รักสุดแซ่บกับภรรยาหมอเทวดา
เดิมที
## บทที่ 1: การบุกรุกอย่างเด็ดขาด

"นายหญิงคนเล็ก มีบางเรื่องที่ไม่จำเป็นต้องประสบด้วยตัวเองถึงจะเข้าใจว่าคำว่า 'เสียใจ' เขียนอย่างไร ในสัญญาของเราเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า หากพบว่าคุณนอกใจ เราจะไม่เพียงแต่เรียกคืนทุกสิ่งที่ให้ครอบครัวของคุณไป แต่รวมถึงผลประโยชน์ทั้งหมดที่พวกคุณได้รับในช่วงเวลานี้ด้วย"
……
"นายหญิงคนเล็ก บ้านจ้านเป็นตระกูลใหญ่ แม้ว่าซานเส้าจะประสบเคราะห์กรรม แต่รากฐานและหน้าตาของตระกูลยังคงอยู่ บ้านจ้านไม่อนุญาตให้สะใภ้ของตระกูลนอกใจเด็ดขาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเป็นซานเส้าที่ท่านประมุขให้ความสำคัญที่สุด!"
……
"ผมเชื่อว่านายหญิงคนเล็กที่ยอมแต่งงานเข้าบ้านจ้าน คงต้องชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสียมาแล้วแน่นอน เมื่อเป็นเช่นนั้น เวลาทำอะไรก็ควรรู้จักหนักเบา! ในขณะที่ได้รับสิ่งต่างๆ ก็ต้องคิดด้วยว่าผลของการสูญเสียนั้น คุณและครอบครัวของคุณจะรับไหวหรือไม่?"
ในห้องพิเศษวีไอพีระดับหรู ผู้จัดการบ้านในชุดอาชีพชั้นดีกำลังพร่ำสอนหญิงสาวบนเตียงอย่างใจเย็น ด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่าเด็กคนนี้สอนไม่จำ
ส่วนหญิงสาวบนเตียง ขณะนี้กำลังเอนตัวพิงขอบเตียงอย่างสบายอารมณ์ มือกำลังเล่นโทรศัพท์อยู่ ผมสีน้ำตาลยาวม้วนตัวเล็กน้อย ราวกับสาหร่ายทะเลที่พันเกี่ยวอยู่รอบลำคอขาวเนียนดั่งหงส์ของเธอ บดบังใบหน้าอันงดงามไว้เล็กน้อย
เธอดูเหมือนแมวที่นอนขดอยู่บนโซฟา ทั้งสบายๆ และเกียจคร้าน
ผู้จัดการบ้านไม่รู้ว่าสิ่งที่ตนพูดไป นายหญิงคนเล็กคนนี้ฟังเข้าหูหรือไม่
เขาเห็นเพียงนิ้วมือเรียวยาวบางของเธอเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วบนหน้าจอโทรศัพท์ แม้แต่การเล่นเกมมือถือที่ดูไร้สาระ คุณก็รู้สึกราวกับว่าเธอกำลังบรรเลงบทเพลงอันน่าทึ่ง ปลายนิ้วที่เคลื่อนไหวนั้นให้ความรู้สึกเหมือนศิลปะที่น่าทึ่งอย่างไม่น่าเชื่อ
และสิ่งที่เขาคิดว่าเป็นเกมไร้สาระบนหน้าจอนั้น หลังจากโค้ดสีฟ้าชุดหนึ่ง กลับปรากฏหน้าจอแปลกใหม่ขึ้นมา
แทบจะไม่ต้องออกแรงเลย วิดีโอชื่อ "จิ่งเชียนกับชู้" ก็ปรากฏขึ้น
พอปรากฏขึ้น ก็ถูกคำสั่งโค้ดบังคับให้ลบทันที
หลังจากนั้น หน้าจอพื้นที่เก็บข้อมูล, หน้าตั้งค่า, หน้าลบข้อมูล รวมถึงคลาวด์ไดรฟ์ และแม้แต่หน้าแชทกับคนอื่นๆ ก็ไม่รอดพ้นจากการกวาดล้างอย่างรุนแรงโดยโค้ดเหล่านี้
ทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับชื่อเรื่องนี้ ทั้งวิดีโอ, ข้อความ และเสียง ถูกล้างจนหมดสิ้น
ในวินาทีถัดมา หญิงสาวโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงอย่างไม่ใส่ใจ แล้วมองไปที่ผู้จัดการบ้าน ดวงตางามหมุนวน ใสกระจ่างและมีชีวิตชีวา แต่แฝงไว้ด้วยเสน่ห์และความเกียจคร้านที่ชวนให้หลงใหล
หญิงสาวยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากสีแดงเข้มขยับ เสียงใสราวกับลำธารที่ไหลเอื่อย แต่มีหางเสียงลากยาวเล็กน้อย ทำให้ดูเกียจคร้านและเย้ายวนใจ
"ฟังไปฟังมา ก็แค่เจียงหยู่ซีบอกว่าฉันมีชู้อยู่ข้างนอกไม่ใช่เหรอ? ผู้จัดการบ้านสวี ตั้งแต่ฉันตื่นมาจนถึงตอนนี้ คุณพร่ำบ่นข้างหูฉันมา 15 นาทีแล้ว คุณมีหลักฐานไหม?"
ผู้จัดการบ้านสวีหน้าเสีย
เขาพูดมาตั้งนานแท้ๆ แต่เหมือนสีซอให้ควายฟัง?
"นายหญิงคนเล็ก ก่อนจากไป คุณหนูเจียงบอกผมว่า: เธอ มี วิ ดี โอ! เดี๋ยวเธอจะเอาวิดีโอไปส่งให้ท่านประมุขโดยตรง!!!"
"อ้อ~"
(ยินดีต้อนรับเข้าสู่นิยาย กิจกรรมโหวตประจำเดือนพฤศจิกายนกำลังดำเนินอยู่ทุกวัน ขอเชิญดูผลรางวัลโหวตประจำวันได้ที่ตอนท้าย)


## บทที่ 2: หมูตายไม่กลัวน้ำร้อน

โอ้?!
โอ้หมายความว่าอะไร?
