ณ ทรงวาด
samuthra
## อารัมภบท

เหมยกุ้ย แปลว่าดอกกุหลาบ
แต่ดอกกุหลาบดอกนี้ไม่ใช่ดอกกุหลาบที่มีหนามไว้แทงคนอื่น แต่กลับเป็นดอกกุหลาบที่ถูกหนามของตัวเองแทงตัวเองจนเจ็บซะมากกว่า ถ้าเป็นภาษาที่จะเข้าใจง่ายๆก็คง สู้ชีวิต แต่ชีวิตสู้กลับจนน่วม
เหมยกุ้ยชอบงิ้วมาตั้งแต่ยังเล็ก และพ่อแม่ของเธอก็สนับสนุน พาไปดูงิ้วอยู่ตลอด จนกระทั่งช่วงมัธยมปลายเพียงไม่นานก่อนเธอจะก้าวออกจากชีวิตการเป็นนักเรียน และไปเรียนต่อด้านงิ้วที่เมืองจีน โชคชะตาก็ใจร้ายกับเธอเกินไป
เพราะมันพรากพ่อและแม่ของเหมยกุ้ยไปอย่างไม่มีวันกลับ
ทิ้งเหมยกุ้ยไว้เพียงลำพัง กับทรัพย์สินที่เพียงพอแค่ตั้งตัว ให้เปิดร้านขายอุปกรณ์ตัดเย็บที่สำเพ็ง แต่ไม่เพียงพอที่จะส่งเธอไปตามหาความฝัน
อย่างน้อยโชคชะตาก็ยังเข้าข้างเธอให้กิจการไปได้ดี
เหมยกุ้ยตัดสินใจพาความฝันอันสวยงาม มาพบกับความจริงที่โหดร้ายของชีวิต เธอตัดสินใจเพิ่มบริการรับซ่อมเสื้อผ้า ด้วยของที่เธอขายในร้านนั่นแหละ
แต่เศรษฐกิจแบบนี้ เหมือนว่าขายของอย่างเดียวจะไม่พอ ก็รับซ่อมเสื้อผ้า สอนตัดเย็บพื้นฐานไปเลยสิคะ
แต่มันก็ทำให้ไฟของความฝันอันริบหรี่ของเธอ ยังไม่ดับลงไปในทุกๆครั้งที่โรงงิ้วใกล้ๆ เอาเสื้อผ้ามาให้เธอช่วยซ่อมแซม ขอเพียงได้จับชุดงิ้ว เหมยกุ้ยก็สุขใจ
เพราะถ้าจะไปดูงิ้วที่โรงงิ้วก็ต้องเสียเงิน หรือไม่ก็รอตรุษจีน เหมยกุ้ยไม่กล้าใช้เงินกับเรื่องที่ไม่จำเป็นตั้งแต่พ่อกับแม่ของเหมยกุ้ยจากไป
แต่นั่นไม่ใช่กับเรื่องกิน
เหมยกุ้ยมีร้านซาลาเปาที่ชอบอยู่ร้านหนึ่ง ที่เธอยอมเสียเงินที่ได้มาอย่างยากลำบากให้ร้านนั้นทุกครั้ง ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมถึงชอบร้านนี้ขนาดนี้ เหมือนผูกพันกันอย่างประหลาด
แต่เหมยกุ้ยก็คิดว่าเธอน่าจะแค่ชอบกิน
คือชอบถึงขนาดที่แม่ค้าที่ร้านซาลาเปาพูดกับเธอเลยว่า
"เหมยกุ้ย ที่บ้านมีซึ้งมั้ยลูก"
"มีค่ะคุณน้า ทำไมหรือคะ"
"ไปซื้อแบบส่งที่แถวทรงวาดมั้ย แล้วนึ่งเองที่บ้าน เดี๋ยวน้าบอกวิธีนึ่งให้"
"มีร้านขายส่งด้วยหรอคะ"
"ใช่ลูก ลองไปดูตรงทรงวาดนะ ร้านตรงนั้นจะชื่อเตียท่งเซ้งนะ ร้านตรงนั้นทำซาลาเปามาเกือบร้อยปีละ"
"เกือบร้อยปี นี่มันก็ตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ห้ามั้ยคะ"
เหมยกุ้ยถามด้วยความที่มีงานอดิเรกเป็นการอ่านหนังสือประวัติศาสตร์ที่คุณพ่อชอบเก็บสะสมไว้ในห้องหนังสือเล็กๆในบ้าน
"เอ้อ น้าก็ไม่รู้แฮะ อาจจะประมาณนั้น ลองไปดูละกันลูก เพราะน้าก็ไม่แน่ใจนะว่าเขาจะขายน้อยสุดเท่าไหร่ อ่ะ อันนี้ที่หนูสั่งของวันนี้"
คุณน้ายื่นถุงใส่ซาลาเปาสามสี่ลูกมาให้กับเหมยกุ้ย ก่อนที่จะหันไปหยิบเงินทอนให้
"ขอบคุณค่ะ ไว้เดี๋ยวหนูลองไปดูนะคะ"
หลังจากวันนั้น เหมยกุ้ยก็ไม่เคยแวะไปที่ร้านบนถนนเจริญกรุงอีกเลย เพราะเธอตัดสินใจที่จะซื้อทีละเยอะๆ มานึ่งที่บ้านเอง ถูกกว่าเป็นไหนๆ
คนแสนงกอย่างเหมยกุ้ยล่ะชอบจริงๆ
เหมยกุ้ยสนิทกับลูกจ้างร้านทำซาลาเปาในเพียงไม่กี่สัปดาห์หลังไปซื้อครั้งแรก เพราะได้รู้ตอนวันที่ไปซื้อครั้งแรกนั่นล่ะ ว่าเฮียเป็นแฟนกับเจ๊ลูกค้าประจำร้านขายอุปกรณ์ตัดเย็บของเธอ วันนี้เหมยกุ้ยจึงตัดสินใจที่จะถามคำถามที่สงสัยมานานกับพี่เขา
"เฮีย"
"เอ้า เหมยกุ้ย ลื้อมีอะไร ได้ซาลาเปาไม่ครบรึไง"
พูดจบอีกคนก็ขำออกมาเบาๆ
"ไม่ใช่ หนูอยากรู้ว่ามันกินแบบนี้ได้มั้ย"
พูดพลางเหมยกุ้ยชูถุงใส่กล่องซาลาเปา
"กินแบบไหน"
"แบบที่ยังไม่นึ่งอ่ะ"
"เห้ย ลื้ออย่าเล่นแผลงๆ"
"อ้าว ก็เฮียเคยบอกว่ามันสุกแล้ว"
"แต่มันยังกินไม่ได้"
"สุกแล้วก็ต้องกินได้สิ"
"ไม่ได้ ไอ้หยา เดี๋ยวลื้อก็ได้ท้องเสียหรอก"
"หนูลองเลยละกัน"
"เห้ย!! อาเหมยกุ้ย"
พี่ลูกจ้างคนนั้นตะโกนร้องขึ้นเมื่อเหมยกุ้ยกัดซาลาเปาที่ยังไม่นึ่งเข้าไปจนเต็มปาก ก่อนที่จะหลุดขำออกมาเมื่อเห็นเด็กสาวตรงหนาทำหน้าตาเหมือนจะร้องไห้
"เฮีย อันไอ้อะอ่อยเอยอ่ะ"
"อะไรนะ"
เหมยกุ้ยฝืนกลืนเข้าไปนิดนึงเพื่อให้พูดง่ายขึ้น
"มันไม่อร่อยเลยอ่ะ"
"ก็ถ้ากินแบบนี้มันอร่อยเค้าจะเอาไปนึ่งมั้ยล่ะเหมยกุ้ยเอ้ย เอ้า นั่งรอตรงนี้ เดี๋ยวไปหาน้ำมาให้"
"ขอบคุณนะเฮีย"
เหมยกุ้ยมองอีกคนเดินเข้าไปทางหลังร้าน ระหว่างนั้นเธอก็พยายามเคี้ยวซาลาเปาที่กัดเข้าไปเต็มคำ แล้วก็กล้ำกลืนฝืนทน จนซักพักเธอรู้สึกว่ามันมีอะไรแปลกๆ
และสามวินาทีหลังจากนั้น เหมยกุ้ยก็ได้รู้ว่า
ซาลาเปาติดคอ
เหมยกุ้ยไอเท่าไหร่มันก็ไม่ยอมออกมา ทำได้เพียงคิดในใจว่าไม่น่าหาทำกินซาลาเปาที่ยังไม่นึ่งเลย เธอไอจนเจ็บคอ ทรมานเพราะเริ่มหายใจไม่ออก
เสียงไอของเหมยกุ้ยดังจนพี่ที่วิ่งไปเอาน้ำให้ถึงกับต้องรีบวิ่งออกมา
แต่ดูท่าเขาคงจะวิ่งช้าเกินไป เพราะเหมยกุ้ยล้มลงไปกับพื้นแล้ว ตอนนี้สติสัมปชัญญะส่วนสุดท้ายได้ยินเพียงเสียงคนตะโกนบอกให้เรียกปอเต๊กตึ๊งกันจ้าล่ะหวั่น
แต่ทำไมซักพักเสียงเรียกปอเต๊กตึ๊ง มันถึงกลายเป็นเรียกชื่อไต้ฮงกงไปได้กันนะ
ไต้ฮงกง คือใคร คืออะไร คนจะตายอยู่แล้วทำไมต้องเรียก
ยังไม่ทันไร เหมยกุ้ยกู้สึกเหมือนมีคนยกตัวเหมยกุ้ยอุ้มขึ้นมา แล้วกระแทกกำปั้นเข้าไปที่หน้าอกอย่างแรง ถึงได้รู้สึกว่าไอก้อนซาลาเปานั่นออกจากปากไปแล้ว
สิ่งแรกที่ได้ยินหลังซาลาเปาหลุดจากปากคือ
"ขอบคุณมากนะพ่อฝาหรั่ง ถ้าไม่ได้วิธีแบบที่ลื้อบอกว่าพวกฝาหรั่งใช้เวลาเศษอาหารติดคอ เหมยกุ้ยอีคงตายไปแล้ว เอ้า ใครก็ได้วิ่งไปบอกคนที่วิ่งไปไต้ฮงกงทีไป ว่าไม่ต้องมาละ อีหายละ"
สิ่งที่เหมยกุ้ยเห็นตอนนี้คือ ฝรั่งตาน้ำข้าวหนึ่งอัตรา คุณลุงที่หน้าคล้าย แต่ไม่เหมือนเจ้าของร้านซาลาเปาหนึ่งอัตรา และคนมากมายล้อมรอบตัวเธอ
ก็คงไม่น่าตกใจเท่าไหร่หรอก ถ้าคนรอบข้าเธอไม่ใส่ผ้ารัดอกกับโจงกระเบนบ้าง เสื้อแขนหมูแฮมบ้าง เสื้อราชปะแตนบ้าง สไบบ้าง
นี่ฉันอยู่ไหน งานอุ่นไอรักกลางลมหนาวรึเปล่า
"เหมยกุ้ยเอ้ย อั๊วบอกแล้วว่าอย่ากินซาลาเปาที่ยังไม่นึ่ง"
คุณลุงที่ยืนอยู่หน้าซึ้งนึ่งซาลาเปาพูดขึ้น
เหมยกุ้ยยังคงสับสน แต่ก็ตอบเจ้าของร้านไป เพราะคิดว่าคงมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นตอนเธอมีซาลาเปาติดคอ
ก็เห็นเรียกว่าเหมยกุ้ยแถมยังซาลาเปาติดคอ มันก็ต้องคนเดียวกันสิ ประชากรบนโลกนี้ที่ชื่อเหมยกุ้ยและซาลาเปาติดคอนี่มันจะมีกี่คนกันเชียว
"ก็เห็นร้านเจ็กเปิดมาเป็นร้อยปี หนูก็คิดว่าจะอร่อยถึงขั้นกินได้ตั้งแต่ยังไม่นึ่ง"
"เหมยกุ้ย ลื้อพูดอะไร"
"อะไรนะคะ"
"อั๊วเพิ่งเปิดร้านได้ปีกว่า ลื้อมาร้อยปงร้อยปีอะไร"
"อะไรนะคะ"
เหมยกุ้ยเริ่มคิดแล้วว่ารอบข้างเธอมีอะไรที่ไม่ชอบมาพากล จึงลองถามออกไปเล่นๆ เผื่อจะได้ย้อนเวลาแบบในละครทีวีบ้าง
"นี่พ.ศ.อะไรคะเนี่ย"
"ไอ้หยา แค่ซาลาเปาติดคอ ลื้อถึงกับความจำเสื่อมเลยหรอ นี่ปี2455 ไง"
"อะไรนะคะ"
การที่ซาลาเปาติดคอนี่ก็นับเป็นวิธีการย้อนเวลาหรอวะ


