บันทึกฝึกสอน
NIMAJNEB
## บันทึก#1 ปฐมนิเทศ

เสียงอึกทึกครึกโครมดังก้องไปทั่วสนามขนาดใหญ่ ทั้งเสียงผู้อำนวยการโรงเรียน ทั้งเสียงเจี่อยแจ้วของนักเรียนรอบตัว ต่างผสมกันเป็นความรู้สึกที่น่าอึดอัดซะเหลือเกิน ผมจับคอเสื้อนักเรียนของตัวเองแล้วกระพือลมเข้าร่างอันชุ่มเหงื่อหวังจะให้คลายความร้อนได้บ้าง แต่แดดยามเช้าเวลาแปดนาฬิกาเศษ ๆ นั้นรุนแรงเหลือเกิน ไหนจะกลิ่นเหงื่อเค็ม ๆ จากหมู่มวลชนรอบข้างอีก ยิ่งทำให้ผมหงุดหงิดไปกันใหญ่
ประชากรวัยมัธยมปีที่สี่รอบข้างผมก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเช่นกัน กลุ่มนึงจับกลุ่มคุยเรื่องที่ว่าปิดเทอมที่ผ่านมาไปทำอะไรมาบ้าง กลุ่มโน้นหยอกล้อเล่นกันสนุกสนาน ทุกคนดูตื่นเต้นแและพร้อมแลกเปลี่ยนเรื่องราวต่าง ๆ ดูเหมือนการเปลี่ยนจากมัธยมต้นเป็นมัธยมปลายนั้นเป็นเหมือนการเลื่อนชั้นตากปกติ เพราะส่วนมากคงเป็นนักเรียนเก่าที่เรียนต่อมัธยมปลาย พวกเขาจึงดูสนิทกันขนาดนี้
ส่วนผมไม่ เด็กที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่ในช่วงมัธยมปลายอย่างผมยังไม่ทันได้รู้จักใครเลยด้วยซ้ำ ถึงจะบอกให้เข้าหาคนอื่นก่อนก็เถอะ แต่จะเริ่มทักว่าอะไรล่ะ
"นี่มึง เด็กใหม่เหรอ ไม่คุ้นหน้าเลย ชื่อไร กู 'บอล' นะ"
ผมเงยหน้าขึ้นหาต้นเสียง บุคคลตรงหน้าเป็นเด็กชายผิวเข้ม จากที่เขายืนอยู่ข้างหน้าผม แน่นอนว่าเป็นเพื่อนร่วมห้องแน่นอน เขาเอี้ยวตัวมาเพียงครึ่งนึงเท่านั้น ทำให้เห็นใบหน้าไม่ชัดนัก เห็นเป็นเพียงใบหน้าที่เต็มไปด้วยสิวอุดตัน
"อ่า….เรา เอ่อ ผมชื่อ…จักรวาร ค ครับ" ให้ตายเถอะ ใครเขาใช้คำสุภาพกับเพื่อนกัน แล้วไหนจะบอกชื่อจริงไปอีก ไม่บอกชื่อพ่อชื่อแม่ให้เขาล้อไปด้วยเลยล่ะ กูชื่อบี กูชื่อบี แค่นี้ทำไมพูดไม่ได้
"เห้ย ไม่ต้องสุภาพก็ได้ เอาซะรู้สึกผิดเลยที่พูดกูมึงกับมึงไป" คนตรงหน้าหัวเราะในลำคอเล็ก ๆ ไม่รู้ว่าเอ็นดูหรือสมเพชผมกันแน่ "ชื่อจักวารเหรอ ชื่อโคตรเท่ห์ งั้นจะเรียกมึงว่า 'จักร' แล้วกันนะ"
จักร?…ชื่อแก่จัง
"ว่าแต่ มึงจบ ม.3 จากเอกชนแน่เลย ผิวโคตรขาว" บอลพูดพร้อมกับสอดส่องสายตาสำรวจตัวผม "แล้วงี้มายืนเข้าแถวตากแดดทุกวัน มึงไหวเหรอวะ เสียดายผิวดี ๆ มึงจัง"
ผมไม่รู้ว่าควรตอบอะไรเขาไปเลยได้แต่ยืนนิ่ง เมื่ออีกฝ่ายไม่เห็นว่าผมมีปฏิกิริยาอะไรจึงหันควับไปแนะนำผมให้เพื่อนที่อยู่ข้างหน้าเขาอีกที
จบกัน ทุกคนเข้าใจว่าผมชื่อจักรจากปากบอลกันหมดแล้ว ต้องแนะนำตัวใหม่ ต้องแนะนำตัวใหม่ 'ไม่ใช่นะเว้ยบอล กูชื่อบี' ผมได้แต่ยืนอมคำพูดนั้นไว้แล้วปล่อยให้ความกลัวเอาชนะผม
"…จักร…" บอลหันมาหาแล้วเรียกชื่อผมอีกครั้ง
"หือ??"
"ไอ้จักร ยืนเหม่ออะไรอยู่วะเนี่ย เขาจะเรียกแล้ว" เสียงกระซิบนั้นเปลี่ยนไป กลายเป็นเสียงที่ทุ้มลึกขึ้น ใบหน้าของบอลก็เปลี่ยนไปแล้วเช่นกัน ไม่ใช่ใบหน้าเด็กมัธยมปลายสิวเขรอะอีกแล้ว
มโนสำนึกของผมกลับมาสู่ปัจจุบัน นี่คือความจริง ตอนนี้เรากำลังยืนต่อแถวรอให้ผู้อำนวยการเรียกขึ้นไปแนะนำตัวที่หน้าเสาธง คงเพราะบรรยากาศของเมื่อเจ็ดปีก่อนกับตอนนี้มีความใกล้เคียงกันมาก ทั้งผอ.ที่กำลังพูดอยู่คนเดียว ทั้งนักเรียนที่ส่งเสียงระดับเดซิเบลเท่าจราจรในกรุงเทพ เหมือนกันไม่มีผิด ผมจึงหลุดลอยนึกไปถึงวันปฐมนิเทศวัยมัธยม ตอนนี้ก็เป็นช่วงปฐมนิเทศหลังกิจกรรมหน้าเสาธงเช่นกัน เพียงแต่เป็นคนละโรงเรียน ผอ. คนละคน และที่สำคัญ คนละบทบาทกับตอนนั้นเลย
ผมกลืนน้ำลายดังเอื๊อกพลางเอามือไปกระพือคอเสื้อเชิร์ตสีขาวที่ใส่อยู่ แต่ทำไม่ได้ ผมลืมไปว่ากำลังใส่เนคไทอยู่และคอเสื้อก็ดันไปถึงลูกกระเดือกโน่น อึดอัดชะมัด
หลังจากที่บอลเรียกสติผมกลับมา ประสาทสัมผัสก็เริ่มทำงานได้ดีขึ้น ตึกตึกตึก ได้ยินถึงเสียงหัวใจของตัวเอง  กึกกึกกึก กระดูกข้างในเข่าก็ไม่วายสั่นไปด้วย
ผมหันควับทันที พร้อมแล้วที่จะเดินแหวกฝูงชนไปหาที่หลบซ่อน เกือบจะทำได้แล้วถ้าไม่มีมือมาดึงแขนผมเอาไว้ก่อน
"เดี๋ยว นายจะไปไหน"
"…ไปเขียนใบลาออก…"
"เห้ย ไอ้บ้า แค่พูดหน้าเสาธง แนะนำตัวแปปเดียวเอง เอาหน่า" บอลดึงแขนแรงขึ้น ฉุดรั้งร่างเล็ก ๆ ของผมให้กลับมาที่แถวอีกครั้ง แต่คงจะดึงแรงไปหน่อยจนผมเสียสมดุลแทบล้มไปชนหน้ามัน ใบหน้านั้นผมไม่ได้สังเกตตรง ๆ มานานตั้งแต่จบ ม.6 แล้ว จากเด็กสิวเขรอะคนนั้น ตอนนี้ใบหน้าเรียบเนียนขึ้นมากแม้จะมีร่องรอยอารยธรรมบ้างก็ตาม