มองดูหญิงสาวที่ไม่มีท่าทีสะทกสะท้านแม้แต่น้อย หรือจะพูดว่าเป็นเหมือนหมูตายที่ไม่กลัวน้ำร้อนลวกก็ได้ ผู้จัดการบ้านสวีสีหน้าเคร่งขรึม กล่าวว่า "นายหญิงคนเล็ก อย่าคิดว่าเพราะคุณเป็นสะใภ้ที่คุณปู่คัดสรรมาอย่างพิถีพิถัน คุณปู่จะไม่ทำอะไรคุณ ซานเส้าของบ้านเราเป็นจุดอ่อนของคุณปู่ ใครก็แตะต้องไม่ได้! หากความผิดถูกพิสูจน์ คุณปู่จะไม่ให้อภัยอย่างแน่นอน ดังนั้นผมขอแนะนำให้คุณบอกความจริงกับผม คุณมีชู้ข้างนอกหรือไม่? ถ้ามีจริง บอกมาเถอะ ผมอาจช่วยคุณได้"
มองดูท่าทางของผู้จัดการบ้านสวีที่พูดเรื่องเหลวไหลอย่างจริงจัง หญิงสาวหลุดขำออกมา "พรืด"
ในขณะที่หัวเราะออกมานั้น แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังตกตะลึงไปชั่วขณะ
โรคซึมเศร้าขั้นรุนแรงของเธอ...
หลังจากเปลี่ยนวิญญาณแล้วกลับหายไป?!
เมื่อตระหนักถึงจุดนี้ หญิงสาวที่แต่เดิมไม่ได้สนใจเรื่องการเกิดใหม่เลย และพร้อมจะทิ้งทุกอย่างได้ทุกเมื่อ ตอนนี้กลับให้ความสำคัญกับตัวตนใหม่ของเธออย่างจริงจัง
เพราะไม่มีโรคซึมเศร้าแล้ว ไม่ต้องคิดฆ่าตัวตายทุกวัน ชีวิตก็ช่างงดงามเหลือเกิน
ตัวตนปัจจุบันของเธอชื่อจิ่งเชียน เนื่องจากดวงชะตาของเธอเข้ากันได้ดีกับซานเส้าผู้พิการของบ้านจ้าน จ้านหลีชวน คุณปู่ของบ้านจ้านจึงใช้เงินหนึ่งร้อยล้านซื้อเธอเข้าบ้านจ้าน และสัญญาว่าตราบใดที่เธอซื่อสัตย์ต่อจ้านหลีชวน บ้านจ้านจะให้เงินเธอปีละหนึ่งร้อยล้าน แต่หากเธอนอกใจหรือทรยศต่อจ้านหลีชวนในรูปแบบอื่น บ้านจ้านจะไม่เพียงเรียกคืนเงินที่ให้ไปก่อนหน้านี้ แต่จะเรียกคืนผลประโยชน์ทั้งหมดที่ได้จากเงินเหล่านั้นด้วย
และเธอ ในสัปดาห์ที่สามหลังแต่งงานเข้าบ้านจ้าน ถูกคู่แข่งจับได้คาหนังคาเขา แถมยังถ่ายวิดีโอที่เธอคุยโทรศัพท์กับชู้ (แฟนเก่า) เพื่อจะเปิดโปงเธอต่อหน้าคุณปู่
และด้วยความกลัว เพื่อแย่งโทรศัพท์มือถือของอีกฝ่าย เธอพลาดตกจากชั้นบนและเสียชีวิต
"นายหญิงคนเล็กหัวเราะอะไรหรือ?"
นอกใจซานเส้าของบ้านเขา ผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย แต่ยังกล้าหัวเราะอีก?! ผู้จัดการบ้านสวีโกรธจนหน้าดำ
"ในเมื่อคุณเป็นคนของคุณปู่ คุณก็บอกแล้วว่าถ้าคุณปู่รู้ว่าฉันนอกใจซานเส้า ก็จะไล่ฉันออกจากบ้าน แล้วทำไมคุณยังอ้างว่าจะช่วยฉัน? คำพูดของคุณหรือกำลังทรยศต่อคุณปู่ หรือไม่ก็กำลังหลอกฉัน ผู้จัดการบ้านสวี ฉันไม่ใช่คนที่หลอกง่ายนะ~"
แม้จะเป็นดวงตารูปดอกท้อที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ ดวงตาที่มีรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มที่ไม่ถึงดวงตานั้นกลับแฝงไปด้วยความเย็นชาอันเฉียบคม
เมื่อสบกับดวงตาที่ดึงดูดจิตวิญญาณคู่นั้น ผู้จัดการบ้านสวีรู้สึกตกใจในใจ ไม่เคยคิดว่าเด็กสาวจากตระกูลเล็กๆ จะมีบุคลิกและสายตาแบบนี้ได้
จึงรีบอธิบายว่า "เพราะอาจารย์บอกว่า ดวงชะตาของคุณกับซานเส้าเข้ากันได้อย่างพิเศษ ตราบใดที่คุณแต่งงานกับซานเส้าและอยู่เคียงข้างเขาตลอดไป โชคชะตาของซานเส้าก็จะค่อยๆ ดีขึ้น ผมหวังว่าบ้านจ้านจะเจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้นภายใต้การนำของซานเส้า
ดังนั้นผมจึงอยากเชื่อว่านายหญิงคนเล็กแต่งงานมาอย่างเร่งรีบ ยังไม่ได้จัดการความสัมพันธ์ในอดีตให้เรียบร้อย จึงเกิดเหตุการณ์วันนี้ขึ้น ขอเพียงนายหญิงคนเล็กบอกผู้น้อยว่าคนคนนั้นเป็นใคร ผู้น้อยก็จะช่วยจัดการคนคนนั้นให้เรียบร้อยก่อนกลับไป"
จิ่งเชียนฟังแล้วเลิกคิ้วเล็กน้อย ท่าทางเกียจคร้านแฝงด้วยความสนใจ
เธอลุกขึ้นจากเตียงผู้ป่วย สวมรองเท้า เดินผ่านผู้จัดการบ้านสวีไป "ดูเหมือนอาจารย์คนนั้นจะมีฝีมืออยู่บ้าง งั้นคราวหน้าคุณพาอาจารย์คนนั้นมาพบฉัน ให้เขาดูดวงฉันด้วยว่าฉันจะมีทรัพย์สมบัติมากมาย สวยงามจนโลกตะลึง และกลายเป็นมหาเศรษฐีระดับโลกหรือไม่"
หา?????????????


## บทที่ 3: ตอบคำถามออนไลน์เพียง 9.9

เขาให้เธอบอกว่าชู้เป็นใคร แต่เธอกลับให้เขาพาอาจารย์มาพบเธอ?
