ซื่อจิ่น หวนรักประดับใจ
ตงเทียนเตอะหลิ่วเยี่ย (冬天的柳叶)
## บทที่ 1 กลางคืน

ตอนที่ 1 กลางคืน
“คุณหนู ยามสวีเจิ้ง[footnoteRef:1] แล้วเจ้าค่ะ” อาหมานสาวรับใช้เดินเข้ามาเปิดม่านสีฟ้าดุจท้องฟ้าฟ้าหลังฝนที่ติดอยู่กับโครงเตียงออก พลางเอ่ยเรียกสตรีที่นอนตะแครงอยู่ด้านในด้วยเสียงเบา [1:  ยามสวีเจิ้ง หมายถึง เวลา 2 ทุ่มตรง]
ช่วงนี้เป็นฤดูใบไม้ผลิตอนต้น ท้องฟ้าด้านนอกเพิ่งจะมืดสนิท แสงกลางคืนจางๆ ส่องมายังสตรี บวกกับแสงสว่างจากเทียนบนโต๊ะ ทำให้พอเห็นเค้าโครงของสตรีที่อยู่ด้านในลางๆ
สตรีคนนี้มีคิ้วโก่งดุจคันศร มีจมูกเป็นคมสัน มีริมฝีปากสีอมชมพู และมีผิวพรรณนวลขาวผ่องใส ถือว่าเป็นหญิงรูปงามคนหนึ่ง
นางผู้นี้เป็นบุตรสาวลำดับที่สี่ในตระกูลเจียงแห่งจวนตงผิงปั๋ว[footnoteRef:2] มีนามเพียงหนึ่งตัวอักษรชื่อว่า ซื่อ [2:  ปั๋ว หนึ่งในบรรดาศักดิ์ 5 ขั้นรองจากอ๋อง ที่ฮ่องเต้พระราชทานให้เชื้อพระวงศ์ และข้าราชสำนักชั้นสูง เรียงตามลำดับจากขั้นสูงสุดได้แก่ กง โหว ปั๋ว จื่อ และหนาน]
เมื่ออาหมานเห็นท่าทางของเจียงซื่อก็รู้สึกโมโหแทนคุณหนูของตน
คุณชายสามแห่งจวนอันกั๋วกง[footnoteRef:3] คงตาบอดสินะ รูปลักษณ์อย่างคุณหนู หากให้เข้าไปเป็นเหนียงเหนียงในวังหลวงก็ยังได้ แต่เขากลับไม่ให้ความสำคัญกับงานสมรสในครั้งนี้เลยสักนิด หรือเขารู้สึกว่าคุณหนูไม่คู่ควรกับตน [3:  กั๋วกง ตำแหน่งบรรดาศักดิ์สูงสุดของชั้นกง ขั้น 1 ชั้นรอง และเป็นตำแหน่งสูงสุดที่ขุนนางจะได้รับพระราชทานจากจักรพรรดิ]
ความโกรธของอาหมานได้ก่อขึ้นหลังงานประพันธ์กลอนเมื่อช่วงฤดูใบไม้ผลิที่ผ่านมา
งานนี้ถูกจัดขึ้นโดยเหล่าคุณชายตระกูลใหญ่ที่มีชื่อเสียงของเมืองหลวง ที่มารวมตัวร่วมสนุกสังสรรค์ ร่ำสุรา ประพันธ์บทกลอนด้วยกัน เมื่อฤทธิ์สุราเริ่มออก มีคนหนึ่งเริ่มหยอกล้อคุณชายสามจี้ฉงอี้แห่งจวนอันกั๋วกง ด้วยคำพูดที่ว่า อิจฉาคุณชาย ที่กำลังจะได้แต่งงานกับหญิงรูปงามขึ้นชื่อลือนามของเมืองหลวง
ใครเล่าจะคิด จี้ฉงอี้กลับเอ่ยวาจาดูถูกตัวเองด้วยความมึนเมา “รูปลักษณ์หน้าตาเป็นเช่นไรนั้น ก็เป็นเพียงแค่เปลือกนอก เป็นสตรี ควรให้ความสำคัญกับกิริยา ความสุภาพและความอ่อนโยนมากกว่า”
เดิมที นี่เป็นเพียงวาจาที่ลั่นออกจากปากของคนมึนเมา ยามสร่างเมา ก็คงหายไปตามกาลเวลา แต่แล้วใครก็คิดไม่ถึง ว่าประโยคนี้ได้แพร่งพรายออกไปสู่ภายนอก จนคุณหนูสี่แห่งตระกูลเจียงได้กลายเป็นตัวตลกที่ถูกพูดถึงบนโต๊ะอาหารในทันใด
จวนตงผิงปั๋ว เป็นตระกูลที่มีฐานะไม่มั่นคงมาแต่ไหนแต่ไร สามารถสืบทอดยศถาบรรดาศักดิ์ได้เพียงสามรุ่นเท่านั้น และตงผิงปั๋ว ผู้เป็นบิดาของเจียงซื่อ ก็คือรุ่นที่สาม นั่นทำให้พี่ชายของเจียงซื่อ ก็ไม่สามารถรับตำแหน่งซื่อจื่อได้
นั่นหมายความว่า หากตงผิงปั๋วดับสูญ จวนตงผิงปั๋วจะถูกตัดออกจากรายชื่อตระกูลชั้นสูง กลายมาเป็นตระกูลสามัญโดยปริยาย
แต่สตรีที่มีพื้นฐานตระกูลเช่นนี้ กลับมีหมายหมั้นกับจวนอันกั๋วกง ซึ่งโชคชะตานี้จะเป็นอย่างไรยังไม่ทันได้พูดถึง ก็กลายเป็นเหตุผลมากพอที่ทำให้หลายๆ คนรู้สึกไม่ถูกชะตากับเจียงซื่อผู้ที่ได้ออกเรือนกับคนที่มีฐานะสูงกว่าแล้ว
จี้ฉงอี้ คุณชายสามแห่งจวนอันกั๋วกงกล่าวว่ารูปลักษณ์ของสตรีนั้นไม่สำคัญ สิ่งที่เขาสนใจคือนิสัยใจคอ ซึ่งก็ตีความได้ว่า เขารังเกียจรังงอน ไม่พอใจในนิสัยใจคอของคุณหนูสี่นั่นเอง
ไม่ว่าจี้ฉงอี้จะเอ่ยประโยคนี้ด้วยความตั้งใจหรือไม่ แต่เพราะประโยคนี้ที่กล่าวออกไป ก็ทำให้เจียงซื่อต้องอับอายขายหน้าเป็นอย่างมาก ยามออกไปร่วมสังสรรค์งานเลี้ยงของเหล่าคุณหนูชนชั้นสูง ก็มักมีเสียงซุบซิบนินทาอยู่ในงานเต็มไปหมด
เจียงซื่อเป็นคนเก็บอารมณ์เก่ง แต่พอกลับมาถึงจวน นางก็ล้มป่วยไปเกือบครึ่งเดือน
เจียงซื่อที่พักผ่อนอยู่บนเตียงลืมตาขึ้นในทันใด
ดวงตาของนางโค้งเรียวสวยงามยิ่ง หางตากระดกขึ้นเล็กน้อย ช่างดูงดงามจนมิอาจใช้คำพูดบรรยายได้
ดวงตาอันสวยงามคู่นั้นกำลังสบตากับอาหมาน จากนั้นนางก็เผยรอยยิ้มจางๆ ออกมาพลางเอ่ยขึ้น “ทำไมถึงทำท่าเหมือนจะกลืนกินคนเช่นนี้”
“พอนึกถึงคนมีตาหามีแว่วไม่ บ่าวก็รู้สึกโมโหแทนคุณหนูเจ้าค่ะ”
รอยยิ้มของเจียงซื่อหายไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นตอบกลับเสียงเรียบ “เขาคนนั้นไม่เคยพบหน้าข้ามาก่อน จะบอกว่ามีตาหามีแววไม่ก็คงไม่ได้”
“คุณหนู ยังจะช่วยเขาพูดอยู่อีกหรือเจ้าคะ!” ผ่านไปแค่ครึ่งเดือน คุณหนูผอมลงมาก อาหมานรู้สึกทั้งสงสารและไม่พอใจ
ครึ่งเดือนก่อน คุณหนูไปร่วมงานเลี้ยงชมบุปผาที่จวนหย่งชังปั๋ว กลับมาก็ร้องไห้ไปยกใหญ่ แม้กระทั่งหยกปี่เซียะ[footnoteRef:4]ที่นางชอบที่สุด ยังถูกโยนทิ้งจนแตกเป็นชิ้นๆ หากพูดถึงคุณชายสามแห่งจวนอันกั๋วกงก็ยิ่งโมโหเกลียดเข้าไส้ แต่ตอนนี้คุณหนูไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว มันเพราะเหตุใดกันนะ [4: ปี่เซียะ เป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ตามความเชื่อของชาวจีนมาตั้งแต่สมัยโบราณ ถือเป็นวัตถุมงคลประเภทหนึ่ง สื่อความหมายในเชิงความกล้าหาญ การต่อสู้เพื่อให้ได้มาซึ่งชัยชนะ]
“ข้ามิได้ช่วยเขาพูดอะไรเสียหน่อย นั่นมันแค่คำพูดของคนมึนเมา” เจียงซื่อหันมองสาวรับใช้อีกคน อาเฉี่ยวที่ยืนอยู่อีกด้านนึงของฉากกั้น พลางออกคำสั่ง “อาเฉี่ยว ไปหยิบชุดทั้งสองชุดที่ข้าให้เจ้าทำมาหน่อย”
ไม่นาน อาเฉี่ยวก็หยิบเสื้อผ้าสองชุดนั้นกลับมา ยื่นให้กับอาหมานหนึ่งตัว อีกหนึ่งตัวนางนำไปสวมให้กับเจียงซื่อ
อาหมานสวมชุดไปเอ่ยไป “คำพูดมึนเมาเพียงหนึ่งประโยค มันทำให้คุณหนูกลายเป็นตัวตลกในสายตาของคนอื่นนะเจ้าคะ”
เจียงซื่อเก็บความเยือกเย็นด้วยการหลับตาลง แล้วกล่าวออกเสียงเบา “นี่ยังไม่เท่าไหร่”
โชคชะตาร้ายๆ ในชีวิตของนาง ได้เริ่มขึ้นจากการถูกจับคู่กับผู้ที่มีฐานะไม่เหมาะสมนี่ล่ะ
เมื่อนึกย้อนไปในตอนต้น ด้วยความเป็นเด็ก นางรู้สึกมีความภาคภูมิใจที่จะได้หมั้นหมายกับคุณชายแห่งจวนอันกั๋วกง แต่ใครจะรู้ว่าจี้ฉงอี้ คุณชายสามท่านนั้นมีหญิงอยู่ในใจแล้ว
คนที่อยู่ในใจของจี้ฉงอี้ เป็นหญิงที่เกิดในครอบครัวธรรมดา
นางเริ่มรู้เรื่องนี้ก็หลังจากที่ได้แต่งเข้าจวนไปแล้ว ด้วยโชคชะตาที่พาให้หญิงธรรมดาคนนั้นมีโอกาสได้ช่วยเหลือจี้ฉงอี้ที่ประสบอุบัติเหตุเมื่อตอนไปเที่ยวเล่นด้านนอก ซึ่งกว่าที่คนในจวนอันกั๋วกงจะหาตัวเขาพบ จี้ฉงอี้ก็ได้พักรักษาตัวอยู่ที่เรือนของหญิงคนนั้นเป็นเวลาหลายวัน จนกระทั่งทั้งคู่เริ่มเกิดความรู้สึกดีๆ ต่อกัน และหลังจากนั้น ทั้งคู่ก็มีปฏิสัมพันธ์กันเรื่อยมา
และในขณะที่นาง ใฝ่ฝันและภาคภูมิใจกับงานสมรสในครั้งนี้เป็นอย่างมาก จี้ฉงอี้กลับยื่นคำขอปฏิเสธการแต่งงานกับผู้หลักผู้ใหญ่ถึงหลายครั้ง เพื่อจะได้อยู่กับนางในใจของเขา
แต่งานสมรสใกล้เข้ามาเต็มที อันกั๋วกงย่อมไม่ยอมให้จี้ฉงอี้ทำเช่นนั้นอย่างแน่นอน ที่สำคัญ คนที่เขาอยากแต่งงานด้วย เป็นแค่หญิงสาวในครอบครัวธรรมดา มีฐานะต่ำกว่าตระกูลเจียงเสียอีก การต่อต้านและความไม่พอใจของจี้ฉงอี้ก็ย่อมไม่ถูกแพร่งพรายออกไป
เมื่อเจียงซื่อนึกถึงคำพูดภายในใจที่จี้ฉงอี้โพล่งออกมาหลังเมาสุรา นางรู้สึกว่าตอนนั้นนางเป็นคนโง่สิ้นดี หลังจากโมโห ก็ยังอดใจไม่ไหวที่จะหาเหตุผลแก้ต่างให้กับเขา คิดว่าเขาไม่เหมือนบุรุษทั่วไป ที่ให้ความสำคัญกับแต่รูปลักษณ์ภายนอกของหญิงสาว และเขา ก็เพียงแค่กล่าวในสิ่งที่ควรจะเป็นเท่านั้น
ก็ช่างสิ่งที่ควรจะเป็นนั้นปะไร ค่ำคืนนี้เป็นวันที่ 15 เดือน 4 จิ่งหมิงปี 18 คุณชายตระกูลชนชั้นสูงได้เลือกจบชีวีตกับหญิงในใจด้วยกันที่ทะเลสาบมั่วโยว
ในภายหลัง จี้ฉงอี้ถูกช่วยไว้ได้ แต่หญิงในใจของเขา ร่วงโรยรามิอาจหวนกลับมา
เพื่อไม่ให้เรื่องนี้แพร่งพรายออกไป งานสมรสที่กำหนดเป็นช่วงต้นฤดูหนาวจึงต้องเลื่อนเข้ามาเร็วขึ้นถึงหลายเดือน แล้วนางที่แต่งเข้าไปด้วยความปิติ จนกระทั่งจี้ฉงอี้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ ซึ่งเป็นเวลาเกือบหนึ่งปีที่บุรุษผู้มีหญิงในใจอยู่แล้ว ไม่เคยแตะต้องตัวนางเลยสักครั้ง
ภายหลังจากนั้น ก็มีเรื่องราวเกิดขึ้นอีกต่างๆ มากมาย จนถึงวันที่นางตายจากอย่างน่าเวทนาและฟื้นขึ้นอีกครั้งในปีที่นางอายุสิบห้า
พูดได้เลยว่า ความโชคร้ายต่างๆ นานาที่นางพานพบ เริ่มขึ้นนับจากวันที่ได้แต่งงานกับจี้ฉงอี้ และวันนี้ นางได้เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง สิ่งที่จะต้องจัดการโดยด่วนที่สุด ก็คืองานสมรสในครั้งนี้ เริ่มจากการตัดขาดความสัมพันธ์กับคุณชายจี้ ผู้ต่างจากชายทั่วไป กับจวนอันกั๋วกงที่สูงส่งแทบเอื้อมไม่ถึง แม้ตายจากไปก็ขอให้ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกันอีก!
เพียงครู่เดียว เจียงซื่อสวมชุดเสร็จเรียบร้อย จึงหันไปเอ่ยกับอาหมาน “ไปกันเถอะ อาหมาน”
อาหมานหยิบถุงผ้าบนเก้าอี้ขึ้นมา
อาเฉี่ยวลังเลไปครู่หนึ่ง จึงขวางเจียงซื่อและเอ่ย “คุณหนู ดึกขนาดนี้แล้ว คุณหนูจะออกไปจริงๆ หรือเจ้าคะ ประตูสองลงกุญแจแล้วนะเจ้าคะ”
“ไม่เป็นไร ข้าเตรียมการไว้หมดแล้ว อาเฉี่ยว เจ้าอยู่เฝ้าเรือนให้ดีก็พอ” เจียงซื่อกล่าวด้วยความมุ่งมั่น
หากเป็นไปได้ นางก็ไม่ได้อยากออกไปเสี่ยงในเวลากลางคืนเช่นนี้ แต่ในจวนแห่งนี้นอกจากสาวรับใช้สองคนนี้แล้ว ก็หามีคนที่นางไว้ใจได้อีกไม่
อาเฉี่ยวเห็นดังนั้นก็พยักหน้ารับปากหงึกๆ เอ่ยด้วยความเป็นห่วง “คุณหนูวางใจได้เจ้าค่ะ” จากนั้นก็หลีกทางให้
เจียงซื่อพาอาหมานย่องออกจากเรือนไห่ถัง ทะลุผ่านประตูแล้วประตูเล่าโดยมีต้นไม้และดอกไม้ตามสวนเป็นตัวช่วยกำบังจนมาถึงประตูสอง
“คุณหนู!” อาหมานมองดูประตูที่ปิดสนิท พลางเอ่ยเรียกเสียงเบา


## บทที่ 2 ต่างจากที่ได้ยิน

ตอนที่ 2 ต่างจากที่ได้ยิน
ท้องฟ้ามืดสนิท ภายใต้แสงที่สาดส่องมายังประตูสีเขียวแกะสลักลายบุปผา ชวนให้บรรยากาศยิ่งดูเงียบสงัด
เจียงซื่อพยักหน้าให้อาหมานพลางเอ่ยเสียงเบา “ไปสิ”
อาหมานหยิบกุญแจหนึ่งดอกออกมาจากเหอเปา[footnoteRef:1]ตรงเอว จากนั้น เดินเข้าไปไขกุญแจอย่างเบามือ [1:  เหอเปา หมายถึง คือถุงผ้าขนาดเล็กมีหูรูดรูปทรงคล้ายดอกบัว ปักลวดลายงดงาม สำหรับใส่เงินหรือของชิ้นเล็กๆ ถือเป็นเครื่องประดับชิ้นหนึ่ง]
แม่กุญแจถูกไขออก แกร็ก ตามการหมุนของลูกกุญแจ
กุญแจที่อยู่ในมือของอาหมานเปียกชุ่มด้วยเหงื่อ นางรู้สึกโล่งอกและใจเต้นแรงดุจฟ้าผ่าไปพร้อมๆ กัน
เจียงซื่อเห็นท่าทีนั้นก็หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ
เมื่อไม่นานที่ผ่านมา นางสั่งให้อาหมานไปดื่มสุรากับสาวใช้ที่เฝ้าประตูสอง รอให้สาวใช้ดื่มจนเมา แล้วใช้โอกาสนั้นหยิบกุญแจออกมาพิมพ์ลายกุญแจด้วยสบู่ จากนั้นนำลายนี้ไปทำกุญแจดอกใหม่
กุญแจดอกใหม่ที่ทำขึ้น จะไขออกหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับดวงแล้วล่ะ แต่แล้วก็มีหนึ่งดอกในห้าดอกที่สามารถไขออกจนได้
อาหมานผลักประตูออกช้าๆ พลันตาลุกวาว “คุณหนู!”
ในเวลานั้น พลันได้ยินเสียงก๊อกแก๊ก ดังขึ้น เสียงนั้นดังฟังชัดมากเป็นพิเศษเมื่ออยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัด
เจ้านายกับสาวใช้สบตาและพากันหันไปมองสิ่งที่ทำให้ทั้งคู่หวาดกลัว
เจียงซื่อมีปฏิกิริยาไวกว่า นางดึงอาหมานแล้วนั่งลงอย่างรวดเร็ว จากนั้น ก็เห็นสาวใช้ที่เฝ้าประตูเดินออกมา ขยี้ตาและเดินไปทางไปห้องปลดทุกข์ นางไม่ได้มองมาทางนี้เลยสักนิด
เจียงซื่อจึงย่องออกไปแล้วตามด้วยอาหมาน จากนั้นก็ปิดประตูลงอย่างเบามือ
เมื่อเหตุการณ์อันน่าตกใจผ่านไป อาหมานยิ้มออกมาอย่างดีใจ “เกือบไปแล้วเจ้าค่ะ!”
เจียงซื่อเตรียมใจทุกอย่างไว้เรียบร้อย พลางเอ่ยนิ่งๆ “อย่ามัวเสียเวลาอีกเลย รีบไปกันเถอะ”
เจ้านายกับสาวใช้เดินเลียบไปตามกำแพง ทั้งคู่ใช้เวลาแล้วกว่าหนึ่งกาน้ำชา แล้วเจียงซื่อก็หยุดเดิน
อาหมานมองดูรอบๆ อย่างมึนงง “คุณหนู เราจะออกไปอย่างไรดีเจ้าคะ”
นางหาวิธีทำกุญแจประตูสองได้ แต่ประตูใหญ่มันไม่ง่าย นางไม่มีเหตุผลใด ที่จะให้สาวใช้คนสนิทของไปชวนพ่อบ้านเฝ้าประตูดื่มสุราด้วยกัน
“ตามข้ามา” เจียงซื่อเดิมอ้อมไปยังพุ่มไม้พุ่มหนึ่ง แล้วก้มลงปัดต้นไม้ใบหญ้าออก แล้วก็ได้เห็นช่องๆ หนึ่ง
อาหมานตกใจตาโตในทันใด “คุณหนู ช่องนี้มาได้อย่างไรกันเจ้าคะ”
เจียงซื่อไม่ตอบคำถาม แต่นางมุดผ่านช่องนั้นออกไป จากนั้น นางเหม่อมองท้องฟ้ายามค่ำคืนท่ามกลางลมพัดอยู่ครู่หนึ่ง
ตอนนั้น ในสายตาของนาง เจียงจั้นผู้เป็นพี่ชายของนางเป็นคนไม่เอาไหน จึงไม่ค่อยใส่ใจมากเท่าไหร่ มีอยู่ครั้งหนึ่ง นางบังเอิญเห็นเขาคลานออกจากช่องนี้ นางเดาออกเลยว่าเขาแอบออกไปเที่ยวมาแน่ๆ
ตอนนั้น นางเพียงยิ้มเยาะ และยิ่งรู้สึกดูถูกพี่ชายมากกว่าเดิม นางไม่มีแม้แต่กะจิตกะใจจะไปฟ้องพ่อบ้านให้เอาอะไรมาปิดช่องนี้
สำหรับนางแล้ว พี่ชายคนนี้ไม่ได้ต่างจากโคลนที่เกาะกำแพงไม่อยู่ เขาไร้ความสามารถเสียจนแทบไม่มีความจำเป็นต้องให้ความช่วยเหลือใดๆ มิสู้หลีกให้ห่างแล้วอยู่อย่างสงบยังจะดีเสียกว่า
แต่แล้ว เจียงจั้นก็มาสิ้นชีวิต เมื่อช่วงฤดูใบไม้ร่วงในปีหลังจากนางออกเรือนไป พอได้ยินข่าวร้ายนั่น ก็ทำให้รู้ว่า นางเองก็เสียใจกับเรื่องนี้ไม่น้อย
พี่ชายที่ซื้อขนมดอกบัวกุหลาบจากตลาดกลับมาให้นางโดยไม่หวั่นกลัวว่าจะถูกท่านพ่อใช้ไม้แส้ฟาดคนนั้น ไม่มีอีกต่อไปแล้ว
“คุณหนู——” อาหมานที่เพิ่งออกมาจากช่องเห็นเจียงซื่อเหม่อลอย จึงขานเบาๆ
เจียงซื่อดึงสติกลับมาพลางยิ้มให้กับตัวเอง
ในตอนนั้น นางช่างเหมือนคนตาบอด พี่ชายลูกพี่ลูกน้องที่อยู่ที่เรือนของท่านอารอง ถึงจะมีความสามารถโดดเด่นแค่ไหน ก็ไม่มีทางซื้อขนมดอกบัวกุหลาบให้นาง ส่วนพี่ชายของตน แม้จะแย่สักแค่ไหน แต่เขาก็ยังรักและเอ็นดูนางด้วยความจริงใจ
“ไปกันเถอะ” เจียงซื่อสงบจิตใจ คำนวณเวลาอยู่แวบหนึ่ง ก็พาอาหมานตรงไปยังทะเสสาบมั่วโยว
โชคดีที่ทางราชการยกเลิกคำสั่งห้ามออกนอกสถานที่ในเวลากลางคืนแล้ว แล้วทะเลสาบมั่วโยวก็บังเอิญอยู่ทิศตะวันตกของเมืองซึ่งเป็นทิศเดียวกันกับจวนตงผิงปั๋ว มันสร้างความสะดวกให้กับเจียงซื่อเป็นอย่างมาก
เจ้านายกับสาวใช้สองคนย่ำเท้าไปยังที่หมายอย่างรวดเร็ว ภายใต้แสงจันทร์ที่ให้แสงสว่าง ทำให้พอเห็นเงาของคนสองคนอยู่ตรงริมทะเลสาบเป็นลางๆ
ในตอนนั้นอาหมานตะลึงตกใจมาก พลางเอ่ยเสียงเบา “คุณหนู มีคนจริงๆ ด้วยเจ้าค่ะ!”
เจียงซื่อชี้ไปยังแผ่นหินแผ่นนึงที่สลักไว้ว่า ‘ทะเลสาบมั่วโยว’ ด้วยใบหน้าอันไร้สีหน้าใดๆ
หินแผ่นนั้นสูงครึ่งฟุตกว่า ใหญ่พอให้คนๆ หนึ่งหลบด้านหลังแผ่นหินนั้นได้สบาย
อาหมานเข้าใจทันที จึงตามเจียงซื่อไปหลบตรงนั้นด้วยกัน
เจียงซื่อจับแผ่นหินเอาไว้ ไออุ่นจากแผ่นหินซึมเข้าสู่ฝ่ามือ คงเป็นความร้อนจากแสงแดดเมื่อตอนกลางวันที่ยังไม่ระเหยหายไป
พลันมีเสียงร้องไห้ดังมาจากริมทะเลสาบ เจียงซื่ออดไม่ได้ที่จะมองดู
ภายใต้แสงจันทร์ ทำให้เห็นเรือนร่างของคนสองคนอย่างชัดเจน
เรือนร่างชายหนุ่มค่อนข้างผอม ตัวสูงกว่าหญิงสาวเกือบหนึ่งศีรษะ นั่นคือว่าทีสามีของเจียงซื่อ จี้ฉงอี้
เจียงซื่อเปลี่ยนจากมองใบหน้ารูปงามของจี้ฉงอี้ไปเป็นใบหน้าของหญิงสาวแทน
นางมีความสงสัยมาตลอด สตรีที่ทำให้จี้ฉงอี้ประคบประหงมดุจบุปผา ส่งผลให้เขาไม่คิดแม้แต่จะแตะเนื้อต้องตัวนางนั้นมีหน้าตาเป็นเช่นไร
เมื่อตอนนางแต่งเข้าจวน สตรีคนนั้นได้ลาโลกไปแล้ว จนกระทั่งคืนนี้ เป็นวันที่นางได้เห็นใบหน้าของนางอย่างแท้จริง
นางเป็นหญิงร่างเล็ก มีดวงตาเรียวยาวดุจใบหลิว เป็นดวงตากลมโตหนึ่งคู่ แม้อยู่ภายใต้แสงจันทร์ที่ส่องสว่าง ก็ยังทำให้เห็นว่านางหาใช่คนผิวขาวไม่
เจียงซื่อพลันรู้สึกว้าวุ่นสับสน
หากพูดตามความคิดภายในใจ หญิงคนนี้ถือว่ามีหน้าตาสะสวย แต่ยังห่างจากความเป็นหญิงรูปงามอยู่มากพอควร แล้วยิ่งรู้ว่านางเป็นแค่หญิงสาวธรรมดา ไม่เคยร่ำเรียนหนังสือมาก่อน ก็ยิ่ง…
แล้วเจียงซื่อก็หันมองจี้ฉงอี้แทน นางเห็นความเจ็บปวดและความวิตกกังวลที่แสดงอยู่บนใบหน้าของเขา ต้องยอมรับจริงๆ ว่าเขาพ่ายแพ้ให้กับรักแท้แล้วจริงๆ
“คุณชายอี้ ท่าน... ท่านรีบกลับจวนเถิด นี่ก็ดึกมากแล้ว หากมีใครพบเข้าจะแย่นะเจ้าคะ” หญิงสาวก้มหน้าเอ่ยด้วยความกล้ำกลืนฝืนทน
จี้ฉงอี้ยื่นมือออกไปจับสองไหล่ของหญิงสาวเอาไว้ เอ่ยด้วยเสียงใสที่เต็มไปด้วยความรู้สึก “ข้าไม่ไป เฉี่ยวเหนียง เจ้าไม่รู้หรือว่าข้าจะแต่งงานเร็วๆ นี้แล้ว ที่บ้านข้าเฝ้าข้าอย่างเข้มงวด หากข้ากลับไป ข้ากลัวว่าก่อนแต่งงาน ข้าจะไม่ได้เจอเจ้าอีก...”
สายตาของเจียงซื่อพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชา
ที่แท้หญิงในใจของจี้ฉงอี้มีนามว่าเฉี่ยวเหนียง
ถึงว่า วันที่สอง หลังจากที่พวกเขาแต่งงานกัน อาเฉี่ยวเดินเข้ามาปรนนิบัตรรับใช้นาง แล้วนางขานออกไปคำหนึ่งว่า “อาเฉี่ยว” สายตาของจี้ฉงอี้หันขวับราวกับสายฟ้าแลบ จากนั้นสะบัดเสื้อและออกไปทันที ไม่อยู่รอแม้แต่พิธียกน้ำชา
ฮูหยิน อันกั๋วกง ซึ่งก็คือแม่สามีของนาง ย่อมไม่ถือโทษลูกชายอยู่แล้ว กลับต่อว่านางไม่มีมารยาทเสียอย่างนั้น กว่าจะผ่านพ้นช่วงยกน้ำชาไปได้ก็หาเรื่องนางอยู่พอสมควร
เฉี่ยวเหนียงยิ้มด้วยความเจ็บปวด “แล้วถ้าไม่ไปตอนนี้ จะเป็นอย่างไรต่อละเจ้าคะ คุณชายอี้ อย่างไรเสียท่านก็ต้องกลับอยู่ดี แค่ช้าหรือเร็วเท่านั้น แล้วมันแตกต่างกันตรงไหน ส่วนหลังจากนี้... ในเมื่อท่านแต่งงานแล้วก็ควรดีต่อภรรยาของท่าน ลืมข้าลงเสียเถิด ข้า ข้าเอง ก็จะลืมท่านด้วย——”
จี้ฉงอี้เอามือปิดปากของเฉี่ยวเหนียงทันที พลางเอ่ยห้าม “ข้าไม่อนุญาต!”
“คุณชายอี้...” เฉี่ยวเหนียงหันหน้าไปอีกทาง แล้วน้ำตาก็ไหลออกมา
เจียงซื่อมองดูนิ่งๆ จนเริ่มเกิดความตื่นเต้นขึ้นมา
ดูจากสถานการณ์แล้ว ทั้งคู่ใกล้จะจบชีวิตด้วยกันแล้วสินะ
หวังเพียงว่าต่อจากนี้ ทุกอย่างจะราบรื่น...
“เฉี่ยวเหนียง พวกเราหนีกันเถอะ!” อารมณ์จี้ฉงอี้เริ่มพลุกพล่าน พลางจับมือของเฉี่ยวเหนียงเตรียมเดินไป
เฉี่ยวเหนียงส่ายหน้า “คุณชายอี้ ท่านใจเย็นก่อน การหนีไปเช่นนี้ไม่ใช่วิธีการแก้ปัญหานะเจ้าคะ”
จี้ฉงอี้หันกลับมาจุมพิตคนตรงหน้าในทันใด
อาหมานสูดหายใจลึกด้วยความโกรธพลางดึงเจียงซื่ออย่างแรง
เจียงซื่อกลับนิ่งไร้ปฏิกิริยา กำลังคิดถึงสิ่งที่จะทำตอนที่ทั้งสองคนฆ่าตัวตาย
ทั้งสองคนจุมพิตกันอย่างดูดดื่ม จนไม่มีเสียงพูดคุย มีแต่เสียงหายใจที่เร็วขึ้นเรื่อยๆ จนทั้งสองเดินถอยหลังทีละก้าวอย่างไม่รู้ตัว แล้วเสียงจ๋อม ก็ดังขึ้นตาม
เจียงซื่อถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก
อ้าว ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่นา!


## บทที่ 3 ช่วยชีวิต

ตอนที่ 3 ช่วยชีวิต
การร่วงตกน้ำของจี้ฉงอี้กับเฉี่ยวเหนียง ทำลายความเงียบสงบของทะเลสาบในทันใด แม้แต่นกน้อยที่หลับใหลปลายต้นหลิวยังตกใจบินหนี
จี้ฉงอี้ตะเกียกตะกายบนผิวน้ำพลางตะโกนเรียก “ช่วยด้วย...ช่วยด้วย...” เห็นชัดว่าเขาว่ายน้ำไม่เป็น
เมื่อเห็นสองคนนั้นกำลังหาทางเอาชีวิตรอดอยู่ในน้ำ เจียงซื่อจึงผลักอาหมานพลางเอ่ย “ทำตามแผนที่วางไว้!”
อาหมานเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน เปิดกระเป๋าผ้าหยิบฆ้องจีนจิ๋วออกมาอย่างว่องไว แล้วยื่นกระเป๋าผ้าให้กับเจียงซื่อเสร็จก็วิ่งออกไปทันที
เจียงซื่อเองก็ไม่รีรอ พอรับกระเป๋าผ้าเสร็จ ก็วิ่งไปยังศาลามุงจากที่อยู่ไม่ไกล หยิบถุงใส่น้ำ เปิดฝาออกแล้วสาดใส่ศาลา จากนั้นก็ถอยออกมาจุดตะบันไฟ แล้วศาลามุงจากที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำมันพืชก็ไฟลุกไหม้ทันที ไม่นานนัก ศาลาก็ลุกไหม้ทั้งหลัง
ข้างทะเลสาบมีศาลามุงจากแบบนี้อยู่เจ็ดแปดหลัง ล้วนถูกสร้างโดยชาวบ้านที่มาตกปลายามว่างในช่วงเวลากลางวัน
เจียงซื่อจุดไฟศาลามุงจากหลังที่สองเสร็จ เสียงฆ้องจีนก็ดังขึ้นอีก แล้วตามด้วยเสียงตะโกนอลม่านว่า “ไฟไหม้ ไฟไหม้”
ไม่นาน ชาวบ้านที่อยู่รอบทะเลสาบก็พากันจุดตะเกียงไฟขึ้น ทั้งชายหนุ่ม หญิงสาวและคนแก่ ต่างตักน้ำมาช่วยกันดับไฟ
ผู้คนในชาตินี้ล้วนแต่เกรงกลัวเรื่องไฟไหม้ ยามใดที่ได้ยินว่ามีไฟลุกไหม้ ทุกคนจะออกมาช่วยดับไฟกันอย่างพร้อมเพียง
เจียงซื่อรู้สึกโล่งอกเมื่อเห็นว่าเรื่องราวต่างๆ เป็นไปตามแผนการที่วางไว้ แม้แต่กระเป๋าผ้าในมือก็ได้ถูกโยนเข้ากองไฟไปด้วย
นางไม่กล้าเผาศาลามุงจากหลายอัน ถ้าทำเช่นนั้นสิ่งที่กระทำอยู่นี้อาจกลายเป็นความผิดได้
เมื่อเสียงตะเกียกตะกายของสองคนที่อยู่ในน้ำเริ่มเบาลง เจียงซื่อมองดูตรงนั้นพร้อมกำหมัดแน่น
ตั้งแต่ได้กลับชาติมาเกิด นางเคยคิดไว้ว่า หากถึงคืนที่นางแอบมาที่นี่ มิสู้รอให้จี้ฉงอี้กระโดดลงในน้ำแล้วตนก็ถือไม้ไผ่หนึ่งท่อนยืนรอตรงนั้น ยามใดที่เห็นเขาโผล่ศีรษะขึ้นมา ก็ใช้ไม้ไผ่ในมือดันเขาลงไป จะได้อยู่กับหญิงในใจตามความตั้งใจ
หากเป็นเช่นนั้นจริง เขาสองคนก็จะได้อยู่ด้วยกันตลอดกาล ส่วนนางเอง ก็ไม่ต้องเป็นหม้ายและพบเจอกับความโชคร้ายต่างๆ นานาเหล่านั้นอีก
แต่ทว่า เมื่อคิดไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้ว ก็ช่างเถอะ
จี้ฉงอี้เพียงแค่ไม่มีใจให้นาง คงไม่ผิดถึงขั้นต้องจบชีวิตลงเช่นนี้ ที่สำคัญ หากเขาตายอย่างง่ายดาย นางอาจต้องแบกรับการถูกกล่าวหาว่าเป็นหญิงกินสามีก็เป็นได้
เมื่อได้มาเกิดใหม่อีกครั้ง แม้ว่าเจียงซื่อจะเปิดใจให้กับตำแหน่งภรรยาในนามแล้วก็ตาม ก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องยอมรับในการกระทำอันโง่เขลาของคนอื่นด้วย
ดังนั้น จี้ฉงอี้ต้องไม่ตาย ต้องช่วยเฉี่ยวเหนียงไว้ด้วยเช่นกัน
มีเพียงสองคนนี้มีชีวิตรอดเท่านั้น นางถึงจะมีเหตุผลขอยกเลิกงานสมรสได้อย่างผ่าเผย
เจียงซื่อเริ่มตื่นเต้น เมื่อเห็นเขาสองคนในน้ำ
นางหาได้เป็นกังวลกับจี้ฉงอี้ไม่ ในเมื่อชาติที่แล้ว จี้ฉงอี้ไม่ตาย ครั้งนี้ก็คงจะเป็นเช่นนั้น แต่เฉี่ยวเหนียงไม่เหมือนกัน
เมื่อชาติก่อน แม้แต่ศพของเฉี่ยวเหนียงก็หาไม่เจอ
“ไฟไหม้ ริมทะเลสาบไฟไหม้!” เสียงตะโกนบอกดังขึ้นจากตรงที่ไม่ไกลมากนัก แล้วฝูงชนเริ่มพากันวิ่งเข้ามายังทางนี้
หน้าอกที่จุกแน่นของเจียงซื่อก็เริ่มเบาลง
ขอแค่พวกเขาวิ่งมาทางนี้ เดี๋ยวคงได้พบสองคนที่อยู่ในน้ำเอง ส่วนนางก็สามารถหลุดจากเรื่องนี้ไปได้
แต่แล้ว ในตอนนั้น ก็มีลมแรงพัดผ่านจนสัมผัสได้ถึงลม
ด้วยแสงสว่างจากดวงจันทร์ ทำให้เจียงซื่อเห็นน้ำวนเกิดขึ้นระหว่างจี้ฉงอี้กับเฉี่ยวเหนียง จากนั้นเฉี่ยวเหนียงก็จมลงไปไม่ขึ้นมาอีกเลย
หัวใจของเจียงซื่อเริ่มบีบแน่น นางวิ่งไปด้านหลังแผ่นหินแล้วถอดเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นถึงเสื้อด้านในเป็นสีเทาเงิน
นั่นคือชุดดำน้ำที่ทำขึ้นจากหนังปลา กำลังส่องแสงสว่างวิบวับ ยิ่งอยู่ใต้แสงจันทร์ยิ่งเผยให้เห็นเอวบางร่างเล็กของหญิงสาว
นางสวยดั่งนางเงือกตัวหนึ่งกำลังแหวกว่ายลงไปในน้ำ จากนั้น นางว่ายไปยังจุดที่เฉี่ยวเหนียวจมลงไป
น้ำทะเลสาบในยามค่ำคืนแห่งฤดูใบไม้ผลิตอนต้นค่อนข้างเย็น จนทำให้นางรู้สึกหนาวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้
เจียงซื่อดำดิ่งลงไปในน้ำทั้งตัว พอขึ้นมาสูดหายใจเสร็จก็ดำลงไปอีกครั้ง พลางมองเห็นร่างของเฉี่ยวเหนียงที่ลอยอยู่เป็นลางๆ
นางว่ายเข้าไปอย่างรวดเร็ว ยื่นมือออกไปจับขาของเฉี่ยวเหนียงแล้วลากตัวนางเข้าฝั่ง
เจียงซื่ออายุยังไม่ถึงสิบห้าปี แม้พอว่ายน้ำได้ แต่กำลังก็ยังมีไม่มากพอ เฉี่ยวเหนียงที่เปียกชุ่มทั้งตัว ถือว่าเป็นน้ำหนักที่มากพอสมควรสำหรับนาง
นางกัดปากอย่างแรง จนเลือดออกแล้วก็ยังไม่รู้สึกตัว พอถึงขอบทะเลสาบ กำลังของนางก็แทบจะไม่เหลือ
ชาวบ้านที่มาช่วยกันดับไฟเริ่มวิ่งมาตักน้ำที่ทะเลสาบ อาหมานที่ซ่อนตัวอยู่ในฝูงชนตะโกนขึ้น “ดูนั่นสิ มีคนอยู่ในทะเลสาบ!”
สีหน้าทุกคนเปลี่ยนไปทันทีที่มองตาม “แย่แล้ มีคนตกน้ำ!”
แล้วคนที่คุ้นเคยกับน้ำเป็นอย่างดีก็พากันกระโดดลงไปช่วยพวกเขา
เจียงซื่อใช้แรงเฮือกสุดท้ายดันเฉี่ยวเหนียงที่หมดสติขึ้นฝั่ง แล้วนางก็ดำน้ำว่ายไปอีกด้านหนึ่งของทะเลสาบอย่างเงียบๆ พลางได้ยินเสียงดังขึ้นจากด้านหลังด้วยคำว่า “ตรงนี้ยังมีอีกคน!”
เวลาผ่านไปไม่นาน จี้ฉงอี้กับเฉี่ยวเหนียงก็ถูกช่วยไว้ได้
ชาวบ้านที่อาศัยอยู่แถวนี้ ก็มักจะมีเด็กๆ ในบ้านที่ซุกซนแอบไปอาบน้ำที่ทะเลสาบอยู่บ่อยๆ บางครั้งก็มีเด็กจมน้ำบ้าง พวกเขาจึงรู้วิธีช่วยชีวิตคนจมน้ำอยู่บ้าง
เจียงซื่อแอบขึ้นฝั่งอย่างเงียบๆ และแอบมองอยู่ด้านหลังต้นไม้ ก็เห็นมีคนสองคนเริ่มทำการช่วยชีวิตจี้ฉงอี้กับเฉี่ยวเหนียง
จี้ฉงอี้กับเฉี่ยวเหนียงคายน้ำออกมาหลายอึก จากนั้นก็ลืมตาขึ้น
คนถูกช่วยชีวิตเริ่มมีสติ แต่ผู้คนกลับงงงวยกับเขาสองคน
ชายหนึ่ง หญิงหนึ่งคู่นี้ มาจากไหนไม่ทราบ จะพากลับบ้านไปเลยก็กระไรอยู่
อาหมานที่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังผู้คน ได้รับการเน้นย้ำจากเจียงซื่อแต่แรก นางจึงตะโกนขึ้นด้วยเสียงแหบซ่า “เอ๋ นี่มันคุณชายสามแห่งอันกั๋วกงนี่ พวกเราส่งตัวคุณชายกลับ แล้วไปรับรางวัลกันเถอะ!”
อาหมานเป็นคนรูปร่างผอมสูง แล้วยังแต่งตัวเป็นชาย เวลานี้ชาวบ้านจึงมัวแต่ให้ความสนใจกับจี้ฉงอี้และเฉี่ยวเหนียวมากกว่านาง แถมยังนึกว่านางเป็นลูกชายวัยหนุ่มของบ้านไหนสักบ้านหนึ่ง
“คุณชายสามแห่งจวนอันกั๋วกงจริงๆ รึ” เมื่อได้ยินคำว่ารางวัลต่างก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
แม้ตอนช่วยชีวิตพวกเขาไม่ได้คิดหวังผลตอบแทน แต่หากมีรางวัล แล้วใครกันเล่าจะปฏิเสธลง
“ข้าไม่ใช่คุณชายสามแห่งจวนอันกั๋วกง!” หลังรอดจากความตาย ก็ใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่กว่าจี้ฉงอี้จะรู้สึกตัว แล้วสีหน้าก็พลันเปลี่ยนทันทีที่ได้ยินพวกเขาพูดเช่นนั้น
ตกน้ำเพราะจุมพิต มันน่าอับอายสิ้นดี!
ผู้คนเริ่มสงสัย “ตกลงว่าใช่หรือไม่ใช่กันแน่”
คนที่ฉลาดหน่อยเริ่มสังเกตจี้ฉงอี้ “ดูจากเสื้อผ้าบนตัวของคุณชายแล้ว นับว่าเป็นเนื้อผ้าชั้นดี ถึงจะไม่ใช่คุณชายแห่งจวนอันกั๋วกง แต่ก็คงเป็นลูกหลานตระกูลผู้ดี”
คนใจร้อนกลับตะโกนขึ้นว่า “อยากรู้ว่าเป็นคุณชายแห่งจวนอันกั๋วกงหรือไม่ ไม่เห็นจะยากตรงไหน เราส่งคนไปสอบถามที่จวนสักหน่อยเดี๋ยวก็รู้เองมิใช่หรือ”
หลายคนพากันเห็นด้วยอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นว่ามีจำนวนคนมากสมควร พวกเขาจึงเดินตามคนออกความเห็นที่กำลังไปยืนยันกับจวนอันกั๋วกงทันที
จวนอันกั๋วกงวุ่นวายเละเป็นข้าวต้มอยู่ก่อนแล้ว คนที่ออกไปหาตัวจี้ฉงอี้ก็มีหลายกลุ่ม ฮูหยินอันกั๋วกงสลบหมดสติทันทีที่ได้ยินข่าวว่าคุณชายสามจมน้ำที่ทะเลสาบมั่วโยว
พี่ชายของจี้ฉงอี้ จี้ฉงหลี่พาบ่าวรับใช้ตรงไปยังทะเลสาบมั่วโยวโดยให้คนส่งข่าวคอยนำทาง
ความโกลาหลนี้ไม่สามารถปิดชาวบ้านระแวกนั้นได้เลย ผู้คนที่อาศัยในระแวกเดียวกันพากันส่งบ่าวรับใช้ในเรือนออกมาสืบข่าว
บ่าวรับใช้พวกนั้นเป็นคนฉลาด เมื่อรู้ว่าการสืบข่าวโดยตรงจากจวนอันกั๋วกงไม่น่าได้ความกลับมา จึงได้แอบตามไปที่ทะเลสาบมั่วโยว จากนั้นใช้วิธีสอบถามจากชาวบ้านที่มามุงดูแทน เมื่อเห็นจี้ฉงอี้กับหญิงสาวข้างๆ ที่เนื้อตัวเปียกปอน มีหรือที่จะไม่เข้าใจสถานการณ์อีก
ให้ตายเถิด คุณชายสามแห่งจวนอันกั๋วกงฆ่าตัวตายพร้อมกับหญิงสาวจริงด้วย!


## บทที่ 4 ไร้ยางอาย

ตอนที่ 4 ไร้ยางอาย
ซื่อจื่อจี้ฉงหลี่ในอันกั๋วกง ก้าวเท้า ฉับๆ เดินเข้าไปหาจี้ฉงอี้ เห็นน้องชายคนตัวผอมและอ่อนแออยู่แล้ว เปียกปอนไปทั้งตัว แถมยังหน้าซีดขาว ก็เกิดความรู้สึกทั้งสงสารทั้งโกรธ
จี้ฉงอี้เป็นบุตรที่เกิดเมื่อตอนบิดากับมารดาอายุมาก มีอายุน้อยกว่าจี้ฉงหลี่ตั้งสิบกว่าปี และเป็นเด็กที่ร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เกิด ทุกคนในครอบครัวจึงต่างประคบประหงมราวกับไข่ในหิน ตั้งแต่เด็กจนโต หากจี้ฉงอี้อยากได้ดวงดาวบนท้องฟ้า ถ้าหากทำให้ได้ ทุกคนก็อยากเด็ดลงจากฟ้าเอามามอบให้
เมื่อเห็นจี้ฉงอี้แล้ว จี้ฉงหลี่ก็หันมองเฉี่ยวเหนียงที่อยู่ข้างๆ ต่อ
จี้ฉงอี้เดินเข้าไปบังเฉี่ยวเหนียงเอาไว้ เขาแสดงออกหน้าปกป้องอย่างชัดเจน
จี้ฉงหลี่อดกระทืบเท้าไม่ได้ “น้องสาม เจ้าบ้าไปแล้วหรืออย่างไร เจ้าทำเช่นนี้ เคยนึกถึงหน้าของท่านพ่อท่านแม่บ้างหรือไม่”
จี้ฉงอี้เม้มปากไม่เอ่ยเสียง กลับกุมมือเฉี่ยวเหนียงเอาไว้
ต่อหน้าสายตาทุกคู่ที่กำลังจับจ้อง จี้ฉงหลี่ไม่สะดวกที่จะต่อว่าอีก แต่เขาแสดงสีหน้าเย็นชาพลางเอ่ย “ช่างเถอะ กลับจวนไปแล้วค่อยว่ากัน!”
“ข้าจะพาเฉี่ยวเหนียงกลับจวนด้วย” จี้ฉงอี้บอกกล่าวด้วยเสียงแหบซ่า
จี้ฉงหลี่ส่งสายตาเขม่นให้จี้ฉงอี้หนึ่งที จากนั้นออกคำสั่งให้พ่อบ้านจัดการที่เหลือให้เรียบร้อย แล้วพาจี้ฉงอี้กับเฉี่ยวเหนียงกลับจวนทันที
พ่อบ้านที่อยู่จัดการความเรียบร้อย กุมมือคำนับแสดงความขอบคุณทุกคน จากนั้นหยิบตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึงยื่นให้กับผู้อาวุโสท่านหนึ่งที่ทุกคนต่างให้ความเคารพสูง เสร็จแล้วจึงพาคนที่เหลือกลับจวนไป
จำนวนเงินหนึ่งร้อยตำลึงสำหรับชาวบ้านที่มาช่วยเหลือเป็นจำนวนเงินที่ไม่น้อย ตอนนั้นทุกคนพากันรุมล้อมผู้อาวุโสจนแทบไม่มีช่องว่าง แล้วทุกคนก็เริ่มหารือกันว่าจะแบ่งเงินนี้กันอย่างไร
อาหมานใช้โอกาสชุลมุนหนีไปยังที่ๆ นัดกับเจียงซื่อเอาไว้ เมื่อเห็นผ้าโพกหัวสีดำของเจียงซื่อเปียกแฉะ นางจึงเอ่ยถาม “คุณหนูเป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ”
“ข้ามิเป็นไร โยนกระดาษเงินกระดาษทองที่เตรียมไว้ออกไปเถอะ เสร็จแล้วรีบกลับกัน” แม้จะเข้าฤดูใบไม้ผลิแล้วก็ตาม แต่เวลานี้เป็นเวลากลางคืน แล้วเจียงซื่อก็เพิ่งจะขึ้นมาจากในน้ำ พอถูกลมพัดเข้าก็รู้สึกได้เลยว่าเปียกไปหมดทั้งตัว ริมฝีปากของนางเริ่มซีดลง
อาหมานทำตามคำสั่งทันที
“เสร็จแล้วเจ้าค่ะคุณหนู”
เจียงซื่อพยักหน้าหงึกๆ แล้วเจ้านายกับสาวรับใช้ก็ใช้ช่วงเวลาชุลมุนวุ่นวายนี้ออกจากที่ตรงนั้น
ระหว่างทาง อาหมานพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “คุณหนูเจ้าคะ คุณชายสามจี้แย่มาก ทั้งๆ ที่กำลังจะเข้าพิธีแต่งงานกับคุณหนูแล้วเชียว แต่ก็ยัง...ยังกล้าทำเช่นนั้นกับหญิงอื่นได้อย่างไร”
ริมฝีปากแนบสนิท แต่ยังมีเสียงลมหายใจเร็วอยู่บ้าง…
อาหมานรู้สึกทั้งคลื่นไส้ทั้งโมโห เมื่อคิดถึงภาพที่ริมทะเลสาบเมื่อครู่นี้
เจียงซื่อกลับขำ ไม่กล่าวสิ่งใด
ครั้งนี้ นางจะไม่แต่งงานกับเขาอย่างแน่นอน
หากจี้ฉงอี้ได้เฉี่ยวเหนียงมาเป็นภรรยา และปฏิบัติกับนางเฉกเช่นตอนนี้ตลอดไป นางอาจมองเขาเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นก็เป็นได้
เพราะคนโง่ บางครั้ง ก็มีมุมให้เปล่งประกายได้เหมือนกัน
อาหมานยิ่งเห็นเจียงซื่อไม่ตอบโต้ ก็ยิ่งไม่สามารถลบความโมโหนี้ออกไปได้ แล้วนางก็เบะปากพลางเอ่ยขำ “ยังดีที่คุณหนูเตรียมกระดาษเงินกระดาษทองไว้ก่อน ถือซะว่าเผาให้กับชู้รักคู่นี้ก็แล้วกัน ฮิๆ”
เจียงซื่อหรี่ตาให้กับอาหมานหนึ่งที “กระดาษพวกนั้นเอาไว้ใช้อย่างอื่นได้อีก”
“อะไรหรือเจ้าคะ” อาหมานถามอย่างสงสัย
ลมดึกพัดผ่าน ผมเผ้าที่หลุดลุ่ยออกจากผ้าโพกหัวถูกพัดจนแห้ง มันกำลังปัดปลิวไปมาอยู่ตรงหน้าเนียนขาวดุจหยกของเจียงซื่อ
เจียงซื่อยังคงเดินต่อไป จากนั้นก็นำผมที่หลุดลุ่ยออกมา ทัดไว้ที่หลังหู นางมองตรงไปยังความมืดที่อยู่ตรงหน้า “ก็ต้องหาเหตุผลที่ต้องฟังขึ้น เพื่อให้ทางการเข้าใจว่าเกิดไฟลุกไหม้จากศาลามุงจากไงเล่า”
อาหมานตาสว่างทันที “คุณหนูช่างรอบคอบเสียจริงเจ้าค่ะ”
แล้วสาวรับใช้ก็หวนนึกถึงจี้ฉงอี้อีกครั้ง นางเบะปากแล้วเอ่ยอีก “คุณชายสามจี้ช่างมีตาหามีแววไม่จริงๆ นะเจ้าคะ!”
“เอาล่ะ อย่าเอ่ยถึงเขาอีกเลย ถึงจวนแล้ว”
ช่องว่างตรงมุมของกำแพงยังคงถูกปิดเอาไว้ด้วยหญ้าแห้ง อาหมานปัดหญ้าออก แล้วเอ่ยเสียงเบา “คุณหนูไปก่อนเลยเจ้าค่ะ”
เจียงซื่อโน้มตัวลง จากนั้นคลานเข้าไป เมื่อยืนตัวตรง สีหน้าพลันนิ่ง
ข้างหน้าตรงนั้น ตรงที่ห่างจากนางไม่ไกลนัก มีคนๆ หนึ่งกำลังเดินไปข้างหน้า คงเพิ่งคลานออกจากช่องนี้เหมือนกัน
ในเวลานั้น อาหมานคลานเข้ามาพอดี เมื่อเห็นว่าตรงข้างหน้ามีคนอยู่ ก็ตะลึงตกใจไม่แพ้เช่นกัน แม้รีบเอามือปิดปากเอาไว้ แต่เสียงก็ดันหลุดออกไป
คนตรงหน้าหยุดเดินและหันหลังมาดูในทันใด “นั่นใคร——”
เจียงซื่อหยิบก้อนอิฐที่กระจัดกระจายวางอยู่ตรงช่องว่างขึ้นมา แล้วโยนใส่หน้าของคนตรงหน้าที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดี
ใช่ คนนั้นก็คือเจียงจั้น พี่ชายผู้ไม่เอาไหนของนางนั่นเอง
เจียงจั้นก้มหัวร้อง โอ้ย
อาหมานเห็นหน้าเจียงจั้นเต็มๆ พลางเอ่ยเสียงสั่น “คุณ คุณหนู โยนอิฐใส่คุณชายรองแบบนั้นถ้าตายขึ้นมาจะทำอย่างไรเจ้าคะ”
“พี่รองไม่เป็นอะไรหรอก รีบไปกันเร็ว!”
เจียงซื่อรู้ว่าตนเองโยนออกไปด้วยแรงขนาดไหน และรู้ว่าเมื่อครู่นี้ อย่างมากเจี้ยงจั้นก็เพียงแค่มึนหัวพักหนึ่ง ไม่น่าจะเป็นอะไรมาก แล้วเสียงโอดร้องเมื่อครู่ก็คงดึงดูดคนมาได้ และหากเป็นเช่นนั้นก็ไม่ต้องกังวลว่าท่านพี่จะสลบอยู่ที่พื้นนานจนไม่สบายหรือไม่
ทุกอย่างเป็นไปตามคาด บริเวณไม่ไกลจากตรงนี้ เริ่มมีแสงไฟสว่างขึ้น มีคนเริ่มออกมาดูแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
ดอกไห่ถังกลางสวนกำลังบานสะพรั่ง แสงจากดวงจันทร์สาดส่องมายังกลีบดอกไม้ ช่างงดงามเหนือเกินบรรยาย
ในสวนนี้ เจียงซื่อปลูกไว้เพียงดอกไห่ถัง
ทุกคนต่างรู้สึกเสียดายที่ดอกไห่ถังนั้นไม่มีกลิ่น แต่นั่นกลับเป็นสิ่งที่นางชอบในดอกไห่ถัง
นางมีประสาทการรับกลิ่นที่เหนือกว่าคนทั่วไป กลิ่นดอกไม้ที่ฉุนมากๆ มักทำให้นางรู้สึกไม่สบายตัว
“อาเฉี่ยว พวกเรากลับมาแล้ว” อาหมานเคาะประตูอย่างแผ่วเบา
อาเฉี่ยวเปิดประตูออกเพื่อให้เจียงซื่อกับอาหมานเข้ามา เมื่อเห็นทั้งสองคนไม่เป็นอะไร ก็อดยิ้มไม่ได้ “คุณหนูเจ้าคะ บ่าวเตรียมน้ำร้อนไว้แล้ว ไปอาบน้ำได้เลยเจ้าค่ะ”
น้ำในถังอาบน้ำกำลังร้อนได้ที่ เจียงซื่อทำการแช่ลงไปทั้งตัว เหลือไว้เพียงส่วนของศีรษะและหัวไหล่ที่โผล่ออกมา
อุณหภูมิของน้ำช่างพอดีนัก เจียงซื่อสูดหายใจลึก ตั้งแต่กลับชาติมาเกิด ความกังวลและความเจ็บปวดเหมือนเลือนหายไปตามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนี้ เหลือเพียงความรู้สึกโชคดีเอาไว้
“คุณหนูเจ้าคะ น้ำเริ่มเย็นแล้ว ออกมาเถอะเจ้าค่ะ” อาเฉี่ยวเตือน
เจียงซื่อลืมตาขึ้น จากนั้นอาเฉี่ยวรับผิดชอบสวมใส่เสื้อคลุมชั้นในสีขาวหิมะให้ แล้วเดินกลับห้องไป
อาเฉี่ยวใช้ผ้านุ่มเช็ดผมของเจียงซื่อทีละเล็กละน้อย
ผมเผ้าของหญิงสาวที่เปียกน้ำ ถูกปล่อยแผ่ออกมาดุจน้ำตกและยาวจนถึงช่วงเอว
กระจกสีทองแดงสะท้อนใบหน้าของหญิงสาว ผู้มีผิวพรรณเนียนขาวดุจหิมะ เส้นผมเงาดำดุจอีกา ริมฝีปากสีอมชมพู ฟันเรียงสวยงาม ดวงตา คู่ที่เดิมทีดูเหมือนเต็มไปด้วยความใจร้อน ไม่รู้ว่าเปลี่ยนเป็นดวงตาที่นิ่งเรียบไปตั้งแต่เมื่อไหร่ มันทำให้ความงดงามของนางมีมากขึ้นกว่าเดิมถึงหลายเท่า
อาหมานที่อาบน้ำมาแล้วด้วยความรวดเร็ว เอ่ยชมอย่างอดใจไม่ไหว “คุณหนู คุณหนูช่างงามเหลือเกินเจ้าค่ะ”
เจียงซื่ออดขำไม่ได้
เรื่องที่จี้ฉงอี้กับเฉี่ยวเหนียงกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย ในวันพรุ่งนี้คงได้ถูกพูดถึงกันทั่วเมืองหลวงเป็นแน่ ถึงเวลานั้น ไม่ว่านางจะไร้เดียงสาถึงเพียงไหน อย่างไรเสียก็ย่อมถูกผู้คนหัวเราะเยาะอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้แน่
สำหรับสตรีที่มีฐานะธรรมดา แต่ได้เกี่ยวข้องกับชายชาติตระกูลดีนั้น ความสวยก็มักกลายเป็นเหตุเสมอ
“คุณหนู คุณหนูทราบได้อย่างไรว่าคุณชายจี้กับผู้หญิงคนนั้นจะนัดกันที่ทะเลสาบมั่วโยวเจ้าคะ” ในที่สุดอาหมานก็ถามคำถามที่คาใจมานาน
อาเฉี่ยวที่กำหวีอยู่เกิดการชะงัก คล้ายว่าสงสัยด้วยอีกคน
หญิงสาวในกระจกกะพริบตา “เมื่อไม่นานมานี้ ในงานเลี้ยงร่วมชมบุปผาที่จวนหย่งชังปั๋ว คุณชายจี้ฝากให้คนมาบอกกับข้าน่ะ”
เจียงซื่อไม่รู้จะอธิบายอย่างไร ทำได้เพียงหยิบยกข้ออ้างอย่างตามใจ
“เขานัดกับหญิงอื่น แล้วมาบอกคุณหนูทำไมกัน” อาหมานยิ่งฟังยิ่งไม่เข้าใจ
เจียงซื่ออธิบายอย่างไม่ตื่นเต้นและไม่เนิบช้า “คงอยากให้ข้าได้เห็นกับตา เพื่อจะได้ตัดใจกระมัง”
อาหมานตบโต๊ะเครื่องแป้งดัง ปัง พลางสบถ “ไร้ยางอายสิ้นดี!”
ถ้ารู้แต่แรก มิสู้นางตีฆ้องจีนช้าอีกหน่อย ให้หญิงร้ายชายโฉดคู่นั้นจมน้ำตายยังจะดีเสียกว่า
เจียงซื่อหรี่ตาพยักหน้า “นั่นสิ ข้าเองก็รู้สึกว่าเขาไร้ยางอายสิ้นดี”


## บทที่ 5 อนุภรรยา

ตอนที่ 5 อนุภรรยา
เจียงซื่อบิดผมจนแห้ง ดื่มน้ำขิงที่อาเฉี่ยวยกมาให้เสร็จ พลันรู้สึกร่างกายอบอุ่นขึ้นมาในทันใด พอนอนลงที่เตียงไม่นานก็หลับไป
การลงไปช่วยชีวิตคนขึ้นจากน้ำ ใช้แรงค่อนข้างมาก นางรู้สึกเหนื่อยมาก
จวนตงผิงปั๋วถูกความมืดปกคลุมอยู่ ซึ่งต่างจากจวนอันกั๋วกงที่ห่างออกไปอีกสองถนน จุดไฟสว่างสไวไปทั่วจวน
ฮูหยินอันกั๋วกงเว่ยซื่อพิงอยู่ตรงหัวเตียงจับมืออันกั๋วกงร้องห่มร้องไห้
สีหน้าอันกั๋วกงเข้มขมวด กระวนกระวายมากยิ่งขึ้นเมื่อต้องฟังเสียงร้องไห้ของเว่ยซื่อ เขาพูดปลอบอย่างฝืนทน “หยุดร้องเถิด ต้าหลาง[footnoteRef:1] ไปหา ซานหลาง[footnoteRef:2] แล้ว ลูกไม่เป็นอะไรหรอก” [1:  ต้าหลาง หมายถึง บุตรชายคนโต]  [2:  ซานหลาง หมายถึง บุตรชายคนที่สาม]
ก่อนหน้านี้ การหายตัวไปของซานหลางก็ทำให้จวนโกลาหลวุ่นวายอยู่แล้ว พอตกดึกได้ข่าวว่าซานหลางตกน้ำ เขาสนใจเพียงว่าบุตรชายจะเป็นอะไรหรือไม่ จึงออกคำสั่งให้ต้าหลางออกไปตามหาทันที จนถึงเวลานี้ยังไม่รู้ว่าซานหลางตกไปในน้ำได้อย่างไร
อันกั๋วกงใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ในตอนนั้น มีบ่าวรับใช้วิ่งเข้ามารายงานอย่างรีบร้อน “กั๋วกง ฮูหยิน ซื่อจื่อพาคุณชายสามกลับมาแล้วขอรับ”
“พาเข้ามาเดี๋ยวนี้!” กั๋วกงยังไม่ทันตอบ เว่ยซื่อก็เด้งตัวลุกขึ้นทันทีทันใด
ไม่นานนัก เสียงเท้ากระทบพื้นก็ดังขึ้นจากตรงประตู สาวรับใช้เปิดม่านลูกปัดออก จากนั้นมีคนสามคน เดินเข้ามา
เว่ยซื่อมองข้ามบุตรชายคนโตจี้ฉงหลี่ นางมองและเดินตรงไปหาบุตรชายคนที่สามจี้ฉงอี้ที่หน้าซีดไร้เลือดทันที “ซานหลาง นี่เจ้าเป็นอะไรไป ให้แม่ดูหน่อยเจ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่!”
“ท่านแม่ ข้าไม่เป็นอะไรขอรับ” จี้ฉงอี้เผยรอยยิ้มไม่จริงใจออกมา
“จะไม่เป็นไรได้อย่างไร” เว่ยซื่อลูบใบหน้าจี้ฉงอี้ น้ำตาพลันไหลพราก “ผมเผ้าเปียกปอนไปหมด อยู่ดีๆ ทำไมถึงตกลงไปน้ำได้!”
“อะแฮ่ม”
เสียงไอดังขึ้น เว่ยซื่อจึงหันมองอันกั๋วกงหนึ่งที
สายตาของอันกั๋วกงกลับตกอยู่ที่คนที่อยู่ด้านหลังของจี้ฉงอี้
หญิงสาวตัวเล็กที่ยืนห่างจากจี้ฉงอี้ไม่ถึงห้าอิงฉื่อ[footnoteRef:3] ตอนนี้กำลังก้มหน้าก้มตาจับเสื้อผ้าอย่างไม่สบายใจ [3:  อิงฉื่อ หมายถึง ฟุต 1 อิงฉื่อ = 1 ฟุต]
สีหน้าของเว่ยซื่อพลันเปลี่ยนในทันใด จึงเอ่ยถาม “นางเป็นใคร”
จี้ฉงอี้เห็นดังนั้น ก็ดึงเฉี่ยวเหนียงมาข้างๆ พลางมองหน้าเว่ยซื่อ “ท่านแม่ นางคือหญิงในใจของข้า มีนามว่าเฉี่ยวเหนียงขอรับ”
สีหน้าของเว่ยซื่อพลันเปลี่ยนเป็นนิ่ง นางจ้องเข้าไปในตาของเฉี่ยวเหนียง “เจ้าคือเฉี่ยวเหนียงเองหรือ ก่อนหน้านี้ ข้าได้ยินว่าเจ้าช่วยชีวิตซานหลางของพวกเราเอาไว้ ข้ายังไม่ได้ขอบใจเจ้าเลย”
เฉี่ยวเหนียงเงยหน้าขึ้นสบตากับเว่ยซื่อด้วยความตกใจ แล้วก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง กล่าวตอบอย่างตื่นเต้น “ไม่ ไม่ต้องขอบคุณเจ้าค่ะฮูหยิน”
“หานฟาง พาแม่นางเฉี่ยวไปพัก ดูแลให้ดีล่ะ” เว่ยซื่อพูดแทรกเฉี่ยวเหนียง
สาวรับใช้คนสนิทเว่ยซื่อหานฟางเดินเข้าไปหาเฉี่ยวเหนียง ยิ้มและกล่าว “แม่นางเฉี่ยวตามบ่าวมาเจ้าค่ะ”
เฉี่ยวเหนียงมองหน้าจี้ฉงอี้หนึ่งที
จี้ฉงอี้ครุ่นคิดได้ครู่หนึ่งก็พยักหน้าให้เฉี่ยวเหนียง “ไปเถอะ ไว้พรุ่งนี้ข้าไปหาเจ้านะ”
เฉี่ยวเหนียงถึงรู้สึกวางใจและเดินตามสาวรับใช้ออกไป
สายตาของเว่ยซื่อเย็นชาประหนึ่งมีสายฟ้าฟาดผ่าน
ช่างเป็นเด็กบ้านนอกไม่มีมารยาทเสียจริง ยังไม่พูดถึงเรื่องที่นางไปมาหาสู่กับบุตรชายของตน เพียงแค่เมื่อครู่นี้ ก่อนจะเดินออกไป นางยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรแสดงความเคารพต่อคนที่ยังอยู่ก่อนออกไป เพียงเท่านี้ก็ทำให้ดูออกแล้วว่านางคนนี้ได้รับการเลี้ยงดูมาอย่างไร
“จั้นหรุ่ย รีบยกน้ำขิงมาให้คุณชายสามสิ”
สาวรับใช้แต่งตัวเหมือนหานฟางยกถาดน้ำขิงเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
อันกั๋วกงมองลูกชายดื่มน้ำขิงจนหมดด้วยสายตาเย็นชา แล้วจึงเริ่มเอ่ยถาม “เกิดอะไรขึ้นกันแน่”
แต่คนถูกถามกลับเป็นซื่อจื่อจี้ฉงหลี่
จี้ฉงหลี่ส่งสายตาให้จี้ฉงอี้อย่างรวดเร็ว เพราะรู้ว่าเรื่องนี้คงปิดไม่ไหวแล้ว จึงได้เล่าความจริงออกไป “น้องสาม... น้องสามกับหญิงคนนั้นกระโดดน้ำขอรับ...”
“โง่เขลาสิ้นดี!” อันกั๋วกงเตะเก้าอี้จนพลิกคว่ำ
จี้ฉงอี้คุกเข่าลงทันที
เว่ยซื่อมองหน้าอันกั๋วกงอย่างโมโห “นายท่านจะโมโหทำไม ซานหลางตกน้ำกลับมา มิสู้ให้หมอรีบมาตรวจและจ่ายยาขับความเย็นออกจากตัวก่อนจะดีกว่า”
“จะเชิญหมอมาอีกทำไม ถ้าอยากตายใครจะห้ามได้” อันกั๋วกงมองดูจี้ฉงอี้ที่คุกเข่าตรงหน้าก็ยิ่งโมโหจนดึงอารมณ์ไว้ไม่อยู่ พลางชี้หน้าต่อว่าอีก “เจ้านี่มันเก่งจริงนะ จะเป็นจะตายเพราะผู้หญิงเพียงคนเดียว!”
จี้ฉงอี้ก้มหัวขอร้อง “ท่านพ่อ ท่านแม่ ช่วยให้ลูกสมหวังด้วยเถอะขอรับ”
เอ๊ะ นี่มันคิดจะจับพลัดจับผลูรึ!
อันกั๋วกงยิ่งโมโหลุกเป็นไฟ “ฝันไปเถอะ ถ้าข้ายังมีชีวิตอยู่ เจ้าก็อย่าได้หวังเรื่องนี้อีก เจ้าต้องแต่งกับคุณหนูสี่จวนตงผิงปั๋ว!”
เว่ยซื่อไม่เกลี้ยกล่อมอีก พลางมีสีหน้าที่แย่พอกัน
เดิมที นางดูถูกจวนตงผิงปั๋วเป็นอย่างมาก ในตอนนั้น อันกั๋วกงอยากตอบแทนบุญคุณที่ตงผิงปั๋วเคยช่วยชีวิตไว้ จึงมีความตั้งใจว่าจะให้บุตรของทั้งสองฝ่ายได้หมั้นหมายกัน แล้วเรื่องนี้ก็ทำให้นางมีปากเสียงกันอยู่บ่อยครั้ง
แต่จวนตงผิงปั๋วก็ยังไม่แย่เท่ากับชาวบ้านธรรมดา
จี้ฉงอี้คุกเข่าหลังตรง น้ำเสียงยังคงเด็ดขาด “ท่านพ่อ ข้าชอบแต่เฉี่ยวเหนียง หาได้ชอบคุณหนูสี่แห่งตงผิงปั๋วไม่ ข้าไม่เคยพบหน้านางเลยสักครั้ง จึงไม่อาจตบแต่งเป็นภรรยาและสามีกับนางได้จริงๆ!”
“ซานหลาง พ่อไปถามมาให้เจ้าแล้ว แท้จริงแล้วคุณหนูสี่แห่งจวนตงผิงปั๋วเป็นสตรีในตระกูลชั้นสูงที่มีรูปงามเลื่องลือไปทั่วเมืองหลวง” อันกั๋วกงพยายามเกลี้ยกล่อมด้วยความใจเย็น
“ใช่ลูก หลังจากที่ทำการหมั้นหมาย แม่เองก็เคยถามเหมือนกัน พ่อเจ้าไม่ได้พูดปดกับเจ้า” เว่ยซื่อคล้อยตาม
“ในสายตาของลูก ไม่มีหญิงใดงดงามเท่าเฉี่ยวเหนียงอีก!” จี้ฉงอี้เงยหน้ามองอันกั๋วกง “ท่านพ่อ ท่านสามารถตอบแทนบุญคุณจวนตงผิงปั๋วด้วยการผูกเป็นญาติด้วยกัน แล้วเหตุใดท่านถึงเข้าใจลูกด้วยมิได้ หากไม่มีเฉี่ยวเหนียง ลูกอาจไม่มีชีวิตอยู่บนโลกนี้แล้วก็เป็นได้...”
“หุบปาก! เอาเป็นว่าเรื่องงานสรสไม่ใช่เรื่องที่เจ้าจะมาทำเล่นๆ เช่นนี้ ถ้าเจ้ายังไม่ได้สติอีก ข้าจะสั่งให้คนส่งเฉี่ยวเหนียงกลับไปเดี๋ยวนี้!”
“ถ้าท่านพ่อไล่เฉี่ยวเหนียงกลับ งั้นก็ไล่ลูกออกไปด้วย!” จี้ฉงอี้เปลี่ยนเป็นยืนขึ้นแล้วพูด
“นี่เจ้า!” อันกั๋วกงโมโหจนตัวสั่น แล้วตะโกนสั่งบ่าวรับใช้ที่ยืนหน้าประตู “ให้คนไล่เฉี่ยวเหนียงออกไป!”
“อย่านะ!” เมื่อเห็นบ่าวรับใช้กำลังจะเดินไป จี้ฉงอี้จึงวิ่งตาม
อันกั๋วกงตะโกนขึ้น “ต้าหลาง จับเจ้าสามเอาไว้!”
จี้ฉงหลี่ดึงแขนจี้ฉงอี้เอาไว้พร้อมเกลี้ยกล่อม “น้องสาม เจ้าอย่ายั่วโมโหท่านพ่ออีกเลยนะ”
“พี่ใหญ่ ถอยไป!” จี้ฉงอี้อยากผลักจี้ฉงหลี่ออกแต่ผลักไม่ออก เมื่อเห็นบ่าวรับใช้จะออกจากประตูแล้ว ด้วยความที่ทั้งเป็นกังวลและโมโห เขาก็อ้วกเลือดออกมาเต็มพื้น จากนั้น ก็ล้มลงบนตัวจี้ฉงหลี่ทันที
เว่ยซื่อตะลึงตกใจจนหน้าเสีย แล้วตะโกนเสียงสูง “ไปตามหมอเร็ว!”
ไม่นาน หมอก็มาดูอาการจี้ฉงอี้ และอธิบายว่าการกระอักเลือดและการสลบ เกิดจากอารมณ์ที่พลุ่งพล่านกะทันหันมากเกินไป บวกกับมีความเย็นไหลเข้าภายในร่างกายมาก ต่อจากนี้ไป ต้องบำรุงรักษาให้เป็นอย่างดี อย่าได้ดีใจมากเกินไปหรือเสียใจมากเกินไป
ระหว่างที่รอหมอออกไปเขียนใบสั่งยา เว่ยซื่อก็อดที่จะตำหนิอันกั๋วกงไม่ได้ “นายท่านใจร้อนถึงเพียงนี้ คิดจะบีบบังคับให้ลูกตายให้ได้เลยหรืออย่างไรเจ้าคะ”
“ข้าเนี่ยรึบีบบังคับให้เขาตาย ที่เขาเป็นแบบนี้ก็ไม่ใช่เพราะเจ้าตามใจมากเกินหรอกหรือ!” แม้อันกั๋วกงจะพูดเช่นนี้ออกมา แต่เหตุการณ์กระอักเลือดของจี้ฉงอี้ ก็ทำให้เขากลัวเหมือนกัน
เว่ยซื่อกำผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับน้ำตา “พูดตอนนี้แล้วจะได้อะไรขึ้นมา หรือว่าท่านกับต้าหลางไม่เอ็นดูซานหลางแล้ว ถ้าจะให้ข้าพูด เราควรจะมาคิดว่าจะทำอย่างไรยังจะดีเสียกว่า”
“ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร เรื่องงานสมรสกับจวนตงผิงปั๋วข้าไม่ให้ยกเลิก!”
“แต่ว่านายท่านจะแยกซานหลางกับเฉี่ยวเหนียงรึ ซานหลางไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อได้เป็นแน่”
เว่ยซื่อถึงกับร้องไห้ เมื่อเห็นอันกั๋วกงยิ้มเย็นชา “นายท่าน ลองคิดดูนะเจ้าคะ ซานหลางกับเฉี่ยวเหนียงเคยคิดฆ่าตัวตายมาแล้วครั้งหนึ่ง มีครั้งที่หนึ่งก็ย่อมมีครั้งต่อไป ถ้าซานหลางเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ จะมาเสียใจภายหลังก็สายไปแล้วนะเจ้าคะ”
“แล้วเจ้าคิดว่าควรจะทำอย่างไรเล่า”
เว่ยซื่อหยุดร้องไห้ฟูมฟาย ชำเหลืองมองในห้องคราหนึ่ง ไตร่ตรองเสร็จจึงเอ่ย “แบบนี้ดีหรือไม่เจ้าคะ งานปรองดองกับจวนตงผิงปั๋วยังคงเดิมไม่เปลี่ยน ส่วนเฉี่ยวเหนียง ก็ให้ซานหลางรับนางเข้ามาเป็นอนุภรรยา”


