FOUR MONTH FOR LOVE
SARARIN_jaidee
## ตอนที่ 1

"เอาจริงดิได้ฝึกที่นี่อะนะ กูจะรอดไหมเนี่ย"
"ทำใจเถอะเพื่อนก็ให้อาจารย์เลือกมันก็เป็นงี้แหละ"
ทุกคนคงจะสงสัยว่าพวกผมสองคนพูดเรื่องอะไรกัน เรื่องที่ผมพูดกันอยู่นั่นก็คือเรื่องฝึกงานและที่สำคัญสถานที่ที่ผมได้ไปนั้นก็คือสำนักงานราชการ แค่คิดก็เหมือนจะไม่รอดแล้ว ผมจะอธิบายคร่าวๆให้เข้าใจ พวกผมเป็นนักเรียนสายอาชีพซึ่งตอนนี้ผมอยู่ปีสามแล้ว ผมเรียนด้านศิลปะสาขาคอมกราฟิก ปีสามทุกรุ่นจะมีฝึกงานตลอดทั้งเทอมแรกแต่เหมือนจะได้ยินมาว่าจะจบแค่รุ่นผมแล้ว
"ยังดีที่ได้มาคู่ถ้าแยกกันกูเหงาตายแน่"
"ก็จริง5555"  ผมหัวเราะกับท่าทางเหมือนจะตายของไอ้ 'ณัฐ' เพื่อนสนิทของผม รู้จักกันตั้งแต่เข้าปีแรก ผมเป็นคนที่ไม่ค่อยพูดหรือเข้าหาคนไม่เก่ง ก็มีมันนี่แหละที่เข้ามาคุย ตอนนี้ผมสองคนนั่งรออาจารย์มาเพื่อพาไปที่ฝึกงาน เอาจริงๆก็ไม่ได้มีแค่พวกผมสองคนที่ฝึกอยู่ที่นั่นยังมีเพื่อนในกลุ่มไปอีกสองซึ่งอยู่คนฝ่ายกัน ดูเหมือนรถของอาจารย์จะมาแล้วผมเลยสกิดขาไอ้ณัฐที่กำลังนอนพลิกไปพลิกมาอยู่ให้ลุกขึ้น
"อาจารย์สวัสดีครับ"  ผมยกมือไหว้อาจารย์ที่ปรึกษาและเป็นคนที่จับผมมาลงฝึกที่นี่
"สวัสดีนักเรียนที่น่ารัก ตื่นเต้นไหมเนี่ย"
"นิดหน่อยครับจารย์"  ผมตอบหัวเราะแห้งๆ
"งั้นก็ขึ้นรถเลยเดี๋ยวจะไปสายเอา เราจะต้องสร้างความประทับใจแรกเข้าใจไหม"  อาจารย์เรียกให้ขึ้นรถที่ภายในมีเพื่อนที่ผมพูดถึงนั่งรออยู่มันโบกมือทักทายให้ผม ผมก็ยิ้มๆส่งไป
"เดี๋ยวผมขี่รถไปเองจารย์ผมเอารถมาให้ไอ้ณัฐมากับผมได้"
"ไปถูกใช่ไหมขี่รถดีๆล่ะ แล้วไปเจอกันที่อาคารหลังใหม่โอเคนะลูก"  ผมกับไอ้ณัฐพยักหน้าตอบรับก่อนจะขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์คู่ใจออกนำไปก่อน
พอถึงที่หมายผมก็วนหาที่จอดกันอยู่ซักพักเพราะหาที่จอดไม่ได้กว่าจะได้ที่เล่นเอาซะน้ำมันยุบไปเยอะเลย    ไม่นานรถของอาจารย์ก็ขับเข้ามาผมสองคนยืนรอก่อนที่อาจารย์จะสั่งให้พวกเราดูความเรียบร้อยของเสื้อผ้าต่างๆ แล้วก็พาขึ้นลิฟท์ชั้นที่กดคือชั้นที่ห้า เท่าที่ดูเหมือนจะมีห้องประชุมอยู่สองห้องและห้องทำงานอีกสองห้องอาจารย์ให้ผมกับไอ้ณัฐยืนรอข้างนอกก่อน ไม่นานเท่าไหร่ก็เรียกพวกผมให้เดินไปอีกห้องนึงผมเดินตามอย่างเงียบๆ ภายในก็ดูจะแออัดหน่อยๆผมชายมองไปเรื่อยๆจนเดินมาถึงโต๊ะที่อาจารย์บอกว่านี่คือหัวหน้าฝ่ายบริหารผมยกมือไหว้สวัสดีอย่างมีมารยาท
"นี่คือเด็กสองคนที่ครูจะฝากให้ฝึกงานน่ะค่ะ..."  ผมไม่ได้ฟังที่เขาพูดคุยกันซักเท่าไหร่อย่าว่าแต่ผมเลยไอ้ณัฐก็ยืนหาวมาหลายรอบแล้ว เท่าที่ผมได้ยินผ่านๆหูเหมือนว่าหัวหน้าฝ่ายคนนี้จะชื่อวันดี
ดูเหมือนจะคุยกันเสร็จแล้วพวกผมกับอาจารย์ก็ลากัน แล้วหัวหน้าฝ่ายก็พาทัวร์เดินดูแต่ละส่วน แบ่งได้คร่าวๆ5ฝ่าย ผมถูกส่งมาอยู่ช่วยฝ่ายกฎหมายซึ่งพี่เลี้ยงของผมแอบน่ากลัวนะเนี่ย...
"สวัสดีครับพี่"  ผมยืนไหว้อยู่หน้าโต๊ะทำงานพี่เขาที่กำลังจดจ่ออยู่กับหน้าคอมพิวเตอร์ ภายนอกของเขาดูยังวัยรุ่นอยู่ หน้าตาดีแต่ติดตรงที่คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม ผมคืนค้างท่าไหว้จนพี่เขาเงยหน้ามองขึ้นมาก่อนจะพูดว่า "อืม" ห้ะ! แค่นี้เรอะ!
