มิงหยุน 命运
Atommymind26
## บทนำ จอมนางทรราช

ดั่งชีวิตนั้นเต็มไปด้วยหนามแหลมทิ่มแทงร่าง
ชีวิตที่เกิดมานั้นมีเพียงความทุกข์ ใช้ชีวิตอยู่กับความเศร้าดั่งเลือดไหลเวียน
นางฆ่าตัวตายเพื่อหวังให้ความเศร้าในใจจบสิ้น แต่กลับกลายเป็นว่าต้องพบความจริง
แม้ได้รัก แต่รักก็กลายเป็นความทุกข์
เมื่อได้รู้จัก ก็กลายเป็นแค่ลมหมอก
บทนำ
เสียงกระบี่ปะทะกันด้วยท่วงท่าของผู้ฝึกยุทธ เสียงแหวกอากาศของลูกธนูที่ดังไปทั่วราชสำนักของแผ่นดินหลิงหลง ทั่วเมืองหลวงถูกย้อมไปด้วยเลือด ศพแล้วศพเล่าที่ถูกสังเวย ด้วยทหารของแผ่นดินเพื่อนบ้านที่กลายมาเป็นศัตรู
"อวี้เออร์ เพื่อบุรุษเพียงคนเดียวเจ้ากลับกล้าคิดทรยศข้า" หญิงงามในชุดชาวบ้านเก่า ๆ เอ่ยกับน้องสาวฝาแฝดที่นอนกุมท้องกระอักเลือดแทบเท้าของผู้เป็นพี่
"อึก เจ้ามันโหดเหี้ยมเกินกว่ามนุษย์ เจ้ากล้าฆ่าได้แม้กระทั่งพี่น้องร่วมสาบานของเจ้าที่ฉวงโฉ พวกเขายอมภักดีต่อเจ้า! แต่เจ้ากลับใช้พวกเขาเป็นเครื่องมือสนองความต้องการของเจ้า!!" หญิงสาวในชุดงามกระอักเลือดอีกครั้ง จากบาดแผลฉกรรจ์ที่ถูกแทง
เมื่อนึกไปถึงโจรพวกนั้นนางก็ยิ่งนึกแค้นใจ ทั้ง ๆ ที่สัญญาจะล้มราชวงศ์เฉินด้วยกัน แต่พี่สาวฝาแฝดของนางกลับใส่ความว่าพวกเขาเป็นกบฏจนถูกสั่งประหารเจ็ดชั่วโคตร แม้แต่คนรักของก็ถูกหักหลัง จนต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปทั่วแคว้น
"ก็สมควรแล้ว เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือเรื่องที่เจ้าแอบทำลับหลังข้า!!" แฝดพี่จับกระบี่ในมือขึ้นมาแทงมือน้องสาวของตน ที่พยายามจะคลานหนีเพื่อเอาชีวิตรอด
หญิงสาวทำเพียงกัดฟันยอมรับความเจ็บปวด โดยไม่ยอมที่จะแผดเสียงร้องออกมา นางกลับตัวนอนหงายหันไปเผชิญหน้ากับพี่สาวที่ร่วมวางแผนล้มอำนาจฮ่องเต้ซึ่งเป็นพ่อของตน ผ่านทุกข์ผ่านสุขด้วยกันมานานตั้งแต่เด็ก ในความรู้สึกตอนนี้มันเต็มไปด้วยความอาลัยปนโกรธแค้นจนน้ำตาเอ่อล้นขึ้นขอบตา
"เจ้ามันไม่ใช่พี่สาวของข้า! เจ้ามันเป็นปีศาจร้ายอำมหิตที่คิดแต่จะพรากชีวิตผู้คน! เจ้ามันชั่วช้า!!"
"อวี้ฉี!!!"
"ฆ่าข้าสิ ข้าอยากจะไปอยู่กับอาจินแทบไม่ไหวแล้ว!!"
"นังคนทรยศ!!"
ฉั๊ว! ฉั๊ว! ฉั๊ว!
แฝดพี่แทงกระบี่ลงไปบนตัวน้องสาวฝาแฝดไม่ยั้ง แทงลงไปบนศพซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับระบายความอัดอั้นในใจ
"อวี้หยางพอได้แล้ว!" บุรุษที่ยืนดูอยู่ไม่ไกล เข้ามาห้ามหญิงงามที่แทบบ้าคลั่งทำร้ายศพตรงหน้าโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด "นางตายแล้ว ได้ยินหรือไม่! นางตายแล้ว!!"
"ข้าจะสับให้สุนัขกิน มันจะได้สาแก่ใจข้า!" อวี้หยางพยายามสะบัดตัวออกจากอ้อมแขนแกร่ง เพื่อจะไปสับศพน้องสาวให้มันแหลกละเอียดจนกว่านางจะพอใจ
"รายงานท่านหญิง พวกเรายึดเมืองหลวงและประหารผู้มีสายเลือดราชวงศ์หมดแล้วขอรับ!" นายทหารเข้ามาในท้องพระโรงคุกเข่ารายงานสถานการณ์ที่พวกนางกุมชัยชนะ
หญิงสาวจึงหยุดการกระทำเมื่อได้รับฟังถึงชัยชนะที่นางก่อกบฏขึ้นเองกับมือ
"ฮะ ฮะ ฮ่า ๆ ฮ่า ๆ" นางยืนหัวเราะด้วยความยินดีปรีดา แล้วค่อย ๆ เดินออกจากอ้อมแขนของบุรุษที่ยอมปล่อยนางออกไป
นางเดินไปหัวเราะไปด้วยนัยน์ตาเจือไปด้วยอารมณ์หลากหลาย มาหยุดหน้าบัลลังก์ทองของฮ่องเต้ที่เหลือเพียงศีรษะวางไว้ประดับ อวี้หยางยกหัวขึ้นมาเฉยชมแล้วนั่งลงแทนที่หัวคนตาย
"ได้ยินหรือไม่ท่านพ่อ สายเลือดของท่านจบลงตรงนี้แล้ว ในตอนนี้ก็เหลือแค่ข้าเท่านั้น" หญิงสาวหัวเราะอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง แล้วโยนหัวฮ่องเต้ทิ้งไปอย่างไม่ไยดี นางหลับตาสักพักก่อนจะลืมขึ้นมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ที่ยิ้มไปไม่ถึงจิตใจด้วยซ้ำ
และแววตาที่ไม่เหลือชีวิต…
"ความพยายามของข้าตลอดยี่สิบปีในที่สุดก็เป็นจริง" นางกวาดตามองไปทั่วท้องพระโรงอีกครั้ง มันเต็มไปด้วยศพและเลือด เลือดที่อยู่บนทางเดินของนางมาตั้งแต่วัยเยาว์ "ข้ารอวันนี้มานาน แต่วันนี้กลับว่างเปล่าเหลือเกิน"
อีกหนึ่งชีวิตในห้องเมื่อไล่ทหารนายนั้นออกไปก็มองดูการกระทำของนาง อวี้หยางที่เสียสติอย่างหนักด้วยการทรยศหักหลังและอำนาจในราชวงศ์ เขารู้ดีว่านางจะทำอย่างไรต่อจึงมองดูนางอยู่ไม่ไกล ที่ตอนนี้สภาพจิตใจของนางคงไม่เหลือชิ้นดีอีกแล้ว
นางเสียใจจนพอแล้ว…
ในตำหนักว่าราชการของฮ่องเต้ นางยกกริชเล่มเก่าลวดลายไม่งดงามนักแต่กลับปรานีตบ่งบอกถึงความใส่ใจของผู้แกะสลัก มันเป็นกริชเล่มแรกที่น้องสาวฝาแฝดของนางทำให้เมื่อครั้งยังเป็นเด็ก ตอนนั้นน้องสาวของนางตั้งใจทำให้เพื่อเป็นของขวัญในวัยปักปิ่น
รอยยิ้มเย้ยหยันออกมาจากริมฝีปากแห้ง แววตาอยู่ในห้วงความเศร้าอันลึกลับจนใจหาย พลิกไปพลิกมาก็ดึงกริชออกจากฝัก นางอยากหวนไปถึงชาติหน้า ว่าขออย่าให้นางได้เจอแต่ความโศกเศร้าเช่นนี้อีกเลย
ฉึก
และสุดท้าย จอมนางทรราชแห่งหลิงหลงก็จบชีวิตลงในที่สุด
**
ตึงตัง! ตึงตัง!