## บทที่ 6 ท่านพ่อและท่านพี่

ตอนที่ 6 ท่านพ่อและท่านพี่
“ภรรยาใหม่ยังไม่ทันแต่งเข้ามา ก็มีอนุภรรยาแล้ว แล้วเจ้าจะบอกกับตงผิงปั๋วอย่างไร” สีหน้าของอันกั๋วกงเต็มไปด้วยความไม่เห็นด้วย
เว่ยซื่อหัวเราะเย็นชา “รอให้ลำดับศักดิ์ของตงผิงปั๋วผ่านไปก่อน หลังจากนั้นพวกเขาก็จะไม่มีตำแหน่งตงผิงปั๋วอีก ถึงเวลานั้น พวกเขาก็ไม่ได้ต่างจากตระกูลชาวบ้านทั่วไป แล้วลูกสาวของเขาก็สูญเสียแม่ไปตั้งแต่เด็ก การที่ได้แต่งเข้าอันกั๋วกงของเรายังคิดจะเล่นตัวอีกหรือเจ้าคะ”
อันกั๋วกงยิ่งฟังยิ่งไม่พอใจ “จะว่าเช่นนั้นก็ไม่ควร...”
“นายท่าน ท่านมองไม่ออกเลยหรือ ซานหลางโตแล้ว มีความคิดเป็นของตัวเองแล้ว เราไม่สามารถคุมเขาด้วยไม้เรียวอีกต่อไป ถ้าพวกเราไม่อนุญาตให้เขาอยู่กับเฉี่ยวเหนียง เขาอาจทำเรื่องโง่เขลาอีกก็ได้” เว่ยซื่อพูดถึงตรงนี้พลางยกมือขึ้นปาดน้ำตา “แล้วถ้าซานหลางเกิดอะไรขึ้นมา ข้าเองก็คงมีชีวิตอยู่ไม่ได้เช่นกัน——”
เมื่อเห็นอันกั๋วกงยังลังเลไม่หาย เว่ยซื่อเอ่ยอย่างโมโห “นายท่าน ก็แค่อนุภรรยาคนหนึ่งเท่านั้น จะกลัวอะไรนักหนา เรื่องภายในเช่นนี้ท่านอย่ายุ่งเลยจะดีกว่า ให้ข้าเป็นคนจัดการเองนะเจ้าคะ”
อันกั๋วกงถอนหายใจเฮือกใหญ่ “งั้นก็ได้ พรุ่งนี้เช้าเจ้าไปที่จวนตงผิวปั๋วเสียหน่อย ไปพูดกับเขาดีๆ ล่ะ”
“นายท่านวางใจเถอะเจ้าค่ะ ข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้เป็นอย่างดี เราไปดูซานหลางกันเถอะเจ้าค่ะ”
ตกดึก จี้ฉงอี้ไข้ขึ้น จนเว่ยซื่อนอนไม่หลับทั้งคืน เช้าวันต่อมา ภรรยาซื่อจื่อกัวซื่อแห่งอันกั๋วกงเข้ามาน้อมทักพลางพูดกับนางว่า “เจ้าเองก็คงได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้แล้วสินะ งั้นเจ้าแวะไปที่จวนตงผิงปั๋วแทนข้าที”
กัวซื่อรับคำสั่งของเว่ยซื่อ แม้ว่าภายในใจจะมีความลำบากใจบ้างแต่ก็มิกล้าขัดขืน แล้วนางก็ไปจัดการทันที
เว่ยซื่อเอนตัวลงกับหมอนอิงแล้วหลับตาลง
ภรรยาของต้าหลางเป็นฮูหยินซื่อจื่อแห่งอันกั๋วกง การที่ให้นางเป็นธุระให้ครั้งนี้ ถือว่าเป็นการให้เกียรติแก่จวนตงผิงปั๋วมากแล้ว ขอแค่คุณหนูสี่ได้แต่งเข้ามาที่นี่ เดี๋ยวทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดีเอง
ซุ้มขายอาหารเช้าตรงปากทางเข้าตรอกซอยอี้เฉียนได้ตั้งขึ้นเสร็จแล้ว มีผู้คนยืนล้อมตรงหน้าร้านจำนวนไม่น้อย แล้วเช้าวันใหม่ก็เริ่มต้นขึ้นด้วยเต้าฮวยใส่เห็ดหูหนูสับกับเนื้อเส้นนุ่ม
เสียงโอดร้องอย่างเจ็บปวดได้ทำลายบรรยากาศอันเงียบสงบของจวนตงผิงปั๋ว
อาหมานวิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ “คุณหนู นายท่านกำลังลงโทษคุณชายรองเจ้าค่ะ”
เจียงซื่อที่อยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งยืนขึ้นพรวด แล้วก็เดินออกไปทันที
“คุณหนูเจ้าคะ นี่มันทางไปเรือนฉือซินนี่เจ้าคะ——” อาเฉี่ยวเอ่ยเตือน
เรือนฉือซินเป็นที่อยู่ของเหล่าฮูหยินแห่งตงผิวปั๋ว ตามปกติแล้ว ในทุกๆ เช้า เหล่าคุณหนูควรไปน้อมทักท่านแม่ของตนก่อน แล้วจึงตามท่านแม่ของตัวเองไปน้อมทักเหล่าฮูหยินที่เรือนฉือซินอีกที แต่เจียงซื่อสูญเสียแม่ตั้งแต่เด็ก พี่สาวแม่เดียวกันก็แต่งงานออกไปเร็ว นางจึงไปคนเดียวเสมอ
“ไปดูพี่รองก่อนแล้วกัน” เจียงซื่อเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นกว่าเดิม
อาเฉี่ยวยิ่งงงเข้าไปใหญ่ พลันสบตากับอาหมานหนึ่งที
อาหมานเองก็งุนงง พลางส่ายหัวเบาๆ
เมื่อตอนคุณหนูอายุไม่ถึงสิบขวบ คุณหนูกับคุณชายรองสนิทกันพอสมควร มักเล่นด้วยกันบ่อยๆ พอโตขึ้นก็เริ่มออกห่างกับคุณชายรอง โดยเฉพาะสองปีมานี้ คุณหนูพูดกับคุณชายรองแทบจะนับประโยคได้
วันนี้พวกนางรู้สึกว่าคุณหนูทำตัวผิดปกติ
ได้ยินว่าเวลาคนเราเจอเรื่องที่กระทบจิตใจ นิสัยและอารมณ์ก็มักจะเปลี่ยนไป แล้วเมื่อคืน เรื่องที่คุณหนูประสบพบเจอก็ไม่ใช่เรื่องเล็กเลย
สาวรับใช้ทั้งสองคนนึกถึงข้อนี้โดยไม่ได้นัดหมาย ยิ่งนึกถึงคุณชายสามแห่งอันกั๋วกงก็ยิ่งรู้สึกเกลียดชัง
ในจวนตงผิงปั๋วมีบุตรชายทั้งหมดสี่คน นอกจากคุณชายสี่ที่อายุน้อยและยังต้องอาศัยอยู่เรือนท้ายแล้ว คุณชายอีกสามท่านมีเรือนส่วนตัวที่เรือนส่วนหน้ากันทุกคน แล้วเรือนของเจี้ยงจั้นก็อยู่ตรงกลางสวนไม้ไผ่
เจียงซื่อเพิ่งเดินถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงตำหนิต่อว่าดังลั่น “ลูกไม่รักดี ข้าก็ว่าทำไมช่วงนี้เจ้าเงียบไป ที่แท้ออกไปเถลไถลข้างนอกโดยใช้ช่องสุนัขนั่นนี่เอง เจ้าชอบมุดช่องนี้มากใช่ไหม งั้นข้าจะตีเจ้าให้แย่ยิ่งกว่าสุนัขจรจัดข้างถนนอีก คอยดู!”
“สุนัขจรจัดไม่แย่นะขอรับ” เสียงอ่อนๆ ดังขึ้นแล้วเสียงโอดร้องก็ดังขึ้นตาม “ท่านพ่อ เบามือด้วยขอรับ อย่าตีหน้า อย่าตีหน้าขอรับ นั่น น้องสี่มาแล้ว”
ผู้ชายที่ไล่ตีเจียงจั้นมีแผ่นหลังที่สูงใหญ่ พอได้ยินดังนั้นก็ยกเท้าเตะออกไปอีกหนึ่งที “น้องสี่เจ้าจะมาได้อย่างไร ไอ้ลูกไม่รักดี จนถึงตอนนี้ ยังจะโกหกข้าอยู่อีกหรือ!”
เจียงซื่อเห็นดังนั้นจึงเปล่งเสียง “ท่านพ่อเจ้าคะ”
คนที่มีแผ่นหลังสูงใหญ่ถึงกับชะงัก จากนั้นหันหลังกลับมาอย่างช้าๆ
สีหน้าของเจียงอันเฉิงแห่งจวนตงผิงปั๋วอ่อนโยนขึ้นมาทันทีที่เห็นหน้าลูกสาวคนเล็ก รวมไปถึงการเอาอกเอาใจ “ซื่อเอ๋อร์ เจ้ามาได้อย่างไร”
“ลูกได้ยินว่าท่านพ่อกำลังอบรมพี่รอง ลูกเลยอยากมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นเจ้าค่ะ” เจียงซื่อตอบคำถามเจียงอันเฉิง แต่มองเจียงจั้น
ชายหนุ่มอายุสิบหกสิบเจ็ดถือว่าอยู่ในช่วงวัยกำลังเติบโต มีรูปร่างสูงโปร่งประหนึ่งต้นไผ่ แม้ว่าในเวลานี้จะโดนทุบตีจนดูแย่ไปบ้าง แต่นั่นก็ไม่อาจปิดกั้นความหล่อบนใบหน้าลงได้
เจียงจั้นเหมือนกับเจียงซื่อ ที่ต่างก็มีหน้าตาเหมือนกับแม่ของตัวเอง
เจียงซื่อย่อตัวลงตรงหน้าเจียงจั้นพลางเอ่ยถาม “พี่รอง เป็นอย่างไรบ้าง”
เจียงจั้นทำตาโต เมื่อได้สบตากับเจียงซื่อ สีหน้าของเขาแดงระเรื่อลามไปถึงหู เขาปัดๆ มือเอ่ยตอบ “เจ้าวางใจได้ ข้าวิ่งเร็วมากเลยล่ะ”
“ลูกไม่รักดี เจ้าคงภูมิใจมากสินะที่วิ่งได้เร็วมาก” เจียงอันเฉิงเพิ่งสงบนิ่งลง แล้วไฟที่ดับไปก็ลุกไหม้อีกครั้งเพราะคำพูดของเจียงจั้น
เจียงจั้นเตรียมตัวจะหนีแล้ว แต่พอนึกได้ว่าน้องสาวดูอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกว่าไม่ควรเสียความมั่นใจ จึงฝืนทนต่อไปโดยยืดตัวตรง “ท่านพ่อ อย่าโมโหอีกเลย ลูกเป็นคนหนังหนา ถึงแม้ว่าท่านลงมือตีแล้วไม่เจ็บมือก็ตาม แต่ระวังจะทำให้น้องตกใจ”
วันนี้น้องสาวของเขาส่งยิ้มให้ ถึงจะโดนท่านพ่อทุบตีจนสภาพแย่กว่าสุนัข แต่มันก็คุ้มค่า
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เจียงจั้นรู้สึกคัดที่จมูกและหันหน้าหนีทันที เพราะกลัวว่าเจียงซื่อจะมองออก
เจียงซื่อเองก็รู้สึกจุกแน่นภายในอก
อีกไม่กี่เดือนหลังจากนี้ พี่ชายของนางก็จะไปเล่นน้ำกับเพื่อนที่ทะเลสาบและจากโลกนี้ไปตลอดกาล ตอนนั้น ทางการตัดสินคดีนี้ว่าเป็นการตายโดยอุบัติเหตุ แต่นางมารู้ทีหลังว่าการตายของพี่ชายมีเงื่อนงำ
และในวันนี้ นางไม่ได้มาเพื่อช่วยชีวิตของพี่ชายเอาไว้แต่เพียงอย่างเดียว แต่นางยังจะทำให้คนที่ทำร้ายพี่ชายจนตายได้รับโทษในสิ่งที่เขาก่อไว้ด้วย
“ลูกไม่รักดี เจ้าอยากจะมุดช่องสุนัขก็ตามใจ แต่เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ ถ้ามีโจรเข้ามาจากช่องนี้จะทำอย่างไร”
เจียงจั้นยกมือขึ้นลูบศีรษะไปมา
สิ่งที่ท่านพ่อเป็นกังวลก็มีเหตุผล เมื่อคืนเขาเพิ่งโดนคนร้ายใช้อิฐโยนเข้าใส่ แต่เรื่องนี้จะพูดออกไปไม่ได้เด็ดขาด!
“ช่องสุนัขนั่น ข้าอุดเอาไว้แล้ว ข้าสัญญา ต่อไปนี้ข้าจะไม่เข้าออกด้วยช่องนั้นอีก”
เจียงอันเฉิงส่งเสียง ฮึ่ม หนึ่งที
การที่บุตรสาวคนเล็กอยู่ตรงนี้ มันทำให้เขาไม่สะดวกที่จะแสดงความโกรธอย่างเต็มที่ ถ้าไม่เช่นนั้นเขาจะทุบตีลูกไม่รักดีคนนี้ให้ขาหักเลยทีเดียว
“ซื่อเอ๋อร์กินอาหารเช้าหรือยัง”
“ยังเจ้าค่ะ ลูกคิดว่าจะน้อมทักท่านย่าก่อนแล้วค่อยกลับไปกินเจ้าค่ะ ท่านพ่อจะไปเรือนฉือซินกับลูกหรือไม่เจ้าคะ”
เมื่อเห็นสีหน้าของเจียงซื่อที่เต็มไปด้วยความคาดหวังจากเขา เจียงอันเฉิงไม่คิดสิ่งใดอีก และตอบ “ไปสิ ไปด้วยกันเลย”
บุตรสาวคนเล็กไม่สนิทกับเขาตั้งแต่เด็ก นี่เป็นครั้งแรกที่บุตรสาวคนเล็กส่งสายตาแห่งความคาดหวังเช่นนี้ให้กับเขา
เจียงซื่อยิ้มให้อย่างแผ่วเบา
ตอนนั้นนางเป็นเด็กไม่รู้เรื่อง มักดูถูกพ่อของตนว่าไม่มีความสามารถ ไม่เหมือนกับหย่งชังปั๋วจวนข้างๆ ที่สร้างผลงานใหญ่โต จนทำให้ลำดับศักดิ์ในตระกูลได้สืบทอดต่อไป และพวกเขายังทำให้นางถูกผู้อื่นดูถูกเหยียดหยาม แต่นางกลับลืมไปว่าความรักที่ท่านพ่อมีให้กับนางนั้น เป็นสิ่งที่ไม่อาจตีเป็นมูลค่าได้
“มีอะไรหรือเปล่า ซื่อเอ๋อร์”
“ไปกันเจ้าค่ะ” เจียงซื่อยกชายกระโปรงขึ้นและเดินออกไป
ชาติที่แล้วของเช้าวันนี้ กัวซื่อผู้มีสถานะเป็นฮูหยินของซื่อจื่อแห่งจวนอันกั๋วกง ได้เดินทางมาพูดคุยเรื่องงานแต่งงานของทั้งสองตระกูล แต่ไม่มีเรื่องราวที่พี่รองมุดช่องสุนัขนี้เกิดขึ้น และท่านพ่อก็ออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้า ท่านย่าเลยอนุญาตเรื่องนั้นโดยไม่รอปรึกษากับท่านพ่อก่อน
นางจำได้ว่า พอท่านพ่อกลับมาถึงแล้วรู้เรื่องเข้า ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ถึงขั้นทะเลาะมีปากเสียงกับท่านย่าไปยกใหญ่ หลังจากนั้นถึงเดินมาถามความเห็นของนาง
ในตอนนั้น นางตอบกลับไปอย่างไร้เดียงสา “แล้วลูกยังสู้คนตายไม่ได้เชียวหรือ ถ้ายกเลิกงานสมรสนี้ไป แล้วท่านพ่อสามารถหาคนที่ดีกว่านี้ให้ลูกได้หรือไม่ล่ะเจ้าคะ”
ท่านพ่อนิ่ง แผ่นหลังเมื่อตอนเดินออกไป ราวกับแก่ขึ้นอีกหลายปี
เสียดายที่ตอนนั้นนางเกิดมามีตาที่ดีหนึ่งคู่ แต่กลับไม่รู้ว่าอะไรคือสิ่งสำคัญที่สุด
“ท่านพ่อ น้องสี่ รอข้าด้วย ข้าขอไปด้วยคน”


## บทที่ 7 เรือนฉือซิน

ตอนที่ 7 เรือนฉือซิน
เจียงอันเฉิงทำเขม่นตาใส่เจียงจั้นหนึ่งที “ถ้าเจ้าไปสภาพนี้ ขายหน้าเป็นแน่”
เจียงจั้นลูบศีรษะ
ผมก็ไม่หยุ่งเหยิงนี่ มันน่าขายหน้าตรงไหน
เจียงซื่อขำและพูดกับเจียงจั้น “พี่รอง ข้าอยากกินก้วนทังเปา[footnoteRef:1]  ร้านไช่จี้” [1:  ก้วนทังเปา หมายถึง ซาลามีซุป]
ก้วนทังเปาร้านไช่จี้เป็นร้านเก่าร้านแก่ที่มีมาแต่โบราณ ห่างจากจวนตงผิงปั๋วออกไปอีกสองถนน อยู่ใกล้กับชุมชนคังเต๋อที่จวนอันกั๋วกงตั้งอยู่
เมื่อชาติก่อน เรื่องที่จี้ฉงอี้กับเฉี่ยวเหนียงตกน้ำไม่ใช่เรื่องใหญ่มาก จวนอันกั๋วกงสามารถคลี่คลายเรื่องเน่าเฟะนี้ไปได้อย่างง่ายดาย แล้วก่อนและหลังงานสมรสของสองตระกูลนี้ ก็มีคนจำนวนไม่น้อยที่คาดเดาไปว่าต้นเหตุทั้งหมดนั้นมาจากนาง
ในตอนนั้น นางยังอายุน้อย และเป็นเด็กไร้เดียงสา นางคิดเพียงว่า เพื่อให้ตัวเองมีชีวิตที่ดีขึ้น ยังไงก็อยากออกเรือนและได้เข้าไปอยู่ในตระกูลใหญ่ๆ แต่ภายหลัง นางถึงมาสัมผัสได้ว่า การถูกคนเอารัดเอาเปรียบก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องที่ดี
หลังจากผ่านพ้นความวุ่นวายในค่ำคืนนั้นไป ตอนนี้เรื่องของจี้ฉงอี้ยังส่งมาไม่ถึงจวนตงผิงปั๋ว แต่มันได้กระจายไปทั่วชุมชนคังเต๋อเรียบร้อยแล้ว และตอนนี้ พี่รองกำลังไปซื้อก้วนถังเปาที่ร้านไช่จี้ เขาจะต้องได้ยินข่าวนี้เป็นแน่
“น้องสี่อยากกินก้วนทังเปาหรือ ข้าเองก็อยากกินเช่นกัน งั้นเจ้ารอข้าเดี๋ยว ข้าจะไปซื้อเดี๋ยวนี้ล่ะ” เจียงจั้นไม่พูดถึงเรื่องที่จะไปเรือนฉือซินอีก เขาปัดฝุ่นบนตัวเสร็จ ก็เดินออกไปทันที พอเดินได้ไม่กี่ก้าว ก็เดินกลับมายิ้มให้เจียงอันเฉิง
เจียงอันเฉิงขมวดคิ้งงงวยในทันใด “อะไร”
เจียงจั้นแบมือออก “ช่วงนี้ข้าขัดสนเล็กน้อย ท่านพ่อจ่ายให้ก่อนได้หรือไม่ขอรับ”
“ไสหัวไป!” เจียงอันเฉิงกัดฟันกล่าวออกไปดังนั้น แต่ก็หยิบเศษเงินออกจากเหอเปาที่แขวนตรงเอวออกมาให้เจียงจั้น
เจียงจั้นวิ่งพรวด อย่างรวดเร็ว เมื่อถึงตรงประตูเรือนก็หันมาแล้วตะโกนว่า “รอข้านะน้องสี่”
สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มของคนทะเล้น ส่วนสายตานั้นสดใสกระฉับกระเฉงเป็นอย่างมาก นั่นเป็นท่าทางที่เจียงซื่อไม่ได้เห็นมานาน
“ข้าจะรอพี่รองอยู่ที่เรือนไห่ถังเจ้าค่ะ”
แล้วเจียงซื่อกับเจียงอันเฉิงก็เดินไปเรือนฉือซินด้วยกัน
สาวรับใช้คนโตสุดอาฝูน้อมทักทั้งสองคน “นายท่าน คุณหนูสี่ เหล่าฮูหยินกำลังพบแขกเจ้าค่ะ ขอให้บ่าวเข้าไปรายงานก่อนนะเจ้าคะ”
พบแขกแต่เช้าเลยหรือ เจียงอันเฉิงแสดงสีหน้าสงสัย
เจียงซื่อสูดลมหายใจผ่านจมูกเบาๆ เพราะมีกลิ่นหอมจางๆ ลอยออกมา
กลิ่นนั้นหอมชัดเจนและมีความละเอียดอ่อนมาก ไม่ใช่กลิ่นที่พบได้ทั่วไป เจียงซื่อยืนอยู่ด้านนอกเพียงครู่เดียว ก็รู้ทันทีว่านั่นคือกลิ่นจากดอกพุด
กัวซื่อ ฮูหยินของซื่อจื่อแห่งอันกั๋วกง ผู้เคยเป็นพี่สะใภ้ของนาง เป็นคนชอบกลิ่นดอกพุดมาก
ถ้าเป็นคนทั่วไปที่ยืนอยู่ตรงนี้ อาจไม่ได้กลิ่นหอมจากตัวของคนที่อยู่ข้างในได้เลย แต่เจียงซื่อไม่เหมือนใคร
ประสาทการรับกลิ่นของนางค่อนข้างไว ภายหลังที่เร่รอนไปถึงหนานเจียง ด้วยความที่มีใบหน้าคล้ายกับหลานสาวของผู้อาวุโสเผ่าอูเหมียว นางจึงใช้ชีวิตเป็นหญิงคนนั้นเรื่อยมา
ผู้อาวุโสเผ่าอูเหมียวนั้น หากดูจากใบหน้าแล้ว แทบดูไม่ออกเลยว่าเป็นคนสูงอายุ และยังเป็นคนที่มีเรื่องชวนให้รู้สึกน่าอัศจรรย์มากมาย ตามที่นางมีพรสวรรค์เรื่องการรับกลิ่น ผู้อาวุโสยังได้สอนวิชาประหลาดให้กับนางอีกหนึ่งแขนง อย่าว่าแต่นางสามารถแยกแยะกลิ่นหอมจากร่างกายของแต่ละคนได้เลย หากมีลมพัดผ่านคราหนึ่ง เพียงได้สัมผัสกลิ่นจากลม แม้จะเล็กน้อยมาก นางก็สามารถรู้ได้เลยว่าฝนกำลังจะตกหรือไม่
เมื่อรู้ว่ากัวซื่อ ฮูหยินของซื่อจื่อแห่งอันกั๋วกงอยู่ข้างใน เจียงซื่อก็โล่งอก
เวลาผ่านไปไม่นาน สาวรับใช้อาฝูก็เดินกลับมากล่าวต่อเจียงอันเฉิง “นายท่านใหญ่ เหล่าฮูหยินให้มาเชิญเจ้าค่ะ”
สายตาของนางตกอยู่ที่เจียงซื่อ และแฝงไว้ด้วยความสับสนหลายอย่าง “คุณหนูสี่ คุณหนูเข้าไปจิบชาร้อนที่ห้องรับรองด้านข้างก่อนดีหรือไม่เจ้าคะ”
“ท่านพ่อ งั้นลูกรอด้านนอกนะเจ้าคะ” เจียงซื่อย่อตัวกับเจียงอันเฉิง
เจียงอันเฉิงเดินตามอาฝูเข้าไป เพียงมองเข้าไป ก็เห็นเฝิงเหล่าฮูหยินและสตรีอีกท่านหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
สตรีผู้นั้นอายุราวสามสิบ เป็นคนค่อนข้างสะสวย มีดวงตาที่ดูเป็นคนฉลาด
เจียงอันเฉิงยิ่งงงงวยไม่เข้าใจ
แขกที่ท่านแม่พบอยู่เป็นผู้หญิงงั้นรึ แล้วอนุญาตให้เขาเข้ามาทำไมกัน
“ท่านนี้คือนายท่านปั๋วใช่หรือไม่” หญิงสาวลุกขึ้นยืน
เฝิงเหล่าฮูหยินพยักหน้า “ใช่ พ่อของคุณหนูสี่น่ะ เหล่าต้า[footnoteRef:2] ท่านนี้ คือฮูหยินซื่อจื่อแห่งอันกั๋วกง ที่มาในวันนี้ ก็มาเพื่อพูดคุยเรื่องงานสมรสน่ะ” [2:  เหล่าต้า หมายถึง การเรียนกบุตรชายคนโต]
“กำหนดวันเสร็จแล้วมิใช่หรือ”
เฝิงเหล่าฮูหยินหันมองกัวซื่อหนึ่งที
กัวซื่อแสดงสีหน้ารู้สึกผิด “เมื่อคืนนี้ เกิดการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ท่านพ่อกับท่านแม่อยากจะรับคุณหนูสี่เข้าจวนให้เร็วขึ้นเจ้าค่ะ…”
“เพราะเหตุอันใด” เจียงอันเฉิงเผยสีหน้าเข้มขรึม
งานสมรสที่กำหนดวันไว้แล้ว หากเลื่อนเข้ามา มักทำให้เกิดกระแสที่ไม่ดีตามมา มันไม่มีผลกระทบต่อฝ่ายชาย แต่จะมีผลกระทบต่อฝ่ายหญิง
แม้ว่ากัวซื่อรู้สึกทำตัวไม่ถูก แต่ก็รู้ว่าเหตุการณ์เมื่อคืนยังไงก็ปิดไม่อยู่ นางจึงเอ่ยอย่างทำตัวไม่ถูก “น้องสามไม่รู้กาลเทศะ คืนก่อนแอบหนีไปเล่นน้ำที่ทะเลสาบมั่วโยว แล้วพลัดตกลงไปในน้ำโดยไม่ทันระวัง...”
ไม่ว่าเรื่องนี้จะถูกพูดถึงในทางไหน จวนกั๋วกงจะไม่ยอมรับเรื่องที่น้องชายสามกระโดดน้ำฆ่าตัวตายกับผู้หญิงเด็ดขาด เพราะมันเป็นเรื่องที่น่าอับอายอย่างถึงที่สุด
เจียงอันเฉิงพูดแทรกด้วยสีหน้าที่หน้าดำคล้ำเครียด “คุณชายสามจวนของท่านตกน้ำ เกี่ยวข้องกับการเลื่อนงานสมรสเร็วขึ้นอย่างไร อย่าบอกนะว่า เขาเหลือลมหายใจสุดท้าย แล้วอยากให้บุตรสาวข้าแต่งเข้าไปให้เป็นเรื่องมงคล”
“นายท่านปั๋วเข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ น้องสามเพียงแค่ตกใจบ้าง แต่มิได้เป็นอะไรมากเจ้าค่ะ” กั๋วซื่อเกิดความไม่พอใจขึ้นภายในใจ
“แล้วเหตุใดถึงต้องเลื่อนงานสมรสให้เร็วขึ้นเล่า” เจียงอันเฉิงยังคงถามจี้
ลูกๆ ทั้งสามคนสูญเสียแม่ไปตั้งแต่เด็ก ฉะนั้นการสมรสเรื่องใหญ่ขนาดนี้จะสะเพร่าไม่ได้เด็ดขาด
น้ำเสียงบีบบังคับให้จนมุมของเจียงอันเฉิงสร้างความไม่พอใจกับกั๋วซื่อเป็นอย่างมาก แม้ไม่ได้แสดงออกทางสีหน้าเลยแม้แต่น้อย “น้องสาม แม้มิได้เป็นอะไรมาก แต่คืนวันที่ตกน้ำยังมีสตรีอีกท่านหนึ่งตกไปด้วย... เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกนินทาจากผู้อื่น ท่านพ่อกับท่านแม่ได้หารือไว้ว่าอยากให้คุณหนูสี่แต่งเข้าไปเร็วขึ้น...”
“สตรีอีกท่านหนึ่ง” สีหน้าของเจียงอันเฉิงพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชาราวกับน้ำแข็งที่เกาะจนแข็งตัว “หญิงนั้นคือผู้ใดกัน”
ความเซ้าซี้ของเจียงอันเฉิงทำให้กัวซื่อเริ่มโมโห เมื่อนึกถึงท่าทีที่อนุญาตแล้วของเหล่าฮูหยินแห่งตงผิงปั๋วเมื่อครู่ นางเลยพูดออกไปตรงๆ “ข้าขอพูดตรงๆ เลยนะเจ้าคะ น้องสามรู้จักกับหญิงคนนั้นมาก่อน แต่นายท่านปั๋ววางใจได้ เขาแค่ไม่รู้จักกาลเทศะ หลังจากนี้ ท่านพ่อกับท่านแม่จะดูแลอบรมให้เข้มงวดกว่านี้เจ้าค่ะ ส่วนหญิงคนนั้น...”
“ข้าขอยกเลิกงานสมรส!” เจียงอันเฉิงโพล่งออกไป และไม่อยากฟังต่อ
กัวซื่อถึงกับชะงัก
นางฟังผิดไปหรือไม่ เมื่อกี้นายท่านตงผิงปั๋วว่าอะไรนะ
ยกเลิกงานรสมรส
กัวซื่อรู้สึกเพียงน่าขำสิ้นดี
การที่จวนตงผิงปั๋วได้ดองกับจวนอันกัวก๋ง ไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่ได้มาง่ายๆ แล้วตงผิงปั๋วก็พูดออกมาว่าจะยกเลิก ง่ายๆ เช่นนี้เลยหรือ
“นายท่านปั๋ว ได้โปรดอย่าเพิ่งใจร้อนไป รอให้ข้าพูดจบเสียก่อน——”
“ยกเลิกงานสมรสเสีย!” เจียงอันเฉิงยังคงพูดอย่างเด็ดขาด
จะให้รอสิ่งใดอีก คำพูดจากปากของหญิงคนนี้จะคายดอกพิกุลออกมาได้หรือยังไง
“เหล่าฮูหยิน ท่าน——” กัวซื่อหันหน้าเข้าหาเฝิงเหล่าฮูหยินอย่างทำอะไรไม่ถูก
คิดไม่ถึงเลยว่าตงผิงปั๋วจะเป็นคนหัวเด็ดตีนขาดถึงเพียงนี้ คนอย่างนี้น่ะหรือ ที่บังเอิญมีโอกาสช่วยชีวิตพ่อสามีไว้ได้ ถ้าไม่ใช่ด้วยเหตุนั้น ก็คงไม่มีงานสมรสนี้เกิดขึ้นแน่
ยังดีที่เหล่าฮูหยินตงผิงปั๋วเป็นคนรู้เหตุรู้ผล งานสมรสจะยกเลิกหรือไม่ นายท่านปั๋วต้องฟังเหล่าฮูหยินอยู่ดี
“เหล่าต้า เจ้าฟังฮูหยินซื่อจื่อให้จบก่อน การดองกันของสองตระกูลนั้นเป็นเรื่องใหญ่ จะยกเลิกง่ายๆ อย่างนี้ได้อย่างไรกัน” เฝิงเหล่าฮูหยินกล่าวเสียงเข้ม
“ก็ยิ่งเป็นเรื่องใหญ่น่ะสิ ข้าถึงไม่อยากให้ลูกสาวของข้าตกไปอยู่ในกองไฟ!”
“ท่านพูดเกินไปแล้วกระมัง หญิงคนนั้น อย่างมากก็เป็นได้แค่อนุภรรยา ไม่มีวันกระทบถึงตำแหน่งนายหญิงสามของคุณหนูสี่เป็นแน่”
“ข้าจะยกเลิก!” เจียงอันเฉิงตอบกลับกัวซื่ออีกครั้ง
กัวซื่อเอ่ยเรียบๆ “นายท่านปั๋ว เรื่องนี้คงต้องถามความเห็นจากเหล่าฮูหยินอีกทีหรือไม่”
เจียงอันเฉิงหัวเราะเย็นชา “ฮูหยินซื่อจื่อเกิดในฐานะตระกูลผู้ดี คงได้รับการอบรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดี งั้นข้าขอถามเจ้าหน่อย สิ่งที่สำคัญที่สุดของการสมรสนั้นคือสิ่งใด”
“ก็ย่อมเป็นคำสั่งของพ่อแม่ คำพูดของแม่สื่อเจ้าค่ะ”
“ก็ใช่น่ะสิ ข้าเป็นพ่อ ข้าต้องการยกเลิกงานสมรสแล้วมีปัญหาตรงไหนรึ”


## บทที่ 8 งานสมรสเป็นเรื่องใหญ่

ตอนที่ 8 งานสมรสเป็นเรื่องใหญ่
กัวซื่อดูออกว่าเจียงอันเฉิงแห่งตงผิงปั๋วไม่ได้เป็นคนสง่าเท่าไหร่นัก
บัณฑิตเจอทหารมีเหตุผลก็ใช้ไม่ได้ นางทำได้เพียงเก็บความรู้สึกไม่พอใจเอาไว้แล้วยิ้มให้กับเหล่าฮูหยิน “เหล่าฮูหยิน การดองกันในครั้งนี้ ถือว่าเป็นงานมงคลของทั้งสองฝ่าย จะสะเพร่าไม่ได้อย่างแน่นอน หรือไม่ ท่านกับนายท่านปั๋วตกลงกันดูก่อน ข้าจะออกไปรอคำตอบอยู่ที่ห้องโถง ชมดอกไม้รอนะเจ้าคะ”
เมื่อเห็นกัวซื่อปลีกตัวออกไป เฝิงเหล่าฮูหยินค่อยเบาใจลง
แม้ว่านางไม่มีความคิดที่จะยกเลิกงานสมรสในครั้งนี้ แต่นางจะแสดงความอ่อนแอต่อหน้าคนของจวนอันกั๋วกงมากก็คงไม่ได้ และแม้ว่าอันกั๋วกงยังแจ้งเหตุผลที่ยังไม่ชัดเจนมากพอ แต่นางก็จะให้โอกาสนี้หลุดมือไปอย่างเสียเปล่าไม่ได้ด้วยเช่นกัน
ความจริง นางจะให้ชังเกอเอ๋อร์ไหว้อาจารย์ต้าหรู่ชิงหยาเป็นครู แต่นางหาทางไม่ได้สักที และนางเองก็กำลังปวดหัวกับเรื่องนี้อยู่พอดี
แล้วในความคิดของเฝิงเหล่าฮูหยิน งามสมรสในครั้งนี้ อย่างไรเสียก็ห้ามยกเลิก ควรจะใช้โอกาสนี้หาผลประโยชน์และทำให้มันเป็นเรื่องที่น่ายินดีของทุกฝ่ายให้ได้
แน่นอนว่า นางต้องเกลี้ยกล่อมบุตรชายคนโตนี้ให้ได้เสียก่อน
เมื่อหันมองใบหน้าคนที่กำลังหน้าดำคล้ำเครียดหนวดยาวเฟื้อยแล้ว เฝิงเหล่าฮูหยินก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
บุตรชายคนโตของนางเป็นคนธรรมดาไม่มีพรสวรรค์ แล้วเมื่อปีก่อนก็ได้สูญเสียมือไปหนึ่งข้างเพราะช่วยชีวิตอันกั๋วกงตอนที่ภูเขาถล่ม ฉะนั้น อย่าว่าแต่จะคิดหาวิธีต่อความรุ่งโรจน์ของจวนปั๋วเลย การที่สามารถประคับประคองมาจนถึงทุกวันนี้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว
เหล่าต้าอายุไม่น้อยแล้ว แต่เหตุใดถึงไม่เข้าใจเสียทีนะ!
“ท่านแม่ เรื่องนี้ไม่มีพื้นที่ให้ปรึกษาใดๆ อีก งานสมรสครั้งนี้ไม่ยกเลิกไม่ได้ คนของอันกั๋วกงรังแกกันมากเกินไปแล้ว!”
“ไม่ยกเลิกไม่ได้? เหล่าต้า เจ้าเคยคิดหรือไม่ การยกเลิกงานสมรส มันส่งผลต่อฝ่ายหญิงอย่างไร แม้คนผิดจะเป็นฝ่ายชาย แต่สตรีที่ถูกยกเลิกงานสมรส จะไปหาคู่สมรสดีๆ ได้ที่ไหนอีก”
เจียงอันเฉิงหัวเราะเย็นชา “แม้ต้องยกซื่อเอ๋อร์ให้กับชาวบ้านธรรมดาๆ ก็ดีกว่ายกให้กับชายที่แอบพลอดรักกับหญิงอื่นก่อนเข้าพิธีสมรส!”
“ชาวบ้านธรรมดาๆ?” เฝิงเหล่าฮูหยินมองเจียงอันเฉิงด้วยสายตาที่ผิดหวังมากที่สุด “เจ้ารู้หรือไม่ ค่าเครื่องประทินโฉมและเครื่องหอมของซื่อเอ๋อร์ในหนึ่งเดือน สามารถเลี้ยงชาวบ้านธรรมดาๆ ห้าครัวเรือนได้ถึงหนึ่งปี”
เจียงอันเฉิงถึงกับชะงักไปกับคำพูดของเหล่าฮูหยิน
น้ำเสียงของเฝิงเหล่าฮูหยินเย็นชาขึ้นอีก “กินแค่น้ำเปล่าก็ทำให้อิ่มอกอิ่มใจ นี่มันก็แค่เรื่องน่าขำ ฮูหยินซื่อจื่อบอกข้าแล้ว หญิงผู้นั้นเกิดในตระกูลเล็กๆ รู้จักตัวหนังสืออยู่ไม่กี่ตัว คุณชายสามก็หลงชั่ววูบเท่านั้น เมื่อรับนางเข้ามาแล้ว เดี๋ยวก็เลิกสนใจนางไปเอง”
เจียงอันเฉิงส่งเสียง ฮึ่มๆ ออกมาทางจมูก จากนั้นก็เอ่ยขึ้นอย่างไม่พอใจ “ท่านแม่เข้าใจผิดแล้ว ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ว่าสารเลวนั่นมีใจให้กับหญิงอื่นหรือไม่ แต่มันอยู่ที่เขาไม่มีความเคารพในซื่อเอ๋อร์เลยแม้แต่น้อย คนเช่นเขา ไม่ใช่คู่ครองที่เหมาะสมของลูกข้า!”
“แล้วเจ้าเคยถามความเห็นของซื่อเอ๋อร์หรือยัง” จู่ๆ เฝิงเหล่าฮูหยินก็ถามออกมา
เจียงอันเฉิงถึงกับชะงัก
เฝิงเหล่าฮูหยินแอบยิ้มมุมปาก “เจ้ายังไม่ได้ถามซื่อเอ๋อร์เสียหน่อย แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่านางอยากยกเลิกงานสมรสหรือไม่ ถึงแม้ว่างานสมรสเป็นคำสั่งของบิดามารดาก็ตาม แต่เจ้าไม่คิดหรือว่า บางทีเจ้าก็อาจคิดผิด แล้วทำให้ซื่อเอ๋อร์ต้องโทษเจ้าไปตลอดทั้งชีวิต”
คำพูดของเฝิงเหล่าฮูหยินทำให้เจียงอันเฉิงถึงกับหน้าซีด
ภรรยาผู้ล่วงลับทิ้งบุตรสาวไว้ให้ตนสองคน และบุตรชายอีกหนึ่งคน ในบรรดาบุตรของเขาทั้งสามคนนี้ เขารักและเอ็นดูซื่อเอ๋อร์มากที่สุด
ไม่ว่าจะหน้ามือหรือหลังมือก็ล้วนเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาทั้งหมด เขารู้ว่าการลำเอียงไม่ใช่เรื่องที่ดีก็ซื่อเอ๋อร์ดันมีใบหน้าที่เหมือนกับภรรยาผู้ล่วงลับมากเสียจนห้ามไม่ได้นี่
เพียงแค่เห็นหน้าบุตรสาวคนเล็ก หัวใจทั้งดวงของเขาก็อ่อนระทวยจนควบคุมไม่ได้
แต่บุตรสาวคนเล็กกลับไม่สนิทกับเขาตั้งแต่เด็กๆ ท่าทีในวันนี้ กว่าจะได้มาสักครั้งมันใช่เรื่องง่ายที่ไหนกัน เขาไม่อยากรู้สึกห่างเหินกับลูกอีกต่อไปแล้ว
เฝิงเหล่าฮูหยินหัวเราะเย็นเยือกอย่างเงียบๆ
นางรู้อยู่แล้วว่า การดึงซื่อเอ๋อร์ออกมาเกลี้ยกล่อมเหล่าต้าเป็นวิธีที่ถูกต้องที่สุด
“แม้ว่าซื่อเอ๋อร์จะโทษข้า ข้าก็...”
“เชิญคุณหนูซื่อเอ๋อร์เข้ามา” เฝิงเหล่าฮูหยินพูดแทรกเจียงอันเฉิง พลางออกคำสั่งกับอาฝู
อาฝูเดินออกไปเชิญเจียงซื่อทันที
เจียงซื่อกำลังคำนวณเวลา
เวลานี้ ท่านพ่อน่าจะเข้าใจสถานการณ์แล้ว
ท่านพ่อในชาติที่แล้วก็ไม่เห็นด้วยกับการเลื่อนงานสมรสให้เร็วขึ้น ในครั้งนี้บังเอิญว่าเฉี่ยวเหนียงไม่ตาย ด้วยความรักและเอ็นดูของฮูหยินแห่งอันกั๋วกงที่มีให้กับจี้ฉงอี้ นางไม่มีทางไล่เฉี่ยวเหนียงออกไป และหากท่านพ่อรู้เรื่องนี้เข้า จะต้องขอยกเลิกงานสมรสเป็นแน่
แน่นอนว่า เมื่อตอนกัวซื่อพูดถึงเรื่องอันเน่าเฟะในตระกูลของตัวเองนั้น นางได้ตกแต่งเรื่องราวให้ดูไม่แย่ ฉะนั้น ความโมโหของท่านพ่อยังขาดชนวนอีกนิดหน่อย
แต่ก็ไม่ได้สำคัญมาก รอให้พี่รองได้ฟังข่าวนี้จากด้านนอกกลับมา แล้วบอกกับท่านพ่ออีกที ท่านพ่อจะต้องตัดสินใจเด็ดขาดอย่างแน่นอน
เจียงซื่อนั้นเข้าใจเป็นอย่างดีว่าในเวลาสำคัญเช่นนี้ ท่านย่าผู้อาศัยอยู่เรือนฉือซิน ผู้ที่ถือว่าดีต่อนางไม่น้อยนั้น ก็คงคาดหวังอะไรมากไม่ได้ด้วยเช่นกัน
เหตุใดพี่รองถึงยังกลับมาไม่ถึงอีก
“คุณหนูซื่อเจ้าคะ เหล่าฮูหยินให้มาเชิญเข้าไปเจ้าค่ะ”
เจียงซื่อหยุดคิดเรื่องราวทั้งหมด จากนั้นเดินตามอาฝูเข้าไปด้วยสีหน้านิ่งเรียบ
“ซื่อเอ๋อร์ รอนานเลยล่ะสิ”
เจียงซื่อน้อมทักเหล่าฮูหยิน พลางเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม “ท่านย่ามีแขก ข้าที่เป็นหลานสาว รอเสียหน่อยก็ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”
“ซื่อเอ๋อร์เป็นเด็กรู้ความจริงๆ” รอยย่นตรงตาของเฝิงเหล่าฮูหยินเห็นชัดมาก จากนั้นก็เรียกเจียงซื่อให้เข้ามาใกล้ “ซื่อเอ๋อร์รู้หรือไม่ว่าแขกที่มาคือผู้ใด”
“ไม่ทราบเจ้าค่ะ”
“แขกท่านนั้นคือฮูหยินซื่อจื่อจากจวนอันกั๋วกง” เฝิงเหล่าฮูหยินมองสีหน้าของเจียงซื่อที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลง พลางถามต่อ “จวนอันกั๋วกงอยากให้เจ้าแต่งเข้าไปเร็วขึ้น เจ้าจะยอมหรือไม่”
“ท่านแม่!” เจียงอันเฉิงพลันโกรธจนหน้าแดง
ท่านแม่เป็นอะไรไป เหตุใดถึงถามซื่อเอ๋อร์เช่นนี้ ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้บอกกล่าวสิ่งใด นี่มันเป็นการหลอกกันมิใช่หรือ
เฝิงเหล่าฮูหยินไม่สนใจเจียงอันเฉิงและมองเจียงซื่อด้วยแววตาที่แวววับ
นางคิดว่านางรู้จักหลานสาวคนนี้มากกว่าบุตรชายคนโต
คนที่มีจิตใจสูงยิ่งกว่าฟ้า แต่ชีวิตบางยิ่งกว่ากระดาษ ก็หมายถึงยัยหนูนี่ล่ะ นางไม่เชื่อหรอกว่า หลานสาวคนนี้จะยอมทิ้งงานสมรสดีๆ เช่นนี้ลงได้
แววตาและสีหน้าของเจียงซื่อยังคงนิ่งเรียบไร้การเปลี่ยนแปลง นางเพียงเอ่ยถามเสียงเรียบ “คุณชายสามใกล้จะตายแล้วหรือเจ้าคะ ถึงอยากให้ข้าแต่งเข้าไปเร็วขึ้นเพื่อความเป็นมงคล”
เฝิงเหล่าฮูหยินตะลึงตกใจ
มุมปากของเจียงอันเฉิงยกสูงขึ้นทันที
ไม่รู้ว่าทำไม พอได้ยินบุตรคนเล็กถามเช่นนี้ ก็รู้สึกว่าตนสามารถวางใจได้แล้ว
“คุณชายจี้ยังสบายดี เจ้าคิดอะไรอย่างนั้นกันเล่า” คำพูดของเจียงซื่อที่ไม่เป็นไปตามคาด สร้างความตกใจให้กับเฝิงเหล่าฮูหยินอยู่พักใหญ่
“หรือว่า อันกั๋วกงหรือฮูหยินของอันกั๋วกงไม่สบายหนัก เลยอยากให้ข้าแต่งเข้าไปเร็วขึ้นเพื่อความเป็นมงคลเจ้าคะ” เจียงซื่อเอ่ยถามอีก
แค่กๆๆ เจียงอันเฉิงใช้เสียงไอกลบเกลื่อนความขำ
เฝิงเหล่าฮูหยินเริ่มปวดหัว
โชคดีที่ฮูหยินซื่อจื่อไม่อยู่ตรงนี้ ถ้าไม่เช่นนั้นละก็ คงอกแตกตายแน่ หากได้ยินยัยหนูกล่าวเช่นนี้
“จวนอันกัวก๋งไม่มีใครป่วย”
เจียงซื่อแสดงสีหน้าเคร่งเครียด “แล้วถ้าเช่นนั้น หลานก็นึกเหตุผลที่จะเลื่อนงานสมรสให้เร็วขึ้นไม่ออกแล้วเจ้าค่ะ”
ขมับทั้งสองข้างของเฝิงเหล่าฮูหยินกระตุก ตุบๆ นางอธิบาย “เรื่องราวเป็นเช่นนี้ เมื่อวานคุณชายจี้กับหญิงชาวบ้านธรรมดาไปเล่นด้วยกันที่ทะเลสาบ แล้วพลัดตกลงไปในน้ำทั้งคู่ หากเรื่องนี้ถูกแพร่งพรายออกไปจะทำให้ทั้งสองคนเสียหน้า เลยตกลงกันว่าอยากให้พวกเจ้าได้เข้าพิธีสมรสให้เร็วขึ้น...”
เฝิงเหล่าฮูหยินพูดไป สังเกตสีหน้าของเจียงซื่อไป “แล้วซื่อเอ๋อร์คิดว่าอย่างไรล่ะ”
เจียงอันเฉิงพลันรู้สึกใจเต้นเร็ว
“แล้วจวนอันกั๋วกงจะจัดการกับสตรีนางนั้นอย่างไรหรือเจ้าคะ”
“เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ก็จำเป็นต้องรับนางเข้ามาเป็นอนุภรรยา ซื่อเอ๋อร์ เจ้าเป็นคนฉลาด ควรเข้าใจว่าอนุภรรยาทำอะไรเจ้าไม่ได้ นางก็ไม่ต่างจากของตกแต่งในเรือนที่มีลมหายใจชิ้นหนึ่งเท่านั้น”
เจียงซื่อหัวเราะแห้งๆ อยู่ภายในใจ
ของตกแต่งที่มีลมหายใจ
จี้ฉงอี้อยากแต่งงานกับของตกแต่งที่มีลมหายใจ จนไม่แตะต้องตัวนางนานถึงหนึ่งปี ถ้าเช่นนั้น นางยังสู้ของตกแกต่งที่มีลมหายใจไม่ได้เลยสินะ
“ซื่อเอ๋อร์” เมื่อเห็นเจียงซื่อเงียบ เฝิงเหล่าฮูหยินจึงเร่งขอคำตอบ
เจียงซื่อก้มหน้าดึงกำไลหยกเนื้อหินชั้นดีที่ใส่ไว้ที่ข้อมือหนึ่งคู่ออกมายื่นให้กับเจียงอันเฉิง
กำไลหยกคู่นี้ เป็นของที่ได้จากจวนอันกั๋วกงเมื่อวันที่มาทำการหมั้นหมาย ตอนนั้น เจียงซื่อเห็นแล้วเกิดชอบ จึงได้หยิบมาใส่เอาไว้
สีหน้าของเฝิงเหล่าฮูหยินเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เจียงซื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับเฝิงเหล่าฮูหยินพลางยิ้มหวานให้หนึ่งที “งานสมรสนั้นเป็นเรื่องใหญ่และให้ความสำคัญกับข้อที่ว่าเป็นคำสั่งของพ่อแม่ เป็นคำพูดของแม่สื่อ ข้าเชื่อฟังท่านพ่อเจ้าค่ะ หากท่านพ่อคิดว่าข้าควรใส่กำไลหยกคู่นี้ต่อไป ข้าก็จะใส่ แต่ถ้าหากท่านพ่อคิดว่าควรคืนกลับไป ข้าก็ไม่ขอรั้งไว้เช่นกันเจ้าค่ะ”


## บทที่ 9 ให้รางวัลกับลงโทษ

ตอนที่ 9 ให้รางวัลกับลงโทษ
เฝิงเหล่าฮูหยินตะลึงตกใจอย่างที่สุด นางจ้องเจียงซื่อราวกับไม่เคยรู้จักกันมาก่อน
แววตาและสีหน้าของเจียงซื่อนิ่งเรียบ และยังปล่อยให้เจียงเหล่าฮูหยินจับสังเกต
ชาติที่แล้ว แม้ว่านางมีชีวิตอยู่ไม่ถึงยี่สิบปี แต่เรื่องราวความโชคร้ายที่ได้พบ กลับมีมากกว่าหญิงทั่วๆ ไปถึงหลายเท่า ด้วยเหตุนี้ นางจึงไม่กลัวว่าคนอื่นจะจับผิดแต่อย่างใด
สีหน้าของเจียงอันเฉิงเริ่มเบาลง “ในเมื่อซื่อเอ๋อร์พูดเช่นนี้แล้ว งั้นพ่อขอตัดสินให้เลยว่า พ่อจะยกเลิกงานสมรสนี้เสีย!”
คำว่า ‘ยกเลิก’ เพียงคำเดียว มันหนักแน่นมั่นคงอย่างที่สุด จนเจียงซื่อเองก็รู้สึกโล่งอกตามไปด้วย
“ไม่ได้!” น้ำเสียงเข้มขรึมพลันดังขึ้นจากปากของเฝิงเหล่าฮูหยิน
เดิมทีคิดว่าจะใช้หลานสาวมาบีบบุตรชายคนโต แต่คิดไม่ถึง การกระทำที่กลับตาลปัตรของเจียงซื่อทำให้แผนการของเฝิงเหล่าฮูหยินพังลงไม่เป็นท่า ด้วยการนี้ นางจึงต้องยอมฉีกความอ่อนข้อทิ้งอย่างไม่ลังเล และเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แข็งดุจดาบ “ข้าไม่เห็นด้วยกับการยกเลิกงานสมรส!”
“ท่านแม่!”
“เจ้าหยุดพูดได้แล้ว! เจ้าเคยรู้บ้างหรือไม่ การที่ได้ดองกับจวนอันกั๋วกง มีสายตากี่คู่ที่คอยชื่นชม อย่าว่าแต่คุณหนูใหญ่ คุณหนูรองที่ถูกคนในตระกูลสามีมองด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ในหนึ่งปีที่ผ่านมา มีตระกูลดีๆ อีกมากมายที่มาสู่ขอคุณหนูสาม ซึ่งดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนไม่น้อย หรือพูดให้เข้าใจง่ายขึ้น ทุกคนล้วนเห็นแก่การได้เกี่ยวข้องสัมพันธ์กับจวนอันกั๋วกงไงเล่า เหล่าต้า ถึงเจ้าไม่คิดเผื่อซื่อเอ๋อร์ แต่เจ้าก็ควรคิดเผื่อจวนปั๋วบ้าง!”
“ท่านแม่ ท่านหมายความว่าเพื่อจวนปั๋วแล้ว สามารถมองข้ามความสุขทั้งชีวิตของซื่อเอ๋อร์ได้อย่างนั้นรึ” เจียงอันเฉิงถามกลับบ้าง
“สามหาว คำพูดแทงใจเช่นนี้เจ้าพูดออกมาได้อย่างไร!” เฝิงเหล่าฮูหยินถึงกับทรงตัวไม่อยู่ ยกมือขึ้นกุมขมับแล้วหงายไปด้านหลัง อาฝู สาวรับใช้คนสนิทเข้าไปพยุงไว้ด้วยความรวดเร็ว
“ท่านแม่ เป็นอะไรหรือไม่” แม้ว่าเจียงอันเฉิงไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของเฝิงเหล่าฮูหยิน แต่พอเป็นเช่นนี้ ก็พลอยทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจไปด้วยเช่นกัน
เฝิงเหล่าฮูหยินจ้องหน้าเจียงอันเฉิงอย่างเย็นชา “ลูกไม่รักดี บังอาจคิดว่าข้าทำเพื่อจวนปั๋วจนไม่สนใจความเป็นความตายของซื่อเอ๋อร์! หรือนั่นไม่ใช่หลานของข้าหรืออย่างไร การที่ซื่อเอ๋อร์ได้ออกเรือนแต่งเข้าจวนอันกั๋วกงเป็นเรื่องที่ดีต่อนางและจวนปั๋วเป็นอย่างมาก แต่เจ้ากลับจะยกเลิกงานสมรสเพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบ!”
“ข้าไม่ได้ทำไปเพราะอารมณ์นะขอรับ...”
“หุบปาก! งานสมรสเป็นเรื่องใหญ่ เป็นคำสั่งของพ่อแม่ แต่ซื่อเอ๋อร์สูญเสียแม่ตั้งแต่เด็ก แล้วข้าในฐานะท่านย่า จะเป็นผู้ตัดสินใจแทนไม่ได้เลยหรือ วันนี้ ข้าขอบอกไว้ตรงนี้ จวนอันกั๋งกงเป็นฝ่ายผิดก่อนจริง แต่เจ้าก็สามารถยื่นข้อเสนอให้กับซื่อเอ๋อร์ได้ แต่ถ้าจะยกเลิกงานสมรสในครั้งนี้ ข้าไม่เห็นด้วย!”
คำพูดของเฝิงเหล่าฮูหยินทำให้เจียงอันเฉิงรู้สึกเฉยชาไปหมด เขาเตรียมจะเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง อาสี่ สาวรับใช้คนสนิทของเฝิงเหล่าฮูหยินวิ่งพรวดเข้ามาด้วยท่าทางหอบ “เหล่าฮูหยิน แย่แล้วเจ้าค่ะ คุณชายรอง คุณชายรอง...”
“หลานไม่รักดีนั่นไปก่อเรื่องที่ไหนอีก” ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ยิ่งได้ยินคนเอ่ยถึงเจียงจั้น เจียงอันเฉิงก็ยิ่งปวดหัว ถ้าเจียงจั้นยืนอยู่ด้านหน้าเขาในเวลานี้ เขาแทบอยากจะถีบให้ตายคาที่
สีหน้าของอาสี่ซีดเผือก “คุณชายรองทุบรถม้าของจวนอันกั๋วกงที่จอดอยู่ตรงหน้าประตูจวนของเราจนพังเสียหายเจ้าค่ะ!”
“อะไรนะ!” เฝิงเหล่าฮูหยินหายมึนหัวทันที พลันลุกขึ้นพรวด
ความโมโหของเจียงอันเฉิงก็หายไปในทันทีทันใดเช่นกัน
อืม ทำได้ดีมาก บางครั้งลูกไม่รักดีคนนี้ ก็ได้ทำในสิ่งที่ควรทำอยู่บ้าง
“พ่อบ้านว่างนักหรืออย่างไร ทำไมถึงไม่รีบเข้าไปห้าม!”
“ห้ามไม่ไหวเจ้าค่ะเหล่าฮูหยิน คุณชายรองกำลังมาทางนี้แล้วเจ้าค่ะ พ่อบ้านไม่กล้าวิ่งตาม...”
“มาที่นี่รึ” นัยน์ตาของเฝิงเหล่าฮูหยินมีแสงแวบผ่านอย่างสงสัย
หรือหลานไม่รักดีคนนี้กำลังมาขอให้ยกโทษให้
แล้วเฝิงเหล่าฮูหยินก็ค้นพบอย่างรวดเร็วว่าตัวเองคิดผิด เพราะมีสาวรับใช้อีกคนหนึ่ง วิ่งพรวดเข้ามารายงานอีกว่า “เหล่าฮูหยิน คุณชายรองกำลังมุ่งไปทางห้องบุปผาเจ้าค่ะ บ่าวห้ามกันไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ!”
เฝิงเหล่าฮูหยินรู้สึกตาพร่ามัวเป็นพักๆ ครั้งนี้รู้สึกว่าอยากเป็นลมล้มไปเสียจริงๆ
“ไปกับข้า!” เฝิงเหล่าฮูหยินเขม่นตาใส่เจียงอันเฉิงหนึ่งที จากนั้นก็ตรงไปยังห้องบุปผาทันที
“คุณชายรองเข้าไปไม่ได้นะเจ้าคะ ข้างในมีแขกพิเศษเจ้าค่ะ”
เจียงจั้นกระโดดหนึ่งทีสูงได้ถึงสามอิงฉื่อ “ถุย แขกพิเศษอะไรกัน กล้าดูถูกย่ำยีน้องสาวของข้า ยังกล้านับว่าเป็นแขกพิเศษอีกหรือ ถอยออกไป!”
เจียงจั้นกระโดดถีบสาวรับใช้ที่ขวางเขาจนกระเด็นอย่างไม่เห็นแก่ความเป็นผู้หญิงเลยแม้แต่น้อย
กัวซื่อฮูหยินซื่อจื่อแห่งอันกั๋วกง ถึงกับตะลึงงัน
“ท่านคือคนจากจวนอันกั๋วกงใช่หรือไม่”
กัวซื่อลุกขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ หากหนุ่มน้อยที่พุ่งเข้ามา ถ้าไม่ใช่เพราะมีหน้าตาที่ดูดีหน่อย การกระทำเมื่อครู่ ก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากพวกโจรเลยแม้แต่น้อย และนางเองก็คงเดินทางกลับไปตั้งแต่แรกแล้ว
“ข้าคือฮูหยินซื่อจื่อในอันกั๋วกง เจ้าคือผู้ใด เหตุใดถึงไร้มารยาทเช่นนี้” กัวซื่อหยั่งเชิงด้วยการใช้เหตุผลกับหนุ่มน้อยผู้หล่อเหลา
เจียงจั้นเพียงได้ยินก็รู้สึกเลยว่าเขาเป็นคนให้ความสำคัญกับลำดับชั้นมาก และเขาจับคนได้ที่เรือนของตัวเอง ถ้าไม่จัดการเสียเลยก็คงเสียดายน่าดู เขาจึงได้หยิบโต๊ะน้ำชาเล็กที่อยู่ใกล้กับเท้าขึ้นมา จากนั้นก็โยนออกไป
กัวซื่อกรีดร้องจนเกือบล้มลงหมดสติ
สาวรับใช้ที่อยู่ด้านหน้าประตูตะโกนขึ้นมา “ฮูหยินซื่อจื่อ ท่านจะหมดสติไม่ได้นะเจ้าคะ คุณชายรองอาละวาดขึ้นมา ใครก็ห้ามไม่ไหวเจ้าค่ะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ความฉลาดก็พลันแล่นขึ้นมาในหัวกัวซื่อ นางไม่รู้สึกว่าจะหมดสติอีกต่อไป ขาของนางก็ไม่มีอาการสั่นแล้วด้วยเช่นกัน พอรู้สึกตัว นางก็ยกเท้าย่ำออกไปทันที
โต๊ะน้ำชาเล็กฟาดกับขอบโต๊ะเสียงดังลั่น จนขอบโต๊ะถึงกับหักไปเสี้ยวหนึ่งทันที
เจียงจั้นหยิบโต๊ะน้ำชาวิ่งตามออกไป “หยุดนะ รังแกน้องสาวข้าแล้วคิดจะหนีรึ”
“หยุดนะ เจ้าจะทำอะไร” เฝิงเหล่าฮูหยินเดินมาถึงอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นภาพเจียงจั้นกำลังวิ่งไล่ตามกัวซื่อ ก็เกือบทำให้นางเป็นลมหมดสติ
กัวซื่อจึงได้พักสูดหายใจ
ในที่สุดเฝิงเหล่าฮูหยินก็มาถึงสักที
เสียงอ่อนนุ่มของหญิงสาวพลันเอ่ยขึ้น “ฮูหยินซื่อจื่อ ท่านรีบกลับจวนก่อนดีกว่า เวลาคุณชายรองเกิดบ้าคลั่งขึ้นมา แม้แต่เหล่าฮูหยินก็เอาไม่อยู่นะเจ้าคะ แม้ประเดี๋ยวจะถูกลงโทษ หากถูกทำร้ายในเวลานั้นขึ้นมา จะกลับไปแก้ไขไม่ได้เลยนะเจ้าคะ”
กัวซื่อฟังแล้วก็เห็นด้วย นางจึงหยิบชายกระโปรงขึ้นและหนีไปทันที โดยมีสาวรับใช้คอยปกป้องตลอดทาง ซึ่งนางไม่มีเวลามองหน้าสาวรับใช้ที่ออกปากเตือนเลยแม้เสี้ยววินาที
เจียงซื่อแอบขำกับภาพที่กัวซื่อกำลังหนีกลับเรือน
เจียงจั้นไม่สนใจเสียงตำหนิด่าทอของเฝิงเหล่าฮูหยิน แต่ยังคงวิ่งตามไปไม่หยุด
“เหล่าต้า รีบเข้าไปหยุดหลานไม่รักดีนั่นสิ!”
“ท่านแม่ระวังสุขภาพด้วย ข้าจะไปห้ามเดี๋ยวนี้ล่ะ!” เจียงอันเฉิงเอ่ยปลอบอย่างเอื่อยเฉื่อย
“งั้นเจ้าก็รีบไปสิ!” เฝิงเหล่าฮูหยินกระทืบเท้า
เจียงอันเฉิงถึงยอมเดินไป
เจียงจั้นวิ่งตามจนถึงด้านนอกประตูจวน จากนั้นก็ยกโต๊ะน้ำชาเล็กฟาดลงที่พื้นอย่างแรง แล้วโต๊ะน้ำชาพลันแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ
“ตั้งแต่นี้ไป หากคนจากจวนอันกั๋วกงมาเหยียบที่จวนปั๋วอีก ก็จะมีสภาพเช่นนี้แหละ!”
ผู้คนเริ่มรุมล้อมตั้งแต่เจียงจั้นทุบรถม้า
ส่วนพวกทันเหตุการณ์ก็ชอบเรื่องการซุบซิบนินทามากเป็นที่สุด พวกเขาจึงรู้แต่แรกแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น เวลานี้จึงพากันวิจารณ์อย่างสนุกปาก
“ดูๆ แล้ว สองตระกูลนี้คงแตกหักกันแล้วสิ”
“โถๆ จะไม่แตกหักได้อย่างไรกัน คุณชายจวนอันกั๋วกงกำลังจะเข้าพิธีแต่งงานแล้วแต่ยังเลือกฆ่าตัวตายกับหญิงอื่น แบบนี้เอาว่าที่ภรรยาไปไว้ที่ไหน”
“นั่นสิ ตระกูลที่มีชื่อเสียงหน่อย ไม่มีใครเค้ายอมเข้าพิธีแต่งงานด้วยหรอก เห็นหรือไม่ป้าหนิว ข้าบอกแล้วว่างานสมรสของสองตระกูลนี้ไม่มีทางเป็นไปได้ เมื่อกี้ป้ายังพูดว่าฝ่ายชายมาจากจวนกั๋วกง เป็นไปได้แน่นอน”
……
เจียงอันเฉิงที่วิ่งตามมาบังเอิญได้ยินคำวิจารณ์เหล่านี้เข้า ก็แสดงสีหน้าเย็นชาออกไป พร้อมกับตะโกนใส่เจียงจั้น “หยุดได้แล้ว ยังไม่รีบกลับเข้าไปรับโทษอีก!”
กัวซื่อมองดูประตูของจวนตงผิงปั๋วปิดลงอย่างช้าๆ นางรู้สึกเพียงว่า วันนี้นางขายหน้ามากที่สุด ถ้าเป็นไปได้ นางอยากมีปีกแล้วบินกลับถึงจวนอันกั๋วกงทันที แล้วรถม้าก็ถูกทำลายจนเสียหาย จึงต้องรอให้คนขับรถม้าไปเช่ารถมาเสียก่อน
ท่ามกลางผู้คนมากมาย กัวซื่อเพิ่งเคยสัมผัสถึงคำว่าหนึ่งวันนานเหมือนหนึ่งปี
ทันทีที่เจียงจั้นกลับมาถึงในเรือน เขาคุกเข่าลง ฟุบ แต่กลับแสดงสีหน้าที่นิ่งเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ท่านพ่อจะตีจะลงโทษข้าอย่างไร ก็เอาเลยขอรับ”
“ใช้บทลงโทษประจำตระกูล ต้องลงโทษเท่านั้น!” เฝิงเหล่าฮูหยินรู้สึกโกรธจนตัวสั่น
เรื่องในวันนี้สร้างความตื่นตระหนกไปทั่วจวน
เจียงซื่อเดินออกมาจากทุกคน “ท่านย่า หลานคิดว่าไม่ควรลงโทษพี่รองเจ้าค่ะ แต่ควรตบรางวัล”


## บทที่ 10 คุ้นเคยเป็นอย่างดี

ตอนที่ 10 คุ้นเคยเป็นอย่างดี
เฝิงเหล่าฮูหยินมองหน้าเจียงซื่อพร้อมความรู้สึกที่ว่าคำพูดของเจียงซื่อน่าขำสิ้นดี
เจียงจั้นขยิบตาให้กับเจียงซื่อปริบๆ แล้วเอ่ยเสียงเบา “น้องสี่ เจ้าอย่าเอาตัวเองเข้ามาเกี่ยว ไปหาท่านพ่อ!”
เจียงซื่อไม่สนใจ แต่สบตากับเฝิงเหล่าฮูหยินอย่างนิ่งเรียบ “ท่านย่าเจ้าคะ ไม่ทราบว่าท่านจะลงโทษพี่รองด้วยเหตุผลใดหรือเจ้าคะ”
“ก็มันไปก่อเรื่องทำร้ายฮูหยินซื่อจื่ออันกั๋วกง ทั้งยังไล่ตามถึงหน้าประตูจนมีผู้คนมากมายมาเห็นเข้า ถึงตอนนั้น อันกั๋วกงจะยอมยกโทษให้กับจวนปั๋วรึ” เฝิงเหล่าฮูหยินโมโหตัวสั่น
ตอนแรกคิดว่าจะหาผลประโยชน์จากจวนอันกั๋วกงมาให้ได้เยอะหน่อย แต่พอถูกเจียงจั้นอาละวาดเข้าไป เกรงว่าเรื่องราวทั้งหมดคงได้หักล้างกันก็ทีนี้ล่ะ
เฝิงเหล่าฮูหยินไม่เพียงแค่รู้สึกโกรธ แต่รู้สึกปวดใจซะมากกว่า
เจียงซื่อหัวเราะเบาๆ “ท่านย่าลืมไปแล้วหรือไม่ เรื่องนี้ ฝ่ายที่ไม่มีเหตุผลคือจวนอันกั๋วกงนะเจ้าคะ”
“ก็มันอาละวาดออกไปเช่นนี้ จวนปั๋วก็ไม่มีเหตุผลแล้วด้วยเช่นกัน” เฝิงเหล่าฮูหยินโต้อย่างโมโห
“หลานกลับคิดว่า มีเหตุผลก็คือมีเหตุผล ไม่มีเหตุผลก็คือไม่มีเหตุผล เพราะอันกั๋วกงกระทำในสิ่งที่ไม่เหมาะสม พี่รองถึงได้ออกโรงแทนหลาน แล้วการกระทำของพี่รองที่เป็นการปกป้องคนในครอบครัว จะเรียกว่าก่อเรื่องได้อย่างไร หรือว่าพวกเราถูกคนอื่นตบหน้า เพื่อแสดงความเป็นคนใจกว้าง ยังต้องยื่นหน้าอีกข้างให้กับเขาอย่างนั้นหรือเจ้าคะ”
การพูดตรงไปตรงมาของเจียงซื่อทำให้เฝิงเหล่าฮูหยินดูแย่ไปเล็กน้อย
“หากพวกเราทำเช่นนั้นจริง คนอื่นจะไม่รู้สึกว่าจวนปั๋วนั้นใจกว้าง แต่จะรู้สึกว่าจวนปั๋วยอมก้มหัวเพื่อไต่เต้าขึ้นไปหาคนที่อยู่สูงกว่า กลายเป็นพวกเกาะบุญบารมีของผู้อื่น”
“พูดซี้ซั้ว” เฝิงเหล่าฮูหยินรู้สึกหน้าร้อนผ่าว พลางตะโกนออกไป
สีหน้าของเจียงซื่อจริงจังขึ้นกว่าเดิม “ท่านย่า จวนปั๋วของเราเป็นฝ่ายบริสุทธิ์ หรือท่านจะให้คนนอกหัวเราะเยาะว่าตระกูลของเราเป็นพวกเห็นแก่ยศถาบรรดาศักดิ์ ถ้าเช่นนั้น เวลาคนของจวนปั๋วออกไปด้านนอก ก็จะโงหัวไม่ขึ้นแล้วนะเจ้าคะ
พอพูดถึงตรงนี้ เจียงซื่อกวาดสายตามองเจียงจั้นหนึ่งที “โชคดีที่พี่รองรู้ตัวเร็ว และแสดงท่าทีออกมาอย่างชัดเจน ในขณะที่คนนอกยังไม่ได้คาดเดาเป็นอื่นจากคำบอกเล่าที่ได้ยินมา หากท่านย่าไม่เชื่อ ลองให้คนออกไปสืบดูก็ได้เจ้าค่ะ เพื่อนบ้านระแวกใกล้ๆ นี้จะต้องคิดว่าพวกเราทำถูกแล้ว ฉะนั้น หลานถึงบอกว่าพี่รองไม่ควรได้รับการลงโทษ แต่ควรได้รับรางวัลเจ้าค่ะ”
เจียงซื่อพูดออกมาอย่างมีเหตุมีผล เฝิงเหล่าฮูหยินอยากโต้แย้ง แต่แทบไม่สามารถหาข้อโต้แย้งได้เลย ต่อหน้าธารกำนันจะให้เสียหน้าตำแหน่งท่านย่าก็มิได้ ก็ได้แต่โมโหจนหน้าซีด
“พูดได้เยี่ยมมาก!” เจียงอันเฉิงตบเข้าที่ขา เพียะ พอเห็นสีหน้าเฝิงเหล่าฮูหยินไม่สู้ดีนักจึงพูดปลอบ “ท่านแม่ใจเย็นก่อน ลูกจะเขียนจดหมายและสินสอดไปยกเลิกงานสมรสที่จวนอันกั๋วกงเดี๋ยวนี้!”
เฝิงเหล่าฮูหยินถึงกับจุกอยู่ที่คอพูดไม่ออก
เจียงอันเฉิงจึงใช้โอกาสนี้เตะเจียงจั้นหนึ่งที “ยังคุกเข่าอยู่ตรงนี้ทำไม ลุกขึ้นไปช่วยข้าเตรียมของสิ!”
“ขอรับ!” เจียงจั้นขานตอบ พลางกะพริบตาให้เจียงซื่อ จากนั้นก็วิ่งตามเจียงอันเฉิงไปทันที
“นี่มัน” ความโมโหที่จุกแน่นอยู่ตรงออก ในที่สุดมันก็ถูกเปล่งออกมา แต่ตอนนั้นบุตรชายคนโตกับหลานชายคนรองหนีไปหมดแล้ว เหลือเพียงเจียงซื่อที่ยังระบายอารมณ์ต่อได้
เจียงซื่อกะพริบตาปริบๆ แล้วน้ำตาก็พลันเอ่อล้น พร้อมกับย่อตัวลงต่อหน้าเฝิงเหล่าฮูหยิน “ท่านย่า แม้หลานรู้สึกดีใจมากที่ได้ยกเลิกงานสมรสกับคนที่ไม่อยู่ในกรอบอย่างเขา แต่การที่สตรีหญิงถูกยกเลิกการสมรสก็ไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดี... หลานรู้สึกไม่สบายใจเจ้าค่ะ ขอไปพักก่อนนะเจ้าคะ”
แล้วเจียงซื่อก็หายไปด้วยอีกคนในเวลาเพียงสั้นๆ เหลือไว้เพียงเฝิงเหล่าฮูหยินที่อารมณ์ยังค้างอยู่อย่างนั้น
“เฝิงเหล่าฮูหยิน งานแต่งงานนี้ยกเลิกแล้วจริงๆ หรือเจ้าคะ” คนที่เอ่ยถามคืออาสะใภ้รองเซียวซื่อของเจียงซื่อ
เจียงซื่อสูญเสียแม่ไปตั้งแต่ยังเล็ก แล้วเจียงอันเฉิงไม่ได้แต่งงานใหม่ ฉะนั้นคนที่มีอำนาจดูแลจวนปั๋วทั้งหมดก็ตกเป็นของเซียวซื่อ
เซียวซื่อเป็นคนเก่ง แม้ฐานะทางตระกูลฝั่งแม่นั้นธรรมดา แต่นายท่านรองเป็นคนใจสู้ ได้เข้าสู่เส้นทางการเป็นขุนนาง จนได้สถานะเป็นจิ้นซื่อ[footnoteRef:1] ปัจจุบันดำรงตำแหน่งเส้าชิงในศูนย์พิทักษ์อาชา เจียงชังบุตรคนโตได้สืบทอดพรสวรรค์แห่งนักอ่านมาจากบิดา เมื่อเทียบกับเด็กในวัยเดียวกันแล้วถือว่าพอมีชื่อเสียงบ้างแล้วเล็กน้อย [1:  จิ้นซื่อ หมายถึง ชื่อคุณวุฒิของผู้ที่สอบผ่านระบบการสอบเข้ารับราชการระดับราชสำนัก หรือระดับราชวังที่จะจัดขึ้นทุกๆ 3 ปี]
หากนำมาเทียบกัน อำนาจของเรือนใหญ่ค่อนข้างน้อย เรื่องที่พอตัดสินใจได้ก็คงเป็นงานสมรสของเจียงซื่อ
แน่นอนว่าข้อได้เปรียบข้อนี้ก็ไม่มีแล้วเช่นกัน
เซียวซื่ออยากให้เป็นเช่นนี้ไปเรื่อยๆ ถ้าไม่เช่นนั้น ครอบครัวว่าที่สามีของเจียงซื่อจะต้องกดทับครอบครัวสามีของบุตรสาวของตนลงไปอีกแน่ๆ แต่นางเข้าใจดีว่านายท่านรองเจียงเองก็ให้ความสำคัญกับงานสมรสในครั้งนี้เป็นอย่างมาก จึงได้เอ่ยถามออกไปเช่นนั้น
เฝิงเหล่าฮูหยินได้สติ จึงสั่งบ่าวรับใช้ “ไปเรียกนายท่านรองกลับจากที่ทำการเดี๋ยวนี้!”
ในเรือนไห่ถัง เจียงซื่อเพิ่งจะได้ความสงบกลับมา แล้วอาเฉี่ยวก็พรวดเข้ามารายงาน “คุณหนู เหล่าฮูหยินส่งคนไปเชิญนายท่านรองแล้วเจ้าค่ะ”
เจียงซื่อไม่รู้สึกแปลกใจ พลางสั่งอาหมานออกไป “ไปเชิญคุณชายรองมาหน่อย”
เวลาผ่านไปไม่นาน เจียงจั้นก็เดินเข้ามาท่าทางสบายใจเฉิบ
เจียงซื่ออดขมวดคิ้วไม่ได้ “เหตุใดพี่รองถึงทำตัวลับๆ ล่อๆ เหมือนโจรเล่า”
พอได้สบตาอันแวววาวของน้องสาว ทันใดนั้น เจียงจั้นก็ไม่รู้จะเอามือเท้าวางไว้ที่ไหน ใบหูเริ่มเป็นสีแดงพลางเอ่ย “ท่านย่ากำลังโกรธข้าอยู่ ถ้ารู้ว่าข้ามาหาเจ้า จะพลอยทำให้เจ้าลำบากไปด้วย...”
“ไม่หรอกเจ้าค่ะ ท่านย่าเป็นคนที่แบ่งแยกการลงโทษกับการให้รางวัลที่ชัดเจน เป็นคนจิตใจกว้างขวาง”
“เจ้าพูดจริงรึ” เจียงจั้นแสดงสีหน้าประหลาดใจ
เจียงซื่อยิ้มอย่างแผ่วเบาหนึ่งที “พี่รองฟังไว้ก็พอเจ้าค่ะ”
“ข้าก็ว่า ท่านย่าใช่คนแบบนั้นที่ไหนกัน!” เจียงจั้นถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางมองสายตาอันเงาวับของเจียงซื่อ
เมื่อก่อน เขาอยากทำความสนิทสนมกับน้องสาวมาก แต่มักรู้สึกว่าน้องสาวของตนเป็นคนที่หาถึงได้ยาก ถ้าคิดอยากจะพูดเสียงดังหน่อย ยังต้องคิดแล้วคิดอีก แต่ตอนนี้เขากลับพบว่าน้องสาวของเขาน่ารักขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก
“พี่รองหยุดวิจารณ์ท่านย่าก่อนเถอะ หากแพร่งพรายออกไปจะกลายเป็นขี้ปากผู้อื่นได้”
ใบหน้ารูปงามของเจียงจั้นแสดงไว้ด้วยรอยยิ้มอย่างคนโง่ “ข้าจะพูดต่อหน้าน้องเท่านั้น ว่าแต่ น้องสี่เรียกข้ามาด้วยเหตุอันใดรึ”
“พี่รองนั่งลงเสียก่อน” เจียงซื่อชี้ไปที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง ส่วนนางนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม
อาเฉี่ยวยกน้ำชาวางไว้ด้านหน้าเจียงจั้น
เจียงจั้นยกน้ำขาขึ้นดื่มหนึ่งอึก
แม้เขาไม่ชอบการชิมชาและแต่งกลอน แต่เพื่อไว้หน้าน้องสาว เขาย่อมยอมทำได้
“พี่รองไปหอนางโลมปี้ชุนบ่อยใช่หรือไม่” เมื่อคืนตอนที่เจียงซื่อลงน้ำไปช่วยคน ตอนนี้เล็บมือยังเย็นไม่หาย นางจึงถือถ้วยน้ำชาร้อนๆ เอาไว้พลางเอ่ยถามอย่างยิ้มแย้ม
พรวด—— เจียงจั้นถึงกับสำลักน้ำชาออกมา
เจียงซื่อไม่ได้รีบร้อน ใช้มือกุมแก้วรอพี่ชายสงบสติอารมณ์
เจียงจั้นพยายามเก็บความรู้สึกอยากหนีเอาไว้ พลางเอ่ยด้วยสีหน้าตึงเครียดแต่ฝืนยิ้ม “ใช่ที่ไหนกัน ประตูหอนางโลมปี้ชุนอยู่ที่ไหนข้ายังไม่รู้เลย! ใครมาเป่าหูน้องสี่ล่ะ ถ้าข้ารู้ข้าจะลอกหนังมันออกมาให้หมด!”
อาหมานกับอาเฉี่ยวที่ยืนอยู่ข้างๆ พลันรู้สึกขนลุกซู่
ซึ่งคุณชายรองก็มักทำให้รู้สึกว่า เขาพร้อมที่ฆ่าปิดปากคนได้ตลอดเวลาเช่นกัน
เจียงซื่อวางถ้วยน้ำชาลงที่โต๊ะพลางถอนหายใจ “ก็นึกว่าพี่รองคุ้นเคยเป็นอย่างดี พอช่วยน้องได้บ้าง ถ้าเป็นเช่นนั้น น้องค่อยหาวิธีอื่นก็ได้เจ้าค่ะ”
เจียงจั้นพลันทำตาโต
น้องสี่หมายความอย่างไร ให้ตายเถอะ หรือน้องคิดจะปลอมตัวเป็นชายเข้าไปเที่ยวเล่นในที่แบบนั้นรึ
แล้วก็คล้ายว่าจะเป็นอย่างที่เขาคิด เจียงซื่อเอ่ยอย่างลำบากใจ “หรือถ้าไม่มีวิธีอื่นแล้วจริงๆ น้องคงต้องแวะไปด้วยตัวเองสักหน่อยแล้วล่ะ”
“อย่าเชียวนะ เดี๋ยวข้าไปให้เอง!”
“ท่านพี่ไม่รู้แม้กระทั่งประตูของหอนางโลมปี้ชุนอยู่ที่ไหนมิใช่รึ”
“ไม่ๆ ข้าคุ้นเคยเป็นอย่างดี แค่กๆ ไม่ใช่ ข้าหมายความว่า แม้ข้าจะไม่คุ้นเคย แต่ก็เคยเดินผ่านน่ะ...” เจียงจั้นพลันรู้สึกยิ่งพูดยิ่งไปกันใหญ่ ใบหน้าเริ่มมีอาการร้อนผ่าว
“ถ้าเป็นเช่นนั้น งั้นข้าขอไหว้วานให้พี่รองช่วยไปที่หอนางโลมปี้ชุนให้ข้าหน่อย” เจียงซื่อหยิบสิ่งของชิ้นหนึ่งยื่นให้


