ทายาทตระกูลฟื้นคืนชีพ
จ้าย จิ้น
## บทที่ 1 ตำนานของเสี้ยวจื่อ

เมืองหลวง
ภายใต้แสงนีออนอันเจิดจ้า ส่องสะท้อนความเจริญรุ่งเรืองของเมืองหลวง การจัดการแข่งขันโอลิมปิกทำให้เมืองโบราณแห่งนี้เปล่งประกายเสน่ห์อันน่าทึ่ง ในฐานะศูนย์กลางการเมืองวัฒนธรรมและการแลกเปลี่ยนระหว่างประเทศ เมืองที่มีประวัติศาสตร์การสร้างเมือง 3,000 ปีและประวัติศาสตร์การเป็นเมืองหลวง 850 ปีแห่งนี้ได้กลายเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ในใจประชาชนทั่วประเทศ
ย่านบาร์ทางตะวันออกของเมืองหลวง เป็นสถานที่ที่เทียบชั้นได้กับบาร์ย่านเดอะนอร์ตอันมีชื่อเสียง ขณะนี้ ไม่ไกลจากบาร์เก่าเมืองปักกิ่ง ภายใต้แสงไฟถนนสลัว ชายวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังเดินโซเซไปตามถนน ทอดเงายาวไปบนพื้น
ช่วงนี้เป็นฤดูร้อนพอดี กางเกงขาสั้นราคาสิบหยวนจากแผงข้างทาง ลวดลายสีสันฉูดฉาด ดูเหมือนกางเกงชายหาด วัสดุที่ใช้ก็คุณภาพต่ำ คิดดูก็รู้ ของราคาสิบหยวน จะมีของดีได้อย่างไร สวมเสื้อกล้ามสีขาว มีลายพิมพ์ดอกไม้ที่อกด้านซ้าย หัวกระดาษน่าตกใจ คณะกรรมการทหารแห่งหัวเซี่ย ด้านล่างมีตัวอักษร 'แปดหนึ่ง' ชายวัยกลางคนไม่ได้แต่งตัว หนวดเคราไม่เรียบร้อย แต่ระหว่างคิ้วยังเห็นได้ถึงรูปร่างหน้าตาที่หล่อเหลา ตอนหนุ่มๆ เขาต้องเป็นหนุ่มหล่อแน่นอน แต่จากท่าเดินที่กะเผลกของเขา หนุ่มหล่อคนนี้กลับเป็นคนขาเป๋ คนพิการ
ในมือถือเหล้าเอ้อร์กั่วโถวตราดาวแดงที่ถูกที่สุด ภายใต้แสงไฟสลัวสีเหลือง ชายวัยกลางคนเดินโซเซไปตามถนน หยุดเป็นระยะเพื่อแหงนหน้าดื่มสองอึก
บนถนน จู่ๆ รถแอสตันมาร์ตินคันหนึ่งก็พุ่งผ่านไป ตามด้วยเฟอร์รารี่ F430 ทั้งสองคันเป็นรถเปิดประทุน บนรถมีชายหญิงสี่ห้าคนกรีดร้องโห่ร้อง ทำให้คนเดินถนนต้องถอนหายใจเป็นระยะ ลูกหลานตระกูลดังในสี่เก้าฉางก็ยังคงหยิ่งผยองเหมือนเดิม
ในตอนนั้นเอง รถทั้งสองคันก็กลับรถทันที วิ่งสวนทางมาทางชายวัยกลางคน ราวกับว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ป้ายทะเบียนหน้ารถก็น่าตกใจมาก เป็นป้ายทะเบียนของเขตทหารเมืองหลวง ไม่แปลกที่พวกนี้กล้าหยิ่งผยองขนาดนี้
บนรถแอสตันมาร์ติน ชายหนุ่มที่นั่งที่คนขับลงมา สวมเสื้อยืดแขนสั้นลำลองแบรนด์แวร์ซาเช่ ผมสั้นเกรียน ข้างๆ มีสาวสองคนตามมา คนหนึ่งใส่เดรสสายเดี่ยวสั้น ใต้สายผ้าบางเหมือนลูกไม้โปร่ง เห็นยกทรงสีดำชัดเจน หูเต็มไปด้วยรูเจาะ ห้อยต่างหูเล็กๆ ไม่ต่ำกว่าสิบอัน อีกคนใส่เสื้อกล้ามสั้น กางเกงยีนส์ขาสั้น รูปร่างก็ยั่วยวนไม่แพ้กัน ที่พิเศษกว่านั้นคือ ผู้หญิงคนนี้มีห่วงที่ริมฝีปาก เข้ากับการแต่งตัวแบบนี้ดูเซ็กซี่มาก
พอชายหนุ่มลงจากรถ สาวสองคนก็ตามลงมา เดินมาโอบแขนชายหนุ่มทั้งสองข้างอย่างไม่สนใจสายตาใคร
"โอ้! นี่ไม่ใช่เสี้ยวจื่อผู้มีชื่อเสียงของเมืองหลวงเราหรอกหรือ? ทำไมไม่ไปโรงแรมหวางเฉาล่ะ? ทำไมไม่ไปโรงแรมแห่งชาติล่ะ มาอยู่ที่ถนนแบบนี้ จุ๊จุ๊ ดื่มเหล้าเอ้อร์กั่วโถวตราดาวแดงขวดละสามหยวน รสนิยมช่างแปลกจริงๆ" ชายหนุ่มไม่มีท่าทีให้เกียรติเลยสักนิด ตรงกันข้าม กลับมีรอยเยาะเย้ย เดินอย่างหยิ่งผยองมาหยุดตรงหน้าชายวัยกลางคน
ตอนนี้ ชายอ้วนคนหนึ่งพร้อมสาวสวยก็ลงมาจากรถเฟอร์รารี่ ชายอ้วนเป็นคนเมืองจิ้น เมืองจิ้นมีเหมืองถ่านหิน เจ้าของเหมืองรวย เมื่อไม่กี่ปีก่อน มีข่าวลือว่า เจ้าของเหมืองถ่านหินจากเมืองจิ้น หอบกระสอบเงินสดมาซื้อบ้านในเมืองหลวงและมหานครเซี่ยงไฮ้ คนอื่นซื้อทีละห้อง พวกเขาซื้อทั้งตึก ดูได้จากความร่ำรวยของพวกเขา
ชายอ้วนแซ่เอี๋ยน ชื่อเอี๋ยนฮวา มีแซ่เดียวกับเอี๋ยนลาวซีจอมยุทธ์ผู้มีชื่อเสียงแห่งเมืองจิ้น ครอบครัวชายอ้วนเป็นเจ้าของเหมืองถ่านหินที่มีชื่อเสียงในเมืองจิ้น มีเหมืองถ่านหินหลายแห่ง ยังมีโรงงานถลุงเหล็กด้วย ครอบครัวส่งเขามาเรียนที่เมืองหลวง จุดประสงค์ไม่ใช่อยากให้ชายอ้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญอะไร อาป๋าเอี๋ยนมีจุดประสงค์เดียว ไม่ใช่พูดว่าเมืองหลวงมีข้าราชการเยอะหรอกหรือ? ให้ชายอ้วนใช้เงินหยวนเปิดทาง รู้จักเจ้าชาย เจ้าหญิงอะไรพวกนี้ ชายอ้วนก็ไม่ทำให้พ่อผิดหวัง อาศัยเงินก้อนโตในมือก็รู้จักคนในไท่จื่อเฉวียนไม่น้อย และเอี๋ยนพางจื่อใช้เงินหยวนหลายร้อยล้าน จนในที่สุดก็ได้ผล ชายหนุ่มตรงหน้านี้ก็คือหนึ่งในนั้น และยังเป็นลูกหลานตระกูลดีอย่างแท้จริง
"เสี่ยวหยาง นี่คือคนไร้ค่าที่นายพูดถึงใช่ไหม? ลูกนอกสมรสของตระกูลเนี่ย คนที่ชาวเมืองหลวงเรียกว่าดาวอัปมงคลน่ะ?" ชายอ้วนมักอยู่กับชายหนุ่มเสมอ ย่อมได้ยินเรื่องในวงการบ้าง และในนั้น ที่คนพวกนี้พูดถึงบ่อยที่สุด ก็คือเสี้ยวจื่อคนนี้
ตอนนี้ ชายวัยกลางคนกลับนั่งโซเซอยู่ที่ขอบแปลงดอกไม้ริมทาง ไม่สนใจคำเยาะเย้ยของหยางจื้อเลย ราวกับไม่ได้พูดถึงเขา เมาได้ที่ในฤทธิ์แอลกอฮอล์ กระดกเหล้าเอ้อร์กั่วโถวอีกอึกลงคอ
การกระทำนี้ทำให้หยางจื้อโกรธมาก ใบหน้าฉายแววโกรธเกรี้ยว แล้วก็เตะเข้าที่หน้าอกของชายวัยกลางคนอย่างจัง ทำให้ลุงวัยกลางคนล้มลงไปกับพื้น มองดูชายวัยกลางคนที่กำลังบิดตัวด้วยความเจ็บปวด หยางจื้อตะโกนด้วยความโกรธว่า "เนี่ยเจิ้นปัง แกคงสบายดีนักสินะ"
"พี่หวา ไอ้แก่นี่ทำอะไรให้เสี่ยวจื้อโกรธหรือ คนแบบนี้ กล้าไม่แยแสเสี่ยวจื้อ นี่มันไม่ใช่การหาเรื่องโดนตีหรอกหรือ" สาวสวยข้างๆ เอี๋ยนพางจื่อถามด้วยความสงสัยเบาๆ
หยางจื้อคนนี้ ปกติแล้วเป็นคนสุภาพเรียบร้อย วางตัวเป็นชนชั้นสูงตลอด ชนชั้นสูงก็ต้องมีความสง่างามและมารยาท ดังนั้น แม้ว่าหยางจื้อจะมีฐานะร่ำรวย แต่ในเมืองหลวงนี้ นอกจากชอบผู้หญิงสวยแล้ว ก็ไม่เคยก่อเรื่องวุ่นวาย นับว่าเป็นคนที่มีชื่อเสียงดี แต่วันนี้กลับโกรธคนเมาคนหนึ่งขนาดนี้ สาวสวยก็รู้สึกแปลกใจมาก
เอี๋ยนฮวามองดูชายวัยกลางคนที่ล้มอยู่ในพุ่มดอกไม้แต่ยังกำขวดเหล้าไว้แน่น ใบหน้าฉายแววสงสาร พูดเบาๆ ว่า "พูดถึงคนนี้ ก็ต้องพูดถึงตระกูลที่อยู่เบื้องหลังเขาด้วย ฮึๆ ตระกูลเนี่ย สมัยก่อนตระกูลเนี่ยในเมืองหลวงนี้มีชื่อเสียงโด่งดังมากนะ"
"โด่งดังยังไงหรือคะ" สาวสวยมีนิสัยชอบซักไซ้ไล่เลียง จึงคุยกับเอี๋ยนพางจื่อต่อ
อ้วนมองดูหยางจื้อ แล้วพูดเบาๆ ว่า "ตระกูลเนี่ย เป็นตระกูลขุนนางผู้ก่อตั้งประเทศ ปู่ของไอ้ขี้เมานี่สมัยก่อนเป็นแม่ทัพที่มีชื่อเสียง การแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้รับอนุญาตจากคุณปู่ตระกูลเนี่ย ก็เลยเป็นลูกนอกสมรส พ่อเขาก็ไม่กล้าพาเข้าบ้าน ต่อมาผู้ชายกลับมา ก็แต่งงานกับผู้หญิงที่มีฐานะเท่าเทียมกัน เรื่องนี้ก็ถูกลืมไป ต่อมาไม่รู้เพราะอะไร ลูกนอกสมรสคนนี้ก็ถูกพบตัว แต่กลับกลายเป็นคนพิการ เดินกะเผลกๆ
ตั้งแต่แรก คุณปู่ตระกูลเนี่ยก็ไม่พอใจมาก คิดว่านี่เป็นความอัปยศของตระกูลเนี่ย เด็กคนนี้ยิ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งความอัปยศ แต่เมื่อมาแล้ว ด้วยอำนาจของตระกูลเนี่ย การเลี้ยงดูคนว่างงานคนหนึ่งก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่
สาวสวยฟังจบ ก็เบ้ปาก พูดอย่างงงๆ ว่า "แต่เรื่องนี้ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวกับเขานะคะ เขาก็ไม่ได้เป็นคนตัดสินใจนี่"
"เนี่ยเจิ้นปัง ชีวิตสบายดีนักสินะ ยังมีเงินกินเหล้าอีก คงเป็นน้าสาวฉันให้มาอีกใช่ไหม แกนี่มัน เดินยังเดินไม่ตรง ยังอุตส่าห์มีชีวิตอยู่ น้าสาวฉันเพื่อแก ปีที่แล้วถึงได้แต่งงานออกไป แกก็ยังใจร้ายปล่อยให้น้าสาวฉันทนทุกข์แบบนี้ ทำไมแกไม่ตายไปซะล่ะ" หยางจื้อเตะชายวัยกลางคนที่นอนอยู่กับพื้นไม่หยุด พร้อมด่าทออย่างต่อเนื่อง
ชายวัยกลางคนเมื่อได้ยินคำว่าน้าสาว ดวงตาที่ขุ่นมัวก็สว่างวาบขึ้นชั่วครู่ ฉายแววเจ็บปวด แล้วก็กลับไปเป็นเหมือนเดิมในทันที นอนอยู่ในพุ่มดอกไม้ ไม่ขยับเขยื้อน ปล่อยให้หยางจื้อทำร้ายอย่างไรก็ตาม ปล่อยให้กิ่งดอกไม้เกี่ยวพันร่างกายและใบหน้า ราวกับตายไปแล้ว
ตอนนี้ อ้วนก็เดินตามมา "เสี่ยวจื้อ อย่าตีเลยครับ ดูสิ เขาไม่ขยับเลย จะตายแล้วหรือเปล่า"
ตอนนี้ หยางจื้อก็หยุด ถ่มน้ำลายอย่างแรง พูดด้วยความโกรธว่า "ไม่ตายหรอก คนทั้งโลกตายหมด คนนี้ก็ตายไม่ได้"
พูดพลางมองดูเนี่ยเจิ้นปังที่นอนเหมือนหมาตายอยู่ หยางจื้อด่าว่า "เนี่ยเจิ้นปัง ถ้าแกเป็นผู้ชาย ถ้าแกยังมีจิตสำนึกอยู่บ้าง ก็ไม่ควรทำให้น้าสาวฉันเจ็บปวดแบบนี้ คนอย่างแก มีชีวิตอยู่ก็แค่ทำร้ายคนอื่น คิดให้ดีๆ หาที่ไปฆ่าตัวตายซะ กูจะไปเก็บศพให้"


## บทที่ 2 การตัดสินใจที่ยากลำบาก

รถสปอร์ตสองคันแล่นหายไปอย่างรวดเร็ว หลังจากผ่านไปประมาณสิบนาที เนี่ยเจิ้นปังค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า ในตอนนี้ เมื่อมองดูอย่างละเอียด ขาซ้ายของเนี่ยเจิ้นปังดูไม่ค่อยคล่องแคล่วนัก สั้นกว่าขาขวาอยู่เล็กน้อย
การถูกทำร้ายเมื่อครู่นี้ดูเหมือนจะไม่ส่งผลกระทบใดๆ ต่อเนี่ยเจิ้นปัง เขาฝึกศิลปะการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก อีกทั้งในช่วงยี่สิบปีที่ผ่านมา เขาก็เป็นเป้าหมายให้พวกลูกหลานตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงเยาะเย้ยและดูถูก การถูกทำร้ายเช่นนี้สำหรับเนี่ยเจิ้นปังแล้วเป็นเรื่องปกติธรรมดา ทายาทของตระกูลเนี่ย ฮึ ฮึ คำเรียกนี้ เนี่ยเจิ้นปังรู้ดีว่ามันเป็นเพียงคำเยาะเย้ยเท่านั้น ลูกนอกสมรสของตระกูลเนี่ย คนที่แม้แต่ท่านผู้เฒ่าเนี่ยก็ไม่ยอมรับจนวันตาย จะมีสิทธิ์อะไรที่จะได้เรียกว่าทายาท
เนี่ยเจิ้นปังกลายเป็นเรื่องตลกขบขันใหญ่ในกลุ่มทายาทตระกูลใหญ่ทั้งเมืองหลวง สมัยที่ท่านผู้เฒ่ายังมีชีวิตอยู่ ไม่ว่าอย่างไร การทำร้ายสุนัขก็ต้องดูหน้าเจ้าของ แต่หลังจากที่ท่านผู้เฒ่าจากไป แม้แต่ตระกูลเล็กๆ ที่แต่ก่อนไม่กล้าแม้แต่จะผายลมต่อหน้าตระกูลเนี่ย ก็กล้าที่จะมาอาละวาดต่อหน้าเนี่ยเจิ้นปัง ดังนั้น การหาความสุขจากการรังแกลูกหลานตระกูลใหญ่ผ่านตัวเนี่ยเจิ้นปังจึงกลายเป็นงานอดิเรกของเหล่าลูกขุนนางในเมืองหลวง
ได้ลิ้มรสทั้งความอบอุ่นและความเย็นชาของมนุษย์ เนี่ยเจิ้นปังถึงกับคิดว่า หากไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุรถชนเมื่อยี่สิบสี่ปีก่อน บางทีตอนนี้เขาอาจจะมีครอบครัวที่มีความสุข มีลูกๆ มาคอยปรนนิบัติ แม้จะไม่มีอำนาจ แต่ก็คงจะใช้ชีวิตอย่างสบายใจ อำนาจที่ว่าของตระกูลเนี่ย เนี่ยเจิ้นปังไม่เคยได้ลิ้มรส สิ่งที่ได้รับมีเพียงความทรงจำอันเจ็บปวดเท่านั้น แต่ถ้าหากมีโอกาสได้เริ่มต้นใหม่ ตัวเองจะเลือกอย่างไร เนี่ยเจิ้นปังก็ไม่รู้
หยางอันนา เป็นชื่อที่เนี่ยเจิ้นปังไม่อยากจะนึกถึง หยางอันนา ก็คือน้าสาวของหยางจื้อ ตระกูลหยางมีพี่น้องสี่คน พี่ใหญ่หยางอันกั๋ว พี่รองหยางอันปาง พี่สามหยางอันจวิน และน้องสาวหยางอันนา อันนาเป็นลูกสาวคนเดียวของตระกูลหยาง เป็นดั่งไข่มุกในอุ้งมือ เป็นที่รักใคร่ของท่านผู้เฒ่าตระกูลหยาง แต่หยางอันนากลับไปหลงรักคนขาเป๋แห่งตระกูลเนี่ย
"พี่เจิ้นปาง หนูโตแล้วจะต้องแต่งงานกับพี่ให้ได้!"
"เจิ้นปาง ฉันไม่สนใจ ฉันแค่อยากอยู่กับคุณ ขาของคุณเป็นแบบนี้เพราะฉัน ฉันไม่สามารถทอดทิ้งคุณได้ คุณปู่เคยบอกว่า ตระกูลหยางไม่จำเป็นต้องใช้ความสุขของฉันแลกกับอำนาจ ถ้าพี่ชายทั้งสามคนไม่สามารถค้ำจุนตระกูลหยางได้ ก็คงเป็นชะตากรรมของตระกูลหยาง"
"เจิ้นปาง ดื่มให้น้อยลงหน่อยสิ หรือว่าคุณยังไม่ยอมรับฉันอีก ฉันเคยบอกแล้วว่า ฉันรักตัวตนของคุณ ไม่ใช่แค่ความกตัญญู"
คำพูดของหยางอันนาดังก้องอยู่ในความคิดของเนี่ยเจิ้นปัง หยางอันนาคือเด็กผู้หญิงที่เนี่ยเจิ้นปังช่วยออกมาจากอุบัติเหตุรถชน ตอนนั้น เนี่ยเจิ้นปังอายุสิบหกปี หยางอันนาอายุสิบสามปี
ไม่สามารถเป็นแบบนี้ต่อไปได้อีกแล้ว เนี่ยเจิ้นปังยืนตัวตรง แม้ว่าร่างกายจะดูค่อนข้างงอเพราะการดื่มสุราเป็นประจำ วิชาหมัดสิงหยี่ก็ทิ้งไปนานแล้ว แม้ว่าจะดูไม่สมดุลเพราะความพิการ แต่ในตอนนี้ เนี่ยเจิ้นปังก็พยายามยืนตัวตรงอย่างสุดแรง คนในตระกูลเนี่ยมีความภาคภูมิใจของตระกูลเนี่ย
ความตายอาจเป็นการปลดปล่อย มันคงเป็นชีวิตที่เขาได้ใช้มาทั้งชีวิตนี้ เนี่ยเจิ้นปังกำมือแน่นแล้วเดินโซเซไปยังที่พักของตัวเอง
วันรุ่งขึ้น เช้าตรู่ เนี่ยเจิ้นปังก็ตื่นขึ้นมาแล้ว นี่เป็นวันที่เขาตื่นเช้าที่สุดในรอบยี่สิบปี เขาสวมชุด Salvatore Ferragamo ที่หยางอันนาซื้อให้ ซึ่งเป็นแบรนด์เสื้อผ้าผู้ชายหรูระดับโลก สไตล์เรียบ จริงจัง และเรียบง่าย
แต่ตอนนี้เมื่อสวมใส่บนร่างของเนี่ยเจิ้นปังที่สูงกว่าหนึ่งเมตรแปดสิบ ดูพอดีตัวมาก แม้ว่าชีวิตของเนี่ยเจิ้นปังจะไม่ประสบความสำเร็จอะไรเลย แต่เพราะเคยคลุกคลีกับคนมีอำนาจมามาก ตอนนี้เนี่ยเจิ้นปังจึงมีบุคลิกของผู้มีอำนาจอยู่ในตัว
บนโต๊ะมีโทรศัพท์มือถือโนเกีย 5110 รุ่นเก่า ในยุคที่สมาร์ทโฟนและโทรศัพท์ 3G เต็มไปหมด มือถือจอเดียวทรงแท่งแบบนี้ถือว่าเป็นของโบราณ นี่เป็นของขวัญจากหยางอันนา ตอนนั้นมันเป็นเครื่องแรกในเมืองหลวง เป็นของขวัญที่ล้ำค่ามาก
เขากดหมายเลขหนึ่ง ด้วยการดื่มเหล้าเป็นประจำ เสียงของเนี่ยเจิ้นปังจึงแหบพร่า: "น้องสาวหรือ? พี่เอง"
เนี่ยจื่อหยู น้องสาวต่างมารดาของเนี่ยเจิ้นปัง ชื่อมาจาก 'จวงจื่อ·ชิวสุ่ย' ที่ว่า "ท่านไม่ใช่ปลา จะรู้ได้อย่างไรว่าปลามีความสุข" เป็นชื่อที่ท่านผู้เฒ่าตั้งให้ ความหมายง่ายๆ คือหวังให้ลูกสาวของตระกูลเนี่ยทุกคนมีความสุขและสมหวัง ในตระกูลเนี่ย นับจากรุ่นท่านผู้เฒ่า รุ่นพ่อของเนี่ยเจิ้นปังมีลูกชายสองคนลูกสาวสองคน มาถึงรุ่นของเนี่ยเจิ้นปัง ลุงของเขาซึ่งเป็นลูกชายคนโตของท่านผู้เฒ่า เนี่ย กั๋วต้ง มีลูกชายสองคน ส่วนพ่อของเนี่ยเจิ้นปัง เนี่ย กั๋วเหว่ย มีลูกสาวคนเดียวคือเนี่ยจื่อหยู ท่านผู้เฒ่าเนี่ยมีความเด็ดเดี่ยวแบบทหาร อำนาจของตระกูลเนี่ยไม่จำเป็นต้องให้ผู้หญิงมารักษาไว้
"มีอะไรจะคุยกับฉันหรือ? จะขอเงินไปซื้อเหล้าหรือ? ขอโทษนะ ฉันไม่ใช่องค์กรการกุศล ฉันไม่มีหน้าที่ต้องเลี้ยงคนไร้ค่าอย่างนาย ก็เพราะนายนี่แหละ ที่ทำให้ตระกูลเนี่ยต้องตกต่ำมาถึงขนาดนี้" น้ำเสียงของเนี่ยจื่อหยูไม่ดีเลย
เนี่ยเจิ้นปังไม่ได้ใส่ใจ ที่ว่ายิ่งรักมากก็ยิ่งเกลียดมาก ความจริงแล้ว ทั้งเนี่ยจื่อหยูและแม่ของเธอ เย่ซูเสียน ต่างก็ดีกับเขามาก ดูแลเอาใจใส่ทุกอย่าง จากที่เคยหวังในตัวเขาจนกลายเป็นผิดหวัง สำหรับคนที่ทำร้ายตัวเอง เนี่ยจื่อหยูหวังว่าจะใช้วิธีนี้ปลุกให้เนี่ยเจิ้นปังลุกขึ้นมาสู้ แต่น่าเสียดายที่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล
เนี่ยเจิ้นปังยิ้มขื่นๆ เขาคิดว่าทุกอย่างเป็นเพราะตัวเขาเองที่เป็นพี่ชายไม่ได้ทำหน้าที่ให้ดี แต่เดิมท่านผู้เฒ่าหวังให้ลูกสาวของตระกูลเนี่ยทุกคนใช้ชีวิตอย่างอิสระ แต่ความเป็นจริง กลับทำให้เนี่ยจื่อหยูต้องแต่งงานกับคนที่เธอไม่อยากแต่งด้วย ทุกอย่างก็เพื่อตระกูลเนี่ย เพื่อรักษาที่ยืนของตระกูลเนี่ยในเมืองหลวงเท่านั้น แค่นี้ก็พอจะเดาได้ว่า ชีวิตของเนี่ยจื่อหยูคงไม่มีความสุข คนของบ้านเฉินคนนั้น ชื่อเสียงภายนอกก็ไม่ดีเลย