อาจารย์ท่านนั้นเป็นคนที่คุณพ่อรอมาเดือนหนึ่งแล้ว ในที่สุดก็ต้องจ่ายเงินก้อนใหญ่เพื่อเชิญมา เธอคิดว่านั่นเป็นหัวผักกาดที่หาได้ทั่วไปหรือไง จะเอาก็เอาเลย???
ยังบอกว่าเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลกอีก!
บ้านจ้านยังไม่ใช่มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลกเลย! นี่คงจะกระแทกหัวจนสมองมีปัญหาจริงๆ แล้ว!!!
เห็นคนที่เดินออกจากห้องผู้ป่วยไปแล้ว ผู้จัดการบ้านสวีอดไม่ได้ที่จะถามว่า: "นายหญิงคนเล็กจะไปไหนหรือครับ?"
"กลับบ้าน"
ผู้จัดการบ้านสวีรู้สึกหงุดหงิด
ไม่ใช่ว่าเขาคิดมากเกินไป แต่ผู้หญิงคนนี้เห็นชัดๆ ว่ากระเป๋าและโทรศัพท์ของตัวเองยังวางอยู่บนเตียงคนไข้ แต่กลับไม่มีทีท่าจะยื่นมือไปหยิบเลย แล้วก็เดินส่ายสะโพกจากไปอย่างโอหัง
เขาก็ถือว่าเป็นผู้จัดการใหญ่ของบ้านจ้าน ไม่ใช่ผู้ช่วยส่วนตัวของเธอ เธอไม่รู้สึกว่าการทำแบบนี้มันไม่เหมาะสมหรือไง?
"ผลตรวจสมองของคุณยังไม่ออกเลยนะครับ ยังไปไม่ได้!"
"ก็ไม่ได้บาดเจ็บที่เส้นเลือด แค่สมองกระทบกระเทือนเล็กน้อย พักผ่อนให้ดีก็พอ ส่วนบาดแผลภายนอก คุณให้แพทย์ประจำบ้านมาเปลี่ยนยาให้ฉันทุกสองวันก็พอ"
มองดูร่างบางนั้น เย็นชา แต่กลับแฝงไว้ด้วยความเย้ายวนและดื้อรั้น ส่ายเอวบางราวกับงูน้ำ เดินอย่างสง่างามราวกับดอกบัวผลิบานในทุกย่างก้าว แม้แต่พื้นก็เหมือนจะถูกเธอเหยียบให้เป็นลวดลายดอกไม้ได้ ผู้จัดการบ้านสวีแทบอยากจะซื้อมงกุฎมาสวมให้เธอ
ผู้หญิงคนนี้ ทำไมถึงได้เก่งขนาดนี้?
"แต่ต้องดูผลตรวจก่อนนะครับ ไม่ใช่แค่คุณพูดแล้วจะได้!"
พอดีตอนนั้น ที่มุมทางเลี้ยวปลายทางเดิน หมอเดินอย่างรวดเร็วมา เมื่อเห็นจิ่งเชียน ด้วยมารยาทจึงเรียก: "นายหญิงคนเล็ก"
จิ่งเชียนตอบสนองช้าไปนิด หลังจากแน่ใจว่าอีกฝ่ายเรียกตัวเอง จึงพยักหน้าเล็กน้อย ดูเย้ายวนแต่แฝงไว้ด้วยความสูงศักดิ์และเย็นชาที่ติดตัวมาแต่กำเนิด
มองดูผู้จัดการบ้านสวี ในชุดสูทวินเทจอังกฤษที่ดูสุภาพและคล่องแคล่ว ประกอบกับทรงผมที่เรียบเรียงอย่างประณีต ตามหลังจิ่งเชียนไป บนไหล่สะพายกระเป๋าที่มีโลโก้ขนาดใหญ่ ราวกับกลัวว่าคนอื่นจะมองไม่เห็นว่านี่เป็นรุ่นลิมิเต็ดใหม่ล่าสุดของแบรนด์ดัง ในมือถือโทรศัพท์ที่ประดับเพชรเต็มไปหมด ส่องแสงระยิบระยับ ดูยังไงก็เหมือนเจ้านายหญิงพาสุนัขตัวเองมาตรวจสอบบริษัท
"ผลตรวจเป็นอย่างไรบ้างครับ?" ผู้จัดการบ้านสวีถาม
หมอรีบตอบหลังจากดึงสติกลับมาจากภาพที่เห็นตรงหน้า: "บาดแผลที่ศีรษะของนายหญิงคนเล็กยาว 5 เซนติเมตร กว้าง 0.35 เซนติเมตร แม้จะมีเลือดออกมาก แต่โชคดีที่ไม่ได้ทำให้เส้นเลือดบาดเจ็บ เป็นเพียงสมองกระทบกระเทือนเล็กน้อย กลับบ้านพักผ่อนให้ดีก็พอครับ ส่วนบาดแผลภายนอก ให้แพทย์ประจำบ้านเปลี่ยนยาทุกสองถึงสามวันก็พอ สำหรับการสระผม อย่าให้โดนบาดแผลนะครับ"
ผู้จัดการบ้านสวี: !!!
เธอทายถูกจริงๆ
"งั้นเธอออกจากโรงพยาบาลได้แล้วใช่ไหม?"
"ใช่ครับ คุณผู้จัดการสวี บาดแผลของนายหญิงคนเล็กไม่รุนแรง สามารถออกจากโรงพยาบาลได้ทุกเมื่อ"
ผู้จัดการบ้านสวีเงยหน้าขึ้น กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พบว่าตอนนี้จิ่งเชียนเดินไปถึงมุมทางเลี้ยวปลายทางเดินแล้ว บอดี้การ์ดหลายคนที่เขาพามาเดินตามหลังเธอ บรรยากาศแบบนี้...
แม้แต่คุณพ่อออกไปตรวจงานก็คงจะเป็นแบบนี้เท่านั้นแหละมั้ง?
รีบวิ่งตามออกไป นั่งเข้าไปในรถ ผู้จัดการบ้านสวียื่นของในมือให้จิ่งเชียน: "นายหญิงคนเล็ก นี่กระเป๋าและโทรศัพท์ของคุณครับ"
จิ่งเชียนมองของที่ไม่ใช่สไตล์ของเธอเลยอย่างรังเกียจ แล้วตอบเบาๆ: "ช่วยถือไว้ก่อน เดี๋ยวกลับไปแล้วค่อยให้ฉัน"
"...ครับ"
"นายหญิงคนเล็ก ผลวินิจฉัยของหมอเมื่อกี้ตรงกับที่คุณพูดเลย คุณมีความรู้ทางการแพทย์ด้วยหรือครับ?"