"….ก็อย่างที่กล่าวไป อย่าลืมเคารพครูฝึกสอนเหล่านี้เหมือนเป็นครูคนนึงด้วย และเพื่อความคุ้นเคยกันเหมือนทุกปี ขอเชิญคุณครูฝึกสอนมากล่าวแนะนำตัวข้างหน้าด้วยครับ"
หลังผอ.กล่าวจบ นักศึกษาหญิงที่อยู่หัวแถวก็ขึ้นไปบนเวทีคนแรก เธอกล่าวด้วยวาจาฉะฉานและแนะนำตัวได้อย่างสมบูรณ์แบบ และแน่นอนว่าหมู่มวลนักเรียนที่เคยส่งเสียงเอะอะก่อนหน้านี้นั้นได้เงียบจนเกือบสนิท จะมีก็เพียงแค่เสียงเชียร์เสียงเฮต่าง ๆ เท่านั้น ก็พอเข้าใจได้ การปรากฎตัวของนิสิตนักศึกษาฝึกสอนเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นเสมอ เพราะจะได้เห็นคนหนุ่มสาวหมุนเปลี่ยนกันมาทุกปี ๆ
การออกฝึกสอนนั้นเป็นสิ่งที่จำเป็น ไม่สิ ต้องเรียกว่าเป็นสิ่งที่ต้องทำ หากคิดจะเรียนคณะครุศาสตร์หรือศึกษาศาสตร์แล้ว จะต้องเรียนทั้งหมดห้าปีเต็ม ในปีที่ห้านิสิตนักศึกษาทุกคนต้องเข้ารับการฝึกสอนที่โรงเรียนหนึ่งเป็นระยะเวลาหนึ่งปีการศึกษาเต็ม ไม่มีข้อยกเว้น สิ่งเดียวที่จะหลุดพ้นจากการฝึกสอนได้นั้นคือการลาออกไปและทำเป็นว่าสี่ปีที่ผ่านมาไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ไม่แปลกหรอกที่จะสงสัย เพราะผมเองก็สงสัยเช่นกัน ทำไมคนขาดความมั่นใจขั้นสูงอย่างผมถึงมาเลือกเรียนครูกันนะ ไม่เมคเซนส์เลยสักนิด ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ผมอาจไม่อยากขี้กลัวจนรีบคว้าโควตาเข้ามหาลัยก่อนโดยไม่คำนึงถึงชะตากรรมในอนาคตแบบนี้หรอก ตอนนั้นคงคิดว่าถ้าไม่รีบคว้าโอกาสนี้ไว้ การสอบแอดมิชชันคงสุ่มเสี่ยงต่อการเป็นหัวใจวายเป็นแน่แท้
ใช่ว่าระหว่างเรียนมาสี่ปีจะไม่มีการพูดการนำเสนองานหรอกนะ แต่เพราะทุกอย่างนั้นอยู่เพียงในห้องเรียนเสมือน ที่มีเพื่อน ๆ ในสาขาเป็นนักเรียนจำลอง จะให้ทำอะไร จะให้ทำแบบทดสอบยังไง พวกนั้นก็ทำได้ในเวลาที่กำหนด ใครจะไปรู้ว่าถึงเวลาจริงมันจะน่ากลัวขนาดนี้ อีกอย่าง ที่โรงเรียนนี้ไม่มีเพี่อนในสาขามาด้วยเลยสักคน ถ้าไม่มีบอลมาสอนด้วย ตอนนี้ผมอาจจะหลบหนีไปอยู่ในห้องน้ำแล้วก็ได้
ผมเองก็เพิ่งรู้ว่าบอลจะมาฝึกที่โรงเรียนนี้ในวันที่มายื่นเรื่องฝึกสอน ผมนั่งรถประจำทางมาค่อนชั่วโมงเพื่อมาส่งเอกสารเพียงสามนาที แล้วในตอนนั้นเองผมจึงได้เจอกับบอลที่มายื่นเรื่องด้วยพอดี เราพูดคุยกันสักพักใหญ่เพราะไม่ได้เจอกันนาน หลังจบมัธยมไปก็ไม่เจอหน้าไม่ติดต่อกันอีกเลย ต่างคนต่างคงยุ่งกับการเรียนของตัวเอง ข้อมูลล่าสุดที่รู้คือ บอลเองก็เข้าเรียนคณะครุศาสตร์เหมือนผม แต่อยู่คนละมหาลัย ไม่นึกว่าโชคชะตาจะทำให้เรามาเจอกันอีกในตอนที่เป็นครูแล้ว
"ถึงตากูแล้ว ไปละนะ"
ไม่ทันที่ผมจะเอ่ยตอบ บอลก็ก้าวขึ้นเวทีไปแล้ว เดินสวนเข้ากับคนก่อนหน้าที่กล่าวเสร็จพอดี
"สวัสดีครับ ครูชื่อครูประพันธ์ หรือจะเรียกว่า ครูบอล ก็ได้นะครับ ครูสอนวิชาพละ ยังไงก็ฝากตัวด้วยนะครับเด็ก ๆ ที่น่ารักของครู" การกล่าวแนะนำตัวของบอลนั้นนับได้ว่าเรียกเสียงฮือฮาได้พอสมควรเลย คงเพราะเสียงทุ้มอันไพเราะของมัน หรืออาจเป็น 'เด็ก ๆ ที่น่ารัก' ที่เป็นจุดชนวนให้สาว ๆ วัยมัธยมปลายกรี๊ดได้
บอลเดินลงมายื่นไมค์ให้ผม ฉิบหาย ผมลืมไปเลย ถึงตาผมแล้ว จะหันหลังกลับไปตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว ไม่มีทางเลือก ผมจึงยกขาก้าวขึ้นเวทีด้วยแรงที่มากกว่าปกติ รู้สึกได้เลยถึงลมหายใจที่ไม่ปกติของผม อันที่จริง ผมแถบจะหยุดหายใจด้วยซ้ำเมื่อขึ้นไปถึงบนเวทีได้สำเร็จ ตอนนี้ทุกสายตาจับจ้องมาที่ผม ผมไม่ได้เว่อร์นะ แต่ทุกสายตาในโรงเรียนเลยจริง ๆ อาจจะเป็นทุกสายตาในโลกเลยด้วยซ้ำ
ผมหันหน้าไปหาบอล เพื่อนที่เพิ่งจะกลับมาสนิทเพราะฝึกสอนโรงเรียนเดียวกัน ผมกำไมค์แน่นจนมันแทบจะแตกสลายคามือพร้อมส่งสายตาอ้อนวอนไป ช่วยด้วย ไม่รู้ว่าจะให้ช่วยยังไงก็เถอะ แต่ ช่วยด้วย
บอลถอนหายใจ พร้อมส่ายหน้าเล็ก ๆ สักพักมันจึงพึมพำบางอย่างออกมา รูปปากนั้นขยับเน้นคำมากกว่าปกติคงหวังจะให้ผมอ่านปากได้ง่าย
'หายใจเข้า'  ไม่ผิดแน่ สิ่งที่บอลส่งมา ผมมั่นใจเพราะไม่ใช่แค่ปากของบอล แต่มันยังท่าหายใจเข้าไปด้วย
จะว่าไป… คุ้น ๆ แหะ อยู่ ๆ ความทรงจำเก่าก็ไหลย้อนมาแบบไม่รู้จักกาละเทศะ ตอนนั้น… บอลมันก็เคยบอกเราแบบนี้ แต่ตอนนั้นมีเรื่องอะไรกันนะ
ไม่สิ นี่ไม่ใช่เวลามาเหม่อ เอาละ หายใจเข้า แล้วพูดออกมา ง่ายจะตายไป
ผมหายใจเข้าจนสุดปอด ไม่รู้ว่าเสียงลมเข้าไมค์หรือเปล่า แต่ตอนนี้ผมไม่สนแล้ว
"ส…สวัสดีครับ พี่ เอ่อ ครูชื่อครูบี จักรวารนะครับ สอนวิชาอังกฤษ ฝ….ฝากด้วยนะครับ"
