณหนูรอง ขอโทษด้วย นายผู้เฒ่าบอกว่าท่านเจ้าเล่ห์เหนือใคร จะต้องหาข้ออ้างหลบกลับเข้าไปในสำนัก เป็นตายอย่างไรก็ไม่ออกมาแน่ เพื่อไม่ให้ท่านหนีไป ดังนั้นจึงให้พวกเราหักขาของท่านแล้วพากลับไป” หมัดของลุงตงมีหมอกสีขาวสาดกระจายออกมา ราวกับเทน้ำเย็นจัดลงบนอาวุธอันร้อนฉ่า จินเฟยเหยาคุ้นเคยกับฉากนี้ดี นั่นคือปรากฏการณ์ที่ร่างกายใช้พลังวิญญาณเสริมกำลังตอนฝึกบำเพ็ญร่างกายถึงขั้นที่หก
เมื่อเห็นความคิดของตนเองถูกลุงตงมองออก จินเฟยเหยาร้องตะโกนเสียงดัง “ลุงตง ท่านพูดอะไรน่ะ ท่านปู่จะสั่งเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร”
นึกถึงตอนที่ตนเองหนีออกมาจากบ้านเมื่อปีที่แล้ว ลุงตงยังติดอยู่ที่วรยุทธ์ขั้นห้ามาสิบกว่าปีแล้ว คิดไม่ถึงว่าจากกันแค่ปีเดียว วรยุทธ์เขาก็ก้าวหน้ามาถึงขั้นหกแล้ว ด้วยอายุของเขาคงต้องกินยาวิญญาณอะไรลงไปเพื่อบังคับให้ทะลวงด่านแน่นอน
ส่วนตนเองตอนนี้เพิ่งมีพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นสาม พลังการบำเพ็ญเพียรเหมือนกับบ่าวรับใช้คนนั้น หากให้เขาจับตัวกลับไปได้ เช่นนั้นก็จบสิ้นแล้ว เมื่อคิดถึงตรงนี้จินเฟยเหยาก็ไม่พูดไร้สาระอีก ใช้แข็งปะทะแข็งก็ไม่ไหว ดูท่าได้แต่ใช้อุบายฉกฉวย
สองมือของนางพอใช้กำลัง เล็บมือสีขาวน้ำนมยาวสี่ชุ่น[footnoteRef:2]ก็โผล่ออกมาในอากาศ จากนั้นนางก็กระโดดขึ้นอย่างกะทันหัน พุ่งเข้าใส่บ่าวรับใช้คนนั้น จินเฟยเหยาหุบรอยยิ้มนานแล้ว สองตาเต็มไปด้วยไอสังหาร ยื่นกรงเล็บแหลมคมคว้าจับใบหน้าของบ่าวรับใช้อย่างดุร้าย  [2:  ชุ่น คือ หน่วยวัดความยาว มีค่าประมาณ 3.333 เซนติเมตร]
เห็นจินเฟยเหยาใช้เล็บมือที่พกพาแสงสีขาวคว้าจับมาอย่างอำมหิต บ่าวรับใช้ก็หวาดกลัวขนาดลืมถอยหลังหลบ ยืนนิ่งอึ้งไม่ขยับเขยื้อน ถึงแม้เขาก็เป็นผู้บำเพ็ญขั้นสาม ทว่ากลับเพียงแค่เคยประมือกับคนในบ้านและในสถานศึกษาเท่านั้น ล้วนแค่จี้ถึงก็หยุดมือ ไม่เคยเห็นท่าทางแหลมคมดุร้ายเช่นนี้มาก่อน
กรงเล็บของจินเฟยเหยาควักดวงตาของบ่าวรับใช้ไม่ลังเลเลยสักนิด ในขณะที่ปลายนิ้วกำลังจะสัมผัสดวงตาของเขา ลุงตงก็ต่อยหมัดมา นิ้วของจินเฟยเหยาเปลี่ยนทิศทาง ใช้มือคว้าจับไหล่ของบ่าวรับใช้ ดึงเขาโยนไปทางหมัดที่ลุงตงต่อยมา ส่วนนางก็ฉวยโอกาสหยิบยืมแรงกระโดดออกไปทางด้านหลัง ไถลตัวออกไปไกลสองจั้งกว่าจึงหยุดลง
ได้ยินเสียงดังทึบและเสียงร้องอนาถของบ่าวรับใช้ ถึงแม้ว่าลุงตงจะออมแรงแล้ว ทว่าก็ยังชกหมัดหนักๆ ลงบนท้องของบ่าวรับใช้
บ่าวรับใช้ถูกต่อยจนลอยออกไป และกลิ้งลงไปตามบันไดหิน ส่วนลุงตงเผลอตะโกนเรียกบ่าวรับใช้เสียงดัง “ตงจื่อ!”
ตงจื่อ? หรือว่าเป็นบุตรชายของลุงตง บุตรชายของเขาหูใหญ่หัวโตไม่ใช่แบบนี้นี่นา หรือว่าเป็นลูกนอกกฎหมาย จินเฟยเหยาหายใจออก เดาเปะปะอยู่ชั่วครู่ จากนั้นก็เห็นลุงตงไม่ได้ไล่ตามตงจื่อลงไป ทว่าจ้องมองนางอย่างดุร้ายทันที นางรีบเอ่ยว่า “นี่ไม่เกี่ยวกับข้า ท่านเป็นคนต่อยเขาลงไปเอง มาจ้องข้าทำไม ท่านรีบไปช่วยเขาเถอะ ถูกท่านต่อยแบบนั้น ต้องบาดเจ็บถึงอวัยวะภายในแน่”
ลุงตงใบหน้าเขียวคล้ำ กลับเดินเข้ามาหาจินเฟยเหยาทีละก้าว “คุณหนูรองอายุยังน้อย กลับลงมืออำมหิตปานนี้ ท่าทางคำพูดของนายผู้เฒ่าจะถูกต้อง ต้องทุบตีท่านจนขยับไม่ได้จึงสามารถพาท่านกลับไปอย่างปลอดภัยได้”
“ลุงตง ข้าไม่เหมือนพวกท่าน ที่เป็นบ่าวเป็นทาสให้กับตระกูลเล็กๆ แค่อาศัยพลังการบำเพ็ญเพียรในร่างก็สามารถคุ้มครองให้ทั้งตระกูลอยู่ดีมีสุขไปหลายชั่วอายุคน ท่านก็รู้ถึงสภาพของข้า เหตุใดจึงต้องบีบคั้นด้วย” จินเฟยเหยายืนตัวตรง เงยหน้าขึ้นเอ่ยกับเขาอย่างเย็นชา
ลุงตงส่งเสียงฮึ ความเคารพเล็กน้อยก่อนหน้านี้หายไปนานแล้ว เอ่ยด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ “คุณหนูรองไยต้องทำเช่นนี้ สตรีตระกูลใดบ้างไม่แต่งงาน บีบคั้นอะไรที่ไหน กลับเป็นคุณหนูรอง เพื่อปฏิเสธการแต่งงานถึงกับทำเรื่องผิดจารีตเช่นนี้ออกมา”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ใช้กำลังพูดคุยเถอะ” เมื่อเห็นว่าไม่มีทางหนี จินเฟยเหยาก็ไม่พูดมาก นางกระโดดขึ้น ยกสองมือพาเงาสีขาวที่เหลือโจมตีลุงตง
ลุงตงตวาดด้วยโทสะ พลังวิญญาณปะทุออกมาจากรูขุมขน กล้ามเนื้อทั่วร่างโป่งพอง หมัดที่แฝงด้วยพลังวิญญาณก็พุ่งเข้ามาใส่หน้า ทั้งสองคนปะทะกัน ความเคลื่อนไหวว่องไวดุจสายฟ้าแลบ ประมือกันดังเพี๊ยะพะ
ลุงตงได้เปรียบที่พลังบำเพ็ญเพียรสูง พละกำลังแข็งแกร่งจึงเป็นฝ่ายเหนือกว่า ส่วนจินเฟยเหยาอาศัยความว่องไวของร่างกาย หลบการโจมตีส่วนใหญ่ของลุงตง ทั้งยังสามารถหาโอกาสทำร้ายเขาได้ด้วย
รอบแท่นราบถูกพวกเขาสองคนสู้กันจนเศษหินกระจาย มีหลุมบนพื้นจำนวนนับไม่ถ้วน บันไดศิลาถูกทำลายอย่างน้อยร้อยขั้น เล็บมือของจินเฟยเหยาแหลมคมไร้ที่เปรียบ สามารถตัดเหล็กได้ ศิลารอบด้านถูกนางคว้าทำลายได้อย่างง่ายดายดุจเต้าหู้
ถึงแม้ลุงตงมีพลังบำเพ็ญเพียรสูงกว่านาง ทว่าก็แค่ขั้นหก ร่างกายยังมิอาจแข็งแกร่งประดุจเหล็ก ตอนนี้ทั่วร่างของเขาล้วนเป็นบาดแผลที่ถูกจินเฟยเหยาคว้าจับ ถึงจะไม่ลึก ทว่ามีจำนวนไม่น้อย โลหิตสดทั่วร่างทำให้เขาดูแล้วน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
จินเฟยเหยาก็ไม่ได้โชคดีขนาดนั้น รับไปหลายหมัดเน้นๆ ติดต่อกัน ถึงแม้จะมีพลังวิญญาณคอยปกป้องชีพจรหัวใจ ทว่าก็สะเทือนจนต้องอ้าปากกระอักโลหิตออกมา อวัยวะภายในเสียหาย
นางพ่นโลหิตสดใส่ใบหน้าของลุงตงเพื่อทำให้ดวงตาของเขาพร่าเลือนไปชั่วขณะ จินเฟยเหยาฉวยโอกาสตอนที่เขาเช็ดดวงตาตีลังกากลับหลังร่อนลงบนพื้น พลังวิญญาณทั้งหมดพุ่งไปที่นิ้วทั้งสิบ ปรากฏแสงสีแดงขึ้น เล็บมือสีขาวน้ำนมเปลี่ยนเป็นสีแดงสด จากนั้นก็หลุดออกจากนิ้ว
เล็บมือยาวสี่ชุ่นทั้งสิบ ลอยอยู่กลางอากาศด้วยสีแดงเลือด ดวงตาของจินเฟยเหยาเผยให้เห็นแววอำมหิต มือขวาโบกใส่ลุงตง ปากตะโกนเสียงดัง “ไป”
เล็บสีแดงโลหิตที่ลอยอยู่ในลำแสงสีแดงพุ่งตรงเข้าใส่ลุงตง
ลุงตงเช็ดโลหิตสดบนดวงตาทิ้งแล้ว กำลังจะพุ่งเข้าใส่จินเฟยเหยา แลเห็นเล็บบินมาทางตนเอง เขารีบล้วงกระดาษยันต์ใบหนึ่งออกมาจากบนตัวแล้วโยนออกไป
“ตูม!”
บอลไฟลูกหนี่งพุ่งออกมาจากกระดาษยันต์อัดกระแทกลงบนเล็บสีแดง เล็บส่วนใหญ่ถูกบอลไฟเผาจนหมดสิ้น มีเพียงเล็บสามอันที่บินผ่านบอลไฟออกมาได้ นอกจากอันหนึ่งที่โดนไหล่ลุงตงจนถลอก ที่เหลืออีกสองอันล้วนถูกเขาหลบได้
.................................................................


## 0004 โทสะของท่านปู่

บทที่ 4 โทสะของท่านปู่
จินเฟยเหยากัดริมฝีปาก นางคิดไม่ถึงว่าลุงตงจะโยนยันต์เพลิงขั้นสองใบหนึ่งออกมา ยังดีที่นางตอบสนองได้ทันท่วงที หลบได้รวดเร็ว เพียงแค่ถูกเผาตรงขาจนบาดเจ็บ ยันต์เพลิงขั้นสองนี้อย่างน้อยต้องใช้ศิลาวิญญาณชั้นล่างสิบก้อนจึงซื้อหาได้ ความมือเติบของลุงตงทำให้จินเฟยเหยาตื่นตระหนก
ท่าทางท่านปู่คงโกรธมาก สิ่งของเช่นนี้ก็ตัดใจนำออกมาได้ ปีก่อน ลูกพี่ลูกน้องที่มีพลังวิญญาณปฐพีไปเป็นศิษย์สายในของสำนักหลิงคง ปกติท่านปู่โปรดปรานเขา ก็เพียงแค่นำศิลาวิญญาณชั้นล่างสองร้อยก้อนให้เขานำติดตัวไปสำนัก จินเฟยเหยาไม่เข้าใจอย่างยิ่ง ด้วยนิสัยมุ่งแต่จะเอาประโยชน์เพียงถ่ายเดียวของท่านปู่ ปกติจะไม่ทำเรื่องล้างผลาญเช่นนี้ หรือว่าเรื่องที่ตนเองทำต่อเขาทำให้เขามีโทสะขนาดนี้ นางยังไม่ได้คิดตรงจุดนี้ให้เข้าใจ หลังเปลวเพลิงสลายไปลุงตงก็พุ่งเข้ามาต่อยหมัดที่พกพาเสียงท้าลมเข้าใส่หน้า จินเฟยเหยาหลบไม่ทัน ได้แต่ใช้สองแขนกันไว้เบื้องหน้าลำตัว ต้านรับหมัดนี้อย่างหักโหม
“หยุดนะ” ทันใดนั้น ได้ยินเสียงคนตวาดด้วยโทสะ แท่งน้ำแข็งสามชิ้นฝ่าอากาศมา ปักลึกลงบนพื้นระหว่างคนทั้งสอง ต้านทานการโจมตีของลุงตงเอาไว้อย่างแรง
เห็นน้ำแข็งปักลึกลงในแผ่นศิลาห้าหกชุ่น ลุงตงกุมหมัดที่ถูกแช่แข็งเอาไว้ มองผู้มาด้วยสีหน้าไม่น่าดู ส่วนจินเฟยเหยากลับถอนหายใจโล่งอก ตะโกนเรียกผู้มาอย่างตื่นเต้น “ศิษย์พี่หลิน” บันไดศิลาด้านบนมีสตรีสวมชุดสีขาวคนหนึ่งยืนอยู่  หน้าตามันเยิ้มปราศจากแป้งแวววาวดุจไขมัน กระโปรงขาวบนร่างสะบัดเองโดยไร้ลมพัด สายบนกระโปรงโบกพลิ้วเองอย่างอ่อนโยน ผีเสื้อสีขาวตัวหนึ่งที่กลายร่างมาจากพลังวิญญาณมีแสงสว่างกระพริบวิบวับ บินร่ายรำขึ้นลงรอบร่างนางอย่างต่อเนื่อง
สีหน้านางเย็นชา ยืนอยู่เหนือพวกเขาอย่างหยิ่งทระนงดุจเซียนสตรีลงมาสู่โลกมนุษย์ มองเห็นปราณเซียนบางๆ ทั่วร่าง ลุงตงมีแค่พลังวิญญาณเทียม ถึงกับมองพลังการบำเพ็ญเพียรของผู้มาไม่ออกไปชั่วขณะ ถึงแม้จะรู้ว่าชุดที่คนผู้นี้สวมใส่มิใช่ชุดของศิษย์สายใน ทว่าบุคลิกลักษณะที่หยั่งไม่ได้นั้น ทำให้ลุงตงไม่กล้าทำอะไรวู่วามชั่วคราว ศิษย์พี่หลินขมวดคิ้วนิดๆ ตวาดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าเป็นใคร คิดไม่ถึงว่าจะกล้าทำร้ายศิษย์สำนักเราอย่างเปิดเผยที่นี่ และยังทำลายประตูสำนักเราด้วย มีความกล้าไม่เบา”
ศิษย์พี่หลินเพียงแค่ตวาดไปเช่นนั้นเอง ไอเย็นขุมหนึ่งที่ล้อมรอบอยู่ค่อยๆ เปิดออก ส่วนใต้เท้าของนาง น้ำค้างแข็งชั้นหนึ่งแผ่ขยายไปรอบด้านตามบันไดศิลา
ไม่รอให้น้ำค้างแข็งมาถึงเบื้องหน้า ไอเย็นก็พุ่งมาโอบล้อมลุงตงแล้ว เขาไม่กล้าชักช้า รีบเอ่ยขออภัยสตรีเบื้องหน้า “ท่านเซียนโปรดระงับโทสะ ข้าคือคนตระกูลผู้บำเพ็ญเซียนในสำนักหลิงคง ได้รับคำสั่งจากหัวหน้าตระกูลให้มารับคุณหนูของบ้านเรากลับไป ไม่ได้มาก่อเรื่อง”
“รับคุณหนูของบ้านเจ้า?” ศิษย์พี่หลินมองเขาและจินเฟยเหยา เอ่ยอย่างสงสัยว่า “ทุบตีจนกลายเป็นแบบนี้แล้ว ก็นับเป็นครอบครัวเดียวกันหรือ? ข้าว่าเจ้ามาก่อเรื่องที่นี่ชัดๆ อย่ามาเถียงข้างๆ คูๆ” ยามนี้จินเฟยเหยาหนีไปอยู่ข้างกายของศิษย์พี่หลินนานแล้ว กดทรวงอกที่เจ็บปวดแล้วเอ่ยว่า “ศิษย์พี่ ท่านอย่าฟังเขาพูดจาเหลวไหล ข้าไม่รู้จักเขาเลยสักนิด พอพบหน้ากันเขาก็ลงมือกับข้าอย่างไม่รู้สาเหตุ อีกทั้งใครเคยเห็นการมารับคนแบบนี้บ้าง คิดจะฆ่าข้าให้ตายชัดๆ”
เห็นจินเฟยเหยาปฏิเสธว่าไม่รู้จักตนเอง ส่วนสตรีผู้นั้นเห็นได้ชัดว่ารู้จักกับนาง ในใจของลุงตงก็วุ่นวายขึ้นมาทันที ถ้าหากสตรีผู้นี้ลงมือฆ่าตนเอง ให้ตายที่นี่ เกรงว่าทางตระกูลคงไม่กล้ามาถามไถ่ถึงสำนัก
ยามนี้ลุงตงมีร้อยปากก็เถียงไม่ได้ ทั้งยังเห็นแววเย็นเยียบในดวงตาของสตรีแซ่หลินกระพริบวาบ ไอสังหารปรากฏ ได้แต่บ่นพึมพำกับตนเอง
ในขณะนี้เอง ได้ยินเสียงตะโกนของบุรุษดังมาจากด้านบน “บังอาจ! สถานที่สำคัญเช่นประตูสำนักเป็นสถานที่ที่คนเช่นเจ้ามาก่อเรื่องได้หรือ” ศิษย์พี่เฝ้ายามสองคนเดินมาทีหลัง หอกยาวทองม่วงในมือชี้มาที่พวกนาง
เห็นสองคนนี้ ในใจของลุงตงค่อยผ่อนคลาย หากไม่ได้ติดสินบนคนเฝ้ายามล่วงหน้า ต่อให้หยิบยืมความกล้าอย่างเต็มที่ เขาก็ไม่กล้าลงมือจับกุมคนที่หน้าประตูใหญ่ของผู้อื่น เดิมทีเจตนาของนายผู้เฒ่าคือให้นำศิลาวิญญาณไปที่ตึกผู้ดูแลโดยตรง ไล่จินเฟยเหยาออกจากสำนักเหิงเจิน จากนั้นค่อยจับตัวกลับไป
เพียงแต่ลุงตงเกิดความเห็นแก่ตัวคิดจะเม้มศิลาวิญญาณเหล่านั้นไว้ใช้เอง จึงเพียงแค่ติดสินบนศิษย์ที่เฝ้ายาม นึกว่าด้วยวรยุทธ์ของตนเองคงใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่ก็สามารถจับจินเฟยเหยาได้ ผู้ใดจะคาดคิดว่าสุดท้ายจะมีผลลัพธ์เช่นนี้ ตอนนี้ได้แต่หวังให้ศิษย์ที่เฝ้ายามเห็นแก่ศิลาวิญญาณ อย่าได้สร้างความลำบากแก่ตนเองเกินไปนัก
ส่วนศิษย์เฝ้ายามมองแท่นราบที่ถูกต่อยจนเละเทะ ในใจก็มีโทสะ เจ้าสวะนี่ แค่จับกุมสตรีที่ยังไม่บรรลุขั้นฝึกปราณ ถึงกับก่อเรื่องจนกลายเป็นเช่นนี้เสียทีที่พวกเขาแสร้งทำเป็นหูหนวกไม่รับรู้อยู่ด้านบน ใช้เวลาอยู่ครึ่งวันเรื่องราวยังไม่สำเร็จ กลับยังดึงดูดคนอื่นมาอีก ศิลาวิญญาณชั้นล่างสิบก้อนนี้ไม่คุ้มค่าเลย
“ใครให้พวกเจ้ามาสู้กันที่นี่ เจ้า ตามพวกเราไปตึกผู้ดูแลพบอาจารย์อาผู้ควบคุม” ศิษย์เฝ้ายามชี้ลุงตงอย่างน่าเกรงขาม หอกยาวทองม่วงในมือเสียงดังชี่ชี่ สายฟ้าแต่ละสายที่พันรอบหัวหอกดูแล้วเหมือนหากลุงตงไม่ยอมก็จะลงมือจับเขาทันที ทว่าในดวงตากลับแอบบอกลุงตงเป็นนัยลับหลังทุกคน
ลุงตงเข้าใจอย่างลึกซึ้ง รีบห้อยมือลงทำท่าทางขลาดกลัว รีบก้าวมาข้างหน้า เอ่ยปากอย่างหวาดหวั่น “ท่านเซียนโปรดเมตตา ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ละเว้นข้าเถอะ”
“ไม่ต้องพูดเหลวไหล รีบไป จะจัดการอย่างไร อาจารย์อาผู้ควบคุมย่อมจัดการอย่างเหมาะสมเอง” ศิษย์เฝ้ายามถลึงตาใส่เขา เอ่ยด่าทออย่างดุร้าย จากนั้นก็เอ่ยกับจินเฟยเหยาอย่างห่วงใย “เจ้ากินยารักษาอาการบาดเจ็บก่อน จากนั้นรีบไปที่ตึกผู้ดูแล เรื่องนี้จะขาดเจ้ามายืนยันต่อหน้าไม่ได้”
“ขอบคุณศิษย์พี่ที่เป็นห่วง ข้าจะรีบตามไป” หลังจากจินเฟยเหยาเอ่ยขอบคุณ ก็มองศิษย์พี่เฝ้ายามพาตัวลุงตงไปตึกผู้ดูแลด้วยสีหน้าอึมครึม ส่วนตงจื่อที่ยังหมดสติอยู่ก็ถูกขยับไปอยู่ด้านข้าง
มองสีหน้าไม่น่าดูของนาง ศิษย์พี่หลินก็หยิบขวดหยกใบหนึ่งออกมาจากในอก เทยารักษาอาการบาดเจ็บเม็ดสีเขียวลงในฝ่ามือ ยื่นส่งให้ถึงเบื้องหน้าจินเฟยเหยา “ข้าให้ รักษาอาการบาดเจ็บภายในก่อนเถอะ”
“ขอบคุณศิษย์พี่” จินเฟยเหยารับยามา โยนใส่ปากอย่างไม่ลังเลสักนิด
“ไม่ต้องเกรงใจ ถือว่าข้าชดใช้ศิลาวิญญาณที่ติดค้างเจ้า”
ปฏิกิริยาของจินเฟยเหยาคืออยากจะอาเจียนยารักษาอาการบาดเจ็บที่กินลงไปออกมา เพียงแต่น่าเสียดายที่ยาลงท้องไปนานแล้ว ต่อให้อาเจียนออกมาก็เป็นไปไม่ได้ที่จะคืนให้ศิษย์พี่หลิน
นางได้แต่เอ่ยด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ศิษย์พี่ ท่านช่างไม่เกรงใจจริงๆ ที่ท่านติดค้างคือศิลาวิญญาณชั้นล่างห้าก้อน ยารักษาอาการบาดเจ็บหนึ่งเม็ดไม่ได้มีค่ามากขนาดนั้น”
“ข้ารู้ บนตัวเจ้าไม่มียารักษาบาดแผล ถึงแม้ยารักษาอาการบาดเจ็บนี้จะรักษาอาการบาดเจ็บภายในของเจ้าไม่ได้ทันที ทว่าสภาพในตอนนี้ สามารถทำให้เจ้าเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องตัวสำคัญกว่าอะไรทั้งนั้น ด้านในยังมีอีกสามเม็ด ให้เจ้าเอาไปทั้งหมด ศิลาวิญญาณที่ติดค้างก็หายกัน” ยามนี้ศิษย์พี่หลินไร้เหตุผลอยู่บ้าง บังคับยัดขวดหยกในมือใส่อกของจินเฟยเหยา
จินเฟยเหยาทำอะไรไม่ได้ ตอนนี้นางต้องการยานี้จริงๆ ถึงแม้จะรู้ชัดเจนว่าตนเองถูกหลอก ทว่าก็ได้แต่ฝึนใจรับไว้
เห็นนางใส่ขวดหยกไว้ในอกอย่างไม่ยินยอม ศิษย์พี่หลินก็เอ่ยถามอย่างชืดชา “เจ้ายังไม่ไปอีก คิดจะไปยืนยันต่อหน้าที่ตึกผู้ดูแลจริงหรือ?”
จินเฟยเหยามองด้วยสายตาเหยียดหยามก่อนเอ่ย “ท่านเห็นว่าข้าจะแอบหนีไปทันที ดังนั้นจึงหลอกเอาศิลาวิญญาณของข้าแบบนี้ ไม่พูดกับท่านแล้ว ข้าต้องไปก่อนละ ถ้าต่อไปมีโอกาส ตอนพวกเราพบกันใหม่  ท่านต้องคืนศิลาวิญญาณที่ติดค้างข้าด้วย ของสิ่งนี้มีค่าแค่ศิลาวิญญาณชั้นล่างสองก้อนเท่านั้น ท่านยังติดค้างข้าอีกสามก้อน”
ไม่สนใจว่าศิษย์พี่หลินจะตอบตกลงหรือไม่ จินเฟยเหยาทิ้งคำพูดนี้ไว้ ไม่ได้เอาสิ่งของอะไรไปด้วย รีบวิ่งไปลงจากเขาไป ถือโอกาสตอนที่ลุงตงถูกรีดไถที่ตึกผู้ดูแล นางก็หนีออกมาไกลแล้ว ลุงตงใช้ศิลาวิญญาณทั้งหมดที่พกมาที่ตึกผู้ดูแล พูดคำพูดที่น่าฟังจนหมดสิ้น ล้วงสิ่งของที่มีราคาบนร่างออกมาจนเกลี้ยงจึงชดใช้ความเสียหายของบันไดศิลาที่พังไปได้ ส่วนข้อร้องขอที่จะพาตัวจินเฟยเหย่าไป ผู้อาวุโสที่ควบคุมกลับใช้เหตุผลต่างๆ นานามาปฏิเสธ สุดท้ายจึงได้บอกใบ้ว่าขอเพียงนำศิลาวิญญาณชั้นล่างหกร้อยก้อนออกมา เขารับรองว่าจะให้จินเฟยเหยารั้งอยู่ที่นี่
ลุงตงพกศิลาวิญญาณชั้นล่างมาแค่สามร้อยก้อน และถูกรีดไถจนไม่เหลือไปนานแล้ว โชคดีที่พวกเขาไม่ต้องการเงินทอง ไม่เช่นนั้นคงไม่เหลือแม้แต่ค่ารักษาตงจื่อและค่าเดินทางกลับไป
เขาได้แต่หารือกับผู้อาวุโสที่ควบคุม ว่าไม่ให้จินเฟยเหยาหนีไปชั่วคราวได้หรือไม่ รอจนเขากลับไปรวบรวมศิลาวิญญาณครบแล้วก็จะมา ตอนแรกผู้อาวุโสที่ควบคุมไม่ค่อยอยากยุ่งเรื่องคนอื่น คนที่ยังไม่บรรลุขั้นฝึกปราณ ใครจะใช้ศิลาวิญญาณชั้นล่างหกร้อยก้อนมาหาเรื่องนางโดยเฉพาะ
ทว่าหลังจากลุงตงพูดถึงสาเหตุของเรื่องออกมาอย่างไม่มีทางเลือก ผู้อาวุโสที่ควบคุมรู้สึกว่า ต่อให้ตนเองเสนอราคาศิลาวิญญาณชั้นล่างหนึ่งพันก้อน พวกเขาก็ต้องยอมจ่ายด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่มี
ที่แท้ตระกูลจินเป็นตระกูลบำเพ็ญเซียนที่พึ่งพาการดำรงอยู่ของสำนักหลิงคง ขนาดไม่นับว่าใหญ่ พลังการบำเพ็ญเพียรของหัวหน้าตระกูลแค่ขั้นฝึกปราณช่วงปลาย อีกทั้งเพราะสู้กับคนอื่นเมื่อสิบกว่าปีก่อนยังถูกทำร้ายจนบาดเจ็บหนัก ฟื้นฟูพลังการบำเพ็ญเพียรให้เป็นดังดังเดิมไม่ได้มาตลอด
บวกกับในตระกูลมีผู้เยาว์รุ่นหลังที่มีพลังวิญญาณไม่มากนัก ดังนั้นเขาต้องการยกระดับกำลังในตระกูลอย่างเร่งด่วน จึงคิดหาวิธีการสร้างสายสัมพันธ์กับผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานของสำนักหลิงคง เขาแอบเลือกเด็กหญิงที่ไม่เฉลียวฉลาดและไม่ได้รับความโปรดปรานในตระกูลออกมาสามคน ฉากหน้าบอกว่าจะให้พวกนางเรียนเคล็ดวิชาเดี่ยวดีๆ ทว่ากลับเปลี่ยนปกคัมภีร์ผสานหยาง บอกว่าเป็นเคล็ดวิชาไหมหยกที่สตรีฝึกบำเพ็ญแบ่งให้ทั้งสามคนฝึกปรือ นี่คือเคล็ดวิชาที่ฝึกเตาหลอมมนุษย์โดยเฉพาะ รอจนเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ก็ส่งให้ผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานของสำนักหลิงคงทำเตาหลอมมนุษย์ ใช้เรื่องนี้แลกกับการดูแลและหาทางออกที่ดีให้กับผู้เยาว์รุ่นหลังที่เฉลียวฉลาด
เรื่องนี้แม้แต่บิดามารดาของเด็กหญิงยังไม่รู้ เนื้อหาของคัมภีร์ผสานหยางนี้ไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนคุ้นเคยดี หากไม่มีจุดประสงค์อื่น คนทั่วไปคงไม่ไปอ่านของพรรค์นี้
คาดไม่ถึงว่ามีจินเฟยเหยาที่เจ้าเล่ห์ตั้งแต่เล็ก แอบก่อเรื่องทั้งวันไม่ได้หยุดหย่อน เพราะว่าสงสัยเรื่องเตาหลอมมนุษย์ จึงแอบไปหาคัมภีร์ผสานหยางมาอ่าน จึงได้ทำให้นางรู้ว่าเคล็ดวิชาไหมหยกที่ท่านปู่มอบให้พวกนาง ที่จริงก็คือคัมภีร์ผสานหยางที่เปลี่ยนหน้าปก
สุดท้ายนางตัดสินใจหาเคล็ดวิชารวมพลังมาฝึกบำเพ็ญ ทำให้ท่านปู่มีโทสะแทบตาย บิดามารดาของนางล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณ ไม่พบเห็นร่องรอยมาห้าหกปี เกรงว่าคงสิ้นชีวิตอยู่ภายนอกนานแล้ว คิดจะหาคนมาบีบบังคับให้นางฝึกบำเพ็ญ ก็หาไม่ได้ เมื่อปีที่แล้วได้แต่ให้นางหาตระกูลแต่งงานออกไป เป็นภรรยาน้อยของหัวหน้าตระกูลผู้บำเพ็ญเซียนตระกูลอื่น เพื่อให้ได้กำไรกลับมาบ้าง
คิดไม่ถึงว่านางจะจับปลาซี่หยาตัวหนึ่งโยนเข้าไปในกระโถนปัสสาวะของหัวหน้าตระกูล คืนนั้นได้ยินเพียงเสียงโหยหวนที่หัวหน้าตระกูลร้องออกมา คนหมดสติไป ปลาซี่หยานั้นจัดเป็นสัตว์ปิศาจชั้นยอด ร่างกว้างเพียงสองนิ้วมือยาวหนึ่งฝ่ามือ ปากกลับยึดครองพื้นที่ครึ่งหนึ่งของร่างกาย ปลาซี่หยามีพิษอยู่เต็มปาก หากกัดวัตถุไว้ต่อให้ตายก็ไม่ยอมปล่อย เพียงแต่ปริมาณน้อยหน่อย ปกติจะไปมาเป็นกลุ่ม ปลาซี่หยาเพียงตัวเดียวไม่มีความสามารถในการทำร้ายมากนัก
เดิมทีด้วยพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณช่วงปลายของหัวหน้าตระกูล ปลาซี่หยาชนิดนี้ไม่มีพลังทำลายล้างเท่าใด ทว่าซ่อนอยู่ในกระโถนปัสสาวะกลับทำให้คนไม่ระวังป้องกัน แล้วมันก็กัดเขาแน่น รอจนไปหาจินเฟยเหยา นางก็หนีหายไปโดยไร้ร่องรอยตั้งแต่คืนนั้น ส่วนตำแหน่งที่หัวหน้าตระกูลถูกกัด ผ่านมาหนึ่งปีกว่าแล้วยังบวมเหมือนท่อนแขนอยู่ พอสัมผัสโดนก็เจ็บปวดจนยากจะทนทานได้
นอกจากบาดแผลบนร่างกาย สิ่งที่ทำให้หัวหน้าตระกูลรับไม่ได้ที่สุดคือเรื่องนี้แพร่ไปอย่างสับสนอลหม่านนานแล้ว ไม่มีใครไม่รู้ ไม่มีใครไม่ทราบ หากไม่จับจินเฟยเหยากลับไปรับโทษตามกฎตระกูล เกรงว่าเขาคงตายตาไม่หลับ
...............................................................


## 0005 ไฟนรกศพมาร

บทที่ 5 ไฟนรกศพมาร
จริงเสียด้วย ผู้อาวุโสที่ดูแลก็เป็นสิงโตอ้าปากกว้าง
เสนอว่าขอเพียงจ่ายศิลาวิญญาณชั้นล่างหนึ่งพันก้อน เขาก็จะห่อจินเฟยเหยาส่งมอบให้ อย่างไรเสียแค่ศิษย์สายนอกคนหนึ่ง ต่อให้ถูกเบื้องบนรู้ ก็คงไม่กล่าวโทษอะไร
เรื่องนี้ลุงตงตัดสินใจไม่ได้ ได้แต่บอกว่าจะกลับไปหารือกับหัวหน้าตระกูล เพียงขอร้องว่าอย่าให้จินเฟยเหยาหนีไปก่อนพวกเขามา เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงกระเป๋าเงินของตนเอง ผู้อาวุโสที่ดูแลย่อมต้องรับปากทันที
หลังส่งลุงตงจากไปแล้ว ผู้อาวุโสที่ดูแลครุ่นคิด คิดว่าต้องเรียกจินเฟยเหยามาเฝ้าดูอยู่ข้างกายถึงวางใจได้ จึงสั่งให้ศิษย์ใต้บังคับบัญชาไปเรียกจินเฟยเหยามา คิดไม่ถึงว่าจะกลับมามือเปล่า จินเฟยเหยาในยามนี้หนีไปได้หนึ่งชั่วยาม[footnoteRef:1]กว่า หาตัวไม่พบแล้ว  [1:  ชั่วยาม คือ หน่วยวัดเวลา มีค่าประมาณ 2 ชั่วโมง ]
จินเฟยเหยาออกมาจากสำนักเหิงเจิน ก็เร่งรุดมาถึงเมืองอวี้ซิงที่ใกล้ที่สุดตลอดทางไม่กล้าหยุดพัก พอเข้าเมืองอวี้ซิง นางรีบไปหาร้านค้าหลายร้านซื้อของถุงใหญ่น้อยอย่างเร่งร้อนแล้วรีบออกจากเมือง
หลังออกจากเมือง นางไม่เดินตามถนนใหญ่ ทว่าเข้าไปในป่า หาเส้นทางสายน้อยเดินทางไปยังเมืองลั่วเซียน
เห็นนางแบกห่อผ้าขนาดใหญ่เดินบนเส้นทางภูเขาที่เต็มไปด้วยพงหญ้าและพุ่มไม้เหมือนหอยทากตัวหนึ่ง ได้พบสถานที่ซึ่งแม้แต่ถนนสายน้อยยังไม่มีบ่อยๆ ได้แต่นำมีดตัดฟืนบนเอวมาดายเบิกออกเป็นเส้นทาง
นางก็อยากเดินตามถนนใหญ่ หารถม้าไปเมืองลั่วเซียนอย่างสบายๆ แต่เกรงว่าพวกลุงตงจะไล่ตามมาทางถนนใหญ่ เพื่อความปลอดภัยจึงได้แต่เดินตามทางน้อยในภูเขา ส่วนในสัมภาระห่อใหญ่ด้านหลัง ทั้งหมดล้วนเป็นของใช้จำเป็นที่ซื้อมาจากเมืองอวี้ซิง อาศัยการเดินเท้าเพียงอย่างเดียวจนถึงเมืองลั่วเซียน อย่างน้อยต้องใช้เวลาสองถึงสามเดือน
โชคดีที่ตลอดทางไม่ได้ยินว่ามีสัตว์ปิศาจขั้นสูง บวกกับตัวนางเองก็พอมีความสามารถอยู่บ้าง ขอเพียงเตรียมตัวอย่างเหมาะสม หนีไปตามเส้นทางภูเขาก็จะไม่มีอันตรายอะไร
ถุงผ้าขนาดใหญ่ด้านหลังมักจะถูกกิ่งไม้และพุ่มไม้เกี่ยวบ่อยๆ ทำให้จินเฟยเหยารู้สึกกลัดกลุ้มอย่างที่สุด  กระเป๋าเก็บของชั้นเลิศใบหนึ่งราคาห้าสิบศิลาวิญญาณชั้นล่างวางอยู่ในตำแหน่งสะดุดตาภายในร้าน นางยิ่งรู้สึกว่าการไม่มีเงินช่างน่าอนาถจริงๆ
ถึงแม้กระเป๋าเก็บของใบนั้นจะมีพื้นที่ไม่เยอะ ทว่าเพียงพอจะบรรจุข้าวสิบกว่าถุง เจ้าใบเล็กๆ ของตนเองนี้ใส่ได้ไม่ถึงหนึ่งในสามเลยสักนิด อีกทั้งใช้ได้แค่ใส่ไว้ในอกหรือแขวนไว้ตรงเอว ปริมาณน้อยทั้งยังไม่มีน้ำหนักอะไร เพียงแต่น่าเสียดาย สำหรับจินเฟยเหยาที่มีศิลาวิญญาณชั้นล่างเพียงสามก้อนเป็นทรัพย์สินทั้งหมดแล้ว ราคานี้สูงเกินไปจริงๆ จึงได้แต่เพ้อฝัน
ทันใดนั้น มีไก่จิ่นกวนตัวหนึ่งวิ่งหนีออกมาจากในพงหญ้า กระโดดผ่านเบื้องหน้านาง ปีกอันงดงามหลากสีสันกำลังจะแวบผ่านไป มือขวาของจินเฟยเหยาขยับอย่างรวดเร็ว พริบตาก็จับไก่จิ่น กวนเอาไว้ มือออกแรงหักคอของมัน
“โชคดีจริงๆ จับไก่ได้ตัวหนึ่ง ครั้งนี้หมดปัญหาเรื่องมื้อค่ำแล้ว” จินเฟยเหยาแขวนไก่ไว้บนกิ่งไม้อย่างยินดี เห็นย่ำค่ำแล้ว จึงคิดจะหาสถานที่ค้างคืนสักคืน
เดินทางอีกครึ่งชั่วยามกว่านางก็หาสถานที่ที่ถือว่าราบเรียบข้างลำธารแห่งหนึ่งพบ จินเฟยเหยาวางห่อผ้าบนร่างลง
ยามนี้ท้องฟ้าค่อยๆ มืดมิด จินเฟยเหยาหากิ่งไม้แห้งก่อกองไฟกองหนึ่งก่อน ถือโอกาสที่ท้องฟ้ายังไม่มืดสนิทรีบจัดการไก่จิ่นกวนข้างลำธารให้เรียบร้อย ถึงแม้ไก่จิ่นกวนจะไม่มีราคาเท่าไหร่ และไม่มีพลังโจมตีอะไร ทว่าขนสีสดใสที่ยาวสิบชุ่นบนหัวกลับเป็นสิ่งของที่ใช้ประดับตกแต่งได้ดี ผู้บำเพ็ญเซียนบุรุษชมชอบสวมหมวกเช่นนี้
ทำความสะอาดและเก็บขนสีสดใสอย่างระมัดระวังเสร็จ จินเฟยเหยาก็หิ้วไก่จิ่นกวนที่ถอนขนและล้างจนสะอาดไปนั่งข้างกองไฟ หลังจากเอาไก่ทั้งตัวเสียบบนมีดตัดฟืนแล้วก็แขวนบนกองไฟทันที
จากนั้นนางจึงได้หยิบสิ่งของจากในห่อผ้าออกมา สิ่งที่บรรจุในกระปุกขนาดเท่ากำปั้นคือเกลือ น้ำที่อยู่ในถุงน้ำซึ่งทำจากหนังถูกดื่มหมดไปนานแล้ว สุดท้ายนางถึงกับนำผ้าห่มนวมออกมา
ขนาดเร่งรีบเดินทาง นางยังสามารถเตรียมพร้อมได้อย่างถี่ถ้วนขนาดนี้ กางผ้านวมบนพื้นเสร็จ จินเฟยเหยาก็หยิบชามหยกบิ่นใบนั้นออกมา ใส่น้ำในชามเล็กน้อย วางไว้ข้างกองไฟคิดจะต้มเป็นน้ำร้อนดื่ม เห็นไก่จิ่นกวนย่างจนเกือบจะได้ที่แล้ว จินเฟยเหยาจึงหยิบมีดตัดฟืนขึ้นใช้มือฉีกเนื้อไก่กิน เร่งรีบเดินทางมาตลอด นางยังไม่ทันได้กินอะไร หิวจนท้องแฟบนานแล้ว ถึงแม้จะทาแค่เกลือก็ทำให้นางกินอย่างยินดียิ่ง
ส่วนชามหยกที่วางอยู่ข้างกองไฟ น้ำในนั้นถูกต้มจนร้อน เดือดไม่หยุด
ทันใดนั้นน้ำในชามหยกก็ส่งเสียงดังชี่ชี่ หลังจากมีเสียงไอน้ำ ก็เห็นก้นชาม ปากของจินเฟยเหยายัดเนื้อไก่จนเต็ม จ้องมองชามใบนั้นอย่างประหลาดใจ น้ำมากมายปานนั้นถึงกับถูกต้มจนแห้งในพริบตา
ในขณะที่นางกำลังงงงัน ก็มีเสียงดัง ชามหยกระเบิดออก ทำให้นางพลิกคว่ำลงกับพื้นทันที
“ถุย”
จินเฟยเหยาลุกขึ้นมา ถ่มไก่ที่เต็มไปด้วยโคลนกับทรายเต็มปากทิ้ง พอเงยหน้าขึ้น ภาพเบื้องหน้าก็ทำให้นางตกตะลึง
รอบด้านมีเศษชามหยกล่องลอยเต็มไปหมด เส้นแสงสีดำที่ละเอียดเหมือนเส้นผมบินโฉบไปมาอยู่ข้างกายนาง ไม่ไกลนักมีเปลวไฟสีฟ้าจางๆ ขนาดเท่ากำปั้นดวงหนึ่งล่องลอยอยู่
จินเฟยเหยาจับจ้องเปลวไฟดวงนั้น ในใจอดตกใจไม่ได้ นี่คือไฟปิศาจมิใช่หรือ? ตอนกำลังใคร่ครวญว่าจะเข้าไปตรวจสอบหรือหนีให้ไกลไว้ก่อนดี ไฟปิศาจพลันพุ่งเข้าใส่นาง ขู่ขวัญจนนางต้องสาวเท้าวิ่งหนี
ไฟปิศาจนั่นรวดเร็วยิ่ง จินเฟยเหยาไหนเลยจะวิ่งหนีมันได้ เพิ่งวิ่งหนีไปได้ไม่กี่ก้าว ไฟปิศาจก็ไล่ตามมาทัน เสียงดังวูบ ตลอดร่างของนางถูกไฟปิศาจกลืนกินทั้งหมด
ไม่มีความเจ็บปวดอย่างที่คาดคิดและไม่มีกลิ่นเหม็นของผิวหนังไหม้ มีเพียงความรู้สึกเย็นเยือกที่เสียดแทงกระดูก ในดวงตาของจินเฟยเหยามีโลกสีแดงมืดมิดปรากฏขึ้น เผ่ามารจำนวนนับไม่ถ้วนเข่นฆ่ากันอยู่รอบตัวนาง
โลหิตสดเต็มท้องนภา ซากศพเกลื่อนทั่วพื้น โลกในดวงตามืดมัวลง หลงเหลือเพียงซากศพเผ่ามารจำนวนนับไม่ถ้วนที่กลายเป็นกระดูกขาวอย่างรวดเร็วในดวงตาจินเฟยเหยา
โลกที่มืดมิด กระดูกขาวทุกแห่งหน ไฟนรกศพมารดวงหนึ่งปรากฏขึ้น ยิ่งรวมกันก็ยิ่งมากขึ้นอย่างช้าๆ สุดท้ายกลายเป็นโฉมหน้ามารขนาดยักษ์ใบหน้าหนึ่ง
เห็นโฉมหน้ามารอ้าปากขนาดใหญ่ใส่จินเฟยเหยาแล้วโผขึ้นใส่
จินเฟยเหยาร้องอย่างตกใจ รู้สึกเพียงมีสิ่งของจำนวนนับไม่ถ้วนชอนไชเข้ามาในสมอง ปวดศีรษะแทบระเบิด หลังจากนั้นก็หมดสติไป
ไม่รู้ว่าหมดสติไปนานเพียงใด สุดท้ายจินเฟยเหยาถูกความหนาวเย็นทำให้ตื่นขึ้น นางลุกขึ้นนั่ง พบว่าตนเองหลับไปข้างกองไฟ ฟ้าสว่างขึ้นเล็กน้อย ส่วนกองไฟดับไปนานแล้ว นอกจากชามหยกบิ่นหายไป แม้แต่เศษที่แตกก็ยังหาไม่พบสักชิ้น รอบด้านไม่มีอะไรแปลกๆ ส่วนเสื้อผ้าบนร่างถูกน้ำค้างจนเปียกชื้นแต่แรก ผ้าห่มนวมที่ปูอยู่ด้านข้างก็เย็นชื้นเช่นกัน
ต่อให้จินเฟยเหยาเคยฝึกบำเพ็ญร่างกาย ร่างกายแข็งแรงดี ทว่าก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่กลัวหนาว เสื้อผ้าเปียกชื้นแนบติดเรือนร่าง พอสายลมยามเช้าพัดมาก็หนาวจนนางขนลุกไปทั้งตัว
นางรีบเอาชุดไฟออกมาจุดกองไฟขึ้นใหม่ กิ่งไม้ทั้งหมดถูกน้ำค้างจนเปียกชื้น เผาไหม้จนควันโขมง นางสำลักจนไอแค่กๆ ไม่หยุด
กองไฟลุกโชนขึ้นอย่างยากลำบาก ร่างกายเริ่มอบอุ่น จินเฟยเหยาจึงนึกถึงความทรงจำเมื่อวานที่สับสนวุ่นวายได้ คิดจะหาเบาะแสเล็กน้อย
นางนึกขึ้นได้ราวกับเหตุการณ์เกิดขึ้นตรงหน้า ในสมองของนางมีเคล็ดวิชาที่ชื่อว่า ‘เคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ’ ส่วนหนึ่งปรากฏขึ้น
ในใจจินเฟยเหยาตื่นตระหนก เข้าใจว่าตนเองถูกรางวัลใหญ่แล้ว อาศัยปรากฏการณ์ประหลาดเมื่อคืนวาน เคล็ดวิชานี้ต้องไม่ใช่เคล็ดวิชาธรรมดาแน่ นางรีบตรวจสอบเคล็ดวิชานี้ในสมองอย่างละเอียด
ผ่านไปครึ่งชั่วยามกว่า ในที่สุดจินเฟยเหยาก็ได้สติคืนมาจากความตื่นตระหนก
ภายใน ‘เคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ’ ส่วนนี้บันทึกถึงไฟนรกที่สร้างขึ้นจากศพมารชนิดหนึ่ง สิ่งของประเภทนี้นางไม่เคยได้ยินมาก่อน
เคล็ดวิชาส่วนนี้สามารถทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนหลอมรวมไฟนรกของศพมารเข้าสู่ร่างเพื่อให้ตนเองใช้งานได้ ด้านบนบันทึกวิธีการฝึกปรือไว้อย่างละเอียด
เคล็ดวิชาส่วนนี้เอ่ยถึง พลังการบำเพ็ญเพียรของศพมารยิ่งสูงส่งคุณภาพของไฟนรกที่สร้างยิ่งดีขึ้น อานุภาพของไฟนรกที่ฝึกปรือออกมาก็จะยิ่งมาก
จินเฟยเหยาลูบศีรษะ ผิดหวังอย่างยิ่ง เผ่ามารไม่เคยปรากฏในเขตอิทธิพลของเผ่ามนุษย์มาพันปีแล้ว ไม่อาจวิ่งไปหาซากศพในเขตอิทธิพลของเผ่ามาร ถึงตอนนั้นไม่รู้ว่าจะไปหาศพมารหรือไปส่งศพมนุษย์ให้เผ่ามารกันแน่
นางส่ายศีรษะอย่างช่วยไม่ได้ เสียเวลาอาละวาดอยู่คืนหนึ่ง ใช้ตะกร้าไม้ไผ่ตักน้ำแล้วไม่ได้อะไรเลย[footnoteRef:2] ยื่นมือคิดจะหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากในอกไปล้างหน้าข้างลำธาร เตรียมตัวเร่งเดินทางต่อ  [2:  ใช้ตะกร้าไม้ไผ่ตักน้ำแล้วไม่ได้อะไรเลย คือ ทำแล้วเสียแรงเปล่า ]
ทันใดนั้นก็คลำเจออะไรในอกของนาง ให้ความรู้สึกกลมๆ และเย็นเยียบ พอล้วงออกมาดู จินเฟยเหยาก็อ้าปากค้างไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
สิ่งที่นางถืออยู่ในมือคือมุกโปร่งใสขนาดเท่าเม็ดลำไย ในมุกมีไฟนรกสีฟ้าขนาดเท่าเม็ดถั่วเหลืองเผาไหม้อยู่ในมุกอย่างเงียบสงบ
“นี่คือ...ไฟนรกของศพมาร?” จินเฟยเหยาจับจ้องมุกในมือ สองตาเป็นประกาย ไม่อยากเชื่อจะเชื่อสิ่งที่เห็น
ลูบคลำมุกไฟนรกในมือซ้ำไปซ้ำมา เคล็ดวิชาในสมองเอ่ยถึงว่าสิ่งนี้คือมุกกู่จิงที่เก็บรักษาไฟนรกปรากฏขึ้นเอง
อย่างไรเสียในมือก็ไม่มีเคล็ดวิชาอื่นที่สามารถฝึกบำเพ็ญได้ ‘เคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ’ ส่วนนี้ดูไปแล้วร้ายกาจยิ่ง หลังจากขบคิดอย่างละเอียด จินเฟยเหยาก็ตัดสินใจฝึกปรือเคล็ดวิชาเล่มนี้ อีกทั้งเคล็ดวิชานี้มีข้อเรียกร้องคุณสมบัติด้านจิตใจและร่างกายอย่างสูง เหมาะสำหรับนางที่เคยฝึกบำเพ็ญร่างกายมาก่อน ในตำรายังมีใบสั่งยาหลายฉบับใช้สำหรับเสริมสร้างพื้นฐานร่างกายให้แข็งแรงโดยเฉพาะ และบอกวิธีการฝึกทั้งหมดให้นางเรียบร้อย
คิดดูแล้ว ตอนนี้ลองดูหน่อยดีกว่า มีเคล็ดวิชาสำเร็จรูปก็สามารถฝึกอย่างเป็นทางการได้แล้ว ขอเพียงบรรลุขั้นฝึกปราณ ต่อให้พบเจอลุงตงก็ไม่ต้องหนีแล้ว
นางเติมกิ่งไม้มากมายลงในกองไฟอีก ให้เปลวไฟลุกโชน จินเฟยเหยานั่งขัดสมาธิอยู่ข้างกองไฟ นางอ่านและทำความเข้าใจเคล็ดวิชาอย่างละเอียดหลายรอบ หลังจากจำได้ทั้งหมด ก็พินิจพิเคราะห์ความหมายในนั้นทีละตัวอักษร
ที่จริงก็แค่เคล็ดวิชาห้าประโยค เขียนได้เรียบง่ายและชัดเจนยิ่ง ทว่านางกลับระมัดระวังมาก จนกระทั่งคิดว่าแน่ใจเต็มที่ จินเฟยเหยาจึงได้เริ่มฝึกตามที่เคล็ดวิชาบอก
ฝึกตามวิธีการในเคล็ดวิชาข้างกองไฟได้หนึ่งชั่วยาม นางที่ไม่นับว่ามีสติปัญญาโดดเด่น ก็ยังรู้สึกได้ถึงพลังวิญญาณระหว่างฟ้าดินเล็กน้อย
นางใช้เวลาหนึ่งวันดูดซับพลังวิญญาณไม่หยุด ชักนำพลังวิญญาณโคจรภายในร่างกายตามที่เขียนไว้ในเคล็ดวิชา ไม่รู้ว่าเป็นผลทางจิตวิทยาหรือได้ผลจริงๆ จินเฟยเหยารู้สึกว่าภายในจุดตันเถียนมีพลังวิญญาณเล็กน้อยขนาดเท่าปลายเข็ม จึงตัดสินใจลองหลอมรวมกับไฟนรกศพมารตามที่บันทึกไว้ในเคล็ดวิชาดู จินเฟยเหยาใช้เคล็ดวิชากับมุกกู่จิง มุกกู่จิงลอยโอนเอนไม่เสถียรอยู่กลางอากาศ สามารถร่วงหล่นลงมือได้ทุกเมื่อ อย่างไรเสียพลังการบำเพ็ญเพียรของนางก็ย่ำแย่เกินไปจริงๆ ทั้งยังไม่คุ้นเคยกับวิธีการ แค่สามารถใช้เคล็ดวิชาได้ก็ถือว่าไม่ง่ายแล้ว
ทั้งยังใช้เคล็ดวิชาประโยคหนึ่งอย่างไม่เป็นธรรมชาติ มุกกู่จิงล่าถอยไปได้ครึ่งหนึ่งก็เผยให้เห็นไฟนรกสีฟ้าภายใน รอบด้านก็มืดและเย็นลง นางอดทำสงครามเย็นกับไฟนรกไม่ได้
จินเฟยเหยารู้สึกตึงเครียดนิดหน่อย นางเลียริมฝีปากสูดลมหายใจลึกๆ
แล้วยื่นมือไปหาไฟนรกศพมาร จากนั้นก็ได้ยินเสียงร้องอนาถกรีดผ่านป่าในภูเขาอันเงียบสงบ
.........................................................


## 0006 อยู่ที่ทะเลสาบเป็นระยะเวลาสั้นๆ

บทที่ 6 อยู่ที่ทะเลสาบหมิงเป็นระยะเวลาสั้นๆ
ข้ามภูเขาลูกนี้ไปก็สามารถไปถึงสถานที่ที่ขื่อทะเลสาบหมิง ที่นั่นมีทะเลสาบขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง เพราะมีทิวทัศน์งดงาม ถึงจะอยู่ห่างจากเมืองสักหน่อย พอถึงฤดูร้อนฤดูใบไม้ร่วงก็มีหลายครอบครัวมาพักร้อนพายเรือชมดอกบัวที่นี่
รอบทะเลสาบหมิงมีคนสร้างบ้านและโรงเตี๊ยมประปรายกลายเป็นตลาดเล็กๆ แห่งหนึ่ง หลักๆ แล้วทำการค้าเพียงสองฤดู ส่วนช่วงเวลาอื่นๆ ฤดูหนาวก็ขุดรากบัว ฤดูใบไม้ผลิก็เลี้ยงปลา ใช้ชีวิตอย่างมีรสชาติ
จินเฟยเหยาใช้เวลาหนึ่งวันจึงปีนข้ามภูเขาลูกนี้ได้ เดิมทีนางใช้เวลาเพียงครึ่งวันก็สามารถเดินทางถึงยอดเขา  สาเหตุนั้นง่ายดายยิ่ง เพราะมือของนางถูกผ้าพันไว้หลายชั้น พอไปลากกิ่งไม้หรือยกหินก็เห็นนางเจ็บจนต้องสูดลมหายใจ
“ข้าเลินเล่อเกินไปจริงๆ ไม่น่ายื่นมือเข้าไปโดยตรงเลย” จินเฟยเหยานั่งลงพักผ่อนอย่างห่อเหี่ยวบนหินเขียวขนาดใหญ่ก้อนหนึ่ง พอเห็นสองมือของตนเองก็ถอนหายใจ
คืนวันนั้นนางนึกว่าตนเองเข้าสู่ขั้นฝึกปราณแล้วจึงบังอาจยื่นมือเข้าไปในไฟนรก คิดจะหลอมกลั่นไฟนรก คาดไม่ถึงว่านางยังไม่บรรลุขั้นฝึกปราณ พอยื่นมือเข้าไปในไฟนรกโดยไม่มีการป้องกันก็ถูกไฟเผาจนได้รับบาดเจ็บ
ถึงแม้จะถูกเผาไม่สาหัสนัก ทว่าเพราะไม่มียารักษาอาการบาดเจ็บภายนอก จึงได้แต่พันผ้าปิดไว้ลวกๆ เส้นทางบนภูเขาเดินทางยากลำบาก นอกจากต้องใช้มีดตัดฟืนเบิกทางแล้ว สถานที่มากมายยังต้องใช้สองมือพยุงและฉุดดึงจึงสามารถปีนขึ้นไปได้ ต่อมามือทั้งสองก็เริ่มมีตุ่มน้ำขึ้นจนกลายเป็นหนอง สภาพบาดแผลยิ่งรุนแรงมากขึ้นทุกที เจ็บจนนางสลบไปหลายรอบ
นางไม่มีทางเลือก หลังจากตรวจสอบแผนที่ที่ซื้อมา จินเฟยเหยาคิดจะหาเมืองใกล้ๆ ซื้อยารักษาแผลไฟไหม้ก่อน แล้วหาม้าตัวหนึ่งมาขี่แทนการเดิน ถ้ายังเดินในป่าต่อไป มือทั้งสองข้างอาจจะเน่า
ส่วนสถานที่ที่อยู่ใกล้นางที่สุดในแผนที่ก็คือเมืองเล็กๆ ที่ชื่อทะเลสาบหมิง จินเฟยเหยาเข้าไปในเมืองอย่างยากเย็น กลับพบว่าตอนนี้เป็นฤดูพักร้อน โรงเตี๊ยมใหญ่น้อยมีคนพักเต็มหมด ขนาดห้องราคาถูกห้องหนึ่งก็หาไม่ได้
บ้านเดี่ยวที่มีประตูเดียวและลานเรือนเดียวกลับยังมีอยู่บ้าง เพียงแต่นางจ่ายไม่ไหว อีกอย่างหนึ่งต่อให้นางมีเงินจำนวนนี้ก็ไม่โง่งมไปเช่าบ้านเดี่ยวที่อยู่ได้ยี่สิบสามสิบคนให้ตนเองอยู่คนเดียวหรอก
แต่ยังมีห้องใหญ่นอนได้หลายคนสำหรับให้คนรับใช้อยู่ ทว่านางยังต้องฝึกปรือ จะเบียดอยู่บนเตียงเดียวกันกับคนเจ็ดแปดคนได้อย่างไร
เรื่องสำคัญตอนนี้คือรักษามือสองข้างก่อน จึงไม่ใส่ใจจะหาที่พัก จินเฟยเหยาหาร้านยาเพียงแห่งเดียวในเมืองพบ ท่านหมอชราประจำร้านถือว่ามีฝีมืออยู่บ้าง ฉีกผ้าที่สกปรกจนเละเทะออกหมด ใช้น้ำสมุนไพรล้างมือทั้งสองของนางจนสะอาด แล้วทายาขี้ผึ้งตำรับลับพิเศษที่ทำเอง
พอทายาขี้ผึ้งสีเขียวโปร่งใส มือทั้งสองข้างก็รู้สึกเย็นสบาย ความเจ็บปวดบรรเทาลงไม่น้อย
จินเฟยเหยาเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ “ท่านหมอ ยาขี้ผึ้งของท่านไม่เลวจริงๆ เพิ่งทาลงไปก็ไม่เจ็บเท่าไหร่แล้ว”
ท่านหมอชราหน้าตึง สีหน้าจริงจัง “เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า มือทั้งสองจึงถูกไฟไหม้จนกลายเป็นแบบนี้ วิธีการรักษาหยาบถึงขีดสุด มือทั้งสองเกือบจะพิการแล้ว”
“แค่เกือบมิใช่หรือ ข้าขาดแคลนยา ได้แต่ทำเช่นนี้ แล้วข้าก็ไม่รู้วิชาแพทย์ด้วย จึงได้ใช้วิธีพันแผลแบบชาวบ้านก่อนอย่างไม่มีทางเลือก” จินเฟยเหยาเอ่ยถึงอย่างไม่ใส่ใจเลยสักนิด อย่างไรเสียมือไม่พิการ สามารถรักษาหายได้ก็พอ
ท่านหมอชราทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เอ่ยว่า “ถ้ารักษาไม่ดี จะเหลือรอยแผลเป็น ต่อไปจะหาบ้านสามีได้อย่างไร”
“บ้านสามี...” จินเฟยเหยาจนคำพูดไปชั่วขณะ  ถึงแม้ทะเลสาบหมิงในเดือนนี้จะมีคนมากมาย ทว่าโดยพื้นฐานแล้วทั้งหมดเป็นคนธรรมดา ในสายตาของคนธรรมดา สตรีที่โตป่านนี้แล้วเช่นนางสามารถหาบ้านสามีได้แล้ว
“ท่านหมอ ข้าเป็นขอทาน ไม่มีใครแต่งงานกับข้าหรอก ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยไม่เป็นอะไรหรอก ไม่แน่ว่าอาจจะได้รับความสงสารจากคนอื่นมากยิ่งขึ้น สามารถขอเงินเพิ่มได้หลายเหวิน”[footnoteRef:1]  [1:  เหวิน คือ เงินเหรียญทองแดง เป็นเงินที่มีค่าน้อยที่สุด]
ท่านหมอชราเงยหน้าขึ้นมองจินเฟยเหยา เสื้อผ้าบนตัวทั้งสกปรกทั้งขาดวิ่น ใบหน้าก็สกปรก ห่อผ้าใบใหญ่ที่วางไว้ด้านข้างตอนเข้าประตูมาก็ขาดเป็นรูมากมาย สามารถมองเห็นผ้าห่มนวมสกปรกที่ห่ออยู่ด้านในจากในรู
เช่นนี้พอพินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด ดูเหมือนจะเป็นขอทานคนหนึ่งจริงๆ
หัวใจของท่านหมอชราแขวนค้าง เมื่อครู่ตนเองสนใจแต่บาดแผลที่สาหัส จึงนำยาขี้ผึ้งตำรับลับออกมา วัตถุดิบของเจ้าสิ่งนี้ราคาแพงยิ่ง ครั้งนี้ท่าทางจะสิ้นเปลืองไปเปล่าๆ แล้ว เห็นท่าทางของนางไม่มีเงินจะจ่ายสักเหวิน
พอในใจคิดเช่นนี้ ก็ลงมือหนักขึ้นโดยไม่รู้ตัว หากมิใช่มีจรรยาบรรณแพทย์คอยค้ำจุนอยู่ คงเตะจินเฟยเหยาออกไปนานแล้ว
พอมือจินเฟยเหยาเจ็บ นางก็รีบเอ่ยว่า “ท่านหมอ เบาหน่อย ข้าไม่ติดค้างค่ายาหรอก” พอคำพูดนี้ออกมา ใบหน้าของท่านหมอชราก็ไม่น่าดู ไม่ใส่ยาอย่างระมัดระวังอีก ถูทาอย่างฉับไว นำผ้าขาวออกมาพันให้จินเฟยเหยา จากนั้นก็ยื่นส่งยาขี้ผึ้งที่เหลือให้นาง แล้วล้างมือนั่งรอให้นางจ่ายเงินอยู่ด้านข้าง
“ทำความสะอาดบาดแผล พันแผล ยังมียาขี้ผึ้งอีกครึ่งกล่อง ทั้งหมดสองตำลึง[footnoteRef:2]ห้าเฉียน”[footnoteRef:3] ลูกจ้างในร้านที่ยืนขมวดคิ้วอยู่ด้านข้างมาตลอดตั้งแต่จินเฟยเหยาเข้าประตูมาก็แจ้งราคา นางไม่มีศิลาวิญญาณ ทว่าเงินกลับมีอยู่หลายตำลึง จินเฟยเหยาล้วงในอก หยิบถุงปักเล็กๆ ที่ฝีมือการปักย่ำแย่สุดๆ ออกมา เทเศษเงินหลายก้อนออกมาจากด้านใน คุ้ยเงินสองตำลึงห้าเฉียนให้ลูกจ้างในร้าน แล้วนางก็ยกห่อผ้าขาดๆ เดินออกจากร้านยา  [2:  ตำลึง คือ น้ำหนักของเงิน โดย 16 ตำลึงจะนับเป็น 1 ชั่ง (1 ตำลึงมีค่าประมาณ 31.25 กรัม)]  [3:  เฉียน คือ น้ำหนักของเงิน โดย 10 เฉียนจะนับเป็น 1 ตำลึง (1 เฉียนมีค่าประมาณ 3.125 กรัม)]
สัมภาระสกปรกนิดหน่อย ทว่ายังไม่ถึงเมืองลั่วเซียน ถ้าโยนทิ้งคงไม่มีสิ่งห่มกาย
จินเฟยเหยาตัดสินใจหาสถานที่พักใกล้ๆ ทะเลสาบหมิง รอจนเข้าสู่ขั้นฝึกปราณ หหลอมกลั่นไฟนรกได้แล้วค่อยไปเมืองลั่วเซียน ไม่เช่นนั้นด้วยพลังการบำเพ็ญเพียรในตอนนี้ จะสามารถอยู่รอดจนถึงเมืองลั่วเซียนได้หรือไม่ยังเป็นปัญหา ใช้เงินไปยี่สิบเหวินกินบะหมี่น้ำหลายชามในแผงเล็กๆ นางหิ้วห่อผ้าเริ่มค้นหาสถานที่ที่สามารถอาศัยอยู่ได้ ต้องเงียบสงบ และต้องอยู่คนเดียว เช่นนี้จึงสะดวกในการฝึกปรือ หากไม่ต้องใช้เงินได้จะดีที่สุด
เรื่องที่ดีขนาดนี้ไหนเลยจะถึงรอบของนาง ในเมืองไม่มีสถานที่ที่ดีเช่นนั้นเลยสักนิด นางจึงได้แต่เดินออกจากเมือง หาพื้นที่แถวริมทะเลสาบหมิง น่าเสียดายที่ทะเลสาบหมิงไม่ได้อยู่บนภูเขา หาไม่พบแม้แต่รอยแตกหินสักรอย วัดร้างก็ไม่มีสักหลัง จินเฟยเหยาได้แต่อาศัยอยู่ข้างต้นอ้อแถบหนึ่ง
สถานที่แห่งนี้อยู่ห่างจากเมืองไม่ไกลนัก รอบด้านเป็นต้นอ้อที่สูงกว่าคนทั้งหมด สามารถบดบังได้บ้าง อีกทั้งยังลงทะเลสาบหมิงจับปลาได้ น่าจะไม่ต้องกังวลเรื่องอาหาร
ยังถือว่าดี นางไม่ใช่คุณหนูบอบบางในหอห้อง ลงมีดไม่กี่ครั้งก็ตัดต้นอ้อออกมาได้กองหนึ่ง ใช้เวลาไปครึ่งวัน ก็สร้างกระท่อมหยาบๆ ได้หลังหนึ่ง
กระท่อมสูงกว่าคนเล็กน้อย เพียงพอให้นางฝืนยืนตรงได้พอดี สมมติถ้ามีชายฉกรรจ์คนหนึ่งมาก็ได้แต่ต้องก้มตัวเข้าไป ถึงแม้ทุกอย่างจะสร้างขึ้นจากต้นอ้อ แต่ขอเพียงฝนไม่ตกหนักก็น่าจะไม่เปียกถึงด้านใน
นางวางสิ่งของที่ยุ่งเหยิงในห่อผ้าไว้ภายในกระท่อม แล้วไปยืนอยู่หน้าประตูกระท่อมมองผ้าห่มขาดที่ปูอยู่ด้านในอย่างประณีต จินเฟยเหยาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ในที่สุดก็มีสถานที่พักอาศัย แถมยังไม่ต้องใช้เงินสักนิด อีกทั้งรอบด้านยังมีพลังวิญญาณที่ไม่ถือว่าเข้มข้นเกินไป ให้มือใหม่อย่างนางใช้ก็เพียงพอแล้ว
ที่พักก็มีแล้ว ตอนนี้แค่สงบจิตใจฝึกบำเพ็ญก็พอ
วันเวลาหลังจากนั้น นางสงบใจฝึกวิชาในกระท่อมทุกวัน รอจนมือเกือบจะหายดีแล้ว ตอนพักผ่อนนางจะดำลงในทะเลสาบหมิงไปจับปลาจับกุ้ง อย่างไรเสียก็เป็นคนที่เคยฝึกบำเพ็ญ คนอื่นพายเรือจับปลา นางกลับใช้มือเปล่าจับปลา ทั้งยังจับได้มากมายทุกครั้ง
กินปลาในทะเลสาบจนเบื่อ จินเฟยเหยาอยู่ว่างก็เอาไปขายในเมือง นางไม่สนใจเงินในโลกมนุษย์ธรรมดา ดังนั้นจึงขายถูกมาก ของที่หิ้วไปครู่เดียวก็ขายหมด ตอนกลับมายังซื้อเนื้อพร้อมทานอย่างเช่นไก่ย่างและไส้กรอกมา กินจนอ้วนท้วนกว่าก่อนหน้านี้มากนัก
ในกลางดึกวันหนึ่งของสามเดือนต่อมา จินเฟยเหยานั่งขัดสมาธิอยู่ภายใต้ท้องฟ้ายามราตรี ชักนำพลังวิญญาณในร่างโคจรแบบเสี่ยวโจวเทียน[footnoteRef:4]สิบรอบ  [4:  เสี่ยวโจวเทียน คือ การโคจรพลังปราณในร่างกายไปตามเส้นชีพจรเริ่นและชีพจรตูหนึ่งรอบ]
ทันใดนั้นนางก็ลืมตา มีแสงวาบผ่านในดวงตา ความรู้สึกแจ่มใสกว่าก่อนหน้านี้มากนัก
จินเฟยเหยามีสีหน้ายินดี ในที่สุดนางก็ย่างเข้าสู่ขั้นฝึกปราณแล้ว ตรวจสอบร่างกายอีกรอบ พบว่านอกจากการมองเห็นจะดีขึ้น หัวสมองรู้สึกแจ่มใส อื่นๆ ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ภายในจุดตันเถียน กลุ่มปราณวิญญาณขนาดเท่าปลายเข็มที่หลอกให้นางเผาตนเองได้รับบาดเจ็บมีขนาดเท่าเม็ดถั่วเหลืองแล้ว กลุ่มพลังปราณเข้มข้นขึ้นไม่น้อย เทียบกับปราณวิญญาณที่เหมือนหมอกควันก่อนหน้านี้ตอนนี้ดูเหมือนน้ำแกงข้นๆ แล้ว จินเฟยเหยารู้สึกเสียใจอยู่บ้าง รู้แต่แรกน่าจะฉีกเคล็ดพลังวิเศษของลูกพี่ลูกน้องมาสักหลายหน้า จะได้หลีกเลี่ยงไม่ให้ตอนนี้ไม่มีทั้งอาวุธเวทและเวทมนตร์ ไม่มีประโยชน์เลยสักนิด
นึกถึงไฟนรกศพมารที่น่าตายขึ้นมาได้ นางก็เกิดความคิดจะหลอมกลั่นขึ้นมาอีก
แต่ว่าความรู้สึกเจ็บปวดที่เสียดแทงใจยังประทับอยู่ในสมองของนางอย่างลึกล้ำ ตอนนี้หวนนึกขึ้นมาก็จะรู้สึกว่าสองมือเหมือนจะเจ็บปวดอีก
คิดคำนวณอยู่นิดหนึ่ง จินเฟยเหยาพบว่าสภาพของตนเองน่าขัดเขินยิ่ง เพิ่งเข้าสู่ขั้นฝึกปราณ ไม่มีอาวุธเวทสักชิ้น มีเพียงศิลาวิญญาณชั้นล่างสามก้อน ไม่มีเวทมนตร์ ไม่มีที่พึ่งพา ไม่มีสัตว์ปิศาจขั้นต่ำรอบทะเลสาบหมิงที่มีค่าสักตัว ต่อให้มีนางก็ไม่มีความสามารถจะไปฆ่ามัน
สำหรับผู้บำเพ็ญเซียนแล้วสัตว์ปิศาจที่สามารถฆ่าได้ตอนฝึกร่างกาย นอกจากกินก็ไม่มีประโยชน์อื่นๆ
หากคิดจะอาศัยการฆ่าไก่จิ่นกวนแลกศิลาวิญญาณ ต่อให้ได้ห้าร้อยก็ยังแลกศิลาวิญญาณชั้นล่างได้ไม่ถึงหนึ่งก้อนเลย
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าผู้บำเพ็ญเพียรที่ซอมซ่อที่สุดในแผ่นดินคงจะเป็นนางแล้ว
และถ้าไปเมืองลั่วเซียนโดยตรง ผู้คนที่นั่นซับซ้อนยิ่ง คนเลวก็มีมาก ถ้าไม่มีความสามารถในการป้องกันตัว ผู้บำเพ็ญเซียนหน้าใหม่เช่นนางหากถูกคนบังคับลักพาตัวไปขายให้หอเตาหลอมมนุษย์จะทำเช่นไร จินเฟยเหยานึกถึงหอเตาหลอมมนุษย์ที่เคยได้ยินมาก็รู้สึกว่าตรงไปเมืองลั่วเซียนเลยนั้นอันตรายเกินไป
ก่อนหน้านี้นางเคยได้ยินตอนพวกศิษย์พี่ในสำนักเหิงเจินพุดคุยกันว่า หอเตาหลอมมนุษย์เป็นสิ่งที่มีเฉพาะในเมืองผู้บำเพ็ญเซียน ส่วนมากล้วนมีสำนักบำเพ็ญเซียนควบคุมอยู่เบื้องหลัง พวกเขาซื้อผู้บำเพ็ญเซียนสตรีมา จากนั้นก็ขังไว้ข้างในให้ผู้บำเพ็ญเซียนบุรุษหาความสำราญโดยเฉพาะ ขอเพียงท่านจ่ายศิลาวิญญาณ ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีขั้นสร้างฐานล้วนมีให้ท่านเลือกหา
ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีทั้งหมดล้วนถูกหลอกหรือแย่งชิงมาโดยตรง ส่วนมากเป็นผู้บำเพ็ญเซียนอิสระ อย่างไรเสียผู้บำเพ็ญเซียนสตรีล้วนเป็นสิ่งล้ำค่าในสำนัก ขนาดแบ่งกันในสำนักยังไม่พอ จะให้พวกนางถูกลักพาตัวไปอยู่ในหอเตาหลอมมนุษย์ได้อย่างไร
แต่ว่าก็มีข้อยกเว้น เหมือนบางสำนักที่ถูกกำจัดทิ้ง ศิษย์สตรีที่หนีไม่ทันจะถูกจับตัวไว้ คนที่มีคุณสมบัติดีก็เอาไว้ คนที่มีคุณสมบัติแย่ก็ขายให้หอเตาหลอมมนุษย์ คนหนึ่งมีราคาหลายศิลาวิญญาณ
ต่อให้ตีจินเฟยเหยาให้ตายนางก็ไม่ยอมไปสถานที่เช่นนั้น คิดไปคิดมา ได้แต่หลอมกลั่นไฟนรกศพมาร เห็นรอบด้านไร้ผู้คน นางจึงเข้าไปในกระท่อม พอนำไฟนรกออกมา รอบด้านก็กลายเป็นเย็นเยียบถึงขีดสุด ฉวยโอกาสหลอมกลั่นกลางดึกดีกว่า แต่ว่าก่อนหน้านั้นต้องฝึกเคล็ดวิชาที่จำเป็นให้คุ้นเคยก่อน จะได้ไม่เกิดเรื่องถูกไฟเผาบาดเจ็บอีก
...........................................


## 0007 หลอมกลั่นไฟนรก

บทที่ 7 หลอมกลั่นไฟนรก
ฝึกเคล็ดวิชาแต่ละอันห้าสิบกว่าครั้ง สุดท้ายก็ใช้ได้คล่อง จินเฟยเหยานำไฟนรกออกมา ปากท่องคาถา ใช้เคล็ดวิชาอย่างระมัดระวัง
ไฟนรกขนาดเท่าเม็ดถั่วเหลืองเผยออกมาให้เห็นอีกครั้ง อุณหภูมิในกระท่อมลดลงอย่างรวดเร็ว ถึงกับมีน้ำค้างแข็งสีขาวบนต้นอ้อแห้ง จินเฟยเหยาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเหตุใดสิ่งของที่เย็นเยือกขนาดนี้จึงสามารถเผาให้คนบาดเจ็บได้ น่าประหลาดใจเกินไป
นางใช้พลังวิญญาณห่อหุ้มมือทั้งสองข้างไว้ก่อน จากนั้นก็ใช้เคล็ดวิชากับไฟนรกที่เผยออกมาให้เห็น ไฟนรกลอยออกมาอย่างช้าๆ
ต่อจากนั้นจินเฟยเหยาก็โยนเคล็ดวิชาห้าแถวลงในไฟนรก จากนั้นนางก็ยื่นมือสองข้างเข้าหาไฟนรก พยายามเข้าใกล้ไฟนรกในระยะที่ถูกเผาบาดเจ็บเมื่อครั้งที่แล้วอย่างระมัดระวังยิ่งยวด ครั้งนี้เพราะมีพลังวิญญาณในร่างกายเพียงพอจึงไม่ถูกไฟนรกเผาจนได้รับบาดเจ็บอีก
ดียิ่งนัก  นางใช้สองมือขึ้นไปรับไฟนรกตรงๆ อย่างใจกล้า พลังวิญญาณทะลักออกมาจากในมือห่อหุ้มไฟนรกเอาไว้ จากนั้นนางก็ดึงไฟนรกที่ละเอียดเท่าเส้นผมออกมาจากไฟนรกที่ใหญ่เท่าเม็ดถั่วเหลือง ใช้พลังวิญญาณห่อหุ้มไว้และเริ่มหลอมกลั่น
“พี่หลี่ ทิวทัศน์ของทะเลสาบหมิงแห่งนี้ไม่เลวเลย โดยเฉพาะต้นอ้อผืนนี้ยิ่งเป็นทิวทัศน์ที่งดงามมาก”
“มาไม่เสียเที่ยวจริงๆ เป็นดังที่พี่หม่าพูด ทิวทัศน์สวยงาม สาวงามมากมาย”
“พี่หลี่ พี่หม่า คืนนี้มีชุมนุมกวี มีธิดาของครอบครัวมั่งมีมามากมาย ทุกท่านจะได้ชมเป็นขวัญตาแล้ว”
“ฮ่าๆ พี่จาง สตรีเหล่านี้ผู้ใดจะเทียบน้องสาวของท่านได้”
“ทำให้ทุกท่านหัวเราะเยาะแล้ว ตอนนี้ข้าเพียงคิดถึงลาภยศ ไม่คิดจะให้ความรักชายหญิงมาผูกมัดตัว น้องสาวไม่พูดก็ช่างเถอะ พักตร์ชาดดุจน้ำ[footnoteRef:1]บุรุษมีปณิธานสูงส่ง จะปรารถนาสตรีที่อ่อนโยนได้อย่างไร”  [1:  พักตร์ชาดดุจน้ำ เหมือนคำว่า พักตร์ชาดน้ำเคราะห์ มีความหมายว่า หญิงงามชีวิตมักอาภัพ]
“พี่จาง รีบดูเร็ว บนเรือท่องเที่ยวลำนั้นมีหญิงงามเลื่องชื่อ”
“อยู่ที่ไหน อยู่ที่ไหน?”
“ฮ่าๆๆ พี่จางท่าน...”
คนที่ท่าทางเหมือนบัณฑิตกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้นตรงต้นอ้อ และมีเรือท่องเที่ยวลำหนึ่งจอดอยู่ไกลๆ พวกเขาทางหนึ่งร่ายกลอนทางหนึ่งชื่นชมทิวทัศน์รอบด้าน เดินเข้ามาใกล้กระท่อมต้นกกของจินเฟยเหยาอย่างช้าๆ
“เอ๋? เหตุใดที่นี่จึงมีกระท่อมหยาบๆ เช่นนี้ได้? ทำลายบรรยากาศจริงๆ” บัณฑิตผู้หนึ่งที่เดินอยู่ด้านหน้าพบกระท่อมหลังนี้ จึงใช้พัดจีบปิดจมูก มองกระท่อมอย่างรังเกียจ
กลิ่นเหม็นพุ่งเข้ามาปะทะหน้า พัดจีบใช้ไม่ได้ผลเลยสักนิด เกือบจะทำให้เขาเป็นลมตาย เขากลับมีความกล้า ฝืนทนกลิ่นเหม็นก้มตัวลงกวาดตามองดูในกระท่อม ในใจทั้งหวาดกลัวทั้งสงสัย
เห็นภายในกระท่อมมีคนผู้หนึ่งนอนไม่ขยับเขยื้อน มือข้างหนึ่งยื่นมาทางประตูกระท่อมอย่างไร้เรี่ยวแรง ผอมหนังหุ้มกระดูก ผิวพรรณมีสีขาวซีดออกเขียวอย่างผิดปกติ อีกทั้งยังมีคราบสกปรกปกคลุมเต็มไปหมด
เขาตะลึงงัน ทันใดนั้นก็ได้สติคืนมา โยนพัดในมือ หวาดกลัวจนร้องเสียงดังอย่างตื่นตระหนก
“อ๊า! ที่นี่มีคนตาย”
“มีอะไรหรือ?” บัณฑิตทั้งหมดล้อมวงเข้ามาตามเสียงร้องของเขา แต่ละคนล้วนถูกกลิ่นเหม็นที่ลอยอบอวลในกระท่อมพุ่งเข้าใส่จมูกจนรู้สึกไม่สบายอยากจะอาเจียน
พอทุกคนล้อมวงเข้ามาดู ในกระท่อมมีศพคนจริงๆ เสียด้วย เห็นเสื้อผ้าและรูปร่าง ดูเหมือนจะเป็นสตรีอายุเยาว์คนหนึ่ง คิดไม่ถึงว่าจะพบศพคนกลางวันแสกๆ บัณฑิตกลุ่มนี้ทั้งหวาดกลัวทั้งตื่นเต้น วิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมาอย่างวุ่นวาย
เพียงแต่กลิ่นเหลือทนเกินไปจริงๆ ทั้งหวาดกลัวว่าจะติดกลิ่นอายศพ ทุกคนล้วนถอยหลังออกไปห่างๆ หารือกันไกลๆ พวกเขาส่งเด็กรับใช้คนหนึ่งไปแจ้งทางการก่อน จากนั้นก็ให้บ่าวรับใช้ที่มีความกล้าคนหนึ่งก้าวเข้าไปดูตรงประตู พวกคุณชายที่ใช้ชีวิตอยู่บนกองเงินกองทองกลุ่มนี้ อยากรู้อยากเห็นเกินไปจริงๆ คิดจะฉวยโอกาสตอนที่ทางการยังไม่มาให้บ่าวรับใช้เข้าไปดูแล้วค่อยกลับมาบอกพวกเขา นี่เป็นหัวข้อสนทนาที่ดี เห็นคดีฆาตกรรมกับตา ต่อไปจะสามารถส่งเสริมหน้าตาต่อหน้าผู้อื่นได้
บ่าวรับใช้คนนี้เดิมทีหิ้วกล่องอาหาร จึงมอบกล่องอาหารให้กับมือของบ่าวอีกคน จากนั้นหากิ่งไม้กิ่งหนึ่งแล้วเดินไปตรงประตูกระท่อมอย่างช้าๆ เขาปิดจมูกใช้กิ่งไม้สัมผัสมือของศพด้านใน จากนั้นก็นั่งยองๆ คิดจะมองดูให้ละเอียดหน่อย อีกสักครู่ค่อยพูดคำพูดดีๆ ให้นายน้อยฟัง
ในขณะที่เขาจ้องมองศพ คิดจะชมดูใบหน้าที่นอนอยู่ด้านล่างให้ชัดเจนว่ามีลักษณะอย่างไร ศพนั้นพลันเงยหน้าขึ้น ดวงตาสองข้างที่ดุร้ายและเต็มไปด้วยเส้นโลหิตจับจ้องมองเขาแน่วนิ่ง
“ศพลุกแล้ว!” บ่าวรับใช้หนังศีรษะชาทันที หัวใจเต้นอย่างบ้าคลั่ง ลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีไปพลางตะโกนไปพลาง น้ำเสียงแหลมเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เหล่าบัณฑิตไม่ทราบเรื่องราวก็ถูกเขาขู่ขวัญ โดยเฉพาะนายน้อยของเขา ตบอกเอ่ยด่าทอ “ตะโกนทำไม ทำให้ข้าตกใจแทบตาย ศพอะไรจะลุกขึ้นมากลางวันแสกๆ”
ยังพูดไม่จบ ก็เห็นเงาร่างหนึ่งพุ่งออกมาจากในกระท่อมเตะบ่าวรับใช้ที่วิ่งหนีหัวซุกหัวซุนอยู่เบื้องหน้าไปไกลหลายจั้ง ส่วนเงาร่างนั้นก็คือศพที่นอนอยู่ในกระท่อมเมื่อครู่
นายน้อยเบิกตาโตคิดจะร้องอุทาน เบื้องหน้าก็มีหมัดปรากฏขึ้นต่อยเขาลอยขึ้นฟ้าหมุนไปสามตลบครึ่ง ร่วงลงกลางพงต้นอ้ออย่างหนักหน่วง
ได้ยินเพียงเสียงร้องคร่ำครวญเสียงดังเหมือนผีสาง เหล่าบัณฑิตแตกฮือไปรอบด้านดุจแมลงวันไร้หัว พัดจีบ หยกประดับ และรองเท้าหลุดร่วงลงพื้น หลังจากมีเสียงถูกโจมตี ก็มีคนนอนระเกะระกะบนพื้นสิบกว่าคน เหล่าบัณฑิตบวกกับบ่าวรับใช้ ใบหน้าของแต่ละคนล้วนบวมเหมือนหัวสุกร ฟันกระเด็น คนมากกว่าครึ่งสลบไป มีไม่กี่คนที่ยังมีสติแจ่มใส นอนกุมตำแหน่งที่ถูกต่อยอยู่บนพื้น ส่งเสียงร้องครวญครางอย่างเจ็บปวดไม่หยุด
จินเฟยเหยานั่งยองๆ บนพื้น ถือกล่องอาหารที่แย่งชิงมา ยัดอาหารใส่ปากอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่สนใจความเป็นความตายของคนโดยรอบเลยสักนิด
กล่องอาหารที่เหล่าบัณฑิตนำมาห้ากล่องล้วนถูกนางกวาดจนเกลี้ยง แม้แต่ใบชานางก็กิน มีเพียงสุราไม่กี่ขวดที่ถูกนางดมๆ แล้วโยนทิ้งไปหมด
หลังจากกินอิ่มแล้ว ก็กรอกน้ำที่อยู่ข้างทะเลสาบจนเต็มท้อง ชำระล้างอาหารที่ติดในคอลงท้อง นางจึงได้ลูบพุงเอ่ยด่าทอพลางสะอึกว่า “ข้าเกือบจะหิวตายแล้ว ฝึกวิชามั่วซั่วทำร้ายคนแทบตาย” จินเฟยเหยาคิดว่าชาติก่อนตนเองและไฟนรกต้องผูกความแค้นต่อกันเป็นแน่
หลอมกลั่นครั้งแรกก็เกือบจะถูกเผาจนพิการ หลอมกลั่นครั้งที่สอง เดิมทีทุกอย่างราบรื่น นึกว่าเป็นเรื่องแค่ไม่กี่ชั่วยาม คิดไม่ถึงว่าจะสิ้นเปลืองเวลาไปสิบกว่าวัน เดิมทีคิดจะหยุด คิดไม่ถึงว่าจะหยุดไม่ได้ ขอเพียงคิดจะหยุดหลอมกลั่น ไฟนรกที่หลอมกลั่นแล้วก็มีภาวะจะทำลายตนเอง
ถ้าหากไฟนรกภายในร่างกายทำลายตนเอง นางก็จะถูกเผาตายทั้งเป็น ทำให้นางหวาดกลัวจนไม่กล้าหยุด โชคยังดีที่บนร่างยังมีศิลาวิญญาณชั้นล่างสามก้อน นางจึงนำเอาศิลาวิญญาณทั้งหมดออกมาเสริมพลังวิญญาณ ทุกครั้งที่หลอมกลั่นไฟนรกเส้นหนึ่งเสร็จยังมีเวลาพักหยุดชั่วคราว สามารถควบคุมไฟนรกได้หนึ่งชั่วยาม นางก็รีบนำมาโคจรเคล็ดวิชาฟื้นฟูพลังวิญญาณของตนเอง
ส่วนกินข้าวดื่มน้ำนั้นไม่มีทาง โชคดีที่ก่อนหน้านี้ฝึกบำเพ็ญร่างกาย ภายในร่างกายแข็งแกร่งกว่าผู้บำเพ็ญเซียนมากนัก นางฝืนอาศัยเศษอาหารภายในกระท่อมและกายเนื้อที่ใช้พลังจนหมดยืนหยัด หากฉากนี้ดำเนินต่อไปน้ำหนักนางจะลดลงอย่างน้อยที่สุดหนึ่งในสามส่วน จนดูแล้วอ่อนแอไม่อาจต้านทานแรงลม
นางเดินกลับมาจากทะเลสาบ เห็นคนนอนระเกะระกะบนพื้น จินเฟยเหยาตะลึงงัน ยืนเหม่ออยู่หนึ่งเค่อ[footnoteRef:2] นางประสานมือคารวะบัณฑิตหลายคนที่ยังมีสติอยู่ จากนั้นเอ่ยอย่างเกรงอกเกรงใจ “ขอบคุณทุกท่านที่มอบของกินให้ข้า บุญคุณยิ่งใหญ่ของพวกท่าน ข้าจะจดจำไว้ในใจตลอดไป ข้ายังมีธุระ ขอลาก่อน ทุกท่านไม่ต้องส่ง เชิญอยู่ที่นี่เถอะ”  [2:  เค่อ คือ หน่วยเวลา มีค่าประมาณ 15 นาที]
เอ่ยจบ นางก็ไม่เอาสิ่งของในกระท่อมไปด้วย สะบัดมือวิ่งหนีหายไปในพริบตา เหลือไว้เพียงบัณฑิตหลายคนที่มองเงาหลังของนางจากไปอย่างตกตะลึงพรึงเพริด
วิ่งหนีอย่างเร่งร้อนไปถึงอีกด้านหนึ่งของทะเลสาบหมิง รู้สึกว่าบัณฑิตกลุ่มนั้นไม่ได้ไล่ตามมาแน่นอนแล้ว จินเฟยเหยาเห็นรอบด้านปราศจากผู้คนจึงถอดเสื้อผ้าดำลงอาบน้ำในทะเลสาบ
หลอมกลั่นไฟนรกสิบกว่าวันทำให้นางเหม็นเหงื่อไปทั้งตัว บวกกับหลังจากหลอมกลั่นไฟนรกสำเร็จ ถึงกับขับสิ่งปนเปื้อนออกจากร่างของนางไม่น้อย ดังนั้นทั่วร่างจึงเหม็นจนน่าตกใจ เสื้อผ้าทั้งสกปรกทั้งเหม็น เพียงแต่เสื้อผ้าของนางซื้อมาถูกๆ จากในเมือง ได้แต่นำไปซักในน้ำตอนอาบน้ำ
ไม่ใช่ว่านางไม่มีเวลาเก็บสิ่งของในกระท่อม ผ้าห่มนวมที่ใช้มาสามเดือนและขวดเครื่องปรุงที่เก่าโทรมเหล่านั้นทั้งเก่าทั้งโทรม คนอื่นๆ เห็นแล้วต่างนึกว่าที่นั่นเป็นสถานที่ซึ่งขอทานเคยอาศัยอยู่  ไม่มีสิ่งของอะไรที่สามารถนำไปได้เลยสักนิด
จินเฟยเหยาเห็นไกลๆ ว่าพื้นที่ต้นอ้อฝั่งตรงข้ามมีคนมาไม่น้อย หลังจากยืนอยู่ที่เดิมไม่นานก็มีคนกระจายออกมาราวกับกำลังค้นหาอะไร ดูแล้วกำลังหาตัวการที่ทำร้ายคน นางรีบสวมเสื้อผ้าที่เปียกชื้น อย่างไรเสียฤดูนี้แสงอาทิตย์ก็แผดเผา อีกอย่างหนึ่งอาศัยฝีมือของนาง หาเรือท่องเที่ยวของตระกูลร่ำรวยมีอิทธิพลที่ไม่มีคนอยู่หลบซ่อนสักครู่ ตากเสื้อผ้าให้แห้งก็ไม่มีปัญหา
นางว่ายน้ำอยู่ในทะเลสาบหมิงครู่หนึ่งก็พบเรือท่องเที่ยวอันงดงามที่ท่าเรือใกล้ๆ ยามนี้กำลังหยุดอยู่ริมทะเลสาบ มีบ่าวไม่กี่คนกำลังทำความสะอาดอยู่ จินเฟยเหยามองแล้วท่าทางน่าจะเพิ่งกลับมาจากเที่ยวทะเลสาบ ยังมีผลไม้ ถ้วยชา และขนมวางอยู่บนโต๊ะในเรือ พวกบ่าวรับใช้ปัดกวาดไปพลางใช้ผ้าเช็ดหน้ากระดาษน้ำมันนานาชนิดห่อของกินที่เหลือซ่อนไว้ในอกเตรียมนำกลับไปกิน
ชั้นสองของเรือท่องเที่ยวทำความสะอาดเสร็จแล้ว จินเฟยเหยาแอบเข้าไปยังชั้นสองอย่างเงียบๆ หาสถานที่ที่แสงแดดส่องถึงและไม่ถูกคนพบเห็นนอนราบลง ให้แสงอาทิตย์สาดส่องลงบนเสื้อผ้าที่เปียกชื้นของตนเอง
คนที่ค้นหานางริมทะเลสาบรู้เพียงว่าผู้ที่ทำร้ายคนเป็นสตรีผู้หนึ่ง และเพราะทั่วร่างเต็มไปด้วยสิ่งสกปรกจนสกปรกแทบตาย แต่ไม่มีผู้ใดในเหล่าบัณฑิตบอกได้ว่าหน้าตาเป็นอย่างไร บวกกับฟ้ามืดค่ำแล้วจึงได้แต่เลิกรา
ส่วนจินเฟยเหยาตากเสื้อผ้าบนเรือท่องเที่ยวจนแห้งนานแล้ว จึงแอบไปดื่มชาที่โรงน้ำชาในเมือง
ตอนนี้นางหลอมไฟนรกสำเร็จแล้ว ถือว่ามีเวทมนตร์คุ้มครองกาย นางไม่คิดจะอาศัยอยู่ที่ทะเลสาบหมิงอีกต่อไป ที่นี่ไม่มีผู้บำเพ็ญเซียนและสัตว์ปิศาจ ไม่สามารถแลกเปลี่ยนประสบการณ์ในการฝึกบำเพ็ญได้ หาศิลาวิญญาณไม่ได้ อยู่ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์
ขณะนี้นางหมายตาม้าสีดำตัวสูงใหญ่ตัวหนึ่งที่ผูกเอาไว้ตรงประตูโรงเตี๊ยมเยวี่ยไหลฝั่งตรงข้าม แบบเห็นแล้วรู้เลยว่ามีกำลังขาดี เพียงรอขโมยม้าตัวนั้นตอนฟ้ามืดมีคนน้อยก็ไปเมืองลั่วเซียนได้
หลังใช้เงินหลายเฉียนสุดท้ายในตัวจนหมด จินเฟยเหยาก็เดินวางมาดออกจากโรงน้ำชา จากนั้นฉวยโอกาสตอนที่คนอื่นไม่ทันระวัง แอบขึ้นไปอยู่บนต้นไม้ข้างโรงเตี๋ยมเยวี่ยไหล
รอจนฟ้ามืดค่ำ ผู้คนที่เดินบนถนนบางตา หลังจากร้านน้ำชาปิดประตู นางก็กระโดดลงจากต้นไม้ระยะสามจั้ง มาถึงบนหลังม้าพอดี กริชในมือตัดสายบังเหียนที่พันอยู่บนเสาอย่างรวดเร็ว สองขาออกแรงหนีบท้องม้า
ม้าก็วิ่งควบพาจินเฟยเหยาไปอย่างรวดเร็ว
.................................................


