ล่านิรันดร์
LOANO
## ปฐมบท

การเกิด ไม่ได้ถูกกำหนดโดยพระเจ้า และการตายไม่ได้ถูกกำหนดโดยยมทูต แต่มนุษย์บางพวกจะเป็นฝ่ายเลือกเอง และด้วยโชคชะตาที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงมีเพียงบางคนเท่านั้นที่ยมโลกจะกำหนดความตายให้
โลกหลายล้านโลกที่ถูกปกครองโดยยมโลกเพียงผู้เดียว และ ณ เวลานี้เป็นเพียงไม่กี่ครั้งที่ถูกเรียกขานจากพระเจ้าให้ประชุมพร้อมหน้ากันกับเหล่ายมโลกจากทิศอื่น ยมโลกบางองค์มีหลายลักษณะ แขนหนึ่งร้อยแขน ตาสามดวง และหัวสี่ทิศ ลักษณะเหล่านี้แสดงให้เห็นถึงอำนาจและระยะเวลาที่นานเหนือผู้ใด ผิดกับยมโลกมือใหม่ที่มีลักษณะคล้ายมนุษย์มากที่สุด
"สาสน์จากพระเจ้าถึงยมโลกทุกทิศ บัดนี้เป็นเวลาเนิ่นนานแล้วที่เหล่าดวงวิญญาณน้อยของเรานั้นหลงทาง ความตายที่ไม่อาจนำวิญญาณเหล่านั้นกลับมาหาตัวเราได้ช่างน่าเศร้า หากมีวิธีใดก็ตามสามารถ​นำดวงวิญญาณกลับสู่วงจรชีวิตได้ จงทำเสียเถิดก่อนจะเสียสมดุลของโลก"
สาสน์นั้นหายไปจึงเกิดความสงสัยมากมาย
"ถ้าหากต้องใช้วิธีใดก็ได้​ นั่นอาจหมายถึงการกำหนดความตายให้คนผู้นั้นซึ่งมันผิดวิถีของยมโลก"
"เราเป็นผู้รับและส่งดวงวิญญาณเหล่านั้นไป หากจะเรียกกลับมาอาจเป็นเรื่องที่ถูกต้อง"
"วิธีนั้นใช่ว่าเราจะไม่เคย หากแต่มันไม่ได้ผลกับมนุษย์อมตะบางประเภท เว้นเสียแต่ว่าต้องรีเซตโลก​วิญญาณเหล่านั้นถึงจะกลับมา"
"เช่นนั้นไม่เกินไปหน่อยหรือ จำเป็นต้องแลกหลายล้านดวงวิญญาณเพียงเพื่อเอาชีวิตมนุษย์ไม่กี่คน"
"แต่หากไม่ทำอย่างนั้นโลกจะเสียสมดุลและกลายเป็นจุดจบของมนุษย์หลายล้านเช่นกัน"
"เช่นนั้นเราต้องแบ่งมนุษย์อมตะแต่ล่ะประเภท ผู้ใดพบเจอมนุษย์อมตะแบบใดบ้างให้ส่งลักษณะนั้นไปที่คลังกลางของยมโลกทุกทิศ
'รูปแบบของมนุษย์อมตะ
ผู้ขายวิญญาณให้ซาตาน
ผู้รับใช้ปีศาจ
ผู้รับพลังจากของวิเศษ
ผู้ถูกสาปโดยเทพ
ผู้ใช้มนต์ดำ
ผู้โชคร้าย'
"เหล่าวิญญาณสูญหายเหล่านี้เป็นหัวข้อหลักของการเป็นอมตะ โดยแต่ล่ะประเภทมีวิธีรับมือต่างกันคือ ผู้ขายวิญญาณให้ซาตาน ถึงแม้จะซื้อคืนมาได้แต่ก็ต้องเสียพลังมหาศาลในการแลกเปลี่ยน หากตอนนี้ได้กลายเป็นสาสน์ไปแล้ว​ เราคงต้องยอมเสีย แต่ร่างต้นของวิญญาณจะยังมีชีวิตและทำลายสมดุลโลกอยู่ดี​ เราไม่มีผู้รับใช้ที่จะสามารถทำลายร่างนั้นได้"
"ผู้รับใช้ปีศาจ เดิมทีเป็นเพียงมนุษย์ผู้หลงผิด แต่หากถูกนำร่างกายและวิญญาณไปแล้วจะให้กลับมาโดยสมัครใจคงทำไม่ได้ และเราไม่มีผู้มีพลังมากพอที่จะต่อกรกับปีศาจอีกด้วย"
"ผู้รับพลังจากของวิเศษ เป็นมนุษย์อมตะที่สามารถดึงวิญญาณกลับมาง่ายที่สุด แต่หากไม่ทำลายต้นตอของพลัง จะเกิดมนุษย์อมตะขึ้นอีกเรื่อย ๆ "
"ผู้ถูกสาปโดยเทพ มนุษย์กลุ่มนี้ช่างอาภัพต้องกลายเป็นวัตถุสนองความสาแก่ใจของเทพผู้ไร้เมตตา การเอาวิญญาณคืนมาต้องถูกไถ่ถอนคำสาปโดยเทพ แต่เทพเหล่านั้นจะยอมฟังหรือ ถึงแม้จะเป็นสาสน์จากพระเจ้า​ เทพบางองค์ก็ถือตนเสียจนคิดว่าตนเองเหนือกว่า"
"ผู้ใช้มนต์ดำ แม้จะดูไม่มีภัยเท่าไหร่นัก แต่มนุษย์เหล่านี้มักชักจูงผู้อื่นให้ทำตามความต้องการของตน หากจะแลกดวงวิญญาณนั้นมาได้ คงได้ลากดวงวิญญาณอื่นมาด้วย น่าสงสารผู้ที่ถูกชักจูงยิ่งนัก"
"ผู้โชคร้าย..."
แม้ไม่ได้นัดหมายแต่ยมโลกทั้ง 8 ทิศถอนหายใจให้กับมนุษย์อมตะประเภทนี้
"ผู้โชคร้าย คือมนุษย์อมตะที่น่าหนักใจที่สุด นำดวงวิญญาณกลับมายากที่สุด และน่าสงสารที่สุดเช่นกัน การจะนำดวงวิญญาณกลับ เห็นทีจะมีแต่ต้องรีเซตโลกเท่านั้นถึงจะทำได้"
ยมโลกทั้ง 8 ทิศพยักหน้าพร้อมกัน
"เว้นเสียแต่ว่า เราจะส่งวิญญาณไปเกิด วิญญาณที่เราจะหมอบพลังแห่งยมโลกให้ และมอบความตายให้ด้วยเราเอง เรารู้ว่าการมอบความตายให้ผู้อื่นไม่ใช่วิถีของยมโลก แต่พวกเราก็พูดเองไม่ใช่หรือว่านี่คือสาสน์จากพระเจ้า นี่ไม่ใช่การใช้อำนาจในทางมิชอบ"
ยมโลกองค์ใหม่ได้ทำการเสนอความคิดต่อผู้อาวุโสทั้งหลาย แม้จะเป็นความคิดที่ฉูดฉาดไปเสียหน่อย แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ได้ผล หากต้องเสียพลังมหาศาลให้กับซาตานเพื่อแลกวิญญาณคืนแล้วล่ะก็ มอบให้ใครสักคนแล้วต่อสู้เพื่อเอาชนะมาให้ได้เสียดีกว่า รวมถึงส่งไปทำลายของวิเศษตามมุมโลกอีกด้วย อีกทั้งผู้โชคร้ายเจ้าปัญหา ต้องมีผู้ช่วยเหลือจึงจะพากลับมาหายมโลกได้ เพียงเท่านี้ก็สามารถจัดการกับมนุษย์อมตะได้แล้ว
"แต่ว่า ใครกันเหล่าที่จะยอมต่อสู้เพื่อเรา เสียสละเพื่อเรา แม้แต่ยมทูตบริวารของเรายังไม่ทำตามคำสั่งเราเลย"
"พวกท่านลืมไปแล้วหรือว่าตัวเองไม่ใช่เทพ ไม่ใช่ซาตาน เป็นเพียงผู้รับใช้ของพระเจ้า นั่นหมายความว่าเราไม่ต้องดีที่สุด หรือชั่วที่สุด เราแค่ใช้ประโยชน์จากความเป็นเราให้เกิดผลประโยชน์สูงสุดแก่พระเจ้า หรือจะให้เราทำการทดสอบและวัดผลจากแผนการที่เราสร้าง หากมันไม่ได้ผล ก็ไม่เสียหายที่จะลอง"
ยมโลก 7 ทิศพยักหน้ารับ และท้ายที่สุดก็จบการประชุม เพื่อแยกย้ายกลับไปคิดแผนของตนเอง ยมโลกทิศตะวันออกเฉียงเหนือผู้ริเริ่มคิดแผนการนั้นก็กลับมาดำเนินการต่อที่ห้องพิพากษาของตนเองโดยมียมทูตบริวารล้อมรอบ 4 ตนช่วยค้นหาประวัติผู้เหมาะสม
"ทำไมข้าต้องอยู่ในช่วงผลัดเปลี่ยนด้วยเนี่ย งานเยอะสุด ๆ ไหนจะออกไปรับดวงวิญญาณ ไหนจะต้องมานั่งอ่านประวัติของใครก็ไม่รู้"
ยมทูตคนหนึ่งพูดอย่างไม่สนว่ายมโลกจะนั่งอยู่ตรงหน้า
"งั้นข้าส่งเจ้าไปรับดวงวิญญาณอย่างเดียวดีไหม แต่ต้องไปรับดวงวิญญาณแทนคนที่มาทำงานแทนเจ้านะ"
"ไม่เอาหรอก หากข้าต้องวิ่งไปรับวิญญาณให้คนอื่นล่ะก็ ทำงานของตัวเองดีกว่า"
"งั้นก็เลิกบ่นสักที ข้าไม่มีสมาธิ" ยมทูตอีกคนกล่าว
"เหมือนท่านจะหาเจอแล้วนะ บอกข้าบ้างสิ" ยมทูตมือใหม่อีกคนพูด
"ใช่ ข้าลังเลระหว่างสามคนนี้ ความสามารถ ความเก่งกาจอยู่ในระดับเดียวกัน แต่ข้าไม่มั่นใจว่าจะเลือกคนไหนดี"
"เลือก ๆ มาสักคนมันจะยากตรงไหน ให้ข้าเลือกให้ไหมล่ะ ถ้าให้ข้าเลือกต้องเป็นคนนี้สิ ฆ่าคนมาเยอะกว่าพวก ถ้าใช้หมอนี่อาจจะได้วิญญาณหลงทางมาเยอะก็ได้"
"งั้นก็ลำบากพวกเจ้าล่ะสิ หากเขาฆ่าไม่เลือกว่าใครคือมนุษย์อมตะ"
"งั้นคนนี้ล่ะขอรับ ฆ่าคนน้อยที่สุด แถมยังมีบุญเยอะกว่าคนอื่นด้วย"
"เกรงว่าเขาจะใจดีเกินไปจนไว้ชีวิตมนุษย์อมตะประเภทถูกสาปโดยเทพ หรือผู้ใช้มนต์ดำเพราะกลัวจะฆ่าคนไม่รู้ความไปด้วยน่ะสิ"
"งั้นก็เหลือคนสุดท้ายสินะครับ แล้วคนนี้ท่านว่ายังไง"
"เขาเข้าสู่ด้านมืดได้ง่าย หากส่งไปอาจไม่พ้นเป็นเหมือนคนแรก"
"แล้วทำไมเขาฆ่าคนน้อยกว่าคนแรกล่ะครับ อะไรคือตัวแปรของโลกที่เขาอยู่" ยมโลกมีออร่าสว่างขึ้นทันที การทำภารกิจนี้ต้องมีตัวแปร ผลประโยชน์ร่วมกัน และการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม เมื่อคิดหาหนทางได้แล้วก็เริ่มวางแผนทันที


## บทที่ 1 กำเนิดอีกหนึ่ง

"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กน้อยลอยตามธารจากสถานที่อันไกลโพ้น เสียงร้องแว่วกังวานผ่านโสตประสาทของผู้ที่เดินผ่านไปมา แต่ไม่มีใครกล้าโอบอุ้มเด็กน้อยคนนั้นผู้มีรูปลักษณ์น่าอดสู แทนที่จะเลี้ยงดูให้โต มิสู้ปล่อยให้ตายเสียยังจะดีกว่า ทว่าหญิงชราตาบอดไร้การมองเห็นกลับเดินเข้ามาโอบอุ้มร่างน้อยเพราะเสียงกังวานอันไพเราะนั้น เสียงของชีวิตใหม่ที่พระเจ้าประทานลงมา เพื่อเผชิญหน้ากับชะตาชีวิตอันทุกข์เข็ญ
หญิงชรานำเขากลับมาที่โรงนอนคนชราหลังจากเดินทางไปยังโรงนอนเด็กกำพร้าแล้วไม่มีใครกล้าเลี้ยงดู ที่โรงนอนคนชราแห่งนี้ถูกตั้งขึ้นเพื่อรองรับคนชราจากครอบครัวทหารออกศึก เพราะการรบโดยที่ยังห่วงคนข้างหลัง ทำให้คนด่านหน้าไม่อาจทิ้งความกังวลและต่อสู้เพื่อคนทั้งอาณาจักรได้ สถานที่แห่งนี้ตั้งอยู่ในพื้นที่ด้านหลังฝั่งทิศใต้ของวิหารศักดิ์สิทธิ์ แม้จะดูเหมือนว่าที่แห่งนี้ถูกให้ความสำคัญ ทว่านานวันกลับถูกละเลย ผู้ที่เคยดูแลโรงนอนคนชราได้ย้ายไปเขตอื่น ถึงจะส่งเงินทองและอาหารเข้ามาแต่คนชราที่นี่ไม่ได้รับแม้แต่เศษขนมปัง เพราะอย่างนั้นเจ้าถึงต้องกินใบไม้แทนยังไงล่ะ"
"เป็นอย่างนั้นเองหรือขอรับ"
"ใช่!"
เด็กน้อยนั่งฟังเรื่องเล่าของชายชราพลางเด็ดใบไม้กินไปด้วย เรื่องที่ว่าเขาลอยตามน้ำมาและไม่มีใครรับเลี้ยงนอกจากยายตาบอด เป็นเรื่องเล่าขานอย่างขบขันในชะตาชีวิตของเขา ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ต่างมองเขาเป็นตัวตลกด้วยรูปร่างหน้าตาไม่สมประกอบ ผู้คนต่างคาดเดากันไปต่างๆ นานาว่า ที่เขาต้องลอยตามน้ำมาคงเพราะแม่ทนเห็นลูกตัวเองไม่ไหว​ จงใจทิ้งลงน้ำให้ตายอย่างอนาถ แต่เด็กอาภัพคนนี้กลับไม่ตายแถมร่างกายยังมีพละกำลังมากกว่าผู้ใหญ่หลายคนเสียอีก และเพราะอย่างนั้น ผู้คนถึงมองเขาเป็นสัตว์ประหลาดไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป
แปะ!
"ไอ้สัตว์ประหลาด!"
"อี๋ น่ากลัวจัง"
"ระวังมันจะกินสมองพวกเรานะ ไปกันเถอะ"
ผลไม้เน่าถูกปาใส่หัวเด็กน้อย หนอนแมลงยั้วเยี้ยไหลลงหัวไร้ซึ่งเส้นผม ตาเท็ปโป้เอาเศษผ้ามาเช็ดให้ออกจนหมดก่อนจะก้มกินใบไม้ต่อ
"อย่าโกรธโลกใบนี้เลยนะอีคอน ทุกอย่างที่ทำให้เจ้าทุกข์ ทุกสิ่งที่ทำให้เจ้าทรมาน ล้วนเป็นบททดสอบของพระเจ้า อย่าปล่อยให้ความทุกข์กลืนกินเจ้า ไม่งั้นเจ้าจะไม่ต่างจากปีศาจและจะไม่มีใครรักเจ้าได้อย่างแท้จริง"
"ขอรับ"
"เอาล่ะ ข้าจะกลับแล้ว เจ้าก็ไปตักน้ำเสียเถอะ คนที่โรงนอนจะได้มีน้ำดื่ม"
หลังชายชราเดินหายไป อีคอนถือถังน้ำเดินไปยังบ่อน้ำที่อยู่อีกฟากของโรงนอนคนชรา​ ตรงข้ามกับโรงนอนเด็กกำพร้า ที่ซึ่งไม่ต้องการเด็กอย่างอีคอนไปเลี้ยง
"สัตว์ประหลาดมาแล้ว"
"กรี้ดดดดด"
เด็กผู้ชายต่างออกมามุงดู ส่วนเด็กผู้หญิงก็วิ่งเข้าไปหาที่หลบด้วยความหวาดกลัว แม่ชีผู้ดูแลก็เดินออกมาดูด้วย เธอกลัวว่าอีคอนจะทำร้ายเด็กในโรงนอนนี้รึเปล่า แต่ภาพที่เห็นคือเด็กผู้ชายที่ไปดูต่างขว้างปาก้อนหินใส่ร่างน้อยจนศีรษะแตกเลือดไหลนองหน้า อีคอนไม่ได้ทำท่าทีโกรธ พอตักน้ำได้แล้วก็เดินจากไป
แม่ชีโล่งใจที่เด็กๆ ไม่เป็นอะไรก็กลับเข้าไปทำงานตัวเองต่อ แต่อีคอนที่เลือดไหลนองหน้านั้นกลับไม่มีใครเหลียวแล​ นั่นคงเป็นเพราะ เพียงไม่กี่ก้าวที่อีคอนเดินจากมา บาดแผลที่เคยถูกรังแกกลับสมานหายจนเป็นปกติ มีเพียงความอัปลักษณ์เท่านั้นที่ยังคงอยู่ นี่คงเป็นอีกสาเหตุที่ผู้คนต่างหวาดกลัวอีคอน เขารักษาตัวเองได้โดยที่ไม่ต้องใช้เวทย์รักษาเลยสักนิด แต่ถึงจะมีพละกำลังเหนือผู้ใหญ่ และการรักษาร่างกายอันรวดเร็วอย่างปีศาจ หากได้ใช้ทางการทหารแล้วคงเป็นเทพสงครามอย่างไม่ต้องสงสัย ทว่าอีคอนนั้นมีอายุได้เพียง 5 ปี ไม่สามารถเข้าใจโลกที่ผู้ใหญ่เป็นได้รวดเร็วขนาดนั้น
"นั่นใช่รึเปล่า สัตว์ประหลาดที่เขาพูดถึงกัน"
เสียงหนึ่งดังแว่วเข้ามาแต่ไกล อีคอนหันไปมองผู้พูด เขาเป็นชายสูงศักดิ์สวมชุดขุนนางสีกรมเข้มดั่งท้องฟ้ายามค่ำคืน แม้ชายคนนั้นจะกล่าวถึงเขาแต่ไม่ได้พูดกับเขาแม้แต่น้อย จากที่เท็ปโป้เคยสอนมา การพบปะกับขุนนางต้องโค้งคำนับอย่างนอบน้อมเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหา อีคอนทำอย่างนั้นกับชายสูงศักดิ์ตรงหน้า พอเห็นอีคอนทำท่าโค้งคำนับชายสูงศักดิ์ตรงหน้าขมวดคิ้วอย่างสงสัย และเพื่อคลายความสงสัยนั้นเขาจึงสั่งคนข้างกายให้ทำในสิ่งที่ไม่คาดคิด
"ไปตัดแขนของมันมา"
สิ้นคำนั้นอัศวินข้างกายรุดหน้าขึ้นก่อนจะฟันดาบข้างลำตัวของอีคอน แขนข้างขวาหลุดออกจากร่าง อีคอนดีดดิ้นด้วยความเจ็บ ทอดมองคนตรงหน้า เขามองลงมาอย่างเย็นชา อัศวินผู้นี้ไม่มีความเห็นใจให้อีคอนเลยสักนิดก่อนจะเดินกลับไปยืนข้างชายสูงศักดิ์อีกหนโดยไม่หันมามองอีก
อีคอนรีบตะเกียกตะกายวิ่งหนีออกไปด้วยความหวาดกลัวไม่กล้าแม้แต่จะหันมามองทางชายสูงศักดิ์อีก
แต่อีกด้านที่ชายสูงศักดิ์ผู้นั้นเห็นคือ แขนที่เคยถูกตัดขาดไปแล้วมันกำลังใช้นิ้วทั้งห้าวิ่งตามเจ้าของร่างไป
"ช่างเป็นภาพที่หาได้ยากเสียจริง จับตาดูมันให้ดี หากมันอายุครบ 15 ปีเมื่อใด จงส่งมันไปสนามรบ"
"ขอรับ องค์ราชา"
อีคอนกลับมาที่โรงนอนคนชราด้วยมือเปล่า วันนี้เขาไม่กล้าออกไปด้านนอกอีกเพราะกลัวชายสูงศักดิ์ผู้นั้น ถึงแม้เท็ปโป้จะโน้มน้าวสักเท่าไหร่ อีคอนก็ไม่ก้าวออกจากโรงนอนจนเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายวันเขาถึงยอมออกเพราะคนชราที่นี่จะไม่มีน้ำให้ดื่ม
3 ปีผ่านไป ในชีวิตประจำวันของอีคอนก็ยังคงไม่ต่างจากเดิม ถูกรังแก อดอาหารและตักน้ำไปให้คนชราที่โรงนอนดื่ม ทว่าวันนี้ต่างออกไป เด็กน้อยสวมชุดสะอาดกับผ้าโพกหัวอย่างแม่ชีกำลังขวางทางกลับโรงนอนของเขาด้วยเหตุผลที่ว่า
"วันนี้ข้าจะปราบเจ้าให้ได้ เจ้าสัตว์ประหลาด!"
พูดจบก็พุ่งเข้ามาฟาดท่อนไม้ใส่อีคอน เขาไม่ได้ตอบโต้หรือร้องขอความเห็นใจ ได้แต่กุมศีรษะเอาไว้ไม่แสดงอารมณ์ เพราะเป็นแรงของเด็กที่อายุน้อยกว่าเลยทำให้เขาไม่เจ็บตัวมากนัก แต่กลับเจ็บที่ใจ ไม่ว่าจะกี่ปีผ่านไป ถึงแม้จะไม่ตอบโต้ ไม่ทำให้ใครเดือดร้อนเขาก็ยังถูกคนอื่นทุบตีรังเกียจ แม้แต่เด็กน้อยคนนี้ยังไม่เห็นเขาเป็นคน แล้วเด็กคนอื่นๆ ที่กำลังจะโตมาเล่า แล้วถ้าคนชราที่โรงนอนต่างพากันจากเขาไปกันหมด ถ้าถึงตอนนั้นยังจะมีใครต้องการเขาอีกหรือเปล่า
"ฮึก"
เสียงสะอื้นไห้อย่างเหลืออดพรั่งพรูพร้อมหยดน้ำตา อีคอนกอบกุมใบหน้าไม่อยากให้ใครเห็น เด็กน้อยที่ทุบตีหยุดมือเพราะคิดว่าปราบปีศาจได้แล้ว แต่พอเห็นน้ำตาหยดลงมาก็ชะงักงันกับสิ่งที่เห็น ไม่นานเด็กน้อยคนนั้นก็วิ่งออกไปแล้วหลบอยู่หลังเสาวิหารมองสัตว์ประหลาดร้องไห้อยู่ห่างๆ อีคอนเลิกร้องไห้พลางเช็ดน้ำตาก็เดินถือถังน้ำไปต่อ
เส้นทางสัญจรทางเดิมเพิ่มเติมคือคนเดินตาม เด็กคนนั้นที่เคยทุบตีอีคอนเดินตามหลังพยายามแอบแต่ไม่มิดอยู่ห่างๆ อีคอนไม่ได้ห้ามหรือชวนคุย เดินไปโรงนอนต่อและทำเป็นไม่สนใจ
วันต่อมาเด็กคนเดิมเดินตามหลังเขาอีกครั้ง อีคอนไม่รู้ว่าเด็กคนนี้มีจุดประสงค์อะไร ดูจากเสื้อผ้าแล้วคงเป็นนักบวชฝึกหัดของวิหารแต่กลับใส่ผ้าโพกหัวแบบแม่ชี ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้เป็นใครกันแน่ แต่การแต่งกายผิดวินัยอย่างโจ่งแจ้งโดยไม่มีใครกล่าวทักท้วงคงเป็นกฎแบบใหม่ให้ทำตาม อีคอนยังคงใช้ชีวิตอย่างเดิม กินหญ้า ตักน้ำและถูกรังแก
"สัตว์ประหลาดมาแล้ว!"
"รอบนี้ใครปาแม่นสุดได้สิทธิ์เลือกขนมก่อน"
"ครั้งนี้ฉันจะปาทีเดียวสามก้อนรวดเข้าเป้าแบบไม่ต้องลืมตาเลย"
"ขี้โม้ชะมัด​ ฮ่า​ฮ่า​ฮ่า​"
เด็กในโรงนอนแข่งกันปาหินใส่อีคอน แม้จะเจ็บแต่ก็ต้องทนเหมือนทุกที แม้จะทุกข์แต่ก็ต้องปล่อยวางไม่อาจโต้ตอบได้ ไม่ปล่อยให้ความมืดกลืนกิน
"หยุดนะเจ้าพวกคนเลว! อ๊ะ!"
เด็กน้อยคนนั้นวิ่งเข้ามาขวางก่อนจนถูกก้อนหินขว้างใส่ เด็กคนอื่นหยุดกันเพราะชุดที่ใส่นั้นมีเพียงลูกขุนนางเท่านั้นถึงจะใส่ได้ แต่คล้ายว่าทุกอย่างจะสายไป ก้อนหินที่ปาใส่เมื่อครู่สร้างบาดแผลใหญ่ให้หน้าผากใสของเด็กน้อย แม่ชีรีบวิ่งออกมาดูพอเห็นเลือดไหลจากศีรษะของลูกคนที่ไม่ควรแตะต้องก็ถึงกับตัวสั่น
"กะ แก! แกทำร้ายเจ้าชายน้อย ใครก็ได้ช่วยด้วย สัตว์ประหลาดมันทำร้ายเจ้าชาย! ใครก็ได้ช่วยด้วย"
เด็กน้อยช็อกจนสลบเมื่อเห็นเลือด ไม่ทันรู้เลยว่าการเข้ามาปกป้องครั้งนี้จะเป็นจุดพลิกพลันของชีวิตอีคอน
อีคอนถูกพาไปห้องขังรอการพิจารณาโทษ​ ฐานทำร้ายเจ้าชายของอาณาจักร เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเด็กคนนั้นเป็นเจ้าชาย รู้เพียงว่าอาจเป็นลูกของขุนนางสูงศักดิ์ ถึงแม้จะต้องตกอยู่ในสถานภาพอันเลวร้ายนี้ แต่ภาพที่เด็กคนนั้นก้าวเข้ามาปกป้องเขาจากการถูกรังแกก็ช่างเป็นภาพที่น่าจดจำ ครั้งแรกที่ได้รับความเห็นใจจากคนอื่นนอกจากคนในโรงนอน ถึงภายหลังจะถูกใส่ร้ายและทุบตีอย่างเมื่อก่อน ถูกตัดแขนแต่ก็กลับมาต่อใหม่ เมื่อไม่มีวิธีที่จะทรมานอีคอนให้รู้สึกเข็ดหลาบได้ จึงขังเขาต่อไปให้ไร้อิสรภาพในคุกใต้ดิน
เสียงวิ่งน้ำหนักเบาดังเตาะแตะมาแต่ไกล ไม่นานเงาร่างของคนตัวเล็กกว่าก็ปรากฏ เด็กคนนั้นที่เป็นเจ้าชายวิ่งผ่านห้องขังไปไม่นานก็วิ่งกลับมา
"เจ้าสัตว์ประหลาด" พอได้เห็นหน้าอีคอนแล้วเด็กคนนั้นก็ร้องไห้โหทันที "ขะ ข้าขอโทษ เจ้าเจ็บรึเปล่า อย่าร้องไห้อีกเลยนะ ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้าอีกแล้ว"
เด็กคนนั้นเกาะกรงขังร้องไห้ต่อหลังจากพูดจบ อีคอนไม่เคยสัมผัสความเห็นใจจากผู้อื่นมาก่อนก็เดินเข้าไปหา เช็ดมือให้สะอาดก่อนปาดน้ำตาทั้งสองข้างของเด็กคนนั้นออก
"ข้าไม่ใช่สัตว์ประหลาดนะขอรับ ข้าเป็นคน มีนามว่า อีคอน แล้วเจ้าชายมีนามว่ากระไรหรือขอรับ"
"ฮึก ลีโอ ข้าชื่อลีโอ" เด็กน้อยกล่าวพลางเช็ดน้ำตาออก "เจ้าไม่โกรธหรือที่ข้าทำให้เจ้าเจ็บ"
"ไม่เลยสักนิด ข้าดีใจเสียอีกที่ท่านช่วยข้าไว้ในตอนนั้น แล้วทำไมท่านถึงช่วยข้าไว้ล่ะขอรับ"
"ข้าไม่ได้ช่วยสักหน่อย! เพราะเจ้าอ่อนแอเกินไปต่างหาก! อัศวินต้องปกป้องคนอ่อนแอสิ"
แล้วมันต่างจากช่วยตรงไหนกัน?
"ข้าจะไปทูลกับท่านพ่อว่าเจ้าไม่ได้ผิด เด็กพวกนั้นต่างหากที่ผิด พวกเขาทำร้ายเราก่อน!"
"อย่าเลยขอรับ ถ้าท่านทำอย่างนั้นเด็กคนนั้นคงต้องทุกข์ทรมานแน่"
"แล้วต่างยังไงเล่า เจ้าเด็กคนนั้นก็ทำเจ้าทุกข์ใจเหมือนกัน ข้าจะไปบอกท่านพ่อ"
อีคอนหยิบเศษไม้แถวนั้นขึ้นมาให้ดูก่อนจะแทงลงที่แขนแล้วดึงออก เด็กน้อยมองเลือดไหลซึมออกก่อนจะระวิงมือหาผ้ามาซับ
"เจ้าจะทำร้ายตัวเองทำไม"
ไม่นานบาดแผลนั้นก็หายไป เด็กน้อยทำตาโตอย่างตื่นเต้นก่อนจะมองไปทางอีคอน
"ที่จริงเจ้าแข็งแกร่งใช่ไหม? "
"ขอรับ ถึงจะโดนทำร้ายยังไง บาดแผลก็สมานหายกลับมาเป็นอย่างเดิม เพราะงั้นถึงข้าจะถูกทรมานที่นี่ก็ไม่เป็นไร แต่เด็กคนอื่น ถ้าต้องถูกทำร้าย พวกเขาต้องทนความเจ็บปวดนั้นไปอีกนาน ข้าไม่อยากให้ใครต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายอย่างที่ข้าเจอ เพราะอย่างนั้น ท่านอย่าไปบอกใครเรื่องที่ข้าไม่ใช่คนผิดเลยนะ"
"อืม… ก็ได้" ลีโอรับปากและนั่งพูดคุยกับเขาต่อก่อนจะกลับที่พักเเมื่อใกล้ตะวันตกดิน
ในทุกๆ วันลีโอจะมาหาอีคอนที่คุกใต้ดินเป็นประจำ ถึงแม้ผู้คนจะรู้แต่ไม่มีใครคิดจะห้าม เจ้าชายผู้นี้เป็นที่รับรู้กันว่าไม่เป็นที่รักใคร่ขององค์ราชา และเพราะเหตุนั้นจึงได้ส่งเจ้าชายมาที่วิหารศักดิ์สิทธิ์ เก็บเขาไว้ในที่มืด ที่ซึ่งห่างไกลจากสายตาผู้คน
"ท่านลีโอ ทำไมท่านถึงได้ใส่ผ้าโพกหัวของแม่ชีล่ะขอรับ"
"คงเพราะ... ท่านพ่อไม่ชอบเส้นผมของข้า" ลีโอพูดด้วยสีหน้าเศร้าใจ
"ทำไมกันขอรับ? "
ลีโอมองอีคอนอย่างลังเลใจก่อนจะเปิดให้ดู เส้นผมสีแดงฉานราวกับเลือดสดๆ เป็นที่สะดุดตาเพราะตั้งแต่ที่เคยเกิดมาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก แม้จะเป็นสีที่ฉูดฉาดแต่พออยู่กับใบหน้าของเด็กน้อยยิ่งขับสีผิวใสให้กระจ่างราวกับมีออร่าในตัว
"งดงามมากขอรับ ตาเท็ปโป้เคยกล่าวไว้ว่า คนที่โชคร้ายในโลกนี้มีสองประเภท คือคนที่อัปลักษณ์ที่สุด กับงดงามที่สุด บางทีความงามของท่านอาจเป็นภัยให้ผู้อื่นมาทำร้ายได้นะขอรับ"
"เพราะอย่างนั้นท่านพ่อเลยให้ข้าสวมผ้านี้ไว้ตลอดอย่างนั้นเหรอ"
"ข้าคิดว่าอย่างนั้นขอรับ"
ลีโอยิ้มอย่างพอใจ ตั้งแต่เขาเกิดมาก็ถูกเรียกว่าทายาททรราช เขาไม่รู้เลยสักนิดว่านั่นหมายความว่ายังไง แต่เมื่อได้ยินจากอีคอนว่าอาจเป็นเพราะเขางดงามเกินไปจึงถูกรังเกียจก็รู้สึกเบาใจขึ้นมาหน่อย
"ช่วยไม่ได้นะ ถ้าความงามของข้ามันเป็นบาป ข้าจะปกปิดความงามเหลือล้นนี้ไว้จากสายตาผู้คนก็แล้วกัน"
"เป็นพระคุณอย่างยิ่งขอรับ"
อีคอนถูกจองจำได้สองปีก็ถูกปล่อยออกมายังโลกภายนอก เขากลับมาที่โรงนอนคนชราทั้งเป็นห่วงคนแก่ที่นั่นจะอยู่อย่างไรเมื่อไม่มีเขา แต่เมื่อมาถึงกลับมีใครไม่รู้มานอนอยู่ที่หน้าประตู เมื่อสังเกตใกล้ๆ เขาเป็นชายหนุ่มรูปร่างกำยำสมส่วน ใบหน้าเกลี้ยงเกลาไร้หนวดเคลารวมถึงขนตายาวเป็นแพรสวย แต่เมื่อมองที่ร่างกาย แขนข้างซ้ายของเขาหายไปและมีบาดแผลขนาดใหญ่ถากที่ใบหูข้างซ้ายจนถึงศีรษะ
"งืม… เฮ้ย!! ตัวอะไรวะเนี่ย!!"
ชายคนนั้นลืมตาตื่นมาเห็นอีคอนยืนจ้องหน้าเขา เขาหยิบดาบขึ้นมาป้องกันตัวก่อนจะมองไปที่สัตว์ประหลาดอีกครั้ง
"อ้าว อีคอน ออกจากคุกใต้ดินมาแล้วเรอะ"
"ขอรับ"
"คงเพราะอาณาจักรเราจับเชลยมาได้เลยต้องเอามาขังไว้ที่คุกใต้ดินของวิหาร นี่ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าพวกนั้น แกคงถูกขังลืมไปแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า"
อีคอนไม่รู้ว่าตาเท็ปโป้ขำอะไรก็เดินเข้าไปในโรงนอน แต่ดูท่าชายคนเดิมจะไม่ยอม
"เดี๋ยวก่อนสิ ลุงยังไม่บอกเลยนะว่าไอ้ตัวประหลาดนี่มันคืออะไร จะปล่อยให้มันเข้าโรงนอนไปง่ายๆ ได้ยังไง"
"อีคอนเป็นเด็กกำพร้าที่แม่เจ้าเก็บมาเลี้ยงยังไงเล่า ถึงจะหน้าตาอัปลักษณ์แต่นิสัยข้ารับประกันได้ว่าดี ข้าสั่งสอนเองกับมือ"
"ออสก้า ออสก้าลูกแม่ เจ้าอยู่ที่ไหนน่ะ"
"ขอรับ ข้าอยู่ตรงนี้ขอรับ"
ชายคนนั้นเดินเข้าไปหาหญิงชราตาบอดที่เคยเก็บอีคอนมาเลี้ยง "ออสก้า ช่วยแม่ตามหาอีคอนที เขาหายไปไหนก็ไม่รู้ จะเป็นอันตรายอะไรรึเปล่า"
อีคอนเดินหน้าไปหาหญิงชราก่อนจะกอบกุมมือนั้นเอาไว้ "ข้าอยู่นี้แล้วยาย ข้าเผลอไปหลงอยู่ในป่ามานาน ขอโทษด้วยที่ข้าไม่ได้กลับมาดูแลท่าน"
"ไม่เป็นไรหรอก เจ้ายังอยู่ดีข้าก็ดีใจแล้ว ออสก้าเองก็ดูแลตัวเองดีๆ นะ อย่าให้เจ็บป่วยเป็นไข้นะ"
"ขอรับแม่ แม่พักผ่อนเถอะ เดี๋ยวข้าหาอะไรมาให้ทาน"
ออสก้าพาหญิงชราตาบอดไปนั่งก่อนจะหันกลับมาที่อีคอน เขาถอนหายใจครู่นึงก่อนจะส่งสัญญาณให้อีคอนเดินตามไป
"ไปไหนหรือขอรับ"
"ไปหาอาหาร"
ที่ที่ออสก้าพามาคือตลาดกลางเมือง สถานที่ที่มีคนพลุกพล่านมากที่สุด ทั้งชนสูงชนชั้นกลางเดินไปมาด้วยท่าทางองอาจ ออสก้าให้เขาใส่ผ้าคลุมหัวปกปิดใบหน้า ส่วนตัวเองก็แต่งตัวเป็นพ่อค้าเดินไปตามถนน
"คุณผู้หญิงช่างผิวสวยจริงๆ นะขอรับ เหมาะกับอัญมณีสีเขียวอย่างมรกตเม็ดนี้เสียจริง เพียงท่านสนใจข้าจะลดให้เป็นพิเศษชดเชยกับความงามของท่านที่พระเจ้าอุตส่าห์สร้างให้เห็น"
สตรีผู้นั้นหยิบพัดปิดครึ่งหน้าก่อนจะเหลียวมองมรกตบนมือออสก้า
"แล้วเจ้าจะให้ราคาพิเศษกับข้าเท่าไหร่กันล่ะ"
"เพียง 200 ซีรูเท่านั้นขอรับ"
เงินสกุลของเมืองนี้เรียกว่าซีรู 1 ซีรู ทำจากทอง 0.5 กรัม และยังมีเหรียญเซโรที่ทำมาจากเงิน 0.78 กรัม นิยมใช้กันในกลุ่มชนชั้นกลางจนถึงล่าง สตรีนางนั้นได้ยินราคาก็โบกพัดไปมาก่อนจะพยักหน้ารับ แล้วคนรับใช้ของนางก็ถือหีบขนาดกลางวางไว้ตรงหน้า เมื่อเปิดออกดูก็เห็นเป็นเหรียญซีรูสีทองอร่ามเต็มหีบ พอจะไปแตะที่เหรียญก็ถูกชักกลับทันที
"แลกของกันก่อนถึงจะตรวจสอบได้"
"ตกลง"
ออสก้ายื่นเม็ดมรกตให้คนรับใช้แล้วให้อีคอนยกทองให้แทน เมื่อออสก้าเปิดหีบตรวจสอบลองกัดเหรียญทีนึง​ เหรียญก็บิดเบี้ยวแล้วมีรสช็อกโกแลตเข้ามาแทน
"ของปลอม!! เจ้าพวกหัวขโมย!" กลุ่มมิจฉาชีพกลุ่มนั้นวิ่งหนีไปแล้ว ออสก้าทำท่าโวยวายต่ออีกนิดหน่อยก่อนจะวิ่งดี๊ด๊าเข้ามารวบเอาช็อกโกแลตไป
"แล้วพวกโจรล่ะขอรับ"
"ไม่ต้องสนใจ มรกตนั่นก็ปลอมเหมือนกัน พวกเราเอาช็อกโกแลตไปละลายแล้วขายใหม่กันดีกว่า ก่อนพวกนั้นมันจะรู้ตัว"
อีคอนอึ้งกับการกระทำนั้นแต่ก็หันหลังกลับ เขาไม่เห็นด้วยกับการลักขโมย
"ผมจะเอาของพวกนี้ไปคืน"
"อย่าโง่น่า พวกนั้นมันก็โจรเหมือนกัน ไม่มีทางมาเอาผิดพวกเราอยู่แล้ว"
"ไม่รู้ล่ะ การขโมยเป็นสิ่งไม่ดี ผมจะเอาของพวกนั้นไปคืน!"
พูดจบก็พุ่งเข้ามาคว้าหีบนั้นไปทันที ด้วยแรงมหาศาลทำให้อีคอนเคลื่อนไหวได้เร็วกว่ามนุษย์ทั่วไปหลายเท่าตัว เขากระโดดเดินไปตามหลังคาพอมองเห็นกลุ่มสตรีสูงศักดิ์กับคนรับใช้วิ่งไปทางตรอกสลัม
"หยุดนะเว้ย อย่าทำอะไรโง่ๆ นะ ถึงคืนไปก็ใช่ว่ามันจะปล่อยพวกเรา อีคอน!!"
ออสก้าวิ่งฝ่าผู้คนมาตามหลัง เขารู้จุดที่ชายหญิงโจรพวกนั้นจะไปอย่างดี และรู้ดีอีกว่าคนพวกนั้นเป็นกองโจรมิจฉาชีพที่ทำทุกอย่างเพื่อเงิน
อีคอนวิ่งตามทันสองชายหญิงก่อนจะกระโดดลงมาตัดหน้าคนทั้งคู่ ใบหน้าเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนค่อยๆ ก้าวมาข้างหน้าพอดีกับที่สองชายหญิงก้าวถอยหลังอย่างระวังตัว
"เป็นทาสที่เก่งใช้ได้เลยนี่ แต่แกจะสู้กับคนเป็นร้อยที่นี่ไหวรึเปล่าล่ะ!!"
พูดจบก็มีคนนับร้อยโผล่ออกมาจากที่ซ่อน ต่างฝ่ายต่างดูเชิงกันก่อนที่อีคอนจะวางหีบเหรียญปลอมไว้ที่พื้น
"ข้าเอาของมาคืนพวกท่าน อภัยให้คนผู้นั้นด้วย เพราะพวกเราต้องอยู่อย่างอดอยาก เขาถึงต้องเลือกวิธีไม่ดีอย่างนี้ และของที่ท่านแลกเปลี่ยนกันตอนนั้นก็ไม่ใช่ของจริงด้วยขอรับ"
หญิงสาวหยิบมรกตขึ้นมาก่อนจะบีบมันเละคามือด้วยความโกรธ "พวกแกกล้าหลอกเราเหรอวะ! อยากตายรึไง" ด้วยความโทสะนางก้าวเข้าไปเตะอีคอนจนกระเด็น
"ข้าขออภัย ท่านหญิง"
"ขออภัยแล้วมันหายรึไง!!"
เธอกระทืบซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนอีคอนกุมตัวงอ ผู้คนรอบด้านต่างหัวเราะความอ่อนแอของเขา
"นึกว่าจะเก่งวะ ที่แท้ก็ไก่อ่อน"
แต่ล่ะคนจับอีคอนขึงกับผนังแล้วผลัดกันทุบตีอย่างทารุณ​ ออสก้าแอบอยู่ด้านหลัง มองดูภาพนั้นอย่างเวทนา หากเข้าไปช่วยตอนนี้คงถูกทำแบบเดียวกันไม่ต่างแล้วมันจะยิ่งแย่เข้าไปอีก​ถ้าไม่มีคนอยู่รอช่วยพวกเขาออกมา คงต้องรอจนมืดค่ำจนคนพวกนี้หลับก่อนถึงจะช่วยอีคอนกลับมาได้ กว่าจะถึงตอนนั้นออสก้าได้แต่ภาวนาว่าอีคอนจะไม่ตายไปเสียก่อน
ในปากคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเลือด แผลที่เคยสมานไปแล้วก็กลับมาเป็นแผลอีก คนพวกนี้ไม่สังเกตด้วยซ้ำว่าอีคอนรักษาตัวเองได้เพราะเลือดอาบร่างจนมองไม่ออก
ทำไม ทำไมกัน ทั้งที่ตั้งใจจะเอาของมาคืน ทำไมต้องทำกันถึง​ขนาดนี้ ข้าขอโทษแล้ว ข้ายอมรับผิดแล้ว ทำไมพวกเขาถึงไม่หยุด!
ตะวันใกล้ลับขอบฟ้าอำลาโลก การทุบตียังไม่หยุด จนมือของคนกระทำมันด้านชา แต่ใช่ว่าความทรมานจะสิ้นสุด เมื่ออีกคนหมดสนุกอีกคนก็เข้ามาแทน ใช้มีดกรีดเนื้อเถือหนังออกมาทั้งเป็นจนเห็นกระดูกก่อนจะเอาเนื้อที่ได้ไปย่างไฟแล้วกินให้ดู อีคอนยิ่งสั่นกลัวเมื่อเห็นคนพวกนี้ต่างจากคนอื่น​ที่เคยเห็น แม้แต่ทหารยังไม่ลงโทษเขาถึงขนาดนี้
'ใครก็ได้ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยข้าที ได้โปรดข้ากลัวแล้ว!!'​
'หนวกหูจริงเว้ย!!!'​
เสียงบางอย่างในใจดังออกมา อีคอนไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไรแต่สายตาเริ่มพร่ามัว ภาพตรงหน้าส่ายไปมามองทุกอย่างที่เห็นโดยที่เขาไม่ได้ขยับ ไม่นานโซ่ที่พันธนาการตัวเองก็ถูกกระชากออกด้วยแรงมหาศาล
"ฮึฮึ 1 พันล้านปี… ฮึฮึฮึ 1 พันล้านปีในนรกแม่งโคตรน่าเบื่อ!! ไอ้ยมโลก! ถ้ากูเจอมึงอีกจะฆ่าแม่งทั้งโคตรเลย!!!"


## บทที่ 2 ระลึกนึกย้อน

หลังจากที่อีคอนทำลายพันธนาการรอบตัว ร่างเปื้อนเลือดเดินสะเปะสะปะไปมาตามทางเดิน สายตาสอดส่องรอบด้านทั่วทุกทิศของตรอกซอย
"1 2…5…10…25…40…60…100…134 คน มีแค่นี้เองเหรอวะ กากเดนนรกที่กล้าทำกับร่างของกู"
อีคอนเงยหน้าพลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพียงลมหายใจออกแค่เสี้ยววิ ร่างเปื้อนเลือดก็ไปหยุดอยู่ตรงหน้าคนที่เคยเฆี่ยนตีอีกคน มือแทงเข้าร่างหนาเพียงครึ่งนิ้ว คนถูกแทงถึงกับผงะทั้งยังไม่รู้ตัวเลยว่าเมื่อกี้เกือบจะตาย
'อย่าทำร้ายใครนะครับ เขาไม่ใช่คนที่คุณต้องฆ่า'
'หา? แล้วมึงเป็นใครวะ จิตใต้สำนึกรึไง อย่าเอาความโลกสวยมาสอนกู โลกที่มึงอยู่มันก็เลวร้ายไม่ต่างจากนรกหรอก!!'
'ถึงอย่างนั้นที่นี่ก็ไม่ใช่นรกนะครับ ถ้าพวกเราแสดงให้เขาเห็นว่าความดีให้ผลอะไรบ้างมันจะทำให้เขากลับใจได้นะครับ อีกอย่างนี่ไม่ใช่ข้อตกลงที่เราทำไว้กับยมโลก'
'ข้อตกลง…'
เมื่อรำลึกถึงความทรงจำก่อน 1 พันล้านปีในนรก เหมือนมีเพียงเศษเสี้ยวของความทรงจำซ้อนทับกันในจิต อีคอนจิตเสื่อมทรามได้หวนรำลึกไปถึงช่วงเวลาหนึ่งที่เคยคุยกับใครบางคนก่อนตายจากโลกอีกใบหนึ่งไป
ณ ทำเนียบรัฐบาลของสาธารณรัฐเมอเรตาร์ ประชากรราว 125 ล้านคนกำลังเพิ่งพาชายคนเดียวคือ ประธานาธิบดี เพอร์ซี่ ดีแลน แม้จะเพิ่งได้ตำแหน่งไม่นานเขาก็ได้สร้างโครงการที่เอื้อต่อผู้พิการคือถนนสำหรับผู้พิการบนฟุตบาท 10 กิโลเมตรแรก และจะต่อยอดไปเรื่อย ๆ จนหมดวาระ และด้วยเหตุนี้ประธานาธิบดี เพอร์ซี่ ดีแลนจึงต้องมากล่าวเปิดทางด้วยความยินดีจากประชาชนในพื้นที่
"เช็กเส้นทางทั้งหมดแล้วรึยัง"
เลขาประธานาธิบดี วอถึงบอดี้การ์ดทุกพื้นที่ที่ปล่อยออกลาดตระเวน เหตุที่ต้องคุ้มกันก็เพื่อป้องกันการก่อการร้าย และการประทุษร้ายแบบหวังผล เพื่อการเลือกตั้งใหม่ หรือการแต่งตั้งผู้รักษาการ ไม่ว่าจะทางใดก็ห้ามให้เกิดกับชายคนนี้ สำหรับเลขาประธานาธิบดี เขาไม่ใช่แค่นายจ้างแต่เป็นทั้งเพื่อนและครอบครัวคนสำคัญที่เขาต้องปกป้อง
"แอนดรู ดูให้ผมที เนกไทผมตรงรึเปล่า"
ชายวัย 54 ปีปริยิ้มออกมาบาง ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงเนกไทที่เอียงเล็กน้อยให้ตรง แม้ไม่ได้กล่าวอะไรตอบแต่สายตายินดีส่งทอดไปให้คนตรงหน้าทุกครั้งที่ได้เห็นเขาประสบความสำเร็จ โครงการนี้ดำเนินไปได้ด้วยดีตามความคาดหวังของดีแลน แต่หารู้ไม่ว่าทุกย่างก้าวที่พาเขาเดินมาจนถึงตอนนี้เบื้องหลังนั้นเหนื่อยยากเพียงใด ไม่ใช่แค่เบื้องหน้าที่เขาต้องรับมือ แต่รวมถึงเบื้องหลังที่รอยยิ้มไร้เดียงสานั่นไม่อาจรับรู้​ได้​ เว้นเสียแต่ว่ามีคนมาจัดการให้
แอนดรู เป็นทั้งเพื่อนสมัยเด็กและเลขาประธานาธิบดีในตอนนี้ ใบหน้าเคร่งขรึมและรอยย่นบนหน้าผากแสดงถึงการผ่านร้อนผ่านหนาวมานับไม่ถ้วน มือที่เอื้อมจับเนกไทหารู้ไม่ว่าเคยเปื้อนเลือดใครไปแล้วบ้าง แม้ไม่เคยรับคำสั่งให้ฆ่าหรือจัดการใครแต่เพื่อดีแลนแล้วละก็ ใครขวางทาง เขาฆ่าไม่เลี้ยง
ในเวลาไม่นาน ประธานาธิบดีก็ขึ้นกล่าวคำปราศรัย แอนดรูมองใบหน้าของผู้คนที่มาฟังทีละคนพลางจับพิรุธไปด้วย ผู้ฟังทั้งหมดไม่ได้ถูกคัดกรองตรวจอาวุธ  ตามนิสัยของดีแลนมักจะไว้ใจคนง่าย ถึงได้ถูกหักหลังง่ายเช่นกัน แอนดรูลอบมองไปเรื่อยจนถึงคนด้านหลังสุดแต่ก็ไม่เจอใครที่ดูมีพิรุธ ส่วนใหญ่ก็มาเป็นครอบครัว พ่อแม่และเด็ก บ้างก็คนชรา
แสงอาทิตย์สะท้อนโลหะเข้าตาของแอนดรู เขาหันมองทันทีเมื่อคิดว่าเป็นอาวุธใช้สังหาร แต่ไม่ใช่ นาฬิกาสำหรับเด็ก เด็กคนนั้นพยายามสะท้อนแสงส่องหน้าเขา แม้จะรู้สึกกวนใจนิดหน่อยแต่ก็ปล่อยผ่านไป แต่สิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาต้องหันกลับมามองอีกครั้งเพราะด้านหลังของครอบครัวนั้นมีใครบางคนส่องปืนไปทางประธานาธิบดี นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ที่ดี แอนดรูวิ่งไปบังดีแลนทันที กระสุนวิ่งผ่านทะลุร่างกายอย่างรวดเร็ว ทั้งคู่ล้มลงกับพื้นพร้อมความตื่นตระหนกของคนทั้งลาน บอดี้การ์ดรีบวิ่งมาคุ้มกันประธานาธิบดี ส่วนแอนดรูนอนแน่นิ่งไร้การเคลื่อนไหว กระสุนทะลุผ่านร่างเขากระทบกับเข็มกลัดที่หน้าอกของดีแลนและกลิ้งไปมาบนพื้น นี่ไม่ใช่กระสุนปืนพกที่เขาเห็นจากด้านหลังครอบครัวนั้น แต่เป็นกระสุนสไนเปอร์ที่ต่อให้บังก็ทะลุผ่านร่างได้ โชคดีที่กระสุนนั้นลดแรงผ่านเกราะกันกระสุนและตัวเขาแล้วถูกเข็มกลัดนั้นอีกที่ ดีแลนจึงไม่เป็นอะไร แต่ถึงอย่างนั้นร่างกายแอนดรูก็สุดจะทนไหว เมื่อเลือดไหลไม่หยุดและอุณหภูมิในร่างกายก็ลดลงอย่างรวดเร็วไม่นาน ท้องฟ้าที่เขามองเห็นก็กลายเป็นสีดำ
เมื่อนั้นวิญญาณไร้ร่างก็หลุดลอยออกมา ยมทูตผู้เร้นกายในฝูงชนได้ปรากฏ ใช้เคียวยาวกวักเรียกวิญญาณเข้าตัวแล้วหายไปในพริบตา
วิญญาณแอนดรูถูกพามายังวิหารศักดิ์สิทธิ์ เบื้องหน้ามีรูปปั้นงามตระหง่านอยู่ตรงกลางเสียแต่ว่ารูปปั้นนั้นขยับได้ และกำลังจะพูดกับเขา
"แอนดรู เหตุใดเจ้าถึงช่วงชิงความตายของผู้อื่น หารู้ไม่ว่านั่นมันผิดกฎของวงจรชีวิต"
"ใครสนกัน คนที่ฉันรักกำลังจะตายทั้งคน ต่อให้ผิดกฎทั้งหมดบนโลกฉันก็จะทำ"
"เช่นนั้นเจ้าต้องไปเกิดแทนชายผู้นั้นและชายผู้นั้นต้องไปเกิดแทนเจ้า"
"หมายความว่าไง"
"เจ้าจะได้เกิดในชีวิตที่สุขสบายเพราะความดีที่เพื่อนเจ้าทำเอาไว้ และเพื่อนเจ้าก็จะได้ไปเกิดแทนเจ้าในชีวิตที่ เอิ่ม...ดีเท่าความดีที่เจ้าทำ"
"ไม่ได้นะ ดีแลนควรไปอยู่ในที่ที่ดีกว่านั้น"
เมื่อนึกย้อนไปถึงวัยเด็กที่เขาได้เติบโตมา มันยากที่จะทำให้เขาเป็นผู้เป็นคนเหมือนอย่างตอนนี้ ถ้าไม่มีดีแลน ป่านนี้ชีวิตเขาคงไปจบอยู่ในคุกหรือไม่ก็มหาสมุทรสักแห่ง
"ถ้าเช่นนั้นเจ้าต้องแลกเปลี่ยนกับข้า"
"แลกเปลี่ยน? ยังไง? "
"เพื่อส่งวิญญาณเพื่อนเจ้าไปในชาติกำเนิดที่ควรเป็น เจ้าต้องทำงานให้ข้า รับใช้ข้าเฉกเช่นที่ข้ารับใช้พระเจ้า"
"งานเหรอ? แล้วอะไรจะรับประกันถ้ามันไม่เป็นไปตามนั้น"
"ตอนนี้ข้ารับประกันให้เจ้าไม่ได้ เมื่อเจ้าช่วงชิงความตายมาแล้ว ดีแลนจะยังคงมีชีวิตต่อจวบจนความตายวาระอื่นจะมาถึง ซึ่งข้าก็ไม่สามารถควบคุมได้"
"แล้วงานอะไรที่จะให้ทำ"
"เป็นนักฆ่า ล่ามนุษย์อมตะในโลกที่ข้าจะส่งเจ้าไปเกิด หากเจ้าไม่บรรลุวัตถุประสงค์ นอกเสียจากเพื่อนเจ้าจะไม่ได้ชาติกำเนิดที่ดีแล้ว เขาจะต้องถูกลงทัณฑ์แทนเจ้าในนรกด้วย เช่นนั้นเจ้าจะตกลงไหม? "
"ไม่ ฉันไม่ต้องการความเสี่ยงอะไรทั้งนั้น ต่อให้ฉันพลาด เขาก็ต้องไม่ถูกลงโทษ"
"งั้นข้อตกลงที่สอง เพื่อให้เพื่อนเจ้าไม่ถูกลงทัณฑ์ เจ้าต้องช่วยเหลือมนุษย์ให้เกิดง่ายตายช้า ไม่เช่นนั้นโลกที่ข้าจะส่งดีแลนไปเกิดก็รับประกันไม่ได้ว่าเขาจะไม่ตายในทันทีที่เกิด"
"ห๊ะ!? แล้วทำไมท่านไม่ส่งไปที่ที่ดีกว่านั้นละ"
"ชาติกำเนิดดี ไม่ได้แปลว่ามนุษย์ที่ให้กำเนิดจะไม่ถูกปองร้ายนี่ เจ้าเองก็รู้จักเพื่อนตัวเองดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือ ต่อให้เป็นคนดีไม่ทำร้ายใครก็ใช่ว่าจะไม่ถูกทำร้ายเสียเอง"
"ให้ตายเถอะ! แกกำลังเล่นตลกกับฉันรึไงวะ แล้วจะทำได้ยังไง ทั้งฆ่ามนุษย์อมตะ ทั้งช่วยมนุษยชาติ มันไม่เกินกำลังคนคนเดียวไปหน่อยหรือไง"
"ข้ารู้ เพราะอย่างนั้นถึงได้มอบพลังบางส่วนให้ อย่างแรกด้วยพลังของข้า การกำหนดความตายให้ผู้อื่นนั้น ข้าจะมอบให้เจ้า และเพื่อไม่ให้เจ้าตายตามโชคชะตาอันอาภัพ ข้าจะมอบความตายให้เจ้าเองระหว่างนั้นเจ้าจะไม่ตายไม่ว่าจะเสียแขนขามากแค่ไหน อย่างที่สอง สมองที่สามารถเก็บความจำได้มากตราบจนเจ้าตายจากในชาติใหม่ และข้าจะมอบความทรงจำจากชาติก่อนให้เจ้าด้วยเพื่อย้ำเตือนความหลังของเจ้ากับดีแลน และอย่างที่สาม..."
"เดี๋ยวนะ ไม่ใช่ว่าเราจะทำข้อตกลงสองข้อไม่ใช่เหรอ แล้วอย่างที่สามแกจะให้ฉัน​ใช้มันเพื่อแลกกับอะไร"
"ความสุขหลังความตาย ก่อนการเกิดใหม่ ดวงวิญญาณจะถูกพาไปสวรรค์เมื่อมนุษย์ผู้นั้นมีความดีมากกว่าและถูกพาไปนรกเมื่อมนุษย์ผู้นั้นมีความชั่วมากกว่า เจ้าอาจจะไม่ได้เจอเพื่อนอีกหลังจากตายจากโลกใบนั้นไปแล้ว เพราะงั้นก่อนตายในชาตินั้นเจ้าจะสามารถไถ่โทษจากความผิดบาปที่เจ้าทำ เพื่อเจ้าและเพื่อนจะได้พบกันบนสวรรค์ นั่นเป็นที่มาของพลังอย่างที่สาม ถือเสียว่าเป็นค่าตอบแทนของการทำงานหนัก แต่ก่อนหน้านั้นข้าคงต้องส่งเจ้าไปชำระบาปทุกชาติภพที่เจ้าเคยก่อเสียก่อน"
"แล้วงานที่ให้ทำทั้งหมดนั่นมีความหมายยังไง ถ้าทำไม่สำเร็จจะเกิดอะไรขึ้น"
"โลกจะถึงการอวสาน เป็นทางเดียวที่ยมโลกอย่างข้าจะสามารถกำจัดมนุษย์อมตะได้ แต่เพราะต้องแลกมาด้วยชีวิตคนบริสุทธิ์หลายล้าน ข้าจึงใช้วิธีการอื่นเพื่อที่นรกกับสวรรค์ไม่ปั่นป่วนหลังจากรับวิญญาณทั้งหมดมา"
"อ้อ เพราะไม่อยากทำงานหนักเกินกำลังถึงใช้ข้าไปกำจัดทีละคนสินะ"
"...ใช่"
"โอเค เข้าใจได้ ฉันตกลง ว่าแต่แกรู้ได้ยังไงว่าถ้าใช้ดีแลนมาต่อรองแล้วฉันจะทำตาม"
ตึงงงงง ตึงงงงง ตึงงงงง
เสียงระฆังดังกังวาน วิญญาณแอนดรูกลายเป็นละอองลอยออกไป
ความทรงจำก่อนลงนรกทำให้เขาตระหนักได้ว่าข้อตกลงอะไรนั่นมันจอมปลอมทั้งเพ ทั้ง​เรื่อง​ไปเกิดแทน ทั้งการส่งดีแลนไปในภพภูมิอื่น ทั้งหมดนั่นยมโลกกุขึ้นมาเพื่อให้เขายอมตกลง และตอนนี้เขาก็เกิดใหม่ในร่างประหลาดพร้อมกับภารกิจล้างบางมนุษย์อมตะ!
แต่ว่าช่วงเวลาที่ผ่านมาในนรกกลับทำให้เขาตระหนักรู้ว่า ในโลกทุกโลกที่เขาถือกำเนิดจะมีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขารู้สึกโหยหาอย่างที่ไม่อาจมีสิ่งใดเปรียบได้ และเขาต้องตามหามันในโลกนี้ เพื่อปกป้องและคุ้มครองอย่างที่เคยทำเสมอมา
'งั้นแกก็คือวิญญาณแยกของฉันในอีกมิติหนึ่งสินะ ถามหน่อยสิ อะไรทำให้แกยอมตกลงทำตามไอ้ยมโลกขี้โกหกนั่น'
'ผมรู้ว่ามีแค่ผมที่ทำภารกิจได้ผมก็ตกลงแล้วครับ'
'ตื้นเขินซะจริง'
ระหว่างที่ทั้งสองจิตกำลังพูดคุยอยู่ คนที่ถูกร่างอีคอนแทงก็รีบหนีออกก่อนที่คนอื่นจะหยิบมีดดาบมาฟัน อีคอนร่างเปล่าหลบการจู่โจมอย่างรวดเร็ว ทุกท่วงท่าไร้การโต้ตอบและเมื่อไม่มีการโจมตีอื่นเข้ามาก็หยุดนิ่งราวกับยืนหลับ สิ่งนี้คือความสามารถที่ติดตัวมาจากอีคอนจิตเสื่อมทรามที่เคยผ่านสมรภูมิรบในนรกจนหลบการโจมตีทุกรูปแบบได้แล้ว และให้นิยามร่างเปล่านี้ว่า โหมดอัตโนมัติ โหมดนี้จะถูกใช้เมื่อหนึ่งร่างสองจิตอยู่ในระหว่างพูดคุยกัน
'ถ้างั้นชาติที่แล้วแกตายยังไง'
'ผมชราภาพและเสียชีวิตลงในวัย 124 ปีครับ'
'งั้นแกมีคู่ครองหรือคนรักที่มีนิสัยใจดี น่ารัก ชอบช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยากอย่างไม่มีเงื่อนไขไหม? '
'ไม่นะครับ ผมอยู่โสดเพราะผมบวชเป็นพระบนเทือกเขาหิมะ'
'อย่างนี้นี่เอง แกไม่เคยสัมผัสความอ่อนโยนพวกนั้น และปัดความโชคร้ายทั้งหมดในชีวิตให้เป็นบททดสอบของพระเจ้าสินะ ไม่เคยรู้จักกิเลสของมนุษย์ และความโหยหาในความรักที่พวกใจทรามอย่างข้าต้องการกัน ช่างเป็นวิญญาณแยกที่ต่างจากสามัญสำนึกทั่วไปจริงๆ '
ร่างแน่นิ่งของอีคอนสร้างความตกใจให้พวกโจรในตรอกสลัม ตั้งแต่การเคลื่อนไหวเหนือมนุษย์และการแทงร่างคนอื่นโดยใช้แค่มือเปล่าทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ความน่ากลัวนี้
'ดูจากที่ร่างกายเชื่อฟังเจ้าเป็นหลัก แสดงว่าแกคือจิตต้นของร่างเนื้อ ส่วนข้าเป็นเพียงระบบที่สับเปลี่ยนโหมดตอนฆ่ามนุษย์อมตะสินะ ค่อนข้างเป็นแนวคิดที่ไม่เลว การที่เจ้ายมโลกนั่นเข้าใจจิตใต้สำนึกทั่วไปของข้าทำให้ข้าชักสงสัยแล้วว่าบางทีเจ้านั่นอาจเป็นวิญญาณแยกอีกมิติหนึ่งของพวกเรา'
'ถึงเป็นอย่างนั้นพวกเราก็ทำข้อตกลงแล้วนะครับ ถ้าทำไม่สำเร็จโลกก็จะถึงกาลอวสานได้นะครับ ผู้คนนับล้านจะต้องตายแถมเหล่ามนุษย์อมตะบางประเภทก็น่าสงสารอีกด้วย'
'คนอื่นข้าไม่สน ข้าสนเพียงคนคนเดียว นับจากนี้ไปเจ้าจะใช้นามใดแทนตัวเอง ระหว่างอีคอนหรือฮาวเวอร์ โลกแบบไหนที่เจ้าเรียกร้องจะเป็น'
ทั้งคู่ต่างนึกย้อนถึงอดีตอีกหนึ่งช่วงเวลาที่ได้เกิดมาบนโลกใบนี้ เพราะความทรงจำทั้งหมดของโลกนี้และโลกก่อนฟื้นคืนมา ทั้งคู่จึงจดจำได้ว่าใครคือผู้ให้กำเนิด
ลุ่มน้ำเย็นเยือก เงือกน้อยหลงทาง ส่ายหางพลางว่าย ท่ามกลางฉลามเขี้ยว มันเคี้ยวแขนเงือก รวมทั้งปลายครีบ เงือกน้อยหนีหลีก สุดท้ายตายจาก
เพลงกล่อมเด็กขับขานยานเยื้อง ในคุกปลายสุดผนัง หญิงสาวผิวขาวซีดเผือดเหม่อมองพระจันทร์ผ่านร่องระบายน้ำโสโครก มือกร้านลูบท้องครรภ์เบา ๆ เฝ้านับวันที่เด็กจะเกิดมาลืมตาดูโลก สีหน้านิ่งงันหมดสิ้นความหวังที่จะออก อย่างน้อยทารกในครรภ์ที่กำลังเกิดอาจได้รับความเมตตาจากคนที่พาเธอมาขัง
"แค่เจ้าเท่านั้นที่ข้าปรารถนาให้เป็นอิสระ แม้ข้าไม่อาจมองดูเจ้าเติบโตได้ แต่เชื่อใจข้าเถิด ข้าจะอยู่ไม่ห่างจากเจ้าไปไหน"
เหมือนเด็กน้อยรับรู้ถึงความปรารถนานั้นจึงถีบท้องนางจนเผลอเกร็งปวด ท้องแก่ใกล้คลอดนี้โตขึ้นทุกวัน แต่ผู้เป็นแม่กลับไม่รู้หนทางชีวิตตัวเองว่าจะจบลงตรงไหน เดิมที่นางเป็นใคร เพราะเหตุใดถึงต้องถูกลงโทษเช่นนี้ก็ไม่อาจรู้ได้
"อะ อ๊า"
หน้าท้องบีบรัดเกร็งจนปวด คล้ายว่าสิ่งที่เฝ้ารอมานานกำลังจะถือกำเนิด ผู้เป็นแม่ถ่างขาสองข้างทั้งมือค่อยๆ ดันทารกในครรภ์ออก นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่ทำอยู่ถูกต้องหรือไม่ แต่แรงดันจากด้านนอกทำให้ทารกรู้ว่าควรออกทางไหน นางร้องครวญครางอยู่นานจนผู้คุมเดินมาดู เมื่อเห็นนางกำลังคลอดก็รีบวิ่งออกไป นานนับหลายคณนากว่าหมอที่ผู้คุมวิ่งไปหาจะมาถึง แม่ผู้อ่อนแรงใกล้สิ้นสติเต็มทน
"เอาล่ะ ตอนนี้โพรงมดลูกเปิดออกแล้ว ท่านหญิงต้องเบ่งออกมาอีกขอรับ"
"อือออออ"
หญิงสาวเบ่งทารกออกมาได้เพียงหัวก็เริ่มรู้สึกหมดแรง แต่ถึงอย่างนั้นก็กลั้นใจเบ่งต่อจนเฮือกสุดท้าย ในที่สุดทารกก็ออกจากครรภ์มารดา ความปีติยินดีไม่ทันไรคนเป็นแม่ก็ต้องใจหายเมื่อลูกตัวเองไม่ร้องออกมา หัวใจคนเป็นแม่แทบหยุดเต้น
"สงสัยเด็กในครรภ์จะตายแล้ว"
"ง๊าาาาาาาาาา ง๊าาาาาาาาาาา ง๊าาาาาาาาาาา"
คนเป็นแม่เมื่อเห็นลูกร้องดังฟังชัดก็หัวเราะยิ้มออกมา ทั้งคู่สบตากันเป็นครั้งแรก สายสัมพันธ์แม่ลูกก็ผูกมัดทั้งสองคนเข้าด้วยกัน
"ดวงตาเจ้าเป็นสีมรกตเหมือนท่านตาของเจ้า สมแล้วที่เป็นสายเลือดตระกูลคอลลิคสัน"
"สายเลือดตระกูลคอลลิคสัน ทำข้าอยากจะขำ คิดว่าข้าจะยอมให้สายเลือดนี้มีชีวิตอยู่นอกจากเจ้ารึไง"
ชายร่างสูงดูภูมิฐานยืนมองอยู่นอกกรงขัง สายตามองมาทางทารกดูเหยียดหยันราวกับเห็นไส้เดือน เด็กน้อยอยู่ในอ้อมอกมารดาไม่ทันไรก็ถูกหมอทำคลอดอุ้มไปหาชายคนนั้นแล้ว
"ถึงอย่างนั้นเขาก็เป็นลูกท่านนะ ท่านจะทำเขาไม่ได้!"
"เจ้าคิดว่าข้าจะทำอะไร คิดว่าข้าจะฆ่าเขาหรือ ไม่ ข้าไม่ทำเช่นนั้นหรอก ข้าจะสาปเขาให้อัปลักษณ์ผิดมนุษย์ และขังมันไว้ในกรงถูกคนถ่มน้ำลายใส่ในฐานะตัวอับโชค มันจะเดินอยู่ในเมืองเหมือนหนูสกปรก​ แทะกินเศษอาหารที่แม้แต่สุนัขยังไม่อยากจะกิน นั่นแหละที่ข้าจะทำ"
"ไม่! อย่าทำอะไรเขา!!"
สิ้นเสียงร้องชายผู้นั้นร่ายคาถาใส่ร่างเด็กน้อย เสียงร้องแห่งความเจ็บปวดกรีดแทงหัวใจคนเป็นแม่แทบสลาย ควันลอยเคว้งเหนือร่างน้อยทำให้รู้ว่าคาถานั้นสำเร็จ ชายผู้นั้นหัวเราะลั่นสะใจกับสิ่งที่ทำ เขาโยนเด็กให้หมอทำคลอดก่อนที่เขาจะวางไว้ให้คนเป็นแม่ได้เห็น ร่างบิดเบี้ยวของทารก
"โธ่ ลูกแม่ ทำไมใจร้ายอย่างนี้ ข้าทำอะไรให้ท่านเกลียดนักหนาถึงต้องลงมือกับเด็กไร้เดียงสาคนนี้"
แม่กุมมือลูกน้อยนอกกรงขัง ยังไม่ท่านได้สั่งเสียก่อนจาก เสียงระเบิดดังลั่นหน้าประตูขังควันลอยคลุ้งเหนือศีรษะ หญิงสาวชะเง้อมองเหตุการณ์ที่ด้านนอกก่อนกลุ่มอัศวินจะพุ่งเข้ามาปะทะกับผู้คุมขังและมุ่งตรงเข้ามาหาหญิงสาว
"ท่านหญิง ท่านเป็นอย่างไรบ้าง"
"อย่าหวงข้า พาลูกข้าไปให้ไกลจากที่นี่ เขาบ้าไปแล้ว แม้แต่เด็กคนนี้เขาก็ไม่เว้น"
อัศวินมองห่อผ้าด้านในเห็นร่างทารกก็หลุบตาลงอย่างเจ็บใจ
"ท่านหญิงข้าสัญญาว่าจะพาเขาไปอย่างปลอดภัย นายน้อยท่านนี้มีนามว่ากระไรหรือขอรับ"
"นามของเขาคือฮาวเวอร์ คอลลิคสัน พาเขาไปให้ไกลจากที่นี่เท่าที่ทำได้ ไม่ต้องห่วงข้า"
"สักวันข้าจะรวบรวมคนให้พอแล้วกลับมาช่วยท่านให้ได้"
อัศวินอุ้มทารกแล้วหนีกลับทางเดิม เส้นทางเคี้ยวคดในห้องใต้ดิน อัศวินทั้งวิ่งทั้งอุ้มทารกไว้ในอ้อมแขน เด็กน้อยทอดสายตามองชายตรงหน้า ผมเผ้ารุงรัง คิ้วหนาทึบ หนวดเคราหนาอย่างคนจรจัด นัยน์ตาสีเทาแต่ใต้ดวงตาคมคู่นั้นมีแผลขนาดใหญ่ลากไปถึงใบหู
"มันอยู่ตรงนั้นตามไปเร็ว"
อัศวินวิ่งต่อจนพบม้าจากนั้นทะยานขึ้นหลังม้าก่อนจะวิ่งออกไป ม้าวิ่งตรงออกนอกปราสาทไปยังถนน กลุ่มทหารติดอาวุธก็ยังไม่ทิ้งระยะห่าง อัศวินสะบัดแซ่หลายที่จนม้าดีดแต่ก็ยังไม่ทิ้งห่างจนธนูลูกหนึ่งลอยมาปักที่ไหล่ขวา สายตาแน่วแน่ก็ยังไม่หวั่นไหว เมื่อถึงลำธารน้ำเชี่ยว อัศวินตัดสินใจให้ม้ากระโดดข้ามแต่กลับไม่พ้น ม้าตัวนี้ว่ายน้ำไม่เป็น มันดีดดิ้นเหนือน้ำจนหลุดการควบคุมอัศวินอุ้มทารกเหนือธารา​ แต่ทว่าไม่อาจยื้อได้นาน ไม่นานเขาก็เสียหลักจนต้องปล่อยทารกหลุดมือ สายน้ำไหลกรรโชกลากเอาเด็กน้อยไหลไปไกล อัศวินพยายามไล่ให้ทันแต่ก็ทำไม่ได้ เขาถูกน้ำซัดเข้าโขดหินจนหมดสติ ถึงแม้ไม่รู้ชะตากรรมของทั้งคู่ แต่ห่อผ้านั้นก็ได้ลอยไปไกลเสียแล้ว
เมื่อนึกย้อนถึงตอนนี้ทั้งคู่ก็ตรึกตรองถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ตอนนี้พวกเขาจดจำแม่กับพ่อได้ อัศวินนิรนามกับบ้านเมืองที่ต่างออกไป หากมาทางน้ำก็คงเป็นอาณาจักรที่อยู่ต้นน้ำห่างจากที่นี่ไปหลายกิโล ร่างเด็กอย่างนี้คงเดินเท้าไม่ไหว แถมยังต้องใช้จดหมายเดินทางอีก
'ผมรู้สึกซึ้งใจที่เธออุตส่าห์ให้กำเนิดผม แต่ว่ายายที่โรงชราก็เลี้ยงดูผมอย่างดีเช่นกัน จิตที่จดจำชื่อเดียวเพียงหนึ่งได้ดีคือนามว่า อีคอน'
'งั้นแกก็เรียกหาฉันด้วยนามว่า ฮาวเวอร์ก็แล้วกัน ไม่ว่าแกจะผูกพันกับที่นี่มากแค่ไหน แต่ฉันจะไม่ลืมไปสะสางกับพวกที่มันทำกับเรา'
'ขอรับ'
อีคอนจิตต้นกลับเข้าร่างอย่างเดิม ฮาวเวอร์เฝ้ามองทุกการเคลื่อนไหวในจิตใต้สำนึก หากคู่ต่อสู้ไม่ใช่มนุษย์อมตะแล้วล่ะก็ เขาจะไม่ลงมือฆ่าอย่างเสียเปล่า เพราะทุกการฆ่า​ 1​ คนเท่ากับ 1 ล้านปีในนรก เขาจะไม่รับบาปอย่างไม่จำเป็นอีกต่อไป
ทุกคนมองอีคอนเป็นตาเดียวพร้อมกระชับอาวุธข้างตัว อีคอนก้มหัวเคารพอย่างนอบน้อมแล้วเดินออกจากสลัม ไม่มีใครกล้าหาเรื่องเขาอีกหลังจากเห็นสิ่งที่เขาทำ ออสก้าที่แอบอยู่ด้านหลังรีบวิ่งไปดูอาการของอีคอน
"เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น ถ้าเจ้าแข็งแกร่งขนาดนั้นไม่เห็นต้องยอมถูกทรมานเลยนี่"
คนที่แข็งแกร่งจริงๆ คือฮาวเวอร์ แต่จิตของอีคอนกลับไม่รู้วิธีการต่อสู้จริงๆ เลยสักนิด ถ้าหากร่างเปลี่ยนจิตก็เหมือนเปลี่ยนความสามารถไปด้วย อีคอนรีบสับเท้าไวกว่าเดิมเมื่อระลึกได้ว่าฮาวเวอร์จะไม่ต่อสู้เพื่อเขาอีก ถึงจะเปิดโหมดป้องกันตัวเองได้ แต่ก็ต้องสับเท้าหนีด้วยตัวเองอยู่ดี
"มันเป็นเรื่องบังเอิญน่ะครับ พวกเรารีบไปกันก่อนเถอะครับ"
"ครับ? ศัพท์วัยคะนองสินะ เจ้านี่ก็ตลกดีเหมือนกัน"
ทั้งคู่เดินทางกลับโรงนอนคนชรา เพราะชวดจากช็อกโกแลตก่อนหน้านี้ ทั้งคู่เลยต้องไปจับปลามากินแทน ตกดึกเงียบสงัด คนทั้งโรงนอนหลับกันหมด เสียงจิ้งหรีดเรไรดังทั่วบริเวณโรงนอน ในฤดูร้อนอากาศอบทุกคนก็นอนดิ้นไปมา เว้นเสียแต่ว่า ร่างหนึ่งลุกขึ้นนั่งท่ามกลางความเงียบ
ฮาวเวอร์เข้าควบคุมร่างกายในยามไร้จิตอีคอน ร่างใหม่ที่ได้มาช่างแคระแกร็นไม่สมประกอบ เขาลุกขึ้นเดินออกนอกประตู ทะยานร่างไปตามต้นไม้และปีนขึ้นไปบนวิหารศักดิ์สิทธิ์แล้วยืนบนจุดสูงสุดของหอระฆัง มองภาพอาณาจักรทั้งหมดด้วยสายตาของตนเอง ฮาวเวอร์จดจำที่ทางทั้งหมดพลางร่างแผนพังของเมืองเอาไว้ในจิต วิเคราะห์ยุคสมัยที่ใกล้เคียงกับโลกเดิมที่เขาเคยอยู่ โลกที่เขาถือกำเนิดอยู่ตอนนี้คือโลกที่ยังอยู่ในช่วงก่อนคริสตกาล ช่วงยุค​สมัย​ที่ยังไม่มีคำสอนหลัก มีเพียงการบูชาเทวนิยม ดินแดนถูกแบ่งแยกเป็นหย่อมๆ ไม่เป็นปึกแผ่น แน่นอนว่าต้องมีการช่วงชิงอาณาเขตและก่อสงครามเพื่อแย่งทรัพยากรกันแน่ ก่อนจะถึงตอนนั้น เข้าต้องแน่ใจก่อนว่าโลกที่อยู่ตอนนี้มีวิญญาณแยกของดีแลน หรือในอีกนามที่ถูกเรียกขานโดยทั่วไปในหมู่วิญญาณผู้แตกสลายของคาเอลกันว่า วิญญาณผู้แตกสลายของลูคัส เขาต้องตามหาสิ่งนั้นก่อนจะต่อสู้กับโลกใบนี้


