หลังหย่า ฉันเลือกกลับบ้านเพื่อรับมรดกนับร้อยล้าน
นักเขียน xRYkzQ
## 001 ถูกเข้าใจผิด

เดือนตุลาคมที่อันเฉิง ความร้อนได้จางหายไปแล้ว
เฉินเหยียนยืนอยู่ในสวนด้วยร่างกายที่เปียกโชก สั่นเทาเล็กน้อยเพราะความหนาว
คนรับใช้ที่เดินผ่านไปมาดูเหมือนจะไม่เห็นเธอ พวกเขาเชิญหมอเข้าไปในบ้านอย่างนอบน้อม
ไม่มีใครสนใจว่าเธอก็ตกสระว่ายน้ำเช่นกัน และไม่มีใครสนใจว่าเธอจะเป็นอย่างไร
แต่งงานกับฟู่หางมาสามปี เฉินเหยียนรู้ดีมานานแล้วว่า เธอไม่มีตำแหน่งใดๆ ในตระกูลฟู่ แม้แต่สุนัขของตระกูลฟู่ยังมีค่ามากกว่าเธอ และเธอไม่มีทางเทียบได้กับหลินซิงที่ฟู่หางคิดถึงทุกวัน
หลินซิงตกลงไปในสระว่ายน้ำกลางแจ้งพร้อมกับเธอ สระนั้นลึกที่สุดก็แค่หนึ่งเมตรครึ่ง สามีของเธอ ฟู่หาง กระโดดลงไปในน้ำโดยตรงเพื่อช่วยหลินซิงออกมาและอุ้มเข้าห้อง แล้วยังให้คนไปเชิญหมอมาอีก
ทุกคนในตระกูลฟู่ ทุกคนล้วนห้อมล้อมหลินซิง ไม่มีใครถามไถ่เธอสักคำ ทุกคนปฏิบัติกับเธอเหมือนอากาศธาตุ
เฉินเหยียนถีบรองเท้าส้นสูงที่เปียกโชกออกจากเท้า เดินเท้าเปล่ากลับไปที่ห้องของตัวเอง อาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วปีนขึ้นเตียง หลับไปอย่างมึนงง
"ตื่น!"
เสียงเย็นชาดังขึ้นจากข้างๆ ผ้าห่มบนตัวเธอเหมือนถูกเปิดออก เฉินเหยียนลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย เมื่อเห็นว่าคนที่มาคือฟู่หาง ขอบตาของเธอก็ร้อนและแดง
"ฟู่หาง หลินซิงเป็นอย่างไรบ้าง" เฉินเหยียนพูดพลางลุกขึ้นนั่ง นิ้วมือเธอกดเบาๆ ที่ขมับ เห็นสีหน้าไม่พอใจของเขา เธอจึงอธิบายด้วยเสียงแหบแห้ง "ฉันไม่ได้ผลักเธอลงไป"
ฟู่หางมองเธอ ดวงตาเย็นชาเต็มไปด้วยความเยือกเย็น เขาแค่นเสียงเย็นชา "ลุกขึ้น ไปศาลบรรพบุรุษกับฉัน"
เฉินเหยียนตื่นตัวทันที มองฟู่หางอย่างไม่อยากเชื่อ พยายามอดทนต่อความไม่สบายตัว "คุณหมายความว่าอะไร"
"ขอโทษ!" ฟู่หางไม่แม้แต่จะให้แววตาเมตตากับเธอ ลากเฉินเหยียนออกไปข้างนอก ราวกับกำลังลากสิ่งของชิ้นหนึ่งเท่านั้น
ฟู่หางรู้สึกเจ็บปวดในใจ เขาไม่อยากพูดอะไรกับเฉินเหยียนเลยสักคำ ร่างกายของหลินซิงอ่อนแอมาตั้งแต่ต้น หลังจากตกน้ำครั้งนี้ แม้จะเชิญหมอมาทันที แต่เด็กในท้องเธอก็ไม่สามารถรักษาไว้ได้
นั่นคือสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวของพี่ชายเขา และเพราะเฉินเหยียน ตอนนี้เด็กก็ไม่มีแล้ว ทุกอย่างไม่มีแล้ว
เฉินเหยียนได้ยินคำพูดของฟู่หาง ทั้งคนงงงันไป เหมือนถูกราดด้วยน้ำเย็นจากหัวจรดเท้าในฤดูหนาว หนาวจนถึงกระดูก
ศาลบรรพบุรุษตระกูลฟู่ นั่นเป็นสถานที่ที่กินคน
คนสุดท้ายที่เข้าไปในศาลบรรพบุรุษตระกูลฟู่ไม่เคยออกมาอีกเลย
"ฟู่หาง มันไม่ใช่ฝีมือฉันจริงๆ ฟังฉันก่อน..." เฉินเหยียนพยายามดิ้นรน พยายามหลุดพ้นจากมือของฟู่หาง แต่กลับถูกฟู่หางจับแน่นขึ้น จนเธอเจ็บจนหน้าซีด
"อะไรก็ตาม คุณไปพูดกับคนในตระกูลฟู่"
เสียงเย็นชาของฟู่หางดังมาจากข้างหน้า
เฉินเหยียนเดินโซเซตามหลังฟู่หาง มองใบหน้าด้านข้างที่มีเส้นสายชัดเจนของฟู่หาง ช่างเป็นใบหน้าที่หล่อเหลาเหลือเกิน ตอนนั้นเธอยอมเสี่ยงกับการถูกทุกคนต่อต้านและทอดทิ้ง เพื่อแต่งงานกับเขา
แต่ตั้งแต่เธอแต่งงานกับเขา เขาไม่เคยให้สีหน้าดีๆ กับเธอเลยแม้แต่ครึ่งส่วน
เธอเคยคิดว่า เวลาสามปี แม้จะเป็นหัวใจที่เย็นชาก็ควรจะอุ่นขึ้นแล้ว แต่เธอผิด ในสายตาของเขามีแต่หลินซิงเสมอ ความอ่อนโยนของเขาก็มีให้แต่หลินซิง ดูเหมือนว่าหัวใจทั้งดวงของเขาจะมอบให้หลินซิง
"ปล่อย!" เฉินเหยียนมีรอยยิ้มเย็นชาผ่านใบหน้า เสียงเฉยชา "ฉันเดินเองได้"
ฟู่หางชำเลืองมองเฉินเหยียน ดวงตาสีดำนั้นเปล่งประกายด้วยความรังเกียจ ริมฝีปากเม้มแน่น กดความโกรธในใจไว้ ก้าวเท้าเดินไปทางศาลบรรพบุรุษ
เฉินเหยียนมองแผ่นหลังของฟู่หาง เธอรู้สึกจริงๆ ว่าตัวเองในสามปีนี้เป็นเพียงเรื่องตลก
เท้าเปล่าของเธอ สวมชุดนอนยาวถึงเข่า เดินทีละก้าวไปยังศาลบรรพบุรุษที่สว่างไสวข้างหน้า
เขา แม้แต่เวลาให้เธอใส่รองเท้าก็ไม่มี
เธอจำได้อย่างชัดเจนว่า เมื่อสองวันก่อนฟู่หางยังนั่งยองๆ ต่อหน้าหลินซิงที่กำลังจะออกไปข้างนอกด้วยรองเท้าแตะ ช่วยหลินซิงใส่ถุงเท้าและรองเท้าหนังด้วยมือของเขาเอง และยังกำชับให้หลินซิงรักษาความอบอุ่นและดูแลร่างกาย
เฉินเหยียนยิ้มเยาะ การที่เธออยู่ในตระกูลฟู่ เป็นเพียงเรื่องตลกจริงๆ
ในศาลบรรพบุรุษ ทุกคนในตระกูลฟู่กำลังรอเธออยู่
"คุกเข่า!"
ใต้คิ้วคมของฟู่หาง ดวงตาคู่นั้นดุดันไร้ความรู้สึก ราวกับมีดที่แทงเข้าไปในหัวใจของเฉินเหยียน เจ็บจนเธอหายใจไม่ออก
ใบหน้าของเฉินเหยียนแดงเพราะไข้สูง เธอกวาดตามองทุกคนในตระกูลฟู่ ทุกคนมองเธอเหมือนมองปีศาจ
เธอไม่ได้ทำผิด ทำไมเธอต้องคุกเข่า
เฉินเหยียนยืนอยู่ตรงนั้น พูดทีละคำ "ฉันไม่คุกเข่า!"
เมื่อเห็นเฉินเหยียนทำผิดแล้วยังไม่ยอมรับแบบนี้ ท่านผู้เฒ่าฟู่โกรธจนโยนถ้วยในมือลงที่เท้าของเฉินเหยียน ตะโกนด้วยความโกรธ "คุกเข่า!"
เศษเซรามิกที่แตกบาดขาและเท้าของเฉินเหยียน เจ็บจนเธอสูดลมหายใจเย็น
ท่านผู้เฒ่าฟู่เห็นเฉินเหยียนมีท่าทางเหมือนไม่กลัวเลยสักนิด จึงตวาดเสียงดัง "เฉินเหยียน คุกเข่าขอโทษ!"
เฉินเหยียนอดทนต่อความเจ็บปวด ยืดหลังตรง มองตาท่านผู้เฒ่าฟู่อย่างไม่เกรงกลัว "ฉันไม่ได้ผลักพี่สะใภ้ ฉันไม่ได้ทำผิด และฉันจะไม่คุกเข่าขอโทษ"
"ช่างไม่รู้จักสำนึกผิดและไม่ยอมรับความจริงเสียจริง มานี่ ตีให้มันคุกเข่า!" ท่านผู้เฒ่าฟู่โกรธจนหนวดกระดิก ตาถลึง ชี้นิ้วไปที่เฉินเหยียน
"ใช่แล้ว เฉินเหยียนทำเกินไปแล้ว ทำร้ายลูกของหลินซิงไม่พอ ตอนนี้ยังไม่ยอมรับผิดอีก!"
"ใช่ ถ้าไม่สั่งสอนเฉินเหยียนให้ดี ไม่รู้ว่าเฉินเหยียนจะทำเรื่องร้ายแรงอะไรอีก"
"น่าสงสารฟู่ผู้พี่จริงๆ ไม่มีลูกสืบสกุลเลย!"
...
คนในตระกูลฟู่ทีละคนมองเฉินเหยียนเหมือนมองเนื้อร้าย ราวกับต้องการเฉือนเนื้อเฉินเหยียนเป็นพันชิ้นหมื่นชิ้น
เฉินเหยียนยืนอยู่ตรงนั้นอย่างสงบ เธอกวาดตามองทุกคนในตระกูลฟู่ นอกจากแม่สามีซู ซิ่วที่ปกติใจดีกับเธอและเป็นห่วงเธอ คนอื่นๆ ล้วนอยากจะเฉือนเนื้อเธอเป็นพันชิ้นหมื่นชิ้น
ซู ซิ่วเห็นเท้าของเฉินเหยียนมีเลือดไหล ในใจไม่สบายใจ เงยหน้ามองท่านผู้เฒ่าฟู่ พูดว่า "พ่อ เฉินเหยียนยังเด็ก เธอรู้ผิดแล้ว ไม่เช่นนั้นก็..."
ท่านผู้เฒ่าฟู่ส่งสายตาดุดันไป ซู ซิ่วก็หุบปากทันที ไม่กล้าพูดอีก
ซู ซิ่วเห็นเท้าของเฉินเหยียนเต็มไปด้วยเลือด จึงเดินไปหน้าฟู่หาง พูดเสียงเบา "ฟู่หาง เฉินเหยียนบาดเจ็บแล้ว เธอเป็นภรรยาของลูก ลูกควรพาเธอไปพักผ่อน..."
ดวงตาสีดำของฟู่หางเย็นชาลงไปอีก พูดอย่างดูแคลน "ผมไม่มีภรรยาที่ใจร้ายแบบนี้!"
เฉินเหยียนมองฟู่หางอย่างไม่อยากเชื่อ
ฟู่หางเอียงหน้ามองเฉินเหยียน ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความแค้น พูดเสียงเย็น "เฉินเหยียน คุณทำตามใจชอบเถอะ"
ฟู่หางนึกถึงลูกของพี่ชายที่กลายเป็นเลือดที่ไหลออกมา ความเกลียดชังในดวงตายิ่งชัดเจน เขาดึงซู ซิ่วไปยืนอีกด้านหนึ่ง แค่เข้าใกล้เฉินเหยียน เขาก็รู้สึกไม่สบายตัวไปทั้งร่าง
ฟู่เสี่ยวเสี่ยวไม่ถูกกับเฉินเหยียนมาตลอด เดินมาหน้าเฉินเหยียน สวมรองเท้าส้นสูงเตะที่ข้อพับขาของเฉินเหยียน บังคับให้เฉินเหยียนคุกเข่า
เฉินเหยียนยืนตัวตรงอยู่ตรงนั้น เอียงหน้าจ้องฟู่เสี่ยวเสี่ยวอย่างดุดัน
"คุกเข่า!" ฟู่เสี่ยวเสี่ยวมองเฉินเหยียนอย่างหยิ่งยโส มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา พูดว่า "คุณปู่สั่งให้เธอคุกเข่า!"
ฟู่เสี่ยวเสี่ยวเตะที่ข้อพับขาของเฉินเหยียนครั้งแล้วครั้งเล่า เห็นเฉินเหยียนยังดื้อดึงอยู่ จึงก้าวไปข้างหน้าตบหน้าเฉินเหยียนอย่างแรง แล้วเตะที่ข้อพับขาของเฉินเหยียนอย่างแรงอีกครั้ง