สาวรับใช้น้อยในชุดสีเขียวอ่อน ใช้แรงกายทั้งหมดวิ่งมาจากเรือนใหญ่มายังเรือนเฟิ่ง ที่คุณหนูรองแห่งตระกูลชิงกำลังนอนอยู่ ใบหน้าน้อย ๆ รื้นไปด้วยเหงื่อ รีบวิ่งไปให้ถึงหน้าประตูห้องของผู้เป็นนาย นางทุบประตูสามครั้งไม่ได้ยินเสียงคนตื่น จึงวิสาสะเปิดประตูเข้าไป
"คุณหนูฟาง! คุณหนูหลิ่งฟางฟาง! ตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ!! บ่าวมีเรื่องจากเรือนใหญ่มาแจ้งเจ้าค่ะ!! คุณหนู!!" นางน้อยเขย่าปลุกผู้เป็นนายอย่างร้อนใจ
จนคนบนเตียงเริ่มรู้สึกตัว แล้วลุกขึ้นมานั่งอย่างเกียจคร้าน ขยี้ตาแล้วมองหญิงรับใช้ตรงหน้าที่ดูไม่คุ้นตาแม้แต่น้อย
ดูจากการแต่งกายก็ไม่ใช่คนในวังยังกล้ามาปลุกข้าเชียวหรือ
"หากไม่ใช่เรื่องสำคัญ เปิ่นกงจะโบยเจาห้าสิบไม้" คุณหนูบนเตียงพูดด้วยความรำคาญ แล้วทำท่ารอรับน้ำมาดื่มตามความเคยชิน แต่ก็ต้องเก้อเพราะไม่มีนางกำนัลคนไหนยื่นถ้วยน้ำมาให้อย่างเคย
"สำคัญมากเจ้าค่ะ! ฮองเฮาทรงสิ้นพระชนน์แล้วเจ้าค่ะ!"
"ท่านแม่ตายตั้งแต่ข้าเกิด-"
เดี๋ยว… ข้าเกิดมานานแล้วนี่
"วันนี้วันที่เท่าไหร่?"
"วันที่สิบสอง เดือน สือเออร์เย่วเย่ว(เดือนสิบสอง)  ปี ๔๗๒ เจ้าค่ะ" บ่าวน้อยทำหน้างุนงงแล้วมองคุณหนูของนางอย่างไม่เข้าใจ "ฮองเฮาสิ้นพระชนม์เมื่อเช้ายามเหม่า(๐๕.๐๐-๐๖.๕๙)เจ้าค่ะ…"
คนบนเตียงเริ่มขบคิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า มองเด็กน้อยที่กำลังพูดเจือยแจ้วด้วยความฉงน นางตายไปแล้วเพราะฆ่าตัวตาย แล้วตอนนี้นางอยู่ที่ใด
"เมื่อกี้เจ้าว่าอย่างไรนะ?"
นางน้อยชะงักแล้วหันมามองผู้เป็นนาย "คุณหนูต้องเข้าร่วมพิธีพระบรมศพเจ้าค่ะ"
"ไม่ใช่ ก่อนหน้านั้นอีก" เหมือนนางจะได้ยินอะไรที่มันสำคัญไม่ถนัด
"ฮองเฮาเป็นคนของตระกูลชิงเจ้าค่ะ ฮองเฮาชิงลู่เอิน เป็นพี่สาวของคุณหนูชิงหลิ่งฟางฟาง-"
"ข้าต้องกำลังเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ สวรรค์เมตตาข้างั้นหรือ" บ่าวรับใช้น้อยที่ยังไม่ทันได้พูดจบดี ก็ต้องหยุดชะงักลงเพราะคุณหนูของนางพูดขึ้นขัดคำ "เจ้าออกไปก่อน"
สาวน้อยยอมออกไปแต่โดยดีโดยไม่ถามสิ่งใด ปกติคุณหนูชอบฟังเรื่องจากเรือนใหญ่ที่นางมาเล่าให้ฟัง แต่วันนี้นางตื่นสายกว่าปกติแถมยังไม่ได้สนใจข่าวคราวที่ควรเป็นเรื่องใหญ่
"หรือคุณหนูจะหลงลืมเพราะตื่นสาย?"
หญิงสาวเมื่ออยู่คนเดียวก็เริ่มคิดทบทวนเรื่องต่าง ๆ แล้วสังเกตรอบ ๆ ตัว ในห้องไม่มีข้าวของสวยงามมากนักเทียบไม่ได้ในวังหลังของนางแม้แต่น้อย แต่สำหรับคุณหนูตระกูลชิงขุนนางฝ่ายบุ๋นแห่งราชสำนักก็ไม่ได้ดูน่าเกลียด
อวี้หยางค่อย ๆ สัมผัสตามตัวเองเบา ๆ แล้วลุกขึ้นไปยังหน้าคันฉ่องเพื่อพิสูจน์ให้แน่ชัด
นางหลับตาไม่กล้าสบตาคนในนั้น นับหนึ่งถึงสิบในใจแล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยใจระทึก
ท่านน้าหลิ่งฟางฟาง!! มันจะเป็นไปได้อย่างไร ข้าตายแล้ว ตายแล้ว มาอยู่ในร่างของน้าตัวเองเนี่ยนะ!!