## บทที่ 3 ผู้เป็นที่รัก

เช้าตรู่รุ่งสาง อีคอนตื่นขึ้นมาพลางมองไปรอบทิศ เมื่อระลึกชาติได้แล้วก็ตระหนักได้ว่าโรงนอนแห่งนี้ช่างไร้มาตรฐานสุขอนามัย พื้นเลอะโคลนขาดการดูแล ข้าวของเครื่องใช้ล้วนผุพังไร้การซ่อมบำรุง แถมอาหารที่ควรได้ก็ไม่มี เมื่อคิดเช่นนั้นก็เริ่มถือถังน้ำไปตักน้ำมาเช็ดทำความสะอาดที่นี่ ออสก้าตื่นมาทีหลังพอเห็นว่าอีคอนทำความสะอาดโรงนอนก็เข้ามาช่วยด้วย
"ปรกติที่นี่ต้องทำความสะอาดด้วยรึ ข้าไม่เห็นใครเขาจะทำเลย"
"ที่นี่คือที่พักนะครับ ถ้าไม่ทำความสะอาดก็อยู่ไม่สะดวก พวกเราต้องกินต้องนอนกันที่นี่ เพราะงั้นทำความสะอาดไว้จะดีกว่า"
ออสก้าทำหน้าเข้าใจ เขาหลงลืมชีวิตปรกติไปแล้ว ตอนอยู่ในสงครามก็อยู่กับดิน นอนกับทรายจนเคยตัว พอกลับมาก็ใช้ชีวิตปรกติไม่เป็น
"ว่าแต่ท่านออสก้าไม่พายายไปอยู่ด้วยหรือครับ ถ้าไปอยู่บ้านส่วนตัวอาจจะดูแลได้ดีกว่าก็ได้"
ออสก้าหยุดมือทำความสะอาดพลางคิดถึงเรื่องที่กลับมาจากสงครามช่วงแรกๆ เขาสูญเสียบ้านเพราะภรรยานำไปขายเข้าตลาดมืด แม่ที่เคยฝากเลี้ยงดูก็เอามาส่งให้โรงนอนคนชรา ส่วนตัวเองก็ไปแต่งงานใหม่กับอัศวินปลายแถว ออสก้าไม่มีที่ไปแล้วจึงมาอยู่อาศัยที่นี่ไปพลางเลี้ยงดูมารดาไปด้วย
"ข้าไม่มีบ้านให้กลับไปแล้ว อย่างน้อยที่นี่ก็มีที่ให้ซุกหัวนอน"
"ไม่เป็นไรหรอกนะครับ พวกเรามาดูแลยายด้วยกันเถอะครับ รวมถึงคนอื่นๆ ด้วย"
นิสัยเอื้อเฟื้อผิดกับรูปลักษณ์ทำให้ออสก้าแปลกใจ อีคอนไม่ได้ดูแคลนเขา เขาก็เริ่มอุ่นใจที่ได้อยู่ข้างๆ เมื่อน้ำที่ให้ใช้เช็ดถูกเริ่มดำสกปรก ออสก้าก็อาสาจะไปตักมาให้ใหม่ ระหว่างรออีคอนก็นำผ้าสกปรกออกมาผึ่งพลางตีไล่ฝุ่น
"อีคอน" เสียงเล็กดังอยู่ข้างหลัง เขาหันกลับไปมองเห็นเป็นลีโอยืนกุมมืออยู่ไม่ห่าง
"มีอะไรหรือครับ? "
"วันนี้เป็นวันเข้าพิธีมอบสถานะ หากพิธีจบท่านพ่อจะพาข้ากลับเข้าวัง อีคอน นับจากนี้ไปข้าอาจไม่ได้มาพบเจ้าบ่อยๆ แล้ว…" ลีโอพูดไปทั้งน้ำตา
"ไม่ต้องห่วงหรอกนะครับ มิตรภาพของเราไม่ห่างหายไปเพราะระยะทางหรอกครับ"
ลีโอสะอึกน้ำตาก่อนจะวิ่งเข้ามากอดอีคอนเต็มแรง สัมผัสอุ่นนิ่มทำให้หัวใจเขารู้สึกพองโต ใบหน้าเล็กมนเงยมองอีคอนด้วยสองตาวาวใส น้ำตาเอ่อล้นจนเป็นประกายไหลลงสองข้างแก้ม
"สัญญานะ"
'น่ารักเกินไปแล้ว!!!'
อีกเสียงในหัวของอีคอนตะโกนร้องออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างบ้าคลั่งในหัว
'ช่วยเงียบหน่อยครับ ผมไม่มีสมาธิเลย'
'เจ้าลูคัสตัวน้อยๆ น่ารักน่าเอ็นดู อยากเก็บเอาความน่ารักนี้ไปใส่ขวดโหลแล้วเฝ้าดูทุกเช้าเย็น…'
เสียงพร่ำพรรณนาในหัวยังคงดังไม่หยุดแม้จะห้ามไปหลายที อีคอนถอนหายใจก่อนจะผละร่างน้อยนั้นออกจากตัว
"ผมสัญญาเลย"
อีคอนชูนิ้วก้อยขึ้น ลีโอไม่เข้าใจความหมายแต่ก็ชูขึ้นไม่ต่าง อีคอนใช้นิ้วก้อยนั้นเกี่ยวนิ้วก้อยลีโอเอาไว้เป็นสัญญา
"นับจากนี้มิตรภาพเราจะไม่เสื่อมคลาย หากเจ้ามีเรื่องทุกข์ใจอันใจก็มาหาข้าได้เสมอ ข้าจะรออยู่ตรงนี้"
ลีโอผลิยิ้มออกมาอย่างดีใจ สองตาของทั้งคู่ประสานกัน ฮาวเวอร์มองใบหน้านั้นผ่านดวงตาของอีคอนแล้วรู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่เห็นอยู่นี้ไม่ใช่สิ่งที่ใครๆ จะได้รับ ขนาดเขาที่เฝ้าติดตามมาทั้งชีวิตยังไม่ได้ความรักแบบอื่นจากลูคัสเลย แม้จะอิจฉาแต่ก็กลืนความรู้สึกนั้นไป ในเมื่อเขาไม่ใช่สิ่งที่ลูคัสผู้นี้ต้องการ ความปรารถนาที่จะปกป้องวิญญาณดวงนี้ก็ไม่ได้หายไป
"ข้าต้องไปแล้ว รักษาตัวให้ดีนะอีคอน อย่าถูกใครรังแกอีกนะ"
"ครับ"
ทั้งคู่โบกมือลาจนลับไปจากสายตา ออสก้าโพล่จากพุ่มไม้ไม่ห่างพลางเอ่ยแซวดวงตาระยิบระยับที่มองทอดออกไป
"โอ้ นี่เจ้าก็มีแม่ชีฝึกหัดมาหลงรักด้วยหรือนี่ เจ้านี่ก็เสน่ห์แรงไม่เบาเลยนา"
"ไม่ใช่แม่ชีฝึกหัดหรอกครับ ที่เขาใส่ผ้าโพกหัวของแม่ชีก็เพราะมีเส้นผมสีแดงสลวยต่างหาก คงเพราะสีแดงนั้นงดงามเกินไปก็เลยไม่ควรเปิดให้ใครชม"
"หา? ผมสีแดง? ไม่จริงน่า!!"
"ทำไมเหรอครับ? "
ขนแขนออสก้าลุกเป็นตุ่มขึ้นมาอย่างหวาดกลัว เขามองไปที่อีคอนอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่พูด
"เจ้าเห็นกับตาเลยรึ? "
"ครับ ลีโอเปิดให้ข้าเห็นด้วยตัวเองเลย"
"แย่แล้ว"
"มีอะไรหรือเปล่าครับ? ช่วยเล่าให้ข้าฟังได้ไหม? "
ฮาวเวอร์เองก็พลอยตั้งใจฟังไปด้วย วิญญาณลูคัสส่วนใหญ่จะเป็นวิญญาณฝ่ายดี หากกำเนิดขึ้นมาบนโลกก็มักจะเกิดในชาติกำเนิดที่ดีกว่า ถึงแม้ชะตาชีวิตอาจจะอาภัพไปบ้าง แต่ไม่เคยเลวร้ายเท่าที่คาเอลเจอแน่นอน
"ผมสีแดงในอดีตกาลราว 1 พันปีก่อน เป็นสัญลักษณ์ของความยิ่งใหญ่ของราชาทรราช กษัตริย์อาร์เธอร์ได้ปกครองดินแดนนี้เป็นเวลา 2 พันปี เขาทำสัญญากับปีศาจจนได้ความเป็นอมตะมา"
ออสก้าหยิบกิ่งไม้มาวาดแผนที่ตั้งของอาณาจักรมาประกอบ
"ไม่ว่าเขาจะทำสงครามรบกับเผ่าพันธุ์ไหนก็ตาม เผ่าพันธุ์นั้นต้องศิโรราบและพ่ายแพ้ ชายผู้นั้นแข็งแกร่งถึงขนาดเทพยังไม่อาจต่อกรได้ เพราะความแข็งแกร่งนั้นจึงไม่มีใครโค่นล้มสิ่งเลวร้ายที่เขาก่อได้ แต่แล้ววันหนึ่งพระเจ้าก็เมตตา ประทานชายผู้กล้ามาต่อกรกับกษัตริย์อาร์เธอร์ ความชั่วร้ายที่เขาก่อได้ถูกปัดเป่าออกไปและเพิ่มพูนสันติสุขให้ผู้คนในที่แห่งนี้ ชายผู้นั้นออกเดินทางแล้วตั้งอาณาจักรของตนเองขึ้นมาใหม่ ปกครองบ้านเมืองอย่างสงบ อาณาจักรแห่งนั้นตั้งอยู่ทางต้นน้ำของแม่น้ำคีร่า"
'แม่น้ำที่เราลอยมานี่'
"อาณาจักรนั้นชื่อว่าอะไรหรือครับ"
"อาณาจักรริลกลิม แต่เหมือนเจตจำนงของชายผู้นั้นจะไม่ได้ส่งต่อถึงลูกหลาน เมื่อไม่กี่10 ปีมานี้ได้มีการทำสงครามแย่งดินแดนกัน พวกเราเป็นอาณาจักรขนาดเล็กกว่าแทบจะไม่สามารถต้านทานกองกำลังขนาดใหญ่นั่นได้ อีกไม่นาน อาณาจักรนี้คงต้องถูกควบคุมเป็นแน่"
'สงคราม… ไม่ว่าจะกี่ยุคกี่สมัยก็ไม่อาจหนีพ้น คนบริสุทธิ์หลายพันคนต้องตายด้วยอำนาจของคนเพียงไม่กี่คน'
"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ ข้าเพิ่งรู้มาว่าวันนี้เป็นวันเข้าพิธีมอบสถานะ ตอนเจ้าอายุ 5 ขวบมีใครพาเจ้าไปรับสถานะบางรึยัง"
"ยังเลยนะครับ พิธีนั้นมันเกี่ยวกับอะไรหรือครับ? "
"หา? ไม่มีใครพาไปเลยรึไง พิธีนี้เป็นพิธีที่เด็กทุกคนจะถูกระบุนามให้เป็นคนของพลเมืองในอาณาจักรโพราเท็ส หากไม่มีการทำพิธีมอบสถานะก่อนอายุครบ 10 ปีต้องถูกเนรเทศออกนอกอาณาจักร ถ้าหากจะอยู่ที่อาณาจักรต่อก็ต้องเสียภาษีแพงกว่าพลเมืองของที่นี่หลายเท่า"
'เรื่องสำคัญขนาดนี้ไม่มีใครคิดจะพาไปทำรึไง คนที่นี่ใจดำชะมัด แกไม่ต้องทำความสะอาดมันแล้ว ปล่อยให้เน่าตายไม่มีใครดูแลนั่นแหละดีแล้ว'
ฮาวเวอร์บ่นออกมาจากจิต ถึงแม้จะน่าเศร้า แต่ก็เป็นจริงอย่างที่ฮาวเวอร์พูด เขาอยู่มาขนาดนี้แล้วยังไม่มีใครคิดจะพาไปมอบสถานะให้เลยสักคน
"ที่เจ้าออสก้าพูดมาก็ไม่ผิดหรอก" ตาเท็ปโป้เดินออกมาจากโรงนอนแล้วนั่งลงไม่ห่างจากพวกเขา "สถานะมันสำคัญกับเด็กที่เกิดมามีครอบครัว แต่กับเด็กกำพร้าอย่างเจ้ามันยากที่จะยอมรับ เด็กในโรงนอนเด็กกำพร้าจะถูกระบุให้เป็นพลเมืองในฐานะบุตรของพระเจ้าและใช้ชีวิตอยู่ในวิหารคอยรับใช้เหล่าขุนนางที่มาเคารพเทพในวิหาร ไม่มีโอกาสได้ออกไปนอกวิหารแห่งนี้หรอก ไม่ต่างจากคุกที่เจ้าออกมาเลยด้วยซ้ำ"
"แล้วทำไมตาไม่เป็นผู้พาไปเองล่ะ" ออสก้ากล่าว
"คนที่จะมอบสถานะให้เด็กได้ต้องถือว่าเป็นสายเลือดเดียวกัน แต่ถ้าไม่ใช่ก็ต้องเป็นคนที่มีฐานะมากพอที่จะเลี้ยงดูเด็กคนนั้นได้ ส่วนใหญ่แล้วผู้ที่ต่างสายเลือดจะมอบสถานะให้เด็กนั้น ถ้าไม่ใช่ผู้อุปถัมภ์ใจดี ก็ต้องเป็นพ่อค้าทาส"
'หดหู่ชะมัด'
"ฐานะดีนี่ต้องมีเงินเท่าไหร่หรือขอรับ" ออสก้าถามต่อ
"ก็ต้องมีบ้านเป็นหลัง ที่นาทำกินและอาชีพหาเงิน ถ้ามีครบก็สามารถเลี้ยงเด็กได้ราวสองคนต่อครอบครัว"
ออสก้าครุ่นคิดถึงเรื่องเมื่อครู่ ตอนนี้เขาพอมีเงินอยู่บ้าง แต่ไม่มีบ้าน ที่นา หรืออาชีพเป็นหลักแหล่งเลยสักนิด ถ้าหากมีไม่ครบก็อุปถัมภ์อีคอนไม่ได้ พอคิดจนปวดหัวก็ขยี้ศีรษะตัวเองอย่างหัวเสีย
"ปีนี้เจ้าอายุเท่าไหร่แล้ว"
"ข้าเหรอ เพิ่งเข้า 10 ปีไปเมื่อวาน"
"โอ๊ย อย่างนี้ข้าจะหาเงินจากไหนมาทันกันเล่า เจ้าเด็กบ้า ตลอดเวลาสองปีที่ผ่านมาเจ้าไปอยู่ไหน หา? "
"สองปีก่อนรึ เจ้าอีคอนถูกทางการจับไปเพราะถูกใส่ร้ายว่าทำร้ายเจ้าชายน้อยน่ะสิ"
"ใส่ร้าย? ชีวิตเจ้านี่มันช่างอาภัพเสียจริง"
ออสก้ากุมหัวพลางคิดหาวิธี ตาเท็ปโป้ก็ทำสีหน้าลำบากใจด้วยไม่ต่าง ระหว่างที่สถานการณ์เคร่งเครียดอยู่นี้ ไม่นานก็มีเสียฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง
"ออสก้า? "
เสียงคุ้นหูดังขึ้นในโสตประสาทของออสก้า เขาหันมองทางต้นเสียงทันที
"หัวหน้า!!"
ออสก้ารีบวิ่งไปทำความเคารพต่อหน้าชายผู้นั้น เท็ปโป้ลุกขึ้นยืนแล้วมองนิ่งๆ อีคอนเองก็ลุกขึ้นยืนมองไม่ต่าง
"หัวหน้ามาทำอะไรที่นี่กันขอรับ ตามจริงบ้านพักท่านอยู่เขตโอ้คไม่ใช่หรือ แต่ข้าก็ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอท่านอีกครั้ง"
หัวหน้ายิ้มเล็กน้อยก่อนจะตอบ "ข้ามารับตำแหน่งใหม่น่ะ ตอนนี้ข้าไม่ใช่แค่หัวหน้าหน่วยแล้ว ข้าได้เลื่อนตำแหน่งเป็นแม่ทัพประจำชายแดนไปแล้ว"
ดูเหมือนเป็นเรื่องน่ายินดี แต่สองตาของชายผู้นั้นกลับดูเศร้าสร้อย ทอดมองคนตรงหน้าอย่างออสก้าด้วยความอาลัย
'ฮืมมม ข้าเหมือนจะเห็นคนแอบรักเขาข้างเดียว'
ฮาวเวอร์ผู้เจนจัดในเรื่องทางโลกเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นสายตาคู่นั้น ทำไมเขาจะไม่รู้จักในเมื่อตอนที่ยังมีชีวิตในชาติก่อน รวมถึงตอนที่อยู่ในนรกต้องคอยมองที่คนรักแต่รักไม่ได้มาตลอด กลายเป็นเพียงตัวประกอบในเรื่องความรักของคนอื่นจนแทบอยากจะขโมยศรรักจากคิวปิดมายิงให้รักกันจะได้จบๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจทำให้รักของตัวเองสมหวังได้เพราะสาเหตุบางประการ
"ถ้าอย่างนั้นข้าต้องเรียกท่านว่าท่านแม่ทัพแทนแล้วสินะขอรับ"
"เจ้าไม่ใช่ทหารของอาณาจักรแล้ว และข้าไม่ใช่ผู้บังคับบัญชาการของเจ้า ไม่จำเป็นเรียกอย่างนั้นก็ได้"
"แล้วจะให้ข้าเรียกท่านว่ากระไรเล่า ข้ารู้แค่ชื่อตำแหน่งของท่าน"
"เรียกข้าว่า ดัคลัสเถอะ ข้าอยากเป็นเพื่อนกับเจ้ามากกว่า"
"ได้สิขอรับ ข้าอยากเป็นเพื่อนกับคนยศสูงๆ มานานแล้ว"
อีคอนเห็นว่าทั้งคู่คงคุยกันอีกยาวเลยแยกตัวไปทำความสะอาดต่อ เท็ปโป้เองก็ไปนั่งกินใบไม้อยู่ที่พุ่มหญ้า ดัคลัสมองสถานที่รอบๆ อย่างแปลกใจพลางหันมาถามออสก้า
"เจ้าอยู่ที่นี่มาตลอดเลยหรือ? "
"ก็ไม่เชิงหรอกขอรับ บางวันข้าก็ไปอยู่ที่ร้านเหล้าสังสรรค์กันจนเช้า"
"แล้ว… ก่อนหน้านี้เจ้าคุยเรื่องอะไรกันอยู่เหรอ ดูเคร่งเครียดกันเชียว"
ออสก้าชะงักงันทันทีเมื่อหวนนึกถึงเรื่องก่อนหน้านี้ เขาลืมไปเลยเพราะมัวแต่ดีใจที่ได้เจอกับดัคลัส แต่เรื่องนี้ใช่ว่าดัคลัสจะช่วยอะไรได้
"เรื่องนั้น… ข้ามีเด็กคนหนึ่งที่เขายังไม่ได้เข้าพิธีมอบสถานะเลย จนตอนนี้เขาอยู่เข้า 10 ปีแล้ว"
"เด็กคนไหนกัน? " ออสก้าชี้ไปทางอีคอน เขากำลังเช็ดถูกพื้นให้สะอาดอยู่
"เพราะเขามีหน้าตาอัปลักษณ์คนที่โรงนอนเด็กเลยไม่รับเลี้ยง คนที่โรงนอนคนชราเลี้ยงเขาอย่างทุลักทุเลมาจนถึงตอนนี้ แต่ว่าติดปัญหาตรงไม่มีใครพาเขาเข้าพิธีมอบสถานะได้เลย ข้าก็ไร้บ้านไร้ที่นา คนที่โรงนอนก็ไม่มีเงิน ถ้าหากพ้นปีนี้ไปอีคอนต้องกลายเป็นเด็กเร่ร่อนไม่มีที่ซุกหัวนอนแน่ๆ " ออสก้าพูดไปก็เศร้าไป ถึงจะรู้จักอีคอนแค่วันเดียว แต่ก็รับรู้ได้ว่าเด็กคนนี้เป็นคนดีและซื่อสัตย์อย่างที่ยากจะหาเจอ
"ถ้าอย่างนั้น… ให้ข้ารับเลี้ยงแทนดีไหม? "
"หา? จะดีหรือขอรับ เดิมทีเด็กคนนี้เป็นเพียงเด็กกำพร้าไร้ชื่อไร้สกุลมาก่อน ถ้าท่านพาไปก็เท่ากับว่าท่านรับเขาเข้าไปสืบสกุลต่อนะขอรับ"
"ไม่เห็นเป็นไรเลย ตอนนี้ข้าก็ไม่มีลูกให้สืบสกุลอยู่แล้ว แถมยังต้องหมกตัวอยู่แต่กับชายแดน จะแต่งงานกับใครสักคนยังไม่ได้เลย"
"แล้วหน้าตาของเขา…"
"ถ้าเจ้าไม่รังเกียจ เหตุใดข้าต้องรังเกียจด้วยเล่า แต่ก็ต้องมีข้อแม้อยู่บ้าง"
"อะไรหรือขอรับ? "
"อย่างที่เจ้ารู้ว่าข้ามักจะไม่อยู่บ้านพักเลย เพราะอย่างนั้นลำพังเด็กคนเดียวคงอยู่ด้วยตัวเองไม่ได้ ถึงจะฝากให้สาวใช้ดูแลข้าก็ไม่แน่ใจว่าพวกนางจะยอมรับเขารึเปล่า เจ้าต้องไปดูแลเขาเองที่บ้านพักของข้าในระหว่างที่ข้ายังอยู่ที่ชายแดน"
'เฉียบแหลมจริงๆ รับเลี้ยงเด็กเพื่อเป็นข้อผูกมัดให้ออสก้าไปอยู่ด้วย ชายผู้นี้ช่างแข็งแกร่ง แถมพูดได้ไหลลื่นอย่างไม่มีพิรุธเลยสักนิด เอาล่ะออสก้า เจ้าจะทำยังไงเมื่อเขาปล่อยเหยื่อล่อมาขนาดนี้แล้ว'
อีคอนฟังจิตฮาวเวอร์คิดก็รู้สึกลุ้นตาม ออสก้าทำหน้าลำบากใจก่อนจะถอนหายใจอย่างยากลำบาก
"ข้าจะทิ้งที่นี่ไปได้ยังไง แม่ข้าก็ตาบอด แถมคนชราที่นี่ก็ไร้คนคอยดูแล ถึงข้าจะเหลวแหลกไปบางแต่ข้าก็ไม่เคยละเลยพวกเขาเลยนะขอรับ ข้าคงตามอีคอนไปดูแลไม่ได้หรอกขอรับ"
'ดูท่าจะไม่สมหวังนะครับ' อีคอนคิด
"ถ้างั้นข้าจะส่งข่าวให้ท่านลอร์ดมาร์คัสผู้อุปถัมภ์โรงนอนแห่งนี้ทราบว่าที่นี่ถูกละเลยจนทรุดโทรม ไหนๆ เขาก็อยู่เขตเดียวกับที่ข้าอาศัย หากโน้มน้าวให้มีการย้ายโรงนอนคนชราไปที่นั่นคงไม่เสียหายเท่าไหร่นัก"
ดัคลัสยังทำสีหน้านิ่งเรียบราวกับเรื่องที่พูดไปไม่ได้คาดหวังจะให้ออสก้าตอบรับ แต่ในจิตของฮาวเวอร์นั้น
'โอ้โหหห โคตรอัจฉริยะ! ใช้เด็กเป็นตัวล่อและปิดช่องทางการปฏิเสธ คนที่ต้องการความช่วยเหลือเร่งด่วนอย่างออสก้าคงไม่มีทางคิดอะไรได้อย่างรอบคอบแน่ การเข้าบ้านไปดูแลเด็กครั้งนี้อาจเป็นการอยู่อาศัยไปชั่วชีวิตเลยก็ได้ ได้ ได้ ได้' (เสียงเอคโค่)
"ถ้าเป็นอย่างนั้นผมคงปฏิเสธอะไรไม่ได้หรอกขอรับ หากท่านลอร์ดมาร์คัสจะย้ายโรงนอนคนชราไปที่เขตโอ้คจริง ข้าก็คงต้องตามไปด้วย"
"งั้นดีเลย วันนี้ท่านลอร์ดเองก็พาเด็กอุปถัมภ์มาเข้าพิธีมอบสถานะเหมือนกัน ข้าจะไปพูดคุยเรื่องนี้กับท่านลอร์ด เจ้าจะได้ตัดสินใจด้วยว่า จะไปอยู่ที่เขตโอ้คกับเด็กน้อยคนนั้นไหม"
ออสก้าเรียกอีคอนให้เดินตามไปด้วย ด้านหน้าของวิหารต่างมีผู้คนเดินผ่านไปมาอย่างเนืองแน่น เด็กเล็กต่างอยู่ในชุดสีขาวสะอาดตา เด็กที่มีเงินทองมากหน่อยก็จะมีเครื่องประดับหรูหรา เด็กที่ยากจนหรือเด็กที่รับสถานะเพื่อไปเป็นทาสก็จะใส่เสื้อสีขาวมอมแมมหน่อยๆ อีคอนตอนนี้ใส่เพียงเศษผ้าที่เคยขาว หรือเดิมทีมันเคยเป็นผ้าขี้ริ้วมาก่อน แต่เขาเอามาใส่เพื่อปกคลุมร่างกาย
ออสก้ารีบถอดเสื้อให้อีคอนใส่ทันที ถึงเสื้อจะไม่ได้ขาวแต่ก็สะอาดกว่าตัวที่เขาสวม
"เจ้าใส่ตัวนี้ไปก่อน พอจบพิธีก็เอามาคืนข้าด้วยล่ะ ข้ามีแค่ตัวเดียว"
พูดจบก็สวมเสื้อตัวนั้นทับลงไป ถึงจะหลวมโคร่งแต่ออสก้าก็เอาเศษเชือกมามัดให้พอดีตัว
"เอาล่ะ พิธีจะมีอยู่สามขั้นตอน 1 คือเดินไปพร้อมผู้มอบสถานะจนถึงหน้าประตูวิหาร 2 ระหว่างทางจะมีกระดาษลงนามไว้ให้เขียนชื่อลงไป ส่วนใหญ่เด็กที่รับไปจะไม่เขียนเองหรอก เขาจะให้ผู้พาไปเขียนให้แต่ถ้าเจ้าเขียนหนังสือเองได้ก็ไม่จำเป็นต้องให้ดัคลัสเขียน 3 ตรงกลางที่เจ้าเห็นนั้นคือบ่อน้ำจดจำนาม นามของเจ้าจะถูกจดจำในระบบปกครองและผู้ที่พาไปจะเป็นผู้ปกครองเจ้าโดยชอบธรรม"
เมื่ออธิบายพิธีกรรมจบอีคอนกับดัคลัสก็เดินไปลงนามรับใบเขียนชื่อ ส่วนใหญ่คนที่เข้าทำพิธีก่อนจะเป็นเด็กที่อายุน้อยแล้วค่อยไล่ไปเด็กโตกว่า ฮาวเวอร์อยู่รั้งท้ายคนอื่น ไม่ใช่เพราะโตกว่าใคร แต่อัปลักษณ์จนถูกเบียดเสียมากกว่า ถึงดัคลัสจะเป็นแม่ทัพ แต่อำนาจในเมืองหลวงนั้นเขาไม่มีสิทธิ์หรือเส้นสายกับคนที่นี่เลย
"ข้าเพิ่งรู้ว่าเจ้าก็มีลูกกับเขาด้วย"
ชายท่าทางสูงสง่าเดินเข้ามายืนอยู่ด้านหน้าลัดแถวเขา ดัคลัสไม่ว่าอะไรพลางก้มหัวให้อย่างนอบน้อม
"อรุณสวัสดิ์ขอรับ ท่านลอร์ดมาร์คัส"
ลอร์ดมาร์คัสปรายตามองอีคอนทีนึงก่อนจะหันกลับไปมองทางข้างหน้าต่อ คนที่เคยแซงคิวดัคลัสถึงกลับกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเห็นว่าพระเชษฐาขององค์ราชามายืนต่อหลังคนอื่นทั้งทีควรจะไปอยู่แถวหน้าสุดลองจากองค์ราชาแท้ๆ
"ข้านึกว่าท่านจะปล่อยให้เด็กนั้นตายไปแล้วเสียอีก"
ดัคลัสกล่าวถ้อยคำร้ายกาจออกมาพลางมองเด็กที่ยืนอยู่ไม่ห่างจากลอร์ดมาร์คัส แม้ว่าคนตรงหน้าจะสูงศักดิ์กว่าแต่คำพูดเชือดเฉือนกันดูท่าจะรู้จักกันมาก่อน
"ข้าก็ไม่รู้ว่าเด็กคนไหนจะโชคร้ายกว่ากัน แต่วันนี้เป็นวันดี เจ้าควรเก็บคำพูดร้ายกาจเอาไว้เหน็บแนมตัวเองในเงาเสียเถอะ"
ดัคลัสไม่กล่าวต่อก็ปล่อยให้บรรยากาศนั้นเงียบลง อีคอนมองเด็กที่อยู่ข้างกายลอร์ดมาร์คัสเขาเป็นเด็กอายุเพียงสิบขวบไม่ต่างจากอีคอน ผิวพรรณผุดผาดอย่างคนข้างกายไม่มีผิดแต่เส้นผมสีดำสนิทไม่เลื่อมเงาอย่างเส้นผมคนทั่วไปจนหน้าประหลาด ไม่นานอากาศอบร้อนของฤดูก็ได้ขับเหงื่อตามไรผมของคนตรงหน้าไหลลงมา อีคอนเห็นต้นคอของเด็กคนด้านหน้ามีหยดเหงื่อสีดำก็ประหลาดใจรีบสะกิดดัคลัสให้มองตาม
"อะแฮม ท่านลอร์ดมาร์คัส วันนี้ช่างอากาศร้อนเสียจริง เกรงว่าเหงื่อไคลจะไหลย้อยจนทำให้บางสิ่งบางอย่างที่ท่านปิดบังแตกออกมา"
ดัคลัสพูดเสียงเบาพอให้ได้ยิน ไม่นานลอร์ดมาร์คัสก็ยื่นมือไปที่ท้ายทอยเด็กคนนั้นแล้วแผ่ไอเย็นออกมาให้เหงื่อที่ไหลระเหยออกไปจากตัว
"ขอบใจ"
"ข้าอยากได้อย่างอื่นแทนคำขอบใจมากกว่า ท่านช่วยย้ายโรงนอนคนชราไปตั้งที่เขตโอ้คได้ไหมขอรับ ถึงอยู่ที่นี่ไปก็ไม่มีใครดูแล"
"ถึงไปที่นั่นก็ใช่ว่าข้าจะดูแลไหว เจ้าก็เห็น ข้าไม่มีกะจิตกะใจจะดูแลใครด้วยซ้ำ แม้แต่ตัวข้าเองก็ด้วย"
พอได้ยินอย่างนั้นอีคอนลอบมองคนตรงหน้า ลอร์ดมาร์คัสมีรูปร่างสูงผอมบาง ใบหน้าตอบเล็กราวกับคนขาดอาหาร สีหน้าเศร้าสร้อยอย่างคนอมทุกข์ยิ่งทำให้ดูเหมือนผีดิบเข้าไปอีก
"ไม่ต้องห่วง เรื่องนั้นข้ามีคนคอยดูแลให้อยู่แล้ว เพียงแค่ท่านอนุญาต ทุกอย่างก็จะลุล่วงได้ดี"
"ถ้าเจ้ารับประกัน ข้าก็ไม่จำเป็นต้องปฏิเสธ อีกสองวันข้าจะส่งคนไปรับคนอื่นๆ ที่โรงนอนคนชรา ส่วนเจ้าก็เป็นคนจัดการนำทางไปเขตโอ้คด้วยตัวเอง"
"ขอบคุณที่กรุณา"
อีคอนมองการสนทนาไปมาอย่างเรียบง่าย คงเพราะดัคลัสรู้จักกับลอร์ดมาร์คัสมาก่อนแล้วถึงได้กล้ารับปากกับออสก้า แต่อีคอนเองก็ไม่รู้ว่าที่เขตโอ้คมีสภาพเป็นยังไง ลอร์ดมาร์คัสถึงไม่พาไปที่แห่งนั้นตั้งแต่แรก
ขบวนคนเดินมาจนถึงเกือบท้ายสุด เด็กข้างกายลอร์ดมาร์คัสโยนชื่อตัวเองลงในบ่อน้ำ เมื่อน้ำซึมเข้ากระดาษตัวอักษรที่เขียนนามก็ลอยออกมาก่อนจะแปลงเป็นภาษาเวทย์ลอยขึ้นไปบนแท่นศิลา แท่นศิลานั้นมีต้นนามอยู่สูงจนถึงปลายสุดเพดานวิหาร แสดงถึงบรรพชนของต้นตระกูลลอร์ดมาร์คัสที่เป็นถึงราชาของอาณาจักรนี้
"คนต่อไป"
ท่านนักบวชเรียกขานให้ดัคลัสนำหน้า เขาเป็นคู่สุดท้ายที่ทุกคนต่างเฝ้ามองเนื่องด้วยความอยากรู้ที่ว่าอีคอนนั้นเป็นสิ่งมีชีวิตแบบไหน จะสามารถเข้ารับสถานะได้หรือไม่ ทั้งยังอยากรู้ต้นตระกูลของดัคลัสแม่ทัพคนใหม่อีกด้วย
อีคอนโยนกระดาษนามลงบ่อน้ำพร้อมกับดัคลัส แต่แทนที่กระดาษนั้นจะจมลงอย่างที่ควรจะเป็นกลับลอยอยู่เหนือผิวน้ำเพียงคืบไม่จมลงสักที นักบวชเดินมาดูความผิดปรกตินี้ก่อนจะแสดงสีหน้าตกใจอย่างประหลาด องค์ราชาพอเห็นอย่างนั้นก็เดินเข้าไปดูบ้างและก็ประหลาดใจไม่ต่าง แต่ก็ยังเก็บสีหน้าท่าทางไว้เป็นอย่างดีพลางกล่าวประกาศว่า
"วันนี้บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ได้สิ้นอิทธิฤทธิ์เพราะมีผู้ลงนามมากเกินไป บัดนี้ไม่อาจรับพลเมืองเพิ่มได้อีกแล้ว ขอทุกท่านโปรดอภัย"
แน่นอนว่าคนชนชั้นสูงต่างไม่เชื่อ แต่เมื่อองค์ราชาพูดเช่นนั้นก็มีแต่ต้องยอมรับ ส่วนคนอื่นที่ไม่รู้ก็เชื่ออย่างไม่สงสัยอะไรแล้วเดินทางกลับไป
เมื่อไร้ผู้คนมากมายดั่งเช่นช่วงเช้าแรกแล้ว องค์ราชาหันมามองทั้งคู่ด้วยสีหน้าโกรธจัด
"จับพวกกบฏไปสอบปากคำ!!"


## บทที่ 4 นักล่าอมตะ

อีคอนถูกพาตัวไปยังคุกใต้ดินของวิหารศักดิ์สิทธิ์ ส่วนดัคลัสต้องอยู่ชี้แจ้งเรื่องที่เขาเองเข้าไปเกี่ยวข้องกับกบฏอย่างอีคอนเสียก่อน ไม่นานจากนั้นกลุ่มคนที่พาเขามาขังก็ได้ยืนมุงดูตัวเขาอยู่นอกกรงขังด้วยความรู้สึกสมเพช
"ถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่หากราชากล่าวว่ามันคือกบฏ ชีวิตมันคงไม่เหลือรอดถึงวันพรุ่งนี้แน่"
"เจ้าว่ามันจะถูกแขวนคอ หรือตัดหัวด้วยกิโยตีนเล่า"
"ยังต้องเลือกวิธีอีกรึ ไม่ว่าอย่างไหนความตายก็รอมันอยู่ดี"
ทั้งหมดหัวเราะชะตาชีวิตอีคอน แม้ไม่เข้าใจว่าคนเล่านี้หัวเราะอะไรกัน แต่ก็มิได้โกรธกับคำพูดดูถูกพวกนั้นเลย ไม่นานเสียงฝีเท้าเร่งรีบก็วิ่งเข้ามา เล่าคนคุมที่เคยหัวเราะร่าต่างต้องก้มหัวคารวะผู้ที่มาถึง
"อีคอน!"
"ลีโอ… เจ้ามาทำอะไรที่นี่"
"ข้าเห็นเจ้าถูกพามา เจ้าโดนคนพวกนี้แกล้งอีกแล้วหรือ"
สองตาลีโอเอ่อล้นด้วยน้ำตาไหลลื่น เป็นอีกครั้งที่จิตทั้งสองต่างเจ็บปวดที่ต้องเห็นวิญญาณดวงนี้ร้องไห้โดยที่ทำอะไรไม่ได้ อีคอนเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้อย่างทุกทีพลางยิ้มปลอบใจ
"ไม่ต้องห่วงหรอก ยังไงข้าก็ต้องออกไปในสักวันอยู่ดี"
เพราะคำปลอบใจนั้นทำให้เด็กน้อยหยุดร้องไห้สะอื้น อีคอนค่อยโล่งใจขึ้นอีกนิดก่อนจะสังเกตได้ว่ามีใครบางคนอยู่ด้านหลังลีโออย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง เมื่อเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นเป็นชุดอัศวินกับใบหน้าคุ้นตาคล้ายเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
'คนคนนั้น! เป็นคนที่เคยตัดแขนเราไปนี่'
"เปิดประตู"
อัศวินสั่งคนคุม พวกเขาเปิดประตูออกให้ก่อนจะเขามาลากอีคอนให้ออกมา
"จะพาเขาไปไหน!"
ลีโอร้องลั่น อัศวินปรายตามองเขาเพียงครู่หนึ่งก่อนจะเดินหน้าต่อ อีคอนถูกผู้คุมลากตามหลังอัศวิน ลีโอวิ่งตามไปเพราะกลัวเพื่อนคนสำคัญจะถูกทำร้าย แต่วิ่งมาได้ครึ่งทางก็ถูกเหล่าแม่ชีขัดขวางแล้วพาไปอีกห้องหนึ่ง
อัศวินเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องโถงใหญ่ในวิหาร เมื่อเปิดเข้าไปพบราชาของอาณาจักรและลอร์ดมาร์คัสนั่งอยู่ไม่ห่าง อีคอนมองไปทางดัคลัสเมื่อเห็นเขายังปลอดภัยก็ค่อยโล่งใจขึ้นมา ผู้คุมลากเขามาหยุดอยู่กลางห้องท่ามกลางผู้คนนับสิบ ทั้งอัศวิน ทั้งขุนนาง
"เจ้าเข้ามาในอาณาจักรนี้ได้ยังไง มีจุดประสงค์อะไร"
"ขะ ข้าได้ยินมาจากคนที่โรงนอนคนชรา เขาเล่าว่าข้าลอยตามน้ำและถูกเก็บมาเลี้ยงโดยยายตาบอด"
"งั้นก็ไม่ต่างจากที่ได้ยิน เท่าที่ข้ารู้ เขาอยู่ที่นี่มาตั้งแต่ยังเป็นทารก ถ้าหากเขามีจุดประสงค์อื่นจริงๆ เหตุใดไม่ส่งคนที่สมประกอบกว่านี้มา อย่างน้อยก็ไม่เป็นจุดสนใจให้คนอื่น รวมถึงเขาเองก็ไม่ได้ปกปิดความสามารถในการฮิลลิ่งร่างกายอย่างรวดเร็วอีกด้วย" ลอร์ดมาร์คัสกล่าวแทนอีคอนได้อย่างเฉียบขาด องค์ราชาตรึกคิดเพียงครู่จะมองไปทางดัคลัส
"แล้วเหตุใดเจ้าถึงได้นึกอยากจะเลี้ยงดูมันเล่า จากรูปร่างของมันแล้ว แม้แต่ทาสยังไม่มีใครเอา แต่เจ้ากลับรับมันมาเป็นผู้สืบทอด มิใช่ว่าพยายามแฝงตัวมันเข้าอาณาจักร แล้วค่อยรับเลี้ยงมันให้กลายเป็นพลเรือนก่อนจะให้มันคอยส่งข่าวการทำสงครามกับฝั่งริลกลิมหรอกรึ"
"เรียนองค์ราชา ข้ารับเด็กคนนี้เอาไว้เพราะความสงสาร เดิมทีข้าคิดว่าสักวันตัวข้าอาจต้องตายในสนามรบ จึงคิดว่ารับเอาไว้สืบสกุลคงไม่เสียหาย ถึงข้ารอดจากสงครามมาได้ เด็กคนนี้ก็เป็นเพียงลูกบุญธรรม มิได้มีสิทธิ์ในทรัพย์สมบัติของข้า หากต้องแต่งงานมีลูกใหม่ไปแล้ว ข้ายืนยันความบริสุทธิ์ใจ มิได้คิดคดทรยศต่อบ้านเมืองเลย"
"ไคออส ทำไมเจ้าไม่คิดถึงมุมของเด็กคนนี้บ้างเล่า เป็นถึงบุตรของราชาแต่กลับมีรูปลักษณ์ไม่สมประกอบ แถมยังต้องพลัดถิ่นจากบ้านมาไกล ถึงแม้เราจะทำสงครามกับฝั่งริลกลิมมาเนิ่นนาน แต่คงไม่นานไปกว่าอายุของเด็กคนนี้หรอกกระมัง"
"เรียนองค์ราชา ฝั่งริลกลิมเดิมทีมีราชินีเกรสสัน เป็นผู้สืบทอดสายเลือดโดยตรง หากว่านางจะส่งลูกมาทำการสอดแนม ข้าคิดว่าคงเป็นไปได้ยาก จากนิสัยเดิมของสตรีแล้ว ลูกน้อยเพียงไม่กี่วันซึ่งนางอุ้มท้องมานานกว่าเก้าเดือน นางคงไม่ปล่อยให้เขาจากมาไกลถึงนี่" ชายอีกคนข้างกายองค์ราชากล่าว สิ่งที่เขาพูดทำให้ราชาคล้อยตามก่อนจะมองมาที่อีคอนด้วยท่าทีขึงขัง
"งั้นข้าคงต้องถามความคิดเห็นของคนทั้งห้องนี้ ไม่ว่าจะอัศวิน ขุนนางหรือนักปราชญ์ พวกเจ้าเห็นว่าควรทำอย่างไรดีกับลูกของศัตรู" เรื่องนี้ทำให้ทุกคนในห้องคิดหนัก มีเพียงลอร์ดมาร์คัสที่กล่าวขึ้นมาก่อน
"เจ้าจะเรียกว่าลูกศัตรูก็ไม่ถูกเสียทีเดียว ดูก็รู้ว่าเขาถูกทำร้ายมาจากคนในอาณาจักร บางทีที่อาณาจักรริลกลิมเริ่มทำสงครามกับเราอาจเป็นเพราะมีใครบางคนแทรกแซงการปกครองภายในของบ้านเมืองจนเกิดเรื่องวุ่นวายถึงขนาดต้องสังหารทายาทคนต่อไปของมหาราชาพาวเวอร์ ไม่คิดหรือว่าหากเรายืนหยัดที่จะอยู่ข้างความถูกต้องโดยการเลี้ยงดูเด็กคนนี้จนเติบใหญ่แล้วใช้สิทธิ์ความเป็นผู้สืบทอดของเขาทวงคืนอาณาจักรมา ความสงบสุขก็จะเกิดขึ้นอีกครั้ง"
'รวมถึงการผูกขาดการค้าและได้เปรียบทางดินแดน แน่นอนว่าถ้าพูดเรื่องความถูกต้อง มนุษย์ผู้จองหองต้องตะเกียกตะกายอยากเป็นคนดีร่วมมือกับอาณาจักรอื่นทำสงครามกับอาณาจักรเดียวจนได้รับชัยชนะมา เฉียบแหลมไม่เบานี่ ลอร์ดมาร์คัส' ฮาวเวอร์ออกความเห็นในใจ อีคอนไม่ค่อยเข้าใจเรื่องการเมืองก็ได้แต่นิ่งเงียบรอการตัดสินใจ ไม่นานคนอื่นๆ ก็เริ่มออกความคิดเห็นบ้าง
"แต่ตอนนี้เรายังไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับอาณาจักรริลกลิมภายในเลย คนที่เคยทำการค้ากับฝั่งนั้นก็เข้าออกไม่ได้ ถ้าหากว่ารู้เรื่องการเมืองภายในของฝั่งริลกลิมได้สักหน่อยฝั่งเราคงตัดสินใจได้ง่ายขึ้น"
"ถ้าเช่นนั้น ทำไมเราไม่เอาเชลยศึกจากฝั่งริลกลิมมาสอบปากคำล่ะขอรับ ได้ยินว่านำมาฝากขังที่นี่ด้วยเช่นกัน"
องค์ราชาสะบัดมือให้ผู้คุมไปนำตัวมา ใช้เวลาอยู่พักหนึ่งประตูถึงเปิดออกอีกครั้ง ชุดเกราะสีเงินเงาวาวกับผ้าคลุมสีแดงฉานราวกับเลือดช่างต่างจากความนิยมของโพราเท็สที่มักจะสวมเสื้อสีน้ำเงินเข้มเพื่อแสดงความสูงศักดิ์
"ข้าจะไม่พูดอะไรเกี่ยวกับอาณาจักรทั้งนั้น!! ต่อให้ข้าตายก็จะไม่พูด!!"
"ผิดแล้วท่านอัศวิน ข้าพาท่านมาให้รู้จักกับเด็กคนนี้ต่างหาก ท่านเคยเห็นหน้าเขาบ้างไหม? " อัศวินผู้นั้นหันมาทางอีคอนก่อนจะทำหน้ารังเกียจ
"ใครมันจะไปรู้จักคนหน้าตาอัปลักษณ์พันนี้กัน พวกเจ้าต้องการอะไรกันแน่ถึงได้พาข้ามา"
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า น่าเวทนาเสียจริง เรื่องที่อาณาจักรถูกครอบงำโดยคนนอกคงเป็นเรื่องจริงสินะ ถึงขนาดทายาทของมหาราชาพาวเวอร์ยังไม่ถูกพูดถึงเลย" ชายคนนั้นหัวเราะเยาะเย้ยทำเอาขุนนางคนอื่นๆ ขำไปด้วย มีเพียงราชากับลอร์ดมาร์คัสที่ยังแสดงท่าทีนิ่งเฉยอยู่
"พวกเจ้าพูดเรื่องอะไรกัน ทายาทอะไร? "
"ก็เด็กที่เจ้าว่าอัปลักษณ์คนนี้นะสิ เป็นถึงทายาทของมหาราชา แต่กลับต้องมาใช้ชีวิตอย่างหมูอย่างหมาให้อาณาจักรของเรา เจ้าไม่คิดว่ามันแปลกรึ? "
"เจ้าโกหก! เจ้าชายน้อยของอาณาจักรเราถือกำเนิดโดยราชินีเกรสสันและราชาไมนัส ทรงอยู่ดีกินดีอยู่ในพระราชวังและมิได้มีหน้าตาอัปลักษณ์เช่นนี้ พวกเจ้าไปเอาความคิดเยี่ยงนี้มาจากไหนกัน!"
"หลักฐานก็คือเจ้าเด็กคนนี้พยายามจะลงนามในระบบปกครองของเรา เสียดายตรงที่ว่าหากเป็นเจ้าชายจากเมืองอื่นคงได้ลงนามอย่างไม่ยาก แต่เด็กคนนี้เป็นทายาทของมหาราชาทำให้นามนั้นไม่สามารถเข้าระบบปกครองของเราได้ ระบบนี้จะจำกัดเฉพาะมนุษย์เพียงเท่านั้น และคนที่ลงนามไม่ได้ก็มีเพียงสัตว์ประหลาด แต่การปฏิเสธนามนั้นจะต่างออกไปตรงที่กระดาษลงนามจะถูกเผาไหม้แม้อยู่ในน้ำ แต่นามของทายาทมหาราชานั้นกลับลอยอยู่เหนือน้ำไม่จมลงไป นี่ถึงเป็นหลักฐานของความเป็นทายาทของเด็กคนนี้"
อัศวินผู้นั้นเองก็เริ่มสับสนในใจ ถ้าหากว่าเรื่องที่คนตรงหน้าพูดจริง แล้วสิ่งที่เขาเชื่อมาตลอดคืออะไร หรือนี่อาจเป็นการปั่นหัวให้ขายข้อมูล เมื่อคิดอย่างนั้นจึงคิดหาหนทางพิสูจน์ความจริง
"ถ้าพวกเจ้ายืนยัน ข้าก็ขอยืนยันด้วยตัวเองบ้าง พวกท่านคงไม่ลืมใช่ไหมว่า เพื่อการรักษาสัญญามั่นระหว่างมหาราชากับประชาชนทุกหนแห่งในดินแดนบริเวณนี้ว่าจะไม่ล่ะทิ้งคำสัตย์จากทายาทสู่ทายาท นามที่ถูกเอ่ยจากปากของทายาทพระองค์นั้นจะแสดงถึงความภักดีที่ทุกคนควรมีต่อพระองค์ แต่ถ้าหากทายาทพระองค์ทรงล่ะทิ้งคำสัตย์ที่เคยถูกสั่งสอนไปแล้วนามที่เอ่ยจากปากนั้นจะไม่ศักดิ์สิทธิ์อีกต่อไป ที่เจ้าไม่กล้าใช่วิธีนี้พิสูจน์ต่อหน้าข้า เพราะกลัวว่าราชาของพวกเจ้าจะก้มหัวให้กับราชาองค์ต่อไปของเราอย่างนั้นหรือ!!"
ตึง!!
ราชาไคออสทุบโต๊ะดังขึ้นทำให้เกิดความเงียบในบัดดล อัศวินฝั่งริลกลิมไม่ได้เกิดความกลัวแม้แต่น้อยจ้องหน้ากลับอย่างท้าทาย
"ถ้าหากเอ่ยนามแล้วข้ามิได้แสดงความภักดีตอบ นั่นหมายความว่าทายาทมหาราชาได้ละทิ้งคำสัตย์ที่ส่งต่อกันมาไปแล้ว เจ้าคงรู้ใช่ไหมว่ามันหมายความว่ายังไง สงครามเต็มรูปแบบจะถือกำเนิดขึ้น และพวกเจ้าจะไม่ใช่อาณาจักรที่เราต้องก้มหัวให้อีกต่อไป"
ราชาพูดขึ้นอย่างขึงขังแต่ก็ถูกลอร์ดมาร์คัสพูดดักทางขึ้นเสียก่อน
"ถ้าหากจะใช้วิธีนั้นจริง เด็กคนนี้ต้องเอ่ยนามที่ผู้สืบสายเลือดตั้งให้เสียก่อน ข้ารู้มาว่านามที่เขาใช้อยู่ตอนนี้เป็นนามที่ได้มาจากคนในโรงนอนคนชรา และการที่เขาไม่สามารถลงนามเข้าระบบได้ก็เพราะว่าน้ำหมึกที่ใช้เขียนนั้นจะดูดซึมเอาพลังเวทย์ในกายส่วนหนึ่งเข้าไปประกอบด้วย พลังเวทย์ของแต่ล่ะคนนั้นจะถูกส่งทอดมาจากคนในสายเลือดทำให้มีเอกลักษณ์ต่างกัน เพราะงั้นพลังเวทย์ที่ถูกดึงมาของเด็กคนนั้นมีต้นตระกูลมาจากมหาราชาจึงไม่สามารถลงนามเข้าระบบปกครองได้ ถ้าเจ้าต้องการพิสูจน์เรื่องของเด็กคนนี้ คงต้องใช้วิธีอื่น"
การพูดคุยกับเชลยศึกแทบไม่มีประโยชน์ ต่างคนต่างยึดมั่นในหลักการที่ต่างกัน ถ้าหากอีคอนสามารถระบุตัวตนได้ว่าเป็นทายาทมหาราชาได้ก็ต้องถูกใช้เป็นเครื่องมือแต่ถ้าทำไม่ได้ขึ้นมาก็จะถูกขังลืมต่อไปจนกว่าจะพิสูจน์ได้
'อีคอน อย่าลืมเป้าหมายที่เราเกิดมา ปัญหาพวกนี้ไม่เกี่ยวกับเราเลยสักนิด ไม่ต้องไปสนใจ' ฮาวเวอร์ย้ำเตือนความคิด แต่อีกใจนึงของอีคอนกลับคิดต่างออกไป
'ถ้าเราไม่ช่วยพวกเขายุติสงคราม คนพวกนี้จะฆ่าแกงกันเองจนทำให้ผู้บริสุทธิ์ต้องตาย นี่คือสัญญาอีกหนึ่งที่เราต้องรักษาไม่งั้นลีโออาจต้องตายถ้าอาณาจักรนี้พ่ายแพ้'
เมื่ออีคอนพูดถึงลีโอ ฮาวเวอร์ก็ตระหนักได้ว่าตอนนี้เขามีความปรารถนาอีกหนึ่งที่ต้องการ
'งั้นสลับจิตกับข้า ข้าจะเจรจาเอง'
ทั้งคู่สลับจิตกันโดยพลัน ฮาวเวอร์เข้ามาควบคุมร่างกายในทันที รัศมีพลังเวทย์แผ่กระจายอย่างกะทันหันจนคนในห้องโถงถึงกับต้องหันมามอง จิตเปลี่ยนความสามารถเปลี่ยน คนที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่พระโลกสวยจากเทือกเขาหิมะอีกต่อไป
"นามของข้าคือ ฮาวเวอร์ คอลลิคสัน"
ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ
เสียงเข่ากระแทกพื้นดังติดต่อกันไม่เว้นแม้แต่คนชราภาพอย่างนักบวช ราชาไคออสมีสีหน้าเคร่งเครียดทันทีเมื่อตระหนักรู้แล้วว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือของจริง ทั้งพลังเวทย์และแรงกดดันมหาศาลอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน
ฮาวเวอร์ใช่เวทย์ดินสร้างบัลลังก์เล็กๆ จากฝุ่นในห้องขึ้นมาก่อนจะนั่งลงตรงนั้นอย่างพอดีตัว
"แทนที่พวกเจ้าจะเถียงกันว่าจะเอายังไงดีกับข้า ควรจะถามข้ามากกว่าว่าข้าควรจะทำยังไงกับพวกเจ้า ลุกขึ้นได้"
คล้ายว่ามนต์ประหลาดเมื่อครู่จะหายไปทุกคนสามารถลุกขึ้นยืนได้อย่างอิสระ ตั้งแต่เกิดมาราชาไคออสไม่เคยต้องรู้สึกเสียหน้าขนาดนี้ ในเมื่อปั้นหน้าไม่รู้สึกอะไรต่อไม่ได้ก็สั่งให้อัศวินข้างกายลงมือกับภัยต่อความมั่นคงของพระองค์
"เบน! สังหารมันซะ!!"
อัศวินโหดเหี้ยมผู้นั้นทะยานเข้าหาฮาวเวอร์อย่างรวดเร็วก่อนจะเคลื่อนไหวช้าลงเรื่อยๆ จนเอื่อยเฉื่อย
"เจ้าคงไม่รู้ว่าตอนนี้ข้ากำลังปล่อยรังสีเอื่อยเฉื่อยเพราะตัวข้าเคลื่อนไหวรวดเร็วเกินไปจนพวกเจ้าอาจมองตาเปล่าไม่เห็น แทนที่จะกำจัดข้าผู้แข็งแกร่งกว่าพวกเจ้าในตอนนี้ มิสู้มาร่วมมือกับข้าแล้วช่วยข้ายุติสงครามโง่เง่านี่"
"ยุติสงคราม? ท่านมีความเห็นว่ากระไรหรือ" ลอร์ดมาร์คัสกล่าวอย่างมีสติที่สุด
"ตอนนี้แม้แต่ข้าก็ยังไม่รู้สถานการณ์ภายในของอาณาจักรริลกลิม แถมข้าเพิ่งจุติมายังโลกนี้เมื่อวาน"
"จุติ? มิใช่ว่าเจ้าเกิดมานานกว่า 10 ปีแล้วหรือ"
"ถ้าจะพูดตรงๆ ก็คือ ข้าเกิดมาบนโลกนี้เพื่อทำความปรารถนาของพระเจ้าให้เป็นจริง และเพื่อการนั้นข้าถึงต้องไปตระเวนนรกเป็นเวลานานแล้วเพิ่งจุติเมื่อวานนี้ พวกเจ้าอาจรังแกข้าคนก่อนได้ แต่ตอนนี้พวกเจ้าต้องคิดใหม่เสียแล้ว ตัวข้าในตอนนี้แข็งแกร่งเกินกว่ามนุษย์ธรรมดาอย่างพวกเจ้าจะต่อกรได้ และตัวข้าก็รวบรวมพลังไว้เพื่อต่อสู้กับพวกอมตะเท่านั้น สงครามที่พวกเจ้ากำลังก่ออยู่ตอนนี้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยในสายตาข้าเมื่อเทียบกับการทำภารกิจไม่สำเร็จแล้วโลกทั้งใบต้องถูกรีเซตเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย เจ้าลองคิดดูสิว่า หากโลกนี้ต้องแตกสลายในช่วงอายุของพวกเจ้าสิ่งสำคัญที่สุดของเจ้าคืออะไร"
ฮาวเวอร์เว้นคำตอบให้พวกเขาคิดในใจก่อนจะพูดต่อ
"ถ้าสำหรับข้าก็คงเป็นการได้อยู่กับใครสักคนที่ข้ารัก จะครอบครัวหรือเพื่อนก็ตาม แต่กับพวกเจ้าบางคนคงต่างออกไป แต่ช่างเถอะข้าไม่สน สิ่งหนึ่งที่ข้าต้องทำนอกเหนือจากการปกป้องโลกแล้วก็คือการปกป้องเพื่อนเพียงคนเดียวของข้า และในโลกนี้เขามีนามว่าลีโอ ข้าได้ยินมาว่าองค์ราชามิได้รักใคร่ลีโอเลยสักนิดเพราะเป็นทายาทของทรราช เรื่องนั้นเจ้าก็ต้องคิดเสียใหม่"
เบน อัศวินข้างกายราชาไคออสกำลังจะง้างดาบเข้าฟันคอฮาวเวอร์อย่างช้าๆ ฮาวเวอร์หยิบดาบนั้นแล้วบิดให้งอด้วยนิ้วเล็กๆ ของตัวเอง ร่างของอัศวินค่อยๆ เสียหลักล้มลงอย่างช้าๆ แล้วฮาวเวอร์ก็พูดต่อจากเรื่องเมื่อครู่ทันที
"ข้าเพิ่งรู้ว่าพวกเจ้ายึดติดกับคำว่าทายาทกันเสียเหลือเกิน แต่ข้าไม่คิดเช่นนั้น ถึงข้าจะเป็นทายาทมหาราชาอะไรนั่นก็ตาม แต่ข้าก็ไม่คิดจะขึ้นครองบัลลังก์เพราะมีสิ่งสำคัญมากกว่านั้นที่ต้องไปจัดการ ไม่ว่าลีโอจะเป็นทายาทอสูรปีศาจอะไรก็ตามหากพวกเจ้าดูแลเขาได้ไม่ดี ข้าจะกวาดล้างอาณาจักรนี้ให้เหลือเพียงชื่อเลยทีเดียว"
"ถ้าเรื่องนั้นข้าเองก็มิได้เห็นด้วยที่จะละเลยทายาทองค์น้อยของอาณาจักรเรา หากเราสัญญาว่าจะรักษาความสงบสุขของเขาไว้ เท่านี้เจ้าก็พอใจแล้วใช่ไหม? แต่เราจะแน่ใจได้ยังไงว่าเจ้าจะไม่หักหลังเราในภายหลัง ระหว่างเพื่อนต่างภพกับคนในครอบครัว สำหรับเจ้าอย่างไหนสำคัญกว่ากัน"
"สำคัญทั้งคู่ ข้ารู้เพียงว่ามารดาที่ให้กำเนิดข้าถูกคุมขังอยู่คุกใต้ดินของปราสาท และตอนที่ข้าหนีมาได้ก็คือตอนที่มีอัศวินผมสีดำนัยน์ตาสีเทากับรอยแผลขนาดใหญ่ที่หน้าลากไปถึงใบหู"
"อัศวินคนนั้นที่ท่านกล่าวอาจเป็นแม่ทัพน็อล ในตอนนี้เขาประจำการอยู่ที่ชายแดนไม่ไกลจากที่นี่ เดิมทีเขาเป็นอัศวินข้างกายราชินีแต่เพราะทำเรื่องไม่ถูกไม่ควรจึงถูกส่งมาสู้รบที่ชายแดนจนไม่ได้กลับอาณาจักรเป็นเวลาหลายปี แถมตอนนี้ก็มีตำแหน่งใหญ่โตขึ้นเพราะความสามารถ แต่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะได้กลับอาณาจักร"
เชลยอาณาจักรริลกลิมพูดขึ้น ถ้าไปหาชายคนนั้นอาจจะรู้เบาะแสเกี่ยวกับมารดาบ้างไม่มากก็น้อย
"ถ้างั้นข้าจะไปพบเขาแล้วถามเรื่องที่เกิดขึ้นในอาณาจักร"
"เรื่องนั้นเองก็เป็นไปได้ยาก ข้าไม่รู้ว่าท่านเก่งขึ้นในระดับไหน แต่การจะบุกเข้าไปนั้นไม่ง่ายเลยสักนิด ทหารของฝั่งริลกลิมมีราวแสนนาย ถูกแบ่งย่อยไปตามเทือกเขาล้อมรอบศัตรูทุกทิศ ค่ายกลต่างๆ ก็ซับซ้อนยากจะเข้าผ่าน เกรงว่าถ้าท่านเข้าไปอาจจะไม่รอดกลับมา"
ฮาวเวอร์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ขนาดเขาแสดงพลังขนาดนี้คนพวกนี้ยังไม่รู้ถึงความแข็งแกร่ง บางทีเขาอาจต้องลงมือจริงๆ ฮาวเวอร์จับตัวอัศวินผู้นั้นเอาไว้ก่อนจะแทรกพลังเวทย์เข้าไปในร่างเพื่อจำกัดการเคลื่อนไหวในร่างกายให้เอื่อยเฉื่อยและสร้างบาเรียนอกชั้นผิวเพื่อที่เขาจะได้พาร่างนั้นเดินทางด้วยความเร็วแสงโดยไม่ถูกเผาไหม้เสียก่อน เมื่อเตรียมร่างเสร็จ เชลยศึกก็ได้แต่สงสัยการกระทำของฮาวเวอร์ ก่อนที่ฮาวเวอร์จะพาร่างอัศวินผู้นั้นกระโดดขึ้นทะลุเพดานวิหารแล้วลอยเหนืออากาศด้วยรังสีเอื่อยเฉื่อย
ฮาวเวอร์มองออกไปนอกขอบฟ้าตรงปลายขอบเหมือนจะมีค่ายพักแรมอยู่ไกลๆ เขาถีบชั้นอากาศก่อนจะเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ไม่นานฮาวเวอร์ก็มาหยุดอยู่ที่ค่ายพักแรม
ในค่ายพักแรมของทหารริลกลิม ทหารต่างเดินตรวจตราความผิดปกติรอบนอก นายทหารคนหนึ่งบนประตูค่ายเหม่อมองไปบนท้องฟ้าก่อนจะพบการเคลื่อนไหวผิดปกติ
"เฮ้ย! ดูนั่น มีอะไรบางอย่างกำลังพุ่งเข้ามาจากบนฟ้า!"
"มังกรรึ หรือว่าเป็นวิหคเพลิง? "
"ไม่ใช่! มันรูปร่างเล็กกว่าแถมสิ่งที่ห้อยตามมาก็มีลักษณะพลิ้วไหวสีแดง" เมื่อสิ่งนั้นไกลเข้ามาเรื่อยๆ จึงเห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น คนที่มองออกก็อ้าปากค้างอย่างไม่เชื่อสายตาก่อนที่วินาทีต่อมาสิ่งนั้นจะพุ่งลงมากลางค่าย
ตูมมมม!
เศษดินและฝุ่นกระจัดกระจายไปทั่วบริเวณพื้นที่ ผู้คนในค่ายต่างออกมาดูสถานการณ์ภายนอกอย่างตกใจ
"เกิดอะไรขึ้น"
ชายผู้ควบคุมกองทัพนับแสนมาที่นี่ต่างออกคำสั่งเสียงดังลั่นให้เตรียมอาวุธแล้วตั้งท่ารับการโจมตีจนฝุ่นละอองลอยไปมาเริ่มจางลงปรากฏเงาร่างแคระแกร็นกับอีกหนึ่งซึ่งนั่งคุกเข่าอยู่ไม่ห่าง
"แค่กแค่ก ข้า แค่ก ไม่นึกเลยว่าท่านจะทำเรื่องอย่างนี้ได้"
ฮาวเวอร์ไม่สนคำพูดของอัศวินข้างกายก่อนจะทอดสายตามองรอบด้าน เห็นเงาผู้คนทั้งอาวุธครบมือเตรียมต้อนรับ
"ข้ามีธุระจะเจรจากับแม่ทัพน็อล"
เมื่อได้ยินเสียงเจ้าของร่างประหลาดเอ่ย แม่ทัพน็อลก็ปรากฏตัวขึ้นในทันที
"เจ้ามีธุระอะไรกับข้า ถ้ามาดีก็พูดมันออกมา ถ้ามาร้ายก็ฆ่ากันตายเลยดีกว่า ไม่ต้องเสียเวลา!"
ฮาวเวอร์สะบัดแขนหนึ่งที ลมพายุโหมกระหน่ำก็พัดเอาฝุ่นผงปลิวออกไป คราวนี้ต่างฝ่ายต่างได้เห็นกันและกันอย่างเต็มตา คนอื่นต่างมองฮาวเวอร์อย่างประหลาดใจในรูปลักษณ์ มีเพียงแม่ทัพน็อลเท่านั้นที่ยังจดจำรูปร่างนั้นได้ดี
"ราชาของข้า…"
เขาล้มลงคุกเข่ากับพื้นอย่างนอบน้อมผู้คนเห็นต่างไม่เข้าใจการกระทำ อัศวินผู้อยู่ข้างกายฮาวเวอร์เองก็ตกตะลึงกับภาพที่เห็น แม้ฮาวเวอร์จะไม่ได้แสดงความเป็นเจ้าเหนือหัวแต่อย่างใด แม่ทัพน็อลกลับรับรู้ได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น ตัวเขาเองก็คุกเข่าทำความเคารพในตัวทายาทมหาราชาเช่นกัน แม้คนอื่นไม่เข้าใจก็ช่าง พวกเขาทั้งคู่ต่างรู้ดีว่ากำลังทำอะไร
"ลุกขึ้นเสียเถอะ ข้าไม่ได้ต้องการจะให้เจ้าทำความเคารพข้า ข้าเพียงต้องการรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในอาณาจักร"
"ท่านฮาวเวอร์ ข้าอยากจะเล่าเรื่องทั้งหมดแต่ข้าทำไม่ได้ พวกมันทำให้ข้าต้อง อึก อุบ อื้ออออ" ริมฝีปากของแม่ทัพน็อลขบเม้มเข้าหากันจนสนิท ไม่มีคำพูดใดออกจากปากนั้นแม้เขาพยายามจะอ้าปากแทบตาย ฮาวเวอร์เดินหน้าไปหาแม่ทัพน็อลก่อนจะมองลักษณะคำสาปที่ติดอยู่บนตัวเขา
"ผู้ใช้มนต์ดำ…"
ฮาวเวอร์ตระเวนไปทั่วนรกถึง 1 พันล้านปี รู้ดีว่าปีศาจซาตานในนรกมีลูกเล่นอะไรกับเหล่าวิญญาณรับใช้ของพวกมัน เขาเองก็เคยโดนมาครั้งหนึ่งตอนอยู่ในนรกช่วงแรก และเจ็บใจไม่หายที่มันกล้าใช้วิธีนี้กับเขา
ฮาวเวอร์ใช้หัวแม่มือปาดล้างคำสาปออกไป ไม่นานแม่ท่านน็อลก็เปิดปากออกมาได้ก่อนจะมองมาทางเขาอย่างตกตะลึงในความสามารถ
"ทีนี้เล่ามาให้หมด อย่าให้ตกแม้แต่เหตุการณ์เดียว"


## บทที่ 5 ปลาใหญ่ปลาเล็ก

ณ เต็นท์บัญชาการของทหารอาณาจักรริลกลิม ตรงหน้าเก้าอี้ยาวขนาดใหญ่ที่ปลายสุดมีชายรูปร่างอัปลักษณ์แคระแกร็นนั่งอยู่ ท่ามกลางสายตากดดันของเหล่าหัวหน้ากองกำลังย่อย ฮาวเวอร์ดูไม่สะทกสะท้านหรือเกรงกลัวเลยสักนิด อีกทั้งตำแหน่งที่เขานั่งอยู่นี้ควรจะเป็นที่นั่งของแม่ทัพน็อลซึ่งมีตำแหน่งใหญ่กว่าใครในที่แห่งนี้ด้วย
"หัวหน้าหน่วยทุกนาย ข้ามีเรื่องจะประกาศให้รู้กันทั่วค่ายแห่งนี้ว่า ชายที่อยู่ต่อหน้าพวกเจ้าตอนนี้คือ องค์รัชทายาทของอาณาจักรริลกลิม ตลอดเวลาหลายปีข้าไม่อาจเล่าให้พวกเจ้าฟังได้เพราะมนต์ปิดปาก แต่ตอนนี้มันได้หายไปแล้ว"
"ยืดเยื้อน่ารำคาญ เล่ามาเลยดีกว่าว่าตั้งแต่ที่เจ้าตกน้ำไปมันเกิดอะไรขึ้น" ฮาวเวอร์กล่าว
"วันนั้นข้าถูกทหารของอาณาจักรคว้าตัวได้ก่อนที่จะไหลไปกับน้ำ หลังจากที่ถูกคุมขังได้ไม่นานราชาไมนัสก็ได้ปล่อยตัวข้าออกไป กล่าวกับข้าว่า ให้ข้าไปรบทำศึกกับอาณาจักรโพราเท็สเพื่อปลดปล่อยราชินีเกรสสัน ข้าเชื่ออย่างนั้นมาตลอดและยอมกลืนมนต์ปิดปากเข้าไป เวลาต่อมาข้าก็ได้มารู้ทีหลังว่านั่นเป็นเพียงการโกหกไม่ให้ข้ากลับไป ข้าไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่แต่ข้าก็ทำศึกรบกับที่นี่ต่อเพราะหวังว่าสักวันคงได้กลับไป"
"แสดงว่าที่อาณาจักรริลกลิมทำสงครามกับโพราเท็สเพียงเพราะอยากกลับบ้านเท่านั้นเองหรือ"
"มันอาจจะดูเหมือนไม่ยิ่งใหญ่ แต่พวกเราที่นี่ไม่อาจไว้ใจให้ราชาไมนัสปกครองอาณาจักร เขาไม่ใช่สายเลือดที่แท้จริงของกษัตริย์ที่เรานับถือ แถมเขายังใช้มนต์สกปรกกับข้า และขังราชินีเกรสสันโดยไร้ความผิดอีกด้วย"
"ทหารที่มารบที่นี่ถูกชักนำให้เกลียดชังโพราเท็สโดยไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง แถมคนส่วนใหญ่ที่นี่ก็เป็นทหารที่ภักดีกับราชินีเพียงผู้เดียวอีกด้วย" หัวหน้าหน่วยข้างฮาวเวอร์ช่วยพูด
"แสดงว่าที่อาณาจักรนั้นคงมีอะไรบางอย่างที่พวกเขาไม่ต้องการให้เจ้าเห็นสินะ แล้วที่ทหารคนนั้นกล่าวว่าราชินีและราชามีบุตรร่วมกันแถมไม่ได้มีหน้าตาอัปลักษณ์เช่นข้ามันหมายความว่ายังไง"
"เกรงว่านั่นจะเป็นตัวปลอม มีเพียงข้ากับทหารบางคนเท่านั้นที่รู้ความจริง"
ฮาวเวอร์นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะมองไปที่แผนที่ตรงกลางโต๊ะ แผนที่นี้เป็นแผนที่ของอาณาจักรโพราเท็ส แต่ละจุดรอบอาณาจักรจะมีธงสีแดงปักไว้เป็นสัญลักษณ์ เดาว่านั่นคงเป็นจุดตั้งค่ายย่อยประจำการเตรียมรบ
"ดูเหมือนพวกเจ้าใกล้จะเผด็จศึกกับโพราเท็สเข้าไปทุกทีสินะ"
"ขอรับ ไม่นานเกินรออาณาจักรโพราเท็สต้องตกเป็นเมืองขึ้นให้พวกเราแน่ขอรับ ยังไงเสียความเจริญรุ่งเรืองของอาณาจักรนี้ก็เทียบเท่าริลกลิมไม่ได้เลยสักนิด ถึงท่านจะเติบโตที่นั่น แต่ว่า…ด้วยสภาพถูกสาปเช่นนี้คนที่นั่นคงใจแคบไร้เมตตากับท่านมากเลยสินะขอรับ​"
"ส่วนใหญ่ก็ใจแคบกับข้าจริงอย่างที่เจ้าพูด แต่ข้าสนใจส่วนเล็กๆ ที่ยังอุตส่าห์ผูกสัมพันธ์กับข้าแม้ว่าจะมีรูปร่างอัปลักษณ์ก็ตาม ตอนนี้พวกเจ้าไม่อาจทำศึกรบกับโพราเท็สได้ต่อแล้ว อาณาจักรนั้นรับรู้เรื่องการมีอยู่ของข้าและคงร่วมมือกับอีกอาณาจักรอื่นเพื่อกดดันให้ฝั่งเจ้าพ่ายแพ้ ราชาไมนัสจะตัดขาดกับพวกเจ้าถ้าหากมีปัญหาอะไรเกิดขึ้น คนที่นี่จะตายเปล่าและปัดความผิดให้พวกเจ้า ใส่ไคร้ว่าเจ้าไร้คุณธรรม บ้าอำนาจจนกล้าทำศึกกับอาณาจักรอื่นได้ทุกเมื่อ ไม่ว่าจะทางไหน ตอนนี้พวกเจ้าก็มีแต่เสียกับเสีย"
"แล้วพวกข้าต้องทำยังไงกันต่อเล่าขอรับ ตอนนี้เราก็กลับอาณาจักรไม่ได้แล้ว" แม่ทัพน็อลเอ่ยขึ้น ชะตาชีวิตของพวกเขาตอนนี้เหมือนอยู่บนเส้นด้านที่พร้อมจะขาดได้ทุกเมื่อ
"โชคดีที่พวกเจ้ายังมีข้าอยู่ตรงนี้"
แม่ทัพน็อลมองฮาวเวอร์ก่อนจะหัวเราะออกมา หัวหน้าหน่วยบางคนก็ยิ้มน้อยที่มุมปากอย่างรู้นัย และบางคนก็ไม่รู้อะไรเลยเช่นกัน
"ข้าไม่เข้าใจ ยังไงท่านก็ยังเป็นแค่เด็ก"
"เจ้าโง่แฮงค์เอ๊ย ท่านฮาวเวอร์ก็บอกเป็นนัยให้รู้ไปแล้ว ว่าการที่ท่านฮาวเวอร์อยู่ตรงนี้ก็คือหลักฐานการก่อกบฏของราชาไมนัสอย่างไรเล่า เพราะเขาคิดว่าท่านฮาวเวอร์ต้องตายตั้งแต่ตกน้ำตอนเป็นทารก แต่เพราะพระเจ้ายังมีตาจึงส่งเขากลับมาหาพวกเรา"
"ใช่ นับจากนี้ไปพวกเราจะไม่ใช่ทหารริลกลิมภายใต้การปกครองของราชาไมนัสอีกต่อไป เราจะตั้งกองทัพขึ้นมาใหม่เป็นกองกำลังปฏิวัติ มีเป้าหมายเพื่อโค่นล้มอำนาจอันมิชอบของราชาไมนัส!"
ทุกคนต่างลุกขึ้นตรงรับคำสั่งของแม่ทัพน็อล ฮาวเวอร์มองการเคลื่อนไหวของทุกคนก่อนจะลุกขึ้นบ้าง
"กองกำลังนี้ต้องอยู่นอกสายตาของราชาไมนัส ภายในวันนี้ค่ายต้องหายไปรวมถึงสายสอดแนมของเขาด้วย แม่ทัพน็อล"
"ขอรับ"
"จงเรียกทหารทั้งหมดที่ล้อมอาณาจักรมารวมกันที่ค่ายแห่งนี้ภายในเย็นวันนี้ และเรียกทหารทุกนายและทาสรับใช้ของที่นี่มารวมกันที่ลานฝึก!"
"ขอรับนายท่าน!"
หัวหน้าคนอื่นๆ วิ่งออกจากเต็นท์พร้อมคำสั่งของฮาวเวอร์ แม่ทัพน็อลทำมือให้ทุกคนเดินเข้าลานฝึกอย่างเป็นระเบียบ ฮาวเวอร์เดินออกไปนอกเต็นท์เหม่อมองท้องฟ้ามีประกายเลื่อมสะท้อนเข้ามาทำให้รู้ว่ามันยังใช้การได้ดีอยู่ เขาเดินไปหาแม่ทัพน็อลแล้วกล่าวในสิ่งที่เขาต้องตะลึงก่อนจะเดินออกไปรออีกทาง
เมื่อทุกคนยืนพร้อมหน้าที่ลานฝึก แม่ทัพน็อลเดินออกมาพร้อมกับเสียงเป่าแตรเชิญอย่างยิ่งใหญ่
"ที่ข้าเรียกพวกเจ้ามารวมตัวกันในวันนี้ก็เพื่อประกาศเรื่องสำคัญให้เจ้าได้รับรู้กันเอาไว้ ชายที่บุกเข้าค่ายของเราวันนี้มีนามว่าฮาวเวอร์ คอลลิคสัน นายเหนือหัวของเรา ผู้ที่จะขึ้นเป็นราชาของอาณาจักรริลกลิมคนต่อไป"
นายทหารต่างแตกตื่นกับสิ่งที่ได้ยิน สิ่งที่เขารับรู้มาต่างจากที่แม่ทัพน็อลกล่าวมาลิบลับ หลายคนไม่เชื่อคำพูดของท่านแม่ทัพแต่ก็ไม่อาจขัดคำของเขาได้ เมื่อฮาวเวอร์ก้าวขึ้นบนคานไม้ยกสูง เห็นหัวเหล่าทหารนัยน์ตาใสซื่อก็รู้สึกหดหู่ในชะตาชีวิตของพวกเขา คำว่าส่งมาตายดังขึ้นในจิตใจ ทำเอานึกถึงอดีตชาติที่เคยเข้าร่วมสนามรบช่วงชิงดินแดนจากบ้านของคนอื่นเพื่อคำว่าประเทศ แล้วจากนั้นสงครามที่เขาเคยร่วมก็เป็นเพียงโศกนาฏกรรมให้คนรุ่นหลังของประเทศนั้นประณาม
ฮาวเวอร์กลืนความรู้สึกติดขัดพวกนั้นลงไป ในเมื่อโลกนี้ยังเป็นเพียงโลกที่ปลาใหญ่กินปลาเล็ก เขาต้องทำตัวใหญ่กว่าใครในที่นี้ แสดงความแข็งแกร่งไม่อ่อนข้อให้พวกเขาเห็น ไม่งั้นคนที่ยึดมั่นในคำเชื่อนั้นจะหลงผิดแล้วหันไปเข้าข้างฝ่ายศัตรูที่คิดว่าเหนือกว่า
"เจ้าที่ยืนตรงนั้นมานี่! และเจ้านั่นก็ด้วย เจ้านั่น เจ้านี่ และเจ้าโน่น"
ฮาวเวอร์ชี้นิ้วเรียกคนราว 32 คนให้มายืนอยู่ต่อหน้า คนพวกนี้ทำหน้าตกใจสุดขีดเมื่อมองหน้าทุกคนที่ถูกเรียกออกมาล้วนเป็นที่รู้กันดีว่ามีความนึกคิดเป็นยัง
"นายท่านเรียกเจ้าพวกนี้ออกมาทำไมหรือขอรับ"
"ข้าจับได้ว่าพวกมันพยายามจะส่งนกสื่อสารไปทางอาณาจักร พวกเจ้าต้องรู้ว่าเวลานี้พวกเราไม่อาจเสี่ยงให้เรื่องที่ทำอยู่ล่วงรู้ไปถึงหูราชาไมนัสได้ ไม่งั้นคนที่อยู่ในอาณาจักร ครอบครัวของทหารคนอื่นอาจเป็นอันตรายเพราะความคิดตื้นเขินของเจ้าพวกนี้!"
หนึ่งในกลุ่มทหารที่เรียกออกมารีบกล่าวปัดความผิด "นายท่านจะกล่าวหาพวกข้าไม่ได้นะขอรับ พวกเราแค่ต้องทำตามคำสั่งของหัวหน้า หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก็ต้องรายงานให้ทางอาณาจักรรับทราบก่อน พวกเราแค่ทำตามหน้าที่"
"หึ น่าดีใจแทนราชาไมนัสเสียจริงที่มีลูกน้องที่จงรักภักดีขนาดนี้ ถ้าเจ้ายืนยันว่านั่นคือหน้าที่ แล้วพวกนกสื่อสารที่ข้ารวบรวมไว้ก่อนเข้าเต็นท์บัญชาการพวกนี้มันทำจะหน้าที่ได้ยังไง นอกเสียจากเจ้าจะมีนกสื่อสารลับที่ใช้ส่งข้อมูลกับทางราชาไมนัสโดยตรง"
กรงนกสื่อสารทั้งหมดถูกรวบรวมไว้ด้านหลังของคานไม้ยกสูง ทุกคนมองไปที่นกสื่อสารของค่ายก็เห็นว่านั่นเป็นจำนวนนกทั้งหมดที่มีอยู่จริงๆ คนที่มีนกส่วนตัวนอกจากผู้ควบคุมการสื่อสารแท้จริงแล้วก็อาจเป็นสายลับให้คนในอาณาจักรริลกลิม แต่เรื่องนั้นทุกคนที่นี่ไม่ได้ใส่ใจนัก ลำพังต้องสู้กับอาณาจักรโพราเท็สก็เหนื่อยยากเพียงพอแล้ว ไม่อาจมาพะวงหลังว่าคนพวกนี้มีความคิดหรือแผนการอะไร
"นายท่าน นกพวกนั้นอาจจะเป็นนกทั้งหมดที่ต้องสื่อสารก็จริง แต่พวกเราก็ต้องมีนกตัวอื่นๆ เผื่อเอาไว้ว่าอาจมีเหตุผิดพลาดให้นกพวกนั้นถูกทำลายไปก่อน"
"บังอาจ!! กล้าตลบตะแลงต่อหน้าองค์รัชทายาทของอาณาจักร พวกเจ้ามีแผนการอะไรกันแน่ พูดออกมา!!"
แม่ทัพน็อลแผดเสียงดังกังวานน่าเกรงขาม ผู้คนในลานเองก็สงสัยความคิดของพวกที่ที่มีนกสื่อสารส่วนตัว บางคนก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าเรื่องทั้งหมดมันเกิดอะไรขึ้น
"ท่านแม่ทัพ ท่านควรจะเชื่อพวกเราที่ร่วมรบกับท่านมานานมากกว่าใครก็ไม่รู้ที่อยู่ๆ ก็โผล่มาบอกว่าเป็นรัชทายาทของอาณาจักร พวกเราก็เห็นมากับตาว่าใครกันแน่ที่เป็นองค์รัชทายาทของอาณาจักร"
ฮาวเวอร์สูดลมหายใจเข้าพลางระงับอารมณ์ในอก เขาไม่อยากกล่าวนามนั้นสักเท่าไหร่เพราะอาจทำให้คนอื่นคิดไม่ได้ว่าเป้าหมายของการต่อสู้ครั้งนี้มีไว้เพื่ออะไร
"นายท่าน หรือว่าท่านควรจะเอ่ยนามต่อหน้าคนพวกนี้ดีขอรับ"
'คงไม่มีทางอื่นแล้วสินะ แต่ว่าถ้าเอ่ยนามออกไปมันก็จะเป็นการยอมจำนนแทนความภักดีหรือการต่อสู้เพื่อความถูกต้อง แม้เป้าหมายของเราคือการแสดงตัวว่าตัวเองคือรัชทายาทของอาณาจักร แต่ถ้าหากคนพวกนี้ไม่มีความเห็นใจต่อผู้อื่นเลยหากช่วยไปก็ไปทำร้ายคนอื่นอยู่ดี อีคอน…'
ตัวฮาวเวอร์สะดุ้งโหยงเหมือนเพิ่งรู้ตัวว่ายืนอยู่ท่ามกลางคนนับหมื่น แต่แท้จริงแล้วตอนนี้คือจิตของอีคอนที่อยู่ต่อหน้าทุกคน แม้จะรู้สึกประหม่าแต่ด้วยความที่เคยเป็นพระนักเทศน์ก็เริ่มทำจิตใจให้สงบ
"ท่านทั้งหลายเราขอเอ่ย ตอนนี้ท่านต่อสู้กับอาณาจักรโพราเท็สไปเพื่ออะไรกันหรือ ข้าอยากรู้"
แม่ทัพน็อลถึงกับแปลกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไป พลังเวทย์มหาศาลที่เคยปล่อยออกมาก็หายไปเหลือเพียงไอจางๆ
"เรื่องนั้นท่านก็น่าจะรู้จากแม่ทัพน็อลไปแล้วนี่ว่าอาณาจักรโพราเท็สตั้งใจจะรุกรานเราก่อน เราถึงต้องมากำราบพวกมัน"
"ทั้งที่เขาเป็นอาณาจักรเล็กกว่านะหรือ หรือพวกเจ้าทำไปเพียงเพราะต้องการอำนาจส่วนตัวแล้วก็เสวยสุขบนกองศพนักรบเพื่อนทหาร"
คำเหล่านั้นทำเอานายทหารหลายคนสะอึก บางคนที่ถูกส่งมานี่ก็เพราะต้องหาเงินเลี้ยงชีพคนในครอบครัว บ้างก็ถูกบังคับจากทางการให้ออกรบสู้เพื่อบ้านเมือง คนหลายคนไม่ได้ตั้งใจจะต่อสู้ แต่เพราะได้ยินมาว่าต้องปกป้องอาณาจักรจากภัยคุกคามจึงต้องมาแม้จะต่อสู้ไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ พอได้ยินว่ามีคนบางกลุ่มใช้ชีวิตพวกเขาเป็นเครื่องมือไต่เต้าเอาอำนาจก็ถึงกับเดือดดาล
"ทำไมเจ้าไม่พูดมาตามตรงเล่าว่าเก็บนกสื่อสารส่วนตัวไว้ทำไม เวลาทำการรบก็ต้องมีท่านแม่ทัพน็อลคอยควบคุมอยู่แล้ว พวกเจ้าจะทำอะไรกันแน่!"
"มิใช่ว่าเป็นสายให้โพราเท็สแล้วเบี่ยงความผิดให้เป็นความไม่ไว้ใจของท่านแม่ทัพหรอกรึ"
"ใช่! พูดออกมา! พูดออกมา! พูดออกมา!"
เสียงส่วนใหญ่กดดันให้พวกเขาจนตรอก อีคอนเองก็ลำบากใจที่ต้องต้อนให้พวกเขาจนมุม แต่ว่าพอคิดเรื่องที่พวกเขาเอาความสุขส่วนตัวมาแลกกับคนทั้งกองทัพ ความปรานีของเขาก็เหลือเพียงรอยยิ้มจางๆ อย่างพยายามให้อภัย
"ข้าไม่ได้เป็นสายให้โพราเท็ส ท่านราชาไมนัสต้องการรู้ความเคลื่อนไหวอื่นนอกจากสายข่าวจากท่านแม่ทัพ พวกข้าเลยรับงานแล้วส่งข่าวออกไป"
ทุกคนยิ่งแปลกใจกับคำสั่งนั้น หากไม่ไว้ใจในตัวท่านแม่ทัพ แต่กลับส่งมายังสนามรบ เดิมทีน็อลก็เป็นที่กล่าวขานในหมู่อัศวินอยู่แล้วว่ามีความแข็งแกร่งและจงรักภักดีต่อสายเลือดของราชินีเป็นที่สุด คนที่ไม่ไว้ใจเขาก็คงมีแต่พวกคิดไม่ซื่อต่ออาณาจักรเท่านั้น พอคิดมาถึงตรงนี้หลายคนก็ถึงกับขนลุกซู่ สนามรบแห่งนี้ไม่ใช่การปกป้องบ้านเมือง แต่เป็นการรุกราน อีกไม่นานหากการศึกยืดยาวอาจมีอาณาจักรอื่นเข้าร่วมด้วยเมื่อเห็นพวกเขาเป็นภัยคุกคาม การติดต่อสื่อสารของอาณาจักรก็มีเส้นทางลับจากสายตาของท่านแม่ทัพ เป็นไปได้ว่าอาจมีการตัดการสื่อสารและร่วมมือกับอาณาจักรอื่นล้อมปราบกองทัพนี้แล้วพวกเขาต้องกลายเป็นผู้ร้ายของคนทั้งอาณาจักร
"พวกเราถูกหลอกงั้นเหรอ? "
"ใช่ พวกเจ้าถูกหลอกกันทั้งหมด ตัวข้าเองก่อนหน้านี้ถูกมนต์ปิดปากไม่ให้พูดเรื่องสำคัญออกไป อาณาจักรเราตอนนี้ถูกราชาไมนัสปกครองอย่างเต็มรูปแบบ ราชินีที่เราเคารพรักถูกคุมขังอยู่ที่คุกใต้ดินของปราสาท เจ้าชายก็ถูกสาปให้อัปลักษณ์เพื่อลบหลู่เกียร์ติของมหาราชา ตัวข้าคิดจะช่วยพวกเขาทั้งคู่ให้ออกมาแต่ก็ทำไม่ได้ อีกทั้งยังทำให้ตัวเองต้องละสายตาจากเจ้าชายน้อยอีก แต่บัดนี้ทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว พวกเราได้กระจ่างแจ้งถึงสิ่งที่ราชาไมนัสได้ทำกับคนทั้งอาณาจักร เขาตั้งใจจะสังหารคนที่ภักดีอย่างพวกเราด้วยการใส่ร้ายป้ายสี ครอบงำประชาชนพวกพ้องให้เกลียดชังพวกเรา นี่นะหรือสิ่งที่ราชาต้องทำ นี่น่ะหรือคนที่จะเป็นนายเรา! ไร้ศักดิ์ศรี ไร้เกียรติ ไร้หัวใจ! แม้แต่ลูกน้อยของตัวเองยังลงมือทำกับเขาได้ แล้วกับครอบครัวเรา พวกพ้องของเราในอาณาจักรพวกเขาจะไม่ยิ่งทำเลวร้ายมากกว่านี้อีกหรือ นับจากนี้ไปพวกเราจะไม่ใช้นามของทหารริลกลิมอีกต่อไป เราจะไม่ต่อสู้เพื่อราชาไมนัส พวกเราจะต่อสู้เพื่ออาณาจักร เพื่อครอบครัวของเราในนามกองกำลังประวัติเพื่อประชาราษฎร์ริลกลิม!!"
แม่ทัพน็อลหันธงอาณาจักรปักลงดิน คนที่ลานฝึกต่างฮึกเหิมกระแทกดาบกับโล่เรียกขวัญกำลังใจ เมื่อประกาศเจตจำนงต่อทุกคนแล้วก็ให้แต่ละหน่วยแยกย้ายไปหาหัวหน้าหน่วยเพื่อฟังรายละเอียดและกฎบัญญัติใหม่ที่ถูกตั้งขึ้น
แม่ทัพน็อลเดินมาหาอีคอนพร้อมคำนับ "ตอนแรกข้านึกว่าจะไม่เป็นไปตามแผนที่ท่านวางไว้เสียอีก ถ้าหากท่านไม่พูดเรื่องขายเพื่อน ทุกคนที่นี่คงยังไม่นึกสงสัยในตัวราชาไมนัส"
"อะ เอ่อ… อย่างนั้นเหรอ ถ้าเป็นไปตามแผนก็ดีแล้วล่ะ แล้วท่านจะเอายังไงกับคนที่เป็นสายให้ราชาเหรอครับ? "
แม่ทัพน็อลแปลกในกับวิธีการพูดของฮาวเวอร์ แถมไอเวทย์ก็ไม่ได้รุนแรงกดดันอย่างตอนแรกที่เจอกัน ให้ความรู้สึกเย็นสบายราวกับน้ำใสลึกของทะเลสาบ
"เราอาจต้องคุมขังเขาในกล่องมืดไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันไปสักพักจนกว่าพวกนั้นจะกลับใจ"
'บอกเจ้านั่นไปว่าให้ย้ายค่ายไปที่เขตโอ้คของอาณาจักรโพราเท็ส ก่อนรุ่งสางของวันพรุ่งนี้ กระจายข่าวเรื่องการตั้งกองกำลังปฏิวัติกับคนที่มาใหม่แล้วพวกเราจะกลับไปเจรจากับทางโพราเท็สต่อ' จิตฮาวเวอร์สั่งอีคอน อีคอนมองไปทางแม่ทัพน็อลก่อนเอ่ย
"ถ้าไม่ได้ฆ่าแกงกันก็ดีแล้วล่ะ นับจากนี้เจ้าก็ย้ายค่ายไปเขตโอ้ค เอ่อ ก่อนพรุ่งนี้ กระจายข่าวเรื่องกองกำลังปฏิวัติ แล้วพวกเราจะกลับไปโพราเท็สต่อ"
อีคอนตัดคำเหลือเพียงคำสั้นๆ แม่ทัพน็อลทำท่างงครู่หนึ่งก่อนพยักหน้ารับแล้วขอแยกตัวออกไปทำตามคำสั่ง อีคอนยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ที่ลานเมื่อไม่รู้ว่าต้องไปทางไหนต่อ
'กลับโพราเท็ส!!'
'อ้อ ได้ๆ'
อีคอนเดินเท้าไปที่ทางออกทำเอาฮาวเวอร์ถึงกับปวดจิต แล้วขอสลับเปลี่ยนจิตกับอีคอนก่อนทะยานขึ้นฟ้าไป
ทางแม่ทัพน็อลมองการจากไปของฮาวเวอร์อย่างเงียบงัน ตั้งแต่ที่ฮาวเวอร์มาก็มีเรื่องให้เขาประหลาดใจอยู่ไม่น้อย และเขาเองก็ไม่ได้ถามถึงสาเหตุของความแข็งแกร่งเหนือมนุษย์นั่นจากฮาวเวอร์เลย รู้เพียงว่าพลังนั้นไม่ใช่พลังที่เด็กธรรมดาจะครอบครองได้ หรือแม้แต่ผู้ใหญ่อย่างเขาก็อาจต้องใช้เวลาถึงพันปีถึงมีพลังมากมายขนาดนั้น และนั่นเองก็เป็นไปไม่ได้ มนุษย์ธรรมดาบนโลกนี้มีช่วงอายุแค่สองร้อยปีก็ชราภาพเสียชีวิตไปแล้ว คนที่ทำได้ก็มีแต่มนุษย์อมตะเท่านั้น
"ท่านแม่ทัพ ข้าสังหารพวกส่งนกสื่อสารลับไปหมดแล้วขอรับ"
"ดีมาก อย่าให้เหลือความเสี่ยงใดๆ ตามคำสั่งของท่านฮาวเวอร์"
และนั่นก็เป็นอีกเรื่องที่แม่ทัพน็อลแปลกใจ ไอเวทย์ที่ต่างออกไปในตอนนั้นราวกับเป็นคนละคนกับฮาวเวอร์ในตอนแรก เหมือนว่าฮาวเวอร์คนแรกจะปิดบังการกระทำบางอย่างต่อฮาวเวอร์อีกคนด้วยการส่งสัญญาณลับที่พอจะทำให้รู้ว่าเขาต้องการอะไร
'ช่างเป็นชายที่ซับซ้อนเสียจริง'
เมื่อกลับมายังอาณาจักรโพราเท็สในห้องโถงวิหารเดิม ทุกคนยังคงอยู่อย่างร้อนรนกับการจากไปของฮาวเวอร์ ไม่รู้ว่าฮาวเวอร์จะไปสั่งกองทัพให้รีบบุกเข้ามาหรือเปล่า เพราะทางอาณาจักรตอนนี้ก็มีกำลังพลไม่มากพอจะต่อกรกับคนนับแสนอีกด้วย ลำพังแค่ฮาวเวอร์เพียงคนเดียวก็อาจจะไม่มีใครในอาณาจักรนี้ต่อกรได้
ตึง!
ร่างแคระแกร็นทะยานลงพื้นวิหารศักดิ์สิทธิ์จนยุบเป็นหลุม นักบวชถึงกับใจหายที่ทั้งเพดานและพื้นต่างถูกทำลายจนยับเยิน
"แล้วทหารเชลยของเราเหล่า"
"ตอนนี้ส่งกลับค่ายไปแล้ว ข้าได้ลองไปเจรจากับทางทหารริลกลิมมาแล้ว ทางฝั่งนั้นถูกหลอกให้มาสู้รบกับอาณาจักรโพราเท็สเพื่อเป็นเป้าสายตาให้อาณาจักรอื่นจ้องมอง ถ้าอาณาจักรนี้ถูกตีแตกแน่นอนว่าอาณาจักรอื่นก็คงแตกตื่นไปด้วย พวกเจ้าคงรู้ว่า​ ถึงอาณาจักรจะถูกโจมตีแต่ก็คงถูกปกครองได้ไม่นานเพราะได้ขอความช่วยเหลือจากอาณาจักรอื่นไว้แล้วใช่ไหมล่ะ"
"มันเป็นเรื่องธรรมดาที่เราต้องทำอยู่แล้ว อาณาจักรโดยรอบนี้ล้วนมีบทเรียนจากราชาทรราชเมื่อ 1 พันปีก่อน ผู้คนต่างหันหลังให้กันจนทุกอาณาจักรถูกครอบครองจนหมด เราจึงต้องเปลี่ยนความคิดเสียใหม่ หากมีอาณาจักรใดอาณาจักรหนึ่งมีความคิดจะครอบครองอาณาจักรของคนอื่นมาเป็นของตัวเอง ก็จะถูกอาณาจักรโดยรอบโจมตีเพื่อยุติการกดขี่ไม่เป็นธรรม ที่น่าแปลกใจคือทางฝั่งริลกลิมกลับมองข้ามแล้วส่งคนมารุกรานเราต่ออย่างหน้าไม่อาย"
ฮาวเวอร์พยักหน้าเข้าใจความเป็นไปก่อนเอ่ยถึงสถานการณ์ที่เป็นประโยชน์นับจากนี้ไป "ตอนนี้ทหารริลกลิมได้เปลี่ยนการก่อตั้งเป็น กองกำลังปฏิวัติเพื่อประชาราษฎร์ริลกลิมไปแล้ว และคงไม่รุกรานที่นี่ต่อ จากนี้ไปพวกเราคงต้องขอความร่วมมือจากอาณาจักรโพราเท็สให้รับรองความเป็นพันธมิตรต่อกองกำลังปฏิวัติของเราเพื่อให้เรามีสิทธิ์ได้อาศัยในอาณาจักรนี้ช่วงระยะเวลาหนึ่ง
"หากเราทำแล้วเราจะได้อะไรจากเจ้ากันเล่า"
"ได้ผูกขาดการค้ากับอาณาจักรริลกลิม และอนุญาตให้คนทั่วไปเดินทางเข้าอาณาจักรโดยไม่ต้องขอหนังสือเดินทางเพียงแค่ถือการลงนามในระบบปกครองของอาณาจักรโพราเท็ส"
"ที่เจ้าพูดมานั่นแน่ใจแล้วหรือ ไม่กลัวว่าเราจะเข้าไปเอาเปรียบหรือขูดรีดทรัพยากรของพวกเจ้าหรือ"
ลอร์ดมาร์คัสพูดอย่างหมดเปลือกจนทำเอาขุนนางบางคนไม่พอใจ หากได้อย่างนั้นจริงอาณาจักรโพราเท็สคงมีอำนาจเทียบเท่ากับอาณาจักรริลกลิมได้เสียที หลังจากถูกเมินเฉยทางเศรษฐกิจมานาน
"ขอบใจที่เป็นห่วง ดูเหมือนมีเพียงเจ้าที่ห่วงใยอาณาจักรเราจนเกือบคิดไปเองว่าเราเป็นคนบ้านเดียวกัน ก็จริงที่เจ้าพูดมานั้นไม่ผิด แต่ได้อย่างก็ต้องเสียอย่าง เราไม่คิดจะเอาเปรียบพวกเจ้าอยู่แล้ว อีกอย่างข้าไม่คิดว่าการทำสัญญาครั้งนี้จะเป็นประโยชน์อะไร อีกไม่นานอาณาจักรทั้งหมดในดินแดนแห่งนี้ต้องรวมเป็นหนึ่งและสยบให้ความก้าวหน้าเข้าสักวัน ใครที่ยังดื้อด้านยืนกระต่ายขาเดียวจะต้องถูกกลืนกินจากคนอื่นที่ไม่ใช่คนจากดินแดนเดียวกัน"
"เจ้าพูดอย่างนี้คิดจะครอบครองอาณาจักรทั้งหมดในดินแดนนี้งั้นหรือ" ราชาไคออสลุกขึ้นยืนอย่างเดือดดาล
"ไม่ใช่ข้าจะครอบครอง แต่คนอื่นต่างหากที่ยินยอมเข้าร่วมดินแดนกับข้า ช่วงชีวิตของเจ้าคงจะเคยเห็น วิธีที่ปลาใหญ่กลืนปลาเล็กยังไง"


