Glowing wind
Kaizn_kaze
## A strange small creature

သေးငယ်ထူးဆန်းသောအကောင်လေး
လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထိုင်နေသော နောင်ဇော် ၊ ဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ဝတ်စုံဖြင့် စားပွဲအနိမ့်တွင် ရုံးမှမိတ်ဆွေများဖြင့် သူအားနာစွာ အတူလိုက်ပါလျက်သောက်နေရသည်
ညဘက်ဖြစ်သည်‌ကြောင့် အဝါရောင်မီးသီးအလင်း လူသိပ်မရှိတော့သော လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ၊ သူ့မိတ်ဆွေတစ်ယောက်မှ ရွှင်မြူးသော ပုံစံဖြင့် နောင်ဇော့်အား ပေါ့ပေါ့ပါးပါးမေးလေသည်
“ဟျောင့် နောင်ဇော် မင်း.. အဲ့လက်ကောက်က ဘယ်သူပေးတာလဲ ရုံးမာလဲ ခဏခဏမြင်နေရတာ ပုံစံကလဲ မသိရင် ရည်းစားကပေးထားသလိုမျိုး ရှေးလဲကျလိုက်တာကွာ”
ထိုသူမာ ပြုံးလျက် နောင်ဇော်၏ လက်ကောက်ဝတ်အားကြည့်နေသည့်ပင် ပါးစပ်ထဲတွင်လဲ တစ်ခုခုဝါးနေခဲ့လေ၏
“အာ ဒါလား” နောင်ဇော် လက်ဖက်ရည်အား တစ်ချက်မော့လိုက်ပြီး ထိုလက်ကောက်ဝတ်ကို လက်ဖြင့် ငြင်သာစွာ အပေါ်ယံပွတ်သတ်ကြည့်လေတယ်
သူ့မျက်နှာမာ သာမန်ပဲဖြစ်ကာ နဲနဲ မျက်မှောင်ကျုံ့ပုံကိုတော့ မြင်ရပေသည်
“ငါလဲသေချာမသိဘူး အဲ့လိုတော့တူတယ် ဒါမဲ့ ငါလဲ အသက်သုံးဆယ် တစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ် ရည်းစားဆိုတာမျိုးမထားဖူးပါဘူးကွာ” ပေါ့ပါးစွာ‌လေသံနဲ့ပဲ မိတ်ဆွေအရင်းပုံစံလို စကားပြောနေခဲ့ပီး ရယ်လေတယ်
ထိုသူမာလဲ နောင်ဇော်ရယ်သည့်အတိုင်းဘက်လိုက်ကာ ရီပြန်ပေတယ်
“အေး မင်းလဲ မိန်းမယူဖို့စဉ်းစားဟ” ထိုသူမာ ပြောလျက် နောင်ဇော့် ပုခုံးအားပုတ်လိုက်သည်
နောင်ဇော်ပြုံးရယ်လျက် လက်ဖက်ရည်ခွက်အားကိုင်ကာ တစ်ချက်ထပ်မော့လိုက်သည်
“အေးပါကွာ ၊ ဒါမဲ့ အဲ့တာနဲ့ပတ်သက်ပီး ငါတစ်ခုခုထူးဆန်းနေတယ်ကွ မသိရင် ငါအရင်က မိန်းမရှိသလိုလိုစိတ်ကြီးက အဲ့နေရာမာ ရင့်ကျက်နေတာ” နောင်ဇော့်အရယ်ရပ်သွားပေသော်လဲ အပြုံးမာကျန်နေဆဲ
သူ၏မိတ်ဆွေလဲထိုနည်းတူ ပုံမှန်ဖြစ်သွားကာ ခွက်ကိုကိုင်လျက် မော့လေတယ် သူခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်ချလျက်
“ငဇော် မင်းက အလုပ်လဲကြိုးစားတယ် ၊ ဒါပေမယ့် ရာထူးက အသက် ၃၀မှ စီနီယာပဲဆိုတော့ အရင်က ဘာတွေလုပ်ဖူးတာလဲ ၊ အနည်းဆုံး ၁၀နှစ်လောက်တော့ ပိုနေမာပဲမဟုတ်လား”
နောင်ဇော်ခေါင်းကုတ်သွားပြီး “ဂျာကြီးရယ် မှတ်မိသလောက်တော့ မုန့်ဆိုင်ထိုင်ခဲ့တာပဲ..”