## ณ ทรงวาด 1

"นี่สรุปแค่ซาลาเปาติดคอเนี่ย ลื้อลืมหมดทุกเรื่องเลยเรอะ"
คุณลุงเจ้าของร้านพูดขึ้นเมื่อให้เหมยกุ้ยเข้ามานั่งในร้าน และด้วยเพราะเห็นว่าเด็กหญิงตรงหน้าผ่านช่วงเวลาเฉียดตายมา ก็ยกน้ำชาพร้อมซาลาเปา (ที่นึ่งแล้ว) มาให้กิน
"สงสัยจะอย่างนั้นค่ะเจ็ก แบบว่าขาดออกซิเจนไปเลี้ยงสมอง ทีนี่สมองน่าจะลบความทรงจำออก"
เหมยกุ้ยแถไปอย่างนั้น เพราะจนถึงตอนนี้ เธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ ในร่างเด็กสาวคนหนึ่งที่ชื่อเหมือนเธอ ซาลาเปาติดคอเหมือนเธอ เพียงแต่ใส่เสื้อแบบคนจีนเท่านั้น
"ออกซิเจน คืออะไรน่ะ"
"สรุปนี่คือปี 2455 จริงๆ หรอคะ"
"เอ้านังหนู จะเอายังไง อั๊วบอกเป็นสิบรอบลื้อก็ไม่เชื่อ"
"ขอโทษค่ะ เอาเป็นว่า ที่ติดคอหนูเมื่อกี้ คือซาลาเปาหรือคะ"
"ก็เออน่ะสิ ลื้อน่ะหาเรื่อง เอาซาลาเปายังไม่นึ่งไปกิน"
เหมยกุ้ยอดคิดในใจไม่ได้ว่าไอคนชื่อเหมยกุ้ยที่เธอมาอยู่ในร่างเขาตอนนี้ก็หาทำไม่แพ้เธอเลยทีเดียว
"ก็แค่อยากรู้ว่ารสชาติเป็นยังไงน่ะค่ะ"
"แล้วเป็นไงล่ะ รสชาติเฉียดตายน่ะ"
เหมยกุ้ยได้แต่ทำหน้าเจื่อนๆ ก่อนจะเหลือบไปเห็นชะลอมใส่ซาลาเปากองใหญ่อยู่ในร้าน จึงลองถามเพื่อเปลี่ยนเรื่อง
"แล้วนี่วันนึงเจ็กทำซาลาเปาเยอะขนาดนี้เลยหรอคะ"
"อาเหมยกุ้ย"
พูดชื่อจบ คนเป็นเจ้าของร้านก็ถอนหายใจ เหมือนกำลังท้อใจถึงที่สุด
"มีอะไรหรือคะ"
"ลื้อสั่งอั๊วทำเองนะ"
"ตายล่ะค่ะ สั่งเยอะขนาดนั้น สั่งไปงานบวชใครคะเนี่ย"
"ไม่ใช่งานบวช แต่เป็นงานศพ"
"อ้าว งานศพใครล่ะคะ"
"นี่ลื้อลืมหมดจริงๆหรอ"
"ช่วยบอกหน่อยเถอะค่ะเจ็ก หนูไม่รู้จริงๆ"
"งานอาป๊ากับอาม๊าลื้อไง พวกอีรถชนเมื่อสามสี่วันก่อน วันนี้จะเผาแล้วนา"
พอคุณลุงพูดมาถึงตรงนี้เหมยกุ้ยถึงกับนิ่งไป เพราะเธอไม่รู้ว่าควรจะตกใจอะไรก่อน ระหว่างยิ้มแย้มแจ่มใสมาตลอดการพูดคุยเพื่อจะมาเจอเรื่องนี้ หรือตกใจเรื่องที่เหมยกุ้ยคนที่เธอมาอยู่ในร่างนี้ มีชะตากรรมชีวิตไม่ต่างจากเธอเลยสักนิดเดียว
"ลื้อเริ่มจำได้แล้วสินะอาเหมยกุ้ย"
"นิดหน่อยค่ะเจ็ก"
"ซาลาเปาพวกนี้ อั๊วให้ลื้อนะ ลื้อไม่ต้องจ่าย ถือว่าช่วยงานอาป๊ากับอาม๊าลื้อ"
"ไม่ได้หรอกเจ๊ก ของซื้อของขาย"
"เอาไปเถอะ บ้านลื้อเองก็ช่วยอั๊วมาตั้งหลายเรื่อง"
"ขอบคุณนะคะเจ็ก"
เหมยกุ้ยยกมือไหว้อีกคน
"เอ้อ ว่าแต่คำพูดคำจาลื้อแปลกๆนา ระวังไปพูดแบบนี้กับคนอื่นแล้วเขาจะหาว่าลื้อน่ะเป็นบ้า"
"ช่างเขาเถอะเจ๊ก งานอาป๊าอาม๊าจัดที่ไหนนะคะ"
"วัดสามปลื้มๆ ก็ตอนแรกที่ลื้อจะไปจัดที่เล่งเน่ยยี่แต่ศาลาเต็มไง อั้ยหยา ลืมหมดเลย นี่ลืมเรื่องที่ตัดสินใจไม่ฝังป๊าม๊าแต่เผาด้วยใช่มั้ยเนี่ย"
"ลืมหมดจริงๆค่ะ ขอบคุณนะคะเจ๊ก งั้นหนูไปก่อนนะคะ"
"เออๆ เดินระวังๆนะลื้อน่ะ วันนี้ถือว่าฟาดเคราะห์"
"ค่ะเจ๊ก เจ๊กก็เปิดร้านไปนานๆ นะคะ เอาให้ถึงหนึ่งร้อยปีเลย"
พูดอวยพรเจ้าของร้านให้เต็มที่ ไม่งั้นเดี๋ยวถ้าเขาปิดกิจการไปก่อน เหมยกุ้ยในอนาคตจะกินอะไร
โชคดีที่ตอนยังอยู่ในยุคปัจจุบัน เหมยกุ้ยไปเดินแถวทรงวาดบ่อยเพราะไปซื้อซาลาเปา เลยพอจำทิศทางได้บ้าง ถึงแม้ลักษณะถนนและบ้านเรือนรอบข้างจะไม่เหมือนที่ที่เธอจากมา แต่เพราะวัดสามปลื้มคือสถานที่ที่เปลี่ยนแปลงน้อยมาก เมื่อเทียบกับอีกร้อยกว่าปีข้างหน้า จึงทำให้มันไม่ยากเกินไปนักที่เหมยกุ้ยจะหามันเจอ
"เอาล่ะ เหมยกุ้ยหนึ่ง เหมยกุ้ยสองจะพยายามไม่โป๊ะนะ"
เหมยกุ้ยพูดกับตัวเอง ตอนนี้เหมยกุ้ยก็ยังไม่หายตกใจ แต่เธอก็เห็นใจเจ้าของร่างที่เธอมาอยู่ในตอนนี้ ดังนั้น เหมยกุ้ยจึงตัดสินใจจบเรื่องงานศพของพ่อกับแม่เหมยกุ้ยคนนี้ก่อน ก่อนที่จะหาทางกลับไปยังที่ที่เธอจากมา และตามหาว่าวิญญาณเหมยกุ้ย(หนึ่ง)มันหายไปไหน จะตามมาโผล่หาเธอในกระจกเหมือนในละครที่เคยดูรึเปล่า
แต่เพื่อป้องกันความสับสนนั่นล่ะ เหมยกุ้ยจึงตัดสินใจเรียกเจ้าของร่างว่า เหมยกุ้ยหนึ่ง และแทนตัวเองเป็นเหมยกุ้ยสอง
ก็อีกคนเกิดก่อนเธอมาตั้งเป็นร้อยปี จะให้มาเป็นอันดับสองก็กระไรอยู่
ทันทีที่เหมยกุ้ยเดินเข้าไปในวัด เหมยกุ้ยเห็นคนมากมาย เธอจึงอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาเบาๆ
"ตายล่ะ เหมยกุ้ยหนึ่ง พ่อแม่แกเป็นส.ส.รึไงวะ เอ้ย สมัยนี้ยังไม่มีส.ส.นี่ แล้วพ่อแม่เธอเป็นใครเนี่ย"
ยังไม่ทันได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น ก็มีคนเดินตรงเข้ามาหาเธอ
"อาเหมยกุ้ย"
"สวัสดีค่ะ"
เหมยกุ้ยยกมือขึ้นไหว้ผู้ชายที่ท่าทางดูแก่กว่าเธอ
"หนูพูดอะไรน่ะ"
ประโยคคำถามนั้นทำให้เหมยกุ้ยสงสัยว่าเธอพูดอะไรผิดไป ทันใดนั้นคำพูดของพ่อเธอที่เคยคุยเรื่องประวัติศาสตร์สมัยที่เหมยกุ้ยยังเป็นเด็ก ก็ดังขึ้นในหัว
-----
"เหมยกุ้ยรู้มั้ยว่าเมื่อก่อนคนไทยทักกัน เค้าไม่ใช้คำว่าสวัสดีนะลูก เพิ่งมาใช้เมื่อไม่กี่สิบปีก่อนเท่านั้นเอง"
"อ้าว แล้วเค้าทักกันว่าอะไรคะป๊า"
"ส่วนใหญ่เค้าก็ไหว้ แล้วก็อาจจะเข้าเรื่องที่จะคุยกันเลย ถ้ากับผู้ใหญ่ที่เคารพหน่อย ก็อาจจะบอกว่าฉันไหว้นะ อะไรแบบนี้"
เหมยกุ้ยจำได้ว่าตัวเองพยักหน้าพร้อมกับอ๋อเบาๆ ก่อนที่คนเป็นแม่จะเดินเข้ามาในวงสนทนา
"คุณคะ ที่คุณบอกนี่มันไม่ได้มีความจำเป็นกับการใช้ชีวิตของเหมยกุ้ยเลยนะ"
แม่ของเหมยกุ้ยพูดขำๆ ก่อนที่พยักเพยิดหน้าไปทางโต๊ะอาหารเป็นสัญญาณว่าข้าวเย็นพร้อมแล้ว พ่อของเธอจึงขำอย่างเห็นด้วยกับที่แม่ของเหมยกุ้ยพูด ก่อนที่ทั้งสามคนจะเดินไปกินข้าวเย็นพร้อมกัน
-----
เหมยกุ้ยนึกย้อนไปในเวลาตอนนั้น นึกไปในสถานที่ที่เธอจากมา ก็ทำให้น้ำตารื้นขึ้นมาดื้อๆ จนคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าต้องทักซ้ำ
"อาเหมยกุ้ย เป็นอะไร"
"ไม่มีอะไรค่ะ ฉันไหว้ค่ะ มีอะไรจะคุยหรือคะ"
"คนที่จัดการเรื่องมรดกของอาป๊าอาม๊าลื้อเขาจะคุยกับลื้อ จะคุยก่อนพระท่านสวด หรือเผาเสร็จแล้วคุย"
"คุยหลังเสร็จงานแล้วกันค่ะ หนูไม่อยากเอาเรื่องอื่นมาคิดตอนนี้ แล้วนี่ โรงครัวไปทางไหนคะ ไปสั่งซาลาเปามา"
"ทางนู้นเลยๆ"
อีกคนตอบพลางชี้ไปทางที่มีกลิ่นอาหารโชยมาให้พอหิว
จนมาถึงตอนที่แขกกลับหมดนั่นล่ะ เหมยกุ้ยจึงได้มีโอกาสนั่งพัก ได้แต่คาดหวังว่าพ่อแม่ของผู้ที่เธอมาใช้ร่างเขาอยู่ตอนนี้จะยินดี ที่ได้รับส่วนบุญส่วนกุศลจากการกรวดน้ำของเธอ ไม่ใช่ของลูกสาวแท้ๆ
และคาดหวังว่าตัวเหมยกุ้ยเอง จะได้รับผลบุญครั้งนี้เช่นกัน ไม่ว่าตอนนี้เธอจะไปอยู่ที่ไหน
"อาเหมยกุ้ย มาละ"
คนที่คุยกับเหมยกุ้ยก่อนเริ่มงานฌาปนกิจ เดินเข้ามาหาพร้อมกับคนอีกสองถึงสามคน
"ฉันไหว้ค่ะคุณน้า ที่จัดการเรื่องมรดกใช่หรือไม่คะ"
การพูดเป็นเรื่องที่ยากสำหรับเหมยกุ้ย เพราะภาษาที่ค่อนข้างต่างจากภาษาปัจจุบัน ทำให้เหมยกุ้ยต้องตั้งสติทุกครั้งที่พูด โชคดีที่เคยอ่าน เคยดูผ่านตามาบ้าง
"ขอรับคุณเหมยกุ้ย"
"แล้ว นี่ใครหรือคะ"
เหมยกุ้ยชี้ไปทางผู้ชายในชุดสีกากีคนหนึ่ง
"ตำรวจนครบาลน่ะขอรับคุณเหมยกุ้ย เขามีเรื่องที่จะต้องแจ้งให้คุณเหมยกุ้ยทราบ"
"เท่าที่ทราบ มิใช่ว่าตำรวจนครบาลสรุปว่าเป็นอุบัติเหตุไปแล้วหรือคะ"
ยังไม่ทันที่ผู้ชายตรงหน้าจะได้ตอบ ผู้ที่เป็นตำรวจนครบาลก็ตอบขจึ้นมาเสียก่อน
"ตอนแรกเป็นเช่นนั้นจริงขอรับ แต่หลังจากที่เราได้เห็นบัญชีทรัพย์สินของทั้งสองท่าน เราจึงต้องทำงานกันใหม่อีกรอบขอรับคุณ"
"แล้วสรุปว่ายังไงหรือคะ"
"ทั้งสองท่าน ตั้งใจ ที่จะให้เกิดอุบัติเหตุขอรับ"
ชายคนนั้นเน้นคำว่า ตั้งใจ ให้เหมยกุ้ยได้ยินชัดๆ
เหมยกุ้ยตกใจ แต่ไม่ได้แสดงออกมากนัก เพราะคำพูดที่อีกคนพูดมา อาจจะตีความได้หลายทาง แต่หากจะให้เหมยกุ้ยเองตีความแบบง่ายๆ ก็คงเป็น
"พวกท่านฆ่าตัวตายหรือคะ"
"กระผมคงต้องยืนยันเช่นนั้นขอรับ พวกท่านมีหนี้สินจำนวนมาก พวกกระผมจึงต้องมาแจ้งเรื่องนี้ พร้อมกับผู้จัดการเรื่องมรดกของคุณ"
เหมยกุ้ยทำได้เพียงนั่งนิ่ง  ก่อนประโยคถัดมาจากผู้ที่ดูแลมรดกของเธอจะทำให้เหมยกุ้ยแทบลมจับ
"ทรัพย์สินหักหนี้ไม่พอนะขอรับคุณเหมยกุ้ย กระผมคงต้องแจ้งว่าไม่มีทรัพย์สินอันใดเลยที่คุณเหมยกุ้ยจะได้รับ เพราะต้องไปหักลบกลบหนี้ แต่ไม่ต้องห่วงนะขอรับ เพราะคุณเองไม่ต้องจ่ายหนี้สินแทนพ่อและแม่ของคุณ"
เอาสิ ในละครเขาย้อนเวลากันไปเป็นเจ้าหญิงบ้าง ลูกพระยานาหมื่นบ้าง เป็นฮองเฮา เป็นสนม
ไอเหมยกุ้ยคนนี้ ดันย้อนเวลามาเป็นคนหมดตัว