ทำผมไปต่อไม่ถูกเลย แล้วนี่ต้องทำไงต่อผมหันซ้ายหันขวามองไอ้ณัฐที่ได้โต๊ะนั่งแล้วมันกับผมแยกกันอยู่คนละฝ่ายมันได้ไปอยู่มาตรฐานซึ่งนั่งอยู่คนละส่วนกันเลย ไอ้ณัฐมองผมทำท่าหัวเราะใส่ ผมทำได้แค่ถลึงตาด่ามันในใจ เหมือนมันอ่านใจผมได้มันทำท่าดันแว่นโดยใช้นิ้วกลาง นี่ถ้าเกิดไม่ได้อยู่ในที่ทำงานนะผมคงเดินไปเขกกระบาลมันแล้ว
"มานั่งตรงนี้"  ผมหันไปตามเสียงก็เห็นพี่เขากำลังยกกล่องเอกสารออกจากโต๊ะจากที่ตอนแรกรกมากมีแต่กองแฟ้มเอกสารและข้าวของวางละเกะละกะเต็มโต๊ะไปหมด ผมรีบเดินเข้าไปช่วยหยิบออก โต๊ะทำงานของผมกับพี่เขาอยู่ติดกันเลย เอกสารต่างๆถูกยกไปเก็บไว้ข้างโต๊ะเขา งานคงเยอะมากเลยสินะเนี่ยผมนึกในใจ เมื่อพี่เขาจัดอะไรเสร็จก็กลับมานั่งพิมพ์งานต่อ แล้วนี่ผมต้องทำอะไรต่อล่ะ? ผมชะโงกดูเพื่อนของผมที่ตอนนี้มันกำลังตั้งใจฟังพี่เลี้ยงสอนงานอยู่ แล้วกลับมาดูที่ผม ผมก็อยากจะชวนคุยนะแต่ติดตรงที่ผมไม่กล้านี่สิแถมพี่เขายังตั้งใจทำงานแบบไม่สนใจใครเลย แล้วใครจะกล้าเรียกวะ จะหยิบโทรศัพท์มาดูเวลาก็ไม่กล้าอีกอึดอัดจังโว้ย!!
"ช่วยตรวจคำผิดให้พี่หน่อย" ผมสดุ้งเพราะอยู่ดีๆพี่เขาก็พูดขึ้นมาตอนผมกำลังเหม่อๆ มาพร้อมกับกองเอกสารปึกใหญ่ยื่นมาให้ผม ผมรับมาไว้วางบนโต๊ะ "โครตหนักอะ พี่เขายกมือเดียวได้ไง"
"พี่คงแข็งแรงมั้ง"
"ห้ะ!" ผมถึงกับห้ะอย่าบอกนะเมื่อกี้เผลอพูดไปอะ ผมหันไปยิ้มๆแก้เขินก่อนจะกลับมาจดจ่ออยู่กับเอกสาร
ผมเป็นคนที่สายตาสั้นเลยต้องก้มมองเอกสารในมือจนแทบจะสิงได้เลยสายตากวาดมองไล่ดูคำผิดทุกบรรทัดไม่ให้มีตกหล่นจนตาแทบแห้ง พอไล่ดูใบสุดท้ายเสร็จผมนี่ถึงกับโล่งเลยกว่าจะครบนี่ล่อไปเป็นชั่วโมงโอ้ยปวดตาไปหมด ผมเอนหลังเข้ากับที่พิงของเก้าอี้ เหมือนจะได้ยินเสียงกระดูกลั่นเลย
"เสร็จแล้วหรอ" พี่เขาหันมาถาม ผมพยักหน้าตอบ
"มีตรงไหนผิดมั่งไหม" เขาชะโชกดูกระดาษว่างเปล่าที่ผมวางไว้เผื่อมีคำผิดจะได้จดเลขหน้าใส่เอาไว้
"เหนื่อยไหม จริงๆมันไม่มีคำผิดหรอกอีกอย่างมันของปีที่แล้วที่เอาให้ทำเพราะกลัวจะไม่มีไรทำ" พี่เขาพูดด้วยสีหน้านิ่งเฉย
"อ่าวพี่..." ผมนี่ร้องเลยครับ ผมทำท่าทางเหมือนจะจะสลบ
"ก็เห็นนั่งเกร็งๆ" เขาพูด ผมเลหลือบเห็นพี่เขาแอบยิ้มมุมปากแต่ก็ไม่กี่วิเขาก็เปลี่ยนเป็นหน้านิ่งๆเหมือนเดิมผมกับพี่เขาก็ได้พูดคุยกันบ้างจนรู้ว่าพี่เขาชื่อ 'เปรม' พี่เปรมบอกว่าเขาอายุยี่สิบหกทำงานที่นี่ได้สามปีแล้วแต่หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้พูดคุยหรือทำอะไรเลยได้แต่นั่งจ้องพี่เปรมทำงานจนถึงเวลาเลิกงานของผม
.
.
.
