คุณหนูใบ้หัวใจแกร่ง
我吃元宝 (หว่อชือหยวนเป่า)
## บทที่ 1 บิดาชั่ว

ตอนที่ 1 บิดาชั่ว
แคว้นซ่างกู่ จวนโหวกว่างหนิง
เซียวฮูหยินของท่านโหวกว่างหนิงพาสาวรับใช้ทั้งเด็กทั้งคนชราเดินทางไปยังหอฮุ่ยปิงที่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือในจวนโหว
โครม!
เมื่อเดินมาถึงทางเข้าประตู นางก็ได้ยินเสียงดังราวกับสิ่งของมีน้ำหนักตกกระทบพื้น
สีหน้าของนางเคร่งเครียด หรือว่ามาช้าเกินไป?
“รออยู่ที่เดิม!”
ด้านในสถานการณ์ไม่ชัดเจน ไม่เหมาะให้คนจำนวนมากเห็น เซียวฮูหยินจึงพาแค่สาวรับใช้คนสนิทสองคนเดินเข้าไปด้านใน
ที่หน้าประตูห้อง มีสาวรับใช้คนหนึ่งและบ่าวรับใช้อีกคนหนึ่งนอนสลบอยู่บนพื้น
ภายในห้อง หนึ่งชายหนึ่งหญิงฟุบอยู่บนพื้น นอนหมดสติเช่นเดียวกัน
เซียวฮูหยินของท่านโหวกว่างหนิงเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ คิ้วของนางก็พลันขมวดมุ่น
ไม่ต้องคิดนางก็รู้ คนที่ลงมือคือคุณหนูสี่แห่งจวนโหวบุตรสาวของนาง เยียนอวิ๋นเกอ
เยียนอวิ๋นเกอ อายุเพียงสิบต้นๆ รูปร่างก็สูงผอมจนแทบจะเทียบเท่าหญิงสาวอายุสิบสองสิบสามปีแล้ว
ใบหน้าของนางประณีต งดงาม ดวงตาแหลมคมดุดัน
นางสวมชุดยิงธนู เรียบง่าย ไม่สวมใส่เครื่องประดับ มีเพียงแขนเสื้อทั้งสองข้างใช้ด้ายหลากสีเย็บขอบ ทั้งเนื้อทั้งตัวมีเพียงสิ่งนี้ที่แสดงให้เห็นถึงความเป็นสตรี
หญิงสาวตัวน้อยที่งดงามประณีตเพียงนี้กลับกลายเป็นหญิงใบ้เพียงเพราะอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นตอนอายุห้าขวบ นับแต่นั้นมานางก็ไม่อาจเปล่งเสียงออกมาได้อีก
เมื่อเห็นเซียวฮูหยินผู้เป็นมารดาเดินทางมาถึง เยียนอวิ๋นเกอก็เผยยิ้มหวาน
นางชี้ไปที่สาวรับใช้และบ่าวรับใช้ด้านนอกประตู จากนั้นหยิบกระดาษและดินสอถ่านออกมา เขียนคำว่า ‘สมควรตี’ ลงไปอย่างรวดเร็ว!
คำว่า ‘สมควรตี’ นั้นเขียนด้วยลายมืองดงาม แสดงให้เห็นถึงความน่าเกรงขาม
จากนั้น นางชี้ไปที่ชายหญิงที่นอนสลบอยู่ภายในห้อง ก่อนจะเขียนลงไปว่า ‘สมควรฆ่า’
เกรงว่าพลังของคำว่า ‘สมควรฆ่า’ ยังไม่เพียงพอ นางจึงทำท่าทางปาดคอเพิ่ม
เซียวฮูหยินเลิกคิ้วขึ้น สีหน้าระอาเป็นอย่างมาก
“ท่านแม่มาได้อย่างไร เรื่องวันนี้ไม่เกี่ยวกับน้องสี่ ข้าเป็นคนลากน้องสี่มาเพื่อเพิ่มความกล้าหาญ ไม่คิดว่าจะบังเอิญเช่นนี้ พบทั้งสองคนนี้กำลังนัดพบกันอย่างลับๆ ที่นี่ ที่แท้ทั้งสองคนนี้มีความสัมพันธ์ที่ไม่กระจ่างเสมอมา”
คุณหนูใหญ่แห่งจวนโหว เยียนอวิ๋นเฟยเดินออกมา ขวางตรงหน้าของน้องสี่ เยียนอวิ๋นเกอ เห็นได้ชัดว่านางต้องการแบกรับความผิดทั้งหมด
เยียนอวิ๋นเกอร้อนใจ นางมุดออกมาจากด้านหลังของพี่สาวคนโต ยกมือขึ้นทำท่าทาง
นางเป็นคนลากพี่หญิงใหญ่มาจับชู้ที่หอฮุ่ยปิงเอง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพี่หญิงใหญ่
กลัวว่าเซียวฮูหยินผู้เป็นมารดาไม่เข้าใจ นางจึงเขียนลงบนกระดาษอย่างแรงว่า ‘จับชู้’
อีกทั้งยังไม่ลืมชี้ไปยังชายหญิงที่นอนสลบอยู่บนพื้น อีกฝ่ายก็คือหญิงร้ายชายชั่วคู่นี้
เซียวฮูหยินยกมือ บอกให้บุตรสาวทั้งสองคนอย่าตื่นตระหนก
นางจ้องมองชายหญิงที่นอนสลบอยู่บนพื้น สีหน้าดำทะมึน
ถึงแม้จะไม่เห็นใบหน้าตรงๆ ของชายหญิงคู่นี้ แต่ดูจากเครื่องแต่งกายของทั้งสองคน รวมทั้งสาวรับใช้และบ่าวรับใช้ที่สลบอยู่นอกประตู นางก็พอจะเดาตัวตนของชายหญิงคู่นี้ได้แล้ว
นางสั่งสาวรับใช้ “พลิกตัวทั้งสองคนกลับมา!”
สาวรับใช้รับคำสั่ง เดินขึ้นหน้าพลิกตัวชายหญิงคู่นั้นกลับมาอย่างรุนแรง เผยให้เห็นใบหน้าของพวกเขา
“คุณชายหลิงและคุณหนูอวิ๋นเพ่ยของฮูหยินรอง”
สาวรับใช้ร้องออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะมองเซียวฮูหยินด้วยสีหน้ากังวล อีกทั้งยังสังเกตสีหน้าของคุณหนูใหญ่ เยียนอวิ๋นเฟยอย่างระมัดระวัง
เซียวฮูหยินคิ้วขมวดมุ่น ถึงแม้นางจะคาดเดาตัวตนของคนทั้งสองได้ก่อนหน้านี้ แต่ก็ยังไม่สะเทือนจิตใจเท่าได้เห็นกับตา
สารเลวทั้งสองคน!
สาวรับใช้ถามเสียงเบา “ฮูหยิน บัดนี้ทำอย่างไรดีเจ้าคะ”
คุณชายหลิงผู้เป็นว่าที่สามีของคุณหนูใหญ่กับเยียนอวิ๋นเพ่ยแอบพบกันอย่างลับๆ ดูจากชุดหลุดลุ่ยของทั้งสอง เกรงว่าจะมีความแนบชิดทางกายกันแล้ว
จะทำอย่างไรดี
อีกสิบวัน คุณหนูใหญ่เยียนอวิ๋นเฟยก็จะแต่งงานกับคุณชายหลิงครองคู่เป็นสามีภรรยากันแล้ว
แต่ในเวลานี้ คุณชายหลิงแอบลอบมีความสัมพันธ์กับคุณหนูของบ้านรอง งานแต่งจะยังสามารถดำเนินต่อไปได้หรือ
หากงานแต่งยังคงดำเนินไปโดยมีเรื่องนี้แทรกกลาง สามีภรรยาจะอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุขได้อย่างไร
หากยกเลิกงานแต่ง คุณหนูใหญ่เยียนอวิ๋นเฟยจะทำอย่างไร นางจะยังสามารถแต่งงานกับผู้ใดได้
ถูกน้องสาวแย่งสามี ไม่ใช่เรื่องดีเลย
น่าอับอายยิ่งนัก!
ถึงแม้ทุกคนจะตำหนิหลิงฉางเฟิงว่าหลงใหลในความงาม กระทำการไม่สมควร แต่เขาเป็นชาย อย่างมากก็แค่ถูกตำหนิเท่านั้น หลังจากนั้นหนึ่งถึงสองปี ทุกคนย่อมลืมเรื่องนี้
ส่วนเยียนอวิ๋นเพ่ย ในเมื่อนางบังอาจลอบมีความสัมพันธ์กับอีกฝ่ายย่อมแสดงให้เห็นถึงความไร้ยางอายของนางแล้ว
คนที่ต้องแบกรับผลสุดท้ายที่แท้จริงคือเยียนอวิ๋นเฟยผู้บริสุทธิ์
นางต้องถูกคำนินทารายล้อม อีกทั้งถูกคนสาดน้ำสกปรกใส่...
เพียงแค่คิดถึงสถานการณ์ต่างๆ ที่อาจจะเกิดขึ้น สาวรับใช้ก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที
มิน่าคุณหนูสี่เยียนอวิ๋นเกอถึงได้แสดงสีหน้าโกรธเคือง ท่าทางราวกับจะฆ่าคนได้เช่นนั้น
หากสองคนนี้ตายไปก็ถือเป็นวิธีแก้ปัญหาอย่างหนึ่ง
เซียวฮูหยินใบหน้าดำทะมึน สิ่งที่สาวรับใช้นึกถึง นางย่อมสามารถตระหนักได้
สิ่งที่สาวรับใช้นึกไม่ถึงคือนางย่อมมีแผนการอยู่ก่อนแล้ว
เวลานี้ไม่อาจรีบร้อนได้
เซียวฮูหยินถาม “เหตุใดพวกเขาทั้งสองจึงสลบ ตอนที่พวกเจ้ามาถึง สถานการณ์เป็นอย่างไร”
เยียนอวิ๋นเฟยสีหน้าราบเรียบ ราวกับชายหนุ่มที่นอนอยู่บนพื้นไม่ใช่ว่าที่สามีของนาง
นางพูดเสียงเบา “ตอนที่พวกข้ามาถึง สองคนนี้คงกำลังเริ่มแนบชิดกัน พวกเขากำลังปลดเปลื้องเสื้อผ้า น้องสี่มือหนักไปเล็กน้อย ลงมือแค่คนละที ทั้งสองคนก็สลบไปแล้ว”
เยียนอวิ๋นเกอไม่เพียงแค่ลงมือหนักไปเล็กน้อยเท่านั้น
เมื่ออดีตชาตินางเป็นหญิงสาวที่หลงเหลือเป็นคนสุดท้ายในวันสิ้นโลก อาศัยพละกำลังที่มีมาก อยู่รอดในยุควันสิ้นโลกมาอย่างยากลำบาก
หลังจากตายแล้วจึงมาเกิดใหม่ในตระกูลเยียน แต่พรสวรรค์ด้านพละกำลังเมื่ออดีตชาติก็ติดตัวมาด้วย
ถึงแม้นางจะอายุสิบต้นๆ แต่นางมีกำลังมาก ย่อมสามารถรับมือกับคนเจริญวัยสองสามคนได้
เยียนอวิ๋นเกอไม่พอใจแทนพี่ใหญ่
นางทำท่าปาดคอ
หญิงร้ายชายชั่วคู่นี้ ทำร้ายคนไม่น้อยเลย
เวลานี้ข่าวยังไม่แพร่กระจายออกไป จัดการปาดคอคนทั้งสองแล้วแสร้งทำเป็นอุบัติเหตุเสียดีกว่า
“อวิ๋นเกออย่าบุ่มบ่าม!” เซียวฮูหยินพูดอย่างกังวล “อวิ๋นเพ่ยของบ้านรองเราอาจไม่ต้องสนใจ แต่หลิงฉางเฟิง เขาเป็นบุตรชายคนโตของตระกูลหลิงแห่งเคว้นหงหนง หากเขาเกิดเรื่อง ตระกูลหลิงย่อมต้องเอาเรื่องจนถึงที่สุด เมื่อถึงเวลา ท่านพ่อของเจ้าย่อมต้องส่งตัวเจ้าให้ตระกูลหลิงจัดการเพื่อระงับความโกรธ”
เซียวฮูหยินกังวลว่าเยียนอวิ๋นเกอจะกระทำการบุ่มบ่าม ทำร้ายตนเอง นางเป็นห่วงอย่างมาก
เยียนอวิ๋นเฟยพูดขึ้นเช่นเดียวกัน “น้องสาวอย่าได้มือเปื้อนเลือดเพราะข้าเลย หญิงร้ายชายชั่วคู่นี้มีวิธีจัดการพวกเขามากมายโดยไม่ต้องเปื้อนมือของพวกเรา อีกทั้งพวกเราไม่มีความสำคัญมากพอให้ท่านพ่อปกป้องพวกเราโดยไม่สนใจตระกูลหลิง”
“อวิ๋นเฟยพูดถูก อวิ๋นเกอเจ้าอย่าทำให้มือของตนเองต้องแปดเปื้อน ยิ่งไม่อาจทิ้งจุดอ่อนให้ผู้อื่นจับได้”
เซียวฮูหยินกังวลจนสีหน้าซีดเผือด
เมื่อเห็นมารดาและพี่สาวต่างเป็นกังวลต่อนาง เยียนอวิ๋นเกอก็รู้สึกอบอุ่นภายในใจ
นางยิ้ม เพื่อให้มารดาและพี่สาวคนโตไม่ต้องกังวล นางย่อมรู้ว่าไม่สามารถฆ่าสองคนนี้ได้
ฆ่าคนเป็นเรื่องง่ายดาย แต่การจัดการเรื่องราวหลังจากนั้นกลับเป็นเรื่องที่ยุ่งยากนัก
ด้วยเหตุนี้ ตอนที่นางลงมือจึงออมแรงเอาไว้แต่แรก เพียงแค่ทำให้คนทั้งสองสลบไม่ได้ทำให้พวกเขาถึงแก่ความตาย
นางเพียงแค่เป็นห่วงพี่สาวคนโตเยียนอวิ๋นเฟย
ท่านพี่จะทำอย่างไร
ท่านยังจะแต่งงานกับหลิงฉางเฟิงหรือ
ตอนนั้นท่านพ่อกำหนดงานแต่งนี้ ดวงตาของเขาคงถูกขี้หมาบดบังเอาไว้!
ลักษณะของหลิงฉางเฟิงแค่เห็นก็รู้ว่าเป็นผู้ที่ชมชอบกามารมณ์ หากท่านพี่แต่งงานไปแล้วนางจะมีชีวิตที่ดีได้อย่างไร
เยียนอวิ๋นเฟยยื่นมืออกไป บีบแก้มของเยียนอวิ๋นเกอ ช่างอ่อนนุ่มเสียจริง
นางยิ้ม พูด “ชายประเภทนี้ ไม่แต่งก็ดี”
เซียวฮูหยินได้ยินดังนั้น คิ้วของนางก็ขมวดขึ้นอีกครั้ง แต่ไม่ได้เอ่ยปาก
เรื่องงานแต่งจะดำเนินการต่อไปหรือไม่ ยังต้อพิจารณาดูให้ละเอียด
ส่วนหลิงฉางเฟิง เซียวฮูหยินเผยสีหน้ารังเกียจออกมา
ครานี้หลิงฉางเฟิงเดินทางมาแคว้นซ่างกู่เพื่อมาสู่ขอเยียนอวิ๋นเฟย
ไม่คิดว่า เวลาเพียงไม่กี่วัน เขาจะไปข้องเกี่ยวกับเยียนอวิ๋นเพ่ยของบ้านรอง อีกทั้งยังมีการแนบชิดกันเกิดขึ้น
เห็นได้ชัด ตั้งแต่แรกเริ่ม เขาไม่ได้มีเยียนอวิ๋นเฟยอยู่ในใจ ไม่เคยคำนึงถึงนางแม้แต่น้อย
เยียนอวิ๋นเฟยไม่คู่ควรกับเขาอย่างไร
บุตรสาวคนโตของท่านโหวกว่างหนิง มีทั้งชาติตระกูล มีทั้งรูปลักษณ์ ตรงใดที่ไม่คู่ควร
เขาบังอาจนักที่ทำกับเยียนอวิ๋นเฟยเช่นนี้ สมควรตายยิ่งนัก!
เซียวฮูหยินเกิดความแค้นฝังลึกภายในใจ แต่นางยังไม่ขาดสติ
“เยียนอวิ๋นเพ่ยนางตัวดีไร้ยางอาย แม้แต่ว่าที่สามีของคุณหนูใหญ่ยังบังอาจแย่งชิง” สาวรับใช้ถ่มน้ำลาย ท่าทางรังเกียจยิ่งนัก
เซียวฮูหยินตัดสินใจทันที “มัดทั้งสองคนเอาไว้ก่อน แยกขังพวกเขาไว้ เรื่องนี้ไม่อาจเผยแพร่ออกไปได้ ออกคำสั่งปิดปากคนทั้งจวน”
“เยียนอวิ๋นเพ่ยไม่กลับจวนเสียที หากบ้านรองถามขึ้นมาจะตอบอย่างไรดีเจ้าคะ” หญิงชราถาม
เซียวฮูหยินทำหน้าบึ้งตึง พูดเสียงแหลม “ให้นางออกไป! จวนโหวของพวกเราไม่มีหน้าที่ดูแลบุตรสาวแทนพวกเขา”
สาวรับใช้รับคำสั่ง แอบสะใจเล็กน้อย
ภายในใจของนางมีแผนการ รอบ้านรองมาถามหาเยียนอวิ๋นเพ่ย นางจะเหยียดหยามอีกฝ่ายให้หนัก
...
สาวรับใช้ได้ข่าวก็รีบเดินเข้าประตูไปเพื่อรายงาน
“ฮูหยิน ท่านโหวกลับจวนแล้ว กำลังเดินทางมาเจ้าค่ะ”
เมื่อได้ยิน ทุกคนต่างตกตะลึง
เซียวฮูหยินขมวดคิ้วมุ่น “ท่านโหวเดินทางกลับมาในเวลานี้ หรือว่าท่านโหวรู้เรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว ผู้ใดปล่อยข่าวรั่วไหลออกไป”
ไม่มีผู้ใดตอบ
ไม่ช้า ด้านนอกก็มีเสียงของฝีเท้าดังขึ้น
ท่านโหวกว่างหนิงเยียนโส่วจ้านนำองครักษ์ส่วนตัวและบ่าวรับใช้เดินทางมายังหอฮุ่ยปิง
สาวรับใช้ข้างตัวของเซียวฮูหยินล้วนถูกองครักษ์เชิญออกไปด้านนอกลาน
แม้แต่สาวรับใช้คนสนิททั้งสองของเซียวฮูหยินก็ไม่ได้รับการยกเว้น
ท่านโหวกว่างหนิงเยียนโส่วจ้านเดินเข้ามาในห้อง กวาดตามองหลิงฉางเฟิงและเยียนอวิ๋นเพ่ยที่สลบไม่ได้สติอย่างเงียบๆ
เมื่อเห็นชุดหลุดลุ่ยของคนทั้งสอง ไม่ต้องอธิบาย เขาก็รู้เรื่องที่เกิดขึ้นของทั้งสองแล้ว
เขาออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด “นำตัวสองคนนี้ลงไป แยกขังเอาไว้ ไม่มีคำสั่งของข้า ผู้ใดก็มิอาจเข้าใกล้สองคนนี้ โดยเฉพาะคุณชายรองและคุณหนูสี่”
เยียนอวิ๋นเกอโกรธจัด ไม่ยุติธรรม!
ท่านโหวกว่างหนิงเยียนโส่วจ้านส่งเสียงไม่พอใจในลำคอ ชี้ไปยังเยียนอวิ๋นเกอ “กีดกันเจ้า”
เหตุใดจึงต้องกีดกันข้า
โครม!
เยียนอวิ๋นเกอเตะเก้าอี้ตัวเล็กพลิกคว่ำ
“อวิ๋นเกอ อย่าได้เสียมารยาท!”
เซียวฮูหยินตำหนิเสียงเบา แต่ไม่มีเจตนาตำหนิแม้แต่น้อย
เพียงแต่ในฐานะมารดา นางจึงต้องเอ่ยตักเตือน
เยียนโส่วจ้านสั่งการขึ้นอีกครั้ง “ถือคำสั่งของข้า ให้คุณชายรองนำเสบียงเดินทางข้ามเขา ภายในเจ็ดวัน มิให้เขากลับมา มิฉะนั้นลงโทษตามกฎทหาร”
“ขอรับ!” องครักษ์รับคำสั่งก่อนจากไป
เซียวฮูหยินสีหน้าดำทะมึน “ท่านโหวช่างพยายามช่วยชีวิตของหลิงฉางเฟิงและเยียนอวิ๋นเพ่ยยิ่งนัก หากอวิ๋นเกอมีเจตนาฆ่าคน เหตุใดจึงต้องรอท่านโหวกลับมาจึงค่อยลงมือ นางคงตัดหัวของสองคนนี้ไปนานแล้ว ส่วนคุณชายรอง เขาก็แค่เป็นห่วงน้องสาว ย่อมไม่มีทางฆ่าคนด้วยความบุ่มบ่าม”
ท่านโหวกว่างหนิงเยียนโส่วจ้านหัวเราะร่า “ฮูหยินเข้าใจผิดแล้ว! ข้าเตรียมการเช่นนี้ เพียงแค่ป้องกันเท่านั้น ไม่ได้คิดว่าคุณชายรองและอวิ๋นเกอจะฆ่าคน อีกอย่าง งานแต่งของอวิ๋นเฟยใกล้เข้ามาแล้ว เวลานี้ไม่เหมาะกับการนองเลือด”
เสแสร้ง!
เขาไม่คิดจะหาข้ออ้างที่มีเหตุผลกว่านี้หรือ เขาก็เพียงแค่พูดส่ง ๆ เพื่อให้จบเรื่องไป
เขาเพียงแค่กลัวหลิงฉางเฟิงเป็นอะไรไปแล้ว เขาจะไม่สามารถอธิบายกับตระกูลหลิงได้ ทำลายโอกาสที่จะได้สานสัมพันธ์กับตระกูลหลิง อีกทั้งยังอาจก่อให้เกิดการแก้แค้นจากตระกูลหลิง
เพื่อผลประโยชน์ เขาใช้ชีวิตของบุตรสาวในการแลกเปลี่ยน ช่างสมเหตุสมผลเสียจริง!
พูดตามตรงย่อมได้ ต้องสรรหาเหตุผลเหลวไหลอันใดกัน
เห็นได้ชัด เยียนโส่วจ้านไม่สนใจความรู้สึกของพวกนางแม่ลูกแม้แต่น้อย ยิ่งไม่สนใจอนาคตของลูกสาวคนโตอย่างเยียนอวิ๋นเฟย
บิดาชั่ว!
เยี่ยนอวิ๋นเกอหัวเราะเสียงเย็น ยกมือขึ้น ฟาดลงไป เพียงแค่ทีเดียวก็ทำให้มุมของโต๊ะหัก
นางมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา ไม่ปิดบังความเหยียดหยามที่มีต่อบิดาเยียนโส่วจ้านแม้แต่น้อย


## บทที่ 2 การตัดสินใจอันเหลวไหล

ตอนที่ 2 การตัดสินใจที่เหลวไหล
วันรุ่งขึ้น...
งานเลี้ยงภายในจวนโหว
ห้องโถงรับแขก โต๊ะกลม
ท่านโหวกว่างหนิง เยียนโส่วจ้านนั่งอยู่กลางโต๊ะ
ด้านซ้ายขวาของเขาคือเซียวฮูหยิน และอนุภรรยาเฉินฮูหยิน
เซียวเป็นแซ่ของราชวงศ์
เซียวฮูหยินมีเชื้อสายราชวงศ์ ฐานะสูงส่ง แต่นางกลับจำเป็นต้องอดทนต่อการมีอยู่ของเฉินฮูหยิน เพียงเพราะคดีเก่าในอดีต
บิดาของเซียวฮูหยินเดิมทีเป็นองค์รัชทายาทแห่งตำหนักบูรพา แต่เนื่องจากถูกคนครหาว่าก่อการกบฏ ถูกบีบคั้นจนไม่มีทางเลือก จึงทำได้เพียงพิสูจน์ความบริสุทธิ์ด้วยความตาย
หลังจากเกิดเรื่อง ฮ่องเต้จงจ้งทรงเสียพระทัยกับเรื่องนี้อย่างมาก ทรงกู้ชื่อเสียงแทนองค์รัชทายาทก่อนจะสวรรคต พร้อมทั้งพระราชทานนามว่า ‘จางอี้’ หรือ องค์รัชทายาทจางอี้
หลังจากฮ่องเต้จงจ้งสวรรคต ฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองราชบัลลังก์
หลังจากฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองราชบัลลังก์แล้ว สิ่งที่ทำได้อย่างไร้คุณธรรมที่สุดคือรีบร้อนพระราชทานเซียวฮูหยินให้แก่เยียนโส่วจ้าน
ถึงแม้ชื่อเสียงขององค์รัชทายาทจางอี้จะถูกกู้คืนกลับมา แต่ความแค้นภายในไม่อาจจัดการได้เพียงการกู้ชื่อเสียง
ผู้ที่มความเฉลียวฉลาดหน่อยต่างมองออกถึงท่าทีของฮ่องเต้องค์ใหม่ที่มีต่อองค์รัชทายาทจางอี้ เขาแทบอยากจะตอกอีกฝ่ายไว้บนเสาแห่งความอับอายไปตลอดกาล
เซียวฮูหยินในฐานะบุตรีแห่งองค์รัชทายาทจางอี้ เพียงแค่ครุ่นคิดก็สามารถรับรู้ได้ว่าสถานการณ์ของนางยากลำบากเพียงใด
โชคดีที่นางเป็นสตรี ฮ่องเต้องค์ใหม่จึงให้นางมีชีวิตอยู่ต่อได้ อีกทั้งยังพระราชทานสมรสให้นาง
เพียงแต่การสมรสในครั้งนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ได้รับการยินยอมจากฝ่ายชาย
ปีนั้น เยียนโส่วจ้านได้รับพระราชโองการสมรส เขาทำได้เพียงยิ้มเย้ยหยัน
หลังจากนั้นสามวัน เขาก็รับเฉินฮูหยินเข้าเรือน
บอกกล่าวบรรพบุรุษ ลงชื่อในวงศ์ตระกูล อีกทั้งยังมอบตำแหน่งอนุภรรยาให้แก่เฉินฮูหยิน
การกระทำนี้ล้วนเป็นการหยามเกียรติ
หยามเกียรติกันอย่างเห็นได้ชัด
เยียนโส่วจ้านแสดงออกถึงควาไม่พอใจต่อสมรสพระราชทานอย่างชัดเจน
เขาต้องการให้เซียวฮูหยินอับอาย
ถึงแม้กระนั้น ฮ่องเต้ก็ยังคงยืนกรานจะพระราชทานเซียวฮูหยินให้แก่เยียนโส่วจ้าน พร้อมทั้งรับรู้ถึงการมีอยู่ของเฉินฮูหยินด้วยเช่นกัน
เมื่อเซียวฮูหยินนำสินเดิมแต่งเข้าตระกูลเยียน เฉินฮูหยินก็ได้ตั้งครรภ์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว อีกทั้งยังให้กำเนิดบุตรชายคนโตของจวนโหวล่วงหน้า
สถานการณ์ของเซียวฮูหยินในจวนโหวน่ากระอักกระอวนอย่างเห็นได้ชัด
ฮ่องเต้องค์ใหม่ไม่โปรดปรานนาง
อีกทั้งบิดาผู้เป็นองค์รัชทายาทจางอี้ก็สวรรคตไปแล้ว มารดาตายจากไป พี่น้องล้วนถูกประหารเพราะคดีนี้
ไม่มีผู้ใดเหลือรอดจากโทษ “ก่อกบฏ” ไปได้ ภายในตำหนักบูรพาตงกงอันกว้างใหญ่เหลือเพียงนางผู้เป็นสตรีตัวคนเดียว
เซียวฮูหยินในฐานะเชื้อสายของราชวงศ์ นอกจากจะไม่ได้รับการสนับสนุนอันใดจากราชวงศ์แล้ว ยังต้องเฝ้าระวังการลอบทำร้ายจากผู้อื่น
ความแค้นระหว่างนางกับราชวงศ์ลึกล้ำดุจน้ำทะเล
เซียวฮูหยินทำได้เพียงพึ่งพาตนเอง รวมถึงองครักษ์สามพันนายที่นำเข้ามาใจจวนโหวจากตำหนักบูรพาด้วย
นางไม่อาจแตะต้องเฉินฮูหยินได้ ทำได้เพียงอยู่ร่วมชายคาเดียวกับเฉินฮูหยิน
พี่ชายของเฉินฮูหยินเป็นแม่ทัพใหญ่ในบังคับบัญชาของเยียนโส่วจ้าน เขาเชี่ยวชาญด้านการสงคราม อีกทั้งยังมีกลยุทธที่ดี
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของผลประโยชน์หรือความรู้สึก อย่างไรเสียเยียนโส่วจ้านย่อมต้องปกป้องเฉินฮูหยิน
ดังนั้น ตำแหน่งอนุภรรยาของเฉินฮูหยินจึงมั่นคงเสมอมา
วันนี้มีงานเลี้ยงภายในตระกูล มีเพียงบุตรชายคนรองที่ไม่อยู่
เฉินฮูหยินเม้มปากยิ้ม ตักตงน้ำแกงถ้วยหนึ่งด้วยตนเองวางไว้ด้านหน้าของเยียนโส่วจ้าน
“รู้ว่าท่านโหวกลับจวน ข้าจึงสั่งให้ห้องครัวต้มน้ำแกงเป็ดเอาไว้ทั้งคืน ท่านโหวลองชิมว่ารสชาติดีหรือไม่”
ท่านโหวกว่างหนิง เยียนโส่วจ้านยกถ้วยขึ้น ตักชิมคำเล็ก ก่อนจะส่งเสียง ‘อืม’ ออกมา จากนั้นพูดขึ้น
“รสชาติไม่เลว เจ้าเก่งขึ้นแล้ว”
เฉินฮูหยินแอบเหลือบมองเซียวฮูหยินพลางยิ้มอย่างได้ใจ
นางหยิบตะเกียบคีบอาหาร “ท่านโหวลองชิม...”
เคร้ง!
พูดยังไม่ทันจบก็ถูกเสียงเขวี้ยงถ้วยขัดไป
เฉินฮูหยินหันไปตามเสียง เพ่งสายตาไป เป็นดั่งที่คาดเดา คนผู้นั้นคือคุณหนูสี่แห่งจวนโหว เยียนอวิ๋นเกอ
เฉินฮูหยินสีหน้าดำทะมึน ส่งเสียงไม่พอใจ
“กิริยาของคุณหนูสี่ศึกษามาจากผู้ใด ไม่ความเคารพผู้อาวุโส เหิมเกริมยิ่งนัก!”
ปัง!
สีหน้าของเยียนอวิ๋นเกอดำทะมึน นางยกมือขึ้นตบลงบนโต๊ะอาหาร
พูดถึงผู้ใด...ผู้ใดกิริยาไม่ดี
อนุภรรยาที่ไม่อาจเปิดเผยได้ บังอาจตำหนิว่านางกิริยาไม่ดีงั้นรึ
อนุภรรยาก็คืออนุภรรยา ฮูหยินรองก็คืออนุภรรยา
หน้าใหญ่เสียจริง คิดว่าตนเองเป็นฮูหยินที่แท้จริงของจวนโหวหรือ
ไร้ยางอาย!
เฉินฮูหยินโกรธจัด “ท่านโหว ท่านดูท่าทางของคุณหนูสี่สิเจ้าคะ ช่างไร้กฎไร้เกณฑ์ ขาดการอบรม”
ภายในสายตาของเฉินฮูหยิน เยียนอวิ๋นเกอคือหนามที่ขาดการขัดเกลา
อีกทั้งยังเป็นหนานใหญ่ที่สุดในจวน
นางอาศัยที่ตนเองเป็นใบ้จึงกระทำการอุกอาจไร้ความเกรงกลัว
เยียนโส่วจ้านมองเยียนอวิ๋นเกออย่างเย็นชา ราวกับว่าหากเยียนอวิ๋นเกอบังอาจกระทำการสิ่งใดอีก เขาจะลงโทษทันที
เยียนอวิ๋นเกอไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย
เพียงแค่อนุภรรยาเท่านั้น ด่าไม่ได้หรือ
อนุภรรยามีเอาไว้ด่าตีไม่ใช่หรือ หรือว่าต้องบูชาเหมือนบรรพบุรุษ
แม้ว่าจะมีคนยินดีที่จะบูชาบรรพบุรุษ แต่นางไม่
นางไม่เคยตามใจอารมณ์ของเฉินฮูหยิน
แตกคอก็แตกคอ กลัวอันใด!
องครักษ์ตำหนักบูรพาสามพันนายไม่ใช่แค่สิ่งประดับ!
เยียนโส่วจ้านโกรธจนหน้าดำ เขาวางถ้วยชามลง ทำท่าราวกับโทสะจะปะทุ
“แค่กๆ!” ไม่รอเยียนโส่วจ้านปะทุ เซียวฮูหยินก็กระแอมไอเสียงเบา ชิงพูดขึ้นก่อน
“ฮูหยินรองอายุมากเพียงนี้ยังหาเรื่องกับเด็กอีก คนที่ไม่รู้อาจคิดว่าท่านใจแคบ อาศัยว่าพี่ชายที่สร้างผลงานได้ จึงไม่อาจยอมรับคุณหนูในจวน กฎของท่านเองก็คงไม่เท่าใดนัก”
เยียนโส่วจ้านสีหน้าเรียบเฉย ไม่เปล่งเสียงใดๆ
เฉินฮูหยินหัวเราะเย้ยหยัน
นางกวาดตามองเซียวฮูหยิน ก่อนจะกวาดตามองคุณหนูใหญ่ เยียนอวิ๋นเฟย
นางเม้มปากยิ้ม “ได้ยินว่าเมื่อวานนี้หอฮุ่ยปิงมีการเคลื่อนไหวที่ใหญ่มาก เฮ้อ ข้าเจ็บใจแทนคุณหนูใหญ่ ท่านว่าอยู่ดีๆ อีกไม่กี่วันก็งานแต่งแล้ว แต่เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นจะทำอย่างไรดี ท่านโหว ท่านอย่าได้ทำให้อวิ๋นเฟยต้องลำบากใจนะเจ้าคะ! นางเป็นบุตรสาวคนโต หากนางแต่งงานไปไม่ดี คุณหนูที่เหลือจะแต่งงานได้อย่างไร”
เยียนอวิ๋นเฟยวางถ้วยน้ำชาลง พูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“ขอบคุณความห่วงใยของฮูหยินรอง! หากข้าเข้าใจไม่ผิด ฮูหยินรองคงเป็นกังวลว่าข้าจะแต่งไม่ออกจนทำให้วัยเยาว์ของเหล่าน้องสาวต้องล่วงเลยไปอย่างนั้นใช่หรือไม่ หรือว่าน้องสาวจะรีบแต่งงาน?”
เฉินฮูหยินมีบุตรชายสองคนบุตรสาวหนึ่งคน บุตรสาวเพียงคนเดียวของนางคือคุณหนูสามเยียนอวิ๋นจือ
เยียนอวิ๋นเฟยพูดจบ เยียนอวิ๋นจือก็พูดขึ้นด้วยความโกรธ
“งานแต่งของพี่ใหญ่เกิดปัญหา เหตุใดต้องระรานข้า ข้ารีบหรือไม่ ไม่เกี่ยวกับท่าน ท่านเป็นห่วงตัวท่านเถิด อีกไม่กี่วันก็เป็นงานแต่งของท่านแล้ว เมื่อถึงเวลาหากแขกเหรื่อมาถึง แต่เจ้าบ่าวกลับไม่ปรากฏตัว กรี๊ด...”
ตามเสียงกรีดร้องของเยียนอวิ๋นจือ น้ำชาแก้วหนึ่งสาดลงบนใบหน้าของนาง
นางผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนที่จะสะดุดล้มลงไปพร้อมกับเก้าอี้ดัง ‘โครม’
คนที่สาดน้ำชาใส่นางคือเยียนอวิ๋นเกอ
คนที่ยื่นขาออกไปขัดขาเยียนอวิ๋นจือคือคุณหนูรองเยียนอวิ๋นฉี
เยียนอวิ๋นจือสภาพย่ำแย่ ขายหน้าอย่างมาก
หญิงสาวต่างรักตาหน้าของตนเอง เมื่อไม่อาจทนได้จึงร้องไห้ ‘โฮ’ เสียงดังออกมา
เฉินฮูหยินสงสารบุตรสาวจับใจ รีบเดินมาปกป้องตรงหน้าเยียนอวิ๋นจือพลางตะโกนด้วยความโกรธ
“เยียนอวิ๋นเกอ เจ้ารังแกกันเกินไปแล้ว! ท่านโหว ท่านต้องจัดการแทนอวิ๋นจือนะเจ้าคะ อวิ๋นเกอบังอาจสาดน้ำใส่หนาอวิ๋นจือ โชคดีที่น้ำชาเป็นเพียงน้ำอุ่น หากเป็นน้ำชาร้อนๆ ใบหน้าของอวิ๋นจือคงต้องถูกทำให้เสียโฉมไปแล้ว คุณหนูสี่โหดร้ายเพียงนี้ ไม่เคารพผู้ใหญ่ ไร้กฎระเบียบ ท่านโหวต้องทวงยุติธรรมแทนอวิ๋นจือด้วยนะเจ้าคะ”
เซียวฮูหยินปกป้องบุตร “ระหว่างพี่น้องมีเรื่องบาดหมางกันเป็นเรื่องปกติ ฮูหยินรองต้องการให้ท่านโหวทวงความยุติธรรมให้คุณหนูสาม คงจะเป็นการทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ ความขัดแย้งของเด็ก ควรจะให้พวกนางจัดการกันเอง”
เฉินฮูหยินสีหน้าดำทะมึน “ข้ายอมในความสามารถพูดจาเพ้อเจ้อของฮูหยินยิ่งนัก เรื่องนี้เป็นการขัดแย้งทั่วไปเสียที่ไหน เยียนอวิ๋นเกอต้องการทำให้อวิ๋นจือตายชัดๆ ท่านโหว ท่านต้องทวงความยุติธรรมให้อวิ๋นจือด้วยนะเจ้าคะ! อย่าให้อวิ๋นจือต้องทนรับความอยุติธรรมนี้อย่างเสียเปล่า”
พูดจาเหลวไหลสิ้นดี!
หากนางต้องการทำให้อวิ๋นจือตายคงไม่ต้องรอถึงวันนี้ อีกทั้งยังกระทำต่อหน้าทุกคนด้วย?
เยียนอวิ๋นเกอตบโต๊ะ ชามและตะเกียบกระจัดกระจาย
หากใส่แรงมากขึ้นอีกเล็กน้อย โต๊ะคงถูกนางตบจนกระเด็นแล้ว
เฉินฮูหยินร้องไห้สะอึกสะอื้น ท่าทางราวกับถูกบุตรสาวของฮูหยินใหญ่รังแก รอให้เยียนโส่วจ้านทวงความยุติธรรมให้พวกนางแม่ลูก
“สะอึกสะอื้นไร้กิริยา! คนอื่นที่ไม่รู้เรื่องคงคิดว่าฮูหยินรองถูกอวิ๋นเกอของข้าตีเสียแล้ว” เซียวฮูหยินเอ่ยเสียดสีเฉินฮูหยิน
เฉินฮูหยินเกือบเป็นลมล้มลงไป
เวลานี้เองพ่อบ้านก็วิ่งเข้ามา
“เรียนท่านโหว นายท่านรองและฮูหยินมาขอพบ บอกว่าคุณหนูอวิ๋นเพ่ยมาจวนโหวมื่อวาน ไม่เห็นกลับไปเสียที จึงมาถามสถานการณ์ขอรับ”
ภายในห้องเงียบสงัด ท่านโหวกว่างหนิง เยียนโส่วจ้านมองไป
เยียนโส่วจ้านทำหน้าบึ้งตึง “บอกให้พวกเขากลับไปรอข่าว! รอข้าจัดการเรื่องในจวนเสร็จ ย่อมไปหาพวกเขาเอง”
ก่วนเจียโน้มตัวรับคำสั่ง
บังเอิญที่สิงซือเหยียคนสนิทเดินทางมาถึงห้องโถงรับแขกในเวลานี้ เขาเดินเข้าไปกระซิบข้างหูของท่านโหว
เยียนโส่วจ้านสีหน้าแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย พูดเสียงเบา
“รองรับให้ดี อีกเดี๋ยวข้าตามไป”
ซือเหยียรับคำสั่ง ไม่แม้แต่จะเหลือบมอง ก่อนจะรีบเดินจากไป
เยียนโส่วจ้านมองไปทางเฉินฮูหยิน
เฉินฮูหยินใบหน้านองน้ำตา ท่าทางน่าสงสารยิ่งนัก
นางคิดจะใช้ความอ่อนแอในการเอาชนะ
ไม่คิดว่าเยียนโส่วจ้านกลับสั่งนาง “เจ้าพาเด็กๆ ออกไปก่อน”
เฉินฮูหยินทำผงะ ไม่อยากจะเชื่อ
เด็กร้ายกาจอย่างเยียนอวิ๋นเกอ ท่านโหวไม่ลงโทษนางหรือ
เยียนโส่วจ้านเห็นนางไม่ขยับ สีหน้าดำทะมึนลงทันที “ออกไป!”
“ท่านโหว ข้า...”
“อย่าให้ข้าต้องเป็นพูดครั้งที่สาม”
เฉินฮูหยินหมดหนทาง ทำได้เพียงพาเด็กๆ ถอยออกไปด้วยความน้อยใจ
เมื่อเป็นเช่นนี้ ภายในโถงรับรองแขกจึงเหลือเพียงฮูหยินใหญ่และบุตรสาวรวมสี่คน
เนื่องจากบุตรชายคนรองไม่อยู่ มีเพียงบุตรสาวสามคนอยู่เคียงข้างเซียวฮูหยิน
คุณหนูใหญ่เยียนอวิ๋นเฟย คุณหนูรองเยียนอวิ๋นฉี คุณหนูสี่เยียนอวิ๋นเกอ สามพี่น้องมีมารดาคนเดียวกัน พวกนางต่างมองไปยังเยียนโส่วจ้าน รอฟังสิ่งที่เขากำลังจะพูด
เมื่อไล่ฮูหยินรองออกไปย่อมต้องมีเรื่องสำคัญ
เซียวฮูหยินเด็ดขาดอย่างยิ่ง เอ่ยขึ้นตามตรงไม่อ้อมค้อม
“เรื่องงานแต่งของอวิ๋นเฟย ท่านโหวมีความคิดเห็นอย่างไร บอกมาตามตรงเถอะเจ้าค่ะ”
เยียนโส่วจ้านเด็ดขาดเช่นเดียวกัน
“กำหนดการตกลงกันไว้แล้ว เทียบเชิญก็ส่งออกไปแล้ว เรื่องงานแต่งของอวิ๋นเฟยและหลิงฉางเฟิงย่อมเป็นไปตามเดิม ถือเสียว่าไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้น”
เซียวฮูหยินหัวเราะเยาะเย้ย “เยียนอวิ๋นเพ่ยเป็นคนเป็น พวกเราย่อมสามารถทำเป็นเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น แต่บ้านรองจะยอมหรือ บ้านรองมาหาถึงจวนในเวลานี้ เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้ความจริงแล้ว พวกเขาคงต้องการให้ท่านโหวให้เยียนอวิ๋นเพ่ยแต่งเป็นภรรยาเอก ให้หลิงฉางเฟิงรับผิดชอบ พี่น้องปรนนิบัติสามีเดียวกัน ท่านโหวคิดว่าเหมาะสมหรือไม่ ไม่กลัวผู้อื่นหัวเราะเยาะเอาหรือ”
เยียนโส่วจ้านสีหน้าเย็นชาพูดขึ้นตามตรง
“หากอวิ๋นเฟยไม่แต่งก็ให้เยียนอวิ๋นเพ่ยแต่งงานกับหลินฉางเฟิงแทนอวิ๋นเฟย”
ไร้สาระสิ้นดี!
ล้ำเส้นมากเกินไปแล้ว!
ไม่สมควรเป็นบิดา!
เลวไร้ที่ติ!
เพื่อให้ได้รับการร่วมมือจากตระกูลหลิง เยียนโส่วจ้านไม่รักษาแม้แต่ศักดิศรี
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะเย้ยหยัน กลอกตาไม่หยุด
เยียนโส่วจ้านมองเยียนอวิ๋นเกออย่างเหยียดหยาม
“เจ้าโกรธไปก็ไร้ประโยชน์! เรื่องงานแต่งของอวิ๋นเฟย ยังไม่คราวให้เจ้าผู้ที่เป็นเพียงสตรีมามาบงการ”
เยียนอวิ๋นเกอโกรธจนเตะเก้าอี้ล้มลง ทำเอาจานวางถ้วยชาแตกละเอียด
เยียนโส่วจ้านไม่สนใจ
“เยียนอวิ๋นเกอ เจ้าอย่าคิดจะฆ่าหลิงฉางเฟิงและเยียนอวิ๋นเพ่ยล่ะ คนของข้าเฝ้าประตูจวนอยู่ หากเจ้าเข้าไป ข้าจะทำให้เจ้าทำได้แต่เดินเข้า แต่ต้องนอนออกมา หากเจ้าไม่เชื่อ เจ้าก็ลองดู”
เยียนอวิ๋นเกอแววตาเย็นชาราวน้ำแข็ง นางยกถ้วยชาขึ้นมา เขวี้ยงใส่หน้าของเยียนโส่วจ้าน
บิดาสารเลว ไปตายเสียเถอะ!


## บทที่ 3 บ้าคลั่ง

ตอนที่ 3 บ้าคลั่ง
“อวิ๋นเกออย่าเสียมารยาท!”
ถ้วยน้ำชาในมือของเยียนอวิ๋นเกอลอยออกไปพร้อมเสียงร้องด้วยความตกใจของเซียวฮูหยิน พุ่งไปยังใบหน้าของเยียนโส่วจ้าน
เยียนโส่วจ้านยิ้มเหยียด ยื่นมือออกไปรับถ้วยน้ำชาอย่างแม่นยำ
เขาวางถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะอย่างแรง เอ่ยกับเยียนอวิ๋นเกอ “เจ้ายังต้องฝึกอีกมาก จะมีเพียงกำลังที่มีมาตั้งแต่กำเนิดไม่ได้”
เยียนอวิ๋นเกอไม่ยอมแพ้ มือคว้าเข้าที่จานใบเล็กเตรียมจู่โจมอีกครั้ง แต่กลับถูกเยียนอวิ๋นเฟยรั้งเอาไว้
เยียนอวิ๋นเฟยส่ายหน้าต่อเยียนอวิ๋นเกอเบาๆ “น้องสี่อย่าวู่วาม”
เยียนอวิ๋นเกอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ข่มไฟโกรธภายในใจก่อนจะนั่งลงอีกครั้ง
เซียวฮูหยินรินน้ำชา บังคับให้ตนเองใจเย็นลง
นางเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า “คนที่หลิงฉางเฟิงต้องแต่งด้วยคือบุตรสาวคนโตแห่งจวนโหวกว่างหนิง ไม่ใช่เยียนอวิ๋นเพ่ยแห่งบ้านรอง ท่านโหวคิดว่าเยียนอวิ๋นเพ่ยสามารถแต่งเข้าตระกูลหลิงแทนอวิ๋นเฟยได้จริงหรือ ไม่กลัวว่าจะกลายเป็นศัตรูกันแทนที่จะปรองดองกันหรือ นอกจากนี้จากฐานะของตระกูลหลิง เยียนอวิ๋นเพ่ยแห่งบ้านรองเหมาะเป็นเพียงอนุภรรยาของหลิงฉางเฟิงเท่านั้น ให้ผู้ที่เป็นได้เพียงอนุภรรยาไปเป็นภรรยาเอก ท่านโหวกำลังเหยียดหยามผู้ใดกันแน่เจ้าคะ”
เยียนโส่วจ้านยิ้ม “ฮูหยินไม่ต้องกังวลเรื่องฐานะของเยียนอวิ๋นเพ่ย อย่างมากข้าก็แค่รับเยียนอวิ๋นเพ่ยมาเป็นบุตรสาวอีกคน ให้นางแต่งงานกับหลิงฉางเฟิงในฐานะบุตรสาวอีกคนของข้า”
เสียสติไปแล้ว!
เซียวฮูหยินแสดงสีหน้าเย็นชา “ท่านโหวไม่ใส่ใจอวิ๋นเฟยแม้แต่น้อย ท่านต้องใจร้ายถึงเพียงนี้หรือ”
เยียนโส่วจ้านเอ่ย “เพียงแค่อวิ๋นเฟยพยักหน้า งานแต่งยังคงดำเนินตามกำหนดเดิม นางก็ยังคงเป็นภรรยาเอกของหลิงฉางเฟิง เยียนอวิ๋นเพ่ยแต่งตามนางเข้าไปเป็นอนุภรรยาในตระกูลหลิง พี่น้องร่วมใจก็ถือเป็นการช่วยเกื้อหนุนกัน”
เหลวไหลสิ้นดี!
สีหน้าของเซียวฮูหยินดำทะมึน เห็นได้ชัดว่านางเก็บกักความโกรธเอาไว้
“ท่านโหวไม่เคยคิดจะจัดการเยียนอวิ๋นเพ่ย หรือหาอีกตระกูลหนึ่งให้นาง?”
“ไม่จำเป็นต้องคร่าชีวิตนาง นางเป็นคนของหลิงฉางเฟิงแล้ว ไม่แต่งกับหลิงฉางเฟิง นางยังจะแต่งกับผู้ใดได้อีก อย่างน้อยนางก็ยังมีประโยชน์”
เป็นดั่งที่คิด เยียนอวิ๋นเพ่ยมีความสัมพันธ์แนบชิดกับหลิงฉางเฟิง ความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองทะลุกระดาษแผ่นสุดท้ายแล้ว
ส่วนเยียนโส่วจ้าน เขาเห็นเพียงผลประโยชน์ ไม่มีความรักระหว่างบิดาและบุตรแม้แต่น้อย
“การตัดสินใจของท่านโหวล้วนคำนึงถึงเยียนอวิ๋นเพ่ย แต่ท่านเคยคำนึงถึงอวิ๋นเฟยบ้างหรือไม่ ท่านโหวอย่าลืม อวิ๋นเฟยเป็นบุตรสาวแท้ๆ ของท่าน”
เซียวฮูหยินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว แสดงออกถึงความโกรธของนาง
เยียนโส่วจ้านเหลือบมองเยียนอวิ๋นเฟย “ข้าบอกแล้ว เพียงแค่อวิ๋นเฟยพยักหน้า นางยังคงเป็นภรรยาเอกของหลิงฉางเฟิง หากนางไม่อยากแต่ง ข้าก็ไม่บังคับนาง ข้าเคารพในการตัดสินใจของอวิ๋นเฟย ข้าคำนึงแทนอวิ๋นเฟยด้วยหัวใจ ฮูหยินกลับตำหนิว่าข้าลำเอียง วาจาของฮูหยินไม่เหมาะสมยิ่งนัก”
ไร้ยางอาย!
เซียวฮูหยินโกรธจนหัวเราะออกมา “ท่านโหวรู้สถานการณ์ในเวลานี้ดี อวิ๋นเฟยไม่มีทางแต่งกับหลิงฉางเฟิง”
“ไม่อยากแต่งก็ไม่ต้องแต่ง ต่อไปข้าจะหาคนใหม่ให้นางเอง”
เซียวฮูหยินพูดด้วยความโกรธ “ต่อไปคือเมื่อใด งานแต่งที่เตรียมการเพื่ออวิ๋นเฟยจะยกให้เยียนอวิ๋นเพ่ยแห่งบ้านรองอย่างง่ายดายจริงหรือ ท่านโหวช่างทำร้ายจิตใจพวกเรายิ่งนัก”
เยียนโส่วจ้านเดินเข้าใกล้เซียวฮูหยิน “เมื่อเทียบกับผลประโยชน์ของตระกูล จิตใจของผู้อื่นมีค่าอันใด ฮูหยินคงจะเข้าใจเหตุผลนี้มากกว่าข้า ตอนนั้นฮูหยินก็เข้ามาด้วยเหตุผลนี้ไม่ใช่หรือ”
เซียวฮูหยินหน้าซีดเผือด
เยียนโส่วจ้านหัวเราะขึ้นมา ภายในดวงตาเต็มไปด้วยความร้ายกาจ
ราวกับว่าเขาพอใจในท่าทางจนมุมของเซียวฮูหยินอย่างมาก
เขายิ้ม “มีแขกมาเยือน ข้าต้องไปต้อนรับแขกท่านนั้นแล้ว อวิ๋นเฟยจะแต่งหรือไม่ ให้คำตอบข้าภายในสามวัน สามวันหลังจากนี้ หากนางยังไม่ตัดสินใจ ข้าจะตัดสินใจแทนพวกเจ้าเอง”
เมื่อพูดจบ เขาสะบัดแขนเสื้อจากไป เหลือไว้เพียงเศษอาหารที่หลงเหลืออยู่บนโต๊ะ
ภายในห้องบรรยากาศตึงเครียด
คุณหนูรองเยียนอวิ๋นฉีกระแอมไอเสียงเบาเพื่อทำลายความเงียบ “พี่ใหญ่ทำได้เพียงแต่งงานกับหลิงฉางเฟิงจริงหรือ”
เซียวฮูหยินถอนหายใจออกมา “อวิ๋นเฟย เจ้าคิดอย่างไร ตรงนี้ไม่มีคนนอก เจ้าพูดได้ตามตรง”
เยียนอวิ๋นเฟยขมวดคิ้วมุ่น “ลูกย่อมไม่อยากแต่งกับหลิงฉางเฟิง โดยเฉพาะต้องแต่งไปพร้อมกับเยียนอวิ๋นเพ่ย น่าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก แต่ว่าท่าทีของท่านพ่อ เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการบังคับให้ลูกแต่งกับหลิงฉางเฟิง หากไม่แต่งกับหลิงฉางเฟิง จุดจบของลูกคงมีแต่กลายเป็นหญิงแก่ในตระกูล หรืออาจถูกท่านพ่อมอบให้ผู้อื่นอย่างง่ายดาย”
เยียนอวิ๋นเกอรู้สึกปวดใจอย่างมากที่ได้ยินเช่นนี้
พี่ใหญ่จะต้องยอมจำนนจริงหรือ
นางต้องยอมปรนนิบัติสามีเดียวกับหญิงชั่วช้าผู้นั้น?
‘แต่งไม่ได้!’
แต่งกับชายชั่วอย่างหลิงฉางเฟิงไม่ได้เด็ดขาด
เยียนอวิ๋นเกอเขียนสามคำลงบนกระดาษ
เยียนอวิ๋นเฟยหัวเราะอย่างขมขื่น มีเรื่องราวมากมายที่นางไม่อาจตัดสินใจเองได้
เยียนอวิ๋นเกอวิ่งไปหาเซียวฮูหยิน ยกมือขึ้นทำท่าทาง
‘ท่านแม่ ท่านจะยอมให้พี่ใหญ่แต่งงานกับหลิงฉางเฟิงจริงหรือเจ้าคะ’
เซียวฮูหยินจับมือของเยียนอวิ๋นเกอไว้ “ขอเวลาข้าคิดหน่อย!”
คิดเรื่องใด!
หากจะจัดการเรื่องนี้ มีเพียงสองวิธี
หนึ่งคือฆ่าหลิงฉางเฟิงเสียให้มันจบเรื่อง
แต่วิธีนี้เป็นตัวเลือกสุดท้าย
หากไม่ถึงคราวจำเป็น ไม่อาจทำได้
วิธีที่สองคือหาผู้อื่นแต่งด้วยภายในระยะเวลาอันสั้น
เยียนอวิ๋นเกอรีบตัดสินใจ จึบมือของเยียนอวิ๋นเฟย ‘พี่ใหญ่ตามข้ามา’
“น้องสี่ เจ้าจะพาข้าไปที่ใด”
ไปเดี๋ยวก็รู้เอง
ท่านโหวกว่างหนิง เยียนโส่วจ้านอยู่ที่ห้องโถงรับแขกด้านนอก
เยียนอวิ๋นเกอไม่ลังเลแม้แต่น้อย จูงมือของเยียนอวิ๋นเฟยมุ่งหน้าไปยังห้องโถงรับแขกด้านนอก
หน้าประตูห้องโถงมีคนเฝ้าอยู่ อีกทั้งมีการอารักขาอย่างแน่นหนา
ดูท่าทางแขกที่มาเยือนในวันนี้มีฐานะสูงส่งอย่างมาก อีกทั้งลึกลับมาก
เยียนอวิ๋นเกอเม้มปาก หันไปมองเยียนอวิ๋นเฟย
‘พี่ใหญ่ ท่านเตรียมตัวดีแล้วหรือไม่’
เยียนอวิ๋นเฟยฉงนเล็กน้อย ถามเสียงเบา “น้องสี่ เจ้าจะทำอันใด”
เยียนอวิ๋นเกอไม่เปล่งเสียง
หากจะบังคับให้บิดาชั่วอย่างเยียนโส่วจ้านยอมจำนน ในมือต้องมีไพ่ที่เหนือกว่า
บางทีแขกลึกลับในห้องโถงรับแขกอาจเป็นไพ่ใบนั้น
นางพาเยียนอวิ๋นเฟยปีนข้ามกำแพงไป หลบหลีกองครักษ์มาถึงหน้าต่างด้านหลัง ก่อนจะมาถึงห้องด้านข้าง
นางหยิบภาพทิวทัศน์ที่แขวนอยู่ลง แกะผนังห้องเบาๆ เผยให้เห็นรูขนาดเล็ก
เยียนอวิ๋นเฟยถลึงตาโต ทำหน้าเหลือเชื่อ
มือของน้องสี่ยื่นมาถึงห้องโถงรับแขกด้านนอกแล้ว อีกทั้งยังแอบทิ้งรูสำหรับจับตาดูการเคลื่อนไหวเอาไว้ด้วย
หากท่านพ่อรู้ คงต้องตีน้องสี่จนขาหักอย่างแน่นอน
เยียนอวิ๋นเกอเม้มปากยิ้ม แต่ก่อนนางแอบเจาะรูในห้องพักนี้ ไม่คิดว่าวันนี้จะได้ใช้ประโยชน์
‘ท่านพี่ต้องรักษาความลับนะ!’
เยียนอวิ๋นเฟยพยักหน้าระรัว เอ่ยเสียงเบา “น้องสี่วางใจ เรื่องนี้รู้แค่ข้า ไม่มีคนที่สามรู้อย่างแน่นอน แต่ว่าน้องสี่ ต่อจากนี้อย่าทำเรื่องอันตรายเช่นนี้อีก หากท่านพ่อรู้ ระวังเจ้าจะถูกลงโทษ”
เยียนอวิ๋นเกอพยักหน้าอย่างหนักแน่น
หากนางทำเรื่องเช่นนี้อีกในครั้งหน้า รับรองว่าจะไม่ให้ผู้ใดรู้
ดวงตาของนางจ้องผ่านรูขนาดเล็ก ทำให้เห็นสถานการณ์ในห้องโถงรับแขกอย่างชัดเจน
แขกผู้นั้นเป็นชายวัยกลางคน สวมชุดทหาร
ด้านหลังเป็นชายหนุ่มอายุน้อยผู้หนึ่ง
ชายหนุ่มผู้นั้นผิวขาว สุภาพ ท่าทางสง่างาม
แต่ไม่คิดว่า สัมผัสทั้งห้าของชายหนุ่มผู้นั้นจะว่องไวอย่างมาก เขากวาดตามายังทิศทางที่พวกนางแอบมองในทันที สายตานั้นคมกริบดุจคมดาบ
เยียนอวิ๋นเกอเบนสายตาหนีอย่างรวดเร็ว
คนไม่อาจดูเพียงภายนอกได้เสียจริง
ชายหนุ่มที่สุภาพสง่างามเช่นนั้นกลับมีดวงตาดุจดั่งหมาป่า
“เห็นผู้ใด” เยียนอวิ๋นเฟยถามเสียงเบา
เยียนอวิ๋นเกอส่ายหน้า ไม่รู้จัก
“ข้าดูเอง!”
เยียนอวิ๋นเฟยชะโงกหน้าเข้าใกล้รูเล็ก มองไปยังภายในห้องโถงรับแขก
สีหน้าของนางเปลี่ยนไปเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่านางรู้จักแขกผู้นั้น
หลังจากนั้น นางเบนสายตากลับมา ดึงเยียนอวิ๋นเกอออกจากห้องพักทันที
หลังจากที่พวกนางจากไปไม่นาน ชายหนุ่มสุภาพที่เดิมทียืนอยู่ด้านหลังแขกนั้นผลักประตูใหญ่ห้องพักออก
เซียวอี้ดมกลิ่นเครื่องแป้งที่หลงเหลืออยู่ภายในห้อง แววตาของเขาเย็นชาลง
…
จนกระทั่งกลับไปยังเรือนด้านหลัง เยียนอวิ๋นเฟยถึงได้ปล่อยมือของเยียนอวิ๋นเกอ
เยียนอวิ๋นเกอสงสัยอย่างมาก
แขกในห้องโถงนั้นเป็นผู้ใด
เหตุใดท่านพี่จึงกังวลเช่นนี้
เยียนอวิ๋นเฟยหอบหายใจเล็กน้อย ผ่านไปเป็นเวลานานกว่าจะสงบอารมณ์ลงได้
นางเอ่ยอย่างลังเล “ตอนเด็กพวกเราเคยเจอแขกผู้นั้นครั้งหนึ่ง น้องสี่ยังจำได้หรือไม่”
เยียนอวิ๋นเกอส่ายหน้า นางจะรู้ได้อย่างไร!
นางไม่อาจพูดได้ วันปกติก็ออกจากบ้านน้อยครั้งยิ่งนัก
เพราะต้องหลีกเลี่ยงความเดือดร้อนที่อาจเกิดขึ้นจากความคันไม้คันมือในการทำร้ายคุณหนูตระกูลอื่น
นางจำคุณหนูในตระกูลท้องถิ่นยังไม่หมดด้วยซ้ำ จะรู้จักแขกที่มาไกลได้อย่างไร
เยียนอวิ๋นเฟยพูดเสียงเบา “แขกผู้นั้น หากข้าจำไม่ผิด เขาคือท่านแม่ทัพชือฉี อีกทั้งยังเป็นซื่อจื่อแห่งแคว้นอวี้โจว ท่านโหวผิงอู่ สืออุน”
เยียนอวิ๋นเกอได้ยินดังนี้ตกใจไม่น้อย
เหตุใดใต้เท้าผู้เป็นซื่อจื่อที่ทำหน้าที่ตรวจการมณฑล อีกทั้งยังเป็นท่านแม่ทัพระดับสองแอบเดินทางจากแคว้นอวี้โจวมาเยือนท่านโหวกว่างหนิง เยียนโส่วจ้านถึงแคว้นซ่างกู่โดยไม่มีพระราชโองการ
เห็นได้ชัดว่าเขามีสิ่งที่ต้องการ
เยียนอวิ๋นเฟยพูดขึ้นอีกครั้ง “ท่านโหวผิงอู่ สืออุน ยังเป็นท่านลุงของหลิงฉางเฟิง”
อะไรนะ
สีหน้าของเยียนอวิ๋นเกอแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ท่านโหวผิงอู่ สืออุนแอบเดินทางมาถึงตระกูลเยียน คงไม่ได้มาเพื่อเข้าร่วมงานแต่ง
ถึงแม้เขาจะเดินทางมาเพื่อเข้าร่วมงานแต่ง แต่เขาก็ควรจะเดินทางไปยังงานเลี้ยงของทางตระกูลหลิงมากว่า
เยียนอวิ๋นเฟยพึมพำ “ตามที่ข้ารู้ ท่านโหวผิงอู่ สืออุนเป็นชายชราที่ไร้ภรรยา”
เอ๊ะ?
ความสนใจของท่านพี่ประหลาดเสียจริง
เยียนอวิ๋นเกอกังวลเล็กน้อย คงไม่ได้เหมือนที่นางคิดใช่หรือไม่
แต่แล้วสิ่งที่นางกลัวก็เกิดขึ้นจริง
เยียนอวิ๋นเฟยจับมือของเยียนอวิ๋นเกอเอาไว้ อย่างหนักแน่น “ข้าไม่แต่งกับหลิงฉางเฟิงแล้ว ข้าจะแต่งกับท่านโหวผิงอู่ สืออุน”
เสียสติไปแล้ว!


## บทที่ 4 บุตรสาวผู้มาทวงหนี้

ตอนที่ 4 บุตรสาวผู้มาทวงหนี้
“ขอให้ท่านแม่อนุญาต!”
เยียนอวิ๋นเฟยคุกเข่าต่อหน้าเซียวฮูหยิน จ้องมองนางด้วยสายตาแน่วแน่
เซียวฮูหยินปวดศีรษะ “เจ้ามั่นใจว่าแขกของท่านพ่อเจ้าคือท่านโหวผิงอู่หรือ”
“มั่นใจอย่างแน่แท้! ลูกไม่มีทางจำผิดคน”
“เหตุใดเจ้าจึงต้องการแต่งกับสืออุน เขา เขาอายุมากเพียงนั้น มากว่าเจ้าสิบกว่ายี่สิบปี มีทั้งบุตรชายบุตรสาว เจ้ามีจุดประสงค์ใดที่จะแต่งกับเขา เหลวไหลสิ้นดี!”
เซียวฮูหยินปวดใจยิ่งนัก
บุตรสาวอันเป็นที่รักของตนเอง บุตรสาวคนโตแห่งจวนโหวจะแต่งกับชายชราได้อย่างไร
เหลวไหล!
เยียนอวิ๋นเฟยกลับพูด “สถานการณ์ของลูกในเวลานี้ ท่านแม่รู้ดียิ่งนัก หากไม่แต่งกับท่านโหวผิงอู่ ย่อมต้องแต่งกับหลิงฉางเฟิง หรืออาจถูกท่านพ่อมอบให้ผู้อื่นเพื่อเป็นเครื่องมือในการสานสัมพันธ์ ไม่ว่าแต่งกับผู้ใดก็เป็นการสานสัมพันธ์ สู้ข้าเลือกสามีด้วยตนเองเสียดีกว่า หากให้ข้าแต่งกับชายผู้ไม่มีความรับผิดชอบอย่างหลิงฉางเฟิง ข้ายอมแต่งงานกับชายผู้มีอำนาจในมือมากกว่า เยียนอวิ๋นเพ่ยทำลายงานแต่งของข้า ทำให้ข้าอับอาย ความแค้นนี้ข้าจำฝังใจ หากไม่แก้แค้น ข้าคงไม่สบายใจ ข้ามอบมองหลิงฉางเฟิงให้แก่นาง ส่วนข้าจะแต่งกับสืออุน นางย่อมต้องเรียกข้าว่าท่านป้า ข้าอยากเหยียบนางเมื่อใดก็ได้ แต่นางก็ทำได้เพียงเก็บความโกรธเอาไว้”
คุณหนูแห่งตระกูลเยียนล้วนเป็นผู้มีอารมณ์
หญิงชั่วช้าอย่างเยียนอวิ๋นเพ่ย หากไม่มีท่านโหวกว่างหนิง เยียนโส่วจ้านคอยปกป้อง นางคงจัดการอีกฝ่ายไปนานแล้ว
เมื่อเห็นเยียนอวิ๋นเพ่ยกำลังจะแต่งงานกับหลิงฉางเฟิงสมดังปรารถนา นางก็ไม่อาจกลืนความโกรธนี้ลงไปได้
แต่...
“เพื่อแก้แค้นเยียนอวิ๋นเพ่ย เจ้าจะใช้ชีวิตแต่งงานของตนเองเป็นเดิมพันด้วยการแต่งงานกับสืออุน คุ้มค่าหรือ”
เซียวฮูหยินทำหน้าสงสาร
ดูสิ คนชั่วอย่างเยียนโส่วจ้านบีบบังคับบุตรสาวของตนเองมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร
“ถึงแม้ลูกไม่แต่งกับสืออุน แต่แต่งกับผู้อื่นก็ไม่คุ้มค่า แต่งกับสืออุน แม้เขาจะอายุมาก แต่อย่างน้อยเขาก็เป็นชายผู้มีความรับผิดชอบ”
“แต่เจ้าอย่าลืม สืออุนมีทั้งบุตรชายบุตรสาว เรือนหลังของเขาซับซ้อนกว่าที่เจ้าคิดนับสิบเท่าร้อยเท่า เจ้าแต่งกับเขาเท่ากับเดินเข้าสู่รังหมาป่า ระวังถูกแทะกิน”
เซียวฮูหยินพูดเกลี้ยกล่อม หวังว่าเยียนอวิ๋นเฟยจะเปลี่ยนใจ
เยียนอวิ๋นเฟยก้มหน้า พูดเสียงเบา “แม้ลูกจะแต่งกับหลิงฉางเฟิง แต่ชีวิตก็คงไม่สุขสบาย อย่างไรก็ตามชีวิตการแต่งงานล้วนเหมือนกัน สู้แต่งกับชายที่มีอำนาจเสียดีกว่า ข้าจะได้ยืมบารมีของเขามาอวดอ้างได้ สามารถหนุนหลังน้องสาวทั้งสองได้”
“อวิ๋นฉีและอวิ๋นเกอไม่ต้องการให้เจ้าหนุนหลัง เจ้าดูแลตัวเองให้ดีก็พอ!” เซียวฮูหยินพูดอย่างขุ่นเคือง
เยียนอวิ๋นเฟยยิ้มอย่างขมขื่น “ท่านแม่ ปีหน้าลูกก็สิบแปดแล้ว ใกล้จะกลายเป็นหญิงอายุมากแล้ว ท่านยอมที่จะเห็นลูกถูกมอบให้ชายอื่นอย่างง่ายดายได้หรือ หากข้าแต่งงานกับสืออุน อย่างน้อยข้าสามารถรับรองได้ว่าท่านพ่อไม่กล้าล่าช้าต่องานแต่งของข้า ข้าสามารถใช้โอกาสนี้ในการเรียกร้อนสินสอดติดตัวไป อีกทั้งข้ายังสามารถบงการงานแต่งของเยียนอวิ๋นเพ่ยได้ ทำให้นางไม่ได้ตายดี ถึงแม้หลิงฉางเฟิงจะสำคัญเพียงใด แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าสืออุน เขาก็เป็นเพียงเด็ก ไม่คู่ควรที่จะพูดถึง!”
“เจ้า...”
เซียวฮูหยินปวดศีรษะ
นางนวดระหว่างคิ้ว ก่อนจะตั้งสติ พบว่าเยียนอวิ๋นเกอเงียบตลอดเวลาตั้งแต่เข้าประตูมา
“อวิ๋นเกอ พี่ใหญ่ของเจ้าอยากแต่งงานกับสืออุน เจ้าคิดเห็นอย่างไร”
นางจะคิดเห็นอย่างไรได้
ไพ่ในมือกลายเป็นพี่เขย นางก็เหนื่อยใจอย่างมาก เอาเถอะ
หากครุ่นคิดอย่างละเอียด งานแต่งนี้เป็นไปได้!
อย่างไรก็เป็นเครื่องมือในการผูกพันธมิตร การแต่งงานที่ไร้ความรัก ย่อมต้องเลือกชายที่แข็งแกร่งที่สุด
ถึงแม้สืออุนอายุมากไปหน่อย มีทั้งบุตรชายบุตรสาว แต่นางเชื่อว่าพี่ใหญ่สามารถอยู่รอดในเรือนหลังของสืออุน กลายเป็นฮูหยินแห่งท่านโหวผิงอู่ได้อย่างชาญฉลาดแน่นอน
เซียวฮูหยินทำสีหน้าประหลาดใจ
“อวิ๋นเกอ เจ้าสนับสนุนพี่ใหญ่ของเจ้าแต่งกับสืออุนจริงหรือ”
เยียนอวิ๋นเกอพยักหน้าอย่างแรง
นางเห็นด้วยกับงานแต่งในคราวนี้
เซียวฮูหยินผงะ ก่อนจะยิ้มกระจ่างขึ้นมา
“ข้าควรรู้อยู่แล้ว ท่ามกลางเหล่าเด็กๆ อันที่จริงนิสัยของอวิ๋นเกอคล้ายกับท่านโหวที่สุด หากละทิ้งปัจจัยทางด้านความรู้สึก ปัญหาที่พวกเจ้าคำนึงถึงล้วนมีต้นกำเนิดมาจากผลประโยชน์”
เยียนอวิ๋นเกอไม่เห็นด้วย นางเงยหน้า สีหน้าหยิ่งผยอง
นางไม่มีส่วนคล้ายกับเยียนโส่วจ้านแม้แต่น้อย!
นางให้ความสำคัญกับความรู้สึกอย่างมาก!
นางไม่เหมือนกับเยียนโส่วจ้านที่เห็นแก่ประโยชน์ ไม่สนใจความสัมพันธ์ระหว่างบิดากับบุตร
ความสัมพันธ์ใดล้วนได้มาไม่ง่าย
หากได้ครอบครองย่อมต้องรักษาไว้ให้มั่น
หัวใจที่เย็นชามีเพียงความรักที่สามารถหลอมละลายได้
เหมือนดั่งนาง เมื่อมีความรักอันล้ำค่า จากคนในครอบครัว นางถึงได้กลายเป็นคนที่มีชีวิตชีวา
เซียวฮูหยินพูดพึมพำด้วนตนเอง “แต่งกับสืออุน ย่อมได้รับผลประโยชน์มากที่สุด เพียงแต่การแต่งงานในครานี้ ไม่ใช่เจ้าอยากแต่ง สืออุนย่อมแต่ง ฮูหยินของสืออุนจากไปเป็นเวลาเจ็ดแปดปีแล้ว หลายปีนี้มีคนแนะนำสตรีให้เขาจำนวนไม่น้อย แต่ไม่มีผู้ใดประสบความสำเร็จ เห็นได้ชัดว่าภายในใจของสืออุนมีความกังวลในการแต่งงาน อวิ๋นเฟย การแต่งงานนี้จะสำเร็จหรือไม่ มีโอกาสครึ่งต่อครึ่ง เจ้าอย่าได้ทุ่มเทลงไปทั้งหมด ความหวังยิ่งมากเท่าใด ความผิดหวังยิ่งมากเท่านั้น”
เยียนอวิ๋นโล่งใจอย่างมาก
“ขอบคุณท่านแม่ที่อนุญาต! ทางด้านสืออุน ข้าย่อมมีวิธี!”
เซียวฮูหยินได้ยินจึงร้อนใจ รีบถาม “เจ้าอย่าไเหลวไหล อย่าเลียนแบบเยียนอวิ๋นเพ่ยกระทำการเช่นนั้น”
“ท่านแม่พูดเรื่องใดกัน ลูกจะเลียนแบบเยียนอวิ๋นเพ่ยที่ไร้ยางอายได้อย่างไร วิธีแบบนี้อาจใช้ได้กับชายหนุ่มอย่างหลิงฉางเฟิง แต่คงไม่อาจใช้ได้กับสืออุน”
เมื่อได้ยินบุตรสาวพูดเช่นนี้ เซียวฮูหยินโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด
อวิ๋นเฟยไม่ได้เสียสติ นางยังคงมีความคิดที่เป็นเหตุเป็นผล ดีมาก ดีมากๆ
…
สาวรับใช้รีบเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน
“ฮูหยิน ท่านโหวมาเจ้าค่ะ ดูจากสีหน้าโกรธเคืองแล้วเหมือนจะมาคาดโทษเจ้าค่ะ”
เยียนอวิ๋นเกอสบตากับเยียนอวิ๋นเฟยทันที
นางคาดว่า เรื่องที่แอบดูจะถูกพบเข้าแล้ว
เยียนอวิ๋นเกอดึงเยียนอวิ๋นเฟยขึ้นมาจากพื้น บอกให้นางอย่ารีบร้อน
เยียนโส่วจ้านพุ่งตัวเข้ามาในห้อง โบกมือไล่บ่าวรับใช้ทุกคนออกไป
เขาชี้ไปทางเยียนอวิ๋นเกอ
“เยียนอวิ๋นเกอ เจ้าบังอาจ! เพียงแค่ไม่ได้สั่งสอนเจ้าระยะหนึ่ง เจ้าบังอาจแอบวิ่งไปดูที่เรือนนอก เจ้าหาที่ตาย!”
เยียนโส่วจ้านพูดพลางจะลงมือ
เยียนอวิ๋นเกอย่อมไม่ยืนอยู่เฉยๆ ให้เขาตี
นางวิ่งออกไปไกล โยนกระดาษไปทางเยียนโส่วจ้าน
“ท่านอยากสานสัมพันธ์ไม่ใช่หรือ ท่านอยากเลี้ยงกองกำลังเพื่อเกียรติยศของตนเองไม่ใช่หรือ การเลี้ยงกองกำลังต้องใช้เงินและเสบียง ไม่มีเงินและเสบียงย่อมไม่อาจเลี้ยงคนได้ เลี้ยงคนไม่ได้ย่อมไม่อาจยึดครองพื้นที่ได้ ย่อมไม่มีสิทธิ ไม่มีรากฐานในการสานสัมพันธ์กับผู้อื่นได้ ถึงแม้จะสานสัมพันธ์ได้ แต่ย่อมต้องคอยป้องกันผู้อื่นกลืนกิน ท่านตีข้า ระวังข้าได้รับบาดเจ็บ แม้แต่กลายเป็นผี ข้าก็ไม่ให้หนทางแห่งความร่ำรวยแก่ท่าน”
บนกระดาษเขียนเต็มไปด้วยตัวหนังสือ
เยียนโส่วจ้านถือกระดาษอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า สายตาลังเลสับสน
ตีก็ตีไม่ได้!
แต่ว่าหากไม่ตีเยียนอวิ๋นเกอสักที เขาก็อึดอัดใจ
บุตรสาวของเขาคนนี้มาเพื่อทวงหนี้ชัดๆ
บุตรสาวบุตรชายของเขามีมากมาย มีเพียงเยียนอวิ๋นเกอที่กล้าชี้หน้าด่าเขา อีกทั้งมีเพียงเยียนอวิ๋นเกอกล้าโยนแก้วชาใส่เขา
หากบุตรคนอื่นกล้ากระทำเช่นนี้ คงถูกเขาตีจนจำมารดาผู้ให้กำเนิดไม่ได้แล้ว
ชาติก่อนเขาต้องติดหนี้เยียนอวิ๋นเกออย่างแน่นอน ถึงได้ถูกเด็กคนนี้ควบคุม
เขานั่งลงบนเก้าอี้ด้วยท่าทางสง่าผ่าเผย
“เจ้าลองพูดมา เจ้ามีหนทางในการหาเงินอย่างไร!”
เยียนอวิ๋นเกอโบกมือ เวลานี้ยังคิดไม่ได้
ดี!
บังอาจหลอกเขา!
ความโทสะของเยียนโส่วจ้านกำลังจะปะทุ
เซียวฮูหยินเปล่งเสียงช่วยเยียนอวิ๋นเกอเอาไว้ได้ทันเวลา
นางพูด “ได้ยินว่าสืออุนมาเป็นแขกในจวน? ตอนที่อยู่ในเในเมืองหลวง ข้าเคยพบกับเขาครั้งหนึ่ง”
เยียนโส่วจ้านมีสีหน้าเปลี่ยนไป ดวงตาของเขาหรี่ลง ฉายแววอันตราย
ราวกับาหากมีสิ่งใดไม่พอใจ เขาพร้อมที่จะสังหารคนทันที
เซียวฮูหยินทำเหมือนมองไม่เห็น นางชี้ไปที่เยียนอวิ๋นเฟย
“อวิ๋นเฟยดื้อรั้นยิ่งนัก พูดอย่างไรก็ไม่ยอมแต่งกับหลิงฉางเฟิง ข้าได้ยินว่าสืออุนยังไม่ได้แต่งงานใหม่ ข้างกายยังว่าง ท่านโหวคิดว่าอวิ๋นเฟยเป็นอย่างไร”
เยียนโส่วจ้านรู้สึกประหลาดใจอย่างมาก ถามอย่างไม่มั่นใจ
“ฮูหยินหมายความจะว่าให้อวิ๋นเฟยแต่งกับสืออุน?”
“ท่านโหวรู้สึกไม่เหมาะสม?”
เยียนโส่วจ้านลังเลไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะเสียงดังออกมา
“ความคิดของฮูหยิน ดี ดีเสียจริง! เหตุใดก่อนหน้านี้ข้าจึงคิดไม่ถึงเรื่องการสานสัมพันธ์กับสืออุน ฮ่าๆให้อวิ๋นเฟยแต่งกับสืออุน ความคิดนี้ดียิ่งนัก เยียนอวิ๋นเกอ เห็นแก่พี่ใหญ่ของเจ้ากำลังจะแต่งงาน วันนี้ข้าไม่ลงโทษเจ้า หากมีครั้งหน้า ข้าไม่ยอมปล่อยไปอย่างแน่นอน ข้าจะตีขาของเจ้าจนหักให้ได้!”
เยียนอวิ๋นเกอแอบกลอกตา
เยียนโส่วจ้านพูดขึ้นอีกครั้ง “เรื่องที่สืออุนเดินทางมาถึงแคว้นซ่างกู่ อย่าได้เปิดเผยต่อภายนอกแม้แต่น้อย หากผู้อื่นรู้ร่องรอยของเขา ข้าจะคิดว่าพวกเจ้าแม่ลูกเผยแพร่ข่าวออกไป เมื่อถึงเวลาอย่าโทษว่าข้าไร้เยื่อใย”
พูดจบเขาก็จากไปอย่างรีบร้อน รีบไปสานสัมพันธ์กับสืออุน


## บทที่ 5 เรียกท่านป้า

ตอนที่ 5 เรียกท่านป้า
เยียนอวิ๋นเพ่ยแห่งบ้านรองแย่งว่าที่สามีของเยียนอวิ๋นเฟย คุณหนูใหญ่แห่งจวนท่านโหว เรื่องนี้คงจะปิดบังเอาไว้ไม่ได้แล้ว
คู่สามีภรรยาแห่งบ้านรับมือด้วยยาก พวกเขาเฝ้าอยู่ในจวนท่านโหวทุกวัน ถามหาคนจากท่านโหวกว่างหนิง เยียนโส่วจ้าน
พวกเขาไม่สนว่าเยียนอวิ๋นเพ่ยกระทำผิดเรื่องใด แต่จะให้นางเป็นหรือตายย่อมต้องบอกกล่าว
จับคนขังเอาไว้ แต่ไม่มีท่าทีชัดเจนอย่างนี้ไม่ได้
เมื่อเห็นกำหนดการงานแต่งของเยียนอวิ๋นเฟยใกล้เข้ามาแล้ว หากเรื่องนี้ยืดเยื้อต่อไป ชีวิตของเยียนอวิ๋นเพ่ยต้องจบสิ้นอย่างแน่นอน
ส่วนเยียนอวิ๋นเฟยจะเป็นอย่างไร สองสามีภรรยาไม่สนใจแม้แต่น้อย
พวกเขาสนใจเพียงอนาคตของเยียนอวิ๋นเพ่ยบุตรสาวตนเอง
เยียนโส่วจ้านเงียบอยู่สองวัน จากนั้นสั่งให้คนส่งตัวเยียนอวิ๋นเพ่ยกลับบ้านรองไปอย่างเงียบๆ แต่ยังไม่มีคำอธิบายที่ชัดเจน
บ้านรองร้อนใจจนแทบบ้าคลั่ง!
เยียนอวิ๋นเพ่ยร้องไห้อยู่ในห้องทุกวัน
ซุนฮูหยินแห่งบ้านรองได้ยินเสียงร้องไห้ของเยียนอวิ๋นเพ่ย ไฟโกรธในใจของนางก็ปะทุขึ้น นางเอานิ้วจิ้มลงบนหน้าผากของอีกฝ่าย “ร้องๆๆ รู้แต่ร้องไห้ ดูเรื่องดีๆ ที่เจ้าทำ เจ้าทำให้คนบ้านรองเสียหน้า บ้านใหญ่ต้องโกรธแค้นพวกเราอย่างแน่นอน”
เยียนอวิ๋นเพ่ยสะอึกสะอื้น “เหตุใดท่านแม่ต้องเกรงกลัวบ้านใหญ่ เพียงแค่สานสัมพันธ์อันดีกับจวนโหวตะวันตก บ้านใหญ่ก็ไม่อาจทำอันใดพวกเราได้”
เนื่องจากเฉินฮูหยินพักอยู่ทางตะวันตกของจวนโหว ดังนั้นเมื่อทุกคนเอ่ยถึงจวนโหวตะวันตกจึงหมายถึงเฉินฮูหยินแม่ลูก
จวนโหวตะวันตกไม่ถูกกับเซียวฮูหยินบ้านใหญ่ เรื่องนี้เป็นความจริงที่ทุกคนรับรู้
ท่านโหวกว่างหนิง เยียนโส่วจ้านให้ความโปรดปรานแก่แม่ลูกทางจวนตะวันตกมากกว่า เรื่องนี้ก็เป็นความจริงที่ทุกคนรับรู้
ดังนั้นการประจบจวนตะวันตก ได้รับการสนับสนุนจากจวนตะวันตกย่อมเท่ากับมีต้นทุนในการต่อต้านกับเซียวฮูหยิน
ฮูหยินแห่งบ้านรองค้อนใส่เยียนอวิ๋นเพ่ย “ถึงแม้ได้รับการสนับสนุนจากจวนตะวันตก แต่ก็ต้องป้องกันเยียนอวิ๋นเกอแห่งบ้านใหญ่ เยียนอวิ๋นเกอนั้นเป็นผู้ที่มีอารมณ์ร้าย เจ้าต้องหลีกเลี่ยงการปะทะกับนาง ระวังนางทำร้ายเจ้า แม้เจ้าจะถูกนางตีก็ต้องอดทนเอาไว้ เพราะเจ้าไม่มีแม้แต่ที่ร้องทุกข์ หากไม่มีผู้ใดตาย ท่านโหวย่อมไม่สนใจเรื่องที่เยียนอวิ๋นเกอตีคนแม้แต่น้อย”
เมื่อได้ยินชื่อของเยียนอวิ๋นเกอ เยียนอวิ๋นเพ่ยก็ตัวสั่นเทา
หากไม่ใช่เพราะเยียนอวิ๋นเกอ เรื่องของนางกับหลิงฉางเฟิงคงไม่ถูกพบ
นางกัดฟันกรอด “เยียนอวิ๋นเกอ ไม่มีผู้ใดจัดการนางได้เลยหรือ”
“นางกล้าลงมือกับเฉินฮูหยินแม้อยู่ต่อหน้าท่านโหว นอกจากท่านโหวแล้ว เจ้าลองคิดดูว่าผู้ใดจะจัดการนางได้”
เยียนอวิ๋นเพ่ยได้ยินดังนั้นสีหน้าจึงซีดเผือด
เมื่อคิดได้ว่าเยียนอวิ๋นเกออาจจะบุกมาตีนาง นางก็หวาดกลัวอย่างมาก
“ท่านแม่ เราต้องเพิ่มจำนวนองครักษ์เฝ้าระวังอยู่นอกประตู”
อย่าให้เยียนอวิ๋นเกอมีโอกาสเข้าใกล้ตัวนางแม้แต่น้อย
ซุนฮูหยินปลอบนาง “วางใจ ท่านพ่อเจ้าเตรียมการไว้แล้ว เยียนอวิ๋นเกอไม่มาก็แล้วไป หากนางกล้ามาย่อมต้องได้รับบทเรียน เวลานี้เรื่องที่สำคัญไม่ใช่เยียนอวิ๋นเกอ หากแต่เป็นเรื่องงานแต่งของเจ้า”
“งานแต่งของข้า?” เยียนอวิ๋นเพ่ยฉงนเล็กน้อย เรื่องมาถึงเวลานี้ นางจะมีงานแต่งได้อย่างไร
ซุนฮูหยินพูดอย่างจริงจัง “เจ้าไม่อยากแต่งกับหลิงฉางเฟิงหรือ”
เยียนอวิ๋นเพ่ยหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย “ลูกย่อมอยากแต่งกับนายน้อยหลิง แต่ทางจวนโหวจะยอมหรือ เยียนอวิ๋นเฟยจะยอมหรือ”
“เจ้าบอกแม่ เจ้ากับหลิงฉางเฟิง…”
เยียนอวิ๋นเพ่ยใบหน้าแดงก่ำ ไม่พูดสิ่งใด
ซุนฮูหยินกระจ่างอยู่ในใจ “ในเมื่อเจ้าเป็นคนของหลิงฉางเฟิงแล้ว ไม่ว่าอย่างไรหลิงฉางเฟิงย่อมต้องรับผิดชอบ”
…
ซุนฮูหยินนำของขวัญมูลค่ามากชิ้นหนึ่งมาพบเฉินฮูหยินที่จวนโหว
ลมข้างหมอนของเฉินฮูหยินมีพลังมาก
หากเฉินฮูหยินช่วยเหลือ เรื่องของเยียนอวิ๋นเพ่ยกับหลิงฉางเฟิงย่อมประสบความสำเร็จ
เมื่องานแต่งของเยียนอวิ๋นเฟยใกล้เข้ามาแล้ว จวนโหวก็เริ่มวุ่นวายกับงานเลี้ยง
เยียนอวิ๋นเฟยจะแต่งกับหลิงฉางเฟิงได้หรือไม่เป็นเรื่องที่ยังไม่แน่นอน
หากยังไม่สู่ขอ ผู้ใดก็ไม่อาจบอกได้ว่าคนที่แต่งกับหลิงฉางเฟิงจะเป็นเยียนอวิ๋นเฟยหรือเยียนอวิ๋นเพ่ย
ในเมื่อตัดสินใจจะแย่งว่าที่สามีของเยียนอวิ๋นเฟย ย่อมไม่มีเหตุผลที่จะต้องล้มเลิกกลางคัน
ผู้ใดให้เซียวฮูหยินบ้านใหญ่มีอำนาจน้อย ไม่แย่งได้อย่างไร
…
ในเวลาเดียวกัน ซื่อจื่อแห่งแคว้นอวี้โจว ท่านแม่ทัพชือฉี ท่านโหวผิงอู่ สืออุนกำลังมุ่งหน้าเดินทางไปพบกับหลิงฉางเฟิงที่ห้องรับรองในหอฮุ่ยปิง
หลิงฉางเฟิงถูกขังไว้ในห้องหลายวัน แต่เขาอยู่อย่างสุขสบาย ไม่มีผู้ใดด่าทอหรือทุบตี ไม่ลำบาก หนึ่งวันมีอาหารสามมื้อ แต่ละมื้อล้วนอุดมสมบูรณ์
มีเพียงอย่างเดียวคือไม่สามารถออกจากห้องได้
เขาถูกจำกัดอิสรภาพอย่างสิ้นเชิง
เขารู้ว่าตนเองกระทำความผิดอันใหญ่หลวง กระทำสิ่งที่เป็นข้อต้องห้าม จวนโหวกว่างหนิงไม่ได้ฉีกหน้าในทันทีถือว่าเห็นแก่ตระกูลหลิงมากแล้ว
เขาอยากคุยกับท่านโหวกว่างหนิง เยียนโส่วจ้านซึ่งหน้าจึงเรียกองครักษ์ที่เฝ้าประตูให้ไปรายงานให้
แต่หลายวันผ่านไปยังไม่มีผู้ใดมาพบเขา
ราวกับว่าเขาถูกจวนโหวหลงลืมเอาไว้ตรงนี้
เขาคำนวณเวลา ห่างจากงานแต่งอีกเพียงไม่กี่วัน ท่านโหวกว่างหนิง เยียนโส่วจ้านไม่มาพบเขา หรือจะต้องการให้เขาถอนหมั้น?
หากถอนหมั้น...
เขาก็ไม่เกรงกลัว
การสานสัมพันธ์ในครานี้เป็นความต้องการของตระกูลเยียน
เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลิงฉางเฟิงก็ใจเย็นลง
เขาจิบสุรา ร้องเพลงอย่างสบายใจ
เขามีรูปลักษณ์ที่ดี ดวงตาหวานเยิ้มแพรวพราวไปด้วยเสน่ห์
มิน่าเยียนอวิ๋นเพ่ยจึงตกหลุมรักเขาทันทีเมื่อพบหน้า จนละทิ้งความอับอายเสนอตัวให้อีกฝ่าย
ประตูถูกผลักออกจากด้านนอก
หลิงฉางเฟิงเลิกคิ้วด้วยความได้ใจ ในที่สุดเยียนโส่วจ้านก็อดทนไม่ไหวจนยอมมาพบเขา
แต่เมื่อเห็นคนเดินเข้ามา ใบหน้าได้ใจของหลิงฉางเฟิงก็แปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดด้วยความตกใจกลัว
เขาโยนจอกสุราทิ้งไป พลันผุดลุกขึ้นด้วยท่าทีกล้าๆ กลัวๆ “ท่านลุง ท่านมาได้อย่างไรขอรับ”
“เจ้ามาตระกูลเยียนได้ ข้ามาไม่ได้หรือ” ท่านโหวผิงอู่ สืออุน มีความน่าเกรงขามแม้ไม่โกรธ ความน่าเกรงขามของเขาทำให้หลิงฉางเฟิงหายใจไม่ออก
ยามค่ำคืนในฤดูใบไม้ผลิ อากาศในแคว้นซ่างกู่เย็นสดชื่น
แต่หลิงฉางเฟิงกลับมีเหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผาก
“ท่านลุงเข้าใจผิดแล้ว ข้า ข้า ข้า…” หลิงฉางเฟิงตื่นตระหนกจนพูดตะกุกตะกัก
ท่านโหวผิงอู่ สืออุนยิ้มเย้ยหยัน นั่งลงบนเก้าอี้ด้วยท่าทีสง่าผ่าเผย “มาสู่ขอตระกูลเยียน แต่ก็ยังไม่เลิกนิสัยชอบแวะเวียนหาหญิงอื่น เจ้าแตะต้องผู้ใดไม่แตะ กลับไปแตะต้องบุตรสาวบ้านรองของตระกูลเยียน เจ้าคิดจะให้พี่น้องตระกูลเยียนปรนนิบัติสามีคนเดียวกันอย่างนั้นหรือ”
“หลานไม่ทันได้ไตร่ตรอง ท่านลุงไว้ชีวิตด้วย!” หลิงฉางเฟิงคุกเข่าลงทันที
“เจ้ายังรู้ตัวว่าไม่ได้ไตร่ตรอง หายากเสียจริง!” ท่านโหวผิงอู่ สืออุนหมุนแหวนที่นิ้วโป้งบนมือ น้ำเสียงไม่เป็นมิตร ราวกับหากได้ยินคำพูดไม่เข้าหู เขาพร้อมจะสังหารหลิงฉางเฟิงทันที
หลิงฉางเฟิงเหงื่อแตกพลั่ก “ท่านลุงช่วยข้าด้วย! ไม่ว่าจวนโหวมีเงื่อนไขอย่างไร เพียงแค่ข้าทำได้ ข้าย่อมรับปาก”
“หากพูดเช่นนี้ เจ้ายอมแต่งงานกับคุณหนูใหญ่แห่งจวนโหว เยียนอวิ๋นเฟย?”
“หลานยอมขอรับ!”
“ในเมื่อยอมแต่งงานกับนาง เหตุใดเจ้าจึงยังพัวพันกับเยียนอวิ๋นเพ่ยแห่งบ้านรอง”
“ข้า ข้า ข้าแค่หลงระเริงไปชั่วขณะ”
ท่านโหวผิงอู่ สืออุนหัวเราะ “เจ้าไม่ได้ผลักภาระให้แก่เยียนอวิ๋นเพ่ย กล่าวหาว่านางล่อลวงเจ้า อย่างน้อยก็ถือว่ามีความรับผิดชอบอยู่บ้าง ถึงแม้เวลานี้เจ้าจะยอมแต่ง แต่อีกฝ่ายไม่ยอมเสียแล้ว”
เอ๊ะ?
“จวนโหวจะถอนหมั้นหรือ” หลิงฉางเฟิงตกตะลึง “ท่านโหวกว่างหนิงยอมละทิ้งโอกาสที่จะสานสัมพันธ์กับตระกูลหลิงของพวกเราจริงหรือ”
ท่านโหวผิงอู่ สืออุนพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ท่านโหวกว่างหนิงยังรักษาสัญญางานแต่ง เสียดายที่เยียนอวิ๋นเฟยไม่ยอม นางไม่ได้ชื่นชอบเจ้า ไม่ยอมที่จะแต่งงานกับเจ้า เข้าใจแล้วหรือไม่”
สีหน้าของหลิงฉางเฟิงแปรเปลี่ยนไปหลากหลายอารมณ์ ภายในใจเกิดความโกรธเคือง “นางมีสิทธิ์ใดไม่ชอบข้า”
คุณหนูตระกูลเยียนไม่ชอบคุณชายตระกูลหลิง ช่างเป็นเรื่องน่าขันสิ้นดี
มีเพียงเขาที่มีสิทธิ์ไม่ชอบคุณหนูตระกูลอื่น คุณหนูตระกูลอื่นไม่มีสิทธิ์ที่จะไม่ชอบเขา
เหลวไหลสิ้นดี!
“เพราะเจ้าหลงระเริงในกามารมณ์ พัวพันกับเยียนอวิ๋นเพ่ย นางก็มีสิทธิ์ไม่ชอบเจ้า หญิงสาวบริสุทธิ์คนใดจะเต็มใจแต่งกับชายหนุ่มที่มีความสัมพันธ์กับน้องสาวในตระกูลของตนเอง”
หลิงฉางเฟิงขุ่นเคือง “จวนโหวต้องการถอนหมั้นย่อมได้ ข้าไม่สนใจหรอก อย่างไรคนที่เสียเปรียบคือเยียนอวิ๋นเฟย ไม่ใช่ข้า”
ท่านโหวผิงอู่ สืออุนหัวเราะเยาะออกมา “จวนโหวกว่างหนิงจะไม่ถอนหมั้น แต่เยียนอวิ๋นเฟยก็จะไม่แต่งกับเจ้า คนที่เจ้าต้องแต่งด้วยคือเยียนอวิ๋นเพ่ย”
“อะไรนะ เยียนอวิ๋นเพ่ยเป็นบุตรสาวของบ้านรอง ไม่มีสิทธิ์แต่งเป็นภรรยาเอกของข้า หากเป็นอนุภรรยายังพอเป็นไปได้”
หลิงฉางเฟิงไม่ปิดบังความเหยียดหยามที่มีต่อเยียนอวิ๋นเพ่ยแม้แต่น้อย
สตรีที่ไร้ความรักนวลสงวนตัวยอมพลีกายตัวของตนเอง เขาแค่เล่นสนุกด้วยเท่านั้น
จะให้แต่งเป็นภรรยาเอก ช่างเป็นเรื่องน่าขันสิ้นดี
หากเขาต้องแต่งกับเยียนอวิ๋นเพ่ยจริง ท่านแม่ของเขาคงต้องตีเขาจนขาหักอย่างแน่นอน
“มันเป็นหนี้ที่เจ้าติดค้างจวนโหว เจ้าไม่เต็มใจแต่งก็ต้องแต่ง! เพื่อให้เยียนอวิ๋นเพ่ยมีฐานะที่คู่ควรกับเจ้า ท่านโหวกว่างหนิงจะรับเยียนอวิ๋นเพ่ยมาเป็นบุตรภายใต้นามของเซียวฮูหยิน ผู้เป็นภรรยาเอก”
หลิงฉางเฟิงส่ายหน้าระรัว “ข้าไม่ยอม! จวนโหวไม่มีสิทธิ์บงการงานแต่งของข้า”
“ข้ารับปากแทนเจ้าแล้วไปแล้ว เจ้ายอมแต่งก็ต้องแต่ง ไม่ยอมแต่งก็ต้องแต่ง เรื่องนี้เจ้าไม่อาจปฏิเสธได้ ทางท่านพ่อกับท่านแม่ของเจ้า ข้าเขียนจดหมายบอกเล่าเหตุการณ์ทุกอย่างให้แล้ว วันนี้มาพบเจ้าเพียงแค่มาบอกกล่าวเท่านั้น”
ท่านโหวผิงอู่ สืออุนพูดด้วยเสียงหนักแน่นจนไม่อาจปฏิเสธได้
หลิงฉางเฟิงอยากจะร้องไห้แต่ก็ไร้น้ำตา “เหตุใดท่านลุงต้องให้ข้าแต่งกับเยียนอวิ๋นเพ่ย ข้าไม่แต่งกับนาง! ข้ายอมแต่งงานกับเยียนอวิ๋นเฟย”
“บังอาจ! นับจากนี้ไปอย่าได้เรียกชื่อของเยียนอวิ๋นเฟยโดยตรง เจ้าต้องเรียกนางว่าท่านป้า”
ท่านป้า?
หลิงฉางเฟิงเสียสติไปแล้ว!