## ณ ทรงวาด 2

เหมยกุ้ยเดินบนถนนอย่างไร้ความรู้สึก และไร้หนทางไปต่อ เธอคิดไม่ออกเลยว่าชีวิตจะเป็นอย่างไรต่อไป จะกลับบ้านก็ไม่ได้เพราะโดนยึดไปแล้ว เงินติดตัวตอนนี้ก็มีแค่หนึ่งร้อยบาท อาจจะพอหาโรงแรมได้เพียงสักคืนเท่านั้น
แต่ชีวิตหลังวันพรุ่งนี้นั้น เหมยกุ้ยคิดไม่ออกเลย
เดินเรื่อยเปื่อยอยู่บนถนนได้ไม่นาน เหมยกุ้ยก็รู้สึกว่ามีคนกำลังจ้องมองอยู่ เมื่อเงยหน้าและมองไปทางข้างๆก็พบว่ามีกลุ่มผู้ชายสี่คน กำลังมองเธออยู่
"น้องสาว สนใจไปทำงานที่บาร์ตรงนี้มั้ย เงินดีนะคนสวย"
เพราะดูหน้า เหมยกุ้ยก็รู้ว่าไม่ได้มาดีแน่ จึงรีบเดินหนี แต่สิ่งที่ได้ยินหลังเดินหนีทำให้เหมยกุ้ยรู้ว่าคงหนีไปไหนไม่ได้
"เห้ย เฮียบอกว่าคนนี้ต้องได้ไปอยู่ที่คลับ ไปพวกเรา จับให้ได้เว้ย"
ถึงแม้ว่าตอนนี้การหนีอาจจะเป็นทางเลือกที่ดี แต่ในฐานะลูกสาวคุณพ่อ ที่ถูกปลูกฝังมวยไทยมาให้จนคล่องทั้งท่าแม่ไม้และลูกไม้ เหมยกุ้ยจะไม่หนีเด็ดขาด
แต่ว่าที่จริงแล้ว เพราะมาจนถึงตอนนี้ เหมยกุ้ยไม่มีอะไรจะเสีย ถ้ารอดก็ไปหาที่นอนคืนนี้ ถ้าไม่รอด ก็ตายให้มันจบๆไป
"เอาล่ะ มาดูกันดีกว่าเหมยกุ้ยหนึ่ง ว่าเธอเป็นคนออกกำลังกายตลอดรึเปล่า"
พูดจบก็หนุมานถวายแหวนใส่คนที่พุงเข้ามาจนร้องเสียงโหยหวน เหมยกุ้ยเองก็ยกยิ้มพอใจกับเจ้าของร่างพอสมควร
"แรงเยอะใช้ได้นะเหมยกุ้ยหนึ่ง อยู่บ้านเต้นตามเบเบ้ใช่มั้ยเนี่ย
ถามตัวเองเอาพอให้ตลก ก่อนจะเอาเท้าถีบคนที่เพิ่งจะเสยคางไปเมื่อครู่จนล้ม และฟาดขาด้วยท่าจระเข้ฟาดหางไปทางคนที่วิ่งเข้ามาจากด้านหลัง
"ล้มเร็วกว่าที่คิด ไม่ค่อยออกกำลังกายล่ะสิ เอ้า อีกสองน่ะ กล้าก็เข้ามาสิวะ"
อีกคนก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามา แบบไม่คิดอะไรทั้งนั้น ก็เจอเหมยกุ้ยก้มตัวลงเอาขาขัดขาจนล้มหน้าคว่ำ ร้องดังแอ้กไปอีกคนนึง
"รู้จักมั้ย เถรกวาดลานวัดน่ะ อ้อ แล้วก็ลืมไป พ่อชั้นเป็นนักมวยเก่า คงจะยอมให้ง่ายๆไม่ได้หรอกนะ"
พูดจบก็หันไปทางคนสุดท้ายที่ยืนสั่นอยู่
"เอ้า ไอ้คนนั้นน่ะ เลือกนะว่าคืนนี้จะไปโรงหมอ หรือจะกลับบ้านดีๆ"
ได้ยินดังนั้น คนสุดท้ายที่เหลืออยู่ ก็ตัดสินใจที่จะรักชีวิต พุ่งตัวไปพยุงอีกสามคนขึ้นมาจากพื้น เพื่อไปรักษาตัวจากเหตุการณ์คืนนี้
"ฝากไปบอกเฮียของพวกแกด้วยนะ ว่าถ้าได้ไปอยู่ในคลับ คลับเละแน่"
เมื่อทั้งสี่คนเดินลับตาไปแล้ว เหมยกุ้ยก็ถอนหายใจอย่างแรง ก่อนจะยกมือขึ้นนวดๆแขนและไหล่ของตัวเอง เพราะตัวเธอเองไม่ได้ฝึกซ้อมมวยไทยบ่อยๆเหมือนสมัยที่พ่อกับแม่ยังมีชีวิตอยู่
แต่ยังไม่ทันจะได้ลุกขึ้นยืนเพื่อเดินไปหาที่พักต่อในคืนนี้ เหมยกุ้ยก็ได้ยินเสียงปรบมือดังขึ้นมาก่อน
"ใครมันมาปรบมือบ้าบออะไรตอนนี้"
เหมยกุ้ยพูดกับตัวเอง
"เธอเก่งนะเนี่ย"
ผู้ชายหน้าตาดูจีนๆ อายุน่าจะไล่เลี่ยกับเหมยกุ้ยเดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ
"คุณเป็นใคร"
เหมยกุ้ยพูดกับผู้ชายวัยหนุ่มตรงหน้า พร้อมยกมือที่กำลังกำหมัดมาไว้ข้างหน้าตัวเอง
"เห้ยๆ ใจเย็น ไม่ได้มาแบบพวกเมื่อสักครู่"
"แปลว่าดูตลอด"
"เห็นตั้งแต่เดินมาแล้ว"
"แล้วทำไมไม่ช่วยวะ"
เหมยกุ้ยตะโกนด่าคนข้างหน้าไปทีนึง พร้อมปล่อยหมัดออกไป แต่อีกคนดันหลบทัน
"ใจเย็น เป็นผู้หญิงแท้ๆ ทำไมมาขึ้นวะขึ้นโวยใส่ชาวบ้านเขา แถมยังจะมาต่อยฉันอีก"
"แล้วเดินเข้ามาทำไมตอนนี้"
"เห็นฝีมือดี ร่างกายแข็งแรง"
"เดินเข้ามาแค่ชมรึไง"
"ทำไมพูดจาแปลกๆนะเรา"
"เข้าเรื่องสักที อย่ามากความ"
"สนใจไปทำงานที่ร้านไหมเล่า"
"เอาอีกแล้ว นี่อีหรอบเดียวกับพวกเมื่อกี้เลยนะ"
"ก็บอกให้ใจเย็นๆไงเล่า ฉันชื่อเฟยเจิน จะเรียกอาเจินก็ได้ อายุเราน่าจะพอๆกัน ฉันมีกิจการค้าขายของทั่วไป มีพี่แฝดสองคน คนนึงเป็นเจ้าของคลับ"
"นั่นไง จะมาเอาตัวไปคลับจริงๆด้วย"
"บอกให้ใจเย็นๆ ไงเล่า ฟังให้จบก่อน เฮียเขามีคลับที่มีแค่เครื่องดื่ม กับฟลอร์เต้นรำแบบพวกฝาหรั่ง ส่วนพี่อีกคนทำโรงงิ้ว แนะนำตัวขนาดนี้แล้วจะเอากำปั้นลงได้หรือยังล่ะ"
เหมยกุ้ยลดมือลงตั้งแต่คำว่างิ้ว ก่อนจะถามเสียงเบาๆ
"พี่ชายนายเป็นเจ้าของโรงงิ้วหรอ"
"ใช่"
"ที่โรงงิ้วพอจะมีงานให้ทำบ้างไหม"
"นี่แม่คุณ ฉันอยากได้เธอไปทำงานที่ร้านฉัน แล้วนี่กระไรกัน มาขอทำงานที่โรงงิ้วเฮียฉันหน้าดื้อๆ"
"ก็ฉันชอบงิ้ว แล้วอีกอย่าง เป็นคนจีน ทำไมไม่แทนตัวเองว่าอั๊ว มาหลอกหรือไม่เนี่ย"
"ก็เป็นลูกหลง ครูคนที่สอนพี่สองคนที่เป็นคนจีนเขาตายไปก่อน พ่อแม่เลยให้ไปเรียนที่วัด ก็เลยติดคำพูดแบบคนสยามมา"
"ชีวิตเศร้าดีนะ"
"สรุปจะไปหรือไม่เล่า"
"งานหนักไหม"
"พูดยาก มันแล้วแต่คน"
"มีที่นอนให้บ้างไหม นอนพื้นก็ได้"
เหมยกุ้ยถาม เพราะไหนๆ ก็รอดตายจากพวกเมื่อกี้แล้ว ตอนนี้ก็ต้องหาที่นอนของคืนนี้ก่อนให้ได้เป็นอย่างน้อย
"มีที่พักของพนักงานร้านให้ จะเอาอย่างไร จะไปหรือไม่เล่า"
"เออๆ พูดมากจริง"
"หล่อนนั่นล่ะที่พูดมาก ฉันน่ะเถียงเธอไม่ทันก็เห็นๆกันอยู่"
"ถ้าหลอกไปทำงานที่คลับ แกตายแน่"
"รู้แล้วหน่า เมื่อสักครู่ ฉันก็ยืนดูเธอถีบไอ้คนพวกนั้นอยู่หมาดๆ ไม่กล้าหลอกเธอหรอก"
แล้วผู้ชายที่ชื่อเฟยเจินก็ทำอย่างที่กล่าว เขาพาเธอมาที่บ้านหลังใหญ่หลังหนึ่งแถวเยาวราชด้วยรถถีบสามล้อที่มีคนขับรถเป็นของตัวเอง
"ทำไมบ้านใหญ่จัง ไหนบอกแค่ขายของไง"
"ก็ตึกข้างๆนั่นน่ะร้านฉัน เธอคิดว่าร้านใหญ่ถึงปานนั้นแล้วฉันจะเป็นเถ้าแก่ร้านจนๆ ทำงานงกๆ บ้านหลังเล็กหรืออย่างไร"
"ไม่ได้ใช้เงินของพี่มาสร้างบ้านใช่มั้ย"
"เงินฉันหมดนั่นล่ะแม่คุณ แต่ก็ถือว่าหลังเล็กนะ ของเฮียซีซวนใหญ่กว่านี้อีก"
"ใคร"
"พี่ชายฉัน คนที่ทำคลับน่ะ"
"แล้วของคนที่ทำโรงงิ้วล่ะ"
"ของเฮียห่าวซวนอันนั้นเป็นตึกใหญ่ เพราะคนในคณะงิ้วเขาเยอะ เอาล่ะ เลิกพูดมากเสียทีเถอะ เดี๋ยวฉันพาเดินไปห้องพัก พรุ่งนี้ตื่นเช้า ไปเจอฉันที่ตึกนั่น เดี๋ยวจะบอกว่าต้องทำอะไร"
เฟยเจินชี้มือไปทางที่ตึกของร้านตั้งอยู่
ส่วนเหมยกุ้ยเองก็เดินเข้าห้องพักไป หลังจากเห็นว่ามีวี่แววของการมีคนาศัยอยู่ในห้องรอบข้างของตึกเดียวกัน พลางนึกขอบคุณเฟยเจินในใจ ที่ทำให้เธอไม่ต้องไประเห็จหาที่อยู่ หางานทำในช่วงตกต่ำที่สุดของชีวิตเช่นนี้
ถึงแม้จะนอนไม่ค่อยหลับนัก เพราะยังไม่ปล่อยวางจากเรื่องที่เหมยกุ้ยเองยอมรับความจริงที่ว่าตัวเองย้อนเวลามาไม่ได้ แต่เหมยกุ้ยก็ตื่นแต่เช้า เพื่อไปทำงานอย่างสดใส เพราะเธอมีเป้าหมายว่าจพต้องทำงานให้ดีที่สุด เพื่อที่จะขอเฟยเจินไปทำงานที่โรงงิ้วให้ได้
"เอ้า มาเช้าดีนี่"
เฟยเจินที่กำลังเอานิ้วปัดลูกคิดอยู่ที่โต๊ะพูดขึ้นเมื่อเห็นเหมยกุ้ยเดินเข้ามาในร้าน
"ก็บอกให้มาเช้า แต่ร้านใหญ่จริงนะเนี่ย"
"นี่แค่ชั้นแรก มีอีกสามชั้น"
"จะอวดทำไม"
"ไม่ได้อวด ฉันแค่แจ้งให้เธอทราบ"
"แล้วจะให้ทำอะไร"
"เธอชื่ออะไร"
เฟยเจินถาม เพราะเมื่อคืนมัวแต่ต่อล้อต่อเถียงกับอีกคน จนลืมถามชื่อของอีกคนไป
ส่วนเหมยกุ้ยเองก็นิ่งไป เพราะนึกขึ้นได้ว่า ตัวเองไม่เคยบอกชื่อกับอีกคน
"เหมยกุ้ย"
"ที่แปลว่าดอดกุหลาบน่ะหรอ"
พูดจบเฟยเจินก็ขำเบาๆ
"ขำทำไม มีอะไรน่าขำ"
"เปล่า ชื่อเธอเพราะดี เหมาะกับเธอ"
"ยังไง"
เฟยเจินชะงักมือที่กำลังคำนวณลูกคิด จดยุกยิกๆบนสมุด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาตอบ
"ก็ดอกกุหลาบหนามมันแหลมมากไง เจ็บตัวง่าย"
"พูดมาก"
"นี่เธอบอกว่าฉันพูดมาก ทั้งๆที่ฉันแทบไม่ได้ปริปากอันใดอีกแล้วนะ"
"ช่างเถอะ สรุปจะให้ทำอะไร"
"เห็นกองของตรงนั้นไหม"
เฟยเจินชี้ไปทางที่มีของกองกันเป็นจำนวนมาก
"เห็น"
"นั่นล่ะ โกดังของอยู่ชั้นสี่ เธอแบกขึ้นบันไดไปเก็บหน่อย"


