พยศนักรักซะเลย
Jbatwise
## บทที่ 2 ความรู้สึกประหลาด

..เอี๊ยด..ด .. ด นิรดาเบรกรถหรูคู่ใจเมื่อเห็นว่ามีกระรอกน้อยวิ่งตัดหน้ารถ พร้อมเสียงดังตุ๊บ!! "ใจหายใจคว่ำหมด เกิดอะไรขึ้นเนี่ยะ ไหนคุณแม่บอกว่าหนทางสะดวกสบาย ผ่านแยกมาหลายแยกไม่เจอป้ายบอกทางเลย" นิรดาพูดกับตัวเองเบาๆแบบใช้ความคิด เนื่องจากถนนเส้นหลักไปที่ไร่ปิดซ่อมทาง เพราะฝนตกหนัก  แล้วเส้นที่เธอใช้เดินทางอยู่ตอนนี้ มันช่างดูไม่คุ้นเอาซะเลย
"ระบบนำทางทำไมต้องมาใช้การไม่ได้ตอนนี้นะ" นิรดาพยายามยกโทรศัพท์ขึ้นเพื่อหาสัญญาณแต่นี่มันกลางป่า
ถ้าจะโทษก็ต้องโทษเธอที่นัดเพื่อนรัก จูน และเกดสุดาเลี้ยงส่งเธอจนดึกดื่น ทำให้ตื่นสายไปมาก หนทางไกลต้องเผื่อเวลาเดินทาง ดังนั้นตอนนี้พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า ทำไงดี เธอยังหาทางไปไร่ไม่ได้เลย ในเมื่อคุณพ่อบอกว่าเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว นิรดาก็เอามาแค่ของใช้ส่วนตัวและงานออกแบบของเธอแค่นั้น ตอนนี้เธอหิวมากๆ บนรถมีแค่เศษขนมปังกับน้ำดื่ม นิรดาลงจากรถเพื่อเช็คที่มาของเสียง ภาพที่เห็นทำให้เธอต้องกุมขมับพร้อมถอนหายใจแรง …
"วันนี้ฉันก้าวเท้าข้างไหนออกจากบ้านกัน ทำยังไงละทีนี้" ตอนที่นิรดาเบรกรถเพราะเจ้ากระรอกตัดหน้า ทำให้รถเสียหลักลงข้างทางเนื่องจากถนนลื่น และมันก็ค่อนข้างสูงสำหรับรถหรูของเธอที่จะขับปีนขึ้นมาด้วยกำลังตัวเองขณะที่เดินไปมารอบๆรถ ก็ยังไม่มีวี่แววสัญญาณนำทางจะกลับมาใช้ได้ "ยัยนิดเอ้ย เอาไงละทีนี้ หิวก็หิว ฝนก็กำลังจะตก มือถือก็ใช้ไม่ได้ แกจะร่ำรวยไปทำไม แค่ชีวิตนี้ยังเอาไปให้รอดไม่ได้เลย" นิรดาพร่ำบ่นไปเรื่อย
ตอนนี้พระจันทร์เข้ามาแทนที มองเห็นลิบหลี่เพราะท่าทางพายุฝนตั้งเคล้ามา นั่งในรถรอคนผ่านมา 1 ชั่วโมง ไม่มีวี่แววใครสักคน เป็นเพราะถนนเส้นนี้ไม่ใช่เส้นสัญจรปกติของคนนอกพื้นที่ และสภาพอากาศแบบนี้เห็นทีคนพื้นที่ก็ไม่ได้ออกจากบ้านกัน นิรดานั่งคิดโน่นนี่ไปเรื่อยๆ ก็เห็นแสงไฟหน้ารถสะท้อนกระจกมองข้างของเธอ แทนที่นิรดาจะรีบลงไปโบกขอความช่วยเหลือ เธอกลับหลบอยู่ในรถแล้วดูท่าทีก่อน อย่าลืมนะว่ามีข่าวเยอะแยะ ที่ถูกจี้ปล้นกลางป่าแบบนี้  กระทั่งรถคันดังกล่าวมาจอดเทียบข้างๆ เดินวนรอบรถ แล้วเคาะกระจกรถหรู นั่นก็ทำให้นิรดาถึงกับสะดุ้งสุดตัว