## 0008 สาวงามเผชิญเคราะห์

บทที่ 8 สาวงามเผชิญเคราะห์
ขี่ม้าวิ่งห้อมาหนึ่งชั่วยามกว่าม้าก็เหนื่อย  จินเฟยเหยดึงบังเหียนที่ถูกตัดให้ม้าเดินช้าลงและพักผ่อน
ภายใต้แสงจันทร์จินเฟยเหยาพบว่าข้างทางใกล้ๆ ดูเหมือนจะมีลำธารสายเล็กก็ขี่ม้ามาถึงข้างลำธาร นางจูงม้ามาดื่มน้ำและพักผ่อนข้างลำธาร แล้วก็ได้ล้างหน้าพอดี
ใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำบนใบหน้า จินเฟยเหยาล้วงถุงน้ำออกมา คิดจะเติมน้ำไว้ดื่มระหว่างทาง ทันใดนั้น นางก็พบว่าในป่าเล็กๆ ฝั่งตรงข้ามลำธาร บางครั้งบางคราวมีแสงสว่างปรากฏขึ้น อีกทั้งยังมีเสียงดังมารางๆ ราวกับมีคนกำลังต่อสู้กัน
“เอ๋? ที่รกร้างชานเมือง หรือว่ามีคนกำลังปล้นฆ่า?” จินเฟยเหยารู้สึกสงสัยอยู่บ้าง ผูกม้าไว้ตรงต้นไม้เล็กๆ ข้างลำธาร แล้วแอบข้ามลำธารไปซ่อนในป่าอย่างเงียบๆ
นางซ่อนอยู่ข้างป่าพยายามซ่อนร่างเท่าที่จะทำได้ และเข้าไปใกล้ยังสถานที่ที่มีแสงสว่างอย่างเงียบๆ เมื่อเข้าใกล้แล้วจึงได้พบว่า มีผู้บำเพ็ญเซียนสามคนกำลังต่อสู้กันโดยใช้เวทมนตร์
สถานที่ที่ทั้งสามคนยืนอยู่มีต้นไม้หักโค่นลงบนพื้น กลายเป็นพื้นที่ว่างเปล่าขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง บุรุษวัยกลางคนสองคนที่สวมชุดยาวแบบจีนสีดำกำลังล้อมโจมตีสาวน้อยคนหนึ่งแบบคนหนึ่งอยู่ข้างหน้าคนหนึ่งอยู่ข้างหลัง
สาวน้อยผู้นั้นเกล้ามวยผมแบบบุรุษเสียบปิ่นหยกอันหนึ่ง สวมชุดบุรุษปักลายดอกไม้สีเงินบนพื้นสีขาว ถึงแม้จะสวมชุดบุรุษก็ปิดบังดวงตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำ ผิวขาวประดุจหยก และเรือนร่างอ่อนช้อยของนางไม่ได้
มือของสาวน้อยถือกระบี่สีขาวอันงดงาม ข้างกายมีผ้าไหมสีสันสดใสสวยงามล่องลอยอยู่ นางหอบหายใจ เหงื่อกาฬหลั่งไหล เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีอย่างดุร้ายของคนทั้งสองแบบหน้าหลังก็โยนกระดาษยันต์ชั้นหนึ่งในมือไม่หยุด
ทั้งสองคนที่ล้อมโจมตีนาง ขนาดจินเฟยเหยายังมองออกว่าอาวุธเวทในมือด้อยกว่า คนหนึ่งถือดาบใหญ่เล่มหนึ่ง รัศมีของตัวดาบขุ่นมัวมองดูก็รู้ว่าเป็นอาวุธเวทชั้นล่าง ถึงจะฟาดฟันคมแสงใส่สาวน้อยไม่หยุด ดูแล้วเหมือนมีอานุภาพมากทว่าผ้าไหมสกัดได้ง่าย
กลับเป็นเชือกสีดำในมือของอีกคนที่ถึงแม้จะเป็นอาวุธเวทชั้นล่าง ทว่าเพราะสามารถควบคุมได้ดี สะบัดเป็นฝูงอสรพิษร่ายรำทำให้คนตาลาย บีบบังคับจนสาวน้อยมือเท้าปั่นป่วน แต่กระบี่สีขาวในมือของสาวน้อยอย่างน้อยเป็นอาวุธเวทชั้นกลาง ส่วนผ้าไหมยิ่งเป็นอาวุธเวทชั้นสูง ไม่ต้องเอ่ยว่านางยังโยนกระดาษยันต์ชั้นยอดเหมือนให้เปล่า สุดท้ายกลับยังถูกทั้งสองคนโจมตีจนรับมือไม่ไหว
“โง่แทบตายแล้ว สิ้นเปลืองสิ่งของดีๆ มากมายขนาดนั้นไปเปล่าๆ” จินเฟยเหยามองอาวุธเวทบนร่างสาวน้อยอย่างอิจฉายิ่ง นางมองคนทั้งสาม เริ่มครุ่นคิดขึ้นมาว่าจะลงมือช่วยหรือจะฉวยโอกาสดี
นางไม่เคยเรียนเวทมองทะลุจึงมองไม่ออกว่าพลังการบำเพ็ญเพียรของสามคนนี้สูงส่งเพียงใดกันแน่ ดังนั้นจะบุ่มบ่ามไม่ได้
จินเฟยเหยาครุ่นคิดในใจเงียบๆ ถ้าช่วยสาวน้อยผู้นั้น ฝ่ายตรงข้ามทั้งสองคนดูเหมือนจะรับมือด้วยไม่ได้ง่ายๆ ถ้าปล่อยให้สาวน้อยผู้นั้นถูกฆ่าตาย ตนเองยิ่งเอาชนะสองคนนั้นไม่ได้ ในใจของจินเฟยเหยาเอนเอียงไปทางสาวน้อย เพราะว่านางมองออกว่าสาวน้อยต้องเป็นศิษย์ของสำนักหรือตระกูลใหญ่ที่มีอิทธิพลแน่นอน อีกทั้งท่าทางลุกลี้ลุกลนนั่นย่อมต้องเป็นเพราะต่อสู้กับศัตรูเป็นครั้งแรก คนเช่นนี้หลอกง่ายที่สุด
บนตัวนางไม่มีเงินสักเหวินนานแล้ว ได้ยินว่ายังต้องจ่ายค่าเข้าเมืองลั่วเซียน หากช่วยสาวน้อยคนนี้ เห็นแก่ที่ช่วยชีวิตนางเอาไว้ สามารถช่วยพาตนเองให้ไปถึงเมืองลั่วเซียนได้จะดีที่สุด ต่อให้ย่ำแย่ ได้ศิลาวิญญาณไม่กี่ก้อนก็ยังดี
ทางนี้ยังไม่ได้ตัดสินใจ ทางนั้นก็ได้ยินเสียงร้องอุทานของสาวน้อย จินเฟยเหยามองเห็น สาวน้อยไม่ทันระวัง ถูกเชือกสีดำจับได้ แขนมีเลือดหยดในพริบตา กระบี่สีขาวในมือร่วงลงพื้น เห็นสีหน้าของสาวน้อยซีดขาว ส่งเสียงครวญครางอย่างเจ็บปวด
ส่วนบุรุษที่ถือเชือกสีดำในมือแย้มรอยยิ้มชั่วร้ายแล้วเดินเข้ามาหาสาวน้อย สาวน้อยมองเขาอย่างหวาดกลัว พลังวิญญาณไม่เสถียร ผ้าไหมก็แข็งค้างอยู่กลางอากาศ ไม่บินอย่างว่องไวอีก
“แย่แล้ว ถ้าตายแล้วก็ไม่มีประโยชน์”
ไม่มีเวลาคิดมากแล้ว มือขวาของจินเฟยเหยาพลิกวูบ เปลวไฟสีฟ้าดวงหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ ฝ่ามือทั้งหมดถูกห่อหุ้มไว้ในเปลวไฟ นางกระโดดเหินร่างออกจากที่ซ่อนตัว ซัดฝ่ามือใส่บุรุษเชือกสีดำหนึ่งฝ่ามือ
บุรุษเชือกสีดำคิดไม่ถึงว่าด้านหลังจะมีคนกระโดดออกมา จึงรีบกระโดดหลบ เชือกสีดำในมือหวดเข้าใส่จินเฟยเหยา เชือกสีดำพกพาแสงมืดดุจอสรพิษสีดำพุ่งเข้าใส่จินเฟยเหยา มือซ้ายของนางพลิกวูบ กลายเป็นเปลวไฟสีฟ้าในพริบตา
สองมือคว้าจับเชือกสีดำที่ดุดันไว้อย่างแน่นหนา จินเฟยเหยาคำรามใส่สาวน้อยที่ตกตะลึงว่า “มัวเหม่ออะไรอยู่ รีบจัดการหยิบดาบขึ้นมา”
สาวน้อยถูกนางคำรามใส่ก็สงบจิตใจลง รีบล้วงยันต์อัคคีกำมือหนึ่งออกจากในกระเป๋าเก็บของบนเอวสาดใส่บุรุษที่ถือดาบใหญ่พุ่งเข้ามาพอดี
ยันต์หนึ่งกำมือที่อย่างน้อยมีสิบกว่าใบกลายเป็นบอลไฟขนาดใหญ่กว้างสองจั้งกว่าโจมตีเข้าใส่ร่างของบุรุษดาบใหญ่ บุรุษผู้นั้นร้องโหยหวนไม่หยุด ยกดาบใหญ่ขึ้นฟันเปะปะไปทั่ว สาวน้อยหยิบกระบี่สีขาวขึ้นมาโอบล้อมเขาที่หมุนตัวอย่างต่อเนื่องแบบไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรดี จินเฟยเหยาและบุรุษที่มีแส้สีดำต่างฝ่ายต่างไม่อ่อนข้อให้แก่กัน ต่างฝ่ายต่างฉุดดึงปลายเชือกสีดำแต่ละด้านอย่างเต็มกำลัง จินเฟยเหยาเห็นสาวน้อยถือกระบี่ ท่าทางไม่รู้จะลงมืออย่างไร ก็รู้สึกว่าเกือบจะถูกนางทำให้มีโทสะจนกระอักโลหิตออกมา ได้แต่คำรามอีกครั้งว่า “ใช้กระบี่แทงเขาสิ เจ้าโง่”
สาวน้อยกัดฟันหลับตาแทงบุรุษที่อยู่ในเปลวเพลิงไปหนึ่งกระบี่ กระบี่สีขาวแทงเข้าร่างของบุรุษผู้นั้นอย่างแหลมคม นางตกใจจนปล่อยให้กระบี่สีขาวในมือร่วงหล่น เห็นบุรุษพากระบี่ขาวล้มลงบนพื้น ร่างกระตุกแล้วก็ไม่ขยับอีก
เห็นสหายของตนเองถูกสังหาร บุรุษเชือกสีดำก็แค้นจนกัดฟันกรอดๆ “เจ้าถึงกับกล้ายุ่งเรื่องของพวกเรา รำคาญในการมีชีวิตแล้วหรือ ไม่ดูพลังการบำเพ็ญเพียรของพวกเราเสียบ้าง อาศัยพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณที่เพิ่งเข้าสู่สำนักของเจ้าก็กล้ามาช่วยคน”
จินเฟยเหยามองเขาอย่างเหยียดหยาม “ขอโทษด้วยจริงๆ ไม่เคยเรียนเวทมองทะลุ มองไม่ออกว่าท่านลุงมีการบำเพ็ญเพียรขั้นใด อีกอย่างหนึ่งพวกท่านตายไปคนหนึ่งแล้ว ยังคุยโวอีก จะเสแสร้งเป็นเก่งกาจไปทำไม”
จากนั้นนางก็ออกแรงในมือ ใช้พลังวิญญาณบังคับให้ไฟนรกวิ่งตามเชือกสีดำไปยังบุรุษผู้นั้น
เห็นเปลวไฟสีฟ้าที่ประหลาดเหมือนภูตผีเผาไหม้มาตามเชือก บุรุษผู้นั้นก็ไม่กล้าสัมผัส ได้แต่โยนเชือกสีดำในมือทิ้ง
ผู้ใดไม่เป็นเวทมนตร์พื้นฐานบ้าง พอบุรุษปราศจากเชือกสีดำก็ใช้พลังวิญญาณโยนเวทอัคคีเข้าใส่จินเฟยเหยาอย่างบ้าคลั่ง กระบวนท่านี้เขาฝึกมาอย่างไม่ใช่คุ้นเคยธรรมดา ผนึกบอลไฟขนาดเท่าผักกาดขาวแต่ละอันออกมาจากในมืออย่างรวดเร็ว
เวทอัคคีเป็นเพียงเวทพื้นฐาน ตอนใช้พลังวิญญาณเปลี่ยนเป็นบอลไฟ ระหว่างนั้นจะมีช่วงเวลาหนึ่งที่หยุดพักประมาณสิบอึดใจ ถ้าฝึกฝนจนชำนาญแล้วจะมีช่วงเวลาพักสั้นลง ทว่านี่เป็นเพียงเวทมนตร์ขั้นพื้นฐาน เกือบทุกคนต่างก็ใช้เป็น ผู้ใดจะยอมเสียเวลามากมายไปทำเรื่องเช่นนั้น คิดไม่ถึงว่าบุรุษผู้นี้จะฝึกเวทอัคคีจนมีช่วงเวลาหยุดพักแค่สามถึงสี่อึดใจเท่านั้น บอลไฟดวงแล้วดวงเล่าโจมตีใส่จินเฟยเหยา
จินเฟยเหยาเองก็ถือว่ามาจากตระกูลผู้บำเพ็ญเซียน รู้เรื่องสิ่งเหล่านี้ดี นางอดเอ่ยชื่นชมไม่ได้ “คิดไม่ถึงว่าท่านลุงจะเป็นคนที่ขยันหมั่นเพียร ตั้งใจฝึกฝนเวทอัคคีจนถึงขั้นนี้”
“เจ้า...” บุรุษเชือกดำมีโทสะจนควันออกเจ็ดทวาร ถ้าเขาร่ำรวยจะใช้เวลาหลายปีฝึกฝนเวทอัคคีได้อย่างไร วันนี้ได้พบแพะอ้วนอย่างยากเย็น ยังถูกเจ้าคนไม่มีหัวคิดที่โผล่มากลางคันคนนี้ทำเสียเรื่องอีก
คำพูดชื่นชมนี้ เขาได้ฟังแล้วก็คือการเย้ยหยันเขาว่าซื้อเคล็ดวิชาดีๆ ไม่ได้ ได้แต่ฝึกเวทระดับล่างสุด เขาย่อมต้องมีโทสะไม่เบา พยายามใช้บอลไฟในมือโจมตีใส่จินเฟยเหยาอย่างสุดชีวิต เห็นเขามีโทสะจนหน้าแดงก่ำ จินเฟยเหยาก็รู้สึกงุนงง ตนเองกำลังชมเขาชัดๆ เหตุใดคนผู้นี้จึงมีโทสะจนกลายเป็นเช่นนี้ไปได้
เห็นบอลไฟโจมตีเข้าใส่ตนเองดุจฝนตก จินเฟยเหยาก็สั่นเชือกสีดำที่กำไว้ในมือ ไฟนรกเผาไหม้บนเชือกสีดำจนเชือกสีดำส่งเสียงดังเพี๊ยะพะ ทว่ายังสามารถทนได้อีกครู่หนึ่ง จินเฟยเหยาส่งเสียงดังฮึเบาๆ พลังวิญญาณในมือก็ปะทุ ไฟนรกวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว เชือกสีดำทั้งเส้นกลายเป็นเชือกไฟนรก
เห็นนางสะบัดเชือกอย่างรวดเร็ว พอบอลไฟสัมผัสเชือกไฟนรกก็ถูกไฟนรกที่เย็นสุดขีดดับทิ้ง ขอเพียงไม่ใช่เพลิงแท้หลังจากขั้นสร้างฐาน ไฟธรรมดาพอเผชิญกับไฟนรกศพมารจะมีพลังรับมือได้ที่ไหน
บุรุษผู้นั้นรู้สึกว่าไฟสีฟ้านี้ไม่ธรรมดา ผู้ใดจะรู้ว่าเผด็จการขนาดนี้ เห็นจินเฟยเหยาสะบัดเชือกเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว เขาก็อดถอยไปข้างหลังไม่ได้
เขากัดฟันหยุดมือ ล้วงกล่องหยกออกมาจากในกระเป๋าเก็บของ ใช้มือดึงฝากล่องหยกออก หยิบยันต์สีทองอร่ามชิ้นหนึ่งออกมาจากในนั้น
เห็นสองมือของเขาหยิบยันต์ ถ่ายเทพลังวิญญาณเข้าสู่ด้านในอย่างเอาเป็นเอาตาย แสงสีทองของยันต์เสียดแทงนัยน์ตาราวกับกำลังจะทำงาน
“อย่าให้เขาใช้มัน นั่นเป็นยันต์ยา” สาวน้อยที่นั่งขยับไม่ได้อยู่บนพื้นตะโกนบอกจินเฟยเหยาอย่างตื่นตระหนก
จินเฟยเหยาไม่เอ่ยอะไร นางรู้ว่าหากเจ้าสิ่งนี้ทำงานขึ้นมาคงมีอานุภาพไม่เบา ทว่าบุรุษผู้นั้นเหงื่อกาฬแตกพลั่ก สีหน้าซีดขาว ท่าทางใกล้จะใช้พลังวิญญาณหมดสิ้น ส่วนยันต์ยาใบนั้นถึงแม้จะสาดแสงสีทองไปรอบทิศ ทว่ากลับไม่ขยับเขยื้อนสักนิด ท่าทางจะถ่ายเทพลังวิญญาณลงไปไม่พอ
ก่อนหน้านี้เจ้าหมอนี่โยนเวทอัคคีออกมามากมายปานนั้น ตอนนี้พลังวิญญาณต้องไม่พอแน่ ส่วนพลังวิญญาณของตนเองก็มีไม่มาก ลงมือต่อไปต้องถูกฆ่าตายภายในการโจมตีครั้งเดียวแน่
บุรุษผู้นั้นรู้ว่าตนเองมีพลังวิญญาณไม่มากพอจะขับเคลื่อนให้ยันต์ทำงาน จึงใช้มือหยิบยาสีขาวเม็ดหนึ่งออกมาคิดจะโยนใส่ปาก
“คิดจะกินยาเสริมพลัง ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก” เชือกไฟนรกในมือจินเฟยเหยาสั่นคราหนึ่งก็ฟาดไปทางบุรุษผู้นั้น
เชือกสีดำทนการเผาไหม้ของไฟนรกไม่ไหว กลายเป็นเถ้าถ่านกลางอากาศ ส่วนไฟนรกที่สูญเสียพลังสนับสนุนของเชือกสีดำกลับไม่ได้ดับลง จินเฟยเหยาใช้พลังวิญญาณทั่วร่างจนหมดสิ้น หวดไฟนรกในมือใส่บุรุษผู้นั้นต่อราวกับแส้ ยาเสริมพลังถูกบุรุษผู้นั้นโยนใส่ปากแล้ว เขายังไม่ทันกลืนลงไป ก็เห็นไฟนรกกระเด็นออกมาจากแส้เพลิงโปรยปรายใส่เขาถี่ยิบราวกับหยาดน้ำฝน เขาไม่มีโอกาสหลบเลยสักนิด พอไฟนรกโปรยปรายใส่ร่างของบุรุษผู้นั้น ครู่เดียวเขาก็เป็นเนื้อเสียบไม้ย่าง ถูกไฟนรกกลืนกินจนหมดสิ้นในพริบตา
ไฟนรกนี้แตกต่างจากเปลวเพลิงธรรมดา ถึงแม้จะเย็นเยียบกลับสามารถเผาคนตายได้ ไฟนรกแสดงอำนาจบาตรใหญ่จริงๆ บุรุษผู้นั้นไม่เหมือนสหายที่ยังมีโอกาสดิ้นรน ยืนสองมือชูยันต์ยาก็ถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน นอกจากยันต์ยาชิ้นนั้นที่ร่วงหล่นลงบนพื้น สิ่งของบนร่างของเขาทั้งหมดล้วนถูกเผาจนเกลี้ยง หลงเหลือเพียงเศษซากสีดำ
สาวน้อยเบิกตาโตมองดูจินเฟยเหยาที่ใช้พลังวิญญาณจนหมดสิ้นร่างกายปรับตัวไม่ได้จนต้องนั่งลงกับพื้น เอ่ยพึมพำประโยคหนึ่ง “ไฟอันร้ายกาจยิ่ง”
..........................................................


## 0009 นกในกรง

บทที่ 9 นกในกรง
สภาพของสาวน้อยดีกว่าจินเฟยเหยานิดหน่อย ตรงยังไม่ได้ใช้พลังวิญญาณจนหมดสิ้น มีเพียงแขนได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ทว่าขาอ่อนยวบเพราะได้รับความตื่นตระหนก
ขณะนี้นางนั่งอยู่บนพื้น เอ่ยอย่างไม่ปะติดปะต่อกันว่า “ข้าฆ่าคนตาย เมื่อครู่ข้าฆ่าคนกับมือ”
จินเฟยเหยาแค่ใช้พลังจนหมด ทว่ากำลังกายไม่ได้รับผลกระทบจึงลุกขึ้นยืนเดินมาข้างกายสาวน้อยแล้วเอ่ยถามว่า “เจ้าตื่นเต้นหรือหวาดกลัว?”
สาวน้อยลูบทรวงอก เอ่ยอย่างเขินอายอยู่บ้าง “ข้าฆ่าคนเป็นครั้งแรก หวาดกลัวจริงๆ ทว่าข้าเป็นผู้บำเพ็ญเซียน ไม่ช้าก็เร็วต้องพบกับเรื่องเช่นนี้”
จากนั้นนางก็เงยหน้าขึ้น มองจินเฟยเหยาในดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ไม่เข้าใจ “ใจของข้าเต้นแรงมาก น่าจะเป็นความตื่นเต้นที่เจ้าเอ่ย เหตุใดข้าจึงมีความรู้สึกเช่นนี้ จะทำให้คนรู้สึกว่าข้าเป็นคนที่หลงใหลในการฆ่าคน ในใจมีความคิดชั่วร้ายหรือไม่ หากเกิดจิตมารตอนข้าทะลวงด่านจะทำอย่างไรดี?”
‘คนผู้นี้สมองมีปัญหาหรือไม่?’ จินเฟยเหยามองนาง นึกขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
เห็นนางยังนั่งอยู่บนพื้น จินเฟยเหยาก็เดินไปถึงด้านหน้าศพบุรุษดาบใหญ่ที่ไหม้เกรียม ดึงกระบี่สีขาวของสาวน้อยออกมา เป็นกระบี่ดีจริงๆ ด้วย ตัวเล่มสีขาวน้ำนม ตัวกระบี่ไม่ทราบทำจากกระดูกของสัตว์ประเภทใด ด้ามกระบี่ก็เป็นวัสดุแบบเดียวกัน นางมองดูอย่างละเอียด ระหว่างด้ามกระบี่และตัวกระบี่ไร้รอยเชื่อมต่อ ท่าทางจะเป็นวัสดุชนิดหนึ่งที่หลอมขึ้น
ทันใดนั้นนางก็พบว่าข้างซากศพของบุรุษดาบใหญ่มีกระเป๋าเก็บของร่วงลงมา ยันต์อัคคีเป็นแค่เปลวไฟธรรมดาดังนั้นกระเป๋าเก็บของจึงไม่ถูกเผาเสียหาย
นี่เป็นสิ่งที่นางต้องการที่สุดในตอนนี้ ไม่แน่ว่าด้านในจะมีสิ่งของมีค่า จินเฟยเหยาเปิดกระเป๋าเก็บของออกทันทีคิดจะดูว่าด้านในมีอะไร
“ที่ข้ายังมียาเสริมพลังอยู่อีกสามเม็ด คาดว่าเมื่อครู่เจ้าคงใช้พลังวิญญาณจนหมดเกลี้ยง โปรดรับไว้เถอะ” สาวน้อยหยิบขวดหยกใบหนึ่งออกมาจากในกระเป๋าเก็บของ เอ่ยกับจินเฟยเหยาอย่างจริงใจ
จินเฟยเหยาก็ไม่เกรงใจ รับขวดหยกมาอย่างสง่าผ่าเผย สาวน้อยกลืนยารักษาอาการบาดเจ็บลงไปเม็ดหนึ่ง นั่งลงขัดสมาธิรักษาบาดแผล ส่วนจินเฟยเหยาไม่ได้กินยาเสริมพลัง เพียงแค่ใส่ขวดหยกไว้ในอก นั่งลงตรวจสอบกระเป๋าเก็บของข้างกายาสาวน้อย จินเฟยเหยาคืนกระบี่สีขาวเล่มนั้นให้สาวน้อยแล้ว นางยังคิดจะให้สาวน้อยผู้นี้พานางไปเมืองลั่วเซียนอยู่
“คนผู้นี้ยากจนเกินไปแล้ว หรือว่าสิ่งของดีๆ จะอยู่ที่อีกคนหนึ่งหมด? ทว่ากระเป๋าเก็บของของคนผู้นั้นถูกไฟนรกเผาจนเกลี้ยง แต่สิ่งของที่ถูกไฟนรกเผาจนหมดย่อมไม่ใช่ของดีอะไร” จินเฟยเหยาค้นกระเป๋าเก็บของรอบหนึ่ง นอกจากศิลาวิญญาณชั้นล่างสามก้อน และชิ้นส่วนที่เสียหายของอาวุธเวทชั้นล่างสองชิ้น ก็เป็นของใช้ในชีวิตของคนธรรมดากองหนึ่ง
เมื่อไม่ได้รับประโยชน์ใดๆ จากตัวของคนผู้นี้ จินเฟยเหยาก็เปลี่ยนเป้าหมายเป็นสาวน้อยที่อยู่ข้างกาย เห็นสาวน้อยนั่งเข้าฌานเสร็จสิ้น นางก็เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “เจ้ามาอยู่ที่นี่คนเดียวได้อย่างไร ทั้งยังถูกสองคนนั้นตามฆ่าด้วย เห็นการแสดงออกของเจ้าเมื่อครู่ เจ้าคงออกเดินทางไกลเป็นครั้งแรกสินะ?”
สาวน้อยหน้าแดง พยักหน้าเอ่ยว่า “ข้าแอบหนีออกมา ก่อนหน้านี้พวกศิษย์พี่ต่างบอกว่าภายนอกมีคนเลวมากมาย ทว่าคิดไม่ถึงว่าข้าเพิ่งออกมาไม่นาน ก็พบเข้ากับคนเลวสองคนนี้ พวกเขาแสร้งไปทางเดียวกับข้า ความจริงกลับคิดจะปล้นฆ่าข้า หากมิใช่สหายเซียนยื่นมือช่วยเหลือ เกรงว่าข้าคงถูกสองคนนี้ฆ่าตายไปแล้ว”
ฟังคำพูดของนาง จินเฟยเหยารู้สึกว่าสตรีผู้นี้ต้องผิดปกติแน่ สตรีผู้หนึ่งเดินทางร่วมกับบุรุษแปลกหน้าสองคน ไม่ถูกขายไปที่หอเตาหลอมมนุษย์ก็นับว่านางโชคดี
“ข้าจะไปเมืองลั่วเซียน เจ้ามีความคิดอย่างไร จะให้ข้าส่งเจ้ากลับไปหรือไม่?” จินเฟยเหยามองนางแล้วยิ้มตาหยี ถ้าส่งนางกลับไป ต้องได้รับของตอบแทนไม่น้อยแน่ๆ
สาวน้อยตาเป็นประกาย เอ่ยอย่างตื่นเต้นอยู่บ้าง “ข้าก็อยากไปเมืองลั่วเซียน เจ้าพาข้าไปด้วยดีกว่า”
ไปเมืองลั่วเซียน? พอดีเลย ประหยัดเวลาในการส่งนางกลับบ้าน จินเฟยเหยาแสร้งเอ่ยอย่างลำบากใจ “เอ่อ...ไม่ใช่ข้าไม่พาเจ้าไป เพียงแต่บนตัวข้าไม่มีศิลาวิญญาณเลย เกรงว่าเจ้าจะทนลำบากกับข้าไม่ไหว”
สาวน้อยกลัวจินเฟยเหยาจะทิ้งนางไว้ จึงรีบตบอกเอ่ยว่า “เรื่องนี้เจ้าวางใจได้ ตอนข้าออกมาพกศิลาวิญญาณมาด้วย เพียงพอให้พวกเราสองคนไปถึงเมืองลั่วเซียนได้สบายๆ”
จินเฟยเหยาอิดเอื้อนอยู่ครู่หนึ่ง จึงฝืนใจรับปากพานางไปด้วย เห็นสาวน้อยลิงโลดอย่างเต็มหัวใจ จินเฟยเหยาก็แอบยินดี เป็นคนที่ดูออกง่ายจริงๆ
ในเมื่อต้องพานางเดินทางไปด้วย ย่อมต้องแจ้งชื่อแก่กัน
จินเฟยเหยาจึงเอ่ยกับสาวน้อยว่า “ข้าชื่อจินเฟยเหยา ใกล้จะเต็มสิบสี่แล้ว เป็นผู้บำเพ็ญเซียนอิสระที่เพิ่งเข้าสำนักได้ไม่นานก็ไร้สำนัก เจ้าล่ะ?”
สาวน้อยแย้มยิ้มเผยให้เห็นฟันขาวดุจหิมะแล้วเอ่ยว่า “ข้าชื่อสยงเทียนคุน เป็นศิษย์สำนักอวิ๋นซาน ปีนี้อายุสิบหกปี โตกว่าเจ้านิดหนึ่ง”
“สยงเทียนคุน? ท่านพ่อท่านแม่ของเจ้าต้องอยากมีบุตรชายแน่ ตั้งชื่อให้เจ้าเหมือนผู้ชายเลย” จินเฟยเหยารู้สึกว่าน่าขำมาก สาวน้อยที่งดงามหยาดเยิ้ม ถึงกับมีชื่อเช่นนี้
ใบหน้าของสยงเทียนคุนแดงก่ำอย่างยิ่งทันที เอ่ยอย่างอิดเอื้อนว่า “เดิมทีข้าก็เป็นผู้ชายอยู่แล้ว”
รอบด้านเงียบกริบ สยงเทียนคุนมองจินเฟยเหยาที่จับจ้องมองเขาแน่วนิ่งด้วยสีหน้าประหลาดใจอย่างอับอายอยู่บ้าง ถึงแม้ตนเองจะหน้าตางดงาม ก็ไม่น่าทำให้เข้าใจผิดว่าเป็นเด็กสาวนะ อีกอย่างพวกศิษย์พี่ศิษย์น้องในสำนักก็ไม่มีใครเคยบอกว่าตนเองเหมือนสตรี
ทันใดนั้นจินเฟยเหยาก็ตีหน้าขรึมเดินเข้ามาหาตรงๆ แล้วก็ใช้มือดึงคอเสื้อของสยงเทียนคุนออกแล้วมองเข้าไปดูตรงทรวงอก จากนั้นนางก็รีบช่วยเขาจัดการเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เปลี่ยนเป็นเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มๆ “พี่สยง ข้าว่าพวกเราออกเดินทางก่อนดีกว่า เรื่องอื่นๆ ค่อยคุยกันระหว่างทาง ข้ามีม้าตัวหนึ่ง ไม่ทราบว่าก่อนหน้านี้พี่สยงใช้พาหนะอะไร?”
สยงเทียนคุนรู้สึกเหมือนถูกคนล่วงเกิน อยากจะร้องไห้แต่ไร้น้ำตา มองดวงตาใสซื่อของจินเฟยเหยา เขาไม่รู้ว่าต้องซักไซ้ไล่เลียงการกระทำในชั่วพริบตาเมื่อครู่หรือไม่
“หรือว่าพี่สยงเดินมา? หรือว่าเจ้าสามารถขี่กระบี่บินได้?” จินเฟยเหยามองเขาด้วยสีหน้าคาดหวัง
สยงเทียนคุนเองก็ไม่เหมาะจะซักไซ้เรื่องเมื่อครู่ ตอนนี้จึงนึกได้ว่าตนเองนั่งรถม้ามา ส่วนรถม้าก็ไม่พบเห็นร่องรอยตั้งนานแล้ว จึงได้แต่เอ่ยอย่างลำบากใจว่า “ข้านั่งรถม้ามา เพียงแต่ถูกพวกเขาสองคนทำเช่นนี้ รถม้าก็หายไป”
น้ำเสียงของเขายังแฝงความเป็นเด็กอยู่บ้าง มิน่าเล่าจินเฟยเหยาถึงจำเพศของเขาผิดไป เห็นตอนนี้มีม้าเพียงตัวเดียว เกรงว่าต้องขี่ด้วยกัน
ฟังข้อเสนอของจินเฟยเหยา สยงเทียนคุนก็สั่นศีรษะราวกับกลองป๋องแป๋ง ต่อให้ตายเขาก็ไม่ยอมนั่งม้าร่วมกับจินเฟยเหยา อย่างไรเสียเขาก็เป็นบุรุษ จะเบียดอยู่กับสตรีได้อย่างไร
“เหตุใดเจ้าจึงคร่ำครึขนาดนี้ พวกเราเป็นผู้เดินในวิถีบำเพ็ญเซียนอันยากลำบาก ข้อแตกต่างระหว่างบุรุษสตรีเล็กน้อยแค่นี้ เจ้าก็เห็นอยู่ในสายตา หรือว่ามหามรรคในสายตาของเจ้าเล็กน้อยขนาดนี้เลยหรือ? แค่รีบไปถึงเมืองข้างหน้าแล้วค่อยเปลี่ยนม้าก็ใช้ได้ ข้าจะกินเจ้าหรืออย่างไร”
ถูกจินเฟยเหยาสั่งสอนอย่างเฉียบขาดรอบหนึ่ง สยงเทียนคุนที่ใสซื่อก็รู้สึกว่าตนเองได้ประโยชน์อย่างมาก ได้เรียนรู้อะไรไม่น้อย ติดตามจินเฟยเหยาอย่างโง่งมมาถึงข้างลำธาร โชคดีที่ทั้งสองคนตัวเล็ก ม้าไม่รู้สึกว่ามีภาระเพิ่มขึ้นมากนัก
ให้ม้าดำวิ่งเหยาะๆ มาตลอดทาง จินเฟยเหยาฉวยโอกาสสอบถามถึงสภาพของสยงเทียนคุนมากมาย
เจ้าหมอนี่ไม่ใช่คนใสซื่อธรรมดา บิดาเป็นเจ้ายอดเขาคนหนึ่งในสำนักอวิ๋นซาน มีพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นหลอมรวมที่จินเฟยเหยาไม่เคยพบเห็นมาก่อน ส่วนมารดาเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานช่วงปลาย มีตำแหน่งสูงส่งในสำนักอวิ๋นซาน กำลังเตรียมตัวจะทะลวงขั้นหลอมรวม
สยงเทียนคุนเป็นบุตรที่มีเมื่อบิดามารดาอายุมาก ทั้งยังมีพลังวิญญาณสวรรค์อันเลิศล้ำ ทำให้เจ้ายอดเขายินดีอย่างยิ่ง ตั้งแต่เล็กก็ได้รับความรักใคร่ มีอะไรดีๆ ก็มอบให้เขา ต่อให้เขาหน้าตาเหมือนมารดา ไม่มีท่าทางของบุรุษ คนในสำนักก็ไม่กล้าหัวเราะเยาะเขา
การประลองฝีมือในสำนัก ทุกคนพอจี้ถึงตัวก็หยุดให้เขา ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่กล้าลงมือทุบตีเขาจริงๆ บิดามารดาของเขาขึ้นชื่อในเรื่องปกป้องบุตรชายอย่างยิ่ง ภาระหน้าที่ในสำนัก เขาไม่เคยต้องทำเลยสักเรื่อง
มีอยู่ครั้งหนึ่งเขาแอบตามกลุ่มศิษย์พี่อยู่ด้านหลังอย่างเงียบๆ ไปฆ่าสัตว์ปิศาจขั้นหนึ่ง เดิมทีก็ไม่ใช่เรื่องอันตรายอะไร เขาหลบอยู่ไกลๆ ขนาดขนของสัตว์ปิศาจยังไม่ได้สัมผัส ก็ถูกคนอื่นๆ จัดการจนเกลี้ยง แค่นี้ศิษย์พี่หลายคนยังถูกมารดาของเขาลงโทษจนเกือบจะถูกไล่ออกจากสำนักอวิ๋นซาน สุดท้ายเป็นเพราะศิษย์ของเจ้ายอดเขาอื่นๆ จึงได้ไม่ถูกไล่ออก เพียงแต่ถูกทุบตีอย่างลับๆ จนต้องนอนอยู่บนเตียงครึ่งปีกว่า สุดท้ายมารดาของเขายังส่งศิษย์ขั้นฝึกปราณช่วงปลายสองคนมาติดตามข้างกายเขาโดยเฉพาะ เกรงว่าเขาจะเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น
วิธีปกป้องเช่นนี้ทำให้สยงเทียนคุนที่เดิมทีมีอุปนิสัยอ่อนแออยู่แล้ว ก็ยิ่งอ่อนแอมากขึ้นจนไม่อาจต้านทานแรงลมได้ ขนาดความรู้พื้นฐานทั่วไปก็รู้น้อยนิด มีพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณช่วงกลางเสียเปล่า ประสบการณ์สู้จริงกลับเป็นศูนย์
บวกกับเรื่องที่ศิษย์เหล่านั้นถูกทุบตีจนบาดเจ็บแพร่กระจายออกไป ศิษย์ทั้งสำนักพอเห็นเขาล้วนถอยห่างสามเซ่อ[footnoteRef:1] เกรงว่าพอเข้าใกล้เขาจะทำให้เจ้ายอดเขาสยงนึกว่าพาบุตรชายของเขาไปเสียคน ผลสุดท้ายก็คือ สยงเทียนคุนที่นิสัยอ่อนโยนจริงใจไม่มีสหายที่สามารถพูดคุยด้วยได้สักคน  [1:  ถอยห่างสามเซ่อ คือ ถอยออกห่างไปไกลๆ เซ่อ คือ หน่วยวัดระยะทาง มีค่าประมาณ 30 หลี่]
เขาแอบหนีออกมาครั้งนี้เป็นเพราะได้ยินศิษย์พี่สองคนที่พูดคุยกับเขาหรือก็คือสองคนที่ถูกส่งมาคุ้มครองเขาพูดคุยกันโดยบังเอิญ
พวกเขาเย้ยหยันสยงเทียนคุนลับหลังว่าเขาเป็นคนไร้ประโยชน์ พวกเขาก็เป็นผู้บำเพ็ญเซียนแท้ๆ กลับต้องเดินตามหลังเด็กน้อยคนหนึ่งทั้งวัน นอกจากมีผลกระทบกับการฝึกบำเพ็ญประจำวัน ขอเพียงเกิดความผิดพลาดและเหตุไม่คาดฝันเล็กน้อย อาจารย์แม่สยงก็จะลงโทษพวกเขาโดยไม่แยกแยะถูกผิด
ทุกคนเอาความไม่พอใจทั้งหมดไปลงที่ตัวสยงเทียนคุน เห็นชัดว่าไม่กล้าทำอะไรเขา จึงได้แต่ด่าทอและสาปแช่งเขาลับหลัง เรื่องนี้ทำให้สยงเทียนคุนเจ็บปวดยิ่ง ทว่ากลับทำอะไรไม่ได้
เพื่อหลุดพ้นจากชีวิตในกรงขัง และเพื่อพิสูจน์ว่าตนเองไม่ใช่คนไร้ประโยชน์ ไม่ใช่โครงร่างอันว่างเปล่า[footnoteRef:2] สยงเทียนคุนฉวยโอกาสตอนที่พวกศิษย์พี่ที่คุ้มครองตนเองไปเข้าร่วมงานประชุมใหญ่ของสำนักเดือนละครั้งแอบพกพาศิลาวิญญาณและอาวุธเวทที่ใช้ประจำลงจากสำนักอวิ๋นซานอย่างเงียบๆ  [2:  โครงร่างอันว่างเปล่า คือ ชิ้นงานที่ไม่มีเนื้อหาสาระเป็นรูปธรรม]
เพิ่งลงจากเขาได้ไม่นานก็พบกับสองคนนี้ในเมือง พวกเขาเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงกลางเช่นเดียวกัน สองคนนี้พอเห็นสยงเทียนคุนเพิ่งลงจากเขา บนตัวยังพกพาสิ่งของดีๆ ไม่น้อย เป็นแพะอ้วนตัวเป็นๆ ก็หาโอกาสพูดตีสนิทกับเขา
สยงเทียนคุนอยู่ในสำนักมาหลายปีไม่มีคนยอมเป็นฝ่ายเข้ามาพูดคุยกับเขา เพิ่งออกมาก็พบคนที่มีน้ำใจเร่าร้อนสองคน ย่อมไม่มีความรู้สึกระวังป้องกัน ในไม่ช้าก็กลายเป็นสหายกับสองคนนั้น ภายใต้การปลุกปั่นของทั้งสองคน เขาก็ติดตามสองคนนั้นไปเมืองลั่วเซียนอย่างโง่งม พอออกจากเขตอิทธิพลของสำนักอวิ๋นซานก็ถูกสองคนนั้นปล้นในป่าแห่งนี้
......................................................


## 0010 เอาเปรียบสุดๆ

บทที่ 10 เอาเปรียบสุดๆ
จินเฟยเหยาได้ยินก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี จะบอกว่าเขาน่าสงสาร เขาก็ใช้ชีวิตอย่างหรูหรา อยากได้อะไรก็ได้ ไม่ต้องพยายามฝึกบำเพ็ญอะไร พลังการบำเพ็ญเพียรก็รุดหน้าอย่างรวดเร็ว ทั้งยังไม่มีอันตรายใดๆ จะบอกว่าเขาไม่น่าสงสาร ขนาดอิสระเขาก็ยังไม่มี ถ่ายอุจจาระก็มีคนเฝ้า นี่มันชีวิตแบบไหนกัน
เห็นเขาใสซื่อบริสุทธิ์ขนาดนี้ จินเฟยเหยาก็ไม่ได้รังแกเขามากนัก กลับพูดความรู้ทั่วไปให้เขาฟังไม่น้อย ต่อไปจะได้ไม่ถูกคนหลอกไปอีก
ทั้งสองคนมีสยงเทียนคุนจ่ายเงินค่ารถม้าที่เมืองข้างหน้า ทั้งยังถูกจินเฟยเหยาฉุดลากไปร้านอาหาร ซื้อห่อของกินไปไม่น้อย
“เฮ้อ โลกภายนอกวุ่นวายจริง เหตุใดเห็นผู้อื่นมีของมีค่าจิตใจจึงเกิดความคิดชั่วร้ายนะ” สยงเทียนคุนสั่นศีรษะ อดเอ่ยอย่างทอดถอนใจไม่ได้ ฟังจินเฟยเหยาเล่าความชั่วร้ายของโลกนี้อย่างต่อเนื่องมาตลอดทาง เขาก็รู้สึกว่าธรรมชาติของมนุษย์มืดมนเกินไปแล้ว
จินเฟยเหยามองเขาอย่างเหยียดหยาม “เจ้านึกว่าทุกคนเป็นเหมือนเจ้า อยากได้อะไรก็ได้หรือ ถ้าสองคนนั้นมีอาวุธเวทดีๆ เจ้านึกว่าจะสามารถฆ่าพวกเขาได้เหมือนตัดวัชพืชหรือ? ความแข็งแกร่งกับกำลังทรัพย์สามารถตัดสินว่าเจ้าจะสามารถอยู่รอดต่อไปได้หรือไม่ แต่ว่าคนที่ถูกปกป้องอย่างแน่นหนาเช่นเจ้า ขอเพียงไม่วิ่งวุ่นวาย สำนักไม่ถูกฆ่าล้าง โดยพื้นฐานแล้วก็คือมีชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย ขั้นสร้างฐานก็เป็นเรื่องง่ายดายเพียงแค่ยกมือ”
สยงเทียนคุนไม่ได้เอ่ยต่อบทสนทนา เพียงแค่ถอนหายใจเบาๆ มองจินเฟยเหยาอย่างสงบ เขาอิจฉาเด็กสาวตรงหน้าอย่างยิ่ง จิตใจเปิดกว้าง มีความกล้า รู้เรื่องราวมากมาย ทั้งยังกล้าต่อต้านการจัดการของตระกูล คิดถึงตอนนางเอ่ยอย่างยินดีว่าจัดการท่านปู่ของตนเองอย่างไร เอ่ยถึงอาการบาดเจ็บที่ผ่านไปนานแล้วก็ยังไม่หาย ท่าทางกระหยิ่มยินดีของนาง สยงเทียนคุนรู้สึกว่าใบหน้าของตนเองร้อนผ่าว
“ถ้าหากข้าสามารถต่อต้านการจัดการของท่านแม่และท่านพ่อ ไปทำเรื่องที่ผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นต่างทำได้ จะดีสักเพียงใดนะ” เขานึกถึงตนเองโดยไม่รู้ตัว ทว่ากลับถูกความคิดนี้ขู่ขวัญ ต่อต้านท่านแม่ที่มีพลังการบำเพ็ญเพียรสูงส่ง นี่เป็นเรื่องที่เขาไม่เคยคิดมาก่อน
“น้องเฟยเหยา ถ้ามีผู้ที่มีพลังการบำเพ็ญเพียรสูงกว่าเจ้ามากๆ คิดจะควบคุมเจ้าไว้อย่างแน่นหนา โดยไม่สนใจความรู้สึกของเจ้าเลยสักนิด ทว่าทำเพื่อเจ้า เจ้าจะทำอย่างไร?” สายตาของสยงเทียนคุนเหลือบมองจินเฟยเหยา
จินเฟยเหยากำลังกินแป้งทอดไส้เนื้อที่ห่อกระดาษน้ำมันคำใหญ่ ปากถูกยัดจนเต็ม จึงโบกมือให้เขา แล้วชี้ไปที่ปาก
สยงเทียนคุนมองนางอย่างหมดคำพูด เห็นจินเฟยเหยากินไม่หยุดตลอดทาง ไม่รู้ว่าจะกินสิ่งของเหล่านั้นจนถึงเมื่อใด กลับเป็นตัวเขาเอง ทุกวันกินอาหารแค่ไม่กี่คำก็อิ่มแล้ว ทำให้จินเฟยเหยาประณามไม่หยุด เพราะว่ากินน้อยเกินไป ดังนั้นจึงได้หน้าตาเหมือนสตรี
“พี่สยง ชีวิตเป็นของตนเอง ไม่ใช่ของคนอื่น เจ้ายินยอมรับการควบคุมด้วยเจตนาดีของอีกฝ่ายหรือไม่ ต้องดูความปรารถนาของตัวเจ้ามิใช่ดูว่าพลังการบำเพ็ญเพียรของอีกฝ่ายสูงกว่าเจ้าหรือไม่” จินเฟยเหยากลืนแป้งทอดไส้เนื้อในปากลงไป มือก็หยิบอีกชิ้นยัดใส่ปาก
“หากเจ้าไม่ยินดี แล้วเจ้ายังต้องการเจตนาดีเช่นนี้ไปทำไม เส้นทางเซียนยาวไกลนัก หากมิอาจทำตามใจปรารถนา บำเพ็ญเซียนไปจะมีประโยชน์อะไร เพราะเหตุใดเจ้าจึงบำเพ็ญเซียน?” จินเฟยเหยาถามกลับ
“เพราะเหตุใด...” สยงเทียนคุนก้มหน้าลงครุ่นคิด เนิ่นนาน เขาจึงได้เงยหน้าขึ้น เอ่ยด้วยสายตาซึมเซา “ข้าเกิดมาก็มีพลังวิญญาณสวรรค์ ตอนยังฝึกบำเพ็ญไม่ได้ ก็กินยาชำระล้างไขกระดูกและขจัดสิ่งสกปรกทุกวัน ข้าไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจึงต้องฝึกบำเพ็ญ เพียงแต่ท่านพ่อท่านแม่ให้ข้าฝึกบำเพ็ญ ข้าก็ย่อมต้องฝึกบำเพ็ญ”
“เช่นนั้นตอนนี้เจ้าลองคิดดูดีๆ สิ่งที่เจ้าต้องการที่สุดคืออะไร? ไม่ต้องรีบตอบข้า คิดให้ดีแล้วค่อยพูด” จินเฟยเหยาไล่เขาไปแล้วก็กินอาหารรสเลิศต่อ
นางไม่มีเวลาว่างมาพูดคุยปรึกษาปัญหาชีวิตกับเขา เพียงแต่คิดว่าถ้าเขาไม่เปลี่ยนแปลงท่าทางของคุณหนูใหญ่ที่อยู่แต่ในหอห้องทั้งวัน ก็ทำให้ตนเองที่อยู่ร่วมรถม้ารู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อย เห็นม้าลากรถหยุดกินหญ้าข้างทาง จินเฟยเหยาก็หยิบแส้ม้าขึ้นมาหวดเบาๆ ม้าจึงออกเดินอย่างไม่เต็มใจ
“พอไม่จับตาดูเจ้า เจ้าก็แอบขี้เกียจ”
นางพึมพำด่าทอไปประโยคหนึ่ง ย้ายจากภายในรถม้ามาตรงประตู กินแป้งทอดสอดไส้เนื้อไปพลางหวดม้าลากรถไปพลาง คำถามนี้ ทำให้สยงเทียนคุนขบคิดจนไม่ได้นอนหลายวัน เห็นเขาหน้านิ่วคิ้วขมวด ซุกตัวอยู่ในมุมหนึ่งของรถม้าทั้งวัน ไม่คิดจะดื่มชาหรือกินข้าว คิดทั้งวันทั้งคืนก็คิดหาเหตุผลไม่ออก
สวรรค์ นั่นเรียกว่าอะไร
จินเฟยเหยาเร่งรถม้าอย่างเงียบๆ ขี้เกียจจะไปสนใจสยงเทียนคุนในรถม้า
“ข้าอยากมีอิสระ ข้าอยากทำตามใจปรารถนา ถึงแม้ตอนนี้ข้าจะยังไม่มีเรื่องที่อยากทำเป็นพิเศษ ทว่าขอเพียงตอนที่ข้าคิดจะทำ ไม่ว่าจะมีอะไรขัดขวางข้า ข้าก็จะทำ” ทันใดนั้นสยงเทียนคุนก็แบกขอบตาดำปี๋วิ่งมาหา ถึงแม้สติจะไม่ค่อยดี ทว่าดวงตากลับใสกระจ่างอย่างน่าประหลาด ราวกับในที่สุดก็คิดได้
เขาวิ่งออกมาอย่างกะทันหันทำให้จินเฟยเหยาตกใจ นางขบคิดคำพูดของเขาอย่างละเอียด เป็นคำพูดที่นางพูดกับเขาไปเมื่อหลายวันก่อนมิใช่หรือ กลายเป็นว่าเขาคิดอยู่หลายวัน สุดท้ายก็ได้ผลลัพธ์เช่นนี้ออกมา
เห็นดวงตาที่เปี่ยมด้วยความคาดหวังคู่นั้นของเขา จินเฟยเหยาก็ได้แต่เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้าเข้าใจแล้ว เจ้าต้องจดจำคำพูดในวันนี้ของเจ้าไว้ ไม่ว่าคนอื่นจะมองเจ้าอย่างไร เพียงแค่ทำเรื่องที่ตนเองอยากทำ คนอื่นๆ ก็ห้ามเจ้าไม่ได้ ถ้ามีคนขัดขวางเรื่องที่เจ้าคิดจะทำก็ฆ่ามันเสีย”
เมื่อได้รับการยืนยันจากจินเฟยเหยาสยงเทียนคุนจึงพยักหน้าอย่างหนักแน่น จดจำคำพูดของนางไว้ในใจ โดยเฉพาะประโยคสุดท้าย
หลังจากหาเป้าหมายในชีวิตเจอแล้ว ในที่สุดสยงเทียนคุนก็ยอมกินอาหาร ส่วนจินเฟยเหยาเองก็นำแผนที่ออกมาตรวจสอบ เมืองลั่วเซียนเป็นเมืองของผู้บำเพ็ญเซียนโดยเฉพาะ หากไม่มีผู้บำเพ็ญเซียนนำทาง คนธรรมดาจะหาเมืองไม่พบ
ถ้าควบคุมอาวุธเวทบินได้จากกลางอากาศ กลับหาเมืองลั่วเซียนได้ง่าย และถ้าไปจากพื้นดีก็จะยุ่งยากหน่อย มีเส้นทางบิดๆเบี้ยวๆ สายหนึ่งบนแผนที่ ต้องผ่านป่าทึบแห่งหนึ่งก่อน จากนั้นจึงมีเส้นทางปรากฏขึ้น และยังต้องเดินตามเส้นทางนั้นอีกหลายวันจึงไปถึงเมืองลั่วเซียนได้
ในป่าทึบมีสัตว์ปิศาจขั้นหนึ่งมากมาย คนธรรมดาจะไม่เข้าไปลึก สำหรับผู้บำเพ็ญเซียนที่มีเวทมนตร์ ถ้าโชคไม่ดี ไปเจอกลุ่มสัตว์ปิศาจก็ต้องเสียเวลาไม่น้อย
ทั้งสองมาถึงข้างป่าทึบบนแผนที่ เพราะว่าป่าทึบไม่มีหนทาง รถม้าเข้าไปไม่ได้ ทั้งสองคนจึงได้แต่ทิ้งรถม้าไว้นอกป่าทึบ แล้วเดินเท้าเข้าไปในป่า พอเข้าไปในป่าจินเฟยเหยานั้นยังดี สยงเทียนคุนกลับกุมกระบี่สีขาวในมือแน่น มีสีหน้าตึงเครียด ในป่าทึบนี้ทั้งหมดเป็นสัตว์ปิศาจขั้นหนึ่ง ขอเพียงหลีกเลี่ยงกลุ่มสัตว์ปิศาจได้ก็พอ เห็นเขาตึงเครียดแทบตาย จินเฟยเหยาที่เดินนำทางข้างหน้า ก็จงใจเดินนำเขาไปยังสถานที่ซึ่งมีสัตว์ปิศาจ
นางสั่งสอนสยงเทียนคุนอย่างถูกต้องและจริงจัง ในฐานะที่เป็นผู้บำเพ็ญเซียนต้องมีประสบการณ์การต่อสู้จริงอย่างช่ำชอง มือใหม่เช่นเขา กลับหวาดกลัว ดังนั้นฉวยโอกาสนี้ให้สยงเทียนคุนใช้สัตว์ปิศาจขั้นหนึ่งมาลองฝึกมือ
สยงเทียนคุนซาบซึ้งจนน้ำตาไหล รู้สึกว่าจินเฟยเหยาดีต่อเขามากจริงๆ ถึงกับยอมเสียเวลาค้างแรมอยู่ในป่าเพื่อฝึกฝนเขา เขาสะกดความสับสนและตึงเครียดในจิตใจ กระชับกระบี่สีขาวในมือแน่น หยิบผ้าสีสดใสมาป้องกันตัว เดินตัวสั่นสะท้านติดตามด้านหลังจินเฟยเหยา
หลังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งเบื้องหน้า มีกวางเจ็ดสีตัวหนึ่งปรากฏขึ้น สัตว์ปิศาจขั้นหนึ่งที่นิสัยอ่อนโยนประเภทนี้ นำมาฝึกซ้อมมือได้พอดี
“รีบโจมตี ฝีเท้ามั่นคงหน่อย อย่าใช้พลังวิญญาณสะเปะสะปะ อย่าลนลาน อย่าให้กีบเท้าของมันเตะโดน” พอจินเฟยเหยาโบกมือ สยงเทียนคุนก็ยกกระบี่สีขาวพุ่งขึ้นไป
ฟาดฟันอย่างไร้ทิศทาง กวางเจ็ดสีก็ล้มลงบนพื้น จินเฟยเหยาล้วงกริชออกมาอย่างยินดียิ่ง เฉือนหนังกวางและเขากวางอย่างว่องไว ถึงจะไม่ใช่ของดีอะไร ทว่าขอเพียงเก็บเล็กผสมน้อยก็เป็นรายได้ก้อนหนึ่ง
จัดการเสร็จ นางโบกมือให้สยงเทียนคุนที่ยืนมองนางอยู่ด้านข้าง “ไป สัตว์อสูรด้านหน้ายังมีอีกมาก ครั้งหน้าต้องโจมตีอย่างมั่นใจหน่อย”
ผู้อื่นเดินทางสายนี้ อยากจะรีบเดินให้เสร็จสิ้นใจจะขาด ทว่าจินเฟยเหยากลับพาสยงเทียนคุนอ้อมทางอย่างต่อเนื่อง ค้นหาสัตว์ปิศาจที่อยู่ตัวเดียวไปทั่ว
เส้นทางที่ใช้เวลาสิบวัน ทั้งสองคนใช้เวลาเดินทางไปสองเดือนกว่า ห่านป่าผ่านมาจะต้องถอนขนห่าน เอาสัตว์ปิศาจที่พบเห็นมาให้สยงเทียนคุนซ้อมมือโดยไม่เว้นสักตัวเหมือนพายุพัดหอบเศษปุยเมฆไป[footnoteRef:1]  [1:  พายุพัดหอบเศษปุยเมฆไป คือ พริบตาเดียวก็กวาดเศษซากที่เหลือหายไปจนเกลี้ยง]
ส่วนกระเป๋าเก็บของที่จินเฟยเหยาได้จากร่างบุรุษดาบใหญ่ถูกนางบรรจุสัตว์ปิศาจจนเต็มนานแล้ว แม้แต่กระเป๋าเก็บของของสยงเทียนคุนก็ถูกจินเฟยเหยาใส่หนังสัตว์และกระดูกสัตว์จำนวนมากไว้ข้างใน
ไม่รู้ว่าราคารับซื้อในตลาดเมืองลั่วเซียนจะดีหรือไม่ จินเฟยเหยาคิดคำนวณในใจ ครั้งนี้จะหาศิลาวิญญาณได้เท่าไหร่ ไม่เสียเวลาสักนิดก็เก็บกรรมกรได้เปล่าๆ คนหนึ่ง ทั้งยังได้ชื่อว่าเป็นอาจารย์สอนอีก
สยงเทียนคุนติดตามอยู่ด้านข้างจินเฟยเหยาได้เรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่าง โดยเฉพาะด้านการปฏิบัติตัวต่อผู้อื่น ถ้าตอนนี้ยังไม่รู้ว่าจินเฟยเหยาใช้แรงงานตนเอง ก็เป็นคนโง่งมอย่างแท้จริงแล้ว
ต่อให้สยงเทียนคุนรู้ว่าเขาถูกเด็กสาวที่อายุน้อยกว่าเขาหลายปีคนนี้หลอกใช้ เขาก็ยังยินดี นี่เป็นสหายคนแรกที่เขาคบหา อีกทั้งนอกจากอีกฝ่ายจะเอาเปรียบเล็กๆ น้อยๆ กลับยกระดับประสบการณ์การต่อสู้จริงของตนเองให้สูงขึ้นไม่น้อย
ตอนแรกที่พบเจอสัตว์ปิศาจเขาจิตใจสับสนมือไม้ปั่นป่วน สู้ขึ้นมาก็ไม่รู้ขั้นตอนเลยสักนิด ยามนี้กลับไม่เหมือนในยามนั้น หลังจากฆ่าสัตว์ปิศาจขั้นหนึ่งตัวใหญ่น้อยไปเกือบร้อยตัว เขาก็สุขมหนักแน่น พบเจอสัตว์ปิศาจ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะหน้าตาประหลาดน่ากลัวเพียงใด เขาก็สามารถวิเคราะห์ได้อย่างเยือกเย็น ใช้การโจมตีที่ง่ายที่สุดและได้ผลที่สุด ท่าเดียวปลิดชีพ
เห็นจินเฟยเหยาที่วิ่งวุ่นอย่างยินดีอยู่ในป่าขนาดหญ้าวิญญาณราคาน้อยนิดก็ขุดไปทั้งหมด เขาเข้าใจนานแล้วว่าผู้บำเพ็ญเซียนอิสระยากจนมากเพียงใด ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าหญ้าวิญญาณเหล่านั้นจะสามารถขายได้เท่าไหร่ ขนาดกล่องหยกนางยังไม่มี ไม่มีทางจะเก็บรักษาหญ้าวิญญาณให้สดใหม่ได้ ตอนไปถึงเมืองลั่วเซียนก็กลายเป็นหญ้าแห้งไปแล้ว ไม่มีใครซื้อหรอก
จินเฟยเหยาไม่ได้สนใจอะไรมากมาย ในตำรับยาที่บันทึกไว้ใน ‘เคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ’ มีใบสั่งยาขั้นต่ำสุดใบหนึ่งเป็นยาต้ม คือใช้หญ้าวิญญาณจำนวนมากต้มกับน้ำแล้วแช่ร่างในนั้นโดยตรง ต่อให้เป็นหญ้าวิญญาณแห้งหากต้มไปก็คงมีฤทธิ์ยาอยู่บ้าง สามารถเก็บหญ้าวิญญาณที่นี่ได้เท่าไหร่ก็ถือว่าเท่านั้น อย่างไรสามารถประหยัดได้นิดหนึ่งก็ยังดี
ยันต์บนตัวสยงเทียนคุนใช้หมดเกลี้ยงไปนานแล้ว ยาเสริมพลังก็กินตอนพบเจอกลุ่มสัตว์ปิศาจหลายครั้ง ส่วนกระเป๋าเก็บของก็เกือบจะใส่ไม่พอ จินเฟยเหยากะว่าสามารถออกจากป่าได้แล้ว
หาทิศทางที่ถูกต้อง ทั้งสองคนก็ออกจากป่าอย่างราบรื่น มาถึงถนนใหญ่ที่นำไปยังเมืองลั่วเซียน สยงเทียนคุนครุ่นคิด ล้วงยันต์เดินทางชั้นหนึ่งออกมาสิบใบ มอบให้จินเฟยเหยาห้าใบ ขอเพียงแปะยันต์ชนิดนี้ไว้บนร่าง พอวิ่งขึ้นมาทั้งรวดเร็วทั้งไม่เปลืองแรง เร็วกว่าม้าในโลกมนุษย์หลายเท่า เพียงแต่ยันต์หนึ่งใบจะมีฤทธิ์หนึ่งชั่วยาม ยันต์ห้าแผ่นน่าจะเพียงพอให้พวกเขาสองคนวิ่งไปถึงเมืองลั่วเซียน จินเฟยเหยาหยิบยันต์เดินทาง มีโทสะนิดๆ เจ้าหมอนี่พกพาของดีเช่นนี้ก็ไม่หยิบออกมาแต่แรก ดื้อรั้นจะนั่งรถม้า ทั้งยังเดินอืดอาดอยู่ตั้งนาน
สยงเทียนคุนออกจากบ้านเป็นครั้งแรก ย่อมคิดจะเที่ยวชมทิวทัศน์ตลอดทาง ดังนั้นจึงไม่ได้บอกว่าตนเองพกพายันต์เดินทาง เห็นจินเฟยเหยาถลึงตาใส่เขาอย่างดุร้าย จึงได้แต่แสร้งยิ้มอย่างโง่งม
.....................................................


## 0011 เมืองลั่วเซียน

บทที่ 11 เมืองลั่วเซียน
ใช้ยันต์เดินทางไปสี่ใบ ในที่สุดทั้งสองคนก็มาถึงเมืองลั่วเซียน
นี่มันสถานการณ์อะไรกัน จินเฟยเหยายืนอยู่ข้างทาง มองเมืองลั่วเซียนที่อยู่ไกลๆ
เกาะลอยได้ห้าเกาะลอยอยู่กลางอากาศโอบล้อมด้านบนของเมืองที่เจริญรุ่งเรืองแห่งหนึ่งบนพื้นดินเอาไว้ ระหว่างเกาะทั้งห้ายังมีสะพานหยกสีขาวเชื่อมต่อกัน ทว่ากลับไม่ได้เชื่อมต่อถึงเมืองบนพื้นดิน
เกาะลอยได้มีขนาดไม่ต่างกันมากนัก ทัศนียภาพของแต่ละเกาะกลับไม่เหมือนกัน บนเกาะลอยได้แห่งหนึ่งปลูกไผ่เขียวเต็มไปหมด สามารถเห็นตึกไผ่ซ่อนตัวอยู่ในนั้นได้อย่างเลือนราง
ส่วนเกาะลอยได้ด้านข้างกลับทำให้จินเฟยเหยาร้องอุทานออกมาเหมือนคนไม่เคยเห็นโลกกว้าง เกาะลอยได้ทั้งเกาะสะท้อนแสงอาทิตย์ระยิบระยับ นอกจากน้ำแล้วก็มีแต่น้ำ ไม่มีแม้แต่ขอบกั้นน้ำ เกาะลอยได้สะท้อนท้องนภาสีฟ้าและเมฆสีขาวราวกับเป็นกระจก น้ำเต็มเปี่ยมทว่าไม่ไหลล้นออกมา บนน้ำยังปลูกดอกบัวไว้หลากหลายชนิด
มีอาคารหินหยกสีขาวสร้างอยู่ในน้ำราวกับงอกออกมาจากในน้ำสะท้อนเป็นประกายภายใต้แสงอาทิตย์สาดส่อง
เกาะลอยได้อีกสองเกาะต่างก็มีดีไปคนละแบบ เกาะหนึ่งดุจยอดเขาอันงามสง่า ทิวทัศน์งดงาม ศาลาหอเก๋งซ่อนตัวอยู่ในเงาดอกไม้และหมู่ไม้
ส่วนอีกเกาะ ยังมีเกาะลอยได้ที่เล็กกว่าอีกเจ็ดเกาะ ลอยอยู่กลางอากาศเหนือเกาะลอยได้ มีเถาวัลย์เชื่อมโยงระหว่างเกาะข้างบนและเกาะข้างล่าง มีดอกไม้สดเบ่งบานบนเถาวัลย์ พอลมพัดมาฝนดอกไม้ก็ร่วงหล่นเต็มท้องนภา
เกาะสุดท้ายกลับทำให้จินเฟยเหยาตื่นตระหนกอย่างยิ่ง เทียบกับเกาะลอยได้อีกสี่เกาะแล้วช่างทำลายบรรยากาศจริงๆ บนเกาะลอยได้ทั้งเกาะเป็นอาคารที่สร้างขึ้นด้วยทองและหยกเบียดกันอยู่อย่างหนาแน่น โอ่อ่าหรูหราจนเสียดแทงนัยน์ตา ถึงแม้มองดูก็รู้ว่าใช้เงินไปไม่น้อย ทว่ากลับให้ความรู้สึกรสนิยมต่ำ ไม่รู้ว่าเศรษฐีคนใดสร้างขึ้น ช่างทำให้คนหมดคำพูดจริงๆ
เมืองที่อยู่บนพื้นด้านล่างยังนับว่าปกติ มองไปไกลๆ เห็นอาคารนับไม่ถ้วนในเมือง เจริญรุ่งเรืองอย่างยิ่ง เพียงพอให้คนเกินล้านอยู่อย่างเหลือเฟือ
เห็นผู้บำเพ็ญเซียนมากมายบินไปบินมานอกเมืองดุจแมลงวัน จินเฟยเหยาก็รู้สึกงุนงงอย่างยิ่ง มีผู้บำเพ็ญเซียนมากมายเกินไปกระมัง
ก่อนหน้านี้นางอาศัยอยู่ที่เมืองเล็กๆ ที่เชิงเขาของสำนักหลิงคง ในเมืองส่วนมากเป็นคนธรรมดา ส่วนเมืองอวี้ซิงของสำนักเหิงเจินก็มีคนธรรมดาเสียแปดส่วน และทั้งเมืองก็มีเพียงไม่กี่หมื่นคน เมืองที่ผู้บำเพ็ญเซียนเต็มท้องนภาเช่นนี้ดูแล้วน่าจะมีคนนับล้าน นางเพิ่งเคยพบเห็นเป็นครั้งแรก
สภาพของสยงเทียนคุนก็ไม่ได้ดีไปกว่านางนัก คนที่ประตูใหญ่ไม่ออกประตูรองไม่ย่างถือว่าตระกูลพอมีทุนทรัพย์อยู่บ้าง อยู่ที่นี่ก็แค่เศรษฐีบ้านนอกที่เข้าเมืองคนหนึ่ง เขาพยายามนึกถึงเรื่องที่เคยได้ยินยามปกติ ก็ค้นเรื่องเกี่ยวกับเมืองลั่วเซียนที่มารดาเคยเล่าให้ฟังในความทรงจำพบอย่างยากลำบาก
เขากระแอมให้คอโล่ง อธิบายต่อจินเฟยเหยาว่า “น้องเฟยเหยา ในเมืองลั่วเซียนมีตระกูลผู้บำเพ็ญเซียนไม่ต่ำกว่าร้อยตระกูล แต่ละสำนักล้วนมีสาขาอยู่ที่นี่ ส่วนผู้บำเพ็ญเซียนอิสระนั้นมีมากมายดุจขนวัว อีกทั้งกิจการทั้งหมดล้วนบริหารจัดการร่วมกันโดยองค์กรใหญ่ทั้งห้าบนเกาะลอยได้ ซึ่งดูเหมือนจะเรียกว่าตำหนักลั่วเซียน”
“เหตุใดเจ้าจึงรู้ชัดเจนขนาดนี้?” จินเฟยเหยาได้สติคืนมา โพล่งถาม
แน่นอนว่าสำนักอวิ๋นซานก็มีสาขาอยู่ที่นี่ ดังนั้นจะมากจะน้อยจึงรู้สภาพของเมืองลั่วเซียนอยู่บ้าง ทว่าสยงเทียนคุนกลับไม่กล้าบอก บอกแค่เรื่องที่เคยได้ยินพวกศิษย์พี่พูดในสำนักก่อนหน้านี้ เขากลัวว่าจินเฟยเหยาจะคิดว่าเขาเป็นภาระ และไล่เขากลับไป
จินเฟยเหยาก็ไม่สงสัย รีบฉุดลากเขาไปยังเมืองลั่วเซียน เหนือใต้ออกตกแต่ละทิศล้วนมีประตูเมือง บนประตูเมืองมียันต์ขนาดยักษ์กว้างหนึ่งจั้งกว่า อักขระบนยันต์เปล่งประกาย มีพลังวิญญาณกดดันผู้คน
มีคนเฝ้าสองแถวทั้งหมดสิบคนยืนอยู่ที่ประตูเมือง จินเฟยเหยาเรียนรู้เวทมองทะลุจากสยงเทียนคุน จึงแอบตรวจสอบพลังการบำเพ็ญเพียรของคนทั้งสิบ นอกจากพลังบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปรานช่วงปลายคนหนึ่ง อีกเก้าคนที่เหลือล้วนมีพลังบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณช่วงกลาง คาดว่าผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงปลายเป็นหัวหน้าของพวกเขา
ต่อให้เป็นเมืองลั่วเซียนที่มีขนาดใหญ่ถึงเพียงนี้ ก็ได้แต่ใช้ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณมาเฝ้าคุ้มกันเป็นประจำ ถึงแม้ในเมืองจะมีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานไม่น้อย ทว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะเรียกพวกเขามาเฝ้าประตู
ตอนเข้าเมืองถูกเก็บค่าธรรมเนียมเข้าเมืองเป็นศิลาวิญญาณชั้นล่างรวมทั้งหมดสองก้อน ค่าธรรมเนียมนี้แน่นอนว่าสยงเทียนคุนเป็นผู้จ่าย เห็นฝูงชนเข้าๆ ออกๆ ประตูเมือง จินเฟยเหยาแอบคำนวณในใจ เพียงแค่รายได้จากค่าธรรมเนียมเข้าเมือง ศิลาวิญญาณที่เมืองลั่วเซียนได้รับเป็นเงินก้อนใหญ่เลยทีเดียว
เพิ่งเข้าไปในเมือง ก็ถูกคนธรรมดาขวางทางไว้เริ่มเร่ขายแผนที่เมืองลั่วเซียนให้กับพวกเขาสองคน
“ผู้บำเพ็ญเซียนทั้งสอง โปรดหยุดก่อน พวกเรามีแผนที่เมืองลั่วเซียนอย่างละเอียด ถ้าเพิ่งมาถึงเมืองลั่วเซียน ไม่พกพาแผนที่สักใบ อาจจะเดินหลงทางก็เป็นได้” พี่ชายที่ขายแผนที่พูดน้ำไหลไฟดับ ฉวยโอกาสในพริบตาที่พวกเขาหยุด รีบพูดให้จบอย่างรวดเร็ว
สยงเทียนคุนประหลาดใจ เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “เหตุใดท่านจึงรู้ว่าพวกเราเพิ่งมาถึงที่นี่?”
อาศัยที่พวกท่านสองคนมองไปรอบๆ มีสีหน้าท่าทางทอดถอนใจ ผู้ใดจะไม่รู้ว่าพวกท่านเพิ่งมา ทว่าพี่ชายที่ขายแผนที่ไม่กล้าพูดคำพูดนี้ออกไป กลับเอ่ยอธิบายด้วยรอยยิ้มว่า “ผู้บำเพ็ญเซียนทั้งสองท่านไม่รู้อะไร ขอเพียงเป็นผู้บำเพ็ญเซียนที่อยู่เมืองลั่วเซียนมานาน ย่อมต้องออกนอกเมืองไปล่าสัตว์ปิศาจ พอกลับมาส่วนมากเสื้อผ้าจะขาดเสียหาย อ่อนระโหยโรยแรง บางคนยังได้รับบาดเจ็บ ส่วนท่านสองคนท่าทางสง่าผ่าเผย เสื้อผ้าเรียบร้อย ใบหน้ามีเลือดฝาด ย่อมต้องมาถึงเมืองลั่วเซียนเป็นครั้งแรกแน่ๆ”
“ท่านรู้จักพูดนะ แผนที่ขายอย่างไร?” ใครฟังไม่ออกบ้างว่าเขาพูดประจบ จินเฟยเหยาเอ่ยยิ้มๆ
พี่ชายรีบพาคนทั้งสองมาถึงหน้าแผงเล็กๆ ด้านข้างประตูเมือง หยิบม้วนภาพวาดขึ้นแนะนำแก่คนทั้งสอง “แผนที่ของเมืองลั่วเซียนห้ามลักลอบขาย ตำหนักลั่วเซียนส่งคนมาขายโดยตรงทั้งหมด ราคาของทั้งเมืองล้วนเป็นเช่นเดียวกัน ม้วนละสองศิลาวิญญาณชั้นล่าง”
“ศิลาวิญญาณชั้นล่างสองก้อน คิดจะปล้นกันหรือ แค่แผนที่บ้าๆ ม้วนเดียว ข้าเดินเองรอบหนึ่ง วาดให้ตนเองใช้ก็พอแล้วกระมัง” จินเฟยเหยาตกใจ นี่มันราคาอะไรกัน ชั่วร้ายเกินไปแล้ว
พี่ชายหัวเราะหึหึ ค่อยๆ กางแผนที่ในมือออก “แผนที่ของพวกเราไม่ธรรมดานะ ทั้งสองท่านเชิญชม”
จินเฟยเหยาก้มหน้าลงมองดู แผนที่ม้วนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ วาดเมืองลั่วเซียนทั้งหมดบนนั้นอย่างละเอียดยิ่ง อีกทั้งไม่รู้ว่าทำจากวัสดุประเภทใด ดูแล้วให้ความรู้สึกชุ่มชื้น
เห็นพี่ชายใช้มือจิ้มลงบนแผนที่ ตรงตำแหน่งที่มือของเขาจิ้ม ทันใดนั้นก็ขยายใหญ่ขึ้น แสดงให้เห็นถนนที่สะอาดสะอ้านสายหนึ่ง จากนั้นพี่ชายก็ใช้มือขยับแผนที่ ถนนบนแผนที่ก็ขยับ คิดจะดูตรงที่ใดก็ขยับตรงนั้น
อีกทั้งเพราะขยายใหญ่แล้ว สถานที่และร้านค้าแต่ละร้านล้วนแสดงอักษรสีดำออกมา สถานที่สำคัญบางแห่ง ถึงกับมีหมายเหตุว่าใช้ทำอะไร ชัดเจนอย่างยิ่ง มีแผนที่ม้วนนี้ คิดจะทำอะไรในเมืองลั่วเซียนล้วนไม่จำเป็นต้องหาคนมาสอบถาม
เห็นของสิ่งนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ สยงเทียนคุนจึงซื้อชุดหนึ่ง ตอนจ่ายศิลาวิญญาณเขาเห็นจินเฟยเหยามองเขาอย่างน่าสงสาร ดูเหมือนอยากได้แผนที่แบบนี้เช่นกัน จึงกลั้นยิ้มรับแผนที่ที่พี่ชายยื่นมามอบให้แก่จินเฟยเหยา
จินเฟยเหยารับแผนที่มาอย่างยินดี แล้วพลิกดูอย่างตื่นเต้น สยงเทียนคุนรออยู่ด้านข้างครู่หนึ่ง จึงเห็นจินเฟยเหยาชี้ไปยังสถานที่แห่งหนึ่งแล้วเอ่ยหารือกับเขา “พี่สยง พวกเราไปอาคารที่พักอาศัยเพื่อเช่าห้องเถอะ ข้าคิดจะอยู่ที่นี่ระยะยาว เจ้าล่ะ จะไปอยู่โรงเตี๊ยมหรือไม่?”
นางไม่ได้เอ่ยว่าจะเอาสิ่งของในกระเป๋าเก็บของไปขายก่อน คิดจะดูว่าสยงเทียนคุนอยากจะเช่าบ้านอยู่ด้วยกันกับตนเองหรือไม่ แบบนั้นก็สามารถให้เขาจ่ายค่าเช่าห้องได้
“ข้าไม่อยากอยู่โรงเตี๊ยม พวกเราเช่าเรือนที่ใหญ่หน่อยหลังหนึ่งดีกว่า อยู่กันคนละห้องจะได้ช่วยดูแลกัน” สยงเทียนคุนเก้อเขินนิดๆ อย่างไรเสียเขาก็เป็นบุรุษ ยืนกรานจะอยู่กับเด็กผู้หญิงมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่
เรื่องนี้ตรงกับความคิดของจินเฟยเหยาพอดี นางพยักหน้ายิ้มตาหยี “อืม ถึงตอนนั้นพวกเรายังสามารถไปล่าสัตว์ปิศาจด้วยกันได้”
หารือเสร็จแล้ว ทั้งสองคนไปหาอาคารที่พักอาศัยตามที่แผนที่บ่งบอก
เมืองลั่วเซียนไม่ได้ใหญ่ธรรมดา หาตามแผนที่ครึ่งชั่วยาม จึงหาอาคารที่พักอาศัยพบตรงทางแยกคนพลุกพล่านแห่งหนึ่ง
มองดูจากภายนอกอาคารที่พักอาศัยมีแค่สองชั้น โครงสร้างทำจากไม้ เขียนสัญลักษณ์ดอกไม้ห้ากลีบของเมืองลั่วเซียนมากมาย ตรงประตูมีคนไปมา คึกคักอย่างยิ่ง
พอทั้งสองคนเข้าไปในอาคารที่พักอาศัยก็มีผู้บำเพ็ญเซียนสตรีขั้นฝึกปราณช่วงต้นเข้ามาต้อนรับอย่างสุภาพ พอทราบว่าทั้งสองคนมาเช่าบ้าน ก็พาพวกเขาสองคนเบียดเข้าไปหน้าม่านแสงด้านใน
ด้านหน้าม่านแสงมีคนยืนอยู่เต็มไปหมด ทั้งหมดล้วนมาเช่าบ้านพัก ชั้นสองก็สามารถจัดการเรื่องให้เช่าได้ ทว่ากลับรับแขกแค่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมขึ้นไป พลังบำเพ็ญเพียรขั้นสร้างฐานลงมาล้วนต้องเบียดกันอยู่ที่ชั้นหนึ่ง
ต่อให้เบียดกันอยู่ในห้องเดียว ยังมีความแตกต่างของขั้นสร้างฐานและขั้นฝึกปราณ ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสร้างฐานยืนอย่างมั่นคงอยู่ตำแหน่งตรงกลาง ระหว่างแต่ละคนยังมีพื้นที่กว้างสองคนกว่า ส่วนพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณมีจำนวนมากมาย เบียดกันอยู่สองข้างและไม่มีแม้แต่พื้นที่ว่างระหว่างกัน เบียดกันแบบหลังชนหลัง
“ทำให้ใหญ่หน่อยไม่ได้หรือ แออัดแทบตายแล้ว” จินเฟยเหยาติดอยู่ด้านข้างผู้บำเพ็ญเซียนสตรีที่นำทาง ส่วนสยงเทียนคุนหน้าแดงก่ำ ถูกผู้บำเพ็ญเซียนด้านหลังดันมาติดหลังผู้บำเพ็ญเซียนสตรีราวกับโอบกอดนางไว้
“มีดวงนารีจริงๆ” เห็นท่าทางขัดเขินของเขา จินเฟยเหยาก็เบิกบาน
สหายเซียนทั้งสองท่าน ที่นี่ต้องเลือกตำแหน่งของบ้านดังนั้นจึงแออัดหน่อย ขออภัยด้วย” ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีพบเห็นจนชินนานแล้ว ไม่ได้แสดงออกว่าไม่พอใจสยงเทียนคุนที่แนบอยู่ด้านหลัง ให้หนุ่มน้อยที่งดงามดุจสตรีเช่นนี้แนบติดดีกว่าตาเฒ่าอัปลักษณ์เหล่านั้นมากนัก
“ไม่เป็นไร ขอเพียงเช่าบ้านที่ทั้งถูกทั้งดีได้ เบียดหน่อยก็ไม่เป็นไร” จินเฟยเหยาเช็ดเหงื่อบนศีรษะ เพียงหวังว่าจะเลือกที่อยู่ให้เสร็จเร็วหน่อย แต่พอเห็นสภาพแบบนี้ คิดจะแย่งชิงสถานที่ดีๆจากคนหลายร้อยคนเกรงว่าคงยาก
ม่านแสงเบื้องหน้าคือแผนที่ของเมืองลั่วเซียนทั้งหมดและอาณาเขตโดยรอบ ด้านบนเต็มไปด้วยจุดแสง มีสีขาว สีเขียว และยังมีสีทอง ได้ยินผู้บำเพ็ญเซียนสตรีแนะนำว่า นี่คือที่อยู่ซึ่งแบ่งตามระดับพลังวิญญาณ สีขาวพลังวิญญาณอ่อนจางที่สุด สีทองพลังวิญญาณเข้มข้นที่สุด แน่นอนว่ายังมีสถานที่ที่ดียิ่งกว่านี้ ต้องขึ้นไปชั้นสองจึงจะได้
สถานที่เหล่านี้เพียงพอแล้ว ต่อให้พวกเขาสองคนขึ้นไปชั้นสองได้ ก็ไม่มีเงินจะเช่าถ้ำที่มีพลังวิญญาณระดับสุดยอดพวกนั้น
พอถามราคา จุดแสงสีขาวล้วนเป็นที่พักที่มีลานบ้านเดียว มีห้องฝึกบำเพ็ญหนึ่งห้องและห้องว่างที่สามารถจัดแจงเองได้หนึ่งห้อง ทั้งหมดตั้งอยู่ในเมืองลั่วเซียนอันคึกคัก สถานที่ยิ่งเอะอะก็ยิ่งไม่เหมาะจะฝึกบำเพ็ญ ดังนั้นจึงมีราคาแค่ห้าสิบศิลาวิญญาณชั้นล่างต่อปี บ้านที่นี่อย่างน้อยที่สุดต้องเช่าหนึ่งปี ถ้าอยู่แค่ไม่กี่เดือน ก็สามารถไปพักโรงเตี๊ยมที่มีอยู่ทั่วทุกถนนใหญ่ได้
บ้านเหล่านี้ไม่มีห้องครัว ผู้บำเพ็ญเซียนทั้งหมดขี้เกียจใช้เวลาไปกินอาหาร บางครั้งมีบางคนชอบทำอาหารเอง ก็สามารถทำในลานเรือนได้ จินเฟยเหยาสนใจด้านการกิน ทว่ากลับไม่สนใจเรื่องทำอาหารได้อย่างไรสักนิด ถึงจะมีหรือไม่มีก็ไม่แตกต่างกัน
.........................................................


## 0012 หายนะร่วงจากฟ้า

บทที่ 12 หายนะร่วงจากฟ้า
“เอาหลังที่ข้างๆ มีคฤหาสน์ใหญ่หลังนั้น” จินเฟยเหยาชี้สถานที่แห่งหนึ่งบนม่านแสง สีหน้าเต็มไปด้วยความยินดี เรือนเล็กๆ นั่นอยู่ติดกับคฤหาสน์ใหญ่หลังหนึ่ง จากม่านแสงสามารถมองออกได้ว่าในคฤหาสน์แห่งนั้นมีต้นไม้เขียวขจี สระบัวงดงาม ตรอกเงียบสงบ ถ้าอาศัยอยู่ที่นั่นจะได้ประโยชน์จากบ้านข้างเคียง
ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีล้วงแผ่นหยกออกมาชิ้นหนึ่ง ขณะจะจิ้มม่านแสงขนาดยักษ์ ก็เห็นแสงสีขาวสายหนึ่งยิงมาบนม่านแสง จุดแสงที่จินเฟยเหยาเลือกไว้ก็ดับไป
“สหายเซียน บ้านหลังนี้ถูกคนเลือกแล้ว ท่านเลือกหลังใหม่เถอะ” ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีตกตะลึง รีบมองจินเฟยเหยาอย่างรู้สึกเสียใจทันที
จินเฟยเหยากำมือ ในใจเดือดดาล ใครบังอาจมาแย่งบ้านของข้า นางโกรธแค้นอย่างยิ่ง ยังต้องเลือกบ้านอีก นางค้นหาบนม่านแสง
ครู่หนึ่งนางก็หาสถานที่ที่ค่อนข้างสงบพบ ขณะนางจะเลือกก็เห็นจุดแสงดับลงอีก จินเฟยเหยากัดฟันค้นหาสถานที่ที่พึงพอใจบนม่านแสงอีกคำรบ ไม่รู้ว่าจงใจหรือทุกคนต่างหมายตาบ้านที่มีตำแหน่งอยู่ใกล้คฤหาสน์ใหญ่เหล่านั้น เห็นแสงสีขาววาบผ่านด้านหน้าม่านแสง จุดแสงที่นางถูกใจกำลังหายไปอย่างรวดเร็ว
มองเห็นจุดแสงที่ตนเองหมายตายิ่งลดลงทุกที ที่เหลือทั้งหมดล้วนแออัดอยู่รอบร้านขายของ เป็นสถานที่ที่อึกทึกวุ่นวาย จินเฟยเหยาใช้มือฉุดดึงมือของผู้บำเพ็ญเซียนสตรี ชี้ไปที่สถานที่แห่งหนึ่งบนม่านแสงแล้วคำรามลั่น “รีบแย่งที่นั่นให้ข้าเร็ว!”
ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีรีบขยับนิ้ว แสงสีขาวสายหนึ่งยิงไปยังสถานที่ที่จินเฟยเหยาชี้ จุดแสงสีขาวบนม่านแสงก็ดับลง ส่วนแผ่นหยกในมือของผู้บำเพ็ญเซียนสตรีก็สว่างขึ้น ในที่สุดก็ให้นางแย่งสถานที่แห่งหนึ่งมาได้
ติดตามผู้บำเพ็ญเซียนสตรีเบียดออกมาจากกลุ่มคน จินเฟยเหยามองสยงเทียนคุนอย่างภาคภูมิใจ กลับพบว่าเขาเดินตัวแข็งทื่อนิดๆ จึงอดเอ่ยถามอย่างสงสัยไม่ได้ว่า “เจ้าเป็นอะไรไป?”
สยงเทียนคุนหน้าแดงก่ำหัวเราะขื่นๆ แล้วก็สั่นศีรษะ เขากล้าพูดที่ไหน ว่าเพราะตนเองแนบติดกับผู้บำเพ็ญเซียนสตรีคนนั้น ด้านหลังก็ถูกผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ เบียดดันเสียดสีอย่างต่อเนื่อง บางแห่งในร่างกายมีอะไรแปลกๆ ดังนั้นเขาจึงรู้สึกหวาดกลัวจนไม่กล้าขยับตัวสักนิด เขาผลักผู้บำเพ็ญเซียนที่เบียดดันเข้ามาไปด้านหลังและพยายามรักษาระยะห่างกับผู้บำเพ็ญเซียนสตรีที่อยู่ด้านหน้าอย่างสุดความสามารถ ทำเอาร่างแข็งทื่อและปวดเมื่อยไปทั้งตัวเดินเหินไม่สะดวกเลย
“ยืนนานเลยขาชาสินะ? ร่างกายของเจ้าแย่จริงๆ ต้องฝึกฝนให้ดี มีพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณช่วงกลางแล้ว ยังเหมือนกับบัณฑิตธรรมดาคนหนึ่งอีก” จินเฟยเหยาสั่นศีรษะ ได้แต่ก้าวไปใช้มือพยุงเขาไว้ นางยังต้องให้เขาจ่ายค่าเช่าบ้านราคาห้าสิบศิลาวิญญาณชั้นล่างอยู่
สถานที่ที่ใกล้กำแพง มีโต๊ะดำเนินการแถวหนึ่ง หลังจากจ่ายศิลาวิญญาณชั้นล่างห้าสิบก้อนแล้ว ทั้งสองคนก็รับป้ายหยกมาอย่างดีอกดีใจ
บ้านที่พวกเขาเช่าอยู่ทางทิศตะวันตกของเมือง รอบด้านมีคฤหาสน์ใหญ่หลายหลัง คฤหาสน์ทั้งหมดเป็นสาขาของสำนักขนาดกลางและขนาดเล็ก สถานที่ตรงมุมคฤหาสน์ใหญ่สร้างบ้านเล็กๆ ไว้มากมาย น่าแปลกที่ใช้พื้นที่นี้
บ้านที่จินเฟยเหยาเลือกอยู่ข้างสำนักสาขาของสำนักแห่งหนึ่ง พวกนางเดินมาจากอีกด้านไม่ได้ผ่านประตูใหญ่จึงไม่รู้ว่าเป็นสำนักใด เพียงแค่มองดูจากภายนอก สำนักนี้ไม่ถือว่าเล็ก น่าจะเป็นสำนักระดับกลาง
บ้านเล็กๆ เป็นแถวเก้าหลังสร้างขึ้นติดกับกำแพงบ้านฝั่งตรงข้าม บ้านของพวกเขาอยู่ริมสุด กำแพงสีขาวหลังคาสีเขียว บนกำแพงยังมีหญ้าต้นเล็กๆ งอกขึ้นมา บนประตูใหญ่ครึ่งเก่าครึ่งใหม่ไม่มีกุญแจ สิ่งที่บรรดาผู้บำเพ็ญเซียนใช้คือตราหยก ด้านบนมีคาถาป้องกัน สิ่งของประเภทกุญแจไม่มีประโยชน์สำหรับที่นี่เลยสักนิด
แน่นอน คาถาป้องกันบนตราหยกเป็นคาถาป้องกันแบบเรียบง่ายที่สุด คาถาป้องกันระดับสูงต้องใช้เงินตนเองซื้อหรือกางวงเวทเอง
“ไปเถอะ” จินเฟยเหยาฉุดลากสยงเทียนคุนเดินเข้าไปในบ้านเล็กๆ
“ฮึ!”
ทันใดนั้น เสียงฮึอันเย็นชาก็แหวกอากาศมา จินเฟยเหยารู้สึกเลือดลมปะทุพุ่งขึ้นมาที่หน้าผาก หัวสมองบวมพอง จากนั้นแสงสีแดงสายหนึ่งก็โจมตีทะลุผ่านไหล่ซ้ายของนางไป หากสยงเทียนคุนมิได้ใช้มือฉุดดึงนางไว้ เกรงว่านางคงนอนทอดร่างลงเป็นศพตรงนั้นแล้ว
จินเฟยเหยาใช้มือกุมไหล่ซ้ายที่เลือดออก เพิ่งเงยหน้าขึ้น เตรียมจะหาว่าผู้ใดแอบลอบโจมตีตนเอง ครู่หนึ่งอานุภาพกดดันก็แผ่ขยายปกคลุมฟ้าดิน
“ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐาน...” นางเพิ่งส่งเสียงร้องอุทาน วงแหวนหยกก็ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะ แสงสีเขียวกระพริบ วงแหวนหยกก็รัดลงบนร่างของนางแน่น จินเฟยเหยานอนอยู่บนพื้นถูกรัดไว้อย่างแน่นหนา ขยับเขยื้อนไม่ได้สักนิด
วงแหวนหยกยิ่งรัดยิ่งแน่น โลหิตสดหลั่งไหลจากบาดแผลของไหล่ซ้าย “ข้าไปล่วงเกินผู้อาวุโสได้อย่างไร ผู้อาวุโสจึงลงมือฆ่าข้า” จินเฟยเหยาไม่ทันได้คิดมากความ เอ่ยปากด่าทอด้วยโทสะ
แม้แต่คนนางยังไม่เห็น ก็ถูกอีกฝ่ายขังไว้ในพริบตา ในใจของนางมีเพียงความสงสัย หรือว่าท่านปู่เชิญผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานมาจับข้า นี่มันเกินไปแล้วกระมัง เจ้าหมอนั่นเห็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานก็ต่ำต้อยจนแม้แต่พูดก็ยังพูดไม่ชัด จะสามารถทำเรื่องเช่นนี้ออกมาได้หรือ?
นึกถึงสยงเทียนคุนที่เดินด้วยกันเมื่อครู่ นางรีบสะกดความเจ็บปวดเงยหน้าขึ้นมองหา กลับต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ สยงเทียนคุนยืนอยู่ด้านข้างอย่างไม่บุบสลาย มองดูด้านหลังของตนเองอย่างโง่งม สีหน้าซีดขาว มือเท้าสั่นสะท้าน
เจ้าหมอนี่...ไร้หนทางเยียวยาแล้ว ฆ่าสัตว์ปิศาจซ้อมมือมากมายขนาดนั้นไปเปล่าๆ พอเจอสภานการณ์จริง ไม่เพียงไม่ชักกระบี่ช่วยเหลือ เช่นนั้นก็รีบหนีไปสิ คิดไม่ถึงว่าจะยืนอยู่ตรงนั้น ถือว่าตนเองเป็นตอไม้หรือ? มือเท้ายังสั่นสะท้าน สั่นทำไมเล่า เจ้าผัดถั่วหรือ
จินเฟยเหยามีโทสะอย่างยิ่ง ก้มหน้าคอตกอย่างผิดหวัง เชิญพวกเจ้าตามสบายเลย อยากฆ่าอยากฟันก็มาให้เต็มที่ ถ้าร้องสักแอะข้าก็เป็นหลานของเจ้าแล้ว
ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้ ฟังดูแล้วมีจำนวนคนไม่น้อย ทันใดนั้น สยงเทียนคุนที่ยืนนิ่งมาตลอดก็วาดมือเรียกกระบี่สีขาวออกมา ก้าวข้ามจินเฟยเหยาและบดบังนางไว้เบื้องหลัง
เจ้าอ้อมมาด้านข้างหน่อยไม่ได้หรือ ถึงกับข้ามตัวข้ามาตรงๆ หัวทื่อจริงๆ เห็นสยงเทียนคุนก้าวข้ามร่างของตนเอง จินเฟยเหยารู้สึกไม่พอใจ ทว่านึกถึงตอนนี้ผู้อื่นมีความกล้าพอจะสกัดผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐาน นางจะกล้าไปว่าเขาได้อย่างไร ได้แต่บิดกายอย่างซาบซึ้งเต็มหัวใจ คิดจะหมุนตัวไปมอง ว่าเจ้าสารเลวคนใดโจมตีตนเองบาดเจ็บ
“สตรี?” สะกดความเจ็บปวดหมุนกายไปดูอย่างยากลำบาก จินเฟยเหยากลับเห็นสตรีที่งดงามผู้หนึ่งพากลุ่มคนมายืนห่างไปห้าก้าว
ในกลุ่มนั้นมีนางคนเดียวที่เป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐาน ท่าทางคนที่ทำร้ายตนเองก็คือนาง จินเฟยเหยากัดฟันแอบด่าทอในใจ “นางปิศาจเฒ่า อยู่ว่างกลับบ้านไปตีลูกเจ้าไป รังแกเด็กน้อยถือเป็นความสามารถใด?”
สตรีผู้นี้ดูแล้วอายุสามสิบกว่าปี หน้าตางดงามดุจเซียนสวรรค์ อีกทั้งจินเฟยเหยายิ่งมองก็ยิ่งคุ้นตา องคาพยบทั้งห้าเหมือนเคยพบเห็นที่ไหนมาก่อน
“สยงเทียนคุน!” มิน่าเล่าจึงได้คุ้นตาขนาดนั้น คนผู้นี้หน้าตาเหมือนสยงเทียนคุนอย่างยิ่ง ดูเหมือนจะออกมาตามหาบุตรชาย ในใจจินเฟยเหยาสงบลง ที่แท้ก็มาตามหาบุตรชาย คงนึกว่าตนเองเป็นคนหลอกลวง ดูท่าคงต้องรีบอธิบายหน่อย ไม่เช่นนั้นถ้าผู้มีพระคุณช่วยชีวิตถูกฆ่าก็ยุ่งแล้ว
“ผู้อาวุโส ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ใช่คนเลว”
จินเฟยเหยาพยายามเงยหน้าขึ้น ตะโกนเสียงดังใส่ผู้ต้องสงสัยว่าเป็นมารดาของสยงเทียนคุน ยังเอ่ยไม่จบ แสงสีขาวก็วาบขึ้น ไม่รู้ว่าเป็นสิ่งใด กระแทกเข้าใส่บนใบหน้าของจินเฟยเหยาอย่างหนักหน่วงทันที ทันใดนั้นบนใบหน้านางก็เหมือนเปิดโรงย้อม มีทุกสีสัน
“ถุย นางปิศาจเฒ่า เจ้าบ้าหรือเปล่า อย่าเอาโทสะเรื่องที่สามีเจ้ามีเมียน้อยใช้เตาหลอมมนุษย์มาลงที่ตัวข้านะ หากไม่ใช่เพราะข้า ลูกชายเจ้าถูกคนปล้นฆ่าไปนานแล้ว เจ้าเป็นถึงผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐาน มีการอบรมบ้างหรือไม่ อยู่มานานขนาดนี้แล้วนะยายสารเลว” จินเฟยเหยาโทสะพวยพุ่ง ข้าปฏิบัติต่อเจ้าดีๆ เจ้ากลับทำเช่นนี้กับข้า นางถ่มโลหิตสดในปาก ปล่อยให้เลือดกำเดาไหลออกมา ด่าทอสตรีผู้นั้นอย่างไม่สนใจมารยาท
“ฮึ หากเจ้าไม่ได้ยั่วยวนบุตรชายข้า เขาจะแอบออกจากสำนักได้อย่างไร ทั้งยังพาเขาหลบหนีพวกเราไปทั่ว ทำให้ข้าตามหาเขาไม่พบมาตลอด วันนี้หากไม่ฆ่าเจ้า จะสลายความขมขื่นจากการคิดถึงบุตรชายของข้าได้อย่างไร” ในดวงตาของสตรีปรากฏแววดุร้าย เลิกคิ้วขึ้นอย่างเย็นชา มีใจคิดจะฆ่าจินเฟยเหยาแต่แรก โดยเฉพาะเมื่อเห็นจินเฟยเหยาฉุดดึงมือของบุตรชายกำลังจะลากเข้าไปในบ้าน ต้องใช้เวทดึงหยางเสริมหยินแน่ นางก็แค้นจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
จินเฟยเหยาอับอายจนเหงื่อแตก นี่มันหัวคิดอะไรกัน เหตุใดจึงไม่มีทางสื่อสารกันได้เลยนะ หากนางรู้ว่าอีกฝ่ายแน่ใจว่าตนเองกำลังจะฉุดลากสยงเทียนคุนเข้าบ้านทำเรื่องดึงหยางเสริมหยิน เกรงว่าคงไม่ต้องให้อีกฝ่ายลงมือ นางต้องมีโทสะจนกระอักโลหิตตาย
“ท่านแม่ ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าออกมาเอง ไม่เกี่ยวกับน้องเฟยเหยา อีกทั้งข้ายังได้พบคนเลว โชคดีที่นางยื่นมือเข้าช่วยเหลือ ไม่เช่นนั้นวันนี้ท่านคงไม่ได้เห็นข้า” สยงเทียนคุนที่เงียบมาตลอดพลันก้าวออกมา จับจ้องมารดาของเขาด้วยท่าทางเด็ดเดี่ยว
ฮูหยินสยงร้อนใจเพราะรักบุตรชายจึงไม่ได้สังเกตว่าบุตรชายที่มีนิสัยอ่อนแอตลอดมา ถึงกับกล้าพูดจาเช่นนี้กับนาง ส่วนศิษย์สำนักอวิ๋นซานด้านหลังนาง กลับพบสภาพอันน่าตื่นตะลึงนี้ อดมองหน้ากันอย่างประหลาดใจไม่ได้
มีเพียงจินเฟยเหยาที่รู้ว่าสยงเทียนคุนเคลื่อนไหวเช่นนี้มีความยากลำบากเพียงใด
สองขาที่สั่นเทา สองมือที่กำจนซีดขาว และน้ำเสียงสั่นสะท้าน ล้วนพิสูจน์ว่าเขากำลังพยายามสะกดความหวาดกลัวในใจทำการต่อสู้อย่างดุเดือดในจิตใจอันอ่อนแอของตนเองเพื่อต้านทานแรงกดดันที่มารดามีต่อเขา
เมื่อเผชิญหน้ากับสยงเทียนคุน ฮูหยินสยงเผยให้เห็นสายตาแห่งความรักและเมตตา นางยื่นมือออกมาและเอ่ยอย่างอ่อนโยน “คุนเอ๋อร์ รีบมานี่ ระวังเลือดสกปรกจะกระเด็นใส่ร่างเจ้า ดูเจ้าสิ ผอมลงขนาดนี้”
สยงเทียนคุนยังคงไม่เคลื่อนไหว น้ำเสียงสงบนิ่งลงมาก มือและเท้าไม่สั่นอีก เขากำสองมือแน่นและคลายออกเบาๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ท่านแม่ ปล่อยนาง”
“คุนเอ๋อร์?” เผชิญหน้ากับบุตรชายที่แปลกไปเช่นนี้ ฮูหยินสยงดูเหมือนจะตกตะลึงอย่างมาก ไม่รู้จะทำอย่างไรดี “นางกำลังหลอกเจ้านะ เจ้าไม่รู้ว่าจิตใจของคนภายนอกเลวร้ายมากเพียงใด หากไม่ฆ่านาง ต่อไปหากมีคนกล้ามายั่วยวนเจ้าอีกจะทำอย่างไร”
“ท่านอา ต่อให้มีคนยั่วยวนบุตรชายของท่าน ก็ต้องเป็นบุรุษแน่นอน” จินเฟยเหยาทนไม่ไหวแล้ว ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าถูกคนทำร้ายจนบาดเจ็บ ยังต้องทนคนบ้าเอ่ยคำว่ายั่วยวนอย่างไม่จบไม่สิ้น
“บังอาจ” สตรีชุดเหลืองข้างกายฮูหยินสยง โยนแสงสีขาวในมือที่ทำร้ายจินเฟยเหยาบาดเจ็บเมื่อครู่เข้าใส่นางอีก
สยงเทียนคุนลงมือในชั่วพริบตา เห็นแสงสีขาวเหมือนดอกไม้เบื้องหน้าถูกเขาฟันด้วยกระบี่ มุกกลมเม็ดหนึ่งก็ถูกฟันจนกลายเป็นสองซีกร่วงลงที่เท้าของเขา
“มุกวิญญาณสวรรค์ของข้า!” สตรีร้องอุทานด้วยความปวดใจอย่างยิ่ง
เห็นสยงเทียนคุนกล้าต่อต้านคำพูดของตนเอง ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าคุ้มครองเด็กสาวคนนั้นมาตลอด ยังลงมือฟันอาวุธเวทของศิษย์น้องร่วมสำนักแตกอีก ฮูหยินสยงอดคิดบัญชีเรื่องทั้งหมดลงบนตัวจินเฟยเหยาไม่ได้
นางรู้สึกได้ถึงดวงตาที่เต็มไปด้วยความคิดฆ่าฟันของฮูหยินสยงกวาดมองบนร่างของตนเองไม่หยุด จินเฟยเหยากลับนอนราบอยู่บนพื้น เงยหน้ามองท้องฟ้า คิดอย่างเงียบๆ “น่าจะใกล้มาถึงแล้ว ถ้ายังไม่มาข้าจะตายแล้วนะ”
...........................................