สิ้นเสียงผม เสียงปรบมือก็เข้ามาแทรกทันที แต่ไม่ใช่แบบที่บอลมันได้รับหรอกนะ เป็นเสียงเปาะแปะเหมือนเสียงฝนหยดลงหลังคาสังกะสีนั่นแหละ
ผมลงมาพร้อมความโล่งอกพลางยื่นไมค์ส่งต่อให้คนต่อไปแล้วมุ่งไปหาบอล
"เออ!! จะทำมันก็ทำได้นี่ไอ้บ้า" มันพูดไปหัวเราะร่าไป แต่สักพักก็ทำตาลอยแล้วพูดต่อ "ถึงจะลืมบอกชื่อเล่นไปก็เถอะ"
"เห้ย บอกไปแล้วไง" ผมเถียง ผมมั่นใจว่าพูดไปแล้วนะ
ไม่เอาแล้วนะ ผมไม่อยากให้ใครเรียกชื่อแก่ ๆ นั่นอีกแล้ว แค่ตอน ม.ปลาย สามปีก็พอแล้ว อย่าให้ชีวิตฝึกสอนของผมต้องถูกหลอกหลอนด้วยชื่อนี้อีกเลย
"อ้าวเหรอ งั้นก็คงจะพูดเบาละสิ ไม่ได้ยินหรอก" ว่าแล้วก็หัวเราะร่าอีกครั้ง "ฝากตัวด้วยนะไอ้ครูจักร" ขอบคุณนะไอ้บอล ไอ้เวร
"มึงก็ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ ไอ้จักร" มันถอนหายใจแล้วพูดต่อ "นี่มึงจะมาฝึกสอนนะ มึงต้องสอนในห้องนะ ต่อหน้านักเรียนนะเว้ย ถ้าแค่นี้มึงทำไม่ได้ มึงจะสอนได้ยังไง"
"เออ ๆ กูรู้แล้วน่า" ผมรู้เรื่องนี้ดีอยู่แล้ว ถึงจะเตรียมใจก่อนมาฝึกสอนยังไงก็ไม่เคยพร้อมสักที "ว่าแต่ มึงมองภาพตัวเองตอนเป็นครูออกเหรอวะ"
"อื่อ ก็ไม่ยากเท่าไหร่หรอก ก็แค่เป็นตัวของตัวเอง ตอนเรียนกูเกลียดครูแบบไหน กูก็จะไม่เป็นครูแบบนั้น"
"โห สุดยอดครูแห่งครูเลยแหะ"
"แล้วมึงอะ จะสอนแบบไหน"
"…ยังไม่ได้คิดเรื่องนี้เลย…"
"เห้อ กูละสงสารครูพี่เลี้ยงมึงจริง ๆ คงต้องเหนื่อยมากแน่" ว่าแล้วก็ถอนหายใจอีกรอบ "ว่าแต่มึงเจอครูพี่เลี้ยงมึงยัง ของกูโคตรตึง เหมือนใครนะ…. เอ่อ นั่นไง เหมือนสมชายน่ะ กูว่าชีวิตฝึกสอนกูไม่ชิวแล้วว่ะ"
ครูพี่เลี้ยงเหรอ จริงสิ ผมยังไม่ได้ไปทักหรือฝากตัวครูเขาเลยแหะ สิ่งที่รู้เกี่ยวกับครูท่านนี้ก็มีเพียงชื่อเท่านั้น
"ยังเลย กูรู้แค่ชื่อเขาแหะ เหมือนครูกูจะชื่อ ครูเคน ละมั้งถ้าจำไม่ผิด"
"เชี่ย"
เชื่อเถอะ ผมไม่เคยเห็นมันทำหน้าตื่นตะลึงอะไรขนาดนั้นมาก่อน ทำเอาผมขมวดคิ้วสงสัยจินตนาการไปต่าง ๆ นานา บอลมันคงสังเกตเห็นสีหน้าผมเลยพูดต่อ แต่สิ่งที่มันพึมพำออกมากลับไม่ได้ช่วยคลายความข้องใจผมเลยสักนิด
"มึงนี่…โชคดีฉิบหายเลยนะ"
โชคดีเหรอ มันหมายความว่ายังไงกันนะ


## บันทึก#2 ครูพี่เลี้ยง (ของผม)

เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!!
เสียงไม้เรียวฟาดเข้ากับเนื้อต้นขา เป็นเสียงที่น่าพิศวงทีเดียวเมื่อประสานเข้ากับเสียงซี๊ดปากเป็นจังหวะของผู้ถูกกระทำ ไม่น่าเชื่อเลยว่าการที่ลืมทำการบ้านวิชาคณิตมาส่งจะทำให้ครูสมชายลงมือง้างไม้ได้ขนาดนี้
"เอาละ ต่อไป นายจักรวาร"
…ไม้เรียว ทำให้เด็กเป็นคนดีได้จริงหรือ…
เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!! เพี๊ยะ!!
เสียงนี้ดังขึ้นอีกครั้ง แต่เป็นเสียงของไม้เรียวกระทบกับแผ่นกระดานไวท์บอร์ด และที่สำคัญเป็นเสียงที่เกิดขึ้นจริงไม่ได้อยู่ในภาพความทรงจำเหมือนเมื่อครู่
ผมค่อย ๆ ย่องเข้าไปในห้องเรียนที่ครูท่านหนึ่งพามา
หลังจากที่แยกกับบอล ผมก็ไปไหนไม่ถูก สุดท้ายจึงลองรวบรวมความกล้าเข้าไปถามครูในห้องหมวดต่างประเทศ ได้ความว่าครูพี่เลี้ยงของผม หรือครูเคน กำลังสอนอยู่ เขารอผมมาสักพักแล้ว แต่ไม่เจอสักทีก็เลยไปสอนก่อน แล้วฝากให้ครูท่านนี้พาผมมาที่ห้องเรียนเลย
ห้องเรียนที่ผมมองเข้าไปนั้นดูเป็นห้องเรียนธรรมดาที่เห็นได้ทั่วไป พัดลมเพดานเก่า ๆ สองตัวส่งเสียงกึกกักระงม กระดานไวท์บอร์ดที่ขาวสะอาดพร้อมรับการขีดเขียนในเทอมใหม่ โต๊ะเรียนเรียงรายกันเป็นคู่ ๆ อย่างเป็ระเบียบ คงเพราะเป็นวันแรกของเทอม โต๊ะถึงได้เป็นระเบียบขนาดนี้
หน้าชั้นเรียนปรากฎชายหนุ่มอายุราวสามสิบต้น ๆ ที่คาดว่าจะเป็นผู้วาดไม้เรียวเมื่อครู่ ลำตัวเขาสูงชะลูดจนผมแปลกใจที่ไม่ได้สังเกตเขาเป็นอย่างแรก เขาสวมใส่ชุดข้าราชการแบบเต็มยศ มองดูแล้วมีออร่าของความน่าเคารพอยู่รอบตัว คงเพราะเหตุนี้จึงไม่จำเป็นต้องใช้ความพยายามากเลยที่จะทำให้นักเรียนในห้องราวสี่สิบชีวิตเงียบลงได้
เมื่อผมก้าวเข้าสู่ห้องเรียน ด้วยความเงียบสงบอยู่แล้ว ทำให้เสียงฝีเท้าของผมสะดุดความสนใจของคนทั้งห้อง เราสบตากัน ครูตรงหน้าผมคือครูเคนไม่ผิดแน่ สีหน้าที่ดูขึงขังนั้นช่างดูขัดกันกับสายตาอันอ่อนโยนของเขา
เสียงกระแอมของครูเคนดังขึ้นหลังจากที่เขารู้ตัวว่าได้จ้องมองผมมาสักพักแล้ว แล้วตอนนี้เขาอยู่หน้าห้องเรียน
"นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ"
