รักแรกและความรักเกลียดชังในครอบครัวของฉัน
ลิเรล ไนท์เชด
## บทที่ 1

ตอนที่ฉันไปทำงานต่างจังหวัด พี่สาวฉันวิ่งเข้ามาในห้องเพื่อจับผิดฉัน
เธอไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ผลักฉันแล้วบุกเข้ามาในห้องฉันทันที
เห็นเตียงฉันยับยู่ยี่ เธอเดินมาจับผมฉัน: "แกซ่อนผัวฉันไว้ที่ไหน?"
"ผัว?"
ฉันเพิ่งกลับมาจากอเมริกา ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอแต่งงานแล้ว
เธอกระชากผมฉัน: "อย่ามาแกล้งทำเป็นไม่รู้ แกกับเขาก็เคยอยู่อเมริกาด้วยกัน บอกมาตามตรง แกคือผู้หญิงที่เขาจีบใช่มั้ย"
จู่ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
หลังจากความอึดอัดผ่านไปไม่กี่วินาที เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างหงุดหงิด แต่บังเอิญกดปุ่มลำโพง
เสียงพนักงานต้อนรับดังออกมา: "ขอโทษนะคะคุณผู้หญิง ห้องของสามีคุณคือ 6006 ไม่ใช่ 6009 คุณเดินผิดห้องหรือเปล่าคะ?"
หนังศีรษะฉันรู้สึกผ่อนคลายทันที พริบตาเดียวเธอก็วิ่งไปทุบประตูห้องข้างๆ
ตอนที่ฉันตามไป ประตูห้อง 6009 ก็เปิดออก
ตอนที่สายตาของชายคนนั้นสบกับฉัน เราทั้งคู่ต่างก็ตะลึง
มีแต่พี่สาวฉันที่ด่าไม่หยุด เห็นผู้ชายคนนั้นไม่มีปฏิกิริยา เธอก็ผลักเขาออกแล้ววิ่งเข้าไปทะเลาะกับผู้หญิงในห้อง
สามีของเธอได้ยินเสียงในห้องแล้วหันมาจะปิดประตู ฉันรีบกั้นประตูไว้แล้วพูดผ่านช่องประตู: "เฉาซวินใช่มั้ย?"
เขาไม่ได้ปฏิเสธ
เขาคือนักเรียนที่ฉันรู้จักตอนอยู่อเมริกา
ถึงจะศัลยกรรมมาแล้ว แต่ดวงตาไม่ได้เปลี่ยน ตาสองข้างไม่เท่ากัน จำได้ง่าย
หลังจากถูกพี่สาวฉันจับได้ ฉันไม่รู้ว่าเขาอธิบายกับพี่สาวฉันยังไง
สุดท้ายพี่สาวฉันกลับไม่เอาเรื่องเขา ยังมาขอร้องฉันไม่ให้บอกใคร
ฉันบอกเธอว่านี่ไม่ใช่เรื่องของฉัน ฉันไม่อยากยุ่งเรื่องครอบครัวคนอื่น
แต่พอถึงงานรวมญาติวันไหว้บ๊ะจ่าง ครอบครัวป้าก็มายุ่งเรื่องส่วนตัวฉัน
ทุกครั้งที่เจอกันต้องถามเรื่องแฟนฉัน คราวนี้พี่สาวแต่งงานแล้ว ฉันยิ่งกลายเป็นเป้าโจมตี
ญาติๆ ต่างยกย่องพี่สาวสูงลิบ ส่วนฉันถูกเอามาเปรียบเทียบ
ฉันปฏิเสธหัวข้อนี้ด้วยข้ออ้างว่ายังไม่มีแฟน
แต่ครอบครัวป้าไม่ยอมปล่อย: "เสี่ยวลี่ ก่อนหน้านี้ตอนอยู่อเมริกาแกมีแฟนไม่ใช่เหรอ? ป้านึกว่าแกจะแต่งงานก่อนฉิงฉิงซะอีก ไม่นึกว่าฉิงฉิงของป้าจะแต่งก่อน"
เธอยิ้มแข็งๆ เสียงดังก้องห้องนั่งเล่น
เห็นแบบนี้ ฉันนึกถึงที่แม่เคยบ่นให้ฟัง
ตอนที่รู้ว่าฉันมีแฟน เธอแอบบอกแม่ว่าฉันไม่ควรแต่งงานเร็ว อ้างว่าพี่สาวยังไม่ได้แต่ง น้องแต่งก่อนมันไม่เหมาะ
พ่อช่วยแก้ต่างให้ฉัน บอกว่าตอนนี้อาชีพการงานสำคัญกว่า เรื่องความรักค่อยว่ากัน
ใครจะรู้ว่าป้าไม่ยอมเปลี่ยนเรื่อง ยังพูดว่าผ่านสามสิบไปแล้วจะไม่มีให้เลือก
"ฉันเป็นผักในตลาดหรือไง?"