## 0013 การตัดสินใจของสยงเทียนคุน

บทที่ 13 การตัดสินใจของสยงเทียนคุน
แสงสีแดงกระพริบวาบ ในมือของฮูหยินสยงมีกระบี่โลหิตเล่มหนึ่งปรากฏขึ้น ตัวกระบี่เล่มนี้ปรากฏสีแดง สีแดงในตัวกระบี่แดงดุจโลหิตสด ราวกับมีพลังไหลเวียนอย่างช้าๆ
“คุนเอ๋อร์ เจ้ามานี่” ฮูหยินสยงสลายสีหน้ารักและเมตตาบนใบหน้า ตวาดเสียงเข้มงวด ร่างของสยงเทียนคุนสั่นสะท้าน กัดริมฝีปากอย่างดื้อรั้น “ท่านแม่ ถ้าท่านอยากฆ่านางก็ฆ่าข้าด้วย นางเป็นสหายเพียงคนเดียวของข้า ข้าจะไม่ให้ท่านฆ่านาง”
“พี่ชาย ท่านจะจริงใจต่อสหายเกินไปแล้ว” ขณะจินเฟยเหยากำลังจะซาบซึ้ง พลันนึกขึ้นได้ เพราะตนเองยุ่งเรื่องของคนอื่น จึงได้ก่อเรื่องนี้ขึ้น กล่าวไปกล่าวมา เพราะเจ้าหมอนี่ก่อเรื่องขึ้น ตนเองจึงได้รับหายนะที่คาดไม่ถึง
“ดี ดี ตลอดมาข้ารักเอ็นดูเจ้ามาก เจ้าถึงกับทำเรื่องอกตัญญูเช่นนี้ออกมาได้ วันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าสักหน่อย ไปลากศิษย์น้องของพวกเจ้าออกมา ข้าจะฆ่าสตรีผู้นี้ต่อหน้าเขา” ฮูหยินสยงเดือดดาลอย่างยิ่ง มีโทสะขึ้นมาจริงๆ แล้ว ศิษย์ทางด้านหลังรีบพุ่งเข้ามาคิดจะฉุดลากสยงเทียนคุนออกไป
กระบี่สีขาวในมือสยงเทียนคุนพลิกวูบ มาวางไว้บนคอของตนเอง “อย่าเข้ามานะ เข้ามาข้าจะเชือดคอเสีย”
เพื่อปกป้องสหายเพียงคนเดียวของตนเอง สยงเทียนคุนพร้อมจะเอาชีวิตเข้าเสี่ยง ตอนนี้เขาเกลียดชังตนเองอย่างยิ่ง เหตุใดปกติจึงไม่ตั้งใจฝึกบำเพ็ญ พอถึงตอนนี้ แม้กระทั่งความสามารถในการปกป้องสหายของตนเองก็ยังไม่มี
แลเห็นทั้งสองฝ่ายคุมเชิงกัน จินเฟยเหยาก็มองไปยังกลางนภาอย่างร้อนใจ สีหน้าพลันเผยความยินดี ส่วนศิษย์คนหนึ่งด้านหลังฮูหยินสยงก็มองที่กลางนภา และมีสีหน้าเกรงขามในพริบตา รีบเอ่ยแจ้งว่า “อาจารย์อา ผู้ดูแลเมืองลั่วเซียนมา รีบหยุดมือเถอะ”
“แค่ผู้ดูแลกลุ่มหนึ่ง มีอะไรน่าหวาดกลัว ลากเขาออกมา” ยามนี้ฮูหยินสยงรับฟังที่ไหน นางสนใจแต่จะฆ่าจินเฟยเหยาให้ตาย จะสนผู้ดูแลเมืองลั่วเซียนไปทำไม ไม่ใช่ไม่เคยเห็นที่ประตูเมือง เด็กน้อยขั้นฝึกปราณกลุ่มหนึ่ง มีอะไรน่าหวาดกลัวกัน
ศิษย์ผู้นี้ร้อนใจแทบตายแล้ว อาจารย์อาผู้นี้อยู่ที่สำนักอวิ๋นซานมาตลอด ไม่เคยมาที่เมืองลั่วเซียน นึกว่าที่นี่นางมีอำนาจตัดสินใจได้ ถ้าต่อสู้ในเมืองลั่วเซียน แล้วถูกผู้ดูแลเมืองลั่วเซียนจับได้ สถานเบาต้องได้รับโทษหนัก สถานหนักต้องถูกฆ่าในที่เกิดเหตุ
ถึงพวกเขาสร้างสำนักสาขาที่นี่ ทว่าผู้ดูแลกลับไม่ไว้หน้าใดๆ ทั้งสิ้น ตอนนี้อาจารย์อากำลังมีโทสะ หากล่วงเกินผู้ดูแลเมืองลั่วเซียน ถึงตอนนั้นหากถูกเมืองลั่วเซียนไล่ออกไป ตนเองมิต้องถูกถังจู่[footnoteRef:1]ฆ่าหรอกหรือ  [1:  堂主 ถังจู่ คือ ผู้บริหารจัดการสำนัก]
ศิษย์หลายคนพุ่งขึ้นไป ล้วนเป็นคนที่ฮูหยินสยงพาออกมาตามหาบุตรชาย ดังนั้นจึงพุ่งขึ้นไปฉุดดึงสยงเทียนคุนอย่างไม่กลัวเกรงอะไรทั้งสิ้น คิดจะลากเขาออกมา  สยงเทียนคุนกลับไม่เกรงใจ ยกกระบี่ขึ้นแทงพวกเขา ศิษย์เหล่านั้นล้วนเกรงว่าจะทำให้เขาได้รับบาดเจ็บ ไม่กล้าลงมือรุนแรง เห็นสยงเทียนคุนใช้ทั้งมือและเท้า อัดพวกเขาจนระเนระนาดกลิ้งไปทั่วพื้น
“เปรี้ยง!”
ฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ กลางอากาศ สายฟ้าสีทองสายหนึ่งร่วงลงมาจากฟ้า ระเบิดทุกคนที่กำลังต่อสู้พัวพันกันให้แยกออก
“ผู้อาวุโส ช่วยด้วย ข้ากำลังจะเข้าบ้าน กลับถูกคนโจมตีอย่างไม่มีสาเหตุ พวกเขาไม่สนใจกฎระเบียบของเมืองลั่วเซียน ปิดถนนฆ่าผู้บำเพ็ญเซียนในเมือง” จินเฟยเหยารีบชิงตะโกนเสียงดังใส่คนสองคนที่ลงมาจากฟ้าก่อน
จินเฟยเหยาเพิ่งหยิบแผนที่ก็สังเกตเห็นด้านข้างเขียนไว้แถวหนึ่งว่า ห้ามมิให้ผู้บำเพ็ญเซียนคนใดต่อสู้ในเมือง ลงโทษอย่างรุนแรง คิดๆ ดูแล้วก็ถูก ผู้บำเพ็ญเซียนมากมายอยู่ในสถานที่เดียวกัน มีนิสัยแปลกประหลาดไม่น้อย ถ้าเหยียบเท้าหรือเดินชนกัน ต่อสู้และฆ่าคนในเมืองทั้งวัน แล้วจะจัดการเมืองลั่วเซียนอย่างไร คาดว่าต้องมีจำนวนผู้ดูแลมากมาย และพละกำลังคงไม่อ่อนด้อย
ดังนั้นหลังจากนางถูกรัดก็มองหามาตลอดว่าผู้ดูแลจะออกมาเมื่อใด หากที่นี้เกิดการต่อสู้ น่าจะไม่เหมือนสำนักเหิงเจินที่ถูกคนติดสินบนได้
เห็นจินเฟยเหยาตะโกนเสียงดังใส่ผู้ดูแลขั้นสร้างฐานสามคนที่ลงมาจากฟ้า ศิษย์สำนักอวิ๋นซานผู้นั้นก็เหงื่อตก ไม่สนใจฮูหยินสยงที่ยืนอยู่ด้านหน้า ก้าวข้ามนางมาด้านหน้า ประสานมือคารวะทั้งสามคน “รบกวนใต้เท้าสามท่านแล้ว พวกเราเป็นศิษย์ของสำนักอวิ๋นซาน มีสาขาอยู่ที่นี่ เพียงแค่เข้าใจผิดกับผู้บำเพ็ญเซียนน้อยท่านนี้เล็กน้อย ไม่ได้คิดจะฆ่านาง”
“สำนักอวิ๋นซานแล้วอย่างไร เจ้าเห็นพวกเราตาบอดหรือ มีคนเกือบตายนอนอยู่บนพื้นยังแค่เข้าใจผิดเล็กน้อย?” ทั้งสามคนหัวเราะอย่างเย็นชา คนหนึ่งในนั้นเอ่ยเสียดสี
ผู้มาทั้งสามล้วนเป็นบุรุษทั้งหมดต่างสวมชุดของตนเองไม่มีเสื้อผ้าแบบเดียวกัน เพียงแต่บนเอวของแต่ละคนสวมเข็มขัดที่มีสัญลักษณ์ดอกไม้ห้ากลีบของเมืองลั่วเซียน สองท่านหนุ่มหน่อย อายุสามสิบกว่า คนที่เย้ยหยันพวกเขาก็คือบุรุษเสื้อสีดำตรงกลาง อีกคนที่อยู่ด้านข้างมีสีหน้าเฉยชา ทั้งหมดต่างคร้านจะเลิกหนังตาขึ้นมองพวกเขา
ส่วนคนที่เมื่อครู่ใช้สายฟ้าสีทองโจมตีให้พวกเขาแตกกระจายคือชายชราที่เส้นผมและหนวดเคราหงอกขาวแบบวันเวลาไม่ปราณีใคร มือของเขาถือกระจก สลักลายดอกไม้ห้ากลีบ สายฟ้าสีทองยิงออกมาจากในกระจกนี่เอง
“นี่...”  ขณะศิษย์ผู้นี้กำลังคิดจะเอ่ย ก็ถูกฮูหยินสยงขัดขวางไว้
“นี่คือเรื่องส่วนตัวของพวกเรา ขอให้ทุกท่านอำนวยความสะดวกด้วย อย่ายุ่งเรื่องของผู้อื่น” ฮูหยินสยงรู้ว่า อีกฝ่ายเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานสามคน หากลงมือขึ้นมาตนเองจะเสียเปรียบ น้ำเสียงจึงดีขึ้นหน่อย
สีหน้าของชายชราแข็งกระด้าง ยังคงไม่เคลื่อนไหว “ในเมื่อมาถึงเมืองลั่วเซียน ก็ต้องรักษากฎระเบียบของที่นี่ ข้าไม่สนใจว่าจะมีสาเหตุใด ขอเพียงนางเคยมอบค่าธรรมเนียมเข้าเมืองมาก็มิอาจฆ่านางในเมืองได้ หากเจ้าจู่โจมฆ่านางพวกเราก็ได้แต่ลงโทษเจ้าตามกฎระเบียบ ในเมื่อนางยังมีชีวิตอยู่พวกเจ้าก็ห้ามแตะต้องนางอีก”
ท่านทั้งสาม หรือว่ามิอาจเห็นแก่หน้าของสำนักอวิ๋นซานเรา?” ฮูหยินสยงไม่ยินยอมอย่างยิ่ง น้ำเสียงเริ่มแข็งขึ้น นางคิดว่าสำนักสาขาของสำนักอวิ๋นซานก็อยู่ที่นี่ ถ้าสู้กันขึ้นมา ทางฝั่งของตนเองคงไม่เสียเปรียบ
“อาจารย์อา ท่านอย่าทำเช่นนี้สิ ถังจู่จะกล่าวโทษได้นะ”
“ถอยไป คิดไม่ถึงสำนักอวิ๋นซานของข้าจะยอมให้คนมาดูถูกได้เช่นนี้ พวกเจ้าอยู่เมืองลั่วเซียนอย่างไร” ฮูหยินสยงประกาศชื่อสำนักอวิ๋นซานออกมา คิดไม่ถึงว่าสามคนฝั่งตรงข้ามกลับมีสีหน้าดูแคลนนาง โทสะที่นางได้รับในวันนี้ยังมากกว่าโทสะเกือบร้อยปีมานี้รวมกันเสียอีก เดือดดาลจนนางใช้มือผลักศิษย์ที่ขวางอยู่เบื้องหน้านางอย่างขวัญผวาออกไป
กระบี่โลหิตในมือลอยขึ้น ตัวกระบี่ล้อมรอบด้วยดอกไม้สีแดงโลหิต กระบี่บินสีโลหิตลากเงาสีแดงบินไปทางผู้ดูแลเมืองลั่วเซียน
ชายชราถือกระจกดอกไม้ห้ากลีบในมือขึ้นอย่างเฉยชา แสงสีทองที่บานกระจกกระพริบวาบราวกับมีกระแสไฟฟ้าปริมาณมหาศาลเกิดขึ้นไม่หยุด
บุรุษเสื้อดำยิ่งหัวเราะอย่างเย็นชา “ให้เจ้าลองลิ้มรสความร้ายกาจของกระจกอัสนีทองแห่งเมืองลั่วเซียน แค่สำนักเล็กๆ ไร้ชื่อ ก็กล้าดูแคลนและไม่เห็นหัวผู้ใดในเมืองลั่วเซียน”
ไม่รอให้กระบี่โลหิตบินออกมาไกล เสือลายสีขาวตัวหนึ่งพลันพุ่งออกมาจากในกลุ่มคนที่มุงดู ใช้มือฟาดตบกระบี่โลหิตให้ลอยออกไป กระบี่โลหิตหมุนคว้างหลายรอบ ก็บินกลับมาอยู่ในมือของฮูหยินสยง
เสือลายสีขาวก็ตัวหดเล็กลงกลายเป็นที่ทับกระดาษเสือขาวอันหนึ่ง ร่วงลงในมือของผู้บำเพ็ญเซียนที่เร่งรุดมา
“ศิษย์น้อง เจ้าถอยกลับไป เหลวไหลจริงๆ” คนผู้นี้อายุสี่สิบกว่าปี ท่วงท่าไม่ธรรมดา เพิ่งได้รับข่าวก็รีบรุดมา ดุด่าฮูหยินสยงเป็นการใหญ่
“ศิษย์พี่หวัง พวกเขาไม่เห็นใครในสายตามากเกินไปแล้ว”
ผู้มาดุด่าทำให้ฮูหยินสยงรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรม ทว่านางยังคิดจะโต้เถียง
“ถอยไป” เขาคำรามใส่ฮูหยินสยง ทำให้ฮูหยินสยงต้องถอยไปหลายก้าว จากนั้นเขาก็ใช้มือที่ว่าง เรียกวงแหวนหยกที่รัดอยู่บนร่างจินเฟยเหยาให้บินกลับมาอยู่ในมือเขา
จินเฟยเหยารีบนำยารักษาอาการบาดเจ็บโยนใส่ปากหนึ่งเม็ด นั่งลงขัดสมาธิรีบรักษาบาดแผล ถ้าไม่รีบปิดปากแผลนางต้องเสียโลหิตมากจนตายแน่
ส่วนสยงเทียนคุนเฝ้าอยู่ข้างกายนางป้องกันคนลอบโจมตี
“สหายเซียนเฉิน ศิษย์น้องของข้าผู้นี้อยู่ในสำนักในมาตลอด ไม่รู้จักกฎระเบียบของเมืองลั่วเซียน ขอให้ท่านทั้งหลายโปรดอภัยให้ด้วย เรื่องนี้สำนักอวิ๋นซานเราจะยอมรับโทษแน่ ศิษย์น้องของข้าตามหาบุตรชายอย่างร้อนใจจึงได้พูดจาไร้มารยาทกับท่านทั้งสาม ขอให้ท่านทั้งหลายอย่าได้ถือสานางเลย”
คนผู้นี้คือหวังเฉิงเย่ ถังจู่ของสำนักสาขาแห่งสำนักอวิ๋นซานในเมืองลั่วเซียน อยู่เมืองลั่วเซียนมาอย่างน้อยเจ็ดสิบกว่าปี โดยพื้นฐานแล้วเขาเป็นผู้ก่อสร้างสำนักสาขาในเมืองลั่วเซียนขึ้นทีละนิดๆ ศิษย์ของสำนักอวิ๋นซานในเมืองลั่วเซียนล้วนมีเขาควบคุมดูแล
ผู้ดูแลเมืองลั่วเซียนทั้งสามมองหน้ากัน ชายชราผู้นั้นเดินออกมาข้างหน้า เดินมาเอ่ยพึมพำกับหวังเฉิงเย่ที่ด้านข้างอยู่นาน พอความคิดเห็นตรงกันในที่สุดก็เดินกลับไป
“ศิษย์น้อง เจ้ารีบพาเทียนคุนไปเถอะ เจ้าต่อสู้ภายในเมืองลั่วเซียน ละเมิดกฎระเบียบของที่นี่ มิอาจอยู่ในเมืองลั่วเซียนต่อไปได้ เจ้าห้ามลงมือกับเด็กหญิงผู้นี้อีก ถ้าสำนักสาขาของเราถูกขับไล่ออกจากเมืองลั่วเซียน อาจารย์อาเจ้าสำนักจะกล่าวโทษได้ เจ้ารับไหวหรือ?”
หวังเฉิงเย่เดินมาถึงเบื้องหน้าฮูหยินสยง ลดเสียงลงสั่งนาง ภายใต้การพูดจาทั้งขู่ทั้งปลอบของหวังเฉิงเย่ ฮูหยินสยงถลึงตาใส่จินเฟยเหยาหลายครั้งอย่างไม่ยินยอม แล้วมองบุตรชายที่เฝ้าอยู่ข้างกายจินเฟยเหยาตลอดเวลาโดยไม่ยอมมาหา ได้แต่เอ่ยกับศิษย์พี่หลายประโยค
หวังเฉิงเย่พยักหน้า เดินมาถึงข้างกายสยงเทียนคุน เอ่ยโน้มน้าวว่า “ศิษย์หลาน เจ้าก่อเรื่องต่อไปไม่ใช่วิธีที่ดี เจ้ามิใช่ไม่เข้าใจมารดาของเจ้า ถ้าเจ้าอยากจะทำเพื่อเด็กหญิงผู้นี้จริงๆ ทางที่ดีกลับไปกับแม่ของเจ้าเถอะไม่เช่นนั้นนางต้องคิดหาวิธีมาหาเรื่องสหายของเจ้าแน่นอน”
“อาจารย์ลุง หรือว่าข้ามิอาจทำเรื่องที่ตนเองคิดอยากทำได้? เพราะเหตุใดต้องบีบคั้นข้า” สยงเทียนคุนสีหน้าซีดขาว ภายในจิตใจรู้สึกขมขื่นอย่างยิ่ง
หวังเฉิงเย่ตบบ่าของเขา “ศิษย์หลาน หากเจ้ามีกำลังคิดจะทำสิ่งใดก็สามารถทำได้ ทว่าตอนนี้ เพื่อสหายของเจ้า เจ้าได้แต่กลับไปสำนักอวิ๋นซานกับท่านแม่ของเจ้า”
เห็นสยงเทียนคุนก้มศีรษะลงไม่เอ่ยอะไรอีก แล้วเขาก็เดินมาใกล้จินเฟยเหยา “ผู้บำเพ็ญเซียนน้อยท่านนี้ หากเจ้าถือว่าสยงเทียนคุนเป็นสหาย ก็น่าจะเข้าใจว่าเขากลับสำนักอวิ๋นซานไปเป็นหนทางที่ดีที่สุด วันเวลาอันยากลำบากของผู้บำเพ็ญเซียนอิสระ ไม่เป็นประโยชน์กับคนที่มีคุณสมบัติการฝึกบำเพ็ญที่ดีเช่นเขา อีกทั้งเพื่อความปลอดภัยของตัวเจ้าเองด้วย ทางที่ดีโน้มน้าวให้เขากลับไปเถอะ”
“เกี่ยวอะไรกับข้าด้วย เขาอยากกลับไปหรือไม่อยากกลับไปล้วนเป็นอิสระของเขา ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าข้ากับเขาแค่รู้จักกัน ต่อให้เป็นสหายร่วมเป็นร่วมตายข้าก็จะไม่ไปควบคุมการตัดสินใจของเขา วันนี้ถูกพวกเจ้าทุบตี เป็นเพราะข้ามีกำลังไม่เพียงพอ ข้ายอมรับ ส่วนเรื่องอื่นอย่าหวังจะให้ข้าทำ ข้าไม่ใช่คนของสำนักอวิ๋นซานของพวกเจ้า” จินเฟยเหยาจ้องมองเขาอย่างชิงชัง ปฏิเสธอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด
หวังเฉิงเย่ยิ้มนิดๆ เอ่ยเสียงเบาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระมักจะออกไปล่าสัตว์ปิศาจ ไม่เช่นนั้นแม้แต่บ้านก็เช่าอยู่ไม่ได้ เจ้าคงอยู่ในเมืองลั่วเซียนตลอดเวลาโดยไม่ออกไปไม่ได้”
“เจ้ากำลังข่มขู่ข้าหรือ?” จินเฟยเหยายิ้มแย้มเช่นเดียวกัน ตนเองเช่าบ้านได้หนึ่งปีนะ อย่างมากก็ไปเป็นคนงานในร้านค้าสักแห่ง ขอเพียงข้าไม่ออกจากเมืองลั่วเซียนดูสิว่าพวกท่านกล้าลงมือกับข้าหรือไม่ ข้าไม่เชื่อว่าพวกท่านจะสะกดรอยตามข้าได้ทั้งวันโดยไม่ต้องฝึกบำเพ็ญ
“อาจารย์ลุง ข้ายินยอมกลับไป” สยงเทียนคุนพลันเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงเย็นเยียบผิดปกติ
..................................................


## 0014 มองส่ง

บทที่ 14 มองส่ง
“ทว่าพวกท่านห้ามทำให้นางลำบาก ไม่เช่นนั้น...ข้าจะทำให้พวกท่านเสียใจ” สยงเทียนคุนเหมือนคนละคนกับก่อนหน้านี้ ดวงตาเย็นชา น้ำเสียงไม่ดี หากมิใช่เห็นกับตายังนึกว่าถูกใครชิงร่าง[footnoteRef:1]เสียอีก  [1:  ชิงร่าง คือ วิญญาณอื่นเข้ามาสิงสู่ในร่างของเจ้าของร่างแทนวิญญาณเจ้าของร่าง]
หวังเฉิงเย่อยากจะส่งเทพโรคระบาดกลุ่มนี้จากไปทันที เรื่องในครั้งนี้ทำให้เขาต้องล้วงศิลาวิญญาณชั้นกลางห้าร้อยก้อนมาจัดการ จำนวนเงินที่ใช้มหาศาลเกินไปแล้ว อีกทั้งยังมิอาจหวังให้ฮูหยินสยงควักเงินก้อนนี้ด้วย ผู้ใดให้สามีของนางคือผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมในสำนักเล่า หากมาด้วยตนเองจริงๆ แม้แต่เขาก็ล่วงเกินไม่ได้
ไม่สนใจท่าทางไร้มารยาทของสยงเทียนคุน เขารีบรับรอง “เจ้าวางใจ พวกเราเป็นถึงสำนักอวิ๋นซาน จะไปหาเรื่องผู้บำเพ็ญเซียนน้อยคนหนึ่งที่เพิ่งบรรลุขั้นฝึกปราณได้อย่างไร อีกอย่างหนึ่งที่นี่คือเมืองลั่วเซียน ถึงเจ้าไม่ไว้ใจพวกเรา เจ้ายังไม่ไว้วางใจผู้ดูแลของที่นี่อีกหรือ?”
สยงเทียนคุนกวาดตามองพวกเขา เดินมาถึงข้างกายจินเฟยเหยา เขาลงนั่งยองๆ ดึงกระเป๋าเก็บของของตนเองออกมา ยัดกระบี่สีขาวและผ้าไหมในมือใส่มือจินเฟยเหยา
“ข้าไปแล้วนะ ข้าจะจดจำคำพูดของเจ้าไว้ ต้องมีสักวันที่ข้าจะได้รับอิสระ”
เอ่ยจบ สยงเทียนคุนเดินไปหาศิษย์สำนักอวิ๋นซานโดยไม่หันหน้ากลับมา มองฮูหยินสยงนำสยงเทียนคุนจากไป จินเฟยเหยาถือสิ่งของในมืออย่างมึนงง ที่แท้ตนเองเคยพูดอะไรกับสยงเทียนคุนกันแน่ อิสระ เหตุใดจึงนึกไม่ออกเลยสักนิด
นางลืมคำพูดให้กำลังใจที่พูดไปเรื่อยเปื่อยเพื่อไม่ให้สยงเทียนคุนเป็นเหมือนสตรีตอนอยู่ในรถม้าจนหมดแล้ว สยงเทียนคุนจดจำหลักการพื้นฐานไว้ วันต่อมาจินเฟยเหยากลับลืมเลือนจนเกลี้ยงเกลา
น่าจะเพราะจินเฟยเหยาเป็นเพียงผู้เยาว์รุ่นหลังขั้นฝึกปราณช่วงต้นที่ไร้ชื่อเสียงคนหนึ่ง ผู้ดูแลเมืองลั่วเซียนเห็นคนของสำนักอวิ๋นซานปล่อยนาง ทั้งยังรับผลประโยชน์มาไม่น้อยและยอมรับการลงโทษ เรื่องจึงคลี่คลายลงอย่างน่าพอใจ ก็สะบัดมือจากไป
ส่วนคนของสำนักอวิ๋นซานเห็นฮูหยินสยงพาสยงเทียนคุนจากไปอย่างเร่งร้อนราวกับเกรงว่าบุตรชายจะหนีไปกลางทาง
หวังเฉิงเย่ก็ด่าทอศิษย์ที่อาศัยอยู่ในเมืองลั่วเซียนหลายประโยค ทั้งหมดรีบกลับไปสำนักสาขาของสำนักอวิ๋นซาน โทสะในใจของเขามากมายยิ่ง ศิษย์เหล่านี้อยู่ในเมืองลั่วเซียนมานานหลายปี เห็นอาจาย์อาต่อสู้ในเมือง คิดไม่ถึงว่าจะไม่ห้ามปราม หากไม่สั่งสอนให้ดีสักหน่อย ต่อไปถ้าเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นอีก เกรงว่าคงทำลายความบากบั่นทุ่มเทของตนเองแล้ว
จินเฟยเหยามองเหม่อไปรอบด้าน คิดไม่ถึงว่าเรื่องนี้จะมีผลลัพธ์เช่นนี้ นางทำความดี อย่าว่าแต่ได้รางวัลเลย ยังถูกทุบตีเปล่าๆ ยกหนึ่งด้วย แม้แต่ค่าเสียหายก็ยังไม่ชดใช้ ครู่หนึ่งคนก็ไปกันหมด และที่น่าเศร้าใจคือสำนักสาขาของสำนักอวิ๋นซานถึงกับอยู่ข้างบ้านเล็กๆ ที่จินเฟยเหยาเช่าแค่กำแพงกั้น
กลายเป็นว่าพวกเขาสองคนเพิ่งมาที่นี่ก็พบเข้ากับฮูหยินสยงที่ออกมาตามหาบุตรชายไปทั่วจนโทสะพวยพุ่งพอดี คนจะซวย ขนาดดื่มน้ำเย็นก็ยังติดฟันจริงๆ เรื่องนี้บังเอิญเกินไปแล้ว
จินเฟยเหยาขยับตัวอย่างจนใจ บาดแผลที่ไหล่ซ้ายเจ็บปวดอย่างรุนแรง ถึงเลือดจะหยุดไหล ทว่าความเจ็บปวดกลับยังไม่หายไปทันที เพราะเสียเลือดมากเกินไป สีหน้านางจึงซีดขาว เวียนศีรษะ เห็นไม่มีผู้ใดสนใจตนเอง จินเฟยเหยาจึงดิ้นรนล้วงแผ่นหยกออกมาเปิดการควบคุมของบ้าน พอผลักประตูก็เข้าไปในลานบ้าน
ยังไม่เห็นอย่างชัดเจนว่าในลานบ้านมีทิวทัศน์เป็นอย่างไร นางก็กระแทกประตูของห้องหนึ่งในนั้นให้เปิดออก แล้วล้มลงบนเตียงไม้อันว่างเปล่าแล้วสลบไป
เช้าตรู่ในเมืองลั่วเซียน ยังคงอึกทึกเช่นเดิม บรรดาผู้บำเพ็ญเซียนที่ไม่รู้ความแตกต่างของเวลาก็ยังมีชีวิตตามความพึงพอใจของตนเองดังเดิม บางคนตื่นแต่เช้า บางคนเพิ่งนอนพักผ่อน และบางคนก็ไม่ก้าวออกจากบ้านแม้ครึ่งก้าวมาหลายปีแล้ว
ด้านข้างประตูสำนักอวิ๋นซานทางทิศตะวันตกของเมือง มีบ้านหลังเล็กๆ เชื่อมต่อกันเก้าหลัง บ้านหลังเล็กริมสุดมีร้านเลิศรสมาส่งสามมื้อทุกวัน มีอาหารมาส่งถึงบ้านก็แสดงว่าเจ้าของบ้านหลังเล็กไม่ได้ปิดด่านกักตน กลับไม่เห็นผู้บำเพ็ญเซียนผู้นั้นออกจากบ้านเลย ขี้เกียจจนเป็นแบบนี้พบเห็นได้น้อยนัก
นกชางเชวี่ยอ้วนพีตัวหนึ่งบินมาจากที่ไกลๆ อุ้งเท้าจับกล่องอาหารแน่น อย่าเห็นว่านกชางเชวี่ยดูโง่งม รูปร่างอ้วนใหญ่ ทว่ายามบินกลับบินอย่างมั่นคงยิ่ง จับกล่องอาหารไม่สั่นไหวโอนเอน ดูแล้วทำให้คนวางใจ
อย่างไรเสียคงไม่มีใครคิดว่าพอออกจากบ้านแต่เช้าตรู่จะถูกกล่องอาหารร่วงลงมาใส่ศีรษะพอดี
นกชางเชวี่ยบินไปทางบ้านหลังเล็กที่อยู่ริมสุดอย่างคุ้นเคย ผ่านการควบคุมของบ้านหลังเล็กอย่างง่ายดาย วางกล่องอาหารไว้บนโต๊ะศิลากลางลานบ้าน จากนั้นก็ตีปีกบินไป
ลานบ้านกว้างเพียงสองจั้งกว่า มีห้องข้างทำจากไม้ขนาดไม่ใหญ่นักสองห้อง ในลานเรือนมีบ่อน้ำหนึ่งบ่อ บนพื้นปูแผ่นหินเขียวเรียบลื่น ตรงกลางปลูกต้นหยางเขียวที่ใบดกหนาต้นหนึ่ง บนโต๊ะศิลาใต้ต้นไม้มีกล่องอาหารจากร้านเลิศรสวางไว้
หลังจากนกชางเชวี่ยของร้านเลิศรสบินไปแล้ว ประตูห้องหนึ่งในนั้นก็เปิดออก จินเฟยเหยาเดินออกมาจากด้านใน นางเดินมาถึงเบื้องหน้าโต๊ะหิน เปิดกล่องอาหารสองชั้นออก
“อาหารวันนี้ไม่เหมือนกับเมื่อวาน ร้านเลิศรสช่างทำการค้าจริงๆ” นางยิ้มแย้มอย่างพึงพอใจ หยิบอาหารเช้าออกจากกล่องอาหาร
โจ๊กใสหนึ่งชามใหญ่ ผักดองจานเล็กสองจาน ซาลาเปาไส้เนื้อและผักลูกใหญ่กลิ่นหอมเตะจมูกสี่ลูก จินเฟยเหยาก็นั่งลงเบื้องหน้าโต๊ะศิลา หยิบซาลาเปาเนื้อขึ้นเริ่มกิน ไส้ซาลาเปาของที่นี่ล้วนเป็นเนื้อสัตว์ปิศาจ แม้แต่อาหารจานผักก็มีพลังวิญญาณแฝงอยู่ ในโลกมนุษย์ธรรมดาหารับประทานไม่ได้
นางหลบรักษาบาดแผลอยู่ในบ้านมาสองเดือนกว่าแล้ว แขนซ้ายถูกกระบี่โลหิตของฮูหยินสยงแทงทะลุ บาดแผลสาหัสมากกว่าที่นางคาด รอบบาดแผลมีปราณกระบี่สีแดงชั้นหนึ่งยับยั้งการหายของบาดแผล หากมิได้ให้ท่านหมอใช้พลังวิญญาณขจัดให้สลายไป เกรงว่าถึงรักษาบาดแผลหนึ่งปีก็คงไม่หาย
ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานยอดเยี่ยมจริงๆ เสียด้วย นึกถึงบาดแผลของตนเองจินเฟยเหยาก็อดส่ายศีรษะไม่ได้ นางต้องรีบยกระดับความแข็งแกร่งจึงจะได้ สองเดือนนี้ แม้แต่กินข้าวนางก็ให้ร้านเลิศรสส่งมา ไม่ใช่เกียจคร้านถึงขั้นนั้น ทว่านางนอนอยู่บนเตียงหนึ่งเดือน ลุกไม่ขึ้นเลยสักนิด
ยังนับว่าดี เพราะรู้ว่าผู้บำเพ็ญเซียนส่วนมากต่างก็ยุ่ง ไม่มีเวลาไปทำเรื่องส่วนตัวมากมาย เมืองลั่วเซียนจึงมีคนกลางช่วยผู้บำเพ็ญเซียนทำธุระโดยเฉพาะ
ขอเพียงมีคนเข้ามาอยู่ก็จะมีคนกลางมาสอบถามถึงบ้าน ว่ามีอะไรให้ช่วยเหลือหรือไม่ จินเฟยเหยาฟื้นจากการหมดสติ พบว่าตรงประตูมีคนกลางผู้หนึ่งมารออยู่สองวันแล้ว
พวกเขาทำทุกอย่าง ซักเสื้อผ้าส่งอาหาร ทำตั้งแต่กวาดบ้าน ดูแลสัตว์ปิศาจ เพาะปลูกหญ้าวิญญาณ ขอเพียงท่านนึกออก พวกเขาก็สามารถทำให้ท่านได้ ต่อให้คิดจะหาอนุภรรยา ก็เป็นเรื่องง่ายเพียงแค่ยกมือ
จินเฟยเหยามีบาดแผลบนร่าง ขนาดท่านหมอคนกลางก็เป็นผู้เชิญมา ทั้งยังแนะนำอาหารส่งถึงบ้านของหอเลิศรส ของใช้ภายในบ้านก็ช่วยซื้อหามา แน่นอนว่าพวกเขาต้องได้รับค่าวิ่งเต้น
โชคดีที่สยงเทียนคุนทิ้งศิลาวิญญาณชั้นล่างสามสิบกว่าก้อนในกระเป๋าเก็บของไว้ให้ ใช้จ่ายค่าวิ่งเต้นและค่าอาหารสามเดือนนี้ ส่วนที่เหลือก็ถูกท่านหมอเอาไปหมด
เห็นท่านหมอยังรับศิลาวิญญาณเหล่านั้นไปอย่างไม่พอใจ แค่ราคาขจัดพลังวิญญาณของกระบี่บินทิ้งจินเฟยเหยาก็รู้สึกเจ็บปวดแล้ว นางถึงกับเกิดความคิดอยากจะเปลี่ยนไปเรียนเวทรักษาเลยทีเดียว อาชีพนี้หาเงินได้เยอะจริงๆ
ก็เพียงแค่คิดเท่านั้น เรียนหมอต้องเป็นเด็กฝึกหัดก่อน และต้องทำงานเป็นบ่าวให้กับท่านหมอเปล่าๆ หลายปี จึงมีโอกาสได้เรียนเวทรักษา นางรู้นิสัยของตนเองเป็นอย่างดี ถ้าไปเป็นเด็กฝึกหัด เกรงว่าคงทำเตาหลอมยาของผู้อื่นพังตั้งแต่แรก
นอนมาสองเดือนอาการบาดเจ็บดีขึ้นมาก คนของสำนักอวิ๋นซานไม่ได้มาหาเรื่อง ท่าทางต้องวางแผนเรื่องการบำเพ็ญเพียรของตนเองแล้ว
สองเดือนนี้นางไม่ได้อยู่ว่าง มีเวลาก็ฝึกบำเพ็ญเคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ พลังการบำเพ็ญเพียรก้าวหน้าขึ้นนิดหน่อย ทว่ายังอยู่ที่ขั้นฝึกปราณช่วงต้น เรื่องสำคัญในตอนนี้ก็คือต้องซื้อยาพลังปราณมายกระดับความเร็วในการฝึกบำเพ็ญ แค่อาศัยการดูดซับพลังวิญญาณรอบด้านเช่นนี้คิดจะบรรลุขั้นสร้างฐานเกรงว่าชั่วชีวิตคงไม่มีหวัง
ถ้าจะฝึกไฟนรกศพมาร ก็จำเป็นต้องเพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกาย ต้องต้มน้ำแกงยาวิญญาณในเคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ ไม่เช่นนั้นพละกำลังไม่สูงขึ้นก็จะหาศิลาวิญญาณไม่ได้ จากนั้นก็จมอยู่ในวังวนอันเลวร้ายของการไร้ศิลาวิญญาณก็ไร้พละกำลัง ไร้พละกำลังก็ยิ่งไร้ศิลาวิญญาณ ชั่วชีวิตนี้มิอาจเงยหน้าอ้าปากได้
กินอาหารเช้าจนเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว โยนจานชามเข้าไปในกล่องอาหารอีกครั้ง พอถึงเวลารับประทานอาหารกลางวัน นกชางเชวี่ยก็มาเอากล่องอาหารนี้ไป
ตอนนี้นางเตรียมจะออกไปลองดู ว่ามีหนทางใดที่จะหาศิลาวิญญาณได้บ้าง จะได้ใช้ศิลาวิญญาณพวกนี้ซื้อยาพลังปราณ กระดูกและหนังสัตว์ปิศาจระดับหนึ่งในกระเป๋าเก็บของสองใบก็ต้องหาสถานที่ขาย
ขณะกำลังจะออกจากบ้าน นางก็พกกระบี่สีขาวที่สยงเทียนคุนทิ้งไว้ให้ไปด้วย ส่วนผ้าไหมผืนนั้นเป็นอาวุธป้องกันที่ดี นางจึงซ่อนไว้บนตัวตั้งแต่แรก
คิดจะขายวัตถุดิบของสัตว์ปิศาจก็ต้องไปที่ถนนถงเหลียน ที่นั่นมีศูนย์กระจายสินค้าของร้านเล็กๆ วัตถุดิบเช่นนี้ถ้าหิ้วไปที่ร้านระดับสูง ไม่ถูกคนงานในร้านโยนออกมาก็นับว่าดีแล้ว
แผนที่ของเมืองลั่วเซียนถูกนางที่อยู่ว่างไม่มีอะไรทำจิ้มแผนที่จนคุ้นเคย ไม่ต้องเปิดแผนที่นางก็หาถนนถงเหลียนพบได้สบายๆ
สองฟากของถนนเป็นร้านค้าสองชั้นเรียงเป็นระเบียบเรียบร้อย คนเดินไปมาบนถนน ส่วนมากเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณ คนธรรมดาก็มีไม่น้อย เพียงแต่ทั้งหมดยุ่งอยู่กับการไปร้านค้าแต่ละร้านอย่างเร่งรีบ ตระกูลผู้บำเพ็ญเซียนในเมืองลั่วเซียนมีมากมาย เป็นไปไม่ได้ที่ทั้งหมดจะเป็นผู้บำเพ็ญเซียน ส่วนคนธรรมดาก็ตัดใจไปโลกมนุษย์ไม่ได้ ได้แต่ต้องทำงานชั้นต่ำที่สุด
ร้านเหล่านี้มีทุกรูปแบบ มีทุกอย่างขาย นอกจากขายยันต์ อาวุธเวท ยาวิญญาณ และสัตว์เลี้ยงที่ผู้บำเพ็ญเซียนใช้ ยังมีร้านเสื้อผ้าเหมือนในโลกมนุษย์ ร้านอาหารของว่าง ชามอ่างกระทะกระบวย เครื่องเรือน สิ่งที่โลกมนุษย์มีที่นี่ล้วนมีทั้งหมด
จินเฟยเหยาไม่ได้เข้าไปร้านหลอมอาวุธที่แขวนป้ายซื้อวัตถุดิบ ร้านเหล่านั้นขายอาวุธเวทที่หลอมแล้วโดยเฉพาะ ราคาที่ซื้อวัตถุดิบไม่สูงนัก ไม่ค่อยเลือกมาก วัตถุดิบอะไรก็รับซื้อหมด ทั้งยังสามารถใช้วัตถุดิบมาแลกอาวุธเวทได้ ดังนั้นจึงมีผู้บำเพ็ญเซียนไม่น้อยมาค้าขายที่นี่
นางวิ่งไปร้านค้าที่ซื้อขายวัตถุดิบนานาชนิดโดยเฉพาะหลายร้านเพื่อสอบถามราคา ตามปกติราคารับซื้อวัตถุดิบของทุกคนจะใกล้เคียงกันเพื่อเสถียรภาพของตลาด ไม่มีช่องทางให้เลือกมากนัก
ในเมื่อราคาเหมือนกันหมด จินเฟยเหยาจึงเลือกร้านหนึ่งที่ชื่อว่าจวี้จ๋าถัง โยนสิ่งของในถุงเก็บของสองใบให้พวกเขาทั้งหมด ไม่เสียทีที่เป็นร้านรับซื้อมืออาชีพ ลูกจ้างขั้นฝึกปราณช่วงต้นในร้าน นำสินค้าของจินเฟยเหยามาวางไว้ในมือ หาข้อบกพร่องไม่หยุด
ตัดขนสัตว์เสีย บนกระดูกสัตว์มีรอยแตก เอาเขาสัตว์ออกมาอย่างไม่ระวัง ผิวแข็งๆ ของเขาสัตว์มีรอยแตก นางรับฟังจนเวียนศีรษะและกระวนกระวายใจ
สุดท้ายก็กดราคาจนยังพอรับได้ ทั้งหมดขายไปสิบห้าศิลาวิญญาณชั้นล่าง สินค้าขยะไม่มีราคา ถึงมีปริมาณมากก็ได้รับเงินน้อย นางยังต้องคิดหาวิธีหารายได้ทางอื่นอีก ไม่เช่นนั้นศิลาวิญญาณที่ขายได้ยังไม่พอศิลาวิญญาณที่ใช้หมดไปกับค่ายา
จินเฟยเหยาเก็บศิลาวิญญาณในกระเป๋าเก็บของ หันกายเดินเข้าไปในร้านอาวุธเวท
...................................................................


## 0015 ทั้งหมดเป็นของกำนัล

บทที่ 15 ทั้งหมดเป็นของกำนัล
ในร้านแบ่งเป็นสองชั้น ชั้นหนึ่งจัดวางอาวุธเวทนานาชนิดจำนวนมาก ลูกจ้างที่เป็นผู้ฝึกปราณช่วงต้นผู้หนึ่งกำลังเช็ดทำความสะอาดโต๊ะ
จินเฟยเหยากวาดตามองหลายรอบ พบว่าในร้านล้วนเป็นอาวุธเวท ไม่มีของวิเศษ ร้านเล็กๆ แบบนี้ถึงแม้จะเตรียมของวิเศษชั้นล่างไว้หลายชิ้น แต่ของทั้งหมดไม่ได้วางจัดแสดง บนโต๊ะ ทุกชิ้นล้วนเป็นของล้ำค่าของร้าน ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณชอบมาเป็นลูกค้าร้านเล็กๆ แบบนี้ ทว่ากลับไม่ใช้ของวิเศษ หรือก็คือเผื่อไว้ตอนผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานมาซื้อของวิเศษ จะสามารถขายได้ราคาดี
ตอนนี้ในร้านมีลูกค้าขั้นฝึกปราณสามคนกำลังเลือกอาวุธเวทอยู่ ร้านเล็กๆ แห่งนี้วางอาวุธเวททั้งหมดแยกประเภท เช่นนี้ทำให้ลูกค้าเลือกได้สะดวก เพียงแค่ค้นหาชิ้นที่ชอบ ตอนจะซื้อค่อยเรียกลูกจ้าง
จินเฟยเหยาไม่ต้องการอาวุธเวทโจมตีเป็นการชั่วคราว นางไม่มีเงินเก็บไปซื้อสิ่งของที่ไม่เหมาะมือ การรับรู้ของตนเองใช้อาวุธเวทแบบชุดแม่ลูกเหล่านั้นไม่ได้เลยสักนิด นางเดินตรงมายังหน้าแท่นอาวุธป้องกัน ครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน
อาวุธเวทป้องกันราคาสูงและมีน้อยชิ้น ปริมาณอาวุธป้องกันภายในร้านแห่งนี้ก็ไม่มาก
จินเฟยเหยามองอาวุธเวทป้องกันบนแท่นเบื้องหน้า มีเพียงห้าชิ้น ส่วนอาวุธเวทรูปกระบี่ด้านข้างมีอยู่ยี่สิบกว่าชิ้นเต็มๆ เปรียบเทียบกันแล้ว ปริมาณของอาวุธเวทป้องกันน้อยมากจริงๆ มีเพียงหยกประดับสีเขียวสลักลายดอกบัว เข็มขัดหนังเส้นหนึ่ง กำไลข้อมือคู่หนึ่ง สุดท้ายก็คือเสื้อนอกของบุรุษตัวหนึ่ง
ร้านค้าแห่งนี้มีลูกจ้างไม่พอจริงๆ เจ้าของร้านเขียนราคาทั้งหมดไว้บนป้ายเล็กๆ ที่วางไว้ด้านข้างอาวุธเวท เพื่อจะได้ไม่ต้องถามราคา
หยกประดับสีเขียวแปดร้อยศิลาวิญญาณ เข็มขัดหนังห้าร้อยห้าศิลาวิญญาณ กำไลข้อมือหกร้อยศิลาวิญญาณ เสื้อนอกของบุรุษราคาถึงเก้าร้อยศิลาวิญญาณ
ราคานี้แพงเกินไป อีกทั้งมีประสิทธิผลอย่างไรก็ยังไม่ทราบแน่ชัด ผู้ใดจะซื้อ พอมองดูอย่างละเอียด จินเฟยเหยาพบว่าด้านล่างป้ายราคายังมีตัวอักษรเล็กๆ แถวหนึ่ง ประสิทธิภาพของอาวุธเวทดูด้านหลัง
หยิบป้ายราคาพลิกดู ด้านบนเขียนประสิทธิภาพของอาวุธเวทไว้ หยกประดับสีเขียว ยามเผชิญการโจมตีจะปลดปล่อยม่านป้องกันสีเขียวออกมาเอง ต้านทานการโจมตีด้วยเวทมนตร์ได้
ส่วนด้านหลังป้ายอาวุธเวทชิ้นอื่นๆ อีกหลายชิ้นก็เขียนแนะนำไว้เกือบหมด เข็มขัดหนังสามารถปลดปล่อยม่านป้องกันออกมา เพียงแต่หนึ่งวันสามารถใช้ได้สามครั้ง ประสิทธิภาพการใช้งานต่ำไปหน่อย ส่วนเสื้อนอกของบุรุษไม่มีม่านป้องกัน ทว่ามีเวทมนตร์ย้อนกลับไปกลืนกินแทน ถ้ามีเวทมนตร์โจมตีมา จะปลดปล่อยคมวายุอันรุนแรง คมวายุรวดเร็วอย่างที่สุด ต้องเป็นผู้ฝึกปราณช่วงปลายจึงสามารถควบคุมเวทมนตร์ได้ทั้งหมด ถ้าถูกมันโจมตีเข้าโดยไม่คาดฝันคงหายไปครึ่งชีวิต
ที่จริงจินเฟยเหยาค่อนข้างอยากได้กำไลคู่นั้น แต่ละวันกำไลแต่ละวงสามารถปลดปล่อยม่านป้องกันออกมา สามารถสลับสับเปลี่ยนกันใช้งานได้ และสามารถใช้พร้อมกันได้ อีกทั้งที่ทำให้จินเฟยเหยาอยากได้คือมันมีความสามารถในการผูกมัด สามารถบินออกไปผูกมัดอีกฝ่ายได้ ใกล้เคียงกับวงแหวนหยกชิ้นนั้น
อาวุธเวทชั้นล่างที่สามารถโจมตีและป้องกันได้แบบนี้ ที่ราคาเพียงหกร้อยศิลาวิญญาณก็มีสาเหตุ นั่นคืออัปลักษณ์เกินไป
มีจุดด่างเต็มไปหมด ราวกับเคยถูกหนอนแมลงกัดแทะ กำไลสีเหลืองดำที่เต็มไปด้วยหลุม จินเฟยเหยาอดไม่ได้
นางตะโกนเรียกลูกจ้างเพียงคนเดียวในร้าน ชี้ไปที่กำไลแล้วเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “ขอถามหน่อยเกิดอะไรขึ้นกับกำไล? เหตุใดจึงแปลกประหลาดขนาดนี้”
ลูกจ้างอายุสิบเจ็ดสิบแปดปี เห็นท่าทางไม่ใส่ใจของเขา ร้านนี้น่าจะเป็นกิจการของตนเอง เห็นเขามองกำไลแล้วหัวเราะคิกคักเอ่ยว่า “กำไลมังกรทองสมปรารถนา เป็นของดี ทั้งสามารถโจมตีและป้องกันได้ ตอนนี้แค่หกร้อยศิลาวิญญาณเท่านั้น ไม่ซื้อก็น่าเสียดาย”
จินเฟยเหยาหางตากระตุก “กำไลมังกรทองสมปรารถนา? หยิบผิดหรือไม่”
“ตอนเพิ่งหลอมเสร็จมีมังกรทอง มังกรทองเหมือนจริงราวกับมีชีวิตงดงามมาก แสงสีทองระยิบระยับ ร่ำรวยและมีเกียรติไร้ที่เปรียบ ทำให้คนมองแล้วรู้สึกชื่นชอบ” เขาพูดจนน้ำลายกระเซ็น สายตามองรอบด้านอย่างพินิจพิเคราะห์ คิดจะดูว่ามีคนมากับจินเฟยเหยาหรือไม่
อย่าเห็นว่าจินเฟยเหยาทำอะไรล้วนมีประสบการณ์ ที่จริงคือเด็กอายุสิบกว่าปีคนหนึ่ง ในสายตาของผู้บำเพ็ญเซียนส่วนมาก นั่นคือขนาดรุ่นหลานยังอายุมากกว่านางเลย เด็กแบบนี้ น้อยมากที่จะบำเพ็ญเพียรคนเดียวตามลำพัง ลูกจ้างไม่แน่ใจนักว่าถ้าหลอกนางจะถูกผู้อาวุโสของนางมาหาถึงที่หรือไม่
ได้ยินเขายิ่งพูดก็ยิ่งไปกันใหญ่ จินเฟยเหยาจึงรีบตัดบทเขา “เดี๋ยวก่อน เจ้าพูดถึงจุดสำคัญก็พอ ต่อมาเหตุใดจึงกลายเป็นเช่นนี้”
“ต่อมา...รู้สึกว่ามังกรทองไร้รสนิยมเกินไป เด็กผู้หญิงสวมแล้วไม่งดงาม ดังนั้นจึงเอามันออก ตอนนี้เจ้าดูสิ ในสีดำของกำไลข้อมือมีสีเหลือง ลักษณะเช่นนี้ย่อมต้องเป็นลวดลายที่สวรรค์สร้าง แตกต่างจากของชิ้นอื่นมากเพียงใด” ลูกจ้างนำกำไลข้อมือออกมาลูบไล้เบาๆ ราวกับสิ่งที่หยิบเป็นของล้ำค่า
“เจ้าเด็กบ้า อยู่ว่างจนประสาทไปลานด้านหลังจัดการวัตถุดิบเสีย พูดจาเหลวไหลทั้งวัน” บุรุษรูปร่างล่ำสันอายุสามสิบกว่าผู้หนึ่งออกมาจากลานบ้านด้านหลัง พอดีได้ยินคำพูดของลูกจ้าง พอมาถึงก็ตบไหล่ของเขาหนักๆ หนึ่งที
ลูกจ้างทำหน้าเมื่อย เอ่ยพึมพำเหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรม “พี่ใหญ่ข้าแค่คิดจะขายเจ้าของสิ่งนี้ออกไป”
บุรุษรูปร่างล่ำสันใช้มือผลักเขา “ทางด้านนั้นมีแขกต้องการดูดาบผีเสื้อคู่แม่ลูก เจ้าไปรับรองลูกค้าหน่อย ที่นี่มอบให้ข้า”
ลูกจ้างเดินพึมพำจากไปอย่างไม่เต็มใจ ยังหันหน้ามามองพี่ใหญ่อย่างเสียใจ เห็นพี่ใหญ่ถลึงตาใส่เขาอย่างดุร้าย ก็ได้แต่เดินคอตกไปหาลูกค้า
“สหายเซียนน้อยท่านนี้ ข้าเป็นเจ้าของร้านนี้ เมื่อครู่น้องชายข้าล่วงเกินไป โปรดอย่าถือโทษเลย” บุรุษร่างล่ำสันเอ่ยด้วยรอยยิ้มเผยให้เห็นฟันสีขาวหิมะกระจ่างสดใส
จินเฟยเหยายิ้มแล้วส่ายศีรษะ นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ที่ต้องมีโทสะ
เห็นจินเฟยเหยาไม่โกรธเคือง เพียงแค่มองดูเขาด้วยดวงตาเป็นประกาย เจ้าของร้านชี้กำไลที่เคยถูกหนอนกัดแทะแล้วเอ่ยอธิบายว่า “สหายเซียนน้อย อาวุธเวทชิ้นนี้เดิมทีเป็นอาวุธเวทระดับกลาง เพียงเพราะตอนสุดท้ายที่สร้าง ข้าไม่ระวัง ไม่ได้ควบคุมความแรงของไฟให้ดี จึงเผาภายนอกจนกลายเป็นเช่นนี้ ถึงจะน่าเกลียดหน่อย ทว่ากลับไม่มีผลกระทบกับการใช้สอย”
“ลดหน่อยเถอะ น่าเกลียดขนาดนี้ ใครจะสวมออกไป” จินเฟยเหยาลูบจมูก ท่าทางไม่ยินยอม
“เช่นนั้นเจ้าซื้อหยกประดับสีเขียวเถอะ”
“ไม่มีเงิน”
“...”
เห็นเจ้าของร้านมีท่าทางลำบากใจ ราวกับศิลาวิญญาณหกร้อยก้อนเป็นราคาที่ถูกที่สุดแล้ว จินเฟยเหยาไม่เคยสร้างอาวุธมาก่อน ไม่เข้าใจว่าการหลอมอาวุธเวทชิ้นหนึ่งต้องใช้ต้นทุนเท่าไหร่ ถึงกังวลรูปลักษณ์ภายนอกของอาวุธเวทยังตัดใจลดราคาไม่ได้ ดูท่าไม่มีทางลดราคาให้จริงๆ
กระบี่ยาวทางด้านข้าง ชั้นล่างเล่มละแค่สามร้อยศิลาวิญญาณ ชั้นกลางก็แพงขึ้นมาหน่อย หนึ่งเล่มราคาห้าร้อยกว่าศิลาวิญญาณ จินเฟยเหยานำกระบี่สีขาวที่สยงเทียนคุนทิ้งไว้ให้ออกมา “เจ้าของร้าน ใช้สิ่งนี้แลกเปลี่ยนให้ข้าเถอะ กระบี่เล่มนี้สภาพดีมาก ท่านดูสิ งานประณีตอย่างยิ่ง มาจากน้ำมือของผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวม สามารถขายราคาหกร้อยศิลาวิญญาณได้สบายๆ”
ไม่รู้ว่าบิดาขั้นหลอมรวมของสยงเทียนคุนหลอมกระบี่เล่มนี้ขึ้นหรือไม่ อย่างไรเสียก็คงไม่ใช่ของชั้นต่ำ จึงคุยโวตามใจชอบ
เจ้าของร้านรับกระบี่สีขาวมา พินิจดูอย่างละเอียด จริงเสียด้วย งานประณีตมาก มองดูก็รู้ว่ามาจากช่างหลอมอาวุธที่มีความสามารถสูงส่ง อาวุธเวทระดับกลางที่เขาหลอม เปรียบกับกระบี่เล่มนี้แล้วก็คือเด็กน้อยเล่นดินโคลน ไม่อาจตรวจสอบอย่างละเอียด
ใคร่ครวญดู รูปลักษณ์ภายนอกของกำไลย่ำแย่เกินไปจริงๆ มิสู้เปลี่ยนกับกระบี่ยาวเล่มนี้ เช่นนี้พอคำนวณแล้ว ตนเองถือว่าได้กำไร
“เห็นแก่สหายเซียนน้อยที่จริงใจ ข้าจะแลกกับเจ้า ไม่เช่นนั้นพวกเราเพียงรับแลกวัตถุดิบ” เจ้าของร้านเอ่ยอย่างยินดี ในใจพึงพอใจกระบี่สีขาวอย่างที่สุด คิดจะเอาไว้ให้น้องชายใช้
“อืม พวกนี้ถือว่าเป็นของกำนัลเถอะ” จินเฟยเหยาโอบอาวุธเวทหลายชิ้นไว้ ทั้งยังมองหาสิ่งของที่ต้องใจไปไปทั่ว
เจ้าของร้านร้อนใจ รีบยื่นมือไปแย่งของเหล่านั้นมาวางไว้บนโต๊ะจึงได้พบว่า นางหยิบของกำนัลไปรวมสี่ชิ้น อดเอ่ยด้วยรอยยิ้มไม่ได้ “สหายเซียนน้อยผู้นี้ มีของกำนัลแบบนั้นที่ไหน เจ้าคงไม่ได้คิดจะให้ข้าปิดร้านนะ? ถ้าเจ้าตัดใจไม่ได้ ข้าจะเพิ่มยันต์อัคคีให้เจ้าอีกหลายใบ”
จินเฟยเหยาส่ายศีรษะ หยิบดาบโค้งวงเดือนเหล็กศิลาเงินเล่มหนึ่งในของกำนัลขึ้นมา เอ่ยอย่างน่าสงสาร “เจ้าของร้าน ข้ามอบกระบี่สีขาวให้ท่านไปก็ไม่มีอาวุธ ท่านต้องให้ดาบข้าเล่มหนึ่งไว้ป้องกันตัวนะ ข้าไม่เอาของดีหรอก เอาแค่อาวุธเวทระดับล่างชิ้นนี้เท่านั้น”
ดาบโค้งวงเดือนเล่มนั้นไม่ถือว่าดีนัก มีราคาแค่สองร้อยกว่าศิลาวิญญาณ เจ้าของร้านครุ่นคิด พยักหน้าอนุญาต บวกกับดาบเล่มนี้คำนวณดูแล้วก็ยังไม่ถือว่าขาดทุน ผู้ใดให้คุณภาพของกระบี่สีขาวเล่มนั้นไม่ธรรมดาเล่า
เห็นเจ้าของร้านอนุญาต จินเฟยเหยาจึงวางดาบโค้งวงเดือนลงในกระเป๋าเก็บของ แล้วหยิบกำไลมังกรทองสมปรารถนาอันน่าขำมาสวมบนมือ จากนั้นจึงได้หยิบมีดสั้นเล่มหนึ่งในหมู่ของกำนัลขึ้น แล้วยิ้มให้เจ้าของร้าน “ เจ้าของร้าน ท่านดีต่อคนอื่นมาก ข้าตัดสินใจแล้วว่าต่อไปจะเอาวัตถุดิบที่ล่ามาได้ขายให้ท่าน มีดสั้นเล่มนี้เอาไว้ให้ข้าหั่นวัตถุดิบเถอะ ดาบโค้งวงเดือนเล่มนั้นใช้ไม่สะดวก ถ้าตัดหนังขาดก็ใช้ไม่ได้”
ไม่รอให้เจ้าของร้านพยักหน้า นางก็เก็บมีดสั้นอย่างว่องไว จากนั้นดวงตาก็จับจ้องอีกสองชิ้นที่เหลือ
“พอแล้ว ให้เจ้าอีกไม่ได้แล้ว ถ้าเจ้าหยิบอีก ข้าจะไม่แลกด้วย” เจ้าของร้านร้อนใจ รีบห้ามปรามจินเฟยเหยาที่จับจ้องมองอาวุธเวทด้วยสายตาดุร้ายกระหาย
จินเฟยเหยาทำปากยื่นเอ่ยอย่างไม่พอใจ “เจ้าของร้าน ท่านตื่นตระหนกเกินไปแล้ว ข้าจะเป็นคนหลอกลวงเช่นนั้นได้อย่างไร ข้าแค่คิดจะถามท่านหน่อย เมื่อครู่ท่านบอกว่าจะเพิ่มยันต์อัคคีให้ข้า ยังเชื่อถือได้หรือไม่”
ไม่รอให้เจ้าของร้านเอ่ยปาก นางก็พูดกับตนเองว่า “ข้านี่จริงๆ เลย ถามเช่นนี้ออกมาได้อย่างไร เจ้าของร้านเป็นผู้อาวุโสขั้นสร้างฐาน จะพูดจาเชื่อถือไม่ได้และบิดพลิ้วยันต์อัคคีไม่กี่ใบของข้าได้อย่างไร”
เจ้าของร้านรู้สึกว่ามีโทสะไม่ลง หยิบของไปตั้งมากมาย ยังต้องการยันต์อัคคีอีก ในร้านยังมีลูกค้าคนอื่นๆ มองมาทางด้านนี้ ลูกจ้างทนฟังไม่ไหว พุ่งเข้ามาโต้เถียง “เหตุใดเจ้าจึงเป็นคนเช่นนี้ หยิบสิ่งของไปตั้งหลายอย่างแล้ว ยังต้องการยันต์อีก พี่ใหญ่ คืนกระบี่ให้นาง พวกเราไม่แลกเปลี่ยนแล้ว พวกเราขอร้องให้นางแลกเปลี่ยนหรือ”
ท่าทางของจินเฟยเหยาเหมือนกระต่ายน้อยที่ได้รับความตื่นตระหนก หดไหล่เอ่ยพึมพำอย่างขลาดกลัวน้ำตาเอ่อคลอ “ข้าไม่กล้าแล้ว ข้าไม่เอาแล้วก็ได้ พวกเจ้าอย่าทุบตีข้า”
จากนั้นก็มีเสียงตะโกนดังลั่นด้วยใบหน้าวิงวอน “ข้าไม่เอายันต์แล้ว พวกเจ้าบอกว่าเท่าไหร่ก็เท่านั้น ข้าไม่กล้าเอาแล้ว ขอร้องพวกท่านให้ทางรอดแก่ข้าเถอะ จะไม่ให้อะไรข้าเลยก็ได้”
ลูกค้าในร้านมองเจ้าของร้านด้วยสีหน้าตกตะลึง คิดไม่ถึงว่าร้านนี้เห็นผู้อื่นพลังการบำเพ็ญเพียรต่ำก็บังคับแลกสินค้า และยังไม่คิดจะให้สิ่งของที่ตกลงกันไว้ ที่แท้นี่คือร้านโจร เจ้าของร้านที่เป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานช่วงต้นถึงกับทำเรื่องลดเกียรติตนเองเช่นนี้
เจ้าของร้านและลูกจ้างคิดไม่ถึงว่าจินเฟยเหยาแทนที่จะยอมรับผิดกลับมาเล่นงานพวกเขา นางอาศัยว่าอายุเยาว์มีพลังการบำเพ็ญเพียรต่ำมารังแกพวกเขาชัดๆ ตอนนี้พวกเขากลับถูกนางป้ายสีว่าตนเองใช้อำนาจรังแกคน
ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณตระหนักดีถึงระยะห่างจากผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐาน จึงไม่กล้าคบค้าสมาคมและล่วงเกินพวกเขาตามใจชอบ เจ้าของร้านรู้สึกคับข้องใจ เจ้าเด็กนี่มันเรื่องอะไรกัน ไม่กลัวผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานเลยสักนิด แถมยังกล้ามาเอาเปรียบอีก ไม่รู้ว่าโง่งมหรืออายุน้อยเกินไปจนไม่รู้ความ
ถ้าทุบตีเด็กหญิงที่เพิ่งบรรลุขั้นฝึกปราณคนหนึ่งจริงๆ เจ้าของร้านยังหักใจลงมือไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงว่าห้ามต่อสู้กันในเมือง ส่วนลูกจ้างนั้นมีโทสะจนถลึงตาใส่และจับจ้องมองจินเฟยเหยาแน่วนิ่ง ทว่ากลับลงมือไม่ได้
จินเฟยเหยาแอบหัวเราะ พลังการบำเพ็ญเพียรของข้าต่ำปานนี้ ทั้งอายุเยาว์ ดูสิว่าพวกเจ้าจะมีหน้ามาทุบตีข้าได้อย่างไร
...............................................


## 0016 หุบเขาร้อยหนอนแมลง

บทที่ 16 หุบเขาร้อยหนอนแมลง
ขณะจินเฟยเหยาก้าวออกจากร้านอย่างดีอกดีใจ ในกระเป๋าเก็บของมียันต์อัคคีเพิ่มมาห้าใบ
“จำไว้เลยนะ อย่าให้ข้าเห็นเจ้านอกเมือง ไม่เช่นนั้นพบคราหนึ่งจะทุบตีเจ้าครั้งหนึ่ง” ลูกจ้างยืนอยู่หน้าประตู ชูกำปั้นใส่นาง
“ชิ เจ้าขี้งก” จินเฟยเหยาหันกายไปทำหน้าทะเล้นใส่เขา
ทิ้งลูกจ้างที่โมโหหัวฟัดหัวเหวี่ยงไว้ จินเฟยเหยาหัวเราะราวกับกระดิ่งเงินและวิ่งจากไปพร้อมเสียงหัวเราะ
อาวุธเวทป้องกันก็มีแล้ว ตอนนี้ต้องวางแผนหาศิลาวิญญาณ ยาพลังปราณเม็ดหนึ่งราคายี่สิบศิลาวิญญาณ จากขั้นฝึกปราณช่วงต้นจนถึงช่วงกลาง อย่างน้อยต้องใช้หนึ่งร้อยเม็ด นั่นเป็นศิลาวิญญาณชั้นล่างสองพันก้อน ศิลาวิญญาณชั้นล่างสองพันก้อน...จินเฟยเหยารู้สึกว่าเป้าหมายห่างไกลเกินไป ทำน้ำแกงยาวิญญาณในเคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญก่อนดีกว่า วางแผนเรียบร้อยแล้ว นางก็รีบนำใบสั่งยาไป
หญ้าเซียนม่วง ดอกน้ำไหล รากเถาเหลือง ต้นหญ้าเจตนา...ใบสั่งยาน้ำแกงยาวิญญาณใบนี้ราคาถูกจริงๆ ทั้งหมดคือหญ้าวิญญาณขั้นต่ำที่เติบโตอยู่ทั่วภูเขา มีราคาไม่กี่ศิลาวิญญาณ ยาสิบชุดจ่ายศิลาวิญญาณไปห้าก้อน แช่วันละหนึ่งครั้งก็ยังได้
จินเฟยเหยาใส่หญ้าวิญญาณที่ห่อเสร็จแล้วลงในกระเป๋าเก็บของ ก็เดินเล่นมาถึงลานกว้างผิงอันที่มีผู้คนล้นหลาม
ในลานกว้างผิงอันตั้งป้ายขนาดใหญ่หลายแผ่น ด้านบนแขวนกระดาษมากมาย จินเฟยเหยาเบียดมาถึงหน้าป้ายแผ่นหนึ่ง มองดูเนื้อหาบนกระดาษอย่างละเอียด
ร้านเทียนซานรับซื้อลูกลิงซานจิ่นปริมาณมาก แต่ละตัวราคาห้าสิบศิลาวิญญาณชั้นล่าง สำนักโม่เฟิงรับซื้อยารวมปราณปริมาณมากแต่ละเม็ดราคาสามสิบศิลาวิญญาณชั้นล่าง หอสมบัติรับซื้อวัตถุดิบสัตว์ปิศาจขั้นสามขึ้นไปให้ราคาสูง เห็นสินค้าต่อรองราคา...
จินเฟยเหยางอนิ้วคำนวณ ลิงซานจิ่นเป็นสัตว์ปิศาจขั้นสองทั้งยังอยู่รวมกันเป็นฝูง หากตนเองไปก็คือไปหาที่ตาย หอสมบัติ... ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง สัตว์ปิศาจขั้นสาม นั่นเป็นงานที่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานทำ จะขายยา เตาหลอมยาหน้าตาเป็นอย่างไรเล่า?
“ลานกว้างผิงอันใหญ่ขนาดนี้ คิดไม่ถึงว่าจะไม่มีภารกิจที่ขั้นฝึกปราณสามารถรับได้ หรือว่าข้าจะต้องอดตาย?” จินเฟยเหยาค้นหาบนป้ายรอบหนึ่ง พบว่าตนเองถึงกับไม่มีประโยชน์เลยสักนิด ก็มีโทสะจนด่าทอหน้าป้าย
“เด็กน้อย หาผิดที่แล้ว ภารกิจของขั้นฝึกปราณอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้” ด้านข้างมีสตรีขั้นสร้างฐานผู้หนึ่งปิดปากหัวเราะเบาๆ เอ่ยขึ้นและชี้ทางให้นางอย่างใจดี
ที่แท้หาผิดที่ จินเฟยเหยามองรอบด้าน จริงเสียด้วยทั้งหมดเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐาน ตนเองยืนเด่นสะดุดตาอย่างผิดปกติอยู่ในนั้น
“ขอบคุณผู้อาวุโส” นางรีบขอบคุณสตรีผู้นั้น แล้วแทรกเข้าไปในกลุ่มคน
ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของลานกว้างทั้งหมดเป็นภารกิจที่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณสามารถทำได้จริงๆ ด้วย มีป้ายหลายอันใหญ่ผิดปกติ ภารกิจมากเป็นพิเศษ บนป้ายยังเขียนงานคนกลางจำนวนมาก ด้านล่างป้ายยังมีผู้บำเพ็ญเซียนเบียดเสียดมากมาย
กวาดลานบ้านหนึ่งเดือนห้าศิลาวิญญาณชั้นล่าง ดูแลสัตว์ภูติหนึ่งเดือนห้าสิบศิลาวิญญาณชั้นล่าง เพาะปลูกหญ้าวิญญาณหนึ่งเดือนยี่สิบศิลาวิญญาณชั้นล่าง สาวใช้รับใช้ใกล้ชิด หนึ่งเดือนห้าสิบศิลาวิญญาณชั้นล่าง รวมกินอยู่... ที่แท้เป็นป้ายภารกิจของคนกลางในเมืองลั่วเซียนโดยเฉพาะ ผู้บำเพ็ญเซียนมอบหมายให้พวกเขาทำ พวกเขาก็ออกมาหาคน ทำอย่างยากลำบากหนึ่งเดือนได้แค่ยี่สิบศิลาวิญญาณชั้นล่าง ซื้อได้แค่ยาพลังปราณหนึ่งเม็ด แต่ว่างานคนกลางเหล่านั้นก็น่าเบื่อเกินไป ดูแลสัตว์ภูติและปลูกหญ้าวิญญาณต้องมีพลังวิญญาณยังพอเข้าใจได้ แต่กวาดลานบ้าน เป็นสาวใช้ ก็ต้องมีพลังบำเพ็ญเพียร จะเกินไปหน่อยหรือไม่ ผู้ใดจะไปทำ
ขณะที่จินเฟยเหยากำลังคิดอยู่ ด้านหลังมีคนผู้หนึ่งพยายามเบียดออกมาอย่างสุดกำลัง พุ่งมาหน้าป้าย ตะโกนใส่คนกลางที่ยืนอยู่ข้างป้ายมาตลอด “งานกวาดลานบ้านข้าเหมาหมด”
“เหมาหมด?” จินเฟยเหยากวาดตามองภารกิจกวาดลานบ้านบนป้ายอย่างรวดเร็ว อย่างน้อยมีสิบกว่าแห่ง อดมองคนผู้นั้นอย่างสงสัยไม่ได้ ลานบ้านมากมายขนาดนั้นจะกวาดเสร็จเมื่อใด
“สหายเซียนหลี่ เวทม้วนวายุของเจ้าฝึกถึงระดับสุดยอดแล้ว กวาดลานบ้านลานหนึ่งใช้อาคมหนึ่งครั้งก็เสร็จแล้ว ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไป ภารกิจกวาดทำความสะอาดทั้งเมืองลั่วเซียนต้องตกเป็นของเจ้าแน่” คนกลางหัวเราะหึๆ ดึงภารกิจกวาดทำความสะอาดทั้งหมดลง ส่งมอบให้ถึงมือของคนผู้นั้น และรับถุงผ้าเล็กๆ จากในมือของเขามาเปิดออกดูจากนั้นพยักหน้าอย่างพอใจวางใส่ไว้ในอก
จินเฟยเหยาตกตะลึง คิดไม่ถึงว่าจะใช้เวทมนตร์กวาดพื้น ที่แท้เวทมนตร์ยังมีประโยชน์แบบนี้ด้วย คนเรายากจนถึงขั้นนี้ ไม่ว่าวิธีใดก็สามารถคิดออกมาได้จริงๆ
นางยืนอยู่ที่นี่ครู่หนึ่ง พบว่าขอเพียงเป็นคนที่รับภารกิจล้วนส่งถุงเล็กๆ ให้กับคนกลาง หรือยัดศิลาวิญญาณหลายก้อน หลังถามผู้บำเพ็ญเซียนด้านข้างจึงได้รู้ว่ารับภารกิจยังต้องมอบค่าใช้จ่ายให้กับคนกลางด้วย คนเหล่านี้รับเงินจากเจ้าของงานแล้วยังรับเงินจากคนรับงานด้วย ชั่วร้ายเกินไปจริงๆ
งานนี้ไม่ควรทำ จินเฟยเหยาเห็นไกลๆ ว่ายังมีป้ายอีกมากจึงเบียดเสียดไป ร้านค้าและสำนักมากมายกำลังรับซื้อสินค้า
บางภารกิจทำคนเดียวให้สำเร็จไม่ได้ มีผู้บำเพ็ญเซียนบางคนลากผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ ใต้ป้ายไปด้วยกัน ส่วนพลังการบำเพ็ญเพียรของจินเฟยเหยาต่ำเกินไปจริงๆ ไม่มีผู้ใดมานัดนางไปทำภารกิจด้วยเลย
ร้านอาวุธมงคล รับซื้อเปลือกตะขาบเหล็กปริมาณมาก ปล้องละหนึ่งศิลาวิญญาณชั้นล่าง
“เอ๋ ตะขาบเหล็กเป็นสัตว์ปิศาจขั้นหนึ่ง ทั้งยังอาศัยอยู่เดี่ยวๆ ถือว่าให้ราคาสูงนะ ภารกิจนี้ไม่เลว” จินเฟยเหยาพบว่ามีภารกิจหนึ่งเหมะสมกับตนเอง ตะขาบเหล็กไร้พิษ บนตัวมียี่สิบกว่าปล้อง เพียงแต่เจ้านี่ระแวดระวังภัยอย่างมาก จับไม่ได้ง่ายๆ ไม่เช่นนั้นราคารับซื้อคงไม่สูงขนาดนี้
นางไปร้านอาวุธมงคลก่อนรอบหนึ่ง พอแน่ใจว่ามีภารกิจนี้จริง ยังสอบถามปริมาณมากที่สุดของตะขาบเหล็กที่หุบเขาร้อยหนอนแมลงจากลูกจ้าง หนึ่งถึงสองเดือนน่าจะเจอตัวหนึ่ง
หนึ่งถึงสองเดือน...
มิน่าเล่าราคารับซื้อจึงสูง หาตัวไม่พบนี่เอง จะไปฆ่าที่ไหน ทว่าจินเฟยเหยากลับไปเก็บของที่บ้าน ผู้บำเพ็ญเซียนต้องพร้อมเผชิญกับอันตรายได้ทุกเมื่อ ดังนั้นของมีค่าทั้งหมดต้องนำติดตัวไปด้วย นางวางกระดาษใบหนึ่งลงในกล่องอาหาร ให้ร้านเลิศรสไม่ต้องส่งอาหารมาชั่วคราว ไม่เช่นนั้นจะเสียค่าอาหารเปล่าๆ
ยังเหลือศิลาวิญญาณชั้นล่างอีกสิบเอ็ดก้อน นอกจากซื้อเสบียงกรังเล็กน้อย นางก็กัดฟันใช้ศิลาวิญญาณห้าก้อนซื้อยางดอาหารหนึ่งเม็ดใส่ไว้ในขวดหยกอันว่างเปล่าเหมือนสมบัติมีค่า สิ่งนี้สำหรับช่วยชีวิต ถ้าถูกขังอยู่ในสถานที่บางแห่งแล้วอดตายก็เสียหน้าเกินไป ขอเพียงมีเจ้าสิ่งนี้ ถึงไม่กินไม่ดื่มเดือนหนึ่งก็ไม่ตาย
มองขวดหยกที่สวยงาม จินเฟยเหยาได้แต่กลืนน้ำลาย ในใจชิงชังผู้ปรุงโอสถแทบตาย กำหนดราคายาไว้สูงขนาดนี้โหดร้ายเกินไปแล้ว
นึกถึงว่าในหุบเขาร้อยหนอนแมลงมีหนอนแมลงทุกประเภท ส่วนมากมีพิษ นางซื้อยาน้ำสีเขียวขจัดพิษได้สองขวด โชคดีที่ของสิ่งนี้ไม่ได้เพิ่มพลังบำเพ็ญเพียร หนึ่งศิลาวิญญาณสามารถซื้อได้หนึ่งขวด
“รอข้าถึงขั้นสร้างฐานแล้วข้าจะเรียนการหลอมยา ถึงตอนนั้นข้าจะกินยาวิญญาณต่างลูกอม” นางพึมพำอย่างไม่พอใจพลางเดินออกนอกร้าน
นึกขึ้นได้ว่าตนเองมียันต์ยาที่เก็บได้ นางก็เข้าไปในร้านยันต์ คิดจะดูว่าของสิ่งนี้ราคาเท่าไหร่ ไม่ดูก็ไม่รู้ พอดูก็ตกใจ ยันต์ยาเป็นสิ่งที่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมหลอมทำขึ้น ปกติเก็บเวทมนตร์อย่างหนึ่งไว้ ใช้ครั้งหนึ่งก็หมดแล้ว
แค่ใช้ได้ครั้งเดียว แต่ละใบก็ราคาหนึ่งพันศิลาวิเศษชั้นล่าง ถ้าเป็นยันต์ยาที่ใช้ป้องกันและหลบหนีราคายังพลิกอีก
จินเฟยเหยาจึงได้รู้แจ้ง มิน่าเล่าสองคนนั้นจึงยากจนปานนี้ อาวุเวทที่ใช้ก็ย่ำแย่ คิดไม่ถึงว่าจะทำเรื่องที่โง่เขลาเช่นนี้ เอาสมบัติทั้งหมดไปซื้อยันต์ยา ไม่รู้ว่าสมองมีปัญหาหรือไม่ มีเงินเก็บ ถ้าคนหนึ่งมีอาวุธเวทดีๆ สักหลายชิ้นก็คงไม่ต้องเอาชีวิตมาทิ้งหรอก
หุบเขาร้อยหนอนแมลงอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองลั่วเซียน เดินเท้าเพียงหนึ่งวันก็ถึง รอบด้านโอบล้อมด้วยภูเขา ตรงกลางเป็นป่าที่เต็มไปด้วยอากาศชื้นแฉะและเน่าเหม็น ในป่าปกคลุมด้วยหมอกอย่างหนาแน่นตลอดปีไม่สลายไป มีเพียงอยู่ภายใต้แสงอาทิตย์อันแรงกล้าที่สุดยามเที่ยงวันจึงบางลงประมาณครึ่งชั่วยาม
สถานที่อันเน่าเหม็นนี้เต็มไปด้วยหนอนแมลงมีพิษ นอกจากคนที่รับภารกิจหรือมาจับแมลงทำสัตว์ภูติ ผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ ล้วนไม่ชอบมาที่นี่
บนพื้นมีใบไม้เน่าหนาหนึ่งชั้น จินเฟยเหยาเพิ่งหยั่งเท้าลงไป ก็จมลงถึงข้อเท้า ในอากาศแฝงกลิ่นราที่อับชื้น ทำให้คนสงสัยอย่างรุนแรง ว่าสูดอากาศที่นี่มากเกินไปภายในร่างกายจะมีเห็ดงอกออกมาหรือไม่
ไม่สนใจว่าไอเน่าเหม็นนี้มีพิษหรือไม่ นางหยิบยาน้ำสีเขียวเม็ดหนึ่งออกมากินลงไป ระมัดระวังไว้สามารถแล่นเรือได้นับพันปี[footnoteRef:1] จะมีอันตรายมาเมื่อใด ผู้ใดจะบอกได้ เพิ่งเดินมาได้หนึ่งชั่วยามกว่า ก็พบหนอนแมลงที่ทำให้คนขนลุกมากมายบนเส้นทาง เพียงแค่ทั้งหมดเป็นหนอนแมลงตัวเล็กๆ ยังไม่ถือเป็นสัตว์ปิศาจชั้นหนึ่งด้วยซ้ำ ไม่รอให้นางเข้าใกล้ก็หลบหนีเข้าไปในใบไม้เน่าๆ แล้ว  [1:  ระมัดระวังไว้สามารถแล่นเรือได้นับพันปี คือ ระมัดระวังไว้จะไม่ผิดพลาดง่ายๆ กระทำการได้อย่างมีเสถียรภาพและยาวนาน]
“เห็ดหูหนูเน่าผืนใหญ่มาก” เดินลึกเข้าไปในหุบเขาได้สองชั่วยามกว่า เบื้องหน้าของนางปรากฏต้นไม้แห้งล้มลงตาย บนขอนไม้เต็มไปด้วยมอส และเห็ดหูหนูเหม็นเน่าสีดำผืนใหญ่ งอกอยู่บนขอนไม้อย่างหนาแน่น
อย่านึกว่าเห็ดหูหนูที่มีกลิ่นเหม็นเหล่านี้ ชื่อมืดมน ที่จริงเป็นหญ้าวิญญาณที่ใช้หลอมทำยาน้ำสีเขียว เพียงแต่กลิ่นของมันเหม็นเกินไป ขอเพียงเคยสัมผัสมันถึงใช้น้ำล้างสามวันกลิ่นเหม็นก็ไม่จางหายไป อีกทั้งไม่ต้องใส่มันลงไปก็หลอมกลั่นยาน้ำสีเขียวออกมาได้ ดังนั้นจึงมีน้อยคนที่ยอมเด็ดมันกลับไป ทว่าคนยากจนเช่นจินเฟยเหยา สนใจว่าเหม็นหรือไม่เหม็นที่ไหน ขอเพียงสามารถแลกศิลาวิญญาณได้ ถึงเป็นอุจจาระสัตว์ปิศาจนางก็จะขนกลับไป
นำกระเป๋าเก็บของออกมา นางเด็ดเห็ดหูหนูเน่าอย่างระมัดระวังใส่ลงในกระเป๋า กลิ่นเหม็นของเห็ดหูหนูเน่าสามารถเทียบกับศพเน่าได้จริงๆ เหม็นจนจินเฟยเหยาต้องซุกศีรษะเข้าในเสื้อผ้าตรงไหล่และสูดลมหายใจลึกๆ จากนั้นกลั้นหายใจ รอจนตอนทนไม่ไหวค่อยปล่อยลมหายใจออกมา แล้วซุกหน้าเข้ากับเสื้อผ้าสูดลมหายใจอีกครั้ง จินเฟยเหยารู้สึกเสียใจอยู่บ้าง ดูเหมือนไม่ควรจะเด็ดของสิ่งนี้จริงๆ กลิ่นเหมือนนรกในโลกมนุษย์ชัดๆ
พยายามเด็ดเห็ดหูหนูเน่าอย่างสุดความสามารถ จินเฟยเหยาพลันรู้สึกได้ว่าด้านหลังมีเสียงซ่าซ่าก็หันหน้าไปมองดู
ตะขาบยักษ์ขนาดสูงกว่าคนตัวหนึ่งชูหัวสูงจากพื้นครึ่งตัว กำลังยืนตระหง่านอยู่ด้านหลังนาง เท้าเล็กๆ ร้อยข้างสั่นสะท้าน มีเขี้ยวขนาดสองฉื่อ[footnoteRef:2]คู่หนึ่งงอกออกมาด้านหน้าปาก ขยับหนีบเปิดปิดเปล่งแสงรัศมีสีดำ  [2:  ฉื่อ คือ หน่วยวัดความยาม มีค่าประมาณ 0.333 เมตร]
นางรีบใช้หางตากวาดมองดูอย่างรวดเร็ว ตะขาบเหล็กตัวนี้มีสามสิบกว่าปล้อง เกรงว่าคงมีชีวิตมาร้อยปี เห็นหัวของตะขาบเหล็กเอนไปด้านหลังเล็กน้อย ทันใดนั้นก็พุ่งใส่ศีรษะจินเฟยเหยาอย่างรวดเร็ว
จินเฟยเหยาก้มหน้าหลบ จากนั้นกระโดดไปด้านข้าง ขอนไม้ที่ด้านหลังเต็มไปด้วยเห็ดหูหนูเน่าถูกเขี้ยวยักษ์ของตะขาบเหล็กตัดเป็นหลายท่อนได้อย่างง่ายดาย
ตะขาบเหล็กพุ่งเข้าใส่ความว่างเปล่า เงยหัวขึ้นจากเศษไม้อย่างรวดเร็ว แล้วพุ่งเข้าใส่จินเฟยเหยาอีกครั้ง จินเฟยเหยาพลิกมือวูบนำดาบโค้งวงเดือนออกมาฟันใส่หัวมัน
ดาบโค้งวงเดือนที่ได้รับการถ่ายเทพลังวิญญาณส่องแสงกระพริบฟันลงบนเปลือกส่วนหัวของตะขาบเหล็กอย่างดุร้าย ได้ยินเสียงดังกร๊อบ เขี้ยวยักษ์ของตะขาบเหล็กงับตัวดาบโค้งวงเดือนไว้แน่น ดาบโค้งวงเดือนเต็มไปด้วยรอยแตกในพริบตา
จินเฟยเหยาดึงด้ามดาบอย่างแรง คิดไม่ถึงว่าดาบโค้งวงเดือนจะแตกเป็นชิ้นๆ เหลือเพียงด้ามดาบในมือ ส่วนบนหัวของตะขาบเหล็กกลับไม่มีรอยเลยสักนิด
จินเฟยเหยาตกตะลึง นี่มันของเล่นขยะอะไรกัน ยังถือว่าเป็นอาวุธเวทได้หรือ? กระแทกด้ามดาบในมือใส่ตะขาบเหล็กอย่างแรง นางสาปแช่งร้านค้านั้นในใจเป็นร้อยรอบ
ตะขาบเหล็กเอียงหัวให้ด้ามดาบกระแทกใส่ เขี้ยวขนาดยักษ์ขยับอย่างรวดเร็ว ถ้าให้มันสัมผัสได้ต้องถูกบดขยี้อย่างแรงจนไม่เป็นสารรูปคนแน่
.........................................