## บทที่ 6 รังเกียจความสกปรก

ตอนที่ 6 รังเกียจความสกปรก
จวนโหวเปิดหอบรรพบุรุษเพื่อทำพิธีรับเลี้ยงเยียนอวิ๋นเพ่ยแห่งบ้านรอง
โถงใหญ่เรือนหน้า
เยียนอวิ๋นเพ่ยถือถ้วยน้ำชาคุกเข่าอยู่บนพื้น นางถวายชาให้เซียวฮูหยิน
เพียงแค่เซียวฮูหยินรับถ้วยชาจากนางมาดื่มพอเป็นพิธี นางจะถูกรับเลี้ยงภายใต้นามของจวนโหวกลายเป็นบุตรสาวคนโตของบ้านใหญ่อย่างเป็นทางการ
จากนั้นนางจะสามารถแต่งกับหลิงฉางเฟิงอย่างถูกต้อง
เยียนอวิ๋นเพ่ยทำหน้าใสซื่อ “ท่านแม่โปรดดื่มชา!”
นางข่มความตื่นเต้นดีใจเอาไว้จนใบหน้าแดงก่ำ
ซุนฮูหยินยืนมองอยู่ด้านข้าง
ดูจากภายนอก นางกำลังซับน้ำตาด้วยความเสียดายบุตรสาว
แต่ความเป็นจริงแล้ว ภายในใจของนางเต็มไปด้วยความปีติยินดี
ของขวัญมูลค่าสูงที่มอบให้เฉินฮูหยินช่างคุ้มค่ายิ่งนัก
เดิมทีนางหวังเพียงให้เยียนอวิ๋นเพ่ยเป็นอนุภรรยาของหลิงฉางเฟิงเท่านั้น
ไม่คิดว่าลมข้างหมอนของเฉินฮูหยินจะมีอิทธิฤทธิมากจนแย่งงานแต่งของเยียนอวิ๋นเฟยมาได้
ซุนฮูหยินรู้สึกปลื้มปริ่ม
สาแก่ใจยิ่งนัก!
เฉินฮูหยินสาแก่ใจยิ่งกว่า
นางมีความมั่นใจอย่างประหลาด คิดว่าเหตุการณ์ในวันนี้เกิดขึ้นได้เพราะลมข้างหมอนของนาง
นางมองเซียวฮูหยินที่ถูกบังคับให้จำยอม ไม่เพียงแต่ต้องยกงานแต่งของบุตรสาวให้ผู้อื่นแล้ว ยังต้องรับเลี้ยงเยียนอวิ๋นเพ่ยอีกต่างหาก
แม้แต่งานเลี้ยงที่เตรียมไว้ให้เยียนอวิ๋นเฟยก็ต้องยกให้เยียนอวิ๋นเพ่ย เฉินฮูหยินดีใจจนแทบจะปิดบังรอยยิ้มที่มุมปากเอาไว้ไม่อยู่
คงมีเพียงเซียวฮูหยินที่ทนต่อความอยุติธรรมนี้ได้
หากเป็นนางคงอาละวาดจนจวนโหวอยู่ไม่เป็นสุขแล้ว
หากไม่ถลกหนังของเยียนอวิ๋นเพ่ยลงมาสักชั้น นางไม่มีวันยอม
มีเพียงเซียวฮูหยินที่อดทนได้
นางพูดด้วยรอยยิ้ม “ฮูหยินใจกว้างยิ่งนัก”
เซียวฮูหยินไม่แม้แต่จะสนใจนาง
แม้เฉินฮูหยินจะไม่ได้รับการตอบสนอง แต่นางก็ไม่สนใจ อย่างน้อยนางก็ได้เห็นความอับอายของเซียวฮูหยิน
เซียวฮูหยินรับถ้วยชาจากเยียนอวิ๋นเพ่ย นางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะโดยไม่ดื่มสักคำ
ทุกคนต่างมองไปยังเยียนโส่วจ้านด้วยความประหลาดใจ
เยียนโส่วจ้านไม่แม้แต่จะมอง เขาไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้
เซียวฮูหยินพูดขึ้นตรงๆ
“ชาแก้วนี้ ข้าจะดื่มหรือไม่ดื่มก็เหมือนกัน แท้จริงแล้วเรื่องเป็นอย่างไร ทุกคนต่างรู้ดีแก่ใจ อวิ๋นเฟยรังเกียจความสกปรกของหลิงฉางเฟิงจึงไม่ยอมแต่งงานด้วย แต่การหมั้นหมายระหว่างตระกูลเยียนและตระกูลหลิงยังต้องรักษาเอาไว้ ดังนั้นจึงต้องให้เยียนอวิ๋นเพ่ยแต่งแทน พิธีรับเลี้ยงในวันนี้จึงเกิดขึ้น ถึงแม้เจ้าจะถูกรับเลี้ยงภายใต้นามของข้า แต่เจ้าไม่มีสิทธิเรียกข้าว่าท่านแม่ เพราะว่าเจ้าไม่คู่ควร บุตราสาวของข้าไม่มีทางกระทำเรื่องเสื่อมเสียเกียรติยศของวงตระกูล ทำตัวตกต่ำเหมือนกับเจ้าเช่นนี้ ตัวเจ้าแต่ก่อนมีฐานะอย่างไร ต่อจากนี้ก็ยังคงเป็นเช่นนั้น เจ้ายังคงพักอยู่ในบ้านรองจนกว่าจะออกเรือน”
สีหน้าของเยียนอวิ๋นเพ่ยเปลี่ยนไป แม้จะรู้สึกอยุติธรรม แต่นางก็ทำได้เพียงอดกลั้นเอาไว้
นางปาดน้ำตาอย่างน่าสงสาร ทำท่าทางเหมือนคนถูกรังแก
ซุนฮูหยินยื่นออกมา “พี่สะใภ้ใหญ่ อวิ๋นเพ่ยสำนึกผิดแล้ว”
พูดจบ นางก็เหลือบไปมองเฉินฮูหยิน หวังว่าอีกฝ่ายจะยื่นมือออกมาช่วยเหลืออวิ๋นเพ่ย
เฉินฮูหยินปฏิเสธ!
เซียวฮูหยินหัวเราะ “หากสำนึกผิดจริง นางควรใช้ผ้าขาวปลิดชีพตนเองทิ้งเสีย ไม่ใช่แสดงสีหน้าได้ใจ คิดว่าแย่งงานแต่งของอวิ๋นเฟยได้จะอยู่เหนือกว่าอวิ๋นเฟยหรือ”
“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร! พี่สะใภ้ใหญ่เข้าใจผิดแล้ว อวิ๋นเพ่ยไม่บังอาจเหนือกว่าอวิ๋นเฟยอย่างแน่นอน” ซุนฮูหยินรีบเอ่ยขึ้น
เซียวฮูหยินยิ้มอย่างมีนัย นางจ้องมองเยียนอวิ๋นเพ่ย
“อวิ๋นเพ่ย ภายในใจของเจ้าคิดอย่างไร พูดออกมาเถอะ”
เยียนอวิ๋นเพ่ยลังเลเล็กน้อย พูดเสียงเบา “ข้าทำผิดต่อพี่อวิ๋นเฟย ข้าสมควรตาย ฮูหยินโปรดลงโทษ!”
เซียวฮูหยินหัวเราะเสียดสี “ข้าลงโทษเจ้าให้แต่งงานวันเดียวกับอวิ๋นเฟย”
เอ๊ะ?
เยียนอวิ๋นเฟยปฏิเสธงานแต่งกับหลิงฉางเฟิง เหตุใดยังมีการแต่งงานอีก
แต่งกับผู้ใด?
คนทั้งห้องต่างทำหน้าฉงน
เยียนอวิ๋นเพ่ยผงะไป!
เยียนอวิ๋นเฟยปฏิเสธหลิงฉางเฟิง ยังมีคนเอาอีกหรือ
นางยังหวังจะได้เห็นความอับอายของเยียนอวิ๋นเฟย สุดท้ายอีกฝ่ายยังมีคนเอา นางจะทำอย่างไรดี
เฉินฮูหยินไม่สามารถควบคุมความอยากรู้อยากเห็นเอาไว้ได้ นางถามเยียนโส่วจ้านด้วยความระมัดระวัง
“ท่านโหว อวิ๋นเฟยจะแต่งกับผู้ใดหรือเจ้าคะ”
เยียนโส่วจ้านไร้สีหน้า “อวิ๋นเฟยจะแต่งกับผู้ใด พวกเจ้าไม่ต้องกังวล อย่างไรก็ตามงานแต่งยังคงตามเดิม เวลาเร่งรีบจึงไม่มีเวลาจัดงานเลี้ยงอีกงานให้อวิ๋นเพ่ย ถูไถไปก่อน ออกเรือนพร้อมกับอวิ๋นเฟยแล้วกัน”
มัน...
งานแต่งของเยียนอวิ๋นเพ่ยชุ่ย[footnoteRef:1]ยิ่งนัก [1: ชุ่ย หมายถึง ไม่ละเอียดประณีต]
คนทั้งห้องต่างเต็มไปด้วยความฉงน
เฉินฮูหยินยิ้มอย่างกระอักกระอวน “ระยะเวลาสั้นเพียงนี้ ท่านโหวและฮูหยินหมายหมั้นงานแต่งให้อวิ๋นเฟยได้รวดเร็วเหลือเกิน สามหนังสือหกพิธีการมีครบแล้วหรือ อวิ๋นเฟยเป็นบุตรสาวคนโตของจวนโหว ไม่อาจทำให้นางขายหน้าได้”
เซียวฮูหยินยิ้มเย้ยหยัน “หากฮูหยินรองอยากเห็นความอับอายของอวิ๋นเฟย ท่านคงต้องผิดหวังแล้ว แต่ท่านก็อย่ารีบร้อนไป รอวันที่อวิ๋นเฟยออกเรือน ท่านย่อมได้รู้ว่านางแต่งกับผู้ใด”
เฉินฮูหยินหัวเราะ “ลึกลับเช่นนี้ ต้องรอถึงวันออกเรือนถึงเปิดเผยตได้ หรือฝ่ายชายมีปัญหาด้านใดที่ทำให้ฮูหยินขายหน้าจึงเปิดเผยให้รู้ก่อนไม่ได้”
เซียวฮูหยินยิ้มพลางเลิกคิ้วขึ้น ไม่อยากสนใจอีกฝ่าย หากแต่ถามเยียนโส่วจ้าน
“ท่านโหวไม่จัดการเสียบ้างหรือเจ้าคะ ท่านโหวอย่าลืมเรื่องที่ตกลงกับข้าไว้”
เยียนโส่วจ้านคิ้วขมวดมุ่น ส่งเสียงตำหนิเฉินฮูหยิน
“เหตุใดเจ้าจึงอยากรู้ มีเวลาว่างถามเรื่องงานแต่งของอวิ๋นเฟย สู้เอาเวลาไปสั่งสอนอวิ๋นจือเสียดีกว่า นางไม่เคารพพี่สาว กิริยามารยาทเรียนมาจากที่ใด”
เฉินฮูหยินรู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที
ดวงตาของนางแดงก่ำ “ท่านโหวตำหนิข้าก็พอแล้ว เหตุใดจึงต้องดึงอวิ๋นจือเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย นางยังเด็ก มีนิสัยเด็กก็เป็นเรื่องธรรมดา หากพูดถึงเรื่องกิริยา ผู้ใดจะแย่ไปกว่าคุณหนูสี่ อวิ๋นเกอ เหตุใดท่านโหวจึงไม่สั่งสอนอวิ๋นเกอเสียบ้าง”
“อวิ๋นเกอจะเหมือนกันได้อย่างไร หากอวิ๋นจือพูดไม่ได้ ข้าย่อมตามใจนางเช่นเดียวกัน”
เฉินฮูหยินถูกตอกกลับจนพูดไม่ออก
ซุนฮูหยินมองซ้ายมองขวา
มันเกิดเรื่องใดขึ้นกัน
ท่านโหวโกรธเฉินฮูหยิน?
ไม่สมควร!
ท่านโหวโปรดปรานเฉินฮูหยินเพียงนั้น แต่กลับไม่ให้เกียรติเฉินฮูหยิน หากยังออกหน้าแทนเซียวฮูหยิน
หรือจะมีเรื่องที่นางไม่รู้?
หรืองานแต่งของเยียนอวิ๋นเฟยมีสิ่งใดแอบแฝง ท่านโหวจึงมีท่าทีที่เปลี่ยนไป
เยียนโส่วจ้านไม่อยากพูดมาก “น้องสะใภ้รองพาอวิ๋นเพ่ยกลับไปเตรียมงานแต่งเถอะ ถ้าไม่มีเรื่องอื่นแล้ว ทุกคนแยกย้ายไปได้!”
ซุนฮูหยินทำหน้าลำบากใจ “กำหนดการงานแต่งเร่งรีบเช่นนี้ สินติดตัวยังขาดไปอีกเล็กน้อย เวลาไม่ทันเจ้าค่ะ! สามารถ สามารถขอให้พี่สะใภ้ใหญ่ช่วยเหลือ เตรียมสินติดตัวแทนอวิ๋นเพ่ยสักเล็กน้อยหรือไม่เจ้าคะ อย่างไรแล้วในนามพี่สะใภ้ใหญ่ก็เป็นมารดาของอวิ๋นเพ่ย”
เซียวฮูหยินหัวเราะเย้ยหยันออกมา
“ท่านโหว ก่อนหน้านี้ข้าเคยพูดว่าอย่างไร ข้าบอกแล้วว่าบ้านรองได้คืบจะเอาศอก เป็นไปดั่งที่คาด แย่งงานแต่งของอวิ๋นเฟยไปยังไม่พอ พวกเขายังคิดจะแย่งสินติดตัวของอวิ๋นเฟย อวิ๋นเฟยของข้ามีชาติกำเนิดมาจากอนุภรรยาหรือ จึงสมควรถูกผู้อื่นรังแก”
เยียนโส่วจ้านกระอักกระอวนเล็กน้อย เขาถูกเซียวฮูหยินตำหนิจนไร้คำพูด
ไฟโกรธเต็มอกของเขาล้วนพุ่งตรงไปยังซุนฮูหยิน “หากรังเกียจสินติดตัวไม่มากพอ ไม่แต่งก็ย่อมได้! ข้าไม่ได้คาดหวังให้เยียนอวิ๋นเพ่ยแต่งกับหลิงฉางเฟิงให้ได้ ตระกูลเยียนมีคุณหนูมากมาย ขาดเยียนอวิ๋นเพ่ยเพียงคนเดียว ฟ้าคงไม่ถล่มลงมา”
เยียนอวิ๋นเพ่ยได้ยิน ร้อนใจจนน้ำตาไหลออกมา
นางเอ่ยขึ้นด้วยความรีบร้อน
“ข้าแต่ง ข้าแต่ง! สินติดตัวน้อยไปบ้างไม่เป็นอะไร ท่านพ่อวางใจ เมื่อถึงกำหนดงานแต่ง ข้าย่อมแต่งกับนายน้อยหลิง”
เยียนอวิ๋นเพ่ยเปลี่ยนคำเรียกได้อย่างคล่องปาก นางเริ่มแทนเยียนโส่วจ้านว่าท่านพ่อเสียแล้ว
นางพูดกับซุนฮูหยินผู้เป็นมารดาให้กำเนิด
“ท่านพูดน้อยลงเสียบ้างเถิด! ท่านจะทำให้ข้าแต่งไม่ออกถึงจะพอใจหรือ”
ซุนฮูหยินโกรธจนแทบจะเป็นลม
นางวุ่นวายมาหลายวันนี้เพื่อผู้ใด!
เพื่อเยียนอวิ๋นเพ่ยไม่ใช่หรือ
สุดท้ายบุตรสาวคนนี้กลับเป็นคนอกตัญญู เพิ่งถูกจวนโหวรับเลี้ยงไปก็รีบตัดขาดความสัมพันธ์กับนาง อีกทั้งยังตำหนิที่นางยุ่งไม่เข้าเรื่อง
ซุนฮูหยินกุมหน้าอก พยายามเตือนสติตนเอง
“ไม่โกรธ...ไม่โกรธ! ไม่จำเป็นต้องโกรธเพราะนางลูกไม่รักดี”
เยียนโส่วจ้านหมดความอดทนที่จะจัดการเรื่องวุ่นวายเหล่านี้ เขาลุกขึ้นสะบัดแขนเสื้อจากไป
เซียวฮูหยินก็เตรียมตัวจากไป
เฉินฮูหยินไล่ตามนาง “อวิ๋นเฟยยอมยกงานแต่งกับตระกูลหลิงให้ผู้อื่น ฮูหยินคงได้ผลประโยชน์ไม่น้อย มิฉะนั้นท่านโหวคงไม่ออกหน้าแทนท่าน”
เซียวฮูหยินยิ้มอย่างมีนัยพลางมองนาง
“เจ้าอิจฉาหรือ ท่านโหวยังเดินไปไม่ไกล เจ้ารีบวิ่งตามไป ขอให้คุณหนูสาม อวิ๋นจือแต่งหลิงฉางเฟิง ข้าคิดว่าท่านโหวคงไม่ปฏิเสธ”
“ผู้ใดอยากได้หลิงฉางเฟิงกัน!” เฉินฮูหยินเกิดความโกรธภายในใจ
“เยียนอวิ๋นเพ่ยคิดว่าหลิงฉางเฟิงเป็นสมบัติล้ำค่า แต่อวิ๋นจือของข้าไม่ เหตุใดฮูหยินจึงต้องใส่ร้ายผู้อื่น”
เซียวฮูหยินยิ้ม “หากฮูหยินรองไม่มีเรื่องอื่นก็อย่าขวางทาง เหมือนดั่งที่สุภาษิตว่าไว้ สุนัขที่ดีย่อมไม่ขวางทาง”
“ท่าน...”
เซียวฮูหยินไม่หยุดชะลอแม้แต่น้อย นางเดินผ่านอีกฝ่ายไป!
เฉินฮูหยินโกรธจนกระทืบเท้า


## บทที่ 7 ชายหนุ่ม

ตอนที่ 7 ชายหนุ่ม
“ข้าทำให้ท่านแม่ต้องลำบากใจ!”
ภายในห้องหลักเรือนด้านหลัง เยียนอวิ๋นเฟยถือถ้วยชาด้วยสองมือพร้อมสีหน้าสำนึกผิด
เยียนโส่วจ้านยอมให้เยียนอวิ๋นเฟยแต่งกับท่านโหวผิงอู่ สืออุน อีกทั้งผลักดันงานแต่งนี้ให้สำเร็จ
เงื่อนไขคือเซียวฮูหยินต้องรับเลี้ยงเยียนอวิ๋นเพ่ย เพื่อให้ตระกูลเยียนและตระกูลหลิงสามารถสานสัมพันธ์ได้อย่างราบรื่น
มันคือการแลกเปลี่ยนเพื่อผลประโยชน์!
อีกทั้งต่างฝ่ายก็ได้ในสิ่งที่ตนเองต้องการ!
หากไม่ตกลงรับเลี้ยง เยียนอวิ๋นเฟยอย่าคิดจะได้แต่งกับท่านโหวผิงอู่ สืออุน นางต้องอยู่ในตระกูลจนแก่ชรา
ถึงแม้จะไม่เต็มใจ แต่เพื่อบุตรสาวแล้ว เซียวฮูหยินทำได้เพียงตกลงร่วมมือกับเยียนโส่วจ้าน
ภายหน้านางยังมีโอกาสจัดการกับเยียนอวิ๋นเพ่ยและคนของบ้านรอง
เมื่อครุ่นคิดอย่างละเอียด ท่านโหวผิงอู่ สืออุนนอกจากอายุมากและมีบุตรแล้ว เรื่องอื่นล้วนดีกว่าหลิงฉางเฟิงไม่น้อย
เซียวฮูหยินรับน้ำชามาจิบหนึ่งคำ นางพูดอย่างเป็นกังวล “ข้าปูทางให้เจ้าได้แต่งกับท่านโหวผิงอู่ สืออุนแล้ว เพียงแค่เจ้าอย่าเสียใจในภายหลังก็พอ”
เยียนอวิ๋นเฟยสายตาแน่วแน่ “ลูกไม่เสียใจอย่างแน่นอน!”
เส้นทางนี้นางเป็นคนเลือกเอง แม้จะต้องร้องไห้หรือคุกเข่า นางก็จะเดินให้ถึงปลายทาง
เซียวฮูหยินถอนหายใจ อย่างไรนางก็ยังรู้สึกสงสาร
เส้นทางแต่งงานกับสืออุน เดินได้ไม่ง่ายนัก!
นางพูด “แม่เรียกร้องสินเดิมติดตัวให้เจ้าเพิ่มสองหมื่นก้วนจากท่านพ่อของเจ้า นอกจากนี้ยังมีองครักษ์เพิ่มอีกร้อยนาย ท่านพ่อของเจ้ารู้ว่าตนเองกระทำผิด หากเจ้ายังมีเงื่อนไขอื่น ใช้โอกาสนี้รีบเสนอออกมา หากช้าไปกว่านี้ ท่านพ่อของเจ้าคงไม่ยอมรับ”
“ขอบคุณท่านแม่ที่คิดแทนลูก! ลูกต้องการสิงซือเหยียที่อยู่ข้างกายท่านพ่อ ท่านแม่สามารถขอมาให้ลูกได้หรือไม่”
เซียวฮูหยินขมวดคิ้ว “เหตุใดเจ้าจึงต้องการสิงซือเหยีย”
เยียนอวิ๋นเฟยมีแผนการภายในใจ “ลูกออกเรือนไปยังตระกูลสือ ไม่สะดวกออกจากจวน ย่อมต้องมีผู้ดูแลคอยเฝ้าดูด้านนอก ดูแลกิจการ ซื้อใจผู้คนแทนลูก คิดไปคิดมา มีเพียงสิงซือเหยียที่เหมาะสมที่สุด”
เซียวฮูหยินลำบากใจเล็กน้อย “หากเป็นสิ่งอื่น ท่านพ่อของเจ้าย่อมรับปากได้ทันที หากแต่เป็นสิงซือเหยียคงไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ข้าจะลองเอ่ยปาก นอกจากนี้ เจ้ายังต้องได้รับความยินยอมจากสิงซือเหยียเองด้วย”
“ขอบคุณท่านแม่! เพียงแค่ท่านพ่อตกลง ทางสิงซือเหยียไม่ใช่ปัญหา”
“เอาเถิด!”
…
เยียนอวิ๋นเกอวิ่งเข้ามาจากด้านนอก ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อ
เซียวฮูหยินตำหนิ “ไปเที่ยวเล่นที่ใดมาอีก เหงื่อเต็มใบหน้า ระวังไม่สบาย”
เยียนอวิ๋นเกอยิ้มหวาน
ร่างกายของนางแข็งแรงอย่างมาก ไม่มีทางไม่สบาย
เซียวฮูหยินไม่สนใจว่าร่างกายนางแข็งแรงหรือไม่ นางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อบนหน้าผากให้อีกฝ่าย
พลางซับเหงื่อ พลางตำหนิ “วันๆ ไม่เห็นหน้า วิ่งไปที่ใดมาอีก เจ้าไม่ได้ไปหาเรื่องผู้อื่นใช่หรือไม่ ข้าบอกแล้ว ก่อนที่เยียนอวิ๋นเพ่ยจะออกเรือนไปจะเกิดเรื่องไม่ได้ รอนางออกเรือนไปก่อนค่อยเกิดเรื่อง อย่างนั้นย่อมไม่เกี่ยวข้องกับจวนโหว”
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะขึ้นมา
ถึงแม้นางจะอารมณ์ร้าย แต่นางไม่โง่ ยิ่งไม่มีทางกระทำการใดบุ่มบ่าม
นางไม่มีทางลงมือกับเยียนอวิ๋นเพ่ยในเวลานี้
เซียวฮูหยินเม้มปากยิ้ม บีบแก้มของเยียนอวิ๋นเกอเบาๆ “ก่อนที่เยียนอวิ๋นเพ่ยจะออกจากแคว้นซ่างกู่ เจ้าอย่าได้ลงมือต่อนาง ท่านพ่อของเจ้าระแวงเจ้าอยู่ อย่าให้เขาจับได้”
เยียนอวิ๋นเกอพยักหน้าระรัว
นางรับรองว่าจะไม่สร้างความวุ่นวาย ยิ่งไม่มีทางทำให้คนจับได้
เยียนอวิ๋นเฟยจับมือของนาง เอ่ยกำชับ “น้องสี่อย่าได้เสี่ยงเพราะข้า มันไม่มีความจำเป็น ข้าจะได้แต่งกับสืออุนตามปรารถนา อนาคตมีโอกาสมากมายจัดการกับเยียนอวิ๋นเพ่ย”
เยียนอวิ๋นเกอกะพริบตา ไม่พูดสิ่งใด
นางมีแผนการในใจแล้ว
นางแอบติดต่อกับพี่สองเพื่อเตรียมจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว
เยียนอวิ๋นเพ่ยต้องการแต่งเข้าตระกูลหลิงอย่างปลอดภัย ฝันไปเถิด!
…
นายน้อยรองกลับจวน
เซียวฮูหยินมีบุตรสาวสามคนบุตรชายหนึ่งคน
นายน้อยรองเยียนอวิ๋นถงเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของเซียวฮูหยิน
เยียนอวิ๋นถงเพิ่งกลับมาถึงจวน ยังไม่ทันได้ทักทาย เขาก็พาคนบุกมาถึงบ้านรองโดยตรง
จวนของบ้านรองอยู่ในตรอกเดียวกับจวนโหว
เมื่อเขามีการเคลื่อนไหว ทั้งตรอกล้วนสั่นสะเทือนตาม
บ่าวรับใช้กังวลว่าจะเกิดเรื่อง จึงรีบรายงานไปยังท่านโหวกว่างหนิง เยียนโส่วจ้าน
เยียนโส่วจ้านโกรธจัด “นิสัยของเจ้ารอง ข้ารู้ว่าเขาต้องไม่ยอมอย่างแน่นอนเมื่อรู้เรื่อง นำคำสั่งของข้าไปให้นายน้อยใหญ่เตรียมคนเดินทางไปบ้านรอง นำตัวนายน้อยรองกลับมาให้ได้ เจ้าเด็กคนนี้ไม่เคยทำให้ข้าสบายใจแม้แต่วันเดียว”
ทหารคนสนิทนำคำสั่งจากไป
เยียนโส่วจ้านบ่นกับที่ปรึกษาด้านข้าง “ข้าออกคำสั่งปิดข่าวต่อนายน้อยรองตั้งแต่แรก ป้องกันทั้งกลางวันทั้งกลางคืน แต่ยังป้องกันไว้ไม่อยู่ ผู้ใดเป็นคนปล่อยข่าวออกไปกัน”
ที่ปรึกษาไม่พูด
เรื่องเกี่ยวข้องกับเรือนหลังของจวนโหว เรื่องเกี่ยวกับการแย่งชิงระหว่างบุตรที่กำเนิดจากภรรยาเอกและอนุภรรยา เรื่องเกี่ยวกับการแย่งชิงระหว่างภรรยาเอกและอนุภรรยา ที่ปรึกษารู้ว่าพูดสิ่งใดล้วนผิด
เมื่อเผชิญสถานการณ์เช่นนี้ วิธีที่ดีที่สุดคือไม่พูด
เยียนโส่วจ้านไม่ได้คาดหวังว่าที่ปรึกษาจะตอบเขา
เขาพึมพำ “ย่อมต้องเป็นคุณหนูสี่ อวิ๋นเกอแอบแจ้งข่าวนายน้อยรองอย่างลับๆ เด็กคนนี้ก็ไม่เคยพักสร้างความวุ่นวายแม้แต่วันเดียว หากข้าไม่ได้เห็นแก่ที่นางพูดไม่ได้ มีความอัดอั้นภายในใจ ข้าจะปล่อยให้นางเหิมเกริมเช่นนี้ได้อย่างไร! เจ้าเด็กคนนี้นับวันยิ่งไร้กฎไร้เกณฑ์ สมควรสั่งสอนเสียที”
ที่ปรึกษาเหลือกตามองฟ้า
ท่านโหวกว่างหนิง เยียนโส่วจ้านเคยลั่นวาจาจะสั่งสอนคุณหนูสี่เยียนอวิ๋นเกอมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว แต่ไม่เคยสำเร็จสักครั้ง
การสั่งสอนเยียนอวิ๋นเกอหยุดไว้ที่วาจาเสมอ
อืม!
สอดคล้องกับภาพลักษณ์ของจวนโหว
…
เวลานี้ บ้านรองแตกตื่น
เยียนอวิ๋นถงนำองครักษ์กลุ่มหนึ่ง บุกเข้าไปในบ้านรอง ตะโกนว่าจะฆ่าเยียนอวิ๋นเพ่ย
เยียนอวิ๋นเพ่ยกรีดร้องเสียงดังด้วยความตกใจ หลบอยู่ในห้องไม่กล้าขยับตัว
บนกำแพง เยียนอวิ๋นเกอนั่งแกว่งขาทั้งสองข้าง พลางแทะเมล็ดธัญพืช พลางมองดูความสนุก
ใบหน้าระริกระรี้
ข่มขวัญเยียนอวิ๋นเพ่ยเสียหน่อย
เพื่อเป็นประโยชน์ต่อแผนการในภายหลัง
ในขณะที่นางกำลังดูอย่างออกรสออกชาตินั้น มีคนเข้าใกล้นางอย่างเงียบๆ
“สมกับเป็นละครชั้นดี!”
เสียงเย็นชาของชายหนุ่มดังขึ้นข้างหู
เยียนอวิ๋นเกอหันหน้าไปอย่างเชื่องช้า
โอ๊ะ!
คนผู้นี้ไม่ใช่ชายหนุ่มสุภาพสง่างามที่อยู่ข้างกายของท่านโหวผิงอู่ สืออุนหรือ
เยียนอวิ๋นเกอตรงไปตรงมาอย่างมาก นางเขียนลงบนกระดาษ ‘หากข้าเดาไม่ผิด ตัวตนของเจ้าคงไม่อาจเปิดเผยได้ เจ้าปรากฏตัวอยู่ตรงนี้ ไม่กลัวคนจำได้ ทำลายแผนการใหญ่ของท่านโหวผิงอู่ สืออุนหรือ?’
เซียวอี้กวาดตามองกระดาษ สุดท้ายสายตาจับจ้องไปยังใบหน้าของนาง “คนที่แอบมาดูที่ห้องพักวันนั้นคือเจ้าจริงด้วย”
เยียนอวิ๋นเกอเลิกคิ้ว เขียนต่อ ‘นายน้อยต้องการพูดสิ่งใด’
เซียวอี้พลางมองดูความสนุกในบ้านรอง พลางพูด “พี่ใหญ่เจ้าละทิ้งหลิงฉางเฟิงมาแต่งกับท่านโหวผิงอู่ การตัดสินใจนี้ถูกต้องแล้ว แต่ก่อนอื่นคือนางต้องมีชีวิตรอดอยู่จนถึงวันนั้น”
เยียนอวิ๋นเกอขมวดคิ้ว จรดปลายดินสอแหลมคมลงบนกระดาษ ‘วันไหน พูดให้ชัด’
เซียวอี้จ้องมองถ่านดินสอในมือของนาง “ได้ยินว่าสิ่งนี้คือถ่านดินสอที่เจ้าทำเอง เอามาให้ข้าลองใช้ดู”
ไม่รอนางตอบ เขาเอื้อมมือมาหยิบถ่านดินสอไปลองเขียนตามใจ
ตัวอักษรพลิ้วไหว แต่กลับสัมผัสได้ถึงแรงอาฆาตเจือจาง
อายุไม่มาก แต่ความอาฆาตภายในใจกลับยากเกินที่จะสงบ คนผู้นี้แปลกประหลาดยิ่งนัก
“ถ่านดินสอสะดวก แต่เขียนได้ไม่งดงามนัก ช่างลำบากเจ้าที่คิดวิธีสื่อสารกับผู้อื่นเช่นนี้ออกมาได้”
เยียนอวิ๋นเกอทำหน้าเย็นชา แย่งถ่านดินสอกลับมา เขียนลงกระดาษ ‘นายน้อยยังไม่ได้ตอบคำถามของข้า’
เซียวอี้พูด “ท่านโหวผิงอู่มีบุตรชายสามคน บุตรสาวสองคน ล้วนกำเนิดจากภรรยาเอก ระหว่างห้าพี่น้องต่างมีแผนการของตนเอง แย่งชิงกันอย่างดุเดือด พี่ใหญ่เจ้าแต่งเข้าไป หากต้องการยืนให้มั่น คงต้องถามความยินยอมของบุตรชายและสะใภ้คนโต ตักเตือนพี่ใหญ่ของเจ้า อย่ารีบร้อนมีบุตร หากจำเป็นต้องมีจริง มีบุตรสาวดีที่สุด”
เยียนอวิ๋นเกอหรี่ตาลง สายตาดุร้าย
คำพูดนี้มีความจริงมากน้อยเพียงใด
เหตุใดเขาต้องมาเตือน
มีจุดประสงค์ใด
เซียวอี้เลิกคิ้วด้วยรอยยิ้ม “ไม่ต้องสงสัยในเจตนาของข้า ข้ากับพี่ใหญ่ของเจ้าไม่มีความขัดแย้งด้านผลประโยชน์”
เยียนอวิ๋นเกอไม่เชื่อ
“เชื่อหรือไม่แล้วแต่เจ้า” เซียวอี้พูดจบ ทำท่าจะกระโดดลงจากกำแพง
เยียนอวิ๋นเกอดึงเสื้อของเขาเอาไว้
เซียวอี้หัวเราะเสียงเย็น “คุณหนูสี่มีสิ่งใดชี้แนะ”
เยียนอวิ๋นเกอยกดินสอ เขียนลงไปอย่างรวดเร็ว ‘เจ้ามีความสัมพันธ์อย่างไรกับท่านโหวผิงอู่’
เซียวอี้เลิกคิ้วพลางยิ้ม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเสน่หาเมื่อมองผู้อื่น
เยียนอวิ๋นเกอขมวดคิ้ว สายตาของชายหนุ่มผู้นี้ช่างทำให้คนหลงใหล ไม่รู้เขาเป็นผู้ใดกัน
เพียงได้ยินเขาเอ่ยขึ้น “ข้าเรียกท่านโหวผิงอู่ว่าท่านลุง ข้าเป็นพี่น้องกับหลิงฉางเฟิง ข้ากับตระกูลเยียนไม่มีความขัดแย้งทางด้านผลประโยชน์กัน เข้าใจแล้วหรือไม่”
พูดจบ เขาสะบัดเยียนอวิ๋นเกอออก กระโดดลงจากกำแพงหายลับไปด้านหลังภูเขาจำลองอย่างรวดเร็ว


## บทที่ 8 ออกเรือน

ตอนที่ 8 ออกเรือน
เยียนอวิ๋นถงถูกนำตัวกลับจวนโหว
เมื่อเยียนโส่วจ้านเห็นเขา โทสะก็ปะทุขึ้นมาทันที
“ลูกทรพี คุกเข่าลง!”
เยียนอวิ๋นถงคุกเข่าลงทันที
เยียนโส่วจ้านชี้ไปที่เขา “ผู้ใดให้เจ้ากลับมาเวลานี้ ผู้ใดอนุญาตให้เจ้าไปหาเรื่องที่บ้านรอง”
“เยียนอวิ๋นเพ่ยใช้วิธีสกปรก แย่งงานแต่งของพี่ใหญ่ นางไม่สมควรรับโทษหรือ”
“เจ้าหุบปาก! เรื่องงานแต่งของอวิ๋นเฟย ข้าจัดการแล้ว ไม่ต้องให้เจ้าออกหน้า”
“ท่านพ่อไม่ยอมออกหน้าแทนพี่ใหญ่ อีกทั้งยังไม่อนุญาตให้ข้าออกหน้า หรืออันที่จริงแล้วเยียนอวิ๋นเพ่ยเป็นบุตรแท้ๆ ส่วนพวกเราเป็นบุตรของผู้อื่น”
“บังอาจ!”
เยียนโส่วจ้านหยิบแก้วชาขึ้นมา เขวี้ยงไปทางหัวของเยียนอวิ๋นถง
เยียนอวิ๋นถงหลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่ว
เยียนโส่วจ้านยังไม่หายโกรธ ยกเท้าถีบเยียนอวิ๋นถงจนล้มลงไป
ยังไม่พอ เขายังออกแรงเหยียบลงบนร่างกายของเยียนอวิ๋นถงสองที
เหตุใดท่านพ่อจึงตีพี่สอง
เยียนอวิ๋นเกอมีความโกรธอยู่เต็มอก นางพุ่งตัวออกมาพร้อมแส้เส้นหนึ่ง สะบัดไปทางเยียนโส่วจ้าน
เยียนโส่วจ้านโกรธจัด ยื่นมือจับแส้เอาไว้
พ่อลูกทั้งสองเริ่มการประลองกำลัง แส้เส้นหนึ่งถูกดึงตึงจนกลายเป็นเส้นตรง
เยียนโส่วจ้านขมวดคิ้ว เด็กคนนี้มีกำลังมากขึ้น
เยียนอวิ๋นเกอทำใบหน้าบึ้งตึง สายตาเย็นชา
เยียนโส่วจ้านปล่อยมืออย่างกะทันหัน
เยียนอวิ๋นเกอถอยหลังไปสองก้าวถึงจะยืนนิ่ง
“นับแต่เกิดเรื่อง ท่านพ่อคอยปกป้องหญิงชั่วอย่างเยียนอวิ๋นเพ่ย พี่สองเพียงแค่ทำลายข้าวของในบ้านรองเพื่อระบายความโกรธแทนพี่ใหญ่เท่านั้น แต่ท่านพ่อทั้งโบยทั้งด่า ลำเอียงเพียงนี้ ท่านไม่สมควรเป็นบิดา!”
“ข้าไม่สมควรเป็นบิดา?” เยียนโส่วจ้านหัวเราะด้วยความเดือดดาล “หากข้าไม่สมควรเป็นบิดา ข้าจะยอมให้เจ้าอวดดีได้ขนาดนี้หรือ! บังอาจลงมือกับข้า ช่างกล้านัก!”
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะเยาะ
“ท่านไม่เคยให้ความเป็นธรรมแก่พี่ใหญ่ อีกทั้งยังวางแผนแต่งงานให้เยียนอวิ๋นเพ่ย การกระทำนี้เป็นสิ่งที่มนุษย์สมควรทำอย่างนั้นหรือ”
เยียนอวิ๋นเกอโกรธอย่างมาก กระทั่งโยนปากกาทิ้งไป
นางโยนกระดาษไปตรงหน้าของเยียนโส่วจ้าน คิดว่าพวกเขาพี่น้องไม่มีคนหนุนหลัง รังแกง่ายอย่างนั้นหรือ
ทำให้นางโกรธ อย่าโทษหากนางจะสังหารหมู่
เยียนโส่วจ้านยิ้มเย้ยหยัน “ไม่มีข้าให้ความเป็นธรรมแทนอวิ๋นเฟย เจ้าคิดว่าจิ้งจอกแก่อย่างสืออุนจะยอมตอบตกลงแต่งกับอวิ๋นเฟย? ไร้เดียงสานัก!”
เยียนอวิ๋นถงไม่รู้เรื่องนี้ สีหน้าฉงน
เยียนอวิ๋นเกอเตะเขา ไม่อนุญาตให้เขาถามออกมา
เยียนอวิ๋นถงน้อยใจ
ถูกท่านพ่อเตะก็แล้วไป กลับจวนยังต้องถูกน้องสาวเตะสั่งสอนอีก
ไร้ฐานะสิ้นดี!
เยียนอวิ๋นเกอสีหน้าเย็นชา ยกมือขึ้นทำท่าปาดคอ
จากนั้นดึงเยียนอวิ๋นถงจากไป
เยียนโส่วจ้านหน้าดำทะมึน เรียกองครักษ์มากำชับ “คุ้มครองเยียนอวิ๋นเพ่ยให้ดี อย่าให้คุณหนูสี่ฆ่านางได้”
“ท่านโหวกังวลว่าคุณหนูสี่จะฆ่าคุณหนูอวิ๋นเพ่ย? เป็นไปไม่ได้!”
เยียนโส่วจ้านส่งเสียงไม่พอใจ
“เจ้าอวิ๋นเกอไม่มีทางนั่งมองเยียนอวิ๋นเพ่ยแต่งกับหลิงฉางเฟิงสมดังปรารถนา นางย่อมต้องขัดขวาง ไม่แน่นางอาจจะดักฆ่าเยียนอวิ๋นเพ่ยระหว่างทาง ส่งคนไปจับตาดูคุณหนูสี่ให้ดี เวลานี้ไม่อนุญาตให้นางออกจากจวนไปได้”
“ข้าน้อยรับคำสั่ง!”
…
เพียงพริบตาเดียวก็จะถึงวันวิวาห์ยิ่งใหญ่ของเยียนอวิ๋นเฟย
นางสวมชุดแต่งงานสีแดง สวมมงกุฎหงส์ แต่งหน้าด้วยความประณีต ใบหน้าที่อ่อนเยาว์บอบบางงดงามจนไร้ที่ติ
เยียนอวิ๋นเกอตามพี่สองเยียนอวิ๋นฉีมาถึงห้องนอน
พี่น้องทั้งสามไม่อยากจากกันอย่างมาก
เยียนอวิ๋นเฟยกลั้นน้ำตา จับมือน้องสาวทั้งสองเอาไว้
“หลังจากที่ข้าแต่งงาน อวิ๋นฉีต้องดูแลอวิ๋นเกอให้ดี อย่าให้ผู้ใดมารังแกนาง อวิ๋นเกอ ข้ารู้ว่านิสัยของเจ้าอดทนต่อความอยุติธรรมไม่ได้ เพียงแต่เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน เวลาออกไปด้านนอก จำไว้ว่าอย่าทำตัวหุนหันพลันแล่น เรื่องใดก็ตามต้องเหลือทางรอดเอาไว้ อย่าให้คนจับความผิดของเราได้ หากมีสิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น เจ้าจะข้าไม่ให้เป็นกังวลได้อย่างไร”
เยียนอวิ๋นเกอพยักหน้าหนักๆ
นางหยิบกระดาษและดินสอออกมา “พี่ใหญ่ออกเรือนอย่างไม่ต้องกังวล ข้าจะดูแลตนเองให้ดี ข้าจะไม่สร้างปัญหาเมื่อออกจากจวน”
นางจะลงมือเมื่อมีแผนการเท่านั้น
เยียนอวิ๋นเฟยบีบแก้มของเยียนอวิ๋นเกอ
“ข้าออกเรือนครานี้ ไม่รู้ว่าพวกเราพี่น้องจะได้พบกันปีใดเดือนใด อวิ๋นฉี อวิ๋นเกอ พวกเจ้าต้องดูแลท่านแม่แทนข้าให้ดี อย่าให้แม่ลูกในจวนตะวันตกรังแกเอาได้”
สองพี่น้องพยักหน้ารับ
ซี่เหนียงเข้ามาเร่งเร้า
“เวลามงคลมาถึงแล้ว เชิญเจ้าสาวเดินทางไปลาบิดามารดาและผู้อาวุโสที่โถงหลัก”
“ขบวนสู่ขอมาถึงแล้วหรือ เจ้าบ่าวปรากฏตัวหรือไม่” อวิ๋นฉีถามอย่างกังวล
ท่านโหวผิงอู่ สืออุนฐานะอ่อนไหว งานวิวาห์ในครานี้ ท่านโหวผิงอู่ สืออุนมีโอกาสไม่ปรากฏตัวมาต้อนรับด้วยตนเองสูงมาก
เพียงแต่ทุกคนยังคงมีความหวังเล็กน้อย
ซี่เหนียงผงะไป ก่อนจะรีบตอบ “เรียนคุณหนูรอง ขบวนสู่ขอมาถึงแล้ว เจ้าบ่าวมาหรือไม่มา ข้าไม่แน่ใจ”
เยียนอวิ๋นฉีขมวดคิ้ว จับมือของเยียนอวิ๋นเฟย พูดเสียงเบา “ลำบากพี่ใหญ่แล้ว”
เยียนอวิ๋นเฟยส่ายหน้า “ข้าไม่ลำบาก ไม่ว่าสถานการณ์ใด ข้าล้วนยอมรับได้ อีกทั้งข้าเตรียมใจไว้แล้ว”
คำพูดนี้ไม่มีความฝืนใจแม้แต่น้อย
สองพี่น้องส่งเยียนอวิ๋นเฟยไปยังโถงหลัก
เจ้าบ่าว ท่านโหวผิงอู่ สืออุนไม่ได้ปรากฏตัวตามที่คาด เขาส่งผู้ใต้บังคับบัญชามาต้อนรับ
ชายหนุ่มผู้นั้นก็ไม่ปรากฏตัว
โชคดีที่ขบวนสู่ขอเปิดเผยตัวตนว่ามาสู่ขอแทนท่านโหวผิงอู่ สืออุน
ข่าวแพร่กระจายออกไป ทั้งจวนตกอยู่ในความตกตะลึง
เยียนอวิ๋นเพ่ยที่เป็นเจ้าสาวผงะอยู่กับที่เช่นเดียวกัน
“ท่านโหวผิงอู่ สืออุนเป็นท่านลุงของนายน้อยหลิง เยียนอวิ๋นเฟยแต่งกับท่านโหวผิงอู่ สืออุนย่อมต้องกลายเป็นท่านป้าของนายน้อยหลิง เมื่อข้าแต่งเข้าตระกูลหลิงไป ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเรียกเยียนอวิ๋นเฟยว่าท่านป้า เห็นได้ชัดว่านางต้องการแก้แค้นข้า นางไม่มีทางปล่อยข้าไปแน่! ท่านแม่ ข้าควรทำอย่างไร”
นางตระหนกยิ่งนัก ทำสิ่งใดไม่ถูก สีหน้าหวาดกลัว!
ซุนฮูหยินกดไหล่ทั้งสองข้างของนางเอาไว้ บังคับให้นางสงบลง “เจ้ากลัวอันใด! ตระกูลหลิงและตระกูลสืออยู่ห่างไกลเช่นนั้น เยียนอวิ๋นเฟยไม่มีสามหัวหกแขน จัดการเจ้าไม่ได้หรอก เจ้าวางใจ ออกเรือนอย่างมีความสุข เมื่อไปถึงตระกูลหลิงเจ้าต้องรีบยืนให้มั่น รอปีหน้าหาโอกาสเรียกท่านพ่อของเจ้าไปเยี่ยมที่ตระกูลหลิง หนุนหลังให้เจ้า จำไว้เมื่อถึงตระกูลหลิงแล้ว รีบให้กำเนิดบุตรชาย เพียงแค่เจ้าให้กำเนิดบุตรชายของหลิงฉางเฟิง ผู้ใดย่อมคุกคามตำแหน่งของเจ้าไม่ได้ รู้หรือไม่”
เยียนอวิ๋นเพ่ยพยักหน้าระรัว พูดอย่างไม่มั่นใจ “ลูกรู้แล้ว”
หลิงฉางเฟิงนำบ่าวรับใช้ของตระกูลหลิงมาสู่ขอถึงประตู
เยียนอวิ๋นเพ่ยมีสีหน้าเขินอาย
มีผ้าแดงคลุมหัว นางมองไม่เห็นสีหน้าบึ้งตึงของหลิงฉางเฟิง เขาทำท่าทางราวกับถูกบังคับให้แต่งงาน
คนที่ไม่รู้คงคิดว่าเขาถูกลักพาตัวมาให้แต่งงาน ได้รับความอัปยศอดสูมากมาย
เจ้าสาวออกจากประตู ขึ้นรถม้า ออกเดินทาง...
คนหนึ่งเดินทางไปยังตระกูลหลิงในแคว้นหงหนง
คนหนึ่งเดินทางไปยังจวนชื่อสื่อในแคว้นอวี้โจว
แขกในตระกูลเยียน ถกเถียงกันระนาว วันนี้ถือว่าเปิดโลกแล้ว
จวนท่านโหวกว่างหนิง หนึ่งงานเลี้ยงแต่งสองหญิง ช่างหาได้ยาก
สิ่งสำคัญคือ พี่สาวแต่งกับลุง น้องสาวแต่งกับหลาย จิ๊ๆ...
การกระทำของท่านโหวกว่างหนิง เยียนโส่วจ้านนี้เต็มไปด้วยความน่าประหลาดใจ


## บทที่ 9 สูญเสียอย่างสาหัส

ตอนที่ 9 สูญเสียอย่างสาหัส
สายลมเย็นพัดผ่านเป็นระลอก...
เยียนอวิ๋นเกอสวมชุดคลุมขนาดใหญ่นั่งอยู่บนพื้น
บนโต๊ะเตี้ยมีชา ของว่าง และผลไม้สดวางไว้ ซึ่งทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งที่นางชอบกิน
ลมเย็นโชยผ่านประตูและหน้าต่าง ลูบไล้พวงแก้มของนางอย่างแผ่วเบา
นางกวักมือ สาวรับใช้อาเป่ยเดินขึ้นหน้ามา
“คุณหนูต้องการถามเรื่องเยียนอวิ๋นเพ่ยใช่หรือไม่เจ้าคะ”
เยียนอวิ๋นเกอพยักหน้า
อาเป่ยรู้ใจของนาง ไม่ต้องพูด ไม่ต้องเขียนก็รู้สิ่งที่นางต้องการ
อาเป่ยพูด “คุณหนูวางใจ คนถูกส่งไปปรนนิบัติอยู่ข้างตัวเยียนอวิ๋นเพ่ยแล้วเจ้าค่ะ”
‘ยาล่ะ?’
เยียนอวิ๋นเกอถามอย่างไร้เสียง
“แม่นมชิวปรุงยาด้วยตนเอง ย่อมทำให้เยียนอวิ๋นเพ่ยป่วยจนลุกจากเตียงไม่ได้”
เยียนอวิ๋นเกอเขียน ‘อย่าทำเยียนอวิ๋นเพ่ยตาย!’
“คุณหนูวางใจ ยานั้นทำให้คนตายไม่ได้ หากแต่ร่วมหอกัน ย่อมต้องติดไปด้วย”
เยียนอวิ๋นเกอได้ยินจึงเม้มปากยิ้ม
เยียนอวิ๋นเพ่ยตายไม่ได้เด็ดขาด
การตายเป็นเรื่องที่ง่ายดายเกินไปสำหรับอีกฝ่าย
นางจะให้เยียนอวิ๋นเพ่ยมีชีวิตอยู่ แต่ต้องมีชีวิตอยู่อย่างทุกข์ทรมาน นางจะแก้แค้นแทนพี่ใหญ่
ฆ่า หรือว่าไม่ฆ่า มีเพียงพี่ใหญ่ที่จะตัดสินได้
“นายน้อยรองเป็นห่วงแผนการของคุณหนู วันนี้ตอนเช้าตรู่ เขาส่งคนมาถามว่าต้องส่งคนไปลอบสังหารระหว่างทางอีกหรือไม่”
เยียนอวิ๋นเกอร้อนใจ จรดดินสอลงไป ‘บอกพี่สอง อย่าได้ลงมือทำลายแผนการของข้า’
ก่อนหน้านี้สร้างปัญหามากมาย อาทิทำลายข้าวของในบ้านรอง ปะทะกับเยียนโส่วจ้าน แสร้งทำเป็นจะฆ่าเยียนอวิ๋นเพ่ยนั้นล้วนเพื่อดึงดูดความสนใจ
มีเพียงรวบรวมความสนใจทั้งหมดไว้ที่ตนเอง คนที่ส่งไปข้างกายเยียนอวิ๋นเพ่ยถึงจะมีโอกาสลงมือ อีกทั้งไม่ก่อให้เกิดความสงสัย
อาเป่ยรับคำสั่งไปเตรียมการ
เยียนอวิ๋นเกอครุ่นคิด ยังต้องเตรียมการบางอย่างอีก
นางเรียกสาวรับใช้มาปรนนิบัติเปลี่ยนเสื้อผ้า
ชุดขี่ม้ายิงธนู สง่างามอย่างยิ่ง
ไม่มีเครื่องประดับใดๆ บนร่างกาย มีเพียงมีดสั้นที่ห้อยอยู่บริเวณเอว
นางต้องไปหาบิดาชั่ว ปะทะกับเขาสักครั้ง เหตุใดจึงไม่อนุญาตให้นางออกจากจวนแม้แต่ก้าวเดียว
...
มาถึงเรือนด้านนอก
พ่อบ้านเยียนจงนำคนผู้หนึ่งเดินทางไปยังห้องตำรา
เยียนอวิ๋นเกอมองแผ่นหลังของคนผู้นั้น รู้สึกคุ้นเคยอย่างยิ่ง
โชคมาจิตบังเกิด ในที่สุดนางก็นึกออก
เอ๊ะ?
เหตุใดคนผู้นี้ยังอยู่ในจวนโหว?
เยียนอวิ๋นเกอพุ่งตัวออกไปพร้อมสะบัดแส้
ทันทีที่เสียงแส้ดังขึ้น พ่อบ้านเยียนจงรู้สึกเวียนหัวขึ้นมาทันที
เมื่อหันกลับไปมอง เป็นอย่างที่คาด อีกฝ่ายคือคุณหนูสี่เยียนอวิ๋นเกอ
“คุณหนูสี่มีสิ่งใดรับสั่งขอรับ”
เยียนอวิ๋นเกอโบกมือ ให้พ่อบ้านเยียนจงหลบออกไป
นางจ้องมองไปที่เซียวอี้ คิ้วขมวดมุ่น ดวงตาไม่เป็นมิตร
พ่อบ้านเยียนจงกังวลว่านางจะทำให้แขกไม่พอใจ จึงรีบพูดว่า “ท่านนี้คือนายน้อยเซียว มีเรื่องจะขอพบท่านโหว คุณหนูสี่โปรดอำนวยความสะดวกด้วยขอรับ”
ที่แท้เขาแซ่เซียว
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะขึ้นมา จรดปลายดินสอ ‘ข้าขอยืมตัวนายน้อยท่านนี้ไปก่อน พ่อบ้านเยียนจงไปทำงานอื่นเถอะ ไม่ต้องสนใจข้า’
นี่ๆๆ ...
พ่อบ้านเยียนจงทำหน้าลำบากใจ “นายน้อยเซียว เรื่องนี้ท่านว่า...”
เซียวอี้ก้มหน้ายิ้ม “ไม่เป็นอันใด! วันนี้ออกจากบ้านไม่ได้ดูฤกษ์ยาม โอกาสไม่เหมาะสม เรื่องนัดพบท่านโหวยกเลิกไปก่อนเถิด”
พ่อบ้านเยียนจงทำหน้าฉงน มองส่งเซียวอี้จากไป
เยียนอวิ๋นเกอเดินตามขึ้นไป
คนหนึ่งอยู่หน้าคนหนึ่งอยู่หลัง หลบหลีกองครักษ์ของจวนโหว
เมื่อมาถึงทางแคบ เซียวอี้ชะงักฝีเท้า หันกลับมา “คุณหนูสี่จะเดินตามข้าไปอีกนานแค่ไหน”
เยียนอวิ๋นเกอหรี่ตา มองเขาขึ้นลง
นางจรดดินสอ ‘เจ้าคิดจะฆ่าท่านพ่อข้า?’
สีหน้าของเซียวอี้ผงะ จากนั้นเขาก็หัวเราะขึ้นมา
เขาเดินเข้าใกล้เยียนอวิ๋นเกอทีละก้าว ดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาต “เจ้าแค้นเยียนโส่วจ้านไม่ใช่หรือ ข้าฆ่าเขาแทนเจ้า ระบายความโกรธแทนเจ้า ไม่ต้องขอบคุณ!”
พูดจาเหลวไหล!
เยียนอวิ๋นเกอระแวงอย่างมาก นางเขียนอย่างรีบร้อน ‘ท่านโหวผิงอู่ สืออุนส่งเจ้ามาฆ่าท่านพ่อข้าหรือ?’
หากท่านโหวผิงอู่ สืออุนเป็นผู้ริเริ่มการลอบสังหาร เช่นนั้นพี่ใหญ่คงกลายเป็นแพะที่เข้าปากเสือ!
พี่ใหญ่กำลังตกอยู่ในอันตราย!
เซียวอี้ส่ายหัวช้าๆ “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่านโหวผิงอู่ สืออุน พี่ใหญ่ของเจ้าปลอดภัย ข้าเองที่ต้องการยืมศีรษะของเยียนโส่วจ้านมาใช้ หลังจากใช้เสร็จจะนำมาคืน หรือว่าคุณหนูสี่ไม่ยินดี”
เยียนอวิ๋นเกอได้ยินว่าพี่ใหญ่ปลอดภัย เห็นได้ชัดว่าโล่งอกอย่างมาก
ตามมาด้วยไฟโกรธที่ปะทุขึ้น
นางยิ้มเย็นยะเยือก
นางดูถูกเยียนโส่วจ้านก็จริง เพราะว่าเยียนโส่วจ้านแสดงให้เห็นถึงความไร้ยางอายจนทำให้คนไม่อยากพูดถึง
แต่นางไม่เคยคิดจะทำให้เยียนโส่วจ้านตาย
หากเยียนโส่วจ้านตาย ผู้คนที่มีความทะเยอทะยานจากทุกหนทุกแห่งย่อมต้องมีการเคลื่อนไหว ยึดครองพื้นที่และคนของตระกูลเยียน
คนของตระกูลเยียน หากโชคดี สามารถอาศัยอยู่ใต้รั้วของผู้อื่น มีชีวิตอยู่อย่างยากลำบากได้
แต่หากโชคร้าย ตกน้ำตาย ป่วยตาย ตกม้าตาย...ตกอยู่ในสถานการณ์ที่คนทั้งตระกูลตายหมด
ถึงแม้ว่าเยียนโส่วจ้านจะน่ารังเกียจเพียงใด แต่เขาก็ยังเป็นเสาหลักและกระดูกสันหลังของตระกูลเยียน เป็นกำแพงเหล็กที่ต่อต้านผู้คนที่หวังจะกลืนกินตระกูลเยียน
ในขณะที่เขายังมีชีวิตอยู่ ผู้คนที่มีความทะเยอทะยานจากทุกหนทุกแห่งย่อมต้องคำนึงถึงผลจากการขัดแย้งกับตระกูลเยียน จนไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม
หากเขาตายไป ตระกูลเยียนก็เปรียบเสมือนเนื้อชิ้นโตที่ไร้เจ้าของวางอยู่กลางถนน ผู้ใดย่อมสามารถกัดกินได้
คนผู้นี้ต้องการฆ่าเยียนโส่วจ้าน ไม่ว่าจะมาจากไหน เขาย่อมเป็นศัตรูของนาง
เยียนอวิ๋นเกอริเริ่มโจมตีก่อน นางสะบัดแส้ไปทางอีกฝ่าย
มีดสั้นที่เอวถูกปลดออกจากฝัก นางต้องฆ่าคนผู้นี้!
การต่อสู้ที่ไร้เสียงเริ่มปะทะขึ้นสิบกว่าครั้งในชั่วพริบตา
อย่างไรก็ตาม เยียนอวิ๋นเกอยังเด็ก ทักษะของนางไม่อาจเทียบอีกฝ่ายได้ เวลานี้นางถูกต้อนให้จนมุม
เซียวอี้จับมีดสั้นจ่อเข้าไปที่ลำคอของนาง “หากเจ้ายังกล้าขยับอีก ข้าจะทำให้เลือดของเจ้ากระเซ็นออกมา”
เยียนอวิ๋นเกอยิ้มเย้ยหยัน
หากต้องการฆ่านาง เหตุใดจึงต้องพูดมาก!
เซียวอี้หัวเราะทันที “ถึงเจ้าจะพูดไม่ได้ แต่เจ้ามีสมองที่ดี เจ้าคิดถูก ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า แต่เจ้าอย่าคิดที่จะทำลายแผนการของข้า”
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะเยาะ
อีกฝ่ายต้องการฆ่าบิดาของนาง เท่ากับต้องการฆ่าทั้งตระกูลของนาง คิดจะให้นางลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไรกัน
เซียวอี้หรี่ตาลง สงสัยเล็กน้อย “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าจะฆ่าเยียนโส่วจ้าน”
เยียนอวิ๋นเกอชี้ไปที่มีดสั้นซึ่งจ่ออยู่ที่คอของนาง นางไม่สามารถตอบได้
เซียวอี้ครุ่นคิด ก็จริง ดังนั้นเขาจึงปล่อยมีดสั้นลง
เยียนอวิ๋นเกอหยิบดินสอและกระดาษออกมา เขียนอย่างรวดเร็ว
‘วันนั้นข้าพบเจ้าบนกำแพง สังเกตว่าบนตัวเจ้าเต็มไปด้วยแรงอาฆาต หากแต่ไม่ได้พุ่งตรงมายังข้า มันแปลกประหลาดยิ่งนัก พี่ใหญ่ข้าออกเรือนไปสามวันแล้ว แต่เจ้ายังอยู่ในตระกูลเยียนคนเดียว ย่อมต้องมีแผนการบางอย่าง วันนี้พบเจ้า กลิ่นถุงหอมบนเอวเจ้า คนอื่นอาจดมไม่ออก แต่เจ้าปิดบังข้าไม่ได้ เจ้าคิดจะวางยาท่านพ่อข้า ทำลายตระกูลเยียน เจ้าหาที่ตาย!’
เซียวอี้จ้องมองเนื้อหาบนกระดาษ เลิกคิ้วพร้อมยิ้ม
“ตัวอักษรของเจ้าล้วนเต็มไปด้วยคำผิด ตระกูลเจ้าไม่มีเงินจ้างอาจารย์มาสอนเจ้าหรืออย่างไร”
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะเยาะ
ไม่รู้สิ่งใดเอาเสียเลย ตัวอักษรที่นางเขียนล้วนเป็นตัวอักษรย่อ
เขียนเนื้อหามากมายเช่นนี้ ไม่เขียนตัวอักษรย่อ นางไม่เหนื่อยตายหรือ
อย่างไรก็ตาม อ่านเข้าใจก็พอ
เซียวอี้จ้องมองนาง “เจ้ามีจมูกหมาหรืออย่างไร ห่างไกลเพียงนั้นยังได้กลิ่นถุงหอมอีก ความรู้เรื่องยาพิษได้มาจากผู้ใด”
เกี่ยวอันใดกับเจ้า!
เยียนอวิ๋นเกอไม่ตอบเขา
เซียวอี้ไม่สนใจ “เจ้าพูดถูก ฆ่าเยียนโส่วจ้าน ทั้งตระกูลเยียนย่อมต้องถูกผู้คนกลืนกินทั้งเป็น ตายอย่างไร้ที่ฝัง อันที่จริง ข้าไม่ต้องการหัวของเยียนโส่วจ้าน หัวของคนอื่นก็สามารถใช้ได้เช่นกัน”
เจ้าหมายความว่าอย่างไร
เยียนอวิ๋นเกอระแวงอย่างยิ่ง
เซียวอี้ก้มหน้าหัวเราะ “อย่ากังวลนัก เจ้าต้องดีใจที่ข้าเปลี่ยนแปลงแผนการกะทันหัน ไม่เอาหัวของเยียนโส่วจ้าน วันนี้ข้าจะจากไป นับแต่นี้เจ้าสามารถหลับได้อย่างไร้กังวล”
จริงหรือ
เยียนอวิ๋นเกอไม่กล้าเชื่อเขา
เซียวอี้ก้าวถอยหลังไปสองก้าว เว้นระยะห่างระหว่างคนทั้งสอง
“เยียนอวิ๋นเกอ เจ้าจำไว้ เจ้าติดหนี้บุญคุณข้า ภายหน้าข้าจะมาขอคืนด้วยตนเอง เจ้าอย่าเพิ่งตาย!”
ปากเสีย!
ข้าจะอายุยืนยาวร้อยปี!
หากต้องตาย เจ้าก็ต้องตายก่อน!
เซียวอี้หัวเราะอย่างไร้เสียง กระโดดขึ้นกำแพงจากไปอย่างรวดเร็ว
‘มีดสั้นของข้า!’
เยียนอวิ๋นเกอตะโกนอย่างไร้เสียง
มีดสั้นที่นางทุ่มเงินจำนวนมากในการทำถูกแย่งไปแล้ว
สูญเสียอย่างสาหัส!


## บทที่ 10 มอบของขวัญ

ตอนที่ 10 มอบของขวัญ
เยียนอวิ๋นเกอสูญเสียมีดสั้นที่ทุ่มทุนผลิตขึ้นมา เจ็บใจเป็นอย่างยิ่ง
นางถือโอกาสก่อเรื่องขึ้น
เยียนโส่วจ้านถูกนางก่อหวนจนหมดหนทาง ใช้ยี่สิบตำลึงทอง หนึ่งร้อยตำลึงเงินทดแทนนาง
วันเวลานี้เงินทองมีมูลค่ามาก
หากไม่ใช่ตระกูลร่ำรวย ไม่มีทางมีโอกาสได้สัมผัสอักษรกับเงินทอง
เฉินฮูหยินรู้เรื่องนี้ ภายในใจขุ่นเคืองยิ่งนัก
“ไม่รู้ว่าท่านโหวกว่างหนิงคิดอย่างไร ตามใจเยียนอวิ๋นเกอเพียงนี้ อีกทั้งยังให้เงินทองแก่นาง ไร้เหตุผลสิ้นดี!”
คุณหนูสาม เยียนอวิ๋นจือบ่น “ลูกโตขนาดนี้ ยังไม่เคยได้รับรางวัลเป็นเงินทองจากท่านพ่อ เยียนอวิ๋นเกอเป็นแค่หญิงใบ้ เหตุใดนางพิเศษในสายตาท่านพ่อ”
เฉินฮูหยินส่งเสียงไม่พอใจ
“อาจเป็นเพราะท่านพ่อเจ้ารู้สึกติดหนี้เยียนอวิ๋นเกอ ดังนั้นจึงตามใจนางเป็นพิเศษ”
“ติดหนี้อันใด” เยียนอวิ๋นจือสงสัย
เฉินฮูหยินเพียงแค่พูดว่า “ตอนเด็กเยียนอวิ๋นเกอพูดได้”
เยียนอวิ๋นจือสงสัยอย่างมาก “นางกลายเป็นคนใบ้ได้อย่างไร ท่านแม่บอกลูกได้หรือไม่”
เฉินฮูหยินทำหน้าบึง “สืบเรื่องเหล่านี้เพื่อสิ่งใด! เจ้าเพียงแต่จำไว้ อย่าได้ไปหาเรื่องเยียนอวิ๋นเกอ”
เยียนอวิ๋นจือทำหน้าไม่พอใจ โกรธเคืองอย่างมาก
แต่นางก็ไม่กล้าไปหาเรื่องเยียนอวิ๋นเกอจริง
ประสบการณ์นับครั้งไม่ถ้วนสอนให้นางรู้ว่า นางไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเยียนอวิ๋นเกอ
…
เยียนอวิ๋นเกอได้เงินทองมา ล้วนมอบให้พี่รองเยียนอวิ๋นถง
พี่น้องสองคนร่วมกันดำเนินการค้าขายวัว แพะ ม้า
ซื้อวัว แพะ ม้าจากที่ราบทุ่งมาขายยังที่ราบลุ่ม สามารถเห็นกำไรได้อย่างชัดเจน
คนที่วิ่งค้าขายเส้นทางนี้ลเวนเป็นองครักษ์เก่าแก่จากตำหนักบูรพาตงกงที่ติดตามเซียวฮูหยินมาตอนแต่งงาน จงรักภักดีเชื่อถือได้
เยียนอวิ๋นถงถือเงินทอง พูดด้วยรอยยิ้ม “น้องสี่มีวิธี ทั้งจวนมีแต่เจ้าสามารถหลอกเงินมาจากมือของท่านพ่อได้ หากเป็นพวกข้า เกรงว่าคงต้องถูกท่านพ่อตีขาหัก”
เยียนอวิ๋นเกอยิ้มตาหยี ดีใจอย่างมาก
เยียนอวิ๋นถงพูดอีก “ครานี้ข้าวางแผนเดินทางไปด้วยตนเอง พร้อมทั้งหาช่างตีเหล็กชราที่เจอคราก่อนนั้น นำมีดสั้นที่สามารถตัดเหล็กดุจตัดโคลนกลับมาให้น้องสี่อีกเล่ม”
เยียนอวิ๋นเกอจรดปลายดินสอ “ขอบคุณพี่รอง”
“น้องสาวอย่าเกรงใจ พรุ่งนี้ข้าจะออกเดินทาง”
เยียนอวิ๋นเกอเขียนอย่างรวดเร็ว “ท่านพี่พาคนไปมากเสียหน่อย อยู่ด้านนอก ระวังความปลอดภัย”
เยียนอวิ๋นถงหัวเราะร่า “น้องสี่วางใจ ข้ารักชีวิตกว่าผู้ใด!”
พี่น้องสองคนหารือรายละเอียด ก่อนจะแยกย้ายกันไปทำงานของตนเอง
…
เยียนอวิ๋นเกอกลับไปถึงหอชิงอวิ๋น ในขณะที่เพิ่งนั่งลง บ่าวรับใช้ก็มารายงานว่าคุณชายใหญ่มาพบ
เมื่อได้ยิน นางเม้มปากยิ้ม ส่งสัญญาณให้บ่าวรับใช้เชิญคุณชายใหญ่เข้าม
คุณชายใหญ่แห่งจวนโหว เยียนอวิ๋นฉวนเป็นบุตรคนแรกของเฉินฮูหยิน
คนผู้นี้มีความรอบคอบอย่างยิ่ง อีกทั้งมีกลอุบายอันล้ำลึก
แม้จะเป็นเยียนอวิ๋นเกอก็อดไม่ได้ที่จะยอมจำนน
นางไม่อาจจับความผิดของอีกฝ่ายได้แม้่แต่น้อย
เขาเป็นศัตรูที่แข็งแกร่ง!
เยียนอวิ๋นฉวนนำกล่องไม้สีแดงเดินเข้ามา
เขามีรูปลักษณ์ที่ดี ใบหน้าหล่อเหลา บนใบหน้าแขวนไปด้วยรอยยิ้มอันสดใส ดูอย่างไรก็เป็นพี่ใหญ่ที่รักใคร่น้องสาว
“ได้ยินน้องสี่สูญเสียมีดสั้นอันเป็นที่รักไป พอดีในมือของข้ามีมีดสั้นที่ยึดมาจากมือของศัตรู แหลมคมอย่างไร้ที่ติ เหมาะกับให้น้องสี่ถือเล่น จึงนำมามอบให้น้องสี่ น้องสี่อย่าได้รังเกียจ!”
เยียนอวิ๋นเกอลุกขึ้น ทำท่าขอบคุณ
“น้องสี่ไม่ต้องเกรงใจ! เจ้าไม่รังเกียจที่ข้าใช้มีดสั้นเล่มนี้มาก่อน ข้าย่อมวางใจแล้ว”
พูดจบเยียนอวิ๋นฉวนดันกล่องไม้สีแดงมาตรงหน้าของนาง “น้องสี่ลองดู ชอบหรือไม่”
เยียนอวิ๋นเกอยิ้มตาหยี ยื่นมือเปิดกล่องไม้สีแดงออก
ภายในมีมัดสั้นที่ฝังไปด้วยอัญมณีหลากสีเล่มหนึ่งวางอยู่
เพียงแค่ฝักมีดสั้นก็มีมูลค่าเท่าเมือง
นางดึงมีดออกมา คมมีดเย็นยะเยือก
มีดสั้นเล่มนี้เป็นมีดสั้นที่ซึมซับเลือดมนุษย์นับไม่ถ้วน มีพลังอาฆาตในตนเอง
นางสามารถสัมผัสได้ถึงความหิวกระหายของมัน มันต้องการดื่มเลือดมนุษย์
เยียนอวิ๋นเกอชอบมันตั้งแต่แรกเห็น
ไม่ว่าเยียนอวิ๋นฉวนจะจริงใจหรือว่าหลอกลวง การครอบครองของดีไว้ในมือเป็นเรื่องสำคัญที่สุด
นางหัวเราะขึ้นมา จรดดินสอเขียนลงไป
“ขอบคุณพี่ใหญ่ ของขวัญชิ้นนี้ ข้าชอบมันมาก! หลายวันก่อนข้าทำธูปหอมเพื่อความสดชื่น หากพี่ใหญ่ไม่รังเกียจ ได้โปรดรับไว้”
“ธูปหอมที่น้องสี่ทำ ผู้อื่นมาร้องขอยังไม่ได้ ข้าจะรังเกียจได้อย่างไร วันนี้ข้าได้ธูปหอมเพราะโชคจากน้องสี่”
“พี่ใหญ่เกรงใจเกินไปแล้ว! ธูปหอมไม่มีมุูลค่ามาก หากแต่มีดสั้นเล่มนี้มูลค่ามหาศาล ข้าละอายยิ่งนักที่รับมา”
นางเปิดกระดาษขึ้นมา ดวงตาเป็นประกายดุจดั่งดวงดาว
เยียนอวิ๋นฉวนหัวเราะขึ้นมา “ของขวัญที่มอบให้เจ้า เจ้ารับเอาไว้ก็พอ มีดสั้นเล่มหนึ่งไม่ต้องเพียงนี้ ต่อจากนี้หากเจ้ามีสิ่งของที่ต้องการ ส่งคนมาบอกข้า ไม่ว่าอย่างไร ข้าผู้เป็นพี่ใหญ่ย่อมต้องหามาให้เจ้า”
“ขอบคุณพี่ใหญ่!”
…
เรื่องที่เยียนอวิ๋นฉวนมอบของขวัญให้เยียนอวิ๋นเกอไม่อาจปิดยังผู้อื่นได้
เยียนอวิ๋นจือโกรธจนดวงตาแดงก่ำ
“ตกลงผู้ใดเป็นน้องสาวของเจ้ากันแน่ ตั้งแต่เล็กจนโต ท่านไม่เคยมอบของขวัญที่มีมูลค่ามากเพียงนี้ ท่านลำเอียง! หรือว่าในใจของพี่ใหญ่ ข้าไม่อาจเทียบเยียนอวิ๋นเกอได้”
เยียนอวิ๋นฉวนระอาเล็กน้อย “สิ่งที่ข้าให้นางคือมีดสั้น เจ้าไม่ได้ใช้ เจ้าต้องการสิ่งใด บอกข้าก็พอ เหตุใดต้องแย่งชิงกับน้องสี่”
“ข้าไม่แย่งชิงกับนาง แต่ท่านก็ไม่อาจทำดีต่อนางมากกว่าข้า ข้าต่างหากที่เป็นน้องสาวของท่าน ท่านได้โปรดเข้าใจด้วย พวกผู้คนในบ้านใหญ่รังเกียจพวกเราอย่างกระไรดี ท่านกลับประจบสอพลอเข้าหาพวกเขา ข้าโกรธยิ่งนัก โกรธยิ่งนัก!”
เยียนอวิ๋นจือโกรธจนอวัยวะภายในทั้งห้าล้วนเจ็บปวด
พี่ชายของตนเอง มอบมีดสั้นอันล้ำค่าให้เยียนอวิ๋นเกอ นางเจ็บปวดราวกับถูกคนควักหัวใจออกมา
เฉินฮูหยินตำหนิเสียงเบา “อวิ๋นจือ อย่าได้เสียมารยาทกับพี่ใหญ่ของเจ้าเพียงนี้ ขอโทษพี่ใหญ่ของเจ้าเสีย”
เยียนอวิ๋นจือรู้สึกไม่เป็นธรรม น้ำตาคลออยู่ภายในกรอบตา นางไม่พูด เพียงแต่จ้องมองคนด้านหน้า
เยียนอวิ๋นฉวนออกหน้าพูด “ท่านแม่อย่าตำหนิน้องสาม เป็นเพราะข้าคำนึงไม่รอบคอบ ไม่ได้คำนึงถึงความรู้สึกของน้องสาม”
เยียนอวิ๋นจือส่งเสียงไม่พอใจ ถือว่าท่านยังมีมโนธรรม
เฉินฮูหยินขมวดคิ้วเล็กน้อย “เจ้าใหญ่ ข้ายังไม่ได้ถามเจ้า เหตุใดเจาจึงมอบของขวัญให้แก่เยียนอวิ๋นเกอ อีกทั้งยังเป็นมีดสั้นที่เจ้าสะสมเสมอมา เจ้าไม่ได้ติดหนี้นาง ยิ่งไม่มีความจำเป็นต้องประจบนาง”
เยียนอวิ๋นจือแทรกขึ้น “พี่ใหญ่ต้องเลอะเลือนอย่างแน่นอน”
เยียนอวิ๋นฉวนได้ยิน ส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม “ข้าย่อมมีความคิดของข้า”
“ความคิดอันใด เจ้าเป็นบุตรชายคนโตของจวนโหว มีความจำเป็นต้องให้ความสำคัญกับคุณหนูสี่เพียงนี้หรือ”
“มี!” เยียนอวิ๋นฉวนพูดอย่างจริงจัง
“ท่านพ่อให้ความสำคัญกับน้องสี่ ข้าในฐานะบุตรชายคนโต จะไม่มีการแสดงออกได้อย่างไร”
เฉินฮูหยินขมวดคิ้ว
เยียนอวิ๋นฉวนพูดต่อ “อย่ามองว่าท่านพ่อมักตำหนิน้องสี่ไร้กฎระเบียบ อันที่จริงท่านพ่อสงสารน้องสี่ที่สุด ท่านพ่อมอบเงินทองให้แก่น้องสี่ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์เรื่องนี้ ข้าในฐานะพี่ชาย ย่อมต้องแสดงความห่วงใยที่มีต่อน้องสี่ หากท่านพ่อรู้ย่อมต้องดีใจ ข้าดูแลน้องชายน้องสาว ไม่แบ่งแยกระหว่างบ้านใหญ่และจวนตะวันตก สิ่งนี้คือสิ่งที่ท่านพ่อต้องการเห็น ท่านแม่สามารถแยกแยะสองฝั่งได้อย่างชัดเจน แต่ข้าทำไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นบ้านใหญ่หรือจวนตะวันตก พวกเขาล้วนเป็นน้องชายน้องสาวของข้า ข้าต้องปฏิบัติอย่างเท่าเทียบ มันคือความรับผิดชอบของข้าในฐานะบุตรชายคนโต อีกทั้งยังถือเป็นน้ำใจ”
เฉินฮูหยินได้ยิน พยักหน้าระรัว
“เจ้าคิดได้รอบคอบยิ่งนัก ข้าเกือบทำให้เจ้าลำบาก เรื่องนี้เจ้าทำถูก ไม่รู้ก็แล้วไป ในเมื่อรู้ว่าเยียนอวิ๋นเกอสูญเสียมีดสั้นอันเป็นที่รักไป เจ้าในฐานะพี่ชายควรแสดงออก”
เยียนอวิ๋นจือไม่พอใจอย่างยิ่ง
“แม้ว่าจะมอบของขวัญ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องมองมีดสั้นที่มีมูลค่าเพียงนั้น”
เยียนอวิ๋นฉวนพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“น้องสามสามารถกระทำนิสัยเด็ก แบ่งแยกพรรคพวกได้ แต่ข้าไม่ได้! ลับหลังน้องสามสามารถบ่นได้อย่างตามใจ แต่เจ้าจำไว้ หากออกจากประตูนี้ไป เจ้าต้องคุมปากตนเองให้ดี อย่าพูดจาทำให้ท่านแม่และข้าเดือดร้อน”
เยียนอวิ๋นจือถูกสั่งสอน โกรธจนใบหน้าเล็กแดงก่ำ
นางไม่อาจรับวามไม่เป็นธรรมนี้ได้ ส่งเสียงร้องไห้โฮ ออกมาเสียงดัง ก่อนจะปิดหน้าวิ่งออกไป
เยียนอวิ๋นฉวนขมวดคิ้ว “ท่านแม่ควรสั่งสอนน้องสามให้ดี อย่าได้ตามใจนางอีก”
เฉินฮูหยินตอบรับ “นางยังเด็ก อีกสองถึงสามปีก็น่าจะทำตัวดีขึ้น”
“นางไม่เด็กแล้ว! น้องสี่ยังรู้เรื่องกว่านาง”
พูดเรื่องตลกอันใดกัน!
คำพูดนี้เฉินฮูหยินไม่เห็นด้วยอย่างยิ่ง
“เยียนอวิ๋นเกอเป็นคนที่ไม่รักษากฎระเบียบที่สุดเท่าที่ข้าเคยเจอ นางกล้าด่าแม้แต่ท่านโหว นี่เรียกว่ารู้เรื่อง?”
“นางออกหน้าแทนน้องอวิ๋นเฟย ออกหน้าแทนฮูหยิน ไม่ใช่เพื่อตนเอง เพียงแค่จุดนี้ ท่านพ่อย่อมไม่ลงโทษนาง ผู้ที่เห็นความสำคัญของความสัมพันธ์ รู้จักรักษาความสัมพันธ์ สุดท้ายย่อมได้ใจคนมากกว่า”
เหลวไหล!
เฉินฮูหยินหัวเราะเย้ยหยัน
…
“พี่ใหญ่มอบของขวัญให้น้องสี่ น้องสี่ไม่กลัวเขามีจุดประสงค์อื่น?”
เยียนอวิ๋นฉีถามด้วยความสงสัย
ไม่กลัว!
เยียนอวิ๋นเกอเล่นมีดสั้นในมือ ท่าทางหลงใหลอย่างยิ่ง
เยียนอวิ๋นถงเห็นเช่นนี้ เกิดอาการน้อยใจเล็กน้อย
“น้องสี่มีมีดสั้นที่พี่ใหญ่ให้ ข้ายังต้องทำอันใดอีก!”
เยียนอวิ๋นเกอได้ยิน ส่งเสียงไม่พอใจในลำคอ
นางวางมีดสั้นลง จรดดินสอ เขียนอย่างจริงจัง
“ท่านอยู่ไกลจากพี่ใหญ่ ไกลได้แค่ไหนก็ไกลแค่นั้น อย่าปะทะกับเขาซึ่งหน้า คนผู้นี้มีกลอุบายอันล้ำลึก ไม่เหมาะกับการปะทะต่อหน้า”
เยียนอวิ๋นถงยังไม่ได้พูดอันใด เยียนอวิ๋นฉีพยักหน้าขึ้นก่อน พร้อมกับพูดสนับสนุน
“น้องสี่ตักเตือนได้ถูก พี่สอง ท่านอย่าทำอันใดไม่คิด!”
เยียนอวิ๋นถงส่งเสียง ‘อ่อ’ ตอบรับ
“รู้แล้ว! ข้ามีขอบเขต ข้าจะอยู่ห่างจากเขา”
เยียนอวิ๋นฉีจับมือของเยียนอวิ๋นเกอ
“น้องสี่ เจ้าเป็นกังวลว่าพี่ใหญ่จะทำอันตรายต่อพี่สองใช่หรือไม่”
เยียนอวิ๋นเกอครุ่นคิด สีหน้าลังเล
สุดท้ายนางยังคงจรดปลายดินสอ “ภายในสองสามปี พี่รองย่อมไม่เป็นอันใด ต่อจากนั้นคงไม่แน่”
“น้องสี่รู้ได้อย่างไรว่าภายในสองสามปีจะไม่เป็นอันใด หรือว่าน้องสี่มีข่าววงใน”
เยียนอวิ๋นเกอทึ้งหัว นางควรบอกอย่างไร
เยียนโส่วจ้านครอบครองทหารเพื่อสร้างเสริมอำนาจของตนเอง มีใจอันไม่จงรักภักดี ผู้คนต่างรู้
แต่ท่ามกลางผู้มีใจอันไม่จงรักภักดีมากมายนั้น อำนาจของเยียนโส่วจ้านอยู่ในสถานการณ์อ่อนแอ
เพียงเพราะว่าแคว้นซ่างกู่ยากจน!
หนทางแห่งการหาทรัพย์มีจำกัด
เยียนโส่วจ้านอยากขยายกองกำลัง แต่เดือดร้อนทางการเงินและเสบียง ดังนั้นจึงไม่มีหนทาง
ราชสำนักและภายในพระราชวัง ไม่มีทางไม่รู้ว่าแม่ทัพของพื้นที่หนึ่งมีใจก่อกบฏ
เมืองหลวงโกลาหลไม่หยุด หากเป็นนางย่อมเลือกกระดูกที่อ่อนหน่อยลงมือ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจในเวลานี้
เยียนโส่วจ้านย่อมต้องเป็นคนแรก
เวลานี้ ตระกูลเยียนย่อมไม่อาจเกิดกบฏภายในได้
ผู้ใดกล้าก่อให้เกิดความขัดแย้งภายในตระกูลเยียน เยียนโส่วจ้านย่อมเป็นคนแรกที่ไม่ยอม
ไม่ว่าอย่างไร ภายในสองสามปีนี้ เยียนอวิ๋นฉวนย่อมไม่กล้าลงมือกับพี่ใหญ่
เนื้อหามากเกินไป เยียนอวิ๋นเกอขี้เกียจเขียนออกมา
นางจรกดินสอ เขียนแค่คำเดียว
“กบฏ!”
คำว่า ‘กบฏ’ ขนาดใหญ่เต็มไปด้วยพลังอาฆาต ภายในห้องเงียบสงัดลงทันที
เยียนอวิ๋นเกอไม่ได้ลังเล หยิบกระดาษที่เขียนว่า  “กบฏ” จุดไฟ เผาจนกลายไปผุยผง
“ท่านพ่อมีใจก่อกบฏจริง?” ใบหน้าเล็กของเยียนอวิ๋นฉีซีดเผือด พึมพำกับตนเอง


## บทที่ 11 พระราชโองการ

ตอนที่ 11 พระราชโองการ
“หากท่านพ่อก่อกบฎจริง พวกเราจะทำอย่างไร”
เยียนอวิ๋นฉีไม่กล้าหายใจแรงแม้แต่น้อย นางตื่นตระหนกและหวาดกลัว
นางไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร
มีเพียงจับข้อมือของเยียนอวิ๋นเกอเอาไว้แน่น นางถึงได้รู้สึกปลอดภัย
“ชู่!”
เยียนอวิ๋นถงส่งสัญญาณให้น้องสาวทั้งสองคนหยุดพูด
“เรื่องบางเรื่องรู้อยู่ภายในใจก็พอ อย่าได้พูดออกมา ระวังภัยเกิดจากปาก”
เยียนอวิ๋นฉีพยักหน้าระรัว ต่อจากนี้นางจะไม่พูดคำว่ากบฎอีก ช่างน่ากลัวเหลือเกิน
‘กลัวอันใด!’ เยียนอวิ๋นเกอจรดดินสอเขียนลงไป ‘เพียงแค่ต่อแถวเพื่อก่อกบฎ อย่างไรก็มาไม่ถึงท่านพ่อ อันดับแรกท่านพ่อต้องรักษากองกำลัง อย่าวู่วาม ดังนั้นพี่สองต้องนำกองกำลังอยู่ในค่ายทหาร กองกำลังในมือท่านคือรากฐานของชีวิตที่ปลอดภัยของท่าน’
เขียนจบ นางก็เผากระดาษใบนั้นทิ้งไป
หัวข้อสนทนานี้อ่อนไหวเกินไป ไม่อาจให้ผู้อื่นนอกเหนือจากพี่น้องเห็นได้
เยียนอวิ๋นฉีพูดขึ้น “พี่สอง ท่านต้องตั้งใจและพยายามนำกองกำลังให้ดี อนาคตของท่านแม่และข้า รวมถึงน้องสี่ล้วนอยู่ในมือของท่าน หากท่านแข็งแกร่ง พวกเราย่อมไม่ถูกคนรังแกเอาอย่างง่ายดาย”
เยียนอวิ๋นถงรู้สึกหนักอึ้งบนไหล่ในทันที
เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น “น้องรองวางใจ ข้าจะคอยหนุนหลังพวกเจ้าอย่างแน่นอน”
…
เพียงชั่วพริบตาก็ถึงช่วงฤดูร้อน
มีข่าวส่งตรงมาจากเมืองหลวง
ฮ่องเต้ถูกคนยุยงจนตัดสินใจจัดการกับผู้นำในพื้นที่
ทูตแห่งโอรสสวรรค์กำลังเดินทางมาถ่ายทอดพระราชโองการ ณ แคว้นซ่างกู่
คำนวณจากเวลา ทูตแห่งโอรสสวรรค์กำลังจะเดินทางมาถึงในอีกไม่กี่วัน
เซียวฮูหยินให้คนมาส่งข่าวจากไป นางถือจดหมายด้วยความกังวลใจ
เยียนอวิ๋นเกอดึงแขนเสื้อของเซียวฮูหยิน มองนางด้วยความกังวล
เซียวฮูหยินเผยยิ้มออกมา “อวิ๋นเกอไม่ต้องกังวล ไม่เป็นอันใดหรอก”
เยียนอวิ๋นเกอขมวดคิ้ว เขียนอย่างรวดเร็ว ‘ท่านพ่อจะโทษท่านแม่หรือไม่ คิดว่าเป็นเพราะท่านแม่ จึงดึงดูดความสนใจจากพระราชวัง’
เซียวฮูหยินบีบจมูกของนาง “เจ้าเด็กฉลาด คนทั่วแผ่นดินต่างรู้ว่าลูกพลับต้องบีบลูกอ่อนก่อน อำนาจของพ่อเจ้าอ่อนแอ จะโทษข้าได้อย่างไร หากเขามีอำนาจที่แข็งแกร่ง พระราชวังจะกล้าแตะต้องเขาอย่างง่ายดายได้อย่างไร”
แต่ว่า...
มีชายผู้ใดจะยอมรับว่าตนเองมีอำนาจอ่อนแอ
เขาย่อมต้องหาแพะรับบาป
เซียวฮูหยินผู้เป็นมารดาย่อมเป็นแพะรับบาปที่ดีที่สุด
ผู้ใดให้นางแซ่เซียว มีชาติกำเนิดจากราชวงศ์
เยียนโส่วจ้านไม่ใช่บุรุษที่ใจกว้าง!
เขาวางแผนลอบทำร้ายคนอย่างไม่ออมมือ
เยียนอวิ๋นเกอเศร้าโศกยิ่งนัก
ผู้ใดย่อมคิดได้ ทูตแห่งโอรสสวรรค์เป็นผู้ที่เดินทางมาไม่ประสงค์ดี ผู้ที่มีประสงค์ดีย่อมไม่เดินทางมา
ไม่รู้ว่าพระราชโองการมีเนื้อหาอย่างไร
เซียวฮูหยินข่มความกังวลภายในใจลง ให้คนไปตามเยียนโส่วจ้านกลับจวนเพื่อเตรียมต้อนรับการมาถึงของทูตแห่งโอรสสวรรค์
เยียนอวิ๋นเกอแสร้งทำเป็นถามอย่างไม่ตั้งใจ ‘พี่เขยใหญ่ ท่านโหวผิงอู่ สืออุนมีพี่น้องกี่คน ล้วนแต่งงานได้ดีหรือไม่’
เซียวฮูหยินทำสีหน้าประหลาด “เหตุใดจึงถามเรื่องนี้ขึ้นมา”
‘ข้าเป็นห่วงพี่ใหญ่’ เยียนอวิ๋นเกอเขียนอย่างรวดเร็ว
แคว้นซ่างกู่อยู่ห่างไกลเกินไป อีกทั้งเยียนอวิ๋นเกอไม่อาจพูดได้ ไม่ยอมออกจากจวนคบค้าสมาคม นางจึงสืบข่าวที่อยู่นอกแคว้นซ่างกู่ได้ยากนัก
เหล่าสาวรับใช้สามารถสืบได้แค่เรื่องนินทาเท่านั้น
แต่การสืบสถานการณ์ภายในของตระกูลใหญ่ นางไม่มีกำลังคน อีกทั้งไม่มีทรัพยากร ไม่อาจสืบได้แม้แต่น้อย
ถามคนชราข้างกายเซียวฮูหยิน ย่อมต้องถึงหูของเซียวฮูหยินในทันที นางย่อมต้องถูกซักถาม
เมื่อถึงเวลาเรื่องของชายหนุ่มแซ่เซียวย่อมไม่อาจปิดบังได้
นางไม่อยากเปิดเผยข้อมูลของชายหนุ่มแซ่เซียว ยิ่งไม่อยากเปิดเผยเรื่องที่อีกฝ่ายต้องการสังหารเยียนโส่วจ้าน
อย่าถามสาเหตุนาง
นางแค่ไม่อยากเปิดเผย
ลางสังหรณ์บอกนาง หากเปิดเผยเรื่องของชายหนุ่มแซ่เซียว ย่อมต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น
นางเชื่อมั่นในลางสังหรณ์ของตนเองเสมอ
ดังนั้น เยียนอวิ๋นเกอจึงเก็บไว้ในใจ
อย่ามองว่านางมีนิสัยใจร้อนมาก แต่อันที่จริงนางเป็นคนที่มีความอดทนมาก
ความใจร้อนเป็นเพียงการป้องกันตนเอง
อดทนมานานเพียงนี้ วันนี้ได้โอกาส นางจึงเริ่มสืบตัวตนของชายหนุ่มแซ่เซียวอย่างไม่ทำให้ผู้อื่นสงสัย
คนทั้งตระกูล แต่ละคนย่อมมีหัวใจพิสุทธิ์เจ็ดห้อง นางต้องระวังให้มาก
เซียวฮูหยินครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งจึงเอ่ยขึ้น “ท่านโหวผิงอู่ สืออุนมีพี่น้องเป็นผู้หญิงห้าคน สามคนเกิดจากอนุภรรยา อีกสองคนเกิดจากภรรยาเอก บุตรสาวที่เกิดจากอนุภรรยาไม่ควรค่าแก่การพูดถึง บุตรสาวสองคนที่เกิดจากภรรยาเอก คนหนึ่งแต่งเข้าไปในตระกูลหลิง หรือก็คือมารดาของหลิงฉางเฟิง อีกคนแต่งเข้าราชวงศ์ ตามที่ข้ารู้ นางตายไปสิบกว่าปีแล้ว เหมือนว่าจะตายเพราะให้กำเนิดบุตรยาก”
ราชวงศ์หรือ
แซ่ของชายหนุ่มแซ่เซียวเป็นแซ่ของราชวงศ์? เขาเป็นเชื้อสายราชวงศ์?
คนแซ่เซียวบนแผ่นดินมีมากมาย ไม่ใช่ทุกคนที่แซ่เซียวล้วนเป็นเชื้อสายราชวงศ์
ดังนั้น เริ่มแรกเยียนอวิ๋นเกอจึงไม่ได้คิดไปทางราชวงศ์
ท่านโหวผิงอู่ สืออุนทำในสิ่งที่ไม่อาจให้ผู้อื่นรู้ได้
ข้างกายมีเชื้อสายราชวงศ์ติดตาม คิดอย่างไรก็รู้สึกเป็นไปไม่ได้
แต่ไม่คิดว่า ยิ่งคิดว่าเป็นไปไม่ได้ยิ่งมีความเป็นไปได้
เยียนอวิ๋นเกอข่มความสงสัยเองไว้ เขียนว่า ‘ผู้ที่แต่งงานกับเชื้อสายราชวงศ์มีบุตรหรือไม่ บุตรของนางคงโตมากแล้วหรือไม่’
เซียวฮูหยินพูดเสียงเบา “หากข้าจำไม่ผิด นางให้กำเนิดบุตรสองคน คำนวณเวลา คนโตคงจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่คนเล็กนั้น คงจะเท่ากับพี่สองของเจ้า”
อ่อ!
‘แต่งงานกับเชื้อสายราชวงศ์ท่านใดหรือ’
เยียนอวิ๋นเกอเขียนอย่างรวดเร็ว
ตัวตนของชายหนุ่มแซ่เซียวกำลังจะปรากฏออกมา นางแทบจะข่มความอยากรู้ไว้ไม่ได้
เซียวฮูหยินมองนางอย่างสงสัย “เหตุใดเจ้าจึงสนใจเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับเจ้า”
นางเขียนอย่างเปิดเผย ‘ข้ากังวลแทนพี่ใหญ่’
เซียวฮูหยินหัวเราะขึ้นมา “พวกเจ้าพี่น้องรักใคร่กลมเกลียวกันมาก ข้าจำได้ว่าน้องสาวของท่านโหวผิงอู่ สืออุนแต่งงานกับท่านอ๋องตงผิง เสียดายที่นางตายไปตอนให้กำเนิดบุตรคนที่สอง”
เยียนอวิ๋นเกอกระจ่าง
ในที่สุดนางก็รู้ตัวตนของชายหนุ่มแซ่เซียวแล้ว ที่แท้ก็เป็นโอรสแห่งท่านอ๋องตงผิง
โอรสแห่งท่านอ๋องตงผิงติดตามอยู่ข้างกายของท่านโหวผิงอู่ สืออุน อีกทั้งยังต้องการศีรษะของเยียนโส่วจ้าน ช่างประหลาดยิ่งนัก!
“อวิ๋นเกอ เจ้าคิดอันใดอยู่” เซียวฮูหยินเห็นสีหน้าของนางเหม่อลอย ดังนั้นจึงเอ่ยถาม
เยียนอวิ๋นเกอครุ่นคิด เขียนลงบนกระดาษ ‘ท่านอ๋องตงผิงมีความสัมพันธ์อันดีกับท่านโหวผิงอู่ สืออุนหรือไม่’
เซียวฮูหยินยื่นมือออกมาจิ้มหน้าผากของนาง “เจ้าเป็นหญิง สนใจเรื่องเหล่านี้เพื่ออันใด พวกเขามีความสัมพันธ์ที่ดีหรือไม่ ต้องถามท่านพ่อของเจ้า หลายปีนี้ ข้าเองก็ไม่สนใจเรื่องของแผ่นดินนัก เจ้ามาถามข้าเวลานี้ ข้าคงตอบไม่ได้”
อ่อ!
ใบหน้าเล็กของเยียนอวิ๋นเกอเคร่งขรึม
ทูตแห่งโอรสสวรรค์กำลังจะมาถึง ท่านแม่คงต้องหาเวลาว่างสนใจเรื่องใหญ่ของแผ่นดินเสียบ้าง
องครักษ์จากตำหนักบูรพาสามพันนายไม่ใช่เครื่องประดับ
เซียวฮูหยินหัวเราะขึ้นมา
“วางใจเถิด ข้ารู้อยู่แก่ใจ”
…
สองวันต่อมา เยียนโส่วจ้านพาองครักษ์กลับมาถึงจวนโหว
เซียวฮูหยินมอบจดหมายที่ส่งมาจากเมืองหลวงให้แก่เขา
เยียนโส่วจ้านอ่านเนื้อหาในจดหมายจนจบด้วยสีหน้าตึงเครียด
เขาจ้องมองเซียวฮูหยิน “ฮูหยินคิดอย่างไรต่อเรื่องนี้”
เซียวฮูหยินสีหน้าเรียบเฉย “ทูตยังมาไม่ถึง เนื้อหาในพระราชโองการไม่อาจรู้ได้ เวลานี้พูดถึงความคิดจะเป็นการเร็วเกินไป”
เยียนโส่วจ้านยิ้มอย่างมีนัย “คนอื่นอาจไม่รู้เนื้อหาในพระราชโองการ แต่ฮูหยินจะไม่รู้ได้อย่างไร เจ้าเป็นถึงพระราชธิดาแห่งองค์รัชทายาทจางอี้! ฝ่าบาทเป็นพี่น้องของเจ้า”
เซียวฮูหยินสีหน้าเย็นชา “ท่านโหวมีสิ่งใดก็พูดมาเถิด เหตุใดต้องเปิดแผลของผู้อื่น นับแต่วันที่ข้าแต่งงานกับท่าน คนของตำหนักบูรพาต่างออกจากเมืองหลวง ข้าจะมีข่าวได้อย่างไร”
“ฮูหยินไม่มีสายในพระราชวังหรือ?”
“ตอนที่เสด็จพ่อข้าเกิดเรื่อง ข้ายังเป็นเด็กหญิงที่ไม่รู้ประสีประสา จะมีสายได้อย่างไร ท่านโหวยกยอข้ามากเกินไปแล้ว ท่านโหวลองเชิงข้ามานานหลายปี เคยได้ผลลัพธ์หรือไม่ ข้าพูดอีกครั้ง เรื่องในเมืองหลวง ข้าไม่รู้ทั้งสิ้น”
เยียนโส่วจ้านงอนิ้ว เคาะโต๊ะเบาๆ
“ฮูหยินคงจะเข้าใจดี เจ้าและข้าเป็นสามีภรรยากัน มีเกียรติยศร่วมกัน สูญเสียร่วมกัน หากฮูหยินมีกำลังคนในเมืองหลวง แต่ไม่ยอมเรียกออกมา ทำให้ข้าต้องตกเป็นผู้ถูกกระทำ หลังจากเรื่องจบข้าย่อมไม่เกรงใจฮูหยินอย่างแน่นอน”
เซียวฮูหยินหัวเราะเยาะ “ท่านโหวเคยเกรงใจข้าเมื่อใดกัน”
เยียนโส่วจ้านหัวเราะร่า “เรื่องราวต่างๆ ที่ผ่านไปแล้ว ฮูหยินอย่าถือสา สิ่งสำคัญคือเวลานี้ ทูตแห่งโอรสสวรค์กำลังจะเดินทางมาถึง ฮูหยินไม่กังวลหรือ”
เซียวฮูหยินทำท่าทางจริงจัง “ท่านโหวกังวล ข้าก็กังวล ท่านโหวไม่กังวล ข้าย่อมไม่มีสิ่งใดต้องกังวล!”
เยียนโส่วจ้านขมวดคิ้ว “ฮูหยินไม่มีสายในวังจริงหรือ”
เซียวฮูหยินพูดอย่างมั่นใจ “มือของข้ายืดไปได้ไม่ไกลเพียงนั้น ท่านอย่าลืม นับแต่ฮ่องเต้องค์ก่อนขึ้นครองราชบัลลังก์ ภายในพระราชวังถูกชำระล้างไปหลายรอบ ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันเลียนแบบฮ่องเต้องค์ก่อน คนในพระราชวังเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนเล่า แม้ว่าตอนนั้นเสด็จพ่อ และเสด็จแม่จะมีการจัดเตรียมคนไว้ภายในพระราชวัง แต่ก็คงตายจนหมดแล้ว”
อ่อ!
คำพูดนี้ เยียนโส่วจ้านเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
เซียวฮูหยินออกเรือน พาองครักษ์สามพันคนมาจากตำหนักบูรพา อีกทั้งไม่ได้รับการขัดขวางแต่อย่างใด เรื่องนี้ก็แสดงให้เห็นถึงความประหลาด
หลายปีมานี้ เยียนโส่วจ้านพยายามสืบแผนการในเมืองหลวงของเซียวฮูหยิน ดูว่านางมีสายในพระราชวังหรือไม่ แต่ล้วนไม่ประสบผลสำเร็จ
เซียวฮูหยินไม่เชื่อใจเขา!
แต่เขาก็ไม่เคยเชื่อใจเซียวฮูหยิน
สามีภรรยามีบุตรด้วยกันสี่คน แต่กลับระแวงซึ่งกันและกัน
บ่าวรับใช้ที่ปรนนิบัติอยู่ข้างตัวเซียวฮูหยินคือเหล่าคนที่นำมาด้วยจากตำหนักวังบูรพาตงกงเสมอมา หรือล้วนเป็นบุตรขององครักษ์จากตำหนักวังบูรพาตงกง
แม้แต่หญิงทำคลอดล้วนนำมาจากเมืองหลวง
บ่าวรับใช้ของตระกูลเยียนไม่อาจเข้าใกล้ตัวของเซียวฮูหยินได้
เยียนโส่วจ้านครุ่นคิด ก่อนจะถามออกมาโดยตรง “ตามการรู้จักของฮูหยินที่มีต่อฮ่องเต้ เนื้อหาในพระราชโองการ มีภัยคุกคามต่อตระกูลเยียนมากน้อยเพียงใด”
เซียวฮูหยินส่ายหน้า “ไม่รู้! อีกอย่าง ข้าไม่คุ้นเคยกับฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน หากแต่ฮ่องเต้องค์ก่อน ข้าต้องเรียกว่าเสด็จลุง แต่ก่อนเคยพบเจอหลายครั้งตอนยังอยู่ตำหนักบูรพา เมื่อเสด็จพ่อสวรรคต ฮ่องเต้องค์ก่อนขึ้นครองราชบัลลังก์ ฮ่องเต้องค์ก่อนพระราชทานข้าให้ท่านโหว นับแต่นั้นข้าออกห่างจากเรื่องราวในเมืองหลวง ภายในพระราชวัง เรื่องราวทุกสิ่ง ข้าล้วนไม่รู้”
เยียนโส่วจ้านได้ยิน เขาหัวเราะขึ้นมา
เห็นได้ชัด เซียวฮูหยินไม่คิดจะให้ความร่วมมือกับเขา
เขาอย่าคิดจะรู้ข่าวภายในพระราชวังจากปากของเซียวฮูหยิน
เขายิ้มอย่างมีนัย พูด “หวังว่าฮูหยินจะไม่ปิดบังข้า”
“ท่านและข้าเป็นสามีภรรยากัน ข้าย่อมไม่ปิดบังท่าน”
…


## บทที่ 12 ใส่ไฟ

ตอนที่ 12 ใส่ไฟ
ยามค่ำคืน...
เยียนโส่วจ้านพักผ่อนอยู่ในห้องของเฉินฮูหยิน
เฉินฮูหยินฉวยโอกาสใส่ไฟ
“ไม่รู้ฮูหยินคิดอย่างไร นางเป็นถึงธิดาขององค์รัชทายาท ‘จางอี้’ สมาชิกของราชวงศ์ ทั้งที่มีข่าวภายในราชวัง แต่นางกลับไม่ยอมเปิดเผยกับท่านโหวแม้แต่น้อย หรือนางต้องการให้ท่านโหวมีอันเป็นไป นางจะได้กลับเมืองหลวงอย่างนั้นหรือ”
เยียนโส่วจ้านหลับตาพักผ่อนโดยไม่พูดสิ่งใด
เฉินฮูหยินกังวลใจ สังเกตปฏิกิริยาของเขาอย่างระมัดระวัง
“จากความเห็นอันผิวเผินของข้า เกรงว่าภายในใจของฮูหยินจะไม่มีท่านโหวแม้แต่น้อย แต่ถึงนางจะไม่คำนึงถึงท่านโหว อน่างไรก็ย่อมต้องคำนึกถึงเด็กๆ เสียบ้าง เด็กๆ ล้วนแซ่เยียน ไม่ได้แซ่เซียว”
เยียนโส่วจ้านขมวดคิ้วด้วยไม่พอใจเล็กน้อย
เฉินฮูหยินแอบดีใจ ก่อนจะเสริมต่อ
“สิ่งสำคัญคือองครักษ์สามพันนายจากตำหนักบูรพานั้น พวกเขากินข้าวของจวนโหว แต่กลับจงรักภักดีต่อฮูหยิน แม้แต่ท่านโหวยังไม่อาจสั่งการพวกเขาได้ หากให้ข้าพูด ท่านควรจะกำจัดคนเหล่านี้โดยเร็ว ขับไล่บุตรหลานของพวกเขาออกไป”
“พูดจบแล้วหรือไม่” เยียนโส่วจ้านสีหน้าดำทะมึน
เฉินฮูหยินกังวลภายในใจ ถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ “ข้าพูดสิ่งใดผิดหรือเจ้าคะ”
“กำจัดองครักษ์สามพันนายจากตำหนักบูรพาเป็นแผนการของพี่ชายเจ้าหรือ”
“ไม่...ไม่ใช่เจ้าค่ะ!”
เฉินฮูหยินส่ายหน้าระรัว นางไม่กล้ายอมรับ
ไม่อาจทำให้พี่ชายของตนเองเดือดร้อนได้ ต้องตัดพี่ชายออกจากเรื่องนี้ไปให้ได้
เยียนโส่วจ้านหัวเราะขึ้นมา เขาไม่เชื่อคำพูดของเฉินฮูหยินแม้แต่คำเดียว
เขาพูด “บอกพี่ใหญ่ของเจ้า หากยังกล้าแทรกแซงเรื่องภายในครอบครัวของข้า ให้เขาไปประจำการในหุบเขา ไม่มีสองสามปีอย่าคิดจะกลับมา”
เฉินฮูหยินปพยักหน้าระรัวด้วยสีหน้าซีดเผือด
เยียนโส่วจ้านส่งเสียงไม่พอใจ
“ข้าเคยเตือนเจ้าแล้ว เรื่องอื่นเจ้าเรียกร้องได้ ต้องการสิ่งใด ขอแค่ข้ามี ข้าล้วนให้เจ้าได้ ยกเว้นองครักษ์สามพันนายจากตำหนักบูรพา ข้าไม่อยากได้ยินจากปากเจ้าแม้แต่คำเดียว”
เฉินฮูหยินรู้สึกน้อยใจ ขอบตาแดงก่ำ
“ข้าจะเชื่อฟังท่านโหวเจ้าค่ะ”
นางทำท่าทางเกรงกลัว อยากพูดแต่ไม่กล้า
เยียนโส่วจ้านกวาดตามองนาง “เจ้ายังต้องการพูดสิ่งใดอีก”
“ข้าขอบังอาจถามอีกเรื่อง เหตุใด...เหตุใดจึงไม่สามารถพูดถึงเรื่องนั้น...”
เยียนโส่วจ้านส่งเสียงไม่พอใจ
“ไปถามพี่ใหญ่ของเจ้า”
นี่ๆ...
เฉินฮูหยินฉงนยิ่งนัก
…
วันรุ่งขึ้น
เฉินฮูหยินนัดพบแม่ทัพเฉิน พี่ใหญ่ของนาง
“ท่านโหวไม่อนุญาตให้ข้าพูดถึงองครักษ์สามพันนายจากตำหนักบูรพา ข้าถามว่าเหตุใด ท่านโหวจึงให้ข้ามาถามท่าน พี่ใหญ่ ท่านบอกข้ามา เรื่องนี้เป็นอย่างไรกันแน่”
เฉินมั่วหรัน พี่ใหญ่ของเฉินฮูหยินเป็นแม่ทัพผู้มีความรู้ด้านกลยุทธ์อย่างมาก
เขาศึกษาวิชามานานหลายปี แต่เนื่องจากความยากจนของตระกูลจึงจำเป็นต้องเปลี่ยนเส้นทางจากบัณฑิตเป็นทหาร
ในหลายปีนั้น สิ่งที่เขาทำได้อย่างถูกต้องที่สุดคือการส่งน้องสาวไปเป็นอนุภรรยาของเยียนโส่วจ้านยังจวนโหว
นับจากนั้น ทุกคนในตระกูลเฉินต่างได้รับอานิสงส์
เนื่องจากเฉินฮูหยิน เฉินมั่วหรันจึงได้รับความสำคัญจากเยียนโส่วจ้าน สร้างความดีความชอบบ่อยครั้งจนกลายเป็นท่านแม่ทัพผู้แข็งแกร่ง
พี่น้องสองคนเกื้อหนุนกัน ทำให้มีฐานะและเกียรติยศในวันนี้
เมื่อได้ยินสิ่งที่น้องสาวพูด เขาขมวดคิวครุ่นคิด
“ท่านโหวมีความปรารถนาภายในใจ เป้าหมายของเขาไม่ใช่เพียงแค่แคว้นซ่างกู หรือแคว้นโยวโจว หากแต่เป็นเมืองหลวง ฮูหยินเป็นหูเป็นตาที่คอยจับจ้องเมืองหลวงให้ท่านโหว”
เฉินฮูหยินสงสัย ไม่เข้าใจ
“แต่เซียวฮูหยินไม่เคยยอมรับว่านางมีกำลังคนในเมืองหลวง อีกทั้งไม่ยอมรับว่านางได้รับข่าวจากภายในพระราชวัง”
เฉินมั่วหรันยิ้มอย่างกระจ่าง “เหตุใดต้องมีกำลังคน เพียงแค่นางแซ่เซียว เพียงแค่นางเป็นธิดาขององค์รัชทายาท ‘จางอี้’ ก็เพียงพอแล้ว! ท่านโหวสามารถใช้ฐานะของนางวางแผนในเมืองหลวง ท่านโหวและฮูหยินเป็นสามีภรรยากัน เขาย่อมรู้ถึงสถานการณ์นี้อย่างชัดเจน เจ้าเห็นว่าฮูหยินไม่เคยยอมรับว่านางมีแหล่งข่าวในเมืองหลวง อีกทั้งไม่เคยปล่อยข่าวออกมา แต่ท่านโหวเคยทำให้นางลำบากใจในเรื่องนี้หรือไม่”
ลองครุ่นคิดอย่างละเอียด ราวกับเยียนโส่วจ้านไม่เคยคาดคั้นเรื่องนี้กับเซียวฮูหยินแม้แต่น้อย
ทุกครั้งล้วนดูเหมือนจะเป็นพายุโหมกระหน่ำ แต่สุดท้ายก็เป็นแค่หยาดฝนโปรยปราย
เฉินมั่วหรันพูดต่อ “อย่ามองว่าฐานะฮูหยินของนางกระอักกระอ่วน แต่ในมือของนางมีองครักษ์สามพันนายจากตำหนักบูรพา องครักษ์เหล่านี้มีเชื้อสายสืบทอดต่อไป องครักษ์สามพันนายกลายเป็นสี่พันนาย นางผู้เป็นธิดาแห่ง ‘องค์รัชทายาทจางอี้ที่ก่อกบฏแล้วถูกกอบกู้ชื่อเสียง’ จะมีวาสนาครอบครองกำลังคนนับพันไว้ในมือได้อย่างไร
เพราะเหตุใดฮ่องเต้องค์ก่อนจึงตัดสินใจให้นางสมรส แต่ไม่ได้ฉวยโอกาสยึดองครักษ์สามพันนายจากตำหนักบูรพาคืนไป ข้าเดาว่าตอนนั้นภายในเมืองหลวงและพระราชวังย่อมต้องมีคนปกป้องนาง ไม่แน่ว่าในมือของนางอาจมีพระพินัยกรรมของฮ่องเต้จงจ้งอยู่ ฮ่องเต้องค์กรต้องการกำจัดนาง แต่ก็กลัวสิ่งที่มีมูลค่าในมือของนาง จึงไม่กล้าแตะต้องนาง ทำได้เพียงพระราชทานงานแต่งให้นาง มอบนางให้เป็นภรรยาของท่านโหวที่แคว้นซ่างกู่”
เฉินฮูหยินร้องออกมาด้วยความตกใจ “พี่ใหญ่รู้เรื่องเหล่านี้จากที่ใด”
เฉินมั่วหรันอ้าง “เดา! ดูจากท่าทางของท่านโหว รวมทั้งการเคลื่อนไหวของเมืองหลวงและพระราชวังในหลายปีนี้ก็สามารถคาดเดาได้ อาจจะเดาไม่ถูก แต่สามารถมั่นใจได้ องครักษ์สามพันนายเป็นเบี้ยของเซียวฮูหยิน ผู้ใดกล้าแตะต้ององครักษ์กลุ่มนี้ เซียวฮูหยินย่อมไม่ยอม หากนางแตกคอขึ้นมา คงไม่เป็นผลดีกับท่านโหว เจ้าเชื่อฟังท่านโหว นับแต่นี้ต่อไปอย่าได้เอ่ยถึงองครักษ์สามพันนายจากตำหนักบูรพาอีก อบรบสั่งสอนอวิ๋นฉวนให้ดี เขาเป็นความหวังของเจ้า”
เฉินฮูหยินพยักหน้าระรัว
“ข้าฟังพี่ใหญ่ แต่ในเมื่อพี่ใหญ่รู้ว่าองครักษ์สามพันนายจากตำหนักวังบูรพาแตะต้องไม่ได้ เหตุใดจึงให้ข้าเอ่ยถึงพวกเขาต่อหน้าท่านโหว”
เฉินมั่วหรันยิ้ม “ย่อมเป็นเพราะต้องการดูท่าทีของท่านโหว”
“ดูแล้วเป็นอย่างไร” เฉินฮูหยินถามด้วยความสงสัย
เฉินมั่วหรันเลือกที่จะตอบ
“รอก่อน รอพระราชโองการจากพระราชวังมาถึงค่อยตัดสินใจ เวลานั้นควรทำอย่างไร ข้าจัดส่งคนมาบอกเจ้า”
…
หลายวันต่อมา ทูตแห่งโอรสสวรรค์เดินทางมาะถึงแคว้นซ่างกู่
จวนท่านโหวกว่างหนิงเปิดประตูกลางต้อนรับ
ขบวนนับร้อยคน ทูตหลักเป็นขุนนางฝ่ายในที่มีนามว่าติงอี้ ตำแหน่งขันทีระดับกลาง
“ท่านฉางซื่อเดินทางมาไกล ข้าจัดเตรียมอาหารไว้ให้แล้ว หวังว่าท่านฉางซื่อจะให้เกียรติ”
“ท่านโหวเกรงใจ! ข้าตามใจท่านโหว เรื่องการถ่ายทอดพระราชโองการรอวันพรุ่งนี้ก่อน”
“ทุกสิ่งล้วนขึ้นอยู่กับท่านฉางซื่อ”
เยียนโส่วจ้านรับรองด้วยตนเอง เขาเชิญติงฉางซื่อดื่มสุรา
หลังจากที่ดื่มสุราครบสามรอบ อาหารครบห้ารส ติงฉางซื่อถามถึงเซียวฮูหยินขึ้นมา
“ตอนที่ข้าออกจากพระราชวัง ฝ่าบาททรงกำชับให้ข้ามาเยี่ยมฮูหยิน ดูว่านางสบายดีหรือไม่”
“ไม่รู้ว่าฝ่าบาททรงกังวลถึงภรรยาข้าเพียงนี้ ข้าต้องมีวาสนาเพียงใดกัน อยากจะเดินทางเข้าเฝ้าฝ่าบาทยังตำหนักจินหลวน ขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณ มีเพียงเช่นนี้ถึงจะแสดงความซาบซึงภายในใจของข้าได้”
เยียนโส่วจ้านยอดเยี่ยมในการแต่งเรื่อง เขาแสดงออกด้วยท่าทางจริงใจ เหลือเพียงแค่หลั่งน้ำตาลงมา
การแสดงอาการเศร้าโศกของเขาย่ำแย่ เค้นน้ำตามาครึ่งวันก็ยังไม่เห็นหลั่งไหลลงมาสักหยด เขายังต้องฝึกฝนอีกมาก
ติงฉางซื่อยิ้มอย่างมีนัย “เหตุใดวันนี้จึงไม่พบฮูหยิน”
“ท่านฉางซื่อต้องการพบนางหรือ”
“ท่านโหวไม่สะดวกหรือ”
“สะดวก...สะดวก! ผู้ใดก็ได้ ไปเชิญฮูหยินมา”
บ่าวรับใช้รับคำสั่ง
เยียนโส่วจ้านเริ่มเกลี้ยมกล่อมให้ดื่มสุราอีกครั้ง
ผ่านไปราวหนึ่งเค่อ เซียวฮูหยินเดินทางมาถึงโถงรับรองแขกด้านนอกภายใต้การรายล้อมของบ่าวรับใช้
เมื่อติงฉางซื่อพบนาง สีหน้าก็แปรเปลี่ยนไป แววตาของเขาลุกวาว
เขายืนขึ้นอย่างช้าๆ เชิดหน้ายิ้มด้วยความเสียดสี
“ไม่พบนานหลายปี ฮูหยินชราลงมากแล้ว”
เซียวฮูหยินมองเขา “กงกงท่านนี้หน้าคุ้น พวกเราเคยพบกันในพระราชวังหรือ”
ติงฉางซื่อหัวเราะ “ฮูหยินช่างลืมง่าย ตอนนั้นข้ายังเป็นขันทีประตูเหลืองตัวน้อย รับใช้อยู่ในพระตำหนักของพระพันปี เคยพบกับฮูหยินหลายครั้ง อีกทั้งยังเคยปรนนิบัติถวายน้ำชาให้ฮูหยิน”
เซียวฮูหยินส่งเสียง ‘อ้อ’ ตอบรับ “เรื่องเมื่อยี่สิบปีก่อน ลำบากกงกงจำได้แม่นยำเพียงนี้”
ติงฉางซื่อยิ้มอย่างประหลาด
“ลมน้ำหมุนเวียนสับเปลี่ยน ผู้ใดจะคิดว่าพระราชนัดดาแห่งตำหนักบูรพาอันสูงส่งจะแต่งงานมาอยู่ในพื้นที่ยากลำบากอย่างแคว้นซ่างกู่นี้”
เซียวฮูหยินสีหน้าราบเรียบ “ติงกงกงเจริญก้าวหน้า เลื่อนขั้นจากขันทีประตูเหลือมาเป็นฉางซื่อ ยินดีด้วย!”
สายตาของเยียนโส่วจ้านเคลื่อนไปมาอยู่บนตัวคนทั้งสอง
ติงฉางซื่อมีความแค้นกับเซียวฮูหยิน?
หรือว่าทั้งสองกำลังเล่นละครตบตา?
…


## บทที่ 13 กลัวตายก็รีบพูด

ตอนที่ 13 กลัวตายก็รีบพูด
เช้าวันรุ่งขึ้น...
จวนโหวเปิดประตูกลางพร้อมตั้งโต๊ะบูชา ทั้งตระกูลคุกเข่าน้อมรับพระราชโองการ
ติงฉางซื่อคลี่พระราชโองการสีทองออกมาประกาศ
พระราชโองการเอ่ยชมเยียนโส่วจ้าน บอกว่าเขาเหน็ดเหนื่อยมีความดีความชอบอย่างมาก
ฝ่าบาททรงชื่นชมที่เขาประจำการอยู่ชายแดน ไม่เกรงกลัวความยากลำบาก
ดังนั้นจึงออกพระราชโองการให้เขานำครอบครัวเดินทางไปเข้าเฝ้าที่เมืองหลวง
ภายในพระราชโองการยังเน้นย้ำให้พาเซียวฮูหยินเดินทางไปเมืองหลวง ฝ่าบาททรงระลึกถึงเซียวฮูหยินอย่างยิ่ง
เยียนโส่วจ้านก้มน้อมรับพระราชโองการ
ติงฉางซื่อพยุงเยียนโส่วจ้านขึ้นมาด้วยตนเอง พลางพูดด้วยรอยยิ้ม “ฝ่าบาททรงระลึกถึงท่านโหวและฮูหยิน ไม่รู้ว่าท่านโหวจะเตรียมตัวออกเดินทางไปยังเมืองหลวงเมื่อใด”
เยียนโส่วจ้านหัวเราะร่า “ไม่รีบ ไม่รีบ!”
ไปเมืองหลวง?
เฮอะๆ
เขาไม่ได้โง่เขลาพอที่จะเดินทางไปเมืองหลวงเพราะพระราชโองการเพียงฉบับเดียว
หากวันใดราชสำนักมีเรื่องการกำจัดขุนนางชั่วข้างกายฮ่องเต้ขึ้นมา เขาคงยินดีนำกองกำลังไปเมืองหลวงสักครั้ง
แต่เวลานี้มีเพียงพระราชโองการฉบับเดียวก็คิดจะให้เขาไปเมืองหลวง คนในพระราชวังคงดูถูกเขามากเกินไปแล้ว
ถึงแม้เขาจะเป็นลูกพลับอ่อน แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนที่บีบได้
“ฝ่าบาททรงรอคอยท่านโหวและฮูหยินอยู่ในพระราชวัง เรื่องนี้ไม่อาจไม่รีบ ขอให้ท่านโหวเตรียมการเดินทางให้ไว ออกเดินทางให้เร็ว ถึงเวลานั้นข้าจะติดตามท่านโหวกลับเมืองหลวงไปพร้อมกัน”
ติงฉางซื่อบังคับเยียนโส่วจ้านให้แจ้งเวลาที่แน่นอน
เยียนโส่วจ้านย่อมไม่ยอม
เขาทำท่าทีเฉไฉ “ติงกงกงเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทางกว่าหลายพันลี้ ต้องพักผ่อนเสียบ้าง ท่านวางใจ ข้าเตรียมการไว้แล้ว มีคนปรนนิบัติกงกงอยู่ข้างกาย กงกงต้องการสิ่งใดเพียงแค่เอ่ยออกมา ข้าย่อมทำให้ท่านพึงพอใจ มาๆๆ ข้าเตรียมชาไว้ กงกงต้องให้เกียรติ”
บนพื้นที่ของตระกูลเยียน ติงฉางซื่อทำได้เพียงตามใจเจ้าบ้าน แบ่งรับแบ่งสู้ก่อนจะทำตามอีกฝ่าย
เดิมทีเพียงแค่ดื่มชา ดื่มไปดื่มมาก็กลายเป็นดื่มสุรา
แม่ทัพน้อยใหญ่หลายสิบคนต่างผลัดกันมอมเหล้า ติงฉางซื่อและผู้ติดตามของเขาล้วนถูกมอม
คนบนพื้นที่นี้ดื่มเหล้าดุเดือด ทั้งหยาบคายทั้งป่าเถื่อน ไม่มีความสง่างามเหมือนผู้คนในเมืองหลวง
แต่ละคนล้วนดื่มเหล้ามาก พวกเขาย่อมต้องตั้งใจอย่างแน่นอน
ติงฉางซื่อมีการระวังตัว แต่ไม่อาจต้านทานการมอมของอีกฝ่ายได้ สุดท้ายเขาเมาจนไม่รู้เรื่อง
งานเลี้ยงดื่มตั้งแต่กลางวันยันกลางคืน ถ้วยชามระเกะระกะ
ขบวนถ่ายทอดพระราชโองการร้อยกว่าคนล้วนถูกมอมเหล้าจนเมา
เยียนโส่วจ้านก็ดื่มไปไม่น้อย โชคดีที่เขาดื่มเหล้าเก่ง จึงยังพอมีสติอยู่
เขาให้แม่ทัพภายใต้บังคับบัญชาของตนเองถอยออกไป กำชับบ่าวรับใช้จัดเตรียมที่พักให้ขบวนของติงฉางซื่อ จากนั้นเดินทางไปสนทนากับเซียวฮูหยินที่เรือนด้านหลัง...
เยียนอวิ๋นเกอกำลังคัดหนังสือภายใต้การจับตาของเซียวฮูหยิน
เยียนโส่วจ้านเดินเข้ามาด้วยกลิ่นสุราเต็มตัว เยียนอวิ๋นเกอทำหน้ารังเกียจ
เยียนโส่วจ้านเห็นทีจึงพูดเสียดสี “ฮูหยินไม่รีบร้อนแม้แต่น้อยเสียจริง เวลานี้ยังมีอารมณ์สอนหนังสือเจ้าสี่ นิสัยของนาง เรียนหรือไม่เรียนก็เท่ากัน”
ปัง!
เยียนอวิ๋นเกอตบโต๊ะ...
นี่เป็นคำพูดที่มนุษย์เขาพูดกันหรือ
เหตุใดนางจึงเรียนหนังสือไม่ได้
นางใจร้อนไม่เท่ากับนางเป็นคนโง่เขลา
ภายในห้องนี้ คนโง่เขลาที่แท้จริงคือคนที่ลืมตาแต่ไม่เห็นสิ่งใด มีตาแต่หามีแววไม่บางคน
เยียนโส่วจ้านชี้หน้านาง “เจ้ากำลังคิดเรื่องใดอยู่อีก กำลังด่าข้าภายในใจอีกแล้วใช่หรือไม่”
เยียนอวิ๋นเกอเชิดหน้าด้วยความหยิ่งยโส
ด่าแล้วอย่างไร!
“เจ้าเด็กคนนี้ ภายในสายตาไม่มีผู้อาวุโส ขาดการอบรมสั่งสอน” เยียนโส่วจ้านดื่มเหล้า ทำให้อารมณ์ร้อนขึ้น
โครม...
เสียงหนึ่งดังขึ้น
เยียนอวิ๋นเกอเตะเก้าอี้ตัวเล็กล้มลง
เก้าอี้ตัวเล็กที่ล้มอยู่บนพื้นน่าสงสาร
มันทำสิ่งใดให้คนไม่พอใจ เหตุใดมันต้องเป็นผู้บาดเจ็บทุกครั้ง
พี่เก้าอี้ พี่โต๊ะ พี่โต๊ะเล็ก พวกท่านต้องอดทนไว้!
เมื่อเห็นเยียนโส่วจ้านกำลังจะปะทุ เซียวฮูหยินก็เอ่ยขึ้นทันที
เซียวฮูหยินใช้สายตาบอกให้เยียนอวิ๋นเกอควบคุมอารมณ์ จากนั้นพูดกับเยียนโส่วจ้านอย่างใจเย็น
“ท่านโหวดื่มมากจึงมาหาข้าเพื่อระบายอารมณ์หรือ?”
เยียนโส่วจ้านนอนลงบนเตียงหลัวฮั่น[footnoteRef:1] อย่างสบาย! [1: เตียงหลัวฮั่น เป็นเครื่องเรือนสมัยโบราณของจีน ใช้สำหรับนั่งรับแขกหรือนอนเล่น ลักษณะคล้ายตั่งขนาดใหญ่ แต่ไม่ใช้เป็นเตียงนอนในห้องนอน]
“ข้าจะกล้าระบายความโกรธกับฮูหยินได้อย่างไร พระราชโองการเรียกตัวข้าเข้าเมืองหลวง ฮูหยินมีความคิดเห็นอย่างไร”
เยียนโส่วจ้านนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้จึงไม่สนใจท่าทีไร้มารยาทของเยียนอวิ๋นเกอชั่วคราว
เขาส่งเสียงไม่พอใจ เยียนอวิ๋นเกอเกือบทำให้เขาลืมเรื่องสำคัญอีกแล้ว
อายุไม่มาก แต่ความสามารถในการเบี่ยงเบนประเด็นยอดเยี่ยมเสียจริง
ทุกครั้งที่เจอหน้า เขาล้วนไม่อาจหลีกเลี่ยงที่จะถูกอีกฝ่ายเบี่ยงเบนประเด็นไป
เซียวฮูหยินสั่งให้บ่าวรับใช้ชงชา “ท่านโหวดื่มชาแก้มึนเมาก่อน เรื่องพระราชโองการย่อมขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของท่านโหว ข้าฟังท่านโหว”
เยียนโส่วจ้านดื่มชา สบายขึ้นมาเล็กน้อย
เขายิ้มอย่างมีนัย “ฮูหยินเชื่อฟังคำสั่งของข้าจริงหรือ”
“แน่นอน!”
เยียนโส่วจ้านยิ้ม “ฮูหยินลองบอกมา ข้าควรจะปฏิบัติตามพระราชโองการ เดินทางไปเข้าเฝ้าที่เมืองหลวงหรือไม่”
เซียวฮูหยินพูดอย่างจริงจัง “ในฐานะขุนนาง มีพระราชโองการเรียกตัวกลับเมืองหลวง ท่านโหวสมควรจะน้อมรับพระราชโองการ หากไม่ย่อมเป็นการขัดขืนพระราชโองการ! ไม่รู้ว่าท่านโหวสามารถรองรับผลของการขัดขืนพระราชโองการได้หรือไม่”
เยียนโส่วจ้านหัวเราะร่า “ข้าย่อมไม่อาจรับผลจากการขัดขืนพระราชโองการได้ แต่ว่ามีฮูหยินอยู่ ท่านกับฮ่องเต้เป็นพี่น้องกัน ข้าคิดว่าถึงแม้จะขัดขืนพระราชโองการ แต่ฮูหยินย่อมมีวิธีจัดการเรื่องนี้ บรรเทาความโกรธของฝ่าบาทแทนข้า”
เซียวฮูหยินขมวดคิ้ว “ท่านโหวไม่คิดจะเข้าเมืองหลวง คิดจะขัดขืนพระราชโองการจริงหรือ?”
เยียนโส่วจ้านถามกลับ “ฮูหยินอยากให้ข้าเข้าเมืองหลวงหรือ?”
เซียวฮูหยินขมวดคิ้ว “ฟังจากที่ท่านโหวพูด ท่านโหวอยากให้ข้าเข้าเมืองหลวงแทนท่าน น้อมรับโทสะของฝ่าบาท แบกรับโทษและแรงกดดันทุกอย่างแทนท่าน?”
“เหตุใดฮูหยินจึงพูดได้ไม่น่าฟังเช่นนี้ เจ้าวางใจ ข้าจะชดเชยให้เจ้า”
เซียวฮูหยินยิ้มเสียดสี “ท่านโหวไม่ยอมเข้าเมืองหลวง เพียงแค่กลัวว่าไปได้แต่กลับไม่ได้ ท่านโหวส่งข้าไปเมืองหลวง ไม่กลัวข้าจะถูกกักขังเอาไว้ในเมืองหลวง ไปได้กลับไม่ได้เช่นกันหรือ ท่านโหวจิตใจอำมหิตยิ่งนัก”
เยียนโส่วจ้านเลิกคิ้วพลางยิ้ม “เหตุใดฮูหยินต้องเสแสร้ง เจ้าแซ่เซียวและเป็นธิดาขององค์รัชทายาท จางอี้ ไม่ว่าอย่างไร ภายในพระราชวังย่อมต้องให้เกียรติเจ้า ข้าไปเมืองหลวงมีแต่ความอันตราย ฮูหยินไปเมืองหลวงถือว่าเยี่ยมญาติ อีกอย่างในฐานะภรรยาของข้า เวลานี้ข้ามีความลำบาก เจ้าสมควรช่วยข้าแบ่งเบา แต่เจ้ากลับผลักไส ภายในใจของเจ้ามีข้าและตระกูลเยียนหรือไม่”
“ท่านโหวไม่จำเป็นต้องคาดโทษข้า”
“เช่นนั้นเจ้าเพียงแค่บอกมาว่าจะไปหรือไม่ไป”
เยียนโส่วจ้านบีบบังคับอย่างเห็นได้ชัด
เซียวฮูหยินสีหน้าเรียบเฉย “ไปแล้วอย่างไร ไม่ไปแล้วอย่างไร”
ท่าทางของเยียนโส่วจ้านแข็งกระด้าง ไม้แข็งไม้อ่อนล้วนใช้พร้อมกัน “ไปก็ต้องไป ไม่ไปก็ต้องไป เพียงแค่เจ้ายอมไปเมืองหลวง ข้าย่อมไม่เอาเปรียบเจ้า เจ้ามักจะรังเกียจแคว้นซ่างกู่ว่าไม่มีตระกูลที่ดี ไม่เหมาะสมกับอวิ๋นฉีและอวิ๋นเกอ
ไปเมืองหลวงครานี้ เจ้านำอวิ๋นฉีและอวิ๋นเกอไปด้วย หาตระกูลหมั้นหมายให้พวกนาง เพียงแค่เจ้าตัดสินใจ ข้าย่อมเห็นด้วย งานแต่งของเด็กสองคนนี้ เจ้าตัดสินใจได้เอง ข้ามีเจตนาบริสุทธิ์อย่างยิ่ง ฮูหยินพึงพอใจหรือไม่”
เซียวฮูหยินก้มหน้าครุ่นคิด
เยียนอวิ๋นเกอจรดดินสออย่างรวดเร็ว
‘กลัวตายก็พูดมาตามตรง!’
กระดาษเปิดขึ้น โทสะของเยียนโส่วจ้านก็ปะทุขึ้น
“ข้ากลัวตายหรือ”
ล้อเล่นหรืออย่างไร
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะเยาะ หากไม่กลัวตาย เหตุใดจึงไม่กล้าไปเมืองหลวง
ต้องให้ภรรยาและบุตรไปเมืองหลวงเหยียบเข้าไปในถ้ำเสือถ้ำมังกรแทนเขา ไร้ยางอาย!
ปัง!
เยียนโส่วจ้านโกรธจัด มือตบลงบนโต๊ะ
เยียนอวิ๋นเกอกลอกตา มือไม่ยังคงไม่หยุดเขียน
นางเรียกร้องผ่านการเขียนลงบนกระดาษ ‘เงินห้าแสนก้วน ทองห้าพันตำลึง ทองคำขาวหมื่นตำลึงใช้สำหรับสานสัมพันธ์ในเมืองหลวง’
นางรู้ดีแก่ใจ การไปเมืองหลวงครานี้ เซียวฮูหยินผู้เป็นมารดาไม่อาจปฏิเสธได้
ในเมื่อไม่ว่าอย่างไรล้วนต้องเดินทางไปเมืองหลวง เช่นนั้นย่อมไม่อาจปล่อยเยียนโส่วจ้านไปอย่างง่ายดาย
นางจะใช้โอกาสเรียกเงิน สาแก่ใจยิ่งนัก
เวลาปกติไม่มีโอกาสเช่นนี้
ครานี้ไม่อาจพลาดไปได้
เยียนโส่วจ้านอ่านเนื้อหา หางตาของเขากระตุก
เยียนอวิ๋นเกอกล้าเอ่ยปากเสียจริง
เขาถามเซียวฮูหยิน “มันเป็นความต้องการของฮูหยินหรือ”
เซียวฮูหยินกวาดตามองจำนวนเงินบนกระดาษ “หากท่านโหวไม่มีเงิน การเดินทางไปเมืองหลวงในครานี้คงต้องยกเลิก อย่างมากก็แค่ถูกซักโทษจากราชสำนัก เมื่อถึงเวลาค่อยหาทางจัดการ เมื่อถึงเวลานั้น ท่านโหวอาจมีเงินแล้ว”
เยียนโส่วจ้านโกรธจัด
แม่ลูกสองคนนี้ร่วมมือกันขัดขืนเขา
เขาส่งเสียงไม่พอใจ “เงินแสนก้วน ทองหนึ่งพันตำลึง ทองคำขาวห้าพันตำลึง ข้าให้ได้เท่านี้”
‘ตกลง!’ เยียนอวิ๋นเกอรีบตอบตกลงทันทีเพราะเกรงว่าเขาจะกลับคำ
เยียนโส่วจ้านรู้ตัวทันทีว่าตนเองถูกบุตรสาวหลอก
กลับคำยังทันหรือไม่
หากเขากล้ากลับคำนางจะไปพังจวนตะวันตก ไปหาเฉินฮูหยินระบายความโกรธบัดนี้
ทุกคนต่างเป็นคนของตระกูลเยียน เหตุใดผู้ที่ออกแรงล้วนเป็นบ้านใหญ่ จวนตะวันตกเอาแต่นั่งรอผลประโยชน์
เยียนโส่วจ้านส่งเสียงไม่พอใจ เอาเถิดๆ เขาเป็นชายที่รักษาสัจจะ คำไหนคำนั้นอยู่แล้ว