## บทที่ 6 เกิดสองเสียหนึ่ง

เมื่อราชาไคออสยังทำอะไรฮาวเวอร์ในตอนนี้ไม่ได้ จึงต้องฝืนยอมทนให้เขาเดินเล่นในอาณาจักรต่อ ฮาวเวอร์เองเมื่อเห็นว่าการเจรจายุติลงแล้วก็เดินออกจากห้องโถงทันที แต่ก่อนจะเดินออกไปนั้นนักบวชกลับพูดขึ้นมาขัดเสียก่อน
"ละ แล้วค่าซ่อมบำรุงเล่าขอรับ"
ฮาวเวอร์หันมามองพร้อมยื่นมือไปข้างหน้า พลังเวทย์จากตัวเขาไหลออกจากร่างแล้วแทรกซึมเข้าไปยังส่วนที่ชำรุดให้เคลื่อนตัวแล้วกลับมาเป็นอย่างเดิม เวทย์ย้อนกลับนี้เป็นเวทย์ที่ถูกใช้ทั่วไปในนรกจนชินมือ แต่คนที่นี่คล้ายว่าจะไม่รู้จักวิธีใช้เวทย์นี้จนฮาวเวอร์แปลกใจ
'ที่นี่มันดึกดำบรรพ์ขนาดไหนกันแน่ล่ะเนี่ย'
เมื่อหมดธุระเข้าก็เดินจากไปจริงๆ สิ่งที่เห็นนอกประตูเป็นสิ่งแรกคือเด็กน้อยผมสีแดงซ่อนตัวอยู่หลังเสาวิหาร พอเห็นว่าเป็นอีคอนเดินออกมาก็รีบวิ่งเข้าไปหา แต่ด้วยความที่จิตควบคุมยังเป็นฮาวเวอร์อยู่ กลิ่นอายความอำมหิตแผ่กระจายเป็นวงกว้างจนน่ากลัว ลีโอวิ่งเข้ามาได้ไม่ถึงครึ่งทางก็หยุดชะงักไม่แน่ใจว่าคนตรงหน้านี้เป็นใครกันแน่
ฮาวเวอร์พอรู้ตัวว่าไม่เป็นที่ต้องการก็คิดจะสลับจิตกลับคืน แต่เมื่อมองไปที่ใบหน้านั้นแล้วเห็นรอยฟกช้ำจึงรีบเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ลีโอตัวแข็งทื่อเมื่อรู้สึกว่าอีคอนคนนี้ไม่ใช่คนเดิมที่ตัวเองรู้จักก็ปิดปากไม่พูดทักทาย
พอเดินเข้ามามองใกล้ๆ ก็เห็นเป็นรอยตบของฝ่ามือผู้ใหญ่ แค่เห็นก็ทำเอาฮาวเวอร์เดือดดาลราวกับมีพายุเพลิงอยู่ในใจ
"ลีโอ รอยนี้ใครทำเจ้า"
ลีโอลูบจับแก้มที่โดนตบก่อนเอ่ยออกมาเบาๆ "แม่ชีร่างท้วมนางทำข้า แต่ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวหลวงพ่อก็ฮิลลิ่งให้ข้า ข้าเจ็บไม่นานเดี๋ยวก็หาย"
จากลมพายุเพลิงก็ระเบิดออกเป็นภูเขาไฟ ลีโอไม่รู้ว่าอีคอนโกรธอะไรก็ถอยห่างออกไปสองก้าว
"เจ้าถูกทำอย่างนี้มาตลอดเลยสินะ ทุบตีแล้วก็ฮิลลิ่ง ไม่ทิ้งร่องรอยบาดแผลทางร่างกายให้เจ้า แต่จิตใจของเจ้าเล่า อย่าได้ให้อภัยคนที่ทำร้ายเจ้า หากมันยังไม่รับผลของสิ่งที่ทำลงไป เจ้าจงกลับไปหาบิดาของเจ้า แล้วเอาบาดแผลนี้ให้เขาดู บอกถึงสิ่งที่นางทำแล้วจดจ้องการสนองคืนบาปที่นางควรได้รับด้วยสายตาของเจ้าเอง"
ฮาวเวอร์ดันหลังลีโอให้เดินเข้าห้องโถงนั้นไป แสดงให้เห็นความโหดร้ายที่คนพวกนี้ทำกับเขา ฮาวเวอร์จะไม่ปรานีใครทั้งนั้นที่กล้าทำร้ายลูคัส
'เจ้าพูดอย่างนั้นกับเขาทำไม มันจะเป็นการสานต่อความอาฆาตในจิตใจของเขานะ'
'สานต่อแล้วยังไง หากต้องปล่อยให้เขาถูกรังแกจนรู้สึกด้อยค่าในตนเองแล้วเกิดความคิดอยากฆ่าตัวตายล่ะก็ มิสู้ข้าปล่อยให้เขากลายเป็นมารร้ายที่พร้อมจะต่อสู้กับคนทั้งโลกเพื่อปกป้องตัวเองดีกว่า'
อีคอนถอนหายใจกับความคิดในแง่ร้ายของฮาวเวอร์ แต่ก็คงห้ามอะไรไม่ได้ ไม่นานฮาวเวอร์ก็สลับจิตกับอีคอนให้เขากลับไปทำความสะอาดที่โรงนอนต่อ
'พอเป็นงานทำความสะอาดเจ้าไม่ยักเปลี่ยนจิตกับข้าเลยนะ'
'ข้าไม่ถนัด'
ออสก้าพอเห็นอีคอนก็รีบเข้ามาหา ถามไถ่ถึงเรื่องที่เกิดขึ้น จากที่ดูอยู่หน้าวิหาร คำประกาศกร้าวของราชาไคออสทำให้ออสก้าแปลกใจ ระบบปกครองไม่เคยมีการจำกัดการลงนามมาก่อน คนที่ลงนามไม่ได้ก็คงมีแต่ปีศาจเท่านั้น และถ้าอีคอนเป็นปีศาจก็คงถูกประณามตั้งแต่อยู่หน้าวิหารแล้ว ไม่เรียกให้พาไปสอบสวนหรอก
"เจ้าถูกพาไปสอบสวนทำไมกัน มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นรึเปล่า"
"ก็มีนะขอรับ บังเอิญว่าข้าเป็นรัชทายาทของอาณาจักรริลกลิมแล้วข้าต้องหารือเรื่องการยุติสงครามกับราชา ตอนนี้ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้วล่ะ"
อีคอนพูดคำง่ายๆ แต่ออสก้าตะลึงงันตั้งแต่คำว่ารัชทายาทอาณาจักรริลกลิมแล้ว
"หา? เจ้าไม่ได้ล้อข้าเล่นใช่ไหม? รัชทายาทอาณาจักรริลกลิมเนี่ยนะ แถมยังเป็นอาณาจักรที่กำลังทำสงครามกันอยู่ตอนนี้ด้วย"
"พวกเราก็ปรึกษากันแล้วล่ะ ดูเหมือนว่าทหารของริลกลิมถูกชักจูงให้เกลียดอาณาจักรโพราเท็สจนต้องก่อสงครามกัน แต่พอรู้ความจริงที่ว่าอาณาจักรริลกลิมถูกครอบงำด้วยราชาไมนัสทุกคนก็เลยพร้อมใจจะต่อต้านอำนาจในทางไม่ดีนั้น"
ออสก้าอึ้งเมื่อได้ยินอย่างนั้นเขาทำท่าเก้ๆ กังๆ ก่อนจะทำความเคารพกับรัชทายาทที่มีศักดิ์สูงกว่า
"ด้วยความเคารพท่านรัชทายาท"
"ไม่ต้องทำความเคารพข้าหรอก ยังไงข้าก็ไม่คิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่ขนาดนั้น" 'แต่กับฮาวเวอร์ก็ไม่แน่'
'ข้าได้ยินนะเว้ย'
"แล้วนับจากนี้ไปท่านจะไปอยู่อาศัยที่ใดหรือขอรับ"
"ข้าจะไปอาศัยที่เขตโอ้คระยะเวลาหนึ่งก่อน แถมยังต้องช่วยคนชราที่นี่ขนย้ายของไปที่เขตโอ้คด้วย ข้าได้ยินมาว่าลอร์ดมาร์คัสอนุญาตให้มีการเคลื่อนย้ายโรงนอนคนชราไปที่นั่นแล้วด้วย"
"งั้นก็ดีเลยนะสิ ข้าคงต้องรีบเช็ดล้างของจำเป็นที่ต้องขนไปแล้วล่ะ"
ออสก้ารีบวิ่งเข้าโรงนอนคนชรา อีคอนมองที่นี่ก่อนจะระลึกถึงความหลัง ความทรงจำมากมายเกิดขึ้นที่นี่ เขาค่อนข้างเหงาในใจลึกๆ ที่ต้องจากที่แห่งนี้ไป ต้องจากเพื่อนเพียงคนเดียวที่หาได้จากที่นี่ด้วย
'ลีโอ ข้าหวังว่าเจ้าจะอยู่ที่นี่อย่างปลอดภัยเช่นกัน'
ภายในห้องโถงของวิหารศักดิ์สิทธิ์ บุตรอันไม่เป็นที่รักยืนอยู่ตรงหน้าบิดาซึ่งเป็นราชาของอาณาจักรนี้ รอยฟกซ้ำที่เขาแสดงให้เห็นนั้น หากเป็นเมื่อก่อนก็คงมองข้ามไปแล้ว แต่ลอร์ดมาร์คัสผู้เป็นพี่ชายกลับกล่าวคำหนึ่งให้เขาคิด
"เจ้าก็ได้ยินที่ฮาวเวอร์พูดเอาไว้ หากเราดูแลลีโอได้ไม่ดี อาณาจักรนี้ก็ไม่จำเป็นในสายตาเขาอีกต่อไป แน่นอนว่าเราอาจขอความช่วยเหลือจากอาณาจักรอื่นได้ แต่เจ้าคิดหรือว่าเขาจะไม่ทำอย่างที่พูดจริงๆ "
"ทำให้อาณาจักรเหลือเพียงชื่อ มหาราชาพาวเวอร์เองก็เคยสำแดงให้เห็นเมื่อพันปีก่อนกับอาณาจักรซาราวินของราชาทรราช ข้าไม่คิดว่านั่นคือคำขู่เมื่อดูจากสายตาและพลังเวทย์มหาศาลแถมยังพิสดารอีกด้วย"
นักปราชญ์ข้างตัวราชาเอ่ยขึ้น แน่นอนว่านั่นมันยิ่งตอกย้ำความด้อยกว่าของอาณาจักรนี้จนยากจะฝืนทน เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนนั้นเพียงแค่สืบสายเลือดเดียวกับมหาราชาก็สามารถกดข่มคนอื่นไปทั่วอย่างไม่ไว้หน้าได้แล้ว กับราชาที่ครองอำนาจมากว่าสิบปีอย่างเขากลายเป็นแค่เด็กอมมือในสายตาของฮาวเวอร์ยิ่งสร้างความคับแค้นใจให้ราชาไมนัสอย่างยิ่ง
"ไปจับคนที่ทุบตีลูกชายข้าแล้วเฆี่ยนตีมัน 20 ทีก่อนแห่ประจานความผิดบาปของมันไม่ให้คนอื่นเอาเป็นเยี่ยงอย่าง"
"ขอรับ"
เบนรับคำก่อนเดินจากไป ลีโอเห็นว่าคนเป็นพ่อไม่อยู่เฉยเหมือนทุกทีก็รู้สึกดีใจขึ้นมา
"เจอร์ราด เจ้าพาลีโอขึ้นรถม้ากลับเข้าวัง ข้าจะอยู่ขอพรจากเทพ"
"ขอรับ"
ลอร์ดมาร์คัสยังคงนั่งอยู่ที่เดิมถึงแม้ราชาไคออสจะไล่คนอื่นนอกจากเขาออกไปหมดแล้ว
"ขอพรจากเทพแล้วเจ้าคิดว่าเทพจะเห็นใจเราหรือ เจ้ามองคนขอทานอย่างไร เทพก็มองเราอย่างนั้น พวกเขาไม่มาสนใจชะตาชีวิตของผู้มีบททดสอบของพระเจ้าหรอก"
"ไม่ว่ายังไงข้าก็ไม่เหลือหนทางอื่นแล้ว อีกไม่นานจันทร์สีเลือดกำลังจะใกล้เข้ามา หากถึงตอนนั้นแล้วข้ายังช่วยลูกอีกคนไม่ได้ ข้าคงไม่อาจไปสู้หน้าราชินีสเวนในปรโลกได้อีกแล้ว"
"อย่าพูดเป็นรางสิ เจ้ายังมีลีโออีกคน"
"กับทายาททรราชนะ ไม่มีใครอยากให้แต่งตั้งเป็นราชาหรอก อย่างน้อยเลย์ออลก็ไม่ได้มีรูปลักษณ์เด่นชัดอย่างลีโอ"
เมื่อพูดถึงเลย์ออล บุตรชายอีกคนของไคออส ก็ทำให้นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อ 5 ปีก่อน ในช่วงที่ทารกทั้งคู่เกิดได้ไม่นาน
ในปราสาทใจกลางเมืองโพราเท็ส เกิดเหตุลักพาตัวเจ้าชายน้อยของอาณาจักรหนึ่งพระองค์โดยชายนิรนาม การตามจับกุมดำเนินทันทีหลังมีคนเห็นเงาร่างของโจรอุ้มทารกหนีไป มาร์คัสเข้าเฝ้าราชาก็นั่งหน้านิ่วไม่หยุด เรื่องราวประดังประเดถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัวจนไม่รู้จะรับมือกับเรื่องไหนก่อน ทั้งเรื่องลักพาตัว ทั้งเรื่องสงคราม
"เป็นพวกบ้าสงครามของอาณาจักรริลกลิมนั่นแน่ๆ ที่จับลูกข้าไป หากไม่ใช่พวกมันข้าก็คิดเป็นอื่นไม่ได้ พวกชั่วนั่นกล้าทำสงครามไม่สนคำสัตย์ที่เคยกล่าวเอาไว้ก็คงไม่เหลือศักดิ์ศรีอะไรให้ยึดถือจนต้องขโมยลูกผู้อื่น!"
"ราชาไคออส ข้าไม่คิดเช่นนั้นหรอก หากคนพวกนั้นทำจริง คงยึดปราสาทเราไปนานแล้ว ไม่ใช่วิธีสกปรกเช่นนี้ ข้าไม่อาจยอมรับแต่ว่าการคุ้มกันของปราสาทเราอ่อนแอเกินไป ขนาดโรงเรียนเวทย์ดีวาท์ลยังมีการคุ้มกันแน่นหนากว่านี้เลย ข้าคิดว่าแม้แต่โจรโง่เง่าก็บุกเข้าที่นี่อย่างง่ายดาย"
"เจ้าสงสัยการคุ้มกันของข้าหรือมาร์คัส ลูกข้าอายุยังไม่ครบปีเลย ต้องการการคุ้มกันอะไรหนักหนา ละแวกนี้นอกจากไอ้พวกบ้าสงครามก็ไม่มีใครเป็นปรปักษ์กับข้าแล้ว เจ้าจะให้ข้าสงสัยใครนอกจากพวกมันได้กัน"
มาร์คัสเลิกเถียงต่อเพราะไคออสเลิกใช้เหตุผลตั้งแต่ลูกชายถูกลักพาตัวไป มาร์คัสไม่สนใจว่าอาณาจักรนี้จะล่มสลายยังไง แต่เมื่อได้มองหน้าบุตรลับๆ ที่เริ่มเติบโตขึ้นทุกวันเขาก็เริ่มเปลี่ยนใจ เริ่มอยากเปลี่ยนแปลงความสิ้นหวังพวกนั้นให้แปลเปลี่ยนเป็นความหวังใหม่ เมื่อมองหน้าไคออสผู้เป็นน้องชายก็คล้ายจะเห็นตัวเองอยู่ในนั้น ในตอนที่เขาสูญเสียคนรักไป
"ตอนนี้เจ้าก็ยังเหลือลูกอีกคนอยู่ แถมภรรยาเจ้าก็เสียใจไม่ต่าง ทำไมเจ้าไม่ไปหานางเพื่อปลอบประโลมสักหน่อยล่ะ"
"ปลอบประโลม? กับทายาททรราชอย่างนั้นหรือ? กับลูกข้ายังพอทน อย่างน้อยในกายของเขาก็ยังมีเลือดของข้าไหลเวียนอยู่ แต่กับนาง ข้าสะอิดสะเอียนเต็มทนจนแทบอยากส่งเข้าคุกใต้ดินให้รู้แล้วรู้รอด ถึงนางไม่ได้มีผมสีแดงอย่างโลหิตแต่ในสายเลือดนางก็ยังมีเลือดคนชั่วพวกนั้นไหลเวียนเต็มไปหมด"
"ไคออส มันผ่านไปตั้งพันปีแล้วเจ้ายังอาฆาตแค้นคนที่ไม่ประสาเรื่องสงครามครั้งนั้นอยู่อีกหรือ? ข้าไม่นึกว่าเจ้าจะใจดำเช่นนี้"
ไคออสไม่พูดตอบจนมีอัศวินนายหนึ่งเดินเข้ามารายงานการไล่จับกุมคนร้าย
"พวกเรานำเจ้าชายน้อยกลับมาไม่ได้ขอรับ แต่ระหว่างทางคนร้ายเกิดพลัดตกจากรถม้า เราจึงได้ตัวมันมาสอบปากคำขอรับ"
ประตูท้องพระโรงเปิดอีกครั้งพร้อมลากเอาชายคนหนึ่งเดินเข้ามาด้วย
"ปล่อยข้า ข้าไม่ได้ทำ ข้าเป็นแค่คนแบกของ"
ต่อหน้าราชาไคออส ชายผู้นั้นถึงกับสงบปากในทันที ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา หรือกล่าวคำใดๆ ราชาไคออสเป็นผู้เริ่มถามคำถามเองอย่างไม่รีรอ
"พวกเจ้าเป็นใคร จับลูกชายข้าไปเพื่อเหตุใด"
นักโทษยังคงนิ่งอยู่ก่อนจะเอ่ยคำแก้ตัว
"ข้าไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้นนะขอรับ ข้าเป็นแค่คนขนสัมภาระให้คนพวกนั้น"
"อย่ามากความ ตอบมาให้ตรงคำถามข้า!"
"นายท่าน ให้ข้าได้ลองชักถามเขาสักหน่อยเถิดขอรับ" เจอร์ราดขออาสา ราชาไคออสก็ยกมือเชิญ
"เจ้าคนยกของ เจ้าไม่รู้เลยรึว่าเจ้านายเจ้าทำผิดมหันต์ แม้เป็นคำสั่ง แต่โทษของเจ้านายกับลูกน้องก็โดนไม่ต่างกัน หากเจ้าช่วยข้าไขข้อข้องใจ บางทีเราอาจจะลดโทษให้เจ้าสักครึ่งหนึ่ง"
"ถะ ถ้าเช่นนั้นข้าจะพูดในสิ่งที่รู้ ตัวข้าเป็นเพียงทาสที่ถูกพวกมันปล้นมาจากพ่อค้าทาส คนพวกนั้นเดิมทีเป็นโจรป่าระหว่างเขตทางไปเมืองกรูเบริกกับอาณาจักรโพราเท็ส ส่วนใหญ่พวกมันจะปล้นพ่อค้าที่เดินทางไปมาระหว่างสองเมืองนี้ แต่พออาณาจักรโพราเท็สเกิดการทำสงคราม พ่อค้าก็เริ่มเดินทางน้อยลง พวกมันเริ่มอดอยากและฆ่ากันเองจนกระทั่งเมื่อ 5 ปีก่อน อยู่ ๆ ไฟในกองเพลิงก็ลุกเป็นสีแดงฉาน ใต้ดวงจันทร์สีเลือด มันมีอสุรกายน่ากลัวผุดออกมาจากเพลิงนั้นแล้วมันก็พูดเรื่องคำปรารถนา
'หากมอบวิญญาณบริสุทธิ์ให้ข้า ความปราณาใดที่เจ้าต้องการ ข้าจะทำให้เป็นจริง จนกว่าจะถึงดวงจันทร์สีเลือดอีกครั้ง จงนำวิญญาณนั้นมาให้ข้า'
ก่อนหายไปมันมอบเงินทองให้พวกโจรเป็นการทำสัญญา พวกมันไม่เอะใจด้วยซ้ำถลุงใช้เงินนั่นจนหมด เวลาผ่านไป 5 ปี จนถึงเดือนที่แล้ว ปีศาจนั่นกลับมาทวงสัญญาอีกครั้ง มันไม่เห็นดวงวิญญาณที่ต้องการจึงสังหารลูกน้องของโจรทุกคนเป็นการลงโทษ เหลือเพียงหัวหน้าโจรเอาไว้และให้เขาทำตามสัญญานั่นให้สำเร็จ หัวหน้าโจรบังคับทาสที่จับมาทุกคนให้ออกตระเวนหาคนที่มีวิญญาณบริสุทธิ์จนได้แม่มดคนหนึ่งช่วยชี้ทาง
'วิญญาณบริสุทธิ์ที่ตามหาอยู่ในชายคาสีน้ำเงิน โอบล้อมด้วยกำแพงสีขาว ผิวพรรณเปล่งประกายยามต้องแสงจันทราและเกศาสีเงิน'
เรารู้เพียงแค่นั้นก็เดาได้ทันทีว่าต้องตามหาเด็กคนนั้นที่อาณาจักรโพราเท็ส หลายต่อหลายวันหัวหน้าโจรใช้จัดแจงสอดแนมคนที่มีรูปลักษณ์เช่นนั้นก็ไม่เจอ จนเหลือเพียงที่สุดท้ายให้ตามหา ปราสาทโพราเท็ส ทาสอย่างข้าไม่อาจรอดผ่านการคุ้มกันของทหารในวังได้ พวกเราแค่รออยู่ที่ทางหนีเตรียมออกรถม้า หากพบคนที่มีวิญญาณบริสุทธิ์ข้าก็จะรีบบังคับม้าออกตามคำสั่งทันที และสุดท้ายหัวหน้าโจรก็เจอ ตอนแรกเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทารกคนนั้นเป็นลูกของใคร เราแค่ทำตามที่เจ้านายสั่ง พอเราหนีได้กลางทางหัวหน้าโจรบอกว่าสัมภาระในรถมันหนักไปจึงถีบข้าลงมา ข้าไม่ได้ตั้งใจจะลักพาตัวเจ้าชายของอาณาจักรนี้จริงๆ นะขอรับ"
"โจรป่างั้นรึ…" ราชาไคออสหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับโทสะ "เอามันไปขังฐานสมรู้ร่วมคิด ถ้าหากลูกข้าไม่ได้กลับมาอย่างมีชีวิต ตัวเจ้าก็จะไม่ได้ใช้ชีวิตบนโลกใบนี้เช่นกัน"
ทหารลากตัวคนของโจรออกไป มาร์คัสเห็นท่าไม่ดีก็คิดจะปลอบโยนราชาไคออสแต่ไคออสยกมือห้ามเสียก่อน
"นี่ยังไม่ใช่เวลาอาลัยอาวรณ์ ข้าต้องตามหาลูกให้เจอ ไม่เช่นนั้นข้าคงตายตาไม่หลับแน่"
"อย่าพูดอย่างนั้นสิ เจ้ายังมีบุตรชายอีกคนที่ยังต้องดูแลนะ หากพูดเรื่องความตายตอนนี้จะเป็นรางเสียเปล่า"
"อย่างที่เจ้าโจรนั่นพูด เด็กคนนั้นมีวิญญาณบริสุทธิ์ ทั้งที่มีสายเลือดทรราชนั่นไหลอยู่ในกาย แสดงว่าความดีของสายเลือดเราอาจลบล้างมนต์ประหลาดนั่น ส่วนลูกอีกคนก็คงได้รับเลือดชั่วนั่นมาเต็มๆ สีผมถึงแดงฉานอย่างกับเลือด"
"ไคออส ข้าพูดเรื่องนั้นตั้งกี่รอบทำไมเจ้าไม่ฟัง การเลี้ยงดูสำคัญกว่าการให้กำเนิด ถ้าเจ้าให้ความรักและความใส่ใจมากพอ ไม่มีใครยากเป็นอสุรกายให้คนอื่นรังเกียจหรอก ข้าขอร้องเถอะ เลี้ยงดูเขาเสมือนเขาเป็นเพียงเด็กน้อยธรรมดาได้หรือเปล่า"
ไคออสไม่ปริปากพูดอะไรตอบ มาร์คัสเหนื่อยใจที่ต้องพูดเรื่องนี้ก็ลากลับ หลังมาร์คัสออกจากท้องพระโรงไป เจอร์ราดก็เริ่มพูดประเด็นเรื่องเมื่อครู่
"เรื่องสัญญาแรงปรารถนาเป็นสัญญาที่เกิดขึ้นมาหลายร้อยปีแล้วขอรับ ปีศาจตนนั้นจะรับดวงวิญญาณบริสุทธิ์ไปและมอบแรงปรารถนาให้คนที่นำวิญญาณนั้นมา แต่ไม่ใช่ว่าจะนำวิญญาณใครก็ได้ที่บริสุทธิ์ คนที่ปีศาจนั่นต้องการไม่มีอะไรชี้วัดว่าต้องมีรูปร่างแบบไหน นั่นเป็นไปได้ว่าต่อให้เจ้าชายไม่ได้มีรูปร่างดั่งคำทำนายก็คงถูกพาไปอยู่ดี หากเป็นวิญญาณบริสุทธิ์ที่มันต้องการ"
"เจ้าจะบอกว่าต่อให้ เลย์ออล จะมีเส้นผมสีชาดก็จะถูกลักพาตัวไปงั้นรึ อย่าพูดเป็นเล่น คนที่เกิดจากสายเลือดทรราชจะไปมีความบริสุทธิ์ได้ยังไง มีแต่ความชั่วช้าเสียมากกว่า"
"เช่นนั้นราชินีสเวนเองก็มีความชั่วช้าด้วยหรือขอรับ ตลอดมาพระนางไม่ได้ทำให้ท่านยอมรับด้วยความรักและความใจดีของนางหรือขอรับ นายท่าน หากทิ้งเรื่องต้นตระกูลของราชินีไป พระนางก็ไม่เคยทำให้ใครเดือดร้อนทั้งยังมีเมตตาต่อผู้อื่น นายท่านอย่าให้คำของใครมาปั่นหัวใจที่แน่วแน่ของท่านเลย"
เจอร์ราดโค้งคำนับก่อนจะเดินออกจากท้องพระโรงไปอีกคน ราชานิ่งเงียบท่ามกลางความมืดไม่ไปไหน ความสับสนทำเขาปวดหัวจนยากจะระงับ
ในเวลาต่อมาราชินีสเวนก็สิ้นพระชนม์ สร้างความเจ็บปวดให้องค์ราชาเป็นอย่างมาก เขาคิดว่าหากนางตายก็ไม่ขอญาติดีด้วย แต่เมื่อนางเสียไปจริงๆ หัวใจเขากลับบีบรัดเจียนตาย ความสงสัยที่ว่าแท้จริงแล้วนางเป็นทายาททรราชจริงหรือไม่ก็ได้พิสูจน์ นางไม่เคยมีสายเลือดนั้นอยู่ในกายเลยแม้แต่น้อย คนที่มีสายเลือดทรราชมาตลอดมีเพียงราชาของอาณาจักรนี้เท่านั้นที่สืบสายเลือดทรราชให้เด็กทั้งสอง ลอร์ดมาร์คัสเองก็รับรู้เรื่องนั้นด้วยเช่นกัน นั่นหมายความว่าสายเลือดของราชาแต่ล่ะรุ่นได้ถูกปะปนกับสายเลือดของทรราชผู้นั้นมาตั้งหลายร้อยปีก่อน
ความผิดบาปทั้งหมดได้ก่อขึ้นในจิตใจ เขาสูญเสียราชินีผู้เป็นที่รักไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ ในวันที่นางจากไปเขาไม่คิดจะเข้าไปดูใจเลยด้วยซ้ำยิ่งทำให้ตัวเขาเองรู้สึกเจ็บปวด ราชาไคออสตระหนักได้ว่าเขาไม่ใช่ชายผู้ผดุงความยุติธรรมอย่างที่คิด เป็นเพียงคนไร้หัวใจและน่ารังเกียจเท่านั้น
ความหลังครั้งนั้นทำให้เขากลายเป็นคนเย็นชาเข้าไปทุกที ตั้งใจจะลงโทษตัวเองให้เจ็บปวดด้วยความเย็นชาต่อบุตรชายเพียงคนเดียว ลีโอไม่เข้าใจความคิดนั้นก็ได้แต่โทษตัวเองที่ทำให้พ่อรังเกียจ คำสั่งห้ามละเลยลีโอของฮาวเวอร์ในครั้งนั้นทำให้เขาต้องหันมามองลูกชายผู้พยายามไม่รักคนนี้ ได้เห็นสองตาไร้เดียงสาที่ยังคงรักและเป็นห่วงพ่อไม่ได้เรื่องอย่างเขาโดยไม่รู้เลยว่า ราชาไคออสได้เคยทำอะไรไว้กับแม่ของเขาบ้าง ความรักไร้เงื่อนไขของลูกชายคนนี้ เขาไม่อยากใช้มันมาปลอบประโลมความผิดบาปในใจ
"ราชวงศ์ของเราซับซ้อนเกินกว่าผู้อื่นจะเข้าใจได้ หากคำสั่งของฮาวเวอร์สร้างความเปลี่ยนแปลงให้ความคิดเจ้าแล้วล่ะก็ ข้าก็มิรังเกียจที่จะทำตาม" ลอร์ดมาร์คัสกล่าวกับไคออสก่อนเดินจากไป
'ห้ามละเลยลีโองั้นหรือ ช่างกล้ามาสั่งสอนข้า มิตรภาพของพวกเจ้ามันมากถึงขนาดสั่งให้ราชาของอาณาจักรห้ามละเลยลูกตัวเองเชียวรึ นอกเสียจากเจ้านั่นจะคิดกับลูกข้ามากกว่ามิตรภาพ เจ้าฮาวเวอร์! ถ้าคิดจะครอบครองลูกชายข้าแล้วล่ะก็ จงข้ามศพข้าไปก่อนเถอะ!'
ระหว่างที่สวดภาวนาต่อพระเจ้า ในหัวเขาก็คิดแผนการเป็นร้อยเป็นพันขัดขวางการพบกันระหว่างเพื่อนทั้งสอง แล้วแผนการที่ใช้ได้ดีที่สุดและใช้มาหลายต่อหลายรุ่นก็คือการเสี้ยมสอนให้คนทั้งคู่เกลียดกัน
ยังไม่ถึงสามวันของการขนย้าย ภายในเย็นวันนั้นก็มีรถม้าพิเศษของทางปราสาทส่งมาเก็บข้าวของให้คนในโรงนอนคนชราออกจากเมืองหลวงเพื่อมุ่งหน้าไปเขตโอ้คทันที ลอร์ดมาร์คัสรู้ทันความคิดของราชาไคออสดีว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่ก็ไม่ได้ห้ามแถมยังเห็นด้วยที่ต้องแยกคนทั้งคู่ออกให้เร็วที่สุด หากลีโอถูกฮาวเวอร์ผู้ฉลาดเป็นกรดชักจูงไปในทางเสียหายตั้งแต่เด็ก ลีโออาจจะเสียผู้เสียคนไปเลยก็ได้
กลางดึกคืนนั้นรถม้าของปราสาทส่งคนทั้งโรงนอนคนชราเข้าเขตโอ้คสำเร็จ เมื่อเตรียมที่ทางในทันทีไม่ทัน ลอร์ดมาร์คัสจึงใช้บ้านของดัคลัสรับรองคนในโรงนอนคนชราไปก่อน
"ว้าว! บ้านของท่านใหญ่โตกว่าโรงนอนตั้งสองเท่า"
"ถ้าเจ้าชอบ จะอยู่นานๆ ก็ได้นะ ยังไงที่แห่งนี้ก็มีไว้รับรองอาคันตุกะอย่างท่านฮาวเวอร์ด้วย"
"ท่านฮาวเวอร์? เขาเป็นใครกันหรือ"
"เจ้าไม่รู้รึ ฮาวเวอร์เป็นอีกชื่อในร่างของอีคอนไงเล่า"
ออสก้าทำหน้างงหนักกว่าเดิม ดัคลัสตั้งท่าจะอธิบายยาวยืดแต่มีนายทหารอีกคนรีบวิ่งเข้ามาขัดเสียก่อน
"ท่านแม่ทัพ กองทัพทหารริลกลิมตั้งหลักอยู่ที่หน้าประตูทางเข้าฝั่งทิศตะวันออกเฉียงเหนือ พวกมันมาเยอะเป็นแสนนายเลยขอรับ!"
ดัคลัสไม่ได้มีท่าทีตกใจก่อนจะหันไปทางอีคอนที่กำลังช่วยคนอื่นๆ ยกของออกจากรถม้าอยู่
"ท่านฮาวเวอร์ กองกำลังปฏิวัติเพื่อประชาราษฎร์ริลกลิมมารอตั้งค่ายอยู่ที่ประตูทางเข้าฝั่งทิศตะวันออกเฉียงเหนือแล้ว ท่านจะเข้าไปจัดแจงด้วยตนเองหรือให้ข้าไปจัดแจงให้หรือขอรับ"
อีคอนหันมาทำหน้างงก่อนจะสลับจิตกับฮาวเวอร์ให้เขาพูดเรื่องยากๆ ให้ฟัง
"ข้าจะไปด้วยตัวเอง เจ้าเตรียมแผนที่ของเขตนี้แล้วไปหาข้าที่เต็นท์บัญชาการของกองกำลังปฏิวัติ"
"ขอรับ"


## บทที่ 7 ครรภ์มารฝังไข่

ฮาวเวอร์เดินทางมาที่หน้าประตูเขตโอ้คทางฝั่งทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ทันทีที่ถึงก็มีทหารหลายนายทำความเคารพอยู่ตลอดทางจนเขาเดินเข้าเต็นท์บัญชาการไป ฮาวเวอร์หากระดาษหนังเปล่าหนึ่งแผ่นกางที่โต๊ะก่อนใช้แท่งถ่านร่างแบบอะไรสักอย่างด้วยสีหน้าขะมักเขม้น จนกระทั่งดัคลัสเดินเข้าเต็นท์บัญชาการมา ทุกคนต่างมองเขาเป็นตาเดียวยกเว้นฮาวเวอร์ที่ยังคงทำงานของตัวเองต่อไม่สนใจสิ่งรอบข้าง
"ท่านฮาวเวอร์นี่คือแผนที่ของเขตโอ้ค"
ดัคลัสยื่นไปให้​ ฮาวเวอร์รับในทันทีอย่างไม่ต้องมองก่อนจะเปิดกางออกเผยให้เห็นที่ทางทั้งหมดของเขตนี้ซึ่งมีบางส่วนไม่ตรงกับสายตาที่เห็น
"นี่เป็นแผนที่เก่าตั้งแต่สมัยใด? "
"ราว 30 ปีก่อนขอรับ แผนที่หยุดพัฒนามาหลายปีเพราะเขตนี้เริ่มไม่เป็นที่นิยมตั้งแต่อาณาจักรโพราเท็สถูกเมินการค้าจากอาณาจักรริลกลิมด้วยเหตุผลที่ว่าอาณาจักรเราไม่มีกำลังซื้อมากพอ"
ฮาวเวอร์หันมาทางแม่ทัพน็อลซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ เขาเริ่มคิดถึงเรื่องราวเมื่อ 30 ปีที่แล้วก่อนจะเริ่มอธิบาย
"ช่วงนั้นเป็นช่วงที่พ่อค้ากับขุนนางรวมหัวกันปั่นราคาสินค้าภายในอาณาจักร อย่าว่าแต่อาณาจักรอื่นเลย อาณาจักรริลกลิมเองก็ปั่นป่วนเพราะพวกมันเหมือนกัน พวกมันกักเก็บสินค้าแล้วทำทีว่ามีไม่พอเพื่อโก่งราคา พอราคาของบางอย่างแพงขึ้น สินค้าประเภทเดียวกันก็ขายแพงตาม ประชาชนที่มีกำลังซื้อไม่มากพอก็อดอยากอยู่ช่วงหนึ่ง จนกษัตริย์องค์ก่อนทรงตั้งคลังเก็บถ่ายสินค้าโดยไม่ผ่านพ่อค้าคนกลางให้คนในอาณาจักรจับจ่ายกันเอง พอคำสั่งนี้เกิดขึ้น พวกขุนนางกับพ่อค้าก็เริ่มไม่พอใจและนั่นอาจเป็นจุดเริ่มต้นให้รัชสมัยต่อมาขุนนางเริ่มกระด้างกระเดื่องต่อองค์ราชินีแล้วยุยงปลุกปั่นให้เกิดสงครามภายใน"
ฮาวเวอร์ได้ฟังก็เริ่มเห็นเค้าความไม่ต่างจากประวัติศาสตร์ของโลกเดิม เมื่อมีคนเห็นแก่ตัวเพียงหนึ่งคนก็อาจสร้างความเสียหายให้คนหนึ่งกลุ่ม แต่ถ้ามีคนเห็นแก่ตัวหนึ่งกลุ่มก็อาจสร้างความเสียหายให้คนทั้งเมือง
"แล้วสงครามภายในยุติยังไง"
"หลังจากที่ยุยงปลุกปั่นจนเกิดสงคราม ผู้คนแยกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งต้องการแต่งตั้งราชวงศ์ใหม่ อีกฝ่ายต้องการราชวงศ์เดิม เมื่อทั้งสองฝ่ายปะทะกันจนเกิดเหตุนองเลือดมีคนเสียชีวิต แต่แล้วสงครามก็ยุติลงเมื่อขุนนางที่อยู่เบื้องหลังสงครามได้ตายลง ฝีมือนั้นเราสืบรู้ได้ว่าเป็นฝีมือของราชาไมนัส คราแรกเราคิดว่าเขาคงปรารถนาดีต่ออาณาจักรจึงลงมือทำเรื่องเช่นนั้นลงไป แต่ใครจะคิดว่าเขาทำเพียงเพื่อช่วงชิงอำนาจจากราชินีอีกที"
ฮาวเวอร์ถอนหายใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนจะเอากระดาษแผนที่เก่านั้นมาวาดเติมส่วนที่เขาจำได้ลงไป เส้นทางใหม่รวมถึงชุมชนคนยากจนที่เป็นคนส่วนใหญ่ของที่นี่ด้วย
"นี่คือสิ่งที่ข้าจะให้พวกเจ้าทำ นี่เป็นโครงสร้างกังหันน้ำใช้เป็นต้นแรงไว้ผลิตกับซ่อมแซมอาวุธ ให้ตั้งตรงช่วงต้นน้ำของเขตนี้ รวมถึงสร้างเป็นรางน้ำให้พวกเจ้าเอาไปเชื่อมต่อกับแทงค์สำรองน้ำไว้ใช้กินอาบแยกออกมาตรงนี้ ไม่ใช่ให้กินหรืออาบตรงทางน้ำที่คนทั้งหมู่บ้านใช้กัน"
แฮงค์กับหัวหน้าอีกสามคนถึงกับสะดุ้งทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮาวเวอร์เห็นก็ถึงกับถอนหายใจแล้วส่งสายตาตำหนิ
"แล้วนี่เป็นโรงอาหาร นี่เป็นจุดตั้งที่พัก จุดฝึกซ้อม นี่โรงอาบน้ำ นี่ส้วม"
ฮาวเวอร์ยังคงหยิบโครงสร้างอาคารที่เพิ่งวาดเมื่อครู่ออกมาจนแม่ทัพน็อลถึงกับมึนงง เขาทำทั้งหมดนั่นในเวลาอันสั้นทั้งที่นักสร้างอาคารต้องทำเป็นเดือนๆ แต่สำหรับฮาวเวอร์แล้ว นี่เป็นแบบง่ายที่ไม่ต้องใช้ความคิดมาก ความหรูหราก็ไม่มีอย่างที่เขาชอบทำ สร้างเพื่อความสะดวกชั่วคราวและจำแนกที่กินที่นอนให้เป็นระเบียบจะได้ไม่วุ่นวายในภายหลัง
"ที่ตรงนี้ทำเกษตร จากนี้จะไม่ได้รับอาหารจากทางอาณาจักรริลกลิมและอาณาจักรโพราเท็สก็มีไม่พอแบ่งมาให้ ตรงนี้สร้างบ่อน้ำเพื่อการเกษตรกับเลี้ยงปลา ตรงนี้ปศุ…"
'แจ้งเตือน ระบบจะทำการเคลื่อนย้ายจิตนามฮาวเวอร์ไปยังดินแดนนรกเพื่อชดใช้การกระทำ หมายเหตุ สั่งฆ่าผู้คนจำนวน 32 คนด้วยน้ำมือผู้อื่นอันมีเจตนาต้องการปกปิดความผิดต้องติดอยู่ดินแดนนรก 32 ล้านปีด้วยสถานะไร้ร่าง 32 วันของโลกทดลอง'
จิตอีคอนถูกดึงให้มาสั่งการร่างแทนฮาวเวอร์ เพราะอาการช็อกเมื่อครู่ทำเอาทุกคนนิ่งเงียบไปด้วย เรื่องที่ฮาวเวอร์พูดเมื่อกี้เขาก็ฟังอยู่เพลินๆ จนระบบแจ้งเตือนเข้ามาแล้วดึงฮาวเวอร์ออกจากร่างทันทีหลังพูดจบ
'ฮาวเวอร์!!!'
เมื่อเรียกอีกคนเท่าไหร่ก็ไม่ออกมา อีคอนจึงต้องรับหน้าตรงนี้แทน จากสายตาคนอื่นก็ช็อกไม่ต่าง คนในที่นี้ล้วนเห็นพลังเวทย์​ของฮาวเวอร์กระจายทั่วเต็นท์อย่างน่าเกรงขาม แต่เพียงฮาวเวอร์ชักกระตุกเมื่อครู่ พลังทั้งหมดถูกดูดเข้ากลางอกจนเหลือเพียงไอจางๆ ซึ่งต่างจากตอนที่อยู่บนคานไม้สูงต่อหน้าทหารนับหมื่นครานั้นที่พลังเวทย์ฮาวเวอร์จะค่อยๆ ลดลงจนเหลือไอจางๆ ก่อนจะสลับนิสัยเป็นคนละคน
"ท่านฮาวเวอร์? "
แม่ทัพน็อลเอ่ยขึ้นก่อนจะมองที่คนตรงหัวโต๊ะ อีคอนเกาหัวแก๊กๆ ก่อนจะพูดต่อจากที่ฮาวเวอร์พูดค้างไว้
"ตรงนี้ทำเป็นปศุสัตว์ และนี้คือห้องวิจัยสมุนไพร ทั้งหมดก็มีเท่านี้แหละ แยกย้ายได้"
อีคอนมองทุกคนตาใส ไม่รู้ว่าเขาพูดอะไรผิดไปรึเปล่าทุกคนถึงยังไม่ลุกไปไหน
"เราไม่คิดจะถามหน่อยหรือว่าไอ้ที่เห็นเมื่อกี้มันคืออะไร? "
หัวหน้าหน่วยข้างๆ น็อลกระซิบบอก น็อลถอนหายใจเฮือกหนึ่งก่อนจะถามออกไป
"นายท่านขอรับ ท่านอาจยังไม่รู้ว่าพวกเราในที่นี้สามารถมองเห็นไอเวทย์ได้จากตัวท่าน เพราะอย่างนั้น เราจึงรู้สึกแปลกใจที่บางทีท่านก็มีพลังเวทย์มหาศาล บางทีก็มีพลังเวทย์จางๆ ข้าอยากทราบให้แน่ชัดว่าสิ่งที่ท่านเป็นอยู่คืออะไรกันแน่"
'เขารู้ด้วยแฮะว่าเราเปลี่ยนจิตกับฮาวเวอร์'
อีคอนนั่งเรียบเรียงความคิดในหัวก่อนจะพูดออกมา "ร่างนี้จริงๆ แล้วมีสองจิต จิตหนึ่งคือฮาวเวอร์ ที่พวกเจ้าเห็นพลังมหาศาลพวกนั้นก็เป็นเพราะเขา ส่วนอีกจิตคือข้า ตัวข้าอาจจะไม่มีพลังเวทย์มหาศาลแต่คนที่ควบคุมร่างหลักจะเป็นข้าเสียส่วนใหญ่"
"มีสองจิตในหนึ่งร่าง? "
"ช่าย"
อีคอนพูดเสียงยานคางอย่างเริ่มไม่แน่ใจ ระยะหลังๆ ฮาวเวอร์จะออกโรงเสียส่วนใหญ่ แต่เพราะเรื่องที่เขาสั่งฆ่าคนเลยทำให้ฮาวเวอร์ถูกดึงไปนรก ตอนนี้อีคอนจึงอยู่ในร่างเพียงจิตเดียว
"แล้วท่านฮาวเวอร์ไปไหนหรือขอรับ ทำไมอยู่ๆ ก็เปลี่ยนจิตกัน"
"อื้มมมม ตอนนี้ฮาวเวอร์ไม่อยู่เพราะต้องไปชดใช้กรรมในนรกโทษฐานสั่งฆ่าผู้อื่นจำนวน 32 คน ในอีก 32 วันนับจากนี้เดี๋ยวเขาก็กลับมา พวกเจ้าก็ไปทำงานที่เขาสั่งก่อนเถอะ เดี๋ยวฮาวเวอร์กลับมาแล้วงานไม่เดินเขาจะยิ่งโมโหเอา" ทุกคนต่างนิ่งเงียบ
'32 คน นั่นเป็นจำนวนคนที่เพิ่งสั่งประหารไปนี่ ในสงครามการฆ่าคนเพียงเท่านี้เพื่อไม่ให้ข้อมูลรั่วไหล​ถือว่าไม่เยอะมาก แต่ท่านฮาวเวอร์กลับต้องติดอยู่ในนรกถึง 32 วัน' แม่ทัพน็อลคิดก่อนจะเริ่มถามอีกครั้ง
"แล้วจากนี้ไปท่านจะอาศัยอยู่ที่ใดหรือขอรับ จากโครงร่างที่ท่านวาดมาให้ ข้ายังไม่เห็นที่พักของท่านเลย"
"เรื่องนั้นข้าจะไปพักที่บ้านแม่ทัพดัคลัสของอาณาจักรโพราเท็ส หากพวกเจ้ามีปัญหาอะไรก็ไปหาข้าได้ทุกเมื่อ ถึงข้าในจิตนี้จะไม่ค่อยรู้เรื่องสงครามเลยก็เถอะ"
"มันจะดีหรือขอรับ ยังไงเสียท่านก็เป็นรัชทายาทของอาณาจักรริลกลิม ไปพักบ้านของคนที่เคยเป็นศัตรูกันอย่างนั้น อาจเกิดอันตรายกับชีวิตท่านได้ ให้ข้าสร้างเต็นท์นอนส่วนตัวให้ท่านดีไหมขอรับ"
"ไม่จำเป็นหรอก ยังไงซะข้าก็ไม่ตายอยู่แล้ว ข้ากลับก่อนล่ะ ยังมีเรื่องอื่นให้ทำอีกเยอะเลย"
อีคอนเดินออกจากเต็นท์บัญชาการไป ตามหลังด้วยดัคลัส เรื่องที่คนในนั้นพูดเมื่อกี้ช่างไม่ไว้หน้าแม่ทัพหนุ่มอย่างดัคลัสเลย ยังไงซะตอนนี้อีคอนก็เป็นเพียงเด็กจิตไม่ปกติแถมยังหน้าตาอัปลักษณ์อีก คิดว่าเขาจะทำร้ายเด็กน่าสงสารต่อหน้าออสก้าลงได้หรือไง
คนทั้งคู่เดินกลับไปพักผ่อนที่บ้านของดัคลัส เมื่อกลับมาแล้วเห็นว่าข้าวของถูกจัดเรียบร้อย อีคอนก็กลับไปพักผ่อนจนถึงเช้า
การย้ายมาเขตโอ้คไม่ได้นับว่าดีหรือแย่สำหรับคนชรา เพราะสงครามได้ยุติลง ทหารของอาณาจักรบางส่วนได้เดินทางกลับไปภูมิลำเนาเดิมพร้อมบิดามารดาที่ฝากเลี้ยงเอาไว้ คนที่เหลืออยู่ในโรงนอนก็มีเพียงคนชราไร้ที่ให้กลับ หรือไม่บางคนก็ฝากเลี้ยงต่อเพราะไม่มีเงินทองจะเดินทางกลับแบบเดียวกับออสก้า
"ท่านฮาวเวอร์ขอรับ ท่านลอร์ดมาร์คัสเชิญให้ไปดื่มชาที่คฤหาสน์ส่วนตัวของพระองค์"
ดัคลัสเดินเข้ามาพร้อมบอกเรื่องที่กล่าว ตอนนี้ฮาวเวอร์ไม่อยู่ ถึงเชิญอีคอนไปก็มีแต่เสียเวลาเปล่า
"บอกท่านลอร์ดมาร์คัสไปว่าข้าไม่ค่อยสบาย อีกประมาณ 31 วันอาการคงดีขึ้น"
"จะให้บอกว่าท่านเปลี่ยนจิตกับฮาวเวอร์ และตอนนี้ยังให้ท่านฮาวเวอร์มาคุมร่างไม่ได้น่าจะเป็นคำอธิบายที่เข้าใจง่ายกว่านะขอรับ"
"อา… ตามนั้นแหละ"
"แต่ถึงอย่างนั้นท่านก็ควรไปบอกเองนะขอรับ ให้ข้าพูดปากเปล่าเกรงว่าเขาจะไม่เชื่อแล้วหาว่าท่านไม่รักษาน้ำใจ"
อีคอนหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะเดินตามไปที่รถม้า รถม้าบังคับพาไปยังคฤหาสน์สีเทา รอบบ้านมีแต่ต้นไม้เลื้อยและหญ้าดูรกรุงรัง เมื่อเดินเข้าไปในคฤหาสน์มีสตรีวัย 20 ปลายๆ ยืนรอต้อนรับก่อนจะนำทางไปยังศาลากลางป่าที่ควรจะเป็นสวน
"ที่นี่สวยดีนะขอรับ มีต้นไม้เต็มไปหมดเลย"
"ในคฤหาสน์ขุนนางหรือชนชั้นสูงไม่นิยมมีต้นไม้เยอะในสวนอย่างไม่เป็นระเบียบหรอกนะขอรับ หากเอ่ยอย่างนั้นกับท่านลอร์ดมาร์คัส เขาอาจจะเข้าใจผิดคิดว่าเป็นการดูถูกได้" ดัคลัสกล่าวเตือน
อีคอนก็ได้แต่หัวเราะแห้งๆ กลับไปอย่างทุกที เมื่อลอร์ดมาร์คัสมาถึงก็ชงชาและรินใส่ถ้วยให้เขาดื่ม อีกฝ่ายถามไถ่เรื่องโรงนอนคนชราทั่วไป อีคอนจึงไม่ได้เปิดประเด็นพูดคุยเรื่องจิตของฮาวเวอร์
"ที่โรงนอนตอนนี้เหลือคนชราอยู่เยอะหรือเปล่า ดูจากการที่ทหารบางส่วนเดินทางกลับบ้านแล้วพาครอบครัวกลับไปด้วยก็คงมีจำนวนน้อยลงกว่าตอนที่ยังอยู่ในเมืองใช่หรือไม่"
"ก็ไม่น้อยหรอกครับ จากที่เคยนับจำนวนดู จาก 158 คนที่เคยอาศัย มีคนพากลับไปเพียง 34 คนเท่านั้น จำนวนลูกหลานที่ตายในสงครามมีประมาณ 83 คน อีก 41 คน ลูกหลานไร้ที่อาศัยพักพิงจึงขอให้คนชรายังอยู่ต่อที่โรงนอน ส่วนเรื่องอาหารการกินก็ถูกจำแนก 2 แบบ คนที่ฟันเหลือน้อยทานอาหารเหลวย่อยง่าย กับคนที่ฟันยังแข็งแรงดีก็จะทานผักผลไม้เสริมวิตามิน และคนชราส่วนใหญ่จะมีโรคประจำตัวเยอะอย่างโรคคนแก่เลยก็คือโรคต้อกระจก จอตาฝ้าฟาง โรคสมองเสื่อม ยังไม่รวมโรคแทรกซ้อนที่เข้ามาในช่วงที่ป่วยทำให้อาการยิ่งทรุดลงเร็วอีก"
"ที่เจ้าพูดมาเราไม่เข้าใจเลยสักอย่าง แต่ก็เอาเถอะ เราได้ยินมาจากดัคลัสว่าเจ้ามีสองจิตที่สลับเปลี่ยนไปมา ข้าคิดว่าถ้าฮาวเวอร์ไม่อยู่แล้วเจ้าจะดูไม่ฉลาดเสียอีก ดูท่าข้าจะคิดผิด ถึงฮาวเวอร์จะมีความคิดอ่านด้านการปกครองแม่นยำ แต่เจ้าก็มีความคิดอ่านด้านการรองรับได้ดีสินะ ไม่ว่าจะจิตไหนก็ไม่ควรประมาทพวกเจ้าทั้งสองเลยจริงๆ "
'อ้าว รู้อยู่แล้วงั้นเรอะ! นี่เราถูกพามาทดสอบจิตสินะ ไม่รู้ตัวมาก่อนเลย'
"ว่าแต่จิตนี้เจ้าเรียกตัวเองว่าอะไรรึ"
"อีคอนครับ เป็นนามจิตที่ยายตาบอดเก็บข้ามาเลี้ยงตั้งให้"
"งั้นเจ้าก็กล่าวนามสัตย์ไม่ได้สินะ"
"ขอรับ อย่างที่ท่านบอก นามที่มารดาตั้งให้เป็นนามที่ถือว่าใช้เป็นคำสัตย์ ข้าให้นามนั้นแก่ฮาวเวอร์ จึงถือว่าไม่มีสิทธิ์ใช้"
ลอร์ดมาร์คัสรับรู้และเข้าใจก่อนจะทอดมองออกไปนอกสวน ไม่รู้ว่าทำไมเวลาอยู่กับอีคอนถึงได้รู้สึกสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ถ้าเป็นจิตของฮาวเวอร์ที่เคยอยู่ด้วยกันครั้งนั้นจะให้ความรู้สึกกดดันจนน่ากลัว แต่กับอีคอนที่มีรูปลักษณ์เดียวกันกลับรู้สึกผ่อนคลายราวกับสามารถพูดทุกเรื่องที่กลุ้มใจให้เขาฟังได้
"เจ้ารู้จัก มารฝังไข่รึเปล่า"
ดัคลัสกับสาวใช้มองไปที่ลอร์ดมาร์คัสทันที สิ่งที่เขาเอ่ยขานนั้นมันเป็นเรื่องที่ไม่ควรพูดให้คนนอกฟัง ถ้าหากเรื่องที่เขาพูดแพร่หลายออกไปอาจเป็นอันตรายให้ใครอีกคนหนึ่ง
"สิ่งนั้นคืออะไรหรือครับ"
"นึกแล้วเชียวว่าเจ้าต้องไม่รู้จัก ประมาณ 500 ปีก่อน อยู่ๆ ก็มีโรคประหลาดเกิดขึ้น โรคนั้นทำให้คนบางกลุ่มมีพฤติกรรมประหลาด กระสันอยากมีเพศสัมพันธ์กับผู้อื่นจนถึงกับตั้งท้องโต หากเป็นผู้หญิงก็คงไม่ผิดแปลกอะไร ก็แค่ถูกกล่าวหาว่าสำส่อนแล้วค่อยคลอดทารกออกมา แต่กับชายกลับถูกมองว่าประหลาด เพราะหลายพันปีที่ผ่านมาไม่เคยเกิดเรื่องเช่นนั้นเลยสักหน ชายใดที่ท้องโตจะถูกกล่าวหาว่าตั้งท้องให้มารปีศาจเพราะสิ่งที่ออกมาจากท้องไม่ใช่ทารกแต่เป็นไข่ขนาดใหญ่หนึ่งฟอง​ พอทุบออกก็เป็นของเหลวใสกับตัวอ่อนสร้างความหวาดกลัวให้ผู้คนจนต้องปฏิบัติเป็นธรรมเนียม ใครพบเจอมารฝังไข่ต้องทุบตีให้แตกก่อนมันจะฟักเป็นมารสร้างความหวาดกลัวให้ผู้คน"
ลอร์ดมาร์คัสพักหายใจเข้าออกเบาๆ สองตาเขาสั่นระริกอย่างคนจะร้องไห้ก่อนจะหันมามองอีคอนอย่างช้าๆ
"เจ้าคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องที่ข้าพูด เจ้าคิดว่านั่นเป็นสิ่งถูกต้องรึเปล่า"
อีคอนเองก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องที่ลอร์ดมาร์คัสเล่า ในโลกเดิมของเขาไม่เคยพบเห็นผู้ชายตั้งท้องเช่นกัน แต่ลอร์ดมาร์คัสยกประเด็นนี้ขึ้นมาคงเกี่ยวข้องอะไรกับตัวเขาเป็นแน่
"มีใครเคยเห็นมารฝังไข่ฟักเป็นตัวหรือเปล่าครับ แล้วเขาทำยังไงกับตัวอ่อนนั่น"
"ข้าเคยได้ยินว่าทาสเพศชายของขุนนางฟักไข่ออกมา มันมีหน้าตาน่ากลัวจนต้องฆ่าทิ้งและปกปิดเรื่องบัดสีนั่นให้เงียบเชียบเพราะกลัวว่าเจ้ามารร้ายที่มาวางไข่มันจะมาล้างแค้นที่ทำกับลูกของมัน"
"ฟังดูน่าเหลือเชื่อนะขอรับ ข้าไม่ค่อยเชื่ออะไรง่ายๆ หากไม่ได้พิสูจน์ด้วยตัวเอง หากข้าเจอมารฝังไข่ก็อยากเห็นกับตาสักครั้งว่ามีหน้าตาเป็นยังไง" ลอร์ดมาร์คัสเมื่อได้ยินเรื่องที่อยากฟังก็เปิดประเด็นให้อีคอนหายสงสัยเกี่ยวกับการเล่าครั้งนี้
"งั้นก็ดีเลย ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกัน หากว่าข้าเป็นคนเสนอเองมันจะดูแย่ในสายตาของคนทั้งอาณาจักร อีกทั้งข้าเป็นผู้ใหญ่แล้วสมควรจะรู้ว่าอะไรควรไม่ควร เพราะงั้นเรื่องที่ข้าพูดเมื่อกี้ข้าก็อยากพิสูจน์เหมือนกันแต่ทำไม่ได้เพราะฐานะ"
'อ้อ หาแนวร่วมสินะ เพราะเราเป็นเด็กด้วย คิดหรือทำอะไรก็ไม่มีใครคิดจะตำหนิเป็นจริงเป็นจัง'
"ถ้าท่านจะให้ข้าพิสูจน์ ข้าต้องรู้เสียก่อนว่ามารจะฝังไข่ใส่คนตอนไหน" ดัคลัสได้ยินก็ถึงกับขำพรืดออกมา ลอร์ดมาร์คัสมองเขาตาขวางเพราะกลัวเขาทำเสียเรื่อง
"ส่วนใหญ่ได้ยินว่าฝังตอนมืดค่ำ แถมยังรวดเร็วจนตามไม่ทันอีก รู้ตัวอีกทีคนผู้นั้นก็ตั้งท้องโตแล้ว ถ้าเจ้าอยากพิสูจน์คงหาได้แค่ช่วงที่ตั้งท้องแล้ว" ดัคลัสพยายามกลั้นขำแทบตายกับเรื่องที่ลอร์ดมาร์คัสเล่าด้วยสีหน้าเงียบนิ่ง สาวใช้เองก็เม้มปากแน่นอย่างกับกลัวอะไรจะร่วงออกจากปาก
"ถ้าอย่างนั้นท่านพอจะหาคนที่ตั้งท้องมารได้รึเปล่า มันคงหาไม่ง่ายเลยสินะขอรับ"
"ไม่ง่ายเท่าไหร่หรอก มีชายคนหนึ่งตั้งท้องมารในเขตโอ้คใจกลางเมืองที่ร้านเหล้า เขาเป็นลูกชายคนที่สามของเจ้าของร้าน รูปร่างอวบมีน้ำมีนวลทำให้ดูไม่ค่อยออกว่ากำลังตั้งท้องมารอยู่ หากมารฟักออกมาเมื่อไหร่เขาก็จะทำลายทิ้งในทันที เจ้าต้องไปขัดขวางการกระทำนั้นก่อนไข่นั่นจะถูกทำลาย แล้วพิสูจน์ให้คนทั้งอาณาจักรเห็นว่าสิ่งที่อยู่ในไข่นั่นคืออะไร"
"รับทราบ ข้าจะหาข้อพิสูจน์เรื่องนี้ให้ได้เลย"
ทั้งคู่ดื่มชาด้วยกันต่ออีกหน่อยก่อนที่ดัคลัสจะพาอีคอนส่งกลับโรงนอนคนชราชั่วคราว
"ท่านลอร์ด ท่านกล่าวเรื่องนั้นมันไม่เสี่ยงเกินไปหรือเจ้าคะ หากเขาหันกลับมาสงสัยท่านและเด็กคนนั้น…"
"ข้าพร้อมเสี่ยง อีกไม่นานเซอร์รัสก็จะโต ข้าปล่อยให้เขาอยู่อย่างหลบๆ ซ่อนๆ อย่างนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว"
ระหว่างที่ทั้งคู่ตึงเครียดกันอยู่ พุ่มไม้ในสวนก็ขยับไปมาก่อนจะมีสิ่งมีชีวิตพุ่งเข้ามาทางดัคลัส
"ท่านแม่! ดูนี่สิ ข้าจับมันมาได้ด้วยล่ะ"
สิ่งที่อยู่ในมือเด็กน้อยเป็นเหล่าแมลงหลายขาเลื้อยไปมาบนมือน้อยๆ ลอร์ดมาร์คัสถึงกับใจหายเมื่อเด็กน้อยวางมันลงบนตักของเขาพยายามอวดให้ชม
"เก่งมากเซอร์รัส แต่อย่าเอามาให้แม่อีกนะ แม่ไม่ชอบพวกมัน"
เด็กน้อยทำหน้าหงอยก่อนจะปัดพวกมันลงจากตักมารดาและเอาหัวเข้าซบแทน
"คราวหน้าข้าจะไม่เอาพวกมันมาอีกแล้วขอรับ"
"เก่งมากลูกน้อยของแม่"
อีคอนกลับมาที่บ้านดัคลัสแล้วสอบถามเรื่องมารฝังไข่กับออสก้าอย่างละเอียดอีกทีพร้อมจดเรื่องราวทั้งหมดด้วยกระดาษหนังที่เอามาจากค่ายทหารกองกำลังปฏิวัติ
"เจ้าสนใจเรื่องมารฝังไข่ไปทำไมกัน เรื่องน่ากลัวอย่างนั้นพวกเราควรอยู่ห่างๆ ไว้จะดีกว่า"
"ไม่ได้ นี่มันเกี่ยวข้องกับวงการแพทย์และวิทยาศาสตร์เชียวนะ ถ้าฮาวเวอร์รู้เขาก็ต้องอยากศึกษาเหมือนกัน"
อีคอนตามสอดแนมร้านเหล้าใจกลางเมือง เมื่อพบเป้าหมายก็เฝ้าสังเกตการณ์ทุกอย่างรอบตัวของชายผู้นั้นไม่ขาด ทุกท่าทางทุกการกระทำของเขามีลักษณะคล้ายคนตั้งครรภ์อยู่หลายส่วน ทั้งทำท่าวิงเวียนศีรษะ ทำท่าจะอ้วกตอนเห็นของแสลง เมื่อแน่ใจว่านั่นเป็นอาการปกติของคนตั้งครรภ์เขาก็เริ่มแปลกใจ
เมื่อเฝ้าดูจนร้านปิดชายผู้นั้นก็ยังคงทำความสะอาดและเอาขยะไปทิ้งในป่านอกเขต อีคอนวิ่งตามไปติดๆ ไม่นานชายคนนั้นก็ลอบมองซ้ายมองขวาก่อนจะทำสัญญาณอะไรบางอย่างให้กับสิ่งที่อยู่ในป่า สิ่งที่โผล่ออกมานั้นเป็นผู้ชายสวมชุดมอซอเดินเข้ามาหาเขาและกอดรวบรัดร่างอวบเอาไว้ในอกพร้อมหอมหัวหอมตัวราวกับคิดถึง
"เจด ในที่สุดข้าก็กลับมาหาเจ้าอีก ข้าคิดถึงเจ้าจริงๆ ทุกวันที่อยู่ในสนามรบไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไหร่ แต่พอนึกถึงหน้าเจ้าแล้วข้าก็มีแรงฮึดสู้ขึ้นมาเป็นสิบเท่า เจดวันนี้ให้ข้าได้บอกรักเจ้าเถอะนะ"
"ไม่ได้หรอกบรูค ตอนนี้มีมารฝังอยู่ตัวข้า มันทำให้ข้าไม่อยากร่วมรักกับใคร"
"เจ้ามารชั่ว กล้าดียังไงมาฝังไข่ในร่างเจด ไม่ต้องห่วง ถ้าหากมันออกจากท้องเจ้าเมื่อไหร่ข้าจะทุบมันให้แตกด้วยมือข้าเอง"
เมื่อพูดจบเจดก็ซบลงที่ไหล่ของบรูคทันที ทั้งคู่กอดกันอย่างรักใคร่กลมเกลียวแต่กับอีคอน เขาจดทุกการกระทำทุกคำพูดไม่ขาดในที่มืด เฝ้าดูจนวินาทีสุดท้ายที่ทั้งคู่เดินจากลา
อีคอนเข้ามาสอดแนมอย่างนี้เรื่อยๆ ทุกวันจนเวลาล่วงเลยไปหนึ่งอาทิตย์ แม้จะได้ยินเสียงบ่นเสียงร่ำว่ากระดาษหายจนจะหมดคลังแต่อีคอนก็ได้แต่หัวเราะแห้งตอบไป ไม่บอกให้ใครรู้นอกจากออสก้าว่าเขากำลังทำอะไรอยู่
จนกระทั่งในค่ำคืนหนึ่ง อีคอนเดินตามสอดแนมเจดชายตั้งครรภ์จนมาถึงจุดทิ้งขยะที่เขามักจะนัดคนรักมากอดรัดฟัดเหวี่ยงกัน ระหว่างที่เจดกำลังรอบรูคอยู่ในป่าก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาหา
"บรูค!"
เมื่อหันกลับไปมองก็พบชายฉกรรจ์เดินเข้ามาอย่างน่ากลัว เจดเดินถอยหลังทีละกล่าวตั้งท่าจะเดินหนี แต่ก็พบกับชายคนรักยืนขวางทางออก
"บรูค!" เจดวิ่งเข้าไปหาพร้อมกอดแขนบรูคไว้ข้างตัวพลางมองชายทั้ง 7 คนเดินล้อมหน้าล้อมหลังเข้ามาอย่างกับจะทำร้าย "พวกเราไม่มีเงินให้เจ้าหรอกนะ และก็ไม่มีทรัพย์สินอะไรด้วย"
"ใครว่าข้าต้องการเงินกันเหล่า เจ้าเป็นลูกคนที่ 3 ของเจ้าของร้านเหล้า เราติดหนี้เขาไว้เยอะเกินไปก็เลยไม่มีปัญญาจ่าย พวกข้าเลยต้องให้เจ้าช่วยขอร้องพ่อเจ้าให้ยกหนี้ทั้งหมดให้"
เจดถึงกับหน้าถอดสีมองบรูคที่ยังคงนิ่งไม่ไหวติ่ง "บรูค เจ้ารีบหนีไปก่อนเถอะ คนพวกนี้ต้องการแค่ข้า อย่างน้อยเจ้าก็ช่วยไปบอกพ่อข้าให้ทีว่ามันเกิดอะไรขึ้น"
"เรื่องนั้นข้าไปบอกแน่ แต่เจ้าต้องไปกับพวกเราก่อน"
"พวกเรา? "
"ใช่ เจ้าพวกนี้เป็นเพื่อนข้า แล้วข้าก็สานสัมพันธ์กับเจ้าเพื่อหลอกให้หาเงินมาให้แต่เจ้ากลับไม่มีเงินมาให้ข้าเลยเสียนี่ แถมยังมีมารฝังไข่ในตัวน่าขยะแขยงอีก แทนที่ข้าจะเสแสร้งต่อไป ไม่สู้รีบทำให้มันจบๆ ไปเสียจะดีกว่า"
บรูคผลักเจดจนล้มลง เจดนอนนิ่งเจ็บท้องจนขยับไม่ไหว พอเห็นเจดนอนแน่นิ่งไปบรูคก็คิดจะทำร้ายอีกที อีคอนเห็นท่าไม่ดีก็พุ่งตัวออกไป
"หยุด!!!"