## ณ ทรงวาด 3

"นั่นล่ะ โกดังของอยู่ชั้นสี่ เธอแบกขึ้นบันไดไปเก็บหน่อย"
"ทำไมทำโกดังเก็บของอยู่ชั้นสี่"
เหมยกุ้ยถาม เพราะดูจากกองของตรงหน้าแล้ว มันก็น่าแปลกที่อีกคนใช้ชั้นบนสุดของตึกเป็นที่เก็บของหนักๆ
"เพราะไม่งั้นลูกค้าต้องเดินขึ้นหลายชั้น อีกอย่าง ถ้าของหนักๆ ฉันให้เด็กเอาเข้าชั้นวางที่ชั้นล่างสุดนี่เลย ในกองนี้น่ะของเบาๆทั้งนั้น"
"เข้าใจล่ะ ก็แปลว่าไม่หนักมาก"
"ใช่ จะเริ่มขนได้หรือยังเล่าแม่คุณ"
"เริ่มแล้วจ้าๆ"
"ถ้าไม่ไหวพักได้นะเหมยกุ้ย"
"สบายมาก"
พูดจบเหมยกุ้ยก็ยกของขึ้นมาสามลัง แล้วก็หันไปเห็นเฟยเจินทำหน้าตกใจ
"มีอะไรรึเปล่า"
"เปล่า คือรู้ว่าหน่วยก้านดีนะ แค่ไม่คิดว่าจะยกได้ขนาดนี้"
"คนมันสวย"
"มันเกี่ยวกันอย่างไร"
เฟยจินถาม ก่อนที่จะได้รับคำตอบเป็นการยักไหล่ใส่ของอีกคน เฟยเจินจึงโบกมือไล่ให้ไปยกของให้เสร็จๆ
แต่แล้วเฟยเจินก็ต้องทำหน้างงอีกครั้งเมื่อเหมยกุ้ยมายืนอยู่ตรงหน้าพร้อมรอยยิ้ม ทั้งๆที่มันยังไม่ทันจะผ่านไปเพียงครึ่งวันด้วยซ้ำ
"เสร็จแล้วหรือ"
"ใช่แล้ว ก็บอกเองนี่ ว่าของมันไม่หนัก"
"เอ้อ ทำงานดี แบบนี้ค่อยน่าจ้างหน่อย"
"แต่ฉันยังไม่รู้เลยว่านายจะจ้างฉันเท่าไหร่"
"นี่คุณเธอขอรับ ฉันทราบนะว่าฉันบอกเธอว่าอายุเราใกล้เคียงกัน แต่อยู่ในร้าน เธอควรเรียกฉันว่าเฮีย เหมือนคนอื่นๆ เพราะแค่ภาษาพูดเธอก็แปลกอย่างกับไม่ใช่ภาษาไทยอยู่แล้ว อย่าแปลกไปมากกว่านี้เลย"
"เออๆ สรุปจะจ้างฉันเท่าไหร่ล่ะเฮีย ถ้าไม่บอกราคา พรุ่งนี้จะหนีนะ ไม่มาทำแล้ว"
"ฉันจ้างวันละสามสิบบาท"
"อะไรนะ สามสิบบาท ค่าจ้างขั้นต่ำมันสามร้อยบาทไม่ใช่รึไง นี่มันกดลูกจ้างกันชัดๆ"
"สามร้อยอะไรของเธอ สามร้อยบาทนั่นมันแทบจะซื้อรถยุโรปได้อยู่แล้ว"
เหมยกุ้ยเอามือปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน เพราะดันลืมตัวว่าตัวเองย้อนเวลามาเป็นร้อยปี
คุณพ่อของเหมยกุ้ยเคยเล่าว่าสมัยตัวเองเด็กๆ ก๋วยเตี๋ยวชามละห้าสิบสตางค์ แล้วสมัยรัชกาลที่หกนี่สามสิบบาทนี่มันเยอะขนาดไหนวะเนี่ย
"เปล่าๆ ไม่มีอะไร"
"พูดจาประหลาดอีกแล้ว"
"ขอโทษแล้วกัน แล้วนี่จะให้ทำอะไรอีก"
"เอ้า เอาไป"
เฟยเจินยื่นห่อผ้าอันใหญ่ให้
"ให้แบกขึ้นไปอีกหรอ"
"ไม่ใช่ เมื่อวานที่ฉันเจอเธอตรงถนนน่ะ เธอไม่มีอะไรติดตัวเลยแม้แต่เสื้อผ้าสำรอง"
"ก็จริง นี่ก็ชุดเมื่อวาน"
เหมยกุ้ยชี้ที่เสื้อของตัวเอง ที่ใส่มาตั้งแต่ตอนงานเผาศพป๊ากับม๊าเธอ
"นั่นแปลว่าเธอยังไม่อาบน้ำเลยสิเหมยกุ้ย"
"อาบแล้ว แค่ใส่ชุดเดิม"
เหมยกุ้ยพูดกับตัวเอง ก่อนจะหันมายิ้มอย่างอายๆ
"ก็มันไม่มีชุดจะเปลี่ยนน่ะ สบู่ก็ไม่มี"
"ไอ้ห่อนี่น่ะ ฉันซื้อให้ ฉันไม่รู้หรอกว่าที่มาที่ไปของเธอมาจากไหน ดูจากสภาพที่เธอเดินบนถนนเมื่อวานน่ะฉันเดาไม่ออกหรอก แต่ถือว่าแทนขำขอโทษที่เมื่อวานไม่ได้เข้าไปช่วยตอนเธอทะเลาะกับพวกนังเลงคุมคลับเสียก็แล้วกัน"
"แล้วมันคืออะไรหรอ"
เหมยกุ้ยถามเมื่อรับห่อผ้าอีกคนมาจิ้มๆดู แล้วมันก็นิ่มดีจนน่าจะเป็นหมอนได้ แต่ก็ไม่น่าใช่ เพราะที่ห้องพักนั่นก็มีหมอนให้แล้ว
"เสื้อผ้าสามสี่ชุด สบู่ แปรงขัดฟัน ของใช้ทั่วไป แล้วก็เอ่อ…"
"แล้วก็อะไร"
เหมยกุ้ยถามเมื่อเห็นอีกคนมีสีหน้ากระอักกระอ่วนใจจะตอบ
"ของนั้นน่ะ"
"ของอะไรเล่า ไม่บอกจะรู้มั้ยเนี่ย"
"ไอ้อันนั้นไง"
"อะไร"
เหมยกุ้ยเท้าสะเอว เพราะเริ่มรำคาญใจที่อีกคนไม่พูดเสียที
"ผ้าซับระดูน่ะ"
เฟยเจินพูดแบบที่แทบจะกระซิบ
"จะกระซิบทำไมวะเฮีย ฟังไม่รู้เรื่อง"
"ผ้าซับระดู ชัดรึยัง"
"ก็แค่นี้ จะอายทำไม"
เหมยกุ้ยเข้าใจได้ว่าอีกคนหมายถึงผ้าอนามัย จึงได้ไม่เข้าใจว่าทำไมอีกคนต้องพูดหลบๆซ่อน เหมยกุ้ยเหลือบตามองอีกคน แต่เฟยเจินไม่ตอบ
"จริงๆถ้าจะอายที่ซื้อให้ก็เอาเงินมาก็ได้ เดี๋ยวฉันไปซื้อเอง"
"ฉันเอามาให้ เพราะมันซื้อไม่ได้ ผ้าซับระดูแบบพร้อมใช้มันยังไม่มีขายในสยาม พี่ชายฉันคนที่เปิดคลับ เขาไปซื้อมาจากต่างประเทศ เอามาให้พวกสาวๆที่คลับเขาใช้ ก็เลยไปขอมาให้"
"อย่างงั้นก็ขอบใจนะ แล้วนี่จะให้ทำงานอะไรต่อ"
"เธอทำงานเร็วไปหน่อย ฉันคิดต่อไม่ออก ว่าจะให้เธอทำงานกระไรดี"
"ฉันทำงานดีขนาดนี้ จะพาฉันไปสมัครงานที่โรงงิ้วได้รึยัง"
"ใจคอนี่จะอยู่โรงงิ้วให้ได้เลยหรืออย่างไร เขาต้องฝึกเล่นกันตั้งแต่เด็กๆ เธอเคยฝึกหรือ"
"ไม่เคยหรอก แต่ฉันซ่อมเสื้อผ้างิ้วเป็นนะ ที่คณะเขารับคนซ่อมเสื้อผ้ามั้ย"
"เขามีอยู่แล้ว อาจจะมีเป็นสิบคนด้วยกระมัง อีกอย่าง ทำงานให้ฉันมันไม่ดีตรงไหน"
"ก็บอกไปแล้วว่าชอบงิ้ว"
"เช่นนั้นก็กลับบ้านฉัน ไปอาบน้ำอาบท่า เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย วันนี้โรงงิ้วของเฮียมีแสดง เดี๋ยวพาไปดู"
"จริงหรอ"
เหมยกุ้ยตอบกลับด้วยดวงตาแวววับ
"จริง"
"เสียเงินดูมากรึเปล่า"
แต่นิสัยขี้งกของเหมยกุ้ยก็มาห้ามเธอไว้ทุกที
"โรงงิ้วพี่ฉัน ฉันพาไป ก็เข้าได้แบบไม่ต้องเสียเงิน"
"จริงหรอ ขอบคุณนะเฮีย"
"เออๆ ไปอาบน้ำไป เหม็นจะแย่"
"จะไม่เหม็นได้ไง งานก็หนัก เหงื่อก็ออก"
"บ่นมากฉันจะไม่พาไปโรงงิ้ว"
เท่านั้นล่ะ เหมยกุ้ยถึงกับวิ่งแจ้นออกจากร้านไปทางบ้านของอีกคนทันที
แต่พอมาถึงตอนเย็นที่เฟยเจินจะพาอีกคนไปโรงงิ้ว เหมยกุ้ยก็กลายร่างเป็นเจ้าหนูจำไม ที่ถามนู่น ถามนี่ไม่มีหยุด
"นี่ๆ แถวนี้โรงงิ้วเยอะรึเปล่า"
"ไม่แน่ใจ แต่ฉันว่าสิบแห่งเป็นอย่างต่ำ บางที พวกคณะงิ้วจากเมืองจีนมาเปิดแสดงชั่วคราวบ้างเป็นบางโอกาส แต่โรงงิ้วที่ตั้งถาวรก็น่าจะนั่นล่ะ สิบเป็นอย่างต่ำ ยังไม่นับพวกที่เล่นในบ่อนเบี้ย"
"โห เยอะจัง แล้วแบบนี้ ไม่แย่งลูกค้ากันหรอ ทั้งชาวสยาม ทั้งชาวจีน"
"งิ้วที่คนแถวนี้เล่นเป็นงิ้วแต้จิ๋ว เพราะคนจีนที่เข้ามาในสยาม เป็นพวกจีนแต้จิ๋ว แต่งิ้วที่มาจากเมืองจีน เป็นงิ้วแบบอื่น"
"งิ้วเจี่ยอิมหรอ"
เหมยกุ้ยถาม เพราะตัวเธอเอง ด้วยความที่ชอบ เลยเคยศึกษามาบ้าง ถึงได้รู้ว่าบนโลกนี้ไม่ได้มีงิ้วแค่แบบเดียว
"เธอรู้"
เฟยเจินหยุดเดิน แล้วหันมาถาม
"รู้จัก แต่ไม่มีโอกาสได้ดู"
"ไม่เคยดูเลยหรืออย่างไร"
"ก็เคยบ้าง พวกที่เล่นฟรีตามงานตรุษจีน ไม่ก็กินเจ"
"คณะใหญ่ๆ เขาก็เล่นแบบไม่ต้องเสียค่าเข้าชมในช่วงเทศกาลทั้งนั้น บ้างก็ถือว่าทำทาน"
เฟยเจินเดินต่อ แต่เดินไปได้สักพัก หญิงสาวที่เดินอยู่ข้างๆก็ถามขึ้นมาอีก
"แล้วเมื่อวานนายไม่ได้ไปดูหรอ ถึงมีเวลาว่างไปนั่งดูฉันต่อยมวยน่ะ หรือว่าดูจนเบื่อ"
เหมยกุ้ยพูดใส่ด้วยน้ำสียงประชดประชัน เพราะยังเคืองอีกคนไม่หาย
"เมื่อว่าเขาเล่นถวายเจ้า ฉันก็ไม่ได้ไปดู"
"อะไรนะ มีเจ้ามาดูด้วยหรอ ใครหรอ"
เหมยกุ้ยถามขึ้นมา เพราะไม่คิดว่าคนในรั้วในวังสยามสมัยก่อนจะชอบดูงิ้ว แต่กลับได้ยินเสียงถอนหายใจมาจากอีกคน
"เจ้า ที่หมายถึงเจ้าในศาลเจ้า ไม่ใช่เจ้านาย"
"อ้าว"
"งิ้วทุกคณะ รอบแรกน่ะเขาจะไปเล่นกันที่ศาลเจ้าเก่า เป็นการถือเคล็ด ว่าจะทำให้งิ้วประสบความสำเร็จดี ให้ได้เงินโข"
"แล้วอย่างพวกงิ้วที่นายบอกว่ามาจากเมืองจีนนี่ เขาทำด้วยมั้ย"
"ทำ งิ้วคณะไหนมาเล่นแถวสำเพ็ง แถวทรงวาด ก็ต้องมาเล่นถวายที่ศาลเจ้าเก่าทั้งนั้น เอ้า ถึงแล้ว"
เฟยเจินหยุดเดิน ก่อนจะชี้ไปทางแถบสังกะสีที่ปิดไว้ มีประตูบานกว้างพอให้คนเดินเข้าไปข้างใน และโต๊ะขายตั๋ว เหมยกุ้ยมองตามมือที่อีกคนชี้ ก็ถึงกับต้องตาโต เพราะเพียงแค่มองจากข้างนอก ก็รู้ว่าเวทีคงจะใหญ่มากโข
"นี่เขาเล่นเรื่องอะไร"
"ไม่แน่ใจ แต่ฉันคิดว่านางพญางูขาว เพราะช่วงนี้ใกล้ไหว้บ้ะจ่าง"
"ก็จริง คงเพราะมันมีตอนที่นางพญางูขาวกินเหล้าจนคืนร่างตอนวันไหว้บ้ะจ่าง"
"เธอนี่รู้เยอะกว่าที่ฉันคิด"
"ก็บอกแล้วว่าชอบ เลยรู้เยอะ"
"แต่ก็ไม่มีเงินไปดูอีกตามเคย"
"ก็จริง จะเข้าไปได้รึยังล่ะ"
"เราไม่ได้จะเข้าทางนี้"
เฟยเจินพูดพร้อมกับชี้ไปทางประตูที่คนทั่วไปซื้อตั๋วเข้าไปนั่งดู
"อ้าว มันมีทางเข้าอื่นหรอ"
"เดี๋ยวฉันไปหาเฮียที่หลังโรงก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยเข้าจากทางนั้นพร้อมเฮีย"
"ไปทำอะไร"
"มันเป็นบ้านพี่ชายฉัน ฉันก็จะไปนั่งเล่นอย่างไรเล่า อีกตั้งนานกว่างิ้วจะเริ่ม เอาเธอไปแนะนำตัวด้วย เผื่อพี่ชายฉันจะสนใจ"
"จริงหรอ"
"จะไปหรือไม่เล่า หากไปก็รีบตามมา"
เมื่อเดินตามอีกคนเข้าไปในตรอกเล็กๆข้างทางเข้าโรงงิ้ว จนถึงบ้านหลังใหญ่ข้างหลังแล้ว เหมยกุ้ยจึงได้เข้าใจว่าเหตุใดหนังสือในห้องของคุณพ่อตัวเอง จึงได้เขียนไว้ว่า สมัยรัชกาลที่หก กิจการงิ้วรุ่งเรืองมาก มันเป็นอย่างไร