## 002 เราหย่ากันเถอะ!

ข้อพับหลังเข่าของเฉินเหยียนเต็มไปด้วยรอยแผลจากการถูกฟู่เสี่ยวเสี่ยวเตะด้วยรองเท้าส้นสูง คราบเลือดกระจายเป็นหย่อมๆ เหมือนกับหัวใจที่แตกสลายของเธอ
เฉินเหยียนขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด เข่าของเธอพับลง กำลังจะคุกเข่าลงบนเศษเซรามิกที่แตกกระจายเต็มพื้น
ฟู่เสี่ยวเสี่ยวที่ยืนอยู่ข้างๆ กอดอกมองดูสภาพอันน่าอนาถของเฉินเหยียน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ค่อยๆ ถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อดูความสนุก
ฟู่หางมองดูสีหน้าที่เจ็บปวดของเฉินเหยียน คิดในใจว่าเธอคงจะยอมรับผิดเสียที
ในขณะที่เข่าของเฉินเหยียนกำลังจะสัมผัสกับเศษเซรามิก เธอค่อยๆ ยืดตัวขึ้น ดวงตารูปเมล็ดแอปริคอตไม่อาจซ่อนความเศร้าหมอง ริมฝีปากเม้มแน่นด้วยความดื้อรั้น!
"เฉินเหยียน เธอคิดจะกบฏหรือไง?" ท่านผู้เฒ่าฟู่เห็นท่าทางไม่แยแสของเฉินเหยียน จึงตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว
เมื่อได้ยินเสียงของท่านผู้เฒ่าฟู่ เฉินเหยียนหัวเราะขึ้นมาทันที เธอมองท่านผู้เฒ่าฟู่ด้วยสายตาเย็นชา แล้วค่อยๆ เลื่อนสายตาไปที่ใบหน้าของฟู่หาง
"เมื่อวาน ฉันไม่ได้ผลักหลินซิงลงสระว่ายน้ำ เธอกระโดดลงไปเอง" เฉินเหยียนอธิบายทีละคำ เมื่อเห็นสีหน้าไม่เชื่อของฟู่หาง เฉินเหยียนก็ยืนตัวตรง "ในที่สุดคุณก็ไม่เชื่อฉัน ดังนั้น..."
"เราหย่ากันเถอะ ฟู่หาง!"
ฟู่หางตกตะลึงไปชั่วขณะ เขาคิดว่าเฉินเหยียนจะยอมรับผิดอย่างว่าง่าย เขาช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน ผู้หญิงที่เลวถึงกระดูกอย่างเฉินเหยียน จะยอมรับผิดได้อย่างไร?
แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือ เฉินเหยียนกลับเสนอให้หย่า?
เฉินเหยียนละสายตาจากใบหน้าของฟู่หาง เธอหันหลังอย่างเย่อหยิ่งเดินออกไปข้างนอก ขาทั้งสองข้างที่ถูกฟู่เสี่ยวเสี่ยวเตะจนเดินไม่ค่อยสะดวก ทุกก้าวเต็มไปด้วยความยากลำบาก
แต่ถึงกระนั้น เฉินเหยียนก็ยังคงเดินหลังตรงออกไปข้างนอกอย่างไม่หวาดกลัว
เมื่อกลับถึงห้อง เฉินเหยียนอดทนความเจ็บปวดส่งข้อความหาเพื่อนสนิทเฉินเหนียน ทำแผลที่เท้าอย่างง่ายๆ แล้วรีบเก็บกระเป๋าเดินทาง
เธออาศัยอยู่ในตระกูลฟู่มาสามปี แต่กลับมีข้าวของไม่มากนักในตระกูลฟู่
เฉินเหยียนลากกระเป๋าเดินทางออกจากบ้าน พอดีกับที่ฟู่หางเดินเข้ามาจากข้างนอก เธอไม่แม้แต่จะมองเขา ลากกระเป๋าเดินทาง เท้าทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยคราบเลือดสวมรองเท้าส้นสูงเดินจากไป
เฉินเหยียนฝืนร่างกายเดินออกจากตระกูลฟู่ เธอนั่งลงบนกระเป๋าเดินทางอย่างหมดสภาพ
ท้องฟ้าและพื้นดินหมุนวน ก่อนที่เฉินเหยียนจะหมดสติ เฉินเหนียนก็มาถึงพอดี
ตอนที่เฉินเหนียนลงจากรถ เธอก็เห็นเฉินเหยียนนั่งอยู่บนกระเป๋าเดินทางด้วยใบหน้าซีดขาว เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะระเบิด
"เฉินเหยียน เป็นอะไรไป?" เฉินเหนียนมองดูบาดแผลมากมายบนขาและหลังเท้าของเฉินเหยียน ยังมีเลือดสดๆ อีกไม่น้อย เธอรู้สึกเจ็บปวดจนน้ำตาคลอ "ฟู่หางอยู่ไหน?"
เฉินเหยียนพยายามจะฝืนยิ้ม แต่ตรงหน้าเธอกลับมืดไปหมด เธอทนไม่ไหว หมดสติไป
เฉินเหนียนรีบประคองเฉินเหยียนไว้ มองดูเฉินเหยียนที่หน้าซีดด้วยความเป็นห่วง เมื่อพบว่าเธอมีไข้ ก็ทั้งโกรธทั้งเจ็บใจ
"ฟู่หางตายไปแล้วหรือไง เธอป่วยขนาดนี้ เขาก็ไม่มาดูแลเธอ!"
เฉินเหนียนตอนนี้ไม่มีเวลาไปเคลียร์กับฟู่หาง เธอพยายามประคองเฉินเหยียนไปที่เบาะหลังของรถ แล้วโยนกระเป๋าเดินทางเข้าไปในท้ายรถอย่างคล่องแคล่ว
เธอหันไปมองตระกูลฟู่ที่อยู่ไม่ไกล ตอนนี้เธอไม่มีเวลาไปเคลียร์กับคนในตระกูลฟู่ รีบขึ้นรถ เหยียบคันเร่งมุ่งตรงไปยังโรงพยาบาล
เฉินเหยียนตื่นขึ้นมาตอนบ่ายของวันถัดไป
เฉินเหนียนกำลังนั่งดูคอมพิวเตอร์อยู่ข้างๆ นิ้วมือเคลื่อนไหวบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ เมื่อเธอสังเกตเห็นว่าเฉินเหยียนตื่นแล้ว ก็ปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์
"เฉินเหยียน!" เฉินเหนียนทำหน้าเย็นชา ยืนตัวตรง มือข้างหนึ่งเท้าสะเอว "ไข้สูงสี่สิบองศา ข้อพับหลังเข่าและขาเท้าเต็มไปด้วยบาดแผล คนในตระกูลฟู่ทำใช่ไหม?"
เฉินเหยียนตกตะลึงไปชั่วขณะ นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ดวงตาของเธอหม่นลง
"เฉินเหยียน ฟู่หางมีอะไรดีนักหนา เธอบาดเจ็บขนาดนี้ ฉันโทรให้เขารีบมาที่นี่ เขากลับวางสายฉันทันที!" เฉินเหนียนยิ่งคิดยิ่งโกรธ ฟู่หางผู้ชายคนนั้นเป็นแค่สัตว์ในคราบมนุษย์
เฉินเหยียนนั่งเงียบอยู่ตรงนั้น ฟังคำพูดของเฉินเหนียน น้ำตาไหลออกมาโดยไม่อาจควบคุมได้
ตอนที่ถูกทุบตีด่าว่าในตระกูลฟู่ เฉินเหยียนไม่ได้ร้องไห้ แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเหนียน น้ำตาของเธอก็ไหลออกมาโดยไม่อาจควบคุมได้
ก่อนหน้านี้เฉินเหนียนเตือนเธอหลายครั้งว่าฟู่หางไม่ได้ดีอย่างที่เธอคิด แต่เธอกลับทำเป็นไม่ได้ยิน ยังคงต้องการอยู่กับฟู่หาง
เธอผิดแล้ว เธอผิดจริงๆ
เธอไม่ควรคิดว่าตัวเองมีความสามารถเพียงพอที่จะทำให้หัวใจที่เย็นชาเหมือนหินของฟู่หางอบอุ่นขึ้น ในสายตาของฟู่หางมีเพียงหลินซิงคนเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ
และเธอ ก็เหมือนตัวตลกที่น่าขบขัน กลายเป็นเรื่องตลกในสายตาของคนในตระกูลฟู่
ไม่แปลกที่หลินซิงมักจะบอกว่าเธอโง่
คงมีแค่เธอคนเดียวในโลกนี้ที่โง่ขนาดนี้ พยายามรักผู้ชายที่ไม่ชอบเธอตลอดเวลา
"ฉันพูดผิดไป" เฉินเหนียนรีบนั่งลงข้างเตียงของเฉินเหยียน ยื่นกระดาษทิชชู่ให้เฉินเหยียน ปากของเธอนี่ชอบพูดความจริงเหลือเกิน เธอปลอบใจอย่างหมดหนทาง "อย่าร้องไห้เลย ฟู่หางอาจจะยุ่ง เขาถึงได้..."
"เขาจะไม่มา" เฉินเหยียนรับกระดาษทิชชู่ เช็ดน้ำตา มองเฉินเหนียนด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา
"ไม่หรอก เขาเสร็จธุระแล้วก็จะมา" เฉินเหนียนไม่อยากให้เฉินเหยียนร้องไห้อีก จึงพูดว่า "เดี๋ยวกินข้าวเที่ยงเสร็จแล้วเราออกจากโรงพยาบาลกันเถอะ พวกเราไม่ได้อยู่ด้วยกันนานแล้ว พอดีเรียกเสี่ยวลิ่วพวกเขามา พวกเรา..."
เฉินเหยียนเงยหน้ามองเฉินเหนียน ถามเสียงเบา "โทรศัพท์ของฉันอยู่ไหน?"
สีหน้าของเฉินเหนียนชะงักไปเล็กน้อย เหตุผลที่เธอไม่ได้ให้โทรศัพท์กับเฉินเหยียนตั้งแต่แรก เพราะเรื่องของตระกูลฟู่ได้ระเบิดบนโลกออนไลน์แล้ว ชาวเน็ตทั้งหมดกำลังด่าเฉินเหยียน
"เฉินเหยียน พวกตระกูลฟู่นั่น..."
"บนโลกออนไลน์คงมีคนด่าฉันเยอะสินะ" เฉินเหยียนหัวเราะเยาะตัวเอง ในช่วงสามปีที่อยู่ในตระกูลฟู่ เธอถูกชาวเน็ตด่าบ่อยๆ "พวกชาวเน็ตโง่เง่าพวกนั้น ฉันขี้เกียจสนใจพวกเขาแล้ว"
เฉินเหนียนลังเลก่อนจะส่งโทรศัพท์ให้เฉินเหยียน พูดอย่างไม่พอใจ "เธอนี่นิสัยดีเกินไป ถ้าเป็นฉัน ฉันคงด่ากลับไปนานแล้ว"
เฉินเหยียนไม่พูดอะไร ก้มหน้ามองโทรศัพท์ กระแสฮอตสามอันดับแรกล้วนเป็นเรื่องที่เธอผลักหลินซิงลงสระว่ายน้ำจนทำให้หลินซิงแท้ง
ความคิดเห็นของชาวเน็ตเหมือนเดิม ทุกคนด่าเธอ แม้กระทั่งบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของเธอก็ถูกด่า
เฉินเหยียนยิ้มบนใบหน้าที่ซีดขาว วางโทรศัพท์ไว้ข้างๆ ลุกจากเตียง "ฉันไปล้างหน้า"
เฉินเหนียนมองแผ่นหลังบางของเฉินเหยียนด้วยความกังวล ถอนหายใจอย่างหมดแรง เธอยังคิดไม่ออกว่าทำไมเฉินเหยียนถึงดื้อรั้นที่จะแต่งงานกับฟู่หาง
เฉินเหยียนล้างหน้าเสร็จแล้วเดินออกมา เห็นเฉินเหนียนกำลังจัดอาหาร
"มาเร็ว ล้วนเป็นของโปรดของเธอทั้งนั้น" เฉินเหนียนจัดอาหารเสร็จแล้ว เดินไปหาเฉินเหยียน ผลักเธอไปที่โต๊ะกาแฟ "กินเยอะๆ หน่อย ดูสิ ผอมขนาดไหนแล้ว"
"อืม" เฉินเหยียนยิ้มให้เฉินเหนียน นั่งลงข้างโซฟา แกล้งทำเป็นร่าเริงพูดว่า "กินข้าวเสร็จแล้ว เดี๋ยวไปหย่ากับฉันหน่อย"
เฉินเหนียนมองเฉินเหยียนอย่างไม่อยากเชื่อ จากนั้นก็ยิ้มอย่างสดใส พยักหน้า