"ไม่มี" จิ่งเชียนปฏิเสธอย่างรวดเร็ว
"แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าอาการบาดเจ็บของตัวเองเป็นยังไง?"
"ค้นในเน็ต"
"ผลวินิจฉัยก็ค้นได้ด้วยหรือ?" ผู้จัดการบ้านสวีชัดเจนว่าไม่เชื่อ
"อืม ในเน็ตเก้าบาทเก้าสตางค์ หมอโรงพยาบาลชั้นนำออนไลน์ตอบคำถาม 48 ชั่วโมง"
"อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง!"
ผู้จัดการบ้านสวีพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้ว แต่ในใจกลับรู้สึกว่าตัวเองเหมือนถูกหลอก...


## บทที่ 4: อาการแทรกซ้อนจากการกระทบกระเทือนทางสมอง

เมื่อกลับมาที่บ้านจ้าน จิ่งเชียนพบว่าคนรับใช้ในคฤหาสน์มองเธอด้วยสายตาดูถูกและเยาะเย้ย แต่เมื่อเธอเดินผ่านพวกเขา คนเหล่านี้ก็ยังคงทักทายเธออย่างสุภาพว่า "นายหญิงคนเล็ก"
สำหรับคนรับใช้ที่แม้จะมีความเกลียดชังในดวงตาแต่ยังทักทายเธอ จิ่งเชียนไม่แม้แต่จะพยักหน้าตอบ เธอเชิดหน้าเดินตรงไปยังห้องอาหาร
ในห้องอาหารมีผู้อุปถัมภ์ของเธอนั่งอยู่ ซึ่งก็คือหัวหน้าตระกูลจ้าน ประธานกรรมการกลุ่มบริษัทออปป้า ท่านผู้เฒ่าจ้านเหรินหาว
บุตรชายและบุตรสะใภ้ของจ้านเหรินหาวเสียชีวิตไปตั้งแต่หลายปีก่อน ทิ้งลูกไว้สามคน ซึ่งก็คือหลานชายของจ้านเหรินหาว ได้แก่ คุณชายใหญ่จ้านอวี้เหิง คุณหญิงรองจ้านชูหยวี และคุณชายสามจ้านหลีชวน
ขณะนี้ ทางซ้ายของท่านผู้เฒ่านั่งคุณชายใหญ่จ้านอวี้เหิง ทางขวานั่งเจียงหยู่ซีผู้ที่ถ่ายวิดีโอเธอ คุณหญิงรองจ้านชูหยวีไม่ได้กลับมา จึงเว้นที่นั่งว่างไว้
จิ่งเชียนไม่อยากนั่งใกล้ใคร จึงเดินตรงไปนั่งตรงข้ามท่านผู้เฒ่า
"คุณปู่คะ"
หลังจากนั่งลง จิ่งเชียนก้มศีรษะเล็กน้อย ทักทายผู้อุปถัมภ์ด้วยวิธีที่เธอคิดว่าสุภาพ
เมื่อเห็นว่าจิ่งเชียนไม่เพียงแต่ไม่กลัวเลยสักนิด แต่ยังกล้าทำตัวประหลาดด้วยการนั่งตรงข้ามคุณปู่ ทำท่าเหมือนจะต่อกรกับพวกเขา เจียงหยู่ซีอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะออกมา
จิ่งเชียนเช็ดมือไปพลางถามไปพลาง: "คุณหนูเจียงหัวเราะเยาะฉันหมายความว่าอย่างไร? หรือว่าคุณไม่เช็ดมือก่อนกินข้าว?"
เจียงหยู่ซีถูกคำถามของจิ่งเชียนทำให้อึ้งไป เมื่อเห็นเธอเช็ดมืออย่างสง่างาม ราวกับจะเช็ดมือสวยๆ ที่ทำให้คนอิจฉานั่นให้ออกดอกได้ ในใจก็เกิดความรู้สึกอยากทำลายล้าง จากนั้นก็แสดงรอยยิ้มเยาะหยันมากขึ้น และย้อนถามว่า:
"จิ่งเชียน ทำไมฉันถึงหัวเราะเยาะเธอ เธอไม่รู้ตัวบ้างเลยหรือ? ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นตอนบ่ายวันนี้เร็วจังนะ? หรือว่าเธอกำลังจะอ้างว่าเธอมีแผลที่หัว จริงๆ แล้วเธอความจำเสื่อม? จำอะไรไม่ได้เลย?"
เจียงหยู่ซีพูดออกมาทันทีเพื่อปิดกั้นข้ออ้างที่จิ่งเชียนอาจจะใช้
เธอไม่เชื่อว่าหลังจากเกิดเรื่องแบบนี้ หญิงอกตัญญูคนนี้จะยังสามารถอยู่ในบ้านจ้านต่อไปได้
จิ่งเชียนยิ้มเล็กน้อย "คุณหนูเจียงอาจจะต้องผิดหวังแล้วล่ะ ฉันแค่สมองกระทบกระเทือนเล็กน้อย ไม่ได้บาดเจ็บถึงเส้นเลือด และไม่มีอาการความจำเสื่อมแต่อย่างใด"
เจียงหยู่ซีหัวเราะ: "ผิดหวัง? ฉันผิดหวังอะไร? ผิดหวังที่เธอไม่จำเรื่องที่เกิดขึ้นตอนบ่ายหรือ? ถ้าเธอไม่ได้ความจำเสื่อมก็ดีแล้ว ถือโอกาสที่คุณปู่อยู่ที่นี่ เธอควรจะอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นตอนบ่ายให้คุณปู่ฟังด้วย"
จิ่งเชียนจิบน้ำซุปหนึ่งอึก ด้วยท่าทางสงบนิ่งมองไปที่ท่านผู้เฒ่าจ้าน: "คุณปู่คะ มีเรื่องหนึ่งที่หลานไม่เข้าใจนัก"
ท่านผู้เฒ่าที่กำลังตั้งใจกินอาหาร ดูเหมือนจะไม่ได้รับผลกระทบจากการโต้เถียงของทั้งสองคนแม้แต่น้อย ตอนนี้ค่อยๆ ใช้ผ้าเปียกเช็ดปาก แล้วจึงมองไปที่จิ่งเชียน
"เรื่องอะไร?"