## บทที่ 11 ตรอกซอยลับ

ตอนที่ 11 ตรอกซอยลับ
“นี่คือสิ่งใด” เจียงจั้นยื่นมือรับสิ่งของชิ้นนั้นมาดูอย่างละเอียด
สิ่งนั้นคือกระบอกไม้ไผ่ท่อนหนึ่ง ฝากระบอกถูกอุดเอาไว้ สำหรับสัมผัสแรก เจียงจั้นคิดว่าข้างในนี้ต้องมีของอยู่แน่ๆ
เขาอดสูดหายใจลึกไม่ได้ พลางมองหน้าเจียงซื่อด้วยความตื่นเต้น
นี่น้องสี่คงไม่ได้แอบชอบคนชั้นต่ำที่ชอบเที่ยวหอนางโลมหรอกกระมัง อย่าเชียวนะ!
เจียงซื่ออธิบายเสียงเบา “ด้านหลังหอนางโลมปี้ชุนมีตรอกซอยลับอยู่หนึ่งซอย พี่รองเคยสังเกตหรือไม่”
เอ๊ะ...น้องสี่รู้แม้กระทั่งตรอกซอยลับนั่น หรือว่าเคยนัดพบกับคนชั้นต่ำแถวนั้นจริงๆ
สีหน้าของเจียงจั้นแย่ลงกว่าเดิม
ตรอกซอยลับนั่นแทบไม่มีคนไป ได้ยินว่า หลังจากสาวขายบริการที่ใบหน้าเริ่มเหี่ยวย่นและล้มป่วยตาย ก็จะถูกห่อด้วยหญ้าแห้งแล้วยกออกไปทิ้งโดยใช้ตรอกซอยนั้นเป็นทางผ่าน
ส่วนเขารู้จักตรอกซอยนั่นได้ ก็เพราะบังเอิญเคยเห็นคนลากตาแก่มึนเมาคนหนึ่ง ออกมาจากหอนางโลมปี้ชุนแล้วทุบตีเขาอย่างรุนแรงตรงนั้น
“พี่รองไม่รู้จักรึ ถ้าเป็นเช่นนั้น งั้นข้า...”
“ข้ารู้ๆ!”
“งั้นข้ารบกวนพี่รองนำกระบอกไม้ไผ่นี่ไปที่ตรอกซอยลับ ตรงนั้นน่าจะมี ‘กล่องร้องเรียน’ ติดอยู่”
กล่องร้องเรียน คือกระบอกไม้ไผ่ยาวหนึ่งฟุต มักถูกติดตั้งไว้ตามตรอกซอยที่ลับตาคน หากมีใครอยากร้องเรียนพฤติกรรมไม่พึงประสงค์ของขุนนาง สามารถแอบหยอดจดหมายเข้าไปได้ พอถึงเวลาจะมีเจ้าหน้าที่หน่วยตรวจการมาเก็บจดหมายเป็นระยะๆ
ชาติที่แล้ว จวนอันกั๋วกงปิดเรื่องนี้ไว้เงียบสนิท ในจวนปั๋วก็มีท่านย่าช่วยปิดข่าว จึงทำให้เรื่องนี้ไม่ถูกแพร่งพรายออกไป ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีเจ้าหน้าที่หน่วยตรวจการมาสอบสวนจวนอันกั๋วกง
ตอนนี้เรื่องอื้อฉาวของอันกั๋วกงได้กระจายออกไปแล้ว แต่ผู้ตรวจการของสำนักตรวจการไปเข้าเฝ้าร่วมว่าราชกิจตั้งแต่ฟ้ายังมืด จึงยังไม่รู้เรื่องราว ผ่านไปสองสามวันจนเรื่องซาลง แม้เจ้าหน้าที่ตรวจการจะรู้เรื่องแล้วก็ตาม แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะไปสอบสวนเรื่องราวจากจวนอันกั๋วกงเลยแม้แต่น้อย
ครั้งนี้ เจียงซื่อไม่ต้องการให้จวนอันกั๋วกงผ่านพ้นเรื่องนี้ไปง่ายๆ
มีผู้ตรวจการในสำนักตรวจการคนหนึ่งแซ่หนิว ขึ้นชื่อเรื่องไม่สนใจทั้งไม้แข็งและไม้อ่อน วันนี้ หลังจากที่เข้าเฝ้าร่วมว่าราชกิจเสร็จสิ้น เขาก็ได้ส่งคนสนิทไปเก็บจดหมายร้องเรียนที่ถูกหยอดตามกล่องร้องเรียนที่เขาแอบติดตั้งไว้ตรงหอนางโลมปี้ชุน นางจึงขอความช่วยเหลือจากพี่ชาย เพื่อให้เรื่องนี้ถูกผู้ตรวจการหนิวท่านนี้จัดการอันกั๋วกงให้อยู่หมัดในเวลาที่สั้นที่สุด
นางเข้าใจดีว่าเรื่องนี้หาใช่เรื่องน่าประหลาดใจไม่ ผู้ตรวจการหนิวท่านนี้ เมื่อชาติที่แล้ว หลังจากที่เก็บคำร้องเรียนมาแล้วหนึ่งฉบับ เขาได้ทำการฟ้องร้องท่านเสนาบดีแห่งกรมพิธีการในทันที
เสนาบดีกรมพิธีการคือท่านปู่ของชายาเอกของไท่จื่อองค์ปัจจุบัน แต่ในตอนท้าย เรื่องราวเรื่องนั้นกลับได้รับการยืนยันว่าเป็นการฟ้องเท็จ จึงทำให้ผู้ตรวจการท่านนั้นต้องถูกปลดออกจากตำแหน่งไป
แต่ช่างน่าสงสารที่ผู้ตรวจการหนิวเป็นคนหัวรั้น เขากลับเลือกจบชีวิตตัวเองด้วยการวิ่งชนเสา ด้วยเหตุการณ์นี้ เมื่อตอนมีชีวิตอยู่ เขาได้สร้างศัตรูไว้มาก ลูกเมียที่เหลืออยู่ มีชีวิตต่อไปอย่างไร ก็คงนึกภาพออก
จนกระทั่งถึงคราวที่ไท่จื่อทำผิดจนถูกถอนตำแหน่ง เรื่องราวของผู้ตรวจการหนิวถูกคนวางกับดัก จึงได้ถูกเปิดโปงออกมา แต่เรื่องน่าเศร้าที่ได้เกิดขึ้นแล้วนั้น ไม่สามารถหวนกลับไปแก้ไขได้อีก
เจียงซื่อนึกคิด ด้วยนิสัยที่เป็นคนใจร้อนของผู้ตรวจการหนิว เขาน่าจะอยากเล่าเรื่องราวของอันกั๋วกงให้ฮ่องเต้ฟัง
ขอแค่เรื่องที่จี้ฉงอี้ฆ่าตัวตายกับผู้อื่นไปถึงฮ่องเต้ คุณชายสามจี้อยากแต่งงานกับผู้หญิงชนชั้นสูงอีกก็คงกลายเป็นเรื่องที่เอื้อมไม่ถึงอีกต่อไป ถึงเวลานั้น ไม่แน่ว่าอาจได้อยู่ครองคู่กับเฉี่ยวเหนียงไปตลอดชีวิต และหยุดทำร้ายผู้หญิงอื่นก็เป็นได้
หากสามารถช่วยชีวิตผู้ตรวจการหนิวไว้ได้ แล้วยังทำให้คู่รักคู่หนึ่งได้ครองคู่กัน เจียงซื่อรู้สึกว่าตัวเองได้กระทำในสิ่งเห็นแก่ความรู้สึกของผู้อื่นเป็นอย่างมากแล้วล่ะ
“กล่องร้องเรียนคือสิ่งใดกัน” เจียงจั้นรู้สึกงุนงงกับสิ่งของสิ่งนั้น
เจียงซื่อมองหน้าพี่ชายพลางถอนหายใจ
เหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน กลิ่นเดิมไม่มีเปลี่ยน พี่ชายของนางยังคงเป็นคนไร้ความสามารถเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน!
พออธิบายว่า ‘กล่องร้องเรียน’ คือสิ่งใดจนกระจ่าง เจียงจั้นพลันแสดงสีหน้าตื่นเต้นในทันใด “มีสิ่งของน่าสนุกเช่นนี้อยู่ด้วยหรอกรึ ถ้ารู้แต่แรก ข้าคงเขียนจดหมายร้องเรียนบ้างแล้ว”
“พี่รองอย่าได้ทำเป็นเล่นไป จดหมายที่เปิดโปงพฤติกรรมไม่พึงประสงค์ของผู้อื่นล้วนถูกมองว่าเป็นภัยพิบัติอันใหญ่หลวง หากถูกแพร่งพรายออกไปแล้วถูกผู้อื่นมองลายมือออก จะเป็นเรื่องเอาได้”
“เช่นนั้นรึ” เจียงจั้นพยักหน้าด้วยความเสียดาย
“พี่รองรีบไปเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทันผู้ตรวจการฟ้องร้องจวนอันกั๋วกงนะเจ้าคะ ท่านย่ากำลังเรียกท่านอารองกลับมา เรื่องใหญ่ๆ ในจวน ท่านย่ากับท่านอาเป็นคนตัดสินใจ ข้าคิดว่าท่านอาก็คงไม่เห็นด้วยกับการยกเลิกงานสมรสแน่”
“น้องสี่สบายใจได้ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ล่ะ จะไม่ให้กระทบถึงเรื่องของเจ้าแน่ๆ!”
“พี่รอง เอาตะเกียบไม้คู่ไปด้วย อย่าลืมคีบกระบอกไม้ไผ่อันเล็กที่อยู่ข้างบนสุดกลับมาด้วยนะเจ้าคะ”
กระบอกไม้ไผ่อันเล็กที่อยู่ด้านบนสุดก็คือจดหมายเกี่ยวกับเสนาบดีกรมพิธีการ
“ทำไมล่ะ”
“ไว้ข้าอธิบายให้พี่รองฟังอีกที จะไม่ทันการแล้วเจ้าค่ะ”
พอเจียงซื่อเอ่ยเร่ง เจียงจั้นก็ลืมความสงสัยทันที พอเก็บกระบอกไม้ไผ่เสร็จก็ออกเดินทางทันที
เจียงซื่ออดขำไม่ได้
พี่รองเป็นเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน ถึงอยากรู้มาก แต่พอหันหลังก็ลืมทันทีเสียอย่างนั้น
เจียงจั้นหนีบกระบอกไม้ไผ่เอาไว้ เดินตรงไปยังหอนางโลมปี้ชุนโดยไม่ให้เสียเวลาแม้แต่น้อย
ช่วยไม่ได้ ใครสั่งให้เขาคุ้นเคยเส้นทางนั้นเป็นอย่างดีล่ะ
ช่วงเวลายามเช้า เป็นช่วงเวลาที่หอนางโลมปี้ชุนเงียบสงบมากที่สุด ประตูใหญ่ปิดสนิท โคมไฟสีแดงใต้หลังคาถูกดับไฟไว้แต่แรก กำลังแกว่งไปมาตามแรงของลม ช่างดูเงียบเหงาไร้สีสัน
ช่วงเช้าเป็นช่วงพักผ่อนของคนในหอนางโลม พอตกเย็น โคมไฟจะถูกจุดจนสว่าง สีสันและความคึกคักของหอนางโลมปี้ชุนก็จะเริ่มขึ้นอีกครั้งในเวลานั้น
เจียงจั้นทำตามสิ่งที่เจียงซื่อบอกไว้ ว่าให้แอบเข้าไปในตรอกซอยลับนั่น แล้วก็เป็นเช่นนั้นจริง เขาหากล่องร้องเรียนเจออยู่ตรงแถวอิฐสีเงินด่าง
ก่อนอื่น เขาใช้ไม้ตะเกียบคู่ คีบกระบอกไม้ไผ่ตรงปากกล่องออกมาก่อน จากนั้นค่อยหยิบกระบอกไม้ไผ่อันใหม่ใส่เข้าไป เจียงจั้นที่ปฏิบัติภารกิจเสร็จสิ้นควรเดินทางกลับทันที แต่พอคิดบางอย่างขึ้นได้ เขากลับปีนขึ้นไปอยู่บนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งเรียบร้อยแล้ว
นี่เป็นช่วงฤดูใบไม้ผลิ ใบ้ไม้กำลังผลิบานเป็นจำนวนมาก มากจนสามารถปิดตัวเขาได้มิดชิด
เจียงจั้นนั่งรออยู่บนก้านไม้จนอยากนอนหลับ แต่แล้วก็ได้ยินเสียงเท้ากระทบพื้นเบาๆ ดังขึ้นมา
ความง่วงของเขาหายไปในพริบตา พลางแหวกใบไม้ออกเพื่อส่องดูความเคลื่อนไหวข้างล่าง
บุรุษอายุน้อยรูปงามคนหนึ่งมองซ้ายมองขวาดูลาดเลา จากนั้นเอาตัวแนบกับกำแพงเดินเข้ามาเงียบๆ เมื่อเดินมาถึงหน้ากล่องร้องเรียนก็หยิบจดหมายร้องเรียนออกมาพร้อมกับมองซ้ายมองขวาอีกครั้ง จากนั้น เขาเก็บจดหมายใส่ในอ้อมอกและวิ่งออกจากตรงนี้ทันที
เจียงจั้นจับคางพลางพูดพล่ามอยู่คนเดียว “มีคนมาหยิบกล่องร้องเรียนในเวลานี้จริงๆ ด้วย”
น้องสี่รู้ได้อย่างไรกันนะ
แต่น้องสี่เป็นคนฉลาดตั้งแต่เด็ก ถ้าจะรู้อะไรเหล่านี้มากกว่าเขาก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลก อืม คงเป็นเช่นนั้นล่ะ
เมื่อเจียงจั้นเตรียมตัวไต่ลงไป พลันมีเสียงเท้ากระทบพื้นดังขึ้นอีกครั้ง
เขาตะลึงตกใจมากจนต้องรีบซ่อนตัว
เสียงย่ำเท้าครั้งนี้เบากว่าคนก่อนหน้านี้มาก ท่าทางต่างๆ ยิ่งละเมียดละไมกว่ามาก เขามาถึงตำแหน่งหยอดจดหมายลงกล่องร้องเรียนด้วยความรวดเร็วดุจมังกรที่แวกว่ายอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็สอดส่องรูที่ทำขึ้นด้วยแววตาวิบวับ
นี่ใครกัน มาจากที่ไหนอีกละนี่
เจียงจั้นครุ่นคิดอย่างเงียบๆ
จู่ๆ คนนั้นก็พลันเงยศีรษะขึ้น สายตาคู่นั้นมองทะลุใบไม้จนเหมือนได้สบตากับเจียงจั้น
แรงพิฆาตรคู่นั้นพลันครอบเขาไว้ทั้งตัว เจียงจั้นเองถึงกับชาไปทั้งตัว
มองไม่เห็นข้า มองไม่เห็นข้า
เจียงจั้นพูดปลอบใจตัวเอง พอกำลังจะพูดรอบที่สาม เขาพลันกระโดดลงจากต้นไม้เตรียมวิ่งหนี
เพราะในเวลานี้เช่นนี้ อย่าได้หาเรื่องใส่ตัวอีกจะดีเสียกว่า การหนีคงเป็นแผนการที่ดีที่สุดแล้ว!
แต่คนนั้นกลับเร็วปานฟ้าผ่า ยื่นมือคว้าแขนเจียงจั้นและดึงกลับมาได้ทัน
เมื่อหมดหวังกับการหนีแล้ว เจียงจั้นไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีก จึงหันกลับมาเผชิญหน้าแทน
สำหรับคนที่ก่อเรื่องเป็นกิจวัตรอย่างเขา ฝีมือการต่อสู้ก็ต้องฝึกไว้บ้าง
แต่พอบังเอิญได้เจอกับคู่ต่อสู้ที่เก่งกว่า เจียงจั้นก็เข้าใจความแตกต่างของผู้มีฝีมือจริงๆ กับพวกเสเพลเกเรทันที
ระยะห่างนั่นมันเกือบพอๆ กับทางช้างเผือกเชียวนะ
เขากลับถูกคนรัดแขนคล้องเท้าในเวลาเพียงพริบตา จากนั้นแสงอันเยือกเย็นกวาบผ่านตรงหน้าเขา
ให้ตายเถอะ เงินที่ติดไว้กับร้านเหล้าจุ้ยเซียวยังไม่ได้ไปคืนเลย!


## บทที่ 12 บุรุษ

ตอนที่ 12 บุรุษ
เมื่อเจียงจั้นหลับตารอความตาย จู่ๆ เสียงตุบ ก็ดังขึ้น ต่อด้วยเสียงมีดแทงเข้ากับสิ่งของบางอย่าง
เขาตะโกนร้องลั่น พลันเอามือจับท้องอิงกำแพง
แสงตะวันส่องไม่ถึงกำแพงในตรอกซอยลับตลอดปี แม้เป็นฤดูใบไม้ผลิ ก็ยังเย็นและร่มรื่นอยู่เสมอ
เจียงจั้นหลับตาพร้อมเอามือดันกำแพงเอาไว้ เมื่อสัมผัสถึงของเหลวลื่นๆ หน้าเขาก็เริ่มซีดขาว
ตายแน่ๆ เลือดของเขาได้เปื้อนไปทั้งกำแพงแล้ว เขาตายแล้วใช่หรือไม่
มีสิ่งของบางอย่างกำลังดึงเสื้อของเจียงจั้น
เจียงจั้นได้ยินเสียง หวืด ดังขึ้นในสมอง
ยมบาลเขาวัวมารับเขาเร็วปานนี้เลยรึ
ไม่ได้ เขายังตายไม่ได้ น้องสี่ยังรอเขากลับไปรายงานอยู่เลย!
เจียงจั้นลืมตาขึ้น พลันได้สบตากับ ‘ยมบาลเขาวัว’ ที่ดึงเสื้อผ้าเขาพอดี
หูของมันตั้งขึ้น มีใบหน้ายาว แล้วมันก็พ่นลมหายใจออกทางจมูก มันยังมีขนสีเหลืองเข้มขึ้นเต็มตัว...
อืม รูปลักษณ์นี้ ต่างจาก ‘วัว’ ลิบลับ น่าจะเป็นหน้าม้ามากกว่า!
เจียงจั้นสำรวจอยู่พักใหญ่ แล้วจึงลงข้อสรุป
“พี่ม้า ข้ายังตายไม่ได้ ข้ามีท่านพ่อที่พิการ มีน้องสาวที่อ่อนแอ พวกเขาต้องพึ่งข้าในการใช้ชีวิต ได้โปรดปล่อยข้าไป ได้โปรดปล่อยข้ากลับสู่โลกเถอะ”
‘หน้าม้า’ แยกเขี้ยว โฮ่ง
เจียงจั้นพูดไม่ออกสักคำ ราวกับคนที่ถูกคนบีบคอเอาไว้ เพราะ ‘หน้าม้า’ นั่นเบิกตาโตจ้องเขาแล้วลั่นเสียง ‘โฮ่ง’
เหมือนมีบางอย่างไม่ถูกต้อง
“เอ้อร์หนิว กลับมา!” พลันมีเสียงเรียบดังขึ้น
เจียงจั้นตกใจสะดุ้ง พลันหันไปมอง จึงเห็นเป็นบุรุษคนหนึ่ง ซึ่งได้ยืนห่างออกไปราวสิบอิงฉื่อ
บุรุษคนนั้นอายุราวๆ สิบเจ็ดสิบแปด แต่สูงกว่าเขาเกือบสองนิ้ว รูปคิ้วโค้งเรียวยาว ดวงตาสีดำเงางาม ใบหน้าเย็นชาแทบไม่แสดงสีหน้าใดๆ ราวกับดาบเลื่องชื่อที่ซ่อนไว้ในฝักมีด แทบไม่กล้าสบตาด้วย
“เจ้าเป็นใคร” เจียงจั้นตะลึงตกใจ
“ข้าเป็นคน” บุรุษตอบกลับ
“แล้วนั่นคือ——” เจียงจั้นก้มหัวอย่างลำบาก พลางชี้ไปยังเจ้า ‘หน้าม้า’ ที่เดินกะเผลกไปหาบุรุษผู้นั้นด้วยสีหน้าที่ดูซับซ้อน
บุรุษมองลึกเข้าไปในดวงตาของเจียงจั้น พลางเปล่าออกมาคำหนึ่ง ‘สุนัข’
ในเสี้ยวเวลานั้น เจียงจั้นสัมผัสได้ถึงความตลกที่มาจากบุรุษผู้นั้น
แค่กๆๆๆ เจียงจั้นใช้เสียงไอกลบเกลื่อนความอาย
บุรุษลูบหัวเจ้าสุนัขตัวนั้น พลางเอ่ยเตือน “ถ้าไม่กลับกันอีก เดี๋ยวคนๆ นั้นก็ตื่นหรอก”
เจียงจั้นก้มหัวลง ถึงได้พบว่าคนที่โจมตีเขาก่อนหน้านี้ล้มอยู่ตรงหน้าเขา
“เขาตายแล้วหรือ”
“ยัง แค่สลบน่ะ”
เจียงจั้นดูมือของตัวเอง พบว่าเปื้อนไปด้วยสิ่งของที่มีสีเขียว จึงบ่นงึมงำ “นี่มันอะไรกัน”
“ไถเสี่ยน[footnoteRef:1]น่ะ” บุรุษตอบกลับอย่างเรียบๆ และยังใช้นิ้วชี้ให้ดู “จากบนกำแพง” [1:  ไถเสี่ยน หญ้ามอสส์]
เจียงจั้นมองตาม ถึงได้เข้าใจว่า ของเหลวที่เขาสัมผัสโดนเมื่อครู่นี้ มันมาจากตรงนี้นี่เอง
ที่แท้ไม่ใช่เลือดของเขา แต่คือมอสส์!
การได้รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร มันทำให้เจียงจั้นถึงกับหน้าแดง พลางเอ่ยด้วยความเขิน “งั้นเรารีบหนีกันเถอะ”
“อืม หนีไปพร้อมกันเลย” บุรุษพยักหน้าหงึกๆ
ความคิดประหลาดๆ พลันแล่นขึ้นในหัวของเจียงจั้น
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด บุรุษคนนี้ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นคนเข้าถึงยาก แต่เขากลับเป็นมิตรกับเขาเป็นอย่างมาก
ใบหน้ารูปงามก็กลายเป็นข้อดีได้อย่างนั้นรึ
ไม่น่าใช่ บุรุษคนนี้รูปงามกว่าเขาเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น
บางทีคงเป็นคนที่เข้าใจซึ่งกันและกันล่ะกระมัง
คนสองคนกับสุนัขหนึ่งตัว พากันวิ่งออกจากตรอกซอยลับอันยาวจนถึงหน้าถนนที่เต็มไปด้วยความคึกคักด้วยลมหายใจเพียงฮึดเดียว
ใต้แสงตะวันที่กำลังสาดส่อง เจียงจั้นพลันเกิดความรู้สึกเหมือนเป็นผู้รอดจากภัยพิบัติ เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ กุมมือพร้อมกับยิ้มให้บุรุษผู้นั้น “ขอบใจเจ้ามากที่ช่วยชีวิตข้าไว้ ไม่ทราบว่าท่านมีนามว่าอย่างไรหรือ”
บุรุษชะงักไปครู่หนึ่งถึงกล่าว “เจ้าเรียกข้าว่าอวี๋ชีก็ได้”
แนะนำตัวเสร็จ ก็ยังมิวายแนะนำสุนัขตัวใหญ่ข้างกายด้วย “มันชื่อเอ้อร์หนิว”
อายุของบุรุษคนนี้น่าจะมากกว่าตนหนึ่งหรือสองปี เจียงจั้นจึงเรียกขานออกไป ‘พี่อวี๋ชี’ จากนั้นโบกมือกับสุนัข “ว่าไง เอ้อร์หนิว”
สุนัขมองหน้าเจียงจั้นด้วยความมึนงง จากนั้นก็หันหน้าหนี
โดนสุนัขเมินหน้าหนีซะงั้น ข้าก็แค่เข้าใจผิดคิดว่าเป็น ‘หน้าม้า’ เอง ยังจำได้อยู่อีกหรือ!
เจียงจั้นส่งเสียง ฮึ่ม ใส่หนึ่งที แล้วเอ่ยถามอวี๋ชี “ไม่ทราบว่าเรือนของพี่อวี๋ชีอยู่ทางไหน ข้าน้อยจะขอเข้าไปเยี่ยมเพื่อแสดงความขอบคุณ”
หากพี่อวี๋ชีอยากทำความดีแบบไม่เปิดเผยชื่อ ไม่เปิดเผยที่อยู่อาศัยละก็ งั้นเขาก็จะรบเร้าให้ถึงที่สุดให้ได้
คนอย่างเจียงจั้นไม่ใช่คนไม่รู้จักตอบแทนบุญคุณคนหรอกนะ
“ข้าพักอยู่ที่ตรอกเชวี่ยจื่อ ด้านหน้าประตูมีต้นพุทราคอหักตรงนั้นน่ะ”
เจียงจั้นถึงกับพูดไม่ออก
เหตุใดผู้มีพระคุณถึงไม่เดินตามบทล่ะ
“บังเอิญเชียว ตรอกเชวี่ยจื่ออยู่ไม่ไกลจากเรือนของข้า ข้าแซ่เจียง ชื่อจั้น เป็นลำดับรุ่นหลานลำดับที่สองของจวนตงผิงปั๋ว พักอยู่ตรงตรอกอี้เฉียน ไม่ไกลจากตรอกเชวี่ยจื่อนัก”
“เจียงจั้น” อวี๋ชีพูดซ้ำพร้อมด้วยรอยยิ้ม
“ใช่ๆ เจียงจั้นนั่นล่ะ” เจียงจั้นได้ยินบุรุษขานชื่อเขาด้วยเสียงใสชัดเจน ก็รู้สึกขนลุกไปทั้งหัว
คนๆ นี้นี่มันเป็นปีศาจที่โผล่มาจากไหนกันละเนี่ย เสียงไพเราะเสนาะหูมาก เขาที่เป็นผู้ชาย ฟังแล้วยังรู้สึกใจเต้นตึกตัก
โฮ่งง
เจียงจั้นสบตากับสุนัขด้วยหน้าดำคล้ำเครียด ปากกระตุกเล็กน้อย
สัตว์จอมทำลายบรรยากาศ
สุนัขไม่สนใจเมินหน้าหนีอีกครั้ง
“พี่อวี๋ ข้ายังมีธุระขอลากลับก่อน ไว้ข้าจัดการเสร็จแล้วข้าจะรีบไปเยี่ยมท่าน”
“อืม” อวี๋ชีตอบสั้นๆ พลางพยักหน้าเข้าใจ
“ปกติพี่อวี๋อยู่ที่เรือนเวลาไหนหรือ”
ริมฝีปากของอวี๋ชีเป็นรูปโค้งเล็กๆ “ข้าพร้อมต้อนรับทุกเวลา”
ไม่ได้ๆ ถ้าขืนคุยต่อ ต้องเกิดความสงสัยในตัวเองเป็นแน่ เจียงจั้นแสดงความขอบคุณอีกครั้ง แล้วจึงรีบกลับจวนทันที
ดอกไม้ในเรือนไห่ถังบานสะพรั่งเต็มสวน มีจิ้งหรีดตัวหนึ่งส่งเสียงไม่หยุด แต่ไม่รู้ว่าซ่อนอยู่ตรงไหน
เจียงซื่อถือหนังสือไว้หนึ่งเล่มและพิงอยู่กับต้นไห่ถังต้นหนึ่ง แต่ใจกลับเหม่อลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
เหตุใดพี่รองถึงยังไม่กลับมาอีก จะเกิดอะไรขึ้นหรือไม่นะ
“คุณหนู คุณชายรองกลับมาแล้วเจ้าค่ะ” อาเฉี่ยวเปิดประตูเรือนออก พร้อมกับพาเจียงจั้นเดินเข้ามา
“น้องสี่...”
เจียงซื่อส่ายหัว เพื่อให้เจียงจั้นหยุดพูดก่อน “เข้ามาคุยด้านในเจ้าค่ะ”
พอเข้ามาถึงด้านใน เจียงจั้นก็นั่งลงที่เก้าอี้ทันที จากนั้นก็หันไปบอกอาเฉี่ยวอย่างไม่เกรงใจ “รีบเทน้ำชามาบรรเทาความตกใจของข้าหน่อย”
อาเฉี่ยวมองหน้าเจียงซื่อหนึ่งที
เจียงซื่อพยักหน้าเบาๆ อาเฉี่ยวถึงยอมไปหยิบ และเดินกลับมาพร้อมถ้วยน้ำชาด้วยความรวดเร็ว
เจียงซื่อส่งสัญญาณให้อาเฉี่ยวออกไปรอข้างนอกก่อน นางรอเจียงจั้นดื่มน้ำชาไปครึ่งแก้วเพียงอึดใจเดียวอย่างอดทน แล้วจึงเอ่ยถาม “พี่รองเจอเรื่องอะไรมาหรือเจ้าคะ”
เจียงจั้นวางแก้วน้ำชาลงที่โต๊ะ หยิบผ้าออกมาเช็ดมุมปาก แล้วจึงเริ่มเล่า “น้องสี่ ทุกอย่างเป็นดั่งที่น้องสี่ว่าไว้จริงๆ มีคนไปหยิบของในกล่องร้องเรียนจริงๆ ด้วย”
เจียงซื่อขมวดคิ้ว “แล้วพอพี่รองหยอดเสร็จ พี่ไม่ได้ออกจากตรงนั้นทันทีรึ”
ช่างเป็นพี่ชายที่เชื่อถือไม่ได้เสียจริง
เจียงจั้นหัวเราะด้วยความเขิน “ก็ข้าสงสัยนี่ ว่าจะมีคนมาจริงหรือไม่”
“หลังจากนั้นล่ะ”
“จากนั้นก็มีคนมาหยิบกล่องร้องเรียนไป แต่ข้ายังไม่ทันเดินจากไป ก็มีคนเข้ามาอีก!”
“มีคนมาอีกรึ เขาเห็นหน้าพี่รองแล้วอย่างนั้นรึ”
“ใช่ที่ไหนกันล่ะ!” เจียงจั้นปฏิเสธอย่างฉับพลัน พอได้สบตากับเจียงซื่อ เขาจึงสารภาพ “ก็เห็น ไม่เพียงแค่เห็น แต่คนๆ นั้นยังคิดจะฆ่าข้าด้วย”
“แล้วพี่รองหนีมาได้อย่างไร” เจียงซื่อฟังจนเริ่มกลัว
เจียงจั้นดื่มน้ำชาที่เหลือจนหมดแก้ว เพื่อห้ามความอยากพูดโอ้อวดของตนเอาไว้ “ตอนนั้นข้านึกว่าช้าไป แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วกว่าที่คิด แล้วก็มีคนเดินมาอีก!”
เจียงซื่อ “…”
พี่รองไม่ได้เรื่องขนาดนี้ นางเองก็รู้สึกเป็นทุกข์ไม่น้อย


## บทที่ 13 อวี๋ชี

ตอนที่ 13 อวี๋ชี
ระหว่างรอเจียงซื่อยกยอปอปั้นเอ่ยถามอีก เจียงจั้นก็หมุนถ้วยน้ำชาไปมา
เจียงซื่อรู้สึกทั้งโกรธทั้งขำ แต่ที่มีมากกว่านั้นคือความกลัว
“ถ้าเช่นนั้น บุคคลที่สามเป็นคนช่วยชีวิตท่านพี่ไว้อย่างนั้นรึ”
“ใช่ เป็นถึงผู้มีพระคุณของข้าเชียวนะ! ในตอนแรก ข้าว่าข้าควรเชิญเขาไปดื่มสุราที่ร้านเหล้าที่ดีที่สุดของเมืองหลวงสักหน่อย แต่พอนึกได้ว่าน้องสี่ยังรอข้าอยู่ที่เรือน ข้าจึงต้องเปลี่ยนวันและไปขอบคุณด้วยตัวข้าเองดีกว่า” เจียงจั้นวางถ้วยน้ำชาลงพร้อมด้วยสีหน้าผิดหวัง “คงเสียมารยาทน่าดู”
เจียงซื่อเอ่ยถามรายละเอียดของเรื่องราวเสร็จ ก็รู้สึกเริ่มเป็นห่วงเจียงจั้นขึ้นมา
คนที่อยากฆ่าพี่รองอาจเป็นคนที่จะใส่ร้ายผู้ตรวจการหนิวก็เป็นได้ แล้วตอนนี้ เขาเห็นหน้าตาของพี่รองแล้ว ในภายหลังเขาจะมาทำร้ายพี่รองไหมนะ
“พี่รองบอกว่าจะไปขอบคุณด้วยตัวเอง แปลว่าพี่รู้นามและที่อยู่ของผู้มีพระคุณของท่านพี่หรือเจ้าคะ”
“ใช่ เขามีนามว่าอวี๋ชี พูดถึงก็รู้สึกบังเอิญมาก เขาพักอยู่ตรอกเชวี่ยจื่อซึ่งอยู่ไม่ไกลจากพวกเราเลย...”
คำพูดหลังจากนั้นเจียงซื่อแทบไม่ได้ฟัง นางคว้าแขนเสื้อเจียงจั้น ขวับ พอใช้แรงดึงมากเข้า เส้นเลือดตรงหลังมือก็ปูดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด “มีนามว่าอวี๋ชีจริงหรือ”
เจียงจั้นตะลึงตกใจกับสีหน้าที่เปลี่ยนไปกระทะหันของเจียงซื่อ พลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย “น้องสี่เป็นอะไรไป”
เจียงซื่อเก็บสีหน้าและปล่อยแขนเสื้อเจียงจั้นทันที จากนั้นก็ทัดไรผมไว้หลังใบหูเพื่อกลบเกลื่อนปฏิกิริยาเมื่อครู่ แต่ไม่ว่านางจะพยายามอย่างไรก็ไม่อาจปิดบังสีหน้าที่ซีดขาวไปแล้วได้ เพราะมันไม่สามารถทำให้กลับมาเป็นปกติในเวลาอันสั้นได้
เจียงจั้นมองดูเจียงซื่ออย่างสงสัย “อย่าบอกว่าน้องสี่รู้จักอวี๋ชี”
เจียงซื่อฝืนยิ้ม แล้วคำว่า ‘อวี๋ชี’ ก็ทำให้นางรู้สึกวูบวาบภายในใจ
“อวี๋ชีมีหน้าตาเป็นอย่างไรหรือเจ้าคะ”
“หา?” เจียงจั้นกะพริบตาปริบๆ
แปลก น้องสาวถามหน้าตาของบุรุษด้วยเหตุใดกัน
เมื่อเห็นเจียงจั้นไม่ตอบ เจียงซื่อจึงถามต่อ “เป็นหนุ่มรูปงาม ถือว่าเป็นบุรุษรูปหล่อเหลาที่หาพบได้ยากใช่หรือไม่”
เจียงจั้นไม่อยากพูดสิ่งใดอีกแล้ว
ถึงว่า น้องสี่มีความสนใจในพี่อวี๋ชีถึงเพียงนี้ ที่แท้ก็เคยพบหน้ามาแล้วนี่เอง พี่อวี๋ชีมีรูปงามขนาดนี้ หากน้องสี่ถึงกับลืมหน้าไม่ลงก็คงไม่แปลก
หากน้องสี่ยิ่งรู้ว่าอวี๋ชีก็คือปี่อวี๋ชีละก็ ก็จะมีโอกาสได้รู้จักกันน่ะสิ
ไม่ได้เชียวนะ การที่พี่อวี๋ชีโผล่อยู่แถวหอนางโลม นั่นหมายความว่าเขาเป็นคนเสเพล คนเช่นเขา หากคบเป็นเพื่อนคงเข้ากันได้เป็นอย่างดี หากมาเป็นน้องเขย เขาคงไม่ยอม
“ข้าว่าไม่ ความจริงพี่อวี๋ชีเป็นชายร่างใหญ่ตัวบึกบึน ไม่เช่นนั้นจะยื่นมือไปช่วยพี่ของเจ้าออกจากอันตรายได้อย่างไร” เจียงจั้นแอบยกนิ้วให้กับความฉลาดของตนเอง
เจียงซื่อรู้สึกโล่งอกพลางถอนหายใจ รอยยิ้มที่แสดงออกมาก็ดูผ่อนคลายขึ้น “ถ้าเช่นนั้น พี่รองอย่าลืมเลี้ยงสุราเขาล่ะ บุญคุณเพียงหยดน้ำแต่ควรตอบแทนบุให้มากเท่าต้นน้ำ เพราะเป็นบุญคุณแห่งการช่วยชีวิตเชียวนะ”
ดูเหมือนว่านางอ่อนไหวมากเกินไป คนแซ่อวี๋ที่อยู่บนโลกใบนี้มีตั้งเท่าไหร่ไม่รู้ แล้วอวี๋ชีที่นางรู้จักก็อาจเป็นแค่นามแฝงเท่านั้นก็เป็นได้
“น้องสี่รู้จักคนมีนามว่าอวี๋ชีเหมือนกันรึ” เจียงจั้นเอ่ยถามเพื่อเป็นการยืนยัน
“ครั้งหนึ่ง ข้าบังเอิญได้พบกับบุรุษคนหนึ่งมีนามว่าอวี๋ชี ในตอนนั้นเกิดเรื่องทะเลาะกันเล็กน้อย เลยมีความทรงจำอยู่บ้างเจ้าค่ะ”
“คนๆ นั้นหน้าตาดีสู้พานอาน[footnoteRef:1] ได้หรือไม่” [1:  พานอาน เป็นนามของบุรุษคนหนึ่ง ได้รับสมญานามว่าเป็นหนึ่งใน 4 หนุ่มรูปงามแห่งแผ่นดินจีน]
หน้าตาดีรึ เจียงซื่อนึกทบทวน
คนๆ นั้นรูปงามมากจริงๆ งามประหนึ่งไข่มุกเรืองแสงเงางามวิบวับ รูปลักษณ์ของพานอานเป็นอย่างไร นางอ่านเจอแต่ในหนังสือ หากนำมาเปรียบเทียบ... แล้วพูดจากใจจริง บุรุษคนนั้นตบแต่งด้วยเครื่องแป้งน้อยกว่าพานอานเล็กน้อย แต่มีความสง่ามากกว่า
แต่มีรูปงามกว่าแล้วอย่างไรเล่า เพราะ ‘อวี๋ชี’ ที่นางรู้จัก เป็นไอ้สารเลว
“ไม่เลยเจ้าค่ะ เขาคนนั้นเนื้อแน่นอ้วนท้วม หน้าตาดุร้ายไม่เป็นมิตร ดูแล้วไม่น่าใช่คนดี” คำวิจารณ์ด้านลบถูกเปล่งออกมาจากปากของเจียงซื่อยาวเป็นขบวน
“ถ้าเช่นนั้น คนที่เราสองคนได้พบก็อาจไม่ใช่คนๆ เดียวกัน พี่อวี๋ชี เป็นคนตัวใหญ่บึกบึน แต่ดูก็รู้ว่าเป็นคนดี”
“เราหยุดคุยเรื่องนี้กันก่อนเถอะเจ้าค่ะ วันหลังพี่รองทำอะไร ก็อย่าให้มีปัญหาสอดแทรกเข้ามาอีกเลย ครั้งนี้มีคนเห็นหน้าท่านพี่แล้ว ไม่แน่อาจมีปัญหาตามมาก็เป็นได้” ความเป็นกังวลของเจียงซื่อยังค้างคาอยู่ในใจ
“หากคนๆ นั้นรู้ว่าข้าเป็นคุณชายรองแห่งจวนตงผิงปั๋ว เขาคงไม่กล้าทำสิ่งใดหรอก” เจียงจั้นไม่ได้รู้สึกเช่นนั้น
เพราะเขาไม่ได้เติบโตจากความกลัว และคงไม่ทำตัวหลบๆ ซ่อนไม่ออกจากเรือนด้วยเหตุนี้ด้วยเช่นกัน
แล้วอีกอย่าง ไม่ว่าสถานะตำแหน่งของจวนตงผิงปั๋วจะเป็นเช่นไร หากคุณชายท่านหนึ่ง จู่ๆ ก็เสียชีวิตลง เรื่องนั้นคงจะกลายเป็นที่สนใจของผู้คนเป็นแน่ ซึ่งมีความแตกต่างจากการเสียชีวิตของคนที่เป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาๆ
“เอาเป็นว่า ต่อไปนี้พี่รองก็อย่าออกไปข้างนอกบ่อยๆ นักเลย หากต้องออกไปปฏิบัติภารกิจก็ควรระวังให้มากนะเจ้าคะ”
เจียงซื่อพลันนึกถึงการตายของเจียงจั้นเมื่อชาติที่แล้ว คนที่ทำร้ายท่านพี่มีนามว่าหยางเซิ่งไฉ และหยางเซิ่งก็เป็นหลานของเสนาบดีกรมพิธีการ...
หรือว่าจะมีความเกี่ยวข้องกัน
คงไม่ใช่หรอก เพราะเมื่อชาติก่อน นางไม่ได้ขอร้องให้พี่รองไปที่ตรอกซอยลับนั่น
“คุณหนูเจ้าคะ...” เสียงเรียกของอาหมานดังขึ้นจากด้านนอก
เจียงซื่อดึงสติกลับมา แล้วเรียกอาหมานเข้ามา
อาหมานเดินมาหาเจียงซื่ออย่างฉับไว “คุณหนู นายท่านรองกลับมาแล้วเจ้าค่ะ กำลังห้ามปรามนายท่านใหญ่นับสินสอดเจ้าค่ะ”
“ท่านอารองจะก่อเรื่องจริงๆ ด้วย!” เจียงจั้นกล่าวด้วยความเกลียดชัง
ท่านอารองของเขาคนนี้ ปกติเป็นคนเข้าใจคน แต่ก็เป็นคนที่มีความกตัญญูต่อท่านย่ามากเป็นที่สุด แล้วเรื่องนี้เขาจะต้องเชื่อฟังท่านย่าอย่างแน่นอน
“ไปดูกันเจ้าค่ะ” เจียงซื่อลุกขึ้นและเดินออกไปทันที
เจียงจั้นรีบเดินตาม
สินสอดที่ส่งมาจากจวนอันกั๋วกงถูกวางไว้ที่คลังเก็บของในเรือนหวาหมิง เจียงอันเฉิงกำลังโมโหอยู่ด้านหน้าคลังเก็บของ “น้องรอง เจ้าหลบไปนะ ข้าจะไปยกเลิกงานสมรสที่จวนอันกั๋วกง อย่ามาเสียเวลาข้านะ!”
เสียงอ่อนโยนเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น “พี่ใหญ่ พี่ฟังข้าก่อน ข้ารู้เรื่องหมดแล้ว เจ้าหนุ่มจวนอันกั๋วกงกระทำสิ่งที่เด็กๆ ทำกันโดยไม่ทันคิด แก้ไขปัญหากันดีๆ ก็เพียงพอแล้ว”
“แก้ไขอย่างไรเล่า”
“จวนกั๋วกงต้องการให้สตรีผู้นั้นมาเป็นอนุภรรยา อย่าว่าแต่พี่ใหญ่ที่รู้สึกโกรธ ข้าที่เป็นอารองก็รู้สึกไม่ต่าง หญิงชาวบ้านธรรมดาๆ คนหนึ่ง จ่ายเงินให้นางหน่อยก็พอแล้ว พอซื่อเอ๋อร์ได้แต่งเข้าไป ด้วยความสามารถของซื่อเอ๋อร์ เจ้าหนุ่มนั่นจะไม่เปลี่ยนความประพฤติอีกหรือพี่ใหญ่ การยกเลิกงานสมรสไม่ใช่วิธีแก้ไขที่ฉลาด ถ้าตัดสินใจไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ แล้วอนาคตของซื่อเอ๋อร์จะทำเช่นไรต่อเล่า”
ซื่อเอ๋อร์ยืนฟังอยู่ไม่ไกล พอได้ยินคำพูดของนายท่านรองเข้า มือไม้ก็อดตบเข้าหากันไม่ได้
ท่านอารองช่างเป็นคนมีวาทศิลป์ล้ำเลิศเสียจริง!
เจียงจั้นกำลังจะเอ่ยปาก เจียงซื่อพลันดึงเขาหนึ่งทีและเดินเข้าไปแทน
“ซื่อเอ๋อร์มาแล้วหรือ” นายท่านรองเจียงเห็นซื่อเอ๋อร์เดินเข้ามาก็ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
เจียงซื่อย่อตัวน้อมทักทาย พลางเอ่ยออกไปตรงๆ “ท่านอารองไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องของหลานเลยเจ้าค่ะ หลานคิดว่า การที่หลานสามารถหนีห่างจากบุรุษอย่างคุณชายสามจี้ได้ แม้หลานจะต้องกลายเป็นหญิงแก่ตลอดชีวิต แต่หลานยังแอบหัวเราะดีใจด้วยซ้ำเจ้าค่ะ”
“ซื่อเอ๋อร์ เจ้ายังเด็ก เจ้าจะไปรู้ถึงความทุกข์ของคนที่เป็นหญิงแก่ได้อย่างไร——”
เจียงซื่อยิ้มหวานให้เจียงอันเฉิง “ท่านพ่อ ลูกอยากเป็นหญิงแก่ไปตลอดชีวิต ท่านพ่อจะยินดีรับเลี้ยงลูกคนนี้หรือไม่”
“ข้ายินดีแน่นอน!” เจียงอันเฉิงเอ่ยตอบอย่างไม่ลังเล
เจียงจั้นตบเข้าที่หน้าอก ปักๆ “น้องสี่วางใจได้ ถ้าเจ้าไม่อยากออกเรือนจริงๆ เจ้ายังมีข้า ใครกล้าพูดพล่อยๆ ข้าจะไปจัดการมันเอง คอยดู!”
รอยยิ้มของเจียงซื่อจริงใจมากขึ้นกว่าเดิม
ท่านพ่อและท่านพี่ของเขาไม่ใช่คนฉลาด บางครั้งก็ฟังไม่ออกแม้กระทั่งคำพูดปลิ้นปล้อน แต่ความรักที่มีให้นางนั้นบริสุทธ์ไม่มีสิ่งปนเปื้อนแม้แต่น้อย
“ท่านอารองลองคิดดูนะเจ้าคะ ท่านพี่กับท่านพ่อยังไม่รังเกียจหลานเลย หรือว่าการที่หลานของท่านอาไม่ได้ออกเรือน จะทำให้ท่านขายหน้าเช่นนั้นหรือเจ้าคะ”
เจียงอันเฉิงจ้องนายท่านรองเจียงอย่างไม่ละสายตา
บุตรสาวของเขาเอง เขายังไม่รังเกียจ คนอื่นเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรมารังเกียจแทนเขา
“ซื่อเอ๋อร์พูดอะไรออกมา อาไม่มีเจตนาเช่นนั้นเสียหน่อย——”
เจียงอันเฉิงถีบเจียงจั้นหนึ่งที “ข้าให้เจ้ามาช่วยข้า แต่เจ้าไปเถลไถลที่ไหนมา ยังไม่รีบมาช่วยข้าอีก!”
นายท่านรองเจียงถูกเจียงซื่อพูดจี้จนไม่รู้จะตอบโต้อย่างไร จึงได้แต่มองเจียงอันเฉิงสองพ่อลูกสั่งคนโยกย้ายสินสอดออกไป
“ท่านอารองช่วยหลบหน่อยเจ้าค่ะ เดี๋ยวโดนเท้าของท่านเข้าจะแย่เอานะเจ้าคะ” เจียงซื่อเอ่ยเตือนพร้อมยิ้มหวาน
นายท่านรองเจียงสบตากับเจียงซื่อไปครู่หนึ่ง แล้วถึงเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้ม
ท่านอารองเป็นคนนิสัยดีจริงๆ ทำถึงขนาดนี้แล้วยังไม่รู้สึกโกรธเลย
มุมปากของเจียงซื่อเผยรอยยิ้มจางๆ เพียงแวบเดียว
อีกฝั่งหนึ่ง เมื่อกัวซื่อกลับถึงจวนอันกั๋วกง รถม้าได้ถูกคนขวางเอาไว้ “วันนี้จวนของพวกข้าไม่รับแขก ขอให้ท่านกลับไปแล้วมาใหม่ในวันหลัง”
รถม้าที่เช่ามาในช่วงเวลากะทันหันเช่นนี้ ไม่น่าแปลกเท่าไหร่ หากคนของจวนอันกั๋วกงไม่รู้จัก
“เบิกตาดูให้ดีเสียก่อน คนในรถม้าคือฮูหยินซื่อจื่อ!” สาวรับใช้ของกัวซื่อเปิดม่านออกพร้อมกับกล่าวตำหนิ
คนเฝ้าประตูตะลึงตกใจเลยรีบเปิดประตู
กัวซื่อตรงไปยังเว่ยซื่อฮูหยินแห่งอันกั๋วกงทันที
“เป็นอย่างไรบ้าง เรียบร้อยดีหรือไม่” เว่ยซื่อเอ่ยถามด้วยท่าทางเหนื่อยล้า


## บทที่ 14 ยกเลิกงานสมรส

ตอนที่ 14 ยกเลิกงานสมรส
คำถามของเว่ยซื่อ ทำให้กัวซื่อเกือบร้องไห้ออกมา “ท่านแม่หารู้ไม่ คุณชายรองจวนตงผิงปั๋วเป็นคนไม่มีเหตุผลเอาซะเลย พอกลับถึงจวนก็ทำลายรถม้าของเราจนเสียหาย ลูกถึงกับต้องไปเช่ารถม้าถึงกลับมาที่จวนได้…”
“มีคนเช่นนี้ด้วยรึ” เว่ยซื่อตะลึงตกใจ
“เจ้าค่ะ ลูกเองก็คิดไม่ถึง”
“แล้วตงผิงปั๋วมีทีท่าว่าอย่างไรบ้าง”
กัวซื่อเล่าอย่างขมขื่น “นายท่านตงผิงปั๋วบอกว่าจะยกเลิกงานสมรส ส่วนเหล่าฮูหยินกลับแสดงความเป็นมิตรออกมา ลูกเห็นเรื่องราวเป็นไปเช่นนั้นจึงขอตัวออกมารออยู่ห้องบุปผา เพื่อให้เหล่าฮูหยินเกลี้ยกล่อมนายท่านตงผิงปั๋วให้ยอมเปิดใจ แต่ใครเล่าจะคิด ลูกยังไม่ทันได้คำตอบ คุณชายรองท่านนั้นก็พุ่งเข้ามาจะทำร้ายลูก ถ้าไม่ใช่เพราะลูกหนีออกมาได้ทันเวลา ลูกอาจเสียแขนหรือขาไปข้างหนึ่งแล้วก็เป็นได้...”
“มันจะมากเกินไปแล้วนะ!” เว่ยซื่อตบที่โต๊ะดังปัง “จวนตงผิงปั๋วคิดว่าตัวเองสูงส่งจากไหน จะเรียกมาช่วยถือรองเท้าในอันกั๋วกงยังไม่คู่ควรเลย การที่จวนกั๋วกงส่งเจ้าไปกล่าวขอโทษ นับว่าเป็นการให้เกียรติสูงสุดแล้ว แต่ตงผิงปั๋วก็ยังจะยกเลิกงานสมรส ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!”
“ลูกก็คิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ ฐานะของตระกูลเช่นนี้ ไม่คู่ควรกับเราตั้งแต่แรก หากไม่ใช่ ก็คงไม่มีหลานที่ไร้มารยาทเช่นนั้น” กัวซื่อรู้สึกเกลียดชังอย่างที่สุดเมื่อนึกถึงสภาพที่ตนต้องวิ่งหนีออกจากจวนตงผิงปั๋ว
เว่ยซื่อกลับหัวเราะขึ้นมา “แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน”
“ท่านแม่” กัวซื่อตะลึงงัน
เว่ยซื่อหัวเราะจนเห็นรอยย่นตรงหางตา “ความคิดของตงผิงปั๋วไม่สำคัญหรอก ใครเล่าจะไม่รู้ ว่าตงผิงปั๋วไม่ใช่คนที่ควบคุมทุกอย่างได้ในจวน เรื่องภายใน คนที่ควบคุมหลักคือเฝิงเหล่าฮูหยิน เรื่องภายนอกคือเจียงเส้าชิง ในเมื่อเฝิงเหล่าฮูหยินไม่ต้องการยกเลิก งานสมรสครั้งนี้ก็ไม่มีทางถูกยกเลิก คอยดูเถอะ อีกไม่นานจวนตงผิงปั๋วจะต้องส่งคนมาหารืออีกครั้งแน่”
“ที่ท่านแม่กล่าวว่า ‘ดี’ ดีอย่างไรหรือเจ้าคะ”
เว่ยซื่อหัวเราะแห้ง “เจ้าเป็นฮูหยินซื่อจื่อในอันกั๋วกง นั่นเป็นแค่เด็ก จะมาไล่ตีเจ้าสุ่มสี่สุ่มห้าเช่นนี้ได้อย่างไรกัน เดิมทีข้ายังคิดจะปลอบขวัญพวกเขาด้วยการให้ผลประโยชน์สักหน่อย ตอนนี้ขอแค่เรากุมจุดอ่อนข้อนี้ของพวกเขาเอาไว้ ก็จะนำมาหักล้างกันได้ทันที ข้าว่า เฝิงเหล่าฮูหยินคงกำลังหงุดหงิดอยู่เป็นแน่”
กัวซื่อได้ยินเช่นนั้นพลันรู้สึกไม่สบอารมณ์ตาม
แม่สามีใช้ศักดิ์ศรีของตนที่เสียไปเมื่อตอนอยู่จวนตงผิงปั๋วมาหักล้างกับสิ่งที่เจ้าหนุ่มนั่นทำ มันช่างลำเอียงเสียเหลือเกิน
แต่ถึงอย่างนั้น ความไม่พอใจของนาง จะแสดงออกมาต่อหน้าแม่สามีไม่ได้เด็ดขาด นางทำได้เพียงเห็นพ้องตาม “ท่านแม่ช่างรอบคอบเสียจริงเจ้าค่ะ”
แม่สามีกับลูกสะใภ้สบตากันแล้วยิ้มให้กันหนึ่งที
สาวรับใช้หานฟางเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ “ฮูหยินเจ้าคะ นายท่านตงผิงปั๋วมาหาเจ้าค่ะ!”
“ท่านแม่ว่าไว้ไม่มีผิด คนจากตงผิงปั๋วมาเร็วเชียวนะเจ้าคะ” กัวซื่อเอ่ยยอ
เว่ยซื่อเผยสีหน้าแห่งความได้ใจ “บอกไปว่านายท่านไม่อยู่ที่จวน ข้ากำลังต้อนรับแขกท่านอื่นอยู่ ขอให้นายท่านตงผิงปั๋วรออยู่ที่ห้องโถงส่วนหน้าก่อน”
“ฮูหยินเจ้าคะ นายท่านตงผิงปั๋วมาเพื่อขอยกเลิกงานสมรสเจ้าค่ะ”
เว่ยซื่อตะลึงงัน รอยยิ้มค้างอยู่ที่มุมปาก “เจ้าว่าอย่างไรนะ”
หานฟางพลางก้มหัวลงครึ่งหน้า เพราะรู้สึกถึงความกดดันแรงสูง “นายท่านตงผิงปั๋ว...มาขอยกเลิกงานสมรสเจ้าค่ะ...”
“งั้นรีบไปเชิญเข้ามาสิ!” เว่ยซื่อไม่เล่นตัวอีกต่อไป
สีหน้าของหานฟางแย่มาก “ฮูหยิน นายท่านยังยกสินสอดมาด้วย สินสอดพวกนั้นถูกวางไว้ด้านนอกจวนของเรา ผู้คนเริ่มมามุงดูแล้วเจ้าค่ะ”
เว่ยซื่อพลันรู้สึกสมองตื้อในทันใด ร่างกายเริ่มอยู่ไม่นิ่ง
กัวซื่อที่นอกจากตกใจแล้ว ยังต้องรีบเข้าไปพยุงเว่ยซื่อเอาไว้ “ท่านแม่ เป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ”
“ไม่เป็นอะไรได้อย่างไร ยังไม่รีบไปดูอีกว่านายท่านกลับมาแล้วหรือยัง!” เว่ยซื่อบีบมือกัวซื่อหนึ่งที “เจ้าส่งคนไปบอกต้าหลาง ให้รีบเชิญนายท่านปั๋วเข้ามาพูดคุยก่อน”
จี้ฉงหลี่ ซื่อจื่ออันกั๋วกงออกไปเชิญนายท่านปั๋วอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ก้าวข้ามคานประตูขวับ ฝูงชนที่อยู่ตรงหน้ามีจำนวนมากซะจนเขาตะลึงตกใจแทบอยากหันหลังกลับ
เหตุใดถึงมีคนมามุงดูมากมายถึงเพียงนี้
ยังไม่ทันได้พูดกับเจียงอันเฉิง สีหน้าของจี้ฉงหลี่ก็แย่มากแล้ว
“นายท่านปั๋วมาถึงที่จวน ข้าต้องขออภัยที่มิได้ออกมาต้อนรับให้ทันท่วงที เชิญนายท่านเข้าไปคุยด้านในด้วยกันก่อนขอรับ”
เจียงอันเฉิงมองจี้ฉงหลี่ที่พูดกับตนด้วยความสุภาพ แต่สีหน้าของเขากลับไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ พลันสะบัดมือและตะโกนขึ้น “รีรออะไรกัน ยกสินสอดเข้าไปด้านในเร็วเข้าสิ!”
เมื่อเห็นคนของเจียงอันเฉิงกำลังจะยกสินสอดเข้าไปด้านใน จี้ฉงหลี่จึงรีบห้ามปราม “นายท่านปั๋วจะทำสิ่งใดกันหรือ เข้าไปคุยด้านในกันก่อนดีหรือไม่ขอรับ”
“เรื่องนี้ไม่มีให้ต่อรองอีกต่อไป! ข้ามาเพื่อยกเลิกงานสมรส มิได้มาทักทายวันปีใหม่ และนี่ คือรายการสินสอดทั้งหมด ซื่อจื่อคงต้องตรวจเช็คให้ละเอียด จวนปั๋วข้าไม่มีวันหยิบไปแม้เพียงชิ้นเดียว!” เจียงอันเฉิงยื่นรายการสินสอดให้จี้ฉงหลี่
จี้ฉงหลี่กล้าอนุญาตให้คนเหล่านี้ยกสินสอดเข้าไปที่ไหนกัน จึงยื่นรายการสินสอดกลับไปอย่างรวดเร็ว
“ไม่ต้องคืนให้ข้า ข้ามีอีกเป็นตั้ง!” เจียงอันเฉิงหยิบรายการสินสอดออกมาจากอ้อมอกอีกปึกใหญ่
จี้ฉงหลี่ “…” เตรียมการมาหมดแล้ว!
“หนังสือยกเลิกงานสมรส ข้าเขียนเสร็จแล้ว เจ้าไปเรียกพ่อของเจ้าออกมาประทับลายนิ้วมือซะ เรื่องนี้จะได้เป็นอันจบกันเสียที!”
จี้ฉงหลี่ค้นพบข้ออ้างในการถ่วงเวลาแล้ว จึงเอ่ย “นายท่านปั๋ว ท่านพ่อมีกิจออกไปแล้ว ยังไม่กลับเข้าจวนเลยขอรับ เรื่องงานสมรสเป็นเรื่องใหญ่ ข้าเป็นผู้น้อยคงมิอาจตัดสินใจได้ หากนายท่านร้อนใจ เชิญเข้าจวนก่อนเถิดขอรับ หรือรอให้อารมณ์บรรเทาลงก่อนค่อยกลับก็ได้นะขอรับ——”
“น้องเจียง...นี่ท่าน” เสียงอันคุ้ยเคยพลันดังขึ้น
จี้ฉงหลี่หันไปตามเสียง อันกั๋วกงนั่นเอง เขาแอบยิ้ม
ท่านพ่อถูกพวกเขาส่งมาหรือไม่ กลับมาได้ทันเวลาเชียว!
อันกั๋วกงก้าวเท้ากว้างเดินเข้ามา เห็นสินสอดวางอยู่เต็มไปหมด ก็ขมวดคิ้วสงสัย
เรื่องของบุตรคนเล็กทำให้เขาไม่ได้นอนทั้งคืน แล้ววันนี้ เมื่อตอนอยู่ข้างนอก จิตใจของเขาก็ไม่สงบทั้งวัน พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เขาก็รีบกลับมาที่จวนทันที แล้วทุกอย่างก็เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ ฮูหยินไม่สามารถจัดการเรื่องนี้ให้ดีได้ ตงผิงปั๋วถึงได้ยกสินสอดมาคืนเช่นนี้
“ท่านกั๋วกง พวกเราเป็นคนตรงๆ เหมือนกัน งั้นข้าขอไม่อ้อมค้อมเลยก็แล้วกัน ข้ามาเพื่อขอยกเลิกงานสมรส!”
อันกั๋วกงถอนหายใจเฮือกใหญ่ “น้องเจียง เรื่องนี้เป็นความผิดของข้าเอง หากเจ้ามีความโกรธ ก็ลงมือกับพี่คนนี้ได้เลย แต่อย่ายกเลิกงานสมรสเลยนะ!”
ท่าทางของอันกั๋วกงถ่อมตนมาก พลันทำให้ผู้คนที่มุงดูเริ่มเกิดเสียงวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมาในทันใด
“ดูๆ แล้ว อันกั๋วกงให้ความสำคัญกับการสานสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลเป็นอย่างมาก ท่าทีของการยอมรับความผิดก็นับว่าใช้ได้ทีเดียว ข้าว่านะ การยกเลิกงานสมรส ไม่ว่าจะเป็นตระกูลไหนก็หาได้เป็นเรื่องที่ดีไม่ จวนอันกั๋วกงสามารถแสดงท่าทีเช่นนี้ออกมาได้ก็นับว่าไม่เลวแล้วล่ะ”
“นั่นน่ะสิ อันกั๋วกงแสดงท่าทีถึงเพียงนี้แล้ว ต่อไปก็คงจะอบรมบุตรชายของเขาได้เป็นอย่างดี”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นต่างๆ นานา แต่เจียงอันเฉิงกลับไม่รู้สึกสะทกสะท้านแต่อย่างใด การถ่อมตนของอันกั๋วกงก็ไม่ทำให้เขาใจอ่อนได้แม้แต่น้อยเช่นกัน “ท่านกั๋วกงยังจำสาเหตุการสานสัมพันธ์สองตระกูลได้หรือไม่”
“จำได้ๆ เพราะน้องเจียงเคยชีวิตข้าไว้...”
ตอนนั้น เขาช่วยชีวิตอันกั๋วกงจากเหตุการณ์ภูเขาถล่ม แล้วยังได้นายท่านสามเจียงช่วยอีกแรง
“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ท่านกั๋วกงก็ช่วยยกเลิกงานสมรสครั้งนี้อย่างเด็ดขาดไม่ได้หรือ จะตอบแทนบุญคุณด้วยการทำเช่นนี้กับข้าอย่างนั้นหรือ”
อันกั๋วกงยิ้มกลบเกลื่อน “น้องเจียงอย่าได้พูดเช่นนั้นเลย”
เจียงอันเฉิงถอนหายใจ ฮึ่ม อย่างเย็นชา “ท่านกั๋วกงจะให้บุตรชายไม่เอาไหนของท่านแต่งงานกับบุตรสาวของข้า สำหรับข้า นี่คือการกินบนเรือน ขี้รดบนหลังคา!”
อันกั๋วกงมองเจียงอันเฉิงอยู่นาน เมื่อเห็นท่าทีเด็ดขาดของเขาก็พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ช่างเถอะ งั้นก็ให้เป็นไปตามที่น้องเจียงว่าก็แล้วกัน”
อันกั๋วกงประทับลายนิ้วมือบนหนังสือยกเลิกงานสมรสทั้งหมดสองฉบับ เจียงอันเฉิงเก็บไว้หนึ่งฉบับเมื่อเสร็จแล้ว เขาก็พยักหน้าแสดงความพอใจ
“ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องราวจะกลายเป็นเช่นนี้ได้ เมื่อคิดถึงวันที่น้องเจียงช่วยข้าไว้ ข้านั้นรู้สึกผิดจากใจจริงๆ” อันกั๋วกงเอ่ยออกไปอย่างทำตัวไม่ถูก
เจียงอันเฉิงหาได้สนใจไม่ พลางโบกมือ “ท่านกั๋วกงอย่าได้ใส่ใจเลย คิดเสียว่าวันนั้นฝนตกหนักมากจนน้ำเข้าสมอง[footnoteRef:1]ข้าก็แล้วกัน” [1:  น้ำเข้าสมอง เป็นสำนวนจีนแปลว่าโง่ น้ำเข้าสมองมากเกินไปจนทำให้เลอะเลือนกลายเป็นคนโง่]
อันกั๋วกง “…”


## บทที่ 15 ลูกไม่เอาไหน

ตอนที่ 15 ลูกไม่เอาไหน
เจียงอันเฉิงไม่เหลียวมองอันกั๋วกงอีกเลย พลางตบไหล่เจียงจั้นหนึ่งที “จะยืนโง่ตรงนี้อีกทำไม ยังไม่ลุกขึ้นอีก!”
เจียงจั้นโดนตบเข้าที่ไหล่จนเซ แต่เขายิ้มออกมาอย่างสดใส “กลับๆ ข้าขอบใจทุกคนมาก วันนี้ข้าเลี้ยงพวกเจ้าเอง!”
บ่าวรับใช้ที่ตามมาด้วยขานตอบเป็นเสียงเดียวกัน “ขอรับ”
เจียงอันเฉิงเหลือบมองเจียงจั้นพร้อมกับเอ่ยถามเสียงต่ำ “เจ้าไปเอาเงินมาจากไหน”
เงินที่ลูกคนนี้นำไปซื้อก้วนถังเปาให้ซื่อเอ๋อร์ ก็เป็นของเขา
เจียงจั้นหัวเราะ แฮะๆ “ใช้กฎข้อเดิมขอรับ ท่านพ่อช่วยออกให้ก่อน”
“กฎข้อเดิมบ้าอะไรของเจ้า!” เจียงอันเฉิงโกรธและเตะที่ก้นเจียงจั้นอย่างแรงอีกหนึ่งที
หลังจากยกเลิกงานสมรสได้สำเร็จ สองพ่อลูกต่างก็รู้สึกมีความสุขมาก สุดท้ายเจียงจั้นก็ได้เงินมาจากเจียงอันเฉิงและพาบ่าวรับใช้ที่มาช่วยงานไปฉลองด้วยกัน
“วันนี้ดื่มกันให้เต็มที่ ใครที่อยู่กับข้า ต่อไปนี้มีเหล้าให้พวกเจ้าได้กินตลอดแน่!” เจียงจั้นยกแก้วสุราขึ้นแล้วกล่าวอย่างผ่าเผย
“ขอบคุณคุณชายรองขอรับ ต่อไปนี้พวกบ่าวจะรับใช้คุณชายเองขอรับ!” บ่าวรับใช้พากันยกแก้วสุราขึ้นตาม
เจ้านายกับบ่าวรับใช้ดื่มกันอย่างสนุกสนาน แต่แล้ว ก็มีเสียงพูดคุยดังขึ้นจากด้านข้าง
“ได้ยินข่าวหรือไม่ จวนตงผิงปั๋วยกเลิกงานสมรสกับจวนอันกั๋วกงแล้วจริงๆ!”
“จะไม่ได้ยินข่าวได้อย่างไรกันเล่า นายท่านตงผิวปั๋วถึงกับยกสินสอดไปวางกองไว้หน้าประตูจวนอันกั๋วกง มีคนเห็นเต็มไปหมด โถๆ คิดไม่ถึงเลยว่าจวนตงผิงปั๋วจะมีความกล้าถึงเพียงนี้”
“เหอะๆ ข้ากลับคิดว่านายท่านตงผิงปั๋วช่างโง่เขลานัก ตอนนี้ยกเลิกงานสมรสกะทันหันเพราะความโมโห แต่หลังจากนี้ล่ะ คุณหนูสี่ของจวนนั่นจะไปหาว่าที่สามีอย่างจวนอันกั๋วกงเช่นนี้ได้ที่ไหนอีก”
“จริงๆ แล้ว คุณชายสามของจวนอันกั๋วกงก็ทำเกินไป”
“เกินไปรึ” คนนั้นหัวเราะเยาะขึ้นมา “ผู้ชายน่ะ หลงใหลในหอนางโลมมีเป็นโหล มีภรรยากับอนุภรรยาก็อีกเป็นโหล หลุ่มหลงสตรีแบบชั่ววูบแล้วมันเป็นอย่างไรกันเล่า หากนายท่านตงผิงปั๋วไม่ชอบเรื่องพรรณนี้จริงๆ ละก็ ข้าคิดว่าคุณหนูสี่ตระกูลเจียงคงต้องกลายเป็นหญิงแก่ไปตลอดชีวิตเป็นแน่”
เจียงจั้นได้ยินเช่นนั้น อารมณ์ก็พลันลุกเป็นไฟ เขาโยนแก้วสุราลงที่พื้นดัง เพล้ง แล้วก็วิ่งเข้าไปดึงเสื้อของบุรุษคนหนึ่งพลางตะคอกออกไป “เจ้าพูดพล่ามอะไรของเจ้า ระวังปากของเจ้าด้วย!”
บุรุษท่านนั้นตะลึงตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกะทันหัน เขาเบิกตาโตมองดูเจียงจั้นอยู่ครู่ใหญ่ แล้วจึงบ่นพึมพำ “เจ้า เจ้าเป็นใคร”
เจียงจั้นชะงัก
หืม เสียงนี่มัน
บุรุษอีกท่านหนึ่งที่นั่งตรงข้ามกับบุรุษท่านนี้ ได้ลุกขึ้นอย่างเงียบๆ เพื่อเตรียมหนี
เจียงจั้นเข้าใจทันที “หยุดนะ ที่แท้คนพูดพล่อยๆ เป็นเจ้า!”
เขาหยิบจานบนโต๊ะอาหารขึ้นมาและโยนออกไป
น้ำแกงในจานกระเด็นใส่คนนั้นเต็มแผ่นหลัง
จนบุรุษท่านนั้นก็โมโหตาม จึงหันกลับมาถาม “เจ้าเป็นใคร ข้าอยู่ของข้าดีๆ เจ้ามาอาละวาดอะไร”
“เปิดตาของเจ้าออกกว้างๆ แล้วมองข้าให้ดี ข้าคือคุณชายรองแห่งจวนตงผิงปั๋ว! ถ้าเจ้ากล้าวิจารณ์น้องสาวของข้าอีก วันนี้ข้าจะตีเจ้าให้กลายเป็นหัวหมูเลยคอยดู!”
บุรุษคนนั้นได้ก้าวเท้าออกจากห้องไปแล้วครึ่งตัว เรือนร่างที่เลอะเทอะไปด้วยน้ำแกงผักทำให้เขาโมโหไม่ต่าง เมื่อมองออกแล้วว่าเจ้าหนุ่มปากแดงนี่วิ่งไม่ทันตัวเอง จึงเอ่ยยั่วโมโหออกไป “อ้อ ที่แท้ก็พี่ชายของคุณหนูเจียงที่จะกลายเป็นหญิงแก่ไปตลอดชีวิตนั่นเอง ยินดีที่ได้รู้จักขอรับ”
“สารเลว ใครบอกเจ้าว่าจะไม่ได้ออกเรือน แม้ไม่มีอันกั๋วกง น้องสาวของข้าก็ต้องได้ออกเรือนกับคนที่ดียิ่งกว่านี้แน่ๆ!” ดวงตาสวยงามคู่นั้นของเจียงจั้นกำลังพ่นไฟออกมา
“หยุดเพ้อเจ้อเถอะ ควรบอกว่าคุณชายสามแห่งจวนอันกั๋วกงจะได้แต่งกับสตรีที่ดีกว่านี้ต่างหากเล่า ส่วนแม่นางเจียงน่ะหรือ... ข้าว่าเจ้ารีบกลับไปปลอบน้องของเจ้าจะดีกว่า”
เจียงจั้นทนฟังต่อไม่ไหว จึงพุ่งเข้าเตะคนพูดจนกลิ้งล้มไปกับพื้น จากนั้นก็ยกหมัดขึ้นชกลงไปที่หน้ารัวๆ ราวกับฝนที่ตกไม่หยุด
“ช่วยด้วย ช่วยด้วย——” คนที่ถูกทับอยู่ด้านล่างตะโกนร้องอย่างโหยหวน
คนงานของร้านเหล้ารู้สึกไม่ได้การ จึงวิ่งออกไปหาหน่วยลาดตระเวนข้างนอก เมื่อหน่วยลาดตระเวนมาถึง ชายคนนั้นก็โดนเจียงจั้นชกซะจนแม่แท้ๆ ก็คงยังจำหน้าไม่ได้
สุดท้าย เจียงอันเฉิงต้องชดใช้ค่ายาให้กับชายคนนั้นไปถึงยี่สิบตำลึง และให้ค่าเหนื่อยกับหน่วยลาดตระเวนอีกสิบตำลึง พวกเขาถึงยอมปล่อยตัวบุตรชายของตน
พอกลับถึงจวน เจียงอันเฉิงก็กระโดดถีบเจียงจั้นจนล้ม “ลูกไม่รักดี ก่อเรื่องให้ข้าทุกข์ใจทุกวัน!”
เจียงจั้นลูบก้นน้อยใจ “ท่านพ่อ เรื่องนี้ข้าไม่ผิด สารเลวนั่นปากไม่ดี วิจารณ์น้องสี่มั่วๆ นี่ขอรับ”
“วิจารณ์น้องเจ้ารึ”
“ก็ใช่น่ะสิขอรับ!” เจียงจั้นเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดออกไป พลางเอ่ยอย่างโมโห “ถ้าวิจารณ์ข้าไม่เป็นไร แต่ไอ้คนนั้นมันพูดถึงน้องอย่างเสียหาย ลูกโมโหจุกแน่นไปทั้งอกจนแทบจะระเบิด เลยสั่งสอนมันสักหน่อย นี่ยังน้อยไปเลยนะขอรับ!”
เจียงอันเฉิงฟังอย่างเงียบๆ
แม้ว่าเขาไม่รู้สึกผิดในภายหลังสำหรับการตัดสินใจยกเลิกงานสมรส แต่อนาคตของบุตรสาวจะเป็นอย่างไร ก็กลายมาเป็นเรื่องที่ทำให้เขาหนักใจมากราวกับมีก้อนหินทับอยู่ที่อก
เจียงจั้นลุกขึ้นยืน กล่าวต่อ “หรือท่านพ่อคิดว่าการที่ลูกได้ยินผู้อื่นวิจารณ์น้องสาว ไม่ควรโมโหแทน”
เจียงอันเฉิงเตะเจียงจั้นล้มไปกับพื้นอีกครั้ง พลางรู้สึกเจ็บใจที่ตนนั้นไม่สามารถหลอมเหล็กเส้นนี้ให้เป็นเหล็กกล้าได้ “ข้ายังไม่ได้พูดว่าโมโหแทนไม่ได้ แต่ข้าโมโหที่เจ้าเป็นคนโง่! ก่อนหน่วยลาดตระเวนมาถึง เจ้าไม่รู้จักหนีรึ”
ลูกไม่เอาไหน ทำให้เงินสามสิบตำลึงลอยไปง่ายๆ เช่นนี้!
เจียงจั้นกะพริบตาปริบๆ
เอ๊ะ คำเตือนของท่านพ่อก็มีเหตุผล
“ท่านพ่อวางใจได้ ต่อไปนี้ลูกทราบแล้วขอรับ เมื่อตีเสร็จต้องวิ่งทันที!”
“ยังจะมีครั้งหน้าอีกรึ ข้าจะฟาดลูกไม่รักดีอย่างแกให้ตายคามือเลยคอยดู!”
เจียงจั้นลุกขึ้นหนี “ท่านพ่อดูแลตัวเองด้วยขอรับ เตะมากๆ เข้าระวังเจ็บเท้า ลูกขอไปดูน้องสาวก่อนนะขอรับ”
“พี่รอง...” เจียงซื่อลุกไปหาเจียงจั้นที่วิ่งเข้ามาในสภาพแทบดูไม่ได้
เจียงจั้นเพิ่งรู้ตัวว่าหลังจากไปดื่มเหล้าและชกตีกับตานั่นมา ตัวเขายังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า จึงหันหลังจะกลับทันที “น้องสี่รอสักครู่ ข้ากลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วจะมาหาใหม่!”
“ไม่ต้องแล้วเจ้าค่ะ” เจียงซื่อดึงแขนเสื้อเจียงจั้นเอาไว้ เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “พี่รองบอกข้ามาดีกว่าว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่งั้นข้าคงเป็นห่วงแย่”
เจียงจั้นหัวเราะแฮะๆ
เขาฟังไม่ผิดใช่หรือไม่ น้องสี่บอกว่าเป็นห่วงเขา
“พี่รอง”
เจียงจั้นหุบยิ้ม แล้วกลับสู่สภาพของบุรุษผู้สง่า แต่พอพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในร้านเหล้า อารมณ์ของเขาก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
“พี่รองอารมณ์เสียกับคนประเภทนั้นทำไมกันล่ะเจ้าคะ ร้านเหล้าเช่นนั้นเป็นแหล่งรวมนักพรตและนักปราชญ์อยู่แล้ว ผนวกกับเวลาที่มีสุราเข้าปาก พวกเขาก็มักจะเริ่มพูดพล่ามต่างๆ นานาเป็นเรื่องปกติ”
“แต่พวกนั้นมันพูดถึงน้องสี่... น้องสี่ไม่รู้สึกโกรธเลยรึ”
“ไม่เจ้าค่ะ” เจียงซื่อยกมือขึ้นจับหัวไหล่เจียงจั้น “การแต่งงานจะมีอิสระเท่าตอนนี้ที่ไหนกันล่ะเจ้าคะ ขอแค่ท่านพ่อกับท่านพี่ไม่รังเกียจข้าที่จะขอพักอาศัยและกินข้าวที่เรือนนี้ต่อไป เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว”
“ไม่หรอกๆ ข้าไม่มีทางรังเกียจเจ้าแน่นอน! อีกอย่าง เรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความผิดของเจ้า คนพวกนั้นต่างหากที่เป็นคนโง่เขลา!”
“ถ้าเช่นนั้น พี่รองยังโมโหเรื่องใดอยู่อีก” เจียงซื่อถามต่อ
“พอข้านึกถึงคนพวกนั้นบอกว่าจี้ซานจะหาสตรีที่มีฐานะดีกว่าได้ ข้าก็รู้สึกจุกแน่นไปทั้งอก คนที่ไม่ผิดต้องมาแบกรับกรรม แต่คนที่ผิดกลับได้รับอิสระเสรี”
เจียงซื่อแอบถอนหายใจ เมื่อได้ยินเจียงจั้นกล่าวเช่นนั้น
บนโลกใบนี้ส่วนใหญ่ก็เป็นเช่นนั้น
แต่ถึงอย่างไร นางก็เชื่อว่าสิ่งที่มนุษย์กระทำลงไปนั้นฟ้าย่อมมีตาเห็น ประพฤติตนด้วยความบริสุทธิ์ อย่างนั้นสิ ถึงค่อยสบายใจ
“พี่รองยิ่งไม่ควรโมโหกับเรื่องนี้ ข้ายืนยันได้ว่า ชาตินี้จี้ฉงอี้จะหาสตรีชั้นสูงที่ดีกว่า เรื่องนี้จะเป็นแค่ความฝันล้มๆ แล้งๆ!”
“จริงรึ”
“วันรุ่งขึ้นพี่รองก็จะรู้เอง”
บรรยากาศในจวนอันกั๋วกงอึมครึม อันกั๋วกงทุกข์ใจที่เว่ยซื่อไม่สามารถจัดการเรื่องนี้ให้ดีได้ จึงเกิดการระบายความโมโหและได้กลับไปพักที่ห้องหนังสือแล้ว
เว่ยซื่อเองก็โมโหจนแน่นไปทั้งอก จึงเรียกลูกสะใภ้คนโตมาหาและแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา
กัวซื่อเอ่ยออกไปอย่างอดทนอดกลั้น “ท่านแม่อย่าได้โมโหไปกับพวกตาไม่ถึงเลยนะเจ้าคะ ลูกคิดว่ายกเลิกไปก็ดีเหมือนกัน สตรีชั้นสูงในเมืองหลวงมีอีกตั้งมากมาย รอเรื่องนี้ซาลง ท่านค่อยเลือกให้ซานหลางใหม่ก็ได้ ถึงเวลานั้นจวนตงผิงปั๋วก็จะรู้สึกโมโหเดือดพล่านไปเอง”
“ถูกของเจ้า ครั้งนี้ข้าจะเลือกอย่างดีให้กับซานหลาง อารมณ์ที่เสียไปต้องเอากลับคืนมาให้ได้!”