## 003 ข้อตกลงการหย่าร้าง

เฉินเหนียนรีบเร่งให้เฉินเหยียนกินข้าว ช่วยตักอาหารให้เฉินเหยียนอย่างกระตือรือร้นเป็นพิเศษ
เรื่องการหย่าร้างนี้ จริงๆ แล้วต้องทำอย่างรวดเร็วถึงจะสำเร็จได้
เฉินเหนียนกังวลจริงๆ ว่าเฉินเหยียนอาจจะแค่พูดเล่นๆ เธอมองเฉินเหยียนด้วยความคาดหวังและพูดว่า "ฉันไม่หิวหรอก ฉันจะร่างข้อตกลงการหย่าให้เธอตอนนี้เลยไหม?"
"ไม่ต้องหรอก" เฉินเหยียนส่ายหน้า
หัวใจของเฉินเหนียนแทบจะหล่นไปอยู่ที่ลำคอ เธอกังวลว่าเฉินเหยียนอาจจะแค่พูดไปอย่างนั้นเอง โดยไม่ได้อยากหย่าจริงๆ
เฉินเหยียนกลืนอาหารในปากลงคอ พูดอย่างสงบนิ่งว่า "ในกระเป๋าเดินทางมีข้อตกลงการหย่าอยู่แล้ว"
เฉินเหนียนแทบจะคุกเข่าให้เฉินเหยียน ในที่สุดเพื่อนรักของเธอก็ยอมตัดฟู่หางที่เป็นเหมือนเนื้อร้ายออกไปเสียที
เฉินเหนียนยิ้มอย่างสดใสและรีบไปค้นกระเป๋าเดินทาง เมื่อเจอข้อตกลงการหย่า เธออ่านมันอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ แข็งค้าง
"เหยียนเหยียน นี่เธอเป็นคนร่างข้อตกลงการหย่านี้เองเหรอ?" เฉินเหนียนถือข้อตกลงการหย่าเดินมานั่งข้างเฉินเหยียน ขมวดคิ้วถามอย่างงุนงง "ทำไมต้องเอื้อประโยชน์ให้ฟู่หางไอ้หมานั่นด้วย ทำไมเธอถึงยอมออกจากบ้านมือเปล่า?"
เฉินเหนียนนึกถึงความทุกข์ที่เฉินเหยียนต้องทนในบ้านตระกูลฟู่ตลอดสามปีที่ผ่านมา รู้สึกไม่ยุติธรรมแทนเพื่อน
"ฉันขาดเงินนิดหน่อยนั่นหรือไง?" เฉินเหยียนพูดอย่างไม่ใส่ใจ
"เธอไม่ขาดจริงๆ นั่นแหละ" เฉินเหนียนบ่นอย่างไม่พอใจ
เฉินเหยียนเป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูลซูที่เป็นตระกูลลับในจิงตู แต่หลังจากแต่งงานเข้าตระกูลฟู่ กลับถูกคนพวกนั้นมองว่าเป็นแค่นกกระทาที่อยากเกาะกิ่งไม้เพื่อกลายเป็นนกฟีนิกซ์
เฉินเหนียนรู้ว่าเฉินเหยียนไม่สนใจเงินเล็กน้อยของตระกูลฟู่ แต่การไม่เอาอะไรเลยมันไม่เท่ากับเอื้อประโยชน์ให้ตระกูลฟู่เกินไปหรือ?
แต่เฉินเหนียนก็รู้ว่าเฉินเหยียนมักจะมีความคิดของตัวเอง เธอจึงไม่พยายามโน้มน้าวเฉินเหยียนอีก เธอลุกขึ้นและพูดว่า "ฉันจะไปจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้เธอ"
หลังจากออกจากโรงพยาบาล
เฉินเหนียนนั่งอยู่ที่ที่นั่งคนขับและขับรถ มองไฟแดงตรงหน้าแล้วถามว่า "ตอนนี้ฟู่หางอยู่ไหน เธอควรจะเอาข้อตกลงการหย่าไปปาใส่หน้าเขาเดี๋ยวนี้เลย!"
เฉินเหนียนกังวลว่าเฉินเหยียนอาจจะใจอ่อนในอีกไม่กี่วันข้างหน้า และไม่อยากหย่าอีกแล้ว
"น่าจะอยู่ที่บริษัท" เฉินเหยียนตอบอย่างสงบ
สี่สิบนาทีต่อมา รถเก๋งสีขาวคันหนึ่งจอดอยู่หน้าตึกใหญ่บริษัทฟู่
เฉินเหนียนจอดรถ ปลดเข็มขัดนิรภัยและลงจากรถพร้อมกับเฉินเหยียน ช่วยจัดผมให้เฉินเหยียนและพูดว่า "จำไว้นะ ต้องรวดเร็วและเด็ดขาด ให้ไอ้ผู้ชายโง่นั่นได้เห็นว่าเธอทั้งสวยและเท่ขนาดไหน!"
เฉินเหยียนยิ้มมุมปากและพยักหน้ารับ
สามปีในตระกูลฟู่เป็นช่วงเวลาที่ทรมานที่สุดในชีวิตของเฉินเหยียน ความรักที่เธอมีต่อฟู่หางถูกเรื่องวุ่นวายเล็กๆ น้อยๆ ทำลายจนหมดสิ้นไปนานแล้ว
พนักงานต้อนรับของบริษัทฟู่รู้จักเฉินเหยียน จึงไม่ได้ขัดขวางเมื่อเธอเข้ามาในตึก
เฉินเหยียนสวมรองเท้าส้นสูง เดินอย่างสง่างามในตึก ดึงดูดสายตาที่เกลียดชังจากหลายคน
ขอบคุณหลินซิง เธอกลายเป็นคนที่ทุกคนรังเกียจไปแล้ว
เฉินเหยียนยังไม่ทันถึงห้องทำงานของฟู่หาง ฟู่หางก็รู้ข่าวว่าเฉินเหยียนกำลังมาแล้ว
ฟู่หางวางสาย นึกถึงเมื่อวานที่เฉินเหยียนลากกระเป๋าเดินทางออกไป เขาหัวเราะเยาะ
เขาอยากรู้ว่าเฉินเหยียนกำลังจะเล่นอะไรอีก!
เฉินเหยียนออกจากลิฟต์ เดินไปที่ประตูห้องทำงานของฟู่หางด้วยสีหน้าเย็นชา เคาะประตูอย่างสุภาพ แต่ไม่รอให้คนข้างในตอบ เธอก็ผลักประตูเข้าไป
"ข้อตกลงการหย่า เซ็นหน่อย" เฉินเหยียนวางข้อตกลงการหย่าลงบนโต๊ะ จ้องมองฟู่หางไม่วางตา
เขามองเธอด้วยสายตาเย็นชาและโหดร้ายที่ปราศจากอารมณ์ความรู้สึกใดๆ เหมือนเดิม
เฉินเหยียนดึงมือกลับ สีหน้าเย็นชา "พรุ่งนี้เช้าเก้าโมงครึ่ง ที่หน้าสำนักงานทะเบียนราษฎร์!"
เฉินเหยียนหันหลังกลับอย่างสง่างาม ไม่มีการลังเลหรือหยุดชะงักแม้แต่น้อย
ฟู่หางนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ดวงตาสีดำสนิทของเขาเย็นชาไร้ชีวิตชีวา สงบนิ่งจนมองไม่ออกถึงอารมณ์ใดๆ
สายตาของเขาตกลงบนข้อตกลงการหย่าบนโต๊ะ เฉินเหยียนได้เซ็นชื่อแล้ว เหลือเพียงช่องว่างสำหรับเขาเซ็น
เขาสแกนข้อตกลงการหย่าอย่างรวดเร็ว
เธอต้องการออกจากบ้านมือเปล่า?
มือของฟู่หางที่กำลังจะเซ็นชื่อชะงักไป นี่เฉินเหยียนกำลังแกล้งปฏิเสธเพื่อยั่วให้เขาตามงั้นหรือ?
สมกับเป็นผู้หญิงที่มีเล่ห์เหลี่ยมลึกซึ้งจริงๆ
ฟู่หางหยิบข้อตกลงการหย่าขึ้นมาด้วยสีหน้ามืดมน นิ้วที่มีข้อนิ้วชัดเจนของเขาฉีกมันอย่างสง่างามและโยนลงถังขยะ
เขาอยากดูว่าเธอต้องการหย่ากับเขาจริงๆ หรือไม่
เลขาฯ ยืนอยู่ที่ประตู ฝืนใจเคาะประตูและเข้าไป รู้สึกถึงบรรยากาศเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวฟู่หาง เธอก้มหน้าและพูดเสียงเบา "หัวหน้าฟู่ การประชุมเริ่มแล้วค่ะ"
ฟู่หางมองไปที่เลขาฯ ดวงตาสีดำของเขาลึกล้ำจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง เขาเดินออกไปข้างนอกโดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ บนใบหน้า
……
เมื่อเฉินเหยียนเดินออกมาจากตึกใหญ่ตระกูลฟู่ เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามและเมฆสีขาว รู้สึกโล่งอกอย่างประหลาด
เธอเดินไปที่รถ เข้าไปข้างใน เห็นเฉินเหนียนกำลังเล่นเกม เธอนั่งลงเงียบๆ
"จัดการเรียบร้อยแล้วเหรอ?" เฉินเหนียนไม่สนใจคำสาปแช่งของเพื่อนร่วมทีมในเกม เลือกที่จะออกจากเกมอย่างรวดเร็ว และมองเฉินเหยียนด้วยความคาดหวัง


## 004 การหย่าร้าง

"พรุ่งนี้ไปเปลี่ยนเอกสาร" เฉินเหยียนพูดจบ แล้วเบือนหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง มองใบไม้ข้างถนนที่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเหลือง "อาเนี่ยน ฉันอยากกลับบ้านแล้ว!"
มือของเฉินเหนียนที่จับพวงมาลัยสั่นเล็กน้อย เธอเบือนหน้ามองเฉินเหยียน ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ พูดว่า "เหยียนเหยียน ในที่สุดเธอก็คิดได้สักที พวกเรากลับไปเร็ว ๆ ดีกว่า เมื่อวันก่อนลุงกับป้ายังถามฉันว่าเธอเป็นยังไง..."
เฉินเหนียนพูดไปพูดมา เกือบจะหลุดปาก รีบมองไปที่ถนนเบื้องหน้า
เฉินเหยียนนั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ เพียงแค่มองเฉินเหนียนเงียบ ๆ ไม่พูดอะไรเลย
แม้เฉินเหนียนจะไม่มองเฉินเหยียน แต่เธอก็รู้ว่าเฉินเหยียนจ้องมองเธออยู่ตลอด เธอขมวดคิ้วด้วยความเสียใจ พูดอย่างจนใจว่า "พอเถอะ ฉันยอมแพ้เธอแล้ว ลุงกับป้าเป็นห่วงสภาพของเธอตลอด แค่พวกเขาไม่เคยเข้ามายุ่งเท่านั้นเอง"
สีหน้าของเฉินเหยียนเปลี่ยนไปหลายครั้ง เธอรู้ว่าเธอทำผิดต่อพ่อแม่ ตอนนั้นเธอโง่จริง ๆ หัวใจและสายตาเต็มไปด้วยฟู่หางเท่านั้น ส่วนคำพูดของคนอื่นไม่เคยฟังเลย
ตอนนี้เธอเห็นแล้วว่าฟู่หางเป็นคนแบบไหน เธอจะไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับฟู่หางอีก เธอแค่อยากตัดขาดจากตระกูลฟู่
เฉินเหนียนเห็นเฉินเหยียนไม่พูดอะไรเลย จึงแอบมองเฉินเหยียน เห็นเฉินเหยียนเบือนหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง กลัวว่าเฉินเหยียนจะยังมีความเสียดายฟู่หางแม้เพียงนิดเดียว จึงรีบเปลี่ยนเรื่องพูดว่า "เหยียนเหยียน พอเธอกลับบ้านแล้ว ลุงกับป้าต้องดีใจมาก บางทีอาจจะกำลังคิดว่าจะเตรียมของขวัญอะไรให้เธอด้วยซ้ำ!"
เฉินเหยียนฟังคำพูดของเฉินเหนียน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เบือนหน้ามองเฉินเหนียน พูดว่า "ของขวัญเหรอ ฉันต้องคิดให้ดี ๆ นะ"
เฉินเหนียนเห็นเฉินเหยียนดูเหมือนจะไม่สนใจฟู่หางแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าก็ยิ่งกว้างขึ้น
เฉินเหยียนกลับบ้านกับเฉินเหนียน มองโน้ตบุ๊กของเฉินเหนียน แล้วพูดว่า "อาเนี่ยน ขอฉันใช้โน้ตบุ๊กของเธอหน่อย"
"ใช้ได้เลย" เฉินเหนียนพูดอย่างไม่ใส่ใจ เธอรวบผมยาวที่สยายอยู่ขึ้นมา ลุกขึ้นเดินไปที่ครัว "เธออยากดื่มอะไรไหม?"
"นมก็ได้" เฉินเหยียนตอบสั้น ๆ นิ้วมือพิมพ์บนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว ไม่นานวิดีโอหนึ่งก็ปรากฏบนหน้าจอคอมพิวเตอร์
เฉินเหนียนถือนมออกมาจากครัว เห็นเนื้อหาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ รู้สึกประหลาดใจ มองเฉินเหยียนอย่างไม่อยากเชื่อ
"เหยียนเหยียน เธอปิดบังฉันมากมายขนาดนี้เลยเหรอ!" เฉินเหนียนวางนมลงบนโต๊ะด้วยสีหน้าน้อยใจ มองเฉินเหยียนอย่างน่าสงสาร "เธอเปิดบริษัทแต่ไม่เรียกฉันเลย!"
"นักออกแบบเฉิน เธอกับบริษัทฉันไม่ตรงสายงานกัน" เฉินเหยียนพูดจบ ตัดต่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย จึงบันทึกไว้ "ในเมื่อจะไปแล้ว ยังไงก็ต้องให้ของขวัญชิ้นเล็ก ๆ กับพวกเขาสักหน่อย"
เฉินเหนียนยิ้มสดใสยิ่งขึ้น
วันรุ่งขึ้น เมื่อเฉินเหยียนมาถึงหน้าสำนักงานทะเบียนราษฎร์พอดีเก้าโมง ฟู่หางยืนอยู่หน้าสำนักงานทะเบียนราษฎร์แล้ว
เธอจอดรถอย่างมั่นคงที่ริมถนน ถือข้อตกลงการหย่าร้างออกมาจากรถ
เฉินเหยียนยังจำได้ว่าทุกครั้งที่เธอมีวันเกิด เธอจะโทรหาฟู่หาง หวังว่าเขาจะกลับบ้านมาฉลองวันเกิดกับเธอเร็ว ๆ
แต่สิ่งที่ทำให้เฉินเหยียนผิดหวังก็คือ ฟู่หางไม่เคยกลับบ้านในคืนนั้นเลย
เฉินเหยียนยิ้มเยาะ ฟู่หางรู้ว่าตอนนี้เธอต้องการหย่า กลับมาตรงเวลาเสียอย่างนั้น
เขาสวมชุดสูทสีขาวยืนอยู่ริมถนน อาบแสงแดด ทำให้เขาดูสง่างามและหล่อเหลายิ่งขึ้น
ดวงตารูปหงส์ที่ยาวของฟู่หางมองมาที่เฉินเหยียน ในดวงตามีความสงสัยอยู่บ้าง "เธอ... มาจริง ๆ เหรอ?"
เฉินเหยียนไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกฟู่หางเยาะเย้ย เธอเดินไปหาฟู่หางด้วยสีหน้าเรียบเฉย เงยหน้ามองชายตรงหน้า ยกมุมปากอย่างเหยียดหยาม พูดว่า "ไปกันเถอะ เราเข้าไปจดทะเบียน!"
สีหน้าของฟู่หางเปลี่ยนไปในทันที เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขาเห็นชื่อผู้โทรเข้า สีหน้าอ่อนลงเล็กน้อย จึงรับโทรศัพท์
"พี่สะใภ้"
เฉินเหยียนยืนอยู่ข้าง ๆ ฟู่หาง สามารถได้ยินเสียงจากโทรศัพท์ของเขา เสียงของหลินซิงที่อ่อนหวานราวกับน้ำดังมาจากโทรศัพท์
"ฟู่หาง ลูกของฉัน... ไม่อยู่แล้ว ฮือ ๆ..."
เฉินเหยียนฟังเสียงออดอ้อนของหลินซิงแล้วรู้สึกขนลุก ทำหน้าเบื่อหน่ายแล้วบึนปาก
"พี่สะใภ้ ผมจะให้คำตอบกับคุณ!" ในดวงตาของฟู่หางมีความเสียใจวูบผ่าน จากนั้นก็วางสาย พูดกับเฉินเหยียนที่อยู่ข้าง ๆ ว่า "เธอเป็นหนี้คำขอโทษกับพี่สะใภ้"
เฉินเหยียนชี้ไปที่สำนักงานทะเบียนราษฎร์ พูดว่า "จดทะเบียนเสร็จ ฉันจะให้ของขวัญชิ้นใหญ่กับเธอ!"
เดินไปที่ช่องหย่าร้าง เฉินเหยียนนำข้อตกลงการหย่าร้างออกมา เห็นฟู่หางมือเปล่า จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย ผลักข้อตกลงการหย่าร้างในมือไปตรงหน้าเขา พูดว่า "เซ็นชื่อเถอะ!"
ฟู่หางเซ็นชื่อโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ในข้อตกลงการหย่าร้างยังคงระบุว่าเฉินเหยียนออกจากบ้านตัวเปล่า
เจ้าหน้าที่ถามคำถามง่าย ๆ ไม่กี่ข้อ ก็ช่วยพวกเขาทำใบหย่า
เฉินเหยียนกำใบหย่าในมือแน่น ตอนนี้เธอเป็นอิสระแล้ว เธอจะไม่เสียใจกับคนอกตัญญูอย่างฟู่หางอีก และจะไม่ถูกคนในตระกูลฟู่ดูถูกอีกต่อไป
เมื่อเฉินเหยียนออกมาจากสำนักงานทะเบียนราษฎร์ เธอได้รับโทรศัพท์จากเบอร์ที่ไม่รู้จัก
"เฉินเหยียน"
เสียงของหลินซิงดังมาจากโทรศัพท์ เสียงของเธอไม่มีความอ่อนแอหลังแท้งเลย
เฉินเหยียนขี้เกียจพูด กำลังจะวางสาย แต่กลับได้ยินเสียงหัวเราะบ้าคลั่งของหลินซิง
"ขอบคุณที่ยอมถอย"