นักเรียนหญิงหน้าห้องคนหนึ่งที่คาดว่าจะเป็นหัวหน้าห้องกล่าวขึ้นอย่างเสียงดังฟังชัด ตามมาด้วยเสียงกล่าวสวัสดีแบบหุ่นยนต์อัตโนมัติตามแบบฉบับห้องเรียนไทย
"สวัสดีครับนักเรียน ครูชื่อ ครูหฤษฏ์ นะครับ" เขากล่าวพร้อมหันไปเขียนชื่อนามสกุลตัวโตบนกระดาน "และที่สำคัญ ครูจะมาเป็นครูประจำชั้นห้องเก้าเรานะครับ"
ผิดคาด แทนที่จะได้รับเสียงเชียร์หรือเสียงเฮ แต่กลับเป็นบรรยากาศแห่งความผิดหวังของนักเรียน "โด่ นึกว่าจะได้เจอครูสาว ๆ ซะอีก"
จากข้อมูลที่ทราบมา ห้องม.สามทับเก้านี้เป็นห้องสายการเรียนที่เน้นด้านพละเป็นหลัก ทำให้นักเรียนส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย อันที่จริงคือมีเด็กผู้หญิงเพียงห้าคนเท่านั้น
"นี่!!!" เพียงคำเดียวสยบทุกความเคลื่อนไหว
ครูเคนดูมีสีหน้าที่ไม่พอใจนัก แต่เพียงแค่เสี้ยววินาทีก็กลับมาทำหน้าขึงขังได้ตามปกติ
"จารย์ครับ" นักเรียนชายที่นั่งกลางห้องคนหนึ่งตะโกนถาม
"ว่าไง"
"แล้วคนนี้ใครครับ"
เด็กคนนั้นถามพลางชี้นิ้วมาที่ผม ผมยังไม่ทันตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ ไม่นะ ไม่เอา ผมยังไม่พร้อมพูดหน้าชั้นตอนนี้
ครูเคนหันมามองผม ตัดสินใจอยู่เพียงชั่วขณะ เมื่อสบตาผมอีกครั้ง ประดุจอ่านใจผมออก ครูไม่ได้เรียกผมไปข้างหน้า
"ครูจักวารไงครับ ครูเขาจะมาเป็นคู่กับครู และจะสอนห้องนี้เป็นหลักด้วย เพราะงั้นอย่าดื้อกับครูเขามากนะ"
ผมโล่งอกรู้สึกขอบคุณครูเคนอย่างซาบซึ้ง ผมรู้ว่าไม่นานนักหรอกที่ผมจะต้องสอนหน้าชั้นน่ะ แต่ตอนนี้ผมไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจ ก็แค่ ยัง ยังไม่ใช่ตอนนี้
หลังจากนั้นก็เป็นคาบโฮมรูมทั่วไป แต่งตั้งหัวหน้าห้อง จัดเวรทำความสะอาด บอกกฎในห้องเรียน และเตรียมตัวเรียนคาบต่อไป ตลอดคาบเรียนนั้นมีเสียงคุยกันไม่มากนัก เพราะหากมีเสียงดังสักหน่อยครูเคนก็จะส่งสายตาดุทันที ถ้าหนักมากก็หวดไม้กับโต๊ะบ้างกระดานบ้าง
นี่หรอที่บอลบอกว่าโชคดี ครูเคนดูโหดจะตาย ใครจะไปรู้ ถ้าผมสอนได้ไม่ดี หรือทำนักเรียนสอบตกยกห้อง ผมอาจโดนฟาดก้นก็ได้ นึกแล้วก็สยอง
"เป็นไง คาบเมื่อกี้ พอได้อะไรไหม"
ครูเคนกล่าวทักผมระหว่างพากันเดินกลับไปห้องพักครู เขายังคงทำหน้าเข้มครึมไม่หยุด ร่างของเขาสูงโปร่งมากจนเมื่อเดินคู่กันแล้ว ผมแทบกลายเป็นเด็กนักเรียนไปเลย
"ค…ครับ ได้เยอะอยู่ครับ"
ผมโกหก สิ่งที่ผมได้จากคาบเมื่อครู่มีเพียงความกดดันและความกลัวเท่านั้น ไอ้สายตาอันแสนอ่อนโยนอะไรนั่นผมคงมโนไปเอง
"เหรอ ได้อะไรบ้าง ไหนบอกมาหน่อย" ฉิบหาย ผมไม่ได้คิดว่าเขาจะถามผมจริง ๆ
"อ….เอ่อ"
เพียงไม่กี่วินาที ครูเคนก็ระเบิดหัวเราะออกมา ผมได้แต่ทำหน้างงงวยใส่ อีกฝ่ายยิ่งเห็นหน้าผมก็ยิ่งยุดไม่อยู่จนแทบจะไอออกมา
"ล้อเล่นน่า ล้อเล่น" ว่าแล้วก็หัวเราะอีก
"ต….แต่ในห้องเมื่อกี้ ครูเคน…."
"รู้จักไหมร่างอวตารน่ะ ในห้องมันคือการแสดง"
ผมทึ่งในการเข้าถึงบทบาทของครูเคน ถ้านี่คือตัวตนจริง ๆ ของครู ก็นับว่าการแสดงในห้องเรียนนั้นสุดยอดจริง ๆ
"กะจะแค่หยอกเล่น ไม่นึกว่าจะทำหน้าตกใจขนาดนั้น"
ทันใดนั้นมือของร่างใหญ่ก็ยื่นมายีหัวผมเล่น
อ๊ะ เดี๋ยว
เช่นเดียวกับผม ครูเคนก็รู้สึกตัวเช่นกันจึงชักมืออกโดยเร็ว
"ขอโทษครับ คือ พี่ชินน่ะ เวลาเห็นอะไรน่ารัก เอ่อ แบบ แมว หมาน่ะ มือมันจะไปเอง"
…น่ารัก…
มวลบรรยากาศอันแสนน่าอึดอัดก่อขึ้นนับจากนั้น เราไม่ได้พูดคุยอะไรกันต่อจนไปถึงห้องพักครู ผมจินตนาการถึงครูพี่เลี้ยงของผมไว้หลายแบบ ทั้งแบบดุโหด แบบชิวจัดจนไม่สนอะไรผมเลย หรือแบบที่ปล่อยให้ผมเรียนรู้เองแล้วพอพลาดค่อยมาดุทีหลัง ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอครูพี่เลี้ยงที่ดูเป็นมิตรขนาดนี้ และดูจากการที่เขาทักทายทุกคนในห้องพักครู ผมจึงสรุปได้ว่าเขาไม่ได้มีทีท่าอย่างนี้แค่กับผม แต่ดูจะเป็นนิสัยของเขามากกว่า
การได้ครูพี่เลี้ยงที่เป็นมิตรขนาดนี้ก็ถือว่าโชคดีไปข้อนึง นี่รึเปล่านะพี่ไอ้บอลมันพูดก่อนน้านี้
"เราชื่อจักวารใช่ไหม" ครูเคนถามขณะวางสัมภาระอันหนักอึ้งลงบนโต๊ะประจำ
"ใช่….ใช่ครับครูเคน"
"ครับ งั้นพี่เรียกเราว่า…." จักร สินะ เอาเถอะ ผมชินแล้ว "…น้องบีแล้วกันนะ"
ผมอึ้งไปชั่วครู่ ส่วนหนึ่งเพราะสิ่งที่ได้ยินผิดจากที่เดาไว้อย่างสิ้นเชิง แต่ส่วนใหญ่คือ ครูเคนรู้ชื่อเล่นของผมได้ยังไงกัน
ดูเหมือนครูเคนก็สังเกตเห็นสีหน้าผม แต่กลับตีความไปคนละอย่าง
"อ่า ไม่เป็นไร ถ้าเราไม่สะดวกใจพี่เรียก…."