…
လွန်ခဲ့သော ၁၂နှစ်ခန့်
“နာမည်နောင်ဇော် ၊ အသက် ၁၉နှစ် ၊ ကုန်ဆိုင်တစ်ခုမာ ကျတော်အလုပ်လုပ်နေတယ်”
နောင်ဇော်တစ်ယောက်အလုပ်မှ ငိုက်စိုက်ငိုက်စိုက်ဖြင့် ခေါင်းကိုလျှင်မထောင်နိုင်တော့ကာ အပြာနုရောင် သာမန် တီရှပ်တစ်ခု အနက်ရောင် ဘောင်းဘီ အညိုရောင်ဦးထုတ် ဝတ်လျက် လမ်းလျှောက်ပြန်လမ်းရှိနေခဲ့သည်
“ဒီကနေ့မတိုင်ခင်ထိပေါ့”
နေဝင်ချိန်ဆည်းဆာအရောင်မာ နောင်ဇော်လျှောက်လာသောလမ်းတစ်လျောက် နံရံခြားမှ ဖော်ကာကျရောက်နေပြီး သစ်ပင်များမှ သစ်ရွက်များလဲပဲ နွေဦးအလှအဖြစ်‌ ကြွေကျနေခဲ့ကြတယ်
ရုတ်တရက်အချိန်မာ နောင်ဇော်မျက်လုံးအရှေ့တွင် အကောင်လေးတစ်ကောင် နားရွက်ချွန်ပြီး အဝါရောင်ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ငှက်ခြေထောက်များ လက်များလဲပါရှိပေသော် လူသဏ္ဍာန်မဟုတ်ပေ ၊ သေးငယ်ပီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ နားရွက်ချွန်ကောင်လေးနှင့်တူသူ ပေါ်လာခဲ့သည်
ရွှင်…!
နောင်ဇော်ထိုအရာပေါ်လာပုံကို ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းစွာ ကြည့်နေခဲ့ပီး သူ့မျက်လုံးများမာ လေးလံလျက် မျက်ခုံးပင် မပင့်နိုင်ချေ
“ငါ… အလုပ်ပန်းပီး ခေါင်းများထိသွားတာလား”
နောင်ဇော်သူ့ရဲ့ မျက်လုံးအားနှစ်ကြိမ်တိတိပွတ်လိုက်ပြီး ထိုအကောင်လေးမာ သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ပြုံးလျက်ရပ်နေပုံကိုမြင်နေဆဲ
သေးငယ်သောပါးစပ်ပေါက် ၊ ချွန်ထွက်နေသော နားရွက်နှင့်အတူ အဝါရောင်ထိုချစ်စရာအကောင်လေးဟာ လက်ထဲမှ တုတ်တစ်ချောင်းကိုကိုင်ထားခဲ့တယ်
“ယို့ မောင်နောင်ဇော်” ရွှင်မြသောမျက်နှာနှင့်အတူ အခြေအနေကိုနားမလည်နေသော နောင်ဇော်အားစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်
နှစ်ယောက်ကြားတွင် တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခုဖြစ်ခဲ့ပြီး နောင်ဇော် နေရောင်ကြောင့်‌ မျက်မှောင်ကျုံ့လျက် တီးတိုးပြောလိုက်သည်