## 005 ความจริง

เฉินเหยียนมองฟู่หางที่เดินอยู่ข้างหน้าเธออย่างสงบ ชายคนนั้นเย็นชาเหมือนเคย ไม่เคยมองเธอแม้แต่แวบเดียว
"หลินซิง ฉันส่งของขวัญให้เธอแล้ว หวังว่าเธอจะชอบนะ" เฉินเหยียนพูดจบก็วางสายทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
เฉินเหยียนเดินไปที่ที่จอดรถของเธอ ขับรถกลับไปที่บ้านของเฉินเหนียน เฉินเหนียนรีบเปิดประตูอย่างใจร้อน
"เหยียนเหยียน ใบหย่าล่ะ ให้ฉันดูหน่อย?" เฉินเหนียนเป็นห่วงจริงๆ ว่าเฉินเหยียนจะเสียดายที่ต้องแยกจากฟู่หาง แต่เมื่อเธอเห็นเฉินเหยียนชูใบหย่าขึ้นมา เธอก็ยิ้มกว้างทันที แล้วรีบคว้ามันมา
เฉินเหยียนยิ้มให้เฉินเหนียน ก้าวเท้าเดินเข้าไปข้างใน พูดว่า "เอาล่ะ เราไปกันเถอะ!"
เฉินเหยียนและเฉินเหนียนได้จองตั๋วเครื่องบินกลับจิงตูแล้ว เธอไม่ได้กลับบ้านมาสามปีแล้ว เธอคิดถึงพ่อแม่จริงๆ
"ฉันจะพาเธอไปที่หนึ่ง" เฉินเหนียนมองเฉินเหยียนอย่างลึกลับ พูดอย่างจริงจัง แล้วลากกระเป๋าเดินทางไปที่โรงรถโดยไม่รอให้อีกฝ่ายตอบ
"ไปไหนเหรอ จะทันเครื่องบินไหม?" เฉินเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามอย่างงุนงง
"ให้เธอเซอร์ไพรส์!" เฉินเหนียนไม่รอให้เฉินเหยียนปฏิเสธ เก็บกระเป๋าเดินทางเข้าท้ายรถอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็ดันเฉินเหยียนเข้าไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ
เมื่อเฉินเหนียนขับรถออกจากอันเฉิง วิดีโอหนึ่งก็กลายเป็นไวรัลบนเว็บไซต์ต่างๆ ในทันที เนื้อหาของวิดีโอคือภาพที่หลินซิงผลักเฉินเหยียนลงสระว่ายน้ำ แล้วตัวเองกระโดดตามลงไปร้องขอความช่วยเหลือเสียงดัง
ไม่เพียงเท่านั้น แม้แต่บทสนทนาระหว่างพวกเธอทั้งสองก็ชัดเจนมาก
"เฉินเหยียน คนอย่างเธอนี่มันไม่มีหน้ามีตา เธอคิดว่าเข้าตระกูลฟู่แล้วจะสบายเหรอ ฉันบอกให้นะ แค่แม่สามีสงสารเธอถึงได้ให้เธอเข้าบ้านเท่านั้นแหละ!"
"เฉินเหยียน เธอขวางทางฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันอาจจะแต่งงานกับอาหางไปนานแล้ว!"
"ดังนั้น เธอก็รอให้ตำแหน่งกับฉันซะ!"
...
วิดีโอกลายเป็นไวรัลทั่วอินเทอร์เน็ตในทันที ทุกคนทั่วประเทศต่างพากันเข้ามาดูเรื่องอื้อฉาว เมื่อวานพวกเขาเสียใจกับเรื่องการแท้งบุตรของหลินซิง วันนี้พวกเขาก็เห็นใจเฉินเหยียนที่ถูกรังแก
เมื่อทุกคนเปิดดูไมโครบล็อกของเฉินเหยียน เธอได้โพสต์รูปใบหย่าพร้อมกับคำว่า "ขอโทษ" สามคำ หนึ่งชั่วโมงก่อนที่วิดีโอจะถูกเผยแพร่
เมื่อชาวเน็ตเห็นคำว่า "ขอโทษ" สามคำนั้น พวกเขาต่างรู้สึกผิดกันถ้วนหน้า ส่วนความคิดเห็นก็พุ่งขึ้นเป็นหมื่นในไม่กี่นาที
"เฉินเหยียน ขอโทษ ฉันผิดเอง!"
...
เรื่องนี้แพร่ไปถึงฟู่หางอย่างรวดเร็ว ตอนนั้นเขากำลังประชุมอยู่ในห้องประชุม เลขาฯ เดินเข้ามาจากข้างนอกแล้ววางวิดีโอไว้ตรงหน้าเขา
ฟู่หางหน้าดำทะมึนลุกขึ้นยืน เดินไปที่ห้องทำงาน ทิ้งพนักงานคนอื่นๆ ไว้ในห้องประชุม
เลขาฯ รีบตามฟู่หางไปติดๆ เขาก้มหน้าพยายามลดการมีตัวตนของตัวเองลง เพื่อไม่ให้โดนลูกหลง
ฟู่หางกลับมาที่ห้องทำงานด้วยสีหน้าที่มืดมน ทั่วทั้งร่างแผ่กระจายบรรยากาศที่กดดัน เขาดูวิดีโออย่างจริงจังหนึ่งรอบ ดวงตาสีดำของเขาลึกราวกับสระน้ำที่มองไม่เห็นก้น
"วิดีโอมีร่องรอยการตัดต่อไหม?"
เลขาฯ หลินหนานเม้มริมฝีปาก พูดอย่างหวาดกลัวว่า: "ไม่มีครับ"
"หมายความว่าวิดีโอนี้เป็นของจริงงั้นเหรอ?" ฟู่หางขมวดคิ้ว สายตาเฉียบคม ดวงตาสีดำจ้องมองหลินหนาน พูดอย่างช้าๆ ทีละคำ
หลินหนานก้มหน้า ทนแรงกดดันตอบว่า: "ครับ"
"ลบออกจากเทรนด์ฮอต" ฟู่หางเม้มปาก นึกถึงเนื้อหาในวิดีโอ แล้วก็นึกถึงคืนนั้นที่หลินซิงดูน่าสงสาร "ระงับวิดีโอทั้งหมด แล้วปล่อยข่าวนักแสดงสาวแถวหน้าซูสุ่ยทอดทิ้งลูกออกไป"
ตอนนี้ความคิดเดียวของฟู่หางคือใช้กระแสของดาราดังมาต้านกระแสที่เกิดจากวิดีโอ
หลินหนานยืนอยู่กับที่ นิ้วมือกดโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว เขาสั่งให้คนลบเทรนด์ฮอตไปแล้วก่อนหน้านี้ เขาลบเร็ว แต่เทรนด์ก็ขึ้นเร็วเช่นกัน แม้จะเจรจากับเว็บไซต์โซเชียลต่างๆ แล้ว แต่พวกเขาก็ไม่ยอมรับข้อเสนอนี้
หลินหนานเดิมทีก็คิดจะปล่อยข่าวดาราดังคนหนึ่งเพื่อบังกระแสข่าวฉาวครั้งนี้ แต่เขาไม่มีอำนาจตัดสินใจ
หลินหนานได้ติดต่อกับแพลตฟอร์มต่างๆ แล้ว จนกระทั่งได้รับข้อมูลยอดวิวจากแพลตฟอร์มต่างๆ เขาก็รู้สึกงุนงง
"หัวหน้าฟู่ครับ เรื่องของซูสุ่ยไม่มีทางกดข่าววิดีโอนี้ได้แน่นอน" หลินหนานเงยหน้ามองฟู่หาง อธิบายเสียงเบา "คงต้องใช้ซูเปอร์สตาร์ระดับท็อปถึงจะได้ผล"
ฟู่หางเม้มริมฝีปากแน่น ริมฝีปากบางเป็นเส้นตรง หน้าตึง คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดว่า: "ปล่อยข่าวซูหยาง"
หลินหนานมองฟู่หางอย่างไม่อยากเชื่อ
ซูหยาง เขาเป็นเครื่องพิมพ์เงินของบริษัทฟู่ หัวหน้าฟู่กล้าเสียสละขนาดนี้เลยหรือ
หลินหนานไม่พูดอะไร สีหน้าเคร่งเครียด
"ควรจะสร้างเรื่องปลอมๆ สักเรื่อง เพื่อที่จะได้ล้างชื่อเสียงในภายหลัง" ฟู่หางพูดเสียงเบา ยกมือขึ้น ส่งสัญญาณให้หลินหนานออกไป
หลินหนานก้มหน้าเล็กน้อย เดินออกไปอย่างว่าง่าย
ฟู่หางนั่งอยู่บนเก้าอี้คนเดียวอย่างเหนื่อยอ่อน ยกมือขึ้นกดขมับ สายตาเหลือบมองวิดีโอในแท็บเล็ตบนโต๊ะ สีหน้าซับซ้อนขึ้นมา


## 006 รู้จักคนไม่ชัดเจน!

ตระกูลฟู่
หลังจากที่ท่านผู้เฒ่าฟู่ได้ดูวิดีโอแล้ว เขาโกรธจนทุบถ้วยชาที่อยู่ข้างมือ มือที่ผอมแห้งของเขากำที่วางแขนของเก้าอี้แน่น
"เฉินเหยียน เธอนี่มันเก่งจริงๆ" ท่านผู้เฒ่าฟู่พูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน แล้วหันไปมองหลินซิงที่นอนอยู่บนเตียง พูดปลอบใจว่า "หนูหลิน เธอไม่ต้องกังวลนะ ฉันเชื่อเธอ วิดีโอนี้แน่นอนว่าเป็นวิดีโอปลอมที่เฉินเหยียนสร้างขึ้นมาเพื่อหลบเลี่ยงความผิด"
หลินซิงนั่งอยู่บนเตียงด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา มองไปที่ท่านผู้เฒ่าด้วยสีหน้าซาบซึ้งใจ พูดเสียงอ่อนโยนว่า "คุณปู่คะ อาจจะเป็นเพราะหนูไม่ดี เธอถึงได้พยายามทำลายชื่อเสียงของตระกูลฟู่..."
ดูสิ คำพูดของหลินซิงนั้นช่างมีชั้นเชิงเหลือเกิน
ภายนอกดูเหมือนกำลังขอโทษ แต่ความจริงแล้วกำลังฉวยโอกาสลากตระกูลฟู่ลงน้ำ เธอรู้ว่าท่านผู้เฒ่าฟู่ให้ความสำคัญกับชื่อเสียงของตระกูลฟู่มากที่สุด แค่เอ่ยถึงเรื่องที่เกี่ยวกับชื่อเสียงของตระกูลฟู่ ท่านผู้เฒ่าฟู่ก็จะไม่คิดอะไรมาก
"เฉินเหยียน!" ท่านผู้เฒ่าฟู่พูดด้วยความเคียดแค้น ดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเฉินเหยียน
"ขออภัย หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้..."
เสียงหวานของพนักงานบริการลูกค้าดังมาจากโทรศัพท์ ท่านผู้เฒ่าฟู่โกรธจนวางสาย จากนั้นก็โทรหาฟู่หาง แต่โทรศัพท์ของฟู่หางก็ติดต่อไม่ได้เช่นกัน
หลินซิงเห็นท่านผู้เฒ่าฟู่โกรธแล้ว ดวงตากลมโตของเธอหมุนไปมา ก้มหน้าพูดอย่างนอบน้อมว่า "คุณปู่คะ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หนูถูกใส่ร้ายก็ไม่เป็นไร"
"จะได้ยังไง เธอเป็นเด็กดีของตระกูลฟู่ของเรา ฉันจะไม่ยอมให้เฉินเหยียนเด็กบ้านั่นมาใส่ร้ายเธอเด็ดขาด!"
ท่านผู้เฒ่าฟู่แน่นอนว่าไม่เชื่อว่าวิดีโอนั้นเป็นของจริง หนูหลินเติบโตมาต่อหน้าต่อตาเขาตั้งแต่เด็ก เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าหนูหลินเป็นคนแบบไหน แน่นอนว่าต้องเป็นเฉินเหยียนที่มาจากไหนก็ไม่รู้ใส่ร้ายหลินซิง
ท่านผู้เฒ่าฟู่พยายามโทรหาเลขาฯ ของฟู่หาง แต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้ เขานั่งไม่ติดแล้ว จึงตรงไปที่บริษัทฟู่ และเรียกฟู่หางที่กำลังประชุมอยู่มาที่ห้องทำงานของประธาน
"คุณปู่ ทำไมท่านถึงมาที่นี่ล่ะครับ?" ฟู่หางยืนอยู่ข้างๆ สายตามองไปที่ท่านผู้เฒ่าฟู่ที่นั่งอยู่บนโซฟา และถามออกไป
"นี่!" ท่านผู้เฒ่าฟู่โยนแท็บเล็ตลงบนโต๊ะกาแฟ พูดด้วยความโกรธว่า "เฉินเหยียนเด็กบ้านั่นอยู่ไหน เรียกมันมาให้ฉัน!"
วิดีโอกำลังเล่นอยู่ เสียงยโสโอหังของหลินซิงดังออกมาจากในนั้น
ดวงตาสีดำสนิทของฟู่หางหม่นลง เขาพูดว่า "ผมกับเธอหย่ากันแล้ว วิดีโอนี้เป็นของจริง ไม่มีร่องรอยการตัดต่อ!"
"เหลวไหล!" ท่านผู้เฒ่าฟู่โกรธจนลุกขึ้นยืน เขาชี้ไปที่แท็บเล็ตบนโต๊ะกาแฟ และพูดด้วยความโกรธว่า "หนูหลินพูดจาอ่อนหวานเสมอ จะเป็นคนแบบนั้นได้อย่างไร ฟู่หาง ถึงแม้ว่าพวกเธอจะหย่ากันแล้ว แต่เฉินเหยียนก่อเรื่องแบบนี้ ฉันต้องการให้เธอจับเธอไปลงโทษที่ศาลบรรพชน และหลังจากนั้นให้เธอขอโทษต่อสาธารณชนและยอมรับความผิดเพื่อชี้แจงความจริง!"
"พี่สะใภ้กระโดดลงน้ำเอง" ฟู่หางพูดด้วยสีหน้าเย็นชา แม้ว่าเขาจะไม่มีความรู้สึกต่อเฉินเหยียน แต่เขาเคารพความจริง "พี่สะใภ้ก่อเรื่องแบบนี้ สมควรออกมาขอโทษ!"
ท่านผู้เฒ่าฟู่โกรธจนหน้าเปลี่ยนสี ทั้งๆ ที่เป็นความผิดของเฉินเหยียนเด็กบ้านั่น แต่ฟู่หางกลับยังจะโทษหนูหลิน เขาพูดด้วยความโกรธว่า "เธอช่างไม่รู้จักคน เธอไม่บอกฉันว่าเฉินเหยียนอยู่ที่ไหน ได้ อย่าโทษว่าปู่ไม่ให้เกียรติล่ะ!"
ท่านผู้เฒ่าฟู่โกรธจัดจนเดินออกไป และส่งคนของเขาไปตามหาเฉินเหยียนทันที
ฟู่หางรีบให้หลินหนานแอบขัดขวางคนของท่านผู้เฒ่าฟู่ แต่ผลลัพธ์กลับทำให้เขาพบเรื่องแปลกประหลาด
เฉินเหยียนเหมือนหายตัวไปในอากาศ ทั้งซิมการ์ดและบัตรธนาคารหายไปหมด
ดูเหมือนว่าก่อนหน้านี้เธอจองตั๋วเครื่องบินไปจิงตู แต่เธอไม่ได้ขึ้นเครื่อง และดูเหมือนว่าเธอนั่งรถของเฉินเหนียนออกจากอันเฉิงไปด้วยกัน
หลังจากรถออกจากอันเฉิงแล้ว ก็หายไปไร้ร่องรอย
เฉินเหยียนและเฉินเหนียนทั้งสองคนหายไปอย่างลึกลับ หลินหนานตามหาแถวๆ อันเฉิงเป็นเวลาครึ่งเดือนเต็มๆ แต่ก็ยังไม่พบอะไรเลย
ฟู่หางให้หลินหนานถอนกำลังกลับมา เขารู้สึกสงสัยมากว่าเฉินเหยียนมีความสามารถอะไรกันแน่ ถึงได้ซ่อนตัวได้ลึกขนาดนี้
หนึ่งเดือนต่อมา
ฟู่หางพาหลินหนานไปงานประมูล งานประมูลครั้งนี้มีพลอยไพลินก้อนหนึ่ง เขาต้องการประมูลมันเพื่อเป็นของขวัญวันเกิดให้แม่ของเขา
ฟู่หางและฟู่เสี่ยวเสี่ยวมาถึงงานประมูลแต่เช้า นั่งอยู่ที่แถวแรกของที่นั่งวีไอพีในงานประมูล
เขาก้มหน้าดูรายการสิ่งของประมูลบนแท็บเล็ต บนนั้นมีของโบราณหลายชิ้นที่น่าสะสม กำลังดูอย่างเพลิดเพลิน ก็ได้ยินเสียงตกใจของฟู่เสี่ยวเสี่ยวดังขึ้นข้างหู
"เฉินเหยียน?"
ฟู่หางได้ยินคำพูดของฟู่เสี่ยวเสี่ยว เงยหน้ามองฟู่เสี่ยวเสี่ยว เห็นเธอมีสีหน้าเหมือนเห็นผี เขามองตามสายตาของฟู่เสี่ยวเสี่ยวไป
เฉินเหยียนและเฉินเหนียนทั้งสองคนเดินเข้ามาที่งานประมูลอย่างมีความสุข
เฉินเหยียนสวมชุดราตรีสีม่วงยาวลากพื้น เพียงแค่ไม่พบกันหนึ่งเดือน เธอก็เหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน ผมสีดำเป็นลอนคลื่นถูกทำเป็นทรงย้อนยุคแบบยุโรป เส้นผมบางส่วนตกลงมาบนกระดูกไหปลาร้าที่เซ็กซี่ ทำให้ผิวของเธอดูขาวและน่าดึงดูดยิ่งขึ้น