## บทที่ 8 ความโกลาหล

อีคอนยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนร้าย บรูคหันเป้าหมายมาทางอีคอนก่อนจะส่งสายตาให้เพื่อนในกลุ่มยืนล้อมเอาไว้
"ถ้าจำไม่ผิด รูปร่างลักษณะอย่างนี้เจ้าคือรัชทายาทจากฝั่งริลกลิมสินะ มีธุระอะไรกับคนของอาณาจักรโพราเท็สไม่ทราบ ถึงสงครามจะยุติลง แต่อย่าคิดว่าเราจะลืมสิ่งที่พวกแกทำกับพวกเราได้นะเว้ย"
"นี่หรือวะองค์รัชทายาท พอเห็นตัวเป็นๆ ก็รู้สึกขยะแขยงขึ้นมาทันทีเลยวะ" เพื่อนบรูคที่อยู่ด้านข้างอีคอนพูดขึ้นพลางลูบขนแขน คำด่าประณามพวกนั้นอีคอนเจอตั้งแต่เด็กจนเคยชินแล้ว แต่หากเป็นจิตของฮาวเวอร์แล้วล่ะก็ คนพวกนี้อาจไปนอนคุยกับรากต้นสนเลยก็ได้ แต่ในเมื่อตอนนี้เป็นจิตของอีคอน และวิธีการรับมือกับเรื่องแบบนี้ของเขาคือ
"ขออภัยที่เข้ามาขัดจังหวะสนทนา แต่ว่าข้าเห็นคนถูกทำร้ายเลยไม่อาจอยู่เฉยได้"
"อยู่เฉยไม่ได้แล้วแกจะทำอะไร หา? คิดว่าเป็นรัชทายาทริลกลิมแล้วพวกเราต้องก้มหัวให้รึไง" คนพูดเดินเข้ามาพร้อมตบหัวอีคอนหนึ่งที "จำไว้ใส่กะโหลกบ้างก็ดีว่าที่นี่คือโพราเท็ส ไม่ใช่ที่ที่พวกเจ้าริลกลิมจะมาระรานกันได้ง่ายๆ "
"เฮ้ย ทำอย่างนั้นมันจะดีหรือวะ ถ้าไอ้พวกริลกลิมมันรู้ว่าเราทำอะไรกับรัชทายาทของมัน มันอาจจะมาเล่นงานเราทีหลังก็ได้"
"งั้นก็อย่าให้พวกมันรู้สิวะ ฆ่าปิดปากไอ้เด็กเวรนี่ซะก็สิ้นเรื่อง"
พูดจบคนที่อยู่ด้านข้างก็เตะกลางหลังของอีคอนจนหลังแอ่นเซไปด้านหน้า บรูคที่อยู่ด้านก็เตะเสยคางอีกทีไม่ให้ล้มมาทางเขา แต่ละคนผลัดกันเตะไปมาตามการเซของอีคอน เจดนอนกุมท้องทั้งผวากับภาพที่เห็น คนในเขตนี้ต่างรู้จักเรื่องที่รัชทายาทพลัดหลงจากมาตุภูมิมายังอาณาจักรโพราเท็สทั้งถูกสาปในมีรูปร่างอัปลักษณ์ตั้งแต่ยังเป็นทารก ตอนได้ยินเรื่องราวนั้นครั้งแรกเขาก็รู้สึกสงสารในชะตากรรมของคนผู้นี้แล้วยังต้องมาเห็นการถูกทำร้ายของเขาอีก ขนาดทุกคนรู้ว่าเขาเป็นถึงเจ้าชายจากเมืองอื่นยังไม่เว้นถูกรังแก ถ้าตอนที่ยังไม่เปิดเผยสถานะเขาจะโดนหนักกว่านี้ขนาดไหน
"หยุดเถอะบรูค เจ้าต้องการแค่ข้าไม่ใช่หรือ? "
"ไม่ต้องมาสั่งข้า!"
บรูคตั้งท่าจะเตะเจดที่นอนนิ่ง อีคอนรับรู้การเคลื่อนไหวนั้นก็กระโดดเข้าไปเกาะร่างบรูคเอาไว้จนเสียหลัก
"อ๊าก ปล่อยนะเว้ยไอ้เด็กเวร"
คนอื่นที่เห็นการเคลื่อนไหวนั้นก็ชะงักไปทันทีการที่เด็กถูกเตะจนเสียหลักขนาดนั้นยังมีพละกำลังไปเกาะหลังคนอื่นด้วยความเร็วอีก ดูยังไงก็รู้ว่านั่นไม่ใช่เรื่องที่เด็กธรรมดาจะทำได้ แต่ล่ะคนหยิบมีดขึ้นมาตั้งท่าจะแทงอีคอนในตอนที่ยังเกาะหลังบรูคอยู่
ฉึก!
"อ๊ากกกกกก! ใครแทงข้า!!"
อีคอนหลบวิถีมีดจนมันไปปักอยู่กลางหลังของอีกคน ด้ามมีดยังคงคาที่แผ่นหลังก่อนที่มีดด้ามอื่นๆ จะปักตามอย่างไม่สนใจคนที่โดน เป้าหมายของคนพวกนี้คือการได้ฆ่าอีคอน เด็กประหลาดที่แทงเท่าไหร่ก็หลบหลีกได้ เพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว บรูคจึงล้มลงไปกับพื้นทั้งเลือดไหลโชก
"เอาไงดีวะ ทำไมมันหลบมีดได้ทั้งที่ตอนเราเตะมัน มันยังหลบไม่ได้สักเลยตีน"
"หรือว่ามันแกล้งอ่อนแอเพื่อลองใจพวกเรา? "
พอคิดถึงตรงนี้ต่างคนต่างขนลุก การลองใจนั้นมีไว้สำหรับทดสอบคน ไม่ว่าจะการลองใจด้วยวิธีไหน ผลลัพธ์ที่ผู้ทดสอบไม่ผ่านต้องเจอก็คือบทลงโทษ
"หยุดทำชั่วแล้วหรือ" อีคอนถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "เจ้าจะขอให้พระเจ้าลงโทษเจ้าตอนไหน ตอนนี้หรือโลกหน้า"
นั่นฟังดูเหมือนเป็นคำถาม แต่คนถามกลับไม่ได้ต้องการคำตอบ อีคอนเดินไปที่บรูคก่อนจะกดปิดเปลือกตาเขาให้หลับสนิท แล้วยกมือขึ้นแตะศีรษะพลางกล่าวคำภาวนา
"ข้าแต่พระเจ้า โปรดอภัยให้ชายผู้นี้ด้วย เขาไม่อาจบรรลุบททดสอบของพระองค์ได้ จนมีจุดจบเป็นความตายที่น่าเศร้า หากเขาต้องกลับไปยังปรโลกที่จากมา ได้โปรดให้เขาได้ตระหนักรู้ถึงความผิดบาปที่ทำด้วย"
หลังจากคำภาวนากล่าวจบ ละอองแสงสีขาวเทาหลุดลอยออกจากร่างต่อหน้าต่อตาเขา นั่นเป็นภาพที่ไม่มีใครเห็นนอกจากเขา อีคอนเหม่อมองละอองแสงนั้นลอยหายไปไกลจนหลับสายตา
"โอ๊ยยยย ช่วยข้าด้วย ข้าเจ็บเหลือเกิน"
เสียงหนึ่งเรียกสติให้กลับมา คนทั้ง 7 หนีหายเข้าไปในป่านานแล้ว แต่เจดยังนอนกุมท้องด้วยความเจ็บปวดอยู่ อีคอนรีบถกเอากางเกงที่เขาสวมออก เจดไม่มีเรี่ยวแรงจะขัดขืนก็ได้แต่สงสัยในการกระทำนั้น
"เจ้าจะทำอะไรน่ะ ข้าปวดท้องจะตายอยู่แล้ว ทำไมไม่ไปหาคนมาช่วย"
"ไปตอนนี้ก็ไม่ทันหรอก ระยะทางไปกลับจากตรงนี้คงต้องใช้เวลาอีกนาน ขืนรอนานอีกหน่อยเจ้าคงหมดแรงเบ่งก่อน อาจเกิดอันตรายกับเจ้าและเด็กได้ เพราะงั้นข้าจะทำคลอดให้ตอนนี้ ไม่ต้องห่วง ข้าเคยทำมาแล้ว"
'แต่ก็เคยทำให้เฉพาะผู้หญิงล่ะนะ กับเพศชายอาจไม่ต่างกันก็ได้'
อีคอนถ่างขาเจดออกปล่อยให้นอนในองศาที่เบ่งได้ง่าย รูทวารของเจดเริ่มขยายออกจนเห็นเปลือกไข่สีขาว
"เอาล่ะ ค่อยๆ เบ่งเป็นจังหวะตามข้านะ เอ้า! ฮืบบบบบบ"
"อืบบบบบบ"
"เอ้า! ฮืบบบบบบบบ"
"อืบบบบบบบบ"
เมื่อเบ่งแรงออกตามจังหวะทำให้เจดมีช่วงให้หายใจก่อนเขาจะเริ่มจับจังหวะได้แล้วเบ่งแรงขึ้นอีก
"อืบบบบบบบบบ"
พรวด!
ไข่ทั้งฟองหลุดออกจากช่องทวาร เมือกใสปกคลุมเอาไว้จนเหนียวเหนอะ อีคอนถอดเสื้อคลุมตัวออกแล้วห่อไข่ด้วยผ้าเอาไว้ อุ้มไปหาคนฟักออกให้เขาดูสภาพไข่ที่ยังแข็งแรงดี
"เจ้าดูนี่สิ ไข่น้อยๆ ที่เจ้าฟักออกมา"
เจดเบือนหน้าหนี เขาดีใจที่อีคอนช่วยเอาออกมาให้ แต่ไม่ได้ดีใจที่ได้เป็นผู้ฟักออกมา
"เจ้าช่วยรีบๆ ทำลายไข่นั่นก่อนที่จะมีใครมาเห็นที ข้าไม่อยากถูกประณามว่าเป็นตัวอุ้มมาร…"
เจดทำสีหน้าเศร้าทั้งขอร้อง อีคอนมองดวงตานั้นไร้เดียงสาอย่างน่าสงสาร
"ถ้าเจ้าไม่ต้องการ ข้าขอเก็บเอาไว้ได้หรือเปล่า"
เจดทำหน้าแปลกใจทั้งผวา "เจ้าจะเก็บไว้ทำไม ถ้ามีใครรู้ว่าไข่นั่นเป็นของข้า ครอบครัวข้าอาจจะซวยเอาได้ ทางที่ดีเจ้ารีบทำลายไข่นั่นก่อนมันจะฟักออกมาจะดีกว่า"
อีคอนไม่ฟังทั้งห่อไข่ฟองนั้นไว้กับตัว "ข้าจะอยู่เฝ้าเจ้าจนกว่าเจ้าจะฟื้นตัว หรือไม่ก็จนถึงตอนที่มีคนมาตามหาเจ้า"
เจดจนปัญญาจะให้อีคอนทุบไข่ก็ปล่อยร่างอ่อนเพลียให้พักผ่อน ไม่นานเสียงบางอย่างก็ดังเข้ามาในป่า
"เจดดดด ลูกอยู่ไหน… เจด!"
คนตะโกนเห็นเจดนอนพิงต้นไม้อยู่ลำพังก็รีบวิ่งเข้ามาดู เจดไม่ได้ใส่กางเกงทั้งยังมีเมือกใสไหลตามร่องขา
"เจด! นี่มันเกิดอะไรขึ้น"
ผู้เป็นแม่รีบวิ่งมาดูลูกพร้อมบิดาและพี่ชายพี่สาวเดินตามหลัง เจดพอเห็นทั้งครอบครัวเข้ามาดูทั้งเป็นห่วงเขาก็ปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ คนทั้งบ้านต่างงงสงสัย​แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ พ่อกับพี่ชายพยุงเจดขึ้นแล้วพากลับไปที่บ้าน
อีคอนมองดูเจดเดินออกจากป่าไปไกลก่อนจะถลาลงจากต้นไม้ที่เจดพิงลงมาพร้อมศพของบรูค อีคอนโยนศพบรูคเข้าป่าไปไกลๆ จากที่เจดอยู่ก่อนจะเดินกลับไปที่ค่ายพักของกองกำลังปฏิวัติ
ในยามดึกยังคงมีทหารเฝ้ายามอยู่ตามจุดต่างๆ ทหารไม่เคยเห็นอีคอนเดินเข้าเต็นท์มาตอนดึกก็รีบวิ่งไปตามท่านแม่ทัพให้มาดู แม่ทัพน็อลตื่นขึ้นมาทั้งชุดลำลองมองร่างแคระแกร็นอุ้มของบางอย่างเดินเข้าค่ายทหารอย่าทุลักทุเล อีคอนเดินมาจนถึงหน้าค่ายก็เริ่มมีคนเดินเข้ามาหาพลางจะช่วยถือของ แต่เขาห้ามเอาไว้ก่อนพลางมองไปที่แม่ทัพน็อล
"ผมต้องการเต็นท์ส่วนตัวโดยด่วนครับ"
แม่ทัพน็อลมองห่อผ้าอย่างสงสัยก่อนจะสั่งให้ทหารไปตั้งเต็นท์ในทันที รอไม่นานก็ได้เต็นท์พอให้คลุมหัว อีคอนรีบเข้าไปในเต็นท์ก่อนจะนั่งลงถอดห่อผ้าออกเผยให้เห็นไข่ภายใน แม่ทัพน็อลแอบมองตามหลังก็ถึงกับตกใจจนเกือบหยิบดาบมาฟัน แต่สะดุดสายตาของอีคอนเสียก่อน
"ข้าขอผ้าหลายๆ ผืนหน่อยได้ไหม"
คำขอนั้นไม่ยากที่จะหาให้ แต่ที่ยากคือการเก็บสิ่งนั้นไว้ในค่ายแห่งนี้ต่างหาก
"ท่านฮาวเวอร์ขอรับ หากท่านไม่ทราบ การเก็บไข่นั้นไว้กับตัวอาจนำภัยมาหาท่านได้นะขอรับ"
"ไข่ของมารฝังไข่น่ะหรือ ข้าได้ยินเรื่องราวทั้งหมดแล้วล่ะ และข้าไม่อาจทำใจทิ้งลงได้หากยังไม่เห็นกับตาว่าสิ่งนี้คืออะไร"
แม่ทัพน็อลคัดค้านอยู่ในใจ แต่เขาเองก็รู้เพียงเรื่องเล่าที่ส่งต่อกันมา ไข่นี้เกิดจากโรคกระสันกามารมณ์ หรือที่ชาวบ้านเรียกโรคกระสันที่เป็นได้ทั้งชายทั้งหญิง คนเป็นโรคนี้จะมีอาการตั้งแต่อายุ 14 ปีจนถึง 40 แต่ไม่แน่ไม่นอน โรคกระสันต่างจากกามารมณ์ทั่วไปตรงที่โรคนี้จะมีอาการกระสันอยากทุกเดือน เป็นนานถึงอาทิตย์ ทำให้คนเป็นทำมาหากินลำบาก ร่วมถึงเข้าเป็นทหารไม่ได้ด้วย หากคนที่เป็นโรคนี้ได้มีเพศสัมพันธ์กับใครสักคนแล้ว จะตั้งครรภ์ได้ง่ายถึงแม้จะเป็นชายก็ตาม และไม่รู้เพราะเหตุใดโรคนี้ถึงได้ไปเกี่ยวโยงกับความเชื่อเรื่องปีศาจมาร อาจเพราะความไม่ปกติที่ชายตั้งครรภ์ทำให้ถูกแบ่งแยกออกจากสังคม คนไม่ยอมรับ จึงกีดกันไปให้เป็นความผิดของปีศาจแทน
"นายท่านขอรับ เรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับความเชื่อของคนทั้งเมือง ถ้าหากเรื่องที่เขาคิดมาตลอดมันผิดจากที่เชื่อ บางทีอาจเกิดความโกลาหลได้"
"ไม่ต้องห่วงหรอกครับ บางทียุคสมัยมันก็ขับเคลื่อนได้เพราะความโกลาหล" อีคอนได้ผ้ามาห่อให้ความอบอุ่นแก่ไข่ฟองน้อย แล้วจึงขอให้คนอื่นออกไปก่อนเพื่อให้ไข่พักผ่อน
หลายวันต่อมา อีคอนเฝ้าดูไข่ไม่ห่างแม้แต่ก้าวเดียว เขาคลุกอยู่กับเต็นท์ไม่ไปไหนจนเวลาล่วงเลยไปสองอาทิตย์ กองกระดาษหนังวางเกลื่อนพื้นภายในเต็นท์ แม่ทัพน็อลเองก็เร่งสร้างอาคารตามที่ฮาวเวอร์สั่งและแอบแวะมาดูอีคอนอยู่ไม่ห่าง การที่แต่ล่ะวันผ่านไปอย่างลุล่วงด้วยดี ทำให้แม่ทัพน็อลวางใจอยู่เป็นพัก แต่แล้วเรื่องราวที่เขาคาดการก็เกิดขึ้น
ชายหนุ่มร่างอวบเดินเข้ามาด่อมๆ มองๆ อยู่บริเวณค่ายทหารจนน่าสงสัย ด้วยความแปลกใจที่ชาวบ้านของอาณาจักรโพราเท็สไม่เคยเฉียดใกล้ค่ายทหารของกองกำลังปฏิวัติมาก่อน แม่ทัพน็อลจึงเดินเข้าไปดูใกล้ๆ เพราะเหมือนว่าคนจมูกไวอย่างกัมป์ หนึ่งในหัวหน้าหน่วยกองกำลังปฏิวัติจะออกไปรับหน้าแทนก่อน
"เจ้ามีธุระอะไรกับค่ายทหารรึเปล่า? ที่แห่งนี้ไม่ใช่ที่ที่ชาวบ้านธรรมดาอย่างเจ้าจะเข้าออกได้ง่ายๆ "
"ขะ ข้าแค่…"
เจ้าตัวยังไม่อธิบายอะไรก็รีบวิ่งหนีไปโดยไม่ตอบคำถาม กัมป์มองแผ่นหลังวิ่งออกไปไกลก็ได้แต่งงว่าตัวเองทำอะไรผิด
"หรือว่าเจ้านั่นจะเป็นสายให้ทหารโพราเท็สมาสืบความลับของค่ายเรา" แม่ทัพน็อลเดินไปอยู่ด้านหลังอย่างเงียบๆ ก่อนที่กัมป์จะหันมาเห็น "อุ่ย ท่านแม่ทัพ ท่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่? "
"ก็ตั้งแต่เจ้าแยกเขี้ยวใส่เด็กหนุ่มนั่นไงเล่า เจ้าทำหน้าตาน่ากลัวอย่างนั้นใครจะกล้าเข้าใกล้"
"ข้าเนี่ยนะ? ข้าออกจะหล่อเหลาจนสาวเหลียวมีตรงไหนให้น่ากลัวกัน"
แม่ทัพน็อลไม่เถียงต่อก่อนจะทอดมองไปทางเด็กหนุ่มที่วิ่งออกไป
"ท่านแม่ทัพคิดเห็นอย่างไรขอรับ"
"บางทีเด็กหนุ่มคนนั้นอาจเป็นโรคกระสันเจ้าของไข่ที่ท่านฮาวเวอร์นำมา"
"ฮืม? เจ้าเด็กคนนั้นน่ะหรือ? ท่านรู้ได้ยังไงขอรับ ขยายความให้ข้าเข้าใจอีกสักนิดที"
น็อลมองกัมป์อย่างระอา เจ้านี่มันเก่งเรื่องต่อสู้ก็จริง แต่ยังอ่านสถานการณ์ไม่ขาด "เด็กหนุ่มคนนั้นเข้าวัยออกรบแล้วแต่ยังอยู่ติดกับบ้าน ร่างกายหนาอวบดูสุขภาพดีไม่เป็นโรค แถมยังมีกลิ่นประหลาดที่มีเพียงคนบางประเภทจะแยกออกได้"
"กลิ่นประหลาดหรือขอรับ อืม… แต่เจ้านั่นก็มีกลิ่นจริงๆ ถึงจะจางจนแยกไม่ค่อยออกก็เถอะ"
"อันที่จริงเจ้าควรไปล้างมือเปื้อนเลือดนั่นก่อนแล้วค่อยมารับแขกจะดีกว่า หากเจ้าโผล่มาสภาพนี้อีกคงเสียภาพลักษณ์ของค่ายหมด"
"อะ เอ่อ ขอรับ"
กัมป์เดินกลับไปสนามฝึกสั่งทหารในหน่วยให้พักผ่อนก่อนที่ตัวเองจะไปล้างมือ ส่วนแม่ทัพน็อลมองรอบค่ายทหารหนึ่งรอบก่อนจะเดินกลับเข้าไป
วันต่อมาหน้าค่ายมีคนของอาณาจักรโพราเท็สเดินเข้ามาเป็นที่ฮือฮาของคนทั้งค่าย เมื่อเหลือบไปดูเป็นหนุ่มร่างอวบคนเดิม แม่ทัพน็อลจึงเดินเข้าไปหา
"วันนี้เจ้ามีธุระอะไรกับที่นี่หรือ? "
"ข้ามาหารัชทายาทของอาณาจักรริลกลิม วันก่อนเขาช่วยให้ข้าพ้นภัยจากโจร ข้าเลยเอาของมาขอบคุณ"
ในตะกร้าน้อยมีขนมปังกับนมหนึ่งไห แม่ทัพน็อลมองเด็กหนุ่มก่อนจะกล่าวออกไป
"ข้าได้ยินว่าที่โพราเท็สมีอาหารไม่เพียงพอต่อประชากรไม่ใช่หรือ การที่เจ้าเอาอาหารมาให้คนอาณาจักรอื่นเช่นนี้ไม่เป็นการเฉือนเนื้อให้วัวกินหรือ ท่านฮาวเวอร์เองก็เป็นถึงรัชทายาทไม่มีทางอดอยากในค่ายเราอย่างแน่นอน ข้าคิดว่าคงต้องรับเพียงน้ำใจส่วนเรื่องที่เจ้ามาหา ข้าจะไปกล่าวกับเจ้าชายเอง ถ้าเขาอยากพบเจ้า ข้าจะมาบอก"
เด็กหนุ่มถูกปล่อยให้ยืนตามลำพังกลางค่ายฝึกที่มีคนมากฝีมือมองเขาเป็นตาเดียว เสียงพูดคุยรอบตัวทำให้เขารู้สึกประหม่าจนยากจะขยับตัว
"เจ้าได้กลิ่นนั่นรึเปล่า"
"กลิ่นอะไรของเจ้าข้ายังไม่ได้กลิ่นเลย"
"กลิ่นของคนเป็นโรคกระสันไงเล่า กลิ่นนั่นจะยั่วยุให้ผู้คนลุ่มหลงจนอยากมีเพศสัมพันธ์ด้วย เจ้าแยกไม่ได้รึ "
มีบางคนพูดถึงกลิ่นบางอย่างที่เจดเองก็ยังไม่เข้าใจจนแม่ทัพน็อลยืนอยู่ต่อหน้าเขา
"ท่านฮาวเวอร์อนุญาตให้เจ้าเข้าพบแล้ว ตามมา"
เจดเดินตามหลังท่านแม่ทัพไปยังเต็นท์ที่พักขนาดใหญ่ไม่ไกลนักก่อนจะเปิดผ้าให้เขาเข้าไป ภายในเต้นมีกองกระดาษราคาแพงวางเกลื่อนพื้นดูไร้ค่า อีคอนนั่งอยู่ตรงกลางพลางเฝ้าฟังทุกการเคลื่อนไหวของสิ่งที่อยู่ในไข่
"เจ้าชายขอรับ? "
"เจด เธอเข้ามาฟังนี่สิ"
อีคอนเรียกเขาเข้าไป ก่อนจะให้แนบหูกับไข่ เจดแนบหูลงไปพร้อมฟังสิ่งที่อยู่ภายใน มันไม่ใช่เสียงร้องหรือเสียงคร่ำครวญ แต่เป็นเสียงการเคลื่อนไหวของตัวอ่อนในน้ำเมือกเคลื่อนไหวเบาฟังแล้วให้ความรู้สึกผ่อนคลายเหมือนอยู่ในน้ำ
"อีกนานไหมกว่าไข่นี่จะฟัก"
เจดถามพลางฟังการเคลื่อนไหวข้างในอย่างเคลิบเคลิ้มจนลืมเรื่องที่ถูกสั่งมา เขาเล่าเรื่องไข่ที่ฟักออกมาให้ครอบครัวฟัง พวกเขาวางแผนจะให้เจดลอบเข้าค่ายมาแล้วทุบตีไข่ให้แตกก่อนที่มันจะฟักตัวออกมาสร้างความเสียหายให้บ้านเมือง และครอบครัวเขาอาจจะโดนตราหน้าไปด้วยถ้าหากความแตกเรื่องไข่นั่นเป็นของใคร แต่ดูจากที่อีคอนทะนุถนอมไข่นั่นเป็นอย่างดีเขาก็ไม่กล้าจะทุบตีในทันที
"เจ้าอยากเห็นไหมว่าอะไรอยู่ข้างใน"
อีคอนยกไข่ขึ้นสูงทาบกับแสงแดดส่องเข้าเปลือกเผยให้เห็นก้อนเล็กๆ นอนขดในไข่จนแน่นขนัด เจดเห็นชัดเจนว่าภายในไข่เป็นสิ่งมีชีวิตจริงๆ ถึงจะไม่แน่ชัดว่ามีรูปร่างแบบไหนกันแน่ แต่ทำให้เขารู้สึกอยากเฝ้าดูไปด้วย
"ข้ามาหาเขาอีกได้ไหม? ข้าเองก็อยากรู้ว่าตัวเองฟักอะไรออกมา"
"ได้สิ ข้าต้อนรับเสมอ"
ในทุกๆ วัน เจดจะเดินเข้าไปยังค่ายทหารจนคนในค่ายเริ่มชิน คนทั้งคู่คลุกอยู่แต่กับในเต็นท์จนคนภายนอกสงสัย แม้แต่คนในเขตโอ้คเองก็เผลอคิดไปว่าเจดอาจเป็นสายสอดแนมที่ทางริลกลิมซื้อตัวไป หารู้ไม่ว่าเขาทั้งสองมีแผนการที่ใหญ่กว่านั้น
"วันนี้ครบ 32 วันตามกำหนดที่ท่านฮาวเวอร์จะกลับมาจากนรกแล้วขอรับ หลังจากนี้เราอาจจะไม่ต้องสิ้นเปลืองกระดาษให้ท่านฮาวเวอร์อีกคนแล้ว"
"หรืออาจะมากกว่า เจ้าคิดว่าท่านฮาวเวอร์พลังเวทย์สูงจะปรานีเรารึ หากเขากลับมาเราคงได้งานเพิ่มอีกกระสอบ แถมของที่ท่านฮาวเวอร์คราวก่อนสั่งเราก็ยังทำไม่เสร็จอยู่หลายชิ้น"
"จะอย่างไหนก็ช่าง ตอนนี้เราควรรับมือกับปัญหาตรงหน้าก่อนดีกว่า ดูเหมือนชาวบ้านจะไม่พอใจอะไรสักอย่างถึงได้แห่กันเข้ามา"
เหล่าหัวหน้าทหารมองการเคลื่อนไหวของคนในเขตถือหอกคราดและคบเพลิงเดินเข้ามาเป็นหมู่คณะราวกับกำลังล่าปีศาจอยู่
"นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย"
ทางเข้าของค่ายถูกคนในเขตปิดกั้นไม่ให้เข้าออก พวกเขามีท่าทีฉุนเฉียวส่งเสียงโวยวายเอะอะจนคนในค่ายต้องเอาเรื่องไปแจ้งแม่ทัพน็อล น็อลสั่งให้คนหยิบอาวุธไม้สำหรับฝึกไปป้องกันด้วย เขาคาดการณ์ไว้ประมาณหนึ่งแล้วว่าเรื่องเช่นนี้ต้องเกิดขึ้น
"เอาไอ้มารนั่นออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!"
"พวกคนชั่วหล่อเลี้ยงมารไว้ในค่าย!"
"พระเจ้าต้องลงโทษคนชั่วอย่างพวกแก ที่ปล่อยให้มารนั่นถือกำเนิด!"
เสียงก่นด่าสาปแช่งดังเซ็งแซ่ แม้แต่เต็นท์อีคอนเองก็ได้ยินเรื่องที่พูด เจดยังคงอยู่ในเต็นท์ถึงกับตัวสั่นเมื่อรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับคนที่ทำผิดประเพณี
"ท่านฮาวเวอร์ขอรับ คนในเขตต่างพากันทำลายข้าวของพวกเราจนเละเทะ ห้ามเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง"
"ห้ามทำร้ายพวกเขา เขาอยากทำอะไรก็ทำไป อย่าไปตอบโต้"
"ขอรับ แล้วต่อจากนี้เราจะทำยังไงต่อ"
อีคอนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถือห่อผ้าซึ่งมีไข่อยู่ข้างในออกไป เจดเองพอเห็นอย่างนั้นก็รีบเดินตามไป เมื่อถึงด้านหน้าที่คนชุมนุมกันอยู่ ผู้คนเมื่อเห็นอีคอนถือไข่ออกมาก็ตั้งท่าจะเข้าไปทำร้าย แต่ถูกทหารกองกำลังปฏิวัติเข้าคุ้มกันเสียก่อน
"ดูก่อนท่านทั้งหลาย ในตอนนี้ท่านเห็นหรือยังว่าไข่ใบนี้ยังมิได้ทำร้ายผู้ใดเลย ตัวท่านก็คิดจะทำร้ายเขาแล้วหรือ"
อีคอนเอ่ยกล่าวต่อหน้าผู้คนแต่ถูกตอบกลับมาอย่างไร้เยื่อใย "แล้วยังไงเล่า ถ้าหากไข่นั่นเป็นมารขึ้นมาจริงๆ เจ้าจะรับผิดชอบยังไง! เพราะบ้านเมืองนี้ไม่ได้อยู่ในอาณาจักรริลกลิมใช่ไหมล่ะ เจ้าถึงได้กล้าเพาะเลี้ยงลูกมาร!" อีคอนได้แต่หลุบตาต่ำ เจดมองดูผู้คนสาปแช่งก็ทำเอาใจสั่นไปด้วย
"เจด กลับมาหาแม่มา อย่าไปใกล้คนพวกนั้น"
เจดกำลังจะเดินกลับแต่ก็ชะงักเมื่อเห็นอีคอนวางไข่ไว้กับพื้น เขาเฝ้ามองการเติบโตทุกวันจนคาดการณ์ว่าไข่ใบนี้อาจใช้เวลาฟักตัวเพียง 21 วันเท่านั้น และวันนี้ก็เป็นวันที่ 21 พอดี ทุกคนในที่นี้จะได้เห็น สิ่งที่อยู่ภายในไข่สักที
เหล่าทหารกองกำลังปฏิวัติเองก็รู้สึกกลัวสิ่งที่อยู่ในไข่ แม่ทัพน็อลสั่งทหารตั้งแถวครึ่งวงกลมกันคนนอกเข้ามาทำร้าย และสั่งทหารอีกกลุ่มสร้างกำแพงโล่ตีเป็นวงล้อมไข่ใบนั้น อีคอนไม่ได้ออกไปไหน ตั้งใจจะดูให้เห็นใกล้ๆ สิ่งที่ทุกคนหวาดกลัวกัน สิ่งที่ไม่มีใครกล้าเลี้ยงดู สิ่งที่อยู่ในไข่นี้มีชะตาชีวิตไม่ต่างจากเขาทั้งที่ยังไม่ได้เกิด
เปลือกไข่เริ่มกะเทาะแตกออกด้วยแรงกระแทกจากข้างใน เปลือกไข่แยกเปิดเป็นชิ้นเล็กแล้วก็มีบางอย่างทะลุออกมา ขาเล็กถีบเอาเปลือกออกก่อนจะมีมืออีกข้างทะลุออกจากไข่ อีคอนมองครั้งแรกก็รู้ว่านี่เป็นแขนขาของเด็กตัวเล็กๆ คนหนึ่ง เมื่อเกิดเป็นรอยแยกวงใหญ่ เปลือกตรงกลางไข่ก็แยกออกจากกัน รอยแยกเล็กนั่นส่องผ่านตาดวงน้อยจ้องมองรอดออกมา เจดเดินก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่รู้ตัว ก้มมองสิ่งที่อยู่ภายในด้วยความรู้สึกจุกในอก มือน้อยพยายามไขว่คว้าคนตรงหน้าให้มาหา เจดกำลัง​เอื้อมมือไปจับมือเล็กๆ นั่นเอาไว้ ทว่าเพียงเสี้ยววินาที​ต่อมากลับมีหอกพุ่งลงมาปักกลางลำตัวเด็กน้อย เลือดสีสดกระจายโดนใบหน้าอวบจนหน้าถอดสี สิ้นไร้เสียงรอบกายคล้ายหูอื้อ เจดนิ่งค้างอยู่อย่างนั้นจนลืมหายใจ
"ไปตายซะไอ้มารชั่ว!!"
อีคอนมองภาพตรงหน้าก็ช็อกไม่ต่าง เขารีบวิ่งไปดูร่างเล็กแน่นิ่งพร้อมเลือดไหลทะลัก ใบหน้าเริ่มซีดเผือดลงเรื่อยๆ เมื่อร่างน้อยชักกระตุกและเลือดไหลออกทางปาก ไม่นานละอองแสงเล็กๆ ส่องขึ้นมากลางอกแบบเดียวกับที่เคยเห็นกับร่างศพของบรูค


## บทที่ 9 ยื้อยุดฉุดรั้ง

หลังจากเกิดเหตุการณ์พุ่งหอกได้ไม่นาน แม่ทัพน็อลรีบส่งทหารตั้งแถวเป็นแนวยาว​ กดดันให้ฝั่งคนของเขตถอย ครอบครัวเจดเองก็ถูกดันให้กลับไปด้วย แต่เพราะความเป็นห่วงจึงพากันมุดลอดขาเหล่าทหารเข้ามา พี่ชายของเจดหลุดการจับกุมมาได้ก็รีบไปเขย่าตัวน้องชายให้ตั้งสติ
"เจด พวกเรารีบไปกันก่อนเถอะ เจ้ามารนั่นถูกสังหารแล้ว ถ้าขืนอยู่ต่อ มารเจ้าของไข่นั่นอาจมาสาปคนที่นี่​ เดี๋ยว​พวกเราจะโดนไปด้วย"
เจดยังคงมองร่างน้อยเปื้อนเลือดไม่วางตา พี่ชายเห็นอย่างนั้นก็คิดจะอุ้มออกไปแต่เจดกลับผลักคนไปพี่ออก
"ใครกันแน่ที่เป็นมาร ข้าเห็นกับตาว่าในไข่เป็นเพียงเด็กธรรมดา พวกท่านหลอกข้าเพราะเหตุใด หลอกข้าให้ฆ่าเด็กน้อยไร้เดียงสาได้ยังไง!"
คนในครอบครัวเองก็ชะงักกับสิ่งที่เจดพูด สองตาของเขาเอ้อล้นด้วยน้ำตาจนคนเป็นแม่จุกในอก พี่สาวเข้าไปพยุงแม่ไม่ให้ล้ม คนเป็นพ่อก็เดินเข้าไปดูร่างน้อยในไข่นั่นใกล้ เหมือนเห็นภาพที่เคยเห็น ร่างเล็กนั่นมีผมสีน้ำตาลอย่างเจด ใบหน้าหลายส่วนคล้ายภรรยาที่แต่งด้วย พ่อของเจดปิดปากแน่นเมื่อเห็นและรู้ทันทีว่านี่คือเลือดเนื้อเชื้อไขของเจด
"เจด ยังไงตอนนี้เด็กคนนั้นก็จากเราไปแล้ว พวกเรากลับกันเถอะ"
พ่อเองพยายามจะโน้มน้าวเจดให้กลับ แต่ด้วยความอาลัยอาวรณ์เด็กคนนี้ อุตส่าห์เฝ้ามองทุกวัน เฝ้ารอวันที่เขาจะฟักออกกลับต้องมาเห็นเขามีสภาพอย่างนี้ต่อหน้าต่อตา เจดยังคงดื้อไม่ยอมไปไหน ปล่อยให้น้ำตาไหลในความโศกเศร้าที่เสียสิ่งสำคัญไป
แสงละอองสีขาวสว่างยังคงคาอยู่ที่กลางอก อีคอนรู้สึกแปลกใจที่มันยังไม่ลอยไปไหนจึงเข้าไปดู เด็กคนนี้ยังคงมีลมหายใจอยู่และเริ่มแผ่วลงเรื่อยๆ
"แม่ทัพน็อล มีใครในค่ายเป็นหมอบ้างรึเปล่า หรือมีใครใช้เวทย์รักษาได้บ้าง"
"มีขอรับ ข้าจะไปตามให้เดี๋ยวนี้"
ไม่นานนักคนผู้หนึ่งก็วิ่งเข้ามา อีคอนสั่งให้เขาดูอาการของเด็กแล้วรักษาแต่หมอคนนั้นกลับส่ายหน้าทำไม่ได้
"เรียนท่านฮาวเวอร์ เวทย์รักษามีไว้สำหรับเร่งฟื้นฟูบาดแผลเพียงเท่านั้น ไม่สามารถย้อนกลับให้แผลเป็นเหมือนเดิมได้ อีกทั้งแผลลึกและใหญ่ขนาดนี้ไม่ว่าหมอคนไหนก็ไม่อาจช่วยเหลือได้ขอรับ"
อีคอนจนใจ 'นี่เราต้องปล่อยให้เด็กคนนี้ค่อยๆ ตายไปต่อหน้าต่อตาหรือนี่'
'ใช่' เสียงหนึ่งดังขึ้นในใจ
'ฮาวเวอร์! นายกลับมาแล้วเหรอ'
'ก็อย่างที่เห็น ตัดใจซะเถอะ รีบปลิดชีพเด็กคนนั้นแล้วก็ให้ครอบครัวเอาไปฝัง'
'นั่นมันโหดร้ายเกินไปแล้ว ถ้าเราปล่อยให้เด็กคนนี้ตายไปอีกคน โลกก็ยังคงเข้าใจว่าเด็กที่เกิดจากไข่เป็นมารต่อไป ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าวิญญาณคนที่เรารักเกิดเป็นไข่อีก อาจต้องตายตั้งแต่ยังไม่เกิด'
'นี่เจ้าต้องการจะสื่ออะไรกับข้า'
'ก็ถ้าหากว่าเราช่วยโลกนี้จากมนุษย์อมตะได้สำเร็จแล้วโลกไม่ถูกรีเซต บางทีวิญญาณลีโออาจจะเกิดในโลกนี้อีกหน แต่ก็อาจจะตายก่อนเพราะโชคร้ายเกิดในไข่'
'หึ เจ้าคิดว่าใช้มุกนี้แล้วจะได้ผลกับข้ารึ? ...โชคดีที่เจ้าคิดถูกและข้าก็เริ่มเห็นด้วย แต่ตอนนี้ก็ใช่ว่าจะทำอะไรได้นอกเสียจาก…'
'นอกเสียจากอะไรรึ? '
'เจ้าลองคิดภาพตาม เวทย์ฮิลเป็นเวทย์เร่งการฟื้นฟูของร่างกาย การรักษาจึงจำกัดอยู่ที่ร่างกายสามารถสร้างเซลล์ทดแทนได้ในระดับไหน ถ้าหากมีคนโดนตัดแขนแล้วทำแขนหายไป เวทย์ฮิลก็จะสร้างแขนทดแทนไม่ได้ แต่หากสามารถนำแขนมาต่อก่อนที่เลือดในแขนจะไหลหมดจนเน่าแล้วล่ะก็ คนผู้นั้นยังมีสิทธิ์เชื่อมต่อแขนกลับเข้าไปได้ แต่ก็ต้องใช้ความสามารถในการรักษาของผู้ใช้เวทย์ด้วยเช่นกัน หากเชื่อมต่อเส้นประสาทผิดแขนนั่นก็อาจใช้การไม่ได้แม้จะเชื่อมต่อกับร่างแล้ว'
'ข้าเข้าใจแล้ว ถ้าเราจะรักษาเด็กคนนี้ต้องเชื่อมต่อส่วนที่ตัดขาดทีละชั้นสินะ เพราะหอกนั่นยังฝังในร่างอยู่ ทำให้เลือดยังคงไหลเวียนในร่างกายและไม่เกิดอาการช็อกเสียก่อน ดังนั้นถ้าเราจะรักษาต้องค่อยดึงหอกออกแล้วรักษาส่วนที่เสียหายจากระดับล่างก่อน'
'แต่ก็ต้องระวังอย่างหนึ่งด้วย ถ้าหากเจ้าเชื่อมต่อผิด จะแก้ใหม่ไม่ได้แล้ว การฟื้นฟูมันต่างจากการย้อนกลับ ถ้าคิดจะแก้ก็ต้องทำลายส่วนที่ต่อผิดแล้วเชื่อมใหม่'
'อื้ม ข้าจะระวัง'
อีคอนรีบวิ่งเข้าไปดูร่างของเด็กน้อย ฮาวเวอร์สร้างดวงตาเวทย์มองทะลุผ่านร่างทุกสัดส่วนเผยให้บาดแผลภายใน หอกยาวขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 4 ซม. ปลายแหลมแทงเข้าร่างกายในแนวเฉียงจากกลางสะดือไปจนถึงส่วนเอวด้านซ้าย สร้างความเสียหายให้ลำไส้ กระเพาะอาหาร และซี่โครงส่วนล่างฝั่งซ้ายอีกสองเส้น เมื่อวิเคราะห์ความเสียหายของอวัยวะสำคัญที่ถูกทำลายจึงเริ่มจับหอกแล้วค่อยๆ ดึงออกอย่างช้า
'หอกพ้นผิวหนังชั้นในแล้ว ทำการเร่งฟื้นฟูได้'
ฮาวเวอร์เพ่งสมาธิไปที่ด้านหลังของเด็กสร้างบาเรียเล็กๆ กั้นระหว่างผิวหนังชั้นนอกกับด้านในกันไม่ให้ไอเวทย์ฟื้นฟูลอดเข้าไปทำการฟื้นฟูส่วนอื่นที่ต้องใช้ความละเอียดสูง
'ผิวหนังชั้นนอกปิดแล้ว การไหลเวียนของเส้นเลือดฝอยเป็นไปได้ด้วยดี คราวนี้สร้างเนื้อเยื่อที่หลังผิวชั้นในให้เข้าที่ก่อนแล้วเลื่อนไปฟื้นฟูส่วนลำไส้และกระเพาะอาหาร '
ฮาวเวอร์สร้างท่อบาเรียขนาดเล็กส่งไอเวทย์เข้าไปในร่างระดับชั้นเนื้อเยื่อส่วนหลังและสร้างบาเรียอีกชั้นจำกัดการรักษาทีล่ะส่วน
'การขยับหอกทำให้เส้นเลือดใหญ่เคลื่อน ตอนนี้เลือดไหลคลั่งตรงหลังใกล้กับลำไส้เล็ก'
'รีบหาเส้นเลือดใหญ่อีกเส้นเพื่อเชื่อมต่อ อย่าปล่อยให้เลือดคลั่งนาน'
'รับทราบ' ฮาวเวอร์ยังคงตั้งสมาธิกับการต่อหลอดเลือดหล่อเลี้ยงเนื้อเยื่อต่อ 'เจอแล้ว ปลายอีกด้านอยู่ล่างสุดถูกหอกกดจนบีบพับ ต้องเคลื่อนหอกออกแล้วสร้างบาเรียครอบไปจนถึงปลายอีกด้าน'
ฮาวเวอร์รีบสร้างบาเรียตามเส้นทางที่อีคอนบอกแล้วปล่อยไอเวทย์เข้าส่วนที่ครอบเอาไว้ฟื้นฟูหลอดเลือดให้จนติดกัน 'เรียบร้อย'
เมื่อลดความเสียหายของอวัยวะภายในทีล่ะระดับชั้นขึ้นมาเรื่อยๆ สีผิวของเด็กก็เริ่มมีสีขึ้นมา เจดมองการกระทำของอีคอนก็ได้แต่ทึ่งในความสามารถของเขา แม้ภายนอกจะเห็นเพียงเขานั่งนิ่งจับหอกแล้วกางมือออกเหนือร่าง แต่ผลลัพธ์ของการกระทำนั้นกลับทำให้ร่างของเด็กน้อยดูมีชีวิตกว่าตอนแรกที่มีสีผิวซีดลงเรื่อยๆ
ปลายหอกถูกดึงออกจนสุดและแผลภายนอกก็สมานเข้าหากันอย่างรวดเร็ว ร่างเล็กไร้บาดแผลแต่ก็ไม่ได้ส่งเสียงร้องอย่างเด็กทั่วไปแต่อย่างใด ฮาวเวอร์จับเด็กพลิกไปมาก่อนจะทุบเข้ากลางหลัง
ปึก! ปึก!
"นั่นเจ้าจะทำอะไรน่ะ!"
เจดเห็นฮาวเวอร์ทุบหลังเขาหลายทีก็ตกใจ จะเอื้อมมือไปคว้าเด็กคืนแต่ไม่นานเด็กก็อ้วกออกเป็นน้ำเมือกใสๆ และเปล่งเสียงร้องออกมา
"งาาาาาาา งาาาาาาา"
เสียงร้องดังไกลไปทั่วค่ายราวกับประกาศกร้าวว่าข้าถือกำเนิดแล้ว เจดเข้าไปดูเด็กคนนั้นก่อนฮาวเวอร์จะยื่นให้เขาอุ้มด้วยมือของตัวเอง
"เจ้าจะอยู่ที่นี่ต่อก็ได้นะ หากว่ามีใครคิดจะทำร้ายเด็กคนนี้อีก คนที่นี่จะได้คุ้มกันให้"
"ข้าขอบใจที่เจ้าเป็นห่วง แต่ข้ามีบ้านให้ต้องกลับไปแล้ว"
เจดพูดพร้อมกับครอบครัวของเขาเดินเข้ามาจากด้านหลัง ทุกคนก้มหัวเล็กน้อยให้ฮาวเวอร์พร้อมส่งสายตาขอบคุณ สมาชิกใหม่ตั้งแต่ร้องออกมาได้ก็เริ่มดิ้นไปมา ทุกคนเห็นว่าเขาสุขภาพดีก็พลอยเอ็นดูไปด้วย
หลังจากได้ลูกกลับคืน เจดก็พาเขาเดินกลับบ้านพร้อมครอบครัว คนที่เคยเข้ามาโวยวายหน้าทางเข้าต่างมองเป็นตาเดียว เห็นได้ชัดว่าเด็กที่เจดอุ้มอยู่คือเด็กจริงๆ ไม่ได้มีส่วนงอกส่วนย้อยอย่างปีศาจมารบางประเภท แม้บางคนจะเริ่มสงสัยในคำสอน แต่บางคนก็ยังยึดมั่นและคาดเดาว่าเด็กคนนี้ต้องกลายร่างเป็นปีศาจมารในสักวัน
สถานการณ์เริ่มคลี่คลายลง แต่ก็ยังไม่กระจ่าง หากมีเด็กตัวอย่างแค่คนเดียวบางคนอาจไม่เชื่อและมองเป็นเรื่องบังเอิญหรือหลอกตา อีคอนและฮาวเวอร์ต่างเห็นพ้องต้องกันว่า หากเจอชายตั้งท้องอีก จะเก็บไว้เป็นกรณีศึกษาเพิ่มอีกคน
'ตั้งแต่ข้าหายไป 32 วัน เจ้าก็ยังคง… น่าสมเพชเหมือนเดิม'
ฮาวเวอร์ย้อนมองอดีตเมื่อ 32 วันก่อน จากความทรงจำร่างเห็นการเฝ้ามองของไข่ทุกวัน การจดบันทึกสังเกตการณ์ และเห็นฉากที่ถูกรุมเตะเป็นฟุตบอลในป่า ฮาวเวอร์เริ่มคิดได้ว่า ถ้าเขาเผลอฆ่าใครอีกจะถูกส่งลงนรกทันที และร่างนี้ก็จะเหลือจิตซื่อบื้อหนึ่งคนที่ไม่ว่าอะไรก็ยอม อะไรก็ปล่อยวาง ถ้าเขาไม่สร้างอำนาจไว้ในค่ายนี้ อีคอนคงถูกเมินเป็นหมาหัวเน่าแน่ๆ
'ดูจากความสามารถของเจ้าแล้ว เจ้าช่ำชองเรื่องการแพทย์รึ? '
'ก็นิดหน่อย ส่วนใหญ่ข้าเป็นหมอสมุนไพรมากกว่า'
'แต่เจ้าเป็นพระ? '
'เป็นพระก็เป็นหมอได้ ถือเป็นการเมตตาต่อร่างกายของตัวเองและผู้อื่น ข้ารักษาคนที่มาขอความช่วยเหลือ ช่วยได้บ้างไม่ได้บ้างก็แล้วแต่อาการหนักเบา'
'ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็ช่วยพัฒนาการแพทย์ให้สูงขึ้นไปอีกได้น่ะสิ เดิมทีข้าติดอยู่ในนรก ที่นั่นไม่มีการรักษาอย่างที่เจ้าทำหรอกนะ แต่ล่ะคนที่ถูกทำร้ายจากสงครามจะต้องรอการรีเซตวันใหม่ร่างถึงจะกลับมาเป็นปรกติ'
'แล้วเจ้ารู้จักเวทย์ฮิลได้ยังไงกัน'
'ข้ามีคอนเนคชั่นจากเพื่อนหลายโลกในนรก บางโลกก็มีเวทย์หลงเหลืออยู่เลยได้ศึกษามาบ้างเพราะอาจต้องใช้ในโลกนี้ บางโลกก็ไร้เวทย์อย่างโลกที่ข้าจากมาไม่มีพลังเวทย์อะไรแต่ก็พึ่งเทคโนโลยีช่วยให้ชีวิตคนเกิดง่ายตายยากไม่ต่างจากข้อแลกเปลี่ยนที่เคยทำแล้วเจ้าล่ะ'
'ข้าไม่ค่อยเข้าใจคำว่าเทคโนโลยีของเจ้าหรอกนะ ข้ารู้จักแค่ป่าเขากับธรรมชาติที่ข้าเคยอยู่อาศัย ว่าแต่พวกเราก็เริ่มพูดศัพท์โบราณตามคนที่นี่ไปแล้ว'
'นั่นสินะ ฮ่าฮ่าฮ่า'
แม่ทัพน็อลเดินเข้ามาขัดจังหวะพูดคุยกันในจิต แต่ภายนอกคือยืนอยู่เฉยๆ ที่หน้าค่ายนานหลายนาทีจนคนที่เคยมาก่อความวุ่นวายก่อนหน้านี้หายไปหมดแล้ว
"ท่านฮาวเวอร์ขอรับ คนอื่นกลับกันหมดแล้ว อากาศเริ่มหนาวท่านกลับเข้าข้างในก่อนเถอะครับ"
"เรียกหัวหน้าหน่วยทุกคนไปที่เต็นท์บัญชาการ เราจะคุยกันเรื่องแผนการรบกับอาณาจักรริลกลิม"
"ขอรับ"
แม่ทัพน็อลเดาว่าฮาวเวอร์กลับมาแล้ว แต่น่าแปลกที่ไอเวทย์ไม่ได้ดุดันเท่าเมื่อก่อน
ในเต็นท์บัญชาการห้อมล้อมไปด้วยเหล่าหัวหน้าหน่วยดูแลทหาร 1 หมื่นนาย จำนวน 10 คนนั่งเต็มโต๊ะ ด้านหน้ามีฮาวเวอร์ทำหน้าเครียดจ้องมองแผนที่อาณาจักรริลกลิมซึ่งอยู่ห่างออกไป 1 ร้อยกิโล
มองภาพพื้นที่ตั้งผ่านกระดาษแผ่นเดียวก็พอจะนึกออกว่าบ้านเมืองนี้ถูกจัดสรรประณีตเพียงใด ทั้งถนนและบ้านเรือนถูกวางอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีพื้นที่ยากจนแต่จะเป็นพื้นที่ชนบทเสียส่วนใหญ่ ฮาวเวอร์เกิดคำถามขึ้นมาจึงใคร่ถามคนที่เกิดมาในอาณาจักรแห่งนี้เอง
"ที่อาณาจักรประชาชนส่วนใหญ่ทำอาชีพอะไร"
"การเกษตรขอรับ เมืองเราตั้งห่างจากป่าอาถรรพ์ พื้นที่กว้างขวางจึงสนับสนุนให้ชาวบ้านทำการเกษตร แถมเรายังมีแม่น้ำใหญ่พาดผ่านเมืองทำให้ไม่ขาดแคลนน้ำตลอดทั้งปี"
"เป็นความคิดที่ดี แล้วอาณาจักรนี้มีการค้าขายทาสหรือซ่องโสเภณีหรือเปล่า"
"เรื่องนั้นมีขอรับ แต่ว่าไม่ใช่ประสงค์ของราชาหรอกขอรับ เรื่องนี้เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อ 400 ปีก่อน เพราะมีการอพยพเข้าอาณาจักรเรามาจากชนเผ่าดาอินทางตอนเหนือของอาณาจักรอาเรียด พวกเขาถูกรุกรานจากโจรสลัดเหนือน่านน้ำทะเลเทียร่าทำให้เมืองถูกทำลาย เมื่อไม่มีที่อาศัยจึงหนีไปขอที่พักในอาณาจักรอาเรียดแต่กษัตริย์ที่นั่นไม่ต้อนรับเพราะความต่างด้านวัฒนธรรม จึงหนีมาอาศัยที่นี่แทน ตอนแรกเราก็ต้อนรับและให้อยู่แถบชนบทเรียนรู้การทำเกษตร แต่นานวันพวกเขาก็เริ่มมีปัญหากับคนในท้องถิ่นทำให้เกิดการต่อสู้กัน คนที่นั่นเริ่มหนีเข้าเมืองหลวงเกิดอาชญากรรมและจี้ปล้นมากมาย หลังจากนั้นองค์ราชาจึงมีคำสั่งให้นักโทษเหล่านั้นทำงานรับใช้เป็นทาสให้ขุนนางเพื่อคุมความประพฤติ เมื่อชีวิตคนพวกนั้นดีขึ้นชาวบ้านธรรมดาจึงเอาอย่างและขายตัวเป็นทาสเช่นเดียวกัน เป็นอย่างนั้นเรื่อยมาจนถึงทุกวันนี้ แต่ว่าทาสของเราไม่ได้ถูกทำสัญญาเวทย์หรอกนะขอรับ แค่สัญญาธรรมดาแผ่นเดียวพวกเขาก็ไม่กล้าขัดขืนแล้ว"
"เป็นทาสหนีความอดยากสินะ เพราะไม่มีใครซื้อทาสทั้งที่ไม่มีปัญญาอุปถัมภ์คนพวกนั้นหรอก ถ้าเลี้ยงดีก็ซื่อสัตย์จวบจนตาย ถ้าเลี้ยงไม่ดีก็แว้งกัดไม่ก็อยู่อย่างอาภัพไปทั้งชีวิต แต่ในเมื่อเมืองนั้นมีก็ถือเป็นจุดอ่อนให้แทรกแซงได้แล้ว ส่งทหารราว 1 ร้อยคนออกเดินทางในอาทิตย์นี้ แสร้งเป็นทหารหนีทัพเข้าไปในเขตการค้า อาจมีพ่อค้าโลภสักคนเก็บเขาเอาไว้แล้วใช้ให้ทำงานเป็นทาสปกปิดความผิด จากนั้นก็เริ่มสอดส่องและคอยส่งข่าวให้คนของเราที่ปลอมตัวเป็นพ่อค้าแถวนั้น เมื่อเรารู้เรื่องราวในอาณาจักรเราถึงจะวางแผนการรบอีกที"
"ทหารที่ประจำการ ทหารสังกัดขุนนางที่ถูกยึด ทหารรับจ้างเกณฑ์เข้าวัง รวมถึงผู้ตรวจการในอาณาจักรรวมแล้วก็ 2 แสน 5 พันคน ประชากรในอาณาจักรล้วนเป็นคนต่างชาติพันธุ์ที่ทยอยเข้ามาสวามิภักดิ์กับราชาราว 1 ล้าน 3 แสนคน ตอนนี้เรามีทหารในสังกัดตัวเองเพียง 1 แสน 40 นาย ถ้าเราโจมตีแบบล่อเสือออกจากถ้ำแล้วเข้าโจมตีภายในอาจได้ผลกว่าสู้รบซึ่ง ๆ หน้า"
"ถูกต้อง นอกจากส่งคนสอดแนมเข้าไป เราจะหาผู้ร่วมอุดมการณ์ภายใน เส้นทางใต้ดินจากท่อระบายน้ำเชื่อมออกนอกอาณาจักรฝั่งใต้จะเป็นจุดนัดพบของกองกำลังปฏิวัติของเรา เราไม่สามารถหลีกเลี่ยงการก่อสงครามข้างในได้ประชาชนที่นั่นจะเป็นอันตราย ผู้ร่วมอุดมการณ์ใหม่เราต้องเป็นผู้นำประชาชนภายในอพยพผ่านท่อน้ำใต้ดินออกนอกเมืองหลวงเมื่อนั้นเราจะเข้าจู่โจมจากทุกทิศขังทหารอาณาจักรริลกลิมไว้ในกำแพงและโจมตีเข้าไปจนกว่าฝ่ายนั้นจะพ่ายแพ้"
"แต่ว่าการจะล้อมขังศัตรูได้ต้องมีกำลังรบมากกว่าไม่ใช่หรือขอรับ ทางเรามีทหารไม่พอล้อมอาณาจักรเลยด้วยซ้ำแถมทหารฝั่งนั้นยังมากกว่าเราหลายเท่าตัว"
"เรื่องนั้นข้าคิดไว้อยู่แล้ว อาณาจักรริลกลิมมีประตูทางออกอยู่ 7 ประตู ท่อน้ำใต้ดินอีก 4 ที่ เรายึดท่อน้ำใต้ดินไว้ตั้งแต่วันแรกที่เปิดศึกปิดการเข้าออกของศัตรูภายใน ประตูทั้ง 7 ต้องแยกทหารฝั่งเราออกเป็น 7 กลุ่ม เราจะปิดกั้นการเข้าออกของแต่ล่ะประตูเอาไว้ให้พวกทหารภายในโจมตีทางอากาศอย่างเดียว พอถึงตอนนั้นเราจะยิงกระสุนใหญ่เข้าไปทำลายบ้านเมืองภายใน เมื่อเมืองหลวงเกิดความโกลาหลอย่างหนัก ข้าจะบุกเข้าประตูหน้าและเข้าปะทะกับราชา หากข้าต่อสู้กับราชาและพ่ายแพ้ พวกเจ้าก็เตรียมถอยทัพเดินทางไปทางทิศตะวันตก ที่นั่นจะเป็นที่สำหรับตั้งฐานทัพใหม่เพื่อรอโอกาสต่อสู้ครั้งต่อไป"
"ถ้าเสียนายท่านไปแล้วเราจะต่อสู้ไปเพื่ออะไรกัน ถ้านายท่านแพ้เราก็จะขออยู่เพื่อตายไปพร้อมท่าน"
"เราสู้เพื่ออิสรภาพ เพื่อลูกหลาน เพื่อความยุติธรรม ไม่ใช่เพื่อข้า ต่อให้ข้าตายก็อย่าได้ทำให้ผิดแผน เดินหน้าทำแผนต่อไปอย่าหยุดยั้ง อย่าหันหลัง และอย่ายอมแพ้!"
ฮาวเวอร์พูดออกเสียหนักแน่นจนคนภายในเงียบกริบ แม่ทัพน็อลเมื่อรู้ว่าฮาวเวอร์จะไม่ขึ้นเป็นราชาก็มีสีหน้าหมองคล้ำอย่างเห็นได้ชัด ตั้งแต่เด็กน็อลคลั่งไคล้ประวัติศาสตร์เกี่ยวกับมหาราชาพาวเวอร์มากจนอยากเกิดในช่วงเวลานั้นเพื่อเห็นความแข็งแกร่งของเขา แต่เมื่อทำไม่ได้จึงตั้งเป้าหมายว่าจะต่อสู้เพื่อทายาทของราชาพาวเวอร์จนกว่าจะตาย แต่ตอนนี้ได้เห็นเงาร่างของมหาราชาคนต่อไปอย่างฮาวเวอร์จึงรู้สึกเหมือนความฝันถูกเติมเต็ม แต่เมื่อฮาวเวอร์ไม่ฝักใฝ่การครองราชย์ น็อลจึงรู้สึกเหมือนฝันสลายที่รู้เรื่องนั้น
"แม่ทัพน็อล มีเรื่องอะไรกวนใจเจ้าหรือเปล่า" น็อลได้สติก็รีบบอกปัดไปทันที
"ไม่ขอรับ แล้วเรื่องที่ให้ถอยไปตั้งรับที่ทิศตะวันตกในป่านั่นท่านแน่ใจหรือครับว่าจะไม่ถูกตามตัวเจอ"
"เรื่องนั้นไม่แน่ใจนักหรอก แต่พื้นที่นอกแผนที่ตรงนี้อาจพอมีที่ให้หลบซ่อนได้ ข้าคิดจะไปสำรวจสักหน่อย พวกเจ้าที่อยู่ที่นี่ก็ฝึกฝนทหารและคอยรับข่าวจากภายใน ควบคุมสถานการณ์ให้เป็นไปตามแผน"
"ถ้านายท่านจะไปสำรวจให้ข้าไปด้วยดีไหมขอรับ ได้ยินว่าอาณาเขตในป่ายิ่งลึกเท่าไหร่ยิ่งมีอสูรและปีศาจมากขึ้น สาเหตุที่ไม่มีการสำรวจที่แห่งนี้ได้เพราะถูกโจมตีโดยอสูรก่อนเข้าถึงข้างในป่า"
"อย่างนั้นเองรึ? "
"ใช่ขอรับเพราะอย่างนั้นให้ข้ากับทหารสักพันคนตามนายท่านไปด้วยดีไหมขอรับ"
"ไม่ต้อง ข้าจะเข้าไปคนเดียว อย่างที่ข้าพูด พวกเจ้าอยู่ที่นี่และคอยควบคุมสถานการณ์จนกว่าข้าจะกลับ ในอีก 6 เดือนอย่างน้อย ถ้าหากมีอะไรเกิดในอาณาจักรนี้ก็จงช่วยเหลือตัวเองให้ได้"
"แล้วนายท่านจะเริ่มเดินทางเมื่อไหร่ขอรับ"
"ในอีก 3 วัน"
วันต่อมาอีคอนขอเข้าพบลอร์ดมาร์คัสหลังจากพิสูจน์ได้แล้วว่าไข่ที่ถูกฟักออกมานั้นเป็นเด็กมนุษย์ ไม่ใช่ปีศาจ และอาจขอความช่วยเหลือจากเขาให้คุ้มกันเจดและเด็กระหว่างที่เขาไม่อยู่
"เจ้าจะออกเดินทางเข้าป่าอาถรรพ์ในอีก 2 วันงั้นหรือ เจ้าแน่ใจนะ? "
"ขอรับ ข้าจะไปดูที่ทางสำหรับตั้งค่ายพักแรมให้ทหารหลังหนีสงครามด้วย หากฝ่ายเราแพ้สงครามทางฝั่งอาณาจักรโพราเท็สจะถูกหางเลขไปด้วย อย่างน้อยหลังจากแพ้แล้วเรายังพอมีที่ให้หนีและทางฝั่งโพราเท็สจะได้ปัดความรับผิดชอบให้เป็นความผิดของทางเราฝ่ายเดียว อาณาจักรนี้ก็ไม่ถูกรุกรานต่อ แถมฝั่งริลกลิมจะได้เปลี่ยนเป้าหมายมาทางเราอีกด้วย"
"เจ้าดูเป็นห่วงอาณาจักรเราเสียเหลือเกิน มีสิ่งใดที่เจ้าอยากรักษาไว้เป็นพิเศษรึเปล่า? "
'บอกเขาไปว่าเป็นลีโอ!!' ฮาวเวอร์
"ไม่มีหรอกครับ ชีวิตทุกชีวิตล้วนมีค่าเท่าเทียมกัน ข้าไม่อยากให้ทางฝั่งโพราเท็สร่วมสงครามด้วยก็เพราะเป็นห่วงชีวิตทุกคนที่นี่"
"รวมถึงโจรและคนร้ายน่ะหรือ เจ้าใจดีไร้ขอบเขตเกินไปหรือเปล่า หากอาณาจักรนี้ต้องสูญสิ้นไป ก็ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าต้องเป็นห่วง"
"อาณาจักรสูญสิ้นแต่คนต้องไม่สูญเสีย ความตายคือการจากลาอย่างไม่มีวันหวนกลับ ข้าเดาว่าท่านเองก็คงมีคนที่ไม่อยากปล่อยให้จากไปอย่างนั้นเหมือนกัน ไม่ว่าโจรหรือคนร้าย แม้ชั่วช้าสักเพียงใดในจิตใจก็ยังมีใครที่สำคัญอยู่"
"เป็นความคิดที่ดี ถ้างั้นก่อนท่านจะไป ช่วยรับของขวัญจากข้าไปสักหน่อยดีไหมขอรับ ป่าอาถรรพ์นั้นไม่เหมือนป่าทั่วไป มีเรื่องมากมายที่หาคำมาอธิบายไม่ได้ รวมถึงสัตว์อสูรป่าเถื่อนอีก เพราะฉะนั้นได้โปรดรับของขวัญจากข้าด้วย"
เช้าวันต่อมา อีคอนถูกลอร์ดมาร์คัสเชิญให้เดินทางไปที่คฤหาสน์ตั้งแต่เช้าตรู่ ทั้งคู่ขึ้นรถม้าและเดินทางไปยังเมืองหลวงของอาณาจักร ในย่านการค้าส่วนลึกจะเป็นที่พักแรมของชนชั้นสูง หินไม้แกะสลักตามเสาดูงดงามตระการตา
'เชยชะมัด สถาปัตยกรรมที่นี่เหมือนเอาหินมากะเทาะแล้วแปะๆ อย่างกับเด็กเล่น ไม่รู้ว่าใครมันช่างออกแบบ'
ฮาวเวอร์พูดเหน็บแนมบ้านเรือนของคนชนชั้นสูงตลอดทางจนรถม้าจอดลงที่หน้าโรงแรมแห่งหนึ่ง
"ห้องนอนธรรมดา 1 ห้อง และห้องนอนพิเศษ 2 ห้อง" สาวใช้พูดกับพนักงาน
"เออ.. ท่านหญิงนอนห้องธรรมดา กับท่านลอร์ดนอนห้องพิเศษ แต่เจ้าตัวนั้น...เออ ท่านคงไม่ให้อีกห้องกับมันใช่ไหมขอรับ? "
พนักงานเลิกคิวถามอย่างสงสัย อีคอนได้ยินทั้งหมดแต่สีหน้ายังไม่เปลี่ยน เขานึกอยู่แล้วว่าเรื่องมันต้องเป็นอย่างนี้แต่ก็ปล่อยให้เลยตามเลย
สาวใช้ชูป้ายสัญลักษณ์ขึ้นให้พนักงานดู ก่อนที่นางจะเก็บลงในห่อผ้าอย่างดี พนักงานกลืนน้ำลายลงคอทันทีก่อนจะหยิบกุญแจ 3 ดอกให้กับนาง สาวใช้ถือทั้ง 3 ดอกเอาไว้ก่อนจะยื่นมาให้ฮาวเวอร์ 1 ดอก
"เชิญท่านขึ้นไปรอที่ห้องพักก่อน ท่านลอร์ดมีธุระอื่นต้องไปทำต่อ เมื่อตะวันตกดิน นายท่านถึงจะกลับมารับท่านไปดูของขวัญได้" สาวใช้กับลอร์ดมาร์คัสเดินออกไป
เมื่อท้องฟ้าเลือนลับเป็นสีคราม ยามดึกสงัดเสียงเคาะเรียกจากประตูดังขึ้น
"ท่านอีคอน ถึงเวลาต้องไปแล้วเจ้าคะ"
อีคอนเปิดประตูออกไปพบ สาวใช้ยื่นเสื้อคลุมกับหน้ากากปกปิดใบหน้าให้ นางเองก็ใส่แบบเดียวกันไม่ต่าง อีคอนเดินตามหลังไปที่ประตูทางออก รถม้าจอดรออยู่ด้านนอก สาวใช้เปิดประตูให้อีคอนก้าวไปข้างในและปิดลงเดินไปนั่งที่ด้านหลัง
รถม้าบังคับพาออกไปไกลจากโรงแรม เป็นทิศตรงกันข้ามกับฝั่งวิหาร มีอุโมงค์ลับใต้ท่อระบายน้ำกว้างพอให้รถม้าเข้าไปได้ เมื่อรถม้าบังคับเข้าไปภายใน เสียงเซ็งแซ่จากข้างในก็ดังขึ้น
"เร่เข้ามา เร่เข้ามา ทาสหนุ่ม ทาสสาว ทาสเด็กมีทุกทาสแล้วแต่จะต้องการ เร่เข้ามา～ จะทาสอสูร หรือทาสอมนุษย์พวกเรามีหมด ต้องการทาสแบบไหนแค่มีเงินก็เดินเข้ามา"
'ที่อโคจร!!!'