## 0017 มีคนก่อหายนะให้

บทที่ 17 มีคนก่อหายนะให้
จินเฟยเหยาล้วงผ้าไหมที่สยงเทียนคุนมอบให้ออกมาถ่ายเทพลังวิญญาณลงไปแล้วโยนเข้าใส่ตะขาบเหล็ก ผ้าไหมชนเข้ากับเขี้ยวยักษ์ที่พุ่งมา เสียงดังเพี๊ยะพะไม่หยุด ต้านทานการโจมตีของมันไว้
ฉวยโอกาสนี้ สองมือของจินเฟยเหยาแกว่งไกว จุดไฟนรกสีฟ้าขึ้นในมือ
“ลองชิมหัตถ์ไฟนรกของข้าดู เจ้าตะขาบบ้า” จินเฟยเหยาพุ่งหมัดเข้าใส่ส่วนท้องของตะขาบเหล็ก เปลือกส่วนท้องของตะขาบเหล็กถูกต่อยจนเว้าลงไปทันที ไฟนรกก็เผาไหม้เปลือกชิ้นนั้นจนไหม้เกรียม
ตะขาบเหล็กร้องคำรามแล้วสะบัดส่วนหางมา จินเฟยเหยาหันกายกลับมาต่อยมันหนึ่งหมัดหนักๆ ส่วนหางก็ถูกดีดลอยออกไป ไม่ให้ตะขาบเหล็กมีโอกาสหอบหายใจ จินเฟยเหยาอัดส่วนหัวของมันอย่างบ้าคลั่ง ขอเพียงหลบเขี้ยวยักษ์ที่กวัดแกว่งของตะขาบเหล็กได้ ระวังไม่ให้ถูกกัด ก็ไม่มีอันตรายอะไร
ปกติผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณต้องใช้ฝีมือหน่อยจึงสามารถจับตะขาบเหล็กได้ ภายใต้หมัดอันหนักหน่วงเป็นชุดของจินเฟยเหยา เขี้ยวยักษ์ที่อันตรายที่สุดถูกต่อยจนแกว่งไกวสะเปะสะปะ ไม่มีโอกาสได้ใช้เลยสักนิด เปลือกบนหลังตะขาบเหล็กแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ตอนหลอมอาวุธเวทจะโยนเข้าไปหลายแผ่นเพื่อเพิ่มระดับความแข็งแกร่งให้กับอาวุธเวท ถึงแม้เปลือกส่วนท้องจะแข็งน้อยกว่าเปลือกบนหลัง ทว่าอาวุธเวทชั้นล่างทั่วไปก็ยากจะตัดมันให้ขาดได้ ที่แข็งแกร่งที่สุดคือส่วนหัว มีผู้บำเพ็ญเซียนน้อยมากที่สามารถโจมตีส่วนหัวแล้วฆ่าตะขาบเหล็กให้ตายได้
เทียบกับผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ ที่ใช้เวทมมนตร์และใช้อาวุธเวทโจมตีช่องว่างระหว่างปล้องเปลือก การโจมตีของจินเฟยเหยาเรียบง่ายกว่ามาก
ตะขาบเหล็กถูกนางต่อยยกหนึ่ง บวกกับถูกไฟนรกเผาไหม้ ทุบตีจนหัวหมุนตาลาย ส่วนหัวและส่วนท้องไหม้เกรียมเป็นรอยขรุขระ บนหลังก็มีเปลือกสองสามชิ้นถูกต่อย ไหม้เกรียมเช่นเดียวกัน จินเฟยเหยาตวาดเสียงดัง หมัดขวาที่เต็มไปด้วยไฟนรกและพลังวิญญาณต่อยตรงที่ไหม้เกรียมที่ส่วนท้องของตะขาบเหล็กอย่างดุร้าย
ในที่สุดเปลือกก็ทนการโจมตีของจินเฟยเหยาไม่ได้ปริแตกออก ไฟนรกพบรอยแตกบนเปลือกก็แทรกซอนเข้าไปภายในร่างของตะขาบเหล็ก ส่วนจินเฟยเหยาก็กระโดดถอยออกมาห้าก้าว มองตะขาบเหล็กพลิกตัวขึ้นลง พริบตาก็นอนตายอยู่บนพื้น
ไฟนรกที่ชอนไชเข้าสู่ร่างของตะขาบเหล็ก ใช้เวลาเพียงไม่กี่อึดใจ ก็เผาอวัยวะภายในทั้งหมดของมัน กำจัดมันได้อย่างสบายๆ ภายใต้เงื่อนไขไม่เผาทำลายเปลือก
นี่ง่ายดายเกินไปจริงๆ จินเฟยเหยายินดีอย่างยิ่ง เพียงแค้นที่ตะขาบเหล็กหาได้ยาก ไม่เช่นนั้นฆ่าตัวหนึ่งใช้เวลาเพียงสองถ้วยชา[footnoteRef:1] กำจัดเปลือกที่ถูกเผาเสียหาย ตะขาบเหล็กตัวนี้อย่างน้อยสามารถทำเงินได้ยี่สิบกว่าศิลาวิญญาณ นี่ยังไม่นับเขี้ยวยักษ์คู่นั้น อาศัยแค่ระดับความคมที่งับอะไรก็แตก เหมาะสมจะใช้หลอมอาวุธเวทโจมตีที่สุด  [1:  ถ้วยชา เป็นหน่วยวัดเวลา หนึ่งถ้วยชามีค่าประมาณ 10 นาที]
ล้วงมีดสั้นที่ได้เป็นของกำนัลออกมา จินเฟยเหยากำลังคิดจะตัดเปลือก ก็รู้สึกว่าพื้นดินสั่นสะเทือน อีกทั้งยังมีเสียงวิ่งเอะอะมาที่นี่ ฟังเสียงแล้วดูเหมือนจะมีไม่น้อยกว่าร้อยคน
นางงุนงงหยุดการกระทำในมือ ยืนขึ้นมองสถานที่ที่มีเสียงดังมา เสียงวิ่งใกล้เข้ามาทุกที การสั่นสะเทือนก็ยิ่งมากขึ้น จินเฟยเหยามองเห็นในพุ่มไม้เบื้องหน้ามีบุรุษอายุยี่สิบกว่าปีพุ่งออกมาผ่านหมอกบางๆ ในยามเที่ยงวัน
ไม่รอให้จินเฟยเหยามองพลังการบำเพ็ญเพียรของคนผู้นั้นได้ชัดเจน ก็ถูกสิ่งที่ปรากฏขึ้นด้านหลังเขาขู่ขวัญ
“มารดามันเถอะ นี่มันอะไรกัน”
จินเฟยเหยาไม่มีเวลาเก็บตะขาบเหล็กลงในกระเป๋าเก็บของสักนิด ก็หันหน้าออกวิ่งไปด้านหลัง บุรุษที่พุ่งออกมาไล่ตามมาทันนาง เหงื่อออกเต็มไปหมดเอ่ยขออภัย “สหายเซียนท่านนี้ ขอโทษด้วย”
“เจ้าบ้าหรือเปล่า ชักนำตั๊กแตนหน้าหยกกลุ่มใหญ่ขนาดนี้มา คิดจะฆ่าข้าให้ตายหรือ” จินเฟยเหยาพุ่งไปด้านหน้าอย่างสุดชีวิต คำรามใส่เขาอย่างกระหืดกระหอบ
จากนั้นนางก็มองด้านหลัง ตั๊กแตนหน้าหยกขั้นสองขนาดสูงกว่าตัวคนสามสิบกว่าตัวพุ่งมาถึงซากตะขาบเหล็กแล้ว เห็นแสงเย็นเยียบกระพริบวาบ ตะขาบเหล็กบนพื้นถูกเตะไปอยู่กลางอากาศ พริบตาก็ถูกตัดเป็นชิ้นๆ
“อ๊า ตะขาบเหล็กของข้า เจ้าบ้านี่ ชดใช้ศิลาวิญาณมาให้ข้านะ” จินเฟยเหยาเสียดายแทบตาย เอาโทสะทั้งหมดไปลงบนตัวบุรุษผู้นั้น
บุรุษผู้นั้นเช็ดเหงื่อบนศีรษะ เอ่ยเตือนอย่างช่วยไม่ได้ว่า “สหายเซียน ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดถึงศิลาวิญญาณ ตั๊กแตนหน้าหยกไล่ตามมาทันแล้ว รีบหนีเถอะ”
พอจินเฟยเหยาหันหน้าไปอีกครั้ง ก็เห็นตั๊กแตนหน้าหยกที่มีสีขาวทั้งตัว ก้าวยาวๆ ไล่ตามมา อีกทั้งระดับความเร็วยังรวดเร็ว เคียวด้ามยาวสองเล่มตามธรรมชาติในมือของพวกมันเปล่งประกายเย็นเยียบ ตัดตะขาบเหล็กเป็นชิ้นๆ ได้อย่างง่ายดาย แค่คิดดูก็รู้ว่าคมกริบเพียงใด
“เหตุใดพวกมันจึงไล่ตามมาไม่ยอมเลิกรา เจ้าทำอะไรกันแน่?” เห็นตั๊กแตนหน้าหยกที่มีไอสังหารเต็มท้องนภากลุ่มนั้น จินเฟยเหยาก็แค้นบุรุษที่ชักนำพวกมันมาแทบตาย
บุรุษผู้นั้นโยนยาเม็ดหนึ่งเข้าปาก ยิ้มเอ่ยขออภัย “ข้าเพียงแค่จับตั๊กแตนหน้าหยกตัวเมียมาตัวหนึ่ง ทั้งหมดที่ไล่ตามมาด้านหลังล้วนเป็นตัวผู้”
“เจ้าบ้าหรือเปล่า...หมายความว่าตัวเมียตัวนั้นอยู่ในตัวเจ้า เจ้ารีบไปไกลๆ ข้าเลย ไป ไป ไปให้ไกลๆ เจ้าไม่ต้องชดใช้ค่าตะขาบเหล็กแล้ว รีบพาตั๊กแตนหน้าหยกของเจ้าไปไกลๆ หน่อย” จินเฟยเหยาเข้าใจขึ้นมา รีบไล่บุรุษผู้นั้นออกไป
บุรุษผู้นั้นยิ้มขื่นอย่างช่วยไม่ได้ “สหายเซียน ข้าหนีมาหนึ่งวันเต็มๆ ที่นี่อยู่ใกล้ปากหุบเขามากที่สุด ยาเสริมพลังของข้าก็ใกล้จะหมดเกลี้ยง ไม่มีทางพาพวกมันหนีไปที่อื่นจริงๆ”
“เช่นนั้นเจ้ามียันต์เดินทางหรือไม่? เอามาให้ข้าแผ่นหนึ่งก็ไม่ต้องชดใช้ค่าตะขาบแล้ว เจ้าไม่ไปข้าไปเอง” เห็นบนชุดของเขามีสัญลักษณ์ของสำนัก จินเฟยเหยาจึงเดาว่าเขาน่าจะเป็นศิษย์ของสำนักอะไรในเมืองลั่วเซียน บนตัวน่าจะพกยันต์เดินทาง
“ยันต์เดินทาง?” บุรุษผู้นั้นตกตะลึง ทันใดนั้นก็ยินดียิ่ง “เหตุใดข้าจึงลืมไปได้ว่าข้ายังมียันต์เดินทาง ฮ่าฮ่าฮ่า ดูสิว่าพวกเจ้ายังสามารถไล่ตามข้าทันหรือไม่”
จินเฟยเหยามองบุรุษที่เลอะเลือนผู้นั้น พลันรู้สึกไม่สบายใจ
จริงเสียด้วย เห็นบุรุษหนุ่มหยิบยันต์เดินทางหนึ่งใบออกจากในกระเป๋าเก็บของ เอ่ยกับจินเฟยเหยาอย่างรู้สึกผิดยิ่ง “สหายเซียนท่านนี้ บนตัวข้ามียันต์เดินทางเหลือเพียงใบเดียว บนตัวเจ้าไม่มีตั๊กแตนตัวเมีย พวกมันน่าจะไม่ไล่ตามเจ้า หากได้พบกับสหายเซียนครั้งหน้า ข้าต้องชดเชยสัตว์ภูติให้เจ้าตัวหนึ่งแน่นอน สหายเซียน รักษาตัวด้วย”
“ถือว่าเจ้าอำมหิต” หลังจากจินเฟยเหยาเค้นคำพูดออกมาประโยคหนึ่งอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน บุรุษผู้นั้นก็กระตุ้นการทำงานของยันต์เดินทาง หายไปจากเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว
ตั๊กแตนหน้าหยกด้านหลังที่สูญเสียร่องรอยของตั๊กแตนตัวเมียก็ยิ่งกระสับกระส่าย ทั้งหมดจับจ้องจินเฟยเหยาที่อยู่เบื้องหน้าเป็นเป้าหมาย
หากวิ่งไปทางปากหุบเขาตลอดเวลาแบบนี้ ช้าเร็วก็ต้องถูกตั๊กแตนหน้าหยกไล่ตามทัน หาสถานที่แห่งหนึ่งซ่อนตัวดีกว่า อย่างไรเสียบนร่างของตนเองก็ไม่มีกลิ่นของตั๊กแตนตัวเมีย ขอเพียงไม่ถูกตั๊กแตนเห็นร่าง ก็ไม่น่าจะพบตนเอง
เห็นเบื้องหน้ามีสถานที่แห่งหนึ่ง มีต้นไม้ล้มมากมาย เห็นมอสเต็มต้นไม้หลายปีแล้ว จินเฟยเหยาตัดสินใจ เลี้ยวเบนที่เบื้องหน้าอย่างกะทันหันกระโดดข้ามกองต้นไม้เหล่านั้น
แกร่ก แกร่ก แกร่ก...
ข้างหูของจินเฟยเหยาทั้งหมดเป็นเสียงเคียวของตั๊กแตนหน้าหยก เสียดสีกัน ราวกับกำลังปรึกษากัน นางหลบอยู่ด้านล่างขอนไม้ที่เต็มไปด้วยมอส ขอนไม้นี้อยู่ด้านบนของขอนไม้ท่อนอื่น ตรงกลางมีช่องว่างเล็กๆ ให้นางขดร่างแนบอยู่ด้านในได้พอดี
นางยังห่อร่างด้วยใบไม้เน่าบนพื้นอีกไม่น้อย เทเห็ดหูหนูเน่าออกมากองไว้ด้านล่างขอนไม้ เพราะมีเวลาไม่เพียงพอ เห็ดหูหนูจึงกองอยู่ที่นั่นอย่างกระจัดกระจาย ไม่เหมือนงอกออกมาสักนิด
สมองของตั๊กแตนหน้าหยกไม่ได้มีประสิทธิภาพขนาดนั้น ดูไม่ออกว่ากองเห็ดเน่ามีอะไรแปลกประหลาด เพียงแค่พบว่าร่องรอยของคนหายไป จึงค้นหาไปมาอยู่ที่เดิม
จินเฟยเหยามองดูภายนอกผ่านรอยแยกของใบไม้เน่า เห็นเท้าสีขาวของตั๊กแตนหน้าหยกแกว่งไปมาอยู่เบื้องหน้า นางทนกลิ่นเหม็นที่พุ่งมาปะทะจมูก ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย นอนอย่างสงบนิ่ง สุดท้ายก็เริ่มฝึกบำเพ็ญเสียเลย
รอจนนางลืมตา รอบด้านก็มืดสนิท ตั๊กแตนหน้าหยกที่หยุดอยู่ที่นี่มาตลอดก็หายไป คาดว่าค้นหาอยู่นานก็หาไม่พบ อีกทั้งที่นี่มิใช่ถิ่นของตนเอง จึงได้แต่ถอยกลับไป
หลังจากแน่ใจว่าด้านนอกไม่มีตั๊กแตนหน้าหยก และตั๊กแตนหน้าหยกไม่ได้ซ่อนกายรอคอยให้ตนเองเผยโฉมออกมา จินเฟยเหยาจึงออกมาจากด้านล่างขอนไม้ พอออกมานางรีบสั่นใบไม้เน่าบนตัวให้ร่วง สูดจมูก กลิ่นเห็ดหูหนูเน่าที่เปียกชื้นบนตัวยิ่งเข้มข้น ท่าทางกลิ่นเหม็นบนร่างจะอยู่กับตนเองไปหลายวัน
ค่ำคืนในหุบเขาร้อยหนอนแมลง หมอกหนาแน่นกว่ายามกลางวันมากนัก มืดสนิท หมอกลงจัด แม้แต่แสงจันทร์ก็ทะลุลงมาไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ที่จะหาสถานที่ค้างแรมแห่งใหม่
จินเฟยเหยาได้แต่ค้างแรมที่นี่หนึ่งคืน ล้วงหินเหล็กไฟออกมาเตรียมจะก่อไฟ ด้านหลังปรากฏเสียงซ่าซ่าขึ้นอีก
นางไม่หันศีรษะไป สองมือจุดไฟนรกขึ้น หันหน้าไปต่อยสะเปะสะปะทางด้านหลังโครมๆ สิ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังถูกนางต่อยลงไปกองกับพื้น หยิบยืมแสงสว่างของไฟนรกส่อง จินเฟยเหยาจึงพบว่า สิ่งที่ถูกนางต่อยล้มลงบนพื้นคือตะขาบเหล็กตัวเล็ก
ตะขาบเหล็กตัวนี้อายุน้อย ร่างกายมีเพียงยี่สิบกว่าปล้อง ถูกนางอัดสะเปะสะปะยกหนึ่งก็ต่อยจนเปลือกแตก ถูกไฟนรกเผาตายจากด้านใน
“โชคดีขนาดนี้เลยหรือ? คิดไม่ถึงว่าจะเก็บตะขาบเหล็กตัวหนึ่งได้เปล่าๆ” จินเฟยเหยายินดี รีบจุดกองไฟขึ้น นางนำมีดสั้นออกมาอย่างดีอกดีใจ ตัดเปลือกภายนอกที่อยู่ในสภาพดีอย่างระมัดระวัง แม้แต่เขี้ยวยักษ์บนหัวนางก็ตัดลงมา ใส่ของทั้งหมดลงในกระเป๋าเก็บของ
เฉือนตะขาบเหล็กทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว จินเฟยเหยาจึงรู้สึกว่าตนเองหิวจนอกแนบติดแผ่นหลังนานแล้ว ปาดเช็ดเหงื่อ นางนำเสบียงกรังที่พกมาด้วยออกมา เทน้ำในถุงใส่แล้วกินหลายคำ
สิ่งที่ทำให้นางคิดไม่ถึงคือ ในหมอกหนามีเสียงซ่าซ่าดังมาอีก ตะขาบเหล็กตัวหนึ่งเลื้อยมาหานาง จินเฟยเหยาตกตะลึงอย่างยิ่ง หรือว่ากองขอนไม้นี้เป็นรังของตะขาบเหล็ก?
ไม่มีเวลามาคิดมาก จะให้ตะขาบเหล็กหนีไปไม่ได้ จินเฟยเหยาโยนถุงน้ำและเสบียงในมือทิ้ง หันหน้าพุ่งเข้าใส่ตะขาบเหล็ก แล้วใช้หมัดไฟนรกต่อยตีอย่างบ้าคลั่งอีกยกหนึ่ง ตะขาบเหล็กตัวนี้ก็ถูกนางกำจัดทิ้งอย่างว่องไว
ไม่รอให้นางตัดเปลือก รอบด้านก็มีเสียงซ่าซ่าดังมา คราวนี้จินเฟยเหยางงงวยอย่างที่สุด ไหนบอกว่าร่องรอยของตะขาบเหล็กไม่แน่ชัด และระแวดระวังอย่างยิ่ง จับตัวได้ยากเย็น ตอนนี้มันเรื่องอะไรกัน ตะขาบเหล็กทั้งหมดล้วนแทรกซอนมาที่นี่ ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าตะขาบเหล็กชอบกินเนื้อมนุษย์โดยเฉพาะ
แต่ว่า เจ้าพวกนี้ทั้งหมดคือเงิน ตอนนี้นางไม่สนใจจะคิดหาเหตุผล ตะโกนเสียงดัง พุ่งเข้าไปใส่ศิลาวิญญาณที่เคลื่อนไหวได้เหล่านั้น
..................................................


## 0018 โชคร้ายกลายเป็นดี

บทที่ 18 โชคร้ายกลายเป็นดี
“หนึ่งร้อย หนึ่งร้อยยี่สิบ หนึ่งร้อยห้าสิบ...” จินเฟยเหยา นั่งอยู่บนขอนไม้ นับเปลือกตะขาบเหล็กในกระเป๋าเก็บของ ยิ้มแย้มจนตาเกือบหยี ใต้เท้าของนาง มีชิ้นส่วนและขาเล็กๆ ที่ไร้ประโยชน์ของตะขาบเหล็กกองหนึ่ง ดูแล้วมีปริมาณไม่น้อย
“คืนเดียว คิดไม่ถึงว่าจะได้ศิลาวิญญาณสองร้อยสามสิบก้อน ยังไม่นับหัวตะขาบเหล็ก โชคดีมากจริงๆ” นางเก็บกระเป๋าเก็บของเข้าในอกอย่างระมัดระวัง ดูเวลา อีกไม่นานก็ใกล้จะเที่ยงวัน
เมื่อวานนางไม่ได้นอนทั้งคืน ตะขาบเหล็กพาตัวมาหาถึงที่ไม่หยุด มาอย่างไม่ต่อเนื่องเก้าตัว บางตัวก็เป็นตะขาบแก่มีสามสิบกว่าปล้อง ส่วนบางตัวก็มีเพียงยี่สิบกว่าปล้อง ไม่มีเวลาพักผ่อนเลยสักนิด มาให้นางฆ่าตลอดจนถึงฟ้าสาง
หลังจากนางกำจัดตะขาบเหล็กตัวที่เก้า ฟ้าก็สว่าง ไม่มีตะขาบเหล็กปรากฏตัวขึ้นอีก
จินเฟยเหยาเองก็โล่งอก ถ้ายังฆ่าต่อไปเช่นนี้ พลังวิญญาณคงอยู่ได้ไม่นาน บนร่างของนางนอกจากยางดอาหารหนึ่งเม็ดและยาน้ำสีเขียวสองขวด ก็มีเพียงยาเสริมพลังที่ได้มาตอนเพิ่งพบสยงเทียนคุน ยาเสริมพลังแค่สามเม็ดใช้ในยามเร่งด่วน ไม่อาจใช้ที่นี่ได้
ฉวยโอกาสที่ไม่มีตะขาบเหล็กและหนอนแมลงพิษอื่นๆ ปรากฏตัว จินเฟยเหยาครุ่นคิด เพราะเหตุใดจึงทำให้ตะขาบเหล็กส่งตัวมาหาถึงที่เองตลอด
คิดอยู่ครึ่งวันก็หาคำอธิบายที่เหมาะสมไม่ได้ นางจึงได้แต่คิดว่าสาเหตุอยู่ที่พื้นที่นี้ ดังนั้นตัดสินใจไม่ไปหาตะขาบเหล็กยังสถานที่อื่นชั่วคราว ทว่าเฝ้ารออยู่ที่นี่อีกหนึ่งคืน ดูว่าพอตกค่ำตะขาบเหล็กจะออกมาหรือไม่
ขอเพียงฝึกเคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ เพิ่มพลังวิญญาณภายในร่างกาย ต่อให้ไม่ได้นอนก็สามารถรักษาร่างกายให้อยู่ในสภาพดีได้หลายวัน เป็นผู้บำเพ็ญเซียนก็ดีตรงนี้ ไม่เหมือนมนุษย์ธรรมดาที่ต้องดื่มกินขับถ่ายและนอนหลับทุกวัน ยึดครองเวลาส่วนใหญ่ในชีวิต ถึงแม้ขั้นฝึกปราณจะไม่สามารถงดอาหารได้ และมิอาจไม่นอนคราหนึ่งเป็นเวลาหลายเดือน ทว่าก็ประหยัดเวลานอนหลับได้มาก
กลางวันฝึกบำเพ็ญไปพลางฟื้นฟูพละกำลังไปพลาง รอถึงตอนกลางคืน จินเฟยเหยาเพิ่มการระแวดระวัง รอให้ตะขาบเหล็กส่งตัวมาหาถึงที่ ทว่าตั้งแต่ฟ้ามืดจนฟ้าสาง นางยังไม่เห็นหนวดของตะขาบเหล็กสักเส้น จินเฟยเหยาคิดเป็นร้อยรอบก็ยังไม่เข้าใจ หรือว่าตะขาบเหล็กของที่นี่ถูกตนเองฆ่าหมด เฝ้าอยู่ที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์ ใคร่ครวญแล้ว นางจึงตัดสินใจไปยังสถานที่ที่พบตะขาบเหล็กครั้งแรก ในเมื่อปรากฏตัวขึ้นตัวหนึ่ง เช่นนั้นรอบด้านก็ต้องมีตะขาบเหล็กตัวอื่นๆ
หาทิศทางแล้ว จินเฟยเหยาก็เริ่มค้นหาสถานที่ซึ่งพบเห็ดหูหนูเน่าในวันนั้น ร่องรอยถูกตั๊กแตนหน้าหยกกวาดทำลายมาตลอดทาง ในไม่ช้านางก็หาทางกลับมาได้
รอบด้านระเกะระกะ ต้นไม้ถูกตั๊กแตนหน้าหยกตัดล้มลงบนพื้น ตะขาบเหล็กตัวนั้นถูกตัดจนกลายเป็นชิ้นๆ นับร้อยชิ้น เก็บกลับไปก็ไม่มีประโยชน์ ส่วนขอนไม้ที่มีเห็ดหูหนูเน่าขึ้น ตอนนั้นถูกตะขาบเหล็กกัดเป็นชิ้นๆ ไปแล้ว แม้แต่เศษซากเห็ดหูหนูเน่าบนขอนไม้ก็ไม่เหลือ
เห็ดหูหนูเน่าชนิดนี้เริ่มส่งกลิ่นเหม็นตั้งแต่งอกจนถึงโตเต็มที่เป็นเวลาสั้นๆ เพียงเจ็ดวัน ช่วงที่โตเต็มที่แค่สามวัน หลังจากสามวันเห็ดหูหนูเน่าก็จะแห้งร่วงไปเอง ทว่าเห็ดหูหนูเน่าที่จินเฟยเหยาเด็ดมา เพราะใส่ไว้ในกระเป๋าเก็บของตอนนี้จึงแห้งเพียงแค่ครึ่งเดียว ทว่ากลิ่นเหม็นยังไม่ลดลง
จินเฟยเหยาฉีกแถบผ้าจากบนเสื้อมาปิดจมูกและปาก กลิ่นของเห็ดหูหนูเน่าที่เปื้อนบนตัว ทำให้ตัวนางรู้สึกอยากจะอาเจียน นางนั่งอยู่ที่เดิม ดูดซับพลังวิญญาณรอบด้านไปพลาง รอคอยตะขาบเหล็กมาหาไปพลาง
กาลเวลาไม่เคยทำให้คนที่ตั้งใจผิดหวัง[footnoteRef:1]สองชั่วยามต่อมา มีเสียงซ่าซ่าดังมาจริงๆ มีตะขาบเหล็กส่งตัวมาหาถึงที่ อีกทั้งมาคราหนึ่งถึงสองตัว  [1:  กาลเวลาไม่เคยทำให้คนที่ตั้งใจผิดหวัง คือ ขอเพียงตั้งใจทำก็จะประสบความสำเร็จ]
จินเฟยเหยาทุบตีตะขาบเหล็กอย่างอำมหิต ทางหนึ่งครุ่นคิด ตะขาบเหล็กเหล่านี้ส่งตัวมาหาเองถึงที่ต้องมีสาเหตุแน่นอน ถ้าบุกรังจะมีตะขาบเหล็กปรากฏขึ้นหลายตัวก็ไม่ค่อยสมเหตุสมผล สัตว์ปิศาจชนิดนี้ไม่ได้อยู่เป็นฝูง แต่ละตัวมีถิ่นที่อยู่โดดเดี่ยวตามขนาดของพละกำลัง ถ้าไม่ใช่ช่วงจับคู่ ตะขาบเหล็กสองตัวเจอกันก็ต้องต่อสู้กัน ไม่ลงรอยกันเหมือนน้ำกับไฟ
หรือว่าตนเองมีคุณสมบัติร่างกายดึงดูดตะขาบเหล็กโดยกำเนิด คิดดูแล้วก็ไม่น่าเป็นไปได้ ทันใดนั้น นางก็สังเกตเห็นเรื่องหนึ่ง ว่าตนเองไม่เหมือนคนอื่นตรงไหน นั่นก็คือเหม็นเกินไป
“เห็ดหูหนูเน่า! ต้องเป็นเพราะกลิ่นเหม็นของเห็ดหูหนูเน่าแน่ที่ชักนำตะขาบเหล็กมา” จินเฟยเหยาตบศีรษะ ในที่สุดก็ค้นพบ ข้อสำคัญคือนางเหม็นมาสองวันกว่าแล้ว จึงไม่ใส่ใจเรื่องนี้ คาดว่าตะขาบเหล็กชอบกินเห็ดหูหนูเน่าที่โตเต็มที่อย่างยิ่ง บวกกับช่วงที่เห็ดหูหนูเน่าเติบโตเต็มที่อย่างมากมีเวลาเพียงสามวัน ทั้งยังส่งกลิ่นเหม็นอย่างไร้ที่เปรียบ ผู้บำเพ็ญเซียนพบพานล้วนเดินอ้อม ดังนั้นจึงไม่มีคนสังเกตเห็นสภาพการณ์เช่นนี้
เหยียบอยู่บนซากตะขาบเหล็กสองตัว จินเฟยเหยาตื่นเต้นผิดปกติ ขอเพียงรู้ว่ากลิ่นเหม็นของเห็ดหูหนูเน่าสามารถชักนำตะขาบเหล็กมาได้ อาศัยความเร็วในการโจมตีด้วยกำปั้นหนักๆ และไฟนรกของตนเอง ก็จะหาศิลาวิญญาณได้ไม่หมดสิ้น
เมื่อวานน่าจะเป็นตะขาบเหล็กรอบพื้นที่นั้นถูกชักนำมาฆ่าจนหมดแล้ว ดังนั้นคืนที่สองจึงไม่พบเลยสักตัว ตอนนี้ขอเพียงตนเองใส่เห็ดหูหนูเน่าในกระเป๋าเก็บของ ล่อตะขาบเหล็กในหุบเขาร้อยหนอนแมลงมาติดกับ เชื่อว่าน่าจะเก็บเงินได้สองพันศิลาวิญญาณชั้นล่างในไม่ช้า
เห็ดหูหนูเน่าเปื้อนบนร่าง สามารถรักษากลิ่นเหม็นได้ประมาณสามวัน ทว่าระดับความเข้มข้นของความเหม็นไม่อาจเทียบกับเห็ดหูหนูเน่าที่สดใหม่ได้ กลิ่นเหม็นไม่เพียงพอ ระยะห่างในการกระจายกลิ่นก็จำกัด ไม่อาจชักนำตะขาบเหล็กมาให้มากที่สุดได้ วิธีที่ดีที่สุดคือใช้กล่องหยกที่ใส่หญ้าวิญญาณเก็บรักษาเห็ดหูหนูเน่าเอาไว้ แต่ละครั้งนำออกมาไม่กี่ดอกเพื่อล่อตะขาบเหล็กก็พอ
ทว่าตอนนี้ในตัวนางไม่มีกล่องหยกสักกล่อง รู้แต่แรกจะซื้อไว้พกติดตัวสักกล่อง ตอนนี้นึกเสียใจไปก็ไร้ประโยชน์ ใช้เห็ดหูหนูเน่าที่พกติดตัวมาให้หมดก่อนแล้วค่อยว่ากัน
ขอเพียงตะขาบเหล็กในสถานที่แห่งหนึ่งถูกฆ่าหมด นางก็เปลี่ยนสถานที่ บางแห่งมีตะขาบเหล็กมากหน่อย บางแห่งมีน้อยหน่อย ทว่าปกติสัตว์ปิศาจชนิดนี้ล้วนซ่อนตัว ทว่ากลับมีปริมาณมากน่าดู
ครึ่งเดือนต่อมา จินเฟยเหยาบรรทุกของกลับมาจากหุบเขาร้อยหนอนแมลงเพียบ บนตัวยังมีกลิ่นเหม็นของเห็ดหูหนูเน่าเหลืออยู่ พอก้าวเข้าประตูเมืองลั่วเซียน ผู้คนในเมืองต่างถอยห่างจากนางสามเซ่อทันที ขอเพียงหาเงินได้ นางไม่สนใจสายตาของผู้อื่นหรอก ไม่มีศิลาวิญญาณสิเสียหน้าที่สุด
จินเฟยเหยาที่มีกลิ่นเหม็นบนร่างไม่ได้กลับบ้าน ทว่าตรงไปที่ร้านอาวุธมงคล ตอนที่นางโยนกระเป๋าเก็บของที่มีตะขาบเหล็กบรรจุอยู่เพียบให้เจ้าของร้านที่ปิดจมูกและมีสีหน้ารังเกียจ ลูกค้าในร้านก็หนีออกจากร้านไปจนหมด
เจ้าของร้านใช้สองนิ้วหยิบกระเป๋าเก็บของขึ้นมาเบาๆ ใช้พลังวิญญาณกวาดดูในกระเป๋าก็ตกตะลึงทันที นับอย่างละเอียด คิดไม่ถึงว่าในกระเป๋าจะมีเปลือกของตะขาบเหล็กหกร้อยกว่าชิ้น นี่เป็นปริมาณรับซื้อสูงสุดของร้านในครึ่งปีนี้
เปลือกตะขาบเหล็กมากมายปานนี้ สามารถหลอมสร้างอาวุธเวทในร้านขึ้นใหม่ได้มากมาย เพิ่มระดับความแข็งแกร่ง ราคาของอาวุธเวทก็เพิ่มขึ้น
“สหายเซียนน้อย เก็บเกี่ยวได้ไม่เลว เหตุใดจึงได้ตะขาบเหล็กมามากมายขนาดนี้?” เจ้าของร้านไม่รังเกียจกลิ่นเหม็นอีกต่อไป เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มปริ่ม
จินเฟยเหยายิ้มเขินๆ “นี่เป็นของที่ท่านพ่อกับข้าไปๆ มาๆ ที่หุบเขาร้อยหนอนแมลงถึงสองปีจึงสะสมได้” คนโง่จึงพูดความจริงออกไปว่าใช้เวลาสิบกว่าวันหามาได้ ถ้าทุกคนรู้ว่าสามารถอาศัยเห็ดหูหนูเน่าฆ่าตะขาบเหล็กได้ เกรงว่าแม้แต่ตัวอ่อนของตะขาบเหล็กนางก็คงหาไม่พบ อีกอย่างหนึ่งโยนเปลือกเหล่านี้ในใส่ในกระเป๋าเก็บของ สามารถเก็บรักษาระดับความสดไว้ได้เป็นเวลานาน ไม่กลัวจะถูกมองออกว่าเป็นของที่เพิ่งลอกเอามาเมื่อไม่กี่วันนี้
สภาพการณ์เช่นนี้พบเห็นได้บ่อยๆ มีผู้บำเพ็ญเซียนมากมายเก็บวัตถุดิบที่ล่าได้ทั้งหมดไว้ พอมีเวลาก็นำออกมาขายในคราวเดียว เจ้าของร้านไม่เอ่ยถามมากความอีก เปลี่ยนไปคิดถึงหัวตะขาบเหล็ก “สหายเซียนน้อย หัวตะขาบเหล็ก เจ้าตัดกลับมาหรือไม่? หัวละยี่สิบห้าศิลาวิญญาณ”
ก่อนหน้านี้จินเฟยเหยาเคยคำนวณแล้ว เปลือกหกร้อยกว่าชิ้น มียี่สิบแปดหัวก็พอ ในมือของนางยังมีเปลือกเก้าร้อยกว่าชิ้นและหัวสามสิบสี่หัว ทว่านางไม่คิดจะขายทั้งหมดให้ร้านนี้ ถือว่าเป็นของที่เก็บมาสองปี หากปริมาณมากเกินไปจะทำให้คนสงสัย
“มี มีหลายหัวถูกต่อยตีจนพังใช้การไม่ได้ ดังนั้นตอนนี้มีเพียงยี่สิบแปดหัว” จินเฟยเหยาหยิบกระเป๋าเก็บของอีกใบออกมา กลับไม่ได้ยื่นส่งให้เจ้าของร้าน
นางมีกระเป๋าเก็บของเพียงสองใบ เป็นไปไม่ได้ที่จะใส่ของทั้งหมดแยกกัน ได้แต่รอให้เจ้าของร้านคืนกระเป๋าใบหนึ่งให้ตนเอง อีกทั้งแค่ยี่สิบแปดหัว นางโยนลงบนพื้นตรงๆ อย่างไรเสียก็ใช้พื้นที่ไม่มากนัก
เปลือกบวกกับหัว ทั้งหมดหนึ่งพันสามร้อยสี่สิบเจ็ดศิลาวิญญาณชั้นล่าง เจ้าของร้านใส่หัวของตะขาบเหล็กไว้ในกระเป๋าเก็บของที่บรรจุเปลือก นำกระเป๋าเก็บของออกมาใหม่อันหนึ่งใส่ศิลาวิญญาณมอบคืนให้แก่จินเฟยเหยา
ร้านเหล่านี้ล้วนเตรียมกระเป๋าเก็บของที่มีพื้นที่ว่างมากมายไว้ เพื่อใช้บรรจุศิลาวิญญาณปริมาณมาก ใช้สำหรับแลกเปลี่ยนกับกระเป๋าเก็บของที่บรรจุสินค้าของอีกฝ่าย ข้อแรกคือสะดวก ข้อสองก็เพราะมีผู้บำเพ็ญเซียนจำนวนมากไม่ยินยอมให้ผู้อื่นเห็น ว่าตนเองหาศิลาวิญญาณได้มากเพียงใด มีเงินทองไม่อาจเปิดเผย[footnoteRef:2]เรื่องนี้ใครๆ ก็รู้  [2:  มีเงินทองไม่อาจเปิดเผย คือ มีเงินทองอย่าให้คนอื่นรู้ เพื่อป้องการโจรขโมย ]
บรรจุเงินก้อนใหญ่เช่นนี้ จินเฟยเหยาเดินออกจากร้านอาวุธมงคล เดินอ้อมบนถนนอยู่นาน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีคนสะกดรอยตามตนเอง นางจึงหาร้านวัตถุดิบที่ดูแล้วมีขนาดใหญ่สองร้าน แบ่งขายหัวและเปลือกตะขาบเหล็กสองครั้งจนหมด จากนั้นนางก็วิ่งเข้าร้านยาอย่างร่าเริง สองพันห้าร้อยหกสิบสามศิลาวิญญาณ เพียงพอให้นางซื้อยาพลังปราณหนึ่งร้อยเม็ดให้พลังบำเพ็ญเพียรรุดหน้าถึงขั้นฝึกปราณชั้นกลาง
นางอยากฝึกเคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญมานานแล้ว ขั้นฝึกปราณช่วงต้นนางเรียนได้แค่กระบวนท่าหัตถ์ไฟนรก รอจนพลังการบำเพ็ญเพียรถึงขั้นฝึกปราณช่วงกลางก็มีเวทมนตร์ให้นางเรียนสองอย่าง ดังนั้นแม้ตอนนี้ซื้อเคล็ดพลังวิเศษได้นางก็ขี้เกียจฝึก
นางยังไม่ลืมซื้อยางดอาหารเล็กน้อย ต้องปิดด่านฝึกปรือไม่รับประทานอาหารจะดีกว่า
การปิดด่านของจินเฟยเหยาครั้งนี้ใช้เวลาครึ่งปีกว่า ร้านเลิศรสไม่ได้รับการแจ้งจากนาง ดังนั้นยังไม่ได้คืนค่าอาหารที่เหลือ และเพราะไม่มีคนกวาดทำความสะอาด จึงมีฝุ่นธุลีและใบไม้แห้งร่วงกองสุมในลานบ้านเล็กๆ ต้องรอให้นางออกจากการกักตนก่อนจึงกวาดทำความสะอาดได้
ยอดเขาตู๋เซียน ด้านหลังภูเขาสำนักอวิ๋นซาน
“ศิษย์น้องสยง เห็นแก่ที่เป็นศิษย์ร่วมสำนัก เจ้าปล่อยข้าไปเถอะ อาจารย์อาให้ข้าไป ข้าไม่มีความคิดเช่นนั้นแม้แต่น้อย อีกอย่างหนึ่ง ข้ายังไม่ได้ออกเดินทางมิใช่หรือ” ศิษย์สายในของสำนักอวิ๋นซานผู้หนึ่ง บาดเจ็บไปทั้งตัว อาวุธเวทแตกกระจัดกระจายอยู่บนพื้น กำลังร่ำไห้คร่ำครวญขอความเมตตาสยงเทียนคุนที่อยู่ไกลๆ
สยงเทียนคุนมองศิษย์พี่ที่คุกเข่าขอความเมตตาเบื้องหน้าด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก ราวกับเขาเป็นสิ่งที่ตายไปนานแล้ว “เจ้าเป็นคนที่สี่ กล้าเชื่อฟังคำสั่งของแม่ข้าไปเมืองลั่วเซียน เช่นนั้นก็ตายตามศิษย์พี่สามคนก่อนหน้านี้เถอะ”
“สยงเทียนคุน เจ้าแอบลอบฆ่าศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนักอย่างลับๆ นึกว่าไม่มีผู้ใดรู้มาตลอดหรือ?” เห็นดวงตาทั้งสองของสยงเทียนคุนไม่มีความรู้สึกสงสารสักนิด เขาได้แต่ฝากความหวังไว้กับแรงกดดันของสำนัก ทว่าสยงเทียนคุนกลับไม่ขยับเขยื้อน ริมฝีปากสีแดงแย้มน้อยๆ เอ่ยตอบเบาๆ “ผู้ที่ไม่ทำตามความประสงค์ของข้า ตาย”
เอ่ยจบ กระบี่บินสีเหลืองในมือก็กระพริบวาบ แสงกระบี่ปลิวว่อน เบื้องหน้าร่างมีภาพมายาปราณกระบี่ขนาดใหญ่หนึ่งจั้งรูปดอกจวี๋ฮวา[footnoteRef:3]ปรากฏขึ้น กระบี่บินตวัดเบาๆ หนึ่งครั้ง ภาพมายารูปดอกเบญจมาศก็ปลิวไปในพริบตา เกิดเสียงร้องอนาถในภูเขาทำให้นกจำนวนมากแตกตื่น  [3:  ดอกจวี๋ฮวา คือ ดอกเบญจมาศ]
ไม่นานนัก เงาร่างหนึ่งก็แหวกผ่านท้องนภากว้างเหินร่างจากไป เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงปลายที่ใช้เวทเหยียบอากาศชั่วคราว
...............................................


## 0019 สำนักเฉวียนเซียน

บทที่ 19 สำนักเฉวียนเซียน
อาคารที่พักอาศัยของเมืองลั่วเซียน โดยพื้นฐานแล้วแต่ละวันต้องแจ้งวันหมดอายุสัญญาเช่าบ้านแก่ผู้บำเพ็ญเซียนที่ยังไม่มาจ่ายศิลาวิญญาณให้มาจ่ายค่าธรรมเนียมที่อาคารที่พักอาศัย ถ้าได้รับยันต์ถ่ายทอดเสียงแล้วภายในสิบวันไม่มาจ่าย อาคารที่พักอาศัยจะไปเก็บบ้านคืน
ส่วนมากผู้บำเพ็ญเซียนไม่ได้จงใจค้างชำระเงิน ทว่าบางครั้งไม่มีคนออกจากบ้าน หรือปิดด่านกักตนจนลืมวันเวลา ไม่มีผู้ใดเตือน สัตว์ประหลาดเฒ่าเหล่านั้นแม้แต่ตนเองอายุเท่าไหร่เกรงว่าคงจำไม่ได้ บรรดาพนักงานของอาคารที่พักอาศัย เหาะเหินกลางอากาศในเมืองลั่วเซียนด้วยอาวุธเวทเดินเท้าชนิดพิเศษ เมืองลั่วเซียนมีการห้ามบิน มีเพียงอาวุธเวทที่จัดทำขึ้นเป็นพิเศษของตำหนักลั่วเซียนชนิดนี้จึงสามารถบินกลางอากาศโดยไม่ถูกคาถาป้องกัน มาถึงเหนือบ้านที่ค้างชำระค่าเช่าบ้านก็โยนยันต์ถ่ายทอดเสียงใบหนึ่งลงไปด้านล่าง โปรยยันต์ถ่ายทอดเสียงสีเหลืองกลางอากาศราวกับเทพบุตรโปรยดอกไม้
ลานบ้านเล็กๆ ของจินเฟยเหยาถูกโยนยันต์ถ่ายทอดเสียงเข้ามา ยันต์ถ่ายทอดเสียงสีเหลืองหยุดอยู่ในเขตคาถาป้องกันของลานบ้าน ส่งเสียงราวกับกระดิ่งเงินอย่างต่อเนื่อง อาคารที่พักอาศัยช่างรู้ใจจริงๆ เกรงว่าเสียงอื่นๆ จะเอะอะเกินไป จึงใช้เสียงที่ค่อนข้างเสนาะหูโดยเฉพาะ
ไม่นานนัก ประตูห้องข้างก็เปิดออกเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด จินเฟยเหยาเดินออกมาในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง เพิ่งครึ่งปีกว่า นางสูงขึ้นไม่น้อย ร่างกายสมบูรณ์ขึ้นมาก เสื้อผ้าที่สวมอยู่บนร่างคับไม่พอดีตัว ถ้าแขนไม่สั้นไป ก็เอวลอย
ช่วงเวลาที่นางปิดด่านกักตน ไม่เคยมีใครมาสักคน เห็นนางท่าทางมึนงง ก็รู้ว่านางไม่ได้สังเกตเห็นว่าบ้านเช่าหมดอายุแล้ว
นางฉีกยันต์ถ่ายทอดเสียง เสียงอันอ่อนหวานของพนักงานหญิงของอาคารที่พักอาศัยดังมาจากด้านใน ในเนื้อหาเพียงเร่งรัดให้นางไปจ่ายศิลาวิญญาณ
จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าของเมืองลั่วเซียน คิดไม่ถึงว่าตนเองจะปิดด่านกักตนมานานขนาดนี้ ในช่วงเวลานั้นนางไม่ได้ออกนอกบ้านเลย เมื่อครู่ตอนเปิดประตู เนื่องจากไม่ได้เปิดประตูบานนั้นมาเป็นเวลานาน จึงส่งเสียงระคายหูออกมา
สามเดือนก่อน นางฝึกบำเพ็ญถึงขั้นฝึกปราณช่วงกลางสำเร็จอย่างสมบูรณ์ ใช้เวลาหนึ่งเดือนยัดยาพลังปราณ ในที่สุดก็ทำให้นางทะลวงขั้นฝึกปราณช่วงต้นเข้าสู่ขั้นฝึกปราณช่วงกลาง ส่วนสองเดือนที่เหลือถูกจินเฟยเหยานำเวทมนตร์ในเคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญมาฝึกปรือ
หนีไฟนรกสามารถทำให้ทั่วร่างกลายเป็นเปลวเพลิงได้ ภายในหนึ่งอึดใจสามารถวิ่งได้ร้อยจั้ง เหมาะสำหรับหนีเอาชีวิตรอดที่สุด เพียงแต่มีข้อเสียสองอย่างที่ทำให้จินเฟยเหยาไม่พอใจอย่างมาก ข้อแรกคือสิ้นเปลืองพลังวิญญาณอย่างยิ่ง อีกข้อยิ่งทำให้นางรับไม่ได้ ด้วยพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณช่วงกลาง นางควบคุมไฟนรกตอนใช้หนีไฟนรกไม่ได้ ขอเพียงใช้ผลสุดท้ายจะน่าโมโหสุดๆ
ส่วนที่นางชอบที่สุดก็คือเวทมนตร์ที่ชื่อเกล็ดหิมะนรก เวทมนตร์นี้สามารถทำให้ไฟนรกล้อมเป็นวงเล็กๆ รอบกายได้ ล่องลอยทั่วท้องนภาราวกับเกล็ดหิมะ ใช้เพื่อป้องกันได้ดีที่สุด ขอเพียงมีคนหรืออาวุธเวทเข้าใกล้ พอสัมผัสถูกเกล็ดหิมะนรกก็มีแต่ถูกเผาเท่านั้น เพียงแต่เวทมนตร์นี้ก็มีข้อเสียเช่นกัน นั่นก็คือควบคุมไม่ได้ ได้แต่ลอยอยู่รอบกายนางอย่างไร้จุดหมาย เคลื่อนไหวตามเจตจำนงของนางไม่ได้ ยังดีอยู่นิดหนึ่ง คือต่อให้จินเฟยเหยาวิ่งไปวิ่งมา เกล็ดหิมะไฟนรกก็จะตามไปด้วย ไม่ได้ลอยอย่างโง่งมอยู่ที่เดิมทำให้นางเคลื่อนไหวไม่ได้
มีเวทมนตร์สองอย่างนี้เพิ่มเข้ามา ต่อไปก็สามารถรับภารกิจอื่นๆ ได้ นางวางแผนจะไปล่าตะขาบเหล็กสักหน่อย ต่อไปจะได้ไม่ต้องไปทำเรื่องนี้อีก
กลิ่นเหม็นของเห็ดหูหนูเน่ามีพลังทำลายล้างสูงเกินไป อย่างไรจินเฟยเหยาก็เป็นเด็กผู้หญิง ใครจะยอมแช่อยู่ในกลิ่นเหม็นที่เหม็นยิ่งกว่าศพเน่าทั้งวัน อีกทั้งช่วงโตเต็มวัยของเห็ดหูหนูเน่าสั้นเกินไป คิดจะค้นหาก็ยากเย็น การค้านี้ทำเพียงครั้งสองครั้งให้มีเงินทุนก็พอ เรื่องนี้ใครอยากทำก็ไปทำ
ในมือยังเหลือศิลาวิญญาณสี่ร้อยกว่าก้อน จินเฟยเหยาไม่คิดจะเปลี่ยนที่อยู่ ตนเองยังต้องแช่น้ำแกงยาวิญญาณอีก ประหยัดได้นิดหน่อยก็ประหยัด อีกทั้งหลังจากขั้นฝึกปราณช่วงกลาง ประสิทธิภาพของยาพลังปราณก็น้อยลง ต้องใช้ยารวมปราณจึงมีประสิทธิภาพยกระดับพลังฝึกปรือได้ ของสิ่งนั้นราคามิใช่น้อย
ประสิทธิผลของน้ำแกงยาวิญญาณในเคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง บวกกับนางบรรลุถึงขั้นฝึกปราณช่วงกลาง คุณสมบัติร่างกายของจินเฟยเหยายิ่งดีมากขึ้นทุกขณะ ถ้าเมื่อก่อนใช้หมัดเดียวต่อยศิลาใหญ่ครึ่งจั้งแตก ตอนนี้ก็สามารถต่อยศิลาขนาดหนึ่งจั้งแตกได้อย่างง่ายดาย
ก่อนหน้านี้ตะขาบเหล็กสามสิบกว่าปล้อง นางต้องต่อยยี่สิบสามสิบหมัดจึงสามารถต่อยเปลือกตรงส่วนท้องแตก ส่วนพละกำลังในยามนี้ ต่อยไม่ถึงสิบหมัดก็สามารถต่อยเปลือกตะขาบตัวหนึ่งแตก บวกกับอานุภาพของหัตถ์ไฟนรก ก็ฆ่าตะขาบได้อย่างง่ายดายเหมือนหั่นเต้าหู้
จินเฟยเหยาไปอาคารที่พักอาศัยจ่ายค่าเช่าบ้านเพิ่มหนึ่งปีก่อน จากนั้นก็เตรียมตัว คิดจะไปหุบเขาร้อยหนอนแมลงอีกรอบ ตอนเดินผ่านลานกว้างผิงอัน นางพบว่าด้านข้างลานกว้างมีแท่นไม้เพิ่มขึ้นมา มีคนกำลังพยายามพูดอะไรอยู่บนนั้น และมีผู้บำเพ็ญเซียนจำนวนมากห้อมล้อมแท่น
เห็นครึกครื้นขนาดนี้ อย่างไรเสียก็อยู่ว่างๆ จินเฟยเหยาจึงเบียดเข้าไป คิดจะดูว่าร้องตะโกนอะไรกัน เบียดมาถึงเบื้องหน้า ก็มองเห็นผู้บำเพ็ญเซียนสตรีขั้นฝึกปราณช่วงปลายคนหนึ่งบนแท่น กำลังบิดเอวปลุกปั่นทุกคนอยู่
“สหายเซียนทุกท่าน อยู่อย่างโดดเดี่ยวในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนไม่ได้ ไม่มีเบื้องหลังที่แข็งแกร่ง ขนาดออกจากบ้านยังถูกคนรังแกได้ง่ายๆ ทว่าไม่ควรเข้าสำนักใหญ่ๆ สำนักเล็กๆ เข้าไปก็ไม่มีประโยชน์ ผู้ที่มีพลังบำเพ็ญเพียรเหมือนทุกท่านต่อให้เบียดเข้าไปในสำนัก ก็มีข้อจำกัดมากมาย มาเข้าสำนักเฉวียนเซียน สมาพันธ์ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระหนึ่งในห้ากลุ่มอิทธิพลของตำหนักลั่วเซียนเราดีกว่า สำนักเฉวียนเซียนรับสมัครสหายเซียนที่เป็นผู้บำเพ็ญเซียนอิสระจำนวนมาก เสนอเงื่อนไขให้อยู่ในเมืองลั่วเซียนฟรี มีสวัสดิการมาก ข้อผูกมัดน้อย” หลังจากเอ่ยข้อความยาวเหยียดจบแล้ว นางยังชี้ไปยังหนึ่งในห้าเกาะด้านบนอย่างมีเสน่ห์ “ทุกท่านโปรดดู เกาะสีทองเหลืองอร่ามนั่นก็คือตำหนักของสำนักเฉวียนเซียน สง่างามเพียงใด สำนักอื่นๆ ไม่อาจเทียบได้ ถ้าทุกท่านคิดจะเข้าสำนักเฉวียนเซียนของเรา ก็มาที่ด้านขวาได้ พวกเราจะบอกสวัสดิการดีๆ มากมายในสำนักเฉวียนเซียนให้แก่ทุกท่านฟังอย่างละเอียด”
พอเข้าไปใกล้ทางด้านขวาของแท่นก็มีโต๊ะเก้าอี้สลักรูปหงส์และมังกรอันงดงามวางอยู่มากมาย ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีขั้นฝึกปราณที่งดงามน่ารักแต่ละคนนั่งอยู่หลังโต๊ะมองมาที่ผู้บำเพ็ญเซียนทุกคนด้วยรอยยิ้ม มีผู้บำเพ็ญเซียนอิสระจำนวนไม่น้อยไปสอบถามข้อมูล ส่วนบรรดาผู้บำเพ็ญเซียนสตรีก็พูดคุยเรื่องประโยชน์ในการเข้าสำนักเฉวียนเซียนอย่างแผ่วเบา
ที่แท้ดึงคนเข้าสำนักนี่เอง จินเฟยเหยาไม่ค่อยสนใจ จึงเบียดออกมาจากในกลุ่มคน เพิ่งหมุนตัว ก็ถูกคนยัดกระดาษใบหนึ่งใส่มือ บุรุษหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาผู้หนึ่งยิ้มให้นาง “เชิญดูหน่อย ยินดีต้อนรับเข้าสู่สำนักเฉวียนเซียน”
จินเฟยเหยาตกตะลึง เห็นเด็กหนุ่มเดินจากไปแจกใบปลิวในมือให้ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีคนอื่นๆ นางมองดูอย่างละเอียดจึงพบว่าสำนักเฉวียนเซียนมีฝีมือจริงๆ ผู้บำเพ็ญเซียนชายที่หล่อเหลาเพียงส่งใบปลิวให้แก่ผู้บำเพ็ญเซียนสตรี ส่วนผู้บำเพ็ญเซียนสตรีที่งดงามกลับพัวพันผู้บำเพ็ญเซียนชายเหล่านั้นคิดจะชิงตัวพวกเขาไปอย่างสุดกำลัง
ทั่วทั้งเมืองลั่วเซียนมีเพียงสำนักเฉวียนเซียนที่ทำเช่นนี้ รับสมัครคนจำนวนมากโดยไม่สนใจคุณสมบัติในการบำเพ็ญเพียร เพราะว่าเดิมทีพวกเขาเป็นสมาพันธ์ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระ ได้ยินว่าภายในยังมีกลุ่มผู้บำเพ็ญเซียนเล็กๆ มากมาย ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระมีอายุและคุณสมบัติแตกต่างกัน มีความเคลื่อนไหวประชากรมาก ดังนั้นจึงต้องรับสมัครผู้บำเพ็ญเซียนอิสระหน้าใหม่จำนวนมากมาเสริมปริมาณผู้บำเพ็ญเซียนที่ออกไป
เดิมทีจินเฟยเหยาไม่สนใจสำนักเหล่านี้ ทว่าหลังจากเห็นใบปลิวในมือ ในใจนางก็เกิดความคิดจะเข้าสำนักเฉวียนเซียน
สำนักเฉวียนเซียนเสนอเงื่อนไขให้ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระดีมากจริงๆ แม้แต่นางที่คิดจะอยู่คนเดียวก็ยังหวั่นไหว ไม่ต้องเอ่ยถึงเสนอที่พักและอาหารให้ แต่ละเดือนยังจัดให้ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานคนหนึ่งมาสอนขั้นฝึกปราณ ส่วนผู้บำเพ็ญเซียนอิสระขั้นสร้างฐาน แต่ละปีจะได้รับการชี้แนะจากผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมหนึ่งครั้ง นี่ยังไม่นับ ขอเพียงเข้าสำนักเฉวียนเซียน ทรัพย์สินในเมืองลั่วเซียนของสำนักเฉวียนเซียน ไม่ว่าจะเป็นราคาขายหรือราคาซื้อล้วนสามารถเพิ่มหรือลดราคาได้หนึ่งส่วน
สำนักเฉวียนเซียนมีร้านอาวุธหลายร้าน ร้านวัตถุดิบและร้านยาขนาดใหญ่มากหนึ่งร้านในเมืองลั่วเซียน อีกทั้งยังสามารถได้รับค่าตอบแทนสูงหากได้รับมอบหมายให้ทำภารกิจของสำนักเฉวียนเซียน บวกกับมีผู้บำเพ็ญเซียนมากมายในสำนัก ทุกคนนัดกันไปทำภารกิจก็จะปลอดภัยกว่าหาใครก็ได้มาทำ
และที่ดึงดูดจินเฟยเหยาที่สุดคือ ด้านบนเอ่ยถึงขอเพียงเข้าสำนักเฉวียนเซียนห้าปีก็จะสามารถเข้าร่วมการแข่งขันช่วงชิงยาสร้างฐานที่แต่ละปีมีครั้งเดียวได้ มอบยาสร้างฐานสิบเม็ดเป็นรางวัลให้กับสิบอันดับแรกของการแข่งขัน อีกทั้งในที่นั้นจะมีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานคอยนั่งดูด้วยตนเอง มีเหตุถึงแก่ชีวิตน้อยมาก
ยาสร้างฐาน เพราะหาวัตถุดิบได้ยาก บวกกับหากไม่ใช่ผู้ปรุงโอสถที่มีพลังบำเพ็ญเพียรขั้นหลอมรวมจะหลอมสร้างออกมาไม่ได้ ดังนั้นผู้บำเพ็ญเซียนอิสระที่ไร้สำนัก นอกจากพบยาสร้างฐานหนึ่งถึงสองเม็ดในการประมูลเมื่อออกจากสำนักมาเร่ร่อนในบางครั้งแล้วก็ไม่มีทางได้มา
ถึงมีคนไม่พึ่งพายาสร้างฐานก็สามารถทะลวงขั้นฝึกปราณโดยสมบูรณ์เข้าสู่ขั้นสร้างฐานได้ ทว่าไม่มีสักคนที่ไม่ใช่ผู้มีพลังวิญญาณผันแปร มีคุณสมบัติดีเช่นนี้ ผู้ใดจะมาเป็นผู้บำเพ็ญเซียนอิสระ คงเป็นศิษย์ผู้สืบทอดของสำนักใหญ่ไปนานแล้ว
ไม่มียาสร้างฐาน ผู้บำเพ็ญเซียนก็ได้แต่อยู่ที่ขั้นฝึกปราณ รอกลายเป็นดินเหลืองกองหนึ่งในอีกหนึ่งร้อยปีต่อมา พอคิดถึงเรื่องนี้ จินเฟยเหยาก็ตัดสินใจไปหุบเขาร้อยหนอนแมลงหาเงินทุนอีกรอบ แล้วเข้าร่วมกับสำนักเฉวียนเซียน อย่างไรเสียสำนักเฉวียนเซียนก็ไม่จำกัดการอยู่หรือไปของผู้บำเพ็ญเซียน ถ้าอยู่แล้วไม่พอใจก็ออกได้
เก็บใบปลิวแผ่นนี้เข้าในกระเป๋าเก็บของ นางก็ไปเตรียมตัวเดินทางไปหุบเขาร้อยหนอนแมลงอีกครั้ง แผนการของนางคืออยู่ในหุบเขาร้อยหนอนแมลงครึ่งปีขึ้นไป หาเงินคราวเดียวให้คุ้มจึงค่อยกลับมา
ดังนั้นถุงเก็บของจำนวนมากและยาเสริมพลังต้องพกไปให้พอ กล่องหยกก็ต้องซื้อสักหน่อยใช้สำหรับบรรจุเห็ดหูหนูเน่า ในหุบเขาร้อยหนอนแมลงก็มีหญ้าวิญญาณอยู่บ้าง ถ้าโชคดีได้พบสามารถเด็ดกลับมาได้ก็นับว่าเป็นเรื่องดี
แหล่งน้ำในหุบเขาร้อยหนอนแมลงทั้งหมดไม่ปลอดภัยต้องซื้ออาวุธเวทสำหรับบรรจุน้ำโดยเฉพาะ โชคดีที่ของสิ่งนี้มีราคาไม่แพง ศิลาวิญญาณสิบกว่าก้อนสามารถซื้อน้ำเต้าใส่น้ำได้หนึ่งใบ เพียงพอจะบรรจุน้ำสะอาดได้หนึ่งสระ ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าดื่มได้ครึ่งปี ถึงจะนำออกมาอาบน้ำในหุบเขาร้อยหนอนแมลงทุกวันก็เพียงพอ
เสบียงกรังหลากหลายชนิดก็ต้องพกไปให้พอ ครั้งที่แล้วนางพกไปแค่พวกแป้งทอด กินนานๆ แล้วรู้สึกจืดชืดไม่มีรสชาติ อีกทั้งรสชาติของยางดอาหารยังย่ำแย่ กินมากเกินไปก็ไม่มีประโยชน์กับผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณ ถึงผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานจะสามารถงดอาหารได้นาน ก็ยังต้องรับประทานอาหาร เพียงแต่จำนวนครั้งในการกินอาหารน้อยลง และเพิ่มคุณภาพอาหารเท่านั้น ดังนั้นเพื่อไม่ต้องเผาหนอนแมลงยักษ์ในหุบเขาร้อยหนอนแมลงกิน นางจึงต้องพกพาของกินไปให้เพียงพอ
ในมือยังมีศิลาวิญญาณอีกสี่ร้อยกว่าก้อน จึงไม่ได้ใช้อย่างตระหนี่เกินไป จินเฟยเหยาเตรียมตัวให้พร้อมในคราวเดียว ถ้าหาศิลาวิญญาณได้ไม่ถึงห้าหกพันก้อนก็ไม่คิดจะกลับมา
เช้าวันที่สอง นางพกพาสิ่งของพร้อมสรรพ ก็เดินทางเข้าไปในหุบเขาร้อยหนอนแมลง เริ่มค้นหาเห็ดหูหนูเน่า เริ่มกิจกรรมพารวยโดยการล่อตะขาบเหล็กออกมาฆ่า
............................................


## 0020 เรือนที่สี่สิบสี่

บทที่ 20 เรือนที่สี่สิบสี่
“สหายเซียนจิน เชิญเดินมาทางด้านนี้ ข้าจะพาท่านไปทำความคุ้นเคย” เสื้อหลัวซาน[footnoteRef:1]ปักลวดลายงดงาม หยกประดับไข่มุกล้ำค่า ทุกความเคลื่อนไหวมีดอกกล้วยไม้ที่เปลี่ยนรูปมาจากพลังวิญญาณวาบผ่าน กลิ่นหอมบางเบาแผ่กำจาย คนงามดุจเทพธิดา  [1:  เสื้อหลัวซาน คือ เสื้อที่ทอจากผ้าไหมบางและเบาดุจปีกจักจั่น]
จินเฟยเหยาเดินติดตามด้านหลังคนงามเช่นนี้ รู้สึกว่าเงาร่างของตนเองปลิวกระจายในรัศมีเจิดจรัสของนาง ไม่รู้สึกถึงการคงอยู่เลยสักนิด
“สหายเซียนจิน นี่คือเรือนสี่สิบสี่ที่เจ้าอยู่ อย่าได้รู้สึกว่าชื่อของเรือนนี้ไม่น่าฟัง เพียงเพราะมีเรือนมากเกินไป ถ้าไม่จัดลำดับเช่นนี้ เกรงว่าคงค้นหาได้ยาก ข้าอยู่เรือนที่สิบห้า มีเวลาว่างก็มาหาข้าบ่อยๆ ได้ เพียงเดินตามหมายเลข ก็สามารถหาเรือนที่สิบห้าได้อย่างสบายๆ” คนงามคล้ายจะยิ้ม หยุดอยู่หน้าประตูเรือน
จินเฟยเหยาฟังคำพูดของนาง ยิ่งไม่มีอะไรจะกล่าว เป็นไปไม่ได้ที่นางจะหาเรือนที่สิบห้าได้อย่างสบายๆ
คนงามเบื้องหน้าชื่อหลิ่วฉี่ปอ เป็นคนแรกในสำนักที่นางคบหาหลังจากเข้าร่วมสำนักเฉวียนเซียน จินเฟยเหยากลับมาจากหุบเขาร้อยหนอนแมลง ทำเงินได้หกเจ็ดพันศิลาวิญญาณ หลังจากคืนบ้านให้กับอาคารที่พักอาศัย นางก็ตรงมาที่สถานที่รับคนของสำนักเฉวียนเซียน ดำเนินการเข้าสำนักเฉวียนเซียน ณ จุดรับสมัครที่สำนักเฉวียนเซียนแล้วเสร็จ ได้รับแผ่นหยกที่เขียนว่าสี่สิบสี่ ก็นั่งรถม้ามาถึงสถานที่ซึ่งคนในสำนักเฉวียนเซียนอยู่อาศัยในเมืองลั่วเซียน
แค่อาศัยป้ายหยกในมือ นางเดินเข้าประตูใหญ่ที่เลี่ยมเงินและทอง มีหยกสลักรูปสัตว์ภูติขนาดยักษ์ตั้งอยู่ ทั้งยังเต็มไปด้วยพืชและดอกไม้หายาก สำนักใหญ่ขนาดนี้ ไม่มีแม้แต่คนเฝ้าประตู คนในสำนักที่เข้าออกก็ไม่มีใครคิดจะถามและอยากยุ่งเรื่องคนอื่นสักคน
หลังจากเข้ามาแล้วนางจึงพบว่า สถานที่ที่สำนักเฉวียนเซียนแบ่งให้ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณในสำนักอยู่อาศัยใหญ่มากจริงๆ สถานที่เข้าสำนักคือสวนขนาดร้อยจั้ง ในสวนมีดอกไม้สดอยู่ทั่วบริเวณ มีผีเสื้อสีสันสดใสร่ายรำ มีประตูโค้งสิบกว่าประตูตั้งอยู่ในสวน ทำให้จินเฟยเหยาไม่รู้จะไปทางไหน
ไม่มีแม้แต่ป้ายบนประตูโค้ง นางเลือกเข้าไปในประตูที่สี่ ผู้ใดให้ตนเองได้เรือนที่สี่สิบสี่เล่า ถึงจะไม่น่าฟังสักหน่อย ทว่าก็น่าจะเข้าทางประตูโค้งที่สี่
ผู้ใดจะรู้ว่าในประตูโค้งจะมีสวนดอกไม้ขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ภายในสวนดอกไม้ยังมีประตูโค้งอีกสิบกว่าประตู สุ่มเข้าไปเลือกประตูหนึ่ง ด้านในมีสระบัว นางเดินวนไปวนมาอยู่ในลานบ้านซ้ำแล้วซ้ำเล่า หาเรือนพบหลายหลัง ทว่าทั้งหมดไม่ใช่เรือนสี่สิบสี่ที่นางต้องการ
หลังจากจินเฟยเหยาสงสัยอย่างหนักว่าตนเองเดินเข้าวงเวทและรอบด้านทั้งหมดเป็นภาพลวงตา หลิ่วฉี่ปอก็ปรากฏตัวขึ้นดุจเทพธิดา หลิ่วฉี่ปอไม่เหมือนคนในสำนักคนอื่นๆ ที่เร่งรีบจากไปโดยไม่รอให้จินเฟยเหยาถามทาง เห็นนางยืนอยู่ในลานบ้านด้วยท่าทางโง่งม ก็เดินเข้ามาถาม
หลังจากรู้ว่าจินเฟยเหยาหลงทาง หลิ่วฉี่ปอก็พานางมาที่เรือนที่สี่สิบสี่อย่างใจดี ทั้งยังอธิบายเรื่องที่พักอาศัยของสำนักเฉวียนเซียนให้นางฟังไม่น้อย
อาณาเขตของที่นี่กว้างใหญ่มาก ทั้งยังมีสวนดอกไม้ใหญ่ซ้อนสวนดอกไม้เล็ก เพื่อความเป็นส่วนตัวและความสะดวกสบายในการอยู่อาศัยของบรรดาคนในสำนัก คนในสำนักทั้งหมดล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเซียนอิสระ แต่ละคนล้วนมีความลับของตน ดังนั้นถึงแม้จะอยู่เรือนเดียวกัน กลับไม่ติดต่อกัน ดังนั้นเข้ามาเป็นครั้งแรกก็ต้องหลงทางอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
จากนั้นหลิ่วฉี่ปอก็บอกจินเฟยเหยาว่าเรือนสี่สิบสี่ไม่เพียงเป็นที่พักอาศัยของนางยังเป็นหมายเลขกลุ่มเล็กๆ ที่นางสังกัดด้วย ทุกปีสำนักเฉวียนเซียนจะรับสมัครคนจำนวนนับไม่ถ้วน ปริมาณผู้บำเพ็ญเซียนอิสระไม่ถึงหมื่นก็น่าจะมีอยู่หลายพัน ถ้าไม่แบ่งเป็นกลุ่มเล็กๆ ก็ไม่มีทางจัดการได้ และแต่ละกลุ่มก็มีหัวหน้ากลุ่ม โดยปกติงานทั้งหมดสามารถไปหาหัวหน้ากลุ่มโดยตรงได้
มองหลิ่วฉี่ปอเดินจากไปอย่างนุ่มนวล จินเฟยเหยาเห็นตัวเองต้องอยู่เรือนที่สี่สิบสี่ มีประตูเรือนโค้งและไม่มีประตูใหญ่ ทว่ากลับถูกม่านแสงสกัดไว้ มองไม่เห็นทิวทัศน์ในเรือน นางรู้ นี่คือม่านแสงที่สร้างขึ้นจากคาถาป้องกันที่มีประสิทธิภาพไม่เลว คาถาป้องกันในบ้านเล็กๆ ของตนเองเมื่อก่อนมีก็ไม่ต่างกับไม่มี ใช้แผ่นหยกในมือเปิดม่านแสง จินเฟยเหยาเดินเข้าไปในเรือน ในเรือนที่สี่สิบสี่เป็นบ้านที่มีขนาดประมาณห้าหมู่ ในเรือนมีประตูโค้งเล็กๆ ยี่สิบประตู ท่าทางกลุ่มหนึ่งมีคนมากที่สุดยี่สิบคน สร้างสระเล็กๆ ขนาดหนึ่งหมู่กว่าไว้ตรงกลางเรือน ปลูกบัวสายหลายต้น ข้างสระปลูกต้นหลิวขนาดใหญ่ไว้สามต้น ใต้ต้นไม้มีโต๊ะศิลาสองตัววางอยู่ บนโต๊ะศิลายังมีหมากล้อมที่เดินไว้ครึ่งหนึ่ง มุมหนึ่งปลูกดอกไม้สด ยังมีหินแปลกๆ และภูเขาจำลองจัดวางอยู่ไม่น้อย ยามนี้ในเรือนไม่มีคน รู้สึกเงียบสงบอย่างยิ่ง
ประตูโค้งยี่สิบประตูมีเพียงสิบเอ็ดประตูที่มีม่านแสง ที่เหลือทั้งหมดว่างเปล่า นางยืนอยู่ในเรือนครู่หนึ่ง ก็ไม่มีคนออกมาจากในม่านแสง จินเฟยเหยาได้แต่หาเรือนหลังหนึ่งที่ไม่มีม่านแสงเดินเข้าไปเอง
เรือนเล็กกินบริเวณประมาณสองหมู่ ด้านหน้ามีสามห้อง ห้องหนึ่งเป็นห้องฝึกบำเพ็ญ ที่เหลืออีกสองห้องแบ่งเป็นห้องหลอมยาและห้องเลี้ยงสัตว์ ห้องชั้นล่างสามห้องทั้งหมดสร้างขึ้นจากศิลา คาดว่าเพื่อความสะดวกในการฝึกบำเพ็ญและเลี้ยงสัตว์ ส่วนชั้นบนมีหนึ่งห้องเป็นเพียงห้องไม้ธรรมดา ใช้สำหรับอยู่อาศัยในชีวิตประจำวันทั่วไป
ในเรือนนอกจากห้องด้านหน้ายังมีพื้นที่ปูด้วยแผ่นหินเขียวเล็กๆ เชื่อมทางน้อยแผ่นหินเขียวและประตูเรือนเข้าด้วยกัน สถานที่อื่นๆ ทั้งหมดสามารถทำแปลงสมุนไพรปลูกพืชวิญญาณได้
จินเฟยเหยามองดูห้องทั้งหมดรอบหนึ่ง ค่อนข้างพอใจห้องเหล่านั้น ดีกว่าบ้านเล็กๆ ที่ราคาห้าสิบศิลาวิญญาณต่อปีมากนัก ทั้งยังไม่ต้องเสียศิลาวิญญาณสักนิด ที่ดียิ่งกว่านั้นคือพลังวิญญาณที่นี่มีระดับคุณภาพถึงบ้านสีเขียวในอาคารที่พักอาศัย เช่นนี้ยิ่งเป็นผลดีต่อการฝึกบำเพ็ญ
เพียงแต่นางไม่มีคาถาป้องกัน ท่าทางตนเองต้องไปซื้อวงเวทสักอัน ถึงแม้ภายในห้องชั้นบนจะมีเครื่องเรือน ทว่ากลับไม่มีของใช้ในชีวิตประจำวัน นางยังต้องออกไปอีกรอบ
จินเฟยเหยาวกกลับออกไป ตอนกลับมาก็หอบสิ่งของมาด้วย เพิ่งเข้าเรือนก็พบผู้บำเพ็ญเซียนบุรุษสองคนในเรือนกำลังเดินหมากล้อมอยู่ใต้ต้นหลิว เห็นนางเปิดคาถาป้องกันเข้ามาในเรือนก็หยุดลงพินิจพิจารณานาง
“สวัสดีสหายเซียนทั้งสอง ข้าชื่อจินเฟยเหยาเป็นผู้มาใหม่ ต่อไปต้องขอคำชี้แนะด้วย” จินเฟยเหยายิ้มให้ทั้งสองคนอย่างใจกว้าง
ผู้บำเพ็ญเซียนทั้งสอง คนหนึ่งดูแล้วอายุเกินร้อยกว่า มีสีหน้าใจดี อีกคนหนึ่งมีสีหน้าเย็นชา ทว่ายังพยักหน้าให้จินเฟยเหยา
ชายชราลูบหนวดเครายาวที่หงอกขาว กวักมือเรียกจินเฟยเหยา “สหายเซียนน้อย มานั่งนี่ ลิ้มรสชาดีที่ข้าเพิ่งชงเสร็จ”
จินเฟยเหยายิ้มแล้วเดินไปหา เดิมทีนางเพียงแค่คิดจะผูกสัมพันธ์กับผู้อยู่ร่วมเรือนเท่านั้น อีกทั้งจะได้สอบถามสภาพการณ์ของกลุ่มสี่สิบสี่ได้พอดี
นางนั่งลงด้านหน้าโต๊ะศิลา ชายชราเทชาลงในถ้วยหยกให้นางถ้วยหนึ่ง จินเฟยเหยารับถ้วยชาหยกมันแพะมา กลิ่นหอมของชาพุ่งมาปะทะจมูก สีชาเป็นสีอำพัน แฝงรสขมนิดๆ รสที่ยังกรุ่นในปากหวานสดชื่น ชิมเบาๆ คำหนึ่ง นางก็อดเอ่ยชื่นชมไม่ได้ “ชาดี ในความขมมีความหวาน รสชาติยังกรุ่นในปาก”
“คิดไม่ถึงว่าสหายเซียนอายุยังน้อย ก็สามารถลิ้มรสกลิ่นอายของชานี้ออก” ชายชราลูบหนวดเคราหยักหน้าเอ่ยเบาๆ
จินเฟยเหยารีบโบกไม้โบกมือ “ไม่มีเรื่องเช่นนั้น ข้าจะแยกแยะชาได้ที่ไหน เพียงแค่รู้สึกว่ารสดี บอกอะไรไม่ได้” ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าตนเองเพิ่งซื้อขนมมา จึงนำออกมาอย่างไม่ขัดเขิน “ข้าไม่รู้ว่าดื่มชานี้แล้วกินขนมได้หรือไม่ นี่เป็นขนมที่ข้าเพิ่งซื้อกลับมา รสชาติพอไหวไม่มันเลี่ยนเกินไป”
นางนำปิ่ง[footnoteRef:2]ไส้เถาฮวา[footnoteRef:3]สีชมพูที่ห่อในกระดาษน้ำมันออกมา แล้วหาจานใส่ เข้ากับน้ำชาชั้นดีของชายชรา ดึงดูดใจคนเป็นพิเศษ  [2:  ปิ่ง คือ แป้งทอดใส่ไส้มีลักษณะแบนๆ]  [3:  เถาฮวา คือ ดอกท้อ]
ดื่มชาไปสองถ้วย ชายชราจึงเริ่มแนะนำตนเอง “พวกเรารวมทั้งเจ้าในเรือนนี้ ทั้งหมดมีเพียงสิบสามคน คนที่เหลือทั้งหมดล้วนไปทำภารกิจกับหัวหน้ากลุ่ม ข้าแซ่เวิง ทุกคนเรียกข้าว่าเวิงเหล่า ส่วนท่านนี้คือสหายเซียนหลิว หลิวเกาอี้ เจ้าอย่าเห็นว่าเขามักจะมีท่าทางเย็นชา จิตใจกลับไม่เลวร้าย ก่อนหน้านี้พวกเราสองคนเพิ่งทำภารกิจกลับมา ดังนั้นครั้งนี้จึงไม่ต้องติดตามทุกคนไปด้วย”
“ผู้อาวุโสเวิง ผู้อาวุโสหลิว” จินเฟยเหยายืนขึ้นประสานมือคารวะคนทั้งสอง สองคนนี้ล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงปลาย อายุเยอะกว่านางมาก เรียกพวกเขาสองคนว่าผู้อาวุโส ไม่ถือว่าเสียเปรียบ
เวิงเหล่าหัวเราะฮาๆ “สหายเซียนน้อยไม่ต้องเกรงใจเกินไป พวกเราล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณ ทั้งยังเป็นสมาชิกกลุ่มเดียวกัน ไม่ต้องเรียกผู้อาวุโสหรอก ด้วยพลังบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณช่วงกลางของสหายเซียนน้อย เรียกพวกเราว่าผู้อาวุโส หากสหายเซียนคนอื่นๆ กลับมาจะไม่ถูกเจ้าดึงต่ำลงมารุ่นหนึ่งหรือ”
“จะว่าไปก็จริง เช่นนั้นข้าจะไม่เรียกผู้อาวุโสให้ท่านทั้งสองลำบากใจ” จินเฟยเหยาเองก็ยิ้ม มีเพียงสหายเซียนหลิวที่ยังมีสีหน้าสงบนิ่งดังเดิม ดื่มชาราวกับไม่ได้นั่งด้วยกันกับพวกเขาสองคนแม้แต่น้อย นิสัยของแต่ละคนไม่เหมือนกัน ถึงแม้ท่าทางของเขาจะเย็นชา ทว่าจินเฟยเหยาไม่รู้สึกถึงการถูกดูหมิ่นจากร่างของเขา ดังนั้นจึงไม่ใส่ใจ
คุยกับเวิงเหล่าในลานเรือนอยู่นาน นางก็สอบถามสภาพการณ์ภายในกลุ่มสี่สิบสี่อย่างชัดเจน นอกจากนาง ในกลุ่มยังมีผู้บำเพ็ญเซียนสตรีอีกหนึ่งคน ทว่าแต่งงานเป็นสามีภรรยากับผู้บำเพ็ญเซียนอีกคนไปนานแล้ว
มิน่าเล่าก่อนหน้านี้จินเฟยเหยาจึงรู้สึกแปลกๆ มีสิบสองคนชัดๆ กลับมีเพียงสิบเอ็ดเรือนที่มีคาถาป้องกัน ที่แท้มีคู่หนึ่งเป็นสามีภรรยา ดังนั้นจึงใช้เรือนร่วมกัน
ส่วนหัวหน้ากลุ่มคือผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงปลายอย่างสมบูรณ์คนหนึ่ง ได้ยินว่าเป็นมิตรกับผู้อื่น และไม่ด่าทอสมาชิกโดยไร้สาเหตุ เรื่องนี้ทำให้จินเฟยเหยาโล่งอก นางกลัวว่าจะพบหัวหน้ากลุ่มที่นิสัยประหลาด ถึงตอนนั้นเอาแต่โหดร้ายอำมหิตทั้งวัน คงทำให้จิตใจคงตึงเครียด
ส่วนสมาชิกคนอื่นๆ เวิงเหล่าไม่ได้เอ่ยถึงอย่างเจาะจง ไม่ใช่แม่สื่อแม่ชักจึงไม่จำเป็นต้องเอ่ยออกมาหมด เพียงแต่ให้จินเฟยเหยารอคนทั้งหมดกลับมาก็จะรู้เอง
พูดคุยอยู่ครู่หนึ่ง ดื่มน้ำจนเต็มท้อง จินเฟยเหยารู้สึกว่าตนเองสมควรลุกขึ้นกล่าวอำลาแล้ว เวิงเหล่าและหลิวเกาอี้ยังมีหมากล้อมอีกครึ่งกระดานที่ยังเดินไม่จบ และไม่อาจทิ้งนางไว้ด้านข้างโดยไม่สนใจ ดังนั้นนางจึงยืนขึ้นกล่าวอำลาอย่างรู้ตัว เพียงบอกว่าตนเองเพิ่งมา ยังไม่ได้จัดการเรือนพักให้เรียบร้อย
เวิงเหล่าหัวเราะหึหึบอกให้นางรีบไป ยังบอกว่าตนเองฝืนฉุดลากนางมาดื่มชาทำให้นางต้องเสียเวลา และยังบอกนางว่าอีกว่า ทุกวันจะมีคนมาส่งอาหาร อยากรับประทานอะไรก็สามารถสั่งได้ กล่องอาหารทั้งหมดจะมาส่งที่สวนด้านนอก ถ้าจะกินก็ออกมาหิ้วไปก็พอ
จินเฟยเหยากล่าวขอบคุณพวกเขาสองคน แล้วกลับมายังเรือนเล็กของตนเอง
ที่สำคัญที่สุดคือต้องใส่คาถาป้องกันก่อน นางใช้เงินก้อนใหญ่เป็นศิลาวิญญาณชั้นล่างห้าร้อยก้อนซื้อวงเวทหกก้าวห้าสะบั้นมาชิ้นหนึ่ง ถึงแม้ชื่อจะฟังดูดุร้ายอย่างยิ่ง ที่จริงในวงเวทแค่ถือว่าเป็นของคุณภาพชั้นกลางไปทางต่ำ ต่อไปถ้ามีเวลา จินเฟยเหยาคิดว่าต้องสร้างวงเวทขึ้นเองจึงจะใช้ได้ สิ่งของนี้อาศัยการซื้อเพียงอย่างเดียวไม่ได้ วงเวทที่มีคุณภาพสุดยอดล้วนแล้วแต่ราคาสูงลิบ ทั้งยังได้แต่รอโชควาสนา
ตามคำอธิบายบนแผ่นหยก นางนำธงเล็กๆ หกสีจำนวนยี่สิบสี่ผืนเสียบไว้ในตำแหน่งที่กำหนด จากนั้นก็ขับเคลื่อนวงเวทธง ม่านแสงสีเหลืองสายหนึ่งปรากฏขึ้นในเรือน ขวางอยู่ตรงประตูเรือนอันว่างเปล่า เรือนนี้ก็ถือว่าเป็นพื้นที่เล็กๆ ของนางแล้ว
..............................................


## 0021 ข้าอยู่ในโลกห่วยๆ

บทที่ 21 ข้าอยู่ในโลกห่วยๆ
หลังกวาดทำความสะอาดห้อง จินเฟยเหยารู้สึกว่าน่าจะซื้อเคล็ดพลังวิเศษสักเล่มแล้วเรียนเวทมนตร์ในนั้นสักหน่อย
เวทมนตร์พื้นฐานเหล่านั้นดูเหมือนจะมีประโยชน์ในชีวิตประจำวัน เช่นเวทอัคคีสามารถจุดไฟส่องสว่างได้ เผาซากศพทำลายร่องรอยได้ เวทควบคุมน้ำก็ไม่เลว สามารถซักเสื้อผ้า ถูพื้นได้ ต่อไปหากปลูกหญ้าวิญญาณยังสามารถใช้รดน้ำได้ด้วย ส่วนเวทม้วนวายุสามารถเลียนแบบผู้บำเพ็ญเซียนคนนั้นใช้กวาดลานบ้าน กำจัดฝุ่นละออง ทั้งรวดเร็วทั้งสะอาด
ตอนนี้มีเงินแล้ว มีสถานที่อยู่อาศัยระยะยาว ไม่อาจทารุณตนเองอีกต่อไป จินเฟยเหยาซื้อเสื้อผ้าเพียงสิบชุด ซื้อกระจกทองแดงและหวีหยก เลือกซื้อผ้าไหมปักลวดลายมาโดยเฉพาะ วัสดุของสิ่งเหล่านี้ ในโลกมนุษย์มีเพียงเชื้อพระวงศ์และผู้มีบรรดาศักดิ์เท่านั้นที่ใช้ ในเมืองลั่วเซียนกลับเป็นสินค้าที่มีอยู่ดาษดื่น ศิลาวิเศษก้อนหนึ่งสามารถซื้อผ้าได้หลายพับ การบำเพ็ญเซียนมีข้อดีมากมายจริงๆ
สามห้องที่อยู่ชั้นล่าง นอกจากห้องฝึกบำเพ็ญยังมีประโยชน์อย่างอื่น ห้องอื่นๆ อีกสองห้องสำหรับจินเฟยเหยาแล้วยังไม่ค่อยมีประโยชน์ชั่วคราว นางมองห้องหลอมยาอันว่างเปล่า ไม่รู้ว่าผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ ที่ไม่ใช่ขั้นสร้างฐาน ใช้สิ่งใดมาหลอมยาแทนไฟแท้ นางไม่รู้เรื่องหลอมยาเลยสักนิด วางแผนว่าวันหน้าจะไปซื้อการหลอมยาเบื้องต้นหลายเล่มมาลองอ่านดู
ส่วนห้องสัตว์ภูติที่ว่างเปล่าเช่นกันกลับทำให้จินเฟยเหยาเกิดความคิดจะเลี้ยงสัตว์ภูติสักตัว ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณยังไม่สามารถควบคุมอาวุธเวทบินได้ ไม่สะดวกในการเดินทาง มีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานบางคน เลี้ยงสัตว์ภูติเป็นพาหนะแทนการเดินเท้า และไม่ใช้อาวุธเวทบินได้ เช่นนี้สามารถประหยัดพลังวิญญาณ หลายวันก่อน นางได้พบกับผู้บำเพ็ญเซียนสตรีขี่นกตัวใหญ่สีขาวหิมะ บินมาถึงประตูเมืองลั่วเซียน ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีคนนั้นมีพลังบำเพ็ญเพียรแค่ขั้นฝึกปราณช่วงกลาง
เลี้ยงสัตว์ภูติที่สามารถบินได้ก็สะดวกสบายไม่น้อย ต่อให้บินเองไม่ได้ ก็ยังมีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณมากมายขี่สัตว์ภูติที่วิ่งได้เหมาะสม มีความอดทนดี และมีรูปร่างแปลกประหลาดนานาชนิด คนที่ขี่ม้าเหมือนนางก็มี ทว่าสิ่งที่ทุกคนขี่ไม่ใช่ม้าธรรมดา ทว่าเป็นม้าท่าชิงหลิง  หากวิ่งขึ้นมาวันหนึ่งสามารถวิ่งพันหลี่ได้สบายๆ คนโง่จึงเลียนแบบนาง ขั้นฝึกปราณช่วงกลางยังเดินเท้าอยู่
แขวนภาพที่ซื้อมาตกแต่งห้องฝึกบำเพ็ญ แล้ววางดอกไม้สดหลายกระถางด้านใน ห้องฝึกบำเพ็ญอันเย็นเยียบจึงมีชีวิตชีวาขึ้น สุดท้าย จินเฟยเหยาวางเบาะกลมที่ซื้อมาไว้บนแท่นนั่งเข้าฌาณในห้องฝึกบำเพ็ญ ห้องฝึกบำเพ็ญอันงดงามจึงเสร็จเรียบร้อย
ปกติผู้อื่นซื้อเบาะกลมจะเลือกจากวัสดุที่จัดทำ ซื้ออันที่สามารถช่วยดูดซับปราณวิญญาณได้ ตอนแรกนางก็คิดเช่นนี้ รอจนเข้าไปดูในร้านเบาะกลม ราคาทำให้นางตกใจแทบตาย เบาะกลมที่ทำจากหญ้าหูซินธรรมดา ราคาเบาะละแปดร้อยศิลาวิญญาณ ไม่ต้องเอ่ยถึงเบาะกลมอื่นๆ ที่ต้องใช้ศิลาวิญญาณดูดซับหรือทำขึ้นจากหญ้าร้อยเซียน
โลกแห่งการบำเพ็ญเซียนก็เป็นเช่นนี้ สิ่งของที่เกี่ยวข้องกับการดูดซับพลัง ต่อให้สามารถดูดพลังวิญญาณได้มากกว่าปกตินิดหน่อย ก็แพงจนทำให้คนเจ็บปวดใจ
จินเฟยเหยาหักใจจ่ายเงินไม่ได้ เบาะกลมหญ้าหูซินราคาแปดร้อยศิลาวิญญาณยามฝึกปรือสามารถทำให้พลังวิญญาณเพิ่มขึ้นได้น้อยนิดจนน่าสงสาร มิสู้เก็บศิลาวิญญาณเหล่านั้นไว้ซื้อยาดีกว่า
เดิมทีคิดจะไม่ซื้อ หาต้นอ้อมาทำเองดีกว่า ขอเพียงสามารถนั่งโดยไม่เมื่อยและไม่เจ็บก้นก็พอ กลับเห็นเบาะกลมมือสองวางขาย เบาะกลมมือสองมีราคาถูกยิ่ง เบาะที่เก่าขาดมากๆ ราคาไม่กี่สิบศิลาวิญญาณ เบาะที่สมบูรณ์หน่อยราคาสองสามร้อยศิลาวิญญาณ
จินเฟยเหยาเลือกเบาะที่ราคาถูกที่สุด แม้แต่วัสดุภายนอกทั้งหมดก็ขาดจนดูขัดตา ใช้ศิลาวิญญาณไปแค่ยี่สิบสามก้อน นางไม่สนใจเรื่องนี้ ตรงไปร้านตัดเสื้อผ้า ซื้อผ้าไหมที่วัสดุงดงามและล้ำค่าทว่าลวดลายเรียบหรู ให้คนในร้านเย็บเป็นปลอกเบาะกลม อย่างไรเสียหยกและมุกของที่นี่ก็ราคาถูกมาก เสียไปแค่หนึ่งศิลาวิญญาณ เบาะกลมอันสง่างามด้านข้างปักมุกก็ทำเสร็จเรียบร้อย
เผชิญหน้ากับแปลงยาสมุนไพรในลานเรือน จินเฟยเหยากลับไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไรดี เวลาในการเติบโตของพืชวิญญาณยาวนานยิ่ง ไม่ต้องเอ่ยถึงร้อยปี ต่อให้เป็นหญ้าวิญญาณปกติ อย่างน้อยที่สุดมีอายุประมาณสิบกว่าถึงยี่สิบปีจึงสามารถนำมาใช้หลอมกลั่นได้
ไม่รู้ว่าตนเองจะอยู่ที่นี่ได้กี่สิบปี ถ้าอยู่ไม่กี่ปีแล้วต้องไป ตัวยาเหล่านี้นำติดตัวไปด้วยไม่ได้ เคยได้ยินว่า มีพื้นที่มิติบางชนิดสามารถทลายพื้นที่ว่างออกมาและกลายเป็นพื้นที่พิเศษ สามารถปลูกหญ้าวิญญาณเลี้ยงสัตว์ภูติและสร้างบ้านให้คนอยู่อาศัย ทั้งยังพกติดตัวไปได้ทุกที่ สะดวกสบายอย่างยิ่ง แต่อย่าเพ้อฝันไปเลย สิ่งของเช่นนี้เพียงแค่เคยได้ยินมา ถึงจะไม่ได้แปลกประหลาดหายาก ทว่าแต่ละชิ้น ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมจิตวิญญาณต้องใช้เคล็ดวิชาลับเสียเวลาหลายร้อยปีจึงสามารถหลอมสร้างออกมาได้ เอาไว้ใช้เองและให้ศิษย์ผู้สืบทอดใช้ยังไม่พอเลย จะส่งผ่านออกมาภายนอกได้อย่างไร
ถึงนางจะไม่เคยเห็นพื้นที่มิติขนาดเล็ก ทว่านางเคยเห็นขนาดใหญ่มา เมืองลั่วเซียนก็มีแบบสำเร็จรูป เพียงแต่ปกติไม่ได้เปิดไว้ ได้แต่มองหินผลึกขนาดใหญ่แปดก้อนแยกกันลอยอยู่กลางอากาศสูงสิบกว่าจั้ง ส่วนตรงกลางหินผลึกก็คือทางเข้าดินแดนลึกลับ
เมืองลั่วเซียนมีสำนักและตระกูลใหญ่ที่สร้างสำนักสาขามากมาย นอกจากสินค้ารวมศูนย์ที่นี่แล้ว ยังมีสาเหตุใหญ่ที่สุดอีกข้อหนึ่ง ก็คือเพื่อดินแดนลึกลับลั่วเซียน ซึ่งเป็นแปลงยาสมุนไพรของพื้นที่มิติขนาดใหญ่ ตำนานกล่าวว่าหลายพันปีก่อน มีผู้บำเพ็ญเซียนห้าคนค้นพบพื้นที่มิติที่ชนรุ่นก่อนทิ้งไว้ให้ด้วยกัน ค้นพบว่าภายในมีหญ้าวิญญาณมากมาย มีสัตว์ปิศาจเต็มไปหมด เพราะว่าด้านในมีพลังวิญญาณเข้มข้น มีพื้นที่ขนาดใหญ่ ทั้งห้าคนจึงรั้งอยู่ต่อมา วางแผนจะแบ่งสิ่งของด้านในเท่าๆ กัน
คนทั้งห้าก็คือผู้ก่อตั้งตำหนักลั่วเซียนในตอนนี้ เพื่อยับยั้งอีกฝ่าย ทุกคนต่างก่อตั้งสำนักรับศิษย์ ประชากรเพิ่มมากขึ้นทุกที ตลาดเล็กๆ ที่สร้างขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจจึงยิ่งเจริญรุ่งเรืองมากขึ้น
ตามเวลาที่ผ่านพ้นไป ตอนแรกเป็นสำนักใหญ่จำนวนมากอยากมาแบ่งน้ำแกงถ้วยนี้ด้วย ภายหลังแม้แต่สำนักเล็กๆ ยังเบียดเสียดเข้ามา เป็นช่วงเวลาที่ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันหลายครั้ง เพื่อแย่งชิงดินแดนลึกลับแห่งนี้ ก่อเรื่องวุ่นวายอยู่หลายร้อยปี
สุดท้ายทุกคนจึงไม่ก่อเรื่องอีก ทั้งหมดนั่งพูดคุยกันดีๆ วิธีจัดการสุดท้ายคือตำหนักลั่วเซียนสามารถส่งศิษย์สองร้อยคนเข้าสู่ดินแดนลึกลับเมืองลั่วเซียนได้ทุกสิบปี ส่วนสำนักอื่นๆ ขอเพียงจ่ายศิลาวิญญาณชั้นล่างหนึ่งแสนก้อนให้แก่ตำหนักลั่วเซียน ก็สามารถส่งศิษย์ยี่สิบคนเข้าค้นหาสมบัติในดินแดนลึกลับที่สิบปีจะเปิดออกครั้งหนึ่งได้
ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระก็สามารถเข้าไปได้ ทว่าค่าใช้จ่ายสูงหน่อย สำนักเซียนจ่ายศิลาวิญญาณหนึ่งแสนก้อนสามารถให้ศิษย์เข้าไปได้ยี่สิบคน ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระต้องจ่ายศิลาวิญญาณห้าหมื่นก้อนจึงสามารถเข้าไปได้หนึ่งคน อีกทั้งดินแดนลึกลับเมืองลั่วเซียนจำกัดว่าต้องมีพลังบำเพ็ญเพียรขั้นสร้างฐานจึงสามารถเข้าไปได้ ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระขั้นสร้างฐานที่มีเงินและอยู่ว่างในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนนั้นมีน้อยจนน่าสงสาร จึงเป็นจำกัดการเข้าไปของผู้บำเพ็ญเซียนอิสระกลายๆ
ห้าสำนักของตำหนักลั่วเซียนยอมเห็นด้วยกับเงื่อนไขเช่นนี้ มิใช่เพราะพวกเขาหวาดกลัว ทว่ามีสาเหตุอื่น นี่เป็นสิ่งที่จินเฟยเหยาเพิ่งรู้ตอนได้ยินผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ พูดคุยกัน
ที่แท้ในโลกนี้มีโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนมากมาย ระหว่างโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนแบ่งเป็นหลายระดับตามพละกำลัง สูงที่สุดคือโลกระดับสวรรค์ จากนั้นแบ่งจากสูงมาต่ำคือโลกระดับเซียน โลกระดับวิญญาณ และโลกระดับดินที่ต่ำที่สุด ระดับของโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนยิ่งสูง พละกำลังก็ยิ่งแข็งแกร่ง ประโยชน์ที่ได้รับก็ยิ่งมาก
ผู้บำเพ็ญเซียนชั้นบนสามารถได้รับประโยชน์อะไร นี่มิใช่สิ่งที่กุ้งฝอยขั้นฝึกปราณจะล่วงรู้ได้ แต่ได้ยินว่าการแข่งขันระหว่างกันดุเดือดอย่างยิ่ง ส่วนโลกหนานซานที่จินเฟยเหยาอาศัยอยู่ ตอนนี้เป็นเพียงโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนระดับดิน และห้าร้อยปีจะมีการแข่งขันของโลกระดับดินสักครั้ง โลกที่พ่ายแพ้จะต้องมอบพื้นที่เหมืองศิลาวิญญาณที่มีหรือดินแดนและพื้นที่ซึ่งมีทิวทัศน์งดงามให้กับโลกที่ชนะ มีโลกมากมาย เพราะพ่ายแพ้เสมอ จึงถูกยึดครองจากโลกแห่งการบำเพ็ญเซียน
ได้ยินว่าครั้งที่แล้วเพราะพวกเขาก่อเรื่องไม่หยุด โลกหนานซานจึงพ่ายแพ้ในการแข่งขัน แต่ละสำนักต่างสูญเสียพื้นที่ไปมาก นอกจากพื้นที่จะเล็กลง อิทธิพลของสำนักที่สูญเสียพื้นที่เหมืองและสถานที่ซึ่งมีทิวทัศน์งดงามยิ่งเสียหายอย่างย่อยยับ เพื่อรักษาพื้นที่ในตอนนี้เอาไว้ และเพื่อผลประโยชน์ที่มากยิ่งขึ้น ดังนั้นทุกคนจึงตัดสินใจแบ่งปันดินแดนลึกลับแห่งนี้ด้วยกัน
ว่าไปแล้วตำหนักลั่วเซียนก็ไม่ถือว่าเสียเปรียบ ทุกสิบปีศิลาวิญญาณที่ได้รับจากแต่ละสำนักเป็นเงินก้อนมหึมา ดังนั้นสำนักเฉวียนเซียนซึ่งเป็นหนึ่งในห้าสำนักของตำหนักลั่วเซียน จึงสามารถมีอาณาบริเวณกว้างใหญ่ขนาดนี้ในเมืองลั่วเซียนเพียงเพื่อให้เป็นที่อยู่อาศัยของผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณในสำนักได้
คำนวณดูแล้วพวกเขาแค่เสนอที่อยู่และอาหารวันละสามมื้อ ไม่ต้องเลียนแบบสำนักอื่น ที่ให้ยาและศิลาวิญญาณแก่ศิษย์ อีกทั้งผู้บำเพ็ญเซียนอิสระยังรับภารกิจได้ศิลาวิญญาณไว้ใช้เอง ภารกิจที่มอบให้สำนักเฉวียนเซียนโดยตรงถูกพวกเขาบวกเพิ่มไปหนึ่งส่วนตั้งแต่แรก นี่เป็นการค้าที่มีได้แต่ได้ล้วนๆ
ส่วนข้อเสนอให้แข่งขันชิงยาสร้างฐานของสำนักเฉวียนเซียน หวังว่าแต่ละปีจะสามารถมีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานสิบคนปรากฏขึ้นจากในนั้น แล้วดึงตัวเข้าสำนักในของสำนักเฉวียนเซียน ส่วนผู้บำเพ็ญเซียนอิสระเหล่านี้มีความเป็นอยู่ไม่ดี มีไม้ตายมากมาย มีเวทมนตร์สับสนทำให้คนระวังป้องกันได้ไม่ทั่วถึง หลังจากขั้นสร้างฐานแล้วยังร้ายกาจกว่าผู้บำเพ็ญเซียนที่สำนักเลี้ยงดูมาจนโตหลายเท่า
ครุ่นคิดวุ่นวายอยู่ครึ่งวัน จินเฟยเหยาตัดสินใจซื้อหญ้าวิญญาณมาปลูก แปลงสมุนไพรว่างเปล่า ถ้าไม่ปลูกก็น่าเสียดาย ต่อให้วันหน้าตนเองไม่อยู่ ก็สามารถขายให้ผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ ได้
ร้านค้าในเมืองลั่วเซียนเปิดทั้งกลางวันและกลางคืน ไม่เคยปิดร้าน จินเฟยเหยาคิดจะออกไปซื้อหญ้าวิญญาณและดูว่ามีสัตว์ภูติที่เหมาะสมหรือไม่
พอออกจากเรือนนางก็เห็นเวิงเหล่าและหลิวเกาอี้กำลังเตรียมตัวรับประทานอาหาร เปิดกล่องอาหารสองกล่องแล้ว ส่วนด้านข้างยังมีกล่องอาหารกล่องหนึ่งซึ่งยังไม่ได้เปิดออกวางอยู่
“สหายเซียนน้อย รีบมาเร็ว อาหารของเจ้ามาส่งแล้ว กินด้วยกันเถอะ” เวิงเหล่าเห็นจินเฟยเหยาออกมา ก็รีบเรียกนางไป
จินเฟยเหยากลับตื่นตะลึงกับความสามารถของสำนักเฉวียนเซียน ตนเองเพิ่งเข้ามา ยังไม่ได้บอกกับคนอื่นๆ ก็รู้ว่าต้องส่งอาหารส่วนของนางมา
นางเดินไปหาพร้อมรอยยิ้ม เห็นพวกเวิงเหล่าสองคนจัดวางอาหาร กับข้าวหกจานน้ำแกงสองอย่างไม่เหมือนกันเลย ท่าทางทั้งสองคนต่างสั่งอาหารที่ตนเองชอบ
จินเฟยเหยาเปิดกล่องอาหารสามชั้นที่เหลือ ของตนเองก็เป็นกับข้าวสามจานน้ำแกงหนึ่งอย่าง เป็นจานผักหนึ่งจาน เนื้อสัตว์จานใหญ่หนึ่งจาน อาหารผัดหนึ่งจาน ยังมีน้ำแกงที่ตุ๋นด้วยวัตถุดิบมากมายหนึ่งชามบวกกับข้าวสวยถังเล็ก
เห็นถังเล็กสูงสองฝ่ามือ นางก็สงสัย สำนักเฉวียนเซียนเคยสอบถามสภาพของนางอย่างรวดเร็ว ไม่เช่นนั้นผู้ใดจะส่งข้าวถังหนึ่งมาให้ผู้บำเพ็ญเซียนสตรี ถึงแม้ถังไม่สูงนัก ทว่าแม้แต่ของเวิงเหล่าก็เป็นข้าวเพียงถ้วยเดียวเท่านั้น
วางอาหารของตนเองลงบนโต๊ะ วางน้ำแกงถ้วยเล็กเบื้องหน้าตนเอง จินเฟยเหยานั่งลงกินข้าวด้วยกันกับทุกคน ในอาหารของเวิงเหล่ายังมีสุราขวดหนึ่ง หยิบจอกเล็กขึ้นมารินให้นางนิดหนึ่ง แค่ชิมคำเดียวก็เผ็ดร้อนจนทำให้จินเฟยเหยาสั่นศีรษะ
รับประทานอาหารเสร็จแล้ว จินเฟยเหยาก็แอบออกไป ตอนนี้ยังหัวค่ำบนถนนกลับยังมีคนไปมา คึกคักอย่างยิ่ง
นางไปร้านเมล็ดพืชก่อน ซื้อเมล็ดหญ้าวิญญาณราคาถูกเป็นชนิดๆ ไป จากนั้นก็เดินไปร้านสัตว์ภูติที่รวมกันอยู่ที่ถนนเป่ยเหอ เพิ่งเข้าถนนเป่ยเหอก็เห็นร้านสัตว์ภูติใหญ่น้อยข้างถนนเปิดเต็มไปหมด
ตรงประตูของแต่ละร้านล้วนจัดแสดงสัตว์ภูติหลายตัวเป็นป้ายร้าน ตัวที่เชื่องและน่ารักก็ผูกเชือกไว้ ส่วนสัตว์ภูติที่ดุร้ายก็ใส่กรงอันสวยงาม ถ้าเป็นสัตว์ภูติหายากจะมีคนมากมายยืนมุง
จินเฟยเหยาเดินเข้าไปอย่างสงสัย คิดจะดูว่าร้านเหล่านี้นำสัตว์ภูติอะไรออกมาเป็นป้ายร้าน
.................................................