## 007 เธอทำอะไรผิดหรือ?

ดวงตาสีดำสนิทของฟู่หางหม่นลง สายตาตกลงบนใบหน้าของเฉินเหยียน วันนี้เธอแต่งหน้าสดใสขึ้น ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเห็นใบหน้านี้มาสามปีแล้ว เขาคงจำเธอไม่ได้จริงๆ
เฉินเหยียนรู้สึกว่ามีคนจ้องมองเธออยู่ เมื่อมองตามสายตานั้นไป ก็เห็นฟู่เสี่ยวเสี่ยวที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธและฟู่หางที่ใบหน้าไร้อารมณ์
เฉินเหนียนสวมชุดราตรีทรงนางเงือกสีกลีบบัว เธอเพิ่งเข้าประตูมาก็เห็นฟู่หางไอ้คนเลวนั่น เธอเข้าไปใกล้เฉินเหยียนและถามเบาๆ ว่า: "จะไปทักทายไหม?"
"ไม่ต้องหรอก ฉันไม่สนิทกับเขา" รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินเหยียนไม่เปลี่ยนแปลง แต่ดวงตาที่หรี่ลงเล็กน้อยกลับเย็นชาลง เธอก้าวเท้าเดินไปยังที่นั่งของเธอ
ฟู่เสี่ยวเสี่ยวมองเฉินเหยียนอย่างไม่อยากเชื่อ ความโกรธที่เก็บกดไว้พลุ่งพล่านขึ้นมา
ในช่วงกว่าเดือนที่ผ่านมา แม้ว่าตระกูลฟู่จะดึงซูหยางดาราระดับท็อปมาเป็นเกราะกำบัง แต่ประชาชนก็ไม่ได้หลงกล ดังนั้นเรื่องชู้สาวระหว่างน้องชายและพี่สะใภ้ของตระกูลฟู่ยังคงเป็นที่พูดถึงอย่างกว้างขวาง
ฟู่เสี่ยวเสี่ยวลุกขึ้นยืนทันที ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อขวางทางเฉินเหยียน เธอเชิดหน้าอย่างหยิ่งยโส ยกมือขึ้นทำท่าจะตบเฉินเหยียน
เฉินเหยียนคว้าแขนของฟู่เสี่ยวเสี่ยวไว้ ดวงตาเรียวสวยหรี่ลงเล็กน้อย มองฟู่เสี่ยวเสี่ยวอย่างดูแคลน
ตอนที่เธออยู่ในตระกูลฟู่ เธอไม่มีศักดิ์ศรีใดๆ ต้องประจบประแจงคนอื่นๆ ในตระกูลฟู่ แต่ตอนนี้เธอไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับตระกูลฟู่อีกแล้ว
เธอสะบัดมือของฟู่เสี่ยวเสี่ยวออก มองฟู่เสี่ยวเสี่ยวอย่างรังเกียจ และพูดด้วยสีหน้าเย็นชาว่า
"เฉินเหยียน!" ฟู่เสี่ยวเสี่ยวตะโกน มือข้างหนึ่งเท้าสะเอว จ้องเฉินเหยียนด้วยความโกรธเกรี้ยว
"เธอยังมีหน้ามาที่นี่อีกเหรอ เธอทำร้ายพี่สะใภ้ใหญ่ ทำร้ายตระกูลฟู่ แล้วยังมาทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ฉันไม่เคยเห็นคนหน้าด้านแบบเธอมาก่อนเลย!"
เฉินเหนียนที่ยืนอยู่ข้างเฉินเหยียนได้ยินคำพูดของฟู่เสี่ยวเสี่ยว สีหน้าเธอเคร่งขรึมลง ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถูกเฉินเหยียนห้ามไว้
รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินเหยียนยังคงอ่อนโยน สายตาของเธอกวาดมองใบหน้าของฟู่หาง แล้วจึงมองไปที่ฟู่เสี่ยวเสี่ยว เธอยิ้มและพูดว่า: "พวกคุณสมกับเป็นพี่น้องแท้ๆ จริงๆ ชอบคนประเภทเดียวกันเลย!"
"เธอพูดเหลวไหลอะไรน่ะ!" ฟู่เสี่ยวเสี่ยวมองเฉินเหยียนด้วยความโกรธเกรี้ยว และถามอย่างคลุ้มคลั่ง
เฉินเหนียนยิ้มและพูดต่อทันที: "จริงๆ ด้วย คนในตระกูลฟู่ล้วนชอบผู้หญิงประเภทที่ร้องไห้ฟูมฟายตลอดเวลา ฟู่เสี่ยวเสี่ยว เธอควรไปเปลี่ยนเพศที่ประเทศไทยนะ หลินซิงนั่นเก่งจริงๆ รวบรวมความรักจากพี่น้องทั้งสามคนของพวกเธอได้หมด แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เธอจะสามารถรวบรวมร่างกายของพวกเธอทั้งสามคนได้"
ฟู่เสี่ยวเสี่ยวเป็นคนที่ถูกตามใจมาตลอด ปกติเธอไม่เคยได้ยินคำพูดหยาบคายแบบนี้ ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความอับอาย เธอยกมือขึ้นจะตบเฉินเหนียน
เฉินเหยียนปัดมือของฟู่เสี่ยวเสี่ยวออกอย่างรวดเร็ว ยิ้มและพูดว่า: "คุณฟู่ ที่นี่เป็นที่สาธารณะ การที่คุณทำร้ายร่างกายแบบนี้จะทำให้ตระกูลฟู่เสียหน้านะ"
ขณะพูด เฉินเหยียนบีบมือของฟู่เสี่ยวเสี่ยวแน่น จนฟู่เสี่ยวเสี่ยวร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด
ฟู่หางที่นั่งอยู่ข้างๆ ไม่พูดอะไรมาตลอด ดวงตาของเขาเริ่มลึกลับมากขึ้น เขาไม่เคยสังเกตมาก่อนว่าเฉินเหยียนเด็ดเดี่ยวและกล้าหาญขนาดนี้
"เฉินเหยียน เธอกล้าทำให้ฉันเจ็บ ฉันจะให้เธอ... อ๊า..."
ฟู่เสี่ยวเสี่ยวเดิมทีกำลังจะข่มขู่เฉินเหยียน แต่กลับถูกเฉินเหยียนตบหนึ่งที เธองงไปเลย เธอมองเฉินเหยียนอย่างไม่อยากเชื่อ ไม่เข้าใจว่าเฉินเหยียนเด็กบ้านนอกคนนี้มีความกล้าที่ไหนมาท้าทายเธอ
"เสี่ยวเสี่ยว อย่าก่อเรื่องเลย!" ฟู่หางรู้ว่าเฉินเหยียนเคยได้รับความอัปยศมากมายในตระกูลฟู่ ครั้งนี้เป็นเพราะฟู่เสี่ยวเสี่ยวยั่วยุจนต้องรับผลกรรม เธอควรได้เรียนรู้บทเรียนบ้าง
ฟู่เสี่ยวเสี่ยวได้ยินคำพูดของฟู่หาง เธอทันทีเหมือนแมวที่ขนพองขึ้น กรีดร้องว่า: "พี่รอง เธอตบฉัน ทำไมพี่ถึง..."
"หุบปาก!" ฟู่หางลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าเคร่งขรึม มองฟู่เสี่ยวเสี่ยวอย่างเย็นชา
ฟู่เสี่ยวเสี่ยวกลัวพี่ชายคนที่สองของเธอมากที่สุด เธอหดคอไม่กล้าพูดอะไรอีก
เฉินเหยียนเห็นฟู่หางออกมา เธอค่อยๆ เก็บรอยยิ้ม เตรียมเดินอ้อมพี่น้องตระกูลฟู่
"เฉินเหยียน..." ฟู่หางเรียก
เฉินเหยียนทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงของฟู่หาง เธอเดินไปนั่งที่แถวแรกที่นั่งแรกทางด้านขวาของทางเดินอย่างไร้อารมณ์ จัดชุดราตรีอย่างสง่างาม
เฉินเหนียนจ้องตระกูลฟู่ แล้วเดินไปนั่งข้างเฉินเหยียน
"พี่รอง เธอรังแกฉัน!" ฟู่เสี่ยวเสี่ยวโกรธจนตัวสั่น เธอเป็นธิดาของตระกูลฟู่ คนอื่นเห็นเธอล้วนสุภาพ แต่เฉินเหยียนกลับกล้าทำร้ายเธอ เธอไม่เคยได้รับความอัปยศแบบนี้มาตั้งแต่เด็กจนโต
"ยังอยากถูกกักบริเวณอีกไหม?" ฟู่หางพูดเบาๆ แล้วเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้
ฟู่เสี่ยวเสี่ยวเดินไปนั่งข้างฟู่หางด้วยความโกรธ เธอจับมือฟู่หางและบ่นว่า: "พี่รอง เธอตบฉัน ทำไมพี่ถึงไม่ช่วยฉัน?"
ฟู่หางมองฟู่เสี่ยวเสี่ยวด้วยสีหน้าเย็นชา และถามว่า: "เธอทำอะไรผิดหรือ?"