## นางคือหลานสาวของข้า

บทที่ 1
ชิงหลิ่งฟางฟาง
ในชาติก่อนอวี้หยางไม่ได้ใคร่รู้จักกับน้าสาวคนนี้ของนางมากนัก เพราะเคยพบหน้ากันเพียงไม่กี่ครั้ง
ครั้งแรกที่จำได้อวี้หยางยังเป็นเด็ก เงยมองหน้าชิงหลิ่งฟางฟางด้วยความเดียงสาในงานครบรอบวันตายของฮองเฮา ตอนนั้นนางแค่พบว่าชิงหลิ่งฟางฟางช่างงามนัก แต่นัยน์ตากลับเต็มไปด้วยความเฉยเมยต่อทุกสิ่งและไม่เคยเห็นนางยิ้มเลยสักครั้ง ถ้าไม่ใช่เพราะใบหน้างาม ๆ นั้นคงจะดูน่าเกลียดไปแล้ว
จนอวี้หยางถึงวัยอายุครบสิบขวบปี ข่าวของชิงหลิ่งฟางฟางฆ่าตัวตายในห้องก็แพร่สะพัดออกไป ตอนนั้นเขาว่ากันว่านางฆ่าตัวตายเพราะปักใจรักคนที่มีภรรยาแล้วแต่อวี้หยางก็ไม่ได้ใส่ใจ จนขนาดตระกูลชิงถูกบีบให้ออกจากราชสำนักนางก็ไม่ได้สนใจตระกูลนี้อีกเลย
แม้จะเป็นสกุลเดิมของท่านแม่แต่ก็ไม่ได้รับความเอ็นดูจากตระกูลชิงนัก แม้แต่ฮ่องเต้ท่านพ่อของนางเอง จนอายุได้สิบสองอวี้หยางก็ได้รู้ว่ามีน้องสาวฝาแฝดอีกคนที่องค์รักษ์ของฮองเฮานำออกจากวังไปตามคำสั่ง
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้อวี้หยางในร่างของชิงหลิ่งฟางฟางก็สะบัดหัวแรง ๆ หายใจเข้าลึก ๆ เพื่อย้ำกับตนเองว่ายังมีชีวิตอยู่ในร่างคนอื่น
"ไม่ใช่สวรรค์เกลียดข้าหรอกหรือ…"
หญิงสาวค่อย ๆ ยอมรับความจริง คิดในอีกแง่มุมมันก็เป็นการดีที่นางได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง การจะได้เห็นราชวงศ์เฉินล่มจมอีกครั้งมันก็ไม่เลว ร่างกายนี้ก็ใช้การได้ดีอยู่ไม่น้อยเรื่องที่นางจะฝึกลมปราณมันก็ไม่ได้ยากแม้อาจจะไม่ได้พลังควบคุมแบบเดิมกลับมาก็ตาม นางอาจจะฆ่าฮ่องเต้อีกสักครั้ง
แต่ครั้งนี้นางจะไม่หลงเชื่อใจใครง่ายๆอีกแล้ว
****
ปัจจุบันชิงหลิ่งฟางฟางอายุสิบสี่ขวบปีใกล้จะถึงวัยปักปิ่น แต่ตระกูลชิงก็ไม่ได้มีทีท่าจะหาคู่ให้ลูกสาวคนนี้นัก ทั้งตระกูลมีแค่หัวหน้าตระกูลชิงเก๋อฮัวกับฮูหยินใหญ่ชิงเอียเหม่ย และนางชิงหลิ่งฟางฟาง ดูแล้วคนในกระกูลก็ไม่ได้รักใคร่สนใจกันมากนัก นางที่เคยชินอยู่แล้วจึงไม่ได้จนใจ ดีกว่าซะอีกนางจะได้ไม่ต้องแกล้งทำเป็นสนใจ
ตระกูลชิงเข้าร่วมพิธีงานศพของฮองเฮาตามธรรมเนียม พิธีถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ เหมือนว่าท่านแม่ชาตินี้ของนางจะโศกเศร้าอาลัยกับบุตรตรีคนโตเป็นอย่างมาก ดูจะเสียใจมากกว่าฮ่องเต้ที่เสียนางร่วมบัลลังก์ไปด้วยซ้ำ แต่ถึงกระนั้นฮ่องเต้ก็สั่งไว้อาลัยให้ฮองเฮาผู้เป็นที่รักถึงหนึ่งปี
เมื่อจบพิธีนางก็ปิดประตูเรือนไม่ต้อนรับใคร หมั่นฝึกฝนร่างกายและรวบรวมลมปราณตามความเคยชิน ร่างกายนี้สมบูรณ์ต่อการฝึกลมปราณและวิทยายุทธเป็นอย่างมาก ไม่เหมือนนางชาติก่อนที่ต้องพิษตั้งแต่เกิด กว่านางจะฝึกลมปราณได้สำเร็จก็นานกว่าคนปกติตั้งห้าปี
อวี้หยางในร่างชิงหลิ่งฟางฟางใช้ชีวิตไปอย่างนั้นจนถึงวันปักปิ่น ในจวนสกุลชิงครึกครื้นกว่าปกติแต่ก็ไม่มีผู้ใดยิ้มแย้มเลย ท่านพ่อเอ่ยเป็นพิธี ท่านแม่ก็ไม่ใคร่ใส่ใจนัก ในวันงานมีเพียงฮ่องเต้ที่ทรงเอ่ยกับนางอย่างยินดีแล้วปักปิ่นให้กับนาง เพื่อประกาศว่านางพร้อมแต่งงานกับชายที่คู่ควร
นางปั้นหน้ายิ้ม แล้วงานก็จบลงแต่เพียงเท่านั้น
เมื่อครบกำหนดไว้อาลัยให้ฮองเฮาได้ไม่นาน ก็ถึงเวลาคัดเลือกนางสนมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ฮ่องเต้กลับรับสั่งจะไม่บังคับหญิงใดเข้ารับคัดเลือกจะรับเพียงผู้ที่เต็มใจพร้อมรับใช้พระองค์ ซึ่งแน่อนว่านางก็ไม่ได้เข้ารับคัดเลือกเช่นกัน
นางใช้ชีวิตจนล่วงเลยเข้าสู่วัยสิบแปดย่างสิบเก้า นางงดงามขึ้นแต่นางก็แข็งแกร่งขึ้นเช่นกัน ใช้เวลาส่วนมากไปกับการอ่านตำราและฝึกยุทธ ควบคู่ไปกับรับฟังเรื่องผู้อื่นจากสาวใช้ตัวน้อยของนางที่กำลังจะแต่งงานนามว่า เหวินอี หรือที่ขอบเรียกนางว่า อาอี
"เจ้าจะแต่งงานเมื่อใด" ชิงหลิ่งฟางฟางเอ่ยถามขณะกำลังนั่งฟังอาอีเล่าถึงเรื่องสาวใช้ในครัวที่แอบลักขึ้นเตียงกับสามีของสาวรับใช้ของฮูหยิน
"อีกสองเดือนเจ้าค่ะ" นางตอบด้วยท่าทางขวยเขิน พร้อมกับรินชาใส่ถ้วยแล้ววางให้คุณหนูของนาง