## บทที่ 14 เป็นศัตรูหรือเป็นมิตร

ตอนที่ 14 เป็นศัตรูหรือเป็นมิตร
เยียนโส่วจ้านกำลังถ่วงเวลา
ถึงแม้กำหนดรายละเอียดในการเดินทางไปเมืองหลวงแล้ว กำหนดรายชื่อผู้ติดตามแล้ว แต่ทุกครั้งที่ติงฉางซื่อเร่งเร้า เขามักจะเฉไฉพูดถึงเรื่องอื่นเพื่อเป็นข้ออ้างในการถ่วงเวลา
ติงฉางซื่อร้อนใจจนมุมปากเป็นแผล
จิ้งจอกเฒ่าอย่างเยียนโส่วจ้าน ช่างไร้คุณธรรมยิ่งนัก!
“ท่านโหวจะออกเดินทางไปเมืองหลวงเมื่อใด ไม่ว่าอย่างไร วันนี้ท่านต้องให้ความชัดเจนกับข้า”
เยียนโส่วจ้านหัวเราะพลันเกลี้ยกล่อมให้อีกฝ่ายดื่มสุรา
“ติงกงกงดื่มสุรา! เวลาดื่มสุราอย่าคุยเรื่องสำคัญ”
ติงฉางซื่อสีหน้าดำทะมึน ยกมือทำท่าคำนับไปทางเมืองหลวง
“ฝ่าบาททรงเฝ้ารอท่านโหวและฮูหยินอยู่ในพระราชวัง แต่เหตุใดท่านโหวมัวแต่ถ่วงเวลา ท่านโหวคิดจะขัดพระราชโองการหรือ”
เยียนโส่วจ้านหรี่ตาลง ยิ้มอย่างมีเลศนัย “ข้าเป็นขุนนางของฝ่าบาท มิบังอาจขัดขืนพระราชโองการ โทษอันใหญ่หลวงเพียงนี้ ข้าต่างหากที่ต้องถามติงกงกง ฝ่าบาทรับสั่งให้ท่านถ่ายทอดพระราชโองการบังหน้า แต่ความจริงแล้วต้องการสืบข้า เพื่อง่ายต่อการคาดโทษอันไม่เป็นจริงกับข้าใช่หรือไม่”
ติงฉางซื่อสัมผัสได้ถึงความอันตรายและแรงอาฆาต
ทันใดนั้นเหงื่อของเขาผุดขึ้น ดึงสติกลับมาได้ในทันที
ที่นี้เป็นพื้นที่ของตระกูลเยียน เยียนโส่วจ้านสามารถฆ่าเขาด้วยเหตุผลต่างๆ คนในพระราชวังก็ไม่อาจทำอันใดเยียนโส่วจ้านได้ในเวลาอันสั้น
ติงฉางซื่อถือแก้วสุราแน่น มือของเขาเผยให้เห็นเส้นเลือดปูนโปน
“เรื่องพระราชโองการ ท่านโหวมีแผนการอย่างไร ขอให้บอกความจริงมาตามตรง ไม่ว่าอย่างไร ย่อมต้องมีข้อสรุป หากยืดเยื้อเป็นเวลานานไปจะไม่มีผลดีต่อทุกคน”
ติงฉางซื่อคล้อยตามอีกฝ่าย แต่ก็ไม่ลืมที่จะตักเตือน
อย่าทำอะไรวู่วาม
ราชสำนักไม่ได้รับมือด้วยง่ายนัก
หากเจ้าเยียนโส่วจ้านกล้าทำอันใด ราชสำนักจะจัดการเจ้าไม่ช้าก็เร็ว
เยียนโส่วจ้านยิ้ม “ข้ารู้ว่าติงกงกงร้อนใจ ท่านออกจากเมืองหลวงมานาน ย่อมต้องระลึกถึงพระราชวังอย่างมาก แต่ข้าไม่สามารถจากไปได้! ค่ายทหารมีงานมากมาย ต้องคอยเฝ้าระวังทุกเรื่อง ข้าไม่อาจจากไปได้แม้แต่วันเดียว”
หมายความว่าอย่างไร
ติงฉางซื่อสีหน้าฉงน
เขาวางแก้วสุราลง ทำหน้าเหลือเชื่อ
“หากข้าเข้าใจไม่ผิด ท่านโหวคิดจะขัดขืนพระราชโองการไม่เข้าเมืองหลวงอย่างนั้นหรือ”
เยียนโส่วจ้าน เจ้าบังอาจนัก!
บังอาจขัดขืนพระราชโองการ
ติงฉางซื่อตะโกนด้วยความโกรธอยู่ภายในใจ แต่ภายนอกไม่แสดงสีหน้าใดๆ
ลำบากเขาเหลือเกิน
เยียนโส่วจ้านหัวเราะร่า ท่าทางสง่าผ่าเผยราวกับเป็นชายกำยำที่ไร้กลอุบาย
เขาพูดด้วยท่าทางจริงจัง “จะเป็นไปได้อย่างไร ข้ามิบังอาจขัดขืนพระราชโองการ ฝ่าบาทดำรัสไว้ในพระราชโองการ ทรงระลึกถึงภรรยาของข้าอย่างมาก ข้าจึงคิดว่าให้ภรรยาของข้าเดินทางไปยังเมืองหลวงแทน ภรรยาข้าแต่งกับข้ามายี่สิบปี ระลึกถึงคนและสิ่งของในเมืองหลวงอย่างมากเช่นเดียวกัน เวลานี้เป็นโอกาสที่จะได้บรรเทาความทุกข์ของภรรยาที่ระลึกถึงบ้านเกิด”
ติงฉางซื่อยิ้ม
เยียนโส่วจ้าน เจ้าร้ายกาจนัก!
เปลี่ยนเรื่องการขัดขืนพระราชโองการให้เป็นเรื่องสูงส่งเพียงนี้
เขายกเหยือกสุราขึ้นมา รินสุราเต็มจอก
“ข้าดื่มให้ท่านโหวหนึ่งจอก ท่านโหวมีความกล้านัก ข้ายอมจำนน! ข้าขอดื่มหมดแก้ว”
พูดจบ เขาเงยหน้าดื่มสุราจนหมดจอก หลังจากดื่มแล้วยังไม่ลืมคว่ำจอกให้อีกฝ่ายดู สุราหมดแก้วแล้ว
เยียนโส่วจ้านหรี่ตายิ้ม “ติงกงกงดื่มเก่งยิ่งนัก! ผู้ใดก็ได้ รินสุราให้ติงกงกงอีก!”
ติงฉางซื่อยกจอกสุราขึ้นอีกครั้ง “จอกนี้ยังคงดื่มให้ท่านโหว ข้าหวังว่าท่านโหวจะสมดังปรารถนาทุกเรื่อง พระราชวังและราชสำนักไม่คาดโทษที่ท่านโหวขัดขืนพระราชโองการ”
“ท่านพูดได้ไม่ถูกต้องยิ่งนัก!” เยียนโส่วจ้านเลิกคิ้วพลันยิ้ม “ข้ากับภรรยาเปรียบเสมือนคนเดียวกัน นางสามารถเป็นตัวแทนของข้าได้อย่างสมบูรณ์ ราชสำนักและฝ่าบาทมีรับสั่งอันใด สามารถรับสั่งกับภรรยาข้าได้ทุกเรื่อง นางจะจัดการแทนข้าเอง”
ติงฉางซื่อได้ยินจึงผงะไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะร่า
“ฟังจากคำพูดของท่านโหว ฮูหยินสามารถตัดสินแทนท่านโหวได้?”
“แน่นอน!” เยียนโส่วจ้านพูดเหลวไหลด้วยท่าทีจริงจัง
ติงฉางซื่อยิ้มอย่างมีเลศนัย “หากราชสำนักต้องการให้ท่านโหวปลดกองกำลัง ฮูหยินก็สามารถตัดสินใจแทนได้?”
เยียนโส่วจ้านหัวเราะ “ข้าเชื่อว่าขุนนางทุกท่านในราชสำนักย่อมไม่ทำสิ่งที่จะทำลายรากฐานของตนเอง หลักการเดียวกัน ข้าก็เชื่อมั่นว่าภรรยาของข้าไม่มีทางรับปากคำสั่งไร้เหตุผลของราชสำนัก พวกเราสามีภรรยาเป็นหนึ่งเดียวกัน นางย่อมต้องรักษาผลประโยชน์แทนข้า”
ติงฉางซื่อดื่มสุราในแก้ว “เหตุใดท่านโหวจึงคิดว่าราชสำนักไม่คาดโทษที่ท่านโหวขัดขืนพระราชโองการ ท่านคิดจะอาศัยฮูหยินในการสยบความไม่พึงพอใจของราสำนัก ท่านโหวคงจะคิดง่ายเกินไป ข้าขอเตือนให้ท่านโหวน้อมรับพระราชโองการ รีบออกเดินทางไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทที่เมืองหลวง เกียรติยศที่หาได้ยากเช่นนี้ ท่านโหวอย่าได้ทำลายอนาคตอันยาวไกลของตนเอง”
“ฮ่าๆ... อนาคตของข้าอยู่ในแคว้นโยวโจว แคว้นซ่างกู่ เมืองหลวงมีภรรยาเดินทางไปแทนข้าก็เพียงพอแล้ว! หากติงกงกงไม่พอใจ สามารถเดินทางกลับไปทูลต่อฝ่าบาทได้”
พูดจบ เยียนโส่วจ้านก็ปรบมือ
องครักษ์ได้รับคำสั่ง ยกกล่องใบเล็กเข้ามา
กล่องถูกเปิดออก ทองคำสีเหลืองอร่ามทั้งกล่องส่องสว่างจนแสบตา
ติงฉางซื่อหัวใจเต้นระรัว ลมหายใจหอบขึ้นอย่างชัดเจน
เขาหรี่ตาลง “ท่านโหวหมายความว่าอย่างไร”
เยียนโส่วจ้านมีความมั่นใจ “ติงกงกงรับขอบขวัญชิ้นนี้เอาไว้ อย่าได้ถือสากัน พวกเรายังคงเป็นสหายกัน ต่อจากนี้ ข้าจะส่งคนไปรับใช้กงกงทุกปี แน่นอน ทางด้านฝ่าบาท ข้าหวังว่ากงกงจะช่วยพูดเรื่องแต่สิ่งที่ดีของข้า หากติงกงกงเห็นเงินทองดุจดิน ไม่ยอมรับของขวัญชิ้นนี้ เช่นนั้นคงทำได้เพียงลำบากให้กงกงอยู่ต่อ”
ติงฉางซื่อมองทองคำลังหนึ่ง หายใจไม่มั่นคง
ผ่านไปครึ่งวัน เขาถึงได้ตั้งสติกลับมาได้ “ท่านโหวกำลังข่มขู่ข้า!”
“พูดเช่นนี้ไม่ถูก! ข้ากำลังสานสัมพันธมิตรกับติงกงกง” เยียนโส่วจ้านหน้าหนาอย่างมาก เขาพูดจนตนเองแทบจะเชื่อแล้ว
ทองคำมากมานเพียงนี้ หากไม่จริงใจจะหยิบออกมาได้อย่างไร
เขาตั้งใตจะคบหาตนเองจริง
เห็นดวงตาทั้งสองข้างของเขาหรือไม่
จริงใจเพียงใด!
ติงฉางซื่อมองทองคำทั้งลัง ดวงตาไม่อาจเคลื่อนไปที่อื่นได้
เขาเลียริมฝีปาก “หากข้าไม่ยอมรับเอาไว้ ท่านโหวจะกักตัวข้าหรือ”
“ฮ่าๆ…คบสหายมีคุณค่าที่ความจริงใจ หากติงกงกงดูถูกข้า ข้ามีฎีกาอยู่หนึ่งเล่ม พรุ่งนี้สามารถส่งคนนำไปยังเมืองหลวงให้ฝ่าบาททอดพระเนตร”
พูดจบ เยียนโส่วจ้านโยนฎีกาให้ติงฉางซื่ออ่านเนื้อหาด้านใน
เนื้อหาด้านในฎีกาไม่เป็นมิตรอย่างมาก
เนื่องจากมันเป็นฎีการ้องเรียน เนื้อหาร้องเรียนติงฉางซื่อและผู้ติดตามกระทำการอันมิชอบ เป็นภัยต่อพื้นที่ แทรกแซงเรื่องทางการทหาร ชั่วร้ายอย่างมาก สมควรแก่การประหาร
ไม้แข็งไม้อ่อนมาพร้อมกัน อีกทั้งยังก่อให้เกิดเรื่องใหญ่เพียงนี้ ไร้ยางอายอย่างแท้จริง
ติงฉางซื่อสีหน้าดำทะมึน เขาถือฎีกาเอาไว้ ตำหนิด้วยความโกรธ “ใส่ร้ายทั้งสิ้น”
“ผู้ใดในเมืองหลวงจะรู้ว่าเป็นการใส่ร้าย ข้าบอกว่าพวกท่านกระทำเรื่องที่ทำให้คนเกลียดชัง พวกท่านย่อมต้องเคยทำ ถึงแม้ราชสำนักจะส่งคนมาสืบ ก็ไม่อาจสืบถึงปัญหาได้แม้แต่น้อย”
เยียนโส่วจ้านอาศัยข้อดีของการเป็นใหญ่ในเมืองอย่างเห็นได้ชัด เขาต้องการทำให้ติงฉางซื่อและผู้ติดตามตาย
หลังจากข่มขู่เสร็จ สีหน้าของเยียนโส่วจ้านก็เปลี่ยนไป ใบหน้าของเขาแสดงความเป็นมิตรออกมา
“หากติงกงกงยอมเป็นสหายกับข้า ค่าใช้จ่ายตลอดทางนี้ ข้าจะรับผิดชอบเอง ต่อจากนี้เทศกาลในแต่ละปี ข้าย่อมมีของกำนัลมอบให้”
ติงฉางซื่อมือหนึ่งถือฎีการ้องเรียน พลางมองทองคำลังนั้น
ควรจะไปซ้ายหรือขวา
หัวใจของเขาเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมา
เขากลืนน้ำลายลงคอ ในที่สุดก็ตัดสินใจได้
เขาหัวเราะเสียงดัง ฉีกฎีการ้องเรียนทิ้งไป “ท่านโหวมีเจตนาจริงใจในการคบหา ข้าย่อมยินดี ขอบคุณที่ยกย่องยอมคบสหายอย่างข้า ข้าจะไม่รู้ผิดชอบชั่วดีได้อย่างไร ท่านโหววางใจ ทางด้านฝ่าบาท ข้าย่อมต้องทูลถวายแต่สิ่งที่ดีแทนท่านโหวอย่างสุดกำลัง”
เยียนโส่วจ้านเงยหน้าหัวเราะร่า “ฮ่าๆ...ข้ารู้ว่าติงกงกงมีคุณค่าแก่การคบหา ผู้ใดก็ได้รินสุรา! วันนี้ข้าจะดื่มกับติงกงกงให้สาแก่ใจ!”


## บทที่ 15 บีบจมูก อดทนกับนาง

ตอนที่ 15 บีบจมูก อดทนกับนาง
เมื่อจัดการติงฉางซื่อแล้ว เยียนโส่วจ้านก็พึงพอใจอย่างมาก
เขาวิ่งไปโอ้อวดต่อหน้าเซียวฮูหยิน
“ติงฉางซื่อไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป หลังจากนี้อีกสิบวัน เจ้าเดินทางเข้าเมืองหลวงพร้อมเขา อย่าลืมพาอวิ๋นฉีและอวิ๋นเกอไปด้วย”
เซียวฮูหยินเหลือบมองเขา “ไม่ต้องให้ท่านโหวเตือน ข้าก็จะพาอวิ๋นฉีและอวิ๋นเกอไปด้วย หากข้าเดินทางไป แล้วทิ้งพวกนางพี่น้องไว้ในจวนโหว ข้าคงไม่วางใจ รอข้ากลับมา พวกนางคงจะไม่เหลือแม้แต่ชีวิต”
เยียนโส่วจ้านส่งเสียงไม่พอใจ “ฮูหยินเห็นว่าจวนโหวป็นถ้ำเสือถ้ำมังกรหรือ! นิสัยของอวิ๋นเกอ ผู้ใดจะกล้าแตะต้องนาง นางไม่หาเรื่องผู้อื่นก็ต้องขอบคุณฟ้าดินแล้ว”
เซียวฮูหยินหัวเราะเสียงเย็น “ท่านโหวพูดเช่นนี้ละอายใจหรือไม่ อวิ๋นเกอนิสัยใจร้อนเพียงใด นางก็เป็นแค่เด็ก นอกจากมีกำลังมากกว่าคนทั่วไปแล้ว ไม่มีกลอุบายอื่นในการป้องกันตัวเอง หากมีคนจงใจทำร้ายนางย่อมมีโอกาสสำเร็จ ท่านโหวลืมไปแล้วหรือว่าคอของอวิ๋นเกอบาดเจ็บได้อย่างไร ลืมไปแล้วหรือว่าเหตุใดนางจึงพูดไม่ได้”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ สายตาของเยียนโส่วจ้านเลิ่กลั่ก เห็นได้ชัดว่าเขาก็รู้สึกผิด
เขาเถียงข้างๆ คูๆ “คอของอวิ๋นเกอเป็นอุบัติเหตุ อีกอย่างเรื่องตั้งหลายปีก่อน เหตุใดฮูหยินจึงต้องพูดถึงเรื่องเก่าในเวลานี้ สิ่งที่ข้าให้ยังไม่เพียงพอสำหรับเจ้าหรืออย่างไรกัน”
เซียวฮูหยินหัวเราะเยาะ “เงินเพียงเล็กน้อย มอบเป็นของกำนัลไม่กี่ครั้งก็หมดแล้ว ภายในพระราชวังรองจากฝ่าบาท ยังมีฮองเฮา ท่านอ๋องและขุนนางในราชสำนักทั้งหลาย นอกจากนี้ยังมีค่าใช้จ่ายทั่วไปในเมืองหลวงอีก ท่านโหวลองคำนวณดู เงินที่ท่านให้มานั้นพอใช้หรือไม่”
เยียนโส่วจ้านไม่พอใจ “ฮูหยินอยากให้ข้าทำอย่างไร เอาเงินทั้งหมดในจวนให้เจ้านำไปเมืองหลวงหรือ?”
เซียวฮูหยินเงียบไปครู่หนึ่ง “โจรไม่กี่คนที่อยู่ในมือของท่านโหว...”
เยียนโส่วจ้านเปลี่ยนสีหน้าไปทันที เขาตวาดด้วยความไม่พอใจ “เหลวไหล! ข้าเป็นถึงท่านแม่ทัพแห่งต้าเว่ย จะมีโจรในมือได้อย่างไร”
เซียวฮูหยินเม้มปากยิ้ม สายตาฉายแววประชดประชัน
เยียนโส่วจ้านมีกองกำลังจำนวนมากอยู่ใต้บังคับบัญชา เขาไม่สามารถอาศัยเพียงภาษีท้องถิ่นในการเลี้ยงดูกองกำลังได้
คนอื่นอาจไม่รู้ว่าเงินในมือของเขามาจากไหน แต่เซียวฮูหยินนั้นกระจ่างใจอย่างมาก
คนอื่นอาจคิดว่าเยียนโส่วจ้านค้นพบเหมืองทองบนภูเขาจริงๆ แต่พวกเขาไม่รู้ว่าอันที่จริงแล้วเขากำลังขุดหลุมฝังศพบรรพบุรุษของผู้อื่น
นางไม่เกรงกลัวเขา พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ท่านโหวไม่ต้องตระหนก! ข้าจะขอคนจากท่านโหวเพราะต้องการขุดเหมือง ผู้อื่นสำรวจแหล่งเหมืองไม่ได้ ต้องอาศัยโจรเท่านั้น”
เยียนโส่วจ้านเลิกคิ้ว “สำรวจแหล่งเหมือง? ฮูหยินหลอกข้าหรือ ฮูหยินมีเหมืองจากที่ใด”
เซียวฮูหยินพูดอย่างจริงจัง “ไปเมืองหลวงครานี้ ค่าใช้จ่ายมากมายนัก อีกทั้งกำหนดกลับยังไม่แน่นอน ข้านึกขึ้นได้ว่าตอนที่เสด็จปู่ยังอยู่ เคยพระราชทานพื้นที่ศักดินาให้ข้าแปลงหนึ่ง ตามคำร่ำลือ พื้นที่ศักดินาแห่งนี้มีเหมือง แต่ก่อนข้ายุ่งเรื่องภายในจวน ไม่มีกำลังเหลือลงไปดูพื้นที่ศักดินา แต่ครานี้กลับไปเมืองหลวง ข้าวางแผนส่งคนไปสำรวจพื้นที่ศักดินาว่ามีเหมืองจริงหรือไม่ หากสามารถขุดเหมืองได้จริง ข้าย่อมมีเงินใช้ในเมืองหลวง แม้จะต้องอยู่เมืองหลวงสักครึ่งปีหรือปีหนึ่งก็ไม่เกรงกลัว”
เยียนโส่วจ้านขมวดคิ้วมุ่น “ฮูหยินคิดจะพักอยู่ในเมืองหลวงเป็นระยะยาว ไม่กลับมาแล้วอย่างนั้นหรือ”
เซียวฮูหยินหัวเราะเสียงเบา “ท่านโหวเข้าใจผิดแล้ว ข้าห่างจากเมืองหลวงมายี่สิบปี ยากที่จะมีโอกาสกลับเมืองหลวง ย่อมอยากพักผ่อนเป็นเวลานาน ข้ามีจวนหลังหนึ่งอยู่ในเมืองหลวง เสด็จปู่พระราชทานให้ข้าก่อนสวรรคต ข้าไม่เคยอยู่อาศัยมาก่อน”
เยียนโส่วจ้านหัวเราะเสียงเย็น “ฮูหยินมีแผนการอย่างไรกันแน่ พูดมาตามตรงเถิด”
เซียวฮูหยินเม้มปากยิ้ม “เหตุใดท่านโหวจึงคิดว่าข้ามีแผนการ”
“ระหว่างพวกเรา ไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อม ฮูหยินมีเงื่อนไขใด เพียงแค่พูดออกมา”
เซียวฮูหยินจ้องมองเขา พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “เจ้ารองถึงเวลาแก่การนำทัพแล้ว”
นางกำลังหาผลประโยชน์ให้บุตรชายจริงด้วย
เยียนโส่วจ้านยิ้มอย่างกระจ่าง “หากข้าไม่ให้เขานำทัพ ฮูหยินจะทำอย่างไร”
“ไม่ทำอย่างไร! อย่างมากก็แค่อึดอัดใจ เมื่อถึงเมืองหลวงอาจไม่สามารถวิ่งหน้าวิ่งหลัง สานสัมพันธ์แทนท่านโหวได้เพราะปัญหาทางร่างกาย”
เคร้ง!
เยียนโส่วจ้านวางถ้วยชาลงอย่างแรง ฝาครอบแก้วกระทบกันส่งเสียงดัง
สีหน้าของเขาไม่เป็นมิตร “ฮูหยินกำลังข่มขู่ข้าหรือ”
เซียวฮูหยินพูดด้วยความจริงจัง “พวกเราสามีภรรยาเปรียบเสมือนคนเดียวกัน เจ้ารองก็เป็นบุตรชายของท่านโหว อีกทั้งยังเป็นบุตรชายของภรรยาเอก ท่านโหวจะลำเอียงได้อย่างไร ไม่รู้ว่าเจ้ารองเทียบเจ้าใหญ่ไม่ได้ตรงไหน ท่านโหวจึงไม่ยอมให้เจ้ารองนำทัพเสียที”
เยียนโส่วจ้านยิ้มเย้ยหยัน “ฮูหยินช่างพยายามเสียเหลือเกิน ครานี้เสนอข้อแลกเปลี่ยนกับข้า หากข้าไม่ตกลง เจ้าจะทำลายเรื่องใหญ่ของข้า เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะไม่ให้เจ้าไปเมืองหลวงหรือ”
“ได้! ข้าก็ไม่ได้เต็มใจไปเมืองหลวงนัก ท่านโหวให้เฉินฮูหยินไปเมืองหลวงแทนท่านเสียดีกว่า แต่เกรงว่านางไม่รู้แม้แต่ทิศทางการเปิดของประตูพระราชวัง”
เซียวฮูหยินยิ้มเย้ยหยันพร้อมมองเยียนโส่วจ้าน
เยียนโส่วจ้านสีหน้าดำทะมึน ภายในใจเต็มไปด้วยไฟโกรธ
เซียวฮูหยินดื่มชาอย่างสบายใจ นางไม่รีบร้อนแม้แต่น้อย
คนที่ร้อนรนคือเยียนโส่วจ้าน
คนที่ไปเมืองหลวงได้มีเพียงแค่นาง เป็นได้แค่นางเท่านั้น
นางแซ่เซียว เป็นธิดาขององค์รัชทายาทจางอี้
ถึงแม้ฐานะกระอักกระอ่วน แต่ก็มีข้อได้เปรียบที่ผู้อื่นไม่อาจเทียบได้
นางคุ้นชินกับพื้นที่ในเมืองหลวง อีกทั้งยังคุ้นชินกับผู้คนในเมืองหลวงยิ่งกว่า!
สิบคนภายในราชสำนักหรือพระราชวังอย่างน้อยมีคนเก่าแก่ห้าหกคน
หากให้เฉินฮูหยินไปเมืองหลวงแทน แม้จะใช้ชื่อของเยียนโส่วจ้าน ผู้อื่นบอกไม่พบก็คือไม่พบ
หากเป็นนาง ไม่ต้องใช้ชื่อของเยียนโส่วจ้าน เพียงแค่ใช้ชื่อของนาง ไม่ว่าจะเป็นเชื้อสายราชวงศ์หรือขุนนางชั้นสูงล้วนต้องเปิดประตูต้อนรับนางเข้าไป
ไม่สนใจว่าจริงใจหรือไม่
ฐานะของนาง ไม่มีผู้ใดกล้าหักหน้านางอย่างเปิดเผย
นอกจากคนผู้นั้นเป็นคนที่ไม่รู้ประสีประสา เป็นศัตรูของนางในตอนนั้นถึงได้เป็นปรปักษ์กับนาง
นี่คือความมั่นใจของนาง
เยียนโส่วจ้านแยกเขี้ยว โกรธจนเจ็บหน้าอก
“ฮูหยินฉลาดยิ่งนัก ข้ายอมแพ้”
“เช่นกัน เช่นกัน! ทนอารมณ์ของท่านโหวมานานหลายปี อย่างน้อยก็ให้ข้าได้ระบายอารมณ์เสียบ้าง”
เซียวฮูหยินไม่เกรงใจแม้แต่น้อย
เยียนโส่วจ้านโกรธจนหัวเราะออกมา “ข้าคิดว่าฮูหยินจะใช้โอกาสนี้จัดการกับเฉินฮูหยินแม่ลูกเสียอีก”
เซียวฮูหยินยิ้มอย่างมีนัย “ในสายตาของท่านโหว ข้าเป็นคนที่ใจแคบเพียงนี้เชียวหรือ เพียงแค่เฉินฮูหยินคนเดียว ข้าไม่เห็นนางอยู่ในสายตาอยู่แล้ว”
“ฮูหยินใจกว้าง!” เยียนโส่วจ้านหัวเราะร่า
เซียวฮูหยินเคาะโต๊ะเตือนเยียนโส่วจ้าน “ท่านโหวยังไม่รับปากข้า ตกลงจะให้เจ้ารองนำทัพหรือไม่”
“ได้ เพียงแค่เจ้ารองมีความสามารถในการนำทัพ ข้าย่อมปฏิบัติต่อเขาเหมือนเจ้าใหญ่”
“หวังว่าท่านโหวจะปฏิบัติอย่างเท่าเทียมจริง หากข้ารู้ว่าวันที่้ข้าไม่อยู่ในจวนโหว ท่านโหวปฏิบัติไม่ดีต่อเจ้ารอง ข้าจะไม่เกรงใจต่อท่านโหวอย่างแน่นอน”
“ฮูหยินวางใจ ข้าพูดคำไหนคำนั้น เจ้าใหญ่ เจ้ารองล้วนเป็นบุตรชายของข้า ข้ารับรองว่าจะปฏิบัติอย่างเท่าเทียม”
คำพูดของบุรุษเชื่อถือไม่ได้
แต่ว่าเยียนโส่วจ้านสามารถทำได้ตามคำสัญญาของเขาแค่เจ็ดส่วนก็เพียงพอแล้ว
เซียวฮูหยินไม่ได้ทำให้เขาลำบากใจมากนัก “เวลานี้ ท่านโหวสามารถรับปากให้ข้ายืมโจรได้หรือไม่”
“ข้างกายข้าไม่มีโจร มีเพียงองครักษ์คนสนิทสามนาย”
“เช่นนั้นข้าขอยืมองครักษ์ข้างกายท่านโหวมาใช้”
“ได้”
สามีภรรยาทั้งสองตกลงร่วมกัน ต่างฝ่ายต่างพึงพอใจอย่างมาก
…
เซียวฮูหยินกำลังจะออกเดินทางไปยังเมืองหลวง คนที่ดีใจที่สุดในจวนย่อมเป็นผู้ใดไม่ได้นอกจากเฉินฮูหยิน
เมื่อเซียวฮูหยินจากไป นางก็เป็นฮูหยินคนเดียวภายในจวน
ในที่สุดวันที่นางรอคอยมายี่สิบปีก็มาถึง
นางแสร้งถือของขวัญสำหรับการเดินทางมาเยือนเซียวฮูหยิน
“ได้ข่าวว่าฮูหยินจะนำคุณหนูรอง และคุณหนูสี่เข้าเมือง ภายในใจของข้าอาวรณ์ยิ่งนัก”
เซียวฮูหยินตอบนาง “ในเมื่อเจ้าอาลัยอาวรณ์ข้าเพียงนี้ ข้าอยู่ต่อดีหรือไม่ พวกเราอยู่ด้วยกันภายใต้ชายคาเดียวกัน”
สีหน้าของเฉินฮูหยินเปลี่ยนไป น่าอับอายยิ่งนัก
นางยิ้มเก้อ “ฮูหยินจะทำให้งานใหญ่ของท่านโหวล่าช้าเพราะข้าได้อย่างไร ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด เดินทางไปเมืองหลวงสำคัญกว่า”
ใบหน้าของเซียวฮูหยินแสดงออกถึงความเสียดสี “เจ้ามีใจแล้ว! ถอยลงไปเถิด ข้าต้องจัดเตรียมสัมภาระ ไม่มีเวลาคุยเล่น”
นี่ นี่ นี่...
ไม่ให้เกียรตินางแม้แต่น้อย
เฉินฮูหยินอดกลั้นความโกรธเอาไว้ “ข้าตั้งใจเลือกสิ่งเหล่านี้มามอบให้ฮูหยินและคุณหนูทั้งสอง หวังว่าฮูหยินจะไม่รังเกียจ”
“ของที่เจ้านำมาล้วนเป็นของดีที่ได้จากท่านโหว ข้าจะรังเกียจได้อย่างไร”
คำพูดนี้บาดหูยิ่งนัก
เฉินฮูหยินอยู่ต่อไม่ได้แม้แต่น้อย นางขอตัวลาโดยไม่ได้ดื่มน้ำชา ก่อนจะพาบ่าวรับใช้ออกจากเรือนใหญ่ไป
เซียวฮูหยินรังเกียจสิ่งของที่เฉินฮูหยินนำมามอบให้ นางกำชับบ่าวรับใช้ “นำสิ่งของที่เฉินฮูหยินส่งมาออกไปด้านนอกเปลี่ยนเป็นเงินทองให้หมด”
บ่าวรับใช้ทำหน้าฉงน “ฮูหยิน ทำเช่นนี้จะเหมาะสมหรือเจ้าคะ”
เซียวฮูหยินพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่มีอันใดไม่เหมาะสม หากข้าจำไม่ผิด เครื่องหยกเครื่องเงินเหล่านี้ล้วนมาจากท่านโหว บัญชีรู้มูลค่าของสิ่งเหล่านี้ เปลี่ยนเป็นเงินทองจะสะดวกแก่การพกพา หากบัญชีไม่ยอม ใช้ชื่อของข้าไปแลกเปลี่ยนกับท่านโหว
“บ่าวรับคำสั่ง!”
บัญชีไม่ยอมแลกเปลี่ยนให้จริงด้วย!
เรื่องไปถึงเยียนโส่วจ้าน
เยียนโส่วจ้านมองสิ่งของที่มอบให้เฉินฮูหยินกลับมาถึงหน้าตนเองอีกครั้ง เขาพูดไม่ออกเล็กน้อย สุดท้ายทำได้เพียงอดทน
เขาให้บัญชีเปลี่ยนเครื่องหยกเครื่องเงินเป็นเงินทองให้หมด
ภายในใจคิด อดทนกับนางนางอีกไม่กี่วัน
รอนางเดินทางไปเมืองหลวง ทุกสิ่งจะกลับคืนสู่ปกติ


## บทที่ 16 หลอกลวง

ตอนที่ 16 หลอกลวง
เยียนอวิ๋นจือ คุณหนูสามแห่งจวนโหวก็อยากไปเมืองหลวง
เมื่อนางเอ่ยออกมาก็ถูกเฉินฮูหยินตำหนิอย่างแรง
เฉินฮูหยินหยิกหูของนาง “เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ เจ้าไปเมืองหลวงพร้อมกับบ้านใหญ่ เจ้าจะหาที่ตายหรือ”
เยียนอวิ๋นจือน้อยใจ “ในฐานะมารดา ฮูหยินจะกล้าเอาชีวิตของข้าอย่างโจ่งแจ้งได้อย่างไร ข้าแค่ไปเปิดหูเปิดตา ดูความเจริญของเมืองหลวง อีกทั้งเมืองหลวงมีตระกูลชนชั้นสูงมากมาย ข้า...ท่านแม่อยากให้ข้าแต่งกับผู้ใต้บังคับบัญชาของท่านพ่อหรือ ข้าไม่อยากแต่งกับคนหยาบพวกนั้น!”
เฉินฮูหยินโกรธจนเส้นเลือดขึ้น นางกระทบฝ่ามือลงบนศีรษะของเยียนอวิ๋นจือ
“ที่แท้เจ้าอยากไปหาสามีที่เมืองหลวงหรือ! เจ้ารีบล้มเลิกความคิดนี้เสีย เจ้าคนไร้วิสัยทัศน์ เมืองหลวงเป็นสถานที่ที่เจ้าอยากไปก็ได้ไปอย่างนั้นหรือ บุตรหลานชนชั้นสูงเป็นตระกูลที่เจ้าอยากจะแต่งก็แต่งได้หรือ ข้าแล้วว่าเรื่องแต่งงานมีท่านพ่อของเจ้าจัดการ หากเจ้ากล้าเลียนแบบเยียนอวิ๋นเพ่ย ข้าจะตีขาของเจ้าให้หัก ข้าไม่ได้เลอะเลือนเหมือนลุงรองหรือป้ารองของเจ้านะ”
เยียนอวิ๋นจือไม่ยอม “ท่านลุงรองและท่านป้ารองเลอะเลือนที่ใดกัน ท่านแม่อย่าได้พูดเหลวไหล”
เฉินฮูหยินหัวเราะเยาะ “ยังไม่เลอะเลือนอีกหรือ เจ้าคิดว่าเยียนอวิ๋นเพ่ยแต่งกับหลิงฉางเฟิง บ้านรองจะได้เปรียบจริงหรือ เหลวไหลสิ้นดี! ผู้ใดไม่รู้ว่าเยียนอวิ๋นเพ่ยมีชาติกำเนิดอย่างไร ถึงแม้นางจะถูกจวนโหวรับเลี้ยง แต่ตระกูลหลิงย่อมไม่มีทางมีปฏิบัติดีต่อนาง”
“เจ้าไม่เห็นใบหน้าของหลิงฉางเฟิงในวันสู่ขอหรือ เจ้าเพียงเห็นว่าเยียนอวิ๋นเพ่ยมีเกียรติอย่างมาก ที่ได้แต่งงานกับตระกูลหลิง เหตุใดเจ้าจึงไม่คิดว่านางจะมีชีวิตอยู่ดีในตระกูลหลิงหรือไม่ หากนางมีชีวิตที่อยู่ดีแม้แต่วันเดียว ข้าจะหมุนหัวออกมาให้เจ้าเตะเล่น”
เจ้าเด็กโง่! สิ่งสำคัญที่สุดของการออกเรือนคือความเคารพของสามี บิดามารดาของสามีให้ความสำคัญถึงจะมีชีวิตที่ดีได้
“ข้ามีวันนี้ได้เพราะว่าความเคารพและความรักของท่านพ่อเจ้าที่เหมือนเดิมตลอดยี่สิบปี มิฉะนั้นจะมีโอากาสให้กำเนิดพวกเจ้าพี่น้อง ให้เจ้ามีชีวิตอย่างสุขสบายดุจดั่งบุตรที่กำเนิดจากภรรยาหลวงได้อย่างไร เจ้ารีบล้มเลิกความคิดนี้บัดนี้”
เยียนอวิ๋นจือกัดปาก ไม่เปล่งเสียง เห็นได้ชัดว่านางยังไม่เปลี่ยนความคิด
เฉินฮูหยินโกรธมาก
“เหตุใดเจ้าจึงไม่รู้ถูกผิด! คนของบ้านใหญ่เกลียดพวกเราเข้ากระดูก เจ้าตามไปเมืองหลวง เชื่อหรือไม่ว่าฮูหยินจะหาตระกูลตกอับให้เจ้า เมื่อถึงเวลาเจ้าเรียกฟ้าฟ้าไม่ตอบ เรียกดินดินไม่ขาน แม้เจ้าจะเสียใจก็สายไปแล้ว!”
เยียนอวิ๋นจือยังมีความหวังอยู่เล็กน้อย “ไม่ได้รับการอนุญาตจากท่านพ่อ ฮูหยินจะกล้ามอบข้าให้ตระกูลตกอับอย่างง่ายดายได้อย่างไร”
เฉินฮูหยินโกรธ “เจ้าโง่หรืออย่างไร จวนโหวห่างจากเมืองหลวงนับพันลี้ ฟ้าสูงกว้าง ทางน้ำไกล อีกทั้งนางยังเป็นภรรยาหลวง นางสามารถหมั้นหมายให้เจ้าโดยไม่ต้องได้รับอนุญาตจากท่านพ่อของเจ้า เจ้าคิดว่าทุกเรื่องต้องผ่านการอนุญาตของท่านพ่อเจ้าเหมือนอยู่ในจวนโหวอย่างนั้นหรือ”
เยียนอวิ๋นจือร้องไห้ออกมาเสียงดัง นางรู้สึกน้อยใจยิ่งนัก
คำพูดของเฉินฮูหยิน ทำให้ความฝันทั้งหมดของนางแหลกสายไม่เหลือแม้แต่น้อย
หัวใจของนางก็แหลกสลาย ไม่สามารถฟื้นคืนกลับมาได้อีก
นางตะโกนออกมาด้วยความโกรธ “ฮูหยินไปเมืองหลวงได้ เหตุใดท่านแม่จึงไปไม่ได้”
สมกับเป็นเด็กโง่ ดื้อรั้นไม่มีที่ติ
เฉินฮูหยินโบกมือ สั่งให้บ่าวรับใช้พานางลงไปสงบอารมณ์
...
เยียนอวิ๋นจือกลับห้องไปร้องไห้ ภายในใจเต็มไปด้วยความไม่สมัครใจ
นางวิ่งไปหาเยียนอวิ๋นฉี แต่ไม่คิดว่าเยียนอวิ๋นเกอก็อยู่
เมื่อนางเห็นเยียนอวิ๋นเกอ ทันใดนั้นรู้สึกหวั่นใจ เท้าของนางก้าวถอยหลังไปอย่างควบคุมไม่ได้
เมื่อเยียนอวิ๋นเกอเห็นเหตุการณ์ นางรู้สึกสนุกขึ้นมาทันที!
นางกวักเรียกเยียนอวิ๋นจือเข้ามา
เยียนอวิ๋นจือทำท่าเหมือนจะเข้าไปแต่ก็ไม่อยากเข้าไป ยืนลังเลอยู่หน้าประตู
สีหน้าของเยียนอวิ๋นเกอดำทะมึน เยียนอวิ๋นจือตัวสั่นเทา ยกขาก้าวข้ามประตูทันที
เยียนอวิ๋นเกออายุน้อยกว่าเยียนอวิ๋นจือหนึ่งสองปี แต่ความสูงเท่ากัน
นางกอดไหล่ของเยียนอวิ๋นจือเอาไว้ จ้องมองอีกฝ่าย
เหตุใดจึงกลัว หรือว่าทำเรื่องไม่ดีอันใดมา
เยียนอวิ๋นจือรีบโบกมือ “ข้าไม่ได้ทำสิ่งใดทั้งสิ้น”
“ไม่ได้ทำ เหตุใดเจ้าเห็นหน้าข้าจึงเหมือนเห็นผี” เยียนอวิ่นเกอเขียนถาม
เยียนอวิ๋นจือหน้าซีด กัดฟันแน่นไม่ยอมเปิดปาก
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะอย่างไร้เสียง ดูท่าทางขี้ขลาดของเยียนอวิ๋นจือ นางก็ไม่อยากจะรังแกอีกฝ่ายแม้แต่น้อย
ไม่รู้ประสบความสำเร็จแม้แต่น้อย!
นางตบหน้าของเยียนอวิ๋นจือเบาๆ เยียนอวิ๋นจือก็กลัวจนตัวสั่นเทา ไม่กล้าแม้แต่จะขยับ
นางหัวเราะเยาะออกมา ชี้ไปที่ประตู แสดงให้อีกฝ่ายรู้ว่า “ไม่มีเรื่องใดก็ออกไปเสีย!”
เยียนอวิ๋นจือดึงสติกลับมาได้ จากนั้นนางก็กระโดดออกห่างจากเยียนอวิ๋นเกอทันที
“ข้าๆ...”
“น้องสามมาหาข้ามีเรื่องใดหรือ” เยียนอวิ๋นฉีเอ่ยถามช่วยชีวิตของอีกฝ่ายเอาไว้
เยียนอวิ๋นจือพยักหน้าระรัว “พี่สองไปเมืองหลวงแล้ว สามารถเขียนจดหมายให้ข้าได้หรือไม่ ข้าอยากรู้ว่าเมืองหลวงเป็นอย่างไร”
เยียนอวิ๋นฉีพูด “ข้าไม่ชอบเขียนจดหมาย โดยเฉพาะเขียนจดหมายให้เจ้า”
เยียนอวิ๋นจือใบหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย
“ไม่เขียนก็ไม่เขียน ข้าก็ไม่อยากได้”
นางแสดงท่าทางดื้อรั้น แต่ก็ไม่อยากที่จะจากไป
อย่างไรภายในใจยังคงมีความหวังอยู่เล็กน้อย หวังว่าเยียนอวิ๋นฉีกำลังล้อเล่น
เยียนอวิ๋นฉีถามนาง “เจ้าไม่อยากได้ เหตุใดจึงยังยืนอยู่ไม่จากไป”
เยียนอวิ๋นจือยิ่งอับอาย สองขาดราวกับมีรากงอกออกมายึดเอาไว้
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะอย่างไร้เสียง ดึงแขนเสื้อของพี่สอง ก่อนจะชี้ไปที่เยียนอวิ๋นจือ
นางคงอยากไปเมืองหลวง แต่ถูกเฉินฮูหยินรั้งเอาไว้
เยียนอวิ๋นฉีเม้มปากยิ้ม “น้องสามอยากรู้ว่าเมืองหลวงเป็นอย่างไร หรือไม่เจ้าลองขอร้องน้องสี่ น้องสี่วาดภาพเก่งและเหมือนจริง เจ้าให้นางวาดภาพให้ เจ้าย่อมรู้ว่าเมืองหลวงเป็นอย่างไรไม่ใช่หรือ”
เยียนอวิ๋นเกอสองมือกอดอก
นางไม่เอา
วาดภาพสิ้นเปลืองเวลามาก!
อีกอย่างสิ่งที่นางเชี่ยวชาญอย่างแท้จริงไม่ใช่การวาดภาพ แต่เป็นการวาดแผนที่
มันเป็นความสามารถที่นางฝึกฝนระหว่างช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายเมื่อชาติที่แล้ว
อย่าดูถูกการวาดแผนที่เชียว
ลองตัดแผนที่ส่วนหนึ่ง ระบุชื่อที่ไม่คุ้นเคย ไม่ใช้อินเทอร์เน็ต ไม่ใช้อุปกรณ์ เพียงแค่ใช้ดวงตา คนส่วนใหญ่ล้วนไม่อาจรู้ว่าเป็นแผนที่ของสถานที่แห่งใด
ถึงแม้จะมีอุปกรณ์ มีอินเทอร์เน็ต คนส่วนใหญ่ก็ยังอ่านแผนที่ไม่เข้าใจ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้คนที่เดินตามเครื่องมือนำทาง แต่ก็ยังสามารถเดินผิดได้
เยียนอวิ๋นเกอใช้ดวงตาเพียงคู่เดียว ขอเพียงแค่นางเคยไปสถานที่แห่งนั้น นางย่อมสามารถวาดแผนที่ที่สมบูรณ์แบบออกมาได้ด้วยมือของตนเอง
ถึงแม้อาจมีผิดพลาดบ้าง แต่สามารถละเลยได้ในยุคสมัยนี้
สามารถบอกได้ว่า ในยุคสมัยนี้ หากเยียนอวิ๋นเกอยอมรับว่าเป็นที่สองในการวาดแผนที่ ไม่มีผู้ใดกล้ายอมรับว่าเป็นที่หนึ่ง
นับจนบัดนี้ นางวาดแผนที่ให้พี่รองเยียนอวิ๋นถงแค่ใบเดียว คนอื่นไม่เคยได้รับการปฏิบัติเช่นนี้
ให้นางวาดภาพให้เยียนอวิ๋นจือ นางยังไม่มีเกียรติถึงเพียงนั้น
หากพูดตามตรง เยียนอวิ่นจือไม่คู่ควร
เยียนอวิ๋นจือเองก็รู้ว่าตนเองไม่เป็นที่โปรดปรานของเยียนอวิ๋นเกอ
นางพูดอย่างกล้าๆ กลัวๆ “ข้า...ข้าไม่ลำบากน้องสี่ดีกว่า น้องสี่คงเหนื่อย ตอนที่พี่สองเขียนจดหมายกลับมา สามารถเขียนมาให้ข้าด้วยได้หรือไม่”
เยียนอวิ๋นฉีครุ่นคิด “เขียนจดหมายให้เจ้าด้วยใช่ว่าจะไม่ได้ แต่ข้าจะได้ประโยชน์อันใด”
“พี่สองต้องการอันใด”
“พวกเราแลกเปลี่ยนกัน เจ้าเขียนจดหมายให้ข้า ข้าย่อมเขียนจดหมายให้เจ้า แต่เนื้อหาต้องละเอียด เจ้าต้องเขียนว่าหลังจากที่พวกข้าจากไป ภายในจวนเกิดเรื่องใดขึ้นบ้าง เจ้าจะยินดีทำหรือไม่”
เยียนอวิ๋นจือพยักหน้า ง่ายดายเพียงนี้ นางไม่ตกลงได้อย่างไร
“ข้าตกลง ข้าฟังพี่สอง”
“พวกเราตกลงตามนี้ นี่คือที่อยู่ของพวกข้าในเมืองหลวง เจ้าซ่อนไว้ให้ดี อย่าให้ผู้อื่นพบเข้า”
เยียนอวิ๋นฉีเขียนที่อยู่หนึ่งมอบให้อีกฝ่าย
เยียนอวิ๋นจือได้ที่อยู่มา นางตื่นเต้นจนเหงื่อผุดขึ้นบนใบหน้า
นางพับกระดาษแผ่นนั้นเก็บไว้กับตัวอย่างระมัดระวัง
เยียนอวิ๋นฉีพูดขึ้นอีก “จดหมายข้าจะให้พี่สองนำมาให้ เพื่อไม่ให้ฮูหยินรองพบเข้าแล้วรั้งเจ้าเอาไว้ ไม่ยอมให้เจ้าเขียนจดหมายให้พวกข้า”
เยียนอวิ๋นจือเผยยิ้มดีใจ “พี่สองคำนึงได้รอบคอบยิ่งนัก”
นางจากไปอย่างพอใจ
เยียนอวิ๋นเกอยกนิ้วโป้งให้เยียนอวิ๋นฉี
พี่สองร้ายกาจ หลอกคนเก่งนัก
เยียนอวิ๋นฉีเม้มปากยิ้ม “ข้าไม่ได้หลอก เพียงแค่ต่างคนต่างมีความต้องการ”


## บทที่ 17 ไร้ความทะเยอทะยาน

ตอนที่ 17 ไร้ความทะเยอทะยาน
เช้าตรู่ของฤดูใบไม้ร่วง
สายหมอกโอบล้อมขุนเขา
ประตูของจวนโหวเปิดกว้าง ขบวนคนนับหลายพันนายออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองหลวง
องครักษ์จากตำหนักบูรพาสามพันนายเพิ่มจำนวนเป็นสี่พันนายในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
ตอนที่เยียนอวิ๋นเฟยออกเรือน นางได้นำองครักษ์ห้าร้อยนายพร้อมกับครอบครัวของพวกเขาไปด้วย
ที่เหลือสามพันห้าร้อยนาย เหลือหนึ่งพันห้าร้อยนายไว้เพื่อปกป้องเยียนอวิ๋นถง
ส่วนที่เหลืออีกสองพันนายถูกเซียวฮูหยินนำไปเมืองหลวงด้วย
การเดินทางครั้งนี้เหมือนเป็นการย้ายถิ่นฐาน
ไม่เพียงแต่องครักษ์สองพันนายเท่านั้นที่เดินทางไปเมืองหลวง แต่ยังรวมถึงคนในครอบครัวของพวกเขาด้วย
เฉินฮูหยินกระซิบที่ข้างหูของเยียนโส่วจ้าน “ท่าทางของฮูหยิน นางคิดจะไปแล้วไม่กลับมาอีกหรือ”
เยียนโส่วจ้านเงียบ
เขารู้ดีว่าองครักษ์สองพันนายนี้นำไปให้อวิ๋นฉีและอวิ๋นเกอสองพี่น้อง
เมื่อถึงเมืองหลวง หากสามารถหมั้นหมายให้สองพี่น้องได้ องครักษ์เหล่านี้ย่อมต้องอยู่ในเมืองหลวงต่อ ไม่ต้องเดินทางกลับ
เฉินฮูหยินถอนหายใจเบาๆ “ฮูหยินเดินทางไปครานี้จะกลับมาอีกหรือไม่”
เยียนโส่วจ้านหรี่ตามองไปทางเฉินฮูหยิน
เฉินฮูหยินรีบปิดปากอย่างรู้งาน
เยียนอวิ๋นถงอาลัยอาวรณ์มารดากับน้องสาวทั้งสอง
เพียงแต่ในฐานะบุตรชายของตระกูลเยียน เขาไม่เหมาะสมที่จะเดินทางไปเมืองหลวงด้วย
หากไปเมืองหลวง เขาถือเป็นผู้ใดกัน
ตัวประกันหรือ
รากฐานของตระกูลเยียนอยู่ที่รัฐโยวโจว อยู่ในค่ายทหาร
ดังนั้นประจำการในค่ายทหาร ถือครองอำนาจทางการทหารจึงเป็นวิธีที่ดีที่สุดสำหรับเขา
“น้องรอง น้องสี่ต้องดูแลท่านแม่ให้ดี! ถ้ามีผู้ใดมารังแกท่านแม่ อย่าได้เกรงใจ แม้จะอยู่ในเมืองหลวง พวกเจ้าก็ไม่ต้องกลัว! มีองครักษ์สองพันนายอยู่ ไม่ต้องเกรงกลัวผู้ใดทั้งสิ้น”
เยียนอวิ๋นเกอพยักหน้าอย่างหนักแน่น นางไม่กลัว
ไม่ยอมก็ตี!
ตีจนอีกฝ่ายยอม!
เยียนอวิ๋นฉีกล่าว “พี่รองไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับพวกข้า ท่านดูแลตัวเองให้ดี ทำหน้าที่อย่างตั้งใจ อย่าให้พวกข้าต้องกังวลแทนท่านอยู่ในเมืองหลวง”
“อย่ากังวล ข้าไม่เป็นอันใด” เยียนอวิ๋นถงตบหน้าอกให้สัญญา
ติงฉางซื่อส่งคนมาเร่งเร้า
การออกเดินทางในวันนี้มาจากการดูเวลาเลือกฤกษ์งามยามดี
หากยังร่ำลากันต่อไป คงจะเลยเวลาสำหรับออกเดินทาง
ฤกษ์งามยามดีไม่อาจล่าช้าได้ จะเป็นอัปมงคล
แม่ลูกสามคนขึ้นรถม้า พร้อมโบกมืออำลา
ขบวนรถเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า ห่างไกลจากจวนโหวออกไป
เยียนอวิ๋นฉีพูดอย่างเศร้าโศก “การจากไปครานี้ พวกเรายังมีโอกาสกลับมาอีกหรือไม่”
เยียนอวิ๋นเกอพยักหน้า ย่อมมีโอกาสกลับมา
เพียงแต่เรื่องในโลกยากเกินคาดเดา
ผู้ใดจะคาดคิดว่าอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ฟ้าพลิกแผ่นดินผัน ทุกสิ่งล้วนเกิดการเปลี่ยนแปลง
...
กลางวันเดินทาง กลางคืนหาหมู่บ้านตามทางเพื่อพักผ่อน
ติงฉางซื่อรีบร้อนในการเดินทางกลับเมืองหลวง เขาเร่งความเร็วตลอดการเดินทาง
การเดินทางออกจากพระราชวังครั้งนี้สิ้นเปลืองเวลาไปมาก
เขาออกจากเมืองหลวงมาในฤดูใบไม้ผลิ ฤดูใบไม้ร่วงยังคงเดินทางอยู่ด้านนอก
เมื่อกลับไปถึงเมืองหลวง เกรงว่าคงจะเป็นฤดูหนาวแล้ว
ติงฉางซื่อร้อนใจยิ่งนัก เขาแทบอยากจะติดปีกบินกลับไปที่เมืองหลวงทันที
เขามาหาเซียวฮูหยิน “ท่านหญิง หลายวันนี้พวกเราเดินทางช้าเกินไป ท่านสามารถรับสั่งให้ทุกคนเร่งความเร็วได้หรือไม่”
เขาเป็นคนรู้เวลา
เมื่ออยู่ในจวนโหว เขาเรียกนางว่าเซียวฮูหยิน
ทำตัวเข้าเมืองตาหลิ่ว ต้องหลิ่วตาตาม เนื่องจากทุกคนในจวนโหวต่างเรียกเช่นนี้
ราวกับทุกคนต่างลืมไปว่าเซียวฮูหยินมีศักดิ์เป็นท่านหญิง
เมื่อออกมาจากจวนโหว ติงฉางซื่อจึงเปลี่ยนคำเรียกจากเซียวฮูหยินเป็นท่านหญิงในทันที
แม้แต่บ่าวรับใช้ที่ปรนนิบัติอยู่ข้างตัวของเซียวฮูหยินต่างก็เปลี่ยนคำเรียก
คำเรียกนั้นสำคัญมาก
ในจวนโหว เพื่อให้ทุกคนลืมความเป็นจริงที่นางมีชาติกำเนิดจากราชวงศ์ นับแต่แต่งงานเข้าตระกูลเยียน เซียวฮูหยินจึงสั่งให้บ่าวรับใช้เรียกนางว่าฮูหยิน ไม่อนุญาตให้เรียกว่าท่านหญิง
ยี่สิบปีต่อมา ตามที่คาดไว้ คนจำนวนมากในจวนโหวต่างลืมไปว่านางมีศักดิ์เป็นท่านหญิง
เมื่อออกจากจวนโหว การเปลี่ยนคำเรียกขานเป็นท่านหญิงก็เป็นเพียงการฟื้นคืนฐานะเดิมของนางเท่านั้น
เซียวฮูหยินพูดเบาๆ “พวกเราเดินทางกันทุกวัน ความเร็วในเวลานี้ ทุกคนต่างรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างมากแล้ว หากเร่งความเร็วอีก เกรงว่ายังไม่ถึงเมืองหลวง ทุกคนคงเหนื่อยจนหมดแรงเสียก่อน ข้ารู้ว่าติงกงกงรีบกลับเมืองหลวง แต่การเดินทางถึงเมืองหลวงช้าเสียสิบวันคงไม่ได้ทำให้เรื่องสำคัญล่าช้ามากนัก เหตุใดติงกงกงจึงไม่ปล่อยใจให้สงบ ใช้ใจในการชื่นชมกับทิวทัศน์ระหว่างทาง เมื่อพวกเราเดินทางถึงเมืองหลวง คงหาวันเวลาที่สุขสบายเช่นนี้อีกไม่ได้แล้ว”
ติงฉางซื่อยิ้มขมขื่น “ข้าจากเมืองหลวงมากว่าครึ่งปีแล้ว จะไม่รีบร้อนได้อย่างไร ถึงเมืองหลวงเร็วขึ้นหนึ่งวัน ข้าย่อมรู้สึกสบายใจเร็วขึ้นหนึ่งวัน ท่านหญิงโปรดเห็นใจด้วยเถิด”
เซียวฮูหยินพูด “ข้าอยากจะเห็นใจท่าน แต่ผู้ใดจะเห็นใจข้า การเดินทางไปเมืองหลวงครั้งนี้คาดเดาไม่ได้ นับแต่ออกจากจวนโหวมา ข้ารู้สึกวิตกกังวลอยู่ทุกวัน กลางคืนไม่อาจหลับลงได้ เพียงแค่หวังว่าจะเดินทางได้ช้าลงอีกเล็กน้อย เดินทางถึงเมืองหลวงช้าลงหนึ่งวัน ย่อมเผชิญหน้ากับความอันตรายในเมืองหลวงได้ช้าลงหนึ่งวัน”
“ข้าพูดเช่นนี้ ท่านอาจหัวเราะเยาะความขี้ขลาดของข้า แต่ข้าจากเมืองหลวงมากว่ายี่สิบปี จะไม่ให้ข้ากลัวได้อย่างไร ทั้งเสด็จพ่อ เสด็จแม่ ทั้งพี่น้องของข้าล้วนตายจากไป เหลือเพียงข้าคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ เมื่อกลับถึงเมืองหลวง ข้าจะเผชิญหน้ากับผู้ที่จากไปได้อย่างไร ข้ากลัวอย่างมาก กลัวเสด็จพ่อ เสด็จแม่กล่าวโทษข้าที่หลายปีนี้ไม่เคยกวาดหลุมฝังศพให้พวกเขา กลัวภายในพระราชวังคาดโทษ กลัวราชสำนักรังแก กลัวทุกคนวิจารณ์ ข้าขอร้องกงกง ให้ข้าสบายใจสักสองสามวันได้หรือไม่ อย่าเร่งรีบในการผลักข้าลงเหวลึกไปรวดเร็วนักเลย”
“ท่านหญิงพูดเกินไปแล้ว!” สีหน้าของติงฉางซื่อไม่สู้ดีนัก
เมื่ออีกฝ่ายพูดเช่นนี้แล้ว เขาจะพูดสิ่งใดได้อีก
หากเขายังขอให้เร่งการเดินทางอีกต่อไป ย่อมต้องกลายเป็นคนไร้มนุษยธรรม
หากถูกคนเสริมสร้างเติมแต่ง การกระทำของเขาคงจะกลายเป็นการบีบบังคับ
เรื่องนี้จะเล็กหรือใหญ่ก็ได้
เรื่องบางเรื่องสามารถไม่ทำ สามารถทำน้อย แต่ไม่อาจทำพลาดได้ ไม่อาจทิ้งความผิดไว้ให้คนอื่นจับได้
“ติงกงกงไม่ยอมตอบรับข้าหรือ” เซียวฮูหยินถอนหายใจเบาๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความอ้างว้าง
ติงฉางซื่อกัดฟัน “เอาเถิด เอาเถิด ข้าจะทำตามความปรารถนาของท่านหญิง หากภายในพระราชวังคาดโทษ ท่านหญิงโปรดช่วยเหลือข้าด้วย”
“แน่นอน!”
...
ความเร็วของขบวนรถชะลอลง ไม่จำเป็นต้องเร่งรีบมากนัก ทุกคนต่างรู้สึกผ่อนคลายลงมากอย่างเห็นได้ชัด
ในแต่ละวันทุกคนต่างเดินทางหลังจากดวงอาทิตย์ขึ้น หยุดรถเพื่อพักผ่อนหลังจากดวงอาทิตย์จะตก
เพียงแต่การเดินทางไม่ว่าจะช้าเพียงใด ย่อมมีวันไปถึงจุดหมายเสมอ
เมื่อเห็นเมืองหลวงนับวันยิ่งใกล้เข้ามา อารมณ์ของเซียวฮูหยินก็ผันผวนตามไปด้วย
วันนี้ หลังจากที่เดินทางมาทั้งวัน ทุกคนก็พักผ่อนอยู่ในหมู่บ้านนอกเมือง
เซียวฮูหยินเรียกบุตรสาวทั้งสองมาหาเพื่อกำชับ
“เมื่อถึงเมืองหลวง พวกเจ้าต้องปฏิบัติตัวให้ดี อวิ๋นฉีข้าไม่กังวล เจ้าสุขุมเสมอ อวิ๋นเกอ เมืองหลวงไม่ใช่แคว้นซ่างกู่ มีผู้มีความสามารถมากมาย แม้แต่บุคคลไม่สำคัญก็อาจมีภูมิหลังที่ซับซ้อนซ่อนอยู่ เจ้าอย่าหุนหันพลันแล่น ยิ่งอย่าได้ลงมือหากพบเจอคนที่ไม่เข้าตา การใช้กำลังถือเป็นเรื่องต้องห้ามในเมืองหลวง เมื่อเจ้าเคลื่อนไหว ย่อมมีคนจ้องหาเรื่องเจ้า ซึ่งอาจทำให้ท่านพ่อของเจ้า รวมทั้งตระกูลเยียนเดือดร้อนได้”
เยียนอวิ๋นฉีจับมือเยียนอวิ๋นเกอเอาไว้ พยักหน้าตอบรับอย่างพร้อมเพรียง
“ท่านแม่วางใจ ข้าจะดูแลน้องสี่ให้ดี ไม่ปล่อยให้นางกระทำการวู่วาม หากนางวู่วาม ข้าจะห้ามนางเอาไว้”
เยียนอวิ๋นเกอจ้องมองพี่สองด้วยสายตาสงสัย
หากนางวู่วาม พี่สองจะห้ามได้หรือ
ด้วยแขนขาเล็กๆ ของพี่สองหรือ
ช่างเป็นเรื่องน่าขัน
เยียนอวิ๋นฉีถลึงตาใส่นาง อย่าทำให้ท่านแม่กังวล
อ่อ!
เยียนอวิ๋นเกอพยักหน้าอย่างเข้าใจ นางไม่มีทางทำให้ท่านแม่ต้องกังวลอย่างแน่นอน
แต่หากมีคนทำให้นางไม่พอใจ นางก็จะไม่เกรงใจเด็ดขาด
คนดีมักโดนรังแก
มนุษย์ไม่อาจทนรับความไม่เป็นธรรมได้
หากยิ่งอดทนต่อความไม่เป็นธรรม อีกฝ่ายจะยิ่งได้ใจมากขึ้น
มันเป็นประสบการณ์ที่เยียนอวิ๋นเกอสรุปได้จากหลายปีที่ผ่านมา
เซียวฮูหยินจับมือของเยียนอวิ๋นเกอเอาไว้ “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่อาจอดทนต่อความไม่เป็นธรรมได้ แต่เมื่อถึงเมืองหลวง เจ้าต้องเตรียมพร้อมที่จะอดทนต่อความไม่เป็นธรรม ตระกูลเยียนเป็นใหญ่อยู่ในแคว้นซ่างกู่ รัฐโยวโจว แต่ไม่ได้ยิ่งใหญ่ในเมืองหลวง แม้ท่านพ่อของเจ้าก็ต้องทำได้เพียงฝืนยิ้มยอมรับความไม่เป็นธรรม สถานการณ์บีบบังคับ การอดทนต่อความไม่เป็นธรรมชั่วขณะไม่ใช่เรื่องใหญ่ ผู้ที่ยืดหยุ่นได้จึงจะสามารถบรรลุสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้”
เยียนอวิ๋นเกอแอบพึมพำในใจ นางไม่ได้ต้องการทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่
นางเพียงต้องการหาดินแดนบริสุทธิ์ พาผู้ใต้บังคับบัญชา บุตรและสามีใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย
สิ่งที่ยิ่งใหญ่ นางเคยทำมาแล้วเมื่อชาติก่อน ชาตินี้นางไม่สนใจที่จะทำ
นางเหนื่อย!
นางไม่มีความทะเยอทะยาน จึงไม่เต็มใจที่จะแบกรับความอัปยศอดสู ยิ่งไม่อยากเป็น ‘ผู้ยิ่งใหญ่’ ที่สามารถยืดหยุ่นได้
หากไม่ยอมก็ตี!
นางเป็นหญิงใบ้ นางอยากจะดูว่าคุณชายตระกูลใด เชื้อสายราชวงศ์ใดกล้าที่จะเผชิญหน้าปะทะกับนางอย่างเปิดเผย ไม่กลัวเสียเกียรติหรือ
ผู้มีอำนาจในพื้นที่รังแกหญิงสาวผู้เป็นใบ้ที่มาจากต่างถิ่น ไม่อับอายหรือ
เยียนอวิ๋นเกอครุ่นคิด นางต้องใช้ข้อได้เปรียบของตนเองให้เป็นประโยชน์
ข้อได้เปรียบของนางคือสิ่งใด
ย่อมคือการที่นางพูดไม่ได้
ข้าพูดไม่ได้ ถกเถียงไม่ได้
หากประสบปัญหาต้องทำอย่างไร
แน่นอน ไม่ยอมก็ปะทะ!
ปะทะเสีย!


## บทที่ 18 เลือกชายา

ตอนที่ 18 เลือกชายา
คำตักเตือนของเซียวฮูหยินเสียเปล่า
เยียนอวิ๋นเกอฟังหูซ้าย ทะลุออกหูขวา
เซียวฮูหยินคลึงขมับ นางรู้สึกปวดหัว
บุตรสาวมีความคิดของตัวเองเป็นสิ่งที่ดี
แต่การมีความคิดของตัวเองมากเกินไปอาจทำให้คนอื่นลำบากมากขึ้น
เยียนอวิ๋นเกอแสร้งทำเป็นเชื่อฟังเพื่อให้นางสบายใจ
เซียวฮูหยินจิ้มหน้าผากของนาง “ไม่ต้องเลย! แสร้งทำท่าทีจอมปลอม หลอกคนนอกยังพอได้ ข้าคลอดเจ้าออกมา แค่เจ้าขยับตา ข้าก็รู้ว่าเจ้ามีแผนการใดอยู่ในใจ อย่างไรก็ตาม เมื่อถึงเมืองหลวงเจ้าควบคุมอารมณ์ตัวเองเอาไว้บ้าง อย่าได้หุนหันพลันแล่น เจ้ากล้าก่อเรื่อง เจ้าย่อมต้องมีความสามารถในการจัดการ อย่ารอเกิดเรื่องแล้วมาร้องไห้ขอให้ข้าช่วย”
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะขึ้นมา
เธอจะร้องไห้ขอความช่วยเหลือได้อย่างไร
นางมักจะขอความช่วยเหลือจากผู้อื่นอย่างเปิดเผย
การร้องไห้ไม่ใช่วิถีทางของนาง
เซียวฮูหยินขบขัน
“เจ้าเด็กคนนี้ มีแผนการเต็มหัว ข้าไม่กลัวเจ้าเสียเปรียบ แต่ข้ากลัวเจ้าจะโดดเด่นเกินไปจนดึงดูดความสนใจจากทุกทิศทั่วทาง การโดดเด่นเกินไปไม่ใช่เรื่องดี”
เยียนอวิ๋นเกอเห็นด้วยกับคำพูดนี้
การเป็นคนต้องไม่เป็นจุดสนใจ แต่การกระทำสามารถโดดเด่นได้
นางพูดไม่ได้จึงต้องลงมือทำ
ดังนั้นจึงดูเหมือนว่านางทำตัวโดดเด่น
ทุกคนมักเข้าใจนางผิด
เซียวฮูหยินเม้มปากยิ้ม “ภายในใจกำลังคิดเรื่องใดอยู่อีก เจ้าน่ะมีความคิดมากมาย อวิ๋นฉี เมื่อถึงเมืองหลวง เจ้าต้องจับตาดูอวิ๋นเกอเอาไว้ให้ดี”
เยียนอวิ๋นฉีพยักหน้าตอบรับ “ท่านแม่วางใจ ข้าจะจับตาดูน้องสี่ให้ดี ไม่ว่านางไปที่ใดย่อมต้องพาข้าไปด้วย มิฉะนั้นนางจะไม่ได้อนุญาตให้ออกจากจวน”
เยียนอวิ๋นเกอทำหน้าเศร้า เพียงแค่ช่วงเวลาในการรับประทารอาหารมื้อเดียว นางก็มีหนอนตามก้นเพิ่มอีกคน
เยียนอวิ๋นฉีหยิกแก้มของนาง “ผู้ใดเป็นหนอนตามก้น น้องสี่ เจ้าพูด ผู้ใดเป็นหนอนตามก้น”
เยียนอวิ๋นเกอกลัว รีบชี้ไปที่ตัวเอง
นางเป็นหนอนตามก้น หนอนตามก้นอันดับหนึ่งของแผ่นดิน
เยียนอวิ๋นฉีเม้มปากยิ้ม “แก้มของน้องสี่นุ่มนิ่มเสียจริง มิน่าแต่ก่อนพี่ใหญ่จึงชอบบีบแก้มของน้องสี่”
เยียนอวิ๋นเกอเศร้า ใบหน้าของนางถูกบีบจนเกือบเสียรูปแล้ว
พี่น้องทั้งสองอำลาเซียวฮูหยิน เดินกลับห้องไป
หนึ่งคนหนึ่งเตียง
เยียนอวิ๋นฉีพลิกตัวไปมานอนไม่หลับ “น้องสี่ ใกล้จะถึงเมืองหลวงแล้ว เจ้าไม่กังวลหรือ”
เยียนอวิ๋นเกอโบกมือ ไม่กังวล
เยียนอวิ๋นฉีพึมพำ “ไม่รู้ว่าเมืองหลวงเป็นอย่างไร ข้าอยากเห็นยิ่งนัก แต่ข้าก็กลัวที่จะเห็น น้องสี่ เจ้าว่าคนในพระราชวังจะรังแกพวกเราหรือไม่ ข้าได้ยินคนพูด ฮองเฮาทรงโหดเหี้ยมและริษยา อีกทั้งนางยังแทรกแซงราชการแผ่นดินอย่างเปิดเผย แม้แต่ฝ่าบาทก็ยังต้องทรงฟังนาง หากฮองเฮาไม่ชอบท่านแม่ คงจะย่ำแย่ยิ่งนัก”
“กลัวอันใด!”
เยียนอวิ๋นเกอลุกขึ้นจากเตียง จรดดินสอเขียนอย่างรวดเร็ว “ฮองเฮาทรงร้ายกาจกว่าที่ท่านจินตนาการเสียอีก ครานี้ที่ฝ่าบาทออกพระราชโองการรับสั่งให้พวกเราเดินทางมาเมืองหลวงอาจเป็นแผนการของฮองเฮา เมื่อถึงเมืองหลวง ท่านซ่อนตัวให้ดี อย่าให้ฮองเฮาพบเข้า”
เยียนอวิ๋นฉีมองเนื้อหาบนกระดาษแข็งด้วยใบหน้าที่สับสน
“น้องสี่ เหตุใดสิ่งที่เจ้าเขียนข้าจึงไม่เข้าใจ เพราะเหตุใดจึงบอกให้ข้าซ่อนตัว อย่าให้ฮองเฮาพบเข้า”
เยียนอวิ๋นเกอยกดินสอเขียนทันที “องค์ชายยังไม่สมรส! พี่สองรูปลักษณ์งดงาม อายุเหมาะสม ไม่แน่ว่าอาจ...”
“เจ้าอย่ามาพูดเหลวไหล!”
ไม่รอเยียนอวิ๋นเกอเขียนเสร็จ เยียนอวิ๋นฉีก็กระโดดขึ้นจากเตียง
“เจ้ากำลังขู่ข้าอย่างแน่นอน ในตระกูลเยียนของพวกเราไม่อยู่ในสายตาของผู้อื่นนเมืองหลวงด้วยซ้ำ อย่างไรก็มาไม่ถึงข้า อีกอย่างตระกูลของฮ่องเต้มีความแค้นกับท่านแม่อย่างมาก”
ข้าได้ยินจากแม่นม ท่านตาถูกครหาว่ากบฏ ท่านถูกบังคับให้ปลิดชีพตนเอง ซึ่งหนึ่งในนั้นเป็นฝีมือของฮ่องเต้องค์ก่อน ไม่รู้ว่าจงจ้งฮ่องเต้คิดได้อย่างไร เขาเพียงแค่กอบกู้ชื่อเสียงของท่านตา แต่ไม่ยอมตามหาจับตัวคนร้าย นอกจากนี้ฮ่องเต้องค์ก่อนจะขึ้นครองราชย์บัลลังก์ได้อย่างไรอีก เกรงว่าภายในใจของท่านแม่ จะเกลียดแค้นตระกูลของฮ่องเต้อย่างมาก”
เยียนอวิ๋นเกอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขียนว่า “หลังจากฮ่องเต้องค์ก่อนขึ้นครองบัลลังก์ เขาก็พระราชทานท่านแม่ให้แก่ท่านพ่อ ส่งนางออกจากเมืองหลวงไปไกลอย่างรวดเร็ว ซึ่งอาจเป็นเพราะเขารู้สึกผิด นอกจากนี้ยังมีความเป็นไปได้อย่างมากว่าที่องค์รัชทายาท ‘จางอี้’ ถูกคนครหาว่ากบฏเป็นฝีมือของฮ่องเต้องค์ก่อน”
เยียนอวิ๋นฉีแก้ไขคำเรียกของนาง “นั่นคือท่านตา เจ้าเรียกขานท่านว่า องค์รัชทายาท ‘จางอี้’ ได้อย่างไร หากท่านแม่รู้คงต้องเสียใจ”
เยียนอวิ๋นเกอไม่ได้โต้เถียง ยังคงเขียนต่อ “ตระกูลของฮ่องเต้ไม่ยุ่งเกี่ยวกับท่านแม่จนตายก็พอ แต่เขาดันออกพระราชโองการเรียกท่านแม่กลับเมืองหลวง ผิดวิสัยยิ่งนัก พี่สอง ข้าไม่ได้ขู่ท่าน ท่านต้องซ่อนตัวให้ดี ระวังถูกคนจับจ้อง”
เยียนอวิ๋นฉีขมวดคิ้วแน่น รู้สึกไม่สบายใจ
“น้องสี่ เจ้าไม่ได้ขู่ข้าจริงหรือ หรือว่าภายในพระราชวังมีแผนการคัดเลือกพระชายาให้องค์ชายจริง แต่เหตุใดจึงไม่มีข่าวแม้แต่น้อย ทางด้านติงฉางซื่อก็ไม่ยอมเปิดเผยแม้แต่น้อย”
เพื่อความสบายใจของนาง เยียนอวิ๋นเกอจึงเขียนว่า
“ล้วนเป็นการคาดเดาของข้าเอง พี่สองไม่ต้องตื่นตระหนกไป บางทีอาจวิตกไปเอง”
เยียนอวิ๋นฉีจะไม่ตื่นตระหนกได้อย่างไร
นางจับแขนของเยียนอวิ๋นเกอเอาไว้ “น้องสี่ เจ้าฉลาดที่สุดในตระกูล เจ้าบอกข้ามา เหตุใดเจ้าจึงตระหนักถึงเรื่องการคัดเลือกพระชายาขององค์ชาย เจ้าใช้สิ่งใดในการตัดสิน บอกข้าให้รู้ที”
เยียนอวิ๋นเกอไม่ปฏิเสธ
นางหยิบกระดาษเปล่าอีกแผ่นออกมา เขียนว่า “สามารถมั่นใจได้ว่าท่านแม่มีความแค้นกับตระกูลของฮ่องเต้ ท่านแม่ก็ยอมรับด้วยตนเอง นางไม่คุ้นเคยกับฮ่องเต้ เคยพบกันไม่กี่ครั้งตอนเด็ก พูดคุยยิ่งน้อยครั้ง หลังจากผ่านไปยี่สิบปี ฮ่องเต้ทรงออกพระราชโองการเรียกท่านแม่เดินทางเข้าเมืองหลวง อีกทั้งยังบอกว่าทรงระลึกถึงนางอย่างมาก ท่านไม่ประหลาดใจหรือ”
เยียนอวิ๋นฉีพยักหน้าระรัว “ประหลาดเสียจริง”
เยียนอวิ๋นเกอยิ้ม เขียนว่า “ในเมื่อมีความประหลาด แสดงว่ามีจุดประสงค์อื่นที่ไม่อาจเปิดเผยได้ คนทั่วแผ่นดินต่างรู้ดีว่าราชสำนักต้องการฉวยโอกาสยึดครองอำนาจทางทหารของท่านพ่อ  เกรงว่าการเดินทางเข้าเมืองหลวงครานี้ไม่เพียงแต่ต้องการรังแกท่านแม่ หากยังมีมีแผนการอื่นอีก ข้าคิดไปคิดมา ความเป็นไปได้ที่ใหญ่ที่สุดคือการหมั้นหมาย”
เยียนอวิ๋นฉีฉงน “เหตุใดจึงต้องเป็นตระกูลเยียนของพวกเรา ตระกูลของฮ่องเต้มีความแค้นกับท่านแม่ เหตุใดจึงยอมแต่งงานกับบุตรสาวของศัตรู"
“เพื่อสร้างความสะอิดสะเอียน! ใช้จุดอ่อนของอีกฝ่ายให้เป็นประโยชน์...อย่างไรก็ตามแล้ว ยังมีจุดประสงค์อื่นอีกมากมาย นอกจากนี้ตำแหน่งพระชายาขององค์ชายคนเดียว เสียเปล่าก็เสียไป อย่างมากผ่านไปไม่กี่ปีค่อยฆ่าท่านทิ้งแล้วแต่งงานกับคนใหม่”
ดินสอของเยียนอวิ๋นเกอแหลมคม เมื่อนางเขียนคำว่า “ฆ่าทิ้ง” ดินสอทิ่มแทงทะลุกระดาษ เต็มไปด้วยพลังแห่งความอาฆาต
เยียนอวิ๋นฉีตัวสั่นเทา
นางพึมพำ “มิน่าเยียนอวิ๋นจือถึงกลัวเจ้าเพียงนั้น ท่าทางจริงจังของน้องสี่น่ากลัวไม่น้อยเสียทีเดียว”
เยียนอวิ๋นเกอเงยหน้าขึ้น ฉีกยิ้มสดใสเหมือนเด็กที่ไร้หัวใจให้นาง
เยียนอวิ๋นฉีโล่งใจ ยิ้มตามนาง
นางกอดเยียนอวิ๋นเกอ พูดเสียงกระซิบ “หากเรื่องที่น้องสี่คาดเดาถูกต้อง หากมีความจำเป็นต้องแต่งงาน ข้าย่อมจะแต่ง แต่อย่าว่าคิดจะ ‘ฆ่า’ ข้าได้ เรื่องนี้ไม่ง่าย ผู้ใดเป็นผู้ใดตาย ไม่ถึงวาระสุดท้ายก็ไม่อาจด่วนสรุปได้ แม้ว่าสามีของข้าจะเป็นองค์ชาย ข้าก็กล้าแทงเขาให้ตายเช่นเดียวกัน”
บุตรของตระกูลเยียน ไม่มีผู้ใดกลัวปัญหา
พวกเขาเติบโตขึ้นมาในพื้นที่แห่งการต่อสู้ เคยชินกับสงครามและความตาย สำหรับบุตรของตระกูลเยียนแล้ว การฆ่าคนเป็นเรื่องง่าย
เยียนอวิ๋นเกอปลอบนางอีกครั้ง เขียนว่า “ทั้งหมดนี้เป็นการคาดเดาของข้า อาจไม่เกิดขึ้นจริง พี่สองแค่ต้องเตรียมใจให้พร้อม อย่าทำให้ตนเองกลัว”
เยียนอวิ๋นฉีส่งเสียง ‘อืม’ พยักหน้าอย่างหนักแน่น “ข้ารู้ ข้าไม่ขู่ตัวเอง ดูท่าทาง ต้องหาวิธีสารสัมพันธ์กับติงฉางซื่อ เตรียมพร้อมไว้เสียดีกว่า”
พี่สองฉลาดนัก!
เยียนอวิ๋นเกอยกนิ้วโป้ง ประจบสอพลออย่างโจ่งแจ้ง


## บทที่ 19 ยืมหัวมาใช้

ตอนที่ 19 ยืมศีรษะมาใช้
เยียนอวิ๋นฉีเศร้าเล็กน้อย
นางอยากสานสัมพันธ์อันดีกับติงฉางซื่อ แต่ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน
นางรู้ว่าติงฉางซื่อได้รับผลประโยชน์จากบิดา เขาย่อมต้องให้เกียรติบิดาของนาง แต่ไม่เท่ากับว่าเขาจะให้เกียรตินาง
ทุกคนต่างบอกว่าขันทีรักทรัพย์
เพียงแต่นางผู้เป็นหญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือน ในมือมีเพียงเศษเงินเล็กน้อยเท่านั้น
เงินเท่านี้ยังไม่พอให้ผู้อื่นยัดร่องฟัน
เมื่อเห็นว่าระยะทางห่างจากเมืองหลวงเหลือเพียงแค่สามวัน แต่แผนการของนางไม่คืบหน้าแม้แต่น้อย
นางก็กังวลจนไม่อยากพักผ่อน วิ่งไปเดินเล่นอยู่ด้านหลังหมู่บ้าน
เรื่องที่บังเอิญคือ นางบังเอิญพบกับติงฉางซื่อ
“คุณหนูรองเหน็ดเหนื่อยแล้วใช่หรือไม่!”
“ขอบคุณติงกงกงที่ห่วงใย! ข้ายังสบายดี! หลายวันนี้ติงกงกงพักผ่อนดีหรือไม่”
“ดีๆๆ ...” ติงฉางซื่อยิ้มอย่างมีนัย
เยียนอวิ๋นฉีเม้มปาก นางพูดคุยกับคนในพระราชวังเป็นครั้งแรกจึงตื่นเต้นเล็กน้อย
“ใกล้ถึงเมืองหลวง ภายในใจตื่นเต้นอย่างประหลาด ไม่รู้ว่าเมืองหลวงเป็นอย่างไร มีข้อห้ามใดบ้าง ท่านแม่ห่างจากเมืองหลวงมายี่สิบปี เมืองหลวงในความทรงจำของนางย่อมแตกต่างจากเมืองหลวงในเวลานี้”
ติงฉางซื่อพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณหนูรองพูดถูก เมืองหลวงในเวลานี้ย่อมแตกต่างจากเมื่อยี่สิบปีก่อนอย่างมาก แต่ความแตกต่างนี้ไม่ได้หมายถึงบ้านเรือนหรือถนน หากแต่เป็นผู้คน คนที่ยืนอยู่ในราชสำนักเวลานี้ ไม่ใช่คนที่ท่านหญิงคุ้นเคยอีกต่อไป คนในพระราชวังเปลี่ยนไปหลายต่อหลายรอบ มีเพียงตำหนักบูรพาที่ยังว่างเปล่าตลอดยี่สิบปี ไม่เคยมีผู้ใดเข้าไป”
เยียนอวิ๋นฉีใจกระตุก แต่ไม่แสดงอาการออกมาทางสีหน้า
เหตุใดติงฉางซื่อจึงพูดถึงตำหนักบูรพาขึ้นมากะทันหัน
เสียดายที่น้องสี่ไม่อยู่ข้างกาย มิฉะนั้นจากความฉลาดเฉลียวของน้องสี่ นางย่อมต้องมองออกถึงจุดประสงค์ของอีกฝ่าย
นางยิ้ม “ขอบคุณติงกงกงชี้แนะ คนในพระราชวังล้วนเปลี่ยนไป กฎระเบียบข้อห้ามต่างๆ ย่อมมีการเปลี่ยนแปลงไปด้วยใช่หรือไม่”
ติงฉางซื่อยิ้ม “คุณหนูรองอย่าใจร้อน เมื่อถึงเมืองหลวง สิ่งที่ท่านควรรู้ ท่านย่อมจะรู้ในไม่ช้า ท่านติดตามอยู่ข้างกายท่านหญิง อย่าได้กังวลไปเลย”
“ได้ยินติงกงกงพูดเช่นนี้ ข้าก็ไม่ตื่นเต้นแล้ว” นางเม้มปากยิ้ม
“ไม่ตื่นเต้นก็ดี! เข้าพระราชวังย่อมต้องไม่ตื่นเต้น”
...
เยียนอวิ๋นฉีขอตัวลาจากติงฉางซื่อ นางรีบไปหาน้องสี่อวิ๋นเกอ
หลังจากค้นหาไปทั่ว ถามจากคนอื่นถึงได้รู้ว่าน้องสี่อยู่กับมารดา
นางรีบไปที่ห้องพักของมารดา
เมื่อประตูเปิดออก กลิ่นคาวเลือดโชยออกมา
“กรี๊ด...”
หลังจากเสียงกรีดร้องสั้นๆ เยียนอวิ๋นฉีรีบปิดปากของตนเองแน่น นางเกรงว่าจะกรีดร้องออกมาอีกครั้ง
บนพื้นมีร่างไร้ชีวิตนอนอยู่ ร่างกายกับศีรษะของเขาถูกแยกออกจากกัน
ศีรษะนั้นกลิ้งมาอยู่ที่ใต้เท้าของนาง
ความสะเทือนทางจิตใจที่รุนแรงเช่นนี้ ต้องขอบคุณที่นางมีชาติกำเนิดจากตระกูลทหารถึงได้ไม่หวาดกลัวจนเป็นลมไป
เลือดไหลนองเต็มพื้น กลิ่นคาวเลือด ภาพบาดตา ความหวาดกลัว...
น้องสี่อวิ๋นเกอถือมีดสั้นเล่มหนึ่ง ปลายมีดแหลมคมนั้นมีเลือดกำลังหยดลงมา
มารดาเซียวฮูหยินนั่งลงบนพื้นด้วยท่าทางสงบ
“ผู้ ผู้นี้เป็นใคร” เยียนอวิ๋นฉีถามเสียงแผ่ว
เยียนอวิ๋นเกอเงยหน้าขึ้นมองมาทางนาง
แววตาชั่วร้ายและลึกล้ำ
ไม่มีผู้ใดรู้ว่านางกำลังคิดอันใดอยู่
ชั่วพริบตา แววตาของเยียนอวิ๋นเกอก็คืนกลับมาเป็นเหมือนก่อน
เยียนอวิ๋นฉีกะพริบตา ก่อนหน้านี้นางตาลายหรือ
‘พี่สองมาได้อย่างไร’
เยียนอวิ๋นเกออ้าปาก ถามอย่างไร้เสียง
เยียนอวิ๋นฉีกลืนน้ำลายลงคอ ก้าวข้ามศีรษะคนที่อยู่ใต้เท้าอย่างระมัดระวัง “ผู้นี้เป็นใคร เขาถูกน้องสี่ฆ่าหรือ”
เยียนอวิ๋นเกอหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา เช็ดมีดสั้นเบาๆ ด้วยสีหน้านิ่งเรียบ
นางยื่นปาก บอกให้พี่สองดูการแต่งกายของคนผู้นั้น เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นขันที ตำแหน่งของเขาคงจะเป็นขันทีประตูเหลือง[footnoteRef:1] [1:  ขันทีประตูเหลือง ตำแหน่งของข้าราชบริพารที่รับใช้ใกล้ชิดจักรพรรดิ]
คนผู้นี้พยายามลอบฆ่าท่านแม่ จึงถูกนางฆ่าทิ้ง!
‘ขอโทษที ข้าควบคุมกำลังได้ไม่ดี อืม ใช้กำลังมากไปหน่อย เผลอตัดศีรษะเขาลงมาอย่างไม่ทันระวัง เลือดไหลไปทั่วพื้น ห้องนี้พักไม่ได้แล้ว’
อีกสักพักต้องเปลี่ยนห้องให้ท่านแม่
สีหน้าของเยียนอวิ๋นฉีแปรเปลี่ยนไป คิ้วของนางกระตุก
เผลอตัดศีรษะเขาลงมาอย่างไม่ทันระวังหมายความว่าอย่างไร
ดูจากบาดแผล เห็นได้ชัดว่าเจตนา
นางไม่มีอารมณ์บ่นน้องสี่ นางกระวนกระวายเป็นอย่างมาก
“ท่านแม่เป็นอันใดหรือไม่ เหตุใดจึงมีคนลอบฆ่าท่านแม่ หรือว่าเป็นติงฉางซื่อ…”
“เรื่องนี้คงไม่เกี่ยวอะไรกับติงฉางซื่อ” เซียวฮูหยินยกมือ พูดขัดนาง “เป็นไปได้ที่มีไส้ศึกปะปนมาภายในขบวนถ่ายทอดพระราชโองการ ผู้ใดส่งเขามายังไม่แน่ชัด สิ่งเดียวที่ชัดเจนคือมีคนอยากให้ข้าตาย การไปเมืองหลวงครานี้อันตรายยิ่งนัก พวกเจ้าพี่น้องต้องระวัง ข้างกายต้องมีคนคุ้มกันอยู่เสมอเมื่ออยู่ด้านนอก ห้ามทำสิ่งใดด้วยตนเองจนทำให้ผู้อื่นฉวยโอกาสได้”
“ผู้ใดต้องการฆ่าท่านแม่ ท่านแม่ห่างจากเมืองหลวงมายี่สิบปี ความแค้นมากมายเพียงใดก็ควรจะหมดไปแล้ว เหตุใดจึงต้องวางแผนลอบฆ่าหลังจากผ่านไปยี่สิบปี”
เยียนอวิ๋นฉีขมวดคิ้วมุ่น วิตกกังวลภายในใจ
ยังไม่ถึงเมืองหลวงก็ประสบกับการลอบฆ่าเสียแล้ว
เมื่อถึงเมืองหลวงจะเป็นอย่างไร ทุกหนแห่งย่อมต้องเต็มไปด้วยอันตรายและกับดัก
มิน่าท่านพ่อถึงไม่ยอมเดินทางมาเมืองหลวงเอง
เมืองหลวงเป็นถ้ำเสือถ้ำมังกรอย่างเห็นได้ชัด
การเดินทางครานี้ คงจะโชคร้ายมากกว่าโชคดี
เซียวฮูหยินยิ้มเย้ยหยัน “ความแค้นบางอย่าง ไม่อาจหายไปตามกาลเวลา อวิ๋นเกอ เรื่องนี้เจ้าคิดเห็นอย่างไร”
เยียนอวิ๋นเกอเช็ดมีดสั้นเสร็จ จรดดินสอเขียน ‘คนผู้นี้เป็นคนในขบวนของติงฉางซื่อ ย่อมต้องขอคำอธิบายจากเขา พี่สองมาอย่างร้อนใจ คงจะไม่ได้สิ่งใดจากติงฉางซื่อใช่หรือไม่ เช่นนั้นใช้ศีรษะนี้ให้เป็นประโยชน์’
เยียนอวิ๋นฉีพยักหน้า “ไม่สามารถปิดบังอะไรน้องสี่ได้เลย ข้าพบอุปสรรคจากติงฉางซื่อจริงๆ น้องสี่มีแผนการอย่างไร”
เยียนอวิ๋นเกอตรงไปตรงมาอย่างมาก นางยกศีรษะนั้นขึ้น เดินออกไปด้านนอก
“น้องสี่…”
เยียนอวิ๋นฉีตกใจ รีบไล่ตามไป
เยียนอวิ๋นเกอมือหนึ่งถือศีรษะ มือหนึ่งถือมีดสั้นด้วยท่าทางอาฆาต
พื้นที่ที่ก้าวผ่าน ทุกคนต่างหลบหลีก ไม่กล้าสบตา ราวกับว่าพวกเขากำลังหลบเลี่ยงวิญญาณชั่วร้าย
...
“ติงกงกง เกิดเรื่องใหญ่แล้ว คุณหนูสี่บุกเข้ามาแล้ว!”
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี บ่าวรับใช้จึงรีบไปรายงานติงฉางซื่อ
ติงฉางซื่อได้ยินจึงยิ้มอย่างเหยียดหยาม
“ดูพวกเจ้า เด็กหญิงคนเดียวทำให้พวกเจ้ากลัวเพียงนี้ ต่อจากนี้อย่าบอกผู้อื่นว่าข้าเป็นคนสอน”
บ่าวรับใช้ร้อนใจอย่างมาก “ไม่ใช่ขอรับ คุณหนูสี่นาง นาง นาง นาง...”
พูดได้แต่คำว่านาง ไม่มีประโยคถัดไป
เวลานี้ เยียนอวิ๋นเกอถือศีรษะบุกเข้ามา
ติงฉางซื่อจ้องมองศีรษะ
เกิดอันใดขึ้น เยียนอวิ๋นเกอถือศีรษะคนมาพบเขา
หมายความอย่างไร
จะฆ่าคนหรือ?
รังแกกันเกินไปแล้ว!
“เยียนอวิ๋นเกอ เจ้าทำอันใด ข้าเตือนเจ้า เจ้าอย่า…”
โครม!
ศีรษะคนถูกเยียนอวิ๋นเกอโยนออกไป กลิ้งไปอยู่ใต้เท้าของติงฉางซื่ออย่างแม่นยำ
ขันทีประตูเหลืองต่างส่งเสียงร้องออกมา
มีเพียงติงฉางซื่อที่ยังประคองตัวอยู่ ถึงแม้สีหน้าไม่ดีนัก แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้ส่งเสียงร้องออกมาให้ขายหน้า ไม่ได้แสดงท่าทีน่าอับอาย
เขาชี้ไปที่เยียนอวิ๋นเกอ “เยียนอวิ๋นเกอ เจ้าคิดว่าข้าไม่สามารถทำให้เจ้า…”
ปัง!
เยียนอวิ๋นเกอฟาดมือลงบนเก้าอี้จนเก้าอี้แตก
นางถือมีดไว้ในมือ ปักลงบนโต๊ะอย่างแรง
นางทำสองอย่างพร้อมกันด้วยท่าทางสง่างาม
นางเรียกติงฉางซื่อ ก่อนจะชี้ศีรษะคนบนพื้น สีหน้ากึ่งยิ้ม
ติงฉางซื่อขมวดคิ้วมุ่น ก้มหน้าพินิจอย่างละเอียด ก่อนจะรู้ว่าเป็นศีรษะของผู้ใด
คนอื่นก็จำเจ้าของศีรษะนี้ขึ้นมาได้อย่างเห็นได้ชัด
“กงกง นี่ นี่ไม่ใช่เสี่ยวอันจื่อหรือ นางฆ่าเสี่ยวอันจื่อ”
ปัง!
ติงฉางซื่อตบโต๊ะ “คุณหนูสี่ ท่านบังอาจ! บังอาจฆ่าขุนนางฝ่ายในของพระราชวัง ท่านไม่กลัวจะถูกคาดโทษดูหมิ่นจักรพรรดิหรือ”
“ก่อนที่ติงกงกงจะคาดโทษ ท่านไม่ถามสาเหตุเสียหน่อยหรือ เหตุใดน้องสาวของข้าต้องฆ่าเขา หากเขาไม่รนหาที่ตาย นางจะฆ่าเขาได้อย่างไร” เยียนอวิ๋นฉีเดินเข้ามาจากด้านนอกด้วยสีหน้าดำทะมึน
นางกังวลว่าน้องสี่พูดไม่ได้ จะถูกรังแกทางวาจา ดังนั้นจึงรีบตามมา
เมื่อมาถึงก็ได้ยินติงฉางซื่อจะกล่าวโทษน้องสี่ ทำให้นางโกรธเคืองอย่างมาก
ติงฉางซื่อส่งเสียงเย็นชา “นางฆ่าคนจริงๆ ยังต้องถามอันใดอีก”
เยียนอวิ๋นฉีเย้ยหยัน “เหตุใดติงกงกงจึงไม่ถาม น้องสาวข้าฆ่าคนผู้นี้ที่ใด ข้าจะบอกท่าน น้องสาวข้าฆ่าคนผู้นี้ในห้องพักของท่านแม่ข้า ร่างของเขายังนอนอยู่ในห้อง ท่านไปดูได้ ส่วนคนผู้นี้ปรากฏตัวในห้องของท่านแม่ข้าได้อย่างไร มีจุดประสงค์อันใด ข้าขอถามติงกงกง เขาเป็นคนของท่าน เหตุใดเขาจึงเข้าไปในห้องของท่านแม่ข้า หรือว่าเป็นฝีมือของติงกงกง”
ติงฉางซื่อได้ยิน สีหน้าจึงเปลี่ยนไปทันที
“เหลวไหล! เสี่ยวอันจื่อปรากฎตัวในห้องท่านหญิงได้อย่างไร ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน”
“เขาเป็นคนของท่าน เขาตั้งใจที่จะลอบสังหารท่านแม่ ติงกงกงก็ต้องรับผิดเช่นกัน!”
“ลอบสังหาร? มีหลักฐานหรือไม่”
“ศีรษะของคนผู้นี้ก็คือหลักฐาน!”
“เหลวไหล! คนถูกพวกท่านฆ่าตายแล้ว พวกท่านอยากพูดอย่างไรย่อมได้”
ติงฉางซื่อไม่ยอมรับ
ลอบสังหารเป็นโทษอันใหญ่หลวง เขาจะกล้ายอมรับได้อย่างไร
ถึงแม้ภายในใจของเขาจะเกลียดชังเสี่ยวอันจื่อที่ก่อเรื่อง เกลียดแค้นคนที่อยู่เบื้องหลังของเสี่ยวอันจื่ออย่างมากก็ตาม
เขาคิดว่าเสี่ยวอันจื่อเป็นคนของตนเอง แต่สุดท้ายกลับเป็นไส้ศึกที่ผู้อื่นซ่อนเอาไว้ข้างตัว
เห็นได้ชัดว่าข้างกายถูกคนแทรกแซงมานานแล้ว
ให้ตายเถิด รังแกกันมากเกินไปแล้ว!
แต่ภายนอกเขายังต้องโต้เถียงอย่างหนัก
ภายในขบวนถ่ายทอดพระราชโองการมีมือสังหาร หากเรื่องนี้จัดการได้ไม่ดี พวกเขาคงต้องลำบากอย่างแน่นอน
เยียนอวิ๋นเกอดึงมีดสั้นออกมา ท่าทางราวกับจะเปิดศึก
ติงฉางซื่อชี้ไปที่นางด้วยความตื่นตระหนก “คุณหนูสี่ ท่านอย่าวู่วาม ข้าเป็นทูตที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้ง คนข้างกายของข้าก็ไม่ธรรมดา ท่านจะฆ่าข้า ได้ถามความเห็นของท่านหญิงก่อนหรือไม่”
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะเย้ยหยัน
กลัวตายหรือ!
กลัวตายก็ง่ายแล้ว!
นางควงมีดสั้น เดินเข้าไปใกล้ทีละก้าว
ติงฉางซื่อเหงื่อผุดเต็มศีรษะ
ในช่วงที่เขาพักอยู่ที่จวนตระกูลเยียน สิ่งที่เขาได้ยินมากที่สุดก็คือข่าวลือเกี่ยวกับเยียนอวิ๋นเกอ
นางเป็นคนที่มีอารมณ์ร้อน หากพูดไม่ถูกใจก็ลงมือ
นางกล้าแม้แต่จะปะทะกับเยียนโส่วจ้านผู้เป็นบิดา
มันคือความอกตัญญูอันใหญ่หลวง!
อีกทั้งนางยังเป็นใบ้
ในเวลานี้ แม่นมของเซียวฮูหยินเดินทางมาถึงพอดี
“ติงกงกง ท่านหญิงเชิญท่านไปพบ มีเรื่องจะหารือเจ้าค่ะ”
“ได้ๆๆ ข้าจะรีบไปทันที!”
ติงฉางซื่อรู้สึกโล่งใจ ในที่สุดก็สามารถออกห่างจากเยียนอวิ๋นเกอได้เสียที!