## 008 การประมูล

ฟู่เสี่ยวเสี่ยวมองไปที่ฟู่หางด้วยความไม่อยากเชื่อ แล้วถามอย่างประหลาดใจ "พี่ชายคนที่สอง พี่พูดอะไรน่ะ ทั้งๆ ที่เธอ..."
"ถ้าไม่อยากอยู่ที่นี่ก็กลับบ้านไป!" ฟู่หางมองฟู่เสี่ยวเสี่ยวด้วยสายตาเย็นชา แล้วไม่พูดอะไรอีก เหลือบมองไปที่เฉินเหยียนที่อยู่ไม่ไกล คิ้วขมวดเข้าหากัน
ถ้าไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง เขาก็ไม่กล้าเชื่อว่าเฉินเหยียนจะเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้
ฟู่เสี่ยวเสี่ยวบ่นพึมพำอย่างไม่เต็มใจ เธอหยิบแคตตาล็อกการประมูลขึ้นมา เธอต้องประมูลของหลายชิ้นเพื่อปลอบใจตัวเองที่บาดเจ็บ
ไม่นาน การประมูลก็เริ่มขึ้น
เฉินเหยียนไม่สนใจสินค้าสามชิ้นแรก เธอมาที่งานประมูลวันนี้เพื่อประมูลสินค้าชิ้นที่สี่ซึ่งเป็นแซฟไฟร์
"แซฟไฟร์ชิ้นนี้มีน้ำหนักประมาณสองร้อยกรัม มีสีน้ำเงินด้านในและสีเขียวด้านนอก ใสสะอาด มีคุณค่าในการสะสมสูง" พิธีกรแนะนำรายละเอียดของแซฟไฟร์ แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "แซฟไฟร์เริ่มต้นที่ห้าล้าน เพิ่มราคาครั้งละไม่น้อยกว่าหนึ่งหมื่น เริ่มการประมูล!"
"หกล้าน"
"หกล้าน"
ฟู่หางและเฉินเหยียนชูป้ายพร้อมกัน
ทั้งสองได้ยินเสียงของอีกฝ่าย และมองหน้ากัน
เฉินเหยียนนั่งอย่างเฉยเมย เลิกคิ้วขึ้น แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "หัวหน้าฟู่ยังคงไม่สุภาพเหมือนเคย โอ้ ไม่ใช่สิ คุณสุภาพกับผู้หญิงที่ร้องไห้จ้าเท่านั้น ไม่ทราบว่าจะยอมให้แซฟไฟร์กับฉันได้ไหม?"
ฟู่เสี่ยวเสี่ยวที่นั่งข้างฟู่หางได้ยินเฉินเหยียนพูดจาแดกดัน จึงแค่นเสียงเย็น พี่ชายของเธอคงไม่ทะเลาะกับเฉินเหยียนต่อหน้าคนอื่น แต่เธอไม่เหมือนกัน เธอหน้าหนาอยู่แล้ว
"เฉินเหยียน แค่เธอที่เป็นเศรษฐีใหม่แบบนี้ เธอซื้อได้เหรอ?" ฟู่เสี่ยวเสี่ยวยังจำได้ว่าครั้งแรกที่เจอเฉินเหยียน เธอเป็นผู้หญิงที่แม้แต่แบรนด์ทั่วไปก็ซื้อไม่ได้ แล้วจะมีเงินมางานประมูลแบบนี้ได้ยังไง
"เจ็ดล้าน" เฉินเหยียนไม่อยากคุยกับฟู่เสี่ยวเสี่ยว เธอชูป้ายและเสนอราคาต่อ เธอชอบแซฟไฟร์ชิ้นนี้มาก และคิดจะทำเป็นสร้อยคอใส่!
ฟู่เสี่ยวเสี่ยวชูป้ายในมืออย่างหยิ่งผยอง และพูดเสียงดังอย่างภาคภูมิใจ "แปดล้าน ฉันขอเสนอให้ตรวจสอบบัญชีของเฉินเหยียน ในบัญชีของเธอต้องไม่มีเงินมากขนาดนี้แน่!"
งานประมูลมีกฎอยู่ว่า จะมีการตรวจสอบทรัพย์สินของแขกทุกคนที่เข้างานล่วงหน้า
พิธีกรที่ยืนอยู่บนเวทีได้ยินคำพูดของฟู่เสี่ยวเสี่ยว จึงยิ้มอย่างสุภาพและพูดว่า "คุณฟู่ คุณเฉินมีบัตรเพชรดำของงานประมูลเจียหางของเรา"
บัตรเพชรดำ?
ฟู่เสี่ยวเสี่ยวตกตะลึง ทั้งเมืองอันเฉิงมีบัตรเพชรดำแค่สามใบ และบัตรเพชรดำไม่สามารถโอนให้คนอื่นได้ เธอยังไม่มีเลย แต่เฉินเหยียนกลับมี?
ทำไมล่ะ?
เฉินเหยียนมีบัตรเพชรดำ แต่เธอกลับไม่มี?
ฟู่เสี่ยวเสี่ยวหยิบโทรศัพท์และเดินออกไปด้วยความโกรธ เธอต้องให้พ่อทำบัตรเพชรดำของงานประมูลให้เธอสักใบ!
"หนึ่งล้าน" เฉินเหยียนมองพิธีกรอย่างสงบ และชูป้ายในมือ
คราวนี้ฟู่หางรู้จักที่จะไม่แย่งกับเฉินเหยียน ไม่เพียงเท่านั้น สินค้าประมูลชิ้นต่อมาที่เฉินเหยียนชูป้าย เขาก็ไม่แย่งอีก
เมื่อฟู่เสี่ยวเสี่ยวโทรศัพท์เสร็จและเดินกลับเข้ามา การประมูลก็เข้าสู่ช่วงสุดท้ายแล้ว
"พี่ชายคนที่สอง พี่ประมูลอะไรได้บ้าง?" ฟู่เสี่ยวเสี่ยวมองฟู่หางด้วยความคาดหวัง ก่อนหน้านี้เธอยังขอให้ฟู่หางช่วยประมูลเครื่องประดับให้เธอสองสามชิ้น
"ไม่มี" ฟู่หางพูดอย่างไร้อารมณ์ ของที่ฟู่เสี่ยวเสี่ยวสนใจถูกเฉินเหยียนซื้อไปหมด เขาก็ไม่อยากแย่งประมูล
ฟู่เสี่ยวเสี่ยวมองฟู่หางอย่างไม่อยากเชื่อ สูดลมหายใจเฮือก แล้วถามอย่างประหลาดใจ "พี่ชายคนที่สอง พี่สัญญากับฉันแล้วนะ..."
"เดี๋ยวซื้ออย่างอื่นให้ทีหลัง" ฟู่หางพูดอย่างขอไปที เขาเหลียวมองเฉินเหยียนที่นั่งอยู่ไม่ไกล รู้สึกสงสัยในใจ
"งั้นก็ได้" ฟู่เสี่ยวเสี่ยวพูดอย่างผิดหวัง อย่างไรก็ตาม พ่อของเธอก็สัญญาแล้วว่าจะทำบัตรเพชรดำให้เธอ ต่อไปเธอก็จะเป็นคนมีหน้ามีตาในเมืองอันเฉิงเหมือนกัน "อ้อ คุณปู่บอกให้พี่พาเฉินเหยียนกลับบ้าน!"
เมื่อฟู่เสี่ยวเสี่ยวโทรศัพท์เมื่อกี้ เธอได้เล่าเรื่องที่เฉินเหยียนตีเธอแบบเสริมแต่งเกินจริง และร้องไห้อย่างน่าสงสาร
สมาชิกบ้านตระกูลฟู่ไม่ชอบเฉินเหยียนอยู่แล้ว เมื่อคุณพ่อฟู่ได้ยินว่าเฉินเหยียนรังแกฟู่เสี่ยวเสี่ยว เขาก็โกรธมาก แต่เขาเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอกอยู่แล้ว จึงส่งต่อโทรศัพท์ให้ท่านผู้เฒ่าฟู่
ท่านผู้เฒ่าฟู่เป็นคนที่ห่วงหน้าตาของตระกูลฟู่มากที่สุด ก่อนหน้านี้เฉินเหยียนปล่อยวิดีโอปลอมทำให้ตระกูลฟู่เสียหน้า เขายังไม่ได้เอาเรื่องกับเฉินเหยียนเลย แล้วเฉินเหยียนยังมาตีหลานสาวสุดที่รักของเขาอีก เขาจะยอมได้อย่างไร?
พอฟู่เสี่ยวเสี่ยวพูดจบ ฟู่หางก็ได้รับข้อความจากท่านผู้เฒ่าฟู่
"พาเฉินเหยียนไปที่ห้องบรรพบุรุษ!"
ฟู่หางขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งเครียด เขากำลังจะตอบข้อความ ก็เห็นฟู่เสี่ยวเสี่ยวลุกขึ้นไปขวางทางเฉินเหยียนเสียแล้ว
"เฉินเหยียน คุณปู่ของฉันสั่งให้เธอกลับบ้านไปคุกเข่าที่ห้องบรรพบุรุษ!" ฟู่เสี่ยวเสี่ยวตะโกน เสียงใสของเธอดังไปทั่วงานประมูล
ตอนนี้งานประมูลเพิ่งจบพอดี หลายคนกำลังเตรียมตัวกลับ เมื่อได้ยินเสียงของฟู่เสี่ยวเสี่ยว พวกเขาก็หยุดดูเรื่องวุ่นวาย


## 009 ข่าวฉาว!

เฉินเหยียนยืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าที่สงบนิ่ง หรี่ตาเล็กน้อย ยิ้มมองไปที่ฟู่เสี่ยวเสี่ยว แล้วพูดว่า "ฟู่เสี่ยวเสี่ยว เธอคันหน้าอีกแล้วใช่ไหม?"
เมื่อได้ยินเฉินเหยียนพูดแบบนั้น สีหน้าของฟู่เสี่ยวเสี่ยวก็เปลี่ยนไปทันที เธอโกรธจัดและตะโกนว่า "เธอพูดเหลวไหลอะไร กล้าแตะต้องฉันอีกสักครั้งสิ ลองดู!"
"ตบเธอน่ะ ฉันยังกลัวมือฉันจะสกปรกเลย" เฉินเหยียนมองฟู่เสี่ยวเสี่ยวด้วยสีหน้ารังเกียจ แล้วหมุนตัวเดินอ้อมผ่านฟู่เสี่ยวเสี่ยวไป เดินออกไปข้างนอกพร้อมกับเฉินเหนียน
"หยุดนะ!" ฟู่เสี่ยวเสี่ยวตะโกนเสียงดังด้วยความโกรธจัด
เฉินเหยียนเคยเชื่อฟังทุกอย่างที่เธอพูด แต่ตอนนี้กลับเพิกเฉยต่อคำพูดของเธอโดยสิ้นเชิง มันช่างเกินไปจริงๆ
เฉินเหยียนเดินออกไปข้างนอกโดยไม่หันกลับมามอง ส่วนเฉินเหนียนที่อยู่ข้างๆ หันกลับไปมองฟู่เสี่ยวเสี่ยวที่กำลังจะระเบิดด้วยความโกรธ บนใบหน้าของเธอปรากฏรอยยิ้มเยาะหยัน
เฉินเหนียนยิ้มมองเฉินเหยียน แล้วเอ่ยปากพูดว่า "เหยียนเหยียน ฟู่เสี่ยวเสี่ยวกำลังจะโกรธจนระเบิดแล้วนะ!"
"เธอก็เป็นคนอารมณ์ร้อนอยู่แล้ว ชอบโกรธเป็นพิเศษ" เฉินเหยียนแค่อดทนกับฟู่เสี่ยวเสี่ยวมาตลอดเท่านั้นเอง พูดตรงๆ ถ้าฟู่เสี่ยวเสี่ยวไม่ได้เกิดในตระกูลฟู่ คงถูกคนฆ่าตายไปนานแล้ว
เฉินเหยียนและเฉินเหนียนออกมาจากงานประมูล แล้วนั่งรถไปยังกองถ่ายด้วยกัน
เมื่อก่อนสิ่งที่เฉินเหยียนอยากเป็นมากที่สุดคือนักแสดง แต่ต่อมาเพราะไล่ตามฟู่หาง เธอจึงละทิ้งความฝัน ดังนั้นหลังจากออกจากตระกูลฟู่ เธอก็เซ็นสัญญากับซิงหวง มีเดีย ละครเรื่องแรกที่เธอแสดงก็คือ "การเดินทางของดวงดาว"
ส่วนเฉินเหนียน วันนี้เธอแค่มาเล่นเป็นตัวประกอบในกองถ่ายเท่านั้น
ดังนั้นทั้งสองคนถ่ายทำฉากช่วงบ่ายเสร็จ ก็ไม่ได้ล้างเครื่องสำอาง แต่ไปงานประมูลเลย เหตุผลหลักคือตอนกลางคืนพวกเธอยังมีฉากที่ต้องถ่ายอีก
หลังจากถ่ายทำเสร็จทั้งวัน เฉินเหนียนทิ้งตัวลงบนเตียงในห้องโรงแรม เอียงหน้ามองเฉินเหยียนที่ยังคงตั้งใจอ่านบทอยู่ข้างๆ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดอย่างอ่อนใจว่า "เหยียนเหยียน เธอไม่เหนื่อยเหรอ?"
"ไม่เหนื่อยนะ" เฉินเหยียนยิ้มมองเฉินเหนียน เห็นเฉินเหนียนมีสีหน้าเหมือนอยากตายมากกว่าอยากมีชีวิตอยู่ เธอจึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มและพูดว่า "การออกกำลังกายบ้างก็ไม่เสียหายนะ!"
"ฉันไม่ได้อ้วนสักหน่อย!" เฉินเหนียนบ่นอย่างไม่พอใจ นอนคว่ำบนเตียงเล่นโทรศัพท์เพื่อเช็คเวยป๋อ โดยบังเอิญเห็นเทรนด์อันดับหนึ่ง เธอตกใจจนลุกขึ้นนั่งทันที "เหยียนเหยียน เธอขึ้นเทรนด์อีกแล้วเหรอ?"
เฉินเหยียนเงยหน้ามองเฉินเหนียน วางบทลงอย่างอ่อนใจ แล้วพูดว่า "อาเนี่ยน อย่ามารบกวนฉันตอนอ่านบทสิ ฉันยังต้อง..."
เฉินเหนียนลุกขึ้นอย่างคล่องแคล่ว ยื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าเฉินเหยียน แล้วพูดว่า "ดูนี่สิ!"
เฉินเหยียนเห็นเทรนด์อันดับหนึ่งบนเวยป๋อ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วถามว่า "ภาพยนตร์ 'การเดินทางของดวงดาว' ขึ้นเทรนด์เร็วขนาดนี้เลยเหรอ ไม่ใช่ว่าจะรอถ่ายทำเสร็จแล้วค่อยประชาสัมพันธ์หรอ?"
เฉินเหนียนขมวดคิ้ว รีบพูดว่า "คุณหนู ช่วยดูประเด็นสำคัญหน่อย ดูว่าหัวข้อคืออะไร"
"แฟนใหม่ของผู้กำกับชื่อดังกู้เฉิงเป็นอดีตคุณนายวัยสาวคนที่สองของตระกูลฟู่!" เฉินเหยียนอ่านออกมาด้วยสีหน้าขมวดคิ้ว แล้วพูดอย่างไม่สนใจว่า "สมกับเป็นช่างภาพปาปารัซซี่จริงๆ เริ่มต้นด้วยรูปภาพหนึ่งรูป เนื้อหาที่เหลือแต่งขึ้นทั้งหมด!"
"รีบถอนเทรนด์เร็ว!" เฉินเหนียนมองเฉินเหยียน แล้วรีบพูดว่า "ให้ผู้จัดการของเธอไปจัดการเรื่องนี้ไหม?"
"มีอะไรต้องจัดการด้วยล่ะ กู้เฉิงปกติก็ไม่สนใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว ฉันก็ไม่สนใจเหมือนกัน อีกอย่าง บางทีเราอาจจะได้ประชาสัมพันธ์หนังของเราฟรีๆ ก็ได้" เฉินเหยียนพูดพร้อมรอยยิ้ม
...
ที่ตระกูลฟู่
เมื่อท่านผู้เฒ่าฟู่เห็นเทรนด์อันดับหนึ่งบนเวยป๋อ ใบหน้าทั้งหมดของเขาก็ดำลงทันที เขารีบสั่งให้คนไปเรียกฟู่หางมา
"ฟู่หาง ดูสะใภ้ที่เจ้าแต่งงานด้วยสิ หายตัวไปหนึ่งเดือนครึ่ง พอปรากฏตัวก็ไปยั่วยวนผู้ชายคนอื่น หน้าตาของตระกูลฟู่ถูกเธอทำให้เสียหมดแล้ว!"
เมื่อได้ยินท่านผู้เฒ่าฟู่พูดแบบนั้น เขายืนอยู่ที่เดิม สีหน้าสงบนิ่ง ริมฝีปากบางเม้มแน่นเป็นเส้นตรง เขาถอนหายใจอย่างหนัก แล้วพูดว่า "คุณปู่ครับ ผมกับเธอไม่มีความสัมพันธ์กันแล้ว!"
"ไม่มีความสัมพันธ์?" ท่านผู้เฒ่าฟู่โกรธจนลุกขึ้นยืน ชี้ไปที่ฟู่หางแล้วพูดว่า "พี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้าตอนนี้ร้องไห้ทุกวัน ส่วนเธอตอนนี้ออกไปยั่วยวนผู้ชายข้างนอก คนเขาไม่เรียกเธอว่าเฉินเหยียนหรอก แต่เรียกว่าอดีตคุณนายวัยสาวคนที่สองของตระกูลฟู่ เจ้ายังจะบอกว่าเธอไม่มีความสัมพันธ์กับตระกูลฟู่ของเราอีกเหรอ?"
ฟู่หางก้มตาลงเล็กน้อย พูดอย่างไร้อารมณ์ว่า "พวกนั้นล้วนเป็นเรื่องที่ช่างภาพปาปารัซซี่เขียนขึ้นมาเอง"
อุณหภูมิในห้องลดลงอย่างฉับพลัน
ท่านผู้เฒ่าฟู่มองฟู่หางด้วยสีหน้าสงสัย ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วถามว่า "คืนนี้เจ้ากลับบ้านไปเยี่ยมหนูหลินหรือเปล่า?"
ฟู่หางไม่พูดอะไร
เมื่อเห็นฟู่หางเป็นแบบนี้ ท่านผู้เฒ่าฟู่โกรธจนปวดหัว อดไม่ได้ที่จะพูดว่า "หนูหลินเป็นคนอ่อนไหวมาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้ถูกคนชี้หน้าด่า เธอคงรู้สึกแย่มาก ปกติเจ้าก็มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเธอ อย่างน้อยเจ้าก็ควรไปเยี่ยมเธอบ้าง"
ฟู่หางมองท่านผู้เฒ่าฟู่อย่างเย็นชา และไม่พูดอะไร
"แม้ว่าพวกเจ้าจะต้องระวังเรื่องภาพลักษณ์ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะไม่พูดกับเธอแม้แต่คำเดียว เธอก็เป็นพี่สะใภ้ของเจ้านะ" ท่านผู้เฒ่าฟู่พยายามพูดให้เหตุผล