ผมเดินออกมาจากลิฟท์พร้อมไอ้ณัฐสภาพมันตอนนี้คือเหมือนหมดพลังกายไปมาก ผมถามมันว่าได้ทำอะไรมั้ง มันบอกว่าได้เขียนรองรับเอกสารอะไรไม่รู้เยอะแยะไปหมด ผมขำท่าทางที่มันกำลังสาธยาย ผมก็เล่าในส่วนของผมให้มันฟังบ้าง มันทำหน้าอิจฉาบ่นโวยวาย
"ไอ้ยอดทำไมมึงแม่งดีจังวะ มาเปลี่ยนที่กับกูเถอะมาวันแรกกูก็แทบตายแล้ว" ผมหัวเราะเยาะเย้ยสมน้ำหน้ามัน แหมทีเมื่อเช้ายังกวนตีนอยู่เลยมาตอนนี้อิดออดอยากแลกที่ เหอะ! เสียใจด้วยว่ะเพื่อน
"โถ่ ไม่ต้องร้องนะเพื่อน มันก็แค่วันแรกเดี๋ยวพี่เปรมเขาก็คงให้งานกูทำบ้างแหละ" ผมตบบ่าปลอบใจไอ้ณัฐ
"เดี๋ยวกูเลี้ยงไส้กรอกไม้นึงนะเพื่อน อย่าเศร้านะครับเพื่อน" มันพยักหน้า ผมเดินคุยกันไปจนถึงที่จอดมอเตอร์ไซค์ของผม บังเอิญเจอเพื่อนอีกสองคนที่นั่งอยู่ใกล้ๆ มันสองคนหันมาทักทาย
"อ่าวเพื่อนกลับบ้านกันยังไงเนี่ย" ผมถามไอ้ 'เอ' และไอ้ 'พี'
"กูรอรถตาช่วยมารับอะไอ้พีมันก็รอเพื่อนที่เทคนิคมารับ" ไอ้เอเป็นคนเดียวที่ขี่มอเตอร์ไซค์ไม่เป็นคนเดียวทุกวันนี้มันต้องขึ้นรถประจำมาเรียนตลอด ส่วนไอ้พีมันมีเพื่อนข้างบ้านเรียนเทคนิคมันก็อาศัยติดรถมาด้วยเพราะเป็นทางผ่านแม่มันไม่ให้เอารถมอเตอร์ไซค์มาถ้าหากไม่มีเหตุจำเป็น ผมก็อยู่คุยกันกับพวกมันอยู่ซักพักก็แยกย้ายกันเดี๋ยวจะกลับถึงบ้านเย็น ผมแวะซื้อไส้กรอกให้ไอ้ณัฐตามที่สัญญาแล้วไปส่งไอ้ณัฐที่วิลัย เพราะมันเอารถไว้นี่เมื่อเช้า หลังจากที่ลากันผมก็ขี่รถกลับบ้านทางประจำ ผมมักจะขี่ทางหน้าเขื่อนเพราะจะได้ไม่ต้องติดไฟแดง ช่วงเย็นๆก็จะมีผู้คนไม่ว่าจะหญิงหรือชายต่างก็มาวิ่งออกกำลังกายหน้าเขื่อนกันทุกวัน ตลอดที่ผมเรียนที่นี่ถนนเส้นนี้ไม่ค่อยเปลี่ยนไปเลยโดยเฉพาะถนนเนี่ย! เป็นคลื่นเลยบางจุดก็ขรุขระขี่รถผ่านทีหน้าสั่นทุกรอบ ผมก็ภาวนาให้เขามาทำถนนใหม่ซะที รถผมจะพังตอนไหนก็ไม่รู้
ผมขี่ออกมาจากหน้าเขื่อนโผล่มาที่ถนนใหญ่ ตอนเย็นแบบนี้รถก็ไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ส่วนมากก็จะเป็นนักเรียนเทคนิคที่เลิกเรียนเวลานี้ บางครั้งผมก็เห็นพวกเขาชอบขี่รถแข่งกันเนื่องด้วยถนนจะโล่งมาก ผมอดไม่ได้ที่จะขำกับท่าขับของแต่ละคน บางคนนี่ท่ายังกะตั๊กแตนเห็นกี่ทีก็กลั้นขำแทบไม่อยู่
.
.
.
ผมขี่รถช้าๆ รับลมชมบรรยากาศริมทางที่เป็นท้องไร่ท้องนาอย่างที การกลับบ้านของผมก็ไม่มีอะไรมากหรอกผมใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งชั่วโมงในการขี่รถกลับบ้าน วันนี้มีตลาดคนส่วนใหญ่เรียกตลาดนี้กันว่าตลาดหน้าอำเภอผมเลี้ยวเข้าหาที่จอดก่อนจะเดินซื้อของกินไม่วายที่จะไม่ลืมแวะซื้อผัดไทเจ้าประจำตลอดแน่นอนว่ารสชาติอร่อยมากราคาก็ไม่แพงแค่กล่องละสิบบาท ผมชอบซื้อไปฝากยาย ยายผมก็ไม่เคยเบื่อ หลังจากเสร็จธุระการจ่ายตลาดผมหิ้วถุงกับข้าวไปแขวนหน้ารถและเปิดโทรศัพท์ดูเวลาตอนนี้ก็ห้าโมงกว่าแล้วผมรีบเก็บโทรศัพท์ ขี่รถกลับบ้าน ระยะทางจากตลาดกับบ้านก็ไม่ไกลเท่าไหร่ขี่ถนนสายคันคลองไปเรื่อยๆ ก็จะเจอกับทางเลี้ยวลงเข้าหน้าโรงเรียนประถมผมก็เป็นศิษย์เก่าของที่นี่บ้านผมจะอยู่หลังโรงเรียนติดกลับทางขึ้นแม่น้ำเจ้าพระยา
ซอยเข้าบ้านก็จะเป็นเลนเดียวเวลามีรถใหญ่สวนมาผมนี่แทบจะหลบเข้าป่าข้างทาง บ้านของแต่ละคนก็จะติดๆกัน ผมขี่รถมาจอดหน้าบ้าน ประตู้รั้วเหล็กสีม่วงถูกดันออก ผมเอารถเข้าจอดที่โรงรถก่อนจะหิ้วสัมภาระต่างๆเข้าบ้าน เอาผักผลไม้แช่ตู้เย็นแจกแจงกับข้าวให้กับคนในบ้าน