"ได้เลยครับผม เรียกบีได้เลยครับครูเคน" ผมเผลอพูดซะเสียงดังกว่าปกติจนครูในห้องสองสามคนหันหน้าขึ้นมามอง แถมยังฉีกยิ้มกว้างมากอีก รู้ตัวอีกทีก็เขินจนแทบจะเอาหน้าไปซุกในกระเป๋าเป้ที่สะพายอยู่
จากรูปการณ์แล้ว ผมน่าจะหน้าแดงพอตัว แต่ดูแล้วคนที่หน้าแดงกว่าผมคงเป็นครูเคนที่กำลังหัวเราะกลบเกลื่อนอยู่
อีกฝ่ายกระแอมแล้วว่าต่อ "กระเป๋านั่นหนักไหม วางบนโต๊ะนี้ก่อนก็ได้นะ"
"ครับครูเคน" ผมถามพลางวางกระเป๋าเป้ลง
"ไม่ต้องเรียกพี่ว่าครูก็ได้ เรียกแค่พี่เฉย ๆ ก็พอแล้ว"
"ค….ครับ พี่เคน"
หลังจากนั้น ครูเคน…ไม่สิ…ครูพี่เคน…พี่เคนก็แจกแจงงานที่ผมต้องมีส่วนร่วมไปช่วย ได้ความว่า ผมจะได้ประจำชั้นห้องที่เข้าไปเมื่อครู่และได้สอนห้องนั้นด้วยกับอีกสองห้อง รวมเป็นสาม และนอกจากสอนภาษาอังกฤษแล้วผมยังต้องเข้าสอนคาบลูกเสือด้วย หนักเอาเรื่องแหะ แต่…
ผมจ้องมองพี่เคนที่กำลังเตรียมการสอนอยู่ สักพักผมจึงรู้ตัวว่าเผลออมยิ้มอยู่
ถ้ามีพี่เคนเป็นครูพี่เลี้ยงละก็ คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง
ฝากตัวด้วยนะครับ ครูพี่ลี้ยงของผม


## บันทึก#3 เตรียมพร้อม

"เธอ ๆ ขอพินหน่อยดิ"
เสียงกระซิบดังแว่วมาจากโต๊ะข้างหลังผม เป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งกระซิบกับเพื่อนสาวที่นั่งโต๊ะข้าง ๆ กัน และไม่นานนัก เด็กสาวก็เอามือล้วงกระเป๋า ควานหาอะไรบางอย่างแล้วซุกไปที่ใต้โต๊ะทันที คุณครูที่สอนอยู่หน้าห้องกำลังเล่าเรื่องราวอัศจรรย์ของพระอภัยมณีอยู่จึงไม่ทันสังเกตเห็น
ปี๊ด
ทุกคนในห้องนั้นหันไปหายังต้นเสียงพร้อมกัน ที่ว่าทุกคนนั้นรวมถึงครูด้วย ดูท่าแล้วจะมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งลืมปิดเสียงแจ้งเตือน
"เสียงอะไร" ทั้งคู่เอามือกอดท้องของตัวเองไว้แน่น โดยยังกุมวัตถุต้องห้ามอยู่ แต่ไม่ทันเสียแล้วเพราะคุณครูหูดีท่านนั้นได้เดินเข้ามาหาพร้อมกระชากวัตถุนั้นออกมา "รู้ใช่ไหมว่าห้ามเอาของแบบนี้ขึ้นมาเล่นระหว่างเรียน แล้วไหนสมุดจดวิชานี้"
"อาจารย์คะ คือหนูยังไม่ได้ซื้อ…"
"ไม่ต้องมาเถียง หลังเลิกเรียนค่อยมารับคืน"
…โทรศัพท์มือถือ คือสิ่งต้องห้ามในห้องเรียน….
นั่นคือคำแนะนำข้อที่สามของครูพี่เลี้ยงผม
พี่เคนแนะนำผมเกี่ยวกับบทบาทและการวางตัวเวลาอยู่ในห้อง ผมอาจจะไม่ต้องทำตัวขรึมเท่าพี่เคน แต่อย่างน้อยต้องให้นักเรียนเกรงกลัวเราให้ได้
"คาบแรกน่ะสำคัญนะ ถ้าเราอ่อนข้อตั้งแต่แรก ภาพลักษณ์เราก็จะเป็นแบบนั้นไปตลอด เด็กมันจะเล่นหัวเอา เพราะงั้นคาบแรกพยายามทำตัวตึง ๆ ไว้หน่อยนะ ต่อไปจะได้คุมชั้นเรียนได้"
"ค…ครับ แบบไหนคือตึงครับ"
"อ่า ก็อย่างที่เราเห็นในคาบโฮมรูมเมื่อกี้ พี่ไม่ได้บอกชื่อเล่นตัวเองด้วยซ้ำ มันคือการเว้นระยะห่าง ให้รู้ว่าเราคือครู พวกเด็กเป็นนักเรียน"
ข้อที่หนึ่ง เว้นระยะห่างจากนักเรียน
"พี่เคนครับ แล้วผมต้องให้นักเรียนมีสมุดด้วยไหมครับ" ผมพูดพลางชี้ไปที่กองสมุดที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ พี่เคนไปสอนคาบแรกมา แล้วกลับมาพร้อมนักเรียนสองคนที่ช่วยกันขนกองสมุดมาด้วย ดูท่าแล้วน่าจะเริ่มสอนตั้งแต่คาบแรกเลย
"อื้ม ต้องมีสิ" เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ ราวกับว่ามันเป็นเรื่องที่ต้องทำอยู่แล้ว "ต้องสั่งให้นักเรียนไปซื้อนะ เอาปกอ่อนก็ได้ วิชาเราน่าจะไม่ได้จดอะไรเยอะ นอกจากน้องบีจะให้งานเยอะน่ะนะ"
พอได้ยินอีกฝ่ายเรียกผมว่าน้องบีแล้วผมก็จั๊กจี้ในใจแปลก ๆ
ไม่ ไม่ กลับมาก่อนสติ
ข้อที่สอง สมุดจด is a must
"แต่…" ผมเว้นช่วงไว้ ไม่รู้จะพูดความคิดเห็นของตัวเองออกไปดีไหม แต่ก็อดไม่ได้ "ถ้าผมให้นักเรียนใช้มือถือจดแทนได้ไหมครับ จะได้ไม่ต้องเปลืองเงินซื้อสมุด"
"อืม…" อีกฝ่ายเว้นช่วงเช่นกัน "คงยากนะ จริง ๆ แล้วต้องริบโทรศัพท์นะ"
"ครับ?" ไม่ใช่ว่าผมฟังไม่ได้ยินหรอก แต่ยากที่จะเชื่อว่าได้ยินอะไรไป
"เราจะต้องเก็บโทรศัพท์นักเรียนตอนต้นคาบนะ วิธีการก็แล้วแต่เราเลย อาจจะให้ลุกมาวางที่โต๊ะหน้าห้อง หรือจะหากล่องหรือถุงแล้วเดินเก็บเอาก็ได้"
ผมไม่อยากสรุปเป็นข้อนี้เลย แต่…
ข้อที่สาม โทรศัพท์คือสิ่งต้อห้าม
"อะไรอีกนะ ที่น้องบีควรรู้" เขาพึมพำกับตัวเอง "อ่อ…"
พี่เคนอธิบายต่อ ส่วนผมก็ยังฟังและจับใจความอยู่ ถึงจะไม่เห็นด้วยเป็นส่วนใหญ่ก็ตาม
ข้อที่สี่ ให้นักเรียนบอกทำความเคารพตอนเริ่มและเลิกคาบทุกครั้ง
ข้อที่ห้า นักเรียนที่เข้าสายเกินสิบห้านาทีจะถูกกทำโทษ
ข้อที่หก และเราที่เป็นครูก็พยายามเข้าตรงเวลาด้วยเช่นกัน (ข้อนี้ผมเห็นด้วย)
ข้อที่เจ็ด ของกิน ขนม และน้ำดื่มเป็นสิ่งต้องห้าม
"เอาตามตรงพี่ก็กังวลหน่อย ๆ นะ" กังวล? กังวลผมเหรอ "ดูทรงเราแล้วน่าจะจัดการนักเรียนยาก ถ้าวันนี้ยังไม่พร้อม ให้พี่ไปเข้าแทนก่อนไหม"
ข้อเสนอนั้นไม่ได้แฝงความดูหมิ่นหรือความไม่วางใจเลยสักนิด กลับกันมันทำให้ผมสัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนของคนตรงหน้า แต่ถึงอย่างนั้น คำถามนี้มันสะกิดความน่าสมเพชในตัวผมเอง ผมอาจจะหนีแล้วให้พี่เคนไปสอนแทนก็ได้ แต่จะหนีไปถึงเมื่อไหร่กันล่ะ
"ผม…" ก็ไม่มั่นใจนักหรอก แต่ "…จะลองดูครับ"
สีหน้าและน้ำเสียงของผมคงดูมั่นใจผิดแผกไปจากเดิม เลยส่งให้ชายหนุ่มในชุดสีกากียิ้มภูมิใจมาที่ผม
…เป็นยิ้มที่อ่อนโยนจัง…
"งั้นเดี๋ยววันหลังพี่ไปหาไม้เรียวมาให้นะ" ห๊ะ!