## 010 เพื่อนสนิท

ฟู่หางยืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ เขาไม่สนใจคำพูดของท่านผู้เฒ่าฟู่เลยแม้แต่น้อย สายตาของเขาจ้องมองแท็บเล็ตที่ท่านผู้เฒ่าฟู่วางไว้บนโต๊ะอย่างเอาเป็นเอาตาย
ในภาพถ่าย เฉินเหยียนสวมเสื้อไหมพรมขนแกะสีขาว กางเกงยีนส์สีฟ้าอ่อนที่ทำให้ขาของเธอดูยาวและตรง เธอสวมรองเท้าลำลองคู่หนึ่ง ดูบริสุทธิ์และน่ารัก
เธอยืนยิ้มเหมือนดอกไม้บานอยู่ข้างชายในชุดสูท รอยยิ้มของเธอเหมือนแสงอาทิตย์ที่แทงเข้าไปในดวงตาของเขา
ฟู่หางเบือนสายตาจากภาพถ่ายอย่างหงุดหงิด เขารู้จักชายคนนี้ เป็นผู้กำกับแถวหน้าของซิงหวง มีเดีย แม้จะอายุน้อยแต่มีพรสวรรค์มาก
ก่อนหน้านี้มีเน็ตไอดอลหลายคนโพสต์วิดีโอที่หลินซิงกระโดดลงสระว่ายน้ำด้วยตัวเองบนเว็ยป๋อ เขาได้ติดต่อให้พวกเขาลบวิดีโอ แต่พวกเขาไม่ยอมลบไม่ว่าจะพูดอย่างไร หลังจากสืบสวนจึงพบว่าคนเหล่านี้ล้วนเป็นคนของซิงหวง มีเดีย
ตอนนี้ทุกอย่างเริ่มเข้าใจได้แล้ว เฉินเหยียนอาจจะมีความเกี่ยวข้องกับกู้เฉิงมาก่อนหน้านี้แล้ว กู้เฉิงต้องการช่วยเฉินเหยียนแก้แค้น จึงให้เน็ตไอดอลในสังกัดโพสต์วิดีโอ
"คุณปู่ครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อน" ฟู่หางพูดขณะที่นิ้วของเขารัวพิมพ์ข้อความส่งให้หลินหนานเลขาฯ ให้สืบเรื่องของกู้เฉิงกับเฉินเหยียนให้ละเอียด
ท่านผู้เฒ่าฟู่พูดมามากแล้ว ตอนนี้เหนื่อยมาก เห็นฟู่หางทำท่าไม่ยอมรับฟังอะไรเลย จึงพูดว่า "เอาเถอะ เจ้าไปได้แล้ว!"
ฟู่หางเพิ่งเดินออกมาจากห้องของท่านผู้เฒ่าฟู่ ก็เห็นข้อความที่หลินหนานส่งมา
"คุณหนูเซิ่นอยู่ที่ซานหวงบาร์!"
……
เฉินเหนียนลากเฉินเหยียนไปที่ฟลอร์เต้นรำ พูดตักเตือนอย่างจริงใจว่า "เธอนี่สิ ไม่ควรอยู่ในห้องท่องบทอย่างนั้น เธอควรออกมาผ่อนคลายบ้าง ถ้าท่องต่อไป เธอจะกลายเป็นคนโง่นะ!"
เฉินเหนียนกับเฉินเหยียนเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เธอจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเฉินเหยียนมีความสามารถจำได้แม่นยำ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเฉินเหยียนยังแกล้งท่องบทอยู่
บนฟลอร์เต้นรำมีคนมากมาย เฉินเหนียนสวมชุดเดรสสั้นสายเดี่ยวสีดำ ส่ายเอวอย่างเย้ายวน ตะโกนบอกเฉินเหยียนที่เต้นอย่างขอไปทีอยู่ตรงข้ามว่า "ผ่อนคลายหน่อย สนุกให้เต็มที่!"
เสียงเพลงในบาร์ดังสนั่น เฉินเหยียนเห็นเฉินเหนียนไปเต้นกับผู้ชายคนอื่นแล้ว เธอจึงหันไปนั่งที่โซฟาข้างๆ
ในตอนนั้นเอง ชายหน้าตาหล่อคนหนึ่งเดินมาหาเธอ นั่งลงข้างๆ เฉินเหยียนพร้อมรอยยิ้มสดใส "สาวสวย คุณนั่งดื่มคนเดียวเหรอ ให้ผมนั่งเป็นเพื่อนไหม?"
เฉินเหยียนมองชายคนนั้นแวบหนึ่ง เลิกคิ้วแล้วปฏิเสธอย่างเย็นชา "ไม่ต้อง!"
"สาวสวย คุณสวยจริงๆ" ชายคนนั้นนั่งข้างเฉินเหยียน ไม่สนใจสายตาปฏิเสธของเธอ พูดต่อว่า "ดื่มด้วยกันสักแก้วไหม?"
เฉินเหยียนมองหน้าชายที่นั่งข้างๆ อย่างรำคาญ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ชะงักไป
ชายคนนี้หน้าตาคล้ายฟู่หางประมาณหกส่วน สิ่งเดียวที่แตกต่างคือเขาดูอ่อนกว่าฟู่หางมาก ผมสีเงินของเขาดูโดดเด่นมาก
"ไม่ต้องหรอก" เฉินเหยียนคิดในใจว่านี่ต้องเป็นผู้ชายที่เฉินเหนียนหามาให้เธออุ่นเตียงแน่ๆ
"สาวสวย" ชายคนนั้นขยับเข้าใกล้เฉินเหยียนอีกนิด รอยยิ้มบนใบหน้าเพิ่มมากขึ้น พูดว่า "ในเมื่อออกมาเที่ยว เราก็ต้องสนุกให้เต็มที่ ใช่ไหมล่ะ!"
เฉินเหยียน: ใครเป็นพวกเดียวกับนายกัน?
ชายคนนั้นดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็นว่าเฉินเหยียนหน้าบึ้ง เขาขยับเข้าใกล้เฉินเหยียนอีก "คุณไม่ชอบที่นี่เหรอ งั้นเราไปที่อื่นกันไหม?"
"ขอโทษนะ ฉันมากับเพื่อน!" เฉินเหยียนพูดพลางลุกขึ้นจะเดินจากไป เธอรู้สึกเหมือนถูกพลาสเตอร์ยาติดตัวไม่ยอมหลุด
เฉินเหนียนยิ้มพลางกระโดดออกมาจากด้านข้าง โอบไหล่เฉินเหยียนด้วยมือข้างเดียว ผิวปากใส่ชายคนนั้น พูดว่า "โอ้โห น้องชาย หน้าตาไม่เลวเลยนะ!"
เฉินเหยียนผลักเฉินเหนียนออกด้วยมือข้างเดียว พูดอย่างเซ็งๆ ว่า "ฉันจะกลับแล้ว"
เฉินเหนียนเข้าไปกระซิบข้างหูเฉินเหยียน ลดเสียงลงพูดว่า "ผู้ชายคนนี้ชื่อลู่หยวี่ อายุยี่สิบปี แม่ของเขาเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวนอนโรงพยาบาล เขาเกือบถูกพวกผู้ชายแก่ข่มขืนเพื่อหาเงินค่ารักษาพยาบาล บังเอิญฉันเห็นพอดีเลยช่วยเขาไว้ คิดว่าจะส่งให้เธอ"
เฉินเหยียนจ้องเฉินเหนียนอย่างดุดัน
เฉินเหนียนรู้ดีว่าเฉินเหยียนมีจิตใจที่เมตตาที่สุด เธอพูดว่า "ในเมื่อเธอชอบคนหน้าตาแบบฟู่หาง เด็กหนุ่มคนนี้ก็หน้าตาคล้ายฟู่หางมาก เก็บไว้ข้างตัวไม่ดีเหรอ?"
เฉินเหยียนมองหน้าลู่หยวี่ แล้วนั่งกลับลงไปอีกครั้ง โบกมือเรียกลู่หยวี่ ถามว่า "คุณยังเรียนอยู่ไหม?"
"ปีสามแล้วครับ" ลู่หยวี่เก็บท่าทางเจ้าชู้ที่แกล้งทำไว้ก่อนหน้า พูดอย่างซื่อๆ นั่งอย่างเรียบร้อย เหมือนนักเรียนที่กำลังฟังครูสอน
"เรียนคณะอะไร?"
"คณะการเงินครับ" ลู่หยวี่ขอบตาแดงเล็กน้อย วันนี้เฉินเจี่ยบอกเขาว่า ถ้าเขาดูแลคุณหนูเซิ่นได้ดี ค่ารักษาพยาบาลของแม่เขาก็จะมีแล้ว เขามองเฉินเหยียนอย่างคาดหวัง พูดอย่างถ่อมตัวว่า "คุณหนูเซิ่น ผมทำได้ทุกอย่าง..."


## 011 ผู้ช่วยในชีวิตประจำวัน?

ฟู่หางในชุดสูทเดินเข้ามาจากประตูด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขามีรูปร่างสูงตรง บุคลิกที่เย็นชาและสง่างามนี้ดึงดูดสายตาของสาวๆ หลายคนที่กำลังดื่มอยู่แถวนั้น
มีสาวน้อยคนหนึ่งที่กล้าหน่อยเข้ามาขวางทางฟู่หางไว้ แล้วถามด้วยรอยยิ้มว่า "คุณคะ ขอแอดวีแชทได้ไหมคะ?"
ฟู่หางมองสาวน้อยคนนั้นอย่างเย็นชา แล้วหันหน้าเดินไปอีกทาง เขาเดินไปยังโซนวีไอพี ขณะกำลังจะนั่งลง เขาก็เห็นเฉินเหยียนกำลังพูดคุยหัวเราะกับชายคนหนึ่งอยู่ไกลๆ
เมื่อก่อนเฉินเหยียนเป็นคนอ่อนโยนมากเวลาอยู่ต่อหน้าเขา เหมือนกระต่ายขาวตัวน้อย
แต่ตอนนี้เฉินเหยียนเป็นเหมือนเม่นที่พร้อมจะทิ่มใครก็ตามที่กล้ามารังแก เธอจะไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายลอยนวลแน่นอน
เมื่อเขาเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของชายที่นั่งข้างเฉินเหยียนชัดเจน ดวงตาของเขาก็หม่นลง ใบหน้าบึ้งตึงเดินตรงออกไปข้างนอก ทั่วทั้งร่างแผ่ออรามืดหม่น
……
เฉินเหยียนมองนักเรียนตรงหน้าด้วยความจนใจ พูดว่า "งั้นเอาอย่างนี้ ฉันจะยืมเงินให้ก่อน……"
เฉินเหยียนยังพูดไม่ทันจบ เฉินเหนียนก็รีบเอามือปิดปากเธอไว้ แล้วเข้าไปกระซิบข้างหูว่า "เหยียนเหยียน ทำแบบนี้จะเป็นการสอนเด็กไม่ดีนะ ถ้าเขาเรียนรู้ว่าไม่ต้องทำงานก็ได้เงินจะทำยังไง?"
ไม่รู้ทำไม เฉินเหยียนกลับรู้สึกว่าสิ่งที่เฉินเหนียนพูดมีเหตุผลมาก
เฉินเหนียนยิ้มมองไปที่ลู่หยวี่ พูดว่า "เหยียนเหยียนของฉันอยากเป็นดาราในอนาคต นายมาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของเธอสิ เดี๋ยวให้พี่นาหวาผู้จัดการของเหยียนเหยียนช่วยดูแลนาย"
ลู่หยวี่กล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้ง ลุกขึ้นยืนโค้งคำนับให้เฉินเหยียนและเฉินเหนียนอย่างจริงจัง เสียงสั่นเครือ "ขอบคุณคุณหนูเซิ่น ขอบคุณเฉินเสียวเจี่ย"
เฉินเหนียนพอใจกับท่าทีของลู่หยวี่มาก ยิ้มพยักหน้า พูดว่า "ได้ นายกลับไปก่อนได้แล้ว เดี๋ยวฉันจะส่งที่อยู่โรงแรมที่พวกเราพักให้"
หลังจากไล่ลู่หยวี่ไปแล้ว เฉินเหนียนหันไปมองเฉินเหยียน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเปล่งประกายด้วยรอยยิ้ม ถามว่า "ดีใช่ไหมล่ะ หน้าตาก็ตรงสเปคเธอด้วยนะ!"
เฉินเหยียนยิ้มแต่ไม่พูดอะไร
ตอนแรกทุกคนคิดว่าเธอชอบฟู่หางเพราะหน้าตาของเขา แต่ความจริงไม่ใช่
เธอยังจำได้ว่าเมื่อสามปีก่อนเธอไปไหว้พระที่วัด แล้วพลาดทำให้เท้าพลิก ฟู่หางเป็นคนช่วยนวดเท้าให้เธอ รอจนเธอไม่เป็นอะไรแล้วเขาถึงจากไป
แต่ฟู่หางอาจจะไม่มีวันจำเรื่องนี้ได้เลย
เฉินเหยียนก็ไม่มีอารมณ์จะเที่ยวในบาร์อีกต่อไป เธอลากเฉินเหนียนกลับ เธอต้องกลับไปศึกษาบทละครให้ดี ถึงแม้ว่าเธอจะจำบทได้หมดแล้ว แต่การแสดงไม่ได้มีแค่การพูดบทเท่านั้น ยังต้องสร้างอารมณ์ด้วย
วันรุ่งขึ้นเมื่อเฉินเหยียนตื่นขึ้นมา เธอเพิ่งเปิดประตูห้องโรงแรม ก็เห็นลู่หยวี่ถืออาหารเช้ายืนอยู่หน้าประตู
"พี่สาวเฉิน" ลู่หยวี่ยิ้มมองเฉินเหยียน เวลาเขายิ้มจะมีลักยิ้มลึกสองข้างแก้ม ทั้งคนดูสดใสเจิดจ้า "พี่นาหวาให้ผมเอามาให้ครับ"
เฉินเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามว่า "วันนี้ไม่ต้องไปเรียนเหรอ?"
"วันนี้เสาร์ไม่มีเรียนครับ" ลู่หยวี่ตอบอย่างซื่อๆ ตัวเขายังมีกลิ่นอายความบริสุทธิ์ของนักเรียน "พี่นาหวาคุยกับผมแล้ว ถ้าผมไม่มีเรียน ก็จะมาดูแลพี่สาวเฉินครับ"
เฉินเหยียนหันหลังเดินเข้าไปข้างใน พยักพเยิดให้ลู่หยวี่เข้ามา
ลู่หยวี่ก้มลงมองรองเท้าสกปรกของตัวเอง ลังเลไม่กล้าเดินเข้าไป
"เข้ามาสิ!" เฉินเหยียนยิ้มมองลู่หยวี่ พูดว่า "เดี๋ยวป้าทำความสะอาดจะมาทำความสะอาดเอง"
ลู่หยวี่ถืออาหารเช้าเดินเข้าไป แล้วปิดประตูห้อง วางอาหารเช้าลงบนโต๊ะข้างๆ ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยความประหม่า
เมื่อคืนเฉินเจี่ยส่งข้อความมาบอกให้เขารีบขึ้นเตียงพี่เฉิน
ลู่หยวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย กังวลไม่รู้จะทำอย่างไรดี เขากลัวว่าถ้าทำแบบนั้นจะทำให้พี่เฉินไม่พอใจ แต่ถ้าไม่ทำ เฉินเจี่ยก็จะด่าเขาแน่ๆ...
"กินข้าวเช้าหรือยัง?" เฉินเหยียนหยิบอาหารเช้าออกมาอย่างคล่องแคล่ว เงยหน้ามองลู่หยวี่ ถามว่า
"กิน กินแล้วครับ" ลู่หยวี่พูดติดอ่าง จากนั้นก็ก้มหน้ายืนอยู่ตรงนั้นไม่กล้าสบตาเฉินเหยียน
เฉินเหยียนไม่ได้คิดอะไรมาก บอกให้ลู่หยวี่นั่งตามสบาย ส่วนเธอก็ดูโทรศัพท์ไปพลางกินข้าวไปพลาง หลังจากเธอกินเสร็จ ก็เห็นลู่หยวี่ขมวดคิ้วยืนอยู่ตรงนั้น ดูท่าทางลำบากใจมาก
"อาการป้าเป็นยังไงบ้าง?" เฉินเหยียนคิดว่าลู่หยวี่กังวลเรื่องอาการป่วยของแม่ จึงถามด้วยความห่วงใย
"หมอบอกว่าอีกหนึ่งเดือนจะผ่าตัดครับ" ลู่หยวี่โยนความคิดเพ้อฝันที่ไม่สมจริงทิ้งไป รีบตอบ
เฉินเหยียนจ้องมองลู่หยวี่ ยิ้มพูดว่า "ฉันคิดเมื่อคืนแล้ว ตอนนี้นายยังเรียนอยู่ ไม่เหมาะที่จะมาเป็นผู้ช่วยฉัน แต่ฉันสามารถยืมเงินให้นายก่อนได้ พอนายเรียนจบแล้วค่อยมาทำงานกับฉัน ส่วนสัญญาเดี๋ยวฉันจะให้พี่นาหวาร่างให้ นายคิดว่ายังไง?"
ลู่หยวี่คิดว่าเฉินเหยียนรังเกียจที่เขายังเด็ก เขารู้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วว่าเฉินเหนียนไม่ได้ต้องการให้เขาเป็นผู้ช่วยจริงๆ แต่ต้องการให้เขาเป็นชายบำเรอของเฉินเหยียน