ป้าเอามือปิดปาก หัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ ปากบอกว่าไม่ใช่ แต่ก็พูดว่า: "ผ่านสามสิบไปแล้วไม่มีใครสนใจมดลูกแกหรอก"
ถึงครอบครัวป้าจะพูดจาทำอะไรขวานผ่าซากมาตลอด แต่ฉันไม่คิดว่าจะพูดจาไม่เลือกที่ขนาดนี้
ในที่นั้นนอกจากผู้หญิงก็ยังมีผู้ชาย
ผู้ชายบางคนก้มหน้า บางคนไอแห้งๆ
ฉันอึดอัดจนต้องพูด: "หนูไม่อยากแต่งงาน แต่งงานไม่เห็นมีอะไรดีเลย"
"ทำไมจะไม่มี?"
ฉันให้ป้าบอกข้อดี แต่เงียบไปสองสามวินาที เสียงในห้องนั่งเล่นก็หยุดกึก เหลือแต่เสียงแม่ล้างจานในครัว
ป้าโยนคำถามนี้ให้พี่สาวฉัน
พี่สาวยิ้มแล้วพูดอย่างสุภาพ: "ความสุขในครอบครัว"
ฉันอดเบ้ปากไม่ได้: "เป็นความสุขในครอบครัวที่สามีไม่อยู่บ้านหรือ?"
ป้าโกรธทันที บอกว่าฉันพูดจาไม่มีมารยาท
พ่อพยายามเป็นคนกลางไกล่เกลี่ย
แต่ฉันอดทนไม่ไหว: "สังคมสมัยนี้ ผู้หญิงแต่งงานแล้วลำบากขนาดนี้ ทำไมต้องแต่งงาน? ผู้หญิงไม่ใช่คนรับภาระ ไม่ใช่คนโง่"
"เอ๊ะ ก็ไม่ใช่ว่าผู้หญิงแต่งงานแล้วจะไม่มีความสุขทุกคน ต้องดูคนด้วย"
ลุงพูดปลอบแล้วได้รับการเห็นด้วยจากพ่อ เสียงวิจารณ์โลกของคนทั้งสองค่อยๆ กลบเสียงคนอื่น
แต่ฉันเห็นป้าที่ต้องทำงานบ้านทั้งหมดนั่งกัดริมฝีปากเล่นโทรศัพท์
สมกับคำพูดที่ว่า ผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว ปากแน่นจริงๆ
ไม่กี่นาทีต่อมา หัวข้อกลับมาที่พี่สาวฉัน
ตอนถูกถามเรื่องแผนมีลูก หน้าเธอแสดงความไม่พอใจชัดเจน แต่ผู้ชายข้างๆ ไม่มีใครสังเกตเห็น
ฉันเห็นว่าเธอหงุดหงิด พอสายตาเธอมาเจอสายตาฉัน ฉันก็รู้ว่าเธอจะโยนเรื่องมาให้ฉัน
"พี่แต่งงานแล้ว ถามน้องก่อนดีกว่า"
สายตาทุกคนหันมาที่ฉัน ฉันสูดหายใจลึก แล้วใช้ไม้ตาย: "จะมีลูกยังไง? สอนหนูหน่อย ในตำราไม่เห็นสอนเลย"