"ม…ไม้เรียว ไม่ต้องหรอกครับ ผมไม่คิดจะตีเด็ก" จะว่าก็ว่าเถอะ การตีมันผิดกฎหมายไปแล้วนี่นา
"ไม่ต้องห่วง พี่เองก็ไม่เคยตี" โล่งอก ผมนึกภาพคนอ่อนโยนอย่างพี่เคนง้างไม้ฟาดนักเรียนไม่ออก แต่เดี๋ยว ตอนคาบโฮมรูมยังฟาดใส่กระดานยู่เลย "ไม้ของพี่น่ะ เอาไว้กันหมา"
"กันหมา…หมายถึงนักเรียนเหรอครับ" ผมเผลอขมวดคิ้วใส่ ไม่ดีเลยนะที่เปรียบนักเรียนเป็นหมาน่ะ
"แค่สำนวนน่ะ เอาไว้ขู่เด็กไม่ให้เหิมเกริมได้ดีเลย"
"ขนาดนั้นเลยเหรอครับ"
"อื้ม เราไม่ต้องใช้ไม้เลยก็ได้ แค่พกติดตัวไว้เฉย ๆ ก็พอช่วยได้แล้ว"
ข้อที่แปด ไม้เรียวคืออาวุธ
"อะ!! จะคาบสามแล้ว พี่ไปสอนก่อนนะ" ว่าแล้วก็รีบหอบข้าวของไปสอนทันที คงไม่ดีแน่ หากจะไม่ทำตามสิ่งที่ตัวเองเพิ่งแนะนำไป
ผมมีสอนอีกทีคาบสี่ ซึ่งก็คือคาบถัดจากนี้ แต่ถึงอย่างนั้ผมก็ยังไม่รู้เลยว่าจะให้เด็กทำอะไรดี ก่อนหน้านี้พี่เคนแนะนำผมไว้ว่า หากยังไม่รู้จะเริ่มยังไง สอนตามหนังสือไปก่อนก็ได้ ให้ท่องศัพท์ อธิบายไวยากรณ์ พาอ่านบทความ หรือจะเอาสื่องของพี่เคนไปสอนก่อนก็ได้ ซึ่งผมปฎิเสธไปอย่างสุภาพ
ใบงานและสื่อการสอนของพี่เคนถือว่าทำออกมาได้ดีทีเดียว เนื้อหาครบ น่าสนใจ สีสันสดใส ถ้าผมเป็นนักเรียน ผมคงตั้งใจเรียนน่าดู
แต่ผมอยากลองทำสื่อของตัวเองดู การสอนอาจจะราบรื่นขึ้นถ้าเราใช้สื่อตามแบบของเราเอง
ตามแบบขอเราเองเหรอ ผมนึกไปถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของบอล มันเองก็บอกประมานว่า 'เป็นตัวของตัวเอง' แล้วตัวของผมคืออะไรกันนะ แค่แนะนำตัวหน้าชั้นผมยังไม่กล้าเลย…
แนะนำตัว…ใช่แล้ว แนะนำตัวเองไง
เมื่อหลอดไฟนีออนในหัวผมสองสว่าง ผมจึงเริ่มเตรียมการสอนของผม
ผมเอื้อมมือไปคว้างปากกาเคมีในแก้วเก็บเครื่องเขียนบนโต๊ะพี่เคน
แม้จะมีเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง แค่ด้วยสื่อนี้ ยังไงก็ทำทัน
ผมเขียนข้อความลงกระดาษ แล้วขยำมัน


## บันทึก#4 ห้องเรียนนรก

"น้องบีพร้อมนะ"
"ครับผม"
ผมพกความมั่นใจมาเต็มกระเป๋า ถ้าคาบแรกยังไม่กล้าพูดอะไรเยอะ งั้นก็แบ่งให้นักเรียนพูดบ้างก็ได้
ตอนนี้เราอยู่ที่หน้าห้องเรียนห้องเก้าแล้ว ถึงผมจะไม่ใช่ครูที่เก่งกาจอะไรขนาดนั้น แต่กิจกรรมที่ผมเตรียมมาคงราบรื่นไปได้ด้วยดี เพราะมันทั้งง่าย และน่าจะสนุกด้วย
"เดี๋ยวน้องบี ถอดรองเท้าทำไม" พี่เคนถามขึ้น ดูจากสีหน้าแล้ว ข้อความนี้ไม่ใช่คำถาม แต่เป็นคำบอกเล่าว่าครูผู้สอนไม่ต้องถอดรองเท้าเข้าห้องเหมือนที่นักเรียนวางเรียงรองเท้าของตนไว้หน้าห้องก็ได้
ผมจึงก้าวเข้าไปที่ประตูหน้าพร้อมเสียงตึงตังจากการกระทบกันของรองเท้าหนัง นักเรียนส่วนใหญ่สังเกตเห็นผมแล้ว แต่มีแค่สามสี่คนเท่านั้นที่รีบกลับไปเข้าที่นั่งของตัวเอง
เอาวะ ไหน ๆ ก็ ไหน ๆ แล้ว ลองดูสักตั้ง
"เอ่อ….นักเรียนครับ"
เสียงพูดคุยยังคงสนั่นอยู่ ไม่มีทีท่าจะลดลงเลย
"นักเรียนครับ"
คราวนี้เริ่มมีนักเรียนหญิงที่เข้าที่นั่งแล้วตะโกนดุเพื่อนแทนผมให้มานั่งเข้าที่พร้อมเรียนได้แล้ว
ไม่เป็นผล นักเรียนส่วนใหญ่ยังคงไม่สนใจผมอยู่ แถมยังตะโกนกลับมาอีก
ตึก ตึก ตึก
เสียงย่ำเท้านั้นเนิบนาบแต่ก็หนักแน่นในเวลาเดียวกัน
แค่เพียงแว่วเสียงเท้านั้น นักเรียนที่เหลือก็พากันกลับเข้าที่นั่งทันที
พี่เคนนั่นเอง
คนตัวสูงผู้นั้นเดินเข้ามาที่ประตูข้างหลังห้อง ใบหน้าบึ้งตึง คบกรามแน่นจนเห็นสันกรามได้ชัดเจน เมื่อหาที่ยืนที่พอใจแล้วก็ทำท่ากอดอก สอดส่องสายตาไปยังนักเรียนที่ชักช้าทีละคน
…น่ากลัวชะมัด… ดูแล้วอย่างกับไม่ใช่พี่เคนในห้องพักครูคนนั้นเลย
ไม่นานนัก ระดับเสียงก็เบาลงเรื่อย ๆ จนเกือบจะเงียบสงบ เหลือเพียงเสียงลมและเสียงพัดลมเพดาน
สักพักจึงเริ่มมีเสียงดังฟังชัดให้ทำความเคารพครูจากหัวหน้าห้อง
"สวัสดีครับ/ค่ะ คุณครู"
"ส…สวัสดีครับ เด็ก ๆ" นี่ผมเรียกนักเรียนว่าเด็ก ๆ เหรอ? "ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ครูชื่อครูจักรวาลนะ หรือจะเรียกว่าครูบีก็ได้"
ผมชำเลืองมองไปยังผู้คุมคุกในคราบครูโดยไม่ได้ตั้งใจ คิ้วนั้นขมวดเล็กน้อย ทำเอาผมประหม่า
ผมทำอะไรผิดไปเหรอ…อะ จริงด้วย
"แต่ถ้าให้ดี เรียกครูจักวารดีกว่านะ" แถอะไรของกูวะเนี่ย
คราวนี้ไม่ใช่แค่พี่เคนเท่านั้น แต่นักเรียนก็พากันขมวดคิ้วด้วยเช่นกัน
"จารย์จักรครับ" เด็กชายคนหนึ่งเรียกผมด้วยชื่อจริงแบบย่อ ๆ ให้ตายเถอะ ผมควรไปอำเภอ เปลี่ยนชื่อจริงเป็น บี ไปเลยดีไหมเนี่ย
"ว่ายังไงครับ"
"ไมจารย์หล่อจังอะ" สิ้นเสียงก็ตามมาด้วยเสียงเฮจากเดอะแก๊ง เด็กหญิงบางคนก็ไม่วายหันไปซุบซิบอะไรกันก็ไม่รู้
จริงอยู่ที่ผมอาจจะมีเชื้อจีนมาบ้าง แถมหน้าตาก็ไร้รอยสิว แต่ผมว่าตัวผมเองนั้นห่างไกลจากคำว่าหล่ออยู่ไกลโขเลย
"ก็ ล้างหน้าให้สะอาด จะได้ไม่มีสิว ส่วนผิว พยายามหาครีมบำรุง…."