## บทที่ 20 รายชื่อ

ตอนที่ 20 รายชื่อ
ร่างที่ไร้ศีรษะยังนอนอยู่ที่เดิม ไม่ได้ถูกเคลื่อนย้ายไปที่อื่น
ทันทีที่ติงฉางซื่อเข้าประตูมาเห็นฉากนี้ เขาก็รู้สึกสะอิดสะเอียน
ช่างน่ากลัวเหลือเกิน!
เยียนอวิ๋นเกอฆ่าคนก็ฆ่าคน เหตุใดจึงต้องทำให้น่ากลัวเพียงนี้
“เชิญติงกงกงมากะทันหัน ต้องขออภัยด้วย ติงกงกงเชิญนั่ง!”
เซียวฮูหยินนั่งอยู่ที่โต๊ะเตี้ย มองไปที่ติงฉางซื่อด้วยรอยยิ้ม
ติงฉางซื่อกระแอมไอแผ่วเบาสองครั้ง สีหน้าลำบากใจ
“ภายในห้องสกปรก ท่านหญิงจะนั่งได้อย่างไร ข้าให้คนเปลี่ยนห้องให้ท่านหญิงบัดนี้”
“ไม่รีบ! อยากเชิญติงกงกงดื่มชาสักแก้ว ไม่รู้ว่าท่านจะให้เกียรติหรือไม่” เซียวฮูหยินถามด้วยรอยยิ้ม
“ท่านหญิงมีเรื่องใดรับสั่ง เพียงแค่บอกมา” ติงฉางซื่อนั่งลงบนพื้น เผชิญหน้ากับนาง
เซียวฮูหยินโบกมือ ทันใดนั้นมีองครักษ์เข้ามายกศพออกไป
สาวรับใช้ถือน้ำสะอาด ชำระล้างคราบเลือดทั่วพื้น
ติงฉางซื่อแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เขาเป็นกังวลว่าเซียวฮูหยินจะยืนกรานปล่อยให้ศพไร้ศีรษะอยู่ในห้องเสียจริง
ดื่มชาท่ามกลางศพและกลิ่นคาวเลือด เพียงแค่คิดถึงรสชาตินั้นก็ทำให้คนอดที่จะขยะแขยงไม่ได้
ไม่ใช่ว่าเขาเห็นเลือดไม่ได้!
แต่ในเมื่อสามารถเปลี่ยนสภาพแวดล้อมได้ เหตุใดจึงไม่ทำ
ไม่จำเป็นต้องลำบากตัวเองมาดื่มชาในสภาพแวดล้อมที่สกปรกเช่นนี้
อีกอย่างขณะนี้เขากำลังรู้สึกผิด การปล่อยให้ศพไร้ศีรษะไว้ย่อมเป็นการเพิ่มแรงกดดันให้แก่เขาอย่างไร้ร่องรอย
เมื่อแรงกดดันมาก เขาย่อมเสียเปรียบในการสนทนาต่อไปนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เมื่อศพถูกเคลื่อนย้ายออกไป ติงฉางซื่อก็ใจเย็นลง
เขายกถ้วยน้ำชาขึ้นมาจิบ
“สามารถดื่มน้ำชาของท่านหญิงได้ ถือเป็นเกียรติของข้ายิ่งนัก เรื่องในวันนี้ ท่านหญิงไม่ต้องกังวล ข้าจะสืบให้กระจ่างเพื่อคืนความเป็นธรรมให้ท่านหญิง”
เซียวฮูหยินยิ้ม “ติงกงกงไม่ต้องกังวล ข้ารู้ว่ามือสังหารไม่เกี่ยวกับท่าน ท่านถูกคนวางแผนลอบทำร้ายเช่นเดียวกัน”
ติงฉางซื่อรู้สึกตื้นตันใจมาก เขาพูดขึ้นอย่างจริงใจ
“ท่านหญิงมีสายตาหลากแหลม ให้ความบริสุทธิ์แก่ข้า ข้าซาบซึ้งยิ่งนัก”
“ถึงแม้เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่าน แต่อย่างไรมือสังหารก็เป็นคนในขบวนของท่าน ท่านยังไม่พ้นความผิด!”
เซียวฮูหยินเปลี่ยนคำพูดอย่างรวดเร็ว
หัวใจของติงฉางซื่อถูกยกขึ้นมา “ท่านหญิงหมายความว่าอย่างไร”
เซียวฮูหยินยกถ้วยชาขึ้น ไม่รีบร้อนที่จะยกดื่ม
“ติงกงกงไม่เคยคิดหรือว่าผู้ใดกันที่พยายามจะฆ่าข้า”
ติงฉางซื่อขมวดคิ้ว “ข้าบังอาจถาม เป็นการวางยาหรือการลอบสังหาร?”
เซียวฮูหยินเลิกคิ้ว “แตกต่างหรือ”
ติงฉางซื่อยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน
“ข้าอาจพูดไม่ถูกใจ ท่านหญิงบอกว่าเสี่ยวอันจื่อเป็นมือสังหาร แต่เขาตายไปแล้ว เรื่องมือสังหารเป็นแค่คำพูดของท่านหญิง”
เซียวฮูหยินยิ้มอย่างมีนัย “ติงกงกงสงสัยว่าข้ากำลังหลอกลวงท่าน หากท่านไม่เชื่อ สามารถส่งคนสนิทไปตรวจสอบเรื่องนี้ ไม่ใช่เรื่องยากที่จะตรวจสอบคนที่มีเจตนาไม่ดี! ตลอดทางแต่แคว้นซ่างกู่ถึงเมืองหลวงนี้ ข้าไม่เคยใช้คนรอบตัวท่าน เรื่องนี้ท่านย่อมรู้ดี ในเมื่อไม่ใช่ข้าที่ใช้เสี่ยวอันจื่อ แต่เสี่ยวอันจื่อกลับปรากฎตัวต่อหน้าข้า เพียงเท่านี้ยังไม่พอที่จะอธิบายทุกสิ่งอีกหรือ”
สีหน้าของติงฉางซื่อกระอักกระอ่วนมากขึ้น “ท่านหญิงวางใจ เรื่องนี้ข้าจะตรวจสอบให้กระจ่าง”
เซียวฮูหยินส่งเสียงไม่พอใจ “ห่างจากเมืองหลวงเหลือเพียงสามวัน ติงกงกงจะให้คำอธิบายแก่ข้าเมื่อใด หรือต้องรอจนถึงเมืองหลวง ตอนที่ข้าเข้าเฝ้าฝ่าบาทหรือ”
สีหน้าติงฉางซื่อเปลี่ยนไปทันที “ท่านหญิงจะทูลต่อฝ่าบาทหรือ”
เซียวฮูหยินเย้ยหยัน “ข้าถูกลอบสังหาร ติงกงกงไม่สามารถให้คำอธิบายได้ ข้าไม่ทูลต่อฝ่าบาท หรือข้าจะต้องปกปิดความผิดให้ท่าน”
ติงฉางซื่อร้อนใจ “ท่านหญิงอย่าโกรธ! ท่านอย่าได้กังวล ก่อนถึงเมืองหลวง ข้าจะให้คำอธิบายแก่ท่าน”
เซียวฮูหยินยิ้มโดยไม่พูดอะไร
หน้าผากของติงฉางซื่อเต็มไปด้วนเหงื่อ
เขากัดฟัน “ท่านหญิงต้องการให้ข้าทำอย่างไรจึงจะสยบความโกรธ”
เซียวฮูหยินวางแก้วชาลง “เหตุใดติงกงกงจึงต้องถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว”
ติงฉางซื่อยิ้มขมขื่น
“ข้ายากเสียเหลือเกิน! ท่านโหวบีบเค้นข้า เวลานี้ท่านหญิงก็บีบเค้นข้า เอาเถิด เอาเถิด ข้าก็เป็นแค่บ่าวรับใช้ปรนนิบัติคน ต่อจากนี้หากท่านหญิงมีรับสั่ง บอกข้ามาได้ทั้งสิ้น เรื่องใดที่ข้าช่วยได้ ข้าย่อมไม่ปฏิเสธ”
“ดีมาก! ติงกงกงกระจ่างในสถานการณ์อย่างดี ท่านวางใจ เรื่องในวันนี้สิ้นสุดลงเท่านี้ ข้าไม่ถือสา อีกทั้งจะไม่เปิดเผยต่อฝ่าบาทแม้แต่น้อย แต่ว่าคนเบื้องหลังของเสี่ยวอันจื่อ คงต้องรบกวนติงกงกงสืบให้ข้า ตกลงข้าไปขัดตาผู้ใดเข้ากันแน่ถึงได้รีบร้อนในการปลิดชีพข้าเพียงนี้”
ติงฉางซื่อลำบากใจ
เบื้องหลังของเสี่ยวอันจื่อมีความเป็นได้ว่าจะเกี่ยวข้องกับบุคคลไม่ธรรมดา เขาเป็นแค่ขันที ไม่กล้ายื่นมืออกไปแทรกแซง
แต่เรื่องนี้ไม่สืบก็ไม่ได้
อีกฝ่ายยื่นแทรกแซงไส้ศึกไว้ข้างตัวตนเองแล้ว หากเขาจะไม่สนใจจนปล่อยให้อีกฝ่ายบงการจะทำอย่างไร
“ท่านหญิงวางใจ แม้ว่าท่านไม่ได้รับสั่ง ข้าย่อมต้องตรวจสอบเรื่องนี้ แต่...ท่านหญิงไม่มีสงสัยผู้ใดเลยหรือ”
“ติงกงกงอยากถามว่าข้ายังมีศัตรูที่ใดบ้างใช่หรือไม่”
ติงฉางซื่อยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน
เซียวฮูหยินกระจ่าง เอ่ยขึ้น “ตอนนั้นตำหนักบูรพามีศัตรูมากมาย พวกเขาพยามยามวางแผนใส่ร้าย คนทั้งตำหนักบูรพา เสด็จพ่อ เสด็จแม่ เหล่าพี่น้องไม่มีผู้ใดเล็ดรอด ทุกคนล้วนตายไปในคดี 'กบฏ' มีเพียงข้าเหลือรอดคนเดียว ท่านถามว่าข้ามีศัตรูที่ใดบ้าง ศัตรูของข้ามีมากมาย นับไม่หวาดไม่ไหว
แต่ข้าเป็นสตรีที่ไร้อำนาจ ไม่มีภัยคุกคามต่อพวกเขาแม้แต่น้อย ท่านถามว่าผู้ใดต้องการฆ่าข้า เหอะๆ ข้าก็อยากรู้เช่นเดียวกัน ข้ามีภัยคุกคามที่ต้องต้องลงมือฆ่าเชียวหรือ!”
ติงฉางซื่อไม่ยอมแพ้ “ไม่มีคนที่สงสัยแม้แต่คนเดียวเชียวหรือ”
เซียวฮูหยินนถอนหายใจเบาๆ “จากเมืองหลวงมายี่สิบปี สิ่งของผู้คนแตกต่างจากแต่ก่อนแล้ว หากจะบอกว่าสงสัย ทุกคนล้วนต้องสงสัย หรือว่าต้องสืบทุกคนที่ทุกสงสัย”
ติงฉางซื่อขมวดคิ้วด้วยความลำบากใจ
เซียวฮูหยินพูดต่อ “ติงกงกงไม่ต้องลำบากใจ ท่านสืบได้มากแค่ไหนก็แค่นั้น สืบไม่ได้เลยก็ไม่เป็นอะไร ข้าไม่ตายในการลอบสังหารคราวนี้ เมื่ออีกฝ่ายรู้ย่อมต้องมีการเคลื่อนไหวอีกครั้ง เมื่อถึงเมืองหลวง ย่อมมีโอกาสจับหางจิ้งจอกของอีกฝ่ายได้ เมื่อถึงเวลานั้นจริง ข้ายังต้องการให้ติงกงกงทูลต่อฝ่าบาทแทนข้า”
“ท่านหญิงวางใจ ข้ารู้ว่าต้องทำอย่างไร!”
ก่อนที่ติงฉางซื่อจะอำลาจากไป พวกเขายังได้สนทนาเรื่องในเมืองหลวงอีกเล็กน้อย
...
ติงฉางซื่อกลับห้อง ในขณะที่เขาเพิ่งนั่งลงยังไม่ทันได้พักหายใจ เขาก็ตกใจจนเกือบหยุดหายใจเพราะเยียนอวิ๋นเกอที่หย่อนตัวลงมาจากบนฟ้า
เขาเบิกตากว้างด้วยสีหน้าผงะ
เขามองเยียนอวิ๋นเกอตรงหน้า ก่อนตะมองดูหลังคา
คนกระโดดลงมาจากหลังคา
ดี!
เยียนอวิ๋นเกอแอบหลบซ่อนตัวรอโอกาสอยู่ในห้องของเขาแต่แรก
“คุณหนูสี่ ท่านต้องการสิ่งใด ข้าบอกท่าน ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ท่านจะกำเริบเสิบสานได้! ท่านออกไปบัดนี้ เรื่องนี้ข้าถือสา หากมิเช่นนั้น ข้าจะไม่เกรงใจท่าน”
เยียนอวิ๋นเกอองเขาด้วยรอยยิ้ม นั่งลงบนเก้าอี้ หยิบกระดาษออกมา จรดดินสอเขียนลงไป
“ติงกงกงกังวลเรื่องใด ข้าจะไม่กินท่านเสียหน่อย”
ติงฉางซื่อสีหน้าบึ้งตึงอย่างมาก รู้สึกเสียหน้าอย่างมาก
“เยียนอวิ๋นเกอ ข้าเตือนเจ้า ยังมีอีกสามวันจะถึงเมืองหลวง หากเจ้ากระทำสิ่งใดในเวลานี้ ไม่มีผลดีต่อเจ้า”
เยียนอวิ๋นเกอไม่พูดไร้สาระ นางเขียนทันที “กงกงวางใจ ข้าไม่ทำอันใด ท่านนำรายชื่อมาให้ข้า ข้าออกไปทันที”
ติงฉางซื่อฉงน “รายชื่อใด”
เยียนอวิ๋นเกอเขียน “ในเมืองหลวงผู้ใดบ้างที่ตีได้ ผู้ใดบ้างที่ตีไม่ได้ ขอให้ติงกงกงนำรายชื่อมาให้ข้า”
ติงฉางซื่อมองไปที่เนื้อหาบนกระดาษด้วยมุมปากกระตุก
“เยียนอวิ๋นเกอ เจ้าจะบ้าหรือ เมืองหลวงไม่ใช่ที่ที่เจ้าจะอวดดีได้ ข้าบอกเจ้าให้ ทุกคนในเมืองหลวงล้วนไม่ใช่ผู้ที่เจ้าหาเรื่องได้ เจ้าควรยับยั้งตัวเองไว้ดีกว่า มิฉะนั้นหากเจ้าหาเรื่องผู้ที่ไม่ควรมีเรื่องด้วย แม้แต่ท่านหญิงก็ปกป้องเจ้าไม่ได้”
เยียนอวิ๋นเกอยิ้มอย่างมีนัย ยกมือ...
ปัง!
นางตบโต๊ะ ทิ้งรอยมือหนึ่งไว้ด้านบน
“ติงกงกงพูดมากเกินไปแล้ว เอารายชื่อมาให้ข้า”
เยียนอวิ๋นเกอดันกระดาษมาไว้ตรงหน้าเขา ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายปฏิเสธ
ติงฉางซื่อปฏิเสธอยู่ในใจ
เขาถาม “คุณหนูสี่ ท่านแอบวิ่งมาเอารายชื่อจากข้า ท่านหญิงรู้หรือไม่”
เยียนอวิ๋นเกอควงดินสอเล่นด้วยยิ้มเย้ยหยัน
นางเขียน “ท่านแม่ไม่เอาผิดต่อเจ้า ไม่เท่ากับข้าจะปล่อยเจ้าไป ไม่ให้รายชื่อก็ให้ข้าตีสักครั้ง”
ตีสักครั้ง?
ติงฉางซื่อมีอารมณ์ฉุนเฉียว คำพูดกร่นด่ามากมายเกิดขึ้นภายในใจ แต่เขากลับด่าไม่ออก
เยียนอวิ๋นเกอบอกว่าตีคนย่อมลงมือจริง ไม่ใช่แค่คำพูดเล่นๆ
เขาก้มมองร่างกายที่อ้วนท้วมของตนเอง คำนวณว่าจะสามารถทนรับเยียนอวิ๋นเกอได้กี่รอบ
เขาเป็นถึงขุนนางฝ่ายใน หากเรื่องทะเลาะกับสาวใบ้ผู้หนึ่งถูกแพร่กระจายออกไป เขาจะมีหน้าเป็นคนอีกหรือ
ให้ตายเถิด รังแกกันเกินไปแล้ว
เยียนอวิ๋นเกออาศัยที่ตัวเองอายุน้อย อีกทั้งเป็นใบ้ จึงไร้ความเกรงกลัวอย่างนั้นหรือ
เขาชี้อีกฝ่าย “เยียนอวิ๋นเกอ เจ้าช่างเหมือนกับพ่อของเจ้า อันธพาล ไร้ยางอาย!"
เยียนอวิ๋นเกอเลิกคิ้วยิ้ม พลันตบโต๊ะ...
“เขียน!”
ติงฉางซื่อศีรษะเราะสองที “ข้าบอกเจ้า เมื่อถึงเมืองหลวง ผู้ใดเจ้าก็ตีไม่ได้”
ความอดทนของเยียนอวิ๋นเกอมีจำกัด นางบีบถ้วยชาในมือจนแหลกละเอียด
มันคือการข่มขู่อย่างเปิดเผย!
ติงฉางซื่อตากระตุก กัดฟัน “ข้าพูดกับเจ้าเช่นนี้ คนอื่นเจ้าตีก็แล้วไป อย่างน้อยให้ท่านหญิงจัดการให้ได้ แต่เจ้าไม่สามารถลงมือกับคนตระกูลเถาได้ เจ้ารู้จักคนตระกูลเถาหรือไม่ พวกเขาเป็นคนในตระกูลของฮองเฮา! เจ้ากล้าแตะต้องคนตระกูลเถาแม้แต่นิ้วเดียว เจ้าก็เตรียมถูกฮองเฮาประหารได้เลย!”
เยียนอวิ๋นเกอเลิกคิ้ว
ติงฉางซื่อตักเตือนอีกครั้ง “เจ้าอย่าทำเป็นไม่เชื่อ หลายปีนี้ผู้ที่เป็นปรปักษ์ต่อตระกูลเถา ไม่ตายก็ถูกเนรเทศ ไม่มีผู้ใดรอด! อีกทั้งสามารถพูดได้ว่าราชสำนักเป็นของตระกูลเถา”
เยียนอวิ๋นเกอได้ยินจึงหัวเราะขึ้นมา นางเขียน “หากพูดเช่นนี้ การออกพระราชโองการเรียกท่านแม่ข้าเข้าวังก็เป็นความคิดของคนตระกูลเถา”
ติงฉางซื่อส่ายหน้าระรัวราวกับกลอง
“คุณหนูสี่ ท่านอย่าทำให้ข้าเดือดร้อน! ข้าไม่ได้พูดสิ่งใดทั้งสิ้น”
เมื่อเห็นท่าทางขี้ขลาดของอีกฝ่าย เยียนอวิ๋นเกอยิ้มอย่างรู้ทัน
นางไม่ทำให้เขาลำบากใจ เพียงหยิบกระดาษเดินออกจากประตูใหญ่ไป
...
บ่าวรับใช้เห็นเยียนอวิ๋นเกอออกมาจากห้องของติงฉางซื่อ จึงเบิกตาโต
เมื่อนางจากไป เขาจึงรีบเข้าไปดูในห้อง
“กงกง คุณหนูสี่มาได้อย่างไร”
อันที่จริงบ่าวรับใช้อยากถามว่า คุณหนูสี่เข้ามาเมื่อใด
ติงฉางซื่อทำหน้าบึ้ง
“จำคำของข้า ต่อจากนี้อยู่ให้ห่างจากตัวซวยเยียนอวิ๋นเกอเอาไว้”


## บทที่ 21 มือลื่น

ตอนที่ 21 มือลื่น
เมืองหลวงอยู่แค่เอื้อม!
หลังจากที่ตรวจสอบเอกสารยืนยันตัวตนแล้ว ขุนนางประจำประตูเมืองก็ปล่อยผ่าน
สิ่งที่น่าประหลาดใจคือ เรื่องที่ต้องสูญเสียเวลามากเช่นนี้ ติงฉางซื่อรวมทั้งผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาต่างอดทนเอาไว้ได้
ไม่มีผู้ใดกระโดดออกมาสร้างปัญหาแก่ขุนนางประจำประตูเมือง
ยิ่งไม่มีผู้ใดกระโดดออกมาเรียกร้องว่าจะจัดการขุนนางประจำประตูเมืองที่สร้างปัญหากลุ่มนี้
เยียนอวิ๋นเกอประหลาดใจอย่างมาก!
บัดนี้ขุนนางล้วนเจรจาได้ง่ายเพียงนี้แล้วหรือ
เซียวฮูหยินหัวเราะเสียงเบา เห็นได้ชัดว่านางมองทุกอย่างได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
นางไขข้อสงสัยให้แก่เยียนอวิ๋นเกอ “ติงฉางซื่อไม่ได้ให้เกียรติขุนนางประจำประตูเมือง อีกทั้งไม่ได้รักษากฎระเบียบแต่อย่างใด หากแต่ต้องให้เกียรติผู้บังคับบัญชาของขุนนางประจำประตูเมืองที่เป็นคนของตระกูลเถา พวกเขาควบคุมความปลอดภัยของประตูเมืองเมืองหลวง!”
อ่อ!
เยียนอวิ๋นเกอกระจ่างทันที
ที่แท้ก็เป็นคนในตระกูลของฮองเฮา
ไม่อาจโทษความขี้ขลาดของติงฉางซื่อได้
ตระกูลเถามีอำนาจมาก หลบได้ย่อมต้อมหลบ
ขบวนรถเดินทางเข้าเมืองหลวงอย่างราบรื่น
เมืองหลวงเจริญรุ่งเรืองสมคำร่ำลือ เปรียบเสมือนสวรรค์บนดินเมื่อเทียบกับรัฐโยวโจว
เพียงแต่ภายใต้ความรุ่งเรืองนี้ เยียนอวิ๋นเกอยังมองเห็นความล้มเหลว ความยากจน ความเฉยชา ความเคียดแค้น...
เมืองหลวงนี้เผยให้เห็นสภาพแห่งการล่มจมออกมาแล้ว
เยียนอวิ๋นฉีมองพินิจทิวทัศน์ของเมืองหลวงด้วยความสงสัยผ่านทางหน้าต่างรถ
นางจับมือของเยียนอวิ๋นเกอ “น้องสี่ พวกเราหาโอกาสออกมาเที่ยวเล่นดีหรือไม่”
ดีสิ!
เยียนอวิ๋นเกอพยักหน้า!
นางย่อมต้องคุ้นชินกับสถานที่ก่อนที่จะวาดแผนที่ของเมืองหลวงออกมา
…
พื้นที่ทุกตารางนิ้วของตรอกผิงอันล้วนล้ำค่า
จวนที่ฮ่องเต้จงจ้งพระราชทานให้แก่เซียวฮูหยินก่อนสวรรคตอยู่ในตรอกผิงอันแห่งนี้
จวนที่มีเรือนสามหลังซ้อนกัน มีลานกว้างใหญ่ บรรจุคนนับพันไม่เป็นปัญหา
องครักษ์สองพันนาย ครึ่งหนึ่งทิ้งไว้ที่จวนนอกเมือง
ครึ่งหนึ่งประจำการอยู่ในจวนหลักในเขตจู้หยาง ตรอกผิงอัน
ภายในจวนมีผู้เฝ้าดูแลเก็บกวาดตลอดปี รักษาไว้ได้เป็นอย่างดี ไม่จำเป็นต้องซ่อมแซม สามารถเข้าพักได้ทันที
คนทั้งขบวนพักอยู่ในจวนหลักเขตจู้หยางอย่างเอิกเกริกครึกโครมดึงดูดความสนใจจากทุกหนแห่ง
ในขณะที่คนเพิ่งปักหลักลงก็มีคนส่งจดหมายเทียบเชิญมาให้
“ผู้ใดมีการเคลื่อนไหวได้เร็วเพียงนี้ พวกเราเพิ่งเข้าเมืองก็มีคนมาส่งจดหมายเทียบเชิญเสียแล้ว” เยียนอวิ๋นฉีถามด้วยความสงสัย
เซียวฮูหยินเปิดจดหมายเทียบเชิญออก เมื่อเห็นชื่อที่ลงนามนางก็หัวเราะขึ้นมา
“องค์หญิงเฉิงหยางทรงทราบว่าพวกเรามาถึงเมืองหลวงแล้ว ส่งคนมามอบจดหมายเทียบเชิญ สามวันหลังจากนี้ พวกเจ้าพี่น้องติดตามข้าเดินทางไปยังจวนขององค์หญิงเฉิงหยาง”
เยียนอวิ๋นฉีรับจดหมายเทียบเชิญมาดู “องค์หญิงเฉิงหยางท่านนี้มีความสัมพันธ์อันดีกับท่านแม่หรือ”
เซียวฮูหยินครุ่นคิด พูด “ไม่ถือว่าดี แต่ก็ไม่เคยมีความบาดหมางกัน นางเป็นน้องสาวแท้ๆ ของฝ่าบาท เมื่อถึงจวนองค์หญิง พวกเจ้าต้องระมัดระวังให้ดี”
เยียนอวิ๋นฉีขมวดคิ้ว “ภายในพระราชวังไม่มีการเคลื่อนไหว หากแต่เป็นจวนองค์หญิงออกจดหมายเทียบเชิญ ท่านแม่ พวกเราจะไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทเมื่อใดกันเจ้าคะ”
เซียวฮูหยินเลิกคิ้วยิ้ม เอ่ยขึ้น “ไม่ใช่พวกเราอยากเข้าวังเมื่อใดย่อมเข้าได้ ต้องรอภายในพระราชวังเรียกเข้าเฝ้าก่อน ข้าคาดการณ์ว่าฝ่าบาทคงไม่เรียกพวกเราเข้าเฝ้าทันที ย่อมต้องส่งคนมาลองเชิง ดูปฏิกิริยาของคนแต่ละฝ่ายเกี่ยวกับเรื่องที่ข้ากลับเมืองหลวงก่อน หากเป็นไปตามคาด องค์หญิงเป็นการลองเชิงรอบแรก”
อ่อ!
ที่แท้เป็นการลองเชิง
เยียนอวิ๋นเกอพยักหน้า
ในฐานะของน้องสาวฮ่องเต้ นางเป็นคนออกหน้าก็สมเหตุสมผล
…
พักอยู่ในเมืองหลวง เยียนอวิ๋นเกอปรับตัวได้เป็นอย่างดี
นางพาพี่สองเยียนอวิ๋นฉีออกเช้ากลับค่ำทุกวันเพื่อสำรวจพื้นที่
ระหว่างนี้นางมีเรื่องสามครั้ง ชกต่อยกับคนที่มีตาแต่ไร้แววกลุ่มหนึ่ง
แม้จะอยู่ในเมืองหลวง นางก็ไม่ได้จงใจปิดบังความสามารถของตนเอง
จากมุมมองของนางมันไม่มีความจำเป็นต้องปิดบัง
เกิดปรากฏการณ์โกลาหลขึ้นภายในเมืองหลวงเสียแล้ว
การปิดบังนั้นไร้ประโยชน์
เวลานี้ควรที่จะปลดปล่อยหมัดออกมาเพื่อให้คนเกรงกลัว
เวลาสามวันผ่านไปเพียงชั่วพริบตา
นางดื้อรั้นที่จะสวมชุดขี่ม้าไปเข้าร่วมงานเลี้ยง
พูดอย่างเข้าใจง่ายคือสะดวกต่อการปะทะ
เซียวฮูหยินหมดหนทางกับนาง
“เจ้าหน่ะ อย่าลืมห้ามใจเอาไว้บ้าง ข้าส่งคนไปสืบมาแล้ว วันนี้แขกในจวนองค์หญิงมีจำนวนมาก สตรีแห่งตระกูลชนชั้นสูงมากมายในเมืองหลวงต่างเข้าร่วม เมื่อถึงจวนองค์หญิง เจ้ากินดื่มให้สนุก อย่าได้สนทนากับสตรีเหล่านั้น หากพบผู้ที่จงใจก่อกวน ให้พี่รองของเจ้าออกหน้าแทน เจ้าเขียนหนังสือเร็วเพียงใดก็ไม่อาจเร็วกว่าปากของผู้อื่นได้ อย่าลงมือ แต่ก็อย่าเสียเปรียบผู้ใด”
เยียนอวิ๋นเกอยิ้มตาหยีด้วยความสดใส
นางวาดไม้วาดมือ ‘ท่านแม่วางใจ ข้าไม่เสียเปรียบ’
เซียวฮูหยินลูบหัวของนาง “อวิ๋นเกอโตแล้ว สามารถดูแลตนเองได้ ดีมาก!”
เยียนอวิ๋นเกอยิ้มตาหยี ท่าทางดีใจอย่างมาก อีกทั้งยังอดถูไถไปมาบนตัวของเซียวฮูหยินผู้เป็นมารดาไม่ได้
เซียวฮูหยินหัวเราะร่า “เพิ่งบอกว่าเจ้าโตแล้ว ครานี้กลับทำเหมือนเด็กอีกแล้ว”
เยียนอวิ๋นเกอกอดเอวของเซียวฮูหยินไม่ยอมปล่อยมือ
ราวกับเด็กที่รอคอยคำชม
เซียวฮูหยินพูดกลั้วหัวเราะ “สายแล้ว พวกเราต้องรีบออกเดินทาง เข้าเมืองเป็นแขกครั้งแรกไม่อาจสายได้”
แม่ลูกทั้งสามคนนั่งรถม้าสองคัน ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่จวนองค์หญิงเฉิงหยาง
…
จวนองค์หญิงเฉิงหยางเต็มไปด้วยแขกเหรื่อ
แม่ลูกทั้งสามลงจากรถม้าบริเวณประตูรอง มีหญิงชรารับใช้เดินนำพวกนางมุ่งหน้าไปยังห้องโถงใหญ่
ภายในห้องโถงใหญ่นั่งเต็มไปด้วยผู้คน
ล้วนเป็นสตรีของตระกูลขุนนางชนชั้นสูงภายในเมืองหลวง
ผู้ที่นั่งอยู่บริเวณตรงกลางนั้นคือองค์หญิงเฉิงหยาง
องค์หญิงเฉิงหยางอายุใกล้เคียงกับเซียวฮูหยิน เนื่องจากการบำรุงรักษาที่ดี ผิวพรรณของนางขาวผ่อง อีกทั้งอวบสมบูรณ์เล็กน้อย
ดูเด็กกว่าอายุจริงเจ็ดแปดปี ราวกับสตรีอายุยี่สิบแปดยี่สิบเก้า
นางแต่งกายสง่างาม ทั้งตัวเต็มไปด้วยเครื่องประดับ แสดงให้เห็นถึงความสูงส่ง
ไม่พบกันยี่สิบปี องค์หญิงเฉิงหยางพบกับเซียวฮูหยิน ต่างฝ่ายต่างรู้สึกแปลกตาและห่างเหิน...
ท่าทางขององค์หญิงเฉิงหยางไม่กระตือรือร้น แต่ก็ไม่เย็นชา
นางทักทายอย่างเกรงใจ “พี่จู้หยาง พวกเราจากกันราวยี่สิบปีแล้วใช่หรือไม่”
เซียวฮูหยินพยักหน้า “ยี่สิบปีพอดี”
เซียวฮูหยินมีฐานันดรศักดิ์เป็นท่านหญิง พระราชทานนามว่าจู้หยาง
ดังนั้น ภายในราชวงศ์ต่างแทนนางว่าจู้หยาง
องค์หญิงเฉิงหยางพูดด้วยความระลึกถึง “ตอนที่ท่านจากเมืองหลวงไป พวกเราต่างยังเป็นเด็ก เมื่อพบกันอีกครั้ง พวกเราต่างก็ชราลง ต่างเป็นมารดาของเด็กๆ แล้ว หลายสิบปีมาปีนี้พี่จู้หยางสบายดีหรือไม่ เหตุใดจึงไม่เคยเขียนจดหมายกลับมาเมืองหลวง ทำให้ข้าเป็นห่วงท่านยิ่งนัก”
“เป็นความผิดของข้าที่ทำให้องค์หญิงต้องทรงกังวลพระทัย หลายสิบปีนี้องค์หญิงทรงสบายดีหรือไม่”
องค์หญิงเฉิงหยางพูดด้วยรอยยิ้ม “ข้าสบายดี ไม่ดีไม่ได้”
ใช่!
บิดาและพี่ชายล้วนเป็นฮ่องเต้ จะไม่ดีได้อย่างไร
เซียวฮูหยินเม้มปากยิ้ม ไม่ได้คล้อยตามอีกฝ่าย
องค์หญิงเฉิงหยางกระแอมไอเสียงเบา “หลายปีนี้พี่จู้หยางเหน็ดเหนื่อยเกินไปหรือไม่ ดูเหมือนท่านจะห่างไกลจากการบำรุง ภายนอกแก่ชราลงอย่างเห็นได้ชัด!”
เมื่อสิ้นคำพูดนี้ บางคนที่นั่งอยู่ต่างแอบหัวเราะออกมา
เห็นได้ชัดว่าพวกนางต้องการเห็นความอับอายของเซียวฮูหยิน
เซียวฮูหยินกวาดตามองบรรดาสตรีจากแต่ละตระกูล ไม่ดีใจและไม่โกรธ นางพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ห่างจากเมืองหลวงยี่สิบปี ไม่คุ้นชินกับอากาศและอาหารในเมืองหลวงมากนักแล้ว กลับมาถึงเมืองหลวงเพียงสามวัน ยังปรับตัวไม่ได้ จึงเหนื่อยล้าเล็กน้อย”
องค์หญิงเฉิงหยางเอ่ย “เป็นความผิดของข้า ลืมว่าพี่จู้หยางเพิ่งเดินทางกลับมาถึงเมืองหลวง ยังต้องการเวลาปรับตัว เพียงแต่ภายในใจระลึกถึงท่านพี่อย่างมาก เมื่อได้ยินว่าท่านกลับมาเมืองหลวง จึงให้คนไปส่งจดหมายเทียบเชิญแก่ท่านด้วยความร้อนใจ เดิมทีคิดว่าท่านจะไม่มาเสียอีก ไม่คิดว่าท่านจะมา”
เซียวฮูหยินเลิกคิ้วยิ้ม “เทียบเชิญขององค์หญิง หากข้าไม่มาย่อมเป็นการไม่ให้เกียรติไม่ใช่หรือ”
“ฮ่าๆๆ ...ขอบคุณพี่จู้หยางที่ให้เกียรติข้า หลายสิบปีนี้ ข้าลืมไปแล้วว่ายังต้องให้ผู้อื่นให้เกียรติ”
องค์หญิงเฉิงหยางยิ้มอย่างมีนัย คำพูดมีความหมายแฝง
สตรีท่านอื่นต่างมีสีหน้าและความคิดแตกต่างกันไป
เซียวฮูหยินสีหน้าเรียบเฉย “เกียรติล้วนเป็นสิ่งที่มอบให้ซึ่งกันและกัน องค์หญิงให้เกียรติข้า ข้าย่อมต้องให้ตอบ”
องค์หญิงเฉิงหยางยิ้มเย้ยหยัน “ท่านพี่ยังรู้ว่าเกียรติเป็นสิ่งที่มอบให้ซึ่งกันและกันหรือ! ข้าคิดว่าท่านพี่อยู่ในดินแดนยากลำบากนั้นยี่สิบปี ลืมกฎระเบียบจนหมดสิ้นแล้วเสียอีก!”
เคร้ง!
เสียงดังก้องทำให้เหล่าผู้คนตกใจ
ผู้ใดบังอาจเพียงนี้ กล้าส่งเสียงรบกวนในขณะที่องค์หญิงกำลังตรัส
หาที่ตายหรือ
เมื่อมองไปตามเสียง เตาอุ่นมือทองเหลืองใบหนึ่งหล่นลงบนพื้นกำลังกลิ้งไปมาตามแรง
ทุกคนต่างเงยหน้าอย่างพร้อมเพรียง ก่อนจะเห็นพี่น้องตระกูลเยียนที่นั่งคุกเข่าอยู่ด้านหลังเซียวฮูหยิน
หัวใจของเยียนอวิ๋นฉีบีบเค้น ในขณะที่กำลังจะลุกขึ้นรับผิดเรื่องนี้
ไม่คิดว่าเยียนอวิ๋นเกอจะยื่นมือรั้งนางเอาไว้ ไม่ให้นางออกไป
นางเป็นคนโยนตาอุ่นมือทองเหลือง หากต้องรับผิดย่อมต้องเป็นนาง
เยียนอวิ๋นฉีร้อนใจ “น้องสี่ เจ้าอย่าเอาแต่ใจ”
เยียนอวิ๋นเกอสีหน้าจริงจัง อ้าปาก พูดอย่างไร้เสียง ‘ห้ามพูด!’
เยียนอวิ๋นฉีร้อนใจอย่างมาก แต่ก็ไม่อาจดิ้นหลุดจากการควบคุมของเยียนอวิ๋นเกอ
เซียวฮูหยินกวาดตามองเตาอุ่นมือทองเหลืองอย่างไม่ใส่ใจ ไม่ต้องหันกลับไปมอง นางก็รู้ว่าเป็นฝีมือของอวิ๋นเกอ
นางก้มหน้ายิ้ม ยื่นมือออกไปเก็บเตาอุ่นมือทองเหลืองขึ้นมา เช็ดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงด้านบน
“เด็กอายุน้อย ไม่เคยเปิดหูเปิดตา อีกทั้งยังพูดไม่ได้ ขี้กลัว มือลื่น เตาอุ่นมือทองเหลืองหล่นอยู่บนพื้นยังไม่กล้าเก็บขึ้นมา องค์หญิงโปรดให้อภัย!”
สายตาแหลมคมขององค์หญิงเฉิงหยางกวาดผ่านพี่น้องตระกูลเยียน “พูดไม่ได้? อ่อ ที่แท้ก็เป็นคุณหนูสี่แห่งตระกูลเยียนหรือ ผู้ใดกัน ยืนออกมาให้ข้าดู ข้าอยากรู้ว่ามือลื่นอย่างไร”
เยียนอวิ๋นเกอรีบยืนขึ้น เดินผ่านผู้คนออกมา
นางสวมชุดขี่ม้า รูปร่างสูงโปร่ง ลักษณะทะเล้น แต่ใบหน้าแสดงออกถึงความองอาจ
“เป็นหญิงสาวที่งดงามเสียจริง เจ้าฟังที่ข้าพูดรู้เรื่องหรือไม่” องค์หญิงเฉิงหยางถาม
เยียนอวิ๋นเกอพยักหน้า ย่อมฟังรู้เรื่อง
องค์หญิงเฉิงหยางส่งเสียงไม่พอใจ “ฟังรู้เรื่องก็ดี! ท่านแม่เจ้าบอกว่าเจ้ามือลื่น ทำเตาอุ่นมือทองเหลืองหล่น ยื่นมือออกมาให้ข้าดู มือลื่นอย่างไร”
เยียนอวิ๋นเกอยื่นมือออกมาข้างหนึ่งด้วยสีหน้าเปิดเผย
องค์หญิงเฉิงหยางยิ้มเย้นหยัน “ผู้ใดก็ได้ มารักษาอาการมือลื่นของคุณหนูสี่ให้หายดีหน่อย”
ทันทีที่สิ้นเสียง หญิงชรารับใช้สองคนถือไม้บรรทัดเดินขึ้นหน้ามา เห็นได้ชัดว่าต้องการตีนาง
เยียนอวิ๋นฉีร้อนใจ แต่ก็ไม่กล้าออกเสียง นางเกรงว่าจะยิ่งช่วยยิ่งแย่
เซียวฮูหยินสีหน้าดำทะมึน “องค์หญิงหมายความอย่างไร”
องค์หญิงเฉิงหยางเลิกคิ้วยิ้ม “ย่อมหมายความว่าต้องการรักษาอาการมือลื่นของคุณหนูสี่! โบยบัดนี้!”
หญิงชรารับใช้รับคำสั่ง ยกไม้บรรทัดขึ้นโบยลงมา
ทุกคนต่างตั้งท่ารอชม ไม่มีผู้ใดขอร้องแทน
ในขณะที่ไม้บรรทัดกำลังจะกระทบลงมา ความสนุกกำลังจะมาเยือน แต่ไม่คิดว่าความสนุกนี้จะพลิกฝั่ง
“อ้า!”
“ตีคนแล้ว!”
ตามมาด้วยเสียงร้องด้วยความตกใจสองเสียง หญิงชรารับใช้ถูกอีกฝ่ายเตะปลิว ลอยอยู่กลางอากาศ ก่อนจะตกลงบนพื้นในท้ายที่สุด
ในเหตุการณ์ นอกจากเซียวฮูหยินแม่ลูกแล้ว ทุกคนต่างตกตะลึงอย่างมาก
เยียนอวิ๋นเกอกล้าลงมือตีแม่นมในจวนองค์หญิง?
นางเสียสติไปแล้วหรือ


## บทที่ 22 อับอายหรือไม่

ตอนที่ 22 อับอายหรือไม่
เยียนอวิ๋นเกอไม่เคยเกรงกลัวปัญหา
ผู้อื่นมาหาเรื่องถึงที่ แต่กลับบอกให้นางยืนนิ่งถูกตี ช่างตลกสิ้นดี
แม่นมของจวนองค์หญิงแล้วอย่างไร
ตีก็ตีไปแล้ว ต้องกลัวอันใด!
นางหยิบไม้บรรทัดสองอันบนพื้นขึ้นมา ใช้ทั้งสองมือฟาดลงไปทางหญิงชรารับใช้สองคน
อีกทั้งยังจงใจกระทบลงบนหน้าของหญิงชรารับใช้ทั้งสอง
ใครใช้ให้พวกเจ้าโบยข้า...ใครใช้ให้พวกเจ้าโบยข้า
ข้าเป็นคนที่พวกเจ้าโบยได้หรือ
เดิมทีวันนี้คิดว่าจะพยายามอดทนไว้เพื่อให้เกียรติอีกฝ่าย
แต่สุดท้ายกลับเริ่มข่มเหงกันทันทีที่พบหน้า
ข่มเหงผู้ใดกัน!
คิดว่าคนตระกูลเยียนรังแกง่ายหรือ
หากทำให้นางโกรธ นางกล้าที่จะนำทัพก่อกบฏฮ่องเต้ด้วยซ้ำ
อย่างไรคนที่อยากจะก่อกบฏบนแผ่นดินนี้ก็มีมากมายราวกับปลาที่กำลังว่ายข้ามคลอง
นางเพียงแค่เป็นผู้ริเริ่มในการจุดไฟครั้งนี้เท่านั้น
“ตีคนตายแล้ว!”
“โอ้ย...โอ้ย”
“เร็วๆ รีบรั้งเยียนอวิ๋นเกอเอาไว้!”
“คนตระกูลเยียนเสียสติไปแล้วหรือ บังอาจลงมือตีคนในจวนองค์หญิง”
“สมกับที่มาจากชนบท ไร้มารยาทสิ้นดี”
“รีบดึงนางเอาไว้สิ พวกไร้ประโยชน์”
เหล่าสตรีชนชั้นสูงในเมืองไม่เคยประสบเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน
เด็กหญิงตัวคนเดียวบังอาจทุบตีสาวรับใช้ต่อหน้าขององค์หญิง
โบราณว่าไว้ตีหมาให้ดูนาย
ผู้ใดให้ความกล้าหาญนี้แก่นาง
ไม่กลัวตายหรือ
ไร้มารยาทสิ้นดี
องค์หญิงเฉิงหยางโกรธจนหน้าเขียว
โดยเฉพาะเมื่อนางเห็นเซียวฮูหยินที่ทำท่าทีเฉยเมย อีกทั้งยังถือดื่มชาอย่างอารมณ์ดีนั้น ยิ่งทำให้นางโกรธเคืองอย่างมาก
“ผู้ใดก็ได้ จับเจ้าเด็กป่าเถื่อนนี้ให้ข้าที”
หญิงชรารับใช้ องครักษ์ในจวนองค์หญิงต่างพุ่งตรงเข้ามาในห้องโถงเพื่อจับกุมเยียนอวิ๋นเกอ
เหล่าสตรีชนชั้นสูงต่างส่งเสียงโหวกเหวก
มีคนที่ขวัญอ่อนสลบไปหลังจากส่งเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจ
เยียนอวิ๋นฉีร้อนใจอย่างมาก นางดึงแขนเสื้อของเซียวฮูหยิน
“ท่านแม่ ทำอย่างไรดี หากน้องสี่ถูกจับจะทำอย่างไรดี”
“กังวลอันใด! เจ้าหัดทำตัวเหมือนอวิ๋นเกอเสียบ้าง เจ้าเห็นนางกังวลหรือไม่”
เยียนอวิ๋นเกอไม่กังวลแม้แต่น้อย
นางดึงแส้ออกมา สะบัดไปทางหญิงชรารับใช้และองครักษ์ในจวนองค์หญิง
มือหนึ่งถือมีดสั้น ฟันลงไปบนตัวคนโดยตรง
หนึ่งทีหนึ่งรูเลือด!
ตายหรือไม่ ไม่สำคัญ!
“อ้า ฆ่าคนแล้ว!”
“ตระกูลเยียนฆ่าคนแล้ว!”
“คุณหนูตระกูลเยียนเสียสติไปแล้ว!”
“รีบหนีเร็ว!”
เหล่าสตรีเริ่มนั่งไม่ติด ต่างลุกขึ้นวิ่งออกไปด้านนอก
เดิมทีคิดว่าเป็นการปะทะกันด้วยมือเปล่า สุดท้ายกลับใช้มีด ดูคราบเลือดเต็มพื้นนั้น มีคนตายจริงอย่างแน่นอน!
งานเลี้ยงนี้จะดำเนินต่ออย่างไร
บุรุษไม่ยืนอยู่ภายใต้กำแพงอันตราย
โถงใหญ่กลายเป็นสถานที่อันตรายเพียงนี้ ต้องรีบหนีโดยเร็ว
ทันใดนั้น สตรีจากแต่ละจวนต่างหลั่งไหลไปทางประตูใหญ่
โถงรับแขกกว้างใหญ่โกลาหลอย่างมาก
คนส่วนใหญ่ที่อยู่ในเหตุการณ์ไม่เคยประสบกับความโกลาหล และเหตุการณ์นองเลือดเพียงนี้มาก่อนในชีวิต
ยิ่งไม่เคยพบหญิงสาวที่ไร้ระเบียบเหมือนเยียนอวิ๋นเกอมาก่อน
สมกับเป็นคนที่มาจากพื้นที่ชายแดนอันยากเข็น
ป่าเถื่อน!
เหิมเกริม!
บังอาจ!
คิดว่าที่นี่เป็นแคว้นซ่างกู่หรือ
เยียนอวิ๋นเกอต้องเสียใจในไม่ช้าก็เร็ว
เยียนอวิ๋นเกอสู้เยียนโส่วจ้านไม่ได้ แต่นางสามารถรับมือกับองครักษ์ของจวนองค์หญิงอย่างสบาย
อีกทั้งนางยังมีดสั้นในมือที่แหลมคมอย่างไร้ที่ติ ทำให้นางดุจมีเทวดาเกื้อหนุน!
พลังเพียงสามส่วน อีกทั้งมีมีดสั้นทำให้กำลังการต่อสู้ของนางเต็มเปี่ยม
ปะทะไปตลอดทางอย่างไร้เทียมทาน
ในเวลาหนึ่ง องครักษ์ของจวนองค์หญิงไม่อาจเข้าใกล้นางได้
โถงใหญ่เหลือเพียงความว่างเปล่า!
คนที่สามารถวิ่งออกไปได้ล้วนวิ่งออกไป
มีเพียงเซียวฮูหยินแม่ลูกที่ยังคงนั่งนิ่งไม่ขยับ
องค์หญิงเฉิงหยางอยากออกไปเช่นเดียวกัน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าเซียวฮูหยิน อย่างไรก็ไม่อาจประพฤติตัวให้อับอายขายหน้าได้
ดังนั้น นางจึงนั่งนิ่งไม่ขยับเช่นเดียวกัน
นางซักถามเสียงดุ
“พี่จู้หยาง นี่คือระเบียบของตระกูลเยียนหรือ เยียนอวิ๋นเกอ บุตรสาวของท่านทำร้ายคนของข้า ท่านว่าอย่างไร”
เซียวฮูหยินวางถ้วยชาลง “องค์หญิงมั่นใจจะเจรจาเรื่องนี้ในเวลานี้หรือ”
องค์หญิงเฉิงหยางเย้ยหยัน “พี่จู้หยางกลัวแล้วหรือ”
เซียวฮูหยินเลิกคิ้วยิ้ม “ข้าแค่กังวล หากปะทะกันต่อไปหลังคาจะทะลุ ความเสียหายคงใหญ่ไม่น้อย!”
สีหน้าขององค์หญิงเฉิงหยางเปลี่ยนไป
นางอยากจะพูดว่าตนเองไม่ขาดแคลนเงินเพียงเล็กน้อยนั้น
สุดท้ายนางยังไม่ทันพูดออกมา ขาโต๊ะข้างหนึ่งลอยพุ่งเข้ามาที่ใบหน้าของนางโดยตรง นางตกใจจนหน้าถอดสี
โชคดีที่ หญิงชรารับใช้และองครักษ์รั้งเอาไว้ได้ สุดท้ายจึงเป็นแค่ความตกใจ
“หยุดทั้งหมด!”
องค์หญิงเฉิงหยางโกรธเคืองอย่างมาก
พวกไร้ความสามารถ แม้แต่หญิงสาวคนเดียวยังจับไม่ได้ ไร้ประโยชน์
เหล่าองครักษ์รู้สึกไม่เป็นธรรม!
ไม่ใช่พวกเขาไม่มีความสามารถ หากแต่อาวุธของอีกฝ่ายแหลมคมมาก
เพียงแค่เข้าใกล้ ไม่มีผู้ใดไม่บาดเจ็บ
มีดสั้นที่แหลมคมเช่นนั้น ไม่มีผู้ใดกล้าเผชิญหน้าโดยตรง
อีกทั้งกำลังของคุณหนูตระกูลเยียนมากกว่าที่จินตนาการ
มีดหนึ่งฟันลงไป เหล่าองครักษ์เกือบจะสูญเสียไปครึ่งชีวิต หมดพลังต่อสู้
คนที่นอนอยู่บนพื้นล้วนได้รับบาดเจ็บจากมีด
อาวุธก็กระจัดกระจาย เพราะถูกมีดสั้นเล่มหนึ่งหั่นเป็นสองสามท่อน
“เจ้าพวกไร้ประโยชน์ ถอยออกไป!”
องค์หญิงเฉิงหยางมองเหล่าผู้ ‘แพ้สงคราม’ ด้วยความโกรธ
องครักษ์ของจวนองค์หญิงแม้แต่หญิงสาวคนเดียวยังจัดการไม่ได้
หากเรื่องนี้ถูกแพร่กระจายออกไป นางต้องเสียเกียรติอย่างมาก
…
เยียนอวิ๋นเกอเก็บมีดสั้นลง ยืนอยู่ใจกลางโถงใหญ่ที่ระเกะระกะ เผชิญหน้ากับองค์หญิงเฉิงหยาง
“เยียนอวิ๋นเกอ เจ้ารู้ผิดหรือไม่” องค์หญิงเฉิงหยางตำหนิ
เยียนอวิ๋นเกอหยิบดินสอและกระดาษออกมา จรดปลายดินสอเขียน
“ข้ามีความผิดอันใด ข้าเป็นแค่หญิงสาวที่ไม่สามารถพูดได้ เพียงแค่มือลื่นทำเตาอุ่นมือทองเหลืองตก องค์หญิงก็สั่งให้ลงโทษ ท่านเป็นถึงองค์หญิงหาเรื่องหญิงใบ้ที่มาจากชายแดนอย่างข้า ไม่อับอายหรือ”
องค์หญิงเฉิงหยางมองเนื้อหาที่เยียนอวิ๋นเกอเขียนได้อย่างชัดเจน โกรธอย่างมาก
บังอาจด่านางไร้ยางอาย!
หาที่ตาย!
“เจ้าบังอาจนัก! เจ้าบังอาจด่าข้า เจ้าดูหมิ่นข้า เจ้าต้องถูกประหาร!”
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะ เขียนอย่างโกรธเคือง
“องค์หญิงให้องครักษ์กลุ่มหนึ่งรับมือกับข้าคนเดียว ไม่ได้ต้องการฆ่าข้าหรือ โชคดีที่ข้าฝึกฝนมาหลายกระบวนท่า ถึงได้รักษาชีวิตเอาไว้ อย่างไรก็ตาม ก่อนหน้านี้ลงประชาทัณฑ์ข้า เวลานี้คิดจะใช้ ‘กฎหมายต้าเว่ย’ มาประหารข้า
ท่านช่างมีความพยายามที่จะทำให้คนของตระกูลเยียนตาย ฝ่าบาทเรียกตระกูลเยียนเข้าเมืองหลวง ยังไม่ทันได้เข้าเฝ้า องค์หญิงก็จะฆ่าคนในตระกูลเสียแล้ว บารมียิ่งใหญ่สมกับเป็นองค์หญิงนัก ยิ่งใหญ่กว่าฮ่องเต้เสียอีก อยากให้ผู้ใดตายก็ทำให้ผู้นั้นตาย ครอบครัวของท่านโหวอันดับหนึ่ง ท่านแม่ทัพประจำชายแดน องค์หญิงเพียงแค่ออกคำสั่งเพียงแค่อยากจะทำให้ตาย ข้ายอมจำนน!”
คำพูดที่น่าเจ็บใจยิ่งนัก!
องค์หญิงเฉิงหยางโกรธจนเลือดขึ้นหน้า
นับแต่เสด็จพ่อของนางขึ้นครองราชย์ หรือก็คือฮ่องเต้องค์ก่อนขึ้นครองราชย์นั้น นางก็ไม่เคยต้องทนผู้ใดอีก
แม้ว่าจะเป็นฮองเฮาในเวลานี้ยังต้องเกรงใจนาง
ผู้ใดให้ความกล้าแก่หญิงสาวที่มาจากชายแดนผู้นี้มาชี้จมูกด่านาง
“ข้าเป็นองค์หญิงแห่งต้าเว่ย แต่ต้องถูกเด็กเมื่อวานซืนเหยียดหยาม คนของตระกูลเยียนไม่เห็นแม้แต่องค์หญิงอยู่ในสายตา เกรงว่าพวกเจ้าก็คงไม่เห็นฝ่าบาทในสายตาด้วย ตระกูลเยียนคิดจะก่อกบฏหรือ”
“เจตนาที่แท้จริงองค์หญิงเองต่างหากที่ยากจะกระจ่าง ท่านคิดบีบบังคับให้แม่ทัพชายแดนก่อกบฏอย่างนั้นหรือ! ข้าอยากถามองค์หญิง ท่านเป็นปรปักษ์กับฝ่าบาทอย่างนั้นหรือ ท่านอยากจะสวมใส่เสื้อคลุมมังกร กลายเป็นฮ่องเต้หญิงองค์แรกของแผ่นดินอย่างนั้นหรือ”
อย่าเห็นว่าเยียนอวิ๋นเกอพูดไม่ได้ แต่หากให้นางจรดดินสอด่าคน นางก็ไม่เคยพ่ายแพ่มาก่อน
กรี๊ดๆ...
คำพูดนี้ไม่เพียงแต่เจ็บใจเท่านั้น อีกทั้งยังเป็นการพูดใส่ร้ายทำให้คนถึงแก่ความตาย
“เยียนอวิ๋นเกอ เจ้าหุบปาก” องค์หญิงเฉิงหยางตะโกนด้วยความโกรธ
เยียนอวิ๋นเกอฉีกปากยิ้ม
“องค์หญิงสับสนแล้วหรือ ข้าไม่ได้พูด ข้าล้วนใช้ดินสอเขียน”
“ผู้ใดก็ได้ แย่งกระดาษและดินสอในมือนางมา”
องค์หญิงเฉิงหยางโกรธอย่างมาก คิดแต่อยากจะฉีกเยียนอวิ๋นเกอให้แหลกละเอียด
เยียนอวิ๋นเกอสะบัดแส้พร้อมถลึงตา ผู้ใดกล้าเข้าใกล้
บ่าวรับใช้ของจวนองค์หญิง ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้
เยียนอวิ๋นเกอตีคนได้เจ็บเพียงใด พวกนางเห็นกับตาของตนเอง
ใบหน้าของหญิงชรารับใช้ที่ถือไม้บรรทัดในตอนแรกนั้นถูกฟาดจนเละแล้ว
หญิงชรารับใช้ที่น่าสงสารทั้งสอง
ไม่มีผู้ใดยินยอมให้ตีหน้า อีกทั้งตีหน้าในขณะที่ยังมีชีวิตจนเสียโฉม
“องค์หญิงโปรดระงับความโกรธ!”
เมื่อเซียวฮูหยินพึงพอใจแล้วจึงส่งเสียง
“อวิ๋นเกอ ถอยไป! เจ้าอายุน้อย ไม่มีระเบียบ เป็นเพราะข้าสอนเจ้าไม่ดี หลังจากกลับไป คัดลอกระเบียบตระกูลอย่างเชื่อฟัง”
อ้อ! เยียนอวิ๋นเกอถอยลงไปอย่างเชื่อฟัง ให้ความร่วมมือกับเซียวฮูหยินผู้เป็นมารดาอย่างดี
ครานี้ นางทำตัวเหมือนเด็กที่เชื่อฟัง ไม่มีภัยคุกคามใดๆ ทั้งสิ้น
องค์หญิงเฉิงหยางกัดฟัน หัวเราะเย้ยหยัน
“พี่จู้หยางกลอุบายดีเหมือนตอนนั้น ข้ายอมจำนน”
เซียวฮูหยินหัวเราะเยาะตนเอง
“ข้ามีกลอุบายอันใดกัน หากข้าเก่งจริง ตอนนั้นก็คงไม่มองดูเสด็จพ่อ เสด็จแม่และเหล่าพี่น้องถูกบีบเค้นจนตายทีละคน”
สีหน้าขององค์หญิงเฉิงหยางเปลี่ยนไป “พี่จู้หยางเบี่ยงเบนพูดเรื่องอื่น เพราะเกรงว่าข้าจะประหารเยียนอวิ๋นเกอเป็นการลงโทษหรือ”
เซียวฮูหยินยิ้มมีนัย “องค์หญิงแน่ใจว่าจะประหารอวิ๋นเกอของข้า?”
องค์หญิงเฉิงหยางทำหน้าบึ้งตึง
“นางบังอาจลงมือสังหารผู้คนในจวนองค์หญิง บังอาจเหยียมหยามข้า สมควรต้องถูกประหาร”
“เช่นนั้น องค์หญิงก็ลองดูว่าจะสามารถประหารคนตระกูลเยียนได้หรือไม่!”
“เจ้าขู่ข้า?”
“ข้าเพียงแค่เอ่ยเตือนองค์หญิงด้วยความหวังดี อย่ารีบร้อนในการกระทำ อย่างน้อยตระกูลเยียนก็เป็นขุนนางสำคัญของโอรสแห่งสวรรค์ มีโทษหรือไม่ มีโทษอันใด ย่อมต้องให้ฝ่าบาททรงตัดสิน องค์หญิงอย่าได้ล่วงล้ำในหน้าที่ ทำให้คนเข้าใจผิดว่าท่านไม่จงรักภักดี”
เหลวไหล!
ไร้ยางอาย!
โหดเหี้ยม!


## บทที่ 23 ดึงพวก

ตอนที่ 23 ดึงพวก
อากาศราวกับถูกผนึก!
สีหน้าขององค์หญิงเฉิงหยางดำทะมึน สายตาราวกับจะกินคน
เซียวฮูหยินไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย
ฝ่ายหนึ่งเป็นองค์หญิงแห่งราชวงศ์ อีกฝ่ายเป็นท่านหญิงประจำท้องถิ่น ทั้งสองปะทะกัน
ราวกับเป็นเหตุการณ์สืบเนื่องจาก ‘คดีก่อกบฏขององค์รัชทายาทจางอี้’ เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน
ฮ่องเต้ซวนจงหยวนผิง หรือฮ่องเต้องค์ก่อนเป็นโอรสคนที่เจ็ดของฮ่องเต้จงจ้ง พี่น้องต่างมารดากับองค์รัชทายาทจางอี้ ตอนนั้นไม่มีผู้ใดคาดถึงว่า องค์ชายเจ็ดที่เก็บอาการเก่งนั้นจะมีความโดดเด่นกว่าผู้อื่น อีกทั้งยังสามารถสืบทอดราชบัลลังก์หลังจากที่องค์รัชทายาทจางอี้สิ้นพระชนม์ได้
เสียดายที่ฮ่องเต้ซวนจงหยวนผิงขึ้นครองราชย์ไม่ถึงสิบปีก็สวรรคตเสียก่อน
หลังจากฮ่องเต้ซวนจงหยวนผิงสวรรคต โอรสคนโตหรือฮ่องเต้หย่งไท่ ฝ่าบาทองค์ปัจจุบันก็สืบทอดราชบัลลังก์ต่อ
ฮ่องเต้จงจ้ง ฮ่องเต้ซวนจงหยวนผิง ฮ่องเต้หย่งไท่ ความแค้นในระหว่างสามยุคสามสมัย ผู้ใดจะรู้
‘คดีก่อกบฏขององค์รัชทายาทจางอี้’ ในเวลานั้นดูเหมือนจะผ่านไปแล้ว แต่หารู้ไม่ว่าเหตุการณ์ที่ปลูกฝังในวันนั้นจะบังเกิดเป็นผลในวันนี้
องค์หญิงเฉิงหยางไม่กลัว เสด็จพ่อของนาง พี่ชายของนางล้วนเป็นฮ่องเต้
เซียวฮูหยินก็ไม่กลัวเช่นเดียวกัน
ถึงแม้สถานการณ์ของนางน่ากระอักกระอ่วน แต่นางก็มีความมั่นใจ รวมทั้งมีกลอุบายในการปกป้องชีวิตของตนเอง
องค์หญิงเฉิงหยางสูงส่งมายี่สิบปี ไม่เคยคิดว่าจะพ่ายแพ้ในมือของเด็กหญิงผู้หนึ่ง ยิ่งไม่เคยคิดว่าจะต้องมีวันที่เกรงกลัวเซียวฮูหยิน
เพียงเพราะว่าอำนาจบนแผ่นดินเปลี่ยนผันไปอย่างยากที่จะคาดเดา...
ราชวงศ์แม้จะอยู่สูง แต่ก็ต้องประสบกับภัยคุกคามจากทุกทิศทาง
ฮ่องเต้ให้ความสำคัญกับตระกูลเถา ส่งผลให้เกิดข้อพิพาทบนแผ่นดิน ตระกูลใหญ่แต่ละพื้นที่บ้างคัดค้านอย่างเปิดเผย บ้างคัดค้านอย่างลับๆ
สถานการณ์ของราชสำนักไม่ดีนัก
เชื้อสายราชวงศ์ เหล่าท่านอ๋องต่างเตรียมเคลื่อนไหว
แผ่นดินนี้ราวกับน้ำที่กำลังจะเดือด ทุกคนไม่ต้องคิดจะตีตัวออกห่าง
องค์หญิงเฉิงหยางสูดลมหายใจเข้า พยายามตักเตือนตนเองว่าอย่าได้ใช้อารมณ์
เพียงแต่ความโกรธนี้ยากที่จะกล้ำกลืนลงไป
ให้ตายเถิด นางต้องถูกหญิงสาวที่มาจากแถบชายแดนตบหน้าอย่างนั้นหรือ
หากเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป นางผู้เป็นองค์หญิงจะเสียเกียรติถึงเพียงใด
“พี่จู้หยางจะทูลฟ้องฝ่าบาทหรือ ก็ดี จะได้ให้เสด็จพี่ทอดพระเนตรความเหิมเกริมของครอบครัวของแม่ทัพประจำชายแดน คนในครอบครัวยังเหิมเกริมเพียงนี้ เพียงแค่คิดก็รู้แล้วว่าในใจของท่านโหวกว่างหนิง เยียนโส่วจ้านไร้ราชสำนัก ไร้ฝ่าบาท”
เซียวฮูหยินหัวเราะเย้ยหยัน “องค์หญิง ข้าวกินมั่วซั่วได้ แต่วาจาไม่อาจกล่าวมั่วได้ ท่านไม่เคยพบท่านโหว ท่านกล้าตัดสินว่าภายในใจของท่านโหวไร้ราชสำนัก ไร้ฝ่าบาทได้อย่างไร แม้ว่าท่านเป็นผู้ทำนายดวงชะตา แต่หากพูดจาเหลวไหลเพียงนี้ก็อาจจะถูกผู้อื่นตีเอาได้”
องค์หญิงเฉิงหยางหัวเราะเสียงเย็น “มีบิดาแบบใดย่อมมีบุตรสาวแบบนั้น เยียนอวิ๋นเกอยังเหิมเกริม บังอาจสร้างความวุ่นวายในจวนองค์หญิงอย่างไม่เคยพบเห็นมาก่อนเช่นนี้ เพียงแค่คิดก็รู้แล้วว่าท่านโหวกว่างหนิง เยียนโส่วจ้านหยิ่งยโสเพียงใด!”
เซียวฮูหยินยิ้มเย้ยหยัน “องค์หญิงอุตสาหะในการคาดโทษท่านโหว ข้าขอถามด้วยความสงสัย ท่านมีจุดประสงค์ใด”
“ข้าต้องการทวงความยุติธรรมให้ตนเอง”
“องค์หญิงอายุมากเพียงนี้ ถือสาเด็กหญิงเพียงผู้เดียว ไม่กลัวผู้อื่นหัวเราะเยาะหรือ”
องค์หญิงเฉิงหยางโกรธเรื่องนี้มากที่สุด
เยียนอวิ๋นเกออายุน้อย เป็นแค่เด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่ง อีกทั้งยังเป็นใบ้
ผู้อื่นอาจมองว่าเป็นข้อเสียเปรียบ แต่เมื่ออยู่บนตัวของเยียนอวิ๋นเกอ สิ่งเหล่านี้กลายเป็นข้อได้เปรียบ กลายเป็นที่พึ่งของนาง
นางฉวยโอกาสที่ตนเองพูดไม่ได้ กำเริบเสิบสาน ลงไม้ลงมือต่อผู้อื่น
ผู้ใดเอาผิดนาง อาจทำให้ผู้อื่นหัวเราะเยาะ
ทุกคนล้วนต้องการรักษาเกียรติ แม้จะได้รับความไม่เป็นธรรม แต่ก็ต้องอดกลั้นเอาไว้
รังแกกันยิ่งนัก ไร้ยางอาย!
เยียนอวิ๋นเกออกผายไหล่ผึ่ง เกียรติยศมีมูลค่าเพียงใดกัน เวลานี้ยังต้องการเกียรติยศอันใดกัน
หากสร้างผืนแผ่นดินของตนเองได้ เกียรติยศย่อมตามมา
คงจะมีเพียงเยียนโส่วจ้าน ผู้ที่ไร้ยางอายยิ่งกว่าถึงจะข่มความไร้ยางอายของเยียนอวิ๋นเกอได้
เมื่อเทียบความไร้ยางอายกับเยียนโส่วจ้าน เยียนอวิ๋นเกอยังต้องยอมแพ้
องค์หญิงเฉิงหยางโกรธอย่างมากกับท่าทางผ่าเผยของเยียนอวิ๋นเกอ
นางกุมหน้าอกเอาไว้ ความโกรธที่เกิดขึ้นในอดีตยังไม่มากเท่าวันนี้
“เยียนอวิ๋นเกอเจ้าทำท่าทีเช่นนี้ พี่จู้หยางสั่งสอนเจ้ามาเช่นนี้หรือ”
เซียวฮูหยินหันกลับไปกวาดตามองเยียนอวิ๋นเกอ “องค์หญิงอ่อนไหวเกินไปหรือไม่ อวิ๋นเกอไม่อาจพูดได้ จิตใจไร้เดียงสา องค์หญิงอย่าถือสานางเลย”
องค์หญิงเฉิงหยางหัวเราะเย้ยหยันระรัว
นางไม่เชื่อว่าจะจัดการเด็กอย่างเยียนอวิ๋นเกอไม่ได้
ในขณะที่ความโกรธกำลังจะปะทุ ไม่คิดว่าท่าทางของเซียวฮูหยินจะเปลี่ยนไปกะทันหัน เอ่ยถึงเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องขึ้นมา
“ตระกูลเถามีอำนาจมาก! หลายปีก่อนองค์หญิงต้องการหมั้นหมายกับตระกูลเถา แต่กลับถูกปฏิเสธ”
องค์หญิงเฉิงหยางหรี่ตาลง “พี่จู้หยางเอ่ยถึงตระกูลเถากะทันหัน ต้องการสิ่งใด”
เซียวฮูหยินจิบชาคำหนึ่ง พูดอย่างจริงจัง “ตระกูลเยียนสามารถช่วยองค์หญิงได้”
องค์หญิงเฉิงหยางหัวเราะเยาะระรัว “คิดว่าเมืองหลวงไม่รู้สถานการณ์ของพี่จู้หยางในตระกูลเยียนหรือ ท่านเป็นตัวแทนของตระกูลเยียนหรือ อย่าได้พูดเรื่องน่าขันไปเลย”
เซียวฮูหยินยิ้มอย่างมีนัย “หากข้าไม่อาจเป็นตัวแทนของตระกูลเยียนได้ ท่านโหวจะให้ข้ามาเข้าเฝ้าฝ่าบาทแทนหรือ”
สีหน้าขององค์หญิงเฉิงหยางเปลี่ยนไป นางพินิจเซียวฮูหยินอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก
“ข้าดูถูกพี่จู้หยางเกินไป! เพียงแต่ท่านสามารถเป็นตัวแทนของตระกูลเยียนได้แล้วอย่างไร ที่นี่คือเมืองหลวง ไม่ใช่รัฐโยวโจว ท่านจะช่วยข้าได้อย่างไร”
เซียวฮูหยินหัวเราะเสียงเบา “องค์หญิงพูดได้ไม่ถูกต้อง! เมืองหลวงที่กว้างใหญ่เพียงนี้ ถึงแม้ตระกูลเยียนจะไม่โดดเด่น แต่ท่าทีของตระกูลเยียนก็คือท่าทีของทหารทั้งแผ่นดิน จากสถานการณ์ของเมืองหลวงในเวลานี้ ทหารคือกลุ่มคนที่องค์หญิงต้องสานสัมพันธ์เอาไว้ เรื่องนี้องค์หญิงออกหน้าเองย่อมสร้างความสงสัย หากให้ข้าออกหน้า ย่อมเป็นอีกสถานการณ์หนึ่ง”
องค์หญิงเฉิงหยางได้ยินจึงเงียบไปเป็นเวลานาน
หลังจากนั้น นางจึงเอ่ยขึ้น “ข้าเป็นน้องสาวร่วมมารดากับฝ่าบาท มั่งคั่งร่ำรวย อำนาจฐานะล้วนเป็นสิ่งที่ผู้อื่นไม่อาจเอื้อมถึง เหตุใดข้าจึงต้องสานสัมพันธมิตรกับท่าน”
เซียวฮูหยินยิ้มอย่างมีนัย “หากองค์หญิงอดทนกับตระกูลเถาได้ ไม่สนใจที่จะถูกตระกูลเถาข่มเหงรังแก เช่นนั้นก็ถือว่าข้าไม่เคยพูดเรื่องนี้มาก่อน ส่วนในอนาคต องค์หญิงจะเป็นอย่างไรก็คงโทษผู้อื่นไม่ได้”
“พี่จู้หยางกำลังสาปแช่งให้ข้าไม่มีจุดจบที่ดีอย่างนั้นหรือ”
“ระหว่างฮองเฮาและองค์หญิง ฝ่าบาทจะทรงเลือกอย่างไร ยังต้องให้ข้าพูดอีกหรือ”
สีหน้าขององค์หญิงเฉิงหยางเปลี่ยนไปทันที นางเผยสีหน้าดำทะมึน “พี่จู้หยางไร้ซึ่งความเกรงกลัวเสียจริง ท่านไม่กลัวข้านำคำพูดของท่านไปทูลต่อเสด็จพี่ตามจริงหรือ”
เซียวฮูหยินทำหน้ามั่นใจ “ท่านทูลฝ่าบาทได้เลย! พวกเราลองดูกันว่าฝ่าบาทจะทรงตัดสินพระทัยอย่างไร จะคิดว่าองค์หญิงกำลังพยายามลองเชิง สร้างความบาดหมางระหว่างฮ่องเต้และฮองเฮาหรือไม่”
“ท่าน...”
หน้าอกขององค์หญิงเฉิงหยางหายใจเข้าออกอย่างแรง สายตาของนางแปรเปลี่่ยนไป
ในไม่ช้า นางก็ปล่อยเสียงหัวเราะออกมา
“ฮ่าๆๆ …พี่จู้หยางยังคงเหมือนในความทรงจำ หากพูดถึงเรื่องการเดาใจคน ข้ายอมแพ้ท่าน”
“องค์หญิงเกรงใจเกินไปแล้ว!”
องค์หญิงเฉิงหยางยิ้มอย่างมีนัย “เพียงแต่ ข้ามีทางเลือกมากมาย เหตุใดจึงต้องร่วมมือกับท่าน”
เซียวฮูหยินหัวเราะเสียงเบา “เหตุผลเผยให้เห็นอย่างชัดเจนแล้ว ความสามารถของตระกูลเยียนมีจำกัด ภัยคุกคามไม่มาก องค์หญิงไม่ต้องกังวลว่าจะถูกตระกูลเยียนทำให้เดือดร้อน หากเปลี่ยนเป็นตระกูลหลิงหรือตระกูลสือ องค์หญิงคงเป็นกังวลจนยากที่จะนอนหลับ กังวลว่าวันใดจะถูกพวกเขาผลักออกมาเป็นแพะรับบาป”
องค์หญิงเฉิงหยางเงียบ
เซียวฮูหยินพูดต่อ “อีกทั้งอวิ๋นเกอของข้าเป็นแค่เด็กที่อารมณ์ร้อนไปบ้าง นางสามารถลองเชิงท่าทีของแต่ละตระกูลแทนพวกเรา อีกทั้งยังสามารถสั่นคลอนตระกูลเถาได้บ้าง”
เมื่อได้ยินดังนี้ องค์หญิงเฉิงหยางอดที่จะมองไปยังเยียนอวิ๋นเกอไม่ได้
“นางหรือ”
เซียวฮูหยินพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ถึงแม้อวิ๋นเกอของข้าอายุน้อย แต่เรื่องที่มอบหมายให้นางทำ องค์หญิงสามารถวางใจได้ นางพึ่งพาได้เสมอ!”
องค์หญิงเฉิงหยางมองเยียนอวิ๋นเกอขึ้นลง พิจารณาข้อเสนอของเซียวฮูหยินขึ้นมา
หากร่วมมือกับตระกูลเยียนจะสามารถถอนรากถอนโคนตระกูลเถาได้...
เพียงแค่คิดก็ทำให้คนรู้สึกสาแก่ใจจนตัวลอย
เพียงแต่...
เซียวฮูหยินแม่ลูกสามคนจะมีความสามารถนี้หรือ
ตระกูลเถาเป็นตระกูลใหญ่โตเพียงใด แผนการหรือกลอุบายใดล้วนไม่อาจสั่นคลอนตระกูลเถาได้แม้แต่น้อย อีกทั้งยังทำให้ตระกูลเถาแข็งแกร่งขึ้น
แต่ว่า...
ในเมื่อตระกูลเยียนยอมเป็นทหารหน้าม้า ยอมเป็นเถ้าระเบิด นางมีเหตุผลอันใดต้องปฏิเสธ
องค์หญิงเฉิงหยางมีคำตอบภายในใจ “ข้าจะรอข่าวดีของพี่จู้หยาง!”


## บทที่ 24 อายุสั้น

ตอนที่ 24 อายุสั้น
องค์หญิงเฉิงหยางส่งเซียวฮูหยินออกจากจวนด้วยตนเอง ท่าทางสนิทสนมจนทำให้ทุกคนตกตะลึง
เยียนอวิ๋นเกออาละวาด องค์หญิงเฉิงหยางไม่เพียงไม่ลงโทษ แต่ยังเปลี่ยนเซียวฮูหยินจากศัตรูเป็นมิตร นี่มันเรื่องอันใดกัน
“ท่านหญิงจู้หยางให้ประโยชน์แก่องค์หญิงเฉิงหยางมากน้อยเพียงใดถึงทำให้องค์หญิงเฉิงหยางยิ้มออกมาได้”
“องค์หญิงเฉิงหยางถูกคนตระกูลเยียนหลอกให้หลงกลเสียแล้วหรือ”
“ไม่อาจดูหมิ่นตระกูลเยียนได้”
“เยียนอวิ๋นเกอกำเริบเสิบสานแต่ไม่ถูกลงโทษ ช่างตลกสิ้นดี”
“เหลวไหล...เหลวไหลเสียจริง! การกระทำอันแปลกประหลาดของเยียนอวิ๋นเกอนั้น ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ควรปล่อยไปอย่างง่ายดาย”
“องค์หญิงเฉิงหยางเหลวไหลเสียจริง!”
“เวลานี้ เรื่องแปลกประหลาดอันใดล้วนเกิดขึ้นได้ ทุกคนต่างไม่แปลกใจแล้ว”
อากาศที่หนาวเย็น แต่ไม่อาจผนึกความอยากรู้ภายในใจของผู้คนเอาไว้ได้
สตรีแต่ละจวนต่างถกเถียงกัน ล้วนไม่อาจเข้าใจว่าองค์หญิงเฉิงหยางอดทนไปได้อย่างไร อีกทั้งยังเปลี่ยนจากสงครามการต่อสู้เป็นสันติภาพ ต้องมีเรื่องผิดปกติเป็นแน่!
ย่อมต้อมมีการสมรู้ร่วมคิดที่ไม่อาจเปิดเผยได้
องค์หญิงเฉิงหยางไม่มีคำอธิบายใด
หากใบหน้ายิ้มแย้ม ท่าทางสนิทชิดเชื้อสามารถแลกเปลี่ยนมาได้ซึ่งการรับใช้ของตระกูลเยียน เหตุใดจึงไม่ทำ
การค้าขายที่คุ้มค่าเพียงนี้ หากนางปฏิเสธ นางคงจะเป็นคนโง่ที่สุดบนแผ่นดิน
แม่ลูกตระกูลเยียนทั้งสามคนออกจากจวนองค์หญิงโดยไม่ได้กินเลี้ยง
อาละวาดแล้วอยู่กินเลี้ยงต่อคงไม่เหมาะสมนัก
แม่ลูกทั้งสามนั่งรถม้ากลับจวนของตนเอง
เมื่อถึงจวน เยียนอวิ๋นฉีถามขึ้นอย่างร้อนใจ “เหตุใดท่านแม่ต้องร่วมมือกับองค์หญิงเฉิงหยางต่อกรกับตระกูลเถา ตระกูลเถามีอำนาจมาก เหตุใดจึงไม่ร่วมมือกับตระกูลเถา ลูกคิดว่าการทำเช่นนี้อันตรายเกินไป”
เซียวฮูหยินไม่รีบตอบ หากแต่เรียกเยียนอวิ๋นเกอ “อวิ๋นเกอ เจ้าบอกอวิ๋นฉี เหตุใดข้าจึงต้องร่วมมือกับองค์หญิงเฉิงหยาง”
เยียนอวิ๋นเกอรับคำสั่ง จรดดินสอ “องค์หญิงเฉิงหยางไม่เป็นโล้เป็นพาย[footnoteRef:1] ไม่เป็นภัยคุกคามต่อตระกูลเยียน อีกทั้งองค์หญิงเฉิงหยางมีกำลังทรัพย์ ไม่ว่าจะทำเรื่องใดล้วนไม่อาจออกห่างจากกำลังทรัพย์ได้ การคว้าถุงเงินอย่างองค์หญิงเฉิงหยางเอาไว้จึงเป็นสิ่งสำคัญอันดับแรก [1: ไม่เป็นโล้เป็นพาย หมายถึง ไม่ได้เรื่องได้ราว]
สาเหตุที่สอง ตระกูลเถาเป็นญาติฝ่ายนอก ญาติฝ้ายนอกมักไม่มีจุดจบที่ดี นอกเสียจากตระกูลเถาก่อกบฏ หากตระกูลเถาก่อกบฏ ย่อมต้องถูกตระกูลใหญ่ทั่วทั้งแผ่นดิน โจมตี สิ่งสำคัญคือตระกูลเถายโสโอหัง บีบบังคับผู้คน ไร้บารมีแห่งการเป็นเจ้าเหนือหัวแห่งแผ่นดิน เป็นตระกูลอายุขัยสั้น หากร่วมมือกับตระกูลเถา คงกลายเป็นเถ้าระเบิดในไม่ช้า
สุดท้ายไม่ว่าองค์ชายท่านใดขึ้นครองราชย์ ล้วนไม่มีทางเก็บตระกูลเถาเอาไว้ ราชวงศ์กับตระกูลเถาย่อมต้องเกิดการปะทะกัน นอกจากนี้เถาฮองเฮาย่อมต้องก่อเรื่องใหญ่เพื่อขจัดอุปสรรคให้โอรสคนเล็กของตนเอง เมื่อใดที่เถาฮองเฮาเริ่มก่อเรื่อง เมื่อนั้นย่อมมีเรื่องสนุกเกิดขึ้น!”
เยียนอวิ๋นเกอเขียนตัวอักษรลงไปเต็มบนกระดาาแผ่นใหญ่ ปลายดินสอแหลมคมจนกระดาษทะลุ
เซียวฮูหยินเห็นจึงพูดด้วยรอยยิ้ม “อวิ๋นเกอเขียนหนังสือทุกวัน ตัวอักษรยิ่งเขียนยิ่งดี แต่ยังคงมีข้อบกพร่องเหมือนเคย ขาดขีดขาดเส้นไปบ้าง นับแต่วันนี้ คัดตัวอักษรวันละสองกระดาษใหญ่ ฝึกฝนให้ดี แก้ไขข้อบกพร่องด้านการเขียนให้ขาดเสีย”
เยียนอวิ๋นเกอยิ้มตาหยี
นางเขียนอย่างตรงไปตรงมา “เขียนขาดไปขีดสองขีดเพื่อเขียนให้เขียนได้เร็วขึ้น มิฉะนั้นข้าคงทะเลาะกับผู้อื่นไม่ชนะ”
เซียวฮูหยินตลก แต่จงใจพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “เจ้าเขียนหนังสือเพื่อทะเลาะกับผู้อื่นหรือ”
“เหตุผลหลักเพื่อเจรจาด้วยเหตุผล”
เยียนอวิ๋นเกอรีบเปลี่ยนคำพูด
เซียวฮูหยินยิ้ม ถามเยียนอวิ๋นฉี “อวิ๋นฉี เวลานี้เจ้าเข้าใจแล้วหรือไม่”
เยียนอวิ๋นฉีขมวดคิ้วด้วยความกังวล
“ตระกูลเถามีอำนาจมาก เกรงว่าพวกเราเพียงแค่เริ่มเคลื่อนไหว ตระกูลเถาจะเริ่มโต้กลับทันที ไม่ทันรอตระกูลเถาล่มสลาย ตระกูลเยียนของพวกเราจะตกที่นั่งลำบากเสียก่อน เช่นนั้นคงจะสูญเสียมากกว่าได้ผลประโยชน์”
เซียวฮูหยินพูดอย่างหนักแน่น “ดังนั้น หากไม่ปะทะกับตระกูลเถาได้ย่อมดี อดทนกับตระกูลเถาเอาไว้ก่อน ข้าเองก็อยากเห็นเหมือนกันว่าการเคลื่อนไหวใหญ่ของเถาฮองเฮาจะเป็นอย่างไร”
…
พระราชวัง
ภายในตำหนักเว่ยยาง เถาฮองเฮาในชุดสะอาดกำลังปรุงเครื่องหอม
นางมีรูปลักษณ์งดงาม กาลเวลาโปรดปรานนางเป็นพิเศษ
อายุนับวันยิ่งเพิ่มขึ้น แต่ในเวลาเดียวกันนางก็สุขุมมากขึ้น แต่ความงดงามของนางกลับไม่ลดลง
กิริยาของนางสง่างาม ทุกท่วงท่า ทุกรอยยิ้มล้วนงดงามดุจภาพวาด ทำให้คนเกิดความชื่นชอบขึ้นมาจากใจ อดที่จะถูกนางดึงดูดไม่ได้
ขันทีเข้ามาจากด้านนอกพระตำหนัก เมื่อเห็นนางกำลังยุ่งจึงไม่กล้ารบกวน เพียงแค่ยืนโค้งตัวรอยคอยอยู่ด้านข้าง
เมื่อเถาฮองเฮาผสมเยียนจือเสร็จ นางในก็มาปรนนิบัตินางทำความสะอาดมือ นางมองไปทางขันที
“เกิดเรื่องใดขึ้นหรือ”
ขันทีโค้งตัวเล็กน้อย “กราบทูลฮองเฮา วันนี้จวนองค์หญิงเฉิงหยางมีงานเลี้ยง ท่านหญิงจู้หยางนำบุตรสาวทั้งสองเข้าร่วม คุณหนูสี่ตระกูลเยียน นามเยียนอวิ๋นเกอใช้กำลังในงานเลี้ยง องครักษ์ของจวนองค์หญิงไม่อาจทำอันใดนางได้”
“อ๋อ หากข้าจำไม่ผิด คุณหนูสี่ตระกูลเยียนพูดไม่ได้”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
“เห็นเจ้ารีบกลับมา เรื่องนี้มีข้อสรุปแล้ว?”
ขันทีพยักหน้า “ถึงแม้เยียนอวิ๋นเกอนั้นไม่อาจพูดได้ แต่ดินสอในมือแหลมคมยิ่งนัก บังอาจเหยียดหยามตำหนิองค์หญิงเฉิงหยางว่าบีบบังคับครอบครัวของแม่ทัพชายแดน อีกทั้งยังบอกว่า...”
“บอกว่าอันใด” เถาฮองเฮาสีหน้าเรียบเฉย แต่น้ำเสียงแข็งกระด้างอย่างมาก
ขันทีไม่กล้ารอช้า รีบกราบทูลต่อ “เยียนอวิ๋นเกอบอกว่าองค์หญิงเฉิงหยางทรงไม่ได้รับอนุญาตจากฝ่าบาท คาดโทษและลงโทษครอบครัวของแม่ทัพชายประจำแดนด้วยตนเอง มีใจอันไม่จงรักภักดี อยากจะเป็นฮ่องเต้หญิงองค์แรกของแผ่นดิน”
เถาฮองเฮาได้ยินจึงหัวเราะขึ้นมา “หญิงสาวที่นามว่าเยียนอวิ๋นเกอนี้ช่างมุทะลุ ปากไม่มีหูรูด องค์หญิงเฉิงหยางจัดการเรื่องนี้อย่างไร”
“เรื่องแปลกอยู่ตรงนี้่พ่ะย่ะค่ะ ท่านหญิงจู้หยางปิดประตูเจรจากับองค์หญิงเฉิงหยางอยู่สักพัก สุดท้ายทั้งสองจับมือยุติความขัดแย้ง นอกจากนี้องค์หญิงเฉิงหยางยังส่งแม่ลูกตระกูลเยียนออกจากจวนไปด้วยตนเอง”
เถาฮองเฮาขมวดคิ้ว “เจ้าไม่รู้ว่าพวกนางคุยเรื่องใดกัน”
“กระหม่อมไร้ความสามารถ ฮองเฮาทรงลงโทษ!” ขันทีคุกเข่ารับโทษในทันที
จากเหงื่อที่ไหลออกมาของเขา เห็นได้ชัดว่าไม่ได้แสร้งทำ หากแต่หวาดกลัวจริง
เถาฮองเฮาโบกมือ เหล่านางในล้วนถอยออกไป
ภายในตำหนักใหญ่ เหลือเพียงขันทีคนเดียว
นางถาม “องค์หญิงเฉิงหยางเป็นคนที่ไม่ตื่นเช้าหากไม่มีผลประโยชน์ เยียนอวิ๋นเกอทำให้นางเสียหน้า นางกลับไม่ลงโทษ ท่าทางนางจะตกลงร่วมมือกับตระกูลเยียนแล้ว เรื่องนี้ฝ่าบาททรงรู้หรือไม่”
ขันทีพูดอย่างระมัดระวัง “หากไม่มีข้อผิดพลาด ฝ่าบาททรงรู้แล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เถาฮองเฮาหัวเราะ “ผ่านไปครึ่งวัน ทางด้านฝ่าบาทยังไม่มีการเคลื่อนไหว ดูท่าทางฝ่าบาทมีความคิดอย่างมากต่อท่านหญิงจู้หยางและตระกูลเยียน!”
ขันทีไม่กล้าออกเสียง
เถาฮองเฮาไม่ลงโทษเขา “ไปเรียกเหมาเส้าเจี้ยนมา ข้ามีเรื่องรับสั่งเขา”
ขันทีโล่งใจอย่างมาก เขาน้อมรับพร้อมถอยออกไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากนั้นหนึ่งเค่อ เหมาเส้าเจี้ยนเดินทางมาถึงพระตำหนักใหญ่
“ถวายบังคมฮองเฮา!”
เหมาเส้าเจี้ยนมีรูปลักษณ์อวบขาว ดูจากภายนอกเป็นมงคลอย่างมาก เขาเป็นคนสำคัญข้างตัวของเถาฮองเฮา
เถาฮองเฮาไม่พูดพล่ามทำเพลง นางตรัสขึ้นทันที “เรื่องที่รับสั่งเจ้าคราก่อนเป็นอย่างไรบ้าง”
“ยินดีกับฮองเฮา...ปีติกับฮองเฮา ข้าได้เกลี้ยกล่อมอวี้สื่อต้าฟู หลิวจิ้นแล้ว เขายอมเป็นทหารด่านหน้าของฮองเฮา”
เถาฮองเฮาได้ยินจึงหัวเราะขึ้นมา
“ดี!”
อวี้สื่อต้าฟู หลิวจิ้นเป็นขุนนางสำคัญของราชสำนัก
เวลานี้เขายืนอยู่ข้างเถาฮองเฮา เมืองหลวงจะเปลี่ยนแผ่นฟ้าแล้ว!


## บทที่ 25 เข้าวัง

ตอนที่ 25 เข้าวัง
เดินทางถึงเมืองหลวงเป็นเวลาครึ่งเดือน ในที่สุดทางพระราชวังก็มีการเคลื่อนไหว
ฝ่าบาทรับสั่งให้พวกนางเข้าเฝ้า
เซียวฮูหยินสวมชุดราชการ ติดตามคนในวังเข้าเฝ้าฝ่าบาท
หลังจากนั้นหนึ่งชั่วยาม คนจากภายในวังเดินทางมาอีกครั้ง
ฮองเฮามีรับสั่งให้พี่น้องตระกูลเยียนเข้าวัง
เยียนอวิ๋นฉีมีความสงสัยอยู่เต็มอก ด้านหนึ่งรับมือกับคนในวัง อีกทั้งแลกเปลี่ยนสายตากับเยียนอวิ๋นเกออย่างเงียบๆ
เยียนอวิ๋นเกอบอกให้นางอย่าตระหนก หาวิธียื้อคนในวังเอาไว้ก่อน
“กงกงโปรดรอสักครู่ รอพวกเราสองพี่น้องเปลี่ยนชุดก่อน จากนั้นพวกข้าจะติดตามกงกงเข้าวัง”
“คุณหนูทั้งสองต้องรีบหน่อย ฮองเฮาทรงรออยู่ภายในวัง”
“กงกงวางใจ แม้พวกเราจะกล้าหาญเพียงใดก็ไม่บังอาจให้ฮองเฮาต้องทรงรอนาน”
พี่น้องสองคนกลับไปยังเรือนด้านหลัง
เยียนอวิ๋นฉีทำตัวไม่ถูก “น้องสี่ ทำอย่างไรดี ภายในวังเรียกพวกเราสองคนเข้าวังกะทันหัน หรือว่าเกิดเรื่องกับท่านแม่”
เยียนอวิ๋นเกอปลอบนาง ใช้มือทำท่าบอกให้นางอย่าตื่นตระหนก
เยียนอวิ๋นฉีกัดฟัน “เจ้าคิดว่าฮองเฮาเรียกพวกเราเข้าวัง มีจุดประสงค์อันใด”
ฮองเฮาเพียงแค่ต้องการเห็นว่าพวกนางพี่น้องมีลักษณะอย่างไร
เยียนอวิ๋นเกอสงบอย่างมาก มองไม่ออกถึงความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
นางอยากเข้าไปดูพระราชวังสักครั้ง ดูว่าฮ่องเต้และฮองเฮามีลักษณะเป็นอย่างไร
ผู้คนล้วนบอกว่าฮ่องเต้หูเบา เรื่องเล็กน้อยล้วนฟังฮองเฮา ไม่รู้ว่าจริงเท็จมากน้อยเพียงใด
อีกทั้งได้ยินว่าฮองเฮาโหดเหี้ยมอำมหิต จิตใจคับแคบ วันนี้จะได้เข้าวังไปเห็นเสียหน่อย
พี่น้องทั้งสองเปลี่ยนเสื้อผ้า อีกทั้งต่างคนต่างพาสาวรับใช้คนสนิทหนึ่งคนติดตามไปด้วย
สาวรับใช้ของเยียนอวิ๋นเกอนามว่าอาเป่ย
อาเป่ยพูดเสียงเบา “คุณหนูอย่ากลัว ข้าจะปกป้องคุณหนูเอง”
เยียนอวิ๋นเกอได้ยินจึงหัวเราะขึ้นมา
นางตบรองเท้า มีมีดสั้นซ่อนไว้ในรองเท้าหนังวัว
หากประสบอันตรายจริง นางก็มีความสามารถในการป้องกันตนเอง
…
รถม้าเคลื่อนตัวมาถึงหน้าประตูวัง ทั้งสองคนลงจากรถม้าเพื่อยืนยันตัวตน จากนั้นเดินทางเข้าวังอย่างราบรื่น
พี่น้องสองคนเดินเรียงหน้ากัน ภายใต้การบดบังของเสื้อผ้า เยียนอวิ๋นฉีแอบจับนิ้วของเยียนอวิ๋นเกอเอาไว้
นางพูดเสียงเบา “เข้าวังมาแล้ว เรื่องทุกอย่างมีข้าอยู่ น้องสี่ทำเป็นฟังไม่เข้าใจในสิ่งที่พวกเขาพูดก็พอ”
เยียนอวิ๋นเกอยิ้มหวาน พยักหน้า
เยียนอวิ๋นฉีพูดขึ้นอีกครั้ง “มีเรื่องใด มีท่านแม่และข้าแบกรับไว้ ส่วนเจ้าอย่าได้วู่วาม ที่นี่ไม่ใช่จวนองค์หญิงเฉิงหยาง อย่าใช้กำลังเป็นอันขาด”
เยียนอวิ๋นเกอพยักหน้าอย่างหนักแน่น
นางรู้ขอบเขตดี
ใช้กำลังในจวนองค์หญิงเฉิงหยาง เพราะลูกพลับต้องบีบลูกอ่อนก่อน
ลงมือแล้วก็แล้วไป ไร้ความกังวล
นางไม่ได้เสียสติจนลงมือในพระราชวัง
นางรับรองว่าระหว่างที่อยู่ภายในพระราชวัง นางจะขยับแค่ดินสอ ไม่ขยับมือ
เดินผ่านตรอกยาว ทางเดินแล้วทางเดินเล่า ในที่สุดก็เดินทางมาถึงตำหนักเว่ยยาง
หลังผ่านการทูลรายงาน พี่น้องทั้งสองถูกเชิญเข้าตำหนักใหญ่
สิ่งที่น่าประหลาดใจคือ โอรสแห่งสวรรค์ ฮ่องเต้หย่งไท่ก็อยู่ด้านใน
มารดาเซียวฮูหยินนั่งอยู่ด้านข้างด้วยสีหน้าสุขุม
พี่น้องสองคนไม่กล้ามองไปทั่ว จึงเดินขึ้นหน้าถวายบังคม
“หม่อมฉันถวายบังคมฝ่าบาท ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปี ถวายบังคมฮองเฮา ฮองเฮาทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปี!”
“ลุกขึ้น! เงยหน้าขึ้นมาให้ข้าดู”
ฮ่องเต้หย่งไท่ยังไม่ได้ส่งเสียง เถาฮองเฮาก็ตรัสขึ้นก่อน
เหมือนดั่งคำร่ำลือ เถาฮองเฮาบารมีแปดด้าน บังอาจแย่งพูดก่อนฮ่องเต้
พี่น้องสองคนเงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ ด้วยท่าทางสงบเรียบร้อย
เถาฮองเฮาเผยยิ้มออกมา “คุณหนูตระกูลเยียนสมดังคำร่ำลือ รูปลักษณ์งดงาม ฝ่าบาท ท่านทรงคิดเห็นอย่างไรเพคะ”
ฮ่องเต้หย่งไท่มองพวกนาง
เยียนอวิ๋นเกออายุน้อยเกินไป สายตาของฮ่องเต้หย่งไท่กวาดผ่านใบหน้านางอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจับจ้องไปยังใบหน้าของเยียนอวิ๋นฉี
เยียนอวิ๋นฉีอายุเหมาะสมกับการสมรส รูปร่างสูงโปร่ง ลักษณะงดงาม กิริยาสงบเรียบร้อย
“ไม่เลว!”
ฮ่องเต้หย่งไท่เอ่ยเสียงดังฟังชัด แสดงออกถึงความชื่นชม
เถาฮองเฮาเม้มปากยิ้ม “เรื่องงานสมรสของเจ้าใหญ่ไม่มีข้อสรุปเสียที ฝ่าบาททรงคิดว่าคุณหนูรองตระกูลเยียนเป็นอย่างไรเพคะ”
เยียนอวิ๋นฉีได้ยินจึงตกตะลึงอย่างมาก นางแอบมองไปทางเซียวฮูหยิน
เซียวฮูหยินส่ายหัวเบาๆ บอกให้นางอย่าใจร้อน
ฮ่องเต้หย่งไท่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ตระกูลเยียน...”
คำพูดที่ไม่สิ้นสุดของโอรสแห่งสวรรค์แสดงออกถึงความแค้นอันไร้จุดสิ้นสุด
เถาฮองเฮาหัวเราะออกมา ภายในดวงตาเต็มไปด้วยความเสน่หา
ไม่อาจไม่ยอมรับ เถาฮองเฮามีรูปลักษณ์ที่งดงาม ยิ้มขึ้นมาก็มีความน่าหลงใหลอย่างมาก
นางพูดด้วยรอยยิ้ม “ตระกูลเยียนเป็นตระกูลชั้นสูง! ท่านโหวกว่างหนิง เยียนโส่วจ้านเป็นแม่ทัพชายแดน เป็นขุนนางคนสำคัญของราชสำนัก บุตรสาวของเขาคู่ควรกับเจ้าใหญ่!”
ฮ่องเต้หย่งไท่พินิจเยียนอวิ๋นฉี พยักหน้าอย่างเชื่องช้า “ฮองเฮาพูดมีเหตุผล เรื่องสมรสของเจ้าใหญ่ควรเร่งมือแล้ว”
เยียนอวิ๋นฉีใจเต้นระรัวราวกับจะกระโดดออกมา
น้องสี่เดาได้แม่นยำ ภายในวังคิดจะหมั้นหมายให้นาง
ทำอย่างไรดี
ภายใต้สายตาของฮ่องเต้และฮองเฮา เยียนอวิ๋นฉีทั้งไม่กล้ามองทั้งไม่กล้าขยับ ทำได้เพียงก้มหน้าเงียบ ฟังผู้อื่นตัดสินเรื่องสมรสและอนาคตของตนเอง
ความรู้สึกนี้ช่างทุกข์ทรมานอย่างมาก
เถาฮองเฮามองไปทางเซียวฮูหยิน “ข้าพึงพอใจต่อบุตรสาวของฮูหยินอย่างมาก ไม่รู้ว่าฮูหยินคิดเห็นอย่างไร”
เซียวฮูหยินโน้มตัวเล็กน้อย “ฝ่าบาทและฮองเฮาทรงชื่นชมอวิ๋นฉี หม่อมฉันรู้สึกเป็นเกียรติแทนอวิ๋นฉีอย่างมากเพคะ อวิ๋นฉี ยังไม่รีบขอบพระทัยอีก”
เยียนอวิ๋นฉีก้มกราบขอบพระทัยอย่างเชื่อฟัง
เถาฮองเฮารีบบอกให้ลุกขึ้น ก่อนจะตรัสด้วยรอยยิ้ม “ข้าและฮูหยินพบกันครั้งแรกก็เหมือนสหายที่รู้จักกันมานาน หากฮูหยินว่างก็เข้ามาหารือกับข้าได้”
เซียวฮูหยินพูด “หม่อมฉันน้อมรับคำสั่งเพคะ!”
เถาฮองเฮายิ้มอย่างพอใจ “ฮูหยินรู้การณ์ ข่าวลือเชื่อไม่ได้เสียจริง ฝ่าบาท ฮูหยินออกจากเมืองหลวงยี่สิบปี นานทีจะได้กลับเมืองหลวงมา ฝ่าบาททรงเป็นครอบครัวของฮูหยิน ควรจะดูแลให้ดีนะเพคะ”
ฮ่องเต้หย่งไท่ส่งเสียง “อืม” เป็นการตอบรับ ก่อนจะพูด “ฮองเฮาพูดมีเหตุผล”
ทั้งกระบวนการ ฮ่องเต้หย่งไท่เปรียบเสมือนหุ่นเชิดที่ไม่มีความคิด แปลกประหลาดยิ่งนัก
…
เดิมทีเยียนอวิ๋นเกอคิดว่าวันนี้ไม่มีเรื่องของนาง
ไม่คิดว่าก่อนออกจากวัง เถาฮองเฮาจะเรียกนางเอาไว้
“เจ้าคือเยียนอวิ๋นเกอ ผู้ที่อาละวาดในจวนองค์หญิงเฉิงหยาง เยียนอวิ๋นเกอที่พังทลายจวนองค์หญิงหรือ”
เยียนอวิ๋นเกอพยักหน้าเล็กน้อย
เถาฮองเฮาสงสัย “เจ้าพูดไม่ได้จริงหรือ”
เยียนอวิ๋นเกอพยักหน้าอีกครั้ง ชี้ไปที่คอของตนเอง คอของนางมีปัญหาจึงพูดไม่ได้
ครานี้ แม้แต่โอรสแห่งสวรรค์ ฮ่องเต้หย่งไท่ยังเกิดความสงสัยในตัวของเยียนอวิ๋นเกอเล็กน้อย
หญิงสาวผู้นี้อายุไม่มาก แต่ใจกล้ายิ่งนัก
โอรสแห่งสวรรค์ ฮ่องเต้หย่งไท่ตรัสถามขึ้น “ผู้ใดให้เจ้าพังทลายจวนองค์หญิง บิดาของเจ้า เยียนโส่วจ้านหรือ”
เยียนอวิ๋นเกอโบกมือระรัว
ย่อมไม่ใช่เยียนโส่วจ้านให้นางพังทลายจวนองค์หญิง
หากเยียนโส่วจ้านรู้ในสิ่งที่นางทำ เกรงว่าเขาคงจะพุ่งตรงมาเมืองหลวงเพื่อตีนาง
ฮ่องเต้หย่งไท่หรี่ตาลง มีบารมีอย่างมาก
ภายในตำหนักใหญ่ บรรยากาศถูกผนึกอย่างกะทันหัน
เถาฮองเฮานั่งชมด้วยรอยยิ้มมีนัย เห็นได้ชัดว่าต้องการชื่นชมความอับอาย
น้ำเสียงของฮ่องเต้หย่งไท่ไม่เป็นมิตรอย่างมาก ใบหน้าที่เดิมทียังพอเป็นมิตรนั้นเย็นชาลงอย่างกะทันหัน
“ไม่ใช่บิดาของเจ้าให้เจ้าพังทลายจวนองค์หญิง หรือว่าจะเป็นมารดาของเจ้า”
เยียนอวิ๋นเกอโบกมือส่ายหน้าอีกครั้ง
แม้จะเป็นฮ่องเต้ แต่ก็ไม่อาจใส่ร้ายมั่วซั่วได้
ฮ่องเต้หย่งไท่ส่งเสียงไม่พอใจ “ไม่ใช่บิดาเจ้า อีกทั้งไม่ใช่มารดาเจ้า หรือว่าเจ้าเป็นคนตัดสินใจพังทลายจวนองค์หญิงด้วยตนเอง ผู้ใดให้ความกล้านี้แก่เจ้า”
เยียนอวิ๋นเกอใช้สองมือทำท่าทางอย่างรวดเร็ว
ไม่มีผู้ใดเข้าใจสิ่งที่นางต้องการจะสื่อ
ฮ่องเต้หย่งไท่ขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจ
เขามองไปทางเซียวฮูหยิน “บุตรสาวของเจ้าทำท่าทางอันใดกัน”
“นางบอกว่านางสำนึกผิดแล้ว ฝ่าบาทโปรดทรงอภัยด้วยเพคะ!” เซียวฮูหยินโน้มตัวเล็กน้อย
เถาฮองเฮาตรัสขึ้น “ฝ่าบาท หม่อมฉันได้ยินว่าคุณหนูสี่ตระกูลเยียนสามารถใช้ดินสอได้อย่างเชี่ยวชาญ นางพูดไม่ได้ แต่นางเขียนได้เพคะ!”
ฮ่องเต้หย่งไท่พยักหน้าระรัว “เยียนอวิ๋นเกอ ข้าสั่งให้เจ้าเขียนให้ชัดเจน เจ้ามีสิทธิ์ใด เหตุใดจึงบังอาจพังทลายจวนองค์หญิง ผู้ใดให้ความกล้านี้แก่เจ้า”
เยียนอวิ๋นเกออยากด่าคน
จะจบหรือไม่จบ
ตกลงจะจบหรือไม่
สถานการณ์ยากเกินกว่าที่จะจัดการได้ ไม่ว่าภายในใจคิดอย่างไร ภายนอกยังคงต้องเขียนตามรับสั่งอย่างเชื่อฟัง
‘ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันสำนักผิดแล้วเพคะ! หม่อมฉันเพิ่งเดินทางมาถึง ไม่เคยพบเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ เมื่อเห็นจวนองค์หญิงมั่งคั่งร่ำรวยจึงหลงระเริงไปชั่วขณะ ไม่ทันระวังทำให้เตาอุ่นมือทองเหลืองหล่นลงพื้น องค์หญิงไม่พอใจ ต้องการสั่งสอนหม่อมฉัน หม่อมฉันตกใจจึงลงมือ หลังจากเกิดเรื่อง หม่อมฉันเสียใจเป็นอย่างมาก ขอโทษต่อองค์หญิงหลายครั้ง องค์หญิงทรงเห็นว่าหม่อมฉันยอมรับผิดอย่างจริงใจ จึงทรงให้อภัยแก่หม่อมฉันอย่างใจกว้าง ภายในใจหม่อมฉันซาบซึ้งอย่างมากเพคะ!’
เยียนอวิ๋นเกอเปลี่ยนรูปแบบจากแต่ก่อน นางเขียนด้วยความเชื่องช้า แต่ละขีดแต่ละเส้นล้วนสมบูรณ์แบบ
รับรองว่าไม่มีขาดแม้แต่ขีดเดียว
เห็นนางเขียนหนังสือ เหนื่อยยิ่งนัก
ช้าเกินไป!
ฮ่องเต้หย่งไท่รำคาญเล็กน้อย
โบกมือไม่ให้นางเขียนต่อ
โอรสแห่งสวรรค์ตรัสด้วยความใจกว้าง “เห็นแก่ที่เจ้าอายุน้อยไม่รู้ประสา อีกทั้งยังพูดไม่ได้ เมื่อประสบปัญหาย่อมตกใจกลัว เอาเถิด เรื่องที่พังทลายจวนองค์หญิง ข้าไม่ลงโทษเจ้า มีเพียงครั้งนี้ครั้งเดียว ไม่มีครั้งต่อไป”
‘ขอบพระทัยเพคะ!’
คำขอบคุณนี้ เยียนอวิ๋นเกอเขียนด้วยความแรง ทำให้กระดาษขาดทะลุ
นางตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด อีกทั้งยังดูโง่เขลา เหมือนเด็กหญิงที่ไร้เดียงสา
โอรสแห่งสวรรค์ ฮ่องเต้หย่งไท่รู้สึกดีไม่น้อย
เด็กหญิงควรมีความไร้เดียงสา
เยียนอวิ๋นเกอจัดการสถานการณ์วิกฤตผ่านพ้นไปได้ นางรู้สึกโล่งใจไม่น้อย
นางโน้มตัวทูลลา!
ตอนที่กำลังจะออกจากพระราชวัง นางแอบเหลือบมองเถาฮองเฮา
ฮองเฮามีเจตนาไม่ดี!


## บทที่ 26 ไม่อยากแต่ง

ตอนที่ 26 ไม่อยากแต่ง
เยียนอวิ๋นฉีมีสิ่งที่ต้องการพูดเต็มไปหมด
เซียวฮูหยินรู้ความคิดของนาง เอ่ยเตือนขึ้น “มีเรื่องใดกลับจวนก่อนค่อยพูด”
เยียนอวิ๋นฉีพยักหน้า จับมือของเยียนอวิ๋นเกอออกจากพระราชวังไปอย่างรวดเร็ว
ภายในวังทำให้คนรู้สึกอึดอัด
นางไม่อยากเข้าวังอีกแล้ว
ระหว่างทางไร้ซึ่งคำพูด
เมื่อกลับถึงจวน ยังไม่ทันได้ดื่มน้ำชาสักคำ เยียนอวิ๋นฉีก็พูดขึ้นอย่างรีบร้อน
“ท่านแม่ ฮองเฮาจะหมั้นหมายข้าให้แก่องค์ชายใหญ่จริงหรือ ข้าควรทำอย่างไร”
หากมีโอกาสหลีกหนีเพียงน้อยนิด นางก็ไม่อยากสมรสกับองค์ชาย
เซียวฮูหยินปลอบนาง “เจ้าอย่าใจร้อน พระราชโองการยังไม่ออกมา เรื่องนี้ก็ยังคงมีทางหลีกหนี”
“หลีกหนีอย่างไร องค์ชายใหญ่เป็นโอรสที่กำเนิดจากภรรยาเดิมของฝ่าบาท ฮองเฮามององค์ชายใหญ่เป็นเหมือนตะปูในตา ก้างในเนื้อเสมอมา ลูกดูออก ฮองเฮาไม่โปรดตระกูลเยียน นางหมั้นหมายข้าให้แก่องค์ชายใหญ่ เพียงแค่ต้องการก่อปัญหาให้องค์ชายใหญ่เท่านั้น”
เยียนอวิ๋นฉีมองออกอย่าทะลุปรุโปร่ง
มารดาขององค์ชายใหญ่ ตายจากไปหลังจากให้กำเนิดเขาเมื่อสิบกว่ายี่สิบปีก่อน
เวลานั้น โอรสแห่งสวรรค์ ฮ่องเต้หย่งไท่เป็นเพียงองค์ชายที่ไม่มีความโดดเด่นท่านหนึ่ง
หลังจากที่ภรรยาเดิมของตนเองตายจากไปไม่นานนัก ฮ่องเต้หย่งไท่ก็สมรสกับเถาฮองเฮา
หลังจากฮ่องเต้หย่งไท่ขึ้นรองราชย์ ตามหลักแล้วควรแต่งตั้งภรรยาเดิมเป็นฮองเฮาย้อนหลัง
ไม่รู้เพราะเถาฮองเฮาขัดขวางหรือไม่ หลายปีมานี้ ฮ่องเต้หย่งไท่ไม่เคยแต่งตั้งภรรยาเดิมแม้แต่น้อย
ครานี้ สถานการณ์ขององค์ชายใหญ่จึงกระอักกระอ่วนยิ่งนัก
บอกว่าเขาเป็นองค์ชายใหญ่ แต่มารดาของเขากลับไม่ใช่ฮองเฮา
บอกว่าเขาเป็นโอรสจากพระสนม แต่มารดาของเขาก็เป็นภรรยาเดิมที่ฮ่องเต้หย่งไท่แต่งงานอย่างถูกต้องตามประเพณี
ต้องโทษตระกูลมารดาขององค์ชายใหญ่ไม่มีอำนาจ
เพียงแค่ตระกูลมารดาของเขามีความสามารถ มารดาของเขาคงไม่ต้องรอการแต่งตั้งเป็นฮองเฮาย้อนหลังมานานเพียงนี้
เยียนอวิ๋นฉีพูดอีกครั้ง “ลูกยังได้ยินมาว่า แต่ก่อนองค์ชายใหญ่เคยหมั้นหมายเอาไว้ แต่ว่าที่พระชายาของเขาตายในอุบัติเหตุจากการเที่ยวเล่น”
เซียวฮูหยินถามนาง “เจ้ารู้หรือไม่ ว่าที่พระชายาขององค์ชายใหญ่เป็นหญิงสาวตระกูลใด”
เยียนอวิ๋นฉีส่ายหน้า “ลูกไม่รู้เจ้าค่ะ”
เซียวฮูหยินพูดอย่างจริงจัง “ว่าที่พระชายาขององค์ชายใหญ่ก่อนหน้านี้มีชาตกำเนิดจากตระกูลหลิว เป็นหลานสาวของอวี้สื่อต้าฟู หลิวจิ้น การหมั้นหมายครานี้ ฝ่าบาททรงออกหน้าหมั้นหมายกับตระกูลหลิวเอง เจ้ารู้หรือไม่ว่ามันหมายความว่าอย่างไร”
เยียนอวิ๋นฉีส่ายหน้า
เซียวฮูหยินพูด “มันหมายความว่า ฮ่องเต้เป็นห่วงและให้ความสำคัญกับองค์ชายใหญ่ เจ้าลองคิดดู หากไม่มีการปกป้องของฮ่องเต้ ตระกูลมารดาขององค์ชายใหญ่ไร้ความสามารถ องค์ชายใหญ่จะเติบโตอย่างปลอดภัยได้อย่างไร”
“แต่ดูจากท่าทีของฝ่าบาท ราวกับเขาเห็นด้วยกับข้อเสนอของฮองเฮา ต้องการหมั้นหมายลูกให้แก่องค์ชายใหญ่ ท่านแม่ ลูกไม่อยากสมรสกับองค์ชาย”
ดวงตาของเยียนอวิ๋นฉีแดงก่ำ ร้อนใจจนแทบจะร้องไห้
เมื่อนึกถึงว่าต้องสมรสกับองค์ชายใหญ่ อีกทั้งยังต้องถูกเถาฮองเฮากลั่นแกล้ง ภายในใจของนางก็เป็นกังวล
นางไม่มีความมั่นใจที่จะรับมือกับเถาฮองเฮา
เถาฮองเฮามีอำนาจมาก ขุนนางภายในราชสำนักล้วนไม่กล้าเป็นปรปักษ์ นางเป็นเพียงหญิงสาวตัวคนเดียวจะกล้าได้อย่างไร
ตระกูลเยียนอยู่ไกลที่แคว้นโยวโจว ช่วยเหลือนางไม่ได้
หากต้องสมรสกับองค์ชายใหญ่จริง นางมีเพียงพึ่งพาตนเอง
เมื่อเห็นอารมณ์ของเยียนอวิ๋นฉีใกล้จะพังทลาย เซียวฮูหยินถามนางด้วยสายตาเข้มงวด
“หากฮ่องเต้ต้องการให้เจ้าสมรสกับองค์ชายใหญ่ เจ้าจะทำอย่างไร จะปฏิเสธหรือ”
“ข้าๆ...”
เยียนอวิ๋นฉีตะกุกตะกัก ดวงตาแดงก่ำ
“หากต้องสมรสจริง ลูกย่อมจะสมรส เพียงแต่ก่อนที่เรื่องจะมีบทสรุป ลูกยังคงต้องการสู้เพื่อตนเอง หากมีโอกาสเปลี่ยนแปลงได้ ลูกย่อมอยากหลีกเลี่ยงที่สมรสกับราชวงศ์ได้”
“เจ้าคิดได้เช่นนี้ย่อมดีมาก!” เซียวฮูหยินหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา เช็ดหางตาแทนเยียนอวิ๋นฉี
“เจ้าจำไว้ ไม่ว่าฝ่าบาทพระราชทานเจ้าให้ผู้ใด เจ้าอย่าได้ท้อแท้ ตอนนั้นฮ่องเต้องค์ก่อนพระราชทานข้าให้แก่ท่านพ่อเจ้า หากข้าเป็นเหมือนเจ้า จะมีชีวิตอยู่จนถึงทุกวันนี้ได้อย่างไร”
เยียนอวิ๋นฉีพูดด้วยเสียงสะอื้น “ลูก…ลูกตื่นตระหนกเกินไป ไม่สามารถควบคุมตนเองได้ในชั่วขณะ”
เซียวฮูหยินดึงให้นางนั่งลง
“ตื่นตระหนกอันใด! เจ้าไม่อยากสมรสกับองค์ชายใหญ่ ใช่ว่าอีกฝ่ายจะยอมสมรสกับเจ้า”
เยียนอวิ๋นฉีได้ยิน ผงะไป
จริงด้วย!
นางไม่ยอมสมรส ทางด้านองค์ชายใหญ่ก็อาจจะเป็นเช่นเดียวกัน
เยียนอวิ๋นฉีมีความมั่นใจขึ้นมากะทันหัน “ท่านแม่มีแผนการแล้วหรือ”
เซียวฮูหยินเงียบ แต่ความคิดหมุนเวียนอยู่ภายในหัว
เยียนอวิ๋นเกอที่เงียบมาเสมอมีการเคลื่อนไหวขึ้นมา
นางยื่นมืออกมาเคาะโต๊ะ จรดดินสอ “อวี้สื่อต้าฟู หลิวจิ้น”
เยียนอวิ๋นฉีไม่เข้าใจ “น้องสี่ต้องการสื่ออันใด"
เยียนอวิ๋นเกอสีหน้าเคร่งเครียด เห็นได้ชัดว่ามีความคิดอีกแบบต่อการสมรสของเยียนอวิ๋นฉี
อวี้สื่อต้าฟู หลิวจิ้นเป็นขุนนางสำคัญของราชสำนัก
ตอนนั้นฝ่าบาทเป็นผู้พระราชทานหลานสาวคนโตของหลิวจิ้นให้องค์ชายใหญ่ด้วยตนเอง
เห็นได้ชัด เวลานั้นฮ่องเต้หย่งไท่ให้ความสำคัญกับองค์ชายใหญ่อย่างมาก
ถึงแม้จะมีลมข้างหมอนอย่างเถาฮองเฮา แต่ก็ไม่สามารถสั่นไหวตำแหน่งขององค์ชายใหญ่ภายในใจของฮ่องเต้หย่งไท่ได้
เพียงแค่องค์ชายใหญ่สมรสกับตุณหนูตระกูลหลิว ย่อมเปรียบเสมือนเสือติดปีก
ไม่มีการสนับสนุนจากตระกูลมารดา แต่มีการสนับสนุนจากตระกูลพระชายา ย่อมทำให้เขาต้านลมพลิกหมากได้
แต่คุณหนูตระกูลหลิวตายไปแล้ว
ห่างจากงานสมรสครึ่งปี เหล่าชายหนุ่มหญิงสาวชนชั้นสูงออกไปเที่ยวเล่น สุดท้ายคุณหนูตระกูลหลิวเกิดเรื่องจนเสียชีวิต
เรื่องนี้หากบอกว่าไม่ผิดปกติ ผียังไม่เชื่อ
แต่คนตายไปแล้ว เชื่อหรือไม่แล้วอย่างไร
ตระกูลหลิวไม่มีทางให้คุณหนูคนที่สองสมรสกับองค์ชายใหญ่
แผนการที่องค์ชายใหญ่ต้องการเพิ่งพาตระกูลภรรยา ได้รับการสนับสนุนจากขุนนางสำคัญในราชสำนักล่มสลาย!
แตกละเอียดเป็นผุยผง
คาดเดาว่า การตายของคุณหนูตระกูลหลิว คนที่้เสียใจมากที่สุดคงจะเป็นองค์ชายใหญ่
ระยะเวลาสองปีผ่านไป...
เวลานี้ ภายใต้การจัดการของเถาฮองเฮา ฮ่องเต้หย่งไท่มีความคิดที่จะหมั้นหมายเยียนอวิ๋นฉีให้แก่องค์ชายใหญ่
คุณหนูตระกูลเยียน!
ตระกูลเยียนถูกราชสำนักสงสัย เพียงแค่ดูจากงบทางการหารที่ลดลงในแต่ละปีก็รู้แล้วว่าราชสำนักต้องการถอนรากถอนโคนตระกูลเยียนให้หมดสิ้น
เยียนโส่วจ้านมีใจกบฏ คาดว่าฮ่องเต้หย่งไท่ต้องการให้เยียนโส่วจ้านตายแม้แต่ขณะที่กำลังฝัน
นอกจากนี้ ความแค้นระหว่างเซียวฮูหยินผู้เป็นนายหญิงแห่งตระกูลเยียนและฮ่องเต้หย่งไท่ หนึ่งวันหนึ่งคืนยังพูดไม่หมก
พระราชทานบุตรสาวตระกูลเยียนให้องค์ชายใหญ่ เห็นได้ชัดว่าองค์ชายใหญ่หมดความโปรดปรานแล้ว หรือบางทีเขาอาจกระทำผิดบางอย่างจนทำให้ฮ่องเต้หย่งไท่ละทิ้ง
การสมรสในครานี้ไม่ใช่เรื่องที่ดี
เยียนอวิ๋นเกอมีเรื่องต้องการพูดมากมาย แต่นางเพียงแค่เขียนสั้นๆ
“สถานการณ์ขององค์ชายใหญ่ไม่ดีนัก แต่การสมรสในครานี้ ยังคงต้องลงมือจากทางเขา”
เซียวฮูหยินพยักหน้า “อวิ๋นเกอพูดถูก พวกเราไม่อยากแต่ง องค์ชายใหญ่ก็อาจไม่อยากแต่ง พวกเราไม่สะดวกที่จะขัดขืนกับฝ่าบาท แต่เขาสามารถทำได้”
เยียนอวิ๋นฉีรีบถาม “ความหายของท่านแม่และน้องสีคือ เข้าเฝ้าองค์ชายใหญ่ ให้เขาออกหน้าล้มเลิกความคิดพระราชทานงานสมรสของฝ่าบาท?”
เซียวฮูหยินพูด “จากทีดูในเวลานี้ วิธีนี้ดีที่สุด”
เยียนอวิ๋นฉีกังวล “แต่ว่า องค์ชายใหญ่จะออกหน้าหรือ เขายอมร่วมมือกับพวกเราหรือ พวกเราไม่แม้แต่จะได้พบหน้าเขา จะโน้มน้าวเขาอย่างไร”
เซียวฮูหยินหัวเราะ “เวลานี้ องค์หญิงเฉิงหยางจึงมีประโยชน์”
คนตระกูลเยียนไม่สะดวกเข้าเฝ้าองค์ชายใหญ่ด้วยตนเอง เพราะง่ายต่อการจับผิดและคาดเดา
ให้องค์หญิงเฉิงหยางออกหน้าแทนตระกูลเยียน นัดองค์ชายใหญ่ออกมา เรื่องคงจะง่ายขึ้นมาก
เยียนอวิ๋นฉีถาม “องค์หญิงเฉิงหยางจะช่วยหรือ”
“นางช่วยแน่นอน” เซียวฮูหยินพูดอย่างมั่นใจ