ไม่รู้ว่าป้าโง่หรือยังไง ถึงกับพูดว่า นี่มันก็เป็นไปเองตามธรรมชาติไม่ใช่เหรอ


## บทที่ 2 (ฉบับปรับปรุง)

ไม่กี่วันต่อมา พี่สาวฉันโทรมาบอกว่าเธอต้องเข้าเวรและต้องการให้ฉันไปช่วยพาสุนัขไปเดินเล่น
ฉันได้ยินมาว่าเฉาซวินกลับมาจากอเมริกาและได้เป็นข้าราชการ และเป็นตำแหน่งที่ค่อนข้างสบายด้วย
ฉันถามกลับไปว่าทำไมไม่ให้สามีเธอพาไปเดินเองล่ะ
เธอถอนหายใจอย่างหนัก "เขาทำไม่เป็น"
เธอบอกว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนเธอป่วย เฉาซวินแม้แต่ทำอาหารเองก็ยังไม่เป็น
สุดท้ายในช่วงที่เธอลาป่วยนั้น เธอยังต้องลุกจากเตียงมาทำอาหารให้เขา
พอให้เขาล้างจาน เขาบอกว่าทำไม่เป็น แล้วเอาจานกระเบื้องไปทิ้งเหมือนเป็นของใช้แล้วทิ้ง
"ให้เขาทำสักครั้ง เขาก็จะเป็นแล้ว ทำไมต้องตามใจเขาด้วยล่ะ?"
หลังจากฉันถามกลับไป พี่สาวก็โมโหฉัน บอกว่าคนโสดอย่างฉันไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกของเธอ
ตอนแรกฉันไม่คิดจะช่วย แต่พี่สาวขู่ว่าจะเปิดเผยอาชีพของฉันให้ญาติๆ รู้
ตั้งแต่ครั้งที่แล้วที่เธอเจอโรงแรมที่ฉันพัก เธอก็รู้ว่าอาชีพหลักของฉันคือนักสืบเอกชน
ถ้าอาชีพแบบนี้แพร่ไปในกลุ่มครอบครัว เทศกาลปีใหม่ฉันก็ต้องถูกล้อเลียนอีก
เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหานี้ ฉันเลยตกลงช่วยพี่สาวพาสุนัขไปเดินเล่น
หลังจากพาสุนัขเดินเล่นรอบหมู่บ้านสองรอบ ฉันก็รีบพามันขึ้นไปให้อาหาร
ตอนที่กำลังจะกลับ ฉันเหลือบไปเห็นถังเสื้อผ้าเปียกที่ระเบียง ดูเหมือนเป็นผ้าที่ไม่ได้ซักเมื่อคืน
"มาพอดีเลย ช่วยซักผ้าหน่อยสิ"
พอได้ยินเสียง ฉันก็เห็นผู้ชายที่เป็นเหมือนเด็กทารกคนนั้น
"ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ ทักษะพื้นฐานในการใช้ชีวิตแบบนี้ยังทำไม่เป็นอีกเหรอ?"