## ณ ทรงวาด 4

เหมยกุ้ยก็ได้เข้าใจในวันนี้แหละว่ากิจการงิ้วที่เคยรุ่งเรืองน่ะมันรุ่งเรืองขนาดไหน เพราะบ้านของพี่ชายนายเฟยเจินนี่มันดูจะเกินคำว่าบ้านไปมาก สมควรจะเรียกว่าคฤหาสน์ด้วยซ้ำ
"ตกใจเลยหรือ ก็ฉันบอกแล้วไง ว่าบ้านพี่ชายฉันน่ะใหญ่กว่าบ้านฉันมากนัก"
เฟยเจินพูดเมื่อเห็นอีกคนยืนอ้าปากค้าง เมื่อเห็นบ้านของพี่ชายเขา
"แต่ทั้งคณะงิ้วก็อยู่ในนี้ใช่มั้ย"
"ไม่ทุกคน แต่ก็ส่วนใหญ่ ถ้าฉันจำไม่ผิด คนที่เล่นเป็นพระเอก กับพวกคนที่เล่นเป็นตัวหลักๆ เขาก็จะมีเงินหน่อย มีบ้านของตัวเองในพระนคร"
ยังไม่ทันที่เหมยกุ้ยจะได้ตอบกลับอะไร ก็มีผู้ชายหน้าตาดีมากๆ (ในความคิดของเหมยกุ้ย) คนหนึ่งเดินเข้ามาทางพวกเขาทั้งสองคน
"วันนี้มาดูงิ้วเฮียด้วยหรอ อาเจิน"
พูดจบผู้ชายคนนั้นก็เดินตรงเข้ามาโอบไหล่เฟยเจิน
"ฉันไหว้นะเฮีย"
"เออๆ เข้ามานั่งในบ้านก่อนสิ ว่าแต่ นั่นลื้อพาใครมาด้วยล่ะอาเจิน"
คนเป็นพี่ชี้มาทางที่เหมยกุ้ยยืนอยู่
"อ๋อ เด็กที่ร้านน่ะเฮีย เขาชอบงิ้ว อยากจะดูงิ้ว เลยพามา อีกอย่างเธอมีความรู้เรื่องงิ้วเยอะทีเดียว เหมยกุ้ย นี่เฮียห่าวซวน เจ้าของโรงงิ้วข้างหน้านี่"
เฟยเจินพูดกับพี่ชาย ก่อนจะหันมาแนะนำให้เหมยกุ้ยได้รู้จัก
"ฉันไหว้จ้ะ"
อีกคนก็รับไหว้เหมยกุ้ยก่อจะพูดขึ้น
"ชอบงิ้วมากเทียวหรือ เช่นนั้นก็เชิญๆ เข้าไปนั่งด้วยกันสิ"
เหมยกุ้ยแสนจะปลื้มผู้ชายคนนี้ที่ชื่อห่าวซวนเหลือเกิน คนอะไร หล่อแล้วยังเป็นเจ้าของโรงงิ้วอีก
"เหมยกุ้ยชอบงิ้วหรือ"
ห่าวเซินถามเมื่อทั้งเหมยกุ้ยและเฟยเจินเข้ามานั่งในบ้านของอีกคนแล้ว พร้อมกับที่รับน้ำชาจากแม่บ้านมาตั้งบนโต๊ะรับแขก
"ค่ะ ชอบมาตั้งแต่เด็กๆ แต่ไม่มีโอกาสได้ฝึก"
"อั๊วหวังว่าลื้อจะชอบงิ้ว ของคณะเล็กๆแบบนี้นะ"
"ไม่เล็กหรอกค่ะ นี่ใหญ่โตเสียด้วยซ้ำ ไม่คิดเลยว่าจะมีโอกาสได้ดูงิ้วโรงใหญ่"
"ลื้อก็ชมมากไปนะเหมยกุ้ย"
ห่าวซวนขำขึ้นเบาๆ ก่อนจะพูดต่อ
"งั้นเดี๋ยวอั๊วขอตัวไปดูในบ้านสักครู่นะ ให้เด็กเตรียมที่นั่งข้างหน้าไว้ให้แล้ว นี่ก็ใกล้เล่นแล้วล่ะ จะออกไปเลยก็ได้"
"สรุปวันนี้เล่นนางพญางูขาวใช่หรือไม่เฮีย"
"ใช่ๆ"
ห่าวเซินตอบก่อนจะเดินเข้าไปทางข้างหลังบ้านของตัวเอง เฟยเจินจึงตัดสินใจบอกเหมยกุ้ยให้ออกไปนั่งที่หน้าโรงงิ้วด้วยกัน
เรื่องราวของนางพญางูขาว และความรักอันไม่สมหวัง ที่ถูกถ่ายทอดผ่านเหล่าผู้คน ที่แต่งหน้า และแต่งตัวอย่างที่เหมยกุ้ยฝันจะได้ทำสักครั้ง สะกดสายตาของเหมยกุ้ยไม่ให้มองไปรอบตัว พลางนึกขอบคุณโชคชะตาตัวเองที่นำพาให้ตนได้ย้อนเวลามา ณ สถานที่แห่งนี้
แต่เสียงของคนที่นั่งดูงิ้วอยู่ข้างๆ ก็ขัดจังหวะการดูงิ้วของเหมยกุ้ยขึ้นมาเสียดื้อๆ
"เหมยกุ้ย"
เหมยกุ้ยหันหน้าไปหาเฟยเจินด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจ ก่อนจะตอบอีกคนด้วยเสียงห้วนๆ
"อะไร อย่าขัดจังหวะสิ"
"ฉันแค่อยากเล่าอะไรให้ฟัง"
"ค่อยเล่าตอนจะกลับบ้านไม่ได้รึไง"
"จะเล่าตอนนี้ เธอก็ดูงิ้วไปสิ ฉันจะเล่าให้ฟัง"
"โอ้ย เล่าๆมาเร็วๆ"
"เฮียเคยชวนฉันมาทำโรงงิ้วด้วยกัน แต่ตัวฉันเองน่ะไม่ค่อยจะชอบเท่าไหร่"
ทีนี้เหมยกุ้ยถึงกับหันขวับมาทำตาเขียวปั้ดใส่อีกคน จนเฟยเจินต้องรีบพูดต่อ
"ฟังให้จบสิ เธอนี่ใจร้อนจริงเชียว ฉันชอบค้าขายมากกว่า แต่ฉันรู้ว่าพี่ชายฉันรักงิ้วมาก เพราะเฮียอีกคนที่เป็นแฝดกันเขาบอกให้ดูสายตาของเฮียห่าวตอนเขาดูงิ้ว สายตาคนเราเวลามองอะไรที่ชอบ ก็มักจะเป็นเช่นนั้น"
"แล้วมาบอกฉันทำไม"
"ตอนนี้สายตาเธอเป็นแบบนั้น ฉันก็เลยคิดว่า ไว้ทำงานกับฉันอีกสักอาทิตย์แล้วจะถามเฮียเรื่องมาทำงานที่นี่ให้"
"จริงหรอ"
"อืม ฉันไม่รู้หรอก ว่าจุดเริ่มต้นของเธอมันเป็นเช่นไร แต่เธอคงรักมันมากเทียว"
"ขอบคุณนะเฟยเจิน"
เหมยกุ้ยพูดก่อนจะหันกลับไปดูงิ้วต่อ เฟยเจินก็เช่นกัน เพียงแต่เฟยเจินแค่ไม่รู้ว่าตอนนี้สายตาของตัวเองที่มองเหมยกุ้ย ไม่ต่างกับสายตาของเหมยกุ้ยที่มองงิ้วบนเวทีเลยแม้เพียงนิด
เรื่องราวความรักอันผิดกฎสวรรค์ของนางพญางูขาว และบัณฑิตหนุ่ม เดินทางมาจนถึงตอนใกล้จบ ที่ไป๋ซู่เจิน หรือนางพญางูขาว จะถูกจองจำในเจดีย์ และในตอนนั้นเอง นางเอกงิ้วก็ชะงักค้าง ก่อนจะล้มทรุดลงไปบนพื้น
คนดูหรือก็ปรบไม้ปรบมือกันยกใหญ่ ด้วยคิดว่านางพญางูขาวบนเวทีกำลังแสดงความเสียใจต่อความอาภัพรักของตนจนถึงที่สุด จนกระทั่งหญิงสาวในชุดสีฟ้าที่รับบทงูเขียวกรีดร้องชื่อของนางเอกงิ้วคนนั้นขึ้นมา ผู้ชมจึงได้รู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องปกติที่จะเกิดขึ้น
เพียงเท่านั้นคนทั้งโรงงิ้ว บ้างก็วิ่งกันจ้าล่ะหวั่น บ้างก็ตกใจจนลมจับ พวกคนจีนสาวๆที่ใส่กี่เพ้ามาก็วิ่งไม่ถนัดจนสะดุด พอๆกับสาวๆชาวสยามที่อุตส่าห์แต่งกายใส่สไบมาชมงิ้ว ก็วิ่งกันจนสะดุดชายสไบกันให้วุ่น
เฟยเจินจึงตัดสินใจเดินเข้าไปตรงหน้าเวที ด้วยเพราะคุ้นเคยกับคณะงิ้วนี่พอประมาณ
"อาหง อาจูเป็นอะไร"
เฟยเจินถามอาหง หรือไฉ่หง ผู้รับบทงูเขียว น้องสาวร่วมสาบานของนางพญางูขาว
"อั๊วไม่รู้เลยเฮียเจิน อยู่ดีๆ อาจูเขาก็ล้มลงไปเลย"
"แล้วมัวทำอะไรกันล่ะ แกะเครื่องแต่งตัวชั้นนอกออกสิ เอ้านายน่ะ ไปเรียกเฮียห่าวมาเร็วเข้า"
เฟยเจินบอกเด็กหนุ่มคนหนึ่งให้ไปเรียกพี่ชายเขา
"เห้ย มันเกิดอะไรขึ้น"
ห่าวซวนวิ่งหน้าตาตื่นออกมาจากทางหลังโรง
"อาจูอยู่ดีๆก็หมดสติล้มลงไป ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น"
"รีบพาลี่จูไปโรงหมอฝาหรั่ง ไป ใครก็ได้แบกไปเร็วเข้า"
ผู้ชายในโรงงิ้วไม่มีใครกล้าแตะตัวลี่จูที่นอนนิ่งอยู่ ด้วยเหตุผลใดก็ไม่มีใครทราบ ส่วนพวกผู้หญิงก็มองกันหวาดๆ เพราะถ้ายกขึ้นมา ลี่จูอาจจะหล่นลงพื้นจนเสียโฉม
งานนี้จึงต้องตกมาที่มือของสาวแกร่งอย่างเหมยกุ้ย ที่เดินเข้าไปแล้วอุ้มลี่จูขึ้นมาง่ายๆอย่างกับอีกคนเป็นขนนกก็มิปาน ก่อนจะหันไปพูดกับแม่งูเขียว
"เอ้า โรงหมอไปทางไหนล่ะ บอกมาสิ"
ได้ยินดังนั้น ไฉ่หงก็รีบถอดเครื่องหัวออกก่อน เดินนำเหมยกุ้ยออกฝ่าฝูงสยามมุงหน้าโรงงิ้วออกไปทางโรงหมอ
เมื่อเฟยเจินเห็นดังนั้น จึงเดินตามออกไปด้วยอีกคน
-----
"ญาติคนไข้คะ หมอขอคุยด้วยค่ะ"
ผู้หญิงในชุดกันเปื้อนสีขาว ปักกากบาทสีแดง ดูแล้วพอจะเดาได้ไม่ยากนักว่าเป็นพยาบาล เดินเข้ามาหาเฟยเจินและเหมยกุ้ยที่นั่งอยู่ตรงม้านั่งของโรงพยาบาล
"คนไข้ปลอดภัยแล้วนะขอรับ แต่คงต้องนอนพักที่นี่ก่อน"
หมอฝาหรั่งพูดกับเฟยเจินด้วยสำเนียงภาษาไทยที่แปร่งสักหน่อย ตามประสาคนไม่ได้พูดเป็นภาษาแม่
"ลี่จูเป็นอะไรหรือ"
เฟยเจินถามคนตรงหน้า
"หมอทราบแค่ว่าเป็นอาการแพ้อะไรสักอย่างขอรับ อาจจะต้องมาดูว่าคนไข้รับทานสิ่งใดเข้าไปก่อนหน้า จึงจะทราบได้"
"เช่นนั้นแล้ว ต้องมีคนอยู่เฝ้าเธอหรือไม่ขอรับหมอ"
"ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวพรุ่งนี้มาใหม่ก็ได้ มีคนไข้อื่นในห้องด้วย หมอไม่อยากให้มีคนเยอะมากเสียจนเกินไป"
"เช่นนั้นกระผมขอลาคุณหมอ"
เฟยเจินยกมือไหว้คนเป็นหมอ ก่อนชวนให้เหมยกุ้ยเดินออกไปพร้อมกัน เพื่อจะเดินทางกลับบ้านของตน
แต่เมื่อมาถึงบ้าน ก็ต้องพบว่าพี่ชายของตนมานั่งรออยู่ที่ห้องรับแขกเสียแล้ว
"อ้าว เฮีย มาทำอะไรหรือ"
"นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ลี่จูกินก่อนขึ้นแสดง"
ห่าวซวนยกแผ่นสมุนไพรเล็กๆขึ้นมา ดูเหมือนจะเป็นสมุนไพรที่ถูกต้มไปแล้วครั้งหนึ่ง
"นี่มันสมุนไพรจีนปกติมิใช่หรือเฮีย"
"ใช่ แต่เฮียก็สงสัย ที่จริงลี่จูกินเป็นประจำเพราะปวดหัวบ่อย"
"ถ้าอาจูกินประจำ มันก็ไม่น่าจะใช่อันนี้หรือไม่เล่า"
เหมยกุ้ยที่เดินตามเข้ามาในบ้านมองเห็นสมุนไพรแผ่นบางสีออกไปทางน้ำตาลเข้ม แล้วก็รู้ทันที ว่ามันคืออะไร และเธอเองก็ตกใจที่ได้เห็น จึงพูดแทรกขึ้นมากลางบทสนทนาของสองพี่น้อง
"โห ไปหาอึ่งคี้แบบผัดน้ำผึ้งมาจากไหนหรือคะ หายากนะเนี่ย"
เฟยเจินที่ได้ยินดังนั้นก็หันหน้ามาหาเหมยกุ้ย
"นี่เหมยกุ้ย เธอไปเอามาจากที่ใดกันว่าอึ่งคี้มันหายาก"
"เอ้า ก็มันทำยากไม่ใช่หรือ กว่าจะฝาน กว่าจะผัดน้ำผึ้ง กว่าจะรอให้เย็น"
"เขาขายกันให้เกลื่อนพระนครเทียว"
เหมยกุ้ยตั้งท่าจะเถียงกลับอีกคน ทว่าห่าวซวนกลับพูดบางอย่างที่ทำให้ทั้งสองคนต้องหันเหความสนใจไปทางห่าวซวน
"เหมยกุ้ย ลื้อแน่ใจหรือ ว่านี่คืออึ่งคี้"
"ใช่ค่ะ อาม่าของฉัน ท่านทานประจำค่ะ ส่วนแปะจี้ เป็นอากงที่ทานประจำ ฉันก็รับหน้าที่หลานประเสริฐ คอยซื้อให้ทั้งสองท่าน ดังนั้นฉันจำไม่ผิดแน่"
"หากเป็นเช่นนั้นก็แย่แล้วล่ะอาเจิน เหมยกุ้ย"
"ทำไมหรือเฮีย
"ลี่จูแพ้อึ่งคี้ แพ้รุนแรงเสียด้วย"