## บทที่ 2 การตัดสินใจที่ยากลำบาก_2

"จื่ออวี๋ อย่าเพิ่งวางสายนะ ฉันอยากใช้รถ ฉันอยากไปดูมหาวิทยาลัยจิงเฉิง ที่นั่นเป็นสถาบันแม่ของฉัน เรียนมาสี่ปีแต่สุดท้ายไม่ได้ใบปริญญา นี่เป็นความเสียใจของฉัน จื่ออวี๋ ถือว่าเป็นเรื่องสุดท้ายที่ฉันขอร้องเธอ" เนี่ยเจิ้นปังพูดเสียงเบา
ไม่มีอะไรเศร้ายิ่งกว่าการที่หัวใจตายด้าน ในตอนนั้น แม้ว่าผลการเรียนของเนี่ยเจิ้นปังจะไม่ได้ดีนัก แต่การจบการศึกษาไม่ใช่ปัญหา แต่หลังจากตระกูลเนี่ยล่มสลาย เนี่ยเจิ้นปังกลายเป็นเป้าโจมตีของทุกคน แม้แต่แม่เลี้ยงเย่ซูเสียนที่พยายามปกป้องเขาก็ยังได้รับบาดเจ็บ เหลือเพียงแค่หนึ่งเดือนก็จะได้รับใบปริญญา แต่ในตอนนั้น เมื่อเนี่ย ฟู่ได้ยินว่าเย่ซูเสียนบาดเจ็บ ด้วยความโกรธจัด จึงบังคับให้เนี่ยเจิ้นปังออกจากโรงเรียน ตอนนี้เนี่ยเจิ้นปังได้เตรียมใจที่จะตายแล้ว ทุกอย่างดูไม่สำคัญอีกต่อไป จะอ้อนวอนหรือขอความเมตตาก็ตามใจเขา
อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดเนี่ยจื่อหยูก็ใจอ่อน: "อีกสิบนาที รถจะไปรับ"
หลังจากวางสาย เนี่ยเจิ้นปังก็โทรหาหยางอันนา ทันทีที่ต่อติด เสียงหวานใสก็ดังมาจากปลายสาย: "เจิ้นปัง วันนี้ทำไมถึงโทรหาฉันล่ะคะ?"
น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดีใจ ทำให้เนี่ยเจิ้นปังปวดหัว เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดว่า: "อันนา อย่าทำแบบนี้เลย ฉันเป็นแค่คนพิการ เป็นลูกนอกสมรสที่ต่ำต้อย ฉันไม่คู่ควรกับเธอหรอก เธอทำแบบนี้ มันคุ้มค่าเหรอ?"
ตอนนี้หยางอันนาเหมือนผู้หญิงที่เสียสติ ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ตะโกนผ่านโทรศัพท์: "เจิ้นปัง อย่าพูดแบบนั้น มันคุ้มค่า มันคุ้มค่าจริงๆ ชาตินี้ฉันยอมรับแค่คุณคนเดียว ฉันหยางอันนา เป็นคนของคุณตอนมีชีวิต ตายไปก็เป็นผีของคุณ แม้จะรอจนแก่เฒ่า ฉันก็จะรอคุณ"
ถอนหายใจ เนี่ยเจิ้นปังไม่รู้จะพูดอย่างไร เขาไม่รู้ว่าท่าทีของหยางอันนาเป็นการตอบแทนบุญคุณหรือความรักจริง เพราะตลอดหลายปีมานี้ เนี่ยเจิ้นปังหลีกเลี่ยงมาตลอด เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหยางอันนา เนี่ยเจิ้นปังรู้สึกผิด สาวสวยที่เปี่ยมด้วยความสดใสควรมีชีวิตและอนาคตที่สวยงามของตัวเอง คนอย่างเขาไม่คู่ควร แต่ตั้งแต่เป็นสาวน้อยจนถึงตอนนี้ เกือบยี่สิบปีแล้ว หยางอันนายังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง
ดอกไม้มีใจ ไม่ใช่ว่าสายน้ำไร้รัก แต่ไม่กล้ารักต่างหาก เนี่ยเจิ้นปังพูดทันที: "อันนา ดูแลตัวเองดีๆนะ ต่อไปหาผู้ชายดีๆแต่งงานเถอะ ฉันจะดีใจด้วย"
พูดจบ ไม่สนใจว่าหยางอันนาจะตะโกนอะไรในโทรศัพท์ เนี่ยเจิ้นปังวางสายอย่างเด็ดขาด วางโทรศัพท์ไว้ที่หัวเตียง ซึ่งเป็นตำแหน่งที่เนี่ยเจิ้นปังคิดว่าสำคัญที่สุด
รถที่ติดบัตรผ่านของกระทรวงศึกษาธิการแล่นเข้าเขตมหาวิทยาลัยจิงเฉิงอย่างราบรื่น มองดูทะเลสาบเว่ยหูนอกหน้าต่าง เนี่ยเจิ้นปังพูดกับคนขับข้างหน้า: "จอดเถอะ คุณกลับไปได้ ฉันจะเดินดูรอบๆคนเดียว"
คนขับพยักหน้า ไม่พูดอะไร เขารู้สถานะของคนตรงหน้า แม้จะตกอับ แต่ก็ไม่ใช่คนที่คนขับธรรมดาอย่างเขาจะล้อเล่นได้ อูฐผอมยังใหญ่กว่าม้า
เดินตามทางเล็กๆริมทะเลสาบเว่ยหู เนี่ยเจิ้นปังเดินอย่างลำบาก พูดตามตรง ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เหมาะสำหรับฆ่าตัวตาย อาคารในเป่ย์ต้าไม่ใช่ตึกสูง อาคารเรียนทั่วไปสูงไม่เกินห้าชั้น เพราะอาคารในมหาวิทยาลัยจิงเฉิงทั้งหมดต้องควบคุมความสูงให้ต่ำกว่าหอโป๋หยา ถ่า ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยจิงเฉิง กระโดดตึกคงตายยาก กระโดดน้ำ? คงแค่ลงไปเท่านั้น นักศึกษาในมหาวิทยาลัยก็คงกระโดดลงมาช่วย ที่นี่ไม่เคยขาดนักศึกษาที่กล้าช่วยเหลือคนอื่น
สายตาทอดไปไกล หอโป๋หยาสะท้อนเงาอยู่ในทะเลสาบเว่ยหู เนี่ยเจิ้นปังค่อยๆ เดินโซเซไปทางนั้น หอโป๋หยาที่ตั้งอยู่บนเนินเขาเล็กๆ ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของทะเลสาบเว่ยหู แต่เดิมถูกออกแบบและสร้างขึ้นเพื่อเป็นหอเก็บน้ำ มีบันไดเวียนทอดขึ้นไปถึงยอดหอ
ปัจจุบัน หน้าที่การเป็นหอเก็บน้ำได้หายไปแล้ว แต่หอโป๋หยากลับกลายเป็นสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยจิงเฉิง ยืนอยู่ใต้หอ เนี่ยเจิ้นปังราวกับย้อนกลับไปยังวันนั้นเมื่อ 24 ปีก่อน วันที่เขาเพิ่งมารายงานตัว มาเยือนด้วยความชื่นชม ยืนอยู่ใต้หอโป๋หยาด้วยความมุ่งมั่นและกล้าหาญ ชี้นิ้วสั่งการบ้านการเมือง ปลุกเร้าด้วยถ้อยคำ รู้สึกราวกับว่าตนเองเป็นขุนนางผู้ยิ่งใหญ่
แต่ 24 ปีให้หลัง เขากลับกลายเป็นคนพิการติดเหล้าที่แม้จะมีตำแหน่งสูงส่ง แต่กลับด้อยกว่าคนธรรมดาทั่วไปเสียอีก กาลเวลาเปลี่ยนแปลง ชะตาชีวิตคนเราก็เป็นเช่นนี้ เห็นการต่อสู้ทางการเมืองมามากมาย เนี่ยเจิ้นปังเผยรอยยิ้มประหลาดบนใบหน้า ถ้าให้ย้อนกลับไปอีกครั้ง เขาจะยังเลือกช่วยคนนั้นอยู่หรือไม่ ผู้หญิงที่ไม่รู้ว่าเพราะต้องการตอบแทนบุญคุณหรือเหตุผลอื่นใด ที่ยังคงยืนหยัดอยู่จนถึงทุกวันนี้
ประตูหอถูกล็อกไว้ การขึ้นไปจึงเป็นปัญหา แต่ดูเหมือนว่านั่นจะไม่ใช่อุปสรรคสำหรับเนี่ยเจิ้นปัง เมื่อก่อนเขาก็เคยขึ้นไปมาแล้ว จนถูกยามลากลงมาจากหอ เกือบจะถูกรายงานให้ทางโรงเรียนทราบ ครั้งนี้ แม้ว่าเขาจะพิการแล้ว แต่เนี่ยเจิ้นปังก็ยังสามารถแอบขึ้นไปได้จากจุดหนึ่ง
เดินขึ้นบันไดเวียนทีละขั้น อย่างมั่นคง จนถึงชั้นบนสุด มองเห็นทั่วทั้งมหาวิทยาลัยจิงเฉิง สายตาทอดไกลไปยังจงหนานไห่ ที่นั่นเคยเป็นที่ที่เขาอาศัยอยู่กว่าห้าปี หลังจากคุณปู่เสียชีวิต ครอบครัวก็ย้ายออกจากที่นั่น
"ลาก่อน โลกใบนี้ ลาก่อน อันนา ถ้ามีชาติหน้า ฉันจะไม่มีชีวิตที่น่าอับอายเช่นนี้อีก" เนี่ยเจิ้นปังพึมพำ กล่าวคำอำลาครั้งสุดท้ายกับโลกใบนี้
"เฮ้! คุณเป็นใคร ขึ้นมาได้ยังไง รีบลงไปเดี๋ยวนี้" ยามรักษาความปลอดภัยอายุราว 50 ปีวิ่งขึ้นมาจากชั้นล่าง
เวลาผ่านไป 24 ปี หนุ่มน้อยคนนั้นก็กลายเป็นวัยกลางคนไปแล้ว หลายสิบปีที่ผ่านมา เฝ้าดูแลสัญลักษณ์ทางจิตวิญญาณของมหาวิทยาลัยจิงเฉิง เนี่ยเจิ้นปังรู้สึกชื่นชมยามคนนี้ จึงยิ้มและพูดว่า "ฉินเหล่าซือ ยังจำได้ไหม เมื่อ 24 ปีก่อน ที่นี่ คุณจับนักศึกษาใหม่ที่เพิ่งมารายงานตัวลงไป"
ยามชะงักไปครู่หนึ่ง ในฐานะพนักงานประจำของมหาวิทยาลัย การที่นักศึกษาเรียกเขาว่าอาจารย์นั้นเป็นเรื่องเมื่อยี่สิบปีก่อนแล้ว นักศึกษาทุกวันนี้เรียกเขาว่ายาม หรือไม่ก็สุภาพหน่อยก็เรียกว่าท่าน นึกย้อนไปสักครู่ ยามก็นึกออก จึงยิ้มและพูดว่า "เป็นคุณนี่เอง ทำไมอายุปูนนี้แล้วยังทำแบบนี้อีก คุณกำลังทำตัวเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้กับรุ่นน้องนะ"
เนี่ยเจิ้นปังยิ้ม มองไปไกล พูดว่า "ฉินเหล่าซือ ตัวอย่างที่ไม่ดีก็ไม่ดีละกัน ผ่านมาหลายปีแล้ว ความบ้าบิ่นในวัยหนุ่มก็ไม่มีอีกแล้ว เราทั้งคู่ก็เข้าสู่วัยกลางคนแล้ว วันนี้ ขอให้ผมได้ปล่อยตัวเองอีกครั้งเถอะ"
บนยอดหอมีเพียงราวกั้นเตี้ยๆ แม้เนี่ยเจิ้นปังจะพิการ แต่ด้วยพื้นฐานหมัดสิงหยี่ที่ยังคงอยู่ ความคล่องแคล่วก็เพียงพอที่จะข้ามสิ่งกีดขวางนี้ได้ ในขณะที่ยามกำลังตะลึง เนี่ยเจิ้นปังก็ปีนข้ามไปแล้ว หัวเราะดังลั่น กระโดดลงไปอย่างไม่ลังเล
ในวินาทีที่ร่างกระแทกพื้น เนี่ยเจิ้นปังรู้สึกเพียงโลกหมุนคว้าง ตอนนี้เนี่ยเจิ้นปังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสมองของเขาแตกกระจาย เลือดได้ย้อมหยกแกะสลักรูปมังกรที่ห้อยอยู่ที่คอจนแดงฉาน


## บทที่ 3 โศกนาฏกรรมจะเกิดขึ้นอีกครั้งหรือ

"ฉันตายแล้วหรือ? ฉันตายแล้วหรือ?" เนี่ยเจิ้นปังรู้สึกมึนงง เขาจำได้ว่าตัวเองกระโดดลงมาจากหอคอย แต่อาจเป็นไปได้ว่าเทคโนโลยีทางการแพทย์สมัยใหม่ช่วยชีวิตเขาไว้?
ในขณะที่เนี่ยเจิ้นปังกำลังครุ่นคิด เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างๆ: "นักศึกษาคนนี้ ไม่จำเป็นต้องแกล้งเป็นลมเพื่อหนีการลงโทษหรอกนะ ฉันเคยเจอคนแกล้งน่าสงสาร แกล้งจน แกล้งดุร้ายมาหมดแล้ว แต่แกล้งน่าสงสารแบบเธอนี่ยังไม่เคยเจอ ช่างเถอะๆ เห็นว่าเธอเป็นนักศึกษาใหม่ ครั้งนี้จะยกโทษให้ เพิ่งรายงานตัวเข้ามา กล้าดีนักนะ นักศึกษาสมัยนี้ กล้ามากขึ้นทุกที ถ้าครั้งหน้าจับได้อีก คงไม่มีเรื่องดีๆ แบบนี้แล้วนะ"
เมื่อลืมตาขึ้น เนี่ยเจิ้นปังมองคนตรงหน้าด้วยความตกตะลึง นี่...นี่คืออาจารย์ฉินหรือ? ยามรักษาการณ์ที่ดูแลหอโป๋หยานั่นน่ะหรือ? ทำไมดูหนุ่มจัง ดูอายุแค่ยี่สิบกว่าๆ เอง
นี่มันฉากตอนที่ตัวเองแอบขึ้นไปบนหอโป๋หยาหลังจากรายงานตัวเข้าเรียนไม่ใช่หรือ? อาจารย์ฉินจะจับตัวเองไปฝ่ายกิจการนักศึกษา แต่เพราะตัวเองแกล้งเป็นลม ดูน่าสงสาร อาจารย์ฉินเลยปล่อยไป จากนั้นพอเดินออกจากโรงเรียน ก็พอดีเจอหยางอันนาประสบอุบัติเหตุ เพื่อช่วยหยางอันนา เนี่ยเจิ้นปังถูกรถชนขาซ้ายหัก กลายเป็นคนพิการ แม้จะโชคดีได้พบพ่อแท้ๆ แต่นี่กลับเป็นจุดเริ่มต้นโศกนาฏกรรมของเขา จนกระทั่งยี่สิบสี่ปีต่อมา เขาจบชีวิตตัวเองบนหอโป๋หยา
นี่เป็นความฝันหรือ? แต่ทำไมความฝันนี้ถึงได้สมจริงขนาดนี้ ในขณะที่เนี่ยเจิ้นปังกำลังครุ่นคิด อาจารย์ฉินที่อยู่ข้างๆ ก็พูดขึ้น: "เธอไม่เป็นไรใช่ไหม จะให้พาไปห้องพยาบาลไหม?"
เนี่ยเจิ้นปังรีบลุกขึ้นยืน โบกมือปฏิเสธ: "ไม่ต้องๆ ครับ อาจารย์ฉิน รบกวนท่านแล้ว ผมเป็นโรคประจำตัว เดี๋ยวก็หายเอง ผมไม่รบกวนท่านแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ"
มองดูร่างที่เดินจากไปของเนี่ยเจิ้นปัง อาจารย์ฉินรู้สึกงุนงง พึมพำว่า: "เด็กคนนี้ แกล้งทำหรือเปล่านะ ไม่งั้นจะรู้ได้ยังไงว่าฉันแซ่อะไร แปลกจริง หรือว่าฉันดังในโรงเรียนขนาดนั้นแล้ว?"
เดินไปไม่ไกล เนี่ยเจิ้นปังหยุดอีกครั้ง เดินไปที่ริมทะเลสาบ มองใบหน้าหล่อเหลาของตัวเองในน้ำ สวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว กางเกงขายาวสีน้ำเงิน ผมเป็นทรงแสกข้างที่กำลังฮิตในตอนนี้ เนี่ยเจิ้นปังตกตะลึงอีกครั้ง หรือว่าตัวเองย้อนเวลากลับมาจริงๆ?
คิดถึงตรงนี้ เนี่ยเจิ้นปังรู้สึกดีใจอย่างบ้าคลั่ง หรือว่าสวรรค์เห็นใจ จงใจให้เขาได้เริ่มต้นใหม่ เพื่อชดเชยความเสียใจในชาติก่อน? แต่ในฐานะลูกนอกสมรส พี่น้อง ลุง ป้า แม้แต่พ่อและแม่เลี้ยงก็ดูถูกเขา เกลียดเขา นี่เป็นกำแพงที่ยากจะข้ามผ่าน ชาตินี้ เขาจะข้ามผ่านมันไปได้หรือไม่?
ชีวิตอัปยศอดสูยี่สิบปี ได้หล่อหลอมให้จิตใจของเนี่ยเจิ้นปังแข็งแกร่งอย่างที่สุด ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง เนี่ยเจิ้นปังถึงได้สติ ไม่ว่าจะเป็นการย้อนเวลาหรือความฝันก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นจวงจื่อฝันเป็นผีเสื้อ หรือผีเสื้อฝันเป็นจวงจื่อ อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขากลับมาอยู่ในยุคนี้อีกครั้ง ตอนนี้ตระกูลเนี่ยยังคงเป็นตระกูลผู้ดีชั้นสูงที่มีชื่อเสียง ยังคงเป็นหนึ่งในไม่กี่ตระกูลในเมืองหลวง เมื่อสวรรค์ให้โอกาสนี้กับเขา ไม่ว่าข้างหน้าจะเป็นภูเขาดาบหรือทะเลเพลิง ถ้าไม่ลองบุก เนี่ยเจิ้นปังก็คงไม่สบายใจ ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีบุญคุณของเนี่ยจื่อหยูและเย่ซูเสียน รวมถึงคนเหล่านั้นที่เคยให้ความทรงจำอันเจ็บปวดกับเขา ถ้าไม่เอาคืน ก็ไม่ใช่นิสัยของเนี่ยเจิ้นปัง
พอคิดถึงตรงนี้ เนี่ยเจิ้นปังก็ลุกขึ้นทันที ถ้าการย้อนเวลานี้เป็นเรื่องจริง อีกหนึ่งชั่วโมงต่อจากนี้ ที่หน้าประตูโรงเรียน จะเกิดอุบัติเหตุรถชน รถตู้ที่วิ่งด้วยความเร็วสูงจะพุ่งชนเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังกลับบ้านจากโรงเรียน และตัวเขาเอง ในอุบัติเหตุครั้งนั้น จะกลายเป็นคนพิการ
พอกลับถึงหอพัก มองเห็นเพื่อนร่วมห้อง เนี่ยเจิ้นปังก็อึ้งไปอีกครั้ง คนตรงหน้าที่สูงหนึ่งเมตรเจ็ดสิบ มาจากมณฑลชูหนานทางภาคใต้ ชื่อหลี่เจิ้งหง อีกยี่สิบปีต่อมา เขาจะได้เป็นรองนายกเทศมนตรีฝ่ายบริหารของเมืองหนานไห่ในเขตพิเศษมณฑลกวางตุ้งตะวันออก ต่อมาถูกกกต.สปช.สอบสวนคดีละเมิดวินัยร้ายแรงและถูกจำคุกในที่สุด ตัวเขาไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับคนคนนี้ แต่ตอนที่เห็นข่าวในชาติที่แล้ว ถึงได้นึกถึงคนคนนี้ขึ้นมา
"เจิ้นปัง นายไปไหนมา? ทุกคนในห้องมากันครบแล้ว คืนนี้ไปกินข้าวด้วยกันไหม?" หลี่เจิ้งหงพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
ชาวชูหนานรักการเรียน ทุกปีในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย คะแนนของมณฑลชูหนานสูงที่สุดในประเทศ ในฐานะผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดในสายศิลป์ของมณฑลชูหนาน หลี่เจิ้งหงมีความภาคภูมิใจในตัวเอง เมื่อเผชิญหน้ากับเนี่ยเจิ้นปัง หลี่เจิ้งหงมีความรู้สึกเหนือกว่าโดยธรรมชาติ และพูดจาอย่างหยิ่งผยอง
เมื่อเห็นท่าทางของหลี่เจิ้งหง เนี่ยเจิ้นปังรู้สึกดูถูกอยู่ในใจ แต่ก็ไม่แปลกใจอะไร คนแบบนี้ในชาติที่แล้วเขาเคยเจอมามากแล้ว เจ้าหน้าที่มากมายที่เคยประจบประแจงตระกูลเนี่ย แต่พอตระกูลเนี่ยตกต่ำ การที่ไม่เหยียบซ้ำก็ถือว่าดีแล้ว
ตอนนี้ สิ่งที่ทำให้เนี่ยเจิ้นปังสงสัยคือ ในชาติที่แล้วไม่เคยมีเหตุการณ์แบบนี้ วันนั้นเนี่ยเจิ้นปังกลับหอพักเร็ว ไม่เคยเจอหลี่เจิ้งหงเลย คราวนี้อาจเป็นเพราะล่าช้าไป จึงทำให้เกิดเหตุการณ์ตรงหน้านี้
"ไม่ละ เจิ้งหง พวกนายกินกันก่อนเถอะ ฉันยังมีธุระนิดหน่อย แบบนี้แล้วกัน หลังจากวันนี้ ฉันจะเลี้ยงพี่ๆ ทุกคนทีหลัง ฉันไปก่อนนะ" ตอนนี้ เนี่ยเจิ้นปังไม่มีอารมณ์จะอยู่แล้ว เขาอยากรู้อย่างเร่งด่วนว่าเรื่องประหลาดนี้จริงหรือเท็จ เนี่ยเจิ้นปังจึงวิ่งหนีไปทันที
ในขณะเดียวกัน ในใจก็เต็มไปด้วยความดีใจ หากเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นเป็นความจริง นั่นหมายความว่าเรื่องราวในความฝันประหลาดนั้นอาจเป็นความจริงทั้งหมด และเหตุการณ์เมื่อครู่บอกเนี่ยเจิ้นปังว่าอนาคตสามารถเปลี่ยนแปลงได้ ดูเหมือนว่าทุกอย่างกำลังพัฒนาไปในทางที่ดี
เขาวิ่งเหยาะๆ ออกจากประตูโรงเรียน มองดูผู้คนที่เดินไปมาบนถนน เนี่ยเจิ้นปังยืนตะลึงอยู่ที่นั่น ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาในสมองอย่างชัดเจน มองดูผู้คนที่เดินผ่านไปมา เนี่ยเจิ้นปังรอคอยอย่างกระวนกระวาย
ตอนนี้ เนี่ยเจิ้นปังมีทางเลือกสองทาง หนึ่ง หาหยางอันนาก่อนและพาเธอออกจากพื้นที่อันตราย แต่เนี่ยเจิ้นปังก็ลังเลว่านี่เป็นความจริงหรือความฝัน เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอย่างประหลาดเกินไป อีกทางเลือกหนึ่งคือ รอดูเหตุการณ์ตรงนี้ รอให้เหตุการณ์เกิดขึ้น แม้จะมีอันตราย แต่ก็เป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด และด้วยการเตรียมพร้อม เนี่ยเจิ้นปังมั่นใจว่าจะไม่เกิดผลลัพธ์แบบชาติก่อน
ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา ข้างหน้า ร่างที่คุ้นเคยปรากฏในสายตา เด็กผู้หญิงตัวเล็กน่ารักราวกับรูปปั้น คอผูกผ้าพันคอสีแดง บนแขนมีเครื่องหมายสามขีดแสดงถึงตำแหน่งคณะกรรมการใหญ่ยุวกาชาด
นี่คือหยางอันนา มีคำกล่าวว่า เด็กซนโตมาจะดี แต่คำพูดนี้ใช้กับหยางอันนาไม่ได้ ตั้งแต่เด็กจนโต หยางอันนาเป็นจุดสนใจเสมอ
ต่อมา เมื่อหยางอันนาเดินมาถึงจุดที่เขายืนอยู่ในระยะไม่ถึงสองเมตร รถตู้ที่ควบคุมไม่ได้จะพุ่งมาจากด้านซ้าย
ช่วยหรือไม่ช่วย? เนี่ยเจิ้นปังกำลังต่อสู้กับตัวเอง ถ้าเหตุการณ์เกิดขึ้น นั่นพิสูจน์ว่าความฝันของเขาเป็นความจริง ช่วย! แต่ถ้าเขาถูกชนจนพิการอีกครั้ง เมื่อนั้น เขาจะได้พบกับป้าใหญ่เนี่ยกั๋วหรงและพ่อแท้ๆ เนี่ยกั๋วเหว่ย สุดท้าย เนี่ยกั๋วเหว่ยจะพาเขาลูกนอกสมรสกลับบ้าน หลังจากคุณปู่โกรธมาก ก็จำใจยอมรับเขา หลังจากนั้น เขาก็กลายเป็นคนที่ไม่มีใครสนใจและไม่เป็นที่ต้อนรับที่สุดในตระกูลเนี่ย จะต้องซ้ำรอยโศกนาฏกรรมชีวิตอีกครั้งหรือ? ไม่ช่วย! แต่จิตสำนึกของเขาจะยอมรับได้หรือ? ตลอดยี่สิบสี่ปี แม้แต่พ่อแม่ พี่น้อง ญาติทุกคนจะทิ้งเขา และตัดขาดจากเขา แต่เด็กผู้หญิงที่ดูอ่อนแอคนนี้กลับยืนเคียงข้างเขาเสมอ สนับสนุนและห่วงใยเขา ถ้าไม่ช่วย เธอจะต้องพิการหรือตาย เขาจะทำใจได้หรือ? ตอนนี้ เนี่ยเจิ้นปังลังเลใจ ซ้ายคือนรก ขวาคือสวรรค์ โจทย์นี้ไม่ง่ายที่จะตัดสินใจ


## บทที่ 4 กลับคืนสู่ตระกูล

ในขณะนั้น เนี่ยเจิ้นปังได้ตัดสินใจแล้วว่าจะต้องช่วยเธอไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม! คนเราย่อมมีสิ่งที่ควรทำและไม่ควรทำ นี่คือหลักการของเขา ไม่ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แม้ว่าจะต้องเผชิญกับจุดจบที่เศร้าอีกครั้ง แล้วมันจะเป็นไร? ครั้งนี้ถ้าไม่ช่วย เขาจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต และอยู่ภายใต้การกล่าวโทษของมโนธรรม อีกอย่าง ชาติที่แล้วเขาไม่เคยมีโอกาสได้ติดต่อกับตระกูลการเมืองเหล่านี้ ไม่เคยปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมแบบนี้ แต่ด้วยประสบการณ์ 24 ปีที่มีมากกว่าคนอื่นในความทรงจำ สิ่งที่ได้เห็นและพบเจอมาตลอด 24 ปี เนี่ยเจิ้นปังมีความมั่นใจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เชื่อว่าประสบการณ์ของเขาในตอนนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าคนที่ถูกฝึกฝนมาตั้งแต่เด็ก หรืออาจจะแก่กล้ากว่าด้วยซ้ำ เนี่ยเจิ้นปังยังเชื่อว่าครั้งนี้เขาจะต้องมีที่ยืนในตระกูลเนี่ยได้แน่นอน หรือแม้กระทั่งการก้าวขึ้นเป็นผู้นำตระกูลเนี่ยในอนาคตก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ส่วนเรื่องช่วยหยางอันนาแล้วไม่ยอมรับความสัมพันธ์ แล้วพัฒนาตัวเองด้วยกำลังของตัวเอง สิ่งเหล่านี้เนี่ยเจิ้นปังไม่เคยคิดถึงเลย ล้มที่ไหนก็ต้องลุกที่นั่น หลังจากบทเรียนในชาติที่แล้ว ธาตุแท้ของเนี่ยเจิ้นปังก็กลับมาแล้ว แน่นอน การพึ่งพาตัวเองเพื่อเป็นเศรษฐีไม่ใช่เรื่องยาก แต่เนี่ยเจิ้นปังที่รู้ถึงความสำคัญของอำนาจแล้วจะไม่พิจารณาเส้นทางนั้นอีกต่อไป มีเพียงการเข้าสู่การเมืองโดยอาศัยตระกูลเนี่ยเท่านั้นที่จะเปลี่ยนชะตากรรมของเนี่ยจื่อหยู เปลี่ยนชะตากรรมของตัวเอง เปลี่ยนชะตากรรมของเย่ซูเสียน นี่คือสิ่งที่เนี่ยเจิ้นปังห่วงใยในชาตินี้
หน้ารถห่างจากหยางอันนาไม่ถึง 20 เมตรแล้ว ในตอนนี้ หยางอันนาก็เหมือนชาติที่แล้ว ทั้งตัวนิ่งค้างไปหมด เด็กผู้หญิงตัวน้อยเพิ่งเข้าเรียนมัธยมต้นเท่านั้น ไม่รู้จะรับมือกับสถานการณ์ฉุกเฉินแบบนี้อย่างไร ในตอนนี้ เนี่ยเจิ้นปังลงมือแล้ว ด้วยความมุ่งมั่นที่จะช่วยคนมากกว่าชาติที่แล้ว ความเร็วก็มากกว่าด้วย
คว้าแขนของหยางอันนาไว้ ออกแรงดึง ใช้แรงเกือบทั้งตัวดึงหยางอันนาให้ลอยขึ้นมาทั้งตัว ส่วนเนี่ยเจิ้นปังเองก็เสียหลักล้มลงบนพื้นเพราะแรงดึงนั้น รถตู้พุ่งผ่านข้างตัวเนี่ยเจิ้นปังไป
รถพุ่งขึ้นทางเท้าห่างจากเนี่ยเจิ้นปังและหยางอันนาไปไม่กี่เมตร ชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่แล้วจึงหยุดลง
เพราะแรงดึงของเนี่ยเจิ้นปัง หยางอันนาล้มลงบนพื้น ทั้งหัวเข่าทั้งสองข้างและข้อมือถลอก มีเลือดแดงซึมออกมา
ตอนนี้เนี่ยเจิ้นปังก็ไม่ได้สบายเท่าไหร่ ซี่โครงด้านขวากระแทกกับขอบถนน การล้มครั้งแรกนั้นแรงไม่น้อย ตอนนี้บริเวณซี่โครงเริ่มปวดร้าวรุนแรง ดูท่าอย่างน้อยก็คงช้ำใน
พอได้สติ มองดูรถตู้ เนี่ยเจิ้นปังก็หัวเราะออกมา มันเปลี่ยนไปแล้ว ประวัติศาสตร์เปลี่ยนไปแล้ว โศกนาฏกรรมถูกเปลี่ยนไปแล้ว มองดูขาทั้งสองข้างที่ยังปกติดี น้ำตาก็ไหลออกมาจากเบ้าตาของเนี่ยเจิ้นปัง
"พี่คะ เป็นอะไรคะ? ทำไมพี่ร้องไห้?" ตอนนี้ หยางอันนาก็ลุกขึ้นยืนแล้ว เห็นน้ำตาในเบ้าตาของเนี่ยเจิ้นปัง เด็กผู้หญิงตัวน้อยก็เป็นห่วงขึ้นมา
ด้วยการเป็นลูกหลานตระกูลขุนนาง การอบรมและการศึกษาที่ได้รับมาตั้งแต่เด็ก ทำให้หยางอันนามีวุฒิภาวะสูงกว่าเด็กวัยเดียวกันมาก ในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าเป็นเด็กทั่วไปคงร้องไห้จนตาบวมไปแล้ว ตื่นตระหนกไปหมด แต่หยางอันนากลับยังสามารถถามไถ่อาการของเนี่ยเจิ้นปังได้
เนี่ยเจิ้นปังพยายามดันตัวให้นั่งตรง แต่ความเจ็บปวดจากซี่โครงด้านขวาทำให้เขาต้องนอนลงอีกครั้ง มองดูหยางอันนา เนี่ยเจิ้นปังยิ้มอย่างเอ็นดู "น้องสาว พี่ไม่เป็นไร น้องก็บาดเจ็บนะ พี่ว่าน้องควรไปตามญาติมาดีกว่า"
นี่เป็นขั้นตอนที่สำคัญที่สุดของเนี่ยเจิ้นปัง ในชาติที่แล้ว หลังจากขาซ้ายของเนี่ยเจิ้นปังถูกบดขยี้ เขาก็เจ็บปวดจนหมดสติ หยางอันนาจึงเรียกครอบครัวมาและพาเนี่ยเจิ้นปังไปโรงพยาบาลทหารหลัก ในชาตินี้ เมื่อตัวเองไม่เป็นอะไร หยางอันนาอาจจะไม่เรียกใครมา ดังนั้น สิ่งสำคัญคือต้องทำให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีกครั้ง ด้วยอิทธิพลของตระกูลหยาง เมื่อเนี่ยเจิ้นปังช่วยชีวิตแก้วตาดวงใจของพวกเขา พวกเขาต้องพาเนี่ยเจิ้นปังไปตรวจที่โรงพยาบาลแน่นอน ตอนนั้นเขาก็จะได้พบกับป้าใหญ่ที่ทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลทหารหลัก แล้วป้าใหญ่ก็จะพบชื่อและหยกของเขา
ที่จริงแล้ว ตั้งแต่เนี่ยเจิ้นปังตัดสินใจช่วยคน เขาก็ตั้งใจแล้วว่า เมื่อทุกคนในตระกูลเนี่ยไม่อยากพบเขา เขาก็จะยิ่งต้องกลับไปที่ตระกูลเนี่ยให้ได้ ไม่เช่นนั้น หลังจากเกิดใหม่ เนี่ยเจิ้นปังสามารถหลีกเลี่ยงตระกูลเนี่ยไปได้ตลอดชีวิต ล้มที่ไหนก็ต้องลุกที่นั่น ในชาติที่แล้วสิ่งที่ทำไม่สำเร็จ คราวนี้ต้องทำให้สำเร็จให้ได้ ต้องทำให้ตระกูลเนี่ยยอมรับเขา ยอมรับแม่ของเขา นี่คือจุดประสงค์ที่เนี่ยเจิ้นปังต้องการกลับไปพบญาติ
ในตอนนี้ ตำรวจจราจรก็มาถึง หยางอันนาพยักหน้าเล็กน้อย แล้วลุกขึ้นยืน เดินตรงไปที่ตำรวจจราจรและถามว่า "ที่นี่ใครเป็นผู้รับผิดชอบ?"
เมื่อเห็นภาพนี้ เนี่ยเจิ้นปังก็ยิ้ม ในชาติที่แล้ว หยางอันนาอ่อนโยนกับเขาจริงๆ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่านิสัยของหยางอันนาจะดี ตรงกันข้าม ในแวดวงสังคม ชื่อเสียงของหยางอันนาไม่ใช่เรื่องโม้ ด้วยความงามของหยางอันนา คุณชายหนุ่มหลายคนในแวดวงต่างก็หมายปอง แต่ไม่มีข้อยกเว้น ทุกคนถูกหยางอันนาจัดการจนเละ ในชาติที่แล้ว เนี่ยเจิ้นปังหมดสติไป จึงไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นต่อมา แต่คราวนี้ เมื่อเห็นท่าทางของหยางอันนา เนี่ยเจิ้นปังก็อดยิ้มไม่ได้
ผู้คนที่มุงดูอยู่รอบๆ ต่างก็ตะลึง เด็กมัธยมต้นคนหนึ่งกลับถามตำรวจเหมือนผู้ใหญ่ว่าใครเป็นผู้รับผิดชอบ มันช่างแปลกประหลาดเหลือเกิน
ในฐานะตำรวจจราจรในเมืองหลวง การมีสายตาที่ดีเป็นสิ่งจำเป็น เมืองหลวงมีข้าราชการมากมาย นี่เป็นที่รู้กันดี ในฐานะผู้บังคับใช้กฎหมาย ถ้าวันไหนบังเอิญไปขัดใจคนที่ไม่ควรขัด อนาคตของตัวเองก็จบ มองดูหยางอันนา แม้ตอนนี้เด็กผู้หญิงจะดูเละเทะและบาดเจ็บ แต่บุคลิกที่แผ่ออกมานั้นไม่ใช่สิ่งที่เด็กทั่วไปจะมี
ตอนนี้ ตำรวจจราจรที่เป็นหัวหน้าเดินเข้ามาแล้ว ยิ้มพลางพูดว่า "น้องสาว หนูบาดเจ็บ ต้องการให้พวกเราพาไปโรงพยาบาลไหม?"
หยางอันนาในตอนนี้กลับมีสีหน้าเรียบเฉย ส่ายหน้าพลางพูดว่า "ฉันไม่เป็นไร คนที่ช่วยฉันบาดเจ็บ ช่วยโทรหาผู้กำกับหลิวฝูลายให้หน่อย บอกว่าหยางอันนาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และได้รับบาดเจ็บ"
ตำรวจจราจรใจสั่นเล็กน้อย หลิวฝูลายเป็นใคร? เขาคือกรรมการประจำคณะกรรมการพรรคเมืองหลวง ผู้บัญชาการสำนักงานตำรวจเมือง ข้าราชการระดับรองอธิบดี หยางอันนา ในคณะกรรมการเมืองหลวง มีผู้นำนามสกุลหยางเพียงคนเดียว นั่นคือรองนายกเทศมนตรีบริหารเมืองหลวง หยางเซิ่งลี่ หรือว่าเด็กผู้หญิงคนนี้จะเป็นลูกสาวของนายกเทศมนตรีหยาง?
"คุณอันนา รอสักครู่นะคะ ฉันจะรายงานเรื่องนี้ทันที นอกจากนี้รถพยาบาลก็มาถึงแล้ว คุณคิดว่าจะให้เพื่อนของคุณได้รับการรักษาเบื้องต้นบนรถพยาบาลก่อนไหม?" ตำรวจจราจรรู้จักวางตัว รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เป็นตัวตัดสินความสำเร็จ โอกาสแบบนี้ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อย ต้องระมัดระวังทุกด้าน แม้ว่าหยางอันนาจะดูอายุแค่ 12-13 ปี แต่ตำรวจจราจรก็ไม่ได้ดูถูกเธอแม้แต่น้อย
ไม่ถึง 10 นาที เสียงไซเรนก็ดังขึ้นบนถนน ขบวนรถได้มาถึงแล้ว รถคันที่สองเป็นรถหมายเลข 5 ของคณะกรรมการเทศบาล และรถหมายเลข 2 ของรัฐบาลเทศบาล ซึ่งทำให้ตำรวจจราจรรู้สึกดีใจ
ด้วยท่าวิ่งที่เป็นมาตรฐาน และการทำความเคารพแบบตำรวจ: "รายงานครับ ผมกัวอวี้ชุน หัวหน้าหมวดที่ 3 สถานีตำรวจจราจรเมืองตงเฉิง รายงานตัวต่อผู้บังคับบัญชา รอรับคำสั่งครับ"
ทันทีที่พูดจบ หยางเซิ่งลี่ก็เดินเข้ามา หลังจากจับมือกับกัวอวี้ชุนแล้ว ก็รีบเข้าเรื่องด้วยความกังวล: "หัวหน้าหมวดกัว สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าหยางอันนาเป็นอย่างไรบ้าง? มีบาดเจ็บหรือเปล่า?"
กัวอวี้ชุนมองหลิวฝูลายที่อยู่ข้างๆ ในฐานะที่เป็นเจ้านายของตน การละทิ้งผู้บังคับบัญชาโดยตรงเพื่อไปประจบนายกเทศมนตรีหยางนั้นเป็นความผิดพลาดอย่างชัดเจน ที่ระดับของหยางเซิ่งลี่ เขาไม่ได้สนใจตัวเองเลย ดังนั้นเป้าหมายของกัวอวี้ชุนจึงยังคงอยู่ที่หลิวฝูลาย
เมื่อเห็นหลิวฝูลายพยักหน้า กัวอวี้ชุนจึงรายงาน: "รายงานท่านผู้บังคับบัญชา คุณอันนามีแผลถลอกเล็กน้อย ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ครั้งนี้ต้องขอบคุณชายหนุ่มคนนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเขา คุณอันนาอาจจะ..."
เมื่อเห็นหยางเซิ่งลี่มาถึง ตอนนี้ความเข้มแข็งของหยางอันนาก็หายไป เธอวิ่งเข้าไปกอดหยางเซิ่งลี่พลางสะอื้น: "คุณพ่อคะ ช่วยพี่ชายคนนี้ด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ชายคนนี้ช่วยหนู คุณพ่อคงไม่ได้เห็นหนูอีกแล้ว"
ตอนนี้หยางเซิ่งลี่ลูบผมหยางอันนาด้วยความรักใคร่: "นาน่า ไม่ต้องกังวลนะลูก พ่อจะช่วยพี่ชายคนนี้แน่นอน นาน่า หนูก็บาดเจ็บเหมือนกัน ให้พยาบาลช่วยทำแผลให้หน่อยนะ อย่าให้แผลติดเชื้อ"
พูดจบ หยางเซิ่งลี่หันไปพูดกับหลิวฝูลายที่อยู่ข้างๆ: "เพื่อนฝูลาย ไปโรงพยาบาลทหารหลักกันเถอะ น้องคนนี้ช่วยชีวิตนาน่าไว้ เราต้องรับผิดชอบอาการบาดเจ็บของเขาด้วย โรงพยาบาลทหารหลักเป็นโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในเมืองหลวงสำหรับการบาดเจ็บภายนอก ให้เขาไปตรวจที่นั่น ถือเป็นน้ำใจจากผม"
ที่หน้าแผนกศัลยกรรมกระดูก โรงพยาบาลทหารหลัก ตอนนี้เนี่ยเจิ้นปังตั้งใจปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสองเม็ด เผยให้เห็นหยกแกะสลักรูปมังกรที่คอ
แม้ว่าเมื่อตรวจร่างกายเขาจะต้องถอดเสื้อ แต่เนี่ยเจิ้นปังก็ไม่อยากยุ่งยากขนาดนั้น เรื่องที่พิสูจน์แล้วในชาติที่แล้ว ไม่จำเป็นต้องทำอะไรมากมาย เมื่อตัดสินใจที่จะยอมรับความสัมพันธ์ทางสายเลือดแล้ว เนี่ยเจิ้นปังกลับหวังให้เรื่องราวเกิดขึ้นเร็วๆ
ในชาติที่แล้ว ตอนที่เขาเข้าโรงพยาบาล ป้าใหญ่สังเกตเห็นเขาเป็นพิเศษเพราะชื่อและหน้าตา ในที่สุดป้าใหญ่ก็พบหยกของเขา ตามมาด้วยการที่คุณปู่ตระกูลเนี่ยตื่นตระหนก ทั้งตระกูลเนี่ยออกตามหา และสุดท้ายก็ยอมรับสถานะลูกนอกสมรสของเขา แต่ชาตินี้ เนี่ยเจิ้นปังไม่อยากให้เรื่องยุ่งยากขนาดนั้น
ตอนนี้หยางเซิ่งลี่เดินออกมาจากห้อง ข้างๆ มีผู้หญิงอายุประมาณ 50 ปี นี่คือเนี่ยกั๋วผิง ป้าใหญ่ของเนี่ยเจิ้นปัง ศาสตราจารย์แผนกศัลยกรรมกระดูกของโรงพยาบาลทหารหลัก มียศพลจัตวา
"พี่กั๋วผิง รบกวนด้วยนะครับ เด็กคนนี้เป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตนาน่าของเรา ขอความช่วยเหลือหน่อยนะครับ คุณเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านศัลยกรรมกระดูกของโรงพยาบาลทหารหลัก ให้คุณช่วยผม ผมถึงจะสบายใจ" หยางเซิ่งลี่พูดกับเนี่ยกั๋วผิงด้วยรอยยิ้ม
ในฐานะลูกสาวคนโตของตระกูลเนี่ย เธอมีสถานะเท่าเทียมกับหยางเซิ่งลี่ ตอนนี้หยางเซิ่งลี่ก็ไม่กล้าวางท่า พวกเขาต่างก็เป็นเด็กที่เติบโตมาในค่ายทหาร ดังนั้นตอนนี้หยางเซิ่งลี่จึงคุยกับเนี่ยกั๋วผิงโดยใช้ความสนิทสนม
"เซิ่งลี่ คุณวางใจได้เลย นาน่าคนนี้ ฉันก็รักเธอ ชายหนุ่มที่ช่วยนาน่า ฉันต้องดูแลอย่างดีแน่นอน ให้เขาเข้ามาเถอะ" เนี่ยกั๋วผิงยิ้มพูด
ตอนนี้หยางเซิ่งลี่โบกมือเรียกเนี่ยเจิ้นปังที่ยืนอยู่หน้าประตู เนี่ยเจิ้นปังก็เดินตามเข้าไป
"หนุ่มน้อย ช่วยเหลือคนด้วยความกล้าหาญ ดีมาก ชื่ออะไร บาดเจ็บตรงไหน?" พอนั่งลง เนี่ยกั๋วผิงก็ถามทันที เมื่อเห็นหน้าตาของเนี่ยเจิ้นปัง เนี่ยกั๋วหรงก็แค่ตกใจเล็กน้อย แต่ไม่ได้พูดอะไรมาก
เมื่อเห็นสีหน้าของป้าใหญ่ ในชาติที่แล้ว แม้ว่าเขาจะเป็นลูกนอกสมรส แต่ป้าใหญ่และลุงใหญ่ก็ดีกับเขามาก และเพราะเขาพิการ ป้าใหญ่ในฐานะแพทย์เจ้าของไข้รู้สึกผิดมาก สุดท้ายก็เสียชีวิตด้วยความเศร้าเมื่ออายุไม่ถึง 60 ปี ตอนนี้เนี่ยเจิ้นปังอยากจะเรียกป้าใหญ่มาก แต่ก็ต้องอดทนกับความรู้สึกนี้ แสร้งทำเป็นปกติพูดว่า: "ผมชื่อเนี่ยเจิ้นปัง อายุ 16 ปีครับ!"