"วันนี้มีตลาดหน้าอำเภอหรอ" ยายผมถามพลางหยิบกล่องผัดไทเปิดดู
"ใช่ครับ แต่วันนี้ของกินไม่ค่อเยอะเท่าไหร่" ผมตอบโดยที่มือก็ยังสาละวนกับการเตรียมวัตถุดิบทำกับข้าว ผมเตรียมของอะไรต่างๆเสร็จก็เร่งฝีเท้าเข้าครัวทันทีเย็นนี้ผมจะทำกระเพราไข่เยี่ยวม้าเมนูง่ายๆใครๆก็ทำได้ ผมทำทุกอย่างอย่างทะมัดทะแมง แต่สิ่งนึงที่ผมไม่ชอบเลยคือ... การผัดพริกกระเทียมทุกคนคงจะเข้าใจผมใช่ไหม ผัดไปไอไปจนน้ำตาไหล เมื่อได้ที่ผมไส่หมูสับลงผัดให้สุกตามด้วยเครื่องปรุงรสแล้วใส่ไข่เยี่ยวม้าที่หั่นเตรียมไว้แล้วกลิ่นหอมเตะจมูกทำเอาท้องผมร้องโครกครากตบท้ายด้วยใบกระเพรา ผัดคลุกไม่กี่ก็จัดจานได้ น่าตาน่ากินรสชาติอร่อยแน่นอนการันตีโดยเชฟยอร์ช ฝีมือการทำกับข้าวนี้ได้แม่ผมสอนมาตั้งแต่เด็กเผื่อเวลาไม่มีอะไรกินจะได้ทำกินเองได้ ผมตักเตรียมข้าวสวยใส่จานยกไปวางไว้บนโต๊ะก่อนจะจัดหนักกินกับข้าวฝีมือตัวเองอย่างเอร็ดอร่อย ผมเก็บเรียบไม่เหลือแม้แต่ข้าวเม็ดเดียวนั่งย่อยได้ซักพักผมก็เก็บถ้วยจานต่างๆล้างเก็บให้เรียบร้อยก่อนจะเข้าอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อเปลี่ยนผ้า หลายๆคนคงจะเป็น เวลาอาบน้ำผมชอบเปิดคอนเสิร์ตวันนี้ผมโคฟเวอร์เป็นพี่โป่งหิน เหล็ก ไฟ ร้องเพลงพลังรัก
"พลังแห่งรัก! ใคร่! มันมีพลังพลัง บัญชาให้คุณทำอะไรได้ทุกๆอย่าง"
"พี่โป่งครับ เบาๆหน่อยโว้ยดังมาถึงในห้องเลย" ไม่ใช่ใครนั่นเสียงพี่ 'เบส' พี่ชายผมเองแต่เป็นพี่ไม่แท้นะเราอายุห่างกันเจ็ดปีถึงอายุจะห่างกันเยอะแต่ผมกับพี่เบสก็สนิทกันมาก
"โถ่ อารมณ์กำลังมาเลย" ผมเบาเสียงเพลงตะโกนตอบออกไป
"นี่ขนาดอารมร์กำลังมายังดังขนาดนี้ ตอนมาเต็มคงได้ยินยันปากซอย" ไม่เข้าใจอารมณ์ศิลปินเล้ย! ผมเงียบไม่ได้ตอบอะไรกลับไปก่อนเร่งเสียงเพลงที่เปิดค้างไว้ ไม่นานนักผมก็อาบน้ำทาแป้งเปลี่ยนเป็นชุดนอนเสร็จเรียบร้อย ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแจ้งเตือนข้อความจากไอ้ณัฐที่ส่งมา
-ยอด ตีป้อมกัน
ไม่เอาอะขี้เกียจ-
ไปชวนไอ้เอไอ้พีเล่นไป๊-
-วุ๊! ก็ได้
ผมปิดโทรศัพท์นอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ตอนนี้เป็นเวลาเกือบๆสองทุ่มผมยังไม่ง่วงเท่าไหร่ปกติผมเป็นคนนอนดึกอยู่แล้ว ในห้องเงียบมากจนได้ยินเสียงยุงบินอยู่ข้างหู ผมนอนพลิกพลิกมาไม่รู้จะทำอะไรนึกได้ว่าอ่านหนังสือค้างไว้เห็นดังนั้นผมดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงเดินจ้ำไปที่ชั้นหนังสือ มีหนังสือมากมายเรียงเต็มไปหมด ผมเป็นคนที่ชอบอ่านพวกนิยายมันไม่แปลกใช่ไหมถ้าผู้ชายอย่างผมชอบอ่าน ผมเลือกหยิบนิยายเรื่องนึงออกมาภายในมีที่คั่นบ่งบอกว่าอ่านถึงตรงนี้ ผมล้มตัวนอนอ่านที่เตียงไม่ลืมที่จะเปิดเพลงเบาๆไปด้วย
.
.
.
ผ่านไปไม่รู้กี่ชั่วโมงแล้ว ผมเอามือปิดปากหาวมือคว้าโทรศัพท์ปิดเพลงไม่ลืมที่จะเสียบสายชาร์จแบต ตอนนี้ผมง่วงจนขี้เกียจที่จะลุกเอาหนังสือไปเก็บไว้ที่เดิม ผมวางไว้บนหัวนอนแทนมือเอื้อมปิดไฟพร้อมเข้านอน...
.
.
.
เปรมpart