## บทที่ 10 ที่อโคจร

ปลายสุดอุโมงค์ยาวหลายเมตร มีถ้ำโถงกว้างบรรจุคนนับพันอยู่ใต้อาณาจักรแห่งนี้ เส้นทางเข้าออกอื่นๆ ก็มีจากทุกทิศนอกจากทางที่เคยเข้า อีคอนมองออกไปนอกหน้าต่างพลางเหลือบมองบรรดากรงขังน้อยใหญ่ข้างในบรรจุสิ่งมีชีวิตรูปร่างคน บ้างก็คนจริงๆ บ้างก็ไม่ใช่
รถม้าบังคับจอดให้ลง สาวใช้เดินอ้อมมาเปิดประตูให้ ลอร์ดมาร์คัสเดินลงก่อน อีคอนถึงลงตาม
"ของขวัญที่ข้าอยากมอบให้เจ้าก่อนออกเดินทางคือทาสที่พอจะช่วยเจ้าพ้นภัยในป่าอาถรรพ์"
ลอร์ดมาร์คัสพาเดินเข้าไปในซอกแถวกรงค้าทาส อีคอนมองไปรอบเห็นผู้คนนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ข้างในกรงราวกับนกไร้อิสรภาพ หรืออาจแย่กว่า อย่างน้อยนกก็ได้อาหาร คนที่นี่บางส่วนหากขายไม่ออกก็คงปล่อยให้ตายไม่มีใครเหลียวแล
เมื่อเดินเข้าไปเรื่อยๆ ก็เห็นกลุ่มคนมุงดูอะไรบางอย่าง แม้แต่ลอร์ดมาร์คัสเองก็หยุดดูแม้ไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังจะโชว์คืออะไร
"ท่านผู้มีเกียรติทั้งหลาย ในค่ำคืนสุดวิเศษนี้ข้ามีสิ่งที่ต้องการนำเสนอ สิ่งมหัศจรรย์ของโลกที่ไม่อาจใฝ่ถึง ความงดงามที่ไม่อาจคะนึงหา ขอเชิญพบกับสัตว์หายาก อสูรเวทย์หมื่นดารา!"
คนในที่นี้ต่างตกตะลึงกับภาพที่เห็น อีคอนมองเข้าไปในกรงเห็นสัตว์สี่ขานอนขดอยู่ภายใน ขนของมัน​มีสีครามสลวย ในเส้นขนมีละอองแสงสีขาวระยิบระยับไปมาอย่างกับท้องฟ้ายามราตรี​ขับเน้นรูปร่างให้กลมกลืนกับท้องนภา ด้านหลังมีปีกอย่างนกพับอยู่ ตรงหางแกว่งไปมาคล้ายหงุดหงิดจนเก็บอารมณ์ไม่อยู่
แก๊ง แก๊ง
ผู้ป่าวประกาศเคาะกรงขังให้มันหูผึ่งก่อนจะตะโกนคำด่า "ลุกขึ้นมาโชว์ตัวหน่อยสิวะ! ไอ้หมาโง่!!"
สัตว์อสูรดูไม่พอใจลุกขึ้นมาจะกระชากคนเคาะกรงแต่โชคดีที่คนผู้นั้นหลบทัน
โฮกกกกกก
สัตว์อสูรคำรามดังก้องทั้งถ้ำโถง คนก็เริ่มเข้ามาดูเยอะขึ้น ลอร์ดมาร์คัสคล้ายว่าจะสนใจก็อยู่ดูต่อ
"อสูรเวทย์หมื่นดาราเป็นที่รู้จักกันว่ามีความแข็งแกร่งสูง เป็นนักล่าเดี่ยวที่มักจะออกล่าเพียงตัวเดียว และพบเห็นได้เฉพาะเวลากลางคืนเท่านั้น น่าแปลกที่พ่อค้ากลับจับมันมาได้" ลอร์ดมาร์คัสเริ่มอธิบาย
"แต่ก็น่าสงสารนะครับ มันต้องเสียอิสรภาพเพื่อเป็นของเล่นให้คนอื่น" อีคอนกล่าวพลางมองไปทางกรงขัง
"คนเองก็ไม่ต่างนักหรอก แม้ไม่ได้มีโซ่คล้องแต่ก็ถูกจองจำด้วยหน้าที่จนไม่มีอิสรภาพ" ลอร์ดมาร์คัสกล่าวพร้อมสะบัดพัดในมือ อากาศข้างในคนยิ่งเยอะยิ่งแออัด แม้แต่อีคอนก็เริ่มเหงื่อออก อีกทั้งผ้าคลุมนี่ก็ไม่ได้ช่วยให้ระบายความร้อนดีเลย "อย่าพูดเรื่องน่าหดหู่เลย อย่างน้อยถ้าเราได้มันไป มันจะช่วยนำทางให้เธอในป่าอาถรรพ์ได้"
"เอาล่ะ! มาเข้าสู่ช่วงน่าตื่นเต้นเร้าใจกันหน่อย การประมูลสัตว์อสูรตัวนี้พวกท่านคิดว่ามันมีมูลค่าเท่าไหร่กัน? 1 พันซีรู? 2 พันซีรู? นั่นไม่ถูกเกินไปสำหรับความเหนื่อยยากของพวกเราหน่อยเหรอ～ แต่ช่างเถอะ คนจนที่ไหนจะซื้อได้ถ้าไม่รวยไม่ต้องย่างกายเข้ามา! ข้าขอตั้งต้นราคาอยู่ที่ 5 พัน ซีรู!!"
ผู้คนเริ่มเซ็งแซ่ ก่อนจะมีคนเสนอราคาเข้าเทียบ "5 พัน 5 ร้อยซีรู"
"เริ่มแล้วขอรับกับ 5 พัน 5 ร้อยซีรู มีใคร​ให้​มากกว่านี้ไหมขอรับ? "
"6 พันซีรู"
"6 พันซีรู! พอราคาเริ่มสูงข้าก็เริ่มตื่นเต้นแล้วสิ มีใครให้มากกว่านี้อีกไหมขอรับ～"
"1 หมื่น ซีรู" ลอร์ดมาร์คัสชูมือขึ้นพูด
"1 หมื่นซีรู!! ไม่อยากจะเชื่อ! แต่ว่าถ้าใครยังสู้ไหวก็ยกมือขึ้นได้เลยไม่ต้องกลัว!"
"1 หมื่น 5 พันซีรู"
"1 หมื่น 5 พันซีรู ไม่อยากจะเชื่อ!" ลอร์ดมาร์คัสหันไปมองคนที่แข่งด้วย แม้ไม่รู้หน้าตาที่แท้จริง แต่หากให้เดาคงเป็นหนึ่งในขุนนางของอาณาจักร มาร์คัสกำลังจะยกมือขึ้นสู้​ แต่ถูกอีคอนรั้งไว้ก่อน
"ท่านลอร์ดมาร์คัส ข้าว่าเราไปหาสิ่งที่ราคาต่ำกว่านี้จะดีกว่า หากสู้ต่อไปมีแต่จะยืดเยื้อ ไม่รู้ว่าชายคนนั้นเข้ามาปั่นราคาให้ท่านจ่ายแพงขึ้นหรือเปล่า"
ลอร์ดมาร์คัสนิ่งอยู่อึดใจ เสียงเร่งเร้าจากชายบนเวทีก็ดังไม่ขาดก่อนที่เขาจะพยักหน้าเห็นด้วยแล้วเดินออกจากลานประมูลไป ตามซอกซอยลึกเข้าไปอีกเหมือนเห็นนรกบนดิน คล้ายว่าคนในห้องขังแถวนี้ไม่มีใครคิดจะซื้อเป็นเวลานาน ร่างกายผอมแห้งติดกระดูก บ้างก็ตายคากรง น่าสงสารที่ต่อให้ตายก็ไม่มีใครเหลียวแล อย่างมากก็กองเป็นชั้นๆ ทับถมกันรอวันฝังทีเดียว
"นอกจากนี้ก็ไม่มีอมนุษย์ที่ไหนให้ซื้อแล้วล่ะ"
ลอร์ดมาร์คัสกล่าวขึ้นพลางหยุดอยู่ที่กรงขังอันสุดท้าย อีคอนมองไปตลอดทางที่เดินมาเห็นคนต่างเพศ ต่างอายุที่ไม่มีใครซื้อก็รู้สึกเศร้าใจ คนพวกนี้มีหู มีหางอย่างสัตว์บางชนิด ไม่ได้มีรูปร่างอย่างคนมากเท่าไหร่
"ถ้าแค่นำทางอาจไม่ต้องใช้คนที่แข็งแรงมากนักก็ได้ แค่รู้ที่ทางในป่าอาถรรพ์ก็พอ"
"ป่าอาถรรพ์…"
เสียงหนึ่งดังที่กรงขังอันสุดท้าย ลอร์ดมาร์คัสหันไปมองทันทีแต่ก็ไม่พบอะไร มีเพียงกรงเปล่าที่ตั้งอยู่ตรงนี้รอทาสใหม่เท่านั้น
"นั่นใครพูด? "
เสียงเท้าเบาดังตุบตับไปมาไม่ปรากฏเจ้าของร่าง ฮาวเวอร์เองก็อยากรู้จึงขอเปลี่ยนจิตครู่หนึ่งก่อนเดินไปที่กรงขังแล้วเขย่าไปมาจนมันสะเทือน
"อ๊าาาาา ข้ากลัวแล้ว อย่าทำข้า ข้ากลัวแล้ววว"
แรงเขย่าของฮาวเวอร์ทำให้มีอะไรบางอย่างตกลงมาจากเพดานกรง สิ่งนั้นมีรูปร่างอย่างคนเพศชายวัย 25 ปี สูงกว่าลอร์ดมาร์คัสน่าจะ 187 ซม. รูปร่างผอมแต่ไม่ถึงกับติดกระดูก และหนวดประหลาดที่งอกขึ้นมาบนหัว
'เจ้าว่ามันคุ้นๆ ไหม มันเหมือนกับ…'
"อมนุษย์แมลงสาบ"
ลอร์ดมาร์คัสพูดทั้งเดินถอยหลังไปหลายก้าว แม้ไม่เห็นหน้าแต่ดูจากมือขาวซีดมีเหงื่อไหลก็พอเดาได้ว่าเขากลัวแมลงประเภทนี้
"ข้าจะเอาตัวนี้" ฮาวเวอร์กล่าวพร้อมยิ้มเยาะอยากแกล้งลอร์ดมาร์คัสให้สั่นกลัว
"เจ้าแน่ใจนะ เหมือนว่าอมนุษย์สัตว์ชนิดนี้จะอ่อนแอที่สุดในบรรดาอมนุษย์สายพันธุ์อื่น"
"ท่านดูถูกมันเกินไปแล้ว สัตว์ประเภทนี้มันฉลาดที่ไม่ทำอะไรเกินตัวต่างหาก ไม่เคยเป็นเหยื่อของใคร หนีเก่ง ซ่อนไว แถมยังบินได้อีก แน่นอนว่าถ้าเอาไปด้วยมันต้องวิ่งหนีศัตรูและปล่อยให้ข้าต่อสู้เพียงคนเดียว แต่นั่นก็หมายความว่ามันจะไม่ตายง่ายๆ ให้ข้าต้องมานั่งสงสารล่ะนะ" ฮาวเวอร์กล่าว
"ถ้าเจ้ายืนยันข้าก็ห้ามไม่ได้"
สาวใช้เดินจากไปพร้อมกับมีพ่อค้าทาสหน้าตาเคร่งขรึมเดินเข้ามา เขาไม่พูดถามอะไรมากก็เปิดกรงขังให้มันออกพร้อมยื่นกระดาษหนังให้เซ็น
"อีคอน เจ้าเซ็นเสียสิ อมนุษย์ตนนี้จะได้เป็นของเจ้า"
ฮาวเวอร์หยิบกระดาษมาอ่านข้อความภายใน อาจมีทั้งข้อความแฝง ข้อความสองแง่ที่น่าสงสัย
"การขายทาสเป็นการขายขาดไม่อาจรับซื้อคืนได้ หากทาสที่ท่านเลี้ยงมีพฤติกรรมดุร้าย ทางผู้ขายจะไม่รับผิดชอบใดๆ ทั้งสิ้น แต่หากผู้ถือสัญญาทาสเสียชีวิตลงและทาสที่อยู่ในการดูแลไม่มีผู้สืบต่อ ทาสของท่านจะกลับมายังเจ้าของเดิมที่เคยทำสัญญาไว้" ฮาวเวอร์อ่านออกเสียงก่อนตวัดสายตามองพ่อค้าทาส "อย่างนี้ก็หมายความว่าถ้าข้าตายขึ้นมาทาสของข้าก็จะกลับไปเป็นของเจ้าสินะ"
"ขอรับ เพื่อไม่ให้ทาสพวกนี้ก่อความระรานให้ผู้อยู่อาศัยที่อื่น พวกเราจึงต้องจำกัดทาสที่มีอยู่ หากนำมาขายต่อไม่ได้ อย่างน้อยพวกมันก็ยังมีที่ให้ฝังอยู่"
'โหดร้ายจัง ต่อให้เจ้าของตายก็ยังไม่หายจากการเป็นทาส'
'พวกเราต้องสนด้วยรึไง ยังไงพวกเราก็ไม่ตายอยู่แล้ว'
ฮาวเวอร์จรดปากกาเซ็นลงนามความเป็นเจ้าของ พ่อค้านำไปตรวจดู เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยเหรียญ 1 พันเซโรก็ถูกยื่นให้ ฮาวเวอร์ได้รับสัญญาทาสคืนมาแทน​ เมื่อตรวจดูอีกรอบแล้วสัญญาไม่ได้ถูกดัดแปลงเขาก็หันไปหาทาสคนใหม่ที่เพิ่งได้มา
"เจ้ามีนามว่าอะไร? "
"ข้าชื่อแอดดี้"
"ดี งั้นแอดดี้ เจ้าจะรู้สึกเจ็บนิดหน่อยนะ"
ฮาวเวอร์พูดพร้อมมือล้วงเข้าไปในตัวแอดดี้ แอดดี้ถึงกับผงะเมื่อมือนั้นล้วงเข้าไปกลางอกของเขา เลือดสีสดไหลซึมตามนิ้วมือที่ล้วงเข้าก่อนมือนั้นจะควักเอาอะไรบางอย่างออกมา
เครื่องหมายทาส!
ผู้คนในที่นั้นต่างอึ้งเป็นตาเดียว การเอาเครื่องหมายทาสเข้าไปในร่างของผู้ถูกขายนั้นไม่ยาก แต่ที่ยากคือการเอาออกมา เพราะหากเครื่องหมายฝังอยู่ในตัวแล้วมันจะถูกยึดติดกับร่าง เมื่อเวลาผ่านไปมากขึ้นเครื่องหมายนั้นก็จะไหลลึกลงไปเรื่อยจนอาจอยู่ใกล้จุดที่เอาออกมาอยากมากที่สุดก็คือหัวใจ
ฮาวเวอร์ทำลายเครื่องหมายทาสนั่นทิ้ง สัญญาทาสก็หายไปด้วย แต่ร่างแอดดี้กลับทิ้งตัวล้มอย่างหมดแรง ร่างกายมีเลือดไหลทะลักออกและกำลังจะสิ้นใจในไม่ช้า ฮาวเวอร์เข้าไปดูอาการของร่างแอดดี้ก่อนจะเริ่มการรักษา ถึงแม้ร่างแอดดี้จะเป็นผู้ใหญ่แล้วแต่ก็ไม่ได้ง่ายสำหรับการรักษาแม้แต่น้อย
เครื่องหมายฝังลึกเข้าไปในร่าง เดาว่าเขาคงอยู่ที่นี่มาหลายปี เครื่องหมายถูกฝังจนพังผืดเกาะบริเวณกล้ามเนื้อที่มันยึดติดอยู่ ฮาวเวอร์ต้องค่อยเลาะเอาพังผืดออกแล้วสร้างกล้ามเนื้อขึ้นมาใหม่ อีคอนเองก็คอยบอกอาการของแอดดี้และชี้แจงจุดที่ต้องซ่อมแซมก่อนหรือหลังเป็นลำดับจนร่างของแอดดี้เริ่มกลับมาเป็นปรกติ
"อึก! เจ้าทำได้ยังไงกัน เจ้าชุบชีวิตอมนุษย์ได้!"
เสียงโวยวายของพ่อค้าทำเอาคนแตกตื่น ฮาวเวอร์เริ่มเห็นคนเข้ามามุงก็เริ่มรู้สึกอึดอัด
"ไหนๆ เราก็ได้ของที่อยากได้แล้ว คงต้องรีบกลับกันแล้วล่ะ"
ลอร์ดมาร์คัสเองก็เห็นด้วยจึงให้สาวใช้พยุงร่างของแอดดี้ตามมา ระหว่างทางมีผู้คนส่งเสียงซุบซิบนินทาแต่ก็ไม่มีใครกล้าพูดตรงๆ จนลอร์ดมาร์คัสเดินมาถึงรถม้า กลับมีใครบางคนยืนดักทางเดินเอาไว้
"สวัสดียามราตรีขอรับ ท่านลอร์ดมาร์คัส"
คนตรงหน้าพูดชื่อ​ขึ้นมาทั้งที่มาร์คัสยังสวมหน้ากากอยู่ มาร์คัสโมโหถึงกับตบหน้าเขาอย่างจังจนหน้ากากหลุด คนตรงหน้าเป็นชายวัยใกล้เคียงกับลอร์ดมาร์คัส รูปร่างสูงใหญ่กำยำไว้หนวดเคราทรงรูปตัว T ใบหน้าดูดุดันแต่ก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกป่าเถื่อน
'เจ้านี่หล่อเหมือนข้าสมัยหนุ่มๆ เลยแฮะ' ฮาวเวอร์คิด
"อย่ามาเสียมารยาทกับข้า เจ้าคนน่ารังเกียจ"
"ตบได้ไม่เลวนะขอรับ แต่ดูท่าจะแรงไม่พอให้ข้าสำนึกผิด"
ลอร์ดมาร์คัสสะบัดหน้าหนีแล้วรีบเดินไปนั่งที่รถม้าทันที ชายคนนั้นก็ไม่วายเดินเข้ามาเกาะที่หน้าต่างรถ
"กลิ่นของโรคกระสันที่ท่านเป็นมันยั่วยวนข้าเสียเหลือเกิน หากว่าท่านต้องการใครสักคนคอยแก้ขัดโรคกระสันแล้วล่ะก็ ให้ข้าทำหน้าที่นั้นแทนจะได้ไหมขอรับ? "
ลอร์ดมาร์คัสไม่พูดต่อปากต่อคำก็ปิดผ้าม่านบังหน้าเขาทันที ฮาวเวอร์ยิ้มอย่างรู้นัยว่าชายคนเมื่อครู่ต้องการอะไร หากหน้าด้านขนาดนี้คงไม่ใช่การหยอกเล่นธรรมดาแล้ว
"หากท่านอยากได้สัตว์อสูรนั่นมาก ข้าจะส่งเป็นของขวัญไปให้"
เสียงชายคนเดิมดังลอดเข้ามา มาร์คัสไม่สนใจยังคงนั่งนิ่งต่อ เมื่อสาวใช้เอาแอดดี้นั่งข้างหลังเรียบร้อยก็ตบให้รถม้าวิ่งออก ระหว่างทางเกิดความเงียบยากจะเอ่ยจนลอร์ดมาร์คัสถอนหายใจออกมา
"วันนี้เราคงต้องกลับเขตโอ้คทันที ข้าเกรงว่าอาจมีเรื่องยุ่งยากมากขึ้นในวันรุ่งเช้า เพราะอย่างนั้นเรา​กลับเขตโอ้คเสียตอนนี้จะดีกว่า"
"เป็นเพราะชายคนนั้นหรือขอรับ" อีคอนถามเพราะตอนนี้ฮาวเวอร์พักจิตหลับไปแล้ว
"ไม่ใช่แค่นั้นหรอก ตลาดมืดเป็นที่เลื่องลือว่าผิดต่อศีลธรรมอันดีงามของอาณาจักร ไม่มีใครอยากให้ผู้อื่นรู้หรือระบุตัวตนได้ว่าเข้าไปในที่แห่งนี้ เป็นเพราะสงครามทำให้การเงินของอาณาจักรฝืดเคืองจนต้องพึงการค้ามืดของตลาดใต้ดินให้พอมีเงินไหลเวียนในอาณาจักรบ้าง ไม่ใช่แค่อาณาจักรเราทำหรอก อาณาจักรอื่นโดยรอบนี้ก็ไม่ต่าง ยกเว้นอาณาจักรริลกลิมที่ไม่ได้ปกปิดว่าทำการค้ากับมนุษย์ ถึงทางเราจะทำท่ารังเกียจ แต่ชีวิตความเป็นอยู่ของทาสพวกนั้นดีกว่าประชาชนทั่วไปในอาณาจักรเราเสียอีก"
"ไม่ต้องห่วงขอรับท่านลอร์ด หากเราชนะสงครามได้เรื่องพวกนี้จะไม่เกิดขึ้นอีกแน่"
"ข้าก็หวังไว้เช่นนั้น"
เช้าวันถัดมา​ รถม้ามาจอดที่หน้าคฤหาสน์พอดีกับตะวันขึ้นจากฟ้า ฮาวเวอร์ควบคุมร่างแล้วรอให้สาวใช้มาปลุกมาร์คัสให้ตื่น คนทั้งคู่กล่าวลาก่อนจะแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อน แอดดี้ยังคงนอนไม่รู้เรื่องจนถูกทิ้งลงบนกองผ้าหนาที่เคยใช้ห่อไข่ทารก
"ทำไมเจ้านี่มันขี้เซาขนาดนี้นะ หรือว่าเราผ่าตัดชิ้นส่วนผิด? "
ฮาวเวอร์เลิกเสื้อแอดดี้ออกเห็นหน้าท้องผอมกะหร่องแบนราบก่อนจะสแกนร่างกายพลางจับคลำดู
"อื้มมม…" เจ้าของร่างพลิกตัวไปมาก่อนลืมตาตื่น​ เห็น​ฮาวเวอร์กำลังลูบคลำร่างกายตัวเองอยู่พอดี​ "...ข้าถูกซื้อมาเป็นทาสบำเรอหรือขอรับ"
คนพูดไม่ได้ดูสภาพตัวเอง ฮาวเวอร์หน้าตึงจัด ภายในใจคิดว่า 'นี่กูดูเป็นคนอย่างนั้นเหรอวะ? '
"บาดแผลไม่ได้มีอะไรผิดปรกติ เจ้าต้องกินอาหารเหลวไปสักพัก ให้ร่างกายดูดซึมสารอาหารเข้าไปมากๆ จะได้ฟื้นตัวเร็ว"
"ขะ ขอรับ"
ฮาวเวอร์เดินออกห่างจากเขาก่อนจะไปนั่งเขียนแบบแปลนเครื่องยิงกระสุนใหญ่ให้ค่ายเตรียมสร้างเอาไว้ก่อนเขากลับ
"นายท่านจะไปที่ป่าอาถรรพ์ทำไมหรือขอรับ คะ คือข้าได้ยินตอนที่ท่านคุยกันตอนนั้น"
"ตั้งฐานพักสำรองหลังพ่ายสงคราม"
"ฐานพัก? ไปตั้งในที่แบบนั้นจะดีหรือขอรับ ที่นั่นมันค่อนข้างอันตรายแถมยังมีมารปีศาจเต็มไปหมด"
"อย่างเจ้าต้องกลัวมารด้วยรึ นึกว่าเป็นพวกเดียวกันเสียอีก"
"อมนุษย์อยู่จุดต่ำในห่วงโซ่อาหารของบรรดาสิ่งมีชีวิตในป่าแห่งนั้น รองลงมาก็สัตว์ป่า สูงกว่าอีกขั้นก็อสูรชั้นสูง ขั้นต่อมาก็มาร สูงกว่ามารก็ปีศาจ"
"พวกเจ้าแบ่งพวกกันด้วยรึ ไหนลองเล่ามาซิว่ามีอะไรบ้างที่ข้าต้องกลัวในป่านั่น"
"อ้อ มีอีกสิ่งที่น่ากลัว ข้าไม่รู้ว่าจะนิยามสิ่งนั้นว่าอะไร แต่มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่คอยกลืนกินทุกอย่างที่เฉียดใกล้ ขนาดปีศาจยังถูกลากไปเขมือบ มันย้ายที่อาศัยไปเรื่อยๆ จนไม่แน่ใจว่าปักหลักอยู่ที่ไหน แต่มันยังคงวนเวียนอยู่ในป่าอาถรรพ์นั่นแน่นอน
"อื้ม น่าสนใจ แสดงว่าเจ้านั่นอยู่จุดสูงสุดเลยน่ะสิ? "
"ไม่เชิงหรอกขอรับ เหมือนมันจะไม่มีสติปัญญา เป็นเพียงตัวเขมือบเท่านั้น"
ฮาวเวอร์ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนที่ผ้าม่านเต็นท์จะถูกเปิดออกพร้อมคนยกอาหารมาให้​ และแม่ทัพน็อลก็เข้ามา​พอดี​
"นายท่านกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ขอรับ แล้วท่านลอร์ดมีธุระอะไรกับท่าน แล้ว… เจ้านั่นมันเป็นใครขอรับ? " แม่ทัพน็อลมองแอดดี้ตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะจับดาบขึ้นมา " เจ้าอมนุษย์!"
"ใช่ ท่านลอร์ดมาร์คัสให้มาเป็นของขวัญในวันออกเดินทาง ข้าจะใช้มันนำทางในป่า"
"มันจะเชื่อใจได้หรือขอรับ บางทีมันอาจจะชักนำให้นายท่านหลงเข้าไปในป่าให้สัตว์ดุร้ายฆ่าเพื่อตัวมันจะได้เป็นอิสระนะขอรับ"
"ไม่มีทางหรอก ถึงข้าตายสัญญาทาสของมันก็ต้องกลับไปหาเจ้าของเดิมที่เคยขายให้ แต่เรื่องนั้นก็ไม่ต้องห่วงอีกว่ามันจะรวมหัวกับเจ้านายเดิมสังหารข้าเอาเงิน เพราะข้าได้ทำลายเครื่องหมายทาสในตัวมันไปแล้ว"
ดูเหมือนแม่ทัพน็อลจะหายกังวลจึงเริ่มรายงานเรื่องอื่นต่อทันที "กังหันน้ำที่ท่านให้สร้างคาดว่าในวันพรุ่งนี้คงเสร็จเรียบร้อย นายท่านจะไปดูก่อนเผื่อว่ามีอะไรต้องแก้ไขเพิ่มเติมหรือไม่ขอรับ"
"เดี๋ยวข้าไปดู แล้วจะได้สอนการใช้งานด้วย เอาไว้ช่วงบ่ายเจ้าส่งคนมาตามข้าอีกที"
"ขอรับ"
แม่ทัพน็อลรับคำแล้วเดินจากไป ฮาวเวอร์นั่งทำงานต่อ แอดดี้ก็มองเขาไม่วางตา พอดีกับเสียงท้องของใครบางคนร้องดังขึ้นมา
จ๊อกกกกก
ฮาวเวอร์ถอนหายใจยาวก่อนจะมองไปทางแอดดี้
"ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าจะอยู่ให้เงียบที่สุด ไม่ส่งเสียง…"
จ๊อกกกกก
ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ เสียงท้องร้องสร้างความอับอายให้แอดดี้ ฮาวเวอร์ถอนหายใจอีกรอบ
"เจ้าเอาไปกินเสียสิ เมื่อครู่ข้าลืมบอกให้คนเอามาเผื่อเจ้าด้วย ถ้ายังไม่อิ่มก็เดินไปบอกคนยืนเฝ้าเต็นท์ให้พาไปโรงอาหาร"
แอดดี้มองอาหารตรงหน้าสลับกับฮาวเวอร์ก่อนจะค่อยๆ ดึงเข้ามากินอย่างมูมมาม ดูจากร่างกายผอมโซแล้วคงอดอาหารมานาน แต่จากที่ร่างกายไม่ได้ไร้เรี่ยวแรงอะไรก็ทำให้ฮาวเวอร์สงสัยว่าระหว่างที่อยู่ในกรงขัง เขากินอะไรประทังชีวิต แต่สงสัยได้ไม่นานแอดดี้ก็ตอบคำถามนั้นด้วยการกินกองผ้าห่อไข่ทารกที่วางทิ้งไว้ ฮาวเวอร์เข้าใจในทันทีก่อนจะตวาดอย่างเหลืออด
"ข้าบอกว่าไม่อิ่มก็ไปกินต่อที่โรงอาหาร!"
แอดดี้ชะงักมือก่อนจะวิ่งออกไปจากเต็นท์ด้วยความอับอาย ฮาวเวอร์กลับไปทำงานต่ออย่างไม่มีแอดดี้มากวนอีกเลยจนถึงบ่าย ฮาวเวอร์ตั้งใจจะไปดูกังหันน้ำที่สั่งให้สร้าง แต่ต้องมายืนหน้านิ่งเพราะมีของบางอย่างเข้ามาส่งถึงในค่าย
"นี่เป็นของกำนัลที่ท่านเอริคแห่งเขตนอร์ททาวน์ส่งมาให้ท่านลอร์ดมาร์คัส"
'แต่กลับมาส่งที่ค่ายกองกำลังปฏิวัติเนี่ยนะ ผิดที่แล้วเว้ย'
"ท่านเข้าใจอะไรผิดแล้วล่ะ ที่นี่เป็นค่ายกองกำลังปฏิวัติ ไม่ใช่คฤหาสน์ของลอร์ดมาร์คัส"
"ท่านลอร์ดให้ข้านำมาส่งที่นี่อีกทีขอรับ และนี่กระดาษสัญญา"
ของถูกถอดออกจากม้า คนส่งก็ทิ้งกล่องใหญ่​ปริศนามีผ้าคลุมเอาไว้แล้วจากไป ฮาวเวอร์เอากระดาษสัญญาเปิดขึ้นดูพอดีกับมีกระดาษเล็กปลิวลอดออกมา เมื่อหยิบขึ้นมาดูก็พบข้อความประหลาดที่ยากจะอ่านต่อ
'ท่านลอร์ดผู้งดงามของข้า หากโลกนี้จะมีสิ่งใดงดงามกว่าดวงจันทร์ก็คงเป็นท่านที่ข้าใฝ่หาทุกค่ำคืน ได้โปรดสลัดรักร้างที่จากไป แล้วให้หัวใจดวงนี้เข้าแทนที่ ข้าจะรักและห่วงใยท่านเป็นอย่างดี ไม่ให้ใครทำร้าย มิให้ใครก้าวก่าย ตัวข้าพร้อมพรักสมัครใจจะเป็นม้าให้ท่านขี่ เป็นวัวให้ท่านเฆี่ยนตราบจนท่านสมใจหมาย…'
ฮาวเวอร์เลิกอ่านต่อก่อนเผากระดาษใบนั้นทิ้งอย่างไม่ไยดี แม่ทัพน็อลให้ทหารสองนายเข้าไปเปิดผ้าคลุมออก ยังไม่ทันดึงจนสุด สิ่งที่อยู่ภายในตวัดมือกะซวกท้องนายทหารคนหนึ่งจนล้มลง โชคดีที่เขามีเกราะกำบังเอาไว้อยู่จึงได้แต่รอยถาก
"นั่นมันอสูร!"
เหล่าทหารต่างตื่นตระหนก สิ่งที่เห็นอยู่นี่ใช่ว่าจะพบเจอได้ง่ายๆ อสูรนั่นเดินรอบกรงไปมาพร้อมคำรามเสียงน่ากลัว มีเพียงไม่กี่คนที่ยังคงนิ่งเฉยราวกับกำลังมองสัตว์เลี้ยงอยู่ในบ้าน
"นายท่านจะให้ข้าทำยังไงกับมันดีขอรับ ขนของมันดูเงางาม ถ้าเอามาทำเสื้อคลุมคงสวยดี"
"ดูจากความดุร้ายแล้วเนื้อมันคงเหนียวน่าดู ต้องต้มด้วยซุปนานๆ "
"ใจเย็นเหล่าทหาร ข้ามีต้องใช้มันในการเดินทาง อย่างน้อยมันก็ยังต้องมีชีวิตอยู่จนกว่าข้าจะกลับมา"
อสูรต่างจ้องมองผู้คนตรงหน้าพลางเห็นพลังเหนือกว่าความน่ากลัวของตัวเอง ไอเวทย์กดดันส่งเข้ามาจนไม่อาจสบตาต่อ ฮาวเวอร์ยิ้มเยาะความขลาดกลัวนั้นอย่างเหี้ยมโหด เขาสั่งทหารให้เปิดกรงมันออก เพราะสิ่งที่เขาต้องทำหลังจากนี้คือทำความสะอาดสัตว์อสูรตัวนี้เสียก่อน


## บทที่ 11 ณ ป่าอาถรรพ์

ฮาวเวอร์ถอนเครื่องหมายทาสออกมาจากร่างของสัตว์อสูรเวทย์หมื่นดาราและรักษาให้หายเป็นปรกติ ขนฟูฟ่องของมันหยาบกร้านเนื่องจากขาดสารอาหารระหว่างที่อยู่ในกรง หลังจากฮาวเวอร์จัดการอาบน้ำ ให้อาหารและที่พักเรียบร้อยก็ปล่อยให้สัตว์ตัวนั้นนอนอย่างสบายอารมณ์ในเต็นท์ของตัวเอง
'เจ้าชอบหมาสินะ'
'เปล่า ข้าแค่สงสารสัตว์ที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้' ทั้งที่พูดปฏิเสธ แต่มืออีกข้างก็ลูบหัวสัตว์อสูรไปมาอย่างเอ็นดู
หลังจากจัดการงานภายในค่ายเรียบร้อย ฮาวเวอร์ก็เตรียมของที่ต้องใช้ในการเดินทางพรุ่งนี้เช้า ทั้งอาหาร น้ำ เต็นท์นอน และอาวุธ เมื่อจัดทุกสิ่งไว้ในห่อผ้าเรียบร้อยก็หันไปมองสัตว์อสูร กองผ้าที่สัตว์อสูรเคยมุดนอนเป็นกองใหญ่ ตอนนี้เหลือเพียงกองเล็กๆ ไร้ร่างของสัตว์อสูร
'เจ้านั่นหายไปไหนวะ' ฮาวเวอร์รีบวิ่งออกไปนอกเต็นท์แล้วถามทหารนอกค่าย
"เจ้าเห็นสัตว์อสูรออกไปข้างนอกบ้างรึเปล่า"
"ไม่เลยนะขอรับ ข้าเฝ้าอยู่ตลอด ไม่มีอะไรเข้าออกเลยระหว่างที่ท่านอยู่ข้างใน"
ฮาวเวอร์ยิ่งงงหนักกว่าเดิม 'ถ้าไม่ได้ออกแล้วจะหายไปไหนได้วะ? '
"สั่งคนออกลาดตระเวน ตอนนี้สัตว์อสูรไม่ได้อยู่กับข้าแล้ว ให้พวกสู้ไม่เป็นไปหลบซ่อน ส่วนทหารเตรียม​อาวุธให้พร้อมเพื่อป้องกันตัว"
"ขอรับนายท่าน"
นายทหารรีบวิ่งออกไปแจ้งข่าว ฮาวเวอร์เดินกลับมาที่เต็นท์อีกทีเพื่อหาเบาะแสกับทิศทางที่มันหายไป สองเท้าเดินรอบห้องมองร่องรอยการหลบหนีแต่ก็ไร้วี่แวว ในเมื่อหาจากรอบนอกไม่เจอก็เปิดค้นกองผ้าออกเผื่อว่าสัตว์ตัวนั้นจะมุดดินหนีออกไป ฮาวเวอร์รื้อผ้าออกจนหมด ไม่เจอร่องหลุมแต่กลับเห็นสตรีเปลือยร่างนอนอยู่ในกองเสื้อผ้า
"ท่านฮาวเวอร์"
พรึบ!
ฮาวเวอร์เอากองผ้าคลุมอย่างเดิมก่อนจะหันไปมอง
"ข้าได้ยินว่าสัตว์อสูรหายไป ตอนนี้คนทั้งค่ายกำลังออกลาดตระเวน ถ้าหากหามันพบแล้วจะให้จับเป็นหรือจับตายขอรับ"
"เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน สัตว์อสูรที่จับมามันสามารถกลายร่างได้รึเปล่า"
"เรื่องนั้นข้าก็ไม่แน่ใจ เดิมทีสัตว์อสูรเวทย์หมื่นดาราเป็นสัตว์อสูรที่จับตัวได้ยากอยู่แล้ว เรื่องเกี่ยวกับมันก็ไม่เป็นที่เล่าขานมากนัก รู้แค่ว่ามันรวดเร็ว ว่องไว และกรงเล็บคมแต่ก็เทียบกับดาบไม่ได้"
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ก็เดาไม่ยากว่าสิ่งที่อยู่ในกองผ้าคืออะไร แต่ถ้ายังไม่กระจ่างก็ต้องควบคุมสถานการณ์เอาไว้ก่อนเพื่อความไม่ประมาท ฮาวเวอร์เปิดกองผ้าดูอีกครั้งแต่ครั้งนี้เปิดให้เห็นเพียงใบหน้า เส้นผมสีครามมีประกายละอองสีขาวตามเส้นผม ใบหน้ารูปไข่สมส่วน คิ้วคางจมูกปากเรียวเล็กสอดรับกันอย่างดี จัดว่าสวยอย่างกับรูปปั้นสตรี
"ข้าคิดว่าข้าเจอแล้ว"
"ขอรับ? "
ฮาวเวอร์พยักพเยิดให้เขาดูสตรีหลับตาพริ้มในกองผ้า แม้ใบหน้าจะงดงาม แต่รูปร่างใหญ่โตเทียบกับน็อลได้เลย ถึงอย่างนั้นมวลร่างกายก็ไม่ได้หนาแน่นอย่างชายชาตรี
"นั่นมัน… นายท่านเพิ่งอายุ 10 ปีเองไม่ใช่หรือขอรับ​ หากจะแต่งงานล่ะก็ อาจต้องรอเวลาอีกหน่อย หรืออย่างน้อยอายุ 15 ก็หมั้น​หมายก่อน…"
"ข้าไม่ได้หมายถึงอย่างนั้น ผู้หญิงคนนี้อาจเป็นร่างจำแลงของสัตว์อสูร ดูจากเส้นผมของนางสิ มีสีและละอองแสงไม่ต่างจากสัตว์อสูรเลย"
แม่ทัพน็อลถอนหายใจอย่างผิดหวัง เขานึกว่าฮาวเวอร์หาคู่ครองได้ตั้งแต่ยังเด็กแล้วเสียอีก
"ถ้าเป็นเช่นนั้นข้าจะกลับไปบอกทุกคนให้หยุดการค้นหานะขอรับ"
หลังจากแม่ทัพน็อลเดินออกไป ฮาวเวอร์ก็นั่งมองเธอก่อนจะนึกอะไรออก ในระหว่างที่นางนอนอยู่ก็หาเชือกมาวัดสัดส่วน หยิบผ้าขึ้นมาสร้างแบบเสื้อก่อนจะตัดและเย็บเป็น​เสื้อออกมา
"อื้มมมมมม หลับสนิทเลยแฮะ"
สตรีงามในกองผ้าบิดขี้เกียจลืมตาพลางมองไปรอบห้อง ก่อนจะสะดุ้งลุกขึ้นนั่ง
"เจ้า! เจ้าล้างตัวให้ข้า! เจ้าคนชั่ว"
ฮาวเวอร์มองนางหน้ามึน นางลุกขึ้นนั่งอย่างไม่อายในรูปร่างแต่กลับด่าว่าเขาไปล้างตัวให้​ การกระทำนั้นย้อนแย้งจนเขาอดถามไม่ได้
"พวกเรามนุษย์ล้างตัวกันเป็นปรกติอยู่แล้ว เจ้าเป็นสัตว์อสูรของข้า ข้าล้างตัวให้เจ้าก็ถือเป็นเรื่องปรกติ ถ้าเจ้าไม่ชอบ ครั้งหน้าข้าจะไม่ล้างตัวให้อีก" นางบุ้ยหน้าหนีก่อนจะพูดงึมงำในลำคอ
"ข้าก็ชอบอยู่หรอก แต่ว่า…"
"อะไรรึ? "
"ถึงข้าเล่าไปเจ้าก็คงไม่อยากจะฟังอยู่ดี ข้าเป็นทาสเจ้าแล้วนี่ คงขังข้าเอาไว้ดูเล่น หรือไม่ก็เอาข้าไปสู้กับสัตว์ตัวอื่นไว้ดูสนุกอยู่ดี ข้าไม่เล่าเรื่องของตัวเองให้เป็นจุดอ่อนหรอก"
"จุดอ่อนหรือไม่​ มันขึ้นอยู่กับจิตใจว่าโอนอ่อนต่อสิ่งไหน ตั้งแต่เจ้ามาข้าเคยทำร้ายเจ้าหรือยัง? ข้ากักขังเจ้าหรือไม่? ข้าให้อาหารและที่พักกับเจ้าแถมยังทำลายเครื่องหมายทาสในตัวเจ้า เจ้าคิดว่าข้าต้องการอะไรจากเจ้า" นางส่ายหน้าไม่รู้ก่อนฮาวเวอร์จะเฉลย "ข้าต้องการให้เจ้ากลายร่างกลับไปเป็นหมาป่าแล้วทำตัวฟูฟ่องให้ข้าจับ ข้าต้องการเท่านั้น"
นางพยักหน้าเข้าใจและพยายามแปลงร่างกลับ "ข้าทำไม่ได้อะ ตอนนี้ท้องข้ากำลังอิ่มเลยไม่อยู่ในสภาพออกล่า"
เมื่อไม่ได้สิ่งที่ต้องการฮาวเวอร์ก็หน้าหงอยไปสองวิก่อนจะโยนเสื้อผ้าที่ตัดเสร็จไปให้นาง
"สวมใส่ซะ ร่างมนุษย์ของเจ้ามันอุจาดตาข้าจนไม่อยากจะมอง"
นางหยิบเข้าสวมอย่างทุลักทุเล ฮาวเวอร์เดาว่านางคงกลายร่างไม่บ่อยเท่าไหร่ จึงใส่เสื้อมนุษย์ไม่เป็น
"เจ้าดูข้า เจ้าหยิบเสื้อขึ้นมาอย่างนี้ แหวกช่วงคอออกแล้วก็สวมหัว" นางทำตามแล้วหัวก็สวมเข้าไปในเสื้อ "จากนั้นก็สอดแขนเข้าหนึ่งข้าง แล้วก็อีกหนึ่งข้าง" นางก็ทำตามอีก จนตัวเองสวมใส่เสื้อได้ "เก่งมากเด็กดี"
ด้วยความลืมตัวฮาวเวอร์ก็เข้าไปขยี้หัวนางและนางก็ยอมก้มให้ลูบหัวก่อนทั้งคู่จะตั้งสติได้แล้วนั่งเจรจากันอีกหน
"เจ้ามีชื่อหรือเปล่า"
"ไม่มีหรอก ข้าไม่จำเป็นต้องใช้ชื่อ ยังไงเสียข้าก็ออกล่าผู้เดียวอยู่แล้ว"
"แม่ของเจ้าก็ไม่ตั้งให้รึ? "
"แม่ข้าก็ไม่มีชื่อ นางไม่จำเป็นต้องใช้ พวกเราล้วนเกิดและเติบโตมาเพื่อใช้​ชีวิตเพียงลำพัง"
"แต่ตอนนี้เจ้าต้องอยู่กับข้า เพราะเจ้าเป็นของข้า แม้จะไม่มีสัญญาทาสคอยกักขัง แต่เจ้าต้องอยู่ใช้หนีที่ข้าปลดปล่อยอิสรภาพให้"
"ต้องใช้เวลาอีกนานไหม ข้าต้องออกตามหาลูกน้อยของข้า เขาเพิ่งอายุ 6 ปี ยังช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ และเพราะเจ้าล้างตัวให้ข้า กลิ่นเดิมที่เคยติดตัวข้ามันหายไปแล้ว ลูกข้าอาจจำกลิ่นข้าไม่ได้แล้ว​ และคงตามตัวข้าไม่เจอ"
"แล้วลูกเจ้าตอนนี้อยู่ที่ไหนเจ้าพอจะรู้รึเปล่า"
"ข้าพลัดหลงกับเขาเมื่อหลายเดือนก่อน ตอนที่ลูกข้าเข้าไปติดกับดักพวกนักล่าสัตว์ ข้าเข้าไปช่วยเขาออกมาได้ แต่ตัวเองต้องถูกจับไปแทน ไม่รู้ว่าหลังจากนั้นเขาจะใช้ชีวิตอยู่ยังไง"
"เดิมทีเจ้าอาศัยในแถบใดกัน เผื่อว่าข้าจะให้ทหารช่วยออกตามหา"
"เรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้หรอก ต่อให้เป็นทหารนับพันยังอยากที่จะเข้า ที่นั่นคือป่าอาถรรพ์ที่พวกเจ้าเรียกกัน"
"ฮืม? ถ้าเป็นป่าอาถรรพ์ แล้วทำไมนักล่าสัตว์ถึงเข้าไปได้กันล่ะ"
"ข้าไม่ได้บอกว่าพวกนักล่าเป็นมนุษย์นี่ บางทีนักล่าก็เป็นพวกอมนุษย์ในป่านั่นแหละ พวกมันบางกลุ่มไม่อยากอยู่ใต้อาณัติของมารหรือปีศาจแต่กลับมารับใช้พวกมนุษย์ทำเรื่องต่ำช้า ไม่รู้ว่าอย่างไหนเลวกว่ากันแต่พวกมันก็เอาชีวิตผู้อื่นมาแลกกับชีวิตตัวเองไม่ต่างกันเลย"
"ในป่าเจ้าคงแข็งแกร่งมากเลยสินะ​ ถึงอยู่รอดเพียงลำพังได้"
"ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกน่า"
คนถูกชมหัวเราะชอบใจ ฮาวเวอร์วิเคราะห์ข้อมูลที่เพิ่งได้ งั้นหมายความว่าอาณาจักรนี้ก็มีอมนุษย์คอยรับใช้อยู่เบื้องหลังด้วยสินะ ไม่แน่ใจว่าเป็นอมนุษย์ประเภทไหน แต่คงไม่ได้แข็งแกร่งมากถึงขนาดกลับเข้าไปอยู่ในป่าได้ ก็แค่รู้ที่ทางเท่านั้น
"งั้นก็พอดีเลย ข้ากำลังเดินทางไปสำรวจพื้นที่ในป่าอาถรรพ์เสียหน่อย เจ้าเองก็ตั้งใจจะตามหาลูกน้อยด้วยใช่ไหมล่ะ ถ้างั้นพวกเราก็เดินทางไปพร้อมกันเลยก็ได้นี่"
"เจ้าแน่ใจนะ ที่นั่นไม่ใช่ที่ที่มนุษย์จะเข้าไปได้ หากว่าเจ้าเป็นอะไรขึ้นมาข้าไม่รับผิดชอบ​ด้วย"
"เรื่องนั้นยังต้องห่วงอีกรึ" ฮาวเวอร์แผ่พลังเวทย์ออกมาจากร่าง สัตว์อสูรก็ขนลุกทันที "นับจากนี้ไปเจ้ามีนามว่าลิลลี่ จงเดินทางไปพร้อมข้าสู่ป่าอาถรรพ์ หากข้ากลับมายังอาณาจักรแห่งนี้อีกเมื่อใด เจ้าก็ได้อิสรภาพเมื่อนั้น"
"เข้าใจแล้ว"
วันต่อมาฮาวเวอร์พร้อม แอดดี้และลิลลี่กำลังออกเดินทางเข้าเขตป่าอาถรรพ์ แม่ทัพน็อลเดินเข้ามาหาพร้อมยื่นม้วนกระดาษให้เขาเอาไว้
"นี่เป็นจดหมายรับรองจากข้าแม่ทัพน็อล​ ว่าท่านเป็นเจ้าชายจากอาณาจักรริลกลิม หากว่าท่านเข้าไปในป่าแล้วพบอมนุษย์ที่มีเกศาสีแดงเพลิงกับใบหูสามเหลี่ยมอย่างแมวป่าแล้วล่ะก็ นั่นคือกลุ่มอมนุษย์ที่เข้าสวามิภักดิ์ต่ออาณาจักรเราและเขาจะให้ความช่วยเหลือท่านหากท่านแสดงตัวว่าเป็นเจ้าชายของเมือง"
"ขอบใจมากนะ"
ฮาวเวอร์รับมาด้วยท่าทางประหลาดก่อนแม่ทัพน็อลจะจับได้ว่านี่ไม่ใช่ฮาวเวอร์ แล้วเดินเข้าไปกระซิบใกล้ๆ​ "ท่านฮาวเวอร์ได้บอกเจ้าพวกนั้นรึยังว่าท่านมีสองจิตและอาจจะสลับเปลี่ยนกันไปมา"
"เหมือนจะยังไม่ได้บอกนะ"
"ข้าคิดว่าท่านควรบอกเขาก่อนจะมีใครเข้าใจผิดแล้วทิ้งท่านกลางทาง" แม่ทัพน็อลพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
"เอาไว้ข้าจะหาโอกาสบอกก็แล้วกัน"
ทั้งสามคนเดินลับหายเข้าไปในป่า ที่ค่ายกองกำลังปฏิวัติก็เริ่มกลับไปทำงานที่ถูกสั่งต่อ แบบแปลนใหม่ถูกใช้ให้สร้างเริ่มพิสดารขึ้นเรื่อยๆ อาวุธมากมายถูกสั่งให้สร้างรวมถึงบอกวิธีใช้งานครบครัน แม้จะไม่รู้ว่าแบบแปลนอาวุธพวกนี้ฮาวเวอร์เอามาจากไหน แต่เดาได้ไม่ยากว่าเขาต้องมาจากมิติก็โลกก้าวไกลไปมากกว่านี้แน่
ในป่ายิ่งลึกทางยิ่งรก อีคอนสร้างสัญลักษณ์ทิ้งไว้ตามประสาคนเคยอยู่ในป่ามาก่อน แม้แอดดี้กับลิลลี่จะไม่เข้าใจแต่ก็เดินตามเข้าเรื่อยๆ พอถึงเส้นทางธารน้ำก็เอากระบอกน้ำมากรอกก่อนจะกรองลงกระบอกไว้ดื่มระหว่างทาง บ้างก็แวะเด็ดใบสมุนไพรเก็บเข้ากระเป๋าไปตามทางอย่างเอ้อระเหย ไม่ตงิดใจเลยว่าทำไมป่านี้ถึงได้ขึ้นชื่อว่าเป็นป่าอาถรรพ์ที่ไม่มีใครอยากเข้ามา
"ฮาวเวอร์ ข้าหิวแล้ว"
ลิลลี่พูดบ่นขึ้นมา อีคอนก็หยิบเอาอาหารให้คนทั้งคู่กิน แล้วนั่งพักสักครู่ เมื่อตะวันคล้อยบ่าย อีคอนจึงเริ่มตั้งเต็นท์นอน โดยพลัดเวลาเฝ้ายามกับทั้งสามคน กองไฟถูกก่อให้ลุกโชนจนควันลอยพุ่ง แต่ได้เพียงไม่นานก็ถูกลิลลี่เป่าให้ดับก่อน
"อย่าจุดไฟ เดี๋ยวจะเป็นเป้าสายตาของพวกอมนุษย์เผ่าอื่น"
"ถ้างั้นเราก็มองไม่เห็นกันพอดีน่ะสิ"
ลิลลี่เดินไปหาหินก้อนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลก่อนจะทุบจนมันแตกออกเป็นเสี่ยงๆ มีเพียงก้อนคริสทัลเล็กเท่านั้นที่ยังมีสภาพดีอยู่
"นี่เป็นหินเรืองแสง ถึงจะสว่างไม่เท่าไฟ แต่ก็ช่วยให้มองเห็นได้ดีกว่า แถมไม่ต้องเป็นเป้าสายตาให้นักล่าตัวอื่นอีก"
"เป็นอย่างนี้นี่เอง"
อีคอนพูดพร้อมจดจำข้อมูลลงในความทรงจำ เพราะเข้าป่ามาแล้วพกกระดาษมาไม่ได้เลยอดจดเป็นลายลักษณ์อักษรให้คนอื่นอ่าน
'ค่อยกลับไปเขียนตอนอยู่ค่ายก็ได้'
'อีคอน ข้าสัมผัสความผิดปรกติ' อีคอนมองไปรอบๆ​เพราะอาจเจออะไรบางอย่างที่ว่าผิดปรกติ 'อณูเวทย์ของข้าจับการเคลื่อนไหวได้ในระยะหนึ่งร้อยเมตร ดูเหมือนว่าต้นไม้ในป่าจะเคลื่อนที่เองได้​'
อีคอนรีบหันไปมองสัญลักษณ์ที่เคยทำเอาไว้แต่กับไม่พบ กลายเป็นต้นไม้ชนิดอื่นเข้าแทนที่
"ต้นไม้ที่นี่เคลื่อนที่ได้งั้นเหรอ" อีคอนถามทั้งสองคน
"ขอรับ ต้นไม้บางพวกจะเดินหาน้ำให้ตัวเอง ถ้าตรงไหนมีน้ำมันก็จะเข้าไปดูดซึม เพราะงั้นเส้นทางในป่านี้จึงคลาดเคลื่อนอยู่ตลอด"
'เป็นอย่างนี้นี่เอง ถ้างั้นสัญลักษณ์ที่ทำไปก็ไร้ความหมายสินะ'
"แอดดี้ เจ้าเป็นอมนุษย์แมลงสาบนี่ เจ้าอยากแวะไปหาครอบครัวหรือเปล่า ชนเผ่าของเจ้าอยู่ห่างจากที่นี่มากไหม? "
แอดดี้เริ่มทำสีหน้าอึดอัดใจก่อนตอบ "นายท่าน เผ่าข้าไม่ได้แข็งแกร่งพอจะเอาไปสู้รบหรือสอดแนมได้หรอกนะขอรับ หากจะจับไปเป็นทาส เจ้าพวกนั้นคงเปล่าประโยชน์"
"ข้าไม่ได้จะจับใครไปเป็นทาสเสียหน่อย ก็แค่อยากไปเห็นชนเผ่าอื่นบาง ข้าจะได้ทำความรู้จักเอาไว้ ถ้าเจ้าบอกว่าพวกเขาไร้ประโยชน์ นั่นก็น่าจะไม่เป็นปัญหาเลยนี่ ยังไงข้าก็ไม่คิดจะจับพวกเขาอยู่แล้ว"
"ถ้านายท่านยืนยันข้าก็พอพาไปได้ แต่พวกเขาจะต้อนรับท่านหรือเปล่าข้าก็ไม่แน่ใจ"
คืนนั้นผ่านไปอย่างเรียบง่ายกว่าที่คิด ทั้งสามคนผลัดกันเฝ้ายามจนถึงเช้า ก่อนจะเริ่มออกเดินทางอีกครั้งโดยให้แอดดี้เป็นคนนำทาง ตลอดเส้นทางไร้การเคลื่อนไหวใดๆ ที่ฮาวเวอร์จะตรวจจับได้​ จนแอดดี้หยุดเดินที่ลานกว้างกลางป่าด้วยสีหน้าตกใจ
"หมู่บ้านของข้าเคยอยู่ตรงนี้นี่นา ทำไมตอนนี้ไม่มีใครอยู่เลยล่ะ"
แอดดี้วิ่งไปตามบ้านเรือนร้างจนเถาวัลย์เลื้อยขึ้นเกาะ​อีคอนเดินตามหลังพร้อมลิลลี่เดินข้างตัวไม่ห่าง
"ดูเหมือนที่แห่งนี้จะถูกโจมตี แต่กลับไม่พบศพเลยสักร่าง บางทีคนที่นี่อาจหนีออกไปก่อนแล้วหมูบ้านนี้ก็ถูกทำลายด้วยฝีมือใครสักคน" ลิลลี่อธิบาย
"แล้วถ้าเขาหนีไปได้ พวกเขาจะหนีไปไหนกัน เดิมทีถ้าคนจะหนีก็ต้องหนีไปในที่ที่รู้จักมาก่อน หากว่าเผ่านี้มีเผ่าพันธมิตรหรือเพื่อนก็อาจจะไปอาศัยที่นั่นก็ได้"
"ไม่มีทางหรอกขอรับ เผ่าข้าขึ้นชื่อว่าอ่อนแอไร้ประโยชน์ เผ่าอื่นเลยไม่คบค้าเพราะมองว่าเป็นตัวถ่วง ถ้าหากจะมีใครสักคนปองร้ายคนของเผ่าข้า​ ก็คงเป็นมารแถวนี้ เพราะหากมีเผ่าไหนไม่รับใช้ตัวเองก็ต้องตาย"
"ถ้างั้นเผ่าเจ้าปฏิเสธการรับใช้มารงั้นเหรอ ถึงได้โดยกำจัด"
"นั่นยิ่งเป็นไปไม่ได้หรอก เผ่าอ่อนแอไม่มีทางต่อต้านการครอบงำอยู่แล้ว มีแต่มารจะเลือกผู้รับใช้ด้วยตัวเอง ส่วนใหญ่แล้วหากผู้เข้ามารับใช้ไม่เข้าตา หรือไม่อร่อยก็จะฆ่าทำลายทิ้งเพราะไม่อยู่ในอาณัติเพียงเท่านั้น" ลิลลี่กล่าว
"ใจร้ายชะมัด" แอดดี้
"แสดงว่าที่นี่มีมารถือกำเนิดขึ้นใหม่ เผ่าของเจ้าจึงถูกล่า แต่ก็ยังดีที่พวกเขาหนีรอดไปได้ เจ้าก็แค่ไม่ท้อแท้ที่จะตามหาก็พอ" ลิลลี่เดินไปตบหลังปลอบใจ
ปึก! ปึก!
ตบทีเลือดแทบกระเด็น จากเศร้าๆ ต้องมากุมหลังด้วยความเจ็บ
'อีคอนมีการเคลื่อนไหวประหลาดเกิดขึ้นอีก'
'ต้นไม้เคลื่อนที่อีกแล้วเหรอ'
'ไม่ใช่ คราวนี้เป็นสัตว์ขนาดใหญ่​หกขากำลังวิ่งไปมาที่ใต้ดิน ข้าจับการเคลื่อนไหวได้ยากมาก มันอาจอยู่ลึกกว่าหนึ่งร้อยเมตรก็ได้'
"แอดดี้! เจ้าขุดดินเก่งรึเปล่า"
"ก็พอได้นะขอรับ มีอะไรรึเปล่าขอรับ"
"ดูเหมือนข้าจะจับความเคลื่อนไหวที่ใต้ดินได้ บางทีอาจจะเป็นเผ่าของเจ้าก็ได้"
พอได้ยินอย่างนั้นแอดดี้ก็กลายร่างเป็นแมลงสาบเข้าขุดดินทันที สองเท้าหน้าขุดลง สองเท้ากลางกอบดินออก และสองเท้าหลังดีดดินขึ้น ไม่นานนักดินก็ลึกลงเรื่อยๆ อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหมดแรง อีคอนโยนน้ำดื่มให้เขาจิบพักก่อนจะทำการชุดต่ออย่างไม่ลดละจนตะวันคล้อยบ่ายอีกหน อีคอนตั้งท่าจะกางเต็นท์เตรียมหาที่พัก แต่แอดดี้ขุดดินจนทะลุเห็นเป็นโพรงเสียก่อน
"นายท่าน! ข้าเจอเผ่าของข้าแล้ว"
อีคอนเองก็ดีใจไถลตัวลงหลุม แต่ด้วยความที่มันลึกเกินไปเขาก็เสียหลักล้มกลิ้งไปตามทางก่อนจะทะลุลงโถงถ้ำกว้างตกลงไปยังบ้านเรือนคนอื่น
โครม!!
เสียงบ้านถล่มดังสะเทือนไปทั่วถ้ำ เหล่าอมนุษย์แมลงสาบต่างมุงดูผู้มาใหม่ พอเห็นเป็นคนแปลกหน้าก็วิ่งกันจ้าละหวั่น บ้างก็บินไปมาหาที่หลบซ่อน
"นายท่าน!!"
แอดดี้บินถลาลงมาจากเพดานด้วยปีกและขากางรับลมก่อนจะเกาะลงบนตัวอีคอน ด้วยความที่เคยเป็นพระมาก่อนก็นั่งนิ่งไม่ไหวติ่งแต่ภายในใจกลับกู่ร้องด้วยความหวาดกลัว
'อ๊ากกกกกกกกกกกก อ๊ากกกกกกกกก อึก อ๊ากกกกกกกก'
'อ๊าาาาาาา แมลงสาบ!! แมลงสาบเต็มไปหมดดดดด!'
ไม่ใช่แค่อีคอนที่เสียสติ ฮาวเวอร์ก็ไม่ต่าง ตอนแรกที่ซื้อทาสมาก็กะจะแกล้งลอร์ดมาร์คัส แต่พอเจอกับตัวในจำนวนเยอะขนาดนี้ก็ถึงกับสติแตก อีคอนเองก็คิดว่าผู้คนในเผ่าจะอยู่ในรูปลักษณ์ของมนุษย์อย่างแอดดี้ ไม่นึกว่าจะกลายร่างเป็นแมลงสาบตัวใหญ่บินไปมากันหมด"
"ดูท่าเขาคงจุกหน้าดูถึงได้ไม่พูดอะไรเลย" ลิลลี่กล่าว
ความจริงร่างกายฮิลลิ่งตั้งแต่สองนาทีแรกแล้ว แต่อีคอนยังช็อกจนพูดอะไรไม่ออก
"ทุกคน! ฟังข้าก่อน เขาไม่ได้จะมาทำร้ายใคร เขาแค่อยากมาทักทายเราเท่านั้น" แอดดี้ตะโกนลั่นก่อนที่คนอื่นๆ จะเริ่มเดินเข้ามาดู
"นั่นเจ้าเองหรือ แอดดี้"
แมลงสาบตัวหนึ่งเดินเข้ามายืนต่อหน้าเขา ทั้งคู่มองกันไปมาก่อนจะสวมกอดเข้าหากัน
"พ่อ!"
"แอดดี้ เจ้าหายไปไหนมาตั้งนาน รู้รึเปล่าว่าพ่อเป็นห่วงเจ้ามากแค่ไหน ตั้งแต่ที่เผ่าอมนุษย์แมงมุมมันเข้ามารุกรานตามคำสั่งของมารงู พวกเราก็หนีกันไปคนละทางจนเริ่มคิดได้ว่าตัวเองไม่มีที่ให้หนีจึงได้สร้างอุโมงค์ลับแห่งนี้เอาไว้ให้พ้นจากสายตามารงู ถึงมันจะแข็งแกร่งแค่ไหนแต่ก็คงหาเราไม่พบได้ง่ายๆ แน่ แอดดี้ลูกพ่อ เจ้ากลับมาหาเราได้ยังไง"
"พ่อ ข้าหาที่นี่เจอได้ก็เพราะท่านฮาวเวอร์เป็นผู้นำมา​ ตอนนี้เขาเป็นเจ้านายข้า เขาช่วยขาจากการถูกขายเป็นทาส ข้าจึง​ต้องตอบแทนด้วยการพามาเดินทางสำรวจพื้นที่ป่าอาถรรพ์แห่งนี้ พวกท่านไว้ใจได้ว่าเขาจะไม่ทำร้ายพวกเรา"
บทสนทนาประหลาดของพ่อลูกทำเอาฮาวเวอร์ได้สติ 'คือต้องรำลึกเหตุการณ์กันขนาดนี้เลยหรือ ดูไม่เข้ากับรูปร่างของเจ้าพวกนี้เลย' อีคอนเองก็ได้สติก่อนเดินหน้าเข้าไปทักทายพ่อของแอดดี้
"สวัสดีขอรับ ข้ามีนามว่า… ฮาวเวอร์"
"ขอรับท่านฮาวเวอร์ ข้ามีนามว่าเอโดเลียยินดีที่ได้รู้จัก ข้าเป็นหัวหน้าเผ่าแมลงสาบ ชื่อเผ่าอย่างเป็นทางการไม่มีหรอกขอรับ ถึงตั้งไปก็ไม่มีใครให้เกียรติเรียกชื่อนั้นด้วย ตัวข้าเดิมทีเป็นชาวบ้านธรรมดา แต่พอหัวหน้าเผ่าคนก่อนตาย พวกข้าเลยจับไม้สั้นไม้ยาว ใครโชคร้ายก็ได้เป็นหัวหน้าเผ่าต่อ"
'ใช้คำว่าโชคร้ายเลยแฮะ'
"ถ้างั้นก็ยิ่งดีสิขอรับ ข้าอยากรู้ธรรมเนียมของพวกท่าน หากถามเอาจากหัวหน้าเผ่าผู้รอบรู้อย่างท่านคงได้ความมากกว่า"
"ท่านช่างเจรจาเหลือเกิน ถ้าท่านมีเรื่องอะไรอยากรู้ข้าจะเล่าให้ละเอียด ทุกอย่างทุกขั้นตอนเลยขอรับ ท่านรู้ไหมว่าข้าสร้างถ้ำนี้มาได้ยังไง อันที่จริงข้าก็ไม่รู้มาก่อนเลยว่าเผ่าตัวเองสามารถขุดดินได้ลึกจนกระทั่งมีเผ่าอมนุษย์แมงมุมมารุกราน ตัวข้าหนีไปซ่อนใต้ดินก่อน พอพวกอมนุษย์แมงมุมไปกันหมดก็เรียกรวมพลทุกคนให้สร้างถ้ำแห่งนี้ไว้ แล้วก็ทำเป็นที่อาศัยหลบภัยจากสายตามารงู มารงูนั้นเดิมทีเป็นเผ่าอมนุษย์งูซึ่งอาศัยอยู่ในอาณาเขตนี้ แต่เพราะได้พลังจากปีศาจเลยสามารถอัพสถานะเป็นมารงูแล้วเข้าครอบงำผู้คนในเขต ไม่เว้นแม่แต่เผ่าของตัวเอง"
'เจ้านี่มีแววเป็นพระนักเทศน์ได้เลยนะเนี่ย' ฮาวเวอร์กล่าว
"พูดมากน่ารำคาญ! ข้าหิวแล้ว!!"
ลิลลี่ตะโกนออกมา อีคอนได้ยินอย่างนั้นก็ยื่นอาหารให้ทาน แต่ยังไม่ทันที่ลิลลี่จะรับไป อาหารกลับถูกธนูปักร่วงลงพื้นเสียก่อน
"เจ้าพวกอมนุษย์แมลงสาบ วันนี้คือวันตายของเจ้า​ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"


## บทที่ 12 ถ้ำปริศนา

ช่องทางเดิมที่ทั้งสามคนขุดหลุมเข้ามา ตอนนี้มีบรรดาแมงมุมตัวใหญ่กำลังทยอยเขามาเกาะอยู่ด้านบนผนังถ้ำจนเต็มพื้น​ มองดูยั้วเยี้ยเต็มไปหมด
'อ๊าาาาาาาาาาา แมงมุม! แมงมุม!!!'
ฮาวเวอร์ถึงกับกรีดร้องในขณะที่อีคอนกลับทำหน้าตานิ่งเฉย เขาไม่ได้รู้สึกกลัวแมงมุมเท่าแมลงสาบ​ จึงไม่ตกใจเท่าไหร่นัก ทันทีที่มองพวกอมนุษย์แมงมุมทยอยเข้ามาจนเสร็จ​ พวกมันก็ง้างธนูเตรียมยิงคนที่อยู่ตรงพื้น เหล่าแมลงสาบรีบหาที่หลบหนีลูกธนู หมูบ้านใต้ดินแห่งนี้กำลังเป็นสมรภูมิเลือดให้ถูกฆ่าแกงอยู่ฝ่ายเดียว
เฟี้ยว! เฟี้ยว! เฟี้ยว!
ลูกธนูถูกปล่อยให้ลอยเข้าหาเป้าหมาย แต่ก็หยุด​กลางคันเสียก่อน​ เพราะถูกบางอย่างกั้นจนลูกธนู​กลิ้งหล่นลงกับพื้น
"บาเรีย…"
ฮาวเวอร์สร้างบาเรียคลุมกันพื้นที่เป็นวงกว้าง แม้แต่แอดดี้ที่วิ่งไปหลบยังโผล่หัวมามองโดมบาเรียขนาดใหญ่ปกคลุมทั่วหมู่บ้าน
"ลิลลี่ ระหว่างเจ้ากับเผ่าอมนุษย์แมงมุม อะไรแข็งแกร่งกว่ากัน"
"ก็ต้องเป็นข้าอยู่แล้วสิ ถึงจะมาเป็นร้อย ก็ไม่คณนามือข้าได้หรอก!"
เธอกลายร่างเป็นสัตว์อสูรสี่ขาแล้วบินขึ้นเหนือบาเรียก่อนจะพ่นไฟออกจากปากใส่เหล่าแมงมุมยักษ์ตรงผนังถ้ำ ตัวที่โดนเผาก็ร่วงลงมาสู่พื้น พวกมันตอบโต้ด้วยการยิงธนูกลับแต่นางป้องกันด้วยการสร้างบาเรียขนาดเล็กดักลูกศรที่จะปักร่างของเธอ
ฮาวเวอร์มองเครื่องสังหารทำงานต่อไปก็เริ่มนึกขึ้นได้ว่า เมื่อกี้ตัวเองสั่งให้ไปจัดการ แถมตอนนี้เธอก็เป็นลูกน้องเขาแล้วด้วย ความผิดของลูกน้อง เจ้านายก็อาจจะมีเอี่ยวด้วย ตอนนี้เขายังอยู่ในป่าที่มีอันตรายล้อมรอบไปหมด ถ้าหากเขาลงนรกหนึ่งร้อยวันตามจำนวนฆ่า เจ้าอีคอนต้องไม่รอดในป่านี้แน่ๆ บางทีอาจจะตื่นขึ้นมาในท้องของเสือหรือฮิปโปก็ได้ น่าเป็นห่วงจริงๆ
"ลิลลี่! พอได้แล้ว!"
แม้ไม่เข้าใจว่าฮาวเวอร์ต้องการอะไร​ แต่เธอก็หยุดตามคำสั่ง ก่อนจะบินลงมาหา เพราะคิดว่าคงทำอะไรผิดไปแน่ๆ
"มีอะไรหรือ? ฮาวเวอร์"
ฮาวเวอร์ไม่ตอบก็วิ่งไปที่บาเรียชั้นนอกที่มีเหล่าแมงมุมนอนดิ้นกำลังจะตายเพราะไฟลวก
"ฮิลลิ่ง"
เขารีบรักษาคนที่มีอาการหนักที่สุดก่อนจะสั่งให้แอดดี้ไปอุ้มคนที่ดูอาการหนักที่สุดมาหาเขาก่อน แอดดี้มีท่าทางกลัวๆ แต่ก็ยอมทำตาม คนป่วยถูกแยกออกจากกันตามคำสั่งของฮาวเวอร์ เจ็บหนักให้รักษาด้วยฮิลลิ่งของเขา คนที่เจ็บเบาก็ให้รักษาตัวเอง และให้ลิลลี่เป็นคนคุมความประพฤติคนไม่ดีที่จับได้เอาไว้ แมงมุมบางตัวที่เหลือ​รอด​ มองการกระทำนั้นอย่างแปลกใจก่อนจะเดินเข้ามาใกล้อย่างกับตัดสินใจอะไรได้บางอย่าง
"เจ้ามีนามว่าอะไรรึ? "
แมงมุมตัวหนึ่งตะโกนถามเข้ามา ฮาวเวอร์กำลังตั้งสมาธิกับแมงมุมที่ดูมีอาการหนักที่สุดก่อนจะตวัดสายตาไปมองคนถามอย่างเหลืออด
"ถ้าว่างมากก็ไปตามหาคนบาดเจ็บมากองตรงนี้​ แล้วเอาพวกที่พักฟื้นแล้วไปพักผ่อนที่มุมนู้น ถ้าไม่อยากให้พวกมันตายหมดก็อย่าปล่อยให้คนเจ็บรอดสายตา!!"
แมงมุมตัวนั้นถูกสั่งเสียงแข็ง แทนที่จะรู้สึกโมโหกลับซาบซึ้งใจที่คนแปลกหน้าผู้นี้มีน้ำใจรักษาเพื่อนร่วมเผ่าของเขา แมงมุมตัวอื่นรีบเร่งหาเพื่อนที่รู้จักเข้ามารักษากับฮาวเวอร์เฉพาะที่มีอาการหนัก อาการเบาเจ้าพวกนี้ก็รักษากันเอง
เมื่อฮาวเวอร์รักษาเสร็จจนเหลือคนสุดท้าย แมงมุมตัวเดิมก็เดินเข้ามาพร้อมถามคำถามอย่างเดิมที่ยังไม่ได้คำตอบ
"เจ้ามีนามว่าอะไรรึ? "
"ข้าชื่อ ฮาวเวอร์"
"เจ้าเกี่ยวข้องอะไรกับเผ่าอมนุษย์แมลงสาบกัน แล้วเจ้าเป็น​อสูรสายพันธุ์อะไร"
"ข้าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเผ่าอมนุษย์แมลงสาบ และก็เป็นแค่มนุษย์ธรรมดา"
แมงมุมตัวนี้พอได้ยินก็ถึงกับตาค้าง เผ่ามนุษย์ไม่มีทางช่วยเหลือเหล่าอมนุษย์โดยไม่หวังผลประโยชน์ แต่ถึงอย่างนั้นเผ่าอมนุษย์แมลงสาบมันมีประโยชน์อะไรด้วยหรือ
"ข้าขอถามอีกนิด เดิมทีมนุษย์ไม่ช่วยเหลือเผ่าอมนุษย์หากไม่มีผลประโยชน์ร่วมกัน​ การที่เจ้าช่วยพวกเราเผ่าอมนุษย์ทั้งสองสายพันธุ์ เจ้าจะได้ประโยชน์อะไร"
ฮาวเวอร์ทำหน้าจริงจังก่อนตอบ "ไม่ได้อะไรเลย แถมยังเสียพลังเวทย์อย่างเปล่าประโยชน์อีก"
"แล้วทำไมเจ้า…"
"เพราะชีวิตทุกชีวิตมันมีค่า (ติดสถานะไร้ร่าง​ แล้วส่งจิตผู้ฆ่าไปยังนรกเป็นล้านวันตามจำนวนการฆ่า) ข้าจึงไม่อยากปล่อยให้เสีย (เวลาอย่างเปล่าประโยชน์) ไป"
"เจ้าช่างเป็นผู้มีจิตใจน่านับถือ แต่ถึงเจ้าจะช่วยข้าพ้นวันนี้ไปได้ วันหน้าก็ใช่ว่าข้าจะรอด"
'เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับข้า เจ้าไม่ได้ตายด้วยน้ำมือข้าก็พอ'
"เพราะคำสั่งของมารงูสินะขอรับ การที่เผ่าเราไร้ประโยชน์ต่อสายตานาง แถมยังอุตส่าห์รอดมาได้ถึงขนาดนี้ นางจึงโกรธและสั่งให้มาสังหารทุกคนที่ไม่อยู่ในอาณัติ เดิมทีเราไม่คิดจะขัดขืนที่อยู่ใต้คำสั่งของนาง แต่นางไม่ชอบรสชาติของพวกเราจึงต้องการจะทำลาย" เอโดเลียกล่าว
'เรื่องนั้นใครอยากฟังวะ'
"ว่าแต่เจ้าเดินทางมาที่ป่าอาถรรพ์ทำไมกันหรือ มนุษย์อย่างเจ้าน่าจะมีที่ให้พักอาศัยอยู่แล้วไม่ใช่หรือ"
"เรื่องนั้นข้าต้องการตั้งฐานพักรบไว้ที่ป่าแห่งนี้ ในเขตที่ไม่ไกลจากอาณาจักรริลกลิมมากนัก"
"ฐานพัก? มนุษย์เนี่ยนะจะเข้ามา ที่นี่ไม่ได้เหมาะให้พักสักเท่าไหร่หรอกนะ ทั้งอสูร ทั้งมารคอยแต่จะฆ่ากันตายเพื่อเอาวิญญาณ"
"วิญญาณ? เจ้าพวกนั้นจะเอาวิญญาณไปทำไม"
"การจะอัพสถานะได้คือการนำวิญญาณมาหลอมรวมกับร่าง ให้สิ่งนั้นเป็นพลังขับเคลื่อนในตัว ยิ่งมีวิญญาณเยอะก็ยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้น"
'เพราะอย่างนี้เองสินะถึงได้ส่งวิญญาณเกิดใหม่มาล่ามนุษย์อมตะ เพราะบางทีก็ไม่ได้มีแต่พวกที่ตายไม่ได้ ยังมีพวกไม่ยอมตายอีก แถมยังดูดเอาวิญญาณที่ต้องหมุนเวียนโลกเก็บไว้เป็นของตัวเอง ไม่ปล่อยให้วิญญาณเหล่านั้นได้ตายแล้วเกิดใหม่ในโลกที่อาจมีใครคอยพบเขาอยู่'
"เผ่าอมนุษย์แมลงสาบก็ไม่ได้ถูกล่าเพียงไร้ประโยชน์อย่างเดียวน่ะสิ ก็แค่หาข้ออ้างมาฆ่าเอาวิญญาณเท่านั้น"
"ที่เจ้าพูดมาก็ไม่ผิด เผ่าของเราเองก็ต้องบูชายัญลูกหลานให้มันทุกปีอีก"
"เจ้าทนมานานขนาดนี้ได้ยังไง รวมหัวกันสู้กับพวกมันไม่ได้หรือไง"
"เรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้หรอกขอรับ ความเก่งของมารงูก็อีกเรื่องหนึ่ง ยังไม่รวมถึงมารตนอื่นที่จ้องจะเข้ามาสอดการปกครองพื้นที่เขตนี้อีก ถ้าหากไม่มีมารงูอย่างตอนนี้ เผ่าเราเองก็จะถูกล่าเอาวิญญาณไม่ต่างจากเผ่าอมนุษย์แมลงสาบ"
ฮาวเวอร์นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนหยิบเอาแผนที่ขึ้นมาวาดต่อ เส้นทางที่เขาเดินมามีสายธารไหลเข้าอาณาจักรโพราเท็สตัดผ่านอยู่ ไม่ไกลจากนั้นก็เป็นเผ่าอมนุษย์แมลงสาบ ตรงที่เขาอยู่ตอนนี้ยังเป็นพื้นที่ของฝั่งโพราเท็ส การจะเข้าไปฝั่งนั้นก็ต้องใช้เวลานานพอสมควร
"เจ้าแมงมุม…"
"ข้ามีชื่อนะ! ข้ามีนามว่าโลอาโนเป็นรองหัวหน้าเผ่ามางามู"
"เจ้าดูแผนที่ตรงนี้หน่อยสิ ที่เขตนี้เป็นการปกครองของใคร? "
ฮาวเวอร์เมินชื่อโลอาโนก่อนจะยื่นแผนที่ให้ดู เขาทำหน้าฟึดฟัดก่อนจะดูแผนที่ตรงส่วนที่เขาไม่ได้วาดอะไร แต่ก็พอเดาออกว่าเป็นที่ไหน
"บริเวณนี้เป็นที่คาบเกี่ยวกันกับเผ่าคามาโดเป็นเขตปกครองตัวเองที่รวมเอาเผ่าประเภทเดียวกันเข้าร่วม ถึงจะไม่มีมารคอยคุ้มครองแต่เผ่านี้ทำสัญญากับปีศาจและสามารถเรียกมาต่อสู้ได้ทุกเมื่อ และอีกฝั่งคือเผ่าขนที่อยู่ในอาณัติของมารโมงุนเป็นศัตรูกับเผ่ามารงูอยู่ตอนนี้"
"สามเขตนี้ข้าต้องผ่านเข้าไปตั้งฐานทัพ พวกมารนี่พอจะเจรจากันได้ไหม? "
"ไม่มีทางหรอกขอรับ พวกเราเอาชนะกันด้วยกำลัง คนที่แพ้มีแต่ต้องศิโรราบและยอมทำตามคำสั่งอย่างไม่มีเงื่อนไข"
"ไม่มีทางเลือกอื่นเลยสินะ แต่ยังไงข้าก็ต้องไป หากว่าเจ้าพาข้าไปหามารงูได้ข้าอาจจะช่วยปลดปล่อยพวกเจ้าจากการถูกกดขี่แล้วช่วยแต่งตั้งผู้ปกครองใหม่ที่พวกเจ้าอยากจะเลือก"
"ไม่มีทางหรอกขอรับ ข้าบอกไปแล้วไงว่าถึงมารงูจะถูกฆ่าพวกเราก็ถูกหมายหัวอยู่ดี ทางที่ดีอย่าไปยุ่งเกี่ยวกับพวกมันเลยขอรับ ตัดใจเรื่องตั้งฐานพักไปจะดีกว่า"
"นี่เจ้ากล้าสั่งเจ้าชายแห่งอาณาจักรริลกลิมอย่างนั้นหรือ ข้าอุตส่าห์จะช่วยให้พวกเจ้าเป็นอิสระโดยการตั้งพันธมิตรร่วมกับมนุษย์ผู้ปกครองอาณาจักรอย่างข้า เจ้ามองว่ามันเปล่าประโยชน์ด้วยอีกคนงั้นหรือ? "
ฮาวเวอร์ทำท่าข่มขู่ให้อีกฝ่ายยอมจำนนแล้วเข้าร่วม โลอาโนเองก็คิดหนักก่อนจะเริ่มหาทางออกอย่างอื่นที่นึกขึ้นได้เมื่อกี้
"ข้าก็อยากจะเข้าร่วมกับท่านอยู่หรอก แต่ท่านต้องพิสูจน์ก่อนว่าตัวเองแข็งแกร่งมากพอที่จะต่อสู้กับผู้ปกครองทั้งสามเขตนี้"
"แล้วจะให้ข้าพิสูจน์ยังไง"
โลอาโนพาฮาวเวอร์ออกมาจากหมู่บ้านใต้ดินพร้อมผู้ติดตามของตัวเองอีกสองคน และของฮาวเวอร์อีกสองคนเช่นกัน เมื่อเดินมาถึงหน้าถ้ำแห่งหนึ่งก็หยุดมองก่อนจะกล่าวความนัย
"ถ้ำแห่งนี้เป็นที่อาศัยของหมียักษ์ มันเป็นลูกผสมระหว่างยักษ์กับอมนุษย์หมี เพราะความแปลกแยกจึงทำให้มันถูกเนรเทศออกจากกลุ่มแล้วมาอาศัยอยู่ที่นี่แทน ความแข็งแกร่งของมันเทียบกับมารได้เลย แต่เพราะไม่มีความเชื่อใจในพวกพ้องถึงเลือกที่จะอยู่อย่างสันโดษ"
"งั้นข้าจะทำให้มันจำนน แต่ก็ไม่ถึงกับฆ่าให้ตายก็แล้วกัน"
"นั่นก็แล้วแต่ความประสงค์ของทาน"
ฮาวเวอร์เดินเข้าถ้ำไปเพียงลำพัง มองถ้ำกว้างยาวลึกเข้าไปถึงภายใน ไม่รู้ว่าเจ้าหมีนั่นยังอยู่ที่เดิมไหมแต่ก็เข้าไปเรื่อยๆ และคิดว่าไม่นานก็คงเจอ
เฟี้ยว!
เงาดำพุ่งเข้ามาหาฮาวเวอร์ด้วยความเร็วสูง โชคดีที่เขายังหลบได้ เขาหลบเข้าหลังโขดหิน สิ่งที่พุ่งเข้ามาเป็นก้อนเมือกที่ดำเลื่อมยาวยื่นออกมาจากความมืดภายในถ้ำ มันค่อย ๆ หดตัวเข้าไป แต่ฮาวเวอร์ไม่ปล่อย เขาใช้ดาบเข้าฟันมันจนขาดเป็นสองท่อน เมื่อก้อนเมือกนั้นมันแยกออกจากกันก็ดิ้นพล่านราวกับไส้เดือน ส่วนที่เชื่อมกับตัวในถ้ำมันรีบหดกลับจนหายไปในความมืด ฮาวเวอร์ค่อย ๆ เดินออกมาดูอีกส่วนที่ยังดิ้นอยู่ ภายในเมือกสีดำมีซากกระดูกของสิ่งมีชีวิตอยู่​ ไม่ว่าจะของสัตว์หรือของอมนุษย์
'เจ้าโลอาโนมันให้ข้าสู้กับตัวอะไรกันแน่เนี่ย!'
ฟ้าว ฟึบ
เมือกสีดำมันพุ่งออกมาอีกครั้งแต่ครั้งนี้มันพุ่งมาเร็วกว่าเดิม มันไม่ได้พุ่งในแนวตรงอย่างเดียวกลับตวัดไปมาราวกับจะคว้าร่างของฮาวเวอร์ให้ได้ เมื่อมันไม่ได้สิ่งที่ต้องการก็ยิ่งเร่งความเร็วและเพิ่มจำนวนเมือกดำเข้ามาควานหาตัวฮาวเวอร์อีก เมื่อหลบหลีกได้ยากฮาวเวอร์ใช้ดาบด้ามเดิมฟันเมือกดำจนขาดวิ่น ดูท่ามันคงไม่โผล่หัวออกมาให้เห็น ฮาวเวอร์จึงต้องตวัดดาบเข้าไปในถ้ำแบบสุ่ม ภายในไม่มีเสียงตอบกลับ แถมไม่ได้ยินเสียงกระทบของแรงดาบปะทะกลับผนังถ้ำใด ๆ เลย
'ข้างในมันคือตัวอะไรกันแน่วะ?!'​
เมื่อไม่ได้ยินเสียงอะไรก็มีแต่ต้องเข้าไปให้เห็นกับตาเท่านั้น แต่เพราะความมืดด้านใน ต่อให้เขาเข้าไปก็อาจไม่เห็นมันอยู่ดี มีแต่ต้องล่อมันออกมาเท่านั้น
เฟี้ยว!
ก้อนเมือกที่ถูกตัดก่อนหน้านี้มันรวมตัวกันเป็นก้อนก่อนจะพุ่งมาทำร้ายเขาจากด้านหลัง ฮาวเวอร์ไม่ทันหลบมันก็โดนเมือกนั้นเข้าอย่างจัง นอกจากความจุกจากแรงปะทะแล้วไอ้ก้อนเมือกมันก็ลุกลามไปรอบจนตรึงตัวไม่อาจขยับได้อย่างอิสระ ความเหนียวหนืดของมันยิ่งทำให้รู้ว่าต่อให้สัตว์ป่าหรืออมนุษย์ที่ตัวใหญ่แรงเยอะมากแค่ไหนเมื่อถูกสิ่งนี้ก็อาจตายได้อย่างง่ายดายเหมือนกับซากอื่นๆ ในเมือกมีแต่ผู้หลบหนีชะตากรรมของตัวเองไม่ได้ แต่กับฮาวเวอร์นั้นไม่ใช่ ระหว่างที่มันลุกลามร่างกายเขาจนทั่วเหลือแต่มือข้างขวาที่พยายามจะหาสิ่งของมาดึงเมือกนี้ออก ในที่สุด​เขาก็ได้กลิ่นที่คุ้นเคยจากเมือกมรณะนี่ กลิ่นของสิ่งที่เขาเคยรู้จักจากซากเรือล่มที่อ่าวทะเลทิศใต้ของประเทศเมอเรตาร์จากชาติก่อน มันคือปิโตรเลียม มหันตภัยบนทะเลที่พรากสิ่งมีชีวิตและทำลายระบบนิเวศอันอุดมสมบูรณ์ ดีแลนใช้เวลาหลายปีกว่าจะกำจัดมันออกจนหมดและคืนสภาพแวดล้อมการเป็นอยู่ของสัตว์ในทะเลกลับคืนมา ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าน้ำมันชนิดนี้จะก่อตัวเป็นสิ่งมีชีวิตขยับได้และไล่เขมือบสัตว์ตัวอื่นๆ อย่างตัวที่อยู่ในถ้ำ แปลกจริง การที่น้ำมันปิโตรเลียมจะเกิดขึ้นได้ต้องใช้เวลาหลายล้านปีโดยมีองค์ประกอบอื่น ๆ ประกอบด้วย เท่ากับว่าสิ่งมีชีวิตตัวนี้มันอยู่มาหลายล้านปี​แล้ว​ รวมถึงสร้างองค์ประกอบที่เหมาะกับการเป็นอยู่ของตัวเองจนมีสภาพร่างกายเป็นอย่างนี้ อะไรคือองค์ประกอบสำคัญที่ทำให้มันขยับได้ นอกจากขยับได้แล้วมันยังมีสติปัญญาด้วยหรือเปล่า หรือตัวปิโตรเลียมเป็นเพียงเครื่องมือของสิ่งที่อยู่ภายใน
ฮาวเวอร์กลั่นกรองความคิดก่อนจะร่ายเวทย์ไฟใส่ตัวที่อยู่ด้านหน้าตัวเองก่อน ไฟลุกท่วมตัวมันก่อนจะลามเข้ามาถึงตัวเขา ฮาวเวอร์ไม่สนไฟที่ลุกไหม้ตัวเอง คอยดูปฏิกิริยาของมันจนกระทั่งมันระเหยหดตัวลงจนเหลือเพียงซากกระดูกภายใน แถมบางส่วนที่อยู่บนตัวเขาก็ระเหยออกไปจนไม่เหลือ ทิ้งไว้เพียงรอยแผลไหม้ลามไปทั้งตัว ฮาวเวอร์ฮิลลิ่งร่างกายจนกลับเป็นปกติก่อนจะใช้เวทย์ย้อนกลับคืนสภาพเสื้อผ้าให้กลับมาอย่างเดิม เขาเดินเข้าไปในถ้ำทั้งยังสร้างบาเรียกั้นตัวเองพร้อมสร้างลูกไฟไว้บนฝ่ามือส่องแสงไสวในความมืดแล้วเดินเข้าไปในถ้ำ
โลอาโนและผู้เห็นเหตุการณ์จากภายนอกมองเข้าไปเห็นการต่อสู้ภายใน เมื่อเห็นว่าสิ่งที่อยู่ภายในไม่ใช่หมียักษ์ต่างก็หวาดกลัว แถมมันยังน่ากลัวกว่าหมียักษ์หลายเท่า จอมเขมือบที่ขึ้นชื่อเรื่องการกินไม่เลือก มันย้ายที่อยู่อาศัยมานี่แถมยังเขมือบหมียักษ์ไปแล้วด้วย ใช่ว่าอมนุษย์เผ่าอื่นจะไม่เคยต่อสู้กับตัวข้างใน พวกเขาสู้จนรู้วิธีหลบหนีมันได้ แต่ไม่รู้วิธีเอาชนะหรือกำจัดมัน จึงต้องปล่อยให้มันเร่ร่อนไปมาและพยายามแจ้งการเคลื่อนไหวของมันตลอด แต่บางทีถ้ำที่มันอาศัยก็สามารถทะลุไปทั่วป่าอาถรรพ์ได้จึงจับไม่ได้ว่ามันอยู่ที่ไหนบ้าง แต่เหนือสิ่งอื่นใด จอมเขมือบนั่นยังมีสิ่งที่เขาหาคำพูดใดมาอธิบายความน่ากลัวของมันไม่ได้อยู่ ความน่ากลัวที่ว่านั่นคือสิ่งที่อมนุษย์อย่างเขาไม่อาจเอาชนะมันได้ เพราะมันไม่อ่อนแรง ไม่เหน็ดเหนื่อย และที่สำคัญคือ มันไม่ตาย…
ทางฝั่งฮาวเวอร์ เขาเดินเข้ามาโดยที่ไม่ถูกมันโจมตีกลับ ระยะทางไกลจนไม่อาจจินตนาการได้ว่าขนาดตัวมันต้องใหญ่แค่ไหนถึงได้ยืดเมือกพวกนั้นออกไปนอกถ้ำได้ มิน่าเล่า ตอนที่เขาเหวี่ยงดาบเข้าถ้ำมันถึงได้เงียบกริบ แต่ถึงอย่างนั้นก็หมายความว่าที่มันโจมตีเขาออกมาได้​ แสดงว่ามันมีสัมผัสการรับรู้ที่กว้างไกลเกินกว่าที่มนุษย์ธรรมดาจะทำได้ และต่อให้เป็นอณูเวทย์ที่เขาเคยใช้ก็มีระยะเพียงแค่ 100 เมตรเพียงเท่านั้น จากที่ฮาวเวอร์เดินมามันนานพอจนทำให้พลังเวทย์อันมหาศาลของเขาอ่อนลง ฮาวเวอร์ต้องปลดบาเรียออกเหลือเพียงลูกไฟบนฝ่ามือก้อนเล็ก ๆ พอให้เห็นทาง เส้นทางเริ่มเล็กลงเรื่อย ๆ แต่ก็กว้างพอสำหรับเด็กอย่างฮาวเวอร์เดินเข้าไปอีกจนบรรจบลงที่กำแพงถ้ำ ตอนแรกเขานึกว่ามันจะสิ้นสุดลงตรงนี้แต่กลับกลายเป็นว่าด้านล่างตรงปลายเท้าของเขามีหลุมลึกให้ลงไปอยู่
ฮาวเวอร์โยนลูกไฟบนมือลงไปแสงสว่างของมันไล่ตามความมืดลึกลงไปสู่ด้านล่าง แต่ยังไม่ทันถึงพื้นก็ปรากฏความประหลาดให้เห็น ท่ามกลางความมืดมีลูกตาดวงใหญ่จ้องมองเขาจากภายใน ลูกไฟกระทบลงพื้นและดับลง ความเงียบเพียงชั่วขณะถูกทำลายลงด้วยการขยับตัวครั้งใหญ่ของสิ่งประหลาดภายใน มันโถมร่างเข้าปะทะฮาวเวอร์จนท่วมทั้งถ้ำ ฮาวเวอร์ไม่อาจหลบหนีขนาดตัวของมันได้ แต่ยังดีที่สร้างบาเรียไว้ทันทำให้เมือกนั่นไม่สามารถพันธนาการเขาได้อีกเป็นครั้งที่สอง
เจ้าสิ่งนี้มีสติปัญญาหรือใช้เพียงสัญชาตญาณนักล่าล่อเขาเข้ามาในถ้ำกันแน่ ให้ฮาวเวอร์หมดทางหนี และถูกจองจำในร่างเมือกนี้ตราบนานเท่านาน แต่ถึงอย่างนั้นฮาวเวอร์ก็ไม่ยอมรับ เขาใช้ลูกไฟเผาร่างของสิ่งมีชีวิตประหลาดจนมันหดหนี ร่างของมันค่อย ๆ คายเขาออกแต่ก็ไม่หยุดโจมตี มันพ่นลูกเมือกใส่เขาและปล่อยให้มันเกาะตัวกันเป็นเมือกอีกก้อนไว้ปะทะกับเขา ถ้าเป็นอย่างนี้หมายความว่า ร่างต้นมีบางอย่างสำคัญให้ต้องปกป้องอยู่
ฮาวเวอร์ต่อสู้กับร่างเล็กจนตรึงมือ ร่างใหญ่ก็ไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ คอยโจมตีเขาตอนที่ตั้งหลักไม่ทัน การต่อสู้นี้เป็นไปอย่างไม่จบไม่สิ้น ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ฮาวเวอร์ยังคงต่อสู้กับมันจนพลังเวทย์เริ่มลดลง แถมร่างกายก็เหนื่อยหอบจนหลบการโจมตีอื่นไม่ทัน ความเหนื่อยล้าเข้าถาโถมอย่างที่มนุษย์คนหนึ่งต้องเผชิญ แต่สัตว์ประหลาดตัวนี้ไม่ต้องเผชิญกับสิ่งนั้น มันไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อยอย่างฮาวเวอร์ แถมสิ่งที่พ่นมาจนติดไฟหายไปนั้นก็ยังไม่หมด อากาศภายในก็ลดลงเพราะถ้ำลึก ถ้าเขาไม่ตายเพราะเมือกดำก็ตายเพราะภาวะพร่องออกซิเจนเสียก่อน
ฮาวเวอร์พยายามถอยไปตั้งหลักที่ปลายหลุมแต่เจ้าสิ่งนั้นไม่ยอมปล่อย เมื่อหมดหนทางต่อสู้ ฮาวเวอร์ค่อยๆ ถูกกลืนเข้าไปในเมือกสีดำ ความเหนื่อยล้าถูกบรรเทาลงกับความเย็นเยือกภายในตัวมัน ฮาวเวอร์ยังไม่สิ้นใจตายในขณะที่ร่างค่อย ๆ ถูกกัดกร่อนจนชา แต่ในความมืดนั้นเขาสัมผัสอะไรบางอย่างที่เย็นเฉียบยิ่งกว่าเมือกของสัตว์ประหลาด ขนาดของมันเรียวเล็กและไล่เลื้อยมาที่มือเขา ซอกนิ้วทั้งห้าถูกกุมเอาไว้คล้ายมือของใครสักคน
'ไม่มีทาง ใครมันจะอยู่ในเมือกได้นานขนาดนี้ หรือนี่จะเป็นร่างต้นที่มันปกป้องอยู่!!'
'ช่วยด้วย…'
ในจิตสำนึกของฮาวเวอร์มีเสียงเรียกอื่นนอกจากความคิดของเขาเองหรืออีคอน ฮาวเวอร์คิดว่าตัวเองคงประสาทหลอนเพราะกำลังจะตาย แต่เมื่อมือที่กุมอยู่เริ่มดึงเขาเข้าไปกอดในอ้อมอกที่ไม่อาจจินตนาการได้ว่าเป็นชายหรือหญิง รู้เพียงว่าร่างนี้บอบบาง แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจคิดได้ว่าบนโลกที่เขามาเกิดนี้จะมีโทรจิตอยู่ด้วย
'ช่วยข้าที… เหงา…เหงาเหลือเกิน…. อยากได้...สักคนอยู่ด้วย อยู่ด้วยกัน กับข้า'
'ขยะแขยงวะ ต่อให้อยู่ในนี้ไปพร้อมกับเจ้า ข้าก็ไม่เติมเต็มความเหงาเจ้าหรอก'
'ฮึก…ฮืออออ ทำไม…'
ฮาวเวอร์ขยับดาบแทงเข้าร่างที่กอดเขาอยู่หลายครั้งจนหมดแรง ตัวเมือกไหวสั่นรุนแรงจนพรากเขาออกจากอ้อมกอดปริศนา ตัวฮาวเวอร์ถูกผลักออกจากเมือกดำจนกระแทกกับผนังถ้ำ เมื่อได้รับอากาศหายใจอีกครั้งยิ่งตอกย้ำให้เขาต้องเผชิญกับความอันตรายต่อ ในเมื่อเขารู้ว่าข้างในมีร่างของมนุษย์อีกคนคอยควบคุม เขาก็ไม่ต้องเสียเวลากับร่างเมือกดำอีกต่อไป แถมตอนที่เข้าไปในเมือกก็รู้สึกเหมือนถูกสูบความเหนื่อยล้าออกจากร่างไปด้วย ฮาวเวอร์ใช้ลูกไฟที่เพิ่งฟื้นพลังเวทย์ปาใส่มันอีกครั้ง ร่างหลักของมันหลบเลี่ยงลูกไฟได้หมดอย่างกับรู้ทิศทางล่วงหน้า ในเมื่อต่อสู้ระยะไกลไม่ได้ก็ต้องวิ่งเข้าใส่ ฮาวเวอร์พุ่งตัวเข้าฟันมันกับตัวพลางร่ายลูกไฟเอาไวในมือ เมื่อมันหลบการโจมตีระยะประชิดไม่ได้ ร่างหลักมันก็ลุกเป็นไฟ เมือกดำใหญ่มันรีบพุ่งตัวออกจากส่วนที่ติดไฟจนขนาดเล็กลง และแบ่งร่างขนาดเท่ากันกับตัวหลักเพิ่มขึ้น คราวนี้ดูไม่ออกเลยว่าร่างไหนคือร่างจริงที่มีมนุษย์ซ่อนอยู่ ฮาวเวอร์ใช้ท่าเดิมกับมันอีกครั้งจนก้อนเมือกที่มันสร้างลดลง
'แกเสร็จฉันแน่ไอ้ก้อนขี้มูก!'
พึบ!
ลูกไฟที่ร่ายออกมาค่อยๆ หายและดับไปกับตา ไฟรอบ ๆ ที่ลุกลามก้อนเมือกก็มอดดับไปด้วย ฮาวเวอร์เริ่มรู้สึกหายใจไม่ออกจนหน้ามืด แสงไฟไม่มี อากาศไม่มี หายนะของจริงกำลังเริ่ม เมือกดำเริ่มกลับมารวมตัวอีกครั้งและโถมตัวเข้าใส่ฮาวเวอร์ ความเย็นเยือกโอบล้อมร่างกายเขาอีกครั้ง ทั้งที่รู้ว่าเมือกของมันจะช่วยฟื้นพลังเวทย์ แต่ถ้าไม่มีไฟ ไม่มีอากาศหายใจ โอกาสชนะก็เท่ากับศูนย์ แต่หมาจนมุมอย่างฮาวเวอร์หรือจะยอมแพ้ หากเขาตายก็คงฟื้นมาในเมือกนี่อีกอยู่ดี ถ้าหลุดออกจากมันไม่ได้ก็จะถูกขังเอาไว้คุยเป็นเพื่อนเล่นกับมนุษย์ในเมือกนั่นจนกระทั่งโลกแตก! ข้อตกลงที่ทำไว้ก็ยุติ ดีแลนจะไม่ได้เกิดในโลกที่ดีขึ้น​ แถมเขายังไม่ได้ไปเสวยสุขบนสวรรค์ที่มีแต่เหล่าลูคัสอีก!
ฟึบ! ฟึบ! ฟึบ! ฟึบ! ฟึบ!
'ถ้าต้องอยู่อย่างนี้ ขอสู้จนตายซ้ำตายซากยังจะดีกว่า!!'
ฮาวเวอร์แกว่งดาบในเมือกอย่างบ้าคลั่ง ดาบที่เขาถือคือดาบที่ใช้พลังเวทย์ของผู้ใช้เป็นหลักมันจะขยายขอบเขตการโจมตีตามพลังของผู้ใช้ ฮาวเวอร์ที่พลังเวทย์มหาศาลบวกกับความคลั่งของเขาในตอนนี้ แม้แต่เมือกเหนียวก็ถูกผ่าออกจากกันเป็นชิ้น ๆ ทั้งผนังถ้ำและก้อนหินเองก็ถูกผ่าเช่นเดียวกัน ร่างของเมือกเหนียวหลุดออกจากกันและปนกับก้อนหินจนเละเหลว เมื่อมีอะไรให้ยึดเหนี่ยวฮาวเวอร์ก็รีบคว้าก้อนหินยักษ์เพื่อดึงตัวขึ้น ดูเหมือนว่าแรงดาบของเขาจะฟาดไม่ยั้งจนผนังถ้ำแตกออก แต่ความลึกและตัวถ้ำหนาแน่นคงไม่ถล่มลงมาง่าย เมื่อหลุดออกจากพันธนาการก็วิ่งไปตามก้อนหินและกระโดดออกจากหลุมจนรู้สาเหตุของอากาศที่หายไป เมือกที่แยกตัวออกมาในตอนนั้น มันใช้โอกาสที่เขาพุ่งโจมตีเมือก​อื่นๆ ให้เมือกอีกก้อนขึ้นมาปิดทางเข้าออกของผนังถ้ำ เพราะความเหนียวของมันปิดซอกหินอย่างมิดชิดทำให้อากาศถ่ายเทได้ยาก พอไม่มีออกซิเจนไฟก็ไม่เกิดการเผาไหม้ ไม่รู้ว่าเจ้าสัตว์ประหลาดนี่รู้วิธีนี้มาจากไหน แต่นับว่ามันเก่งไม่เบา ฮาวเวอร์ฟันดาบผ่าก้อนเมือกที่ปิดทางออก แสงริบหรี่จากปลายอุโมงค์ส่องเข้ามา อากาศเริ่มถ่ายเทจนหายใจออก
'คราวนี้แหละ แกได้ปิดฉากจริงๆ แน่'