## ณ ทรงวาด 5

"ลี่จูแพ้อึ่งคี้ แพ้รุนแรงเสียด้วย"
"อะไรนะเฮีย"
เฟยเจินหันไปถามอีกคนด้วยน้ำเสียงตกใจ
"ลี่จูไม่ชอบรสชาติแปะจี้ เพราะมันติดเผ็ด อาแปะที่ร้านขายยา เขาบอกว่าให้ลองอึ่งคี้ดู เพราะรสชาติจะทานง่ายกว่ามากนัก แต่ให้ลองเพียงเล็กน้อยเท่านั้น กลายเป็นเมื่อรับทานเข้าไป แพ้กันหนักถึงขั้นต้องหามขึ้นโรงหมอ แต่ไม่ถึงกับสลบไปอย่างครานี้"
"เฮียกำลังจะบอกว่า มีคนสับเปลี่ยนตัวยาของเหมยกุ้ยเช่นนั้นหรือ"
"ใครกัน จะทำเช่นนั้นได้ลงคอเล่าอาเจิน"
ห่าวซวนพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"ลี่จูมีปัญหาเรื่องชู้สาวอะไรบ้างไหมเฮีย เธอสวยออกปานนั้น"
"เท่าที่รู้ ไม่มีนะอาเจิน"
ห่าวซวนนิ่งไปอีกสักพักก่อนจะทำหน้าตาเหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
"ไฉ่หง"
"ไฉ่หงทำไมหรือเฮีย"
"ไฉ่หงชอบมาพูดกับเฮีย ว่าอีอยากเป็นตัวเอก มาพูดกับเฮียบ่อยมาก ถ้าลี่จูเป็นอะไรไป ไฉ่หงก็จะได้เป็นนางเอก"
"เช่นนั้นอาจเป็นไฉ่หงก็ได้ แต่ก็อาจจะไม่ใช่"
"เดี๋ยววันพรุ่งนี้ เฮียฝากอาเจินไปถามที่ร้านสมุนไพรจีนให้หน่อยได้หรือไม่ ว่าใครเป็นคนซื้ออึ่งคี้ให้ลี่จู อาเจินเป็นพ่อค้า อาจจะรู้จักเถ้าแก่ขายสมุนไพรหลายคน"
"ได้สิเฮีย คืนนี้เฮียกลับไปพักผ่อนก่อนเถิด เดี๋ยวพรุ่งนี้หากได้ความกระผมจะไปบอกที่บ้าน"
"ขอบใจนะ เช่นนั้นเฮียไปก่อน"
ห่าวซวนลุกขึ้นก่อนตบบ่าคนเป็นน้องสองสามครั้ง หันมายิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับเหมยกุ้ย ก่อนจะเดินออกจากบ้านไป เหมยกุ้ยจึงทราบได้ว่า นี่คือเวลาอันสมควรแล้วที่เธอจะกลับที่พักของเธอเพื่อพักผ่อนเสียที
"เช่นนั้นฉันขอตัวไปพักก่อนนะเฟยเจิน"
"เดี๋ยว"
"อะไร"
"วันพรุ่งนี้ เธอไปร้านสมุนไพรกับฉัน"
"ได้"
พูดจบเหมยกุ้ยก็เดินออกไปจากบริเวณห้องรับแขกของบ้านใหญ่ แต่เสียงของอีกคนก็รั้งเหมยกุ้ยไว้อีกครั้ง
"เหมยกุ้ย"
"อะไรอีก"
เหมยกุ้ยสะบัดหน้าหันมาหาอีกคนอย่างไม่สบอารมณ์นัก เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมอีกคนถึงไม่พูดให้มันเสร็จไปตั้งแต่แรก
"เอ่อ.."
"ทำไมชอบอ้ำๆอึ้งๆ"
"คือว่า…"
"มีอะไรติดหน้าฉันรึไง"
"เปล่า ช่างมันเถอะ เธอไปพักผ่อนเถอะ"
"เอ้า จะพูดก็ไม่พูด แปลกคน ต้องให้ดึงเปียก่อนรึไงถึงจะพูดได้"
เหมยกุ้ยพูดพลางชี้ไปทางเปียของเฟยเจิน ที่ไว้อย่างชาวจีนที่เข้ามาอยู่ในสยาม
"ฉันไม่ใช่ตุ๊กตาไขลาน"
"ก็ไม่ใช่น่ะสิ แล้วทำไมถึงไม่พูด"
"เธอไม่ต้องรู้หรอก"
เหมยกุ้ยทำหน้างงใส่อีกคน ก่อนจะเดินออกจากตัวบ้านไป ทิ้งให้เฟยเจินหัวเสียกับการตัดสินใจครั้งนี้ในชีวิตตัวเอง
"ทำไมไม่พูดว่าฝันดีวะ"
พูดพลางขยุ้มหัวตัวเอง โดยไม่ได้รู้เลยว่าตัวเหมยกุ้ยเองที่เพิ่งจะเดินออกไปไม่นานได้ยินเข้าพอดี และกำลังยืนอมยิ้มอยู่ที่ข้างหน้าทางเข้าบ้านนั้นเอง
แต่ถึงกระนั้น เหมยกุ้ยก็มองเป็นเรื่องขำๆ ทำให้เช้าวันถัดมา เหมยกุ้ยจึงสามารถเดินยิ้มแฉ่งเข้ามาหาอีกคนที่ร้านในตอนเช้าได้อย่างไม่กระอักกระอ่วนใจ
"เฮีย จะไปรึยัง"
เหมยกุ้ยพูดกับเฟยเจินที่กำลังนั่งปัดลูกคิดคำนวณเงินอยู่ตามเคย
"สักครู่หนึ่งนะเหมยกุ้ย ประเดี๋ยวฉันทำหน้านี้เสร็จก็ไปได้แล้ว"
"มีอะไรให้ทำพลางๆมั้ย"
"ชอบทำงานนักหรือไง"
เฟยเจินชะงักมือที่กำลังใช้ลูกคิดและเขียนบัญชี เพื่อเงยหน้าขึ้นมาถามคนตรงหน้า
"เฮียจะจ้างฉันมายืนเฉยๆในร้านรึไง"
เหมยกุ้ยตอบกลับอีกคน แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นว่าอีกคนยังจ้องตัวเองเหมือนว่าจะไม่ตอบคำถามกัน เหมยกุ้ยจึงเอามือตัวเองไปปัดผ่านหน้าอีกคนเพื่อเรียกสติ
"เห้ย เป็นอะไร จ้องกันทำไม หน้าฉันมีอะไรติดหรือ"
"ป..เปล่า แค่รู้สึกว่าเสื้อเธอสวยดี"
"เอ้า ก็ซื้อเองไม่ใช่รึไง"
"ก็ใช่ เพียงแต่รู้สึกว่ามันเข้ากับเธอดี"
"ขอบใจนะ แต่น่าจะเพราะฉันสวยด้วยเป็นส่วนหนึ่ง"
"ของแบบนี้น่ะมันต้องให้คนอื่นชมมิใช่หรืออย่างไร"
"ไม่รู้ล่ะ ฉันชมตัวเองได้ เฮียก็รีบๆให้งานมาเสียทีสิ"
"ไปจัดของบนชั้นวางให้วางดีๆ ขยับทุกชิ้นขึ้นมาข้างหน้าก็ได้ แต่ระวัง อย่าไปทำตรงที่คนอื่นเขาทำอยู่เสียล่ะ"
"ได้จ้า"
พูดจบเหมยกุ้ยก็เดินออกไปทางชั้นวางของ ก่อนจะทักทายพนักงานในร้านคนอื่นๆ และแนะนำตัว เพราะเธอเพิ่งจะมาอยู่ที่นี่ได้เพียงสองวัน บางคนก็รู้จักเธอ บ้างก็ไม่
ก่อนจะถามคนอื่นว่ามีตรงไหนที่เธอต้องจัดอีกบ้าง แล้วก็เดินไปตรงชั้นวางที่เจ๊คนหนึ่งชี้ให้ดูว่ายังไม่เรียบร้อย เหมยกุ้ยก็ยิ้มรับอีกคน แล้วเดินไปจัดของตรงนั้นอย่างไม่อิดออด ทิ้งรอยยิ้มบนหน้าให้กับพนักงานในร้านคนอื่นๆ เพราะเหมยกุ้ยเป็นคนน่ารัก สดใส และสุภาพ
รวมไปถึงรอยยิ้มบนหน้าเจ้าของร้านเสียด้วยกระมัง
เฟยเจินเห็นอีกคนทำงานได้อย่างดี ก็ตัดสินใจก้มลงไปที่สมุดบัญชีของตัวเองเพื่อทำงานต่อจนเสร็จ ก่อนจะลุกขึ้น เรียกเหมยกุ้ยที่กำลังจัดของอยู่ เพื่อจะออกไปที่ร้านขายสมุนไพรจีนด้วยกัน
"ร้านอยู่ไกลไหม"
เหมยกุ้ยถาม เพราะต่อให้เธอคุ้นชินกับถนนทรงวาดในปัจจุบันมากเพียงใด เธอก็ทราบดีว่ากาลเวลาย่อมทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปได้มากนัก อีกอย่าง สำเพ็งในยุคนี้เท่าที่เธอทราบ มันกว้างกว่าในปัจจุบันนัก ยังไม่นับถึงเยาวราชทั้งแถบ
"ไกล"
เฟยเจินตอบทั้งๆที่ยังไม่หยุด
"แล้วเราจะเดินไปหรอ"
เหมยกุ้ยถามเสียงตื่น
"ใครเขาจะเดินกัน ก็ขึ้นรถรางซี"
"รถราง ทำไมไม่ไปเอ็ม.."
เหมยกุ้ยถามย้ำ ก่อนเสนอวิธีที่เธอคุ้นเคยอย่างรถไฟใต้ดิน แต่กลับโดนขัดขึ้นก่อน
"นี่เธอไม่รู้จักรถรางหรือไร"
"ร..รู้จักสิ ใครๆในกรุงเทพก็ต้องรู้จักทั้งนั้น"
เหมยกุ้ยตอบด้วยสีหน้าเลิ่กลั่ก นึกเกลียดตัวเองที่ชอบลืมตัวว่าอาศัยอยู่ในยุครัชกาลที่ 6 อยู่เรื่อย ก็เลยพลอยลืมไปว่าสมัยก่อนเขามีรถรางกัน
"เธอนี่แปลกคน ใครเขาเรียกเมืองกรุงเทพว่ากรุงเทพกัน เขาเรียกว่าพระนครกันทั้งนั้น"
"เอ้อ นั่นล่ะ ใครๆในพระนครก็ต้องรู้จักรถราง"
เฟยเจินหรี่ตามองเหมยกุ้ยอย่างไม่ค่อยเชื่อนัก ก่อนจะหยุดเดินและยืนเฉยๆ จนเหมยกุ้ยต้องถามเพื่อความแน่ใจ
"หยุดเดินทำไมล่ะ"
"ดูเข้าสิ"
เฟยเจินชี้ไปที่ส่วนบนของเสาใกล้ๆ ที่มีธงรูปสามเหลี่ยมสีแดงรูปสามเหลี่ยม และดาวสีขาวอยู่
"อะไรล่ะ"
"เมื่อสักครู่เธอบอกฉันว่าเธอรู้จักรถรางมิใช่หรือ"
เฟยเจินหันมาถาม พร้อมหรี่ตาอย่างจับผิด
"ฉันรู้ว่ารถรางคืออะไร แค่ไม่เคยขึ้น"
"นี่เธอไม่มีเงินถึงเพียงนั้นเลยรึ"
"ใช่สิ"
เหมยกุ้ยตอบไปอย่างนั้น เพราะการไม่มีเงินทำอะไรซักอย่าง เป็นเหตุผลเดียวที่เหมยกุ้ยสามารถใช้อธิบายทุกความประหลาดของเธอได้
"มันไม่ถึงยี่สิบสตางค์เสียด้วยซ้ำ เหตุใดจึงไม่เคยขึ้น"
"ฉันประหยัดไง แล้วสรุปไอ้ธงนี่คืออะไร"
"นี่จุดจอดรถรับผู้โดยสาร ยืนรอนิ่งๆ"
เฟยเจินหันมาทำหน้าดุ เมื่อเห็นว่าอีกคนดูจะตื่นเต้นกับธงบอกจุดจอดรถของรถรางเหลือเกิน
"อ๋อ อ้าว ละสีเขียวฝั่งนู้นล่ะ อีกสายหรอ"
เฟยเจินส่ายหน้าเบาๆ พร้อมถอนหายใจ กรอกตาหนึ่งครั้งแล้วเหลือบมามอง
"นั่นมันจุดที่รถรางต้องจอด ด้วยเพราะต้องหลบกัน แต่ไม่รับคน พูดเบาๆเข้าสิ เดี๋ยวคนก็ได้คิดว่าเธอเป็นพวกบ้านนอกเข้ากรุงเข้าให้หรอก"
"เป็นคนบ้านนอกแล้วมันผิดตรงไหน"
"มันก็ไม่ผิด แต่มันมีพวกคนในพระนครที่ไม่ค่อยชอบคนต่างจังหวัดนัก ฉันเกรงว่าเธอจะรู้สึกไม่สบายใจ หากโดนมองอย่างแปลกๆตอนขึ้นไปบนรถราง"
"อ๋อ ก็ได้ๆ"
พูดจบ รถรางก็เลื่อนเข้ามาจอดตรงหน้าพอดี เฟยเจินจึงเดินนำอีกคนมานั่งในรถราง ครานี้คงเพราะรู้ว่าอาจจะดูแปลกในสายตาคนรอบข้าง เหมยกุ้ยจึงกระซิบกับอีกคนแทนที่จะถามออกมาด้วยน้ำเสียงปกติ
"ทำไมข้างหลังเราไม่มีเบาะตรงที่นั่ง"
"ข้างหลังไหน"
"หลังลูกกรงไม้"
"ก็เรานั่งชั้นหนึ่ง จ่ายมากกว่า"
"ว้าว เปย์จัง"
"อะไรนะ"
"เปล่า"
เหมยกุ้ยรีบปฏิเสธเมื่อเผลอพูดภาษาอย่างคนปัจจุบันออกไป
ไม่นานนักเฟยเจินก็เรียกให้เหมยกุ้ยลงจากรถราง และเดินต่อเพียงเล็กน้อยไปยังร้านที่พวกเขาตามหา ซึ่งที่แรกที่พวกเขาทั้งสองตัดสินใจมา คือร้านที่ไม่ว่าคนที่คณะงิ้วจะเจ็บป่วยอะไร เล็กน้อย หรือหนักหนา ก็จะมาที่ร้านนี้อยู่เสมอ จนเถ้าแก่ร้านเขาจำห่าวซวน และเฟยเจินได้เป็นอย่างดี
"อ้าว อาเจิน ทำไมวันนี้มาที่นี่ล่ะ เฮียเขาไม่ว่างหรือ"
"ไม่ใช่ขอรับเถ้าแก่"
"อ้าว แล้วมีอะไรล่ะ"
"เอ้า เหมยกุ้ย เธอคุยสิ"
เฟยเจินหันมาหาคนที่ยืนข้างๆกัน เพื่อให้อีกคนเป็นคนพูด ด้วยเห็นว่าเมื่อคืนวาน ก็เป็นเธอคนนี้ ที่ทำให้ทราบว่าตัวยาถูกสลับ
"ทำไมนายไม่คุยเองเล่า"
"เธอน่ะเป็นคนที่ทราบว่าสมุนไพรนี่มันมิใช่แปะจี้"
เฟยเจินพูดก่อนชูอึ่งคี้ที่ได้จากพี่ชายของตน ที่ตอนนี้ได้ถูกย้ายมาอยู่ในห่อผ้าดิบเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
"นายก็รู้ไม่ใช่รึไงเล่า"
"โอ้ยๆ ก็ได้ๆ"
เฟยเจินพูดอย่างหัวเสียเล็กน้อย ก่อนจะหันไปหาคนเป็นเถ้าแก่ร้านยา
"เถ้าแก่ขอรับ มีคนบอกว่าสิ่งนี้คืออึ่งคี้ กระผมรบกวนเถ้าแก่ช่วยดูให้หน่อยได้หรือไม่"
เฟยเจินพูดก่อนยื่นห่อผ้าให้คนตรงข้าม เถ้าแก่ร้านรับมาดูก่อนจะพยักหน้าเบาๆ
"นี่เป็นอึ่งคี้แน่แท้ แต่ร้านอั๊วคนงานน้อย เลยไม่ทำแบบผัดน้ำผึ้งอย่างในห่อผ้านี่ เพราะยุ่งยาก"
"แปลว่าในห่อผ้านี่ไม่ใช่จากร้านของเถ้าแก่หรือคะ"
เหมยกุ้ยถาม
"ไม่ใช่ ทำไมหรือ"
"ลี่จูทานแล้วหมดสติไปเมื่อวานคาโรงงิ้วเลยขอรับเถ้าแก่"
เพียงประโยคเดียวจากเฟยเจิน คนเป็นเถ้าแก่ถึงกับทำท่าจะลมจับ ก่อนจะตั้งสติได้ แล้วพูดออกมา
"ไอ้หยา อาจูซี้เลยรึเปล่า"
"ไม่ขอรับ แต่นอนอยู่ที่โรงหมอฝาหรั่ง"
"อาจูแพ้อึ่งคี้แรงมาก อาพลอย ผู้ช่วยของอาจูอีมาซื้อให้ประจำ ถ้าบอกว่ามาซื้อของอาจู อั๊วจะเตือนเด็กในร้านเรื่องอึ่งคี้ตลอด"
"แต่อันนี้เป็นผัดน้ำผึ้ง อย่างไรก็ไม่ใช่แน่นะขอรับ"
"ใช่ๆ แต่อาเจินลื้ออย่าลืมนาว่าผัดน้ำผึ้งน่ะมันไม่ได้ทำยาก ใครๆก็ทำได้"
"อย่างไรเสีย ฉันก็ขอบใจเถ้าแก่นะ"
"เออๆ ไม่เป็นไรๆ ถ้าอาจูดีขึ้นแล้วมาบอกอั๊วด้วยนา"
"ได้ขอรับเถ้าแก่ เช่นนั้นฉันลาล่ะ"
เฟยเจินยกมือไหว้อีกคน ก่อนทำท่าจะเดินออกจากร้าน แต่เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดันขัดไว้ก่อน
"เอ้าอาเจินมาทำไมไม่บอกอั๊ว แล้วนั่นใคร เมียหรืออาเจิน"