กว่าผมจะกลับถึงบ้านก็เย็นมากแล้ว ผมหยิบข้าวกล่องออกมาจากตู้เย็นเตรียมเวฟ ในตู้เย็นก็อย่างที่เห็นไม่มีอะไรมากนอกจากข้าวกล่องแช่แข็งกับน้ำเปล่ามีเบียร์ไม่กี่ขวด ผมไม่ได้ทำกับข้าวกินเองมานานมากแล้ว ระหว่างรอข้าวกล่องอุ่นเสร็จผมกดน้ำร้อนชงกาแฟดื่ม ยืนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปแต่อยู่ๆก็มีหน้าไอ้น้องฝึกงานแวบเข้ามาในหัว "แล้วพรุ่งนี้เราจะสอนอะไรให้ดีล่ะเนี่ย" ผมสบัดหัวไล่ความคิด ผมไม่รู้จริงๆว่าจะต้องสอนอะไรเพราะงานของผมก็มีแต่เรื่องที่ไอ้น้องฝึกงานไม่เข้าใจแน่ เห้อ... ผมพ่นลมหายใจออกมาจังหวะเดียวกันข้าวกล่องของผมก็อุ่นเสร็จ ผมใส่ถุงมือยกกล่องช้าวออกมาวางไว้ทีโต๊ะหน้าทีวี มือเอื้อมหยิบรีโมทกดเปิดไล่ดูรายการทีวีไปเรื่อยๆ ก่อนจะเจอรายการที่ถูกใจจึงตั้งใจกินข้าวพลางดูทีวีไปด้วย หลังจากเก็บอะไรเสร็จผมถอดเสื้อผ้าโยนลงตะกร้านุ้งผ้าขนหนูปิดเพียงท่อนล่าง ผมเดินมาหยุดที่หน้ากระจกบานใหญ่ใช้สายตาพินิจวิเคราะห์รูปร่างตัวเอง ผมชอบออกกำลังกายนั่นทำให้ผมมีกล้ามและซิคแพคเป็นลอนชัดเจน นึกคิดถึงตอนที่ผมยกปึกเอกสารนั้นแล้วเจ้าเด็กนั่นเผลอหลุดปาก "พี่คงแข็งแรงจริงๆนั่นแหละ" ผมรีบเดินเข้าห้องน้ำเพื่อชะล้างร่างกายเพราะยังมีงานอีกเยอะที่ผมต้องทำ


## ตอนที่2

ผมสะดุ้งตื่นรีบดีดตัวขึ้นมาในหัวคิดว่าต้องสายแล้วแน่ๆ ผมรีบเช็ดคราบน้ำลายเปิดดูเวลาในโทรศัพท์ ตัวเลขที่ปรากฎบนหน้าจอนั่นก็คือ.. "เชี่ย.. เพิ่งตีห้าครึ่งหรอวะ" ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่โล่งอกที่คิดว่าตัวเองตื่นสาย ผมล้มตัวลงนอนเล่นโทรศัพท์อีกซักพักก่อนจะไปอาบน้ำ ผมเปิดประตูห้องนอนออกมาก็ได้กลิ่นหอมของกับข้าว ผมรู้ทันทีว่าเป็นแม่ที่กำลังทำกับข้าวอยู่ในครัว กลิ่นแบบนี้ นั่นมัน! ผัดคะน้าปลากระป๋องเมนูโปรดของผมเลย ผมรีบสวมเสื้อพละให้เรียบร้อยแล้วรีบสาวเท้าเข้าครัว ตอนนี้บนโต๊ะมีอาหารกับข้าวต่างๆวางไว้
"แม่ หนูขอเผ็ดๆเลยนะ" ผมบอกแม่ที่กำลังผัดคะน้าอยู่
"งั้นก็ไปตำพริกให้แม่เร็วๆเลย"
ผมรีบเดินไปหยิบครกกับสาก เด็ดขั่วพริกออกตำพอหยาบๆแล้วก็ตักใส่กระทะ กลิ่นพริกคลุ้งไปทั่วอดไม่ได้ที่จะจาม แม่ผมผัดคลุกให้เข้ากันก่อนตักใส่จานสวยแล้วยกมารวมกับกับข้าวอื่นๆ แน่นอนว่าผมตักข้าวรอเปิดประเดิมเมนูโปรดก่อนใคร ผมเอาเข้าไปยังไม่ทันได้เคี้ยวถึงกับต้องคายออกเพราะว่ามันร้อนดีนะลิ้นไม่พอง แม่ผมหัวเราะกับความเซ่อซ่าของผม ผมก็ทำหน้ามุ้ยงอนแต่ก็ต้องทำเสียงอ่อนเพราะแม่ถืออีโต้กำลังสับไก่เสียงมีดกระทบกับเขียงดังเป็นจังหวะ ไม่บอกก็รู้ว่าแม่ต้องการจะสื่ออะไร ผมรีบกินอย่างเงียบๆ พอกินเสร็จผมก็เอาจานไปล้างเก็บ ผมดูนาฬิกาแขวนผนังเป็นเวลาหกโมงกว่าๆแล้ว ผมจึงรีบเตรียมเก็บกระเป๋าออกจากบ้านไม่ลืมที่จะบอกสวัสดีแม่กับยายยกเว้นพี่ชายตัวดีที่ยังไม่ออกมาจากห้องเลย ผมคว้ากุยแจรถเดินตรงไปยังมอเตอร์ไซค์คู่ใจ ก่อนออกผมได้ส่งข้อความไปหาไอ้ณัฐว่ากำลังจะออกจากบ้านแล้ว ถ้าถึงที่ทำงานก็ให้รอกันที่เดิม มันไม่ได้อ่านผมเลยคิดว่ามันน่าจะกำลังขับรถอยู่เลยเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า สตาร์ทรถขี่่ออกจากบ้านไป เส้นทางขาไปกับขากลับผมจะใช้คนละเส้นกัน ผมขี่ไปทางถนนใหญ่ช่วงเช้าๆรถไม่เยอะเท่าไหร่ แดดอ่อนๆตอนเช้ากับลมเบาๆ ทำผมอยากจอดรถปูเสื่อนอนข้างทางเลย ระหว่างทางขี่รถผมก็ร้องเพลงไปด้วย
"แค่อยากจะรู้ว่าตรงที่เธอยืนนั้นมีฝนตกไหม สบายดีไหม เธอกลัวฟ้าร้องหรือเปล่า~"
"ถ้าหากตรงนั้นไม่มีใคร ฉันพร้อม ฉันพร้อมจะไป~"
"ในคืนที่ฝนโปรยลงมา.. "
ระหว่างนั้นมีมอเตอร์ไซค์ขี่แซงผมขึ้นไป ผมเห็นเด็กที่ซ้อนท้ายหันมามองหน้าผม ผมเลยเปิดหน้ากากหมวกกันน็อคส่งวิ้งค์ให้น้องคนนั้นซักนิด พี่เข้าใจๆ เสียงพี่มันเพราะจนน้องต้องเหลี่ยวมาฟังเลยพี่เขินนะเนี่ย หรือว่าเราจะไปเป็นนักร้องดีนะรุ่งแน่ๆ ผมยิ้มกริ่มเมื่อคิดแบบนั้น
.
.
.