## บทที่ 13 เทพธรณี

ฮาวเวอร์หันหลังกลับเข้าถ้ำอีกครั้ง ครั้งนี้มันโผล่ลูกตาออกมาจากหลุมให้เขาเห็นเต็ม ๆ เมื่อเห็นอย่างนั้นฮาวเวอร์ก็ฟันดาบใส่มันอีกทันที ร่างของมันแยกอีกก่อนจะรวมตัวกลับเข้ามาเหมือนเดิม ก้อนหินที่เคยทับถมมันก่อนหน้านี้ก็ถูกคายออกไปอยู่ใต้พื้นจนยกระดับ​พื้น​สูงขึ้น ยิ่งเปิดโอกาสให้ฮาวเวอร์หนีและโจมตีได้ง่ายกว่าเดิม
ฮาวเวอร์แกว่งดาบโจมตีผนังถ้ำอีกครั้งจนมันหล่นมาทับถมก้อนเมือก ครั้งนี้เขาต้องจับให้ได้ ไอ้สิ่งที่อยู่ข้างในก้อนเมือก จริงๆ แล้วมันเป็นมนุษย์หรือแค่สัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายคน
ฮาวเวอร์พุ่งเข้าไปในระยะประชิด ร่ายเวทย์ไฟให้ลุกโชนและโถมเข้าใส่ร่างของมันอีกครั้ง พลังทั้งหมดที่เหลืออยู่เขาทุ่มให้กับการโจมตีครั้งนี้ จากลูกไฟดวงน้อยขยายใหญ่ขึ้นเป็นพันเท่า และเผ่าร่างของมันให้ลุกโชติช่วงราวกับทะเลเพลิง!
ฟู่!
ความร้อนระเหยปิโตรเลียมจนกลายเป็นไอแก๊ส แน่นอนว่ามันอันตรายต่อร่างกายมนุษย์ แต่ในเมื่อฮาวเวอร์เป็นสิ่งที่ฆ่าไม่ตาย เขาก็ไม่จำเป็นต้องกังวลกับมัน
แค่ก แค่ก
เสียงไอสำลักควันดังออกมาจากกองเพลิง ร่างสีดำขยับไปมาราวกับว่าพยายามจะลุกยืนด้วยขาทั้งสองข้าง ฮาวเวอร์มองท่าทีของมันจนมันลุกได้และเดินเข้ามาหาเขาเรื่อยๆ ฮาวเวอร์ยืนมองมันจนเห็นสภาพศพเดินได้แต่ก็ไม่หวั่นกลัว
"หะ เหงา… เหงา..เหลือเกิน"
มันเอื้อมมือสองข้างพยายามคว้าร่างของเขาเอาไว้ ฮาวเวอร์เหนื่อยเกินกว่าจะขัดขืนก็ปล่อยให้มือทั้งสองข้างโอบล้อมร่างของตนเอาไว้
"หายเหงารึยังล่ะ"
คำประชดของฮาวเวอร์ดังออกจากปาก แต่คนที่ฟังกลับรู้สึกอุ่นใจในอก กี่ปีกันนะที่พยายามไขว่คว้าความปรารถนานั้น เมื่อได้มาซึ่งความอบอุ่นที่ต้องการไม่นานมันก็เย็นชืด เขาลืมความทรงจำ ลืมความเจ็บปวด เหลือเพียงความหนาวเหน็บในหัวใจมันเย็นลึกจนเสียดแทงเข้ากลางอก
เมื่อร่างกายหายเหนื่อยจากการต่อสู้ ฮาวเวอร์ลุกออกจากอ้อมกอดและเดินออกไป ร่างเผ่าไหม้เหมือนหยุดนิ่งก่อนจะนอนล้มลงไป
สัญญาณสั่นสะเทือนจากในถ้ำหยุดลง โลอาโนผู้เฝ้าดูสถานการณ์กระตุกใยที่เชื่อมเข้าไปในถ้ำเข้าหาตัว ภายในถ้ำเกิดอะไรขึ้นเขารู้ไม่ละเอียดมากนัก รู้เพียงฮาวเวอร์รอดจากสัตว์ประหลาดตัวนั้น เวลาที่เขาเฝ้าดูคือ 2 วัน เกือบบรรจบวันที่ 3 การต่อสู้ที่ยาวนานนี้ทำเขาลุกไปไหนไม่ได้ ยังดีที่พาคนของตัวเองมาด้วย ผู้ติดตามของฮาวเวอร์เองก็นั่งนิ่งไม่ไปไหนเช่นกัน ทุกคนที่นี่ได้แต่สงสัยความสามารถของฮาวเวอร์ และคอยฟังสถานการณ์ภายในจากแมงมุมสื่อสารอย่างใจจดใจจ่อ แน่นอนว่าเขาส่งแมงมุมไปกว่าร้อยตัวเผื่อถูกลูกหลงจนตาย แต่ตอนนี้แมงมุมที่ส่งไปเหลือเพียงตัวเดียวที่สื่อสารได้ และประจวบเหมาะพอดีกับที่ฮาวเวอร์ยุติการต่อสู้ลง
"ลูกพี่โลอาโน ถ้าคนผู้นั้นฆ่าสัตว์ประหลาดดึกดำบรรพ์ได้​ ไม่แน่อาจจะต่อกรกับมารงูได้ก็ได้นะขอรับ"
"ถ้าเขาทำตามที่พูดจริงก็คงดี มนุษย์ขึ้นชื่อเรื่องความปลิ้นปล้อน แม้เขาจะช่วยเหลือเผ่าเรา แต่เราก็ไม่ควรไว้ใจเขาไปเสียหมด"
"พวกเจ้านี่ขี้ระแวงกันเสียจริง ฮาวเวอร์ช่วยพวกเจ้าขนาดนั้นแล้วยังไม่สำนึกอีก" ลิลลี่พูด
"ที่เราบาดเจ็บก็เพราะเจ้าไม่ใช่รึไง"
"ที่เจ้าบาดเจ็บก็เพราะจะทำร้ายคนเผ่าอมนุษย์แมลงสาบนี่นา กรรมใดใครก่อกรรมนั้นคืนสนอง" แอดดี้เถียงตอบ ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันอย่างเอาเรื่องแต่แอดดี้ใจสู้แค่สองนาทีก็หลบตาลงแล้ว
"อ๊ะ ลูกพี่ เขาออกมาแล้ว"
โลอาโนหันไปมองที่ปากถ้ำ ร่างน้อยเดินออกมาพร้อมลากอะไรบางอย่างติดมือมาด้วย ขนาดยาวเรียวสีดำ หรือจะเป็นซากของสัตว์ประหลาดในถ้ำ โลอาโนวิ่งเข้าไปหาฮาวเวอร์อย่างเร่งรีบพร้อมกับสร้างใยเวทย์ครอบตัวเขาเอาไว้
"นี่พวกแกกำลังทำอะไรกัน" ฮาวเวอร์ถามเสียงเรียบอย่างใจเย็น
"ตาข่ายดักจับวิญญาณ ก่อนที่พวกมันจะร่อนเร่หนีไปไกล ก่อนตายดวงวิญญาณจะลอยตามคนฆ่าเพราะความแค้น และดวงวิญญาณผู้แค้นก็จะมีวิญญาณดวงอื่นที่เขาฆ่าตามมาด้วย เจ้าตัวนี้อยู่ที่นี่มาหลายปี ฆ่าคนไปหลายคน บางที่อาจได้วิญญาณมาเยอะก็ได้ แต่ถ้ายมทูตมาพบหรือหายโกรธแค้นผู้ฆ่าดวงวิญญาณก็จะร่องรอยออกไปจนจับไม่ได้"
"เจ้าจะได้รึ ไอ้สัตว์ประหลาดนั่นยังไม่ตายเลย"
"ตายไม่ตายเจ้าก็ดูสิ่งที่ข้าจับได้สิ…"
เมื่อแหงนหน้ามองเหนือหัว สิ่งที่ปรากฏคือละอองแสงหลากสี หลากรูปลักษณ์ลอยเหนือหัว ขนาดของมันใหญ่จนปกคลุมท้องฟ้าตรงหน้าเขา
"แสงพวกนั้นคือ…" ฮาวเวอร์ไม่เคยพบเห็นมาก่อนก็ถามออกไปอย่างเหม่อลอย
'ดวงวิญญาณ สิ่งที่หลุดออกจากร่างหลังความตาย' อีคอนตอบ
"มันเยอะขนาดนี้เชียวหรือ สิ่งมีชีวิตที่หลอกหลอนพวกเรามานาน นานเกินกว่ากาลเวลาจะเริ่มเปลี่ยนผ่าน เจ้านั่นมันไม่ได้​มีแค่ความแข็งแกร่ง แต่มีวิญญาณที่ไม่อาจถูกปลดปล่อยอยู่เต็มไปหมด ดูเหมือนเจ้าจะทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่เข้าให้แล้ว"
ฮาวเวอร์ไม่ได้ต่อคำบอกเล่านั้น มองวิญญาณนับไม่ถ้วนถูกตาข่ายดักจับจนเต็มฟ้า
"ปรกติคนทั่วไปจะมองไม่เห็นวิญญาณนี่นา ทำไมเจ้าถึงจับมันได้ล่ะ" อีคอนเอ่ยถาม
"เส้นใยข้าทำมาเป็นพิเศษเพื่อดักจับวิญญาณ และนำไปมอบให้มารงู เพราะงั้นตาข่ายดักจับจึงทำให้วิญญาณแสดงตัวออกมา"
"เจ้ายังต้องเอาดวงวิญญาณเหล่านี้ไปให้มารงูอีกเหรอ? "
"ไม่ทั้งหมดหรอกขอรับ ข้าจะเอาไปเป็นเหยื่อล่อเพื่อพาท่านเข้าพบมารงูให้ได้ตามที่ท่านต้องการ" โลอาโนดักวิญญาณเพียงหนึ่งร้อยดวงเข้าไปวงแหวนเวทย์ ก่อนจะปล่อยดวงวิญญาณที่เหลือลอยขึ้นฟ้า ไม่นานดวงวิญญาณที่เคยส่องแสงทั้งหมดก็หายไป
บนท้องฟ้าระรานไปด้วยวิญญาณนับไม่ถ้วน ผู้สังเกตการณ์ของยมโลกมองเหล่าวิญญาณสูญหายลอยล่องไปในอากาศ ยมทูตผู้ดักจับวิญญาณของโลกใบนี้ก็ลอยเข้าหากลุ่มวิญญาณแล้วสร้างฟองอากาศขนาดยักษ์ดูดวิญญาณเหล่านั้นเข้าไป ยมทูตสร้างมิติแยกขึ้นมาแล้วดันเอาก้อนวิญญาณนับล้านเข้าไป​จนหมด​ ก่อนจะทะลุมิตินั้นเข้าไปด้วย
โครม!
เพราะขนาดของวิญญาณสูญหายใหญ่เกินไป ตอนถูกส่งเข้าห้องพิพากษาของยมโลก ฟองอากาศบรรจุวิญญาณจึงแตกออกแล้วกระจัดกระจายไปทั่วห้องพิพากษา วิญญาณเหล่านี้สูญเสียความทรงจำไปจนหมดเพราะถูกจองจำเป็นเวลานาน บ้างก็เดินเอ้อระเหยในวิหาร บ้างก็กระโดดแกล้งเพื่อนวิญญาณด้วยกัน แม้ร่างเดิมจะเคยเป็นมนุษย์ แต่ร่างวิญญาณเป็นเพียงก้อนขนมีแขนขาเท่านั้น
"เจ้าพวกนี้เป็นวิญญาณสูญหายที่ติดอยู่ในกลไกหมุนเวียนพลังของโลกเวทมนตร์มักใช้กันเลียนแบบการหมุนเวียนวิญญาณของพระเจ้า"
"แล้ววิญญาณหลงทางล่ะ? " ยมโลกกล่าว
"ดูเหมือนนั่นจะไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะฆ่าได้นะครับ ผมเลยเอาแค่จิตที่แยกออกจากร่างชั่วคราวมาแสดงตัวก่อน ไม่นานจิตนั้นก็จะถูกส่งกลับ"
"งั้นช่วยพามาให้เห็นหน่อย"
จิตแยกของร่างต้นปรากฏให้เห็น จิตนี้อยู่ในร่างชายหนุ่มหน้ามนนัยน์ตาสีคราม บนศีรษะมีวงแหวนสีท้องเรืองรองเป็นประกาย เส้นผมสีทองยาวจรดพื้น มิได้สวมใส่เสื้อผ้า​ เพียงแค่นำเส้นผมมาปกคลุมเรือนร่างเอาไว้
"ท่านเทพธรณี เหตุใดท่านถึงได้หายไปอาศัยในโลกแห่งนั่นเล่า? "
คนถูกพูดถึงตัวสั่นก่อนจะโผล่เข้ากอดยมทูตข้างกาย "ข้าเหงาจังเลย ฮือออ ข้าไปสำรวจโลกที่เพิ่งถูกรีเซตเลยเผลอหลับเพียงชั่วขณะ พอตื่นขึ้นมาก็มีเมือกสีดำมาปกคลุมทั่วทั้งร่าง มันดูดกลืนพลังของข้าไปจนหมด ร่างกายข้าก็เลยขยับไปไหนไม่ได้เป็นเวลานาน ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้กลับมาบนสวรรค์"
"ราว 100 วันบนสวรรค์ขอรับ"
"นานขนาดนั้นเชียวหรือ แล้วโลกนั้นเกิดวิบัติอะไรใหญ่หลวงรึเปล่า"
"ระหว่างที่ท่านหลับไป เจ้าเมือกนั่นมันไล่เขมือบผู้คนตามจำนวนวิญญาณที่สูญหายด้านหลัง และพลังของท่านกระจายไปทั่วโลกทำให้เกิดมนุษย์หลากหลายสายพันธุ์ มนุษย์เป็นสัตว์ที่ถือตนอยู่แล้ว หากมีสิ่งใดต่างจากตนก็จะกีดกันและผลักดันให้กลายเป็นศัตรู ตอนนี้โลกจึงมีแต่การแก่งแย่งฆ่าฟันระหว่างมนุษย์ต่างสายพันธุ์​ จนดวงวิญญาณที่สมควรเกิดไม่ได้เกิด วิญญาณที่สมควรตายไม่ได้ตาย ถึงแม้จะเพิ่มนโยบายบุรุษท้องได้ก็ยังถูกผลักให้กลายเป็นความชั่วร้ายของปีศาจ โลกเกิดความโกลาหลมากมายเพียงเพราะท่านหลับไปบนโลก"
เทพธรณีได้ยินอย่างนั้นก็มีสีหน้าเศร้าสลด ไม่คิดว่าความสะเพร่าของตัวเองจะสร้างความเดือดร้อนมากมายขนาดนี้
"แต่ถึงอย่างนั้นข้ารู้สึกแปลกใจมากกว่าที่ท่านหลับนานไปขนาดนี้ บางทีเรื่องนี้อาจมีเงื่อนงำ ข้าขอตรวจสอบความทรงจำของท่านได้หรือเปล่า" เทพธรณีพยักหน้าอย่างยินยอม เขาไม่รู้จะหาสิ่งใดมาทดแทนความผิดบาปของตนได้จึงยอมถูกรื้อความทรงจำออกมาดู
แม้เทพจะมีพลังยิ่งใหญ่เหนือมนุษย์ แต่ไม่มีความสามารถเก็บความทรงจำได้นานเท่ายมโลก ความทรงจำของเทพธรณีถูกฉายออกเป็นภาพเหนือศีรษะของเขา ในช่วงแรกจะเป็นฉากการต่อสู้กับฮาวเวอร์อย่างดุเดือด จนไปถึงช่วงที่ยังอยู่ในร่างเมือก ความทรงจำตรงนี้ถูกปกปิดจนมืดดำดูไม่ถนัดว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็พอได้ยินเสียงบ้างประปรายจากการต่อสู้ฆ่าฟันของมนุษย์บนโลก ฟังไปได้หลายล้านเสียงจนถึงปีที่ห้าร้อยล้านก่อนมนุษย์เกิด ในช่วงนั้นจะเป็นเสียงสัตว์เสียส่วนใหญ่ก่อน แต่แล้วก็ได้ยินเสียงประหลาดดังขึ้นในช่วงที่ไม่ควรมีเสียงนี้อยู่
"โอ้ที่รัก ข้าต้องกลับไปขึ้นเป็นราชาแทนราชาองค์เก่า​ เขาได้ไปจุติใหม่ในความมืด ข้าคงไม่ได้กลับมาหาเจ้าอีก… ข้าเสียดายเหลือเกินที่ไม่อาจดึงเจ้าลงนรกไปด้วยได้ และเพราะอย่างนั้น… ข้าจะจองจำเจ้าในโลกนี้ รอวันที่ข้าหาคนมาแทนที่บัลลังก์​ราชา​ได้แล้ว ข้าจะได้กลับมา​ครองรักกับเจ้าต่อ"
"นั่นมัน…" เทพธรณีตัวสั่นทั้งหน้างง "เขาเป็นใครกัน ทำไมถึงทำอย่างนั้น"
"ถ้าให้เดา​ เขาคงเป็นราชาผู้ปกครองนรกอยู่ในตอนนี้ ช่างเป็นคนชั่วช้าเสียจริง ข้าได้ยินมาว่าเขาเจ้าชู้หลายใจ มีคนรักมากมายในมิติอื่น เจ้านั่นคงทำกับเทพองค์อื่นไม่ต่างจากท่านถึงได้เกิดผู้โชคร้ายวิญญาณหลงทางในโลกมนุษย์มากขึ้น ท่าน​ไม่ต้องห่วง​ ข้าจะแจ้งความชั่วโฉดของเขาไปยังคลังกลางของยมโลก ให้มีการอนุมัติลงโทษราชาแห่งนรกผู้นั้น"
"ข้าขอบใจเจ้ามาก แต่คงไม่จำเป็นหรอก ยังมีอะไรต้องลงโทษเขาได้อีกนอกจากการพาไปยังนรก และเขาก็อยู่ในนรกแล้วด้วย"
"ที่ท่านกล่าวมาก็ไม่ผิด แต่หากข้าแจ้งไปยังคลังกลางแล้ว ยมโลกทั้งหมดจะนำความชั่วของเขามารวมกันแล้วนำส่งไปให้พระเจ้าพิจารณา หากความชั่วของเขามีมากพอ เขาจะถูกส่งไปจุติในความมืดให้หลอมรวมกับที่แห่งนั้นแล้วไม่ได้กลับมาอีกเลย"
"ข้าเกรงว่าเราอาจจะยังฟังความไม่มากพอ ลองย้อนความทรงจำจนถึงต้นตอของเรื่องได้หรือเปล่า"
ความทรงจำถูกย้อนลึกลงไป เสียงลมหายใจเหนื่อยหอบดังเป็นเวลานานหลายเดือนหลายปีจนยมโลกถึงกับถอนหายใจในความอยากกระหายของราชานรกผู้นี้ เทพธรณีจากหน้าแดงด้วยความกระดากอายจนกลายเป็นความโมโหเมื่อเสียงนั้นไม่หยุดจนเวลาล่วงเลยไปหลายล้านปี
"ข้าชักไม่อยากรู้แล้วว่าจุดเริ่มต้นมันเป็นมายังไง" เทพธรณีกล่าว
"อีกนิดเดียวก็จะถึงจุดเริ่มต้นแล้วขอรับ ได้โปรดทนอีกหน่อย"
ทนฟังได้ไม่นานเสียงเหล่านั้นก็หายไปกลายเป็นภาพจากสายตาของเทพธรณี บนโลก ณ เวลานั้นเป็นเพียงโลกว่างเปล่าที่มีแต่พื้นทราย เทพธรณีสร้างสสารหลายตัวแล้วกระจายออกไปบนโลก ให้บรรดาสสารเหล่านั้นเกาะตัวเป็นธาตุต่างๆ แล้วจึงก่อกำเนิดเป็นธรรมชาติรูปแบบต่างๆ เทพธรณีเฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงเหล่านั้นด้วยสายตาตัวเองก่อนจะมีอะไรบางอย่างผุดขึ้นมาจากทรายที่เขาเหยียบ มันเป็นงูตัวสีดำกำลังจ้องมองมาทางเขาตาไม่กะพริบ เทพธรณีแปลกใจที่โลกนี้วิวัฒนาการจนถึงช่วงที่สร้างสิ่งมีชีวิตหลายเซลล์ได้เพียงเวลาไม่กี่สิบปีเองหรือ เทพธรณีเดินเข้าไปอุ้มงูตัวนั้นขึ้นมาก่อนจะเอาเข้ามาดูใกล้ๆ งูตัวนั้นเลื้อยจากมือสู่แขนแล้วอ้อมหลังไปที่คอ จากสัมผัสลื่นเรียบของงูกลายเป็นสัมผัสหยาบกร้านจนต้องหันไปมอง ปรากฏเป็นชายร่างหนายืนกำลำคอของเขาแล้วกัดลงจนจมเขี้ยว​ สองตาของเทพพร่ามัวและมองไม่เห็นสิ่งใดจนเกิดเป็นเรื่องราวน่าอับอายหลายล้านปีเมื่อครู่
"แสดงว่าท่านไม่ได้เผลอหลับไปอย่างที่กล่าวมาก่อนหน้านี้"
"ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ข้าเพิ่งรู้ตัวหลังจากที่ได้ยินเสียงของมนุษย์แล้ว แต่ถึงจะรู้ตัวร่างของข้าก็ไม่อาจขยับได้อย่างเป็นอิสระ"
"เป็นเช่นนี้นี่เอง ร่างของท่านยังคงอยู่บนโลก หากว่าพลังท่านฟื้นขึ้นมาแล้วล่ะก็ ข้าจะให้ยมทูตพาท่านไปส่งบนสวรรค์เอง"
"ไม่ต้องลำบากหรอก ข้ากลับเองได้ แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่าพลังจะเพิ่มมากน้อยแค่ไหน"
วิญญาณของเทพธรณีหายวับไป เหลือเพียงเหล่าวิญญาณสูญหายที่รอการพิพากษา
"เอาล่ะเจ้าวิญญาณสูญหาย​ เดินหน้าเข้ามารับการพิพากษาเพื่อพาไปเกิดใหม่เร็วๆ "
วิญญาณสูญหายไร้สติยังคงกลิ้งวนเล่นกันไปมาอย่างกับเด็ก ยมทูตต้องจับมาพิพากษาทีล่ะคนจนครบ เล่นเอาหมดแรงเพราะวิญญาณบางดวงก็วิ่งหนีการจับตัวของยมทูต
เทพธรณีรู้สึกตัวเมื่อตื่นขึ้นมาบนโลก ภาพเบื้องหน้าคือผนังถ้ำสูงกับแสงจากก้อนหินเรืองแสงบนเพดาน ท่านเทพลุกขึ้นนั่งพลางมองไปรอบด้าน เห็นคนหลายคนกำลังนั่งมองหน้าเขาอยู่ แต่บางคนด้านหลังก็กินดื่มกันอย่างสนุกสนานราวกับกำลังมีงานเลี้ยง ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่เขาไม่อาจย้อนความทรงจำอย่างที่ยมโลกทำได้​ จึงทำได้เพียงมึนงงกับสถานการณ์ในตอนนี้
เมื่อย้อนกลับไปตอนที่อีคอนมองเห็นละอองแสงวิญญาณลับหายไป และยมทูตพาเหล่าวิญญาณสูญหายกลับเข้าไปอีกมิติ สถานการณ์เดิมที่ฮาวเวอร์เพิ่งต่อสู้เสร็จแล้วกำลังพาวิญญาณหนึ่งร้อยดวงกับร่างสัตว์ประหลาดกลับเข้าหมู่บ้านเผ่าอมนุษย์แมลงสาบ อยู่ๆ ก็มีมิติประหลาดโผล่ขึ้นตรงหน้า และมีชายร่างสูงหนากว่าสองเมตรเดินออกมาด้วยชุดเกราะกันกระสุนทันสมัยสีดำเปื้อนเลือด เขาหันมามองทางอีคอนอย่างช้าๆ ก่อนจะถลึงตามองอย่างตกใจกับร่างสีดำเป็นถ่านนอนคดด้วยลมหายใจแผ่วเบา สองมือกระชับดาบยาวก่อนจะฟาดลงตรงคนถือร่างนั้น
เพล้ง!
เสียงดาบกระทบกัน ฮาวเวอร์เปลี่ยนจิตกะทันหันเข้าป้องกันดาบของศัตรู ชายผู้นั้นเตะเขาออกจากวิถีดาบจนกลิ้งไปกับพื้น แต่ได้ไม่นานฮาวเวอร์ตั้งหลักได้ก็แหว่งดาบเข้าใส่ มันปัดดาบเขาได้เพียงพริบตาก่อนจะหันมาฟันกันแบบตาต่อตากันอีกที
"พอแค่นี้ก่อนไหม? ถ้าเราสู้กันจริงโลกนี้คงได้เละแน่"
"คิดว่ากูต้องสนโลกใบนี้รึไง มึงทำเมียกูมึงต้องตาย!"
"ฮ่ะฮ่ะ ไปนับเขาว่าเป็นเมีย เขาไปรู้เรื่องด้วยรึไง ไอ้ราชาบ้ากาม"
"..." ชายแปลกหน้าหยุดมือทันทีก่อนจะนิ่งพินิจพิจารณาคนตรงหน้าแล้วหัวเราออกมาดังๆ "ฮ่าฮ่าฮ่า มึงนี่เอง ไอ้เครื่องมือยมโลก เพราะมีวิญญาณอีกดวงอยู่ด้วยก็เลยไม่ค่อยได้กลิ่นความชั่วของมึงสักเท่าไหร่"
"ปากดีไปเถอะ ตอนนี้ความชั่วของมึงรู้ถึงหูยมโลกแล้ว มันคงไม่ปล่อยมึงไปแน่"
"คิดว่ากูกลัวเหรอวะ ยังไงมันก็ทำอะไรกูไม่ได้อยู่ดี ไหนๆ ก็ได้เจอมึงแล้ว ไปหาที่สกปรกนั่งดื่มเหล้ากันดีกว่า"
พูดจบก็เดินไปอุ้มร่างสีดำไว้ในอกแทนคนก่อน มองใบหน้าไหม้เละหายใจเบาๆ อย่างอดสู เรื่องนี้คงโทษใครไม่ได้นอกจากเขาเอง เพราะคนที่ทำให้เทพองค์นี้พบกับชะตากรรมน่าสงสารเช่นนี้​ก็คือเขาเอง
เมื่อกลับมาถึงหมู่บ้านใต้ดิน ราชานรกก็ยิ่งหัวเราะชอบใจ ที่แห่งนี้มีแต่แมลงสาบแมงมุมเต็มไปหมด เป็นที่ที่ดูสกปรกสมคำปากเขาจริงๆ
"เอาล่ะ! มาจัดงานเลี้ยงกัน ฉลองวันที่ข้าได้พบสหายเก่า คาเอลบูมบูม!!" ฮาวเวอร์รีบสะกิดราชานรก
"เฮ้ยๆ นั่นมันชื่อเก่าเว้ย อยู่นี่กูชื่อฮาวเวอร์"
ราชานรกไม่สนใจเปิดมิติใหม่ขึ้นมาก่อนจะดึงสัตว์ประหลาดจากโลกอื่นเข้ามาแล้วฆ่าทิ้งในดาบเดียว​ เขาจับมันย่างไฟจนสุกก่อนจะปล่อยให้คนอื่นเอาไปกิน รวมถึงเปิดอีกมิติขึ้นมาอีกแล้วดึงไหเหล้าขนาดใหญ่หลายใบเข้ามาในถ้ำ​ เจาะรูให้มันรั่วก่อนกระดกดื่มกิน ทั้งสองคนสังสรรค์กันอย่างสนุก ยกเว้นอมนุษย์ทั้งสองเผ่าพันธุ์ที่ตักอาหารกันอย่างเป็นระเบียบแล้วหาแก้วชามมารองน้ำแบ่งกันดื่ม ดูไร้สีสันของการเป็นงานฉลอง
"ไอ้พวกนี้เคยจัดงานฉลองรึเปล่า"
"ตั้งแต่กูเกิดมาก็ไม่เคยเห็นนะ"
ราชานรกขมวดคิ้วมองฮาวเวอร์อย่างงงๆ "โลกนี้มันดึกดำบรรพ์ขนาดไหนวะเนี่ย"
เขาก็เคยพูดคำนี้ไว้แล้วเหมือนกัน ในเมื่อคนในที่นี้ไม่รู้จักงานฉลอง ราชานรกจึงต้องทำให้ดู เขาเปิดมิติอีกหนึ่งช่องออกมาก่อนจะลากเอารถติดลำโพงสเตอริโอสามคันมาเรียงต่อกัน เปิดเพลงดังกระหึ่มจนผนังถ้ำสะเทือน ขาของผู้คนในพื้นที่เริ่มกระดิกไปมาอย่างห้ามไม่อยู่ ศีรษะบางคนก็โยกตามจังหวะเพลงไปมา ฤทธิ์ของเหล้าเริ่มส่งผลให้อมนุษย์ทั้งหลายเริ่มออกลีลาเต้น
"อย่างนั้นแหละพวก!!"
ราชาปีศาจตะโกนพร้อมเสียงดนตรีดังครึกครื้น ฮาวเวอร์ไม่ได้ห้ามก็ปล่อยให้บรรยากาศมันเป็นไปตามอารมณ์ ไม่ใช่ว่าเรื่องอย่างนี้จะเกิดขึ้นได้ที่นรก คนที่นั่นจิตใจห่อเหี่ยวจนไม่อาจหาความสุขให้ตัวเองได้ มีแต่บนโลกมนุษย์นี่แหละที่พอจะได้เล่น ได้เต้นเต็มที่อย่างนี้
"แล้วมึงมาที่นี่ได้ยังไง ไม่ใช่ว่ากำลังปกครองนรกอยู่รึ"
"ก็แค่ช่วงพักร้อนเดี๋ยวกูก็กลับ"
ราชานรกปล่อยให้เพลงบรรเลงต่อไป ส่วนตัวเองก็เดินไปนั่งมองร่างของเทพธรณีที่เริ่มฟื้นฟูร่างกายตัวเอง นับจากวันแรกที่พบกันจนถึงวันนี้ ไม่มีวันไหนที่เขาจะลืมใบหน้างดงามของเทพองค์นี้ได้เลย ตั้งแต่เขาเข้ามิติผิดจนไปพบกับเทพธรณีกำลังสร้างโลก ก็เฝ้าดูเขาทุกวันจนตัดสินใจได้แล้วว่าจะเก็บเอาไว้เป็นของตน และเพราะเอากลับลงนรกไม่ได้ จึงจองจำเอาไว้ในเมือกใสให้คอยทะนุถนอมร่างนั้นเอาไว้ไม่ให้ใครทำร้าย นานวันก็กลายเป็นว่าเจ้าเมือกนั่นโลภมากอยากได้พลังจนไล่เขมือบคนไปทั่วทำให้มีวิญญาณสูญหาย เรื่องนั้นเขาก็รู้แต่ไม่อยากให้ความผิดนั้นตกมาถึงตัวเลยปกปิดเอาไว้ ปล่อยให้ร่างนี้ถูกจองจำต่อไป และคิดว่าสักวันคงได้กลับไปหา แต่ตอนนี้มันคงสายไปแล้ว
"นี่นะหรือ เทพธรณีที่มึงเคยเล่าให้กูฟัง นึกไม่ถึงว่าจะเป็นตัวเขมือบอยู่ในถ้ำ" ฮาวเวอร์พูดพร้อมดูปฏิกิริยาของราชานรก "รู้ไหมว่าตอนที่กูสู้กับมัน มันเอาแต่เพ้อว่า เหงา เหงาเหลือเกิน บางทีอาจจะมีเศษเสี้ยวหนึ่งที่เขาจำมึงได้ก็ได้"
"ไม่มีทางหรอก พิษกูทำให้เขาหลับนานพอจนไม่รู้ความ แถมเมือกนั่นก็ดูดพลังเขาจนอ่อนแรงไม่อาจต้านได้ กูคงไม่ได้รักอย่างใจหวังอีกแล้ว"
"เหอะ! ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้มึงพ่นพิษใส่เขาแล้วกักขังเอาไว้เป็นล้านปีกันวะ เขาจะเกลียดมึงก็ไม่แปลก ทำใจเถอะ"
ฮาวเวอร์เดินไปตบไหล่เบาๆ พลางมองร่างของเทพธรณีที่ฟื้นฟูเต็มที่ ไม่นานนักสองตานั้นก็เปิดออกพลางมองเขาทั้งคู่
"ที่นี่ที่ไหนกันหรือ? "
"ที่นี่เป็นหมู่บ้านใต้ดินเผ่าอมนุษย์แมลงสาบ ยินดีต้อนรับขอรับ ท่านเทพธรณี"
คนได้ยินถึงกับตกใจ แต่พอมองไปที่ฮาวเวอร์ก็เข้าใจในทันทีก่อนจะโผล่เข้ากอดเขาด้วยความดีใจ
"เจ้านั่นเองที่ปลดปล่อยข้า ข้าขอบใจเจ้ามากจริงๆ หากเจ้ามีอะไรให้ข้าช่วย บอกข้ามาได้เลย ข้าจะพยายามทำให้"
"โอ้ อย่างนั้นหรือขอรับ"
ฮาวเวอร์เผลอตัวโอบกอดร่างเทพธรณีเอาไว้ กลิ่นกายของเขาหอมราวกับมีดอกไม้อยู่ในตัว ใบหน้าสดชื่นระรื่นใจกลับต้องเคร่งขรึมทันทีเมื่อเห็นออร่าความเคียดแค้นของราชานรกส่งมา ฮาวเวอร์ผละจากเทพธรณีก่อนจะนั่งลงทำหน้าเครียด
"ท่านเทพ นับจากนี้ไปท่านจะกลับดินแดนสวรรค์ในอีกกี่วันขอรับ"
"เรื่องนั้น… ข้าไม่ค่อยแน่ใจ พลังของข้าหายไปเพราะถูกเมือกดูดไป แถมลูกแก้วกักเก็บพลังของข้าก็ดันหายไปอีก"
"ลูกแก้ว? "
"ใช่ ตอนนี้ข้ามีติดตัวอยู่แค่ลูกเดียว ตรงปลายนิ้วทั้งสิบของข้าจะมีลูกแก้วฝังอยู่ ลูกแก้วพวกนี้เป็นแหล่งรวมพลังของข้า ถ้าหากหามาคืนไม่ครบ ข้าจะกลับไปเป็นเทพอย่างสมบูรณ์ไม่ได้แล้ว"
"สมบูรณ์? "
"ใช่ ข้าเป็นเทพธรณี ผู้บุกเบิกดิน หากว่าข้ามีพลังสร้างดินไม่มากพอ โลกใบนั้นก็จะไม่สมบูรณ์ และอาจแตกสลายได้ง่าย ไม่รู้ว่าปีศาจตนนั้นแค้นอะไรข้าหรือเปล่า ถึงได้จองจำข้าไว้นานหลายปี จนเทพธรณีคนอื่นต้องคอยรับงานของข้าไป พลังของพวกเขาก็ลดน้อยจนแทบไม่เหลือ หากว่าข้ากลับไปได้แต่เก็บลูกแก้วไม่พอ ก็เหมือนกลับไปอย่างเปล่าประโยชน์"
"น่าเศร้าเลยนะครับที่ท่านต้องอยู่ที่นี่ต่อ" ฮาวเวอร์หันไปยักคิ้วให้ราชานรก
"ข้าอยู่ได้ไม่นานนักหรอก ยมโลกได้กล่าวกับข้า​ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นข้าก็ต้องกลับสวรรค์​ภายในหนึ่งร้อยปีของโลกมนุษย์ เพราะหลังจากนั้นโลกใบนี้อาจจะแตกสลายเพราะมีมนุษย์อมตะมากเกินไป
"แค่หนึ่งร้อยปีเองงั้นเหรอ? " ราชานรกพูดขึ้น
"ท่านคือใครหรือ? ข้ารู้สึกคุ้นเสียงท่านจังเลย"
ราชานรกมองไปที่เทพธรณี ใบหน้าไร้เดียงสามองเขาเหมือนคราวนั้น​ ตอนที่เขาฝังเขี้ยวลงบนคอของอีกคน เขาไม่รู้เลยว่าอันตรายคืออะไรจนน่าสงสาร
"ข้าคือคนที่จองจำเจ้าไง"


## บทที่ 14 ชิงเขตปกครอง

ท่ามกลางเสียงดนตรีบรรเลงร้อง คนโดยรอบสนุกสนานอย่างที่นานๆ ทีจะเป็น เว้นอีกฟากของหมู่บ้านใต้ดิน เมื่อเทพธรณีรู้ว่าคนตรงหน้านี้เป็นราชานรกที่เคยกักขังตัวเองกว่าล้านปีไว้ปรนเปรอก็ตื่นกลัวจนวิ่งไปหลบอยู่หลังฮาวเวอร์ เขาในตอนนี้มีพลังไม่มากเท่าแต่ก่อนคงต่อกรกับคนตรงหน้าไม่ไหว จึงได้สร้างบาเรียคุ้มกันตัวเองและฮาวเวอร์เอาไว้ไม่ให้เขาเข้าใกล้
"เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง​ ถึงข้าจะเพิ่งฟื้นฟู​พลัง แต่ข้าก็สามารถต่อกรกับเจ้าได้นะ" พูดไปก็ตัวสั่นไป การโกหกครั้งนี้ทำเขาเลิ่กลั่กจนเก็บอาการไม่อยู่
ราชานรกเดินเข้าไปหาก่อนจะจิ้มบาเรียที่เขาสร้างแตกเป็นลูกโป่ง นั่นเป็นการย้ำเตือนว่าท่านเทพไม่มีทางทำอะไรเขาได้ในตอนนี้
"คราวนี้ข้าไม่ได้จะมาทำร้ายเจ้า"
"จะให้ข้าเชื่อใจเจ้าได้ยังไง ในเมื่อหลายล้านปีที่ผ่านมา​ เจ้าไม่เคยคิดแม้แต่จะปลดปล่อยข้าเลยสักครั้ง หากท่านผู้นี้ไม่บังเอิญผ่านมาพบ ข้าก็คงติดอยู่ที่นั่นนานต่อไปอีกหลายล้านปี!"
"ใช่! ข้าไม่คิดจะปลดปล่อยเจ้า ข้ายังไม่อาจทำใจได้ที่ต้องปล่อยเจ้าไป" ราชานรกเดินเข้าใกล้เขาอีกก้าว และเทพธรณีก็ถอยอีกหนึ่งก้าว "ในเมื่อข้าสูงส่งเท่าท่านไม่ได้ ข้าก็จะดึงท่านลงมาเสมอด้วย!"
แผ่นหลังของเทพติดผนังถ้ำพอดีกับที่ราชานรกกักขังเขาไว้ในวงแขน แววตาไหวสั่นอย่างหวาดกลัวมองคนตรงหน้าได้ไม่นานก็หลุบตาลงต่ำ
"เพราะเจ้าเลือกเส้นทางเช่นนั้นเองไม่ใช่รึ เจ้าไม่เหมือนปีศาจหรือวิญญาณจากนรกที่จะเลือกเส้นทางไม่ได้ เทพอย่างเจ้าเลือกที่จะทำความชั่วเพื่อบูชาความมืดที่ตนนับถือ ข้าเองก็มีเส้นทางของข้าเช่นกัน เจ้าอย่าฝืนให้ชะตาของเรามาบรรจบกันเลย"
ราชานรกปลดวงแขนออกก่อนจะเดินหันหลังไป "ข้าไปล่ะ ขอโทษด้วยที่ดื้อด้านฝืนชะตาตัวเอง"
เขาสร้างมิติขึ้นมาก่อนจะเดินทะลุเข้าไป ฮาวเวอร์มองแผ่นหลังนั้นจากไปก่อนจะหันมามองเทพธรณีซึ่งหมดแรงจะยืนไหวไถลตัวนั่งกับพื้น
"ท่านไหวรึเปล่า? "
ท่านเทพส่ายหน้า "ไม่ไหว เขาน่ากลัวเกินไป ขนาดแค่สบตา ข้ายังทำไม่ได้"
ฮาวเวอร์พยุงเขาลุกขึ้นก่อนพาไปนั่งที่พัก เมื่อมองพินิจเรือนร่างของเทพผู้นี้แล้วดูอรชรบอบบาง ดวงตาสีครามหม่นแสง เส้นผมและผิวพรรณผ่องประกายอย่างกับดวงจันทร์ และนิสัยขี้กลัวจนตัวสั่นทำให้เขาดูน่าทะนุถนอมขึ้นอีกหลายเท่า ฮาวเวอร์เริ่มเข้าใจในทันทีว่าทำไมราชานรกถึงหลงใหลเทพผู้นี้ ก็เพราะ...
'น่ารักจังเลย~ ถึงจะเทียบกับลูคัสไม่ได้ แต่รองลงมาก็ต้องเป็นเจ้าแล้ว​ล่ะ ความน่ารักนี้ช่างเป็นบาปของเจ้าเสียจริง'
อีคอนเข้าควบคุมร่างแทนเมื่อเห็นว่าฮาวเวอร์เอาแต่เพ้อถึงความน่ารักของคนตรงหน้า แม้ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุของเรื่อง แต่คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ
"ท่านเป็นเทพมีนามเฉพาะหรือไม่ขอรับ"
"นามเฉพาะของข้ามีชื่อว่า เอวา และเจ้าล่ะ เพราะมัวแต่หวาดกลัวชายผู้นั้นข้าเลยไม่ได้ถามเจ้าเลย"
"ตัวข้ามีสองจิต จิตนี้มีนามว่าอีคอน​ ส่วนจิตที่ช่วยท่านออกมามีนามว่า​ ฮาวเวอร์ แต่ตอนนี้เขาพักผ่อนอยู่"
'เจ้าช่างน่ารักอย่างกับดอกลิลลี่ ออฟ เดอะ วัลเลย์ ผู้บริสุทธิ์ผุดผ่องและหอมอย่างกับดอกไม้…'
"เป็นเช่นนี้เองหรือ มิน่าเล่า ข้าถึงเห็นความแปรปรวนในร่างเจ้า" เอวามองเข้าไปในจิตของเขาพลางขมวดคิ้วงุนงง "เป็นไปได้หรือที่เจ้าจะเกิดมามีสองจิต"
"ท่านหมายความว่าอย่างไรขอรับ" อีคอนนึกพลางคิด 'หรือตลอดมาเราจิตไม่ปรกติ'
"ข้าไม่รู้ความสามารถของยมโลกมากนักหรอกนะ ข้ารู้เพียงแค่ว่า การส่งวิญญาณมาเกิด จะเกิดได้เพียงหนึ่งจิตต่อหนึ่งร่าง แต่เจ้าถูกส่งมาเกิดสองจิตใจในหนึ่งร่างนั้น​ นับว่าประหลาด"
"ท่านเห็นว่าข้ามีสองจิตจริงหรือขอรับ? "
"ใช่แล้ว แต่ที่ข้าไม่เข้าใจเลยก็คงเป็น… อีกร่างหนึ่งของจิตเจ้าไปอยู่ที่ไหน?"
จิตทั้งคู่ต่างเงียบงัน พวกเขาคิดว่าตัวเองเกิดมามีร่างที่ต้องใช้ร่วมกันมาตลอด พอคิดเรื่องนี้ฮาวเวอร์เองก็คิดว่ามันแปลก หากว่าเขาได้เกิดใหม่แต่จิตมาจุติช้ากว่าร่างไปหลายปี บางทีร่างนั้นอาจจะตายไปแล้วก็ได้
'ถ้าพวกเราต้องติดอยู่ร่างนี้ไปตลอด แสดงว่าการจะมีความรักหรือแสดงความรักต่อใครสักคน อีกฝ่ายก็ต้องอยู่ในเหตุการณ์ด้วย… ข้าชักอยากตายอีกรอบแล้ว' ฮาวเวอร์
'ข้าไม่ขัดหรอกนะ ยังไงซะชาติก่อนข้าก็ไม่ได้รักใครและบำเพ็ญเพียรสร้างคุณประโยชน์ให้โลกใบนั้น'
ฮาวเวอร์รำลึกความหลังในชาติก่อน เขาใช้ชีวิตอยู่กับดีแลน ทำงานเพื่อดีแลนจนไม่มีความคิดจะสร้างครอบครัวเป็นของตัวเอง จนดีแลนแต่งงานมีลูกมีหลาน เขาก็ยังคงอยู่ตรงนั้นคอยดูแลไม่ห่าง ชะตาชีวิตของคนไม่ถูกเลือกก็คงต้องโดดเดี่ยวเมื่อไม่เป็นฝ่ายเลือกเสียเอง
'หึ พูดไปเถอะ ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะตบะแตกกับลีโอตอนไหน'
ฮาวเวอร์ปิดกั้นจิตด้วยความอิจฉา ชาติที่แล้วเขาไม่มีหวังเรื่องความรัก ชาตินี้ก็เช่นกัน แถมยังเห็นวิญญาณแยกของตัวเองมีความรักกับคนที่เขาอยากรักด้วยอีก
อีคอนเลิกสนใจฮาวเวอร์ก็หันไปพูดกับท่านเทพต่อ "ข้าคิดว่าท่านยมโลกคงคิดวิถีทางอย่างรอบคอบสุดแล้ว ยังไงเสีย ชีวิตทั้งชีวิตของข้าก็มีไว้เพื่อช่วยเหลือผู้คนเท่านั้น"
"ช่างเป็นอุดมการณ์ที่วิเศษยิ่งนัก ระหว่างที่ข้าต้องตามหาลูกแก้วกักเก็บพลังของข้า ข้าขอติดตามเจ้าเดินทางไปก่อนได้หรือไม่"
"ข้าไม่ขัดข้องหรอกขอรับ"
วันถัดมาในเวลาสายๆ คนในหมู่บ้านและคนจากเผ่ามางามูยังคงนอนระเกะระกะตามทางเดิน ข้าวของเดิมที่ถูกเอามาจากต่างมิติก็หายกลับเข้ามิติเดิมยกเว้นอาหารและสัตว์ที่ถูกฆ่า ฮาวเวอร์ตื่นมาในเวลานี้และเฝ้าสังเกตการณ์ความเคลื่อนไหวนอกถ้ำ ช่องทางเข้าออกเดิมเขาฝังปิดไปแล้วเพื่อไม่ให้ใครมาหาที่นี่เจอ อณูเวทย์ของฮาวเวอร์ตรวจจับความเคลื่อนไหวบางอย่างได้ก่อนที่สิ่งนั้นจะโผล่ตัวมาให้เห็น
"ท่านฮาวเวอร์ ข้าพร้อมแล้ว"
แม้ไม่ได้กล่าวนัดกันก่อน แต่ทั้งคู่รู้ความนัยนั้นเป็นอย่างดี การเดินทางไปยังรังของมารงูผู้ปกครองเขตนี้เป็นเส้นทางที่ค่อนข้างอันตราย และเขาไม่อาจพาใครไปด้วยได้ ถึงแม้ว่าลิลลี่จะแข็งแกร่งแต่ก็คงสู้กับคนนับร้อยโดยไม่ฆ่าให้ตายไม่ได้ อีกอย่างถ้าเอาโลอาโนไปเพียงคนเดียว เขาก็คงหาทางบ่ายเบี่ยงเลี่ยงการต่อสู้ได้อย่างไม่ถูกสงสัย
"ถ้าข้าเป็นอะไรขึ้นมา เจ้ารู้วิธีเอาตัวรอดอยู่แล้วใช่ไหม? " ฮาวเวอร์ถามเพื่อความแน่ใจ
"แน่นอนขอรับ ถึงนายท่านจะเป็นผู้มีพระคุณ แต่ถ้าท่านหมดประโยชน์แถมนำภัยมาให้ข้า ข้าจะทิ้งท่านทันที"
คำพูดตรงๆ ไม่อ้อมค้อมฟังเข้าใจดี และนั่นก็เป็นสิ่งที่ฮาวเวอร์ต้องการเช่นกัน อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องห่วงหน้าห่วงหลังให้เสียสมาธิ
ทั้งคู่เดินทางมาจนถึงหน้าหินผาขนาดใหญ่ โลอาโนเดินไปที่เถาวัลย์ก่อนจะดึงสั่นจนได้ยินเสียงไม้กระทบกัน ไม่นานก้อนหินที่อยู่ใกล้ก็ถูกดึงออกก่อนจะปรากฏหน้าคนโผล่ออกมา
"โลอาโน เจ้ารู้ใช่ไหมว่าถ้าจะกลับมาต้องเอาอะไรมาด้วย"
"แน่นอน ข้าเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว วิญญาณเผ่าแมลงสาบหนึ่งร้อยดวง" โลอาโนชูดวงวิญญาณขึ้นให้เห็น "กับของฝากเล็กน้อย"
พูดจบก็ดันฮาวเวอร์ไปข้างหน้า เขาทำท่ายืนตัวสั่นอย่างหวาดกลัว คนโผล่มาดูเมื่อครู่ดึงก้อนหินมาปิดช่องส่องก่อนที่ก้อนหินขนาดใหญ่จะถูกเลื่อนออก
"เจ้านี่มันโชคดีจริงๆ ข้านึกว่าเจ้าจะหาพวกเผ่าแมลงสาบไม่เจอแล้วเสียอีก ถ้าช้าอีกเดือนมีหวังเผ่าเจ้าได้กลายเป็นเหยื่อล่าวิญญาณรายต่อไป"
"เงียบปากน่า คิดว่าข้าจะยอมรึไง ยังไงตอนนี้ข้าก็ได้ดวงวิญญาณมาแล้ว แถมไอ้เด็กนี่ก็น่าจะพอทำให้เขาหายโกรธขึ้นมาบ้าง"
"ฮืมมม ลูกมนุษย์รึ? หน้าตาอัปลักษณ์จัง สงสัยคงถูกทิ้งในป่าเพราะพ่อแม่ไม่เลี้ยงสินะ วางใจเถอะเดี๋ยวเจ้าก็มีชีวิตอยู่ได้ไม่นานแล้ว"
ฮาวเวอร์กวาดสายตามองไปรอบๆ เห็นเหล่าแมลงหลายสายพันธุ์มารวมตัวกันทั้งยัง​มองเขาเป็นตาเดียว โลอาโนเดินไปต่อจนสุดทางเดิน ปลายทางเป็นถ้ำดินขนาดใหญ่มีผ้าผืนใหญ่ปิดกั้น
โลอาโนเปิดม่านเดินเข้าไปก่อนจะนั่งคุกเข่าหนึ่งข้างลงกับพื้น เบื้องหน้าที่ฮาวเวอร์เห็นเป็นลำตัวยาวใหญ่ของงูนอนขดเป็นชั้นๆ โลอาโนเหลือบมองลำตัวนั้นแวบหนึ่งก่อนเอ่ย
"ท่านมารงู ข้านำวิญญาณของเผ่าแมลงสาบมาให้ท่านได้แล้วขอรับ แล้วระหว่างการตามหา ข้าพบเข้ากับลูกมนุษย์ถูกทิ้งเอาไว้ในป่า ดูท่าพ่อแม่มันคงไม่อยากเลี้ยงเลยเอามาปล่อย"
'ต้องเล่าขนาดนั้นด้วยรึไง'
ลำตัวเคลื่อนที่ไปมาก่อนจะโผล่ร่างมนุษย์ส่วนบนให้เห็น ร่างบนนั้นเป็นสตรีผิวสีเทาเขียว ผมยาวลงมาถึงสะดือ ร่างกายไร้เสื้อผ้าปกปิด แต่ถึงอย่างนั้น สองทรวงอกก็ไร้ยอดเย้ายั่วยวนเพศตรงข้ามให้ใหลหลง ฮาวเวอร์ก้มหน้าตัวสั่นพยายามเล่นให้สมบทบาท โลอาโนก็ก้มหน้าลงเพราะเกรงกลัวสองตาคมดุจอสรพิษจ้องเข้ามา
"เอาวิญญาณมาให้ข้า"
โลอาโนเดินเข้าไปแล้วกางวงแหวนเวทย์ออก นางมองเข้าไปในวงแหวนก่อนแสยะยิ้มอย่างสมใจ ไม่นานก็เทเอาวิญญาณทั้งหมดออกมา วิญญาณเหล่านั้นลอยล่องไปบนอากาศ แต่ก็ติดอยู่บนเพดานซึ่งมีผ้าหนากางไว้อยู่ นิ้วของนางชูขึ้นนับวิญญาณทั้งหมดอย่างสนุกก่อนจะตวัดสายตามาทางโลอาโนจนเขาสะดุ้ง
"เจ้าออกไปได้"
"ขอรับ"
โลอาโนเดินออกไป เพียงเสี้ยววิเขาหันมองหน้าด้านข้างของฮาวเวอร์อย่างนึกเป็นห่วง หากว่าฮาวเวอร์เอาชนะมารตนนี้ไม่ได้ ชะตาชีวิตเขาก็ต้องวนลูบอยู่อย่างนี้ไม่สิ้นสุด ไม่เป็นฝ่ายฆ่า ก็จะถูกฆ่าเสียเอง
มารงูกลืนวิญญาณเข้าปากไปทีละดวงโดยไม่สนใจฮาวเวอร์ พอโลอาโนออกไป​ เขาก็ไม่เสแสร้งแกล้งเป็นคนอ่อนแออีก เดินไปหาที่นั่งแล้วมองมารงูกินอย่างสบายอารมณ์
"มันอร่อยนักรึไง?"
มารงูตวัดสายตามาทางฮาวเวอร์ เด็กที่ทำท่าอ่อนแอเมื่อกี้หายไป​ เหลือไว้เพียงเด็กจองหองที่มองหน้าเธออย่างยียวน นางไม่สบอารมณ์กับคำพูดนั้นก็สะบัดหางใส่ฮาวเวอร์หนึ่งที เพียงเสี้ยววิฮาวเวอร์ก็หายไปพร้อมแรงสะบัดหางลากไปกระทบกับถ้ำ แต่แทนที่จะพบร่างของฮาวเวอร์ตอนยกหางออก กลับเป็นหางของเธอแยกออกจากกันเป็นแนวยาวจนเห็นกระดูกและเลือดเนื้อภายใน มารงูอึ้งเงียบไปก่อนจะมองไปรอบๆ มองหาร่างฮาวเวอร์ แต่หาจนทั่วก็ไม่เจอ ทันใดนั้นร่างของมารงูก็ถูกฟาดลงจากคอมาจนถึงกลางหลัง แม้ดาบฮาวเวอร์จะฟาดหางนางจนแยกออก แต่ส่วนร่างมนุษย์กลับแข็งราวกับเหล็ก สร้างเพียงรอยบากยาวแต่ไม่ลึกเท่านั้น มารงูหันหลังมาฟาดเขาคืนจนตัวปลิวติดผนัง
"เจ้าเป็นใครกันแน่ ใครส่งเจ้ามา!"
"ไม่มีใครส่งข้ามาทั้งนั้น ข้าแค่อยากได้เขตปกครองตรงนี้ ถ้าเจ้ายอมยกให้ข้า ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า"
"หึ ถ้าอย่างนั้นก็ข้ามศพข้าไปก่อนแล้วกัน!!"
"ก็คิดจะทำอยู่แล้ว!"
ทั้งคู่กระโจนใส่กันอย่างบ้าคลั่ง ทางฝั่งฮาวเวอร์ได้เปรียบทั้งความเร็วและความแรง อีกทั้งพละกำลังยังเหนือกว่า ส่วนมารงูได้เปรียบด้านความแข็งแกร่งถึงขนาดแรงดาบของฮาวเวอร์ยังตัดไม่ขาด แต่ถึงอย่างนั้นส่วนห่างของนางกลับบอบบางกว่า ฮาวเวอร์เล่นตรงจุดนั้นจนร่างกายนางฮิลลิ่งไม่ทัน
มารงูร่ายเวทย์วงแหวนแล้วหยิบเอาอาวุธตรีศูลออกมาก่อนจะไล่แทงร่างฮาวเวอร์ด้วยความเร็ว พอมีอาวุธความเร็วในการจู่โจมก็เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว แต่ก็ยังช้ากว่าฮาวเวอร์ เขาหาโอกาสเล็งจุดตายของมารงู มันคงจะอยู่ตรงหัวใจหรือไม่ก็หัว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังผ่าความหนาของร่างกายนางไปไม่ได้ เมื่อมารงูรู้สึกเสียเปรียบก็กรีดร้องออกมา
"เคี้ยยยยยยยยยย!!"
พรึบ!
ม่านหนาถูกเปิดออก อมนุษย์ทั้งหลายเข้ามาพร้อมมีดดาบในมือ ฮาวเวอร์ยังคงวุ่นอยู่กับการต่อสู้กับมารงูจนมองไม่เห็นหอกที่พุ่งเข้ามาหาตน กว่าจะรู้ตัวหอกนั่นมันก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว
"ระวังหน่อยสิพวก"
โลอาโนหยุดหอกนั้นไว้ให้ คำพูดที่ว่าจะทิ้งไปอย่างไม่ไยดีคงเป็นเพียงลมปาก ไม่นานเขาก็เข้าปะทะกับเผ่าอมนุษย์ของมารงู เมื่อเห็นว่าตัวเองไม่ได้สู้เพียงลำพังฮาวเวอร์ก็มีแรงฮึดขึ้นมาอีกหน่อย ทางฝั่งของมารงูเมื่อเห็นว่าคนของตนทรยศก็โมโหจนควบคุมสติไม่อยู่ นางฟาดหางไปทางโลอาโนโดยไม่สังเกตว่าฮาวเวอร์ยังอยู่ไม่ห่าง หางที่กำลังฟาดลงขาดเป็นสองท่อนและชักดิ้นชักงออยู่บนพื้น
"อย่ามองไปทางอื่นสิ ศัตรูของเจ้าอยู่ตรงนี้"
ทั้งคู่จ้องตากันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อและเริ่มเข้าโจมตีใส่กันอีกครั้ง เมื่อสังเกตว่าฮาวเวอร์ไม่ได้ใช้เวทย์ นางจึงร่ายเวทย์ให้เกิดกระแสน้ำขนาดใหญ่โถมใส่ตัวเขา ฮาวเวอร์ร่ายบาเรียกั้นกระแสน้ำจนมันไหลออกด้านนอกไปหมด ฮาวเวอร์ตั้งหลักและฟาดดาบใส่นางอีกหน นางสร้างบาเรียมากั้นการโจมตีแต่กั้นไม่อยู่ ดาบฟาดลงตรงกลางอกสร้างบาดแผลให้นาง เพราะนางใช้พลังเวทย์เข้าสู้จึงลดพลังเกราะบนร่าง แต่ถึงนางจะได้แผล ฮาวเวอร์ก็เริ่มตระหนักได้ว่าการโจมตีที่แรงที่สุดของเขาทำได้เพียงแผลตื้นๆ ให้กับนางเท่านั้น
มารงูเมื่อเห็นรอยเลือดของตัวเองไหลหยดออกมาก็ยิ่งสติแตก นางพุ่งตัวเข้าไปหาฮาวเวอร์ ฮาวเวอร์ฟันดาบไม่ยั้งใส่นางและได้เพียงแผลเบาเท่านั้น เมื่อหลบการปะทะไม่ได้ฮาวเวอร์ก็ใช้บาเรียเข้ากั้น เมื่อเห็นฮาวเวอร์ไม่ทันตอบโต้จึงพยายามบีบบาเรียให้แตกเพื่อบดขยี้เขาข้างใน
ฮาวเวอร์คิดไม่ตกกับการโจมตีเมื่อครู่ ถ้าเขาทำอะไรร่างมนุษย์ไม่ได้ ก็ต้องทำลายหาง ให้นางใช้เวทย์ฟื้นฟูจนอ่อนกำลัง แล้วค่อยสังหารนางหลังจากนั้น
ฮาวเวอร์คิดได้แล้วก็ถอดบาเรียออกและแทงเข้ากับมือของนาง มันเข้าไม่ลึกอย่างที่คิดและนางก็ได้ บีบร่างเล็กๆ นั่นให้เละคามือ เมื่อแน่ใจว่าฮาวเวอร์ไม่ขยับแล้วนางก็คายมือออก ฮาวเวอร์พุ่งออกมาจากซอกนิ้วและแทงเข้าใบหน้าของนาง มารงูหลบวิถีดาบได้​ แต่ก็ถูกบาดที่ข้างแก้มเป็นรอยยาว ฮาวเวอร์ถลาลงสู่พื้นและได้มองร่างของมารงูอย่างถี่ถ้วน ปลายหางที่เขาตัดไปตอนนี้มันงอกมาใหม่ในสภาพเดิมอีกครั้ง แต่กลับกันร่างที่เป็นมนุษย์ยังรักษาไม่หายแม้จะเป็นแผลเล็กน้อย แสดงว่าเจ้านั่นทุ่มการป้องกันไปที่ส่วนที่ตายง่ายมากที่สุดและใช้หางเป็นเหมือนอาวุธที่ต้องใช้การฟื้นฟูเร่งด่วน แต่ถึงอย่างนั้นการฟื้นฟูร่างกายก็ต้องใช้ระยะเวลานานกว่าพลังเวทย์จะฟื้นฟู แถมต้องเผื่อพลังไว้ใช้ในการต่อสู้อีก และดูจากการที่นางไม่ได้วางแผนการต่อสู้กับเขาอย่างถี่ถ้วน นางก็คงดูถูกลูกมนุษย์อย่าเขามากเกินไป
"ดูเหมือนข้าจะประมาทเจ้าไม่ได้แล้ว ข้ายังไม่ถามเลยว่าเจ้าชื่ออะไร"
"ข้าชื่อฮาวเวอร์"
"งั้นก็ดี ข้าจะได้เอาหัวของเจ้ามาสลักชื่อประดับไว้ เล่าขานว่ามีไอ้โง่คนหนึ่งมันเข้ามาท้าทายข้าอย่างไม่เจียมตัว"
"เลิกขู่ฟ่อฟ่อได้แล้ว เอาจริงสักทีเถอะ"
ทางด้านโลอาโนเริ่มจนมุมเมื่อเขาพยายามขัดขวางการโจมตีของอมนุษย์ฝ่ายมารงู การกระทำ​นี้เหมือนการฆ่าตัวตาย​ แต่ถึงเขาจะตายมันก็คุ้มค่าให้ฮาวเวอร์ได้มีโอกาสชนะคู่ต่อสู้ที่กดขี่คนในเผ่าเขามาช้านาน การเสียสละครั้งนี้จะจารึกบนหลุมศพของเขาและกล่าวขานให้ลูกหลานตนฟัง
ฉึก!
ธนูดอกหนึ่งปักเข้าที่ขาของเขาจนเสียหลักล้ม โลอาโนกระตุกใยของตัวเองเข้ากับศัตรู พันธนาการมันไว้ด้วยใยเหนียวจากร่างของตนและห้อยมันไว้กับต้นไม้ด้านบน พลังเวทย์ของโลอาโนเหลือน้อยเต็มทีแต่ก็พยายามสู้ต่อจนถึงที่สุด
"โลอาโน ข้ารู้จักเจ้ามานาน อะไรทำให้เจ้าคิดทรยศท่านมารกัน ไม่คิดบ้างรึว่าคนในเผ่าจะต้องตายเพราะความโง่เขลาของตัวเอง"
"ยังไงข้าก็จะตายอยู่แล้ว ทำไมต้องไปสนคนอื่นด้วยเล่า ถ้าข้ารอดไปได้ พวกเจ้าก็รอดเช่นกันไม่ใช่รึ แทนที่เราจะมาสู้กันเองทำไมไม่เฝ้าดูการต่อสู้ครั้งนี้ไปด้วยกัน"
"เฝ้าดูงั้นรึ พอเจ้าลูกมนุษย์นั่นตาย พวกเราก็จะตายไม่ต่างจากมัน คิดว่าแค่เอาชนะมารนั่นได้แล้วจะหลุดพ้นงั้นหรือ เจ้าลืมไปแล้วรึไงว่าหากมารงูตาย ใครจะขึ้นมาปกครอง"
"ไม่ลืมหรอก แต่ข้าไม่สน ข้าไม่กลัวที่จะเสี่ยง พวกเจ้าต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายกลัว อีกไม่นานพวกเจ้าจะตายเพราะความเอาแน่เอานอนไม่ได้ของมารงู"
"อย่างน้อยก็อายุยืนกว่าเจ้าในตอนนี้ก็แล้วกัน"
พูดจบอมนุษย์ผู้นั้นง้างธนูสุดมือแล้วเล็งมาที่เขา โลอาโนตั้งใจจะกระโดดหลบแต่ขาทั้งสองข้างกลับถูกรั้งเอาไว้ ลูกธนูวิ่งมาทางเขาอย่างรวดเร็ว ในเสี้ยววินาทีนั้นร่างของเขาก็จมลงไปในพื้นดินพร้อมอมนุษย์คนอื่น
พุบ พุบ พุบ
โลอาโนลืมตามองภาพเบื้องหน้าทั้งฝุ่นคลุ้ง อมนุษย์แมลงสาบใต้พื้นดินคอยขุดหลุมให้พวกเขาได้ซุ่มโจมตี หลุมที่จับอมนุษย์ฝ่ายมารได้ก็พันธนาการไว้ด้วยใยเหนียวของเผ่ามางามู โลอาโนกลายร่างเป็นแมงมุมเต็มตัวแล้ววิ่งไปตามเส้นทางใต้ดินจนถึงขอบกำแพง แมงมุมร่างใหญ่นั่งทั้งพุ่งยื่นออกมาเยอะกว่าแมงมุมเพศเมียตัวอื่นๆ
"ที่รัก ข้าดีใจที่เจ้ายอมมาช่วยข้า"
"ก็เพราะเจ้าจะตายข้าถึงได้ตัดสินใจเข้าร่วม ข้าไม่อยากให้ลูกของเรากำพร้าพ่อหรอกนะ"
"โอ้ ที่รัก อย่าร้องไปเลยนะ เชื่อข้าเถอะว่าคนที่มาปราบมารงู เขาคนนี้ไม่ธรรมดา"
"ข้ายืนยันอีกคน"
แอดดี้สมทบความคิดของโลอาโนอีกคน โลอาโนมองเขาเชิงสงสัย
'ทำไมเจ้านี่ไม่ไปช่วยคนอื่นต่อสู้วะ'
"ข้าแค่จะมารายงานว่าด้านบนพร้อมแล้ว" โลอาโนยังไม่ทันพูดอะไรแอดดี้ก็แก้ตัวออกมาก่อน
"หัวหน้าเผ่า ตอนนี้เราล้อมที่นี่ไว้หมดแล้ว เริ่มแผนสองเลยไหมขอรับ"
"เริ่มได้เลย อย่าปล่อยให้พวกมันหลุดออกนอกกำแพง เราต้องปิดเรื่องการโจมตีภายในเอาไว้ให้ได้​ มารจากเขตอื่นจะได้ไม่รุกรานเข้ามา"
แมงมุมเพศเมียออกคำสั่งเสียงกร้าว ทั้งแมงมุมและแมลงสาบแยกย้ายไปทำแผนสองต่อทันที
ด้านนอกอมนุษย์ฝ่ายมารงูมัวแต่หวาดระแวงการโจมตีใต้พื้นดินจนลืมดูสิ่งที่อยู่เหนือหัว ตาข่ายยักษ์ปกคลุมรอบกำแพงเอาไว้หมดแล้ว และกำลังร่วงหล่นลงมาพันธนาการสิ่งมีชีวิตทุกตัวที่อยู่บนพื้นดิน ไม่มีใครหลบตาข่ายแมงมุมนี้ได้และติดเป็นเหยื่อน่าสงสารด้านใน เมื่อควบคุมสถานการณ์ภายนอกได้ เหล่าแมงมุมและแมลงสาบก็ทำการเคลื่อนย้ายดักแด้อมนุษย์ฝ่ายมารไปที่เผ่าแมลงสาบอย่างปลอดภัย
แมงมุมสื่อสารคอยบอกเล่าเรื่องราวภายในถ้ำผ่านเส้นใยบางใสให้ได้ยินอย่างที่เคยทำ ให้เหล่าผู้ร่วมชะตากรรมและอมนุษย์ฝ่ายมารได้ฟังกันทั่วถึง กลุ่มอมนุษย์แมงมุมบางส่วนคอยจับตามองและป้องกันการโจมตีจากนอกถ้ำ หากว่ามารงูเพลี่ยงพล้ำก็จะเข้าไปเผด็จศึกทันที
ด้านในยังคงส่งเสียงฟาดฟันกันไม่หยุดจนดึกดื่น จนถึงตอนนี้​ นอกจากเผ่าแมงมุมและเผ่าแมลงสาบที่เฝ้าฟังผลการต่อสู้อย่างใจจดใจจ่อแล้ว ดักแด้ตัวอื่นๆ ก็เฝ้าฟังอย่างตื่นเต้นด้วยเช่นกัน
ทางฝั่งฮาวเวอร์ จากที่เคยต่อสู้กับเจ้าเมือกนั่นอย่างไม่รู้วันรู้คืนก็เริ่มเรียนรู้ที่จะหายใจผ่อนเลี้ยงพลังกายให้เหนื่อยช้าลง ร่างกายฮาวเวอร์อึดทนมากขึ้นหลังจากศึกครั้งนั้น และครั้งนี้ก็เช่นกัน ในขณะที่ฮาวเวอร์พยายามยื้อการต่อสู้เอาไว้ให้อีกฝ่ายเหนื่อยหอบเพื่อหาโอกาสโจมตีเหมาะๆ อีกฝ่ายเองก็พยายามจบการต่อสู้ให้เร็วที่สุดด้วยการโถมร่ายพลังเวทย์ใส่ฮาวเวอร์ และนั่นยิ่งเข้าทางฮาวเวอร์เข้าไปอีก เมื่อนางใช้พลังเวทย์เยอะเท่าไหร่ ร่างกายที่แข็งแกร่งจนไม่อาจสร้างบาดแผลได้ก็ยิ่งเปราะบางขึ้นเท่านั้น
ฮาวเวอร์สร้างบาเรียแข็งแกร่งป้องกันการโจมตีทุกรูปแบบ จนมารงูไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับเขาได้ ระหว่างที่ป้องกันก็หาโอกาสโจมตีหางของมารงูเพื่อเร่งการฟื้นฟูอย่างไม่จำเป็นอีกด้วย ครั้งนี้ดูท่าจะใช้เวลาน้อยกว่าเจ้าตัวในถ้ำเสียอีก
"เป็นอะไรไป หมดแรงแล้วรึ"
"หึ อย่าได้ใจไปหน่อยเลย เจ้าเองก็ทำอะไรข้าไม่ได้เช่นกัน"
"ใครว่ากันล่ะ"
ฮาวเวอร์ตวัดดาบไปที่หางของนางจนขาดกระเด็น มารงูต้องเร่งฟื้นฟูพลังอย่างไม่จำเป็นอีกครั้ง นางรู้ว่าฮาวเวอร์เริ่มจับทางนางได้แล้ว แต่เพราะวิธีต่อสู้แบบตื้นเขินของเขาไม่อาจปิดฉากนางได้ทันทีจึงต้องยืดเยื้อเวลาให้อ่อนแรงและฆ่านางตอนหมดทางสู้ แต่มันจะเป็นไปตามที่เขาคิดจริงหรือ หากเล่นงานตอนที่นางหมดแรงได้จริงทางฝั่งฮาวเวอร์เองก็จะไม่มีแรงสู้ต่อไม่ต่างจากนางเช่นกัน ถึงตอนนั้นคนในเผ่าอมนุษย์ที่รับใช้นางก็จะฆ่าเขา และนางฟื้นคืนชีพนางขึ้นมาใหม่อย่างทุกที
มารงูพุ่งหอกใส่ฮาวเวอร์ เขาก็กระโดดหลบพร้อมฟาดดาบใส่นางแลกการโจมตีกันไปคนละที
"ถ้าเจ้าจะเปลี่ยนใจมาเจรจากันอย่างที่ควรจะเป็นตั้งแต่แลกข้าก็ไม่ว่าหรอกนะ"
"ฝันไปเถอะ เจ้าขโมยคนของข้าแล้วทำลายบ้านของข้า คิดว่าเรื่องมันจะจบแค่นั่งคุยรึ"
มารงูฟาดหอกใส่ฮาวเวอร์ไม่ยั้งแต่ฮาวเวอร์ก็หลบทันได้หมด เมื่อลองเจรจาอีกหนแล้วไม่ได้ผลก็ต้องสู้อย่างเดียว คราวนี้ฮาวเวอร์ไม่ลังเลที่จะสู้ต่อด้วยทุกวิถีทางที่ทำได้ เขาพุ่งตัวใส่มารงูแล้วเหวี่ยงดาบใส่ มารงูรับแรงดาบนั้นไว้และแทงตรีศูลเข้าสวน ฮาวเวอร์ใช้โอกาสนั้นไต่ขึ้นไปบนด้ามอาวุธเหวี่ยงดาบใส่ในระยะประชิดเพื่อให้ได้แผลลึกกว่าเดิม ฮาวเวอร์ไม่ปล่อยให้นางหายเจ็บก็พุ่งตัวอีกครั้งโจมตีส่วนหางฟันไม่ยั้งให้นางหลบไม่ทัน หางของนางถูกแยกออกเป็นชิ้นและสั้นลงเรื่อย การโต้กลับของนางคือการร่ายเวทย์คลื่นน้ำใส่ แต่ฮาวเวอร์ก็สร้างบาเรียกั้นจนคลื่นน้ำไหลออกไป ไม่นานเขาก็พุ่งตัวเข้าประชิดต่อและเล็งผลไปที่แขนข้างที่นางใช้ถืออาวุธ​ ฟาดครั้งที่หนึ่งด้วยแผลตื้นและฟาดอีกครั้งให้ลึกลงกว่าเดิม
"เคี้ยยยยยยยยย!!!"
เสียงนางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดแต่ฮาวเวอร์ไม่หยุดเพียงเท่านั้น สัญชาตญาณเขาตื่นเต็มที่และเริ่มโจมตีส่วนต่างๆ บนร่างกายนางซ้ำๆ ที่รอยเดิมราวกับเครื่องจักรสังหาร หั่นชำแหละแต่ล่ะส่วนด้วยความแม่นยำชำนาญราวกับเครื่องปั่นเนื้อ มันยังไม่หยุดแม้ร่างนั้นจะฉีกขาด​จนผิวหนังเปิดออก เสียงกรีดร้องดังขึ้นไปอีก แต่ฮาวเวอร์กลับไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น จนถึงตอนที่เสียงนั้นหยุดลงเมื่อปลายดาบเฉือนเข้าที่คอบาดลึกไปถึงกล่องเสียงของนาง ความทรมานยิ่งเพิ่มทวีคูณเมื่อร่างนั้นเร่งการฮิลลิ่งตัวเองให้ตายช้าเพื่อรอให้การโจมตีนี้หยุดลง แต่มันไม่หยุด มันดำเนินต่อไป นานเท่านาน นานจนพื้นดินเปลี่ยนสีเป็นแดงฉาน นานจนสองตาของนางไม่อาจมองภาพตรงหน้าเป็นสีอื่นนอกจากสีแดงสด นานจนมนุษย์ตัวน้อยถูกย้อมเป็นสีเลือด นานจนนางลืมความเจ็บปวดบนร่างกายและถอดใจที่จะหายใจต่อ