"นี่คุณ เป็นอะไรไหมครับ มีอะไรให้ผมช่วยไหม"
ระหว่างที่คนนี้เดินรอบรถเธอ นิรดาก็คอยสังเกตท่าทาง การแต่งตัว และรถที่เค้าขับ น่าจะเป็นคนในพื้นที่นะ เนื่องจากรอบข้างค่อนข้างมืดเธอจึงมองหน้าเค้าไม่ชัดเจน แต่ก็ดูออกแหละว่าหล่อเหลาเลยทีเดียว เผลอติดอยู่ในความคิดของตัวเอง จนทำให้คนที่ยืนนอกตัวรถ ต้องเคาะกระจกอีกครั้ง
"คุณ คุณ โอเคไหม บาดเจ็บตรงไหนไหมครับ"
นิรดาค่อยๆแง้มกระจกรถลงเล็กน้อย แค่พอเสียงลอดออกไปได้ แล้วตอบเสียงเบา "คือรถชั้นตกไปข้างทางค่ะ แถวนี้พอจะมีรถลากไหมค่ะ โทรศัพท์ชั้นไม่มีสัญญาณเลยรออยู่ตรงนี้ประมาณ 1 ชั่วโมงแล้ว"
ในระหว่างที่คุยกันอยู่ก็มีรถหน้าตาคล้ายกันอีก 2 คัน ขับมาจอดต่อท้าย และมีชายฉกรรจ์ 3-4 คนวิ่งลงมา เล่นเอานิรดาตกใจมากจนเลื่อนปิดกระจกรถ นั่นทำให้คนที่ยืนคุยด้วยก่อนหน้านี้ เลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจผสมทึ่งในการระแวดระวังตัวของหญิงสาวตรงหน้า
"นายครับ นาย เกิดอะไรขึ้นครับ" บุญชุ่มวิ่งหอบมาพร้อมส่องไฟฉายไปยังผู้เป็นนายเพื่อสำรวจว่านายเกิดเรื่องอะไร "ไม่มีอะไรพอดีเจอคุณคนนี้เค้ารถตกถนน เดี๋ยววอเรียกคนของเรามาลากรถให้คุณผู้หญิงเค้าหน่อย" ระหว่างสั่งงานก็หันไปเคาะกระจกรถอีกครั้ง
"คุณ ไม่ต้องกลัว เด๋วอาสาสมัครจะมาช่วยลากรถ คุณกำลังจะไปไหน"
ได้ยินดังนั้น นิรดาก็ค่อยๆลดกระจกลง ทำให้อีกฝ่ายมองเห็นดวงหน้ารูปไข่ แก้มใสอมชมพู และแววตาสุกใสราวกับดวงดาวนั้นชัดเจน คือเธอ! เดช นึกออกทันที ถึงแม้เค้าและเธอจะยังไม่เคยเจอกันมาก่อน นิด นิรดา โชติกุล ว่าที่คู่หมั่นของเขา ข้อมูลทั้งหมดของเธอ  ถูกส่งมาให้เดชตั้งแต่วันแรกที่พ่อแม่สองฝ่ายต่างตกลงเรื่องหมั่นหมาย แต่นิรดาก็หนีการนัดพบกันไปทุกครั้ง เธอหารู้ไม่ สัญญาการมั่นหมายได้ลงนาม ดำเนินการโดยผู้หลักผู้ใหญ่เรียบร้อยแล้ว