## บทที่ 27 ไม่อยากแต่งงาน

ตอนที่ 27 ไม่อยากแต่งงาน
องค์หญิงเฉิงหยางอารมณ์ร้อน
นางบ่นกับขันทีคนสนิท “เสด็จพี่เชื่อคำพูดของฮองเฮา คิดจะหมั้นหมายคุณหนูรองตระกูลเยียนให้องค์ชายใหญ่ เสด็จพี่ทรงเสียสติไปแล้วหรือ”
ขันทีคนสนิทปลอบนาง “องค์หญิงอย่าทรงร้อนพระทัย เรื่องนี้ยังคงเป็นคำพูดเพียงฝ่ายเดียวจากตระกูลเยียน ภายในพระราชวังไม่มีข่าวรั่วไหลออกมาแม้แต่น้อย”
องค์หญิงเฉิงหยางพูดด้วยความโกรธ “พูดมาได้! เสด็จพี่เรียกตระกูลเยียนเข้าเฝ้าในตำหนักเว่ยยาง มิใช่ตำหนักซิงชิ่ง ตำหนักเว่ยยางถูกอารักขาอย่างแน่นหนาราวกับถังเหล็ก แม้แต่น้ำยังสาดเข้าไปไม่ได้ หากเจ้าได้ข่าวจากตำหนักเว่ยยาง ข้าคงต้องมองเจ้าใหม่”
ขันทีคนสนิทกระอักกระอ่วนอย่างมาก
องค์หญิงเฉิงหยางกระวนกระวายพระทัย
“เจ้าว่าข้าควรช่วยตระกูลเยียนหรือไม่”
“องค์หญิงทรงอยากช่วยก็ช่วย หากทรงไม่อยากช่วย กระหม่อมจะไล่พวกเขาไปแทนองค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ”
องค์หญิงเฉิงหยางขมวดคิ้วพลันกัดปาก ยากที่จะตัดสินใจ
นางพึมพำ “รอฮองเฮาทรงกำจัดองค์ชายใหญ่แล้ว คนต่อไปคงจะเป็นข้าใช่หรือไม่”
ขันทีคนสนิทได้ยิน รู้สึกตกใจ “องค์หญิงอย่าได้ข่มขวัญตนเอง พระองค์ทรงเป็นพระขนิษฐาของฝ่าบาท ไม่ว่าอย่างไร...”
“องค์ชายใหญ่ก็เป็นโอรสแท้ๆ ของเสด็จพี่ แต่ฮองเฮาทรงกลั่นแกล้งเขาเพียงนั้น อีกทั้งยังทรงแทรกแซงงานสมรสของเขา เสด็จพี่เคยทวงความยุติธรรมให้เขาหรือไม่”
“มันไม่เหมือนกันพ่ะย่ะค่ะ!”
“ไม่มีอะไรไม่เหมือนกัน ความสัมพันธ์ในราชวงศ์ล้วนเป็นเช่นนี้ ภายนอกฮองเฮาดูเหมือนจะเกรงใจข้า แต่ภายในใจไม่รู้จะรังเกียจข้าอย่างไร นางเป็นคนใจแคบ ความขัดแย้งที่เกิดขึ้นระหว่างข้ากับนางเมื่อหลายปีก่อน นางย่อมต้องแก้แค้นในไม่ช้า ข้าจะนั่งเฉยอยู่ได้อย่างไร”
ขันทีคนสนิทถามอย่างระมัดระวัง “องค์หญิงจะทรงช่วยตระกูลเยียนหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
องค์หญิงเฉิงหยางหัวเราะเย้ยหยัน “ส่งข่าวแทนตระกูลเยียนไม่ใช่เรื่องยาก เจ้าถือจดหมายเทียบเชิญของข้าไปเชิญองค์ชายใหญ่มา บอกว่าข้ามีเรื่องสำคัญจะหารือกับเขา”
“ข้าน้อยรับคำสั่ง!”
องค์หญิงเฉิงหยางเอนกายพิงเตียงหลัวฮั่น[footnoteRef:1] พูดพึมพำกับตนเอง “พี่จู้หยาง ข้าช่วยท่านมากเพียงนี้ ท่านต้องตอบแทนข้าให้มาก” [1:  เตียงหลัวฮั่น เป็นเครื่องเรือนสมัยโบราณของจีน ใช้สำหรับนั่งรับแขกหรือนอนเล่น ลักษณะคล้ายตั่งขนาดใหญ่ แต่ไม่ใช้เป็นเตียงนอนในห้องนอน]
…
องค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่ อายุยี่สิบปี คิ้วเข้มตาโต
แต่ระหว่างคิ้วของเขามักเผยให้เห็นถึงความเศร้าโศกและความอาฆาตที่ไม่เคยสลายไป
ภายนอกเขาเป็นผู้สูงส่ง แต่สถานการณ์ในเวลานี้ทำให้เขาตกอยู่ในอันตราย
เขาสามารถสัมผัสได้ว่าตั้งแต่ราชสำนักถึงภายในพระราชวัง มีพลังกลุ่มหนึ่งกำลังเคลื่อนไหวเพ่งเล็งมาทางเขา
แต่เขาไม่มีหนทางใดทั้งสิ้น
เขาไม่มีความสามารถเพียงพอ ไม่มีอำนาจเพียงพอ ไม่มีแม้แต่ความสามารถที่จะทำให้เสด็จพ่อแต่งตั้งมารดาของตนเองเป็นฮองเฮา
เขาครุ่นคิดเรื่องมากมายจนหัวแทบจะระเบิด
ปัง!
เขาทุบกำปั้นลงบนโต๊ะ
เขาเป็นเพียงแค่องค์ชาย
นอกจากครอบครองฐานะโอรสองค์โตแล้ว เขาก็เป็นองค์ชายที่ไร้ภัยคุกคามแต่อย่างใด
คนเหล่านั้นต้องพยายามกำจัดเขาเพียงนี้เชียวหรือ
บีบเขาให้ตายง่ายดายราวกับบีบมดตัวหนึ่ง
เฮอะๆ ...
เขาหัวเราะเยาะตนเอง
บ่าวรับใช้ทูลรายงานว่าน้องหญิงตระกูลหลี่มาเยือน
ตระกูลหลี่คือตระกูลมารดาของเขา
เมื่อเขาได้ยินจึงตะโกนด้วยความโกรธ “บอกนางไปให้พ้น!”
คนตระกูลหลี่ที่ไร้ความสามารถ ดีแต่ดูดเลือดอยู่บนตัวของเขา
เพียงแค่ตระกูลหลี่มีบุรุษที่มีความสามารถอย่างน้อยหนึ่งคน พวกเขาก็คงไม่ต้องอาศัยการขายบุตรสาวเพื่อแลกกับความมั่งคั่งในหลายปีนี้
หลังจากนั้นชั่วครู่ บ่าวรับใช้เข้ามารบกวนอีก
เขารำคาญอย่างมาก “นางยังไม่ยอมไปหรือ”
“มิใช่พ่ะย่ะค่ะ องค์ชายทรงเข้าพระทัยผิดแล้ว องค์หญิงเฉิงหยางส่งคนมาเชิญองค์ชายเสด็จไปที่จวน ตรัสว่ามีเรื่องหารือพ่ะย่ะค่ะ”
องค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่ตั้งสติขึ้นมาได้ในทันที
เขาหันกลับไปจ้องมองบ่าวรับใช้ “แน่ใจหรือว่าเสด็จอาเฉิงหยางส่งคนมา”
“แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ! เรื่องใหญ่เพียงนี้ กระหม่อมไม่พลาดอย่างแน่นอน”
องค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที “ปรนนิบัติข้าเปลี่ยนเสื้อผ้า!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
หลังจากแต่งตัวเรียบร้อย เขานั่งรถม้าเสด็จไปยังจวนองค์หญิงเฉิงหยาง
ไม่ต้องทูลรายงาน บ่าวรับใช้ของจวนองค์หญิงนำเขาเสด็จไปยังห้องโถงในเรือนด้านหลัง
…
“หลานถวายบังคมเสด็จอา!” องค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่เผยรอยยิ้มบนใบหน้า แสดงออกถึงความสนิทสนม
องค์หญิงเฉิงหยางดีใจ “รีบลุกขึ้น ครอบครัวเดียวกัน เหตุใดต้องมากพิธี หลายวันนี้เจ้าสบายดีหรือไม่ เจ้าทำงานในหยาเหมิน[footnoteRef:2] ราบรื่นดีหรือไม่” [2:  หยาเหมิน คือที่ว่าการท้องถิ่น]
“ขอบพระทัยเสด็จอา หลานสบายดี”
“เห็นเจ้าเติบใหญ่อย่างปลอดภัย ข้าก็ดีใจยิ่งนัก เวลานี้เจ้าสบายดีทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องสมรส เสียดายมารดาของเจ้าจากไปเร็ว มิฉะนั้นเรื่องนี้คงไม่ต้องให้ข้าเป็นกังวลแทน”
องค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่ใจเต้นแรง “เสด็จอาจะทรงเป็นแม่สื่อให้หลานหรือ”
องค์หญิงเฉิงหยางโบกมือ “มิใช่อย่างนั้น ข้าได้ข่าวว่าฝ่าบาททรงคิดจะหมั้นหมายคุณหนูรองตระกูลเยียนให้เจ้า”
“ตระกูลเยียน?” องค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่ทำหน้าผงะ
องค์หญิงเฉิงหยางพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ใช่ คือตระกูลเยียนที่เจ้ากำลังคิดอยู่ตอนนี้ ตระกูลเยียน จวนท่านโหวกว่างหนิง”
องค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ลุกขึ้นโค้งคำนับอย่างจริงจัง “เสด็จอาทรงช่วยข้าด้วย”
องค์หญิงเฉิงหยางยกมือขึ้น “เจ้าไม่ต้องมากพิธี พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน หากข้าไม่ช่วยเจ้า เหตุใดข้าจึงส่งคนไปเชิญเจ้ามาได้ แต่เจ้าต้องบอกข้าก่อน เจ้าอยากสมรสกับคุณหนูตระกูลเยียนหรือไม่ ข้าเคยพบคุณหนูรองตระกูลเยียนมาก่อน นางมีรูปลักษณ์งดงาม อีกทั้งมีกิริยามารยาทที่ดี หากนางสมรสกับเจ้า อย่างน้อยนางก็ยังมีองครักษ์พกอาวุธห้าร้อยนายเป็นสินสมรส พวกเขาเป็นทหารเก่าแก่ที่เคยผ่านสนามรบมา ล้วนเป็นคนโหดเหี้ยมที่เคยเห็นเลือดมาก่อน”
องค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่หัวเราะเสียงขมขื่น “สิ่งที่เสด็จอาตรัสนั้นหลานเข้าใจ แต่สถานการณ์ของหลานในเวลานี้ หากสมรสกับคุณหนูตระกูลเยียน เกรงว่าจะตายเร็วยิ่งขึ้น”
องค์หญิงเฉิงหยางยิ้มอย่างมีนัย “ภายในใจของเจ้ากระจ่างยิ่งนัก แต่หากลองคิดกลับกัน หากเจ้าสมรสกับคุณหนูตระกูลเยียน เจ้าอาจได้รับการสนับสนุนจากตระกูลเยียน รวมทั้งการสนับสนุนของแม่ทัพท่านอื่นด้วย”
“เป็นไปได้หรือ” องค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่เอ่ยถาม
สมรสกับสตรีตระกูลเยียนจะได้รับการสนับสนุนของแม่ทัพ เป็นไปได้หรือ
มารดาของเขาไม่ได้รับการแต่งตั้ง ทำให้ตัวตนของเขากระอักกระอ่วน
ทั้งที่เขาเป็นโอรสองค์โต แต่กลับไม่ได้รับการสนับสนุนจากขุนนางราชสำนัก ไม่ใช่เพียงเพราะเรื่องตัวตนไม่ได้รับการจัดการเสมอมาหรือ
ขุนนางฝ่ายปกครองออกห่างจากเขา ขุนนางฝ่ายทหารมีท่าทีลังเลต่อเขา
แม้จะได้รับการสนับสนุนจากเสด็จพ่อให้หมั้นหมายกับตระกูลที่ดี
แต่ไม่คิดว่าห่างจากงานสมรสเพียงครึ่งปี คุณหนูตระกูลหลิวจะตายอย่างประหลาด
นับจากนั้นมา เสด็จพ่อก็ไม่ยอมที่จะเหลือบมองเขาอีก
ราวกับเขาเป็นคนอัปมงคล
เวลานี้ เสด็จพ่อทรงหมั้นหมายเขากับคุณหนูตระกูลเยียน ใช้นิ้วเท้าคิดยังรู้ว่าเป็นความคิดของเถาฮองเฮา
แต่...
พระราชโองการยังไม่ออกมาหนึ่งวัน ย่อมมีหนทางในการเปลี่ยนแปลง
องค์หญิงเฉิงหยางยืนยันอีกครั้ง “เจ้ามั่นใจว่าเจ้าไม่ยินดีสมรสกับคุณหนูรองตระกูลเยียนจริงหรือ”
องค์ชายใหญ่ เซียวเฉิงเย่พยักหน้าอย่างหนักแน่น “หลานไม่ยินดีพ่ะย่ะค่ะ”
“แต่เจ้าเคยคิดหรือไม่ อายุของเจ้าไม่น้อยเจ้าแล้ว ย่อมต้องสมรสในไม่ช้า เจ้าคิดจะสมรสกับคุณหนูตระกูลใด เจ้าคิดจะสมรสกับตระกูลหลี่หรือ”
“หลานไม่สมรสกับตระกูลหลี่ ไม่มีทางสมรสกับผู้ใดในตระกูลหลี่”
“เจ้าจะสมรสกับผู้ใด เจ้าควรเข้าใจ เจ้าไม่มีการสนับสนุนจากตระกูลมารดา มีเพียงคาดหวังกับการสนับสนุนจากตระกูลพระชายา หากพลาดตระกูลหลิวไป เจ้าแน่ใจหรือว่าจะพลาดตระกูลเยียนไปอีก เรื่องอื่นข้าไม่อาจรับรองได้ แต่ข้ารับรองได้ว่าอายุขัยของคนตระกูลเยียนยืนยาว”
องค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่มองอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ “หลานได้ยินว่า คุณหนูสี่ตระกูลเยียนพังทลายจวนองค์หญิงในงานเลี้ยง เหตุใดเสด็จอาจึงทรงชื่นชมตระกูลเยียน”
องค์หญิงเฉิงหยางส่ายหัว “เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้ชื่นชมตระกูลเยียน หากแต่คำนึงแทนเจ้า เนื่องจากคุณหนูสี่ตระกูลเยียนพังทลายจวนองค์หญิงทำให้ข้าเห็นความเป็นไปได้อีกทางหนึ่ง”
“ทางใด” องค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่สงสัยอย่างมาก
องค์หญิงเฉิงหยางเลิกคิ้วยิ้ม “ตระกูลเยียนเป็นตระกูลที่มีความดีความชอบ ปักหลักอยู่ที่ชายแดน คนในตระกูลดุร้ายโหดเหี้ยม ข้าส่งคนไปสืบประเพณีของตระกูลเยียนมา สินสมรสเมื่อคุณหนูออกเรือน คือองครักษ์นับร้อยนาย”
“เจ้าเคยคิดหรือไม่ ถึงแม้คุณหนูหลิวไม่ตาย แต่นางก็อาจไม่เหมาะสมกับเจ้า หญิงสาวผู้นั้นอ่อนแอ นางจะรับมือกับเชื้อสายราชวงศ์ที่ดุร้ายราวกับเสือได้หรือ ในทางกลับกัน คุณหนูรองตระกูลเยียนเติบโตในชายแดนที่ป่าเถื่อน อีกทั้งในมือยังมีกองกำลัง หากเจ้าสมรสกับนาง จากนิสัยของคนตระกูลเยียน บางทีนางอาจช่วยเจ้าคลี่คลายสถานการณ์อันยากลำบากในเวลานี้”
องค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่ขมวดคิ้วครุ่นคิด
หลังจากนั้นชั่วครู่ เขาเอ่ยถาม “ตระกูลเยียนคงไม่ยอมให้บุตรสาวสมรสกับข้า ข้าคิดว่าตระกูลเยียนคงไหว้วานให้เสด็จอามาโน้มน้าวให้ข้าหาทางทำให้เสด็จพ่อล้มเลิกงานอภิเษกสมรสในคราวนี้ ในเมื่อเสด็จอาทรงรับปากช่วยตระกูลเยียนแล้ว เหตุใดจึงหันกลับมาโน้มน้าวให้ข้ายอมรับการสมรสนี้ ท่านไม่ทรงกลัวว่าเมื่อตระกูลเยียนรู้ความจริงแล้ว จะเกิดปัญหาหรือ”
องค์หญิงเฉิงหยางทรงหัวเราะ “ข้ากลัวตระกูลเยียน น่าขันสิ้นดี ตระกูลเยียนอยากปฏิเสธงานสมรสนี้ แต่พวกเขาไม่ลองคิดดู พระดำริของฝ่าบาทเปลี่ยนแปลงได้ง่ายดายอย่างนั้นหรือ อีกทั้งยังมีลมข้างหมอนของฮองเฮา เรื่องนี้ไม่ง่าย เจ้ามั่นใจที่จะทำให้ฝ่าบาททรงเปลี่ยนแปลงความคิด พระราชทานหญิงอื่นให้เจ้าหรือ”
องค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่ส่ายหัว “ข้าไม่มั่นใจ แต่ข้าก็ไม่อยากบังคับตนเองสมรสกับคุณหนูตระกูลเยียน สถานการณ์ของตระกูลเยียนไม่ได้ดีกว่าข้ามากนัก ราชสำนักอยากกำจัดแม่ทัพชายแดนเหล่านี้ให้เร็วที่สุด หากข้าสมรสกับคุณหนูรองตระกูลเยียน ย่อมเปรียบเสมือนคนที่ใกล้จมน้ำตายสองคนอยู่ด้วยกัน การอาศัยสตรีหาทางรอด...” เขาส่ายหัว “หากคาดหวังให้สตรีผู้หนึ่งหาทางรอดให้ สู้ข้าคาดหวังตนเองเสียดีกว่า อีกอย่างหญิงสาวที่เติบโตมาในตระกูลที่ป่าเถื่อน ใช่ว่าจะเหมาะสมเข้ามาในราชวงศ์มากกว่าหญิงสาวที่อ่อนโยน”
องค์หญิงเฉิงหยางทรงหัวเราะ “ข้าไม่บังคับเจ้า ในเมื่อเจ้าไม่ยินดี เจ้าต้องหาวิธีโน้มน้าวเสด็จพ่อของเจ้า ให้พระองค์พระราชทานหญิงอื่นให้เจ้า”


## บทที่ 28 พบหน้า

ตอนที่ 28 พบหน้า
โน้มน้าวฮ่องเต้ให้ทรงเปลี่ยนความคิดหรือ
ใบหน้าขององค์ชายใหญ่ เซียวเฉิงเย่ขมขื่น
หากเขามีความสามารถนี้ เขาจะตกอยู่ในสถานการณ์อันน่ากระอักกระอ่วนเหมือนวันนี้หรือ แม้แต่เรียกร้องตำแหน่งให้มารดายังทำไม่ได้
องค์หญิงเฉิงหยางตรัสอย่างตรงไปตรงมา “หากเจ้าไม่อยากสมรสกับคุณหนูตระกูลเยียน แต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความคิดของฝ่าบาทได้ ข้าว่าเจ้าปล่อยให้เป็นไปตามสิ่งที่ควรจะเป็น อย่างไรเจ้าก็ต้องสมรส การสมรสกับคุณหนูตระกูลเยียนย่อมดีกว่าสมรสกับตระกูลหลี่ หากเจ้ายังคงยืดเยื้อต่อไป ระวังฮองเฮาทรงโน้มน้าวฝ่าบาทให้เจ้าหมั้นหมายคุณหนูตระกูลหลี่”
องค์ชายใหญ่ เซียวเฉิงเย่มีสีหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำทันที
องค์หญิงเฉิงหยางส่งเสียงไม่พอใจ “หากไม่มีความสามารถอย่าบังอาจคิดขัดขืน หากเจ้าต้องการขัดขืน ก่อนอื่นเจ้าต้องมความสามารถและความมั่นใจเสียก่อน”
องค์ชายใหญ่ เซียวเฉิงเย่ผลุดลุกขึ้น “ขอบพระทัยคำสอนของเสด็จอา เสด็จอาโปรดทรงช่วยหลานโน้มน้าวให้เสด็จพ่อเปลี่ยนแปลงความคิดด้วยเถิด”
“พวกเจ้าแต่ละคนต่างคาดหวังให้ข้าช่วย แต่ข้าจะคาดหวังผู้ใดช่วยข้าได้บ้าง”
องค์หญิงเฉิงหยางส่งเสียงไม่พอใจหลายครั้ง
นางพูด “เจ้าลองพบกับคุณหนูรองตระกูลเยียนก่อนดีหรือไม่ หากพบหน้าแล้ว เจ้ายังคงไม่ยินดีสมรส เมื่อถึงเวลานั้นข้าย่อมหาวิธีช่วยเจ้า”
องค์ชายใหญ่ เซียวเฉิงเย่พูดอย่างจริงจัง “หลานไม่ใช่ผู้หลงใหลในความงาม!”
ความหมายคือเขาไม่มีทางเปลี่ยนแปลงความคิดเพราะรูปลักษณ์ของคุณหนูรองตระกูลเยียน
“ถุย!”
องค์หญิงเฉิงหยางไม่เกรงใจแม้แต่น้อย
“ไม่มีผู้ใดบอกว่าเจ้าหลงใหลในความงาม เจ้าไม่ต้องพูดเรื่องนี้กับข้า เจ้าเคยคิดหรือไม่ หากฝ่าบาทตรัสถามว่าคุณหนูตระกูลเยียนไม่ดีตรงใด แต่เจ้าไม่เคยเห็นหน้านางมาก่อน เจ้าจะทูลตอบได้หรือ เมื่อฝ่าบาททรงฟังย่อมรู้ว่าเจ้าพูดเหลวไหล เจ้าเคยคิดถึงผลที่ตามมาหรือไม่”
องค์ชายใหญ่ เซียวเฉิงเย่มองนาง “ต้องพบให้ได้อย่างนั้นหรือ”
องค์หญิงเฉิงหยางพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ใช่ ต้องพบให้ได้!”
เกรงว่าหากยืดเยื้อต่อไปจะมีปัญหามากจึงนัดพบกันสองวันหลังจากนี้
…
เวลาสองวันผ่านไปเพียงชั่วพริบตา
เช้าตรู่ หิมะแรกของฤดูหนาวปีนี้ตกลงมาในเมืองหลวง
ยิ่งตกยิ่งหนัก
เรื่องสำคัญ แม้จะต้องฝ่าลมฝ่าหิมะ เซียวฮูหยินก็ยังงพาบุตรสาวทั้งสองมาตามนัดอย่างตรงเวลา
องค์หญิงเฉิงหยางกระตือรือร้นเป็นพิเศษเมื่อเห็นเซียวฮูหยิน
นางจับมือของอีกฝ่าย ตรัสขึ้น “หิมะยิ่งตกยิ่งหนัก ข้ายังกังวลว่าพี่จู้หยางมาไม่ได้ ไม่คิดว่าพี่จู้หยางเป็นผู้รักษาสัจจะ อากาศที่ย่ำแย่เพียงนี้ ยังมาได้ตรงเวลา”
เซียวฮูหยินพูดด้วยรอยยิ้ม “มีเรื่องต้องขอร้องผู้อื่น ข้าจะกล้าล่าช้าได้อย่างไร องค์หญิงทรงต้องเป็นกังวลเรื่องของบุตรสาวของข้า ข้าช่างลำบากใจยิ่งนัก”
“พี่จู้หยางเกรงใจเกินไป! บุตรสาวของท่านพี่ย่อมเหมือนหลานสาวของข้า พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องเกรงใจ”
เซียวฮูหยินยิ้ม แต่ภายในใจไม่สงบ
ความกระตือรือร้นผิดปกติขององค์หญิงเฉิงหยางทำให้คนรู้สึกระวนกระวาย
เมื่อเดินทางมาถึงห้องโถงเรือนหลัง ทุกคนต่างนั่งลง
เวลานี้ องค์ชายใหญ่ เซียวเฉิงเย่ยังเสด็จมาไม่ถึง องค์หญิงเฉิงหยางจึงพูดคุยกับเซียวฮูหยินขึ้นมา
“ระยะใกล้นี้เกิดเรื่องน่าแปลกขึ้น พี่จู้หยางรู้หรือไม่”
เซียวฮูหยินส่ายหัว “ไม่รู้ว่าองค์หญิงตรัสถึงเรื่องใด ท่านก็รู้ ข้าห่างจากเมืองหลวงหลายสิบปี ข่าวคราวถูกปิดกั้น อีกทั้งกำลังวุ่นวายกับเรื่องของบุตรสาว เรื่องประหลาดที่เกิดขึ้นในระยะนี้ ข้าไม่เคยได้ยินเลยเสียจริง”
องค์หญิงเฉิงหยางวางถ้วยชาลง ทำหน้าสอดรู้ “พี่จู้หยางจำท่านอ๋องตงผิงได้หรือไม่ ตอนเด็กพวกเรายังเคยพบกับเขาสองครั้ง”
เซียวฮูหยินพยักหน้า “จำได้!”
เมื่อเยียนอวิ๋นเกอที่นั่งอยู่บนพื้นด้านหลังของเซียวฮูหยินได้ยินว่าท่านอ๋องตงผิง นางจึงรีบเงี่ยหูขึ้น
ท่านอ๋องตงผิง บิดาของชายหนุ่มแซ่เซียว ผู้วางแผนลอบสังหารเยียนโส่วจ้าน น้องเขยของท่านโหวผิงอู่ สืออุน
ท่านโหวผิงอู่ สืออุนเป็นสามีของพี่ใหญ่ เยียนอวิ๋นเฟย
เยียนอวิ๋นเกอกลั้นหายใจ รอคอยสิ่งที่องค์หญิงเฉิงหยางกำลังจะตรัสต่อไป
องค์หญิงเฉิงหยางเป็นผู้กระจายข่าวที่ตรงตามคุณสมบัติ นางไม่ได้แสร้งทำตัวลึกลับยืดเยื้อ หากแต่เอ่ยอย่างตรงไปตรงมา
นางตรัสด้วยสีหน้าลึกลับ “พระชายาเดิมของท่านอ๋องตงผิงให้กำเนิดโอรสสองคน หากข้าจำไม่ผิด คนเล็กนามว่าเซียวอี้ เซียวอี้นี้เป็นเด็กดื้อรั้น ใจกล้าอุกอาจ ล่ำลือว่าเขาวางแผนลอบสังหารมารดารองของตนเอง แม้แต่พี่ชายร่วมมารดาก็ไม่เว้น ท่านอ๋องตงผิงโกรธมาก ประกาศจะตัดชื่อเขาออกจากวงศ์ตระกูล ขับไล่เขาออกจากจวนอ๋อง”
เซียวฮูหยินทำหน้าประหลาดใจ “เด็กผู้นั้นใจกล้าถึงเพียงนี้! ท่านอ๋องตงผิงจะตัดชื่อเขาจริงหรือ”
“แน่นอน ท่านอ๋องตงผิงประกาศแล้วว่านับจากนี้เรื่องของเซียวอี้ไม่เกี่ยวกับจวนอ๋องอีกต่อไป”
หยุดชะงักไปชั่วครู่ องค์หญิงเฉิงหยางตรัสด้วยความสอดรู้อีกครั้ง
“พี่จู้หยางลองเดา หลังจากเซียวอี้ถูกขับออกจากจวนอ๋อง เขาไปที่ใด เขาไปอยู่ในจวนชองสืออุนผู้เป็นลุง ครั้งนี้พระบรมวงศานุวงศ์และขุนนางต่างเดินทาเข้าเมืองหลวงเพื่อทูลรายงานหน้าที่ ได้ข่าวว่าสืออุนส่งเซียวอี้เดินทางมาแทน เมื่อถึงคราวที่พ่อลูกพบหน้ากันคงจะมีเรื่องสนุกเกิดขึ้น”
เซียวฮูหยินเต็มไปด้วยความอยากรู้ “เรื่องเกิดขึ้นเมื่อใดกัน”
องค์หญิงเฉิงหยางตรัส “เรื่องเกิดขึ้นเมื่อสองเดือนก่อน เซียวอี้ผู้นี้แม้จะอายุไม่มาก แต่ความกล้าทะลุฟ้า เมื่อรอเขามาถึงเมืองหลวง ข้าจะดูเสียหน่อยว่าเขามีสามหัวหกแขนหรือไม่ บังอาจลอบสังหารมารดาและพี่ชาย ช่างกำเริบเสิบสานยิ่งนัก”
หลังจากได้ยินข่าวลือ เยียนอวิ๋นเกอส่งเสียงจิ๊ภายในใจ
ลอบสังหารมารดา อีกทั้งยังต้องการสังหารพี่ชาย เซียวอี้ช่างป่าเถื่อนเสียจริง
ไม่เพียงป่าเถื่อน อีกทั้งยังบ้าคลั่งอย่างมาก
เขาเสียสติไปแล้วหรือ!
เยียนอวิ๋นเกอครุ่นคิด เซียวอี้กำเริบเสิบสานอย่างแท้จริง แม้อยู่ในตระกูลเยียนเขายังกล้าลอบสังหารเยียนโส่วจ้าน นางคาดว่าไม่มีเรื่องใดที่เขาไม่กล้าทำ
ลอบสังหารมารดาและพี่ชาย ฟังดูเหมือนเป็นแนวทางของเขาจริงๆ
คนผู้นี้เป็นนายน้อยในจวนอ๋องดีๆ ไม่ชอบ วิ่งไปลอบสังหารผู้อื่น เขาคิดได้อย่างไร
“น้องสี่กำลังคิดเรื่องใด” เยียนอวิ๋นฉีถามเสียงเบา
เยียนอวิ๋นเกอดึงสติกลับมา ส่ายหัวเบาๆ เป็นการบอกว่าไม่ต้องกังวล
นางคงไม่อาจบอกอีกฝ่ายได้ว่าตนเองรู้จักกับเซียวอี้ อีกทั้งยังเคยปะทะกันมาแล้ว
ยิ่งไม่อาจบอกได้ว่า เซียวอี้เคยพยายามลอบสังหารเยียนโส่วจ้านผู้เป็นบิดา
บุรุษผู้นี้เป็นมือสังหารตั้งแต่กำเนิดหรือ มักจะสังหารคนไปทั่ว
เยียนอวิ๋นเกอคิดในใจ เมื่อเขาถึงเมืองหลวง นางต้องไปพบอีกฝ่ายเสียหน่อย อีกทั้งยังต้องระวังอีกฝ่ายเอาไว้ด้วย
นางคาดเดาว่าเซียวอี้กล้าเล่นลอบสังหารในเมืองหลวง
ไม่แน่ว่าเขาอาจมีแผนการนี้อยู่แล้ว
เยียนอวิ๋นเกอครุ่นคิด นางจะฉวยโอกาสตักตวงผลประโยชน์ในขณะที่เซียวอี้ลอบสังหาร
นางแอบหัวเราะในใจ
อีกทั้งยังไม่ลืมปลอบพี่สอง เยียนอวิ๋นฉี
พี่สองอย่ากังวล
เยียนอวิ๋นฉีพยักหน้า พูดเสียงเบา “เจ้าว่าเหตุใดองค์ชายใหญ่จึงยังไม่ถึง หรือเขาจะไม่เสด็จมาแล้ว”
เยียนอวิ๋นเกอยู่ปากไปทางด้านนอก วันนี้หิมะตกหนักอาจล่าช้า
เยียนอวิ๋นฉีมองไปด้านนอกประตู หิมะสีขาวราวกับขนห่านร่วงหล่นลงมา ระหว่างฟ้าดินเต็มไปด้วยสีขาวโพลน
“น้องสี่พูดถูก อาจเพราะล่าช้าระหว่างทาง”
สองพี่น้องกำลังแอบคุยกันเรื่อยเปื่อย เวลานี้บ่าวรับใช้มาทูลรายงานว่าองค์ชายใหญ่เสด็จมาถึงแล้ว กำลังเสด็จมาทางโถงรับรองแขก
เยียนอวิ๋นฉียืดหลังตรงตั้งท่ารอรับอย่างจริงจัง
องค์หญิงเฉิงหยางหัวเราะ “มาเสียที พี่จู้หยางยังไม่เคยพบองค์ชายใหญ่ใช่หรือไม่ เขาเป็นเด็กดี เพียงแต่โชคชะตาขมขื่น ไร้มารดาแต่กำเนิด ฝ่าบาทก็ทรงไม่โปรดปรานเขา ช่างน่าสงสาร! เติบโตมาได้อย่างปลอดภัยเช่นนี้ไม่ง่าย!”
“องค์หญิงตรัสถูกต้อง”
ท่าทีของเซียวฮูหยินคลุมเครือ
ไม่นานนัก องค์ชายใหญ่ เซียวเฉิงเย่เดินทางมาถึงห้องโถง
แวบแรกที่เห็น เขาให้ความรู้สึกน่าประทับใจ คิ้วเข้มตาโต รูปร่างสูงโปร่ง เพียงแค่มองก็รู้ว่าเป็นผู้ที่มีความรับผิดชอบ
เขาคำนับตามประเพณีของผู้เยาว์เคารพผู้อาวุโส
เขาแทนเซียวฮูหยินว่าเสด็จอา
เซียวฮูหยินตอบรับเขาด้วนการพยักหน้า มีมารยาท
เยียนอวิ๋นฉียืนขึ้นพร้อมเยียนอวิ๋นเกอ ถวายบังคมต่อเขา
องค์ชายใหญ่ เซียวเฉิงเย่พูด “ทั้งสองคือน้องสาวตระกูลเยียนใช่หรือไม่ ไม่ต้องมากพิธี”
ทำตามประเพณี เยียนอวิ๋นฉียิ้มบาง
เยียนอวิ๋นเกอมองซ้ายมองขาว ดึงเยียนอวิ๋นฉีนั่งลงทันที
พี่สอง ท่านอย่าหวั่นไหวเชียว
เยียนอวิ๋นฉีใช้แขนเสื้อบดบัง แอบหยิกเยียนอวิ๋นเกอหนึ่งที กระซิบเสียงเบา
“น้องสี่อย่าพูดเหลวไหล มันเป็นมารยาท”
เยียนอวิ๋นเกอกรอกตา
เซียวฮูหยินซักถามองค์ชายใหญ่ เซียวเฉิงเย่อย่างอ้อมค้อม
เมื่อเห็นว่ากำลังจะพูดคุยเรื่องสมรส องค์หญิงเฉิงหยาก็ตรัสให้สองพี่น้องตระกูลเยียนออกไปก่อน
“อวิ๋นฉี อวิ๋นเกอ นั่งมานานเพียงนี้คงเหนื่อยแล้ว ห้องพักด้านข้างเตรียมน้ำชาและขนมเอาไว้ ไร้คนรบกวน พวกเจ้าสองพี่น้องไปนั่งพักในห้องพักด้านข้างก่อน หากนั่งเบื่อแล้ว ให้สาวรับใช้นำพวกเจ้าไปเดินเล่นในสวนดอกไม้ หิมะและลมแรง ตอนออกไปด้านนอกอย่าลืมสวมผ้าคลุม”
เซียวฮูหยินพูดเสริม “เชื่อฟังองค์หญิง พวกเจ้าสองพี่น้องถอยออกไปเถิด”
“เพคะ!”
สองพี่น้องลุกขึ้นเดินออกไป!


## บทที่ 29 ให้ต้นไม้

ตอนที่ 29 ให้ต้นไม้
ลมแรงหิมะตกหนัก!
ทุกสิ่งระหว่างฟ้าดินล้วนถูกหิมะสีขาวปกคลุม
เยียนอวิ๋นเกอชอบอากาศแบบนี้
นางนั่งดื่มชากินขนมกับพี่สองด้วยความอึดอัด
นางอยากไปชมหิมะที่สวนดอกไม้
“คุณหนูคลุมผ้าไว้ก่อน ระวังต้องลมหนาวเจ้าค่ะ”
สาวรับใช้อาเป่ยรั้งเยียนอวิ๋นเกอเอาไว้ บังคับให้นางสวมผ้าคลุม
เยียนอวิ๋นเกอเชื่อฟัง ใช้สองมือทำท่า ถามพี่สองว่าจะตามนางไปชมหิมะในสวนดอกไม้ด้วยกันหรือไม่
เยียนอวิ๋นฉีพยักหน้า “ข้าไปกับน้องสี่ ข้ารับปากท่านแม่เอาไว้ว่าจะเฝ้าดูเจ้า ไม่ให้เจ้าไปไหนคนเดียว”
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะขึ้นมา จูงมือของพี่สองวิ่งไปทางสวนดอกไม้
องค์หญิงเฉิงหยางมั่งคั่ง สวนดอกไม้ของจวนองค์หญิงจึงตกแต่งอย่างประณีต
อีกทั้งยังสร้างเรือนกระจกสำหรับเพาะเลี้ยงดอกไม้และต้นไม้ที่ราคาแพง
หิมะตกหนักอย่างมาก เดินอยู่ในสวนดอกไม้แค่ครึ่งรอบ บนผ้าคลุมก็ปกคลุมไปด้วยหิมะแล้ว
เยียนอวิ๋นเกอไม่สนใจ ร่างกายของนางแข็งแรง หิมะเพียงเท่านี้ไม่มีผลกระทบต่อนาง
แต่นางกังวลว่าพี่สองจะไม่ไหว
พี่สองไม่ได้ฝึกฝนการต่อสู้แต่เด็กเหมือนนาง หากป่วยขึ้นมาในเวลานี้คงยุ่งยาก
นางจูงมือของพี่สอง เดินกลับไปบนทางเดินเพื่อหลบลมและหิมะ
สาวรับใช้หลายคนที่่เดินตามอยู่ด้านหลังโล่งใจ กระซิบเสียงเบา
“คุณหนูสี่โตแล้ว”
“รู้จักเป็นห่วงร่างกายของคุณหนูรอง”
“นับแต่คุณหนูสี่มาถึงเมืองหลวงก็สุขุมขึ้นมาก”
สาวรับใช้ที่บอกว่าเยียนอวิ๋นเกอสุขุมเกรงว่าคงจะลืมเรื่องที่เยียนอวิ๋นเกอพังทลายจวนองค์หญิงเสียแล้ว
คนมักขี้ลืม
ผ่านไปไม่นานนัก เรื่องพังทลายจวนองค์หญิงก็กลายเป็นแค่หมอกควัน ถูกลืมเลือนไปอย่างไม่รู้ตัว
หิมะที่ค้างอยู่บนผ้าคลุมถูกปัดทิ้ง สองพี่น้องเตรียมตัวกลับห้องพัก
คำนวณจากเวลา ทางด้านท่านแม่คงเจรจาใกล้เสร็จแล้ว
มีชายหนุ่มหญิงสาวกลุ่มหนึ่งเดินมาจากระยะไกล
เยียนอวิ๋นเกอสายตาดี จำชายหนุ่มและหญิงสาวผู้หนึ่งในนั้นได้ พวกเขาเป็นโอรสและธิดาขององค์หญิงเฉิงหยาง
ส่วนอีกสามคนที่เหลือหน้าไม่คุ้น นางไม่เคยพบมาก่อน
จ้งซูอวิ้น บุตรสาวขององค์หญิงเฉิงหยาง นางกวักมือทักทายพี่น้องตระกูลเยียนจากระยะไกล
เยียนอวิ๋นเกอโบกมือตอบรับอีกฝ่าย
เยียนอวิ๋นฉีแอบกุมมือของเยียนอวิ๋นเกอเอาไว้ “น้องสี่ เจ้าไม่รู้สึกประหลาดหรือ องค์หญิงเฉิงหยางเชิญพวกเรามาเป็นแขก แต่ภายในจวนองค์หญิงยังมีแขกอื่น นางไม่กลัวเรื่องของพวกเรากับองค์ชายใหญ่จะถูกกกแพร่กระจายออกไปหรือ”
เยียนอวิ๋นเกอบอกให้พี่สองอย่าตื่นตระหนก
‘เนื่องจากเรื่องนี้ประหลาด มีความผิดปกติ ดังนั้นจึงต้องเป็นฝ่ายริเริ่มการจู่โจม หยั่งเชิงฐานะและจุดประสงค์ของอีกฝ่าย’
“น้องสี่มีเหตุผล!”
ดังนั้น นางจึงหันกลับมาจับมือของเยียนอวิ๋นเกอ เดินขึ้นหน้าไป
จ้งซูอวิ้นกระตือรือร้นอย่างมาก
“เห็นพี่อวิ๋นฉี น้องอวิ๋นเกอมาแต่ระยะไกล วันนี้ช่างบังเอิญที่ได้พบหน้ากันในสวนดอกไม้ พี่อวิ๋นฉี น้องอวิ๋นเกอสนุกหรือไม่ สวนดอกไม้ในจวนข้าทิวทัศน์ไม่เลวใช่หรือไม่!”
เยียนอวิ๋นฉีพูดด้วยรอยยิ้ม “สวนดอกไม้ในจวนองค์หญิงเป็นสวนดอกไม้ที่ตกแต่งได้ประณีตที่สุดที่ข้าเคยพบเห็น อาจเป็นเพราะข้าพบเห็นมาน้อย น้องซูอวิ้นอย่าหัวเราะเยาะข้า”
“พี่อวิ๋นฉีชมสวนดอกไม้ในจวนข้า ข้าดีใจยังไม่ทัน จะหัวเราะเยาะได้อย่างไร”
เยียนอวิ๋นฉีมองไปยังคนด้านหลังจ้งซูอวิ้นอย่างสงสัย “น้องซูอวิ้นไม่แนะนำหน่อยหรือ”
“อ้า...”
จ้งซูอวิ้นทำท่าตกตะลึง ราวกับเพิ่งรู้ตัว “ข้าลืมไปว่าพี่อวิ๋นฉีกับน้องอวิ๋นเกอเพิ่งมาเมืองหลวง พวกท่านไม่รู้จักคนในเมืองหลวงมากนัก มา ข้าแนะนำให้พวกท่านรู้จัก ท่านนี้คือองค์ชายสาม ท่านนี้คือองค์ชายสี่ ท่านนี้คือองค์หญิงติ้งเถา”
โอ๊ะ วันนี้วันอะไรกัน
องค์ชายและองค์หญิงทั้งหลายรวมตัวกันในจวนองค์หญิงเฉิงหยาง ช่างคึกคักเสียจริง
โดยเฉพาะ องค์ชายสามเซียวเฉิงอี้ องค์หญิงติ้งเถาที่กำเนิดจากเถาฮองเฮา
เป็นองค์ชายและองค์หญิงที่กำเนิดจากฮองเฮาอย่างแท้จริง
เถาฮองเฮามีโอรสสองคน ธิดาหนึ่งคน
โอรสคนโตของเถาฮองเฮา หรือองค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินร่างกายอ่อนแอ มักต้องใช้ยาตลอดปี แทบไม่ออกมาข้างนอก
ความหวังทั้งหมดของเถาฮองเฮาล้วนตกอยู่บนตัวขององค์ชายสามเซียวเฉิงอี้
ส่วนองค์ชายสี่ เป็นผู้ติดตามองค์ชายสามเซียวเฉิงอี้ตั้งแต่เด็ก เขาเป็นเหมือนทหารหน้าม้า
“ถวายบังคมองค์ชายทั้งสอง ถวายบังคมองค์หญิง”
เยียนอวิ๋นฉีดึงเยียนอวิ๋นเกอถวายบังคมตามประเพณี
นางเหลือบมองจ้งซูอวิ้นอย่างมีนัย
จ้งซูอวิ้นไม่มีทางไม่รู้ว่าองค์หญิงเฉิงหยางผู้เป็นเสด็จแม่ของนางกำลังรับรององค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่อยู่ในห้องโถง
นางเชิญองค์ชายสาม องค์ชายสี่ รวมทั้งองค์หญิงติ้งเถามาเดินเล่นไปทั่วในจวน ไม่กลัวว่าจะเกิดปัญหาหรือ
นอกเสียจากได้รับการอนุญาตจากองค์หญิงเฉิงหยาง
บางทีเหตุการณ์ในวันนี้อาจเป็นฝีมือขององค์หญิงเฉิงหยาง
เหตุใดองค์หญิงเฉิงหยางจึงทำเช่นนี้
มีผลประโยชน์อันใด
“เจ้าคือเด็กใบ้ที่พังทลายจวนองค์หญิงหรือ?” องค์หญิงติ้งเถาเหลือบมองเยียนอวิ๋นเกอด้วยท่าทางสูงส่ง พร้อมเอ่ยถามขึ้น
เยียนอวิ๋นเกอเงยหน้าอย่างไม่เกรงกลัว
ท่านเป็นผู้ใดกัน
องค์หญิงติ้งเถามองพินิจขึ้นลง “เจ้าไม่เข้าใจที่ข้าพูดหรือ?”
เยียนอวิ๋นฉีกลัวเยียนอวิ๋นเกอก่อปัญหา อีกทั้งอีกฝ่ายยังเป็นธิดาของเถาฮองเฮาจึงรีบเอ่ยขึ้น “องค์หญิง น้องสี่ข้าพูดไม่ได้ ไม่อาจตอบคำถามขององค์หญิง องค์หญิงโปรดอภัย”
องค์หญิงติ้งเถาส่งเสียงไม่พอใจ “นางพูดไม่ได้ ทำไม้ทำมือได้มิใช่หรือ หากทำท่าทางไม่ได้ เขียนหนังสือก็ได้มิใช่หรือ ข้าถามนาง แต่นางกลับไม่สนใจข้า ข้าไม่คู่ควรให้นางตอบคำถามอย่างนั้นหรือ”
“องค์หญิงเข้าใจผิดแล้ว” เยียนอวิ๋นฉีรีบอธิบาย
องค์หญิงติ้งเถาเอ่ยขัดเยียนอวิ๋นฉี “ข้าเข้าใจผิดหรือไม่ ให้เจ้าเด็กใบ้พูดเอง”
เจ้าหน่ะสิใบ้ ตระกูลเจ้าล้วนเป็นใบ้
เยียนอวิ๋นเกอคันไม้คันมือ
นางครุ่นคิด อีกฝ่ายเป็นองค์หญิง อีกทั้งยังเป็นธิดาของเถาฮองเฮา ย่อมลงมือตีไม่ได้
อย่างน้อยเวลานี้ก็ยังตีไม่ได้
แต่อีกฝ่ายคำก็เด็กใบ้สองคำก็เด็กใบ้ คนอารมณ์ร้อนอย่างนางอดทนไม่ได้
นางมีแผนขึ้นมาในใจ วิ่งเข้าไปในสวนดอกไม้ เลือกต้นเหมยต้นหนึ่ง เมื่อคาดคะเนน้ำหนักแล้วมีความมั่นใจหกส่วน
จากนั้น นางใช้สองมือ...
โครม!
ต้นเหมยถูกถอนออกมาทั้งรากทั้งโคน
ผู้คนต่างตกใจ!
พละกำลังมากเพียงใดกัน
มิน่าถึงบังอาจพังทลายจวนองค์หญิง!
กำลังมากเพียงนี้ แค่เห็นก็รู้แล้วว่าเป็นคนที่ไม่กลัวปัญหา
เยียนอวิ๋นเกอแบกต้นเหมยต้นหนึ่งมาถึงตรงหน้าขององค์หญิงติ้งเถา
องค์หญิงติ้งเถาขมวดคิ้วมองนาง องครักษ์ที่อยู่ด้านหลังทำท่าจะจับเยียนอวิ๋นเกอเอาไว้
เยียนอวิ๋นเกอใบหน้าเปื้อนยิ้ม วางต้นเหมยลงบนพื้นอย่างน่าเกรงขาม
นางหยิบกระดาษดินสอออกมา เขียนอย่างจริงจัง ‘นี่คือของขวัญที่ข้ามอบให้องค์หญิง!’
ตัวอักษรเขียนตัวใหญ่มาก ระยะใกล้เพียงนี้ เพียงแค่ไม่ใช่คนตาบอดย่อมต้องมองเห็น
องค์หญิงติ้งเถาโกรธจนหน้าดำ
“เจ้ามอบต้นไม่ให้ข้า?”
ฮึ!
องค์ชายสามเซียวเฉิงอี้อดหัวเราะออกมาไม่ได้
องค์หญิงติ้งเถาโกรธมาก “พี่สาม ท่านยังหัวเราะเยาะข้า”
องค์ชายสามเซียวเฉิงอี้โบกมือระรัว “ของขวัญของคุณหนูสี่ตระกูลเยียนชิ้นนี้มีความแปลกใหม่ยิ่งนัก”
“หากท่านชอบ ข้ามอบให้ท่าน!” องค์หญิงติ้งเถาโกรธมาก
องค์ชายสามเซียวเฉิงอี้ปฏิเสธ “ข้าจะแย่งชิงของรักของผู้อื่นได้อย่างไร! สิ่งนี้เป็นของขวัญที่คุณหนูสี่มอบให้เจ้า เจ้าก็รับไว้เถิด อย่างไรจวนของเจ้าก็ใหญ่โตเพียงพอ ต้นไม้ต้นเดียวไม่ใช่เรื่องใหญ่”
มันเป็นปัญหาของต้นไม้หรือ
องค์หญิงติ้งเถาตะโกนด้วยความโกรธภายในใจ เยียนอวิ๋นเกอทำให้นางอับอายอย่างเห็นได้ชัด
นางชี้ไปที่เยียนอวิ๋นเกอ “เจ้าเด็กใบ้ เห็นแก่ที่เจ้ายังเด็ก ข้าไม่โกรธเจ้า มิฉะนั้นผู้อื่นคงจะกล่าวหาว่าข้ารังแกคนพิการ”
เยียนอวิ๋นเกอมีไฟโกรธคุกรุ่นขึ้นในใจ
ยังกล้าเรียกนางว่าเจ้าเด็กใบ้อีก
นิสัยใจร้อนอย่างนางจึงเขียนว่า ‘แต่ก่อนเมื่ออยู่ที่บ้านเกิด ข้าลงมือตีคนที่เรียกข้าว่าเจ้าเด็กใบ้ ท่านแม่ข้ามักบอกว่า บนโลกนี้มีคนจำนวนมากขาดการสั่งสอน ความจริงเหมือนที่ท่านแม่บอก หลังจากข้าสั่งสอนพวกเขาแล้ว โรคที่ไม่สามารถพูดจาดีของคนพวกนั้นก็หายสนิท พวกเขาต่างเรียกข้าว่าคุณหนูสี่’
“บังอาจ!”
องค์หญิงติ้งเถาตำหนิด้วยความโกรธ
นางมีชาติกำเนิดที่สูงส่ง ทุกคนต่างยกยอนาง เติบใหญ่มาเพียงนี้ ไม่เคยต้องอดทนยอมรับความไม่เป็นธรรมแบบนี้
เยียนอวิ๋นเกอชี้นกด่าไม้อย่างเห็นได้ชัด
“เยียนอวิ๋นเกอ อย่าคิดว่าเจ้าเป็นใบ้ ข้าจะไม่ลงโทษเจ้า เจ้าดูหมิ่นข้าย่อมต้องถูกประหาร”
เยียนอวิ๋นเกอแคะหู พลันเขียน ‘มาถึงเมืองหลวง มีหลายคนชี้จมูกบอกว่าข้าต้องถูกประหาร แต่คงทำให้องค์หญิงทรงผิดหวังแล้ว เวลานี้ข้ายังมีชีวิตอยู่’
องค์หญิงติ้งเถาหัวเราะเสียงเย็น “เฮอะๆ ! เพราะว่าพวกเขาไร้ความสามารถ คราวนี้เจ้าหนีไม่รอดแน่ ข้าจะประหารเจ้า จับเจ้าเด็กใบ้เอาไว้”
เยียนอวิ๋นฉีตระหนก “องค์หญิงระงับความโกรธด้วยเพคะ!”
องค์ชายสามเซียวเฉิงอี้เอ่ยขึ้น “เหตุใดน้องหญิงจึงต้องหาเรื่องกับเด็กเมื่อวานซืน หากเรื่องแพร่กระจายออกไป เจ้าจะเป็นผู้ไร้เหตุผล”
“ท่านหุบปาก!” องค์หญิงติ้งเถาโกรธจัด นางจ้องมององค์ชายสามเซียวเฉิงอี้ด้วยความโกรธ “ท่านพี่ทรงช่วยผู้ใดกันแน่ เยียนอวิ๋นเกอเหยียดหยามข้า ท่านทรงมองไม่เห็นหรือ”
องค์ชายสามเซียวเฉิงอี้ขมวดคิ้ว “เจ้าไร้มารยาทไปเรียกอีกฝ่ายว่าเจ้าเด็กใบ้ก่อน คุณหนูตระกูลเยียนมีอารมณ์ย่อมเข้าใจได้”
“ข้าไม่เข้าใจ! ข้าจะลงโทษนาง!” ความโกรธขององค์หญิงติ้งเถาพุ่งสูงขึ้น
วันนี้นางต้องทวงความยุติธรรมเพื่อศักดิ์ศรีของตนเอง
หากไม่จัดการเยียนอวิ๋นเกอ ความโกรธนี้คงไม่สงบลง
สถานการณ์กำลังจะปะทุ
“ผู้ใดจะลงโทษผู้ใดกัน”
เวลานี้องค์หญิงเฉิงหยางปรากฏตัวขึ้นพอดี


## บทที่ 30 ความสามารถในการสร้างศัตรู

ตอนที่ 30 ความสามารถในการสร้างศัตรู
“ถวายบังคมเสด็จอา!”
องค์ชายสาม องค์ชายสี่โน้มตัวถวายบังคม
องค์หญิงติ้งเถาพยายามอดกลั้นต่อความไม่เป็นธรรมและไฟโกรธไว้ภายในใจ ก่อนจะถวายบังคมตามประเพณี
“ติ้งเถา พี่น้องตระกูลเยียนเป็นแขกที่ข้าเชิญมา อย่าได้มีเรื่องกับพวกนางพี่น้องเลย ถือว่าให้เกียรติข้า”
องค์หญิงเฉิงหยางพูดและกระทำอย่างตรงไปตรงมา
นางพูดเรื่องที่ตนเองต้องการออกมาอย่างไม่มีกลอุบายอ้อมค้อม
องค์หญิงติ้งเถาทำหน้าสลดปนโกรธ “เสด็จอาทรงเห็นเพียงข้าจะลงโทษเยียนอวิ๋นเกอ แต่กลับไม่เห็นว่าความน่าลงโทษของนาง ท่านทรงทอดพระเนตรเนื้อหาที่นางเขียนราวกับชี้นกด่าไม้ ข้าเป็นถึงองค์หญิงแห่งต้าเว่ย แต่กลับถูกหญิงสาวที่มาจากชนบทเหยียดหยามเช่นนี้ หากแพร่กระจายออกไป ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด”
องค์หญิงเฉิงหยางพูดตักเตือน “แต่เจ้าไม่อาจหาเรื่องคุณหนูสี่ตระกูลเยียนที่ไม่สามารถพูดได้ หากแพร่กระจายออกไป ผู้อื่นจะหาว่าเจ้ารังแกคน”
องค์หญิงติ้งเถาโกรธจัด พลันชี้ไปที่เยียนอวิ๋นเกอ
“เจ้าก็แค่อาศัยที่ตนเองพูดไม่ได้จึงบังอาจเพียงนี้ หากเจ้าพูดได้ ข้าไม่มีวันยอมให้เจ้ายืนอยู่ตรงนี้”
เยียนอวิ๋นเกอโกรธมาก
พูดไม่ได้กลายเป็นความผิดของนางหรือ
หากพูดได้ นางไม่มีทางปล่อยให้อีกฝ่ายต่อว่าอยู่ตรงหน้าอย่างแน่นอน
ตลกสิ้นดี!
หากนางพูดได้ ปากของนางคงสามารถเปลี่ยนสิ่งมีชีวิตเป็นสิ่งไร้ชีวิต เปลี่ยนสิ่งไร้ชีวิตเป็นสิ่งมีชีวิต นางต้องทำให้องค์หญิงติ้งเถาโกรธจนอกแตกตายอย่างแน่นอน
องค์หญิงเฉิงหยางมองใบหน้าที่ไม่ยอมความของเยียนอวิ๋นเกอ พลันรู้สึกสาแก่ใจยิ่งหนัก
เยียนอวิ๋นเกอร้ายกาจนัก!
ความสามารถในการสร้างศัตรู นางยอมรับเป็นที่สองไม่มีผู้ใดกล้ายอมรับเป็นที่หนึ่ง
ก่อนหน้านี้นางต้องทนกล้ำกลืนความโกรธที่เกิดจากเยียนอวิ๋นเกอ เวลานี้นางจึงทำให้องค์หญิงติ้งเถาได้ลิ้มรสเสียบ้าง
อีกทั้งยังสามารถทำให้เยียนอวิ๋นเกอเป็นที่จดจำต่อเถาฮองเฮา
สมบูรณ์แบบ!
องค์หญิงเฉิงหยางแอบสาแก่ใจ แต่ภายนอกยังคงทำเป็นเกลี้ยกล่อมติ้งเถา
“พี่น้องตระกูลเยียนเป็นแขกของข้า ข้าจะปล่อยให้พวกนางได้รับอันตรายได้อย่างไร ติ้งเถา เจ้าฟังข้า เรื่องเพียงเล็กน้อย ผ่านไปแล้วก็ผ่านไป ข้าเชื่อว่าคุณหนูสี่ตระกูลเยียนรู้ซึ้งถึงความผิดแล้ว”
“นางรู้ผิด? เสด็จอาทรงยกย่องเจ้าเด็กใบ้เกินไปหรือไม่เพคะ”
แค่กๆ...
องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้เตือนติ้งเถา เวลานี้แล้วยังเรียกอีกฝ่ายว่าเจ้าเด็กใบ้ไม่เหมาะสมยิ่งนัก
องค์หญิงติ้งเถาถลึงตาใส่องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้ นางตรัสด้วยความโกรธ
“พวกท่านล้วนไม่ให้ข้าแตะต้องเจ้าเด็กใบ้ ได้ ข้าจะเข้าวังทูลรายงานต่อเสด็จพ่อและเสด็จแม่ ข้าจะให้เสด็จพ่อและเสด็จแม่ทรงทวงความยุติธรรมแทนข้า”
เมื่อตรัสจบ นางก็นำคนออกจากจากจวนองค์หญิงเฉิงหยางไปอย่างเอิกเกริก
องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้ยิ้มเก้อ “เสด็จอา ติ้งเถาไม่รู้ประสา ทรงอย่าถือสา”
“ข้าไม่ถือสา!” องค์หญิงเฉิงหยางตรัสด้วยความใจกว้าง
“องค์ชายสาม เจ้ารีบตามไป ติ้งเถาเกิดเรื่องไม่ได้”
“ข้าเชื่อฟังเสด็จอา”
เมื่อองค์ชายสามจากไป องค์ชายสี่ย่อมไม่มีเหตุผลในการอยู่ต่อจึงจากไปตามกัน
“เอาล่ะ...เอาล่ะ เรื่องจัดการเสร็จแล้ว” องค์หญิงเฉิงหยางปรบมือ
“อวิ๋นฉี อวิ๋นเกอ พวกเจ้าตกใจหรือไม่ ซูอวิ้น เจ้ารับรองแขกอย่างไร เจ้าทำให้แขกได้รับความไม่เป็นธรรมรู้หรือไม่”
จ้งซูอวิ้นทำหน้าหวาดกลัว “ล้วนเป็นความผิดของลูก เสด็จแม่ทรงลงโทษข้าเถิด”
องค์หญิงเฉิงหยางทำหน้าบึ้งตึง
“ข้าย่อมต้องลงโทษเจ้า ข้าลงโทษให้เจ้าพาพี่น้องตระกูลเยียนไปเดินเล่น”
เยียนอวิ๋นฉีรีบปฏิเสธ “ขอบพระทัยเพคะองค์หญิง พวกเราเดินเล่นเสร็จแล้ว รบกวนเวลานานเพียงนี้ ถึงเวลาต้องกลับไปปรนนิบัติอยู่ข้างกายท่านแม่แล้ว”
องค์หญิงเฉิงหยางพูดด้วยรอยยิ้ม “เอาเถิด ข้าไม่บังคับพวกเจ้า”
...
พี่น้องตระกูลเยียนเดินตามบ่าวรับใช้กลับไปยังโถงรับแขก
องค์ชายใหญ่ เซีบวเฉิงเย่จากไปแล้ว
เซียวฮูหยินถาม “ได้ยินว่าพวกเจ้าพบกับองค์หญิงติ้งเถาหรือ”
“เจ้าค่ะ!”
“ร้ายแรงหรือไม่” เซียวฮูหยินมองเยียนอวิ๋นเกออย่างเป็นห่วง
เยียนอวิ๋นเกอยิ้มพลางส่ายหัว นางไม่เป็นอันใด
แต่องค์หญิงติ้งเถาใกล้จะอกแตกตายเพราะนาง
เยียนอวิ๋นฉีพูดขึ้น “โชคดีที่องค์หญิงเฉิงหยางปรากฏตัวทันเวลา น้องสี่เกือบจะลงมือแล้ว”
เยียนอวิ๋นเกอโบกมือ นางมีขอบเขต นางไม่มีทางลงมือต่อองครักษ์ขององค์หญิงติ้งเถา
อย่างมากนางก็แค่วิ่งหนี นางไม่เชื่อว่าองครักษ์กลุ่มนั้นจะจับนางได้
เยียนอวิ๋นฉีส่งเสียงไม่พอใจ
“น้องสี่ เจ้าทำให้ข้าตกใจแทบแย่ คราวหน้าพวกเราอดทนไว้ได้หรือไม่ อีกฝ่ายเป็นองค์หญิง อีกทั้งยังเป็นธิดาของฮองเฮา ไม่ใช่เจ้าอยากด่าก็ด่า อย่างน้อยก็เหลือเกียรติให้อีกฝ่ายเสียบ้าง”
เยียนอวิ๋นเกอตอบรับอย่างรวดเร็ว
แต่นางมักจะยอมรับผิดอย่างกระตือรือร้น หากแต่ไม่ยอมปรับปรุงตัว
คราหน้าหากพบองค์หญิงติ้งเถา อีกฝ่ายยังกล้าเรียกนางว่าเจ้าเด็กใบ้ นางย่อมไม่เกรงใจเหมือนเคย
เมื่อเยียนอวิ๋นฉีเห็นน้องสี่สำนึกผิดแล้วจึงวางใจลง
จากนั้นนางเป็นกังวลอีกเรื่องขึ้น
“ท่านแม่ ท่านเจรจากับองค์ชายใหญ่แล้วหรือ พระองค์ทรงคิดเห็นอย่างไร”
เซียวฮูหยินพูดเสียงเบา “เรื่องนี้กลับไปค่อยพูด”
...
พระราชวัง
องค์หญิงติ้งเถาเสด็จไปทูลฟ้องยังตำหนักเว่ยยาง
“เสด็จแม่ เยียนอวิ๋นเกอช่างกำเริบเสิบสาน ไม่ไว้หน้าของลูกแม้แต่น้อย บังอาจชี้นกด่าไม้ หาว่าข้าขาดการสั่งสอน อีกทั้งพี่สามยังรั้งข้าเอาไว้ ไม่ให้ข้าลงโทษเยียนอวิ๋นเกอ”
เมื่อองค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้ที่เดินตามอยู่ด้านหลังองค์หญิงติ้งเถา ได้ยินติ้งเถาทูลฟ้องจึงรีบตรัส
“ข้าได้เตือนเจ้าแล้วก่อนไปแล้ว วันนี้เป็นเพียงแค่การลองเชิง ยังไม่เอาจริง เจ้ากลับดี เกือบไม่รอดในตอนสุดท้าย”
องค์หญิงติ้งเถาตรัสด้วยความโกรธ “ในเมื่อเกือบไม่รอด ท่านก็อย่างขัดขวางข้าประหารนาง”
องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้โกรธมาก
“เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ! เยียนอวิ๋นเกอเป็นบุตรสาวของเยียนโส่วจ้าน เจ้าประหารนาง เจ้ากลัววแม่ทัพประจำชายแดนจะไม่มีเหตุผลในการก่อกบฏหรืออย่างไร เวลานี้ท่านอ๋องจากแต่ละพื้นที่ต่างเดินทางเข้าเมืองเพื่อเฉลิมฉลอง เวลานี้เจ้าประหารคนตระกูลเยียน เชื่อหรือไม่ว่าพระบรมวงศานุวงศ์และแม่ทัพเหล่านั้นจะก่อความโกลาหลขึ้นมาทันที”
“ตระกูลเยียนยิ่งใหญ่ถึงเพียงนั้นหรือ” องค์หญิงติ้งเถาไม่ยอม
องค์ชายสามเซียวเฉิงอี้โกรธจนหัวเราะออกมา
“บอกว่าเจ้าไม่รู้เรื่อง เจ้ายังอวดเก่ง ไม่ใช่ตระกูลเยียนยิ่งใหญ่ แต่หากพวกเราแตะต้องคนของตระกูลเยียนในเวลานี้ แล้วมีจุดอ่อนตกอยู่ในมือของคนที่มีเจตนาไม่ดี เรื่องนี้จะกลายเป็นเสด็จพ่อทรงเป็นผู้ต้องการแตะต้องแม่ทัพประจำชายแดน ไม่มีคนเชื่อว่าเจ้าเพียงแค่ไม่พอใจเยียนอวิ๋นเกอ ความรับผิอบล้วนตกอยู่ที่เสด็จพ่อ แม่ทัพเหล่านั้นกำเริบเสิบสาน ตอนที่ไม่มีเรื่องยังกล้าขัดขืนพระราชโองการ หากเกิดเรื่องขึ้น พวกเขาย่อมคิดจะจับปลาในน้ำขุ่น เมื่อถึงเวลานั้น เจ้ากับข้าคงมีโทษอันใหญ่หลวงนัก”
องค์หญิงติ้งเถาได้ยินจึงเผยสีหน้าตกใจและสลด
“หรือจะปล่อยให้เยียนอวิ๋นเกอยโสโอหังเพียงนี้ นางเป็นเพียงครอบครัวของแม่ทัพชายแดน ไม่ไว้หน้าข้าแม้แต่น้อย แม่ทัพชายแดนกลุ่มนี้ล้วนมีใจคิดก่อกบฏ เสด็จแม่ พวกเราควรทำอย่างไรเพคะ”
เถาฮองเฮาสีหน้าเรียบเฉย “ก่อนที่พวกเจ้าไปจวนองค์หญิงเฉิงหยาง ข้ากำชับว่าอย่างไร”
องค์หญิงติ้งเถาตรัสด้วยเสียงแผ่วเบา “เสด็จแม่ทรงให้ลูกลองเชิงคุณหนูตระกูลเยียน ลูกทำตามที่เสด็จแม่รับทรงสั่ง ไม่เกินกว่าคาด เยียนอวิ๋นเกอกำเริบเสิบสาน ไม่ยอมกล้ำกลืนความไม่เป็นธรรม”
เถาฮองเฮาส่งเสียงไม่พอใจ “แต่เจ้าเกือบทำลายเรื่องสำคัญของข้าเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบ”
ดวงตาขององค์หญิงติ้งเถาแดงก่ำทันที ทั้งกลัวทั้งน้อยใจ
“เสด็จแม่ ลูกสำนึกผิดแล้ว คราหน้าข้าจะทำให้ดี”
เถาฮองเฮายากที่จะระงับความโกรธจึงไม่สนใจนาง หากแต่ถามองค์ชายสามเซียวเฉิงอี้
“เจ้ามีความคิดเห็นอย่างไร”
องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้ตรัสด้วยท่าทางครุ่นคิด
“เห็นได้ชัด ฮูหยินแห่งท่านโหวกว่างหนิงไม่อยากให้บุตรสาวสมรสกับพี่ใหญ่ ระหว่างนั้น ไม่ว่าพวกเราจะมีปากเสียงร้ายแรกเพียงใด พี่ใหญ่ก็ไม่ปรากฏตัว เขาเปรียบเสมือนเต่าที่หดหัวในกระดองเสมอมา หากพูดให้น่าฟัง เขานั้นรู้เวลาที่เหมาะสม หากพูดอย่างไม่น่าฟัง เขาก็แค่กลัวปัญหา
นอกจากนี้ เยียนอวิ๋นเกอสมดังคำล่ำลือ อารมณ์ร้อน ไม่กลัวปัญหา ส่วนคุณหนูรองตระกูลเยียน ถึงแม้จะไม่โดดเด่นเหมือนเยียนอวิ๋นเกอ แต่ลูกมองออก นางก็เป็นคนที่ไม่เกรงกลัวปัญหาเช่นเดียวกัน”
เถาฮองเฮาขมวดคิ้วครุ่นคิด “ไม่กลัวปัญหาทั้งตระกูล นี่แหละคือความมั่นใจ!”
“ตระกูลเยียนห่างจากเมืองหลวงอย่างมาก ข้าไม่เข้าใจ พวกนางแม่ลูกสามคนเอาความมั่นใจมากจากที่ใด” องค์หญิงติ้งเถาสงสัยอย่างมาก
เถาฮองเฮายิ้ม “ความมั่นใจของพวกนางแม่ลูกสามคนมาจากการที่พวกนางเป็นทหารหน้าม้าหรือเป็นหมากของเยียนโส่วจ้าน แต่หมากสามตัวนี้ล้วนไม่ใช่หมากที่ยอมอยู่กับที่ ไม่อาจสั่งการได้ง่าย ผู้ที่กล้าแตะต้องหมากสามตัวนี้ หากหมากสามตัวนี้โหดเหี้ยมขึ้นมาก็กัดคนได้เช่นเดียวกัน ทำให้คนขัดใจยิ่งนัก”
พวกนางมีความสามารถเพียงนี้เชียวหรือ
องค์หญิงติ้งเถาไม่อยากเชื่อ พูดเสียงแผ่ว “ก็แค่สตรีสามคน ไม่สามารถใช้วิธีอื่นจัดการพวกนางหรือ”
“เจ้าหมายถึงลอบสังหาร?” เถาฮองเฮามององค์หญิงติ้งเถาราวกับมองคนโง่เขลา
องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้รีบอธิบาย “น้องหญิง เจ้าอย่าได้พูดเหลวไหล! พวกนางเป็นครอบครัวของขุนนางราชสำนัก จะใช้วิธีนี้จัดการพวกนางได้อย่างไร นอกจากนี้ พวกนางแม่ลูกสามคน ไม่ว่าผู้ใดออกจากจวนล้วนมีองครักษ์หลายสิบหลายร้อยนายคุ้มกันอยู่ข้างกาย องครักษ์เหล่านั้นล้วนเป็นทหารเก่าที่เคยผ่านสงครามนับร้อยครั้ง มีความโหดเหี้ยมอย่างมาก นอกเสียจากใช้องครักษ์ต้องห้าม หรือองครักษ์จินอู่ถึงจะมีโอกาสชนะได้”
ติ้งเถาขมวดคิ้ว “ไม่มีวิธีจัดการพวกนางเลยหรือ สตรีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ไม่ใช่แม่ทัพชายแดนที่แข็งแกร่ง เหตุใดพวกเราจึงต้องระวังเพียงนี้”
องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้ส่ายหน้าระรัว “ถึงแม้จะพูดเช่นนี้ แต่เรื่องไม่ง่ายเพียงนั้น ในสายตาของเจ้า พวกนางเป็นเพียงสตรีที่ไร้ความสำคัญ แต่ภายในสายตาของแม่ทัพ พวกนางเป็นหินถามทางที่กำลังลองเชิงท่าทีของเสด็จพ่อต่อเหล่าแม่ทัพที่ประจำอยู่ชายแดน ปล่อยพวกนางเอาไว้ดีกว่าแตะต้องพวกนาง เข้าใจหรือไม่”
เถาฮองเฮาทรงชื่นชม สมกับที่เป็นโอรสของนาง วิเคราะห์ได้อย่างมีเหตุมีผล
นางตักเตือนองค์หญิงติ้งเถา “เชื่อฟังพี่สามของเจ้า ต่อจากนี้อยู่ห่างจากเยียนอวิ๋นเกอนั้นเอาไว้ เจ้าอารมณ์ร้อน เยียนอวิ๋นเกอมีนิสัยคล้ายกับเจ้า อีกทั้งนางยังไม่กลัวปัญหา ก่อนที่ข้าจะแตะต้องพวกนาง เจ้าอย่าได้ไปหาเรื่องคนตระกูลเยียน”
องค์หญิงติ้งเถาทำหน้าเศร้า “ลูกจะไม่ไปหาเรื่องนางตามรับสั่งของเสด็จแม่เพคะ”
แต่นางจะให้เยียนอวิ๋นเกอคุกเข่าอยู่ใต้เท้านางในสักวัน
เวลานี้มีขันทีทูลรายงาน “ทูลฮองเฮา องค์ชายสองรงขอเข้าเฝ้าอยู่ด้านนอกตำหนักพ่ะย่ะค่ะ”
เถาฮองเฮาขมวดคิ้ว “เจ้าสองไม่รักษาตัวให้ดี เหตุใดจึงวิ่งมาหาข้าในวันหิมะตกหนัก ไปเชิญองค์ชายสองเข้ามา”
ขันทีรับคำสั่ง
หลังจากนั้นชั่วครู่ ชายหนุ่มที่ผอมแห้งซูบเซียวถูกเชิงเข้ามาในตำหนักเว่ยยาง


## บทที่ 31 เขาไม่แต่ง ข้าแต่ง

ตอนที่ 31 เขาไม่แต่ง ข้าแต่ง
“วันนี้ลมแรงหิมะตก เจ้าไม่พักรักษาตัวอยู่ในห้อง เหตุใดจึงออกมา มีเรื่องใดที่พูดวันอื่นไม่ได้”
เถาฮองเฮามองโอรสองค์โตด้วยสายตาซับซ้อน มีทั้งเสียดาย มีทั้งผิดหวัง...
เขาเป็นถึงองค์ชาย แต่กลับมีร่างกายอ่อนแอตั้งแต่กำเนิด
ภายในใจของเถาฮองเฮาอดที่จะรู้สึกผิดหวังไม่ได้
ทำให้นางไม่อยากพบโอรสองค์โตอย่างมาก
“ลูกถวายบังคมเสด็จแม่!”
องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินร่างกายอ่อนแอ น้ำเสียงอ่อนแรง
ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงทำให้ผู้อื่นเป็นกังวล
“อย่ายืนอยู่เลย นั่งลงเถิด”
ท่าทีของเถาฮองเฮาที่มีต่อเขา ไม่ใกล้ชิดแต่ก็ไม่ห่างเหิน เรียบเฉยราวกับความสัมพันธ์มารดากับบุตรทั่วไป
เมื่อพบโอรสองค์โต นางก็อดรู้สึกรำคาญใจไม่ได้
กำเนิดในราชวงศ์ แต่ร่างกายอ่อนแอเพียงนั้น ไม่เพียงช่วยเหลือนางไม่ได้แล้ว บางเวลายังเป็นตัวถ่วงอีก
นางเป็นผู้ที่ชอบเอาชนะ ไม่สามารถทนเห็นความอ่อนแอไร้ความสามารถของโอรสองค์โตได้
สู้ไม่เห็นเสียดีกว่า!
มารดาและบุตรมีความห่างเหินกัน นางมีบุตรชายคนเล็กอยู่ข้างกายก็เพียงพอแล้ว
แต่บุตรชายคนโตไม่รู้ประสีประสา วิ่งออกมาในวันลมแรงหิมะตก เขาไม่กลัวจะทรมานตัวเองตายหรืออย่างไร
“ขอบพระทัยเสด็จแม่!”
องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินนั่งลงในตำแหน่งถัดมา
เถาฮองเฮาเอ่ยถามเขา “ฝ่าลมฝ่าหิมะมาพบข้า มีเรื่องอันใดหรือ”
องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินป้องปากกระแอมไอขึ้นมา ใบหน้าแดงอย่างคนร่างกายไม่แข็งแรง
เถาฮองเฮาเห็นทีจึงขมวดคิ้วขึ้นมา “ผู้ใดก็ได้ ส่งองค์ชายสองกลับจวน”
องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินโบกมือระรัว เป็นเวลานานกว่าจะหยุดไอ “เสด็จแม่มิต้องเป็นกังวลพระทัย ลูกไม่เป็นอันใด ลูกได้ยินว่าเสด็จแม่กำลังจัดการเรื่องงานสมรสแทนพี่ใหญ่”
“เรื่องนี้เองหรือ...” เถาฮองเฮามองเขา “เจ้ามีความคิดเห็นอย่างไร”
องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “ลูกได้ยินว่า เสด็จแม่หมั้นหมายคุณหนูรองตระกูลเยียนให้เสด็จพี่ แต่เสด็จพี่ไม่พึงพอใจในการหมั้นหมายครานี้”
“พี่รองข่าวว่องไวยิ่งนัก” องค์หญิงติ้งเถาพึมพำ
องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวิน ไม่แม้แต่จะมององค์หญิงติ้งเถา
หากแต่เป็นองค์ชายสามเซียวเฉิงอี้ที่ถลึงตาใส่นางเป็นการตักเตือน “น้องหญิงอย่าไร้มารยาท”
พี่สองกำลังพูดคุยกับเสด็จแม่ นางจะแทรกขึ้นมาได้อย่างไร
องค์หญิงติ้งเถายู่ปากพลันเบนหน้าหนี แสดงอาการไม่พอใจ
นางไม่ชอบพี่รอง
แม้ทั้งสองคนจะเป็นพี่น้องร่วมมารดากัน
แต่ในสายตาขององค์หญิงติ้งเถา พี่สองเป็นแค่ภาระ ไม่สามารถช่วยเหลือเรื่องใดได้ อีกทั้งยังมีแต่จะเพิ่มความลำบาก
เถาฮองเฮายิ้ม “วันนี้เจ้าสามกับติ้งเถาไปจวนองค์หญิงเฉิงหยางมา เจ้าใหญ่เป็นคนฉลาด เขาคงรู้ว่าข้ารู้ทันความคิดของเขา ไม่ว่าอย่างไรเขาต้องยอมรับที่จะสมรสกับตระกูลเยียน เขาไม่มีทางปฏิเสธได้”
องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินก้มหน้าเล็กน้อย “หากเป็นเช่นนี้ เสด็จแม่ส่งน้องสามกับน้องหญิงไปจวนองค์หญิงเพื่อสร้างแรงกดดันให้พี่ใหญ่ ทำให้ไม่กล้าทำสิ่งใดวู่วามใช่หรือไม่”
เถาฮองเฮายอมรับอย่างเปิดเผย “ถูกต้อง!”
องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินยิ้ม “ในเมื่อพี่ใหญ่ไม่ยินยอมที่จะสมรสกับคุณหนูตระกูลเยียน เหตุใดเสด็จแม่จึงต้องทรงบังคับเขา”
เถาฮองเฮาไม่พอใจที่ได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของนางดำทะมึน “ข้าเป็นฮองเฮา ย่อมต้องจัดการเรื่องสมรสให้เจ้าใหญ่ จะตามใจเขาได้อย่างไร”
องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินเงยหน้าขึ้น “พี่ใหญ่ไม่ยอมสมรสกับคุณหนูตระกูลเยียน แต่ลูกยอม สู้ให้ลูกหมั้นหมายกับตระกูลเยียนเสียดีกว่า”
อย่างไรนะ
เจ้ารองเสียสติไปแล้วหรือ!
พี่รองเสียสติไปแล้วหรือ!
คนทั้งห้องล้วนมีสีหน้าตกตะลึง
ราวกับได้ยินเรื่องที่น่าเหลือเชื่อที่สุดในแผ่นดิน
เพี๊ยะ!
องค์หญิงติ้งเถาตบมือลงบนหน้าขาของตนเอง
เจ็บ!
“เป็นเรื่องจริง! ข้าไม่ได้ฝันไป!”
“พี่รอง ท่าน ท่านพูดจริงหรือ” องค์ชายสามเซียวเฉิงอี้ตกใจเล็กน้อย
“เหลวไหล!” เถาฮองเฮาดึงสติกลับมา ตำหนิด้วยเสียงโกรธเคือง “เจ้าออกไปเสีย เรื่องก่อนหน้านี้ข้าจะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น”
ถึงแม้องค์ชายสอง เซียวเฉิงเหวินจะมีร่างกายอ่อนแอ แต่เขาเป็นคนที่มีความคิดที่เที่ยงตรงอย่างมาก
“เสด็จแม่ทรงระงับความโกรธ! ลูกไม่ได้ล้อเล่น หากแต่ลูกกำลังอ้อนวอนเสด็จแม่ เพียงแค่เสด็จแม่ไม่คัดค้าน ลูกจะไปขอพระราชโองการจากเสด็จพ่อบัดนี้”
“เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ!” เถาฮองเฮาโกรธมาก มือจับแก้วน้ำชา
หากเป็นผู้อื่นบังอาจร้องขอเรื่องเหลวไหลแบบนี้ออกมา นางคงโยนแก้วน้ำชาใส่แล้ว
มีเพียงองค์ชายสองที่ร่างกายอ่อนแอ โอรสองค์โตของนาง นางถึงจะระงับอารมณ์ของตนเองเอาไว้
องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ลูกไม่ได้เสียสติ กลับกันลูกไตร่ตรองอย่างดีแล้ว พี่ใหญ่รังเกียจตระกูลเยียน แต่ลูกไม่รังเกียจ ลูกก็อายุไม่น้อยแล้ว ถึงเวลาต้องหมั้นหมายหาสะใภ้กลับไปจัดการเรื่องในจวนเสียที ลูกคิดว่าคุณหนูรองตระกูลเยียนไม่เลว เหมาะจะเป็นคู่ครองที่ดี”
เถาฮองเฮาตำหนิ “เหลวไหลสิ้นดี! เจ้าไม่รู้แม้แต่รูปลักษณ์ของคุณหนูรองตระกูลเยียนก็บอกว่านางเป็นคู่ครองที่ดี ข้าคิดว่าเจ้าต้องเสียสติไปแล้วอย่างแน่นอน”
“ถึงแม้ลูกจะไม่เคยพบคุณหนูรองตระกูลเยียน แต่ได้ยินเรื่องเล่าของสองพี่น้องตระกูลเยียนมาไม่น้อย ลูกเชื่อมั่นใจการตัดสินของตนเอง เต็มใจที่จะสมรสกับคุณหนูรองตระกูลเยียน เสด็จแม่ทรงอนุญาตด้วยเถิด”
องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินแน่วแน่
เถาฮองเฮาทำหน้าบึ้ง “ข้าไม่สนใจว่าเจ้ามีความคิดนี้ได้อย่างไร แต่เจ้ารีบล้มเลิกความคิดบัดนี้ เจ้าอยากสมรสมีครอบครัว ข้าจะหาตระกูลอื่นให้เจ้า สตรีตระกูลชนชั้นสูงในเมืองหลวงมีให้เจ้าเลือกตามใจ ไม่ว่าเจ้าโปรดปรานผู้ใด ข้าล้วนอนุญาต ยกเว้นตระกูลเยียน”
องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวิน หัวเราะเยาะตนเอง “เสด็จแม่มั่นใจหรือว่าสตรีตระกูลชนชั้นสูงในเมืองหลวงจะยอมสมรสกับลูก สตรีเหล่านั้นล้วนเป็นบุตรสาวล้ำค่าภายในตระกูล ผู้ใดจะโหดร้ายยอมให้บุตรสาวสมรสกับองค์ชายที่ไม่รู้จะอยู่ได้อีกกี่ปีอย่างลูก”
“เสด็จพ่อของเจ้ารับสั่ง ผู้ใดจะบังอาจขัดขืนพระราชโองการ” เถาฮองเฮายิ้มเย้ยหยัน
องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินถอนหายใจ “เหตุใดจึงต้องบังคับผู้อื่น”
“เจ้าสมรสกับคุณหนูรองตระกูลเยียนไม่ใช่การบังคับหรือ เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าคุณหนูรองตระกูลเยียนยอมสมรสกับเจ้า” เถาฮองเฮาถามกลับ
องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินยิ้ม “คุณหนูรองตระกูลเยียนยอมสมรสหรือไม่ เสด็จแม่ทรงส่งคนไปถามก็รู้แล้ว ลูกคิดว่านางคงยินดีสมรสกับลูกมากกว่าพี่ใหญ่”
เหลวไหลสิ้นดี!
ภายในใจของเถาฮองเฮาคุกรุ่นไปด้วยไฟโกรธ ในขณะที่กำลังจะปะทุนั้น
องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินกระแอมไอขึ้นมากะทันหัน ดูท่าเหมือนจะกระแอมไอไม่หยุด เถาฮองเฮาจึงไม่กล้าที่จะระเบิดอารมณ์ออกมา
อย่างไรก็ตาม คนตรงหน้าก็เป็นบุตรชายของนาง
นางรีบสั่งให้คนส่งองค์ชายสองไปยังตำหนักด้านข้าง พร้อมทั้งให้หมอหลวงมาตรวจดู
หมอหลวงใช้ยาให้องค์ชายสอง ในที่สุดองค์ชายสองก็หยุดไอ อาการของเขาดีขึ้น
หมอหลวงบอกว่า โรคขององค์ชายสองไม่สามารถได้รับการกระทบกระเทือนทางจิตใจได้
ไม่สามารถได้รับการกระทบกระเทือนทางจิตใจได้ โอกาสที่หายากเพียงนี้จะพลาดไปได้อย่างไร
องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินฉวยโอกาสอ้อนวอน “เสด็จแม่ทรงอนุญาตด้วยเถิด!”
เถาฮองเฮาสีหน้าดำทะมึน ขับไล่ทุกคนออกจากตำหนักด้านข้าง
นางถามด้วยสายตาเย็นชา “บอกความจริงข้ามา เหตุใดเจ้าจึงอยากสมรสกับคุณหนูรองตระกูลเยียน เจ้าตั้งใจเป็นปรปักษ์กับข้า หรือเจ้าใหญ่ให้เจ้าหาทางปฏิเสธงานสมรสแทนเขา”
องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินส่ายหน้า “พี่ใหญ่ไม่ได้มาหาลูก ความคิดที่จะสมรสกับคุณหนูรองตระกูลเยียนเป็นความคิดของลูก ไม่เกี่ยวกับผู้อื่น”
“เจ้าบอกข้ามาตามตรง เพราะเหตุใด”
“เพราะคุณหนูรองตระกูลเยียนเหมาะสมที่สุด!”
เถาฮองเฮาหรี่ตาด้วยความไม่เชื่อ
องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินถอนหายใจ “ร่างกายของลูก หญิงสาวส่วนใหญ่สมรสกับลูกคงทนได้ไม่นาน คุณหนูรองตระกูลเยียนแตกต่างกัน นางกำเนิดในตระกูลแม่ทัพ เติบโตที่ชายแดน ความอดทนของนางมีมากกว่าหญิงสาวส่วนใหญ่ในวัยเดียวกัน ถึงแม้ร่างกายของลูกจะแย่ลงอย่างต่อเนื่องจนอาจต้องนอนอยู่บนเตียง นางก็สามารถรับได้”
“นอกจากนี้ นางรู้ดีแก่ใจ นางทำได้เพียงสมรสกับราชวงศ์ หากต้องสมรสกับพี่ใหญ่ผู้ไร้ความรับผิดชอบ สู้สมรสกับคนร่างกายอ่อนแออย่างลูก อย่างน้อยก็สามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้ หากวันใดลูกตายไป นางยังคงสามารถใช้ชีวิตอย่างมั่นคงในฐานะพระชายา”
“สมรสกับพี่ใหญ่อาจตายในวันใดวันหนึ่ง คนฉลาดล้วนรู้ว่าควรเลือกอย่างไร ลูกเชื่อว่าแม่ลูกตระกูลเยียนเป็นคนฉลาด!”
“เจ้าไม่เคยพบคุณหนูรองตระกูลเยียน แต่กลับชื่นชมนางเพียงนี้?” เถาฮองเฮาหรี่ตา ภายในใจมีคำถามมากมาย
องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินพยายามออกแรงลุกขึ้นนั่ง
เถาฮองเฮาเพียงแค่มอง ไม่มีความคิดจะยื่นมือช่วยเหลือแม้แต่น้อย
เขาใช้ความพยายามของตนเองลุกขึ้นนั่งในที่สุด เอนกายพิงหัวเตียงด้วยความเหนื่อยหอบ หัวเราะเยาะตนเอง “ร่างกายของลูก ผู้ใดจะยอมรับได้”
เถาฮองเฮาทำหน้าเย็นชา “ในเมื่อรู้ว่าร่างกายตนเองไม่ดี เจ้าก็อย่าได้วู่วาม สร้างความวุ่นวาย”
“ลูกไม่ได้ต้องการสร้างความวุ่นวายให้เสด็จแม่ เพื่อบุตรหลานและอนาคต ลูกคิดว่าสมควรสมรสกับหญิงสาวที่ร่างกายแข็งแรง ไม่เกรงกลัวปัญหา มีความสามารถในการปกป้องตนเอง สามารถสร้างความมั่นคงในจิตใจผู้คนได้ เมื่อคิดได้เช่นนี้ ลูกจึงคิดว่าคุณหนูรองตระกูลเยียนเหมาะสมที่สุด”
“เหลวไหลสิ้นดี” เถาฮองเฮาตำหนิ
องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินเงยหน้ามองนาง “เสด็จแม่ ลูกมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่ปี ลูกจำเป็นต้องสมรสกับหญิงสาวที่มีความสามารถ หลังจากลูกตาย นางจะได้ดูแลทรัพย์สินของตระกูล ปกป้องบุตรหลานไม่ให้ถูกเอาเปรียบ หากวันหนึ่งเมืองหลวงเกิดความโกลาหล พวกเขายังคงมีความสามารถในการปกป้องตนเอง”
“ถึงแม้ลูกไม่เคยพบคุณหนูรองตระกูลเยียน แต่ลูกรู้ ทุกครั้งที่คุณหนูสี่ตระกูลเยียนก่อเรื่อง ข้างกายล้วนมีคุณหนูรองตระกูลเยียน ฟังจากคำบอกเล่าของเหล่าบ่าวรับใช้ คุณหนูรองตระกูลเยียนไม่ใช่คนที่เกรงกลัวปัญหา ตอนที่คุณหนูสี่ตระกูลเยียนพังทลายจวนองค์หญิง นางนั่งอยู่ข้างกายฮูหยินของท่านโหวกว่างหนิงอย่างสง่างาม แม้แต่ตายังไม่กะพริบ”
“ลูกลองถาม มีหญิงสาวผู้ใดที่มีสติเหมือนนาง วันนั้นสตรีชนชั้นสูงที่ไปเป็นแขกในจวนองค์หญิงไม่มีหนึ่งร้อยก็มีห้าสิบ คนเหล่านั้นมีปฏิกิริยาอย่างไร แล้วคุณหนูรองมีปฏิกิริยาอย่างไร”
“นอกจากนี้ วันนี้ติ้งเถาหาเรื่องคุณหนูสี่ตระกูลเยียน ถึงแม้คุณหนูรองตระกูลเยียนไม่ได้เอ่ยปาก แต่นางก็ไม่ได้ถดถอย เพียงแค่ความใจกล้าของนาง นางก็สามารถรับตำแหน่งพระชายาของลูกได้”
เถาฮองเฮาหัวเราะเย้ยหยัน เอ่ยอย่างเสียดสี “ข่าวของเจ้าช่างว่องไวนัก ติ้งเถาเพิ่งเกิดความขัดแย้งกับเยียนอวิ๋นเกอไม่นาน เจ้าก็รู้เรื่องทั้งหมดแล้ว”
องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินไม่ได้หลบสายตา “เรื่องที่เกี่ยวข้องกับคู่ครองของลูกย่อมต้องใส่ใจ”
เถาฮองเฮาหัวเราะออกมา สีหน้าจริงตัง “เจ้ายืนยันที่จะสมรสกับคุณหนูรองตระกูลเยียน?”
“พ่ะย่ะค่ะ! ลูกไม่ได้โปรดปรานหญิงสาวอย่างง่ายดาย เสด็จแม่ทรงอนุญาตด้วยเถิด”
“หากข้าไม่รับปาก เจ้าจะไปขอพระราชโองการจากเสด็จพ่อของเจ้า?”
องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินเงียบ ความเงียบถือเป็นคำตอบ
ภายในดวงตาของเถาฮองเฮาฉายแววเกลียดชัง “เจ้าต้องการเป็นศัตรูกับข้าใช่หรือไม่ เจ้ารู้หรือไม่ เจ้ากำลังทำลายแผนการของข้า”
องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินก้มหน้ายิ้ม “หากเสด็จแม่เพียงแค่ต้องการใช้โอกาสนี้กำจัดคนที่ขัดขวางภายในราชสำนักรวมทั้งพี่ใหญ่ ไม่ต้องยุ่งยากเพียงนั้น ลูกสามารถช่วยให้เสด็จแม่สมปรารถนาได้”


## บทที่ 32 เจตนาน่าสงสัย

ตอนที่ 32 เจตนาน่าสงสัย
ลมและหิมะอ่อนกำลังลง
องค์ชายสอง เซียวเฉิงเหวินถูกคนส่งกลับจวน
องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้ยังอยู่ในตำหนักเว่ยยาง
“เสด็จแม่จะทรงรับปากคำขออันเหลวไหลของพี่รอง หมั้นหมายคุณหนูรองตระกูลเยียนแก่เขาจริงหรือพ่ะย่ะค่ะ...”
เถาฮองเฮาตรัสด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เจ้าก็เห็นว่าพี่รองของเจ้าดื้อรั้นเพียงใด หาข้าไม่รับปากเขา เขาก็กล้าที่จะใช้ความตายบีบบังคับข้า ในฐานะแม่ลูก ข้าจะทนดูเขาตายได้อย่างไร”
องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้ขมวดคิ้วมุ่น คิดไม่ตกเสียจริง
“พี่รองเป็นอันใดกัน เขาไม่เคยพบคุณหนูรองตระกูลเยียนมาก่อน เหตุใดจึงเจาะจงอีกฝ่าย”
เถาฮองเฮาส่งเสียงไม่พอใจที่เต็มไปด้วยความโกรธ
“ความคิดพี่รองของเจ้า พวกเราเคยเข้าใจที่ใดกัน ปล่อยเขาไปเถิด! ร่างกายของเขา มีชีวิตอยู่ก็ทุกข์ทรมานแล้ว ตามใจเขาอย่างน้อยให้เขาได้มีความสุขบ้าง”
องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้เต็มไปด้วยความสงสัย
“แต่เรื่องนี้จะทูลต่อเสด็จพ่ออย่างไร ต่อจากนี้จะต้องปฏิบัติต่อตระกูลเยียนอย่างไร”
เถาฮองเฮาตรัส “ข้าจะอธิบายต่อเสด็จพ่อของเจ้าเอง ตระกูลเยียนแต่ก่อนเป็นอย่างไร ภายหน้าย่อมยังเป็นอย่างนั้น ไม่ต้องมองตระกูลเยียนเป็นญาติเพียงเพราะพี่รองของเจ้าสมรสกับคุณหนูรองตระกูลเยียน ตระกูลเยียนคิดจะเป็นญาติกับข้า คงต้องดูว่ามีวาสนานั้นหรือไม่”
หัวใจของเซียวเฉิงอี้สงบลง
…
จวนท่านหญิงจู้หยาง
แม่ลูกตระกูลเยียนสามคนนั่งล้อมโต๊ะกินหม้อไฟ
วันที่มีทั้งลมและหิมะ อีกทั้งยังได้กินหม้อไฟ สมบูรณ์แบบ!
เยียนอวิ๋นเกอลวกเนื้อแพะกินอย่างดื่มด่ำ
หม้อไฟเป็นสิ่งที่นางโปรดปรานที่สุด
โปรดปรานมาสองชั่วชีวิต
นางเป็นคนพัดเครื่องเทศที่ใส่หม้อไฟด้วยตนเอง
นางใช้ความพยายามอย่างมากในการหาวัตถุดิบให้ครบ
จุดประสงค์แรกของนางและขบวนพ่อค้าของพี่รอง เยียนอวิ๋นถงคือการตามหาเครื่องเทศและเมล็ดพันธุ์
กว่าจะรวบรวมวัตถุดิบที่นางต้องกรให้ครบได้ สิ้นเปลืองเวลากว่าหลายปี
นางทุ่มสุดชีวิตเพื่อการกิน
สองชั่วชีวิตที่นางดิ้นรนเพื่อการกินนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย
ยากเย็นอย่างมาก!
วันสิ้นโลกเมื่ออดีตชาติ สิ่งสำคัญของชีวิตคือการกิน
ชาตินี้นางกำเนิดในจวนโหวที่มั่งคั่งร่ำรวย ตามหลักแล้วอยากกินสิ่งใดย่อมได้กิน
เสียดายที่ยุคสมัยนี้ขาดแคลนทรัพยากร การค้าขายแลกเปลี่ยนถูกจำกัด แม้จะกำเนิดในตระกูลมั่งคั่ง แต่ก็ไม่อาจบรรลุอิสรภาพทางการกินได้
นางต้องใช้พลังทั้งหมดเพื่ออาหารคำเดียว!
ฮือๆ...
เนื้อแพะรสเลิศ เนื้อวัวรสเลิศ เนื้อหมักรสเลิศ ต่อด้วยผักอีกหนึ่งกำ...
ในฤดูหนาวยังสามารถกินผักสดใหม่ได้ช่างเป็นเรื่องยาก
เมื่อกินพร้อมกับน้ำจิ้มที่นางปรุงเองกับมือ ทั้งเผ็ดทั้งร้อน เหงื่อผุดเต็มหัว นี่คือชีวิต!
“กินช้าลงหน่อย! เหงื่อนเต็มหัวแล้ว เช็ดเสีย!”
เซียวฮูหยินยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้ เยียนอวิ๋นเกอรับมาเช็ดอย่างไม่ใส่ใจ
เซียวฮูหยินส่ายหน้า “สิ่งที่เรียกว่าพริกนี้ เผ็ดร้อนยิ่งนัก เหตุใดจึงกินลงไปได้ มีแต่เจ้าที่ชอบกินของรสชาติประหลาด เผ็ดร้อนเพียงนี้ยังกินได้อย่างเอร็ดอร่อย”
เยียนอวิ๋นเกอยกยิ้มขึ้น
หากทุดคนเข้าใจความงดงามของพริก ย่อมรู้ว่าเหตุใดอาหารที่เผ็ดร้อนเพียงนี้จึงทำให้คนเลิกกินไม่ได้
ในน้ำจิ้มของเยียนอวิ๋นฉีใส่พริกลงไปเล็กน้อย
ตามมาตรฐานของเยียนอวิ๋นเกอ อย่างมากถือว่าเผ็ดน้อย ความเผ็ดระดับนั้นสามารถมองข้ามได้อย่างสิ้นเชิง กินแล้วไม่มีรสชาติใดทั้งสิ้น
แต่เยียนอวิ๋นฉีกลับกินจนเหงื่อเต็มหัว
“ท่านแม่ เริ่มแรกพริกนี้อาจทำให้คนรับไม่ได้ แต่เมื่อกินบ่อยครั้งย่อมรู้รสของมัน เวลานี้หากให้ข้ากินหม้อไฟโดยไม่มีพริก ข้ากลับรู้สึกขาดบางสิ่งไป”
เยียนอวิ๋นเกอพยักหน้าระรัว พี่สองมีวิสัยทัศน์
มันคือเสน่ห์ของพริก ยิ่งกินยิ่งติดใจ
เยียนอวิ๋นเกอวางตะเกียบลงเมื่อกินจนเกือบอิ่ม พักย่อยอาหารก่อนค่อยกินต่อ
นางจิบน้ำชาพลันครุ่นคิดภายในใจ หาหวัตถุดิบจนครบ นางสามารถลองทำชาสมุนไพรได้
ฤดูร้อนกินหม้อไฟ ดื่มชาสมุนไพร คงมีความสุขไม่น้อย
มีชีวิตอยู่สองชาติ สิ่งที่นางถนัดที่สุด อันที่จริงไม่ใช่การวาดแผนที่ หากแต่เป็นการกิน
การตามหาวัตถุดิบต่างๆ ทำเป็นอาหารรศเลิศนานาชนิด
ภายใต้เงื่อนไขที่จำกัด สร้างความเป็นไปได้ที่ไร้จุดสิ้นสุด
การกินเป็นสิ่งสำคัญ เรื่องหลักก็สำคัญ
เยียนอวิ๋นเกอจ้องมองเซียวฮูหยิน ก่อนจะชี้ไปยังทิศทางของพระราชวัง ซักถามผลจากการเจรจากับองค์ชายใหญ่อย่างไร้เสียง
หัวใจของเยียนอวิ๋นฉีบีบเค้นขึ้นทันใด
นางอยากถาม เรื่องเกี่ยวข้องกับคู่ครองของนาง แต่ก็กลัวที่จะถาม
เซียวฮูหยินวางแก้วชาลง เอ่ยขึ้นอย่างไม่ปิดบัง
“เหมือนคาดเดาในตอนแรก องค์ชายใหญ่ไม่เต็มใจที่จะสมรส เขามองตระกูลเยียนเป็นน้ำหลากสัตว์ร้าย กลัวว่าจะเดือดร้อนเพราะตระกูลเยียนของพวกเรา ไม่ว่าอย่างไรไม่ยอมสมรสกับอวิ๋นฉี แต่เขาไม่ยอมเป็นฝ่ายโน้มน้าวฝ่าบาทให้ล้มเลิกความคิดนี้ เขาอยากให้ตระกูลเยียนหาหนทางในการจัดการเอง”
ช่างน่าตกตะลึงเสียจริง
องค์ชายใหญ่ไร้ความรับผิดชอบได้ถึงเพียงนี้
เขาเป็นถึงองค์ชาย แต่เรื่องเพียงเล็กน้อยยังไม่อาจจัดการได้ ขลาดเขลาเสียเหลือเกิน
เยียนอวิ๋นเกอทำหน้าเหยียดหยาม
เสียดายความรู้สึกประทับใจที่นางมีให้เมื่อพบหน้าครั้งแรก
ดูภายนอกคิ้วเข้มตาโต สง่าผ่าเผย นางคิดว่าเขาจะเป็นคนมีความรับผิดชอบเหมือนรูปลักษณ์ภายนอกเสียอีก
ในฐานะคนเมืองหลวง โอรสของฮ่องเต้ องค์ชายใหญ่ไร้ซึ่งความกล้าหาญในการปฏิเสธ
ทำได้เพียงหวังพึ่งคนที่เดินทางมาเมืองหลวงไม่ถึงเดือนหาหนทางจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง
มีแต่เขาที่คิดได้
คนจากต่างถิ่นสามารถเทียบได้กับคนท้องถิ่นได้หรือ
ครอบครัวของแม่ทัพสามารถเทียบได้กับองค์ชายได้หรือ
แม้จะไม่ได้รับความสำคัญอย่างไร แต่เขาก็ยังเป็นองค์ชายใหญ่ อย่างน้อยสามารถทูลต่อหน้าฮ่องเต้โดยตรงได้
อีกทั้งเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับคู่ครองของตนเอง อย่างไรฮ่องเต้ก็ต้องฟังความคิดของเขาบ้าง
โถ่เอ้ย เจ้าคนขี้ขลาด รู้แต่เพียงผลักภาระให้ผู้อื่น
การเป็นองค์ชายแบบเขาช่างน่าอับอาย!
เยียนอวิ๋นเกอกัดฟันหลังด้วยความโกรธอย่างมาก!
เยียนอวิ๋นฉีขมวดคิ้ว
“องค์ชายใหญ่ไม่ทรงต้องการสมรส แต่ก็ไม่ยอมปฏิเสธเรื่องนี้เอง เขาไม่กลัวตระกูลเยียนของพวกเราปล่อยไหลไปตามน้ำ ยอมรับพระราชทานของฝ่าบาท สุดท้ายเขายังคงต้องสมรสกับข้าหรือ”
เซียวฮูหยินยิ้มเย้ยหยัน “ข้าดูจากท่าทีขององค์ชายใหญ่ เขายินดีที่จะสมรสกับเจ้ามากกว่าขัดขืนการตัดสินพระทัยของฝ่าบาท”
เยียนอวิ๋นฉีคิดไม่ตก “เขากลัวฮ่องเต้เพียงนั้นเชียวหรือ เขาคงไม่อาจไม่เข้าวังทั้งชีวิต การว่าราชการในท้องพระโรงตอนเช้า อีกทั้งงานเลี้ยงในพระราชวังตามเทศกาล อย่างไรเขาก็ต้องพบฮ่องเต้อยู่ดี”
เซียวฮูหยินยิ้ม “วันอื่นเข้าเฝ้าฮ่องเค้เพียงแค่ไปถวายบังคม ไม่ต้องขัดขืนการตัดสินพระทัยของฝ่าบาท นับแต่คุณหนูตระกูลหลิวตายไป ข้าคิดว่าสถานการณ์ของเขายากเข็นมากขึ้น จนกระทั่งเขาไม่มีความมั่นใจที่จะโน้มน้าวให้ฝ่าบาทเปลี่ยนพระทัย
เขากลัวจนเหงื่อออกในฤดูหนาวเมื่อข้าให้เขาหาทางปฏิเสธงานสมรสพระราชทานนี้ มิน่าหลายปีผ่านไป มารดาของเขาจึงไม่เคยได้รับการแต่งตั้งเสียที เพียงแค่ท่าทางขี้ขลาดของเขา ฮ่องเต้ก็ทรงไม่อยากมอบฐานะโอรสองค์โตแก่เขาแล้ว”
เยียนอวิ๋นฉีกลุ้มใจอย่างมาก
“ท่านแม่ ต่อไปพวกเราควรทำอย่างไรดี พวกเรายังมีวิธีใดทำให้ฮ่องเต้ทรงเปลี่ยนความคิดได้อีก”
เซียวฮูหยินคิดหนักเช่นเดียวกัน เรื่องนี้ช่างยากนัก
แต่นางยังคงปลอบเยียนอวิ๋นฉี “เจ้าอย่ากังวลเลย ข้าจะหาทางให้เจ้าเอง”
เยียนอวิ๋นฉีจะไม่เป็นกังวลได้อย่างไร
เยียนอวิ๋นเกออดไม่ได้ จรดดินสอถาม “องค์ชายใหญ่ไร้ความรับผิดชอบเช่นนี้ เขาก็เป็นเพียงคนมาเอาไหน เหตุใดคนฉลาดอย่างองค์หญิงเฉิงหยางจึงยอมสนับสนุนเขา”
เซียวฮูหยินหัวเราะขึ้นมา “เจ้าเห็นเพียงแค่องค์ชายใหญ่เป็นคนไม่เอาไหน แต่เขาสามารถสั่งการได้ องค์หญิงเฉิงหยางให้เขาทำสิ่งใดเขาย่อมต้องทำ”
“วันหลัง หากองค์ชายใหญ่ขึ้นครองราชย์ องค์หญิงเฉิงหยางย่อมเป็นผู้ว่าราชการแทน ผู้ปกครองในราชสำนักพูดคำใดย่อมเป็นคำนั้น ในทางกลับกัน หากองค์ชายสามขึ้นครองราชย์ ในราชสำนักย่อมไม่มีที่ยืนขององค์หญิงเฉิงหยาง นางจะไปไหนก็ไป อีกทั้งยังต้องป้องกันเถาฮองเฮาคร่าชีวิตของนาง”
เยียนอวิ๋นเกอส่ายหน้า แม้จะพูดเช่นนี้ แต่ความเสี่ยงภายในองค์หญิงเฉิงหยางไม่เคยคำนึงถึงแม้แต่น้อยหรือ
นางเขียน “องค์ชายใหญ่ยากที่จะแบกรับหน้าที่ใหญ่ ทั้งภายในและภายนอกล้วนถูกปกครองด้วยตระกูลเถา อีกทั้งฮ่องเต้ไม่ทรงโปรดปรานองค์ชายใหญ่ ซึ่งหมายความว่าโอกาสในการที่องค์ชายใหญ่จะขึ้นครองราชย์แทบจะไม่มี”
“คนฉลาดอย่างองค์หญิงเฉิงหยางไม่มีทางมองไม่ออก การลงทุนกับคนที่ถูกลิขิตไว้ว่าจะล้มเหลว ไม่ใช่เรื่องที่องค์หญิงผู้เฉลียวฉลาดจะทรงทำ ท่านแม่ พวกเรามองข้ามเรื่องใดไปหรือไม่ หากองค์หญิงเฉิงหยางจริงใจต่อองค์ชายใหญ่จริง นางจะพูดว่าทุกสิ่งเป็นแค่การแสดงหรือ”
สีหน้าของเซียวฮูหยินกลัดกลุ้มขึ้นมา “เจ้าหมายความว่า แท้จริงแล้วองค์เฉิงหยางเป็นคนของเถาฮองเฮา จัดการเรื่องต่างๆ แทนเถาฮองเฮาอย่างนั้นหรือ เป็นไปไม่ได้! ถึงแม้ข้าจะไม่ได้อยู่ในเมืองหลวงมาหลายสิบปี แต่ข้าก็รู้ว่าองค์หญิงเฉิงหยางมีความขัดแย้งเถาฮองเฮาไม่น้อย เถาฮองเฮาไม่ใช่คนใจกว้าง ไม่มีทางไม่คิดแค้น”
“หากเจ้าจะบอกว่าความขัดแย้งระหว่างพวกนางเป็นแค่การแสดงยิ่งไม่มีทาง องค์หญิงเฉิงหยางเคยอยากปรองดองกับตระกูลเถา แต่ถูกตระกูลเถาปฏิเสธซึ่งหน้า เรื่องนี้แพร่กระจายไปทั่วแผ่นดิน องค์หญิงเฉิงหยางถูกตระกูลเถาเหยียดหยามจนเสียเกียรติ คนที่รักเกียรติอย่างนางจะกล้ำกลืนความแค้นนี้ได้อย่างไร”
เยียนอวิ๋นเกอมีความคิดที่แตกต่าง “องค์หญิงเฉิงหยางรักเกียรติเพียงนั้น เหตุใดลูกพังทลายจวนองค์หญิง นางจึงไม่ลงโทษข้า วันนั้นมีคนเห็นเหตุการณ์มากมาย นางย่อมเสียเกียรติอย่างมากเช่นเดียวกัน นางจะอดทนต่อความคับแค้นใจนี้เพื่อร่วมมืดกับท่านแม่ ช่วยเหลือท่านแม่ได้อย่างไร
ท่านแม่ไม่เคยสงสัยหรือ องค์หญิงเฉิงหยางอาจอยากกอบโกยผลประโยชน์โดยไม่ต้องทำสิ่งใดเลย นางใช้ให้ตระกูลเยียนปะทะกับตระกูลเถา ส่วนนางแค่กวนน้ำให้ขุ่นเพื่อจับปลา ข้าไม่เชื่อว่าองค์หญิงเฉิงหยางไม่รู้ท่าทีขององค์ชายใหญ่มาก่อน ในเมื่อรู้แต่ยังนัดพบหน้า อีกทั้งยังเชิญองค์ชายสามและองค์หญิงติ้งเถามา เจตนาของนางน่าสงสัย!”
เยียนอวิ๋นเกอเขียนร่ายยาวเป็นจำนวนมาก
อย่างไรนางก็ไม่เชื่อใจองค์หญิงเฉิงหยาง
หากหวังพึ่งองค์หญิงเฉิงหยาง สู้หัวงพึ่งตัวเองเสียดีกว่า


## บทที่ 33 ต่อสู้

ตอนที่ 33 ต่อสู้
เซียวฮูหยินหัวเราะขึ้นมา นางมองเยียนอวิ๋นเกออย่างชื่นชม
บุตรสาวเติบโตแล้ว ไม่เพียงใช้เป็นแต่กำลัง หากยังใช้สมองได้อีก ดีมาก
นางถามด้วยรอยยิ้ม “จากความคิดของเจ้า วันนี้องค์หญิงเฉิงหยางมีจุดประสงค์ใด”
เยียนอวิ๋นเกอครุ่นคิด เขียนลงกระดาษ ‘ประจบฮองเฮา ประจบท่านแม่ ซื้อใจองค์ชายใหญ่ รอบคอบแปดด้าน ประจบสี่ทิศ ไม่ทำให้ผู้ใดขุ่นเคือง’
เซียวฮูหยินส่ายหัว “เพียงแค่ประจบ ไม่ทำให้ผู้อื่นขุ่นเคืองยังไม่พอ องค์หญิงเฉิงหยางไม่ใช่องค์หญิงทั่วไป แต่นางยังเป็นพะขนิษฐาของฮ่องเต้ ฐานะของนางไม่ต้องประจบผู้อื่น ยิ่งไม่จำเป็นต้องประจบข้าหรือตระกูลเยียน”
เยียนอวิ๋นฉีครุ่นคิดบทสนทนาระหว่างท่านแม่กับน้องสาว ก่อนจะพูดขึ้น “องค์ชายสามและองค์หญิงติ้งเถาปรากฏตัวในจวนองค์หญิงเฉิงหยางวันนี้ เพราะต้องการสร้างแรงกดดันให้แก่องค์ชายใหญ่ใช่หรือไม่ องค์หญิงเฉิงหยางวางแผนจะละทิ้งองค์ชายใหญ่หรือ มิฉะนั้นนางจะยอมร่วมมือกับเถาฮองเฮาได้อย่างไร”
“อย่าลืม หากองค์ชายสามขึ้นครองราชย์ องค์หญิงเฉิงหยางจะไม่ได้รับผลประโยชน์ นางไม่จำเป็นต้องรับใช้เถาฮองเฮา” เซียวฮูหยินพูดเตือน
สีหน้าเยียนอวิ๋นฉีเต็มไปด้วยความสงสัย “ท่านแม่โปรดชี้แนะ”
เซียวฮูหยินมองไปทางเยียนอวิ๋นเกอ “อวิ๋นเกอมีความคิดเห็นอย่างไร”
เยียนอวิ๋นเกอทำหน้าลังเล พร้อมทั้งจรดปลายดินสอ ‘องค์หญิงเฉิงหยางไม่จำเป็นต้องประจบเถาฮองเฮา อีกทั้งไม่จำเป็นต้องให้เกียรติตระกูลเยียน อย่างนั้นความเป็นไปได้เดียวคือทำให้ฮ่องเต้ทรงเห็น’
เซียวฮูหยินพยักหน้าอย่างชื่นชม “ถูกต้อง!”
เยียนอวิ๋นฉีได้ยินจึงกระจ่างในทันที
จากนั้น นางจึงเกิดความสงสัยขึ้นใหม่ “ทำให้ฮ่องเต้ทรงเห็นข้าเข้าใจได้ แต่ต่อจากนี้เล่า ต่อจากนี้องค์หญิงเฉิงหยางจะทำอย่างไร ฮ่องเต้ทรงรู้เรื่องนี้แล้วจะทำอย่างไร พระองค์จะทรงเปลี่ยนพระทัยหรือ”
เซียวฮูหยินพูด “พวกเราเข้าเมืองมาไม่นาน เรื่องส่วนใหญ่ยังไม่กระจ่างจึงแยกไม่ออก พวกเจ้าพี่น้องไม่ต้องตื่นตระหนก เพียงแค่รอดูต่อไป ไม่นานนักเรื่องทั้งหมดย่อมกระจ่างชัด ส่วนเรื่องสมรสพระราชทาน เพียงแค่พระราชโองการยังไม่ลงมาหนึ่งวัน ย่อมยังมีหนทางแก้ไข”
“องค์ชายใหญ่ปฏิเสธท่านแม่แล้ว พวกเรายังมีวิธีอื่นอีกหรือ” เยียนอวิ๋นฉีกลุ้มใจ
หากต้องสมรสองค์ชายจริงๆ เยียนอวิ๋นฉีไม่ปฏิเสธ
แต่นางปฏิเสธที่จะสมรสกับองค์ชายใหญ่
บุรุษที่ไร้ความรับผิดชอบเช่นนั้น หากสมรสกับเขาจริง นางต้องอกแตกตายแน่ๆ
โบราณว่าไว้ สามีภรรยาเปรียบเสมือนนกในป่าเดียวกัน เมื่อภัยพิบัติมาเยือนย่อมบินหนีกันไปคนละทิศทาง
สมรสกับองค์ชายใหญ่ ยังไม่ทันที่ภัยพิบัติจะมาถึง เขาก็เอาตัวรอดคนเดียวแล้ว
นางมั่นใจว่าองค์ชายใหญ่ไม่สนใจความเป็นความตายของนาง ไม่ว่าจะมีเรื่องหรือไม่
เหตุใดจึงต้องสมรสกับบุรุษเช่นนี้
หาที่ตายหรือ!
เยียนอวิ๋นฉีพูดอย่างหนักแน่น “ลูกสามารถสมรสกับองค์ชายใดก็ได้ ยกเว้นองค์ชายใหญ่”
เขาไม่ยินดีสมรสกับนาง นางก็ไม่ยินดีเช่นเดียวกัน!
“ท่านแม่และน้องสี่กินต่อเถิด ข้าอยากกลับไปสงบอารมณ์ที่ห้องเสียหน่อย”
เซียวฮูหยินกำชับนาง “อย่ากลุ้มนัก ก่อนที่เรื่องจะมีข้อสรุปเรื่องใดย่อมเกิดขึ้นได้”
เยียนอวิ๋นฉีพยักหน้า “ข้าเข้าใจ! ข้าเพียงแค่สับสน ไม่อยู่ทานอาหารกับท่านแม่และน้องสี่แล้ว ขอตัว!”
เมื่อพูดจบนางลุกขึ้นจากไปอย่างเร่งรีบ
เซียวฮูหยินถอนหายใจ พูดกับเยียนอวิ๋นเกอ “องค์ชายใหญ่ไม่ใช่คู่ครองที่ดี ไม่ผิดที่พี่สองของเจ้าจะคิดมาก เรื่องเกี่ยวข้องกับคู่ครองชีวิต จะไม่ให้นางกระวนกระวายได้อย่างไร”
เยียนอวิ๋นเกอพยักหน้า นางเข้าใจ
ความรู้สึกที่ไม่สามารถตัดสินใจด้วยตนเองแบบนี้ นางเคยสัมผัสมาแล้ว มันแย่มาก
นางเขียนลงบนกระดาษ ‘ท่านพ่อขัดขืนพระราชโองการ ดูหมิ่นฮ่องเต้ แต่ฮ่องเต้กลับไม่กลั่นแกล้งท่านแม่ ข้าอยากรู้สาเหตุ’
เซียวฮูหยินเห็นเนื้อหา จึงถามกลับ “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าฮ่องเต้ไม่ได้กลั่นแกล้งข้า”
เยียนอวิ๋นเกอเขียน ‘ดูจากสถานการณ์ในวันที่เข้าวัง ท่านแม่ไม่ได้ถูกกลั่นแกล้ง’
“เจ้าฉลาดเฉลียวยิ่งนัก! ข้าไม่ปิดบังเจ้า การเข้าวังในวันนั้น ฮ่องเต้ไม่ได้ตรัสถามถึงท่านพ่อเจ้าแม้แต่น้อย ยิ่งไม่ตรัสถึงพระราชโองการที่เรียกท่านพ่อเจ้าเข้าเมืองมาฉบับนั้น”
เยียนอวิ๋นเกอทำหน้าประหลาดใจ
‘แสดงว่าฮ่องเต้ไม่สนใจว่าท่านพ่อจะเข้าเมืองหรือไม่ เขาต้องการเพียงแค่ท่าทีของท่านพ่ออย่างนั้นหรือ’
นางเขียนจนกระดาษหมดไปหนึ่งแผ่น จึงฉีกกระดาษออกมาโยนเข้าเตาไฟเพื่อเผาทิ้ง
เซียวฮูหยินพยักหน้า “ขุนนางราชสำนักกล่าวโทษว่าท่านพ่อเจ้ามีใจไม่ซื่อสัตย์ ด้วยเหตุนี้จึงมีพระราชโองการออกมา บัดนี้พวกเราสามคนแม่ลูกติดอยู่ในเมืองหลวง มิอาจคาดเดาสถานการณ์ได้! อวิ๋นเกอ เจ้ากลัวหรือไม่”
เยียนอวิ๋นเกอยิ้มตาเป็นประกาย
นางจะกลัวได้อย่างไร!
นางเขียนลงกระดาษอย่างหนักแน่น ‘ข้าไม่กลัว!’
เซียวฮูหยินหัวเราะ “ข้ารู้ว่าเจ้าไม่กลัว! น้ำในเมืองหลวงลึกเกินไป เตรียมตัวให้พร้อมเถิด!”
…
วันต่อๆ มา เซียวฮูหยินออกเช้ากลับดึกทุกวัน นางออกไปเยี่ยมเยียนและสานสัมพันธ์พร้อมกับรถที่เต็มไปด้วยของกำนัล
นางสานสัมพันธ์ขอความช่วยเหลืออย่างเปิดเผย ไม่หลบหลีกแม้แต่น้อย
คนในราชวงศ์ที่เผชิญหน้ากับนางย่อมรู้สึกผิดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ในคดีกบฏขององค์รัชทายาทจางอี้ คนในตำหนักบูรพาล้วนเสียชีวิต เหลือเพียงเซียวฮูหยินคนเดียว อีกทั้งยังถูกพระราชทานไปยังดินแดนที่ห่างไกล
ระหว่างนี้ไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้นอีก
ไม่มีผู้ใดรู้ว่าคนที่เข้าร่วมในคดีขององค์รัชทายาทจางอี้มีมากน้อย ยิ่งไม่มีผู้ใดรู้ว่ามีคนที่คอยซ้ำเติมมีมากน้อยเพียงใด
หลังจากผ่านไปยี่สิบปี เผชิญหน้ากับเซียวฮูหยินผู้เป็นเจ้าทุกข์ในตอนนั้น ตราบใดที่หัวใจของคนผู้นั้นยังไม่มืดมน ก็มิอาจเลี่ยงได้ที่จะถอนหายใจ
ดังคำกล่าวที่ว่ารับของผู้อื่นย่อมมืออ่อน ตราบใดที่เซียวฮูหยินไม่เรียกร้องมากเกินไป พวกเขายินดีที่จะช่วยเหลือ
ถือว่าเป็นการชำระหนี้ในตอนนั้น
เซียวฮูหยินแกล้งทำเป็นโง่เขลา ไม่พูดถึงอดีต ไม่พูดถึงบิดา มารดาหรือพี่น้องแม้แต่น้อย
นางเพียงแค่พูดถึงความยากลำบากของตระกูลเยียน ความยากลำบากของเยียนโส่วจ้าน ความยากลำบากของบุตรสาว...
เข้าใจ!
ทุกคนล้วนเข้าใจ!
หากฮ่องเต้หมั้นหมายคุณหนูรองตระกูลเยียนให้แก่องค์ชายใหญ่จริง เรื่องนี้คงไม่เหมาะสมยิ่งนัก
ฮ่องเต้องค์ก่อนกระทำผิดต่อเซียวฮูหยินยังไม่พอ ฮ่องเต้หย่งไท่ยังมากระทำผิดต่อบุตรสาวของเซียวฮูหยินอีก
เรื่องที่สองพ่อลูกนี้ทำช่างไร้ความเป็นมนุษย์เสียจริง
ครอบครัวขององค์รัชทายาทจางอี้ล้วนตายหมดแล้ว เหลือเซียวฮูหยินเพียงคนเดียว เรื่องผ่านไปกว่ายี่สิบปี ฮ่องเต้จำเป็นต้องบีบบังคับผู้อื่นเช่นนี้หรือ
แม้ว่าจะต้องดำเนินการตามความรับผิดชอบ ผู้ที่ควรรับผิดชอบก็คือเยียนโส่วจ้าน ไม่ควรเป็นบุตรสาวของเซียวฮูหยิน
หากเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป คงทำให้เกิดการติฉินนินทา
เมื่อถึงเวลาว่าราชการในท้องพระโรงตอนเช้า จึงมีเชื้อสายราชวงศ์เอ่ยถึงตระกูลเยียนและเซียวฮูหยินขึ้นมา
ภายนอกดูเหมือนกำลังกล่าวหาเยียนโส่วจ้านขัดขืนพระราชโองการ แต่อันที่จริงกำลังแก้ต่างแทนเซียวฮูหยินแม่ลูก
เหล่าอวี้สื่อ[footnoteRef:1] เคลื่อนไหวตามกระแส [1:  อวี้สื่อ หมายถึง ขุนนางที่ดำรงตำแหน่งสำนักตรวจสอบฝ่ายขวา]
เมื่อเชื้อสายราชวงศ์ออกหน้าคาดโทษเยียนโส่วจ้านแล้ว พวกเขาจะอยู่เฉยได้อย่างไร
เหล่าอวี้สื่อออกมาเรียกร้อง รุมประณามท่านโหวกว่างหนิง เยียนโส่วจ้าน
ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนต่างตะโกนกล่าวโทษท่านโหวกว่างหนิง เยียนโส่วจ้านมีความผิดอันร้ายแรง หากไม่ประหารไม่เพียงพอต่อการระงับความโกรธของประชาชน
ฮ่องเต้หย่งไท่ไม่แสดงท่าทีเสียที ปล่อยให้เหล่าอวี้สื่อโวยวาย
เหล่าอวี้สื่อเห็นทีจึงยิ่งตกใจกลัว ยิ่งก่อความวุ่นวายมากขึ้น
ก่อความวุ่นวายจนประชาชนตัวน้อยยังรู้ว่าท่านโหวกว่างหนิง เยียนโส่วจ้านถูกประณาม ใกล้จะถึงคราวซวย
...
เมื่อเหล่าอวี้สื่อนับวันยิ่งก่อความวุ่นวายรุนแรงขึ้น เถาฮองเฮาทรงโกรธอย่างมาก นางจึงโยนเครื่องกระเบื้องแตกไปสองชุด
หลายสิบปีนี้ เถาฮองเฮาอยู่อย่างสุขสบาย น้อยครั้งอย่างมากที่จะเขวี้ยงข้าวของ
แต่คราวนี้อวี้สื่อก่อความวุ่นวายจนเถาฮองเฮาไม่อาจควบคุมอารมณ์ตนเองได้
นางเรียกขันทีคนสนิทเหมาเส้าเจี้ยนมาตรัสถามด้วยความโกรธ “เกิดอันใดขึ้นกับหลิวจิ้น ข้าให้เขาจัดการอวี้สื่อกลุ่มนั้น เหตุใดเขาจึงไม่มีการเคลื่อนไหวเสียที อวี้สื่อกลุ่มนั้นราวกับสุนัขบ้าจ้องแต่จะกัดเยียนโส่วจ้านไม่ปล่อย หลิวจิ้นจงใจเป็นศัตรูกับข้าอย่างนั้นหรือ”
เถาฮองเฮาไม่ต้องการให้เยียนโส่วจ้านถูกขึงไว้บนเตาเผา เพราะว่ามันไม่สอดคล้องกับแผนการของนาง
เยียนโส่วจ้านเป็นเพียงแค่แผนการแรก ไม่จำเป็นต้องเปลืองแรง
สิ่งสำคัญคือพวกคนเล่ห์เหลี่ยมจัดที่กำลังจะเข้าเมืองหลวงมา
เหล่าอวี้สื่อสร้างความวุ่นวายมากเกินไป เถาฮองเฮากังวลว่าจะทำให้คนเหล่านั้นแตกตื่น
หากจิ้งจอกเหล่านั้นเปลี่ยนความคิดไม่เข้าเมืองหลวงอย่างกะทันหัน แผนการที่เตรียมไว้ของนางคงสูญเปล่า
นางไม่อนุญาตให้ใครทำลายแผนการของนาง
ดังนั้นเรื่องการประณามเยียนโส่วจ้านนี้ต้องหยุดลงอย่างรวดเร็วที่สุด
แต่หลายวันนี้ฮ่องเต้อารมณ์ดี เถาฮองเฮาหาโอกาสเป่าลมข้างหูไม่ได้แม้แต่น้อย
ช่างน่าโมโหนัก!
เหมาเส้าเจี้ยนรีบทูล “ฮองเฮาทรงระงับความโกรธ! เรื่องที่เหล่าอวี้สื่อก่อความวุ่นวายในคราวนี้ได้สืบทราบแล้วว่ามีแกนนำเป็นเชื้อสายราชวงศ์ พวกเขาสมรู้ร่วมคิดกับอวี้สื่อประณามเยียนโส่วจ้าน ใต้เท้าหลิวจิ้นพยายามจัดการอวี้สื่อเหล่านี้อย่างสุดความสามารถแล้ว แต่อวี้สื่อเหล่านี้เหมือนเสียสติ ไม่เชื่อคำเกลี้ยกล่อมแต่อย่างใด อีกทั้งยังต่อว่าใต้เท้าหลิวจิ้นว่าขี้ขลาดโง่เขลา”
เถาฮองเฮาได้ยินจึงขมวดคิ้วมุ่น “หลิวจิ้นช่างไร้ความสามารถ อวี้สื่อเพียงไม่กี่คนยังจัดการไม่ได้ ข้าว่าเขาไร้ความสามารถเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เชื้อสายราชวงศ์เหล่านั้นไม่มีสิ่งอื่นทำหรือ บังอาจเป็นศัตรูกับข้า พวกเขาหาที่ตายหรือ มันเป็นผู้ใดกัน”
เหมาเส้าเจี้ยนทูลรายงายหลายชื่อ
เถาฮองเฮาได้ยินจึงกระจ่างในทันที
นางหัวเราะเย้ยหยัน “ผู้ที่ก่อเรื่องล้วนเป็นคนที่มีฐานันดรสูง แม้แต่ฝ่าบาทยังต้องเรียกว่าเสด็จอา ข้าไม่อาจแตะต้องพวกเขาได้ เซียวฮูหยินมีความสามารถ ข้าคงดูถูกนางเกินไปเสียแล้ว”
“เซียวฮูหยินสามารถเชิญท่านผู้เฒ่าเหล่านี้ได้ ช่างมีความสามารถเสียจริง! นางคิดจะให้พวกเขาก่อความวุ่นวาย สร้างกระแสวิจารณ์ บังคับให้ฝ่าบาทเปลี่ยนพระทัย น่าเสียดาย แผนการของนางคงต้องเสียเปล่า นางไม่รู้ว่าข้าเปลี่ยนใจให้องค์ชายสองสมรสกับเยียนอวิ๋นฉีแทนแล้ว”
เหมาเส้าเจี้ยนได้ยินจึงตกใจเล็กน้อย “ฮองเฮาจะทรงให้องค์ชายสองสมรสกับเยียนอวิ๋นฉีหรือพ่ะย่ะค่ะ”
เถาฮองเฮากวาดตามองเขา “เจ้ามีความคิดเห็นหรือ”
“กระหม่อมไม่บังอาจ เพียงแต่ฝ่าบาทจะทรงอนุญาตหรือพ่ะย่ะค่ะ”
เถาฮองเฮาหัวเราะขึ้นมา “ฝ่าบาทต้องทรงอนุญาตอย่างแน่นอน”