"ตอนแรกที่คุณปู่มาที่บ้านด้วยตัวเองและบอกว่าจะช่วยคุณชายสามขอหลานเป็นสะใภ้ คุณปู่จริงใจใช่ไหมคะ? หรือว่าจริงๆ แล้วคุณปู่ชอบคุณหนูเจียงเป็นภรรยาของคุณชายสามมากกว่า?"
"เธอกับหลีชวนเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย การที่พวกเธอได้อยู่ด้วยกัน ฉันดีใจมาก ส่วนหยู่ซี ฉันจำได้ว่าฉันเคยแนะนำสถานะของเธอให้เธอรู้แล้ว"
"โอ้ วันนี้หลานกระแทกหัว อาจจะมีอาการแทรกซ้อนจากสมองกระทบกระเทือนมั้งคะ จำเรื่องสถานะของเธอไม่ค่อยชัดเจนนัก"
เพิ่งบอกว่าตัวเองไม่ได้ความจำเสื่อม แต่ตอนนี้กลับบอกทันทีว่าตัวเองมีอาการแทรกซ้อนจากสมองกระทบกระเทือน! เมื่อเผชิญกับผู้หญิงที่โกหกโดยไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อยคนนี้ ทุกคนในห้องตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ


## บทที่ 5: กลับหัวกลับหาง

ท่านผู้เฒ่าจ้านเป็นคนที่เคร่งขรึมมาก แต่ทุกครั้งที่เผชิญหน้ากับจิ่งเชียน กลับแสดงความจริงใจอย่างเต็มที่
เขาพูดอย่างร่วมมือว่า "หยู่ซีเป็นหลานสาวของเจียงเฉิง เพื่อนเก่าของฉัน ก่อนตายเจียงเฉิงฝากให้ฉันดูแลเธอ ตอนนั้นหยู่ซียังไม่บรรลุนิติภาวะ ดังนั้นฉันจึงวางแผนจะดูแลเธอจนถึงอายุ 23 ปี เมื่อเรียนจบมหาวิทยาลัย เมื่อถึงเวลานั้น เธอจะออกจากบ้านจ้านและใช้ชีวิตของตัวเอง ไม่เกี่ยวข้องกับหลีชวน"
มุมปากที่เหยียดขึ้นเล็กน้อยด้วยความเยาะเย้ยของเจียงหยู่ซีค่อยๆ จางหายไปหลังจากได้ยินคำพูดของท่านผู้เฒ่า ใบหน้าของเธอซีดลง
"คุณปู่?!"
เสียงที่เจียงหยู่ซีเรียกออกมาสั่นเครือ ไม่อยากเชื่อว่าคำพูดเช่นนี้จะออกมาจากปากของท่านผู้เฒ่าจ้านเอง
เธอคิดว่าแม้ท่านผู้เฒ่าจะหลงเชื่อคำพูดของหมอดูจนหาภรรยาที่ดูต่ำต้อยให้พี่ชวน แต่อย่างน้อยในใจของท่านก็ยังชอบเธอมากกว่า! ถือว่าเธอเป็นหลานสาวแท้ๆ!
จิ่งเชียนใช้ตะเกียบคีบกุ้งผัดเม็ดมะม่วงหิมพานต์เข้าปาก เพลิดเพลินกับรสชาติอาหารบ้านๆ พูดว่า "นี่ คุณปู่ ดูสิ คำพูดที่คุณพูดออกมาเอง เธอยังทำหน้าไม่อยากเชื่อ แม้แต่คำพูดของคุณที่เป็นผู้อุปการะเธอยังไม่เชื่อ คุณยังจะหวังให้เธอรู้จักที่ต่ำที่สูงของตัวเองตอนที่คุณไม่อยู่ได้อย่างไร? ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีได้อย่างไร?"
"จิ่งเชียน หุบปาก!"
เจียงหยู่ซีรู้สึกเพียงว่าร่างกายของเธอเย็นเฉียบไปทั้งตัว สั่นด้วยความโกรธ เธอไม่เคยคิดเลยว่าท่านผู้เฒ่าไม่เพียงแต่ไม่มีแผนจะยกเธอให้แต่งงานกับจ้านหลีชวน แต่ยังวางแผนจะไล่เธอออกจากบ้านจ้านอีกด้วย
สำคัญที่สุดคือเธออายุ 22 ปีแล้ว เหลือเวลาแค่ครึ่งปีก็จะอายุ 23 ปีแล้ว!
จิ่งเชียนยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ แต่กลับทำตัวไม่เกรงใจต่อหน้าที่เคร่งขรึมจนไม่มีใครกล้าล่วงเกินของท่านผู้เฒ่าจ้าน
"คุณปู่ ปกติคุณไม่อยู่ เธอก็ดุฉันแบบนี้แหละ คนอื่นเรียกฉันว่านายหญิงคนเล็ก แต่เธอกลับเรียกชื่อฉันตรงๆ แถมยังเรียกฉันว่าผู้หญิงต่ำ ไม่ยอมรับสถานะของฉันเลย"
"ฉันเคยเรียกเธอว่าผู้หญิงต่ำตอนไหน?"
เจียงหยู่ซีมีสีหน้าเหนื่อยใจ ตกใจ และสีหน้าที่บอกว่า 'เธอคงเป็นบ้าไปแล้ว'
แม้เธอจะเคยเรียกแบบนั้นในใจจริงๆ แต่ก็แค่เรียกในใจเท่านั้น เธอไม่ใช่คนโง่ ในสถานการณ์ที่ยังไม่มีหลักฐานจับผิดอีกฝ่าย และยังไม่มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าจะไล่เธอออกจากบ้านจ้านได้ เธอก็ต้องรักษาหน้าตาไว้ จิ่งเชียนพูดแบบนี้ชัดเจนว่ากำลังใส่ร้ายเธอ!