ตอนนี้ผมถึงที่ทำงานกำลังเอารถเข้าจอด เห็นไอ้ณัฐกับไอ้เอนั่งรออยู่ ผมก็รีบจ้ำเท้าไปหาทันทีเห็นมันสองคนกำลังตีป้อมกันอย่างเอาเป็นเอาตาย
"มึงดูดิ๊แครี่แม่งเดินแหลมเข้าไปตายตลอดเลย" ไอ้เอบ่นออกมาอย่างหัวเสียก็เข้าใจมันแหละเพราะมันกำลังลงแรงค์กันอยู่ มันเปิดไมค์รัวด่าไม่เว้นช่องไฟให้อีกฝ่ายได้ตอบโต้เลย ผมกับไอ้ณัฐหัวเราะกร๊าก สรุปแล้วพวกมันก็แพ้ดาวหดไปครับ
"เล่นต่อหรือพอแค่นี้ครับเพื่อนเอ" ไอ้ณัฐถามไอ้เอที่กำลังกระฟึดกระฟัดอยู่
"พอ! หัวร้อนว่ะแม่งเอ้ย! กว่ากูจะขึ้นได้" ผมตบบ่าไอ้เอให้ใจเย็น มันฟุบหน้าลงกับกระเป๋าร้องอาลัยอาวอนกับดาวที่เสียไป ส่วนไอ้ณัฐก็เลือกเล่นต่อแถมชวนผมเล่นอีกด้วยแต่ผมก็ปฏิเสธมันไปเพราะจะดูหนัง ไม่นานนักไอ้พีก็เดินเข้ามามันแกล้งจี้เอวไอ้เอจนไอ้เอสะดุ้ง พวกผมหัวขำท่าทางไอ้เอที่ทำหน้าโกรธเป็นตูด พอมากันครบแล้วก็เลยชวนกันขึ้นที่ทำงานเลยไม่นานลิฟท์ก็เปิดที่ชั้นห้า ผมกับไอ้ณัฐเดินแยกตัวออกมาผมเปิดประตูดู ภายในยังไม่มีคนมาเลย ผมเปิดโทรศัพท์ดูเวลาเจ็ดโมงยี่สิบ นี่เรามาเช้าหรือมันยังไม่ถึงเวลาเข้างานกันนะ
ไอ้ณัฐมันเอาสัมภาระไปไว้ที่โต๊ะแล้วอยู่ๆมันก็วิ่งมาหาผมหน้าตาตื่นเชียว
"เป็นไร? อยู่ๆก็วิ่งมากูตกใจหมด!" ผมถามไอ้ณัฐที่ตอนนี้มันมานั่งเบียดผมผมพยายามดันมันออกแต่ด้วยความที่มันตัวใหญ่กว่าผมเลยยอมแพ้เพราะมันไม่มีท่าทีจะลุกออกไปซักนิด
"ไอ้เชี่ย! มึง! เมื่อกี้ๆ ตอนกูอะ.." มันพูดตะกุกตะกักพร้อมกับหน้าที่มีเหงื่อซึมออกมา
"มึงใจเย็นๆนะเพื่อน ค่อยๆพูดกูฟังไม่รู้เรื่อง" ผมรอให้มันรวบรวมสติก่อนให้มันอธิบายสาเหตุที่มันวิ่งหน้าตื่นออกมา มันหายใจเข้าออกช้าๆ ผมหยิบทิชชู่ที่วางบนโต๊ะส่งให้เอาไปซับเหงื่อ
"คือ.. ตอนกูเอากระเป๋าไปวางอะ มึงเห็นโต๊ะกูใช่ไหมว่ามันตรงกับทางออกห้องการเงิน" ผมพยักหน้าตอบ
"แล้วหางตากูอะเห็นเงาใครไม่รู้แวบๆผ่านตาไป แล้วแม่งก็มีเสียงเหมือนแก้วกระทบกันอะ กูเลยรีบวิ่งมาหามึง" มันขยับตัวเบียดผมเข้ามาอีกผมเลยด่ามันไป "เสียงหนูหรือเปล่า มึงอะคิดมากละไอ้ณัฐแล้วมึงอะลุกไปซะทีกูอึดอัดไอ้เวร" ผมถลึงตาใส่มันก่อนมันจะยอมลุกออกไปแต่โดยดี ผมเห็นท่าทางมันกลัวเลยตัดสินใจเดินไปดูในห้องนั้นโดยมีไอ้ณัฐเดินตามหลังมาอย่างช้าๆ ทางเดินค่อนข้างแคบเพราะด้านซ้ายของห้องการเงินเป็นห้องประชุมเล็กและด้านขวาเป็นทำงานเรียงกันเป็นแนวเดียวกันผมค่อยๆเดินอย่างช้าๆผ่านห้องประชุมไป ผมสะดุ้งโหยงเลย เพราะว่าพี่เปรมอยู่ๆก็โผล่ออกมาจากห้องครัวที่อยู่ถัดจากห้องประชุม ขาผมอ่อนแรงแทบจะฟุบนั่งกองตรงนั้นโอ้ย.. หัวใจจะวาย พี่เปรมกดตาลงมองผมนิ่งๆ
"อ่า.. พี่เปรมนี่เอง" ผมพูดเสียงอ่อน ก่อนจะมองไอ้ณัฐที่เกาะเก้าอี้อยู่นอกห้อง มันหัวเราะแห้งๆเกาคอแก้เขิน  พี่เปรมไม่ได้พูดอะไรแล้วเดินสวนผมออกไปพร้อมแก้วกาแฟในมือ ผมรีบเดินออกมาหาไอ้ณัฐ มันทำท่าหัวเราะ คิกคักใส่ "ขำไรวะ" ผมถามพลางตีไหล่มัน "ก็ขำที่มึงสะดุ้งตัวโก่งตอนพี่เปรมโผล่มาอะ ขวัญอ่อนเหมือนกันนี่หว่า" ผมมองค้อนใส่มัน "โผล่ออกมาแบบนั้นเป็นก็ตกใจไหมล่ะ มึงไม่ต้องมาขำกูเลย มึงอะตัวดีวิ่งหนีหางจุกตูดมาหากูหนิ" มันทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แล้วไล่ผมไปนั่งที่ แหมม! มันน่าตบกระบาลแยกจริงๆไอ้นี่หนิ ผมเดินมานั่งที่ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าลืมสวัสดีพี่เปรม
"เอ่อ.. พี่ครับสวัสดีครับ" พี่เปรมหันมามองผมก่อนจะยกกาแฟขึ้นมาดื่มโดยที่ไม่ได้พูดอะไรผมค้างอยู่ซักพัก แล้วไอ้ณัฐก็ส่งข้อความมาหา ผมจึงเลิกสนใจพี่เปรมไป
-พี่เปรมมึงเขาเป็นเงียบๆหรอวะ
ทำไมวะ-
-กูเห็นนั่งเงียบไม่หือไม่อือ
-ตอนมึงไหว้ก็ไม่ตอบอะไรเลย
-กูนั่งข้างเขาคงอึดอัดตาย
คงงั้นมั้ง ไหนเมื่อวานมึงยังอยากแลกที่-
กับกูอยู่เลย
-กูขอเปลี่ยนคำพูด
ผมกำลังจะพิมพ์ตอบไอ้ณัฐแต่รู้สึกเหมือนมีอะไรมาสกิดไหล่ ผมกันไปก็เห็นพี่เปรมเอาปากกาจิ้มไหล่ผม