## บทที่ 34 โน้มน้าว

ตอนที่ 34 โน้มน้าว
เถาฮองเฮากะเวลาได้อย่างแม่นยำในการทูลเรื่องนี้ต่อฮ่องเต้หย่งไท่
นางยอมรับว่าก่อนหน้านี้ขาดการคำนึงให้รอบคอบ หมั้นหมายคุณหนูรองตระกูลเยียนให้องค์ชายใหญ่อย่างไม่เหมาะสม
“เป็นความละเลยของหม่อมฉันที่ไม่ได้ถามความยินยอมจากเจ้าใหญ่ก่อนตัดสินใจ แต่กลับลืมไปว่าเรื่องใหญ่อย่างคู่ครองย่อมต้องมาจากความเต็มใจของทั้งสองฝ่าย”
“วันนั้นเจ้ารองเข้าวังมาขอเข้าเฝ้าได้เอ่ยถึงตระกูลเยียน ไม่คิดว่าเขาจะโปรดปรานคุณหนูรองตระกูลเยียนอย่างมาก ถึงแม้เขาจะไม่เคยพบคุณหนูรองตระกูลเยียนมาก่อน แต่กลับมั่นใจในตัวอีกฝ่าย”
“หากเรื่องที่เจ้าใหญ่และเจ้ารองแย่งชิงสตรีคนเดียวกันแพร่กระจายออกไปคงไม่ดีนัก หม่อมฉันหมดหนทางจึงต้องมาทูลขอให้ฝ่าบาทตัดสินพระทัย”
เถาฮองเฮาเอ่ยถึงความผิดของตนเองบทยาว
นางแสดงความจริงใจตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีการปิดบังซ่อนเร้น อีกทั้งรูปลักษณ์งดงามของนาง ทำให้คนเกิดความรู้สึกดีอย่างง่ายดาย
ฮ่องเต้หย่งไท่หรี่ตา ท่าทางกึ่งหลับกึ่งตื่น
เขาสังเกตกิริยาท่าทางของเถาฮองเฮา เพราะก่อนหน้านี้เขาเคยสงสัยนาง
สงสัยว่านางมีเจตนาร้ายต่อองค์ชายใหญ่ เซียวเฉิงเย่ สงสัยว่าตระกูลเถามีกลอุบายใหม่
แต่เขาไม่พูดสิ่งใด เขาเพียงแค่มองดูอย่างเงียบๆ เฝ้าดูทุกคนสร้างความวุ่นวาย
ความรู้สึกของเขาต่อองค์ชายใหญ่ เซียวเฉิงเย่ซับซ้อนอย่างมาก ทั้งรังเกียจทั้งโกรธที่เขาไร้ความสามารถ นอกจากนี้ยังมีความสงสาร...
เขาหวังให้องค์ชายใหญ่ เซียวเฉิงเย่มีการพัฒนา
เสียดายที่การแสดงออกขององค์ชายใหญ่ เซียวเฉิงเย่ในจวนองค์หญิงเฉิงหยางทำให้เขาผิดหวังอย่างมาก
แต่เขายังไม่คงพูดสิ่งใด
เขาคิดว่าวันนี้เถาฮองเฮาเชิญเขามาเพื่อผลักดันเรื่องสมรสขององค์ชายใหญ่ เซียวเฉิงเย่กับตระกูลเยียน
เขามีความคิดก่อนที่จะมาอยู่แล้ว
เจ้าใหญ่ไร้ความสามารถเพียงนี้ ทำให้เยียนอวิ๋นฉีสมรสกับเจ้าใหญ่ตามความปรารถนาของฮองเอาก็ดีเช่นเดียวกัน
แต่ไม่คิดเลยว่าเถาฮองเฮาจะสร้างความประหลาดใจให้เขาอีกรั้ง
เจ้ารองก็โปรดปรานคุณหนูตระกูลเยียนอย่างนั้นหรือ
เรื่องนี้เป็นจริงหรือหลอกลวง
ฮ่องเต้หย่งไท่ถาม “เจ้ารองก็ไม่เด็กแล้ว ควรแก่เวลาที่จะหาพระชายาให้เขา แต่เขาไม่เคยพบคุณหนูรองตระกูลเยียนมาก่อน เหตุใดจึงโปรดปรานอีกฝ่าย หรือเขามีเจตนาจะแย่งชิงกับเจ้าใหญ่”
เถาฮองเฮาอธิบายอย่างไม่รีบร้อน “เจ้ารองไม่มีเจตนาจะแย่งชิงเจ้าใหญ่อย่างแน่นอน ไม่กล้าปิดบังฝ่าบาท หม่อมฉันก็เคยถามเหตุผลเจ้ารอง เขาบอกว่าเขาร่างกายไม่ดี ควรสมรสกับหญิงสาวที่ร่างกายแข็งแรง แบกรับหน้าที่ได้ ไม่เกรงกลัวปัญหา อีกทั้งยังมีความสามารถในการปกป้องตนเอง
เขายังบอกว่าคุณหนูรองตระกูลเยียนเหมาะสมอย่างมาก หากเจ้าใหญ่ไม่ยินดีสมรส เขายินดี! เฮ้อ หม่อมฉันเกลี้ยกล่อมเขาอย่างสุดความสามารถแล้ว แต่เขาไม่ฟัง! อีกทั้งยังดื้อรั้นกับข้า ร่างกายของเขาเป็นแบบนั้น ข้าจะกล้าเอาจริงกับเขาได้อย่างไร มีเพียงขอให้ฝ่าบาททรงช่วยตัดสิน พี่น้องสองคน จัดการเรื่องสมรสของคนหนึ่งก่อนก็ยังดี”
ฮ่องเต้หย่งไท่สีหน้าเรียบเฉย “ข้าไม่รู้ว่าคุณหนูตระกูลเยียนงดงามจนทำให้องค์ชายทั้งสองแย่งชิงกันได้! เหลวไหลสิ้นดี!”
เถาฮองเฮาฉลาดเฉลียวอย่างมาก นางคล้อยตามฮ่องเต้หย่งไท่ “ฝ่าบาทตรัสได้ถูกต้องยิ่งนัก หรือพระองค์ขับไล่แม่ลูกตระกูลเยียนออกจากเมืองหลวงดีหรือไม่เพคะ”
ฮ่องเต้หย่งไท่เงียบในทันใด
เถาฮองเฮาหลุบตาต่ำ ปิดซ่อนรอยยิ้มภายในดวงตา
นางลุกขึ้น ต้มชาด้วยตนเอง
น้ำชาที่มีอุณหภูมิกำลังดีแก้วหนึ่งวางอยู่ข้างมือของฮ่องเต้หย่งไท่
“ฝ่าบาทเสวยชาเพคะ!”
ฮ่องเต้หย่งไท่ยกแก้วขึ้น จิบหนึ่งคำ
ความหอมของชาที่คุ้นเคยทำให้จิตใจที่กระสับกระส่ายของเขาสงบลง
หลังจากดื่มด่ำกับความหอมของชาแล้ว เขาจึงลืมตาขึ้น
“เจ้ารองจะสมรสกับคุณหนูตระกูลเยียน เจ้าในฐานะฮองเฮา อีกทั้งเป็นมารดาของเขา เจ้าคิดเห็นอย่างไร”
“ข้าไม่มีความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ ทั้งหมดขึ้นอยู่กับฝ่าบาทจะทรงตัดสินพระทัย”
“ข้าอยากฟังความจริง เจ้าอย่าได้พูดเล่น”
เถาฮองเฮาแสดงสีหน้าเศร้าหมองทันที “ข้าย่อมไม่เต็มใจ แต่อย่างไรก็ตาม นิสัยของเจ้ารองนั้นดื้อรั้นอย่างมาก มารดาย่อมไม่สามารถชนะบุตรได้ ข้าทำได้เพียงจำยอม!”
ฮ่องเต้หย่งไท่กระจ่างใจ “ฮองเฮาต้องการให้ข้าอนุญาตหรือ”
เถาฮองเฮาพยักหน้าเล็กน้อย “ฝ่าบาททรงอนุญาตด้วยเพคะ!”
ฮ่องเต้หย่งไท่ถามขึ้นอีกครั้ง “เจ้ารองสมรสกับคุณหนูตระกูลเยียน เจ้าไม่ติดใจอะไรหรือ?”
เถาฮองเฮาถอนหายใจ “ไม่กล้าปิดบังฝ่าบาท หลายวันนี้ หม่อมฉันนอนพลิกไปมาอย่างไม่อาจหลับได้ แต่คนที่เจ้ารองโปรดปราน หม่อมฉันก็ไร้หนทาง ทำได้เพียงปลอบใจตนเอง สตรีที่ออกเรือนเปรียบเหมือนน้ำที่สาดออกไปแล้ว หากคุณหนูรองตระกูลเยียนสมรสกับเจ้ารองจริง นางก็ถือเป็นสะใภ้ของราชวงศ์ ต้องขีดเส้นแบ่งกับตระกูลเยียนให้ชัดเจน”
ฮ่องเต้หย่งไท่พยักหน้า “เรื่องการสมรสของเจ้ารอง ข้าจะพิจารณาดู”
เถาฮองเฮากล่าวขอบพระทัย ก่อนจะยอมรับความผิด “เป็นความผิดของหม่อมฉันที่ทำให้งานสมรสของเจ้าใหญ่ล่าช้า หม่อมฉันไม่รู้ว่าเจ้าใหญ่โปรดปรานสตรีแบบใด หากรู้ความคิดของเขา ข้าจะจัดงานสมรสตามความคิดของเขา ฝ่าบาททรงส่งคนไปถามเขาได้หรือไม่เพคะ”
ฮ่องเต้หย่งไท่ส่งเสียงไม่พอใจ “เหตุใดจึงต้องถามเขา!”
“ฝ่าบาททรงโกรธหรือเพคะ ความโกรธกระเทือนตับ ฝ่าบาทอย่างได้ทรงโกรธไปเลย! หากฝ่าบาทไม่ทรงสนพระทัยเรื่องนี้ วันพรุ่งข้าพบเขา ข้าจะถามเขาด้วยตนเอง”
“ไม่ต้องจัดการให้เขา!”
ฮ่องเต้หย่งไท่พูดอย่างหนักแน่น
“เจ้าเด็กเหลวไหลคนนั้น ให้เขาอยู่ตัวคนเดียวไปทั้งชีวิตเถิด”
เถาฮองเฮาปลอบ “ฝ่าบาทกำลังตรัสด้วยความโกรธ องค์ชายใหญ่จะอยู่ตัวคนเดียวไปตลอดชีวิตได้อย่างไร ในเมืองหลวงไม่รู้มีสตรีชนชั้นสูงมากนอยเพียงใดต้องการสมรสกับเจ้าใหญ่ ข้าได้ยินว่าคุณหนูตระกูลหลี่มักวิ่งไปที่จวนเจ้าใหญ่เป็นประจำ ระหว่างพวกเขาคงไม่มีอะไรใช่หรือไม่เพคะ! เจ้าใหญ่ขี้อาย หากมีอะไร คาดว่าเขาคงไม่เปิดปากพูดเอง”
ตระกูลหลี่เป็นตระกูลมารดาของเซียวเฉิงเย่ ตระกูลอาศัยการแต่งบุตรสาวแสวงหาความร่ำรวยมั่งคั่ง
เถาฮองเฮาตรัสถึงตระกูลหลี่ในเวลานี้ เห็นได้ชัดว่าต้องการเล่นงานเซียวเฉิงเย่
เขาไม่ยอมสมรสกับคุณหนูตระกูลเยียน อย่างนั้นก็สมรสกับคุณหนูตระกูลหลี่เสียเถิด!
เถาฮองเฮาหลุบตายิ้ม
นางมีวิธีจัดการองค์ชายใหญ่ เซียวเฉิงเย่อีกมากมาย
ทำให้เขาต้องกล้ำกลืนความขมขื่นจนพูดไม่ออก
ฮ่องเต้หย่งไท่ทำหน้าบึ้งตึงแสดงถึงความไม่พอใจ
“ข้าได้ยินเรื่องคุณหนูตระกูลหลี่วิ่งไปที่จวนของเจ้าใหญ่มาเช่นเดียวกัน”
เถาฮองเฮาคล้อยตาม “ชายหนุ่มต้องแต่งภรรยา หญิงสาวต้องออกเรือน อาจเป็นเพราะคุณหนูตระกูลหลี่รีบร้อน อีกทั้งเจ้าใหญ่ก็เป็นคนเงียบขรึมไม่ยอมพูดสิ่งใด หม่อมฉันได้ยินองค์หญิงเฉิงหยางตรัสถึงเรื่องนี้ถึงได้รู้ว่าเขาไม่ยอมแต่งกับคุณหนูตระกูลเยียน หม่อมฉันคิดว่าภายในใจของเขาคงมีคนที่โปรดปรานอยู่แล้ว เขาจึงไม่ยินยอมสมรสกับตระกูลเยียน”
ฮ่องเต้หย่งไท่ส่งเสียงไม่พอใจ “ข้าคิดว่าเขาอยากจะสมรสกับคุณหนูตระกูลหลี่ เจ้าคนไร้ความสามารถ”
“ฝ่าบาทอย่าได้ต่อว่าเจ้าใหญ่เลยเพคะ ท่านยิ่งต่อว่าเขา เขายิ่งกลัว บุตรเติบใหญ่แล้ว ต้องสั่งสอนให้ดี”
“ควรสั่งสอนเจ้าใหญ่อย่างไร ข้ารู้ดีแก่ใจ ในเมื่อเจ้ารองยินดีที่จะสมรสกับคุณหนูตระกูลเยียน ข้าจะให้เขาสมหวัง”
เถาฮองเฮาผงะไปก่อน จากนั้นทำท่าดีใจออกมา “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงช่วยให้เจ้ารองสมดังปรารถนา หม่อมฉันขอบพระทัยฝ่าบาทแทนเจ้ารอง!”
ฮ่องเต้หย่งไท่พยุงเถาฮองเฮาขึ้น “ฮองเฮามีจิตใจเมตตาของผู้เป็นมารดา ก่อนหน้านี้ข้าเข้าใจเจ้าผิด เรื่องสมรสของเด็กๆ ยังต้องให้เจ้าดูแล”
“ทั้งหมดเป็นเรื่องที่หม่อมสมควรทำ แม้จะได้รับความไม่เป็นธรรมเพียงใดก็ทนได้ เพียงแค่ฝ่าบาทเชื่อหม่อมฉัน”
“ข้าย่อมเชื่อจ้า!”
เถาฮองเฮาเอนกายอยู่ในอ้อมกอดของฮ่องเต้หย่งไท่
“การสมรสกับฝ่าบาทเป็นความโชคดีที่สุดในชีวิตนี้ของหม่อมฉัน”
ฮ่องเต้หย่งไท่เผยรอยยิ้มออกมาอย่างหาได้ยาก “ต่อจากนี้ยังมีโชคที่ยิ่งใหญ่กว่ารอเจ้าอยู่”
เถาฮองเฮาหัวใจเต้นระรัว
จากนั้นใบหน้าของนางแดงก่ำ สองแก้มร้อนระอุ
นางไม่กล้าแม้แต่จะขยับ กลัวจะถูกฮ่องเต้หย่งไท่สังเกตเห็นความผิดปกติ
คำพูดนี้หมายถึงสิ่งที่นางกำลังคิดอยู่หรือไม่
ในที่สุดฝ่าบาทตัดสินใจจะแต่งตั้งองค์ชายสามเป็นองค์รัชทายาทแล้วหรือ
ไม่ๆ...
นางตื่นเต้นไม่ได้ นางต้องอดทนเอาไว้
นางไม่อาจแสดงออกถึงความผิดปกติได้แม้แต่น้อย
เถาฮองเฮาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ กอดเอวของฮ่องเต้หย่งไท่เอาไว้แน่น พูดด้วยความจริงใจ
“ไม่มีโชคใดยิ่งใหญ่กว่าการสมรสกับฝ่าบาท”
“ฮ่าๆ...”
ฮ่องเต้หย่งไท่หัวเราะร่าอย่างพึงพอใจ!


## บทที่ 35 สมรสพระราชทาน

ตอนที่ 35 สมรสพระราชทาน
เมื่อเมืองหลวงมีหิมะตกเป็นครั้งที่สองในฤดูหนาวนี้ พระราชโองการก็เดินทางมาถึงตระกูลเยียน
หลังจากผ่านความพยายามสานสัมพันธ์มานาน ยื่นมือช่วยเหลือผู้คนมากมาย พระราชโองการพระราชทานงานสมรสก็ยังคงมาถึง! ใบหน้าของเยียนอวิ๋นฉีซีดเผือด
เยียนอวิ๋นเกอกุมมือของเยียนอวิ๋นฉีแน่นเพื่อส่งพลังให้นาง เยียนอวิ๋นฉียิ้มอย่างขมขื่น “น้องสี่ไม่ต้องห่วง ข้าสบายดี ข้ารับได้ เพียงแค่ออกเรือนกับองค์ชายใหญ่ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด”
ประตูจวนเปิดกว้าง ตั้งโต๊ะเครื่องหอม คุกเข่าลงน้อมรับพระราชโองการ
นี่คือพระราชโองการพระราชทานงานสมรสจริงๆ
แต่คู่สมรสนั้นไม่ใช่องค์ชายใหญ่ แต่เป็นองค์ชายสอง!
เกิดอันใดขึ้น เยียนอวิ๋นฉีเบิกตากว้าง นางได้ยินผิดไปหรือว่าคนในพระราชวังเข้าใจผิด
“น้องสี่ ข้าได้ยินไม่ผิดใช่หรือไม่” นางถามอย่างประหม่า น้ำเสียงของนางสั่นเครือ
เยียนอวิ๋นเกอเกี่ยวนิ้วของนาง บอกให้นางไม่ต้องตื่นตระหนก
นางได้ยินถูกต้องแล้ว คู่สมรสคือองค์ชายสอง เยียนอวิ๋นฉีมีสีหน้าสับสน
พระราชโองการพระราชทานงานสมรสย่อมไม่มีทางผิดพลาดเรื่องชื่ออย่างแน่นอน เพราะมันมีความผิดถึงโทษฐานประหาร
เยียนอวิ๋นฉีตกตะลึงไม่อยากจะเชื่อ
ราวกับว่าตัวลอยอยู่ท่ามกลางเมฆหมอก รู้สึกตัวเบาหวิวอย่างมาก
นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าขันทีถ่ายทอดพระราชโองการจากไปเมื่อใด
เมื่อขันทีถ่ายทอดพระราชโองการจากไป เยียนอวิ๋นเกอแย่งพระราชโองการมาคลี่ออก บอกให้พี่สองอ่าน
สรุปแล้วหมั้นหมายกับองค์ชายสองจริงหรือไม่นั้น เนื้อหาเขียนอยู่ภายในพระราชโองการอย่างชัดเจน
พวกนางได้ยินไม่ผิด คู่สมรสเป็นองค์ชายสองจริงๆ
“เป็นไปได้อย่างไร” เยียนอวิ๋นฉีประหลาดใจและตกตะลึง
“ถ้าข้าจำไม่ผิด องค์ชายสองคือบุตรชายคนแรกของเถาฮองเฮา จะให้ข้าแต่งงานกับโอรสของเถาฮองเฮา นี่ๆๆ นี่มันเป็นไปไม่ได้! เถาฮองเฮาจะทรงอนุญาตให้เรื่องนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร” เยียนอวิ๋นฉีมีสีหน้าสับสน
ไม่มีผู้ใดคาดคิดถึงเนื้อหาในพระราชโองการพระราชทานงานสมรสฉบับนี้มาก่อน
เกิดอันใดขึ้นกันแน่
เหตุใดภายในพระราชวังจึงเปลี่ยนการตัดสินใจอย่างกะทันหัน
...
เซียวฮูหยินส่งขันทีถ่ายทอดพระราชโองการจากไป นางเดินกลับมายังห้องโถงใหญ่ ก่อนจะเห็นบุตรสาวทั้งสองมองนางตาไม่กะพริบ
นางหัวเราะขึ้นมา “เหตุใดจึงทำท่าทางเช่นนี้ ตกใจหรือ”
เยียนอวิ๋นเกอโบกพระราชโองการพลันชี้ไปยังตัวอักษรที่เขียนว่าองค์ชายสองเซียวเฉิงเหวิน เรื่องนี้เพียงพอที่จะทำให้คนตกตะลึงใช่หรือไม่
พระราชโองการพระราชทานสมรสกลายเป็นโอรสของเถาฮองเฮา เรื่องนี้ผิดปกติอย่างมาก
เซียวฮูหยินส่งเสียง “อ่อ” ก่อนจะยิ้มอย่างกระจ่าง “เรื่องนี้ข้าถามกงกงผู้ถ่ายทอดพระราชโองการแล้ว เขาบอกว่าองค์ชายสองยืนกรานจะสมรสกับอวิ๋นฉี อีกทั้งร่างกายเขาไม่ดี เถาฮองเฮาทรงโต้เถียงกับเขาไม่ได้ จึงทำได้เพียงทรงเกลี้ยกล่อมฝ่าบาท”
เยียนอวิ๋นฉีทำหน้าฉงน “องค์ชายสองไม่เคยพบกับข้า เหตุใดองค์ชายจึงอยากสมรสกับข้า หรือว่าองค์ชายกำลังขัดแย้งกับฮองเฮาจึงเสนอตัวแทนองค์ชายใหญ่ เป็นไปไม่ได้!” เมื่อครุ่นคิดเยียนอวิ๋นฉีก็ปฏิเสธความคิดของตนเอง
“องค์ชายสองเป็นโอรสของฮองเฮา เขาจะช่วยองค์ชายใหญ่ต่อกรกับฮองเฮาได้อย่างไร ท่านแม่ ท่านได้สืบเรื่องนี้หรือไม่”
เซียวฮูหยินส่ายหน้า “เวลานี้ยังไม่อาจสืบทราบเรื่องนี้ได้ อวิ๋นฉี เจ้าอย่าตื่นตระหนกนัก! ข้ากลับรู้สึกโล่งใจที่พระราชโองการออกมาแล้ว ไม่กลัวกลอุบายของเถาฮองเฮา กลัวแค่นางไม่ออกกลอุบายเสียที เวลานี้ฝ่าบาทพระราชทานเจ้าให้องค์ชายสองอาจเป็นเรื่องดีก็ย่อมได้”
เยียนอวิ๋นฉีขมวดคิ้ว “ฝ่าบาทพระราชทานข้าให้องค์ชายสอง ทางองค์ชายใหญ่จะทรงทำอย่างไร พี่น้องสองคนแย่งชิงสตรีที่มาจากชนบทอย่างข้าคนเดียว ฝ่าบาทไม่ทรงลงโทษข้า หากแต่พระราชทานงานสมรสให้ข้า ข้าคิดไม่ตกเสียจริงท่านแม่ ภายในใจของข้ากระวนกระวายยิ่งนัก”
เซียวฮูหยินยิ้ม “กลัวอันใด! ตอนที่ส่งกงกงทั้งสองท่านออกจากจวน ข้าได้สืบสถานการณ์ทางองค์ชายใหญ่มาบ้าง ทางองค์ชายใหญ่มีพระราชโองการเช่นเดียวกันในเวลานี้ หากไม่มีสิ่งใดผิดพลาด พระราชโองการนั้นก็เป็นการพระราชทานงานสมรสเหมือนกัน”
เอ๊ะ?
“ฝ่าบาททรงพระราชทานสตรีอีกนางให้องค์ชายใหญ่ในวันเดียวกัน พวกเขาหาสตรีที่เหมาะสมได้รวดเร็วเพียงนี้เชียวหรือ” เยียนอวิ๋นฉีตกตะลึงอย่างมาก
รวดเร็วเสียเหลือเกิน!
เวลาเพียงไม่นาน ภายในพระราชวังจัดการได้อย่างมีประสิทธิภาพเพียงนี้เชียวหรือ
หรือว่าการพระราชทานนางให้องค์ชายใหญ่ก่อนหน้านี้ล้วนเป็นกลอุบายของเถาฮองเฮา
อันที่จริง ภายในใจของเถาฮองเฮามีสตรีที่เลือกไว้ให้องค์ชายใหญ่อยู่แล้ว
ส่วนนางก็เป็นเพียงเครื่องมือในมือของเถาฮองเฮาเพื่อบรรลุจุดประสงค์บางอย่าง
เมื่อคิดเช่นนี้ เยียนอวิ๋นฉีตัวสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้
ฐานะของนาง หากปะทะกับเถาฮองเฮาย่อมไม่มีทางชนะแม้แต่น้อย
สมรสกับองค์ชายสอง กลายเป็นสะใภ้ของเถาฮองเฮา อย่างไรก็มีแต่ทางตาย
นางกัดปากพลันครุ่นคิด “ท่านแม่ มีกำหนดการแล้วหรือไม่เจ้าคะ”
เซียวฮูหยินพูด “กำหนดการคือหลังฤดูใบไม้ผลิปีหน้า อวิ๋นฉี หากเจ้ามีความคิดเห็นอย่างไร อย่าเก็บไว้ในใจ”
เยียนอวิ๋นฉีพูดอย่างลังเล “ข้าสามารถพบกับองค์ชายสองสักครั้งได้หรือไม่ ข้าอยากเห็นคนที่ข้าจะสมรสด้วยว่าเป็นอย่างไร อีกทั้งอยากถามเขาต่อหน้า เหตุใดจึงสมรสกับข้า”
เซียวฮูหยินทำสีหน้าลำบากใจ “องค์ชายสองนอนป่วยอยู่กับเตียงตลอดทั้งปี แทบจะไม่ออกมาพบผู้คน อยากจะพบหน้าเขาก่อนงานสมรส เกรงว่าคงจะเป็นเรื่องที่ยากมาก” เยียนอวิ๋นฉีทำหน้าผิดหวัง ความคิดมากมายเกิดขึ้นภายในหัว
เซียวฮูหยินปลอบนาง “อย่ากังวลไปเลย ทุกสิ่งมีข้าคิดแทนเจ้าแล้ว”
เยียนอวิ๋นฉีพยายามเค้นยิ้มออกมา “ขอบพระคุณท่านแม่ ท่านแม่ยังไม่บอกข้า ฝ่าบาทพระราชทานสตรีตระกูลใดให้องค์ชายใหญ่ ข้าอยากรู้ยิ่งนัก น้องสี่เองย่อมอยากรู้เช่นเดียวกัน”
เยียนอวิ๋นเกอพยักหน้า นางอยากรู้เสียจริง
แต่ว่าสิ่งที่นางอยากรู้มากกว่าคือองค์ชายสองที่ไม่เคยปรากฏตัว
ถึงแม้จะไม่เคยเห็นหน้า แต่เยียนอวิ๋นเกอกลับมีความรู้สึกที่บอกไม่ถูก
นางเชื่อว่า งานสมรสเป็นเรื่องที่องค์ชายสองพยายามไขว่คว้ามาด้วยตนเอง
จุดประสงค์ของเขาคืออะไร
นางแทบจะรอไม่ไหวที่จะพบกับองค์ชายสองผู้ที่จะมาเป็นพี่เขยรองท่านนี้ นางอยากทดสอบความสามารถของอีกฝ่าย
เซียวฮูหยินบอกบุตรสาวทั้งสอง “ฝ่าบาทพระราชทานคุณหนูตระกูลหลี่ให้องค์ชายใหญ่”
“ตระกูลหลี่ไหนเจ้าคะ”
เซียวฮูหยินพูดด้วยรอยยิ้ม “จะตระกูลหลี่ไหนได้อีก ย่อมต้องเป็นตระกูลหลี่ที่เป็นตระกูลของมารดาองค์ชายใหญ่ ก่อนเข้าเมือง ข้าได้ยินว่าตระกูลหลี่อยากให้บุตรสาวสมรสกับองค์ชายใหญ่ เวลานี้ตระกูลหลี่สมดังปรารถนาแล้ว เกรงว่าต้องดีใจจัดงานเลี้ยงสามวัน ไม่แน่ว่าพวกเราอาจได้รับจดหมายเทียบเชิญจากตระกูลหลี่”
…
เซียวฮูหยินเดาได้อย่างแม่นยำ
วันรุ่งขึ้นจดหมายเทียบเชิญของตระกูลหลี่ถูกส่งมา เรียนเชิญแม่ลูกตระกูลเยียนเข้าร่วมงานเลี้ยงชมดอกเหมย
ดอกเหมยในสวนของตระกูลหลี่ออกดอกแล้ว อาศัยความปิติยินดีที่บุตรสาวถูกพระราชทานให้องค์ชายใหญ่ จึงจัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลองชมดอกเหมยขึ้น
ได้ยินว่า ตระกูลในเมืองหลวงทั้งหมดล้วนได้รับจดหมายเทียบเชิญจากตระกูลหลี่ เยียนอวิ๋นฉีพลิกดูจดหมายเทียบเชิญ “ตระกูลหลี่ทำเช่นนี้ไม่กลัวจะทำให้ภายในพระราชวังไม่พอใจหรือ?”
เซียวฮูหยินยิ้ม “ตระกูลหลี่ตกต่ำมาสิบยี่สิบปี ต้องการงานมงคลอันยิ่งใหญ่มาลบล้างความโชคร้าย จะมีเรื่องใดน่ายินดียิ่งกว่าบุตรสาวถูกพระราชทานให้องค์ชายใหญ่ งานเลี้ยงชมดอกเหมยของตระกูลหลี่นี้มีสองจุดประสงค์ หนึ่งเพื่อเฉลิมฉลอง สองเพื่อสร้างตัวตนต่อหน้าเหล่าตระกูลชนชั้นสูง พวกเขาบอกกับทุกคนว่าตระกูลหลี่กลับมาอยู่ในวงชนชั้นสูงของเมืองหลวงแล้ว”
เยียนอวิ๋นฉีไม่เข้าใจนัก “องค์ชายใหญ่เป็นแค่คนขี้ขลาด ตระกูลหลี่คิดจะใช้การสมรสกลับคืนสู่วงสังคมชนชั้นสูง พวกเขาคิดง่ายเกินไปหรือไม่ นับแต่เข้าเมืองหลวงมา ข้ามักมีความรู้สึกว่าองค์ชายใหญ่ไม่มีฐานะแม้แต่น้อย ในราชสำนักยิ่งไม่มีปากเสียงใด”
เซียวฮูหยินส่ายหน้าระรัว “เจ้าดูถูกองค์ชายใหญ่เกินไป หากองค์ชายใหญ่ไม่เป็นภัยคุกคามจริง ไร้ปากเสียงจริง เหตุใดเถาฮองเฮาจึงพยายามกำจัดเขา หากองค์ชายใหญ่ไร้ฐานะจริง เหตุใดฝ่าบาทจึงไม่ยอมแต่งตั้งองค์ชายสามเป็นองค์รัชทายาทเสียที ตระกูลเถาวิ่งเต้นอยู่ทั้งวัน ไม่ใช่เพื่อให้องค์ชายสามสามารถขึ้นครองราชย์ในสักวันหรือ แต่ตระกูลเถาดิ้นรนมานานเพียงนี้มีผลหรือไม่”
เยียนอวิ๋นฉีตกตะลึง “ท่านแม่หมายความว่า เบื้องหลังขององค์ชายใหญ่มีคนสนับสนุน เถาฮองเฮาเกิดความกลัวภายในใจ ดังนั้นจึงพยายามแทรกแซงเรื่องคู่ครองขององค์ชายใหญ่”
เซียวฮูหยินพยักหน้า “เจ้าคอยดูเถิด! การพระราชทานสมรสเป็นเพียงจุดเริ่มต้น ความสนุกยังอยู่ภายหลัง”


## บทที่ 36 เป็นแขก

ตอนที่ 36 เป็นแขก
“พี่รองอยากพบองค์ชายสองหรือไม่”
เยียนอวิ๋นเกอพลิกกระดาษขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจัง
เยียนอวิ๋นฉีพยักหน้า “ข้าแม้แต่รูปร่างของเขายังไม่รู้จัก ย่อมต้องอยากพบและถามเขาด้วยตนเอง แต่ท่านแม่เอ่ยแล้ว องค์ชายสองร่างกายไม่ดีจึงไม่เสด็จออกจากจวน อยากพบเขา ไม่ง่ายเพียงนั้น”
อยากพบย่อมต้องมีวิธี
องค์ชายสองขอสมรสกับพี่รองด้วยตนเอง ข้าไม่เชื่อว่าเขาไม่อยากรู้ลักษณะของพี่รองเป็นอย่างไร สูงเท่าใด งดงามเท่าใด นิสัยเป็นอย่างไร…
“โอย เจ้าหยุดเขียนเถิด เจ้าบอกมาก่อนว่ามีวิธีใดที่จะพบกับองค์ชายสองได้”
เยียนอวิ๋นฉีดึงกระดานออก ไม่ให้เยียนอวิ๋นเกอเขียนต่อไป น่าอายยิ่งนัก
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะขึ้นมา จรดดินสอ “พี่รองอายเป็นด้วยหรือ หาดูได้ยากนัก!”
“เจ้ากล้าหัวเราะข้าหรือ!”
เยียนอวิ๋นฉียื่นมือไปจักจี้
เยียนอวิ๋นเกอกลัวการจักจี้ที่สุด ไม่เกินสามวินาที นางก็ยอมแพ้
นางไม่กล้าแล้ว ไม่กล้าหัวเราะพี่รองอีก
เมื่องสองพี่น้องหยอกล้อกันจนพอแล้ว เยียนอวิ๋นฉีจึงถามด้วยความสงสัย
“น้องสี่มีวิธีใดให้ข้าได้พบกับองค์ชายสอง”
เยียนอวิ๋นเกอทำหน้าลึกลับ เขียน “วิธีของข้าอาจสำเร็จหรือไม่สำเร็จ หากสำเร็จข้าจะพาพี่รองไปพบเขา หากครั้งเดียวไม่สำเร็จ ข้าจะหาวิธีใหม่”
…
งานเลี้ยงชมดอกเหมยของตระกูลหลี่กำหนดไว้วันที่ยี่สิบเดือนสิบสอง
ฟ้าฝนเป็นใจ วันนี้ดวงอาทิตย์ออกมาแต่เช้าตรู่ อบอุ่นอย่างมาก
เยียนอวิ๋นฉีบ่นกับเยียนอวิ๋นเกอ “งานเลี้ยงตระกูลหลี่จัดเพื่อฉลองที่คุณหนูหลี่ถูกพระราชาสมรสกับองค์ชายใหญ่ พวกเราอย่าได้แย่งความสนใจของคุณหนูหลี่ สีแดงสีเขียวอย่าได้สวมใส่ พวกเราพยายามแต่งกายให้เรียบง่าย ไม่ดึงดูดสายตาผู้คน หากแต่งกายอลังการเกินไปจนแย่งจุดสนใจของคุณหนูหลี่ คงจะไม่ดีนัก”
เยียนอวิ๋นเกอเลือกชุดสีเทาอ่อนมาหนึ่งชุด
เยียนอวิ๋นฉีคัดค้าน “เรียบง่ายเกินไป! ชุดนี้ เจ้าใส่ชุดนี้”
เยียนอวิ๋นเกอทำหน้ารังเกียจ ชุดสีชมพูอ่อนอ่อนหวานเกินไป นางไม่ใส่
ให้นางใส่ชุดขี่ม้ายิงธนูเสียดีกว่า
อย่างไรชื่อเสียงของนางก็ “ตีแผ่” ออกไปแล้ว ทุกคนต่างรู้ว่านางมักสวมชุดขี่ม้ายิงธนู
เยียนอวิ๋นฉีถามนาง “ไม่ใส่จริงหรือ”
เยียนอวิ๋นเกอกรอกตาขาว แสดงท่าทีรังเกียจสีชมพูอ่อนอย่างมาก
เยียนอวิ๋นฉีดีดลงบนหน้าผากของนาง
“เจ้าเลือกมากขึ้นทุกวัน หากเทียบความสูง เจ้าแทบจะไล่ตามข้าทันแล้ว ปีหน้าเสื้อผ้าของข้า เจ้าก็คงใส่ได้”
เยียนอวิ๋นเกอโบกมือระรัว
เสื้อผ้าของพี่รอง นางไม่มีทางใส่
ไม่ใช่รังเกียจ
แต่เพราะเสื้อผ้าของพี่รองสวมใส่บนตัว ไม่สะดวกต่อการเคลื่อนไหว ยิ่งไม่สะดวกต่อการกระโดดขึ้นลงหลังคา
เยียนอวิ๋นฉีเม้มปากยิ้ม “น้องสี่ เจ้าเป็นเช่นนี้ตลอดไปไม่ได้ เมื่อเจ้าเติบใหญ่ย่อมต้องออกเรือน เจ้าออกเรือนย่อมต้องสวมใส่เครื่องแต่งกายของสตรี”
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะ
ออกเรือน เหอะๆ…
ผู้ใดกล้าแต่งกับนาง
ไม่กลัวตกดึกนางใช้มีดแทงหรือ
เยียนอวิ๋นฉีทำหน้ากลุ้มใจ “ข้าต้องบอกกับท่านแม่ ให้ท่านแม่อบรมเจ้า”
เยียนอวิ๋นเกอทำหน้าทะเล้นใส่นาง
บ่าวรับใช้เร่งเร้า
เยียนอวิ๋นฉีไม่พูดพล่ามอีก นางรีบเปลี่ยนชุด สวมใส่เครื่องประดับเรียบง่ายไม่กี่ชิ้น
เยียนอวิ๋นเกอยังคงสวมชุดขี่ม้ายิงธนูเหมือนเคย ทั้งเนื้อทั้งตัวเรียบง่ายอย่างมาก มีดสั้นถูกนางซ่อนเอาไว้ในรองเท้าหนังวัว แส้ถูกนางห้อยเอาไว้ที่เอวเป็นเครื่องประดับ
เยียนอวิ๋นฉีเห็นนางแต่งตัวเรียบง่ายเกินไป ให้นางห้อยถุงเงินขนาดเล็กสองใบไว้ที่เอว
เยียนอวิ๋นเกอยืนกรานไม่ยอม
เยียนอวิ๋นฉีทำหน้าบึ้ง “น้องสี่ เชื่อฟังข้า อยู่ด้านนอกย่อมมีเวลาที่ต้องใช้เงิน บางทีต้องให้รางวัลบ่าวไพร่ หากไม่มีเงินติดตัวจะทำอย่างไร ภายในกระเป๋าสองใบนี้ ข้าใส่เงินเอาไว้ให้ อีกทั้งยังมีทองก้อนเล็ก”
เยียนอวิ๋นเกอตบกระเป๋ากางเกง นางมีเงิน หากแต่ใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกง
เยียนอวิ๋นฉีทำหน้าตกตะลึง “กางเกงเจ้ามีกระเป๋าตั้งแต่เมื่อใด เจ้าให้สาวปักเย็บให้หรือ ไม่ใช่ สาวปักจะเดินด้ายได้แย่เพียงนี้ได้อย่างไร หรือว่าน้องสี่เย็บกระเป๋าเอง ฮ่าๆ น้องสี่เจ้าเย็บผ้าเป็นด้วยหรือ เยี่ยมเสียจริง”
เยียนอวิ๋นเกอทำหน้าได้ใจ
แค่เย็บกระเป๋าสองใบ ไม่ใช่ปัญหา
เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ไม่ยากสำหรับนาง
เยียนอวิ๋นฉีซ่อนยิ้ม “ทำได้ไม่เลว เพียงแต่เดินด้ายไม่ดีเท่านั้น เจ้าถอดลงมาให้ข้าแก้ให้ดูดีเสียหน่อย”
ไม่เอา!
เยียนอวิ๋นเกอปฏิเสธ
กำลังจะออกจากจวนอยู่แล้ว หากแก้การเดินด้ายในเวลานี้ต้องแก้ไปถึงเมื่อใดกัน
อีกทั้งนางสวมใส่เรียบร้อยแล้ว ไม่อยากถอดแล้วใส่ใหม่
เยียนอวิ๋นฉีพูดด้วยรอยยิ้ม “น้องสี่ ฝีมือการเดินด้ายของข้าดีมาก รับรองไม่เสียเวลา”
ไม่เสียเวลาก็ไม่แก้ไข
เยียนอวิ๋นเกอรู้สึกว่าฝีมือการปักของตนเองไม่เลว ไม่จำเป็นต้องแก้
นางทำหน้ามั่นใจอย่างประหลาด
รู้สึกปลื้มปริ่มในฝีมือของตนเองอย่างมาก
เยียนอวิ๋นฉีไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี
นางพูดกลั้วหัวเราะ “เอาเถิด เอาเถิด ไม่แก้ก็ไม่แก้ เพียงแต่กระเป๋าเล็กนี้ต้องห้อยเอาไว้”
นางใช้ทั้งไม้แข็งไม้อ่อน ในที่สุดก็ทำให้เยียนอวิ๋นเกอยอมห้อยถุงเงินทั้งสองไว้บนเอวข้างละใบ
เยียนอวิ๋นเกอไม่ชอบความอัปลักษณ์ของมัน เมื่อขึ้นรถม้า นางแอบยัดถุงเงินทั้งสองใส่ในกระเป๋ากางเกง สมบูรณ์แบบแล้ว
สาวรับใช้ อาเป่ยอยากหัวเราะแต่ก็ไม่กล้า
“คุณหนูไม่อยากห้อยถุงเงิน ไม่อย่างนั้นให้บ่าวถือไว้ คุณหนูจะแจกเมื่อใดก็ให้บ่าวแจกแทน ดีหรือไม่เจ้าคะ”
เยียนอวิ๋นเกอส่งถุงเงินทั้งสองให้สาวรับใช้ อาเป่ย
นางยู่ปาก ถามอาเป่ยอย่างไร้เสียง “คนเมืองหลวงกล้าขอเงินจากคนใบ้อย่างข้าด้วยหรือ”
สาวรับใช้ อาเป่ยพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณหนู พูดเช่นนี้ไม่ได้นะเจ้าค่ะ ในสายตาของบ่าวรับใช้ ท่านเป็นนาย นายย่อมต้องแจกเงินบ่าว ส่วนคุณหนูพูดได้หรือไม่ บ่าวรับใช้เหล่านั้นคงไม่สนใจ พวกเขาสนใจเพียงมีเงินแจกหรือไม่”
“วันนี้มีแขกจำนวนมากไปตระกูลหลี่ ท่านหญิงมีคนต้องรับมือด้วยจำนวนมาก ไม่อาจดูแลคุณหนูได้ คุณหนูเองก็ต้องใช้โอกาสนี้ทำความรู้จักกับผู้อื่น สานสัมพันธมิตร คุณหนูอยู่ตัวคนเดียว มีเผื่อไว้ยังดีกว่าตื่นตระหนกจนทำอันใดไม่ถูก”
เยียนอวิ๋นเกอพูด “อ่อ”
ตอนอยู่ในจวน เนื่องจากนางไม่สามารถพูดได้จึงแทบไม่มีปฏิสัมพันธ์กับผู้คน ไม่มีโอกาสได้แจกเงินคน
เมื่อตระกูลเยียนจัดงานเลี้ยงเอง บ่าวรับใช้ในตระกูลเยียนก็ไม่กล้าขอเงินรางวัลจากนาง
แส้ในมือนางไม่ใช่เครื่องประดับ
บ่าวรับใช้ที่ปรนนิบัติอยู่ข้างกายนาง นอกจากเงินรายเดือนแล้ว นางยังจะให้เงินรางวัลประจำเดือน อีกทั้งยังมีเงินรางวัลประจำปี ในวันทั่วไปย่อมไม่จำเป็น
จะว่าไปเยียนอวิ๋นเกอไม่มีประสบการณ์ให้รางวัลบ่าวรับใช้จริงด้วย
…
ใกล้ปีใหม่แล้ว ถนนในเมืองหลวงคึกคักอย่างมาก
ถึงแม้ตระกูลหลี่จะตกต่ำ
แต่โบราณว่าไว้ขโมยลาที่ไม่ล้มคอก ตำแหน่งของจวนหลี่ถือเป็นพื้นที่ทองคำอันดับต้นของเมืองหลวง
ได้ยินว่าตอนที่ตระกูลหลี่ลำบากที่สุด มีคนเสนอราคาสูงเพื่อซื้อจวนของตระกูลหลี่ แต่ตระกูลหลี่ไม่ยอมขาย
เมื่อจวนยังอยู่ แม้ตระกูลหลี่จะตกต่ำเพียงใด อย่างน้อยเพื่อนบ้านเรือนเคียงยังเป็นขุนนางชนชั้นสูงที่มีเกียรติ ไม่แน่ว่าวันใดอาจมีโอกาสที่จะกลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง
หากขายจวนไป เกียรติยศและศักดิ์ศรีคงหมดสิ้น อีกทั้งยังถือว่าเป็นการออกจากวงสังคมชนชั้นสูงอย่างสิ้นเชิง ไม่มีความเป็นได้ที่จะกลับมาเจริญรุ่งเรืองอีก
เยียนอวิ๋นเกอเปิดม่านรถขึ้น พินิจจวนตระกูลหลี่ ด้านหน้าประตูมีสิงโตหินสองตัว ประตูใหญ่ที่ห่อหุ้มด้วยทองแดงช่างสง่างามเสียจริง
นางยิ้ม ตระกูลหลี่ต้องดีใจที่ยืนกรานไม่ขายจวนในเวลานั้น
มิฉะนั้นจะมีความสง่างามในวันนี้ได้อย่างไร
หน้าประตูตระกูลหลี่ รถราวิ่งขวักไขว่ไปมา พวกเขาล้วนเป็นแขกที่เดินทางมางานเลี้ยง
สาวรับใช้ อาเป่ยพึมพำ “ตระกูลหลี่หน้าใหญ่เสียจริง มีแขกมามากมายเพียงนี้”
เยียนอวิ๋นเกอใช้สองมือทำท่า “เกรงว่ามีไม่กี่คนที่มาด้วยความจริงใจ แม้จะมาเพื่อเป็นการให้เกียรติ แต่ก็คงเป็นการให้เกียรติองค์ชายใหญ่”
สาวรับใช้อาเป่ยสงสัย “ไม่ใช่บอกว่าองค์ชายใหญ่ไม่ได้รับความสำคัญจากฮ่องเต้ไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงยังมีคนจำนวนมากยอมให้เกียรติองค์ชายใหญ่”
เยียนอวิ๋นเกอทำท่าทางต่อ “ศึกแย่งชิงตำแหน่งองค์รัชทายาท วันหนึ่งไม่มีผลสรุป วันหนึ่งย่อมไม่อาจสรุปว่าองค์ชายใหญ่จะจบสิ้น ถึงแม้ในใจคิดว่าองค์ชายใหญ่ไม่มีความหวัง แต่ภายนอกย่อมต้องให้เกียรติ มันคือความรอบคอบทั้งแปดด้าน ไม่กระทำผิดต่อผู้ใด”
“ให้เกียรติองค์ชายใหญ่ ไม่กลัวทำให้ตระกูลเถาขุ่นเคืองหรือ” สาวรับใช้ อาเป่ยมีใจที่อยากรู้อยากเห็น
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะ สองมือทำท่า “ตระกูลเถามีอำนาจมาก แต่ก็ไม่อาจฉีกหน้าเพียงเพราะทุกคนมาเป็นแขกในตระกูลหลี่ ภายนอกตระกูลเถายังคงต้องเกรงใจองค์ชายใหญ่เช่นเดียวกัน ทำให้ไม่มีความผิดให้ผู้อื่นจับได้ นี่เรียกว่าการพูดอย่างหนึ่ง กระทำอีกอย่างหนึ่ง ตระกูลเถาสามารถกลั้นแกล้งองค์ชายใหญ่ แต่ภายนอกยังต้องให้เกียรติอย่างเพียงพอ มันคือการตีสองหน้า ทักษะขั้นพื้นฐานของขุนนาง”
สาวรับใช้ อาเป่ยฉวยโอกาสยกยอ “คุณหนูรู้มากเสียจริง”
เยียนอวิ๋นเกอทำหน้าได้ใจ แน่นอน ข้ามีความรู้เท่าห้าเกวียนรถ รู้แม้แต่ศาสตร์แห่งดาราและศาสตร์แห่งปฐพี
กลอุบายในสนามขุนนางยิ่งไม่ต้องพูดถึง
สาวรับใช้อาเป่ยแอบหัวเราะ


## บทที่ 37 ไปตาย

ตอนที่ 37 ไปตาย
รถม้าต่อแถวเคลื่อนตัวเข้าไปในจวนตระกูลหลี่ผ่านประตูด้านข้างทีละคัน
สตรีลงจากรถม้าที่ประตูสอง จากนั้นเดินตามหญิงชรารับใช้เข้าไปในห้องโถงเพื่อดื่มชา
ตัวเอกในวันนี้คือหลี่ปิ้งถิงหลานสาวคนโตของตระกูลหลี่ที่ถูกพระราชทานให้อภิเษกสมรสกับองค์ชายใหญ่
นางมีสีหน้าปิติยินดี พากลุ่มพี่น้องตระกูลหลี่ต้อนรับคุณหนูจากตระกูลต่างๆ ในห้องโถงด้านข้าง
เมื่อรู้ว่าพี่น้องตระกูลเยียนเดินทางมาถึงแล้ว ดวงตาของนางก็ลุกเป็นประกาย ออกไปต้อนรับพี่น้องตระกูลเยียนด้วยตนเองที่หน้าประตูด้วยรอยยิ้มสดใส
นางจดจำเยียนอวิ๋นฉีได้ในพริบตา ช่างงดงามเสียจริง
ส่วนเยียนอวิ๋นเกอที่อยู่ด้านข้างของเยียนอวิ๋นฉีผู้ที่พูดไม่ได้ นางไม่มองแม้แต่น้อย
เมื่อนึกได้ว่าเยียนอวิ๋นฉีเกือบได้อภิเษกสมรสกับองค์ชายใหญ่ งานสมรสของตนเองเกือบถูกแย่งไป หากบอกว่าภายในใจของหลี่ปิ้งถิงไม่มีความรู้สึกใดๆ คงเป็นไปไม่ได้
ดังนั้นนางจึงยิ้มสดใสเป็นพิเศษเพื่อปกปิดอารมณ์ปั่นป่วนในใจ
“เจ้าคือน้องสองตระกูลเยียนใช่หรือไม่ เข้ามาเร็ว! จะว่าไป ตระกูลของพวกเราทั้งสองก็ถือว่าเป็นญาติห่างๆ กัน น้องสองตระกูลเยียนถือเสียว่าที่นี่เป็นจวนของตนเอง ไม่ต้องเกรงใจ”
นางต้อนรับอย่างกระตือรือร้น จูงมือเยียนอวิ๋นฉีเดินเข้าไปในห้องโถงด้านข้าง ส่งนางไปนั่งด้วยตนเอง
ตระกูลหลี่เกี่ยวดองกับราชวงศ์ เซียวฮูหยินเป็นเชื้อสายราชวงศ์ บอกว่าตระกูลหลี่และตระกูลเยียนเป็นญาติห่างๆ กันก็ไม่เกินไป
แต่หลี่ปิ้งถิงกระตือรือร้นเกินไปหรือไม่ กระตือรือร้นเกินไปอย่างประหลาด
ประเด็นคือนางกระตือรือร้นต่อเยียนอวิ๋นฉีคนเดียว แต่มอบเพียงรอยยิ้มให้เยียนอวิ๋นเกอเท่านั้น
เยียนอวิ๋นฉีไม่พอใจ เหตุใดจึงไม่สนใจน้องสี่
ดังนั้น เยียนอวิ๋นฉีจึงมีความประทับใจที่ไม่ดีต่อหลี่ปิ้งถิง คิดว่าความกระตือรือร้นของอีกฝ่ายเป็นการเสแสร้ง
นางพูดด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณคุณหนูหลี่ วันนี้มีแขกจำนวนมากเดินทางมา คุณหนูหลี่ไปรับรองผู้อื่นเถิด ไม่ต้องมาดูแลข้า ข้ารู้จักแขกที่มาวันนี้อยู่บางคน”
หลี่ปิ้งถิงพูดอย่างกระตือรือร้น “น้องสองตระกูลเยียนเดินทางมาเมืองหลวงไม่นานก็มีสหายเสียแล้ว ช่างดีเสียจริง ให้ข้าแนะนำสหายอีกหลายคนให้น้องสองตระกูลเยียนดีหรือไม่ พวกนางล้วนเป็นสตรีในตระกูลผู้ดี เข้ากับผู้อื่นง่าย”
เยียนอวิ๋นฉีปฏิเสธอย่างอ้อมค้อม “คุณหนูหลี่มีน้ำใจแล้ว! ข้าจะรบกวนท่านได้อย่างไร น้องสี่ของข้า ข้าดูแลเองได้”
หลี่ปิ้งถิงจึงหันไปมองเยียนอวิ๋นเกอ
เมื่อมองไปจึงพบว่าหญิงสาวผู้นี้หน้าตางดงามยิ่งนัก
เพียงแต่ยังเติบโตไม่เต็มที่ อีกไม่กี่ปี เยียนอวิ๋นฉีก็คงไม่อาจเทียบนางได้
“เจ้าคือน้องอวิ๋นเกอใช่หรือไม่ รูปลักษณ์งดงามยิ่งนัก อีกไม่กี่ปี คงได้กลายเป็นสตรีที่งดงามที่สุดในเมืองหลวง”
เยียนอวิ๋นฉียืนบังอยู่ตรงหน้าเยียนอวิ๋นเกออย่างเงียบๆ “คุณหนูหลี่พูดเล่นแล้ว น้องสาวของข้าก็เป็นแค่คนธรรมดา จะเป็นกลายเป็นสตรีที่งดงามที่สุดในเมืองหลวงได้อย่างไร”
หลี่ปิ้งถิงยิ้มอย่างรู้เท่าทัน คุณหนูรองตระกูลเยียนระมัดระวังตัวเสียจริง
นางพูด “น้องสองตระกูลเยียนอย่าถือสา ข้าแค่ปากไวไปเท่านั้น เมื่อเห็นน้องอวิ๋นเกองดงามเพียงนี้แต่เด็กจึงชื่นชอบอย่างมาก อดไม่ได้ที่จะพูดออกมา”
เยียนอวิ๋นฉีหัวเราะในใจ
ข้าคงรับคำพูดของเจ้าไว้ไม่ไหว
หากเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป อวิ๋นเกอจะไม่ตกเป็นเป้าหมายหรือ
ผู้ใดอยากได้ฉายาผู้งดงามที่สุดในเมืองหลวงก็เอาไป
ตระกูลเยียนไม่อยากได้
เยียนอวิ๋นฉีหุบยิ้ม พูดอย่างเคร่งขรึม “คุณหนูหลี่เป็นคนพูดตรงไปตรงมา ข้าเข้าใจ น้องสาวข้ายังเด็ก ไม่สามารถรับคำชมเช่นนั้นได้ ดังนั้นข้าขอให้คุณหนูหลี่ระวังคำพูดเสียบ้าง”
หลี่ปิ้งถิงพยักหน้า “ข้าเข้าใจ น้องสองตระกูลเยียนวางใจ ข้าสัญญาว่าจะไม่พูดเรื่องไร้สาระ แต่ว่าความงามของน้องอวิ๋นเกอคงซ่อนเอาไว้ไม่อยู่ น้องสองตระกูลเยียนไม่สามารถคุ้มครองนางได้ตลอดไปไม่ใช่หรือ”
เยียนอวิ๋นฉียิ้ม “น้องสาวข้าไม่ต้องการให้ข้าปกป้อง นางปกป้องตัวเองได้ จริงด้วย คุณหนูหลี่น่าจะเคยได้ยินเรื่องที่มีการพังทลายจวนองค์หญิงเมื่อไม่นานนี้ ข้าไม่ปิดบัง คนที่พังทลายจวนองค์หญิงคือน้องสาวข้า”
หลี่ปิ้งถิงมีสีหน้าเปลี่ยนไป
นางรู้เรื่องการพังทลายจวนองค์หญิงมานานเแล้ว
เพียงแต่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าเยียนอวิ๋นฉีจะพูดออกมา
เรื่องแบบนี้ ซ่อนยังซ่อนแทบไม่ทัน เหตุใดจึงกล้าประกาศต่อผู้คน
ไม่กลัวเสียหน้าหรือ
หรือเยียนอวิ๋นฉีกำลังเตือนนาง
แววตาของหลี่ปิ้งถิงเปลี่ยนไป นางรีบกุมหน้าอกของตนเอง “ดูความจำของข้า ข้าลืมไปว่ายังมีเรื่องสำคัญต้องทำ น้องสองตระกูลเยียนตามสบาย ข้าขอตัวก่อน ภายหลังมาทักทายเจ้าใหม่”
“คุณหนูหลี่ตามสบายเลย ไม่ต้องห่วงพวกข้า”
หลี่ปิ้งถิงรีบตามสาวรับใช้จากไป
...
เมื่อคนเดินจากไปไกล เยียนอวิ๋นฉีจึงส่งเสียงต่ำด้วยความไม่พอใจออกมา
นางหันกลับมาพูดกับเยียนอวิ๋นเกอ “หลี่ปิ้งถิงมีเจตนาไม่บริสุทธิ์ น้องสี่อยู่ให้ห่างจากนาง”
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะขึ้นมา
สตรีที่สามารถทำร้ายนางได้ยังไม่มีตัวตน
‘หากแต่เป็นพี่สองที่ต้องระวังหลี่ปิ้งถิงลักลอบทำร้าย’
เยียนอวิ๋นฉีพยักหน้า “ข้าจะป้องกันนาง น้องสี่ เจ้าว่าเกิดอันใดขึ้นกับหลี่ปิ้งถิง ข้าพบกับนางครั้งแรก เหตุใดนางจึงปองร้ายกับข้านัก”
เยียนอวิ๋นเกอชี้ไปทางพระราชวัง ย่อมต้องเป็นเพราะองค์ชายใหญ่
เยียนอวิ๋นฉีขมวดคิ้ว “หากพูดเช่นนี้ นางรู้แล้วว่าข้าเกือบถูกหมั้ินหมายให้องค์ชายใหญ่ นางจึงโกรธอย่างนั้นหรือ”
เยียนอวิ๋นเกอกวักมือต่อสาวรับใช้ อาเป่ย
สาวรับใช้ อาเป่ยเดินขึ้นหน้า “คุณหนูมีรับสั่งอันใดเจ้าคะ”
นางทำท่า ‘คุ้มกันพี่สองให้ดี’
อาเป่ยรับคำสั่ง
เยียนอวิ๋นฉีรีบพูด “น้องสี่ ข้างตัวเจ้าไม่มีคนไม่ได้ ให้อาเป่ยติดตามเจ้า คนข้างกายข้าไม่ใช่ผู้ไร้ความสามารถ สามารถปกป้องข้าได้”
เยียนอวิ๋นเกอหยิบกระดาษออกมาเขียน ‘ถึงแม้คนข้างกายของพี่สองไม่ใช่ผู้ไร้ความสามารถ แต่ไม่เก่งเท่าอาเป่ย มีอาเป่ยคุ้มครองพี่สอง ข้าจึงวางใจ’
“แล้วเจ้าเล่า” เยียนอวิ๋นฉีถาม
เยียนอวิ๋นเกอตบไปที่แส้ข้างกาย ชี้ไปที่มีดสั้นในรองเท้าหนังวัว มีสองอย่างนี้ นางสามารถไปมาได้อย่างอิสระภายในจวนตระกูลหลี่
‘พี่สองไปเถิด ข้าจะไปเดินเล่น หากมีข่าวดี ข้าจะมาหาท่าน’ เยียนอวิ๋นเกอเก็บกระดาษ เตรียมตัวออกจากจวน
เยียนอวิ๋นฉีรีบดึงเยียนอวิ๋นเกอเอาไว้ ถามเสียงเบา “น้องสี่จะไปที่ใด”
เยียนอวิ๋นเกอแอบหัวเราะ ยื่นนิ้วออกมาสองนิ้วทำท่าทาง
เยียนอวิ๋นฉีถลึงตาโตด้วยความตกตะลึง “เจ้าหมายความว่าองค์ชายสองอาจเดินทางมางานเลี้ยง เจ้าๆ เจ้าติดต่อเขาแล้วจริงหรือ”
เยียนอวิ๋นเกอพยักหน้า นางส่งจดหมายฉบับหนึ่งไปให้องค์ชายสอง
ส่วนองค์ชายสองจะเสด็จมางานเลี้ยงหรือไม่ นางต้องไปดูให้มั่นใจ
“หาก หากคนมาแล้ว น้องสี่ิอย่าลืมมาบอกข้า นอกจากนี้หากมีอันตราย เจ้ารีบหลบให้ดี”
เยียนอวิ๋นเกอพยักหน้าแล้วจากไป
นางหลบหลีกผู้คนเพื่อเตรียมตัวไปดูที่เรือนด้านหน้า
ภายในจวนของนางไม่มีบุรุษติดตามมาเมืองหลวง การเดินทางมาเป็นแขกไม่สะดวกนัก
หากพี่สองอยู่ พี่สองย่อมสามารถสืบได้อย่างกระจ่าง ไม่ต้องให้นางออกหน้าพิสูจน์ว่าองค์ชายสองเสด็จมางานเลี้ยงหรือไม่
นางเดินผ่านสวนดอกไม้ ในขณะที่กำลังจะเดินทางไปยังเรือนหลัก มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้น
เยียนอวิ๋นเกอหลบซ่อนตัวอย่างรวดเร็ว แอบชะโงกหน้าออกมาดู
แผ่นหลังที่คุ้นเคยยิ่งนัก หากจำไม่ผิด คนผู้นั้นคงจะเป็นองค์ชายใหญ่
องค์ชายใหญ่ก็เสด็จมาด้วยหรือ
ทิศทางนี้กำลังจะไปสวนดอกไม้ทางด้านหลัง?
เยียนอวิ๋นเกอเดินตามไปอย่างไม่ลังเล
นางเพียงแค่อยากรู้ อยากเห็นว่าองค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่ไปสวนดอกไม้ด้านหลังทำอันใด
ยิ่งเดินยิ่งห่างไกลออกมา
เขาคิดจะกระทำการอันใดที่ไม่อาจให้คนพบเห็นได้หรือ
เยียนอวิ๋นเกอเตรียมตัวชักมีดสั้นออกมาเตรียมไว้เพื่อป้องกันเรื่องไม่คาดฝัน ในที่สุดองค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่หยุดฝีเท้าลง
“ท่านพี่ ท่านมาเสียที!”
หลี่ปิ้งถิงเดินออกมาจากศาลาพักร้อน
เยียนอวิ๋นเกอหลบซ่อนอยู่ในที่ลับ ที่แท้ก็เป็นการพบปะอย่างลับๆ ระหว่างพี่ชายกับน้องสาว
ทั้งสองคนเป็นคู่หมั้นกันแล้ว เหตุใดจึงต้องหลบซ่อน พบหน้ากันอย่างเปิดเผยไม่ดีหรือ
เยียนอวิ๋นเกอสัมผัสทั้งห้าว่องไว แม้จะห่างไกล แต่ก็สามารถมองเห็นสีหน้ารังเกียจและรำคาญบนใบหน้าขององค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่ได้
น้ำเสียงของเขาโมโหอย่างมาก “มีเรื่องใดต้องพบข้า อีกทั้งยังนัดหมายในสถานที่เช่นนี้”
หลี่ปิ้งถิงกัดริมฝีปาก ทำหน้าเศร้าโศก “ท่านพี่ไม่พอใจหรือ”
องค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่หัวเราะเย้ยหยัน “เจ้าคิดว่าข้าควรดีใจหรือ มีเรื่องใดควรค่าให้ข้าดีใจ เจ้าพูดมาสิ!”
หลี่ปิ้งถิงเงยหน้าด้วยน้ำตาที่รื้นขอบตา “ท่านไม่อยากแต่งงานกับข้าเพียงนี้หรือ”
“ใช่ ข้าไม่อยากแต่งงานกับเจ้า ข้าแสดงท่าทีอย่างชัดเจนแต่แรก ข้าบอกให้เจ้าอย่าได้คิดเกินเลย อย่าได้ทำเรื่องที่ทำให้ผู้อื่นเข้าใจผิด แต่เจ้าทำสิ่งใดลงไป เจ้าทำแต่เรื่องที่ทำให้ผู้อื่นเข้าใจผิด เอาเถิด เวลานี้สมดังปรารถนาของเจ้าแล้ว ข้าควรจะยินดีกับเจ้าใช่หรือไม่ หลี่ปิ้งถิง!”
คำพูดขององค์ชายใหญ่ เต็มไปด้วยเจตนาร้าย เขาไม่ยอมแต่งงานกับหลี่ปิ้งถิงอย่างสิ้นเชิง
หลี่ปิ้งถิงอดกลั้นน้ำตา เพราะกลัวใบหน้าเปรอะเปื้อน
นางพูด “ท่านรังเกียจข้าเพียงนี้เชียวหรือ อย่างน้อยข้าก็เป็นหลานสาวคนโตของตระกูลหลี่ ชำนาญในศิลปะทั้งสี่ ฝีมือเย็บปักถักร้อยและการทำอาหารก็ดีเยี่ยม รูปลักษณ์ก็ไม่แย่ นอกจากตระกูลที่อาจแย่ไปบ้าง ข้าไม่คู่ควรกับท่านตรงไหน”
“เจ้าก็บอกแล้วว่าตระกูลของเจ้าแย่ เจ้าสมรสกับข้าจะทำสิ่งใดให้ข้าได้บ้าง เจ้าพูดมา! ตระกูลหลี่ของพวกเจ้านอกจากถ่วงขาข้าแล้ว ยังเคยทำเรื่องอื่นอีกหรือไม่”
องค์ชายใหญ่ ฉีกหน้าโดยตรง ไม่สนใจความสัมพันธ์ความเป็นญาติ
เห็นได้ชัดว่าการพระราชทานงานสมรสทำให้เขาโกรธอย่างมาก
จนกระทั่งเขาไม่สนใจแม้แต่จะตีสองหน้า
หลี่ปิ้งถิงได้ยินจึงมีสีหน้าซีดเผือด “ที่แท้ท่านมองตระกูลหลี่เป็นเช่นนี้เสมอมา คิดว่าตระกูลหลี่เป็นตัวถ่วง แต่ท่านอย่าลืม ตระกูลหลี่เป็นตระกูลมารดาของท่าน”
“หากตระกูลหลี่ไม่ใช่ตระกูลมารดาของข้า เจ้าคิดว่าข้าจะมาในวันนี้หรือ หากตระกูลหลี่ไม่ใช่ตระกูลมารดาของข้า หลายปีนี้ข้าจะทนครอบครัวของพวกเจ้าหรือ เจ้าอยากสมรสกับข้า ข้าไม่โทษเจ้า แต่เจ้าไม่ควรสมรสกับข้า เจ้าช่วยข้าไม่ได้ เจ้ามีเพียงจะทำให้ข้าเดือดร้อน หากเจ้ายังมีความชอบต่อข้าแม้แต่เศษเสี้ยวจริงๆ เจ้าโปรดปล่อยข้าไปเถิด”
หลี่ปิ้งถิงถอยหลังไปสองก้าว นางทำหน้าเหมือนตกใจ “ปล่อยท่านไป ปล่อยท่านไปอย่างไร”
องค์ชายใหญ่พูดอย่างหนักแน่น “ไม่สมรสกับข้าก็คือการปล่อยข้าไป”
หลี่ปิ้งถิงผงะ นางพูดไม่ออกเป็นเวลานาน “ฝ่าบาทพระราชทานข้าให้ท่าน ข้าย่อมต้องสมรสกับท่าน”
“หากพูดเช่นนี้ เจ้าจะไม่ยอมปล่อยข้าไป?” องค์ชายใหญ่สีหน้าดำทะมึน
“ข้าๆๆ พวกเราเป็นคู่หมั้นกันแล้ว งานแต่งนี้เป็นการพระราชทาน ไม่อาจถอนหมั้นได้”
“มีเพียงเจ้ายอมปล่อยข้าไป เจ้าย่อมไม่ต้องสมรสกับข้า”
“ท่านพี่ ข้าไม่เข้าใจที่ท่านพูด”
“เจ้าจะไม่เข้าใจได้อย่างไร คนฉลาดอย่างเจ้า เจ้าจะฟังไม่เข้าใจได้อย่างไร”
หลี่ปิ้งถิงสีหน้าดำทะมึน “ท่านพี่หมายความว่าให้ข้าไปตายหรือ ข้าตายแล้ว ท่านย่อมไม่ต้องสมรสกับข้า เหมือนกับเหตุการณ์คุณหนูหลิวในตอนนั้น”
“หุบปาก! เจ้าสามารถเทียบกับคุณหนูหลิวได้หรือ คุณหนูหลิวเป็นคู่ครองที่ดี มีคนไม่อยากให้ข้าสมรสกับนางจึงจงใจทำร้ายนาง ปิ้งถิง เจ้าช่วยข้าได้หรือไม่ ข้าลำบากเหลือเกิน สถานการณ์ของข้า เจ้าไม่สามารถช่วยข้าได้ ข้าจำเป็นต้องหาตระกูลภรรยาที่สามารถช่วยข้าได้ เจ้าปล่อยข้าไปได้หรือไม่”
“ปล่อยท่านไป ท่านจึงให้ข้าไปตาย?”
“ไม่ต้องตาย! เจ้าเพียงแค่ป่วยหนักก็พอ เรื่องงานสมรสย่อมจัดการได้”
หลี่ปิ้งถิงส่ายหน้า ก้าวถอยหลังไปทีละก้าว
นางเสียใจ นางโกรธ นางไม่ยอมเปลี่ยนใจ “ท่านพี่ ท่านไม่ควรทำกับข้าเช่นนี้ ข้าอยากสมรสกับท่านมากเพียงใด ท่านก็รู้มิใช่หรือ นับแต่ข้าสิบขวบ ความฝันอันหนึ่งเดียวของข้าคือสมรสกับท่าน ท่านปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้ได้อย่างไร”
องค์ชายใหญ่ตาแดงก่ำ “ปิ้งถิง สถานการณ์ของข้าลำบากเพียงใดเจ้าไม่ใช่ไม่รู้ เหตุใดเจ้าจึงไม่ยอมช่วยข้า ความชอบที่เจ้าพูดถึงคือการผลักข้าลงไปในหุบเหวลึกอย่างนั้นหรือ เจ้ารู้หรือไม่ หากวันใดข้าตาย เจ้าก็ไม่อาจมีชีวิตรอด”
ในที่สุดหลี่ปิ้งถิงก็ร้องไห้ออกมา นางตะโกน “ข้ายอมตายไปพร้อมกับท่าน”
“เจ้ายอมตายไปพร้อมข้า แต่ก็ไม่ยอมปล่อยข้าไปอย่างนั้นหรือ” องค์ชายใหญ่โกรธอย่างมาก พูดอย่างไม่คิด “เจ้ามันคนชั้นต่ำ ไม่เพียงชั้นต่ำยังอำมหิต สู้เจ้าตายไปตอนนี้เสียดีกว่า!”


## บทที่ 38 ชีวิตน่าสงสาร

ตอนที่ 38 ชีวิตน่าสงสาร
เยียนอวิ๋นเกออนั่งอยู่บนม้านั่งหินอย่างกังวล
เมื่อเห็นองค์ชายใหญ่ เซียวเฉิงเย่กำลังจะบีบคอของหลี่ปิ้งถิงให้ตาย
นางจึงลงมือตีคนทั้งสองให้สลบไปด้วยความวู่วาม
นางมองคนทั้งสองที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น นางต้องทำอย่างไรต่อไป
เยียนอวิ๋นเกอเตะองค์ชายใหญ่ เซียวเฉิงเย่หนึ่งที คนขี้ขลาด คนใจเสาะ กล้าแต่จะทำร้ายต่อคนที่ต้องการพึ่งพาเขาอย่างหลี่ปิ้งถิง
ไม่อยากแต่งงานก็พูด!
รอจนพระราชวังมีพระราชโองารพระราชทานการสมรสออกมาถึงจะรีบร้อน นอกจากนี้ยังผลักความผิดทั้งหมดไปให้ฝ่ายหญิงอีก
หากเขาแสดงจุดยืนต่อหน้าฮ่องเต้ตั้งแต่แรก คาดว่าฮ่องเต้คงไม่พระราชทานงานแต่งอย่างกะทันหัน
เขาไม่มีความกล้าที่จะเข้าไปในวัง กล้าแต่ระบายความโกรธต่อหลี่ปิ้งถิง
หลี่ปิ้งถิงก็ตาบอด องค์ชายใหญ่ เซียวเฉิงเย่ขี้ขลาดเพียงนี้ นางยังยอมออกเรือนด้วย
สายตาอันใดกัน!
อาจเป็นไปได้ว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นการแต่งงานที่ดีที่สุดของหลี่ปิ้งถิง
แม้ว่าองค์ชายใหญ่จะไม่ดีนัก แต่ฐานะของเขาสูงส่ง
หลังจากแต่งงานแล้ว นางก็จะเป็นภรรยาขององค์ชายใหญ่
วันหน้าหากเขาถูกแต่งตั้งเป็นท่านอ๋อง นางก็ย่อมต้องเป็นพระชายา
เมื่อมีฐานะพระชายา ตระกูลหลี่ย่อมสามารถรุ่งเรืองได้ประโยชน์ตามไปด้วย
ไม่มีผู้ใดโง่เขลาแม้แต่น้อย
เยียนอวิ๋นเกอควงมีดสั้นในมือเล่น นางกำลังลังเลว่าจะแทงองค์ชายใหญ่ เซียวเฉิงเย่สักสองทีดีหรือไม่
นางเกลียดผู้ชายแบบนี้เสียจริง
สุดท้าย นางยังคงเก็บมีดสั้นลง ไม่ได้แทงมีดลงไป
อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับนาง นางไม่จำเป็นต้องสามารถสร้างปัญหาให้ตัวเอง
ระหว่างองค์ชายใหญ่ เซียวเฉิงเย่และหลี่ปิ้งถิง คนหนึ่งยินดีตี อีกคนยินดีทน คนนอกทำได้เพียงแค่มองดู
นางเดินจากไป
ระหว่างทาง นางบอกสาวรับใช้ของหลี่ปิ้งถิงที่เฝ้าอยู่รอบนอก สาวรับใช้เป็นคนฉลาด นางรีบเข้าไปพาหลี่ปิ้งถิงจากไป
…
“ไม่คิดว่าเจ้าจะชอบยุ่งเรื่องของผู้อื่น!”
เยียนอวิ๋นเกอชะงักฝีเท้าลง แหงนหน้ามองขึ้นไปบนยอดไม้
เซียวอี้!
เขาเองหรือ
เซียวอี้กระโดดลงมาจากต้นไม้ “พบกันอีกแล้ว ช่างบังเอิญเสียจริง”
เยียนอวิ๋นเกอหรี่ตาจ้องมองอีกฝ่าย
ผอมลง สูงขึ้น หล่อขึ้น
สายตาเศร้าโศก ทั้งตัวประกายรังสีอันตราย ยิ่งดูยิ่งเหมือนคนโรคจิต
โรคจิตผู้เรียบร้อยที่หลบซ่อนอยู่ในความมืด
เซียวอี้ยิ้มให้นาง “ข้ามาในนามของตระกูลสือ เข้าเมืองหลวงเพื่อมอบของขวัญแสดงความยินดี รู้ว่าเจ้าเป็นห่วงพี่ใหญ่เจ้า นางสบายดี ท่านโหวผิงอู่ สืออุนดีต่อนางไม่น้อย พี่ใหญ่ของเจ้าเป็นคนฉลาด อีกทั้งข้างตัวมีกุนซือชี้แนะ การแย่งชิงภายในจวนตระกูลสือ ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อนาง”
เยียนอวิ๋นเกอเห็นแก่ที่เขานำข่าวของพี่ใหญ่เยียนอวิ๋นเฟยมา พยักหน้าให้เขาอย่างไม่เต็มใจ ถือว่าเป็นการทักทาย
เซียวอี้สงสัย “เซียวเฉิงเย่จะฆ่าหลี่ปิ้งถิง เจ้าก็ให้เขาฆ่าไป เหตุใดเจ้าจึงต้องตีคนให้สลบ คุณหนูสี่ตระกูลเยียนใจดีเพียงนี้เมื่อใดกัน ไม่เหมือนเจ้าแม้แต่น้อย”
เกี่ยวอันใดกับเจ้า!
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะ กรอกตาใส่เขา
นางจะฆ่าผู้ใด หรือช่วยผู้ใด ยังไม่ต้อให้เซียวอี้มาชี้แนะ
เซียวอี้ยิ้มอย่างมีนัย “เมื่อเซียวเฉิงเย่ฆ่าหลี่ปิ้งถิงแล้วย่อมจะเกิดความโกลาหลขึ้นพักหนึ่ง เถาฮองเฮาย่อมต้องฉวยโอกาสนี้กำจัดเซียวเฉิงเย่ ทำให้เขาหมดโอกาสได้พลิกตัว เซียวเฉิงเย่หมดภัยคุกคาม หนทางแห่งการเป็นองค์รัชทายาทขององค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้ย่อมราบรื่น น่าเสียดาย เจ้าทำลายแผนการของเถาฮองเฮา หากให้นางรู้เรื่องนี้ นางย่อมไม่ปล่อยเจ้าไปอย่างแน่นอน แต่เหมือนกับว่าทุกคนต่างละเลยองค์ชายสองที่ร่ายกางอ่อนแอ”
เยียนอวิ๋นเกอหรี่ตาลงด้วยความอันตราย
หมายความว่าอย่างไร
องค์ชายสองที่ร่ายกายอ่อนแอมีสิทธิแย่งชิงตำแหน่งองค์รัชทายาทด้วยหรือ
เซียวอี้ยิ้ม “เจ้าคิดว่า องค์ชายสองไม่ถามเรื่องบ้านเมืองเพราะไม่มีกิเลสจริงหรือ เช่นนั้นเหตุใดเขาจึงอยากสมรสกับพี่รองของเจ้า”
เยียนอวิ๋นเกอคันมือเล็กน้อย
เซียวอี้ผู้นี้เป็นโรคจิตเสียจริง
นางหยิบกระดาษดินสอออกมาเขียน “ได้ยินว่าเจ้าลอบฆ่ามารดาและพี่ชายล้มเหลว ถูกบิดาของเจ้าท่านอ๋องจงผิงขับไล่ออกจากจวน ไร้หนทางไปจึงทำได้เพียงไปพึ่งท่านลุงของเจ้า ท่านโหวผิงอู่สืออุน เจ้าช่างมีชีวิตที่น่าสงสารยิ่งนัก”
สานตาของเซียวอี้เปลี่ยนไปเป็นเหมือนปีศาจร้ายที่คาดเดาไม่ได้
“ข้าถูกไล่ออกจากจวน เจ้าดีใจมากอย่างนั้นหรือ”
“ไม่สำคัญว่าข้าจะดีใจหรือไม่ สิ่งสำคัญคือเจ้าต้องการสิ่งใด ก่อการลอบสังหารในเมืองหลวงหรือ”
เยียนอวิ๋นเกอจ้องมองเขา
เซียวอี้หัวเราะขึ้นมา หัวเราะจนทำให้คนหวาดกลัว
คนผู้นี้เป็นคนที่ไม่สามารถอยู่อย่างนิ่งได้ เขาชอบความท้าทาย
เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้เยียนอวิ๋นเกอ “เจ้าลองทายดู คราวนี้ข้าจะฆ่าผู้ใด”
เยียนอวิ๋นเกอครุ่นคิด “หรือว่าเจ้าต้องการฆ่าองค์ชายสอง"
เซียวอี้ส่ายหัว
เยียนอวิ๋นเกอเดาต่อ “ฆ่าบิดาของเจ้าท่านอ๋องตงผิง?”
มุมปากของเซียวอี้กระตุก “เจ้าคิดว่าข้าโง่หรือ ฆ่าท่านพ่อของข้า บุตรชายของสตรีผู้นั้นก็จะได้ผลประโยชน์ไม่ใช่หรือ”
เยียนอวิ๋นเกอเขียนอย่างรวดเร็ว “จริงด้วย ฆ่าบิดาของเจ้าท่านอ๋องตงผิง บุตรชายของมารดารองของเจ้าย่อมสามารถสืบทอดตำแหน่งอ๋องได้อย่างถูกต้อง ส่วนเจ้าจะถูกราชสำนักไล่ล่าจับกุม ความพยายามของพี่ชายเจ้าจะสูญเปล่า ไม่แน่ว่าอาจจะโกรธและตามฆ่าเจ้าด้วย เมื่อถึงเวลา ท่านลุงของเจ้าท่านโหวผิงอู่ สืออุนจะคุ้มครองเจ้าหรือไม่ก็เป็นเรื่องที่เดาได้ยาก เจ้าย่อมไม่ฆ่าท่านอ๋องตงผิงผู้เป็นบิดา อย่างนั้นเจ้าอยากฆ่าผู้ใดกัน คงไม่ได้ต้องการฆ่าองค์ชายใหญ่ เซียวเฉิงเย่ใช่หรือไม่”
เซียวอี้หัวเราะ “ดูท่าทางเจ้าจะไม่ฉลาดนัก”
เจ้านะสิโง่...พวกเจ้าโง่ทั้งตระกูล
เยียนอวิ๋นเกอโกรธจัด
บังอาจบอกว่านางไม่ฉลาด ไร้เหตุผลสิ้่นดี!
เซียวอี้เห็นท่าทางโกรธของนาง รู้สึกสนุกอย่างมาก
เขาหุบยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น “เหตุใดเจ้าจึงไม่คิดว่าข้ามาเมืองหลวงเพื่อมอบของขวัญเท่านั้น ไม่ใช่เพื่อฆ่าคน”
เป็นไปได้หรือ
ล้อเล่นหรืออย่างไร!
เขามีรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาเพียงนี้ ไม่ฆ่าคนคงสิ้นเปลือง
เยียนอวิ๋นเกอสมกับเป็นนักตรรกะ
นางเขียนลงไปทันที “เจ้าจะฆ่าผู้ใด บอกข้าล่วงหน้าก่อน อย่างน้อยให้ข้าได้กอบโกยผลประโยชน์บ้าง”
“ไม่กลัวเดือดร้อน?”
“บนตัวข้ามีเรื่องเดือดร้อนมากพอแล้ว มีมากขึ้นอีกเรื่องก็ไม่กลัว”
เยียนอวิ๋นเกอพลิกกระดาษอย่างเปิดเผย
เซียวอี้เลิกคิ้วด้วยรอยยิ้ม “เสียดาย ข้าวางมือแล้ว นับแต่นี้ไม่เล่นลอบสังหารแล้ว”
เหลวไหลสิ้นดี!
คำพูดของเขา เยียนอวิ๋นเกอไม่เชื่อแม้แต่คำเดียว
เซียวอี้พูด “องค์ชายสองเสด็จมาแล้ว เจ้าไม่ไปพบหรือ ได้ยินว่าเขามีรูปลักษณ์ที่งดงาม เป็นชายงามที่อ่อนแอ เขาให้เกียรติเจ้ายอมออกจากจวน เห็นได้ชัดว่าเขาให้ความสำคัญกับตระกูลเยียน เจ้าลองทายดู เหตุใดเขาจึงต้องการสมรสกับพี่รองของเจ้า”
ชายงามที่อ่อนแอ?
เยียนอวิ๋นเกอให้ความสำคัญกับประโยคนี้
พี่รองจะสมรสกับชายที่งดงามยิ่งกว่านาง งานแต่งนี้ดูเป็นไปไม่ได้!
เซียวอี้เห็นเยียนอวิ๋นเกอไม่ได้จับใจความสำคัญในคำพูดของเขา อึดอัดใจอย่างมาก
ชายงามที่อ่อนแอสำคัญกว่าเขา?
ไร้เหตุผลสิ้นดี!
เขาส่งเสียงไม่พอใจ เดินหันหลังจากไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ทิ้งคำพูดใดไว้
เยียนอวิ๋นเกอพยายามไล่ตามเขา แต่ก็ไม่ทัน
คนใจแคบ!
…
องค์ชายสองสำคัญกว่า
เยียนอวิ๋นเกอเดินทางมาถึงเรือนด้านนอกอย่างรีบร้อน นางหาวิธีติดต่อกับองค์ชายสอง นัดเวลาและสถานที่พบเจอ
จากนั้นนางเดินทางกลับห้องโถงเรือนหลังอย่างเร่งรีบเพื่อตามหาพี่รอง เยียนอวิ๋นฉี
เยียนอวิ๋นฉีแสดงความสามารถในการสานสัมพันธ์ เวลานี้นางสนิทกับสตรีตระกูลใหญ่จำนวนไม่น้อย กำลังสนทนากันอย่างสนุกสนาน
เยียนอวิ๋นเกอเดินเข้ามาจับมือของนาง
เยียนอวิ๋นฉีอาศัยโอกาสแนะนำเยียนอวิ๋นเกอต่อผู้อื่น จากนั้นหาข้ออ้างเพื่อให้สองพี่น้องจากไปพร้อมกัน
นางถาม “น้องสี่ เจ้าไปที่ใดมา เหตุใดจึงไปนานเพียงนี้”
เยียนอวิ๋นเกอยื่นสองนิ้วออกมา
เยียนอวิ๋นฉีเข้าใจทันที นางแค่มีเรื่องมาคั่นกลางเล็กน้อย
“องค์ชายสองเสด็จมางานเลี้ยงตระกูลหลี่จริงหรือ เขามาจริงหรือ”
เยียนอวิ๋นเกอพยักหน้าอย่างหนัก
เซียวเฉิงเหวินมาจริง อีกทั้งนางยังได้พบกับเขาด้วย
เซียวอี้ไม่ได้โกหก องค์ชายสองเป็นชายรูปงามที่อ่อนแอจริงๆ
ต้องยอมรับว่าราชวงศ์มีกรรมพันธุ์ที่ดีเสียจริง องค์ชายและองค์หญิงล้วนมีรูปลักษณ์ที่งดงาม
เยียนอวิ๋นเกอจูงเยียนอวิ๋นฉี เดินไปบนทางเล็กที่ปูด้วยก้อนกรวด หลบหลีกฝูงชนจนมาถึงห้องพักที่ใช้รับรองแขกในเรือนหลัก
เซียวเฉิงเหวินรออยู่ในห้องพักสักระยะหนึ่งแล้ว
เยียนอวิ๋นเกอผลักพี่รอง เยียนอวิ๋นฉีเล็กน้อย บอกให้นางเดินเข้าไป มีเรื่องใดถามต่อหน้าให้กระจ่าง
นางจะเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู หากมีสถานการณ์ใดส่งเสียงทีหนึ่งก็พอ
สาวรับใช้ อาเป่ยพูด “บ่าวจะเฝ้าอยู่หน้าประตูกับคุณหนูสี่ คุณหนูสองเข้าไปเถิด”
เยียนอวิ๋นฉีสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “ข้าจะเข้าไปแล้ว”
เมื่อผลักประตูเข้าไป กรอบประตูส่งเสียงดังขึ้น
องค์ชายสอง เซียวเฉิงเหวินได้ยินจึงหันหน้ากลับมา
เยียนอวิ๋นฉีตกใจ สิ่งสำคัญคืออีกฝ่ายรูปงามเกินความคาดหมาย
“ท่าน...”
นางอ้าปาก แต่คำพูดถึงริมฝีปากก็กลืนกลับไป
องค์ชายสอง เซียวเฉิงเหวินพูดขึ้น “แนะนำตนเอง ข้าคือองค์ชายสอง ชื่อเซียวเฉิงเหวิน เจ้าคือคุณหนูรองตระกูลเยียนใช่หรือไม่”
เยียนอวิ๋นฉีพยักหน้า “หม่อมฉันคือคุณหนูรองตระกูลเยียน”
“ยินดีที่ได้พบ! พวกเรานั่งลงพูดคุยเถิด”
เยียนอวิ๋นฉีพยักหน้า นั่งลงอย่างไร้เสียง
“ได้ยินน้องสาวของเจ้าเยียนอวิ๋นเกอบอกว่า เจ้ามีคำถามมากมายอยากถามข้า เจ้าถามมาได้เลย คำถามที่ตอบได้ ข้ารับรองว่าจะตอบอย่างไม่ปิดบัง”
องค์ชายสอง เซียวเฉิงเหวินมองนางอย่างให้กำลังใจ
เยียนอวิ๋นฉีจ้องมองเขา “พระวรกายของพระองค์ทรงไม่แข็งแรงจริงหรือ”
“เจ้าคิดเห็นว่าอย่างไร”
เยียนอวิ๋นฉีมองใบหน้าที่ซัดเซียวของอีกฝ่าย “ดูอ่อนแออย่างมาก”
เซียวเฉิงเหวินยกแก้วชาขึ้นเพื่อปิดบังมุมปากที่กระตุก
เยียนอวิ๋นฉีตั้งสติ นางไม่สามารถสิ้นเปลืองโอกาสในการพบหน้าที่ยากเย็นนี้
ดังนั้น นางจึงถามอย่างตรงไปตรงมา “ได้ยินว่าพระองค์ยืนกรานจะสมรสกับหม่อมฉัน ฝ่าบาทจึงทรงยอมพระราชทานงานแต่งให้จริงหรือเพคะ”
เซียวเฉิงเหวินพยักหน้า “จริง”
เยียนอวิ๋นฉีขมวดคิ้ว “เหตุใดพระองค์จึงทรงอยากสมรสกับหม่อมฉัน พวกเราไม่เคยพบกันมาก่อน พระองค์ไม่รู้แม้แต่รูปลักษณ์ของหม่อมฉัน เหตุใดจึงทรงอยากสมรสกับหม่อมฉัน หากเป็นเรื่องอำนาจ ตระกูลเยียนก็ไม่ได้มีมากนัก หม่อมฉันเป็นเพียงบุตรสาวคนรองที่ไม่ได้รับความสำคัญ พระองค์สมรสกับหม่อมฉันจะมีประโยชน์อันใด”
องค์ชายสอง เซียวเฉิงเหวินยิ้มอย่างมีนัย “เจ้าไม่เคยคิดมาก่อนว่าเหตุใดข้าต้องสมรสกับเจ้าหรือ”
เยียนอวิ๋นฉีพูด “หม่อมฉันไม่รู้ว่าพระองค์ทรงเป็นคนอย่างไรด้วยซ้ำ เหตุใดจึงต้องคิดเรื่องนี้เพคะ”
องค์ชายสอง เซียวเฉิงเหวินก้มหน้ายิ้ม “ข้าสมรสกับเจ้าเพียงเพราะเจ้าแซ่เยียน”
เยียนอวิ๋นฉีทำหน้าฉงน “หม่อมฉันคิดว่าตระกูลเยียน...”
“เจ้าจะบอกว่าความสามารถของตระกูลเยียนไม่มากพอ เรื่องเหล่านี้เป็นเพียงเรื่องซ้ำซาก ข้าถามเจ้าเพียงคำเดียว เจ้าอยากมีชีวิตหรือไม่”
เยียนอวิ๋นฉีพยักหน้า “มดต่ำต้อยยังอยากมีชีวิต หม่อมฉันย่อมอยากเช่นเดียวกัน”
“อยากมีชีวิตก็อย่าถามสาเหตุมากมาย เจ้าจำไว้เพียงพวกเราสามีภรรยาเป็นหนึ่งเดียวกัน หากมีสุขย่อมร่วมสุข หากมีทุกข์ย่อมร่วมทุกข์”
“พระองค์จะทรงทำอันใดเพคะ”
“ข้าจะทำอันใดหรือ ข้าย่อมจะทำในเรื่องที่องค์ชายสมควรทำ หลังจากวันนี้ เจ้ากับข้าอย่าได้พบหน้ากันอีก วันสมรสข้าจะถูกกำหนดในไม่ช้า เจ้ากลับไปขอให้ท่านแม่เจ้าเตรียมสินสมรสให้เจ้าโดยเร็ว”
พูดจบเซียวเฉิงเหวินเปิดประตูจากไป
เหลือไว้เพียงเยียนอวิ๋นฉีที่ทำหน้าสับสน


## บทที่ 39 อยากเป็นฮองเฮาหรือ

ตอนที่ 39 อยากเป็นฮองเฮาหรือ
“น้องสี่ เจ้าว่าเขาหมายความอย่างไร”
เวลานี้ สองพี่น้องหลบอยู่ในห้องพักเพื่อพูดคุย
เยียนอวิ๋นฉีรู้สึกหงุดหงิด เมื่อนึกถึงตอนพบหน้ากัน ทำให้นางยิ่งเชื่อมากขึ้นว่าองค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินแสร้งทำตัวลึกลับ สิ่งที่พูดออกมาไม่มีความจริงสักคำ
เยียนอวิ๋นเกอกดไหล่ของนาง บอกให้นางนั่งลงค่อยๆ พูด
‘ไม่ว่าจุดประสงค์ขององค์ชายสอง เซียวเฉิงเหวินคืออันใด อันดับแรกคือเราต้องไม่กระวนกระวาย’
เยียนอวิ๋นฉีนั่งลงพลันพยักหน้า “น้องสี่พูดถูก ข้าจะกระวนกระวายไม่ได้ เพียงแต่ข้ายิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าเขาโกหก”
เยียนอวิ๋นเกอเขียนว่า ‘อย่างน้อยเขาก็พูดความจริงมาหนึ่งประโยค’
“ประโยคไหน”
‘ทำในสิ่งที่องค์ชายสมควรทำ ประโยคนี้ย่อมเป็นความจริง’
เยียนอวิ๋นฉีจ้องมองกระดาษ ตกอยู่ในห้วงความคิด
“น้องสี่ เจ้าหมายความว่าเขาต้องการแย่งชิงตำแหน่งองค์รัชทายาทหรือ”
‘เหตุใดจึงไม่เล่า’ เยียนอวิ๋นเกอเขียนถามกลับ
เยียนอวิ๋นฉีมีความฉงนอยู่เต็มหัว “แต่ร่างกายของเขาอ่อนแอมาก เพื่อประโยชน์ของบ้านเมือง เป็นไปไม่ได้ที่ฝ่าบาทและราชสำนักจะแต่งตั้งองค์ชายที่อาจสวรรคตเมื่อใดก็ได้เป็นองค์รัชทายาท เขาจะแย่งชิงตำแหน่งองค์รัชทายาทได้อย่างไร เถาฮองเฮาก็ไม่สนับสนุนเขา องค์ชายสามย่อมจะต่อต้านเขา”
เยียนอวิ๋นเกอเขียน ‘ดังนั้นเขาจึงต้องการสมรสกับท่าน’
เยียนอวิ๋นฉีงุนงง ไม่เข้าใจ
หลังจากฟังองค์ชายสองเซียวเฉินเหวินพูด เรื่องราวที่เยียนอวิ๋นเกอไม่เข้าใจในอดีตก็กระจ่างชัดในเวลานี้
นางเขียนว่า ‘เขาแต่งงานกับท่านเพราะว่าจะไม่เป็นที่สะดุดตา ไม่ดึงดูดความสนใจของผู้คน ทุกคนต่างรู้ว่าความสามารถของตระกูลเยียนไม่เพียงพอ ดังนั้นจึงไม่มีผู้ใดสงสัยแรงจูงใจในการสมรสของเขากับท่าน’
เยียนอวิ๋นฉียิ่งสับสน “น้องสี่ เจ้าก็รู้ว่าตระกูลเยียนของพวกเราไม่มีความสามารถเพียงพอ หากเขามีความคิดจะแย่งชิงตำแหน่งองค์รัชทายาทจริง เขาสมรสกับข้าก็ไม่มีประโยชน์อันใด เขาต้องการสิ่งใดกันแน่”
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะ เขียน ‘พี่สองดูถูกตนเองเกินไป เขาสมรสกับท่านมีประโยชน์มากมาย ประการแรก ท่านก็รู้ว่าหากพวกเราออกเรือนจะมีองครักษ์ติดตัวเป็นสินสมรส แม้จะเป็นเพียงห้าร้อยนาย แต่พวกเขาต่างเป็นทหารที่เคยผ่านสงครามมาก่อนเปรียบเสมือนสมบัติล้ำค่า เมื่อมีทหารห้าร้อยนายนี้เป็นฐานกำลัง กองกำลังย่อมสามารถเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่าในเวลาไม่ถึงหนึ่งปี จากห้าร้อยกลายเป็นห้าพัน หรืออาจจะสร้างกองกำลังที่มีทหารนับหมื่นคนขึ้นมาได้ด้วยซ้ำ’
‘ประการที่สอง อาจเป็นเพราะข้า ข้าพังทลายจวนองค์หญิง สร้างภาพลักษณ์มุทะลุไม่กลัวปัญหาของคนตระกูลเยียนให้คนในมืองหลวงเห็น ท่านแซ่เยียน อีกทั้งยังมีข้าที่เคยก่อเรื่องอยู่ข้างกาย หากท่านทำสิ่งใดนอกลู่นอกทางไปบ้าง ใจกล้าไปบ้าง ไม่อยู่ในกฎเกณฑ์บ้าง ผู้อื่นย่อมมองเป็นเรื่องปกติ ไม่มีผู้ใดสนใจ เขาเป็นคนที่มีร่างกายอ่อนแอ เวลาส่วนมากเขาไม่สะดวกปรากฏตัว เขาย่อมต้องการคนที่กล้าหาญและไม่กลัวที่จะมีปัญหาออกหน้าแทนเขาอย่างถูกต้อง ภายในเมืองหลวง ไม่มีผู้ใดเหมาะสมกว่าท่านอีกแล้ว’
เยียนอวิ๋นฉีได้ยินดังนี้จึงเงียบไป
เยียนอวิ๋นเกอสัมผัสนางเบาๆ
เยียนอวิ๋นฉีพยายามยิ้มออกมา “น้องสี่ไม่ต้องห่วงข้า ข้าไม่เป็นอันใด”
เยียนอวิ๋นเกอขมวดคิ้ว จรดปลายดินสออย่างรวดเร็ว ‘พี่สองไม่ต้องกังวล ถ้าเขาไม่แย่งชิงก็แล้วไป หากเขาจะแย่งชิงก็ปล่อยให้เขาแย่ง เพียงแค่เขาเคลื่อนไหว พวกเราก็สามารถเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ได้เสมอ’
“น้องสี่ไม่กังวลว่าเขาจะล้มเหลวทำให้ตระกูลเยียนเดือดร้อนหรือ”
เยียนอวิ๋นเกอเลิกคิ้ว เขียนว่า ‘กลัวอันใด! ราชสำนักและฮ่องเต้จะปล่อยตระกูลเยียนเพียงเพราะเขาไม่แย่งชิงตำแหน่งองค์รัชทายาทอย่างนั้นหรือ เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมราชสำนักย่อมต้องกำจัดตระกูลเยียน เขาไม่เป็นผลกระทบแต่อย่างใด หากเขาแย่งชิงตำแหน่งสำเร็จก็เป็นเรื่องดี ข้าสนับสนุนพี่สองเป็นพระพันปีอย่างเต็มที่’
เยียนอวิ๋นฉีหัวเราะกับประโยคสุดท้ายบนกระดาษ
“น้องสี่อย่าพูดเหลวไหล!”
เยียนอวิ๋นเกอทำหน้าจริงจัง เขียนว่า ‘ข้าไม่ได้ล้อเล่น หรือพี่สองไม่อยากเป็นพระพันปี?’
เยียนอวิ๋นฉีอึกอัก นางจะตอบได้อย่างไร
เยียนอวิ๋นเกอโน้มน้าวต่อ ‘ท่านห่างจากตำแหน่งพระพันปีเพียงแค่สองก้าว ก้าวที่หนึ่ง องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินแย่งชิงตำแหน่งสำเร็จ ก้าวที่สอง องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินตาย ท่านก็จะเป็นพระพันปีอย่างถูกต้อง’
เยียนอวิ๋นฉีกระวนกระวายใจ “น้องสี่ เจ้าอย่าลืมว่ายังมีตระกูลเถาอีก เถาฮองเฮา องค์ชายสาม อีกทั้งราชสำนัก...พวกเขาไม่มีทางให้องค์ชายสองเป็นฮ่องเต้ ยิ่งไม่มีทางให้ข้าเป็นพระพันปี”
เยียนอวิ๋นเกอไม่กังวลเรื่องเหล่านี้ นางเขียนอย่างรวดเร็ว ‘ท่านเชื่อหรือไม่ เรื่องแรกหลังจากที่องค์ชายสองขึ้นครองราชย์คือกำจัดตระกูลเถา เมื่อไม่มีตระกูลเถา เถาฮองเฮาก็เป็นแค่เสือที่ถูกถอดเขี้ยว ไม่ต้องคำนึงถึง เมื่อถึงเวลานั้นท่านเป็นฮองเฮา เพียงแค่ท่านต้องการ ท่านก็สามารถแย่งชิงอำนาจของนางมาได้ ทำให้นางต้องทนทุกข์ทรมาน ส่วนราชสำนัก เพียงแค่ท่านมีบุตร พวกเขาก็ไม่กล้าพูดสิ่งใดทั้งนั้น’
เยียนอวิ๋นฉีพูดอย่างตระหนก “หากข้าไม่มีบุตรชาย หากเขาไม่ยอมแต่งตั้งข้าเป็นฮองเฮา...”
‘เช่นนั้นก็กำจัดเซียวเฉิงเหวินทิ้งเสีย!’ เยียนอวิ๋นเกอพูดอย่างเด็ดขาด ไม่ลังเลแม้แต่น้อย
เยียนอวิ๋นฉีถลึงตาโตด้วยความตกตะลึง
เยียนอวิ๋นเกอเขียนต่อ ‘พี่สอง ท่านต้องจำไว้ ท่านกำลังจะแต่งเข้าราชวงศ์ เวลาสำคัญท่านต้องเด็ดขาด อย่าได้ใจอ่อน หากเขาไม่ให้ฐานะที่ท่านสมควรได้ เก็บเขาไว้ก็ไร้ประโยชน์ ไม่กำจัดเขาเสีย หรือจะรอให้เขากำจัดท่านหรือ’
เยียนอวิ๋นฉีกัดปาก หลบสายตา “น้องสี่ เจ้าคิดว่าข้าเป็นพระพันปีได้จริงหรือ”
ดินสอในมือของเยียนอวิ๋นเกอราวกับว่ามีพลังวิเศษในการโน้มน้าวผู้คน ‘ท่านไม่มั่นใจในตัวเองหรือ พี่สอง การเป็นฮองเฮานั้นน่าเบื่อ การเป็นพระพันปีถึงจะมีความหมาย โดยเฉพาะเมื่อฮ่องเต้ยังทรงเยาว์วัย การเป็นพระพันปีถึงจะมีสีสัน ทุกคนต่างบอกว่าสตรีควรอยู่อย่างสงบแต่ในเรือน คำพูดนี้ช่างไร้สาระ! สตรีไม่ด้อยไปกว่าบุรุษแม้แต่น้อย เหตุใดจึงต้องอยู่อย่างสงบในเรือนเพียงอย่างเดียว พี่สอง พวกเราพี่น้องร่วมใจกัน ทวงสิ่งที่องค์รัชทายาทจางอี้สูญเสียไปกลับมา’
เยียนอวิ๋นฉีใบหน้าแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น
นางจับมือของเยียนอวิ๋นเกอแน่น “น้องสี่ พวกเราจะทวงทุกสิ่งที่ท่านตาสูญเสียไปกลับมาได้จริงหรือ”
‘เพียงแค่พี่สองท่านแน่วแน่ ย่อมสามารถทวงคืนกลับมาได้’
กระดาษที่เยียนอวิ๋นเกอเขียนตัวอักษรลงไปถูกฉีกออกมา โยนเข้าเตาเผากลายเป็นผุยผง
เยียนอวิ๋นฉีเลือดสูบฉีดขึ้นสมอง หัวใจเต้นระรัว
“น้องสี่ เจ้ากล้าคิดเกินไป! เหตุใดเจ้าจึงคิดไกลนัก”
เยียนอวิ๋นเกอชี้ไปที่หัวของตัวเอง เพราะความคิดใหญ่เพียงใด โลกย่อมใหญ่เพียงนั้น
นางยังไม่ลืมตักเตือนเยียนอวิ๋นฉี ‘พี่สอง ท่านอย่าเกิดความรู้สึกที่ไม่ควรมีต่อองค์ชายสอง หากถึงเวลาสำคัญ ข้ากังวลว่าท่านจะลงมือไม่ได้’
เยียนอวิ๋นฉีมองกระดาษ “ข้ารู้ดี! ข้าคิดว่าเขาจะให้ฐานะที่คู่ควรกับข้า หากเป็นเช่นนั้น พวกเราย่อมไม่ต้องเดินไปถึงจุดที่แย่ที่สุด”
หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น!
เยียนอวิ๋นเกอไม่ได้มองในแง่ดีเพียงนั้น
องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินหลบซ่อนได้ลึกลับเพียงนี้ แต่วันนี้กลับหลุดปากเอ่ยออกมา ใช้หัวแม่เท้าคิดยังรู้ว่าเขาจงใจ
เขามีแผนการกับพี่สอง ย่อมต้องให้พี่สองเตรียมรับมือกับเขา
อีกอย่าง คนที่เป็นฮ่องเต้ล้วนพึ่งพาไม่ได้
คำพูดเหล่านี้ เยียนอวิ๋นเกอไม่ได้เขียนออกมา
พี่สองเยียนอวิ๋นฉีรู้จักราชวงศ์ไม่ลึกซึ้งมากพอ นางยังคงมีความหวังต่อจิตใจของผู้คน
อีกทั้งรูปลักษณ์อันงดงามขององค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินนั้นสามารถหลอกลวงผู้คนได้อย่างมาก ยากที่จะมองเขาเป็นคนโหดเหี้ยมชั่วร้าย
เมื่อนางแต่งเข้าราชวงศ์ ประสบกับบางเรื่องแล้ว นางย่อมรู้เองว่าราชวงศ์เป็นอย่างไร
เมื่อถึงเวลา นางจะพูดกับพี่สอง ‘บุรุษที่รูปงามยิ่งหลอกลวงเก่ง’


## บทที่ 40 การสื่อสารลับ

ตอนที่ 40 การสื่อสารลับ
ระหว่างงานเลี้ยง ในที่สุดหลี่ปิ้งถิงก็ปรากฏตัวขึ้น
หลี่ฮูหยินจับนางเอาไว้ ถามเสียงแผ่ว “เจ้าไปที่ใดมา ข้าส่งคนไปตามหาจนทั่วก็หาไม่เจอ ได้ยินว่าองค์ชายใหญ่เสด็จมา เหตุใดจึงไม่เห็นเขา”
“เขาคงจากไปแล้ว!” หลี่ปิ้งถิงรู้สึกหดหู่ใจ
หลี่ฮูหยินขมวดคิ้ว ไม่พอใจเล็กน้อย บ่นด้วยเสียงต่ำ “มารยาทแย่มาก มาก็ไม่รู้จักทักทายกัน”
“ท่านพ่อได้พบเขาแล้ว อีกทั้งเขายังมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้” หลี่ปิ้งถิงยังคงอดไม่ได้ที่จะแก้ตัวแทนองค์ชายใหญ่ เซียวเฉิงเย่
หลี่ฮูหยินส่งเสียงไม่พอใจ “เป็นอย่างที่โบราณว่าบุตรสาวเข้าข้างคนนอก ยังไม่ทันได้ออกเรือนก็เริ่มแก้ตัวแทนเขาแล้ว”
หลี่ปิ้งถิงอ้าปาก “ข้าๆ ท่านแม่ ข้ารู้สึกไม่สบายนัก ขอตัวกลับไปพักผ่อนที่ห้องก่อนนะเจ้าคะ”
หลี่ฮูหยินถลึงตา “งานเลี้ยงวันนี้ แขกที่มีหน้ามีตาในเมืองหลวงล้วนเดินทางมา เจ้าจากไปในเวลานี้เหมาะสมหรือ เจ้ายังไม่ได้บอกข้าว่าก่อนหน้านี้ไปที่ใดมา หรือว่าแอบไปพบกับองค์ชายใหญ่”
หลี่ปิ้งถิงไม่ปฏิเสธ
หลี่ฮูหยินแอบหยิกนนางหนึ่งที “รับรองแขก มารยาทต้องครบถ้วน”
หลี่ปิ้งถิงพยักหน้าตอบรับ
นางตั้งสติ ทักทายและรับรองสตรีจากตระกูลต่างๆ
เมื่อถึงคราวที่นางดื่มคารวะเยียนอวิ๋นฉีนั้น นางเปลี่ยนจากท่าทางอันไม่เป็นมิตรในทีแรก อีกทั้งยังรู้สึกอายเล็กน้อย
เยียนอวิ๋นฉีไม่เข้าใจ อีกฝ่ายเปลี่ยนท่าทีไปอย่างรวดเร็วจนนางสับสน
เมื่อผู้คนเดินจากไป นางแอบกระซิบกับเยียนอวิ๋นเกอ “น้องสี่ เจ้าเห็นหรือไม่ว่าคุณหนูหลี่แปลกไป”
เยียนอวิ๋นเกอมองไปยังแผ่นหลังของหลี่ปิ้งถิง หากนางยังรู้สึกดีใจอยู่คงจะแปลกกว่า
คู่หมั้นของนางเกือบจะฆ่านาง จะให้นางหัวเราะอย่างมีความสุขได้อย่างไร
คาดว่า ภายในใจของหลี่ปิ้งถิงกำลังลังเลว่าควรจะสมรสกับองค์ชายใหญ่หรือไม่
“น้องสี่ เจ้ารู้เรื่องใดมาใช่หรือไม่”
เยียนอวิ๋นฉีเพียงมองสายตาของเยียนอวิ๋นเกอก็รู้ว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา ย่อมมีเรื่องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน
เยียนอวิ๋นเกอทำท่าทาง “กลับไปค่อยคุย!”
เยียนอวิ๋นฉีพยักหน้า “กลับไปเจ้าต้องบอกข้า ข้าอยากรู้มาก”
...
หลังจากกินเลี้ยง ดูละครสองเรื่องและทำความรู้จักกับสตรีตระกูลชั้นสูงกลุ่มหนึ่งแล้ว
พวกนางก็เดินทางกลับจวนก่อนฟ้าจะมืด
เซียวฮูหยินเหน็ดเหนื่อยจากการปฏิสัมพันธ์มาทั้งวัน เดิมทีนางอยากจะกลับห้องไปพักผ่อน แต่เมื่อรู้ว่าเยียนอวิ๋นเกอมีเรื่องจะเล่า ทันใดนั้นนางก็เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง
เยียนอวิ๋นฉีเร่งเร้า “น้องสี่ เจ้ารีบพูดมา เกิดอะไรขึ้นกับหลี่ปิ้งถิง”
เยียนอวิ๋นเกอไม่ลีลา นางจรดดินสอเขียนเล่าเหตุการณ์ในทันที “องค์ชายใหญ่ทรงไม่ต้องการแต่งงานกับหลี่ปิ้งถิง ทรงอ้างว่าตระกูลหลี่เป็นอุปสรรค ขอให้หลี่ปิ้งถิงหาทางถอนหมั้น ทั้งสองคนมีปากเสียงกัน องค์ชายใหญ่จึงคิดจะบีบคอหลี่ปิ้งถิงให้ตาย เขาคงคิดว่าเมื่อหลี่ปิ้งถิงตาย งานสมรสจะถูกยกเลิก”
“จากนั้นล่ะ” เยียนอวิ๋นฉีตื่นเต้นมาก ช่างเป็นละครเรื่องใหญ่เสียจริง เสียดายลืมเตรียมเมล็ดแตงโมและถั่วลิสงเอาไว้
การดูละครย่อมต้องคู่กับเมล็ดแตงโมและถั่วลิสง หรือไม่ก็หม้อไฟ
ถึงจะเป็นวิธีการดูละครที่ถูกต้อง
เยียนอวิ๋นเกอเขียนต่อ “จากนั้นข้าตีทั้งสองคนให้สลบ สาวรับใช้ของหลี่ปิ้งถิงมาพานางออกไป ส่วนองค์ชายใหญ่ข้าไม่แน่ใจว่าเขาเป็นอย่างไร”
“อะไรนะ น้องสี่ตีคนทั้งสองจนสลบหรือ”
เยียนอวิ๋นฉีทุบอก คนทั้งสองสลบไปแล้ว ละครจะดำเนินต่ออย่างไร
ละครเรื่องใหญ่เพียงนี้ ช่างน่าเสียดายที่ไม่มีภาคต่อ
อันที่จริง ตีสลบคนใดคนหนึ่งก็ได้
เซียวฮูหยินไม่ตื่นเต้นเท่าเยียนอวิ๋นฉี นางถามอย่างใจเย็น
“อวิ๋นเกอ เจ้าเห็นองค์ชายใหญ่จะบีบคอหลี่ปิ้งถิงให้ตายจริงหรือ”
เยียนอวิ๋นเกอพยักหน้าอย่างหนัก
เรื่องนี้เป็นความจริงอย่างแน่นอน นางเห็นด้วยตาตัวเอง
เซียวฮูหยินถามอีกครั้ง “เรื่องนี้เจ้าไม่ได้บอกผู้อื่นใช่หรือไม่”
เยียนอวิ๋นเกอส่ายหน้า
นางรักษาความลับอย่างดี เรื่องนี้นางย่อมไม่พูดออกไป
เซียวฮูหยินกล่าว “โชคดีที่เจ้าลงมือยับยั้งองค์ชายใหญ่เอาไว้ได้ทันเวลา เจ้าทำถูกแล้วที่ตีคนทั้งสองให้สลบไป หากมีคนหนึ่งเห็นเจ้าในตอนนั้น ล้วนเป็นผลเสียกับตัวเจ้า”
หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง นางก็พูดอีกครั้ง “ข้าคิดว่าองค์ชายใหญ่เพียงแค่ขาดความรับผิดชอบ ไม่คิดว่าเขาจะกล้าฆ่าคน อีกทั้งคนที่ฆ่ายังเป็นคู่หมั้นของตน องค์ชายใหญ่เป็นคนขี้ขลาดแต่เขาก็มีความโหดเหี้ยม เขาอยากถอนหมั้นตระกูลหลี่แต่ไม่กล้าทูลต่อฝ่าบาท ทำได้เพียงให้หลี่ปิ้งถิงแกล้งป่วยตายเพื่อหลบหนี เขาไม่เคยคิดคำนึงถึงว่าการกระทำนี้จะทำร้ายสตรีเพียงใด”
“ต่อจากนี้หากพวกเจ้าพบกับองค์ชายใหญ่ จงอยู่ให้ห่างจากเขาเอาไว้ โดยเฉพาะอวิ๋นฉี ปีหน้าเจ้าจะแต่งเข้าราชวงศ์แล้ว ถึงแม้เงยหน้าไม่เจอ ก้มหน้าก็ต้องเจอ เจ้าอย่าไปยุ่งกับเขา แต่ก็ไม่จำเป็นต้องกลัวเขา หากเขากล้าทำร้ายเจ้า เจ้าเพียงแค่โต้ตอบกลับไป เขาเป็นคนขี้ขลาด แม้ว่าเจ้าจะโต้ตอบก็ไม่เป็นอันใด หากเขากล้าทำสิ่งใดลับหลัง เจ้าให้องค์ชายสองจัดการเขา”
เยียนอวิ๋นฉีถาม “องค์ชายสองสามารถจัดการองค์ชายใหญ่ได้?”
เซียวฮูหยินยิ้ม “อย่าดูถูกองค์ชายสอง องค์ชายสองสามารถเกลี้ยกล่อมฮองเฮาทูลขอสมรสพระราชทานจากฝ่าบาทได้ เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนที่มีความสามารถ มีน้อยคนนักที่สามารถเปลี่ยนแปลงการตัดสินใจของฮองเฮา แม้แต่องค์ชายสามยังไม่อาจทำได้ องค์ชายสองทำได้ก็แสดงให้เห็นถึงความสามารถของเขาแล้ว การจัดการกับองค์ชายใหญ่จึงเป็นเพียงเรื่องเล็ก”
“นอกจากนี้เรื่องที่องค์ชายใหญ่พยายามฆ่าหลี่ปิ้งถิงอย่าได้พูดออกไป ถึงแม้พวกเราไม่ปะทะกับตระกูลเถา แต่ก็ไม่ต้องเพิ่มเบี้ยให้ฮองเฮา หากคราวหน้าอวิ๋นฉีมีโอกาสได้พบองค์ชายสอง เจ้าสามารถเอ่ยเรื่องนี้กับเขาได้ จำไว้ว่าพูดกับองค์ชายสองได้เท่านั้น”
“เพราะเหตุใด” เยียนอวิ๋นฉีสงสัยอย่างมาก
เซียวฮูหยินครุ่นคิดก่อนพูด “หากข้าดูไม่ผิด องค์ชายสองกับเถาฮองเฮาไม่ได้มีใจเดียวกัน”
แม่ลูกแยกทาง!
มันเป็นเรื่องใหญ่!
เยียนอวิ๋นฉีแอบมองเยียนอวิ๋นเกอ
เยียนอวิ๋นเกอพยักหน้าให้นาง ส่งสายตาให้กำลังใจ
จากนั้นเยียนอวิ๋นฉีก็พูดขึ้น “ท่านแม่ วันนี้ข้าพบกับองค์ชายสองที่จวนตระกูลหลี่”
เซียวฮูหยินรู้สึกประหลาดใจ “ข้าไม่คิดเลยว่าองค์ชายสองจะเสด็จมาเข้าร่วมงานเลี้ยงของตระกูลหลี่ด้วย”
เยียนอวิ๋นฉีลังเลเล็กน้อย “ดูเหมือนองค์ชายสองต้องการแย่งชิงตำแหน่งองค์รัชทายาท”
สีหน้าของเซียวฮูหยินดูประหลาดใจ “เขาต้องการแย่งชิงตำแหน่งองค์รัชทายาทหรือ”
เยียนอวิ๋นฉีพยักหน้า “แม้เขาจะไม่ได้พูดอย่างชัดเจน แต่สิ่งที่เขาพูดก็เผยให้เห็นถึงความหมายนั้น”
เซียวฮูหยินหัวเราะทันที “ไม่แปลกใจเลยที่เขากับฮองเฮาไม่ได้มีใจตรงกัน ก่อนหน้านี้ข้าเคยสงสัยถึงสาเหตุ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง! ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง! ทุกอย่างสมเหตุสมผลแล้ว”
“เถาฮองเฮารู้หรือไม่ว่าองค์ชายสองต้องการแย่งชิงตำแหน่งองค์รัชทายาท” เยียนอวิ๋นฉีถามขึ้น
เซียวฮูหยินคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เกรงว่าเถาฮองเฮาคงไม่รู้ อย่างที่โบราณว่าเงาเกิดขึ้นภายใต้แสงไฟ หลายปีนี้องค์ชายสองทำตัวไม่โดดเด่น นอกจากเรื่องสมรสกับเจ้า เขาแทบจะไม่มีตัวตนแม้แต่น้อย องค์ชายที่ร่างกายอ่อนแอ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมือง ไม่ตั้งพรรค ไม่มีปฏิสัมพันธ์กับข้าราชบริพาร แทบจะไม่ออกจากจวน ผู้ใดจะเชื่อว่าเขาต้องการแย่งชิงตำแหน่งองค์รัชทายาท มีเพียงพวกเราที่เพิ่งเดินทางมาเมืองหลวงที่เชื่อ อย่างที่ว่าคนนอกย่อมเห็นชัดกว่า พวกเราไม่มีความทรงจำที่ยึดติดเกี่ยวกับเขา ทำให้มองเขาออกได้อย่างชัดเจน”
เยียนอวิ๋นฉีพูดติดตลก “น้องสี่ยังให้ข้าพยายาม เพื่อเป็นพระพันปี”
เมื่อเซียวฮูหยินได้ยินเช่นนี้ นางก็ผงะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา
หลังจากหัวเราะ นางก็พูดว่า “เป็นความคิดที่ดีไม่น้อย”
เยียนอวิ๋นเกอได้ใจอย่างมาก
แม้แต่ท่านแม่ยังเห็นด้วยกับความคิดของนาง เห็นได้ชัดว่าเรื่องนี้มีความเป็นไปได้ที่จะเป็นจริง
เซียวฮูหยินพูดต่อ “ในเมื่ององค์ชายสองมีต้องการแย่งชิงตำแหน่งองค์รัชทายาท พวกเราก็ช่วยสนับสนุนเขาเสียหน่อย ไม่ต้องรอวันอื่น เรื่องที่องค์ชายใหญ่พยายามฆ่าหลี่ปิ้งถิง พวกเราส่งคนไปบอกองค์ชายสองคืนนี้ ให้เขาตัดสินใจเองว่าจะใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้หรือไม่ จะใช้ประโยชน์อย่างไร พวกเราบอกกล่าวเท่านั้น”
...
ในมือของเซียวฮูหยินมีแต่คนมีความสามารถ
การให้คนแอบไปส่งข่าวที่จวนขององค์ชายสองเป็นเรื่องง่าย
องค์ชายสองขอให้คนส่งข่าวนำสารกลับมา “ขอบใจ!”
เซียวฮูหยินถามองครักษ์ที่ส่งสาร “องค์ชายสองพูดอะไรอีกหรือไม่”
“ทูลท่านหญิง องค์ชายสองตรัสเพียงอย่าทำสิ่งใดวู่วามก่อนปีใหม่ รอผ่านพ้นปีใหม่ไปเสียก่อน”
“ดังนั้น หลังปีใหม่ราชสำนักจะเคลื่อนไหวครั้งใหญ่หรือ”
“ข้าน้อยไม่รู้ขอรับ”
เซียวฮูหยินตอบรับ “ต่อจากนี้ เจ้าทำหน้าที่ติดต่อกับจวนองค์ชายสองอย่างลับๆ”
“ข้าน้อยรับคำสั่ง!”
...
ตกดึก!
ตำหนักซิงชิ่ง!
ฮ่องเต้หย่งไท่ยังไม่ทรงพักผ่อน
ขันทีใหญ่ซุนปังเหนียนคอยปรนนิบัติฮ่องเต้หย่งไท่อยู่ด้านข้าง
เมื่อได้โอกาส เขาจึงพูดอย่างขึ้นอย่างระมัดระวัง
“ทูลฝ่าบาท วันนี้กระหม่อมได้ยินเรื่องเกี่ยวกับองค์ชายใหญ่เรื่องหนึ่ง ไม่รู้ควรพูดหรือไม่”
“ตาเฒ่า เจ้าเปิดปากแล้วยังมีสิ่งใดพูดไม่ได้อีก” ฮ่องเต้หย่งไท่เย้าแหย่
ซุนปังเหนียน ซุนกงกงพูดอย่างระมัดระวัง
“กระหม่อมได้ยินว่าองค์ชายใหญ่ทรงพยายามฆ่าหลี่ปิ้งถิงเพื่อถอนหมั้น แต่ถูกคนพบเข้าจึงทรงทำไม่สำเร็จ”
สีหน้าของฮ่องเต้หย่งไท่ดำทัมึน “เรื่องจริงหรือ”
“คิดว่าเป็นเรื่องจริงพ่ะย่ะค่ะ”
ปัง!
ฮ่องเต้หย่งไท่เตะเก้าอี้ล้มด้วยความโกรธ
“ลูกทรพี! ข้าน่าจะทำให้เขาจมน้ำตายตั้งแต่กำเนิด เขาไม่อยากแต่งงานกับหลี่ปิ้งถิง เหตุใดจึงไม่เข้าวังมาบอกข้า เจ้าโง่ บังอาจพยายามฆ่าคน ข้าอยากจะประหารเขานัก”
ฮ่องเต้หย่งไท่โกรธมาก เขาชักดาบคมที่แขวนอยู่บนผนังออกมาฟาดลงไปที่โต๊ะ
ซุนปังเหนียน ซุนกงกงอกสั่นขวัญแขวน
เขารีบพูดเกลี้ยกล่อม “ฝ่าบาททรงระงับโทสะพ่ะย่ะค่ะ องค์ชายใหญ่ทรงมีสถานะกระอักกระอ่วน เขาจะกล้าเข้าวังมาทูลฝ่าบาทตามความรู้สึกจริงได้อย่างไร”
ฮ่องเต้หย่งไท่หันพระพักตร์กลับมา จ้องมองซุนปังเหนียนเขม็ง “เจ้ากำลังตำหนิข้าหรือ”
“กระหม่อมไม่กล้าพ่ะย่ะค่ะ!” ซุนปังเหนียน ซุนกงกงคุกเข่าลงเสียงดัง “กระหม่อมเป็นห่วงฝ่าบาท”
ฮ่องเต้หย่งไท่เย้ยหยัน “เจ้าโง่นั้น โชคดีที่เจ้าแก้ตัวแทนเขา เดิมทีข้าไม่แต่งตั้งมารดาของเขาเพื่อปกป้องเขา สุดท้ายเขาทำสิ่งใดกัน ข้าให้โอกาสเขาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เขาก็ทำให้ข้าผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า เวลานี้ยังบังอาจฆ่าคนเพื่อถอนหมั้น ข้าไม่เคยเห็นคนที่โง่เขลาเพียงนี้มาก่อน ข้าเก็บเขาเอาไว้จะมีประโยชน์อะไร สู้ประหารเขาเสียดีกว่าจะได้ไม่อับอาย”
“ฝ่าบาททรงพิจารณาให้ดีพ่ะย่ะค่ะ!”
ซุนปังเหนียน ซุนกงกงเกลี้ยกล่อม
ฮ่องเต้หย่งไท่ถีบเขาล้ม
ฮ่องเต้โกรธจัด เดินวนเวียนไปมาอยูในห้องบรรทม อารมณ์ฉุนเฉียวจนอยากจะทำลายทุกสิ่ง
ยากที่จะระงับความโกรธลงได้
เขาถามซุนปังเนียน “ผู้ใดเป็นคนเห็นเหตุการณ์ที่องค์ชายใหญ่ฆ่าคนเพื่อถอนหมั้น”
ซุนปังเหนียน ซุนกงกงรีบกล่าว “กระหม่อมไร้ความสามารถ ยังหาตัวไม่พบพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้หย่งไท่กัดฟัน
“สืบ! ต้องหาตัวคนผู้นี้ให้ได้ ไม่ว่าคนผู้นี้เป็นใคร กำจัดทิ้งเสีย! อย่าให้เรื่องฆ่าคนเพื่อถอนหมั่นแพร่กระจายออกไปเด็ดขาด ยิ่งไม่อาจให้เรื่องนี้ไปถึงหูของฮองเฮา”
“กระหม่อมน้อมรับพระราชโองการ!”