อย่างไรก็ตาม จิ่งเชียนไม่มีภาระทางจิตใจเลยที่จะโกหกหน้าตาเฉย เธอพูดต่อว่า "ตอนแรกฉันก็ไม่สนใจ ไม่ยอมรับก็ช่างมัน ฉันมีชีวิตอยู่ก็ไม่ได้เพื่อพิสูจน์อะไรให้เธอ แต่ซานเส้าก็เป็นคนที่มีภรรยาแล้ว แต่เธอซึ่งเป็นผู้หญิงที่บ้านจ้านรับอุปการะชั่วคราวกลับวิ่งเข้าห้องนอนสามีฉันทุกวัน ทำให้ฉันสงสัยอย่างมากว่าเธอต่างหากที่เป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ ส่วนฉันเป็นเพียงแจกันดอกไม้สวยๆ ที่วางประดับไว้ในบ้านจ้านเท่านั้น"
ในขณะที่ดูถูกเจียงหยู่ซี จิ่งเชียนก็ไม่ลืมที่จะชมตัวเองไปด้วย สำหรับร่างใหม่นี้ เธอค่อนข้างพอใจ
"จิ่งเชียน เธออย่าพูดจาใส่ร้ายคนอื่น!" เจียงหยู่ซีโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
"ใส่ร้าย? แล้วเมื่อเช้านี้ใครกันที่สวมชุดนอนบางๆ โชว์ร่องอกน้อยๆ พยายามจะวิ่งไปที่ห้องนอนของซานเส้าเพื่อป้อนรังนกให้เขาล่ะ?"
จิ่งเชียนมองไปที่จุดหนึ่งของเจียงหยู่ซีอย่างดูแคลน แล้วหัวเราะเยาะ "ไม่ใช่ฉันจะว่าเธอนะ แค่รูปร่างแบนราบจนแยกไม่ออกว่าชายหรือหญิงของเธอ แม้จะใส่ 'คอนแทคเลนส์' ไว้ ถ้าใครบังเอิญชนเข้า เขาก็คงคิดว่าชนผู้ชายเข้า ดังนั้นเห็นเธอน่าสงสารและพยายามเอาชนะความพิการ ฉันจึงไม่เคยคิดจะเอาเรื่องกับเธอ"
ท่านผู้เฒ่าจ้าน: ...
จ้านอวี้เหิง บุตรชายคนโตของบ้านจ้านที่ไม่ได้พูดอะไรเลย: ...
เมื่อเห็นเจียงหยู่ซีหน้าแดงก่ำ โกรธจนตัวสั่น พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว จิ่งเชียนก็อารมณ์ดีจิบน้ำซุปเห็ดหอมและพูดต่อว่า—


## บทที่ 6: วิดีโอล่ะ?

"แต่คุณก็เกินไปแล้วนะ เพื่อที่จะไล่ฉันออกไป คุณถึงกับข่มขู่ฉันตรง ๆ แถมยังขู่ว่าจะกลิ้งตัวลงบันไดเอง แล้วใส่ร้ายป้ายสีฉัน ให้ท่านผู้เฒ่าเห็นว่าฉันเป็นผู้หญิงที่ใจร้ายแค่ไหน ผลคือฉันใจดีพยายามดึงคุณไว้ แต่คุณกลับผลักฉันลงบันได คุณคิดว่าถ้าฉันตกบันไดตาย คุณก็จะสามารถใส่ร้ายฉันได้ตามใจชอบ แล้วยังจะได้เป็นสะใภ้ตระกูลจ้านอย่างชอบธรรมใช่ไหม?"
เจียงหยู่ซีโกรธจนกระโดดขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินจิ่งเชียนกลับมากล่าวหาเธอ เธอตะโกนด้วยความโกรธว่า "จิ่งเชียน คุณช่างกล้าพูดจาใส่ร้ายคนเหลือเกิน! คุณคิดว่าฉันจะกล้ากล่าวหาคุณโดยไม่มีหลักฐานหรือ? คุณคิดว่าท่านผู้เฒ่าจะเชื่อคำโกหกของคุณหรือ?"
พูดจบ เธอรีบเดินไปหาท่านผู้เฒ่าด้วยท่าทางร้อนรนและแฝงความอาฆาตแค้น "ท่านผู้เฒ่า เรื่องวันนี้เป็นอย่างที่หลานบอกจริง ๆ หลานได้ยินกับหูตัวเองว่าจิ่งเชียนคุยกับชู้ของเธอว่าจะใช้ทรัพยากรของตระกูลจ้านเพื่อทำให้ชู้ของเธอได้เป็นอิ๋งตี้ ชู้ของเธอยังให้เธอซื้อของให้ด้วย หลานมีเสียงบันทึกไว้นะคะ ท่านลองฟังดู! วันนี้เธอก็มาเพื่อแย่งเอาบันทึกเสียงนี้จากมือหลาน ถึงได้มาตะลุมบอนกับหลาน แล้วเธอก็เหยียบพลาดตกบันไดลงไป"
พูดจบ เจียงหยู่ซีก็ปลดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ พยายามจะเอาวิดีโอให้ท่านผู้เฒ่าดู
แต่จิ่งเชียนกลับหัวเราะเยาะเบา ๆ ไม่สนใจเธอเลย แล้วกินข้าวต่อไปอย่างสง่างาม
"วิดีโออยู่ไหน? แปลกจัง... วิดีโอของฉันอยู่ไหน?... เกิดอะไรขึ้น? เมื่อกี้ยังมีอยู่เลยนี่!"
เจียงหยู่ซีหน้าซีดเขียว พยายามเลื่อนหน้าจออย่างแรง แต่ไม่ว่าจะเข้าหน้าไหน ก็ไม่พบวิดีโอที่เธอเก็บไว้ก่อนหน้านี้
วิดีโอหายไปอย่างไร้ร่องรอย!
"จิ๊ะจ๊ะ ได้ยินว่าคุณเรียนออกแบบเสื้อผ้าเหรอ? คุณรู้สึกว่าตัวเองหน้าตาน่าเกลียดเกินไปเลยเลิกล้มความฝันที่จะเป็นนักแสดงใช่ไหม? แค่ฝีมือการแสดงของคุณ บวกกับการปูทางจากตระกูลจ้าน รางวัลออสการ์ครั้งหน้าก็ต้องเป็นของคุณแน่นอน นักแสดงไม่จำเป็นต้องหน้าตาดีก็เป็นได้นะ ลองไปทดสอบที่กองถ่ายดูไหม? นักแสดงฝีมือจริงแบบคุณนี่ ผู้กำกับเขาให้ความสำคัญมากเลยนะ"
"จิ่ง เชียน! เป็นคุณใช่ไหม? คุณลบวิดีโอของฉันใช่ไหม?"