## บทที่ 15 เรียกรวมเผ่าพันธุ์

เส้นใยสื่อสารยังคงส่งเสียงสั่นสะเทือนต่อเนื่องไม่หยุด จากเมื่อวานจนถึงวันรุ่งขึ้น ไม่มีใครกล้าเปิดม่านหนาผืนนั้นออก กลัวว่าเปิดไปแล้วจะเห็นอะไรน่ากลัวจนติดตา มารงูผู้กดขี่เผ่าอมนุษย์ในละแวกนี้ช้านาน กำลังถูกฆ่าฟันอย่างไม่ปรานีโดยเด็กมนุษย์อายุไม่กี่ปี คนในเผ่ามางามูและเผ่าแมลงสาบเดินทางมาที่พักลับของมารงูเพื่อดูผลการต่อสู้ จากที่ได้ฟังบนใยสื่อสารนั่นก็พอเดาออกว่าใครจะชนะ
ตอนแรกพวกเขาก็ดีใจที่มารงูตายและถูกปลดปล่อย แต่หลังจากที่เสียงฟาดฟันยังไม่หยุดก็เริ่มหวาดกลัวกับนายคนใหม่ผู้ไร้ความปรานี นี่อาจเป็นการตัดสินใจผิดพลาดที่คิดจะย้ายฝั่งไปหาคนไม่รู้จัก แต่อย่างที่หลายคนในนี้มักจะพูด ยื้อชีวิตอีกหน่อยยอมดีกว่า
ม่านหนาถูกเปิดออก ร่างเปื้อนเลือดทั้งกายเดินออกมามองทุกอย่างเป็นสีแดง เพราะสองตามองกองโลหิตมานานจนเกิดภาพลวงตา เขาต้องหันไปมองท้องฟ้าหรือต้นไม้ เพื่อให้สีขั้วตรงข้ามปรับสมดุลการมองเห็น แต่คนที่เฝ้าดูฮาวเวอร์กำลัง​ทอดสายตามองบนท้องฟ้าอย่างเงียบงันก็ตีความไปล้านแปด
"หรือนั่นจะเป็น… การไว้อาลัยของเหล่ามนุษย์​ อำลาและส่งวิญญาณให้เดินทางไปยังปรโลกด้วยดี"
ทุกคนต่างเอาเยี่ยงอย่างแล้วมองท้องนภา รำลึกนึกถึงความทรมานที่มารงูสร้างเอาไว้
"โลอาโน สั่งคนปลดผ้าออก ตอนนี้วิญญาณเต็มถ้ำไปหมด มันรบกวนสายตาข้า"
โลอาโนทำตามคำสั่ง แมงมุมในเผ่าปีนขึ้นไปบนถ้ำสูง ผ้าม่านหนาถูกปลดออก ภายในบรรจุวิญญาณนับร้อยจนเต็มถ้ำ วิญญาณของเหล่าลูกหลานอมนุษย์ผู้ถูกสังเวย แม้ตอนแรกทุกคนจะหวาดกลัวฮาวเวอร์ แต่เมื่อเห็นความเมตตาอุตส่าห์ปล่อยดวงวิญญาณเหล่านั้นไม่จับกินเพื่อเพิ่มพลังก็รู้สึกซึ้งใจ จากที่ส่งวิญญาณด้วยความเกลียดชัง ก็เปลี่ยน​ความคิด​ ความรู้สึกใหม่ เป็นความรู้สึกผิดที่ยังหายใจอยู่ รู้สึกผิดที่ยังมีชีวิตต่อบนความตายของผู้อื่น
เหล่าวิญญาณน้อยเมื่อพ้นปากถ้ำก็ลอยลับไปไกลไม่มีใครเห็น จากที่บดบังวิสัยทัศน์ในถ้ำก็เบาบางลงจนหายไป ภายในปรากฏซากเนื้อก้อนใหญ่ถูกหั่นชำแหละจนเลือดเปื้อนทุกสิ่งอย่างในถ้ำดูน่ากลัว ฮาวเวอร์เดินกลับเข้าไปในถ้ำต่อก่อนจะแบกชิ้นส่วนของซากออกมาวางไว้นอกถ้ำ ทุกคนงงกับการกระทำนั้นจนฮาวเวอร์นำเอาซากออกมาจนหมดก่อนจะเผาด้วยเวทย์ของตนจนเหลือเพียงเถ้าถ่าน
"เอาล่ะ ทีนี้ก็ไม่ต้องห่วงว่านางจะกลับมาอีก ยังมีใครสวามิภักดิ์กับนางและอยากงัดข้อกับข้าไหม?"
ฮาวเวอร์ถามเพราะเริ่มเหนื่อยเต็มทนจนอยากกลับไปนอน พอไม่มีใครเสนอหน้าเข้ามาเขาก็ดึงจิตอีคอนขึ้นมาควบคุมร่างแล้วหลับไปทันที
อีคอนยังสับสนมึนงงกับสถานการณ์ตรงหน้า ไม่นานคนที่ยืนอยู่ละแวกนั้นก็คุกเข่าศิโรราบต่อหน้าเป็นการบอกว่าไม่มีใครคิดจะต่อกรกับเขา อีคอนมองการกระทำนั้นก่อนจะยกมือห้าม
"ช้าก่อนท่านทั้งหลาย ข้าไม่ได้ต้องการให้ใครมายกย่องสรรเสริญ เพียงแค่อยากสร้างเส้นทางตัดผ่านไปยังเขตปกครองในป่า เพราะอย่างนั้น พวกท่านจงเลือกผู้นำของตนเองเถิด"
"พวกเราคิดเอาไว้แล้วขอรับ จากที่นายท่านเคยกล่าวว่าจะให้พวกข้าเลือกใครก็ตามขึ้นเป็นผู้นำ พวกข้าจึงเลือกท่านกันขอรับ"
'ฮาวเวอร์? ไหงเรื่องมันกลายเป็นอย่างนี้ล่ะ'
ไร้เสียงตอบรับจากอีกจิต เขาคงจะหลับลึกจริงๆ ตั้งแต่สู้กับก้อนเมือกในถ้ำ ฮาวเวอร์ก็ไม่ได้พักจิตเลย แถมยังต้องมาสู้กับ​มารงูอีก จิตของฮาวเวอร์จึงรู้สึกอ่อนล้าจนถดถอย เพราะงั้นถึงได้เปลี่ยนจิตกับอีคอนก่อนที่จิตของเขาจะดิ่งพร้อมความเคยชินกับการฆ่า
"ถ้าพวกเจ้าต้องการอย่างนั้น​ ข้าจะเป็นให้ชั่วคราวก็ได้ อย่างที่เจ้ารู้ว่าข้าต้องกลับไปทำสงครามชิงบ้านเกิด คงอยู่ดูแลที่นี่ได้ไม่ยืดยาว"
"ตามแต่นายท่านจะประสงค์ขอรับ แค่พวกเราได้สัมผัสกับสันติสุขชั่วครู่ชั่วคราวก็เป็นเรื่องที่น่ายินดีแล้วขอรับ"
คำพูดบาดจิต อีคอนมองทุกคนในที่นี้แล้วก็นึกสงสาร จากเรื่องที่ได้ยินมา พวกเขาถูกกดขี่จากมารงูให้นำลูกหลานมาบูชาเป็นอาหารเพื่อรักษาชีวิตคนทั้งเผ่า ความขมขื่นที่ต้องตัดเนื้อหนึ่งส่วนในร่างกายเพื่อรักษาส่วนใหญ่ไว้ช่างน่าเศร้า อีคอนกลืนความกระดากอายทิ้งไปแล้วเริ่มควบคุมการปกครองคนทั้งหมดนี้อย่างที่ฮาวเวอร์เคยทำกับทหารในค่าย
"แบ่งคนหนึ่งส่วนเข้าไปทำความสะอาดภายในถ้ำ ข้าจะใช้เป็นห้องบัญชาการ สร้างรากฐานในการปกครอง​ อีกส่วนกลับไปรายงานคนในเผ่าว่า​พวกเจ้าได้ผู้ปกครองคนใหม่แล้ว​ และให้หัวหน้าเผ่ามารายงานตัวต่อข้าในวันพรุ่งนี้ที่ห้องบัญชาการแห่งใหม่ นอกจากนี้ให้ป่าวประกาศถึงเผ่าที่ยังไร้การปกครอง หากต้องการอยู่ใต้ร่มเงาข้าก็ให้มาพร้อมกับเหล่าหัวหน้าเผ่าอื่นให้วันพรุ่งนี้เช่นกัน"
คนบางส่วนทยอยกลับไปรายงานหัวหน้า อีกส่วนก็อยู่เพื่อทำความสะอาดภายในถ้ำ และจัดแจงฐานพักแห่งใหม่ อีคอนเดินรอบฐานภายในก็เห็นความสกปรกมากมายที่ไม่เป็นระเบียบ ที่ขับถ่ายมี​ แต่สกปรกจนล้นออกมาด้านนอก คนมาทีหลังไม่อยากใช้ก็ไปขับถ่ายที่อื่นตามพุ่มไม้จนเหม็นคลุ้งไปทั่ว ที่ทานอาหารก็พอดูได้ แต่ห้องครัวนั้นเน่าจนหนอนไต่ออกจากชามอาหาร อีคอนเดินสำรวจทุกอย่างจากนั้นก็เริ่มวาดแผนที่ฐานลงบนดิน ขีดให้เห็นว่าที่แห่งนี้ถูกวางโครงสร้างไว้ยังไง
"นายท่านขอรับ ข้าอยากแนะนำคนให้รู้จัก เจ้านี้เดิมทีเป็นผู้ควบคุมเสบียงอาหารของมารงูชื่อว่า อิล ส่วนเจ้านี้เป็นคนดูแลเรื่องอาคารชื่อว่า คลอย ข้าพามาเผื่อว่าท่านต้องใช้เขา"
"งั้นก็พอดีเลย ข้ามีเรื่องจะคุย นี่คือแผนที่ของฐานลับแห่งนี้ จากที่เจ้าเห็น ตัวอาคารสร้างอย่างไม่เป็นระเบียบ ทำให้เส้นทางสัญจรคดเคี้ยวจนต้องอ้อมหลายทาง ข้าจะให้เจ้าทำลายทั้งหมดนี่ทิ้งไปซะ สร้างตรงนี้ใหม่โดยเว้นว่างตรงกลางไว้เป็นลานชุมนุม รอบด้านสร้างอาคารโรงอาหาร ด้านหลังเก็บเสบียง ห้องน้ำให้สร้างสี่จุดรอบฐานสี่ทิศ ด้านตรงข้ามให้สร้างที่พักโรงนอน สำหรับผู้เฝ้ายาม ข้าให้เจ้าทำเท่านี้ก่อน พอจะสร้างได้ไหม"
"ขอรับ ภายในวันนี้พวกข้าคงทำลายอาคารได้หมดก่อน"
"ดี จากนั้นก็ทำที่ขับถ่ายเป็นอันดับแรก รองลงมาก็ที่เก็บเสบียง"
"ขอรับ"
อิลกับคลอยเร่งรีบไปทำงานตามที่สั่ง อีคอนมองแผนที่อีกครั้งพลางคิดจะขยายพื้นที่เพิ่ม แต่คิดได้ไม่นานก็มีคนมาขัดเสียก่อน
"นายท่าน ข้าเจอไข่อยู่ในถ้ำ ท่านจะให้ข้าทำอย่างไรกับมันดี"
พอพูดถึงไข่ก็นึกเรื่องมารฝังไข่ขึ้นมาทันที เขาเดินไปดูที่ถ้ำ ถ้ำด้านหลังมีช่องเล็กเก็บไข่จำนวนมากเอาไว้ อีคอนหันไปถามคนข้างตัว
"นี่เป็นไข่ของมารงูหรือเปล่า?" แค่คิดก็รู้สึกสลด ไข่พวกนี้ต้องกำพร้าแม่เพราะเขา
"ไม่ใช่หรอกขอรับ พวกที่จุติเป็นมารแล้วจะไม่สามารถให้กำเนิดทารกได้ขอรับ ส่วนใหญ่ในนี้เป็นไข่มนุษย์ที่ทิ้งไว้ในป่า บางส่วนก็เป็นเครื่องบรรณาการให้มารงู แต่เพราะไข่ยังไม่ฟักก็เลยดูไม่ออกว่าเป็นของเผ่าไหนบาง"
"เอาไข่พวกนี้ออกมาให้หมด แล้วหาที่อุ่นๆ ไว้กกไข่ อย่าให้ไข่แตกแม้แต่ใบเดียว"
"ขอรับ"
วันทั้งวันอีคอนสาละวนอยู่กับงานภายในถ้ำ พยายามจัดสรรให้ทุกอย่างเป็นระเบียบแบบแผนตามที่เคยพบในความทรงจำหลัก พอตะวันตกดิน แอดดี้ ลิลลี่ และเอวา เดินทางมายังฐานลับเพื่อพบกับอีคอน ทันทีที่พวกเขามาถึงฐานลับที่ควรจะมีอาคารและผู้คนน่ากลัวกลับเห็นเพียงพื้นที่กว้างและเศษซากอาคารที่ถูกรื้อถอน สถานที่เดียวที่พอมีที่ให้คลุมหัวก็คือถ้ำขนาดใหญ่ด้านในสุด เมื่อเดินเข้าไปก็พบกับไข่หลายฟองถูกเศษหญ้าปกคลุมให้ความอบอุ่น
"ว้าว นี่นะหรือไข่ของบุรุษที่เขาว่ากัน" เอวากล่าว
"ท่านรู้ด้วยหรือขอรับ" แอดดี้
"ท่านยมโลกบอกมาว่าเพราะพลังข้าไหลเวียนบนโลกนี้มากเกินไปจึงทำให้เกิดมนุษย์หลายสายพันธุ์ เพราะอย่างนั้นมนุษย์จึงเกิดความแตกแยกและฆ่าฟันกันเอง ได้ยินว่าแม้แต่ไข่บุรุษก็ถูกทำลาย​เพราะไม่เป็นที่ยอมรับ"
"ฮ่าฮ่าฮ่า นั่นมันก็มีแต่มนุษย์เท่านั้นที่กล้าลงมือทำกับลูกตัวเอง พวกเราอมนุษย์ไม่ทำกันหรอก เรารู้ดีว่ามารไม่สามารถให้กำเนิดลูกได้เพราะได้รับพลังจากคำสาป จึงเดาได้ไม่ยากว่าไข่ที่เกิดจากท้องบุรุษนั้น คงเป็นการกำเนิดแบบใหม่ที่เราได้มา" อมนุษย์​แมงมุม​กล่าว​
"น่าสงสารจัง คงเป็นเพราะมีสติปัญญาก่อนมนุษย์สายพันธุ์อื่นจึงมีความคิดวกวนซับซ้อนสินะ ถ้าคิดอะไรง่ายๆ ก็คงไม่เกิดเรื่องน่าเศร้าเช่นนี้"
เอวานั่งลงแล้วลูบไล้ไข่ใบน้อยตรงหน้า ไม่นานไข่นั้นก็เกิดรอยแยกและค่อยๆ แตกออกจากกัน ปรากฏให้เห็นทารกภายใน เด็กน้อยข้างในมองเอวาตาใสจนทำให้เขาตกหลุมรัก
"ข้าอยากเลี้ยงดูเจ้าจนแก่เฒ่าจังเลย ทำไมเจ้าช่างน่ารักอย่างนี้นะ"
ลิลลี่มองเด็กเกิดใหม่ก็รู้สึกจุกในอก คิดถึงลูกน้อยที่จากกันไกลอย่างไม่รู้ชะตากรรม อีคอนเดินเข้ามาหลังจากไปสำรวจนอกฐานหมดแล้ว ทุกคนมองเขาเป็นตาเดียวก่อนที่เขาจะเข้ามาดูเด็กน้อยที่เพิ่งเกิดใหม่
"เจ้าเลือกเกิดวันนี้สินะ ในเมื่อเจ้าไม่มีครอบครัว ให้ข้าตั้งชื่อให้ดีไหม?"
"ข้าก็อยากตั้งชื่อให้มั่ง​ ทำไมเจ้ามีสิทธิ์ตั้งชื่อ​คนเดียวล่ะ" เอวาไม่ยอม
อีคอนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ "ถ้างั้นเราเขียนชื่อไว้บนใบไม้ ถ้าเด็กคนนี้จับได้ใบไหนก็ให้เรียกชื่อจากใบนั้น"
"เอาสิ อย่างน้อยเด็กคนนี้ก็เลือกชื่อด้วยตัวเอง"
เทศกาลตั้งชื่อจึงถูกจัดขึ้นนะบัดนั้น ใบไม้หลายใบถูกวางไว้ด้านหน้าเด็ก หลายคนในนั้นนอกจากฮาวเวอร์และเอวาก็มีคนที่อยากตั้งชื่อให้เด็กคนนี้ด้วยเหมือนกัน เมื่อมีมากพอจนได้กองใหญ่ก็โปรยใบไม้ขึ้นไปบนท้องฟ้า ใบตั้งชื่อหลายใบลอยวนอยู่บนนภาก่อนจะตกลงมาบนตัวเด็กทารก อีคอนรีบไปดูว่าเด็กน้อยได้หยิบใบไม้ใบไหนไปหรือเปล่า ปรากฏว่าเด็กน้อยไม่ได้หยิบเลยสัก แต่กลับมีใบไม้หนึ่งใบหล่น​อยู่บนหัวของเขา อีคอนจับขึ้นมาดูแล้วอ่าน พอเห็นว่าเป็นชื่อคนก็เอาชื่อนั้นตั้งให้ทารก
"เด็กคนนี้มีนามว่า ชีค!"
เมื่อกล่าวนามออกมาทุกคนก็ปรบมือให้ด้วยความยินดี แม้ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตั้งให้แต่ก็รับรู้ได้ว่าเขาหวังดีและต้องการให้เด็กคนนี้มีนามไว้ให้ผู้อื่นเรียกขาน
เมื่อเทศกาลตั้งชื่อจบลง ทุกคนก็แยกย้ายไปพักผ่อน ลิลลี่เดินเข้ามาหาอีคอนในถ้ำเพราะอยากคุยบางอย่างกับเขา
"ฮาวเวอร์…"
"มีอะไรหรือ​ ลิลลี่"
นางทำท่าอึดอัดใจก่อนจะกล่าวต่อ "เจ้าก็รู้ใช่ไหมว่าสัตว์อสูรอย่างข้ามักเดินทางเพียงลำพัง"
"ข้าจำได้"
"แล้วเจ้าคิดยังไงถ้าหากข้าจะขอติดตามไปด้วย แบบว่า… ถึงแม้ข้าจะตามหาลูกพบแล้ว ข้าก็ยังจะอยู่กับเจ้าต่อ"
"ข้าไม่ห้ามหรอกนะถ้าเจ้าจะอยู่กับข้าต่อ แต่ข้าอยากรู้ว่าทำไมเจ้าถึงเปลี่ยนความคิด"
ลิลลี่เดินเข้าไปนั่งใกล้ก่อนจะเริ่มพูด "ข้าเห็นความเปลี่ยนแปลงที่เจ้าทำ ข้ารู้สึกว่าหากข้าฝากลูกไว้กับเจ้าได้ ชีวิตเขาคงอยู่รอดได้นานกว่านี้"
"ข้าชื่นชมความรักของเจ้าที่มีต่อลูกนะ ถ้าหากเจ้าต้องการเช่นนั้น ข้าจะช่วยดูแลเขาอย่างที่เด็กคนหนึ่งควรได้รับ ที่พักอบอุ่น อาหารอิ่มท้อง ที่เล่นกว้างขวางและการมอบความรู้ให้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด"
ลิลลี่ยิ้มบางๆ อย่างวางใจ นางคงคิดมานานแล้วว่าวิถีชีวิตอย่างเก่าทำให้เธอและลูกตกอยู่ในอันตราย​ ถ้าหาทางเอาตัวรอดไม่ได้ เด็กที่เกิดในสายพันธุ์เดียวกันคงต้องตายกันหมด
"เจ้าในตอนนี้ดูอบอุ่นอย่างกับคนละคนเลยนะ" ลิลลี่เอ่ยแซว
"ฮะฮะ นี่และมนุษย์…"
อีคอนไม่ได้บอกเรื่องสองจิตให้กับนาง กลัวว่าถ้านางรู้ว่าเขามีความไม่แน่นอนในจิต นางคงเลือกเส้นทางเดิม ชีวิตเดิมที่เสี่ยงอันตรายกว่า
ตกดึกในคืนพระจันทร์ขึ้นเต็มดวง ยามเฝ้าสังเกตการณ์ยังคงมองทุกสิ่งอย่างภายนอกตาไม่กะพริบ ในคืนที่ไม่มีอันตรายจากภายนอกเข้ามาใกล้ กลับมีเรื่องประหลาดจากภายในเกิดขึ้น
กองเถ้าถ่านของมารงูถูกปลิวพัดไปกับสายลม ตั้งแต่ร่างมารงูถูกเผาก็ไร้คนเหลียวแล​จนไม่ทันสังเกตเห็นบางอย่างกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ภายใน สิ่งนั้นกลิ้งออกจากเถ้ากระดูกไปยังถ้ำเก่าของมารงู ขนาดของมันเล็กเท่าก้อนกรวดกำลังกลิ้งตรงไปยังกลุ่มคนที่นอนกันอยู่ คนแรกที่มันเข้าหาคือ​แอดดี้ แต่เหมือนร่างนี้มันจะไม่พอใจ ก่อนจะไปหาลิลลี่ มันวนรอบร่างนางอยู่นานแต่ก็ต้องวนออกและรีบตรงไปหาร่างที่เคยพลัดพรากจากกันเป็นล้านปี ร่างของเอวา สิ่งนั้นกำลังกลิ้งเข้าไปหาแต่ถูกบางอย่างทุบให้หยุดนิ่งแล้วหยิบขึ้นมา
ฮาวเวอร์เอาสิ่งนั้นขึ้นมาถือก่อนจะนั่งพิจารณา ใบหน้าเรียบนิ่งแสยะยิ้มอย่างเลือดเย็นก่อนจะกรีดมีดลงบนฝ่ามือแล้วฝังเอาลูกแก้วไว้ข้างใน สิ่งนั้นมันดูดกลืนพลังอย่างกระหาย ร่างกายที่เคยมีไอเวทย์เกินควบคุมจนน่าอึดอัดนั้นถูกลูกแก้วสูบเข้าตัวไปจนหมด ตัวเขาในตอนนี้ไม่มีไอเวทย์น่าอึดอัดให้คนอื่นแยกจิตทั้งสองออกจากกันได้ ฮาวเวอร์สามารถสวมรอยเป็นอีคอนได้แล้ว
หากคิดว่าการเป็นอีคอนนั้นมันมีดีอะไร​ ใช้ต่อสู้กับมารก็ไม่ได้ ใช้ปกครองทหารนับแสนก็ไม่ได้และใช้เจรจากับอาณาจักรโพราเท็สก็ไม่ได้อีก แม้จะควบคุมเผ่าอมนุษย์มารเขตนี้ได้แต่ก็ใช่ว่าจะคุ้มครองคนพวกนี้ได้ สำหรับฮาวเวอร์การเป็นอีคอนมันได้มีอะไรดีเลยสักนิด แต่มีสิ่งเดียวที่ต้องเป็นอีคอนเท่านั้นที่ทำได้​ คือการได้เป็นเพื่อนเคียงข้างลีโอซึ่งเป็นวิญญาณแยกของลูคัส อีคอนไม่รู้หรอกว่า การอยู่ในนรกมันหดหู่เพียงใด แค่เศษเสี้ยวของความสุขก็ยังหาไม่ได้ ถ้าฮาวเวอร์ได้ครองร่างตอนอยู่กับลีโอแล้วล่ะก็ ชีวิตที่ได้เกิดมาครั้งนี้ก็นับว่าไม่เสียเปล่าแล้ว
ฮาวเวอร์ทดสอบพลังด้วยการสร้างไอเย็นขึ้นมา เพียงใช้พลังแค่นิดเดียว น้ำแข็งก็เกาะบนนิ้วมือเขาแล้ว แม้จะให้ความรู้สึกหนาวเย็น แต่ฝ่ามือนั้นก็ไม่ได้ถูกน้ำแข็งกัดกร่อนแต่อย่างใด ฮาวเวอร์ตวัดสายตาไปมองเพดานถ้ำ เหล่าลูกสมุนแมงมุมของโลอาโนจ้องมาที่เขาอย่าง​หวาดกลัว เจ้าพวกนี้ทำหน้าที่เฝ้ายามให้ฮาวเวอร์ ไม่ได้มีความคิดจะทำร้ายเขาเลยสักนิด แต่การที่ล่วงรู้กระทำนี้ก็ถือว่าเสี่ยงให้ถูกจับได้ ถ้าหากอีคอนรู้แล้วตีตัวออกห่างจากลีโอ จิตหลักนั้นย่อมมีอิทธิพลกับร่างมากกว่า เขาจะทำอะไรไม่ได้อีก แม้จะสวมรอย​เป็น​อีคอนได้แล้ว
ฮาวเวอร์กวักมือเรียก​พวกอมนุษย์​แมงมุม​ลงมา​ ก่อนจะร่ายเวทย์บนฝ่ามือเกิดเป็นลูกอมหลายเม็ดให้เจ้าพวกนี้หยิบไปกิน สิ่งนี้ไม่ใช่ยาพิษแต่เป็นมนต์ปิดปาก ไม่ให้เจ้าพวกนี้เอาเรื่องที่เขาทำไปเล่าให้ใครฟังได้ ฮาวเวอร์ล้มตัวลงนอนพลางมองไปยังเทพธรณี
'ท่านคงต้องอยู่เกินร้อยปีแล้วล่ะ เพราะยังไงข้าก็ไม่ปล่อยให้โลกแตกแน่นอน'
เช้าวันต่อมา เหล่าหัวหน้าเผ่าในการปกครองเก่าของมารงูเข้ามารายงานตัว เผ่าที่ถูกปกครองโดยมารงูส่วนใหญ่จะเป็นอมนุษย์แมลง
เผ่ามางามู อมนุษย์แมงมุมซึ่งเป็นที่รู้จักกันอยู่แล้ว มีลาติโนเป็นหัวหน้าเผ่า นางเป็นสตรีมีครรภ์ ภรรยาของโลอาโน หนึ่งในนักเคลื่อนไหวสร้างการโจมตีและป้องกันให้ฮาวเวอร์ระหว่างที่เขายังต่อสู้อยู่ในถ้ำ ทำให้ไม่มีผู้เสียชีวิตและถูกยกย่องในฐานะนักเคลื่อนไหวผู้ชาญฉลาด นางได้นั่งในตำแหน่งที่ใกล้กับฮาวเวอร์มากที่สุดฝั่งขวาเพราะถือว่ามีส่วนร่วมในการเปลี่ยนแปลงมากที่สุด
เผ่าอมนุษย์แมลงสาบ​ ไม่มีชื่อเรียกทางการ หัวหน้าเผ่าเอโดเลีย ถูกแต่งตั้งขึ้นเป็นหัวหน้าด้วยการจับไม้สั้นไม้ยาว เป็นผู้มีส่วนร่วมในการเคลื่อนไหวเพราะถูกลาติโนขู่เข็ญมาอีกทีให้ทำตาม จึงได้ที่นั่งฝั่งซ้ายตรงข้ามกับลาติโน ถึงแม้หลายคนจะไม่ชอบใจ แต่ผลงานในครั้งนี้ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าถ้าไม่มีเผ่าอมนุษย์แมลงสาบ งานในครั้งนั้นคงไม่สำเร็จ
ด้านหลังฮาวเวอร์มีผู้ติดตามอยู่สองคนคือแอดดี้ฝั่งซ้าย และลิลลี่ฝั่งขวา แม้แอดดี้จะดูไม่ค่อยน่าเชื่อถือสักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่กล้าปริปากว่าเมื่อมองฝั่งขวาแล้วเห็นอสูรเวทย์หมื่นดาราจ้องมองมาที่พวกเขา
เผ่าอื่นๆ ที่ไม่ได้รวมการเคลื่อนไหวครั้งนี้จึงนั่งลดหลั่นกันไปตามโต๊ะไม้ยาว
"เอาล่ะ ที่ข้าเรียกพวกเจ้ามาในวันนี้ก็เพื่อให้เป็นที่รับรู้กันว่าตอนนี้ข้าเป็นผู้ปกครองเขตนี้ เมื่อมีผู้ปกครองใหม่ กฎระเบียบจะถูกตั้งขึ้นใหม่ ตั้งแต่นี้ไปจะไม่มีการรับเครื่องบรรณาการลูกหลานจากเผ่าของพวกเจ้า และเสบียง หากพวกเจ้าหาได้สิบส่วน ต้องแบ่งมาให้ฐานลับสามส่วน ลูกหลานของพวกเจ้า เด็กวัย 5 ปีไปจนถึงวัย 20 ปี จะต้องเดินทางมายังฐานลับ เพื่อรับการศึกษา ทั้งเรื่องศาสตราวุธ และอักษรอย่างมนุษย์​ เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป และหลังจากนี้จะมีการรับเผ่าอื่นที่อยู่นอกเหนือการปกครองเข้ามาอีก เพราะเช่นนั้น พวกเจ้าที่อยู่มาก่อนต้องคอยกระจายข่าวเรื่องผู้ปกครองใหม่ของพวกเจ้าให้พวกไร้การปกครองเข้าร่วมกลุ่ม ข้าต้องการขยายอาณาเขตให้กว้างขึ้นด้วยจำนวนคนมิใช่พื้นที่ว่างเปล่า งดการเข่นฆ่าโดยไม่จำเป็น ใครฝ่าฝืนจะได้รับบทลงโทษตามสมควร"
ฮาวเวอร์กล่าวเสียงกร้าว คนในห้องเกิดความสับสนมากมาย แต่ก็ไม่มีใครกล้ากล่าวขึ้นขัด มีเพียงคนรู้จักกันมาก่อนถามเพื่อขยายความสงสัย
"ท่านจะรับเด็กวัย 5 ปีถึง 20 ปีไปทำไมเจ้าคะ เดิมทีเด็กเหล่านั้นจะต้องอยู่ช่วยครอบครัวหาอาหารมาส่งให้ท่าน หากท่านนำไป พวกเขาจะยิ่งเสียกำลังในการเพิ่มเสบียง" ลาติโนกล่าว
"นั่นก็เพราะพวกเจ้ารู้จักแต่การหาอาหาร นำมากิน และหาใหม่ ส่วนข้านั้นต้องการมากกว่าอาหารคือแรงงานของคนมีคนมีความรู้ ข้าต้องการคนที่เติบโตไปพร้อมข้าและสร้างสรรค์อารยธรรมแบบใหม่ขึ้นมา อย่างที่เจ้าเห็นข้าเป็นเพียงมนุษย์วัย 10 ปี พวกเจ้าที่อายุเกินจาก 20 ปีไปแล้วก็จะเข้าสู่วัยชราในตอนที่ข้าอยู่ในวัยกลางคน​ ช่วงเวลานั้นคงวุ่นวายหากอะไรหลายๆ อย่างไม่โตตามยุคสมัย อีกไม่นานมนุษย์ไร้ขนจะเข้ามารุกรานป่าอาถรรพ์มากขึ้น อย่างที่เจ้าเห็น​ ข้ายืนอยู่ตรงนี้แล้ว เพราะอย่างนั้นพวกเจ้าจึงต้องปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตแบบใหม่เพื่อไม่ถูกข้าผู้นี้บีบให้กลายเป็นชนกลุ่มน้อยในการปกครอง"
ลาติโนเข้าใจที่ฮาวเวอร์สื่อ เพราะก่อนหน้านี้ก็มีสถานการณ์คล้ายกันอยู่ เผ่ามางามูเริ่มหมดความน่าเชื่อถือเมื่อไม่อาจตามล่าหาเผ่าอมนุษย์แมลงสาบได้มานานหลายปี พวกเขาจึงกลายเป็นเป้าหมายต่อไปให้ทำลาย ชนกลุ่มน้อยที่นางเข้าใจคือกลุ่มคนที่ไม่ถูกยอมรับความคิดเห็น และถูกเลือกปฏิบัติเพราะถูกแบ่งแยกจากคนส่วนใหญ่
"ถ้าเช่นนั้น หมายความว่าท่านอาจปกครองเขตนี้ยืนยาวไปหลายสิบปีเลยสินะเจ้าคะ"
"ไม่แน่ไม่นอน นี่เป็นโครงสร้างพื้นฐานที่ข้าตั้งใจจะปูไว้ให้พวกเจ้าสร้างตัว​ และยืนได้ด้วยตัวเองในอีกร้อยปีหรือพันปีข้างหน้า คนในหมู่บ้านเจ้าคนใดคนหนึ่งอาจขึ้นเป็นผู้ปกครองเขตนี้แทนข้าในอนาคตหากมีความสามารถมากพอ"
"แล้วเรื่องมารจากเขตอื่นมารุกรานละขอรับ หากว่าไม่มีท่านผู้แข็งแกร่งคอยดูแล เจ้าพวกนั้นอาจส่งคนมาฆ่าผู้ปกครองของเราแล้วไล่ล่าคนในเขตก็ได้"
คนอื่นนอกจากลาติโนเริ่มออกความคิดเห็น ฮาวเวอร์แอบชื่นชมนางที่สามารถชักจูงคนอื่นให้คล้อยตามได้ก่อนจะตอบคำถามเมื่อครู่
"ข้าต้องขออภัยจริงๆ ข้าหลงลืมตัวตนจนไม่ได้บอกให้พวกเจ้ารู้ ข้าคือเจ้าชายจากอาณาจักรริลกลิม นี่คือหนังสือรับรองที่ท่านแม่ทัพของอาณาจักรลงนามไว้ยืนยันให้ข้า เขตนี้จะอยู่ใต้การปกครองของอาณาจักรริลกลิมทันทีหลังจากที่ข้าชนะศึก หากมีมารตนไหนกล้าบุกรุกเข้ามายังเขตการปกครองของข้าแล้วล่ะก็ ทหารราวหนึ่งแสนนายจะเหยียบย้ำเขตแดนของมันจนเหลือเพียงซาก"
คำกล่าวนั้นทำเอาหลายคนขนหัวลุก นี่ไม่ใช่การเปลี่ยนผู้ปกครองธรรมดา แต่นี่คือการเปลี่ยนอนาคตของคนทั้งเขต ช่วงชีวิตที่เคยอิจฉาการเป็นอยู่ของมนุษย์ที่อยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุข​เพราะอยู่ใต้การปกครองของราชามากปัญญาและทหารที่แข็งแกร่ง ในเวลานี้พวกเขาเองก็จะได้สัมผัสมันบ้างแล้ว
"เอาล่ะ ตั้งแต่นี้ไปเราจะต้องต้อนรับเผ่าใหม่ที่จะเข้าร่วมการปกครอง พวกเจ้าจงแสดงตัวอย่างองอาจให้สมกับมีข้าคอยหนุนหลัง"
ม่านบางๆ ถูกเปิดออกเผยให้เห็นเหล่าหัวหน้าภายในเดินยืดอกออกมาอย่างห้าวหาญก่อนจะเดินไปที่ลานกว้างแล้วยืนเรียงกันเป็นหน้ากระดานต่อหน้าผู้ไร้การปกครองนับพัน ฮาวเวอร์เดินออกมาทีหลังพร้อมผู้ติดตาม ถึงแม้ไม่มีไอเวทย์น่าเกรงขามแต่แรงกดดันของลิลลี่ก็ทำผู้คนในที่นี้สั่นกลัวไม่น้อย
"สวัสดียามสาย เหล่าผู้ไร้การปกครองทั้งหลาย ข้าฮาวเวอร์ผู้นี้ยินดีต้อนรับ"
เกิดเสียงเซ็งแซ่ดังขึ้นในขณะที่ฮาวเวอร์กำลังกล่าว ผู้คนเริ่มหวาดกลัวว่าสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ตอนนี้จะเป็นกับดัก เด็กอย่างฮาวเวอร์จะจัดการมารงูได้ยังไง คงเป็นเรื่องหลอกตาเพื่อเรียกบรรดาเผ่าอื่นที่ไร้การปกครองมาฆ่าเอาวิญญาณไปเสียมากกว่า บางคนคุยว่ายังดีที่ไม่ยกมาจนหมดหมู่บ้าน บางคนก็คุยว่าแย่ที่พาลูกหลานมาด้วย และเพราะเสียงเหล่านั้นทำให้ลิลลี่เดือดดาลจนต้องคำรามออกมา
"เงียบ!!"
เสียงนั้นให้ทุกคนเงียบราวกับเป็นคำสั่ง ฮาวเวอร์เห็นทุกคนหยุดพูดก็กล่าวต่ออย่างยินดีปรีดา
"นับจากนี้ไปข้าจะถือว่าคนที่อยู่ที่นี่ยินยอมให้ข้าปกครองเผ่าของพวกเจ้าอย่างเป็นทางการ แต่คนทุกคนก็ต้องทำตามข้อเสนอของข้าทุกประการ โดยข้าจะส่งคนไปป่าวประกาศตามเผ่าของเจ้าในวันพรุ่งนี้ หากใครมีเงื่อนไขใดๆ ก็ให้แจ้งหลังจากนี้กับผู้ส่งสาร"
ฮาวเวอร์ผายมือไปยังหัวหน้าเผ่าในการปกครองเดิม ณ ตอนนี้พวกเขาเป็นเพียงผู้ส่งสารให้ฮาวเวอร์เท่านั้น แต่ก็ดีกว่าเผ่าอื่นที่ยังไม่ได้สร้างประโยชน์อะไรให้เลย
"พวกเจ้าอาจเห็นข้าเป็นเพียงมนุษย์ตัวเล็กๆ แต่เชื่อเถอะว่าข้านั้นจริงใจที่จะปกครองเขตนี้แทนมารงูที่กดขี่พวกเจ้ามานาน ข้าจะไม่รับบรรณาการลูกหลานใครทั้งนั้น พวกเราจะร่วมกันรักษาเขตนี้ให้คงไว้ซึ่งความปลอดภัยของทุกคนทุกเผ่า"
ไม่มีเสียงปรบมือมอบให้ คนในที่นี้ยังไม่เข้าใจสิ่งที่ฮาวเวอร์จะสื่อ สิ่งที่เขารับรู้มากับสิ่งที่ฮาวเวอร์จะเปลี่ยนแปลงนั้น ช่างขัดกับความเชื่อเดิมของพวกเขา
"หากไม่บรรณาการวิญญาณ เขาก็จะอ่อนแอลงไม่ใช่หรือ"
"นั่นสิ ถ้าเขาอ่อนแอแล้วจะเอาพลังจากไหนมาสู้กับมารเขตอื่น"
"แต่เขาเป็นเจ้าของอสูรเวทย์หมื่นดารา ความแข็งแกร่งต้องไม่ธรรมดาแน่ พวกเราลองเข้าร่วมกันก่อน บางทีเขาอาจมีความสามารถอย่างอื่นก็ได้"
ผู้คนกลับมาส่งเสียงเซ็งแซ่อีกครั้ง ฮาวเวอร์ไม่สนใจ กำลังจะเดินกลับไปที่ห้องบัญชาการเพื่อหารือกันต่อ ทันใดนั้นเสียงหัวเราะเย้ยหยันก็ดังขึ้น
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าเปี๊ยกนี่เนี่ยนะที่สังหารมารงูแล้วขึ้นเป็นผู้ปกครองแทน​ ข้าอยากจะขำ"
ใครคนหนึ่งเดินเข้ามากลางดงผู้คน ทุกคนแหวกทางให้เขาเดินก่อนจะเห็น เส้นผมสีแดงเพลิงกับใบหูสามเหลี่ยม
'นี่คงเป็นกลุ่มอมนุษย์ที่เข้าสวามิภักดิ์ต่ออาณาจักรริลกลิมสินะ ถ้าหากส่งหนังสือรับรองให้ดูก็คงไม่มีปัญหา'
"ข้าขอท้าเจ้า! มาสู้กับข้าตัวต่อตัว หากเจ้าแพ้ไม่ต้องเอาเจ้าหุ่นเชิดหน้าตาอัปลักษณ์นั่นมาอ้างสิทธิ์การขึ้นปกครอง แต่เจ้าต้องปกครองด้วยตัวเอง อสูรเวทย์หมื่นดารา!!"


## บทที่ 16 ฮาวเวอร์ไปไหน

ฮาวเวอร์หน้ามึนไปขณะหนึ่งก่อนจะมองไปที่ลิลลี่ เธอหันหน้ามามองฮาวเวอร์ด้วยสีหน้าตื่นเต้น ถ้าอยู่ในร่างหมาป่าก็คงส่ายหางกระดิกแล้ว
'คงอยากเล่นเต็มที่แล้วสินะ'
ฮาวเวอร์พยักหน้าให้ทีนึง ลิลลี่ก็กระโดดไปที่ลานกว้างทันที แอดดี้เดินไปหยิบเก้าอี้มาให้ฮาวเวอร์นั่งดูการต่อสู้ครั้งนี้ ทุกคนในลานกว้างถูกเกณฑ์ออกไปอยู่ขอบนอก เว้นตรงกลางให้คนทั้งสองได้ต่อสู้กัน
"ข้ามีนามว่า โคซู เป็นอมนุษย์แมวป่า เผ่าคูเกา แล้วเจ้า… คงไม่ต้องแนะนำล่ะมั้ง เพราะยังไงเจ้าก็ไม่มีชื่อให้เรียกขานกันอยู่แล้ว ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"
"ข้ามีนามว่าลิลลี่ เป็นอสูรเวทย์หมื่นดารา ผู้รับใช้นายท่านฮาวเวอร์"
โคซูได้ยินดังนั้นก็นิ่งเงียบไป เดิมที่อสูรเวทย์มักไม่มีชื่อเรียกเพราะชอบอาศัยเพียงลำพัง แต่อสูรตรงหน้ากลับมีชื่อ แถมยังแสดงตัวว่าเป็นผู้รับใช้อีก เป็นไปได้ว่า อสูรตนนี้ต้องจุติเป็นมารแล้วมีร่างภาชนะปีศาจตนนั้นคอยควบคุม ถ้าหากเป็นอย่างนั้นจริง ก็คงซวยแล้วที่หาเรื่องใส่ตัว
"การต่อสู้ครั้งนี้ต้องเล่นตามกติกาข้า" โคซูร่ายเวทย์วงแหวน แล้วกางเป็นอาณาเขตขนาดกว้างพอให้คนทั้งคู่ได้ต่อสู้กัน "อาณาเขตที่เจ้าเห็นอยู่นี้ เป็นอาณาเขตไร้เวทย์ มันจะจำกัดการต่อสู้ให้ใช้เฉพาะพละกำลังเท่านั้น ห้ามร่ายเวทย์คาถา ถ้าเจ้ากลัว จะขอยอมแพ้ไปตอนนี้เลยก็ได้นะ"
"ไม่มีทางหรอก หากเจ้าสู้กับข้าแล้วยังหายใจได้อยู่ ก็ต้องไปขอบคุณนายของข้าซะ ที่สงสารสิ่งมีชีวิตต่ำต้อยเช่นเจ้าด้วยการให้ข้าออมมือให้!"
ทั้งคู่ไม่พูดพร่ำทำเพลงอีกต่อไป ลิลลี่กระโดดไปด้านหน้าพร้อมเล็งหมัดไปที่หัวของโคซู เขาหลบได้ทันก่อนที่หมัดนั้นจะกระทบดินจนแตกกระจายเป็นวงกว้างด้วยแรงมหาศาล เดิมที่อสูรตนนี้พึ่งแค่พละกำลังก็มีชีวิตในป่าอาถรรพ์ได้แล้ว แต่เพราะลูกเล่ห์ลูกกลของเหยื่อที่นางล่าเริ่มแพรวพราวมากขึ้น อสูรตนนี้จึงวิวัฒนาการเป็นอสูรเวทย์
โคซูกระโดดหลบได้แต่ก็ไม่พ้นโดนลูกหลงจากแรงกระแทกซัดเข้าปลิวไปถูกบาเรีย เขาอึ้งในทันทีที่เห็นบาเรียขนาดใหญ่ครอบวงเวทย์เอาไว้​ และกันคนภายในไม่ให้ออก เขากะว่าจะสู้สักระยะหนึ่งพอให้รู้ความสามารถแล้วก็จะใช้ความวุ่นวายหนีหายไปในกลีบเมฆ แต่ตอนนี้หนีไม่ได้ รวมถึงโดนขังให้ถูกอัดจนตายอีก
"จะหนีไปไหน!!"
ลิลลี่ไม่รอให้คิดได้ก็ปล่อยหมัดชกโคซู เขาบล็อกการโจมตีนั้นด้วยแขนแต่เพราะแรงมหาศาลทำแรงกระแทกเข้ามาแม้แต่แขนก็เอาไม่อยู่ ตัวเขาปลิวไถลไปตามบาเรียใหญ่ก่อนจะล้มลงไป แม้จะไม่ได้หมดสติแต่เรี่ยวแรงจะสู้ต่อก็ไม่เหลือแล้ว ลิลลี่ตั้งท่าจะไปซัดหน้าเขาต่อแต่ก็ต้องหยุดกลางคัน
"พอได้แล้ว!!"
เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของฮาวเวอร์ แต่เป็นชายแปลกหน้ามีสีผมและใบหูแบบเดียวกับโคชู
"ขออภัยที่เสียมารยาท เด็กคนนั้นเติบโตไม่พอเรียนรู้โลก เขาอาศัยอยู่แค่ในหมู่บ้านเล็กๆ ของเราเท่านั้น ท่านอย่าได้ถือสาความโอหังของเขาเลย"
ลิลลี่หันไปมองฮาวเวอร์ เมื่อเขาปัดมือทิ้ง ทั้งบาเรียทั้งลิลลี่ก็ออกจากร่างแน่นิ่งนั้นไป คนกล่าวก้าวเข้ามาดูอาการของโคซูก่อนจะคายวงแหวนแล้วร่ายเวทย์ฟื้นฟูบนร่างของโคซู
"ไม่ทราบว่าเผ่าคูเกามีธุระอะไรกับท่านผู้ปกครองของเราหรือไม่ หรือจะมาสอดแนมความเคลื่อนไหวของเขตปกครองฝ่าย​เราไปให้มารโมงุน" ลาติโนกล่าวขึ้น
"เรื่องนั้นไม่จำเป็นหรอก ท่านโมงุนหมดความสนใจในเขตนี้ไปนานแล้ว เราก็แค่มาดูว่าผู้ปกครองใหม่เป็นผู้ใด และคิดจะเข้าไปก้าวก่ายในเขตปกครองของท่านมารโมงุนหรือไม่"
"แล้วถ้าข้าบอกว่าคิดล่ะ?" ฮาวเวอร์พูดขึ้น
ทุกคนในที่นั้นต่างตื่นตระหนกกันทั่ว หากว่าฮาวเวอร์คิดจะทำสิ่งที่พูดจริง ทั้งสองเขตปกครองจะต้องก่อสงครามกัน คนในการปกครองทั้งหมดต้องออกมาร่วมรบกับสงครามนั้นและมีผู้เสียชีวิตนับพันเป็นแน่
"นายท่านคิดจะทำอย่างนั้นจริงหรือคะ" ลาติโนกล่าว
"ข้าไม่ได้คิดจะก่อสงคราม แต่ข้าต้องการเจรจา หากเจรจาไม่ได้ ก็คงเลี่ยงก่อสงครามไม่ได้"
"เจรจา? แล้วท่านมีจุดประสงค์อะไรในการเจรจาครั้งนี้กันล่ะ? หากเป็นการเจรจาโง่เง่า ข้าก็คงไม่กล้าเอาไปกล่าวกับท่านโมงุน"
"งั้นเจ้าก็เตรียมคำพูดไปกล่าวได้เลย หากว่าเขายังไม่รับรู้ ข้าอาจจะเข้าไปกระซิบข้างหูเขาแทน"
สีหน้าคนของเผ่าคูเกาดูเคร่งขรึมขึ้นทันใด ฮาวเวอร์เริ่มกล่าวต่อจากที่ค้างเอาไว้
"ข้าต้องการพื้นที่คาบเกี่ยวระหว่างเขตของมารโมงุนกับเขตปกครองอิสระของ​เผ่าคามาโด พื้นที่ตรงนี้สำคัญกับข้ามาก หากว่าเจ้าไม่สามารถแบ่งให้ข้าได้ ข้าคงต้องครอบครองพื้นที่ทั้งหมดนั่นเอง"
เผ่าคูเกาเริ่มหันหน้าไปคุยกัน ไม่นานก็กล่าวออกมา "ได้ข้าจะนำสารนี้ไปกล่าวกับท่านโมงุน หากว่ามีความคืบหน้าอะไร เราจะส่งคนมาบอกให้รับรู้ทันที"
คนของเผ่าคูเกาเดินออกไป ฮาวเวอร์เองก็เดินออกจากลานชุมนุมนั่นทันที เมื่อเข้าไปในห้องบัญชาการแล้วก็รีบเขียนจดหมายขึ้นมาก่อนจะยื่นให้แอดดี้ไป
"เอาจดหมายนี้ไปส่งให้แม่ทัพน็อล รอการตอบรับจากเขาแล้วค่อยกลับมา ลิลลี่ เจ้าเองก็เดินทางไปกับแอดดี้ คุ้มกันเขาไปแล้วกลับอย่างปลอดภัย"
"รับทราบ"
คนทั้งคู่เดินออกจากห้องบัญชาการไป เหล่าหัวหน้าเผ่าทั้งหลายก็เดินทางกลับไปยังเผ่าเพื่อเตรียมการส่งลูกหลานเข้ามายังฐานลับ ฮาวเวอร์ยังนั่งคิดหาหนทางครอบครองเขตของเผ่าโมงุน
ในที่นั่งด้านหลังซึ่งมีไข่ทารกนับร้อยคอยการฟัก เอวานั่งมองมือข้างขวาของฮาวเวอร์พลางสงสัยในการกระทำนั้น ฮาวเวอร์ขโมยลูกแก้วกระจายพลังของเขาไป เขารับรู้ได้จากสัญญาณในจิต มันจะส่งออกมาเมื่อมีลูกแก้วอยู่ใกล้ๆ เมื่อดูจากการกระทำของเขาแล้ว เขาไม่ได้ตั้งใจจะเอามันไปใช้ในทางที่ไม่ดี แถมไอเวทย์น่าอึดอัดก่อนหน้านี้ก็หายไป เอวาคิดว่าฮาวเวอร์คงยืมไปใช้โดยไม่บอกชั่วคราว เมื่อไม่ต้องการแล้วก็คงนำมาคืน
"ฮาวเวอร์ ข้าเห็นเจ้าไม่ได้พักเลยตั้งแต่เช้า ให้ข้าปรุงอาหารให้เจ้าทานไหม? "
เอวาเดินเข้าไปเกาะโต๊ะและนั่งลงไม่ห่าง ไม่รู้ทำไม พอเขาเข้าไปคุยกับฮาวเวอร์ทีไร ฮาวเวอร์มักหนีไปอยู่ใต้จิตสำนึกแล้วให้อีคอนขึ้นมาควบคุมร่างแทน
"ไม่เป็นไรหรอกขอรับ ข้าไม่ทานอะไรก็ไม่หิว"
นี่ไม่ใช่คุณสมบัติของการเป็นอมตะ หากว่าผู้ใดครอบครองลูกแก้วของเทพธรณีแล้วล่ะก็ ร่างกายจะตายลงทันที แต่ยังไม่ทิ้งความหิวกระหายอยากได้พลัง เพราะงั้นคนที่ครอบครองลูกแก้วนี้มักจะหิวอยู่ตลอดเวลา เพราะลูกแก้วจะเป็นตัวดูดพลังเข้าไปกักเก็บเอาไว้เพื่อควบคุมการปลดปล่อยพลังให้แม่นยำและกว้างไกลมากขึ้น ฮาวเวอร์หรืออีคอนไม่มีลักษณะของการเป็นอมตะเลยสักนิด แต่มีคุณสมบัติคล้ายเทพมากกว่า
"ข้าก็ไม่หิวเหมือนกัน แต่ว่าข้าไม่ได้ทานอะไรมาหลายล้านปีจนรู้สึกว่าลิ้นจะด้านชาเสียแล้ว ไม่รู้ว่าจะมีใครไปเป็นเพื่อนได้รึเปล่า"
อีคอนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วออกไปเปิดผ้าม่านเป็นการชักชวน
"งั้นข้าจะไปทานเป็นเพื่อนให้ท่านเอง"
แอดดี้และลิลลี่เดินทางไปถึงค่ายกองกำลังปฏิวัติในเย็นวันนั้น ตอนแรกทุกคนแตกตื่นที่เห็นเพียงแค่สองคนนี้กลับมา แม่ทัพน็อลรีบออกมาดูทั้งสองคนก่อนแอดดี้จะยื่นจดหมายมาให้ เนื้อความในจดหมายกล่าวเอาไว้ว่า
'ตอนนี้ข้าได้เดินทางมาถึงเศษเสี้ยวของแผนที่วางไว้แล้ว เขตการปกครองจากชายแดนระหว่างอาณาจักรริลกลิมไปจนถึงเมืองหลวงของอาณาจักรโพราเท็สในป่าอาถรรพ์ถูกข้ายึดครองไว้หมดแล้ว แต่ยึดครองได้แค่เขตชั้นนอกเพียงเท่านั้น ไม่ได้เข้าไปลึกถึงภายใน
ข้าแจ้งข่าวมาในที่นี้ก็เพื่อต้องการให้เจ้าส่งทหาร หนึ่งพันนายติดตามข้าเข้าไปในเขตปกครองใหม่ ข้าต้องการผู้มีความรู้ อ่านออกเขียนได้ คนมีฝีมือทั้งเรื่องสร้างอาคารและอาวุธ และคนมีความแข็งแกร่งด้านการต่อสู้ โดยยังเหลือกลุ่มคนมีความรู้ไว้ในค่ายเพื่อสานต่องานที่ข้าสั่งไว้ให้จบ'
น็อลนั่งในเต็นท์บัญชาการแล้วกล่าวเนื้อความทั้งหมดให้ฟัง หัวหน้าหน่วยหลายคนอาสาที่จะเข้าไปติดตามท่านฮาวเวอร์ แต่น็อลต้องห้ามทัพไว้ก่อนแล้วเลือกคนที่มีความสามารถจริงๆ เข้าไป
"โทมัส เจ้าเป็นคนคุมนายทหารหนึ่งพันนายเข้าไปสมทบกับท่านฮาวเวอร์ คนอ่านออกเขียนได้นำไปแค่ห้าสิบนาย คนสร้างอาคารและอาวุธหนึ่งร้อยนาย คนมีความแข็งแกร่งด้านการต่อสู้ก็คงต้องเป็นไปตามจำนวนที่เหลือ ให้เหล่าทหารเตรียมการออกเดินในพรุ่งนี้เช้า และเจ้าก็นำจดหมายนี้ส่งให้ท่านฮาวเวอร์ด้วยมือตัวเองด้วย ดูท่าเรื่องราวภายในอาณาจักรจะจัดการยากขึ้นตั้งแต่เราเดินทัพออกมา"
ในวันต่อมา ณ ฐานลับฮาวเวอร์ เหล่าเด็กตัวเล็กตัวน้อยไปจนถึงเติบใหญ่ได้เรียงแถวเข้ามายังฐานลับแห่งนี้ด้วยสีหน้าหวาดกลัว ที่ตรงนี้เคยกล่าวขานกันในหมู่บ้านของหลายเผ่าว่า เป็นที่สังเวยเด็กให้เหล่ามารผู้ปกครอง หากใครก้าวเข้ามาแล้วจะไม่ได้กลับไปอีกเลย
เผ่าสาไลลี่ เป็นอมนุษย์ผีเสื้อ ลักษณะมีหนวดโครงม้วนบนศีรษะอย่างผีเสื้อ ด้านหลังมีปีกพับเรียบด้านหลังสีสันสดใส ดูน่ารักน่าเอ็นดูเมื่ออยู่ใกล้กับมวนดอกไม้ พวกเขามีหน้าที่ควบคุมจับแยกเด็กๆ ออกจากกันตามอายุอย่างที่ฮาวเวอร์สั่ง หากมองเพียงด้านหลังคงไม่อาจจินตนาการได้ถึงความน่ารักของคนในเผ่านี้ได้​เป็นแน่
"ท่านฮาวเวอร์ ข้าจัดการแยกเด็กๆ ออกตามอายุแล้วขอรับ"
"เออ"
เสียงสั้นห้วนของฮาวเวอร์เอ่ยออกมา ลักษณะน่ารักน่าเอ็นดูนั้นขัดกับความล่ำหนาของร่างคนตรงหน้า ไม่ว่าจะหญิงหรือชายก็ล้วนมีร่างกายกำยำล่ำสันที่พร้อมจะต่อยคนตาแตกได้ในหมัดเดียว แม้แต่เด็กในเผ่าก็ไม่เว้น
"ท่านจะให้ข้าทำยังไงกับเด็กร้องไห้ดีขอรับ" เผ่าสาไลลี่
"ขู่ให้กลัว แล้วแยกเขี้ยวใส่" ฮาวเวอร์
"แต่ข้าไม่มีเขี้ยว…"
"ทำอย่างนั้นไม่ได้นะฮาวเวอร์" เอวา "เจ้าต้องอ่อนโยนกับเด็กๆ และพูดคุยกับเขาด้วยเหตุผลนะ"
"เข้าใจแล้วขอรับ"
ชายคนนั้นเดินจากไปแล้วเข้าควบคุมแถวเด็กวัย 5 ขวบที่กำลังเริ่มแข่งกันร้องไห้ ฮาวเวอร์หนีเข้าไปในจิตใต้สำนึกแล้วให้อีคอนก่อนออกมาควบคุมแทน
"เมื่อกี้เขาแค่พูดเล่นนะครับ"
"เป็นอย่างนั้นเองหรือ ค่อยยังชั่ว"
หลังจากที่จัดการแยกตามอายุ​แล้วก็เริ่มนับจำนวน รวมแล้วทั้งหมดมีราวสองพันสามร้อยคน เด็กอายุน้อยในที่นี้เป็นบรรดาเด็กจากหลากหลายเผ่าพันธุ์ในการปกครอง ยังไม่รวมเด็กที่จะเข้าร่วมการปกครองที่จะมาในวันพรุ่งนี้อีก
"ท่านฮาวเวอร์…" เผ่ามางามู "มีทหารหลายร้อยนายเดินทางเข้ายังเขตปกครองของเราทางทิศใต้ขอรับ"
"ปล่อยพวกเขามายังฐานลับแห่งนี้"
"ขอรับ"
"ท่านฮาวเวอร์ เผ่าคูเกาส่งคนเข้ามาทางทิศเหนือของเขตปกครองขอรับ"
"เปิดทางให้พวกมันเข้ามา หากมีอันตรายอะไรก็ให้ตอบโต้ทันที ไม่ต้องรอคำสั่ง"
"ขอรับ"
ทางด้านฝั่งของหัวหน้าหน่วยโทมัสเริ่มเคลื่อนพลตั้งแต่เช้ามืด​ เดินทางมาถึงที่แห่งนี้ในเวลาบ่ายกว่าโดยไม่หยุดพัก ระหว่างเดินทางก็พบเรื่องประหลาดอย่างต้นไม้เคลื่อนที่ ทำเอาเหล่าทหารตามหลังเกือบหลง แต่ดีที่ทุกคนผูกเชือกเชื่อมกันไม่ให้หลงทาง ลิลลี่และแอดดี้เดินนำทาง แม้ลิลลี่จะบ่นว่าหิวตลอดทางแต่พอให้อาหารก็เดินหน้าต่อไม่หยุดพักเช่นกัน
พอมาถึงหน้าทางเข้าของฐานลับก็ประจวบเหมาะกับเผ่าคูเกาเดินทางมาพบฮาวเวอร์ทันที
"ท่านโทมัส…"
"เผ่าคูเกา? "
"พวกเจ้ารู้จักกันมาก่อนแล้วงั้น​รึ? แต่ช่างเถอะ พวกเจ้ารีบเข้าไปก่อน ป่านนี้ฮาวเวอร์คงรู้แล้วว่าพวกเจ้าเดินทางมาถึงนี่"
หัวหน้าหน่วยโทมัสเดินเข้าไปในฐานลับพร้อมทหารนับพันก่อนจะพบเข้ากับเด็กน้อยจำนวนมากเรียงเป็นแถวโดยมีอมนุษย์ผีเสื้อค่อยควบคุมดูแล
'นี่มันอะไรกันเนี่ย'
เขาเดินเข้าไปด้านในโดยสั่งให้ทหารตั้งแถวคอยอีกฝั่ง เผ่าคูเกาเข้ามาทีหลังก็เดินตามโทมัสไปยังห้องบัญชาการของฮาวเวอร์ พอเปิดม่านผืนบางออก ภายในพบกองไข่จำนวนมากกับโต๊ะไม้ยาวหนึ่งโต๊ะอยู่ตรงกลาง ที่แห่ง​นี้ดูกันดารไร้เครื่องอำนวยความสะดวกใดๆ
เมื่อเขาเข้ามาฮาวเวอร์ก็ให้นั่งลงฝั่งขวาของตน ส่วนเผ่าคูเกาที่เพิ่งเข้ามาก็ให้นั่งฝังซ้าย ไม่รู้ใครจะพูดก่อนฮาวเวอร์ก็เริ่มพูดในทันที
"โทมัส นับจากนี้ทหารกลุ่มที่นำมาจะถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งเป็นคนมีความรู้ ให้ไปสอนเด็กที่ยืนอยู่นอกค่าย ส่วนคนที่มีพละกำลัง ก็ให้เสริมแนวป้องกันและเป็นคู่ฝึกซ้อมให้เหล่าทหารคุ้มกันของฝั่งอมนุษย์"
"ขอรับ แล้วที่พักและอาหาร เราต้องจัดหาเองไหมขอรับ"
"ไม่จำเป็น อมนุษย์ในการปกครองของเราจะเป็นฝ่ายสร้างที่พักและส่งเสบียงเข้ามาให้ พวกเจ้าแค่ทำงานตามที่บอกก็พอ"
โทมัสหมดข้อสงสัยก็หันไปทางฝั่งเผ่าคูเกา ทางนั้นเมื่อเห็นโอกาสพูดก็เริ่มเจรจา
"จากที่เราได้คุยกันมาบ้างเมื่อวานนี้ มารโมงุนไม่ขัดข้องหากท่านจะขอยืมพื้นที่ชายเขตคาบเกี่ยวกับเขตปกครองฝั่งเผ่าคามาโด แต่มีข้อแม้ว่าต้องไม่ใช้เส้นทางตัดผ่านฐานทัพของมารโมงุน แต่เลือกใช้เส้นทางขอบนอกป่าอาถรรพ์ หรือใช้เส้นทางป่าอาถรรพ์ลึกเท่านั้น"
"เป็นไปไม่ได้หรอก หากเราเดินทัพไปนอกเขตป่าอาถรรพ์ ทางฝั่งริลกลิมต้องสังเกตเห็นเราแน่ๆ แต่ถ้าผ่านทางป่าอาถรรพ์ชั้นในก็จะอันตรายและต้องอ้อมไปไกลอีก ทหารของเราหลายนายยังมีพลังเวทย์ให้คุ้มกันตัวเองไม่มากพอ หากเลือกเส้นทางนั้นจะเสี่ยงต่อฝั่งเรานะขอรับ" โทมัสกล่าว
ฮาวเวอร์คิดอยู่ครู่หนึ่ง เมื่ออ้อมนอกไม่ได้ อ้อมในก็เสี่ยง หากเป็นในยุคสมัยใหม่การก้าวข้ามอาณาเขตไม่ว่าบนฟ้าหรือใต้ดินก็ถือว่าผิดกฎหมายทั้งนั้น แต่ว่านี่มันยุคก่อนคริสตกาล จะบนฟ้าหรือใต้ดิน ถ้าไม่เห็นว่าเดินผ่านก็ถือว่าไม่ผิด
"ได้สิ ถ้ามารโมงุนต้องการอย่างนั้น ข้าขอแค่พื้นที่คาบเกี่ยวตรงนั้นสักระยะหนึ่งก็พอ แล้วไม่มีข้อแลกเปลี่ยนอะไรเพิ่มเติมอีกหรือ"
"ไม่มีขอรับ ทางเราไม่ได้ขัดสนอะไรมากมายจึงไม่ต้องการเอารัดเอาเปรียบผู้ที่อ่อนแอกว่า" พูดไปก็มองถ้ำแห่งนี้ไป
"ถ้าหมดธุระแล้วก็เชิญ" ฮาวเวอร์ไล่
"แต่ข้ามีสงสัยต้องการถามเป็นการส่วนตัว"
"ว่ามา"
"ท่านมีความเกี่ยวข้องอะไรกับทหารของริลกลิมหรือขอรับ"
ฮาวเวอร์มองไปทางโทมัสก่อนจะที่เขาจะกล่าวให้ด้วยน้ำเสียงหนักแน่นราวกับเป็นการยืนยัน
"ท่านผู้นี้คือรัชทายาทของอาณาจักรริลกลิม เจ้าชายฮาวเวอร์"
คนฟังถึงกับตะลึง ที่ผ่านมาเขาเสียมารยาทกับฮาวเวอร์ไว้มาก พอรู้ว่าเป็นเจ้าชายจากอาณาจักรริลกลิมที่ตนสวามิภักดิ์ด้วยก็รีบคุกเข่าลงอย่างเสียไม่ได้
"ข้าขออภัยนายท่านฮาวเวอร์ ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าท่านเป็นเจ้าชายของอาณาจักรที่เราขอเข้าร่วมสวามิภักดิ์"
"ไม่รู้ถือว่าไม่ผิด แต่ข้าสงสัย ทั้งที่เจ้าสวามิภักดิ์ต่ออาณาจักรเรา แต่ทำไมยังไปรับใช้มารอยู่อีก"
"เรียนนายท่าน มารโมงุนเองก็เป็นคนของเผ่าคูเกา พวกเขามาสวามิภักดิ์ต่อเราเพราะต้องการแลกเปลี่ยนความรู้และวัตถุดิบที่หาได้เฉพาะของกันและกัน
"เพราะอย่างนั้นถึงเข้าร่วมสินะ แล้วเวลานี้พวกเจ้ายังเข้าสวามิภักดิ์อยู่รึเปล่าในเมื่อตอนนี้อาณาจักรถูกเปลี่ยนการปกครองไปแล้ว"
"เรื่องนั้นข้าไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง แต่หลายปีก่อนเราส่งคนเข้าไปเจรจาแต่ถูกปฏิเสธการเข้าเฝ้า ราวกับว่าเราถูกตัดความสัมพันธ์กันแล้ว จนตอนนี้ได้มาพบท่านโทมัสและเจ้าชายของอาณาจักรในที่แห่งนี้…"
ฮาวเวอร์เข้าใจที่ไคอาจะสื่อ สภาพของเขาตอนนี้หากบอกปากเปล่าว่าตัวเองเป็นเจ้าชายคงไม่มีใครเชื่อ ต้องให้ทหารของริลกลิมช่วยยืนยันอีกเสียงว่าเขาไม่ได้โกหก ถึงแม้จะมีหนังสือรับรองอยู่แล้ว แต่เมื่อไม่รู้สถานการณ์ภายในเผ่าก็เสี่ยงที่จะเปิดเผยตัวตน
"หากข้ารู้ว่าท่านเป็นเจ้าชายของเรา เราคงไม่แสดงท่าทีแข็งกระด้างต่อท่าน อีกทั้งเรื่องที่จะให้อ้อมฐานไปนั้น ข้าคิดว่าคงไม่จำเป็นแล้ว"
"แต่ข้าคิดว่าจำเป็น ที่เจ้ายอมให้เราเข้าเขตปกครองไปง่ายๆ คงเพราะความขัดแย้งระหว่างเขตคามาโดคงเริ่มรุนแรงขึ้นจนไม่อาจควบคุมได้ ทางฝั่งเจ้าเองไม่อาจสู้อย่างตรงไปตรงมาได้ รวมถึงการสนับสนุนจากอาณาจักรก็ขาดหายทำให้ขาดแคลนทรัพยากรและเริ่มอดอยาก"
"ท่านรู้ราวกับตาเห็น"
"ไม่ขนาดนั้นหรอก ที่เจ้าสู้ไม่ได้ก็คงเป็นจำนวนประชากรสินะ เพราะเริ่มมีความคิดและวิวัฒนาการจึงเริ่มใส่ใจกับการเกิดมากขึ้น แทนที่จะเพิ่มด้วยจำนวนแต่เพิ่มที่ประสิทธิภาพมากกว่า ข้าเข้าใจดีเลยล่ะว่าการเลี้ยงเด็กคนหนึ่งนั้นต้องให้ความใส่ใจมากว่าใช้กำลัง"
อ้างอิงจากชาติก่อนที่ต้องเลี้ยงดูลูกให้ดีแลนตอนที่เขาเข้าประชุมละนะ ส่วนเอวาที่นั่งฟังอยู่ด้านหลังก็อึ้งที่คำพูดนั้นออกจากปากคนที่บอก 'ขู่ให้กลัวแล้วแยกเขี้ยวใส่'
"ถ้าท่านไม่ล้มเลิกการเดินทางอ้อม แล้วท่านจะเดินทางโดยใช้เส้นทางไหนกันขอรับ ข้าคิดว่าการตัดผ่านฐานลับท่านโมงุนคงเป็นทางออกที่ดีที่สุด"
"เรื่องนั้นไม่ยาก ข้าจะขุดเจาะอุโมงค์ลอดไปที่เขตปกครองฝั่งเหนือ สร้างฐานใต้ดินที่นั่น และดักจับพวกเผ่าคามาโดที่เขามารุกราน"
"แต่ระยะทางมันค่อนข้างไกลนะขอรับ"
"ไม่ต้องห่วง ข้ามีนักขุดมืออาชีพในกำมือ"
ตกเย็นเผ่าอมนุษย์สามเผ่าถูกเรียกรวมตัวกันในลานกว้าง โดยมีเด็กโตเผ่าอมนุษย์ฝึกป้องกันตัวโดยทหาร และเด็กเล็กอยู่ในอาคารเรียนหนัง เผ่าอมนุษย์แมลงสาบ เผ่าจาลิด อมนุษย์จิ้งหรีด เผ่ากายัว อมนุษย์ตะขาบ ทั้งสามเผ่าถูกมอบหมายให้รับงานขุดอุโมงค์ลอดฐานทัพมารโมงุน แน่นอนว่าการขุดอุโมงค์ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็ต้องลงมือทำไปก่อนเพื่อจะได้รู้ว่าระหว่างทำต้องใช้อะไรบ้าง
ตกกลางคืนหัวหน้าหน่วยโทมัสเข้าพบฮาวเวอร์ที่ยังคงทำงานอยู่ แล้วยื่นจดหมายลับจากแม่ทัพน็อลส่งมาให้ เรื่องราวภายในโทมัสรู้เรื่องหมดแล้วแต่ที่พูดออกไปตรงๆ ไม่ได้คงเพราะกลัวข่าวจะรั่วไหล ในป่าแห่งนี้แม้จะห่างไกลจากอาณาจักรริลกลิม แต่ก็ไม่อาจจะเสี่ยงให้ใครล่วงรู้ได้
เนื้อความในจดหมาย
'ถึงนายน้อยฮาวเวอร์ เรื่องราวในครั้งนี้อาจทำให้ท่านสะเทือนใจและข้ารู้ดีว่าควรจะพูดเรื่องนี้กับท่านด้วยตนเอง แต่เพราะท่านต้องเดินทางต่ออีกไกล ข้าจึงคิดว่าคงไม่อาจปล่อยเรื่องนี้มิให้ท่านรู้นานเกินไป ราชินีเกรสสันทรงสิ้นพระชนม์เมื่อ 10 ปีก่อนในวันที่ท่านเกิด ภายในราชวังจัดงานพระบรมศพไม่ยิ่งใหญ่ให้และในเวลาต่อมาราชาไมนัสก็ขึ้นครองราชย์ทันที หลังจากพระนางจากไปได้ไม่นาน แม้ประชาชนยังคงเสียใจอยู่ก็ต้องฝืนยิ้มในวันราชาภิเษก หลายคนเริ่มรับรู้แล้วว่า ราชวงศ์ของมหาราชาพาวเวอร์ได้สิ้นสุดลงที่ตรงนี้ พอคนจะออกเดินทางไปนอกอาณาจักรก็ไม่อนุญาต คนจะเข้าก็กล่าวหาว่าบุกรุก ตอนนี้ประชาชนภายในถูกกดขี่ให้ทำงานส่งเงินให้ทางราชวงศ์ใหม่​จนเริ่มมีคนเจ็บป่วยล้มตายเพราะสิ้นไร้เรี่ยวแรง ส่วนเรื่องการทหารยังไม่แน่ชัดมากนัก คงต้อง​ใช้เวลาสืบอีกระยะหนึ่ง'
ฮาวเวอร์พับกระดาษลงก่อนจะเผา เขาสลับจิตกับอีคอนทันทีเมื่อจัดการความรู้สึกภายในไม่ได้ ร่างที่อีคอนควบคุมอยู่เกิดมีน้ำใสไหลออกมาจากตา เขายกมือขึ้นกรอบกุมใบหน้าพลางร้องไห้ เอวาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็เข้าไปกอดเขาเอาไว้ในอก
ช่วงชีวิตเด็กอันขมขื่นนี้ยังไม่สิ้นสุด แม้ว่าความทรงจำเดิมเขาจะตื่นขึ้นมาแล้ว แต่ร่างที่ยังเป็นเพียงเด็กก็ใช้ความรู้สึกของเด็กมาครอบงำ อ่อนไหวง่าย สงสารง่าย โกรธง่าย และรักใครสักคนได้ง่าย อิทธิพลของร่างมีผลต่อจิตทั้งสองจนหยุดความเสียใจนี้ไม่อยู่
โทมัสเดินออกจากห้องไปทั้งเหม่อมองท้องฟ้ากว้างไกล นึกถึงครอบครัวที่ไม่ได้กลับไปพบตั้งแต่ออกเดินทางมา ไม่รู้ว่า หากเขาตายที่นี่ คนอีกฟากจะร้องไห้ปานใจจะขาดอย่างนี้ไหม แค่คิดก็หน่วงจิตใจจนยากจะระบายออก
"ท่านมอบจดหมายฉบับนั้นให้ท่านฮาวเวอร์แล้วหรือขอรับ" นายทหารในสังกัดคนหนึ่งเข้ามาพูดทัก
"อื้ม อย่าเพิ่งเข้าไปรบกวนท่านฮาวเวอร์ตอนนี้เชียว เขาต้องการการพักผ่อนมากๆ "
"เข้าใจแล้วขอรับ"
เช้าวันต่อมา กิจการงานทุกอย่างเป็นไปตามที่ฮาวเวอร์สั่ง เขาไม่อนุญาตให้ใครพบตั้งแต่เช้ายกเว้นเอวาที่คอยอยู่ด้านในอยู่แล้ว จนเวลาล่วงเลยผ่านไปสองวัน ก็ยังไม่มีใครเข้าไปกวนแม้ว่าจะพยายามเรียกแล้วแต่ก็ถูกเอวาห้ามเข้ามาเสียก่อน
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป การงานทุกอย่างดำเนินไปอย่างติดขัดเพราะไม่มีฮาวเวอร์คอยชี้แนะ ทุกคนเริ่มถามหาเขาทั้งเป็นห่วง ทั้งกลัวว่าเขาจะอดอาหารแม้ว่าจะไม่ค่อยเห็นเขาทานอะไรสักเท่าไหร่ เผ่าไร้การปกครองก็เริ่มส่งลูกหลานเข้ามาจนล้นมือผู้สอน สามเผ่าที่ให้ขุดอุโมงค์ก็เริ่มขุดดินมั่วจนไม่รู้ไปโผล่ที่ไหน มารโมงุนเองก็ต้องการพบหน้าฮาวเวอร์เพื่อพูดคุยเป็นการส่วนตัว แต่เพราะฮาวเวอร์ยังคงอยู่ในช่วงเสียใจจึงต้องรอต่อไป
จนเวลาผ่านไปสองอาทิตย์ ทุกคนเริ่มทนไม่ไหวและแอบแง้มม่านออกส่องดูว่าเขาทำอะไรอยู่ ในถ้ำมืดสนิทไม่มีแสงไฟ แม้จะเพ่งสายตาส่องก็ยังมองไม่เห็นอะไรจนเริ่มเห็นเงาไหวไปมาและโผล่ออกมาให้เห็น เงานั้นเป็นชายสูงราวสองเมตร สวมชุดประหลาดต่างจากมนุษย์คนอื่น เขาโผล่หน้าออกมาแล้วพูดสิ่งที่คนแอบมองต้องตกใจ
"ฮาวเวอร์มันไม่อยู่แล้ว"
"หา? แล้วเขาไปไหน?"
"ไม่รู้ ไม่ต้องมากวนอีก"
พอเดินกลับเข้าไปผ้าม่านที่ถูกแง้มก็เปลี่ยนรูปทรงเป็นประตูเหล็กหนาขนาดใหญ่ปิดถ้ำเอาไว้ ไม่มีใครรู้ต้นสายปลายเหตุที่ฮาวเวอร์หายไป เรื่องนี้ถูก​กระจายข่าวอย่างเงียบๆ คนภายในไม่มีใครกล้าปริปากเสียงดัง เพราะต้องอาศัยชื่อฮาวเวอร์ทำให้คนเขตอื่นกลัว ถึงแม้จะจัดการเรื่องราวบางอย่างได้บ้างแต่คำถามก็ยังผุดขึ้นในจิตใจของทุกคนในที่แห่งนี้
'ฮาวเวอร์ไปไหน?'