## บทที่ 41 ยืมดาบฆ่าคน

ตอนที่ 41 ยืมดาบฆ่าคน
เมื่อปีใหม่ใกล้เข้ามา ในพระราชวังออกพระราชโองการเรียกองค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่เข้าเฝ้า
ทันทีที่ประตูตำหนักปิดลง ฮ่องเต้หย่งไท่ยกแส้ขึ้นฟาดลงไปที่ตัวขององค์ชายใหญ่ทันที
เขาเฆี่ยนตีครั้งแล้วครั้งเล่า เฆี่ยนตีอย่างไม่ลืมหูลืมตา
องค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่ ผู้เป็นบุรุษวัยยี่สิบต้นๆ ถูกเฆี่ยนตีด้วยความงุนงง
สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือเขาถูกบิดาผู้ให้กำเนิดดูถูกว่าเป็นสัตว์เดรัจฉาน น่าอายอย่างมาก
เขาไม่สามารถขัดขืนได้ ไม่สามารถหลบหลีกได้ ทำได้เพียงอดทนไว้
เขากัดฟัน ดวงตาแดงก่ำ หมัดทั้งสองกำแน่น ภายในหัวใจเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
เพราะเหตุใด
เขาก็เป็นองค์ชายเหมือนกัน เหตุใดเขาต้องอดทนกับความยากลำบากและความอัปยศอดสูมากกว่าพี่น้องคนอื่น
เขาแค้น!
แค้นทุกคน!
ฮ่องเต้หย่งไท่เฆี่ยนตีและก่นด่าอย่างเต็มกำลัง จนกระทั่งรู้สึกเหนื่อยจึงหยุดลง
แต่ยังไม่เพียงพอ
ฮ่องเต้หย่งไท่ยกเท้าเหยียบลงบนหลังขององค์ชายใหญ่ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงโบยเจ้า”
“กระหม่อมไม่รู้พ่ะย่ะค่ะ”
องค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่นอนหมอบอยู่บนพื้นด้วยสภาพน่าอนาถ
เสื้อผ้าของเขาถูกแส้โบยจนฉีกขาด ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผล
สิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือ ข้างหูมีรอยหนึ่งที่ไม่อาจปกปิดได้ คนอื่นต้องเห็นอย่างแน่นอน
เมื่อถึงเวลาหากถูกถาม เขาจะอธิบายอย่างไร
ฮ่องเต้หย่งไท่โกรธจัด “เจ้าทำสิ่งใดลงไปเจ้ารู้ดี!”
“เสด็จพ่อทรงชี้แนะ! กระหม่อมไม่รู้ว่าทำผิดอันใด”
ฮ่องเต้หย่งไท่ยิ้มอย่างเย็นชา “เจ้าไม่พอใจกับคู่ครองที่ข้าพระราชทานให้เจ้ามิใช่หรือ”
“เสด็จพ่อทรงเข้าพระทัยผิดแล้ว กระหม่อมไม่ได้ไม่พอใจพ่ะย่ะค่ะ” องค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่อธิบายด้วยความตกใจ
ภายในใจของฮ่องเต้หย่งไท่เต็มไปด้วยความผิดหวัง ถึงเวลานี้แล้วลูกทรพีก็ยังไม่พูดความจริง
เขาทั้งผิดหวังทั้งโกรธจึงเตะองค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่จนล้มไป พลันด่า “โง่เขลาสิ้นดี!”
ฮ่องเต้หย่งไท่หมดความอดทนกับคนไม่เอาไหน
เขาไม่ต้องการสิ้นเปลืองแรงกับการสั่งสอนลูกชายที่ยังโง่เขลา ดังนั้นเขาชี้ไปที่ประตูพลันตวาดด้วยความโกรธ “ออกไป ทบทวนความผิดของตนเอง”
องค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่รีบตะเกียกตะกายจากพื้นขึ้นมา ถอยออกไปอย่างรวดเร็ว
ฮ่องเต้หย่งไท่โกรธจนปัดพู่กัน หมึก กระดาษ และหินหมึกบนโต๊ะลงกับพื้น
“ลูกทรพีสมควรตาย! ข้าผิดหวังในตัวเขาอย่างมาก!”
“ฝ่าบาททรงระงับความโกรธพ่ะย่ะค่ะ! ให้กระหม่อมส่งคนไปตักเตือนองค์ชายใหญ่ดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” ซุนปังเหนียนพูดเสียงแผ่ว
ฮ่องเต้หย่งไท่ทุบกำปั้นลงบนโต๊ะ ความโกรธของเขาเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้ดวงตาแดงก่ำ “เหตุใดต้องตักเตือนเขา ข้าจะถือว่าไม่มีลูกชายอย่างเขา”
ซุนปังเหนียนตกใจ ก้มหน้าไม่กล้าพูดอีก
องค์ชายใหญ่จบสิ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว
เขาทำให้โอกาสของตนเองหายไปกับมือ
มุมปากของซุนปังเหนียนยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกลับมามีสีหน้าจริงจังในทันที
เกรงว่าองค์ชายใหญ่เองยังไม่รู้ว่าเขาทำเรื่องใดพลาดไป
เขาพลาดโอกาสที่ฝ่าบาทให้เขา พลาดโอกาสสุดท้ายที่พระองค์จะยอมรับเขา
องค์ชายใหญ่หมดความเกี่ยวข้องกับตำแหน่งองค์รัชทายาทอย่างสิ้นเชิง เขาไม่ใช่ภัยคุกคามอีกต่อไป
ทหารเอาชนะศัตรูด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวอย่างไม่ต้องสูญเสียเลือด!
สมบูรณ์แบบ!
องค์ชายสองยืมดาบฆ่าคนได้อย่างเชี่ยวชาญ
...
มีขันทีประตูเหลืองรอคอยอยู่บริเวณประตูตำหนักซิงชิ่ง
เมื่อเห็นองค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่ออกมาจึงเดินปรี่เข้าไปหา
“องค์ชายใหญ่ กระหม่อมเตรียมผ้าคลุมเอาไว้ วันนี้ลมแรง พระองค์จะทรงคลุมไว้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
เสื้อผ้าขององค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่ฉีกขาดจากการถูกเฆี่ยนตีด้วยแส้
หากออกจากพระราชวังด้วยสภาพนี้ ข่าวย่อมแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวงภายในทันที
เมื่อถึงเวลานั้น ไม่รู้จะมีเรื่องนินทาอย่างไร
ขันทีประตูเหลืองถวายผ้าคลุมเป็นการช่วยเขาแก้ไขปัญหานี้ได้
เพียงแต่...
“ผู้ใดส่งเจ้ามา”
ขันทีประตูเหลืองผู้นี้แปลกตา เขาย่อมไม่เคยพบมาก่อนอย่างแน่นอน
ขันทีประตูเหลืองโน้มตัว “ซุนกงกงส่งกระหม่อมมาพ่ะย่ะค่ะ”
“ซุนปังเหนียน?” องค์ชายใหญ่ตกใจ
องค์ชายใหญ่จ้องมองผ้าคลุมในมือของขันทีประตูเหลือง ความคิดของเขาพลุ่งพล่าน
ซุนปังเหนียนต้องการสิ่งใด
หรือว่าเสด็จพ่อรับสั่งให้เขาทำ?
ทันใดนั้น เขาเกิดความรู้สึกที่ซับซ้อนจนอธิบายไม่ได้ มันเต็มไปด้วยความคับแค้นใจและความเจ็บปวดจนเขาเกือบจะร้องไห้ต่อหน้าขันทีประตูเหลือง
เขาสวมเสื้อคลุมและผ้าคลุม ปิดบังรอยแผลบนตัว
“ฝากบอกซุนกงกง ข้าขอบใจในความช่วยเหลือของเขา”
“องค์ชายใหญ่ทรงไม่ต้องเกรงใจพ่ะย่ะค่ะ! ให้กระหม่อมส่งพระองค์ออกจากวังเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
“ไม่ต้อง!”
...
เรื่องที่องค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่ถูกฮ่องเต้หย่งไท่เฆี่ยนตี อีกทั้งยังถูกรับสั่งให้ทบทวนความผิดถูกแพร่กระจายไปทั่ววังอย่างรวดเร็ว ก่อนจะแพร่กระจายจากภายในวังออกไปนอกวัง
เถาฮองเฮาประหลาดใจอย่างมาก เหตุใดฮ่องเต้หย่งไท่จึงโบยองค์ชายใหญ่
นางให้คนที่อยู่ในตำหนักซิงชิ่งสืบ แต่ก็ไม่อาจสืบได้
ประหลาด!
นางพึมพำกับเหมาเส้าเจี้ยน “ฝ่าบาททรงลงโทษองค์ชายใหญ่ย่อมต้องมีเหตุผล หากแต่สืบไม่ได้ เจ้าว่าเกิดเรื่องใดขึ้น”
เหมาเส้าเจี้ยนโน้มตัว “ฝ่าบาทคงทรงออกรับสั่งปิดปากพ่ะย่ะค่ะ”
“มีเรื่องใดกัน ฝ่าบาทถึงขั้นต้องทรงออกรับสั่งปิดปาก?” เถาฮองเฮาสงสัยในประเด็นนี้
เหมาเส้าเจี้ยนสารภาพผิด “กระหม่อมไร้ความสามารถ ไม่อาจสืบมาได้พ่ะย่ะค่ะ”
เถาฮองเฮาโบกมือ “ไม่ใช่ความผิดของเจ้า ข้าเองก็ไม่อาจถามถึงความจริงได้ เห็นได้ชัดว่าฝ่าบาทระแวงข้า สุดท้ายภายในใจของฝ่าบาทยังคงมีพื้นที่ขององค์ชายใหญ่ อย่างไรก็ตามเขาก็เป็นบุตรคนแรก ยี่สิบปีแล้ว ข้าใช้เวลายี่สิบปีเต็มก็มิอาจลบองค์ชายใหญ่ออกจากพระทัยของฝ่าบาทได้ ช่างรังแกกันเสียจริง”
“ฮองเฮาทรงระงับความโกรธพ่ะย่ะค่ะ!” เหมาเส้าเจี้ยนเกลี้ยกล่อม
เถาฮองเฮากัดฟัน “ถึงแม้ฝ่าบาทจะไม่ตรัสสิ่งใด แต่ภายในพระทัยของพระองค์ยังคงห่วงใยองค์ชายใหญ่ เหตุใดพระองค์จึงไม่ทรงทิ้งคนไร้ความสามารถอย่างองค์ชายใหญ่เสียที”
ปัง!
นางทุบโต๊ะ
โกรธยิ่งนัก!
เหมาเส้าเจี้ยนรีบพูด “ถึงแม้ภายในพระทัยของฝ่าบาทจะทรงห่วงใยองค์ชายใหญ่ แต่จากที่กระหม่อมเห็น ความห่วงใยนี้มีจำกัด มิฉะนั้นหลายสิบปีนี้ เหตุใดฝ่าบาทจึงไม่ทรงแต่งตั้งมารดาผู้ให้กำเนิดขององค์ชายใหญ่ ทำให้ฐานะขององค์ชายใหญ่กระอักกระอ่วนจนเกิดเป็นเรื่องนินทามากมายเช่นนี้”
เถาฮองเฮาเย้ยหยัน “เจ้าไม่รู้ความคิดของฝ่าบาทดีพอ! คนอื่นล้วนคิดว่าฝ่าบาททรงห่วงใยความรู้สึกของข้า ดังนั้นจึงไม่ทรงแต่งตั้งมารดาผู้ให้กำเนิดขององค์ชายใหญ่ แต่ก่อนข้าก็คิดเช่นนี้ อีกทั้งยังรู้สึกดีใจอย่างมาก”
“แต่ระยะนี้ ในที่สุดข้าก็ได้เห็นอย่างชัดเจน พระองค์ทรงทำเช่นนี้เพื่อปกป้ององค์ชายใหญ่ พระองค์ทรงกลัวว่าข้าจะกำจัดองค์ชายใหญ่ หากทรงแต่งตั้งมารดาผู้ให้กำเนิดของเขา เฮอะๆ ท้ายที่สุดก็แค่ระแวงข้า”
“เป็นไปไม่ได้หรอกพ่ะย่ะค่ะ!” เหมาเส้าเจี้ยนตกตะลึง
เถาฮองเฮาเย้ยหยัน “ไม่มีสิ่งใดที่เป็นไปไม่ได้! ถึงแม้พระองค์ทรงโปรดปรานข้า สนับสนุนตระกูลเถา ให้อำนาจแก่ตระกูลเถาจริง แต่หากคิดในทางกลับกัน สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นกลยุทธ์ของเขา ทำให้ตระกูลเถากลายเป็นเป้าสายตา กลายเป็นเป้าหมายที่เหล่าขุนนางในราชสำนักอยากกำจัด หากเกิดความวุ่นวายทั้งภายในและภายนอกราชสำนัก พระองค์เพียงแค่ผลักตระกูลเถาออกไปเป็นแพะรับบาป ประหารตระกูลเถาเพื่อการระงับความโกรธของผู้คน! พระองค์ทรงมีพระทัยที่โหดเหี้ยมยิ่งนัก!”
ในใจของเถาฮองเฮารู้สึกเย็นยะเยือก
ไม่อยากมองเรื่องบางเรื่องให้ทะลุปรุโปร่งเพียงเพราะความจริงมันโหดร้ายเกินไป
แต่เมื่อเรื่องเกิดขึ้นแล้วนางคงไม่อาจกอดความหวังได้อีกต่อไป
ทุกคำพูดที่เถาฮองเฮาพูดออกมานั้น ล้วนทำให้เหมาเส้าเจี้ยนอกสั่นขวัญแขวน “ฮองเฮา พวกเราควรทำอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ”
สายตาของเถาฮองเฮาเย็นชาและแน่วแน่ ไม่มีความจริงใดที่จะสั่นคลอนความมุ่งมั่นของนางได้
นางยิ้มอย่างเย้ยหยัน “พระองค์ทรงพยายามทำทุกสิ่ง แต่ไม่คิดว่าองค์ชายใหญ่จะเป็นคนไร้ความสามารถ คนขี้ขลาดที่ไร้ความรับผิดชอบ ไม่รู้ว่าพระองค์จะทรงเสียพระทัยหรือไม่ที่ไม่แต่งตั้งมารดาผู้ให้กำเนิดขององค์ชายใหญ่ เจ้าส่งคนไปจับตาดูจวนองค์ชายใหญ่เอาไว้ ฉวยโอกาสที่เหล่าท่านอ๋องจากพื้นที่ต่างๆ กำลังเดินทางเข้าเมืองนี้ ข้ามีแผนการใหญ่”
...
นอกพระราชวัง
เมื่อตระกูลหลี่รู้ว่าองค์ชายใหญ่เซียวเฉิงเย่ถูกโอรสแห่งสวรรค์เฆี่ยนตีก็รู้สึกสงสารยิ่งนัก
อยากให้หลี่ปิ้งถิงติดตามพี่ชาย เดินทางไปเยี่ยมที่จวนองค์ชายใหญ่
แต่หลี่ปิ้งถิงไม่ยอมไป
หลายวันนี้ นางฝันร้ายทุกคืน
องค์ชายใหญ่ทรงอยากฆ่านาง ไม่ว่าอย่างไรนางก็ไม่อาจเกลี้ยกล่อมตนเองให้ถือว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้นได้
ทุกครั้งที่ตื่นจากฝันร้าย นางสัมผัสได้ถึงเหงื่อที่เต็มกาย
นางหวาดกลัว หมดหนทางดิ้นรน...
นางไม่อยากไปพบองค์ชายใหญ่ หรือแม้กระทั่งสมรสกับเขา
แต่นางรู้ งานสมรสนี้เป็นความหวังของทั้งตระกูล
หากนางกล้าพูดว่าไม่สมรสกับองค์ชายใหญ่ บิดา มารดา พี่น้อง คนในตระกูลล้วนจะมองนางเป็นศัตรู
เมื่อถึงเวลานั้น ชะตากรรมของนาง...
นางไม่กล้านึกถึง!
ท่านพ่อและท่านแม่ถามนางว่าเหตุใดจึงไม่ยอมไปเยี่ยมองค์ชายใหญ่ แต่นางไม่อาจพูดความจริงได้
นางทำได้เพียงอ้างว่าร่างกายของนางไม่สบายนัก
ร่างกายของนางไม่สบายจริง นางฝันร้ายเป็นประจำ เพราะความกังวลจึงกินไม่ได้นอนไม่หลับ เพียงไม่กี่วันก็ผอมลงอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อเห็นใบหน้าที่ซูบผอมของนาง หลี่ฮูหยินสงสารอย่างมาก “เอาเถิด เอาเถิด ปิ้งถิงร่างกายไม่สบายนักก็อย่าบังคับนางเลย”
หลี่ปิ้งถิงหลีกเลี่ยงไปได้อย่างราบรื่น
นางเรียกสาวรับใช้คนสนิทมา ซักถามซ้ำไปซ้ำมาครั้งแล้วครั้งเล่า “เจ้าไม่เห็นจริงหรือว่าผู้ใดตีข้ากับองค์ชายใหญ่จนสลบในวันนั้น ไม่เห็นด้วยว่าผู้ใดมาส่งข่าวให้เจ้า”
สาวรับใช้ไม่รู้ตอบไปกี่ครั้ง แต่คำตอบก็ยังคงเหมือนเดิม “บ่าวไม่กล้าหลอกลวงคุณหนูเจ้าค่ะ บ่าวไม่เห็นจริงๆ ผ้าเช็ดหน้าของคุณหนูห่อปิ่นปักผมหล่นอยู่บนพื้น บ่าวเห็นอย่างนั้นจึงกังวลว่าคุณหนูจะเกิดเรื่องจึงรีบเดินเข้าไป เห็นเพียงแต่คุณหนูนอนสลบอยู่บนพื้น ด้านข้างเป็นองค์ชายใหญ่ที่นอนหมดสติอยู่เช่นกัน ไม่เห็นคนอื่นแม้แต่น้อยเจ้าค่ะ”
หลี่ปิ้งถิงนวดหัวคิ้ว ผู้ใดช่วยนางเอาไว้กันแน่
นางพยายามทบทวนซ้ำไปซ้ำมา แต่ความทรงจำสุดท้ายยังคงสิ้นสุดลงที่องค์ชายใหญ่บีบคอของนาง ใบหน้านั้นดุจดั่งปีศาจที่คลานออกมาจากนรก
จนกระทั่งวันนี้ เหตุการณ์นั้นยังคงทำให้นางอกสั่นขวัญแขวน ตัวของนางสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้
เขาอยากฆ่านาง!
เฮอะๆ !
เขาคิดจะฆ่านางเพื่อถอนหมั้น!
โหดเหี้ยมยิ่งนัก!
หลี่ปิ้งถิงผวา!
หากนางออกเรือนไปกับเขา นางจะมีชีวิตรอดหรือไม่
นางรักเขามากเพียงนั้น แต่เขากลับลงมือได้อย่างโหดเหี้ยม
นางควรทำอย่างไร
“คุณหนูท่านเป็นอันใดเจ้าคะ” สาวรับใช้ถามด้วยความเป็นห่วง
หลี่ปิ้งถิงส่ายหน้า “เจ้ารู้กำหนดงานอภิเษกสมรสขององค์ชายสองกับคุณหนูรองตระกูลเยียนหรือไม่”
“กำหนดงานอภิเษกสมรสยังไม่ประกาศเจ้าค่ะ!”
“องค์ชายใหญ่เป็นพี่คนโต ย่อมต้องเป็นองค์ชายใหญ่ที่อภิเษกสมรสก่อน ข้า...”
ภายในใจของหลี่ปิ้งถิงอึดอัดยิ่งนัก นางควรทำอย่างไรกันแน่
แต่งหรือไม่แต่ง


## บทที่ 42 การลอบสังหารของเซียวอี้

ตอนที่ 42 การลอบสังหารของเซียวอี้
หย่งไท่ปีที่สิบเอ็ด!
ตามการเดินทางเข้าเมืองของบรรดาท่านอ๋องและแม่ทัพจากพื้นที่ต่างๆ เมืองหลวงนับวันยิ่งคึกคัก
วันที่หนึ่ง เดือนหนึ่ง
พระบรมวงศานุวงศ์ ข้าราชบริพาร ภริยาข้าราชบริพาร...
ต่างเดินทางเข้าพระราชวังเฉลิมฉลอง
เซียวอี้ในฐานะตัวแทนของท่านโหวผิงอู่ สืออุนผู้มีตำแหน่งขุนนางระดับสี่ติดตตัวย่อมต้องปรากฏอยู่ในตำหนักจินหลวน
เมื่อท่านอ๋องตงผิงเห็นเซียวอี้ เขาโกรธจนใบหน้าบิดเบี้ยวพลันตะหวาด “ลูกทรพี!”
เซียวอี้กรอกตาใส่อีกฝ่าย แต่ไม่พูดไม่มองท่านอ๋องตงผิงแม้แต่น้อย
ท่านอ๋องตงผิงโกรธจัด
สมกับเป็นลูกทรพี!”
ไม่รู้จักคำนับทักทายเมื่อพบบิดา
เขาคิดว่าพึ่งพาท่านโหวผิงอู่ สืออุนจะไม่ต้องเกรงกลัวผู้ใดหรือ
ไร้เดียงสา!
ท่านอ๋องตงผิงต่อว่าเขาอีกครั้ง “สารเลว!”
เซียวอี้เย้ยหยัน แต่ยังคงไม่โต้เถียง
ท่านอ๋องตงผิงไม่สามารถระงับความโกรธได้ จึงชี้เขากลันต่อว่า
“กฎเกณฑ์ที่เจ้าเรียนรู้ตกอยู่ในท้องหมาหมดแล้วหรือ”
จนกระทั่งเวลานี้ เซียวอี้จึงยอมมองไปที่ท่านอ๋องตงผิง
“ท่านอ๋องช่างขี้หลงขี้ลืมเสียจริง ข้าถูกไล่ออกจากวงศ์ตระกูลแล้ว ท่านกับข้าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน ในฐานะของขุนนางร่วมราชสำนัก เหตุใดข้าต้องทักทายท่าน”
“เจ้าๆ...”
ท่านอ๋องตงผิงโกนธจนใบหน้าแดงก่ำ
เขาไม่เคยคาดคิดว่าลูกทรพีจะบังอาจทำให้เขาเสียหน้าในตำหนักจินหลวน
เซียวอี้หัวเราะเย้ยหยัน สะบัดแขนเสื้อจากไป
เขากลัวตนเองจะพูดจาบาดหูมากกว่านี้ ทำให้บิดาผู้ให้กำเนิดของตนเองโกรธตาย
หากทำให้บิดาผู้ให้กำเนิดโกรธจนตายคงจะอกตัญญูอย่างมาก!
อีกทั้งยังอยู่ในตำหนักจินหลวน
ไม่เหมาะสม…ไม่เหมาะสม!
เดินหนีเป็นวิธีที่ดีที่สุด!
แม่ทัพใหญ่ต้าฮั่นโบกสะบัดแส้
ข้าราชบริพารนับร้อย พระบรมวงศานุวงศ์ยืนเรียงตามลำดับ
ตามเสียงโห่ร้องชัยโย ฮ่องเต้หย่งไท่เดินเข้ามาในตำหนักจินหลวน ข้าราชบริพารนับร้อยต่างแสดงความยินดี
การรวมตัวของเหล่าท่านอ๋องในทุกห้าปี การเฉลิมฉลองในราชสำนักที่ยิ่งใหญ่ในวันที่หนึ่ง เดือนหนึ่ง หย่งไท่ปีที่สิบเอ็ดมีความรื่นเริง ความอลังการและความมั่งคั่งยิ่งกว่าปีก่อน
เหล่าท่านอ๋องจากทุกสารทิศไม่เพียงแต่ถวายคำอวยพร อีกทั้งยังถวายของขวัญปีใหม่ที่มูลค่าไม่น้อย
พระคลังของฮ่องเต้มีรายได้เข้ามาอีกครั้ง
ทุกคนต่างยิ้มแย้มแจ่มใสในเวลานี้
ปีใหม่กับบรรยากาศใหม่ แม้ภายในใจจะไม่มีความสุขอย่างไร บนใบหน้าก็ยังคงมีรอยยิ้ม
เดิมทีคิดว่าวันนี้เป็นวันมงคล ไม่คิดว่าจะเกิดเหตุนองเลือด
ในตำหนักจินหลวน เซียวอี้ถือไซเหล็กแทงเข้าไปที่ท้องของนายท่านรองตระกูลเถา
นายท่านรองตระกูลเถามองเซียวอี้ด้วยความตกตะลึง ก่อนจะมองไซเหล็กที่แทงเข้าท้อง
“เจ้า...เจ้า”
เหตุใดจึงฆ่าเขา
พวกเขาเคยมีความแค้นกันหรือ
เซียวอี้ยิ้มอย่างชั่วร้าย โน้มตัวเข้าใกล้หูของนายท่านรองตระกูลเถา
“วันนี้ยืมหัวของท่านมาใช้เสียหน่อยนะ"
“เหตุใดเจ้าจึง...”
“เหตุใดจึงฆ่าท่านหรือ เพราะว่าท่านแซ่เถาไงล่ะ”
อ้าก...
บนตำหนักจินหลวน เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังขึ้น
“ฆ่าคนแล้ว!”
โฮ!
เหล่าข้าราชบริพารต่างกระจัดกระจาย
ดวงตาของท่านอ๋องตงผิงกระตุกไม่หยุด เมื่อมองไป “ลูกทรพี! เจ้าบังอาจฆ่าคนต่อหน้าผู้อื่นหรือ"
เหล่าขุนนางหลุดจากความตกตะลึงในทันที
“อะไรนะ บุตรของท่านอ๋องตงผิงฆ่าคนหรือ”
“หลานของท่านโหวผิงอู่ สืออุนฆ่านายท่านรองตระกูลเถา! สืออุนจะก่อกบฏหรือ”
“ข้าว่าท่านอ๋องตงผิงต่างหากที่จะก่อกบฏ!”
ท่านอ๋องตงผิงตื่นตระหนก “ข้าขับไล่ลูกทรพีออกจากวงศ์ตระกูลแล้ว สิ่งที่เขาทำล้วนไม่เกี่ยวข้องกับข้า ฝ่าบาททรงพิจารณา!”
ฮ่องเต้หย่งไท่เดินลงบันไดอย่างรวดเร็ว
เวลานี้ แม่ทัพใหญ่ต้าฮั่นพุ่งตัวเข้ามาในตำหนักจินหลวนเพื่อควบคุมสถานการณ์ พร้อมทั้งจังกุมเซียวอี้เอาไว้
เซียวอี้ยอมจำนน ไม่มีการขัดขืนแต่อย่างใด
อาวุธสังหารคือไซเหล็กเล่มนั้น มันตกอยู่บนพื้นและเต็มไปด้วยเลือด
เลือดของนายท่านรองตระกูลเถาไหลนองเต็มพื้น ก่อนจะหมดสติไป
“ข้าจะให้เจ้าชดใช้ด้วยชีวิต!” ท่านผู้เฒ่าตระกูลเถาผู้เป็นบิดาของเถาฮองเฮาพุ่งตัวออกมาตะโกนด้วยความโกรธ
เซียวอี้ฆ่าบุตรชายของเขา ความแค้นนี้ก่อเกิดขึ้นแล้ว
ไม่ฆ่าเซียวอี้ ตระกูลเถาไม่ยอมเลิกราเด็ดขาด
มีคนก้าวไปข้างหน้าเพื่อสัมผัสลมหายใจของนายท่านรองตระกูลเถา เขาส่ายหัว “ทูลฝ่าบาท ใต้เท้าเถาตายแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
ท่านผู้เฒ่าตระกูลเถาตะโกนด้วยความโกรธ พลันร้องไห้
“ฝ่าบาททรงให้ความเป็นธรรมแก่กระหม่อนด้วยพ่ะย่ะค่ะ! เซียวอี้ฆ่าบุตรชายของข้าต่อหน้าทุกคน หากฝ่าบาททรงไม่อาจตัดสินอย่างเป็นกลางได้ กระหม่อมไม่มีวันยอมเด็ดขาด”
ท่านผู้เฒ่าตระกูลเถาจมอยู่กับความโกรธ พูดจาไม่ทันคิด บังอาจลั่นวาจาที่เป็นการข่มขู่ฮ่องเต้ออกมา
สายตาของฮ่องเต้หย่งไท่กวาดมองท่านผู้เฒ่าตระกูลเถาอย่างเย็นชา
ท่านผู้เฒ่าตระกูลเถาจมอยู่ในความเศร้าโศกจากการสูญเสียบุตรชาย ไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย
นายท่านใหญ่ตระกูลเถาสังเกตอารมณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปของฮ่องเต้ ออกเสียงเกลี้ยกล่อม
“ท่านพ่อระงับความโกรธ! ข้าเชื่อว่าฝ่าบาทจะทรงทวงความยุติธรรมแก่ตระกูลเถา ท่านอ๋องตงผิง บุตรชายท่านฆ่าน้องรองของข้า ท่านจะอธิบายอย่างไร”
ท่านอ๋องตงผิงปวดหัวอย่างมาก
เวลานี้ เขาเสียใจอย่างมากที่ตอนนั้นไม่ได้ประหารเซียวอี้
เขาตะโกนราวกับกลัวคนไม่ได้ยิน
“ข้าตัดความสัมพันธ์กับลูกทรพีนี้แล้ว ข้าไม่รู้เรื่องของเขาแม้แต่น้อย อีกทั้งไม่มีทางถาม จะฆ่าจะแกงล้วนแล้วแต่ฝ่าบาทจะทรงตัดสิน”
ทุกคนต่างมองไปที่ฮ่องเต้หย่งไท่ รอคอยการตัดสินของเขา
ฮ่องเต้หย่งไท่ถามขันทีที่อยู่ข้างกาย “ใต้เท้าเถาตายแล้วจริงหรือ”
ซุนปังเหนียน ซุนกงกงก้าวไปข้างหน้าเพื่อพิสูจน์ด้วยตนเอง จากนั้นพยักหน้า
“ทูลฝ่าบาท ใต้เท้าเถาตายแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
อ้อ!
สีหน้าของฮ่องเต้หย่งไท่ไม่มีการเปลี่ยนแปลง
ราวกับการฆ่าคนต่อหน้าเขาในตำหนักจินหลวนเป็นเรื่องปกติอย่างมาก
เขากวาดตามองคนตระกูลเถา
คนตระกูลเถาส่วนใหญ่ต่างล้อมรอบท่านผู้เฒ่าตระกูลเถา
รวมทั้งสุนับรับใช้ของตระกูลเถาด้วย
คนเหล่านี้ไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย ไม่กลัวผู้อื่นรู้ว่าพวกเขาเป็นสุนับรับใช้ของตระกูลเถา
ฮ่องเต้หย่งไท่ยิ้มเย้ยหยันภายในใจ
เขาหันไปมองทางเซียวอี้
เซียวอี้ถูกมัดเอาไว้จนไม่สามารถที่จะมีการเคลื่อนไหวใดได้อีก
ฮ่องเต้หย่งไท่ถามเขา “เหตุใดเจ้าจึงฆ่าใต้เท้าเถา”
เซียวอี้มองไปที่ร่างของนายท่านรองตระกูลเถา ยิ้มอย่างเย้ยหยัน “เขาด่าข้า!”
เอ๊ะ!
เพียงเพราะสาเหตุนี้?
ทุกคนต่างวิจารณ์
เซียวอี้ผู้นี้ไม่เห็นกฎบ้านกฎเมืองอยู่ในสายตา บังอาจฆ่าคนในตำหนักจินหลวน สมควรประหารยิ่งนัก
อย่างไรเขาก็ถูกท่านอ๋องตงผิงขับไล่ออกจากวงศ์ตระกูล ไม่ถือเป็นพระบรมวงศานุวงศ์ ประหารก็ประหาร
“ฝ่าบาทโปรดรับสั่งประหารเซียวอี้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
“ไม่เคยพบเห็นการฆ่าคนในตำหนักจินหลวนมาก่อน การกระทำที่โหดร้ายเพียงนี้ ไม่ประหารไม่อาจระงับความโกรธของผู้คนได้”
“ไม่เพียงแต่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน แต่เป็นเรื่องที่น่ากลัวอย่างยิ่ง ไม่เห็นกฎหมายบ้านเมืองอยู่ในสายตา”
“ฆ่าคนย่อมต้องชดใช้ด้วยชีวิต มันเป็นความเหมาะสมและถูกต้อง ฝ่าบาทโปรดรับสั่งประหารเซียวอี้ด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
ทุกคนต่างเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
การกระทำของเซียวอี้โหดร้ายอย่างมากเสียจริง
หากไม่ลงโทษอย่างรุนแรง ย่อมเท่ากับปล่อยให้มีแบบอย่างที่เลวร้ายอย่างมาก ผู้มาทีหลังอาจเลียนแบบ อย่างนั้นคงไม่ได้การ
ฮ่องเต้หย่งไท่ยกมือหยุดยั้งการถกเถียงของเหล่าข้าราชบริพาร
เขาถามเซียวอี้ “เพียงเพราะใต้เท้าเถาด่าเจ้า เจ้าจึงฆ่าเขาอย่างนั้นหรือ”
เซียวอี้เหมือนดั่งคนบ้าคลั่ง บ้าคลั่งจนไม่กลัวตาย “ฆ่าไม่ได้หรือ”
สีหน้าของฮ่องเต้หย่งไท่ดำทะมึน “ที่นี่คือตำหนักจินหลวน เป็นสถานที่สำคัญของราชสำนัก อีกทั้งวันนี้เป็นวันที่หนึ่งเดือนหนึ่ง วันแรกปีใหม่ซึ่งเป็นวันมงคลอันยิ่งใหญ่ เจ้าฆ่าคนต่อหน้าผู้อื่น เจ้ารู้ผิดหรือไม่”
“กระหม่อมผิดอันใดหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“บังอาจ!” ซุนปังเหนียนออกเสียงตำหนิ “ดูหมิ่นฝ่าบาทต้องโทษประหาร”
ฮ่องเต้หย่งไท่ส่งสายตา ห้ามปรามซุนปังเหนียน
เขาถามต่อ “ผู้ใดสั่งให้เจ้าฆ่าใต้เท้าเถา”
“ไม่มีผู้ใดสั่ง!” เซียวอี้พูดอย่างหนักแน่น
ท่านอ๋องตงผิงกลัวจนหัวใจแทบจะหลุดออกมา
เขากลัวลูกทรพีอย่างเซียวอี้จะทำให้เขาเดือดร้อน กลัวว่าอีกฝ่ายจะสร้างเรื่องว่าเขาเป็นผู้บงการ
เด็กคนนี้ทำเรื่องแบบนี้ได้จริง
หลายปีนี้ ท่านอ๋องตงผิงไม่เคยเข้าใจในสิ่งที่เซียวอี้ทำ
คนผู้นี้ราวกับเสียสติ เขาลอบฆ่ามารดารองและพี่ชายของตนเอง จากนั้นฆ่าคนในตำหนักจินหลวนต่อหน้าผู้คน อีกทั้งคนที่ฆ่ายังเป็นขุนนางในราชสำนักผู้เป็นพี่ชายของเถาฮองเฮา
โชคดีที่เซียวอี้ไม่ได้กัดไปทั่ว
ท่านอ๋องตงผิงแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เพียงแต่เขาโล่งอกเร็วเกินไป
ได้ยินเพียงฮ่องเต้หย่งไท่ตรัสถาม “ท่านอ๋องตงผิงบกการเจ้าใช่หรือไม่”
เมื่อท่านอ๋องตงผิงได้ยิน เขาคุกเข่าลงด้วยความตกใจ
“ฝ่าบาทรงเป็นธรรม ให้ความกล้าหาญแก่ข้าอีกร้อยครั้ง ข้าก็ไม้กล้าบงการผู้ใดลอบสังหารขุนนางในราชสำนักพ่ะย่ะค่ะ”
เซียวอี้ยิ้มเย้ยหยัน พูดย้ำอีกครั้ง “ไม่มีผู้ใดบงการ! แต่เพราะกระหม่อมไม่ชอบใต้เท้าเถา ดังนั้นจึงฆ่าเขา”
สีหน้าของฮ่องเต้หย่งไท่เย็นชา “ท่านโหวผิงอู่ สืออุนผิงสั่งให้เจ้าฆ่าใต้เท้าเถาใช่หรือไม่”
เซียวอี้ส่ายหน้า ยังคงเป็นคำตอบเดิม “ไม่มีผู้ใดสั่ง!”
ฮ่องเต้หย่งไท่ไม่พอใจอย่างมาก “ส่งตัวเขาให้องครักษ์จินอู้ สอบสวนอย่างเข้มงวด ใต้เท้าเถาถูกฆ่าตายย่อมต้องสืบให้กระจ่าง”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
แม่ทัพใหญ่ต้าฮั่นนำตัวเซียวอี้ออกไป
ฮ่องเต้หย่งไท่มองแผ่นหลังของเขา จนกระทั่งอีกฝ่ายหายลับไปจึงเบนสายตากลับมา
จากนั้นจึงเริ่มปลอบประโลมท่านผู้เฒ่าตระกูลเถา สัญญาว่าจะให้ความเป็นธรรมแก่ตระกูลเถา
เซียวอี้ฆ่าคน ท่านอ๋องตงผิงที่อยู่ในเหตุการณ์จึงตกเป็นเป้าวิจารณ์
ผู้ใดให้เขาเป็นบิดาของเซียวอี้กันล่ะ
ถึงแม้เขาจะเน้นย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเขาขับไล่เซียวอี้ออกจากวงศ์ตระกูล ตัดขาดความสัมพันธ์ระหว่างบิดากับบุตรแล้ว แต่ไม่มีผู้ใดสนใจ
ความสัมพันธ์ทางสายเลือด ไม่อาจตัดขาดได้เพียงเพราะคำว่า “ขับไล่ออกจากวงศ์ตระกูล”
เซียวอี้ฆ่าคน เรื่องนี้ไม่ธรรมดา
ขุนนางในราชสำนักต่างมีความสามารถในการทำเรื่อง่ายให้กลายเป็นเรื่องยาก ทำเรื่องยากให้กลายเป็นเรื่องวุ่นวาย
ฆ่าคนต่อหน้าผู้อื่นในตำหนักจินหลวน เรื่องนี้จะเป็นเรื่องธรรมดาได้อย่างไร
เบื้องหลังย่อมต้องมีจุดประสงค์ที่ไม่อาจเปิดเผยได้
ท่านอ๋องตงผิงในฐานะบิดาของเซียวอี้ย่อมตกเป็นผู้ต้องสงสัยคนแรก
ท่านผู้เฒ่าตระกูลเถาโกรธจัด พูดกับเขา “เซียวอี้ฆ่าบุตรชายของข้า ท่านอ๋องต้องให้คำอธิบาย”
ภายในใจของท่านอ๋องตงผิงมีคำด่าเป็นร้อยคำ ไม่รู้ควรพูดหรือไม่
เขาแค้น!
เขาเสียใจ!
เสียใจที่ไม่ได้กดเซียวอี้ให้จมน้ำตายเมื่อกำเนิดออกมา
ลูกทรพีจงใจฆ่าคนทั้งตระกูลให้ตาย
แน่นอน ท่านอ๋องตงผิงก็ไม่ใช่คนที่จะถูกรังแกได้ง่าย
เขาไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อยเมื่อเผชิญหน้ากับท่านผู้เฒ่าตระกูลเถา
“อธิบาย? อธิบายอันใด ข้าต้องถามนายท่านมากกว่า ตระกูลเถาของพวกท่านมีเจตนาอันใด ทั้งที่รู้ว่าเซียวอี้มีความคิดไม่ปกติ แต่ยังจงใจท้าทายเขา เขาเสียสติไปตั้งนานแล้ว กล้าฆ่าแม้แต่มารดารองและพี่ชาย คำพูดเดียวก็สามารถยั่วยุให้เขาฆ่าคนได้ พวกท่านทั้งที่รู้เรื่องนี้ดี แต่ยังไม่ยอมเงียบปาก สุดท้ายนายท่านรองตระกูลเถาก็ถูกเขาฆ่า บอกได้เพียงว่ากรรมตามสนอง!”
“ท่านพูดเหลวไหล!”
“ท่านต่างหากที่พูดเหลวไหล!” ท่านอ๋องตงผิงไม่ยอมแม้แต่น้อย
“พวกเจ้าเงียบเสีย! เหตุใดเซียวอี้จึงฆ่าคน เขาได้รับการยั่วยุจริงหรือไม่ ข้าจะสืบให้กระจ่าง ให้ความเป็นธรรมแก่พวกท่าน”
ฮ่องเต้หย่งไท่ตรัสขึ้นเพื่อไกล่เกลี่ยการโต้เถียงของตระกูลเถาและท่านอ๋องตงผิง
ตระกูลเถาไม่ยอม!
ท่านอ๋องตงผิงยิ่งไม่ยอม!
เซียวอี้ฆ่าคน เดิมทีก็เป็นเพียงเรื่องไม่คาดคิด เป็นความหายนะที่ไม่มีวี่แววมาก่อน
เขาก็ไม่อยากให้กำเนิดบุตรชายที่บ้าคลั่งเช่นนี้ออกมา
แต่เมื่อกำเนิดออกมาแล้ว อีกทั้งยังเติบใหญ่ขึ้นมาแล้ว นายท่านรองตระกูลเถาก็ถูกฆ่าแล้ว ยังจะทำสิ่งใดได้อีก
หวังเพียงแต่องครักษ์จินอู้จะมีความสามารถในการเค้นถามความจริง
แน่นอน ภายในใจของท่านอ๋องตงผิงก็แอบสงสัยท่านโหวผิงอู่ สืออุนอยู่เช่นเดียวกัน
สืออุนมีใจทะเยอทะยาน ไม่แน่ว่าเขาอาจจะเป็นคนยุยงเซียวอี้ก็ได้
ท่านอ๋องตงผิงกัดฟัน แทบอยากจะยกดาบฟันท่านโหวผิงอู่ สืออุนเสีย
...
ข่าวที่นายท่านรองตระกูลเถาถูกฆ่าตายต่อหน้าผู้คนถูกส่งไปถึงวังหลัง
เถาฮองเฮาที่กำลังรับรองภริยาของข้าราชบริพารทำแก้วตก เศษแก้วกระจายเต็มพื้น
กี่ปีแล้ว...
นับแต่สมรสกับฮ่องเต้หย่งไท่ เถาฮองเฮาก็ไม่เคยเสียกิริยาต่อหน้าผู้อื่นเลย
เหล่าภริยาของข้าราชบริพารต่างมองหน้ากัน
เกิดเรื่องใดขึ้น
เหตุใดสีหน้าของเถาฮองเฮาจึงแย่เพียงนั้น
องค์หญิงเฉิงหยางให้คนสนิทไปสืบข่าวทันที
เถาฮองเฮาควบคุมอารมณ์ “ข้ารู้สึกไม่สบายนัก ขอตัวกลัวบไปพักผ่อนที่ตำหนักเสียก่อน ทุกท่านตามสบาย”
หลังจากพูดจบ เถาฮองเฮาก็ผลุดลุกขึ้นเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ภายในตำหนักใหญ่ ทุกคนต่างส่งเสียงซุบซิบ
ในไม่ช้าก็มีขันทีเดินเข้ามา ประกาศรับสั่งของฝ่าบาท ให้เหล่าภริยาของข้าราชบริพารทั้งหลายออกจากพระราชวังทันที
การเฉลิมฉลองในวันนี้จบสิ้นลงแล้ว
เหล่าภริยาของข้าราชบริพารต่างโล่งใจ ในเวลาเดียวกัน ความสงสัยภายในใจยิ่งมากขึ้น
เรื่องใดมีความรุนแรงถึงเพียงนี้
...
เถาฮองเฮาไม่สนใจการห้ามปราม เสด็จไปยังตำหนักจินหลวนอย่างรีบร้อน ก่อนจะพบกับร่างของนายท่านรองตระกูลเถา
เลือดไหลนองเต็มพื้น!
นางโกรธมาก เศร้าโศกมาก...
เมื่อเผชิญหน้ากับฮ่องเต้หย่งไท่ นางก็ร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด
“พี่ชายของหม่อมฉันตายอย่างไม่รู้สาเหตุ ฝ่าบาททรงให้ความเป็นธรรมด้วยเพคะ”
ฮ่องเต้หย่งไท่โอบนาง “ฮองเฮาวางใจ เรื่องนี้ข้าให้องครักษ์จินอู้เว่ยสืบสวนแล้ว ย่อมต้องสืบให้กระจ่าง”
“เซียวอี้ล่ะเพคะ ฆ่าคนย่อมต้องชดใช้ด้วยชีวิต ฝ่าบาททรงประหารเขาเถิดเพคะ!”
“อย่ารีบร้อนที่จะประหารเขา รอสืบเรื่องนี้ให้กระจ่างก่อนค่อยลงโทษเขาก็ยังไม่สาย!”
เถาฮองเฮามองฮ่องเต้หย่งไท่ “หม่อมฉันเชื่อฟังฝ่าบาทเพคะ!”
“วางใจ! องครักษ์จินอู้ย่อมจะสืบเรื่องนี้ให้กระจ่าง!”
ทันที่ที่เถาฮองเฮาเสด็จกลับตำหนักเว่ยยาง นางก็เขวี้ยงเครื่องลายครามทั้งห้องทิ้ง
“ฮองเฮาทรงระงับความโกรธ! ความโกรธทำลายตับ ฮองเฮาทรงระวังพระวรกายพ่ะย่ะค่ะ”
เหมยเส้าเจี้ยนเกลี้ยกล่อมอยู่ด้านข้าง
เถาฮองเฮาหอบหายใจ กัดฟันพูด “เซียวอี้ต้องตาย! ต้องตาย!”


## บทที่ 43 ไม่เห็นแก่ความเป็นพ่อลูก

ตอนที่ 43 ไม่เห็นแก่ความเป็นพ่อลูก
ท่านอ๋องตงผิงออกจากพระราชวังกลับไปถึงจวน ยิ่งคิดยิ่งรำคาญใจ
ตระกูลเถาสงสัยเขา บรรดาขุนนางก็สงสัยเขา ไม่แน่ว่าแม้แต่ฝ่าบาทก็ยังสงสัยเขา
เหตุใดเขาจึงยากลำบากเช่นนี้!
เพียงเพราะเขาให้กำเนิดลูกทรพีจึงต้องประสบหายนะเช่นนี้หรือ
เขาถามที่ปรึกษาคนสนิท “ส่งคนไปที่สำนักองครักษ์จินอู่จัดการลูกทรพีคนนั้นได้หรือไม่”
ที่ปรึกษาคนสนิทได้ยิน จึงตกตะลึงอย่างมาก
ท่านอ๋องต้องการฆ่าบุตรเพื่อความถูกต้องหรือ
ต้องทำถึงเพียงนี้หรือ!
เขาถามอย่างระมัดระวัง “ท่านอ๋องจะกำจัดนายน้อยหกหรือ”
ท่านอ๋องตงผิงทุบกำปั้นลงบนโต๊ะ “ไม่ใช่ข้าโหดเหี้ยม แต่เขาสร้างแต่ปัญหา ข้าไม่สนใจเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ได้ แต่เรื่องในคราวนี้ การกระทำของเขาทำให้ตระกูลเถาขุ่นเคือง อีกทั้งยังทำให้ฝ่าบาทเกิดความสงสัย เก็บเขาเอาไว้จะเป็นหายนะ”
“ไม่แน่ว่าวันใด หัวของคนทั้งจวนอ๋องจะหล่นลงพื้นเพราะเขา ไม่เหลือแม้แต่กระดูก อีกทั้งตระกูลเถาไม่มีวันยอมปล่อยเขาไปง่ายๆ พวกเขาย่อมต้องหาทางกำจัดเขาอย่างแน่นอน แทนที่จะให้เขาตกอยู่ในเงื้อมมือของตระกูลเถา สู้ข้ากำจัดเขาเองเสียดีกว่า”
ที่ปรึกษาคนสนิทก้มหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ท่านอ๋อง จากที่ข้ารู้ ถึงแม้ตระกูลเถาจะมีอำนาจในราชสำนัก แต่พวกเขามิอาจแทรกแซงสำนักองครักษ์จินอู่ได้ เกรงว่าจะไม่ใช่เรื่องง่ายที่ตระกูลเถาอยากฆ่านายน้อยหก”
ท่านอ๋องตงผิงส่ายหน้า เขาไม่คิดเช่นนั้น “คนอยู่ในราชสำนักมานาน หากอยากกำจัดคนผู้หนึ่งย่อมมีวิธี เจ้ารีบคิดหาหนทาง สามารถติดต่อคนในสำนักองครักษ์จินอู่กำจัดลูกทรพีนั้นได้หรือไม่”
“เรื่องนี้ไม่ง่ายขอรับ!”
“ไม่ง่ายก็ต้องทำ! ลูกทรพีนั้นเหมือนคนบ้า ไม่มีผู้ใดรับรองได้ว่าเขาจะพูดเรื่องไร้สาระออกมาจนทำให้จวนอ๋องเดือดร้อนหรือไม่ ข้ารู้วิธีการเค้นถามขององครักษ์จินอู่ คนที่เข้าไปด้านในแล้ว ไม่ตายก็ต้องหนังถลอกออกมาหนึ่งชั้น ต้องฉวยโอกาสก่อนที่เขาจะพูดจาเหลวไหลไม่เป็นประโยชน์ต่อจวนอ๋องกำจัดเขาทิ้งเสีย”
เห็นได้ชัดว่าท่านอ๋องตงผิงตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้ว
เขาต้องการให้เซียวอี้ตายให้ได้
ในสายตาของท่านอ๋องตงผิง เซียวอี้เป็นบุตรชายที่ลึกลับมาก เซียวอี้มักทำสิ่งที่น่าสะพรึงกลัว มักรู้ความลับบางอย่างของเขาอยู่เสมอ
อีกทั้งเซียวอี้ยังมีนิสัยประหลาด ฝีมือโหดเหี้ยม
เขาไม่กลัวเรื่องอื่น กลัวแค่เซียวอี้บ้าคลั่งจนพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูด ทำให้เขาเดือดร้อน
ยุคสมัยนี้ ไม่มีผู้ใดใสสะอาด
ตำแหน่งยิ่งสูง ความลับยิ่งมาก
ไม่ถูกคนเปิดเผยขึ้นมาก็แล้วไป
หากถูกคนเปิดเผยขึ้นมา เกรงว่าหัวต้องตกถึงพื้น
ต่อหน้าเรื่องใหญ่แห่งความเป็นความตาย การเสียสละบุตรชายคนเดียวจึงไม่ใช่เรื่องใหญ่นัก
อย่างไรก็ตาม เขายังมีบุตรชายมากมาย เซียวอี้ตายไปคนเดียว เขาก็ยังมีบุตรชายคนอื่นแทนที่
อีกทั้งแต่ละคนล้วนเชื่อฟังเขา เจริญหูเจริญตากว่าเซียวอี้ที่ควบคุมไม่ได้เป็นอย่างมาก
ที่ปรึกษาคนสนิทคิดว่าท่านอ๋องตงผิงได้ตัดสินใจแล้ว
โน้มน้าวคงไม่ได้
จึงทำได้เพียงทำตามคำสั่ง
“ข้าจะพยายามคิดหาวิธีกำจัดนายน้อยหกก่อนที่ตระกูลเถาจะลงมือ”
ท่านอ๋องตงผิงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะกำชับอีกครั้ง “อย่างน้อยก็เป็นพ่อลูกกัน ให้เขาตายอย่างสบาย! ตายในมือของข้ายังดีกว่าตายในมือของตระกูลเถาและองครักษ์จินอู่”
ที่ปรึกษาคนสนิทครุ่นคิด ตักเตือนอย่างระมัดระวัง “ฝ่าบาทอาจช่วยปกป้องนายน้อยหก”
ความหมายคือหากองครักษ์จินอู่มีการเตรียมการป้องกันล่วงหน้า แผนการฆ่าเซียวอี้ย่อมต้องล้มเลิกไป
เรื่องนี้โทษเขาไม่ได้
สถานการณ์บีบบังคับ ทำได้เพียงยอมจำนน
ท่านอ๋องตงผิงขมวดคิ้ว กัดฟันกรามจนปวดฟัน
มีความเป็นไปได้ที่ฮ่องเต้จะปกป้องเซียวอี้
อีกทั้งยังเป็นไปได้อย่างมากด้วย!
เพราะเซียวอี้มีประโยชน์มาก
เขาสามารถใช้เซียวอี้ไปกัดผู้ที่มีอำนาจในราชสำนัก หรือบรรดาท่านอ๋องจากพื้นที่ต่างๆ
แต่เซียวอี้ไม่ใช่คนที่ยอมเชื่อฟังผู้ใด
ท่านอ๋องตงผิงลูบเครา ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ในความคิดของเจ้า เหตุใดลูกทรพีจึงฆ่านายท่านรองตระกูลเถา หรือเพราะมีปากเสียงกันจริง?”
ที่ปรึกษาคนสนิทกล่าว “ตามที่ข้ารู้จักนายน้อยหก มีความเป็นไปได้ที่เขาจะฆ่าคนเพราะมีปากเสียง แต่เป็นไปไม่ได้ที่จะฆ่านายท่านรองตระกูลเถาเพราะมีปากเสียงกัน! นายน้อยหกดูเหมือนมักจะกระทำการบ้าคลั่ง ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์ แต่อันที่จริงเขาดำเนินการอย่างระมัดระวัง วางแผนอย่างรอบคอบ เรื่องนี้ไม่ง่ายเหมือนดั่งที่เห็นภายนอก”
ท่านอ๋องตงผิงตากระตุก
เขาไม่คิดว่าที่ปรึกษาคนสนิทจะชื่นชมลูกทรพีอย่างเซียวอี้สูงเพียงนี้
ไม่คาดคิด!
“ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะชื่นชมเจ้าหกเพียงนี้”
ที่ปรึกษาคนสนิทพูดอย่างระมัดระวัง “การฆ่าคนในตำหนักจินหลวนของนายน้อยหกดูเหมือนจะบ้าคลั่ง แต่การจัดการหลังเกิดเรื่องกลับใจเย็นและมีเหตุผล การมีปากเสียงดูเหมือนจะเป็นเหตุผลที่เหลวไหล แต่เมื่อครุ่นคิดแล้ว ข้ออ้างนี้แสดงให้เห็นถึงความฉลาด หากเป็นผู้อื่น ฆ่านายท่านรองตระกูลเถาในตำหนักจินหลวน คงไม่อาจจัดการได้ดีกว่าเขา”
“ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนว่านายน้อยหกจะถูกองครักษ์จินอู่คุมตัวลงไปสอบสวนอย่างเข้มงวด แต่ในความเป็นจริงแล้ว นายน้อยหกถูกองครักษ์จินอู่คุ้มกันอย่างแน่นหนา ตระกูลเถาอยากฆ่านายน้อยหกอย่างมาก แต่น่าเสียดาย ตระกูลเถาตอบสนองช้าไปก้าวหนึ่ง พลาดโอกาสที่ดีที่สุดไปแล้ว นายน้อยหกเข้าคุกหลวงที่สำนักองครักษ์จินอู่ อยากฆ่าเขายากกว่าตอนกลางวันในตำหนักจินหลวนอีกร้อยเท่า”
ท่านอ๋องตงผิงจ้องมองที่ปรึกษาคนสนิท “เจ้าต้องการจะพูดอันใด”
ที่ปรึกษาคนสนิทลังเล เสนอความคิดของตนเองออกมาอย่างระมัดระวัง “แผนการกำจัดนายน้อยหกสามารถชะลอลงได้หรือไม่ บางทีอาจถามสาเหตุที่นายน้อยหกฆ่านายท่านรองตระกูลเถาให้กระจ่างก่อน”
เขาสงสัยเจตนาของเซียวอี้ที่ฆ่านายท่านรองตระกูลเถาอย่างมาก
สงสัยว่าเซียวอี้จะทำอย่างไรต่อไป
เซียวอี้ต้องการทำสิ่งใดกันแน่
ในฐานะที่ปรึกษา เมื่อเผชิญกับสถานการณ์ซับซ้อนย่อมอยากจะคลี่คลาย
การคลี่คลายปัญหาที่ดีที่สุดคือการถามคำตอบจากปากของเซียวอี้โดยตรง
ท่านอ๋องตงผิงหวั่นไหวเล็กน้อย
เขาขมวดคิ้วครุ่นคิด เดินวนไปมาอยู่ในห้องตำรา ลังเลอย่างมาก
หลังจากชั่งใจครั้งแล้วครั้งเล่า ท่านอ๋องตงผิงได้ตัดสินใจแล้ว ดวงตาของเขาฉายแววโหดเหี้ยม “อย่าสนใจว่าเหตุใดเขาจึงฆ่านายท่านรองตระกูลเถา กำจัดเขาให้เร็วที่สุด อย่าสนใจสิ่งอื่น”
ถึงแม้เขาจะสงสัย แต่เขาก็หวงแหนชีวิตมากกว่า
ลูกทรพีอย่างเซียวอี้นี้จะต้องถูกกำจัดโดยเร็วที่สุด
เขาต้องไม่ให้อีกฝ่ายมีโอกาสพูดอันใดที่ไม่ดีต่อจวนอ๋องออกมา ยิ่งไม่อาจปล่อยให้เซียวอี้ตกอยู่ในมือของตระกูลเถา
ที่ปรึกษาคนสนิทรู้สึกผิดหวังในใจเป็นอย่างมาก
แต่ในฐานะที่ปรึกษา เขามีจรรยาบรรณในวิชาชีพของตนเอง
ท่านอ๋องตงผิงออกคำสั่ง เขาย่อมต้องทำตาม
น่าเสียดาย นายน้อยหกเซียวอี้ยังไม่ทันได้เปล่งประกายความสามารถก็ต้องตายไปเสียก่อน
...
วันที่สอง เดือนหนึ่ง!
ลมจากทิศเหนือโหมกระหน่ำ!
เยียนอวิ๋นเกอนั่งอยู่บนหลังคา จ้องมองไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ
คนที่คุ้นเคยกับแผนผังของเมืองหลวงคงจะรู้ ทิศตะวันตกเฉียงเหนือ คือตำแหน่งที่ตั้งของสำนักองครักษ์จินอู่
ทวยเทพและภูตผีมิอาจเข้าใกล้ มักมีความมืดมนเย็นยะเยือกอยู่เสมอ
คนที่ต้องเดินผ่านพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ ล้วนจะหลีกเลี่ยงถนนใกล้เคียงกับสำนักองครักษ์จินอู่
เทพแห่งโรคระบาด!
สำนักองครักษ์จินอู่ในสายตาของประชาชนในเมืองหลวงเป็นเช่นนี้
เพียงแค่สัมผัสก็ตายทันที!
ร้ายกาจเสียยิ่งกว่ายมบาล
เมื่อวาน องครักษ์จินอู่ที่ร้ายกาจจับกุมคนที่ร้ายกาจยิ่งกว่า บุตรชายคนที่หกของท่านอ๋องตงผิง เซียวอี้
เซียวอี้ฆ่าคนในตำหนักจินหลวน อีกทั้งคนที่ฆ่ายังเป็นนายท่านรองตระกูลเถา เรื่องนี้แพร่กระจายไปทั่วเมืองแล้ว
เยียนอวิ๋นเกอส่งเสียงจิ๊ปาก
เซียวอี้สุดยอดเสียจริง
นางรู้ว่าเขาบ้ามาก บ้าจนวิปริต
แต่นางยังคงคาดเดาความบ้าคลั่งของเขาต่ำไป
เขาบังอาจฆ่าคนในตำหนักจินหลวน ต่อหน้าผู้คนมากมาย ฆ่าคนของตระกูลเถา ความใจกล้านี้หาที่ติไม่ได้แล้ว
หากให้ไม้กระบองแก่เขา เยียนอวิ๋นเกอคาดเดา เขาคงแทงทะลุฟ้าได้
เขาไม่กลัวตายหรือ?
เขากล้าหาเรื่องตระกูลเถา!
ทั้งที่บอกว่าเป็นการลอบฆ่า แต่สุดท้ายเป็นการฆ่าต่อหน้าผู้อื่น!
เขาไม่ได้โง่ เหตุใดจึงกระทำเรื่องเช่นนี้
เยียนอวิ๋นเกอมองไปยังทิศทางของสำนักองครักษ์จินอู่ ถอนหายใจออกมา
เสียดายตอนที่เกิดเรื่อง นางไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ ไม่อาจเห็นเซียวอี้แสร้งโง่กับตา…
ลมแรง!
พัดกระทบใบหน้า ราวกับถูกมีดกรีด
แม่นมชิวยืนตะโกนเสียงดังอยู่ในลาน “คุณหนูสี่ เหนียงเหนียงให้เรียกท่านลงมา ด้านบนหนาว ระวังไม่สบายเจ้าค่ะ”
เยียนอวิ๋นเกอแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน ไม่ตอบสนอง
แม่นมชิวกระทืบเท้าด้วยความโกรธ เรียกสาวรับใช้อาเป่ยมา “เจ้าขึ้นไปเชิญคุณหนูสี่ลงมา นั่งอยู่ด้านบนเกือบหนึ่งชั่วยามแล้ว ทนได้อย่างไร”
อาเป่ยหาบันไดปีนขึ้นไปบนหลังคาอย่างชำนาญ
นางเดินมาถึงข้างตัวของเยียนอวิ๋นเกอ “คุณหนูดูอันใดจนหลงใหลเพียงนี้”
เยียนอวิ๋นเกอชี้ไปยังทิศทางของสำนักองครักษ์จินอู่ อาเป่ยมองตามทิศทางที่นิ้วของนางชี้ไป มีเพียงเรือนของผู้อื่น มีสิ่งใดน่าดู
“คุณหนูดูเกือบชั่วยามแล้ว หรือไม่ลงไปเถิด ในสวนส่งไก่แดดเดียว เป็ดแดดเดียว ปลาแดดเดียวมาแล้ว ล้วนหมักตามที่คุณหนูสั่ง กลิ่นหอมอย่างมาก คุณหนูไม่อยากกินหรือเจ้าคะ”
เยียนอวิ๋นเกอได้ยินเรื่องของกิน ก็รู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย
แต่องครักษ์จินอู่ที่ร้ายกาจกักขังเซียวอี้ที่ร้ายกาจราวกับมีแรงดึงดูดมากกว่า
อาเป่ยเห็นเยียนอวิ๋นเกอไม่ขยับ ดังนั้นจึงพูดขึ้น “คุณหนูอยากดูสิ่งใด นั่งอยู่บนหลังคาก็มองไม่ชัด เหตุใดจึงไม่เดินเข้าไปดูใกล้ๆ ดูให้ชัดเจน”
เยียนอวิ๋นเกอส่ายหน้า นางมีชื่อเสียง เป็นเป้าหมายใหญ่ หากปรากฏตัวรอบสำนักองครักษ์จินอู่ อาจนำความเดือดร้อนมาได้
นั่งดูอยู่บนหลังคาดีกว่า อิสระ
อาเป่ยไร้หนทาง
เกลี้ยกล่อมไม่ไหว!
นางทำท่าทางต่อแม่นมชิวในลาน ให้เชิญคุณหนูรองดีกว่า
...
เยียนอวิ๋นฉีมาแล้ว
นางยืนอยู่ในลาน มือทั้งสองเท้าเอว ตะโกนเสียงดัง “เยียนอวิ๋นเกอ เจ้าลงมาบัดนี้ หากไม่ลงมา ข้าจะตีขาเจ้าให้หัก”
เยียนอวิ๋นเกอกลอกตา
พี่สองเลียนแบบผู้อื่นไม่ดีกว่าหรือ เหตุใดถึงเลียนแบบวิธีการของท่านพ่อ
เยียนอวิ๋นฉีตะโกนด้วยความโกรธอีกครั้ง “เจ้าจะลงมาหรือไม่ เจ้าไม่ลงมาข้าจะปีนขึ้นไป ตากลมเป็นเพื่อนเจ้า”
อย่า!
อย่าเด็ดขาด!
ร่างกายของพี่สองนั้น อย่าได้ถูกลมพัดจนเป็นหวัด
เยียนอวิ๋นเกอกระโดดลงมาจากหลังคาโดยตรง แม่นมชิวตกใจอย่างมาก
เยียนอวิ๋นฉีจับมือของนางเอาไว้ “เจ้าเก่งกล้าใหญ่แล้ว วิ่งขึ้นไปอยู่บนหลังคาแต่เช้า เจ้าไม่ดูว่าอากาศเป็นอย่างไรเสียบ้าง อาศัยว่าร่างกายแข็งแรงดีทำสิ่งใดก็ได้หรือ ไป ตามข้าไปพบท่านแม่”


## บทที่ 44 การแก้แค้น

ตอนที่ 44 การแก้แค้น
ระยะนี้ สำนักองครักษ์จินอู้คึกคักอย่างมาก
ทั้งขอความช่วยเหลือ ทั้งใช้เส้นสาย ทั้งเกิดการลอบสังหารอย่างลับๆ ทั้งเกิดการลอบสังหารในยามดึก...
คนขวักไขว่ไปมาราวกับตลาดสด
ใต้เท้าสวี่ จ่างสื่อแห่องครักษ์งจินอู่เอ่ยขึ้น
“ข้าอยู่ในสำนักองครักษ์จินอู่เป็นสิบปี ไม่เคยเห็นความคึกคักเช่นนี้มาก่อนเลยแม้แต่น้อย”
คึกคักจนไม่เหมือนจริง
ตามหลักแล้ว คนที่ถูกส่งตัวเข้ามาในสำนักองครักษ์จินอู่ ไม่ว่าจะเป็นพระบรมวงศานุวงศ์ หรือว่าบุตรหลานตระกูลใหญ่ล้วนต้องหนังถลอก
แต่เซียวอี้นั้นเข้า ‘พัก’ ในสำนักองครักษ์จินอู่ราวกับจวนของตนเอง
นอกจากอิสระแล้ว ข้างกายล้วนมีทุกนสิ่งครบครัน
แต่ละวันกินดื่มอย่างอิ่มหนำสำราญ เขียนหนังสือวาดภาพ เหมือนพักร้อนมากกว่าเข้าคุกเสียอีก
คนด้านล่างแอบถามสวี่จ่างสื่อ “นายน้อยอี้ที่ขังอยู่ด้านในเป็นผู้ใดกัน ไม่ต้องสอบสวนหรือขอรับ”
สวี่จ่างสื่อส่งเสียง ‘ชู่ว’
“ด้านบนมีรับสั่ง ขังเอาไว้เพื่อรับรองความปลอดภัยของเขาเท่านั้น เรื่องอื่นห้ามถาม หากมีคนขอความช่วยเหลือจากพวกเจ้า พวกเจ้าปฏิเสธเสีย ระวังมีชีวิตรับเงินไม่มีชีวิตใช้เงิน”
ทุกคนต่างตกใจ
คดีนี้ร้ายแพงเพียงนี้เชียวหรือ
มีคนไม่เข้าใจ ถามขึ้น “เขาฆ่านายท่านรองตระกูลเถา แต่ไม่ต้องขึ้นศาลรับโทษ หากตระกูลเถาถามถึงคดีในภายหน้า สำนักองครักษ์จินอู้จะตอบอย่างไร”
สวี่จ่างสื่อกล่าวด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม
“พวกเจ้าไม่ต้องกังวลว่าจะตอบตระกูลเถาอย่างไร ด้านบนย่อมมีการตัดสินใจอยู่แล้ว คดีนี้ อย่าถาม อย่ามอง อย่าพูด...ถือว่าในคุกไม่มีคนผู้นี้อยู่ เข้าใจหรือไม่”
“เข้าใจแล้วขอรับ!”
สวี่จ่างสื่อไม่วางใจ เขาตักเตือนอีกครั้ง “จับตาดูข้างนอกเอาไว้ ระยะนี้วุ่นวายมาก มือสังหารจากทั่วทุกพื้นที่ล้วนมุ่งตรงมายังสำนักองครักษ์จินอู่ พวกเจ้าเฝ้าประตูไว้ให้ดี แมลงวันแม้แต่ตัวเดียวก็อย่าปล่อยให้เข้ามา หากคนด้านในเป็นอันใดไป พวกเจ้าถือหัวมาพบข้า!”
“ขอรับ!”
...
ตำหนักเว่ยยาง!
เถาฮองเฮาอารมณ์ไม่ดีอย่างมาก
นางถามเหมาเส้าเจี้ยนด้วยเสียงดุดัน “เหตุใดเซียวอี้ยังมีชีวิตอยู่ ข้าให้เจ้ากำจัดเขา แต่ผ่านมากี่วันแล้ว เหตุใดข้าจึงยังไม่ได้ยินข่าวดี”
“ฮองเฮาทรงระงับความโกรธพ่ะย่ะค่ะ!”
เหมาเส้าเจี้ยนขมขื่นภายในใจ
“ฮองเฮาทรงเป็นธรรม กระหม่อมส่งคนสามกลุ่มมุ่งหน้าสำนักองครักษ์จินอู่อย่างลับ ๆ แล้ว แต่สำนักองครักษ์จินอู่มีการป้องกันที่แน่นหนา คนทั้งสามกลุ่มเสียหายกว่าครึ่ง ส่วนคนที่เหลือหลบหนีออกจากเมืองหลวงไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ไม่ใช่เขาไร้ความสามารถ แต่สำนักองครักษ์จินอู่แข็งแกร่งเกินไป
เถาฮองเฮาและตระกูลเถาควบคุมราชสำนักมาสิบยี่สิบปี สำนักองครักษ์จินอู่เป็นที่เดียวที่พวกเขาแทรกแซงไม่ได้
ในอดีตอาจซื้อด้วยผลประโยชน์ได้
แต่คราวนี้ไม่ว่าพวกเขาจะเสนอเงินมากเท่าใด คนของสำนักองครักษ์จินอู่ที่อ้างตัวเป็นคนเที่ยงธรรมนั้นก็ไม่ยอมรับแม้แต่สลึงเดียว
ถุย!
ไร้ยางอาย!
เห็นได้ชัดว่ามีคนสั่งการไม่ให้พวกเขารับเงินจากผู้อื่นไว้ก่อนแล้ว
เถาฮองเฮาอารมณ์เสียอย่างมาก นางตรัสด้วยเสียงแหลม “หากคนสามกลุ่มไม่พอก็ส่งไปสิบกลุ่มหรือสามสิบกลุ่ม ไม่ว่าอย่างไร ข้าจะให้เซียวอี้ตายเป็นเพื่อนพี่รอง!”
เหมาเส้าเจี้ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย ตักเตือนอย่างระมัดระวัง “ฮองเฮา หากพระองค์ทรงมีการเคลื่อนไหวมากเกินไป เกรงว่าฝ่าบาทจะทรงตื่นตระหนกและเกิดโทสะ หากฝ่าบาทตรัสถามขึ้นมา ฮองเฮาจะทรงลำบากพระทัยไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้าต้องการพูดอันใด หรือเจ้าจะเกลี้ยกล่อมให้ข้าไว้ชีวิตเซียวอี้”
“กระหม่อมมิบังอาจ! กระหม่อมเพียงแค่คิดว่า เรื่องนี้พระองค์ไม่สมควรออกหน้า สู้ขอให้ตระกูลเถาจัดการนายน้อยอี้ดีกว่า”
เถาฮองเฮาเย้ยหยัน “หลายวันนี้ตระกูลเถาไม่ได้อยู่นิ่งเฉย เจ้าไม่รู้หรือ”
เหมาเส้าเจี้ยนก้มหน้า พูดเสียงเบา “กระหม่อมเพียงคิดว่าทางตระกูลเถาสามารถจัดการได้ดีกว่า”
เถาฮองเฮาทรงครุ่นคิด
หลังจากนั้นชั่วครู่ นางจึงตรัสขึ้น “ไม่ว่าอย่างไร เซียวอี้ก็ต้องตาย หากพวกคนที่เลี้ยงไว้ไร้ความสามารถ เช่นนั้นก็หาทางเชิญมือสังหารจากภายนอก แม้จะทำให้ข้าราชบริพารเกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ข้าก็ไม่สนใจ”
เหมาเส้าเจี้ยนอ้าปาก คำพูดเกลี้ยกล่อมที่อยากพูดไม่ได้พูดออกมา
เห็นได้ชัดว่าฮองเฮายังไม่สงบมากพอ
เวลานี้พูดสิ่งใด ฮองเฮาล้วนฟังไม่เข้าหู
เขาทำได้เพียงรับคำสั่งแล้วถอยออกไป
องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้รออยู่ด้านนอกประตูพระตำหนัก เมื่อเห็นเหมาเส้าเจี้ยนออกมาจึงรีบถาม
“เรื่องเป็นอย่างไร”
เหมาเส้าเจี้ยนส่ายหน้า “ฮองเฮาทรงต้องการให้เซียวอี้ตาย ทรงไม่สนใจว่าต้องสูญเสียสิ่งใด”
องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้ขมวดคิ้วแน่น
“ปกติเสด็จแม่ไม่ได้เป็นแบบนี้ เหตุใดจึงดื้อรั้นกับเรื่องนี้นัก เซียวอี้ถูกขังในสำนักองครักษ์จินอู่แล้ว การตายเป็นแค่เรื่องของเวลา เหตุใดจึงต้องลอบฆ่า ตกหลุมพรางของผู้อื่น”
เหมาเส้าเจี้ยนอธิบาย “องค์ชายมีเรื่องที่ไม่รู้ เมื่อฮองเฮายังอยู่ในตระกูลเถา พระองค์ทรงสนิทชิดเชื้อกับนายท่านรองตระกูลเถาที่สุด นายท่านรองถูกนายน้อยอี้ฆ่าตายในตำหนักจินหลวน ฮองเฮาไม่ได้อาละวาดในทันทีก็ถือว่าควบคุมตนเองมากแล้ว ฮองเฮาทรงต้องการแก้แค้น เวลานี้ผู้ใดก็มิอาจห้ามได้”
องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้ทุบกำแพง “ตระกูลเถาทำให้ข้าเดือดร้อน!”
“พระองค์ทรงรวังคำพูดพ่ะย่ะค่ะ!” เหมาเส้าเจี้ยนตักเตือนเสียงเบา
สีหน้าขององค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้ดำทะมึน “เสด็จแม่ทรงกระทำการตามใจเกินไป พระองค์ทรงยืนกรานที่จะใช้วิธีลอบสังหาร ในไม่ช้าพระองค์ย่อมต้องถูกเสด็จพ่อตำหนิ ท่านลุงสองตายไปแล้ว อย่างไรสำนักองครักษ์จินอู่ย่อมต้องให้คำอธิบาย แม้ว่าเสด็จแม่กับท่านลุงรองจะมีสนิทกันเพียงใด แต่นางรอสำนักองครักษ์จินอู่สืบให้กระจ่าง แล้วค่อยลงโทษอย่างถูกต้องไม่ได้เลยหรือ จำเป็นต้องทำเรื่องเสี่ยงเชียวหรือ พระองค์ไม่ทรงกลัวถูกตลบหลัง ไม่กังวลว่าจะมีผู้หวังผลประโยชน์หรือ”
เขากระสับกระส่ายจนยากเกินจะสงบ
เขาไม่ชอบความเสี่ยงที่สูงเกินไป
ยิ่งไปกว่านั้นคือเสี่ยงเพื่อตระกูลเถา เขายิ่งไม่เต็มใจอย่างมาก
ตระกูลเถาเป็นตระกูลมารดาของเขาไม่ผิด
แต่ตระกูลเถามีอำนาจมาก กล้ายื่นมือเข้ามาแทรกแซงแม้แต่จวนองค์ชายของเขา
องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้ไม่พอใจกับเรื่องนี้มานานแล้ว
ด้านหนึ่งเขาต้องการอำนาจของตระกูลเถาเพื่อสนับสนุน อีกด้านต้องการตัดมือของตระกูลเถา
เขารู้สึกขัดแย้ง ดิ้นรน ลังเล...
ดวงตาของเหมาเส้าเจี้ยนเป็นประกาย เขาพูดอย่างเรียบเฉย
“ที่นี่คือพระราชวัง องค์ชายทรงต้องระวังหูบนกำแพง ฮองเฮาทรงเจ็บปวดที่สูญเสียพี่ชาย อาจมีบางเรื่องที่ทำเกินกว่าเหตุ หวังพระองค์จะทรงเห็นพระทัย”
องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้ตรัสด้วยความจริงใจ
“ขอบคุณเหมาเส้าเจี้ยนตักเตือน ข้าแค่เป็นห่วงเสด็จแม่ วันนี้ ข้าไปถวายบังคมต่อเสด็จพ่อในตอนเช้า แต่เสด็จพ่อไม่ยอมพบข้า”
เหมาเส้าเจี้ยนได้ยินดังนี้ หัวใจจึงเต้นระรัว
เขาทูลถาม “พระองค์ทรงทราบหรือไม่ว่าเหตุใดฝ่าบาทจึงไม่ยอมพบท่าน”
“พระองค์ตรัสว่าไม่สบาย แต่ข้าถามแล้ว ไม่ได้มีการเรียกหมอหลวงมาตำหนิงซิงชิ่ง”
เห็นได้ชัดว่าไม่สบายนั้นเป็นเพียงข้ออ้าง
เหมาเส้าเจี้ยนถามอย่างตรงไปตรงมา “พระองค์ทรงกังวลเรื่องใด”
องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้ครุ่นคิดพลันตรัสขึ้น
“ข้ากังวลว่าเสด็จพ่อจะทรงโกรธ! ทั้งที่ตระกูลเถาสามารถใช้โอกาสในคราวนี้ในฐานะเจ้าทุกข์ ทำให้เสด็จพ่อทรงรู้สึกผิด บีบเค้นให้เสด็จพ่อสั่งประหารเซียวอี้ แต่เสด็จแม่กับตระกูลเถากลับใช้วิธีการลอบสังหาร จากเจ้าทุกข์กลายเป็นผู้ร้าย อีกทั้งยังก่อการร้ายในสำนักองครักษ์จินอู่ เวลานี้เหตุผลมากเพียงใดก็ไร้ความหมาย สถานการณ์เช่นนี้ ข้าจะไม่กังวลได้อย่างไร”
เหมาเส้าเจี้ยนแอบพยักหน้า องค์ชายสามกังวลได้อย่างมีเหตุผล
แต่ฮองเฮากับตระกูลเถาราวกับเสียสติ เห็นได้ชัดว่าไม่อาจลอบสังหารได้ แต่ยังดันทุรังจะทำ
สำนักองครักษ์จินอู่เปรียบเสมือนนกอินทรีของฮ่องเต้ พื้นที่แห่งนั้นคือพื้นที่ของฮ่องเต้
ลอบสังหารในสำนักองครักษ์จินอู่เท่ากับไม่ให้เกียรติฮ่องเต้
ฮ่องเต้ดีใจคงจะแปลก
ทางด้านฮ่องเต้ยังไม่มีการเคลื่อนไหวชั่วคราวเพราะเห็นแก่ที่ตระกูลเถาเป็นเจ้าทุกข์ เห็นแก่หน้าของเถาฮองเฮาจึงยอมปล่อยไป
หากไม่หยุดลอบสังหาร เมื่อรอจนความอดทนของฮ่องเต้หมดไป เวลานั้นอาจมีความวุ่นวายเกิดขึ้นอีก
ไม่เป็นประโยชน์ทั้งต่อตระกูลเถาและเถาฮองเฮา
เหมาเส้าเจี้ยนถอนหายใจ พูดต่อองค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้ “ข้าเกลี้ยกล่อมฮองเฮาอย่าสุดความสามารถแล้ว เสียดายฮองเฮาทรงเสียพระทัยอย่างยิ่ง พระองค์ทรงไม่ยอมปล่อยมือในเวลานี้”
“เหมากงกงต้องเหนื่อยแล้ว! หวังเพียงเสด็จแม่จะทรงสงบลงโดยเร็ว อย่าให้ผู้อื่นจับผิดได้”
“ทางตระกูลเถา องค์ชายสามมีความคิดเห็นอย่างไร”
“ข้าจะเดินทางไปตระกูลเถาด้วยตนเอง ท่านลุงรองถูกฆ่าตาย ข้าก็เจ็บปวดใจอย่างยิ่ง แต่คนตายไม่อาจฟื้นคืนชีพได้ คนเป็นย่อมสำคัญกว่าคนตาย”
“องค์ชายสามตรัสได้ถูกต้องอย่างยิ่ง! ทางตระกูลเถาคงต้องทรงลำบากองค์ชายสามแล้ว”
“เหมากงกงเกรงใจ!”
...
หลังออกจากพระราชวัง องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้ไม่ได้เสด็จไปตระกูลเถาทันที
เขาครุ่นคิดพลันเคาะผนังรถม้า รับสั่งให้รถม้ามุ่งหน้าไปยังจวนองค์ชายสอง
เขาจะไปพบพี่สอง
เรื่องใหญ่เพียงนี้ พี่สองไม่แสดงตัวและไม่มีท่าที ทำให้คนรู้สึกหดหู่ใจอย่างมาก
องค์ชายสอง เซียวเฉิงเหวินกำลังดื่มสมุนไพร
ได้ยินว่าน้องสามมาถึง เขารับสั่งบ่าวรับใช้ “นำองค์ชายสามไปยังห้องตำรา”
พี่น้องพบหน้า บรรยากาศนิ่งงันเล็กน้อย
องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้เอ่ยขึ้นก่อน “เสด็จพี่ไม่สงสัยว่าเหตุใดข้าจึงมาหาท่านหรือ”
องค์ชายสอง เซียวเฉิงเหวินวางแก้วชาลง
“เจ้าออกจากพระราชวังมาก็มุ่งหน้ามาหาข้าเลย เจ้าได้รับอุปสรรคจากทางเสด็จแม่หรือ”
“ไม่มีเรื่องใดปิดบังพี่รองได้เสียจริง เสด็จแม่กับตระกูลเถายืนกรานจะส่งคนลอบสังหารเซียวอี้ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ต้องเกิดเรื่องในไม่ช้า พี่รองไม่กังวลแม้แต่น้อยหรือ”
เซียวเฉิงอี้จ้องมองเขาเขม็ง ไม่อยากพลาดสีหน้าใดบนใบหน้าของเขา
เซียวเฉิงเหวินก้มหน้ายิ้ม
“น้องสามกังวลเพียงนี้ เพราะกลัวตนเองจะเดือดร้อน กระทบต่อการสืบทอดตำแหน่งของเจ้าหรือ”
“เสด็จพี่อย่าพูดเหลวไหล”
“น้องสามไม่จำเป็นต้องโกหก เจ้าอย่าบอกข้าว่าเจ้าไม่คิดจะแย่งชิงตำแหน่งองค์รัชทายาท หากเจ้าไม่มีความคิดต่อตำแหน่งนั้นจริง เหตุใดจึงต้องกังวลเพียงนี้”
เซียวเฉิงอี้หอยหายใจ คิดจะโต้แย้ง แต่เมื่อเผชิญกับสายตาที่มองทะลุใจคนของพี่สอง เขากลับพูดไม่ออก
เซียวเฉิงยิ้มอย่างกระจ่าง “เสด็จแม่กับตระกูลเถาราบรื่นมาสิบยี่สิบปี เคยชินกับการที่คนรอบตัวเชื่อฟังเยินยอ เวลานี้มีทหารไร้นามโผล่ออกมา ฆ่าท่านลุงรองในตำหนักจินหลวน เรื่องนี้ไม่เพียงแต่เป็นการฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต หากแต่เป็นการท้าทายตระกูลเถาและเสด็จแม่
สิบยี่สิบปีนี้ เสด็จแม่กับตระกูลเถาราบรื่นเกินไป จนกระทั่งไม่สามารถก้าวข้ามอุปสรรคหรือทนรับความสะเทือนทางจิตใจได้ หากถูกผู้อื่นดูหมิ่นย่อมต้องจู่โจมกลับสิบเท่า เรื่องผ่านไปเพียงไม่กี่วัน เวลานี้เจ้าเกลี้ยกล่อมให้เสด็จแม่สงบอารมณ์นั้นไม่มีประโยชน์ รออีกหน่อยเถิด รอถึงเดือนสอง เสด็จแม่คงจะทรงเย็นพระทัยลงแล้ว ส่วนทางตระกูลเถา เจ้าไม่ต้องสนใจ นอกเสียจากเจ้าอยากหลอกใช้อำนาจของตระกูลเถา”
พูดจบ เขามองน้องสามด้วยรอยยิ้มมีนัย
เหลือเพียงเขียนไว้บนหน้า “ข้ามองทะลุทุกสิ่งแล้ว”
เซียวเฉิงอี้โกรธเพราะอับอาย
เขาเกลียดสายตาที่มองทะลุทุกสิ่งของพี่สอง มันทำให้เขาอับอาย
เขามักจะครุ่นคิด หากพี่สองไม่ใช่คนป่วย ตำแหน่งองค์รัชทายาทยังจะตกมาถึงเขาหรือไม่
เขาเอ่ยปากตรัสถาม “วิธีของท่านคือรอหรือ”
องค์ชายสอง เซียวเฉิงเหวินถามกลับ “มิฉะนั้นล่ะ เจ้ามีวิธีที่ดีกว่านี้หรือ”
องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้พูดไม่ออก
เขาไม่มีวิธีที่ดีกว่าจริง
แต่ไม่เท่ากับ ‘การรอ’ คือวิธีที่ดี
องค์ชายสอง เซียวเฉิงเหวินปิดปากกระแอมไอต่อเนื่องกันหลายที ไออย่างทุกข์ทรมาน ทำให้คนที่เห็นรู้สึกทรมานแทน
องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้ขอตัวลา “วันนี้มารบกวนเป็นเวลานาน เสด็จพี่เหน็ดเหนื่อยแล้ว! เสด็จพี่รักษาพระวรกาย ข้าจะมาเยี่ยมท่านวันอื่น”
เซียวเฉิงเหวินโบกมือ “น้องสามเดินทางดีๆ! ร่างกายของข้าคงส่งเจ้าไม่ได้ เจ้าต้องใจเย็น ต่อจากนี้ข้าและติ้งเถาคงต้องหวังพึ่งเจ้า”
หัวใจของเซียวเฉิงอี้ตื่นเต้นขึ้นมาทันที แต่ใบหน้าของเขาเรียบเฉย
“คำพูดของเสด็จพี่คงเร็วเกินไป แน่นอน หากมีวันนั้น ข้าย่อมดูแลเสด็จพี่กับติ้งเถาให้ดี”
“ข้าขอบใจเจ้า!”
บ่าวรับใช้ส่งองค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้จากไป
องค์ชายสอง เซียวเฉิงเหวินหยุดไอในทันที สีหน้าก็ดีขึ้นไม่น้อย
เขายกถ้วยชา ใช้ฝาปิดเขี่ยน้ำชา สีหน้ายิ้มอย่างมีนัย
“เสด็จพ่อทรงอยู่ในยุคที่รุ่งเรือง แต่ละคนรีบร้อนในการกระโดดโลดเต้นขึ้นลง ไม่กลัวเสด็จพ่อทรงจับเข้าคุกด้วยความโกรธหรือ น้องสามนะน้องสาม เจ้าโดดเด่นในทุกด้าน หากแต่ขาดความอดทน วันหนึ่งหากอำนาจของเจ้าสูญสิ้นลง เจ้าอย่าได้เสียสติ ยิ่งอย่าได้เลียนแบบเซียวอี้กระทำการเสี่ยงอย่างนั้น”
เหม่อลอยอยู่พักหนึ่ง เขาเรียกขันทีที่ปรนนิบัติมา “ทางสำนักองครักษ์จินอู่สถานการณ์เป็นอย่างไร”
ขันทีโน้มตัวทูลตอบ “ทูลองค์ชาย ทางสำนักองครักษ์จินอู่ยังคงคึกคักเหมือนเคย นอกจากตระกูลเถาและฮองเฮาต้องการศีรษะของนายน้อยอี้แล้ว แม้แต่ท่านอ๋องตงผิงก็มีส่วนร่วมในการปิดปาก นายน้อยอี้ผู้นั้นน่าสงสารเสียจริง หลายวันนี้ ไม่มีผู้ใดอ้อนวอนแทนเขา ตระกูลสือในเมืองหลวงก็ไม่มีการเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย”
“ไม่ต้องพูดถึงตระกูลสือในเมืองหลวง พวกเขาเป็นแค่คนขี้ขลาด ตระกูลสือที่ยิ่งใหญ่ มีเพียงท่านโหวผิงอู่สืออุนที่รุ่งเรือง หากไม่มีสิ่งใดผิดพลาด เขายังสามารถรุ่งเรืองได้หลายสิบปี คำนวณเวลา ท่านโหวผิงอู่ สืออุนคงได้ข่าวแล้ว ข้าอยากรู้ยิ่งนัก ท่านโหวผิงอู่ สืออุนจะทำอย่างไร จะออกหน้าปกป้องเซียวอี้หรือไม่”
“พระองค์อยากดูละครย่อมเป็นเรื่องง่าย เพียงแค่เรียกอวี้สื่อประณามท่านโหวผิงอู่สืออุนเท่านั้น อย่างไรก็ตามนายน้อยอี้เป็นขุนนางภายใต้เขา”
“มีเหตุผล!”