## 012 ชายบำเรอ

"พี่ ผมอยากเป็นชายบำเรอของพี่" ลู่หยวี่หูแดงเล็กน้อย กลัวว่าอีกวินาทีถัดไปเขาจะไม่กล้าพูดคำที่น่าอายแบบนี้อีก "ผมจะเชื่อฟังพี่มากๆ เลย"
ชายบำเรอ?
เฉินเหยียนมองลู่หยวี่ด้วยความตกใจ งงไปชั่วขณะ ผ่านไปสักพักถึงเข้าใจว่าชายบำเรอที่ลู่หยวี่พูดถึงหมายถึงอะไร
เธอเคยบอกให้เขาเป็นชายบำเรอตั้งแต่เมื่อไหร่?
เธอไม่ได้พูดอะไรแบบนั้นเลยนี่?
แต่ท่าทางเขินอายของลู่หยวี่...
หรือว่าเฉินเหนียนเป็นคนบอกลู่หยวี่แบบนั้น?
เฉินเหนียนนี่มันแม่มดแก่จริงๆ สมองเต็มไปด้วยเรื่องไม่เหมาะสม
"ลู่หยวี่ คุณเรียนการเงิน ฉันอยากให้คุณช่วยดูแลทรัพย์สินของฉันในอนาคต ให้คุณเป็นที่ปรึกษาการลงทุน" เฉินเหยียนรีบอธิบาย เห็นลู่หยวี่เชื่อแล้ว เธอจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก "คนมีความสามารถ ควรใช้ในที่ที่เหมาะสม"
ดวงตาสีดำของลู่หยวี่เปล่งประกายขึ้นทันที มองเฉินเหยียนด้วยแววตาเป็นประกาย พยักหน้าแรงๆ พูดว่า "ยินดีครับ ผมยินดี!"
ดังนั้น เฉินเหยียนจึงโทรหาพี่นาหวาผู้จัดการของเธอทันที ให้พี่นาหวาทำสัญญากับลู่หยวี่ หลังจากส่งลู่หยวี่ไปแล้ว เธอก็รีบเดินไปที่ห้องของเฉินเหนียน
ตอนนี้เฉินเหนียนก็ตื่นแล้ว เธอหวีผมเรียบร้อย ดูสดชื่น ขยิบตาให้เฉินเหยียนอย่างซุกซน พูดว่า "เขาเป็นยังไงบ้าง?"
"เฉินเหนียน เธอจะทำให้เด็กคนนั้นเสียคน" เฉินเหยียนมองเฉินเหนียนอย่างเหนื่อยใจ พูดอย่างรำคาญ "เธออย่าคิดแต่จะหาผู้ชายให้ฉันสิ"
"ได้ๆๆ ฉันไม่หาแล้ว" เฉินเหนียนพูดไปอย่างนั้นเอง แต่ในใจกลับคิดว่าต้องสอนวิธีเกี้ยวผู้หญิงให้ลู่หยวี่เพิ่มเติม "เธอต้องไปกองถ่ายแล้วนะ ฉันไปส่ง!"
เฉินเหยียนพยักหน้า เธอยังไม่ได้ซื้อรถ ช่วงนี้ใช้รถของเฉินเหนียนตลอด ไม่เคยนึกถึงเรื่องซื้อรถเลย
เฉินเหนียนส่งเฉินเหยียนถึงกองถ่าย นั่งอยู่ที่ที่นั่งคนขับยิ้มและผิวปากให้เฉินเหยียน พูดว่า "เหยียนเหยียน ฉันสืบเรื่องลู่หยวี่แล้ว เขายังไม่เคยมีแฟนเลยนะ สะอาดมาก!"
"หุบปากไปเลยเธอ!" เฉินเหยียนยื่นมือจะตีแขนเฉินเหนียน แต่อีกฝ่ายปิดกระจกและเหยียบคันเร่งขับออกไป
เฉินเหยียนตั้งใจว่าจะกลับไปเอาเรื่องกับเฉินเหนียนทีหลัง เธอเดินไปยังกองถ่าย
บังเอิญมาก เฉินเหยียนเพิ่งเดินมาถึงก็เจอกับฟู่เสี่ยวเสี่ยว
ฟู่เสี่ยวเสี่ยวกำลังจะไปเยี่ยมกองถ่าย "เผ่าหนั่งเตาอิ๋ง" ซึ่งอยู่ข้างๆ กองถ่าย "การเดินทางของดวงดาว" เธอกำลังตามจีบสวีชิงพระเอกเบอร์หนึ่ง
เมื่อเธอเห็นเฉินเหยียน เธองงไปชั่วขณะ แล้วเดินเข้ามาอย่างโกรธเกรี้ยว ตะโกนว่า "เฉินเหยียน เธอมาทำอะไรที่นี่?"
เฉินเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่พูดอะไร เบี่ยงตัวเตรียมเดินอ้อมไป
ฟู่เสี่ยวเสี่ยวไม่ยอมให้เฉินเหยียนผ่านไปง่ายๆ เธอเสียหน้าในงานประมูลก่อนหน้านี้ นี่เป็นโอกาสดีที่จะเอาคืน
"เธอไม่ได้ยินที่ฉันเรียกเหรอ?" ฟู่เสี่ยวเสี่ยวคว้าแขนเฉินเหยียนไว้ เดินเข้าไปใกล้ มองเฉินเหยียนอย่างเย็นชา "เธอหูหนวกหรือตาบอด?"
แถวนี้มีกองถ่ายหลายกอง ตอนนี้คนที่ว่างก็มารวมตัวกันดูเรื่องวุ่นวาย
"ฉันแค่ไม่อยากคุยกับคนที่มีสมองเซลล์เดียวเท่านั้นเอง" เฉินเหยียนผลักมือของฟู่เสี่ยวเสี่ยวออก พูดเย็นๆ เธอแค่ไม่อยากเสียเวลากับคนไร้ค่าอย่างฟู่เสี่ยวเสี่ยวเท่านั้นเอง
กู้เฉิงกำลังอ่านบทในกองถ่าย วันนี้เขามีฉากสำคัญหลายฉาก กำลังคิดว่าจะจัดการเวลาอย่างไรดี เมื่อได้ยินคนพูดว่าเฉินเหยียนถูกรังแก เขาจึงรีบเดินออกไปข้างนอก
"ฟู่เสี่ยวเสี่ยว เธอกำลังทำอะไร?" กู้เฉิงก้าวยาวๆ มาหยุดตรงหน้าเฉินเหยียน ดึงเฉินเหยียนไว้ข้างหลัง มองฟู่เสี่ยวเสี่ยวด้วยสีหน้าบึ้งตึง "ยังไง ตอนนี้เธอไม่ได้เป็นแฟนคลับสวีชิงแล้ว มาเป็นแฟนคลับเหยียนเหยียนของฉันแล้วเหรอ?"
"เธอพูดอะไรเหลวไหล เธอ..." ฟู่เสี่ยวเสี่ยวเป็นคุณหนูที่มีชื่อเสียงในอันเฉิง ปกติมีแต่เธอรังแกคนอื่น ไม่เคยมีใครกล้ารังแกเธอ เธอกลอกตาคิดแผนแล้วพูดว่า "เฉินเหยียนเธอ เธอขีดกระเป๋าฉัน ฉันมาเอาเรื่องเธอ!"
กู้เฉิงขมวดคิ้ว กำลังจะพูด แต่ถูกเฉินเหยียนดึงไปด้านข้าง
เฉินเหยียนยิ้มและจ้องมองฟู่เสี่ยวเสี่ยวไม่วางตา
ฟู่เสี่ยวเสี่ยวรู้สึกอึดอัดกับสายตาคมกริบของเฉินเหยียน เธอเบือนหน้าไปทางอื่น พูดเสียงเย็นว่า "เฉินเหยียน เธอมองฉันแบบนั้นหมายความว่าไง กล้าทำแต่ไม่กล้ารับ ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะเป็นคนขี้ขลาดขนาดนี้!"
"ขีดกระเป๋าเธอเหรอ?" เฉินเหยียนพูดพลางเดินเข้าไปใกล้ กระชากกระเป๋าของฟู่เสี่ยวเสี่ยวลงมา ใช้แหวนเพชรบนมือขีดกระเป๋าของฟู่เสี่ยวเสี่ยวอย่างแรง ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังดึงเสื้อคลุมของฟู่เสี่ยวเสี่ยวลงมาและฉีกออกเป็นสองชิ้นต่อหน้าทุกคน
ฟู่เสี่ยวเสี่ยวตกตะลึง มองเฉินเหยียนอย่างไม่อยากเชื่อสายตา ไม่คิดว่าเฉินเหยียนจะกลายเป็นคนดุร้ายขนาดนี้ เธอตะโกนด้วยความโกรธ "เธอทำกับฉันแบบนี้ พี่ชายคนที่สองของฉันจะไม่มีวันชอบเธอ"
เฉินเหยียนยิ้ม พูดว่า "พี่ชายคนที่สองของเธอน่ะเหรอ ฉันทิ้งเขาไปแล้ว เขาจะชอบฉันหรือไม่ ฉันไม่สนหรอก"
ฟู่เสี่ยวเสี่ยวมองหน้าเฉินเหยียน แล้วเหลือบมองหน้ากู้เฉิง ในที่สุดก็เข้าใจ
“ไม่ใช่ฉันที่ผลักเธอ! เธอต่างหากที่กระโดดลงไปเอง!”

“คุกเข่า! ขอโทษเดี๋ยวนี้!”

สามปี!

เฉินเหยียนคิดว่าการที่เธอยอมทุ่มเททุกอย่าง ทุ่มเทหัวใจ และแต่งงานกับฟู่หางมาสามปี ต่อให้หัวใจเขาเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง มันก็ควรจะอุ่นขึ้นได้บ้าง

แต่เมื่อสามีของเธอบังคับให้เธอคุกเข่า เพื่อขอโทษคนในครอบครัวฟู่สำหรับความผิดที่เธอไม่ได้ทำ เฉินเหยียนก็เพิ่งเข้าใจว่า หัวใจของผู้ชายคนนี้เย็นชาและไร้ความปรานีถึงเพียงนี้

วันนั้น เธอและหลินซิงตกน้ำพร้อมกัน แต่ฟู่หางกลับกระโดดลงไปช่วยแอนนาโดยไม่ลังเล รีบพาแอนนาไปโรงพยาบาล ทิ้งให้เฉินเหยียน ซึ่งว่ายน้ำไม่เป็น รอให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมาช่วย

เพราะเหตุการณ์ตกน้ำ หลินซิงแท้งลูก ฟู่หางไม่เปิดโอกาสให้เฉินเหยียนได้อธิบายอะไรเลย เขากลับพาเธอไปที่บ้านตระกูลฟู่แล้วบังคับให้เธอคุกเข่าขอโทษ

สามปีที่อยู่ในตระกูลฟู่ เฉินเหยียนเพิ่งรู้ตัวว่าเธอไม่มีค่าเท่ากับหมาตัวหนึ่งด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงหลินซิง ผู้หญิงที่อยู่กลางใจของฟู่หาง

เมื่อเห็นสายตาเย็นชาที่ฟู่หางมองเธอ พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันตรงหางคิ้ว เฉินเหยียนรู้สึกเหมือนหัวใจถูกมีดกรีดเข้าอย่างแรง

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็ควรหย่ากันเสียที! เธอตัดสินใจกลับไปบ้านเกิด เพื่อรับช่วงต่อกิจการครอบครัวที่มีทรัพย์สินมูลค่าหลายแสนล้าน และกลับมาเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่มีชีวิตหรูหราอีกครั้ง!

แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดคือ หลังจากกลับมา เธอไม่ได้เพียงแค่มีรถหรูและคฤหาสน์สุดอลังการ แต่ยังมีแฟนหนุ่มรูปหล่อและรวยล้นฟ้าเพิ่มเข้ามาอีกด้วย และแม้กระทั่ง...อดีตสามีของเธอก็คุกเข่าขอร้องให้เธอให้อภัย

เฉินเหยียน: “อืม...นี่มันเหนือความคาดหมายไปหน่อยนะ”