“ဘာကောင်တုန်းဟ” နောင်ဇော်ထိုစကားဆိုဆိုပြီးချင်းလျင် ထိုအကောင်လေးအောက်မှ ‌ခေါင်းကိုကုတ်လျက် ငုံ့ကာထွက်သွားခဲ့ပြီး အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်စွာကျန်နေခဲ့လေတယ်
…
“ပြန်လာခဲ့ဟ ဟေ့ကောင်!” သေးငယ်သောအသံနှင့်အတူ ထိုအကောင်လေးမှ နောင်ဇော့်ပုခုံးအား လေပေါ် ဝဲနေသော လက်ဖြင့် ဆွဲထားလျက် အော်လေသည်
နောင်ဇော်မာ ပြာယာခက်သွားပြီး “ဘာကြီးလဲ ဘာကြီးလဲ ၊ ဒီကောင် ပုံရိပ်ပဲမဟုတ်ဘူးလား”
“မဟုတ်ဘူးသောက်ရူးရ ခဏလောက်မက်တပ်ရပ်ပြီးနားထောင်ပါဦး”
ထိုအကောင်လေးဟာ နောင်ဇော့် အကျီမှဆွဲကာပြန်ခေါ်ပြီး သူ့ရှေ့တွင်ရပ်စေတယ်
“အဲ့ကောင်ဆဲလဲဆဲတယ်ဟ” နောင်ဇော်ခန္ဓာမာ ထိုအကောင်လေးဆွဲခေါ်ရာယိမ်းယိုင်နေခဲ့ပြီး ထို‌အကောင်လေးရှေ့တွင် ရပ်သွားပေတော့တယ်
“နားထောင်လူသား ၊ ငါက မှော်တိုင်းပြည်ကလာတာ အခြားကမ္ဘာကကွ ၊ အခုတော့မင်းလဲနားလည်မာမဟုတ်ပေမယ့် ဆက်နားထောင်” ထိုအကောင်လေးမာ တုတ်အားလက်နောက်ပစ်ထားလျက် နဲနဲအာဏာဆန်တဲ့ပုံစံမြင်ရပေမယ့် သူ၏သေးငယ်သောအသံမာပုံစံနှင့်မလိုက်နေခဲ့ပေ
နောင်ဇော့်ပျင်းရိနေသောပုံစံမာ ထိုအကောင်လေးအား ဂရုပေတောင်မစိုက်ပုံကိုတွေ့ရလေသည်
သို့ပေသော်လဲ နောင်ဇော် ခေါင်းကုတ်လျက် “အေးအေးပြောကွာ” ခေါင်းအားစိတ်မပါလျက် ငြိမ့်လိုက်ပြီး မျက်တွင်းများလဲ ချိုင့်နေခဲ့သည်
နောင်ဇော့် မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သို့သောမျှအံ့ဩပုံမပေါက်လျက် မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ ထိုအကောင်ငယ်သို့ကြည့်နေလျက်သာဖြစ်သည်
နောင်ဇော်ဟာစောစောကပင်အလုပ်မှပြန်လာပုံပေါက်သည် ၊ မျက်မှောင်ကျုံ့နေပုံ ၊ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကိုပေသော် ဂရုမပေးတော့ပုံမာ သူ့၏အလုပ်မှရရှိလာရသော စိတ်ရှုပ်စရာများ များမည်ကိုတွေ့ရသည်
“မင်းတကယ်ကိုစုတ်ပြတ်နေတာသိလား” ထိုအကောင်ငယ် အသံမာပုံမှန်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး လေပေါ်ဝဲကာ ခါးထောက်လျက် နောင်ဇော်၏ မျက်နှာပုံသဏ္ဍာန် ၊ ရရှိလာသော ဖိအားများကို ခံစားမိပုံပေါ်သည်