ส่วนตัวเดชนั่น หลักจากเค้าได้เห็นเพียงแค่รูปถ่ายนิรดา เค้าก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องปฎิเสธ และรอคอยจะเจอเธอมาตลอด ดวงตาของนิรดานั้น ส่องประกายอ่อนหวาน แต่ไม่วายมีความดื้อรั้นซ่อนอยู่ นั่นทำให้เค้าอยากรู้จริงๆ ผู้หญิงที่ปฎิเสธ และหนีนัดจากเค้าครั้งแล้วครั้งเล่า จะมีฤทธิ์เดชเท่าไหร่กันเชียว
เดชหลุบเปลือกตาลงครึ่งนึ่งเพื่อหลบซ่อนความรู้สึก .. ถูกใจ.. จริงๆแล้ว เดชได้รับข่าวการมาเยือนของน้องนิด ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเจ้าสัวนิวัฒน์ เพื่อนรักของพ่อตนมาก่อนหน้านี้แล้ว เจ้าสัวนิวัฒน์ถึงกับต่อสายตรงถึงเค้าที่กำลังเจรจาธุรกิจอยู่สิงค์โปร รีบบินกลับไทยและเคลียรตารางงานเพื่อเดินทางมาที่ไร่ภูเคียงฟ้า แค่คำว่า ลุงฝากน้องด้วยนะเดช!! และเค้าก็ให้คำตอบกับตัวเองว่าเค้าไม่มีวันปล่อยนิรดาไปอีกแน่นอน
เดชมาถึงไร่ภูเคียงฟ้าเมื่อ2 วันก่อน เพราะเค้าก็ถือโอกาสตรวจตราเยี่ยมเยียนคนงานไปด้วยเลย ปกติที่นี่จะมีลูกน้องคนสนิท บุญชุ่มเป็นผู้จัดการอยู่แล้ว พวกเค้าโตมาด้วยกัน รักและไว้ใจกันดังพี่น้อง ส่วนใหญ่เค้าจึงอยู่กรุงเทพ และเดินทางต่างประเทศ ครั้งนี้พิเศษจริงๆ เพราะเค้าต้องมาดูแลน้องนิด…เดชยกยิ้มในใจ จ้องมองไปยังนิรดา ไม่วางตา จนเสียงของนิดปลุกให้เค้าออกมาจากความคิด "เอ่อ.. ขอบคุณมากนะคะ" นิรดากล่าวขอบคุณ หลังรถถูกลากขึ้นมา แต่ก็ไม่สามารถขับต่อไปได้ เพราะรถตกลงไปกระแทกอย่างแรงจนล้อมีปัญหา "เด๋วอาสากู้ภัยจะลากรถคุณไปที่อู่ในเมือง แล้วผมจะไปส่งคุณที่ไร่ทอตะวัน" นิรดาอึ้งไปแล้วถามนายหัวเดชาทันที คุณรู้ได้ยังไงว่าชั้นพักที่นั่น?" เดชยักไหล่ แล้วพูดว่า เส้นทางนี้เป็นถนนส่วนบุคคลของไร่ภูเคียงฟ้า ผมมั่นใจว่าคุณไม่ใช่คนงานในไร่ และคิดว่าคุณน่าจะกำลังไปที่ไร่ทอตะวันเพราะ ก่อนที่ถนนจะตัดมาเส้นนี้ มันมีแยกซ้ายไปไร่ทอตะวัน ผมเดาถูกมั้ย?" พอเดชเล่ามาจนถึงจุดนี้ นิรดาถึงกับอ้าปากค้าง


## บทที่ 1 ต้องยอมสินะ

"อะไรนะคะ!