## 0022 ชดใช้เงินมา

บทที่ 22 ชดใช้เงินมา
แมวบินได้ที่น่ารัก ลิงตาสีทองที่แสนฉลาด ยุงทรายเจ็ดสีขนาดเท่าเม็ดถั่วเหลือง ยังมีลูกเสือขาวเทียนซานที่ดุร้าย และแมงกะพรุนแก้วผลึกที่โปร่งใส สัตว์ภูติมากมายหลายหลาก มากจนจินเฟยเหยามองดูไม่หวาดไม่ไหว ขาดแค่น้ำลายไหล
นางนั่งยองๆ อยู่หน้าประตูร้านแห่งหนึ่ง เล่นกับแมวบินได้ขนสีขาวบริสุทธิ์ เท้าสี่ข้างและส่วนหางมีลายสีแดง ดวงตาโตสีเขียวใสแจ๋วน่ารักอย่างที่สุด แมวบินได้ตัวนี้ยังเล็ก ปีกยังไม่งอกออกมา ต้องบรรลุขั้นสองจึงจะงอกปีกเล็กๆ ออกมา พอถึงขั้นสามก็จะสามารถบรรทุกคนบินเหาะเหินได้
ตอนนี้มันมีขนาดเท่าลูกแมวธรรมดา ยื่นอุ้งเท้าเล็กๆ ในกรงเล่นต้นหญ้าในมือจินเฟยเหยาไม่หยุด
ครู่หนึ่ง ภายใต้สายตาอยากจะฆ่าคนของลูกจ้างในร้าน จินเฟยเหยาจึงลุกขึ้นอย่างไม่ยินยอม นางชอบแมวบินได้ตัวนี้จริงๆ เพียงแต่ราคาสองพันแปดร้อยศิลาวิญญาณสูงลิบลิ่ว ไม่ใช่สิ่งที่นางสามารถซื้อได้
นางโยนกิ่งหญ้าทิ้งคอตกอย่างผิดหวัง นางเดินมาถึงบนถนนอย่างไม่ค่อยมีความสุข ทันใดนั้นพบว่าเบื้องหน้ามีบุรุษผู้หนึ่งคุ้นตาอย่างยิ่ง ทว่ากลับนึกไม่ออกชั่วขณะว่าเคยพบที่ใด
บุรุษผู้นั้นอายุยี่สิบกว่าปี ท่าทางสัตย์ซื่อ หน้าตาเที่ยงธรรม สวมชุดยาวแบบจีนสีข้าวสารที่ไม่หรูหรา กำลังเป็นเพื่อนผู้บำเพ็ญเซียนสตรีสองนางพูดกระเซ้าเย้าแหย่งูเหลือมมังกรทอง จินเฟยเหยาเดินเข้าไปใกล้ทั้งสามคนอย่างช้าๆ กางหูคิดจะแอบฟังคำสนทนาของทั้งสามคน ดูว่าจะนึกออกว่าบุรุษผู้นี้เป็นใครจากบทสนทนาได้หรือไม่
ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีสองคน คนหนึ่งดูแล้วตัวเล็กหน่อยสวมชุดกระโปรงสีเหลืองอ่อน ฉุดดึงผู้บำเพ็ญเซียนบุรุษเอ่ยวาจาอย่างยินดี ส่วนอีกคนสงบนิ่งกว่าสวมชุดกระโปรงสีขาวปักลายดอกไม้หลากสีประดับตกแต่ง
บางทีคงคิดว่าสวมชุดสีขาวแล้วยิ่งมีปราณเซียน หากใช้กระโปรงสีขาวเป็นสีพื้น บุคลิกในหมู่ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีจะยิ่งสูงส่ง คนที่สวมชุดสีขาวคงคิดเหมือนกันหมด เกรงว่าดูแล้วจะเหมือนสวมชุดไว้ทุกข์ ฝีมือเย็บปักนานาชนิดบนชุดจึงซับซ้อนอย่างผิดปกติ และจินเฟยเหยาในตอนนี้ก็สวมกระโปรงพื้นสีขาวปักลายดอกไม้สีฟ้าตามความนิยม
เห็นผู้บำเพ็ญเซียนสตรีตัวเล็กฉุดดึงบุรุษแล้วมีโทสะอย่างหยาดเยิ้ม “ศิษย์พี่หวา ท่านซื้อให้ผู้อื่นเถอะ ข้าอยากได้งูเหลือมมังกรทองตัวนี้ ครั้งนี้ในสำนักมีการแข่งขันคัดเลือก ข้ายังไม่มีสัตว์ภูติดีๆ เลย”
“ศิษย์น้องอี่ซาน ถึงแม้งูเหลือมมังกรทองตัวนี้จะเป็นสัตว์ปิศาจขั้นสามทว่ายังเป็นลูกงูอยู่ อย่างน้อยต้องเลี้ยงหลายปี โตไม่ทันการแข่งขันคัดเลือกในสำนักอีกสามเดือนข้างหน้า” บุรุษที่ชื่อว่าศิษย์พี่หวาเอ่ยปลอบโยนอย่างลำบากใจอยู่บ้าง
ศิษย์น้องอี่ซานขมวดคิ้วเบาๆ ไม่พอใจ ทำปากยื่นเล็กน้อยสะบัดมือศิษย์พี่หวา “ข้ารู้อยู่แล้ว ว่าศิษย์พี่หวาดีต่อศิษย์พี่หยวนถง ปีที่แล้วท่านก็จับตั๊กแตนหน้าหยกตัวเมียมาให้นาง ออกไข่มาห้าใบ ก็ให้ศิษย์พี่เก็บไว้ทั้งหมด ตอนนี้แค่งูเหลือมมังกรทองตัวเดียวราคาแค่หนึ่งพันสองร้อยศิลาวิญญาณ ท่านก็ไม่ยอมซื้อให้ข้า”
“แค่หนึ่งพันสองร้อยศิลาวิญญาณ ช่างกล้าพูดนะ ท่าทางจะเห็นว่าบุรุษผู้นี้เป็นสุกรให้เชือด” จินเฟยเหยาแลบลิ้น เห็นผู้บำเพ็ญเซียนบุรุษสวมชุดงั้นงั้น คิดไม่ถึงว่าจะมีศิลาวิญญาณซื้อสัตว์ภูติให้สตรีมากมายปานนี้
ทันใดนั้น ดูเหมือนนางจะนึกอะไรขึ้นได้ ตั๊กแตนหน้าหยก ตัวเมีย นางกระโดดพุ่งเข้าไปหาผู้บำเพ็ญเซียนบุรุษคนนั้นทันที “ใช่สิ มิน่าล่ะข้าถึงได้คุ้นหน้าเจ้า ที่แท้เป็นเจ้า เจ้าทำให้ข้าต้องตามหาตัวแทบแย่ สหายเซียนตั๊กแตนตัวเมีย”
จินเฟยเหยาพุ่งเข้าไปและเงยใบหน้าเล็กๆ ขึ้น มีสีหน้าเหยียดหยาม เอ่ยเยาะเย้ยเสียดสี
ทั้งสามคนมองจินเฟยเหยาที่โผล่มากะทันหันอย่างสับสนงุนงง รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ทั้งสามคนมองหน้ากันแล้วสั่นศีรษะ แสดงออกว่าไม่รู้จักคนที่โผล่มาอย่างกะทันหัน
ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีที่ชื่ออี่ซานหลังจากตกตะลึง ก็เอียงคอมองจินเฟยเหยาอย่างไม่พอใจ “เจ้าเป็นใคร ถึงกล้ามาแอบฟังพวกเราพูดคุยกัน เจ้าว่าใครเป็นตั๊กแตนตัวเมีย?”
“ศิษย์น้องอี่ซาน อย่าทำเช่นนี้ สหายเซียนท่านนี้จำคนผิดแล้ว” ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีสวมชุดสีขาวที่ชื่อหยวนถงยื่นมือมาฉุดดึงแขนเสื้อของอี่ซาน
สตรีสองคนนั้นช่างเถอะ เห็นบุรุษผู้นี้ก็แสดงออกว่าไม่รู้จักตนเอง จินเฟยเหยาจึงมีโทสะในใจ ชี้บุรุษผู้นั้นแล้วเอ่ยด่าทออย่างเดือดดาล “เจ้าเสแสร้งให้น้อยๆ หน่อย ปีที่แล้วเจ้าจับตั๊กแตนหน้าหยกที่น่าตายตัวนั้น แล้วไม่วิ่งไปทางอื่น กลับวิ่งมาตรงสถานที่ที่ข้าอยู่ ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าทำให้ตะขาบเหล็กของข้าเสียหาย ตนเองยังใช้ยันต์เดินทางหนีไป เกือบจะทำให้ข้าตายเสียแล้ว”
“ตั๊กแตนหน้าหยก...” บุรุษผู้นั้นหวนนึก รู้แจ้งขึ้นทันใด “ที่แท้เป็นเจ้า ข้าก็ค้นหาสหายเซียนอยู่นาน ในที่สุดพวกเราก็ได้พบกัน”
เห็นบุรุษผู้นั้นมีท่าทางตื่นเต้นอย่างยิ่ง  ถ้าไม่รู้ยังนึกว่าเขาหาญาติที่สูญหายไปหลายปีพบเสียอีก แม้แต่ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีสองคนข้างกายเขาก็มองดูเขาอย่างสงสัย ครุ่นคิดว่าเด็กหญิงคนนี้ใช่เป็นคนรู้จักของเขาหรือไม่
“อย่ามาเล่นลูกไม้นี้ จะเสแสร้งไปทำไม รีบชดใช้เงินข้ามา ตะขาบเหล็กตัวนั้นมีห้าสิบปล้องรวมหัวด้วยก็เป็นศิลาวิญญาณหนึ่งร้อยก้อน จากนั้นข้าเป็นทัพหลังให้เจ้าจนเกือบตายคิดเป็นศิลาวิญญาณหนึ่งพันก้อน แล้วเจ้ายังทิ้งข้าหนีไปอีก ทำให้จิตใจของเด็กน้อยอย่างข้าถูกทำร้ายอย่างรุนแรง ดังนั้นรวมทั้งหมดเจ้าชดใช้ข้ามาสองพันศิลาวิญญาณก็พอ” จินเฟยเหยามีสีหน้าดุร้าย คิดบัญชีออกมา
บุรุษผู้นั้นมุมปากกระตุก ยักไหล่ด้วยสีหน้าช่วยไม่ได้ “สหายเซียน ตอนนั้นเพราะข้าเป็นสาเหตุจริงๆ จึงทำให้เจ้าตกอยู่ในอันตราย ทว่าตอนนี้เจ้าก็ยังอยู่ดีมิใช่หรือ ยามนี้ต้องการศิลาวิญญาณมากมาย ข้าจะมีมาให้เจ้าได้อย่างไร”
“นั่นสิ เจ้าปล้นคนนี่นา ศิลาวิญญาณสองพันก้อน เพียงพอให้เจ้าตายตั้งสิบรอบ” อี่ซานกระโดดขึ้นชี้หน้าด่าทอจินเฟยเหยา
“ไสหัวไปอีกทางหนึ่งเลย ข้าไม่ได้พูดกับเจ้า จะพูดแทรกทำไม” จินเฟยเหยาไม่ชอบสตรีเช่นนี้ที่สุด ก่อนหน้านี้ในตระกูลก็มีอยู่หลายคน ทำให้คนชิงชังอย่างยิ่ง
“เจ้า...”  อี่ซานยังไม่เคยถูกคนด่าทอเช่นนี้มาก่อน ก็มีโทสะจนยื่นนิ้วมาชี้จินเฟยเหยา ยามกะทันหันพูดอะไรไม่ออก
จินเฟยเหยามองนางอย่างเย็นชา เอ่ยเสียงเย็นเยียบ “เก็บมือกลับไป ถ้าชี้อีก ข้าจะหักนิ้วของเจ้าเสีย”
“สหายเซียน ที่นี่มีคนมากมายไม่สะดวกจะพูดคุยกัน พวกเราไปคุยกันที่ร้านน้ำชาด้านหน้าเถอะ”  เห็นทั้งสองคนมีท่าทางตึงเครียดพร้อมจะลงมือ บุรุษผู้นั้นจึงรีบดึงอี่ซานออกมาแล้วผลักให้หยวนถง สั่งความหลายประโยค ให้หยวนถงฉุดดึงอี่ซานที่ก่อเรื่องไม่หยุดจากไป
จินเฟยเหยาอยากจะดูสิว่าหมอนี่จะเล่นลูกไม้อะไร จึงติดตามเขามาถึงร้านน้ำชาแห่งหนึ่ง บุรุษผู้นั้นสั่งน้ำชาและขนม แล้วเทน้ำชาให้นางอย่างกระตือรือร้น จากนั้นเขาก็เอ่ยอย่างขัดเขิน “สหายเซียน เรื่องเมื่อปีที่แล้วข้าขอโทษด้วยจริงๆ จริงสิ ข้าเป็นศิษย์สายในของสำนักชิงโซ่ว[footnoteRef:1] ชื่อหวาซี สหายเซียนมีนามว่าอะไร?”  [1:  ชิงโซ่ว หมายความว่า สัตว์ร้ายสีเขียว]
“จินเฟยเหยา ตอนนี้อยู่ที่สำนักเฉวียนเซียน เมื่อครู่เจ้าบอกว่า เจ้าเป็นศิษย์ของสำนักฉินโซ่ว[footnoteRef:2]? เหตุใดจึงมีสำนักเช่นนี้ด้วย ถึงกับตั้งชื่อตนเองว่าเดรัจฉาน หรือว่าวันนั้นเจ้าทิ้งข้าไว้ ก็เพื่อทำตามหลักการและกฎเกณฑ์ของสำนัก?” จินเฟยเหยาตื่นตระหนกอย่างยิ่ง สำนักนี้วิปริตเกินไปแล้ว หรือว่าเป็นนิกายชั่วร้าย  [2:  ฉินโซ่ว มีความหมายว่า เดรัจฉาน ]
น้ำชาในปากของหวาซีเกือบพุ่งออกมา เขาไม่เคยพบผู้บำเพ็ญเซียนที่เข้าใจชื่อสำนักผิดมาก่อน ต่อให้มีคนที่แอบพูดเช่นนี้อยู่บ้าง ทว่ากลับไม่เคยมีคนเอ่ยขึ้นต่อหน้ามาก่อน ไม่ไว้หน้ากันเกินไปแล้ว
“สหายเซียนจิน เจ้าเข้าใจผิดแล้ว สำนักชิงโซ่ว มิใช่สำนักฉินโซ่ว สัตว์เทพของสำนักข้าคือมังกรเกล็ดเขียว ดังนั้นตอนก่อตั้งสำนักปฐมาจารย์ผู้ก่อตั้งจึงใช้ชื่อของมันมาตั้งชื่อสำนักว่าสำนักชิงโซ่ว” หวาซีอธิบายยิ้มๆ นี่เป็นเรื่องใหญ่ซึ่งเกี่ยวพันถึงชื่อเสียงของสำนัก ไม่อธิบายไม่ได้
ได้ยินว่ามีมังกรเกล็ดเขียว ดวงตาจินเฟยเหยาก็เป็นประกาย “ก็ได้ เจ้ามอบเกล็ดมังกรเขียวให้ข้าสิบเกล็ด ศิลาวิญญาณที่เจ้าติดค้างข้าเป็นอันหายกัน”
“ทำเช่นนั้นไม่ได้ เกล็ดสัตว์เทพของสำนักจะนำมาให้คนนอกได้อย่างไร อีกทั้งแต่ละครั้งที่เกล็ดหลุดก็ถูกเก็บกลับไป ข้าจะไปหาจากที่ไหนมาให้เจ้า” หวาซีสั่นศีรษะ เป็นตายก็ไม่ยอมรับปาก
“ก็ได้ ข้าจะถอยให้ก้าวหนึ่ง เจ้ามอบศิลาวิญญาณสองพันก้อนให้ข้า”
หวาซียักไหล่ สั่นแขนเสื้อ “สหายเซียนจิน เจ้าคิดว่าข้าเหมือนคนมีศิลาวิญญาณสองพันก้อนหรือ?”
“แสร้งทำเป็นยากจนให้น้อยๆ หน่อย เมื่อครู่เจ้ายังจะใช้ศิลาวิญญาณหนึ่งพันสองร้อยก้อนซื้อสัตว์ภูติให้ศิษย์น้องของเจ้าอยู่เลย ตอนนี้กลับแสร้งทำเป็นยากจน อีกทั้งฟังคำสนทนาของพวกเจ้า ตั๊กแตนหน้าหยกที่เจ้าจับมาเมื่อปีที่แล้วก็เพื่อมอบให้สตรี คาดว่าเป็นคนใจกว้าง ดังนั้น...” จินเฟยเหยาดื่มชาเบาๆ มองเขาแล้วยิ้มตาหยี
ถ้าคนผู้นี้ไม่ชดใช้ค่าเสียหายให้นาง ภายใต้พลังการบำเพ็ญเพียรขั้นเดียวกัน จินเฟยเหยาก็ไม่รังเกียจที่จะแอบหาเรื่องเขาลับๆ พอดีข้างกายเขามีสตรีที่ทำให้คนชิงชัง ดูนิสัยก็รู้แล้ว ว่าปกติต้องเป็นคุณหนูใหญ่ที่ได้รับการตามใจ ในตัวน่าจะมีของดีไม่น้อย
จินเฟยเหยาไม่กลัวว่าเขาจะหนี  ขอเพียงเป็นสำนักโดยรอบเมืองลั่วเซียน บนแผนที่ล้วนมีเขียนไว้ ถ้าเป็นในเมือง อย่างมากก็เฝ้าประตู ออกมาก็สะกดรอยตามไปถึงนอกเมืองแล้วฆ่าทิ้งเสีย ถ้าตั้งอยู่นอกภูเขา อย่างนั้นก็ยิ่งสะดวก ขอเพียงไม่มีคน ก็สามารถลงมือได้ทุกที่
เห็นจินเฟยเหยามีท่าทางคล้ายจะยิ้มแต่ไม่เชิงยิ้ม หวาซีก็กังวลอยู่บ้าง
ในสำนักเฉวียนเซียนทั้งหมดเป็นผู้บำเพ็ญเซียนอิสระ แต่ละคนล้วนใจอำมหิตลงมือโหดเหี้ยม ถ้าถูกใช้วิธีสกปรกแทงข้างหลังก็ไม่คุ้มค่า หากต้องชดใช้เงินนางจริงๆ ถ้าเป็นยามปกติคงไม่เป็นไร ปกติเขาเห็นเงินทองเป็นเหมือนสิ่งไม่มีค่า อยากได้ก็นำไป
เพียงแต่ตอนนี้... กลับลำบากอย่างยิ่ง
“ทำไม เจ้าไม่คิดจะชดใช้ค่าเสียหายให้ข้า?” จินเฟยเหยากลืนขนมชิ้นหนึ่ง เลียนิ้วมือพลางเอ่ยถาม
หวาซีครุ่นคิด ได้แต่พูดออกไปตามตรง “สหายเซียนจิน มิใช่ข้าไม่ชดใช้ค่าเสียหาย เพียงแต่ตอนนี้บนตัวข้าไม่มีศิลาวิญญาณ ปีนี้ข้ามอบสัตว์ภูติให้บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องในสำนัก มากถึงสิบสามตัว แต่ละตัวล้วนเป็นสัตว์ภูติขั้นสองขั้นสาม ใช้ทรัพย์สินที่ข้ามีไปหมดแล้ว ตอนนี้ทั้งตัวข้าเหลือเพียงศิลาวิญญาณไม่กี่ก้อน ถ้าเจ้าต้องการจริงๆ ก็นำไปก่อนได้”
“ท่านพ่อของเจ้าเป็นเจ้าสำนักชิงโซ่วหรือ?” จินเฟยเหยากระพริบตา เอ่ยถามอย่างสงสัย
หวาซีสั่นศีรษะ เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “ข้าเป็นเพียงศิษย์สายในธรรมดา และไม่มีผู้อาวุโสในตระกูลรับตำแหน่งสูงในสำนัก เหตุใดสหายเซียนจินจึงถามเช่นนี้?”
“ถ้าท่านพ่อของเจ้ามิใช่เจ้าสำนัก ผู้บำเพ็ญเซียนแบบใดจึงกระทำเรื่องที่ทำให้ตระกูลล่มจมเช่นนี้ออกมาได้ ถึงกับเอาทรัพย์สินทั้งหมดไปซื้อสัตว์ภูติ เพื่อเอาใจศิษย์สตรีในสำนัก ทั้งยังมิใช่แค่คนเดียวแต่เป็นหลายคน”  จินเฟยเหยามองเขา ไม่รู้ว่าควรหัวเราะหรือทุบตีเขาดี
หวาซีคิดไม่ถึงว่าจินเฟยเหยาจะเอ่ยเช่นนิ้ จึงไม่พอใจ เขาเอ่ยปฏิเสธอย่างถูกต้องชอบธรรม “ท่านแม่ของข้าเคยบอกว่าสตรีมีไว้เพื่อเอาอกเอาใจ บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องในสำนักมาขอร้องข้า ให้ข้าช่วยเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ มีอะไรไม่ถูกต้อง”
ฟังคำพูดนี้ ถึงรอบจินเฟยเหยาไม่พอใจแทน นางวางถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง เอ่ยด้วยใบหน้าเย็นชา “ความหมายของเจ้าคือ ข้ามิใช่สตรี ดังนั้นหลังจากเจ้าชักนำสัตว์ ปิศาจมาทำร้ายข้าก็ทิ้งข้าไว้คนเดียวแล้วหนีไป”
.......................................


## 0023 ภูเขาซวงถ่า

บทที่ 23 ภูเขาซวงถ่า
“เปล่า ข้าไม่ได้คิดเช่นนี้ ตอนนั้นข้าร้อนใจ คิดเพียงแค่ตั๊กแตนตัวนี้ใกล้จะวางไข่ ศิษย์พี่หยวนถงอยากได้ตั๊กแตนหน้าหยกตัวเล็กอย่างมาก ดังนั้น จึง...จึงเลอะเลือนไปชั่วขณะ ทิ้งเจ้าไว้และหนีไป” หวาซีพยายามปฏิเสธ ท่าทางสัตย์ซื่อ บวกกับใบหน้าจริงใจ ทำให้เกิดความเชื่อถือได้จริงๆ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาทิ้งนางไว้แล้วหนีไปหรือไม่ จินเฟยเหยากลับคิดว่าความจริงใจที่คนผู้นี้แสดงออกมาเป็นของปลอม ให้ความรู้สึกเหมือนนางตอนหลอกลวงคน คลับคล้ายอย่างยิ่ง จินเฟยเหยาขมวดคิ้ว  เอ่ยถามอย่างไม่พอใจ “แล้วเจ้าหมายความว่าอย่างไร เรื่องนี้จะแล้วกันไปแบบนี้หรือ?”
หวาซีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ลังเลอยู่บ้าง นานมากจึงได้เอ่ยออกมา “ข้าชดใช้เป็นไข่แมวบินได้ให้เจ้าเป็นอย่างไร ทว่าตอนนี้ข้าไม่มีอยู่ในมือ ต้องนำไข่ของสัตว์ภูติอื่นไปแลกเปลี่ยนกับศิษย์พี่ อีกหลายวันข้าจะไปจับสิงโตวารีหยก ใช้ลูกสิงโตวารีหยกแลกเปลี่ยนกับแมวบินได้ให้เจ้า ทว่าข้ามีคนไม่พอ ดังนั้น เจ้าสะดวกไปด้วยกันกับข้าหรือไม่?”
“หา? เจ้าคิดจะหลอกข้าไปใช้แรงงาน?” จินเฟยเหยามองเขาอย่างไม่พอใจ เจ้าหมอนี่เห็นนางเป็นคนโง่หรือ?
หวาซีโบกไม้โบกมือเอ่ยอธิบายว่า “ไม่ใช่ เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าหมายถึงให้เจ้าช่วยเหลือในยามจำเป็น ถึงตอนนั้นข้าจะแบ่งลูกสิงโตวารีหยกให้เจ้าตัวหนึ่ง จากนั้นก็แลกเปลี่ยนแมวบินได้มาให้เจ้าตัวหนึ่ง”
“ข้าไม่ไป เจ้านำแมวบินได้ตัวหนึ่งมาให้ข้าก็พอ ข้าไม่ไปเสียอย่าง” จินเฟยเหยาปฏิเสธ
เห็นจินเฟยเหยามีท่าทางเด็ดขาด เขาเริ่มยุ่งยากใจขึ้นมา “แมวบินได้ถึงจะสวยงาม และขับขี่ได้ ทว่ากลับไม่มีพลังโจมตี ส่วนสิงโตวารีหยกตัวหนึ่งราคาหลายพันศิลาวิญญาณ หาเงินได้มากกว่าภารกิจที่เจ้ารับเสียอีก เจ้าก็ถือว่ารับภารกิจเพิ่มอีกครั้งเถอะ”
“ไม่ไป เจ้าเห็นว่าข้าโง่หรือ สิงโตวารีหยกเป็นสัตว์ปิศาจขั้นสาม ต้องเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานช่วงปลายจึงสามารถไปล่ามันได้ เราสองคนจะไปเป็นอาหารให้มันหรือ?” ถึงราคาหลายพันศิลาวิญญาณจะฟังดูเยอะ ทว่านางไม่ติดกับดักนี้หรอก เทียบกับศิลาวิญญาณแล้วชีวิตน้อยๆ สำคัญกว่ามาก
หวาซีพลันยิ้มอย่างเจิดจรัสอย่างกะทันหัน “เจ้าวางใจเถอะ พวกเราไปจับลูก ไม่ต้องไปเผชิญหน้ากับมัน ข้ารู้ว่ามีสิงโตวารีหยกตัวหนึ่ง หลายวันนี้ใกล้จะออกลูกแล้ว ถึงตอนนั้นล่อแม่สิงโตวารีหยกออกไป พวกเราก็สามารถนำลูกไปได้”
“ผู้ใดจะเป็นคนชักนำสิงโตวารีหยกไป?” ปัญหานี้ต้องถามให้แน่ใจก่อน จินเฟยเหยาหรี่ตามองเขา
ข้ากับศิษย์พี่อีกคน พวกเจ้าเพียงแค่ตั้งใจเฝ้าระวังรอบด้าน จากนั้นคนอื่นๆ ก็เข้าไปในถ้ำหยิบลูกสิงโตวารีหยก เพราะมีเพียงข้าที่รู้ว่าสิงโตวารีหยกตัวนี้อยู่ที่ใด ดังนั้นข้าต้องได้สองตัว แต่ละครั้งสิงโตวารีหยกจะให้กำเนิดลูกอย่างน้อยที่สุดสองตัว อย่างมากที่สุดมีห้าหกตัว ถึงตอนนั้นก็ได้แต่ดูโชคแล้ว ต่อให้มีเพียงตัวเดียว ข้าก็จะให้เจ้า แมวบินได้ที่ติดค้างเจ้าไว้ขอเวลาให้ข้าสักหน่อย ข้าจะคิดหาวิธี” หวาซีมีสีหน้าจริงใจ ยินดีมอบผลประโยชน์ที่เขาได้รับทั้งหมดให้แก่จินเฟยเหยา
นิ้วของจินเฟยเหยาเคาะบนโต๊ะเบาๆ ก้มหน้าลงครุ่นคิด หวาซีเองก็ไม่เร่งรัดนาง เพียงรอคอยคำตอบของนางอย่างสงบ
จินเฟยเหยาใคร่ครวญอย่างละเอียด เรื่องนี้ดูเหมือนจะคุ้มค่า อีกทั้งหัวหน้ากลุ่มของพวกเขายังไม่กลับมา ตนเองสามารถรับภารกิจได้ตามสบาย ถ้าได้ลูกสิงโตวารีหยกตัวหนึ่งจริงๆ ก็ไม่เลว เพียงแต่เหตุใดเขาจึงทำเรื่องที่ดีขนาดนี้ให้นางอย่างใจกว้าง อีกทั้งฟังจากคำพูดของเขาน่าจะเรียกคนไปไม่น้อยไม่ใช่แค่นางคนเดียว ทว่านางยังคิดไม่ออก นางยากจนถึงปานนี้จะมีอะไรให้เขาวางแผนหลอกลวง
จินเฟยเหยาทนความยั่วยวนของแมวบินได้และสิงโตวารีหยกไม่ไหว ตัดสินใจไปลองเสี่ยงดู ถ้าไม่ไหวจริงๆ ตนเองยังสามารถอาศัยเวทหนีไฟนรกหลบหนีได้
“ก็ได้ ข้าจะไปกับเจ้า เมื่อไหร่หรือ ข้าจะได้เตรียมตัวให้พร้อม”
เห็นจินเฟยเหยาตกลง หวาซีก็ยิ้มอย่างเบิกบานสุดๆ นำยันต์ชิ้นหนึ่งออกมาจากในอก “สหายเซียนจิน นี่คือยันต์สื่อสารของข้า ตอนไปข้าจะแจ้งเจ้าล่วงหน้า น่าจะไม่นานนัก ไม่กี่วันนี้ล่ะ”
จินเฟยเหยารับยันต์มาอย่างยินดี ใช้พลังวิญญาณกวาดดูเบาๆ พบว่าด้านบนไม่มีการรับรู้อะไรจึงซุกเก็บไว้
ทั้งสองคนพูดคุยกันดีๆ ครู่หนึ่ง จึงได้ต่างคนต่างแยกย้ายจากไป เห็นหวาซีเดินไปไกลแล้ว จินเฟยเหยาก็เดินเข้าไปในร้านงานคนกลางแห่งหนึ่ง นำศิลาวิญญาณสองก้อนออกมา สอบถามเรื่องของสำนักชิงโซ่วกับคนในร้าน ครึ่งชั่วยามต่อมา ตอนนางออกมาจากร้านงานคนกลาง ก็สอบถามสภาพการณ์ของสำนักชิงโซ่วได้ถึงเจ็ดแปดส่วน จากที่ร้านงานคนกลางรู้ สำนักนี้มีลักษณะเหมือนหวาซี เป็นสำนักที่เที่ยงธรรม จัดการเรื่องราวต่างๆ ด้วยเหตุผล มีชื่อเสียงในทางที่ดี และทั้งสำนักนอกจากเวทมนตร์พื้นฐานทั่วไปก็เพียงอาศัยเวทขับขี่สัตว์ ทั้งเบื้องบนเบื้องล่างในสำนัก ในตัวของแต่ละคนมีสัตว์ปิศาจอย่างน้อยที่สุดสิบชนิด
เมื่อชื่อเสียงของสำนักดีงามขนาดนี้คาดว่าปกติคนที่ดูแลศิษย์น่าจะเข้มงวดอย่างยิ่ง จินเฟยเหยาวางใจมากขึ้น หลังจากซื้อเคล็ดพลังวิเศษที่ร้านหนังสือ นางก็กลับมายังเรือนที่สี่สิบสี่
พวกเวิงเหล่าไม่อยู่ในเรือนนานแล้ว ในห้องข้างชั้นสองที่สูงกว่ากำแพงก็มืดมิด คนเหล่านี้ต่อให้อยู่ในบ้าน ก็ย่อมต้องฝึกบำเพ็ญอยู่ในห้อง จินเฟยเหยาไม่ได้ไปรบกวนอีก ทว่ากลับไปพักผ่อนในเรือนของตนเอง
หลายวันต่อมา นางอยู่ในเรือนเล็กของตนเอง เรียนรู้เวทมนตร์ในตำราเคล็ดพลังวิเศษคร่าวๆ ก่อน ภายใต้สภาพฝืนใจใช้เวทมนตร์ในตำราเคล็ดพลังวิเศษ นางปลูกเมล็ดหญ้าวิญญาณที่ซื้อมาทั้งหมดลงไป ขณะใช้หลังมืออันสกปรกเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก มองเห็นยันต์ถ่ายทอดเสียงใบหนึ่งลอยมา สั่นไม่หยุดอยู่ในเขตป้องกัน
นางหยิบยันต์ถ่ายทอดเสียงลงมาแล้วใช้มือฉีก ขณะเดียวกันกับที่ยันต์ถ่ายทอดเสียงกลายเป็นเถ้าถ่าน เสียงของหวาซีก็ดังขึ้น
สามวันต่อมา จินเฟยเหยาแต่งกายทะมัดทะแมงยืนอยู่ตรงสถานที่ซึ่งนัดกันไว้ มองผู้บำเพ็ญเซียนที่อยู่ไม่ไกลนักต่อแถวใช้วงเวทส่งตัว รอจนเบื่อหน่าย นางจึงพินิจดูว่าผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านั้นสวมอะไรพกพาอาวุธเวทเช่นใด
ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็ได้ยินคนเรียกนาง พอจินเฟยเหยาหันหน้าไปมองก็อดขมวดคิ้วนิดๆ ไม่ได้
หวาซีพาคนมากลุ่มหนึ่ง แอบนับเงียบๆ รวมหวาซีด้วยแล้วมีสิบเอ็ดคน นอกจากสี่คนที่เป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงปลาย คนอื่นๆ อีกเจ็ดคนล้วนเป็นขั้นฝึกปราณช่วงกลาง อีกทั้งในนั้นยังมีสองคนคือหยวนถงและอี่ซานที่เคยได้พบกันเมื่อหลายวันก่อนด้วย หยวนถงนั้นไม่เป็นไร ทว่าอี่ซานก็มา กลับทำให้นางไม่พอใจ
ไม่รู้ว่าปีนักษัตรไม่ถูกกันหรือเป็นศัตรูกันตามธรรมชาติหรือไม่ จินเฟยเหยาจึงเห็นนางเป็นที่ขัดตา อี่ซานก็เช่นเดียวกัน พบเห็นจินเฟยเหยายืนอยู่ตรงนี้แต่ไกล ใบหน้าที่มีรอยยิ้มเบิกบานจึงอึมครึมขึ้นมา ทั้งสองคนต่างจับจ้องอีกฝ่ายแน่วนิ่ง มองเห็นอีกฝ่ายเป็นศัตรู ไม่คิดจะปิดบังความเป็นศัตรูในใจเลยสักนิด
หยวนถงทนดูต่อไปไม่ได้ จึงฉุดดึงอี่ซานเบาๆ นางส่งเสียงฮึอย่างแรง ไม่หันหน้าไปสนใจจินเฟยเหยาอีก
เจตนาสังหารผุดขึ้นมาในใจจินเฟยเหยา แต่ว่าอีกฝ่ายมีศิษย์พี่ศิษย์น้องมากมายปานนั้น นางสะกดเจตนาสังหารไว้ชั่วคราว ปรับสีหน้าให้มีรอยยิ้มไร้พิษภัย นางเข้าไปหาหวาซีและคนของเขา
ภายใต้สายตาไถ่ถามของทุกคน หวาซีจึงอธิบายต่อบรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้อง “ศิษย์พี่ศิษย์น้องทุกท่าน นี่คือสหายของข้า จินเฟยเหยาแห่งสำนักเฉวียนเซียน ครั้งนี้การปฏิบัติภารกิจของเราขาดไปคนหนึ่ง ดังนั้นข้าจึงเชิญนางมาช่วยเหลือ”
จากนั้นเขาก็หันมาเอ่ยแนะนำต่อจินเฟยเหยา “สิบเอ็ดคนนี้เป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนักของข้า หลายวันก่อนเจ้าเคยพบสองคนนี้แล้ว ส่วนหลายคนนี้เป็นสหายสนิทของข้า คนนี้คือศิษย์พี่เซียว คนนี้คือศิษย์พี่เจ้า ท่านนี้คือ...”
จินเฟยเหยาฟังเขาแนะนำอย่างอดทน รอคอยให้เขาแนะนำแล้วพยักหน้ารับทราบให้คนผู้นั้นด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ทว่าคนเหล่านี้ชื่ออะไร นางไม่ได้ฟัง ไม่มีความสัมพันธ์อะไรกัน ผู้ใดจะไปจำชื่อของคนเหล่านี้
หลังจากทักทายอย่างเสแสร้งไปหลายคำ หวาซีก็นำทุกคนมาถึงข้างวงเวทส่งตัว มอบศิลาวิญญาณสิบก้อนให้ผู้ดูแลที่เฝ้าอยู่ด้านข้างวงเวทส่งตัว แล้วกล่าวกับคนผู้นั้นว่า “รบกวนส่งตัวไปที่ภูเขาซวงถ่า”
ภูเขาซวงถ่า จินเฟยเหยาเคยเห็นชื่อสถานที่นี้บนแผนที่ รู้แค่ว่าที่นั่นมีภูเขาลูกหนึ่ง ภูเขาลูกนี้มีสองยอดเขา ตรงกลางมีระดับที่แตกต่างกันอย่างมาก มองไกลๆ เหมือนหอสูงสองหลัง ดังนั้นจึงมีชื่อนี้ สถานที่แห่งนี้เป็นที่ไปมาของสัตว์ปิศาจขั้นสอง ไม่รู้ว่าหวาซีรู้ได้อย่างไร ว่าที่นั่นมีสิงโตวารีหยกขั้นสาม แต่ว่านี่มิใช่เรื่องที่นางจำเป็นต้องครุ่นคิด ดังนั้นจึงติดตามทุกคนก้าวเข้าไปในวงเวทส่งตัว แสงสีขาวกระพริบวาบ คนกลุ่มหนึ่งก็ถูกส่งตัวไป
วงเวทส่งตัวที่ภูเขาซวงถ่าอยู่ห่างจากภูเขาซวงถ่า จึงเห็นแต่ยอดทั้งสองของภูเขาซวงถ่าไกลๆ ด้านล่างยอดเขาเป็นป่าทึบผืนใหญ่ เดินออกจากวงเวทส่งตัวก็เห็นพวกเขาทยอยกันโยนสัตว์พาหนะนานาชนิดออกมา แล้วขึ้นไปนั่งอย่างน่าเกรงขาม
หวาซีขี่โคจมูกยักษ์ที่อัปลักษณ์ตัวหนึ่ง ส่วนหยวนถงกลับขี่กวางผลึกหิมะที่มีสีขาวหิมะทั้งร่างแต่กลับมีเขาขนาดยักษ์สีฟ้าใสคู่หนึ่ง ส่วนอี่ซานที่จินเฟยเหยาเกลียดชังที่สุดเงยหน้าขึ้น นั่งเชิดจมูกอยู่บนนกลวดลายสีแดงตัวหนึ่ง นกตัวใหญ่ที่ทั่วร่างปกคลุมด้วยลวดลายสีแดงมีหางยาวสามอัน กู่ร้องขึ้นสู่ท้องนภาอย่างกระหยิ่มยินดี
ศิษย์ของสำนักชิงโซ่วคนอื่นๆ ก็ขับขี่สัตว์ตัวใหญ่น้อย บางตัวบินบางตัววิ่ง พร้อมใจกันมองจินเฟยเหยาที่ยืนอยู่ด้านข้าง
“ข้าใช้ยันต์เดินทาง พวกเจ้านำทางเถอะ” จินเฟยเหยาล้วงยันต์เดินทางออกมา แล้วเอ่ยอย่างชืดๆ
หวาซียิ้มน้อยๆ พาทุกคนไปยังภูเขาซวงถ่าอย่างไม่เกรงใจอีกต่อไป พาหนะกลุ่มนี้พอวิ่งขึ้นมาฝุ่นธุลีก็ฟุ้งตลบ ถ้าติดตามอยู่ด้านหลังใบหน้าต้องเปื้อนฝุ่น จินเฟยเหยาจึงขยับไปด้านข้างอยู่ห่างไม่ใกล้ไม่ไกล พอติดตามได้ทัน ทั้งใบหน้ายังไม่ต้องเปื้อนฝุ่น
เดินทางมาครึ่งชั่วยาม ทุกคนจึงมาถึงด้านนอกป่าตรงเชิงเขาของภูเขาซวงถ่า เพื่อไม่ให้สัตว์ปิศาจในป่าแตกตื่น ทุกคนจึงลงจากพาหนะมาเดินเท้า
ไม่เสียทีที่เป็นสำนักซึ่งเลี้ยงสัตว์โดยเฉพาะ เห็นศิษย์พี่แซ่เซียวคนหนึ่งนำกระเป๋าสัตว์ภูติออกมาตบ ผีเสื้อเทาตัวใหญ่ยาวหนึ่งฉื่อก็บินออกมา มันบินวนรอบด้านรอบหนึ่ง จากนั้นก็หยุดอยู่เหนือกลุ่มคน ไม่รู้ว่ามีประโยชน์อะไร
ทุกคนเตรียมพร้อมแล้ว หวาซีก็พาคนเดินเข้าไปในภูเขา เดินทางไปได้ไม่ไกลนัก ผีเสื้อเทาตัวใหญ่ก็บินไปยังทิศทางหนึ่ง ส่วนทุกคนหยุดลงแล้วหลีกเลี่ยงทิศทางนั้น รอจนผีเสื้อเทากลับมาอยู่เหนือกลุ่มคนอีกครั้ง หวาซีก็พาทุกคนหาทางกลับมายังทิศที่คิดจะไป
ส่วนทิศทางที่ผีเสื้อเทาบินไป บางครั้งจะได้ยินเสียงร้องคำรามของสัตว์หนึ่งถึงสองครั้ง ท่าทางผีเสื้อเทาตัวนี้สามารถรับรู้ได้ว่าเบื้องหน้ามีสัตว์ปิศาจหรือไม่ ถ้าเข้าไปในป่าแล้วมีผีเสื้อเทาแบบนี้สักตัว โอกาสที่จะพบสัตว์ปิศาจก็จะลดลง มีความปลอดภัยขึ้นมาก
.....................................................


## 0024 ถ้าเจ้าหาเรื่องข้า ข้าจะอัดเจ้า

บทที่ 24 ถ้าเจ้าหาเรื่องข้า ข้าจะอัดเจ้า
ทว่าจินเฟยเหยากลับคิดตรงกันข้าม ถ้ามีผีเสื้อเทาเช่นนี้สักตัว หากไปล่าสัตว์ปิศาจจะสามารถประหยัดเวลาได้มาก
พอนึกถึงข้อนี้ นางก็เข้าไปใกล้ศิษย์พี่แซ่เซียว เอ่ยถามเสียงเบาว่า “สหายเซียนเซียว ผีเสื้อเทาของท่านขายหรือไม่”
ศิษย์พี่แซ่เซียวมองท่าทางระมัดระวังของนาง จึงยิ้มแล้วเอ่ยว่า “สหายเซียนจินสนใจผีเสื้อเทาตัวนี้หรือ?”
“ใช่ ข้าเห็นมันสามารถหลีกเลี่ยงสัตว์ปิศาจได้ ออกไปข้างนอกถ้ามีผู้ช่วยดีๆ เช่นนี้สักตัว ก็สามารถลดอันตรายลงได้ ถ้าสหายเซียนเซียวตัดใจไม่ลง หากมีพวกไข่ที่ยังไม่เป็นตัวข้าก็ยินดีซื้อ” จินเฟยเหยาเกรงว่าเขาจะหักใจขายไม่ลง จึงรีบอธิบายว่าต่อให้เป็นไข่แมลงนางก็เอา
“ถอยไปเลย นี่เป็นสัตว์ภูติสุดที่รักของศิษย์พี่เซียวนะ ไม่ขายให้คนนอกอย่างเจ้าหรอก” อี่ซานที่สังเกตจินเฟยเหยามาตลอด เห็นนางอยากซื้อผีเสื้อเทาก็รีบแล่นมาใช้มือฉุดดึงศิษย์พี่เซียวไว้ แสดงท่าทางว่านี่คือบุรุษของข้าห้ามเจ้ามาแย่งชิง
จินเฟยเหยายิ้มเอ่ยอย่างไม่เห็นว่าเป็นเช่นนั้น “คิดไม่ถึงว่าสหายเซียนอี่ซานจะมีความสัมพันธ์ดีขนาดนี้ หากไม่รู้ยังนึกว่าทั้งสองท่านเป็นผู้ฝึกบำเพ็ญคู่เสียอีก”
อี่ซานถลึงตาใส่นางอย่างดุร้าย ได้ยินศิษย์พี่เซียวที่อยู่ด้านข้างอธิบายว่า “สหายเซียนจิน ข้ามีผีเสื้อเทาตัวนี้เพียงตัวเดียว มิใช่ผีเสื้อเทาทุกตัวจะมีความสามารถนี้ แต่ว่าสัตว์ภูติที่สามารถรับรู้ถึงสัตว์ปิศาจได้มีอยู่มากมาย หากสหายเซียนจินอยากได้ สามารถไปหาในร้านสัตว์ภูติที่เมืองลั่วเซียนได้ ถึงจะมีปริมาณไม่มาก ทว่าก็น่าจะหาพบได้บ้าง”
“ศิษย์พี่เซียว เหตุใดต้องอธิบายต่อนางมากมายเช่นนี้ พวกเราไม่คุ้นเคยกับนางสักหน่อย” จินเฟยเหยายังไม่ทันเอ่ยขอบคุณ อี่ซานก็ฉุดดึงศิษย์พี่เซียวมาอีกทางหนึ่งอย่างไม่พอใจแล้วมองค้อนนาง
‘ยายโง่’ จินเฟยเหยาแอบด่าทอในใจ แล้วติดตามทุกคนเดินเข้าไปในส่วนลึกของภูเขาซวงถ่าอย่างเงียบๆ
เดินลดเลี้ยวอยู่ในป่าเกือบสองชั่วยาม ทุกคนก็เข้าไปใกล้กำแพงภูเขาแห่งหนึ่ง หวาซีทำสัญญาณมือให้ทุกคนหยุดลง เขานำทุกคนไปซ่อนตัวในพุ่มไม้ ชี้ไปยังถ้ำศิลาแห่งหนึ่งบนกำแพงภูเขาแล้วเอ่ยว่า “สิงโตวารีหยกอยู่ในถ้ำนั้น อีกสักครู่ข้ากับศิษย์พี่เซียวจะไปล่อแม่สิงโตออกมา ศิษย์พี่เจ้าและศิษย์พี่หงเข้าไปจับลูกสิงโตในถ้ำ คนที่เหลือทำตามที่ตกลงกันไว้ แบ่งสองคนเป็นหนึ่งกลุ่ม คอยเฝ้าระวังรอบด้าน ป้องกันไม่ให้มีสัตว์ปิศาจหรือคนเข้ามาทำให้เสียเรื่อง”
ตอนพวกเขาแบ่งกลุ่มจินเฟยเหยาไม่อยู่ ตอนนี้จึงยืนมองอย่างเงียบๆ อยู่ด้านข้าง ทว่าด้านข้างกลับมีคนหนึ่งที่ตะโกนอย่างไม่พอใจขึ้นมา “ศิษย์พี่หวา แล้วข้าล่ะ? ข้าอยู่กับใคร ท่านคงไม่ให้ข้าอยู่คนเดียวนะ ข้าอยากอยู่กับศิษย์พี่หยวนถง”
“ศิษย์พี่หยวนถงมีคู่แล้ว ครั้งนี้เจ้ายืนกรานตามมาเอง มีสถานที่แห่งหนึ่งขาดคนเฝ้ากลุ่มหนึ่งพอดี ศิษย์น้องหวาซีเชิญสหายเซียนจินมาโดยเฉพาะ เจ้าก็จับกลุ่มกับนางเถอะ”
ศิษย์พี่เซียวเอ่ยจัดแจงแทนหวาซี ทำให้อี่ซานไม่พอใจทันที
นางกระทืบเท้าอาละวาดอย่างไม่พอใจ เป็นตายอย่างไรก็ไม่ยอมอยู่เฝ้าระวังกลุ่มเดียวกับจินเฟยเหยา ส่วนจินเฟยเหยาไม่ได้แสดงออกว่าไม่พอใจอะไร ทว่าในดวงตากลับมีประกายวาบขึ้น จากนั้นก็มองหวาซีอย่างมีนัยลึกซึ้ง
หวาซีกำลังอธิบายแผนการให้ทุกคนฟัง ราวกับรู้สึกได้ถึงสายตาของจินเฟยเหยาเขา จึงเงยหน้าขึ้นทันควัน ยิ้มให้นางอย่างเจิดจรัส
ในกลุ่มมีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงปลายสี่คน อี่ซานอาละวาดอยู่ครู่หนึ่ง เห็นว่าไม่ได้ผล ทั้งยังถูกบรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องบอกว่านางไม่รู้ความ สุดท้ายนางก็ได้แต่ทำปากยื่น ตกลงอยู่กลุ่มเดียวกับจินเฟยเหยาอย่างไม่พอใจยิ่ง
แต่ว่าหลังจากนางเดินไปถึงข้างกายจินเฟยเหยาก็เชิดใบหน้าเล็กๆ ขึ้น เอ่ยอย่างเย่อหยิ่ง “อีกสักครู่เจ้าก็หัวไวหน่อยล่ะ อย่าเป็นตัวถ่วงข้า ต่อให้ตอนนี้เจ้าเป็นคนของสำนักเฉวียนเซียน พื้นเพก็เป็นแค่ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระ ฮึ ถ้าไม่เชื่อฟังข้า...เจ้าคงรู้นะ”
“รู้แล้ว” จินเฟยเหยาเลียริมฝีปาก ไม่ได้ปฏิเสธนางอย่างคาดไม่ถึง
หลังจากจัดแจงเสร็จแล้ว ห้ากลุ่มก็ทยอยวิ่งไปยังสถานที่ที่ได้รับมอบหมาย รอจนเกือบได้เวลา หวาซีและศิษย์พี่เซียวก็กระโดดเหินร่างขึ้นเข้าไปในถ้ำศิลาบนกำแพงภูเขา
ครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงคำรามอย่างเดือดดาลของสิงโตวารีหยกดังมาจากในถ้ำ มีเงาร่างสองสายบินหนีออกมาจากถ้ำศิลาอย่างรวดเร็ว ตามมาด้วย สิงโตวารีหยกสูงสองจั้งกว่าตัวหนึ่งร้องคำรามและพุ่งออกมาจากในถ้ำไล่ตามคนไป สิงโตวารีหยกเพิ่งออกจากถ้ำศิลา ศิษย์พี่เจ้าก็นำศิษย์พี่หงบุกเข้าถ้ำไปจับลูกสิงโตวารีหยก
จินเฟยเหยาพินิจพิจารณารอบด้าน คิดว่านางกับอี่ซานถูกจัดแจงให้อยู่ที่นี่ต้องเป็นเพราะหวาซีจงใจแน่ ที่นี่เป็นหุบเขาที่เว้าลงไป สามด้านล้อมรอบด้วยภูเขา ทางออกถูกป่าไผ่บดบังเอาไว้ พื้นที่รูปน้ำเต้าเช่นนี้จะเฝ้าระวังอะไรได้ ถ้าด้านในเกิดอะไรขึ้น ด้านนอกก็มิอาจพบเห็นได้ง่ายๆ เป็นสถานที่ที่เหมาะจะสังหารคนที่สุด
นางเหลือบตามองอี่ซาน เห็นนางไม่รู้สึกถึงความผิดปกติของที่นี่เลยสักนิด เพียงแค่เรียกงูเหลือมนิลขนาดประมาณสองจั้งออกมาอยู่ข้างกายเพื่อเฝ้าระวังแทนนาง ส่วนตัวนางนั่งเซ็งอยู่บนศิลาใหญ่ก้อนหนึ่ง หยิบกิ่งไผ่เล็กๆ ขึ้นมาหวดหญ้าบนพื้นอย่างเบื่อหน่าย งูเหลือมนิลขดตัวอย่างสงบนิ่งอยู่ข้างกายนางและแลบลิ้นออกมาตลอด
จินเฟยเหยามองงูเหลือมนิลที่ลำตัวหยาบหนากว่าขาตนเอง คิดว่ายุ่งยากอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าในตัวของอี่ซานยังมีสัตว์ภูติอีกเท่าใด ถ้าท่าทางของนางเป็นการเสแสร้งทำ ที่จริงส่งสัตว์ภูติตัวเล็กออกมานานแล้ว...
พอคิดถึงตรงนี้ จินเฟยเหยาก็ขมวดคิ้ว แสงสีฟ้าในตัวกระพริบวาบ เกล็ดหิมะนรกปลิวว่อนออกมารอบร่างภายในรัศมีหนึ่งจั้ง
อี่ซานสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของนาง มองจุดแสงสีฟ้ารอบจินเฟยเหยาอย่างตกตะลึง ในดวงตามีความไม่พอใจวาบผ่าน
นางยืนขึ้น ยกกิ่งไผ่เล็กๆ ชี้จินเฟยเหยา “นี่ เวทมนตร์อะไรของเจ้า?”
“สวยหรือไม่” จินเฟยเหยาเชิดหน้าขึ้น เอ่ยถามอย่างภาคภูมิใจ จงใจยั่วยุให้อี่ซานเดือดดาล
“มีอะไรน่าภูมิใจกัน ไม่สวยสักหน่อย ข้าเคยเห็นผู้บำเพ็ญเซียนที่ทุกย่างก้าวเกิดปทุมมาแล้ว เหยียบแต่ละก้าวพลังวิญญาณจะกลายเป็นดอกบัว งดงามกว่าของเจ้ามากนัก” อี่ซานส่งเสียงฮึอย่างไม่ยินยอม
จินเฟยเหยาหมุนตัวรอบหนึ่ง เกล็ดหิมะก็หมุนตามนาง ล่องลอยอย่างน่ารัก จากนั้นนางก็เอ่ยยั่วยุ “เจ้าไม่เป็นย่างก้าวเกิดปทุมเสียหน่อย แต่ข้าเป็นเกล็ดหิมะร่ายรำทั่วท้องนภานะ”
นางจงใจเปลี่ยนชื่อเกล็ดหิมะนรกให้เป็นชื่อที่งดงามยิ่งขึ้น มองอี่ซานอย่างภาคภูมิใจ
“เฮยเป่า กัดนางเสีย” อี่ซานมีโทสะขึ้นมาจริงๆ แล้ว จึงชี้จินเฟยเหยา
ร่างงูเหลือมนิลหายแวบพุ่งเข้าใส่จินเฟยเหยาดุจสายฟ้า
เห็นประกายดุร้ายวาบขึ้นในดวงตาของจินเฟยเหยา นางกวาดมองอย่างได้ใจ สองมือจุดไฟนรกขึ้น ย่อร่างลงต่ำ ไม่สนใจงูเหลือมนิลที่พุ่งเข้ามา พุ่งเข้าใส่ตรงที่อี่ซานอยู่ งูเหลือมนิลเห็นจินเฟยเหยาคิดจะหนีไปจากใต้ร่างของมันจึงกระโดดข้ามศีรษะนาง ใช้หางม้วนคิดจะรัดนาง ไหนเลยจะคาดว่าเกล็ดหิมะนรกที่ลอยอยู่รอบกายจินเฟยเหยาจะพุ่งขึ้นมารับ เห็นเกล็ดหิมะนรกที่ดูเหมือนไร้อันตรายพอสัมผัสตัวงูเหลือมนิลก็ลุกไหม้ขึ้นในพริบตา
งูเหลือมนิลส่งเสียงร้องประหลาด พกพาไฟนรกท่วมร่างร่วงลงบนพื้น เกลือกกลิ้งร่างไม่หยุด ภายใต้การเผาไหม้ของไฟนรกมันในฐานะที่เป็นสัตว์ปิศาจขั้นสองกลับยังไม่ตายทันที ทว่าไฟนรกอันเย็นเยียบกลับเผาไหม้ร่างของมันไม่หยุด ความเย็นเยือกและเจ็บปวดอย่างยิ่งทำให้มันดิ้นรนบนพื้นอย่างต่อเนื่อง
ภายในเวลาไม่กี่อึดใจ งูเหลือมนิลยังไม่ได้สัมผัสแม้แต่เส้นขนของจินเฟยเหยาก็ถูกกระชากร่วงลงพื้น อี่ซานตกตะลึง มองจินเฟยเหยาที่พุ่งมาหาตนเอง รีบตบกระเป๋าสัตว์ภูติ ผึ้งปีกดำขนาดเท่าฝ่ามือออกมาสิบกว่าตัว
พลังวิญญาณส่วนหางของผึ้งปีกดำกลายเป็นหนามแหลมยิงใส่จินเฟยเหยา จินเฟยเหยาไม่ได้หลบหลีก กำไลมังกรสมปรารถนาบนมือสองข้างส่องแสงกระพริบวาบ ม่านป้องกันรูปวงกลมก็ปรากฏขึ้น หนามแหลมพลังวิญญาณกระแทกลงบนม่านป้องกันเสียงดังเพี๊ยะพะ
ในชั่วพริบตาเกล็ดหิมะนรกรอบกายจินเฟยเหยาก็กดดันเข้ามาใกล้อี่ซานและกระแทกกับม่านแสงที่อี่ซานปลดปล่อยออกมาในยามรีบร้อน  พอเกล็ดหิมะนรกที่อ่อนโยนสัมผัสม่านแสงก็ส่งเสียงดังชี่ชี่เป็นประกายขึ้นมาเหมือนเปลวไฟ
“อ๊า” อี่ซานร้องอย่างตกใจ รีบถอยหลังไป มองเปลวไฟสีฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนที่ดังเพี๊ยะพะบนม่านแสงอารามลนลานนางจึงโยนเวทอัคคีออกไปหลายครั้ง บอลไฟที่โยนออกไปเปะปะกลับโดนร่างผึ้งปีกดำที่ตนเองปล่อยออกไป ผึ้งปีกดำหลบไม่ทัน จึงถูกเจ้านายของตนเองเผาตายไปหลายตัว
ในเวลานี้เองจินเฟยเหยาก็พุ่งตัวเข้ามาถึงเบื้องหน้า เกล็ดหิมะนรกจำนวนนับไม่ถ้วนปกคลุมม่านแสงและกระพริบจนอี่ซานตาลาย จากนั้นนางก็เห็นแสงสีฟ้าพุ่งเข้ามาใส่หน้า กำปั้นกระแทกเข้ากับใบหน้านางอย่างแรง คนก็ลอยออกไป
ตอนที่นางถูกต่อยลอยไป จินเฟยเหยาก็พุ่งไปถึงด้านล่างของนางอย่างรวดเร็ว ต่อยอี่ซานที่อยู่กลางอากาศอย่างแรงอีกครั้ง ในไม่กี่อึดใจ อี่ซานก็ถูกจินเฟยเหยาชกยี่สิบกว่าหมัด สุดท้ายจินเฟยเหยาจึงกระโดดหมุนตัวเตะใบหน้าอี่ซานอย่างแรงหนึ่งครั้ง
อี่ซานลอยออกไปกระแทกบนกำแพงหินในหุบเขา ส่งเสียงร้องลั่นออกมา แม้แต่หินยังแตกละเอียด
จินเฟยเหยาใช้ไฟนรกเผาผึ้งปีกดำทั้งหมดจนตายได้อย่างง่ายดาย ส่วนอี่ซานเพราะมีม่านแสงขวางกั้นจึงไม่ได้ถูกเผาแต่ ถูกหมัดลุ่นๆ ชกไปหนึ่งยก
จินเฟยเหยาถอนหายใจ พลังการบำเพ็ญเพียรของตนเองยังต่ำเกินไป ยังแช่น้ำแกงยาวิญญาณไม่มากพอ ถึงแม้ม่านแสงจะถูกนางต่อยจนเสียรูปร่าง หมัดที่ต่อยลงบนร่างของอี่ซานยังถูกกั้นด้วยม่านแสง แต่ยังทะลุม่านแสงไม่ได้ทำให้นางรู้สึกไม่พอใจ
ถึงนางจะมีพละกำลังมากกว่าผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณธรรมดา ทว่ายังไม่สามารถต่อยผู้บำเพ็ญเซียนที่มีพลังระดับเดียวกันให้ตายได้ เห็นอี่ซานร่วงลงใต้หินที่แตกละเอียดตรงกำแพงหินนอนไม่ขยับเขยื้อน จินเฟยเหยาจึงเปิดม่านป้องกันแล้วเดินเข้าไปหาอย่างระมัดระวัง
นางหยุดฝีเท้าลงห่างจากกองหินแตกละเอียดไปหลายก้าว ลังเลนิดหนึ่ง จินเฟยเหยาก็โยนเวทม้วนวายุออกมา ลมหมุนขนาดเล็กกวาดม้วน หอบเศษหินบนพื้นทั้งหมดไป เผยให้เห็นอี่ซานที่นอนอยู่ด้านล่าง
จินเฟยเหยาเห็นนางไม่ขยับเขยื้อนก็นำกำไลมังกรทองสมปรารถนาวงหนึ่งออกมาร่ายเวท แสงสีเหลืองขุ่นมัวกระพริบวาบปรากฏขึ้นบนตัวอี่ซาน ยามนี้กำไลมังกรทองสมปรารถนาเปลี่ยนเป็นมีขนาดกว้างสองฝ่ามือกว่าๆ รัดร่างและมือทั้งสองของนางไว้ด้วยกันอย่างแนบแน่น
จินเฟยเหยาเห็นอี่ซานยังคงนอนนิ่งไม่ขยับดังเดิม ก็ไม่เข้าใจอยู่บ้าง หรือว่าสภาพร่างกายของอี่ซานอ่อนแอจนถึงขั้นถูกต่อยตายไปแบบนี้?
จินเฟยเหยารู้ดี ถึงผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ จะไม่มีใบสั่งยาเสริมสร้างร่างกายในเคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ แต่ก็มีสภาพร่างกายเหนือกว่าคนธรรมดา หากอาศัยเพียงหมัดลุ่นๆ ก็สามารถต่อยผู้บำเพ็ญเซียนให้ตายได้ เช่นนั้นทุกคนจะบำเพ็ญเซียนไปเพื่ออะไร
นางได้แต่สลายเวทเกล็ดหิมะนรก จากนั้นเดินไปเบื้องหน้า ใช้เท้าเตะให้อี่ซานพลิกตัว
…………………………………..


## 0025 สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ

บทที่ 25 สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ
“อุ๊บ” จินเฟยเหยาอดขำไม่ได้
อี่ซานผู้นี้ถูกต่อยอย่างหนักจนหน้าบวมจมูกมีเลือดไหลเหมือนหัวสุกร ถูกจินเฟยเหยาเตะแบบนี้ก็ยังไม่ขยับ มองดูอย่างละเอียด ที่แท้สลบไป
เมื่อแน่ใจว่านางไม่ได้แสร้งทำ จินเฟยเหยาก็เดินเข้าไปอย่างวางใจ คลำทั่วร่างของนางทั้งภายนอกภายใน ไม่เว้นสักแห่ง
หยิบได้กระเป๋าสัตว์ภูติแปดใบและกระเป๋าเก็บของหนึ่งใบของอี่ซาน จินเฟยเหยาจึงล่าถอยมาด้านข้าง ยืนห่างหน่อยดีกว่า ผู้ใดจะรู้ว่าหลังจากนางฟื้นขึ้นมาจะมีไม้ตายอะไรหรือไม่
นางหาหินก้อนหนึ่งนั่งลง และเริ่มตรวจสอบกระเป๋าเก็บของของอี่ซาน ส่วนกระเป๋าสัตว์ภูตินางไม่กล้าตรวจสอบตามใจชอบ ส่วนมากสัตว์ภูติด้านใน เคยมีการสังเวยเลือดให้กับเจ้านายมาก่อน หากปล่อยออกมาโดยไม่ระวัง มิใช่หาเรื่องใส่ตัวหรอกหรือ
สิ่งของในกระเป๋าเก็บของกลับมีมากมาย บรรจุสิ่งของยุ่งเหยิงเต็มไปหมด ประเมินด้วยสายตา อย่างน้อยที่สุดต้องมีมูลค่าเกินพันศิลาวิญญาณ ในขณะที่จินเฟยเหยาตรวจสอบผลรับของการรบ อี่ซานก็ฟื้น นางรู้สึกว่าร่างของตนเองเจ็บปวด โดยเฉพาะใบหน้า รู้สึกว่าหนักอึ้ง แม้แต่ดวงตาก็ลืมไม่ค่อยขึ้น ปากรู้สึกชา นางขยับตัว พบว่าตนเองถูกมัดไว้ มองไปรอบด้านอย่างลนลานก็เห็นจินเฟยเหยานั่งค้นถุงเก็บของที่ปักลายดอกไม้ของนางอยู่ไม่ไกลนัก
“เจ้ากำลังทำอะไรน่ะ รีบปล่อยข้าสิ” อี่ซานมีชีวิตอยู่มาจนบัดนี้ยังไม่เคยมีชีวิตที่ยากลำบากมาก่อน ไหนเลยจะเคยมีโทสะเช่นนี้ นางอดเดือดดาลขึ้นมาจริงๆ ไม่ได้ คำรามใส่จินเฟยเหยา
จินเฟยเหยามองนางอย่างเหยียดหยาม “เจ้าโง่หรือเปล่า ข้าจะปล่อยให้เจ้ามากัดข้าหรือ?”
“เจ้า...เจ้าคิดจะทำอะไร? ข้าจะบอกให้นะ ท่านพ่อของข้าคือเจ้าสำนักชิงโซ่วนะ ถ้าเจ้ากล้าสังหารข้า เจ้าต้องตายแน่” ยามนี้อี่ซานได้สติคืนมาบ้าง เริ่มดิ้นรนอยู่บนพื้น มือของนางถูกรัดไว้กับร่างอย่างแน่นหนา สามารถขยับได้แค่ข้อมือ นางลนลานอยู่บ้าง พยายามใช้มือลูบถุงสัตว์ภูติตรงเอว ทว่าลูบอยู่ครึ่งวันกลับลูบไม่ถูกอะไรเลย
“เจ้ามีความเป็นมาไม่เบานี่ แล้วเหตุใดศิษย์พี่หวาของเจ้าจึงต้องทำเช่นนี้ หรือว่าไม่กลัวเจ้าสำนักของพวกเจ้า?” จินเฟยเหยายัดกระเป๋าสัตว์ภูติและถุงสัตว์ภูติทั้งหมดใส่ในอก เอ่ยถามอย่างสงสัย
“ศิษย์พี่หวา? ศิษย์พี่หวาอะไร เจ้าทำอะไรกับศิษย์พี่หวา!” ยามนี้อี่ซานจึงได้มองเห็น กระเป๋าสัตว์ภูติของตนเองกำลังถูกจินเฟยเหยายัดใส่ในอก ได้ยินจินเฟยเหยาเอ่ยถึงศิษย์พี่หวานางก็อดร้อนใจไม่ได้
“ข้าจะทำอะไรเขาได้ เป็นเขาทำอะไรพวกเราสองคนมากกว่า สมองของเจ้างอกอยู่บนตัวงูเหลือมหรือ? ไม่ดูสภาพภูมิประเทศของที่นี่บ้าง ทั้งสามด้านล้อมด้วยภูเขา มีทางออกเพียงทางเดียว ระวังทางเข้านั่นดีกว่า แม้แต่คนตาบอดก็มองออกว่าพวกเราสองคนไม่ถูกกัน ยังให้พวกเราสองคนออกมาเดี่ยวๆ อีก สถานที่ที่มิดชิดเช่นนี้เป็นสถานที่สังหารคนที่ดีจริงๆ” จินเฟยเหยาหยิบกิ่งไผ่เล็กๆ บนพื้นขึ้น จิ้มใบหน้าสุกรของอี่ซาน
“ข้าไม่เชื่อเจ้าหรอก ข้าจะบอกให้ บนตัวข้ามีเวทต้องห้ามที่ท่านพ่อลงไว้ ถ้าข้าตาย ท่านพ่อของข้าก็จะรู้ อีกทั้งลักษณะของเจ้าก็จะส่งไปถึงท่านพ่อของข้าผ่านเวทต้องห้าม ด้วยพลังการบำเพ็ญเพียรในตอนนี้ของเจ้า หนีไม่รอดหรอก” อี่ซานขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน คำรามด้วยใบหน้าดุร้าย
จินเฟยเหยายิ้ม “เชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่เจ้า หากแผนของศิษย์พี่หวาของเจ้าไม่ได้มีจุดประสงค์อยู่ที่ชีวิตเจ้า ก็เป็นไปได้ว่าอาจจะเป็นชีวิตของข้า ทว่าข้าไม่ใช่คนของสำนักพวกเจ้า หากคิดจะฆ่าข้าไม่จำเป็นต้องยุ่งยากขนาดนี้ ข้าเดาว่า เขาคิดจะยืมมือข้ากำจัดเจ้า ข้าไม่ติดกับนี้หรอก”
“เช่นนั้นเจ้าก็รีบปล่อยข้าสิ”
“ไม่เอา” จินเหยาสั่นศีรษะ “ท่านพ่อของเจ้าเป็นเจ้าสำนัก ถ้าปล่อยเจ้า เจ้าต้องหาคนมาฆ่าข้าแน่ แต่ว่าถ้าข้าฆ่าเจ้ากับมือ บนตัวก็จะมีกลิ่น[footnoteRef:1] จะทำอย่างไรดีนะ...”  [1:  บนตัวก็จะมีกลิ่น มาจาก แมวจับปลาไม่ได้ บนตัวกลับมีกลิ่นปลา หมายความ ไม่ได้ทำหรือทำไม่สำเร็จแต่กลับถูกใส่ร้าย]
“จริงสิ ข้ามัดเจ้าเอาไว้ จากนั้นก็ชักนำสัตว์ปิศาจมากินเจ้าทีละนิดให้เกลี้ยง แบบนี้ท่านพ่อของเจ้าก็ได้แต่ไปหาเรื่องสัตว์ปิศาจตัวนั้นแทน” จินเฟยเหยายิ้มแย้มอย่างอ่อนหวาน มองอี่ซานด้วยดวงตาเป็นประกาย
นางมองจนอี่ซานขนลุก ทำลำคอให้โล่งตะโกนว่าช่วยด้วยออกมาอย่างสุดชีวิต
“ห้ามร้อง” จินเฟยเหยายกมือขึ้นต่อยหน้านาง มีฟันติดเลือดกระเด็นออกมาหลายซี่ ร่วงลงบนพื้น
หมัดนี้ต่อยจนอี่ซานกลั้นหายใจอยู่นาน เกรงว่าจินเฟยเหยาจะลงมืออีก นางหยุดตะโกนชั่วคราว เพียงแต่สองตาจับจ้องจินเฟยเหยาอย่างชิงชัง “เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่ ถ้าข้ารับปากว่าจะไม่ส่งคนไปหาเรื่องเจ้าล่ะ เจ้าจะยอมปล่อยข้าหรือไม่ ข้ายินดีสาบานด้วยเลือด”
“จะปล่อยเจ้าหรือไม่ เจ้าถามเขาเองเถอะ” จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้น เงาร่างของหวาซีปรากฏขึ้นในป่าไผ่เบื้องหน้าทันที
“ศิษย์พี่หวา รีบมาช่วยข้าเร็ว” เห็นหวาซีปรากฏตัวขึ้นในหุบเขา ดวงตาของอี่ซานเผยให้เห็นความยินดี รีบตะโกนเสียงดังให้เขาช่วย
“ศิษย์น้องอี่ซาน เจ้าถูกต่อยจนเป็นหัวสุกรได้อย่างไร?” หวาซีเอ่ยถามพลางสั่นศีรษะ จากนั้นก็ขมวดคิ้วมองจินเฟยเหยา “สหายเซียนจิน เพราะเหตุใดเจ้าจึงไว้ชีวิตนาง? ข้านึกว่าเจ้าจัดการนางไปนานแล้ว”
จินเฟยเหยาถอยหลังไปหลายก้าว รักษาระยะปลอดภัยระหว่างเขาไว้ “ข้าจะกล้าฆ่าคุณหนูของเจ้าสำนักชิงโซ่วได้อย่างไร เจ้าวางแผนเล่นงานข้าอีกแล้ว ข้าไม่แบกรับความผิดนี้แทนเจ้าหรอก ข้าไม่อยากยุ่งเรื่องของเจ้า เปิดคาถาป้องกันออก ปล่อยข้าออกไปเสีย”
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าลงคาถาป้องกันไว้?” หวาซีสงสัย จินเฟยเหยาพบได้อย่างไร ว่าตนเองติดตั้งคาถาป้องกันไว้ที่ทางออก ตอนนั้นตนเองฝังธงอาคมไว้ในดินอย่างระมัดระวัง ด้านบนปูใบไผ่แห้งทับหนึ่งชั้น เคยตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว มองไม่ออกว่ามีอะไรผิดปกติแน่
“ข้าเดาเอา...” จินเฟยเหยาใช้มือจับใบหน้าเอ่ยอย่างสงบนิ่ง
นางไม่ได้คาดเดาเปะปะ ตั้งแต่เข้ามาในหุบเขานี้ นางก็รู้สึกผิดปกติ นอกจากภูมิประเทศประหลาด ไม่จำเป็นต้องเฝ้าระวังเลยสักนิด คือเงียบสงบ เงียบสงบจนเกินไป นอกจากเสียงใบไผ่ดังซ่าซ่าที่ปากหุบเขาก็ไม่ได้ยินเสียงอื่นๆ เลย เดิมทีนางนึกว่าที่นี่อยู่ห่างไกล ดังนั้นจึงไม่ได้ยินเสียงสิงโตวารีหยกคำรามอย่างเดือดดาล
ทว่าตั้งแต่นกกระจอกพูดมากสองตัวบินผ่านเหนือหุบเขาไปตั้งแต่เช้ายันค่ำ จินเฟยเหยากลับไม่ได้ยินเสียงใดๆ อีกเลย เช่นนี้จะไม่ให้นางสงสัยว่าหุบเขาถูกลงคาถาป้องกันก็เป็นไปไม่ได้
ถ้าไม่มีคาถาป้องกันนางคงหนีออกไปนานแล้ว ไม่ต้องเฝ้าอี่ซานจนไม่กล้าไปไหนหรอก มีแต่สวรรค์ที่รู้ว่านอกจากคาถาป้องกันเก็บเสียงแล้วจะมีความสามารถอื่นอีกหรือไม่ แม้แต่วงเวทหกก้าวห้าสะบั้นของนางยังมีกระบวนท่าสังหารอยู่ในนั้น นางไม่กล้าทดลองเปะปะ
“ศิษย์พี่หวา ท่านมัวพูดเหลวไหลอะไรกับนาง รีบมาช่วยข้าเร็วเข้า” อี่ซานเห็นหวาซีเพียงแค่เอ่ยเสียดสีนางแล้วไม่สนใจนางอีก นางจึงได้แต่นอนตะโกนเสียงดังอยู่บนพื้น
“ศิษย์น้องอี่ซาน เจ้าเปลี่ยนนิสัยของเจ้าไม่ได้หรือ หนวกหูแทบตายแล้ว” หวาซีมองนางอย่างกลัดกลุ้ม ตบกระเป๋าสัตว์ภูติเบาๆ ก็เรียกสัตว์ภูติร่างเสือขนยาวตัวหนึ่งออกมา สัตว์ภูติตัวนี้พอลงพื้นก็ขยายขนาด พริบตาเดียวก็สูงสามจั้งกว่า ขนบนร่างยาวสองจั้งกว่าเต็มๆ สีขนเป็นประกายสีดำเรียบลื่น ดวงตาโตดุจชามอ่าง ปากและจมูกเหมือนเสือ เขี้ยวสองข้างยาวครึ่งจั้งงอกจากกรามบนยื่นออกมานอกปาก เงยหน้าคำรามเสียงดัง
เจ้าสิ่งนี้ตัวใหญ่เกินไป จินเฟยเหยามองมันอย่างตกตะลึงตาค้าง รีบใช้เกล็ดหิมะนรกออกมาอย่างรวดเร็ว ใช้กำไลมังกรทองสมปรารถนาวงที่เหลือเปิดม่านป้องกันขึ้นอีกครั้ง แล้วโยนผ้าไหมของสยงบเทียนคุนออกมา จับจ้องมันแน่วนิ่งรอคอยการโจมตี
สัตว์ภูติตัวนี้คำรามเสร็จ ก็ใช้ดวงตาโตกวาดมองดูคนทั้งสามในที่นั้น ดูเหมือนมันจะไม่สนใจจินเฟยเหยา มันมองเพียงแวบเดียว ก็หันหัวไปยังอี่ซานที่หวาดกลัวจนหน้าซีดเผือดนานแล้ว
“สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ! เจ้าถึงกับเลี้ยงสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ คนผู้นั้น...เจ้าจะทำให้นางมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง” อี่ซานหวาดกลัวจนทั่วร่างสั่นสะท้าน ดวงตาจับจ้องเหนือหัวของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณอย่างตื่นตระหนก
จินเฟยเหยามองตามสายตาของนางไปจึงได้พบว่า บนหลังของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ มีก้อนขาวๆ ที่ดูเหมือนจะเป็นคน พอมองดูอย่างละเอียด เป็นศพของสตรีผู้หนึ่งจริงๆ เงยหน้าขึ้นบนฝังอยู่กลางหลังของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ มือและเท้าล้วนอยู่ในขนสัตว์ เห็นเพียงลำตัวสีขาวหิมะ ส่วนศีรษะฝังอยู่ตรงหัวของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณพอดี ผมของสตรีสีดำดุจเส้นไหม สวมอยู่บนหน้าผากของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ เข้ากับขนสีดำของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณได้สนิท
ไม่รอให้จินเฟยเหยามองเห็นหน้าตาของสตรีได้ชัดเจน ก็เห็นสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณอ้าปากกว้าง กัดอี่ซานเข้าปากในคำเดียว
“เก็บ” เห็นสภาพเช่นนี้ จินเฟยเหยาจึงรีบสั่งเก็บ ให้กำไลมังกรทองสมปรารถนาที่รัดอี่ซานไว้บินกลับมายังข้อมือ
ถึงแม้จะไม่มีอาวุธเวทรัดอี่ซานแล้ว ทว่านางก็ยังหนีไม่รอด ได้ยินนางส่งเสียงร้องโหยหวนแล้วไม่เคลื่อนไหวอีก สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณขบเคี้ยว โลหิตสดไหลลงมาตามปากของมันหยดลงบนพื้น
ยามนี้จินเฟยเหยาไม่ว่างมาชื่นชมโศกนาฏกรรม นางโยนการป้องกันทั้งหมดออกไป จากนั้นล้วงยันต์ยาที่ยึดได้ใบนั้นออกมา ถ่ายเทพลังวิญญาณลงไปอย่างสุดชีวิต ไม่สนใจว่าในยันต์ยามีเวทมนตร์อะไร ขอเพียงสามารถทำลายคาถาป้องกันหนีออกไปได้ ต่อให้มีเสียงดังชักนำศิษย์ของสำนักชิงโซ่วมาได้ยิ่งดี
“หาที่ตาย” หวาซีเห็นยันต์ยาสาดเปล่งแสงสีทองออกมา ก็เกิดความคิดสังหาร มือตบกระเป๋าสัตว์ภูติ ราชาสุนัขป่ายักษ์สีเทาขั้นสามขนาดหนึ่งจั้งออกมา พอสั่นขนสีเทาบนร่างก็กลายเป็นหนามแหลม เห็นมันคำรามเสียงดัง ก็มีลมหมุนเกิดขึ้นโดยไร้ที่มา ลมหมุนกวาดม้วนหนามแหลมที่หลุดออกมาเองขึ้น มันร้องคำรามพร้อมพุ่งเข้าใส่จินเฟยเหยา
นี่คือเวทมนตร์เฉพาะของราชาสุนัขป่ายักษ์ วายุหนามกระบี่ คิดจะสกัดหนามทั้งหมดด้วยพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณเป็นเรื่องที่ยากเย็นอย่างยิ่ง
ลมหมุนรวมกับหนามแหลมที่มีขนาดแตกต่างกันขังจินเฟยเหยาไว้อย่างแน่นหนา หนามแหลมหนาแน่นกระแทกใส่อย่างดุร้าย ผ้าไหมลอยอย่างมั่นคงอยู่ในสายลม สกัดกั้นหนามแหลมที่ยิงผ่านรอยแยกของเกล็ดหิมะนรกมาอย่างต่อเนื่อง
ภายในลมหมุนที่พัดอย่างบ้าคลั่ง เกล็ดหิมะนรกที่ดูเหมือนอ่อนโยน กลับไม่เคลื่อนไหวสักนิด ต่อให้ลมหมุนรุนแรงเพียงใดก็ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย หนามแหลมอันหยาบหนาปะทะเข้ากับเกล็ดหิมะนรกก็กลายเป็นธุลีในพริบตา หากหนามแหลมขนาดเล็กเหล่านั้นทะลุผ่านการป้องกันของเกล็ดหิมะนรกออกมาก็จะถูกผ้าไหมสกัดไว้ให้น้อยลง อีกทั้งสุดท้ายยังมีม่านป้องกันของกำไลมังกรทองสมปรารถนาป้องกันไว้อีกหนึ่งชั้น
ต่อให้เป็นเช่นนี้ ภายใต้การโจมตีของวายุหนามกระบี่จำนวนนับไม่ถ้วน ก็ยังมีหนามแหลมจำนวนมากทิ่มแทงลงบนม่านป้องกัน ม่านป้องกันของกำไลมังกรทองสมปรารถนาที่เหลือเพียงวงเดียวถูกหนามแหลมโจมตีจนสั่นสะเทือนไม่หยุด แสงรัศมีบัดเดี๋ยวมืดบัดเดี๋ยวสว่าง ไม่เสถียรอย่างยิ่ง หวาซีคิดไม่ถึงว่าจินเฟยเหยาจะสามารถสกัดการโจมตีของราชาสุนัขป่ายักษ์ได้ สุนัขป่ายักษ์ตัวนี้มีระดับเท่ากับผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานช่วงต้นทว่ากลับมีฝีมือคู่คี่กับนาง
เขาย่อมไม่รู้ว่า ถ้าไม่มีเกล็ดหิมะนรกอยู่เบื้องหน้าคอยหลอมละลายหนามแหลมส่วนใหญ่ จินเฟยเหยาคงกลายเป็นเม่นไปนานแล้ว ด้านการป้องกันการโจมตีด้วยวัตถุและการโจมตีด้วยเวทมนตร์ของเกล็ดหิมะนรกมีความแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ด้วยสิ่งที่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณสามารถควบคุมได้ พอพบเจอกับมันก็พ่ายแพ้และสลายหายไปในพริบตา
................................................


## 0026 โกหก

บทที่ 26 โกหก
หวาซีเห็นว่าทะลวงฝ่าวงล้อมเขตป้องกันของจินเฟยเหยาไม่ได้เสียทีจึงร้อนใจอยู่บ้าง เวลานี้จะมีข้อผิดพลาดใดๆ ไม่ได้ บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องเหล่านั้นอยู่ไม่ไกลนัก อาจจะมาถึงเมื่อไหร่ก็ได้ อีกทั้งสิ่งที่เขาเป็นกังวลในตอนนี้คือยันต์ยาในมือจินเฟยเหยา เนื่องจากถูกกั้นด้วยลมหมุนเขาจึงไม่เห็นว่าอีกนานเพียงใดยันต์ยาจึงจะทำงาน จึงอดกระตุ้นราชาสุนัขป่าให้เร่งโจมตีไม่ได้
เวลานี้จินเฟยเหยาที่อยู่ในลมหมุนศีรษะพองโตดุจโต่ว[footnoteRef:1] ถึงแม้จะคิดเตรียมพร้อมไว้นานแล้ว ทว่าปริมาณพลังวิญญาณที่จำเป็นต้องใช้ในการขับเคลื่อนยันต์ยาทำให้นางตื่นตระหนก  [1:  โต่ว เป็นถังสำหรับวัดปริมาณ มีค่าประมาณ 10 ลิตร]
พลังวิญญาณหลั่งไหลเข้าไปในยันต์ยาอย่างรวดเร็วดุจสายน้ำไหล แทบจะรู้สึกได้ว่าพลังกำลังหายไปอย่างรวดเร็ว ใช้พลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณช่วงกลางมาขับเคลื่อนยันต์ยาอันตรายจริงๆ พลังวิญญาณหายไปอย่างรวดเร็ว ผ้าไหมที่พึ่งพาพลังวิญญาณเริ่มมีการตอบสนองเชื่องช้าลง หลังจากเกล็ดหิมะนรกเผาหนามแหลม ปริมาณพลังที่มาเสริมเริ่มลดลง
โชคดีที่การป้องกันของกำไลมังกรทองสมปรารถนาไม่ต้องใช้พลังเข้าเสริม ไม่เช่นนั้นนางก็ไม่รู้ว่า ตนเองจะมีชีวิตอยู่ขับเคลื่อนยันต์ยาได้หรือไม่
“ฉึก”
หนามแหลมสองอันยิงทะลุผ่านการป้องกันเข้ามา อันหนึ่งปักบนพื้น อีกอันหนึ่งทะลุผิวหนังของนาง ถึงแม้ม่านป้องกันจะอุดรูโหว่แล้ว ทว่าพลังป้องกันกลับลดฮวบลง หนามแหลมแต่ละอันทะลุม่านป้องกันเข้ามา ได้
“เร็วหน่อย เร็วหน่อย” จินเฟยเหยาสีหน้าซีดขาว จับจ้องยันต์ยาที่เปล่งแสงสีทองแสบตาในมือ ร้อนใจแทบตาย ทันใดนั้นสีหน้านางก็เปลี่ยนไป โยนยันต์ยาในมือทิ้งอย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น
หวาซีเพิ่งหยิบยาพิษขวดหนึ่งออกมาจากในกระเป๋าเก็บของ คิดจะผสมในหนามแหลมไปทิ่มแทงจินเฟยเหยา ก็เห็นแสงสีทองทะลุผ่านในลมหมุนออกมา ได้ยินเพียงเสียงดังสนั่นระเบิดออกมาจากในลมหมุน คาถาป้องกันถูกคลื่นการโจมตีจู่โจมจนแตกละเอียด อานุภาพอันรุนแรงของระเบิดทำให้ภูเขาซวงถ่าทั้งลูกสั่นสะเทือน สัตว์ปิศาจตกใจจนวิ่งหนีไปทั่ว
แสงสว่างหลายสายพุ่งขึ้นในหุบเขาที่เกิดระเบิดอย่างรวดเร็ว ศิษย์พี่ศิษย์น้องที่เหลือของสำนักชิงโซ่วตกใจเพราะเหตุระเบิด เห็นหุบเขาถูกระเบิดเป็นหลุมใหญ่ขนาดร้อยจั้ง รอบด้านล้วนเป็นเศษหินและกำแพงระเกะระกะ
“ศิษย์พี่ ท่านรีบดูเร็ว ตรงนั้นมีสัตว์ปิศาจประหลาด” ผู้ที่รีบมาคนแรกสุดคือศิษย์น้องอู๋และศิษย์พี่เซียวที่ถูกทิ้งไว้คนเดียว หลังจากทั้งสองคนมาถึง ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ส่วนศิษย์น้องอู๋สายตาดีพบสัตว์ปิศาจตัวใหญ่ถูกเศษหินฝังไว้ครึ่งตัว
“พวกเราไปดูกัน ระวังหน่อย” ศิษย์พี่เซียวเดินไปข้างหน้า บดบังศิษย์น้องอู่ที่มีพลังบำเพ็ญเพียรต่ำกว่าเขาไว้ข้างหลัง เดินเข้าไปอย่างช้าๆ
ทั้งสองคนเดินเข้าไปใกล้สัตว์ปิศาจอย่างระมัดระวัง หลังจากศิษย์พี่เซียวเห็นรูปร่างของสัตว์ปิศาจตัวนั้นชัดเจน ก็อดร้องอุทานอย่างตระหนกไม่ได้ว่า “สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ คิดไม่ถึงว่าจะเป็นสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ เป็นผู้ใดกันจึงกล้าเลี้ยงสัตว์ปิศาจที่ฝืนลิขิตฟ้าชนิดนี้”
“สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ...ศิษย์พี่ เจ้านั่นกินคนไม่ใช่หรือ ตอนนี้จะทำอย่างไรดี” พอได้ยินว่าเป็นสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ ศิษย์น้องอู๋ก็หวาดกลัวจนเริ่มพูดติดอ่าง
“เจ้าเฝ้ารอบด้านให้ดี ข้าจะไปตรวจสอบ ดูว่ามันยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ถ้าเป็นสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณหยิน มันกินแต่สตรี พวกเราจับกลับไปเป็นๆ ได้” ศิษย์พี่เซียวนำตาข่ายสีขาวอ่อนนุ่มออกมาปากหนึ่ง เตรียมจับเป็นสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ สตรีบนร่างสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณถูกขนยาวและเศษหินบดบังไว้ เขาแยกแยะไม่ได้ว่าเป็นวิญญาณหยินหรือวิญญาณหยาง
“ศิษย์พี่ ถ้าเป็นวิญญาณหยางจะทำอย่างไร?” ดูเหมือนศิษย์น้องอู๋จะหวาดกลัวอย่างยิ่ง ฉุดดึงชายเสื้อของศิษย์พี่เซียวเอาไว้
“ถึงตอนนั้นเจ้าก็หนีไปก่อน” ศิษย์พี่เซียวเอ่ยตอบอย่างอารมณ์เสีย
ทิ้งให้ศิษย์น้องอู๋เฝ้ารอบด้าน ศิษย์พี่เซียวค่อยๆ เข้าไปหาสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณอย่างช้าๆ ขณะจะโยนตาข่ายขังสัตว์ออกไป ก็ได้ยินเสียงเศษหินร่วงดังมา มีคนออกมาจากใต้เศษหิน
“ดียิ่งนัก ศิษย์พี่เซียวท่านมาแล้ว” คนที่ลุกขึ้นนั่งคือหวาซี เขาเห็นศิษย์ในสำนักเร่งรุดมา ก็ตะโกนเสียงดังใส่ศิษย์พี่เซียวด้วยความยินดี มือแอบร่ายเวทในเศษหิน
“เบาเสียงหน่อย...” ศิษย์พี่เซียวตะคอกเสียงเบาอย่างร้อนใจ ยังไม่ทันขาดคำ ก็เห็นสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณเบื้องหน้ายืนขึ้นอย่างกะทันหัน มันไม่สนใจอาการบาดเจ็บและเศษหินบนร่าง คำรามเสียงดังใส่ศิษย์พี่เซียว สิ่งของกลมๆ อันหนึ่งก็ร่วงตกลงมา
สิ่งของทรงกลมกลิ้งมาจนถึงข้างเท้าศิษย์พี่เซียว หลังจากหยุดลง ดวงตาโตที่เปื้อนโลหิตด้านบนก็จ้องมองเขาอย่างว่างเปล่า
“นี่คือ...ศิษย์น้องอี่ซาน!” พอศิษย์พี่เซียวมองเห็นได้ชัดเจนก็ตกใจจนหน้าซีด สิ่งที่กลิ้งมาถึงข้างเท้าของเขาคือศีรษะครึ่งหนึ่งของศิษย์น้องอี่ซานที่ถูกสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณกินเหลือ
ในเวลานี้เอง สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณพลันกระโดดขึ้น ตลอดร่างกลายเป็นไอสีดำก้อนหนึ่งหลบหนีไป พอดีพบกับศิษย์สำนักชิงโซ่วหลายคนที่เร่งรุดมาพร้อมกัน พวกเขายังไม่ทันเรียกสัตว์ภูติและอาวุธเวทออกมา ก็ถูกไอสีดำของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณรมสลบร่วงลงบนพื้น ส่วนสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณหนีหายเข้าไปในป่า
ศิษย์พี่เซียวคิดจะไล่ติดตาม ทว่าสายเกินไป สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณหนีหายไปจนไร้ร่องรอยนานแล้ว เขาได้แต่หันหน้ามา เอ่ยถามหวาซีเสียงเครียดด้วยสีหน้าไม่น่าดู “ศิษย์น้องหวา นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
สีหน้าของหวาซียิ่งไม่น่าดู ถึงแม้จะรู้ว่าสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณตื่นขึ้นเพราะเวทมนตร์ของเขา คนปกติก็ไม่กล้าไปจับมัน ดังนั้นต้องสามารถหนีรอดไปได้แน่นอน ส่วนตนเองก็สามารถตามมันกลับมาได้อย่างสบายๆ ทว่าตอนนี้จะอธิบายสถานการณ์นี้ว่าอย่างไรดี ไม่รู้ว่าจินเฟยเหยายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ถ้านางยังมีชีวิตอยู่แล้วพูดเรื่องจริงออกไปจะทำอย่างไร
เขาวางแผนอยู่ในสำนักชิงโซ่วมานานหลายปี ไม่อาจถูกทำลายลงภายในวันเดียวเพราะเหตุไม่คาดฝัน เขาหน้าเขียวคล้ำ ครุ่นคิดว่าจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร
เห็นศีรษะที่ถูกกัดจนเหลือครึ่งเดียวของอี่ซาน ศิษย์พี่เซียวก็ไม่รู้จะกลับไปอธิบายกับเจ้าสำนักว่าอย่างไร ถึงแม้เจ้าสำนักจะมีบุตรธิดาสามสิบกว่าคน คุณสมบัติของอี่ซานไม่ถือว่าโดดเด่น ปกติก็มิใช่บุตรที่ได้รับความโปรดปรานที่สุด ทว่าอย่างไรก็เป็นบุตรของเจ้าสำนัก โชคดีที่มารดาของนางเป็นเพียงผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณ ขอเพียงคลี่คลายด้านเจ้าสำนักได้ก็พอ
ในขณะที่กำลังรอคอยให้หวาซีอธิบาย ศิษย์ที่เหลือก็เร่งรุดมาทำให้ศิษย์ที่สลบไปเพราะได้รับไอสีดำของ สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณฟื้นตื่น เพียงแค่ถูกไอหยินรุกรานเข้าสู่ร่างต้องกลับไปพักรักษาตัวไม่กี่วัน ใช้พลังวิญญาณขับไล่ไอหยินออกมานอกร่างก็พอ
ทุกคนห้อมล้อมศีรษะครึ่งเดียวของอี่ซาน หลังจากมองหน้ากันสายตาของทุกคนก็หันไปมองร่างของหวาซีที่มีบาดแผลกระเซอะกระเซิง
หวาซีคลายมือที่กำแน่น ขณะจะเอ่ยปาก ก็เห็นจินเฟยเหยามุดออกมาจากกองเศษหินในหลุมใหญ่ ใจของเขาเด้งขึ้นมาถึงลำคอ มือที่คลายออกกำแนบแน่น
จินเฟยเหยามุดออกมาจากกองเศษหินก็นอนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนอยู่บนเศษหิน ทั่วร่างเจ็บปวดอย่างยิ่ง กระดูกหักอย่างน้อยห้าหกท่อน นางใช้หางตาเหลือบมอง พบว่ายันต์ยาระเบิดออกเป็นหลุมขนาดยักษ์ รอบด้านมองไม่เห็นสภาพเดิมนานแล้ว ศิษย์สำนักชิงโซ่วพร้อมใจกันยืนขึ้น ยามนี้ทุกคนมองนาง และนางยังเห็นหวาซียืนอยู่ไม่ไกลนัก
“เจ้าหมอนี่โชคดีจริงๆ ที่ยังสามารถยืนได้” จินเฟยเหยาอดสาปแช่งในใจไม่ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าหมอนี่ ตอนนี้นางไหนเลยจะกลายเป็นแบบนี้
แต่ว่านางตัดสินใจแล้ว ต่อไปพบเจอสิ่งที่มีความเป็นมาไม่ชัดแจ้ง จะต้องขาย พันคาดหมื่นคำนวณก็คาดไม่ถึงว่ายันต์ยานี้จะเป็นเวทมนตร์ระเบิดตนเอง มิน่าเล่าเจ้าของร้านยันต์มองดูอยู่นานก็บอกไม่ได้ว่ามีเวทมนตร์อะไร เจ้าสารเลวที่ไร้คุณธรรมคนใด เป็นถึงผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมยังทำเรื่องบ้าๆ เช่นนี้ออกมาได้ อยู่ว่างๆ กลับทำยันต์ระเบิด บ้าหรือเปล่า
“สหายเซียนจิน เมื่อครู่เกิดเรื่องอะไรขึ้น เหตุใดอี่ซานจึงกลายเป็นเช่นนี้” คิดไม่ถึงว่าจินเฟยเหยายังมีชีวิตอยู่ ไม่ถูกสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณกิน ศิษย์พี่เซียวเริ่มสงสัยว่านางเลี้ยงสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ
จินเฟยเหยามองหวาซีที่มีสายตาคมกริบดุจมีดและยืนอยู่ด้านหลังศิษย์พี่เซียว นางเอ่ยด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “ข้ากับสหายเซียนอี่ซานมาเฝ้าระวังบริเวณใกล้ๆ นี้ พบว่าที่นี่มีเสียงร้องของสัตว์ปิศาจดังมา สหายเซียนอี่ซานยืนกรานจะเข้าไปดู ข้าห้ามนางแล้ว แต่นางบอกว่าตนเองเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านฝึกสัตว์ จะกลัวอะไร รอจนพวกเราเข้ามา จึงพบสัตว์ปิศาจหน้าตาประหลาด สหายเซียนอี่ซานหันหน้าวิ่งหนี ไม่รู้ว่าเป็นเพื่อปกป้องข้าหรือไม่ นางจึงได้วิ่งดึงดูดความสนใจของสัตว์ปิศาจไป”
เห็นสายตาดุจคมมีดของหวาซีจางลง จินเฟยเหยาก็แสร้งเอ่ยต่ออย่างหวาดกลัว “สัตว์ปิศาจตัวนั้นกัดสหายเซียนอี่ซานในคำเดียว ส่วนสหายเซียนหวาซีปรากฏตัวขึ้นพอดี ปล่อยราชาสุนัขป่ายักษ์ออกมา คิดจะช่วยสหายเซียนอี่ซาน ทว่ากลับสู้สัตว์ปิศาจตัวนั้นไม่ได้ บังเอิญข้ามียันต์ยาใบหนึ่ง ได้แต่ให้สหายเซียนหวาขัดขวางสัตว์ปิศาจไว้ ส่วนข้าหาวิธีขับเคลื่อนยันต์ยา ยันต์ยาทำงานแล้ว ทว่าข้าก็ถูกระเบิดจนสลบไป พอฟื้นขึ้นมาก็เห็นพวกท่านยืนอยู่ที่นี่”
“ใช่ ศิษย์พี่เซียว ข้ากับท่านแยกกันล่อสิงโตวารีหยกไป พอมาที่นี่ ก็เห็นสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณกัดศิษย์น้องอี่ซานพอดี ราชาสุนัขป่ายักษ์ของข้าสู้มันไม่ได้ จึงได้แต่ถ่วงเวลา สุดท้ายข้าก็ถูกยันต์ยาของสหายเซียนจินระเบิดจนสลบไป” หวาซีเองก็ออกมา ยืนยันว่าสิ่งที่จินเฟยเหยาพูดเป็นความจริง
เขาไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจินเฟยเหยาจึงช่วยเขาโกหก ทว่านี่เป็นเรื่องดีต่อเขา เขาย่อมต้องยืนอยู่ฝั่งนาง
เพื่อให้สมจริง เขาจึงลากร่างที่บาดเจ็บ คิดจะไปค้นหาราชาสุนัขป่าของตนเองในเศษหิน บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องรีบพยุงเขา ศิษย์น้องอู๋ขันอาสาไปค้นหาบนพื้น ค้นพบราชาสุนัขป่าที่เหลือเพียงลมหายใจสุดท้ายใต้กองเศษหินจริงๆ
ศิษย์น้องอู๋นำยารักษาบาดแผลสัตว์ภูติโดยเฉพาะของสำนักออกมาป้อนราชาสุนัขป่ายักษ์ และช่วยหวาซีเก็บราชาสุนัขป่ายักษ์กลับเข้ากระเป๋าสัตว์ภูติ
“ศิษย์พี่เซียว สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณตัวนี้น่าจะมีคนเลี้ยง แล้วถูกพวกเราบังเอิญพบเข้า นี่เป็นสัตว์ปิศาจที่ฝืนลิขิตฟ้าและมีอันตรายอย่างยิ่ง อีกทั้งศิษย์น้องอี่ซานก็เกิดเรื่อง พวกเราต้องรายงานเจ้าสำนัก ในสำนักมีของวิเศษชิ้นหนึ่ง สามารถตรวจสอบว่าผู้ใดมีสัตว์ร้ายที่กินเนื้อและวิญญาณของคน และสามารถตรวจสอบได้ว่าผู้ใดเลี้ยงสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ ให้พวกอาจารย์อานำออกมาตรวจสอบดีกว่า สามารถขจัดความสงสัยของทุกคนได้ จะได้ไม่เข้าใจผิดสหายเซียนจิน” เห็นศิษย์พี่เซียวท่าทางเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง หวาซีรีบเสนอแนะ
จินเฟยเหยามองเขาอย่างสงสัย เขาเลี้ยงสัตว์ปิศาจตัวนั้นไว้ชัดๆ ยังแนะนำวิธีนี้ หรือว่าเขามีวิธีหลีกเลี่ยงการตรวจสอบ นางไม่ได้สัมผัสสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ เพียงแค่ไม่วางใจ ได้แต่ลากสังขารที่บาดเจ็บเอ่ยว่า “พวกเราเคยสู้กับมัน คงไม่เปื้อนกลิ่นสัตว์แล้วบอกว่าข้าเป็นคนเลี้ยงหรอกนะ”
“ไม่หรอก สหายเซียนจินโปรดวางใจ ถ้าอาศัยเพียงข้อนี้มาตัดสินว่าใครเป็นผู้เลี้ยง จะต้องใช้ของวิเศษไปทำไม อย่างไรเสียครั้งนี้บุตรสาวของเจ้าสำนักเสียชีวิตที่นี่ และเจ้ากับนางอยู่ด้วยกัน ดังนั้นเชิญสหายเซียนจินไปสักครา บอกเล่าเรื่องราวให้กระจ่างแจ้งก็พอ สำนักชิงโซ่วของเรามีชื่อเสียงดีงามตลอดมา สหายเซียนจินไม่ต้องกังวล มา พวกเจ้าทำแคร่หามมายกสหายเซียนจินกลับสำนักชิงโซ่ว” ศิษย์พี่เซียวครุ่นคิดว่าได้แต่ทำเช่นนี้ พาคนกลับไปมอบให้เจ้าสำนักตรวจสอบ
ยามนี้จินเฟยเหยาบาดเจ็บหนัก คิดจะไม่ตกลงก็เป็นไปไม่ได้ ได้แต่พยักหน้าตอบรับอย่างใจกว้าง หวาซียังไม่กลัว แล้วนางจะกลัวอะไร อย่างไรนางก็เป็นคนของสำนักเฉวียนเซียน อาศัยว่าสำนักเฉวียนเซียนคือหนึ่งในตำหนักลั่วเซียน ขอเพียงไม่เกี่ยวข้องกับนาง สำนักชิงโซ่วน่าจะไม่ทำให้นางลำบาก
......................................................