## บทที่ 16 คนมีใจอย่างไรต้องได้ครองคู่กัน

ตอนที่ 16 คนมีใจอย่างไรต้องได้ครองคู่กัน
ที่ตั้งของเมืองหลวงอยู่ทางตอนเหนือของประเทศ แรกเริ่มวสันต์ฤดูนับเป็นช่วงที่อากาศสบายที่สุด แต่สำหรับเหล่าขุนนางที่ต้องเข้าว่าราชการแต่เช้ายังนับว่าเหน็บหนาวอยู่สักหน่อย เมื่อพวกเขาต้องรีบรุดมายังประตูเฉียนชิงตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่าง ชายเสื้อคลุมกับชายแขนเสื้อต่างชื้นไปด้วยหมอกยามเช้า
อีกครู่หนึ่งก็จะเริ่มว่าราชการเช้าแล้ว
“หากมีเรื่องใดจงรายงาน หากไม่มีก็ยกเลิกว่าราชการเช้าได้”
ฮ่องเต้จิ่งหมิงทอดสายตาไปยังบรรดาข้าราชบริพารด้วยพระพักตร์ราบเรียบ หากไม่มีใครรายงานกำลังคิดจะกลับไปอ่านบทละครให้จบ ขณะนั้นเองผู้ตรวจการหนิวพลันก้าวออกมาข้างหน้า “กระหม่อมมีเรื่องกราบทูลพ่ะย่ะค่ะ”
“อืม ขุนนางหนิวมีเรื่องอะไร” ฮ่องเต้จิ่งหมิง พลันหวั่นใจขึ้น
ไม่ทราบขุนนางท่านใดจะโชคร้ายอีก!
“กระหม่อมขอทูลฟ้องอันกั๋วกงปกครองดูแลครอบครัวไม่เข้มงวดพ่ะย่ะค่ะ!” ผู้ตรวจการหนิวเป็นที่แคล่วคล่องชำนาญในเรื่องการตรวจสอบเหล่าขุนนาง เวลายื่นฟ้อง เพียงเอ่ยคำสองคำก็พูดเรื่องราวได้กระจ่างแจ้ง
ฮ่องเต้จิ่งหมิงเริ่มสนใจขึ้นมา “ถ้าเช่นนั้น จี้ซานจวนอันกั๋วกงกับสตรีผู้นั้นมีใจให้แก่กันจริงงั้นหรือ”
ชายผู้ยินยอมพร้อมใจตายเพื่อพิสูจน์รักแท้กับหญิงสามัญชน เรื่องแบบนี้ยังดูสมจริงยิ่งกว่าเนื้อเรื่องในบทละครเสียอีก
ผู้ตรวจการหนิวสีหน้าคล้ำขึ้น
ฮ่องเต้ได้เข้าใจประเด็นสำคัญของเรื่องนี้หรือไม่ คำถามนี้ใช่เรื่องสำคัญของปัญหานี้หรือ
“แล้วจี้ซานกับหญิงผู้นั้นเป็นอะไรหรือไม่” ฮ่องเต้จิ่งหมิงตรัสถามอีกครั้ง
ราวกับไม่มีสาสน์ระบุว่าอันกั๋วกงเกิดเหตุการณ์คนผมขาวต้องส่งศพคนผมดำ
“ทั้งสองคนถูกช่วยไว้ได้พ่ะย่ะค่ะ” ผู้ตรวจการหนิวเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก
“อย่างนั้นหรือ…”
หากได้นำเรื่องการตายเพื่อความรักไปเขียนลงบทละครละนับว่าเป็นบทที่ดีเชียวล่ะ
บรรดาข้าราชบริพาร “…” เหตุใดน้ำเสียงฮ่องเต้เจือด้วยความรู้สึกเสียดายล่ะ คงเข้าใจผิดแน่ๆ!
ผู้ตรวจการหนิวจดจ้องไปยังฮ่องเต้จิ่งหมิง อีกเพียงนิดเดียวแทบก็จะถลกแขนเสื้อถลาเข้าหาฮ่องเต้แล้ว
ฮ่องเต้จิ่งหมิงรีบตรัส “อย่างไรก็เป็นคนหนุ่มสาว นับว่าทั้งสองคนมีความจริงใจต่อกัน แต่จวนอันกั๋วกงได้หมั้นหมายกับจวนตงผิงปั๋วแล้ว ฝ่ายหญิงเองคงเสียหายไม่น้อย ผู้ตรวจการหนิวท่านกลับไปก่อนเถิด หลังว่าราชการกิจเสร็จข้าจะเรียกตัวอันกั๋วกงเข้าวังมาตำหนิให้หนัก!”
ผู้ตรวจการหนิวยืนนิ่งไม่ไหวติง “เพียงตำหนิเท่านั้นไม่พอให้เป็นบทเรียนแก่คนทั่วไปหลาบจำพ่ะย่ะค่ะ! พระองค์เคยไตร่ตรองดูหรือไม่ หากประชาราษฎร์ต่างเอาอย่างคุณชายสามแห่งจวนอันกั๋วกงแล้ว จะไม่ปั่นป่วนวุ่นวายไปหมดหรือ ต้าโจว[footnoteRef:1] ยังมีกฎเกณฑ์อันใดเหลือให้ยึดถืออยู่อีก…” [1:  ต้าโจว หมายถึง ราชวงศ์โจว]
ผู้ตรวจการหนิวถกแถลงแจ้งบทใหญ่ ฮ่องเต้จิ่งหมิงฟังจนปวดพระเศียรเวียนเกล้า รีบเอ่ยเอาใจ “ผู้ตรวจการหนิวเอ่ยล้วนแต่เป็นเหตุเป็นผล อันกั๋วกงปกครองบ้านเรือนไม่เข้มงวดแค่ตำหนิเท่านั้นคงไม่พอ เรื่องที่ควรลงโทษ อย่างไรก็ต้องลงโทษ!”
ผู้ตรวจการหนิวจึงพอฝืนรับได้
เหล่าบรรดาบุตรหลานขุนนางชั้นสูงที่วันๆ เอาแต่เที่ยวเล่นเหลวไหล ก่อเรื่องระราน ทำให้เสียภาพลักษณ์บุรุษสตรีแห่งเมืองหลวง ควรจะต้องอบรมให้เข้าร่องเข้ารอยเสียบ้าง
ผู้ตรวจการหนิวยื่นฟ้องในครั้งนี้ ไม่ได้คาดหวังให้ฮ่องเต้ลงโทษอันกั๋วกงอะไรนัก ส่วนเหล่าข้าราชการระดับสูงที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างรับรู้ ทันทีที่กลับไปยังจวนตนต่างต้องเรียกฮูหยินมากำชับ “เรื่องคู่หมั้นของบุตรสาว (หลานสาว) ค่อยๆ เลือก จะอย่างไรอย่าได้พิจารณาคุณชายสามแห่งจวนอันกั๋วกงเด็ดขาด”
อะไรนะ จวนอันกั๋วกงสูงศักดิ์เกินไปอย่างนั้นหรือ
“ครอบครัวจะสูงศักดิ์ขนาดไหนก็ไร้ประโยชน์ เรื่องที่คุณชายสามจี้ซานรักกับหญิงสามัญชน ฮ่องเต้ทรงรับรองให้แล้ว หากให้บุตรสาว (หลานสาว) เราแต่งเข้าไป ไม่เพียงทำให้ลูกเราลำบาก ยังจะมีแต่ผลเสียต่อตระกูลเรา!”
อันกั๋วกงถูกเรียกตัวเข้าวังไปตำหนิยกใหญ่ แล้วจึงหน้าดำคล้ำเครียดกลับมายังจวนอันกั๋วกง กลับมาถึงก็มุ่งตรงไปยังเรือนเว่ยซื่อทันที
คืนวานสองสามีภรรยามีเรื่องกระทบกระทั่งกันพอควร เว่ยซื่อทึกทักว่าอันกั๋วกงจะมาง้องอนตน กำลังวางท่าเชิดหน้าอยู่นั่นเอง พลันเห็นท่าทีอันกั๋วกงไม่สู้ดีนัก จึงรีบสลัดความคิดทิ้ง
“นายท่านมีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ”
“เตรียมตัวๆ ได้แล้ว ให้ซานหลางและเฉี่ยวเหนียงรีบแต่งกันเสีย”
“นายท่านว่าอย่างไรนะเจ้าคะ” สีหน้าเว่ยซื่อแปรเปลี่ยนกระทันหัน
“ข้าบอกว่า ให้ซานหลางและเฉี่ยวเหนียงรีบแต่งงาน!”
“นายท่าน นี่ข้าฟังผิดไปหรือไม่”
อันกั๋วกงใบหน้าซีดเซียว “เจ้าฟังไม่ผิด ข้าบอกให้ซานหลางและเฉี่ยวเหนียงแต่งงานกัน!”
“นายท่าน ท่านคงเป็นบ้าไปแล้ว…”
“ข้าบ้าไปแล้วหรือ ฮูหยินรู้หรือไม่ วันนี้ข้าออกไปไหนแต่เช้า” เรื่องน่าละอายเช่นนี้อันกั๋วกงไม่อยากพูดก็จำต้องพูด จนถึงตอนนี้ไม่รู้ว่ามีคนหัวเราะเยาะไปแล้วเท่าไหร่
“ผู้ตรวจการหนิวยื่นฟ้องว่าข้าปกครองบ้านเรือนไม่เข้มงวด ฝ่าบาททรงเรียกข้าเข้าวังไปต่อว่าแต่เช้า!”
เว่ยซื่อได้ฟังดังนั้น ก็โกรธจนตัวสั่น “เกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นได้อย่างไร เรื่องของพวกเรานับว่าเป็นเรื่องภายในครอบครัว ผู้ตรวจการเล็กๆ ไม่เอาใจใส่กิจการบ้านเมือง แต่มาสนใจเรื่องเล็กน้อยเท่านี้ด้วยเหตุใดกัน ช่างแส่หาเรื่องจริงๆ”
“หุบปาก!” อันกั๋วกงพลุ่งพล่านกว่าเดิม “ผู้ตรวจการรับเรื่องและรายงานกราบบังคมทูล นั่นเป็นอำนาจที่เขาได้รับพระราชทานจากฝ่าบาทโดยเฉพาะ เมื่อผู้ตรวจการถวายรายงานแม้ฮ่องเต้ก็ยังต้องตั้งใจสดับฟัง คำพูดของเจ้านี้หากแพร่งพรายออกไป จวนกั๋วกงได้พินาศสิ้นเป็นแน่!”
“ถึงจะเป็นอย่างนั้น ก็ให้ซานหลางแต่งงานกับเฉี่ยวเหนียงไม่ได้ หญิงชาวบ้านสามัญ ยังจะฆ่าตัวตายถวายความรัก คนเป็นมารดาเช่นข้า ทำไปเพราะห่วงใยความรู้สึกซานหลาง——”
“เป็นห่วงความรู้สึกซานหลาง เป็นเพราะเจ้าตามใจซานหลางแต่เล็ก เขาจึงกล้าทำเรื่องน่าละอายเช่นนี้ได้ต่างหาก! เจ้าคิดว่าข้ายินดีรับหญิงที่คิดฆ่าตัวตายถวายความรักมาเป็นลูกสะใภ้อย่างนั้นหรือ” อันกั๋วกงปรับอารมณ์ลง รู้ว่าแม้จะปะทุอารมณ์โกรธไปก็เปล่าประโยชน์ พยายามอดทนอธิบาย “เจ้ารู้หรือไม่ ฮ่องเต้ทรงวิจารณ์ซานหลางว่าอย่างไร”
“ฝ่าบาททรงวิจารณ์ซานหลางรึ” เว่ยซื่อรู้ดี ในเวลาเช่นนี้ สิ่งที่ถูกฮ่องเต้ทรงวิจารณ์หาใช่เรื่องที่ดี
“ฮ่องเต้ทรงตรัสว่า นับว่าซานหลางเป็นคนที่ทุ่มเทกับรักแท้…” อันกั๋วกงถอนใจเฮือกใหญ่ “เหล่าขุนนางที่เข้าเฝ้าเช้านี้ต่างได้ยินกันหมด ดำรัสนี้เมื่อตรัสออกมาแล้ว จะมีตระกูลไหนยอมให้บุตรสาวแต่งกับซานหลางอีก”
เว่ยซื่อถึงกับแน่นิ่งไป ต้องหยิกตัวเองแรงๆ จึงจะเรียกสติกลับมาได้ พลางคว้าที่ชายเสื้ออันกงกั๋วแล้วเริ่มร้องไห้ฟูมฟาย “ท่านพี่ อย่างไรก็ต้องแต่งกับเฉี่ยวเหนียงอย่างนั้นหรือเจ้าคะ รออีกหน่อย รออีกสักหน่อยได้หรือไม่ หากหนึ่งปีไม่ได้ก็สองปี หรือจะมากกว่านั้นเป็นสามหรือห้าปีก็ยังได้ ถึงตอนนั้นซานหลางก็ยังอายุแค่ยี่สิบต้นๆ เท่านั้น จะแต่งงานในตอนนั้นก็ไม่นับว่าสายไป!”
“ฮูหยิน เจ้าอย่าไร้เดียงสาไปหน่อยเลย ในเวลานี้พวกเราควรตบแต่งเฉี่ยวเหนียงเข้ามาอย่างเป็นทางการ เพื่อสนองดำริของฮ่องเต้ เรื่องนี้จึงจะผ่านพ้นไปได้ มิเช่นนั้นแล้ว ในหลายปีจากนี้ จวนกั๋วกงแห่งนี้ก็จะถูกคนจ้องติฉินนินทา หรือเจ้าจะทนได้ที่ก้าวออกจากจวนทุกครั้งมีแต่สายตาผู้คนจดจ้อง”
เว่ยซื่อใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากพลางสะอื้นไห้ “แม้จะถูกคนชี้นิ้วนินทาข้าก็ยอม เพียงรออีกสองปี จะไปขอบุตรสาวตระกูลใหญ่จากต่างถิ่นมาแต่งก็ยังได้เจ้าค่ะ”
อันกั๋วกงยิ้มเหยาะ “ตระกูลใหญ่ต่างถิ่นไม่ได้เป็นคนหูหนวกเสียหน่อย!”
“แต่ข้าไม่มีทางรับเฉี่ยวเหนียงมาเป็นลูกสะได้เจ้าค่ะ!”
“ไม่รับก็ต้องรับ ใครให้ซานหลางของเจ้าโง่เง่าเอง! ความจริงตำแหน่งของตระกูลเรา ไม่จำต้องใช้ฐานะของลูกสะใภ้มาเติมเต็มอีกแล้ว อย่างน้อยฮ่องเต้ก็ทรงไตร่ตรองงานแต่งระหว่างซานหลางและเฉี่ยวเหนียงในแง่ดี” อันกั๋วกงมองเว่ยซื่อเนิ่นนาน กล่าวเน้นคำ “นี่คือคำบัญชา!”
เว่ยซื่อแม้จิตใจจะแหลกสลายแต่จำต้องพยักหน้า
ข่าวเรื่องอันกั๋วกงถูกผู้ตรวจการยื่นทูลฟ้องถูกแพร่สะพัดไปตามจวนต่างๆ อย่างรวดเร็ว บรรดาผู้ชอบดูความคึกคักก็เตรียมชมฉากจบของละครเรื่องนี้
ใครจะรู้เพียงไม่นาน ก็มีข่าวคราวชวนให้ประหลาดใจเกิดขึ้นอีกหนึ่งเรื่อง นั่นก็คือ คุณชายสามแห่งจวนอันกั๋วกงกำลังจะเข้าพิธีแต่งงานกับหญิงสามัญผู้จะฆ่าตัวตายเพื่อรัก!
เจียงจั้นตื่นเต้นจนแทบจะบินไปยังเรือนไห่ถัง เอ่ยกับเจียงซื่อด้วยแววตาสุกใส “น้องสี่ จี้ซานจะแต่งงานกับแม่นางที่กระโดดน้ำไปด้วยกันแล้ว! ฮ่าๆๆ ข้าขำนัก เจ้าพวกขี้ประจบพวกนั้นยังพูดอยู่เลยว่าจี้ซานจะแต่งกับหญิงชนชั้นสูง”
เจียงซื่อรอให้เจียงจั้นหัวเราะให้พอ แล้วจึงหัวเราะเบาๆ พลางเอ่ย “เรียกได้ว่าคนมีใจอย่างไรต้องได้ครองคู่กันจริงๆ”


## บทที่ 17 พี่รอง

ตอนที่ 17 พี่รอง
“คนมีใจอย่างไรต้องได้ครองคู่กันอะไร ไร้สาระ ข้ากลับคิดว่าเป็นพวกฝนตกขี้หมูไหล คนชั่วช้ามารักกัน ขอให้รักกันยืนยาวชั่วฟ้าดินสลายไปเลย”
เจียงซื่อขำออกมาพรวด “ความหมายเดียวกันทั้งนั้นเจ้าค่ะ”
เจียงจั้นหัวเราะใหญ่
น้องสาวของเขา ยิ่งโตยิ่งนิสัยเหมือนเขามากขึ้นเรื่อยๆ
พอเจียงจั้นหยุดหัวเราะ ก็เอ่ยถามเจียงซื่ออย่างใคร่รู้ “น้องสี่รู้ได้อย่างไรว่าจี้ฉงอี้จะไม่ได้แต่งกับสตรีตระกูลสูงศักดิ์”
เจียงซื่อหัวเราะพลางถามกลับ “เมื่อวานพี่รองคงทำงานเสียเปล่าแล้วกระมัง”
“น้องสาวเก่งจริงๆ…” สายตาเจียงจั้นแวววับขึ้น
เจียงซื่อแย้มยิ้มหวาน “ข้าไม่ได้เก่งกาจอันใดหรอก ล้วนเป็นเพราะพี่รองคอยช่วยจึงสำเร็จ”
เจียงจั้นกระหยิ่มยิ้มย่อง “นับว่าจริงอยู่”
อาเฉี่ยวก้มหน้ากลั้นหัวเราะ เวลานั้นอาหมานพลันปัดม่านเดินเข้ามา “คุณหนู คนที่เรือนฉือซินมาส่งข่าวเจ้าค่ะ เหล่าฮูหยินเรียกคุณหนูเข้าพบ แจ้งว่าคุณหนูรองกลับมาแล้วเจ้าค่ะ”
จวนตงผิงปั๋วมีทั้งหมดสามเรือน บิดาของเจียงซื่อเจียงอันเฉิงเป็นคนโต คุณหนูรองนั้นเป็นบุตรีของนายท่านเจียงสอง
นับจนถึงตอนนี้ คุณหนูของจวนปั๋วที่แต่งออกไปแล้วมีทั้งสิ้นสองคน คือคุณหนูใหญ่เจียงอี แต่งเข้าตระกูลจูผู้ดำรงตำแหน่งเส้าชิงในศาลต้าหลี่[footnoteRef:1] และคุณหนูรองเจียงเชี่ยนเป็นฮูหยินของซื่อจื่อแห่งจวนฉังซิงโหว [footnoteRef:2] [1:  ศาลต้าหลี่ ทำหน้าที่ดูแลรับผิดชอบเกี่ยวกับคดีอาญา]  [2:  โหว เป็นบรรดาศักดิ์รองจากชั้น กง ได้รับยศจากการสืบสกุล หรือได้รับพระราชทานจากจักรพรรดิ เนื่องจากมีความดีความชอบ
]
ดูจากลำดับในจวนปั๋วแล้ว หากไม่เอ่ยถึงงานแต่งของเจียงซื่อที่ยังไม่เกิดขึ้น งานแต่งของคุณหนูรองนับว่าดีมากทีเดียว
คุณหนูรองเจียงเชี่ยนรูปลักษณ์งดงามฉลาดเฉลียว เป็นคุณหนูสุดที่รักของเฝิงเหล่าฮูหยินจากหลานสาวทั้งหมดหกคน เมื่อก่อนเจียงซื่อก็มักจะชอบอยู่ใกล้พี่สาวผู้ปราดเปรื่องในทุกด้านคนนี้ แต่ในตอนนี้เมื่อได้ยินอาหมานรายงาน กลับเกิดความรู้สึกคลื่นไส้พะอืดพะอม
หากเป็นไปได้ ชีวิตนี้นางไม่ขอเจอหน้าเจียงเชี่ยนอีกเลย!
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะดื้อดึงเอาแต่ใจ ท่านย่าส่งคนมาเชิญ ไม่มีเหตุผลที่หลานสาวจะมีบ่ายเบี่ยง
ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องที่นางปฏิเสธงานแต่งยังเป็นไฟสุมในอกท่านย่า ป่านนี้คงรอเชือดเฉือนนางอยู่
เจียงซื่อไม่เกรงกลัวเฝิงเหล่าฮูหยินจะเย็นชากับนาง เพียงไม่อยากให้ท่านพ่อที่ทั้งศีรษะเป็นสีขาวแล้ว ยังต้องถูกท่านย่าตำหนิ
“พี่รองจะไปกับข้าด้วยหรือไม่” เจียงซื่อยืนขึ้น
เจียงจั้นรีบส่ายศีรษะ “ข้าไม่ขอไปร่วมสนุกด้วยแล้วกัน เป็นเรื่องของสตรี วุ่นวายยิ่งนัก”
เขาไม่ชอบพี่รองผู้อรชรอ้อนแอ้นเลยสักนิด!
อะไรนะ น้องสี่ของเขาก็เป็นเช่นนั้นหรือ
หึหึ น้องสาวเดิมทีควรจะอ้อนแอ้นให้พี่ชายปกป้อง แต่ไม่ใช่กับพี่สาว!
เจียงจั้นพาใบหน้าอันหล่อเหลาโบกมือเดินออกไป
เขาชวนพี่อวี๋ชีไปดื่มด้วยกันดีกว่า!
เจียงซื่อไปยังเรือนฉือซินพร้อมกับอาหมาน ขณะกำลังเดินเข้าประตูอยู่นั่นเอง พลันได้ยินเสียงหัวเราะของเฝิงเหล่าฮูหยินลอยมา
“ท่านย่าควรจะหัวเราะบ่อยๆ นะเจ้าคะ ไม่มีเรื่องอันใดสำคัญกว่าสุขภาพอีกแล้วเจ้าค่ะ” เสียงสตรีผู้เยาว์ลอยผ่านมา
“เจ้าช่างพูดช่างจาเสียจริง” น้ำเสียงดุของเฝิงเหล่าฮูหยินเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู
“จากนี้ เอ้อร์กูไหน่ไน[footnoteRef:3]ต้องกลับมาบ่อยๆ นะเจ้าคะ เหล่าฮูหยินเพียงได้เจอท่านก็อารมณ์ดีเชียว” [3:  กูไหน่ไน ใช้เรียกสตรีในตระกูลที่ออกเรือนไปแล้ว]
เจียงซื่อไม่ต้องเห็นกับตาก็รู้ได้ ผู้ที่ร่วมวงสนทนาคือคนรับใช้คู่กายท่านย่า เฝิงมาหม่า
“คุณหนูสี่มาถึงแล้วเจ้าค่ะ” อาหมานตะโกนรายงาน ภายในห้องพลันเงียบลง สายตาหลายคู่จับจ้องมองมา
“หลานสาวเข้าพบท่านย่าเจ้าค่ะ” เจียงซื่อทำความเคารพเฝิงเหล่าฮูหยิน
เฝิงเหล่าฮูหยินหลุบตาลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เข้ามานั่งสิ พี่รองเจ้าตั้งใจกลับมาเยี่ยมเจ้าน่ะ”
เจียงซื่อสงบจิตสงบใจลง สายตาจดจ้องไปยังสตรีที่นั่งอยู่ข้างเฝิงเหล่าฮูหยิน
เจียงเชี่ยนมวยผมขึ้นแบบสบายๆ คิ้วเรียวราวดุจใบหลิว ใบหน้ามนเป็นรูปไข่ ท่าทีดูน่าสนิทสนม ต่างหูพลอยเม็ดงามส่องประกายรับกับปิ่นปักผมทองฝังพลอยแดง ยิ่งขับให้ดูสวยสง่าสูงศักดิ์ยิ่งขึ้น
เจียงซื่อเดิมทีคิดว่าจากไห่ถังมาจนถึงเรือนฉือซิง นางได้เตรียมใจมาตลอดทาง แต่เมื่อได้สบเข้ากับสายตาที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มของเจียงเชี่ยน ใจก็ยังคงเต้นตึกตัก ความโกรธเกลียดก็กระโจนออกมาอย่างควบคุมไม่ได้
ในชาติก่อน นางทำผิดต่อหลายคน แต่ก็มีหลายคนทำผิดต่อนางเช่นกัน แต่ไม่ว่าจะโกรธจะเกลียดกันอย่างไรก็ไม่มีใครน่ารังเกียจเท่าเจียงเชี่ยนอีกแล้ว
ในตอนนั้น นางมักจะรังเกียจบิดาและพี่ชายตนที่ไร้ความสามารถ ทั้งพี่สาวก็อ่อนแอ จึงสนิทกับพี่รองที่ทั้งอ่อนโยนและใจดี จนเมื่อหลังจากเจียงเชี่ยนเป็นหม้ายได้ราวครึ่งปี ก็ส่งคนมาแจ้งว่าไม่สบายและอยากพบนาง นางจึงรีบไปเยี่ยมเยียนอย่างไม่ลังเล
ผลสุดท้าย ข้างๆ ห้องที่นัดพบกับเจียงเชี่ยน ฉังซิงโหวซื่อจื่อที่รออยู่ที่นั่นแต่แรก หรือก็คือพี่เขยรองของนางได้กระโจนเข้ามาราวกับหมาป่าผู้หิวโหยเมื่อพบเหยื่อ
และในเวลานั้นเอง พี่รองที่แสนดีของนาง กลับพุ่งตรงไปปิดทางออก
เจียงซื่อเพียงหวนคิดถึงความเลวร้ายที่เจอในวันนั้น ความพะอืดพะอมก็จู่โจมขึ้นมา
นางจำไม่ได้ว่าตนหนีออกมาได้อย่างไร แม้จะรักษาความบริสุทธิ์เอาไว้ได้ แต่ความรู้สึกถูกดูแคลนและความหวาดกลัวเช่นนั้นกลับไม่สามารถสะบัดให้หายไปได้ นางต้องร้องไห้จากฝันร้ายจนตื่นมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
เจียงซื่อจ้องใบหน้าแย้มยิ้มราวดอกไม้แรกแย้มของเจียนเชี่ยนเขม็ง เกือบจะโพล่งคำถามที่ค้างคานานหลายปีออกมา
ทำไมกัน เป็นเพราะอะไรกันแน่ สตรีคนหนึ่งถึงยอมช่วยสามีทำลายน้องสาวตนเอง
“เจียงซื่อ มารยาทของเจ้าอยู่ไหน ยังไม่ทักทายพี่รองเจ้าอีกหรือ” เฝิงเหล่าฮูหยินเอ่ยอย่างไม่พอใจ
เจียงเชี่ยนยื่นมือออกมากุมมือเจียงซื่อไว้
ปลายนิ้วอันเย็นเยียบของสาวน้อยทำเจียงเชี่ยนเลิกคิ้วขึ้น “น้องสี่ เจ้าลำบากแล้ว”
เจียงซื่อพลันดึงมือกลับ
“น้องสี่” เจียงเชี่ยนประหลาดใจ
เฝิงเหล่าฮูหยินท่าทีไม่พอใจมากขึ้นเรื่อยๆ
“ข้าไม่ได้ลำบากอะไร พี่รองไม่จำเป็นต้องเห็นใจอะไรข้า” เจียงซื่อเอ่ยเรียบๆ
เดิมทีนางมีนิสัยชอบเอาชนะอยู่แล้ว เพียงแต่ไม่เคยแสดงออกกับเจียงเชี่ยนเท่านั้น ที่โพล่งออกไปในครั้งนี้ ไม่เพียงทำให้ผู้อื่นโกรธเคือง แต่ยังทำให้ประหลาดใจอีกด้วย
“เจียงซื่อ ขอโทษพี่รองเจ้าเดี๋ยวนี้!” เฝิงเหล่าฮูหยินตวาด
เพียงครู่เดียวเจียงเชี่ยนก็เปลี่ยนเป็นการยิ้มอ่อนโยน “ท่านย่าอย่าโกรธน้องสี่ไปเลยเจ้าค่ะ น้องสี่เพิ่งถูกถอนงานสมรส จิตใจคงบอบช้ำอยู่...”
“ไม่เลย ข้ารู้สึกดีมากเลยล่ะ” เจียงซื่อเอ่ยตัดบทเจียงเชี่ยนอย่างไม่เกรงใจ
แม้นางไม่อาจตบหน้าเจียงเชี่ยนได้ในตอนนี้ แต่ก็ไม่อาจแสดงบทพี่น้องสุดรักใคร่ได้อีกต่อไป
เจียงซื่อจ้องไปยังใบหน้าขาวโพลนด้วยแป้งของเจียงเชี่ยน พลางยิ้มมุมปาก “แต่หากพี่รองจะเอ่ยซ้ำแล้วซ้ำอีก นั่นสิถึงจะทำให้ข้ารู้สึกแย่”
ร่างเจียงเชี่ยนสั่นไหวเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าแทบจะคงไว้ไม่อยู่แล้ว
“เจียงซื่อ เจ้าบ้าไปแล้วหรือ พี่รองเจ้าพอได้ยินเรื่องของเจ้าก็รีบกลับมาหาเจ้า แล้วดูเจ้าซิ จะขอบคุณซักนิดก็ไม่มี! เจ้ารีบขอโทษพี่รองเจ้าเดี๋ยวนี้นะ!” เฝิงฮูหยินพลันกระแทกถ้วยชาลงกับโต๊ะ ฝาถ้วยชาไหวไปมา น้ำชาสาดกระเซ็นออกมา
สีหน้าเจียงซื่อไม่รู้สึกผิดแม้แต่นิด “นี่มันอะไรกันหรือเจ้าคะท่านย่า ข้าไม่ได้ทะเลาะกับพี่รองและไม่ได้ถกเถียงอะไร ที่ข้ากล่าวเป็นคำพูดจากห้วงลึกของหัวใจทั้งสิ้น ทำไมข้าต้องขอโทษพี่รองด้วยเจ้าคะ”
นางเอ่ยจบแล้วเบนหน้ามองไปยังเจียงเชี่ยน “พี่รอง ข้าทำอะไรผิดใจพี่หรือไม่เจ้าคะ”
“ไม่…” เจียงเชี่ยนฝืนหัวเราะ พลางจ้องใบหน้าของเจียงซื่ออย่างลืมตัว
ใบหน้าน้องสาวของนางนี่ ช่างหนาเสียจริง!
คืนวานได้ยินเรื่องจวนอันกั๋วกงและจวนตงผิงปั๋วยกเลิกงานสมรสแล้ว สามีของนาง ฉังซิงโหวซื่อจื่อถอดถอนใจ “สตรีงามเช่นนี้ จี้ซานช่างไม่มีวาสนาเสียเลย!”
“น้องสี่ได้พบข้าแล้วคงคิดถึงพี่ใหญ่ล่ะสิ เจ้าถึงรู้สึกไม่สบายใจ” เจียงเชี่ยนไม่อยากต่อกรกับเจียงซื่อ จึงรีบฉีกยิ้ม “น้องสี่อย่าได้ใจร้อนไป ไม่แน่ อีกครู่เดียวพี่ใหญ่ก็คงมาถึงแล้ว”
เหอะๆ หากเจียงอีมาเยี่ยมเจียงซื่อจริงๆ งั้นนางก็เปลี่ยนชื่อเป็น ‘เซียน’ เถอะ
เจียงซื่อยิ้มเย็นชาอยู่ภายในใจ
น่าเสียดายที่ก่อนนี้นางตาบอด ไม่รู้เลยว่าเจียงเชี่ยนปลุกปั่นสร้างความแตกแยกได้อย่างเชี่ยวชาญเช่นนี้
พี่ใหญ่ทั้งอ่อนแอและบอบบาง แต่งงานออกจากจวนไปหลายปีแต่มีบุตรีเพียงคนเดียว ชีวิตของนางที่อาศัยอยู่กับครอบครัวสามีก็ยากลำบาก การยกเลิกงานสมรสของนาง ก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องน่าภาคภูมิอะไร สถานการณ์เช่นนี้ แม้พี่ใหญ่มีใจอยากกลับมาเยี่ยม แต่นางก็คงจนปัญญา
“หากข้าคิดถึงพี่ใหญ่ข้าจะไปหานางเอง พี่รองกังวลมากไปแล้วเจ้าค่ะ”
“น้องสี่เจ้า...” ตอนนี้ เจียงเชี่ยนยิ้มไม่ออกแล้ว
เฝิงเหล่าฮูหยินโกรธเกรี้ยว “เจียงซื่อ วันนี้เจ้าถูกปีศาจเข้าสิงหรือ ต่อปากต่อคำกับพี่รองเจ้าไม่เลิกรา”
“ท่านย่า เมื่อคืนท่านฝันร้ายใช่หรือไม่เจ้าคะ” เจียงซื่อไม่สนใจความโกรธของเฝิงเหล่าฮูหยิน พลันเอ่ยถาม
เฝิงเหล่าฮูหยินตะลึงตกใจ
ซื่อเอ๋อร์รู้ได้อย่างไรว่าข้าฝันร้าย


## บทที่ 18 ความฝัน

ตอนที่ 18 ความฝัน
เฝิงเหล่าฮูหยินรีบเปลี่ยนท่าทีให้เป็นปกติ พลางเอ่ยอย่างไม่พอใจ “เจ้าพูดเหลวไหลอะไร”
คืนวานนางฝันประหลาดจริง ฝันเห็นไก่ฟ้าสีทองคู่หนึ่งพุ่งเข้ามาหานาง นางหลบอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังไม่พ้นถูกกรงเล็บของไก่ฟ้าสีทองตัวหนึ่งตะครุบดวงตาจนตาบอด…
เฝิงเหล่าฮูหยินเก็บความรู้สึกไม่สบายใจเอาไว้ สายตาที่มองไปยังเจียงซื่อยิ่งดูมุ่งร้าย
นางไม่ชอบหลานสาวคนนี้เอาเสียเลย!
เมื่อตอนที่ลูกสะใภ้ใหญ่ซูซื่อรอหมั้นหมาย ชื่อเสียงก็เสียหายย่อยยับ แต่เพราะมีรูปโฉมงดงามดึงดูดใจ บุตรชายคนโตแม้ตายก็จะสู่ขอนางมาให้ได้
เห็นแก่ซูซื่อที่เกิดในจวนอี๋หนิงโหวที่มีการสืบสกุล นางจึงจำใจยอมรับ แต่เมื่อซูซื่อคลอดหลานสาวคนโตเจียงอีแล้วกลับกลายเป็นแม่ไก่ไม่ฟักไข่ นางจึงตั้งใจให้บุตรชายคนโตแต่งอนุภรรยาแต่บุตรชายกลับถูกซูซื่อยุยงให้ขัดขืนนาง
นางยอมถอยออกมาก้าวหนึ่ง ด้วยการไม่รับอนุภรรยาและให้ให้สองสาวรับใช้มาปรนนิบัตรเพื่อให้กำเนิดบุตรหลานสืบทอดตระกูลก็ยังดี แต่แม้แต่เรื่องนี้ซูซื่อก็ยังไม่ยอม
ความตั้งใจดีของนางนี้ กลับทำให้บุตรคนโตค่อยๆ ห่างเหินออกไป รอจนเมื่อซูซื่อคลอดเจียงจั้นความสัมพันธ์ทั้งคู่จึงค่อยดีขึ้น
แต่น่าเสียดายที่นายท่านปั๋วจากไปเพียงไม่กี่ปี บุตรในไส้กลับปฏิบัติกับนางเช่นนี้!
ยังดีที่ฟ้ายังมีตา ซูซื่อคลอดเจียงซื่อไม่ถึงหนึ่งปีก็ป่วยตายไป จึงให้นางได้ระบายความโกรธเสียบ้าง
เนื่องเพราะเหตุนี้ นางจึงชมชอบหลานสาวคนที่สี่ผู้น้อยนี้นัก ใครจะรู้ ซื่อเอ๋อร์ยิ่งโต อุปนิสัยกลับยิ่งละม้ายคล้ายซูซื่อเข้าไปทุกวัน นับวันยิ่งมองใบหน้านี้ ความนิยมชมชอบนั้นยิ่งจางลงเรื่อยๆ
ใจนางรู้ดี หลานสาวกับลูกสะใภ้ไม่เหมือนกัน ในวันข้างหน้า หลานผู้มีใบหน้ารูปงามนี้คงมีอนาคตที่ดีเป็นแน่ ไม่มีประโยชน์ที่จะฟื้นฝอยหาตะเข็บให้เสียไพ่ดีในมือไป
น่าเสียดายเพียงแต่ว่า สตรีที่เกิดจากปีศาจมักจะไร้วาสนา การสมรสที่ดีเพียงนั้นก็ไม่อาจรักษาไว้ได้
เจียงซื่อเห็นท่าทีลืมตัวของเฝิงเหล่าฮูหยินทั้งหมด แม้จะเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีก็ตาม นางแย้มยิ้มพลางเอ่ย “ข้าเห็นใต้ตาท่านย่าเขียวคล้ำ คิดว่าท่านย่าคงเหมือนหลานสาวที่นอนไม่หลับดี คืนวาน ฝันของหลานก็น่ากลัวเหลือเกินเจ้าค่ะ หลานฝันเห็นไก่ฟ้าสีทองสองตัวยื่นกรงเล็บจะตะครุบมาที่ดวงตาของหลาน…”
เฝิงเหล่าฮูหยินสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย มือที่กุมกันไว้ใต้ชายเสื้อกระตุกขึ้นทันที
เจียงซื่อก็ฝันถึงไก่ฟ้าสีทองหรือ มีเรื่องบังเอิญเช่นนี้ด้วยหรือ
เฝิงเหล่าฮูหยินพลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นในใจ
“เมื่อคืนท่านย่าพักผ่อนไม่ดีหรือเจ้าคะ” เจียงเชี่ยนแสดงสีหน้าเอาใจใส่
เฝิงเหล่าฮูหยินเป็นคนหน้าใหญ่ อยู่ต่อหน้าหลานๆ นางย่อมไม่ยอมรับ พร้อมรีบปรับสีหน้าเป็นปกติ “อายุมากแล้ว นอนหลับไม่สนิทเป็นเรื่องธรรมดา…”
แม้นางจะเอ่ยเช่นนี้ แต่อารมณ์ดีๆ ที่หลานรักกลับมาเยี่ยมกลับหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงแต่อารมณ์ขุ่นมัววุ่นวายใจ
เจียงซื่อลอบยิ้ม
ในจวนปั๋ว ท่านอารองเป็นบุตรที่รักลำดับที่สองในใจท่านย่า พี่ใหญ่เป็นลำดับที่สาม ส่วนพี่รองอาจจะอยู่ลำดับราวๆ ที่สี่ หากถามถึงอันดับหนึ่ง จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากตัวท่านย่าเอง ไม่มีใครแย่งตำแหน่งไปได้
ท่านย่าก็เป็นคนเห็นแก่ตัวเช่นนี้ล่ะ นางรับรู้เรื่องนี้ได้ตั้งแต่จี้ฉงอี้ตายจากไป นางหาโอกาสไประบายความทุกข์เรื่องที่นางยังคงบริสุทธิ์อยู่
นางไม่มีมารดา เรื่องเช่นนี้ หากไม่พูดกับท่านย่า นางก็ไม่รู้จะพูดกับใคร
แต่ท่านย่ากลับตบนางหนึ่งฉาด สีหน้าท่าทางดุดัน และสั่งให้นางเก็บเรื่องนี้ไว้กับตัวตลอดไป
ไม่มีการปลอบโยน ไม่มีการปกป้อง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องจะออกตัวปกป้องนาง
ท่านย่ายิ้มเย็นชาพลางเอ่ย “เรื่องที่ผู้ชายไม่แตะต้องตัวเจ้า แม้จนตัวตาย หากแพร่งพรายออกไป เจ้าคิดว่าชื่อเสียงของเจ้าจะเป็นอย่างไร หรือเจ้าอยากให้ชื่อเสียงจวนปั๋วล่มจมไปจนโงไม่ขึ้น”
ตอนนี้นางใช้ ‘ฝันร้าย’ ดึงความสนใจของท่านย่าไป แน่นอนว่า ท่านย่าเริ่มรู้สึกไม่ชอบใจที่เจียงเชี่ยนยังอยู่ที่นี่
แล้วก็เป็นไปตามที่เจียงซื่อคาดการณ์ไว้ เฝิงเหล่าฮูหยินรีบยกมือขึ้นกุมหน้าผาก “ข้าคงแก่แล้ว เพียงครู่เดียวข้าก็เหนื่อยเสียแล้ว เชี่ยนอ๋อร์ เจ้าอุตส่าห์กลับมาทั้งที เรียกเจ้าสาม กับเจ้าห้ามาหาเจ้าสิ ย่าขอตัวไปพักก่อน”
เจียงเชี่ยนเผยอปากขึ้นลง
นี่ท่านย่ากำลังส่งแขกหรือ
วันนี้ช่างแปลกเสียจริง เริ่มแรกถูกเจียงซื่อใช้วาจาโจมตีถึงสามสี่ครั้ง ตอนนี้ก็ถูกท่านย่าส่งแขกอีก นางยังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ!
“อย่างนั้นท่านย่าพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ จวนโหวเองก็มีเรื่องมากมาย หลานขอตัวกลับไปก่อน วันหลังค่อยกลับมาคุยเล่นกับน้องๆ เจ้าค่ะ”
“ก็ดี เจ้ากลับไปจัดการเถอะ คนมีครอบครัวยังไงก็ต่างจากเด็กสาวที่มีอิสระมากกว่า”
เจียงเชี่ยนรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ แต่บนใบหน้ายังคงทำเป็นปกติได้ถึงสามส่วนเพื่อให้เฝิงเหล่าฮูหยินเอ็นดู ที่เหลืออีกเจ็ดส่วนเป็นความเสียใจที่ปิดบังเอาไว้
ดึงดันมากเกินไปก็ไร้ประโยชน์ นางเข้าใจดี
“น้องสี่ไปส่งข้าหน่อยสิ” เจียงเชี่ยนยิ้มให้เจียงซื่อ ราวกับไม่ได้เสียใจกับเรื่องราวเมื่อครู่เลยสักนิด
คราวนี้เจียงซื่อกลับพยักหน้าอย่างฉับไว “เจ้าค่ะ”
เจียงเชี่ยนแอบถอนหายใจเบาๆ
คำขอร้องเล็กน้อยนี้หากถูกปฏิเสธ เจียงซื่ออาจดูเป็นคนไร้มารยาท แต่ก็ไม่มีประโยชน์กับตัวนางด้วยเช่นกัน
ที่นางกลับมาบ้านฝ่ายมารดาในครั้งนี้ เนื่องเพราะนำ ‘ภารกิจ’ มาด้วย จะให้กลับเลยอย่างนี้คงยังไม่ได้
ทั้งสองคนเดินออกไปตามทางที่คุ้นเคย สาวรับใช้คอยเดินตามอยู่ไม่ห่าง
เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงประตูแล้ว ฝีเท้าเจียงเชี่ยนจึงหยุดลงช้าๆ พลางเอ่ยกระซิบ “ไม่เจอกันพักหนึ่ง เหตุใดข้ารู้สึกว่าน้องสี่ห่างเหินกับข้าเหลือเกิน”
เจียงซื่อไม่แม้แต่จะชายตามอง เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก “พี่รองคงคิดไปเอง”
“หากเป็นเช่นนั้นก็ดี” เจียงเชี่ยนดึงมือเจียงซื่อเอาไว้ “น้องสี่ไม่ได้ห่างเหินกับข้าก็ดีแล้ว ข้ารู้ว่าความรู้สึกน้องสี่ช่วงนี้คงกำลังแย่ อย่างนี้ดีหรือไม่ เดี๋ยวข้ากลับไปส่งจดหมายให้เจ้า แล้วเจ้ามาพักที่เรือนข้าวันสองวันเป็นอย่างไร”
เจียงซื่อจ้องมองเจียงเชี่ยน สายตาบ่งบอกความหมายมากมาย
“เหตุใดน้องสี่ถึงจ้องข้าเช่นนี้ หรือใบหน้าข้ามีอะไรหรือ” เจียงเชี่ยนยกมือขึ้นมาแตะหน้าผากตนเอง ชายเสื้อปักลายดอกไม้ไหลลื่นลงไป เผยให้เห็นแขนเรียวขาวผ่องเนียนละเอียด
เจียงเชี่ยนพลันรีบดึงมือลง
สายตาเจียงซื่อแหลมคมกว่า นางเห็นรอยช้ำบริเวณแขนด้านในของเจียงเชี่ยนชัดเจน
“ได้เจ้าค่ะ”
“น้องสี่ว่าอย่างไรนะ” เจียงเชี่ยราวกับยังไม่ได้สติ
“ข้าบอกว่าได้ เพียงแต่อาจเป็นการรบกวนพี่รองน่ะสิ”
เจียงเชี่ยนคาดไม่ถึงว่าเจียงซื่อจะตอบรับอย่างรวดเร็ว รีบเอ่ยขึ้น “ไม่รบกวน หากเพียงน้องสี่ยินยอมมา พี่รองดีใจเสียมากกว่า”
เจียงเชี่ยนรู้สึกราวกับสบายใจได้อีกหหนึ่งเรื่อง กระทั่งการเดินก็เดินได้อย่างปลอดโปร่งยิ่งขึ้น
เจียงซื่อหยุดฝีเท้าลง “พี่รองกลับดีๆ นะเจ้าคะ”
นางมองไปยังเจียงเชี่ยนด้วยสีหน้านิ่งเรียบ เอ่ยเน้นทีละคำ “ไว้ข้าจะรอจดหมายจากพี่รองนะเจ้าคะ”
สถานที่ที่ยิ่งกว่าฝันร้ายแห่งนั้น แม้จะเป็นถ้ำเสือบ่อมังกรนางก็ไม่กริ่งเกรงที่จะมุ่งเข้าไปแน่
ครั้งนี้ ก็ให้นางได้เห็นสักที ว่าคนเลวจะได้รับผลกรรมอย่างไร
เจียงซื่อยืนบนขั้นบันได มองดูเจียงเชี่ยนขึ้นรถม้าไปด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นจึงหันหลังกลับเข้าไปด้านใน
รถม้าค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป เจียงเชี่ยนเลิกม่านขึ้นหันกลับไป มองไปยังเงาหลังของสตรีน้อยผู้งดงามและสดใสด้วยสายตาสับสน
เจียงเชี่ยนมือสั่น ม่านสีฟ้าสดใสถูกปล่อยลงในทันใด แล้วรถม้าก็พลันควบจากไป
เจียงซื่อยิ้มเยาะ ดึงกระโปรงขึ้นพลางเดินเข้าไปในจวน เห็นอาฝูสาวรับใช้เรือนฉือซินเร่งฝีเท้าเดินมาหา
อาฝูเดินเข้ามาใกล้พลางน้อมทักเจียงซื่อ “คุณหนูสี่ เหล่าฮูหยินเชิญเข้าพบเจ้าค่ะ”
เจียงซื่อพยักหน้า แล้วตามอาฝูกลับเข้าเรือนฉือซินอีกครั้ง
เฝิงเหล่าฮูหยินสั่งให้บรรดาสาวรับใช้ออกไป เหลือเพียงเฝิงมาหม่าคู่ใจ แล้วจึงรีบเอ่ยถาม “ซื่อเอ๋อร์ เมื่อคืน เจ้าฝันถึงอะไรกันแน่”


## บทที่ 19 โรงน้ำชา

ตอนที่ 19 โรงน้ำชา
“หลานฝันเห็น...” แววตาเจียงซื่อพลันเผยให้เห็นความหวาดกลัววูบหนึ่ง
เฝิงเหล่าฮูหยินอดกลั้นหายใจไม่ได้
ตะเกียงกำยานสามขาใกล้หน้าต่างส่งควันม้วนลอยโชยกลิ่นหอม เป็นกำยานที่เฝิงเหล่าฮูหยินใช้อยู่เป็นประจำ
เฝิงเหล่าฮูหยินพิถีพิถันในเรื่องเหล่านี้ ในหนึ่งปีสี่ฤดู จะใช้กลิ่นไหนเวลาใดต่างมีกำหนด
แต่ไม่ว่าอย่างไร เจียงซื่อก็ไม่ชอบกลิ่นกำยานนี้เอาเสียเลย
มันฉุนมากเกินไป จนนางรู้สึกแสบที่จมูก
“ฝันเห็นไก่ฟ้าสีทองคู่หนึ่งจะบินเข้ามาตะครุบดวงตาของหลานเจ้าค่ะ หลานลนลานหนี สุดท้ายไก่ฟ้าสีทองคู่นั้นกลับบินมุ่งไปทางท่านย่า…”
“หลังจากนั้นเล่า” แก้วตาเฝิงเหล่าฮูหยินหดลง
“จากนั้น...” เจียงซื่อชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเฝิงเหล่าฮูหยิน “หลานเห็นว่าท่านหนีไปไม่ทัน ถูกไก่ฟ้าสีทองตัวหนึ่งข่วนเข้าที่ดวงตาของท่านย่าจนได้รับบาดเจ็บ”
มือของเฝิงเหล่าฮูหยินที่จับถ้วยชาเอาไว้พลันกำแน่นขึ้น
อายุวัยนางนี้มักเชื่อในเรื่องประหลาดเพ้อฝัน เมื่อคืน นางฝันร้ายเช่นนี้จนตกใจตื่น จิตใจปั่นป่วนยิ่งนัก คาดไม่ถึงว่าซื่อเอ๋อร์จะฝันในเรื่องเดียวกัน
“เจ้าจำได้หรือไม่ว่าไก่ฟ้าสีทองตัวนั้นข่วนไปที่ดวงตาข้างไหนของข้า”
“ข้างซ้ายเจ้าค่ะ” เจียงซื่อเอ่ยตอบอย่างไม่ลังเล
จิตใจเฝิงเหล่าฮูหยินสั่นสะท้าน
หากเป็นเมื่อครู่นี้ นางคงมีความเคลือบแคลงใจอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ จะไม่เชื่อก็คงไม่ได้แล้ว เพราะในฝันของนาง ไก่ฟ้าสีทองตัวนั้นข่วนเข้าที่ดวงตาข้างซ้ายจริงๆ!
ความฝันนี้ต้องเป็นลางร้ายแน่นอน อย่างน้อยต้องเป็นจริงในแปดถึงสิบส่วน มิเช่นนั้น คงเป็นไปไม่ได้ที่ทั้งสองคนจะฝันถึงสิ่งเดียวกัน
“แล้วหลังจากนั้นเล่า” เฝิงเหล่าฮูหยินเอ่ยถามอย่างตั้งใจ
“เพียงเห็นไก่ฟ้าสีทองทำร้ายท่านย่า หลานเองก็กลัวลนลานจนตื่นเจ้าค่ะ ไม่มีอะไรหลังจากนั้นแล้วเจ้าค่ะ”
เฝิงเหล่าฮูหยินนิ่งงัน ผ่านไปอีกพักใหญ่ จึงพึมพำกับตัวเอง “ฝันร้ายนี้เป็นลางสื่อถึงอะไรกันนะ”
นางเอ่ยพึมพำกับตัวเองด้วยจิตใจที่ไม่อยู่กับเนื้อตัว แต่แล้วเจียงซื่อกลับเอ่ยตอบ “ลางสังหรณ์บอกชัดเจนเจ้าค่ะ”
เฝิงเหล่าฮูหยินถึงกับนิ่งค้าง จ้องขเม็งไปยังหลานสาวราวกับจ้องมองคนแปลกหน้า
เจียงซื่อแย้มยิ้มมุมปาก “วันนี้เพียงพบหน้าพี่รอง ข้าก็คิดขึ้นมาได้ทันที พี่รองเป็นเอ้อร์กูไหน่ไนแห่งจวนปั๋ว ทั้งยังเกิดปีระกา ไก่ฟ้าสีทองคู่มิใช่นางหรือเจ้าคะ”
“เหลวไหล!” เฝิงเหล่าฮูหยินสีหน้าคล้ำลง
เจียงซื่อคลายมือออก “ในตอนแรก หลานเองก็คิดไม่ถึงเจ้าค่ะ แต่เมื่อคืน เพิ่งฝันถึงเรื่องแปลกประหลาด แล้ววันนี้พี่รองก็มาถึง”
“พอได้แล้ว” เฝิงเหล่าฮูหยินกระแทกถ้วยชาลงกับโต๊ะ ไม่อยากฟังคำเจียงซื่ออีกต่อไป “เจ้ากลับไปได้แล้ว”
“หลานสาวขอคำนับลา” เจียงซื่อย่อตัวคำนับขอลา ไม่คิดจะรั้งเอ่ยคำใดอีก จึงก้าวเดินจากไปในทันใด
“ช้าก่อน” เฝิงเหล่าฮูหยินส่งเสียงรั้งไว้
“ท่านย่ายังมีเรื่องใดจะรับสั่งหรือเจ้าคะ”
“ข้าไม่อยากได้ยินเรื่องเหลวไหลนี้จากปากผู้อื่น!”
เจียงซื่อยิ้ม “ท่านย่าโปรดวางใจ หลานทราบแล้วเจ้าค่ะ”
ในชาติก่อน คนที่กล่าว “เรื่องเหลวไหล” ก็คือท่านย่าเสียเอง
และก็เป็นช่วงเวลานี้ล่ะ ที่เฝิงเหล่าฮูหยินพลันเริ่มรู้สึกปวดที่ตาข้างซ้าย ผ่านไปสองวันก็มองไม่เห็นเสียแล้ว
เฝิงเหล่าฮูหยินรับความเจ็บปวดที่สูญเสียการมองเห็นไม่ได้ เมื่อเชิญหมอมารักษาแล้วหลายคนก็ยังไร้ผล ท้ายสุดจึงเชิญแม่หมอมาคนหนึ่ง
แม่หมอประกอบพิธีไปครั้งหนึ่ง ท้ายที่สุดทุกอย่างกลับมุ่งไปที่เจียงจั้น
เจียงจั้นนับเป็นหลานลำดับที่สองของตระกูล ชอบเดินเล่นชมนก และบังเอิญเวลานั้นได้ซื้อนกแก้วมาหนึ่งคู่ สัญญาณต่างๆ ที่เกิดขึ้นต่างตรงกันกับฝันร้ายของเฝิงเหล่าฮูหยินทุกประการ
เฝิงเหล่าฮูหยินจึงปักใจเชื่อเรื่องนี้โดยไม่สงสัย พลางออกคำสั่งต่อหน้าเจียงจั้นให้หักคอนกแก้วคู่นั้นให้ตาย
พูดไปก็แปลก หลังจากนกแก้วคู่นั้นถูกกำจัดเพียงไม่นาน ดวงตาข้างซ้ายของเฝิงเหล่าฮูหยินก็ดีขึ้นตาม หลังจากนั้น ก็รู้สึกไม่ชอบเจียงจั้นมากขึ้นเรื่อยๆ
เจียงซื่อยังจำวันที่เจียงจั้นจากไป แล้วนางรีบรุดกลับมาเพื่อร่วมงานฝังศพได้ ท่านพ่อที่หากไม่ตีก็ดุว่าพี่รอง ในวันปกติ ในวันนั้นท่านพ่อผมขาวไปแล้วมากกว่าครึ่งศีรษะ ทว่าท่านย่ากลับนิ่งสงบได้ดั่งปกติ
ในตอนนั้นนางเห็นว่าท่านย่าช่างเข้มแข็งสมกับเป็นผู้ปกครองแห่งตระกูลอันสูงศักดิ์ ภายหลังถึงได้เข้าใจว่านั่นหาใช่ความสงบไม่ แต่มันคือความเย็นชา
เดิมทีก็ไร้ความรู้สึกอยู่แล้ว แล้วจะเสียใจได้อย่างไร
เมื่อเจียงซื่อออกไปแล้ว เฝิงเหล่าฮูหยินก็ไม่ได้สงบนิ่งอีกต่อไป
คำพูดซื่อเอ๋อร์ก็ไม่นับว่าเหลวไหลเสียทีเดียว
“เฝิงมาหม่า เจ้าเห็นเป็นอย่างไร”
เซียวซื่อนับเป็นเอ้อร์ไท่ไท่[footnoteRef:1]ผู้ดูแลกิจการงานต่างๆ ในจวน ปกติเซียวซื่อมักจะเอาใจคนของเฝิงฮูหยินอยู่เสมอ อย่างไรเสีย เฝิงมาหม่าต้องช่วยพูดแทนให้เอ้อร์ไท่ไท่บ้างล่ะ [1:  ไท่ไท่ มีความหมายเดียวกับฮูหยิน ในนี้กล่าวถึงอาสะใภ้รองของเจียงซื่อ ผู้แปลจึงถอดเสียงเรียกตามภาษาจีนว่า เอ้อร์ไท่ไท่ (ฮูหยินบ้านรอง) แทนคำว่าฮูหยินรอง เพื่อไม่สร้างความสับสนแก่นักอ่าน]
“เรื่องนี้ก็พูดยากอยู่สักหน่อย...”
“มีเรื่องอะไรเจ้าก็พูดออกมาตรงๆ เถอะ เจ้ารับใช้ข้ามากี่ปี ยังไม่รู้จักข้าอีกหรือ”
เฝิงมาหม่าลนลานเอ่ยตอบรับ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้น “วันนี้บ่าวทนดูคุณหนูสี่พูดคุยกับเอ้อร์กูไหน่ไนอย่างไม่ใคร่คุ้นเคยนัก หรือเป็นเพราะระหว่างสองพี่น้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือไม่เจ้าค่ะ”
“แล้วความฝันของซื่อเอ๋อร์ล่ะ จะอธิบายว่าอย่างไร”
“คุณหนูสี่และเหล่าฮูหยินต่างฝันคล้ายกัน เช่นนั้น ความฝันนี้อาจจะสื่อถึงอะไรบางอย่าง แต่แท้จริงแล้วเป็นอย่างไร บ่าวเองก็คิดไม่ออกเจ้าค่ะ”
“ขอให้เป็นเพียงเรื่องบังเอิญเท่านั้นเถอะ” เฝิงเหล่าฮูหยินพึมพำ
ขณะที่เฝิงเหล่าฮูหยินพูดคุยกับเฝิงมาหม่านั้น เรือนหยาซินส่งสาวรับใช้ชุดเขียวมาแอบถามไม่กี่คำ แล้วรีบกลับไปรายงานเอ้อร์ไท่ไท่เซียวซื่อ
“ไท่ไท่ พี่สี่เล่าว่าวันนี้คุณหนูสี่พูดจาถากถางเอ้อร์กูไหน่ไนหลายครั้ง เหล่าฮูหยินรำคาญใจนัก จึงไม่รั้งให้เอ้อร์กูไหน่ไนอยู่พูดคุยต่อ เอ้อร์กูไหน่ไนคงไม่สบายใจนัก เลยตรงกลับไปยังบ้านสามีทันที…”
เซียวซื่อพลันหน้าคล้ำลง
เกิดเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร นางดูแลตระกูลมากว่าหลายปี ไม่เคยขาดตกบกพร่องในหน้าที่ที่มีต่อเรือนใหญ่ แล้วเชี่ยนเอ๋อร์ก็ดูแลเจียงซื่อตามหน้าที่พี่สาวด้วยดีมาตลอด เหตุใดเจียงซื่อถึงไม่รู้ผิดชอบชั่วดีเช่นนี้ กล้าดีอย่างไรมาทำให้บุตรีนางต้องไม่สบายใจ
เซียวซื่อยิ่งคิดยิ่งโมโห หน้าคล้ำขึ้นพลางสั่งการ “ไปเรียกป้าหลิวในครัวมา”
เจียงซื่อไม่รู้ว่าที่เจียงเชี่ยนรีบออกจากเรือนฉือซินไปนั้น ทำให้เซียวซื่อกังวลใจถึงเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ถึงแม้จะรู้ นางก็ไม่ใส่ใจอยู่ดี
หลังออกจากเรือนฉือซิน นางใช้ให้อาเฉี่ยวไปรายงานเจียงอันเฉิง ส่วนนางออกไปข้างนอกพร้อมกับอาหมาน
ชั้นสองของโรงน้ำชามองเห็นความคึกคักของเมืองพอดี เจียงซื่อละเมียดน้ำชาในมือ
อาหมานดื่มชาในถ้วย ลิ้มรสชาแล้วเอ่ยขึ้น “รสไม่ดีเท่ารสน้ำชาที่เรือนเราเลยเจ้าค่ะ”
“จิบชาไม่เพียงเพื่อรสชาติ” เจียงซื่อไม่แปรสายตาไปจากภาพเบื้องหน้า เอ่ยตอบไปลอยๆ
“มิใช่เช่นนั้น แล้วเพื่ออะไรหรือเจ้าค่ะ” อาหมานเอ่ยอย่างแปลกใจ
เจียงซื่อเห็นเจียงจั้นเดินมาไกลๆ
เจียงจั้นยังอายุไม่ถึงสิบเจ็ดดี เมื่อเดินท่ามกลางผู้คนจึงดูไม่สูงเด่น แต่กลับดึงดูดสายตาผู้คนยิ่งนัก
ดวงตาราวหยกสวยของคุณชายหนุ่ม เปรียบเหมือนดั่งไข่มุกงามท่ามกลางกรวดทราย ที่ทั้งธรรมชาติทั้งโดดเด่น ชวนให้ดึงดูดสายตาเหลือเกิน
แต่สิ่งที่ดึงดูดเจียงซื่อหาใช่ความหล่อเหลาของพี่ชายคนนี้ไม่ แต่คือกรงนกในมือของเขาต่างหาก
กรงนกสานหวายประณีตงดงาม ข้างในคือนกแก้วหลากสีหนึ่งคู่
“ก็เพื่อหยุดคนยังไงเล่า” เจียงซื่ออธิบายขึ้นลอยๆ สายตายังจับจ้องไปยังเจียงจั้นที่เดินใกล้เข้ามา
เจียงจั้นฮัมเพลงพลางเดินอย่างแคล่วคล่อง บ่าวใช้อาจี๋ต้องเร่งฝีเท้าตาม
ขณะที่เจียงจั้นใกล้จะเดินผ่านโรงน้ำชาอยู่นั่นเอง เจียงซื่อก็โยนขนมลงไปเล็กน้อย และโดนหัวไหล่เจียงจั้นเข้าพอดี
เจียงจั้นยื่นมือออกไปคลำดู ก็พบว่าเสื้อขาวใสพลันเปื้อนไปด้วยเศษขนม
เจียงจั้นโกรธขึ้ง เงยหน้าขึ้นเตรียมด่า “ใครช่าง...”
ใบหน้างามงดของสาวน้อยแอบหลบเข้าหลังหน้าต่าง
“เจ้าเล่ห์ยิ่งนัก!” เจียงจั้นถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเอ่ยต่อคำ