"เดือนหน้าข้าจะปลดเจ้าออกจากการเป็นทาส แล้วมอบหนังสือสัญญาทาสให้เจ้า เจ้าจะได้ไปเป็นชาวนาอยู่กับสามีเจ้าเสีย" ผู้เป็นนายเอ่ยโดยไม่ได้ละสายตาจากหนังสือแม่แต่น้อย
"แต่ว่าคุณหนูไม่มีผู้ใดเลยนะเจ้าคะ" บ่าวสาวโต้แย้งด้วยความเป็นห่วง แม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เกิด แต่นางที่ขี้กลัวและไม่มีพลังปราณจึงไม่ถูกยอมรับจากทาสด้วยกันในจวนนัก ก็มีแต่คุณหนูถึงแม้จะไม่ค่อยพูดด้วยแต่นางก็รู้ว่าคุณหนูเหงาเพียงใด
"นั่นแหละที่ข้าต้องการ ข้าไม่ได้หวังมีครอบครัวหรือความสุขเช่นเจ้า เพราะฉะนั้นเจ้าก็ไปซะดีกว่า" ว่าแล้วหญิงสาวผู้เป็นนายก็วางหนังสือลงแล้วลุกขึ้นสวมเสื้อคลุมออกไปข้างนอก ทิ้งอาอีไว้ให้น้ำตาไหลด้วยความซึ้งปนน้อยใจอยู่คนเดียว
****
"นี่พวกเจ้าดูสิคนจากสำนักจงเหมินละ ดูพวกเขาสิงดงามอย่างกับเทพบุตร" สาวในตลาดจับกลุ่มกันมองดูหนุ่มรูปงามท่องยุทธภพ ซึ่งมีไม่บ่อยนักที่จะได้พบชาวยุทธในแคว้นเช่นนี้
"เจ้าว่าพวกเขามาทำไมกัน ยังไม่ถึงช่วงเทศกาลสักหน่อย" อีกหนึ่งสาวเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"ก็อาจจะเป็นรับสั่งของฮ่องเต้ที่มาตบรางวัลก็เป็นได้ ได้ข่าวว่าศิษย์สำนักจงเหมินช่วยรักษาโรคระบาดที่หมู่บ้านรอบ ๆ ให้น่ะสิ"
"จริงสิ ข้าลืมเรื่องนี้ไปเสียเลย"
หญิงสาวภายใต้หมวกประดับผ้าแพรปิดหน้าสีขาว ทำท่ายืนเลือกเครื่องประดับแต่ก็ไม่ไกลจากกลุ่มที่กระซิบกันอยู่นัก เมื่อนางหมดความสนใจจึงเดินออกมาแล้วไปยังเหลาอาหารเพราะตอนนี้ตะวันตรงหัวแล้ว ท้องนางก็เริ่มว่างอยากเติมอาหารเช่นกัน
นางนั่งทานอาหารบนชั้นสูงสุดในห้องส่วนตัวเพียงคนเดียวกับอาหารเต็มโต๊ะ นางค่อย ๆ คีบกินอาหารอย่างใจเย็นค่อย ๆ เคี้ยวให้รสชาติซึมเข้าไปในลิ้นแล้วจิบชาตาม นางช่างรู้สึกสุขใจกับวันเวลาที่ไร้สิ่งใดที่น่าป็นกังวลนัก แผนการของนางก็ราบรื่นและหลานสาวของนางยังไม่โตแต่นางพร้อมทั้งกำลังและพันธมิตรก็นับว่าตอนนี้แค่รอเวลาให้เป็นของนางก็เท่านั้น
ตึง ๆ ตึง ๆ
"หนวกหูจริง" ชิงหลิ่งฟางฟางวางถ้วยชาอย่างหมดอารมณ์ จากเสียงข้าวของถูกกระทืบอยู่ด้านล่าง นางจึงกินอาหารตรงหน้าเร็วกว่าเดิมเพราะเสียงรบกวนอันน่ารำคาญ ขัดจังหวะให้นางทบทวนแผนการ
แต่ดูเหมือนวันนี้นางก้าวขาออกจากจวนผิดข้าง ก่อนที่นางจะทันได้กินอิ่มร่างของชายคนหนึ่งก็ลอยลิ่วมาใส่อาหารบนโต๊ะของนางจนหมด ไม่เหลือแม้แต่โต๊ะให้ตั้งอาหารด้วยซ้ำ ยังดีที่นางปัดเศษอาหารที่กระเด็นมาได้ทัน ไม่อย่างนั้นชุดงาม ๆ ของนางคงเลอะเทอะไปหมด เซี่ยวเอ้อที่ชิงหลิ่งฟางฟางไม่รู้ว่าเป็นเจ้าของเหลาอาหารขึ้นมาขอโทษนางเสียยกใหญ่กล่าวว่าแล้วจะจัดอาหารและห้องให้ใหม่ แต่นางหมดอารมณ์กินแล้ว
"ข้าไม่กิน" ว่าแล้วนางก็ลุกขึ้นโดยไม่ลืมที่จะสวมหมวกเพื่อจะกลับเรือน
"คุณหนูขอภัยจริง ๆ ขอรับ ด้านล่างมีเรื่องกันไม่คิดว่าจะรบกวนคุณหนูได้" เจ้าของเหลาอาหารรีบพูดเพื่อไม่ให้คุณหนูผู้นี้โกรธแล้วไปป่าวประกาศว่าเหลาอาหารดูแลไม่ดีกินไม่ได้ มีหวังกิจการของตระกูลล่มจมแน่ "เอาอย่างนี้เป็นอย่างไรข้าจะจำชื่อคูณหนูไว้ ครั้งหน้าข้าน้อยจะจัดอาหารให้คุณหนูโดยไม่คิดเงินสักอีแปะเลยขอรับ!" เซี่ยวเอ้อเดินลงบันไดตามนางลงมาแล้วพูดไม่หยุด แต่เมื่อได้ยินว่าไม่เสียเงินคุณหนูชุดขาวปักลายดอกเหมยจึงหยุดเดิน
"งั้นเอาตามเจ้าว่า ข้าชื่อ ชิงหลิ่งฟางฟาง จงจำไว้" ว่าแล้วนางก็เดินลงมาถึงชั้นแรกโดยมีเสียงเจ้าของร้านพูดตามมาติดๆ นางปรายตามองจุดเกิดเหตุที่ยังเห็นร่องรอยการใช้กำลังเมื่อครู่ เป็นพวกสำนักจงเหมินกำลังยืนคุยกับแม่นางคนหนึ่งอยู่ ดูท่าคงไม่พ้นปกป้องหญิงงามจากชายหื่นเสียแล้ว
"ขอบคุณท่านหญิงชิงเซียงที่ไม่เอาเรื่องข้าน้อย เป็นพระคุณของข้ายิ่งนักที่ได้พบท่านหญิงแห่งตระกูลชิง ครั้งหน้าอย่าลืมมาทานอาหารอีกนะขอรับข้าจะเป็นคนลงมือทำให้ท่านเอง" เจ้าของร้านพูดด้วยความดีใจ หากเขารู้ว่าแม่นางผู้นี้คือท่านหญิงผู้งดงามที่ลือไปแปดแคว้นเขาคงจะมาวางอาหารด้วยตนเองไปแล้ว เพราะข่าวลือว่านางงดงามมาก!