## บทที่ 5 คุณปู่ไม่พอใจมาก

"น้องชาย จางๆ...หยกที่ห้อยคออยู่นั่น ขอฉันดูหน่อยได้ไหม?" เนี่ยกั๋วผิงดูตื่นเต้นขึ้นมาทันที มือที่ยื่นออกไปสั่นเล็กน้อย
เนี่ยเจิ้นปังยิ้มเล็กน้อย ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาคิดไว้ ความรู้สึกแบบนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชาติก่อน การได้ควบคุมชะตาชีวิตด้วยตัวเองนั้นช่างวิเศษเหลือเกิน ในตอนนี้ เนี่ยเจิ้นปังมีความมั่นใจที่ไม่เคยมีมาก่อน เมาหลับบนตักสาวงาม ตื่นมาก็ครองแผ่นดิน ชะตาชีวิตของตนเองต้องกำหนดด้วยตัวเอง และชะตากรรมของตระกูลเนี่ยก็จะถูกกำหนดโดยเขาเช่นกัน
"เชิญดูครับ นี่เป็นสิ่งที่แม่ทิ้งไว้ให้ผม ตอนนั้นแม่เป็นเยาวชนที่ถูกส่งไปชนบทที่ย้านเป่ยจี้โจว แม่บอกว่านี่เป็นของที่พ่อให้เธอ หลังจากที่ผมเกิด แม่ก็มอบมันให้ผม" เนี่ยเจิ้นปังปล่อยระเบิดลูกใหญ่อีกครั้ง
ตอนนี้ เนี่ยกั๋วผิงไม่รีบดูแล้ว แต่พินิจพิเคราะห์เนี่ยเจิ้นปังอย่างละเอียด แล้วพูดอย่างจริงจังว่า "เธอชื่อเนี่ยเจิ้นปังใช่ไหม? นี่เป็นชื่อที่พ่อตั้งให้เธอหรือ?"
เนี่ยเจิ้นปังส่ายหัว เมื่อนึกถึงชาติกำเนิดของตน เขาก็นึกถึงปู่ย่าตายายและแม่ โดยไม่ต้องแกล้งทำ เนี่ยเจิ้นปังแสดงความเศร้าและเสียใจออกมาตามธรรมชาติ จากนั้นก็พูดเสียงต่ำว่า "ไม่ใช่ครับ ตั้งแต่ผมจำความได้ ผมก็ไม่เคยเห็นหน้าพ่อเลย ตอนเด็กๆ คนอื่นมักจะพูดว่าผมเป็นลูกไม่มีพ่อ ต่อมา ผมกับแม่กลับมาที่เมืองถัง กลับมาอยู่กับปู่ย่า หลังจากแม่กลับเข้าเมือง แม่ก็ได้งานทำที่เมืองถัง ในแผ่นดินไหวครั้งนั้น ปู่ย่าและแม่เสียชีวิตเพื่อปกป้องผม ผมเติบโตมาด้วยเงินช่วยเหลือจากที่ทำงานของแม่ จนกระทั่งปีนี้ ผมสอบติดจิงเฉิง ต้าเสว"
เนี่ยกั๋วผิงมีสีหน้าจริงจัง เด็กคนนี้มีแววตาจริงใจ เขาคงไม่รู้เรื่องของตัวเอง การแต่งกายก็เรียบง่าย น่าจะไม่ใช่คนที่ถูกส่งมา ที่สำคัญกว่านั้น เนี่ยกั๋วผิงยิ่งมองเนี่ยเจิ้นปัง ก็ยิ่งเห็นว่าเหมือนน้องชายเนี่ย กั๋วเหว่ย ตอนนั้น กั๋วเหว่ยถูกส่งไปที่จี้โจวไม่ใช่หรือ? บางที...นี่อาจจะเป็นลูกนอกสมรสที่กั๋วเหว่ยทิ้งไว้โดยไม่ตั้งใจ? การคาดเดานี้กล้าเกินไป ทำไมไม่เคยได้ยินกั๋วเหว่ยพูดถึงเลย นอกจาก...คิดถึงตรงนี้ เนี่ยกั๋วผิงดูเหมือนจะเห็นความเป็นไปได้อีกอย่าง นั่นคือเนี่ย กั๋วเหว่ยเองก็อาจจะไม่รู้ว่ามีลูกคนนี้
"เธอแซ่เนี่ย ฉันก็แซ่เนี่ย ฉันจะเรียกเธอว่าเจิ้นปางนะ มานี่สิลูก มานั่งตรงนี้ ให้ฉันดูอาการบาดเจ็บหน่อย" คิดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเนี่ยกั๋วผิงก็เปลี่ยนไป
หลังจากตรวจอาการบาดเจ็บของเนี่ยเจิ้นปังอย่างละเอียดแล้ว เนี่ยกั๋วผิงก็โล่งใจ เป็นเพียงการฟกช้ำของกระดูกอ่อน ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ด้วยร่างกายของเด็กหนุ่ม พักสักสัปดาห์ก็คงไม่มีปัญหาอะไร ตอนนี้ เนี่ยกั๋วผิงจึงลุกขึ้นยืน ยิ้มพูดว่า "เจิ้นปางเอ๋ย เธอนั่งรออยู่ตรงนี้ก่อนนะ อย่าไปไหน ฉันมีธุระต้องออกไปหน่อย เดี๋ยวกลับมา"
พอออกมาข้างนอก หยางเซิ่งลี่และหยางอันนาก็เข้ามาต้อนรับ หยางอันนาถามด้วยความเป็นห่วงว่า "ป้าผิง พี่ชายคนนั้นเป็นยังไงบ้างคะ?"
เนี่ยกั๋วผิงมองหยางเซิ่งลี่ ตอนนี้นอกจากเลขาฯ ของหยางเซิ่งลี่แล้ว ก็ไม่มีคนอื่น จึงไม่ต้องระวังอะไรมาก จากนั้นเนี่ยกั๋วผิงก็พูดอย่างจริงจังว่า "เซิ่งลี่ เด็กไม่เป็นอะไรมาก พักที่โรงพยาบาลสักสองสามวันก็คงออกได้แล้ว คุณพานาน่ากลับไปก่อนเถอะ นาน่าก็บาดเจ็บ คงตกใจมาก กลับไปพักผ่อนหน่อยเถอะ"
หยางเซิ่งลี่พยักหน้า แสดงความขอบคุณ "พี่กั๋วผิง งั้นเรื่องนี้ก็รบกวนพี่แล้วกัน ค่ารักษาพยาบาลของเด็กคนนี้ให้เขียนในบัญชีของผมนะ เดี๋ยวผมจะมาชำระ ฝากดูแลที่นี่ด้วยนะ ที่เทศบาลยังมีงานอีกเยอะ ผมขอตัวก่อน เมื่อพี่ว่างแล้ว ผมจะมาขอบคุณอีกที"
เนี่ยกั๋วผิงฟังแล้วก็ยิ้มให้หยางเซิ่งลี่เช่นกัน ท่านผู้เฒ่าตระกูลหยางนั้น ถึงแม้จะมีความดีความชอบในการสถาปนาประเทศน้อยกว่าท่านผู้เฒ่าตระกูลของตนมาก แต่ตระกูลหยางกลับยิ่งรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ นอกเหนือจากความสามารถของท่านผู้เฒ่าตระกูลหยางเองแล้ว ความสามารถของคนรุ่นที่สองของตระกูลหยางก็เป็นปัจจัยสำคัญ จากการดูวิธีจัดการเรื่องต่างๆ ของหยางเซิ่งลี่เมื่อครู่ การผงาดขึ้นมาของตระกูลหยางนั้นเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล
ตอนนี้เนี่ยกั๋วผิงไม่มีอารมณ์จะไปขบคิดเรื่องของตระกูลหยาง เพราะตอนนี้เรื่องของเนี่ยเจิ้นปังสำคัญที่สุด ต้องรู้ว่าถ้าตอนนี้มีข่าวว่าเนี่ยกั๋วเหวยมีลูกนอกสมรส อย่าว่าแต่ภรรยาของเนี่ยกั๋วเหวยจะรับไม่ได้ ตัวเนี่ยกั๋วเหวยเองก็จะกลายเป็นตัวตลกในแวดวง อนาคตก็จบเห่แล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เมื่อเดินมาถึงห้องทำงานของตน เนี่ยกั๋วผิงปิดประตูแล้วรีบโทรหาน้องชายเนี่ยกั๋วเหวยทันที
"ฮัลโหล ใครครับ?"
ปัจจุบันเนี่ยกั๋วเหวยเป็นรองผู้อำนวยการกองวางแผนของคณะกรรมการวางแผนแห่งชาติ แม้จะอายุน้อยกว่าหยางเซิ่งลี่แค่สี่ปี แต่ดูจากตำแหน่งแล้ว เมื่อเทียบกับหยางเซิ่งลี่ คนหนึ่งเป็นระดับรองรัฐมนตรี อีกคนเพิ่งเป็นระดับรองอธิบดี ช่องว่างระหว่างเนี่ยกั๋วเหวยกับหยางเซิ่งลี่นั้นไม่ใช่น้อยๆ เลย นี่ก็เป็นเหตุผลที่ทำไมท่านผู้เฒ่าถึงไม่ค่อยเห็นความสำคัญของเนี่ยกั๋วเหวย ในฐานะลูกคนเล็กของบ้าน เนี่ยกั๋วเหวยถูกคุณย่าตามใจจนเสียคน
"กั๋วเหวย ตอนนี้พูดคุยสะดวกไหม? พี่มีเรื่องจะถามหน่อย" เนี่ยกั๋วผิงพูดอย่างจริงจัง
คำพูดนี้ทำให้เนี่ยกั๋วเหวยที่อยู่ปลายสายชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า "พี่ มีอะไรหรือครับ พูดมาเลย ตอนนี้ไม่มีคนอื่นอยู่"
เนี่ยกั๋วผิงได้ยินเนี่ยกั๋วเหวยพูดแบบนั้นก็วางใจลง "กั๋วเหวย บอกพี่ตามตรง ตอนที่น้องถูกส่งลงไปชนบทนั้น ได้ไปมีผู้หญิงหรือเปล่า?"
คำถามนี้ทำให้เนี่ยกั๋วเหวยเงียบไปทันที ภาพของหญิงสาวคนนั้นเมื่อสิบกว่าปีก่อนราวกับปรากฏขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง
เห็นเนี่ยกั๋วเหวยไม่พูดอะไร เพียงแต่เงียบไป เนี่ยกั๋วผิงก็รู้ว่าเรื่องนี้คงเป็นความจริงแปดส่วน จึงพูดอย่างจริงจังว่า "กั๋วเหวย รีบมาหาพี่ที่นี่เดี๋ยวนี้ เร็วๆ อย่าให้ภรรยาน้องรู้ รีบมานะ"
คำพูดของเนี่ยกั๋วผิงทำให้เนี่ยกั๋วเหวยรู้สึกใจเต้นตูมตาม เรื่องที่จี้โจวนั้นมีแค่เขาคนเดียวที่รู้ แต่ตอนนี้เนี่ยกั๋วผิงกลับถามขึ้นมา แสดงว่าเรื่องคงรั่วไหลออกไปแล้ว เนี่ยกั๋วเหวยตกใจ รีบลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "เสี่ยวจาง เตรียมรถ ไปโรงพยาบาลทหารหลัก"
เนี่ยกั๋วผิงจึงโทรหาท่านผู้เฒ่าอีกครั้ง หลังจากเสียงกริ่งดังไปสองสามครั้ง ก็มีเสียงตอบกลับมา "สวัสดีครับ/ค่ะ ต้องการติดต่อใครครับ/คะ?"
โดยทั่วไปเมื่อขึ้นเป็นผู้นำระดับมณฑล การรับโทรศัพท์ที่บ้านจะไม่มีการแนะนำตัวเด็ดขาด โดยปกติจะเริ่มต้นด้วยประโยคแบบนี้ จุดประสงค์หลักคือกลัวว่าจะมีคนโทรมาเรื่อยเปื่อยหรือสายโทรศัพท์ถูกดักฟัง ถ้าแนะนำตัวไป หมายเลขโทรศัพท์ก็จะรั่วไหลออกไป
"เลขานุการอู๋ สวัสดีค่ะ ฉันกั๋วผิงนะคะ ตอนนี้ท่านผู้เฒ่าว่างไหมคะ? ฉันมีเรื่องด่วนอยากคุยกับท่าน" เนี่ยกั๋วผิงรีบพูดขึ้น
ท่านผู้เฒ่าเนี่ยยังไม่ได้เกษียณ ปัจจุบันดำรงตำแหน่งสำคัญในรัฐบาลกลาง ช่วยผู้นำสูงสุดรักษาเสถียรภาพของกองทัพ ได้รับการขนานนามว่าเป็นเสาหลักของกองทัพ และยังดำรงตำแหน่งรองในรัฐบาล เป็นกรรมการประจำกรมการเมือง อยู่ในลำดับที่ห้า
ครู่หนึ่งผ่านไป เสียงร่าเริงของท่านผู้เฒ่าเนี่ยก็ดังมา "กั๋วผิงเหรอ มีอะไรหรือ ทำไมรีบร้อนจัง"
ท่านผู้เฒ่าเนี่ยรู้ดีถึงนิสัยของลูกสาวคนโต หากไม่ใช่เรื่องด่วนจริงๆ เธอจะไม่รบกวนเขาในเวลาทำงานอย่างแน่นอน
"พ่อคะ หนูมีเรื่องจะบอก พ่ออย่าตกใจนะคะ วันนี้มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งมาที่นี่ หน้าตาเหมือนกั๋วเหวยมาก เขาบอกว่าเป็นคนมณฑลย้านเป่ย ชื่อเนี่ยเจิ้นปัง หนูคิดว่าเด็กคนนี้อาจจะเป็นลูกที่กั๋วเหวยทิ้งไว้ตอนที่ไปชนบท" เนี่ยกั๋วผิงรีบเล่า
พอได้ยินประโยคนี้ ท่านผู้เฒ่าเนี่ยก็ลุกขึ้นยืนทันที "อะไรนะ? กั๋วผิง เธอไม่ได้โกหกใช่ไหม?"
เนี่ยกั๋วผิงตอบอย่างมั่นใจ "พ่อคะ เรื่องแบบนี้หนูจะพูดเล่นได้ยังไง เด็กหนุ่มชื่อเนี่ยเจิ้นปัง อายุ 16 ปี เป็นคนเมืองถังย้านเป่ย มีแต่แม่ ไม่มีพ่อ เขายังมีอัญมณีหลงที่พ่อเคยให้กั๋วเหวยด้วย ตอนนั้นที่กั๋วเหวยกลับมา เขาบอกว่าทำอัญมณีหลงหาย หนูว่าเรื่องมันไม่ง่ายอย่างที่คิด ตอนนี้เด็กคนนั้นอยู่ในห้องตรวจของหนู หนูเรียกกั๋วเหวยมาแล้ว เดี๋ยวก็รู้เองว่าใช่หรือไม่ เรื่องนี้สำคัญมาก หนูเลยโทรมาบอกพ่อ"
ท่านผู้เฒ่าครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า "งั้นพวกเธอรอพ่อที่นั่นแหละ พ่อจะรีบไป"
ท่านผู้เฒ่าก็รีบร้อนเช่นกัน ช่วงเวลานี้เป็นช่วงสำคัญ ในประเด็นเรื่องการปฏิรูป ปัจจุบันในระดับสูงยังมีการถกเถียงกันมาก ในฐานะกำลังหลักของกองทัพ ท่านผู้เฒ่าเนี่ยก็ต้องระมัดระวัง
ไม่ถึงห้านาที รถหงฉีคันหนึ่งที่ติดป้ายทะเบียนคณะกรรมการทหารแห่งหัวเซี่ย และมีเอกสารพิเศษมากมายติดอยู่ที่กระจกหน้า ก็พุ่งออกจากบริเวณคณะกรรมาธิการการทหาร มุ่งตรงไปยังโรงพยาบาลทหารหลัก
ประตูห้องตรวจเปิดออก เนี่ยกั๋วผิงยืนอยู่ที่ประตู เนี่ยกั๋วเหวยเดินเข้ามาก่อน ตามด้วยท่านผู้เฒ่าที่หน้าตาบึ้งตึง
เมื่อเห็นภาพนี้ เนี่ยเจิ้นปังก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น เขาลุกขึ้นยืน ด้วยความสูงกว่า 170 เซนติเมตร ร่างกายแข็งแรงจากการทำงานหนัก คิ้วเข้ม ตาเป็นประกาย รูปร่างหน้าตาหล่อเหลา คล้ายกับเนี่ยกั๋วเหวยถึงเก้าส่วน
เมื่อครู่นี้ ท่านผู้เฒ่าได้สอบสวนเนี่ยกั๋วเหวยแล้ว และเป็นไปตามที่เนี่ยกั๋วผิงคาดไว้ หลังจากเนี่ยกั๋วเหวยถูกส่งลงไปชนบทไม่กี่เดือน ก็ได้สนิทสนมกับหญิงสาวคนหนึ่งจากเมืองถัง และหลังจากนั้น เนี่ยกั๋วเหวยก็ถูกท่านผู้เฒ่าพากลับมา แต่ไม่คิดว่าเนี่ยกั๋วเหวยได้ทิ้งลูกไว้คนหนึ่ง
อัญมณีหลงนั้น เป็นของที่ท่านผู้เฒ่าได้มาจากสนามรบต่อต้านญี่ปุ่นด้วยตัวเอง คุ้นเคยเป็นอย่างดี และเป็นท่านผู้เฒ่าเองที่มอบให้เนี่ยกั๋วเหวยด้วยมือ ตอนนี้เมื่อได้เห็น จะไม่จำได้ได้อย่างไร มองดูเด็กคนนี้ ถ้าจะให้ท่านผู้เฒ่าโกรธจัดและไล่ตะเพิดออกไป ท่านผู้เฒ่าก็ทำไม่ลง นักปฏิวัติรุ่นเก่ามีเส้นแบ่งและจุดยืนในใจที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้
มองไปที่เนี่ยกั๋วผิงที่อยู่ข้างๆ ท่านผู้เฒ่าพูดเสียงเบา "กั๋วผิง โรงพยาบาลของพวกเธอไม่ได้ร่วมมือกับหน่วยงานอะไรสักอย่างของอังกฤษทำ DNA หรอกเหรอ? อย่าเพิ่งบอกใคร ลองตรวจดูก่อน"
เนี่ยกั๋วผิงพยักหน้า เดินไปที่ข้างๆ เนี่ยเจิ้นปัง ตอนนี้เนี่ยเจิ้นปังก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ความจริงแล้ว ในชาติที่แล้วก็เป็นแบบนี้ แม้ว่าความจริงจะประจักษ์แก่สายตา ท่านผู้เฒ่าก็ยังต้องตรวจพิสูจน์ก่อนจึงจะยอมรับความจริงอย่างจำใจ
ตอนนี้ เนี่ยเจิ้นปังตั้งใจพูดว่า "ป้าครับ นี่ใครเหรอครับ ทำไมหน้าตาเหมือนผมจัง? เขาเป็นพ่อผมหรือเปล่าครับ?"
ประโยคนี้ทำให้เนี่ยกั๋วเหวยรู้สึกอึดอัดเช่นกัน ยิ้มแหยๆ แต่เนี่ยกั๋วผิงกลับยิ้มพูดว่า "เจิ้นปังจ๊ะ ยังไม่รู้เลย แต่รออีกสักไม่กี่วันแล้วค่อยคุยเรื่องนี้กันดีไหม?"
เนี่ยเจิ้นปังมีความตั้งใจชัดเจนที่จะเปิดเผยความจริงนี้ อยู่ที่โรงพยาบาล ห้าวันต่อมา ผลการตรวจพิสูจน์ก็ออกมา เมื่อเห็นผล ท่านผู้เฒ่าโกรธจัดขว้างผลตรวจใส่หน้าเนี่ยกั๋วเหวย พูดเสียงเข้ม "เรื่องดีที่แกทำ กลับไปอธิบายกับเมียแกเองซะ ถ้าเป็นสมัยก่อน ข้าจะหักขาหมาของแกให้เละ"
เนี่ยกั๋วผิงที่อยู่ข้างๆ พูดว่า "พ่อคะ แล้วเด็กจะทำยังไงคะ?"
ท่านผู้เฒ่ามองเนี่ยเจิ้นปังอย่างเย็นชา สำหรับลูกนอกสมรสคนนี้ ท่านผู้เฒ่าไม่มีความรู้สึกดีๆ ตั้งแต่แรก นี่ผู้หญิงแบบไหนกัน ใจง่ายเหลือเกิน ท่านผู้เฒ่าเกลียดแม่ของเนี่ยเจิ้นปังทันที แล้วสะบัดมือพูดว่า "จะทำยังไง? ก็พากลับบ้านสิ จะทำยังไงอีก?"