คุณพ่อจะให้นิดไปดูแลไร่ทอตะวัน เพื่อแลกกับการยกเลิกบังคับดูตัวกับนายอะไรนั่นเหรอค่ะ" นิด นิรดา สาวสวยวัย 22 ปี ลูกสาวคนเล็กหัวแก้วหัวแหวน ถลึงดวงตากลมโต สดใส ของเธอ ทันทีที่ได้ยินเจ้าสัวนิวัฒน์ ผู้เป็นพ่อ พูดเงื่อนไขการยกเลิกดูตัวที่ นิรดาเองบ่ายเบี่ยงมาตลอด ใบหน้ารูปไข่ และปากเล็กๆนั่น ส่งเสียงดังลั่น แต่ครู่เดียวก็ทำท่าทางสงบลงและเปลี่ยนท่าทีมาเป็นคนไร้หนทาง
"มีทางเลือกอื่นอีกไหมค่ะคุณพ่อขา นิดไม่อยากไปที่ไร่ นิดอยากอยู่กับคุณพ่ออยู่บ้านของเรา" นิรดา พยายามออดอ้อนผู้เป็นพ่อให้เปลี่ยนใจ พลางหันไปส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากพิมผกา แม่ของเธอและอนุสร พี่ชายวัยห่างกัน 10ปี ที่นั่งอยู่ในวงสนทนาด้วย
"คุณแม่ขาช่วยพูดกับคุณพ่อหน่อยสิค่ะ ไร่ทอตะวัน ทั้งไกล ทั้งกันดาน คุณแม่จะยอมให้นิดไปอยู่ที่นั้นจริงๆเหรอค่ะ เพราะเธอแทบไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับไร่ทอตะวันเลย นอกจากอยู่ไกลจากบ้าน เดินทางลำบาก ทั้งยังทุรกันดานขั้นสุด อีกอย่างกะอีแค่หนีนัดดูตัวมา 5 รอบไม่เห็นจะใช่เรื่องใหญ่สักหน่อย นิรดาคิดอยู่ในใจ
"เรื่องนี้แม่แกก็ช่วยไม่ได้นะ อีกอย่างนายอะไรนั่นที่แกพูดถึง เค้าชื่อเดช เดชา คนหนุ่มไฟแรง ทายาทเพียงคนเดียว ของตระกูลนฤโชติสกุล ความสามารถเป็นที่ยอมรับ บริหารงานทั้งใน และต่างประเทศ รับช่วงต่อธุรกิจของครอบครัว พ่อแม่เค้าเดินทางท่องเที่ยวทั่วโลก ที่สำคัญเป็นเพื่อนกับพี่แก ไว้ใจได้ แต่ดูแกสิ เรียนจบจากเมืองนอกเมืองนามา แทนที่จะแบ่งเวลามาเรียนรู้งานที่บริษัท ช่วยพี่แกบ้าง กลับเที่ยวเล่นไปวันๆ ยัยนิด ถ้าลูกไม่อยากแต่งงานก็ต้องทำงานเข้าใจไหม" เจ้าสัวนิวัฒน์ พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังปนเบื่อหน่าย ที่ลูกสาวคนนี้ช่างเอาแต่ใจเหลือเกิน แบบนี้เมื่อไหร่เค้าถึงจะหมดห่วงได้บ้าง คิดพลาง ส่ายหน้าพลาง
"ถ้าแกสามารถใช้ชีวิตที่ไร่ทอตะวัน ให้ได้ครบ 3 เดือน ทำให้ฉันมั่นใจว่าแกจะดูแลตัวเองและงานที่ได้รับมอบหมายได้ในยามที่ไม่มีพวกเราคอยช่วยแล้วเราค่อยมาคุยกันอีกที" เจ้าสัวนิวัฒน์ยื่นข้อเสนอสุดท้ายให้ ซึ่งมันก็ยังทำให้นิรดาเกิดประกายตาซุกซนแต่ก็รีบเปลี่ยนท่าทางเป็นจำยอม ในใจก็คิดว่าอย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องปวดหัวกับการนัดดูตัวที่แสนน่าเบื่อ ถือว่าเปลี่ยนบรรยากาศหาที่ทำงานหาไอเดียออกแบบงานดีไซน์เสื้อผ้าของเธอแล้วกัน แค่สามเดือนเล็กน้อย