"หุบปากเสีย" ว่าแล้วนางก็เดินออกไปโดยไม่สนใจใครอีก
เมื่อแม่นางจากไปแล้วเจ้าของเหลาอาหารจึงหันมาต่อว่าพวกก่อเรื่องต่อ "นี่พวกเจ้าคิดว่าเป็นคนของจงเหมินแล้วจะมาทำลายข้าวของทำมาหากินของข้าก็ได้อย่างนั้นหรือ ทำไมพวกเจ้าไม่ไปหาเรื่องกันข้างนอก พวกเจ้าเห็นมั้ยทำท่านหญิงโกรธ!! จงจ่ายค่าเสียหายมาเสีย!!"
"ขอภัยขอรับเถ้าแก่ ก็พวกมันมาหาเรื่องพวกข้าก่อน" หนุ่มน้อยในชุดสีเขียวประจำสำนักจงเหมิน ออกมายกมือขอโทษขอโพยด้วยใบหน้าสำนึกผิด
"ก็พวกเจ้าทั้งหมดนั่นแหละ จ่ายค่าเสียหายมาซะดีๆ สองตำลึง!!"
****
"เพราะพวกเจ้าเชียวข้าถึงเกือบหมดตัว" ชายหนุ่มหน้าตาเกลี้ยงเกลาท่าทางใจดีสมเป็นพี่ใหญ่ของสำนักจงเหมิน มองดูเงินในถุงที่เหลือแค่สามสิบอีแปะด้วยตาละห้อย
"พี่ใหญ่ ท่านอย่าเสียใจไปเลยเดี๋ยวเมื่อเราไปถึงวังหลวงพวกเราคงก็ได้รางวัลก้อนโต! ดีไม่ดีอาจจะได้สาวงามจากตระกูลใหญ่ในแคว้นนี้สักคน ฮิฮิ" หนุ่มน้อยขี้เล่นนามหวังจินไห่ตบหลังพี่ใหญ่หวังชินจ้าวผู้เป็นพี่ชายแท้ ๆ เพื่อให้กำลังใจ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนยีขึ้นอย่างขบขัน
คนอื่น ๆ เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็พากันหัวเราะอย่างชอบใจ ไม่ใช่ว่าไม่เคยมีการยกลูกสาวให้กับพวกเขาเมื่อช่วยเหลือ แต่ชาวยุทธภพนั้นส่วนมากจะเป็นพวกรักเดียวใจเดียวน้อยนักที่จะรับหญิงหลายคนเข้าจวนตามประเพณี แต่ส่วนใหญ่ถ้าไม่ใช่หญิงที่ต้องใจพวกเขาก็จะปฏิเสธไปเสียหมด
"ข้าไม่ใช่อาฉิงเสียหน่อย ที่ชอบมีแม่นางเยอะๆ" พี่ใหญ่เหน็บแหนมศิษย์น้องหน้าตาย แต่บุรุษเจ้าชู้ที่กำลังเดินไปก่อนโดยไม่สนใจพวกเขา
เมื่อพวกเขาทั้งห้าคนมาถึงวังหลวงทุกคนถูกต้อนรับเป็นอย่างดีทั้งวันทั้งคืน ฮ่องเต้จัดหญิงรับใช้มาปรนนิบัติพวกเขาป้อนอาหารไม่ขาดปาก รินเหล้าไม่ขาดมือ จนพวกเขาพากันเมามายกันจนดึกดื่นจึงเข้านอน
มีเพียงอีกคนที่ยังเล่นเพลงรักกับสาวงามในห้องนอนทั้งคืน
เพราะเมื่อคืนพวกเขาดื่มมากการเข้าเฝ้าฮ่องเต้จึงเลื่อนมาเป็นตอนบ่ายแทนที่ตอนเช้า ศิษย์ในสำนักจงเหมินยืนอยู่กลางท้องพระโรงต่อหน้าบัลลังก์ทองของฮ่องเต้ สองฝั่งเหลือเพียงขุนนางฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู้ไม่กี่คน
"เมื่อคืนหลับสบายดีหรือไม่" ฮ่องเต้ทรงตรัสด้วยพระพักตร์ที่แย้มพระโอษฐ์ขึ้นด้วยความเมตตา
"พ่ะย่ะค่ะ!" ทั้งห้าคนตอบกันพร้อมเพรียง
"เราดีใจที่ศิษย์สำนักจงเหมินได้รับความสะดวกสบาย" ฮ่องเต้เฉินซีซวนเอ่ยอีกหลายคำ นัยน์ตาสีดำขลับแสดงความยินดีจึงตบรางวัลให้พวกเขาด้วยอย่างงามแต่พวกเขาทั้งห้ารับไว้เพียงเงินเท่านั้น เพราะอย่างไรพวกเขาก็ไม่ได้ใช้ในเร็ววันแน่
"สมกับเป็นศิษย์ฝ่ายธรรมมะเสียจริงพวกเจ้าไม่มีกิเลสเลยรึ" ฮ่องเต้เอ่ยถาม ความจริงพระองค์ทรงรู้อยู่แก่ใจว่าอย่างไรพวกเขาก็คงไม่รับของจากพระองค์แน่ ที่กล่าวไปก็เพียงหน้าตาของแคว้นเท่านั้น
"พวกกระหม่อมมีสำนักให้อยู่ให้กินขอรับ เลยไม่สามารถรับของมีค่าเช่นนั้นไว้ได้ ต้องขออภัยเป็นอย่างสูงขอรับ" พี่ใหญ่หวังชินจ้าว เอ่ยแทนคนทั้งสี่อย่างนอบน้อม
"แต่เรื่องกิเลสไม่ใช่ว่าจะไม่มี แต่พวกกระหม่อมนั้นน้อยครั้งนักที่จะอยากได้ของนอกกาย นอกเสียจากจะออกจากสำนักแล้วไปกลับไปใช้ชีวิตรับใช้บ้านเมืองเกิด ถึงครั้งนั้นกระมังพวกกระหม่อมถึงจะพอมีสาวงามไว้เคียงข้าง" หนุ่มน้อยปากดีประจำสำนักเอ่ยทะเล้น จนถูกพี่ใหญ่ถลึงตาห้ามปราม
ฮ่องเต้ทรงพระสรวลขึ้นอย่างชอบใจ ขุนนางบางคนดูจะเห็นเรื่องนี้เป็นเรื่องตลกเลยพากันยิ้มขึ้นน้อย ๆ แต่ก็มีบางคนที่ไม่พอใจจึงส่งสายตาห้ามปรามเพราะล่วงเกินเบื้องสูง แต่เมื่อฮ่องเต้ไม่ได้ตรัสอะให้มากความพวกเขาจึงทำได้เพียงปล่อยเรื่องให้ผ่านไปเท่านั้น
"เอาละๆ เราเข้าใจเจ้าแล้ว เป็นชาวยุทธย่อมมิขาดสาวงามใช่หรือไม่ ในแคว้นหลิงหลงแห่งนี้ก็มีสาวงามไม่น้อยเช่นกัน เดิมทีข้าก็อยากจะมอบให้กับพวกเจ้า แต่ตัวข้านั้นมิชอบบังคับหญิงงามนักหากพวกนางชอบพอพวกเจ้าจะแต่งนางไว้ที่นี่ก็ย่อมได้"
เมื่อฮ่องเต้กล่าวดังนั้น กงกงจึงสั่งให้คุณหนูจากตระกูลต่างๆที่รับเข้าเฝ้าให้เข้ามาในท้องพระโรง ทุกนางดินเข้ามาในท้องพระโรงด้วยกิริยาอ่อนช้อย หนึ่งในนั้นก็มีหญิงสาวที่พวกเขาได้ช่วยไว้เมื่อตอนกลางวันเมื่อวานนี้ด้วย


## นางคือหลานสาวของข้า

บทที่ 2
ในเช้าวันถัดมาหลังจากเมื่อวานนางที่ถูกรบกวนอาหารกลางวัน ในเช้าวันนี้ชิงหลิ่งฟางฟางจึงตื่นเร็วกว่าปกติ โดยมีอาอีคอยปฏิบัติรับใช้เหมือนอย่างเคย นางชำระร่างกายและผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เพื่อเข้าวังไปพบกับหลานสาว
ทุก ๆ เจ็ดวันนางจะไปเข้าเฝ้าองค์หญิงใหญ่ตามความต้องการของนางเอง ถึงขนาดเข้าเฝ้าฮ่องแต้และกรีดน้ำตาเพราะเรื่องนี้เลยทีเดียว แต่น่าแปลกใจไม่น้อยที่ฝ่าบาทกลับยินยอมให้นางอย่างง่ายดาย
เมื่อเตรียมตัวเรียบร้อยนางไปลาท่านแม่ชิงเอียเหม่ยที่จวนในห้องนอนเพราะท่านป่วยหนัก และก็เป็นเช่นทุกครั้งที่นางไม่ได้รับคำห่วงใยใด ๆ นางพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมชิงหลิ่งฟางฟางถึงผูกคอตายในชาติก่อน
เมื่อมาถึงตำหนักขององค์หญิงใหญ่ แค่เพียงประตูตำหนักถูกเปิดออกองค์หญิงน้อยก็รีบวิ่งมากระโดดกอดนางด้วยความคิดถึง
ถ้าเป็นนางในชาติก่อนถ้าเป็นตอนนี้นางคงกำลังนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ในห้องบรรทมอยู่แน่ๆ
หญิงสาวในอาภรณ์เรียบร้อยสมฐานะสีน้ำเงิน ผมสีน้ำหมึกถูกรวบครึ่งหัวเพื่อปักปิ่นพลอยสีเดียวกันกับชุด นัยน์ตาสีเทามองหน้าหลานสาวด้วยความเอ็นดู
"ท่านน้าฟางฟาง คิดถึงจังเลยเจ้าค่ะ" ดรุณีน้อยอวี้หยางซุกหน้าบนท้องน้อยของนางด้วยความคิดถึง อีกทั้งองค์หญิงน้อยยังพูดเจือยแจ้วว่าคิดถึงนางที่ไม่ได้เจอหน้ากันเพียงหกวันแต่กลับรู้สึกราวเป็นเดือน
ผู้เป็นน้าหัวเราะด้วยความเอ็นดู นับว่านางเลี้ยงหลานสาวคนนี้เป็นคนสดใสยิ่งนัก
"น้าก็คิดถึงเจ้าเช่นกัน หยางเออร์เข้าไปด้านในเถอะ แดดแรงแล้วเดี๋ยวจะร้อนเอา" อวี้หยางพยักหน้าแล้วเอามือเล็ก ๆ มาจูงนิ้วของนางให้เดินตามไป ทั้งยังพูดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาหลังนางกลับไปว่าเหงาเพียงใด
"ท่านน้า เมื่อไหร่หยางเออร์จะได้นอนกับท่านน้าสักคืนเจ้าคะ ตั้งแต่ข้าจำความได้นอกจากนางกำนัล หยางเออร์ก็นอนคนเดียวมาตลอดอยากมีคนงามอย่างท่านน้ามานอนด้วยจังเลยเจ้าค่ะ" ดรุณีน้อยพูดเสียงใสไม่หยุดทั้งยังทำท่าทางง้องอนน่าเอ็นดูจนชิงหลิ่งฟางฟางอดหยิกซาลาเปาสีขาวเบา ๆ ไม่ได้
"ท่านน้ามิได้มีศักดิ์นาให้ทำเรื่องแบบนั้นเสียหน่อย น้าเลือกอยู่หรือไปได้ที่ไหน ที่น้ามาเล่นกับเจ้าได้เพราะรับสั่งของฝ่าบาททั้งนั้น"
อวี้หยางน้อยรู้สึกใจโดนปล่อยลมขึ้นมาเมื่อนึกถึงหน้าท่านพ่อของนาง เพราะตำหนักนี้ไม่เคยมีคนที่กล่าวถึงมาเลยสักครั้ง "แต่เสด็จพ่อไม่เคยเสด็จมาที่นี่เลยเจ้าค่ะ"
นางมองเด็กน้อยด้วยความห่วงใย นางเข้าใจเป็นอย่างดีนอกจากวันครบรอบวันสิ้นพระชนน์ของฮองเฮาแล้ว นอกจากนั้นแม้แต่เงาของฝ่าบาทก็ไม่เห็นด้วยซ้ำ ความรู้สึกที่ต้องทำเหมือนมีความสุขอยู่ตลอดและต้องลับเหลี่ยมคมตั้งแต่เด็กมันจึงทำให้นางโดดเดี่ยวยิ่งกว่าใคร
ตอนนั้นแม้แต่นางกำนัลคนสนิทยังไม่ใช่คนของนางด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้นางคิดว่าตัวเองทำให้อวี้หยางเปลี่ยนไปมาก เด็กน้อยรู้จักเห็นอกเห็นใจผู้อื่นไม่ใช่ใจดีเลือดเย็นเหมือนอย่างอวี้หยางคนก่อน แต่ที่น่าแปลกที่สุดคือหลานคนนี้รักฮ่องเต้เป็นพ่อจริง ๆ แต่เมื่อลองจับตาดูปรากฏว่าไม่มีท่าทีไหนเลยที่ฮ่องเต้เคยให้ความโปรดปรานแก่เด็กน้อยเลย
"หยางเออร์เรียนการเย็บถุงหอม เพื่ออยากเอาใจเสด็จพ่อ แต่ว่าเมื่อหยางเออร์จะเอาไปให้ท่านพ่อก็จะถูกคนรอบ ๆ ตัวเสด็จพ่อกีดกันทุกครั้ง เคยฝากกงกงไว้ก็ไม่รู้ว่าไปถึงมือเสด็จพ่อหรือเปล่า" เด็กน้อยเอ่ยฟ้องนาง แต่ในตอนนี้ชิงหลิ่งฟางฟางคิดว่าไม่ว่ายังไงในเวลานี้ฝ่าบาทไม่ทางที่จะหันมาหาบุตรีที่เกิดจากอองเฮาเป็นแน่