## บทที่ 6 การเปลี่ยนแปลงเริ่มต้นจากรายละเอียด

การกลับมาของเนี่ยเจิ้นปังไม่ได้ถูกประกาศอย่างเอิกเกริกในตระกูลเนี่ย เพราะมันไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดี ลูกชายคนเล็กของตระกูลเนี่ยเพิ่งไปเป็นเยาวชนผู้บุกเบิกในชนบทเยี่ยนเป่ยไม่ถึงปี แต่กลับพาลูกชายกลับมาให้ตระกูล และเป็นลูกที่มาตามหาเอง หากเรื่องนี้แพร่ออกไป ตระกูลเนี่ยคงเสียหน้าแย่
แม้ว่าท่านผู้เฒ่าจะไม่พอใจในตอนนี้ แต่เด็กก็ได้รับการยอมรับแล้ว ท่านผู้เฒ่าถามตัวเองว่าไม่สามารถทำอะไรโหดร้ายหรือฆ่าปิดปากได้ ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นสายเลือดของตระกูลเนี่ย ในตอนนี้ พิธีรับญาติในวงแคบก็เป็นสิ่งที่สมควรทำ
ลูกชายคนเล็กของตระกูลเนี่ยไปเป็นเยาวชนผู้บุกเบิกไม่ถึงปี ไม่ได้รับการศึกษามากนัก แต่กลับมีลูกนอกสมรส และที่สำคัญกว่านั้นคือลูกนอกสมรสคนนี้ตามมาถึงเมืองหลวงด้วยตัวเอง ข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่วตระกูลต่างๆ ในเมืองหลวงทันที
เซียงซาน
ที่นี่เป็นสถานที่พักผ่อนของผู้นำระดับชาติที่เกษียณแล้ว ในมุมหนึ่งของเซียงซาน มีพื้นที่แบ่งออกมาโดยเฉพาะ ติดภูเขาและน้ำ มีวิลล่าต่างๆ กระจายตัวตามภูมิประเทศอย่างลงตัว รอบนอกเป็นที่ตั้งของเหล่าทหารองครักษ์เขตทหารกลางเมืองจิง
ภายนอกวิลล่าหลังหนึ่ง ใต้ร่มไม้ มีชุดโต๊ะเก้าอี้ไม้แกะสลักวางหมากรุกจีนอยู่ ขณะนี้มีชายชราสองคนกำลังเล่นหมากกันอยู่
"ฮ่ะๆ จริงๆ แล้วก็เหมือนคำพูดที่ว่าเคราะห์ร้ายกลับกลายเป็นโชคดีนะ เหล่าเนี่ยคราวนี้มีหลานชายเพิ่มขึ้นมาอีกคน ดูท่าเขาคงปวดหัวแย่เลย" ชายชราคนหนึ่งผมขาวโพลน กิริยาท่าทางอ่อนโยนและสงบนิ่ง ให้ความรู้สึกเหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิ ต่อหน้าคนแบบนี้ แม้ฟ้าจะถล่มลงมา ชายชราก็ยังให้ความรู้สึกสงบและเหนือโลก
ชายชราที่เล่นหมากด้วยกันมีผมสั้นดูคล่องแคล่ว บนใบหน้ายังเห็นรอยแผลเป็นยาวประมาณหนึ่งนิ้ว ใบหน้าทั้งหมดดูน่าเกรงขามแม้จะไม่ได้โกรธ
เมื่อได้ยินคำพูดของชายชราผมขาว เขาก็ยิ้มพูดว่า: "ท่านตง มีคำพูดที่ว่าคนดีย่อมได้ผลดี เหล่าเนี่ยคนนี้ทำงานเป็นเจ้าหน้าที่การเมืองมาทั้งชีวิต สมัยก่อนในฐานที่มั่น เขาเป็นที่รู้จักในฐานะคนดี แต่ดูตอนนี้ก็ไม่แน่นะ เหล่าเนี่ยคนนี้เคยเรียนต่างประเทศ มีการอบรมสั่งสอนที่ดี ไม่คิดว่าครั้งนี้จะเสียหน้าใหญ่ ดูท่าตระกูลเนี่ยคงไม่สงบแล้ว แค่เรื่องลูกสาวบ้านเหล่าเย่คนนั้น เหล่าเย่ตามใจขนาดนั้น คงไม่ไปก่อเรื่องที่ตระกูลเนี่ยจนพลิกแผ่นดินหรอกเหรอ"
ชายชราผมขาว หรือท่านตง ตอนนี้ก็หัวเราะฮ่าๆ ชี้ไปที่ชายชรารอยแผลเป็นพูดว่า: "เจ้านี่ ทุกคนบอกว่าเซียวงหม่านจื่อเป็นคนหยาบ แต่ฉันว่านะ เจ้าต่างหากที่ฉลาดแกมโง่ มีคำพูดที่ว่าลูกหลานย่อมมีวาสนาของลูกหลาน แต่คนที่เข้าใจความหมายของประโยคนี้จริงๆ คงมีแต่เจ้าเซียวงหม่านจื่อเท่านั้น ช่างเถอะ เราสองคนไปด้วยกันดีกว่า ไปพูดที่บ้านเหล่าเย่สักหน่อย เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความผิดของกั๋วเหวย หนุ่มๆ ก็เป็นวัยที่หุนหันพลันแล่น ตอนที่เรื่องนี้เกิดขึ้น ก็ยังไม่มีเรื่องของบ้านเหล่าเย่ไม่ใช่หรือ จะปล่อยให้สองฝ่ายทะเลาะกันไม่ได้ นี่อาจส่งผลกระทบต่อสถานการณ์ของประเทศได้"
ตระกูลเนี่ยมีซือเหอย่วนอยู่นอกเขตเมืองกลาง ที่นี่เดิมเป็นที่อยู่เจ้าชายราชวงศ์ชิงก่อนหน้า ต่อมาท่านผู้เฒ่าเนี่ยใช้เงินซื้อที่นี่ไว้ ถือเป็นที่พักผ่อนหลังเกษียณ แต่ท่านผู้เฒ่าไม่ค่อยอยู่ที่นี่ ท่านผู้เฒ่าอยู่ต้าหไน่ มีเพียงเรื่องส่วนตัวเท่านั้นที่ท่านผู้เฒ่าจะมาที่นี่ ปกติที่นี่เป็นที่อยู่ของพี่น้องเนี่ยกั๋วเหว่ย
เนี่ยเจิ้นปังมองดูที่นี่ด้วยความคุ้นเคย ประวัติศาสตร์ยังคงเป็นเช่นนี้ ท่านผู้เฒ่าไม่ได้จัดงานเลี้ยงในพระราชวังต้องห้าม เห็นได้ชัดว่าท่านผู้เฒ่ากำลังแสดงความไม่พอใจโดยอ้อม ด้วยนิสัยของท่านผู้เฒ่า การที่ไม่ได้ไล่เนี่ยเจิ้นปังออกไปก็ถือว่าอดทนมากแล้ว
แขกก็ไม่ได้มีมากนัก นอกจากญาติฝ่ายเขยสะใภ้ของตระกูลเนี่ยแล้ว ก็มีแต่ผู้ใต้บังคับบัญชาที่ใกล้ชิดของท่านผู้เฒ่า แม้จะเป็นลูกนอกสมรส แต่ยังไงก็เป็นคนของตระกูลเนี่ย ไม่พูดถึงว่าจะให้หน้าแค่ไหนในอนาคต อย่างน้อยก็ต้องรู้จักกันไว้ นี่เป็นเรื่องของหลักการ
คนจากบ้านเย่ไม่อยู่ ต่างจากท่านผู้เฒ่าที่โน้มเอียงไปทางหัวรุนแรง ท่าทีของบ้านเย่โน้มเอียงไปทางการปฏิรูปที่มีจังหวะ ที่ว่าทางไม่เหมือนกันย่อมไม่ร่วมทาง หลังจากที่ท่านผู้เฒ่าทั้งสองบ้านทะเลาะกันในที่ประชุมกรมการเมืองสองสามครั้ง ความสัมพันธ์ของสองบ้านก็จืดจางลง ครั้งนี้ยังเกี่ยวพันถึงลูกสาวของตัวเอง เพื่อแสดงความไม่พอใจ บ้านเย่จึงไม่สนใจเรื่องนี้
เมื่อถึงเวลา ภายใต้การดำเนินงานของเนี่ยกั๋วต้งพี่ชายใหญ่ของเนี่ยเจิ้นปัง ในห้องบูชาเล็กๆ มีป้ายบรรพบุรุษของตระกูลเนี่ยตั้งอยู่ หลังจากเนี่ยเจิ้นปังจุดธูปเทียนบูชาแล้ว พิธีก็ถือว่าเสร็จสิ้น แม้จะเป็นลูกนอกสมรส แต่ก็แสดงว่าเนี่ยเจิ้นปังเป็นคนของตระกูลเนี่ยแล้ว
แต่ความไม่พอใจของท่านผู้เฒ่าเห็นได้ชัด ตามปกติ ตามการจัดลำดับของตระกูลเนี่ย เนี่ยเจิ้นปังรุ่นนี้ควรจะใช้อักษร "เจีย" ลูกผู้หญิงของตระกูลเนี่ยไม่เป็นไร ไม่จำเป็นต้องตั้งชื่อตามนี้ แต่ลูกชายของตระกูลเนี่ยจำเป็นต้องตั้งตามนี้ แต่ท่านผู้เฒ่ากลับทำเหมือนลืมไปเสียสนิท ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้เลย
เมื่อเรื่องเสร็จ ท่านผู้เฒ่าก็ลุกขึ้นยืนแล้ว ใบหน้าที่สงบนิ่งไม่แสดงความเปลี่ยนแปลงใดๆ พูดเสียงทุ้มว่า: "คณะกรรมการกลางการทหารยังมีงานอีกมาก ฉันขอตัวก่อน"
แม้ว่าเรื่องของคณะกรรมการกลางการทหารที่ท่านผู้เฒ่าต้องรับผิดชอบนั้นเป็นเรื่องจริง แต่ก็ไม่ได้ยุ่งจนถึงขั้นไม่มีเวลามาร่วมงานครอบครัว พูดแบบนี้ก็มีความหมายเดียวคือท่านผู้เฒ่ากำลังแสดงความไม่พอใจ
ส่วนคุณย่านั้น ตอนนี้ลุกขึ้นยืนจ้องท่านผู้เฒ่าแล้วพูดว่า "คุณตา ทำอะไรของคุณ คณะกรรมการกลางการทหารยุ่งขนาดนั้นเชียวหรือ?"
คุณย่ารักและตามใจลูกชายคนเล็กมาก ตอนนี้รักไปถึงคนที่เกี่ยวข้องด้วย สำหรับสถานะลูกนอกสมรสของเนี่ยเจิ้นปัง คุณย่ารู้สึกแค่ไม่พอใจที่เนี่ยกั๋วเหวยทำเรื่องแบบนี้ และคิดว่าเนี่ยกั๋วเหวยทำตัวเหลวไหลเกินไป แต่สำหรับเนี่ยเจิ้นปังแล้ว คุณย่ายังชอบอยู่ หน้าตาดี มองยังไงก็เหมือนลูกชายคนเล็ก ตอนนี้เห็นคุณตาจะกลับ จึงลุกขึ้นยืนแสดงความไม่พอใจกับคุณตา
"คุณจะกลับไหม? ถ้าไม่กลับ ฉันจะกลับก่อนแล้ว" ความตั้งใจของท่านผู้เฒ่าไม่ใช่แค่คำพูดประโยคเดียวจะเปลี่ยนได้ พูดจบก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
คุณย่าอาจจะเป็นห่วงสุขภาพของคุณตา มองเนี่ยเจิ้นปังอย่างลำบากใจ แล้วลูบหัวเนี่ยเจิ้นปังพลางพูดว่า "ลูก ต่อไปอย่าลืมมาเล่นที่บ้านย่านะ ย่าจะเก็บของอร่อยๆ ไว้ให้"
หลังจากท่านผู้เฒ่าและคุณย่ากลับไปแล้ว ตอนนี้เหลือแค่พี่น้องตระกูลเนี่ยเท่านั้น ตอนนี้ ทหารวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนโซฟาก็ลุกขึ้นยืน คนนี้คือเซี่ยวเจิ้นชาง น้าเขยคนที่สองของเนี่ยเจิ้นปัง ปัจจุบันเป็นผู้บังคับการกองพลในเขตทหารเมืองหลวง
"พี่ชาย พี่สาว กั๋วเหวย บ้านผมมีธุระนิดหน่อย ผมกับกั๋วหรงขอตัวก่อนนะ" พูดจบ เซี่ยวเจิ้นชางและเนี่ยกั๋วหรงก็ลุกขึ้นยืน
เซี่ยวเจิ้นชางคนนี้ เป็นคนที่ทำอะไรมักจะนุ่มนวลและเอาใจคนเก่ง ในสถานการณ์แบบนี้ เรื่องของตระกูลเนี่ยเขาก็ควรจะยุ่งให้น้อยที่สุด
ป้าใหญ่เนี่ยกั๋วผิงก็ลุกขึ้นยืนตอนนี้ มองเนี่ยเจิ้นปังด้วยสายตาที่มีแววอาลัย ในฐานะผู้ค้นพบเรื่องนี้ เนี่ยกั๋วผิงรู้ดีว่าเย่ซูเสียนไม่พอใจตนมาก แต่นิสัยของเนี่ยกั๋วผิงเป็นแบบนี้ ถึงให้ทำอีกครั้ง เนี่ยกั๋วผิงก็จะยอมรับเขาอยู่ดี เธอรู้ดีที่สุดถึงประสบการณ์ชีวิตของเนี่ยเจิ้นปัง นี่เป็นเด็กที่น่าสงสาร จึงยิ้มพูดว่า "เจิ้นปัง มีเวลาว่างก็มาเยี่ยมป้าที่บ้านนะ ป้าอยู่ที่หมู่บ้านเจ้าหน้าที่โรงพยาบาลทหารหลัก"
หลังจากลูกสาวและลูกเขยตระกูลเนี่ยกลับไปแล้ว ในบ้านก็เหลือแค่พี่น้องสองคนของตระกูลเนี่ย ที่นี่คือที่ที่พวกเขาอาศัยอยู่ร่วมกันในตอนนี้ เนี่ยกั๋วต้งไม่มีที่ไปแล้ว
ข้างๆ รุ่นน้องของตระกูลเนี่ย ลูกชายสองคนของเนี่ยกั๋วต้ง เนี่ยเจียเหลียงและเนี่ยเจียหมินต่างก็จ้องมองเนี่ยเจิ้นปัง ส่วนเนี่ยจื่อหยูลูกสาวของเย่ซูเสียนก็กำลังมองพี่ชายของเธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"ซูเซี่ยน ดูสิเรื่องมันวุ่นวายขนาดไหน ตอนนั้นกั๋วเหวยก็ยังหนุ่ม ตอนนั้นเขาเป็นเด็กเกเรที่มีชื่อเสียงในเมืองสี่เก้าฉาง สาวๆ ในถนนด่าพวกเขา พวกเขาก็ภูมิใจเสียอีก เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ฉันว่าเธอก็อย่าโทษกั๋วเหวยเลย ตอนที่เขาถูกส่งไปชนบทนั้น พวกเธอยังไม่รู้จักกันเลย มันก็เข้าใจได้นะ อีกอย่าง แม่ของเด็กก็ตายไปแล้ว เธอก็คิดซะว่าได้ลูกชายเพิ่มอีกคน" พี่สะใภ้ใหญ่หวงเย่วหรงพูดปลอบ แต่น้ำเสียงแปลกๆ ฟังยังไงก็เหมือนสะใจในความเดือดร้อนของคนอื่น
เย่ซูเสียนนั่งหน้าบึ้ง สีหน้าไม่ดีเลย แม้ว่าจะเป็นเรื่องก่อนที่เธอจะรู้จักเขา แต่เย่ซูเสียนก็รู้สึกว่านี่คือการทรยศของเนี่ยกั๋วเหวยต่อเธอ นึกย้อนไปถึงตอนนั้น เนี่ยกั๋วเหวยก็เป็นแบบนี้จริงๆ ตอนที่รู้จักเธอ เธอด่าเขาว่าเป็นนักเลง เขากลับบอกว่าเธอรู้จักชื่อเขาด้วย พอด่าว่าไอ้เลว เขาก็ไม่โกรธ กลับยิ้มหน้าระรื่นบอกว่าเธอรู้จักชื่อเล่นเขาด้วย คนแบบนี้มันเกิดมาให้ผู้หญิงชอบ แต่ใครจะไปรู้ว่าท้องเธอไม่ดี คลอดได้แค่เนี่ยจื่อหยูคนเดียว ตอนนี้ปล่อยให้หวงเย่วหรงพูดได้
เนี่ยกั๋วต้งลุกขึ้นยืน พูดเสียงเข้ม "เธอพูดอะไรน่ะ ผู้หญิงอย่างเธอ รู้อะไร กลับไปนอนซะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับกั๋วเหวย"
เนี่ยเจิ้นปังที่ยืนอยู่ข้างๆ ตกใจในใจ ชาติที่แล้ว เนี่ยกั๋วต้งก็คุยกับเนี่ยกั๋วเหวยนานในสถานการณ์แบบนี้ เนื้อหาแน่ชัดตัวเองไม่รู้ ชาติที่แล้ว เนี่ยเจิ้นปังยังงงๆ สถานการณ์แบบนี้ทำให้เขากลัวไปแล้ว แต่หลังการคุยครั้งนี้ ครอบครัวลุงใหญ่ดูถูกเขามาก แม่เลี้ยงก็ไม่ต้อนรับ พ่อแท้ๆ ก็ถูกขัดขวางในหน้าที่การงาน ถูกท่านผู้เฒ่าทอดทิ้ง ความโกรธทั้งหมดก็ระบายมาที่ตัวเขา ชาตินี้ เกิดใหม่อีกครั้ง เนี่ยเจิ้นปังไม่อยากให้เหตุการณ์เกิดซ้ำ การเปลี่ยนแปลง เริ่มจากรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้แหละ
คิดถึงตรงนี้ เนี่ยเจิ้นปังลุกขึ้นยืนท่ามกลางสายตาประหลาดใจของทุกคน มองลุงใหญ่เนี่ยกั๋วต้งแล้วพูดว่า "ลุงใหญ่ ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับผม ผมขออยู่ฟังด้วยได้ไหมครับ?"


## บทที่ 7 ไปสู่ระดับรากหญ้า

"ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาพูดที่นี่" เนี่ย กั๋วเหว่ยลุกขึ้นยืนทันที พลางตวาดเสียงดัง ช่างไม่มีมารยาทเอาเสียเลย ไร้ระเบียบวินัยเหลือเกิน เนี่ย กั๋วเหว่ยจ้องมองลูกชายคนนี้ด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว หากไม่ใช่เพราะผลการพิสูจน์ทางวิทยาศาสตร์ที่ยืนยันไว้ เขาคงไม่มีวันยอมรับลูกคนนี้เป็นแน่ ในตอนนี้ เนี่ย กั๋วเหว่ยมองอย่างไรก็รู้สึกไม่สบายใจ เห็นได้ชัดว่าไม่เคยได้รับการอบรมสั่งสอน ในตระกูลเช่นนี้ ธรรมเนียมดั้งเดิมยังคงต้องมี เมื่อผู้ใหญ่พูด ไหนเลยคนรุ่นหลังจะมาสอดปากได้
เนี่ยเจิ้นปังยิ้มเยาะ รู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นเช่นนี้ ชาติที่แล้ว ตนพยายามเอาอกเอาใจ ทำคะแนนให้ดี จนกระทั่งปีสุดท้ายก่อนจบการศึกษา ได้เป็นที่หนึ่งของคณะอักษรศาสตร์ จิงเฉิง ต้าเสว แต่ความจริงพิสูจน์แล้วว่า มันไม่มีผลอะไร ไม่ว่าตนจะพยายามเป็นเด็กดีแค่ไหน ลูกนอกสมรสก็คือลูกนอกสมรส ไม่มีใครสนใจ
ความจริงพิสูจน์แล้วว่า การทำเช่นนั้นใช้ไม่ได้ผล เมื่อเป็นเช่นนั้น จะเผชิญหน้าต่อกันก็ไม่เป็นไร สายตาจับจ้องที่เนี่ย กั๋วเหว่ย เนี่ยเจิ้นปังกล่าวเสียงทุ้ม "ผมไม่เห็นว่า คำพูดของผมจะผิดตรงไหน ถ้าเป็นเรื่องบ้านเมือง ผมไม่ขอยุ่ง แต่ถ้าเกี่ยวข้องกับผม ในฐานะผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย ผมคิดว่า ผมมีสิทธิ์ที่จะนั่งฟังที่นี่"
เมื่อพูดจบ บนใบหน้าของเนี่ย กั๋วต้ง ผ่านความรู้สึกแปลกใจไปวูบหนึ่ง เด็กที่เติบโตในครอบครัวสามัญชน เมื่อเผชิญหน้ากับตน เผชิญหน้ากับครอบครัวที่มีฐานะสูงส่งเช่นนี้ กลับไม่มีความหวาดกลัวเกรงขามแม้แต่น้อย นี่เองก็แปลกประหลาดแล้ว เด็กคนนี้ไม่ธรรมดา หากให้เวลาผ่านไป เกรงว่าจะกลายเป็นคู่แข่งที่ยิ่งใหญ่ของเจียเลียง
เนี่ยเจียเหลียงกลับมองเนี่ยเจิ้นปังด้วยความสนใจ เนี่ยเจียเหลียงอายุยี่สิบปีในปีนี้ เพิ่งเรียนจบและเข้าทำงาน อยู่ที่สำนักงานคณะรัฐมนตรี ด้วยการดูแลของตระกูล เส้นทางอาชีพของเนี่ยเจียเหลียงราบรื่นมาก ทำงานไม่ถึงสองเดือนก็ได้ตำแหน่งระดับรองหัวหน้าแผนก ความสามารถส่วนตัวก็ไม่เลว พูดได้ว่า ตนเองคือทายาทรุ่นที่สามที่ตระกูลทุ่มเทฝึกฝนอย่างพิถีพิถัน มีพ่อคอยสนับสนุนในกองทัพ ลุงคอยช่วยเหลือในวงการการเมือง อนาคตข้างหน้าไม่อาจคาดเดาได้
"น่าสนใจ ดูท่าแล้ว น้องชายคนนี้ก็ไม่ใช่คนธรรมดานะ" เนี่ยเจียเหลียงคิดเช่นนั้น
เนี่ย เจียหมินหน้าตกตะลึง ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ถึงได้มีคนเก่งกาจขนาดนี้ พวกเด็กแสบในสี่เก้าฉาง แม้แต่คนดังอย่าง โจว เฉิน, หยาง อันปาง, จาง สวี่ พวกนี้ ต่อหน้าคุณปู่กับพ่อแม่ของเขา ก็ยังว่าง่ายเหมือนหมาปักกิ่ง น้องชายคนนี้เก่งจริงๆ
เย่ซูเสียนชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าซับซ้อน ดูท่าแล้ว ลูกชายคนนี้ไม่ใช่ไอ้บ้านนอกที่ไม่เคยเห็นโลก ไม่ใช่คนที่จะรังแกง่ายๆ ทันใดนั้น เย่ซูเสียนก็ลุกขึ้นพูดว่า "พวกคุณคุยกันเถอะ ฉันจะไปชงชาให้"
การชงชา นั่นเป็นเพียงข้ออ้าง ในสถานการณ์เช่นนี้ ผู้หญิงมักจะไม่เข้าร่วมในเรื่องพวกนี้ นี่เป็นกฎเกณฑ์ที่ไม่เป็นลายลักษณ์อักษรในแวดวงนี้ สตรีที่ยังไม่แต่งงาน ในตระกูลของตัวเองยังพอพูดได้บ้าง แต่พอแต่งงานแล้ว ก็ไม่สามารถเข้าร่วมได้ เพราะไม่มีใครรู้ว่า ในบางสถานการณ์สำคัญ ลูกสะใภ้ของตระกูลจะยังคงเข้าข้างครอบครัวเดิมของตนหรือไม่ เรื่องการต่อสู้ระหว่างญาติฝ่ายเขยในเมืองหลวงนี้ก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยเกิดขึ้น
ก่อนที่เนี่ย กั๋วเหว่ยจะโกรธ เนี่ย กั๋วต้งก็โบกมือ พูดกับเนี่ยเจิ้นปังว่า "เจิ้นปัง นั่งลงเถอะ เรื่องครั้งนี้ พูดไปแล้ว ก็เกี่ยวข้องกับเจ้าจริงๆ"
เนี่ยเจิ้นปังไม่สนใจว่าพ่อของตนจะโกรธหรือไม่ นั่งลงอย่างสบายๆ เนี่ย กั๋วต้งในตอนนี้คอยสังเกตปฏิกิริยาของเนี่ยเจิ้นปังตลอด เมื่อเห็นเช่นนั้น เนี่ย กั๋วต้งจึงพูดว่า "เจิ้นปัง เจ้ากลับมาไม่ถูกเวลาแล้ว รู้ไหมว่าทำไม?"
ที่จริงแล้ว นี่เป็นเพียงคำพูดสุภาพของเนี่ย กั๋วต้งเท่านั้น คนในตระกูลเนี่ยไม่เคยคิดว่าเนี่ยเจิ้นปังจะเข้าใจ อย่าว่าแต่เติบโตมาจากภายนอก แม้แต่เนี่ย เจียหมินที่โตมาในค่ายทหารตั้งแต่เด็ก ในตอนนี้ ก็คงไม่เข้าใจว่าอะไรคือถูกเวลาหรือไม่ถูกเวลา
แต่ในตอนนี้ เนี่ยเจิ้นปังกลับพูดอย่างเรียบเฉย "ไม่ถูกเวลา? ก็แค่การปรากฏตัวของผมส่งผลกระทบต่อเส้นทางอาชีพของเขาเท่านั้นเอง ลุงครับ ผมกลับคิดว่า เคราะห์ร้ายอาจกลายเป็นโชคดีก็ได้"
"หึ ช่างโอหังไม่รู้จักประสาอะไรเลย!" เนี่ย กั๋วเหว่ยแสดงความดูถูก
เนี่ย กั๋วต้งกลับรู้สึกประหลาดใจ หลานชายคนนี้ เนี่ย กั๋วต้งยิ่งมองยิ่งจับความไม่ได้ นี่ยังเป็นคนที่โตมาในหมู่สามัญชนอยู่หรือ หรือว่านี่คือตัวประหลาด หรือเป็นคนที่ฝ่ายตรงข้ามฝึกฝนมาอย่างตั้งใจ เพื่อแทรกซึมเข้ามาในตระกูลเนี่ย? แน่นอน ประเด็นสุดท้ายนั้น เนี่ย กั๋วต้งก็มองข้ามไป เรื่องที่แม้แต่เนี่ย กั๋วเหว่ยยังไม่รู้ คงไม่มีฝ่ายตรงข้ามคนไหนจะรู้ได้ จากนั้น เนี่ย กั๋วต้งก็ห้ามเนี่ย กั๋วเหว่ย มองดูเนี่ยเจิ้นปังพลางถามว่า "อ้อ? พูดมาซิ ว่าอย่างไร?"
ข้างๆ เนี่ยเจียเหลียงก็ยิ้มเยาะพลางพูดว่า "ไม่รู้อะไรเลย เจ้ารู้อะไรบ้าง ลุงของฉันตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงสำคัญ ครั้งนี้มีโอกาสสูงมากที่จะก้าวหน้าไปอีกขั้น ได้เป็นผู้อำนวยการกองแผนงาน ลองคิดดู ข้าราชการระดับเจิ้งถิงอายุสามสิบหกปี ทั่วประเทศมีน้อยมาก ถ้าครั้งนี้ไม่สามารถก้าวหน้าได้ อยากรอโอกาสครั้งหน้า คงต้องรออีกสี่ปี ตอนนั้น เมื่อเทียบกับคนจากตระกูลอื่น ความได้เปรียบด้านอายุก็จะหมดไปแล้ว"
เนี่ยเจิ้นปังรู้เรื่องนี้ดี ในชาติที่แล้ว เพราะการปรากฏตัวของเขา เนี่ย กั๋วเหว่ยไม่สามารถก้าวหน้าไปได้อีกขั้น ถูกกดไว้ในตำแหน่งรองอธิบดี สี่ปีต่อมาก็ไม่ได้เลื่อนขั้น หลังจากคุณปู่เสียชีวิต ตระกูลเนี่ยก็ตกต่ำลงอย่างรวดเร็ว พี่น้องต่างแยกย้ายกันไป ต่างคนต่างอยู่ เนี่ย กั๋วต้งพอจะรักษาสายตระกูลของตนไว้ได้ แต่เนี่ย กั๋วเหว่ยนั้นน่าสงสาร จนกระทั่งเสียชีวิตก็ยังอยู่ในตำแหน่งเดิม
คำพูดของเนี่ยเจียเหลียงได้ให้โอกาสกับเนี่ยเจิ้นปัง มิฉะนั้น ถ้าไม่มีใครพูดอะไรเลย แต่ตัวเองรู้เรื่องพวกนี้ มันก็จะดูประหลาดเกินไป ตอนนี้ เนี่ยเจิ้นปังจึงถือโอกาสพูดว่า "พี่ใหญ่ ผมก็คิดเช่นนั้น ตอนนี้ผมมาแล้ว ผมคิดว่าคนที่จะมาแข่งกับพ่อผมในตำแหน่งนี้ คงมีพื้นหลังไม่เบาเหมือนกัน ไม่งั้นลุงกับพ่อคงไม่กังวลขนาดนี้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ผมคิดว่าถอยหนึ่งก้าวแล้วถอนตัวจากการแข่งขันครั้งนี้น่าจะดีกว่า"
"ถอนตัวจากการแข่งขัน?"
"ใช่ครับ ที่เมืองถังของเราก็เป็นแบบนี้ ครั้งหนึ่งตอนเลือกกรรมการในห้องเรียน ผมก็ลงสมัครหัวหน้าห้อง มีเพื่อนคนหนึ่งก็สมัครด้วย หลังจากนั้น ผมก็ไปหาเพื่อนคนนั้น ใช้เงินสองหยวนเป็นเงื่อนไข แล้วผมก็ถอนตัว ผมคิดว่า เมื่อเราถอนตัว อีกฝ่ายก็ต้องให้ผลประโยชน์บางอย่างกับเราใช่ไหมครับ" คำพูดนี้ เนี่ยเจิ้นปังก็คิดมาแล้ว ถ้าแสดงออกว่าเก่งกาจเกินไป อาจจะไม่ได้ผลก็ได้
ทุกคนต่างครุ่นคิด เนี่ย กั๋วต้งแม้จะอยู่ในวงการทหาร แต่ก็มีความเข้าใจทางการเมืองอย่างแหลมคม เขาพบจุดสำคัญของปัญหาอย่างรวดเร็ว การไม่แข่งขัน ก็คือการยอมสละตำแหน่งนี้ และเป็นการตอบแทน ฝ่ายตรงข้ามก็จะไม่กดดันเนี่ย กั๋วเหว่ยในเรื่องนี้ อาจจะให้ผลประโยชน์บางอย่างด้วย เพราะถ้าไล่ตามไม่เลิก ฝ่ายตรงข้ามก็จะเสียภาพลักษณ์ ในหมู่ตระกูลต่างๆ ในเมืองหลวง จะถูกมองว่าเป็นคนไล่ล่าจนถึงที่สุด แบบนั้นก็จะกลายเป็นศัตรูของทุกตระกูลโดยไม่รู้ตัว แม้แต่พันธมิตรก็ต้องคิด ถ้าวันหน้าทำให้พวกเขาไม่พอใจ จะถูกไล่ล่าจนถึงที่สุดหรือไม่
"แล้วตำแหน่งของพ่อเธอล่ะ?" เนี่ย กั๋วต้งรีบถาม ถ้าเป็นแบบนี้ เนี่ย กั๋วเหว่ยก็คงนั่งในตำแหน่งปัจจุบันไม่ได้แล้ว เพราะระดับไม่ได้เลื่อนขึ้น
เนี่ยเจิ้นปังพอใจกับการแสดงของตัวเองมาก ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ เขาค่อยๆ วางแผน ค่อยๆ นำความคิดมาสู่เส้นทางของตัวเอง การแสดงครั้งนี้ แม้จะไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรมากนัก อย่างน้อยก็ไม่เหมือนชาติที่แล้ว การจะเปลี่ยนแปลงอย่างถอนรากถอนโคน แค่หนึ่งหรือสองครั้งไม่พอ นี่เป็นกระบวนการที่ยาวนาน ต้องใช้เวลา
จากนั้น เนี่ยเจิ้นปังก็แกล้งทำเป็นไม่รู้พูดว่า "ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ผมคิดว่าประเทศเรากว้างใหญ่ขนาดนี้ ทั้งหมิ่นตง หยวดยง เจียงเป่ย เจียงหนาน มณฑลชายฝั่งเหล่านี้ ยังมีพื้นที่ยากจนอีกมาก ไปที่พวกนั้น ผมคิดว่าเลื่อนขั้นหนึ่งระดับ เป็นผู้ว่าการเขตหรือนายกเทศมนตรีเมืองระดับมณฑล ก็เพียงพอแล้ว นี่ก็เป็นระดับเดียวกันไม่ใช่หรือครับ?"
เนี่ย กั๋วต้งครุ่นคิดครู่หนึ่ง มองเนี่ยเจิ้นปังอย่างมีความหมาย ไม่รู้ว่าหลานชายคนนี้แกล้งไม่รู้หรือไม่รู้จริงๆ ในกระทรวงต่างๆ ในเมืองหลวงตอนนี้ สถานการณ์คือ หนึ่งตำแหน่งหนึ่งคน บางทีตำแหน่งยังไม่ว่าง แต่มีคนรอแย่งกันหลายคนแล้ว สถานการณ์ของเนี่ย กั๋วเหว่ยตอนนี้ ง่ายที่จะถูกโจมตีจากตระกูลต่างๆ การจะอยู่ในเมืองหลวงและเลื่อนขั้นเป็นระดับเจิ้งถิงอย่างราบรื่นนั้นเป็นไปไม่ได้แล้ว ทางออกเดียวก็คือการย้ายออกไปต่างจังหวัด
จากนั้น เนี่ย กั๋วต้งก็ลุกขึ้นยืน ตบไหล่เนี่ย กั๋วเหว่ยพูดว่า "กั๋วเหว่ย เธอลองคิดดูเองนะ คิดให้ดีว่าจะไปที่ไหน พรุ่งนี้เราไปคุยกับคุณพ่อด้วยกัน ฉันขอตัวก่อน"
เนี่ย เจียหมินตอนนี้มองด้วยความชื่นชม น้องชายคนนี้ถูกใจเนี่ย เจียหมินมาก ตอนนี้เนี่ย เจียหมินยังไม่สมจริงเหมือนเนี่ยเจียเหลียง เรื่องการต่อสู้ระหว่างตระกูลและอื่นๆ ไม่ใช่สิ่งที่เขาสนใจ เขาชอบแบบคนหนุ่มสาว ตอนเดินผ่านข้างเนี่ยเจิ้นปัง เนี่ย เจียหมินก็พูดเบาๆ ว่า "ไอ้หนู เก่งนี่ ยังไง? พรุ่งนี้หาเวลามาลองดีกันไหม"
เนี่ยเจิ้นปังยิ้มมองส่งเนี่ย กั๋วต้งจากไป แต่ตอบอย่างไม่ลังเลว่า "แค่นาย? พร้อมตลอดเวลา!"
ตอนนี้ ในห้องรับแขกเหลือแค่พ่อลูกเนี่ย กั๋วเหว่ยกับเนี่ยเจิ้นปัง เนี่ยจื่อหยูหลับไปนานแล้ว ตอนนี้ เย่ซูเสียนก็เดินออกมาจากห้องด้านใน มองเนี่ยเจิ้นปังด้วยสีหน้าซับซ้อน พูดเบาๆ ว่า "กั๋วเหว่ย ฉันว่าเลือกหยวดยงดีกว่า บ้านเกิดฉันอยู่ที่นั่น พ่อฉันยังมีเครือข่ายที่นั่นอยู่บ้าง ไปที่นั่นก็พอจะช่วยดูแลได้บ้าง"
เนี่ย กั๋วเหว่ยพยักหน้า นี่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว เวลาไม่รอใคร ตัวเองก็รอไม่ได้ จากนั้น มองดูเนี่ยเจิ้นปัง ริมฝีปากขยับเล็กน้อย สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร ส่ายหน้าแล้วเดินจากไป
เย่ซูเสียนมองดูเนี่ยเจิ้นปัง สำนวนจีนมีคำกล่าวว่า ภรรยาได้เกียรติเพราะสามี แม่ได้เกียรติเพราะลูก ถ้านี่เป็นลูกแท้ๆ ของตัวเอง คงจะดีแค่ไหน น่าเสียดายที่นี่เป็นแค่ลูกนอกสมรส ตัวเองก็เป็นแค่แม่เลี้ยง ตอนนี้ เย่ซูเสียนรู้สึกขัดแย้งในใจ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เย่ซูเสียนก็พูดอย่างสงบว่า "ห้องของเธออยู่ข้างห้องหนังสือ ดึกแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ"