“ပြောစရာရှိတာပြောစမ်းပါ ဒီငတိအခြားကမ္ဘာက..” နောင်ဇော် မျက်နှာအား အရှေ့တိုးလျက် ထိုအကောင်ငယ်ဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်
“ငှက်လား? မဟုတ်ဘူး လက်နဲ့ခြေပါနေတာ လူလဲမဟုတ်ပြန်ဘူး တော်တော်ဆန်းတဲ့ကောင်ပဲ”
သူ၏ခေါင်းပြန်ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီး အနည်းငယ် ပဟေဠိမိနေသော အကြည့်ဖြင့် နောင်ဇော် ကြည့်‌နေလေတယ်
သာမန်လူသွားလမ်းတစ်ခု လူ့အရပ်နှစ်ရပ်စာရှည်ပေသော သစ်ပင်၏ရိပ်မာ သူတို့နှစ်ယောက်အပေါ်ကျရောက်နေခဲ့ပြီး နေရောင်၏အလင်းမာလဲ အချိန်နဲ့အမျှမှိန်လာခဲ့ပေသည်
ထိုအကောင်လေးဟာ ပါးစပ်နား လက်သီးစုပ်ထားကာ ချောင်းဟပ်လိုက်ပြီး တုတ်တံကလေးအား အပေါ်မြှောက်လျက် ထိုတုတ်မှ အလင်းများဖျာထွက်လာခဲ့လေတယ်
“ဝိုးဝိုးဝိုး ဘာကြီးလဲ ဟ” နောင်ဇော် ‌မျက်မှောင်ကျုံ့သွားပီး အခြေအနေမာ သူအတွက်ပိုပီး ပဟေဠိဖြစ်လာခဲ့တယ်
“ပထမဆုံး ငါက အခြားကမ္ဘာက- အဲ ပြောပြီးသားကြီးပဲ” ထိုအကောင်လေးရဲ့လက်ထဲရှိတုတ်တံထိပ်တွင် အလင်းများ ဆက်လက်ဖျာထွက်နေဆဲဖြစ်တယ်
“တိုတိုရှင်းရှင်းပဲပြောမယ် လူသားနောင်ဇော် ၊ အသင်က အခုကစပီး ရွယ်ချယ်စရာနှစ်ခုရှိတယ်”
နောင်ဇော်တိတ်ဆိတ်လျက် ထိုအကောင်းလေးစကားအား အာရုံတစိုက်နားထောင်နေလေ၏ ၊ ကြည့်ရတာ ဖျာထွက်လာသော အလင်းတန်းမာ နောင်ဇော့် အာရုံကို ဖမ်းစားလိုက်ပုံပါပဲ
“ပထမအနေနဲ့ ဒီစုတ်ပြတ်သက်နေပီး မကြာခင်လဲ အချိန်မှီမသွားနိုင်လို့ ဆိုင်ရှင်က ဖြုတ်တော့မယ့် အဲ့အလုပ်ကိုဆက်လုပ်မလား?”
ထိုစကားပြောလိုက်သော အခြေအနေတစ်ခုနှင့်အယှဉ် ၊ ထိုအကောင်လေးမာ မျက်လုံးနှစ်ခုအားမှိတ်ထားခဲ့ပြီး လက်တစ်ဖက်ကိုလဲပဲ အလင်းထွက်နေသောတုတ်တံကိုင်လျက် မိုးပေါ်သို့ထောင်ထားပုံမာ အရမ်းတော့မတူပေသော်လဲ မသိရင် နတ်သားကများ ကောင်းချီးပေးနေပုံပေါက်နေလျက်ရှိပေသည်
“ဒါမှမဟုတ်.. အခုငါ့တုတ်တံထဲမာ စုထားတဲ့ အသင့်ဘဝဇာတ်လမ်းအသစ်ကိုလျောက်မလား?”
ထိုအကောင်လေးမျက်လုံးမာ မှတ်နေဆဲ..
…
နောင်ဇော်၏ လေးလံနေသော မျက်ခုံးများ တွန့်သွားခဲ့ပီး ထိုစကားလုံးတွေအကြားပီးမာ မျက်လုံးနှစ်လုံးစလုံးမာလဲ ပြူးသွားခဲ့တယ်
“ဟာ?”