"ใช่สิ ฉันเอง ฉันคุยโทรศัพท์กับชู้ แล้วคุณก็อัดเสียงไว้ ฉันเลยโกรธจัดเข้าไปตะลุมบอนกับคุณ แต่ดันพลาดทำให้ตัวเองตกบันไดลงไป กระแทกหัว ฉันยังไปหาคนที่โรงพยาบาลให้แฮ็กเข้าโทรศัพท์คุณ ลบเสียงบันทึกทั้งหมดของคุณ ทำให้คุณมีบันทึกเสียงแต่เอาออกมาไม่ได้"
คำพูดเหล่านี้ จิ่งเชียนแค่พูดเพื่อยั่วโมโหเจียงหยู่ซีเท่านั้น ถึงแม้จะเป็นความจริง แต่ตอนนี้ไม่มีหลักฐาน ความจริงก็กลายเป็นเท็จ
คนฉลาดควรจะรู้จักพอ แต่ใครจะรู้ว่าเจียงหยู่ซีกลับเบิกตากว้าง ทำหน้าโกรธจัดแล้วตะโกนว่า "ฉันรู้แล้วว่าเป็นคุณ!"
จิ่งเชียน: ...
ผู้หญิงคนนี้สมองคงโดนลาเตะมาอย่างน้อยสามทีแล้วล่ะมั้ง?
พูดจบ เธอยังหันไปมองท่านผู้เฒ่า ร้องไห้อย่างน้อยใจ "ท่านผู้เฒ่า ท่านได้ยินไหมคะ? เธอยอมรับแล้ว! เป็นเธอนั่นแหละ!"
จ้านอวี้เหิงที่อยู่ข้าง ๆ ในที่สุดก็ทนไม่ไหว วางตะเกียบลง
แต่ก่อน เขาคิดว่าจิ่งเชียนกับเจียงหยู่ซีมีไอคิวไม่อยู่ในระดับเดียวกัน
วันนี้ พวกเธอก็ยังไม่อยู่ในระดับเดียวกัน แต่ครั้งนี้ เป็นจิ่งเชียนที่บดขยี้เจียงหยู่ซีฝ่ายเดียว
"เรื่องนี้จบแค่นี้ ต่อไปห้ามใครพูดถึงอีก"
ท่านผู้เฒ่าก็ทนฟังไม่ไหวแล้ว จึงตัดบทสนทนาทันที
เจียงหยู่ซีเบิกตากว้างที่มีน้ำตาคลอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ และความรู้สึกถูกดูหมิ่น
"ทำไมคะ? ท่านผู้เฒ่า เธอยอมรับแล้วว่าเป็นคนทำ ทำไมท่านไม่เพียงแค่ไม่จัดการ แต่ยังไม่อนุญาตให้หลานพูดถึงอีกด้วย?"
แค่ผู้หญิงที่มีดวงชะตาเข้ากับพี่ชวนเท่านั้นเองไม่ใช่หรือ? เธอมีสิทธิ์อะไรมาวางอำนาจในตระกูลจ้าน? เธอยังนอกใจพี่ชวนอีกด้วย!


## บทที่ 7: รักษาสถานะของตัวเอง

เจียงหยู่ซีจริงๆ แล้วไม่เข้าใจเลยว่า จิ่งเชียนนอกจากใบหน้าที่สวยงามราวกับนางจิ้งจอกแล้ว ยังมีอะไรดีอีก?
แต่ตอนนี้ท่านผู้เฒ่าจ้านไม่ได้ตั้งใจจะสืบสาวเรื่องนี้อีกต่อไปแล้ว
"หยู่ซี ก่อนหน้านี้ตอนที่หลีชวนยังไม่ได้แต่งงาน การที่เธอสนิทสนมกับเขา ฉันไม่มีข้อคัดค้านอะไร แต่ตอนนี้เขาได้แต่งงานกับจิ่งเชียนแล้ว จิ่งเชียนคือภรรยาของเขา ดังนั้นฉันหวังว่าเธอจะรักษาสถานะของแขกเอาไว้ อย่าได้จงใจก่อให้เกิดความขัดแย้งระหว่างพวกเขาทั้งสอง นี่เป็นสิ่งที่ฉันไม่อยากเห็น"
น้ำตาแข็งค้างอยู่บนใบหน้าอย่างแข็งทื่อ ตอนนี้เจียงหยู่ซีถึงกับร้องไห้ไม่ออกแล้ว ได้แต่มองท่านผู้เฒ่าอย่างเหม่อลอย
นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เธอเข้ามาในบ้านจ้านที่ท่านผู้เฒ่าพูดกับเธออย่างไม่สุภาพเช่นนี้
แม้ว่าเจียงหยู่ซีจะรู้สึกไม่ยอมรับและรู้สึกว่าตัวเองถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมอย่างรุนแรงในตอนนี้ แต่จากความเข้าใจของเธอที่มีต่อท่านผู้เฒ่า เธอรู้ว่าตัวเองไม่ควรพูดอะไรอีก
ถ้าพูดต่อไป ท่านผู้เฒ่าอาจจะไล่เธอออกไปก่อนกำหนด
แต่คำพูดของท่านผู้เฒ่าที่ว่า "สถานะของแขก" ก็ยังคงทิ่มแทงหัวใจของเจียงหยู่ซีอย่างลึกซึ้ง
สำหรับเธอแล้ว นับตั้งแต่ก้าวเข้าประตูบ้านจ้าน เธอก็ถือว่าตัวเองเป็นคนของบ้านจ้านแล้ว
เธอเริ่มรักพี่ชวนตั้งแต่อายุ 17 ปี แม้ว่าตอนนี้เขาจะกลายเป็นคนพิการ เธอก็ไม่เคยรังเกียจเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว
เธอถึงกับรู้สึกดีใจที่พี่ชวนกลายเป็นคนพิการ ไม่อย่างนั้นคนที่เพียบพร้อมอย่างเขาคงไม่มีวันหันมามองเธอเลย
เธอยอมลดตัวลงมาถึงขนาดนี้แล้ว ทำไมคุณปู่ถึงมองไม่เห็นความดีของเธอล่ะ?
แล้วที่เธอพยายามมาตลอดเวลานี้ พยายามทำให้ตัวเองเป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบ พยายามดูแลพี่ชวนให้ดี พยายามทำให้พี่ชวนมีกำลังใจในการใช้ชีวิตอีกครั้ง ทั้งหมดนี้สามารถถูกลบล้างไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?