"ตามพี่มา" เขาพูดแค่นั้นก่อนจะลุกเดินออกไป ผมจึงรีบปิดโทรศัพท์เดินตามพี่เปรมเข้าไปในห้องการเงิน ไอ้ณัฐถามผมแบบไม่มีเสียงว่าไปไหนผมจึ่งส่ายหน้าตอบ พี่เปรมมาหยุดตรงซิ้งค์ล้างจานเขาล้างแก้วกาแฟเงียบๆไม่ได้พูดอะไรผมยืนดูพี่เปรมนิ่งๆ ผมไม่รู้ว่าเขาเรียกมาทำไมพูดอะไรซักอย่างก็ได้ ผมอึดอัดจะแย่ ผมหันไปส่งสายตาให้ไอ้ณัฐรับรู้แต่ก็กวนตีนทำท่าหัวเราะเช่นเคย ผมเลยเลิกสนใจมันและตัดสินใจถามพี่เปรม
"ที่เรียกผมให้ตามมา มีอะไรหรือเปล่าครับ" ผมมองหน้าพี่เปรมเมื่อรอคำตอบ
"พี่แค่กลัวผีเลยให้มาเป็นเพื่อน" พี่เปรมพูดพร้อมหัวเราะเบาๆ ผมจึงหัวเราะแห้งๆตอบกลับไป หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไรเดินออกไปนั่งที่เดิมผมก็เลยกลับมานั่งที่ด้วย พี่เปรมเปิดคอมพิวเตอร์ทำงานต่อเงียบๆ
ประมาณแปดโมงกว่าๆ คนอื่นๆก็เริ่มทยอยเข้ามา ผมมองไอ้ณัฐที่มันได้รับหมอบหมายงานจากพี่เลี้ยง ดูเหมือนจะเป็นการถ่ายเอกสาร ผมก็เกร็งนะเนี่ยที่คนอื่นกำลังนั่งทำงานกันมีแต่ผมที่นั่งเฉยๆ ผมหันมามองพี่เปรมซึ่งตอนนี้พี่เขากำลังเอนหลังพิงกับเก้าอี้ ผมถามพี่เปรมว่าเมื่อยหรอ พี่เขาแค่พยักหน้าตอบเฉยๆ ผมไม่ได้ถามอะไรต่อเพราะไม่อยากรบกวนพี่เปรม
"ไปชงกาแฟให้พี่หน่อยได้ไหม"
"อะไรนะครับ"
"กาแฟดำสองช้อนน้ำตาลครึ่งช้อน"
ผมพยักรับก่อนจะเดินไปที่ครัว ผมจำแก้วของพี่เปรมได้ แก้วสีดำมีลายตัวอักษรตรงกลางเป็นตัวP ผมหยิบโหลกาแฟดำและน้ำตาลออกมาใส่ตามที่พี่เปรมบอกตามด้วยน้ำร้อนปริมาณพอดีเพื่อไม่ให้จืดหรือขมเกินไป ผมหยิบช้อนมาคนตัวกาแฟให้ละลายเข้ากัน ผมค่อยๆถือแก้วกาแฟออกมาระวังไม่หกระหว่างทางจนถึงโต๊ะพี่เปรมผมค่อยๆ วางแก้วกาแฟลงก่อนจะรีบเดินมานั่งที่ ผมรอฟังคอมเมนต์อย่างตั้งใจ พี่เปรมหยิบช้อนคนไปมาแล้วค่อยๆยกแก้วดื่ม ผมลุ้นว่ามันออกมาดีไหม
"เป็นไงพี่ ใช้ได้ป่ะ"
"ก็ใช้ได้ แต่น้ำร้อนเยอะไปนิด" น้ำร้อนเยอะไปงั้นหรอนี่เราก็กะพอดีๆ แล้วนะ
"ถ้าผมใส่น้อยกว่านี้มันจะขมเกินไปน่ะสิ"
"พี่ชอบรสขม"
"งั้นรอบหน้าผมจะชงให้ใหม่"
พี่เปรมไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่พยักหน้ารับ ผมยิ้มให้ก่อนจะหันมาดูข้อความที่เด้งเข้ามาไม่ต้องเดาเลยว่าเป็นใครไอ้ณัฐแน่นอน มันถามว่าพี่เปรมเขาใช้ผมไปชงกาแฟหรอผมตอบมันไปว่าใช่ มันก็แซวๆผมว่าเป็นเลขาสาวเสิร์ฟกาแฟให้คุณบอส มันนี่กวนตีนผมได้ตลอดเวลาจริงๆ ผมส่งอิโมจินิ้วกลางให้มันแล้วปิดจอโทรศัพท์ตัดปัญหาไม่งั้นผมกับมันได้ทำสงครามในแชทกันแน่ ผมถอนหายใจออกมาเบาๆ
"เบื่อหรือไง" พี่เปรมพูดขึ้นขณะที่มือกำลังพิมพ์งาน
"อ๋อ เปล่าครับแค่เพื่อนมันกวนผมนิดๆหน่อยๆ" ผมตอบไปทันทีเพราะกลัวพี่เปรมจะเข้าใจผิด
"อะนี่ เขียนรองรับให้พี่หน่อย เดี๋ยวสอน" เขายื่นสมุดปกแข็งที่มีช่องตารางให้เขียนพร้อมกับเอกสารไม่เยอะมากผมรับมาวางไว้บนโต๊ะก่อนจะหยิบปากกาออกมา
"ช่องแรกเขียนเลขรองรับ อย่างอันที่แล้วคือ2874ยอร์ชก็เขียนต่อเป็น2875ส่วนช่องนี้ก็.. " นี่เป็นครั้งแรกหรือเปล่าที่เพิ่งเคยได้ยินพี่เปรมพูดชื่อเรา
"ยอร์ช ฟังอยู่หรือเปล่า"
"เหม่ออะไร"
"ขอโทษครับๆ พี่อธิบายใหม่ได้ไหมครับ" พี่เปรมจะหงุดหงิดเพราะเราไหมเนี่ยโอ้ยยย!
"ตั้งใจฟังด้วย.. " รอบนี้ผมตั้งใจฟังที่พี่เปรมสอน เท่าที่จับใจความได้งานนี้ก็ไม่ได้ยากอย่างที่คิด ผมลงมือทำอย่างตั้งใจโดยมีสายตาของพี่เปรมมองอยู่ อย่ากดดันกันสิครับพี่! เดี๋ยวผมเขียนผิด ผมนั่งเขียนตัวเกร็งไปหมดผมเหลือบมองพี่เปรมด้วยหางตาก็ยังเจอสายตานิ่งๆ จ้องมองอยู่ ผมพยายามไม่สนใจรีบเขียนให้เสร็จ
"เสร็จแล้วพี่ครับพี่เปรม" ผมจัดเอกสารให้เรียบร้อยและยื่นให้พี่เปรม พี่เปรมไม่ได้พูดอะไรก่อนจะเปิดดูสมุดที่ผมเขียน เขาไล่ดูทุกบรรทัดผมเริ่มกลัวว่าจะทำผิดซะแล้วสิ
"โอเค ใช้ได้หนิ" ผมโล่งอกหลังจากที่พี่เปรมพูดแบบนั้น
.