နောင်ဇော် စိတ်/ဦးနှောက်/ခန္ဓာတို့မာ တွက်ချက်မှု/ခံစားမှု/သိရှိမှု တို့ဆုံးရှုံးသွားရသလို ဖြစ်ခဲ့လေ၏
နောင်ဇော် မျက်တောင် ၄ချက်တိတိ ခက်ပြီး သေချာသလားဆိုတာ ‌စစ်ဆေးလျက် “အဲ့တာ မင်းပြောနေဝာာ ဇာတ်လမ်းအသစ်.? ၊ ဘယ်လိုမျိုးလဲ?”
“အဲ့တာတော့ ပြောပြခွင့်မရှိဘူး ၊ ဒါပေမယ့် သေချာတာက အဲ့ဇာတ်လမ်းမာ မင်းအတွက် အခွင့်အရေးတွေအများကြီးပြန်ရလိမ့်မယ်”
ထိုအကောင်လေး၏ မျက်နှာပုံမာ သာမန်ပဲဖြစ်နေခဲ့တယ် မျက်လုံးကိုလဲယခုထိ စုံမှတ်ထားဆဲဖြစ်ပေသည်
နောင်ဇော့် ရင်ဘက်မာ ရုတ်တရက်လေးလာခဲ့တယ် ၊ တစ်ခုခုနာကျင်တာကြောင့်မဟုတ်ပဲ ခံစားချက်တွေပြည့်လာခဲ့ပဲဖြစ်တယ် ၊ သူသက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး “အဲ့ဇာတ်လမ်းကိုငါရွေးချယ်မယ်” ဆို၍ ယုံကြည်ချက်အပြည့်အား သူ၏အသံနှင့်မျက်နှာထားကိုကြည့်လျင်သိရပေ၏
“ဒီလိုစုတ်ပြတ်ပီး မုန့်ဆိုင်ဝန်ထမ်းလုပ်လျက် တစ်ရက် သုံးထောင်စားနေရတာထက်စာရင် အဲ့ထက်ပိုပီး အခွင့်အရေးရှိမဲ့ အရာကိုရွေးချယ်မယ်”
…
နှစ်ယောက်ကြားတွင် တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု ပြည့်လာခဲ့ပြန်တယ် ၊ တုတ်တံထဲမှအလင်းဟာလဲ ယခုဆိုရင် မူလကထက် အဆပေါင်းများစွာလင်းလက်နေလေပြီ
“ဟုတ်ပီ မောင်နောင်‌ဇော် ၊ အမေကို ၉နှစ်မာဆုံး ၊ အဖေကို ၁၂နှစ်မာဆုံး ၊ အကိုကြီးကို ၁၃မာဆုံး ၊ ညီမတစ်ယောက်ဟာလဲ နိုင်ငံရေးကြောင့် အဖမ်းခံလိုက်ရတယ်”
“လက်ရှိအသက်က ၁၉ ၊ အသင့်ရဲ့ဘဝက ရက်စက်ခဲ့တယ် ၊ ဘုရားကစီမံခဲ့တာတကယ်ပဲဟုတ်ရဲ့လား ၊ ကဲထားပါ ၊ ငါလာခဲ့တဲ့နေရာမာ နတ်ဘုရားတွေဆိုတာအရမ်းပေါများတယ် ၊ နာမည်တွေပြောရင် ဘယ်မှတ်မိမလဲ”
“အခုတော့.. နောင်ဇော် အသက် ၁၉ အား အတိတ်ကာလ သို့ပြန်ပို့မည်"
…
အဲ့တုန်းက ကျတော့် မျက်လုံးပေါ် အလင်းတန်း‌တွေဖုံးသွားခဲ့တယ် ၊ ကျတော် အကုန်မြင်ခဲ့ရတာက ထိုအကောင်လေး ကျတော့်ဆီကို တုတ်တံချိန်ရွယ်ပြီး ရမ်းလိုက်တယ်ဆိုတာပဲ