## 0027 เจ้าของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ

บทที่ 27 เจ้าของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ
ทุกคนใช้กิ่งไม้ทำแคร่หามอย่างง่ายๆ คันหนึ่ง ยกจินเฟยเหยาขึ้นไป เกรงว่านางจะขาดใจกลางทาง จึงให้นางกินยางอกเนื้อระดับสองหนึ่งเม็ด แล้วรีบหามไปสำนักชิงโซ่ว
เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดความสงสัย ตลอดทางหวาซีไม่ได้ติดต่อกับจินเฟยเหยาเป็นพิเศษ ขณะเร่งเดินทางก็อยู่ห่างจากนาง จินเฟยเหยาก็ไม่กังวล อาศัยเรื่องที่ตนเองอธิบายเมื่อครู่ หวาซีน่าจะจัดการได้ ถ้ามีอะไรไม่เหมือนกัน ก็บอกว่าตอนนั้นสถานการณ์สับสน บวกกับตนเองหวาดกลัวจึงจำได้ไม่ชัดเจน
นอนอยู่บนแคร่หามอย่างสบายอกสบายใจ ใช้วงเวทส่งตัวกลับมาถึงเมืองลั่วเซียนก่อน จากนั้นส่งตัวไปนอกสำนักชิงโซ่ว นางก็มาถึงสำนักชิงโซ่วราวกับเหินบิน
สำนักชิงโซ่วตั้งอยู่บนภูเขาเซียนซู่ทางตะวันออกของเมืองลั่วเซียน ภูเขาทั้งหมดมีสามสิบสองยอดเขา แต่ละยอดเขาล้วนถูกตำหนักลั่วเซียนเช่า แต่ละยอดเขามีหนึ่งสำนัก ทั้งสามสิบสองสำนักตั้งอยู่บนภูเขาลูกเดียวกัน
ส่วนสำนักชิงโซ่วอยู่ในยอดเขาฉู่ถาน จากวงเวทส่งตัวที่เชิงเขามาถึงยอดเขาฉู่ถานที่สำนักชิงโซ่วตั้งอยู่ คิดไม่ถึงว่าต้องเดินสองชั่วยามกว่าเต็มๆ เดิมทีเพื่อเร่งความเร็วจินเฟยเหยาจึงถูกพยุงลงจากแคร่หาม นั่งเบียดอยู่กับศิษย์คนหนึ่งบนสัตว์พาหนะ โคลงเคลงจนกระดูกที่หักของนางแทบจะเคลื่อน
ภายใต้การร้องคำรามด้วยโทสะของนาง ทุกคนได้แต่ล้มเลิกการใช้สัตว์ภูติพานางกลับไป  ทว่าสัตว์ภูติบินได้ก็บรรทุกคนสองคนไม่ไหว หากไม่มีเจ้านายควบคุมสัตว์ภูติไม่โยนนางลงมาจากกลางอากาศก็แปลกแล้ว
สุดท้ายได้แต่ให้ศิษย์สองคนขี่สัตว์ภูติจากนั้นให้แต่ละคนยกแคร่หามคนละข้าง หามนางไปยอดเขาฉู่ถานอย่างช้าๆ พอถึงยอดเขาฉู่ถานก็เป็นเวลาย่ำค่ำแล้ว
ยอดเขาฉู่ถานในยามสายัณห์งดงามอย่างยิ่ง กลางยอดเขามีทะเลสาบขนาดใหญ่ ยามนี้มีศิษย์สตรีของสำนักชิงโซ่วมากมายพาสัตว์ภูติของตนมาเล่นอย่างสนุกสนานข้างทะเลสาบ ส่วนอีกด้านของทะเลสาบคือยอดเขา มีน้ำตกอันสูงใหญ่พุ่งลงมาจากยอดเขาตกลงในทะเลสาบ
ด้านบนของน้ำตกมีตำหนักอันโอฬารหลังหนึ่งตั้งอยู่ มีระเบียงไม้กว้างขวางและใหญ่โตยื่นออกมาเหนือน้ำตก มีผู้บำเพ็ญเซียนบุรุษจำนวนไม่น้อยกำลังนอนอยู่ริมรั้วไม้ มองร่างผู้บำเพ็ญเซียนสตรีที่อยู่ในทะเลสาบเบื้องล่างอย่างต่อเนื่อง
เดินมาถึงหน้าบันไดที่อยู่ด้านข้างทะเลสาบอย่างเร่งร้อน ก็มีศิษย์เฝ้าประตูเข้ามารับ “ศิษย์พี่เซียว นี่มันเรื่องอะไรกัน พวกท่านออกไปจับสัตว์ปิศาจมิใช่หรือ เหตุใดจึงหามคนผู้หนึ่งกลับมา?”
“รีบไปรายงานท่านเจ้าสำนัก ข้ามีเรื่องด่วนมากอยากจะขอพบท่านเจ้าสำนัก” ศิษย์พี่เซียวไม่ทันตอบเขา เพียงแต่กระตุ้นให้เขาไปรายงานล่วงหน้า
ศิษย์เฝ้าประตูผู้นี้เห็นศิษย์พี่เซียวดูเหมือนมีเรื่องด่วนจริงๆ ทั้งยังหามคนบาดเจ็บหนักมาคนหนึ่งก็รีบวิ่งเข้าไปรายงานด้านใน ทุกคนหามจินเฟยเหยาวิ่งตามเข้าไปด้านในอย่างเร่งรีบ
มีศิษย์จำนวนมากเห็นท่าทางลนลานของพวกเขา ก็ไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น จึงเริ่มซุบซิบกัน
จินเฟยเหยาไม่ได้นอนอยู่บนแคร่อย่างสบายอกสบายใจมากนัก ค้นหาอยู่นานก็ไม่พบมังกรเกล็ดเขียวสัตว์เทพของสำนัก นางยังนึกว่ามังกรเกล็ดเขียวน่าจะอาศัยอยู่ในน้ำ ดังนั้นคงจะอยู่ในทะเลสาบแห่งนี้ ไหนเลยจะรู้ว่าพบเห็นสัตว์ภูตินานาชนิดมากมาย กลับไม่พบร่างของมังกรเกล็ดเขียว
ข้างบันไดศิลากลับมีสัตว์สะท้านฟ้าขั้นหกสูงสิบกว่าจั้งกินจนตัวพ่วงพีกำลังปิดตางีบหลับ ตอนพวกเขาผ่านข้างตัวของมันไป แม้แต่หนังตามันยังไม่ลืมขึ้นมา
ไม่เห็นมังกรเกล็ดเขียว แต่ได้เห็นสัตว์สะท้านฟ้าก็ไม่เลว เห็นขนสีเหลืองเปล่งประกายสีทองระยิบระยับ จินเฟยเหยาก็นึกถึงเรื่องเล่าขานต่อๆ กันมา บอกว่าขนสีทองของสัตว์สะท้านฟ้าขอเพียงดึงออกมาก็จะสามารถเปลี่ยนเป็นทองคำได้ เห็นสัตว์สะท้านฟ้าตัวเท่าภูเขาลูกย่อมๆ นางก็แอบทอดถอนใจ ถ้าเป็นความจริง ฮ่องเต้ในโลกนี้ทั้งหมดก็เป็นยาจกแล้ว หากเลี้ยงสัตว์สะท้านฟ้าตัวหนึ่ง อยากได้ทองคำเท่าใดก็มีให้เท่านั้น เพียงแต่น่าเสียดายที่ไม่มีสัตว์ปิศาจที่สามารถงอกศิลาวิญญาณบนร่างได้ น่าเสียใจจริงๆ
ภายใต้การจ้องมองด้วยความสงสัยของทุกคน จินเฟยเหยาถูกยกมายังประตูตำหนักที่อยู่ด้านบนของน้ำตก รอเจ้าสำนักเรียกพบ มีศิษย์บางคนที่คุ้นเคยกับพวกเขาเดินเข้ามาพูดคุยด้วย หลังจากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น สีหน้าของแต่ละคนล้วนเปลี่ยนไป
“ศิษย์น้องเซียว เจ้าสำนักบอกให้พวกเจ้าเข้าไปได้” รออยู่นาน ในที่สุดก็มีศิษย์คนหนึ่งเดินออกมาจากในตำหนักใหญ่ บอกให้พวกเขาเข้าไปได้
จินเฟยเหยาคิดอย่างชั่วร้ายว่า เจ้าหมอนี่วางอำนาจสูงส่งจนพอใจแล้วจึงได้เรียกพวกเขาเข้าพบ อีกสักครู่ถ้ารู้ว่าบุตรสาวของตนเองถูกสัตว์ปิศาจกินจนศีรษะเหลือเพียงครึ่งเดียว ไม่รู้ว่าจะมีสีหน้าอย่างไร
พอได้รับคำสั่ง ทุกคนก็หามจินเฟยเหยาเข้าไปในตำหนักใหญ่
ภายในตำหนักกว้างขวางผิดปกติ ปูด้วยแผ่นไม้แข็งแกร่ง เสาทาสีแดงหยาบหนาหลายสิบเสาตั้งอยู่ในตำหนักค้ำหลังคาสูง ด้านในสุดมีกำแพงรูปมังกรขนาดยักษ์ที่สลักด้วยไม้วิญญาณ มังกรยักษ์ด้านบนเหมือนจริงราวกับมีชีวิต อลังการอย่างยิ่ง ส่วนด้านล่างกำแพงรูปมังกรคือเตียงที่สลักร้อยสรรพสัตว์หลังหนึ่ง ปูด้วยเบาะสีสันสดใส ไม่ว่าเป็นกำแพงมังกร เตียงร้อยสรรพสัตว์ หรือเบาะอันงดงาม ทั้งหมดล้วนเต็มไปด้วยพลังวิญญาณ เห็นได้ชัดว่าทำจากวัสดุชั้นยอด
คนผู้หนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงร้อยสรรพสัตว์ ดูไปแล้วมีอายุเพียงสี่สิบกว่าปี เรือนร่างสูงใหญ่ ใบหน้าไว้หนวดเครา สวมชุดหรูหราปักลายมังกรเขียว แม้ไม่มีโทสะก็ยังน่าเกรงขาม เห็นได้ชัดว่าเผด็จการอย่างยิ่ง ข้างเตียงมังกรเขียวยังมีศิษย์ผู้สืบทอดสี่คน ยืนอยู่สองฟากอย่างสง่างาม
“ศิษย์เซียวซ่า น้อมพบท่านเจ้าสำนัก” เซียวซ่าพาศิษย์ทุกคนคารวะเจ้าสำนัก จากนั้นก็ก้มหน้ารอให้เจ้าสำนักเอ่ยถาม
“พวกเจ้าเกิดเรื่องเหตุใดไม่ไปหาอาจารย์ของพวกเจ้า ทำไมต้องแล่นมาหาข้าที่นี่ รู้กฎระเบียบหรือไม่” พอเขาเอ่ยปาก จินเฟยเหยาก็รู้สึกผิดหวังอย่างยิ่ง สำนักเล็กๆ ก็คือสำนักเล็กๆ อยู่ดี เวลานี้สมควรให้ศิษย์ผู้สืบทอดทางด้านข้างออกมาพูดมิใช่หรือ จึงจะมีศักดิ์ฐานะ
“ท่านเจ้าสำนัก เรื่องในครั้งนี้มีความสำคัญใหญ่หลวง พวกเราไม่ทันขอคำแนะนำจากอาจารย์ ได้แต่มาหาท่านโดยตรง” เซียวซ่าคุกเข่าลง บรรดาศิษย์พี่ศิษย์น้องทางด้านหลังก็คุกเข่าลงพร้อมกัน ทำให้เจ้าสำนักมองอย่างตกตะลึง
“เรื่องอะไรกันแน่ ว่ามา” น้ำเสียงของเขาห้าวลึก ยังมีมาดอยู่บ้าง
“ท่านอาจารย์ ศิษย์น้องอี่ซานเกิดเรื่องแล้ว”
“อี่ซาน? ยายหนูนั่นทำอะไรอีกล่ะ?” เจ้าสำนักไม่พอใจอยู่บ้าง สำหรับผู้บำเพ็ญเซียนที่มีบุตรธิดาสามสิบกว่าคน บุตรคนโตสุดอายุเกือบสองร้อยกว่าปีแล้ว บุตรีที่คุณสมบัติไม่ดีเช่นอี่ซาน ยามปกติไม่ค่อยเป็นที่โปรดปราน เขาไม่เคยใส่ใจเลยสักนิด
ตอนนี้คิดไม่ถึงว่าจะเรียกเขามาโดยเฉพาะเพื่อเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ เหตุใดศิษย์เหล่านี้จึงไม่มีสายตาเลยสักนิด จะเกิดเรื่องอะไรได้ ก็แค่รังแกศิษย์น้องอีกมิใช่หรือ หรือแย่งชิงสัตว์ภูติแย่ๆ ของผู้ใดอีก น่ารำคาญจริงๆ
“ท่านเจ้าสำนัก ศิษย์น้องอี่ซานพบสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณตัวหนึ่ง ตอนนี้เหลือเพียงแค่นี้” เซียวซ่าส่งมอบกล่องหยกที่ปกติบรรจุหญ้าวิญญาณจำนวนมากให้อย่างเคารพ จากนั้นก็ก้มหน้าไม่เอ่ยวาจา
“อะไรนะ สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ พบที่ไหน” เจ้าสำนักยืนขึ้นทันที พอรู้สึกว่าตนเองเสียกิริยาก็รีบนั่งลงอีกครั้ง ขมวดคิ้วเอ่ยเสียงเข้มงวด “เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ พวกเจ้าเล่ามาให้ข้าฟังดีๆ สิ”
ในพริบตานี้ทุกคนเห็นประกายยินดีวาบผ่านในดวงตาของเจ้าสำนัก สำหรับบุตรสาวที่ไม่ได้รับความโปรดปราน สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณยังมีแรงดึงดูดใจมากกว่า
เซียวซ่าไม่กล้าปิดบังเล่าเรื่องที่ตนเองพบเห็นให้ฟังรอบหนึ่ง แล้วเรียกหวาซีออกมา เล่าเรื่องทุกอย่างที่เห็นให้ฟังอีกรอบ สุดท้ายก็ถึงตาจินเฟยเหยาเล่าเรื่องที่ทุกคนไม่รู้ นางสังเกตสีหน้าของเจ้าสำนักชิงโซ่วอยู่ตลอดเวลา ท่าทางขณะที่ศิษย์เอ่ยถึงสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ ในดวงตาของเขามีประกายยินดีและปรารถนา ทว่าตอนเอ่ยถึงอี่ซานโดนกิน ขนาดคิ้วเขายังไม่ขมวดเลยสักนิด เหมือนคนที่ถูกกัดตายเป็นสัตว์เดรัจฉานตัวหนึ่ง
จินเฟยเหยาตัดสินใจ เริ่มแต่งเรื่องขึ้นมา นางเพียงแค่เอ่ยถึงว่าเข้าไปในหุบเขาอย่างไร จากนั้นก็เริ่มระบายสีอย่างกำเริบเสิบสาน สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณแข็งแกร่งเพียงใด กินอี่ซานอย่างไร บอกรายละเอียดเพิ่มเติมว่าราชาสุนัขป่ายักษ์ของหวาซีต่อกรกับสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณอย่างไร สุดท้ายกลับถูกสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณฟาดตบหลายฝ่ามือจนลอยไปอย่างไร พูดจนสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณตัวนั้นแข็งแกร่งไร้เทียมทาน ทรงอานุภาพอย่างยิ่ง
คนอื่นนั้นยังพอทำเนา ไม่รู้ว่าตอนนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้น ทว่าหวาซีเป็นคนที่อยู่ในเหตุการณ์ ได้ยินแล้วก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ตลอดร่างหลั่งเหงื่อเย็นเยียบ ไม่เข้าใจว่าจินเฟยเหยาแต่งรายละเอียดเพิ่มเติมทำไม
รอจนจินเฟยเหยากล่าวจบ ภายในตำหนักเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนฟังเรื่องเล่าอันยอดเยี่ยมแล้วทุกคนยังอยากรับฟังต่อ
“อาจารย์อาเจ้าสำนัก เกิดเรื่องใดขึ้น เซียวซ่า เจ้าไม่รู้ความเกินไปแล้ว พาศิษย์น้องของเจ้ามารบกวนเจ้าสำนักโดยตรงได้อย่างไร” ในเวลานี้เอง อาจารย์ของเซียวซ่าก็ได้รับข่าวว่าศิษย์ของตนเองพาคนกลุ่มหนึ่งแล่นมาพบเจ้าสำนัก ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น ถึงกับข้ามศีรษะเขาซึ่งเป็นอาจารย์ เขาจึงรีบมาอย่างเร่งร้อน เข้าประตูมาก็เห็นสีหน้าของอาจารย์อาเจ้าสำนักแปลกไปนิดๆ บอกไม่ได้ว่ามีโทสะหรือปีติยินดี
“กวงจี้ อย่าด่าทอพวกเขา พวกเขาพบสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ อี่ซานก็ถูกกิน ดังนั้นจึงมาหาข้าโดยตรง” คนตาบอดก็ยังมองออก ว่าตอนนี้เจ้าสำนักอารมณ์ดี
“สัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ! ยินดีกับอาจารย์อาเจ้าสำนักด้วย ให้ศิษย์ไปจับสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณตัวนั้นกลับมาเป็นของขวัญให้อาจารย์อาเถอะ” หลี่จี้กวงข้ามเรื่องที่อี่ซานถูกทำร้ายไป ตรงเข้าแสดงความยินดีทันที
ท่าทางสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณจะเป็นสัตว์ปิศาจล้ำค่า ไม่เช่นนั้นเหตุใดคนเหล่านี้จึงมองข้ามการตายของอี่ซาน เพียงแค่ได้รับข่าวเรื่องสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณก็ตื่นเต้น จินเฟยเหยาอดมองหวาซีเงียบๆ ไม่ได้ ยามนี้เขาก้มหน้ายืนอยู่ตรงนั้น ไม่มีสีหน้าน่าสงสัย
เพื่อป้องกันเรื่องคาดไม่ถึง เจ้าสำนักชิงโซ่วนำของวิเศษชิ้นนั้นออกมาจริงๆ เพียงแต่ไม่ได้ใช้งานมาหลายปี ไม่ได้พกพาติดตัว เขาจึงกลับไปค้นหาของวิเศษชิ้นนั้นในคลังสมบัติของเขาด้วยตนเอง
ของวิเศษที่สามารถตรวจสอบเจ้าของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณได้ชิ้นนั้นด้านหนึ่งดูเหมือนกระจกธรรมดา รูปแบบด้อยกว่ากระจกที่คุณหนูตระกูลใหญ่ในโลกมนุษย์ใช้ ลักษณะไม่เด่นสะดุดตา
ไม่มีผู้ใดบอกจินเฟยเหยาที่เป็นคนนอกว่าของวิเศษชิ้นนี้ชื่อว่าอะไร เห็นหลี่กวงจี้รับกระจกมาจากมือเจ้าสำนัก แล้วเรียกศิษย์แต่ละคนมา พอหลี่กวงจี้นำกระจกส่องดูพวกเขาก็ไม่มีปฏิกิริยาเลยสักนิด
รอจนถึงรอบของหวาซี จินเฟยเหยาตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก คิดจะดูว่าผู้เป็นเจ้าของจะสามารถหนีการตรวจสอบของของวิเศษพ้นหรือไม่ เทียบกับความตื่นเต้นของจินเฟยเหยา หวาซีมีสีหน้าสงบนิ่ง เดินมาถึงเบื้องหน้าหลี่กวงจี้ด้วยฝีเท้ามั่นคง
ที่จริงพวกเซียวซ่าก็เข้าใจ คนที่เป็นไปได้มากที่สุดที่จะเป็นเจ้าของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณคือหวาซี จินเฟยเหยา และอี่ซานสามคน อี่ซานตายแล้วจึงถูกตัดทิ้ง เช่นนั้นก็เหลือเพียงแค่สองคน หลี่กวงจี้นำกระจกส่องหวาซีภายใต้การจับจ้องของทุกคน ควันดำสายหนึ่งก็พุ่งขึ้นมาจากร่างเขา
‘อะไรนะ! หรือว่าจะถูกจับได้แบบนี้?’ จินเฟยเหยาตื่นตระหนก
...........................................


## 0028 ข้อตกลงลับ

บทที่ 28 ข้อตกลงลับ
ภายในตำหนักใหญ่มีเสียงฮือฮา ดวงตาของเจ้าสำนักแดงก่ำ ขอเพียงสยบเจ้าของได้ ก็จะสามารถหาตัวสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณที่หนีไปกลับมาได้อย่างง่ายดาย
ทว่ายังไม่ทันรอให้เจ้าสำนักลงมือ ควันสีดำบนร่างของหวาซีก็หายไป ทุกคนตกตะลึง ส่วนหวาซีในยามนี้มองเจ้าสำนักอย่างตกตะลึงด้วยสีหน้างุนงง
หลี่กวงจี้มองเจ้าสำนักอย่างไม่เข้าใจอยู่บ้าง “อาจารย์อา นี่มันเรื่องอะไรกัน”
“มีควันสีดำ แล้วควันสีดำก็หายวับไป แสดงว่าเคยสัมผัสสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ ทว่าไม่ใช่เจ้าของ เพียงแค่ติดไอวิญญาณมาบ้าง” เจ้าสำนักอธิบายอย่างผิดหวัง
จริงเสียด้วย บนร่างของศิษย์หลายคนที่ถูกควันดำทำให้สลบตอนสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณหนีไปก็มีควันดำพุ่งขึ้นมา เพียงแค่ครู่เดียวก็หายไป ส่วนเจ้าสำนักฝากความหวังทั้งหมดไว้บนร่างของจินเฟยเหยา แต่น่าเสียดาย ของวิเศษส่องร่างจินเฟยเหยา ขนาดควันดำก็ไม่มีพุ่งขึ้นมาเลยสักนิด
ก่อนหน้านี้ตอนจินเฟยเหยาเล่าเรื่องก็เคยบอกไว้ ว่าตนเองไม่ได้เข้าใกล้และสัมผัสสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ หวาซีเป็นคนสู้กับสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ ตนเองเพียงแต่ขับเคลื่อนยันต์ยา ดังนั้นบนร่างย่อมไม่มีควันดำ ถ้ามีก็ย่ำแย่แล้ว
ในเมื่อศิษย์สำนักตนเองไม่ได้เลี้ยงสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ ก็มิอาจให้มันหนีไปได้ เจ้าสำนักให้หลี่กวงจี้นำศิษย์แปดร้อยคนไปภูเขาซวงถ่าค้นหาสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณตัวนั้นทันที ทั้งยังแอบสั่งการเป็นพิเศษให้เขานำศิษย์สตรีไปด้วย ให้ในศิษย์แต่ละกลุ่มที่ค้นหาในภูเขาต้องมีศิษย์สตรีอยู่ด้วยหนึ่งคน ในเมื่อเป็นสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณที่เพาะเลี้ยงวิญญาณหยิน เช่นนั้นก็ใช้ศิษย์สตรีเป็นเหยื่อล่อ ต่อให้ต้องเสียสละชีวิตศิษย์นับร้อยคน ขอเพียงจับสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณได้ก็ถือว่าคุ้มค่า
บรรดาศิษย์ไม่ล่วงรู้ถึงความคิดของเจ้าสำนัก รับภารกิจแล้วก็พาสัตว์ภูติของตนเองออกเดินทาง ส่วนพวกเซียวซ่าก็ให้กลับที่พักไปพักผ่อน เนื่องจากจินเฟยเหยาอยู่ตรงใจกลางระเบิดของยันต์ยา ไม่ตายก็นับว่านางดวงแข็ง เคลื่อนไหวไม่ได้ชั่วคราว หลี่กวงจี้เห็นว่านางรู้จักกับหวาซีซึ่งเป็นศิษย์ของตนเอง จึงให้หวาซีดูแลชั่วคราว รอจนอาการบาดเจ็บดีขึ้นจึงส่งนางกลับสำนักเฉวียนเซียน
ส่วนหวาซีไม่รู้ว่าเพราะจินเฟยเหยาช่วยเหลือตนเองหรือไม่ เขาจึงรู้สึกว่าห้องรับแขกไม่เหมาะจะพักอาศัยจึงพานางมาอยู่เรือนเล็กที่ตนเองอาศัยอยู่ รินชารินน้ำทุกวัน ทั้งยังวิ่งไปหาขี้ผึ้งหยกขั้นสามซึ่งเป็นยารักษาบาดแผลชั้นเลิศมากล่องหนึ่ง ขี้ผึ้งหยกนี้ไม่เสียทีที่เป็นยาวิญญาณขั้นสาม ใช้เพียงห้าหกวัน จินเฟยเหยาก็สามารถลุกขึ้นนั่ง จับราวพยุงเดินได้หลายก้าว
วันนี้จินเฟยเหยาโคจรลมปราณเสร็จสิ้น รู้สึกว่าบาดแผลหายดีขึ้นมาก อยู่ที่สำนักชิงโซ่วไปก็มิใช่หนทางที่ดี อีกทั้งหวาซีก็พานางมาอยู่ด้วยกัน ฉากหน้าเพื่อสะดวกในการดูแลนาง ที่จริงคือไม่วางใจ ดังนั้นนางกะว่าวันนี้จะเอ่ยอำลาหวาซีกลับไปสำนักเฉวียนเซียน
หลายวันนี้หวาซีอยู่ในห้องบำเพ็ญด้านข้างรักษาบาดแผลให้ราชาสุนัขป่ายักษ์ จินเฟยเหยาก็นั่งอยู่ในเรือนรอให้เขาออกมา
“สหายเซียนจินดูเหมือนว่าร่างกายของเจ้าฟื้นตัวดี สามารถเดินไปทั่วได้แล้ว” หวาซีเดินมาจากห้องฝึกบำเพ็ญ ก็เห็นจินเฟยเหยานั่งอยู่บนเก้าอี้ศิลาในเรือน นอนพิงอยู่ข้างรั้วมองมาไกลๆ
จินเฟยเหยายิ้ม “ดังนั้นวันนี้ข้าจึงคิดจะกล่าวอำลาสหายเซียนหวา ข้าออกมาหลายวันแล้ว มิอาจอยู่ที่นี่ตลอดไปได้ คิดจะกลับไปวันนี้”
หวาซีลำบากใจอยู่บ้าง มีสีหน้ารู้สึกผิด “เรื่องนี้ต้องโทษข้า หากมิใช่เพราะข้านัดสหายเซียนจินมา ก็คงไม่ต้องทำให้เจ้าได้รับบาดเจ็บหนักและยังเกือบตายแบบนี้”
เห็นรอบด้านไม่มีใคร และในเรือนยังมีคาถาป้องกัน ทว่าจินเฟยเหยายังหลีกเลี่ยงเรื่องในวันนั้นอย่างระมัดระวัง “สหายเซียนหวาไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ การได้พบกับเจ้าไม่ใช่เรื่องดีอะไรสำหรับข้า พวกเราอาจจะเป็นดาวข่มกันตามดวงชะตา เพียงสิงโตวารีหยกและแมวบินได้ที่สหายเซียนหวารับปากข้าไว้ตอนนั้น มอบให้ข้าได้หรือไม่ ข้าจะได้นำลงเขาไปด้วย”
จินเฟยเหยาหยุดไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้นอีก “สหายเซียนหวาเองก็รู้ว่าข้าเป็นผู้บำเพ็ญเซียนอิสระ ไม่มีเงินทองมากนัก ข้าต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อสิงโตวารีหยกและแมวบินได้ คาดว่าสหายเซียนหวาคงคาดคิดได้และจัดเตรียมไว้แล้วสินะ”
ในที่สุดหวาซีก็เข้าใจ ว่าเพราะเหตุใดตอนนั้นจินเฟยเหยาจึงช่วยเขา ก็เพื่อสิ่งของที่มีราคารวมกันไม่ถึงสี่พันศิลาวิญญาณ ถ้าเรื่องที่เขาเป็นเจ้าของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณถูกจับได้ จินเฟยเหยาก็ไม่สามารถได้แมวบินได้และสิงโตวารีหยกจากตัวเขา ดังนั้นจึงแต่งเรื่องโกหกขึ้นเพื่อให้สองฝ่ายสมประโยชน์
ถ้าหากนางเพียงแค่อยากได้ศิลาวิญญาณ ก็เป็นผู้ร่วมมือที่ดีจริงๆ หวาซีแอบตัดสินใจในใจ แล้วเอ่ยกับจินเฟยเหยา “ข้าอยากรั้งให้สหายเซียนจินอยู่สักหลายวัน ในเมื่อสหายเซียนอยากกลับไปแต่เนิ่นๆ ข้าจะไปนำไข่ของสิงโตวารีหยกและแมวบินได้มาเดี๋ยวนี้ สหายเซียนโปรดรอสักครู่ ไข่ของแมวบินได้ไม่ได้อยู่ในมือข้า ข้าต้องไปแลกเปลี่ยนกับศิษย์พี่”
“ได้” จินเฟยเหยาพยักหน้า
เห็นหวาซีขี่กระเรียนเซียนที่เลี้ยงแบบปล่อยในเรือนไปหาศิษย์พี่ของเขา เห็นกระเรียนเซียนบินไปอย่างสบายอกสบายใจ จินเฟยเหยาก็รู้สึกอิจฉานิดๆ สำนักชิงโซ่วเลี้ยงกระเรียนเซียนไว้ฝูงใหญ่เพื่อให้ศิษย์ขั้นฝึกปราณใช้แทนการเดินเท้าโดยเฉพาะ ปกติเลี้ยงไว้ในเรือน ให้กินน้ำสะอาดและอาหารสัตว์เล็กน้อยก็พอ ทั้งสะดวกและประหยัด ถึงจะบินช้าหน่อยทว่าดีตรงไม่ต้องเสียเงิน ทุกคนมีคนละตัว
นางเคยถามหวาซี กระเรียนเซียนเหล่านี้สำนักใช้เวลาหลายร้อยปี ฟักไข่ออกมาทีละชุด มีผู้อาวุโสที่ใส่ใจท่านหนึ่งเพาะเลี้ยง ตอนนี้จึงสามารถให้คนในสำนักใช้แทนการเดินเท้าได้ หากนำไข่ของกระเรียนเซียนไปขายข้างนอก ตัวหนึ่งจะมีราคานับพันศิลาวิญญาณ ดังนั้นเพื่อปกป้องกระเรียนเซียนเหล่านี้จึงไม่อนุญาตให้พวกเขาขี่ออกนอกสำนัก
ได้แต่ขี่ภายในสำนัก หากคิดจะออกจากสำนัก ก็ต้องขี่สัตว์ภูติที่ตนเองเลี้ยง ห้ามเอากระเรียนเซียนเหล่านี้ออกไปเด็ดขาด ได้แต่ใช้แทนการเดินเท้าในสำนัก แค่นี้ก็ทำให้จินเฟยเหยาอิจฉาอย่างยิ่ง ตอนนั้นอยู่สำนักเหิงเจินก็ไม่มีสัตว์ภูติใช้แทนการเดินเท้า ศิษย์ขั้นฝึกปราณขี่กระบี่ไม่ได้ จะทำอะไรก็ต้องเดินเอา มีเพียงบรรดาศิษย์ผู้สืบทอด แต่ละปีสำนักจะมอบยันต์เดินทางให้สิบใบเพื่อฐานะและหน้าตา ช่างตระหนี่จนเจ็บปวดใจจริงๆ
การไปของหวาซีครั้งนี้ไปถึงครึ่งวัน จินเฟยเหยารอจนหมดความอดทน จึงเห็นหวาซีพาศิษย์พี่เซียวมาอย่างเอ้อระเหย “หรือว่าตั้งใจมาส่งข้าโดยเฉพาะ? คงไม่ใจดีขนาดนั้นหรอกนะ” จินเฟยเหยาใช้มือจับรั้วพยุงตัวยืนขึ้น มองพวกเขาสองคนอย่างสงสัย
“สหายเซียนจิน” เซียวซ่าลงจากกระเรียนเซียน ก็ประสานมือคารวะจินเฟยเหยา ทักทายด้วยรอยยิ้มกว้าง
จินเฟยเหยาเองก็ยิ้มรับ ทั้งยังเอ่ยล้อเลียนว่า “หรือว่าสหายเซียนเซียวก็มาส่งข้าด้วย?”
“เอ่อ...” หวาซีเอ่ยกับจินเฟยเหยาอย่างลังเลอยู่บ้าง “สหายเซียนจิน ศิษย์พี่เซียวมาเพราะมีเรื่องอยากจะหารือกับเจ้า”
“เรื่องอะไร?” จินเฟยเหยามองคนทั้งสองอย่างสงสัย
เซียวซ่าพูดอย่างเขินๆ “คืออย่างนี้สหายเซียนจิน ข้าซื้อสิงโตวารีหยกที่ศิษย์น้องหวาซีจะมอบให้เจ้าตัวหนึ่ง ครั้งนี้ได้ลูกสิงโตมาทั้งหมดสามตัว ถึงแม้ว่าข้าจะได้ตัวหนึ่ง เพียงแต่ตัวนั้นข้าอยากมอบให้ศิษย์น้องคนหนึ่ง”
“สำนักชิงโซ่วของพวกเจ้ามีธรรมเนียมว่าต้องมอบสิ่งของให้ศิษย์น้องหรือ?” จินเฟยเหยาหลุดปากออกมา เหตุใดคนเหล่านี้จึงมีคุณธรรมเช่นนี้
หวาซีรีบฉุดดึงจินเฟยเหยา เอ่ยอธิบายเสียงเบาว่า “ศิษย์น้องผู้นั้นเป็นบุตรสาวของอาจารย์เรา หมั้นกับศิษย์พี่เซียวแล้ว ดังนั้นจึงมิใช่คนนอก เจ้าอย่าพูดจาเหลวไหล”
“รู้แล้ว” จินเฟยเหยาแม้ปากไม่พูดทว่าในใจกลับคิด ผู้อื่นประจบศิษย์น้องเพื่อเอาใจฮูหยินในอนาคต เจ้าประจบศิษย์น้องก็เพื่อเอาใจสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ
อย่างไรเสียสิงโตวารีหยกนางก็คิดจะเอากลับไปขายทิ้งอยู่แล้ว ตอนนี้ความเป็นอยู่ยังไม่ดี เลี้ยงสัตว์ภูติมากมายเกินไปไม่ได้ ถ้าสามารถเปลี่ยนเป็นศิลาวิญญาณที่นี่ได้ก็ประหยัดเวลาไปหาคนซื้อ เหตุใดจึงไม่ยินดีเล่า
“ได้สิ เพียงแต่สหายเซียนเซียวจะเสนอราคาเท่าใด?” จินเฟยเหยาเชื่ออย่างไม่ต้องสงสัย ถ้าไม่ถามราคาอย่างใจกว้าง รอให้อีกฝ่ายนำเศษเงินออกมา แล้วให้หวาซีบอกว่าทุกคนล้วนเป็นคนคุ้นเคย คิดจะไม่ขายก็ลำบากแล้ว
เซียวซ่ายิ้มไม่เอ่ยตอบ มองหวาซี
“สหายเซียนจิน เจ้าวางใจได้ พวกเราไม่ให้เจ้าเสียเปรียบหรอก ศิษย์พี่เซียวคิดจะนำศิลาวิญญาณหนึ่งพันสี่ร้อยก้อนมาซื้อสิงโตวารีหยก ราคานี้พอๆ กันกับร้านบนถนนเป่ยเหอ” หวาซีแอบบอก
“ไข่ของแมวบินตัวนั้นก็ยืมมาจากศิษย์พี่เซียว เจ้าก็รู้ว่าตอนนี้ข้าไม่มีเงินมากขนาดนั้น ซื้อแมวบินได้มาไม่ได้ ดังนั้นเลย... เจ้าไว้หน้าข้าหน่อยเถอะ” หวาซีหารือกับจินเฟยเหยาเสียงเบา เซียวซ่าเดินไปอีกข้างหนึ่งแสร้งดูกระเรียนเซียนว่าอ้วนหรือไม่
ราคานี้น่าจะใกล้เคียง จินเฟยเหยาตกลง เพียงแต่นางยังมีอีกเรื่องหนึ่ง จึงเอ่ยออกมา “สหายเซียนหวา เจ้าก็รู้ว่าข้ามีสัตว์ภูติอยู่หลายตัว เพียงแต่มีเจ้าของแล้ว ข้าคิดจะจัดการพวกมัน ทว่าไม่อยากให้คนรู้ที่มาเป็นการแลกเปลี่ยน เจ้าช่วยข้าจัดการรอยประทับของเจ้าของที่เหลืออยู่บนร่างของพวกมันทิ้งด้วย เป็นอย่างไร?”
หวาซีย่อมรู้ดี ที่นางเอ่ยถึงคือสัตว์ภูติของอี่ซาน หากนำออกมาเปะปะ ทำให้คนตรวจพบก็จะทำให้เขาลำบาก หวาซีพยักหน้าเอ่ยว่า “ได้ อีกครู่หนึ่งเจ้านำมาให้ข้า ถ้าสามารถเปลี่ยนเป็นศิลาวิญญาณได้ ข้าจะช่วยกำจัดทิ้งให้”
“อืม มีเจ้าจัดการข้าก็วางใจ เจ้าคุ้นเคยด้านนี้” จินเฟยเหยาพยักหน้าเอ่ยยิ้มๆ
หลังจากหารือเสร็จสิ้น จินเฟยเหยาไม่เห็นแม้แต่ลูกสิงโตวารีหยกก็ได้รับถุงเก็บของที่บรรจุเงินหนึ่งพันสี่ร้อยศิลาวิญญาณจากเซียวซ่า สำหรับเรื่องที่พวกเขาจงใจไม่นำสิงโตวารีหยกมาและตัดสินใจคิดจะซื้อให้ได้ จินเฟยเหยาคร้านจะไปคิดเล็กคิดน้อย
ซื้อขายเสร็จสิ้น เซียวซ่าก็ขี่กระเรียนเซียนกลับไป อำนวยความสะดวกให้หวาซีและจินเฟยเหยาพอดี จินเฟยเหยาแอบนำถุงสัตว์ภูติหกใบมอบให้หวาซีให้เขาช่วยจัดการ ยังมีถุงสัตว์ภูติสองใบ เดิมทีบรรจุผึ้งปีกดำและงูเหลือมนิลแต่ตอนนี้ว่างเปล่า นางเตรียมเอาไว้ใช้ในวันหน้า
“ไข่ของแมวบินได้เล่า?” ทำเรื่องเหล่านี้เสร็จแล้ว จินเฟยเหยาจึงเอ่ยถาม
“ข้านำมาแล้ว อยู่นี่” หวาซีหยิบกระเป๋าสัตว์ภูติใบหนึ่ง แล้วนำไข่ใบหนึ่งออกมาจากด้านใน ไข่แมวบินได้สูงสามฝ่ามือกว่า เปลือกไข่สีขาวน้ำนม ด้านบนมีลวดลายสีฟ้าอ่อนเหมือนเมฆเหิน
จินเฟยเหยารับไข่มาอย่างระมัดระวัง เอ่ยถามอย่างตื่นเต้น “ของสิ่งนี้ต้องเลี้ยงดูอย่างไร?”
“ปกติใช้ศิลาวิญญาณเลี้ยงดู อีกสามเดือนจึงออกมาจากไข่ได้ จากนั้นต้องป้อนน้ำนมแมวบินได้สามเดือน ของสิ่งนี้มีขายที่ร้านสัตว์ภูติขนาดใหญ่ ศิลาวิญญาณหนึ่งก้อนสามารถซื้อได้หนึ่งกา เพียงพอให้ดื่มได้หนึ่งวัน สามเดือนให้หลังจึงหย่านม ถึงตอนนั้นจึงสามารถป้อนเนื้อสัตว์ปิศาจได้ และสามารถซื้ออาหารสัตว์ภูติที่ทำขึ้นเป็นพิเศษมาป้อนได้ ว่าไปแล้วค่อนข้างเลี้ยงง่าย”
“แบบนี้เรียกว่าเลี้ยงง่าย? ต้องใช้ศิลาวิญญาณของข้าไปเท่าไหร่” จินเฟยเหยาเกือบจะกระอักโลหิตออกมา การลงทุนครั้งนี้มหาศาลเกินไปแล้ว
หวาซีไม่เอ่ยอะไรเพียงแต่หัวเราะหึหึ
................................................


## 0029 กลุ่มคนวิปริต

บทที่ 29 กลุ่มคนวิปริต
ผู้ที่ส่งจินเฟยเหยาลงเขาคือศิษย์สำนักชิงโซ่วคนอื่นๆ เพราะเรื่องสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณ หวาซีจึงห้ามออกจากสำนักชั่วคราว เนื่องจากอาการบาดเจ็บของนางยังไม่หายดีทั้งหมด ดังนั้นจึงส่งกระเรียนเซียนมาสองตัวโดยมีศิษย์นำนางมาส่งถึงวงเวทส่งตัวโดยเฉพาะ
จินเฟยเหยาเสพสุขกับรสชาติของการเหินบินอีกครั้ง และทำให้นางตัดสินใจอย่างแน่วแน่ จะต้องเลี้ยงแมวบินได้ให้ดี อีกทั้งหวาซียังอธิบายว่า ตอนฟักไข่ห้ามขาดศิลาวิญญาณ เช่นนี้แมวบินได้ที่ฟักออกมาจึงมีคุณสมบัติดี มีการพัฒนาได้โดยง่าย
จินเฟยเหยาขอบคุณศิษย์ที่มาส่งตนเอง ก็เดินกระเผลกส่งตัวกลับไปเมืองลั่วเซียน แล้วจ้างรถคันหนึ่งกลับไปสำนักเฉวียนเซียน เพิ่งเข้าเรือนก็เห็นในเรือนมีคนเพิ่มมาหลายคน เวิงเหล่ากำลังสนทนากับบุรุษอายุยี่สิบกว่าปีคนหนึ่ง
“สหายเซียนจิน เหตุใดเจ้าจึงหายไปหลายวันไม่กลับมาโดยไม่บอกกล่าว ข้านึกว่าเจ้าเกิดเรื่องเสียอีก มานี่เร็ว ข้าจะแนะนำคนกลุ่มเราให้เจ้ารู้จัก” เวิงเหล่าเห็นว่าในที่สุดจินเฟยเหยาก็กลับมา จึงเรียกนางให้รีบมา
เห็นท่าทางเช่นนี้ น่าจะเป็นหัวหน้านำพาคนกลับมา ได้รู้จักกับทุกคนพอดี ต่อไปยังต้องอยู่ร่วมกันอีกนาน นางยิ้มตาหยีเดินเข้าไปหา “ทำให้เวิงเหล่าต้องเป็นห่วงแล้ว ข้าไปทำภารกิจอย่างหนึ่งกับคนรู้จัก คิดไม่ถึงว่าเกือบจะเสียชีวิต รักษาบาดแผลอยู่หลายวันจึงกลับมา”
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว สหายเซียนจิน ข้าขอแนะนำให้เจ้ารู้จัก นี่คือหัวหน้าของกลุ่มสี่สิบสี่เรา” เวิงเหล่าแนะนำบุรุษข้างกายให้จินเฟยเหยารู้จักก่อน
“ข้าน้อยอู๋เฮ่าคงดูแลกลุ่มสี่สิบสี่ชั่วคราว ต่อไปทุกคนต้องช่วยเหลือและประคับประคองกัน” อู่เฮ่าคงยิ้มอย่างปลอดโปร่ง ทำให้คนรู้สึกสบายใจ
จินเฟยเหยายิ้มพร้อมประสานมือคารวะเขานี่คือหัวหน้าของตนเองในวันหน้า พลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณช่วงปลายอย่างสมบูรณ์ มีคุณสมบัติแย่งชิงยาสร้างฐานแล้ว ต่อไปต้องประจบให้มากหน่อย เห็นท่าทางเขาดูเหมือนจะอยู่ด้วยง่าย ไม่รู้ว่าจะเป็นคนประเภทส่งลูกน้องไปเผชิญอันตรายโดยเฉพาะหรือไม่
แนะนำหัวหน้าเสร็จสิ้น เวิงเหล่าก็แนะนำอีกหลายคนที่เหลือ มีสองคนนั่งอยู่ข้างอู๋เฮ่าคง หน้าตาสุภาพเรียบร้อยเหมือนบัณฑิตในโลกมนุษย์ ทั้งคู่มีพลังบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณช่วงกลาง สิ่งที่ทำให้คนไม่สบายใจคือทั้งสองนั่งด้วยกันยังฉุดดึงมือกัน ลักษณะเหมือนผู้บำเพ็ญคู่
“สองคนนี้คือฟั่นไฉ่ผิงและฟั่นฉวนผิง เขาสองคนเป็นพี่น้องกัน”
คนที่ชื่อฟั่นไฉ่ผิงเงยหน้าขึ้นพยักหน้าให้จินเฟยเหยานิดๆ ก่อนก้มหน้าลงอย่างขัดเขิน ทั้งยังแอบอิงพี่ชายที่อยู่ข้างกาย ส่วนฟั่นฉวนผิงกลับยิ้มให้จินเฟยเหยาอย่างใจกว้าง แล้วกุมมือฟั่นไฉ่ผิงบีบอย่างหนักหน่วง คิดไม่ถึงว่าทั้งสองคนจะมองหน้ากันอย่างลึกซึ้ง
จินเฟยเหยาพยายามสะกดความตกตะลึง ความรังเกียจ และเต็มไปด้วยคำถามในใจ หัวเราะโง่งมอย่างขัดเขินไปหลายครั้งถือเป็นการทักทาย
“เวิงเหล่าเหตุใดจึงแนะนำแต่พวกเขา ไม่ยอมแนะนำข้าบ้าง” ด้านข้างมีบุรุษเบียดแทรกเข้ามา ดวงตาดอกท้อที่มีอารมณ์หลากหลาย มองพินิจจินเฟยเหยาขึ้นลงอย่างมีราคะ ในมือถือพัดดอกท้อกระดูกหยกขาว บางครั้งบางครายังแสดงท่าทางสง่างาม
“สหายเซียนจิน ข้าชื่อติงจี้ ต่อไปพวกเราเป็นกลุ่มเดียวกันแล้ว  ต้องอยู่ร่วมกันดีๆ เมืองลั่วเซียนมีร้านสุราแห่งหนึ่ง บรรยากาศดียิ่ง อีกสักครู่พวกเราไปดื่มกันสักจอกดีกว่า?” ติงจี้ประสานมือคารวะจินเฟยเหยา คลี่พัดดอกท้อออกดังฟุ่บ แสร้งพัดอย่างสง่างาม กลิ่นหอมขุมหนึ่งพุ่งเข้ามาปะทะหน้า
จินเฟยเหยารังเกียจท่าทางโจรสวาทของเขา และถูกกลิ่นหอมทำให้สำลัก อดถอยหลังมาก้าวหนึ่งไม่ได้
ส่วนติงจี้ยังคงไม่ถอดใจ ก้าวเข้ามาใกล้อย่างมั่นใจในตนเอง กระพือพัดในมือคิดจะสนทนาด้วย
“ฮัดชิ้ว!” จินเฟยเหยาพลันจามเสียงดัง ติงจี้หลบไม่ทัน ถูกน้ำลายพ่นใส่เต็มหน้า “สหายเซียนติง ขออภัยด้วย ตั้งแต่เล็กข้าก็ดมกลิ่นหอมไม่ได้ พอดมก็จะจาม ขอโทษด้วยจริงๆ”
เห็นสีหน้าของติงจี้ตกตะลึงอยู่ตรงนั้น จินเฟยเหยาจึงรีบล้วงผ้าชิ้นหนึ่งออกมาจากในอก ขออภัยไปพลางเช็ดใบหน้าเขาอย่างกระตือรือร้นไปพลาง เช็ดบนใบหน้าขาวเนียนของติงจี้อยู่หลายครั้ง ก็ปรากฏรอยดำหลายรอย  ทั้งยังมันเยิ้ม พอจินเฟยเหยามองผ้าที่ถืออยู่ในมือ ก็เอ่ยอย่างขัดเขิน “สหายเซียนติง ขออภัยด้วยจริงๆ ข้าพลั้งมือหยิบผ้าขี้ริ้ว ถ้าอย่างไร ท่านไปล้างหน้าดีหรือไม่?”
เห็นท่าทางของเขา คนโดยรอบต่างหัวเราะกันครืน แม้แต่ฟั่นไฉ่ผิงก็ปิดปากแอบหัวเราะ
“เจ้า...เจ้าเป็นเด็กผู้หญิง เหตุใดจึงพกผ้าขี้ริ้วสกปรกเช่นนี้ติดตัว” ติงจี้ที่ปกติถือว่าตนเองหล่อเหลาสง่างาม ไม่ว่าเมื่อใดก็มีท่วงท่าที่ดี ไม่เคยพบกับเรื่องสกปรกเช่นนี้มาก่อน เขารู้สึกอยากจะอาเจียน เค้นคำพูดออกมาประโยคหนึ่ง ก็พุ่งกลับไปยังเรือนเล็กของตนเอง
ส่วนจินเฟยเหยาตะโกนอธิบายเสียงดังอย่างรู้สึกผิด “สหายเซียนติง นี่ไม่ใช่ผ้าขี้ริ้วสกปรกนะ เป็นเพียงแค่ผ้าที่ใช้สำหรับเช็ดมีดตอนข้าเข้าป่าย่างเนื้อกิน น้ำมันด้านบนก็สะอาด สีดำนั่นคือขี้เถ้าฟืนที่ถูกเผา”
เพียงแต่น่าเสียดายที่ติงจี้พุ่งเข้าไปในเรือนแล้ว ไม่ได้ยินคำอธิบายที่ตามมาของจินเฟยเหยา
“เขาก็เป็นแบบนี้แหละ หากทุ่มเทพลังให้กับการฝึกบำเพ็ญ จะเพิ่งอยู่ขั้นฝึกปราณช่วงกลางได้อย่างไร น้องสาว อย่าไปสนใจเขา ต่อไปอยู่ห่างจากเขาหน่อย เขาเห็นสตรีก็เดินไม่ไหวแล้ว” แขนขาวเนียนข้างหนึ่งวางลงบนไหล่จินเฟยเหยา กลิ่นหอมอันเข้มข้นลอยมาอีก นางกลับไม่ได้จามทันที หากได้กลิ่นเหม็นก็จาม ผีสางจึงเชื่อคำพูดของนาง
พอหันหน้าไปมอง คนที่วางมือบนไหล่นางคือสตรีอายุสามสิบกว่าเผยให้เห็น***ครึ่งหนึ่ง  ผิวขาวเนียนละเอียด ผมดำสนิททั้งหนาทั้งเงางาม แต่งกายสวยหยาดเยิ้ม เครื่องประดับงดงาม เรือนร่างอวบอิ่มแสดงให้เห็นความเผ็ดร้อนของสตรีขั้นฝึกปราณช่วงปลายผู้นี้
“สหายเซียนผู้นี้คือเสวี่ยเหนียงจื่อ ข้าเคยได้ยินเวิงเหล่าเอ่ยถึงเจ้าแล้ว บอกว่าเจ้าเป็นคนร่าเริงเปิดเผยทั้งยังตรงไปตรงมา” จินเฟยเหยาทายได้ คนผู้นี้น่าจะเป็นเสวี่ยเหนียงจื่อในคู่สามีภรรยา
“อายุยังน้อย ปากหวานจริงๆ” เสวี่ยเหนียงจื่อหัวเราะเสียงดัง
“เหนียงจื่อ มีเรื่องอะไรจึงหัวเราะอย่างเบิกบานขนาดนี้” บุรุษเรือนร่างสูงใหญ่เดินออกมาจากในเรือนหนึ่ง ใบหน้าดุร้ายเสียงดังเป็นพิเศษ สะเทือนแก้วหูจนเจ็บปวด
“ท่านพี่ นี่คือสหายร่วมทีมคนใหม่ของพวกเรา เพิ่งมาก็พ่นน้ำลายใส่หน้าติงจี้แล้ว” เสวี่ยเหนียงจื่อหัวเราะจนร่างสั่นสะเทือน หน้าอกอวบอิ่มก็กระเพื่อมตามไปด้วย
บุรุษร่างใหญ่ไมได้หัวเราะ ทว่าเอะอะเสียงดัง “ถุย เรื่องของเจ้าหน้าขาวนั่นมีอะไรน่าขำ บอกให้เจ้าอยู่ห่างๆ เขาตั้งนานแล้ว เจ้าคนที่พาสตรีกลับมาตลอดแบบนั้น อยู่กลุ่มเดียวกับเขาน่าขายหน้าแทบตายแล้ว”
จินเฟยเหยามองเขาแล้วยิ้มล้อเลียน เวิงเหล่าเคยเอ่ยถึงคนผู้นี้มาก่อน เฟยเทียนหลง สามีของเสวี่ยเหนียงจื่อ บุรุษที่อารมณ์ร้อนที่สุดในเรือนสี่สิบสี่ เพราะว่าพลังการบำเพ็ญเพียรต่ำกว่าภรรยาหนึ่งขั้น จึงไม่ค่อยมีหน้ามีตา ดังนั้นยิ่งมีนิสัยเลือดร้อน กังวลว่าบุรุษอื่นจะมาล่อลวงภรรยาของเขาไปทั้งวัน
“ไปทางนั้นเลย เอะอะโวยวายทั้งวัน อย่าทำให้มารดาไม่พอใจ” เสวี่ยเหนียงจื่อค้อนควักเขา ด่าทออย่างดุร้าย เฟยเทียนหลงถูกภรรยาหักหน้า ทั้งยังไม่กล้าทะเลาะกับนาง ได้แต่ส่งเสียงฮึอย่างหนัก แล้วหันหน้ากลับไป
“เสวี่ยเหนียงจื่อ ข้ายังมีเรื่องจะอธิบายให้สหายเซียนจินฟัง เจ้าอย่าเพิ่งพัวพันนาง” อู๋เฮ่าคงเอ่ยยิ้มๆ
เสวี่ยเหนียงจื่อฉุดดึงมือจินเฟยเหยาไม่ยอมปล่อย ยืดอกเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “ข้าไม่ไปเสียอย่าง มาที่เรือนสี่สิบสี่หลายปีแล้ว หนึ่งปีสามร้อยหกสิบห้าวันล้วนมีแต่พวกผู้ชายกลุ่มใหญ่อย่างพวกเจ้า เบื่อหน่ายแทบตายแล้ว ตอนนี้น้องสาวอายุเยาว์คนหนึ่งมาอย่างยากลำบาก ข้าไม่ยอมให้พวกเจ้าหรอก”
หน้าอกขาวๆ อวบอิ่มดันใบหน้าจินเฟยเหยา ถึงจะอ่อนนุ่ม ทว่ากลับทำให้จินเฟยเหยาเดือดดาลยิ่ง นี่เรียกว่าอะไร ทันใดนั้น ความเย็นก็มาแปะบนผิวหนัง ทำให้นางรู้สึกได้ถึงความแปลกประหลาด นางอดขมวดคิ้วไม่ได้ พลังวิญญาณแฝงไอสังหารรั่วไหลออกมา
“สหายเซียนตัวน้อยอย่างเจ้า หรือว่าจะไม่ยอมอยู่กับพี่สาว?” เสวี่ยเหนียงจื่อทำปากยื่น ปลดปล่อยจินเฟยเหยาอย่างไม่ยินยอม
หลังจากนางผละออก ความเย็นขุมนั้นก็หายไป จินเฟยเหยายิ้มและเอ่ยว่า “ข้าคิดจะใกล้ชิดกับเสวี่ยเหนียงจื่อ ทว่าร่างกายของเสวี่ยเหนียงจื่อเย็นเกินไป ข้ากลัวหนาวมาตลอด ได้แต่ยืนอยู่ห่างๆ”
ไม่รู้ว่าเมื่อครู่เสวี่ยเหนียงจื่อคิดจะทำอะไร พอถูกจับได้ก็ไม่รู้สึกเสียหน้า โยนเรื่องนี้ทิ้งไปอย่างสบายอกสบายใจ นางเอ่ยยิ้มๆ โดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “ในเมื่อสหายเซียนน้อยไม่ยินยอม เช่นนั้นข้าก็ไม่ฝืนใจ หัวหน้ายังมีเรื่องจะพูดคุยกับเจ้า ข้าไม่รบกวนเจ้าแล้ว มีเวลาข้าจะมาคุยเล่นด้วย”
เอ่ยจบ นางก็บิดเอวเดินยั่วยวนจากไป
จินเฟยเหยาแอบใช้การรับรู้ตรวจสอบดูรอบหนึ่ง ไม่พบว่าบนร่างตนเองมีสิ่งใดแปลกประหลาด จิตใจที่ตึงเครียดก็ผ่อนคลายลง ส่วนคนอื่นๆ ก็รู้จักคุ้นเคยกันดี ย่อมรู้ว่าเมื่อครู่เสวี่ยเหนียงจื่อคิดจะทำอะไร กลับถูกคนใหม่จับได้ ทว่าก็ไม่ได้เอ่ยเปิดโปง
อู๋เฮ่าคงเห็นเสวี่ยเหนียงจื่อเดินจากไป ก็หยิบแผ่นหยกสีหมึกชิ้นหนึ่งเอ่ยกับจินเฟยเหยาว่า “สหายเซียนจิน นี่คือแผ่นหยกภารกิจของสำนักเฉวียนเซียน ภารกิจทั้งหมดที่เหมาะสมกับขั้นฝึกปราณอยู่ด้านบน โดยพื้นฐานแล้วทุกวันจะมีภารกิจใหม่บันทึกไว้ ส่วนแผ่นหยกก็แบ่งให้แต่ละกลุ่ม และทุกกลุ่มอย่างน้อยต้องรับภารกิจบังคับที่ไม่ได้รับเงินรางวัลหนึ่งครั้งต่อปี ถึงตอนนั้นจะแจ้งล่วงหน้าผ่านป้ายหยกนี้”
จินเฟยเหยารับแผ่นหยกขนาดเท่าฝ่ามือมา ใหญ่กว่าแผ่นหยกทั่วไปที่มีขนาดยาวเท่านิ้วมือมากนัก นางไม่ได้ตรวจสอบแผ่นหยกชั่วคราว ทว่าซุกเก็บไว้ รอให้อู๋เฮ่าคงพูดเรื่องอื่นๆ อีก
ต่อมาโดยพื้นฐานแล้วก็ไม่มีอะไรมาก เพียงแค่เอ่ยถึงว่าทุกคนห้ามต่อสู้กัน จากนั้นก็เอ่ยถึงการแข่งขันแย่งชิงยาสร้างฐานในปีหน้า จินเฟยเหยามีพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณช่วงกลาง ไม่มีแม้แต่คุณสมบัติในการลงสมัคร อู๋เฮ่าคงเพียงแค่บอกนางตามกฎระเบียบ
ในขณะที่จินเฟยเหยาสนทนากับหัวหน้า สองพี่น้องวิปริตไม่รู้ว่าจูงมือกันไปเที่ยวเล่นที่สวนดอกไม้ใดแล้ว ติงจี้กลับถึงเรือนก็ไม่ปรากฏตัวอีก คาดว่าคงกำลังล้างหน้าซ้ำไปซ้ำมาอยู่ จินเฟยเหยาคาดเดาอย่างใจร้ายยิ่ง เขาคงไม่ล้างร่างกายไปด้วยหลายรอบหรอกนะ
อู๋เฮ่าคงอธิบายจบ ก็บอกว่ามีธุระขอตัวก่อน เหลือเพียงเวิงเหล่าที่บอกจินเฟยเหยาอย่างกระตือรือร้น ยังมีอีกสี่คนที่ออกไปข้างนอก ไม่ได้พักผ่อนในเรือนของตนเอง ตอนพวกเขากลับมาจะแนะนำให้นางรู้จัก จินเฟยเหยาเอ่ยขอบคุณสหายเซียนเฒ่าที่ชอบช่วยเหลือผู้อื่นอย่างสุภาพ ขอเพียงเขาไม่มีเจตนาร้าย หากชอบทำความดีก็ทำไป อย่างไรเสียตนเองก็ไม่ขาดทุน
เพียงแต่...จินเฟยเหยากวาดตามองเรือนเล็กที่สมาชิกอาศัยอยู่ ต่อให้เป็นกลุ่มเดียวกัน จิตใจระวังป้องกันคนมิอาจไม่มี เพิ่งพบหน้าก็คิดจะใช้ลูกไม้ แม้จะไม่รู้สึกถึงเจตนาสังหาร แต่ว่าผู้ใดจะชอบให้คนวางยาบนร่างของตนเองเล่า
นางตัดสินใจว่า ขอเพียงไม่ใช่ภารกิจบังคับ เวลาอื่นๆ จะพยายามไม่ออกไปทำภารกิจกับคนที่มีพฤติการณ์ไม่ปกติเหล่านี้ ทว่าพอครุ่นคิดดูอย่างละเอียด นอกจากเวิงเหล่า หัวหน้า และหลิวเกาอี้ นางก็ไม่ค่อยอยากคบค้าสมาคมกับคนอื่นๆ เลยจริงๆ
..................................................


## 0030 ฆ่าเต่าเกราะเหล็ก

บทที่ 30 ฆ่าเต่าเกราะเหล็ก
“ข้าว่านะสหายเซียนมู่ เจ้าค้นหาอะไรที่นั่น? ถ้ายังไม่ไปจะตามพวกหัวหน้าไม่ทันนะ” จินเฟยเหยาขมวดคิ้วแน่น มองบุรุษที่นั่งยองๆ ค้นหาสิ่งของในพุ่มไม้ไม่ไกลนักอย่างไม่พอใจยิ่ง
“มาแล้ว มาแล้ว สหายเซียนจินเจ้าดูสิ” บุรุษอายุสามสิบกว่าปี คิ้วหนาตาโต หน้าตาถือว่าพอดูได้ ใช้มือชูสิ่งของสีขาวเป็นประกาย วิ่งมาอย่างตื่นเต้นยินดี
จินเฟยเหยายื่นหน้าไปมอง คิดไม่ถึงว่าจะมีหนอนสีขาวอวบอ้วนขนาดตัวเท่าหัวแม่มือกองหนึ่ง จึงอดมีโทสะไม่ได้ “สหายเซียนมู่ เจ้าชักช้าก็เพื่อหาหนอนเหล่านี้ หามาทำไม นำกลับไปกินที่บ้านหรือ”
สหายเซียนมู่เงยหน้าขึ้นเอ่ยอย่างตกตะลึง “คิดไม่ถึงว่าสหายเซียนจินก็รู้จักสิ่งนี้ ท่าทางจะเป็นคนในเส้นทางเดียวกัน ของสิ่งนี้หลังจากนำไปทอดกรอบรสชาติยอดเยี่ยมยิ่ง ทุกครั้งที่ข้าออกมาล้วนนำกลับไป หลังจากทอดแล้วสามารถใช้เป็นเสบียงแห้งได้”
“ผู้ใดเป็นคนในเส้นทางเดียวกันกับเจ้า ข้าไม่กินของสิ่งนี้หรอก” จินเฟยเหยากำหมัดแน่น คำรามอย่างอดทนไม่ไหวอีกต่อไป
คนผู้นี้ชื่อมู่เสี่ยวสือ เป็นคนในเรือนสี่สิบสี่ นิสัยไม่เลวร้าย ทว่ากลับ ตระหนี่เป็นที่สุด ทุกคนออกมาทำภารกิจด้วยกัน แม้แต่กิ่งไม้เขาก็ต้องเก็บกลับมาเผาเป็นฟืน ตลอดทางมีห่านป่าบินผ่านก็ถอนขน เห็นสิ่งใดก็หยิบสิ่งนั้น
สิ่งที่บินอยู่บนฟ้า ผลที่ออกบนต้นไม้ แม้แต่สิ่งที่ชอนไชอยู่ในดิน เขาก็หยิบกลับไป แม้แต่พบซากศพของผู้บำเพ็ญเซียนที่ถูกฆ่า ชุดบนร่างที่เก่าขาดจนกลายเป็นผ้าขี้ริ้วเหล่านั้น เขาก็ถอดลงมาใส่ไว้ในกระเป๋าเก็บของเหมือนของล้ำค่า มีหลายครั้ง ขนาดเห็นเขานั่งยองๆ อยู่ข้างศพคิดจะเอากระดูกของผู้อื่นกลับไปขายให้กับผู้บำเพ็ญเซียนที่ฝึกวิชามารไปทำอาวุธเวท
หากมิใช่จินเฟยเหยาสุดจะทน เห็นศพก็จุดไฟเผาทิ้ง เกรงว่าเขาคงจะเก็บเข้ากระเป๋าจริงๆ เห็นทั่วร่างทั้งด้านบนและด้านล่างแขวนกระเป๋าเก็บของสิบกว่าใบราวกับผู้ประสบภัยหนีภัยพิบัติ และสิ่งที่บรรจุในกระเป๋าทั้งหมดล้วนเป็นขยะที่ไม่มีราคาเลยสักนิด จินเฟยเหยาก็อดคิดจะอัดเขาไม่ได้
นางสำนึกเสียใจก็สายเกินไป หากรู้ว่าเขาเป็นคนเช่นนี้ตั้งแต่แรก ตอนนั้นน่าจะร่วมมือกับเจ้าบ้ากามติงจี้ ถูกเจ้าบ้ากามเอาเปรียบ ก็ดีกว่าเดินกับเขา มิน่าเล่าตอนแรก ทุกคนเห็นนางตัดสินใจเลือกระหว่างติงจี้และมู่เสี่ยวสือ ตอนเห็นนางเลือกมู่เสี่ยวสือก็เผยให้เห็นสีหน้าทั้งอยากจะหัวเราะและเสียใจ
“โฮก...”
บนภูเขามีเสียงคำรามของสัตว์ดังมา ท่าทางคนอื่นๆ จะค้นหาเป้าหมายพบแล้ว  จินเฟยเหยาอดเอ่ยเตือนไม่ได้ “เร็วหน่อย พวกหัวหน้าเริ่มล่าสังหารแล้ว รอพวกเราไปถึงหากการล่าเสร็จสิ้นแล้วจะไม่ได้ส่วนแบ่งแม้แต่ศิลาวิญญาณสักก้อนนะ ถึงตอนนั้นเจ้าก็อาศัยหนอนสีขาวตัวใหญ่ในมือไปแลกศิลาวิญญาณเถอะ” เอ่ยจบนางก็หันกายวิ่งไปทางเสียงคำราม ทิ้งให้มู่เสี่ยวสือยัดหนอนใส่กระเป๋าเก็บของอย่างลนลาน ปากร้องตะโกนอย่างร้อนใจ “รอข้าด้วย ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”
ทั้งสองคนมาถึงสถานที่ที่กำหนดไว้แบบหนึ่งหน้าหนึ่งหลัง ก็เห็นเต่าเกราะเหล็กสูงสิบกว่าจั้งตัวหนึ่งกำลังถูกพวกหัวหน้าควบคุม รูปร่างเต่าบกขั้นสามชนิดนี้มีขนาดใหญ่ยักษ์ กินพืชเป็นอาหาร กระดองเต่าสีเขียวเข้ม แข็งแกร่งประดุจเหล็ก ถึงแม้จะเป็นสัตว์ปิศาจขั้นสาม แต่เพราะตามธรรมชาติมีนิสัยเชื่อง เคลื่อนไหวช้า ดังนั้นแม้แต่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณ ขอเพียงมีจำนวนมาก ขนาดมดยังสามารถกัดโคตายได้
จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นมองเต่าเกราะเหล็กที่มีขนาดเท่าภูเขาลูกย่อมๆ แล้วจุปาก ลำบากเต่าเกราะเหล็กแล้วจริงๆ รูปร่างแบบนี้ต้องกินพืชมากมายเพียงใด
ไม่รอให้นางทอดถอนใจจนเพียงพอ ลำต้นไม้หยาบหนาเท่าชามอ่างก็ร่วงตูมลงมาจากฟ้า นางตกใจจนต้องกลิ้งหลบบนพื้น มู่เสี่ยวสือที่ตามมาติดๆ ไม่โชคดีขนาดนั้น ลำต้นต้นไม้กระแทกพื้นแล้วกระเด้งขึ้นมา กระแทกโดนใบหน้าของเขาดังป้าบ ทำเอาเขาร้องอย่างน่าอนาถ
“พวกเจ้าสองคนมันเรื่องอะไรกัน เพิ่งมาเอาตอนนี้  รีบมากางวงเวทเร็ว” อู๋เฮ่าคงใช้เวทเหยียบอากาศอยู่กลางนภา หลบ ลำต้นต้นไม้ที่พ่นจากปากของเต่าเกราะเหล็ก เห็นคนทั้งสองเอ้อระเหยลอยชายจึงตำหนิไปประโยคหนึ่ง แล้วโยนแสงสดใสสองสายในมือไปทางคนทั้งสอง
จินเฟยเหยารับแสงสดใสมา เป็นธงอาคมที่มีสีสันไม่เหมือนกันสองธง นางโยนธงอาคมให้มู่เสี่ยวสือ แล้วถลึงตาใส่เขาอย่างดุร้าย มู่เสี่ยวสือกลับเช็ดเลือดกำเดา ดูเหมือนจะเคยชินกับคำตำหนิเช่นนี้นานแล้วจึงไม่เอ่ยอะไร นำธงอาคมออกไถลตัววิ่งไป
เจ้าหมอนี่ตอนนี้วิ่งเร็วกว่าจินเฟยเหยาเสียอีก กระตือรือร้นสุดๆ จินเฟยเหยาไม่อยากออกทำภารกิจครั้งแรกก็ให้เจ้าปรสิตกินดะไร้ความสามารถได้แสดงออก จึงรีบตามไปอย่างรวดเร็ว
เดิมทีจินเฟยเหยานึกว่าเต่าเกราะเหล็กจะไม่มีเวทมนตร์อะไร เพียงแค่ทุบตีอย่างเดียว ก็น่าจะล่าสังหารได้ พอลงมือจึงพบว่า พลังการบำเพ็ญเพียรต่างกันขั้นเดียวก็เป็นคนละเรื่องเลย ไม่ต้องเอ่ยถึงกระดองที่แข็งแกร่ง แม้แต่หัว คอ และขาทั้งสี่ที่โผล่ออกมาภายนอกของมัน ภายใต้การโจมตีด้วยเวทมนตร์ของพวกเขากลับไม่เสียหายเลยสักนิดขนาดบาดแผลก็ยังไม่มี
อีกทั้งพอมันสะบัดคอยาวๆ ทีหนึ่งก็มีลำต้นต้นไม้จำนวนนับไม่ถ้วนเหวี่ยงออกมาจากในปากของมัน ทำให้คนระวังป้องกันไม่ได้ อีกทั้งมันยังเจ้าเล่ห์อย่างยิ่ง ในลำต้นไม้ผสมน้ำย่อยที่มีคุณสมบัติกัดกร่อนอย่างมาก ถ้าโดนเข้าก็ย่ำแย่
“รีบกางวงเวท โจมตีอย่างดุเดือดเช่นนี้ไม่มีประโยชน์” อู๋เฮ่าคงเอ่ยอย่างมีประสบการณ์ เห็นการโจมตีเช่นนี้ไม่มีประโยชน์ก็ให้ทุกคนแยกกันไปกางวงเวทสังหาร
ยามปกตินอกจากฝึกบำเพ็ญแล้วอู๋เฮ่าคงยังศึกษาวงเวท ระดับการกางวงเวทมีชื่อเสียงอยู่บ้างในสำนักเฉวียนเซียน คนจำนวนมากมายล้วนมาหาเขาให้จัดทำวงเวทป้องกันที่เหมาะสม ราคาสูงกว่าข้างนอกมากนัก และวงเวทที่เขาให้สหายร่วมกลุ่มกางในวันนี้ก็คือวงเวทสังหารที่ใช้บ่อยที่สุด
วงเวทนี้ยังสามารถกระตุ้นการโจมตีอันแข็งแกร่งให้ออกมาในขณะเดียวกันกับที่ขังเหยื่อไว้ เหมาะสมจะใช้ล่าสังหารสัตว์ปิศาจที่มีการป้องกันแข็งแกร่งที่สุด ปกติมีเพียงสิบสองคน อู๋เฮ่าคงนอกจากสั่งการแล้วยังต้องรักษาวงเวทด้วยตนเอง รู้สึกใจสู้แต่เรี่ยวแรงไม่ยอมเป็นใจอยู่บ้าง
ตอนนี้มีจินเฟยเหยาเพิ่มมาอีกคนหนึ่ง เขาก็สามารถสั่งการให้ทุกคนกางวงเวทอยู่กลางอากาศได้ ประสิทธิผลของวงเวทสังหารแสดงออกมาทันที
ทุกคนยืนอยู่ในสิบสองตำแหน่งเรียบร้อยตามที่อู๋เฮ่าคงสั่งการ แต่ละคนถือธงอาคมหนึ่งสี ธงที่จินเฟยเหยาถือเป็นธงอาคมสีแดง ธงอาคมขนาดเท่าฝ่ามือพอถ่ายเทพลังวิญญาณลงไปก็ขยายใหญ่สูงกว่าคน นางปักธงไว้ในดินแล้วร่ายเวทที่อู๋เฮ่าคงสอนไว้ก่อนหน้านี้
เพิ่งร่ายเวทมนตร์เสร็จ พลังวิญญาณในร่างก็พุ่งออกมาทันที ทั้งหมดถูกดูดซับเข้าไปในธงอาคม เสาแสงแต่ละสีจำนวนสิบสองสายพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า หลังจากแสงรวมตัวกันแล้วก็เปลี่ยนรูปเป็นม่านแสงปกคลุมเต่าเกราะเหล็กไว้ภายใน
ลำต้นไม้และน้ำย่อยที่สาดกระจายไปทั่วท้องนภา ก็ถูกวงเวทสังหารสกัดไว้ภายใน เช่นนี้ก็สามารถทำให้ทุกคนตั้งใจกางวงเวทได้ ไม่ต้องแบ่งจิตใจไประวังลำต้นไม้และน้ำย่อยอีก
เพราะว่าถูกขังจึงเห็นได้ชัดว่าเต่าเกราะเหล็กมีโทสะยิ่ง เริ่มโจมตีม่านแสงของวงเวทสังหาร อู๋เฮ่าคงลอยอยู่เหนือวงเวท พอเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ก็ร่ายคาถาอย่างเงียบๆ และดีดแสงสายหนึ่งไปทางธงอาคมสีขาวที่เวิงเหล่าถืออยู่ ลำแสงไม่ได้เข้าสู่ธงอาคม ธงอาคมมีเสียงดัง สาดแสงรัศมีเจิดจ้าออกมา
ในวงเวทสังหารอันโปร่งใสพลันมีหมอกสีขาวออกมา ไม่นานก็กรอกใส่วงเวทสังหารจนเต็ม ยืนอยู่นอกวงเวท เห็นเพียงหมอกหนาสีขาวผืนหนึ่ง ยามนี้เต่าเกราะเหล็กเข้าสู่ภาพมายาและหยุดโจมตีวงเวท
จากนั้นเห็นสองมือของอู๋เฮ่าคงทำมุทราร่ายเวทอย่างรวดเร็ว โจมตีด้านบนธงอาคมไม่หยุด จนกระทั่งธงอาคมทั้งสิบสองด้านปลดปล่อยแสงประหลาดออกมาจำนวนมาก หลังจากร่ายเวททั้งหมดแล้ว จึงได้ลงจากกลางอากาศกลับมาพักผ่อนบนพื้น
ภายใต้การเปิดธงอาคมทั้งหมดวงเวทสังหารเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เริ่มมีเสียงเอะอะนานาชนิดออกมา มีแสงสายฟ้าแลบแปลบปลาบภายในหมอกสีขาว เสียงตูมดังสนั่นอย่างต่อเนื่อง ไม่นานนัก จินเฟยเหยาที่เฝ้าอยู่ข้างธงอาคมก็รู้สึกได้ว่าเต่าเกราะเหล็กพยายามโจมตีวงเวทอย่างรุนแรง ม่านแสงถูกโจมตีจนสั่นสะเทือนไม่หยุด
สภาพเช่นนี้ดำเนินต่อไปถึงครึ่งชั่วยามกว่าเต็มๆ นอกจากหัวหน้าอู๋เฮ่าคงที่อยู่ว่าง คนอื่นๆ อีกสิบสองคนล้วนพยายามใช้พลังวิญญาณรักษาวงเวทไว้อย่างสุดกำลัง พลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณช่วงปลายนั้นดีหน่อย สภาพและสีหน้าไม่แย่มากนัก ส่วนพวกจินเฟยเหยาที่เป็นขั้นฝึกปราณช่วงกลางสีหน้าซีดขาว มือและเท้าสั่นสะท้านไปนานแล้ว
สุดท้าย ในขณะที่คนส่วนมากใกล้จะยันไม่ไหวอีกต่อไป ในวงเวทก็ค่อยๆ เงียบสงบลง อู๋เฮ่าคงเห็นว่าเกือบจะได้เวลาแล้ว จึงเหินขึ้นกลางนภาอีกครั้งเริ่มถอนเวทมนตร์ของธงอาคม
ถึงรอบธงอาคมของผู้ใดโดนถอน คนผู้นั้นก็จะรู้สึกผ่อนคลาย หลังจากถอนเวทมนตร์บนธงสีขาวของเวิงเหล่า หมอกสีขาวก็ค่อยๆ หายไป เผยให้เห็นเต่าเกราะเหล็กด้านใน
หัวของเต่าเกราะเหล็กวางอยู่บนพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง บนกระดองเต่าเต็มไปด้วยหลุมใหญ่น้อย ท่าทางจะเจอเข้ากับการโจมตีอันรุนแรง กระดองเต่าเดิมทีสีเขียวเข้มคิดไม่ถึงว่าหลังจากมันตายแล้วจะเปลี่ยนเป็นสีเทา ในมืออู๋เฮ่าคงถือธงอาคมสีสันฉูดฉาด เข้าไปในวงเวทได้อย่างง่ายดาย มือกุมดาบกว้าง ตัดส่วนหัวของเต่าเกราะเหล็ก แสงสีขาวสายหนึ่งวาบผ่าน หนังเต่าที่ยามมีชีวิตแข็งแกร่งสุดเปรียบปานยามนี้ไม่มีพลังวิญญาณคอยค้ำจุนจึงไม่แข็งแกร่งอีกต่อไป ถูกเขาฟันเป็นแผลลึกได้อย่างง่ายดาย เขาใช้มือเดียวดูด ตานสัตว์ปิศาจ[footnoteRef:1]ขนาดเท่าผลหลี่[footnoteRef:2] ลอยออกมาจากในหัวร่วงลงในมือของเขา  [1:  ตานสัตว์ปิศาจ คือ พลังงานในการฝึกบำเพ็ญของสัตว์ซึ่งหลอมรวมออกมาในรูปผลึก เป็นเม็ดกลมๆ ]  [2:  ผลหลี่ คือ ลูกพลัม]
“เต่าเกราะเหล็กตัวใหญ่ขนาดนี้ คิดไม่ถึงว่าตานสัตว์ปิศาจจะเล็กเช่นนี้ ข้ายังนึกว่าอย่างน้อยต้องมีขนาดเท่าชามอ่างเสียอีก” จินเฟยเหยายู่ปาก เพราะว่ายืนอยู่ไกล เห็นตานสัตว์ปิศาจขนาดเท่าเม็ดถั่ว จึงเอ่ยอย่างไม่พอใจ
“สหายเซียนจิน ตานสัตว์ปิศาจขนาดเท่าชามอ่างนั้นมีอยู่ ก็คืออยู่ในร่างของเต่า เจ้าอยากไปล่าอีกตัวหรือไม่” คนอ้วนท่าทางซื่อๆ ที่ยืนอยู่ข้างจินเฟยเหยายิ้มและเอ่ยอย่างโง่งม
“เต่าชนิดใด?” จินเฟยเหยามองคนข้างกายอย่างสงสัย นี่ก็คือคนในเรือนสี่สิบสี่ ชื่อหลี่เอ้อร์เกิน มีกลิ่นอายชนบทอย่างเต็มเปี่ยมที่สามารถสุ่มหาได้ตามท้องนา ก็คือชาวนาอัธยาศัยดีตัวเป็นๆ นี่เอง ก่อนเขาอายุสิบแปดปีทำนาอยู่ในหมู่บ้านภูเขาเล็กๆ อันห่างไกล ไม่เคยได้ยินเรื่องเคล็ดวิชาบำเพ็ญเซียนมาก่อน
หากไม่ใช่เพราะทางบ้านยากจนอย่างยิ่ง เขาก็น่าจะแต่งงาน มีภรรยาคลอดบุตร ด้านหลังมีเด็กน้ำมูกไหลย้อยหลายคนตามเป็นพรวนไปนานแล้ว และใช้ชีวิตทำนาเหมือนเดิม ผู้ใดให้เขาโชคดีอย่างยิ่งได้พบกับผู้บำเพ็ญเซียนอิสระชราขั้นฝึกปราณช่วงปลายที่ถึงขีดจำกัดสูงสุดมีชีวิตอยู่ได้อีกเพียงไม่กี่ปี ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระชราค้นพบว่าในร่างเขามีพลังวิญญาณก็บังคับพาตัวเขาไป
บัดนี้ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระชราคนนั้นกลายเป็นดินเหลือง หลี่เอ้อร์เกินหอบสมบัติของผู้บำเพ็ญเซียนอิสระชรามาถึงเมืองลั่วเซียน ถูกผู้บำเพ็ญเซียนสตรีมีลักษณะดุจเทพธิดาคนหนึ่งล่อลวงให้เข้าสำนักเฉวียนเซียน
หลายปีที่เขาติดตามผู้บำเพ็ญเซียนอิสระชราล้วนอยู่ในสถานที่ที่ไม่มีคนอยู่อาศัย นอกจากฝึกบำเพ็ญแล้วก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลย สามารถมาถึงเมืองลั่วเซียนได้นับว่าโชคดีแล้ว เขาไม่รู้จักเส้นทาง กลับเดินมาถึงที่นี่ได้อย่างน่าประหลาด ดังนั้นจึงต่อยตีกับบรรดาผู้บำเพ็ญเซียนอิสระที่ชอบเอาเปรียบเหล่านั้นดังโครมครามทั้งวัน เขาใสซื่ออย่างที่สุด
..................................................


## 0031 คนงามแห่งหอสาวงาม

บทที่ 31 คนงามแห่งหอสาวงาม
หลี่เอ้อร์เกินยิ้มอย่างซื่อๆ “ข้าเคยได้ยินคนบอกว่า ในทะเลมีเต่าผลักคลื่นชนิดหนึ่ง มีตานสัตว์ปิศาจขนาดใหญ่เท่าชามอ่าง สามารถใช้เลื่อนขั้นพลังบำเพ็ญเพียรได้ไม่น้อย สหายเซียนจิน เจ้าไปล่าเต่าผลักคลื่นสักตัวดีกว่า เช่นนี้จะได้ตานสัตว์ปิศาจขนาดใหญ่”
“สหายเซียนหลี่...”
“สหายเซียนจินมีเรื่องใด?”
มองใบหน้าซื่อๆ และท่าทางจริงใจของเขา จินเฟยเหยาสูดลมหายใจลึกและเอ่ยว่า “สหายเซียนหลี่ เต่าผลักคลื่นเป็นสัตว์ปิศาจขั้นเจ็ด ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมพบเจอมันก็กลายเป็นอาหารว่าง ต่อให้ตานสัตว์ปิศาจของมันมีขนาดใหญ่เท่าบ้าน ข้าก็ไม่มีความสามารถจะไปจับมัน ให้สหายเซียนหลี่ทดลองดูดีกว่า”
“อืม ต่อไปถ้าข้าเก่งกาจ จะต้องช่วยสหายเซียนจินเรื่องนี้แน่นอน” หลี่เอ้อร์เกินพยักหน้า รับปากด้วยสีหน้าจริงจัง
จินเฟยเหยาได้แต่ขอบคุณเขาอย่างฝืนใจ ยามนี้นางด่าทอตนเองในใจ ทำไมต้องสนทนากับหลี่เอ้อร์เกินด้วย ถ้าเจ้าหมอนี่ได้ข่าวของเต่าผลักคลื่น จะลากตนเองไปหาที่ตายจริงๆ หรือไม่
ส่วนหลี่เอ้อร์เกินกลับปีติยินดี สามารถช่วยคนอื่นได้เขาก็รู้สึกเบิกบาน คนเราต้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ทว่าจินเฟยเหยารู้จากเวิงเหล่านานแล้ว หลายปีก่อนในเรือนสี่สิบสี่ยังมีสิบสามคน ในการทำภารกิจครั้งหนึ่ง ผู้บำเพ็ญเซียนคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บหนัก หลี่เอ้อร์เกินผู้มีจิตใจเร่าร้อนคนนี้ พันแผลให้ผู้บำเพ็ญเซียนคนนั้นแล้ววางเขาไว้ในสถานที่ปลอดภัยแล้วกลับมาที่กลุ่มทำภารกิจต่อ
คิดไม่ถึงว่าหลังจากทำภารกิจเสร็จสิ้น ตอนหลี่เอ้อร์เกินพาทุกคนไปยังสถานที่ปลอดภัยที่เขาตั้งอกตั้งใจค้นหา ผู้บำเพ็ญเซียนคนนั้นก็ไม่เหลือแม้แต่ซาก กองฟางผู้บำเพ็ญเซียนเคยนอนอยู่มีสัตว์ปิศาจอัคคีขั้นสามสองตัวที่รักกันมากนอนเรออยู่
ทุกคนจึงได้เข้าใจ ถ้ำอันปลอดภัยที่หลี่เอ้อร์เกินตั้งใจค้นหาพอดีเป็นรังของสัตว์ปิศาจอัคคีคู่หนึ่ง ตอนนั้นพวกมันออกไปหาอาหารพอดี ดังนั้นหลี่แอ้อร์เกินจึงวางสมาชิกที่ได้รับบาดเจ็บบนกองฟางที่สัตว์ปิศาจอัคคีปูไว้ จากนั้นก็ถูกสัตว์ปิศาจอัคคีที่กลับรังมาภายหลังคิดว่าเป็นอาหารอร่อยที่ส่งมาให้ถึงประตูบ้าน
ทุกคนหนีออกจากถ้ำอย่างตื่นตระหนก และทยอยกันตำหนิหลี่เอ้อร์เกิน ทว่าเขากลับมีสีหน้างุนงง ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดทุกคนจึงตำหนิเขา ตอนคนอื่นถามเขาว่าไม่เห็นว่าในมุมถ้ำมีกระดูกคนกระดูกสัตว์กองอยู่เต็มหรือ คิดไม่ถึงว่าเขาจะบอกว่า ทุกคนในหมู่บ้านต่างไม่ไปยังสถานที่ที่มีคนตาย ดังนั้นจึงปลอดภัย
อีกทั้งเพราะเขาไม่เห็นซากศพของผู้บำเพ็ญเซียนคนนั้น อย่างไรเขาก็ไม่เชื่อว่าจะถูกซีเหยียนโซ่วสองตัวนี้กิน ยืนกรานหนักแน่นว่าผู้บำเพ็ญเซียนคนนั้นเดินทางกลับไปเอง ถึงแม้ตอนนี้จะผ่านมาหลายปีแล้ว ทว่าผู้บำเพ็ญเซียนคนนั้นก็ไม่เคยปรากฏตัวขึ้นอีกเลย เขาเพียงแค่ถือว่าตนเองเป็นคนดีที่ไม่ต้องการให้คนขอบคุณ เรื่องหวังดีแต่ประสงค์ร้ายเช่นนี้ เขาเคยทำมาแล้วหลายครั้ง ตอนนี้ทุกคนไม่กล้าให้เขาช่วยเหลือแล้ว ทว่าเขาคนนี้เป็นคนกระตือรือร้นโดยกำเนิด เห็นเวิงเหล่ายกกล่องอาหารก็เข้ามาช่วย  เพราะความซุ่มซ่ามจึงทำกล่องอาหารคว่ำหลายหน เวิงเหล่าเคยกินเศษชามแตกในอาหารอยู่หลายครั้ง ตอนนี้พอทุกคนได้ยินว่าเขาอยากช่วย ก็จะหนีกระเจิดกระเจิง หลีกเลี่ยงไม่ให้ดาวหายนะตัวเป็นๆ ก่อเรื่องให้ตนเอง
จากนั้นจินเฟยเหยาก็แสร้งทำท่าตรวจสอบเต่าเกราะเหล็กอย่างตั้งใจ ไม่สนทนากับหลี่เอ้อร์เกินอีก ส่วนหลี่เอ้อร์เกินเห็นอู๋เฮ่าคงกำลังนำตานสัตว์ปิศาจออกมา ในใจคันยุบยิบ ใจหนึ่งคิดจะเข้าไปช่วย ทว่าก่อนหน้านี้ไม่ว่าเขาอยากจะช่วยอะไรล้วนถูกอู๋เฮ่าคงหาเหตุผลต่างๆ นานามาปฏิเสธ หลายครั้งยังมีโทสะ บอกว่าเขาไม่เชื่อฟังคำสั่ง หัวใจเหมือนโดนแมวข่วนทว่ากลับไม่กล้าเข้าไป
อู๋เฮ่าคงนำตานสัตว์ปิศาจออกมาเสร็จสิ้นก็ออกจากวงเวทสังหาร นำยันต์เสียงอัสนีสีม่วงออกมาจากในอก “ยันต์ถ่ายทอดเสียงขั้นสี่ ของสิ่งนี้มีราคาไม่น้อย” ดวงตาจินเฟยเหยาเป็นประกาย จับจ้องยันต์เสียงอัสนีอย่างอิจฉา
ของสิ่งนี้ถึงจะเป็นเพียงยันต์ถ่ายทอดเสียง ทว่าประสิทธิผลไม่เหมือนกัน ไม่เพียงแค่ถ่ายทอดเสียงได้รวดเร็ว ยังสามารถส่งสิ่งของได้ด้วย แม้แต่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นกำเนิดใหม่ก็มิอาจมาขัดขวางและขโมยสิ่งของภายในยันต์ได้
อู๋เฮ่าคงถ่ายเทพลังวิญญาณลงในยันต์เสียงอัสนี ยันต์เสียงอัสนีก็กลายเป็นแสงสีม่วงขนาดเท่าศีรษะดวงหนึ่ง เขาวางกล่องหยกที่บรรจุเน่ยตาน[footnoteRef:1]ลงในแสงสีม่วง พอร่ายเวทมนตร์ เสียงสายฟ้าก็ดังขึ้น แสงสีม่วงกระพริบวาบแล้วหายไป ตอนมันปรากฏขึ้นอีกครั้งก็ถึงจุดหมายปลายทาง  [1:  เน่ยตาน คือ พลังงานในการฝึกบำเพ็ญซึ่งหลอมรวมออกมาในรูปผลึก เป็นเม็ดกลมๆ อยู่ในร่างกาย]
ร่างขนาดยักษ์ของเต่าเกราะเหล็ก กระดองเต่าเป็นวัสดุชั้นดีในการสร้างอาวุธเวทขนาดใหญ่ ไม่อาจตัดแบ่งนำไป อีกอย่างหนึ่งพวกเขาก็ไม่มีพื้นที่มิติ กระเป๋าเก็บของที่มีขนาดใหญ่ที่สุดก็บรรจุเหยื่อที่ใหญ่สิบกว่าจั้งไม่ได้ ได้แต่ส่งยันต์เสียงอัสนีให้คนที่มอบภารกิจ ให้พวกเขามารับสิ่งของที่นี่ ขอเพียงรับรองว่าเต่าเกราะเหล็กอยู่ที่นี่ก่อนผู้มอบภารกิจมา หลังจากส่งมอบภารกิจก็ไม่ต้องสนใจว่าพวกเขาจะจัดการกับเต่าเกราะเหล็กอย่างไร
รอจนกระทั่งเช้าตรู่วันที่สอง จึงเห็นเรือบินได้ยาวสิบกว่าจั้งลำหนึ่งขับมาอย่างช้าๆ ทั้งลำเรือใช้วัสดุที่หลอมสร้างจากผ้าไหมสีขาว ก้นเรือวาดวงเวทสีทองขนาดยักษ์ กำลังกระพริบแสงสีทองทำงานอยู่ ส่วนหางเรือมีหอเล็กสามชั้นที่งดงามและประณีต นอกหอก็วาดวงเวทสีทองไว้ ด้านบนของหอปักธงขนาดใหญ่ ปักอักษร ‘สาวงาม’ สีทองขนาดยักษ์
“สิ้นเปลืองเกินไปแล้ว ศิลาวิญญาณที่ใช้ทำให้เรือบินลอยได้ เพียงพอจะซื้อเต่าเกราะเหล็กสองตัว” จินเฟยเหยามองเรือบินได้บนท้องนภา ทอดถอนใจว่าคนล้างผลาญสมบัตินี่มีมากมายจริงๆ
“คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเรือของหอสาวงาม ไม่รู้ว่าผู้มาเป็นใคร โชคดีจริงๆ” ติงจี้ตื่นเต้นขึ้นมาอย่างกะทันหัน เบียดมาอยู่ด้านหน้าสุด เงยหน้าขึ้นจับจ้องเรือบินได้ในท้องนภาแน่วนิ่งดวงตาเป็นประกาย เรือบินได้จอดอยู่เหนือเต่าเกราะเหล็ก บนหัวเรือมีเงาร่างคนหลายคนที่สวมกระโปรงยาวสีขาวแบบเดียวกันปรากฏขึ้น เพราะว่าอยู่ห่างเกินไปจึงเห็นเพียงกระโปรงสีขาวบนร่างของคนหลายคนมีแสงสีเงินกระพริบทำให้คนตาลาย
“พวกผู้บำเพ็ญเซียนอิสระที่ไร้ประโยชน์ ทุบตีกระดองเต่าเกราะเหล็กที่ข้าต้องการจนกลายเป็นแบบนี้ จะให้ข้าหลอมสร้างเป็นเรือได้อย่างไร ไม่ต้องให้ศิลาวิญญาณแก่พวกเขา ให้พวกเขาไปขายเนื้อเต่าเอาเอง” สาวน้อยอายุสิบห้าสิบหกปีคนหนึ่งสวมผ้าคลุมหน้าสีขาวยืนอยู่บนหัวเรือบินได้เอ่ยตำหนิอย่างไม่พอใจ
ด้านหลังของนางมีสาวน้อยสิบคน ทั้งหมดมีพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณ ทุกคนต่างก้มศีรษะ ยืนเป็นระเบียบเรียบร้อยด้วยท่าทางเคารพนบนอบ มีเพียงหญิงชราขั้นสร้างฐานช่วงกลางคนหนึ่งที่เงยหน้ายืนอยู่ข้างกายนาง ถึงแม้จะเคารพ ทว่ากลับปราศจากท่าทางของบ่าวไพร่
“เจ้าหอน้อย รูบนกระดองเต่าดูแล้วหนักหนาสาหัส ที่จริงไม่มีผลกับการหลอมสร้างเลยสักนิด ขอเพียงนำกลับไปจัดการนิดหน่อยก็มีสภาพดีดังเดิมแล้ว” หญิงชราเอ่ยอธิบายเสียงเบา สาวน้อยขมวดคิ้วมองกระดองเต่าที่เสียหายด้านล่างเรือ ยังคงไม่พอใจอยู่ “ฮึ หากมิใช่ท่านแม่ไม่ยอมให้ข้าใช้เต่ากระดูกหยกเป็นวัสดุ เหตุใดข้าต้องลำบากมาค้นหาเต่าเกราะเหล็กห่วยๆ ชนิดนี้ สีก็เทาๆ ไม่สวยเลยสักนิด สาวงามอันดับหนึ่งในโลกหนานซานอย่างข้านั่งโดยสารเรือเช่นนี้คงขายหน้าแย่”
“เจ้าหอน้อยไม่ต้องเป็นห่วง ข้าหารือกับบรรดาอาจารย์ช่างหลอมแล้ว ตอนหลอมสร้างใส่ศิลากาฬเพิ่มเข้าไปสามารถทำให้ตัวเรือกลายเป็นสีดำได้ ในผงผลึกศิลากาฬสามารถแสดงประสิทธิผลของดวงดาวได้ อีกทั้งวงเวทของตัวเรือไม่ต้องใช้เลือดกิ้งก่าทอง ทว่าใช้เลือดม้าเซียนสีเงินเขาเดียวที่ล้ำค่ากว่าวาด  รอจนหลอมสร้างเสร็จสิ้น ต้องงดงามละลานตามากกว่าเรือบินได้ที่หลอมสร้างจากเต่ากระดูกหยกของเจ้าหอแน่นอน” หญิงชราพูดน้ำไหลไฟดับเริ่มเอ่ยโน้มน้าวขึ้นมา
นางจะไม่ลงแรงก็ไม่ได้ เจ้าหอสั่งการลงมา ให้ใช้วัสดุขั้นสามสร้างเรือบินได้เท่านั้น กระดองเต่ากระดูกหยกถึงจะดี ทว่าเป็นสัตว์ปิศาจขั้นหก ตอนนั้นเจ้าหอเองก็จ่ายไปในราคาสูงจึงซื้อมาได้
ตอนนี้ถึงแม้จะบอกว่าสิ่งที่ให้เจ้าหอน้อยใช้สอยคือกระดองเต่าเกราะเหล็กขั้นสาม ทว่าก็ต้องใช้ศิลากาฬปริมาณมากและเลือดม้าเซียนสีเงินเขาเดียวอันล้ำค่า ศิลาวิญญาณที่ใช้ทั้งหมดไม่น้อยไปกว่าเรือบินได้ลำนี้เท่าไหร่
“จะงดงามเทียบได้กับใบหน้าอันงดงามของข้าจริงๆ หรือ?” สาวน้อยเอ่ยถามอย่างสงสัย ข้อสำคัญคือกระดองเต่าเกราะเหล็กเบื้องหน้าน่าเกลียดเกินไป นางนึกไม่ออกจริงๆ ว่าหลังจากสร้างเสร็จสิ้นจะมีลักษณะเช่นไร
สำหรับความเชื่อมั่นจนแทบจะเป็นความบ้าคลั่งในหน้าตาตนเองของนาง พวกหญิงชราเห็นจนเคยชินนานแล้ว ทุกคนก้มหน้าลงไม่เอ่ยอะไร ปล่อยให้นางพูดไม่หยุดอยู่คนเดียว
สาวน้อยทอดถอนใจในความงดงามของตนเอง ในที่สุดก็นึกถึงธุระขึ้นได้ “ท่านน้าไป๋ ลงไปมอบศิลาวิญญาณเถอะ ข้าจะฝืนใจรับเต่าเกราะเหล็กตัวนี้ไว้ คนสิบกว่าคนนี้ถูกรูปโฉมของข้าดึงดูด มองเหม่ออยู่นานขนาดนี้ ไม่ขยับเขยื้อนสักนิด พวกเราไปเถอะ ให้สวะพวกนี้เห็นตัวจริงของข้าไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดี”
“เจ้าค่ะ” หญิงชราที่ชื่อท่านน้าไป๋นำอาวุธวิเศษหรูอี้ชั้นล่างออกมา กระโดดเหินกายขี่ของวิเศษบินลงมา
สาวน้อยพูดได้ถูกต้อง ตั้งแต่นางปรากฏตัวคนทั้งสิบสามคนด้านล่างต่างจับจ้องเรือบินได้ที่อยู่ใต้ร่างของนาง นอกจากติงจี้ที่สามารถจินตนาการถึงรูปโฉมของนางผ่านผ้าคลุมหน้า คนอื่นๆ ไม่สามารถมองเห็นหน้าตาของนางได้ย่อมไม่สนใจใบหน้าของนาง
สิ่งที่อู๋เฮ่าคงสนใจคือจะได้เงินรางวัลมาอย่างราบรื่นหรือไม่ งานของหอสาวงามไม่ง่ายเลย อีกทั้งเต่าเกราะเหล็กตัวนี้ใช้เวลาหนึ่งเดือนกว่าจึงหาพบ ทุกคนลำบากกันมามาก
ส่วนมู่เสี่ยวสือจับจ้องนางแน่วนิ่ง เป็นเพราะเขากำลังนั่งยองๆ ขโมยตัดนิ้วอยู่ข้างขาของเต่าเกราะเหล็ก กลัวจะถูกคนพบเห็นดังนั้นจึงทำตัวลับๆ ล่อๆ จากฝีมืออันชำนาญของเขาและท่าทางเฝ้าระวังรอบด้าน มองดูก็รู้ว่าทำเรื่องเอาเปรียบเช่นนี้มาตลอด คนที่เหลือก็เหมือนกับจินเฟยเหยา ถูกเรือบินได้อันหรูหราดึงดูดสายตาเอาไว้ นอกจากอิจฉาริษยาแล้ว ก็เหลือเพียงความเกลียดชังคนรวย
“เรือลำนี้ใหญ่มาก ใหญ่โตกว่ารถม้าของตระกูลเจ้าของที่ดินในหมู่บ้านข้าเยอะเลย หากใช้มันมาลากอุจจาระ คงไม่ต้องไปลากปุ๋ยทำนาของทั้งหมู่บ้านมาจากข้างนอกไปหลายปี” หลี่เอ้อร์เกินจุปาก เอ่ยชมอย่างอิจฉายิ่ง
พอทุกคนได้ฟังก็แทบจะกระอักโลหิตออกมา
คิดไม่ถึงว่าเขาจะนำเรือบินได้ของสาวงามมาบรรยายเช่นนี้ ติงจี้เคาะพัดลงบนมืออย่างแรงด้วยความโกรธ เอ่ยด่าทอหลี่เอ้อร์เกิน “เจ้าคนบ้านนอก หากยังเหยียดหยามสาวงามของข้าอีก ต่อให้ทุกคนอยู่เรือนเดียวกัน ข้าก็ต้องสั่งสอนเจ้าอย่างรุนแรงสักครั้ง”
หลี่เอ้อเกินถูกด่าทออย่างไร้สาเหตุ ก็ตะโกนด้วยใบหน้าแดงก่ำ “เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาด่าข้า ข้าเหยียดหยามสาวงามเมื่อไหร่ อีกอย่างหนึ่งตอนนี้มีสาวงามที่ไหน เหตุใดข้าจึงไม่เห็น เจ้าพาสตรีกลับเรือน ข้าไม่เคยด่าทอมาก่อน”
“คนเหล่านั้นจะถือเป็นคนงามอะไรได้ ตอนนี้สตรีชุดขาวบนเรือจึงเป็นสตรีที่งดงามเป็นเอก คนที่ใช้ร่างกายแลกศิลาวิญญาณเหล่านั้นจะนำมาเปรียบเทียบกับเทพธิดาแห่งหอสาวงามได้อย่างไร” ติงจี้รักษาสีหน้าไว้ไม่อยู่ ผู้ที่พาสตรีกลับเรือนมีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น
“ฮึ” เสวี่ยเหนียงจื่อส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างเย็นชา เอ่ยเย้ยหยัน “หอสาวงามก็ใช้ร่างกายแลกศิลาวิญญาณมิใช่หรือ แค่ราคาสูงหน่อยเท่านั้น มีอันใดแตกต่างกับสตรีที่เจ้าพากลับมา อยู่ไกลขนาดนั้นแถมยังมีผ้าคลุมหน้าบนใบหน้า เจ้าก็มองออกว่าผู้อื่นเป็นคนงาม อย่าพูดให้ขำดีกว่า”
“เจ้า! ห้ามเจ้าว่าคนในหอสาวงามแบบนี้ เจ้านึกว่าทุกคนล้วนเป็นเหมือนเจ้าหรือ สตรีพิษ” ติงจี้ไม่ยอมน้อยหน้า เอ่ยเสียดสีขึ้น
“พอแล้ว ทุกคนหุบปาก ผู้อื่นมารับภารกิจแล้ว หากอยากได้ศิลาวิญญาณก็หุบปาก” เห็นท่านน้าไป๋ขี่ของวิเศษบินมา ในที่สุดอู๋เฮ่าคงก็มีโทสะ เอ่ยคำรามเสียงต่ำ
...........................................................