ยังไม่ทันพูดจบ เสียงหัวเราะทั้งห้องก็ดังขึ้น
ผมแทบเอาหัวมุดลงไปใต้โต๊ะ เด็กมันแค่แซว ไม่ได้ถามจริงจังสักหน่อย
พี่เคนทำท่าอ้าปากขึ้น แต่แล้วก็หยุดลง ผมเดาว่าคงอยากให้ผมลองจัดการด้วยตัวเองดูก่อน
"เอ้า รู้ใช่ไหมครับว่าเรากำลังเรียนวิชาอะไร" ผมชวนนักเรียนคุยเพื่อแก้สถานการณ์
"ครูขา" หัวหน้าห้องยกมือถามจังหวะเดียวกับที่ผมพูดจบพอดี
"ครับ ว่าไง"
"ให้หนูรวมโทรศัพท์ไปให้ครูเลยไหมคะ หรือครูจะเรียกเก็บตอนไหนคะ"
คำถามของเด็กคนนี้เตือนสติผมให้นึกถึงข้อที่ว่า โทรศัพท์เป็นสิ่งต้องห้ามในห้องเรียน
"เอ่อ…" ผมหยุดชำเลืองมองผู้คุมขังชุดกากีแล้วว่าต่อ "เอาเป็นว่า เก็บใส่กระเป๋าดี ๆ อย่าเอาออกมาเล่นกันนะครับ" ผมไม่ได้มุ่งสายตาไปที่หัวหน้าห้อง แต่มุ่งไปที่นักเรียนทั้งหมด
ทุกคนดูตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน มันอาจจะแปลกไปสำหรับที่นี่ละมั้ง ที่จะไม่เก็บโทรศัพท์ตอนเริ่มคาบ
ผมมองไปหาพี่เคนอีกครั้ง ดูว่าปฏิกิริยาจะเป็นอย่างไร
แล้วก็เป็นดังคาด เขาดูไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่ คิ้วข้างหนึ่งเลิกสูงมากพลางส่งสายตาไม่เข้าใจมาทางผม
'ตอนเรียนเกลียดครูแบบไหน ก็อย่าเป็นครูแบบนั้น' เสียงของบอลดังแว่วเข้ามาในสมอง ผมยังจำได้ไม่ลืม เรื่องของเพื่อนในห้องที่นั่งข้างหลังทั้งสองคน ที่ภายหลังพบว่าโทรศัพท์บีบีได้หายไปไหนไม่รู้ เพราะครูภาษาไทยคนนั้นริบแล้วลืมไว้บนโต๊ะหน้าห้อง คาดกันว่านักเรียนห้องอื่นที่มาใช้ห้องต่อได้เอาไปแล้ว
และสิ่งที่เกิดขึ้นคือ ครูคนนั้นไม่รับผิดชอบค่าเสียหายด้วยเหตุที่ว่า โรงเรียนไม่ได้ให้นำของมีค่าโดยเฉพาะโทรศัพท์มือถือมาโรงเรียนด้วย
…ช่างเป็นครูที่ไร้ความรับผิดชอบเสียจริง…
พี่เคนไม่ได้เอ่ยปากใด ๆ คงให้เกียรติผมในฐานะครูอย่างเต็มที่
ขอโทษที่ดื้อนะครับพี่เคน แต่ผมก็มีรูปแบบการจัดการห้องเรียนในแบบของผมเหมือนกัน
"คาบนี้เป็นคาบภาษาอังกฤษใช่ไหมครับ" ผมกลับเข้าเรื่องต่อ "และครูก็ยังไม่รู้จักทุกคนเลย เพราะงั้นมาแนะนำตัวกันนะครับ" ผมสังเกตว่าผมพูดดังและเป็นประโยคยาวมากขึ้น เป็นสัญญาณที่ดี
ผมคว้าปากกาไวท์บอร์ดสีแดงและสีน้ำเงินจากกระเป๋าแล้วเขียนประโยคคำถามด้วยสีแดงสี่ประโยค และประโยคตอบกลับด้วยสีน้ำเงินอีกสี่ปรโยค
What is your name?
My name is Jackrawan.
How old are you?
I am 22 years old.
What is your favorite color?
My favorite color is yellow.
When is your birthday?
My birthday is 13 October.