## บทที่ 20 นกแห่งความรัก

ตอนที่ 20 นกแห่งความรัก
เจียงจั้นถือกรงนกวิ่งห้อเข้ามาในโรงน้ำชา เดินตึงตังขึ้นมายังชั้นสอง
“คุณชาย พวกเราจะกลับบ้านมิใช่หรือขอรับ” อาจี๋รีบตามมาด้านหลัง
เมื่อถึงชั้นสองเจียงจั้นหันมองไปรอบทิศ พลันเห็นอาหมานยืนอยู่หน้าประตูบานวิจิตรบานที่สาม พลางก้มคำนับเขา
เจียงจั้นเดินเข้าไปหา ชี้ไปยังประตูเอ่ยถาม “คุณหนูเจ้าอยู่ด้านในหรือไม่”
“เจ้าค่ะ”
เจียงจั้นแย้มยิ้มออกมา ผลักประตูเข้าไปอย่างผ่าเผย “น้องสี่ เจ้าดูสิ ข้าเอาอะไรมาให้เจ้า!”
เพียงไม่กี่ก้าว เขาก็อยู่เบื้องหน้าเจียงซื่อ พลางวางกรงนกไว้บนโต๊ะ และเอ่ยทวงบุญคุณ “น้องสี่เจ้ารู้หรือไม่ว่านี่คือนกอะไร”
เจียงซื่อมองเข้าไปยังนกขนสีสันสดใสภายในกรง ขอบตาพลันร้อนผ่าว
คนๆ เดียวกัน นกแก้วคู่เดียวกัน เอ่ยถามด้วยคำถามแบบเดียวกัน “น้องสี่ เจ้าดูสิ ข้าเอาอะไรมาให้เจ้า!”
ในตอนนั้นนางตอบว่าอย่างไรกันนะ
นางมองไปยังนกแก้ว แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น “พี่รองหานกแก้วนี้มาจากที่ใด ข้าว่าท่านโดนคนอื่นหลอกเสียแล้ว นกแก้วพันธุ์นี้เลียนคำคนพูดไม่ได้นะเจ้าคะ”
ในครั้งนั้น เจียงจั้นหิ้วกรงนกเดินจากไปด้วยความผิดหวัง แต่คาดไม่ถึงว่าสุดท้าย เขาแอบเอานกแก้วคู่นั้นไปเลี้ยงไว้เสียเอง
วันที่ท่านย่าสั่งให้คนกำจัดนกแก้วนั้นเสีย พี่รองพยายามปกป้องอย่างสุดชีวิต รอจนนกน้อยหมดลมหายใจ และโดนคนกวาดทิ้งเหมือนกวาดขยะ พี่รองถึงกับทรุดตัวนั่งอยู่บนพื้น พูดงึมงำด้วยความเศร้าเสียใจ “พวกมันอุตส่าห์พูดว่ายินดีได้แล้วเชียว…”
ในครั้งนั้น เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกผิด แม้คิดอยากขอโทษพี่รอง แต่ก็ไม่อาจลดความถือดีของตัวเองลงได้
การรั้งรอนี้ ผ่านไปไม่นานก็รั้งจนถึงวันออกเรือน…
เจียงซื่อไม่อยากคิดต่อไปแล้ว
ความหลังเหล่านั้น เหมือนดั่งหนามแหลมฝังอยู่ก้นลึกในใจนาง
“เหตุใดน้องสี่ถึงร้องไห้เล่า” ทำเจียงจั้นถึงกับสะดุ้งโหยง รีบลนลานหิ้วกรงนกขึ้นพลางเอ่ยถาม “ข้าทำให้น้องสี่ใช่ตกใจหรือไม่”
เจียงซื่อใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตา หัวเราะพลางเอ่ย “พลันคิดถึงที่มาของชื่อนก ก็อดรู้สึกตื้นตันไม่ได้เจ้าค่ะ”
“ชื่อรึ” เจียงจั้นถึงกับงงงัน
เจียงซื่อชี้ไปยังนกแก้วขนทองพลางอธิบาย “นกแก้วชนิดนี้ มีอีกชื่อหนึ่งเรียกว่า นกแห่งความรัก นกชนิดนี้ต้องอยู่เป็นคู่ หากมีตัวใดตัวหนึ่งสิ้นใจไปก่อน ไม่นาน อีกตัวหนึ่งก็จะตายตามไป…”
“เอ๋ น้องสี่พูดเหมือนพี่อวี๋ชีเลย”
เจียงซื่อนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง
“พี่อวี๋ชียังบอกอีกว่า มีเพียงน้อยคนนักที่รู้ความเป็นมาอีกชื่อหนึ่งของเจ้านกตัวนี้ ที่แท้ข้าโดนหลอกนี่เอง”
“เจ้านกแก้วคู่นี้เกี่ยวอะไรกับพี่อวี๋ชีอย่างนั้นหรือเจ้าคะ” เมื่อได้ยินเจียงจั้นเอ่ยถึงอวี๋ชี เจียงซื่อ แม้จะรู้ว่าไม่ใช่คนเดียวกัน แต่ในใจก็ยังคงรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ
“วันนี้ข้าไปดื่มกับพี่อวี๋ชีมา คิดไม่ถึงว่าเรือนของเขาเลี้ยงนกไว้มากมาย พวกเราดูนกไปดื่มไป พี่อวี๋จึงเล่าเรื่องนกและเรื่องราวสนุกๆ ของนกแต่ละตัวให้ข้าฟัง ตอนท้ายเขาเอ่ยถามข้าว่าอยากนำกลับไปเลี้ยงหรือไม่ ข้าก็อยากน่ะสิ แม้ข้าจะอดทนเลี้ยงของเล่นแบบนี้ไม่ได้ แต่ข้าก็ยกให้เจ้าได้”
เจียงจั้นมองนกแก้วทองคู่นั้นด้วยความพอใจพลางเอ่ยถามเจียงซื่อ “น้องสี่ เจ้านกคู่นี้สวยดีใช่หรือไม่”
“สวยก็สวยดีอยู่หรอก แต่พวกมันทำให้ข้าคิดถึงที่มาของชื่อ เพียงเท่านั้นข้าก็อยากจะร้องไห้” เจียงซื่อเอ่ยเสียงเบา
“เช่นนั้นควรทำอย่างไรดี” เจียงจั้นขมวดคิ้วเล็กน้อยเริ่มเป็นกังวล
เขาลืมไปได้อย่างไรว่าสตรีเป็นคนที่มีอารมณ์อ่อนไหว
เจียงซื่อลูบกรงไม้ไผ่อย่างเบามือ
นกทั้งสองตัวในกรงตื่นตัวเล็กน้อย พลางจ้องมองนางด้วยความระมัดระวัง
“ข้าไม่อยากเห็น แล้วพี่รองก็อดทนเลี้ยงดูพวกมันไม่ได้ งั้นส่งคืนกลับไปเถอะ”
“ส่งกลับคืนหรือ”
“เจ้าค่ะ ข้าว่าขนของเจ้านกสองตัวนี้เรียงตัวงดงาม ดูแล้วต้องมีคนดูแลฟูมฟักมาอย่างดี หากพวกมันมาอยู่ที่จวนของเราแล้วเราดูแลไม่ดี มิสู้ส่งกลับไปให้เจ้าของยังดีเสียกว่า”
เจียงจั้นพยักหน้า “น้องสี่พูดมีเหตุผล พรุ่งนี้ข้าจะนำเจ้านกสองตัวนี้ส่งกลับคืนแก่พี่อวี๋ชี”
เจียงซื่อลุกขึ้น “ในเมื่อจะส่งกลับไป เหตุใดยังต้องเก็บไว้ถึงหนึ่งวัน พวกมันต้องไม่คุ้นเคยกับที่ใหม่เป็นแน่”
เรื่องที่แม่หมอเอ่ยถึงพี่รอง แม้ไม่ได้เกิดขึ้นตอนนี้ แต่นางเองก็ไม่กล้าเสี่ยง
ชีวิตของจี้ฉงอี้กับเฉี่ยวเหนียงเกิดการเปลี่ยนแปลงแล้ว แล้วเรื่องอื่นจะไม่เปลี่ยนด้วยหรือ
“อย่างนั้นก็ได้ งั้นข้าเอาพวกมันไปคืนเลยก็แล้วกัน” สายตาเจียงจั้นที่มองไปยังนกคู่นั้น เปี่ยมไปด้วยความเสียดาย พลันหัวเราะขึ้น “พี่อวี๋ชียังมีนกอีกหลายตัว หรือไม่ ข้าไปเปลี่ยนตัวที่น้องสี่ชอบมาดีหรือไม่”
เจียงซื่อรีบโบกมือ “ไม่ดีกว่า ข้าไม่สนใจนกสักเท่าไหร่”
“สตรีต่างชอบสัตว์เลี้ยงตัวเล็กๆ มิใช่หรือ”
“หากเป็นสุนัขน้อย แมวน้อยก็ว่าไปเจ้าค่ะ มันชาญฉลาดกว่านกเสียอีก แต่ไม่ว่าจะเลี้ยงอะไร ก็ดูยุ่งยากไปหมด” เจียงซื่อไม่อาจเผยให้เห็นว่านางชอบสัตว์เลี้ยงใดเป็นพิเศษ
เพราะตอนนี้ แม้แต่ตัวนางเอง นางยังดูแลไม่ได้ แล้วจะมีกำลังดูแลสัตว์เหล่านี้ได้อย่างไร
“แมวน้อยก็น่ารักจริงๆ ส่วนสุนัขนั้นช่างเถอะ” เจียงจั้นพลันนึกถึงสุนัขตัวใหญ่ที่ตามติดข้างกายอวี๋ชีแล้ว ก็รู้สึกโกรธจนขบฟันกรอด
เจ้าสุนัขชั่วตัวนั้นมักจะมองตาขวางใส่เขา สักวันเถอะ เขาจะเฉือนเนื้อมันมากินซะ!
พี่ชายน้องสาวเดินเคียงคู่กันออกจากโรงน้ำชา ก่อนเจียงจั้นหยุดฝีเท้าลง “น้องสี่กลับจวนไปก่อนเถอะ ข้านำนกไปคืนแล้วจะตามกลับไป”
เจียงซื่อพยักหน้ารับ เจียงจั้นเตะอาจี๋เบาๆ หนึ่งที “อาจี๋ เจ้าส่งคุณหนูสี่กลับจวน หากเส้นผมคุณหนูสี่ร่วงแม้เพียงเส้นเดียว เจ้าได้เห็นดีแน่!”
“พี่รองรีบไปรีบกลับดีกว่า” เจียงซื่อเอ่ยเร่ง
เจียงจั้นโบกมือให้เจียงซื่อ แล้วหิ้วกรงนกเดินหน้าไป
ตรอกเชวี่ยจื่ออยู่ไม่ไกลจากที่นี่ เจียงจั้นเดินไปตลอดทาง ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วยามก็มาถึงจวนตระกูลหนึ่ง
ด้านหน้าประตูมีพุทราต้นหนึ่งยืนโน้มต้นลงมา เวลานี้ ต้นพุทราออกดอกเต็มต้น สีเขียวสดดึงดูดสายตายิ่งนัก
เจียงจั้นเดินเข้าไปเคาะประตู “พี่อวี๋ชี ข้ากลับมาอีกแล้ว”
ประตูพลันเปิดออก สุนัขตัวใหญ่ตัวหนึ่งพุ่งพรวดออกมา
“เจ้าจะทำอะไร” เจียงจั้นหอบกรงนกไว้บนหน้าอก ตะโกนเสียงดัง
นกแก้วในกรงรู้สึกถึงภัยคุกคาม จึงบินวนปั่นป่วนไปมา
เจ้าสุนัขตัวโตไม่แลเห็นนกแก้วที่อยู่ในกรง ยืนกร่างขวางประตูพลางจ้องมองไปยังเจียงจั้นอย่างรังเกียจ
“มาถึงประตูล้วนคือแขก เจ้าสัตว์เดียรัจฉานรีบหนีออกไป!”
โฮ่ง! สุนัขยักษ์พลันแยกเขี้ยวและพุ่งตัวเข้ามา
เจียงจั้นสะดุ้งโหยง พลันกระโดดขึ้นเกาะต้นพุทราพร้อมกันทั้งมือและเท้า
สุนัขยักษ์จ้องเจียงจั้นด้วยสายตาดูแคลน สะบัดหางเสร็จก็เดินกลับเข้าไป
เจียงจั้นกระโดดลงจากต้นไม้ด้วยสีหน้าดำคล้ำ แล้วเดินเข้าประตูไปด้วยสายตาผิดปกติ สีหน้าแน่วนิ่ง แต่ภายในใจกลับตระโกนด่าลั่น ข้าจะเสียบเจ้าด้วยมีดนับพันเล่ม เจ้าสุนัขบ้ากล้าต่อกรกับข้า!
ใต้ต้นจามจุรี อวี๋ชียืนเอนพิงยังต้นไม้ในชุดสีเขียว เจ้าสุนัขยักษ์วิ่งเข้าไปคลอเคลียชายเสื้อเขา
“พี่อวี๋ชี ข้ากลับมาอีกแล้ว”
สายตาอวี๋ชีมองไปที่กรงนกในมือของเจียงจั้น ขมวดคิ้วงุนงงเบาๆ
เจียงจั้นวางกรงนกลงบนโต๊ะหินใต้ต้นไม้ เอ่ยด้วยความเสียดาย “คนในครอบครัวข้าทนเลี้ยงไม่ได้ ยังไงก็ขอคืนแก่พี่อวี๋ชีเสียดีกว่า”
“ไม่ชอบรึ”
“ขอรับ” เจียงจั้นเอ่ยตอบแบบคลุมเครือ
“ข้ายังมีนกอีกมากมาย น้องเจียงเอ้อร์เลือกตัวที่ชอบไปได้เลย”
“ไม่ล่ะ คนในครอบครัวข้าไม่สนใจเลี้ยงนก” เจียงจั้นรู้สึกยิ่งชอบในนิสัยใจคอของอวี๋ชีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
พี่อวี๋ชีไม่เพียงช่วยชีวิตเขา ยังใจกว้างถึงเพียงนี้ มิตรภาพเทียมเท่านี้จะไปหาได้จากที่ไหนอีก
อวี๋ชีมองไปยังนกแก้วในกรง ใบหน้าอันคมคายดั่งหยกแก้วฉายแววสับสน
นกแก้วงามถึงเพียงนี้ยังไม่ถูกใจอีกหรือ
เขาเปลี่ยนไปมองสุนัขตัวใหญ่ข้างกายแทน
เจียงจั้นตกใจเกือบกระโดดโหยง “สุนัขที่ทั้งดุทั้งน่าเกลียดเช่นนี้ยิ่งไม่ไหวขอรับ!”
โฮ่งง สุนัขยักษ์เห่าตอบ


## บทที่ 21 เก็บสมุนไพร

ตอนที่ 21 เก็บสมุนไพร
เจียงซื่อไม่มีท่าทางว่าจะกลับ ซ้ำยังตัดสินใจเดินลัดเลาะไปยังริมคลองต้นหลิว
ทว่าทำให้จิตใจของบ่าวรับใช้อาจี๋เต้นโหยงไม่เป็นสุข “คุณหนูสี่ขอรับ ให้บ่าวส่งคุณหนูกลับจวนเถอะขอรับ มิเช่นนั้นคุณชายรู้เข้าจะว่าบ่าวเอาได้ขอรับ”
อาหมานหัวเราะเย้ย “คุณหนูของพวกเราแค่ไปริมคลองเท่านั้น ไม่ได้ไปถ้ำเสื้อถ้ำจระเข้ที่ไหนสักหน่อย เจ้าจะตื่นเต้นด้วยเรื่องอันใดกัน”
คืนนั้นนางกับคุณหนูยังไปวางเพลิงช่วยคนแถวทะเลสาบมั่วโยวอยู่เลย ไหนเลยตอนนี้ฟ้าสว่างแล้วยังต้องมาทนเจ้าบ่าวรับใช้ขี้บ่นนี่อีก มันช่างไร้เหตุผลสิ้นดี
“โอ้ย พี่อาหมานก็ เหตุใดท่านไม่ช่วยแล้วยังจะพัดลมจุดไฟอีก” อาจี๋ยิ้มขื่นขมพลางทำท่าขอร้อง
อาหมานกลอกตา “ก็เจ้านั่นแหละที่ผิด ข้าไม่ได้พัดลมจุดไฟ แต่คุณหนูของพวกเราไม่ว่าจะไปถ้ำเสือถ้ำจระเข้ที่ไหนข้าก็จะตามไป ก็แค่นี้เอง”
อาจี๋เถียงสู้อาหมานไม่ได้จึงหัวเสียเตะหินก้อนเล็กข้างทางออกไป เขายังกอดความหวังก้อนสุดท้ายกล่าวออกมา “คุณหนูสี่ขอรับ อีกไม่นานก็ถึงเวลาอาหารแล้ว พวกเรากลับไปจวนก่อนดีหรือไม่ รอกินเสร็จแล้วค่อยให้คุณชายรองพาท่านออกมา...”
ในที่สุดเจียงซื่อก็พูดออกมา “หากพี่รองโทษเจ้า ข้าจะพูดกับเขาเอง”
อาจี๋อ้าปากพะงาบๆ จนสุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก
ช่างเถอะ นางเป็นนายของเขานี่ เขาเป็นแค่บ่าวรับใช้ นายจะไปไหนเขาไม่มีสิทธิ์ห้าม หวังว่าคุณชายจะลงโทษเขาเบาๆ หน่อยก็แล้วกัน
เจียงซื่อที่อยากไปแถวริมคลองต้นหลิว แน่นอนว่าไม่ได้ไปเพื่อเดินเล่นเฉยๆ
นางจะไปเก็บ ‘สมุนไพร’ ต่างหาก
นางเองไม่ได้ศึกษาการแพทย์ แต่นางได้เรียนรู้ศาสตร์โบราณพิสดารจากห้องยาสมุนไพรของผู้อาวุโสเผ่าอูเหมียวมา ห้องยาสมุนไพรนั้นมีตำราการใช้ยาแปลกประหลาดมากมาย ‘สมุนไพร’ ที่นางต้องการค่อนข้างพิสดารเช่นกัน
‘สมุนไพร’ ที่นางมาเก็บครั้งนี้คือพืชชนิดหนึ่งที่ร้อยปีจะเกิดขึ้นสักครั้งหนึ่งใต้ต้นหลิวแก่ ชื่อว่าไป๋เจี่ยว ซึ่งภายนอกของไป๋เจี่ยวนั้นไม่ได้มีความแตกต่างจากพืชอ่อนชนิดอื่นสักเท่าใดนัก คนหรือสัตว์ปีกกินเข้าไปก็ไม่ได้ทำให้เกิดอาการใดๆ แต่หากได้ผ่านขั้นตอนการปรุงสมุนไพรขึ้นมาแล้วล่ะก็ ไม่มีใครสามารถแยกแยะผ่านรสสัมผัสใดได้ทั้งนั้น
วิจิตรธาราเลียบฝั่ง ร่มเงาลาดยาวสุดสาย ต้นหลิวร้อยปีหาใช่พบเห็นได้ยาก
ตอนนี้เป็นช่วงวสันตฤดู บริเวณริมต้นหลิวมีคนจำนวนไม่น้อยออกมาเดินเล่นชมธรรมชาติ ไม่ว่าจะชายหญิงเอย เด็กเล็กเอย ผู้ใหญ่เอย แม้กระทั่งผู้สูงวัยล้วนมีทุกเพศวัย ทันใดนั้น มีเด็กน้อยวิ่งผ่านเจียงซื่อพวกนางสามคนไป ทำให้ได้ยินเสียง กรุ๊งกริ๊ง จากกระดิ่งที่ห้อยไว้ตรงขาของเด็กน้อยที่วิ่งผ่าน
เวลานี้เอง อาจี๋เบิ่งตาโตแล้วเอ่ยขึ้นว่า “นี่เจ้าเด็กพวกน้อย วิ่งระวังกันหน่อยสิ หากวิ่งชนคนเข้าแล้วมิอาจละเว้นได้นะ!”
“เอาเถอะน่า เจ้าจะเอาอะไรหนักหนากับเด็กน้อยเล่า” อาหมานเอ่ยติดูแคลนอาจี๋ที่ทำลายบรรยากาศการมองภาพทิวทัศน์อันงดงามของต้นหลิวที่ทอดยาวออกไปสุดลูกหูลุกตา
อาจี๋รู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง “ก็ข้ากลัวว่าเจ้าพวกนั้นจะวิ่งชนคุณหนูนี่”
“คุณหนูมีข้าคอยดูแลอยู่นี่อย่างไรล่ะ”
“ขอรับๆๆ พี่อาหมานยอดเยี่ยมที่สุดแล้ว”
ในขณะที่หนุ่มรับและสาวรับใช้กำลังปะทะฝีปาก เจียงซื่อก็เดินนำหน้าออกไป
“คุณหนู รอบ่าวด้วยสิเจ้าคะ...” อาหมานรีบวิ่งตามไป
เจียงซื่อหยุดอยู่ใต้ต้นหลิวเขียวขจีต้นหนึ่ง นิ้วมือเรียวยาวดึงกิ่งอ่อนหลิวโน้มลงหมุนเล่นพลางเอ่ยถามอาหมาน “เจ้าสานตะกร้าเป็นหรือไม่”
อาหมานหัวเราะคิกคัก “บ่าวเก็บเป็นแต่ดอกไม้เจ้าค่ะ”
“บ่าวทำเป็นขอรับ บ่าวสานตะกร้าเป็น” อาจี๋รีบตอบ
อาหมานยิ้มเย้ย แล้วอย่างไร ต่อให้มีดอกไม้เบ่งบานบนตัวเจ้า แต่เจ้าก็เป็นสาวรับใช้ประจำตัวคุณหนูไม่ได้!
“ถ้าเช่นนั้น อาจี๋ใช้ใบหลิวสานตะกร้าหนึ่งอัน อาหมานไปเก็บดอกไม้สดแล้วกัน เอากลับไปประดับในจวนสักหน่อยก็ดีเหมือนกัน”
อาหมานและอาจี๋ได้รับมอบหมายงานก็รีบกุลีกุจอทำอย่างว่องไว
เมื่อเจียงซื่อเห็นทั้งสองคนกำลังวุ่นวายอยู่กับงานตรงหน้า นางจึงค่อยๆ อ้อมไปด้านหลังต้นหลิว นั่งลงสูดดมกลิ่นเข้าเต็มปอด เมื่อหาสมุนไฟรไป๋เจี่ยวเจอก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าในมือห่อเก็บไว้อย่างพิถีพิถัน
เช่นนี้แล้ว ในระหว่างรอเวลาสานตะกร้าและเก็บดอกไม้สดใส่จนเต็ม นางก็สามารถเก็บไป๋เจี่ยวได้เพียงพอเช่นกัน
“กลับจวนกันเถอะ”
ทันใดนั้นเอง มีคนบนฝั่งริมคลองพุ่งไปยังที่เดียวกันและตะโกนขึ้น “แย่แล้ว มีคนกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย”
“คุณหนู” อาหมานหันมองเจียงซื่อ
“ไปดูหน่อย”
อาจี๋ห้ามทันที “คุณหนูสี่ ริมคลองมีคนเยอะพื้นลื่น เราอย่าเข้าไปเลยดีกว่า กระโดดน้ำฆ่าตัวตายไม่มีอะไรน่าดูเลยนะขอรับ”
ให้ตายสิ ถ้าเปลี่ยนคุณหนูเป็นคุณชายล่ะก็ เขาคงวิ่งไวกว่าคุณชายอีก!
เจียงซื่อหัวเราะ “ข้าหมายถึง ให้เจ้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นอย่างไรเล่า”
เรื่องพละกำลัง นางพอเข้าใจอยู่หรอกว่าสู้บุรุษไม่ได้
ผู้คนเบียดเสียดกันขนาดนั้น จะให้นางเบียดเข้าไปถอดชุดออกแล้วช่วยชีวิตคนหรืออย่างไร
เมื่อมีเรื่องน่าสอดรู้สอดเห็น แล้วยังไม่ต้องเป็นกังวลความปลอดภัยของเจียงซื่อ อาจี๋ก็ยินดีปรีดาราวกับเป็ดตีปีกบินออกไป
ริมคลองอัดแน่นไปด้วยผู้คน อาจี๋แทรกตัวเข้าไปตามแนวกำแพงอย่างคล่องแคล่ว เพียงไม่นาน เขาก็ปลีกตัวจากท่ามกลางฝูงชนที่กำลงก่นด่า พร้อมกลับมารายงานกับเจียงซื่อ
“คุณหนูสี่ขอรับ คนกระโดดน้ำเป็นสตรีนางหนึ่ง เพิ่งถูกช่วยขึ้นมาสักครู่นี้เองขอรับ ตอนนี้กำลังนั่งร้องไห้อยู่ริมคลอง”
เสียงร้องไห้ของสตรีดังลั่นจนกระทบเข้ากับโสตประสาทของเจียงซื่อ “นิวๆ ของข้าอยู่ไหน ข้าไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกแล้ว...”
“ได้ยินคนข้างๆ เล่าว่าคนที่กระโดดน้ำตายคือป้าขายเต้าหู้ ชาวบ้านต่างเรียกนางว่าเต้าหู้ไซซี เป็นหญิงหม้ายมาหลายปี เลี้ยงลูกสาวจนเติบใหญ่ ใครจะไปรู้ว่าสองวันก่อนลูกสาวของนางหายไป ช่างน่าสงสารจริงๆ…” อาจี๋เล่าสิ่งที่ได้ยินมาให้เจียงซื่อฟัง
“มิได้แจ้งทางการหรอกหรือ” อาหมานพลั้งถาม
“แจ้งแล้ว จะไม่แจ้งได้อย่างไรเล่า แต่มีคดีเด็กหายมากมายทุกปี ทางการจะดูแลทั้งหมดไหวได้อย่างไรล่ะ” อาจี๋ถอนหายใจ พลางใช้โอกาสนี้ต่อกรกับเจียงซื่อ “คุณหนูสี่ ข้างนอกนี้อันตรายมาก บ่าวว่าเรากลับจวนกันเถอะขอรับ”
หญิงหม้ายร้องไห้ดังกว่าเดิม “ลูกข้าเพิ่งอายุสิบสี่เอง เวลาลูกคนอื่นออกไปเที่ยวเล่น นางก็ไม่เคยตามออกไป มีแต่อยู่ช่วยข้าทำเต้าหู้ วันเวลาสนุกสนานกับคนอื่นเขาก็ไม่มีสักวัน นิวๆ เจ้าอยู่ที่ใด กลับมาหาแม่สักทีเถอะ”
“คุณหนูสี่เจ้าคะ พวกเรากลับกันเถอะ” อาหมานได้ยินเสียงร่ำไห้พลอยรู้สึกหนักหน่วงตาม
หญิงหม้ายถูกพาออกมาจากฝูงชน เรียกว่าถูกพยุงออกมาคงเหมาะสมกว่า
ร่างกายของนางอ่อนระทวยโรยแรงไปตามทางที่คนพยุงลากไป จนขาทั้งสองข้างมีรอยแผลยาว แม้สภาพแย่ถึงปานนั้น แต่ใบหน้าที่สิ้นหวังยังคงปรากฏเค้าความงามเมื่อวัยยังสาว
ทันใดนั้น หญิงหม้ายเบิกตาโพล่งพลันฉายแววตาแวววับ นางสลัดมือคนพยุงออกและวิ่งไปหาเจียงซื่อ
อาหมานตั้งตัวไว รีบบังเจียงซื่อไว้
หญิงหม้ายวิ่งผ่านนายบ่าวราวกับคนสติฟั่นเฟือง เจียงซื่อได้กลิ่นเปรี้ยวอมฝาดลอยแตะจมูก
“นิวๆ นิวๆ” หญิงหม้ายวิ่งพรวดเข้ามาคว้าแขนเสื้อของหญิงสาวชุดสีน้ำเงิน
เสียงกรีดร้องของสาวรับใช้กับหญิงแก่ดังสนั่น “ปล่อยคุณหนูของพวกเราเดี๋ยวนี้นะนังคนบ้า!”
“พวกเจ้าถอยไป เอานิวๆ ของข้าคืนมา!” หญิงหม้ายสติฟั่นเฟืองไม่สนใจสาวรับใช้ลงมือทุบตี เพียงใช้สองมือจับแขนเสื้อของหญิงสาวไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “นิวๆ นี่แม่อย่างไรเล่า เจ้ามองหน้าแม่สิ”
หญิงสาวหันกลับมาขมวดคิ้วขึ้นเบาๆ “ท่านป้าปล่อยมือข้าเถิด ท่านจำคนผิดแล้ว”
เมื่อเห็นหน้าหญิงสาวชัดแล้ว หญิงหม้ายจึงคลายมือออกช้าๆ
เจียงซื่อเห็นแววตาของหญิงหม้ายจากที่ยินดีพลันเปลี่ยนเป็นแววตาหม่นหมอง
“ป้าซิ่ว กลับไปเสียเถอะ นิวๆ อาจรอท่านอยู่ที่บ้านแล้วก็ได้” คนข้างๆ เห็นว่าหญิงหม้ายเดินชนคนสูงศักดิ์เข้าให้เสียแล้ว จึงเอ่ยปากเตือนด้วยความหวังดี
“นิวๆ ข้าจะกลับไปหานิวๆ!” หญิงหม้ายวิ่งออกไปอย่างคนไร้สติ
หญิงสาวเม้มปาก เงยหน้าขึ้นพลางได้สบตากับเจียงซื่อพอดี
“เจ้าคือ... คุณหนูสี่ตระกูลเจียงใช่หรือไม่”
เจียงซื่อเลิกคิ้วขึ้น
ช่างบังเอิญเสียจริง เพียงมาเก็บ ‘สมุนไพร’ ยังบังเอิญเจอคุณหนูจวนอันกั๋วกงอีกด้วย!


## บทที่ 22 พบเจอ

ตอนที่ 22 พบเจอ
หญิงสาวคือคุณหนูบ้านรองของจวนอันกั๋วกงนามฟางหวา จวนอันกั๋วกงมีเพียงนางเป็นคุณหนูอยู่ผู้เดียว จี้ฟางหวาจึงเป็นที่รักที่เอ็นดูของผู้ใหญ่ในบ้านทุกคน ทำให้นางเป็นคนนิสัยที่ร่าเริงสดใส
เมื่อตอนที่เจียงซื่อไปอยู่จวนอันกั๋วกงชีวิตราวอยู่ในกรงอย่างไรอย่างนั้น จี้ฉงอี้ไม่ชอบหน้านาง ฮูหยินอันกั๋วกงจึงไม่ใคร่จะสนใจไยดีนางนัก ทุกวันจึงผ่านไปอย่างไร้ชีวิตชีวา
พอคิดถึงตรงนี้ ช่วงเวลาที่นางได้พูดเยอะที่สุดก็คือตอนที่จี้ฟางหวามาหานางในบางครั้งเท่านั้น
ถึงแม้ว่ามีความทรงจำอันแสนเลวร้ายกับจวนอันกั๋วกง แต่เจียงซื่อก็ไม่ได้มีความทรงจำที่แย่กับจี้ฟางหวา นางจึงยิ้มตอบกลับไป “ใช่แล้ว”
จี้ฟางหวาปลุกความใจกล้าของตนเอง “ไม่ทราบว่าพี่เจียงซื่อจำข้าได้หรือไม่ พวกเราเคยเจอกันที่งานชมดอกบัวเมื่อหน้าร้อนปีก่อน”
“จำได้แน่นอน”
จี้ฟางหวามองไปรอบๆ “ที่นี่ไม่ค่อยสะดวกนัก พี่เจียงซื่อจะไปเดินเล่นตรงนั้นกับข้าได้หรือไม่”
เจียงซื่อประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้แสดงสีหน้าออกไป
ทั้งสองเดินคู่กันไปตามทางริมคลอง
“พวกเจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไปเดินเล่นกับแม่นางเจียง” จี้ฟางหวากล่าวกับพวกบ่าวรับใช้ที่ตามมา
เจียงซื่อจึงส่งสายตาให้อาหมานกับอาจี๋หยุดรอ และเดินตามจี้ฟางหวาไป
ต้นหลิวริมคลองลมพัดใบไหวไปมา หมอกบางจางลอยล่องกระจายตัวไปทั่ว จี้ฟางหวาเดินไปหยุดอยู่ใต้ต้นหลิวต้นหนึ่ง เจียงซื่อที่เดินตามมาจึงหยุดตาม
นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดสองตระกูลก็ยกเลิกงานแต่งกันไปแล้ว จี้ฟางหวายังมีอะไรจะพูดคุยกับนางอีก
จี้ฟางหวายืนบิดผ้าเช็ดหน้าไปมา ทันใดนั้นก็ยอบกายให้กับเจียงซื่อ
“แม่นางจี้เหตุใดจึงทำเช่นนี้” เจียงซื่อหมุนตัวหลบด้านข้าง
“เรื่องของพี่สาม...ข้ารู้สึกไม่สบายใจนักจึงอยากขอโทษพี่เจียงซื่อ” จี้ฟางหวาหน้าแดง เกรงว่าหากพูดชื่อจี้ฉงอี้ไปแล้วจะทำให้อีกฝ่ายโกรธ จึงค่อนข้างที่จะตื่นกลัวเวลามองไปทางนาง
เจียงซื่อยกยิ้มขึ้น “แม่นางเจียงไม่ต้องขอโทษข้า ข้ามิได้ใส่ใจอันใดแล้ว”
แม้นางจะใส่ใจ แต่ก็ไม่ใช่ความผิดของจี้ฟางหวา
นางเองยังไม่อยากจะฟังคำขอโทษจากจี้ฉงอี้ สำหรับนางแล้วอยู่ให้ห่างได้ยิ่งไกลยิ่งดี
“ข้ารู้ว่าเพียงแค่คำขอโทษมันไม่มีความหมายอันใดหรอก แต่ว่า...ข้าอยากบอกกับพี่เจียงซื่อว่า จริงๆ แล้วพี่สามเขาเป็นคนดีมาก”
เจียงซื่อยิ้มพลางขัดจังหวะจี้ฟางหวาพูดขึ้นมา “ความหวังดีของแม่นางจี้ข้าเข้าใจทั้งหมด แต่สำหรับคนอื่นแล้วข้าขอร้องแม่นางจี้อย่ากล่าวถึงอีกเลย ข้าไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่นิดจริงๆ ”
คำตอบของเจียงชื่อเหนือความคาดหมายของจี้ฟางหวาอยู่บ้าง
นางคิดว่าเจียงซื่อจะต้องโกรธมากแน่ๆ ทั้งยังเตรียมตัวเตรียมใจโดนก่นด่ามาแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าฝ่ายตรงข้ามจะมีปฎิกริยาเช่นนี้
พิจารณาใบหน้าเฉยชาของหญิงสาวทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช่นนี้แล้ว จี้ฟางหวาจึงได้แต่ลอบถอนใจ
พี่สามหนอท่านเสียสติไปแล้วจริงๆ
“แม่นางจี้ข้าออกมานานมากแล้ว ถ้ายังไม่กลับไปอีกคนที่บ้านจะเป็นห่วง ขออภัยที่ข้าเสียมารยาทต้องขอตัวก่อน”
“พี่เจียงซื่อค่อยๆ เดินเจ้าค่ะ” จี้ฟางหวามองเจียงซื่อจนสุดสายตา แต่ยังยืนอยู่ใต้ต้นไม้ไม่มีทีท่าว่าจะขยับไปไหน
วันนี้นางตั้งใจออกมาเดินเล่น
ที่จวนกั๋วกงผู้หลักผู้ใหญ่เมตตาใจดี พี่น้องรักใคร่ นับแต่เกิดเรื่องพี่สามครั้งนั้นก็ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป
นางอยู่บ้านรองได้ยินท่านลุงท่านป้าถกเถียงกัน แม้แต่บรรยกาศในบ้านก็ดูหดหู่หายใจไม่ทั่วท้อง
ดังนั้นนางจึงชวนบรรดาบ่าวรับใช้ออกมาเดินเล่น นึกไม่ถึงว่าจะได้เจอคุณหนูสี่ตระกูลเจียงเข้าให้
พอเจอหน้าเจียงซื่อ จี้ฟางหวาไม่เพียงไม่ได้เดินเล่น กลับไม่สบายใจยิ่งขึ้นกว่าเดิม
ยิ่งเป็นเช่นนี้ นางก็ยิ่งรู้สึกว่าพี่สามช่างเลอะเลือนเหลือเกิน
“คุณหนู พวกเรากลับกันเถอะเจ้าค่ะ” แม่นมกล่าวเตือน
“อืม” จี้ฟางหวาพยักหน้า บรรดาบ่าวรับใช้จึงพานางลับไปยังรถม้าที่จอดรอยู่ไม่ไกล
ริมคลองหลิวตีไม่นานนักก็กลับมาสงบลงอีกครั้ง สายน้ำเรียบนิ่งมีเพียงเงาของต้นหลิวที่โยกไหวไปมาตามกระแสลม
เมื่อจี้ฟางหวากลับไปถึงจวนก็ใช้เวลานานโขกว่าจะทำให้จิตใจสงบลงได้
นางคิดไปคิดมาจึงขยับฝีเท้าเดินไปหาจี้ฉงอี้
จี้ฉงอี้ตกน้ำจึงทำให้ถูกความเย็นแทรก จนบัดนี้ร่างกายยังไม่ค่อยหายดีนัก พอเข้าไปในห้องก็ได้กลิ่นยาสมุนไพรฉุนกึกเตะจมูกเข้ามา
“น้องสาวมาแล้ว” พอเห็นหน้าจี้ฟางหวา จี้ฉงอี้ก็แสดงใบหน้ายิ้มแย้มออกมา
จวนกั๋วกงมีสองครอบครัวและมีจี้ฟางหวาเป็นเด็กสาวอยู่ผู้เดียว ดังนั้นบ้านรองถึงแม้จะเป็นแค่ลูกพี่ลูกน้อง แต่จี้ฉงอี้ก็รักจี้ฟางหวาดังน้องสาวแท้ๆ
“พี่สามดีขึ้นบ้างหรือยังเจ้าคะ” อยู่ต่อหน้าจี้ฉงอี้ จี้ฟางหวาไม่จำเป็นต้องมีระเบียบอะไรมากมายนัก จึงค่อยๆ ลากเก้าอี้ออกมานั่งตรงข้ามกับเขา
“ดีขึ้นมากแล้ว” จี้ฉงอี้เลื่อนจานผลไม้บนโต๊ะไปตรงหน้าของจี้ฟางหวา “เจ้าลองชิมผลไม้นี่ดู รสชาติหวานอร่อยไม่เลวเลย”
จี้ฟางหวาหยิบลูกเหมยขึ้นมาลูกหนึ่ง แสดงท่าทางเหมือนอยากจะพูดอะไรออกมา
“เจ้ามีเรื่องอะไรในใจหรือไม่” จี้ฉงอี้เห็นนางท่าทางไม่ปกติ จึงเอ่ยถามขึ้นมา
จี้ฟางหวามองหน้าจี้ฉงอี้แวบหนึ่งจึงตัดสินใจพูดออกมา “พี่สามท่านจะแต่งงานกับเฉี่ยวเหนียงจริงหรือ”
จี้ฉงอี้นิ่งอึ้งและขมวดคิ้วสงสัย “ข้ากับแม่นางเฉี่ยวรักกัน ตอนนี้ท่านพ่อท่านแม่ก็อนุญาตแล้ว เหตุใดเจ้าจึงถามเช่นนี้เล่า”
“แต่ว่าพี่สามไม่รู้สึกหรือว่าแม่นางเฉี่ยวไม่คู่ควรกับจวนของเรา”
“น้องสาวพี่ แม่นางเฉี่ยวนางเป็นคนดี ถึงแม้เกิดมาในตระกูลต่อยต่ำแต่ก็ไม่ใช่ความผิดของนาง อีกไม่นานนางก็จะเป็นพี่สะใภ้สามของเจ้าแล้ว พี่สามหวังว่านางกับเจ้าจะเข้ากันได้ดี และไม่ได้มองแค่ฐานะของนาง”
จี้ฟางหวาเม้มปากถูกดุจนน้อยใจ “พี่สาม เหตุใดท่านจึงกล่าวกับข้าเช่นนี้ ฐานะไม่คู่ควรกันไม่ใช่เรื่องที่จะเปลี่ยนแปลงได้ง่ายๆ ถึงแม้เรื่องนี้ข้าไม่พูดออกมาก็ไม่ทำให้เรื่องนี้หายไปหรอกนะ มันเกี่ยวกับข้าไปดูถูกฐานะของนางตรงไหน”
“เอาเถอะ น้องพี่ เรื่องนี้เราจะไม่เอามาคุยกันอีกแล้ว” จี้ฉงอี้พูดปัดอย่างรำคาญใจ
เพื่อให้ได้อยู่กับแม่นางเฉี่ยวดังใจหวัง เขาโดนผู้ใหญ่ในบ้านกดดันมามากมาย เอาตามจริงตอนนี้เขาไม่สนใจใครอีกต่อไปแล้ว
“แต่ว่าวันนี้ข้าเจอคุณหนูสี่ตระกูลเจียง”
จี้ฉงอี้เลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม “น้องพี่เจ้าไปฟังคำพูดไร้สาระจากคุณหนูสี่ตระกูลเจียงมาอีกแล้วใช่หรือไม่”
จี้ฟางหวาโยนลูกบ๊วยทิ้งลงในจานและลุกยืนขึ้น “พี่สามอย่ามาคาดเดาสุ่มสี่สุ่มห้านะเจ้าคะ คุณหนูสี่ตระกูลเจียงยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ เป็นข้าต่างหากที่รู้สึกว่านางเป็นคนดีมาก”
“น้องพี่เจ้าไปเจอคุณหนูสี่ตระกูลเจียงมาจากที่ใด” จี้ฉงอี้ถามกลับอย่างสงสัย
“บังเอิญเจอแถวริมคลองหลิวตีตอนเดินเล่น”
จี้ฉงอี้ยิ้มเยาะ “เจ้าใส่ซื่อเกินไปแล้ว เจ้าลองคิดดูให้ดี ในโลกนี้ไหนเลยจะมีเหตุบังเอิญเช่นนี้ได้”
จี้ฟางหวายิ้มเย็นตอบ “พี่สามท่านคงป่วยจนเลอะเลือนไปเสียแล้วสินะ ท่านกับคุณหนูสี่ตระกูลเจียงยกเลิกงานแต่งกันไปแล้ว ท่านคงไม่คิดว่าตระกูลเรามีสืบทอดตำแหน่งในราชสำนัก จนทำให้คนอื่นคิดสารพัดวิธีเพื่อมาพบน้องสาวของท่าน”
“ฟางหวา เจ้าเลอะเลือนไปแล้วหรืออย่างไร คำพูดพวกนี้เจ้าถึงกับกล้าเอ่ยออกมา” จี้ฉงอี้โกรธจนไอออกมาตัวโยน
จี้ฟางหวาพอเห็นเช่นนั้นก็ได้สติแล้วจึงโต้กลับไป “ช่างเถอะ พี่สามเลอะเลือนไปแล้ว ตอนนี้ยังมองอะไรไม่ออก ในอนาคตท่านเองนั่นแหละจะรู้สึกเสียใจ”
พอนางพูดจบก็รีบวิ่งจากไป จี้ฉงอี้ไอจนใช้แรงที่มีทุบลงบนโต๊ะอย่างแรง
เขาก็แค่อยากอยู่กับคนที่เขารักเหตุใดถึงยากเย็นเช่นนี้
เมื่อเจียงซื่อกลับถึงจวนก็พบว่าสีหน้าของอาเฉี่ยวดูผิดปกติไป
“อาเฉี่ยว ตอนที่ข้าออกไปข้างนอกมีอะไรผิดปกติอย่างนั้นหรือ”


## บทที่ 23 สีสันจากเอ้อร์ไท่ไท่

ตอนที่ 23 สีสันจากเอ้อร์ไท่ไท่
นัยน์ตาของอาเฉี่ยวฉายแววโกรธเคือง และนำถาดอาหารยืนส่งมาตรงหน้าของเจียงซื่อ “คุณหนูดูสิเจ้าคะ นี่คืออาหารที่หงเสี้ยนไฉนำมาจากห้องครัว”
ในจวนปั๋วการรับประทานอาหารนั้นมีกฎเกณฑ์อยู่ คุณหนูทั้งหลายจะทานกับข้าวสี่อย่าง น้ำแกงหนึ่งอย่างและตามด้วยของหวานหนึ่งอย่าง
อาเฉี่ยวเปิดถาดอาหารออกมาเป็นไก่ตุ๋นเห็ดหนึ่งอย่าง กระต่ายผัดพิทักษ์วังหนึ่งอย่าง ผัดปวยเล้งหนึ่งอย่าง ยำเห็ดหูหนูหนึ่งอย่าง น้ำแกงสามสหายหนึ่งอย่าง และไข่ม้วนสมปรารถนา
“นี่คืออะไรกัน ไก่ตุ๋นเห็ดเหตุใดมีแต่หัวไก่สองหัว” แค่เห็นอาหมานก็หัวร้อนและชี้ไปยังไก่ตุ๋นเห็ดดำๆ นั่น
เจียงซื่อยกมือขึ้นหยิบตะเกียบคีบไข่ม้วนสมปรารถนาค่อยๆ กินลงไป แต่กลับไม่แตะต้องกับข้าวสี่อย่างและแกงหนึ่งอย่างนั่นเลย
“คุณหนูเจ้าคะ ไก่ตุ๋นเห็ดจานนี้กินไม่ได้ แต่ว่ากับข้าวสามอย่างนั้นยังพอไหวอยู่นะเจ้าคะ อย่างไรก็ทานหน่อยเถอะ” อาเฉี่ยวพูด
“แกงสามสหายเค็มเกินไป กระต่ายผัดพิทักษ์วังก็หวานเกินไป ปวยเล้งก็ยังผัดไม่สุก แล้วก็ยำเห็ดก็ยัง...” เจียงซื่อใช้ตะเกียบพลิกไปพลิกมาอยู่ในจาน เห็นหูหนูแล้วเอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ “ใส่เจี้ยมั่ว[footnoteRef:1]มากไปหน่อย น่ากลัวว่ากินเข้าไปแล้วน้ำตาจะไหลเอาได้” [1:  เจี้ยมั่ว วาซาบิ]
“คุณหนูท่านรู้ได้อย่างไรเจ้าคะ” อาเฉี่ยวมองไปยังอาหารเลิศรสอย่างตกใจ
ทว่าอาหมานที่นิสัยค่อนข้างใจร้อนไม่ทันไรก็ใช้ตะเกียบคีบเข้าปากไปแล้ว พอกินยำเห็ดหูหนูเข้าไปก็รีบคายทันทีพร้อมกับน้ำตาที่เอ่อล้นออกมา “เป็นอย่างที่คุณหนูกล่าวไว้จริงๆ วันนี้ห้องครัวเปลี่ยนแม่ครัวใหม่หรืออย่างไรกัน”
เจียงซื่อวางตะเกียบลงยิ้มพลางพูด “ไม่ใช่เพราะเปลี่ยนแม่ครัวใหม่หรอก แต่เป็นเพราะเรือนไห่ถังของเราถูกแม่ครัวดูแลเป็นพิเศษต่างหาก”
“คุณหนูหมายความว่าพวกเขาตั้งใจใช่หรือไม่เจ้าคะ”
เจียงซื่อเอาแต่ยิ้ม
นางเพิ่งจะมีเรื่องกับเจียงเชี่ยนมา จึงได้รับการดูแลเป็นพิเศษลูกไม้เช่นนี้น่าเบื่อจริงๆ
“เป็นเช่นนี้นี่เอง ข้าจะไปคิดบัญชีกับแม่ครัว” อาหมานโกรธเตรียมจะพุ่งตัวออกไป
อาเฉี่ยวจึงรีบดึงรั้งนางเอาไว้ “เจ้าอย่างเพิ่งใจร้อนได้หรือไม่ แม่ครัวไม่กล้าลงมือเองขนาดนี้หรอก”
นางพูดจบก็เหลือบมองเจียงซื่ออย่างกล้าๆ กลัวๆ “คุณหนูเจ้าคะ ใช่เพราะว่าคุณหนูรองกลับมา เอ้อร์ไท่ไท่เลยได้ยินเรื่องไร้สาระอะไรนั่นหรือไม่”
เจียงชื่อพยักหน้าพลางชื่นชม “อาเฉี่ยวของพวกเราฉลาดที่สุด”
เพียงพริบตาเดียวอาเฉี่ยวขอบตาแดงกล่ำ “คุณหนูเวลานี้ท่านยังจะล้อเล่นได้อยู่อีกหรือเจ้าคะ  เอ้อร์ไท่ไท่ดูแลจวนมาตั้งหลายปี บ่าวรับใช้ทุกคนล้วนฟังนางหมด หากนางตั้งใจจะรังแกคุณหนูจริง วันข้างหน้าคุณหนูจะลำบากไม่น้อยเลยนะเจ้าคะ”
อาหมานเองก็จิตใจร้อนรุ่ม “บ่าวจะไปเรียนนายท่าน นายท่านเอ็นดูคุณหนูมากที่สุด หากท่านรู้จะต้องออกหน้าแทนคุณหนูอย่างแน่นอน พวกคนใจดำพวกนั้น ถ้าฮูหยินยังอยู่ไหนเลยเรื่องการดูแลจวนจะตกถึงมือเอ้อร์ไท่ไท่ได้ เพราะตอนนี้พวกนั้นคิดว่าคุณหนูไม่มีมารดาเลยกล้ารังแกกันขนาดนี้”
ทันใดนั้นอาเฉี่ยวก็สะกิดอาหมานให้หยุดพูด “อาหมาน เจ้าพูดให้มันน้อยลงกว่านี้ได้หรือไม่”
“เอาล่ะ เรื่องแค่นี้เองทำให้พวกเจ้าพูดมากกันขนาดนี้เชียว” เจียงซื่อดวงตาฉายแววขำขัน น้ำเสียงไม่มีแววโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย
“คุณหนูหรือว่าเราจะต้องทนไปอย่างนี้หรือเจ้าคะ” อาหมานกระทืบเท้าอย่างไม่พอใจ “พ่อของบ่าวเคยบอกไว้ว่า ม้าดีมักถูกใช้งานหนัก คนดีมักถูกรังแก พวกเราอดทนครั้งนี้ ต่อไปก็ยังต้องอดทนอีก จะต้องอดทนไปถึงเมื่อไหร่กันเจ้าคะ”
เจียงซื่อยิ้มมีเลศนัย “คำพูดของลุงเจียงนี่ก็มีเหตุผลเหมือนกัน”
พอเห็นเจียงซื่อไม่ได้แสดงท่าทีอะไร อาหมานมองซ้ายขวาทันใดนั้นก็กล่าวเสียงเบา “ไม่สู้ให้บ่าวจับแม่ครัวใส่กระสอบไปทุบตีสักยก รับรองว่าบ่าวจะไม่ทำถูกจับได้แน่นอน”
บิดาของอาหมานคือคนติดตามของเจียงอันเฉิง มีวรยุทธ์ติดตัว อาหมานจึงได้ร่ำเรียนเพลงหมัดมวยมาตั้งแต่เด็ก แค่นางคนเดียวล้มผู้ชายตัวใหญ่ได้สองสามคนก็ไม่ใช่ปัญหาอะไร
“แก้ที่ปลายเหตุมิสู้แก้ที่ต้นเหตุ” เจียงซื่อตบแขนอาหมาน ยิ้มและเอ่ยตอบ “อาเฉี่ยวเจ้าเก็บอาหารที่ยังไม่ได้กินพวกนี้ลงในกล่องเหมือนเดิม ยังไม่ต้องทิ้งไปไหนทั้งนั้น ส่วนอาหมาน ตอนบ่ายนี้เจ้าไปชื้อของให้ข้าหน่อย เดี๋ยวข้าจะจดใส่กระดาษให้เจ้า”
อาหมานยังอยากพูดต่อ แต่กลับถูกอาเฉี่ยวลากออกไป
เมื่อหยุดตรงระเบียงทางเดินอาหมานจึงพูดออกมาอย่างหงุดหงิด “จะทำแค่นี้เองจริงหรือ”
อาเฉี่ยวมองไปที่ประตูอีกครั้งหนึงแล้วพูดขึ้นด้วยเสียงอันเบา “เจ้าจะรีบร้อนไปไหน คุณหนูมีแผนในใจแล้วต่างหาก”
อาหมานตะลึงชั่วครู่
นางยังจดจำเรื่องราววันนั้นได้ดี วันที่คุณหนูอารมณ์ไม่แจ่มใสกล่าวกับนางอย่างหนักแน่นว่า “ข้าจะยกเลิกงานแต่ง อาหมานเจ้าช่วยข้าที”
ยังไม่ทันได้ตอบรับอะไรทั้งสิ้น ในใจรู้สึกตกใจไม่น้อย เพียงไม่นานตอนนี้คุณหนูของนางก็ยกเลิกงานแต่งสำเร็จ อีกทั้งจวนอันกั๋วกงก็พบจุดจบไม่ดีเสียด้วยซ้ำ
“เจ้าพูดถูก คุณหนูจะต้องมีแผนการในใจแล้วอย่างแน่นอน” ในที่สุดอาหมานก็ยิ้มออกมาได้
เจียงซื่อเดินไปยังห้องหนังสือ หยิบพู่กันออกมาเขียนจดรายการลงไป
เพียงแค่ชื้อของเหล่านี้มาได้ครบ นางก็สามารถทดสอบสมุนไพรอย่างในห้องยานั่นได้แล้ว ‘สมุนไพร’เหล่านั้นต่างหากเล่าถึงจะเป็นชีวิตอันสงบสุขของนางได้ แม้กระทั่งเรื่องของเอ้อร์ไท่ไท่ก็ไม่ได้เข้าไปกระทบจิตใจนางได้แม้แต่กระผีก ง่ายๆ ก็คือแม้แต่ถอนขนคิ้วเส้นเดียวก็ไม่สามารถทำให้นางเสียเวลาได้
แน่นอนว่าขี้เกียจเสียเวลามันก็แค่เหตุผลเรื่องหนึ่งเท่านั้น ทำให้นางเดือดร้อนขนาดนี้นางก็ไม่อาจจะอดทนได้นานเช่นกัน
เจียงซื่อจัดการอยู่กับไป๋เจี่ยวตลอดทั้งบ่าย จวบจนกระทั่งแสงสุดท้ายของท้องฟ้าในยามเย็นหายไปกลายเป็นสีส้มอบอุ่นโดยไม่รู้ตัว
อาเฉี่ยวเดินถืออาหารจากห้องครัวใหญ่กลับมา ยังเป็นสี่กับข้าวหนึ่งน้ำแกงเช่นเดิม ครั้งนี้ไม่ต้องถึงกับชิมอาหาร แค่ภายนอกก็ดูไม่น่ากินเสียแล้ว โดยเฉพาะรากบัวที่ทอดจนไหม้เกรียมนั่น เจียงซื่อเอาจมูกสูดกลิ่นเข้าไปกลิ่นพริกไทยฉุกกึก
“นี่มันเรื่องไร้สาระอันใดกัน ไม่ใช่ว่าเตรียมให้คุณหนูของเรากินของเหลือเดนพรุ่งนี้เช้าเลยหรืออย่างไร” อาหมานโกรธจนยกอาหารออกไป
“เก็บอาหารพวกนั้นเอาไว้ในกล่องอาหารเช่นเดิม ของมื้อกลางวันนั้นด้วยเช่นกัน เดี๋ยวยกตามข้าไปทักทายเฝิงเหล่าฮูหยินที่เรือนฉือซิน” เจียงซื่อไม่อยากทำร้ายกระเพาะตัวเองในมื้อต่อไปอีกแล้ว จึงตัดสินใจแน่วแน่
เฝิงเหล่าฮูหยินชอบให้ลูกหลานเข้าหาตน แต่เนื่องด้วยอายุมากขึ้น จึงกำชับให้ลดการเข้าพบคารวะจากวันละสองครั้งเป็นหนึ่งครั้งก็พอ ซึ่งคือตอนเย็นก็ไม่จำเป็นต้องเข้ามาหาอีกต่อไปแล้ว
ในเวลานี้บ่าวรับใช้ก็ขานขึ้นมาว่าคุณหนูสี่ขอเข้าพบ เดิมทีไม่ต้องให้การพบ หากแต่ว่านางรู้สึกเหมือนเจียงซื่อทำเช่นนี้ในฝัน สุดท้ายก็อนุญาตให้เข้ามา
“หลานสาวน้อมทักท่านย่า ไม่ทราบว่าท่านย่ารับประทานอาหารเย็นอร่อยหรือไม่เจ้าคะ” เจียงซื่อเข้าหาอย่างมีมารยาท ไม่ผิดกับตัวตนของนางที่เรียบร้อย
“อายุขนาดนี้กับข้าวกับปลาก็ไม่ค่อยอยากกินสักเท่าไหร่นักหรอก ไม่เหมือนเด็กๆ อย่างพวกเจ้า” เฝิงเหล่าฮูหยินถอนหายใจพลางใช้มือลูบตาซ้าย
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดพอนางได้เห็นเจียงซื่อแล้วนึกถึงความฝันนั้น อีกทั้งได้เจอเจียงซื่อแล้วเจ็บตาซ้ายขึ้นมาอย่างประหลาด
“ใช้โอกาสที่มาน้อมทักท่านย่า หลานขออนุญาตปรึกษาท่านเรื่องหนึ่งเจ้าค่ะ”
“เรื่องอันใดถึงรอเป็นพรุ่งนี้เช้าไม่ได้เชียวหรือ”
เจียงซื่อยิ้ม“หลานรอถึงพรุ่งนี้ไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ”
“อ้อ” เฝิงเหล่าฮูหยินหรี่ตาลง ท่าทางจริงจังขึ้น
“หลานจำได้ว่าหลังจากที่ท่านแม่สิ้นไป ได้ทิ้งสินเดิมของนางเอาไว้ พี่ใหญ่เองได้ครึ่งหนึ่งใช่หรือไม่เจ้าคะ”
สายตาคมของเฝิงเหล่าฮูหยินจับจ้องเจียงซื่อ
ลูกสาวลูกชายของบ้านใหญ่ทั้งสามคน หากตามความหมายที่นางพูดขึ้นมาแล้ว ซูซื่อได้ให้สินเดิมของนางเอาไว้กับบุตรชายครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งหนึ่งให้ลูกสาวทั้งสองแบ่งกันอีกคนละครึ่ง แต่ลูกชายคนโตกลับปฎิเสธไม่รับไสเ ด้วยเหตุผลที่ว่าเป็นลูกผู้ชายจะเอาสินเดิมของมารดาไม่ได้ไม่สมศักดิ์ศรี จึงให้นำสินเดิมไปแบ่งครึ่งกับลูกสาวทั้งสองคนแทน
ด้วยเหตุนี้นางจึงโกรธเคืองอยู่หลายวัน
มาวันนี้ซื่อเอ๋อร์เอ่ยขึ้นมา หมายความว่าอย่างไรกัน
“หลานอายุก็ไม่น้อยแล้ว อยากจะได้สินเดิมของท่านแม่มาดูแลเองเจ้าค่ะ” เจียงซื่อกล่าวอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่สนใจสายตาคมกริบของเฝิงเหล่าฮูหยิน


## บทที่ 24 สินเดิม

ตอนที่ 24 สินเดิม
ถึงแม้ว่าเฝิงเหล่าฮูหยินจะรักษาอาการเก่งขนาดไหนก็ตาม เจียงซื่อก็ยังจับผิดท่าทางผิดปกติเหล่านั้นออกได้ในเสี้ยววินาที
หลังมารดาของเจียซื่อผู้ที่เป็นบุตรสาวตระกูลซูได้ล่วงลับก็ทิ้งกุญแจหีบสินเดิมไว้ เฝิงเหล่าฮูหยินก็เป็นผู้ดูแลมาโดยตลอด แม้ว่าเฝิงเหล่าฮูหยินเองก็เปิดปากออกมาแล้วว่ารอวันที่เด็กทั้งสามคนมารับคืน แต่กระนั้นเจียงซื่อก็รับรู้ได้ว่าทวงคืนของตอนนี้เปรียบเสมือยกรีดเลือดเนื้อของเหล่าฮูหยินเฝิงก็ไม่ปาน
ซูซื่อเป็นบุตรสาวคนโตของจวนหนิงโหว สินเดิมที่ติดตัวมาไม่น้อยหน้าใคร ในหีบนั้นมีเงินทองทรัพย์สินล้ำค่ามากมายที่เอาไปออกดอกออกผลก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร
แต่เงินเหล่านั้นเองที่ออกผลเป็นดอกเบี้ยกลับไม่ได้ถูกคิดรวมกับสินเดิมของซูซื่อ แต่มันบินหายไปไหน เอาเป็นว่าไม่ต้องพูดก็ทราบกันอยู่แก่ใจ
“อย่างไรเจ้าก็เอ่ยปากออกมาแล้ว แต่เจ้าเองนั้นยังไม่เคยเรียนรู้การบ้านการเรือน จะดูแลสินเดิมของตัวเองมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ” คำพูดของเจียงซื่อไม่อาจทำให้เหล่าฮูหยินเฝิงยอมปล่อยมือโดยง่าย แม้แต่น้ำเสียงก็เอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา
เจียงซื่อเองก็ตีหน้ามึนไม่สนใจเอ่ยต่อ “ก็เพราะว่าดูแลสินเดิมเองมันไม่ง่ายน่ะสิเจ้าคะ หลานเองเลยอยากจะเรียนรู้ไปก่อน ครั้งที่แล้วหมั้นหมายกับคุณชายสามจวนอันกั๋วกง คุณชายสามเองก็เป็นลูกแหง่ติดมารดา จะแต่งเข้าไปก็ไม่มีความรู้โง่เขลาเบาปัญญาเรื่องดูแลจวน ยังดีที่งานแต่งของหลานกับเขาล้มเหลว อนาคตไม่แน่ว่าหลานอาจจะต้องแต่งให้บ้านอื่นก็เป็นได้นะเจ้าคะ”
พอเอ่ยปากถึงเรื่องออกเรือนเจียงซื่อเองก็ไม่มีท่าทางเขินอายเลยแม้แต่น้อย พูดขัดจังหวะสีหน้าของเฝิงเหล่าฮูหยินต่อ “หากว่าหลานได้ออกเรือนไปกับคุณชายตระกูลไหนแล้ว แต่กลับไม่มีความรู้เรื่องการดูแลบ้านเรือนเลยจะถูกหัวเราะเยาะเอาได้นะเจ้าคะ หลานเองจะถูกว่าอย่างไรก็ยังมิอาจเทียบเท่าได้จะมีคนว่าถึงจวนปั๋วของเราว่าไม่รู้จักสั่งสอนบุตรหลานได้ นั่นก็เท่ากับว่าเป็นความผิดของหลานที่ทำให้ตระกูลเสื่อมเสีย”
พอเฝิงเหล่าฮูหยินฟังเจียงซื่อกล่าวจบสีหน้าก็มีแววประหลาดใจ
เป็นครั้งแรกที่นางได้พบว่าหลานสาวคนนี้ของนางคิดได้และพูดจามีเหตุมีผลขึ้นมาบ้างแล้ว
แต่ว่าจวนปั๋วกับจวนอันกั๋วกงเพิ่งจะล้มเลิกงานแต่งกันไป ภายในปีสองปีนี้เจียงซื่อไม่มีทางออกเรือนได้อย่างแน่นอน
ยังพอมีเวลาอีกตั้งมากมาย ครั้นจะยอมคืนสินเดิมก้อนใหญ่นี้ให้เจียงซื่อเลยเฝิงเหล่าฮูหยินก็แอบรู้สึกเสียดายอยู่ไม่น้อย
เฝิงเหล่าฮูหยินเอ่ยเสียงนิ่ง “เจ้าคิดได้เช่นนี้นั้นเป็นเรื่องที่ดี แต่ก็ต้องค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป เรียนรู้ครั้งเดียวจะสำเร็จเลยเป็นไปมิได้หรอก เอาแบบนี้ก็แล้วกัน นับแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปเจ้าก็ไปเรียนรู้กับอาสะใภ้รองก่อน ดูว่านางดูแลจัดการงานบ้านงานเรือนอย่างไร เรียนให้ครบสักสิบวันครึ่งเดือนค่อยให้อาสะใภ้รองของเจ้าแบ่งงานให้เจ้าลองรับผิดชอบดู เรื่องสินเดิมนั้นก็รอให้เรื่องดูแลบ้านเรือนนี้คล่องเสียก่อนค่อยว่ากัน”
เรียนรู้เรื่องห้องเย็บปักถักร้อย ไหนจะเรื่องชื้อหยูกหยาอาหาร แล้วไหนจะเรื่องต้อนรับแขกเหรื่อที่ไปมาหาสู่กันอีก พอนางคิดได้ถึงตรงนี้แล้วเดาว่ากว่าเจียงซื่อจะได้เรียนรู้จบสิ้นระยะเวลาก็ล่วงเลยเข้าไปปีสองปี
หากปีสองปีถัดมานางจะต้องออกเรือน แน่นอนว่าจะไม่ละโมบโลภเอาสินเดิมของสะใภ้ไปสักแดงเดียว
เจียงซื่อได้ยินเฝิงเหล่าฮูหยินกล่าวดังนั้นก็หน้าทนเถียงสู้ “แต่หลานอยากจะได้สินเดิมของมารดาคืนมานี่เจ้าคะ”
เฝิงเหล่าฮูหยินหน้านิ่ง “ซื่อเอ๋อร์ ย่าพูดชัดเจนแล้วนะ หรือเจ้าฟังไม่เข้าหูเลยหรืออย่างไร เจ้าคิดว่าย่าจะละโมบเอาสินเดิมของมารดาเจ้าไว้อย่างนั้นหรือ”
“หลานไม่ได้คิดอย่างนั้นแน่นอนเจ้าค่ะ”
เฝิงเหล่าฮูหยินผ่อนคลายลง “เช่นนั้นเจ้าก็ทำตามที่ย่าบอก ย่าไม่ทำให้เจ้าลำบากแน่นอน”
“แต่หลานอยากได้เงินนี่สิเจ้าคะ”
“เครื่องประทินผิว เสื้อผ้าอาภรณ์ล้วนไม่เคยขาด ไหนเลยจะมีเงินรายเดือนของเจ้าอีก ยังไม่พออีกหรือ”
“ก็หลานอยากทำห้องครัวแยกของตัวเองอย่างไรล่ะเจ้าคะ”
“เหลวไหล” พอได้ยินคำนี้เฝิงเหล่าฮูหยินก็โกรธขึ้นมาทันที เจ้าเด็กนี่นั่งเถียงกับนางมาครึ่งค่อนวันเพราะเรื่องปากท้องตัวเองหรอกหรือ
เฝิงมาหม่าที่ยืนอยู่ข้างเฝิงเหล่าฮูหยินก็แอบเม้มปากอยู่เงียบๆ
ทั้งจวนปั๋วมีแค่เรือนฉือซินเท่านั้นที่มีห้องครัวแยก ขนาดเอ้อร์ไท่ไท่ยังไม่ได้รับสิทธิ์นี้เลยด้วยซ้ำ คุณหนูสี่เอะอะอยากได้สงสัยเพราะไม่มีมารดาสอนสั่งเลยทำให้เหลวไหลเช่นนี้
บ่าวรับใช้คนสนิทอย่างอาสี่และอาฝูพยายามปิดปากเงียบสนิท
ดูเหมือนว่าคุณหนูสี่จะซวยเข้าแล้วจริงๆ
เจียงซื่อไม่มีทีท่าว่าจะสนใจท่าทางโกรธของเฝิงเหล่าฮูหยินเลยแม้แต่น้อย “หลานไม่ได้เหลวไหลนะเจ้าคะ หากหลานยังไม่ทำครัวแยกเป็นของตัวเองคงจะอดตายเป็นแน่ เพื่อปกป้องชีวิตตนเองจึงมาขอร้องท่านย่าเจ้าค่ะ”
“ปกป้องชีวิตอะไรของเจ้ากัน เพราะแค่อยากทำครัวแยกเจ้าต้องเอาเรื่องเป็นเรื่องตายมาต่อรองกับข้า หากได้ยินไปถึงข้างนอกจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน” เฝิงเหล่าฮูหยินดุกลับ
“อาหมาน อาเฉี่ยว ยกอาหารนั่นเข้ามา”
ม่านบางเปิดขึ้นอย่างรวดเร็ว อาหมานและอาเฉี่ยวจึงเดินก้าวเข้ามา
บ่าวรับใช้สองนางเดินถือกล่องอาหารในมือคนละกล่อง และย่อกายคารวะเฝิงเหล่าฮูหยิน
เฝิงเหล่าฮูหยินคร้านจะกล่าวกับพวกบ่าวรับใช้จึงได้จ้องกลับไปที่เจียงซื่อ
“เอาอาหารออกมาให้เหล่าฮูหยินดู”
อาหมานและอาเฉี่ยวยกอาหารออกมาจากกล่องเพียงครู่ก็วางเต็มโต๊ะ
“นี่คืออาหารกลางวันเจ้าค่ะ ส่วนนี่คืออาหารเย็น ท่านย่าลองให้คนชิมดูสิเจ้าคะ ดูว่าอาหารพวกนี้กลืนลงกระเพาะได้หรือไม่” เจียงซื่อเก็บรอยยิ้มกล่าวเสียงเย็น
เฝิงเหล่าฮูหยินมองไปรอบๆ อาหาร สายตาหยุดไปที่อาหารมื้อเย็นอยู่พักหนึ่งแล้วจึงขมวดคิ้วพูดขึ้นมา “กล่องอาหารถึงแม้ดูค่อนข้างแย่ไปหน่อย แต่เหตุใดรสชาติถึงกินไม่ได้เสียเล่า ข้าดูแล้วเหมือนว่าไม่มีใครแตะต้องอาหารเลยสักนิด”
ทั้งที่ยังไม่ได้แตะต้องเลย เหตุใดจึงรู้ว่ากินไม่ได้
เจียงซื่อยิ้ม “ก็เพราะรู้ว่ากินไม่ได้น่ะสิเจ้าคะ เลยไม่ได้แตะต้องเลยแม้แต่น้อย หากท่านย่าไม่เชื่อลองให้คนมาชิมดูได้เจ้าค่ะ”
“อาสี่” เฝิงเหล่าฮูหยินส่งสายตาไปที่อาสี่
อาสี่ไม่ค่อยเต็มใจนัก
เป็นบ่าวรับใช้คนสนิทของเฝิงเหล่าฮูหยิน ของกินของใช้แทบจะไม่ต่างกับบรรดาคุณหนูเลยสักนิด ใครจะไปอยากกินอาหารเย็นจืดชืดเช่นนี้ได้ลง
แต่กระนั้นความคิดนี้ก็ได้เก็บเอาไว้ในใจ นางรีบตอบรับและหยิบตะเกียบสะอาดคู่หนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา
ลองชิมยำแล้วกัน อย่างน้อยเป็นอาหารที่ไม่ต้องใช้ความร้อนมาก ถึงจะไม่ได้อุ่นร้อนรสชาติคงจะไม่ได้เปลี่ยนไปสักเท่าใดนัก
อาสี่คีบอาหารเข้าปากก็รับรู้ได้ถึงรสชาติจนแทบจะคายออกมาไม่ทัน
“เกิดอันใดขึ้น” เฝิงเหล่าฮูหยินถามเสียงต่ำ
อาสี่ตอบด้วยน้ำตานองหน้า “เหมือนว่าจะใส่มั่วเจี้ยมากไปหน่อยเจ้าค่ะ”
“อาฝู เจ้าลองชิมจานอื่นดูที” ถึงตอนนี้เฝิงเหล่าฮูหยินก็มีความคิดบางอย่างผุดขึ้น
ถึงแม้อาฝูชิมดูหลายจานอาการไม่ได้เหมือนกับอาสี่ที่แสดงออกมาขนาดนั้น แต่สีหน้าก็มิสู้ดีเท่าไหร่จึงกล่าวตอบเฝิงเหล่าฮูหยินว่า “รสชาติ...รสชาติแย่มากเจ้าค่ะ”
“แม่ครัวที่ห้องครัวกำลังเล่นตลกอะไรอยู่กันแน่”
เจียงซื่อยิ้ม “แต่ก่อนก็ไม่เกิดปัญหาอะไรเจ้าค่ะ แต่สองมื้อนี้มีปัญหาติดกันทั้งสองมื้อ หรือท่านลองถามท่านอาสะใภ้รองดูก็ได้นะเจ้าคะ เผื่อนางเปลี่ยนแม่ครัวแล้วลืมแจ้งกับท่านย่า”
เฝิงเหล่าฮูหยินไม่ได้ตอบกลับนางโดยทันทีเพียงใช้สายตาจ้องมองนางลึกลงไป
หญิงสาวเชิดคางขึ้นเถียงสู้กับเฝิงเหล่าฮูหยิน
ตาสองคู่จ้องประสานกัน เฝิงเหล่าฮูหยินมองไม่เห็นแววตาที่ยอมแพ้ของดวงตาสดใสคู่นั้น
เฝิงเหล่าฮูหยินละสายตาออกไปและพูดกับอาฝูว่า “ไปเชิญเอ้อร์ไท่ไท่มาที่นี่”
เจียงซื่อยกยิ้มมุมปาก
มีคนฟั่นเฟืองคนหนึ่งเคยให้บทเรียนแก่นาง หากอยากให้ใครตอบรับข้อตกลงเล็กๆ สักข้อ อย่างนั้นก็ต้องสร้างเรื่องให้คนๆ นั้นมิอาจรับข้อตกลงเรื่องใหญ่ให้ได้เสียก่อน
เช่นนี้แล้วข้อตกลงเรื่องเล็กก็จะทำให้ฝ่ายตรงข้ามยอมรับอย่างง่ายดาย
หลักของการซื้อขายก็เช่นนี้ คนขายต้องโก่งราคา คนซื้อย่อมต้องต่อราคา
ดูเหมือนว่าเขาคนนั้นกล่าวไม่ผิดเลยจริงๆ


## บทที่ 25 ขุดหลุมทิ้งไว้

ตอนที่ 25 ขุดหลุมทิ้งไว้
เอ้อร์ไท่ไท่เซียวซื่อรีบร้อนออกจากเรือนหยาซินด้วยความสงสัย สายตากวาดมองไปทางเจียงซื่อรอบหนึ่ง
แม้เวลานี้ท้องฟ้ายังไม่มืดสนิทนัก แต่แสงโคมในห้องก็ยังส่องไม่ชัดเจน
หญิงสาวสบตา ยิ้มมุมปาก ฉับพลันห้องก็สว่างไสวขึ้นมาทันที
เซียวซื่อรู้สึกรสขมเปรี้ยวขึ้นมาในอก
เหตุผลที่ลูกสาวของนางแต่งเข้าจวนโหวได้ เป็นเพราะตำแหน่งเซ่าชิงในศูนย์พิทักษ์อาชาของบิดานาง ดีกว่าพวกมียศถาบรรดาศักดิ์แต่ไร้ซึ่งอำนาจอย่างแท้จริง
จวนฉังซิงโหวแต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยให้ความสำคัญฐานะคุณหนูแห่งจวนปั๋วของลูกสาวนาง แต่เป็นเพราะฐานะของนายท่านรองจวนปั๋วต่างหากที่ดึงดูดใจจวนโหว
แต่กระนั้นเซียวซื่อก็ยังรู้สึกเสียดาย
สองปีก่อนลู่อ๋องหรือองค์ชายห้าของฮ่องเต้คนปัจจุบันเลือกชายา สุดท้ายเลือกชายาที่มีเบื้องหลังฐานะทางบ้านไม่ได้โดนเด่นอะไรมากนัก แต่ก็ไม่ได้ไม่ดูแย่อะไร
ตอนนั้นเชี่ยนเอ๋อร์ก็ได้เข้าคัดเลือกชายาด้วยเช่นกัน หากเชี่ยนเอ๋อร์มีฐานะเช่นเดียวกับเจียงซื่อด้วยแล้ว ไม่แน่ว่าป่านนี้ชายาของลู่อ๋องก็คือเชี่ยนเอ๋อร์แล้วก็ได้
ต่อให้จวนฉังซิงโหวดีอย่างไร ก็ไม่สู้ตำแหน่งชายาของท่านอ๋อง
แน่นอนว่าเซียวซื่อได้แต่คิดอยู่ในใจ
งานแต่งของเจียงเชี่ยนก็จัดยิ่งใหญ่อยู่ไม่น้อย หากคนนอกรู้เข้าว่านางเสียดายที่ให้เจียงเชี่ยนออกเรือนไปจวนฉังซิงโหวล่ะก็ จะต้องถูกนินทาอย่างแน่นอน
“เหล่าฮูหยินยังไม่พักผ่อนอีกหรือเจ้าคะ” เซียวซื่อยิ้มกล่าวทักทายเฝิงเหล่าฮูหยิน
เจียงซื่อยอบกายทักทาย “ท่านอาสะใภ้รอง”
“คุณหนูสี่มาน้อททายเหล่าฮูหยินหรือ” เซียวซื่อแสดงท่าทางเมตตาอ่อนโยน “ลี่เอ๋อร์กับเพ่ยเอ๋อร์ควรเอาแบบอย่างคุณหนูสี่บ้างเสียแล้ว เด็กสองคนนั้นถูกข้าเลี้ยงจนเหลวไหลไม่รู้ความเลยสักนิด”
รอยยิ้มมุมปากของเจียงซื่อกระตุกวูบ
‘ลี่เอ๋อร์’ และ ‘เพ่ยเอ๋อร์’ ที่เซียวซื่อกล่าวถึง ก็คือคุณหนูห้าเจียงลี่ และคุณหนูหกเจียงเพ่ยนั่นเอง
เจียงลี่และเจียงเพ่ยเป็นลูกสาวของบ้านรอง แต่เซียวซื่อกลับพูดได้อย่างคล่องปากราวกับว่าทั้งสองเป็นลูกบ้านใหญ่ก็มิปาน
เฝิงเหล่าฮูหยินกระแอมขึ้น ใช้สายตามองไปทางโต๊ะอาหาร
เซียวซื่อตกใจพยายามข่มใจพูดขึ้น “นี่คือ...”
นางเพิ่งจะแอบสั่งการป้าหลิว แม่ครัวประจำจวนไปเมื่อช่วงเช้า ตกเย็นเจียงซื่อก็วิ่งแจ้นมาฟ้องเหล่าฮูหยินแล้วหรือ
เซียวซื่ออดตวัดสายตาไปมองเจียงซื่อไม่ได้
หญิงสาวหน้านิ่งยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย
เซียวซื่อไม่อยากจะเชื่อเลยสักนิด
ในจวนนี้นางเป็นคนดูแลทั้งหมด เจียงซื่อไม่มีมารดาอบรมสั่งสอนปกป้อง ทั้งยังเพิ่งจะถูกยกเลิกงานแต่ง กลับกล้าทำเช่นนี้
ถ้าเป็นสถานการณ์ปกตินางไม่ควรทำเช่นนี้
คิดว่ารอให้เจ้าเด็กนี่ลิ้มรสชาติความลำบากสักหลายๆ วันให้ผ่ายผอมลงสักหน่อย นางก็จะสั่งให้ป้าหลิวหยุดลงมือได้แล้ว
การแสดงออกของเซียวซื่อทำให้เจียงซื่อพอใจเป็นอย่างยิ่ง หญิงสาวยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย
ในชีวิตที่แล้วของนางเป็นคนใจร้อน และรักศักดิ์ศรีชื่อเสียงของตนเองมาก หากเซียวซื่อทำกับนางเช่นนี้แล้ว นางไม่มีทางไปบอกท่านพ่อหรือพี่รอง ไม่ต้องพูดถึงฟ้องท่านย่า เพียงแต่เฟ้นหาวิธีที่เอาคืนให้เหมาะสมถึงจะถูกที่สุด
แต่ตอนนี้นางรู้แล้วว่าชื่อเสียงไม่ได้ทำให้นางอิ่มท้อง
“ท่านอาสะใภ้รองมาก็ดีแล้วเจ้าค่ะ จะได้รับทราบว่านี่คืออาหารมื้อเที่ยงและมื้อเย็นที่ส่งไปยังเรือนไห่ถัง” เจียงซื่อกล่าวเสียงเย็นชา
“อาหารนี้มีอะไรผิดปกติหรือ” เซียวซื่อทำท่าทางไม่รู้เรื่องรู้ราว
“กินไม่ลง”  เจียงซื่อตอบตรงไปตรงมา “อาฝูกับอาสี่ลองชิมดูแล้ว หากท่านอาสะใภ้รองไม่เชื่อ ท่านก็ลองชิมด้วยตนเองสิเจ้าคะ”
เซียวซื่อหน้าเปลี่ยนสี “คุณหนูสี่กล่าวเช่นนี้ให้ข้าผู้เป็นสะใภ้ลำบากใจแย่แล้ว หากคุณหนูสี่ทานไม่ได้ก็บอกข้า ข้าจะได้ไปจัดการกับแม่ครัวแทนคุณหนูสี่ให้เอง”
“อาสะใภ้รองมีแผนจะจัดการกับแม่ครัวอย่างไรล่ะเจ้าคะ”เจียงซื่อกล่าวเสียงเรียบ “ข้าจำได้ว่าคนดูแลห้องครัวคือป้าหลิวใช่หรือไม่”
เมื่อครู่นี้สีหน้าของเซียวซื่อไม่สู้ดีนัก แต่ตอนนี้ปรับเข้าสู่ปกติแล้วถามกลับอย่างสนิทสนม “คุณหนูสี่อยากให้ข้าจัดการคนดูแลห้องครัวอย่างไรเล่า”
นางเป็นผู้ใหญ่ แต่กลับมีท่าทางนบนอบ หากเจียงซื่อแสดงท่าทีก้าวร้าวออกมาก็จะทำให้เฝิงเหล่าฮูหยินไม่พอใจเอาได้ ยิ่งไปกว่านั้นพวกบ่าวรับใช้ก็จะเอาไปนินทาต่อได้ว่าคุณหนูสี่อารมณ์ร้าย รังแกบ่าวรับใช้
เจียงซื่อชี้ไปที่อาหารบนโต๊ะ ตอบอย่างใจเย็น “หากกับข้าวออกมารสชาติแย่แค่จานเดียว จะเรียกว่าผิดพลาดก็พอเข้าใจได้ แต่กับข้าวสี่อย่างผิดพลาดหมดทั้ง อีกทั้งยังไม่มีใครกินลง อาหารทั้งมื้อมีปัญหานี่เป็นเพราะแม่ครัวยังหลับไม่ตื่นหรือเป็นเพราะอันใดกันเล่า”
ปากเจียงซื่อยิ้มแต่ตากลับไม่ยิ้มตาม พลางพูดกับเซียวซื่อ “หากสืบหาสาเหตุของความผิดพลาดนี้ไม่ได้ ข้าก็คงจะคิดว่าท่านอาสะใภ้รองได้ไปสั่งการอะไรไว้กับในครัวหรือไม่ ถึงได้ส่งอาหารเช่นนี้มาให้ข้า”
เซียวซื่อเก็บสีหน้าไม่อยู่อีกต่อไปแล้ว “คุณหนูสี่ ท่านพูดเช่นนี้ ข้าผู้เป็นสะใภ้รู้สึกเสียใจเป็นอย่างยิ่ง ข้าดูแลจวนนี้มาไม่ใช่แค่ปีสองปี ข้าเป็นคนเช่นนั้นหรืออย่างไร”
“ท่านอาสะใภ้รองอย่าเพิ่งใจร้อนไป ข้าก็พูดไปแล้วไม่ใช่หรือว่าต้องหาสาเหตุให้ได้ หรือท่านอาสะใภ้รองเห็นข้าเป็นพวกไร้เหตุผล”
“แน่นอนว่าไม่ใช่...” เซียวซื่อพยายามรักษาสีหน้าต่อไป
เจียงซื่อโยนคำถามให้นางทีละคำถามอย่างใจเย็นโดย ทำให้เซียวซื่อผู้คุ้นเคยกับการพูดครั้งเดียวจบตกที่นั่งลำบาก
เจียงซื่อหน้านิ่งกล่าวต่อ “ในเมื่อท่านอาสะใภ้รองไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้น นั่นก็เท่ากับว่าป้าหลิวแม่ครัวทำตัวกร่างรังแกข้าผู้ที่มารดาล่วงลับไปตั้งแต่ยังเด็ก ท่านอาสะใภ้รองคิดว่าจะจัดการเรื่องนี้กับคนของท่านอย่างไรเล่า”
“ก็...” เซียวซื่อนิ่งไปอึดใจ “ในเมื่อป้าหลิวเสียรสมือในการทำอาหารไปแล้ว ก็ให้นางไปอยู่ที่ห้องเย็บปักก็แล้วกัน”
ป้าหลิวทำงานตามที่นางสั่ง ลงโทษให้นางไปอยู่ห้องเย็บปักก็ไม่ได้เป็นผลเสียอะไรมากนัก หากลงโทษหนักกว่านี้เท่ากับว่านางต้องทำร้ายคนที่ทำงานแทนนางไปเพิ่มขึ้นอีกคน
“บ่าวรับใช้ต่อยต่ำคนหนึ่งรังแกเจ้านาย ท่านอาสะใภ้รองเพียงงลงโทษให้ไปอยู่ที่ห้องเย็บปัก ท่านอาช่างเป็นคนจิตใจดีจริงๆ แต่ข้าอยากรู้ว่าหากคนที่ถูกรังแกเป็นพี่รอง ท่านอาสะใภ้รองจะลงโทษอย่างไร” เจียงซื่อถามต่ออย่างไม่เกรงใจ
เซียวซื่อคิดไม่ถึงว่าเจียงซื่อจะฉีกหน้านางเช่นนี้ ได้แต่กำมือแน่น “ป้าหลิวอยู่ห้องครัวมานาน หากแม้เปลี่ยนจากเจ้าเป็นพี่รองของเจ้าแล้วข้าก็จะทำเช่นนี้ เพราะอย่างไรเราไม่ควรหักหาญน้ำใจคนที่ทำงานมานานได้”
หึหึ แต่เชี่ยนเอ๋อร์ออกเรือนไปตั้งนานแล้วไม่มีทางเกิดเรื่องเช่นนี้กับนางได้เป็นแน่
เจียงซื่อเลิกคิ้วขึ้นถาม “ท่านอาสะใภ้รองพูดมาก็ถูก แม่ครัวที่ทำงานมานานไหนเลยจะเหลวไหลขึ้นมาได้โดยบังเอิญ ดูเหมือนว่าเป็นเพราะบ่าวรับใช้คิดกลั่นแกล้งเจ้านายแล้วเจ้าค่ะ”
เซียวซื่อยิ่งฟังหน้ายิ่งเปลี่ยนสี
หากไม่ใช่เพราะบ่าวรับใช้คิดกลั่นแกล้งเจ้านาย ก็หมายความว่าเป็นนางที่สั่งการน่ะสิ
เซียวซื่อสีหน้าไม่ค่อยดี เจียงซื่อหันไปยอบกายและกล่าวกับเฝิงเหล่าฮูหยินต่อ “ท่านย่าเจ้าคะ ท่านย่าเก่งกาจที่สุด หลานว่าขอคำชี้แนะจากท่านย่าดีหรือไม่ ว่าเหตุใดป้าหลิวถึงได้ตัวเหลวไหลเช่นนี้”
“จะด้วยเหตุอันใดอีกเล่า แน่นอนว่าต้องเป็นเพราะบ่าวรับใช้คิดกลั่นแกล้งเจ้านาย” เซียวซื่อรีบกล่าวขึ้นอย่างใจร้อน รีบทิ้งหมากในมือตัวนี้ออกไป “คุณหนูสี่กล่าวได้ถูกต้อง บ่าวรับใช้คิดไม่ซื่อก็ขับนางออกจากจวนไปเสีย ให้นางไปอยู่จวนต่างเมืองนั่นเลยดีหรือไม่”
เจียงซื่อพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้ “ในเมื่อท่านอาสะใภ้รองพูดมาเช่นนี้ ข้าก็ไม่คิดอะไรมากแล้วเจ้าค่ะ อย่างน้อยป้าหลิวยังมีที่ให้ไป”
เซียวซื่อทำได้แต่เพียงแค่นเสียงอยู่ในใจ
คนที่ไม่เหลือทางหนีที่รอดให้คนอื่นไม่ใช่เจ้าเองหรือไง เจ้าเด็กสมควรตาย
เจียงซื่อหันกลับไปยอบกายคารวะเหล่าฮูหยิน “ท่านย่า หลานไม่รบกวนเวลาพักผ่อนท่านย่าแล้วเจ้าค่ะ”
นางพยักหน้าเบาๆ อาหมานกับอาเฉี่ยวก็จัดการเก็บอาหารบนโต๊ะจนสะอาดเรียบร้อย
เฝิงเหล่าฮูหยินเมื่อไม่ได้ยินเจียงซื่อเอ่ยถึงสินเดิมอีกก็รีบพยักหน้าให้กลับไป “ไปเถอะ”
เจียงซื่อรีบเดินออกไปจนถึงประตู แต่ดูเหมือนว่าคิดอะไรออกมาได้จึงหันกลับไปพูดขึ้น “วันนี้พี่รองกลับมา ได้ยินว่าไม่ได้ไปหาท่านอาสะใภ้รอง ท่านไม่ต้องเสียใจไปนะเจ้าคะ ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้พี่รองอาจจะไปหาท่านก็เป็นได้”
นางพูดจบก็เดินออกไป
เฝิงเหล่าฮูหยินมองเซียวซื่อด้วยสายตาเย็นชา หน้าตาบูดบึ้ง
เซียวซื่อได้แต่อุทานอยู่ในใจ
เจียงซื่อ นังเด็กสมควรตาย จะไปแล้วยังขุดหลุมทิ้งไว้ให้ข้าอีก