นิรดานึกถึงธุรกิจห้องเสื้อ เธอใช้เงินเก็บส่วนตัวตอนที่เธอไปเรียนต่างประเทศทางด้านการออกแบบ รับเขียนงานเพื่อเก็บประสบการณ์และลองออกแบบงานของตัวเอง ทำแบนรนด์ขายเฉพาะช่องทางออนไลน์ และการตอบรับดีเกินคาด จนเธอสามารถทำเงิน และมีร้านเสื้อผ้าแบรนด์ นีด้า (NIDA) กระจายอยู่ในหลายๆประเทศฝั่งทวีปเอเซีย และยุโรป ธุรกิจนี้แม้แต่พ่อแม่เธอก็ไม่มีใครรู้ ถึงได้คิดว่าเธอลอยไปลอยมา ไม่ทำงานสักที เงินที่เธอทำได้ อยู่สบายๆตลอดชีวิตนี้ยังได้เลย เพื่อตัดปัญหากวนใจก็ต้องตามน้ำไป
"ตกลงค่ะพ่อ นิดจะไป แต่มีข้อแม้นะคะ ถ้านิดทำสำเร็จ พ่อกับแม่ต้องไม่ก้าวก่ายเรื่องจับคู่ให้นิดอีก"  ได้ยินดังนั้นเจ้าสัวนิวัฒน์ก็หัวเราะเบาๆออกมาอย่างพอใจที่สุดท้ายเค้าก็ทำให้นิรดายอมทำอะไรสักที และถ้ายอมเฉยๆก็คงไม่ใช่ลูกสาวตัวแสบของเค้านะสิ "ได้ ไม่มีปัญหา แกนั่นแหละทำให้ได้แล้วกัน" เจ้าสัวนิวัฒน์พูดพลางหันไปสบตากับพิมผกา ภรรยาแสนสวยของเค้า
"นิดลูก ไร่ทอตะวันไม่เหมือนกับที่นิดเคยไปเห็นเมื่อสิบห้าปีก่อนแล้วนะ ตอนนี้ถนนหนทางก็สะดวกสบาย พ่อกับแม่ อยากให้นิดไปคุ้นเคยกับที่นั่น เพราะยังไงซะ วันหนึ่งนิดก็ต้องมาช่วยพี่นุดูแลทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณพ่อสร้างไว้จริงไหมลูก" พิมผกาพูดจาสนับสนุนการตัดสินใจของลูก นิรดาหันไปกอดพิมผกาแล้วส่งสายตาออดอ้อน และทำใจยอมรับกับสถานการณ์นี้ ยังไงก็คงดีกว่าที่ต้องคอยหลบหลีกการนัดดูตัวไปตลอด
"คุณพ่อจะให้นิดไปเมื่อไหร่ค่ะ แล้วอยู่ที่นั่นนิดต้องทำอะไรบ้าง" ในเมื่อเธอต้องไปก็จำเป็นต้องรู้เพราะจะได้วางแผนใช้ชีวิต 3 เดือนนี้ให้มันผ่านๆไป "แกเอาตัวแกไปให้ถึงก็พอ พ่อให้คนดูแลไร่จัดแจงไว้หมดแล้ว พร้อมก็ไปได้เลย" เจ้าสัวนิวัฒน์เพิ่งรู้สึกหายใจคล่องเป็นครั้งแรก เพราะลูกสาวตัวแสบนี้ดื้อซะเหลือเกิน


## บทที่ 3 หวาดกลัว

นี่เธอหลงทางเลี้ยวมาถนนผิดเส้นจริงๆซ้ำยังเป็นถนนส่วนบุคคลด้วย ไม่น่าแปลกใจที่ไม่มีรถผ่านมาเลยสักคัน "โชคดีของชั้นที่คุณบังเอิญมาเจอ ขอบคุณมากนะคะ" นิรดาพูดพลางส่งยิ้มแห้งๆให้เดช "ต้องขอบคุณสิ่งนั้น" เดชพูดพลางชี้มือไปที่เสาสูง แลเห็นแสงสีแดงกระพริบอยู่ "อย่างที่ผมบอกถนนเส้นนี้เป็นถนนส่วนบุคคล