.
.
ผมมองเวลาก็ใกล้จะเที่ยงแล้ว ทุกคนในห้องก็ออกไปกินข้าว ผมนั่งรอไอ้ณัฐทำงานเสร็จจะได้ไปกินข้าวด้วยกัน ไอ้ณัฐส่งข้อความมาว่ารออีกเดี๋ยวใกล้จะเสร็จแล้ว ผมเลยส่งอิโมจิโอเคให้มัน ตอนนี้ในพี่เพียงแค่ผมไอ้ณัฐแล้วก็พี่เปรม พี่เปรมยังนั่งทำงานอยู่ เขาไม่กินข้าวหรอเมื่อวานตอนผมลงไปกินข้าวก็มีแต่พี่เปรมนี่แหละที่ยังทำงานอยู่ในห้อง
"พี่เปรมไม่กินข้าวหรอครับ" ผมตัดสินใจถามออกไป
"พี่สั่งมากินในห้อง" อ๋อ แบบนี้นี่เองแล้วอย่างงี้พี่เขาไม่เหงาบ้างหรอ ผมไม่ได้ถามอะไรต่อจนไอ้ณัฐมันเดินมาผมเลยลุกออกไปซื้อข้าวกับมัน ที่สำนักงานจะมีลานขายพวกของกินอยู่ โดยวันอังคารกับวันพฤหัสจะมีของเยอะมากเนื่องจากเป็นตลาด ผมเดินดูร้านต่างๆก่อนจะตัดสินใจซื้อก๋วยเตี๋ยว ไอ้ณัฐก็ขอแยกตัวไปซื้อข้าวกล่อง
"สั่งได้เลยจ้าหนู" ป้าแม่ค้าที่ขายก๋วยเตี๋ยวถาม
"ผมเอาหมี่หลืองน้ำใสไม่ใส่หมูเอาแค่ลูกชิ้นแล้วก็ขอกระเทียมเจียวเยอะๆนะครับ" ผมบอกป้าเขาไปดูเหมือนป้าเขาทำหน้าสงสัย ผมพอจะเดาได้อยู่แล้ว..
"หนูเป็นอิสลามหรอลูก" นั่นไงว่าแล้วคำถามที่ผมได้ยินตั้งแต่เล็กจนโต บางทีผมก็สงสัยนะว่าไอ้การที่คนเราไม่กินหมูนี่จำเป็นต้องเป็นอิสลามทุกคนเลยหรอ
"เปล่าครับป้าผมแค่ไม่กินเฉยๆ" ไม่นานผมก็ได้ก๋วยเตี๋ยวสั่งเป็นถ้วยกระดาษขนาดไม่ใหญ่มาก ผมตักพริกป่นใส่สองช้อนพูนๆ และตามด้วยเครื่องปรุงอื่นๆ
"โหมึงใส่ขนาดนี้ไส้ไม่ขาดหรอวะ" ไอ้ณัฐเดินยืนพูดอยู่ข้างหลังผม
"มึงจะลองไหมล่ะ" ไอ้ณัฐส่ายหน้ารัวก่อนจะยื่นขวดน้ำเปล่ามาให้ มันถามว่าจะนั่งกินที่ไหนในโรงอาหารคนเต็มไม่มีที่นั่ง ผมคิดอยู่ชั่วครู่ตัดสินใจบอกมันว่าเราจะเอาไปกินข้างบน ไอ้ณัฐก็ถามต่อว่าทำได้ด้วยหรอ ผมพยักพร้อมบอกว่าพี่เปรมเขากินข้าวข้างบนคนเดียว ไอ้ณัฐเหล่ตามองผมขณะรอลิฟท์มา
"แหม คุณเลขากลัวคุณบอสเหงาหรอคะ" มันดัดเสียงแหลมๆล้อผม อยากเตะตูดมันจริงๆเล้ย!
ลิฟท์มาพอดีผมเดินนำเข้าไปไม่ได้พูดอะไรพอลิฟท์เปิดชั้นห้าผมก็รีบเดินเห็นพี่เปรมกำลังนั่งกินข้าวอยู่หน้าห้อง ผมจึงขอเข้าไปนั่งกินด้วย พี่เปรมทำหน้าแปลกใจอยู่หน่อยๆแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาตามสไตล์พี่เขา ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นเพื่อจะเปิดหนังดู ระหว่างนั้นก็มีแค่เพียงเสียงหนังจากโทรศัพท์ผมเท่านั้น พี่เปรมกินเสร็จก็เดินเข้าห้องทันที จากนั้นผมกับไอ้ณัฐก็ต่างคนต่างแยกย้ายกันเข้าที่ ผมเดินไปที่ครัวเพื่อจะไปกรอกน้ำใส่ขวดเห็นพี่เปรมกำลังยืนอยู่
"พี่เปรมจะชงกาแฟหรอครับ"
"เปล่า กำลังหาโหล่ชา"
ผมนึกว่าพี่เปรมจะกินกาแฟซะหน่อยจะได้แก้มือใหม่ พี่เปรมเอื้อมไปหยิบโหล่ที่วางไว้ในตู้ชั้นบน พอมายืนข้างเขาแล้วรู้สึกเตี้ยมากเลย ผมกรอกน้ำเสร็จก็เดินออกมานั่งที่ตัวเองและดูหนังต่อ..
ยอร์ช เด็กฝึกงานอายุ18ปี ที่ต้องมาฝึกงานตลอดทั้งเทอมกับพี่เปรม พี่เลี้ยงมาดขรึมแต่จริงๆแล้วพี่แกเป็นคนซึน ตลอด4เดือนนี้จากความสนิทเหมือนพี่เหมือนน้องแปรเปลี่ยนเป็นการแอบชอบน้องฝึกงาน ความรักครั้งนี้จะเป็นอย่างไร โปรดติดตาม