ทั้งหมดเป็นประโยคง่าย ๆ ที่เด็ก ม.3 น่าจะพูดโต้ตอบได้ ถึงแม้ประโยคชุดสุดท้ายจะพูดเป็นประโยคยากไปสักหน่อยก็ตาม เพราะเป็นตัวเลข ซึ่งมักจะมีปัญหาเสมอ
ผมอ่านออกเสียง พยายามให้ดังฟังชัดที่สุดพร้อมสำเนียงที่ฝึกมาอย่างดีเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน
เงียบ
พี่เคนมองมาอย่างตั้งใจ ส่วนนักเรียนทุกคนดูสงบนิ่ง เมื่อไม่มีใครถามอะไรผมจึงพูดต่อ
"แต่ถ้าจะให้แนะนำตัวธรรมดาก็คงจะน่าเบื่อแย่ใช่ไหมครับ ครูเลยมีอันนี้มาให้"
คราวนี้นักเรียนดูตื่นเต้นมากขึ้น แต่แล้วก็นิ่งลง อาจเพราะคาดหวังกันไปยิ่ใหญ่เกินกว่ากองกระดาษยับ ๆ กองหนึ่ง
กิจกรรมนี้เรียกว่า 'กะหล่ำปลี' วิธีการเล่นก็เหมือนการโยนลูกบอลไปมาท่ามกลางเสียงดนตรี หากดนตรีหยุดลง เท่ากับว่าคนที่ถือลูกบอลอยู่เป็นผู้โชคดี
กะหล่ำปลีนี้ต่างออกไปตรงที่ แทนที่จะเป็นลูกบอล แต่จะเป็นกระดาษที่ถูกขยำเป็นชั้น ๆ คล้ายกระหล่ำปลี กระดาษแต่ละชั้นจะมีคำถามเขียนอยู่ เป็นคำถามทั้งสี่ประโยคที่ถูกสุ่มมาวางนั่นเอง
สิ่งที่ผู้โชคดีจะต้องทำก็คือตอบคำถามนั้น ซึ่งก็มีรูปแบบอยู่บนกระดาน เพียงแค่เปลี่ยนข้อความให้เข้ากับของตัวเองเท่านั้น
เมื่อบอกวิธีการเล่นเสร็จ ผมก็เริ่มให้ลองเล่นครั้งแรก
ผู้โชคดีคนแรกคือเด็กชายที่แหย่ผมเมื่อต้นคาบ สะใจชะมัด แต่ผมต้องเก็บอาการไว้ก่อน
"ในนั้นเขียนว่าอะไรครับ"
"วอท อีด….อะไรวะมึง" พูดแค่สองคำก็หันไปถามเพื่อนทันที
ผมจำประโยคแรกได้แน่นอน มันคือ What is your name? นั่นเอง
แปลกจังที่เด็ก ม.3 จะไม่รู้วลีพวกนี้บ้างเลย ที่น่าแปลกใจกว่านั้นคือเพื่อนรอบข้างส่ายหน้ากันหมด
"ผมพูดไม่ได้หรอกจารย์"
ผมแก้สถานการณ์ด้วยการออกเสียงให้ฟังอีกครั้ง แล้วให้นักเรียนพูดตาม ก็พอไปวัดไปวาได้
ผู้โชคดีคนที่สอง เป็นเด็กผู้หญิงท้ายห้อง เด็กคนนี้แอบเล่นโทรศัพท์ตั้งแต่ผมอธิบายการเล่นแล้ว
"ฮาว โอ อา ยู" แล้วหันไปกระซิบกับเพื่อนแล้วจึงพูดต่อ "ไอ อีด ฟิบตี้ เยีย โอ"
ผมแทบกุมขมับ ที่สับสนว่าสิบห้าเป็นห้าสิบนั้นพอเข้าใจได้ แต่ใช้ verb be ผิดนี่มันขั้นหนักเลยนะ
"เก่งมากครับที่พูดได้เต็มประโยคเลย แต่ถ้าให้ถูกกว่านี้ จะต้องพูดว่า I am fifteen years old นะครับ"
"ค่ะ" สิ้นเสียงก็เอามือซุกเข้าใต้โต๊ะเช่นเคย
คงต้องปรับพื้นฐานกันมากกว่านี้แล้วแหละ เอาเถอะ คงจะมีแค่ส่วนน้อยละมั้ง
ผมเปิดเพลงแล้วเริ่มกิจกรรมต่อ ผ่านไปเพียงสองรอบแต่นักเรียนเริ่มเนือย ๆ กันแล้ว เพื่อความตื่นเต้นผมจึงกดหยุดเพลงเร็วกว่าปกติ
คราวนี้กะหล่ำปลีตกไปอยู่กับนักเรียนชายกลางห้อง
แต่แล้วเด็กคนนั้นก็รีบเขวี้ยงกะหล่ำปลีออกจากตัว ไปหาคนข้าง ๆ แล้วคนข้าง ๆ ก็ปาใส่คนอื่นต่อ ไปเรื่อย ๆ จนสักพักมันกลายเป็นสงคราม คงจะลืมไปแล้วละมั้ว่าพี่เคนดูอยู่ข้างหลังห้องแบบเงียบ ๆ ตั้งแต่เมื่อครู่นี้แล้ว
มันจะดูน่าสนุกทีเดียว ถ้าสิ่งที่เล่นอยู่มันอยู่ในแผนของผม
ตอนนี้กลีบกะหล่ำปลีแต่ละกลีบปลิวว่อนทั่วห้อง
ท่ามกลางเสียงหัวเราะของเด็กน้อยวัยกลัดมันที่ไร้เดียงสาและเสียงของหัวหน้าห้องที่คอยห้ามปรามคนอื่นอยู่ ในใจผมกลับกำลังส่งเสียงซะอื้นอยู่
นรกแตก คำนี้ละมั้งที่สามารถบรรยายบรรยากาศตอนนี้ได้คลอบคลุมที่สุด
ผิดหวัง คำนี้ละมั้งที่สามารถบรรยายความรู้สึกผมตอนนี้ได้ดีที่สุด
"เงียบ!!!!!!!!"
เสียงลากยาวดั่งสายฟ้าฟาดจากทางหลังห้องนั้นทำให้ทุกความวุ่นวายหยุดลง
เจ้าของเสียงคือพี่เคนไม่ผิดแน่ แต่ตอนนี้สายตาผมมองอะไรได้ไม่ชัดนัก หยดน้ำน้อย ๆ บนดวงตาผมบดบังทัศนียภาพไปเกือบหมดสิ้น
แม้จะไม่เห็นสีหน้าได้ชัดเจน แต่จากที่ฟังจากเสียง แน่ ๆ คือระเบิดกำลังจะลงแน่นอน
"นั่งที่! ยัง ยังไม่นั่งอีก นับหนึ่ง…สอง…!" ไม่ต้องรอให้ถึงสาม ทุกคนก็ดูจะเข้าที่เรียบร้อยแล้ว "เอาสมุดขึ้นมา" เสียงพรึบพรับดังขึ้นหลังจากนั้นทันที "การบ้านวันนี้ ลอกคำถามสี่ประโยคบนกระดาน สีแดงน่ะ เห็นไหม! แล้วเขียนตอบกลับมา มีแค่สี่ข้อ เพราะฉะนั้นพรุ่งนี้ตอนเช้าก่อนเข้าแถวครูจะต้องเห็นสมุดทั้งสี่สิบเอ็ดเล่มบนโต๊ะ เข้าใจไหม!"
"ครับ/ค่ะ!" ทุกเสียงตอบรับพร้อมกัน ตามมาด้วยเสียงบ่นอุบอิบประปราย
กรี๊ง!!
เหมือนจัดคิวได้จังหวะพอดี เสียงออดบอกเวลาหมดคาบก็ดังขึ้นหลังจากนั้น
"นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ!….ขอบคุณครับ/ค่ะคุณครู"
ผมที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้วนั้น ได้แต่เก็บกระเป๋าแล้วรีบรุดออจากห้องไปทันที ออกไปทั้งที่ไม่รอพี่เคนเลยด้วยซ้ำ
บันทึกฝึกสอน ครั้งที่ 26

วันนี้ก็น้ำตาแตกเหมือนเดิม

Past simple tense ที่ผมสอนไปเมื่อวันก่อน
ทั้งที่ในคาบแทบจะบอกข้อสอบอยู่แล้ว
วันนี้พวกหัวขวดห้องพละก็ยังตกกันระนาว
“จารย์จักร ขอซ่อมง่าย ๆ นะจารย์”
ให้ตายเถอะ
ทำเอาผมท้อจนเกือบจะร้องไห้แน่ะ

แต่ ‘พี่เคน’ ครูพี่เลี้ยงก็ลูบหัวปลอบผม แล้วบอกว่า
“ไม่เป็นไรน่า ไว้ค่อยปรับการสอนไป ไม่ต้องเครียด”
แล้วจะไม่ให้เครียดได้ยังไงกัน
ทั้งห้องมี 41 คน ผ่านอยู่คนเดียว
โว๊ยยยยยย

ผมเอาหน้าซุกอกพี่เคนแล้วปล่อยโฮออกมา
หน้าอายชะมัด แต่มันไม่ไหวแล้วจริง ๆ
ชีวิตฝึกสอนของผมคงจะทุลักทุเลกว่านี้แน่
ถ้าไม่มีแฟนคนนี้อยู่ข้าง ๆ ละก็...

เดี๋ยว...ผมเผลอหลุดไปเหรอ
ที่จริงแล้วแฟนของผม…พี่เคน
ก็คือครูพี่เลี้ยงของผมนั่นแหละ
เพราะงั้น รู้แล้วก็อย่าไปบอกใครนะ
ถ้าใครรู้เรื่องความรักต้องห้ามนี้ละก็
ผมซวยแน่

บี จักรวาร