เราติดตั้งกล้องส่งสัญญาณเตือนการเกิดเหตุร้าย สัตว์ป่าออกหากิน เพื่อเตือนให้คนงานในไร่หลีกเลี่ยงเส้นทางนั้นๆ แต่กรณีของคุณสุดวิสัย สัญญาณแจ้งเตือนเสียหายเพราะถูกฟ้าผ่า และเพิ่งกลับมาทำงานปกติเมื่อสัก 30 นาทีก่อน พวกเราถึงเพิ่งเจอคุณ" เดชพูดอธิบายเป็นทางการ จนทำให้นิรดาอดทึ่ง และคิดว่ามันก็เจ๋งอยู่นะ เธอจะเอาไปพัฒนาที่ไร่เธอบ้าง พ่อจะต้องดูเธอใหม่ "ไร่ภูเคียงฟ้าเปิดกว้างให้ผู้สนใจเข้ามาศึกษาดูระบบ ถ้าคุณ…" เดชหยุดพูดเลิกคิ้วแล้วมองไปยังนิรดาเป็นเชิงถามชื่อ แล้วรอสักครู่ นิรดาจึงรีบตอบกลับ "นิรดาค่ะ หรือเรียกนิดก็ได้ค่ะ"
"ครับคุณนิด" เดชยิ้มเล็กน้อย พร้อมจ้องตรงๆไปที่นิรดา "แล้วผมจะแนะนำให้นะครับ คุณนิดจะกลับไร่เลยไหม เดี๋ยวผมไปส่ง" นิรดาพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนตอบรับให้เค้าไปส่ง ต้องยอมรับว่าเธอเพลิดเพลินที่เฝ้าดูทุกท่วงท่าของเดช ขณะที่เค้ากำลังจัดแจงสั่งงานลูกน้อง ริมฝีปากบางบาง รับกับจมูกโด่ง ใบหน้าคมสัน ท่าทางทะมัดทะแมง ชุดที่สวมใส่ ดูแล้วก็เหมือนคนทั่วไป แต่มัดกล้ามเนื้อแขน และขายาวๆนั่น ทำให้นิรดาถึงกับจินตนาการไม่ถูกจริงๆ
ในขณะที่ความคิดนิรดาเริ่มเตลิดไปไกล จนไม่ทันได้สังเกตว่าเดช รู้ เห็น และเหมือนจะเข้าใจความคิดของนิรดาทะลุปรุโปร่ง เค้าไม่เคยเห็นผู้หญิงอะไรอ่านความคิดง่ายขนาดนี้ ในขณะที่เธอกำลังแทะโลมเค้าทางสายตา หน้าเธอดันแดง และเขินอายมาซะเอง เดชเดินไปเปิดประตูรถ และร้องเรียกนิรดาอีกครั้ง "อ่อ ค่ะ กลับค่ะ ขอบคุณนะคะที่จะไปส่ง" นิรดาพูดไป ในใจพลางตำหนิตัวเอง คิดอะไรของชั้นเนี่ยะ เธอหารู้ไม่ตอนนี้ แม้แต่ใบหูก็แดงไปหมดแล้ว
ไม่น่าเชื่อว่าระยะทางที่เธอขับเข้ามาหลงบนถนนเส้นนั้น จนกระทั่งตอนนี้ยังขับออกไม่พ้นอาณาเขตของไร่ภูเคียงฟ้าเลย ที่นี่กว้างใหญ่แค่ไหนกันนะ นิรดาคิดในใจ "คุณหิวไหม อีกสักพักเราถึงจะพ้นเขตป่าของไร่ภูเคียงฟ้า คุณทานขนมปังกับนมตรงเบาะหลังนั้นได้นะ" เดชพูดแล้วมองไปทางนิรดาแค่แวบเดียว แต่แล้วก็ต้องหยุดรถ จนนิรดาต้องมองออกไปที่ถนนกลับพบว่า ดินภูเขาไหลลงมากีดขวางทางเดินรถ จนไม่สามารถผ่านไปได้ สองคนหันมองหน้ากันอัติโนมัติ เส้นนี้เป็นทางเดียวที่จะไปเชื่อมกับทางเข้าไร่ทอตะวัน "ผมคิดว่าเราใช้เส้นทางนี้ไม่ได้ชั่วคราวนะ คุณต้องแจ้งที่บ้านไหม ถ้าวันนี้ต้องค้างที่อื่น" เดชพูดเสียงเรียบ แต่คนฟังกลับตื่นตระหนก แต่ไม่รู้จะตอบยังไงดี เห็นนิรดานั่งนิ่งไม่แสดงความคิดเห็น แต่สีหน้าดูกังวลจนปิดไว้ไม่มิด  เดชจึงพูดขึ้นว่า "คุณนิดมีปัญหากับการนอนค้างนอกบ้านไหมครับ" เค้าถามพลางหันมามองดวงหน้าหวาน ยิ่งมองเธอใกล้ๆแบบนี้ เค้าก็ยิ่งอดมองเธออีกครั้ง อีกครั้ง ไม่ไหว "ถ้าเราหันกลับไปอีกทาง ก็จะเป็นที่พักของไร่ภูเคียงฟ้า ถึงที่นั่นคุณสามารถใช้โทรศัพท์ แล้วโทรแจ้งที่บ้านได้ คุณคิดว่ายังไง" ระหว่างที่นิรดากำลังใช้ความคิด จู่ๆก็มีเสียงฟ้าผ่าลงมาอย่างจังจนเธอตกใจกลัว รีบตอบตกลงทันที "ไปค่ะคุณ ไปๆ รีบไปจากตรงนี้ค่ะ" เดชมองนิรดากับท่าทางหวาดกลัวของเธอแต่เค้าไม่ได้พูดอะไรต่อ จนกระทั้งถึงบ้านไร่ภูเคียงฟ้า
ก่อนลงจากรถเดชถามนิรดาด้วยน้ำเสียงเจือเป็นห่วง "คุณโอเคไหม" ระหว่างนั้นก็มีเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าต่อเนื่องมาอีก เสียงดังอึกทึก อาจเป็นเพราะเธออยู่บนภูเขาก็ได้มั้ง จึงรู้สึกว่าเสียงมันดัง และน่ากลัวกว่าทุกๆครั้ง นิรดาที่นั่งนิ่งมาตลอดทางกลับนั่งตัวสั่นเทา และยกมือขึ้นปิดหู อยู่แบบนั้น จนเดชเองยังตกใจกับปฎิกิริยาของเธอ เค้าร้องเรียกเธออยู่หลายครั้งแต่เธอกลับไม่ตอบรับ จนกระทั้งเดชยื่นมือไปจับต้นแขนของนิรดาเพื่อให้เธอหันมามอง ภาพที่ปรากฎตรงหน้าคือ สองตาของนิรดาแดงก่ำ น้ำใสๆเกาะอยู่ตรงขนตางอนงามนั้น ทำให้คนเห็นอดรู้สึกสงสารจับใจ ในใจของเดชเต็มไปด้วยคำถาม แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไร ฟ้าก็ผ่าลงมาอย่างจัง ทางยอดเขา นิรดาที่แค่ตัวสั่นครั้งนี้เธอกรี๊ดออกมาอย่างสุดเสียง โผเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเดช ที่กำลังเอื้อมมือมาหานิรดาพอดี ดวงตาเดชสั่นไหว ด้วยตกใจที่โดนนิรดากอด แต่แค่ชั่วครู่ เดชค่อยๆใช้ฝ่ามือตบลงไปที่ไหล่นิรดาเบาๆเพื่อปลอบประโลม พร้อมทั้งพูดขึ้นว่า "ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไร มีผมอยู่ คุณจะไม่เป็นไร" นิรดาค่อยๆเงยหน้าขึ้น รู้สึกอบอุ่นในหัวใจแปลกๆ สายตาประสานกัน ต่างก็มีความสั่นไหวในดวงตา และเกิดมากมายในดวงตาของนิรดาเช่นกัน พอรู้ตัว นิรดาก็ผละออกจากอ้อมกอด "ขอโทษค่ะ คือว่า…" เดช วางสีหน้าเรียบเฉย "คุณโอเคมั้ย เราไปข้างในกันเถอะ เด๋วผมให้คนจัดห้อง และเตรียมอาหารไว้ให้" นิรดาพยักหน้าน้อยๆและเดินตามหลังเค้าไป