## บทที่ 45 ลำเอียง

ตอนที่ 45 ลำเอียง
เดือนสอง อากาศเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว!
เซียวอี้ยังไม่ตาย เขามีชีวิตอยู่อย่างดี
คนที่จะฆ่าเขา ต่อแถวกันกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าตั้งแต่สำนักองครักษ์จินอู่ถึงประตูเมืองอย่างไม่ขาดสาย แต่ล้วนล้มเหลว
ทำให้คนอดพึมพำด้วยความตกตะลึงไม่ได้ ช่างดวงแข็งเสียจริง!
กลางวัน ผู้คุมถือสำรับอาหารมาให้เซียวอี้
เนื้อสองอย่าง ผักสองอย่าง ข้าวสองชาม นอกจากนี้ยังมีสาโทอีกหนึ่งเหยือก
เป็นอาหารที่เขาสั่งไว้เมื่อวาน
เขาอยากกินสิ่งใด เพียงแค่บอกคำเดียว องครักษ์จินอู่ล้วนตามใจเขา
ห้องขังเดี่ยวในส่วนลึกของคุกหลวง ภายในห้องนั้นมีทั้งโต๊ะ เก้าอี้ เตียง ผ้าห่ม เสื้อผ้า สิ่งของเครื่องใช้ครบครัน
นอกจากนี้ยังมีหน้าต่างขนาดเล็กบริเวณเพดานให้แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาได้
ผู้คุมหากุญแจของห้องขังนี้จากพวงกุญแจได้อย่างแม่นยำ เขาไขกุญแจแล้วผลักประตูห้องขังเข้าไป
“นายน้อยหก อาหารกลางวันของท่านขอรับ”
เซียวอี้ที่กำลังอ่านตำราหันมองมาทางผู้คุมด้วยรอยยิ้ม “ฮัวเตียว[footnoteRef:1]!” [1:  ฮัวเตียว หมายถึง เหล้าเหลืองชั้นดีของเมืองเส้าซินเนื่องด้วยบรรจุในกระปุกที่สลักลายต่างๆ]
“นายน้อยหกสามารถ ยังไม่ทันเปิดเหยือก เพียงได้กลิ่นก็รู้ว่าเป็นฮัวเตียว”
ผู้คุมคุ้นเคยกับเขาแล้วจึงพูดอย่างเป็นกันเอง บางครั้งยังสามารถหยอกล้อได้บ้าง
เซียวอี้วางตำราลง กวักมือเรียกอีกฝ่าย “มาๆๆ กินด้วยกัน”
ผู้คุมหวั่นไหว แต่ยังคงปฏิเสธ “ขอบคุณนายน้อยหกที่ให้เกียรติ ข้าดื่มแก้วเดียวก็เพียงพอ ไม่บังอาจร่วมกินอาหารกับนายน้อยหก”
“เหตุใดจึงไม่ได้! ถึงเวลากินข้าวพอดี เจ้ายังไม่ได้กินข้าวใช่หรือไม่”
“หากให้เบื้องบนรู้ว่าข้าร่วมกินอาหารกับนายน้อย คงจะต้องโดนโบย ไม่ได้ ไม่ได้ นายน้อยอย่าทำให้ข้าเดือดร้อนเลยขอรับ”
“เรียกให้เจ้ากินข้าวกลายเป็นข้าทำให้เจ้าเดือดร้อนเสียอย่างนั้น เอาเถิด ข้าไม่รั้งเจ้าแล้ว ดื่มแก้วเดียว จากนั้นรีบไปเถิด”
“ขอบคุณนายน้อยหก”
ฮัวเตียวที่หมักเป็นเวลานาน กลิ่นหอมอย่างมาก
ผู้คุมกินหมดจอกภายในหนึ่งคำ รู้สึกแสบร้อนไปทั้งคอ
วันนี้คุ้มค่าแล้ว!
เซียวอี้กินเหล้าแกล้มกับอาหาร แสร้งถามอย่างไม่ตั้งใจ “ด้านนอกมีข่าวใหม่หรือไม่”
ผู้คุมหัวเราะ พูดขึ้น “ยังคงเหมือนเดิม ราชสำนักเอะอะโวยวายทุกวัน อวี้สื่อประณามท่านโหวผิงอู่ สือุนราวกับสุนัขที่บ้าคลั่ง ตระกูลเถาเร่งเร้าให้องครักษ์จินอู่อย่างพวกเราทำคดี ลงโทษประหารนายน้อย!”
เซียวอี้เลิกคิ้ว สีหน้าเสียดสี “ก่อนเดินทางมาเมืองหลวง ผู้คนต่างบอกว่าตระกูลเถาลึกลับ แต่ข้ากลับใช้มีดเล่มเดียวในการลองเชิงความตื้นลึก ตระกูลเถาส่งมือสังหารมาลอบฆ่าข้าไม่สำเร็จ ทำได้เพียงกดดันองครักษ์จินอู่ พวกเจ้าลำบากแล้ว รอข้าออกไป ข้าจะเลี้ยงเหล้าพวกเจ้า”
“ดีเสียจริง! ขอบคุณนายน้อยหกที่ไม่รังเกียจ ข้าจะรอดื่มสุราของท่าน”
เซียวอี้โยนเงินก้อนหนึ่งให้ผู้คุม
ผู้คุมดีใจอย่างมาก ชั่งน้ำหนักด้วยมือ อย่างน้อยมีหลายสิบตำลึง
สมัยนี้เงินทองมีมูลค่าอย่างมาก
เงินสิบตำลึงจึงมีมูลค่ามาก
ผู้คุมพูดด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณนายน้อยหก! นายน้อยหกใจกว้างเสียจริง”
เซียวอี้ยิ้ม “หากคนของจวนท่านโหวผิงอู่มาถึงเมืองหลวง อย่าลืมมาบอกข้าในทันที”
“นายน้อยวางใจ ข้าให้คนในจวนจับตามองจวนของท่านโหวผิงอู่ในเมืองหลวงไว้แล้ว หากมีการเคลื่อนไหว ย่อมรู้ได้ทันที”
เมื่อพูดจบผู้คุมเดินจากไป
เซียวอี้รินเองดื่มเอง
คำนวณเวลา ข่าวที่เขาลอบฆ่านายท่านรองตระกูลเถาคงแพร่กระจายไปทั่วแผ่นดินแล้ว
เพียงแค่ไม่โง่เขลา กองกำลังจากทุกทิศทางควรฉวยโอกาสนี้เคลื่อนไหว
ถึงแม้ไม่แทรกแซงเรื่องภายในเมืองหลวง แต่ก็ควรส่งคนมาจับตาดูสถานการณ์ในเมืองหลวง เพื่อง่ายต่อการครอบครองข่าวสาร
ตระกูลสือ ตระกูลหลิง ตระกูลเยียน...
เมื่อนึกถึงตระกูลเยียน ภายในหัวของเซียวอี้ปรากฏร่างของหญิงใบ้ตัวน้อยอย่างเยียนอวิ๋นเกอ
จิ๊...
เซียวอี้สะบัดหัว
คิดไม่ได้ คิดไม่ได้
เจ้าเด็กคนนั้นทั้งตัวเต็มไปด้วยหนาม!
...
จวนท่านหญิงจู้หยาง
จดหมายของเยียนโส่วจ้านเพิ่งส่งมาถึงมือของเซียวฮูหยิน
หลังจากเกิดเรื่องเซียวอี้ลอบสังหารนายท่านรองตระกูลเถา ภายในวันนั้นเซียวฮูหยินก็ส่งข่าวกลับไปยังตระกูลเยียนในแคว้นซ่างกู่ทันที
ม้าเร็วส่งสาร ไปกลับใช้เวลาหนึ่งเดือนกว่า จดหมายตอบกลับของเยียนโส่วจ้านก็เดินทางมาถึง
ในจดหมาย เยียนโส่วจ้านแสดงถึงการให้ความสำคัญกับเรื่องนี้
เพื่อพิสูจน์ว่าเขาให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ เขาได้ทำการตัดสินใจอันยิ่งใหญ่ด้วยการส่งบุตรชายคนโตเยียนอวิ๋นฉวนมาเมืองหลวง
หากระหว่างทางราบรื่น เยียนอวิ๋นฉวนจะสามารถเดินทางถึงเมืองหลวงในปลายเดือนสอง
นอกจากนี้เยียนโส่วจ้านยังปลอบประโลมเซียวฮูหยินผ่านจดหมาย ส่งเยียนอวิ๋นฉวนมาเมืองหลวง ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อใจนาง หากแต่เป็นห่วงนาง จึงให้เยียนอวิ๋นฉวนมาแบ่งเบาหน้าที่ของนาง
สตรีออกจากจวนกระทำการสิ่งใดล้วนไม่ใช่เรื่องง่าย
สถานการณ์บางอย่าง ผู้ชายออกหน้าเหมาะสมยิ่งกว่า
เมื่ออ่านจดหมายจบ เซียวฮูหยินก็หัวเราะเสียงเย็น
“พูดจาเหลวไหลสิ้นดี!”
เยียนโส่วจ้านนับวันยิ่งไร้ยางอาย
เป็นห่วงนาง แบ่งเบาหน้าที่ของนางอันใดกัน ล้วนเป็นคำโกหกทั้งสิ้น
สาเหตุที่แท้จริงคือให้เยียนอวิ๋นฉวนมารับช่วงเส้นสายของนางในเมืองหลวงต่อ สร้างโอกาสให้เยียนอวิ๋นฉวนได้สานสัมพันธ์กับผู้อื่น
หากเยียนอวิ๋นฉวนมีเส้นสายในเมืองหลวงเมื่อใด ภายหน้ากระทำการสิ่งใดล้วนไม่ต้องพึ่งพาเซียวฮูหยิน เขาย่อมสามารถทำได้ด้วยตนเอง
ช่างเป็นแผนการที่ดี!
เยียนอวิ๋นเกออ่านเนื้อหาในจดหมาย นางกลอกตาระรัว
นางเขียนด้วยความขุ่นเคือง ‘ตาเฒ่านับวันยิ่งไร้ยางอาย ต้องตีเขาสักที!’
เซียวฮูหยินมองเนื้อหาบนกระดาษด้วยมุมปากที่กระตุก
เยียนโส่วจ้านมีเกียรติได้รับฉายา ‘ตาเฒ่า’ ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่ง
นางยกถ้วยชา พูดอย่างไม่รีบร้อน “ท่านพ่อของเจ้าห่างไกลจากเมืองหลวงนับพันลี้ เรื่องตีเขาค่อยว่ากันในภายหน้า เยียนอวิ๋นฉวนอยู่ระหว่างทางมาเมืองหลวงแล้ว ท่านพ่อเจ้าทำก่อนแล้วแจ้งทีหลังทำให้พวกเราไม่อาจปฏิเสธได้ เมื่อเยียนอวิ๋นฉวนมาถึงเมืองหลวง เขาย่อมต้องเข้าพักในจวนท่านหญิง
ตามคำกล่าวที่ว่า ศาลาที่ใกล้น้ำมักเห็นดวงจันทร์ก่อน แขกเหรื่อไปมาภายในจวน เขาในฐานะบุรุษออกหน้าต้อนรับย่อมสมเหตุสมผล ถึงแม้ข้าจะรั้งเอาไว้ แต่เขาก็ยังมีโอกาสได้รู้จักผู้คน พึ่งพาความสำคัญที่ท่านพ่อของเจ้ามีต่อเขา คนจากทุกทิศทั่วทางย่อมต้องให้เกียรติเขาบ้าง อีกทั้งเยียนอวิ๋นฉวนรู้จักวิธีการวางตัว ไม่ว่าเรื่องใดล้วนมีความละเอียดรอบคอบ เขามีโอกาสที่จะสร้างกองกำลังของตนเองภายในเมืองหลวง”
เยียนอวิ๋นเกอถาม ‘ท่านแม่คิดจะทำอย่างไร จะส่งคนไปลอบสังหารเยียนอวิ๋นฉวนระหว่างทางหรือไม่’
เซียวฮูหยินคิ้วกระตุก รู้สึกจุกอกเล็กน้อย
นางพูด “ไม่จำเป็นต้องลอบสังหารเยียนอวิ๋นฉวนระหว่างทาง เมื่อเราห้ามไม่ให้เขาเดินทางมาไม่ได้ สู้เปิดประตูต้อนรับเขาอย่างเปิดเผยจะดีกว่า”
เยียนอวิ๋นฉีขมวดคิ้ว “ก่อนหน้านี้ท่านแม่เหน็ดเหนื่อยเพียงนั้น กว่าจะขยับขยายกองกำลังในเมืองหลวง ทำให้คนใหม่กับคนเก่าติดต่อกันได้ไม่ใช่เรื่องง่าย หรือเราจะมองดูเยียนอวิ๋นฉวนขโมยผลงานไปอย่างง่ายดาย ท่านพ่อลำเอียงนัก มีประโยชน์อันใดล้วนนึกถึงแต่พี่ใหญ่ เขาไม่กลัวน้องสี่ลอบฆ่าเยียนอวิ๋นฉวนกลางดึกหรือ”
เซียวฮูหยินยิ้ม “ท่านพ่อของพวกเจ้าไม่ได้ลำเอียงเป็นวันแรก”
ปัง!
เยียนอวิ๋นเกอตบโต๊ะ
นางเขียน ‘เยียนอวิ๋นฉวนอยากมาก็มา หากเขาสามารถสานสัมพันธ์กับผู้คนในเมืองหลวงได้ย่อมเป็นความสามารถของเขา แต่หากเขาคิดจะลักขโมย อย่าหวัง! ท่านแม่ ข้ารู้ว่าที่ใดมีจวนขาย ราคาไม่แพง เราซื้อจวนหลังหนึ่งให้เยียนอวิ๋นฉวนอาศัย เขาอยากจะอยู่ในศาลาที่ใกล้น้ำก็ต้องดูว่าเขามีความสามารถหรือไม่’
เยียนอวิ๋นฉีพยักหน้า นางเห็นด้วยกับความคิดของน้องสี่ ให้เยียนอวิ๋นฉวนเข้ามาอาศัยไม่ได้
เซียวฮูหยินครุ่นคิด “เรื่องซื้อจวนเป็นไปได้! อวิ๋นเกอข้าให้เจ้ารับผิดชอบเรื่องนี้”
เยียนอวิ๋นเกอเผยยิ้ม มือทั้งสองข้างทำท่าทาง ‘ท่านแม่วางใจ ข้าจะจัดการอย่างเหมาะสม’
...
การซื้อจวนเป็นเรื่องง่าย
แค่เพียงมีเงิน ปัญหาใดย่อมไม่ใช่ปัญหา
เงินเสียไปแล้ว จวนก็ถึงมือ
ภายในใจของเยียนอวิ๋นเกออัดอั้นไปด้วยความโกรธ นางเขียนจดหมายฉบับหนึ่งให้คนควบม้าเร็วส่งกลับไปให้เยียนโส่วจ้าน
ไม่ถึงครึ่งเดือน จดหมายก็มาถึงมือของเยียนโส่วจ้าน
เยียนโส่วจ้านอ่านเนื้อหาในจดหมาย เขาโกรธจนบ้าคลั่ง
“เจ้าเด็กไร้มารยาท!”
“ไร้กฎไร้เกณฑ์!”
“ไร้เหตุผลสิ้นดี!”
“เหลวไหลอย่างมาก!”
“ขาดการสั่งสอน!”
“บังอาจด่าข้าว่าเป็นชายชั่ว ไม่ทำเรื่องที่คนอื่นเขาทำ ข้าต้องตีนางจนขาหักให้ได้”
เขาคับข้องใจยิ่งนัก!
ความสามารถในการยั่วยุคนของเยียนอวิ๋นเกอร้ายกาจกว่าความสามารถในการตีคนของนางเสียอีก
เยียนโส่วจ้านโกรธจนเจ็บหน้าอก
แม้แต่คำกล่าวประณามเขาของอวี้สื่อในราชสำนักยังไม่น่าโมโหเพียงนี้
“เหตุใดข้าจึงเลี้ยงบุตรสาวที่ไม่รู้ชั่วดีเช่นนี้!”
อ้ากๆๆ ...
เยียนโส่วจ้านโกรธอยู่สามวัน ความโกรธที่อัดแน่นอยู่ภายในใจค่อยบรรเทาลง
เขาเสียใจ
เสียใจที่ให้เยียนอวิ๋นเกอไปเมืองหลวง
“สร้างแต่ปัญหา ระยะทางห่างไกล ตีก็ไม่ได้ ช่างน่าโมโหนัก!”
“คราก่อนพังทลายจวนองค์หญิงเฉิงหยาง ครานี้จะกระทำการใดอีก”
เยียนโส่วจ้านกลุ้มใจยิ่งนัก!
เป็นการยืนยันอีกครั้งว่าการส่งเจ้าใหญ่ เยียนอวิ๋นฉวนไปเมืองหลวงเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง
แต่แล้ว เฉินฮูหยินกลับไม่ยอม
นางกลัว!
กลัวเซียวฮูหยินจะลงมือกับบุตรชายอันเป็นที่รักของนาง
แต่การตัดสินใจของท่านโหว ไม่มีผู้ใดเปลี่ยนแปลงได้
เฉินฮูหยินทำได้เพียงมองดูบุตรชายคนโตจากไปด้วยใจที่ขมขื่น!
เพื่อปลอบประโลมนาง เยียนโส่วจ้านมอบสิ่งของล้ำค่า เงินทองเพชรพลอยเป็นจำนวนไม่น้อย
เมื่อเฉินฮูหยินเห็นสิ่งของมีค่าเป็นกอง ในที่สุดก็ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา
คุณหนูสามเยียนอวิ๋นจือพึมพำ “ท่านแม่สามารถยิ่งนัก! เพียงแค่ร้องไห้ ก็มีเงินทองจำนวนมากเข้ามา”
เฉินฮูหยินถลึงตา พูดเหลวไหลอันใดกัน
คุณหนูสามเยียนอวิ๋นจือยู่ปากด้วยความไม่พอใจ นางก็อยากไปเมืองหลวง แต่ไม่ว่าอย่างไรท่านแม่ก็ไม่ยอมตกลง
เฉินฮูหยินรู้ความคิดของนาง “เจ้าเด็กโง่ บอกกี่ครั้งแล้ว เหตุใดเจ้าจึงไม่เข้าใจ เจ้าเป็นสตรี หากเจ้าติดตามไปเมืองหลวง ไม่กลัวว่าจะถูกฮูหยินส่งต่อให้ตระกูลที่ตกต่ำหรือ ถึงเวลาเจ้าคงไม่มีแม้แต่ที่ร้องไห้”
เยียนอวิ๋นจือไม่ยอม “มีพี่ใหญ่อยู่ ฮูหยินอยากขับไล่ข้า คงต้องถามความเห็นของพี่ใหญ่ อีกอย่าง ข้าไม่เชื่อว่าพี่ใหญ่จะปล่อยให้ข้าถูกขับไล่ไปอยู่ในตระกูลที่ตกต่ำ”
“เจ้าจะรู้อันใด! พี่ใหญ่ของเจ้าเพิ่งเดินทางถึงเมืองหลวง ยังไม่คุ้นชินพื้นที่ ตระกูลผู้ใดเป็นของผู้ใดยังไม่รู้ หากฮูหยินต้องการขับไล่ไปอยู่ในตระกูลที่ตกต่ำจริง พี่ใหญ่ของเจ้าจะแยกแยะได้อย่างไร เมื่อรอพี่ใหญ่ของเจ้าคุ้นชินพื้นที่แล้ว มีเส้นสายแล้ว เจ้าค่อยไปเมืองหลวงก็ยังไม่สาย”
เยียนอวิ๋นจือได้ยินดังนี้จึงดีใจ “ข้าไปเมืองหลวงได้จริงหรือ”
เฉินฮูหยินพูด “จะไปก็ต้องเป็นปีหน้า”
“ปีหน้าก็ปีหน้า ข้าไม่รีบ” เยียนอวิ๋นจือเผยยิ้มออกมา ดีเสียจริง ในที่สุดนางก็มีโอกาสได้ไปเห็นเมืองหลวงแล้ว


## บทที่ 46 ตายเปล่าไม่ได้

ตอนที่ 46 ตายเปล่าไม่ได้
เดือนสาม ฤดูใบไม้ผลิอันแสนอบอุ่น ดอกไม้บานสะพรั่ง!
ผู้คนต่างถอดชุดฤดูหนาวอันออกเปลี่ยนเป็นชุดฤดูใบไม้ผลิ
บนถนนในเมืองหลวงมีผู้คนปรากฏตัวมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
การเดินทางของเยียนอวิ๋นฉวนไม่ราบรื่นนัก เขาประสบกับแม่น้ำที่น้ำแข็งละลาย กระแสน้ำเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหันจนเกิดเป็นน้ำหลาก ทำให้เดินทางล่าช้าไปช่วงระยะเวลาหนึ่ง
เขาให้ไปคนส่งข่าว คาดการณ์ว่าปลายเดือนสามจึงจะถึงเมืองหลวง
ปลายเดือนสามจึงจะถึงสิดี
เยียนอวิ๋นเกอปรบมือดีใจ
ยิ่งมาถึงช้ายิ่งมีเวลาให้นางเตรียมการมากขึ้น
…
เซียวอี้ยังคงไม่ตาย เขามีชีวิตอยู่อย่างดี
คนที่ลอบสังหารลดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด
ไม่ว่าตระกูลเถาหรือท่านอ๋องตงผิงล้วนตระหนักได้ว่า หากเซียวอี้อยู่ภายในสำนักองครักษ์จินอู่หนึ่งวัน พวกเขาก็ไม่อาจสังหารเขาได้หนึ่งวัน
ช่างน่ากลุ้มใจยิ่งนัก
คำโบราณว่าไว้ คนดีอายุไม่ยืน หายนะอยู่ยืนพันปี!
เซียวอี้กลายเป็นหายนะภายในใจของคนจำนวนมากเสียแล้ว หายนะที่ฆ่าอย่างไรก็ไม่ตาย
เมื่อเทียบกับท่าทีของฮ่องเต้หย่งไท่ เซียวอี้ตายหรือไม่ตายไม่ใช่เรื่องสำคัญ
ตามหลักแล้วเซียวอี้ฆ่าคนภายใต้สายตาของผู้คน หลักฐานแน่นหนาเช่นนี้ ไม่มีสิ่งใดต้องสืบสวน ฆ่าคนย่อมต้องชดใช้ด้วยชีวิต ลงโทษโดยตรงย่อมได้
น่าโมโหหรือไม่
น่าโมโหที่สุด!
โมโหจนแทบตายแล้ว!
ตระกูลเถาในฐานะเจ้าทุกข์ ท่านผู้เฒ่าตระกูลเถาร้องไห้บนราชสำนักมาหลายรอบแล้ว
คนผมขาวส่งคนผมดำ ช่างน่าสงสาร!
ฝ่าบาทต้องทวงความยุติธรรมแทนตระกูลเถา ให้ผู้ร้ายชดใช้ด้วยชีวิต!
ฮ่องเต้หย่งไท่มักใช้วิธีการปลอบประโลมท่านผู้เฒ่าตระกูลเถาอย่างใจเย็น ให้คำมั่นสัญญาว่าจะลงโทษเซียวอี้อย่างหนักทุกครั้ง
แต่แล้วก็ไม่มีการกระทำใดต่อ!
วาจาเอ่ยอย่างไพเราะ แต่กลับไม่เห็นการเคลื่อนไหว
เซียวอี้ยังคงมีชีวิตอยู่
ฮ่องเต้หย่งไท่ด้านหนึ่งให้คำมั่นสัญญาว่าจะลงโทษเซียวอี้อย่างหนัก ด้านหนึ่งไม่ให้ผู้ใดแตะต้องเซียวอี้ ตกลงหมายความว่าอย่างไร
ฆ่าคนไม่ชดใช้ด้วยชีวิต จะทำให้ผู้อื่นศรัทธาได้อย่างไร
ภายในใจของท่านผู้เฒ่าตระกูลเถาลุกโชนไปด้วยไฟโกรธ
ฮ่องเต้หย่งไท่กำลังกลั่นแกล้งตระกูลเถาหรือ
ขุนนางกว่าครึ่งในราชสำนักล้วนเป็นสุนัขรับใช้ของตระกูลเถา ฝ่าบาททรงกลั่นแกล้งตระกูลเถาไม่กลัวเกิดภัยอันไม่สามารถพูดได้หรือ
หลายครั้งที่ท่านผู้เฒ่าตระกูลเถาเผชิญกับใบหน้าอันจริงใจของฮ่องเต้หย่งไท่ ภายในใจของเขาเกิดความคิดที่จะกระชากหน้ากากอันอัปลักษณ์ของเขาลงมา
รังแกคนมากเกินไปแล้ว!
แต่ท่านผู้เฒ่าตระกูลเถาอดทนเอาไว้ได้!
กษัตริย์คือกษัตริย์ ขุนนางคือขุนนาง!
ไม่ถึงเวลาที่คับขันจริง ไม่อาจวู่วามได้!
ท่านผู้เฒ่าตระกูลเถาให้คนไปติดต่อเถาฮองเฮาภายในพระราชวัง ให้เถาฮองเฮาสังเกตท่าทีของฮ่องเต้หย่งไท่
เรื่องนี้ไม่อาจคลุมเครือต่อไปได้ ต้องมีคำอธิบายให้ชัดเจน
อย่างไรก็ตาม นายท่านรองตระกูลเถาตายเสียเปล่าไม่ได้
…
ระยะนี้เถาฮองเฮามีความเป็นอยู่ที่ไม่ดีนัก
ฮ่องเต้หย่งไท่ไม่ได้มาบรรทมในตำหนักเว่ยยางเกือบหนึ่งเดือนแล้ว
หากไม่บรรทมในตำหนักซิงชิ่งก็เสด็จไปยังตำหนักของพระสนมอื่น
โดยเฉพาะเจี่ยซูเฟยที่ได้รับความโปรดปรานอย่างมาก
ราชสำนักและวังหลังต่างมีความสัมพันธ์ซึ่งกันและกัน มีผลกระทบซึ่งกันและกัน
ทันใดนั้น สายตาที่ขุนนางมองไปยังองค์ชายหกล้วนเร่าร้อนขึ้นมา
เสด็จแม่ขององค์ชายหกก็คือเจี่ยซูเฟย[footnoteRef:1] [1: ซูเฟย หมายถึง ตำแหน่งพระราชเทวี เป็นสนมขั้นที่ 1]
เจี่ยซูเฟยได้รับความโปรดปราน องค์ชายหกจึงมีผลพลอยได้ไปด้วย
เสียดายที่เจี่ยซูเฟยได้รับความโปรดปรานในระยะสั้น ท่าทีของฮ่องเต้หย่งไท่ไม่ชัดเจน เหล่าขุนนางยังไม่กล้ามีปฏิสัมพันธ์กับองค์ชายหกอย่างเปิดเผย
แต่ส่วนตัว พวกเขายังคงปลดปล่อยเจตนาอันดีต่อองค์ชายหกออกมาบ้าง
หลังจากผ่านความบ้าคลั่งในช่วงแรก อีกทั้งถูกฮ่องเต้หย่งไท่เพิกเฉยหนึ่งเดือน เถาฮองเฮาที่ต้องการแก้แค้นใจเย็นลงมาในที่สุด
หลังจากใจเย็นแล้ว สิ่งแรกที่นางทำคือตั้งกฎต่อเหล่าสนม
คิดจะแย่งความรักจากฝ่าบาทไปจากนาง ต้องถามว่านางยินยอมหรือไม่
ทุกคนต่างบอกว่านางเถาฮองเฮายโสโอหัง ไม่ใช่แค่คำล่ำลือ
นางเป็นคนยโสโอหังจริง!
เจี๋ยอวี้นางหนึ่งกระทำผิดที่ไม่ใหญ่ไม่เล็ก นางจับผิดได้ จึงรับสั่งให้โบยนางเกือบตาย
เมื่อเถาฮองเฮาลงมือ คนในวังหลังต่างระวังตัว
พระสนมเจี่ยซูได้รับความโปรดปรานในระยะนี้ นางจึงฉวยโอกาสฟ้องต่อฮ่องเต้หย่งไท่
แต่การฟ้องก็มีวิธีการ
พระสนมเจี่ยซูไม่พูดตำหนิเถาฮองเฮาแม้แต่น้อย เพียงแค่กล่าวว่าเจี๋ยอวี๋ที่ถูกลงโทษน่าสงสารเพียงใด
“ตามที่หมอหลวงบอก หวังเจี๋ยอวี้เกรงว่าจะต้องพิการ หม่อมฉันส่งคนไปเยี่ยม สถานการณ์นั้นอนาถยิ่งนัก ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด ทั้งเนื้อทั้งตัวไม่มีส่วนที่สมบูรณ์ สงสารหวังเจี๋ยอวี๋ สิ่งที่หม่อมฉันทำได้มีจำกัด จัดคนคอยดูแลนางให้ดี หวังว่านางจะอดทนรอดมาได้”
ฮ่องเต้หย่งไท่ไม่ส่งเสียง
ภายในใจของเจี่ยซูเฟยกระวนกระวาย ไม่รู้ว่าคำพูดของนาง ฝ่าบาทได้ฟังเข้าไปบ้างหรือไม่
พูดมากย่อมผิดพลาด
พระสนมเจี่ยซูจึงหยุดบทสนทนาลง ไม่พูดถึงหวังเจี๋ยอวี๋[footnoteRef:2]อีก [2: เจี๋ยอวี๋ หมายถึง พระสนมขั้นที่ 3-5]
ฮ่องเต้หย่งไท่เห็นนางเฉลียวเพียงนี้ จึงบรรทมในตำหนักของนางในคืนนั้น
…
หลังจากนั้น ฮ่องเต้หย่งไท่ยังคงเพิกเฉยต่อเถาฮองเฮา
อาหารที่เถาฮองเฮาส่งไปยังตำหนักซิงชิ่งล้วนถูกส่งกลับ
เถาฮองเฮาเชิญเขามาเสวยพระกระยาหารในตำหนักเว่ยยาง เขาเพียงแค่บอกปัดด้วยคำว่าไม่ว่าง
เถาฮองเฮาประชวน เขาไม่ว่างเสด็จมาเยี่ยมเหมือนเดิม เพียงแค่ส่งซุนปังเหนียนมาตำหนักเว่ยยางแทนเขา
เถาฮองเฮาสูญเสียความโปรดปราน!
ข่าวนี้มีเรื่องที่น่าตกตะลึงอย่างมาก
ทั้งภายในและภายนอกราชวังต่างแพร่กระจายข่าวนี้อย่างลับๆ
แต่ไม่มีผู้ใดคิดว่าเถาฮองเฮาสูญเสียความโปรดปรานจริง!
ไม่มีผู้ใดลืมการสั่งสอนที่อาบเลือด
หลายปีก่อน เถาฮองเฮาเคยขัดแย้งกับฮ่องเต้หย่งไท่หลายครั้ง
แต่ละครั้งล้วนมีคนมั่นใจว่าเถาฮองเฮาสูญเสียความโปรดปราน
แต่แล้ว ความเป็นจริงสั่งสอนให้เป็นคน
เหล่าคนที่มั่นใจว่าเถาฮองเฮาสูญเสียความโปรดปรานนั้น ต่อมาล้วนล้มเหลว ตายอย่างเงียบเชียบ ไม่มีจุดจบที่ดี
บทเรียนก่อนหน้านี้เพิ่งผ่านมาไม่นานนัก!
ดังนั้นจึงไม่มีผู้ใดมั่นใจว่าครานี้เถาฮองเฮาจะสูญเสียความโปรดปรานจริง
รอดูสถานการณ์เปลี่ยนแปลงอย่างเงียบๆ ดีกว่า!
ทุกคนต่างคิดว่าการรอดูสถานการณ์เปลี่ยนแปลงอย่างเงียบๆ เป็นแผนการที่ดีที่สุด
…
เมื่อเห็นเสด็จพ่อเพิกเฉยต่อเสด็จแม่ ส่วนเจี่ยซูเฟยได้รับประโยชน์ องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้จึงร้อนใจอย่างมาก ภายในปากเกิดแผลพุพองหลายแผล
องค์หญิงติ้งเถากระวนกระวายมากจนร้องไห้หลายครั้งในจวน
นางวิ่งเข้าไปอ้อนวอนฮ่องเต้หย่งไท่ในพระราชวัง แต่ฮ่องเต้หย่งไท่กลับตำหนินาง ให้นางกลับจวนสำนึกความผิด
นางร้องทุกข์ต่อองค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้
“เสด็จพ่อไม่เคยดุข้ามาก่อน แต่ครานี้ เสด็จพ่อไม่แม้แต่มีสีหน้าดีต่อข้า พี่สาม เสด็จแม่สูญเสียความโปรดปรานแล้วจริงหรือ”
“อย่าพูดเหลวไหล!”
องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้มีแผลพุพองในปาก กินอาหารไม่ลง เขาผอมลงในระยะเวลาอันสั้น
ภายในใจของเขามีความแค้น
เขาแค้นตระกูลเถา!
เขาเคยบอกแล้วว่าไม่อาจลอบสังหารเซียวอี้ได้ เพราะจะก่อเกิดความขุ่นเคืองของเสด็จพ่อ
แต่เสด็จแม่ไม่ฟังเขา
ตระกูลเถามีเสด็จแม่หนุนหลัง ไม่ยอมฟังคำเกลี้ยกล่อมของเขา
เวลานี้ได้รับผลกรรมของตนเอง
คนฆ่าไม่ตาย อีกทั้งยังต้องถูกหัวเราะเยาะ
ราชสำนักต่างกำลังหัวเราะเยาะตระกูลเถา
นายท่านรองตระกูลเถาถูกฆ่า สังหาร พยาน และหลักฐานชัดเจน แต่สุดท้ายกลับลงโทษผู้ร้ายไม่ได้
ได้ยินว่า เซียวอี้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในคุกหลวง อีกทั้งยังน้ำหนักขึ้นมาหลายจิน
รังแกคนมากเกินไป!
คราวนี้ เกียรติยศของตระกูลเถาหมดสิ้นแล้ว
ทางด้านเสด็จแม่ ยิ่งต้องเสียเปรียบเหล่านางสนม โดยเฉพาะเจี่ยซูเฟย
องค์หญิงติ้งเถาร้องไห้สะอึกสะอื้น “ข้าไม่ได้พูดเหลวไหล! เสด็จพ่อดุเพียงนั้น ย่อมต้องเป็นเพราะท่านเกลียดเสด็จแม่จึงเกลียดพวกเราด้วย เสด็จพ่อไม่โปรดปรานเสด็จแม่แล้ว จึงปฏิบัติกับข้าเช่นนั้น”
“เหลวไหลสิ้นดี เสด็จพ่อและเสด็จแม่เคยขัดแย้งกันเม่อหลายปีก่อน แต่ละครั้งล้วนกลับมาคืนดีกันได้ ความรักของทั้งคู่นับวันยิ่งมากขึ้น ครานี้ ย่อมไม่มีข้อยกเว้น”
องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้พูดอย่างหนักแน่นจนตัวเองยังเชื่อ
แต่องค์หญิงติ้งเถาพูดขึ้น “ในอดีต เสด็จพ่อและเสด็จแม่เกิดความขัดแย้งกัน เสด็จพ่อไม่เคยดุข้า แต่ครานี้...”
“เพราะเจ้าโตแล้ว!” องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้ขัดนาง “เจ้าโตแล้ว เสด็จพ่อย่อมต้องเข้มงวดกับเจ้ามากขึ้น อีกทั้งครานี้เรื่องเกี่ยวข้องกับตระกูลเถา เกี่ยวข้องกับท่านอ๋องตงผิง เจ้าไม่ควรเข้าไปยุ่ง เสด็จพ่อดุเจ้าเพราะเขารักเจ้า”
องค์หญิงติ้งเถาเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
นางรู้สึกว่าพี่สามกำลังหลอกนาง
คำพูดนั้น พี่สามเชื่อหรือไม่
ไม่สำคัญว่าจะเชื่อหรือไม่ สิ่งสำคัญคือจะแก้ไขวิกฤตนี้ได้อย่างไร
องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้รู้ดีอย่างมาก เขาต้องหาทางทำลายสถานการณ์นี้
เสด็จพ่อเพิกเฉยต่อเสด็จแม่ตลอด หากเวลาผ่านไปนาน ย่อมต้องเกิดเรื่องขึ้นอย่างแน่นอน
มองดสถานการณ์อันดีเยี่ยมถูกคนอื่นกลืนกินไปทีละเล็กทีละน้อย ผู้ใดจะยอม
เขาครุ่นคิด ก่อนจะคิดหาวิธีหนึ่งได้
เขาอำลาติ้งเถา เสด็จไปยังตวนขององค์ชายรองอย่างเร่งรีบ
เมื่อพี่น้องพบหน้ากัน เขาพูดอย่างตรงประเด็นทันที
“พี่รอง คราวนี้ท่านต้องปรากฏตัว ทางเสด็จแม่มีเพียงต้องพึ่งพาท่าน”
องค์ชายรอง เซียวเฉิงเหวินวางตำราลง “น้องสามนั่งลงพูดก่อน เจ้ารีบมาหาข้า เพราะเสด็จพ่อเพิกเฉยต่อเสด็จแม่งั้นหรือ”
“ใช่แล้ว! ข้ามีวิธีที่จะแก้ปัญหาความขัดแย้งระหว่างเพราะเสด็จพ่อกับเสด็จแม่ ผ่อนคลายความสัมพันธ์ของพวกเขา”
“น้องสามเชิญพูด”
องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้กระแอมเบาๆ กล่าวอย่างเคร่งขรึม “พี่รองโปรดเข้าไปในวัง ขอโปรดเสด็จพ่อให้กำหนดวันอภิเกสมรสของท่านกับคุณหนูรองตระกูลเยียน”
องค์ชายรอง เซียวเฉิงเหวินเลิกคิ้วขึ้น แปลกใจเล็กน้อย ไม่นึกเลยว่าน้องสามจะยังมีความเฉลียวฉลาดอยู่บ้าง คิดจะใช้งานอภิเษกสมรสในการระงับคลื่นวังหลัง
มันเป็นวิธีที่ดีจริงๆ
เขายิ้ม “ถือโอกาสกำหนดวันอภิเษกสมรสของพี่ใหญ่ด้วย”
“หากพูดเช่นนี้ พี่รองตกลงใช่หรือไม่” องค์ชายสาม เซียวเฉิงอี้ประหลาดใจ
องค์ชายรอง เซียวเฉิงเหวินพยักหน้า “เสด็จแม่กำลังมีปัญหา ในฐานะลูกชายข้าจะทนอยู่ได้อย่างไร พรุ่งนี้ข้าจะเข้าวังเพื่อขอพระราชโองการ”
“ขอบคุณพี่รอง! เสด็จแม่ต้องยินดีมากที่ได้รู้เรื่องนี้”
...
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น องค์ชายรอง เซียวเฉิงเหวิน เสด็จเข้าวังเพื่อขอพระราชโองการ โปรดให้ฮ่องเต้หย่งไท่กำหนดวันอภิเษกสมรส
ฮ่องเต้หย่งไท่เพิ่งนึกขึ้นได้ เมื่อปลายปีที่แล้วเขาได้พระราชทานงานอภิเษกสมรสให้แก่โอรสคนโตและโอรสคนรองไปตามลำดับ
อาศัยความอบอุ่นของฤดูใบไม้ผลิ ดอกไม้บานสะพรั่ง สภาพอากาศดี สมควรแก่การกำหนดวันอภิเษกสมรส ทำพิธีในเร็ววัน
ฮ่องเต้หย่งไท่รู้ดีแก่ใจ จุดประสงค์ที่แท้จริงในการเข้าวังของเจ้ารองก็เพื่อเถาฮองเฮา
“ลำบากเจ้าต้องจะลากร่างที่ป่วยเข้ามาในวัง เพียงแต่ไม่รู้ว่าเสด็จแม่ของเจ้าจะยอมรับการช่วยเหลือของเจ้าหรือไม่”
องค์ชายรองเซียวเฉิงเหวินโค้งคำนับเล็กน้อย
“ในฐานะบุตรชาย เป็นหน้าที่ของข้าที่จะต้องแบ่งเบาความกังวลแทนเสด็จแม่ ระหว่างคนในครอบคัว ไม่จำเป็นต้องมากพิธี”
ฮ่องเต้หย่งไท่ยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้เข้าไปถึงดวงตา
เขาซ่อนความรังเกียจไว้ในใจ ก่อนจะถามขึ้น “เจ้ารู้หรือไม่ เนื่องจากร่างกายของเจ้าอ่อนแอ เสด็จแม่ของเจ้าจึงไม่ชอบเจ้านัก”
“กระหม่อมทราบพ่ะย่ะค่ะ!” องค์ชายรอง เซียวเฉิงเหวินสีหน้าเปิดเผย ไม่เกรงกลัวสิ่งใด
ฮ่องเต้หยิงไท่ถามอีก “เจ้าไม่แค้นหรือ”
เซียวเฉิงเหวินส่ายหัว “เสด็จแม่ให้ชีวิตแก่กระหม่อม กระหม่อมจะแค้นได้อย่างไร”
“ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะโง่เขลาและกตัญญูเพียงนี้”
เซียวเฉิงเหวินกระแอมไอสองครั้ง ใบหน้าของเขาซีดเซียว
“พระดำรัสของเสด็จพ่อทิ่มแทงใจยิ่งนัก กระหม่อมร่างกายอ่อนแอ โชคดีที่กำเนิดในราชวงศ์ จึงมีชีวิตอยู่จนถึงวันนี้ การมีชีวิตอยู่ก็เป็นโชคที่ดีที่สุด ส่วนเรื่องอื่น หากข้าได้ก็เป็นโชคของข้า หากข้าไม่ได้ก็เป็นโชคชะตาของข้า”
สายตาของฮ่องเต้หย่งไท่ลึกล้ำ เป็นครั้งแรกที่เขาจ้องมองบุตรชายที่อ่อนแอคนนี้อย่างจริงจัง
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขายิ้มขึ้นมา รอยยิ้มในครั้งนี้เป็นรอยยิ้มที่แท้จริง
เขาพูดกับเซียวเฉิงเหวิน “หลังจากไปเข้าเฝ้าเสด็จแม่ของเจ้าที่ตำหนักเว่ยยาง บอกนาง ข้าให้อภัยนาง แต่เพียงครานี้เท่านั้น ไม่มีคราหน้า หากมีคราหน้าอีก นางรู้ผลที่จะตามมา”
“กระหม่อมขอบพระทัยเสด็จพ่อ!”


## บทที่ 47 แผนการของอวิ๋นเกอ

ตอนที่ 47 แผนการของอวิ๋นเกอ
พายุในวังหลังสงบลงในทันควัน
ฮ่องเต้และฮองเฮาคืนดีกันเหมือนก่อน รักใคร่กันมากยิ่งขึ้น
คนจำนวนมากต่างหวาดกลัว และรู้สึกโชคดี
โชคดีที่ตนเองไม่ได้กระทำการวู่วาม
โชคชะตาของเถาฮองเฮาสูงส่งสมดังที่ว่า
ตระกูลเถามีการเคลื่อนไหวมากเพียงนั้น ฮ่องเต้ยังให้อภัยนาง ยังคงโปรดปรานนาง อีกทั้งละเลยสนมนางอื่นในวังหลังเพื่อนาง
ทว่าเถาฮองเฮาเหมือนกับคนที่ดื่มน้ำ ตนเองย่อมรู้ร้อนเย็น
ภายในใจของเถาฮองเฮารู้ดีอย่างยิ่ง ระหว่างนางกับฮ่องเต้หย่งไท่มีรอยร้าว ได้เกิดวิกฤตขึ้นแล้ว
มองจากผิวเผิน ฮ่องเต้หย่งไท่ยังคงโปรดปรานนาง ตามใจนางทุกเรื่อง
แต่เซียวอี้ยังไม่ตาย เขายังมีชีวิตอยู่
นายท่านรองตระกูลเถาผู้เป็นขุนนางราชสำนักถูกคนลอบสังหารต่อหน้าผู้อื่น ฮ่องเต้หย่งไท่กลับไม่ยอมให้ความเป็นธรรมแก่นาง ปล่อยให้ผู้ร้ายมีชีวิตอยู่
ทุกครั้งที่เถาฮองเฮาพูดถึงเรื่องนี้ ฮ่องเต้หย่งไท่มักจะเบี่ยงเบนประเด็น
“ฮองเฮาไม่เชื่อใจข้าหรือ ข้าเคยบอกแล้วว่าจะสืบเรื่องนี้อย่างเข้มงวด”
“หม่อมฉันย่อมเชื่อใจฝ่าบาทเพคะ แต่พี่สองตายไปนานเพียงนี้ ผู้ร้ายยังคงมีชีวิตอยู่ หม่อมฉันเป็นกังวลว่าพี่สองจะตายตาไม่หลับเพคะ!”
“เช่นนี้หรือ! พรุ่งนี้ข้าจะให้ซุนปังเหนียนเตรียมพิธีให้พี่สอง ย่อมทำให้เขาจากไปอย่างสงบ”
เถาฮองเฮาแทบจะกระอักออกมาเป็นเลือด
เขาพูดเช่นนี้ได้อย่างไร
เขาทำเช่นนี้ได้อย่างไร
นางถาม “ฝ่าบาทไว้ชีวิตเซียวอี้เพราะจวนท่านอ๋องตงผิงหรือเพคะ”
“เรื่องนี้ฮองเฮาไม่จำเป็นต้องถาม ข้าย่อมมีความคิดของตนเอง เรื่องที่ข้าให้เจ้าเตรียมก่อนหน้านี้เสร็จสิ้นแล้วหรือไม่”
เถาฮองเฮารีบตั้งสติกลับมาทันที “ฝ่าบาททรงวางพระทัย ทุกสิ่งเตรียมการไว้เหมาะสมแล้วเพคะ เพียงแค่ฝ่าบาทรับสั่งลงมา เหล่าโจรร้ายย่อมต้องหัวขาดออกจากร่าง”
“ดีมาก!”
…
งานอภิเษกสมรสของเยียนอวิ๋นฉีกับองค์ชายสองถูกกำหนดไว้เป็นช่วงปลายเดือนสี่
งานอภิเษกสมรสของหลี่ปิ้งถิงกับองค์ชายใหญ่ก็ถูกกำหนดไว้เป็นช่วงกลางเดือนสี่ ทั้งสองงานห่างกันสิบกว่าวัน
เมื่อกำหนดวันอภิเษกสมรสแล้ว คนทั้งจวนก็วุ่นวายขึ้นมา
มีเพียงเยียนอวิ๋นเกอที่ว่างอยู่
อันที่จริง เยียนอวิ๋นเกอก็ไม่ได้ว่าง นางมีแผนการของตนเอง
วันฝนตก นางเข้าครัวด้วยตนเอง ทำน้ำแกงเครื่องในหม้อหนึ่ง ทั้งเผ็ดทั้งหอม รสชาติดีเลิศ!
แม้แต่เซียวฮูหยินที่ไม่ค่อยกินเผ็ดยังกินไปหนึ่งชาม
เยียนอวิ๋นฉีคนเดียวกินไปสามชาม เหงื่อออกเต็มหน้า
เผ็ดร้อน!
อร่อย!
สาแก่ใจ!
เยียนอวิ๋นเกอใช้สองมือทำท่าทาง ถาม ‘รสชาติเป็นอย่างไร’
เยียนอวิ๋นฉีพยักหน้าระรัว “อร่อย! ไม่เคยรู้มาก่อนว่าน้ำจากการต้มเครื่องในหมูสามารถเลิศรสได้เพียงนี้ น้องสี่ฝีมือดี แม้แต่แม่ครัวในจวนยังเทียบไม่ติด”
เซียวฮูหยินกินไปชามหนึ่ง ก่อนจะวางชามและตะเกียบลง
สำหรับนางแล้ว น้ำแกงชามนี้เผ็ดร้อนเกินไป
คนที่ชอบย่อมชอบมาก กินแล้วยังอยากกินอีก
คนที่ไม่ชอบ พูดอย่างไรคงไม่ยอมรับ
นางหยิบผ้าเช็ดมือออกมา เช็ดมุมปากเบาๆ “อวิ๋นเกอนานๆ ทีจะเข้าครัวต้มน้ำแกงหม้อหนึ่ง หรือว่าเจ้ามีความคิดอันใด”
เยียนอวิ๋นเกอเผยรอยยิ้ม สิ่งใดล้วนไม่อาจปิดบังท่านแม่
นาหยิบกระดาษออกมา เขียนอย่างรวดเร็ว ‘บ่าวรับใช้และองครักษ์ในจวนต่างบอกว่าน้ำแกงเครื่องในอร่อย โดยเฉพาะองครักษ์ที่ใช้กำลังยิ่งชื่นชอบเป็นพิเศษ ลูกวางแผนจะตั้งแผงขายในพื้นที่ของเมืองหลวง ขายน้ำแกงเครื่องในโดยเฉพาะ’
“น้องสี่คิดจะค้าขาย?” เยียนอวิ๋นฉีประหลาดใจ
เยียนอวิ๋นเกอพยักหน้า
ใช่ นางเตรียมการจะค้าขาย
เริ่มจากน้ำแกงเครื่องใน
เซียวฮูหยินพูด “อวิ๋นเกออยากค้าขาย ข้าไม่คัดค้าน เพียงแต่ตั้งแผงขายน้ำแกงเครื่องใน อย่างไรก็เป็นเพียงการค้าขนาดเล็ก กำไรมีจำกัด ทำการค้าขายเพียงแค่นี้ แต่กลับต้องสูญเสียกำลังอย่างมาก คุ้มค่าหรือ”
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะ เขียนลงไป ‘การค้าเล็กไม่สำคัญ ข้าไม่กลัวถูกคนจ้องมอง ข้าใช้เงินส่วนตัวของข้าลองดู หาเงินใช้เล่นๆ ท่านแม่เพียงแค่ให้ข้ายืมกำลังคนก็พอ’
เซียวฮูหยินพยักหน้า “ได้! เจ้าต้องการผู้ใด บอกมาได้เลย”
ตกลงแล้ว!
เยียนอวิ๋นเกอดีใจอย่างมาก
เมื่อมีการสนับสนุนจากท่านแม่ นางย่อมสามารถลงมือได้อย่างเต็มที่
น้ำแกงเครื่องในเป็นการค้าเล็กๆ ก็จริง
กลุ่มลูกค้าสำคัญคือสามัญชน พ่อค้าและทหารชั้นล่างในเมืองหลวง
น้ำแกงเครื่องในชามหนึ่งราคาสองเหวิน เยียนอวิ๋นเกอกำหนดราคานี้หลังจากสำรวจตลาดด้วยตนเอง
แผงค้าขายหนึ่ง กำไรอย่างมากสองถึงสามก้วนต่อวัน
แผงค้าขายที่มีจำนวนคนไม่มากนัก หนึ่งวันได้กำไรหนึ่งก้วนก็มากเพียงพอแล้ว
แผงค้าขายหนึ่ง หนึ่งเดือนได้กำไรยี่สิบสามสิบก้วน เยอะหรือไม่
สำหรับสามัญชนธรรมดานั้น เยอะมาก!
เยอะจนดวงตาร้อนระอุ เยอะจนพี่น้องเป็นศัตรูกันเพื่อแย่งชิง
แต่สำหรับครอบครัวที่มีความมั่งคั่งนั้น เงินเพียงเท่านี้ไม่อยู่ในสายตา
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเซียวฮูหยินผู้เป็นองค์หญิง มีทั้งที่นา ร้านค้า อีกทั้งที่ดินศักดินา นางยิ่งไม่เห็นมันอยู่ในสายตา
ชนชั้นสูงคนอื่นย่อมไม่สนใจการค้าขายขนาดเล็กนี้
แต่เยียนอวิ๋นเกอสนใจ
เหตุใดหรือ
นางไม่ได้บอกเซียวฮูหยิน ในแผนการของนาง แผนค้าขายน้ำแกงเครื่องในจะกลายเป็นแผงค้าขายแบบลูกโซ่
แผงหนึ่งได้เงินน้อย แต่หากมีสิบแผง ร้อยแผงเล่า?
ถึงเวลา ยังมีผู้ใดรังเกียจการค้าขายน้ำแกงเครื่องในได้เงินน้อยอีก
หลายเดือนนี้เยียนอวิ๋นเกอสำรวจไปทั่วทุกพื้นที่ อย่างน้อยก็ได้ผลประกอบการมา
อย่างน้อย พื้นที่ในเมืองหลวงแห่งนี้ นางคุ้นชิน
เมืองทางตะวันออก เมืองทางใต้ ตลาดทางตะวันออก ตลาดทางตะวันตก...
แผนการของนาง ขั้นตอนแรกคือเปิดร้านค้าขายน้ำแกงเครื่องในนี้สิบแห่งในเวลาเดียวกัน
เพียงแค่ครึ่งเดือนแรกการค้าขายบรรลุความคาดหมาย ต่อจากนั้นร้านค้าอีกยี่สิบแห่งก็สามารถทยอยเปิดขึ้น
เมืองหลวง เมืองอันดับหนึ่งในแผ่นดิน
ประชากรไม่ถึงล้าน อย่างน้อยก็มีเจ็ดแปดแสน คนส่วนใหญ่ล้วนเป็นสามัญชนที่ยากลำบาก
ในแผนการของเยียนอวิ๋นเกอ นางต้องการเปิดแผงค้าขายน้ำแกงเครื่องในในเมืองหลวงห้าสิบแห่ง แม้แต่สถานที่นางก็เลือกไว้แล้ว
เมื่อนางได้ครอบครองตลาดเมืองหลวง นางจะเริ่มขยับขยายไปยังพื้นที่อื่นๆ ในเมือง
หลังจากขยับขยายไปยังพื้นที่อื่นๆ ในเมืองแล้ว นางจะเริ่มขยายไปทางหนานฉานสือ
นางพยายามจะขยายการค้าขายน้ำแกงเครื่องในนี้ไปทั่วแผ่นดินภายในสามปี ทำให้มันกลายเป็นร้านค้าแบบลูกโซ่อย่างแท้จริง
กลัวผู้อื่นแย่งการค้าหรือตลาดหรือไม่
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะ นางไม่กลัวแม้แต่น้อย
สมัยนี้ มีคนน้ำแกงจากการต้มเครื่องในหมู เครื่องในแพะ เพราะเหตุใดหรือ
ไม่ใช่ไม่อยากกิน หากแต่ทำให้อร่อยยาก
เนื่องจากการล้างที่ไม่สะอาด การปรุงอย่างไม่ถูกวิธี ไม่สามารถล้างกลิ่นคาวของเนื้อได้ ไม่อาจทำให้มีกลิ่นหอมและความเผ็ดร้อนได้
น้ำแกงเครื่องใน ดูเหมือนทำง่าย แต่หากลงมือทำจริง จึงจะพบว่าไม่ได้ง่ายเพียงนั้น
ซึ่งเป็นเหตุผลที่น้ำแกงเครื่องในฝีมือของแม่ครัวในจวนองค์หญิงจึงไม่มีคนสนใจ
แต่น้ำแกงเครื่องในที่เยียนอวิ๋นเกอทำออกมา ทำให้คนกินแล้วอยากกินอีก
ความลับอยู่ที่เครื่องเทศ
เยียนอวิ๋นเกอรวบรวมเมล็ดพันธุ์มานานหลายปี เมื่อมาถึงเมืองหลวง อันดับแรกคือหว่านเมล็ดพันธุ์เหล่านี้ในแปลงนา
สามารถบอกได้ว่า ในมือของเยียนอวิ๋นเกอมีเครื่องเทศที่ครบครันที่สุดในสมัยนี้
คนด้านล่างเพียงแค่ทำตามกระบวนการที่นางกำหนด อีกทั้งใช้เครื่องปรุงรสที่นางปรุงไว้ ย่อมสามารถปรุงน้ำแกงเครื่องในที่มีความเผ็ดร้อนออกมาได้
เยียนอวิ๋นเกอจึงมีความมั่นใจในการเปิดร้านค้า
หากมีคนมีตาหามีแววไม่จริง ต้องการแย่งชิงร้านค้าของนาง แย่งชิงสูตรของนาง เฮอะๆ ...
นางไม่จำเป็นต้องพูดพล่าม จู่โจมกลับทันที!
นางแม้แต่จวนองค์หญิงยังกล้าพังทลาย นางไม่เชื่อว่าจะมีชนชั้นสูงคนใดกล้าแย่งชิงการค้าของนางอย่างไร้ยางอาย
ส่วนเหล่าคนที่มีแต่กำลังหากแต่ไม่มีสมองยิ่งไม่ต้องเกรงใจ ยกกระบองตีได้โดยตรง เพียงแค่ไม่ตีให้ตายก็พอ
หากถามว่าน้ำแกงเครื่องในจะขายได้หรือไม่
จะมีคนจำนวนมากไปกินจริงหรือไม่
ย่อมต้องมี!
คำพูดนี้ไม่ได้เป็นเพียงคำพูดไร้จุดหมาย แต่เป็นข้อสรุปที่เยียนอวิ๋นเกอได้มาหลังจากทำความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง
ยุคสมัยนี้ นอกจากตระกูลที่ร่ำรวย สิ่งที่เยียนอวิ๋นเกอสัมผัสได้มากที่สุดคือความจน
ประชาชนในเมืองหลวง ภายใต้พระบาทของโอรสแห่งสวรรค์ ยังคงมีคนมากมายที่ตกอยู่ในความยากจน
ประชาชนทั่วไป สามเดือนไม่ได้ลิ้มรสเนื้อเป็นเรื่องธรรมดา
คนส่วนมาก หนึ่งปีได้กินเนื้อหนเดียว
สมัยนี้ คนส่วนใหญ่ล้วนขาดแคลนเนื้อสัตว์ แต่ละคนล้วนต้องการเนื้อสัตว์
เครื่องในหมู เครื่องในแพะถือเป็นเนื้อหรือไม่
ย่อมเป็น!
แต่ก่อนทุกคนทำไม่เป็นจึงมีกลิ่นคาว ทำให้ยากต่อการกลืนกิน
เวลานี้ น้ำแกงเครื่องในหนึ่งชามสองเหวิน เหมาะสมอย่างมาก ไม่เพียงมีเนื้อ รสชาติยังอร่อย สามัญชนคนใดไม่ยินดีที่จะลองของใหม่
ทุกคนยินดีอย่างมาก!
การค้าขายขนาดเล็กสามารถขยับขยายได้ อีกทั้งไม่สะดุดตา
กำไรน้อยแต่ขายได้มาก สะสมน้อยกลายเป็นมาก เงินก้อนเล็กก็กลายเป็นเงินก้อนโตได้
อันที่จริงการเปิดร้านค้าแบบลูกโซ่เป็นเพียงหนึ่งแผนการเล็กท่ามกลางแผนการใหญ่ของเยียนอวิ๋นเกอ
การเดินทางมาเมืองหลวงไม่ง่าย การหลุดพ้นจากการจับตาดูของบิดาชั่วอย่างเยียนโส่วจ้านก็ไม่ง่าย เยียนอวิ๋นเกอย่อมต้องทำให้เต็มที่ สะสมกำลัง
สองชั่วชีวิต คำพูดที่จริงที่สุดคือพึ่งพาผู้อื่นไม่สู้พึ่งพาตนเอง
นางรู้ มารดาเซียวฮูหยินรักนางอย่างเต็มเปี่ยม แต่มารดาก็ย่อมมีเวลาที่อาจไม่สนใจนางได้
นอกจากนี้ ราชสำนักกำลังโกลาหล ท่านอ๋องจากทุกทิศทั่วทาง แม่ทัพจากแต่ละพื้นที่ ต้องการเพียงชนวนจุดไฟในการก่อให้เกิดความโกลาหลของแผ่นดิน
เมื่อถึงเวลา หากท่านแม่เกิดเรื่องจะทำอย่างไร
นางจะปกป้องตนเองได้อย่างไร
ปกป้องท่านแม่ได้อย่างไร
เยียนอวิ๋นเกอมีสัมผัสด้านวิกฤตที่แรงกล้าอย่างมาก นางต้องโฉบฉวยโอกาสที่หลุดพ้นจากการจับตาดูของเยียนโส่วจ้าน สะสมกองกำลังหนึ่งขึ้นมา
สิ่งจำเป็นสำหรับสะสมกองกำลัง หนึ่งคือเสบียง สองคืออาวุธ สามคือพลังในการรวบรวม
พลังในการรวบรวมยังไม่ต้องพูดถึง
ไม่ว่าจะเป็นเสบียงหรืออาวุธ พื้นฐานของมันล้วนเป็นเงิน
มีเงิน จึงจะมีเสบียง จึงมีอาวุธ จะสามารถรวบรวมใจคนได้
แต่แล้วน่าเสียดาย ยุคสมัยนี้ช่างยากจนเหลือเกิน
สิ่งที่เห็นได้ชัดที่สุดคือ เสบียงไม่พอกิน
ไม่เพียงแต่เสบียงของประชาชนไม่พอกิน เสบียงของราชสำนักก็ไม่พอกินเช่นเดียวกัน
ถึงแม้จะเป็นตระกูลเยียนก็ยังคงต้องประสบกับปัญหาเสบียงไม่พอกิน
เลี้ยงทหารเอาไว้มากมาย ปัญหาใหญ่สุดคือการกิน ทำอย่างไรจึงกินอิ่ม
เหตุใดเยียนโส่วจ้านจึงยืนกรานจะปรองดองเป็นตระกูลเดียวกันกับตระกูลหลิง
เพราะว่าตระกูลหลิงมีเสบียง
สมัยนี้ หากไม่มีหนทาง มีเงินก็ไม่อาจซื้อเสบียงได้
ตระกูลหลิงมีเสบียง ขายผู้ใดไม่ขาย เหตุใดจึงต้องขายให้ตระกูลเยียน
นอกจากการปรองดองแล้ว เยียนโส่วจ้านยังต้องสูญเสียสิ่งอื่น จึงสามารถซื้อเสบียงจากตระกูลหลิงได้อย่างราบรื่น
เสบียงเป็นแผนการใหญ่อันที่สองของเยียนอวิ๋นเกอ อีกทั้งยังเป็นรากฐานของอนาคตนาง
ประชาชนยึดเสบียงเป็นสิ่งสำคัญ นางย่อมไม่อาจให้คนจับเส้นทางชีวิตของนางเอาไว้ได้ ดังนั้นต่อจากนี้เยียนอวิ๋นเกอจะบุกเบิกที่ดิน
นางวิ่งออกไปด้านนอกทุกวัน จึงมีการเลือกสถานที่เอาไว้นานแล้ว
หลายแคว้นภายในเมืองมีพื้นที่รกร้างหลายแห่ง ล้วนเป็นพื้นที่ไร้เจ้าของ แต่ก็มีพื้นที่ที่มีเจ้าของ
เพียงแต่การบุกเบิกที่ดินไม่ได้ง่ายนัก ไม่ใช่การใช้จอบขุดลงไปก็สามารถบุกเบิกได้
การบุกเบิกที่ดิน หนึ่งต้องมีเงิน สองต้องมีกำลังคน สามต้องเดินเรื่องสิทธิ์ในที่ดินกับที่ว่าการในพื้นที่
อย่ารอจนถึงบุกเบิกเสร็จแล้ว มีผลประกอบการแล้ว ถึงได้มีคนวิ่งออกมาลักขโมยผลกระกอบการ บอกว่าพื้นที่แห่งนี้เป็นของเขา
เมื่อถึงเวลาคงมีเรื่องวุ่นวายมากมาย


## บทที่ 48 เปิดประตูต้อนรับความมงคล

ตอนที่ 48 เปิดประตูต้อนรับความมงคล
วันที่หก เดือนสาม
ประกาศเปิดตลาด เข้าจวน อธิษฐานขอทรัพย์...
เมื่อแสงแรกของท้องฟ้าสาดผ่านหมู่เมฆ เมืองหลวงที่เงียบงันทั้งคืนก็ตื่นขึ้นมา
แอ๊ด...
ร้านขายผักดองซูจี้ในตลาดทางตะวันออกนำแผงประตูลง ตั้งขวดผักดองไว้ที่หน้าประตู เริ่มการค้าขายของวันนั้น
หลังจากเช้าที่แสนวุ่นวาย ในที่สุดก็ได้ยินเสียงสะใภ้เรียกกินข้าวเช้า
เติมน้ำลงไปในเศษข้าวที่เหลือจากเมื่อคืนทำเป็นข้าวต้ม
กินคู่กับผักดองของตนเอง ถือเป็นอาหารเช้าหนึ่งมื้อ
หลังอาหารเช้า เถ้าแก่ซูเช็ดปาก ไปเฝ้าที่แผงค้าขายต่อ
เขามองออกไปนอกประตู ก่อนจะพบสิ่งที่แตกต่างออกไปเล็กน้อยในวันนี้
ที่แท้ร้านค้าเล็กฝั่งตรงข้ามที่เคยขายแป้งทอดนั้นเปลี่ยนเป็นร้านใหม่ ร้านนั้นตั้งหม้อขนาดใหญ่ไว้ที่ประตู กำลังก่อไฟลุกโชน!
ร้านมีขนาดเล็ก ภายในร้านจัดวางเพียงแค่สามโต๊ะ
แต่บริเวณประตูร้านมีการจัดวางโต๊ะไว้สี่โต๊ะ
รวมทั้งสิ้นเป็นเจ็ดโต๊ะ หากนั่งเต็ม คงจะมียี่สิบสามสิบคน
เถ้าแก่ซูรู้สึกสงสัย เขาจึงเดินไปที่ร้านใหม่ฝั่งตรงข้ามด้วยท่าทีสบาย
“น้องชาย มาใหม่หรือ ขายอันใด ดูเหมือนจะขายอาหาร?”
“เถ้าแก่ซูสามารถ พวกเราขายอาหารตามที่ท่านว่า น้ำแกงเครื่องใน เปิดอย่างเป็นทางการตอนเที่ยงวันนี้ สามารถลองชิมได้ไม่เสียเงิน เมื่อถึงเวลาเถ้าแก่ซูต้องให้เกียรติมาชิม”
เถ้าแก่ซูยังสงสัยว่าอีกฝ่ายรู้จักเขาได้อย่างไร จากนั้นจึงถูกดึงดูดด้วยการลองชิมแบบไม่เสียเงิน
“น้ำแกงเครื่องใน? ลองชิมได้? น้องชายไม่ใช่เจ้าของใช่หรือไม่!”
เจ้าของจะสิ้นเปลืองแบบนี้ได้อย่างไร
หัวหน้าร้านร้านน้ำแกงเครื่องใน ‘หนานเป่ย’ ร้านแรกมีนามว่า ‘จี้ผิง’ เดิมทีเป็นคนทำสวนในแปลงนาแห่งหนึ่งของเซียวฮูหยิน แต่ถูกเยียนอวิ๋นเกอพบตัวจึงได้รับการอบรมเป็นระยะเวลาสามเดือนนับแต่เดินทางมาเมืองหลวง รับหน้าที่อย่างเป็นทางการในวันนี้
ร้านเบอร์หนึ่งมีเด็กในร้านทั้งหมดห้าคน รวมหัวหน้าร้านจี้ผิง โดยเป็นชายสาม หญิงสอง
สตรีรับผิดชอบการล้างจานพูดกลั้วหัวเราะ “ข้าทำงานแทนเจ้าของร้าน หากท่านให้เกียรติ เรียกข้าว่าจี้จั่งกุ้ยก็ย่อมได้”
“จี้จั่งกุ้ยมีความสามารถ เป็นจั่งกุ้ยตั้งแต่อายุยังน้อย ย่อมมีความสามารถมาก”
“เถาแก่ซูเกรงใจ!”
ร้านจี้ผิงต้อนรับอย่างยิ้มแย้มเสมอ ไม่เพียงแต่เถ้าแก่ซู เพื่อนบ้านรอบด้านเขาล้วนไม่ละเลย พูดได้เลยว่ามีความละเอียดรอบคอบ มีความชำนาญ
อายุของเขาไม่มาก ยี่สิบกว่า มิน่าเถ้าแก่ซูได้ยินว่าเขาเป็นจี้จั่งกุ้ยจึงมีสีหน้าประหลาดใจ
ภายใต้สถานการณ์ปกติ จี้จั่งกุ้ยของร้านค้าอย่างน้อยมีอายุสี่สิบห้าสิบ สุขุม พึ่งพาได้
จี้จั่งกุ้ยที่อายุน้อยอย่างจี้ผิงนี้ พบเห็นได้น้อย พบเห็นได้น้อยอย่างมาก
ร้านจี้ผิงที่ผ่านการอบรมมาสามเดือน ไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความสงสัยของผู้คน
เขามีจวนองค์หญิงหนุนหลัง เถ้าแก่คือคุณหนูสี่ตระกูลเยียน เขาจะตื่นตระหนกอันใด
ถึงแม้จะประสบกับนักเลงท้องถิ่น คนโหดเหี้ยมที่หาเรื่องแย่งการค้า เขาก็ไม่ตื่นตระหนก
เพราะเหตุใดหรือ
เพราะองครักษ์ของจวนองค์หญิงไม่ใช่เครื่องประดับ
เถ้าแก่มีเตรียมการไว้ก่อนแล้ว องครักษ์ของจวนองค์หญิงจะวนเวียนมาทุกชั่วยาม รับรองไม่มีผู้ใดกล้าสร้างปัญหา
…
ต้มน้ำแกงกลางถนนทำให้กลิ่นหอมพัดโชยไปทั่ว
แม้จะห่างไกลตรอกหนึ่ง เถ้าแก่ซูที่นั่งอยู่ด้านหลังตู้ที่ได้กลิ่นก็หิวกระหายอย่างมาก
น้ำแกงเครื่องในจะหอมได้เพียงนี้เชียวหรือ
น้ำแกงเครื่องใน เมื่อฟังจากชื่อ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความหรูหราแม้แต่น้อย
น้ำแกงเครื่องใน หากว่ากันตามตรงก็เป็นเพียงอาหารริมทาง
เพียงแต่ เหตุใดจึงหอมได้เพียงนี้
กลิ่นหอมพัดโชยมาเตะจมูก ทำให้ความอยากอาหารของเขาถูกดึงขึ้นมา
เมื่อถึงกลางวัน ท้องของเขาร้องเสียงดัง
เถ้าแก่ซูยืดคอยาว มองไปยังตรอกตรงข้าม
เถ้าแก่เนี้ยพูดขึ้น “หอมเสียจริง ข้าถามแล้ว ชามหนึ่งสองสลึง ไม่แพง”
ความหายคือวันนี้กลางวันกินน้ำแกงเครื่องในดีกว่า กินเนื้อเสียย้าว
เถ้าแก่ซูขมวดคิ้ว สองสลึงไม่ใช่เงินหรือ หญิงสุรุ่ยสุร่าย!
เพียงแต่กลิ่นหอมนี้ ทำให้คนหวั่นไหว
“เอ๊ะ ข้าให้ท่านลองชิมได้ ลองชิมรสชาติก่อน หากไม่อร่อย ก็ไม่ต้องซื้อ” เถ้าแก่คนนี้นพูดขึ้นอีกครั้ง
ดวงตาของเถ้าแก่ซูเป็นประกาย เขาตบหน้าผาก เกือบลืมไปว่าสามารถลองชิมได้
ไปๆ ลองชิมของใหม่
“เถ้าแก่ซูมาแล้วหรือ!” สตรีร้านจี้ผิงยิ้มทักทาย
“วันนี้เปิดร้าน สามารถลองชิมได้ เถ้าแก่ซูลองเสียหน่อยหรือไม่”
“เอามาลองเสียหน่อย” เถ้าแก่ซูทำหน้าจริงจัง ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับเรื่องสำคัญ
ลองชิมเพียงแค่คำเดียว
ไส้ที่ล้างอย่างสะอาด ถูกหั่นเป็นชิ้นขนาดเล็ก หลังจากผ่านการต้มหลายชั่วยาม เมื่อกลืนลงท้อง รสชาตินั้น ดีเยี่ยม!
ยังไม่สาแก่ใจ!
เถ้าแก่ซูถาม “จี้จั่งกุ้ย ลองชิมอีกรอบได้หรือไม่”
สตรีร้านจี้ผิงพูด “เถ้าแก่ซูพูดตลกแล้ว ท่านเป็นคนเก่าแก่ในตรอกนี้ จะไม่มีเงินสองสลึงให้น้ำแกงเครื่องในได้อย่างไร ใช่หรือไม่ อีกทั้งมันเป็นกฎของเถ้าแก่พวกเรา หนึ่งคนลองชิมได้หนึ่งคำ มากกว่านั้นไม่มีแล้ว ขอเถ้าแก่ซูให้อภัยด้วย”
เวลานี้ เถ้าแก่สวีจากร้านเครื่องลายครามด้านข้างตระโกนบอกจี้ผิง
“จี้จั่งกุ้ย น้ำแกงเครื่องในสองชาม”
“ได้เลย!” จี้จั่งกุ้ยตอบรับ
เปิดกิจการแล้ว!
ในที่สุดก็เปิดกิจการแล้ว!
เถ้าแก่สวีจากร้านเครื่องลายครามด้านข้าวมองเถ้าแก่ซูอย่างมีนัย ราวกับกำลังเยาะเย้ยเถ้าแก่ซู
“เจ้าคนงก น้ำแกงเครื่องในชามละสองสลึงยังเสียไม่ได้”
เถ้าแก่ซูเลือดขึ้นสมอง เพียงแค่สองสลึงเท่านั้น
“จี้จั่งกุ้ย ข้าเอาสองชามด้วย ส่งไปที่ร้านให้ข้า”
“ได้เลย! ท่านรอประเดี๋ยว จะรีบส่งไปให้ท่าน”
เมื่อมีลูกค้าคนที่หนึ่ง ย่อมมีลูกค้าคนที่สอง
ตามการซื้อน้ำแกงเครื่องในสองชามของเถ้าแก่ซู การค้าขายต่อจากนั้นก็หลั่งไหลเข้ามาอย่างต่อเนื่อง
เพื่อนบ้างข้างเคียง แขกที่ผ่านไปมา พ่อค้าทหารยาม คนที่ใช้กำลังแรงกาย...
กลิ่นของน้ำแกงเครื่องในเผ็ดร้อยช่างเย้ายวน ได้กลิ่นจากมาแต่ไกล
เมื่อถาม เพียงแค่ชามละสองสลึง อีกทั้งยังมีน้ำร้อนให้ดื่มได้ตามสบายคิดเงินเพิ่ม
ในไม่ช้าโต๊ะเจ็ดตัวก็นั่งเต็มไปด้วยผู้คน
แขกกลุ่มหนึ่งไปแล้วแขกอีกกลุ่มหนึ่งมา ไปอีกกลุ่มยังมีอีกกลุ่ม
แม่ครัวสองคนล้างชามไม่ทัน
“เผ็ดมาก เผ็ดมาก...”
“อร่อย!”
“ยิ่งกินยิ่งเผ็ด ยิ่งเผ็ดยิ่งอยากกิน!”
“เผ็ดร้อนเพียงนี้ แต่กลับเย้ายวนเพียงนี้ ประหลาด...”
คนส่วนใหญ่ล้วนได้ลิ้มรสอาหารที่เผ็ดร้อนเช่นนี้เป็นครั้งแรก แต่คนส่วนใหญ่ต่างยอมรับได้ที แต่ละคนกินจนเหงื่อเต็มหน้า
เพราะเหตุใดหรือ
เพราะมีเนื้อ!
สองสลึงสามารถกินเนื้อได้ ถึงแม้เนื้อมีน้อยมี มากเพียงสิบแผ่นบาง แต่มันก็คือเนื้อ!
มีเนื้อก็มีน้ำมัน
ท้องที่กินอาหารรสจืดมาหลายเดือนได้รับความพึงพอใจเล็กน้อย
โดยเฉพาะคนที่ใช้แรงกาย น้ำแกงเครื่องในร้อนๆ ชามหนึ่ง พวกเขากินอย่างเอร็ดอร่อย
มีคนใช้กำลังที่ยอมเสียเงิน สั่งสามชามในทีเดียว
เมื่อทำงานตอนบ่าย พวกเขาวิ่งมากกว่าคนอื่นสองรอบ
…
ร้านน้ำแกงเนื้อสีบ ‘หนานเป่ย’ เปิดอีกสิบร้านในวันที่หก เดือนสาม
ร้านทั้งสิบต่างได้รับความชื่นชอบอย่างมาก
เชื่อว่าใช้เวลาไม่นาน ชื่อเสียงของร้านน้ำแกงเครื่องในหนานเป่ยย่อมสามารถแพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวง
พลบค่ำ เก็บร้าน
จวนแห่งหนึ่งในพื้นที่ตรอกจินหยิน
จั่งกุ้ยทั้งสิบร้านกำลังส่งมอบบัญชี
สาวรับใช้ อาเย่ว์ถือลูกคิด กำลังคิดบัญชีเสียงดัง ทั้งเร็วทั้งแม่นยำ
เยียนอวิ๋นเกอสวมชุดขี่ม้ายิงธนู ถือสมุดบัญชีพลิกดูอย่างไม่ใส่ใจ
รายการบัญชีในหนึ่งวันมีจำกัดมาก
อาเย่ว์ คำนวณเสร็จอย่างรวดเร็ว มีผลลัพธ์ออกมา
เปิดร้านวันแรก เยียนอวิ๋นเกอได้รับความประหลาดใจหนึ่ง
ร้านค้าทั้งสิบ วันหนึ่งขายได้สามสิบกว่าก้วน ได้กำไรสิบแปดก้วน
ไม่เลว! ดีกว่าที่นางคาดการณ์เอาไว้
ในการคาดการณ์ของนาง ร้านทั้งสิบรวมกัน สามารถขายได้ยี่สิบห้าก้วนถือว่าบรรลุเป้าหมาย
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะขึ้นมา
ไม่เลว…ไม่เลว!
วันนี้สมกับเป็นวันเปิดร้านที่ดี
แต่ว่าวันนี้เป็นวันแรก ทุกคนได้ลิ้มลองของใหม่แล้ว วันหลังย่อมขายไม่ได้ดีเท่านี้
เยียนอวิ๋นเกอเตือนจั่งกุ้ยใหญ่ เยียนมู่ รอระยะสดใหม่จากการเปิดร้านผ่านไป ต่อจากนี้การเตรียมของลดลงหนึ่งถึงสองส่วน รับรองว่าน้ำแกงเครื่องในในแต่ละวันสามารถขายจดหมด ไม่มีของเหลือ
นางยังคงไม่วางใจ จรดปากกาเขียนลง “เครื่องในต้องสดใหม่ อย่าได้ใช้ของไม่ดีมาแทน อย่าได้ซื้อเครื่องในของหมูแพะที่ป่วย พวกเราไม่เพียงแต่ต้องหาเงิน ยังต้องสร้างชื่อเสียง เมื่อชื่อเสียงดี น้ำแกงเครื่องในหนานเป่ยนี้ต้องโด่งดังให้ได้”
เมื่อเป็นเช่นนี้ แผนการเปิดร้านค้าแบบลูกโซ่จึงสามารถบรรลุความสำเร็จได้
จั่งกุ้ยใหญ่แห่งน้ำแกงเครื่องในหนานเป่ย บ่าวรับใช่ผู้ซื่อสัตย์ของตระกูลเยียน หรือจะพูดให้ถูกต้องคือบ่าวรับใช่ผู้ซื่อสัตย์ของเซียวฮูหยิน
ถูกเยียนอวิ๋นเกอขุดมารับตำแหน่งจั่งกุ้ยใหญ่
เยียนมู่พูดขึ้น “คุณหนูสี่วางใจ ข้าน้อยจะเข้มงวดในการดูแลแหล่งวัตถุดิบ ย่อมไม่มีทางทำให้น้ำแกงเครื่องในหนานเป่ยเสียชื่อเสียง
เช่นนี้ย่อมดี!
แค่เพียงสิบร้านแรกเปิดกิจการอย่างรายรื่น ร้านค้าต่อๆ ไปย่อมสามารถเปิดขึ้นมาได้
นางพยายามจะเปิดให้ได้ห้าสิบร้านในเมืองหลวงภายในเวลาสามเดือน
ต่อจากนั้นจะขยายไปยังตลาดของแคว้นต่างๆ ในนครบาล
…
ต่อมา เยียนอวิ๋นเกอริเริ่มแผนการการบุกเบิกที่ดิน
การบุกเบิกที่ดินเป็นเรื่องสำคัญ
นางไม่ได้ต้องการทำเล่นๆ
ไม่ทำก็แล้วไป ในเมื่อตัดสินใจจะบุกเบิกที่ดิน ย่อมต้องทำให้จริงจัง
หากต้องการทำอย่างจริงจังย่อมต้องการทรัพย์ก้อนใหญ่ ต้องการกำลังคนจำนวนมาก อีกทั้งยังต้องมีคนของฝ่ายราชการคุ้มครอง...
เพียงแค่เรื่องเงินก็เป็นอุปสรรคต่อเยียนอวิ๋นเกอแล้ว
เพียงแค่เงินจำนวนน้อยของนาง แม้แต่เศษยังไม่พอ
นางต้องขอความช่วยเหลือจากภายนอก
ความช่วยเหลือแรกคือมารดา เซียวฮูหยิน


## บทที่ 49 กำหนดเป้าหมายเล็ก

ตอนที่ 49 กำหนดเป้าหมายเล็ก
เยียนอวิ๋นเกอป่วย!
นางป่วยเป็นสองโรคที่ร้ายแรงอย่างมาก
หนึ่งคือโรคพละกำลังไม่เพียงพอ
อีกหนึ่งโรคคือเสบียงไม่พอกิน
ล้วนเป็นโรคที่ติดตัวมาจากอดีตชาติ
ถึงแม้นางจะมีประสาทสัมผัสที่ว่องไวรับรู้ถึงวิกฤต แต่นางก็มักจะไม่พอใจกับเสบียงที่มีน้อยเกินไป
ไม่พอใจกับองครักษ์และอาวุธที่มีจำนวนน้อยเกินไป
อีกทั้งยังไม่พอใจที่เงินที่มีน้อยเกินไป พื้นที่ที่มีน้อยเกินไป กำลังคนที่มีน้อยเกินไป
โดยรวมแล้วคือทุกสิ่งล้วนไม่เพียงพอ นางจึงเกิดความกังวลอย่างรุนแรง
ทำอย่างไร
บุกเบิกสิ!
“เจ้าจะบุกเบิกที่ดินอย่างนั้นหรือ” เซียวฮูหยินประหลาดใจอย่างมาก นางไม่ค่อยเข้าใจความคิดของเยียนอวิ๋นเกอ
เยียนอวิ๋นเกอพยักหน้า นางเปิดเหตุผลที่เขียนไว้ก่อนในกระดาษให้อีกฝ่ายอ่าน
‘อาหารเป็นรากฐาน หลายเดือนนี้ข้าเดินทางไปยังร้านค้าเสบียงแต่ละแห่งในเมืองหลวง อีกทั้งยังแอบค้นคลังเสบียงของพวกเขา ข้าสามารถพูดได้อย่างมั่นใจว่าเมืองหลวงขาดแคลนเสบียง’
“เมืองหลวงขาดแคลนเสบียง?” เซียวฮูหยินตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด
เยียนอวิ๋นเกอเขียนอย่างรวดเร็ว ‘เสบียงของคลังเสบียงเป็นอย่างไรข้าไม่แน่ใจ แต่ร้านค้าเสบียงส่วนใหญ่ในเมืองหลวง การเก็บเสบียงของพวกเขา แม้จะประหยัดการกิน อย่างมากก็สามารถประคองได้เพียงสามเดือน เส้นทางการค้าอันตราย เสบียงถูกขนส่งจากพื้นที่ต่างๆ มายังเมืองหลวง ระหว่างทางสูญหายไปเป็นจำนวนมาก
ท่านแม่รู้หรือไม่ เริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิ ราคาเสบียงในเมืองหลวงแอบเพิ่มสูงขึ้นเป็นสามส่วน อีกทั้งย่อมต้องขึ้นราคาอย่างต่อเนื่องก่อนการเก็บเกี่ยวในฤดูร้อน ข้าคิดว่า คลังเสบียงของตระกูลเราควรกักตุนเสบียงไว้ให้มาก’
เซียวฮูหยินพยักหน้าเล็กน้อย “ควรกักตุนไว้ให้มากเสียจริง เรื่องการบุกเบิก เจ้ามีแผนการที่ชัดเจนแล้วหรือไม่”
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะ
นางได้วางแผนเกี่ยวกับเรื่องนี้ไว้แล้ว
หนังสือแผนการเล่มหนาถูกวางไว้ตรงหน้าของเซียวฮูหยิน
เซียวฮูหยินหัวเราะ “อวิ๋นเกอของข้าทำสิ่งใดนับวันยิ่งมีแบบแผน”
ยังไม่ต้องพูดถึงเนื้อหา สิ่งแรกที่ต้องชื่นชมคือท่าทีของนาง มันคือท่าทีของคนทำงานอย่างจริงจัง
เซียวฮูหยินพลิกแผนการที่เยียนอวิ๋นเกอตั้งใจเตรียมไว้ มีทั้งเป้าหมายเล็ก เป้าหมายกลางและเป้าหมายใหญ่...
จำนวนคน อุปกรณ์ทำนา ควายไถนา เมล็ดพันธุ์ เสบียง ค่าใช้จ่าย...
แต่ละรายการล้วนชี้แจงไว้อย่างละเอียด
แม้กระทั่งวิธีการทำ วิธีการดูแลล้วนเขียนไว้อย่างชัดเจน
หนังสือแผนการเล่มนี้สมบูรณ์แบบอย่างมาก
เพียงแค่มีเงินเพียงพอและสิทธิ์ในที่ดินชัดเจนก็สามารถดำเนินการตามหนังสือแผนการเล่มนี้ได้แล้ว
เซียวฮูหยินอ่านจบจึงถอนหายใจยาวออกมา
นางมองเยียนอวิ๋นเกอด้วยสายตาที่ซับซ้อน พลันถามอย่างอดไม่ได้ “หนังสือแผนการเล่มนี้เจ้าเป็นคนเขียนเองจริงหรือ”
เยียนอวิ๋นเกอพยักหน้า นางย่อมต้องเป็นคนเขียนเอง
ตัวอักษรแต่ละตัว เนื้อหาแต่ละบรรทัด ล้วนเป็นผลจากการไตร่ตรองอย่างรอบคอบของนางในหลายวันนี้
โชคดีที่เมื่ออดีตชาตินางมีประสบการณ์ในการบุกเบิกฐานทัพ เพียงแค่ปรับให้สอดคล้องกับยุคสมัยนีั้เล็กน้อยก็สามารถนำมาใช้ได้แล้ว
เซียวฮูหยินปิดหนังสือแผนการ จากนั้นพูดอย่างหนักแน่น “อวิ๋นเกอนับวันยิ่งมีความสามารถ ข้าดีใจแทนเจ้าเสียจริง หนังสือแผนการเล่มนี้แทบจะไม่มีปัญหา สามารถดำเนินการตามแผนการในนี้ได้เลย ข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดได้อย่างไร เพียงแต่อยากบอกว่าเจ้าเก่งมาก ข้าภูมิใจในตัวเจ้า!”
ขอบคุณท่านแม่!
เยียนอวิ๋นเกอทำหน้าได้ใจ พุ่งตัวเข้าอ้อมกอดของเซียวฮูหยิน กอดนางเอาไว้แล้วทำท่าอ้อนนาง
เซียวฮูหยินหัวเราะร่า “เดิมทียังชมว่าเจ้าหนักแน่น ครานี้กลับทำตัวเหมือนเด็ก เอาเถิด เอาเถิด เรื่องบุกเบิกที่ดินข้าสนับสนุนเจ้าอย่างเต็มที่ เพียงแต่เป้าหมายใหญ่ของเจ้ากำหนดไว้สูงไปหรือไม่ บุกเบิกที่ดินสิบล้านไร่ ต้องใช้กำลังคน กำลังทรัพย์มากเพียงใดกัน”
เยียนอวิ๋นเกอส่ายหน้าระรัว ชี้ไปที่เนื้อหาภายในหนังสือแผนการ นางจะบุกเบิกที่ดินหนึ่งล้านไร่ตามเป้าหมายเล็กที่กำหนดไว้ก่อน หากกักตุนคลังเสบียงให้เต็ม รับรองว่าสามารถเลี้ยงกองกำลังได้หนึ่งหมื่นนาย
เซียวฮูหยินหัวเราะขึ้นมาพลันกล่าว “พื้นที่หนึ่งล้านไร่ รวมทั้งกองกำลังอีกหนึ่งหมื่นนายเท่ากับเจ้าต้องเลี้ยงคนหนึ่งแสนคน เป้าหมายนี้ไม่ใช่เป้าหมายเล็ก อวิ๋นเกอ ข้าวต้องกินทีละคำ สิ่งที่เจ้าต้องการทำค่อยๆ ทำทีละก้าว ก้าวแรกพวกเราต้องการความมั่นคง พื้นที่หนึ่งล้านไร่มากเกินไป ลดลงเสียเหลือสองแสนไร่ เลี้ยงกองกำลังให้ได้สองพันนาย เจ้าว่าอย่างไร”
ลดมากเกินไปแล้ว ท่านแม่ตัดทอนสิ่งที่นางต้องการถึงแปดส่วน
เยียนอวิ๋นเกอเสียดาย
นางใช้สองมือทำท่าทางเพื่อถาม ‘ท่านแม่ไม่มีเงินแล้วหรือ’
เซียวฮูหยินหัวเราะ “เงินยังมี แต่มีไม่มาก เพียงพอที่จะสนับสนุนเจ้าบุกเบิกที่ดิน”
เยียนอวิ๋นเกอขมวดคิ้ว กลุ้มใจเล็กน้อย
ไม่อาจใช้เงินของท่านแม่จนหมดเพื่อการบุกเบิกที่ดิน
ในมือไม่มีเงิน กลุ้มใจยิ่งนัก
นางต้องหาเงินมาให้ได้
นางทำท่าทาง ‘ท่านแม่ไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน ข้าคิดหาวิธีเอง’
เซียวฮูหยินเลิกคิ้ว “เจ้าจะคิดหาวิธีอย่างไร เจ้าคิดหวังพึ่งน้ำแกงเครื่องในของเจ้าอย่างนั้นหรือ สิบร้านค้าก็ไม่อาจหาเงินได้มากมายในหนึ่งเดือน ทางข้าจะลองรวบรวมดู ยังคงพอมีอยู่บ้าง”
เยียนอวิ๋นเกอโบกมือระรัว
พี่สองออกเรือนต้องใช้เงินก้อนใหญ่
ไม่อาจนำเงินทั้งหมดลงทุนกับการบุกเบิกที่ดินในเวลานี้
ต่อจากนี้ยังต้องใช้เงินนี้ในการสานสัมพันธ์
เยียนอวิ๋นเกอจรดดินสอ เขียนอย่างรวดเร็ว ‘พี่ใหญ่กำลังจะเดินทางถึงเมืองหลวง เขาย่อมต้องพกเงินติดตัวมาไม่น้อย ข้าวางแผนจะหลอกเงินเขาสักก้อน’
เซียวฮูหยินเห็นข้อความจึงยิ้มอย่างมีนัย “เจ้าคิดจะลักทรัพย์เยียนอวิ๋นฉวน มันจะพอหรือ”
‘ท่านพ่อส่งพี่ใหญ่มาเมืองหลวงย่อมต้องให้เงินก้อนใหญ่แก่เขา แซ่เยียนเหมือนกัน ไม่ลักคงน่าเสียดาย’
เหตุผลของเยียนอวิ๋นเกอทั้งง่ายทั้งป่าเถื่อน ตรงไปตรงมา
แซ่เยียนเหมือนกัน เงินนี้ เยียนอวิ๋นฉวนใช้ได้ นางเยียนอวิ๋นเกอจะใช้ไม่ได้เชียวหรือ
เซียวฮูหยินหัวเราะ “เอาเถิด เจ้าทำตามความคิดของเจ้า หากเงินไม่พอ เจ้ามาหาข้า ไม่ว่าอย่างไรเรื่องการบุกเบิกที่ดิน ข้าสนับสนุนเจ้าแน่นอน!”
ขอบคุณท่านแม่!
เยียนอวิ๋นเกอตาหยี ยิ้มอย่างอ่อนหวาน
นางไม่เคยบ่นว่าเงินมีมากเกินไป
เพียงแค่หลอกลวงเยียนอวิ๋นฉวนคงยังไม่พอ
นางยังต้องหาคนหลอกเงินให้มากขึ้น
หาผู้ใดดี
ว่าที่พี่เขยรองเป็นเป้าหมายที่ดีไม่น้อย
อันที่จริงยังมีเป้าหมายอีกคน แต่เสียดายที่คนผู้นั้นถูกคุมขังอยู่ในคุกหลวง อย่าว่าแต่หลอกลวงเลย แม้แต่หน้ายังไม่อาจพบได้
เยียนอวิ๋นเกอรู้สึกเบื่อหน่ายอย่างแท้จริง
เซียวอี้ที่ตัวอยู่ในคุกหลวงจามขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เขาขยี้ปลายจมูก ผู้ใดกำลังด่าเขากัน
…
องค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินเปลือกตากระตุกในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา
ตาซ้ายและตาขวากระตุกสลับกันไปมา เขามีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีนัก
จนกระทั่ง บ่าวรับใช้มาทูลรายงาน “องค์ชายสอง ตระกูลเยียนส่งจดหมายเทียบเชิญมาพ่ะย่ะค่ะ!”
เมื่อองค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินได้ยินคำว่าตระกูลเยียน เปลือกตาทั้งสองข้างของเขากระตุกรุนแรงขึ้น
ที่แท้ก็เป็นเพราะเรื่องนี้หรือ
เขารับจดหมายเทียบเชิญมา เห็นว่าเป็นคุณหนูสี่ตระกูลเยียน
เขาเลิกคิ้วขึ้น ยิ้มด้วยความสนใจ
“นางอยู่ที่ใด”
“นางอยู่ข้างนอกประตู ให้เชิญเข้ามาหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
“เชิญคนไปที่ห้องโถงรับแขก”
บ่าวรับใช้รับคำสั่ง
ขันทีที่ปรนนิบัติอยู่ข้างตัวของเซียวเฉิงเหวินกระซิบเสียงเบา “คุณหนูสี่ตระกูลเยียนผู้นี้ช่างไร้มารยาทเสียจริง นางเป็นเด็กหญิงที่ยังไม่ออกเรือน แต่วิ่งออกมาเข้าเฝ้าองค์ชายเพียงลำพัง ไม่เหมาะสมยิ่งนัก กำหนดการงานอภิเษกสมรสใกล้เข้ามาแล้ว หากมีเรื่องใดแพร่กระจายออกไป...”
เซียวเฉิงเหวินยกมือขึ้นหยุดขันทีผู้นั้น “เจ้าก็บอกว่านางยังเด็ก เพียงแค่เด็กเมื่อวานซืนจะสามารถมีเรื่องใดแพร่กระจายออกไปได้ หากมีเรื่องใดแพร่กระจายออกไป ย่อมต้องมีผู้เจตนาใส่ร้าย งานอภิเษกสมรสของข้าใกล้เข้ามาแล้ว ใส่ร้ายข้าในเวลานี้ ไม่กลัวเสด็จพ่อลงโทษหรือ”
ขันทีรีบยอมรับความผิด “องค์ชายสองตรัสได้ถูกต้อง! กระหม่อมโง่เขลา กังวลมากไปพ่ะย่ะค่ะ”
หลังจากนั้นไม่นาน เยียนอวิ๋นเกอถูกบ่าวรับใช้เชิญไปที่ห้องโถงรับแขก สาวรับใช้ชงชาให้นาง
นางนั่งลงบนพื้นทางด้านซ้าย รองลงมาจากตำแหน่งหลัก
วันนี้ นางยังคงสวมชุดขี่ม้ายิงธนูเหมือนเคย ทั้งเรียบง่ายทั้งสะอาดตา พร้อมที่จะกระโดดขึ้นไปบนหลังคาเพื่อสังหารได้ทุกเวลา
องค์ชายสอง เซียวเฉิงเหวินนั่งอย่างสง่างาม เขาดูบอบบางอย่างมาก แต่ใบหน้าของเขางดงามยิ่งนัก
สมกับเป็นชายรูปงามในคราบคนป่วย
“คุณหนูสี่มาเยือนกะทันหัน ข้าประหลาดใจอย่างมาก เจ้ามาวันนี้ ท่านหญิงและพี่สาวของเจ้ารู้หรือไม่”
เยียนอวิ๋นเกอยิ้มกว้าง หยิบกระดาษออกมา
สำหรับคำถามที่อีกฝ่ายถาม นางได้เตรียมคำตอบไว้ล่วงหน้าแล้ว
นางพลิกกระดาษอีกด้านมา ‘องค์ชายสองอย่าสงสัยในเจตนาของหม่อมฉัน หม่อมฉันมิได้มาเพื่อก่อปัญหา แต่มาเพื่อส่งเงินให้องค์ชายเพคะ’
เซียวเฉิงเหวินเลิกคิ้วพลันหัวเราะ “ส่งเงิน? เงินจากที่ใดกัน”
เยียนอวิ๋นเกอพลิกหน้าถัดไป ด้านบนมีคำตอบสำหรับคำถามนี้อยู่แล้ว ‘แคว้นชีและแคว้นหยวนในนครบาล’
ทั้งสองแค้วนอยู่ติดกัน ในพื้นที่มีประชากรน้อย มีพื้นที่รกร้างมากมาย อีกทั้งยังมีพื้นที่ราบลุ่มขนาดใหญ่ที่ไม่มีผู้ใดทำการเพาะปลูก
แต่เนื่องจากมีโจรอยู่บนภูเขา ระหว่างทางก็มีเจ้าถิ่น ราชการท้องถิ่นจึงไม่สนใจ
สำหรับเกษตรกรในชนบททั่วไป ปัญหาเหล่านี้เปรียบเสมือนขุมนรกทั้งสิบแปด
แม้ว่าที่ดินผืนนั้นจะอุดมสมบูรณ์ สามารถเก็บเกี่ยวได้หลังจากการถมดินสองปี แต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปเหยียบย่ำ
แต่ไม่ว่าจะเป็นเจ้าถิ่น โจรร้าย หรือข้าราชการในท้องที่ล้วนไม่ใช่ปัญหาสำหรับเยียนอวิ๋นเกอ
นางใช้เวลาหลายเดือนในการสำรวจแคว้นต่างๆ ในนครบาล พื้นที่รกร้างภายในแคว้นชีและแคว้นหยวนสะดุดตาของนางที่สุด
ไม่ว่าจะเป็นตำแหน่งที่ตั้ง คุณภาพดินในท้องถิ่น หรือแหล่งน้ำ ล้วนถือว่าสมบูรณ์แบบ
นอกจากนี้ประชากรในพื้นที่น้อย ไม่มีผู้มีอำนาจปักหลัก สามารถลดปัญหาลงได้มาก
เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว พื้นที่รกร้างในสองแคว้นนี้หมาะสมที่สุดในการบุกเบิกที่ดินและตั้งถิ่นฐานของผู้คนที่สุด
เซียวเฉิงเหวินมองไปที่เนื้อหาบนกระดาษ แม้ว่าภายในใจของเขาจะตื่นเต้นเพียงใด แต่ใบหน้าของเขายังคงสงบ
“คุณหนูสี่ล้อเล่นเก่งเสียจริง แม้ว่าข้าจะไม่เคยออกจากจวน แต่ก็รู้ว่าแคว้นชีและแคว้นหยวนรกร้าง อีกทั้งยังห่างไกลและยากจนที่สุดในนครบาล จะมีเงินได้อย่างไร เจ้ารีบกลับจวนไปเสีย เรื่องในวันนี้ ข้าจะทำเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น”
เยียนอวิ๋นเกอเปิดหน้าถัดไป เขียนว่า ‘องค์ชายทรงไม่เชื่อหม่อมฉันหรือเพคะ’
ใบหน้าของเซียวเฉิงเหวินทั้งซีดทั้งตอบ เวลานี้เขาทำสีหน้าจริงจัง “เจ้ายังเด็ก ข้ารู้ว่าเจ้าชอบล้อเล่น ข้าไม่ถือสาเจ้า แต่ความอดทนของข้ามีจำกัด หากคุณหนูสี่รู้กาลเทศะก็จงรีบกลับไปเถิด”
เยียนอวิ๋นเกอยิ้มมุมปาก พลิกกระดาษอีกหน้าหนึ่ง ‘แค้วนชีและแคว้นหยวนมีพื้นที่รกร้างมากมาย หม่อมฉันต้องการบุกเบิกที่ดินสองแคว้นนี้ เพียงแค่สองปีก็มีผลประกอบการ หม่อมฉันบังอาจทูลถาม เสบียงในจวนขององค์ชายเพียงพอหรือไม่เพคะ’
หลังจากอ่านเนื้อหาแล้ว เซียวเฉิงเหวินหัวเราะ “เสบียงในจวนองค์ชายเพียงพออยู่แล้ว!”
‘องค์ชายทรงมีเสบียงเหลือเท่าใดเพคะ’
ปฏิกิริยาทั้งหมดขององค์ชายสองเป็นไปตามที่เยียนอวิ๋นเกอคาดการณ์
ดังนั้นนางจึงเตรียมคำตอบไว้แล้ว
สมุดที่ตัดและเย็บเล่มจากกระดาษธรรมดาเต็มไปด้วยเนื้อหามากมาย ล้วนเป็นสิ่งที่นางต้องการจะพูด อีกทั้งยังเป็นเครื่องมือสำหรับหลอกคนของนาง
นางต้องการสร้างภาพที่ลึกลับจับต้องไม่ได้
อายุที่ยังน้อยของนางป็นทั้งข้อดีและข้อเสีย
อายุน้อยย่อมได้รับการให้อภัย
แต่ก็ยากที่จะได้รับความไว้วางใจและความสนใจจากผู้อื่น
ส่วนสิ่งที่นางต้องการในวันนี้คือความไว้วางใจและการให้ความสำคัญ
เมื่อต้องการให้อีกฝ่ายเห็นคุณค่าในตัวเอง นางย่อมต้องเป็นฝ่ายรุกก่อน
เซียวเฉิงเหวินหรี่ตาลง
เยียนอวิ๋นเกอเตรียมคำตอบสำหรับทุกคำถามของเขา
ซึ่งหมายความว่าอีกฝ่ายคาดการณ์ได้ถึงปฏิกิริยาของเขาตั้งแต่แรก
จังหวะของการสนทนาทั้งหมดล้วนถูกอีกฝ่ายชักจูงไปอย่างไม่รู้ตัว
เขากำหมัดแน่น
สถานการณ์นี้ไม่ดีนัก
เขาไม่ชอบการถูกชักจูง
เขาเกลียดความรู้สึกนี้
เป็นครั้งแรกที่เขามองเยียนอวิ๋นเกอราวกับคู่ต่อสู้
สาวน้อยน่าเอ็นดู แต่มีดวงตาที่โตเกินวัย เฉลียวฉลาดและไหวพริบดี มีแผนการกลอุบายที่ลุ่มลึก
เซียวเฉิงเหวินยิ้ม
ไม่สำคัญว่าเนื้อหาเหล่านั้น เยียนอวิ๋นเกอจะเขียนเอง หรือเป็นฝีมือของกุนซือตระกูลเยียน
แต่ท้ายที่สุดแล้ว นางก็ได้รับความสนใจจากเขา
เขาเริ่มพิจารณาข้อเสนอของนางอย่างจริงจัง
“คุณหนูสี่เป็นผู้ต้องการบุกเบิก หรือท่านหญิงเป็นผู้ต้องการบุกเบิก”
เรื่องนี้นี้สำคัญมาก
เขาต้องรู้ว่าผู้ใดเป็นผู้นำของเรื่องนี้
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะพลันชี้มาที่ตัวเอง แน่นอนว่าเป็นนางที่ต้องการบุกเบิก
เซียวเฉิงเหวินหัวเราะเสียงต่ำ “ข้าไม่เคยคาดคิดว่าคุณหนูสี่จะมีความทะเยอทะยานเช่นนี้ตั้งแต่อายุยังน้อย ข้าสงสัยอย่างมาก เหตุใดเจ้าจึงต้องการบุกเบิกที่ดิน”
คำตอบของเยียนอวิ๋นเกอนั้นง่ายมาก ‘มีเสบียงอยู่ในมือย่อมไม่ต้องกังวลใจ องค์ชายทรงรังเกียจเสบียงที่มีมากเกินไปอย่างนั้นหรือ’
“ฮ่าๆๆ …”
เซียวเฉิงเหวินหัวเราะออกมาดัง ๆ เขาหัวเราะจนหายใจไม่ทัน กระแอมไอเป็นเวลานานกว่าจะหยุดลงได้
เยียนอวิ๋นเกอเกรงว่าเขาจะไอจนหายใจไม่ทันแล้วขาดใจตาย
ขันทีเป็นห่วงองค์ชายสองมาก เขาถลึงตามองเยียนอวิ๋นเกอ คาดโทษว่านางสร้างปัญหา
เยียนอวิ๋นเกอกลอกตา
นางคาดไม่ถึงว่าสุขภาพขององค์ชายสองเซียวเฉิงเหวินจะแย่เพียงนี้
เดิมทีคิดว่าเขาต้องการแย่งชิงตำแหน่งองค์รัชทายาท อาการป่วยของเขาอาจจะเป็นแค่ภาพลวงตา อย่างน้อยก็ไม่ร้ายแรงอย่างที่เห็น
แต่ไม่คิดว่าเขามีร่างกายที่อ่อนแอจริงๆ
เซียวเฉิงเหวินไออยู่พักหนึ่ง สีหน้าของเขาดูไม่ดีนัก
เขาหัวเราะอย่างสมเพชตัวเอง “คุณหนูสี่เห็นเรื่องตลกแล้ว เรื่องบุกเบิกที่ดินเกี่ยวข้องกับประโยชน์ของบ้านเมืองและประชาชน ข้าขอบใจคุณหนูสี่”
ไม่มีข้อความต่อจากนั้น?
เยียนอวิ๋นเกอจ้องมองเขา
ทุกคนล้วนเป็นคนฉลาด ไม่จำเป็นต้องพูดให้กระจ่างใช่หรือไม่
เพียงแค่กล่าวขอบคุณไม่มีประโยชน์ นางต้องการการสนับสนุนที่จับต้องได้
เซียวเฉิงเหวินพูดต่อ “คนในจวนองค์ชายมีจำกัด คลังเสบียงมีเสบียงพอกิน ไม่จำเป็นต้องบุกเบิกที่ดินเพิ่มเติม”
ปฏิเสธนางหรือ?
เยียนอวิ๋นเกอกระจ่าง แต่นางไม่ย่อท้อ
สถานการณ์นี้ นางมีแผนการรับมือไว้ล่วงหน้า
เยียนอวิ๋นเกอพลิกกระดาษผ่านไปหลายหน้า ก่อนจะพลิกหน้าหนึ่งขึ้นมา “ภายในจวนขององค์ชายมีเสบียงเพียงพอช่างเป็นเรื่องที่โชคดียิ่งนัก! แต่เรื่องต่างๆ ล้วนไม่เที่ยง ปีหน้าจะพอกินหรือไม่ ปีต่อไปจะพอกินหรือไม่ หากวันใดในจวนมีคนเพิ่ม เสบียงที่กักตุนไว้เพียงพอหรือไม่ องค์ชายทรงไม่ต้องรีบตอบ เรื่องการบุกเบิกองค์ชายไม่จำเป็นต้องออกหน้า หม่อมฉันจะเป็นคนจัดการเอง ทุกปีหม่อมฉันจะส่งเสบียงให้จวนขององค์ชายสองหนึ่งพันหาบ องค์ชายทรงคิดเห็นอย่างไรเพคะ’
เสบียงหนึ่งพันหาบหรือหนึ่งแสนกว่าจิน[footnoteRef:1] เพียงพอต่อการเลี้ยงกองกำลัง นางไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะไม่หวั่นไหว [1:  จิน เป็นหน่วยวัดน้ำหนักของจีน 1 จินเท่ากับ 500 กรัม]
เป็นไปตามที่คาด เมื่อได้ยินว่าเสบียงหนึ่งพันหาบ ลมหายใจขององค์ชายสองที่สุขุมก็เปลี่ยนไป
การเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยนี้ ไม่อาจรอดพ้นสายตาของเยียนอวิ๋นเกอไปได้
นางแอบหัวเราะอยู่ในใจ!
แค่มีความปรารถนาก็พอแล้ว!
เมื่อมีความปรารถนา นางมั่นใจว่าจะทำให้คนผู้นั้นหวั่นไหวได้


## บทที่ 50 วิชาการหลอกลวง

ตอนที่ 50 วิชาการหลอกลวง
องค์ชายสอง เซียวเฉิงเหวินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ
ไม่ควรดูถูกเยียนอวิ๋นเกอเพียงเพราะนางอายุน้อยเสียจริง
ถึงแม้อีกฝ่ายจะอายุยังน้อย แต่ก็เป็นคู่ต่อสู้ที่รับมือได้ยาก
เสบียงหนึ่งพันหาบแม้จะไม่มาก แต่ก็ไม่น้อย
หากบอกว่าไม่สนใจคงเป็นคำโกหก
องค์ชายในราชวงศ์นี้จะไม่มีพื้นที่ศักดินา ก่อนสถานปนาฐานันดรศักดิ์เป็นท่านอ๋อง
มีเพียงตำแหน่งองค์ชายเท่านั้น
องค์ชายท่านอื่นอาจหาวิธีกอบโกยเงินได้บ้าง
แต่คนอ่อนแอที่พยายามไม่ทำตัวโดดเด่นอย่างเขา ไม่สะดวกในการทำการค้า รายรับจึงมีจำกัด
ความสำคัญของเสบียง กระจ่างโดยไม่ต้องพูด
เสบียงหนึ่งพันหาบ เขาต้องการ!
แต่จะเอาเสบียงนี้มาได้ย่อมต้องมีวิธีการ
เขามองเยียนอวิ๋นเกอด้วยสายตาดูถูก “เพียงแค่หนึ่งพันหาบ...”
น้อยไปอย่างนั้นหรือ
น้อยไปก็ถูกแล้ว!
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะขึ้นมา นางไม่เล่นกลอุบายลึกลับ จรดดินสอเขียนอย่างตรงไปตรงมา “พระองค์ทรงให้สิ่งใดแก่ข้าได้บ้าง บนโลกนี้ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยไม่มีการแลกเปลี่ยน ข้าคงไม่อาจส่งเสบียงให้พระองค์โดยที่ตนเองไม่ได้รับสิ่งใดเลย”
เซียวเฉิงเหวินหัวเราะตาม “หากข้าจำไม่ผิด พื้นที่รกร้านในแคว้นชีและแคว้นหยวนล้วนเป็นพื้นที่ไร้เจ้าของ เมื่อคุณหนูสี่ต้องการบุกเบิก เจ้าเตรียมเงินมากน้อยเพียงใดในการซื้อพื้นที่รกร้างเหล่านั้น เกรงว่าหากข่าวของการบุกเบิกแพร่กระจายออกไป คงจะมีคนขึ้นราคาเพื่อเตรียมโขกสับเจ้า”
เยียนอวิ๋นเกอยิ้มตาหยี ปล่อยให้องค์ชายสองพูดต่อไป
เซียวเฉิงเหวินเลิกคิ้ว พูดเสียงเบา “ข้าสามารถช่วยเจ้าจัดการเรื่องกรรมสิทธิที่ดินของแค้วนชีและแค้วนหยวนได้ เพียงแค่ให้สำนักเซ่าฝู่[footnoteRef:1]ออกหน้าซื้อพื้นที่รกร้างของทั้งสองแคว้น จากนั้นเจ้าซื้อพื้นที่รกร้างต่อจากสำนักเซ่าฝู่ เมื่อกรรมสิทธิที่ดินชัดเจน รับรองว่าไม่มีผู้ใดสร้างความเดือดร้อนให้เจ้าได้ ข้าสามารถช่วยเจ้าจัดการด้านราชการ อีกทั้งจัดการปัญหาทางด้านกรมคลัง” [1: เซ่าฝู่ หมายถึง สนาบดีกรมวังและพระคลังมหาสมบัติ ]
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะร่าภายในใจ นางรู้ว่าองค์ชายสองไม่ได้ไร้อำนาจเหมือนที่ดูจากภายนนอก
องค์ชายที่ไร้อำนาจจริง จะมีความสามารถจัดการสำนักเซ่าฝู่ สำนักราชการ และกรมคลังได้อย่างไร
เห็นได้ชัดว่าองค์ชายสองแสร้งทำตัวไร้อำนาจ
เขาอาจจะป่วยจริง
แต่เขาก็มีความทะเยอะทะยานจริง
เขามีความสามารถที่ไม่อาจดูถูกได้
แต่แล้วเยียนอวิ๋นเกอส่ายหัวพลันเขียน “ไม่พอเพคะ!”
หากจัดการเรื่องแค่นี้ก็จะเอาเสบียงหนึ่งพันหาบในแต่ละปี ฝันไปเถิด!
เซียวเฉิงเหวินขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ “คุณหนูสี่คงต้องการมากเกินไปแล้ว”
เยียนอวิ๋นเกอหัวเราะพลันเขียน “พระองค์ตรัสได้อย่างถูกต้อง ความต้องการของข้ามีมากเสมอ พระองค์ทรงเป็นผู้มีความสามารถ เหตุใดจึงไม่ใจกว้างอีกเล็กน้อย”
เซียวเฉิงเหวินหัวเราะเสียงเย็น “คุณหนูสี่ต้องการสิ่งใด หากต้องการเงิน ข้าคงไม่มีให้เจ้า ท่ามกลางหมู่พี่น้อง ข้าจะยากจนสุด”
ประโยคนี้เป็นความจริง
เขายากจนมาก
เขามีความสามารถ มีเส้นสาย แต่เขาไม่มีเงิน
เขามีข้อดีคือการเป็นองค์ชายที่กำเนิดจากฮองเฮาเท่านั้น
เยียนอวิ๋นเกอส่ายหน้า
นางรู้ว่าเขายากจน ดังนั้นจคงไม่คิดจะเอาเงินเขาตั้งแต่แรก
นางเขียน “พระองค์ทรงวางพระทัย ข้าไม่ได้ต้องการเงิน แต่ข้าต้องการควาย ม้า เครื่องมือทำนา หม้อเหล็ก ไม้ ช่างฝีมือ...รวมทั้งผู้อพยพในนครบาล”
ความต้องการมากมายเสียจริง
มุมปากของเซียวเฉิงเหวินกระตุก
เสบียงหนึ่งพันหาบต่อปี แต่เรียกร้องมากเพียงนี้
คิดว่าเขารังแกง่ายหรือ
เขากลอกตาหนึ่งที
เขาไม่เคยพบเห็นคนไร้ยางอายเพียงนี้มาก่อน
เซียวเฉิงเหวินสูดลมหายใจเข้าลึก พูดด้วยสีหน้าราบเรียบ “ควายห้าสิบตัว ม้าสิบตัว อุปกรณ์ทำนาห้าสิบชุด วัตถุไม้และช่างฝีมือไม่มี เรื่องผู้อพยพ ข้าสามารถยื่นขอกับสำนักเซ่าฝู่แทนเจ้า”
เยียนอวิ๋นเกอทำหน้ารังเกียจ
เหตุใดองค์ชายสองจึงขี้งกเพียงนี้
นางต้องการบุกเบิกที่ดินสองแสนไร่ ให้ควายมาเพียงห้าสิบตัวจะทำสิ่งใดได้
นางเขียนอย่างรวดเร็ว “พระองค์ทรงคิดว่าข้าเป็นขอทานหรือ”
เซียวเฉิงเหวินคิ้วกระตุก “ถ้าข้าคิดว่าเจ้าเป็นขอทาน เพียงแค่ให้เงินก้อนโตก็คงพอแล้ว”
นางยังบังอาจเปรียบเทียบตัวเองกับขอทาน บนแผ่นดินนี้มีขอทานที่ร้ายกาจแบบนางด้วยหรือ
เซียวเฉิงเหวินกลอกตาอีกครั้ง
เยียนอวิ๋นเกอไม่พูดพล่าม ยื่นข้อเสนอโดยตรง “ควายสองพันตัว ม้าสองพันตัว เครื่องมือทำไร่หนึ่งหมื่นชุด หม้อเหล็กหนึ่งพันใบ ช่างฝีมือหนึ่งร้อยคน ส่วนวัตถุดิบไม้ข้าสามารถจัดการเองได้ พระองค์ทรงมีพระปรีชาสามารถ ข้อเสนอนี้คงไม่ยากเกินไปสำหรับพระองค์”
ไม่ยากหรือ
เซียวเฉิงเหวินหัวเราะเสียงเย็น
อย่าคิดว่ายกยอเขาแล้วเขาจะโดนหลอก
เขาไม่พูดพล่ามเช่นเดียวกัน ตัดทอนข้อเสนอของเยียนอวิ๋นเกออีกครั้ง “ควายสามร้อยตัว ม้าหนึ่งร้อยตัว เครื่องมือทำนาสองร้อยชุด หม้อเหล็กหนึ่งร้อยใบ อย่างอื่นไม่มี คุณหนูสี่ ข้าตักเตือนเจ้าอย่างจริงจัง ข้าไม่ใช่คนที่จะถูกเอาเปรียบ”
“พระองค์รงเล่นตลกเก่งเสียจริง” เยียนอวิ๋นเกอเขียนอย่างรวดเร็ว
“ไม่ว่าจะเป็นควายหรือม้า เครื่องมือการเกษตรหรือช่างทำหม้อเหล็ก พระองค์ล้วนสามารถขอมาจากสำนักเซ่าฝู่โดยไม่ต้องเสียเงิน เพียงแค่สำนักเซ่าฝู่ยินดีที่จะสนับสนุน อย่าว่าแต่ควายสองพันตัว ถึงแม้พระองค์จะทรงขอสามพันตัวก็ไม่มีปัญหา”
เซียวเฉิงเหวินหัวเราะ “คุณหนูเยียนมีความมั่นใจเพียงนี้ หรือไม่เจ้าลองไปหาเส้นสายในสำนักเซ่าฝู่เอาเอง ดูว่าสำนักเซ่าฝู่จะยอมให้ควายแก่เจ้าแม้แต่ตัวเดียวหรือไม่”
เยียนอวิ๋นเกอแค่กลอกตา ถ้านางมีเส้นสายในสำนักเซ่าฝู่ นางจะให้เสบียงหนึ่งพันหาบแก่เขาอีกหรือ
ช่างเป็นเรื่องตลก!
นางเขียนแสดงความคิดเห็น “เหตุใดพระองค์จึงทรงไม่ตรงไปตรงมามากกว่านี้! ข้าต้องการควายและม้า หากไม่มีม้าก็เปลี่ยนเป็นลาหรือล่อย่อมได้ นอกจากนี้ข้ายังต้องการเครื่องมือทำนา และหม้อเหล็ก ข้าต้องการทุกอย่าง พระองค์ทรงต้องการสิ่งใดตรัสมาเถิด”
เซียวเฉิงเหวินเลิกคิ้ว “เจ้าเป็นคนตรงไปตรงมาเช่นนี้ ข้าก็จะไม่พูดมาก เสบียงปีละสองพันหาบ ควาย ล่อ ลา เครื่องมือเกษตร หม้อเหล็ก และช่างฝีมือ ข้าจะคิดหามาให้เจ้า”
เยียนอวิ๋นเกอส่ายหัว ยังกล้าบอกว่านางเรียกร้องมาก องค์ชายสองเรียกร้องมากกว่านางเสียอีก
นางเขียน “มีเพียงหนึ่งพันหาบ”
เซียวเฉิงเหวินหัวเราะ “คงไม่มีเรื่องใดต้องเจรจาแล้ว คุณหนูสี่เชิญเถิด!”
เยียนอวิ๋นเกอครุ่นคิด ความทะเยอทะยานมากเสียจริง
นางจรดดินสอเขียน “เสบียงหนึ่งพันห้าร้อยหาบ แต่พระองค์ทรงต้องจัดหาเมล็ดพันธุ์ รวมทั้งเสบียงที่จำเป็นนสำหรับการบุกเบิก”
นางเป็นคนเรียกร้องมาก แต่นางก็เป็นคนใจกว้างเช่นกัน
หากเสียดายลูกจะจับหมาป่าไม่ได้
ในเมื่อองค์ชายสองมีอำนาจ มีเส้นสายในสำนักเซ่าฝู่ได้เพียงนี้ เหตุใดนางจึงไม่ยืมมือของเขาเพื่อจัดหาทรัพยากรที่จำเป็นทั้งหมด มันจะเป็นการประหยัดเงินไม่น้อย
อย่างมากก็ให้เสบียงเขาเพิ่มขึ้นเล็กน้อยต่อปี
เซียวเฉิงเหวินรู้สึกประทับใจเยียนอวิ๋นเกออย่างมาก
เมื่อก่อนเห็นนางมักจะคิดเล็กคิดน้อยจึงคิดว่านางเป็นคนตระหนี่
ครั้งนี้นางยื่นข้อเสนอเสีบยงหนึ่งพันห้าร้อยหาบ ถือว่าใจกว้างมาก
เพียงแต่คำขอของนางมากเกินไปหน่อย
เขาพูดกับนาง “ข้าสามารถช่วยเจ้าต่อราคาเมล็ดพันธุ์และเสบียงกับสำนักเซ่าฝู่ได้ เมล็ดพันธุ์และเสบียงที่ไม่ต้องเสียเงินข้าคงหาให้ไม่ได้ แม้ว่าข้าจะบุกเบิกพื้นที่รกร้างด้วยตัวเอง”
เยียนอวิ๋นเกอไม่พอใจ
นางต้องการเมล็ดพันธุ์และเสบียงแบบไม่เสียเงิน
สุดท้ายองค์ชายสองบอกนางว่าเป็นไปไม่ได้
เมล็ดพันธุ์และเสบียงล้วนเป็นการลงทุนในช่วงแรก ซึ่งต้องใช้เงินจำนวนไม่น้อย
เยียนอวิ๋นเกอลังเล
ตอนนี้นางยังเป็นคนที่ยากจน ไม่อาจใจกว้างมากได้
นางคิดคำนึง ก่อนเขียนบนกระดาษ “ขายเมล็ดให้ข้าในราคาร้อยละสามสิบของราคาตลาด”
มุมปากของเซียวเฉิงเหวินกระตุก เขาตะโกนออกมา “เหตุใดเจ้าจึงไม่ไปลักทรัพย์เสียเลย”
เยียนอวิ๋นเกอยิ้ม “พระองค์ทรงบอกข้าว่าข้าสามารถหาเมล็ดพันธุ์และเสบียงได้ที่ใด ข้าจะรีบไปขโมยทันที”
การเป็นโจรไม่ใช่ปัญหาสำหรับนาง องครักษ์ภายในมือของนางยิ่งไม่มีปัญหา
เซียวเฉิงเหวินนวดคลึงระหว่างคิ้วด้วยความกังวล
เยียนอวิ๋นเกอเป็นนักเลงชัดๆ
เด็กหญิงตัวเล็กๆ เรียนรู้ที่จะเป็นโจรแทนที่จะเป็นอย่างอื่น
บ้าคลั่งไปแล้ว!
ท่านหญิงจู้หยางไม่สนใจบ้างหรือ
เซียวเฉิงเหวินเหนื่อยใจ “ไม่มีที่ใดให้เจ้าขโมย เมล็ดพันธุ์ของสำนักเซ่าฝู่ ข้าจะให้เจ้าร้อยละสี่สิบของราคาตลาด มันเป็นราคาต่ำสุดที่ข้าจะให้เจ้าได้ เจ้าอย่าโลภมาก ส่วนเสบียง ข้ารู้ว่าสำนักเซ่าฝู่มีเสบียงของปีก่อนที่ยังไม่จัดการ หากเจ้าไม่รังเกียจ ข้าจะขายให้เจ้าร้อยละสามสิบของราคาตลาด เพียงพอต่อการบุกเบิกเป็นเวลาครึ่งปีแล้ว หลังจากนั้นทางเจ้าคงมีความคืบหน้าบ้างแล้ว อีกทั้งยังพอดีกับช่วงเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ล่วง เสบียงราคาตก เชื่อว่าจากความสามารถของคุณหนูเยียน ย่อมสามารถจัดการปัญหาเสบียงได้ด้วยตนเอง”
เยียนอวิ๋นเกอเขียนอย่างตรงไปตรงมาว่า “เสบียงเก่ามีเท่าใดข้าเอาเท่านั้น ราคาต่ำลงอีกร้อยละสิบ”
เซียวเฉิงเหวินคิ้วขมวด “อย่าได้คืบจะเอาศอก แม้จะเป็นเสบียงเก่า แต่เจ้าก็ไม่อาจกดราคาได้เพียงนี้”
เยียนอวิ๋นเกอยิ้มพลันเขียน “เสบียงเก่าเพียงเล็กน้อย ข้าเชื่อว่าพระองค์ทรงจัดการได้ รอการบุกเบิกของข้ามีผลประกอบการ ข้าจะส่งเสบียงมาถวายพระองค์ในเวลาแรก”
เซียวเฉิงเหวินส่งเสียงเย็นชาในลำคอ “เห็นแก่เสบียง ข้าจะรับปากเจ้าไว้ก่อน แต่เจ้าอย่าหวังมากเกินไป สำนักเซ่าฝู่เป็นพระคลังส่วนพระองค์ของเสด็จพ่อ ถึงแม้ข้าจะมีเส้นสายอยู่ด้านใน แต่ก็ไม่อาจให้สำนักเซ่าฝู่ทำการค้าที่ขาดทุนได้”
“ข้าเชื่อว่าพระองค์จะทรงมีทางออก ข้ารอข่าวดีจากพระองค์”
เยียนอวิ๋นเกอยิ้ม แกว่งดินสอถ่านไปมาอย่างมีความสุข
อำนาจขององค์ชายสองเกินความคาดหมายของนางเสียจริง
นางใช้เสบียงหนึ่งพันห้าร้อยหาบต่อปีในอนาคตแลกทรัพยากรมาได้มากมาย คุ้มค่า คุ้มค่าอย่างมาก!
นางเพียงแค่สัญญาด้วยวาจา ไม่ต้องเสียเงินเพื่อแลกกับผลประโยชน์ที่แท้จริง
สมใจนางยิ่งนัก!
เซียวเฉิงเหวินไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับเยียนอวิ๋นเกอเสียจริง
โดยพื้นฐานแล้วนางเป็นเหมือนปี่เซียะที่โลภมาก
ในเมื่อเจรจาเรื่องสำคัญเสร็จสิ้น เขาก็ยกถ้วยชาขึ้นเพื่อส่งแขก
เยียนอวิ๋นเกอมีไหวพริบมาก นางหยิบปากกาขึ้นมาเขียน
“พระองค์ทรงดูแลพระวรกายให้ดี เมื่อพระองค์อภิเษกสมรสกับพี่รองข้า ข้าจะมาเยี่ยมใหม่”
เซียวเฉิงเหวินหงุดหงิด “ถ้าไม่มีเรื่องใดอย่าได้วิ่งมาที่จวนของข้า ข้าชอบอยู่อย่างสงบ”
ความหมายคือเขาไม่ต้อนรับเยียนอวิ๋นเกอ
เยียนอวิ๋นเกอยิ้มพลันเขียน “อย่าทรงกังวลเลยเพคะ ข้ายุ่งมาก แม้ท่านจะเชิญข้ามา ข้าก็อาจไม่ว่าง”
เขียนเสร็จนางก็ออกไป
นิยายโรแมนติกจีนโบราณ ที่นางเอกมากความสามารถและคลั่งไคล้เงินสุดๆ!

คุณหนูสี่แห่งจวนโหว เยียนอวิ๋นเกอ เป็นใบ้เพราะอุบัติเหตุตอนยังเด็กทำให้อุปนิสัยดุร้าย อารมณ์ร้อน มุทะลุยิ่งนัก 
ใครๆ ล้วนมองว่านางเป็นหญิงเอาแต่ใจไม่เคยคำนึงถึงสิ่งใด
แต่จิตวิญญาณด้านในของนางนั้นคือหญิงสาวผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียวในวันสิ้นโลก 
อาจเพราะความยากลำบากในชาติก่อนสิ่งเดียวที่นางกลัวที่สุดก็คือกลัวอดตาย! 
ดังนั้นหากไม่อยากอดตายต้องทำอย่างไรก็ต้องมีเสบียง! และการจะมีเสบียงได้นั้นก็ต้องมีเงิน! 
เพื่อการนั้นนางจะทุ่มเทสมองในการบุกเบิกการค้า ปูรากฐานทุกอย่างเพื่อพี่น้องและมารดา 
ด้วยมันสมองของคนยุคใหม่นางไม่เชื่อว่าจะทำไม่ได้ 
ทหารต่อให้เก่งกาจเพียงใดหากไม่มีเสบียงแล้วไซร้ก็ยากจะรบต่อไปได้ 
ถึงตอนนั้นในแผ่นดินที่ฮ่องเต้จ้องจะกวาดล้างอำนาจขุนนาง ครอบครัวนางย่อมหยัดยืนได้อย่างมั่นคง!

*** ลิขสิทธิ์ถูกต้องภายใต้บริษัท Ink Stone Entertainment ***
ได้รับลิขสิทธิ์ออนไลน์ (Digital license) สำหรับแปลขายลงบนเว็บไซต์ได้อย่างถูกลิขสิทธิ์ 100%
เจ้าของลิขสิทธิ์ต้นฉบับ : China Literature
เรื่อง : คุณหนูใบ้หัวใจแกร่ง
ผู้เขียน : 我吃元宝 (หว่อชือหยวนเป่า)

---

[侯府小哑女] / [我吃元宝]
©2023 Ink Stone Entertainment Co., Ltd. All rights reserved.
Thai translation rights arranged with China Literature by Ink Stone Entertainment Co., Ltd.