## ณ ทรงวาด 6

"เอ้าอาเจินมาทำไมไม่บอกอั๊ว แล้วนั่นใคร เมียหรืออาเจิน"
เฟยเจินถึงกับหันขวับ เหมยกุ้ยก็เช่นกัน ก่อนจะหันไปเจอผู้หญิงคนหนึ่งที่ใส่สร้อยทอง กำไลหยก ใส่เสื้ออย่างคนจีนทั่วไปในสยาม หากแต่เพียงดูก็รู้ว่าเป็นเสื้อที่เนื้อผ้าไม่เหมือนกับชาวบ้านรากหญ้า หรือพวกจับกังทั่วไปในเยาวราช
เฟยเจินยิ้มขึ้นเมื่อเห็นอีกคน จึงทำให้เหมยกุ้ยรู้ว่าผู้หญิงคนนี้ ไม่ได้อันตรายอะไร
"เถ้าแก่เนี้ยนี่เอง ฉันก็นึกว่าใคร ฉันไหว้จ้ะ"
เฟยเจินกล่าวขึ้น พร้อมยกมือไหว้อีกคน
"ลื้อมาทำไมไม่เรียกอั๊วล่ะอาเจิน"
คนมีอายุกว่าทำหน้าตางอนเฟยเจิน
"กระผมมาธุระแค่ครู่เดียว ทั้งยังไม่ทราบด้วยว่าเถ้าแก่เนี้ยอยู่ เกรงจะรบกวน"
"ไม่เลยอาเจิน แล้วสรุปนั่นใคร ทำไมอาเจินแต่งเมียไม่บอกอั๊ว"
คนเป็นเถ้าแก่เนี้ยชี้มาทางเหมยกุ้ย ทำให้ทั้งเหมยกุ้ยและเฟยเจินมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนจะรีบตอบก่อนคนตรงหน้าจะเข้าใจผิดไปมากกว่านี้
"ไม่ใช่ขอรับเถ้าแก่เนี้ย เด็กที่ร้านน่ะขอรับ"
"อ้อ อั๊วก็ทักไปอย่างนั้นล่ะอาเจิน"
เถ้าแก่เนี้ยปัดมือเบาๆ ก่อนจะหันมาหาเหมยกุ้ยแล้วพูดต่อ
"อั๊วเห็นว่าลื้อมีโหงวเฮ้งเป็นถ้าแก่เนี้ย อั๊วก็เลยเดาๆ เอา ขอโทษลื้อด้วยนะ"
"ไม่เป็นไรค่ะ ว่าแต่ หนูมีโหงวเฮ้งเถ้าแก่เนี้ยจริงหรือคะ"
เหมยกุ้ยพูดพลางจับหน้าตัวเอง
หญิงมีอายุตรงหน้าพยักหน้า ก่อนที่ผู้เป็นสามีจะพูดขึ้น
"เมียอั๊วเขาดูโหงวเฮ้งเป็นจริงๆนา อั๊วว่าลื้อคงจะมีดวงเป็นเถ้าแก่เนี้ยจริงๆ"
"เถ้าแก่เนี้ยโรงงิ้วพอจะได้มั้ยคะ"
ยังไม่ทันที่จะมีใครตอบ เฟยเจินก็ขัดจังหวะการสนทนาของอีกคนขึ้นก่อน
"นี่ พอได้แล้ว เรายังต้องไปที่อื่นอีก เดี๋ยวมันจะไม่ทันเอา"
เฟยเจินหันมากระซิบกับเหมยกุ้ย ก่อนจะหันไปลาสองสามีภรรยา
"กระผมลาก่อนขอรับเถ้าแก่ เถ้าแก่เนี้ย พอดีกระผมต้องไปเอาของที่ท่าน้ำตรงกงสีล้งเพื่อมาลงที่ร้าน ขอตัวก่อนขอรับ"
เฟยเจินยกมือไหว้ ก่อนลากแขนเหมยกุ้ยออกมา ทำให้เหมยกุ้ยต้องรีบวิ่งตามให้ทันอีกคน
"นายแค่จะจบบทสนทนา หรือนายต้องไปเอาของจริงๆ"
"ฉันต้องไปลงลายมือชื่อรับของที่กงสีล้ง เพื่อจะเอามาขายที่ร้าน แต่เดี๋ยวฉันจะพาเธอกลับไปส่งที่ร้านก่อน ฉันกลัวเธอกลับเองไม่ได้ เลยต้องรีบออกมาอย่างไร"
"ฉันเกือบจะได้รู้แล้วเชียวว่าจะได้เป็นเถ้าแก่เนี้ยโรงงิ้วรึเปล่า"
"เธอจะอยากรู้ไปให้มันได้อะไร ชอบเฮียห่าวหรืออย่างไรกัน"
"ฉันชอบงิ้ว ฉันก็ชอบผู้ชายที่ชอบงิ้ว มันแปลกตรงไหนกัน"
"เอาเถอะ เรื่องของเธอก็แล้วกัน"
"นายไปเอาของ แล้วจะกลับมาตรงนี้อีกรึเปล่า"
"กลับมา อาจจะมาหาร้านสมุนไพรแถวนี้อีกสักที แล้วก็แวะซื้อเป็ดพะโล้ไปกินกระมัง แถวนี้มีร้านอร่อย"
"งั้นเดี๋ยวฉันไปหาให้"
"ฉันรู้ร้านว่าร้านไหนอร่อย จะไปหาทำไม"
"ฉันหมายถึงร้านสมุนไพร ไม่ใช่ร้านขายเป็ดพะโล้ นายน่ะก็ไปเอาของ ระหว่างนั้น ฉันจะไปถามตามร้านขายสมุนไพรให้ เอาไหมล่ะ จะได้ไม่เสียเวลาอย่างไร"
"เธอจะไม่ไปพูดจาประหลาดจนคนเขาแตกตื่นใช่หรือไม่"
"แค่ร้อยกว่าปี ภาษามันจะต่างอะไรขนาดนั้นเชียว"
เหมยกุ้ยกระซิบกับตัวเอง
"พูดอะไร"
"เปล่า เอาห่ออึ่งคี้มาสิ"
เหมยกุ้ยแบมือให้อีกคน เฟยเจินจึงพยักหน้า ก่อนจะเอาห่อผ้าวางในมือเหมยกุ้ย
"สี่โมงเย็น มารอฉันตรงป้ายรถราง ฉันจะพากลับ แล้วก็นี่ ห้าสิบบาท ฉันให้ไว้เผื่อฉุกเฉิน"
เฟยเจินพูดก่อนจะยื่นเงินให้คนตรงหน้า
"แล้วฉันจะไปรู้ได้อย่างไรว่าสี่โมงเย็นคือตอนไหน นาฬิกาก็ไม่มี"
"เธอเข้าร้านขายสมุนไพร เขาก็มีนาฬิกาลูกตุ้มอันเบ้อเริ่มกันทั้งนั้น ก็ดูเข้าซี หากมันใกล้สี่โมงแล้วก็มารอฉันตรงธง"
"ก็ได้ๆ งั้นไปก่อนนะ"
เฟยเจินพยักหน้าให้อีกคนเดินไป ก่อนที่จะตัดสินใจขึ้นรถรางคันที่กำลังวิ่งเข้ามา เพื่อไปยังจุดหมายของตัวเอง
ทางด้านเหมยกุ้ยเอง ก็เดินเข้าเดินออกร้านสมุนไพรไปหลายร้าน แต่ก็ยังไม่มีวี่แววที่จะรู้เลยว่าร้านไหนมีคนจากโรงงิ้วมาซื้อ
"จะว่าไป คนคิดจะทำ ใครจะยอมบอกว่ามาซื้อให้โรงงิ้ว แต่ว่าอึ่งคี้มีคนแพ้ คนขายก็ย่อมต้องถามข้อมูล แปลกจริง"
เหมยกุ้ยพูดกับตัวเองเมื่อมาถึงร้านถัดมา
"ฉันไหว้จ้ะเถ้าแก่เนี้ย"
เหมยกุ้ยพูดกับผู้หญิงที่มีอายุคนหนึ่ง แต่งตัว ใส่เครื่องประดับไม่ค่อยต่างจากเถ้าแก่เนี้ยร้านที่ไปพร้อมเฟยเจินนัก เหมยกุ้ยจึงพอจะเดาออกว่าคนนี้เป็นเถ้าแก่เนี้ย
"เอ้า ลื้อจะซื้ออะไรๆ"
"คือหนูอยากรบกวนเถ้าแก่เนี้ยดูสิ่งนี้ให้หน่อยค่ะ"
เหมยกุ้ยพูดพร้อมค่อยๆเปิดห่อผ้าให้อีกคนดู
"ไอ้หยา นี่อึ่งคี้หรอ"
"ค่ะ ร้านเถ้าแก่เนี้ยขายอึ่งคี้แบบผัดน้ำผึ้ง ฝานเป็นขนาดประมาณนี้บ้างหรือไม่คะ"
"ไอขายน่ะ อั๊วขาย แต่ร้านอั๊วไม่ผัดน้ำผึ้งเยอะขนาดนี้ อันนี้คือต้มรึยัง"
"ต้มแล้วค่ะ"
"อย่างกับอึ่งคี้เชื่อม อั๊วว่าร้านไหนในพระนครก็ไม่มีใครทำ"
"อะไรนะคะ ไม่มีร้านไหนทำ"
"ใช่สิ ผัดน้ำผึ้งเยอะเกิน มันจะหวานจนเกินไป กินแบบซดน้ำไม่ได้"
"อ้าว"
"อั๊วว่าถ้าทรงนี้ น่าจะซื้ออึ่งคี้แห้งจากร้านไปผัดเองมากกว่า"
เหมยกุ้ยฟังจบถึงกับต้องถอนหายใจ เพราะรู้สึกได้ว่าตัวเองคงจะอับจนหนทางในการตามหาคนร้ายที่พยายามจะฆ่านางเอกงิ้ว ก่อนจะเหลือไปเห็นเถ้าแก่เนี้ยกำลังค้นยุกยิกๆอยู่กับลิ้นชักข้างหลัง แล้วก็หันกลับมาหาเหมยกุ้ยพร้อมอึ่งคี้ในมือ
"นี่ๆ อันนี้ของร้านอั๊ว สีจะอ่อนกว่า เพราะยังผัดน้ำผึ้งแค่พอดี ยังไม่ต้ม ลื้อเอาไปสองสามแผ่นก็ได้ อั๊วให้"
"ไม่เป็นไรค่ะเถ้าแก่เนี้ย"
"เอาไปเถอะ อั๊วว่า ลื้ออาจจะต้องมีปัญหาบางอย่าง ถึงต้องมาตามหาร้านที่ขาย อั๊วให้ไปก่อน เผื่อช่วยได้"
"ขอบพระคุณเหลือเกินค่ะเถ้าแก่เนี้ย เช่นนั้นฉันลานะคะ"
เหมยกุ้ยยกมือไหว้ ก่อนจะรับห่อผ้าของอึ่งคี้ที่เถ้าแก่เนี้ยเขาให้ มาไว้ในมือ แล้วเดินออกจากร้าน เพื่อจะไปที่ป้ายจอดรถราง เพราะเธอเห็นที่นาฬิการ้านเมื่อครู่ มันเกือบสี่โมงแล้ว เดี๋ยวนายเฟยเจินเขาจะหัวเสียอีก
เหมยกุ้ยจะเลี้ยวออกจากซอย เพื่อทะลุไปตรงที่มีจุดจอดรถราง แต่จู่ๆ ก็มีคนพุ่งเข้ามารัดคอจากด้านหลังเสียก่อน เหมยกุ้ยเตรียมศอกใส่คนข้างหลัง แต่ก็ต้องชะงักมือ เมื่อมีมีดคมจ่ออยู่ที่ปลายคอ
"เห้ย ใจเย็นๆ จะเอาอะไร ฉันไม่มีเงินนะ"
"อั๊วไม่เอาเงินลื้อหรอก"
เหมยกุ้ยตั้งสติ นับหนึ่งถึงสามในใจ ก่อนจะใส่ศอกเข้าไปที่อีกคนเสียเต็มแรง จนหลุดจากการรัดคอได้ เหมยกุ้ยจับคอตัวเองเพราะเจ็บจนเหมือนจะหายใจไม่ออก
อีกฝั่งเห็นดังนั้นจึงได้ทีเผลอ ต่อยเข้าที่ท้องตนเหมยกุ้ยล้มลง ห่อผ้าที่เก็บอึ่งคี้ไว้ก็หลุดอกมาจากกระเป๋า เหมยกุ้ยรีบเอื้อมมือไปเก็บ แต่นั่นก็ไม่ไวเท่ามือของคนร้าย ที่หยิบห่ออึ่งคี้ไว้ ก่อนจะหันมีดมาหาทางเหมยกุ้ยอีกครั้ง
"นี่ เอาของฉันคืนมา"
"เรื่องอะไรจะคืน"
อีกคนชูห่อผ้าก่อนสะบัดไปมา
"นั่นมันไม่ใช่เงิน"
"อั๊วรู้ๆ"
ผู้ชายแต่งกายเหมือนอย่างจับกังขนของทั่วไปในเยาวราช แต่ใส่หมวกทรงสามเหลี่ยมที่ใบใหญ่ที่ปอดบังใบหน้าไว้ แต่ต่อให้เอาหมวกออกได้ คนร้ายคนนี้ก็มีผ้าปิดหน้าอีกชั้นอยู่ดี
"อั๊วรู้ว่าไอห่อนี้คืออะไร และนี่จะเป็นแค่การเตือน"
"เตือนอะไร"
เหมยกุ้ยพูดพลางค่อยๆพยายามลุกขึ้นยืน แต่อีกคนก็ต่อยเข้าที่ท้องอีกสองครั้งจนเหมยกุ้ยทรุดและหมดแรงสู้ ก่อนที่อีกคนจะทำอะไรไปมากกว่านั้น ก็เป็นโชคชะตาที่เข้าข้างเหมยกุ้ย เพราะมีคนเดินผ่านซอยแล้วสังเหตุเห็นพอดี
"เห้ย ทำอะไรน่ะ"
ผู้ชายคนหนึ่งตะโกนขึ้น คนร้ายเห็นดังนั้นก็เลยวิ่งหนีไป และพวกตำรวจนครบาลบริเวณนั้นก็เลยวิ่งตามกันไปสองสามคน ทิ้งให้เหมยกุ้ยเจ็บใจที่สู้อีกคนไม่ได้ แถมยังเสียห่ออึ่งคี้ไปอีก
"ลื้อเป็นอะไรหรือเปล่า"
ผู้ชายคนนั้นที่ข่วยเหมยกุ้ยเอาไว้พูดกับเธอ เหมยกุ้ยที่นั่งทรุดอยู่กับพื้นจึงเงยหน้าเพื่อตอบ แต่ทันทีที่เห็นหน้า เหมยกุ้ยก็ตกใจเล็กน้อย ปนยิ้มๆที่ได้เห็นอีกคน
"ฉั… คุณห่าวซวน"