เมื่อเห็นหลานสาวทำหน้าเศร้าท่านน้าจึงเปลี่ยนเรื่องมาเป็นการชิมขนมที่นางสั่งเตรียมมาเอง เมื่อเด็กน้อยเห็นของกินก็หายสลดทันตา จนนางพาเล่นจึงทำให้หลานรักของนางหลับด้วยความเพลียเมื่อตะวันเลยหัวไปแล้ว
ชิงหลิ่งฟางฟางให้องค์หญิงใหญ่ใช้ตักต่างหมอน มองหน้าเด็กน้อยหลับปุยก็พลอยทำให้นางนึกถึงชาติก่อน ในช่วงเวลานี้เจียงกุ้ยเฟยกำลังตั้งครรภ์ลูกของฝ่าบาท แต่มีข่าวลือมาว่าเมื่อนางคลอดออกมาลูกของนางตาย จึงถูกปลดและขับไล่ไปอยู่ชายแดน เมื่อมาคิดดูแล้วมันดูมีอะไรคลุมเคลืออยู่หลายอย่าง แต่นางก็หาได้ใส่ใจเพราะเจียงกุ้ยเฟยไม่ใช่คนที่จะพูดคุยแล้วเข้าใจกันได้ง่าย ๆ
อีกคนก็คือหวางกุ้ยเฟยนางเป็นคนเจ้าเล่ห์แต่หลงรักฝ่าบาทจนโงหัวไม่ขึ้น แม้ขนาดนางบุกยึดเมืองหลวงนางยังยอมตายเคียงข้างฝ่าบาท นั่นจึงทำให้หวางกุ้ยเฟยดูโง่เขลาในสายตาของนาง
นางอ่านตำราจนหลานสาวตื่นก็ถึง*ยามเซิน ซึ่งเป็นเวลากลับของนางแล้วอวี้หยางน้อยกลับงอแงใส่นางอีกครั้ง เพราะนางยังเด็กนักและยังบอกว่า จะไปทูลขอฝ่าบาทให้ท่านน้าของนางมานอนด้วยให้ได้
นางนึกขันในความน่ารักของเด็กน้อยก็อดยิ้มไว้ไม่ได้ เมื่อเดินออกมาจากวังหลังซึ่งเป็นทางที่ต้องผ่านไปยังทางขึ้นรถม้า แต่หญิสาวกลับได้พบผู้สูงส่งที่กำลังเดินออกมาเช่นกัน ชิงหลิ่งฟางฟางหยุดชะงักพร้อมกับนางกำนัลด้านหลังหยุดยืนแล้วทำความเคารพก้มหน้าให้ฝ่าบาทเดินผ่านไป
ฮ่องเต้เฉินซีซวน
มังกรเพียงผู้เดียวในชุดอลังการของราชาแคว้น ใบหน้าคล้ายเป็นผู้มีเมตตาแต่ในใจของหญิงสาวรู้ว่ามันเต็มไปด้วยความยิ่งผยองเห็นแก่ตัว หัวใจของนางเต้นถี่รัวด้วยความรู้สึกแค้นเคือง มือที่ประสานอยู่ท้องน้อยบีบเข้าหากันแน่น แต่นางก็กดความรู้สึกไว้ไม่ปล่อยให้ไอสังหารลุดรอดออกไป
เพราะก้มหน้าอยู่จึงคิดว่าขบวนเมื่อครู่ผ่านหน้าไปแล้ว ชิงหลิ่งฟางฟางจึงเงยหน้าขึ้น แต่กลับกลายเป็นได้สบตากับบุรุษที่ห้อยหยกของศิษย์สำหนักจงเหมินกำลังยืนมองใบหน้าของนางตาไม่กระพริบ
แต่ชิงหลิ่งฟางฟางหาได้ถือสา "ชิงเซียงทำความเคารพศิษย์จากสำนักจงเหมินเจ้าค่ะ" นางก้มหน้าทำความเคารพแทนย่อตัวเพราะอีกฝ่ายเป็นเพียงแค่คนจากด้านนอก
ชายหนุ่มเมื่อรู้ตัวว่ากำลังเสียมารยาท ก็ทำท่าเลิกลั่ก "ขออภัยที่ข้าเผลอทำท่าไม่มีมารยาทใส่เมื่อครู่ ข้าขออภัยจริง ๆ "
หวังจินไห่รู้สึกผิดในใจ แต่เมื่อครู่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าแม่นางตรงหน้าของเขาเป็นหญิงที่งามที่สุดในชิวิตของเขาที่เคยเจอ จนแทบทำให้ชายหนุ่มไม่อยากละสายตา
"ท่านคงจะเป็นอาคันตุของฝ่าบาท" ชายหนุ่มยิ้มตอบ "งั้นข้าชิงเชียงต้องขอตัวแล้ว ไว้พบกันใหม่เมื่อมีวาสนาเจ้าค่ะ" นางกล่าวเช่นนั้นแล้วก็เดินผ่านเขาไป
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รู้สึกคำว่าต้องตาต้องใจ เพียงแค่ได้สบตาเพียงครั้งเดียว
ปั๊ก
"พี่ใหญ่ นี่เราจะกลับกันแล้วรีบไปเถอะ" หวังชินจ้าวผู้เป็นน้องชายเดินมาตบไหล่พี่ชายที่เหมือนกำลังยืนอารมณ์ดีอยู่คนเดียว จนน้องชายผู้นี้คิดว่าเขาคงคิดจะอยากได้สาวงามที่มาให้เลือกเมื่อครู่
คงจะมีใครสักคนต้องใจพี่ชายอยู่แน่ๆ
"นั่นสิ กลับกันเถอะ" ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าก่อนจะเดินนำหน้าน้องชายออกไป โดยพิมพ์หน้าหญิงงามเมื่อครู่ไว้ในใจเรียบร้อย
*****
ขบวนทหารที่พึ่งชนะศึกประจำปีกับแคว้นเหวินซ่ง มีชินอ๋องผู้ซึ่งเป็นพระอนุชาร่วมมารดากับฮ่องเต้ ควบอาชานำทัพกลับเมืองหลวงพร้อมชัยชนะ สองข้างทางต่างมีชาวบ้านออกมาแสดงความยินดีกันถ้วนหน้า มีสาวน้อยใหญ่ปลายตามองมาที่เขาด้วยความลุ่มหลงอยู่ไม่น้อยเลยเทียว
บนหลังอาชาสีน้ำตาลทองสง่างาม ชายผู้สวมชุดเกราะสีทองของความรุ่งเรืองควบม้านำขบวนมุ่งตรงไปยังพระราชวัง ใบหน้าที่คล้ายกับฮ่องเต้ถึงหกส่วนยังคงความงามของบุรุษเพศ แม้จะออกไปตรากตรำยังสนามรบ ผิวสีขาวต้องแดดมากจนกลายเป็นสีคล้ำ ร่างกำยำสมเป็นแมทัพแห่งแคว้นหลิงหลง