## บทที่ 8 พี่สามเนี่ย

แม้คำพูดของเย่ซูเสียนจะเย็นชา แต่เนี่ยเจิ้นปังก็ไม่ได้ใส่ใจแต่อย่างใด เดิมทีคิดว่าสามีที่ซื่อสัตย์ แต่หลังจากผ่านไปสิบกว่าปี จู่ๆ ก็มีลูกชายโผล่มาอีกคน ที่สำคัญคือลูกชายคนนี้ไม่ใช่ลูกของเธอ เรื่องแบบนี้ผู้หญิงคนไหนก็รับไม่ได้ ในชาติที่แล้ว ห้องของเนี่ยเจิ้นปังถูกจัดการโดยเนี่ยกั๋วเหว่ย ไม่ใช่ห้องนอนข้างห้องหนังสือ แต่เป็นห้องที่จัดไว้ที่เรือนตะวันตก ซึ่งเป็นห้องเก็บของของทั้งสองบ้าน ตอนนี้ที่ตัวเองมีห้องนอนข้างห้องหนังสือ นี่แสดงว่าการแสดงออกเมื่อครู่ได้รับการยอมรับจากเย่ซูเสียน แม้ว่าจะยังมีความไม่พอใจต่อตัวเอง แต่เมื่อเวลาผ่านไป สถานการณ์แบบนี้ก็จะค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปเอง
ในความหมายบางอย่าง เย่ซูเสียนก็สมกับชื่อของเธอจริงๆ ในเรื่องอนาคตของสามีและเรื่องส่วนตัว เย่ซูเสียนเลือกที่จะให้ความสำคัญกับอนาคต และไม่ได้ก่อเรื่องวุ่นวายเพราะเรื่องนี้ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว
หลังจากนอนหลับอย่างเป็นสุข พอตื่นเช้าขึ้นมา เนี่ยเจิ้นปังก็เห็นชุดหนึ่งวางอยู่หน้าประตู เป็นกางเกงยีนส์และเสื้อลายทหารเรือที่กำลังเป็นที่นิยมในตอนนี้ พร้อมรองเท้ากีฬาหนึ่งคู่
ในตอนนี้ มุมปากของเนี่ยเจิ้นปังก็มีรอยยิ้มเล็กๆ เหมือนกับในชาติที่แล้ว เย่ซูเสียนยังคงทำหน้าที่แม่เลี้ยงในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ แม้ว่าในใจจะไม่ชอบ แต่ก็เพราะเป็นลูกของสามี และเด็กก็ไม่มีแม่แล้ว เย่ซูเสียนก็ยังทำทุกอย่างอย่างดี น่าเสียดายที่ในชาติที่แล้ว เนี่ยเจิ้นปังพิการ รวมกับความรู้สึกด้อยและความเกลียดชังที่มีต่อพ่อ ทำให้เกลียดเย่ซูเสียนไปด้วย ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนจึงไม่ดี
อาบน้ำเย็นอย่างคล่องแคล่ว เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ เนี่ยเจิ้นปังตะโกนออกไปนอกห้อง: "ป้าครับ ขอบคุณนะครับ เจียหมินชวนผมไปเที่ยว เที่ยงนี้ผมไม่กลับมากินข้าวนะครับ"
หลังจากเนี่ยเจิ้นปังจากไป เย่ซูเสียนก็ออกมาจากห้อง มองเงาหลังของเนี่ยเจิ้นปังด้วยสีหน้าที่ซับซ้อนมาก หลังจากถอนหายใจครั้งหนึ่ง จึงหันไปจัดการบ้าน
โรงเรียนหยูอิง เป็นหนึ่งในสถานที่ที่พวกเด็กแว้นในสี่เก้าฉางมักจะมารวมตัวกัน เมื่อเนี่ยเจิ้นปังมาถึงที่นี่ โรงเรียนหยูอิงเพิ่งเปิดเทอมได้ไม่นาน จากระยะไกล เนี่ยเจิ้นปังเห็นเนี่ยเจียหมินยืนอยู่ตรงนั้น ข้างๆ มีคนรวมตัวกันอยู่หลายคน ทุกคนดูหละหลวม ยืนไม่เป็นท่า นั่งไม่เป็นท่า มองเขาด้วยสายตาที่เหลือบมองอย่างดูแคลน
"เจียหมิน นี่คือลูกนอกสมรสของบ้านอาสองเธอเหรอ? ดูสง่างามจริงๆ หน้าตาก็ไม่ธรรมดา วันนี้ฉันถึงได้พบว่า ทำไมพวกลูกนอกสมรสถึงได้หน้าตาดีกว่าลูกในสมรสนะ บางทีความสนุกนอกบ้านอาจจะช่วยปรับปรุงยีนให้ดีขึ้นจริงๆ?" เด็กหนุ่มที่ใส่แว่นคนหนึ่งพูดล้อเล่นอยู่ข้างๆ
เด็กหนุ่มใส่แว่นสูงประมาณ 173 เซนติเมตร รูปร่างผอมบาง สายตาฉลาดแกมโกง รูปร่างภายนอกดูเหมือนจะมีแนวโน้มไปทางลามกอนาจาร
พอได้ยินคำพูดนี้ เนี่ยเจียหมินก็ไม่พอใจ รีบพูดทันที: "หลิวคุน พูดบ้าอะไรของแก? พูดคำว่าลูกนอกสมรสอีกทีระวังกูต่อยนะ ไอ้เวร พูดไม่เป็นก็หุบปากไปซะ"
หลิวคุน คุณปู่ของเขาเป็นวีรบุรุษปฏิวัติ พ่อของเขาตอนนี้เป็นเลขาธิการพรรคประจำเขตซีเฉิง ก็ถือว่าเป็นคนในวงการเหมือนกัน เห็นเนี่ยเจียหมินโกรธ ก็ตกใจเล็กน้อยแล้วพูดว่า: "โอเค โอเค ฉันเข้าใจแล้ว พวกที่มาจากบริเวณคณะกรรมาธิการการทหารล้วนแต่มีนิสัยแบบนี้ เหวี่ยเย่วจวินก็แบบนี้ แกก็แบบนี้ หยางอันปางก็ไม่ต่างกัน คำพวกนี้พวกแกพูดกันเองได้ พวกเราพูดไม่ได้ ช่วยไม่ได้นะ ชนชั้นของพวกเราไม่เหมือนกัน"
ปากของหลิวคุนคนนี้ถือว่าเป็นคนปากจัดที่สุดในกลุ่มเด็กแว้น แต่ความสัมพันธ์ระหว่างกันก็ไม่เลว ตอนนี้ เนี่ยเจิ้นปังก็เดินมาถึงหน้าเนี่ยเจียหมิน
มองดูคนข้างๆ หลายคน หลิวคุน ลูกชายเลขาธิการพรรคเขตซีเฉิง ข้างๆ หลี่ฮวา ลูกชายของเหม่าจางหลี่แห่งเขตทหารเมืองหลวง ถือว่าโตมาด้วยกันกับเนี่ยเจียหมิน ส่วนเด็กหนุ่มร่างใหญ่ข้างๆ ชื่อหลีเหวินหลิงเกอ เป็นคนตระกูลหลี่ ในวงการการเมือง ก็ถือว่าเป็นผู้มีอำนาจในท้องถิ่น ในความทรงจำของชาติที่แล้ว คนที่สนิทกับเนี่ยเจียหมินก็มากันหมดแล้ว
"เจียหมิน ดูท่าทางแล้ว แกมาวันนี้ไม่ได้มาดีนะ บอกมาเลย มีอะไรก็ว่ามา ฉันรับได้" เนี่ยเจิ้นปังพูดด้วยท่าทางไม่ใส่ใจโลกเล็กน้อย จากการคำนวณในชาติที่แล้ว เนี่ยเจิ้นปังก็อายุสี่สิบกว่าแล้ว แต่เดิมก็ไม่มีอารมณ์จะมาคลุกคลีกับเด็กๆ พวกนี้ แต่ในชาตินี้ ถ้าเนี่ยเจิ้นปังอยากจะก้าวหน้า ก็จำเป็นต้องสร้างชื่อเสียงในวงการนี้ นี่คือความเป็นจริง
เนี่ยเจิ้นปังอยากจะทำอย่างอื่น แต่ไม่มีเส้นทางหรือเครือข่ายใดๆ เลย อาศัยแค่ตัวเอง ลูกนอกสมรสที่ไม่มีใครรัก ก็ทำอะไรไม่ได้ ต้องรวบรวมคนพวกนี้ให้ได้ก่อน จึงจะสามารถดำเนินการขั้นต่อไปได้
เนี่ยเจียหมินก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน มองดูเนี่ยเจิ้นปังแล้วพูดว่า "เก่งนี่ เนี่ยเจิ้นปัง พูดสำเนียงปักกิ่งได้คล่องแคล่วดีนะ แม่นายสอนใช่ไหม ดูท่าทางแล้ว นี่ต้องวางแผนมาก่อนแน่ๆ ถ้าไม่มีเรื่องนี้ นายก็คงจะมาหาอยู่ดี ได้ เอาเถอะ ถึงยังไงเราก็เป็นญาติกัน นายก็ถือว่าเป็นลูกผู้ชายคนหนึ่ง พี่ไม่อยากให้นายว่าพี่ไม่ให้โอกาส วันนี้ ถ้านายชนะ นายก็จะได้เข้าวงการอย่างเป็นทางการ เป็นไง?"
เนี่ยเจิ้นปังก็รอคำพูดนี้อยู่แล้ว พวกคุณชนเหล่านี้ แม้จะไม่เอาไหนเท่าไหร่ แต่การทำอะไรก็ยังมีหลักการอยู่ ไม่พึ่งพาความสัมพันธ์ทางบ้าน ไม่ใช้อำนาจข่มเหงคนอื่น นี่คือหลักการของวงการ ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตั้งกฎ อาจจะเป็นรุ่นที่สาม หรืออาจจะก่อนหน้านั้น แต่ไม่มีใครฝ่าฝืน ถ้าฝ่าฝืน ก็แสดงว่าไม่อยากอยู่ในวงการแล้ว หลังจากนั้น คุณจะกลายเป็นเป้าหมายที่ทุกคนรุมทำร้าย ไม่มีใครนับถือ ชาติที่แล้ว ตัวเองอยู่อย่างสันโดษ มุ่งมั่นแต่การเรียน ไม่คุ้นเคยกับคนในวงการนี้ นี่ก็เป็นเหตุผลที่ตัวเองขาดเส้นสายที่เพียงพอ สุดท้ายจบลงอย่างน่าเศร้า ชาตินี้ เนี่ยเจิ้นปังต้องการเปลี่ยนแปลงสถานการณ์นี้อย่างถอนรากถอนโคน
"ฮึ ฮึ แค่พวกนาย มาพร้อมกันเลย" เนี่ยเจิ้นปังแกล้งทำท่าดูถูก มีแต่แบบนี้เท่านั้นถึงจะทำให้พวกนี้ยอมจำนน
แน่นอน พอได้ยินคำพูดนี้ คนข้างๆ อีกหลายคนก็นั่งไม่ติด ต่างลุกขึ้นยืนตรงเดินเข้ามา
"ไอ้หนู! คุยโวเกินไปแล้ว"
"ไอ้เด็กนี่ วันนี้ถ้าพี่กุงไม่สั่งสอนหน่อย แกคงไม่รู้ว่าทำไมดอกไม้ถึงแดงขนาดนี้"
"เด็กน้อย คิดให้ดีๆ อย่ามาบ่นทีหลังว่าพวกพี่รุมแกนะ"
เนี่ยเจิ้นปังจัดท่าเตรียมพร้อมของหมัดสิงหยี่ทันที พูดอย่างดูถูกว่า "ฮึ แค่พวกนายไม่กี่คน มาพร้อมกันเลย ถ้าฉันแพ้ ก็แสดงว่าฝีมือฉันยังไม่ถึง"
ข้างๆ หลีเหวินหลิงเกอก็ยิ้มพูดว่า "น้องชาย มีความกล้า ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ พี่หลีเหวินหลิงเกอยอมรับนายเป็นน้องแล้ว"
ในขณะที่ฝ่ายนี้กำลังจะเริ่มต่อสู้ ที่ข้างๆ ยังมีคนสองกลุ่มจับตาดูอยู่ ที่ชั้นห้าของตึกเรียน มีกลุ่มคนสิบกว่าคนรวมตัวกันอยู่ที่ระเบียง คนหนึ่งถือกล้องส่องทางไกลแบบทหารส่องดูทางนี้ ครู่หนึ่งผ่านไป เขาวางกล้องลงพูดว่า "เอาล่ะ ไอ้เนี่ยเจียหมินนี่ทำไม่ถูกแล้ว รุมคนเดียว แต๊ะ แต๊ะ เนี่ยเจิ้นปัง พี่สามเนี่ย น่าสนใจทีเดียว"
อีกด้านหนึ่ง ในศาลาที่อยู่ห่างจากเนี่ยเจียหมินและคนอื่นๆ ไม่ถึงสองร้อยเมตร ก็มีคนรวมตัวกันสิบกว่าคนเช่นกัน มองดูเหตุการณ์นี้แล้วพูดอย่างดูถูกว่า "เนี่ยเจียหมินพูดมากเกินไป ก็แค่ลูกนอกสมรสคนหนึ่ง ตีแล้วจะเป็นไร บางที ป้าของเขาอาจจะต้องขอบคุณเขาด้วยซ้ำ"
เมื่อเห็นเนี่ยเจิ้นปังเตรียมท่า สีหน้าของเนี่ยเจียหมินก็เคร่งขรึมขึ้น นี่เป็นคนที่ฝึกวิชามาแน่ๆ จากนั้น เนี่ยเจียหมินก็ไม่พูดอะไรอีก ตะโกนว่า "พวกพี่ เข้าไปพร้อมกัน"
คนข้างๆ หลายคนรีบตะโกนพร้อมกับวิ่งเข้ามาทางนี้ หลิวคุนคนนี้ ยื่นมือไปหยิบอิฐแผ่นหนึ่งจากสวนดอกไม้ข้างๆ วิ่งพรวดพราดเข้าหาเนี่ยเจิ้นปัง
พูดถึงการต่อสู้ พวกเจ้านายในเมืองสี่เก้าฉางนี้ ไม่เคยขาดเรื่องแบบนี้ เนี่ยเจียหมินและพวกหลี่เต๋อซูซื่อฉีนี้ ถือว่าเป็นพวกที่โหดที่สุดในวงการ แม้แต่หยางอันปังและโจวเฉินก็ต้องให้เกียรติพวกเขาสามส่วน แต่พวกเนี่ยเจียหมินเหล่านี้ ต่างก็ลอยกระเด็นออกไป
เนี่ยเจิ้นปังใช้หมัดสิงหยี่ออกมา เป็นท่าทางที่ตรงไปตรงมา เมื่อเผชิญหน้ากับกลุ่มคนที่ไม่มีพื้นฐานศิลปะการต่อสู้เลย เนี่ยเจิ้นปังไม่ได้ให้โอกาสพวกเขาเลย แทบจะเป็นหนึ่งท่าต่อหนึ่งคน ในเวลาเพียงสองนาที เนี่ยเจิ้นปังก็จัดการปัญหาเสร็จ มองดูหลิวคุนและคนอื่นๆ ที่นอนครวญครางอยู่บนพื้น เนี่ยเจิ้นปังย่อตัวลงหน้าเนี่ยเจียหมิน ยิ้มพร้อมกับยื่นมือออกไปพูดว่า "เจียหมิน เป็นไง? ฝีมือของพี่สาม ยังพอใช้ได้ไหม?"


## บทที่ 9 พี่ชายคนที่ 3 เจ๋งมาก

ในชาติที่แล้ว แม้ว่าเนี่ยเจิ้นปังจะไม่เคยคลุกคลีในแวดวงสังคมชั้นสูง แต่เขาก็เห็นมามาก ลูกหลานตระกูลใหญ่ในปัจจุบัน เมื่อเทียบกับคนรุ่นที่สามแล้ว แม้จะเปลี่ยนแปลงไปมาก แต่โดยรวมแล้ว ในเรื่องบางอย่างก็ยังคงมีหลักการอยู่ และในการคลุกคลีในวงสังคม ทุกคนต่างใช้ความสามารถ แม้จะดูเหมือนว่าหยาง อันปัง เนี่ย เจียหมิน และคนอื่นๆ จะเป็นหัวหน้าของแต่ละกลุ่มย่อย แต่นี่ก็เป็นตำแหน่งที่ได้มาจากความสามารถจริงๆ การแข่งขันกันด้วยสถานะและอำนาจของบรรพบุรุษ เป็นสิ่งที่พวกเขายังรังเกียจที่จะทำในตอนนี้
การกระทำเมื่อครู่นี้ เนี่ยเจิ้นปังจับจังหวะได้พอดี เริ่มจากใช้วิธีรุนแรงจัดการคนพวกนั้นทั้งหมด สร้างความหวาดกลัว แต่การลงมือก็มีขอบเขตพอดี ไม่ได้ทำให้พวกเขาบาดเจ็บ สุดท้ายก็แสดงความเป็นมิตรด้วยท่าทีติดตลก การกระทำต่อเนื่องเหล่านี้ ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างกันผ่อนคลายลงมาก
แต่เดิม เนี่ย เจียหมิน รู้สึกชื่นชมการแสดงออกของเนี่ยเจิ้นปังตั้งแต่คืนวานแล้ว เด็กหนุ่มวัยนี้ต่างมีจิตใจที่ต่อต้านอย่างรุนแรง แต่คนที่สามารถแสดงความยิ่งใหญ่ต่อหน้าผู้ใหญ่ได้จริงๆ เนี่ยเจิ้นปังเป็นคนแรก เพียงแต่เนี่ย เจียหมิน รู้สึกไม่ยอมรับลูกนอกสมรสคนนี้เท่านั้น จึงเกิดเหตุการณ์วันนี้ขึ้น ตอนนี้ เนี่ยเจิ้นปังแสดงความสามารถได้พอดี และยังให้ทางออกที่สวยงามแก่เนี่ย เจียหมิน
เนี่ย เจียหมิน ก็ยิ้มพลางลุกขึ้นยืน ตบไหล่เนี่ยเจิ้นปังพลางพูดว่า "ไอ้หนู แกกล้าถือวิสาสะกับพี่ชายคนที่สองด้วยเหรอ ฉันเกิดเดือนมกราคม ปี 70 แกต้องอ่อนกว่าฉันแน่ๆ"
เนี่ยเจิ้นปังก็ยิ้มเช่นกัน "พี่ชายคนที่สอง นี่มันข้างนอกนะ เรื่องในครอบครัวเราไม่พูดถึง คุณก็แก่กว่าผมไม่ถึงเดือนเท่านั้น ข้างนอกนี่ เราต่างคนต่างใช้ความสามารถ ตำแหน่งพี่คนที่สามนี้ ผมจะเอาแน่ๆ"
พูดจบ ทั้งสองคนก็หัวเราะออกมา เนี่ย เจียหมิน รีบโอบไหล่เข้ามา "ดี ดี พี่สามก็พี่สาม พวกเรา ไปทานอาหารฝรั่งที่โรงแรมเกิงเจิงกัน วันนี้พี่ชายคนที่สองเลี้ยง อาหารฝรั่งเศสแท้ๆ"
หยาง อันปัง มองดูเหตุการณ์ แม้จะไม่ได้ยินเสียง แต่หยาง อันปังก็วางกล้องส่องทางไกลลง ยิ้มพลางพูดว่า "น่าสนใจ เน่อ เหลาเหม่งสาม ฉันอยากจะพบเขาสักครั้ง"
"อันปัง คุ้มค่าด้วยเหรอ? แค่เด็กน้อยขนาดนี้ จะมาอยู่ระดับเดียวกับพวกเราได้ยังไง คุณให้เกียรติเด็กคนนี้มากเกินไปแล้ว" ข้างๆ ลูกชายตระกูลหวัง หวัง โหย่วฉง พูดอย่างดูถูก
หยาง อันปัง ยิ้มเล็กน้อย แล้วพูดว่า "โหย่วฉง อย่าดูถูกเน่อ เหลาเหม่งสามคนนี้ ฉันกล้ารับรองเลย คนคนนี้ ไม่ใช่ปลาในบ่อธรรมดาแน่"
อีกด้านหนึ่ง โจว เฉิน มองดูเงาร่างของเนี่ยเจิ้นปังและคนอื่นๆ ที่จากไป ด้วยความดูถูก แค่นเสียงพูดว่า "เน่อ เหลาเหม่งสองทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ แค่ลูกนอกสมรสเท่านั้น มีคุณสมบัติอะไร? ไร้ประโยชน์ขนาดนี้ ไปคล้องแขนกับลูกนอกสมรส ทำให้พวกเราลูกหลานเมืองหลวงขายหน้าแล้ว"
...
ช่วงบ่าย เนี่ยเจิ้นปังเพิ่งกลับถึงบ้าน ตอนนี้ ในบ้านมีแต่เย่ซูเสียนคนเดียว เมื่อเห็นเนี่ยเจิ้นปังเดินเข้ามา เย่ซูเสียนก็หยุดงานในมือ ยืนตรง มองไปที่เนี่ยเจิ้นปัง
ตอนนี้ เนี่ยเจิ้นปังเดินเข้าไปหาเย่ซูเสียน พูดอย่างจริงใจว่า "ป้าครับ ผมขอคุยกับป้าหน่อยได้ไหมครับ?"
ประโยคนี้ทำให้เย่ซูเสียนตกใจ แต่เดิม เย่ซูเสียนได้เตรียมใจไว้แล้ว ตามคำเล่าลือ การเป็นแม่เลี้ยงนั้นยาก ก่อนหน้านี้ เย่ซูเสียนไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย ตอนนี้ แม้ว่าเย่ซูเสียนจะยอมรับความจริงนี้แล้ว แต่ก็ยังอยู่ในช่วงปรับตัว เมื่อเนี่ยเจิ้นปังพูดแบบนี้กะทันหัน ทำให้เย่ซูเสียนรู้สึกสับสนและพยักหน้าเบาๆ นั่งลงบนโซฟาข้างๆ พูดว่า "เอ่อ เจิ้นปัง...พูดมาเถอะ มีอะไรหรือ? พวกเด็กๆ ในหมู่บ้านกับเจียหมินรังแกหนูหรือ?"
เนี่ยเจิ้นปังยิ้มเล็กน้อย การที่เย่ซูเสียนพูดแบบนี้ได้ อย่างน้อยก็แสดงว่าจิตใจของเธอเริ่มปรับตัวแล้ว ปรับตัวที่จะมีคนแบบนี้ในบ้าน ปรับตัวว่านี่คือลูกชายของสามี เนี่ยเจิ้นปังไม่ได้หวังให้เย่ซูเสียนมองเขาเป็นลูกแท้ๆ ทันที แต่การแสดงออกแบบนี้ ชัดเจนว่าเป็นสิ่งที่ดี ขอเพียงมีการเปลี่ยนแปลงก็พอ น่ากลัวที่สุดคือท่าทีที่เฉยชา เนี่ยเจิ้นปังเชื่อว่า ชาติที่แล้วเย่ซูเสียนสามารถดีกับเขาได้ขนาดนั้น ครั้งนี้ก็ต้องเหมือนกัน
"ป้าครับ ผมไม่อยากไปเรียนหนังสือแล้ว สิ่งที่เรียนในโรงเรียนผมเข้าใจหมดแล้ว" ประโยคเดียวของเนี่ยเจิ้นปังทำให้เย่ซูเสียนตกใจ
สีหน้าของเย่ซูเสียนดูซับซ้อน ไม่เรียนหนังสือแล้ว? ถ้าคนในตระกูลอื่นรู้เข้า พวกเขาจะมองเธอยังไง จะคิดว่านี่เป็นความคิดของเธอที่เป็นแม่เลี้ยงหรือเปล่า?
ในขณะที่เย่ซูเสียนกำลังครุ่นคิด เนี่ยเจิ้นปังก็พูดต่อ "ป้าครับ ผมไม่ได้หมายความว่าจะลาออก แต่จะขอรักษาสถานภาพนักเรียนไว้ เรียนที่บ้านเอง แล้วเข้าสอบที่โรงเรียนทุกปี อืม นี่ก็ถือเป็นการเรียนรู้ด้วยตนเองแบบหนึ่งนะครับ"
เมื่อได้ยินประโยคนี้ เย่ซูเสียนก็ชะงักไปครู่หนึ่ง นี่มันหมายความว่าอะไร? เด็กคนนี้คิดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะหรือ? การอนุญาตนั้นง่ายมาก ด้วยสถานะของเธอ แค่ไปพูดคุยกับมหาวิทยาลัยจิงเฉิงก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่ว่า การทำแบบนี้จะส่งผลเสียต่ออนาคตของเด็กคนนี้หรือเปล่า? เย่ซูเสียนเริ่มลังเล ในด้านหนึ่ง เธอหวังจริงๆ ว่าเนี่ยเจิ้นปังจะไม่เคยปรากฏตัวขึ้นมาเลย หรือแม้กระทั่งหวังให้เขากลายเป็นคนเลว เป็นอันธพาล จนไม่เป็นที่ต้อนรับในตระกูลเนี่ย หรือถึงขั้นถูกไล่ออกจากตระกูล ถ้าเป็นแบบนั้น เธอก็จะไม่ต้องเห็นหน้าคนคนนี้อีก ตาไม่เห็นใจไม่เศร้า ไม่เห็น ก็จะไม่นึกถึงเรื่องนี้ ไม่ต้องนึกถึงว่าสามีมีลูกนอกสมรส
แต่ในอีกด้านหนึ่ง เย่ซูเสียนก็หวังให้เนี่ยเจิ้นปังสามารถก้าวขึ้นมาเป็นแกนนำในตระกูลเนี่ย สามารถครองที่นั่งสำคัญได้ เพราะว่าเย่ซูเสียนไม่มีลูกชาย ไม่ว่าลูกชายคนนี้จะเป็นลูกที่เธอให้กำเนิดหรือไม่ แค่อยู่ในครอบครัวเดียวกัน เย่ซูเสียนก็สามารถอาศัยลูกชายคนนี้เพื่อให้ได้สถานะเท่าเทียมกับหวง เยว่หรงได้
ในที่สุด เหตุผลก็ชนะความปรารถนา เย่ซูเสียนพูดอย่างจริงจัง: "เธอช่วยบอกความคิดของเธอหน่อยได้ไหม? ทำไมต้องเรียนด้วยตัวเอง? มหาวิทยาลัยไม่เหมือนมัธยม ที่นี่คือจุดสุดท้ายก่อนที่เธอจะก้าวออกไปสู่สังคม ต้องให้ความสำคัญนะ"
คำพูดนี้ทำให้เนี่ยเจิ้นปังรู้สึกซาบซึ้งใจ แม้ว่าแม่เลี้ยงคนนี้จะยังมีความระแวงต่อเขาอยู่มาก ถึงขนาดตอนนี้ยังไม่ยอมเรียกชื่อเขา แต่การกระทำก็พิสูจน์แล้วว่า แม่เลี้ยงยังห่วงใยเขาอยู่ ถ้าเธอตกลงทันทีโดยไม่ลังเลเลย นั่นก็จะช่วยให้เนี่ยเจิ้นปังประหยัดความยุ่งยากไปได้มาก แต่ในเมื่อเป็นแบบนี้ เนี่ยเจิ้นปังก็จำต้องฝืนใจพูดว่า: "ป้าครับ ความรู้ในโรงเรียนผมเรียนรู้หมดแล้วครับ ป้าวางใจได้ ถ้าผมสอบไม่ผ่านวิชาไหนในแต่ละปี ผมจะกลับไปเรียนที่โรงเรียนอย่างจริงจังแน่นอน แบบนี้ได้ไหมครับ? ป้าครับ ช่วยผมหน่อยนะครับ ป้าใจบุญ ช่วยเมตตาผมหน่อยนะครับ"
ในตอนนี้ เย่ซูเสียนกลับไม่หวั่นไหว จ้องมองเนี่ยเจิ้นปังด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก พูดอย่างขบขันว่า: "เจ้าเด็กนี่ เพิ่งมาเมืองหลวงได้ไม่กี่วัน ทำไมถึงติดนิสัยแบบนี้มาแล้ว อย่ามาพูดจาประจบประแจงกับฉัน ต่อไปอย่าไปคบหากับพวกเด็กๆ ของเจียหมินให้มากนัก"
ในที่สุด เย่ซูเสียนก็ไม่ได้ซักถามรายละเอียดว่าทำไมเนี่ยเจิ้นปังถึงต้องทำแบบนี้ บางทีอาจเป็นเพราะสัญชาตญาณของการเป็นแม่เลี้ยงก็ได้ แต่นี่กลับเป็นสิ่งที่ทำให้เนี่ยเจิ้นปังดีใจ ถ้าถามขึ้นมา เขาก็ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
...
เมื่อมีเย่ซูเสียนออกหน้า เนี่ยเจิ้นปังก็ตามเย่ซูเสียนไปที่โรงเรียนด้วยกัน ด้วยสถานะที่มีอยู่ ทางโรงเรียนย่อมไม่มีปัญหาอะไร ไม่ต้องพูดถึงการไม่มาเรียน แม้แต่ใบปริญญา ก็จะมีคนแย่งกันช่วยหาทางให้ ยิ่งไปกว่านั้น เย่ซูเสียนก็พูดชัดเจนแล้วว่า จะเข้าสอบทุกปี ถ้าวิชาไหนไม่ผ่าน จะกลับมาเรียนที่โรงเรียน การทำแบบนี้ก็ไม่ถือว่าลดมาตรฐานของมหาวิทยาลัยจิงเฉิง อธิการบดีคิดพิจารณาเพียงครู่เดียวก็ตกลง
"กลับไปเร็วๆ เถอะ อย่าละเลยเรื่องการเรียน อย่าไปเที่ยวเล่นกับพวกเจียหมินมากนัก เธอเพิ่งมาที่นี่ ยังมีอีกหลายเรื่องที่เธอยังไม่รู้ น้ำในวงสังคมนี้ลึกมาก ไม่ได้ง่ายอย่างที่เห็นภายนอกหรอก" เย่ซูเสียนมองดูเนี่ยเจิ้นปังที่อยู่ข้างๆ กำชับเพียงประโยคเดียวแล้วก็จากไป
ในตอนนี้ เนี่ยเจิ้นปังรู้สึกตื่นเต้นจนกระโดดขึ้นมา ในที่สุดก็หลุดพ้นจากพันธนาการโดยสิ้นเชิง ความจริงแล้ว หากไม่ใช่เพราะต้องการวางแผนเส้นทางอาชีพในอนาคต ปริญญาใบนี้จะมีหรือไม่มีก็ไม่สำคัญอะไร ด้วยประสบการณ์ 24 ปีที่เพิ่มขึ้นมาจากการย้อนเวลากลับมา เหตุการณ์สำคัญต่างๆ จากชาติก่อนล้วนจารึกอยู่ในความทรงจำ หากต้องการแค่เงินทอง การเป็นเศรษฐีหลักร้อยล้าน พันล้าน หรือแม้แต่มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลกก็ไม่ใช่เรื่องยาก จุดประสงค์ของปริญญาก็เพื่อปูทางให้ตัวเองในวงการการเมืองในอนาคตเท่านั้น
ที่หน้าโรงเรียนหยูอิง พอเลิกเรียน เนี่ย เจียหมินและเพื่อนๆ ก็พากันทะลักออกมาจากโรงเรียน เมื่อเห็นเนี่ยเจิ้นปัง ทุกคนก็เดินเข้ามาทักทาย
"พี่สาม แขกผู้มีเกียรติจริงๆ บัณฑิตจากมหาวิทยาลัยเมืองหลวง ยังอุตส่าห์มาเยี่ยมพวกเราที่ไม่รู้หนังสือ" นี่เป็นคำพูดของไอ้หนูหลิว คุน
หลีเหวินหลิงเกอก็พูดติดตลกว่า "พี่สาม คงไม่ใช่ว่าหัวใจพี่กำลังเต้นรัวแล้วมาตามจีบสาวๆ หรอกนะ ผมบอกให้นะ โรงเรียนเรานี่มีแต่มังกรซ่อนพยัคฆ์ ระวังจะโดนระเบิดเข้าให้"
"พี่สาม พี่ไม่ควรจะอยู่มหาวิทยาลัยเมืองหลวงหรอกเหรอ ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ" เนี่ย เจียหมินก็รู้สึกสงสัย
ตอนนี้เนี่ยเจิ้นปังยิ้มพลางตอบว่า "ไม่มีอะไรหรอก ฉันทำเรื่องเรียนด้วยตนเองแล้ว ต่อไปไม่ต้องไปเรียนแล้ว ว่างๆ ก็เลยมาหาพวกนาย"
พอพูดจบ ก็ได้ยินเสียงร้องของหลิว คุนดังขึ้นทันที "พี่สาม พี่เป็นพี่ชายแท้ๆ ของผม ช่วยเห็นใจผมหน่อยเถอะ สงสารผมที่เป็นเด็กกำพร้าไร้ที่พึ่งคนนี้หน่อย ผมกำลังคิดว่าจะหนีเรียนยังไงดีพอดีเลย พี่เป็นเหมือนประภาคารนำทาง เป็นแสงสว่างส่องทางให้เรือที่หลงทางกลางทะเล ตอนนี้ผมรู้แล้ว พอกลับบ้าน ผมจะขออนุญาตแม่เรียนด้วยตัวเองเหมือนกัน"
ข้างๆ จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นมา "คุณเอ๋อ แกนี่ยิ่งคบกับเน่อ เหลาเหม่งสองก็ยิ่งเลวลง ถึงขั้นสนิทสนมกับไอ้ลูกนอกสมรสคนนี้ขนาดนี้ ช่างน่าอับอายจริงๆ"