## 0032 สหายร่วมเป็นร่วมตาย

บทที่ 32 สหายร่วมเป็นร่วมตาย
ท่านน้าไป๋ได้ยินคำสนทนาของพวกเขาแต่ไกล เสียงแค่นี้ปิดบังหูของผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานไม่ได้ เพียงแต่คนเหล่านี้เป็นคนของสำนักเฉวียนเซียน อย่างไรก็ต้องไว้หน้าบ้าง
“กิ๊ง” นางดีดนิ้วเบาๆ ได้ยินเสียงโลหะแหวกนภากว้าง แสงสีขาวจำนวนนับไม่ถ้วนลอยไปทางคนของสำนักเฉวียนเซียน
ทุกคนไม่มีปฏิกิริยา ติงจี้ เสวี่ยเหนียงจื่อ และหลี่เอ้อร์เกินถูกโจมตี ไม่รู้ว่าสิ่งที่ท่านน้าไป๋ปล่อยออกมาคืออะไร คนทั้งสามรู้สึกมีบางอย่างเคลื่อนไปทั่วร่าง บริเวณที่มันเคลื่อนผ่านทั้งร้อนทั้งเจ็บ ครู่หนึ่ง ก็รู้สึกว่ามีสิ่งที่เค็มคาวพลุ่งขึ้น โลหิตสดพ่นออกมาจากปาก
“หอสาวงามให้พวกเจ้าเหยียดหยามได้ตามใจชอบหรือ วันนี้เห็นแก่หน้าของสำนักเฉวียนเซียน จะละเว้นชีวิตพวกเจ้าสักครั้ง ครั้งหน้าหากให้ข้าเห็นพวกเจ้าพูดจาเหลวไหลอีก ข้าจะเอาชีวิตน้อยๆ ของพวกเจ้าเสีย” ท่านน้าไป๋ใบหน้าเย็นชาดุจน้ำค้างแข็ง เอ่ยเตือนเสียงเข้มงวด แผ่พลังกดดันออกมาดุจคลื่น ทำให้ลมปราณของทุกคนติดขัด
อู๋เฮ่าคงไม่ได้เอ่ยปาก เพียงแต่ยืนอยู่ด้านข้างอย่างสงบนิ่ง เขาไม่อยากเอาชีวิตไปทิ้งเพื่อคนไม่มีสมองเหล่านี้ เขาเป็นหัวหน้า ไม่ใช่บิดา นอกจากพาพวกเขาทำภารกิจก็ไม่มีหน้าที่อื่น
สมาชิกที่เหลือต่างก้มหน้าไม่เอ่ยวาจา ไม่มีใครอยากหาเรื่องใส่ตัว มีเพียงเฟยเทียนหลงโอบกอดเสวี่ยเหนียงจื่อจับจ้องท่านน้าไป๋อย่างเดือดดาล ทว่าไม่กล้าทำอะไรหุนหันพลันแล่น
ท่านน้าไป๋กวาดตามองดู แล้วโยนกระเป๋าเก็บของลงบนพื้น เอ่ยเสียงขึ้นจมูก “เรื่องนี้พวกเราจะแจ้งเบื้องบนของสำนักเฉวียนเซียน สำนักเฉวียนเซียนน่าจะควบคุมคนในสำนักให้ดีๆ ไม่มีกฎระเบียบสักนิด”
เอ่ยจบนางก็ใช้มือดูดแสงสีขาวหลายสายออกจากร่างคนทั้งสามให้ลอยกลับมาอยู่ในมือนาง ไม่รอให้ทุกคนเห็นว่าแสงสีขาวคืออะไร ท่านน้าไป๋ก็เก็บมือกลับ แล้วเหินร่างขี่อาวุธเวทแหวกนภาไป พอนางไป พลังกดดันที่กดดันบนร่างของทุกคนก็สลายไป ทุกคนโล่งอก ถึงแม้พวกเสวี่ยเหนียงจื่อสามคนจะได้รับความลำบาก ทว่าก็นับว่ารักษาชีวิตไว้ได้ ถึงในใจจะไม่ยินยอม ทว่าสู้ความแข็งแกร่งของผู้อื่นไม่ได้ ก็ได้แต่กลืนฟันที่หักของตนเองลงไป[footnoteRef:1] [1:  กลืนฟันที่หักลงไป หมายถึง เสียเปรียบผู้อื่น แล้วได้แต่อดทนอดกลั้น]
ไม่รู้ว่าในใจของผู้อื่นคิดอย่างไร หากจินเฟยเหยามองไม่ผิด ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานคนนี้เป็นบ่าวของผู้อื่น คิดไม่ถึงว่าจะสามารถทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานที่หยิ่งยโสมาเป็นบ่าวได้ หอสาวงามมีความเป็นมายิ่งใหญ่เพียงใดกันแน่ ทำให้คนสงสัยจริงๆ
จ่ายศิลาวิญญาณแล้ว คนของหอสาวงามก็เริ่มเตรียมนำเต่าเกราะเหล็กไป เห็นบนเรือบินได้โยนเชือกยาวลงมาร้อยเส้น คิดไม่ถึงว่าทั้งหมดจะเป็นอาวุธเวทชั้นล่างที่ยาวจนสามารถห้อยลงมาจากเรือบินได้ ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีชุดขาวหลายสิบคนเหินร่างลงมา พันเต่าเกราะเหล็กไว้กับเชือกยาวอย่างแน่นหนา เมื่อพบกับตัวเต่าที่ยกไม่ขึ้น คนหลายคนนั้นก็ใช้เวทควบคุมวัตถุยกขึ้นแล้วค่อยสวมเชือกเข้าไป
ไม่นานนัก เต่าเกราะเหล็กก็ถูกพันเชือกเรียบร้อย บรรดาผู้บำเพ็ญเซียนสตรีกลับไปบนเรือบินได้ วงเวทบนเรือบินได้ส่งเสียงหึ่งๆ ออกมา  เต่าเกราะเหล็กถูกดึงห่างจากพื้นดินช้าๆ ตามเรือบินได้ที่บินสูงขึ้น จนบินสูงขึ้นมากพอจึงพาเต่าเกราะเหล็กจากไป
“อยากได้จัง ข้าอยากได้อาวุธเวทบินได้แบบนี้” จินเฟยเหยาสองตาเป็นประกาย อิจฉาอย่างยิ่ง
อู๋เฮ่าคงมองเต่าเกราะเหล็กถูกนำไป เตรียมพาทุกคนกลับ เพื่อค้นหาเต่าเกราะเหล็กตัวนี้ ทุกคนออกมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนกว่า เหน็ดเหนื่อยอย่างยิ่ง ได้เวลากลับสำนักเฉวียนเซียนแล้ว
ตลอดทาง จินเฟยเหยาคำนวณว่าครั้งนี้จะได้ส่วนแบ่งศิลาวิญญาณเท่าใด รางวัลที่ตกลงกันไว้ในตอนแรกคือสองหมื่นศิลาวิญญาณ หัวหน้าได้ส่วนแบ่งหนึ่งในสาม ส่วนที่เหลือจึงแบ่งให้คนอื่นๆ แบบนี้คำนวณแล้ว คนหนึ่งก็ได้ศิลาวิญญาณเพียงหนึ่งพันหนึ่งร้อยกว่าก้อน ส่วนที่หัวหน้าได้มากกว่าของตนเองหกเท่า ชั่วร้ายเกินไปแล้ว
ศิลาวิญญาณช่างหาได้ยากเย็นจริงๆ ครั้งที่แล้วไปภูเขาซวงถ่ากับหวาซียังได้ศิลาวิญญาณมามากกว่านี้เลย ใช้เวลาเพียงไม่กี่วันก็ได้สิ่งที่มีราคาเกือบสี่พันศิลาวิญญาณ นึกถึงไข่แมวบินได้ที่ตนเองวางไว้ในห้อง นางก็รู้สึกเจ็บปวด เพราะไม่รู้ว่าครั้งนี้จะออกมานานเพียงใด นางจึงวางศิลาวิญญาณหนึ่งร้อยก้อนไว้ข้างไข่
นึกถึงสภาพอันยากจนของตนเองในอดีต จินเฟยเหยารู้สึกว่าตนเองในตอนนี้เป็นคนผลาญสมบัติโดยสมบูรณ์คนหนึ่ง
ทุกคนเร่งรุดเดินทางห้าวัน ในที่สุดก็กลับมาถึงเมืองลั่วเซียน เรือบินได้ของหอสาวงามตั้งแต่ได้รับยันต์เสียงอัสนีจนมาถึงจุดหมายปลายทางใช้เวลารวมทั้งหมดหนึ่งคืน เห็นแบบนั้นนั่นยังไม่ใช่ความเร็วสูงสุดของเรือบินได้นะ จินเฟยเหยาอยากให้ไข่ของแมวบินได้รีบฟักออกมาเร็วๆ นางจะอาศัยการเดินเช่นนี้ไม่ได้ ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าชักช้า ทั้งยังไม่สง่างามสักนิด
ในเรือนสี่สิบสี่ อู๋เฮ่าคงแบ่งศิลาวิญญาณให้ทุกคน ถึงจะรู้ดีว่าหัวหน้าต้องได้หนึ่งในสามล่วงหน้า ก็ยังมีหลายคนไม่ค่อยพอใจ เพียงเพราะนี่คือกฎเกณฑ์ของสำนักเฉวียนเซียนดังนั้นจึงไม่มีอะไรจะกล่าว
ทว่ามีคนผู้หนึ่งไม่คิดเช่นนี้ หลังจากได้ศิลาวิญญาณก็หัวเราะอย่างเย็นชา “เป็นหัวหน้านี่ได้เปรียบจริงๆ เอาไปตั้งหนึ่งในสาม พวกเรามิใช่ว่าไม่ออกแรง กลับได้เล็กน้อยแค่นี้”
เดิมทีทุกคนกำลังจะแยกย้าย พอได้ยินเขาพูดเช่นนี้ ทุกคนก็หยุดลง มองเขาเหมือนดูละครสนุก จินเฟยเหยายังไม่เคยสนทนากับคนชื่อซานเชียนจื่อคนนี้เลย ถึงจะเคยพบหลายครั้งทว่านางก็ไม่อยากจะสนทนากับเขา ไม่ใช่สาเหตุอื่นใด เพียงเพราะเขาให้ความรู้สึกชั่วร้ายเกินไป
ซานเชียนจื่ออายุเพียงยี่สิบกว่าปี เส้นผมยุ่งเหยิงยาวปกคลุมไหล่ บนใบหน้ามักจะมีเส้นผมปิดบังอยู่กว่าครึ่ง มองเห็นไม่ชัดเจน ไม่รู้ว่าเป็นโดยกำเนิดหรือฝึกวิชาอะไร สีผิวขาวซีดอย่างน่ากลัว ดวงตาเรียวยาว มักจะจับจ้องผู้อื่นอย่างอึมครึม คนเช่นนี้ทำให้ผู้อื่นรู้สึกไม่สบายใจจริงๆ คนในเรือนสี่สิบสี่ไม่อยากจะคบหาสมาคมกับเขาสักคน
อู๋เฮ่าคงยิ้มบางๆ มองดูเขา “เช่นนั้นสหายเซียนซานคิดจะเอาอย่างไร นี่เป็นกฎเกณฑ์ของสำนักเฉวียนเซียน หากเจ้าไม่ยินยอม สามารถสมัครเข้าประลองคัดเลือกเป็นหัวหน้าได้ตอนเดือนสิบสอง พลังการบำเพ็ญเพียรของสหายเซียนซานถึงขั้นฝึกปราณช่วงปลายแล้ว ย่อมมีคุณสมบัตินี้ ถึงตอนนั้นข้าจะรอเจ้าแน่นอน”
จากนั้นเขาก็เลื่อนสายตามายังร่างผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงปลายอีกคน “สหายเซียนมู่ ถ้าเจ้าอยากเป็นหัวหน้าด้วย ก็มาได้นะ”
มู่ชิง บุรุษชุดดำ หล่อเหลา สง่างาม และสูงส่ง บุรุษที่หล่อเหล่าและมีระดับที่สุดในเรือนสี่สิบสี่ ไม่ถูกสิ น่าจะเป็นบุรุษที่หล่อเหลาที่สุดในสำนักเฉวียนเซียน หาบุรุษที่มีบุคลิกเช่นเขาได้ไม่มาก ตั้งแต่จินเฟยเหยาเห็นเขาครั้งแรกก็คิดเช่นนี้มาตลอด หากให้บรรดานางปิศาจเฒ่าขั้นหลอมรวมและขั้นกำเนิดใหม่เห็นเขา พวกนางจะแย่งชิงกลับไปโดยไม่สนใจอะไรหรือไม่
“ไม่สนใจ” มู่ชิงเอ่ยตอบอย่างเย็นชา หันกายกลับเข้าห้อง
ซานเชียนจื่อพูดมาประโยคหนึ่ง “เสแสร้ง” แล้วออกจากเรือนไป
พอเห็นไม่มีเรื่องสนุกให้ดู ทุกคนต่างแยกย้าย ควรจะไปทำอะไรก็ไปทำสิ่งนั้น
จินเฟยเหยากลับเข้าเรือน ตรวจสอบไข่แมวบินได้ พบว่าทุกอย่างเป็นปกติก็คิดจะไปอาบน้ำพักผ่อน จึงกลับมาที่ห้องข้าง ยันต์สื่อสารที่หวาซีให้มาเปล่งแสง ไม่ช้าไม่เร็วมาได้จังหวะเหมาะพอดี
เปิดยันต์สื่อสารออก หวาซีนัดพบนางที่ร้านน้ำชาครั้งก่อน เวลาเช้าวันพรุ่งนี้ จินเฟยเหยาพึมพำประโยคหนึ่ง “ดื่มชาอะไรตั้งแต่เช้าตรู่ ต้องนัดไปกินข้าวที่ร้านอาหารจึงถูกต้อง”
วันที่สอง นางจัดแจงตามสบายแล้วมายังร้านน้ำชาที่นัดไว้ ขึ้นชั้นสอง ก็เห็นหวาซีนั่งอยู่ข้างหน้าต่างในห้องส่วนตัวกำลังมองไปไกลๆ สีหน้าท่าทางอ้างว้างและมีเรื่องในใจ กระทั่งจินเฟยเหยาเดินเข้ามาในห้องยังไม่รู้สึกตัว
จินเฟยเหยาก้าวมาข้างหน้า นั่งลงตรงข้ามเขา “กำลังคิดอะไรอยู่ คิดจะทำร้ายคนอย่างไรอีกใช่หรือไม่?”
“พูดเหลวไหลอะไร ข้าไม่ใช่คนชั่วร้ายสักหน่อย” หวาซีเก็บสายตากลับมา ขมวดคิ้วนิดๆ เอ่ยอย่างไม่พอใจ
“ถ้าเจ้าเป็นคนดี เช่นนั้นบนโลกนี้คงไม่มีคนชั่วแล้ว” จินเฟยเหยารินน้ำชาให้ตนเอง ดื่มเสร็จแล้วจึงเอ่ยถามอย่างเอ้อระเหย “เรียกข้ามามีเรื่องอะไร กำจัดสัตว์ภูติเหล่านั้นทิ้งแล้วใช่หรือไม่?”
“ตุ้บ” หวาซีโยนถุงผ้าลงบนโต๊ะ จากนั้นเอ่ยถามอย่างห่วงใย “แมวบินได้ของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ก็ดี ยังไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรชั่วคราว” จินเฟยเหยาตอบพลางหยิบถุงผ้าบนโต๊ะ กลับพบว่าไม่ใช่กระเป๋าเก็บของ
พอเปิดออกดู ด้านในมีศิลาวิญญาณหลายสิบก้อน นางเงยหน้าขึ้นถามอย่างไม่เข้าใจ “เจ้าขายกระเป๋าสัตว์ภูติไปอย่างไร คงไม่ได้เอาไว้ใช้เองหรอกนะ”
หวาซีเลื่อนสายตาไปมองนอกหน้าต่าง เอ่ยเบาๆ ว่า “พวกนี้ก็คือเงินที่ใช้สัตว์ภูติเหล่านั้นแลกมา ข้าไม่ได้หยิบไปสักก้อน”
“โกหก ข้าไม่เชื่อว่าสัตว์ปิศาจในตัวนางทั้งหมดจะเป็นขยะ ศิลาวิญญาณไม่กี่สิบก้อนนี้จะซื้อสัตว์ภูติอะไรได้ แม้แต่สัตว์ปิศาจขั้นหนึ่งตัวหนึ่งยังซื้อไม่ได้เลย” จินเฟยเหยาขึ้นเสียง ตะโกนออกมาอย่างไม่พอใจ
หวาซีดื่มชา มองนางด้วยท่าทางแบบเจ้าจะรู้อะไร จากนั้นเอ่ยอย่างช้าๆ “สัตว์ภูติ นั่นเป็นเพียงคำเรียกขานของสัตว์ปิศาจหลังจากถูกผู้บำเพ็ญเซียนฝึกสอนจนเชื่อง ร่างเดิมยังเป็นสัตว์ปิศาจ สัตว์ภูติในตัวของอี่ซานทั้งหมดยอมรับเจ้านายตั้งแต่เป็นลูกสัตว์ คนอื่นซื้อไปมันก็ไม่อาจยอมรับเจ้านายอีกได้ ดังนั้นจึงได้แต่ขายเป็นสัตว์ปิศาจธรรมดา อีกทั้งเจ้าก็รู้ สัตว์ปิศาจเหล่านั้นมีความเป็นมาไม่ชัดเจน ร้านสัตว์ภูติที่คุ้นเคยกับสำนักชิงโซ่วมีมากมาย ถ้าถูกจับได้ว่าข้าขายสัตว์ภูติของอี่ซาน ไม่เท่ากับสารภาพออกมาเองหรือ? ดังนั้น ข้าจึงหาร้านสัตว์ภูติที่มีชื่อเสียงดีและไม่เคยสอบถามที่มาเพื่อความปลอดภัย ราคาย่อมต่ำเป็นธรรมดา”
ภายในห้องส่วนตัวติดตั้งวงเวทเก็บเสียง จินเฟยเหยาจึงไม่กลัวถูกคนได้ยินจึงเอ่ยตรงๆ “เจ้าคงไม่ได้ขายแค่ไม่กี่สิบศิลาวิญญาณหรอกนะ เห็นเจ้าเฉลียวฉลาดขนาดนี้ จะทำเรื่องโง่เขลาเช่นนี้ได้อย่างไร เจ้าคงไม่ได้เอาสัตว์ภูติทั้งหมดไปฆ่า จากนั้นเฉือนหนังและกระดูกไปขายร้านวัตถุดิบโดยตรงนะ? จากที่ข้าเดา นับวัตถุดิบดูแล้วอย่างน้อยที่สุดน่าจะมีราคาหลายร้อยศิลาวิญญาณ หรือว่าเจ้ายักยอกเงิน?”
“จะเป็นไปได้อย่างไร พวกเราลงเรือลำเดียวกันแล้วนะ ถึงข้ายักยอกเงินผู้อื่น ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะยักยอกเงินเจ้าหรอก หากฐานะของข้าเปิดเผย สำนักชิงโซ่วต้องรู้ว่าเจ้าพูดโกหกแน่นอนและจะมาหาเรื่องเจ้า ตอนนี้เรียกได้ว่าพวกเราเป็นสหายสนิท เป็นสหายร่วมเป็นร่วมตาย” หวาซีรีบอธิบาย
“ผู้ใดเป็นสหายร่วมเป็นร่วมตายกับเจ้า สัตว์ปิศาจกินคนตัวนั้นไม่ใช่ของข้าเสียหน่อย เพื่อให้ได้รางวัลที่ข้าสมควรได้รับ ข้าจึงกลายเป็นคนที่ลงเรือลำเดียวกับเจ้า นี่มันสภาพสังคมอะไรกัน” จินเฟยเหยาทำปากยื่นอย่างไม่พอใจ “เช่นนั้นเจ้าว่ามา เพราะเหตุใดจึงได้ศิลาวิญญาณแค่นี้”
หวาซีวางถ้วยชาลง เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้าอยู่ในสำนักชิงโซ่วตั้งแต่เล็กจนโต ตอนมีสัตว์ภูติตัวแรกเพิ่งอายุได้สี่ขวบ ขอเพียงเป็นสัตว์ภูติที่ยอมรับเจ้านายแล้ว ก็จะเริ่มมีสติปัญญา ข้าอยู่กับสัตว์ภูติมาตั้งแต่เล็กจนโต จะหักใจฆ่าสัตว์ภูติไปแลกเงินได้อย่างไร”
“พูดเสียน่าฟัง ตอนเจ้าฆ่าศิษย์น้องซึ่งเป็นเพื่อนเล่นในวัยเด็ก ก็ทำอย่างรวบรัดชัดเจนอย่างยิ่งมิใช่หรือ? หรือว่านางยังสู้สัตว์ภูติไม่กี่ตัวไม่ได้?” จินเฟยเหยาไม่เชื่อคำพูดผีสางของเขาจึงเอ่ยเสียดสี
ไหนเลยจะรู้ คิดไม่ถึงว่าหวาซีจะตอบอย่างจริงจัง “ใช่ นางเป็นเพียงอาหารของสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณเท่านั้น จะนำมาเปรียบเทียบกับสัตว์ภูติที่น่ารักและเฉลียวฉลาดได้อย่างไร”
............................................


## 0033 สหายเซียนเจ้ากำลังทำอะไรอยู่

บทที่ 33 สหายเซียนเจ้ากำลังทำอะไรอยู่?
จินเฟยเหยาตกตะลึง คนผู้นี้เลี้ยงสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณจนบ้าไปแล้ว
ในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนอย่างอื่นมีไม่มาก แต่มีคนวิปริตอยู่เต็มไปหมด มีคนบ้าที่เห็นสัตว์สำคัญกว่าคนเช่นนี้ก็ไม่มีอะไรน่าตกใจ จินเฟยเหยาไม่เอ่ยถามถึงปัญหาข้อนี้อีก เพียงแค่ถามเรื่องที่นางอยากถามมานาน “ตอนนั้นสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณไม่สนใจข้า ทว่าตรงเข้าไปกินอี่ซาน เจ้าใช้เล่ห์กลอะไรไว้แต่แรกใช่หรือไม่?”
หวาซียิ้มไม่เอ่ยตอบ ทว่านำกล่องหยกเล็กๆ ออกมาจากในตัววางลงบนโต๊ะแล้วเอ่ยถาม “ข้ามียาบำรุงโฉมสามารถชะลอรูปโฉมไม่ให้แก่เฒ่า เจ้าต้องการหรือไม่? หนึ่งปีกินเพียงเม็ดเดียว ถึงแม้ประสิทธิผลจะเทียบไม่ได้กับยาคงรูปโฉมที่กินหนึ่งเม็ดจะไม่แก่เฒ่าไปตลอดชีวิต ทว่าขอเพียงกินอย่างต่อเนื่องก็จะไม่แก่เฒ่า”
“เหตุใดจึงนึกอยากให้ของดีเช่นนี้แก่ข้าอย่างกะทันหัน?” หัวข้อสนทนาพลันถูกเขาเบี่ยงเบน ความสนใจของจินเฟยเหยาทั้งหมดอยู่ที่ยาบำรุงโฉม นางหยิบกล่องหยกมาเปิดออกดู ด้านในมียาวิญญาณสีขาวเม็ดหนึ่งวางอยู่ กลิ่นหอมหวานแผ่กำจาย นี่เป็นของดี ในร้านยาหนึ่งเม็ดมีราคานับร้อยศิลาวิญญาณ
ไม่รอให้จินเฟยเหยาที่น้ำลายไหลมองอย่างละเอียด ก็ได้ยินหวาซีเอ่ยต่อว่า “หลายปีมานี้ข้ามอบยาบำรุงโฉมที่หลอมสร้างขึ้นให้ศิษย์พี่ศิษย์น้องในสำนักชิงโซ่วเปล่าๆ มากมาย สตรีที่ยิ่งกินมากสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณจะยิ่งชอบกิน”
“ตุ้บ” จินเฟยเหยาสะบัดมือโยนกล่องหยกออกไป “เจ้าบ้านี่ คิดจะทำร้ายข้าหรือ” หวาซีรับกล่องหยกที่กระแทกบนโต๊ะแล้วเด้งขึ้นมาไว้แล้วเก็บกลับเข้าในอก ยิ้มเอ่ยว่า “ข้าแค่ให้เจ้าดูเท่านั้น ดูเหมือนสตรีจะต้านทานของสิ่งนี้ไม่ได้ จึงติดกับอย่างง่ายดาย”
“ของสิ่งนี้เป็นยาบำรุงโฉมจริงหรือ?” จินเฟยเหยาขมวดคิ้ว เอนร่างไปพิงด้านหลัง พยายามอยู่ห่างจากเขา
“จริงแท้แน่นอน ข้าเพียงแค่เพิ่มวัตถุดิบในนั้นนิดหน่อย” เห็นนางออกห่างไปไกล หวาซีก็ยิ้ม
“เรื่องของเจ้าข้าไม่คิดจะถามให้มากความ ข้าไม่อยากถูกเจ้าฆ่าปิดปาก ในเมื่อไม่มีอะไรแล้วข้าไปก่อนล่ะ ต่อไปข้าไม่อยากไปมาหาสู่กับเจ้าอีก” จินเฟยเหยาเก็บถุงผ้า เอ่ยลาเขาอย่างรีบร้อน ไม่ยอมให้หวาซีพูดอะไร นางก็หนีหายไปในพริบตา
เห็นนางรีบร้อนจากไป หวาซีก็ไม่ได้ไล่ตาม เพียงแค่ยิ้มเอ่ยกับตนเองเสียงเบา “อีกไม่กี่เดือน เจ้าต้องเป็นฝ่ายมาหาข้าแน่นอน”
จินเฟยเหยาเดินออกจากร้านน้ำชา ก็เตร็ดเตร่อยู่บนถนนอย่างเบื่อหน่าย ตอนเดินผ่านร้านยาแห่งหนึ่ง นางจึงนึกขึ้นได้ว่าตนเองคิดจะหลอม ‘ยาขับสิ่งปนเปื้อน’ ซึ่งเป็นยาเสริมสร้างร่างกายใน “เคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ” จึงถือโอกาสเข้าไปซื้อวัตถุดิบหลอมยาเล็กน้อยพอดี
นางอยู่ขั้นฝึกปราณนอกจากต้มน้ำแกงยาวิญญาณได้ยังสามารถกินยาขับสิ่งปนเปื้อน ยาชนิดนี้สามารถขจัดสิ่งปนเปื้อนภายในร่างกายได้ ถึงจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงพลังวิญญาณ ทว่าสามารถทำให้สิ่งปนเปื้อนในร่างลดลง เพิ่มปริมาณการดูดซับพลังวิญญาณตอนฝึกบำเพ็ญ
สิ่งเหล่านี้ไปหาผู้ปรุงโอสถไม่ได้ นางไม่อยากให้ตำรับลับถูกผู้อื่นล่วงรู้ ขอเพียงเป็นใบสั่งยาที่ผู้ปรุงโอสถไม่เคยเห็นมาก่อน ก็คิดอยากจะครอบครองด้วยดวงตาเหมือนสุนัขป่าหิวโซ ไม่มีผู้ปรุงโอสถก็ได้แต่ลงมือด้วยตนเอง ผู้บำเพ็ญเซียนปกติ จะมากจะน้อยล้วนเคยปรุงยามาบ้าง
ผู้บำเพ็ญเซียนมีค่าใช้จ่ายด้านการหลอมยามากที่สุด ถ้าตนเองเรียนหลอมยาจนเชี่ยวชาญ จะมากจะน้อยก็สามารถประหยัดศิลาวิญญาณได้บ้าง
สำหรับห้องหลอมยาอันว่างเปล่า จินเฟยเหยาเคยสอบถามดู ที่แท้ด้านล่างก็คือไฟพิภพที่สำนักเฉวียนเซียนชักนำมา เพียงแต่นางต้องจ่ายศิลาวิญญาณ ให้คนงานมาเปิดไฟพิภพที่อยู่ด้านล่าง ไม่เช่นนั้นนางก็ใช้ไมได้
ได้ยินว่าโดยพื้นฐานผู้บำเพ็ญเซียนแต่ละคนล้วนสามารถเปิดไฟพิภพนี้ได้ เพียงแต่ถ้าตายหรือออกจากสำนักเฉวียนเซียน คนงานก็จะมาปิดผนึกไฟพิภพอีกครั้ง รอตอนผู้บำเพ็ญเซียนคนใหม่เข้ามาอยู่อาศัยและคิดจะเปิดไฟพิภพ ก็จะทำเงินได้อีกก้อน
ห้องหลอมยาของจินเฟยเหยาในอดีตเคยเปิดไฟพิภพ เพียงแต่ต่อมาปิดผนึกอีก “ไม่รู้สึกลำบากบ้างหรือ เดี๋ยวเปิดเดี๋ยวปิด ให้คนใช้เปล่าๆ คงไม่เข้าเนื้อเท่าไหร่ อะไรก็ไม่ส่งมาให้ รู้จักแต่ขุดศิลาวิญญาณจากร่างของพวกเราทั้งวัน” พอคิดถึงตรงนี้ นางก็พึมพำอย่างไม่พอใจ
นางบ่นงึมงำแล้วก้าวเข้าไปในร้านยาแห่งนี้ ร้านนี้มีขนาดใหญ่ พอเข้าประตูไปก็เห็นด้านหน้ามีตู้แสดงสินค้า มีลูกจ้างสตรีที่งดงามสามคนยืนอยู่ด้านหลัง มีขวดหยกบรรจุยาวิญญาณมากมายวางอยู่บนชั้นวางของด้านล่างของตู้แสดงสินค้า
ส่วนด้านข้างมีชั้นที่เขียนใบสั่งยาบนแผ่นหยกวางไว้มากมาย ในมุมหนึ่งยังจัดวางเตาหลอมยาขนาดเล็กขนาดใหญ่ไว้จำนวนไม่น้อย ขนาดเล็กที่สุดมีขนาดเท่าฝ่ามือ ขนาดใหญ่ที่สุดกว้างหนึ่งจั้งกว่า ใช้หลอมสัตว์ปิศาจได้อย่างเพียงพอ คุณสมบัติวัสดุของเตาหลอมยาเหล่านี้ไม่เหมือนกัน บางอันอ่อนโยนดุจหยก บางอันทำได้เป็นประกายวาววับเหมือนทองแดงหรือเหล็ก มีทุกแบบทุกชนิดอย่างครบครัน แม้แต่ทำจากไม้ก็ยังมี
นางครุ่นคิด ตัดสินใจไปดูใบสั่งยาก่อน หาวัตถุดิบและใบสั่งยาที่ถูกที่สุดมาฝึกฝีมือ ค้นหาบนชั้นขายใบสั่งยาอยู่นาน สุดท้ายก็พบว่าวัตถุดิบที่ถูกที่สุดคือยาขับสิ่งปนเปื้อนของตนเอง จินเฟยเหยาจึงไม่ซื้อใบสั่งยาสักแผ่น เตรียมซื้อแค่เตาหลอมยาใบหนึ่งก็พอ
นางไม่เคยหลอมยามาก่อน ไม่รู้ว่าต้องซื้อเตาหลอมยาแบบใดจึงจะดี เลือกอยู่ครึ่งวัน ใบใหญ่เกินไปนางรู้สึกว่าโง่งม ใบเล็กเกินไปก็กลัวว่าจะทำไม่สะดวก สุดท้ายจึงเลือกเตาหลอมสีทองม่วงขนาดเท่าชามอ่าง
เตาหลอมม่วงทองนี้มีราคาเพียงสี่ร้อยศิลาวิญญาณ ไม่ถือว่าแพงมาก ให้คนที่เรียนรู้เบื้องต้นใช้นับว่าไม่เลว วัตถุดิบของยาขับสิ่งปนเปื้อนมียี่สิบกว่าชนิด นางใช้ศิลาวิญญาณมากมายซื้อยาสิบชุด เพราะยังต้องเลี้ยงแมวบินได้และซื้อยารวมปราณอีก นางจึงไม่กล้าใช้เงินเปะปะ ตอนที่ในตัวมีเงินมากที่สุดก็ไม่เกินหนึ่งหมื่นศิลาวิญญาณ ฟังดูเหมือนมากมาย ที่จริงใช้ได้แค่เดี๋ยวเดียว ซื้อของไปเรื่อยเปื่อยก็หมดแล้ว
ถ้าอยู่เมืองผู้บำเพ็ญเซียนเล็กๆ ยังพอไหว หนึ่งหมื่นศิลาวิญญาณถือว่าเป็นเศรษฐี หากเป็นสถานที่ที่ห่างไกลหน่อยก็สามารถตั้งสำนักเล็กๆ ได้ น่าเสียดายเงินเล็กน้อยแค่นี้ในเมืองลั่วเซียนเพียงพอให้กินอิ่มนอนอุ่นและเป็นค่าใช้จ่ายในการบำเพ็ญเพียรเท่านั้น
นางซื้อเตาหลอมทองม่วงเสร็จก็กลับไปยังสำนักเฉวียนเซียนแล้วจ่ายอีกห้าร้อยศิลาวิญญาณ คนงานจึงช่วยนางเปิดผนึกไฟพิภพในห้องหลอมยา
ที่แท้ในห้องหลอมยามีวงเวทซ่อนอยู่ หากคนงานมิได้นำป้ายอาคมไปขับเคลื่อนวงเวท คนอื่นก็หาวงเวทไม่พบว่าอยู่ที่ใด ป้ายอาคมในมือของคนงานมีเสียงดังชี่เบาๆ พื้นห้องหลอมยาก็มีวงเวทรูปวงกลมปรากฏขึ้น วงเวทกระพริบ พื้นส่วนนั้นก็ยุบลงไป มีหลุมไฟพิภพปรากฏขึ้น
รอบหลุมมีทางออกไฟรูปหัวพยัคฆ์ขนาดเท่ากำปั้น ปกติทางออกไฟยิ่งมาก การควบคุมความร้อนตอนหลอมยาจะยิ่งทำได้ดี ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณเช่นนางใช้ทางออกไฟแค่หกช่องก็เพียงพอจะหลอมสร้างยาระดับต่ำ
ใช้เวลาไม่ถึงจิบชาถ้วยหนึ่ง ก็จัดการไฟพิภพทั้งหมดเสร็จสิ้น คนงานรับศิลาวิญญาณ เช็ดมือแล้วจากไป จินเฟยเหยาไม่รู้แม้กระทั่งวิธีใช้งาน นางไม่คิดจะสิ้นเปลืองหญ้าวิญญาณอย่างเสียเปล่าจึงคิดจะไปหาเวิงเหล่าชายชราผู้แสนดีเพื่อซักถาม
นางเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูก็เห็นติงจี้กลับมาจากข้างนอกพอดี ยังมีท่าทางของคุณชายเจ้าสำราญเช่นเดิม เพียงแต่เข้ามาในเรือนแล้วมองซ้ายมองขวาอย่างลับๆ ล่อๆ ราวกับกำลังหาอะไร
ส่วนมากหากใช้คาถาป้องกันเฝ้าประตู ด้านนอกจะมองไม่เห็นด้านใน ทว่าด้านในสามารถมองเห็นด้านนอกได้ จินเฟยเหยายืนอยู่หน้าประตูเรือนของตนเอง มองเห็นท่าทางน่าสงสัยของติงจี้จึงยังไม่ออกไป ต่อให้เขาไม่ได้ลับๆ ล่อๆ เช่นนี้ จินเฟยเหยาก็กะว่าเขาไปแล้วจึงออกจากเรือน ไม่เช่นนั้นหากเกาะติดขึ้นมาถึงสลัดก็สลัดไม่หลุด
ติงจี้มองดูอยู่ครู่หนึ่ง คิดว่าคงไม่มีใครโผล่มาในเรือนชั่วคราวก็ถอยออกไปอีกครั้ง ทำเอาจินเฟยเหยาสับสนมึนงง แต่ผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็กลับมาอีก นอกจากตัวเขา ด้านหลังยังมีสตรีขั้นฝึกปราณสองนางติดตามมา
เห็นสตรีสองคนนั้นสวมชุดเปิดเผยเย็นสบาย คอเสื้อต่ำจนน่ากลัว หน้าอกคู่นั้นดูแล้วอาจจะทะลักทลายออกมาได้ทุกเมื่อ ติดตามด้านหลังติงจี้เข้าไปในเรือนของเขา รออยู่ครู่หนึ่งไม่เห็นติงจี้ออกมา จินเฟยเหยาจึงค่อยๆ เดินออกมาจากเรือนของตนเอง
นางรู้สึกบอกไม่ถูก ติงจี้พาผู้บำเพ็ญเซียนสตรีสองคนกลับมาด้วยทำไมจึงดูเหมือนเป็นโจรเลย โลกแห่งการบำเพ็ญเซียนไม่ใช่โลกมนุษย์ที่ชายหญิงไม่อาจชิดใกล้กัน ไปมาหาสู่กันต้องกังวลขนาดนั้นที่ไหน
ต่อมาพอคิดดูอีกครั้ง จะสนใจไปทำไมมากมาย อย่างไรเสียนางก็ไม่ประทับใจติงจี้มากนัก นางไปหาเวิงเหล่าก่อน คิดสอบถามว่าควบคุมไฟพิภพอย่างไร คิดไม่ถึงว่าเวิงเหล่าจะไม่อยู่บ้าน จึงเปลี่ยนไปหาหลิวเกาอี้ คิดไม่ถึงว่าเขาจะไม่อยู่เช่นกัน คาดว่าทั้งสองคนคงจะนัดแนะกันออกไปข้างนอก
คนอื่นๆ หากไม่อยู่ก็ปิดด่านกักตนไม่มีเวลาว่าง หรือนางไม่คิดจะเป็นฝ่ายไปหา คิดไปคิดมา จินเฟยเหยาได้แต่ไปหาติงจี้ เขาเพิ่งพาผู้บำเพ็ญเซียนสตรีสองนางกลับมาน่าจะคำนึงถึงหน้าตาบ้าง คงไม่ลงมือลงไม้กับตนเองหรอกนะ
จินเฟยเหยามาถึงนอกเรือนของติงจี้ จากนั้นตะโกนเข้าไปด้านใน แล้วยืนอยู่หน้าประตู นางไม่อยากสิ้นเปลืองยันต์ถ่ายทอดเสียง ปกติคาถาป้องกันกันเสียงภายในห้อง ทว่าไม่กันเสียงจากภายนอก ยืนตะโกนอยู่ตรงประตูคนด้านในก็ได้ยิน
รออยู่ครู่หนึ่งก็ไม่มีคนออกมา จินเฟยเหยาจึงทำหน้าหนาตะโกนเรียกอีกหลายครั้ง ครั้งนี้นับว่ามีการตอบรับ เห็นคาถาป้องกันกระเพื่อม เปิดช่องครึ่งหนึ่ง ติงจี้ปรากฏตัวตรงประตูด้วยสภาพเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย
เห็นเขาเผยร่างขาวๆ ท่อนบน ใบหน้าแดงก่ำ หรี่ตายิ้มมองจินเฟยเหยาแล้วเอ่ยว่า “สหายเซียนจิน มาหาข้ามีธุระอะไร?”
“สหายเซียนติง ข้ามาหาเจ้าเพราะมีธุระจริงๆ คิดจะสอบถามเจ้าถึงวิธีการใช้งานไฟพิภพ” จินเฟยเหยามีข้อขอร้องต่อเขา และรู้ว่าคนผู้นี้จะยอมรับ ถึงจะรู้สึกว่าการแต่งกายของติงจี้หยาบโลนเกินไป ทว่ากลางวันแสกๆ คงไม่ทำอะไรตนเองหรอกจึงยิ้มหวานเอ่ยถาม
ไหนเลยจะรู้พอดวงตาของนางมองในเรือน รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้าง ผ่านไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยอย่างขัดเขิน “คิดไม่ถึงว่าตอนนี้สหายเซียนติงจะไม่สะดวก ข้านี่ซุ่มซ่ามจริง ค่ำหน่อยข้าจะมาหาสหายเซียนติงอีกครั้ง”
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ตอนนี้ข้าไม่ยุ่ง จะอธิบายให้เจ้าฟัง สหายเซียนจินรอหลอมยาอยู่มิใช่หรือ?” ติงจี้เห็นท่าทางของนางก็รู้สึกสนุก จึงไม่ให้นางจากไป พัวพันอยากจะสอนนาง
จินเฟยเหยาจะไปก็ไม่ใช่จะอยู่ก็ไม่เชิง จึงตัดสินใจรักษาสีหน้าไม่สนใจสิ่งที่อยู่ในเรือน ฟังเขาอธิบายอย่างละเอียด
ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีสองคนที่ติงจี้พากลับมา ยามนี้กำลังนอนอยู่บนเตียงนุ่มๆ ในเรือน สั่นเท้าเบาๆ คลายเสื้อครึ่งหนึ่ง มองนางด้วยสายตาเปี่ยมความรู้สึกเส้นผมยุ่งเหยิง กลายเป็นว่าเมื่อครู่พวกเขากำลังเตรียมจะกระทำเรื่องบำเพ็ญคู่ ตอนกำลังเล่นสนุกอย่างยินดีจินเฟยเหยาก็มารบกวน
จินเฟยเหยาคาดไม่ถึง มิน่าเล่าเมื่อครู่เขาจึงทำลับๆ ล่อๆ อยู่ตรงประตู พอตรวจสอบในเรือนดูแล้วเห็นว่าไม่มีคนจึงพาผู้บเพ็ญเซียนสตรีสองนางเข้ามา คาดว่าปกติมักจะพาสตรีกลับมาประจำ ชื่อเสียงไม่ค่อยดี ดังนั้นจึงต้องหลบๆ ซ่อนๆ
นางฝืนยิ้มแย้มรับฟังคำอธิบายของติงจี้จบด้วยสีหน้าจริงจังหลังจากเอ่ยขอบคุณก็เดินจากไปราวกับไม่มีอะไร
ส่วนติงจี้เดิมทีคิดจะกลั่นแกล้งนาง กลับเห็นจินเฟยเหยาขัดเขินแค่ตอนแรกสุดเท่านั้น จากนั้นผู้อื่นก็ฟังคำอธิบายทั้งหมดของเขาจนจบแบบหน้าไม่แดงใจไม่เต้น เขาอธิบายอยู่ครึ่งวัน เปลือยท้องยืนอยู่ตรงประตูอยู่เนิ่นนาน กลับไม่ได้สนุกเลยสักนิด
เขาจึงได้แต่ปิดคาถาป้องกันลงอย่างหมดสนุก ไปหาผู้บำเพ็ญเซียนสตรีแสนสวยสองนางใหม่อีกครั้ง
..........................................


## 0034 เรือนฟังตำรา

บทที่ 34 เรือนฟังตำรา
จินเฟยเหยาแล่นกลับมายังเรือนของตนเอง ก็อดหัวเราะเสียงดังไม่ได้ นางเห็นผู้อื่นทำเรื่องเช่นนี้เป็นครั้งแรก รู้สึกแค่ทั้งน่าขำและน่าสนุก
ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีสองนางนั้นน่าจะฝึกวิชาบำเพ็ญคู่โดยเฉพาะ อาศัยการบำเพ็ญคู่กับบุรุษหาศิลาวิญญาณมาฝึกบำเพ็ญ ถึงแม้จะหาเงินได้สบายๆ และไม่มีอันตราย ทั้งตอนบำเพ็ญคู่ยังสามารถยกระดับพลังการบำเพ็ญเพียรของตนเองได้ด้วย แต่ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีส่วนมากยังไม่ยอมอาศัยวิธีการเช่นนี้มาฝึกบำเพ็ญ
จินเฟยเหยาก็ไม่ได้ดูถูกพวกนาง แต่ละคนล้วนมีวิธีการดำเนินชีวิตของตนเอง ไม่มีใครสูงส่งกว่าใคร ขอเพียงไม่ขัดขวางนาง ผู้อื่นจะทำอะไรล้วนไม่เกี่ยวข้องกับนาง
หลังจากหัวเราะแล้ว นางก็กลับมายังห้องหลอมยา คิดจะทดลองหลอมยาดูสักเตาก่อน
ที่จริงการใช้ไฟพิภพง่ายดายยิ่ง เพื่อจะได้เห็นท่าทางขัดเขินของนางติงจี้จึงบอกเล่าประสบการณ์ตอนหลอมยาของตนเองให้นางฟัง ถึงจะเป็นเพียงประสบการณ์หลอมยาที่ล้าสมัย ก็ดีกว่าจินเฟยเหยาที่ไม่รู้อะไรเลยมากนัก
เตรียมทุกอย่างพรักพร้อมแล้ว นางร่ายอาคมก่อน รวมพลังวิญญาณเป็นบอลแสงเล็กๆ บนนิ้วมือ จากนั้นดีดไปยังหัวพยัคฆ์ซึ่งเป็นทางออกไฟในหลุมไฟพิภพ ทางออกถูกพลังวิญญาณกระตุ้นก็พุ่งเปลวเพลิงอันร้อนผ่าวออกมา นางเปิดทางออกไฟทั้งหกทางตามวิธีนี้ พริบตาก็มีคลื่นความร้อนในห้องหลอมยาอย่างต่อเนื่อง พักหนึ่งก็ทำให้นางร้อนจนเหงื่อออกเต็มศีรษะ
จินเฟยเหยาพับแขนเสื้อขึ้น นำเตาหลอมยาทองม่วงออกมาอุ่นกลางไฟพิภพก่อน จากนั้นนั่งลงขัดสมาธิ หลับตาอ่านขั้นตอนการหลอมสร้างยาขับสิ่งปนเปื้อนในสมองอย่างละเอียด หลังจากทั้งภายในและภายนอกของเตาหลอมยาทองม่วงถูกเผาจนแดง นางก็ลืมตาขึ้นเตรียมหลอมยา
ใช้พลังวิญญาณเปิดฝาเตาหลอมยาออก จากนั้นนางทำตามขั้นตอน ใส่หญ้าซิงหมาง ผลลิ่วลิ่ว โสมดินเหลือง และตัวยาสำคัญอื่นๆ สิบชนิดลงในเตาหลอมยาตามลำดับ จากนั้นปิดฝา ให้พวกมันค่อยๆ หลอมละลายในเตา จากนั้นใช้อัตราเร็วทุกครึ่งชั่วยามใส่หญ้าวิญญาณชนิดหนึ่งลงในเตาหลอมยา จนกระทั่งใส่หญ้าวิญญาณทั้งหมดลงในเตาหลอมยา จากนั้นจินเฟยเหยาก็รอให้เตาหลอมยาหลอมละลายหญ้าวิญญาณทั้งหมดเข้าด้วยกัน นางนำอาวุธเวทน้ำเต้าที่บรรจุน้ำบ่อออกมา จับจ้องเตาหลอมยาอย่างตึงเครียด ได้แต่รอเวลาให้ยาหลอมสำเร็จแล้วจุ่มน้ำรอบหนึ่ง
เดิมทีใช้น้ำพุวิญญาณที่มีพลังวิญญาณจะดีที่สุด ทว่าผู้บำเพ็ญเซียนตัวเล็กๆ เช่นนาง ไม่มีของดีๆ แบบนั้น ได้แต่กล้อมแกล้มใช้น้ำบ่อธรรมดาทั่วไป ยาระดับสูงบางชนิด ตอนจุ่มน้ำต้องใช้โลหิตสัตว์ปิศาจระดับสูง จึงสามารถหลอมยาออกมาได้
“กิ๊ง” เตาหลอมยาเริ่มสั่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน ฝาก็สั่นไม่หยุด ราวกับมีบางอย่างกำลังพุ่งชนเตาหลอมยา นี่คือยาใกล้จะขึ้นรูป ปรากฏการณ์นี้ต้องการการจุ่มน้ำเป็นขั้นสุดท้าย
จินเฟยเหยารีบยกนิ้ว ฝาเตาหลอมยาลอยขึ้นมา นางใช้มือโบก น้ำบ่อในน้ำเต้าพ่นออกมาแล้วพุ่งเข้าไปในเตาหลอมยาทั้งหมด ได้ยินเสียง ‘ชี่’ ไอน้ำพุ่งออกมาจากเตาหลอมยา ฝาปิดลงอีกครั้ง เตาหลอมยาสงบลง
จินเฟยเหยาเห็นเช่นนั้นคิดว่าน่าจะหลอมเสร็จแล้ว จึงปิดไฟพิภพทั้งหมด จากนั้นใช้เวทควบคุมวัตถุเคลื่อนย้ายเตาหลอมยาออกมา เปิดฝาและมองเข้าไปด้านใน ในเตาหลอมยามีเพียงเศษซากสีดำกองหนึ่ง นางเขี่ยเศษซากอยู่นาน ก็ไม่เห็นยาที่ขึ้นรูปสักเม็ด ท่าทางจะล้มเหลว
จินเฟยเหยาจับศีรษะ ไม่รู้ว่าทำผิดตรงขั้นตอนใด ทิ้งเศษซากในเตาหลอมยา ใช้น้ำล้างให้สะอาดอีกครั้ง จากนั้นนางไม่ได้หลอมยาเตาที่สองต่อ หลอมยาเปะปะเช่นนี้ไม่ใช่วิธีที่ดี ต้องหาคนมาถามประสบการณ์เรื่องหลอมยาหน่อย ประสบการณ์ของติงจี้ไม่มีประโยชน์เลยสักนิด
ทันใดนั้น นางพลันนึกขึ้นได้ว่าพรุ่งนี้เป็นวันที่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานมาบรรยาย ครั้งที่แล้วนางออกไปล่าเต่าเกราะเหล็กกับพวกหัวหน้าพอดีจึงไม่ได้ไปฟัง ได้ยินคนอื่นบอกว่า ครั้งที่แล้วบรรยายเกี่ยวกับการสร้างยันต์กระดาษ ถึงจะแค่เอ่ยถึงจุดสำคัญอย่างง่ายๆ เพราะไม่อาจตัดใจนำประสบการณ์ที่ตนเองศึกษาทั้งหมดออกมา ยังทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนสร้างยันต์ขั้นฝึกปราณได้รับประโยชน์ไม่เบา
จินเฟยเหยานึกถึงตรงนี้ ก็ตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะลองไปดู ถ้าบังเอิญได้ฟังการบรรยายเรื่องหลอมยาก็ดี ถ้าหากไม่ใช่ ยังแลกเปลี่ยนประสบการณ์กับผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ ได้ พึ่งพาแต่ประสบการณ์แบบงูๆ ปลาๆ ของติงจี้เช่นนี้ ไม่หลอมจนตนเองกลายเป็นคนยากจนก็แปลกแล้ว
ตอนกลางคืนแช่น้ำแกงยาวิญญาณเหมือนเดิม มุมห้องฝึกบำเพ็ญถูกนางทำเป็นห้องอาบน้ำ วางอ่างไม้ขนาดใหญ่ที่สามารถให้คนผู้หนึ่งลงไปแช่น้ำได้ ทั้งยังทำชั้นวางเสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยนอาบน้ำและผ้าเช็ดหน้า ต่อมาเพราะแช่นาน นางจึงนำเครื่องดื่มและของกินเข้ามาด้วย ดูไปแล้วทั้งห้องบำเพ็ญเซียนยิ่งเหมือนบ้านธรรมดา
เช้าตรู่วันที่สอง นางจัดแจงตามสบาย แล้วรีบไปเวทีฟังตำรา ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณในสำนักเฉวียนเซียนมีมากมาย ถ้าไปสายก็จะแย่งที่นั่งดีๆ ไม่ได้ นางวิ่งเหยาะๆ อย่างไม่สง่างามเลยสักนิดไปเวทีฟังตำรา เห็นคนจำนวนมากมาชุมนุมกันด้านล่างเวที
เวทีฟังตำราอยู่ในที่พักของผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณในสำนักเฉวียนเซียนที่จินเฟยเหยาอาศัยอยู่ เพื่อแสดงว่าผู้บำเพ็ญเซียนที่มาบรรยายมีศักดิ์ฐานะไม่เหมือนกัน จึงเลือกเรือนฟังตำราที่มีพื้นที่กว้างใหญ่ที่สุดตรงกลางคฤหาสน์โดยเฉพาะ
ทั้งเรือนนอกจากสนามหญ้าสีเขียว มีเพียงแท่นกว้างสามจั้งสูงครึ่งจั้งที่สร้างขึ้นกลางเรือน บนแท่นปูเสื่ออันเกลี้ยงเกลาที่ทำขึ้นจากมืออย่างประณีต รอบด้านไม่มีราวจับ ให้ผู้บำเพ็ญเซียนบนแท่นบรรยายได้สะดวก อีกทั้งผู้บำเพ็ญเซียนที่บรรยายล้วนเป็นขั้นสร้างฐาน มีเวทมนตร์ขยายเสียงนานาชนิด ไม่ต้องกลัวว่าพื้นที่กว้างผู้อื่นจะไม่ได้ยิน
สถานที่ใกล้ๆ แท่น มีผู้บำเพ็ญเซียนนั่งล้อมเป็นวงกลม คนที่นั่งแถวแรกน่าจะมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ขยันเรียนยิ่งนัก
จินเฟยเหยาเดินรอบแท่น คิดจะหาสถานที่มีผู้บำเพ็ญเซียนสตรีเยอะๆ บุรุษน้อยๆ ก็ได้ยินคนตะโกนเรียกตนเองในกลุ่มคน นางเงยหน้าขึ้นมองไป ก็เห็นคนงามที่หลุดพ้นโลกีย์ยืนโบกมือให้นางอยู่ในกลุ่มคน
“ที่แท้เป็นสหายเซียนหลิ่ว เจ้ามาเช้ายิ่ง” คนผู้นี้พอดีเป็นหลิ่วฉี่ปอที่เคยพบหน้ากันครั้งหนึ่ง เห็นตำแหน่งที่นางอยู่ใกล้ด้านหน้า รอบด้านไม่ค่อยเบียดเสียดนัก จินเฟยเหยาจึงเดินเข้าไปทักทาย
เพราะคนรอบด้านล้วนนั่งอยู่ พวกนางสองคนยืนคุยกันไม่ค่อยดีนัก ทั้งสองคนจึงนั่งลงเคียงข้างกัน
“สหายเซียนจิน นับตั้งแต่จากกันวันนั้น ก็ไม่ได้พบสหายเซียนอีก ขนาดฟังบรรยายยังไม่เคยเห็นเจ้ามา” หลิ่วฉี่ปอมองนางแล้วเอ่ยเบาๆ
จินเฟยเหยานึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้นางบอกให้ตนเองไปหา ทว่าตนเองลืมสนิท ได้แต่เอ่ยอย่างขัดเขิน “ช่วงนี้ข้ายุ่ง ไม่มีเวลาว่าง วันนี้ว่าง ได้ยินว่ามีการบรรยายจึงมา ไม่รู้ว่าเรื่องที่บรรยายในวันนี้คืออะไร? จะได้เรียนสิ่งที่ข้าต้องการหรือไม่”
“สหายเซียนจินคิดมากเกินไป ไม่ว่าบรรยายเรื่องอะไร ก็เป็นประสบการณ์ความรู้ของผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐาน ล้วนมีประโยชน์สำหรับพวกเรา ฟังจากน้ำเสียงของสหายเซียนจิน ดูเหมือนจะมีเรื่องที่อยากเรียนเป็นพิเศษ?” หลิ่วฉี่ปอเอามือป้องปากหัวเราะอย่างงดงาม
“ตอนนี้ข้ากำลังเรียนหลอมยา ยังไม่สำเร็จเลยสักครั้ง อยากฟังประสบการณ์ความรู้ของผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ การปิดประตูต่อรถ[footnoteRef:1]นี้คืบหน้าช้าเกินไป” จินเฟยเหยาเคยหลอมยามาครั้งหนึ่ง นางอยากสอบถามประสบการณ์ความรู้เรื่องหลอมยาจากหลิ่วฉี่ปอ จึงคุยโวถึงความล้มเหลวของตนเอง ทั้งยังส่ายศีรษะบ่นกับนางอย่างน่าสงสาร “ข้าใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายเก็บศิลาวิญญาณได้บ้าง ซื้อหญ้าวิญญาณราคาถูกมาหลายชุด ทั้งหมดเผาไหม้จนกลายเป็นเศษซากสีดำ ยังหลอมยาให้ขึ้นรูปเพียงครึ่งเม็ดไม่ได้เลย ต่อไปต้องอยู่อย่างรัดเข็มขัดแล้ว”  [1:  ปิดประตูต่อรถ หมายถึง ทำงานโดยไม่นึกถึงสภาพความเป็นจริง เหมือนปิดประตูต่อรถที่ไม่คำนึงถึงว่าล้อสองฝั่งจะลงรางได้หรือไม่]
หลิ่วฉี่ปอได้ฟังก็ขมวดคิ้ว ราวกับครุ่นคิดเรื่องอะไรอยู่ ส่วนจินเฟยเหยานั่งหน้าม่อยคอตกอยู่ด้านข้าง
ผ่านไปครู่หนึ่ง หลิ่วฉี่ปอดูเหมือนจะคิดได้ จึงยิ้มเอ่ยกับจินเฟยเหยาว่า “สหายเซียนจิน เป็นเพราะเจ้าไม่ได้ควบคุมการละลายเข้าด้วยกันให้ดีตอนหลอมยา ใช้กำลังไฟแรงเกินไป” จากนั้นนางก็เข้ามาใกล้หูจินเฟยเหยา เอ่ยเสียงเบาว่า “ตอนหลอมยาเจ้าแค่แบ่งสมาธิจิตส่วนหนึ่งไปอยู่ในเตาหลอม ก็สามารถใช้การรับรู้ตรวจสอบสภาพของหญ้าวิญญาณได้ พอความกำลังไฟได้ที่ ก็รีบตัดตอนทันที ไม่จำเป็นต้องอาศัยการบ่งบอกของใบสั่งยาที่ล้าสมัยและลักษณะภายนอกของเตาหลอมมาตัดสินใจ”
“สหายเซียนหลิ่ว เจ้าเป็นคนดีจริงๆ คิดไม่ถึงว่าจะยอมบอกเรื่องนี้กับข้า ถ้าให้ข้าครุ่นคิดเอง ก็ไม่รู้ว่าข้าจะคิดได้เมื่อใด ข้าไม่รู้จะขอบคุณเจ้าอย่างไรดี” ที่จินเฟยเหยารอคอยคือตอนที่นางทนดูไม่ไหวอีกต่อไปแล้วเป็นฝ่ายบอกนางเอง ตอนนี้แผนการร้ายประสบผลก็แสดงท่าทางซาบซึ้งอย่างคาดไม่ถึง
หลิ่วฉี่ปอส่ายศีรษะเอ่ยยิ้มๆ ว่า “สหายเซียนจินเกรงใจไปแล้ว นี่เป็นแค่ประสบการณ์เล็กน้อยที่ข้าได้เรียนรู้มาตอนหลอมยาเป็นประจำ ไม่นับว่าเป็นอะไร ถ้าอยากจะช่วย ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากรบกวนสหายเซียนจิน”
“หา...”  จินเฟยเหยาอ้าปากอย่างตกตะลึง มีจริงๆ หรือ
เห็นท่าทางตกตะลึงของนาง  หลิ่วฉี่ปอใช้นิ้วปิดปากหัวเราะอีกครั้ง “สหายเซียนจินไม่ต้องกังวล สำหรับเจ้าแล้วถือเป็นเรื่องดี”
“เปล่า ข้ามิได้ไม่ยินยอม เรื่องอันใด เชิญสหายเซียนหลิ่วกล่าวมา” จินเฟยเหยาขัดเขินนิดๆ โชคดีที่หนังหน้านางหนาพอ พอได้สติขึ้นมาก็เอ่ยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ข้ารับงานช่วยผู้อื่นเก็บหญ้าวิญญาณมา มิได้รับมาจากสำนักเฉวียนเซียน ได้ค่าตอบแทนไม่เลว คนหนึ่งได้ถึงหนึ่งพันศิลาวิญญาณ เพราะมีคนไม่พอดังนั้นจึงคิดจะให้สหายเซียนจินไปด้วยกัน”
จินเฟยเหยาส่ายศีรษะเอ่ยว่า “แค่เก็บหญ้าวิญญาณ ถึงกับให้ค่าตอบแทนสูงขนาดนี้ คาดว่าคงอันตรายมาก”
หลิ่วฉี่ปอพยักหน้าไม่ปฏิเสธ “นั่นเป็นบัวเซียนอัคคีอายุหกร้อยปี มีภูติศพที่กลายร่างแล้วตัวหนึ่งเฝ้าอยู่ เพิ่งเข้าสู่ขั้นสามเท่านั้น ยังไม่สำเร็จวิชา”
“ภูติศพ ถ้าเพิ่งเข้าสู่ขั้นสาม ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณจำนวนมากหน่อยยังสามารถจับกุมได้” จินเฟยเหยารู้จักของสิ่งนี้ เกิดขึ้นหลังจากซากศพของผู้บำเพ็ญเซียนมีการเปลี่ยนแปลงอย่างผิดปกติ ภูติศพขั้นสามเพิ่งมีสติปัญญา นอกจากหน้าตาน่าขยะแขยง มีพลังมากเป็นพิเศษและมีพิษร้ายแรง ก็ไม่มีอะไรน่ากลัว
“ภูติศพไม่ใช่ปัญหา ข้อสำคัญคือบัวเซียนอัคคีงอกอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง ด้านในมีแมงมุมตาผีขั้นหนึ่งมากมาย และยังมีแมงมุมตาผีขั้นสองที่เป็นหัวหน้าอยู่เล็กน้อย ภารกิจของพวกเราคือจัดการแมงมุมตาผีที่อยู่ในเส้นทาง พวกเราสามารถนำวัตถุดิบบนตัวแมงมุมตาผีไปได้” คำพูดต่อมาของหลิ่วฉี่ปอทำให้จินเฟยเหยาเงียบงัน
แมงมุมตาผีรังหนึ่งให้กำเนิดลูกนับร้อย ทั้งยังอยู่ในถ้ำ จำนวนไม่ได้มากจนทำให้คนตกใจ ถึงแม้วัตถุดิบหลังจากฆ่าแมงมุมตาผีตายจะสามารถทำเงินได้ก้อนเล็กๆ แต่ว่าถ้าถูกตัวหัวหน้าที่เป็นสัตว์ปิศาจขั้นสองอุดทางในอุโมงค์ถ้ำแคบๆ หากคิดจะหนีก็หนีลำบาก
เห็นจินเฟยเหยามีสีหน้าลังเล หลิ่วฉี่ปอจึงเอ่ยอีกว่า “สหายเซียนจินวางใจได้ พวกเราไม่ได้ไปกันสองคนแน่นอน ข้าเตรียมจะเรียกมาอีกคนหนึ่ง และคนมอบภารกิจให้เป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐาน เขาก็จะพาคนมาหลายคน ได้ยินว่ามีผู้บำเพ็ญเซียนอิสระคนอื่นๆ รับภารกิจด้วย ถึงตอนนั้นน่าจะมีสิบกว่าคน อย่างไรเสียศิลาวิญญาณก็คงที่ ได้คนละส่วน คนยิ่งมากพวกเราก็ยิ่งได้กำไร ใครฆ่าแมงมุมตาผีได้ก็เป็นของคนนั้น ถึงตอนนั้นเอากระเป๋าเก็บของไปหลายๆ ใบ นำซากกลับมาหลังจากภารกิจเสร็จสิ้นค่อยเอาวัตถุดิบที่ใช้ได้ไป”
ฟังคำอธิบายของนาง จินเฟยเหยารู้สึกว่าแบบนี้ยังพอได้ มีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานคอยจับตาดู ทั้งยังมีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณมากมายตามมาด้วย ตนเองก็ถือว่าติดตามไปเป็นผู้ช่วย เรื่องได้ประโยชน์แบบนี้เหตุใดจะไม่ไป
“ได้ ข้าจะไปกับสหายเซียนหลิ่วสักครา”
..........................................


## 0035 พวกเราอยากทะเลาะกัน

บทที่ 35 พวกเราอยากทะเลาะกัน
ทั้งสองคนพูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง นัดออกเดินทางอีกเจ็ดวันให้หลัง และผู้บำเพ็ญเซียนที่มาฟังบรรยายยิ่งมากขึ้นทุกที ใต้แท่นฟังตำรามีผู้บำเพ็ญเซียนของสำนักเฉวียนเซียนนั่งอยู่เต็มไปหมด บางคนเข้าสำนักเฉวียนเซียนตั้งแต่อายุสิบกว่าปี ตอนนี้อายุห้าหกสิบปีแล้ว ยังอยู่ที่ขั้นฝึกปราณทะลวงขึ้นขั้นสร้างฐานไม่ไหว คนเหล่านี้ส่วนมากรู้จักกัน เรือนฟังตำราที่ถือว่าเงียบสงบ เพราะการสนทนาระหว่างคนคุ้นเคยกลายเป็นเสียงดังเอะอะขึ้นมา
จินเฟยเหยารู้จากหลิ่วฉี่ปอปกติหลังจากบรรยายเสร็จสิ้น ทุกคนจะรั้งอยู่แลกเปลี่ยนสิ่งของหรือแลกเปลี่ยนประสบการณ์การฝึกบำเพ็ญ มีความครึกครื้นแบบนี้เดือนละครั้ง และตอนนี้คนที่มีฝีมือเชี่ยวชาญก็จะเนื้อหอมอย่างยิ่ง
อย่างเช่นผู้บำเพ็ญเซียนที่หลอมยา สร้างยันต์ กางวงเวท และหลอมสร้างอาวุธเป็น รอบกายมักจะมีคนเบียดเสียด อยากจองล่วงหน้าหรือซื้อสิ่งของจะได้ราคาถูกกว่าข้างนอก มีคนรับภารกิจในสำนัก ไม่อยากนัดคนร่วมเรือนไปด้วยกัน ก็จะหาสหายร่วมทีมที่มีเคล็ดวิชาเหมาะสมกับตนเองในตอนนี้
เวทมนตร์ที่ผู้บำเพ็ญเซียนใช้เป็นจะมีผลกระทบต่อภารกิจที่ทำ เหมือนผู้บำเพ็ญเซียนที่ฝึกเวทธาตุน้ำเป็นหลัก ไปสถานที่ประเภทชายทะเลหรือในแม่น้ำใช้แรงเพียงครึ่งเดียวจะประสบผลสองเท่า ทว่าหากให้เขาไปทำภารกิจที่ทะเลทรายหรือภูเขาที่ปราศจากน้ำ นั่นคือจะเอาชีวิตของเขา ไม่มีประโยชน์แถมยังขวางทาง
เวทที่จินเฟยเหยาฝึกบำเพ็ญเป็นหลักคือเวทมนตร์ธาตุอะไร ตัวนางเองก็ไม่รู้ ‘เคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ’  มองอย่างไรก็ไม่จัดอยู่ในประเภทธรรมดา นางจัดให้ตนเองอยู่ในธาตุผี แล้วก็รู้สึกว่าไม่ค่อยน่าฟัง ดังนั้นเมื่อคนอื่นถามนางว่าฝึกอะไรเป็นหลัก นางก็บอกว่าฝึกธาตุไฟเป็นหลัก ในความเห็นนาง ไฟนรกก็คือไฟ น่าจะพอฝืนใจนับเช่นนั้นได้
ครั้งที่แล้วหลิ่วฉี่ปอเคยถามนาง ดังนั้นครั้งนี้จึงอยากเรียกนางไปด้วย เพราะว่าสิ่งที่แมงมุมตาผีหวาดกลัวมากที่สุดคือเวทธาตุไฟ พอโยนไฟเข้าไปก็เผาตายได้หลายตัว
ขณะที่ทุกคนสนทนากันอย่างตื่นเต้นยินดี ก็มีเสียงระฆังดังแสบแก้วหูดังมาจากท้องนภา สะกดเสียงทุกคนลงไป นี่คือระฆังก่วงเทียนของสำนักเฉวียนเซียน ทุกครั้งตอนบรรยาย ล้วนใช้สำหรับเตือนพวกเขาล่วงหน้าว่าผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานที่บรรยายมาแล้ว ให้เงียบเสียงลงอย่างมีระเบียบ
เสียงระฆังบัดเดี๋ยวแผ่วโหยบัดเดี๋ยวกระชั้นถี่ ลากเสียงยาวเนิ่นนานจึงได้หยุดลง เรือนฟังตำราที่มีเสียงเอะอะ ยามนี้เงียบกริบ เงียบจนเข็มเล่มหนึ่งตกพื้นก็ยังได้ยิน
ผู้ใดจะรู้ว่าในขณะนี้เอง มีคนผายลมออกมาเสียงดัง รอบด้านที่เงียบเป็นเป่าสากชะงักไปครู่หนึ่ง  ทันใดนั้นพลันระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เดิมทีผายลมตอนมีคนเยอะๆ ก็มีเพียงคนที่อยู่ใกล้ที่สุดหลายคนได้ยิน ทว่าเมื่อครู่ทั้งเรือนเงียบกริบอย่างน่ากลัว เสียงผายลมนี้จึงดังสนั่นหวั่นไหว
จินเฟยเหยาเองก็กุมท้องหัวเราะจนน้ำตาเล็ด นางเช็ดน้ำตา มองไปทางด้านที่มีเสียงดังมา ปากยังเอ่ยว่า “ใครกันแน่ จึงทำเรื่องแบบนี้ออกมาได้ในยามที่จริงจัง”
ตอนนางลุกขึ้นยืนมองเห็นคนผิดที่นั่งโดดเดี่ยวและรอบกายเป็นพื้นที่ว่าง ก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง นี่หลี่เอ้อร์เกินมิใช่หรือ ผู้บำเพ็ญเซียนรอบกายของเขาทั้งหมดหนีไปอยู่ไกลๆ เขายังนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างโง่งม กินมันเผาอย่างไม่ใส่ใจ และยังถามผู้บำเพ็ญเซียนรอบด้านว่าอยากกินหรือไม่
จินเฟยเหยารีบนั่งหันหลังให้เขา ก้มหน้าลงแล้วใช้มือปิดใบหน้า นางไม่อยากถูกหลี่เอ้อร์เกินจดจำได้ หากทักทายนางขึ้นมายังรับไหวอยู่หรือ
ในยามนี้ ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานที่มาบรรยายก็ปรากฏตัวขึ้น เขาเหยียบกระบี่บินเล่มหนึ่ง ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศอย่างน่าเกรงขาม นี่เป็นการบรรยายครั้งแรกของเขาที่เป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐาน ก่อนหน้านี้ยังสอบถามขั้นตอนคร่าวๆ กับผู้บำเพ็ญเซียนที่รู้จักกันโดยเฉพาะพอรู้แล้วจึงใช้กระบี่เวทที่ทรงอำนาจมากที่สุดของตนเองแหวกนภามา
เขาได้ยินเสียงระฆังก่วงเทียนแต่ไกล จึงจงใจเหินบินช้าลง เตรียมปรากฏตัวต่อหน้ากลุ่มผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณ อย่างมีมาด ไหนเลยจะรู้ ตอนเขาบินมาถึงเหนือแท่นฟังตำรา กลับเห็นผู้เยาว์รุ่นหลังขั้นฝึกปราณเหล่านั้นกำลังหัวเราะกันลั่น รอบด้านมีเสียงเอะอะ ไม่ได้เงียบเสียงอย่างเคารพนบนอบเหมือนที่เคยได้ยิน
ผู้อื่นมาบรรยาย ผู้เยาว์รุ่นหลังเหล่านี้ยังเคารพนบนอบ กลัวว่าจะล่วงเกินพวกเขา ตนเองมาบรรยาย คิดไม่ถึงว่าจะได้รับการหยามเกียรติเช่นนี้ เขาอดมีโทสะไม่ได้ คิดจะสะบัดก้นจากไป พอคิดถึงว่าการบรรยายนี้เป็นภารกิจบังคับ อย่างไรก็ต้องอยู่หนึ่งชั่วยาม จะไม่ไปก็ไม่ได้ จึงเอ่ยกับคนทั้งเรือนอย่างเดือดดาลและปลดปล่อยพลังกดดันที่แฝงไอสังหารออกมาอย่างเปี่ยม
ผู้บำเพ็ญเซียนที่เอะอะด้านล่างถูกพลังกดดันของเขาสั่นสะเทือน จึงพบว่าผู้บำเพ็ญเซียนที่มาบรรยายมาแล้ว ทั้งยังมาอย่างแปลกหน้า และน่ากลัวจนต้องรีบนั่งลงอย่างเงียบสงบ ไม่กล้าเคลื่อนไหววุ่นวาย
พอเห็นรอบด้านเงียบสงบลง ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานก็ขี่กระบี่บินร่อนลงบนแท่น สีหน้าเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็งกวาดมองกลุ่มคน ตนเองนั่งขัดสมาธิเงียบๆ บนแท่นบรรยาย
พอเขานั่งก็ไม่ได้ขยับเขยื้อน และยังไม่เก็บพลังกดดันกลับคืน ทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนทุกคนที่อยู่ด้านล่างร้องโอดโอยไม่หยุด อย่าเห็นว่าพลังกดดันเป็นเพียงพลังวิญญาณและไอสังหารที่รั่วไหลออกมาจากผู้บำเพ็ญเซียน ทว่าของเพียงพลังบำเพ็ญเพียรแตกต่างกันมาก ก็สามารถกลายเป็นอาวุธสังหารคนได้
ผู้บำเพ็ญเซียนท่านนี้มีพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นสร้างฐานช่วงกลางแล้ว พลังกดดันของเขาจึงมีอานุภาพต่อผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณอย่างมาก ถึงจะมิได้สังหารคนโดยไร้รูป ทว่าก็ทำให้พวกเขาขวัญหนีดีฝ่อ ด้านหลังมีความเย็นเยียบอันบอกไม่ถูกหลายสายลอยขึ้นเหมือนมีใบมีดกรีดผ่าน พลังกดดันของจิตใจที่แข็งแกร่งทำให้พวกเขาเหมือนนั่งอยู่บนเข็ม ใจหนึ่งอยากจะหนีออกไปจากที่นี่ทว่ากลับไม่กล้าขยับ
สุดท้าย ตอนที่ทุกคนใกล้จะทนไม่ไหว เขาก็คิดว่าน่าจะได้เวลาแล้ว จึงยืนขึ้นเก็บพลังกดดันบนร่าง
ผู้บำเพ็ญเซียนทุกคนต่างโล่งอก ทว่ายังไม่รอให้ทุกคนได้สติคืนมา ก็เห็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานผู้นั้นเอ่ยอย่างเย็นชา “เรื่องที่ข้าจะบรรยายในวันนี้คือ ขี่อาวุธเวทเหินบิน พวกเจ้าทั้งหมดดูให้ดี”
พอสิ้นเสียง เขาก็เหยียบขึ้นบนกระบี่บินที่แวววับจับตาเล่มนั้น แล้วแหวกนภาหายไปกลางอากาศ เหลือเพียงเงาหลังไว้ให้เหล่าผู้บำเพ็ญเซียน
ทุกคนยังนั่งเงียบอยู่ที่เดิม มองเขาหายไปกลางท้องนภาในเวลาไม่กี่อึดใจ มิใช่พวกเขาไม่อยากจากไปทันที ทว่าถูกพลังกดดันบีบคั้นอยู่หนึ่งชั่วยาม ขาอ่อนไปนานแล้ว ต้องนั่งฟื้นฟูเรี่ยวแรงอยู่ที่เดิม
“โชคดีที่เขาไปแบบนี้ ทั้งหมดต้องโทษเจ้าคนผายลมนั่นที่ทำให้ทุกคนเดือดร้อน” หลิ่วฉี่ปอหอบหายใจแฮ่ก ขมวดคิ้วเอ่ย
สภาพของจินเฟยเหยาก็ไม่ดีกว่านางเท่าใด ทว่าไม่กล้าเอ่ยว่าตนเองรู้จักหลี่เอ้อร์เกิน จึงได้แต่เอ่ยอย่างโกรธแค้น “จริงๆ เลย แก่ป่านนี้แล้ว คิดไม่ถึงว่าจะทำเรื่องน่าเบื่อหน่ายเช่นนี้ นั่งโง่งมอยู่บนแท่นรังแกคน ผู้อาวุโสอะไร ไร้เหตุผลสิ้นดี”
“สหายเซียนจิน เจ็ดวันให้หลังพวกเราจะออกเดินทางแต่เช้าตรู่ เจ้าอย่าลืมเสียล่ะ ถึงตอนนั้นข้าจะรอเจ้าตรงประตูใหญ่” หลิ่วฉี่ปอยืนขึ้น นวดขาที่เป็นเหน็บชา
ทุกคนมาฟังบรรยายแต่เช้า สุดท้ายคิดไม่ถึงว่าต้องมารับการลงทัณฑ์เปล่าๆ รอบหนึ่ง ทั้งหมดกล่าวโทษเจ้าอ้วนที่ผายลมผู้นั้น ขณะที่คิดจะหาตัวเจ้าอ้วนคนนั้นมาคิดบัญชี กลับพบว่าเขาหนีไปนานแล้ว
เห็นผู้บำเพ็ญเซียนอารมณ์ฉุนเฉียวตามหาหลี่เอ้อร์เกินไปทั่ว ทั้งยังสอบถามว่าเจ้าอ้วนเป็นใคร เป็นคนของเรือนใด จินเฟยเหยารีบหนีออกไปตามฐานกำแพง นึกถึงยารวมปราณที่ใกล้จะกินหมดแล้ว นางก็เตรียมไปซื้ออีกสิบเม็ด จากนั้นค่อยซื้อหญ้าวิญญาณหลอมสร้างยารวมปราณสิบชุด รอจนหลอมหญ้าวิญญาณของยาขับสิ่งปนเปื้อนเสร็จสิ้น จึงหยิบมาทดลองดู
“จินเฟยเหยา!”
จินเฟยเหยาเดินอยู่บนถนนใหญ่ พลันได้ยินคนเรียกชื่อนางอย่างตกตะลึง ฟังดูแล้วเหมือนสัตว์ปิศาจอะไรสักอย่างถูกคนบีบคอไว้ นางหันหน้าไปมอง มีคนห้าหกคนอยู่ไม่ไกลนัก สตรีคนหนึ่งในนั้นกำลังฉุดลากบุรุษข้างกายอย่างเอาเป็นเอาตาย ชี้นางแล้วเอ่ยอะไรอย่างร้อนใจ
“ซวยจริงๆ ทำไมจึงเจอพวกเขาได้” พอจินเฟยเหยาเห็นว่าเป็นคนคุ้นเคย ทว่านางไม่อยากเจอพวกเขาอย่างยิ่ง จึงหมุนตัวคิดจะจากไป
น่าเสียดายที่อีกฝ่ายไม่อยากให้นางหนี คนกลุ่มนั้นไล่ตามมาขวางทางนางเอาไว้ เด็กหญิงผู้นั้นมองนางอย่างพินิจพิเคราะห์ จึงตะโกนเสียงดังอย่างมั่นใจ “เป็นเจ้าจริงๆ ด้วย จินเฟยเหยา ที่แท้เจ้าหนีมาอยู่ที่นี่เอง”
“เจ้าสิหนี พูดจาดีๆ ได้หรือไม่” จินเฟยเหยาขมวดคิ้ว เอ่ยบริภาษเสียงเย็นเยียบ จากนั้นนางก็เงยหน้าขึ้น เหล่มองด้วยท่าทางดูแคลนพวกเขาแล้วเอ่ย “พวกเจ้าสองคนน่าจะเรียกข้าว่าพี่มิใช่หรือ? ไม่รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่ เพิ่งเป็นผู้บำเพ็ญเซียนได้ไม่กี่วันก็ถือว่าไร้เทียมทานแล้ว? พวกเจ้าเรียนอยู่ที่สำนักหลิงคงได้อย่างไร ไม่รู้จักมารยาทสักนิด”
จากนั้นนางก็ส่ายศีรษะ เอ่ยทอดถอนใจอย่างจงเกลียดจงชัง “สำนักหลิงคงเป็นถึงสำนักใหญ่ที่มีชื่อเสียง คิดไม่ถึงว่าจะมีศิษย์เช่นนี้ ไม่รู้ว่าลับหลังอาจารย์ของพวกเจ้าจะเสียใจเพียงใด”
“จินเฟยเหยา เจ้าพูดเหลวไหลอะไร ข้าถือตนเองว่าไร้เทียมทานเมื่อใด” เด็กหญิงคนนั้นหน้าแดงก่ำ พอเจอจินเฟยเหยาก็ถูกใส่ร้าย จึงอดกระแอมคอแล้วตะโกนไม่ได้
จินเฟยเหยาล้วงหู เอ่ยด้วยท่าทีเย็นชา “ไม่มีธุระก็หลีกไป ห้ามต่อสู้กันในเมืองลั่วเซียน ถ้าไม่อยากถูกไล่ออกไปก็ไปให้พ้น”
“พี่ ดียิ่งนักที่ได้พบท่านที่นี่ ท่านก็รู้ว่าเฟยเยี่ยนพูดไม่เก่ง อย่าถือสานางเลย” เด็กหนุ่มที่ถูกจินเฟยเยี่ยนฉุดดึงแขนเสื้อมาตลอดก้าวมาข้างหน้า เอ่ยกับจินเฟยเหยายิ้มๆ
จินเฟยเหยามองพินิจเขาขึ้นลงอยู่นาน จึงทำท่าทางเหมือนเพิ่งตระหนักได้ “ที่แท้เป็นน้องเฟยเหวิน ไม่ได้พบไม่กี่ปี เจ้าตัวสูงขนาดนี้แล้ว เจ้าไปสำนักหลิงคงมิใช่หรือ ทำไม? มาเที่ยวเมืองลั่วเซียนหรือ?”
เห็นสีหน้าอวดโอ่ของนาง จินเฟยเหวินก็ไม่ใส่ใจ ยังเอ่ยอย่างสุภาพมีมารยาท “พี่เฟยเหยา ตอนนี้สำนักหลิงคงของข้าย้ายมาที่ยอดเขาชีเสียนของภูเขาเซียนซู่แล้ว ต่อไปพวกเราจะได้พบกันบ่อยๆ ข้าคิดว่าท่านปู่ก็น่าจะยินดี ได้พบหลานอีกครั้งไม่รู้ว่าจะดีใจเพียงใด ครั้งนี้พี่อย่าจากไปเพราะสำนักหลิงคงย้ายมาอยู่ที่นี่อีกล่ะ ท่านปู่ก็วางแผนว่าจะย้ายคนในตระกูลส่วนหนึ่งมาอยู่ที่นี่ก่อน ดังนั้นลูกพี่ลูกน้องจึงติดตามพวกเรามาด้วย พวกเขาก็อยากพบท่านมากเช่นกัน”
ใช้ท่านปู่มาขู่ข้าหรือ? จินเฟยเหยายิ้ม เฟยเหวินคนนี้ตั้งแต่เล็กก็เป็นเช่นนี้ ดูแล้วสุภาพมีมารยาททว่าเบื้องหลังกลับชั่วร้าย คนที่ร้ายกาจที่สุดในตระกูลคือชายชราขั้นฝึกปราณช่วงปลายคนหนึ่ง บรรดาท่านลุงท่านอาเหล่านั้นมีพลังบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณ ยังคิดจะจับนางในเมืองลั่วเซียน ดูถูกกันเกินไปแล้ว “พวกจินเฟยอวี่และจินเฟยหวาล่ะ? ตอนนี้ยังฝึกบำเพ็ญเคล็ดวิชาไหมหยกอยู่ในตระกูลหรือไม่?” นางเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างกะทันหัน เอ่ยถามเรื่องอื่น
คนทั้งสองได้ยินนางเอ่ยถาม สีหน้าของจินเฟยเยี่ยนพลันแดงก่ำราวกับอับอาย ทว่าจินเฟยเหวินกลับยิ้ม เอ่ยอย่างสุภาพดังเดิม “พี่คิดถึงพี่สาวคนอื่นๆ สินะ ชาติที่แล้วพวกนางทำบุญมาดี ได้รับความโปรดปราณจากผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานของสำนักหลิงคง ตอนนี้เข้าสู่สำนักหลิงคงแล้ว ว่าไปแล้วถ้าพี่สาวอยู่ ก็น่าจะได้รับความโปรดปราณจากผู้อาวุโสเช่นกัน ความเป็นอยู่ในตอนนี้จะต้องดีมากแน่นอน”
จินเฟยเหยาพยักหน้า เอ่ยอย่างเห็นด้วย “ใช่ ต้องลำบากท่านปู่แล้ว ให้พวกนางฝึกเคล็ดวิชาเตาหลอมมนุษย์อย่างยากลำบากมานานหลายปี ถ้าไม่ส่งไปประจบผู้อาวุโสของสำนักหลิงคง พวกเจ้าสองคนเข้าสำนักมานานขนาดนี้ คนหนึ่งเป็นแค่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงกลาง อีกคนหนึ่งยังเป็นแค่ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงต้น ตอนนี้อาจจะยังกวาดประตูใหญ่ในสำนักอยู่ คนที่มีญาติของตนเองนี่ดีนะ ผลิตเองขายเอง วันหน้ายังรอให้พวกเจ้าสองคนกำเนิดทายาทไปเรียนคัมภีร์ผสานหยางอยู่นะ จะได้ทำเป็นเตาหลอมมนุษย์ที่ดียิ่งขึ้นให้ผู้อื่น”
.......................................