## บทที่ 26 ขายหน้า

ตอนที่ 26 ขายหน้า
เฝิงเหล่าฮูหยินมองจ้องเซียวซื่ออย่างไม่สามารถคาดเดาอารมณ์ได้
สะใภ้คนนี้ของนางให้ดูแลบ้านเรือนนานไปแล้วหรืออย่างไรถึงได้เลอะเลือนไปแล้วว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้านายตัวจริงของจวนปั๋วแห่งนี้ ถึงยื่นจมูกเข้ามาสอดเรื่องในเรือนฉือซินได้
คำพูดของเจียงซื่อก่อนเดินออกไป อดไม่ได้ที่จะทำให้เฝิงเหล่าฮูหยินขุ่นเคือง
ห้องครัวใหญ่รังแกเจียงซื่อ แล้วยังดันตรงกับวันที่เจียงเชี่ยนกลับมาเยี่ยมเรือน
เห็นได้ชัดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเจียงซื่อหักหน้าเจียงเชี่ยนที่เรือนฉือซินได้ยินถึงหูของเซียวซื่อเข้าให้แล้ว เซียวซื่อถึงกลั่นแกล้งให้สีสันชีวิตกับเจียงซื่อเช่นนี้
เฝิงเหล่าฮูหยินอาบน้ำร้อนมาก่อน เรื่องวุ่นวายหลังจวนนางคร้านจะใส่ใจ แต่กลับมาเดือนร้อนถึงนางเช่นนี้ มันใช้ได้ที่ไหนกัน
เจียงเชี่ยนไม่ได้ไปที่เรือนหยาซิน เซียวซื่อเองก็กลับมาเล่นงานเจียงซื่อ แสดงว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในเรือนฉือซิน เซียวซื่อรับรู้ทั้งหมดทุกอย่าง
เรื่องในเรือนของนางกลับรู้ไปถึงหูของผู้อื่น สำหรับเฝิงเหล่าฮูหยินแล้วจะทนรับได้อย่างไร
เฝิงเหล่าฮูหยินยิ่งคิดยิ่งโกรธ สาดน้ำชาในถ้วยใส่หน้าเซียวซื่อพลางกันฟันพูด “ข้ายังไม่ตายนะ”
น้ำชาในถ้วยนั้นถึงแม้ว่าจะหายร้อนแล้ว ไม่ได้ลวกผิวนางแต่อย่างใด จะอย่างไรเซียวซื่อเป็นผู้ที่อายุอานามก็ไม่น้อยแล้ว แถมยังเป็นผู้ดูแลจวนแห่งนี้มาเสียนมนาน น้ำชาบนใบหน้าของเซียวซื่อค่อยๆ ไหลลงมา ซ้ำใบชายังติดอยู่บนใบหน้า เวลานี้ น้ำชาที่สาดเข้ามาทำให้นางร้อนผ่าวไปทั้งใจ แค้นจนอกแทบจะระเบิดอยู่แล้ว
“เหล่าฮูหยิน ท่านพูดเช่นนี้ทำให้ข้าผู้เป็นสะใภ้รู้สึกไม่มีหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว ข้าไม่ทราบว่าข้าทำผิดอะไรถึงทำให้ท่านโกรธเคืองได้ถึงเพียงนี้...”
เฝิงเหล่าฮูหยินได้สติขึ้นมามองไปยังเซียวซื่อที่รู้สึกอับอาย แม้ความโกรธจะทุเลาลงไปบ้างแล้ว แต่นางกลับรู้สึกเสียใจอย่างยิ่ง
เมื่อครู่นางคิดมากไปหน่อย เซียวซื่อเองก็นับได้ว่าดูแลจวนมานาน หากไม่ไว้หน้านางหน่อยก็ต้องนึกถึงหน้าหลานทั้งสองของนางไว้บ้าง
“ช่างเถิด เจ้ากลับไปเสีย พรุ่งนี้เช้าก็ให้ป้าหลิวออกจากจวน อย่าให้มาขวางหูขวางตาข้าอีก” เฝิงเหล่าฮูหยินคลายความโกรธลง
“เชิญเหล่าฮูหยินพักผ่อน ข้าขอตัวก่อน ไม่รบกวนท่านแล้วเจ้าค่ะ”
พอเซียวซื่อเดินจากไป ห้องโถงใหญ่ของเรือนฉือซินก็เงียบสงัด หากมีเข็มร่วงลงพื้นก็คงได้ยิน
เฝิงเหล่าฮูหยินมองไปทางเฝิงมาหม่าแต่กระนั้นก็ยังไม่ได้กล่าวอะไรออกมา
กดดันจนเฝิงมาหม่าที่ยืนอยู่ตรงหน้าเหงื่อกแตกพลั่กจนถึงคอเสื้อ
เฝิงมาหม่าคุกเข่าลง ทำให้อาฝูและอาสี่คุกเข่าตาม
แม้กระทั่งบรรดาบ่าวรับใช้ที่อยู่ข้างนอกที่ไม่ได้เข้ามาก็คุกเข่าตามไปด้วย
“พูดมา ใครมันสาระแนมากความ” เฝิงเหล่าฮูหยินเอื้อมมือออกไปหยิบถ้วยชายกดื่มขึ้น พอยกมือขึ้นก็นึกได้ว่าชาถ้วยนั้นเพิ่งจะยกสาดใส่หน้าของเซียวซื่อออกไป สีหน้าของนางก็ยิ่งดูน่ากลัวขึ้นไปอีก
อาฝูอาศัยความกล้าหยัดกายลุกขึ้นถือวิสาสะเปลี่ยนถ้วยชาให้กับเฝิงเหล่าฮูหยิน และกลับไปนั่งคุกเข่าอีกครั้ง
เฝิงเหล่าฮูหยินใช้ริมฝีปากแตะถ้วยชาเบาๆ ถึงแม้ว่ากำลังโกรธอยู่ แต่ก็รู้สึกพอใจอาฝูอยู่ไม่น้อย
“ไม่มีผู้ใดรับผิดใช่หรือไม่” เฝิงเหล่าฮูหยินจิบน้ำชาเข้าไปอีกอึก น้ำเสียงฟังดูไม่ออกว่าอารมณ์ไหน
แต่เฝิงเหล่าฮูหยินก็เป็นเช่นนี้อยู่เสมอ ทำเอาบรรดาบ่าวรับใช้ที่คุกเข่าอยู่ใจหายใจคว่ำ
ในที่สุดอาสี่ก็ทนแรงกดดันไม่ไหว กล่าวออกมาอย่างตะกุกตะกัก “เป็นบ่าว... เป็นบ่าวเองที่พูดมากเจ้าค่ะ”
พอเห็นว่าเป็นบ่าวรับใช้คนสนิทของตนเองแล้ว เฝิงเหล่าฮูหยินเอาแต่เม้มริมฝีปากแน่น สายตาพลางจ้องไปทางอาสี่โดยไม่กล่าวคำใด
ผ่านไปชั่วอึดใจ อาสี่เริ่มลนลาน “หลังจากที่คุณหนูรองกลับไป บ่าวรับใช้จากเรือนหย่าซินก็มาคุยกับบ่าว บ่าวเห็นว่าเอ้อร์ไท่ไท่รักคุณหนูรองมาก สองแม่ลูกผูกพันบ่าวเองก็ทนไม่ไหว จึงพลั้งปากพูดออกไป เหล่าฮูหยิน บ่าวสำนักผิดแล้วเจ้าค่ะ หากบ่าวรู้ว่าจะเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ตีให้ตายบ่าวก็ไม่พูด...”
อาสี่พูดพลางโขกศีรษะจนหน้าผากแดง “บ่าวสำนึกผิดแล้วเจ้าค่ะ เหล่าฮูหยินได้โปรดละเว้นบ่าวด้วย บ่าวไม่กล้าทำอีกแล้วเจ้าค่ะ…”
“พอได้แล้ว”
พอเหล่าฮูหยินเปล่งเสียง อาสี่กลับตกใจยิ่ง
“หลังจากนี้ไป เจ้าจงไปทำงานอยู่ที่ห้องเย็บปักเสีย” หลังเห็นคราบเลือดที่หน้าผากของอาสี่ เหล่าฮูหยินก็ใจอ่อน ทิ้งความคิดที่จะส่งนางออกนอกจวนไป
“ขอบ...ขอบพระคุณเหล่าฮูหยินเจ้าค่ะ...” อาสี่นั่งหมดอาลัยตายอยากลงบนพื้น ความคิดต่างๆ ในขณะนั้นกลับหายไปหมด
จากบ่าวรับใช้คนสนิทของเรือนฉือซินเปลี่ยนสถานะเป็นบ่าวรับใช้ในห้องเย็บปัก ให้นางตายไปเสียยังจะดีกว่า
อาฝูเห็นสีหน้าของอาสี่ไม่ค่อยไม่สู้ดีนัก ถึงอย่างไรนางสองคนก็เป็นสหายกันมาตั้งนาน จึงรีบพยุงนางขึ้น “เหล่าฮูหยินเจ้าคะ บ่าวขอตัวพาอาสี่ไปเก็บของก่อนนะเจ้าคะ”
“ไปเถอะ” หลังจากเจอเรื่องวุ่นวายมาได้สักพัก เหล่าฮูหยินก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยจึงเอ่ยด้วยเสียงราบเรียบ “เฝิงมาหม่า คนพวกนี้ต่อไปข้าให้เจ้าดูแลแล้วกัน หากผู้ใดปากมากอีกก็ขับออกจากจวนเสีย”
ตลอดทั้งคืนนั้นเรือนฉือซินเงียบสงัดราวกับไม่มีผู้คนอยู่อาศัย และไม่มีใครกล้าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่
ที่เรือนหย่าซินสถานการณ์ก็เลวร้ายพอๆ กัน
เซียวซื่อกลับมาจากเรือนฉือซินอย่างหัวเสีย พอเข้าไปในเรือนของตนก็กวาดถ้วยชาร่วงหล่นจากโต๊ะจนกระจัดกระจายเต็มไปหมด
“นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น” นายท่านรองเจียงเดินเข้ามาด้วยความแปลกใจ ของกระจายเต็มไปหมดไม่มีแม้แต่ที่จะยืน
เซียวซื่อรู้สึกตัวก็ทำอะไรไม่ถูก เดินหนีออกไปให้บรรดาบ่าวรับใช้รายงานสถานกาณ์แทน
“เหลวไหล” นายท่านรองเจียงฟังจบก็ตวาดลั่น “เจ้าป็นอาสะใภ้ประเภทใดกัน กับเรื่องแค่นี้เจ้าถึงขนาดลงไม้ลงมือกับหลานได้ รู้ถึงไหนอายถึงนั่น”
เซียวซื่อหน้าแดงโกรธจัด “ใครจะไปรู้ว่าเจียงซื่อมันจะไม่รักษาหน้าตา ยอมแตกหักกับข้าได้”
บ้านรองมีโอกาสรังแกบ้านใหญ่แบบนี้ หากสบโอกาสแล้วมีจวนไหนบ้างจะไม่ลงมือ
ปกติแล้วพวกลูกสาวตระกูลใหญ่ที่ไหนเลยจะกล้าตอกกลับเช่นนี้ เหตุใดพอเป็นนางบ้างที่ลงมือ จึงไม่สำเร็จเช่นจวนอื่นเล่า
“เจ้าก็อย่าใส่ใจนักเลย คิดว่าเจ้าเด็กนั่นรับมือง่ายหรือไง ก่อนหน้านี้ก็เพื่อรักษาภาพพจน์ที่ดีก่อนออกเรือน แต่ตอนนี้ไม่ใช่เช่นนั้นแล้ว”
“แล้วเป็นเช่นไร”
“หากจะแตกหักนางก็พร้อมแตกหักไปด้วยน่ะสิ” พูดถึงเจียงซื่อ นายท่านรองเจียงก็อารมณ์เสียขึ้นมาทันที
เขายังไม่ลืมคำพูดที่หลานสาวตัวดีพูดกับเขาในวันนั้นที่ห้องโถง
เซียวซื่ออ้าปากจะพูดต่อ นายท่านรองเจียงจึงขัดจังหวะอย่างเย็นชา “สรุปคือเด็กนั่นตอนนี้ไม่ห่วงภาพลักษณ์อะไรทั้งนั้น ทางที่ดีเจ้าจงอยู่ห่างนางให้มากก็พอ”
นายท่านรองเจียงกล่าวจบ มองภรรยาที่ใบหน้าเต็มไปด้วยกากใบชา ดูเหมือนว่าใบหน้านางเหลืองยิ่งกว่าโคมไฟที่แขวนอยู่เสียอีก เขาไม่อยากไปไหนทั้งนั้น จนสุดท้ายจึงเดินออกจากเรือนไป
เซียวซื่อมองผู้ชายของตนเดินจากไปอย่างไม่ไยดีเลยแม้แต่น้อย ขนาดคำปลอบใจก็ยังไม่มีให้ กลับเดินออกไปนอนกกอนุ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง
และได้แต่ปลอบใจตนเอง
เจียงซื่อกลับมาที่เรือนไห่ถังแล้ว อาหมานจึงรีบพูดขึ้นมาว่า “คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูทราบได้อย่างไรว่าเหล่าฮูหยินกับเอ้อร์ไท่ไท่จะไม่หาเรื่องคุณหนู”
เจียงซื่อยิ้มพูดนิ่งๆ “ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่กลัวเสียผลประโยชน์ที่ใหญ่กว่าเท่านั้นเอง”
นางไม่ได้ต้องการอะไรมาก แน่นอนว่าสามารถนำสินเดิมของท่านแม่มาต่อรองกับท่านย่าได้อยู่แล้ว ท่านย่าเองถึงอย่างไรก็เสียดายไม่อยากให้นางนำกลับคืนมา เช่นนี้ เวลาที่นางหาเรื่องอาสะใภ้รอง ท่านย่าจึงได้เอาแต่นั่งดู
ส่วนอาสะใภ้รอง คงเข้าใจว่านางเป็นลูกกำพร้าไม่มีมารดาปกป้อง คิดว่านางหน้าบาง จะต้องหาคำพูดอ้อมค้อมมาเจรจาด้วย หากเป็นเช่นนี้ ทางห้องครัวคงหยุดกลั่นแกล้ง แต่โอกาสเช่นนี้ จะให้นางกลั่นแกล้งโดยไม่ได้รับผลตอบแทนจะได้อย่างไร
แต่น่าเสียดายที่ท่านอาสะใภ้รองของนางไม่รู้ว่า นางเข้าใจแล้วว่าคนเราจะดำรงชีวิตอยู่ได้ ต้องแยกเรื่องหน้าตาและศักดิ์ศรีออกจากกัน
มีหน้ามีตาไม่เท่ากับอยู่อย่างมีความสุข แต่การที่จะอยู่ได้อย่างมีความสุขนั้นจะต้องไม่เสียศักดิ์ศรีด้วย
“ไปนอนเถอะ พรุ่งนี้ยังมีเรื่องสนุกรอให้ดูอยู่” เจียงซื่อส่งสายตาให้พวกสาวรับใช้ปรนนิบัติตัวเองอาบน้ำ
อาหมานและอาเฉี่ยวสบตากันโดยมิได้นัดหมายพลางคิดในใจ พรุ่งนี้จะมีเรื่องสนุกอะไรอีกงั้นหรือ


## บทที่ 27 เรื่องสนุก

ตอนที่ 27 เรื่องสนุก
ทั้งอาหมานและอาเฉี่ยวต่างรอคอยเรื่องสนุกในวันพรุ่งนี้ ตลอดทั้งคืนจึงนอนหลับไม่ค่อยสนิท พอรุ่งเช้าขอบตาล่างจึงปรากฎรอยดำอยู่บ้าง
เจียงซื่ออารมณ์แจ่มใส พอเสร็จธุระในตอนเช้าก็ออกไปคารวะทักทายที่เรือนฉือซินอย่างสดชื่น
เฝิงเหล่าฮูหยินเองก็นอนหลับไม่ค่อยสนิท
เดิมทีผู้สูงวัยก็นอนหลับไม่สนิทอยู่แล้ว ยิ่งในใจกลับมีเรื่องรบกวนอยู่ด้วย บวกกับเรื่องที่นางฝันในคืนนั้นอีก จนบัดนี้ตาซ้ายของนางก็กระตุกไม่หาย
พอเห็นเจียงซื่อท่าทางสดชื่นแจ่มใส จิตใจของนางก็ยิ่งว้าวุ่น
หากไม่ใช่เพราะเจ้าหนูคนนี้ นางคงไม่ต้องนอนพลิกไปมาทั้งคืน
เจ้าหนูนี่ใช้สินเดิมมาเป็นข้อแลกเปลี่ยนกับนาง แล้วต่อไปจะมาขออะไรกับนางอีกหรือไม่
เดิมทีในใจเฝิงเหล่าฮูหยินตั้งใจจะสั่งสอนเจียงซื่อสักครั้ง แต่ตอนนี้กลับนิ่งเฉยเสียอย่างนั้น
เอ้อร์ไท่ไท่เซียวซื่อที่พาสองบุตรสาวบ้านรองมาถึงก่อนเจียงซื่อไปก้าวหนึ่ง พอเห็นเจียงซื่อเข้ามาด้วยท่าทีสบายอารมณ์ก็อดให้นึกถึงเรื่องเมื่อคืนที่ทำกับป้าหลิวแม่ครัวลงไปไม่ได้ ยิ่งคิดปากนางก็เชิดขึ้นด้วยความหงุดหงิด
อีกครู่คงมีเรื่องสนุกให้ชม ลองดูสิว่าเจียงซื่อจะหาทางออกให้ตนเองอย่างไร
“เอาล่ะ แยกย้ายกันได้แล้ว” เฝิงเหล่าฮูหยินยกน้ำชาขึ้นดื่ม
เซียวซื่อที่พาคุณหนูห้าเจียงลี่และคุณหนูหกเจียงเพ่ยขอตัวกลับไปก่อน ซานไท่ไท่กัวซื่อจึงนำคุณหนูสามเจียงเชี่ยวลุกขึ้น
พอคนเริ่มทะยอยเดินออกไปข้างนอก ถึงแม่ว่าเจียงซื่อจะเป็นคุณหนูบ้านใหญ่ แต่เพราะเป็นผู้น้อย จึงต้องลุกออกคนสุดท้าย
พอเดินไปถึงข้างบุตรสาวของซานไท่ไท่ที่กำลังก้มหน้าอยู่ ทำให้เจียงซื่อรู้สึกสนุกจึงเลิกคิ้วขึ้น
เจียงซื่อมองไปยังเจียงเชี่ยว นึกอะไรในใจเงียบๆ
จวนตงผิงปั๋วมีทั้งหมดสามเรือน เรือนนายท่านเจียงสามนั้นเป็นลูกบ้านอนุ จึงไม่ค่อยแสดงตัวโดดเด่นอะไรมากนัก ซานไท่ไท่เอง หากอยู่นอกเรือนมักจะไม่ค่อยพูด มีแต่ลูกสาวเจียงเชี่ยวที่ค่อนข้างจะร่าเริง
แต่นี่ก็ค่อนข้างแปลก นายท่านสามเป็นลูกอนุ แต่กลับมีลูกชายหนึ่งลูกสาวหนึ่ง เจียงเชี่ยวเองก็ถูกเลี้ยงมาอย่างประคบประหงม
และเจียงเชี่ยวที่ถูกเลี้ยงมาอย่างประคบประหงมนั้นก็ค่อนข้างไม่ถูกกันกับเจียงซื่อ
จวนปั๋วมีคุณหนูทั้งหมดหกคน มีสองคนนี้ที่อายุเท่ากัน แต่เจียงเชี่ยวนั้นแก่เดือนกว่าเจียงซื่อ จะกล่าวได้ว่าเพราะอายุไล่เลี่ยกันจึงกระทบกระทั่งกันบ้าง ซึ่งแท้จริงแล้วเรื่องที่ทำให้ไม่ถูกกันนั่นก็คือเรื่องแต่งเข้าจวนอันกั๋วกง
ในเหตุการณ์ที่ดินถล่มตอนนั้น อันกั๋วกงถูกเจียงอันเฉิงและนายท่านสามเจียงยื่นมือเข้าช่วย ทำให้จวนอันกั๋วกงจึงทำสัญญาหมั้นหมายกับจวนตงผิงปั๋วเอาไว้ จวบจนกระทั่งส่งเจียงซื่อแต่งเข้าไป
เจียงเชี่ยวที่แก่กว่าเจียงซื่อย่อมไม่พอใจอยู่บ้าง ส่วนเจียงซื่อเองก็เป็นพวกยอมหักไม่ยอมงอ ปากคอเราะร้าย มีครั้งหนึ่งพลั้งปากกล่าวกับเจียงเชี่ยวไปว่า ใครใช้ให้บิดาของเจ้าไม่ได้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งท่านปั๋วกันล่ะ
คำพูดนี้ทำให้เจียงเชี่ยวโกรธจนหน้าดำหน้าแดง หลังจากนั้นมาเมื่อได้พบหน้าเจียงซื่อต่างก็ไม่มองหน้ากันอีกเลย
เจียงซื่อเองก็จดจำได้ดี นางเป็นหม้ายแต่งกับจวนอันกั๋วกงไม่ถึงปี เรื่องซุบซิบนินทาจากภายนอกมีให้ได้ยินมากมาย และนางเองก็เตรียมตัวเตรียมใจรอฟังคำถากถางจากเจียงเชี่ยวอยู่ก่อนแล้ว
เจียงเชี่ยวผู้ที่ไม่เคยไว้หน้าใครกลับเข้ามากอดนาง
พอคิดถึงตรงนี้เจียงซื่อก็ยิ้มกลับให้นาง
เจียงเชี่ยวตะลึงไปชั่วครู่
เจียงซื่อที่ปกติสายแทบจะไม่มีใครในสายตา วันนี้กลับยิ้มให้นาง ยิ้มที่ไม่ใช้ยิ้มเย็นชา ยิ้มที่ไม่ใช้รอยยิ้มเยาะเย้ย แต่เป็นยิ้มที่คนปกติยิ้มให้แก่กัน
ต้องมีอะไรผิดปกติแน่
เจียงเชี่ยวนิ่งอึ้งพยายามเก็บสายตารักษาท่าที และหลบไปยืนอยู่หลังซานไท่ไท่
กลุ่มคนเดินอาดๆ ออกมาจากเรือนฉือซิน ทันใดนั้นก็มีเงาสายหนึ่งพุ่งเข้ามา
ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมาก จึงทำให้ทุกคนหยุดนิ่งอยู่กับที่
เงาสายนั้นมุ่งตรงไปทางเจียงซื่อ จนทำให้อาหมานที่อยู่หลังเจียงซื่อซวนเซตัวแทบกระเด็น
เงาสายนั้นคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเจียงซื่อ ทั้งโขกหน้าผากลงพื้นพลางพูดขึ้นมา “คุณหนูสี่เจ้าคะ บ่าวขอร้องเถิดเจ้าค่ะ อภัยให้บ่าวด้วย เหลือทางใช้ชีวิตให้ครอบครัวของบ่าวด้วยนะเจ้าคะ บ่าวโขกศีรษะขอร้องล่ะเจ้าค่ะ”
เงาสายนั้นที่พุ่งเข้ามาก็คือป้าหลิวนั่นเอง
ในเวลานี้สามบ้านล้วนอยู่ที่นี่ทั้งหมด สายตาทุกคู่จ้องไปทางเจียงซื่อ
ในโลกนี้กำแพงมีหูประตูมีช่อง เรื่องราวของเจียงซื่อเมื่อคืนนี้ล้วนกระจายไปทั่วหมดเสียแล้ว
เจียงซื่อมองไปทางป้าหลิวที่คุกเข่าอยู่ต่อหน้าตนอย่างนิ่งเงียบ
“คุณหนูเจ้าคะ เป็นบ่าวผิดเองที่เลอะเลือนไปชั่วขณะ ลงมือทำร้ายคุณหนู ขอคุณหนูเมตตาบ่าวด้วยเถิดนะเจ้าคะ คิดเสียว่าบ่าวไม่ได้ทำอะไรก็แล้วกันนะเจ้าคะ บ่าวสำนักผิดแล้วจริงๆ ต่อไปนี้บ่าวไม่กล้า...” ป้าหลิวใช้สองมือตบใบหน้าตัวเองจนแดงเถือก
นอกจากคนที่เพิ่งเดินออกมาจากเรือนฉือซินแล้ว ยังมีคนอื่นที่อยู่ข้างนอกเริ่มซุบซิบกันขึ้นมา
“ป้าหลิวน่าสงสารจริงๆ นะ”
“นั่นน่ะสิ ถึงแม้ว่าจะทำผิดไป แต่ไล่ให้ทั้งครอบครัวออกไปอยู่ชนบทเช่นนี้ก็ทำเกินเหตุไปหน่อย”
…
บรรดาบ่าวรับใช้ทั้งหลายต่างไม่สนใจว่าป้าหลิวไปทำความผิดอะไรมา พอได้ยินว่าถูกไล่ไปอยู่ชนบทเท่านั้นก็อดสงสารไม่ได้
“ถ้าพวกเจ้ายังจะกล้าพูดเหลวไหลอีก ข้าจะฉีกปากให้ขาดเลยคอยดู” อาหมานพูดอย่างโกรธเคือง
เอ้อร์ไท่ไท่เซียวซื่อมองดูด้วยแววตาสะใจ อัดอั้นตันใจมาทั้งคืนในที่สุดก็ได้ระบายออกมา
ป้าหลิวมาขอร้องก่อเรื่องวุ่นวายขนาดนี้แล้ว เจียงซื่อในสายตาบรรดาบ่าวรับใช้อีกไม่นานก็คงถูกพูดถึงในทางไม่ดี ต่อไปนี้จะมีจวนดีๆ มีฐานะที่ไหนกล้ามาสู่ขอนางอีก
จะมีอะไรมาแก้แค้นหญิงสาวได้ดีไปกว่าการทำลายงานแต่งดีๆ ของนางได้
ป้าหลิวร้องขอจนฟ้าจะถล่มดินจะทะลาย จนบ่าวรับใช้ในเรือฉือซินออกมาดู
“เกิดอะไรขึ้นกัน” เฝิงเหล่าฮูหยินเดิมทีที่พักสายตาไปแล้วจึงถามอาฝูขึ้นมา “ข้างนอกเอะอะอะไรกัน”
อาฝูเดินออกไปดูข้างนอก เพียงไม่นานก็กลับเข้ามารายงาน “ไม่ทราบว่าป้าหลิวเข้ามาได้อย่างไรเจ้าค่ะ ตอนนี้ร้องไห้อยู่ต่อหน้าคุณหนูสี่”
เฝิงเหล่าฮูหยินแค่นเสียงในใจพลางยื่นมือออกมา “ประคองข้าออกไปดูหน่อย”
“เอ้อร์ไท่ไท่ เหล่าฮูหยินมาแล้วเจ้าค่ะ” บ่าวรับใช้ที่อยู่ข้างๆ เอ้อร์ไท่ไท่เซียวซื่อเอ่ยขึ้นเบาๆ
เซียวซื่อเลิกคิ้วสูง
เหล่าฮูหยินออกมาพอดี จะได้เห็นความอัปยศของนังเด็กสมควรตายนี่
ป้าหลิวมองไปทางเฝิงเหล่าฮูหยินที่กำลังเดินมา มองไปยังเซียวซื่อแวบหนึ่ง
เซียวซื่อจึงส่งสายตากลับ
ทันใดนั้นป้าหลิวก็ลุกขึ้นแล้วตะโกนขึ้นมา “ในเมื่อคุณหนูสี่ไม่ยอมอภัยให้บ่าว บ่าวขอตายดีกว่าเจ้าค่ะ ฝากคุณหนูสี่ดูแลครอบครัวของบ่าวด้วย”
ป้าหลิวพูดพลางมองไปยังกำแพงของเรือน
กรี้ดด หลายคนตกใจจนรีบปิดตา แต่กลับไม่มีเหตุการณ์ใดๆ เกิดขึ้นอย่างที่ทุกคนคิดเอาไว้ในใจ
ตอนที่ทุกคนลืมตาขึ้นมาก็เห็นอาหมานเหยียบชายกระโปรงของป้าหลิวเอาไว้ ป้าหลิวเองก็ล้มลงกระโปรงขาดนอนอ้าปากพะงาบๆ อยู่กับพื้น ทันใดนั้นเองทุกคนก็เห็นชุดชั้นในที่ขาดเป็นรูโผล่ออกมา
จากสถานการณ์ที่เงียบกริบกลายเป็นเสียงหัวเราะ ไม่รู้ว่าใครใจกล้ากล่าวขึ้นมาประโยคนึง “ที่แท้ป้าหลิวก็เป็นคนมัธยัสถ์นี่เอง”
ทุกคนหัวเราะกันสนุกสนาน
อาหมานเองยังไม่ยอมเอาเท้าที่เหยียบชายกระโปรงของป้าหลิวออก อีกทั้งกล่าวสมทบอย่างเย้ยหยันว่า “อยากจะตายแต่ดันสร้างเรื่องเอาไว้ คุณหนูของพวกข้าตกใจขนาดนี้ใครจะรับผิดชอบ”
นังแก่เลอะเลือน มิน่าคุณหนูสั่งให้ดูไว้อย่าให้คลาดสายตา ที่แท้จะทำเช่นนี้นี่เอง


## บทที่ 28 อย่าให้ข้าได้ยินอีกก็พอ

ตอนที่ 28 อย่าให้ข้าได้ยินอีกก็พอ
ทุกคนล้วนเห็นภาพน่าสมเพชกระโปรงขาดกันหมดแล้ว ทั้งยังมีภาพอุจาดตาชั้นในขาดเป็นรูอีก แม้ป้าหลิวที่หน้าหนากว่ากำแพงก็ยังทนไม่ไหวกับความอับอายเช่นนี้ จึงรีบดึงกระโปรงที่ขาดออกจากเท้าของอาหมาน
ให้ตายยังไงอาหมานก็ไม่ปล่อย ยื้อแย่งกันไปมาสรุปจึงขาดออกเป็นสองชิ้น
ผู้คนบริเวณนั้นยิ่งหัวเราะกันเข้าไปใหญ่
“พวกเจ้าทำอะไรกัน” เฝิงเหล่าฮูหยินกล่าวด้วยเสียงขุ่นเคือง
เจียงซื่อที่สายตาไม่แม้แต่จะมองป้าหลิวพลันขยับฝีเท้าเดินเข้าไปหาเอ้อร์ไท่ไท่เซียวซื่อ กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “แค่เรื่องบ่าวรับใช้ท่านอาสะใภ้รองยังจัดการไม่ได้ คงไม่ต้องพูดถึงเรื่องการดูแลจวนแล้วกระมัง”
“เจ้าพูดอะไรของเจ้า” เซียวซื่อไม่คิดว่าเจียงซื่อจะกล่าวตรงไปตรงมาอึ้งไปชั่วขณะ
เสียงหัวเราะของคนกลุ่มนั้นพลันเงียบลง และสายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เจียงซื่อ
“เรื่องที่ไล่ป้าหลิวออกไปอยู่ชนบทเป็นเรื่องที่ท่านตัดสินใจต่อหน้าท่านย่าเองมิใช่หรือ นึกไม่ถึงว่าตอนนี้ป้าหลิวยังจะอยู่ในจวนอีก กับเรื่องนี้ก็ยังไม่เท่าไหร่ แต่เรื่องที่วิ่งเข้ามาเช่นนี้ โชคดีเป็นเวลาที่ทุกคนกลับออกมาจากการน้อมทักท่านย่าจากเรือนฉือซินแล้ว ถ้าหากมาไวกว่านี้เล่า ป้าหลิวไม่ใช่ว่าวิ่งเข้าไปในเรือนฉือซินเลยหรือ”
เจียงซื่อมองไปทางเฝิงเหล่าฮูหยินแวบหนึ่งแล้วกล่าวต่ออย่างออกรสออกชาติ “เมื่อครู่ป้าหลิวใช้การฆ่าตัวตายาบีบบังคับ หากนางวิ่งเข้าไปในเรือนฉือซินได้จริง และบ่าวรับใช้ของข้าจับเอาไว้ไม่ทัน เลือดสกปรกจะไม่เปรอะเปื้อนเรือนฉือซินหรือ แล้วต่อไปท่านย่าจะอาศัยอยู่ได้เช่นไรเจ้าคะ”
เฝิงเหล่าฮูหยินยิ่งฟังยิ่งโกรธ โมโหจนสีหน้าดูไม่ได้
เซียวซื่อไม่รู้จะทำเช่นไรต่อ
ในเมื่อเจียงซื่อปะทะกับนางตรงๆ เช่นนี้ ไม่เหลือทางหนีทีไล่ไว้ให้นางสักทางเลย
“ท่านอาสะใภ้รอง ท่านเองดูแลจวนมาเสียตั้งนาน หากมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น หลานเองก็คงคิดว่าท่านตามใจบ่าวรับใช้จนเคยตัว พวกนางจึงไม่ฟังคำสั่งของท่านแล้ว”
“ไม่ใช่เช่นนั้นนะ...”
เซียวซื่อกำลังจะเอ่ยปากอธิบาย เจียงซื่อเองก็ไม่เปิดโอกาสให้นางพูด อีกทั้งยังหันไปยอบกายทางเฝิงเหล่าฮูหยินพลางกล่าว “ท่านย่า หากในอนาคตเกิดเรื่องเช่นนี้อีก บรรดาบ่าวรับใช้ก็จะเอาเรื่องความเป็นความตายมาต่อรองได้ หากเล่นลูกไม้เช่นนี้ได้แล้วอนาคตจะเป็นเช่นไรเจ้าคะ วันนี้ป้าหลิวมาขู่ฆ่าตัวตายกับหลาน วันหน้าป้าจาง ป้าหวังก็สามารถใช้วิธินี้มาต่อรองกับพี่ๆ น้องๆ ท่านอาสะใภ้ทั้งหลาย หรือแม้แต่กระทั่งท่านย่าเองได้ จะเสื่อมเสียชื่อเสียงของจวนเราได้นะเจ้าคะ”
น้ำเสียงของหญิงสาวราวกับไข่มุกร่วงหล่นกระทบบนจานหยก เฝิงเหล่าฮูหยินยิ่งฟังใบหน้ายิ่งขาวซีด แต่สายตากลับจ้องมองไปยังเซียวซื่ออย่างโกรธเคือง
“เหล่าฮูหยินเจ้าคะ”
“เมื่อวานนี้ข้าบอกกับเจ้าว่าอย่างไรกัน เซียวซื่อ เรื่องแค่นี้เจ้าก็จัดการไม่ได้ หรือจะต้องให้ข้าเป็นคนเชิญนางออกไปเอง” เฝิงเหล่าฮูหยินชี้นิ้วไปทางป้าหลิว
หัวใจของเซียวซื่อเต้นระส่ำระส่าย รู้ดีกว่าเจียงซื่อพูดก่อนย่อมได้เปรียบ เวลานี้ไม่อาจจะมาถกเถียงอีกได้ จึงรีบพูดกับป้าหลิว “เจ้ายังจะนั่งลอยหน้าลอยตาอยู่อีก รีบไสหัวออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้”
ป้าหลิวที่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก จึงหันไปโขกศีรษะให้กับเฝิงเหล่าฮูหยินแล้วรวบชายกระโปรงที่ฉีกขาดเดินจากไป
“ช้าก่อน” เจียงซื่อกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“คุณหนูสี่มีธุระอะไรอีกหรือ” เซียวซื่อยิ่งได้ยินเสียงของเจียงซื่อ ยิ่งรู้สึกอกสั่นขวัญผวา
“เรื่องที่เอาความตายมาข่มขู่เจ้านาย ต่อไปต้องควบคุมให้ดี ท่านอาสะใภ้รองใจดีต่อบ่าวรับใช้ไม่กล้าลงมือ หลานเองก็ได้เห็นกับตาแล้ว หากบ่าวรับใช้เดินออกจากจวนปั๋วไปแล้วเอาชื่อเสียงของหลานไปนินทาเสียหาย เวลานั้นข้าคงรู้สึกแย่”
“ใครมันกล้าก็ลองดู” เฝิงเหล่าฮูหยินกล่าวเสียงแข็ง มองไปยังรอบๆ บรรดาบ่าวรับใช้ทุกคน
แต่กลับไม่มีใครกล้าสบตา ต่างเอาแต่ก้มหน้า
“ป้าหลิว เจ้าฟังให้ดีถ้าเจ้าไปถึงชนบทแล้ว หากมีเรื่องอะไรหลุดออกไปด้ ครอบครัวเจ้าจะไม่ได้อยู่เป็นสุขเลย”
ป้าหลิวคุกเข่าอีกครั้ง “บ่าวไม่กล้าแล้วเจ้าค่ะ บ่าวไม่กล้าแล้ว”
นางก้มศีรษะรับผิด แต่ในใจกลับจดจำความแค้นฝังลึกที่เอ้อร์ไท่ไท่เซียวซื่อทำไว้กับนาง
เอ้อร์ไท่ไท่รับปากนางแล้ว วันนี้หลังจากก่อเรื่องวุ่นวายกับคุณหนูสี่ พอถึงที่ชนบทนางก็ยังจะได้สิ่งตอบแทนอีกมากมาย
แต่เฝิงเหล่าฮูหยินก็กำชับคำสั่ง ห้ามนางเอาเรื่องของคุณหนูสี่ออกไปนินทา ตอนนี้ได้แต่เจ็บใจ หากนางหลุดปากแม้แต่นิดเดียวก็ต้องซวยไปทั้งชาติ
หากรู้เช่นนี้แต่แรก นางออกไปอยู่ชนบทอย่างเงียบๆ ตั้งนานแล้ว
“ยังมีพวกเจ้าอีก ต่อไปใครพูดเหลวไหล ข้าจะถอนฟันให้หมดปาก” เฝิงเหล่าฮูหยินเอ่ยขึ้น
“บ่าวมิกล้าเจ้าค่ะ”
“ออกไปให้พ้นหน้าข้า เจียงซื่ออยู่ต่อก่อน”
ทุกคนรีบสลายตัวไปคนละทิศทาง
เจียงเชี่ยวส่ายหน้า มองเจียงซื่อด้วยสายตาประหลาดใจ
คิดไม่ถึงเลย แม้เมื่อก่อนเจียงซื่อถกเถียงกับนางประจำ แต่ก็ไม่เหมือนวันนี้ที่ลากท่านป้าสะใภ้รองออกมาฉีกหน้าต่อหน้าผู้คนมากมาย
“เชี่ยวเอ๋อร์ ไปกันเถอะลูก” ซานไท่ไท่กัวซื่อจูงเจียงเชี่ยวเดินออกไป
“ท่านย่ามีอะไรจะกำชับหลานหรือเจ้าคะ” เจียงซื่อถามด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง
เฝิงเหล่าฮูหยินมองเจียงซื่อตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าแล้วจึงกล่าวขึ้น “เจียงซื่อ เจ้าเป็นสาวเป็นนาง หากพูดมากไปมักจะไม่มีผลดีต่อเจ้า”
นางไม่ใช่หูหนวกตาบอดที่จะไม่รู้ว่าหลานสาวของนางกำลังปะทะคารมกับเซียวซื่ออยู่
นางทำเป็นไม่สนใจเจียงซื่อได้และยอมถอยให้นางก้าวหนึ่ง แต่อย่าทำให้หลานสาวคนอื่นของนางนิสัยเสียไปด้วย
“ท่านย่าโปรดวางใจ หลานเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” เจียงซื่อยิ้มและทำราวกับไม่เห็นสีหน้าไม่พอใจของเฝิงเหล่าฮูหยิน
“ไปได้แล้ว” เฝิงเหล่าฮูหยินเห็นท่าทางยิ้มแย้มของเจียงซื่อ อดไม่ได้ที่จะโบกมือไล่กลับไป
หลานสาวที่ไร้ค่าคนหนึ่ง หากไม่ได้ก่อเรื่องวุ่นวาย นางก็ไม่ต้องใส่ใจอะไรให้มากความ
แต่กับเซียวซื่อแล้ว... สงสัยว่าจะดูแลจวนนานมากไป ต้องหาคนมาช่วยเสียแล้ว
“หลานขอตัวก่อนเจ้าค่ะ”
เจียงซื่อกลับไปอย่างสบายอารมณ์ แต่ในระหว่างทางกลับเรือนไห่ถางก็พบกับเซียวซื่อ
“ท่านอาสะใภ้รอง” เจียงซื่อเอ่ยทักทายเซียวซื่อ ราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดอะไรขึ้น
เซียวซื่อขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ในใจ
เจ้าเด็กหน้าด้านหน้าทน
“คุณหนูสี่มีปัญหาอะไรกับข้าหรือ”
“ท่านอาสะใภ้รองคิดมากไปแล้วเจ้าค่ะ ข้าก็แค่ว่าไปตามจริง เหตุใดข้าถึงต้องมีปัญหากับท่านผู้ที่เป็นผู้ใหญ่ด้วยเล่า”
“ว่ากันไปตามจริงอย่างนั้นหรือ” เมื่ออยู่ข้างนอกเซียวซื่อแสดงท่าที่โอบอ้อมอารี แต่คำพูดที่กล่าวออกมานั้นกลับไม่น่าฟังเลยสักนิด “พี่สะใภ้ใหญ่จากไปเร็วนัก ข้าเองก็เป็นสะใภ้ไม่อาจทนเห็นคุณหนูสี่เดินผิดทางได้ ข้าเลยอยากมาเตือนเจ้าสักนิดว่าคนนั้นยังต้องกินต้องพูด แต่เรื่องที่ห้ามยากที่สุดก็คือปากคน”
เหล่าฮูหยินแม้จะสั่งการแล้วว่าห้ามแพร่งพรายเรื่องในเรือน แต่กำแพงมีหูประตูมีช่อง หรือเหล่าฮูหยินจะสามารถควบคุมปากบ่าวรับใช้ทั้งหมดไว้ได้ ย่อมเป็นไปไม่ได้
เจียงซื่อมองไปยังเซียวซื่อพลางยิ้มกล่าว “ข้อนี้ข้าเข้าใจเป็นอย่างดี แต่สุดท้ายแล้วคนที่จะต้องรับผิดชอบไม่ให้บ่าวพูดมากก็คงต้องเป็นท่านอาสะใภ้รองแล้วล่ะเจ้าค่ะ”
พอนางกล่าวจบก็ย่อตัวกล่าวลาเซียวซื่อ “เชิญท่านอาสะใภ้รองชมทิวทัศน์ต่อเถิดเจ้าค่ะ ข้าขอตัวก่อน”
เซียวซื่อที่ยื่นอยู่ใต้ต้นไม้ได้แต่มองตามนางด้วยความคับแค้น
นังเด็กสมควรตาย คอยดูเถอะ สักวันนางจะจัดการให้สิ้นซาก
“คุณหนู เอ้อร์ไท่ไท่จะต้องก่นด่าท่านอยู่ในใจแน่เจ้าค่ะ” อาหมานมองกลับไปและพูดฟ้องขึ้นเบาๆ
“ไม่เป็นไร อย่าให้ข้าได้ยินก็พอ” เจียงซื่อพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง


## บทที่ 29 ชิงช้า

ตอนที่ 29 ชิงช้า
พอเจียงซื่อกลับถึงเรือนไห่ถังก็รีบเข้าไปขลุกอยู่กับสมุนไพรพวกนั้นต่อ
หญ้าไป๋เจี่ยวที่เก็บมาจากริมคลองหลิวตีจะต้องนำไปตากแห้ง แล้วถึงนำกลับมาบดเป็นผงอีกครั้ง อาศัยที่แดดกำลังแรงอยู่ก็ให้อาหมานกับอาเฉี่ยวเอาออกมาตากแดดในลานได้
เจียงจั้นที่กำลังเดินหอบสิ่งของเข้ามา พอเจอกับพวกอาหมานสองคนยืนอยู่ข้างนอกลานกว้างก็ยิ้มและพูดขึ้น “คุณหนูของพวกเจ้าล่ะ”
อาเฉี่ยวเห็นดังนั้นก็รีบวางงานในมือลงแล้วตอบกลับ “คุณหนูอยู่ในเรือนเจ้าค่ะ เดี๋ยวบ่าวจะไปรายงานคุณหนูให้นะเจ้าคะ”
เจียงจั้นมองของที่หอบอยู่ในอกจึงรีบพูดขึ้น “ไม่ต้อง เดี๋ยวรอข้าจัดการให้เสร็จเรียบร้อนก่อนค่อยเรียกคุณหนูของพวกเจ้าออกมา”
อาหมานกับอาเฉี่ยวล้อมวงดูอย่างสนอกสนใจ
“โอโห ชิงช้านี่” ใบหน้าของอาเฉี่ยวแลดูสนุกสนาน
เจียงจั้นมองไปรอบๆ และเลือกต้นไห่ถังต้นหนึ่งบริเวณนั้น ใช้เวลาเพียงชั่วน้ำเดือด ก็โยนเชือกตวัดขึ้นไปบนกิ่ง และลากเชือกลงมาผูกมัดเป็นปม ทำไปยิ้มไป “เอาเชือกผูกเป็นไฉ่ไต้[footnoteRef:1]ไว้ตรงนี้สวยดีเหมือนกันนะ ทั้งยังเอาไว้เป็นที่จับได้ด้วย เสร็จแล้ว พวกเจ้ามาลองนั่งดูหน่อยไหม” [1:  ไฉ่ไต้ รูปโบว์]
อาเฉี่ยวอาหมานตกใจไม่มีใครกล้าเอ่ยปาก “คุณหนูยังไม่ได้นั่ง บ่าวไม่กล้านั่งเจ้าค่ะ”
“ข้าบอกให้พวกเจ้ามาลองนั่งก็คือนั่ง จะเรื่องมากทำไม” เจียงจั้นพูดอย่างรำคาญใจ ก็แค่ให้พวกเจ้ามาลองนั่งดูว่าจะรับน้ำหนักได้หรือไม่ ถึงค่อยให้น้องสาวของข้ามาเล่นก็แค่นี้เอง
เอาล่ะ อาหมานน้ำหนักตัวกำลังดี ให้นางลองนั่งแล้วกัน
“อาหมานเจ้ามานี่” เจียงจั้นยิ้งใช้มือตบๆ ไปที่ชิงช้า
“ถ้าอย่างนั้นบ่าวนั่งแทนคุณหนูก่อนนะเจ้าคะ” อาหมานจึงวิ่งเข้าไปนั่ง และแกว่งชิงช้าตัวโยน
“อาหมาน เจ้าระวังหน่อยสิ” อาเฉี่ยวเห็นอาหมานแกว่งสูงเกินไป สูงจนจะถึงศีรษะอยู่แล้วกลัวว่าจะตกลงมาได้
อาหมานแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน พอแกว่งสูงขึ้นแล้วก็ตีลังกากลับมายืนด้วยท่าทางที่ไม่มีอะไรผิดปกติ
อาเฉี่ยวปิดตาไม่กล้ามอง
เจียงซื่อที่ถูกบรรกากาศครึกครื้นผิดปกติรบกวน จึงเดินออกมาดูข้างนอกลานกว้าง
“คุณหนูเจ้าคะ เล่นชิงช้าสนุกมากเลยเจ้าค่ะ” อาหมานกระโดนลงมาจากชิงช้า แก้มยังแดงเพราะเล่นสนุก
แต่เจียงจั้นกลับหน้าขาวซีด ยื่นมือออกไปแกะเชือกออก “พอดีนึกขึ้นมาได้ว่าชิงช้านี้ข้ายืมคนอื่นมา ข้าต้องรีบกลับไปคืนก่อนแล้ว”
เจียงซื่อรีบยกชายกระโปรงวิ่งไปหา “พี่รองแกล้งข้า ไม่เคยได้ยินว่ามีที่ไหนให้คนยืมชิงช้า”
“น้องสี่ร่างกายไม่แข็งแรง เล่นชิงช้าถูกลมเย็นแล้วป่วยขึ้นมาจะทำอย่างไร ให้ข้าเอาออกดีกว่า”
มารดามันเถอะ เจ้าบ่าวรับใช้ของน้องสี่นี่ซุกซนเสียจริง แกว่งชิงช้าจะขึ้นไปบนท้องฟ้าอยู่แล้ว หากสอนน้องเขาทำตามไม่แย่หรอกหรือ
พอคิดว่าถ้าเจียงซื่อจะแกว่งชิงช้าเช่นนี้บ้างแล้วตกลงมา เจียงจั้นจึงรีบแก้ปมชิงช้าเสียดีกว่า
เจียงซื่อดึงเชือกปมของชิงช้าเอาไว้พลางยิ้ม “พี่รอง แต่ข้าชอบชิงช้านี่”
เจียงจั้นนิ่งไปครู่หนึ่งมองสบตายิ้มแย้มของหญิงสาว ลังเลใจอยู่ครู่หนึ่งจึงตัดสินใจ “ในเมื่อน้องสี่ชอบ อย่างนั้นก็เอาไว้ที่นี่แล้วกัน แต่ห้ามเล่นแบบอาหมานเชียวล่ะ หากตกลงมาแล้วจะทำเยี่ยงไร”
น้องสี่เพิ่งจะโดนยกเลิกงานแต่งงาน ในใจจะต้องรู้สึกแย่แน่นอน หากมีชิงช้าเป็นเพื่อนเอาไว้คลายเหงาคงดีไม่น้อย
“ทราบแล้วเจ้าค่ะ พี่รองไม่ต้องเป็นห่วง”
“อย่างนั้นข้าไปก่อน อีกสักครู่ข้าจะออกไปข้างนอกสักหน่อย”
“พี่รองจะไปไหนเจ้าคะ ข้าจะออกไปซื้อของข้างนอกพอดี พวกเราไปด้วยกันดีไหม” เจียงซื่อยังขาดสมุนไพรอยู่บางตัวจึงถามออกไป
แน่นอนว่าเจียงจั้นไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว ทั้งยังอดทนรอนางเปลี่ยนเสื้อผ้าสำหรับออกไปข้างนอกอีกด้วย หลังจากนั้นสองพี่น้องก็พากันเดินออกไป
“คุณชายรอง คุณหนูสี่” ระหว่างทางเดินพบบ่าวรับใช้คนหนึ่งรีบวิ่งไปทำงานและหยุดทำความเคารพ
“คุณหนูสี่ เอ่อ คุณชายรอง” เดินไปอีกไม่กี่ก้าวก็เจอกับบ่าวรับใช้อีกที่รีบทำความเคารพพวกตน
เจียงจั้นรู้สึกแปลกๆ จึงเอ่ยถามเจียงซื่อเสียงเบา “น้องสี่ เจ้าเห็นหรือไม่ว่าวันนี้บ่าวรับใช้เหตุใดจึงดูขยันผิดปกติ”
เขายังคิดว่าน้องสี่ถูกยกเลิกแต่งงาน จะถูกบรรดาบ่าวรับใช้เยาะเย้ยเสียอีก แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น
“จริงหรือ น้องไม่เห็นจะรู้สึกเลยเจ้าค่ะ” เจียงซื่อทำหน้าเหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราว
แต่คำนี้ของนางทำให้บ่าวรับใช้อาวุโสคนหนึ่งได้ยินเข้าให้แล้ว
บ่าวรับใช้คนนั้นกลอกตามองบนพลางกล่าวในใจ พวกเราขยันเช่นนี้ ในใจพวกท่านไม่รู้เลยหรือว่าเพราะเหตุใด
“ทำความเคารพแล้วก็รีบเดินไปเสีย จะยืนขวางทางทำไม จะรอให้ข้ามอบเงินให้หรือ” เจียงจั้นเห็นบ่าวรับใช้อาวุโสคนนั้นยืนขวางทางจึงเลิกคิ้วถาม
บ่าวรับใช้ตัวสั่นรีบเดินจากไป
นางไหนเลยจะกล้าขอเงินจากคุณหนูสี่ เช่นนั้นก็เป็นการขัดคำสั่งเอ้อร์ไท่ไท่น่ะสิ
เจียงจั้นลูบคาง ในใจยังคงสงสัย “ปกติแล้วข้าไม่เคยเห็นพวกนางกลัวข้าขนาดนี้นี่ ดูบ่าวรับใช้อาวุโสคนนั้นสิ ทำอย่างกับข้าจะกินคน”
“พี่รองคิดมากไปแล้ว พวกเราออกไปกันเถอะเจ้าค่ะ”
พอเดินออกมาจากตรอกหูถ่ง บนถนนก็เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ส่งเสียงค้าขายกันไม่ขาดสาย
“เจ้าจะซื้ออะไรหรือน้องสี่” เจียงจั้นกวักมือเรียกเด็กขายขนมถังหูลู่[footnoteRef:2] ซื้อมาให้น้องสาวไม้หนึ่ง และที่เหลือแบ่งให้กับเจ้าเด็กหนุ่มอาจี๋ [2:  ถังหูลู่ ผลซานจาเคลือบน้ำตาล มีรสชาติเปรี้ยวอมหวาน]
อาจี๋รู้งานก็แบ่งให้อาหมานไม้หนึ่ง และหันไปถามเจียงจั้นว่า “คุณชายไม่กินหรือขอรับ”
“ผู้ชายที่ไหนเขากินถังหูลู่กันบ้างล่ะ” เจียงจั้นถลึงตามองใส่อาจี๋ พอเห็นเจียงซื่อที่ถือไว้ไม้หนึ่งแต่กลับไม่กินจึงถามกลับไป “เจ้าไม่ชอบกินหรือน้องสี่”
เจียงซื่อชี้นิ้วไปที่หมวกเหวยเม่า[footnoteRef:3] “ไม่ค่อยสะดวกเจ้าค่ะ” [3:  หมวกเหวยเม่า เป็นหมวกทำจากผ้ามัสลินสีดำ ตรงขอบห้อยม่านตาข่ายรอบๆ
]
“อย่างนั้นก็ถอดออกสิ” เจียงจั้นถอนหายใจ แต่รีบตอบกลับ “ข้าว่าใส่ไว้เหมือนเดิมดีกว่า”
น้องสาวของเขาสวยขนาดนี้ จะให้คนอื่นมาเห็นได้อย่างไรกัน
พอถึงร้านยาที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวงแล้ว เจียงซื่อจึงพาอาหมานเข้าไปเลือกซื้อสมุนไพร ส่วนเจียงจั้นที่ไม่ชอบกลิ่นยาก็ยืนรออยู่ด้านนอก
“เอามาให้ข้าไม้หนึ่ง” เจียงจั้นยื่นมือออกมา
“คุณชาย เมื่อสักครู่ท่านบอกบ่าวว่าเป็นผู้ชายไม่กินถังหูลู่ไม่ใช่หรือขอรับ”
เจียงจั้นตบบ่าอาจี๋ “ต่อหน้าน้องสาวข้าต้องเป็นเช่นนั้น ตอนนี้ต่อหน้าเจ้าข้าเป็นเจ้านาย ถ้าเจ้านายจะกินถังหูลู่เจ้ามีปัญหาหรือ”
อาจี๋เลียปากแพล่บๆ และรีบส่งขนมถังหูลู่ให้เจียงจั้นไม้หนึ่ง
ริมฝีปากเจียงจั้นกัดลงไปที่ขนม พลางใช้สายตามองสำรวจไปรอบๆ
หนุ่มหล่อหน้าตาดีไม่ว่าจะยืนอยู่ตรงจุดไหนก็เป็นจุดเด่น จึงกลายเป็นจุดสนใจให้ผู้คนที่ผ่านไปมามองเข้าก็เห็นว่าเจียงจั้นกำลังกินถังหูลู่
“อ้าว นี่เจียงเอ้อร์นี่” ตรงหน้ามีคนสวมชุดสูงศักดิ์ ในมือถือพัด หน้าตาเจ้าเล่ห์แสนกล “ครั้งก่อนเจ้าวิ่งเร็วเกินไป ครั้งนี้อาจจะไม่ง่ายขนาดนั้นแล้วก็ได้”
เจียงจั้นสีหน้าแย่ลง
คนที่แต่งตัวอย่างกับนกยูงข้างหน้านี่ไม่ใช่ใครอื่น เป็นชุยอี้บุตรขององค์หญิงใหญ่หรงหยางและแม่ทัพชุยซวี่ ทุกครั้งที่พบหน้ากันเขากับเจ้านกยูงนี่มักไม่ลงรอยกันเสมอ
นิสัยของเจียงจั้นหากถูกรังแกสองสามรอบอย่างไรก็ไม่สามารถอดทนได้อยู่แล้ว ครั้งก่อนเพราะอดทนไม่ไหว จึงได้ไปมีเรื่องผิดใจกับชุยอี้เข้าให้จนได้
เขาไม่กลัวมีเรื่องหรอก แต่น้องสี่ยังอยู่ในร้านยาอยู่เลย หากออกมาแล้วเจอกับคนพวกนี้เข้าแย่แน่
เมื่อมองไปยังคนรอบๆ ตัว เจียงจั้นก็แค่นยิ้ม “คุณชายชุย ตรงนี้คนเยอะไปหน่อย หากจะต่อสู้กัน อีกสักพักทางการคงออกมาแน่ ข้าว่าเจ้าคงไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น หากจะต่อยกับข้า เจ้าก็ไปหาสถานที่นัดพบมาก็แล้วกัน”
ชุยอี้มองไปยังเจียงจั้นและยกนิ้วโป้งให้ “ความคิดเจ้าดี อย่างนั้นเจ้าก็ตามข้ามา”
เจียงจั้นแอบถอนหายใจ “ย่อมได้”
ทันใดนั้นมีเสียงหญิงสาวดังขึ้นด้านหลัง “พี่รองจะไปไหนเจ้าคะ”


## บทที่ 30 ก็ข้าซื้อเสร็จแล้วนี่

ตอนที่ 30 ก็ข้าซื้อเสร็จแล้วนี่
พอได้ยินเสียงหวานของเจียงซื่อ เจียงจั้นก็หน้าชาวาบ รีบเดินกลับไปใช้ตัวบังนางเอาไว้และกล่าวเสียงต่ำ “เจ้าจะออกมาทำไม”
“ก็ข้าซื้อเสร็จแล้วนี่” เจียงซื่อที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวว่าเกิดอะไรขึ้นก็ตอบไปตามสัจจริง
“นี่ใครกันหรือ คู่หมายเจ้าหรือ” น้ำเสียงกวนประสาทดังขึ้นมา
เจียงซื่อมองผ่านไปยังคนที่พูดขึ้น สายตาเปลี่ยนเป็นเย็นชา
ครั้งที่แล้วการตายของพี่รอง เกี่ยวข้องกับไอ้พวกสวะพวกนี้ทั้งนั้น
ครั้งก่อนความสัมพันธ์นางกับพี่ชายไม่ได้สนิทสนมกันเช่นนี้ และนางก็ไม่สนใจว่าเขาจะมีเพื่อนที่ไหน หรือจะมีศัตรูที่ไหนบ้าง มีครั้งหนึ่งพี่รองถูกบิดาทำโทษ นางจึงแอบได้ยินเรื่องพวกนี้มา
ท่านพ่อโกรธที่พี่รองไปมั่วสุมกับหยางเซิ่งไฉหลานของซ่างซู ทั้งพี่รองยังยืนกรานว่าจะไม่หักหาญน้ำใจเพื่อนเพราะเคยช่วยเหลือกันมาก่อน
นี่คือสิ่งที่เจียงซื่อไม่เข้าใจเท่าไรนัก
ชุยอี้บุตรชายขององค์หญิงใหญ่หรงหยางและหยางเซิ่งไฉ ความสัมพันธ์ไม่เลวนัก แต่พี่รองกับชุยอี้กลับมีอะไรที่บาดหมางใจกัน พอมาตอนนี้ทำไมถึงเปลี่ยนเป็นว่าจะไปไหนด้วยกันเสียเล่า
แม้พี่รองจะไม่หักหาญน้ำใจเพื่อน แต่กลับไม่รู้ว่าเพื่อนของตนเองคิดร้ายกับตนอยู่
“เจ้าอย่าพูดเหลวไหล” เจียงจั้นลากเจียงซื่อออกมาไว้ข้างกาย คล้ายกับต้องการหลบหูหลบตาชุยอี้ “เรื่องต่อสู้ไว้วันหลังก็แล้วกัน แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เวลาอื่นข้าไปได้ตลอด”
ชุยอี้โบกพัดในมือหัวเราะ “เหตุใดเล่า หรือกลัวสาวงามข้างหลังเจ้าจะตกใจเอาได้ ไม่คิดว่าคุณชายรองเจียงจะรักและถนอมบุปผาเหมือนกัน”
“ในปากเจ้ามีแต่เรื่องชั้นต่ำหรือ” เจียงจั้นโกรธจนแทบเต้น ปกป้องเจียงซื่อที่อยู่ข้างกาย แต่กระนั้นก็ยังไม่ลงมือทำอะไร
เขารู้ว่าคนพวกนี้มันเหลือเดนเพียงไหน เรื่องลวนลามผู้หญิงพวกมันทำได้ทุกอย่าง
ถึงแม้น้องสี่เป็นคุณหนูของจวนปั๋ว แม้นไม่กล้าลงมือต่อหน้าธารกำนัล แต่กระนั้นคำพูดคำจาของพวกมันก็จะทำให้น้องสี่ของเขาเสียหายเอาได้
เจียงจั้นไม่เคยปวดเศียรเวียนเกล้าอะไรขนาดนี้มาก่อน
หากว่าเขาได้ครึ่งหนึ่งของพี่อวี๋ชีก็ดีสิ
ไม่สิ เป็นหมาบ้าสักตัวก็พอ
“ไม่ใช่ว่าจะต่อยกันหรอกหรือเจ้าคะ” เสียงใสของหญิงสาวกล่าวขึ้นอีกครั้ง
พอกล่าวจบ ทั้งสองฝั่งก็นิ่งอึ้งไปอึกใจ กระทั่งบางคนยังเอามือเกาศีรษะ
หรือว่าพวกเขาฟังอะไรผิดไป สาวน้อยคนนี้พูดอะไรออกมา
“น้องสี่ เจ้าเงียบไปก่อน” เจียงจั้นหันกลับไปพูดกับเจียงซื่ออีกครั้ง
เขาแทบไม่อยากจะเชื่อว่า น้องสาวของเขาไม่เข้าข้างเขาเลย
“ฮ่าๆ เจียงเอ้อร์ น้องสาวของเจ้ารอดูมวยอยู่นะ” สายตาของชุยอี้ไม่ละออกจากเจียงซื่อพลางใช้พัดเคาะมือและหัวเราะขึ้น
พวกลูกสมุนก็หัวเราะตาม
“เจียงเอ้อร์ จะต่อยไม่ต่อย จะปล่อยให้สาวๆ รอเสียเที่ยวหรืออย่างไร”
“รีบพูดมาสิ สาวน้อยข้างกายเจ้ากำลังรออยู่นะ”
“ใช่ๆ เจียงเอ้อร์ใจเสาะนัก สู้หญิงสาวก็ไม่ได้ กลายเป็นคนอ่อนแอตั้งแต่เมื่อใดกันหรือ ฮ่าๆ”
เจียงจั้นกำหมัดแน่น เก็บอาการไม่ให้ตนเองกระโจนเข้าไปและหายใจเข้าลึกๆ “ไม่ว่าพวกเจ้าจะพูดอย่างไร สรุปคือวันนี้ข้าก็ไม่อยากต่อยกับเจ้า พวกเจ้าถอยไป”
“อย่าสิ เจียงเอ้อร์ เจ้าอยากไปแต่น้องสาวเจ้าไม่อยากไปนี่น่า” ชุยอี้ยิมเยาะโบกพักในมือขึ้น คิดว่าตนเองหล่อเสียเต็มประดา “แม่นาง ใช่หรือไม่เล่า”
“แน่นอนว่าไม่ใช่” เจียงซื่อตอบอย่างเย็นชา
ชุยอี้หัวเราะค้าง ขนาดพัดในมือยังลืมโบก
นี่มันอะไรกัน แม่นางคนนี้เหตุใดจึงเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา
อาหมานจ้องไปยังชุยอี้ เม้มปากแน่น
เจ้าคนนี้มันโง่หรืออย่างไร คุณหนูย่อมเข้าข้างคุณชายอยู่แล้ว
สาวใช้มองไปรอบๆ พลางนับจำนวนคนในใจ
อืม พวกมันมีห้าคน นางจัดการสามสี่คนก็ไม่มีปัญหา แบ่งให้คุณชายรองจัดการสักคนหนึ่ง ขอแค่อาจี๋ไม่สอดมือเข้ามาก็พอ
“พวกเราจะรีบกลับจวน หากพวกเจ้าไม่อยากต่อยกับพี่รองของข้าแล้ว อย่างนั้นพวกข้าก็ขอตัวก่อน” เจียงซื่อกระตุกแขนเสื้อเจียงจั้นเบาๆ
เจียงจั้นเหมือนได้สติ “ใช่ พวกเราไปก่อนนะ”
ชุยอี้ลูบคางครู่หนึ่ง
เหมือนมีอะไรบางอย่างผิดปกติไปนะ
“เดี๋ยวก่อน” เขายื่นพัดชี้ออกมาขวางหน้าสองพี่น้องเอาไว้แล้วเอ่ยขึ้น “ข้าบอกให้พวกเจ้าไปได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”
อนุญาตพวกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ไร้เหตุผลสิ้นดี
“อย่างนั้นก็รีบๆ หน่อยได้หรือไม่ พวกข้ารีบนะ” เจียงซื่อจับแขนเสื้อเจียงจั้นไว้
“เหอะ วันนี้ได้เห็นดีกันแน่” ชุยอี้จ้องกลับเจียงซื่อ ทันใดนั้นก็ยิ้มน่าเกลียด “จะยืนบื้ออยู่ทำไมกัน รีบไปต่อยกับเจ้าเจียงเอ้อร์ เสร็จแล้วแม่นางน้อยคนนี้ก็เป็นของพวกเรา”
“อาจี๋ อาหมานไปคุ้มกันคุณหนู” เจียงจั้นผลักเจียงซื่อไปข้างหลัง เตรียมจะเข้าไปต่อสู้กับพวกมัน
“ไปเถอะขอรับคุณหนูสี่” อาจี๋ที่จะร้องไห้อยู่รอมร่อมองไปยังคนที่ล้อมเจียงจั้นด้วยหน้าขาวซีด พยายามพาเจียงซื่อออกไป
อาหมานถามกลับ“คุณหนู ทำเช่นไรดีเจ้าคะ”
เจียงซื่อไม่ได้ตอบคำถามอาหมาน แต่กลับถามอาจี๋ “ด้วยฝีมือของคุณชายแล้ว เจ้าว่าจะรับมือพวกมันได้นานเท่าใด”
อาจี๋ที่คิดได้แล้วร้องไห้จึงรีบตอบกลับ “นานสุดราวๆ หนึ่งเค่อ[footnoteRef:1]ได้ขอรับ” [1:  เค่อ เทียบเท่ากับ 15 นาทีโดยประมาณตามเวลาสากล]
ถึงแม้จะรับมือได้นานกว่านี้ แต่เขาต้องคุ้มกันคุณหนูสี่ออกไปก่อน
หากคุณชายรองถูกต่อยมาก็แค่ปูดบวมเป็นหัวหมู แต่คุณหนูสี่จะโดนพวกระยำนี่ลวนลามเท่ากับว่าซวยแล้ว
“แค่นับหนึ่งถึงสิบก็พอ” เจียงซื่อพึมพำ
“อะไรนะขอรับ” อาจี๋ไม่เข้าใจที่เจียงซื่อพูด
เจียงซื่อไม่ยอมละสายตาไปจากเงาร่างที่คุ้นเคยที่กำลังตะลุมบอนกันอยู่ในนั้น ในใจก็นับเลขอย่างเงียบๆ หนึ่ง สอง สาม...
พอถึง “สิบ” นางก็พูดออกมา ทันใดนั้นเองก็มีสุนัขโผล่ออกมาจากสารพัดทิศ
มองดูพวกมันแต่ละคนตกใจไม่น้อย “สุนัขพวกนี้มาจากไหนมากมาย”
อยู่ดีๆ ก็มีสุนัขที่ไหนไม่ทราบโผล่ขึ้นมา ทำให้ทุกคนเงียบกันไปหมด
ชุยอี้ที่ยืนรอชมผ]งานอยู่ข้างๆ ทันใดนั้นเองก็มีสุนัขตัวหนึ่งโผล่เข้มางับที่ก้นของเขาอย่างจัง
โอ้ย ชุยอี้ร้องอย่างน่าสงสาร เขาตอบสนองโดยการเอาพัดเคาะที่หัวสุนัขทันที
สุนัขพอเจ็บก็ร้องออกมาทั้งยังกัดลึกลงไปในก้นของเขาอีก
พูดไปก็น่าแปลก สุนัขพวกนี้พุ่งเป้ามาที่ชุยอี้ เพียงไม่นานก็ล้อมเขาไว้หมด
ในเวลานี้ ชุยอี้กับเจียงจั้นก็ไม่ต่างกัน แต่ที่ต่างกันคือเจียงจั้นถูกพวกสมุนของเขาล้อมไว้ แต่เขาถูกสุนัขรุมล้อม
ชุยอี้แทบจะหลุดร้องไห้อยู่แล้ว
เขาดูทรมานกว่าเจียงจั้นอีก คนยังใช้เหตุผลคุยกันได้ แต่สุนัขมันใช้เหตุผลได้ที่ไหนกัน
“พวกเจ้ายังยืนบื้ออยู่ทำไมกัน รีบมาช่วยข้าเอาพวกเดรัจฉานนี่ออกไปเสีย” ชุยอี้ตะโกนสั่งเสียงหลง
เจียงจั้นถูกพวกคนเหล่านั้นวิ่งผ่าน จนเอวแทบหงายหลัง มองไปรอบๆ ไม่มีคนอยู่แล้ว
“พี่รอง ถ้าต่อยตีเสร็จแล้วเราก็กลับกันเถอะ”
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น” พอมองไปยังชุยอี้ที่กำลังถูกสุนัขหลายตัวรุมล้อม เจียงจั้นก็อดตะลึงไม่ได้
“ไม่ทราบสิเจ้าคะ ไม่คิดว่าจะมีสุนัขจรจัดแถวนี้โผล่ออกมาเยอะแยะมากมาย”
เจียงจั้นยิ้มเย้ย “ดูเหมือนว่าสุนัขพวกนี้มันจะไม่ชอบไปอันธพาลด้วยสินะ เดี๋ยวนะ ข้ารู้สึกคุ้นๆ หน้าสุนัขตัวนั้น”