## ณ ทรงวาด 7

"คุณห่าวซวน"
เหมยกุ้ยพูดขึ้นเมื่อเห็นหน้าอีกคน เหมยกุ้ยยิ้มออกมา แต่ก็ต้องหุบยิ้มเมื่ออีกคนทำหน้างง ก่อนประโยคที่ออกจากปากคนตรงหน้าจะทำให้เธอเข้าใจได้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น
"อั๊วไม่ใช่ห่าวซวน"
"อ้าว"
"อั๊วชื่อซีซวนต่างหาก"
"พี่ชายเฟยเจิน คนที่ทำคลับน่ะหรือคะ"
"ลื้อรู้จักอาเจินหรอ"
ซีซวนพูดพลางช่วยพยุงเหมยกุ้ยขึ้น ก่อนจะช่วยปัดฝุ่นตามเนื้อตัวอีกคนให้
"ฉันทำงานที่ร้านเขาน่ะค่ะ"
"อ๋อ อั๊วเป็นแฝดกับห่าวซวนน่ะ ไม่แปลกที่ลื้อจะคิดว่าอั๊วเป็นอาห่าว"
"ขอบคุณนะคะที่ช่วยไว้ โชคดีจริงๆที่คุณเดินเข้ามาในซอยพอดี"
"ไม่เป็นไร อั๊วจะไปร้านยาพอดี ลื้อจะไปไหนล่ะ เดี๋ยวอั๊วไปส่ง"
"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันแค่จะไปที่จุดจอดรถรางตรงนี้เท่านั้น"
เหมยกุ้ยชี้ไปทางหน้าปากซอยที่มีธงสีแดงอยู่ไม่ไกล
"เช่นนั้นก็ยินดีที่ได้รู้จักนะ อย่าลืมไปโรงหมอเสียด้วยล่ะ"
"ค่ะ"
เหมยกุ้ยพูด ก่อนจะเดินกุมท้องตัวเองออกไปทางหน้าปากซอย พลางหันไปเห็นอีกคนเดินเข้าไปในซอย แต่กลับเดินเลยร้านขายสมุนไพรในซอยไป เหมยกุ้ยก็คิดเพียงแค่ว่า เขาคงจะไปร้านอื่นที่อยู่ถนนถัดไป
เมื่อหันกลับมา ก็พบว่าผู้ชายที่ชื่อเฟยเจินก็วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาเธอซะแล้ว
"เหมยกุ้ย"
"เฟยเจิน"
"ตายจริง เธอโดนอะไรมา"
"เฟยเจิน ฉันขอโทษ"
"ขอโทษทำไม นี่เธอโดนอะไร ทำไมเป็นแบบนี้"
เฟยเจินพูดถึงสภาพผมที่ยุ่งเหยิงของอีกคน และการกุมท้องที่เหมือนจะเป็นการบอกกลายๆว่าเจ็บท้องของเหมยกุ้ย
"ใจเย็นๆ ฉันแค่โดนจี้"
"มันทำอะไรเธอ"
เฟยเจินทำด้วยสีหน้าเหมือนคนกำลังโกรธจัด
"โดนต่อยไปสามครั้งน่ะ"
"อะไรนะ"
เฟยเจินตะโกนจนคนในละแวกนั้นหันมามองกันหมด
"เบาๆสิ เดี๋ยวคนก็แตกตื่นกันหมด ฉันเป็นมวย โดนต่อยแค่นี้ฉันรู้น่า ว่าเดี๋ยวไม่กี่วันก็หาย อาจจะต้องขอหยุดงานสักสองวัน"
"แล้วเลือดที่คอคืออะไร"
เฟยเจินถามด้วยสีหน้าเครียด ก่อนจะชี้ไปที่คอของเหมยกุ้ย เมื่อเห็นดังนั้น เหมยกุ้ยจึงเอามือไปลองแตะดู เมื่อเห็นว่ามีเลือดจริงก็ทำหน้าไม่แยแส ก่อนจะเอานิ้วนั้นเช็ดกับกางเกง แล้วหันมาพูดกับเฟยเจินด้วยสีหน้าปกติ
"โจรมันเอามีดมาจ่อน่ะ สงสัยตอนดิ้นจะโดนปลายมีด"
"ทำไมเธอพูดด้วยสีหน้าตาเฉยเช่นนั้น ไปโรงหมอเถอะเหมยกุ้ย"
"ฉันขอโทษ"
"ขอโทษอะไร เธอขอโทษด้วยเหตุใด"
"ฉันรักษาอึ่งคี้อันนั้นไว้ไม่ได้ โจรมันเอาไปแล้ว"
"เดี๋ยวนะ โจรที่มาทำร้ายเธอ มันไม่เอาเงินไปหรือ"
เหมยกุ้ยได้ยินดังนั้นก็ลองล้วงในกระเป๋าเสื้อตัวเอง ก่อนจะหยิบธนบัตรใบหนึ่งมาให้เฟยเจิน
"อ่ะ นี่ไง ห้าสิบบาทของนาย"
"เธอไม่คิดว่ามันแปลกหรือ"
"แปลกอะไร"
"โจรน่ะ ปกติเขาจะเอาเงินกัน"
"คนนี้เขาอาจจะต้องการสมุนไพรไปต้มให้ครอบครัวเขาก็ได้"
"เขาจะเอาแบบที่ต้มแล้วไปต้มอีกได้อย่างไร"
"จริงด้วย ร้านสุดท้ายที่ฉันไป เถ้าแก่เนี้ยให้อึ่งคี้ฉันมา แต่โจรกลับหยิบอีกห่อ"
"ฉันไม่น่าลากเธอเข้ามาด้วยเลย"
เฟยเจินเท้าสะเอวพูด
"นายลากฉันเข้าอะไร"
"เรื่องของลี่จู ฉันไม่ควรให้เธอยุ่งเลย ผ่านมาเพียงไม่ถึงวันเธอก็เจ็บตัวเสียแล้ว"
"นายกำลังจะบอกว่า โจรนั่นทำร้ายฉันเพราะเรื่องลี่จูหรือ"
"ฉันไม่แน่ใจ เอาว่าเราไปโรงหมอกันก่อนดีกว่า แล้วตั้งแต่วันนี้ เธอเข้ามาอยู่ในบ้านใหญ่"
"อะไรนะ"
"ฉันจะให้คนจัดห้องรับแขกให้"
"ทำไปทำไม"
"ฉันกลัวเธอโดนทำร้ายอีก"
"เวอร์"
"อะไรนะ"
เฟยเจินถามย้ำเมื่อได้ยินเหมยกุ้ยพูดภาษาที่ตัวเองไม่คุ้นเคย
"แต่บ้านพักคนงานในร้านนายก็อยู่ในเขตบ้าน"
เหมยกุ้ยที่เพิ่งรู้ตัวจึงตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องคุยกลับมาที่หัวข้อเดิม
"แต่มันไม่ปลอดภัยเท่าบ้านใหญ่"
"ฉันแค่โดนต่อย ไอ้แผลที่คอนี่ไม่เกินคืนนี้ก็แห้งแล้ว"
"มันไม่ใช่แค่ต่อย เธอกำลังอยู่ในอันตรายเพราะช่วยครอบครัวฉันเรื่องลี่จู"
"คนเขาได้คิดว่าฉันเป็นเมียเก็บนายน่ะสิ"
"ไม่มีใครเขาคิดแบบนั้นหรอก ฉันค่อยบอกคนอื่นก็ได้ว่าเธอโดนอะไร ลูกจ้างร้านฉันไม่ใช่พวกขี้นินทาคนอื่น"
"ไม่เป็นไร ฉันอยู่ที่เดิมได้จริงๆ แค่นายให้ฉันอยู่ห้องเดี่ยว ฉันก็เกรงใจจะแย่"
"ลูกน้องฉันส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย เวลาที่มีลูกจ้างผู้หญิง ฉันก็จะให้ห้องเดี่ยวเขาทุกครั้ง แต่เอาเถอะ ฉันเหนื่อยจะเถียงกับเธอ"
"แล้วก็ไม่ต้องไปโรงหมอ ฉันหายเองได้ แผลแค่นี้"
"แน่ใจนะ"
"แน่ใจ"
เหมยกุ้ยตอบก่อนจะยิ้มให้อีกคนมั่นใจว่าเธอไม่เป็นอะไรจริงๆ
"ไปๆ ขึ้นรถรางกลับบ้านเถอะ"
เหมยกุ้ยเดินนำเฟยเจินออกไปทางที่ที่มีธงแสดงว่าเป็นจุดจอดรถราง
"เดี๋ยวถึงบ้านแล้วฉันเอายาทาแผลให้"
เฟยเจินพูดเมื่อทั้งสองคนเดินมารออยู่ที่จุดจอดรถราง
"มีหรือ"
"มี คล้ายๆที่พวกนักมวยเขาใช้กัน"
"อู้ว ของดีนะเนี่ย"
เหมยกุ้ยพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
"ฉันรู้สึกผิดจริงๆนะเหมยกุ้ย"
แต่เฟยเจินกลับตอบมาด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด
"ฉันบอกแล้วว่าไม่เป็นไร"
"เธอไม่ต้องช่วยฉันเรื่องลี่จูแล้ว เดี๋ยวฉันกับเฮียห่าวจะจัดการเอง"
"แต่ฉันอยากช่วย"
"อย่าเลยเหมยกุ้ย ฉันไม่อยากเห็นเธอเจ็บแล้ว"
"ขอร้องล่ะนะ ให้ฉันช่วยเถอะ มาขนาดนี้แล้ว ฉันไม่อยากเจ็บตัวเปล่า นี่วันนี้ฉันอุตส่าห์ได้รู้แล้วเชียวว่าอึ่งคี้แบบนั้น น่าจะทำเอาเองจากอึ่งคี้แห้ง"
"ก็ฉันไม่อยากให้เธอเจ็บไปมากกว่านี้"
"งั้นฉันก็จะบอกนายเหมือนกัน ว่าฉันเจ็บได้มากกว่านี้"
"แล้วเธออยากเจ็บหรืออย่างไร"
"เราลงเรือลำเดียวกันแล้ว เฟยเจิน"
"ฉันอนุญาตให้เธอเจ็บได้อีกแค่ครั้งเดียว ถ้าเธอเจ็บตัวอีกครั้ง เธอต้องเลิกยุ่ง"
เหมยกุ้ยได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจ ก่อนจะพูดกับอีกคน
"ฉันยุ่งไปแล้วเฟยเจิน ต่อให้ฉันเลิกยุ่งตอนนี้ คนร้ายมันก็ยังพุ่งเป้าที่ฉันอยู่ดี"
ยังไม่ทันจะได้เถียงอะไรไปมากกว่านั้น รถรางคันที่พวกเขารอก็มาถึงพอดี ทั้งสองจึงขึ้นไปนั่งบนที่นั่ง แต่ไม่คุยกันตลอดทางจนกระทั่งถึงบ้านของอีกคน
เมื่อมาถึงบ้านเฟยเจินก็เรียกหาลูกน้องคนหนึ่ง
"อาหลง!!"
"ขอรับเฮีย"
"วิ่งไปบอกเฮียห่าวที่บ้านเขาให้หน่อย ว่าอึ่งคี้ที่เฮียเขาให้มา เป็นแบบที่คนร้ายน่าจะทำเอง แลวันนี้มีคนมาทำร้ายเหมยกุ้ยแค่เพียงเพราะจะเอาอึ่งคี้ไป เผื่อจะเป็นเบาะแสให้พี่เขา ฝากบอกด้วยว่าเหมยกุ้ยไม่เป็นอะไร"
"ได้ขอรับเฮีย"
เหมยกุ้ยได้ยินดังนั้นก็แอบดีใจที่อีกคนยังฟังสิ่งที่เธอไปรู้มาวันนี้ได้ จึงคิดว่าหมดหน้าที่แล้ว
"งั้น ฉันขอตัวกลับก่อนนะ แล้วฉันก็ขอลาสักสองสามวัน"
"เดี๋ยว นั่งรอตรงนี้ก่อน ประเดี๋ยวฉันมา"
เฟยเจินพูดรั้งอีกคนเอาไว้ ก่อนจะเดินขึ้นไปที่ชั้นบนของบ้าน ปล่อยให้เหมยกุ้ยนั่งอยู่คนเดียวที่โซฟาในห้องรับแขก
ผ่านไปสักพัก อีกคนก็เดินลงมาพร้อมกับกระปุกเล็กๆในมือ
"เอา ที่ฉันบอกไว้ว่าจะให้"
"ยาน่ะหรือ"
"ก็ใช่น่ะซี"
"ขอบคุณนะ งั้นฉันขอตัวก่อน"
"ถ้ายังไม่หายก็ไม่ต้องรีบมาทำงาน พักจนกว่าจะหายเถอะ"
"อือ"
เหมยกุ้ยตอบ ก่อนจะเดินออกไปทางที่พักของเธอ และทิ้งรอยยิ้มไว้ให้กับอีกคนเหมือนอย่างทุกครั้ง
เพียงแต่ครั้งนี้ จะมีความเป็นห่วงเพิ่มมาด้วยก็เท่านั้น
ตกกลางคืน เหมยกุ้ยที่นอนไปพักหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงแปลกๆจากห้องข้างๆเธอ ที่เป็นเจ๊ผู้หญิงคนหนึ่งที่ทำงานในร้านด้วยกัน เหมยกุ้ยจึงสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก
ยังไม่ทันที่เหมยกุ้ยจะได้ออกไปดูว่าพี่ข้างห้องเขาเป็นอะไรหรือไม่ ก็มีเสียงเคาะประตูที่ห้องเหมยกุ้ยขึ้นเสียก่อน
"สมัยนี้เขายังไม่มีตาปลากันหรอวะ ให้ตายเหอะ"
เหมยหุ้ยหัวเสียพลางบ่นกับตัวเอง เพราะมันทำให้เธอต้องตัดสินใจ
ถ้าเปิด เธอก็อาจจะโดนทำอันตราย เพราะไม่มีคนปกติที่ไหนมาเคาะห้องคนอื่นยามวิกาลแบบนี้
แต่ถ้าเธอไม่เปิด เหมยกุ้ยก็ไม่รู้เลยว่าเจ๊เขากำลังอยู่ในอันตรายหรือไม่
คงเพราะเป็นคนเห็นใจคนอื่นมากกว่าตัวเอง เหมยกุ้ยจึงตัดสินใจเปิดประตูออก ก่อนจะเห็นเพื่อนข้างห้องโดนเอามือของใครบางคนปิดปากไว้ไม่ให้ตะโกนขอความช่วยเหลือ ส่วนมืออีกข้างของบุคคลปริศนา กำลังหันมาทางเหมยกุ้ย
พร้อมกับปืนในมือ
คนอื่นเขาได้ย้อนเวลาไปเป็นฮองเฮา เป็นเจ้าหญิงเป็นลูกเป็นหลานคุณนาง แต่เหมยกุ้ยคนนี้ดันซาลาเปาติดคอจนได้ย้อนเวลา แต่ก็ย้อนไปเป็นคนหมดตัว

โชคดีที่อะไรบางอย่างดนบันดาลให้เธอเจอกับ เฟยเจิน เจ้าของร้านของของชำ ที่ไม่เล็กบนถนนทรงวาด

ถึงกระนั้น พบเจอโลกใหม่ได้แค่วันเดียวก็ต้องจับพลัดจับผลูไปช่วยสืบคดี (เกือบ) ฆาตกรรมที่เกิดขึ้น ตรวจลายนิ้วมือก็ไม่มี ตรวจดีเอ็นเอก็ทำไม่ได้ งานนี้เธอจะทำอย่างไรกับเรื่องราวความรัก ความเศร้า ความแค้น ที่เกิดขึ้น ณ ทรงวาด