## 0036 ยาสร้างฐานห้าร้อยเม็ด

บทที่ 36 ยาสร้างฐานห้าร้อยเม็ด
“พี่ ท่านปู่ทำเพื่อความรุ่งเรืองของตระกูล ท่านในฐานะส่วนหนึ่งของตระกูล เสียสละเล็กน้อยเพื่อตระกูลมีอันใดไม่ได้ ท่านไม่ดูบ้างว่าสิ่งที่ท่านทำในอดีตคือเรื่องอะไร ไม่เห็นผู้อาวุโสอยู่ในสายตา อกตัญญู ทำให้ตระกูลของเราขายหน้าจนหมดสิ้น” น้ำเสียงจินเฟยเหวินพลันเปลี่ยนไป เริ่มตำหนิขึ้นมา
จินเฟยเหยากลับยิ้มแย้ม “เพราะอะไร? เพราะอะไรข้าจึงต้องเสียสละชีวิตเพื่อพวกเจ้า ตระกูลไม่เคยทำเรื่องที่เป็นประโยชน์ต่อข้า เหตุใดข้าจึงต้องใช้ตนเองไปแลกเปลี่ยนกับเส้นทางอันสดใสของพวกเจ้า ข้ามิได้กินต้าเฉ่าอู[footnoteRef:1]มากไป ถูกพิษจนสมองเสื่อม”  [1:  ต้าเฉ่าอู มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า Aconitum bullatifolium Levl รากสามารถใช้เป็นยาได้ฉุน  มีรสขม เผ็ดร้อน และมีพิษมาก แพร่กระจายทางแถบยูนนาน]
“เจ้าคนอกตัญญู!”  เสียงคำรามด้วยโทสะพลันดังมาจากด้านหลัง
พอจินเฟยเหยาหมุนกายไป ที่แท้เป็นลุงใหญ่ของตนเองพาองครักษ์เฝ้าบ้านกลุ่มหนึ่งมา หลังจากได้รับสารจากจินเฟยเหวิน ก็รีบมาจับคนทันที และคนที่ไปส่งสารคือเด็กหนุ่มอายุสิบสามสิบสี่ปี จินเฟยเหยาเห็นเขาติดตามอยู่ข้างกายลุงใหญ่ ก้มศีรษะค้อมเอวท่าทางกระตือรือร้น ก็มีโทสะอย่างยิ่ง
“เพี๊ยะ” นางก้าวเข้าไปตบเขาอย่างแรง อ้าปากด่าทอ “เจ้าคนสารเลว เสียทีที่ข้าดีต่อเจ้า ตอนทรยศคนอื่นหนีได้ปราดเปรียวนัก”
ฝ่ามือของจินเฟยเหยาไม่เบาเลย พอตบไปก็ตบจนเขาร่วงลงไปกองกับพื้น ถ่มโลหิตสดและฟันที่ปะปนกันออกมาแล้วร้องไห้โฮ ใบหน้าครึ่งซีกบวมขึ้นมาทันที เขากุมใบหน้าแล้วเอ่ยโน้มน้าวอย่างคลุมเครือ “พี่ ท่านอย่าก่อเรื่องสิ ท่านปู่บอกแล้ว ขอเพียงท่านกลับไปโดยดี เขาจะไม่เอาเรื่องท่านอีก ผู้อาวุโสสำนักหลิงคงยังขาดอนุภรรยาอีกคน ท่านไปแล้วต้องได้รับความโปรดปรานแน่ อีกทั้งขอเพียงท่านยอมไป ท่านปู่รับปากว่าจะช่วยให้ข้าเข้าสำนักในของสำนักหลิงคง ท่านรักเอ็นดูข้ามาตลอด ก็ช่วยเหลือข้าหน่อยเถอะ ข้าเป็นน้องชายแท้ๆ ของท่านนะ”
“ไสหัวไป” จินเฟยเหยายกเท้าขึ้นกำนัลเขาหลายครั้ง “น้องชายแท้ๆ อะไร เจ้าพูดออกมาได้ อยากจะเข้าสำนักใน ก็อาศัยความสามารถของตนเองเข้าไปสิ นอกจากสำนักหลิงคง ไม่มีสำนักอื่นหรือ ข้าอาศัยความสามารถของตนเองเข้าสำนักเฉวียนเซียนได้ เหตุใดเจ้าจึงไม่มีความสามารถในการหาทางออกให้กับตนเอง ถึงกับคิดจะขายพี่สาวเพื่อความเจริญก้าวหน้า ข้าจะเตะเจ้าให้ตาย”
“พวกเจ้ามัวยืนตกตะลึงอะไรอยู่ ยังไม่รีบจับคุณหนูรองกลับไปอีก อยู่บนถนนใหญ่ไม่รู้จักอับอายบ้าง” ลุงใหญ่เห็นนางไม่สนใจความสัมพันธ์ฉันพี่น้อง ลงมือทุบตีจินเฟยหยางอย่างรุนแรง จึงรีบโบกมือ ให้องครักษ์ที่เป็นผู้ฝึกร่างกายในเรือนด้านหลังเข้าจู่โจม คิดจะพาจินเฟยเหยากลับไป
“รนหาที่ตาย” ดวงตาของจินเฟยเหยาเผยประกายดุร้าย ตวาดอย่างเย็นชา กำหมัดขึ้นพุ่งเข้าต่อยตีองครักษ์ในเรือน องครักษ์ในเรือนถูกนางต่อยคนละหมัดจนลอยออกไปหลายจั้งเหมือนกระดาษขาดๆ กระแทกเข้ากับฝูงชนที่ยืนล้อมวงดูอยู่จนขยับเขยื้อนไม่ได้
ลุงใหญ่เห็นองครักษ์ในเรือนไม่มีประโยชน์เลยสักนิด ถูกจินเฟยเหยาทุบตีจนนอนสลบบนพื้น อดคำรามอย่างเดือดดาลไม่ได้ “เจ้าคนอกตัญญู ถึงกับกล้าสู้กลับ น่าโมโหยิ่งนัก เฟยเหวิน ยังไม่ช่วยข้าจับนางกลับไปลงโทษตามกฎตระกูลอีก”
จินเฟยเหยาได้ยินคำพูดของเขา ก็มองเขาเหมือนจะยิ้มไม่เชิงยิ้ม รอให้เขาลงมือ ส่วนจินเฟยเหวินรีบก้าวเข้ามา ใช้มือฉุดดึงลุงใหญ่ที่เดือดดาลอย่างยิ่งเอาไว้ เอ่ยเสียงเบาว่า “ลุงใหญ่ อาจารย์สั่งกำชับมาเป็นพิเศษ ผู้บำเพ็ญเซียนในเมืองลั่วเซียนห้ามต่อสู้กันเอง ไม่เช่นนั้นสถานเบาจู่โจมสังหารในที่เกิดเหตุ สถานหนักขับทั้งสำนักและตระกูลออกไป ลุงใหญ่โปรดใจเย็นหน่อย”
“ทว่าเมื่อครู่นางลงมือก่อนมิใช่หรือ หรือว่านางไม่กลัว?” ลุงใหญ่ชี้จินเฟยเหยาแล้วโพล่งออกมาอย่างตื่นเต้น
จินเฟยเหวินมองลุงใหญ่ที่มีความกล้าทว่าไม่ค่อยฉลาดผู้นี้ กล่าวอธิบายอย่างช่วยไม่ได้ “ลุงใหญ่ ขอเพียงไม่ใช้พลังวิญญาณ ไม่ว่าคนธรรมดาหรือผู้บำเพ็ญเซียน ใช้กายเนื้อเข้าห้ำหั่นกันก็จะไม่อยู่ในการควบคุม ท่านก็เห็นแล้ว พละกำลังของพี่เพิ่มมากขึ้น หากพวกเราสองคนไม่ใช่พลังวิญญาณ อาศัยแค่หมัด เกรงว่าคงรับมือนางไม่ได้”
“หรือว่าจะปล่อยนางไปแบบนี้?” พอนึกถึงว่าอีกไม่กี่วัน ท่านผู้เฒ่าก็จะมาถึงเมืองลั่วเซียน หากสามารถจับจินเฟยเหยากลับไปได้ ท่านผู้เฒ่าพอยินดี ไม่แน่ว่าจะมอบสิ่งของในการฝึกบำเพ็ญให้บุตรชายของตนเองเพิ่มอีกนิด จะปล่อยนางไปแบบนี้ได้อย่างไร
“เมื่อครู่นางพูดมิใช่หรือ ว่าตนเองอยู่สำนักเฉวียนเซียน” จินเฟยเหวินเอ่ยเบาๆ
“อ้อ ข้ารู้แล้ว” ในที่สุดลุงใหญ่ก็เข้าใจ จินเฟยเหวินจึงระบายลมหายใจ
จินเฟยเหยาเห็นพวกเขากำลังพึมพำ รู้ว่าคงสู้ไม่ได้ จินเฟยเหวินเป็นคนเจ้าเล่ห์อย่างยิ่ง ย่อมต้องไม่ให้พวกเขาลงมือแน่ นางมองจินเฟยหยางที่นอนอยู่บนพื้น น้องชายที่บิดาให้กำเนิดมาจากที่อื่นเพราะความสนุกชั่วคราวคนนี้ ทำให้นางหมดวาจาจริงๆ
ตั้งแต่วันที่อุ้มกลับมา นางไม่เคยปฏิบัติต่อเขาอย่างโหดร้ายทารุณ ให้เขามีกินมีใช้ ทว่าเขากลับมีนิสัยไม่รักดี หลังจากบิดามารดาหายไป เขาที่อายุยังน้อยๆ ไปใช้ชีวิตมั่วสุมและประจบสอพลออยู่ที่บ้านลูกพี่ลูกน้องคนอื่นทั้งวัน ไม่รู้ว่าคิดจะทำอะไร อีกทั้งตอนเลือกเตาหลอมมนุษย์ หลังจากเจ้าเด็กนี่ได้ยินตอนนอนอยู่นอกหน้าต่าง ก็ชูมือเข้าไปอย่างตื่นเต้นยินดี แนะนำตนเองอย่างรุนแรง
เขาไม่มีพลังวิญญาณทว่าคิดฝึกบำเพ็ญเป็นเซียนทั้งวัน คิดหาทุกวิถีทางอยากจะบำเพ็ญเซียน จนใกล้จะกลายเป็นมารแล้ว
จินเฟยเหยาเดินเข้าไปนั่งยองๆ ต่อหน้าเขาแล้วเอ่ยเสียงเย็นชา “ครั้งที่แล้วข้าเห็นแก่ที่เราเติบโตมาด้วยกัน จึงปล่อยเจ้าไปครั้งหนึ่ง คิดไม่ถึงว่าครั้งนี้เจ้ายังเป็นแบบนี้อีก ชาติที่แล้วข้าล่วงเกินเจ้าใช่หรือไม่ ดูเหมือนเจ้าคิดจะจับข้ากลับไปแลกกับผลประโยชน์อย่างสุดชีวิต เจ้าไปวางแผนร้ายต่อคนอื่นได้หรือไม่ ข้ารำคาญเจ้าจริงๆ หากพวกเราไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน ข้าก็อยากใช้ฝ่ามือตบเจ้าให้ตายจริงๆ” หลังเอ่ยจบ นางลุกขึ้นยืน ไม่ใส่ใจคนเหล่านั้น เดินจากไปอย่างไม่หยี่หระ เหลือเพียงสายตาที่กินคนได้หลายคู่ทางด้านหลังที่ทิ่มแทงเบื้องหลังนางดุจคมมีด
พอเกิดเรื่องเช่นนี้ อารมณ์ของจินเฟยเหยาจึงไม่ดีอย่างยิ่ง  มาถึงหอซานไห่ที่คึกคักที่สุด คิดจะดื่มคลายทุกข์สักจอก ในร้านอาหารแห่งนี้มีสุราเหมยเขียวชนิดหนึ่ง อ่อนใสรสชาติดี ถูกปากนางอย่างยิ่ง
เพราะหอซานไห่มีสุราหลายชนิด ทำอาหารได้อร่อย ทุกคนจึงชื่นชอบ นางมาถึงชั้นสามจึงพบโต๊ะว่าง นางสั่งอาหารหลายจานและสุราเหมยเขียวหนึ่งกา จึงเริ่มดื่ม
ชั้นสามมีผู้บำเพ็ญเซียนนั่งอยู่จำนวนมาก ได้ยินพวกเขากำลังสนทนากันข้างหู พูดคุยกันทุกเรื่อง ส่วนมากล้วนเป็นสถานการณ์ในปัจจุบันของเมืองลั่วเซียน
“พวกเจ้าได้ยินหรือไม่ ช่วงนี้ในภูเขารอบด้านมีสัตว์ปิศาจปรากฏขึ้นตัวหนึ่ง กินเฉพาะผู้บำเพ็ญเซียนสตรี” หัวข้อสนทนาของผู้บำเพ็ญเซียนสามคนที่โต๊ะด้านข้างดึงดูดความสนใจจินเฟยเหยา
สัตว์ปิศาจที่กินผู้บำเพ็ญเซียนสตรี? หรือว่าหวาซียังไม่ได้เก็บสัตว์เพาะเลี้ยงวิญญาณกลับไป? เขาเคยเอ่ยว่าศิษย์สตรีของสำนักชิงโซ่วส่วนมากล้วนถูกเขาหลอกให้กินยาบำรุงโฉมที่เติมสาร เหตุใดตอนนี้มันยังออกไปหาอาหารข้างนอกอีก จินเฟยเหยาคิดอย่างสงสัย ไม่รู้ว่าตอนตนเองออกไปข้างนอก หากพบกับเจ้านั่นจะทำอย่างไร
ได้ยินพวกเขาพูดอีกว่า “ข้าเดาว่าอาจจะเป็นผู้บำเพ็ญเพียรขั้นสูงชิงตัวผู้บำเพ็ญเซียนสตรีไปฝึกวิชามารหรือจับไปทำเตาหลอมมนุษย์ จากนั้นแสร้งนำสัตว์ปิศาจออกมาเบี่ยงเบนสายตาของทุกคน”
จะว่าไปก็จริง มิใช่เป็นไปไม่ได้ แต่ได้ยินว่าผู้บำเพ็ญเซียนสตรีที่สำนักใหญ่มากมายส่งไปล้วนถูกกินหมด ไม่เหลือแม้แต่เศษซาก ทำเอาพวกผู้บำเพ็ญเซียนสตรีสีหน้าซีดเซียว จิตใจตึงเครียด ไม่กล้าออกจากเมืองลั่วเซียน”
นั่นสิ คิดจะหาผู้บำเพ็ญเซียนสตรีคนหนึ่งออกไปล่าสัตว์ปิศาจด้วยกัน ไม่ว่าอย่างไรพวกนางก็ไม่ยอมออกไป พวกที่ออกไปทั้งหมดเป็นบุรุษ น่าเบื่อจริงๆ”
“ไปหอสาวงามหาสตรีสวยๆ หลายคนเป็นเพื่อนพวกเราออกไปทำภารกิจดีกว่า”
“ฝันไปเถอะ ยังหาเงินได้ไม่พอจ่ายค่าออกท่องเที่ยวของหอสาวงามเลย”
“เป็นสัตว์ปิศาจสารเลวจากที่ใด กินบุรุษก็พอแล้วมิใช่หรือ จะกินสตรีทำไม”
จินเฟยเหยายังเงียบงัน สามคนนี้พูดอยู่ครึ่งวัน สุดท้ายคิดไม่ถึงว่าเป็นเพราะผู้บำเพ็ญเซียนสตรีไม่กล้าออกไป ทำให้ตอนออกไปพวกเขาล้วนมีแต่บุรุษ จึงรู้สึกเบื่อหน่าย เจ้าพวกนี้ ถ้าได้เจอกับสัตว์ปิศาจที่กินบุรุษโดยเฉพาะ เกรงว่าคงจะเห่าหอนอีก ว่าเหตุใดไม่กินสตรี
นางสั่นศีรษะหันไปจิบสุราเหมยเขียว กินเนื้อแผ่นที่บางดุจปีกจักจั่น ยังไม่ได้ลิ้มรสอย่างละเอียด ก็ได้ยินตรงมุมห้องมีคนร้องอุทานเบาๆ
“ยาสร้างฐานห้าร้อยเม็ด!”
ชั้นสามที่อึกทึกพลันเงียบลง สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังคนทั้งสองตรงมุมห้อง นั่นเป็นบุรุษขั้นฝึกปราณช่วงปลายสองคน เห็นสายตาอันเร่าร้อนของทุกคนมองมาที่พวกเขา ก็หวาดกลัวจนคนหนึ่งในนั้นเอ่ยเสียงดังว่า “สหายเซียนหวัง สิ่งที่เจ้าพูดเป็นความจริงหรือ? ครั้งนี้ตำหนักลั่วเซียนจะจัดกิจกรรม ให้ทุกคนแย่งชิงยาสร้างฐานห้าร้อยเม็ด?”
อีกคนก็หัวไวรีบเอ่ยเสียงดังว่า “ใช่ ข้าได้ยินอาจารย์บอกว่า ไม่ว่าเป็นสำนักใดและมีพลังการบำเพ็ญเพียรเช่นใด ขอเพียงมีระดับต่ำกว่าขั้นสร้างฐานลงไป ล้วนสามารถไปลงชื่อสมัครเข้าร่วมได้ ห้าร้อยคนแรกจะได้รับยาสร้างฐาน หากเป็นผู้บำเพ็ญเซียนอิสระ ก็มีสิทธิ์เลือกเข้าสำนักใหญ่แต่ละแห่งก่อน เป็นโอกาสที่หาได้ยากยิ่ง”
ทุกคนไม่รู้ข่าวสารเช่นนี้ จึงมองพวกเขาสองคนอย่างเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ทว่าเห็นพลังการบำเพ็ญเพียรของคนทั้งสอง อย่าว่าแต่ยาสร้างฐานห้าร้อยเม็ดเลย เกรงว่าเม็ดเดียวก็เอามาไม่ได้ ทว่าสามารถได้ยินข่าวเช่นนี้ ทุกคนตื่นเต้นอย่างยิ่ง เจตนาสังหารในดวงตาเบาบางลงไม่น้อย หวังเพียงสามารถได้ฟังเนื้อหาเพิ่มขึ้นอีกหน่อย
ทั้งสองคนในยามนี้ขี่หลังเสือยากจะลงมา คนที่รู้ข้อมูลได้แต่ยืนขึ้นเอ่ยอธิบายต่อทุกคนในชั้นสามเสียงดังอย่างโง่งมที่สุด
“ทุกคนก็รู้ การแข่งขันของโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนที่ห้าร้อยปีมีหนึ่งครั้งกำลังจะมาถึงในอีกยี่สิบปี พวกเราเป็นโลกระดับดิน ได้แต่ส่งผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานเข้าร่วม เกรงว่าจำนวนคนไม่พอ ดังนั้นครั้งนี้ตำหนักลั่วเซียนและสำนักใหญ่สามสิบสำนักจึงร่วมกันนำยาสร้างฐานห้าร้อยเม็ดออกมา ให้ทุกคนลงสมัครได้ตามสบาย ขอเพียงมีความสามารถ ก็นำยาสร้างฐานกลับบ้านได้”
เขาดื่มน้ำชา เห็นยังมีบางคนมองเขาอย่างสงสัย จึงกล่าวอีกว่า “ทุกคนไม่ต้องรีบร้อน อีกหลายวันต้องมีข่าวแพร่ออกมาแน่นอน อีกทั้งยาสร้างฐานห้าร้อยเม็ดก็ไม่นับว่ามาก ห้าร้อยปีก่อน เพราะการต่อสู้ของตำหนักลั่วเซียนและสำนักใหญ่ทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานลดน้อยลง จึงส่งมาแปดร้อยเม็ดเต็มๆ น่าเสียดายที่สุดท้ายยังพ่ายแพ้อีก ขอเพียงมีดินแดนลึกลับลั่วเซียนอยู่ ยาสร้างฐานเล็กน้อยแค่นี้ก็หลอมออกมาได้อย่างง่ายดาย”
พอเอ่ยถึงตรงนี้ ทุกคนก็เชื่อไปเจ็ดแปดส่วน ขอเพียงไม่จำกัดอายุและพลังการบำเพ็ญเพียร ไม่สนใจชาติกำเนิด ไม่ว่าเจ้าจะมีสำนักหรือไร้สำนักล้วนสามารถไปแย่งชิงยาสร้างฐานได้ อีกทั้งมีปริมาณมาก อย่างไรก็สามารถแย่งชิงได้เม็ดหนึ่ง นี่เป็นแป้งทอดไส้เนื้อที่ร่วงหล่นลงมาจากฟ้ามิใช่หรือ?
ผู้บำเพ็ญเซียนเหล่านั้นทั้งหมดมีพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณ ยาสร้างฐานเกี่ยวพันถึงปัญหาความเป็นความตายของพวกเขา ใครจะไม่อยากได้ โดยเฉพาะผู้บำเพ็ญเซียนอิสระที่น่าสงสาร ยามนี้ในดวงตายิ่งมืดมน มองผู้บำเพ็ญเซียนรอบด้านด้วยรังสีแห่งความตาย ขอเพียงตนเองเข้าร่วมได้ก็ดี ชั่วขณะ ชั้นสามของหอซานไห่เงียบสงัด
“ท่านเซียนทั้งสอง เชิญชั้นบน” ในขณะนี้เอง ลูกจ้างของหอซานไห่พาผู้บำเพ็ญเซียนสองคนขึ้นมา พบว่าชั้นสามเงียบกริบไม่มีเสียงใดๆ
“เกิดเรื่องใดขึ้น?” ลูกจ้างเอ่ยถามออกมาอย่างตกตะลึง ทำลายความเงียบของชั้นสามในพริบตา ผู้บำเพ็ญเซียนทั้งหมดลุกขึ้นยืน โยนเศษศิลาวิญญาณจ่ายค่าอาหารลงบนโต๊ะ บางคนโยนศิลาวิญญาณออกมาทั้งก้อน แม้แต่เงินทอนก็ไม่ต้องการ ทั้งหมดพุ่งลงจากหอไป
ชั้นสามที่เดิมทีมีคนอยู่เต็ม เหลือเพียงจินเฟยเหยาและคนทั้งสองซึ่งบอกเล่าข่าวที่ยังนั่งอยู่สองโต๊ะ โต๊ะอื่นๆ ล้วนว่างเปล่า ทำให้ลูกจ้างและผู้บำเพ็ญเซียนที่เพิ่งมาสับสนงุนงง
......................................


## 0037 บะหมี่แห้งเนื้อสับใส่ซีอิ๊วสามชาม

บทที่ 37 บะหมี่แห้งเนื้อสับใส่ซีอิ๊วสามชาม
จริงเสียด้วย ผ่านไปไม่กี่วัน ตำหนักลั่วเซียนก็ออกมาประกาศเรื่องนี้เอง ทว่ากำหนดเวลาไว้ที่อีกสองปีให้หลัง รีบประกาศเรื่องนี้เร็วขนาดนี้ คิดจะให้บรรดาผู้บำเพ็ญเซียนเตรียมตัวล่วงหน้า เตรียมการให้พร้อมสรรพ เรื่องนี้เผยแพร่ผ่านยันต์ถ่ายทอดเสียงนานาชนิดและถ่ายทอดผ่านคำพูดของผู้บำเพ็ญเซียนอย่างรวดเร็ว แพร่สะพัดไปทั่วโลกหนานซาน
เพื่อให้ผู้บำเพ็ญเซียนอิสระที่อยู่ห่างไกลหรือปิดด่านกักตนมานานเหล่านั้นได้รับรู้ สำนักใหญ่แต่ละสำนักยังได้รับภารกิจให้ออกประกาศที่เมืองแห่งการบำเพ็ญเซียนทั้งหมด หากใกล้ๆ มีถ้ำของผู้บำเพ็ญเซียนอิสระก็ต้องส่งประกาศไปในท้องที่ของพวกเขา หากมีผู้บำเพ็ญเซียนอิสระที่ปิดด่านกักตนไม่ได้รับการแจ้งข่าว หลังจากถูกพบจะยกเลิกจำนวนคนในสำนักของพวกเขาหนึ่งคน
เช่นนี้ ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณจำนวนนับไม่ถ้วนจึงนำเงินสะสมชั่วชีวิตออกมา เริ่มซื้อยายกระดับพลังการบำเพ็ญเพียร ราคาของยันต์และอาวุธเวทพุ่งสูงขึ้น ส่วนสนามต่อสู้ช่วงชิงยาสร้างฐานในเมืองลั่วเซียน ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณทั้งหมดพุ่งไปที่นั่นอย่างเนืองแน่น ปริมาณสมาชิกของสำนักเฉวียนเซียนก็เพิ่มขึ้นอย่างพรวดพราด แทบทั้งหมดเต็มไปด้วยผู้คน
คนที่เข้าสู่สำนักเฉวียนเซียนยิ่งเพิ่มมากขึ้นทุกที ไม่ขาดผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงปลายอย่างสมบูรณ์ ถึงแม้พวกเขาจะมิอาจต่อสู้แย่งชิงยาสร้างฐานในสำนักเฉวียนเซียนได้ชั่วคราว ทว่าหัวหน้าก็รู้สึกกดดัน ไม่ว่างมาสนใจทุกคน ทิ้งทุกคนแล้วไปปิดด่านกักตน
ถึงแม้ในเรือนจะมีคนเข้ามาอยู่อีก ทว่าผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงปลายที่ใกล้จะสมบูรณ์ล้วนปิดด่านกักตน ส่วนผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงกลาง เพื่อยาสร้างฐานห้าร้อยเม็ดในอีกสองปีให้หลัง ก็ยุ่งจนเท้าไม่ติดพื้น ไม่เห็นเงาร่างใครสักคน ภายในเรือนกลายเป็นเงียบเหงา
อีกหนึ่งปีให้หลังย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จินเฟยเหยาจะบรรลุขั้นฝึกปราณช่วงปลาย ต่อให้คิดจะไปแย่งชิงยาสร้างฐานในสำนักเฉวียนเซียนก็ไม่มีคุณสมบัติ ทว่ายาสร้างฐานห้าร้อยเม็ดที่เหมือนให้เปล่า นางไม่คิดจะพลาด จะเบียดเข้าไปอยู่ในตำแหน่งห้าร้อยอันดับแรกได้อย่างไรนะ
คำนวณศิลาวิญญาณที่มีในมือ หากบวกกับศิลาวิญญาณของหลิ่วฉี่ปออีกหนึ่งพันก้อน ก็แค่เพียงพอให้นางปิดด่านกักตนอย่างยาจก ตอนนี้ราคาสินค้าพุ่งทะยาน ราคายาเพิ่มขึ้นหนึ่งเท่าเมื่อเทียบกับในอดีต ทำให้จินเฟยเหยาไม่มีความคิดจะปิดด่านกักตนทะลวงขั้นฝึกปราณช่วงปลาย ความยากจนบั่นทอนปณิธาน ช่างลำบากจริงๆ
ครุ่นคิดอยู่นาน นางตัดสินใจไปช่วยหลิ่วฉี่ปอสักรอบ แล้วค่อยปิดด่านกักตนทะลวงขั้นฝึกปราณช่วงปลาย อีกสองปีให้หลังไปแย่งชิงตำแหน่งหนึ่งในห้าร้อยตำแหน่งมา เพียงแต่นางปวดศีรษะกับภารกิจบังคับปีละครั้งอยู่บ้าง คิดมากไปก็ไม่มีประโยชน์ รอให้แจ้งเตือนมาแล้วค่อยวางแผนดีกว่า ถึงตอนนั้นแต่ละคนล้วนปิดด่านกักตน ไม่รู้ว่าจะไม่มารบกวนพวกเขาชั่วคราวหรือไม่
ถึงวันที่นัดแนะกับหลิ่วฉี่ปอเอาไว้ จินเฟยเหยามาถึงนอกประตูใหญ่ของสำนักเฉวียนเซียนนานแล้ว กลับพบว่าหลิ่วฉี่ปอมาช้ากว่านาง รออยู่ครู่หนึ่ง จึงเห็นหลิ่วฉี่ปอนำบุรุษอายุยี่สิบกว่าปีที่มีพลังการบำเพ็ญเพียรขั้นฝึกปราณช่วงปลายคนหนึ่งเดินออกมา สาเหตุอาจจะเป็นเพราะต้องทำธุระ การแต่งกายของนางจึงเรียบง่ายกว่าปกติ ไม่ได้ใช้เวทเปลี่ยนสภาพเปลี่ยนพลังวิญญาณให้กลายเป็นดอกกล้วยไม้ที่เป็นป้ายยี่ห้อ
“สหายเซียนจิน ขออภัยจริงๆ ทำให้เจ้ารอนานแล้ว นี่คือสหายสนิทในเรือนสิบห้าของข้า ติงเทียนเฉิง” หลิ่วฉี่ปอแนะนำบุรุษผู้นี้ให้นางรู้จัก บุรุษผู้นั้นเพียงแค่พยักหน้าอย่างชืดชา แล้วเลื่อนสายตาออกจากร่างของนาง
เห็นท่าทางชืดชาของเขา จินเฟยเหยาอดนึกถึงแขกของหอคณิกาผู้สง่างามที่แซ่ติงเช่นเดียวกันในเรือนของตนเองไม่ได้ การปฏิบัติตัวช่างแตกต่างกันจริงๆ
ทักทายกันก็ถือว่ารู้จักแล้ว หลิ่วฉี่ปอพาพวกเขาสองคนเดินไปยังสถานที่ซึ่งนัดกันไว้
ปกติผู้บำเพ็ญเซียนล้วนชอบรอคนที่ร้านอาหารและร้านน้ำชา ครั้งนี้ดูเหมือนจะพิเศษหน่อย หลิ่วฉี่ปอไม่ได้เดินเข้าไปในร้านน้ำชาและร้านอาหาร สุดท้ายนำพวกเขาสองคนมาถึงหน้าแผงบะหมี่แห่งหนึ่ง
กางเพิงกันลมกันฝนข้างทาง ด้านล่างจัดวางโต๊ะเก่าๆ ไว้สามโต๊ะ ด้านข้างวางเตา อ่าง กระทะ และสิ่งของอื่นๆ เป็นห้องครัว สามีภรรยาชราผมหงอกขาวคู่หนึ่งกำลังจัดการเตา ตอนนี้โต๊ะสามโต๊ะว่างเปล่า ไม่มีเงินเข้าร้านสักก้อน แผงบะหมี่แห่งนี้ทั้งเก่าโทรมทั้งเย็นเยียบจริงๆ
“พวกเรานัดเจอกันที่นี่ ดูเหมือนพวกเขายังไม่มา พวกเรากินบะหมี่รอก่อนเถอะ” หลิ่วฉี่ปอมองแผงบะหมี่ที่การค้าซบเซา แล้วเอ่ยกับพวกเขา
มาถึงที่นี่แล้ว สามีภรรยาชราคู่นี้ท่าทางน่าสงสาร กินบะหมี่ไม่กี่ชามก็ไม่ตายหรอก จินเฟยเหยานั่งลงหน้าโต๊ะ ตะโกนบอกสามีภรรยาที่ขายบะหมี่ “ท่านผู้เฒ่า เอาบะหมี่มาให้ข้าสามชาม ใส่เส้นมากหน่อย เนื้อก็ต้องเพิ่มอีกนิด”
จากนั้นนางก็ถามหลิ่วฉี่ปอและติงเทียนเฉิง “พวกเจ้าสองคนจะกินอะไรหน่อยไหม?”
ติงเทียนเฉิงส่ายศีรษะเอ่ยว่า “พอแล้ว”
“ข้าก็ด้วย” หลังจากหลิ่วฉี่ปอนั่งลงก็ยิ้มแล้วเอ่ยตอบ
“หา?” จินเฟยเหยาไม่เข้าใจ เจ้าเป็นคนบอกชัดๆ ว่าให้ทุกคนกินบะหมี่รอ เหตุใดจึงมีเพียงข้าคนเดียวที่สั่งบะหมี่ พวกเจ้าไม่อยากกินหรือ แต่พอนึกถึงว่าคนอื่นอาจจะกินแล้วจึงออกมา หรือไม่หิวจึงไม่อยากกิน นางไม่ใช่คนประเภทชอบฝืนใจคนอื่น จึงไม่ได้ถามซักไซ้
“ท่านเซียนทั้งสาม นี่เป็นบะหมี่แห้งเนื้อสับใส่ซีอิ๊วสามชาม ได้ยินคำพูดของเซียนน้อยท่านนี้ ข้าจึงใส่เนื้อเพิ่มอีกหลายชิ้น” ครู่หนึ่ง หญิงชราก็ยกบะหมี่มาสามชาม
น้ำซุปเข้มข้นหอมเตะจมูก เส้นบะหมี่เหนียวนุ่ม เนื้อหมักซีอิ๊วหกชิ้นเรียงกันอย่างเป็นระเบียบอยู่บนบะหมี่ ทั้งยังใส่ต้นหอมซอยสีเขียว พอเห็นก็ทำให้คนมีความอยากอาหารมากขึ้น
จินเฟยเหยาไม่เกรงใจ หยิบตะเกียบในกระบอกไม้ไผ่บนโต๊ะขึ้น กวาดบะหมี่ทั้งสามชามมาไว้ตรงหน้า นางคนเส้นบะหมี่ในแต่ละชาม จากนั้นจึงอ้าปากกินคำโตๆ ภายในชั่วพริบตา นางก็กินบะหมี่ชามหนึ่งหมดเกลี้ยง
ตอนกินชามที่สองต่อ นางเงยหน้าขึ้นเห็นหลิ่วฉี่ปอและติงเทียนเฉิงหยิบตะเกียบ มองดูนางอย่างตกตะลึง นางจึงกลืนเส้นบะหมี่ในปากแล้วพูดว่า “พวกเจ้าสองคนนี่จริงๆ เลย ข้าถามพวกเจ้าว่าจะกินอะไร พวกเจ้าสองคนบอกว่าพอแล้ว ไม่ต้องการ ตอนนี้มองข้ากินอย่างเอร็ดอร่อย ก็ตะกละอยากกินใช่หรือไม่? ถ้าอยากกินก็ต้องบะหมี่ มื้อนี้ข้าเลี้ยงเอง บะหมี่หลายชามราคาไม่เท่าไหร่ อย่าหยิบแต่ตะเกียบ ไม่มีบะหมี่แล้วหยิบตะเกียบทำไม คงไม่ได้อยากกินชามที่ข้ากินแล้วหรอกนะ”
หลังจากเอ่ยจบ นางก็เงยหน้าขึ้นตะโกนบอกผู้เฒ่าขายบะหมี่ “ท่านผู้เฒ่าบะหมี่ของท่านทำได้ไม่เลว เอามาอีกสองชาม สหายสองคนนี้ของข้า เมื่อครู่บอกว่าไม่หิว ตอนนี้เห็นข้ากินอย่างเอร็ดอร่อยก็อยากกิน”
นางช่วยหลิ่วฉี่ปอและติงเทียนเฉิงสั่งบะหมี่แล้วจึงอ้าปากกินบะหมี่สองชามที่เหลืออยู่เบื้องหน้าตนเองคำโตๆ อีก ทว่ากลับไม่ได้สังเกตเห็นหลิ่วฉี่ปอและติงเทียนเฉิงหยิบตะเกียบขึ้น มือสั่นนิดๆ สีหน้าท่าทางกระอักกระอ่วน
หลิ่วฉี่ปอคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจินเฟยเหยาเอ่ยปากสั่งบะหมี่สามชาม ทั้งหมดนั่นจะสั่งให้นางคนเดียว ตนเองและติงเทียนเฉิงยังนึกว่าคนละชามเสียอีก ดังนั้นต่อมาตอนถูกถามจึงบอกว่าพอแล้ว นี่ยังดี พอยกบะหมี่มา ตอนพวกเขาสองคนหยิบตะเกียบขึ้น จินเฟยเหยาก็รับบะหมี่สามชามมาคนเบื้องหน้าตนเองทั้งหมด
เห็นนางตัวเล็ก ปริมาณที่กินน่าตื่นตระหนกเกินไปแล้ว ไม่รอให้นางและติงเทียนเฉิงได้สติคืนมา จินเฟยเหยาก็กินเกลี้ยงไปอีกชาม สุดท้ายกลายเป็นเช่นนี้ คิดไม่ถึงว่าตนเองจะกลายเป็นคนตะกละ บนโต๊ะไม่มีบะหมี่ ทว่ามือกลับหยิบตะเกียบ น่าอับอายแทบตายแล้ว
นางมองติงเทียนเฉิงเงียบๆ แวบหนึ่ง เจ้าหมอนี่ก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วน จะยกตะเกียบในมือขึ้นก็ใช่ที่ จะวางลงก็ใช่ที่
โชคดีที่สามีภรรยาชราต้มบะหมี่รวดเร็ว ไม่นานก็ยกบะหมี่ขึ้นโต๊ะ จึงผ่อนคลายความกระอักกระอ่วนของคนทั้งสอง
เพราะเรื่องเมื่อครู่ หลิ่วฉี่ปอจึงขัดเขินเล็กน้อย ค่อยๆ กินบะหมี่คำเล็กๆ ส่วนจินเฟยเหยาที่กินบะหมี่สามชามหมดเกลี้ยงไปนานแล้วอย่างตะกละตะกลาม ลูบท้องแล้วจะโกนอย่างอยากกินอีก “ท่านผู้เฒ่าเอาบะหมี่มาอีกชาม ดูเหมือนอีกนิดเดียวจะอิ่มแล้ว”
“สหายเซียนจินมีความอยากอาหารดีจริงๆ ปกติเจ้ากินเยอะขนาดนี้เลยหรือ?” หลิ่วฉี่ปอเกือบจะสำลัก หลังจากล้วงผ้าไหมสีขาวหิมะออกมาเช็ดปาก ก็ยิ้มน้อยๆ เอ่ยล้อเลียน
จินเฟยเหยาขมวดคิ้วนิดๆ เอ่ยตอบอย่างไม่เข้าใจ “ข้าก็ไม่รู้แน่ชัด หลังจากข้ามาถึงเมืองลั่วเซียน ความอยากอาหารก็ยิ่งมากขึ้นทุกที ต้องกินอาหารมากกว่าเมื่อก่อนหลายเท่า ตอนเพิ่งเข้าสำนักเฉวียนเซียน มื้อหนึ่งข้าต้องกินข้าวสองถัง ตอนนี้เพิ่มเป็นสามถังแล้ว ข้าคิดว่าอีกไม่นานสำนักเฉวียนเซียนคงไล่ข้าออกไปเพราะข้ากินมากเกิน บางทีพลังบำเพ็ญเพียรสูงขึ้น ดังนั้นจึงต้องกินข้าวเยอะขึ้น”
“เป็นไปได้อย่างไร พลังการบำเพ็ญเพียรของข้ากับสหายเซียนติงเป็นขั้นฝึกปราณช่วงปลาย พวกเราไม่เห็นมีความอยากอาหารเช่นเจ้าเลย” หลิ่วฉี่ปอเอ่ยยิ้มๆ
จินเฟยเหยาตอบลำบาก ได้แต่หัวเราะหึๆ อย่างโง่งม บะหมี่ที่สั่งเพิ่มก็ยกมาขึ้นโต๊ะพอดี นางจึงรีบก้มหน้ากินบะหมี่ ไม่เอ่ยพัวพันถึงปัญหานี้กับหลิ่วฉี่ปออีก
ที่จริงในใจนางรู้ดี ตั้งแต่ฝึก ‘เคล็ดวิชาฟ้าดินดับสูญ’ เป็นต้นมา ปริมาณอาหารที่นางกินก็มากกว่าสตรีคนอื่น ยิ่งกินมากขึ้น ร่างกายมักจะมีความรู้สึกหิวโหย ต้องกินปริมาณมากจึงจะอิ่ม
อีกทั้งทุกครั้งที่แช่น้ำแกงยาวิญญาณ ก็หิวจนหน้าอกแฟบไปติดแผ่นหลัง นางมิใช่ไม่เคยตรวจสอบร่างกาย จากภายในสู่ภายนอก จากพลังวิญญาณในจุดตันเถียนถึงการรับรู้ล้วนตรวจสอบแล้ว ทั้งหมดไม่มีปัญหาใดๆ ต่อมาจึงพบโดยบังเอิญว่า หลังจากร่างกายถูกน้ำแกงยาวิญญาณปรับสภาพ พละกำลังและสภาพร่างกายยิ่งดีขึ้น ปริมาณอาหารก็เพิ่มขึ้นตามการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย
พละกำลังยิ่งมาก ก็ยิ่งกินเยอะ ตอนนี้ได้แต่รอดูว่าหลังจากขั้นสร้างฐานแล้วตอนไม่ต้องแช่น้ำแกงยาวิญญาณอีก ปริมาณอาหารจะกลับคืนสู่ปกติหรือไม่ ไม่เช่นนั้นนางสงสัยอย่างยิ่ง ถ้าตนเองถึงขั้นสร้างฐานแล้ว อาจจะต้องยัดอาหารเข้าปากตลอดเวลา
“มาแล้ว”
หลิ่วฉี่ปอกินบะหมี่เสร็จสิ้นอย่างงดงาม เห็นคนกลุ่มหนึ่งเดินมาหาพวกเขา ผู้ที่นำมาพอดีเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานช่วงต้นที่มอบภารกิจ เฉียนเฟิง คนผู้นี้ทั้งผอมและดำ ให้ความรู้สึกกินข้าวไม่อิ่มตลอดเวลาแก่ผู้คน ทว่าเบื้องหลังของเขามีผู้บำเพ็ญเซียนสามคน นอกจากคนหนึ่งที่เป็นขั้นสร้างฐานช่วงปลาย ที่เหลืออีกสองคน คิดไม่ถึงว่าจะมีพลังบำเพ็ญเพียรขั้นสร้างฐานช่วงต้น
เห็นอีกฝ่ายถึงกับพาผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานมา หลิ่วฉี่ปอรู้สึกเหนือคาด มีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานสามคนร่วมทาง การเดินทางครั้งนี้ก็ยิ่งราบรื่นมากขึ้น
จินเฟยเหยาสูดเส้นบะหมี่เส้นสุดท้ายเข้าปาก ในใจเกิดความไม่สงบอยู่บ้าง ถึงแม้แมงมุมตาผีมีปริมาณมากมาย ทว่าขอเพียงมีปริมาณคนเพียงพอและเหมาะสม ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณก็คงไม่มีอันตรายอะไร ไม่ว่ามีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณมามากเพียงใด นางก็ไม่รู้สึกแปลก ทว่าอีกฝ่ายถึงกับเรียกผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานมาสองคน ถือว่ามีผู้ที่เกี่ยวข้องสามคนแล้ว
มีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานสามคน ก็จัดการภูติศพและแมงมุมตาผีห่วยๆ ได้อย่างง่ายดายมิใช่หรือ เหตุใดต้องเรียกผู้เยาว์รุ่นหลังขั้นสร้างฐานกลุ่มหนึ่งมาร่วมทางเพื่อขัดมือขวางเท้า และยังแบ่งศิลาวิญญาณให้ด้วย ต้องมีอะไรแปลกๆ แน่ นางมองหลิ่วฉี่ปอ เห็นนางลุกขึ้นคารวะนานแล้ว ไม่รู้ว่านึกถึงปัญหานี้หรือไม่ ส่วนติงเทียนเฉิงก็ลุกขึ้นตามหลิ่วฉี่ปออย่างมีระเบียบ ไม่ผิดแผกเลยสักนิด
ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณยังไม่สามารถถ่ายทอดเสียงผ่านมิติ ตอนนี้นางถามหลิ่วฉี่ปอไม่ได้ ได้แต่ลุกขึ้นยืนแบบเส้นผมแข็งทื่อคารวะผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานสามท่าน
................................................


## 0038 ระเบิดก้นม้าที่หาดดินเหลือง

บทที่ 38 ระเบิดก้นม้าที่หาดโคลนเหลือง
รออีกครู่หนึ่ง ก็มีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงกลางและช่วงปลายมาเจ็ดคน จำนวนคนทั้งหมดมีถึงสิบสี่คน นั่งจนเต็มโต๊ะสามโต๊ะของแผงบะหมี่ คนที่เดินผ่านมาเห็นที่นี่มีคนมากมาย นึกว่าค้าขายดีเป็นพิเศษ ก็เข้ามาร่วมสนุกด้วย ยืนอยู่อีกด้านหนึ่งรอแย่งที่นั่งกินบะหมี่ สามีภรรยาชราสองคนทำจนมือเป็นระวิง
เห็นคนมารวมตัวกันที่นี่มากขึ้นทุกที เฉียนเฟิงก็รู้สึกช่วยไม่ได้อยู่บ้าง เขาเลือกแผงบะหมี่เล็กๆ แห่งนี้โดยเฉพาะ ก็เพื่อไม่อยากดึงดูดสายตาคน แต่คิดไม่ถึงว่าคนที่เดินผ่านทางเหล่านี้จะเบียดเสียดมา ไม่มีที่นั่งก็นั่งยองๆ กินบะหมี่อยู่ข้างทาง
เขาไม่ว่างแจ้งทุกคนว่าต้องไปที่ใด จึงได้แต่พาทุกคนจากไปก่อน
จินเฟยเหยาก็ตื่นตระหนก เหตุใดแผงบะหมี่จึงมีคนมากมายขนาดนี้ นางล้วงเศษศิลาวิญญาณที่ค่อนข้างใหญ่ก้อนหนึ่งชำระบัญชี แล้วลุกขึ้นยืนติดตามทุกคนไป
ทว่านางเพิ่มความระแวงขึ้น ฉวยโอกาสตอนนี้ที่คนมากมายส่งเสียงเอะอะ รีบฉุดดึงหลิ่วฉี่ปอ พึมพำเสียงเบา พวกนางสามคนเป็นคนของสำนักเฉวียนเซียน หากพบเจออันตรายเคลื่อนไหวพร้อมกันสามคนจะดีกว่า และพึ่งพาได้มากกว่าคนที่ไม่รู้จักเหล่านั้น
ทว่านางเพียงแค่คาดเดาโดยไร้หลักการ ไม่มีหลักฐานสักนิด หลังจากหลิ่วฉี่ปอได้ยินก็แค่พยักหน้า บอกให้ระวังหน่อย ส่วนจินเฟยเหยาก็หวังว่าตนเองคงคิดมากไป หากทำภารกิจสำเร็จได้อย่างราบรื่นเป็นดีที่สุด
เพราะกลัวว่าสถานที่ซึ่งมีหญ้าวิญญาณจะรั่วไหลออกไป ดังนั้นเฉียนเฟิงจึงไม่ได้บอกทุกคนล่วงหน้าว่าจะไปที่ใด เรื่องเช่นนี้เป็นเรื่องปกติในหมู่ผู้บำเพ็ญเซียน ส่วนใหญ่ที่ต้องเรียกคนมาช่วยล้วนเป็นสิ่งที่มีผลประโยชน์มาก หากบอกล่วงหน้าจะถูกคนช่วงชิงไปก่อนได้
ทุกคนไม่กล้าเอ่ยถามมากความ ก็เดินตามพวกเฉียนเฟิงไปยังวงเวทส่งตัวแบบนี้ อย่างไรเสียผู้อื่นก็เป็นผู้อาวุโสขั้นสร้างฐาน มีพลังแข็งแกร่งกำราบไว้ตลอดเวลา ทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณไม่ค่อยกล้าพูดคุยกับผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานนัก กลับเป็นผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงปลายที่อายุสี่สิบกว่าปีหนึ่งในเจ็ดคนที่มาทีหลัง ที่เข้ามารวมกลุ่มกับพวกนาง
เห็นเขาหัวเราะคิกคักเอ่ยถามว่า “สหายเซียนทั้งสองช่างมีความกล้าจริงๆ คิดไม่ถึงว่าจะไม่กลัวสัตว์ปิศาจกินคน ตอนนี้ยังกล้ารับงานออกนอกเมืองอีก”
เขาไม่ทักทายเลยสักนิด ก็เข้ามาตีสนิทอย่างบ้าตัณหาเช่นนี้ ทำให้หลิ่วฉี่ปอไม่พอใจ นางตอบอย่างเย็นชา “ก็แค่สัตว์ปิศาจตัวหนึ่ง มีอะไรน่ากลัว สหายเซียนตื่นตระหนกเกินไปแล้ว”
ทว่าคนผู้นี้กลับไม่รู้ตัว ทำหน้าทะเล้นติดตามอยู่ด้านข้างเอ่ยต่อว่า “พวกเจ้าสองคนวางใจ อีกสักครู่หากพบกับสัตว์ปิศาจกินคน ข้าจะปกป้องพวกเจ้าเอง ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีที่งดงามเช่นพวกเจ้า ไม่สมควรไปยังสถานที่อันตรายเช่นนี้ ในเมืองมีสถานที่มากมายที่ให้พวกเจ้าหาเงินได้อย่างสบายๆ ไม่รู้ว่าพวกเจ้าสองคนสนใจหรือไม่ ข้าสามารถช่วยแนะนำงานที่หาเงินก้อนใหญ่ได้อย่างสบายๆ นะ”
“ไสหัวไป!” หลิ่วฉี่ปอฟังคำพูดของเขาแล้วพลันเดือดดาลขึ้นมา จึงเอ่ยด่าทอเขา
คนผู้นี้ประจบไม่ดี คิดจะประจบผู้อื่นผู้อื่นกลับไม่สนใจ แถมยังโดนด่าทอ อดอับอายจนกลายเป็นโทสะไม่ได้ ด่าทออย่างรุนแรง “จะเสแสร้งทำไม พวกสตรีน่ะ ไม่แน่ว่าแอบทำการค้าอะไรลับๆ”
“เจ้าลองพูดอีกทีสิ” หลิ่วฉี่ปอชะงักฝีเท้า จับจ้องเขาอย่างเดือดดาล
จินเฟยเหยามองพวกเขา รู้สึกบอกไม่ถูก มีอะไรน่าทะเลาะกัน คนผู้นี้ถึงแม้จะไม่มีมารยาท พูดจาหยาบคาย ก็ดูเหมือนจะไม่ได้ทำอะไรผิด เหตุใดจึงล่วงเกินหลิ่วฉี่ปอ ส่วนคนอื่นๆ ทั้งหมดก็หยุดฝีเท้าลงเพราะการเปลี่ยนแปลงนี้
เฉียนเฟิงในฐานะที่เป็นผู้มอบภารกิจ เห็นเหตุการณ์เช่นนี้ ก็ไม่พอใจอย่างยิ่ง ยังไม่ได้เริ่มเข้าถ้ำเลยก็โต้เถียงกันเสียแล้ว จึงอดบริภาษไม่ได้ “พวกเจ้าสองคนทำอะไร หากส่งผลถึงเรื่องในครั้งนี้ของข้า ข้าจะควักจิตวิญญาณดั้งเดิมของพวกเจ้ามาจุดไฟเสีย”
พอหลิ่วฉี่ปอและบุรุษผู้นั้นถูกเฉียนเฟิงขู่ขวัญ ก็หุบปากลงอย่างไม่ยินยอม โดยเฉพาะหลิ่วฉี่ปอทำปากยื่นอย่างไม่พอใจ มองแวบเดียวก็ดูออกว่านางไม่ยินยอม
“ผู้หญิงคือตัวปัญหา เจ้าตัวไร้ประโยชน์จะไม่ไปก็ได้นะ” เฉียนเฟิงทิ้งคำพูดมาประโยคหนึ่ง แล้วหันหน้านำพาทุกคนไป
จินเฟยเหยาถูกคำพูดประโยคนี้ของเขาด่าทอจนมีโทสะ ผู้หญิงแล้วอย่างไร แค่ผู้บำเพ็ญเซียนที่มีพลังขั้นสร้างฐานช่วงต้นก็หลงระเริงจนกลายเป็นเช่นนี้ ตอนนี้นางไม่อยากไปแล้ว เดิมทีก็ไม่วางใจ แล้วยังถูกคนดูแคลนอีก ดังนั้นจินเฟยเหยาจึงมองหลิ่วฉี่ปอ เห็นหลิ่วฉี่ปอมีโทสะจนสีหน้าซีดขาว กัดริมฝีปาก มองพวกเขาอย่างโกรธแค้น
“สหายเซียนหลิ่วหากไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป ส่งพวกเขากลุ่มบุรุษไปสร้างรังให้แมงมุมตาผีเถอะ” นางกลัวว่าหลิ่วฉี่ปอจะไม่บอกว่าไม่ไปเพื่อตนเอง จึงเป็นฝ่ายเอ่ยออกมา
หลิ่วฉี่ปอกลับเอ่ยอย่างไม่ยอมแพ้ “ไปสิ เหตุใดจะไม่ไป หากไม่ไปก็ว่าพวกเราไม่มีประโยชน์พอดี ต้องไปทำให้พวกเขาเห็น ว่าพวกเราไม่ด้อยไปกว่าพวกเขาเท่าไหร่ อีกทั้งศิลาวิญญาณหนึ่งพันก้อน ข้ายังต้องใช้ประโยชน์ ถ้าไม่เอาก็เสียเปล่า”
“เช่นนั้นก็ตามใจ ถ้าเจ้าว่าไปก็ไป เพียงแต่เมื่อครู่เหตุใดเจ้าจึงมีโทสะขนาดนั้น?” จินเฟยเหยาคิดไม่ถึงว่านางจะมีความหยิ่งในศักดิ์ศรีจริงๆ ถูกผู้อาวุโสขั้นสร้างฐานด่าทอแบบนั้น ยังไม่ถูกขู่ขวัญให้กลับไปอย่างขลาดกลัว
“ฮึ งานสบายๆ ที่เจ้าหมอนั่นเอ่ยถึง ก็คือให้พวกเราไปบำเพ็ญคู่กับคนอื่น คนเช่นนี้ พึ่งพาค่านายหน้าจากการแนะนำคนโดยเฉพาะ แค่ด่าทอเขายังเบาไป” หลิ่วฉี่ปอเอ่ยด่าทออย่างดุร้าย ที่แท้เป็นเช่นนี้ ขนาดจินเฟยเหยาได้ฟังก็มีโทสะ ส่งเสียงถุยใส่ด้านหลังคนผู้นั้น
ส่วนติงเทียนเฉิง ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ได้ส่งเสียงสักนิด เพียงแค่ตามพวกนางสองคนอย่างเงียบๆ ไม่แสดงความเห็นและไม่ช่วยออกหน้า เหมือนไม่ได้มาด้วยกัน จินเฟยเหยาอดมองเขาหลายครั้งไม่ได้ ไม่เข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหลิ่วฉี่ปอ
ในเมื่อหลิ่วฉี่ปอบอกว่าต้องไป ทั้งสามคนจึงรีบไล่ตามพวกเฉียนเฟิงไป เฉียนเฟิงเองก็ไม่ได้ขับไล่พวกเขา แค่ส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างเย็นชา
ตลอดทางเงียบกริบ ทุกคนไม่เอ่ยอะไรตั้งแต่ส่งตัวจากเมืองลั่วเซียนมาถึงหาดโคลนเหลือง หาดโคลนเหลืองเป็นหาดโคลนสีเหลืองผืนใหญ่ มองไกลๆ ดูเหมือนไร้ขอบเขต ในโคลนเต็มไปด้วยแอ่งน้ำน้อยใหญ่ บางแห่งยังมีฟองอากาศแปลกๆ ผุดออกมาจากในแอ่งน้ำ
บนหาดโคลนเหลืองที่อยู่ใกล้เมืองมีคนธรรมดาจำนวนมากในเมืองลั่วเซียนกำลังหาหอยโคลนเหลืองที่มีขนาดเท่าฝ่ามือในโคลน หอยโคลนเหลืองชนิดนี้ล้วนเป็นวัตถุดิบที่ขายดีที่สุดในร้านอาหารทุกร้าน พวกเขาแค่กล้าขุดหอยโคลนเหลืองตรงพื้นที่ชายฝั่งเท่านั้น สถานที่ซึ่งอยู่ใกล้หาดโคลนเหลืองจะมีหอยกาบโคลนขนาดยักษ์ปรากฏตัว ในเปลือกของหอยกาบโคลนเหล่านี้ล้วนเป็นฟันอันคมกริบ ปกติจะซ่อนตัวอยู่ในดินโคลนแล้วกลืนคนลงไปทั้งตัว จากนั้นจึงบดขยี้จนกลายเป็นเลือดเนื้อเลอะเลือนแล้วกินจนหมด
อีกทั้งยิ่งเข้าไปด้านในจะมีไส้เดือนดินลำตัวหยาบใหญ่เท่าถังน้ำและยาวเจ็ดแปดจั้ง ถึงแม้ไม่ตั้งใจทำร้ายคน ทว่าขุดในโคลนไปมาทั้งวัน ทว่าก็เกิดเหตุการณ์กลืนคนปะปนกับดินโคลนลงท้องไปบ่อยๆ ตอนคนออกมาก็เป็นส่วนหนึ่งของหาดโคลนเหลืองแล้ว ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงว่ายังมีปูโคลนยักษ์สูงเท่าหอเล็กสองชั้น ก้ามสองอันหนีบคนได้อย่างง่ายดายเหมือนตัดรากหญ้า อีกทั้งมันยังชอบกินเนื้อคนเป็นพิเศษ
จินเฟยเหยาคาดเดาเช่นนี้มาตลอด เพราะว่าคนไร้กระดองแถมยังไร้ขน ปกติอาบน้ำจนตัวขาวๆ เป็นๆ กินแล้วเนื้อต้องนุ่มลื่น รสชาติดีแน่ ดังนั้นสัตว์ปิศาจมากมายล้วนชอบกิน เฉียนเฟิงและผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานสองคน พอถึงหาดโคลนเหลืองก็นำอาวุธเวทออกมาขี่ขึ้นไป เพื่อดูแลจินเฟยเหยาและผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณเหล่านี้ จึงเหินบินอยู่ห่างจากพื้นดินห้าหกจั้ง
จินเฟยเหยายืนอยู่ในโคลนที่สูงเกินเข่า เห็นผู้อาวุโสสามคนบินอยู่กลางอากาศอย่างสะอาดหมดจด ทั้งยังมองเบื้องหน้า แล้วค่อยใช้เวทเหยียบอากาศเหาะเหินผ่านบนดินโคลน บางครั้งบางคราวจึงแตะบนโคลนเหมือนแมลงปอแตะผิวน้ำ จากนั้นจึงบินออกไปกลางอากาศไกลหลายจั้งอย่างอิสระและผ่อนคลาย หลิ่วฉี่ปอและผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงปลายคนอื่นๆ มีความรู้สึกเสียใจผุดขึ้นมาในใจ
ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงกลางรวมทั้งนางมีเพียงห้าคน มีคนหนึ่งโง่งมอย่างยิ่ง เห็นคนจมลงในโคลน คิดไม่ถึงว่าจะเรียกม้าท่าชิงหลิงสุดที่รักของตนเองออกมา ขายาวๆ ของม้าท่าชิงหลิงติดอยู่ในหล่มโคลนลึกจนขยับไม่ได้ท่ามกลางทุกคน
คนที่ยืนอยู่ในโคลนสี่คนมองชายหนุ่มชุดสีฟ้าที่นั่งอยู่บนม้า กระตุ้นม้าให้เดินเร็วๆ ด้วยใบหน้าแดงก่ำ ในที่สุด ม้าท่าชิงหลิงก็ยกขากระโดด เสียงดังตุ๋ม แล้วก็ติดหล่มโคลนครึ่งจั้งด้านหน้าอีกครั้ง เพราะว่ากระโดดขึ้นจึงร่วงลงมา คนทั้งสี่ที่ยืนอยู่ด้านข้างถูกมันสะบัดโคลนบนตัวใส่
จินเฟยเหยามองเขาอย่างหมดวาจา สั่นตัวสลัดโคลนที่อยู่บนร่าง นางก้มเอวคลำหาหินเล็กๆ ก้อนหนึ่งในโคลนบนพื้น จากนั้นเล็งตรงด้านล่างหางม้าแล้วดีดไป นางมีพละกำลังไม่เบา ก้อนหินเล็กๆ พุ่งเข้าไปในก้นม้าดุจลูกธนู
“ฮี้!”
ม้าท่าชิงหลิงส่งเสียงร้องฮี้ยาวนาน สะบัดกีบสี่ข้าง ดึงดันออกจากโคลนเป็นเส้นทางสายหนึ่ง พาเจ้านายควบตะบึงไปอย่างบ้าคลั่ง
จินเฟยเหยาปัดๆ มือ แสยะยิ้มให้กับคนทั้งสามที่มองนางอย่างตกตะลึง นางรวมพลังวิญญาณไว้ที่เท้ากั้นโคลนเอาไว้และปูพลังวิญญาณใต้เท้า เหมือนคนธรรมดาที่กำลังขุดหอยโคลนเหลืองเหล่านั้นที่บนเท้าของแต่ละคนเหยียบแผ่นกระดาน ป้องกันไม่ให้ถูกขังอยู่ในโคลน ยามต้องเคลื่อนไหว ในมือแต่ละคนถือท่อนไม้ท่อนหนึ่งก็สามารถไถลตัวบนโคลนได้
นางใส่พลังวิญญาณไว้ใต้เท้า หยิบยืมพลังวิญญาณลอยตัวอยู่บนโคลน จากนั้นนางก็เหยียบย่างด้วยพลังทั้งหมด คนก็หยิบยืมพลังลื่นไถลออกไป คนทั้งสามเห็นภาพเช่นนี้ก็เลียนแบบนาง ไล่ตามพวกเฉียนเฟิงไปแบบหนึ่งหน้าหนึ่งหลัง
“ถอยไป อย่าขวางทาง” จินเฟยเหยาซัดฝ่ามือใส่ปูโคลนยักษ์ที่พุ่งออกมาจากโคลนอย่างกะทันหัน ปูโดนหัตถ์ไฟนรกไปหนึ่งฝ่ามือก็ล้มลงบนพื้น ถูกไฟนรกเผาไหม้จนเกลี้ยงในพริบตา ส่วนนางไถลบนโคลนไปถึงด้านหลังหาดโคลนเหลืองนานแล้ว สามารถมองเห็นเทือกเขาที่ทอดยาวไกลลิบได้ลางๆ
ตลอดทางจินเฟยเหยากำจัดสัตว์ปิศาจที่คิดจะกินนางซึ่งพุ่งออกมาจากในโคลนไปจำนวนไม่น้อย มองดูสัตว์ปิศาจเหล่านั้นถูกไฟเผาจนไม่เหลือซาก นางก็กังวลอยูบ้าง ไฟนรกสามารถต่อกรกับสัตว์ปิศาจขั้นเดียวกันหรือขั้นต่ำกว่าได้อย่างแหลมคมที่สุด ทั้งยังเผาได้อย่างเกลี้ยงเกลา
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป นางจะไม่มีทางได้วัตถุดิบใดๆ จากตัวสัตว์ปิศาจเลย เช่นนั้นรายได้ก็ต้องลดลง ตอนนี้ต่อให้นางไปฆ่าตะขาบเหล็กก็เปล่าประโยชน์ หลังจากเข้าสู่ขั้นฝึกปราณช่วงกลาง ตะขาบเหล็กก็กลายเป็นแมลงตัวเล็กๆ ที่ไม่อาจทนการโจมตีได้แม้แต่ครั้งเดียว
คิดไม่ถึงว่าอานุภาพของเวทมนตร์ยิ่งใหญ่เกินไปก็กลายเป็นเรื่องน่ากังวล หรือว่าต้องไปฆ่าผู้บำเพ็ญเซียนนอกเมืองโดยเฉพาะ ทำการค้าพวกแย่งชิงกระเป๋าเก็บของ?
จินเฟยเหยาเลียริมฝีปากใจเต้นนิดหน่อย เรื่องนี้ยังได้เงินมากกว่าฆ่าสัตว์ปิศาจเสียอีก ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีขั้นฝึกปราณช่วงกลาง ศักดิ์ฐานะเช่นนี้ ทำให้คนไม่เกิดความระแวงระวังอะไร
ขณะอยู่ในภวังค์ครุ่นคิด นางก็มาถึงชายหาดโคลนเหลืองอีกฝั่ง พวกหลิ่วฉี่ปอรออยู่ที่นี่นานแล้ว
ด้านหน้าพลันมีหอยกาบโคลนตัวหนึ่งพุ่งออกมา นางยกเท้าขึ้นเตะหอยกาบโคลนออกมาจากในโคลนทั้งตัว จนลอยหมุนติ้วไปยังชายฝั่งและกระแทกดินที่แข็งแกร่งบนชายฝั่งดังตูม
จินเฟยเหยากระโดดขึ้นฝั่งอย่างมั่นคง เห็นผู้บำเพ็ญเซียนชุดฟ้าที่ขี่ม้าเมื่อครู่ ตอนนี้ทั้งตัวเต็มไปด้วยโคลน เห็นเพียงดวงตาสองข้าง ส่วนม้าท่าชิงหลิงตัวนั้นก็ยืนตัวเปื้อนโคลนอยู่ด้านข้าง บางครั้งยังสั่นร่างสลัดโคลนเหลืองลงพื้น
.............................................


## 0039 เขาวงกตของแมงมุม

บทที่ 39 เขาวงกตของแมงมุม
ผู้บำเพ็ญเซียนที่ขี่ม้าคนนั้น กำลังทำอะไรอยู่ด้านหลังม้าอย่างลำบาก ครู่หนึ่ง จึงเห็นเขาถือก้อนหินเล็กๆ เปื้อนเลือดในมือ
ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงปลายที่มากับเขาถามเขาว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เขาแค่สั่นศีรษะ ไม่รู้ว่าใครดีดก้อนหินเข้าไปในก้นม้าของเขา ทำให้ม้าท่าชิงหลิงที่ฉลาดและเชื่อฟังมาตลอดเกิดบ้าคลั่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน จนเกือบจะควบคุมไม่อยู่ทำให้เขาเป็นอาหารหอยกาบโคลน
ตอนนั้นนอกจากจินเฟยเหยาที่ยืนอยู่ข้างกายเขา คนทั้งสามล้วนมาด้วยกันกับเขา เขาไม่เชื่อว่าคนเหล่านี้จะทำ ทว่ามองดูจินเฟยเหยา นางกำลังเบิกตาโตอย่างน่ารัก มองม้าท่าชิงหลิงด้วยสีหน้าเห็นใจ มองอย่างไรก็ไม่เหมือนนางเป็นผู้กระทำ
เขาได้แต่โยนก้อนหินในมือทิ้งอย่างช่วยไม่ได้ จากนั้นร่ายเวทควบคุมน้ำ ช่วยม้าท่าชิงหลิงล้างดินโคลนก่อน ช่างเป็นคนดีที่รักถนอมสัตว์ภูติจริงๆ ยินยอมให้ตนเองสกปรกแทบตาย ก็ต้องอาบน้ำสัตว์ภูติสุดที่รักให้สะอาดก่อน
คนทั้งสามด้านหลังก็ไล่ตามขึ้นมาติดๆ เฉียนเฟิงรอจนหมดความอดทนนานแล้ว เห็นทุกคนมาพร้อมหน้า ก็เตรียมออกเดินทางทันที ม้าตัวนั้นอาบน้ำจนสะอาด ทว่าคนกลับยังเลอะโคลนทั้งตัว เฉียนเฟิงไม่รอคอยเขา เขาจึงได้แต่พาร่างที่เปื้อนโคลนติดตามทุกคนอยู่ด้านหลัง
ผู้บำเพ็ญเซียนสามคนที่มาทีหลังเอ่ยกับผู้บำเพ็ญเซียนที่เลอะโคลนไม่กี่ประโยค สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป จ้องมองจินเฟยเหยาอย่างดุร้าย ทว่าจินเฟยเหยากลับมองเขาด้วยสีหน้างุนงง มีสีหน้าเหมือนไม่เข้าใจ ว่าเพราะเหตุใดเขาจึงถลึงตาใส่นาง ผู้บำเพ็ญเซียนที่เปื้อนโคลนมีโทสะทว่าไร้ทางระบาย ข้อสำคัญคือกลัวเฉียนเฟิงมีโทสะ ได้แต่จำความแค้นในการดีดม้าครั้งนี้ไว้ในใจ
เทือกเขาด้านหลังหาดโคลนเหลืองมีชื่อว่าเขาจี๋เหนี่ยว ต้นไม้ในเทือกเขาขนาดใหญ่แห่งนี้มีสายพันธุ์เดียว มีเพียงต้นไม้ชนิดที่เรียกว่าต้นซ่างตู้เซิง ต้นไม้แต่ละต้นล้วนสูงถึงสิบกว่าจั้ง ลำต้นที่เล็กที่สุดก็มีขนาดห้าหกคนโอบ ทั้งเทือกเขานอกจากต้นไม้ยักษ์เหล่านี้ก็เต็มไปด้วยถ้ำน้อยใหญ่อย่างหนาแน่น
ในเทือกเขามีนกนานาชนิดขนาดใหญ่น้อย รังนกส่วนมากล้วนสร้างอยู่บนต้นไม้ยักษ์เหล่านั้น มีตั้งแต่นกยุงขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองไปจนถึงนกตั่วยักษ์ขนาดใหญ่ยาวสามสี่จั้ง มีหมดทุกชนิด นกส่วนมากล้วนกินแมงมุมตาผีในถ้ำเป็นอาหาร ส่วนสิ่งที่แมงมุมตาผีชอบกินมากที่สุดคือไข่นก สิ่งมีชีวิตสองชนิดอาศัยอยู่ในเทือกเขาจี๋เหนี่ยวอย่างพึ่งพากันและเป็นดาวข่มกัน
มองดูถ้ำขนาดเท่าชามอ่างที่แน่นขนัดใต้เท้า จินเฟยเหยารู้สึกหนังศีรษะชา แมงมุมตาผีซ่อนอยู่ใต้พื้นมากมายเพียงใดกันแน่
คนกลุ่มนี้เดินลดเลี้ยวติดตามเฉียนเฟิงมาถึงปากถ้ำที่มีขนาดสูงครึ่งตัวคนแห่งหนึ่ง ถ้ำแห่งนี้ธรรมดาอย่างยิ่ง มองไม่ออกว่ามีอะไรแตกต่างจากถ้ำอื่นๆ ตรงปากถ้ำมีแมงมุมตาผีขั้นหนึ่งขนาดเท่าสองกำปั้นหลายตัว เพิ่งโผล่มาได้แค่ครึ่งตัวก็พบว่าปากถ้ำมีคนยืนอยู่เต็มไปหมด แมงมุมทั้งหมดก็ตกใจกลับเข้าไป “ทางเข้าอยู่ตรงนี้ พวกเราเข้าไปจากที่นี่” เฉียนเฟิงยืนอยู่หน้าถ้ำ เข้าไปด้านในแล้วโยนเวทอัคคีระดับสร้างฐานออกมา เห็นมังกรเพลิงตัวหนึ่งพุ่งเข้าไปในถ้ำ ด้านในมีเสียงดังเพี๊ยะพะ ควันดำปนกลิ่นเหม็นลอยออกมา ท่าทางเปลวไฟนี้จะเผาได้อย่างเรืองโรจน์
ทุกคนต่างไม่เข้าใจ ถ้ำขนาดสูงครึ่งตัวคนเช่นนี้ ผู้อาวุโสเฉียนเฟิงมุดตัวเข้าไปข้างใน และพบว่าด้านในมีบัวเซียนอัคคีได้อย่างไร เสียงภายในถ้ำค่อยๆ เงียบลง เฉียนเฟิงใช้ชายเสื้อโบก ลมหมุนหอบหนึ่งก็พัดเข้าไปภายในถ้ำ พัดพาให้ควันในถ้ำทั้งหมดกระจายหายไป
จากนั้นเฉียนเฟิงจึงนำทุกคนก้มตัวมุดเข้าไปในถ้ำ
จินเฟยเหยามุดตามหลังหลิ่วฉี่ปอเข้าไปในถ้ำ เบื้องหน้าเป็นความมืดมิด ยื่นมือออกมาก็มองไม่เห็นนิ้วมือทั้งห้า เสียงดัง “เพี๊ยะ” เฉียนเฟิงที่อยู่เบื้องหน้าโยนบอลไฟขนาดเล็กออกมา บอลไฟลอยอยู่ด้านหน้าเขา ส่องสว่างในถ้ำ เพียงแต่จินเฟยเหยาติดตามอยู่ด้านหลัง แสงไฟถูกคนเบื้องหน้าบดบังเอาไว้ เห็นเพียงเงาตะคุ่มๆ ภายในถ้ำสูงครึ่งตัวคนและทอดยาวสายนี้
ทุกคนค่อยๆ ทยอยกันนำวัตถุส่องสว่างออกมา คนที่ควบคุมเปลวไฟให้ลอยอยู่กลางอากาศได้เป็นเวลานานเช่นเฉียนเฟิงมีเพียงผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานเท่านั้นที่สามารถทำได้ ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณย่อมใช้สิ่งอื่นแทน คนส่วนมากล้วนนำหินแสงราตรีก้อนเล็กๆ มาออกมาแขวนไว้บนโซ่ จินเฟยเหยาก็นำหินแสงราตรีออกมาแขวนไว้ตรงเอวเช่นเดียวกัน
ก้มตัวเดินอยู่ในถ้ำที่สูงครึ่งตัวคน บางครั้งข้างเท้าจะเหยียบโดนซากที่ไหม้เกรียมของแมงมุมตาผี บางครั้งก็ได้ยินเสียงของเฉียนเฟิงเผาแมงมุมตาผีตายดังมาจากด้านหน้า ไม่รู้ว่ามีเสียงน้ำหยดดังมาจากที่ใด ดังสะท้อนอยู่ในอุโมงค์
ไม่รู้ว่าเดินมานานเพียงใด ได้ยินหลิ่วฉี่ปอที่เบื้องหน้าเอ่ยเตือนว่า “ระวังใต้เท้า” อาศัยแสงไฟที่อ่อนจาง จินเฟยเหยาเห็นเบื้องหน้าพลันเปิดกว้างขึ้นอย่างกะทันหัน ใต้เท้ามีระดับแตกต่างกันเล็กน้อย นางก้าวยาวๆ ข้ามไป
หลังจากยืนได้มั่นคง จินเฟยเหยาพบว่าตอนนี้ทุกคน อยู่ในโพรงถ้ำธรรมชาติขนาดยักษ์ เหนือศีรษะมีหินย้อยงอกยาว บนพื้นชื้นแฉะ เสียงน้ำหยดที่ดังสะท้อนในถ้ำแคบๆ มาตลอดเป็นเสียงน้ำที่หยดลงมาจากหินย้อย
ในเงาของหินย้อยมีเสียงเคลื่อนไหวซ่าซ่าดังมา เพราะถ้ำธรรมชาติมีขนาดใหญ่เกินไป จึงมองไม่เห็นว่าด้านในมีสิ่งใดซ่อนอยู่
ทันใดนั้น รอบด้านก็สว่างขึ้น ด้านหลังเหมือนมีดวงอาทิตย์ขึ้นมา สาดส่องถ้ำที่สูงห้าหกจั้งทั้งหมดให้สว่างไสว เห็นภายในถ้ำมีแมงมุมตาผีจำนวนนับไม่ถ้วนเผยออกมาให้เห็นภายใต้แสงสว่าง และพยายามแทรกไปอยู่ตามเงามืดของถ้ำอย่างเอาเป็นเอาตาย ภายในสถานที่อันมืดมิดสว่างขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้จินเฟยเหยาตาพร่า นางใช้มือบดบังแสงแล้วมองไปด้านหลัง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ผู้บำเพ็ญเซียนที่มีสีเหลืองทั้งตัวถือท่อนไม้ยาว ด้านบนมีหินแสงราตรีขนาดใหญ่เท่าศีรษะฝังอยู่ด้านบน เขาชูหินขึ้นดุจเทพลงมาสู่โลกมนุษย์ ยืนอยู่เบื้องหน้าทุกคนด้วยรัศมีแสงหมื่นจั้ง ทุกคนมองเขาอย่างหมดวาจา เห็นเขาชูหินแสงราตรีอย่างกระหยิ่ม โคลนที่เปื้อนร่างร่วงลงมาไม่หยุด
หินแสงราตรีเป็นสิ่งที่ผู้บำเพ็ญเซียนใช้แทนแสงเทียน ถูกร้านค้าหัวใสทำจนมีหลากหลายชนิด หินแสงราตรีของหลิ่วฉี่ปอสลักเป็นรูปผีเสื้อ ส่วนของจินเฟยเหยามีลักษณะเป็นห่วงสมปรารถนา ถึงแม้นางจะเคยเห็นหินแสงราตรีในร้านมามากมาย เช่นหินแสงราตรีที่สลักเป็นรูปสตรีเปลือยกายขนาดเท่าตัวคนจริง ทว่ากลับไม่เคยเห็นว่ามีคนวางตะเกียงหินแสงราตรีไว้นอกเรือน นำมาใช้เป็นคบไฟ
มองผู้บำเพ็ญเซียนสมองมีปัญหาคนนี้ เฉียนเฟิงสูดลมหายใจลึกๆ ตะโกนเสียงเย็นชาใส่ทุกคน “ยังไม่รีบจัดการเปิดเส้นทางอีก มัวตกตะลึงอยู่ทำไม”
เห็นภายในถ้ำมีปากถ้ำสิบกว่าแห่ง บรรดาผู้บำเพ็ญเซียนที่ถูกจ้างมาก็เอ่ยถามอย่างช่วยไม่ได้ “ผู้อาวุโส เส้นทางมากมายขนาดนี้ จะให้พวกเราจัดการเปิดเส้นทางสายใด?”
เฉียนเฟิงชี้ปากถ้ำแห่งหนึ่งที่สามารถให้คนสองคนเดินเคียงคู่กันไปได้ “พวกเราจะไปเส้นทางนี้ พวกเจ้าไปเบิกทาง”
ทุกคนล้วนใช้เงินจ้างคนทำงาน เดิมทีก็มาเพื่อทำงานอยู่แล้ว ย่อมไม่พูดอะไรมากเป็นธรรมดา เดินขึ้นไปเตรียมทำงานอย่างหดหู่ ส่วนจินเฟยเหยาหยิบดาบโค้งวงเดือนออกมา คิดไม่ถึงว่าดาบเล่มนี้จะยังอยู่ในสภาพดีจนถึงตอนนี้ เห็นจำนวนครั้งที่ใช้ได้น้อยจนน่าสงสาร
ทั่วร่างแมงมุมตาผี มีเพียงดวงตาสีฟ้าคู่เดียวที่สามารถใช้หลอมอาวุธได้ อีกทั้งราคาก็ต่ำยิ่ง ยุงนั้นถึงมีขนาดเล็กก็เป็นเนื้อ จินเฟยเหยาถือดาบโค้งวงเดือนเดินขึ้นไปเตรียมตัวฆ่าแมงมุมตาผีอย่างยินดี
เห็นเวทมนตร์โจมตีบนร่างแมงมุมตาผีอย่างต่อเนื่อง เบื้องหน้านางมีทะเลเพลิงปรากฏขึ้น แมงมุมตาผีจำนวนนับไม่ถ้วนพกพาไฟท่วมร่างวิ่งหนีเข้าไปในถ้ำรอบด้าน ครู่หนึ่ง แมงมุมตาผีนับร้อยก็ถูกเผาจนกลายเป็นเถ้าถ่าน จัดการเปิดตรงปากถ้ำออกเป็นทาง
มีอะไรผิดไปหรือไม่ ทุกคนล้วนใช้เวทอัคคีเผาแมงมุมตาผี จะให้ข้าเก็บดวงตาแมงมุมอย่างไร จินเฟยเหยาเงื้อดาบ มองพวกเขาโยนเวทอัคคีอย่างทุ่มเท รู้สึกวุ่นวายใจยิ่ง
ส่วนหลิ่วฉี่ปอมองจินเฟยเหยาแล้วยิ้มขื่นๆ อย่างช่วยไม่ได้และเข้าร่วมในกลุ่มคนที่เผาแมงมุม
คนหลายคนยืนอยู่ตรงปากถ้ำไม่ได้ เพื่อไม่ให้คนหาข้ออ้างขี้เกียจ ทุกคนจึงผลัดกันโยนเวทอัคคีเข้าไปในถ้ำ จินเฟยเหยาย่อมไม่อาจนำดาบไปตัด เมื่อถึงรอบของนาง นางจึงโยนเวทอัคคีเล็กน้อยออกไป ดาบโค้งวงเดือนที่นำออกมาไม่มีประโยชน์เลยสักนิด
ทุกคนผลัดเปลี่ยนกันเบิกเส้นทางสายนี้ ตลอดทางราบรื่นอย่างยิ่ง พบแต่แมงมุมตาผีขั้นหนึ่ง และไม่พบสัตว์ปิศาจอื่นๆ ถ้ำศิลาเกิดขึ้นโดยธรรมชาติเดินมาได้ไม่นานก็มักจะมีทางแยกปรากฏขึ้น เวลานี้ต้องถามเฉียนเฟิง ว่าควรจะไปทิศทางใด
เฉียนเฟิงก็ไม่ได้ใช้สิ่งของใดนำทาง ทุกครั้งล้วนยืนอยู่ที่ปากทางแยก ราวกับดมอะไร จากนั้นเลือกเส้นทางออกมาสายหนึ่ง
จินเฟยเหยาก็เลียนแบบท่าทางของเขา ใช้การดมกลิ่นในอากาศ ทว่านอกจากกลิ่นแมงมุมตาผีเหม็นไหม้ นางก็ไม่ได้กลิ่นอะไรเลย ถึงแม้ในถ้ำศิลาจะเหมือนอยู่ในเขาวงกต มีเฉียนเฟิงนำทางไม่ต้องกลัวว่าจะหลงทาง ทว่าผู้บำเพ็ญเซียนส่วนมากล้วนขมวดคิ้ว
รสชาติของการมอบชีวิตไว้ในมือของผู้อื่นเช่นนี้ไม่ค่อยดีนัก ถึงแม้จะดูไม่ออกว่าทุกคนมีอะไรแปลกไป ทว่านางรู้สึกได้ว่า ดูเหมือนทุกคนจะแอบทิ้งสัญลักษณ์ไว้เงียบๆ จินเฟยเหยาเองก็คิดจะเล่นลูกไม้นิดหน่อยบันทึกเส้นทางไว้ ทว่ากลับพบว่าตนเองไม่มีความสามารถเช่นนั้น ได้แต่ล้มเลิกไป
อย่างไรเสียแมงมุมตาผีที่ถูกเผาไหม้เกรียมจนเกลื่อนพื้น กลิ่นคงอยู่เนิ่นนานไม่จางหายไป ถือว่ากลิ่นไหม้เหล่านั้นเป็นเครื่องนำทางแล้วกัน ไม่รู้ว่าสวรรค์ต้องการต่อต้านนางใช่หรือไม่ ยิ่งเดินเข้าไปข้างใน แมงมุมตาผีขั้นหนึ่งก็ยิ่งลดลง สุดท้าย คิดไม่ถึงว่าจะไม่มีแมงมุมตาผีโผล่มาสักตัว
เห็นถ้ำเงียบเป็นเป่าสาก ทุกคนก็ได้กลิ่นอันตราย ช่วยไม่ได้ที่ความเคลื่อนไหวจะช้าลง ทว่ายามนี้ถึงรอบจินเฟยเหยานำหน้าเปิดเส้นทาง มือของนางกุมดาบโค้งวงเดือนราคาถูก ฝืนเดินไปข้างหน้า ผู้ใดจะรู้ว่าภายในถ้ำที่สว่างไสวดุจกลางวันเมื่อครู่พลันมืดสนิท
“คิดจะทำร้ายคนให้ตายหรือ เหตุใดจู่ๆ จึงเก็บหินแสงราตรี” จินเฟยเหยารีบล้วงหินแสงราตรีของตนเองออกมา เอ่ยด่าทอด้านหลังด้วยโทสะ ส่วนคนที่เหลือนำหินแสงราตรีออกมา มองผู้บำเพ็ญเซียนโคลนเหลืองอย่างไม่เข้าใจ
หลังจากผู้บำเพ็ญเซียนโคลนเหลืองนำหินแสงราตรีออกมา ทุกคนก็เก็บหินแสงราตรีของตนเอง มีสิ่งของที่สว่างไสวขนาดนี้ เหตุใดพวกเขาต้องทำเรื่องยุ่งยากด้วย เขาชูหินแสงราตรีอย่างซื่อสัตย์มาตลอดทาง เมื่อครู่เพิ่งเปลี่ยนให้จินเฟยเหยาเบิกทาง เขาก็เก็บหินแสงราตรี
“นางทำร้ายม้าของข้าบาดเจ็บ ยังคิดจะให้ข้าส่องแสงให้นางอีก ไม่มีเรื่องได้เปรียบขนาดนั้น” ผู้บำเพ็ญเซียนโคลนเหลืองมีสีหน้าอึมครึมในรัศมีแสงที่มืดสลัว เอ่ยอย่างเกรี้ยวกราด
จินเฟยเหยาส่งเสียงขึ้นจมูก “ผู้ใดจะให้ราคาก้อนหินเน่าๆ ของเจ้ากัน คนโง่งมจึงยกหินแสงราตรีที่ใหญ่ขนาดนั้น ทำเป็นตะเกียงมนุษย์”
เฉียนเฟิงจับจ้องคนทั้งสองดุจพยัคฆ์จ้องมองเหยื่อ หากกล้าทะเลาะกันอีก จะฟาดเจ้าจอมหาเรื่องทั้งสองคนให้ตาย จินเฟยเหยายิ้ม ไม่ต่อล้อต่อเถียงกับเขาอีก หยิบหินแสงราตรีก้อนเล็กของตนเองออกมาสำรวจทาง
เพราะแสงมืดลง ถ้ำที่เงียบอยู่นานจึงค่อยๆ มีเสียงเคลื่อนไหวของแมงมุมตาผีดังซ่าซ่ามาอีก เพียงแต่ทั้งหมดซ่อนตัวอยู่ในที่มืด ทุกคนได้ยินแต่เสียงของมันทว่าไม่เห็นตัว
.......................................


## 0040 แผนการร้ายอะไร

บทที่ 40 แผนการร้ายอะไร?
อย่างไรเสียแมงมุมตาผีขั้นหนึ่งก็ไม่เป็นอันตรายต่อพวกเขา ทุกคนจึงไม่ได้บังคับให้ผู้บำเพ็ญเซียนโคลนเหลืองนำหินแสงราตรีออกมา ทุกคนติดตามอยู่ด้านหลังจินเฟยเหยา เดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ
เสียงซ่าซ่าของแมงมุมตาผีอยู่ข้างหู ทว่ากลับรักษาระยะห่างจากพวกเขามาตลอด จินเฟยเหยาเบิกทางได้อย่างง่ายดาย เดินมาเกือบหนึ่งชั่วยาม ตลอดทางไม่มีอะไรน่าประหลาดใจ ปีนขึ้นเดินลง กระโดดข้ามหลุมลึกสิบกว่าจั้ง ข้ามแม่น้ำใต้ดินที่เย็นจัด ทรมานอยู่นาน ในที่สุดก็มาถึงถ้ำที่ถือว่าใหญ่แห่งหนึ่ง
ด้านบนของถ้ำมีหินงอกขนาดใหญ่น้อยไม่เท่ากันอยู่เต็มไปหมด บนพื้นก็เต็มไปด้วยหินย้อยที่สูงต่ำไม่เท่ากัน ตรงกลางถ้ำมีหินย้อยที่สูงอันหนึ่ง ด้านบนของหินมีถ้ำขนาดเท่าอ่างล้างหน้า ด้านในเต็มไปด้วยของเหลวสีดำ
ดอกบัวสูงสามฉื่อทั่วดอกมีสีแดงเพลิง เบ่งบานอยู่ในของเหลวสีดำ ในของเหลวสีดำยังมีใบบัวสองใบที่มีสีแดงเพลิงเช่นเดียวกัน กลิ่นหอมสดชื่นจางๆ ล่องลอยอยู่ในถ้ำ
“พวกเจ้าเฝ้าทางออกไว้ ข้าจะไปเด็ดบัวเซียนอัคคี” เฉียนเฟิงเห็นบัวเซียนอัคคี ดวงตาก็เปล่งประกาย ให้ทุกคนเฝ้าทางออกไว้
เดิมทีจินเฟยเหยายังมองรอบด้านอย่างตึงเครียด เกรงว่าภูติศพขั้นสามจะกระโดดออกมาอย่างกะทันหัน ทว่าในถ้ำอย่าว่าแต่ภูติศพขั้นสามเลย ขนาดแมงมุมตาผีขั้นสองก็ยังไม่มีสักตัว นางติดตามอยู่ข้างกายหลิ่วฉี่ปออย่างสงสัย เดินมาเฝ้าตรงทางออก
เฉียนเฟิงและผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานสองคนที่เขาพามา ล้วงขวดหยกออกมาสามใบ คนหนึ่งถือพู่กันวิญญาณ จุ่มของเหลวสีแดงประหลาดในขวดหยก เริ่มวาดวงเวทตามหินย้อยน้ำสีดำที่บัวเซียนอัคคีงอกออกมา
ทุกคนเห็นการกระทำแปลกๆ ของพวกเขา ยังสนใจเฝ้าทางออกที่ไหน มองพวกเขาตาไม่กระพริบ ในที่สุดก็มีคนอดเอ่ยถามไม่ได้ “ผู้อาวุโส วงเวทนี้มีไว้ทำอะไร?”
เฉียนเฟิงไม่เงยหน้าขึ้น เอ่ยอย่างเย็นชาว่า “บัวเซียนอัคคีเด็ดยากหากไม่วาดวงเวท ตอนเด็ดจะกลายเป็นบอลไฟ ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่ได้ตัวยาเลย มีโอกาสจะถูกไฟเผาตายได้ พวกเจ้าตั้งใจเฝ้าทางออกให้ดี อย่าให้แมงมุมตาผีปิดผนึกปากถ้ำ”
“แค่แมงมุมตาผีเหล่านั้น จะขัดขวางพวกเราได้อย่างไร”
ยังเอ่ยไม่จบ ก็ได้ยินคนร้องอุทานด้วยความตกใจ “ทางออกถูกปิดผนึกแล้ว!”
ทุกคนจึงพบว่า ขณะที่ความสนใจของทุกคนถูกวงเวทดึงดูดไว้ ในเวลาอันสั้นทางออกหกทางในถ้ำก็ถูกใยแมงมุมสีขาวปิดผนึกไว้ ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นว่าแมงมุมตาผีปิดทางออกไว้ตั้งแต่เมื่อใด
“อ๊า...” ในขณะนี้เอง ในถ้ำมีเสียงร้องหนักๆ ดังมา พื้นถ้ำพลันมีเนินห้าเนินผุดขึ้นมาอย่างกะทันหัน แขนสีเขียวเข้มหลายข้างยื่นออกมาจากกลางเนินดิน สัตว์ประหลาดสีเขียวเข้มที่เป็นคนก็ไม่ใช่ผีก็ไม่เชิงห้าตัวแทรกตัวออกมาจากเนินดิน
“ภูติศพขั้นสาม คิดไม่ถึงว่าจะมีภูติศพขั้นสามถึงห้าตัว!”
ทุกคนเห็นสภาพการณ์เช่นนี้ ก็อดอุทานออกมาไม่ได้ บอกไว้ว่ามีภูติศพขั้นสามตัวเดียวชัดๆ เหตุใดตอนนี้จึงกลายเป็นห้าตัว อีกทั้งทางออกยังถูกใยแมงมุมปิดผนึก คิดจะหนีไม่ใช่เรื่องง่าย ทว่าพอนึกถึงว่าในถ้ำยังมีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานอีกสามคน พวกเขาก็วางใจนิดๆ ขอเพียงพวกเฉียนเฟิงสามคนลงมือ ต่อให้เป็นภูติศพห้าตัว ก็มีแต่ตายสถานเดียว
ทว่าพวกเฉียนเฟิงสามคน กลับไม่คิดจะหยุดพู่กันในมือ และไม่สนใจภูติศพที่แทรกตัวออกมาจากในเนินดิน ทว่าวาดวงเวทอย่างตั้งใจแทน วงเวทสีแดงโลหิตยิ่งวาดก็ยิ่งใหญ่ พื้นที่ของวงเวทค่อยๆ แผ่ขยายออกไปรอบด้านอย่างช้าๆ
ภูติศพสั่นร่าง พบว่าคนทั้งสามนั่งยองๆ อยู่กลางถ้ำจึงคำรามแล้วพุ่งเข้าใส่พวกเขาทันที เพิ่งเดินเข้าไปใกล้วงเวท และย่างเท้าเข้าไปข้างในเพียงก้าวเดียว วงเวทสีแดงโลหิตก็สว่างขึ้นและมีเสียงดัง ‘ชี่’ แสงสีแดงประหลาดกระพริบวาบ ภูติศพเหมือนถูกไฟเผาไหม้ มีควันสีเขียวออกมา มันร้องเสียงดังและถอยออกไป
หลังจากทดลองอยู่หลายครั้งอย่างไม่ยินยอม บรรดาภูติศพพบว่าพวกมันเหยียบย่างเข้าไปในสิ่งของสีแดงไม่ได้เลย มองอาหารที่มาถึงปากแต่กลับกินไม่ได้ พวกมันได้แต่อ้าปากถ่มพิษร้ายสีเขียวเข้าไปข้างใน ทว่าน่าเสียดาย พิษที่ถ่มเข้าไปในวงเวท กลายเป็นควันสีเขียวทันที ทำให้การโจมตีของพวกมันไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง
ผู้บำเพ็ญเซียนที่เหลือแนบตัวติดกับข้างถ้ำ เห็นภูติศพจับจ้องผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานสามคนที่อยู่ข้างวงเวท และหมุนตัวอย่างช่วยไม่ได้ ภูติศพทำอะไรวงเวทไม่ได้ก็เบนสายตามามองผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ สั่นร่างและพุ่งเข้าหาพวกเขา
อย่าเห็นว่าภูติศพดูแล้วแขนขาทั้งสี่ข้างแข็งทื่อ ที่จริงแล้วความเคลื่อนไหวรวดเร็ว เดินพลางกระโดดเข้าใส่พวกเขา เล็บมืองอกยาว มีสีเขียวน่าขยะแขยง เข้ากับพิษที่ถ่มออกมาจากในปาก เริ่มโจมตีมาตั้งแต่ไกล
บรรดาผู้บำเพ็ญเซียนเปิดม่านแสงและม่านป้องกันนานาชนิด ขวางกั้นพิษของภูติศพ จากนั้นก็ใช้เวทธาตุไฟทั้งหมดออกมา ชั่วขณะ ในถ้ำมีแสงเพลิงพวยพุ่งขึ้นฟ้า อึกทึกอย่างยิ่ง
ภูติศพและแมงมุมตาผีมีนิสัยใกล้เคียงกัน ต่างเกรงกลัวไฟ เพียงแต่พลังการบำเพ็ญเพียรต่างกัน ระดับก็ต่างกัน เวทอัคคีธรรมดาโจมตีใส่แมงมุมตาผีขั้นหนึ่งได้ผลดี ทว่าโจมตีใส่ภูติศพขั้นสาม กลับไม่มีประโยชน์ใดๆ เดิมทีบอกว่ามีภูติศพเพียงตัวเดียว ทว่าจำนวนที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้ามีมากมายเกินไป ทุกคนจึงนำอาวุธเวทนานาชนิดออกมาต้านทานการโจมตีของภูติศพ ในใจเกิดความเดือดดาล หากรู้ว่ามีภูติศพมากมายขนาดนี้ พวกเขาคงไม่มา
และที่ทำให้ทุกคนคาดไม่ถึงคือในภูติศพห้าตัว สองตัวเป็นขั้นสามช่วงปลาย สามตัวเป็นขั้นสามช่วงกลาง ภูติศพที่เพิ่งเข้าสู่ขั้นสามที่เฉียนเฟิงบอก แม้แต่เงาผีก็ยังไม่มี ในขณะที่ทุกคนตื่นตระหนกตกใจ พอได้สติคืนมา ปฏิกิริยาแรกก็คือคิดจะถกเหตุผลกับเฉียนเฟิงให้เพิ่มราคาหน่อย ครั้งนี้ต้องเสี่ยงชีวิต แค่หนึ่งพันศิลาวิญญาณจะเพียงพอได้อย่างไร
บรรดาภูติศพไม่รอให้พวกเขาหารือเรื่องราคาเสร็จก็ลงมือ เนื้อมนุษย์แสนอร่อยอยู่เบื้องหน้า ระบบย่อยของคนตายเริ่มขยับอย่างรุนแรงขึ้นมา ความปรารถนาอยากกินอาหารพุ่งทะยานอย่างเป็นประวัติการณ์ ภูติศพขั้นสามช่วงปลาย มีพละกำลังเทียบได้กับผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานช่วงกลางและช่วงปลาย ต่อให้ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงปลายสามคนต่อกรกับภูติศพตัวเดียว ก็ได้แต่ถูกโจมตีฝ่ายเดียว
พวกจินเฟยเหยาสามคนยืนอยู่ในมุมหนึ่ง สิ่งที่ต่อสู้พัวพันกับพวกเขาคือภูติศพขั้นสามช่วงกลาง มือซ้ายของหลิ่วฉี่ปอถือคันธนูเล็กๆ สีทอง พลังวิญญาณในมือขวากลายเป็นลูกธนูวิญญาณสีทอง ยิงใส่ร่างของภูติศพดอกแล้วดอกเล่า ส่วนติงเทียนเฉิงใช้เวทควบคุมวัตถุควบคุมกระบี่วิญญาณชั้นยอดเล่มหนึ่งที่มีแสงรัศมีเจิดจ้าฟาดฟันใส่ภูติศพ
สามารถควบคุมกระบี่วิญญาณธรรมดาด้วยเวทควบคุมวัตถุได้เหมือนเวทขี่กระบี่ซึ่งเมื่อถึงขั้นสร้างฐานจึงจะได้เรียน ทำให้จินเฟยเหยาทอดถอนใจอย่างชื่นชม ในใจนับถือเขาอย่างยิ่ง ทุกคนล้วนต้านทานภูติศพอย่างสุดกำลัง จินเฟยเหยากลับจงใจซ่อนฝีมือเอาไว้ นางไม่ได้ใช้หัตถ์ไฟนรก ทว่าใช้แค่ดาบโค้งวงเดือนในมือประสานเข้ากับเวทอัคคีต่อกรภูติศพ
ในขณะที่ทุกคนกำลังต่อกรกับภูติศพอย่างยากลำบาก ก้อนหินด้านบนถ้ำพลันขยับอย่างกะทันหัน แมงมุมตัวใหญ่ครึ่งจั้ง แบกร่างกายที่เหมือนกับก้อนหินมาปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าทุกคน
“แมงมุมตาผีขั้นสอง!” คิดไม่ถึงว่าแมงมุมตาผีจะเข้ามาร่วมสนุกด้วยในยามนี้ ทุกคนร้อนใจจนเดือดดาล
จินเฟยเหยาขมวดคิ้ว คิดไม่ถึงว่าแมงมุมตาผีขั้นสองเหล่านั้นจะปลอมเป็นก้อนหินซุ่มโจมตีพวกเขา เดิมทีแค่ภูติศพก็ต้านทานได้อย่างยากลำบาก ตอนนี้ยังมีแมงมุมตาผีขั้นสองจำนวนสามสิบกว่าตัวโผล่มา พวกเขาจะเอาชนะได้อย่างไร
แมงมุมตาผีส่งเสียงซ่าๆ เคลื่อนไหวบนก้อนหินอย่างรวดเร็ว จากนั้นเห็นสิ่งของสีขาวพุ่งออกมาจากปากพวกมันเข้าใส่ผู้บำเพ็ญเซียนอย่างรวดเร็ว สิ่งของสีขาวกลายเป็นใยแมงมุมกลางคัน ในถ้ำกลายเป็นฝนใยแมงมุมในพริบตา
“อ๊า!” มีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงกลางคนหนึ่งหลบไม่ทันถูกใยแมงมุมห่อหุ้ม ทั้งร่างแปะติดกับพื้น ภูติศพทางด้านข้างฉวยโอกาสเข้ามากอดรัดเขาเอาไว้ อ้าปากที่มีน้ำพิษสีเขียวกัดลงไป
มีเพียงเฉียนเฟิงที่อยู่ในวงเวทที่ยังคงวาดวงเวทอย่างสงบนิ่งดังเดิม ไม่สนใจใยแมงมุมที่ปลิวว่อนไปทั่วแม้แต่น้อย ส่วนใยแมงมุมเหล่านั้นพอลอยมาในวงเวท ก็สลายกลายเป็นเถ้าถ่านทันที ทำอันตรายพวกเขาไม่ได้สักนิด เห็นภายในวงเวทปลอดภัยขนาดนี้ มีผู้บำเพ็ญเซียนจำนวนไม่น้อยกระโดดเข้าไปในวงเวทเพื่อหลบการโจมตีของสัตว์ปิศาจ
พวกเขาหนีเข้าไปในวงเวท แมงมุมตาผีและภูติศพก็ได้แต่แยกเขี้ยวยิงฟันใส่พวกเขาอยู่นอกวงเวท ทว่ากลับทำอะไรพวกเขาไม่ได้ เห็นวงเวทมีประสิทธิภาพถึงเพียงนี้ ทุกคนต่างโล่งอก ยืนอยู่ในวงเวทโจมตีใส่ภูติศพ ส่วนผู้บำเพ็ญเซียนที่ถูกภูติศพกัดก็ถูกพวกเขาลากเข้ามาในวงเวท แล้วให้เขากินยาแก้พิษ
แมงมุมตาผีและภูติศพที่ยืนอยู่นอกวงเวทได้แต่ถูกทุบตีเพียงฝ่ายเดียว อารมณ์ของทุกคนในตอนนี้แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง พูดคุยและหัวเราะไปพลางลงมือโจมตีเป้าหมายที่เคลื่อนไหวอยู่นอกวงเวทตามสบาย
ทว่าไม่ใช่ทุกคนที่เข้าไปในวงเวท นอกจากผู้บำเพ็ญเซียนขั้นฝึกปราณช่วงปลายสองคนที่ไม่ได้เข้าไป ยังมีพวกจินเฟยเหยาอีกสามคน
เห็นทางออกถูกปิดกั้นและมีแมงมุมตาผีขั้นสองเต็มถ้ำ ยังมีภูติศพที่พ่นของเหลวสีเขียวซึ่งจับจ้องเหมือนพยัคฆ์จ้องมองเหยื่อ จินเฟยเหยาเอ่ยกับหลิ่วฉี่ปออย่างช่วยไม่ได้ว่า “เจ้าดูสภาพนี้สิ ดูเหมือนกำลังบีบให้พวกเราเข้าไปในวงเวท หากไม่เข้าไปก็ได้แต่รอความตาย”
หลังจากหลิ่วฉี่ปอยิงลูกธนูวิญญาณใส่แมงมุมตาผี ก็เอ่ยอย่างร้อนใจ “ห้ามเข้าไปเด็ดขาด สถานการณ์เช่นนี้น่าสงสัยมาก พวกเราเปิดทางออกสายหนึ่งหนีออกไป”
“อืม” จินเฟยเหยาในยามนี้ไม่สนใจแล้ว พอหัตถ์ไฟนรกคู่ปรากฏ ก็พุ่งเข้าไปหาแมงมุมตาผีตัวหนึ่ง
ผู้บำเพ็ญเซียนอีกสองคนดูเหมือนจะมีความคิดเช่นเดียวกันจึงฟาดฟันใยแมงมุมที่ปิดผนึกทางออกไว้วุ่นวาย เพียงแต่อาวุธเวทฟันไปก็ถูกแปะติดไม่ได้ผลเลยสักนิด ด้านหลังถูกสัตว์ปิศาจขวางไว้ทั้งยังพุ่งขึ้นมา คนทั้งสองร้อนใจจนเหงื่อท่วมศีรษะ ได้แต่หันกายกลับไปจัดการพวกมันอีกครั้ง
เห็นพวกเขาห้าคนเผชิญหน้ากับอันตรายถึงชีวิตก็ไม่คิดจะเข้ามาในวงเวท ผู้บำเพ็ญเซียนในวงเวทรู้สึกว่าไม่ถูกต้อง มีผู้บำเพ็ญเซียนสองคนเล็งสถานที่ที่มีสัตว์ปิศาจน้อยคิดจะวิ่งออกนอกวงเวท ผู้ใดจะรู้ว่าเพิ่งพุ่งมาถึงข้างวงเวท วงเวทสีแดงโลหิตพลันเปล่งแสงสีแดง พวกเขาชนเข้ากับขอบอันว่างเปล่าแล้วกระเด้งกลับมา ออกไปไม่ได้เลยสักนิด
“ในที่สุดก็วาดวงเวทเสร็จแล้ว พวกเจ้าไม่กี่คนเข้ามาเถอะ ข้าจะได้ไม่ต้องลงมือ” เฉียนเฟิงยืดกายลุกขึ้น เก็บอุปกรณ์ในมือลงในกระเป๋าเก็บของ เอ่ยกับคนทั้งห้าที่ต่อสู้อย่างห้าวหาญและยากลำบากข้างนอก
เห็นสถานการณ์เช่นนี้ คนโง่ก็ยังรู้ว่าเรื่องนี้มีอะไรไม่ถูกต้อง ผู้บำเพ็ญเซียนคนอื่นๆ ในวงเวทคิดจะหนี ผู้บำเพ็ญเซียนโคลนเหลืองขยับตัวก่อน เพิ่งขยับร่าง ก็ถูกผู้บำเพ็ญเซียนขั้นสร้างฐานอ้วนเตี้ยที่วาดวงเวทกับเฉียนเฟิงหายตัวแวบมาถึงเบื้องหน้าของเขาในพริบตา ใช้เท้าเตะเขาคว่ำลงกับพื้น
จากนั้นเขาก็นำธงสีดำในมือออกมาสั่นเบาๆ มีควันสีดำพุ่งออกมาจากธงสีดำ ควันสีดำแบ่งเป็นหลายสายเข้ามัดทุกคนไว้ มีใบหน้าคนปรากฏขึ้นในควันสีดำ คำรามใส่พวกเขาอย่างต่อเนื่อง
“ไม่อยากตายก็รออยู่นิ่งๆ เสร็จธุระแล้ว ข้าจะปล่อยพวกเจ้าไป” เฉียนเฟิงเอ่ยอย่างสงบนิ่ง
...........................................
จินเฟยเหยาคิดว่าตนเองเป็นคนที่เอาใจใส่ที่สุด ใจกว้างที่สุด และจิตใจบริสุทธิ์ที่สุดในโลกนี้

นางไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเพราะเหตุใดคนในโลกนี้จึงชอบรังแกนาง...

คิดไม่ถึงว่าน้องชายที่นางดูแลมาจนโตจะทรยศนางเพื่ออนาคตของตัวเอง คิดจะส่งนางไปเป็นเตาหลอมมนุษย์

บังคับให้นางต้องทรยศและเป็นศัตรูกับทั้งตระกูลเพื่อปกป้องชีวิตน้อยๆ ของตน

นางเข้าสู่สำนักเซียนอย่างยากลำบาก ทว่าเพราะมีพลังบำเพ็ญต่ำต้อย จึงมักจะถูกคนเอาเปรียบ

ถึงแม้โชคร้ายจะกลายเป็นดี ได้ตำราลับบำเพ็ญเซียนพิเศษเฉพาะมาก็ตาม

เส้นทางแห่งการบำเพ็ญเซียนยังอีกยาวไกล ก่อนที่จะเดินสู่จุดสูงสุดต้องป้องกันตนเองให้ได้ก่อน!

เซียนไม่ล่วงเกินนาง นางไม่ล่วงเกินเซียน หากเซียนล่วงเกินนาง นางก็จำเป็นต้องร้าย...

อ้อไม่ใช่สิ พยายามสู้กลับเพื่อปกป้องตนเอง

ดังนั้นนางจึงไร้ยางอายมากขึ้นทุกที...นางสาบานได้ ทั้งหมดเป็นเพราะนางถูกบีบบังคับจริงๆ นะ...