## บทที่ 10 ศัตรูคู่ชะตา

เมื่อมองไปตามเสียงนั้น ตอนนี้ที่หน้าประตูโรงเรียนมีคนรวมตัวกันอยู่สามกลุ่ม กลุ่มของเนี่ยเจิ้นปัง กลุ่มของโจวเฉิน และอีกกลุ่มคือหยางอันปังที่ยืนพิงกำแพงสูบบุหรี่อย่างไม่สนใจอะไร ดูเหมือนกำลังรอชมละครสนุก
เนี่ยเจิ้นปังจ้องมองไปที่โจวเฉินทันที สายตาจับจ้องไปที่ร่างของทายาทรุ่นที่สามของตระกูลโจว นี่คือศัตรูตามโชคชะตา ในชาติที่แล้ว หลังจากที่คุณปู่ตระกูลเนี่ยจากไป ตระกูลโจวในฐานะแกนนำฝ่ายรัฐบาลได้ปะทะกับตระกูลเนี่ยอย่างรุนแรงในการแย่งชิงอำนาจทางทหาร จนกระทั่งผู้นำสูงสุดต้องออกมาไกล่เกลี่ย ตระกูลโจวจึงยอมถอย แต่หลังจากนั้น โจวเฉินก็หันมาจับจ้องเนี่ยเจิ้นปัง ทำให้เนี่ยเจิ้นปังกลายเป็นเป้าล้อเลียนในกลุ่มไท่จื่อในเมืองหลวง ในฐานะลูกนอกสมรส เขาจึงเป็นคนที่ถูกเยาะเย้ยถากถางได้ตามใจชอบ ไม่รู้ว่าเนี่ยเจิ้นปังไปทำอะไรให้เขาโกรธ โจวเฉินแทบจะเอาการรังแกเนี่ยเจิ้นปังเป็นความสนุก หลังจากนั้น เนี่ยกั๋วต้งก็ตัดสินใจแยกตัวออกมา และเนี่ยกั๋วเหวยก็ล้มเหลวตั้งแต่นั้นมา และผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมดนี้ก็คือโจวเฉิน
เมื่อได้ยินประโยคนั้น เนี่ยเจียหมินก็ก้าวออกมา: "โจวเฉิน มึงพูดอะไรน่ะ อยากโดนตบใช่มั้ย?"
เนี่ยเจิ้นปังจ้องมองโจวเฉิน แววตาวาบขึ้นด้วยความเย็นชา แล้วหัวเราะเบาๆ: "นึกว่าใครที่ไหน ที่แท้ก็เจ้าชายตระกูลโจวนี่เอง ลูกชายคนโตทายาทสายตรง รากแท้แน่นอน งั้นต้องเรียกพี่ใหญ่สิท่า"
เมื่อโจวเฉินได้ยิน ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มภาคภูมิใจ ในฐานะทายาทรุ่นที่สามสายตรงของตระกูลโจว เขาก็สมควรได้รับการเรียกขานเช่นนั้น
แต่เนี่ยเจิ้นปังพลันเปลี่ยนน้ำเสียง: "โจวเฉิน พ่อมึงรูดซิปไม่ดีตอนไหนวะ ถึงได้ทำมึงหลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ น่าทึ่งจริงๆ ที่พระเจ้าช่างมหัศจรรย์ นางฟ้าองค์ไหนช่างว่างเปล่าเสียจริง ไม่เอาขยะไปใส่หม้อไฟ แต่กลับเอาไปใส่ในท้อง เป็นไง? กูกัดมึงหรือไง หรือว่าขี้ใส่หัวมึง หรือว่าพ่อแก่ของมึงมีลูกนอกบ้านด้วย? ทำไมพี่ชายมึงที่อยู่นอกไม่มาหามึงบ้างล่ะ"
คำพูดของเนี่ยเจิ้นปังคมกริบและร้ายกาจ หลังจากผ่านชีวิตอันโหดร้ายมา 24 ปี คำด่าคลาสสิกในศตวรรษที่ 21 เนี่ยเจิ้นปังก็ได้เรียนรู้มาไม่น้อย ตอนนี้เขาใช้มันได้อย่างคล่องแคล่ว แสดงออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ อย่างน้อยใบหน้าของโจวเฉินก็เปลี่ยนเป็นสีตับหมูแล้ว
ข้างๆ นั้น หยางอันปังอ้าปากค้าง นี่มันอัจฉริยะชัดๆ คำด่าพวกนี้ช่างคลาสสิกจริงๆ ตอนนี้เนี่ยเจียหมินก็มีสีหน้าชื่นชม น้องชายคนนี้ของเขาช่างเป็นคนพิเศษจริงๆ เหมือนม้าแดงในหมู่ม้า ที่บ้านกล้าเถียงผู้ใหญ่ เรื่องเรียนหนังสือ ไอ้หมอนี่เรียนรู้ด้วยตัวเอง ก็ยังเก่งได้ ในสายตาของเนี่ยเจียหมิน นี่เป็นเหตุผลที่สมควรที่จะเล่น ตอนนี้แม้แต่การด่าก็ยังมีระดับขนาดนี้ เนี่ยเจียหมินรู้สึกเหมือนกำลังมองขึ้นไปบนยอดเขาสูง
"เนี่ยเจิ้นปัง ไม่ใช่ว่าฉันดูถูกเธอหรอกนะ แต่เธอก็แค่มีฝีมือระดับนี้เท่านั้นแหละ สุดท้ายก็แค่ลูกนอกสมรสที่เติบโตมาจากชาวบ้านธรรมดา ไร้การอบรมสั่งสอนจริงๆ" โจว เฉิน สีหน้าเขียวคล้ำ แต่ด้วยความที่เขาได้รับการอบรมมาจากตระกูลใหญ่ มารยาทขั้นพื้นฐานเขาก็ยังมี แต่เมื่อโต้ตอบกลับมา ก็ช่างร้ายกาจเหลือเกิน
ในตอนนี้ เนี่ยเจิ้นปังไม่สนใจที่จะรักษาความสัมพันธ์อันดีกับโจว เฉิน เลย ตั้งแต่วินาทีแรกที่พบกัน ก็รู้แล้วว่าทั้งสองคนไม่มีทางเป็นเพื่อนกันได้ ถ้าพูดถึงฝ่าย ตระกูลเนี่ยเป็นฝ่ายอนุรักษ์นิยม บ้านโจวเป็นฝ่ายกลาง จากรุ่นบรรพบุรุษ ตระกูลเนี่ยเดินเส้นทางสายทหารมาตลอด การเข้าสู่วงการการเมืองเป็นเพียงเรื่องรอง ส่วนความสัมพันธ์ของบ้านโจวแทบทั้งหมดอยู่ในวงการการเมือง จากรากฐานทางประวัติศาสตร์ ในชาติที่แล้ว การกระทำของบ้านโจว โดยเฉพาะการเปลี่ยนข้างในตอนท้าย ทำให้ฝ่ายอนุรักษ์นิยมพ่ายแพ้ยับเยิน แต่บ้านโจวกลับกลายเป็นผู้ชนะใหญ่ จุดนี้เองที่ทำให้ทั้งสองคนไม่มีทางเป็นเพื่อนกันได้ เมื่อทุกคนต้องเหยียบศพคนอื่นเพื่อก้าวขึ้นไป ในชาติที่แล้ว เนี่ยเจิ้นปังได้กลายเป็นศพไปแล้วครั้งหนึ่ง ดังนั้น คราวนี้ก็ถึงคราวของบ้านโจวบ้าง ในตอนนี้ เนี่ยเจิ้นปังไม่เคยคิดถึงความเป็นไปได้ที่จะอยู่ร่วมกันอย่างสงบเลย นี่คือศัตรูคู่อาฆาต ทั้งสองคนเป็นศัตรูคู่อาฆาตโดยกำเนิด ตอนนี้ก็เป็น และต่อไปก็จะเป็นเช่นนี้
"เนี่ยเจิ้นปัง พูดมากไปแล้ว เล่นลิ้นไม่ใช่นิสัยของฉัน ถ้ามีฝีมือ เรามาลองดีกันหน่อย อย่าบอกนะว่าไม่กล้า ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันก็ดูถูกนายจริงๆ ฆ่านายก็เหมือนเล่นๆ" โจว เฉิน ดูเหมือนจะมั่นใจในตัวเองมาก
"แค่นายน่ะหรือ? ไอ้หลานชาย ไม่ใช่ว่าฉันดูถูกนายนะ นายยังคิดว่านี่เป็นการรวมตัวของรุ่นที่สามอยู่หรือไง? แม้แต่พ่อแกในตอนนั้นก็ไม่ได้เก่งกาจขนาดนี้นะ นายคิดว่าตัวเองเป็นเทพเจ้าลงมาจากสวรรค์หรือไง? ต่อให้มีความกล้าร้อยเท่า นายก็ไม่กล้าหรอก ฆ่าฉันเนี่ยนะ? มีอะไรก็เอาออกมาให้หมด สถานที่ เวลา วิธีการ แล้วแต่นายเลือก ฉัน เนี่ยเจิ้นปัง ไม่ใช่คนที่โตมาด้วยความกลัวหรอกนะ" เนี่ยเจิ้นปังมองโจว เฉิน ด้วยสายตาดูแคลน
เนี่ยเจิ้นปังรู้ดีว่า ตัวเองเพิ่งมาถึง เพิ่งจะเริ่มเข้าสู่วงการ แม้ว่าตอนนี้จะพอยืนหยัดได้บ้างแล้ว แต่ในสายตาคนอื่น ตัวเองยังไม่มีคุณสมบัติที่จะนั่งเท่าเทียมกับคนอื่น เช่น หยาง อันปาง และ หลี่ เจิ้น จากสถาบันราชการ จาง สวี่ จากสถาบันทหารที่สอง เป็นต้น ถ้าตัวเองต้องการโอกาสแบบนี้ ก็ต้องหาคนมาตั้งไม้ และตอนนี้ โจว เฉิน ก็เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด
ตอนนี้ โจว เฉิน ที่ถูกยั่วยุ ก็เหมือนไก่ตัวผู้ที่กำลังตื่นตัว ทั้งร่างเต็มไปด้วยความก้าวร้าว มองเนี่ยเจิ้นปัง แล้วตะโกนด้วยความโกรธ: "ไม่ต้องเลือกเวลา วันนี้เลย สวนประชาชน สองทุ่ม ใครไม่มา คนนั้นเป็นหลานชาย คนนั้นต้องคุกเข่าก้มหัวขอโทษ กล้าไหม?"
"ได้ สองทุ่ม ไม่เจอไม่เลิก" เนี่ยเจิ้นปังพยักหน้าตอบรับอย่างไม่ใส่ใจ
พอโจว เฉิน จากไป ทางนี้ หยาง อันปาง ก็เดินเข้ามาทักทาย: "แนะนำตัวหน่อย หยาง อันปาง จากสถาบันหมายเลขหนึ่ง"
มองดูหยาง อันปาง เนี่ยเจิ้นปังแย้มยิ้มบางๆ รอคอยพี่คนนี้อยู่พอดี ในชาติที่แล้ว ไอ้หมอนี่ทิ้งเส้นทางทั้งทหารและการเมือง แต่กลับเลือกที่จะทำธุรกิจ ตอนนั้น ทำให้พ่อของเขาโกรธมาก แต่ต่อมา ไอ้หมอนี้ไปตั้งตัวที่เกาะใต้ ทำธุรกิจหลากหลายประเภท กลุ่มเซิงเทียน ภายใต้การบริหารของเขา ในอีกยี่สิบสี่ปีต่อมาได้กลายเป็นบริษัทติดอันดับห้าร้อยของโลก นี่คือนักธุรกิจโดยกำเนิดจริงๆ
ในตอนนี้ที่เนี่ยเจิ้นปังทำเช่นนี้ ส่วนหนึ่งเพื่อสร้างเครือข่ายความสัมพันธ์สำหรับอนาคตของตน อีกส่วนหนึ่งก็เพราะหยางอันปัง คนผู้นี้เป็นตัวแปรสำคัญในแผนการของเขา และหยางอันปังยังมีอีกสถานะหนึ่ง นั่นคือเป็นพี่ชายคนที่สองของหยางอันนา
"เอี้ยนเป่ย เนี่ยเจิ้นปัง" นั่นคือคำตอบของเนี่ยเจิ้นปัง เย่อหยิ่ง มั่นใจ แต่ก็ไม่ให้ใครดูแคลนได้
ความจริงแล้ว ทุกคนรู้ดีว่าท่านผู้เฒ่าตระกูลเนี่ยไม่เคยยอมรับการมีตัวตนของเนี่ยเจิ้นปัง การรับกลับบ้านก็เป็นเพียงการจำยอม ไม่เคยมีพิธีรับรองการสืบสกุล เนี่ยเจิ้นปังไม่มีสิทธิ์มีชื่อในสมุดบันทึกวงศ์ตระกูล นี่คือความจริง
หากเป็นคนทั่วไป ก็คงจะแนะนำตัวว่าเป็นเนี่ยเจิ้นปังแห่งตระกูลเนี่ย แต่คำพูดของเนี่ยเจิ้นปังสื่อถึงความหมายอย่างหนึ่ง ตระกูลเนี่ยไม่ยอมรับเขา เขาก็ไม่ยอมรับตระกูลเนี่ย จนกว่าวันที่ตระกูลเนี่ยจะยอมรับเขาอย่างเป็นทางการ เขาถึงจะยอมรับว่าตัวเองเป็นคนในตระกูลเนี่ย
บนใบหน้าของหยางอันปังไม่มีแววดูถูกแม้แต่น้อย หลังจากจับมือทักทายอย่างเป็นทางการแล้วก็พูดว่า "เจิ้นปัง ไอ้หมอโจวเฉินนี่มันขึ้นชื่อเรื่องเจ้าเล่ห์ คืนนี้ระวังตัวให้ดีหน่อยนะ"
เนี่ยเจิ้นปังหัวเราะลั่น ในฐานะผู้ที่เกิดใหม่ เขารู้นิสัยของโจวเฉินเป็นอย่างดี แต่เมื่อกล้าไป ก็ไม่กลัวโจวเฉิน อย่างไรก็ตาม น้ำใจของหยางอันปังนี้หาได้ยาก จึงเอ่ยอย่างจริงจังว่า "พี่ชายคนที่สอง ขอบคุณครับ หลังจากวันนี้ น้องจะเลี้ยงเหล้าพี่"
สองทุ่มตรง
ในสวนประชาชนแทบไม่มีผู้คนแล้ว ในป่าลึกของสวน แสงไฟสลัวๆ ในสวนส่องผ่านกิ่งไม้ กระจายเป็นหย่อมๆ บนพื้น
ข้างกายเนี่ยเจิ้นปังมีเนี่ยเจียหมิน หลิวคุน หลี่ฮวา หลี่เหวินหลิงเกอ และลูกหลานจากบริเวณคณะกรรมาธิการการทหารอีกห้าหกคน ฝั่งตรงข้าม โจวเฉินพาลูกน้องของตนมา ข้างๆ ยังมีชายร่างใหญ่สูงราวหนึ่งเมตรแปดสิบกว่าเซนติเมตรยืนอยู่
เมื่อเห็นเนี่ยเจิ้นปังมาถึง สีหน้าอำมหิตของโจวเฉินวูบผ่านไป เขาพูดเสียงทุ้มว่า "เนี่ยเจิ้นปัง แกกล้าดีนักนะ วันนี้ พี่ชายของฉันคนนี้จะลองดีกับแกสักตั้ง ถ้าแกชนะ เรื่องนี้ก็จบแค่นี้ ต่อไปเราต่างคนต่างอยู่ ถ้าแพ้ คุกเข่าโขกหัวให้ฉันสามที"
พูดจบ เนี่ยเจียหมินก็ตะโกนขึ้นมา "โจวเฉิน ไอ้เวรเอ๊ย แกนี่คิดได้ดีจริงๆ ตามที่แกว่า แกได้เปรียบหมด งั้นเปลี่ยนใหม่ไหม ถ้าแกแพ้ โขกหัวให้น้องสามสามที ถ้าแกชนะ เราต่างคนต่างอยู่ แกตกลงไหม"
คำพูดนี้ทำให้โจวเฉินพูดไม่ออก จริงๆ แล้วไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
ตอนนี้เนี่ยเจิ้นปังโบกมือห้ามว่า "เจียหมิน อย่าพูดมาก คำที่พูดออกไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดออกไปแล้ว เมื่อตกลงว่าให้เขาเป็นคนกำหนดกติกา ก็ทำตามที่เขาว่า โจวเฉิน เชิญเพื่อนของคุณลงมือได้" พูดจบ เนี่ยเจิ้นปังก็เตรียมท่าหมัดสิงหยี่
"คุณชายโจว คนนี้เป็นนักมวยนะครับ ดูท่าทางฝีมือไม่ธรรมดา นี่เป็นหมัดสิงหยี่ที่มีชื่อของบ้านหลี่แห่งเอี้ยนเป่ย ผมฝึกมวยสากล กลัวว่า... กลัวว่าจะชนะไม่ได้นะครับ"
ยังไม่ทันต่อสู้ก็ขวัญเสียเสียแล้ว คำพูดของชายร่างใหญ่ทำให้สีหน้าของโจวเฉินหม่นลง "หวังโป๋ สู้เต็มที่เลย ถ้ามีปัญหาอะไร ฉันรับผิดชอบเอง อย่าแพ้เด็ดขาด ถ้าแพ้ แกรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้น"