ริมฝีปากหนายกยิ้มพึงพอใจ กับการต้อนรับในครั้งนี้
เมื่อมาถึงยังพระราชวังฮ่องเต้ได้เรียกชินอ๋องเฉินเซียนอู่ เข้าเฝ้าเป็นการส่วนตัวในทันที
"ถวายบังคมฝ่าบาท" คนในชุดเกราะคุกเข่าทำความเคารพผู้มียศศักดิ์เป็นราชาของแคว้น
ฮ่องเต้เฉินซีซวนในชุดมังกรลุกขึ้นจากที่ประทับมายังพระอนุชา แล้วโบกพระหัตถ์ให้กงกงออกไปด้านนอก มือหนาเอื้อมมาแตะบ่าคนที่ยังคุกเข่า
"ลุกขึ้นเถอะ"
"ขอบพระทัยฝ่าบาท" ชินอ๋องลุกขึ้นยืน บรรยากาศในห้องคล้ายมีไอหมอกลอยอยู่บางเบา นัยน์ตาสีดำขลับมองกันไปมา อีกฝ่ายที่แม้ภายนอกจะยอมพี่ชายไปทุกอย่างแต่ก็วังบรรลังก์อยู่ทุกเมื่อ กับพี่ชายที่จะเมตตามากแต่ก็เหยียบอีกฝ่ายไว้ไม่ให้โผล่ขึ้นมาจากดิน
และเหมือนฝ่าบาทจะรู้ว่าชินอ๋องนั้นต้องการอะไร เขาจึงหลบตาก่อนแล้วเดินกลับไปยังแท่นประทับ
"พูดมาสิ สิ่งที่เจ้าอยากจะขอหลังชนะสงคราม" ฮ่องเต้ตรัสขึ้นมาเมื่อนั่งลง
"ข้านึกว่าฝ่าบาทจะทรงลืมเรื่องเล็กน้อยของกระหม่อมเสียอีก" สีหน้าของเฉินเซีนอู่เผยแววเย้ยหยันไม่ปิดบัง "ข้าจะไม่พูดให้มากความ ขอให้ฝ่าบาททรงมอบพระราชทานสมรสกับท่านหญิงชิงเซียงให้แก่กระหม่อมด้วย"
" …!! ตระกูลชิงเริ่มมีอำนาจในราชสำนักมากขึ้นกว่าสี่ส่วน นี่เจ้ายังคิดที่จะเป็นปรปักต่อข้าอีกรึ!" สายพระเนตรเกรี้ยวกราดไม่ปิดบัง เมื่อได้ยินสิ่งที่ยากจะให้ได้
การแต่งงานเข้าวังหลังของเชื้อพระวงศ์ไม่ได้ต่างอะไรไปจากเพิ่มฐานอำนาจให้กับตระกลูใดตระกูลหนึ่ง แต่น้องชายของตนกำลังจะแต่งงานกับตระกูลที่มีอนาจมากในราชสำนัก นี่ก็ยิ่งจะเป็นการกำจัดตระกูลชิงยากขึ้นไปอีก
"ผู้ใดก็ต่างรู้กันดี ว่านางเป็นหญิงที่งามที่สุดในแคว้น ตัวกระหม่อมก็เพียงมีรักเท่านั้น ความรักเป็นสิ่งยิ่งใหญ่ไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ แม้ข้ารู้ว่าฝ่าบาทกำลังคิดจะกำจัดตระกูลของหญิงในดวงใจ ให้กระหม่อมช่วยเหลือนางก่อนที่จะได้ตกตายไปตามตระกูลเห็นจะดีกว่า มองนางทนทุกข์-"
"พอที! ตระกูลชิงกำเริบบาทใหญ่ในราชสำนัก แต่เจ้ากลับอยากปกป้องมันไว้งั้นรึ"
ก่อนที่ชินอ๋องจะได้พรรณนาถึงความทุกข์ยากของหญิงงามที่หมายปอง ฮ่องเต้ไม่ได้เห็นด้วยนักได้ตัดบทขึ้นมาทันที
"ฝ่าบาทก็รู้ดี เพียงแค่ผู้หญิงคนเดียวไม่อาจสั่นคลอนราชสำนักได้ ตราบใดที่ฝ่าบาทยังคงควบคุมกระหม่อมได้อยู่ไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ หรือเพราะท่านอยากจะเก็บนางให้เป็นประมุุขฝ่ายใน จึงยังไม่ยอมแต่งตั้งฮองเฮาคนใหม่เสียที เพราะแค่นางหน้าตาเหมือนอองเฮาชิงลู่-"
ฟุ่บ
"อย่าให้ข้าได้ยินเจ้าเรียกชื่อนั้นอีก"
ปลายเข็มที่ถุกสรรค์สร้างขึ้นมาจากปราณ กำลังจ่ออยู่ที่คอหอยของเฉินเซียนอู่ แม้ฮ่องเต้จะไม่ได้ขยับร่างกายแต่พลังปราณกำลังสูงขึ้นบ่งบอกถึงความโกรธเกรี้ยวได้เป็นอย่างดี
พระอนุชายิ้มยินดีในใจ ชินอ๋องมองปลายเข็มอันแหลมคมจ่อคอหอย แล้วมองไปยังพี่ชายร่วมมารดา มองเข้าไปในพระเนตรของมังกรที่ยังมีความวูบไหวกับฮองเฮาอยู่
"เอาล่ะท่านพี่ ข้ายอมแพ้แล้ว เรื่องที่ข้าขอวันนี้ข้าขอเพียงให้ท่านคิดทบทวนอีกครั้ง ถ้าครั้งหน้าท่านว่ายังไม่เห็นสมควร ข้าก็จะยอมรับแต่โดยดี" สองมือยกขึ้น ยอมกลับมาพูดคุยดั่งพี่น้อง
ฮ่องเต้เฉินซีซวนมองท่าทางนั้นแล้วสลายเข็มนั้นออกไป แม้จะยังมีทีท่าเสียอารมณ์อยู่บ้าง
"เจ้ากลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ" ฮ่องเต้ตรัสเสียอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
ก่อนกลับไปเฉินเซียนอู่มองพี่ชายอย่างมีความหมาย
"งั้นก็คงต้องขอตัวก่อน แล้วรายงานจะมาส่งในวันพรุ่งนี้แล้วกันนะพี่ชาย ข้าขอลา" ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม แต่ในใจกำลังนึกถึงคำของใครบางคนอยู่
เส้นทางเดินที่เปรอะไปด้วยโลหิต ข้างทางประดับด้วยศพนับพัน ชีวิตที่เปลี่ยนผัน จำนนต่อชะตากรรมอันไม่จบสิ้น...