ระหว่างทางเดินเข้าบ้าน เป็นเนินสูง ง่ายๆคือ บ้านหลังนี้ปลูกอยู่บนเนิน เนื่องจากฝนตกลงมาอย่างต่อเนื่องทำให้เดชยื่นมือไปให้นิรดาจับพร้อมเอ่ยเสียงนุ่ม "ระวังพื้นลื่นนะครับ" นิรดาหน้าแดง เมื่อกี้เธอเพิ่งถือวิสาสะกอดเค้าไป ตอนนี้จะให้จับมือเค้าอีกเหรอ! นิรดาส่งยิ้มให้ และเดินเลี่ยงเดชทำทีว่าเธอโอเค สบายมาก ภายในบ้านหลังใหญ่โอ่อ่า แต่เรียบหรู สิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน แทบไม่ต่างจากบ้านที่อยู่ในเมืองเลยแม้แต่น้อย ไม่ทันก้าวเข้าประตูบ้าน ก็พบเด็กสาวอายุน่าจะเด็กว่านิรดา 10 ปี โผล่หน้าออกมามองและตะโกนเรียกชื่อ ป้าอ่อน "ป้าอ่อน ป้าอ่อน นายเดชกลับมาแล้วจ้า พาสาวกลับมาด้วย" เห็นทีวันนี้ กระติ๊บมีประโยคเสริมท้ายที่ไม่เหมือนทุกวัน ไปบอกป้าอ่อนด้วย
"ป้าจ๊ะ นายเดชพาสาวกลับมาด้วย ส๊วยสวยจ๊ะ"
“หยุดก่อน.. อย่าเพิ่งไป” “พี่คะ อย่าทิ้งนิดไว้ นิดกลัว”  
นิรดาร้องเรียกพลางสะอื้นไห้ ร้องเรียกอย่างสิ้นหวัง … “นิดครับ พี่อยู่นี่ นิดไม่ต้องกลัว มีพี่อยู่ ไม่มีอะไรต้องกลัว” น้ำเสียงตื่นตระหนกแต่แฝงไปด้วยความอบอุ่นของเดช ทำให้นิรดาพยายามลืมตาอันหนักอึ้งของตนขึ้น ภาพอันเลือนลางเหมือนความฝันปรากฎตรงหน้า นิรดายกมือขึ้นลูบไปที่แก้มสากอย่างอ่อนโยน แล้วก็หมดสติไปเพราะพิษไข้ ความหนาวเหน็บค่อยๆคืบคลานเข้ามา จนเธอพูดเพ้อไม่ได้สรรพ “หนาวเหลือเกิน พ่อค่ะ นิดหนาวเหลือเกิน แม่ข๋า ช่วยนิดด้วย” สิ้นเสียงนิรดา เดชสีหน้าแดงกล้ำ เป็นความผิดของเค้า ถ้าเค้ารู้ว่าร่างกายเธอไม่ได้แข็งแรงเหมือนทีืเธอชอบแสดงความอวดอ้าง เค้าคงไม่เผลอปล่อยให้เธอตกน้ำ จนล้มป่วยแบบนี้ เค้าต้องทำอะไรสักอย่าง ไม่งั้นเธอได้หนาวตายแน่ “นิดพี่ขอโทษนะ” ไม่พูดเปล่า เดชค่อยๆถอดเสื้อผ้าที่นิรดาใส่ออกทีละชิ้น จนเหลือแค่บราเซียตัวจิ๋ว ทั้งๆที่พยายามหักห้ามใจแล้ว แต่ผิวขาวอมชมพูราวกับไข่มุกที่ปรากฎตรงหน้า ที่ตอนนี้ซีดเซียวจากการเปียกน้ำเป็นเวลานาน ก็ทำให้เดชแอบกลืนน้ำลาย จากนั้นก็ค่อยๆถอดชุดของตัวเองออกเพื่อหวังว่า ไอความร้อนจากตัวเค้า จะช่วยให้นิรดาอุ่นขึ้น… เดชหลุบสายตาลงแล้วค่อยๆประคองกอดเนื้อแนบเนื้อ ทุกอนูที่ผิวสัมพัสกัน ช่างอุ่น จนนิรดาเผลอขยับเข้าหาร่างหนา นั่นยิ่งทำให้เดชต้องใช้ความอดทนขั้นสุด ซึ่งเค้าก็ไม่รู้ว่ามันจะทนได้สักเท่าไหร่กัน