## บทที่ 11 การลงมือของเนี่ยเจิ้นปัง

วิชามวยของชายร่างใหญ่นั้นโดดเด่นด้วยความเร็วและพละกำลัง ไม่มีท่าทางหรือรูปแบบใดๆ ตรงไปตรงมา กลับคล้ายกับหมัดสิงหยี่อยู่บ้าง หมัดสิงหยี่ก็เช่นกัน ตรงไปตรงมา มีชื่อเสียงในด้านความรวดเร็วและกระชับ แม้จะถูกจัดอยู่ในสามยอดหมัดภายในร่วมกับป้ากั๋วและไท่จี๋ แต่หมัดสิงหยี่นั้นโดดเด่นในการต่อสู้ระยะประชิด ในตอนนี้ เนี่ยเจิ้นปังหลบตัวด้านข้างหลีกหนีหมัดของคู่ต่อสู้ มือทั้งสองข้างทำท่าเหมือนกรงเล็บ ใช้ท่าเสือในหมัดสิงหยี่ เสียงฉีกดังขึ้น เสื้อของชายร่างใหญ่ถูกฉีกขาด ตามด้วยท่านกกระเรียนของเนี่ยเจิ้นปัง หมัดจรดลงบนหลังของชายร่างใหญ่ ทำให้เขาล้มไปข้างหน้าหลายเมตร
ความแตกต่างระหว่างทั้งสองนั้นมีมากเหลือเกิน แม้ว่าหมัดสิงหยี่ของเนี่ยเจิ้นปังจะยังไม่ถึงระดับกังฟูขั้นสูง แต่การรับมือกับชายฉกรรจ์สามถึงห้าคนนั้นไม่มีปัญหาแน่นอน การต่อสู้เริ่มเร็วและจบเร็ว ไม่ถึงสิบนาที ชายร่างใหญ่ก็ถูกเอาชนะ โจวเฉินแพ้แล้ว
มองดูชายร่างใหญ่ที่นอนอยู่บนพื้น โจวเฉินไม่แม้แต่จะสนใจ แค่แค่นเสียงเย็นชาพูดว่า "เนี่ยเจิ้นปัง วันนี้นายเก่งนัก จำไว้ เรื่องของเรายังไม่จบ อย่าให้ตกอยู่ในมือฉันเชียว"
ในตอนนี้ เนี่ยเจิ้นปังเดินไปที่ข้างชายร่างกำยำ ยื่นมือออกไปก่อนพูดว่า "น้องชาย วรยุทธ์ไม่เลว น่าเสียดายที่เลือกผิดคน ถ้าสนใจ อยากมาร่วมกับพวกเราไหม?"
นิสัยของชายร่างกำยำไม่เลว ในการต่อสู้เมื่อครู่ ท่าทางของเขาสะอาดสะอ้าน นี่คือเหตุผลที่เนี่ยเจิ้นปังพูดเช่นนั้น ถ้าให้คนผู้นี้ไปอยู่กับเนี่ยเจียหมินและคนอื่นๆ ก็น่าจะมีอนาคตที่สดใส
กลับถึงบ้าน เนี่ยเจียหมินก็กลายเป็นคนเรียบร้อยทันที ย่องเบาๆ ชี้ไปที่ลานบ้านฝั่งของตน ทำท่าโบกมือลาให้เนี่ยเจิ้นปังแล้วรีบเล็ดลอดเข้าไป
เนี่ยเจิ้นปังเดินเข้าบ้านอย่างองอาจ คุณพ่อยังไม่อยู่ หลังจากที่ได้กำหนดเส้นทางของตนเองในครั้งที่แล้ว เนี่ยกั๋วเหว่ยก็เริ่มออกเดินทางในช่วงนี้ ท่านผู้เฒ่าเนี่ยคัดค้านอย่างหนัก มณฑลกวางตุ้งตะวันออกนั้นเป็นแนวหน้าของฝ่ายปฏิรูป เป็นหัวหอก การที่ลูกชายของตนไปดำรงตำแหน่งผู้นำรัฐบาลท้องถิ่นที่นั่น นี่มันไม่ใช่การทำลายป้อมปราการจากภายในฝ่ายอนุรักษ์นิยมหรอกหรือ?
เมื่อไม่มีท่านผู้เฒ่าเนี่ยเอ่ยปาก เนี่ยกั๋วเหว่ยก็ต้องดำเนินการเอง ช่วงนี้ออกแต่เช้ากลับค่ำ แทบจะไม่เห็นตัวเลย
เย่ซูเสียนกำลังช่วยเนี่ยจื่อหยูทำการบ้านอยู่ในห้องรับแขก เนี่ยเจิ้นปังก็เข้าไปทักทาย ในชาติที่แล้ว เนี่ยจื่อหยูปฏิบัติกับตนดีมาก หากไม่ใช่เพราะความสัมพันธ์ที่ไม่ราบรื่นกับเย่ซูเสียน เนี่ยจื่อหยูคงไม่ทอดทิ้งตน แม้แต่รถที่ใช้ฆ่าตัวตายก็เป็นเนี่ยจื่อหยูที่จัดการให้ ทำให้เนี่ยเจิ้นปังรู้สึกซาบซึ้ง ถ้าไม่ได้ฆ่าตัวตาย บางทีชาตินี้อาจจะไม่มีโอกาสได้เริ่มต้นใหม่เช่นนี้
"จื่ออวี๋ ทำการบ้านอยู่เหรอ? ทำได้หมดไหม? อยากให้พี่ชายสอนไหม?" เนี่ยเจิ้นปังถอดรองเท้า ยิ้มแล้วเข้าไปใกล้
ตอนนี้ เนี่ยจื่อหยูยังเป็นเด็กอายุสิบสองปี เรียนมัธยมต้นพร้อมกับหยางอันนา เด็กสาวน้อยงดงามราวกับหยกแกะสลัก น่ารักมาก มองดูเนี่ยเจิ้นปัง สายตาของเด็กสาวหยุดที่ใบหน้าของเย่ซูเสียนครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าแม่ไม่ได้คัดค้าน ก็ยิ้มอย่างมีความสุขพูดว่า "พี่ชายดูถูกหนูแล้ว โจทย์พวกนี้หนูทำได้หมด พี่ชาย จริงหรือที่พี่ช่วยอันนาไว้? อันนาบอกว่าโตขึ้นจะแต่งงานกับพี่ เท่ากับว่าเธอจะเป็นพี่สะใภ้หนูน่ะสิ หนูไม่เอา พี่ชาย ต่อไปอย่าแต่งงานกับอันนานะ"
เนี่ยเจิ้นปังรู้สึกปวดหัว ทำไมเด็กสมัยนี้ถึงได้รู้เรื่องเร็วขนาดนี้? แต่เนี่ยเจิ้นปังไม่ได้คิดว่านี่เป็นเรื่องล้อเล่น เพราะในชาติที่แล้ว ตอนที่ตระกูลหยางมาขอบคุณที่ช่วยชีวิต หยางอันนาก็พูดแบบนี้ต่อหน้าผู้ใหญ่
"จื่ออวี๋ อันนาแค่ล้อเล่นน่ะ พวกหนูยังเด็กอยู่ หน้าที่สำคัญที่สุดคือการเรียน ต้องเรียนรู้ให้ดี จึงจะสร้างความทันสมัยได้ในอนาคต" เนี่ยเจิ้นปังพบว่าตนเองมีพรสวรรค์ในการเป็นหัวหน้าเด็ก
เนี่ยจื่อหยูพยักหน้า พูดอย่างมีความสุขว่า "พี่ชาย หนูดีใจจัง หนูก็มีพี่ชายแล้ว ก่อนหน้านี้ หนูอิจฉาอันนามากเลย เธอมีพี่ชายเยอะแยะ หนูน้อยกว่าเธอคนหนึ่ง ตอนนี้ดีแล้ว หนูเท่าเทียมกับเธอแล้ว"
ในตอนนี้ เนี่ยเจิ้นปังสังเกตเห็นสีหน้าของเย่ซูเสียนดูไม่เป็นธรรมชาติอย่างเห็นได้ชัด ไม่รอให้เย่ซูเสียนดุเนี่ยจื่อหยู ก็ลุกขึ้นยืนแล้ว "คุณป้าครับ คุณทำธุระต่อเถอะ ผมขอตัวกลับห้องก่อน"
เมื่อเข้าห้องไป สีหน้าของเนี่ยเจิ้นปังก็กลับมาสู่ความสงบและเยือกเย็นในทันที ตอนนี้เป็นเดือนตุลาคมแล้ว อีกสองเดือน สหายเจ้าฮวาก็จะพ้นจากตำแหน่ง นี่คือจุดเริ่มต้นของชัยชนะของผู้นำสูงสุดในการต่อสู้ระหว่างฝ่ายปฏิรูปและฝ่ายอนุรักษ์นิยม ในช่วงนี้ ผู้นำสูงสุดได้เน้นย้ำหลายครั้งในที่ประชุมถึงการต่อต้านเสรีนิยมแบบทุนนิยม ไม่ว่าอย่างไรตนเองก็ต้องคว้าโอกาสนี้ทำอะไรสักอย่าง มิฉะนั้น หลังจากที่สหายเจ้าฮวาเกษียณ ท่านผู้เฒ่าก็จะขาดการสนับสนุนจากสหายเจ้าฮวา และจะต้องสละตำแหน่งผู้บัญชาการคนที่ห้า ความเสื่อมถอยของตระกูลเนี่ยก็จะเริ่มต้นจากตรงนี้
แม้ว่าตนเองจะเป็นเพียงคนตัวเล็กๆ ไม่มีสิทธิ์มีเสียงในตระกูลเนี่ย แต่เนี่ยเจิ้นปังก็พบคนที่สามารถพูดได้แล้ว
ทันใดนั้น เนี่ยเจิ้นปังก็กางกระดาษออก หยิบปากกาขึ้นมา และเขียนหัวข้อ "วิพากษ์ข้อบกพร่องในการปฏิรูปของสหภาพโซเวียต" ในช่วงเวลานี้ สหภาพโซเวียตและจีนเริ่มการปฏิรูปเศรษฐกิจพร้อมกัน แตกต่างจากการปฏิรูปอย่างระมัดระวังของจีน การปฏิรูปของสหภาพโซเวียตก้าวกระโดดมาก เกือบจะเป็นการทำตามตะวันตกทั้งหมด ซึ่งทำให้การปฏิรูปของสหภาพโซเวียตไม่มั่นคง จากความทรงจำในชาติที่แล้ว เนี่ยเจิ้นปังได้เปรียบเทียบนโยบายการปฏิรูปของสหภาพโซเวียตและจีน ระบุจุดเหมือนและต่างบางประการ พร้อมทั้งวิเคราะห์แนวโน้มปัจจุบันในประเทศที่มองว่าการปฏิรูปคือการเสรีนิยม และเสนอข้อควรระวังบางประการในการปฏิรูปและเปิดประเทศ ปัจจุบัน ในประเทศก็มีแนวคิดการปฏิรูปแบบหัวรุนแรงนี้ ผู้นำสูงสุดให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก สุดท้าย เนี่ยเจิ้นปังได้คาดการณ์อย่างกล้าหาญว่า สหภาพโซเวียตจะแตกสลายภายในเวลา 3-5 ปี อาจกล่าวได้ว่า บทความนี้หากได้เผยแพร่ออกไป จะสร้างความตื่นตระหนกอย่างมหาศาล
บ้านตระกูลเนี่ยเป็นซือเหอย่วนห้าชั้น ห้องโถงกลางเป็นที่พักของท่านผู้เฒ่า แต่โดยปกติท่านผู้เฒ่าไม่อยู่ที่นี่ แต่พักอยู่ในพระราชวังต้องห้าม บ้านของเนี่ยกั๋วเหว่ยและเนี่ยกั๋วต้งอยู่ชั้นหลัง ที่จริงแล้ว ห้องนอนที่เนี่ยเจิ้นปังพักอยู่ตอนนี้ก็มีเพียงกำแพงกั้นกับห้องนอนของเนี่ยเจียหมิน
เนี่ยเจิ้นปังเคาะกำแพงเป็นจังหวะ ไม่นานก็ได้ยินเสียงตอบกลับจากอีกด้าน เนี่ยเจียหมินมีประสบการณ์มากในเรื่องแบบนี้ พอเนี่ยเจิ้นปังออกมา ก็เห็นเนี่ยเจียหมินแอบย่องออกมาเช่นกัน เมื่อเห็นเนี่ยเจิ้นปัง เนี่ยเจียหมินก็พูดว่า "น้องสาม มีอะไรหรือ ฉันรู้สึกเหมือนพวกเรากำลังทำงานใต้ดินยังไงยังงั้น"
สีหน้าของเนี่ยเจิ้นปังตอนนี้เคร่งขรึมมาก มองเนี่ยเจียหมินพลางพูดว่า "พี่เจียหมิน พี่ใหญ่ทำงานที่สำนักงานคณะรัฐมนตรีใช่ไหม ปกติพี่ใหญ่มีนิสัยชอบเอางานกลับมาทำที่บ้านใช่ไหม"
เนี่ยเจียหมินพยักหน้าอย่างแปลกใจ พี่ใหญ่กับน้องสามแทบไม่ได้ติดต่อกัน แต่ทำไมน้องสามถึงรู้นิสัยของพี่ใหญ่ ก่อนที่เนี่ยเจียหมินจะพูด เนี่ยเจิ้นปังก็ส่งเอกสารที่เขียนให้เนี่ยเจียหมินพลางพูดว่า "พี่สอง เอกสารนี้ คุณต้องหาทางแทรกเข้าไปในเอกสารของพี่ใหญ่โดยไม่ให้เขารู้ จำไว้ ต้องแทรกเข้าไปให้ได้ นี่เกี่ยวข้องกับอนาคตของตระกูลเนี่ยของเรา คุณวางใจได้ ผมไม่มีทางทำร้ายตระกูลเนี่ยแน่นอน"
เนี่ยเจียหมินลังเลเล็กน้อย "น้องสาม ไม่ใช่เรื่องผิดกฎหมายอะไรใช่ไหม จะไม่ทำให้พี่ใหญ่และตระกูลเนี่ยเดือดร้อนใช่ไหม"
แม้เนี่ยเจียหมินจะดูเป็นคนใจกว้าง แต่ลูกหลานที่เติบโตมาในตระกูลใหญ่ ไม่มีใครโง่ ในเรื่องสำคัญ ทุกคนล้วนระมัดระวัง
ดวงตาของเนี่ยเจิ้นปังตอนนี้ใสซื่อและจริงใจอย่างที่สุด "พี่สอง มองผมสิ ผมทำร้ายคนได้ นั่นไม่ผิด แต่จำไว้ ผมก็เป็นคนตระกูลเนี่ย เลือดที่ไหลในตัวผมก็เหมือนกับคุณ จะทำร้ายใคร ก็ไม่มีทางทำร้ายตระกูลเนี่ย ผมขอสาบานด้วยชีวิต ไปเถอะ ผมจะรอฟังข่าวจากคุณที่นี่"
เนี่ยเจียหมินเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้า เดินเข้าไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เนี่ยเจียหมินก็เดินออกมาอีกครั้ง ทำสัญญาณ OK ให้เนี่ยเจิ้นปัง แล้วก็หายไป ตอนนี้ เนี่ยเจิ้นปังก็ผ่อนคลายลง ราวกับเพิ่งผ่านการต่อสู้มา ผลลัพธ์จะเริ่มเปลี่ยนแปลงจากตรงนี้ ความพยายามของตนเอง ในที่สุดก็ได้ผล
ที่เลือกพี่ใหญ่ เพราะเนี่ยกั๋วเลียงเป็นเลขานุการในสำนักงานคณะรัฐมนตรี ทุกวัน เอกสารที่เนี่ยกั๋วเลียงจัดเรียง สุดท้ายจะส่งถึงมือรองนายกรัฐมนตรีหวง รองนายกรัฐมนตรีหวงเป็นใคร คือคุณตาของเนี่ยกั๋วเลียง น่าเสียดายที่เป็นฝ่ายปฏิรูป สำหรับตระกูลเนี่ยแล้ว ต้องบอกว่านี่เป็นเรื่องน่าขัน ญาติทั้งสองฝ่ายของท่านผู้เฒ่า ล้วนเป็นฝ่ายปฏิรูปที่แน่วแน่ แต่ท่านผู้เฒ่ากลับเป็นฝ่ายอนุรักษ์นิยม ทำให้ทั้งสองตระกูลแทบไม่ได้ไปมาหาสู่กัน ท่านผู้เฒ่าก็ยังคงเป็นเช่นเดิม ยังคงทำตามใจตัวเองเหมือนเดิม
เมื่อรองนายกรัฐมนตรีหวงเห็นบทความที่ลงชื่อเนี่ยกั๋วต้งนี้ แน่นอนจะต้องรายงานต่อผู้นำสูงสุด ด้วยความเฉลียวฉลาดของผู้นำสูงสุด จะต้องไม่พลาดโอกาสนี้ ตีพิมพ์บทความของเนี่ยกั๋วต้งลงในนาฬิกาปลุก ถึงตอนนั้น ท่านผู้เฒ่าตระกูลเนี่ยต่อให้กระโดดลงแม่น้ำหวงเหอก็ล้างไม่สะอาด
เนี่ยเจิ้นปังต้องการใช้วิธีการเช่นนี้ ค่อยๆ ทำให้ฝ่ายอนุรักษ์นิยมเกิดความระแวงต่อตระกูลเนี่ย สุดท้าย ให้ฝ่ายอนุรักษ์นิยมผลักตระกูลเนี่ยเข้าสู่อ้อมกอดของฝ่ายปฏิรูปเอง


## บทที่ 12 ทายาทของตระกูลเนี่ย

"ผู้อำนวยการกู้ นี่คือเอกสารที่จะส่งให้ผู้นำสูงสุด ขอให้ท่านตรวจดูก่อนครับ" ที่สำนักงานคณะรัฐมนตรี เนี่ยเจียเหลียงเพิ่งมาถึงที่ทำงาน ก็ยื่นเอกสารที่เขาเตรียมไว้เมื่อคืนขึ้นไป แม้ว่าเนี่ยเจียเหลียงจะรับผิดชอบช่วยเหลือรองนายกรัฐมนตรีหวงเป็นหลัก และรองนายกรัฐมนตรีหวงก็เป็นคุณตาของเขา แต่เมื่อทำงาน เนี่ยเจียเหลียงก็ปฏิบัติตามตำแหน่งหน้าที่อย่างเคร่งครัด
เนี่ยเจียเหลียงคนนี้มีความสามารถอยู่ ไม่ว่าจะเขียนบทความหรือคำปราศรัย เขาจับจังหวะการเมืองได้แม่นยำมาก อีกทั้งด้วยสถานะของเนี่ยเจียเหลียง ผู้อำนวยการกู้จึงไม่ได้วางท่าเป็นผู้บังคับบัญชา ยิ้มพลางกล่าวว่า "เจียเหลียง ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก ฉันไว้ใจเธอ"
...
ไม่นาน เอกสารก็วางอยู่บนโต๊ะของรองนายกรัฐมนตรีหวง หลังจากอ่านเอกสารไปหลายฉบับ จู่ๆ บทความนี้ก็เข้ามาอยู่ในสายตาของรองนายกรัฐมนตรีหวง พอเห็นหัวข้อ รองนายกรัฐมนตรีหวงก็ลุกพรวดขึ้นยืนทันที เจียเหลียงเด็กคนนี้จะเขียนบทความแบบนี้ได้อย่างไร? หรือมีคนตั้งใจจะทำแบบนี้? รองนายกรัฐมนตรีหวงรู้สึกประหลาดใจ พอตรวจดูลายมือเขียนอย่างละเอียด รองนายกรัฐมนตรีหวงก็เห็นร่องรอยบางอย่าง
แม้ว่าเนี่ยเจิ้นปังจะพยายามเลียนแบบลายมือของเนี่ยเจียเหลียงอย่างสุดความสามารถ แต่ในชาติก่อน เนี่ยเจิ้นปังกับเนี่ยเจียเหลียงไม่ค่อยได้ติดต่อกันมากนัก แม้จะรู้จักลายมือนี้และพยายามเลียนแบบอย่างสุดความสามารถ แต่น่าเสียดายที่การเลียนแบบย่อมมีความแตกต่างอยู่บ้าง ถ้าเป็นผู้นำคนอื่น อาจจะคิดว่านี่เป็นฝีมือของเนี่ยเจียเหลียง แต่รองนายกรัฐมนตรีหวงเป็นใคร ไม่พูดถึงตำแหน่งหน้าที่ รองนายกรัฐมนตรีหวงยังเป็นคุณตาของเนี่ยเจียเหลียง หรือพูดอีกอย่างหนึ่ง ลายมือนี้เป็นสิ่งที่รองนายกรัฐมนตรีหวงสอนด้วยตัวเอง
ใครกันที่ต้องการทำร้ายหลานชายของตน? รองนายกรัฐมนตรีหวงครุ่นคิด ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ ไม่ว่าจะเป็นใคร ขอเพียงให้ตนสืบเจอ จะต้องไม่ปล่อยไปง่ายๆ แน่นอน
หลังจากอดทนอ่านบทความทั้งหมดจนจบ สีหน้าของรองนายกรัฐมนตรีหวงก็เคร่งเครียดมาก มองดูบทความบนโต๊ะ รองนายกรัฐมนตรีหวงไม่รู้จะประเมินอย่างไรแล้ว จะเรียกว่าสั่นสะเทือนวงการ? หรือเป็นการปลุกระดม หรือแม้กระทั่งมีเจตนาแอบแฝง หวังจะฉวยโอกาสนี้สร้างความวุ่นวายให้กับสถานการณ์การปฏิรูปเปิดประเทศที่กำลังดีอยู่ในขณะนี้ หรือว่าเป็นการเตือนสติจริงๆ?
คิดถึงตรงนี้ รองนายกรัฐมนตรีหวงลุกขึ้นยืน "เสี่ยวกั๋ว เตรียมรถ ฉันจะไปเหมยเซียงหยวน"
เหมยเซียงหยวน ที่นี่คือที่พำนักของผู้นำสูงสุด ในฐานะผู้นำการปฏิรูปเปิดประเทศ แม้ว่าผู้นำสูงสุดจะไม่ได้ดำรงตำแหน่งสูงสุดในพรรค แต่ก็เป็นผู้นำสูงสุดของคณะกรรมการกลางการทหาร
"เจี้ยนเซิง รีบร้อนขนาดนี้ ไม่เหมือนสไตล์เธอเลยนะ" เห็นรองนายกรัฐมนตรีหวงรีบร้อนมาถึง ผู้นำสูงสุดก็ยิ้มพูด
"ท่านผู้นำ วันนี้ผมได้รับบทความหนึ่ง ส่งมาผ่านเอกสารของเนี่ยเจียเหลียงหลานชายผม เชิญท่านอ่านดูครับ" ตอนนี้รองนายกรัฐมนตรีหวงฉลาดมาก ไม่ได้ระบุว่าใครเป็นคนเขียน แต่ก็บอกที่มาของบทความ พูดแบบนี้ก็เป็นการเหลือทางออกไว้ให้ทั้งตัวเองและเนี่ยเจียเหลียง
หลังจากอ่านบทความจบ สีหน้าของผู้นำสูงสุดก็จริงจังขึ้น ผ่านไปครู่หนึ่ง ผู้นำสูงสุดพูดอย่างจริงจังว่า "เจี้ยนเซิง นี่เป็นฝีมือของผู้มีความสามารถ หลานชายของเธอ คงยังไม่ถึงระดับนี้หรอก การเมืองภายในประเทศ เขายังต้องฝึกฝน แล้วจะพูดถึงสถานการณ์การเมืองระหว่างประเทศได้อย่างไร"
คำพูดเดียว เผยความจริงทั้งหมด สมแล้วที่เป็นผู้นำสูงสุด ทำให้รองนายกรัฐมนตรีหวงโล่งอก อย่างน้อยเนี่ยเจียเหลียงก็ไม่มีปัญหาอะไรใหญ่โต
แต่ตอนนี้ ผู้นำสูงสุดกลับยิ้มพูดว่า "เจี้ยนเซิง ฉันหมายความว่า เรื่องนี้ เธอกับฉันรู้ก็พอ บทความนี้ ให้เธอส่งไปที่นาฬิกาปลุก บอกว่าเป็นความต้องการของฉัน ต้องตีพิมพ์ต้นฉบับทั้งหมด อืม ส่วนชื่อ ก็ใช้ชื่อของเนี่ยเจียเหลียงแล้วกัน"
หลังจากผู้นำสูงสุดตัดสินใจ นาฬิกาปลุกฉบับใหม่ ได้พิมพ์หัวข้อบทความไว้ในตำแหน่งเด่นที่หน้าแรก ในบทบรรณาธิการยังใช้คำวิจารณ์ที่ผู้นำสูงสุดเขียนไว้สำหรับบทความนี้โดยเฉพาะ ตั้งแต่หน้าที่สองเป็นต้นไป ตีพิมพ์บทความทั้งหมด
ในทันใดนั้น ทั่วประเทศก็เดือดดาล สหภาพโซเวียต มหาอำนาจที่ยิ่งใหญ่ มหาอำนาจเดียวในค่ายสังคมนิยมที่สามารถต่อกรกับสหรัฐอเมริกาได้ กลับต้องเผชิญกับความเสี่ยงที่จะแตกสลายเพราะการปฏิรูป การคาดการณ์อันกล้าหาญของผู้เขียน ทำให้นักทฤษฎีและศาสตราจารย์ทั่วประเทศลุกขึ้นมาเคลื่อนไหวทันที
ฝ่ายกลางและฝ่ายอนุรักษ์นิยมก็เริ่มกระวนกระวายขึ้นมา ต่างสั่งให้คนของตนชื่นชมบทความนี้ในหนังสือพิมพ์ พูดว่าไม่ควรปฏิรูป สหภาพโซเวียตคือแบบอย่างของฮว่าเซี่ย
ท่านผู้เฒ่าเนี่ยกำลังโกรธจัด ตบโต๊ะกาแฟเสียงดังสนั่น ทำให้ถ้วยชาสองใบตกลงมาแตก สายตาของเขากวาดมองไปที่เนี่ย กั๋วต้งและเนี่ย กั๋วเหว่ย ก่อนจะจับจ้องไปที่เนี่ยเจียเหลียง
การประชุมเช่นนี้ สตรีในตระกูลเนี่ยไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมโดยเด็ดขาด ส่วนฝ่ายชายของตระกูลเนี่ย เนี่ย เจียหมินก็เป็นเพียงนักเรียน มีสิทธิ์เพียงนั่งฟังเท่านั้น ที่ได้อยู่ร่วมประชุมก็เพราะท่านผู้เฒ่าต้องการให้เขาได้เรียนรู้ล่วงหน้า ส่วนเนี่ยเจิ้นปัง ในสายตาของท่านผู้เฒ่าตอนนี้ เขาเป็นเพียงลูกนอกสมรสที่ไม่สำคัญ ไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมแต่อย่างใด
"เจียเลียง พูดมาซิ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมเจ้าถึงเขียนบทความแบบนี้ เจตนาอะไรกันแน่" ท่านผู้เฒ่าเนี่ยตะโกนด้วยความโกรธ
คนทั่วไปที่อ่านบทความนี้ คงคิดว่าเป็นการโจมตีการปฏิรูปภายในประเทศ แต่สำหรับท่านผู้เฒ่าและผู้นำสูงสุดที่อยู่ในระดับนั้น มุมมองและวิธีคิดย่อมแตกต่างออกไป บทความดูเหมือนจะโจมตีการปฏิรูป แต่ความจริงแล้วกลับเป็นการยืนยันการปฏิรูปภายในประเทศ เพราะบทความได้ยกตัวอย่างความแตกต่างระหว่างการปฏิรูปภายในประเทศกับการปฏิรูปของสหภาพโซเวียตมากมาย ฝ่ายอนุรักษ์นิยมแม้จะใช้เรื่องนี้โจมตีฝ่ายปฏิรูป แต่ภายในก็เริ่มไม่พอใจตระกูลเนี่ย นี่มันเรื่องอะไรกัน ตระกูลเนี่ยเห็นด้วยกับการปฏิรูปแล้วหรือ
ตอนนี้เนี่ยเจียเหลียงยังคงอยู่ในสภาพงุนงง เขาไม่รู้เลยว่าบทความถูกส่งไปในนามของเขาได้อย่างไร เขารู้แต่เพียงว่าในชั่วพริบตา ทั้งประเทศต่างพูดถึงและสืบหาชื่อของเขา หน่วยงานข่าววิธีหวังยังลงบทความที่มีชื่อบรรณาธิการเพื่อโต้แย้งมุมมองของเขา คำพูดรุนแรงของฝ่ายอนุรักษ์นิยมและการโจมตีอย่างดุเดือด ทำให้เนี่ยเจียเหลียงรู้สึกหวาดกลัวในตอนนี้
ขณะนี้ ทายาทของตระกูลเนี่ยก้มหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะมองตรง พูดอย่างประหม่าว่า "คุณปู่ครับ บทความนี้ผมไม่ได้เขียนจริงๆ ผมก็ไม่รู้เรื่อง"
ท่านผู้เฒ่าจ้องมองเนี่ยเจียเหลียงด้วยสายตาคมกริบอยู่นาน ชั่วชีวิตของท่านผู้เฒ่าได้พบเจอผู้คนมามากมาย พอเห็นท่าทางของเนี่ยเจียเหลียงก็เข้าใจทันที หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ท่านก็ดูหดหู่ ถอนหายใจพลางพูดว่า "ช่างเป็นกลอุบายยุแยงที่แยบยลจริงๆ"
...
หลังจากท่านผู้เฒ่าจากไป เนี่ย กั๋วต้งและเนี่ย กั๋วเหว่ยต่างก็ลุกขึ้นเดินออกไป ในช่วงสำคัญนี้ คำสั่งโยกย้ายของเนี่ย กั๋วต้งก็มาถึง เช่นเดียวกับเนี่ย กั๋วเหว่ย พี่น้องทั้งสองถูกย้ายไปหยวดยงพร้อมกัน ต่างกันตรงที่เนี่ย กั๋วเหว่ยได้รับตำแหน่งรองเลขาธิการพรรคคอมมิวนิสต์เมืองเยวี่ยไห่และนายกเทศมนตรีรัฐบาลประชาชนเมืองเยวี่ยไห่ ส่วนเนี่ย กั๋วต้งได้รับตำแหน่งรองผู้บัญชาการและรองคณะกรรมการการเมืองอันดับหนึ่งของเขตทหารของมณฑลเยวี่ย แต่นี่ก็เพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าผู้นำสูงสุดก็เริ่มลงมือแล้ว ในฐานะเขตทหารเมืองหลวงที่ปกป้องเมืองหลวง ผู้นำสูงสุดจะไม่ยอมเสี่ยงอย่างแน่นอน
เมื่อเห็นผู้อาวุโสในบ้านจากไป สีหน้าของเนี่ยเจียเหลียงก็เคร่งขรึมขึ้นทันที มองไปที่เนี่ย เจียหมินที่นั่งเล่นนิ้วมืออยู่ที่ขอบโซฟาแล้วพูดว่า "เจียหมิน บอกความจริงมา บทความนี้มาได้ยังไง?"
หลังจากบทความถูกตีพิมพ์ เนี่ยเจียเหลียงก็พยายามนึกทบทวน ในสำนักงานคงไม่มีใครสามารถใส่ร้ายเขาได้อย่างเงียบๆ แบบนี้ ถ้าอย่างนั้นก็เหลือความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว เรื่องนี้ต้องเป็นฝีมือของคนใน และต้องเป็นคนที่สามารถเข้าถึงตัวเขาได้ตลอดเวลา ดังนั้น ตัวเลือกก็มีแค่คนเดียว มีแต่เนี่ย เจียหมินเท่านั้นที่ทำได้
เนี่ย เจียหมินตกใจเล็กน้อย แล้วลุกขึ้นยืน แหงนคอพูดว่า "พี่ใหญ่ พูดอะไรต้องมีหลักฐาน จับชู้ต้องมีของกลาง จับขโมยต้องมีของกลาง พี่เอาอะไรมายืนยันว่าผมทำ?"
ในตอนนั้นเอง เนี่ยเจิ้นปังก็ยิ้มพลางปรบมือเดินเข้ามาจากข้างนอก มองดูเนี่ย เจียหมินด้วยความดีใจ ในสถานการณ์แบบนี้ เนี่ย เจียหมินยังไม่ทรยศเขา อย่างน้อยก็แสดงว่าเขาได้รับการยอมรับจากเนี่ย เจียหมินแล้ว นี่ก็ถือเป็นเรื่องดี
พอเห็นเนี่ยเจิ้นปัง ตอนนี้ไม่ว่าเนี่ยเจียเหลียงจะมองอย่างไรก็รู้สึกว่าเนี่ยเจิ้นปังเหมือนตัวร้ายที่กลับมาแย่งชิงสมบัติของครอบครัว เขาหน้าบึ้งทันที ชี้ไปที่เนี่ยเจิ้นปังแล้วพูดว่า "นายนี่เอง นายมีสิทธิ์อะไรมาที่นี่ ออกไปเดี๋ยวนี้"
สีหน้าของเนี่ยเจิ้นปังเปลี่ยนไป เขาไม่สนใจปฏิกิริยาของเนี่ยเจียเหลียงเลย กลับนั่งลงบนโซฟา ไขว่ห้างแล้วพูดอย่างสบายๆ ว่า "ทายาทของตระกูลเนี่ย ผู้สืบทอดรุ่นที่สาม บุตรชายคนโตที่ถูกต้องตามกฎหมาย พี่ใหญ่ ถ้าพี่มีทัศนคติแบบนี้ ผมก็กังวลจริงๆ ว่าตระกูลเนี่ยในมือพี่จะเป็นยังไงต่อไป"
"นายหมายความว่าไง? เนี่ยเจิ้นปัง นายต้องรู้สถานะของตัวเองให้ดี นายก็แค่... นายก็แค่ลูกของอาสอง นายยังไม่ได้รับการยอมรับจากตระกูล นายมีสิทธิ์อะไรมาว่าฉัน" เนี่ยเจียเหลียงเดิมทีจะด่าว่าลูกนอกสมรส แต่นี่ก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของอาสอง คิดแล้วก็ละเว้นคำพูดร้ายๆ เหล่านั้นไว้
เนี่ยเจิ้นปังตอนนี้กลับพูดอย่างใจเย็นว่า "พี่ใหญ่ พี่เดาถูกแล้ว บทความนั้นผมเป็นคนเขียน และผมให้เจียหมินเอาไปใส่ไว้ในเอกสารของพี่ พูดได้ว่าสถานการณ์ที่ยากลำบากของตระกูลเนี่ยตอนนี้ล้วนเป็นฝีมือผม แต่พี่ไม่รู้สึกหรอกหรือว่า ชีวิตของพี่ตอนนี้สบายกว่าแต่ก่อนเยอะ?"