## บทที่ 31 พานพบ

ตอนที่ 31 พานพบ
เจียงจั้นพูดเช่นนี้แล้ว เจียงซื่อจึงให้ความสนใจกับสุนัขสองสามตัวที่รุมทำร้ายชุยอี้อย่างอดมิได้
เดิมทีเป็นนางที่ใช้ผงยาดึงดูดเจ้าสุนัขพวกนี้เข้ามา
เมื่อครู่นางอาศัยจังหวะที่กำลังพูดคุยกับชุยอี้อยู่ แอบโปรยยาไปบนตัวของเขา ผงยาชนิดนี้สามารถทำให้พวกสุนัขเกิดอาการบ้าคลั่งได้ หลังจากที่ส่งกลิ่นยาออกไปก็สามารถดึงดูดสุนัขแถวนั้นมาได้อย่างรวดเร็ว
นางใช้พวกหมาบ้าคลั่งเหล่านี้มาเป็นวิธีจัดการกับชุยอี้ ส่วนพวกสุนัขที่ดึงดูดเข้ามามีรูปร่างหน้าตาลักษณะอย่างไร ย่อมไม่จำเป็นต้องสนใจอยู่แล้ว
ทว่าพอเจียงจั้นเตือนมาแบบนี้ เปลือกตาของเจียงซื่อก็กระตุกอย่างแรง นางจ้องมองไปที่สุนัขสีเทาเหลืองตัวใหญ่หนึ่งในนั้น ริมฝีปากนางก็ขาวซีดทันที
เจ้าตูบตัวนั้นนางคุ้นตาอยู่เหมือนกัน!
เจียงซื่อใจหล่นวูบ มองไปทางเจียงจั้นทันที
“นั่นมันหมาของพี่อวี๋ชีนี่นา!” เจียงจั้นกระจ่างแจ้งทันใด รีบดึงเจียงซื่อไว้ “น้องสี่ พวกเราออกจากที่นี่ก่อนเถอะ”
ใจเจียงซื่อราวกับจะหลุดออกมา แต่ตอนนี้มิใช่เวลามาสืบสาวราวเรื่อง นางรีบเดินตามเจียงจั้นออกไป
เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงจวนตงผิงปั๋วแล้ว เจียงจั้นก็หยุดอยู่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่ง ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
เจียงซื่อเหลือบมองเจียงจั้นด้วยสีหน้าเย็นชาและแววตาเย็นเยียบเล็กน้อย
เจียงจั้นคิดว่าเจียงซื่อโมโหเพราะเรื่องวุ่นวายเมื่อครู่ จึงรีบเอ่ยง้อว่า “เป็นเพราะพี่รองไม่ดีทำให้น้องลำบากไปด้วย ต่อไปนี้น้องสี่อย่าออกไปไหนกับพี่รองอีกเลย”
“พี่อวี๋ชีที่พี่รองรู้จัก หน้าตาเป็นอย่างไรกันแน่เจ้าคะ” จู่ๆ เจียงซื่อก็โพล่งถามขึ้น
เจียงจั้นที่ถูกถามก็นิ่งงัน เอ่ยอย่างตะกุกตะกักว่า “ก็...ก็แบบว่า มีตาสองดวงกับอีกหนึ่งปาก รูปร่างถือว่าสูง ดูแล้วเหมือนกับไม้ไผ่อย่างไรอย่างนั้น…”
คำพูดที่ขัดกับความรู้สึกเช่นนี้ เจียงจั้นโกหกต่อไปมิได้แล้ว เขายิ้มแห้งๆ เอ่ยว่า “เหตุใดจู่ๆ น้องสี่จึงถามเรื่องนี้ขึ้นมาเล่า”
เจียงซื่อที่เกือบจะถูกพี่ชายผู้โง่เขลาโมโห ก็ยิ้มออกมา “ครั้งก่อนพี่รองมิได้บอกว่าพี่อวี๋ชีร่างกายสูงใหญ่กำยำหรอกหรือ ร่างกายสูงใหญ่กำยำกับไม้ไผ่นี่ต่างกันอยู่มากนัก”
“อย่างนั้นหรือ” เจียงจั้นแกล้งเลอะเลือน ตบศีรษะตัวเองทันที “เกือบลืมไปเลย วันนี้มีนัดไปดื่มสุรากับพี่อวี๋ชีนี่นา น้องสี่กลับไปก่อนเถิด”
เจียงซื่อแย้มริมฝีปากระบายยิ้ม “ความจริงแล้วข้าก็อยากเจอพี่อวี๋ชีเช่นกัน ว่าจะไปขอบคุณที่เขาช่วยชีวิตพี่รองเอาไว้เสียหน่อย”
“ไม่ต้องแล้วล่ะ ที่ต้องขอบคุณพี่ก็ได้ขอบคุณไปแล้ว น้องสี่เป็นสาวเป็นนาง มันไม่เหมาะสม ไม่เหมาะสม” เจียงจั้นรีบปฏิเสธ
ยังดีที่บ้านพี่อวี๋ชีกับจวนปั๋วมิได้สนิทหรือเป็นญาติกัน เหตุผลที่จะขัดขวางไม่ให้พวกเขาได้เจอกันจึงมีเต็มไปหมด
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พี่รองก็ไปเถิด ข้าขอกลับก่อน” เจียงซื่อตอบรับไปด้วยท่าทีนิ่งเฉย แต่ได้คิดแผนไว้ในใจแล้ว รออีกสักพักจะแอบตามไป นางต้องดูให้เห็นกับตาให้ได้
เจียงจั้นลอบถอนหายใจเงียบๆ
น้องสาวของเขาถือว่าเฉลียวฉลาดมาก
ในขณะนั้นเองมีสุนัขตัวใหญ่วิ่งเข้ามา ในปากคาบเหอเปาสีไพลินสดใสที่ประณีตสวยงามอไว้ใบหนึ่ง
“เอ้อร์หนิว วันนี้ขอบใจเจ้ามาก!” เจียงจั้นแค่เห็นก็รู้ทันทีว่าเป็นสุนัขขาเน่าตัวนั้นของอวี๋ชี จึงประสานมือขึ้นขอบคุณ
ยามปกติแม้สุนัขตัวนี้จะไม่ค่อยถูกกับเขา แต่ในเวลาสำคัญแล้วก็ช่วยเหลือกันดีไม่น้อย
สุนัขตัวใหญ่มองเจียงจั้นแวบหนึ่ง แล้วเดินผ่านเขาไปยังเบื้องหน้าของเจียงซื่อราวกับมองไม่เห็นกัน มันกระดิกหางอย่างอารมณ์ดีไม่น้อย คาบเหอเปายัดใส่มือของเจียงซื่อ
เจียงซื่อบีบเหอเปาดู เหลือบมองสุนัขตัวใหญ่ที่มองนางตาแป๋ว คลื่นลูกใหญ่ก็กระเพื่อมไหวในใจ
นางรู้ว่าสุนัขตัวใหญ่ตัวนี้ชื่อ ‘เอ้อร์หนิว’ ซ้ำยังรู้ว่าที่ขามันเน่าเพราะได้ช่วยชีวิตของคนสารเลวนั่นไว้ในสนามรบ
สุนัขใหญ่ตัวนี้อยู่กับนางมานานมากแล้ว หากบอกว่านางเป็นเจ้าของอีกครึ่งหนึ่งของเอ้อร์หนิวก็ไม่เกินไปนัก
นางไม่เคยเห็นสุนัขที่เข้าใจคนเหมือนเอ้อร์หนิวอีกเลย เมื่อก่อนเวลาเอ้อร์หนิวเจอของดีๆ ก็จะเอามาให้นางเพื่อขอรางวัล
ทว่า
เจียงซื่อก้มหน้าลง มองดูหน้างุนงงของสุนัขตัวใหญ่ที่ไม่ได้รู้ว่าวันนี้เป็นวันอะไร
ในชาตินี้ นางมิได้รู้จักมักคุ้นกับเอ้อร์หนิวเลย เหตุใดสายตาที่สนิทสนมของเอ้อร์หนิวจึงได้เหมือนกับชาติที่แล้วเลยเล่า
หงิง เสียงร้องไม่ชัดเจนดังขึ้นในลำคอของมัน บอกให้รับรู้ว่ากำลังเร่งอย่างเห็นได้ชัด
เจียงซื่อเผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ทว่าจู่ๆ นางก็ถูกเจียงจั้นดึงมาข้างหลังเขาทันที
“อย่าทำน้องสาวข้าตกใจนะ!” เจียงจั้นถลึงตามองเอ้อร์หนิวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
สุนัขตัวใหญ่แยกเขี้ยว โฮ่ง! แล้วเบี่ยงหัวร้องอ้อนเจียงซื่ออีกสองที หงิงๆ
เจียงจั้นแทบจะก่นด่าออกมา
นี่ไม่ใช่หมาธรรมดาตัวหนึ่งแล้ว แทบจะเป็นหมาขี้หลีตัวหนึ่งแล้ว การปฏิบัติตัวก็ช่างต่างกันอย่างสิ้นเชิง
เจียงซื่อเปิดเหอเปาสีไพลินสดใสออกท่ามกลางสายตารอคอยของสุนัขตัวใหญ่
ในเหอเปามีทองใบอยู่สองสามใบและไข่มุกกลมสิบกว่าเม็ด
น้ำเสียงเจียงจั้นเกลียดชังอย่างยากจะปกปิด “ชุยอี้ไอ้คนสารเลวนั่น มันรวยเหลือกินเหลือใช้ยิ่งนัก!”
ดูอีกฝ่ายสิ ในเหอเปาไม่มีทองใบก็มีไข่มุก แล้วดูเขาสิ อยากจะซื้อก้วนทังเปาให้น้องสาวยังต้องไปติดเงินท่านพ่อไว้
เจียงซื่อเอาทองใบกับไข่มุกยัดให้กับเจียงจั้นโดยไม่สนใจสิ่งใดทั้งนั้น “พี่รองเก็บไว้ใช้เถอะเจ้าค่ะ”
เจียงจั้นย่อมไม่มีความคิดหัวโบราณอย่างนั้นแน่นอน เขายิ้มพลางพยักหน้า “ช่วงนี้เงินขาดมือพอดีเลย แต่ว่าทองใบสองสามใบก็พอให้ข้าใช้แล้ว ไข่มุกพวกนี้ให้เจ้าเอาไว้เล่นเถอะ”
เจียงซื่อยิ้มปฏิเสธ “อย่างไรเสียก็เป็นของคนอื่น ข้าไม่ต้องการ”
เจียงจั้นฟังแล้วก็รู้สึกว่ามีเหตุผล จึงเอาทองใบกับไข่มุกยัดใส่เหอเปาของตัวเอง
เจียงซื่อเอาเหอเปาสีไพลินเก็บไว้ให้อาหมาน “กลับจวนไปโยนเข้ากระถางไฟเผาเสีย”
สุนัขตัวใหญ่เห็นเจียงซื่อจัดการกับเหอเปาเรียบร้อยแล้ว ก็ร้องเรียกสองที มันอ้าปากงับที่ชายกระโปรงนางเบาๆ แล้วลากออกไปทางด้านนอก
เจียงจั้นระเบิดอารมณ์ออกมา “เจ้าหมอนี่ เอ้ย เจ้าหมานี่ ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!”
สุนัขตัวใหญ่มองเจียงจั้นอย่างไม่แยแส มันแยกเขี้ยวออก
เจียงจั้นถึงกับใจสั่น
ปากใหญ่เพียงนี้ ฟันขาวแหลมคมเพียงนี้ หากมันคลั่งขึ้นมาจะไม่กัดขาน้องสี่ขาดหรือไง!
“เจ้า...เจ้าใจเย็นก่อน” หน้าผากของเจียงจั้นเริ่มมีเหงื่อผุดซึม
แต่สีหน้าเจียงซื่อกลับผ่อนคลาย “เจ้าจะพาข้าไปที่ใดใช่หรือไม่”
สุนัขตัวใหญ่สะบัดหัว สองขาหน้าถีบยันลงพื้น แล้วลากเจียงซื่อออกไป
“ข้าควรกลับบ้านแล้ว” เจียงซื่อถอนใจเอ่ยเสียงเบา
แสงตะวันส่องลอดแมกไม้อันงอกงามลงมา ดั่งเศษทองตกลงบนร่างสุนัขตัวใหญ่ ทำให้ขนสีเทาเหลืองถูกย้อมกลายเป็นขนสีทอง
เจียงซื่อหลุบตามองมัน แววตาแผ่ซ่านไปด้วยความอ่อนโยน แต่ก็ยังยืนยันที่จะดึงชายกระโปรงกลับคืน
นางครุ่นคิด ไม่ต้องยืนยันแล้ว ยามนี้สิ่งที่นางต้องทำคือออกห่างจากคนเลวนั่นให้ไกลที่สุด ชั่วชีวิตนี้อย่าได้คบหากันอีก
สุนัขตัวใหญ่มองเจียงซื่อด้วยความสงสัย ทันใดนั้นก็พลันหันหลังกลับวิ่งออกไป
เจียงจั้นตกใจจนเสียงดังขึ้นมา “พี่อวี๋ชี พี่มาได้อย่างไร”
ใต้ต้นอวี้หลันที่ห่างออกไปไม่ไกล มือของชายหนุ่มในอาภรณ์สีเขียวลูบลงบนหัวสุนัขตัวใหญ่เบาๆ สายตาที่ทั้งลึกซึ้งทั้งยาวไกลมองข้ามผ่านเจียงจั้นไปตกอยู่บนร่างของสาวน้อยในชุดกระโปรงแดงเสื้อสีขาว
เจียงซื่อราวกับต้องมนต์ของเทพเซียนสะกดตรึงร่างเอาไว้ ขยับเขยื้อนมิได้แม้แต่น้อย
“เอ้อร์หนิวไม่รู้ว่าคลั่งอะไรขึ้นมา ข้าจึงมาตามหามัน” อวี๋ชียิ้มพลางอธิบายแก่เจียงจั้น แล้วมองไปที่เจียงซื่อ “นี่คือ...”
ในขณะนั้นเองเจียงจั้นก็ไม่อาจแกล้งเลอะเลือนได้อีกแล้ว จึงเอ่ยแนะนำว่า “นี่คือน้องสาวข้า น้องสี่ นี่คือพี่อวี๋ชีผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตพี่รองเอาไว้”
เจียงจั้นเห็นเจียงซื่อที่สวมหมวกเหวยเม่าอยู่ ก็แอบดีใจเงียบๆ อย่างอดมิได้ ยังดีที่น้องสี่สวมหมวกเหวยเม่าไว้ เช่นนี้ก็ไม่ต้องกังวลแล้ว
สุนัขตัวใหญ่เอียงคอมอง ทันใดนั้นก็กระโดดขึ้นดึงหมวกเหวยเม่าของเจียงซื่อลงมา
เจียงซื่อรู้สึกเพียงแค่ใบหน้าเย็นเฉียบ แสงสว่างจ้าที่เกิดขึ้นฉับพลันทำให้นางต้องหลับตาลงตามสัญชาตญาณ นางเห็นรูปร่างหน้าตาของชายหนุ่มที่อยู่ตรงข้ามพร่ามัวไปชั่วขณะ
หงิง สุนัขตัวใหญ่ส่ายหางไปมาพลางขอรางวัลจากอวี๋ชี
เจียงจั้น “...”
อยากจะฆ่าเจ้าหมาตัวนี้เสียจริง!


## บทที่ 32 บุพเพแต่เก่าก่อน

ตอนที่ 32 บุพเพแต่เก่าก่อน
แม่นางน้อยที่สวมเสื้อสีขาวกระโปรงสีแดงยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่อันเจริญงอกงาม แม้ว่าแสงตะวันเจิดจ้าสว่างไสวจะถูกใบไม้ทอนแสงไปแล้ว จึงเพียงส่องเล็ดลอดเข้ามาแค่เล็กน้อย แต่กลับยังคงทำให้รอบตัวแม่นางน้อยนางนั้นแผ่คลุมไปด้วยแสงสว่างเจือจาง
หญิงงามดั่งภาพฝัน เพริศแพร้วเกินคำบรรยาย
ชายหนุ่มฝั่งตรงหน้าแทบลืมกะพริบตา ราวกับคนที่อยู่ใกล้ตัวแต่ถ้าผ่านไปเพียงชั่วครู่ก็จะไม่เจอกันอีกแล้ว
เจียงจั้นกระแอมหนักๆ คราหนึ่ง
เขายังมีชีวิตอยู่นะ สองคนนี้กำลังทำอะไรกัน
อวี๋ชีมองเจียงจั้นแวบหนึ่ง เปลวไฟในดวงตาที่ลุกโชนอยู่ถูกสีหมึกอันเข้มข้นปกคลุมไป ทำให้ดวงตาของเขาคล้ายมีหยกสีหมึกประดับอยู่ ดำขลับเป็นประกายแวววาว
เจียงจั้นถอนหายใจออกมาอย่างอดมิได้
คนผู้นี้เกิดมาดูดีเพียงนี้ ล่อลวงแม่นางน้อยผู้อ่อนต่อโลกได้อย่างง่ายดายเหลือเกิน!
อวี๋ชีพยักหน้าทักทายเจียงซื่อ “คุณหนูเจียง”
เจียงซื่อหลุบตาปิดบังอารมณ์ไว้ โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อแสดงความเคารพ เอ่ยกับเจียงจั้นด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “ในเมื่อเพื่อนของพี่รองมาแล้ว น้องก็ไม่รบกวนพวกพี่แล้วเจ้าค่ะ ข้าขอตัวกลับก่อน”
“ได้ น้องสี่กลับไปก่อนเถิด” เห็นท่าทีเมินเฉยของเจียงซื่อ เจียงจั้นก็รู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย สายตามองไปยังเจียงซื่อที่เดินไปทางจวนตงผิงปั๋ว แล้วหันกลับมาพูดกับอวี๋ชีว่า “พี่อวี๋ชีอย่าได้ถือสาเลย น้องสี่ข้าค่อนข้างเรียบร้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อื่น...”
“เป็นสาวเป็นนางก็ควรจะเป็นเช่นนั้น...“
อวี๋ชียังเอ่ยไม่ทันจบ สุนัขตัวใหญ่ก็วิ่งเพ่นพ่านออกไป เหมือนกับลมหอบหนึ่งพัดไปยังข้างกายเจียงซื่อในชั่วพริบตา มันงับที่ชายกระโปรงของนางไว้ไม่ยอมปล่อย
เจียงซื่อดึงชายกระโปรงไว้อย่างจนปัญญา ตำหนิไปว่า “ปล่อย!”
สุนัขตัวใหญ่ยอมปล่อยอย่างน้อยอกน้อยใจ แล้วหันไปเห่าใส่อวี๋ชี
“เอ้อร์หนิว กลับมานี่!” อวี๋ชีคิดไม่ถึงว่าสุนัขตัวใหญ่จะทำพฤติกรรมเช่นนี้ จึงขมวดคิ้วตะโกนเรียก
เจียงซื่อเหลือบมองอวี๋ชีคราหนึ่ง จู่ๆ สีหน้าก็พลันเย็นชาขึ้นมา
“คุณหนูเจียง ขออภัยด้วย เป็นข้าที่สั่งสอนไม่ดีเอง” อวี๋ชีมีน้ำเสียงจริงใจ จากนั้นจึงเอ่ยเสียงเข้มขึ้นว่า “เอ้อร์หนิว รีบกลับมานี่!”
โฮ่ง... สุนัขตัวใหญ่ลากเสียงยาวเห่าใส่อวี๋ชี นึกไม่ถึงว่าจะมีแววตาไม่สบอารมณ์ต่อผู้ที่มันตั้งความหวังไว้
เจียงจั้นแทบอยากจะทุบหมาตัวนี้ให้ตาย เขากัดฟันเอ่ยว่า “เลิกเห่าได้แล้ว หากยังไม่เชื่อฟังอีกจะให้พี่อวี๋ชีจับเจ้าตุ๋นกินเสีย!”
สุนัขตัวโตกรอกตาใส่เจียงจั้นคราหนึ่ง ความหมายว่าเจ้าจะทำอะไรข้าได้
เจียงจั้นรีบฟ้องอวี๋ชีทันที “พี่อวี๋ชี พี่รีบสั่งสอนเอ้อร์หนิวของพี่เลย อย่าให้มันทำน้องสาวข้าตกใจ”
“เอ้อร์หนิว!” ใบหน้าอวี๋ชีปกคลุมไปด้วยน้ำค้างแข็ง
สุนัขตัวโตพลันสัมผัสได้ถึงความโกรธจากผู้เป็นนาย ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็กระโดดงับกระเป๋าที่เจียงซื่อผูกเอวไว้ตกลงมาแล้ววิ่งหนีไป
ในชั่วขณะนั้นทุกคนต่างนิ่งอึ้งกันหมด
ครู่ต่อมา ลมหอบหนึ่งโชยผ่าน พัดเอาดอกอวี้หลันที่ปลิดปลิวลงมาโชยไปหาใบหน้าของเจียงจั้น
เจียงจั้นคล้ายเพิ่งตื่นจากฝัน รีบสาวเท้าไปข้างกายเจียงซื่อ ถามด้วยเสียงร้อนใจว่า “เจ้าไม่ถูกกัดใช่หรือไม่”
เจียงซื่อส่ายหน้า กวาดตามองไปยังอวี๋ชีอย่างเย็นชา “หมาที่เลี้ยงไร้กฎไร้ระเบียบเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าเจ้าของก็มิได้เข้มงวดสักเท่าใด พี่รองหลังจากนี้จะคบหาใครก็คิดให้รอบคอบหน่อยนะเจ้าคะ”
นางกล่าวจบก็หันหลังเดินจากไป แอบทอดถอนใจอยู่เงียบๆ
นางชื่นชอบเอ้อร์หนิวมาก แต่ไม่อยากเกี่ยวข้องอะไรกับอวี๋ชีอีก
ชาติที่แล้วนางหนีจากเงื้อมมือปีศาจของเจียงเชี่ยน แต่ก็ไม่อาจกลับไปยังจวนอันกั๋วกงได้ นั่นเพราะเกิดเหตุสุดวิสัยจึงต้องเร่ร่อนไปถึงหนานเจียง กลายเป็นหลานสาวของผู้อาวุโสเผ่าอูเหมียว ใช้ชีวิตในฐานะของอาซางธิดาแห่งเผ่าอูเหมียวที่เสียชีวิตไป
นางแอบดีใจที่ได้มีชีวิตใหม่ ในสถานที่แปลกใหม่ที่มีประเพณีแตกต่างจากเมืองหลวงอย่างสิ้นเชิงแห่งนี้ ไม่มีผู้ใดทราบถึงอดีตของนาง กระทั่งคิดจะเลือกบุรุษสักคนที่ชอบมาแต่งงานก็เพียงพอแล้ว
อวี๋ชีได้ปรากฏตัวขึ้นในช่วงเวลานั้น
เขารู้จักกับผู้อาวุโสเผ่าอูเหมียวมานานแล้ว และมาปรากฏตัวต่อหน้านางครั้งแล้วครั้งเล่า
นางไม่รู้ว่าแอบชอบเขาตั้งแต่เมื่อใด
ผ่านช่วงการแต่งงานกับคุณชายสามแห่งจวนอันกั๋วกงมา นางจึงเข้าใจถึงอำนาจ ตำแหน่ง เกียรติอันจอมปลอมกับความสุขเป็นสิ่งที่ไม่อาจเทียบเทียมกันได้ หากสตรีเอาตัวเองเข้าแลกเพื่อสิ่งเหล่านี้ก็จะต้องได้รับผลกรรมนั้น
ไม่เกี่ยวข้องกับฐานะ ไม่เกี่ยวกับความร่ำรวย ชายหนุ่มที่ทั้งรูปงามหาใครเปรียบทั้งไร้คู่ครองปฏิบัติตัวกับนางด้วยความอ่อนโยน ผู้ใดบ้างเล่าจะไม่ชอบ
วันนั้นแสงแดดกำลังดี ทุ่งดอกทานตะวันผืนกว้างปกคลุมดินฟ้าไว้ด้วยสีทองอร่าม ชายหนุ่มถามนางว่า “แต่งงานกับข้าดีหรือไม่”
นางพยักหน้า
ใครจะรู้ว่าคนสารเลวนี่จะหลอกให้แต่งงานด้วย!
เขานามว่าอวี๋ชีอะไรนั่นที่ไหนกัน เขาเป็นองค์ชายเจ็ดอวี้ชีองค์ปัจจุบันต่างหาก!
ตอนที่นางรู้ตัวตนที่แท้จริงของอีกฝ่าย เหมือนมีน้ำเย็นสาดราดลงศีรษะ ปฏิกิริยาแรกก็คือยกมือขึ้นตบบ้องหูคนสารเลวนั่น
นางเคยเป็นหญิงหม้ายคนใหม่ของจวนอันกั๋วกง ยามนี้เป็นธิดาของชนเผ่าอูเหมียวที่อยู่ห่างไกลจากเมืองหลวงไปกว่าพันลี้ ไม่ว่าจะเป็นตัวตนใด จะแต่งงานกับองค์ชายเจ็ดในรัชสมัยนี้ได้อย่างไร
ความรู้สึกในตอนนั้นไร้ซึ่งความชื่นชอบ มีเพียงความโกรธหลังจากถูกหลอกเท่านั้น
เป็นเพราะชอบเขาเข้าแล้วจริงๆ ความเดือดดาลนั้นจึงยิ่งทวีคูณ นางเอาแต่ตีมือตัวเองจนเจ็บจึงได้หยุดลง
คนบางคนที่ถูกตีจนหน้าบวมกลายเป็นหัวหมูบอกกับนางอย่างจริงจังว่า ในเมื่อนางตอบตกลงไปแล้วก็ไม่มีสิทธิ์เปลี่ยนใจแล้ว เขาจะให้แม่สื่อมาพูดคุยเรื่องงานแต่งกับนางตามจารีตประเพณีอย่างถูกต้องให้นางเป็นชายาของเขา
นางได้แต่ยิ้มเย็นเยียบ ให้เขาเชิญพระราชโองการสมรสพระราชทานมาก่อนค่อยว่ากัน ไม่อย่างนั้นก็อย่ามาให้นางเห็นหน้าอีก
นางไม่เหลืออะไรอีกแล้ว อย่างน้อยก็ไม่อาจเสียศักดิ์ศรีสุดท้ายไปเพื่อไปเป็นสนมของจวนเขาได้!
จวบจนตอนนี้เจียงซื่อนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมาก็อดทอดถอนใจในโชคชะตาที่แสนประหลาดนี้มิได้
เนื่องจากชนเผ่าอูเหมียวมีความดีความชอบที่ช่วยเหลือกองทัพตระกูลโจวโจมตีหนานหลาน ฮ่องเต้จึงพระราชทานการสมรสให้ระหว่างองค์ชายเจ็ดกับธิดาแห่งเผ่าอูเหมียว
ตอนที่นางยังคงมึนงงอยู่ก็ถูกสวมชุดแต่งงานกลายเป็นพระชายาขององค์ชายเจ็ดแล้ว
แต่ต่อมานางจึงได้รู้ว่าคนที่อวี้ชีมีใจด้วยคือธิดาของชนเผ่าอูเหมียวอย่างอาซาง มิใช่เจียงซื่อ
เพราะพวกนางหน้าตาคล้ายคลึงกัน จึงได้มีการไปมาหาสู่ที่หวังผลในภายหลังเช่นนั้น
การแต่งงานสองครั้งนี้ ครั้งแรกถูกหมางเมิน มาครั้งนี้ก็ไปเป็นตัวแทนคนอื่น เจียงซื่อคิดดูแล้วก็เสียใจจนแทบกระอักเลือด
ทว่านางรู้ช้าเกินไป ตอนนั้นนางได้เป็นสามีภรรยากับอวี้ชีไปแล้ว จะหนีก็หนีไม่พ้น
ถึงแม้ว่าในวันคืนเหล่านั้นอวี้ชีจะดูแลนางเป็นอย่างดี แต่พอได้กลับมาเป็นเจียงซื่อที่อายุสิบห้าปีอีกครั้ง นางอยากจะพูดแค่ว่า
อยู่ให้ห่างจากจี้ฉงอี้ อยู่ให้ห่างจากคนเลวนั่น!
อยู่ให้ห่างจากอวี้ชี อยู่ให้ห่างจากสารเลวนั่น!
เห็นแม่นางน้อยโมโหโกรธาหันหลังกลับไป ชายหนุ่มในชุดเขียวจึงมองไปยังเจียงจั้นอย่างจนปัญญา
เจียงจั้นหัวเราะให้กับอวี้ชีอย่างลุแก่โทษ “ข้าต้องขอโทษแทนนางด้วย น้องสาวข้าอาจจะอารมณ์ไม่ดีอยู่ ปกตินางไม่เป็นเช่นนี้ ข้าขอตัวไปดูก่อน พวกเราค่อยนัดกันวันหลังขอรับ”
อวี้ชีพยักหน้าเบาๆ ให้เจียงจั้นที่โบกมือมาให้เขาอย่างรีบร้อน แต่กลับมองตามแผ่นหลังแม่นางน้อยที่เดินไกลออกไปตาไม่กะพริบ
ดูเหมือนนางจะโกรธเสียแล้ว...
เจียงจั้นสาวเท้าตามเจียงซื่อไป ถามด้วยความไม่เข้าใจอย่างมากว่า “น้องสี่ เจ้าเป็นอะไรไปรึ”
“เปล่าเจ้าค่ะ” เจียงซื่อเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ปิดบังหยดน้ำบริเวณหางตาไว้
“เจ้าเข้าใจพี่อวี๋ชีผิดแล้ว ถึงแม้พวกเราจะพบกันที่หอชิงโหลว...”
เจียงซื่อพลันหยุดฝีเท้าลง
เจียงจั้นรู้ตัวว่าพลั้งปากไปจึงรีบเอ่ยว่า “พี่อวี๋ชีมิได้ไปเที่ยวเล่นที่หอชิงโหลว...”
“ไม่ต้องอธิบายแล้ว!”
“แต่ว่า...”
“อธิบายก็คือการช่วยปกปิด สรุปก็คือข้าคิดว่าเขามิใช่สหายที่ดี หลังจากนี้พี่รองก็ไปมาหาสู่กับเขาให้น้อยลงหน่อย”
คนสารเลวนั่นอดทนเก่งเป็นที่สุด ใครจะรู้ว่าที่เข้ามาสนิทกับพี่รองนั้นมีจุดประสงค์อะไร นางไม่เชื่อหรอกว่านี่เป็นเพียงเรื่องบังเอิญ
“แต่ว่าเขาช่วยชีวิตพี่เอาไว้นะ น้องสี่คงไม่อยากให้พี่เป็นคนลืมบุญคุณคนกระมัง” ในที่สุดเจียงจั้นก็ยังคงพูดออกมาภายใต้แรงกดดัน


## บทที่ 33 กระเป๋าใบเล็ก

ตอนที่ 33 กระเป๋าใบเล็ก
เจียงซื่อพลันท้อใจขึ้นมา
ข้อดีที่ใหญ่ที่สุดของพี่รองคือให้ความสำคัญกับคุณธรรมน้ำมิตร แม้ว่านางจะห้ามปรามเพียงใด เกรงว่าก็คงไม่อาจขวางเขาไว้ได้
ช่างเถิด พี่รองเป็นบุรุษ หากคนสารเลวนั่นเข้ามาสนิทสนมด้วยจุดประสงค์บางอย่าง ก็ไม่อาจเกลี้ยกล่อมพี่รองให้ไปเป็นภรรยาได้
ส่วนนาง...
เจียงซื่อนึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่อย่างถี่ถ้วน
ตอนที่อวี้ชีเห็นนาง แม้ว่าจะมองนางอยู่นาน แต่ก็ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ วันนี้จงใจพูดจาไร้ความปรานีอีกครั้ง คาดว่าจากฐานะอันสูงศักดิ์ของเขาต่อไปคงจะมิได้คบค้าอะไรกันอีก
เจียงซื่อถอนหายใจยาวเหยียดคราหนึ่ง เอ่ยกับเจียงจั้นด้วยรอยยิ้มว่า “น้องอารมณ์พลุ่งพล่านไปหน่อย เพราะเหอเปา[footnoteRef:1]ถูกหมาของคนผู้นั้นแย่งไป จึงอดระบายอารมณ์ใส่เจ้าของมิได้เจ้าค่ะ” [1:  เหอเปา หมายถึง คือถุงผ้าขนาดเล็กมีหูรูดรูปทรงคล้ายดอกบัว ปักลวดลายงดงาม สำหรับใส่เงินหรือของชิ้นเล็กๆ ถือเป็นเครื่องประดับชิ้นหนึ่ง]
เจียงจั้นเผยสีหน้าโกรธแค้นจากศัตรูคนเดียวกันออกมา “น้องสี่ไม่รู้อะไร หมาตัวนั้นมันน่าทุบนัก ข้าอยากจัดการมันตั้งนานแล้ว”
มิใช่ว่าสับสนไปชั่วครู่มองมันเป็น ‘หน้าม้า’ หรือไร ทุกคราที่พบหน้ากันล้วนใช้สายตาดูถูกเหยียดหยามมองเขาอยู่ร่ำไป ทำเอาเขาสุดจะทนแล้ว
เจียงซื่อนึกไปถึงที่กำลังการต่อสู้ของสุนัขตัวใหญ่อยู่ครู่หนึ่ง ยิ้มถามว่า “พี่รองแน่ใจหรือว่าจะสู้มันได้”
ในหัวของเจียงจั้นพลันปรากฏภาพเหตุการณ์ของสุนัขตัวใหญ่กระโจนเข้าใส่เขา
“แหะๆ” คุณชายรองเจียงใช้เสียงหัวเราะแห้งๆ มาเป็นคำตอบให้แก่น้องสาว
ทั้งสองเดินมาถึงหน้าประตูจวนตงผิงปั๋ว
เจียงซื่อหยุดเดิน “พี่รองช่วยข้าเอาเหอเปาใบนั้นกลับมาทีเถิด มิฉะนั้นถูกคนอื่นเก็บไปคงไม่ดีแน่”
“ได้ เดี๋ยวข้าจะไปหาพี่อวี๋ชี น้องสี่โปรดวางใจ พี่รองจะเอาเหอเปาใบนั้นกลับมาให้เจ้าอย่างแน่นอน”
เจียงซื่อพยักหน้า แล้วพาอาหมานเข้าในจวนไป
ตรอกซอยอี้เฉียนซึ่งเป็นที่ตั้งของจวนตงผิงปั๋วนั้นอยู่ใกล้กับตรอกเชวี่ยจื่อ เมื่อสองคนพี่น้องพูดคุยกันจบแล้วแยกย้ายกันไป อวี๋ชีก็กลับมาถึงหน้าประตูบ้านที่มีต้นพุทราคอคดอยู่
“เอ้อร์หนิว ออกมา!” อวี๋ชียืนตะโกนเรียกอยู่ในลานบ้านอันว่างเปล่า
ลมอ่อนพัดโชยต้นเหอฮวนสูงใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางลานบ้าน เกิดเป็นเสียงของกิ่งและใบดังซู่ๆ
อวี้ชีเลิกคิ้วอย่างไร้อารมณ์ แล้วเอ่ยออกมาอีกสองคำว่า “เหลิงอิ่ง”
ทันใดนั้นก็มีคนผู้หนึ่งที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนกระโดดออกมา ราวกับปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศอย่างไรอย่างนั้น
คนผู้นั้นคุกเข่าลงกับพื้นข้างหนึ่ง “เจ้านายมีอะไรจะสั่งหรือขอรับ”
“ลุกขึ้นพูด”
คนผู้นั้นลุกขึ้นยืนโดยพลัน
ชายหนุ่มผู้นี้อายุราวยี่สิบปี หน้าตาสุภาพเรียบร้อย สีหน้าแฝงไว้ด้วยความเคารพนบนอบ
“เอ้อร์หนิวมิได้กลับมาหรือ”
“ยังเลยขอรับ”
แววตาของอวี้ชียิ่งดูลุ่มลึกขึ้น
“เจ้านาย บ่าวจะไปตามหาเอ้อร์หนิว!” แล้วอีกคนหนึ่งก็กระโดดลงมาจากต้นไม้
คนผู้นี้หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู ดูแล้วอายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับอวี้ชี แตกต่างกับเหลิงอิ่งที่เคร่งขรึมและนอบน้อม เด็กหนุ่มใบหน้าตุ๊กตาผู้นี้ต่อให้เผชิญหน้ากับอวี้ชีก็ยังคงยิ้มแย้มได้อยู่
อวี้ชีพยักหน้าให้ “ไปเถิด หลงต้าน”
เด็กหนุ่มหน้ามนยืนโซเซจะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่
ในยามที่เขายืนได้มั่นแล้วก็ถลึงตามองเหลิงอิ่งที่สีหน้าไร้อารมณ์แวบหนึ่งด้วยความโมโห
ไม่ยุติธรรม อะไรกันนี่! ล้วนเป็นองครักษ์ลับของเจ้านายกันทั้งคู่ เหตุใดคนผู้นี้จึงนามว่าเหลิงอิ่ง[footnoteRef:2] แต่เขากลับมีชื่อว่าหลงต้าน[footnoteRef:3]! [2:  เหลิงอิ่ง 冷影 แปลตรงตัวคือเงาเย็น]  [3:  หลงต้าน 龙旦 แปลว่าปลาหมอทะเล หลงต้านไม่พอใจที่ชื่อของเหลิงอิ่งฟังดูเข้าท่ากว่า]
หลงต้านกระโดดออกจากกำแพงไปด้วยที่หน้าพังทลาย หลังจากนั้นไม่นานทั้งคนทั้งหมาก็วิ่งเข้าประตูมา
พอเห็นสุนัขตัวใหญ่ อวี้ชีก็สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที “มานี่!”
เอ้อร์หนิวมองหน้าหลงต้านด้วยสีหน้าอย่างผู้บริสุทธิ์
หลงต้านกรอกตา “เลิกแกล้งโง่ได้แล้ว เจ้านายเรียกเจ้านั่นแหละ!”
สุนัขตัวนี้เจ้าเล่ห์นัก นึกไม่ถึงว่าจะรู้จักแกล้งโง่เป็น
เอ้อร์หนิวหูลู่ลง เดินโอ้เอ้ไปยังเบื้องหน้าอวี้ชี
อวี้ชียื่นมือออกไป “แล้วของล่ะ?”
สุนัขตัวโตพลันมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที หันหลังวิ่งออกไป เพียงชั่วครู่ก็คาบเหอเปา กลับมา กระดิกหางอย่างแรงใส่อวี๋ชีเพื่อขอรางวัล
อวี้ชีรับเหอเปามา เห็นมุมเหอเปาที่ทำด้วยฝีมือประณีตงดงามเปียกชื้น เห็นได้ชัดว่าถูกน้ำลายของเอ้อร์หนิวทำให้เปียก จึงอดเคาะหัวเจ้าสุนัขตัวโตเบาๆ มิได้
สุนัขตัวโตร้องอย่างน้อยอกน้อยใจ แล้วเริ่มกระดิกหางอย่างแรงอีกครั้ง กระดิกหางไปพลาง ร้องหงิงๆ เสียงเบาไปทางเหอเปาใบนั้นไปพลาง
“ต่อไปนี้อย่าได้ทำเช่นนี้อีก ทำนางตกใจเข้าจะทำอย่างไร” อวี้ชีสั่งสอนด้วยใบหน้าเคร่งขรึม
ราวกับสุนัขตัวนี้จะฟังเข้าใจ เห็นว่าแย่งเหอเปามาไม่เพียงแต่ยังไม่ได้รางวัลจากเจ้านาย ซ้ำยังถูกตำหนิอีก จึงหมดเรี่ยวแรงโดยพลัน ใช้หางปัดพื้นไปมาอย่างไร้ชีวิตชีวา
“เจ้าใช้วิธีที่ดูไม่ดีนัก ครั้งหน้าระวังหน่อยแล้วกัน” อวี้ชีลูบหัวมัน แล้วเอาเหอเปาสอดไว้ในอก
สุนัขตัวใหญ่ “...”
หลงต้าน “...”
เหลิงอิ่ง “...”
“พี่อวี๋ชี อยู่บ้านหรือไม่” เสียงตะโกนเรียกของเจียงจั้นดังมาจากหน้าประตู
เสียงนั้นเพิ่งจะหายไห เหลิงอิ่งกับหลงต้านก็กระโดดขึ้นไปบนต้นไม้อย่างเงียบๆ อย่างพร้อมเพรียง
เอ้อร์หนิวกระโดดตามไปด้วย กระโดดขึ้นไปได้ครึ่งทางเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามันไม่ต้องซ่อน จึงหมอบลงกับพื้นอย่างมั่นคง
“ไปเชิญแขกเข้ามาเถอะ” อวี๋ชีตบหลังเอ้อร์หนิวไปมา
เพียงไม่นานเอ้อร์หนิวก็พาเจียงจั้นเข้ามา
พอเห็นอวี้ชี เจียงจั้นสีหน้ากระอักกระอ่วนเล็กน้อย “พี่อวี๋ชี ข้าขออภัยด้วย วันนี้น้องสาวข้าพูดจาล่วงเกินพี่ไป...”
อวี้ชียิ้มพลางเอ่ยขัดเจียงจั้นขึ้นว่า “น้องเจียงเอ้อร์อย่าพูดเช่นนี้ ควรเป็นข้าที่ต้องขอโทษจึงจะถูก เอ้อร์หนิวโดนข้าตามใจจนเสียนิสัยแล้ว นับวันยิ่งไร้กฎไร้ระเบียบ”
เจียงจั้นมองหมาตัวใหญ่อย่างไม่สบอารมณ์ พยักหน้าหงึกหงัก “พี่อวี๋ชีควรสั่งสอนเอ้อร์หนิวได้แล้ว เหอเปาของสตรีมิใช่ก้อนกระดูก จะมาแย่งแล้วหนีได้อย่างไร”
เอ้อร์หนิวแยกเขี้ยวอย่างไม่แยแส เผยให้เห็นฟันขาว
เจ้าโง่!
“น้องเจียงเอ้อร์พูดถูก ข้าควรจะสั่งสอนเสียหน่อยแล้ว”
ถลึงตามองเอ้อร์หนิวเสร็จ เจียงจั้นก็เริ่มพูดเข้าเรื่อง “พี่อวี๋ชี เอ้อร์หนิวคาบเอาเหอเปาของน้องสาวข้าไปไว้ที่ใดแล้ว ท่านก็รู้ว่าเหอเปาของสตรีไม่อาจทำหล่นไว้ภายนอกได้...”
“ไม่น่าเลยจริงๆ เป็นเพราะเอ้อร์หนิวทำให้วุ่นวาย” อวี๋ชีสีหน้าละอายใจ
“เช่นนั้นเหอเปา...”
“เอ้อร์หนิว เจ้าเอาเหอเปาไปซ่อนไว้ที่ไหนกันแน่”
หงิง~ เอ้อร์หนิวร้องเสียงลากยาว
เหอเปาไปอยู่ที่ใด ใจท่านยังไม่รู้อีกหรือ
หลงต้านที่อยู่บนต้นไม้ลูบคางอย่างอดมิได้
เจ้านายวันนี้คงมิใช่คนอื่นปลอมตัวมากระมัง
เขาดึงแขนเสื้อของเหลิงอิ่งอย่างอดใจไม่ไหว
เหลิงอิ่งส่งสายตาเหยียดหยามคืนไปให้ กดเสียงให้เบาอย่างยิ่ง “เจ้านายทำเช่นนี้ ย่อมมีเจตนาแฝงไว้!”
“ทำไมรึ ทำหายแล้วหรือ” เสียงอวี้ชีสูงขึ้นเล็กน้อย
เอ้อร์หนิวเห่าขึ้นอีกครั้ง หมอบลงใช้หางฟาดตีกับพื้น ไม่ช้าฝุ่นละอองก็ฟุ้งขึ้นทั่วตัวของเจียงจั้น
เจียงจั้นกัดฟันอย่างอดกลั้น
อวี้ชีเอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดว่า “น้องเจียงเอ้อร์ ดูท่าแล้วเหอเปาคงถูกเอ้อร์หนิวทำหายไปจริงๆ ถ้าอย่างนั้นท่านก็ตีมันเพื่อระบายอารมณ์เถิด ข้าจะไม่ห้ามแน่นอน”
เจียงจั้นถลึงตามองเอ้อร์หนิวด้วยความเดือดดาล เอ้อร์หนิวไม่มีท่าทีว่าจะอ่อนข้อให้แม้แต่น้อย แยกเขี้ยวเผยให้เห็นฟันขาวแหลมคม
หมัดที่กำแน่นของเจียงจั้นคลายลงอีกครั้ง ถอนใจเอ่ยว่า “ช่างเถิด ไม่มีทางคิดบัญชีกับสัตว์ตัวหนึ่งได้หรอก พี่อวี๋ เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อน น้องสี่ยังรอคุยกับข้าอยู่”
อวี้ชีลุกขึ้นยืนส่งเจียงจั้นเดินออกไปยังด้านนอก เสียงที่ดังขึ้นในหูราวกับสายน้ำที่รินไหล “รบกวนน้องเจียงเอ้อร์อธิบายให้น้องสาวเข้าใจหน่อยเถิดนะ ไม่เช่นนั้น วันหน้าข้าจะไปขอโทษน้องสาวด้วยตัวเองก็ย่อมได้”
“ไม่ต้องหรอกขอรับ น้องสาวมิใช่คนใจแคบเช่นนั้น กลับไปเดี๋ยวข้าจะอธิบายกับนางดีๆ ก็สิ้นเรื่องแล้ว”
อวี้ชีส่งเจียงซื่อถึงข้างต้นพุทราคอคดก็หันหลังเดินกลับไป
หลงต้านกับเหลิงอิ่งกระโดดลงมาพร้อมกับประตูเรือนที่งับปิดลง
“เจ้านาย ในเหอเปาใบนั้นต้องมีแผนที่สมบัติอยู่แน่เลยกระมัง” หลงต้านเอ่ยถามอย่างหน้าด้านๆ


## บทที่ 34 เจียงอี

ตอนที่ 34 เจียงอี
พอเจียงซื่อกลับมาถึงเรือนไห่ถัง อาเฉี่ยวก็ส่งของสองสิ่งแต่เป็นอย่างเดียวกันมาให้
“คุณหนู นี่คือของที่คุณหนูใหญ่วานคนส่งมาให้เจ้าค่ะ” อาเฉี่ยวส่งห่อผ้าสีเขียวให้เจียงซื่อ
ห่อผ้าปกติไร้จุดประหลาดใด แต่กลับผูกปมไว้อย่างประณีต เจียงซื่อเพียงแค่มองก็รู้ทันทีว่าพี่สาวคนโตเจียงจัดเตรียมด้วยตัวเอง
ด้านในมีรองเท้าปักลายฝีมือประณีตอยู่คู่หนึ่ง พื้นรองเท้าสองคู่ ถุงเท้าไหมพรมหลายคู่ เชือกถักสมปรารถและผาสุกอีกคู่หนึ่ง นอกจากของเย็บปักถักร้อยเหล่านี้แล้ว ยังมีตลับไม้แดงอีกหนึ่งอัน
เจียงซื่อหยุดสายตาอยู่ที่ตลับไม้แดง นางยื่นมือไปเปิดออก ด้านในมีปิ่นปักผมประดับด้วยทองคำบริสุทธิ์อันหนึ่ง ปิ่นหยกขาวประดับมุกแปดมงคลอันหนึ่ง และดอกไม้ที่ทำจากไหมงามอีกหลายดอก
เครื่องประดับเหล่านี้ทับจดหมายไว้ข้างล่างแผ่นหนึ่ง
เจียงซื่อหยิบจดหมายขึ้นมา ลายมืองดงามสะท้อนสู่ม่านตา
ราวกับนางเห็นรอยยิ้มอบอุ่นที่มุมปากของพี่สาวคนโตปลอบนางให้วางใจ ไม่จำเป็นต้องเสียใจและเจ็บปวดให้แก่คนที่ไม่มีค่า ภายหน้าต้องได้แต่งกับคนที่ดีกว่านี้แน่ สุดท้ายอธิบายด้วยความระมัดระวังและละอายใจที่ไม่อาจมาได้ หวังว่าตนจะไม่ถือสานาง
เจียงซื่อน้ำตาไหลพราก
พี่สาวคนโตที่มีฝีมือเย็บปักถักร้อยโดดเด่นกว่าผู้ใดของนาง พี่สาวคนโตที่อ่อนโยนใจดีของนาง พี่สาวคนโตที่อ้อนน้อมถ่อมตนและอ่อนแอของนาง ตอนที่ตายไปอายุยังไม่ถึงยี่สิบดีเลย
พี่ชายพี่สาวของนางรวมทั้งตัวนางเองต่างก็เป็นผีอายุสั้นที่มีชีวิตไม่ถึงยี่สิบปีกันหมด
ชาติที่แล้ว พี่สาวคนโตโดนจับหย่าเพราะคบชู้สู่ชาย หลังจากกลับบ้านไม่นานก็ผูกคอตาย
ข่าวคราวดังไปถึงจวนอันกั๋วกง ความรู้สึกแรกของนางคือไม่เชื่อ
พี่สาวคนโตมีอุปนิสัยขี้ขลาด โอนอ่อนราวกับดอกอิ๋งชุนในยามเช้าของวสันตฤดู นางยอมเชื่อว่าตัวเองคนคบชู้เองดีกว่าเชื่อว่าพี่ใหญ่จะทำเรื่องประเภทนี้ได้
นางจะไปเจรจากับตระกูลจู กลับถูกท่านย่าขวางไว้ สุดท้ายนอกจากร้องไห้ยกใหญ่แล้วก็ทำอะไรไม่ได้อีกเลย
“คุณหนู...” ท่าทีของเจียงซื่อทำให้อาหมานกับอาเฉี่ยวทำอะไรไม่ถูก อาหมานเอ่ยเรียกอย่างระมัดระวัง ส่วนอาเฉี่ยวถือผ้าร้อนๆ มา
เจียงซื่อรับผ้าเปียกมาเช็ดดวงตา กำชับให้อาเฉี่ยวเอาของที่พี่ใหญ่ส่งมาไปเก็บให้เรียบร้อย แล้วหยิบเทียบเชิญอีกแผ่นขึ้นมา
เทียบแผ่นนี้คุณหนูรองเจียงเชี่ยนเป็นคนส่งมา เชิญนางไปพักผ่อนคลายอารมณ์ที่จวนฉังซิงโหวสองวัน แล้วเสนอให้เชิญเหล่าพี่สาวน้องสาวของจวนมาด้วย
เจียงซื่อออกแรงกดที่ปลายนิ้วโดยไม่รู้ตัว ทำให้มุมเทียบนั้นยับย่น
เทียบเชิญของเจียงเชี่ยนมาเร็วกว่าที่คาดไว้
เจียงซื่อไตร่ตรองอยู่ชั่วครู่ จึงเดินไปยังห้องรองทิศตะวันตก
ห้องรองทิศตะวันตกใช้เป็นห้องหนังสือ มีโต๊ะ ตำรา พิณวางตกแต่ง หลังจากเจียงซื่อกลับชาติมาเกิดก็มีความผ่อนคลายน้อยลง เพราะสายพิณกลายเป็นเถ้าไปเสียแล้ว
เห็นเจียงซื่อเดินไปทางตู้หนังสือ อาเฉี่ยวก็เริ่มฝนหมึกอย่างรู้งาน
เจียงซื่อเขียนจดหมายเสร็จอย่างรวดเร็ว ใส่ซองเรียบร้อยก็ส่งให้กับอาเฉี่ยว “นำสิ่งนี้ส่งไปที่จวนฉังซิงโหว”
“คุณหนูจะไปเป็นแขกของจวนฉังซิงโหวหรือเจ้าคะ” อาเฉี่ยวถาม
เจียงซื่อส่ายหน้าแย้มยิ้ม “ท่านย่าไม่สบายแล้วหลานสาวอย่างข้าจะออกไปเที่ยวเล่นได้อย่างไร”
นางเขียนจดหมายฉบับนี้เพื่อปฏิเสธเจียงเชี่ยน
จวนฉังซิงโหวคือหนามแหลมที่ฝังอยู่ในใจนาง บนหนามนั้นอาบด้วยยาพิษ ถ้าไม่ถอนเอาหนามพิษนี้ออก ไม่ช้าก็เร็วดวงใจนางก็จะเป็นแผลเปื่อยเน่า
จวนฉังซิงโหวนางย่อมต้องไปสำรวจดู แต่ยังมิใช่ตอนนี้
ก็อย่างที่นางบอกไปในจดหมายว่าท่านย่าไม่สบาย
เจียงซื่อแน่ใจได้ คราก่อนเจียงเชี่ยนได้รับการปฏิบัติอย่างเย็นชาที่เรือนฉือซิน หลังจากที่ได้รับจดหมายแล้วเพื่อรักษาความโปรดปรานเอาไว้ เช้าวันรุ่งขึ้นนางต้องกลับมาเยี่ยมท่านย่าอย่างแน่นอน
ทว่าความจริงแล้ว ยามนี้ดวงตาของท่านย่าเริ่มเจ็บปวดพร่ามัวขึ้นมาแล้ว พอถึงวันรุ่งขึ้นตาข้างซ้ายก็มองไม่เห็นอะไรแล้ว
ก่อนหน้านี้นางพูดถึงความฝันนั้น นำเรื่องราวในความฝันเกี่ยวโยงไปยังเจียงเชี่ยน ถึงแม้ท่านย่าปากจะตำหนินาง แต่หนามต้นนั้นได้ปลูกลงไปแล้ว
พอพรุ่งนี้เจียงเชี่ยนมาเยี่ยมท่านย่า ดวงตาท่านย่าก็จะมืดบอด นางไม่เชื่อว่าท่านย่าจะไม่คิดโยงไปยังเจียงเชี่ยน
ท่านย่าของนางมิใช่คนที่จะเห็นความรักที่มีต่อหลานสาวมาเป็นอันดับแรก
ใจเจียงซื่อไร้ซึ่งความละอายต่อการคิดบัญชีกับเจียงเชี่ยนแม้แต่น้อย ไม่พูดถึงเรื่องน่าแค้นเคืองที่เจียงเชี่ยนทำกับนางไว้ในชาติที่แล้ว เอาแค่เรื่องที่หลังจากดวงตาของท่านย่ามีปัญหา แม่มดที่เชิญมาได้ชี้ที่พี่รองเจียงจั้น ในเรื่องนี้เป็นไปมิได้ที่จะไม่ใช่ฝีมือของครอบครัวท่านอารอง
ชาติที่แล้วท่านอารองได้รับความดีความชอบจากการช่วยชีวิตฮ่องเต้ไว้ แต่ในขณะนั้นมีข่าวอื้อฉาวเกี่ยวโยงไปถึงชีวิตคนที่บิดาเมาแล้วก่อคดีฆาตกรรมไว้ที่ชิงโหลว
บิดาจึงถูกริบตำแหน่งและไล่ออกจากตระกูล ท่านอารองเลยได้ตำแหน่งไปโดยปริยาย เพราะมีความดีความชอบจากการช่วยชีวิตฮ่องเต้ ตำแหน่งสามารถสืบทอดจากรุ่นสู่รุ่นได้ไม่เปลี่ยนแปลง
ในที่สุดความปรารถนาอันสูงสุดของท่านย่าก็เป็นจริง ไหนเลยจะนึกถึงความเป็นความตายของลูกชายคนโตได้
พอเจียงซื่อกลับไปยังเมืองหลวงในฐานะของพระชายาองค์ชายเจ็ดเรื่องนี้ก็ผ่านไปได้ปีกว่าแล้ว นางไม่เชื่อว่าเรื่องจะบังเอิญเหมาะสมเพียงนี้ จึงขอให้อวี้ชีช่วยแอบตรวจสอบให้อย่างลับๆ
เสียดายก็แต่เพิ่งจะตรวจสอบได้แค่นิดเดียว นางก็ตายอย่างอนาถกลับชาติมาเกิดใหม่เสียแล้ว
เจียงซื่อไม่สนว่ามีหลักฐานหรือไม่ ไม่ว่าอย่างไรก็ใช้ท่าทีแข็งกร้าวต่อครอบครัวท่านอารองทั้งตระกูลก็พอ
“จดหมายฉบับนี้ส่งไปให้พี่สาวคนโตข้า” เจียงซื่อถือพู่กันเขียนจดหมายอีกฉบับส่งให้กับอาเฉี่ยว เดินออกจากห้องหนังสือไปยังกลางลานบ้าน นั่งลงบนชิงช้าอย่างเหม่อลอย
ทันใดนั้นชิงช้าก็ถูกผลักคราหนึ่ง กระโปรงสีแดงของแม่นางน้อยปลิวไหวไปกับสายลม
เจียงซื่อเงยหน้าทันใด ใบหน้างดงามแต่ไร้อารมณ์ใดกลับมีรอยยิ้มอ่อนบาง “พี่รองกลับมาแล้ว”
นางใช้ปลายเท้ายันพื้นหยุดความสั่นไหวชิงช้าไว้ ยื่นมือออกไป “เหอเปาของข้าเล่า”
เจียงจั้นหัวเราะแห้งๆ สองครา
“มิได้เอากลับมาหรือ” เจียงซื่อขมวดคิ้วเล็กน้อย คาดไม่ถึงอยู่เล็กน้อย
ชาตินี้นางมิได้คบหากับอวี้ชีเลย นางไม่คิดว่าอวี้ชีจะเป็นเด็กหนุ่มที่เหลวไหลไม่เรียบร้อยแอบซ่อนเหอเปาของคุณหนูแปลกหน้าเช่นนั้น ที่เดือดดาลเมื่อคราก่อนก็แค่ไม่อยากให้อวี้ชีมีโอกาสคบหานางมากขึ้นเพราะความสัมพันธ์ของเขากับพี่รองเท่านั้นเอง
“เจ้าหมาตัวนั้นน่าชังเกินไปแล้ว อาจจะเห็นเหอเปาของน้องสี่เป็นกระดูกจึงเอาไปซ่อนแล้วก็ได้!” เจียงซื่อเอ่ยอย่างโกรธแค้น
เจียงซื่อขมวดคิ้วแน่นขึ้นกว่าเดิม
เมื่อก่อนเอ้อร์หนิวมิได้ไม่รู้ความเช่นนี้นี่นา
“ในเหอเปาน้องสี่มีของสำคัญรึ” คิดไปถึงเรื่องที่เอาเหอเปากลับมามิได้ เจียงจั้นก็ยิ่งละอายใจ
“ในนั้นไม่มีของสำคัญอะไร”
“บนเหอเปามีสัญลักษณ์พิเศษอยู่รึ”
เจียงซื่อส่ายหน้า “ก็ไม่มีเช่นกัน”
เจียงจ้านถอนหายใจยาว “เช่นนั้นก็ไม่สำคัญแล้ว เหอเปาที่ถูกเจ้าหมาขย้ำจนยุ่ยคงไม่มีใครเก็บหรอก ต่อให้เก็บไปก็ไม่รู้ว่าเป็นของน้องสาวอยู่ดี”
เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว เจียงซื่อจึงจำต้องยอมรับในความโชคร้าย จนกระทั่งเจียงจั้นกลับไปยังห้องนอนแล้ว จึงหยิบกำไลทองคู่หนึ่งออกมาจากก้นหีบ
กำไลทองคู่นี้เป็นสิ่งที่ท่านแม่เหลือทิ้งไว้ ก่อนเจียงอีจะออกเรือนไปได้ให้กำไลทองคู่นี้แก่เจียงซื่อ
ในตอนนั้นเจียงซื่อเพิ่งจะสิบขวบ เป็นช่วงที่งอแงไร้เหตุผลพอดี รู้สึกว่ากำไลทองไม่มีรสนิยม จึงเอากำไลทองคู่นี้ยัดใส่ก้นหีบไว้
กำไลทองคู่นี้สำหรับเจียงซื่อในยามนี้ ช่างมีประโยชน์เหลือเกิน
กำไลที่กลวงตรงกลาง มีหยกมุกคั่นไว้ เหมาะจะใส่ผงยาที่เจียงซื่อเพิ่งจะปรุงเสร็จที่มีประโยชน์ใช้สอยแตกต่างกันพวกนั้นพอดี
เจียงซื่อที่ได้ใช้ชีวิตทั้งสองชาติทำให้นางเข้าใจอย่างแจ่มชัดว่า ไม่ว่าสถานะคุณหนูจวนปั๋วหรือว่ามีสาวใช้คอยปกป้อง ในยามคับขัน ทั้งสองสิ่งนี้ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรนางได้เลย มีเพียงความสามารถแท้จริงที่ผู้อื่นแย่งไปมิได้เท่านั้นที่จะเป็นกำลังให้นางได้
หนึ่งวันนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็วและแสนธรรมดา พอถึงวันรุ่งขึ้นก็เป็นอย่างที่เจียงซื่อคาดไว้จริงๆ เจียงเชี่ยนนำของขวัญชิ้นเล็กชิ้นใหญ่ไปเยี่ยมเฝิงเหล่าฮูหยิน
ณ เรือนฉือซิน เฝิงเหล่าฮูหยินเห็นหลานสาวคนรองอย่างเจียงเชี่ยนที่มีรอยยิ้มบาง ก็สัมผัสได้ว่าตาซ้ายกระตุกอย่างรุนแรง
เหตุใดไก่ฟ้าจึงมาอีกแล้ว!


## บทที่ 35 เป็นจริงดังคาด

ตอนที่ 35 เป็นจริงดังคาด
เฝิงเหล่าฮูหยินในใจพลันมีความคิดหนึ่งผุดขึ้น จากนั้นจึงแอบยิ้มที่ตนความรู้สึกไวนัก แววตาที่นางมองเจียงเชี่ยนมีความรักเมตตากลับมาดังเดิม
เจียงเชี่ยนกลับตกใจขึ้นมาเงียบๆ
นางกระจ่างแจ้งนัก แต่ไหนแต่ไรมาความโปรดปรานของท่านย่าล้วนมีเงื่อนไขมาตลอด
บิดานางมีหน้ามีตากว่าท่านลุงใหญ่ ในฐานะลูกสาวสายตรงคนเดียวของบิดา นางจึงได้รับความรักความโปรดปรานมากกว่าบรรดาพี่สาวน้องสาวมาตั้งแต่เด็ก หลังจากที่นางแต่งเข้าจวนฉังซิงโหวมาท่านย่าก็ยิ่งให้ความสำคัญกับนาง ยิ่งดูออกมากขึ้นจากท่าทีของท่านย่าในทุกคราที่นางกลับบ้าน
ทว่าสองครานี้ ท่านยาแปลกไปอย่างเห็นได้ชัด
เจียงเชี่ยนแอบมองเอ้อร์ไท่ไท่เซียวซื่อ ใบหน้าเซียวซื่อประดับด้วยรอยยิ้มอันเหมาะสมอย่างพอดิบพอดี มองไม่ออกถึงความระแคะระคายใด
สายตานางจึงกวาดมองทุกคน แล้วตกลงบนร่างเจียงซื่อ
สตรีนางน้อยคนนั้นนั่งอยู่มุมหนึ่งอย่างเงียบงันสวมเสื้อสีเขียวอ่อนไม่เก่าไม่ใหม่ตัวหนึ่ง จอนผมสองข้างทัดด้วยไข่มุกลายดอกไม้ธรรมดาสองดอก ดวงหน้างดงามปกคลุมด้วยความไม่แยแส
แม้ว่าจะเป็นเช่นนี้ นางก็ยังคงโสภาราวกับมีแสงเปล่งประกายออกมา ทำเอาคนที่เห็นทอดถอนใจด้วยความไม่ยุติธรรมของการสรรค์สร้างนี้
เจียงเชี่ยนยิ่งเกิดความสงสัยขึ้นในใจมากกว่าเดิม
จวนนี้มีคุณหนูทั้งหมดหกคน พี่ใหญ่นิสัยอ่อนแอขี้ขลาด น้องสามเป็นลูกสาวของอนุ น้องห้าและน้องหกล้วนเป็นลูกสาวสายรอง คนที่ชอบเล่นงานนางที่สุดก็คือเจียงซื่อ
เจียงซื่อทราบถึงข้อได้เปรียบของใบหน้าตน แม้ว่าจะอยู่ที่บ้าน แต่ทุกครั้งที่ปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนล้วนแต่งหน้าแต่งตัวอย่างประณีต
นางเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อใดกัน
เจียงเชี่ยนพลันนึกขึ้นมาได้ สองวันก่อนตอนที่กลับบ้านการแต่งกายของเจียงซื่อก็ไม่ประณีตมากนัก เพียงแต่ตอนนั้นนางถูกเจียงซื่อกวนโมโหอย่างไร้สาเหตุเดือดดาลไม่น้อย จึงไม่ทันสังเกตุจุดนี้
เจียงเชี่ยนมิใช่คนโง่ แม้จะไร้หลักฐาน แต่มั่นใจได้ว่าท่าทีของเฝิงเหล่าฮูหยินที่เปลี่ยนไปอย่างแปลกประหลาดนี้น่าจะเกี่ยวกับเจียงซื่อ
“เชี่ยนเอ๋อร์ ในเมื่อเป็นภรรยาที่ออกเรือนแล้วก็อย่าได้กลับบ้านบ่อยนัก จะได้ไม่ถูกจวนโหวตำหนิได้” เฝิงเหล่าฮูหยินนวดขมับซ้ายเบาๆ พลางเอ่ยขึ้น
เจียงเชี่ยนพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “หลานทราบแล้วเจ้าค่ะ แต่เมื่อวันก่อนมาเห็นท่านย่าสีหน้าไม่ค่อยดีนัก จึงไม่วางใจ เลยกลับมาเยี่ยม”
เจียงซื่อแอบยกยิ้มมุมปากเงียบๆ เพื่อจะได้ดูกตัญญูเจียงเชี่ยนจึงมิได้เอ่ยถึงจดหมายของนางอย่างที่คาดคิดไว้ แต่เอ่ยให้ตัวเองดูเป็นคนห่วงใยใส่ใจแทน
“เด็กอย่างเจ้านี่ช่างมีน้ำใจเสียจริง ย่าอายุปูนนี้แล้ว จะมีไม่มีสีหน้าอันใดได้อีก ย่าเป็นคนที่ร่างครึ่งหนึ่งฝังดินไปแล้วล่ะ” คำพูดของเจียงเชี่ยนทำให้เฝิงเหล่าฮูหยินจิตใจสงบขึ้นมาก หญิงชราแย้มยิ้มเสียจนริ้วรอยตรงหางตาชัดเจนขึ้น
เจียงเชี่ยนป้องปากหัวเราะออกมา “ท่านย่าพูดผิดแล้วเจ้าค่ะ จากร่างกายท่านกับบุญที่สั่งสมมาต้องมีชีวิตอยู่ได้ถึงร้อยปีแน่”
“นั่นสิ รอให้ชังเกอเอ๋อร์แต่งงานมีลูกก่อน หลานชายท่านโตเป็นหนุ่มแล้วยังรอให้ท่านเลือกภรรยาให้อยู่นะเจ้าคะ” เอ้อร์ไท่ไท่เซียวซื่อเอ่ยรับเข้าคู่
เจียงชังเป็นหลานชายคนโต เกิดเป็นแฝดชายหญิงพร้อมกับเจียงเชี่ยน ยามนี้ยังมิได้แต่งงาน
ไม่เหมือนกับตระกูลชนชั้นสูงที่แต่งงานไว ปัญญาชนที่เลือกสอบขุนนางส่วนใหญ่จะแต่งงานช้า พอพวกเขาสอบติดมีผลงานตำแหน่ง ฐานะทางฝ่ายหญิงก็จะสามารถก้าวกระโดดขึ้นมาอย่างมีคุณภาพ
บัณฑิตแห่งต้าโจว เพื่อสอบให้ติดบัณฑิตขั้นสูงฝืนทนถึงอายุสามสิบค่อยแต่งงานมีอยู่ถมเถไป ไม่ต้องพูดถึงเจียงชังที่อายุยังไม่ถึงยี่สิบปีเลย
เฝิงเหล่าฮูหยินไม่ร้อนใจแทนเจียงชังที่ยังไม่แต่งงานจนถึงตอนนี้อย่างเห็นได้ชัด นางได้ยินดังนั้นจึงหัวเราะออกมา
พอนางหัวเราะ ทันใดนั้นตาซ้ายก็พลันเจ็บเสียดขึ้น คล้ายมีเข็มทิ่มตำเข้ามาอย่างรุนแรง
เฝิงเหล่าฮูหยินรีบหลับตาลง สีหน้าซีดเผือดลงทันใด
บรรยากาศกลมเกลียวภายในห้องพลันชะงักค้าง
เอ้อร์ไท่ไท่เซียวซื่อกับเจียงเชี่ยนสบตากันแวบหนึ่ง พวกนางต่างฉงนสงสัย
หลังจากนับลมหายใจให้จิตใจสงบลงแล้ว เฝิงเหล่าฮูหยินก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ
“เหล่าฮูหยิน...”
เฝิงเหล่าฮูหยินยกมือขึ้น ขัดคำพูดของเซียวซื่อ เอ่ยเสียงเรียบว่า “ข้าเหนื่อยแล้ว พวกเจ้าแยกย้ายกันไปเถิด”
“ท่านย่า...” บรรยากาศพลันเปลี่ยนไปทำให้เจียงเชี่ยนไม่สบอารมณ์
เฝิงเหล่าฮูหยินมองเจียงเชี่ยนอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง ข่มอารมณ์ซับซ้อนเอาไว้ “ในเมื่อกลับมาแล้ว ก็กินข้าวเป็นเพื่อนแม่เจ้าก่อนค่อยกลับเถิด”
เซียวซื่อได้ยินประโยคนี้หน้าก็ร้อนขึ้นมา
นางไหนเลยจะฟังไม่ออก เฝิงเหล่าฮูหยินรำคาญเรื่องที่นางมาสืบข่าวที่เรือนฉือซิน
เจียงเชี่ยนกลับไม่รู้ถึงความซับซ้อนนี้ เห็นเฝิงเหล่าฮูหยินเป็นเช่นนี้ จึงจำต้องออกไปพร้อมกับคนอื่นๆ
เจียงเชี่ยนมองแผ่นหลังเจียงซื่อจากไปอย่างเคร่งขรึม มุมปากก็กระตุก คิดจะเรียกไว้เพื่อพูดคุยสองสามคำ แต่เซียวซื่อกลับกระแอมขึ้น
เจียงเชี่ยนมองไปยังเซียวซื่อ
“ไปเรือนหยาซินกันเถิด”
สองแม่ลูกกลับมายังเรือนหยาซินก็ไล่คนรับใช้ออกไป เจียงเชี่ยนถามขึ้นอย่างอดรนทนไม่ไหว “ในจวนเกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่ ข้ารู้สึกว่าท่าทีของท่านย่าแปลกไป”
เซียวซื่อระงับความกระอักกระอ่วนแล้วเล่าสถานการ์ให้เจียงเชี่ยนฟัง
“ท่านแม่ช่างใจร้อนเกินไปแล้ว จากนิสัยเผด็จการของท่านย่านนั้น ไหนเลยจะยอมให้มีคนมาสืบเรื่องเรือนฉือซินได้ หากท่านแม่อดทนต่ออีกสองสามวันค่อยลงมือ เจียงซื่อก็ไม่ไปยุ่งกับท่านย่าแล้ว เช่นนั้นนางที่เป็นผู้น้อยกับท่านแข็งข้อใส่กันเช่นนี้ ท่านย่าก็ทนไม่ได้แน่”
“เดิมทีตอนนั้นข้าคิดจะสั่งสอนให้ภายหน้าเด็กคนนั้นสงบเสงี่ยมเสียหน่อย ใครจะไปคิดว่านางจะพาลไม่สนหน้าตาเช่นนี้!” เซียวซื่อคิดไปถึงว่าจะถูกผู้น้อยทำให้หมดอาลัยตายอยาก ในใจก็เดือดดาลขึ้นมา
“แต่ว่า...” คิ้วงามของเจียงเชี่ยนเลิกขึ้น
“อันใดหรือเจียงเชี่ยน”
“ท่าทีของท่านย่ามิได้แปลกไปตั้งแต่ที่ท่านส่งคนไปสืบเรื่องเรือนฉือซิน” เจียงเชี่ยนมิใช่คนสะเพร่าอย่างเห็นได้ชัด นางขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน
ครู่ต่อมา คิ้วที่ขมวดก็คลายลง นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจว่า “เป็นฝันนั้น วันนั้นจู่ๆ เจียงซื่อก็เอ่ยถึงเรื่องฝันขึ้นมา ท่าทางของท่านย่าจึงได้แปลกไป!”
“ที่เจียงซื่อฝันว่าไก่ฟ้าสองตัวมาควักดวงตานางไปน่ะหรือ” เซียวซื่อไม่หัวทึบในด้านนี้เลยแม้แต่น้อย พอครุ่นคิดสีหน้าก็พลันเปลี่ยนไป “ข้ารู้แล้ว ท่านย่าเจ้าต้องคิดเชื่อมโยงไก่ฟ้านั่นกับเจ้าแน่!”
เจียงเชี่ยนแปลกใจอยู่เล็กน้อย “มันเกี่ยวอันใดกับข้ากัน”
แววตาเซียวซื่อพลันเป็นประกายดุดัน “เจียงซื่อถามท่านย่าเจ้าว่าได้ฝันร้ายหรือไม่มิใช่หรือ ไม่แน่ว่าที่นางฝันนั่นอาจจะเป็นเรื่องโกหกก็ได้ ท่านย่าเจ้าฝันจึงเป็นเรื่องจริง แต่เด็กนั่นไม่รู้ว่าเหตุใดจึงไปได้ยินข่าวนี้ได้! เชี่ยนเอ๋อร์เจ้าคิดดูสิ ในบรรดาคุณหนูจวนเจ้าอยู่ลำดับที่สอง ซ้ำยังปีไก่...”
“ท่านย่าเชื่อเรื่องเหล่านี้ด้วยหรือ” เจียงเชี่ยนสีหน้าดูไม่ได้ขึ้นมา
เจียงซื่อสายตาเฉียบคม ท่าทีที่มีต่อพี่น้องในจวนเรียบเฉย แต่สนิทสนมกับนางเพียงคนเดียว เหตุใดในพริบตาจึงกลายเป็นเช่นนี้ได้
ส่วนท่านย่า รักใคร่เอ็นดูนางมาหลายปีเพียงนี้ จะเกลียดนางเพราะฝันประหลาดนั่นได้จริงๆ หรือ
“เชี่ยนเอ๋อร์เจ้ายังเด็ก รอเจ้าอายุเท่าแม่ก็จะเข้าใจเอง คนผู้นี้น่ะ ยิ่งแก่ยิ่งเสียดายชีวิต ดังนั้นจึงยิ่งเชื่อเรื่องพวกนี้”
เจียงเชี่ยนพยักหน้าช้าๆ สีหน้าพลันปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็ง พึมพำว่า “เดิมทีข้ายังใจอ่อนอยู่บ้าง...”
“เชี่ยนเอ๋อร์ เจ้าพูดอันใดรึ”
เจียงเชี่ยนได้สติขึ้นมา “เปล่าเจ้าค่ะ”
ในขณะนั้นเองเสียงฝีเท้ารีบร้อนก็ดังมาจากด้านนอก ตามด้วยเสียงของสาวใช้ดังขึ้น “ฮูหยิน เรือนฉือซินเกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ”
เซียวซื่อรีบเรียกสาวใช้เข้ามา “เกิดเรื่องอันใดรึ”
“ตาข้างหนึ่งของเหล่าฮูหยินจู่ๆ ก็มองไม่เห็นแล้วเจ้าค่ะ!”
“ว่าอย่างไรนะ” เซียวซื่อถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างอดมิได้ นึกไปถึงการคาดเดาของพวกนางสองแม่ลูกเมื่อครู่ สีหน้าก็ซีดเผือดมองไปยังเจียงเชี่ยน