ตอนที่คบกับเขาสมัยก่อน ฉันยังเด็กและไร้เดียงสา หลงรักเขาเพราะตำแหน่งในโรงเรียน
เขาเป็นผู้ก่อตั้งนิตยสารของโรงเรียน
แต่หลังจากได้อยู่ด้วยกัน ฉันแปลกใจที่เขาทุ่มเทพลังงานทั้งหมดให้กับความสามารถด้านการเขียน จนกระทั่งทักษะพื้นฐานในการใช้ชีวิตอย่างการซักผ้าทำอาหารก็ยังทำไม่เป็น
เฉาซวินยิ้มมุมปากแล้วยักไหล่พูดกับฉันว่า "ฉิงฉิงทำเป็น ไม่จำเป็นต้องให้ฉันทำ"
"งั้นก็รอให้เธอกลับมาทำสิ ฉันไม่ใช่แม่บ้านของพวกคุณ"
พูดจบฉันก็จะเดินออกไป แต่เขากลับยิ้มหน้าด้านใส่ฉัน "เธอแค่ใส่เครื่องซักผ้าเท่านั้น แค่ไม่กี่วินาทีเอง"
เห็นกางเกงในที่ไม่ได้แยกออกจากถุงเท้าบนถัง ฉันรู้สึกรังเกียจมาก
คงเป็นเพราะเขาเห็นว่าฉันรังเกียจ เขาเลยเดินมาหยิบกางเกงในบนถัง แล้วยังโบกไปมาตรงหน้าฉัน "ถ้ารังเกียจว่าสกปรกก็ทิ้งไปเลยก็ได้"
เขาทำเร็วมาก กางเกงในในมือก็ลงไปอยู่ในถังขยะทันที
ฉันไม่ยอมทำตามคำขอที่ไร้เหตุผลของเขา
เห็นฉันเป็นแบบนี้ เขาก็รีบเดินมาขวางทางฉันอย่างรวดเร็ว
เหมือนลูกหมาที่กำลังกระดิกหาง เขาพูดเอาใจฉัน "ทำอาหารให้ฉันหน่อยสิ วันนี้ฉันยังไม่ได้กินอาหารร้อนๆ เลย"
ฉันรู้สึกขยะแขยงท่าทางอ้อนของเขา จึงมองเขาด้วยสายตาดูถูก "จะทำยังไงก็ตามใจ ไปให้พ้นๆ"
ประตูเปิดออกกะทันหัน
เฉาซวินพุ่งเข้ามากอดฉันทันที
ก่อนหน้านี้หัวฉันก็เวียนนิดๆ อยู่แล้ว แรงกระแทกครั้งนี้ยิ่งทำให้สมองฉันมึนงงมากขึ้น
ก่อนที่จะหลับตา ฉันเห็นพี่สาวที่ยืนอยู่ที่ประตูด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ
พี่สาวมาจับผิดในห้องฉัน แต่กลับเป็นความเข้าใจผิด
ฉันวิ่งไปดูห้องข้างๆ พบว่าคนที่เธอจะจับผิดคือเฉาซวิน แฟนคนแรกของฉัน
ในความบังเอิญครั้งหนึ่ง เฉาซวินพยายามจะลวนลามฉัน แต่ฉันกลับตอบโต้เขา ใครจะรู้ว่าเขาจะใช้วิธีการทำให้ครอบครัวพี่สาวกับครอบครัวฉันแตกคอกัน
หลังจากนั้นฉันได้เปิดเผยตัวตนของเขาก่อนศัลยกรรม พี่สาวจึงเรียกร้องขอหย่า
ด้วยความโกรธแค้นอับอาย เขาวางแผนจะฆ่าพี่สาว
พี่สาววิ่งมาขอความช่วยเหลือจากฉัน แต่กลับล็อคฉันไว้นอกประตู ปล่อยให้ฉันเผชิญหน้ากับเฉาซวินที่คลุ้มคลั่งเพียงลำพัง
เขาถือมีดเดินตรงมาหาฉัน
【เดี๋ยวก่อน คุณไม่ได้จะจัดการเธอหรอกเหรอ? ทำไมมาจัดการฉัน?】
เขาตะโกนอย่างบ้าคลั่ง:【ตายซะ! ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเธอ!】
ประตูห้องของฉันถูกล็อค ไม่ว่าจะเคาะอย่างไรก็ไม่มีใครตอบสนอง