## บทที่ 13 เจริญร่วมกัน

คำพูดของเนี่ยเจิ้นปังนั้นฟังแล้วแสบหู อย่างน้อยก็สำหรับเนี่ยเจียเหลียงในตอนนี้ เมื่อมองดูท่าทางของเนี่ยเจิ้นปังที่ทำตัวเหมือนเด็กเกเรในเมืองหลวง นั่งอย่างไม่มีมารยาท ใบหน้าที่แสดงออกถึงความไม่แยแสต่อโลก ราวกับว่าเขาเพิ่งทำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น แต่เนี่ยเจียเหลียงรู้ดีว่าบทความนี้ส่งผลกระทบต่อตระกูลเนี่ยมากแค่ไหน แม้แต่ผู้อาวุโสยังต้องตื่นตระหนก นั่นก็พอจะพิสูจน์ความร้ายแรงของเรื่องนี้ได้แล้ว แต่ตอนนี้เนี่ยเจียเหลียงกลับไม่รู้จะตอบอย่างไร นึกย้อนกลับไป แต่ก่อนที่ทำงาน คนอื่นๆ แม้จะสุภาพกับตนมากเพราะฐานะและภูมิหลัง แต่นั่นก็เป็นเพียงความสุภาพผิวเผิน เป็นความเกรงกลัวอำนาจที่อยู่เบื้องหลังตน เป็นเพราะเห็นแก่ที่รองนายกรัฐมนตรีหวงเป็นปู่ของตนถึงได้ปฏิบัติเช่นนั้น แต่หลังจากบทความได้ตีพิมพ์ เนี่ยเจียเหลียงรู้สึกได้ชัดถึงการเปลี่ยนแปลงของเพื่อนร่วมงานรอบข้าง รอยยิ้มหลอกๆ น้อยลง มีความจริงใจมากขึ้น ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนร่วมงานกลมเกลียวกว่าเดิมมาก และหลายคนยังชื่นชมตนมาก เพราะในสายตาพวกเขา เนี่ยเจียเหลียงเป็นพวกเดียวกันแล้ว ไม่จำเป็นต้องแสดงความสุภาพแบบผิวเผินและระแวงกันอีกต่อไป
ด้วยบทความนี้เป็นพื้นฐาน เนี่ยเจียเหลียงเชื่อว่าไม่ต้องถึงหนึ่งปี ตนก็จะสามารถแก้ไขปัญหาเรื่องระดับเจ้าหน้าที่ชั้นพิเศษได้ ระดับเจ้าหน้าที่ชั้นพิเศษตอนอายุยี่สิบเอ็ด ในยุคนี้ถือว่าหาได้ยากยิ่ง
ริมฝีปากขยับเล็กน้อย เนี่ยเจียเหลียงยังคงดื้อดึงพูดว่า "แล้วยังไงล่ะ? นายรู้หรือเปล่าว่าการเมืองคืออะไร? นายรู้หรือเปล่าว่ามันส่งผลกระทบต่อตระกูลเนี่ยยังไง? มันไม่เกี่ยวกับสถานการณ์ มันเกี่ยวกับความเจริญและความล่มสลายของตระกูลเนี่ยทั้งหมด"
เนี่ย เจียหมินก็มีสีหน้ากังวลเช่นกัน เขาเข้าไปใกล้เนี่ยเจิ้นปังและพูดอย่างไม่พอใจว่า "น้องสาม นายกำลังทำร้ายตระกูลเนี่ยหรือ?"
เนี่ย เจียหมินคนนี้ แม้ดูภายนอกจะเป็นคนที่ไม่กลัวฟ้าถล่ม แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขามีจิตสำนึกทางการเมืองต่ำ ตอนนี้เนี่ย เจียหมินรู้สึกว่าตนถูกหลอก
เนี่ยเจิ้นปังก็เริ่มมีสีหน้าจริงจัง พูดตามตรง ตอนนี้เนี่ยเจิ้นปังไม่สนใจท่าทีของเนี่ยเจียเหลียง แต่ท่าทีของเนี่ย เจียหมินกลับทำให้เขาให้ความสำคัญมาก เขาจึงลุกขึ้นยืนและจ้องมองเนี่ย เจียหมินพลางพูดว่า "พี่สอง พี่คิดว่าผมจะทำแบบนั้นหรือ? อย่าลืมสิ ไม่ว่าผมจะยอมรับหรือไม่ ไม่ว่าท่านผู้อาวุโสจะยอมรับหรือไม่ ผมก็ยังเป็นคนในตระกูลเนี่ย หลักการที่ว่าเจริญด้วยกัน ล่มจมด้วยกัน ผมก็เข้าใจดี อย่าคิดว่าผมโง่ เรื่องนี้ไม่มีใครสั่งผม ทั้งหมดเป็นการจัดการของผมเอง"
พูดจบ เนี่ยเจิ้นปังก็มองไปที่เนี่ยเจียเหลียงและถามว่า "เนี่ยเจียเหลียง ผมถามคำถามหนึ่ง คุณรู้สึกว่าชีวิตตอนนี้ดีกว่า หรือชีวิตก่อนการปฏิรูปเปิดประเทศดีกว่า"
สำหรับคนที่มีภูมิหลังอย่างเนี่ยเจียเหลียง การปฏิรูปเปิดประเทศไม่ได้ทำให้รู้สึกอะไรมากนัก ด้วยฐานะและตำแหน่งของตระกูลเนี่ย วัตถุต่างๆ ไม่ได้ขาดแคลน แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าของในถนนเมืองหลวงมีมากขึ้น สินค้าต่างประเทศก็มีมากขึ้น ของทันสมัยต่างๆ ก็มีมากขึ้น แม้จะไม่ขาดแคลน แต่ก็ไม่ต้องเหมือนแต่ก่อนที่อยากได้วอล์คแมนสักเครื่องก็ต้องรอให้พ่อแม่หรือผู้ใหญ่ไปต่างประเทศแล้วซื้อกลับมาให้ พูดโดยรวมก็ได้รับความสะดวกมากขึ้น
ส่วนเรื่องของประชาชนทั่วไป เนี่ยเจียเหลียงไม่ค่อยเข้าใจมากนัก แต่จากข้อมูลเศรษฐกิจและสภาพความเป็นอยู่ของประชาชนที่แต่ละท้องที่รายงานมาที่สำนักงาน ประชาชนส่วนใหญ่ต่างสนับสนุน
ในสถานการณ์แบบนี้ เนี่ยเจียเหลียงไม่อยากพูดโกหก เขานิ่งไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ชีวิตตอนนี้ดีกว่า วัตถุต่างๆ ถูกควบคุมโดยตลาด ขาดอะไร ตลาดก็จะมีสิ่งนั้น พ่อค้าแสวงหากำไร ของหายากย่อมมีค่า การขาดแคลนหมายถึงความต้องการ ย่อมมีคนเต็มใจมาเติมเต็มความขาดแคลนนี้ แต่นี่ไม่ใช่การเก็งกำไรหรอกหรือ?"
ความคิดแบบนี้ของเนี่ยเจียเหลียง ในยุคนี้มีคนคิดแบบนี้เยอะ แม้แต่ในช่วงแรกๆ ของการปฏิรูปเปิดประเทศ ก็มีผู้ประกอบการรายย่อยจำนวนไม่น้อยถูกตัดสินจำคุกในข้อหาเก็งกำไร เนี่ยเจิ้นปังยิ้มและพูดว่า "เก็งกำไร? พี่ใหญ่ คำจำกัดความของการเก็งกำไรคืออะไร? มันหมายถึงการใช้โอกาส กักตุนสินค้า เล่นหุ้น ปลอมปน ควบคุมราคา และวิธีอื่นๆ เพื่อทำลายตลาดและแสวงหากำไรมหาศาล แต่ผู้ประกอบการรายย่อยในปัจจุบันกลับมองเห็นโอกาสทางการตลาด เห็นว่าขาดวัตถุบางอย่าง แล้วพวกเขาก็ผลิตเองหรือหาทางอื่นๆ เพื่อนำสินค้ามา ขายในราคาตลาดหรือต่ำกว่าราคาตลาด นี่จะเรียกว่าเก็งกำไรได้หรือ? ตรงกันข้าม ผมคิดว่านี่เป็นการเติมเต็มระบบเศรษฐกิจแบบวางแผนของเรา"
ในตอนนี้ เนี่ยเจิ้นปังอยากจะบอกกับเนี่ยเจียเหลียงว่าเศรษฐกิจการตลาดไม่ใช่ทุนนิยม สังคมนิยมก็มีตลาดเช่นกัน เศรษฐกิจแบบวางแผนไม่ใช่สังคมนิยม ทุนนิยมก็มีการวางแผน แต่ประโยคนี้เป็นคำพูดของผู้นำ เนี่ยเจิ้นปังจึงไม่กล้าพูดออกมาในตอนนี้
เมื่อเห็นเนี่ยเจียเหลียงกำลังครุ่นคิด เนี่ยเจิ้นปังรู้สึกสะเทือนใจ เหมือนกับชาติที่แล้วจริงๆ ความจริงแล้ว หลังจากที่ท่านผู้เฒ่าจากไป ท่าทีของครอบครัวเนี่ย กั๋วต้งก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป นี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมสายตระกูลใหญ่ถึงยังพอรักษาสถานะไว้ได้ ขอเพียงเนี่ยเจียเหลียงเปลี่ยนทัศนคติได้ เนี่ยเจิ้นปังถึงจะมั่นใจในแผนการของตัวเอง เพราะในสถานการณ์ปัจจุบัน เนี่ยเจียเหลียงในฐานะบุตรชายคนโตและหลานชายคนแรก นี่คือสิ่งที่สำคัญที่สุด และเป็นจุดที่มีน้ำหนักมากที่สุด
"พี่ใหญ่ เหตุผลที่พรรคของเราสามารถแย่งชิงแผ่นดินมาจากมือของเจียงผู้เฒ่าได้ นอกจากปัญญาอันชาญฉลาดของนักปฏิวัติรุ่นเก่าแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการได้รับการสนับสนุนจากประชาชน พรรคของเราฝังรากลึกในระดับรากหญ้า แก่นแท้ของการรับใช้ประชาชนจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ใจประชาชน ใจประชาชนต่างหากที่เป็นรากฐาน เข้าใจไหม? และตอนนี้ การปฏิรูปและเปิดประเทศ ทุกอย่างยึดการพัฒนาเศรษฐกิจเป็นศูนย์กลาง นี่แหละคือใจประชาชน พี่ว่าในสถานการณ์แบบนี้ สหายหนานซุนจะแพ้ได้ไหม? ไม่มีทาง! เพราะเขายืนอยู่ฝั่งผู้ชนะแล้ว นี่แหละคือเหตุผลพื้นฐานที่ผมต้องผ่านน้องสองเพื่อเขียนบทความนั้นในนามของพี่" แม้น้ำเสียงของเนี่ยเจิ้นปังจะไม่ดังนัก แต่เมื่อเข้าหูเนี่ยเจียเหลียงกลับรู้สึกสะเทือนใจอย่างยิ่ง
เนี่ยเจียเหลียงในฐานะทายาทรุ่นที่สามที่ท่านผู้เฒ่าเลือกไว้ ก็มีความสามารถและฝีมือเป็นของตัวเอง ท่านผู้เฒ่าจะไม่มีทางสนับสนุนคนอย่างหลิว เออตู้ขึ้นมา นี่เป็นหลักการ
ในตอนนี้ เมื่อได้ฟังคำพูดของเนี่ยเจิ้นปัง เนี่ยเจียเหลียงก็เข้าใจแล้ว รุ่งเรืองด้วยกัน ล่มจมด้วยกัน คำพูดของเนี่ยเจิ้นปังไม่ผิด ตระกูลเนี่ยตอนนี้เป็นฝ่ายอนุรักษ์นิยม ในอนาคต แน่นอนว่าจะต้องแพ้ ความโหดร้ายของการต่อสู้ทางการเมือง เนี่ยเจียเหลียงเข้าใจดี เมื่อพ่ายแพ้ ตระกูลเนี่ยก็จะไม่เหลืออะไรเลย ในฐานะคนตระกูลเนี่ย ไม่ว่าจะเป็นตัวเนี่ยเจิ้นปังเองหรือคนอื่นๆ ในตระกูลเนี่ย จะยอมรับหรือไม่ก็ไม่สำคัญ คนนอกต่างมองว่าเนี่ยเจิ้นปังเป็นคนตระกูลเนี่ย นี่แหละคือความหมายที่แท้จริงของเนี่ยเจิ้นปัง นี่แหละคือเหตุผลที่เนี่ยเจิ้นปังต้องอาศัยมือของตนในการวางไพ่
มองดูเนี่ยเจิ้นปัง สีหน้าของเนี่ยเจียเหลียงทั้งจริงจังและตกตะลึง นี่เป็นคนแบบไหนกัน? อายุยังน้อยแต่กลับมีพรสวรรค์ทางการเมืองที่เฉียบคมถึงเพียงนี้ ความคิดรอบคอบ แผนการสมบูรณ์แบบ ทุกอย่างในตอนนี้กำลังดำเนินไปตามแผนของเขา คนแบบนี้ ในอนาคตจะส่งผลกระทบต่อตำแหน่งของตนหรือไม่? เนี่ยเจียเหลียงเริ่มลังเล
เมื่อเห็นสีหน้าของเนี่ยเจียเหลียง เนี่ยเจิ้นปังคิดในใจว่าไม่ดีแล้ว การแสดงออกของตนโดดเด่นเกินไป ไม่เพียงแต่ไม่ได้ทำให้เนี่ยเจียเหลียงเปิดใจ แต่กลับทำให้เกิดความระแวงต่อตัวเอง ทันใดนั้น เนี่ยเจิ้นปังก็ยิ้มพลางพูดว่า "พี่ใหญ่ กำลังกังวลว่าผมจะแย่งตำแหน่งของพี่หรือ?"
ถ้าเนี่ยเจิ้นปังพยายามปิดบังอำพราง กลับจะไม่ดี แต่การพูดแบบนี้กลับทำให้เนี่ยเจียเหลียงวางใจ คนมักจะเป็นเช่นนี้ ชอบคาดเดาลับหลัง หยุดไปครู่หนึ่ง เนี่ยเจิ้นปังพูดต่อว่า "พี่ใหญ่ ในชนบทเยี่ยนเป่ยของเรา เมื่อลูกๆ โตแล้ว ก็ต้องแยกครอบครัว แม้จะแยกครอบครัวแล้ว แต่ความสัมพันธ์ทางเครือญาติก็ยังอยู่ เมื่อมีเรื่องอะไร ทุกคนก็จะออกมาช่วยเหลือ แม้ผมจะก้าวเข้าสู่วงการการเมือง พี่คิดว่า ในอนาคต เมื่อเราต่างเป็นผู้ใหญ่แล้ว พี่จะสามารถควบคุมความคิดของผมได้หรือ? พูดอีกอย่างหนึ่ง แม้ผมจะกลายเป็นหัวหน้าครอบครัว ผมจะสามารถควบคุมความคิดของพี่ได้หรือ? เป็นไปไม่ได้"
ความหมายของเนี่ยเจิ้นปังชัดเจนมาก ตำแหน่งหัวหน้าครอบครัวนั้น ก็เป็นเพียงสัญลักษณ์เท่านั้น นี่ไม่ใช่ปัญหาว่าใครจะแย่งหรือไม่แย่ง ใครมีตำแหน่งสูงกว่า คนภายนอกก็จะยอมรับคนนั้น นี่เป็นปัญหาที่เป็นจริงมาก ปกติแล้ว ต่างคนต่างอยู่ แต่ถ้าใครคิดจะรังแกคนในตระกูลเนี่ย ทุกคนก็จะรวมตัวกันทันที กลายเป็นพลังมหาศาลที่สามารถสั่นสะเทือนได้
"ฮ่าๆ พี่ใหญ่ ผมแค่ยกตัวอย่างเท่านั้น ผมไม่มีความสนใจในเรื่องนี้ ตอนนี้ ผมสนใจเรื่องธุรกิจมากกว่า ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ผมคิดว่า การทำธุรกิจถึงจะมีความหมายที่สุด" เนี่ยเจิ้นปังแสดงความคิดของตนอีกครั้ง
เนี่ยเจียเหลียงอึ้งไปครู่ใหญ่ มองดูเนี่ยเจิ้นปัง หลังจากผ่านไปพักใหญ่ จึงลุกขึ้นยืนพูดว่า "น้องสาม หวังว่าเจ้าจะระมัดระวังให้ดี!"


## บทที่ 14 เสียงตบที่ดังกังวาน

โรงแรมเกิงเจิงเป็นหนึ่งในโรงแรมระดับสูงสุดในเมืองหลวง ในช่วงทศวรรษที่ 60 ร้านอาหารมอสโกเป็นที่นิยมมากในเมืองหลวง การได้ทานอาหารที่ร้านเหล่าม่อถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งและเป็นเรื่องที่น่าภูมิใจ แต่เมื่อสังคมเปลี่ยนแปลงไปพร้อมกับการพัฒนาของธุรกิจร้านอาหาร ร้านอาหารตะวันตกในเมืองหลวงก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ ปัจจุบันวงการชนชั้นสูงไม่เหมือนกับสิ่งที่ลูกหลานผู้นำรุ่นที่สองแสวงหาในอดีตแล้ว ลูกหลานผู้นำรุ่นใหม่ต่างให้ความสำคัญกับระดับและหน้าตา และโรงแรมเกิงเจิงก็เป็นสถานที่ที่หรูหราที่สุดในสี่เก้าฉางรองจากโรงแรมแห่งชาติ
โรงแรมปักกิ่งอาคาร C เป็นอาคารที่สร้างขึ้นใหม่ในช่วงทศวรรษที่ 70 ขณะนี้ เนี่ยเจิ้นปังกำลังยืนอยู่ที่ประตูทางเข้าพร้อมกับเสี่ยวหย่าลี่ ลูกสาวของป้าคนที่สอง
มองดูโถงทางเข้าโรงแรมที่ตกแต่งอย่างหรูหรา เนี่ยเจิ้นปังรู้สึกสะเทือนใจ ในชาติที่แล้ว เขาไม่เคยมาที่นี่เพราะความพิการ เนื่องจากทัศนคติของตัวเอง ความสัมพันธ์กับพี่น้องในครอบครัวจึงไม่ค่อยดี หรือพูดได้ว่าแย่เลยทีเดียว
เมื่อนึกย้อนกลับไปอย่างละเอียด จริงๆ แล้วลูกสาวของป้าทุกคนล้วนเป็นห่วงเขามาก แต่ในตอนนั้น เนี่ยเจิ้นปังถูกความเกลียดชังและความสิ้นหวังบดบังตา จึงไม่สามารถรับรู้ถึงความห่วงใยเหล่านั้นได้
"เจิ้นปัง วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไง? ได้ยินไอ้เจียหมินบอกว่าเธอจะเลี้ยงข้าว เธอมีเงินเหรอ? อย่าบอกนะว่าคิดจะให้ฉันจ่าย ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว อยากกินอะไร พี่เลี้ยงเอง" เสี่ยวหย่าลี่มีความเป็นคนใจกว้างอยู่ในสายเลือด ปีนี้อายุ 19 ปีตามปฏิทินจีน แต่ไม่ได้เรียนหนังสือแล้ว วันๆ เอาแต่คลุกคลีอยู่ในวงสังคม นับว่าเป็นคนที่มีบทบาทมากที่สุดในวงสังคมในบรรดาคนรุ่นเยาว์ของตระกูลเนี่ย นี่ก็เป็นเหตุผลที่เนี่ยเจิ้นปังต้องการพบเสี่ยวหย่าลี่ ผู้หญิงมีข้อเสียเปรียบโดยธรรมชาติในเส้นทางราชการ แต่ถ้าเป็นเรื่องธุรกิจ ในวงสังคมสี่เก้าฉางก็ต้องให้เกียรติบ้าง คิดไปคิดมา ลูกสาวของป้าใหญ่เติ้งหยุนก็ไปเรียนต่างประเทศแล้ว และนิสัยของเติ้งหยุนก็ไม่เหมาะกับงานนี้ ส่วนเนี่ย เจียหมิน? ไอ้หมอนั่นอนาคตต้องเดินสายทหารอยู่แล้ว คนอื่นๆ ก็ยังเด็กเกินไป มีแต่พี่สาวคนที่สองที่เหมาะสมที่สุด
ตอนนี้เนี่ยเจิ้นปังยิ้มเล็กน้อย ไม่คิดว่าหลังจากเข้ากองทัพ พี่สาวคนที่สองที่ดูเคร่งขรึมจะเคยมีช่วงเวลาที่ตลกขบขันแบบนี้ จากนั้นก็ชี้ไปที่ประตูพลางพูดว่า: "พี่สาวคนที่สอง อย่าเพิ่งรีบ จะกินอะไรก็ได้ อาหารตะวันตกหรือจีน ผมไม่ถือหรอก แต่ต้องรออีกสองคนก่อน"
พูดจบ รถมอเตอร์ไซค์รุ่นไท่จื่อที่หายากมากในประเทศตอนนี้ก็จอดที่ข้างๆ เป็นฮาร์เลย์ไท่จื่อของแท้จากสหรัฐอเมริกา ตัวรถเป็นมันวาว
หยาง อันปังและเนี่ย เจียหมินลงจากมอเตอร์ไซค์ คนขับคือหยาง อันปัง เขาแขวนหมวกกันน็อกไว้ที่แฮนด์อย่างไม่ใส่ใจ ปล่อยรถไว้ที่หน้าประตูโถงโดยไม่มีทีท่าว่าจะย้ายไปไหน แล้วเดินมาทางเนี่ยเจิ้นปังกับเสี่ยวหย่าลี่
พอเห็นเสี่ยวหย่าลี่ สีหน้าของหยาง อันปังก็เปลี่ยนไป แล้วพูดว่า: "เน่อ เหลาเหม่งสาม นายบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยไม่ใช่เหรอ? ทำไมเรียกยายนี่มาด้วยล่ะ"
"หยาง อันปัง พูดจาแบบนี้ได้ไง? พูดภาษาคนเป็นไหม เรียกยายนี่อะไรกัน นายแก่กว่าฉันตั้งเท่าไหร่? แค่สามเดือนเอง ทำตัวเป็นคุณลุงไปได้" ตอนนี้เสี่ยวหย่าลี่ก็เริ่มประชดประชันขึ้นมา
ต่างก็เป็นเจ้าชายเจ้าหญิง มีสถานะไม่ต่างกัน เสี่ยวหย่าลี่จึงพูดจาโดยไม่มีความเกรงใจใดๆ
หยาง อันปังเป็นคนที่ไม่เคยสงบเสงี่ยม พอได้ยินคำพูดนี้ ก็ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า: "โอ้โห สาวแซ่เซียวคนนี้วันนี้เป็นอะไรไป? พ่อเธอให้กินดินปืนมาหรือไง? ทำไมฉันได้กลิ่นหึงๆ ล่ะ อย่าบอกนะว่าเธอแอบชอบฉัน เป็นไปไม่ได้หรอก น้องชายคนนี้หล่อเหลาปานเทพบุตรขนาดนี้ จะมาสนใจของระดับเธอได้ยังไง"
"นาย!" เสี่ยวหย่าลี่โกรธจนพูดไม่ออก
ตอนนี้เนี่ยเจิ้นปังก็เริ่มปวดหัว เขาลืมไปได้อย่างไรนะ ในชาติที่แล้ว คนสองคนนี้เป็นคู่อริกัน ต่างฝ่ายต่างเห็นอีกฝ่ายไม่ขึ้นตา ความขัดแย้งก็ยิ่งลึกขึ้นเรื่อยๆ จนครั้งหนึ่งถึงขั้นต้องไปหาผู้เฒ่าทั้งสองตระกูล จนกระทั่งเสี่ยวหย่าลี่เข้ากองทัพไป เรื่องถึงได้จบลง
จากนั้นเนี่ยเจิ้นปังก็ก้าวออกมาพูดว่า: "หยุด หยุด ฟังผมนะ เจ๊คนที่สองเซียว หยาง เอ้อร์เกอ พวกคุณทั้งสองคนต่างก็เป็นลูกคนที่สอง ต่างก็เป็นคนที่สอง พวกคุณอย่าทำตัวงี่เง่าได้ไหม? น้องชายคนที่สองของตระกูลเนี่ยกำลังยืนดูเรื่องตลกอยู่ข้างๆ นะ เลิกทะเลาะกันก่อน มาคุยเรื่องสำคัญกันดีกว่า นี่เป็นเรื่องใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับอนาคตของโลกและความเป็นหนึ่งเดียวของจักรวาลนะ"
คำว่า "งี่เง่า" เป็นคำที่จะเป็นที่นิยมในอินเทอร์เน็ตอีก 20 กว่าปีต่อมา เช่น งี่เง่าจริงๆ, ไอ้งี่เง่า, โง่งี่เง่า เป็นต้น ตอนนี้เนี่ยเจิ้นปังพูดออกมาโดยไม่ทันคิด ขณะที่กำลังเสียใจกับการพูดพล่อยๆ ของตัวเอง สิ่งที่เนี่ยเจิ้นปังไม่คาดคิดก็คือ ทั้งสองคนหันมามองเขาพร้อมกันและพูดพร้อมกันว่า: "เนี่ยเจิ้นปัง นายด่าใครว่าเป็นไอ้งี่เง่า?"
"โอ้โห นี่ไม่ใช่คุณชายสามแห่งตระกูลเนี่ยหรอกหรือ? ยังไง? ไอ้บ้านนอก ลูกนอกสมรสอยากลองชิมรสชาติอาหารเลิศรสที่นี่หรือ? ก็สมควรแล้ว คงไม่เคยมาที่ดีๆ แบบนี้สินะ เมื่อบังอาจแทรกตัวเข้ามาในตระกูลเนี่ย ก็ต้องลองสัมผัสความรู้สึกของการเป็นคุณชายสักหน่อย" เสียงที่น่ารำคาญอย่างยิ่งดังขึ้นจากที่ไม่ไกล
อีกครั้งที่เป็นโจว เฉิน ในชาติที่แล้ว ต้นตอแห่งความทุกข์ของตระกูลเนี่ย ก็เริ่มมาจากตระกูลโจวนี่แหละ
"เสี่ยวโจว พูดอะไรของแก? คราวที่แล้วไม่ได้ตีแกหรือไง? คันตีนอีกแล้วสิ? แกยังไม่ได้กราบสามครั้งตามที่รับปากไว้เลยนะ วันนี้มาที่นี่เพื่อจะมากราบใช่ไหม? เอาเถอะ เพราะเรารู้จักกัน สามครั้งก็ยกให้ เห็นแกน่าสงสาร เราใจดีให้แกกราบแค่ครั้งเดียวก็พอ" เนี่ย เจียหมินกระโดดออกมาพูดทันที
เสี่ยวโจวเป็นชื่อเล่นของโจว เฉิน เพราะในชื่อมีคำว่า "เฉิน" ซึ่งในสิบสองนักษัตร เฉินหมายถึงมังกร ดังนั้นคนในแวดวงจึงเรียกโจว เฉินว่าเสี่ยวโจว
ในแวดวงเดียวกัน การที่เด็กรุ่นใหม่จะทะเลาะเบาะแว้งกันเป็นเรื่องปกติ ผู้ใหญ่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก โดยเฉพาะเมื่อผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายมีความขัดแย้งกันอยู่แล้ว การต่อสู้ของเด็กรุ่นใหม่ก็จะยิ่งรุนแรง นี่คือที่เรียกว่าศัตรูตกทอด
ตระกูลเนี่ยในแวดวงนี้ ปกติไม่เคยมีเรื่องมีราวกับใคร ชาติที่แล้วเนี่ยเจิ้นปังเป็นคนพิการ จนถึงตอนนี้เนี่ยเจิ้นปังก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมตระกูลโจวถึงต้องมองตระกูลเนี่ยเป็นศัตรู ทำไมโจว เฉินถึงต้องมาหาเรื่องตน แต่เมื่อชาติที่แล้วเขาทำให้ตนเจ็บปวด ชาตินี้คงต้องตอบแทนด้วยมือตนเอง ดังนั้นเมื่อโจว เฉินไม่รู้จักประมาณตน คราวนี้คงต้องให้บทเรียนที่เจ็บแสบสักหน่อย ให้เขาเห็นหน้าแล้วต้องหลบไป
บรรดาลูกน้องข้างกายโจว เฉินดูเหมือนจะไม่เข้าใจสถานการณ์ เนี่ยเจิ้นปังเป็นลูกนอกสมรสของตระกูลเนี่ย เรื่องนี้มีเพียงไม่กี่ตระกูลในเมืองหลวงเท่านั้นที่รู้ ส่วนคนจากต่างจังหวัดย่อมไม่มีคุณสมบัติพอที่จะรู้เรื่องนี้ เมื่อได้ยินคำพูดของโจว เฉิน พวกลูกน้องต่างคิดว่าเนี่ยเจิ้นปังกับเนี่ย เจียหมินเป็นแค่คนจากตระกูลเล็กๆ ในเมืองหลวง นายถูกดูถูก จะปล่อยไว้ได้อย่างไร หนึ่งในลูกน้องถึงกับรีบกระโดดออกมา: "เฮ้ย แกเป็นใครกัน? คุณเฉินเป็นคนที่แกจะมาหาเรื่องได้เหรอ? ไอ้เวร คุกเข่าลง! กราบสามที! แล้วไสหัวไป!"
พอคำพูดนี้หลุดออกมา ไม่เพียงแต่เนี่ยเจิ้นปังที่หน้าตึง แม้แต่เนี่ย เจียหมิน เจ๊คนที่สองเซียว และหยาง เอ้อร์เกอก็สีหน้าเปลี่ยนไป ในแวดวงเมืองหลวงมีกฎของตัวเอง ห้ามด่าผู้ใหญ่ ห้ามทำให้อับอาย แน่นอนว่านี่เป็นกฎภายใต้เงื่อนไขที่เท่าเทียมกัน ตระกูลที่ตกอับ ใครๆ ก็รังแก ก็ไม่มีใครออกมาช่วย
แต่ตอนนี้ตระกูลเนี่ยกำลังรุ่งเรืองถึงขีดสุด พูดแบบนี้ถือว่าเกินไป ไม่ทันที่เนี่ยเจิ้นปังจะพูด เสี่ยวหย่าลี่ก็หัวเราะเยาะ: "โจว เฉิน นี่เป็นหมาที่แกเลี้ยงไว้เหรอ? ช่างไม่มีการอบรมเอาเสียเลย"
หยาง อันปังยืนอยู่ข้างๆ มีท่าทีเหมือนกำลังดูละคร ถึงแม้จะยังไม่รู้ว่าเนี่ยเจิ้นปังนัดตนมาทำอะไร แต่หยาง เอ้อร์เกอก็อยากดูว่าตอนนี้เนี่ยเจิ้นปังจะตัดสินใจอย่างไร หรือพูดอีกอย่างคือ หยาง เอ้อร์เกออยากทดสอบดูว่าเนี่ยเจิ้นปังมีคุณสมบัติพอที่จะคุยกับตนอย่างเท่าเทียมหรือไม่
เนี่ยเจิ้นปังยิ้มเย็น ช่างเหมาะจังเลย กำลังกังวลว่าไม่มีโอกาสตั้งตัวในแวดวงนี้ นี่ก็ดี โจว เฉินส่งตัวเองมาให้ถึงที่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนกับนัดกันไว้ก่อนแล้วไม่มีผิด
แม้เนี่ยเจิ้นปังจะอายุไม่มาก แต่ด้วยความสูงกว่าหนึ่งเมเจ็ดและรูปร่างกำยำ ทำให้ดูน่าเกรงขาม เขาเดินตรงไปหน้าโจว เฉิน พูดเสียงทุ้ม: "โจวกุกกัก นี่เป็นความคิดของแกหรือของมัน?"
ตอนเด็กโจว เฉินพูดติดอ่าง เนี่ยเจิ้นปังในชาติที่แล้วก็รู้ชื่อนี้ แต่ไม่เคยกล้าเรียก ตอนนี้พอได้เรียกออกมา เนี่ยเจิ้นปังรู้สึกสบายไปทั้งตัว ตรงกันข้ามกับโจว เฉินที่หน้าตึง ชื่อนี้ดูเหมือนจะไม่มีใครเรียกมาสิบปีแล้ว เสี่ยวโจวเขายอมรับได้ แต่โจวกุกกักนี่ถือเป็นการดูถูกเขาที่สุด
สีหน้าเย็นชา โจว เฉินจ้องเนี่ยเจิ้นปัง ดวงตาฉายแววเกลียดชัง ตีคนไม่ตีหน้า แต่เนี่ยเจิ้นปังตอนนี้กำลังตบหน้าเขาอยู่ เขาพูดเสียงเย็น: "ไม่ใช่ความคิดของฉัน แกจะทำไม? ถ้าเป็นความคิดของฉัน แกจะทำอะไรได้?"
"ฉันจะทำอะไรเหรอ? ถ้าเป็นความคิดของแก ก็ตีแก! ถ้าเป็นความคิดของมัน ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะช่วยแกสั่งสอนหมาตัวนี้" เนี่ยเจิ้นปังพูดพร้อมรอยยิ้ม แต่น้ำเสียงแฝงความเด็ดขาดที่ไม่อาจโต้แย้ง
"เป็นความคิดของฉันเอง!" โจว เฉินก็ไม่ใช่คนที่จะขู่ให้กลัวได้ ตอนนี้ถ้าไม่สู้กลับ ก็เท่ากับยอมอ่อนข้อ หน้าก็จะหายหมด
พูดยังไม่ทันขาดคำ 'แปะ!' เสียงตบดังกังวาน ฝ่ามือฟาดลงบนใบหน้าโจว เฉิน ทันใดนั้นก็ปรากฏรอยแดงห้านิ้วชัดเจน
โจว เฉินตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ตอนนี้คำพูดของเนี่ยเจิ้นปังได้บีบให้เขาจนมุม ถ้าปฏิเสธ ชื่อเสียงว่าขี้ขลาดก็จะกระจายไป นอกจากนี้ โจว เฉินยังคาดว่าเนี่ยเจิ้นปังคงไม่กล้าตีเขา แต่โจว เฉินคาดผิดไป ความแค้นที่เนี่ยเจิ้นปังมีต่อเขาสะสมมาหลายสิบปี บัดนี้ระเบิดออกมาครั้งเดียว เนี่ยเจิ้นปังแทบจะใช้แรงทั้งหมดที่มี
ในเมืองสี่เก้าฉาง เนี่ยเจิ้นปังที่ถูกขนานนามว่าเป็นลูกนอกสมรสที่อ่อนแอที่สุดในบรรดาทายาทตระกูลขุนนาง ในที่สุดก็ทนไม่ไหวและฆ่าตัวตาย แต่เขาได้ฟื้นคืนชีพกลับไปยังช่วงเวลาก่อนที่จะได้พบกับพ่อของเขา

โศกนาฏกรรมจะเกิดขึ้นซ้ำอีกหรือไม่? คนอ่อนแอที่มีชื่อเสียงโด่งดังคนนี้ จะสามารถกลายเป็นบุคคลที่ทุกคนในเมืองสี่เก้าฉางรู้จักได้หรือไม่? เมื่อตระกูลตกต่ำ ในชาตินี้ เนี่ยเจิ้นปังจะปล่อยให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีกหรือไม่? ลูกนอกสมรสจะมีวันได้ควบคุมตระกูลบ้างหรือไม่?