## บทที่ 36 วางแผน

ตอนที่ 36 วางแผน
สีหน้าของเจียงเชี่ยนดูแย่เช่นเดียวกัน สติหลุดและยืนอยู่กับที่ไปชั่วขณะ
“เชี่ยนเอ๋อร์...” เซียวชื่อกังวลใจไม่น้อย
เหล่าฮูหยินยังคงโมโหนางอยู่ และเมื่อปวดตาก็ยิ่งเกิดอารมณ์ฉุนเฉียวมากขึ้น ทุกวันนี้ นางใช้ชีวิตอย่างทุกข์ทรมานก็ช่าง หากเหล่าฮูหยินมีปมในใจต่อเชี่ยนเอ๋อร์อีก คงไม่สู้ดีแน่
ลูกสาวที่แต่งออกและมีตระกูลของฝ่ายชายคอยหนุนหลังจะสร้างความมั่นใจให้กับตนเองได้อย่างมาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเชี่ยนเอ๋อร์ที่แต่งออกอย่างสมเกียรติ
ซึ่งในขณะนี้ เจียงเชี่ยนสงบสติอารมณ์ได้แล้ว จึงพูดกับสาวใช้อย่างเคร่งขรึม “เจ้าออกไปก่อน!”
สาวใช้ถอยออกไปด้วยความหวาดกลัว เจียงเชี่ยนหายใจเข้าลึกๆ และจับมือของเซียวชื่อไว้ “ท่านแม่อย่าได้ตกใจไปเลย เราควรคิดหาวิธีรับมือก่อนไปที่เรือนฉือซินนะเจ้าคะ”
“ถูกต้อง เราต้องคิดหาวิธีให้ได้ก่อน” เซียวชื่อไม่ใช่คนที่เก็บซ่อนอารมณ์ไว้ไม่อยู่ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าลูกสาว ไม่ได้เก็บซ่อนอารมณ์นี้ไว้ จึงทำให้ดูเหมือนร้อนรน และทันใดนั้นก็ผุดวิธีหนึ่งขึ้นมา “ในเมื่อมีคนอาศัยฝันแผงฤทธิ์ เช่นนั้น หนามยอกต้องเอาหนามบ่ง!”
“ท่ามแม่จะทำเช่นไรหรือเจ้าคะ”
เซียวชื่อดึงเจียงเชี่ยนเข้ามาใกล้และกระซิบข้างหูสองสามประโยค
เจียงเชี่ยนสงสัย “จะได้ผลหรือเจ้าคะ”
เซียวชื่อยิ้มเยาะ “ทำไมจะไม่ได้เล่า ในเมื่อท่านย่าเจ้าเชื่อเรื่องพวกนี้ พวกเราก็พายเรือตามน้ำ ก็แค่ไก่ฟ้าสองตัว ในจวนปั๋วรุ่นเด็กที่อยู่ในลำดับสอง ไม่ได้มีเพียงเจ้าคนเดียวสักหน่อย!”
เจียงจั้นที่เป็นพี่ชายแท้ๆ ของเจียงซื่อ ก็อยู่ในอันดับสองเช่นกัน
“แต่ว่าเจียงจั้นไม่ได้เกิดปีไก่...”
“ใครกล่าวว่าไก่ฟ้าก็คือปีเกิดเล่า แค่หาเหตุผลมาให้ได้ก็พอแล้ว สิ่งสำคัญอยู่ที่ว่าเซียนกูที่เชื้อเชิญมานั้น จะสามารถทำให้ท่านย่าเจ้าเชื่อใจได้หรือไม่” เมื่อผุดความคิดนี้ขึ้น หว่างคิ้วของเซียวชื่อปรากฎความภาคภูมิใจทดแทนความร้อนใจก่อนหน้านี้ “เจ้าวางใจเถิด ข้ารู้จักเซียนกูที่มีชื่อเสียงอยู่ท่านหนึ่ง ท่านย่ากับนางเคยรู้จักกันมาก่อน ข้าเชิญนางออกหน้า เรื่องนี้ต้องทำสำเร็จอย่างแน่นอน”
“ลำบากท่านแล้ว” หลังจากฟังเซียวชื่อพูดจบ สีหน้าที่ตึงเครียดของเจียงเชี่ยนก็ผ่อนคลายลง
“พูดอะไรออกมา เจ้าคลานออกมาจากท้องข้า จะไม่ให้ข้าเป็นห่วงเจ้า แล้วจะให้เป็นห่วงใคร” เซียวชื่อกุมมือเจียงเชี่ยนด้วยความรักและสงสาร
มุมปากของเจียงเชี่ยนขยับ คล้ายกับนึกบางอย่างออก จึงชักมือออกทันทีแล้วคล้องแขนเซียวชื่อและเอ่ยว่า “ท่านแม่ พวกเรารีบไปกันเถิด”
ข่าวคราวที่เฝิงเหล่าฮูหยินตาบาดข้างนึงราวกับเสียงฟ้าร้องดังสนั่นถล่มเข้าใส่จวนปั๋วตงเผิง เจ้านายของทุกเรือนเมื่อทราบข่าวก็รีบทยอยกันมา
ขณะที่เจียงซื่อมาถึงเรือนฉือซินก็ได้มีผู้คนมากันมากแล้ว นางจึงเดินเข้าไปรวมกับพี่สาวและน้องสาวหลายคนเพื่อรอสังเกตุการณ์
อาสะใภ้รองและเจียงเชี่ยนยังเดินทางมาไม่ถึง
เมื่อพบว่าเป็นเช่นนี้ เจียงซื่อจึงยิ้มเยาะที่มุมปาก
นางย่อมไม่คิดว่าเจียงเชี่ยนผู้ที่หลอกให้นางคิดว่าทั้งสองเป็นพี่น้องที่สนิทสนมกันจะเป็นคนโง่เขลา
การพูดคุยของสองแม่ลูกคู่นี้ ต้องคาดเดาอะไรบางอย่างไว้แล้วแน่นอน และที่มาช้าก็น่าจะเพราะหารือวิธีรับมือกันอยู่เป็นแน่
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ มุกปากเจียงซื่อจึงโค้งลึกขึ้น
นางไม่กลัวว่าพวกนางจะไม่ลงมือ แต่กลัวว่าพวกนางจะนิ่งเฉย หาโอกาสที่กระหน่ำซ้ำเติมคนเลวที่ตกที่นั่งลำบากไม่ได้
แต่ขณะที่เจียงซื่อครุ่นคิดอยู่นั้น จู่ๆ รับรู้ถึงสายตาที่มองมาทางนาง และเมื่อเงยหน้ามองไป ก็มองเห็นคุณหนูสามเจียงเชี่ยวกลอกตาใส่นาง
เจียงเชี่ยวงดงามสมชื่อ และในฐานะของคนดู ท่าทางกลอกตานั่น ทั้งทะเล้นและดูน่ารักนัก
เจียงซื่อยิ้ม
แต่เจียงเชี่ยวกลับตกตะลึง พูดเสียงทุ้มต่ำอย่างดุดันว่า “ท่านย่าไม่สบาย เจ้ายังยิ้มออกอีกรึ!”
“ข้ารู้สึกว่าวันนี้พี่สามสวยเป็นพิเศษ จึงกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่” เจียงซื่อพูดอย่างไม่ละอาย
เจียงเชี่ยวใบหน้าแดงก่ำ พร้อมกับพูดโพล่งขึ้น “เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร ประเดี๋ยวท่านย่าเห็นเจ้ายิ้มเช่นนี้ ได้เป็นเรื่องแน่!”
เจียงซื่อเผยใบหน้าที่เข้าใจในทันที “ที่แท้พี่สามเป็นห่วงข้านี่เอง”
“อย่าคิดเข้าข้างตัวเองหน่อยเลย!” เจียงเชี่ยวกลอกตาใส่อีกครั้ง หันหน้ากลับโดยไม่สนใจเจียงซื่ออีกต่อไป
ซึ่งขณะนี้ เซียวชื่อรีบพาเจียงเชี่ยนเข้ามา
ทันทีที่เฝิงเหล่าฮูหยินมองเห็นใบหน้าของเซียวซื่อก็ได้ปาถ้วยน้ำชาเข้าใส่ “ทำไมไม่รอให้ข้าตายไปก่อนแล้วค่อยมา!”
เซียวชื่อเป็นผู้ดูแลกิจการในบ้านมาโดยตลอด แต่ในยามที่เหล่าฮูหยินเกิดเรื่องกลับมาช้า จึงทำให้ดูไม่ดี
แววตาของซานไท่ไท่กัวซื่อเผยอาการมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่นขึ้น
นางที่เป็นลูกสะใภ้บ้านเล็กจึงไม่คิดที่จะเป็นปฏิปักษ์กับเซียวซื่อ แต่ทุกวันนี้เซียวชื่อแข็งกร้าวเกินไป คำพูดที่ไม่เหมาะสมก็จะจำแค้นฝังใจ เรื่องค่าใช้จ่ายภายในจวนของทุกคนล้วนทำให้นางไม่ชอบใจไปเสียหมด
กัวซื่อเป็นคนที่อยู่เป็น รู้ว่าทะเลาะจนถึงเรือนของเหล่าฮูหยินนั้นไม่ได้เป็นผลดี จึงทำได้เพียงกล้ำกลืนความทุกข์ระทมไว้เอง
กล้ำกลืนความทุกข์ระทมมานาน แม้แต่พระโพธิสัตว์ล้วนต้องเปลี่ยนพระอรหันต์สาวก แต่กัวซื่อกลับไม่สามารถหลุดพ้นได้
เจียงซื่อนำตัวเข้ามาขวางหน้าเซียวซื่อโดยปล่อยให้ถ้วยน้ำชาพุ่งเข้าใส่ตัวเอง
“เชี่ยนเอ๋อร์ เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม!” เซียวชื่อเจ็บปวดใจอย่างมาก
เจียงเชี่ยนส่ายศีรษะ รีบเดินมายังด้านหน้าของเฝิงเหล่าฮูหยิน และพูดด้วยเสียงนุ่มนวลว่า “ท่านย่า ข้าเองที่ดึงท่านแม่ไปพูดคุยอยู่ที่สวนนั่น ทำให้สาวใช้ตามหาไม่เจอ หลานสาวผิดเองทั้งหมด ท่านอย่าได้โมโหไปเลยนะเจ้าคะ ร่างกายอาจทรุดลงได้”
“เจ้ายังไม่กลับไปอีกหรือ” ขณะที่เฝิงเหล่าฮูหยินเอ่ยออกมา สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ใบหน้าของเจียงเชี่ยนทันที
เจียงเชี่ยนกลับรู้สึกว่าสายตาเหล่านี้ราวกับมีดอันแหลมคมที่ไร้รูปร่างบาดไปที่ใบหน้าของนางอย่างเจ็บปวด
นางไม่เคยประสบกับเหตุการณ์ที่น่าอับอายในจวนปั๋วเช่นนี้มาก่อน
แต่ขณะนี้ เจียงเชี่ยนกลับยิ่งยินดีในใจ โชคดีที่นางได้พูดคุยกับท่านแม่เรื่องปมของท่านย่ามาก่อนมิเช่นนั้น ความน่าอับอายครั้งนี้ นางคงสับสนและรับมันไว้อย่างไร้มูลเหตุ
ซึ่งบัดนี้เจียงซื่อกลับไม่ใส่ใจมันแล้ว
ขอเพียงแค่ผลักเรื่องนี้ให้กับเจียงจั้นอย่างที่ท่านแม่กล่าวไว้ ตอนนี้ ท่าทีของท่านย่ายิ่งดูแย่เท่าไหร่ วันข้างหน้าก็จะยิ่งละอายใจมากขึ้นเท่านั้น และจะยิ่งชดเชยเพิ่มมากขึ้นด้วย
ขอเพียงแค่สามารถหัวเราะในตอนจบ ตอนนี้น้อยเนื้อต่ำใจไปบ้างจะเป็นอะไรไป
“หลานสาวเป็นห่วงท่านย่า” ใบหน้าของเจียงเชี่ยนเผยความน้อยเนื้อต่ำใจออกมาได้อย่างพอเหมาะ
“เจ้าไม่ใช่หมอ อยู่ที่นี่ก็เปล่าประโยชน์ รีบกลับไปเถิด” ดวงตาข้างหนึ่งของเฝิงเหล่าฮูหยินบอดสนิท อารมณ์ฉุนเฉียวนั้นราวกับม้าพยศ แต่กดความรู้สึกเอาไว้ โดยเลี่ยงที่จะพูดคำว่า ‘ไสหัว’ กับเจียงเชี่ยน
“ท่านย่าจะให้หลานวางใจและกลับไปได้อย่างไร ให้หลานอยู่ที่นี่เถิดเจ้าค่ะ อย่างน้อยก็รอฟังผลวินิจฉัยจากหมอก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที”
“หมอมาแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้อาฝูวิ่งร้องตะโกนเข้ามา
“พวกเจ้าออกไปก่อน!” เฝิงเหล่าฮูหยินไม่อาจพูดกับเจียงเชี่ยนด้วยความโกรธ จึงบอกให้ทุกคนออกไป
ภายในห้องของเรือนฉือซินเต็มไปด้วยผู้คน
ถึงแม้เหล่าฮูหยินจะเอ่ยปากไล่ แต่ทุกคนกลับไม่ยอมจากไป
ต้นเซียงชุนขนาดใหญ่ตรงกลางลานบ้านยากที่จะบังแดดและบังลมให้กับผู้คนจำนวนมาก ลมพัดโชยกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยเข้าไปในจมูกของเจียงซื่อ ทำให้รู้สึกถึงกลิ่นแรงเป็นพิเศษ
เพียงชั่วครู่ คล้ายดั่งความรู้สึกในช่วงกลางฤดูร้อน
ทุกคนรออย่างร้อนใจท่ามกลางนาฬิกาทรายที่ล่วงเลยเกินกว่าครึ่งชั่วยาม ปลายจมูกของทุกคนสัมผัสได้ถึงหยดเหงื่อที่ไหลหยดออกมา
เจียงเชี่ยนและเซียวชื่อแอบส่งสายตากันไปมา
ในที่สุดหมอที่เชื้อเชิญมาและมีอาฝูคอยติดตามก็เดินถือกล่องยาออกมา เซียวชื่อรีบเปิดปากชิ่งพูดก่อนว่า “ท่านหมอ เหล่าฮูหยินเป็นอย่างไรบ้าง”
หมอส่ายศีรษะ “ดวงตาของเหล่าฮูหยินยังหาสาเหตุที่แน่ชัดไม่ได้ บางทีอาจเป็นเพราะความร้อนจากภายใน ประเดี๋ยวข้าจะออกใบสั่งยาดับพิษร้อนให้ หากกินสองวันแล้วอาการยังไม่ดีขึ้น ท่านก็เชิญหมอที่มีชื่อเสียงท่านอื่นเถิด”
พอหมอเดินจากไป เซียวชื่อแสดงท่าทีที่ต้องการเชื้อเชิญหมอยอดฝีมือมารักษาดวงตาของเหล่าฮูหยินให้หายเป็นปกติในทันที
เจียงซื่อมองดูผู้คนในจวนที่วุ่นวายด้วยสายตาอันเย็นชา แต่ในใจได้คิดแผนการไว้แล้ว


## บทที่ 37 ตรอกซอย

ตอนที่ 37 ตรอกซอย
ถึงแม้ตรอกหมากูตงเฉิงจะเป็นสถานที่อันวุ่นวาย แต่กลับเป็นที่ตั้งของสามลัทธิเก้ากระแสที่ผู้คนเคารพนับถือ
ณ ที่แห่งนั้น มีเซียนกูผู้มีชื่อเสียงอันโด่งดังอยู่ท่านหนึ่ง เล่าขานกันว่าสามารถสื่อสารกับภูตผี ซึ่งถึงขั้นตระกูลร่ำรวยเชื้อเชิญให้ไปทำพิธีอย่างลับๆ หลังจากประสบกับปัญหาที่ยากจะรับมือ
ชายหนุ่มรูปหล่อผู้หนึ่งมองสำรวจบริเวณโดยรอบ
อาคารที่เก่าโทรม มุมผนังเต็มไปด้วยกองขยะ บนพื้นมีน้ำสกปรกไหลผ่าน รวมถึงมีเสียงเด็กน้อยหัวเราะและร้องไหโวยวายดังเข้ามาเป็นระยะๆ ทั้งหมดนี้ทำให้ชายหนุ่มถึงกับรู้สึกประหลาดใจ
ความรู้สึกแปลกใหม่นี้เก็บซ่อนอยู่ในการระวังตัวนั้น
สายตาของผู้คนที่นั่งอยู่ตรงเชิงกำแพงอย่างหมดอาลัยตายอยากมองมายังชายหนุ่มผู้ดูอิสระ ทำให้เขารู้สึกต้องระวังตัวขึ้นมา
นี่เป็นสถานที่ที่เขาไม่เคยมา ถึงขั้นเป็นทิวทัศน์ที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อน
แต่ขณะที่เดินมาถึงทางแยก ชายหนุ่มก็หยุดเดิน แววตาเผยความสับสนออกมา
ชายหนุ่มหยุดเดิน แล้วเดินเข้าไปถามทางกับหญิงวัยกลางคนที่ถือถังซักผ้าเดินสวนมาว่า “ท่านป้า ตรอกหมากูไปทางไหนหรือ”
หญิงวัยกลางคนเหลือบมองชายหนุ่มชั่วครู่ มองเห็นถึงใบหน้าที่สะอาดสะอ้านและสวมเสื้อผ้าที่ดูธรรมดาของชายหนุ่ม แววตาก็ลุ่มลึกขึ้นมาในทันที แล้วเชิดปากเอ่ยว่า “ทางนั้น”
ชายหนุ่มกล่าวขอบคุณ แล้วเดินไปทางที่หญิงวัยกลางคนบอก
หญิงวัยกลางคนกำถังซักผ้าในมือไว้แน่น มองไปยังแผ่นหลังของชายหนุ่มเหมือนมีอะไรบางอย่างที่อยากจะพูดแต่พูดไม่ออก สุดท้ายก็ส่ายศีรษะ แล้วรีบเดินกลับบ้านของนาง
ชายหนุ่มยิ่งเดินออกไปเพียงสิบกว่าจั้ง ก็มีชายหนุ่มอายุราวยี่สิบต้นๆ ผู้หนึ่งถุยหญ้าที่คาบอยู่ในปากลงพื้น ขวางหน้าของชายหนุ่มนั้นไว้ แล้วยิ้มเยาะว่า “น้องชายจะไปไหนรึ อยู่เล่นเป็นเพื่อนพี่ก่อนไหม”
ชายหนุ่มขมวดคิ้วทันที
คุณหนูกำชับว่าหากมายังสถานที่แบบนี้ต้องแต่งตัวเป็นผู้ชาย มิเช่นนั้น จะเดือนร้อนเอาได้ หรือว่าคนผู้นี้ตาบอด จะให้นางที่เป็น ‘หนุ่มน้อย’ อยู่เล่นอะไรเป็นเพื่อนเขาหรือ
จริงๆ แล้วคือชายหนุ่มผู้นี้คืออาหมานที่ปลอมตัวเป็นผู้ชาย
อาหมานรูปร่างสูงใหญ่ อายุราวสิบกว่าปี ซึ่งแทบจะดูไม่ออกว่าปลอมตัวเป็นผู้ชาย
อืม คุณหนูยังกำชับด้วยว่าหากปลอมตัวเป็นผู้ชายแล้วยังมีคนมาหาเรื่องอีก ก็ให้ใช้เงินแก้ปัญหา
อาหมานจดจำคำกำชับของคุณหนูได้อย่างขึ้นใจ หยิบเงินเหรียญหลายเหรียญจากเหอเปายัดใส่มือของชายหนุ่มผู้นั้น
ชายหนุ่มผู้นั้นตกตะลึง ชูเงินหนึ่งเหรียญขึ้นมาเป่า และพูดด้วยรอยยิ้ม “ไอ้น้องถือว่าอยู่เป็นดีหนิ แต่พี่ชายเยี่ยงข้าไม่ได้ต้องการเงินจากเจ้า”
ถ้าเป็นเช่นนี้ จำนวนเงินคงยังไม่พอ!
อาหมานหยิบเงินเหรียญหนึ่งพวงวางใส่มือของชายหนุ่มเพิ่ม ในใจกลับรู้สึกเสียดาย
เสียดายที่คุณหนูกำชับนักหนาว่าหากเลี่ยงปัญหาได้ก็ให้เลี่ยง มิเช่นนั้น ไอ้ไก่อ่อนตรงหน้า อาศัยเพียงมือข้างเดียวก็โยนเขาติดกำแพงได้แล้ว
ชายหนุ่มคาดไม่ถึงว่าชายหนุ่มที่สวมชุดธรรมดาผู้นี้จะมีเงินจำนวนมากเช่นนี้
อย่ามองว่าเงินที่อาหมานให้ไปเป็นเพียงเงินเหรียญ เพราะสถานที่แห่งนี้เป็นชุมชนคนยากจน คนส่วนใหญ่อดมื้อกินมื้อ เงินเหรียญเหล่านี้เพียงพอสำหรับซื้อซาลาเปาไส้หมูอิ่มท้องได้หลายวัน
สายตาของชายหนุ่มจดจ้องไปยังเหอเปาที่แขวนอยู่ตรงเอวของอาหมาน แล้วยื่นมือไปกระชากออกมาอย่างไร้ความปรานี
อาหมานกำหมัด ระงับความโกรธแล้วเอ่ย “เงินทั้งหมดก็ให้เจ้าไปแล้ว ข้าไปได้แล้วใช่ไหม”
หนุ่มหัวเราะขึ้นมา “ไอ้น้อง ไม่รีบ ข้าไม่ได้ทำเพื่อต้องการเงินจริงๆ”
เพียงแต่ก็อยากได้เงินด้วยก็เท่านั้นเอง
“แล้วเจ้าต้องการอะไร” อาหมานใช้หางตากวาดมองชายหนุ่มผู้ว่างงานหลายคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลจ้องมองมาด้วยสายตาโหดร้าย แล้วเอ่ยถามขึ้น
“ก็น้องไง พอข้าเห็นหน้าเจ้าก็รู้สึกชอบขึ้นมา” ชายหนุ่มเห็นอาหมานยอมอ่อนข้อให้จึงยิ่งกำเริบเสิบสาน
อาหมานมองชายหนุ่มด้วยสายตาเย็นชา และชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว
“หมายความว่าอะไร”
“นายข้ากล่าวไว้ว่าไม่ควรทำผิดซ้ำซากถึงสามหน” อาหมานที่ใบหน้าไร้ความรู้สึกก้าวเท้าเข้าใกล้เขาหนึ่งก้าว
ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างทิ่มแทงเข้ามายังร่างกายของตน
แต่ความรู้สึกนั้นช่างแปลกนัก เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงเลือดเนื้อที่ถูกสิ่งของนั่นขวางกั้น แต่กลับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอะไร
ชายหนุ่มก้มศีรษะลง มองเห็นปิ่นทองปักอยู่ตรงท้องน้อยของเขา ปิ่นทองเกินครึ่งท่อนปรากฏอยู่ด้านนอก คล้ายกับได้กลิ่นหอมจากดอกอวี้หลันบนปิ่นปักผมที่เสมือนจริง
ขณะนี้ ในสมองของชายหนุ่มก็ผุดความคิดขึ้นมา หากเขาวิ่งหนีในตอนนี้ ปิ่นทองเล่มนี้ก็จะกลายเป็นของเขาใช่หรือไม่
แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ขาของชายหนุ่มกลับติดแน่นอยู่กับพื้น ขยับไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว
“ไม่เจ็บล่ะสิ” อาหมานพูดด้วยน้ำเสียงอันดุดัน ดังก้องเข้าไปในหูของชายหนุ่ม โดยไม่สามารถอธิบายความผิดแปลกนั้นออกมาได้
ในสมองของชายหนุ่มเกิดเสียงหึ่งขึ้น เหงื่อชุ่มไปทั่วแผ่นหลัง
ไม่เจ็บ เขาไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดนั้นจริงๆ
ไม่เจ็บ? เหตุใดจึงไม่รู้สึกเจ็บ!
ปิ่นทองที่ปักคาท้องน้อยครึ่งท่อนไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกหวาดกลัว คนเยี่ยงเขาเดิมทีก็เป็นคนไม่เอาไหนที่อยู่ตามท้องถนนอยู่แล้ว บาดเจ็บแค่นี้ทำอะไรเขาไม่ได้ แต่เมื่อมองเห็นเลือดชัดเจนขนาดนี้ แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรเลย ชายหนุ่มขนลุกขึ้นในใจ
หรือว่าจะเจอผีกลางวันแสกๆ เสียแล้ว
ตรงนี้ห่างจากตรอกหมากูไม่ไกล ตรอกหมากูเป็นที่พักอาศัยของเซียนกูผู้ซึ่งสามารถสื่อสารกับภูตผี ดังนั้น เจอผีบ้างก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรกระมัง
“ไม่เจ็บใช่ไหม” เสียงนิ่งเรียบของอาหมานดังขึ้นมาอีกครั้ง
“ไม่ ไม่เจ็บ” ชายหนุ่มลิ้นพันกัน
“ไม่เจ็บก็ถูกต้องแล้ว ต้องรอถึงคืนนี้จึงจะรู้สึกเจ็บ และเวลานั้นของทุกวันจะยิ่งเจ็บขึ้นเรื่อยๆ” เสียงอาหมานยิ่งอยู่ยิ่งทุ้มต่ำลง ราวกับเชือกไร้รูปร่างรัดคอของชายหนุ่มไว้ ทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ออก
ที่แท้ก็แค่คนขี้ขลาด ไม่รู้ว่าคุณหนูจะเอาคนแบบนี้มาทำอะไร
แววตาอาหมานเต็มไปด้วยความดูแคลน เสียงแหลมดั่งยุง “หากเจ้าไม่อยากเจ็บจนตาย ตอนเที่ยงวันของอีกสามวันให้เอาปิ่นทองนี้ไปยังห้องแยกที่สองบนชั้นสองของโรงน้ำชาอู่ฝู
รอจนอาหมานเลี้ยวเข้าตรอกซอยข้างหน้า ชายหนุ่มถึงรู้สึกว่าตนเพิ่งตื่นจากความฝัน
“อาเฟย เจ้ายืนโง่ทำอะไร” คนที่รวมตัวอยู่ด้วยกันทุกวันเดินเข้ามาหา
“ไม่มีอะไร...” ชายหนุ่มรีบปัดแขนของผู้ที่มาตบไหล่ทิ้ง แล้วรีบวิ่งจากไป
ไม่ว่าหนุ่มแปลกผู้นั้นจะพูดจริงหรือไม่ก็ตาม ห้ามให้ใครเห็นปิ่นทองนี้เป็นอันขาด!
“อาเฟยเจ้าบ้าไปแล้วหรือ” คนที่ถูกผลักออกด่าทอพึมพำ
“พวกเจ้าดู!” หนึ่งในนั้นชี้ไปที่พื้นด้วยน้ำเสียงตกใจ
หลายคนก้มศีรษะมองพื้น มองเห็นคราบเลือดหยดเต็มพื้น สีหน้าเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว
“อาเฟยเกิดเรื่องแล้วกระมัง”
“รู้อยู่แล้วว่าอาเฟยเป็นคนเลือดร้อนต้องเกิดเรื่องขึ้นสักวัน แยกย้าย แยกย้าย”
ผู้คนเดินกลับไปยังเชิงกำแพง ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน
อาหมานเดินเข้าไปในตรอกหมากู แล้วหยุดอยู่ตรงเรือนที่แขวนโคมกระต่ายหยกไว้
ตัวเรือนมีอายุที่ยาวนาน ถึงแม้มองดูแล้วจะยังคงสภาพสมบูรณ์ แต่ประตูไม้กลับมีรอยลึกที่บ่งบอกถึงอายุของมัน
อาหมานตะโกนเรียกที่หน้าประตู ชั่วครู่ก็มีเด็กผู้หญิงเปิดประตูออก
“ข้ามาพบเซียนกู”
เด็กผู้หญิงคุ้นชินกับเรื่องนี้เป็นอย่างดี เปิดประตูแล้วเอ่ยว่า “เข้ามาเถิด”
อาหมานเดินตามเด็กผู้หญิงเข้ามาในห้อง
ควันธูปหอมฟุ้งกระจายทั่วห้อง หญิงวัยกลางคนที่มวยผมนั่งขัดสมาธิอยู่ โดยดวงตาทั้งสองข้างปิดลงเล็กน้อย คล้ายกับผู้มีชีวิตอมตะก็ไม่ปาน
เมื่อได้ยินถึงเสียงเคลื่อนไหว หญิงสาวลืมตาขึ้น “มีเรื่องอะไรให้ช่วยหรือ”
“ท่านคือหลิวเซียนกูใช่หรือไม่” อาหมานเดินมายังด้านหน้าของหญิงสาว แล้วเอ่ยถามด้วยเสียงนิ่งเรียบ


## บทที่ 38 เงื่อนไข

ตอนที่ 38 เงื่อนไข
หลิวเซียนกูพยักหน้าอย่างสำรวม
“เจ้านายของข้าอยากให้ท่านช่วย นี่คือสินน้ำใจค่าน้ำชาเล็กน้อยที่จะมอบให้ท่าน” อาหมานหยิบตั๋วเงินออกมาใบหนึ่งแล้ววางไว้ตรงหน้าหลิวเซียนกู
หลิวเซียนกูเหลือบมองไปอย่างรวดเร็ว พบว่าตัวเลขบนตั๋วเงินที่ระบุไว้ทำให้นางรู้สึกพึงพอใจมากทีเดียว
ที่กล่าวว่าค่าน้ำชานั้นเป็นเพียงการกล่าวอย่างอ้อมค้อม แม้แต่มัดจำยังมากถึงห้าสิบตำลึง เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสรรพแล้วคาดว่าคงจะได้ค่าตอบแทนมากพอควร
หลิวเซียนกูมีชื่อเสียงโด่งดังมากก็จริงอยู่ แต่นางไม่ได้มีโอกาสรับใช้งานให้แก่ตระกูลผู้มั่งคั่งเท่าไหร่นัก โดยมากจะเป็นการช่วยชาวบ้านทั่วไปขับไล่ความชั่วร้ายเพื่อเพิ่มชื่อเสียงให้แก่ตน
“ไม่ทราบว่านายของแม่นางพบเจอปัญหาใดหรือ” เมื่อรู้ว่าผู้ที่เดินทางมานี้ไม่ธรรมดา หลิวเซียนกูจึงได้ใช้ถ้อยคำค่อนข้างเป็นกันเอง
อาหมานมองไปทางหลิวเซียนกูด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะพลั้งเอ่ยขึ้นว่า “เซียนกูมองออกหรือ”
นางได้ฝึกศิลปะการต่อสู้มาแต่เยาว์วัยจึงทำให้รูปร่างสูงใหญ่กว่าสตรีทั่วไป ประกอบกับชุดบุรุษที่สวมใส่อยู่นั้น แม้แต่คุณหนูยังกล่าวว่ามองไม่ออก ทว่าเซียนกูผู้นี้กลับมองออกได้โดยง่าย
อาหมานได้นึกอยู่ในใจว่า ‘มองดูแล้วคนผู้นี้มีความสามารถมากทีเดียว ไม่น่าเล่าคุณหนูจึงได้ให้นางมาเชิญตัวไป’
การที่หลิวเซียนกูประกอบอาชีพนี้ได้ แน่นอนว่านางต้องมีความสามารถด้านการสังเกตอยู่ไม่น้อย นางสังเกตเห็นได้เห็นท่าทางของอาหมาน จึงได้เข้าใจในความคิดอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเผยยิ้มอันยากจะคาดเดาออกมา
แน่นอนว่าเป็นเพราะนางสังเกตเห็นที่ติ่งหูของแม่นางผู้นี้เจาะรู
“นายของข้าไม่ได้บอก นางรอท่านเดินทางไปหารืออยู่ที่โรงน้ำชาเทียนเซียง”
หลิวเซียนกูนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบตกลง
ตามปกติแล้วต่อหน้าชาวบ้านธรรมดาทั่วไป นางคือผู้ลึกลับและสูงส่ง แต่หากเป็นพวกตระกูลมั่งคั่งนางก็ไม่กล้าจะวางท่ามากนัก
ยิ่งเป็นตระกูลสูงส่งเท่าไรก็จะได้พบเจอกับผู้มีความสามารถมากขึ้น นางเป็นเพียงหนึ่งในตัวเลือกของพวกเขาเท่านั้น
เมื่อพบว่าหลิวเซียนกูกำลังจะลุกขึ้นยืน อาหมานก็ได้เอื้อมมือเข้ามารั้งไว้ “เซียนกูไม่ต้องรีบเดินทางไปหรอก คุณหนูจะเดินทางมารอท่านที่โรงน้ำชาในเวลาบ่ายสามโมง”
“ตกลง ข้าจะไปเมื่อถึงเวลานั้น” หลิวเซียนกูจึงรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายคงต้องเป็นชนชั้นสูงแน่
นางรู้จักพฤติกรรมของชนชั้นสูงเหล่านั้นดี เมื่อใดที่พวกเขาพบเข้ากับสิ่งผิดปกติ ก็จะเชิญคนเช่นนางเดินทางไปทำพิธีปัดเป่าให้ และเนื่องจากต้องรักษาหน้าตาจึงไม่ต้องการให้ผู้ใดรับรู้มากนัก
เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว บรรดาชาวบ้านธรรมดาทั่วไปให้ความเคารพนางจากใจจริง แต่น่าเสียดายเหลือเกินที่พวกเขามีข้อบกพร่องอันสำคัญยิ่ง นั่นก็คือไม่มีเงิน!
“เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”
อาหมานเดินทางออกมาจากตรอกหมากู บรรยากาศรอบด้านทำให้นางอดไม่ได้ที่จะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เมื่อเลี้ยวไปถึงอีกซอยหนึ่งก็มีมือข้างหนึ่งยื่นออกมากะทันหัน
“ไอ้ลูกหมา! กล้าดีอย่างไรคิดจะจัดการข้า!”
อาหมานเอี้ยวตัวหลบการซุ่มโจมตีนั้น หลังจากที่นางมองเห็นผู้ที่โจมตีตน ดวงตาก็เบิกกว้างกล่าวว่า “เป็นเจ้า!”
ผู้ที่ซุ่มโจมตีนั้นก็คืออาเฟย ชายหนุ่มที่ไม่นานมานี้ถูกอาหมานใช้ปิ่นทองทำร้ายเข้า
เห็นได้ชัดว่าอาเฟยได้จัดการกับสถานการณ์ที่เพิ่งได้พบไปก่อนหน้านี้ได้เป็นอย่างดี ดวงตาคู่นั้นจับจ้องมายังอาหมานดุจเช่นหมาป่าผู้หิวโหยและดุร้าย
บัดนี้ในมือของเขากำปิ่นทองเอาไว้ ที่ปลายของมันเคลือบไปด้วยสีแดงคล้ำ
มันคือคราบเลือดที่จับตัวของอาเฟยนั่นเอง
“ไอ้กระจอก เมื่อครู่เก่งนักไม่ใช่หรือ! เจ้าใช้สิ่งนี้แทงข้าไม่ใช่หรือไร บัดนี้ข้าจะใช้สิ่งเดียวกันทำลายใบหน้าให้เจ้าเสียโฉม ดูซิว่า อ้าก!”
ในท้ายประโยคของอาเฟยเปลี่ยนเป็นเสียงร้องอย่างโหยหวน
อาหมานดึงหมัดที่ต่อยไปยังช่องท้องของอาเฟยกลับมา หมัดที่ถูกส่งออกไปสองครั้งติดต่อกันนั้นดุจดังสายฝนที่ปะทะลงไปยังท้องน้อยของอาเฟย
จนทำให้อาเฟยเจ็บปวดเสียจนต้องย่อตัวลง
จากนั้นอาหมานก็ยกขาขึ้นเตะอาเฟยจนล้มคว่ำ ก่อนจะกระทืบเขาอยู่สิบกว่าทีจึงได้หยุดลง นางปัดมือไปมาแล้วก้มมองดูอาเฟยซึ่งนอนขดตัวอยู่บนพื้นด้วยสายตาเหยียดหยามพร้อมด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า “ไร้สาระสิ้นดี!”
“เจ้า เจ้า...ข้าฝากไว้ก่อนเถอะ!”
“ข้าไม่รับฝาก!” อาหมานยกขาขึ้นถีบเข้าอย่างจัง
“โอ้ย! พอๆ หยุดได้แล้ว...” อาเฟยถูกเตะจนกลิ้งไปมากองอยู่บนพื้น ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวและร้องขอออกมา
“หากเป็นเช่นนี้ตั้งแต่แรกก็ไม่ต้องเจ็บตัว!” อาหมานมองไปทางอาเฟยด้วยสายตาเหยียดหยาม จากนั้นเดินอ้อมเขาไปราวกับไม่เคยเกิดเรื่องอันใดขึ้นมาก่อน
อาเฟยใช้มือข้างหนึ่งพยายามตะเกียกตะกายไปที่กำแพงแล้วลุกขึ้นยืน ปากของเขาสั่นเทาเล็กน้อย สายตามองไปยังทิศทางที่อาหมานเดินจากไปเมื่อครู่
ในตอนนั้นเขาถูกสถานการณ์อันแปลกประหลาดทำให้เขาตกใจกลัวก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ เขาไม่อยากให้ผู้อื่นรู้ว่าตนได้ปิ่นทองอันนั้นมา
สิ่งนั้นทำจากทองแท้เชียว คนอย่างพวกเขานั้นคงไม่เคยมีโอกาสแม้จะได้สัมผัส!
ในตอนนั้นที่อาเฟยหลบหนีไปก็เป็นเพราะผลประโยชน์ส่วนตัว แต่เขาก็ไม่อาจอดทนกับการใช้ชีวิตเช่นนั้นได้ จึงเกิดเหตุการณ์ลอบทำร้ายครั้งนี้ขึ้น
ช่างน่าเสียดายเหลือเกินที่การลอบทำร้ายครั้งนี้ไม่ประสบผลสำเร็จ ทำให้อาเฟยที่ใช้ชีวิตเป็นอันธพาลตามท้องถนนมาตั้งแต่เด็กรู้สึกเกิดความกลัวขึ้นอย่างสุดซึ้ง
ครั้งนี้เขาจบเห่แน่จริงๆ เจ้าหมอนั่นไม่ได้เพียงต้องการจะข่มขู่ให้เขากลัว
สำหรับผู้คนที่อาศัยอยู่ในตรอกหมากู การที่อาหมานเดินทางมาถึงนั้นเปรียบได้กับการโยนหินลงไปในมหาสมุทร ซึ่งไม่ได้ก่อให้เกิดคลื่นแต่อย่างใด มีเพียงชายหนุ่มนามว่าอาเฟยคนนี้เท่านั้นที่กำลังรอคอยเวลาค่ำคืนซึ่งกำลังมาถึงด้วยความกระสับกระส่าย
เมื่อดวงตะวันเคลื่อนคล้อยไปทางทิศตะวันตก แสงแดดสีทองก็สาดส่องผ่านพรรณไม้ที่งอกงามอยู่ด้านหน้าหอน้ำชาเทียนเซียง ตกกระทบไปยังบนธงสีสันงามตา เพิ่มความรู้สึกผ่อนคลายให้แก่ให้หอน้ำชาแห่งนี้ไม่น้อย
“คุณหนูไม่กลัวหรือเจ้าคะว่าเซียนกูผู้นั้นเมื่อได้รับเงินมัดจำจากเราไปแล้ว นางจะไม่เดินทางมาตามนัดหมาย” อาหมานที่เปลี่ยนกลับเป็นชุดสาวรับใช้มองไปยังแสงแดดที่นอกหน้าต่างแล้วเอ่ยถามขึ้น
เจียงซื่อยิ้มออกมาแล้วกล่าวว่า “นางจะมาอย่างแน่นอน”
“แต่นางไม่ทราบตัวตนที่แท้0ริงของคุณหนูนะเจ้าคะ”
“ด้วยเหตุนี้เอง นางจึงต้องเดินทางมา”
ไม่ว่าหลิวเซียนกูจะมีชื่อเสียงโด่งดังเพียงไร แต่นางก็เป็นเพียงแค่แม่หมอเท่านั้น ซึ่งคนจำพวกนี้ก็คงไม่ต้องการอย่างอื่นนอกจาก ‘เงิน’
ยิ่งนางทำตัวลึกลับเพียงใด อีกฝ่ายก็จะยิ่งรู้สึกว่าสามารถแสวงหาผลประโยชน์ได้มากเท่านั้น
เงินจำนวนห้าสิบตำลึงนั้นเป็นเพียงเหยื่อล่อ ซึ่งปลาใหญ่โดยทั่วไปต้องติดเบ็ดเป็นแน่
“ใกล้ถึงเวลาบ่ายสามแล้ว บ่าวจะออกไปดูให้นะเจ้าคะ” อาหมานไม่อาจนั่งนิ่งนอนใจได้เช่นคุณหนูของนาง ในสายตาของนางนั้นเงินห้าสิบตำลึงไม่ใช่น้อยๆ หากว่าถูกเบี้ยวละก็นางจะต้องกลับไปตามคืนแน่นอน
เจียงซื่อไม่ได้รั้งนางไว้แต่อย่างใด กลับพยักหน้าเบาๆ
อาหมานจึงได้เดินออกไปทางประตูอย่างรวดเร็ว ขณะที่เพิ่งจะเปิดประตูออกไปนั้น นางก็พบว่าหลิวเซียนกูพาลูกศิษย์คนหนึ่งยืนอยู่ที่นอกประตู
“พบกันอีกแล้วนะ” หลิวเซียนกูเผยอยิ้มมองดูอาหมาน
อาหมานแสดงสีหน้าเหมือนว่าคาดเดาเอาไว้แล้ว “นายของข้าให้ข้ามาเปิดประตูแก่เซียนกู”
คุณหนูช่างคาดการณ์ได้แม่นยำเหลือเกิน นางจะทำให้คุณหนูเสียหน้าไม่ได้
เมื่อได้ยินประโยคนี้ของอาหมาน แววตาของหลิวเซียนกูก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย กำชับใช้ลูกศิษย์ผู้นั้นรออยู่ด้านนอก ส่วนตนเดินตามอาหมานเข้าไปด้านใน
“คุณหนูเจ้าคะ เซียนกูเดินทางมาถึงแล้วเจ้าค่ะ”
หญิงสาวนั่งอยู่ตรงหน้าโต๊ะใกล้หน้าต่าง นางหันมาพยักหน้าให้กับหลิวเซียนกูเป็นการทักทาย
ในใจของหลิวเซียนกูเกิดความไม่พึงพอใจขึ้นอย่างยิ่ง
เนื่องจากพบว่าอีกฝ่ายหนึ่งไม่ได้ลุกขึ้นยืน เป็นการแสดงออกว่าไม่เคารพนาง
แต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ นางก็ยิ่งรู้สึกสงสัยว่าสตรีผู้นี้คือใคร จึงไม่กล้าหันหลังเดินจากไป
นางก็เป็นเพียงแค่แม่หมอที่ร่อนเร่พเนจร หากทำให้ชนชั้นสูงขุ่นเคืองใจเข้า ชีวิตต่อจากนี้คงจะยากเข็น
“เชิญนั่งก่อนเถิด” เจียงซื่อเอ่ยปากเชิญ
หลิวเซียนกูนั่งลงตรงข้ามกับเจียงซื่อ จากนั้นใช้โอกาสที่ยกน้ำชาขึ้นดื่มแอบพิจารณามองอีกฝ่าย
ทั้งอายุและหน้าตาของสตรีนางนี้ทำให้หลิวเซียนกูตกใจมากทีเดียว ทั้งยิ่งทำให้นางเดาไม่ได้เลยว่าแม่นางผู้นี้เป็นผู้ใดมาจากไหนกันแน่
“ไม่ทราบว่าแม่นางมีเรื่องใดต้องการให้ข้าช่วยจัดการหรือ” ความสงสัยมากมายในสมองเหล่านั้นไม่ได้ทำให้หลิวเซียนกูแสดงท่าทางอันผิดปกติออกมาแต่อย่างใด
นางต้องสุขุมเข้าไว้ การที่อีกฝ่ายเดินทางมาพบนางหมายความว่ามีเรื่องให้นางช่วย ไม่ว่าอย่างไรนางก็จะต้องไม่แสดงท่าทางหวาดกลัวออกมา
นี่คือความสามารถของนางที่ทำให้มีกินมีใช้ทุกวันนี้
“เซียนกูได้รับเรื่องจ้างวานจากเอ้อร์ไท่ไท่แห่งจวนตงผิงปั๋วใช่หรือไม่” เจียงซื่อเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา
“ข้าไม่รู้ว่าแม่นางกล่าวเรื่องใดอยู่!” หลิวเซียนกูสีหน้าเปลี่ยนไปทันที จากนั้นลุกขึ้นยืนแล้วเดินจากไป


## บทที่ 39 จุดอ่อน

ตอนที่ 39 จุดอ่อน
แต่เมื่อหลิวเซียนกูเดินไปถึงปากประตู ก็ถูกอาหมานรั้งเอาไว้
“แม่นางหมายความว่าอย่างไร” หลิวเซียนกูหันหลังกลับไปมองดูเจียงซื่อด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
เมื่อได้ยินเจียงซื่อกล่าวถึงจวนตงผิงปั๋ว หลิวเซียนกูจึงคาดเดาถึงความตื้นลึกหนาบางได้เล็กน้อย
อีกฝ่ายมีส่วนเกี่ยวข้องกับจวนตงผิงปั๋ว เช่นนั้นชนชั้นของนางก็คงจะไม่แตกต่างจากจวนตงผิงปั๋วเท่าไหร่นัก
แม้ว่านางจะอาศัยอยู่ในย่านคนจน แต่หลายปีมานี้ได้สั่งสมคบหาชนชั้นสูงมาไม่น้อย นับว่ามีชื่อเสียงอยู่พอควร ต่อให้แม่นางตรงหน้านี้เป็นสตรีชั้นสูง แต่หากจะกำนางให้อยู่หมัดคงจะอ่อนหัดไปเล็กน้อย
ใบหน้าของเจียงซื่อยังคงรอยยิ้มจางๆ เอาไว้ “เซียนกูอุตส่าห์เดินทางมาถึงที่นี่ จะไม่ดื่มชาอีกสักแก้วหรือ”
“ชาที่นี่ข้าดื่มไม่คุ้นลิ้นนัก” น้ำเสียงของหลิวเซียนกูยังคงนิ่งเรียบ
เจียงซื่อเก็บรอยยิ้ม ดวงตาอันลึกล้ำมองไปทางหลิวเซียนกูแล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นหมายความว่า จะช่วยเอ้อร์ไท่ไท่แห่งจวนตงผิงปั๋วทำเรื่องเลวร้ายนั้นให้ได้หรือ”
“แม่นางเป็นใครกันแน่ เหตุใดจู่ๆ จึงมาเอ่ยกับข้าถึงเรื่องเหล่านี้”
“ข้าน่ะหรือ ข้าคือคุณหนูสี่แห่งจวนตงผิงปั๋ว เอ้อร์ไท่ไท่คืออาสะใภ้ของข้าเอง และคนที่นางร้องขอให้เซียนกูช่วยจัดการนั้นคือพี่ชายแท้ๆ ของข้า” เจียงซื่อไม่ได้ปิดบังตัวตนของนางแต่อย่างใด
เมื่อนางกล่าวจบ ดวงตาอันเต็มไปด้วยความประหลาดใจของหลิวเซียนกูก็เปลี่ยนเป็นความตกตะลึง
คุณหนูสี่แห่งจวนตงผิงปั๋วมีความผิดปกติทางสมองหรือไร จู่ๆ ก็มากล่าวเรื่องเหล่านี้กับนางอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย
ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องที่ล่วงเกินนาง จากชื่อเสียงของนางในตอนนี้หากนางเอ่ยใส่ร้ายคุณหนูสี่แห่งจวนตงผิงปั๋วออกไป ก็อาจทำให้คุณหนูต้องตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคลายไม่ออก หรือหากว่านางเพิกเฉยไม่แยแส จากนั้นนำเรื่องนี้ไปบอกเล่าสู่เอ้อร์ไท่ไท่แห่งจวนตงผิงปั๋ว ชีวิตของคุณหนูน้อยผู้นี้ในภายภาคหน้าก็คงจะย่ำแย่
“แม่นางไปได้ยินข่าวลือนี้มาจากที่ใด แม้ว่าข้าจะไม่ใช่นักบวชเต๋าผู้มีคุณธรรมสูงส่งเช่นนั้น แต่ก็สามารถขจัดความเดือดร้อนแก่ชาวบ้านได้ไม่น้อย การที่แม่นางกล่าวหาข้าเช่นนี้ข้าไม่อาจรับได้จริงๆ” หลิวเซียนกูมองไปทางเจียงซื่อด้วยสายตาเย้ยหยัน
แม่นางที่จิตใจอ่อนแอ ไม่ว่าพบเจอเรื่องใดมาก็ต้องร้องเอะอะโวยวายออกมา หาได้มีความอดทนแม้แต่น้อยเช่นนี้ นางพบเจอมามากแล้ว
“แม่นางเองก็รีบกลับไปเสียเถิด ไม่เช่นนั้นคนในจวนอาจเป็นห่วงเอาได้” หลิวเซียนกูเดินหลีกอาหมาน แล้วยื่นมือไปที่ประตู
อาหมานเข้ามาขวางเอาไว้ ตอบกลับเสียงใสว่า “คุณหนูของเรายังไม่ได้อนุญาตให้เซียนกูไป”
หลิวเซียนกูหันกลับมาอย่างช้าๆ น้ำเสียงของนางดังก้องกังวานว่า “แม่นางจะบังคับให้ข้าอยู่ให้ได้อย่างนั้นหรือ”
เสียงของลูกศิษย์ที่อยู่ด้านนอกประตูเอ่ยถามเข้าไปว่า “เซียนกู ท่านเป็นอะไรหรือไม่”
ในขณะที่เซียนกูกำลังจะตอบกลับไป เจียงซื่อก็ได้กล่าวขึ้นว่า “ข้าว่าเซียนกูควรจะนั่งลงก่อนดีกว่า หากว่าเซียนกูไม่สนใจเรื่องของจวนตงผิงปั๋ว เช่นนั้นเรามาสนทนาเรื่องจวนเศรษฐีเหยียนที่ชานเมืองหลวงเป็นอย่างไร”
สีหน้าของหลิวเซียนกูเปลี่ยนไปมากทีเดียว นางไม่อาจเก็บซ่อนความตื่นตระหนกจากสีหน้าได้แต่อย่างใด
“เซียนกู ท่านเป็นอะไรหรือไม่” เสียงลูกศิษย์ผู้นั้นเอ่ยถามขึ้นอีกครั้งจากด้านนอก
หลิวเซียนกูรู้สึกราวกับมีค้อนใหญ่ทุบมายังร่างของนาง มันเจ็บปวดเสียจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง วิงเวียนศีรษะหน้ามืดตามัว
เหตุใดจึงมีผู้รู้เรื่องของจวนเศรษฐีเหยียนได้!
เมื่อเห็นท่าทางของหลิวเซียนกูที่กระสับกระส่ายเช่นนั้น เจียงซื่อก็ไม่ได้แปลกใจแต่อย่างใด
ที่เมืองไป๋ลู่ของชานเมืองหลวง มีเศรษฐีท่านหนึ่งแซ่เหยียน เศรษฐีเหยียนมีบุตรสาวอยู่หนึ่งคน งดงามทั้งหน้าตาและวาจากิริยามารยาท แม้ยังไม่บรรลุนิติภาวะแต่ก็มีผู้คนมากมายเดินทางมาสู่ขอเสียจนหัวกระไดลื่น
แต่ชะตาช่างโหดร้ายเหลือเกิน ในปีที่คุณหนูเหยียนอายุได้สิบห้าปีนั้นก็เกิดป่วยด้วยโรคประหลาด จากในตอนแรกที่มักง่วงเหงาหาวนอน กลับกลายเป็นว่าแต่ละวันนั้นนางแทบไม่ตื่นขึ้นมาเลย
เศรษฐีเหยียนมีบุตรสาวผู้เป็นที่รักเพียงแค่คนเดียว เรื่องนี้ทำให้เขาเป็นเดือดเป็นร้อนเสียจนผมหงอกขาวโพลน ซึ่งได้เชิญหมอที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวงมารักษามากมายแต่ก็ไม่หาย จนกระทั่งมีผู้กล่าวว่าวิญญาณของคุณหนูเหยียนอาจหลุดลอยไปจึงทำให้ไม่ตื่นขึ้นมา
จากนั้น ทั้งนักบวชเต๋าและแม่หมอต่างก็ได้เดินทางมารักษามากมายนับไม่ถ้วน หนึ่งในนั้นรวมไปถึงหลิวเซียนกูที่เพิ่งเดินทางมายังเมืองไป๋ลู่ได้ไม่นานมานี้
ในตอนนั้นหลิวเซียนกูไม่ได้ถูกเรียกว่าหลิวเซียนกู นางเรียกตนเองว่าแม่หมอหลิว
ผู้คนภายนอกรู้กันว่าสามีของนางนั้นจากไปเมื่อนานมาแล้ว ทิ้งไว้เพียงบุตรชายและบุตรสาวคู่หนึ่ง ต่อมาบุตรชายก็จากไปเช่นกัน จึงได้พาบุตรสาวเดินทางออกช่วยปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย เรียกวิญญาณกลับสู่ร่างอีกครั้ง
หลิวเซียนกูกล่าวกับเศรษฐีเหยียนว่า คุณหนูเหยียนนั้นวิญญาณหลุดออกจากร่างไป จำเป็นต้องให้สาวพรหมจารีที่มีพลังเหนือธรรมชาติมาอยู่เป็นเพื่อนยามค่ำคืน จากนั้นนำพาวิญญาณของคุณหนูกลับมาคืนสู่ร่าง
และบุตรสาวของนางก็คือหญิงพรหมจารีที่มีพลังเหนือธรรมชาติ
ในตอนนั้นเศรษฐีเหยียนรีบร้อนกังวลใจในการตามหาหมอรักษาโรคของบุตรสาว จึงได้ตอบตกลงโดยไม่ลังเลแต่อย่างใด
ด้วยเหตุนี้ บุตรสาวของหลิวเซียนกูจึงได้อยู่เป็นเพื่อนคุณหนูเหยียนเป็นเวลาถึงเจ็ดวันเจ็ดคืน จนในที่สุดอาการของคุณหนูเหยียนก็ดีขึ้นมาก
เศรษฐีเหยียนรู้สึกยินดียิ่งนัก เขามอบค่าตอบแทนให้แก่หลิวเซียนกูมากมายทีเดียว และชื่อเสียงของหลิวเซียนกูก็โด่งดังไปทั่วเมืองไป๋ลู่ ต่อมาจึงมีผู้เดินทางมาขอให้หลิวเซียนกูรักษาโรคประหลาดอย่างไม่ขาดสาย
เมื่ออาการของคุณหนูเหยียนดีขึ้นแล้ว เศรษฐีเหยียนจึงได้เริ่มประกาศหาคู่ครองให้แก่บุตรสาวของตน แต่ใครจะรู้เล่าว่าระหว่างนั้นจะเกิดเรื่องราวไม่คาดคิดขึ้น
ไม่ว่าอย่างไรคุณหนูเหยียนก็ยืนยันว่านางจะไม่ไปดูตัวกับผู้ใด เมื่อถูกบีบบังคับเข้าจึงได้เล่าว่า นางได้พบกับชายหนุ่มผู้หนึ่งในฝันนามว่าเฉียนหลัง ทั้งสองคนตกลงปลงใจอยู่ร่วมกัน หากไม่ใช่เฉียนหลังละก็ นางจะไม่ขอออกเรือนกับผู้ใด
ในตอนนั้นเศรษฐีเหยียนตกอกตกใจยิ่งนัก คิดว่าวิญญาณของบุตรสาวตนพัวพันกับวิญญาณเร่ร่อนเสียแล้ว จึงได้รีบเชิญหลิวเซียนกูเดินทางมาอีกครั้ง
เมื่อหลิวเซียนกูคำนวณดูจึงได้หัวเราะออกมาว่า เฉียนหลังในความฝันนั้นหาใช่วิญญาณเร่ร่อนแต่อย่างใด แต่มีชายผู้นี้อยู่จริง คุณหนูเหยียนและชายผู้นี้เป็นคู่ที่ฟ้าลิขิต หากทั้งสองไม่ได้อยู่ร่วมกัน คุณหนูเหยียนจะมีอุปสรรคมากมายในชีวิต
ในตอนนั้น คุณหนูเหยียนได้กล่าวถึงที่อยู่ของเฉียนหลังออกมา เศรษฐีเหยียนจึงได้ส่งคนออกไปตามหา และพบคนผู้นั้นเข้าจริงๆ
เพียงแต่ว่าเฉียนหลังนั้นเป็นชายหนุ่มซึ่งบิดามารดาของเขาจากไปตั้งแต่เยาว์วัย จึงเดินทางมาอาศัยญาติห่างๆ อยู่ที่นี่ ทางบ้านก็ยากจน ความรู้ก็ไม่มี เศรษฐีเหยียนจะชื่นชอบได้อย่างไร ดังนั้นเขาจึงยืนกรานปฏิเสธ
ต่อมาเมื่อคุณหนูเหยียนร้องห่มร้องไห้อยู่ถึงหนึ่งเดือนเศษ ก็ได้เกิดเรื่องประหลาดขึ้นมาอีกครั้ง จู่ๆ คุณหนูเหยียนก็ได้ตั้งครรภ์!
ครานี้ทำเอาเศรษฐีเหยียนหมดสิ้นหนทางจริงๆ จึงสอบถามเฉียนหลังว่ายินดีจะรับคุณหนูเหยียนเป็นภรรยาหรือไม่ เมื่อเขาตอบตกลง พิธีสมรสของทั้งสองจึงจัดขึ้นอย่างเร่งรีบ
“เซียนกูเจ้าคะ” ลูกศิษย์ที่หน้าประตูร้องเรียกขึ้นอีกครั้ง
“ข้าไม่เป็นไร” หลิวเซียนกูได้สติกลับคืนมาแล้วจ้องไปยังหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าต่าง
ท่าทางการนั่งของหญิงสาวช่างมีสง่า แสงจากหน้าต่างสาดส่องเข้ามายังร่างของนาง ราวกับนางนั้นออกมาจากภาพวาดที่อ่อนโยนและสงบ
แต่ความเงียบสงบเช่นนี้กลับทำให้หลิวเซียนกูเกิดความหวาดกลัว
เรื่องในตระกูลเหยียนนั้นเกิดขึ้นมาได้สิบกว่าปีแล้ว อีกทั้งยังเป็นที่ชานเมืองหลวง มองดูแม่นางผู้อยู่ตรงหน้าอายุเพียงไม่เท่าไร นางไม่น่าจะรู้เรื่องความลับที่เกิดขึ้นในตอนนั้นได้
หลิวเซียนกูยกมือขึ้นลูบผมยาวสลวยของนาง ก่อนจะพยายามบังคับตนเองให้สงบนิ่ง “เศรษฐีเหยียนหรือเศรษฐีหวางอะไรกัน หลายปีมานี้ข้าเดินทางไปช่วยปัดเป่าให้แก่ผู้คนมากมาย ข้าจำไม่ได้หรอก”
เจียงซื่อจ้องไปยังหลิวเซียนกูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ว่า “ท่านเซียนกูล้อข้าเล่นหรืออย่างไร บ้านอื่นนั้นท่านอาจจะลืมไปได้ แต่บ้านของภรรยาบุตรชายท่าน ท่านจะจำไม่ได้เชียวหรือ”
หลิวเซียนกูเบิกตากว้าง นางมองไปทางเจียงซื่อด้วยสายตาตื่นตระหนก
อาหมานที่ยืนเฝ้าประตูอยู่นั้นก็มองไปด้วยสีหน้าประหลาดใจ
“อาหมาน เจ้าออกไปรอด้านนอก และบอกให้แม่นางน้อยด้านนอกประตูวางใจได้”
ในใจของอาหมานเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่เมื่อได้รับคำสั่งจากเจียงซื่อจึงได้เดินออกไปอย่างเงียบๆ ภายในห้องเหลือเจียงซื่อและหลิวเซียนกูเพียงสองคน
หลิวเซียนกูจับจ้องไปยังเจียงซื่อ นางนิ่งเงียบด้วยความประหลาดใจ
ที่มุมปากของเจียงซื่อกลับมีรอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้น “เฉียนหลังผู้นั้น ก็คือบุตรสาวของเซียนกูใช่หรือไม่”
หลิวเซียนกูถอยหลังออกไปสองก้าวโดยปริยาย จนหลังของนางชนเข้ากับประตู
ทำให้บานประตูส่งเสียงดังสนั่น
หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้ายิ้มขึ้นอย่างอ่อนโยน “หรือบางทีอาจเรียกได้ว่าเป็นบุตรชายของเซียนกู!”


## บทที่ 40 จิตใจอันโสมมของมนุษย์

ตอนที่ 40 จิตใจอันโสมมของมนุษย์
หลิวเซียนกูสั่นสะท้านไปทั้งร่าง
คำพูดของเด็กสาวตรงหน้าราวกับมือที่มองไม่เห็นฉีกกระชากความลับที่ฝังลึกอยู่ในหัวใจของนางจนขาดวิ่น โลหิตสีแดงสดคล้ายกับจะไหลออกมาจากร่างจริงๆ ร่างมีอายุยืนโงนเงน แทบประคองตัวไว้ไม่อยู่
ในเวลานี้เองหลิวเซียนกูมั่นใจชัดเจนแล้วว่าเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้านางนี้ รู้ตื้นลึกหนาบางเกี่ยวกับนางทั้งหมดแล้ว! เพียงแต่...เด็กสาวอายุน้อยอย่างนางไปรู้เรื่องพวกนั้นมาได้อย่างไรกัน!
หลิวเซียนกูถูกทำให้ตื่นตระหนกเข้าแล้วจริงๆ
ได้ยินเพียงน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อยสบายๆ ของเด็กสาวดังลอยเข้ามาในหูเบาๆ “เรื่องที่ว่าสามีของท่านตายไปแล้วนั้นไม่ผิด เพียงแต่คนที่เสียชีวิตในเวลาต่อมาไม่ใช่บุตรชายแต่เป็นบุตรสาวของท่านต่างหาก ในเวลานั้นท่านมีโอกาสได้เข้าไปใช้ชีวิตอยู่ในจวนหลังใหญ่แล้ว เล็งเห็นว่านี่เป็นโอกาสดีที่จะได้เปลี่ยนฐานะจากชาวบ้านยากจนสู่การเป็นเศรษฐีผู้ร่ำรวย แผนการสับเปลี่ยนตัวตนระหว่างบุตรชายและบุตรสาวจึงถูกคิดขึ้นมา!”
เจียงจื่อจ้องไปที่หลิวเซียนกูอย่างตั้งใจ เมื่อเห็นความตื่นตระหนกในแววตาของอีกฝ่าย บวกกับท่าทีนั่งไม่ติดที่นั่น นางก็แอบเก็บสายตากลับไปอย่างเงียบๆ
พูดถึงตรงนี้ นางรู้สึกสะอิดสะเอียนนิดหน่อย
จิตใจของมนุษย์เราจะเลวร้ายสกปรกและโสมมได้ถึงขั้นไหนกัน แม้ในชีวิตก่อนหน้านี้นางจะได้ลิ้มรสมันมาอย่างลึกซึ้งแล้ว แต่นางก็ยังอดไม่ไหวรู้สึกเย็นเยียบไปทั้งหัวใจ
ผู้หญิงคนนี้ เพื่อให้บุตรชายของนางมีชีวิตที่ดี ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องอาหารและเสื้อผ้าอีกต่อไป ถึงกับให้เขาทำเรื่องสวมรอยฐานะของบุตรสาว เพื่อให้เขาสามารถหลอกลวงทำร้ายคุณหนูบ้านเศรษฐีผู้นั้นได้สะดวก!
พฤติกรรมของคนอย่างหลิวเซียนกู อย่าว่าแต่จิตใจชั่วร้ายเห็นแก่ตัวเลย สมควรถูกนิยามว่าต่ำช้าสมควรตายเสียมากกว่า
หลิวเซียนกูทำเรื่องหลอกลวงผู้คนเช่นนี้มานานหลายปีแล้ว หลังจากความตื่นตระหนกในตอนแรกผ่านพ้นไป น้ำเสียงของหญิงมีอายุก็กลับมาสงบนิ่ง กล่าวกับเด็กสาวตรงหน้าไปด้วยความนุ่มนวลว่า “นิทานที่คุณหนูเล่ามาช่างน่าสนใจมากจริงๆ ไม่ทราบว่าเรื่องนี้ยังมีตอนต่อไปหรือไม่”
เจียงซื่อมองหลิวเซียนกูด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม นางพูดต่อ "เซียนกูอย่าเพิ่งรีบร้อนไปสิ ข้าจะเล่าต่อเดี๋ยวนี้ หลังจากที่บุตรสาวตายไป ท่านก็บอกกับคนข้างนอกว่าคนที่ตายคือบุตรชายของท่าน จากนั้นให้บุตรชายของตัวเองแต่งตัวเป็นผู้หญิงแล้วหอบผ้าหอบผ่อนหนีออกจากบ้านเกิด นับแต่นั้นมาคนที่เคยรู้จักกับพวกท่านแม่ลูกจึงรู้แค่ว่าพวกท่านเป็นคู่แม่หม้ายกับบุตรสาวที่อาศัยอยู่ด้วยกันเพียงลำพังเท่านั้น ที่คุณหนูของบ้านเศรษฐีเหยียนป่วยเป็นโรคแปลกประหลาด ก็เป็นฝีมือของท่านที่วางยานางไว้ก่อนล่วงหน้าแล้วเช่นกัน จะได้สะดวกต่อการเข้าไปอยู่ในจวนผู้อื่นอย่างเปิดเผย และเศรษฐีเหยียนก็จะได้ไม่ต้องหวาดระแวงสงสัยในตัวของพวกท่านแม่ลูกด้วย ตลอดระยะเวลาเจ็ดวันเต็มที่บุตรชายท่านอยู่ในห้องนอนของนาง ถึงได้ลงมือรังแกนางได้สะดวก ทว่าโชคก็เข้าข้างพวกท่านเหลือเกิน คุณหนูผู้นั้นไม่เพียงแต่เกิดความรักลึกซึ้งต่อตัวบุตรชายท่าน ยังถึงขั้นตั้งครรภ์…”
ฟังถึงตรงนี้ หลิวเซียนกูก็อดไม่ได้ยกมุมปากขึ้นมา
แม้แต่นางเองก็คิดไม่ถึงว่าพวกนางจะโชคดีขนาดนี้!
ใช่ ด้วยระยะเวลาเพียงเจ็ดคืนสั้นๆ ก็ทำให้คุณหนูเหยียนผู้นั้นตั้งครรภ์ขึ้นมาได้จริงๆ
ในตอนนั้นนางรู้สึกว่าพระท่านจะต้องแอบช่วยเหลือพวกนางอย่างแน่นอน และเรื่องราวต่อมาก็เป็นการพิสูจน์ให้เห็น เมื่อทุกอย่างผ่านไปได้อย่างราบรื่นสมกับที่พวกนางปรารถนา
ท่าทีโอหังภาคภูมิใจเสียเหลือของของหลิวเซียนกูขัดตาเจียงซื่อเหลือจะกล่าว มันทำให้นางโกรธมาก
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าตราบใดที่สบโอกาสอีกในอนาคต ผู้หญิงคนนี้จะต้องทำเรื่องชั่วช้าออกมาอีกครั้งอย่างแน่นอน
คิดถึงตรงนี้ เจียงซื่อก็กลอกตาใส่ตัวเองแล้วหัวเราะเยาะเบาๆ
ไม่ต้องรอให้ถึงในอนาคตหรอก ไม่ใช่ว่านางมุ่งเป้ามาที่พี่รองของนางแล้วหรือ
อีกฝ่ายกำลังจะสร้างหายนะให้กับเขา!
“ไม่อาจไม่กล่าวว่าเซียนกูท่านโชคดีจริงๆ ด้วยวิธีการนี้เศรษฐีเหยียนยังจะกล้ารังเกียจลูกเขยยากจนที่ทั้งแม่ทั้งลูกหอบข้าวของมาอยู่ในจวนเขาเรียบร้อยแล้วอีกหรือ ยิ่งไปกว่านั้นบุตรชายท่านยังเป็นชายในฝันของบุตรสาวเขาอีก คงมีแต่ต้องรีบจัดงานแต่งขึ้นมา จะได้กลบข่าวฉาวเรื่องท้องก่อนแต่งไม่ให้อื้อฉาวแพร่สะพัดออกไป บางทีในตอนแรกเศรษฐีเหยียนพ่อตาราคาถูกผู้นี้อาจถึงขั้นรู้สึกผิดต่อลูกเขยผู้ยากจนที่เต็มใจแต่งงานกับบุตรสาวเขาด้วยซ้ำ”
เมื่อหลิวเซียนกูฟังถึงตรงนี้ นางก็หลุดหัวเราะออกมาจริงๆ กล่าวว่า "เรื่องที่คุณหนูเล่ามาช่างสนุกและน่าสนใจจริงๆ เพียงแต่มันจะไม่แปลกประหลาดเกินไปหน่อยหรือ”
นางต้องยอมรับว่า สิ่งที่เด็กสาวตัวเล็กตรงหน้าพูดออกมานั้นถูกต้องตรงกับความเป็นจริงทุกประการ!
ในตอนแรกเศรษฐีเหยียนเกรงใจและระมัดระวังตัวเวลาอยู่ต่อหน้าบุตรชายนางจริงๆ เขากลัวนักว่าความอื้อฉาวที่บุตรสาวของเขาสร้างขึ้นมาจะถูกเปิดโปงออกมา จนกระทั่ง...
เจียงซื่อไม่สนใจปฏิกิริยาของหลิวเซียนกู ปลายนิ้วไล้ลงไปบนขอบถ้วยชาที่เรียบลื่นราวกับหยก "แต่เศรษฐีเหยียนไม่ใช่คนโง่ ภายหลังเขาคงปะติดปะต่อ คิดอะไรต่อมิอะไรได้กระจ่างแล้วกระมัง”
“คิดกระจ่างแล้วอย่างไร ไม่กระจ่างแล้วอย่างไรเล่า” หลิวเซียนกูหมดความอดทนแล้วเช่นกัน นางถามกลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เจียงซื่อเปรยตาขึ้นพิจารณานางเล็กน้อย สายตาที่ใช้มองดูอีกฝ่ายติดเหยียดหยันไม่คล้ายมองดีเท่าไหร่ "จนถึงตอนนี้แล้วเซียนกูท่านยังไม่ยอมรับอีกหรือ นี่ไม่ค่อยดีเลย..."
“เหอะ หลักฐานเล่า คุณหนูพูดมาถึงขนาดนี้แล้วมีหลักฐานอะไรหรือไม่” เซียนกูหลิวหัวเราะเสียงดัง ในน้ำเสียงแฝงความขู่เข็ญอยู่หลายส่วน
ตึก!
เจียงซื่อกระแทกถ้วยชาลงกับโต๊ะเสียงดังลั่น
เด็กสาวเอนหลังพิงพนักพิงเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน ดวงตาที่หรี่ลงเล็กน้อยท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่ตกกระทบลงมาราวกับกระจกสะท้อนก็มิปาน สายตาที่นางใช้มองดูคนที่นั่งอยู่อีกฝั่งคล้ายกับจะบอกเป็นนัยว่านางไม่ต่างอะไรจากตัวตลกที่กำลังเต้นเร่าๆ ไปด้วยความร้อนตัว
หลิวเซียนกูหุบยิ้มทันใด
“ใบไม้ร่วงหล่นคืนสู่ราก คนตายกลับคืนสู่ผืนดิน หลังจากที่บุตรสาวท่านตายไปแล้ว นางก็ถูกฝังอยู่ในสุสานบรรพบุรุษในฐานะของบุตรชายท่าน ขอเพียงมีการขุดโลงออกมาทำการชันสูตรพลิกศพใหม่อีกครั้ง ก็จะรู้ได้ทันทีว่าผู้ที่ตายไปเป็นเพศหญิงหรือเพศชาย”
“เหอะๆ คำพูดของคุณหนูออกจะน่าขันเกินไปหน่อยแล้ว สำนวนที่ว่ากลับคืนสู่ผืนดินอย่างสงบ มิใช่ว่าเพื่อให้ดวงวิญญาณของผู้ตายได้กลับไปนอนหลับอยู่ใต้ดินอย่างสงบสุขหรอกหรือ หากอาศัยแค่คำพูดจากปากคนนอกไม่กี่คำ ท่านคิดว่าพวกเขาจะยอมให้คนอื่นขุดหลุมฝังศพบ้านตัวเองขึ้นมาหรืออย่างไรกัน”
ตรงจุดนี้หลิวเซียนกูมั่นใจมาก เนื่องจากอาชีพนี้ของนางต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องดังกล่าวอยู่เป็นประจำ เวลานี้ยามอยู่ต่อหน้าเด็กสาวจึงไม่กังวลอะไรอีก ยิ่งไม่คิดอ้อมค้อมยืดเยื้อให้มากความ “สำหรับเศรษฐีเหยียนผู้นั้น ต่อให้เขาคิดตกคิดได้แล้วจะอย่างไร เรื่องราวน่าอับอายเช่นนี้ซ่อนไว้ยังแทบไม่ทันเลย ท่านยังคิดจะให้เขาโพนทะนาไปทั่ว คุณหนูท่านอายุยังน้อยคงยังไม่รู้ความมากนัก ไม่ว่าใครก็ตามที่ประสบกับเหตุการณ์เช่นนี้ ไม่มีใครอยากพูดมันออกไปทั้งนั้น”
พอพูดจบ นางก็มองไปที่เจียงซื่อด้วยรอยยิ้มแฝงความนัย ตั้งหน้าตั้งตารอที่จะได้เห็นปฏิกิริยาตอบโต้ที่ทำอะไรไม่ถูกของอีกฝ่าย
อย่างไรก็ตามเจียงซื่อกลับยิ้มขึ้นด้วยท่าทีไม่แยแส เพียงกล่าวออกไปเบาๆ ว่า "ในที่สุด...เซียนกูท่านก็ยอมรับมันแล้วสินะ"
ดวงตาของหลิวเซียนกูไหววูบ นางหลุบตาทั้งสองข้างลงเล็กน้อยและไม่ตอบสนองอะไรอีก
“งานของเซียนกูคือต้องรับมือกับภูตผีและเทพเซียนอยู่บ่อยๆ หรือท่านยังไม่ชัดเจนอีกว่าการที่สตรีนางหนึ่งซึ่งยังไม่ออกเรือนนั้นไม่สามารถฝังลงสุสานของบรรพบุรุษได้ เพราะจะทำให้ฮวงจุ้ยของสุสานถูกทำลายและส่งผลต่อความมั่งคั่งมั่นคงของตระกูล หากวันนี้ ข้าไปเชิญนักพรตท่านหนึ่งที่มีประสบการณ์ออกท่องโลกกว้างมานานหลายปีแล้วมา แล้วให้เขาพูดว่าที่ตระกูลเฉียนไม่เจริญรุ่งเรืองมาหลายปีแล้ว ทำมาค้าขายอะไรก็ไม่ขึ้นสักที เป็นเพราะในตระกูลของพวกเขามีการผกผันของหยินสายหนึ่งอยู่เหนือสุสานบรรพบุรุษของพวกเขา มิหนำซ้ำความผันผวนนี้ยังมาจากคนรุ่นหลังอีกด้วย ท่านว่า...พวกเขาจะยอมให้เปิดโลงศพหรือไม่”
หลิวเซียนกูลืมตาตื่นขึ้นมาทันใด ถลึงตาจ้องใส่เจียงซื่อด้วยความดุร้ายและเกรี้ยวโกรธ
นางย่อมทนไม่ได้หากจะมีใครขุดกระดูกของบุตรสาวนางออกมาเปิดประจานให้คนข้างนอกดู!
ยิ่งไปกว่านั้น หากตระกูลเฉียนรู้ว่านางฝังศพลูกสาวไว้ในสุสานของบรรพบุรุษล่ะก็ เกรงว่าแม้แต่ศพของสามีของนางคงถูกขุดขึ้นมาด้วยแล้วขับไล่ออกจากสุสานเป็นแน่แท้
“เซียนกูพูดถูก เศรษฐีเหยียนค้นพบความจริงแล้วจะอย่างไรเล่า เขาย่อมทำอะไรไม่ได้นอกจากกัดฟันทนแล้วกลืนก้อนโลหิตนั้นลงคอไป แต่...มีสิ่งหนึ่งที่เซียนกูอย่าได้ลืม วาจาคนนั้นน่ากลัวนัก ในเมืองเล็กๆ ที่ขาดสีสันไร้ชีวิตชีวาแห่งนี้ คงมีเพียงเรื่องซุบซิบนินทาเท่านั้นกระมังที่พอจะทำให้พวกเขาผ่านวันหนึ่งๆ ที่น่าเบื่อไปได้ ข้าไม่ถึงขั้นต้องถ่อไปเชิญนักพรตอะไรนั่นมาหรอก แค่ ‘เชิญ’ คนว่างงานปากสว่างสองสามคนมานั่งร่วมดื่มชาด้วยกัน จากนั้นก็ ‘เผลอ’ หลุดพูดประโยคไม่กี่ประโยคออกไป ไม่ต้องใช้หลักฐานด้วยซ้ำ ถึงตอนนั้นสายตาที่จับจ้องไปยังครอบครัวของเศรษฐีเหยียนอย่างสนอกสนใจ ก็เพียงพอให้พวกเขารวมถึงลูกชายท่านไม่กล้าก้าวเท้าออกจากประตูจวนแล้ว”
“นี่ นี่เจ้า...” ร่างกายของหลิวเซียนกูสั่นเทิ้ม ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด
นี่คือหญิงสาวอายุเพียงสิบกว่าปีแน่หรือ!
“อยากบอกให้คุณหนูรู้ไว้ คุณหนูเหยียนยามนี้มีบุตรชายสองคนและบุตรสาวอีกหนึ่งคน สองสามีภรรยารักใคร่กลมเกลียวยิ่งนัก เจ้าทำแบบนี้ไม่ต่างอะไรกับทำลายความสามัคคีในครอบครัวของพวกเขา บีบบังคับให้พวกเขาเดินสู่ทางตันเลย เจ้าไม่กลัวถูกฟ้าดินลงโทษหรือ”
“เหอะ!” เจียงซื่อแค่นเสียงหัวเราะเย็น “ถ้าฟ้าดินจะลงโทษจริง มันก็ไม่มีทางตกมาถึงตัวข้าหรอก!"
ช่างน่าขำ นักพรตที่กระทำแต่เรื่องชั่วช้าอย่างเจ้า สร้างเรื่องทำลายทำร้ายชีวิตของผู้คนมานับไม่ถ้วน กล้าดีอย่างไรมาพูดเรื่องสวรรค์ลงทัณฑ์กับข้า!
คิดจะปิดซ่อนเนื้อเน่าภายใต้อาภรณ์หรูหราอย่างนั้นหรือ
“อันที่จริงข้ากับเซียนกูต่างก็น้ำบ่อไม่ยุ่งกับน้ำคลอง ไม่มีความจำเป็นต้องปะทะกันเลยสักนิด น่าเสียดาย ผู้ใดใช้ให้ท่านอยากสร้ายหายนะให้พี่รองของข้าเล่า ใครกล้าแตะต้องพี่รองของข้า ข้าก็จะทำให้มันผู้นั้นได้ลิ้มรสชาติของการอยู่ไม่สู้ตายว่าเป็นอย่างไร!” เด็กสาวยิ้มหวาน ก่อนจะหันไปพูดต่อด้วยน้ำเสียงสดใสว่า “ก็คงได้แต่หวังว่าเงินที่ท่านอาสะใภ้รองข้าให้ท่านไว้จะเพียงพอต่อการขายทั้งชีวิตของท่าน”
หลิวเซียนกูตะลึงพรึงเพริด แต่เพียงชั่วครู่ดวงตาของนางก็กระจ่างชัด เข้าใจได้ในที่สุด!
ใช่แล้ว คิดหาเงินสบายๆ ย่อมทำได้ไม่ยาก แต่หากถึงขั้นต้องขายชีวิตล่ะก็ แบบนี้มันได้ไม่คุ้มเสียจริงๆ นั่นแหละ!
ชาติที่แล้วเพราะนาง 'เจียงซื่อ' คุณหนูสี่แห่งตระกูลตงผิงปั๋วดวงตามืดบอดทำให้ชีวิตกลับตาลปัตรจนถึงแก่ความตาย
เมื่อได้รับโอกาสให้กลับมามีชีวิตที่สองนางจะไม่ทำเรื่องผิดพลาดซ้ำอีกต่อไป คนที่หวังดีกับนางจากใจจริงนางล้วนเข้าใจและพร้อมตอบแทนด้วยสิ่งเดียวกัน คนที่คิดร้ายวางแผนทำลายนาง นางก็พร้อมจะเอาคืนเป็นทบเท่าพันทวี ชีวิตการแต่งงานที่ไม่สมหวังในชาติก่อนทำให้นางเข็ดขยาดไม่คิดจะมีความรักอีก 
แต่เหตุใดกัน 'อวี้จิ่น' สามีคนที่สองของนางในชาติก่อนกลับมาคอยตามตอแยนางไม่หยุดเช่นนี้! แม้ชาติก่อนข้าจะเคยชอบเจ้า แต่ชาตินี้อย่าหวังจะทำให้ข้าเสียน้ำตาได้อีกเป็นหนที่สอง นางต้องอยู่ให้ห่างจากเจ้าคนเลวนั่นไว้ ยิ่งไกลยิ่งดี!

*** ลิขสิทธิ์ถูกต้องภายใต้บริษัท Ink Stone Entertainment ***
ได้รับลิขสิทธิ์ออนไลน์ (Digital license) สำหรับแปลขายลงบนเว็บไซต์ได้อย่างถูกลิขสิทธิ์ 100%
เจ้าของลิขสิทธิ์ต้นฉบับ : China Literature
เรื่อง : ซื่อจิ่น หวนรักประดับใจ
ผู้เขียน : ตงเทียนเตอะหลิ่วเยี่ย (冬天的柳叶)

[似锦] / [冬天的柳叶]
©2021 Ink Stone Entertainment Co., Ltd. All rights reserved.
Thai translation rights arranged with China Literature by Ink Stone Entertainment Co., Ltd.

ซื่อจิ่น หวนรักประดับใจ (似锦)
อัปเดตทุกวัน วันละ 4 ตอน เวลา 18:00 น. 
จำนวนตอน : 836 ตอน