เจียงหยู่ซีคิดว่าคำพูดของท่านผู้เฒ่านั้นโหดร้ายพอแล้ว แต่เธอไม่รู้ว่าต่อไปนี้ ท่านผู้เฒ่ายังสามารถโหดร้ายยิ่งกว่าเดิมได้อีก
"ก่อนหน้านี้ตอนที่เธอมาที่บ้านจ้าน เธอเคยบอกว่าเธอพักที่ห้องรับรองก็ได้ ตอนนั้นบ้านจ้านยังไม่มีแม่บ้าน ฉันจึงใจอ่อนและให้ผู้จัดการบ้านสวีจัดห้องในตัวบ้านหลักให้เธอ แต่เรื่องที่เชียนเชียนเสนอเมื่อครู่ก็ถูกต้อง ตอนนี้หลีชวนเป็นคนที่มีภรรยาแล้ว การที่จะมีหญิงสาวโสดเข้าออกในเขตบ้านหลักได้ตลอดเวลานั้นไม่เหมาะสม เดี๋ยวหลังจากกินข้าวเสร็จ เธอขึ้นไปเก็บของ ฉันจะให้ผู้จัดการบ้านสวีจัดบ้านเดี่ยวหลังหนึ่งให้เธอเป็นห้องรับรอง"
เจียงหยู่ซีรู้สึกเย็นเฉียบไปทั้งร่าง เย็นจนชา
น้ำตาไหลลงมาเหมือนลูกปัดที่หลุดจากสาย ไม่หยุด
เธอทำอะไรผิด?
ไม่ใช่เธอที่นอกใจ ทำไมคนที่ถูกลงโทษกลับเป็นเธอ?
แต่ตอนนี้เจียงหยู่ซีไม่กล้าพูดอะไรทั้งสิ้น
เธอไม่เคยคิดเลยว่าคุณปู่จะมืดบอดถึงขนาดนี้
แต่ถึงจะมืดบอดแค่ไหน เธอก็ยังต้องพึ่งพาเขาอยู่ดี
เมื่อเห็นว่าเจียงหยู่ซีร้องไห้อย่างเจ็บปวดจริงๆ จิ่งเชียนก็รู้สึกเจริญอาหารขึ้นมา
เมื่อท่านผู้เฒ่าและคุณชายใหญ่จ้านอวี้เหิงรู้สึกตัว พวกเขาก็พบว่าอาหารเต็มโต๊ะนั้น ในช่วงเวลาอันสั้นกลับเห็นก้นจานเสียแล้ว
ท่านผู้เฒ่า: ...
จ้านอวี้เหิง: ...
มองหญิงสาวที่กินอย่างสง่างาม ท่านผู้เฒ่าจู่ๆ ก็รู้สึกว่าสมองของตัวเองเริ่มปวด
"เชียนเชียน"
"อืม" จิ่งเชียนกินไปพลางตอบรับไปพลาง ท่าทางเป็นธรรมชาติมาก ราวกับเป็นหลานสาวที่กำลังตอบคุณปู่ของตัวเอง
"หัวของเธอไม่เป็นไรใช่ไหม?" ท่านผู้เฒ่าถามด้วยความเป็นห่วง
"แค่บาดเจ็บเล็กน้อย ไม่เป็นไร"
ท่านผู้เฒ่าพยักหน้า แล้วพูดว่า "เมื่อกี้ตอนที่เธอไปตรวจที่โรงพยาบาล หลีชวนก็ทำกายภาพบำบัดกลับมาแล้ว อารมณ์ของเขาไม่ค่อยดีนัก เธอเป็นภรรยาของเขา ควรจะใช้เวลาดูแลเอาใจใส่เขาให้มากกว่านี้"
【ความรักเต็มเปี่ยม ไร้ความทารุณ+ทุกคนรัก+ตัวตนลับ】พ่อ: "เชียนเชียน ถึงแม้เขาจะเป็นอัมพาต แต่ถ้าเธอแต่งงานกับเขา บริษัทของเราก็จะไม่ต้องล้มละลาย!"
แม่: "และน้องสาวของเธอก็จะได้รับการรักษาโรคหัวใจที่ดีที่สุดด้วย"
คู่หมั้น: "แบบนี้เธอไม่เพียงแต่จะช่วยฉันแย่งชิงทรัพยากรจากเขา แต่ยังรักษาความบริสุทธิ์ของร่างกายและจิตใจไว้ได้!"
ทุกคนคิดว่าจิ่งเชียนน่าสงสาร: อายุยังน้อยก็ต้องเสียชีวิตให้กับคนพิการ ไม่เพียงแต่ต้องแต่งเพลงให้น้องสาวเบื้องหลัง สร้างภาพลักษณ์อัจฉริยะดนตรีให้เธอ ยังต้องช่วยคู่หมั้นแย่งชิงทรัพยากรภาพยนตร์และโทรทัศน์ สุดท้ายกลับถูกคู่หมั้นและน้องสาวทรยศหักหลัง ถูกนอกใจจนหัวเขียวโร่
*
โอ้โห! จิ่งเชียนลืมตาขึ้นหลังจากข้ามมิติ ก็พบว่าตัวเองกลายเป็นคนน่าสงสาร
ในฐานะตัวร้ายใหญ่ที่ใครๆ ก็หวาดกลัว การได้เกิดใหม่อีกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นดารา เป็นหมอเทวดา เปิดบริษัท ผสมไวน์แดง ทำเครื่องสำอางสมุนไพร... ชีวิตของเธอสนุกสนานเต็มที่ ทำให้ตาของคนที่เคยดูถูกเธอแทบบอด
แต่ว่า... หลังจากส่งคู่หมั้นนิสัยเหมือนชาเขียวไปแล้ว ทำไมถึงมีสามีนิสัยเหมือนดอกบัวขาวมาอีก คอยแกล้งป่วยเป็นโรคจิตทุกวัน?
"ฉันรักษาอาการอัมพาตของคุณจนหายดีแล้ว การแต่งงานเพื่อเสริมดวงก็สำเร็จแล้ว คุณยังจะเอาอะไรอีก? ปล่อยมือนะ ฉันจะหย่า!"
"ภรรยา ฉันยังรู้สึกไม่สบายตรงนี้อีกนิดหน่อย" มองชายหนุ่มที่แกล้งป่วยอย่างไม่ตั้งใจ ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็เกาะติดเธอเหมือนอุปกรณ์ประดับชิ้นใหญ่ จิ่งเชียนโมโหแล้ว: "จ้านหลีชวน ภาพลักษณ์พระเอกเย็นชาของคุณจะเอาไว้หรือเปล่า?"