## บทที่ 17 หนึ่งร่างไร้จิต

หลังจากที่ทราบข่าวเรื่องความตายของราชินีเกรสสัน อีคอนก็ร้องไห้เป็นวักเป็นเวนในห้องบัญชาการถึงสามวัน หลังจากนั้นอีกสามวันก็นั่งเศร้าสลด และอีกหนึ่งวันในจิตก็เริ่มคิดเคียดแค้น ในตอนที่เขาตั้งใจจะเดินออกจากห้องบัญชาการไปฆ่าราชาไมนัส แต่ก็ถูกเอวาห้ามเอาไว้ด้วยการอ้อนวอน​ ฮาวเวอร์ไม่อาจต่อกรกับเขาได้จึงอัญเชิญราชานรกขึ้นมายังโลก เมื่อนั้นเอวาก็ไม่อาจฉุดรั้งฮาวเวอร์ได้อีก เขาจึงได้โอกาสออกจากห้องบัญชาการด้วยมิติต่างสถานที่ของราชานรก และยืนอยู่บนเส้นทางสัญจรของเหล่านักเดินทางสายเก่า ซึ่งตอนนี้ร้างไร้ผู้คนเดินเข้าออก ที่ปลายสุดสายตา มองเห็นอาณาจักรสีขาวปูกระเบื้องด้วยหลังคาสีทองเหลือง กำแพงใหญ่โอบล้อมอาณาจักรดูแข็งแกร่งราวหินผา
ฮาวเวอร์เดินเท้ามาที่แห่งนี้อย่างไม่รีบร้อนอะไร ภายในใจคิดหาหนทางร้อยวิธีในการฆ่าตัวการของเรื่องวุ่นวายนี้ หากว่าเป็นครั้งที่ยังไม่รู้ความตายของราชินีเกรสสัน  เขาคงค่อยๆ สืบเสาะหานางแล้วช่วยออกมาให้ได้ แล้วก่อสงครามเพื่อสร้างความชอบธรรมให้ผู้คนได้ทวงคืนอาณาจักร และมารดาใหม่ผู้นี้จะได้ขึ้นครองราชย์อย่างเดิมไม่มีเปลี่ยน แต่เมื่อนางจากไปแล้ว ไม่​มีอะไรต้องเสียอีก บ้านเมืองเขาไม่อยากได้ คนตายก็ไม่อาจฟื้น สิ่งเดียวที่เขาอยากทำให้มันจบๆ ไปเสียก็คือ สังหารราชาไมนัสแล้วล้มล้างอาณาจักรให้สิ้นซาก หากยังหลงเหลือที่แห่งนี้อยู่ ก็จะยังคงมีคนโลภเข้าครอบงำและทำให้เรื่องราวน่าอดสูเกิดขึ้นไม่รู้จบอีก
"เห้ย! ที่นี่ไม่อนุญาตให้ใครเข้า"
ทหารยามเฝ้าประตูใช้ด้ามหอกเขี่ยเขาออกจากทางเดิน แต่ด้ามไม่เฉียดเข้าใกล้เขาเลยสักนิด แถมฮาวเวอร์ยังเดินหน้าต่อไปอีกอย่างไม่เกรงกลัว
"ผะ ผู้บุกรุก มีผู้บุกรุกเข้ามา!!"
ยามหน้าประตูวิ่งขึ้นไปบนกำแพงและสั่นระฆังเตือน ฮาวเวอร์ยังคงเดินหน้าต่อไม่สนใจผู้ใด
'ฮาวเวอร์ เจ้าตั้งใจจะทำอะไร อย่าเพิ่งวู่วามนักสิ ทำไมเราไม่ไปสมทบกับกองกำลังปฏิวัติแล้วเข้ามาช่วยเหลือชาวบ้านที่นี่ก่อน'
'ไม่จำเป็นหรอก พอสัญญาณเตือนแล้ว พวกชาวบ้านจะอพยพกันไปเอง พวกทหารทั้งหมดจะมารวมตัวกันที่หน้าทางเข้าแล้วเปิดโอกาสให้คนพวกนั้นหนี'
ฮาวเวอร์ยังพอพูดรักษาน้ำใจอีคอน หากพูดไปตรงๆ ว่าไม่สนใครจะตายตรงหน้า ก็คงได้สลับจิตและปล่อยให้ทหารพวกนี้รุมรังแกโดยกล่าวว่า เพราะฆ่าไม่ตายจึงอภัยให้ หารู้ไม่ว่ามนุษย์มันไม่เคยมีความดีอยู่จริง ต่อให้ยอมมันก็ยิ่งเหลิง หลงระเริงคิด​ว่าตัวเองเหนือกว่า ล้อเล่นกับความตายของผู้อื่นจนน่ารังเกียจอย่างที่ทำกับแม่ของตน ถ้าคิดว่ามนุษย์มันเป็นคนดีได้ทุกคน นรกก็คงไม่ต้องมี
"มันอยู่ตรงนั้น"
ทหารกลุ่มหนึ่งวิ่งเข้ามาหาฮาวเวอร์ เขาสร้างบาเรียรอบตัวก่อนจะดันเจ้าพวกนั้นออกจากเส้นทาง จนเดินมาถึงลานน้ำพุกว้าง คราวนี้มีทหารยืนรอพร้อมง้างธนูเตรียมยิง ฮาวเวอร์ยังคงเดินไปต่อ ธนูเหล่านั้นก็พุ่งเข้าหาตัวเองแต่ก็เจาะทะลุบาเรียเข้ามาไม่ได้ พอไม่มีใครทำอะไรได้ก็ตั้งใจจะดันบาเรียกลับแต่ก็สู้แรงของฮาวเวอร์ไม่ไหว เขาเดินหน้าต่อไปเรื่อยจนถึง หน้าราชวัง
เมื่อเดินเข้าเขตรั้วของวัง บาเรียที่เคยสร้างก็หายไป นี่อาจเป็นวงแหวนไร้เวทย์ที่โคซูเคยใช้ พอทหารเห็นว่าบาเรียหายไปแล้วก็วิ่งเข้าจู่โจมทันที ฮาวเวอร์หลบการโจมตีเล็กน้อยก่อนจะกระโดดขึ้นไปบนอากาศแล้วเดินข้ามหัวอัศวินในราชวังจนไปถึงพื้นที่ว่างด้านหน้า แล้วเดินต่อไปจนถึงหน้าประตูเข้าวัง เสียงเอะอะด้านนอกทำให้คนด้านในต้องออกมาดู ทั้งสาวใช้ ทั้งคนงาน เมื่อเห็นฮาวเวอร์เดินเข้ามาต่างก็ตกใจในรูปลักษณ์และความสามารถของเขา
"เจ้านั่นมันเข้ามาถึงนี่ได้ยังไงกัน"
ฮาวเวอร์มองรอบราชวัง เห็นที่ทางไม่ต่างจากที่จำได้ตอนเป็นทารก แม้ตอนนั้นมันจะกลับหัวกลับหางกันก็ตาม แต่องค์ประกอบเดิมก็ยังคงเหลืออยู่
ประตูราชวังเปิดออกเผยให้เห็นร่างชายวัยสามสิบปลายๆ​ เดินออกมาทั้งสภาพอิดโรย ผอมตอบยิ่งกว่าลอร์ดมาร์คัสเสียอีก เดาว่านั่นคงเป็นขุนนางภายใน
"เคารพองค์ราชา" ทุกคนในลานพื้นที่ต่างคุกเข่าเคารพ
'ช่างออกมาไม่ดูสถานการณ์เลย'
"เจ้าเป็นใคร เหตุใดถึงบุกเข้ามายังที่แห่งนี้"
ฮาวเวอร์สบตาเผชิญหน้ากับเขาด้วยความเงียบ ไม่นานราชาก็เหมือนเพิ่งนึกได้ว่าเคยทำอะไรกับเขาไปบ้าง
"ลูกชายข้า…"
"ยังจะกล้าเรียกอย่างนั้นอีกรึ ตัวเจ้าเองไม่ใช่หรือที่สาปให้ข้าเป็นเช่นนี้ ทำให้ข้าผลัดจากถิ่น ผลัดพรากจากมารดา และท่านก็ทำให้นางตรอมใจตายด้วยการเมินหนี ยังจะกล้าเรียกข้าว่าลูกชายอีกรึ!!"
คนในพื้นที่ต่างตกตะลึง ราชาไมนัสเองก็ลืมตัวจนเผลอเรียกออกมา สิ่งที่โกหกชาวเมืองไป ตอนนี้ได้ถูกเผยแพร่แล้วและเขาต้องรีบปกปิดก่อนจะมีใครมารับรู้เพิ่ม
ควันสีดำลอยออกจากฝ่ามือเข้าไปยังกลุ่มทหาร คนพวกนี้ไม่รู้ว่าควันนั้นเป็นอะไรจึงไม่ได้หลบหนี ไม่นานนัก ใครที่สูดดมสิ่งนั้นเข้าไปก็นอนแน่นิ่งไปกับพื้น สิ้นไร้หมดหายใจต่อ
'โหดร้าย แม้แต่ทหารของตัวเองก็ไม่เว้น'
'ขนาดลูกเมียยังลงมือได้ กับคนอื่นมันต้องกลัวอีกรึ'
ฮาวเวอร์ยังคงยืนอยู่ได้และมองเขาต่อ ในตอนนี้พวกเขาเหลือกันเพียงสองคน ราชาไมนัสไม่มีท่าทีแปลกใจ แถมยังก้าวเข้ามาหาเขาต่ออย่างไม่เกรงกลัว
"ในเมื่อหนีไปมีชีวิตอยู่ได้ตั้งหลายปี ทำไมถึงกลับมาตายเอาตอนนี้เล่า หรือเป็นเพราะอยากตายข้างกายแม่ของเจ้า"
ฮาวเวอร์ไม่ได้โต้ตอบ ดมกลิ่นควันดำนั้นก็เข้าใจในทันทีว่าทำไมคนที่นี่ถึงตาย ควันนั่นคือยาพิษ อยู่นอกเหนือจากพลังเวทย์ จึงไม่ถูกระงับใช้ คนที่ไม่ใช่อมตะหรือตายอยากอย่างฮาวเวอร์ก็คงเสียชีวิตทันที
"ไม่อยากเชื่อว่าข้าเองก็ได้ความเป็นอมตะจากท่าน ดูสิขนาดข้าดมกลิ่นพิษจากท่านข้าก็ยังไม่เป็นอะไร"
"อย่ามาเหลวไหล ความอมตะไม่ใช่สิ่งที่จะสืบทอดได้ เจ้าเป็นตัวอะไรข้าย่อมรู้ดี ผู้ที่สร้างบาดแผลให้ข้าได้ แม้ว่าร่างกายจะไร้วิญญาณก็ตาม ข้าคิดอยู่แล้วว่าเจ้าจะต้องตามมาสังหารข้าในสักวัน เจ้าคือผู้ถือคุณสมบัติของยมโลกแบบเดียวกับมหาราชาพาวเวอร์ ไม่นึกว่าผ่านมาตั้งหนึ่งพันปี ตระกูลนี้จะยังไม่ทิ้งโชคชะตาอันเกี่ยวโยงกับยมโลก"
ฮาวเวอร์ไม่แน่ใจว่าราชาไมนัสพูดเรื่องอะไร ที่เขามีพลังของยมโลกนั้นเป็นเรื่องจริง แต่ทำไมเขาถึงรู้เรื่องเมื่อหนึ่งพันปีได้
"งั้นเจ้าก็เผยตัวแล้วว่าตัวเองเป็นอมตะ ถ้าไม่รู้ว่ายมโลกส่งข้ามาทำไม ข้าก็จะบอกให้ เจ้านั่นส่งข้ามาเพื่อฆ่าพวกเจ้า"
แม้อยู่ในเขตไร้เวทย์แต่ที่แห่งนี้ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อเขาเลย ฮาวเวอร์พุ่งตัวเข้าประชิดร่างของราชาไมนัส เขาเอาโล่จากหุ่นอัศวินข้างตัวเข้ามากันดาบ แต่เพราะแรงกายมหาศาลทำให้ร่างเขากระเด็นเข้าไปในห้องโถงของวัง
ไอเย็นปกคลุมไปทั่วห้องแห่งนี้แม้ว่าฤดูของเดือนเป็นฤดูร้อนอันอบอุ่น ฮาวเวอร์มองสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าก็ต้องพบเรื่องน่าแปลกใจอยู่หลายอย่าง ชายถูกแช่แข็ง​นั่งอยู่บัลลังก์ผู้ปกครอง สตรีผิวเผือกกำลังร้องไห้เป็นเกล็ดหิมะโรยลงมาจากด้านบนทั้งยังถูกจองจำด้วยโซ่ตรวนหลายเส้น บุรุษผมสีแดงเพลิงไร้ใบหูสามเหลี่ยมอันเป็นที่เรื่องลือว่าเป็นทายาทของราชาทรราชกำลังนั่งบนตักของชายแช่แข็งอย่างรักใคร่ และเด็กน้อยวัย 10 ปีที่ยืนนิ่งไร้การเคลื่อนไหวแม้จะอยู่ท่ามกลางความหนาวเหน็บแทบเสียดแทงเข้าไปถึงกระดูก
'คนพวกนี้เป็นอมตะกันหมดงั้นหรือ?'
ข้อสงสัยของอีคอนดังขึ้นในจิต ฮาวเวอร์เองก็คิดเช่นนั้น มิน่าเล่าถึงได้ควบคุมทั้งอาณาจักรได้ ก็เพราะมีมนุษย์อมตะมากกว่าหนึ่งนี่เอง
"ไมนัส เจ้ากำลังรบกวนข้า" บุรุษผมสีแดงกล่าวขึ้น ราชาไมนัสคุกเข่ายอมรับอย่างเกรงกลัว
"ขออภัยนายท่าน ข้าเองก็ไม่คิดว่าเขาจะต่อกรกับข้าได้ในตอนที่ไร้พลังเวทย์"
"เจ้าดูถูกพลังของยมโลกมากเกินไป หากว่ายมโลกวางแผนจะให้สิ่งใดสำเร็จแล้วล่ะก็ เขาไม่ยอมให้เรื่องเหล่านั้นผิดพลาดเป็นอันขาด"
"ดูเหมือนเจ้าจะรู้เรื่องยมโลกดีเหลือเกินนะ เขาเป็นสามีเก่าเจ้ารึไงถึงได้เข้าใจหัวอกกันซะเหลือเกิน"
ฮาวเวอร์พูดขึ้นประชด บุรุษผมสีแดงลุกออกจากตักของชายนั่งบัลลังก์และเดินเข้าหาเขาอย่างช้าๆ เผยใบหน้าสีขาวซีดไร้เลือดไหลเวียนทั้งดวงตาเศร้าสร้อยคล้อยน้ำตาเอ้ออยู่ภายในไม่ไหลออก ฮาวเวอร์ตะลึงงันในทันที เมื่อมองใบหน้านั้นจนลึกไปถึงดวงวิญญาณ สิ่งนี้ไม่ควรจะเกิดขึ้น ยมโลกไม่เคยกล่าวเรื่องนี้กับเขามาก่อน
'ข้าทำไม่ได้ ข้าฆ่าเขาไม่ได้'
"ข้าเข้าใจดีว่าเจ้ารู้สึกยังไง คาเอลของข้า เจ้าเองก็เป็นเครื่องมือของยมโลกไม่ต่างจากคนรักของข้า เขาถูกกำหนดความตายให้ และเราก็แยกจากกันไปตลอดกาล หากว่าเจ้าต้องการแค่ลูคัสคนใดก็ได้ ให้ข้าเข้าไปแทนดีไหม และเจ้าก็เติมเต็มส่วนที่เหลือให้ข้าด้วยวิญญาณของเจ้าสิงสู่ในร่างของเขา เราจะท่องไปในมิติและหลีกหนีจากทุกอย่างที่จะพรากเราจากกัน"
ฮาวเวอร์มองสองตาใสนั้นแล้วคล้อยตามเข้าไปหา ความปรารถนาที่ไม่เคยถูกเติมเต็ม ความรักที่ไม่เคยได้รับแม้ว่าจะเรียกหามากแค่ไหน ความเศร้าโศกที่เคยทำให้ร่ำไห้ คนตรงหน้านี้ก็ปัดเป่าให้หายเพียงสัมผัสเดียว
นิ้วมือเย็นเฉียบลูบไล้ไปตามกรอบหน้าของฮาวเวอร์ ก่อนจะเลื่อนลงไปที่กลางอกแล้วกดนิ้วเรียวยาวเข้าไปควานหาวิญญาณที่ต้องการนั้นมา แสงสีขาวสาดเรืองรองออกจากร่างของฮาวเวอร์ อีคอนถูกดึงเข้าสวมร่างแทนวิญญาณที่ออกไป แต่วิญญาณฮาวเวอร์ก็ถูกดึงออกได้ไม่นาน ช่องมิติขนาดเล็กเกิดขึ้นที่อกของเขา มือหนาโผล่ออกมาก่อนจะจับวิญญาณฮาวเวอร์กลับเข้าไปในร่าง มือนั้นสัมผัสเข้ากับมือของบุรุษผมสีแดงจนเขาต้องชักมือออกและอึ้งงันกับสิ่งที่เห็น วิญญาณฮาวเวอร์กลับเข้าร่างเดิมแต่เพราะการถูกดึงวิญญาณออก ทำให้วิญญาณเขาสิ้นสติและหลับใหลในจิตใต้สำนึก​
'ฮาวเวอร์…'
อีคอนเรียกจิตของเขาเพราะกลัวว่าฮาวเวอร์จะหายแล้วไร้ร่างในแบบที่ตายจากโลกใบนี้
'จิตนามฮาวเวอร์ถูกชัตดาวน์เพื่อรีเซตการควบคุมร่างใหม่ โปรดรอในอีก 48 ชั่วโมง'
อีคอนถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่ก็ต้องหนักใจอีกครั้งเมื่อคนตรงหน้ามองมาที่เขาอย่างไม่วางตา
"เป็นอย่างนี้เองสินะ" บุรุษผมสีแดงกล่าวขึ้นทั้งยังหัวเราะขำกับตัวเอง "จับมันไปขัง แล้วอย่าให้ออกมาได้อีกเป็นครั้งที่สอง"
ศพหน้าทางเข้าลุกขึ้นเดินสะเปะสะปะเข้ามาลากตัวอีคอนออกไป เขาพยายามขัดขืนแล้วแต่ก็ทำไม่ได้ พละกำลังของเจ้าพวกนี้มีมากกว่า แถมจิตฮาวเวอร์ก็ยังหลับใหลอยู่
อีคอนถูกนำตัวไปยังคุกใต้ดิน ที่แห่งนี้มีแต่ซากศพที่ถูกทรมานจนตาย ถึงเขาจะฆ่าไม่ตาย แต่ก็แอบกลัวว่าถ้ายังอยู่ที่นี่ต่อ คนในเขตปกครองกับกองกำลังปฏิวัติจะเป็นยังไง เพราะฮาวเวอร์อาศัยช่วงที่เขาหลับทำอะไรบุ่มบ่าม และเขาเองก็ไม่คิดจะห้ามด้วยเพราะไม่อยากให้ใครต้องเข้าไปเสี่ยงอีก ไม่นึกว่านอกจากตัวเองจะทำอะไรไม่ได้ ฮาวเวอร์ก็เกือบถูกชิงดวงวิญญาณไปอีก
"เรามันไร้ประโยชน์ที่สุด" คิดไปน้ำตาก็ไหลอาบแก้ม พลางก่นด่าที่ตัวเองไม่มีความคิด ทำอะไรไม่เก่งเท่าฮาวเวอร์
"ไม่มีใครไร้ประโยชน์หรอกนะ ทุกคนย่อมมีด้านดีๆ ของตัวเอง"
เสียงหวานของสตรีดังออกมาจากห้องใดห้องหนึ่งในคุกใต้ดิน เสียงนี้เขาไม่ลืมจากความทรงที่ยังเป็นทารก น่าแปลกที่ยังได้ยินอยู่ ไม่ใช่ว่าเขากำลังหูแว่วหรอกนะ ฮาวเวอร์เดินไปที่ประตูห้องขังแล้วออกแรงดึงออก
ปัง!
ประตูถูกเปิดออกจากกัน อีคอนเดินเข้าไปด้านในห้องขัง หนึ่งในกรงขังนั้นเป็นที่ที่ขังผู้หญิงคนหนึ่งเอาไว้ นางนั่งชันเข่ามองลอดออกไปนอกช่องระบายน้ำโสโครก เส้นผมสีทองสว่างแม้จะเปรอะเปื้อนด้วยคราบโคลนก็ยังทอแสงสว่างยามกระทบแสง สองตาค่อยๆ หันมามองร่างน้อยที่เดินเข้าไป เมื่อทั้งคู่สบตาเข้าหากันต่างคนต่างก็นิ่งเงียบในบัดดล
'นี่คงไม่ใช่ภาพลวงตาหรอกใช่ไหม?'
"ฮาวเวอร์? "
อีคอนส่ายหน้าทันที แต่พอนึกอีกทีเขาก็ต้องสับสนกับคำพูดที่จะเอ่ย ร่างนี้คือร่างที่มีนามว่าฮาวเวอร์ แต่นามที่เขาใช้เรียกจิตคืออีคอน เขาไม่รู้จะอธิบายยังไงก็นั่งลงไม่ไกลจากกรงนั้น
"ข้าไม่แน่ใจว่าต้องเรียกตัวเองยังไงดี ท่านให้กำเนิดข้า แต่ข้ามีสองจิต จิตนี้ข้าเรียกนามตัวเองว่าอีคอน อีกจิตก็ใช้นามที่ท่านเรียกว่าฮาวเวอร์"
"แต่เหนืออื่นใดเจ้าคือลูกของแม่"
นางเดินเข้ามากอดเขาเต็มอกแม้จะมีลูกกรงกั้นอยู่ตรงกลาง อีคอนก็กอดนางตอบ ไม่นึกเลยว่า คนที่เขาคิดว่าตายไปแล้วจะยังยืนอยู่ตรงนี้ ถ้าเจ้าฮาวเวอร์มาเห็นคงหายบุ่มบ่ามแล้วกลับไปนำทัพเข้ามาช่วยแน่
"ข้านึกว่าท่านตายไปแล้วเสียอีก"
"มีเรื่องอย่างนั้นด้วยรึ? "
"ขอรับ ความจริงแล้วข้ากับฮาวเวอร์ตั้งใจว่าจะทำสงครามกับอาณาจักรเพื่อช่วงชิงบัลลังก์คืนให้ท่าน แต่ข้าก็ต้องล้มเลิกเมื่อได้ข่าวว่าท่านเสียไปแล้ว เจ้าฮาวเวอร์โมโหถึงขนาดบุกมาที่นี่เพียงคนเดียวเลยนะขอรับ"
"ลูกข้า เจ้าไม่ต้องทำอะไรเพื่อข้าอีกแล้ว เพียงเจ้ายังมีชีวิตอยู่ข้าก็มีความสุขมากพอแล้ว"
คำปลอบนั้นทำให้อีคอนมีความสุขอย่างล้นเหลือ เขาเงยหน้ามองนางก่อนจะกล่าวความสำคัญ
"พวกเรารีบหนีออกจากที่นี่กันเถอะขอรับ ข้าจะพาท่านออกไปเอง"
"ช้าก่อนลูกข้า แม้ว่าแม่จะยังอยู่แต่ใช่ว่าจะออกไปได้…"
นางชี้ให้เขาดูเส้นขอบรอบกรงขัง มันมีเส้นสีแดงส่องออกมาราวกับว่าเป็นเขตแดนอะไรสักอย่าง
"สิบปีก่อนที่แม่ให้กำเนิดเจ้า แล้วมีอัศวินพยายามจะช่วยแม่ออกไป พ่อเจ้าจึงได้สร้างเขตแดนนี้ขึ้นมา หากว่าแม่เดินออกจากกรงขังนี้ไป ก็คงออกไปได้เพียงร่างกายเท่านั้น"
'ถ้าอย่างนั้นก็เท่ากับตายน่ะสิ'
"ข้าจะหาทางช่วยท่านออกมาให้ได้ ข้าสัญญา"
อีคอนยังคงอาศัยอยู่ในคุกต่อเพื่อเสาะหาวิธีการแก้เขตแดนนั้นจนกระทั่งฮาวเวอร์กลับเข้าร่างมา
ในอีกที่หนึ่งซึ่งห่างไกลจากอาณาจักรริลกลิม ฐานลับของฮาวเวอร์ ที่ซึ่งรวบรวมเอาอมนุษย์หลากหลายสายพันธุ์เข้าไว้ด้วยกัน ในห้องบัญชาการซึ่งถูกปกปิดตั้งแต่รู้ว่าฮาวเวอร์หายตัวไป ภายในนั้นเกิดเรื่องน่ากลัวขึ้นมากมายจนไม่มีใครจินตนาการได้
เทพธรณีถูกราชาปีศาจจ้องตาไม่กะพริบมาหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ เพราะถูกฮาวเวอร์อัญเชิญมาแล้วทำสัญญาเอาไว้ว่าให้จ้องมองเทพธรณีไม่ไปไหน ตามจริงแล้วการทำสัญญานั้นต้องมีข้อแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่าและขึ้นอยู่กับว่าผู้ทำสัญญาด้วยจะยินยอมไหม แต่ฮาวเวอร์ไม่ต้องแลกเปลี่ยนอะไรเลย แค่สั่งให้ทำเขาก็ทำอย่างไม่ปริปากบ่นสักคำ
"ถ้าฮาวเวอร์ไม่กลับมา เจ้าจะจ้องข้าอย่างนี้จนโลกแตกเลยหรือไง" เทพธรณีบ่นบ้างเพราะเริ่มอึดอัด
"ข้าก็เคยทำมาแล้วเป็นล้านปี เพียงแต่ตอนนั้นเจ้าไม่รู้สึกก็เท่านั้นเอง"
พอนึกถึงตอนที่ย้อนความทรงจำ​ ก็มีแต่เสียงของเขาพร่ำบอกรักกับตนอยู่ฝ่ายเดียวจนทำเรื่องน่าอายนั่นด้วย
"ทำเป็นพูดไป เจ้าทำเพียงจ้องมองข้าอย่างตอนนี้เสียที่ไหน เจ้าน่ะ ทำเรื่องไร้ยางอายกับข้าด้วยไม่ใช่รึไง"
"เรื่องน่าอาย?" คนพูดหัวเราะก่อนจะมองมาทางเอวาอย่างนึกขัน "เจ้าคิดว่าข้าจะจุมพิตเจ้ายามหลับหรือ ข้าไม่ทำเรื่องน่าอายหากไม่ได้เห็นเจ้าอายจริงๆ​ หรอกนะ"
"แล้วเรื่องเสียงหอบอย่างอ่อนแรงของเจ้าเล่า? " พูดไปก็อายไป ถึงขนาดเอามือมาปิดใบหน้าร้อนฉ่าเอาไว้
"ข้านั่งมองเจ้านานๆ ก็ต้องเมื่อยบ้างอะไรบ้างน่ะสิ ถ้าไม่ขยับตัวออกกำลังกายเสียบ้าง รากแถวนั้นจะงอกขึ้นตัวข้าจนขยับไม่ได้"
พอได้ฟังคำอธิบายนั้นแล้วเอวาก็รู้สึกโล่งใจ นึกไม่ถึงว่าเพียงแค่ความคิดอคติเล็กน้อยจะทำให้เขาคิดไปไกลขนาดนี้ ถึงราชานรกจะใจร้ายที่ขังเขาเอาไว้ไม่ปล่อยไปไหนก็ตาม
ระหว่างที่ทั้งคู่เงียบใส่กัน เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นมา เปลือกไข่ทารกถูกกะเทาะออกก่อนจะแตกจนเผยให้เห็นร่างน้อยอวบอ้วนภายใน เอวารีบอุ้มขึ้นมาดูก่อนจะให้เขาดูดนิ้วมือที่เสกให้มีน้ำนมออก
"ข้าว่าเจ้าใช้ตัวช่วยจะดีกว่า นิ้วของเจ้าคงไม่พอสำหรับเด็กสิบคนแน่"
ไข่ทารกในถ้ำราวกับพร้อมใจแตกออกจากกัน เกิดเป็นทารกหลายสายพันธุ์ขึ้นมา ราชานรกเปิดมิติเอาของใช้เด็กออกมาก่อนจะวางลงตรงหน้าของเอวา เทพธรณีเสกน้ำนมขึ้นมาให้เต็มขวดก่อนจะป้อนเด็กน้อยตรงหน้า และอุ้มเด็กอีกคนขึ้นมาแล้วทำแบบเดียวกัน
"ข้าคิดว่าข้าเลี้ยงคนเดียวไม่ไหวหรอก เจ้ามาช่วยข้าได้ไหม ยังไงซะเจ้าก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เด็กเหล่านี้เกิดมา"
ราชานรกยิ้มขำกับคำพูดนั้น ไม่รู้ว่าเทพธรณีจะรู้ไหมว่าคำพูดนั้นหมายความว่ายังไง
หลังจากผ่านไปหนึ่งอาทิตย์ อีคอนและฮาวเวอร์ยังติดอยู่ในคุกใต้ดิน ทุกวันราชาไมนัสจะให้คนส่งอาหารมาให้ราชินีเกรสสัน แต่ไม่ได้นำอาหารมาให้อีคอน เขาคงรู้อยู่แล้วว่าอีคอนไม่จำเป็นต้องกินอาหาร ฮาวเวอร์คิดว่าหากเอามารดาออกจากกรงไม่ได้ก็ให้ทุบผนังออกแทน หรือไม่ก็ขุดดินออก เมื่อคิดอย่างนั้นก็ทำการ เจาะผนังออกทีละนิดในทุกวันจนกระทั่งมันสามารถหยิบออกได้และขนาดใหญ่พอให้คนออก เป็นไปตามคาด อาณาเขตนั้นมีไว้กั้นเฉพาะลูกกรง อีคอนพาราชินีเกรสสันวิ่งหนีไปยังทางที่เคยจำได้จากความทรงจำเดิม คราวนี้ดูเหมือนว่าการป้องกันจะเบาบางลงกว่าแต่ก่อนจนคนทั้งสองหนีออกจากปราสาทได้
บนหอคอยสูงทอดมองลงมาที่คนทั้งคู่วิ่งหนีออกจากราชวังไป ราชาไมนัสไม่ได้มีท่าทีจะตามไปเอาชีวิตทั้งคู่ก่อนจะมองที่ร่างน้อยวัย 10 ปี ซึ่งยืนอยู่ไม่ห่าง ร่างไร้วิญญาณทั้งที่ยังหายใจอยู่ ไม่มีใครฆ่าหรือทำลายร่างนี้ได้ ราวกับเป็นเทพมาจุติก็ไม่ป่าน
เขาได้รับความเป็นอมตะตอนร่างใกล้เข้าวัยกลางคน อีกทั้งรูปลักษณ์ก็ไม่ได้หล่อเหล่าจนใครชม ที่ทำให้ราชินีเกรสสันหลงรักได้ก็เพราะยาเสน่ห์ชนิดรุนแรงและไร้กลิ่นไอเวทย์จึงไม่เป็นที่สงสัย เด็กตรงหน้านี้ทั้งที่ส่วนหนึ่งเกิดจากเขาแต่นอกจากเส้นผมสีดำขลับแล้วก็ไม่มีอะไรบ่งบอกว่าเป็นลูกของเขาเลยสักนิด ใบหน้าอ่อนเยาว์เติบโตขึ้นทุกวันและเขาก็ตั้งใจว่า ถ้าเด็กคนนี้โตขึ้นเมื่อไหร่ จะใส่วิญญาณของตัวเองลงไปและใช้ร่างนี้แทน อยู่กับความหนุ่มแน่นและหล่อเหลาอย่างที่ไม่เคยสัมผัสในร่างก่อน
อีคอนเข้าเขตป่าอาถรรพ์ในการปกครองของมารโมงุน แม้จะไม่ได้ตั้งใจแต่คิดว่าหากอยู่ที่นี่คงดีกว่าเดินทางในทุ่งโล่งให้ผู้อื่นพบเจอได้ง่าย เมื่อเข้าเขตป่าได้ไม่นาน เผ่าคูเกาก็เข้ามาทักทายเขาในทันที
"หนีหัวซุกหัวซุนอะไรมาท่านฮาวเวอร์ หากว่าข้าเป็นคนอื่นอาจฆ่าตายไปแล้วเพราะคิดว่าเป็น​โจรป่า" โคซูกล่าวทัก
"อย่าง​เจ้าเนี่ยนะ จะฆ่าข้าได้ ขนาดลิลลี่น้อยของข้าเข้ายังสู้นางไม่ได้"
"ลิลลี่น้อย?"
เมื่อนึกไปถึงอสูรเวทย์นามว่าลิลลี่ซึ่งมีความสูงเกือบสองเมตรก็ไม่เห็นคำนิยามว่าน้อยตรงไหน ไม่แน่ว่าอาจจะตัวสูงใหญ่กว่าโคซูก็เป็นได้
"ช่างเถอะ! ไหนๆ เจ้าก็เข้ามาในเขตของเราแล้ว เดินทางไปพบกับมารโมงุนหน่อยเป็นไง"
อีคอนที่สวมรอยเป็นฮาวเวอร์ก็กล่าวขึ้นด้วยท่าทางพยายามอย่างเย่อหยิ่ง
"เอาสิ ยังไงก็ทางผ่านข้าอยู่แล้ว"
อีคอนเดินทางเข้าไปในหมูบ้านของเผ่าคูเกาที่หมู่บ้านแห่งนี้ส่วนใหญ่จะสร้างบ้านไว้บนต้นไม้ มีผ้าสานหลากหลายสีสันห้อยประดับตามบ้านย้อยลงมาถึงพื้น หลังจากที่มองไปทั่วก็เพิ่งสังเกตเห็นสตรีผิวน้ำผึ้งกับเส้นผมสีแดงและใบหูสามเหลี่ยม นางเดินตรงมาทางเขาก่อนจะกล่าวทักทาย
"สวัสดียามราตรีเจ้าคะ เจ้าชายฮาวเวอร์ และ… ราชินีเกรสสัน"
นางนิ่งงันมองไปที่องค์ราชินีก่อนจะคุกเข่าลง เกรสสันรีบเข้าไปห้ามนางให้ยืนขึ้นก่อนทั้งคู่จะสบตากัน
"ไม่ต้องมีพิธีอะไรกับข้าหรอก ตัวข้าตอนนี้ไม่ได้เป็นผู้ปกครองอาณาจักรแล้ว หากว่าข้าไม่พบเจอกับอีคอนและฮาวเวอร์แล้วล่ะก็ ข้าคงต้องตรอมใจตายอยู่ที่คุกใต้ดินนั่นไปแล้ว"
"พวกเราเผ่าคูเกาไม่รู้เลยว่าท่านต้องเจอเรื่องลำบากเช่นนี้ ไม่รู้ปีศาจตนใดสิงสู่ราชาไมนัสให้ทำเรื่องราวร้ายกาจเช่นนี้ แต่เรื่องนั้นค่อยเล่าทีหลังจะดีกว่า ท่านเข้าไปข้างในก่อนเถิด"
อีคอนมองนางประคบประหงมมารดาตัวเองก็วางใจก่อนจะเดินตามหลังไป
"ช้าก่อน ห้องนอนท่านข้าจะพาไปเอง มารโมงุนไม่ชอบให้มีกลิ่นผู้ชายในห้องของนาง"
เช้าวันต่อมา จากที่มารโมงุนอยากคุยกับฮาวเวอร์เป็นการส่วนตัวกลับกลายเป็นว่าได้คุยกับราชินีเกรสสันเป็นการส่วนตัวแทน ราวกับทั้งคู่ไม่ได้เจอกันมานานก็พูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุกดิบจวนจะ​กลับ​ ฮาวเวอร์ส่งจดหมายไปทางเขตปกครองของตัวเอง​ว่าตอนนี้อยู่ที่เผ่าคูเกาและจะเดินทางไปที่เขตปกครองฮาวเวอร์ในช่วงบ่ายของวัน
"เดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ หากว่าเราร่วมต่อสู้กับราชาไมนัสจนสำเร็จ​ ก็คงได้พบกันอีก"
พอเดินเข้าเขตปกครองฮาวเวอร์ เผ่ามางามูก็เข้ามาทักทายก่อนเป็นอันดับแรก และพาทั้งคู่เดินทางไปยังฐานลับฮาวเวอร์ เมื่อมาถึงงานทุกอย่างก็ถาโถมเข้าใส่ฮาวเวอร์อย่างไม่ทันตั้งตัว ทั้งเรื่องเด็กล้นอาคาร เรื่องอุโมงค์ทางผ่าน และเรื่องห้องบัญชาการถูกปิดตาย
อันดับแรกที่เขาต้องทำคือเปิดห้องบัญชาการ ในรอบหนึ่งอาทิตย์ตั้งแต่ฮาวเวอร์ไปก็ไม่รู้ว่าราชานรกจะลักพาตัวเทพธรณีไปแล้วหรือยัง
อุแว้ อุแว้
เด็กทารกราวห้าสิบคนถือกำเนิดจากไข่ร้องประสานเสียงออกมาโดยมีเทพธรณีคอยดูแลอย่างไม่พักไม่เหนื่อย ราชานรกเองก็ต้องอุ้มโอ้เด็กน้อยในมือพลางป้อนนมในยามที่เอวาไม่ว่าง ช่างดูราวกับพ่อแม่มือใหม่กำลังเลี้ยงลูกอยู่ไม่ป่าน
ฮาวเวอร์ขึ้นสลับจิตกับอีคอนเมื่อต้องคุยกับราชานรก เขาทำหน้ายิ้มกรุ้มกริ่มเดินเข้าไปในถ้ำ
"อ้าว เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าราชานรกเลี้ยงเด็กเป็นด้วย"
"ทำไมจะไม่เป็น เลี้ยงเด็กนั้นง่ายจะตาย เจ้าลองเอาไปเลี้ยงสักคนสิ"
เขายื่นให้ฮาวเวอร์ถือก่อนจะสร้างมิติขึ้นจากนั้นก็เดินจากไป เอวามองตามหลังเขาไปก่อนจะหันมาทางฮาวเวอร์ต่อ
"เพราะเจ้าเอ่ยแซวน่ะ เขาถึงอายแล้วเดินหนีไป"
"อย่างนั้นเองหรือขอรับ"
อีคอนต้องสลับจิตใจขึ้นมาคุยกับเอวาเพราะฮาวเวอร์เขินเวลาต้องอยู่ใกล้เขาและต้องกันตัวเองจากของรักของหวงของเพื่อนอย่างราชานรกอีก
เกรสสันมองลูกชายที่ต้องสลับเปลี่ยนจิตใจไปมาก็แอบรู้สึกเป็นห่วงพวกเขาทั้งคู่ และเผลอคิดขึ้นมาว่า ถ้าทั้งสองมีหนึ่งร่างหนึ่งจิตกัน พวกเขาคงได้ทะเลาะเถียงกันทุกวันแน่ แค่คิดก็รู้สึกมีความสุขจนเต็มอก แต่ไม่รู้ทำไม พอคิดเรื่องนี้ได้ไม่นานนางก็ลืมความคิดนี้ไป ราวกับความทรงจำบางอย่างถูกกดเอาไว้ไม่ให้แพ่งพายออกมา


## บทที่ 18 รับฝากมารดา

หลังจากฮาวเวอร์กลับมา ทุกอย่างก็จัดแจงอย่างเป็นระเบียบอีกครั้ง อาคารสอนเด็กถูกขยายขอบเขตกว้างขึ้น นักขุดอุโมงค์เริ่มรู้ทิศทางที่ต้องขุดไปต่อ แม้เรื่องราวภายในฐานลับได้ถูกแก้ไขจนเสร็จ แต่เรื่องที่ต้องกลุ้มต่อไปนั้นก็คือ
"อะไรนะขอรับ? นายท่านเดินทางไปยังอาณาจักรริลกลิมเมื่ออาทิตย์ก่อน"
"อื้ม ช่วงนั้นข้ารู้สึกโกรธแค้นราชาไมนัส ก็เลยทำอะไรวู่วาม"
"แล้วอย่างนี้ราชาไมนัสก็รู้หมดแล้วน่ะสิขอรับว่าทางเราคิดจะทำอะไร"
"ก็คงใช่ ราช​าไมนัสเองก็รู้ความสามารถของข้าด้วย ถึงจะไม่แน่ใจว่าไปรู้มาจากไหนก็ตาม ที่น่าเป็นห่วงที่สุดก็คือ ราชินีเกรสสัน ตั้งแต่มานี่นางก็ดูไม่ทุกข์ไม่ร้อนอะไรเลย บางทีการที่ถูกพามาที่นี่ได้ง่ายๆ คงเพราะ​มีบางอย่างอยู่ในตัวนางแน่ แต่ข้าสำรวจแล้วไม่พบ ความสามารถของราชาไมนัสผู้นั้นอยู่นอกเหนือมนต์ดำที่จะตรวจสอบด้วยได้เวทย์"
"ยังมีอะไรแข็งแกร่งกว่าพลังเวทย์อีกหรือขอรับ" ฮาวเวอร์มองโทมัสด้วยสีหน้าเคร่งขรึมอย่างยากจะอธิบาย
"วิทยาศาสตร์"
"นั่นมันอะไรกันขอรับ? "
ฮาวเวอร์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะเริ่มอธิบายให้เข้าใจง่าย "มันคือการสังเกตความเป็นไปของธรรมชาติอย่างเป็นระบบ มันครอบคลุมจากเรื่องง่ายไปจนถึงเรื่องยากๆ สิ่งที่ข้าสงสัยในตัวราชินีเกรสสันคือ นางอาจจะถูกสะกดจิตซึ่งเป็นส่วนหนึ่ง​ของวิทยาศาสตร์​เกี่ยวกับ​การ​ทำงาน​ของ​สมอง"
"สิ่งนั้นมันบังคับจิตใจนางหรือขอรับ"
"อีกนัยหนึ่งก็ใช่ แต่ว่าการสะกดจิตนั้นมันขึ้นอยู่กับว่าผู้สะกดจิตต้องการจะสั่งจิตของนางให้ทำอะไร ให้ทำตามคำสั่ง หรือลบเลือนความทรงจำ หรือทั้งสองอย่าง แต่ไม่ว่าอย่างไหนก็ล้วนเป็นอันตรายหากมีนางอยู่ใกล้ๆ"
"แต่ว่าเราจะให้นางไปไหนได้ขอรับ ท่านเองก็ไม่อยากแยกจากนางเช่นกันไม่ใช่หรือขอรับ"
"ก็ใช่ แต่ถ้ามันต้องขึ้นอยู่​กับชีวิตคนนับแสนข้าก็ไม่อาจเสี่ยง"
โทมัสนิ่งเงียบไปพลางคิดเรื่องที่ต้องหาที่พำนักใหม่ให้นาง "แล้วตอนนี้นางรู้แผนการเราบ้างหรือยังขอรับ"
"รู้เรื่องการตั้งกองกำลังปฏิวัติเพื่อต่อสู้กับอาณาจักร"
"ถ้าเช่นนั้นก็ไม่ควรในนางอยู่ที่ค่ายกองกำลังสินะขอรับ"
"ใช่ ถึงฝากลอร์ดมาร์คัสก็ยากที่จะปิดบังแผนการ​เพราะยังไงเสียก็ไม่ได้อยู่​ห่างกันมากเท่าไหร่"
"ถ้าเช่นนั้น… ทำไมเราไม่ฝากไว้กับราชาไคออสกันล่ะขอรับ หากมีข้อแลกเปลี่ยนเพิ่มอีกเล็กน้อย เขาคงไม่ปฏิเสธ"
ฮาวเวอร์นิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะแสยะยิ้มออกมา "ไม่เลว เพราะต่อให้นางถูกบังคับจิตใจให้สังหารใครก็ตามในนั้น ก็ไม่ใช่เรื่องที่เราจะต้องกลัว ยังไงเสีย​ หนึ่งชีวิตก็ไม่สำคัญเท่าคนนับแสน"
"...ขอรับ"
หนังสือข้อแลกเปลี่ยนถูกเขียนขึ้นในทันที โทมัสสั่งให้คนเอาจดหมายไปส่งให้ถึงวังหลวงโดยไม่ผ่านแม่ทัพน็อลก่อน เขามารู้ทีหลังก็ตอนที่ข้อแลกเปลี่ยนนั้นได้ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว
ราชินีเกรสสันเดินทางเข้าไปพำนักที่คฤหาสน์ของลอร์ดมาร์คัสก่อน พอรู้ว่าราชินีเกรสสันจะมา เขาก็เร่งตกแต่งคฤหาสน์ใหม่ไม่ให้น้อยหน้า ฮาวเวอร์เดินเข้ามาส่งนางพลางมองไปรอบๆ แล้วก็ทำหน้ากรุ้มกริ่มคล้ายจะล้อเลียน
"อู้ววว คฤหาสน์ของท่านลอร์ด​ช่างงดงามสูงศักดิ์ยิ่งนัก ข้าได้เข้ามายลกี่ครั้งก็ไม่รู้สึกเบื่อสายตาเลย"
"ขอบพระทัย เจ้าชายฮาวเวอร์"
ทั้งคู่ยิ้มหน้าแข็งใส่กันโดยมีราชินีเกรสสันคั้นกลาง​ก่อนจะถูกเชิญเข้าไปด้านในเพื่อคุยสารทุกข์สุกดิบ
"ข้าต้องขออภัยจริงๆ ท่านลอร์ดมาร์คัสที่ต้องรบกวนท่าน ลูกชายข้ายืนกรานว่าไม่อยากให้ข้าอยู่ด้วย​ ข้าถึงต้องลำบากอาณาจักรของพวกท่าน" ฮาวเวอร์ทำหน้าซังกะตายเมื่อได้ยินอย่างนั้น เพราะกว่าเขาจะโน้มน้าวใจราชินีเกรสสันได้ก็ใช้เวลาหลายวัน แถมบทบาทใจร้ายอย่างนั้นเจ้าอีคอนก็ทำไม่ได้​ แถมยังใจอ่อนให้นางอีก
"ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกขอรับ ทางเรายินดีที่จะช่วยเพียงแค่ท่านเท่านั้น ข้าเข้าใจนะขอรับว่าทำไมเจ้าชายฮาวเวอร์ไม่ต้องการให้ท่านพักอาศัยอยู่ในค่ายทหาร ที่นั่นมีแต่ชายหยาบกร้าน ทำงานจนเหงื่อออกเหม็นคละคลุ้งทั้งยังสกปรกเปื้อนดินโคลนกันทุกวัน ถ้าเป็นข้า ข้าก็คงทนอยู่ที่นั่นได้ไม่นานแน่"
เมื่อนึกถึงเรื่องที่ลอร์ดมาร์คัสพูด​ ก็คงหมายถึงเหล่าทหารที่ฮาวเวอร์ใช้แรงงานอย่างหนัก ให้ทั้งฝึกซ้อมพลังกายทุกวัน อ่านหนังสือ ทำสวนทำไร่ แถมยังต้องสร้างอาคารเรือนให้ฮาวเวอร์อีก ทหารพวกนี้ทำงานหนักอย่างกับทาสก็ไม่ป่าน
"นั่นสินะเจ้าคะ"
ทั้งคู่หัวเราะเบาพลางขบขันการเหน็บแนมนั้น ฮาวเวอร์ได้แต่ถอนหายใจ เขากลายเป็นลูกชังของราชินีเกรสสันไปแล้ว ลอร์ดมาร์คัสเองก็ชังน้ำหน้าเขาไม่ต่าง เพราะตัวเขาเองก็ชอบแกล้งและเหน็บแนมมาร์คัส​อยู่บ่อยๆ
'แต่ช่างปะไร ยังไงข้าก็จะกลั่นแกล้งเจ้าอยู่ดี มาร์คัส!' ฮาวเวอร์คิด
'...เพราะอย่างนี้ไง​ เจ้าถึงได้ไม่เป็นที่รักใคร่​' อีคอนตอบ
เหมือนฮาวเวอร์จะเริ่มคิดเรื่องที่จะตอบโต้ลอร์ดมาร์คัสได้ ก็เริ่มเกริ่นขึ้นมา
"ท่านแม่จำเรื่องโรคกระสันได้ไหมขอรับ? โรคที่ทำให้คนกระสันในกามารมณ์แล้วท้องได้ง่ายๆ ไม่ว่าชายหรือหญิง"
"แม่จำได้ เจ้าพูดถึงเรื่องนี้ทำไมหรือ"
ลอร์ดมาร์คัสมองมาที่เขาอย่างไม่ไว้ใจ ฮาวเวอร์เองก็มองกลับอย่างท้าทายก่อนจะเริ่มพูดต่อ
"จริงๆ แล้วเด็กที่เกิดจากเพศชายนั้นจะคลอดเป็นไข่ และถูกขนานนามว่าเป็นไข่มาร จึงเรียกกันทั่วไปว่า มารฝังไข่ แต่ภายหลังทุกคนถึงรู้กันทั่วว่าเด็กที่เกิดจากไข่นั้น ตามจริงไม่ใช่มารแต่เป็นเด็กธรรมดา แม้แต่บรรดาอมนุษย์ก็ยังรู้กันได้เอง เหตุเพราะเจ้าพวกนั้นต้องคลุกคลีกับเหล่ามารเป็นประจำจึงรู้ว่ามารเหล่านั้นไม่สามารถตั้งท้องได้​ เพราะหลังจากจุติใหม่ ร่างกายของพวกมันไม่ต่างจากตายไปแล้ว และเพราะอย่างนั้นจึงตัดเรื่องที่เด็กในไข่เป็นลูกของมารไปได้เลย นั่นหมายความว่าแม้แต่บุรุษก็ท้องได้ หากเป็นเช่นนี้ ใครก็ตามที่ท้องลูกให้ข้าได้ก็สามารถเป็นภรรยาของข้าได้ใช่ไหมขอรับ"
"ถ้าลูกข้าต้องการจะรักใคร่กับใคร ข้าห้ามเจ้าได้ด้วยหรือ แต่ธรรมเนียมของราชาในอาณาจักรเรา ผู้ที่ขึ้นครองราชย์จะต้องมีทายาทสืบทอดต่อ เพราะอย่างนั้นไม่ว่าจะหญิงหรือชายก็สามารถครองบัลลังก์ได้ถ้าหากมีทายาทสืบต่อให้ราชวงศ์​"
ฮาวเวอร์ยิ้มมุมปาก มาร์คัสก็เหงื่อซึมออกจากกรอบหน้าทันที "บรรดาผู้เป็นโรคกระสันมักจะถ่ายทอดโรคเหล่านั้นไปให้บุตรด้วย ไม่ว่าจะเป็นผู้เสพโรคกระสัน หรือเป็นโรคกระสันเสียเอง หากข้าถึงช่วงวัยที่จะได้หมั้นหมายกับใครแล้วล่ะก็ ข้าจะสืบเสาะหาคนที่มีคุณสมบัติน่าสนใจมาไว้ในกำมือ​ แล้วจับมาหมั้นเสีย​ไม่ให้หลุดมือ"
ลอร์ดมาร์คัสลอดมองไปด้านหลังของฮาวเวอร์แวบหนึ่ง​ ฮาวเวอร์ก็หันขวับตามสายตานั้นทันที ปรากฏเด็กน้อยผมสีดำด้านแปลกๆ ยืนอยู่ด้านหลังประตูก่อนจะวิ่งหนีหายเข้า​ไปด้านใน ฮาวเวอร์หันกลับมามองลอร์ดมาร์คัสอีกทีก็ยิ้มอย่างมีชัยให้รอบหนึ่ง
"แต่ยังไงเจ้าก็ยังเป็นเด็กน้อยของแม่อยู่ เหตุใดต้องพูดเรื่องหมั้นหมายเอาตอนนี้ด้วย ตัวเจ้าเองก็พูดไม่ใช่หรือว่าเวลานี้ต้องต่อสู้เพื่อประชาชน เจ้าไม่มีเวลามาเสพสุขอยู่ผู้เดียว เพราะเจ้าพูดอย่างนั้นแม่ถึงต้องยอมมาพำนักอยู่ในอาณาจักรโพราเท็ส"
เมื่อมารดาพูดขึ้นขัด​ ฮาวเวอร์ก็ต้องหยุดการกลั่นแกล้งลงเพียงเท่านั้น ลอร์ดมาร์คัสเองก็ถอนหายใจโล่งอก ทั้งคู่คุยได้สักพักหนึ่งฮาวเวอร์ก็ขอตัวกลับไปค่ายเพื่อคุยธุระต่อ
คนทั้งคู่ยืนมองแผ่นหลังของฮาวเวอร์เดินจากไป ลอร์ดมาร์คัสก็ถอนหายใจออกเบาๆ ทันที
"ขออภัยด้วยที่ฮาวเวอร์หยอกล้อท่านรุนแรงเกินไป ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้เจ้าคิดเจ้าแค้นและชอบกลั่นแกล้งผู้อื่นเป็นชีวิตจิตใจ"
"คงเพราะขาดความอบอุ่นกระมัง ถึงได้เรียกร้องความสนใจ" ลอร์ดมาร์คัสตำหนิอย่างไม่ไว้หน้าจนลืมตัว
"คงจะเป็นอย่างที่เจ้าพูด ข้าคงต้องหาคู่หมั้นมาเติมเต็มความอบอุ่นที่หายไปให้เขา" เกรสสันพูดทั้งยิ้มอย่างมีเลศนัย
"ท่านก็…" ลอร์ดมาร์คัสพูดไม่ออกก็ได้แต่ถอนหายใจ เขารู้แล้วว่านิสัยขี้แกล้งของฮาวเวอร์นั้นได้จากผู้ใด
ฮาวเวอร์เดินกลับมายังค่ายทหาร แม่ทัพน็อลก็ยืนจังก้ากอดอกอยู่ด้านหน้า ฮาวเวอร์เหนื่อยใจกับมารดาตัวเองแล้วยังต้องมาเหนื่อยใจกับแม่ทัพน็อลอีก เขาพยักพเยิดหน้าไปทางเต็นท์บัญชาการก่อนทั้งคู่จะเดินเข้าไป เมื่อนั่งประจำตำแหน่งแล้วก็เริ่มอธิบายทันที
"เหตุผลที่ข้าต้องส่งราชินีเกรสสันไปยังปราสาทโพราเท็สก็เพราะนางอาจมีบางอย่างที่เราควบคุมไม่ได้  เพราะเหตุนั้นจึงต้องส่งนางไปยังสถานที่ที่ไกลพอจะรู้แผนการทั้งหมดของเรา"
"นายท่านจะบอกว่าเราไม่ควรไว้ใจนางหรือขอรับ แต่นางเป็นถึงมารดาของท่าน"
"เพราะเป็นมารดาถึงต้องระแวง นางอยู่ในคุกใต้ดินตั้งกี่ปี ชีวิตที่หดหู่เช่นนั้นทำไมนางกลับไม่โศก​เศร้าเท่าที่ควรจะเป็น​ เจ้าไม่สงสัยบ้างหรือไง นางอาจถูกทำให้ลืมความเจ็บปวด ลืมความทรงจำบางอย่างที่เราไม่อาจนำกลับขึ้นมาได้"
"ถ้าหากเป็นมนต์ดำ…"
"ครั้งนี้ไม่ใช่ มันคือสิ่งที่อาจเกิดได้กับมนุษย์ทุกคนไม่ว่าคนผู้นั้นจะมีพลังเวทย์หรือไม่ สิ่งที่เกิดขึ้นกับราชินีเกรสสันมันเกินกว่าคนอย่างข้าจะช่วยได้"
แม่ทัพน็อลต่างเงียบลงเมื่อหาวิธีดึงราชินีกลับมาไม่ได้ "แล้วหลังจากนี้ท่านจะทำยังไงต่อขอรับ ทางนั้นมีมนุษย์อมตะถึงสองคน พวกเราเองก็ต่อกรกับเขาไม่ได้ มีแต่ท่านเท่านั้นที่พอจะสู้กลับพวกเขาได้"
"ที่สู้ไม่ได้ ไม่ใช่เพราะไม่ชนะ แต่เพราะข้าไม่อาจจะลงมือทำสิ่งนั้นได้" ฮาวเวอร์นึกย้อนไปความทรงจำก่อนถูกดึงวิญญาณออกจากร่าง วิญญาณแยกลูคัสที่กลายเป็นอมตะ โชคชะตาของเขากับลูคัสคือการได้ปกป้องคนผู้นั้น แต่จะให้ฆ่าคงทำไม่ได้แม้ว่านั่นจะเป็นการปลดปล่อยตัวลูคัสเองก็ตาม
'หากข้ารักคนผู้นั้นถึงขนาดยอมรับบาปทั้งหมดแทนได้ก็คงดี แต่ข้าไม่กล้าพอ'
"หากท่านทำไม่ได้ แล้วยังจะมีใครต่อกรกับเขาได้อีกกันเล่าขอรับ"
"ถ้าเช่นนั้น แทนที่จะต่อสู้แต่เปลี่ยนเป็นใช่เล่ห์กลให้มนุษย์อมตะผู้นั้นติดกับ​ดัก และจองจำตราบนานเท่านานดีหรือไม่ขอรับ"
"นั่นเป็นความคิดที่ดี ถ้าเช่นนั้นก็ต้องเริ่มวางแผนใหม่ เมื่อท่านฮาวเวอร์ต่อกรกับราชาไมนัสจนได้รับชัยชนะ เราทหารหนึ่งแสนนายก็ต้องสร้างกลไกดักจับมนุษย์อมตะผู้นั้นเอาไว้ไม่ให้หนีไปได้"
"แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยากจะทำได้ มนุษย์อมตะผู้นั้นมีความสามารถเช่นใดเราก็ไม่อาจรู้"
"มีสิ่งหนึ่งที่ข้ารู้คือ เขาสามารถดึงวิญญาณคนออกมาได้"
ทุกคนต่างนิ่งเงียบ หากว่าดึงวิญญาณออกมาได้ แล้วขอบเขตอยู่ที่ไหน สามารถดึงในระยะไกลและจำนวนมากๆ ได้ไหม หากทำเช่นนั้นได้ก็เท่ากับว่าพวกเขาส่งทหารไปตายเปล่า
"ยังไงเสียตอนนี้ราชินีเกรสสันก็อยู่กับพวกเราแล้ว ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนจัดการให้เสียเรื่อง ทหารที่ลักลอบเข้าไปภายในก็ให้ทยอยส่งผู้ลี้ภัยออกมาอย่างลับๆ ให้คนพวกนั้นเข้าไปพักอาศัยในเขตปกครองฮาวเวอร์ที่ป่าอาถรรพ์ เราต้องกักเก็บประชากรที่มีชีวิตอยู่เอาไว้ ไม่ให้ตายและกลายเป็นผีดิบใต้คำสั่งของราชาไมนัส"
"ขอรับท่านฮาวเวอร์"
เข้าวันต่อมาฮาวเวอร์เดินทางไปที่คฤหาสน์ลอร์ดมาร์คัสเพื่อนั่งรถม้าไปส่งราชินีเกรสสัน รถม้าเดินหน้าเข้าหาเมืองหลวงของอาณาจักรโพราเท็สตั้งแต่เช้าจนถึงบ่ายของวัน การเดินทางเป็นไปอย่างเรียบง่ายไร้อันตรายใดๆ จนเข้าเขตเมืองหลวง เพราะรถม้าสูงศักดิ์ที่นั่งมามีราชินีของอาณาจักรริลกลิมนั่ง​อยู่​ บางคนถึงกับเดินตามรถม้าเพราะอยากรู้ว่ามีใครอื่นอีกที่นั่งภายใน
"ถึงปราสาทโพราเท็สแล้วเจ้าค่ะ" สาวใช้ของลอร์ดมาร์คัสกล่าวขึ้นแล้วเปิดประตูให้คนด้านในลง
ลอร์ดมาร์คัสลงจากรถม้าก่อนแล้วตามด้วยฮาวเวอร์ คนทั้งคู่ยื่นมือเตรียมรับสตรีด้านในให้ลงมา แต่เพราะฮาวเวอร์เตี้ยกว่าจึงเอื้อมไม่ถึง ราชินีเกรสสันแตะลงที่มือของลอร์ดมาร์คัสเบาๆ ก่อนจะก้าวลงอย่างสง่างาม และยื่นมือไปจับกับมือฮาวเวอร์ให้เขาเดินเคียงข้างไปด้วย สองแม่ลูกเดินเข้าท้องพระโรงกว้างขวาง เรือนร่างบางเยื้องกรายไปข้างหน้าช้าๆ แต่ก็ไม่ช้าจนเกินไป บรรดาขุนนางต่างมองราชินีผู้อาภัพคนนี้พลางพูดคุยลับหลัง บ้างก็เกือบหลุดขำเมื่อมองไปทางฮาวเวอร์ที่เดินมาพร้อมกัน เดิมทีหน้าฮาวเวอร์ก็อัปลักษณ์ดูน่าอดสูอยู่​แล้ว​ แต่พอแต่งเติมเครื่องสำอางเพื่อยกระดับตัวเองให้สมเป็นเจ้าชายจึงต้องผลัดแป้งแต่งแก้มเล็กน้อย แต่แทนที่จะดูรูปงามขึ้น กลับดูตลกจนบางคนกลั้นขำไม่อยู่
ช่วยไม่ได้ พวกทหารในกองทัพไม่อยากให้อาณาจักรดูน้อยหน้าจึงต้องแต่งกายให้เขาตามประสาผู้ชายหัดแต่งตัว แม้ราชินีเกรสสันจะกล่าวเตือนบ้างแต่ในเมื่อเจ้าพวกนั้นอุตส่าห์แต่งให้เขาก็ไม่อยากจะขัดน้ำใจเจ้าพวกนั้น
"ยินดีต้อนรับราชินีเกรสสัน และเจ้าชายฮาวเวอร์"
ราชาไคออสยิ้มต้อนรับเล็กน้อยด้วยใบหน้าแข็งทื่อ ราชินีเกรสสันคำนับเล็กน้อยก่อนจะกล่าวตอบ
"ขอบพระทัยเจ้าคะ ราชาไคออสที่อุตส่าห์ยอมรับเราแม่ลูก"
ใบหน้าผ่องนวลยิ้มเล็กน้อยที่มุมปากก่อนช้อนสายตามองขึ้นมา เหตุที่นางไม่อยากมาอาศัยในปราสาทของราชาไคออสไม่ใช่ว่าที่นี่ไม่สุขสบาย หรือเกรงกลัวการถูกรังแก แต่เพราะฮาวเวอร์อาจต้องยอมแลกผลประโยชน์บางอย่างเพื่อให้นางเข้ามาเสวยสุขที่นี่​ แม้ไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร แต่นางก็พอเดาได้ว่าต้องมากพอให้ฉุดดึงอาณาจักรเล็กๆ แห่งนี้ที่อยากขึ้นมาเป็นใหญ่ทัดเทียมอาณาจักรของตนจนตัวสั่นได้แน่
งานเลี้ยงเล็กๆ ถูกจัดขึ้นเพื่อต้อนรับการมาเยือนของราชินีเกรสสัน ฮาวเวอร์ต้องอยู่ร่วมภายในคืนนี้เพื่อเป็นเกียรติแก่มารดาตน บรรดาภรรยาและบุตรสาวของขุนนางก็เข้าไปพูดคุยทักทายเกรสสันอย่างอบอุ่นตามคำสั่งของสามีและพ่อ ถึงจะรู้อย่างนั้นเกรสสันก็มีมารยาทพอที่จะพูดคุยสังสรรค์พอเป็นสังคม ไม่ให้ฮาวเวอร์ต้องอับอายหรือคอยเป็นห่วง
ทางด้านฮาวเวอร์เมื่อไร้มารดาข้างกายก็ไปสูดอากาศหายใจนอกระเบียง ที่ซึ่งมีบุรุษต่างยืนพูดคุยและสูบยาเส้นอยู่ไม่ห่าง
"พวกเจ้าว่าจะเป็นไปได้ไหม อาณาจักรของเรามีราชาซึ่งเป็นพ่อหม้ายลูกติด กับฝั่งอาณาจักรริลกลิมที่มีราชินีอาภัพถูกสามีสั่งฆ่าแถมยังมีลูกชายหน้าตา​อัปลักษณ์เดินตามหลังอีก ทั้งสองคนต้องอาศัยอยู่ในปราสาทเดียวกัน​ พวกเจ้าไม่คิดว่าสักวันพวกเขาจะรู้สึกเห็นใจซึ่งกันและกันจนเกิดเป็นความ​รักกันหรือเปล่า"
"เจ้าก็พูดเป็นเล่น​ไป สตรีอาภัพที่เคยมีสามีมาแล้วจะเป็นที่ต้องตาต้องใจได้ยังไง ถ้าเทียบกับบุตรีคนที่สี่ของราชาไรลีย์แห่งอาณาจักรอาเรียดแล้ว ยังเทียบไม่ติด"
"แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นเพียงบุตรีของภรรยาคนที่สอง ไม่ได้มีศักดิ์ใหญ่โตเท่าราชินีเกรสสัน"
"อย่าพูดเช่นนั้นเลย หากเทียบศักดิ์ทั้งคู่ ยังไงบุตรีของราชาไรลี่ย์ก็ไม่มีทางสูงกว่าอยู่แล้ว แต่เพราะอย่างนั้นถึงดีกว่า หากว่าราชินีเกรสสันกับราชาไคออสเกิดต้องใจกันขึ้นมา เจ้าคิดว่าใครจะปกครองอาณาจักรเป็นคนต่อไป" เหมือนพูดไปก็ขนลุกไป
"แน่นอนว่าไม่ใช่เจ้าชายลีโออย่างแน่นอน และคนที่ดูเป็นไปได้ แถมฉลาดเป็นกรดอย่างเจ้าชายฮาวเวอร์ยังมีโอกาสมากกว่า หากว่าเขาขึ้นเป็นราชาของทั้งสองเมืองจริงๆ แล้วละก็…"
"ข้าก็พอเห็นแววความเจริญอยู่บ้าง แต่ดูเหมือนขุนนางอย่างเราจะใช้ชีวิตลำบากขึ้น" ท่ามกลางบุรุษยืนคุยกันอยู่นั้น ก็มีชายคนหนึ่งเข้ามาสอด
"ถ้าเช่นนั้นก็ดีเลยน่ะสิ! นั่นหมายความว่าพวกไม่มีสมองจะถูกกดลงและเชิดชูคนเก่งขึ้นมายืนทัดเทียม ต่อให้บรรพบุรุษเจ้าจะยิ่งใหญ่มาจากไหนก็ไม่อยู่ในสายตาท่านฮาวเวอร์ เพราะสายเลือดมหาราชาได้กลบความดีเล็กๆ น้อยๆ นั่นไปหมดแล้ว คราวนี้ขุนนางอย่างเราจะได้แสดงฝีมือกันอย่างซึ่งๆ หน้าโดยไม่ต้องเกรงกลัวอำนาจใคร" คนพูดคือชายชื่อเอริคที่เคยเห็นในตลาดมืด
"ท่านก็พูดได้น่ะสิ ขุนนางเล็กๆ อย่างเรายังต้องเกรงบารมีขุนนางสูงศักดิ์บ้าง ไม่อย่างนั้นก็ถูกรังแกให้อับอาย"
"ข้าถึงบอกไงว่าการให้เจ้าชายฮาวเวอร์ขึ้นเป็นกษัตริย์ย่อมดีกว่าอยู่แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นไปไม่ได้หรอก ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"
ฮาวเวอร์เดินหลบการพูดคุยนั้นออกมาพลางก่นด่าพวกปากเปราะ ใครจะอยากให้แม่ตัวเองไปแต่งกับคนเจ้าเล่ห์กัน ข้อแลกเปลี่ยนครั้งนี้ยังไม่เป็นผลเพราะราชาไคออสจะให้เขาติดไว้เป็นหนี้บุญคุณไปก่อน และนั่นยิ่งน่าเป็นห่วง เขาเองก็ไม่มีทางเลือกมากนักจึงต้องตกปากรับคำให้เรื่องในครั้งนี้ยังคงค้างคาให้ต้องสะสาง
ทางฝั่งราชินีเกรสสัน เมื่อพูดคุยเรื่องจิปาถะกับบรรดาสตรีจนเบื่อก็ขอตัวไปเด็ดดอกไม้ก่อน นางแสร้งเป็นหลงทางเดินเข้าสวนงามที่ด้านหลัง
สวนดอกไม้ที่นี่นิยมปลูกดอกไม้หลากสี ยกเว้นสีแดง ผิดกับอาณาจักรริลกลิมที่ถึงแม้จะมีหลังคาสีทองเหลือง ประชาชนก็นิยมแต่สีทอง สีเหลืองหรือสีเขียวมรกต เพราะเอกลักษณ์ของเส้นผม และสีตาของทายาทมหาราชา แต่ภายในราชวังนั้นกลับมีแต่สีแดง ดอกไม้แม้จะหลากหลายพันธุ์แต่ก็เน้นเพียงสีแดง ผ้าม่าน ธง หรือชุดอัศวินก็ยังเป็นสีแดง ดูภายนอกเหมือนมหาราชาแสดงตนว่ามิได้เกรงกลัวราชาทรราชผู้ซึ่งถูกกำราบไปแล้ว​ จึงได้ใช้สีแดงคำสาปประดับราชวังภายใน แต่ก็มีเรื่องเล่าที่ไม่อาจพิสูจน์ได้กล่าวขานกันภายในด้วยเช่นกัน เกรสสันนางอยู่มาหลายช่วงอายุก็ไม่เคยเห็นผู้ใดคิดจะเปลี่ยนจนรู้สึกเอียนกับสีแดง แต่พอตอนนี้ที่จากมา กลับโหยหาที่จะเห็นมัน
เมื่อทอดมองไปในสวนเรื่อยเปื่อยก็พบเข้ากับอะไรบางอย่างที่แปลกตาจนต้องยกกระโปรงขึ้นแล้ววิ่งไปดู
'ดอกไม้สีแดง ไม่จริงน่า!'
นางรีบวิ่งเข้าไปใกล้ แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่ดอกไม้อย่างที่คิด สิ่งนั้นเงยหน้าขึ้นมามอง สองตาสีครามสะท้อนแสงจันทร์ดูแวววาวราวกับน้ำใส พอเห็นว่านางเป็นคนแปลกหน้าก็เดินถอยออกไปสองก้าว
"ถะ ถ้าเจ้าจะทำร้ายข้า ข้าจะไปฟ้องท่านพ่อ!"
เด็กน้อยพูดทั้งตัวสั่นหลบอยู่หลังพุ่มไม้ ราชินีเกรสสันยังไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
'แสดงว่า เรื่องเล่านั้นเป็นเรื่องจริงสินะ'
นางนั่งลงตรงพื้นหญ้าไม่ห่างจากเด็กน้อยก่อนจะยิ้มบางๆ อย่างอ่อนโยน
"เด็กน้อย ข้ามีนามว่าเกรสสัน เจ้ามีนามว่ากระไรหรือ"
เด็กน้อยเมื่อเห็นว่านางไม่ได้เข้ามาทำร้ายก็เอ่ยชื่อออกไป "ข้ามีนามว่า ลีโอ เจ้าเป็นใครกัน แล้วเจ้ามาที่นี่ได้ยังไง"
"ฮึฮึ ข้าเป็นอสูรที่จะจับเด็กหน้าตาน่ารักมาจับกินเป็นอาหาร" นางทำหน้ายู่ใส่เด็กน้อย เขายิ้มขำก่อนจะโผล่หัวออกมา
"อสูรเข้ามาที่นี่ไม่ได้หรอก ท่านพ่อร่ายเวทย์ปกคลุมที่นี่ไว้หมดแล้ว" เด็กน้อยอธิบายด้วยท่าทางอวดดีก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเกรสสัน "เจ้าบอกมาซะดีๆ ว่าเจ้าเป็นใครกันแน่"
เกรสสันยิ้มขำกับท่าทีนั้นก่อนจะตอบอย่างจำยอม "ข้าเป็นราชินีจากอาณาจักรริลกลิม ข้าถูกสามีกลั่นแกล้งจนต้องหนีมาไกล เจ้าจะต้อนรับข้าไหมหากข้าต้องอยู่ที่นี่" นางพูดด้วยสีหน้าแสร้งเศร้า
"ข้าไม่ขัดข้องอยู่แล้ว ถ้าเจ้าไม่อิจฉาเส้นผมสีแดงสดของข้าจนเข้ามาทำร้าย​ล่ะนะ"
"มีคนทำอย่างนั้นกับเจ้าด้วยหรือ?" นางพูดเพราะเป็นห่วงจริงๆ เรื่องเมื่อพันปีก่อนเป็นที่คับแค้นใจของคนในดินแดนนี้มากเท่าไหร่นางย่อมรู้ดี
"ก็มี…ตอนที่ข้ายังอยู่ในวิหาร แต่ข้าอยู่ที่นี่แล้ว ไม่มีใครกล้าทำอะไรข้าได้ เพราะท่านพ่อจะเป็นผู้ปกป้องข้าเอง"
"ท่านพ่อของเจ้าช่างกล้าหาญเสียจริง" นางพูดทั้งเหม่อมองไปทางเด็กน้อยนัยน์ตาสีคราม
"แล้วเจ้า… ไม่รู้สึกรังเกียจเส้นผมสีแดงของข้าหรือ?"
เกรสสันมองเขาพลางนึกขำ "สีผมของเจ้าทำให้ข้านึกถึงบ้าน เจ้าอยากฟังเรื่องเล่าที่บ้านเกิดข้าเล่าให้ฟังไหม? เป็นเรื่องเกี่ยวกับชายที่ชื่นชอบบุรุษผมสีแดง…"
ลีโอถึงกับตาลุกวาวในทันที เขาไม่เคยได้ยินใครชอบสีแดงมาก่อน รวมถึงเขาเองก็รู้ตัวดีอยู่แล้วด้วยว่าตัวเองถูกรังเกียจเพราะมีเส้นผมสีนี้ ต่อให้อีคอนพูดปลอบใจ ก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่มีคนเกลียดเส้นผมสีแดงจริงๆ
"เรื่องมันเป็นมาอย่างไรหรือ?"
"ต้องย้อนเรื่องราวไปก่อนหนึ่งพันปีที่แล้ว มีราชาทรราชเข่นฆ่าผู้คนในที่แห่งนี้ยาวนานถึงสองพันปี ตระกูลของเขายิ่งใหญ่และเต็มไปด้วยสีแห่งการนองเลือดคือสีแดง ราชาผู้นี้มีลูกหลานหลายร้อยคนที่สืบสายเลือดและมีเส้นผมสีแดง ลูกหลานของเขาก็มีนิสัยไม่ต่างจากบรรพบุรุษ ทั้งโหดร้ายและป่าเถื่อนเพราะไร้การอบรมที่ถูกต้องจึงสร้างความบาดหมาง​ไม่จบสิ้น​ จนกระทั่งผู้สืบทอดคนหนึ่งนามว่า คาร์ลตัน ผู้ที่ซึ่งมีอัตลักษณ์ต่างจากต้นตระกูล เขาอ่อนโยนและมีจิตใจงดงาม เป็นผู้ที่ยอมช่วยเหลือผู้อื่นแม้ไม่ได้ถูกสอนให้ทำ และเพราะอย่างนั้นจริงเป็นที่ต้องตาต้องใจของชายที่ชื่อว่า พาวเวอร์ เขาไม่ใช่คนสูงศักดิ์ เติบโตในฐานันดรที่ต่ำกว่า แต่ว่ามีใจรักมั่นเพียงท่านคาร์ลตันผู้เดียว
คาร์ลตันถูกส่งไปยังสนามรบที่ใด เขาก็จะตามไปร่วมรบจนได้ชัยชนะมา เมื่อคาร์ลตันได้ความดีความชอบจากผลงานของพาวเวอร์ เขาก็เริ่มถูกอิจฉาจากคนในตระกูล และมีคนออกอุบายให้คาร์ลตันไปสนามรบโดยไม่มีพาวเวอร์ จนคาร์ลตันถูกจับเป็นเชลย ครอบครัวกลับปล่อยให้ตายเพราะเห็นว่าไร้ประโยชน์ พาวเวอร์แทบขาดใจเมื่อคิดว่าจะไม่ได้เห็นหน้าคนผู้เป็นที่รักอีกจึงรีบดิ่งตามไป แม้ว่าจะช่วยคาร์ลตันมาได้ แต่เขาก็ไม่อาจส่งคาร์ลตันคืนให้ราชาทรราชได้อีก เขาเริ่มรวบรวมกำลังต่อกรกับอำนาจของราชาทรราชจนได้รับชัยชนะมา เมื่อนั้นก็เริ่มมีการเข่นฆ่าคนในตระกูลเพราะความเคียดแค้น พาวเวอร์พาคาร์ลตันหลบหนีไปไกล แต่พอหนีไม่พ้นก็สร้างอาณาจักรขึ้นมาใหม่ ปิดบังคนผู้นั้นไว้ภายในราชวังจนกระทั่งทั้งคู่ได้ตายจากกันไป"
"ทำไมพวกเขาถึงตายหรือ?"
"ก็เพราะชีวิตมนุษย์ไม่ได้ยืดยาว สักวันคนเราก็ต้องเบื่อที่จะใช้ชีวิตและตายลง"
"แล้วทำไมพาวเวอร์ถึงแข็งแกร่งนักล่ะ เป็นเพราะความรักหรือ?"
"ความรักไม่ได้ทำให้แข็งแกร่งขึ้น แต่เป็นเพราะรักจึงตั้งมั่นที่จะแข็งแกร่งขึ้น เพื่อปกป้องคนที่รัก และเพื่อไม่ให้มีสิ่งใดพลัดพรากทั้งสองออกจากกันได้โดยง่าย นั่นต่างที่รักสามารถก่อให้เกิดขึ้นได้"
"แล้วเป็นเพราะรักหรือเพราะความแข็งแกร่งกันล่ะ? ที่ทำให้พาวเวอร์ไม่เกรงกลัวต่อเส้นผมสีแดง"
"เรื่องนี้คงเป็นเพราะความรักล่ะนะ ถึงได้ไม่กลัว"
"งั้นอีคอนก็รักข้างั้นหรือ? เขาไม่เห็นกลัวผมของข้าเลย"
'อีคอน? อีกหนึ่งจิตของลูกเรา'
เกรสสันนั่งงงได้ไม่นาน เสียงฝีเท้าหนักก็เดินเข้ามาพร้อมลากเด็กน้อยออกไปให้ไกลจากนาง
"นั่นเจ้ากำลังจะทำอะไร!"
"ราชาไคออส ข้าแค่เล่านิทานให้เด็กคนนี้ฟัง ไม่ได้ตั้งใจจะรังแกเขานะเจ้าคะ อีกอย่างท่านก็น่าจะรู้ว่าตระกูลของข้าไม่มีใครกลัวผู้ที่มีผมสีแดง"
"ข้ารู้เรื่องนั้นดี แต่เจ้าต่างหากที่มีจุดประสงค์อื่นถึงได้เข้าหาลูกข้า!"
"จะกล่าวหาอะไรข้าก็พูดให้มันชัดแจ้งเถอะเจ้าคะ เกรงว่าผู้อื่นไม่เข้าใจ​ จะหาว่าข้ารังแกเด็ก"
"จะให้ข้ากระดากปากพูดไปทำไมในเมื่อเจ้าก็รู้ดีอยู่แก่ใจ!"
"รู้เรื่องอะไรกันเจ้าคะ? ข้าไม่เข้าใจ"
"ก็เรื่องที่เจ้าจะทาบทามลูกชายเราให้เจ้าฮาวเวอร์นั่นไง! คิดว่าข้าไม่รู้แผนการของสองแม่ลูกอย่างพวกเจ้าอย่างนั้นหรือ?"
'ทาบทามให้ฮาวเวอร์? '
"ท่านพูดเรื่องอะไร เจ้าชายลีโอเพิ่งอายุไม่กี่ขวบปีเอง ฮาวเวอร์อายุก็ยังน้อยแถมยังต้องออกสงครามในอีกไม่กี่ปี เขาจะมาสนใจเรื่องรักใคร่ได้ยังไง มีแต่ท่านที่คิดไปเอง"
นางกล่าวต่อว่าราชาไคออสว่าเพ้อเจ้อ ไคออสเองก็เริ่มลังเลใจแต่ก็ไม่อยากให้ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันนานๆ จึงได้พาลีโอเดินหนีไป
'หึ! ถ้าเด็กคนนี้เป็นที่หมายตาของอีคอนล่ะก็ แม่คนนี้จะเปิดทางให้เจ้าเอง!'


## บทที่ 19 สงครามสองเขต

เช้าวันต่อมาฮาวเวอร์กลับเข้าไปที่ค่ายทหารเพื่อดูความคืบหน้าของงาน แม้ว่าจะสำเร็จไปเกือบครึ่ง แต่ก็ยังไม่เป็นที่พอใจอยู่ดี เขาเอาตัวอย่างนั้นกลับไปศึกษาต่อที่ฐานลับฮาวเวอร์ และให้คนในค่ายสร้างชิ้นใหม่โดยยังอิงรูปแบบเดิมอยู่
"นายท่านยังจะกลับไปที่เขตปกครองในป่าอีกหรือขอรับ ทั้งที่เรายังไม่ต้องเร่งทำสงครามกับอาณาจักรแล้วตอนนี้ ท่านน่าจะอยู่ที่นี่เพื่อดูผลงานที่ท่านสั่งไว้"
"เรื่องนั้นมันก็จริง แต่ตอนนี้ข้ามีภาระเพิ่มขึ้น อีกอย่าง ข้าต้องเตรียมที่ทางใหม่ให้พวกเจ้าอาศัย หากเราพึ่งพาอาณาจักรโพราเท็สไปมากกว่านี้ คงได้มีบุญคุณมากมายจนใช้ไม่หมดแน่"
เมื่อได้ยินอย่างนั้นแม่ทัพน็อลก็ต้องยอมปล่อยให้ฮาวเวอร์ไป เขาเดินทางไปจนถึงเขตปกครอง โทมัสหนึ่งในหัวหน้าหน่วยก็เข้ามารายงานความเป็นไปทั้งหมดระหว่างที่เขาไม่อยู่
"นายท่านขอรับ เผ่าจาลิดที่ท่านส่งให้ไปขุดอุโมงค์ใต้ดินรายงานมาว่ามีอมนุษย์จากเขตคามาโดบุกเข้ามาทำร้ายพวกเผ่าขนถึงภายในเขตปกครองของมารโมงุน พวกเขาเลยให้ที่หลบซ่อนและเผลอโต้ตอบไปด้วย พอฝั่งนั้นเห็นว่าทั้งสองเขตร่วมมือกันก็เลยจะรวมตัวกันก่อนสงครามที่ชายเขตปกครองขอรับ"
"ปรึกษากับมารโมงุนแล้วรึยัง?"
"ขอรับ พูดคุยไปบ้างแล้ว ได้ความว่านางจะเข้าคุ้มกันเขตของตนและรวมตัวเข้าต่อสู้ด้วยตนเอง"
"ดี งั้นปล่อยให้นางจัดการไป"
"ขอรับ" หัวหน้าโทมัสมองฮาวเวอร์นานหลายนาทีก่อนจะเริ่มพูดออกมา "นายท่านขอรับ สงครามครั้งนี้ท่านไม่ร่วมรบด้วยหรือขอรับ? "
"ข้าไม่อยากทำสงครามหากไม่จำเป็น ต่อให้เราขอยืมแบ่งเขตปกครอง แต่การปกป้องดินแดนก็ยังเป็นหน้าที่ของมารโมงุน หากข้าเข้าไปก้าวก่ายจะยิ่งกลายเป็นว่าฝั่งคามาโดจะเอาเรื่องที่ทั้งสองเขตรุมรบกับเผ่าตัวเองมาเป็นข้ออ้างหาความชอบธรรม แล้วนำเขตปกครองจากที่อื่นมาร่วมจนเกิดเป็นสงครามใหญ่โต"
"แล้วถ้าหากมารโมงุนแพ้ล่ะขอรับ"
"เราจะรบแล้วเอาเขตปกครองของมารโมงุนและเผ่าคามาโดมาเป็นของตัวเอง"
โทมัสนึกภาพตามก็เข้าใจได้ในทันที หากว่าร่วมรบกับมารโมงุน ฮาวเวอร์ต้องแบ่งเขตปกครองของเผ่าคามาโดร่วมกันด้วย แต่ถ้ารบกลับในช่วงที่ฝั่งนั้นยังอ่อนแออยู่ ก็เท่ากับว่าได้ทั้งเขตของมารโมงุนและเขตของเผ่าคามาโดมาอยู่ในกำมือในการทำสงครามเดียว
"นั่นสินะขอรับ ต่อให้ฝ่ายโมงุนชนะ เราก็ยังเป็นพันธมิตรกับเขตนั้นอยู่"
"ไม่มีทางชนะหรอก แต่เดิมเผ่าโมงุนไม่ได้แข็งแกร่งอะไร คอยแต่จะให้ทางอาณาจักรหนุนหลังและสร้างผลประโยชน์ต่อกันจนฝ่ายนั้นต้องออกปากช่วยปกป้อง หากเป็นตอนนี้ที่อาณาจักรเปลี่ยนการปกครอง มารโมงุนไม่สามารถเข้าไปขอความช่วยเหลือจากอาณาจักรได้ และกำลังใช้เราเป็นโล่กำบังให้ตัวเอง แต่ทางเราดันออกปากปัดการเป็นโล่ให้ทางฝั่งนั้นก็ยังทำทีไม่เดือดร้อน ถ้าหากไม่มีไม้เด็ดซ่อนอยู่ก็คงหยิ่งยโสเกินกว่าจะยอมยกเขตปกครองให้เรา ข้าจะคอยดูว่า​ ระบบคนแข็งแกร่งเป็นใหญ่จะมีใครยืนบนจุดสูงสุด"
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา สงครามเริ่มก่อกำเนิด เพราะต้องอยู่ใต้พื้นดินที่ผู้คนเหยียบย้ำ จึงได้ยินเสียงเดินทัพของเผ่าคามาโดกำลังมุ่งหน้าเข้าเขตการปกครองมารโมงุน ทั้งสองฝั่งเข้าปะทะกันจนเกิดการนองเลือด ทางฝั่งเผ่าขนมีคนน้อยกว่าจึงกลายเป็นการฆ่าฟันเพียงฝ่ายเดียว
ถึงแม้จะไม่ใช่คำสั่งของฮาวเวอร์ แต่คนที่เคยได้รับความช่วยเหลือก็เหมือนติดเชื้อความดีมาด้วย เผ่าแมลงในการปกครองฮาวเวอร์คอยเก็บพวกคนที่ยังมีโอกาสรอดจากฝั่งมารโมงุนเอาไว้และเข้าช่วยเหลือให้ได้มากที่สุด สงครามยาวนานอยู่หลายวันจนทางฝั่งคามาโดบุกเข้าเขตของมารโมงุนไปเกือบครึ่งหนึ่งของทั้งหมด แม้จะเดินทัพผ่านหมู่บ้านหลายที่ แต่ก็ไม่เห็นมีคนอาศัยราวกับหมู่บ้านร้าง แม้ว่าจะเป็นไปได้ที่คนพวกนี้หนีไปก่อน แต่ก็ไม่น่าจะเร็วขนาดนั้น อย่างน้อยก็ต้องมีคนถูกทิ้งไว้บ้างแต่กลับไม่มีเลย
"เดินทัพไปต่อ! ฆ่าทุกคนที่ขวางหน้าอย่าให้เหลือ!!"
หัวหน้าฝั่งคามาโดสั่งทัพ ทุกคนก็เดินหน้าต่อ เสียงฝีเท้าดังกึกก้องไปทั่ว ใต้อุโมงค์ทางยาวลึกกว่าห้าสิบเมตร มีเผ่าขนที่เป็นทั้งคนชรา สตรีและเด็กรวมตัวกันอยู่เยอะ เพราะถูกเผ่ากายัวช่วยได้ทันพวกเขาทั้งหมดจึงรอดจากการสังหารหมู่ แต่ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าจะนิ่งนอนใจได้ เผ่าคามาโดยังคงเดินหน้าต่อไปอีกจนถึงเผ่าคูเกาที่มีมารโมงุนอาศัยอยู่ เมื่อเห็นฝั่งคูเกาบุกเข้ามา ฝั่งคามาโดก็พุ่งเข้าไปปะทะด้วยทันทีเสียงดาบและการนองเลือดประสานกันไม่หยุด มารโมงุนเดินเข้าไปในสงครามและกลายร่างเป็นแมวป่าขนาดใหญ่สูงสามเมตรกวาดพวกคามาโดกระจายในที่เดียว ฝั่งนั้นยิงธนูเข้าสู้แต่ก็ถูกบาเรียขนาดเล็กดักไว้ก่อนจะร่วงหล่นลงพื้น
ทัพหลังของเผ่าคูเกามีเพียงสตรีที่ออกต่อสู้เพราะเหล่าบุรุษถูกส่งไปทัพหน้ากันหมด ถ้าหากว่าเผ่าคามาโดบุกมาถึงนี่ได้แล้ว ก็หมายความว่าทัพหน้าได้พ่ายแพ้ไปแล้ว
"บุกต่ออย่าไปกลัวมัน!!"
เผ่าคามาโดปลุกใจพวกพ้องโห่ร้องเข้าสู้กับมารโมงุนอย่างไม่กลัวตาย กระโดดเข้าเกาะพลางแทงหอกเข้าร่างของนาง แม้จะไม่เข้าแต่ก็ทำนางเสียหลักจนล้มลง นางสร้างวงแหวนเวทย์ขึ้นก่อนจะมีสายฟ้าฟาดออกมาจากวงแหวน ทำให้เผ่าคามาโดต้องถอยหนี แต่ได้ไม่นาน พวกมันก็ยิงธนูไฟเข้าใส่พื้นที่บริเวณรอบ เผ่าขนต้องวิ่งหนีไฟเพราะกลัวจะไหม้ตามตัว แต่มารโมงุนไม่สนใจ ไฟพวกนี้ทำอะไรนางไม่ได้ เมื่อเห็นทีว่าศึกจะยืดเยื้อ ทางคามาโดก็สร้างวงแหวนเวทย์ขนาดใหญ่ขึ้นมา ดูจากลายอักษรบนเวทย์แล้วคงเป็นสิ่งที่พวกเผ่าคามาโดใช้ปกครองกัน
"อัญเชิญปีศาจแห่งความโลภ! โจรเหรียญร้อยศพ!"
พวกมันโยนเหรียญเงินขึ้นไปบนวงแหวนเวทย์ ไม่นานก็มีมือขนาดโผล่ออกมาคว้าเหรียญนั้นไว้ก่อนจะเอามือนั้นยันพื้นขึ้นมาจะวงแหวนเวทย์ ปรากฏเป็นร่างเน่าสกปรกของศพ มันลุกขึ้นยืนจนสูงเกินห้าเมตร ก่อนจะเอาเหรียญที่ได้มาใส่ปากแล้วส่งเสียงกรีดร้องออกมา เสียงของมันเล็กแหลมเสียดแทงแก้วหู และตรงเข้าหาเผ่าคูเกาที่กำลังสู้กันอยู่ มารโมงุนกระโดดเข้าไปขวางและปะทะกับปีศาจตนนั้นแทน ด้วยความที่มันตัวใหญ่กว่าจึงลงน้ำหนักทุ่มใส่ร่างของมารโมงุนแล้วทุบร่างนั้นด้วยกำปั้น​ นางดิ้นหลุดไม่ได้จึงใช้วงแหวนเวทย์สั่งอสนีบาตใส่ร่างเน่านั้นไม่ยั้ง แต่มันกลับไม่สะทกสะท้านและชกต่อยนางต่อ นางใช้เล็บแมวป่าข่วนมันที่แขนหลายทีจนขาดออก แต่แขนมันก็งอกขึ้นมาใหม่และง้างมือจะต่อนางอีกหมัด
โฮกกกกกกก!
เสียงเล็กแหลมของหมาป่าดังเข้ามาก่อนจะบินเหนือร่างปีศาจแล้วพ่นไฟเผาร่างของมัน แล้วบินไปอีกฝั่งเผาที่หูลากยาวไปถึงดวงตา ปีศาจถูกรบกวนจึงต้องละความสนใจจากมารโมงุนแล้วเข้าไปคว้าเจ้าหมาป่าติดปีกนั่นเอาไว้ แต่เพราะมันเร็วเกินไปจึงคว้าได้เพียงอากาศ เผ่าคามาโดเองก็ยิงธนูเข้าใส่ แต่หมาป่าตัวนั้นก็สร้างบาเรียดักวิถีธนูเอาไว้จนธนูร่วงหล่น และเพราะหมาป่าตนนั้นสนใจแต่การโจมตีด้านล่างจึงไม่ทันเห็นมือของปีศาจกำลังพุ่งเข้ามา ปีศาจตบหมาป่าตัวนั้นจนตกลงสู่พื้นและกลิ้งเข้าไปในป่า
"สกายลาร์!"
มารโมงุนพุ่งตัวเข้าไปหาหมาป่าตนนั้นก่อนจะเขี่ยร่างไปมาให้เขาตื่น ระหว่างมัวแต่สนใจร่างน้อยอยู่นั้น เผ่าคามาโดง้างธนูเตรียมยิงมารโมงุนในขณะที่นางทันไม่ระวังตัว
เฟี้ยว! สวบ!
ร่างคนยิงถูกขย้ำทันที ส่วนลูกธนูที่ปล่อยไปนั้นก็แทงทะลุเข้าร่างของมารโมงุนเข้าไป ลิลลี่เมื่อจัดการเจ้านั้นจนสิ้นลมหายใจก็เดินเข้ามาดูร่างน้อยในทันที อสูรเวทย์หมื่นดาราร่างเล็กนอนหายใจรวยรินในอ้อมกอดของมารโมงุน นางเข้าไปเขี่ยร่างน้อยให้ตื่น หมาป่าน้อยตนนั้นเงยหน้ามามองนางก่อนจะพูดเสียงเบาๆ ให้ได้ยิน
"แม่…"
สองตาของหมาป่าน้อยหลับไปนางก็เกิดโทสะขึ้นในทันที
"ใครมันกล้าทำลูกของข้ากัน!!"
ลิลลี่วิ่งเข้าไปในกลุ่มสงครามอย่างบ้าคลั่ง ฉีกทึ้งร่างของเผ่าคามาโดอย่างไม่ลืมหูลืมตา เมื่อเห็นว่าฝั่งนั้นมีอสูรเวทย์หมื่นดาราเข้าร่วมก็คิดจะอัญเชิญปีศาจอีกตนขึ้นมา ในขณะร่ายเวทย์ ร่างของปีศาจโจรเหรียญร้อยศพก็ล้มลงมาทั้งยังขาดครึ่งท่อนทับพวกคนร่ายเวทย์จนคนพวกนั้นไม่ทันได้สร้างวงแหวนขึ้นมาใหม่ เมื่อมองออกไปไกลๆ ภายในป่าเห็นร่างเล็กเดินเข้ามาอย่าเนิบๆ ไม่รีบร้อนอะไร ท่ามกลางความวุ่นวายและความเป็นความตายของผู้อื่น ผู้ที่เดินเข้ามาในสนามรบนั้นให้ความรู้สึกเหมือนยมทูตเข้ามารับวิญญาณก็ไม่ป่าน
"ลิลลี่ กลับมาได้แล้ว"
เสียงเย็นเอ่ยขึ้นก่อนที่เข้าจะเดินไปทางมารโมงุนแล้วดึงร่างน้อยออกจากอ้อมอกของนาง ฮาวเวอร์เดาว่าหมาป่าน้อยตัวนี้คงเป็นลูกของลิลลี่แน่ๆ เมื่อลิลลี่เห็นว่าเด็กน้อยอยู่ในมือฮาวเวอร์แล้วก็รีบวิ่งเข้าไปหา ฮาวใช้เวทย์ฮิลลิ่งชั้นสูงกับร่างน้อย ไม่นานเด็กคนนั้นก็ไอออกมาก่อนจะลืมตาตื่นมามองคนตรงหน้า ฮาวเวอร์วางหมาป่าน้อยเดินเข้าไปหามารดาและกำลังจะเดินหันหลังออกไป
"เดี๋ยว!"
มารโมงุนพูดขึ้นก่อน ตอนนี้นางไม่เหลือสภาพจะต่อสู้ต่อ หากว่าต้องปล่อยให้ศึกนี้พ่ายแพ้ให้กับเผ่าคามาโดแล้วล่ะก็ ยอมยกให้ฮาวเวอร์ เจ้าชายของอาณาจักรริลกลิมยังจะดีเสียกว่า
"ข้ายอมศิโรราบต่อท่าน"
"มาขอตอนนี้มันไม่สายไปหรือ แล้วที่เจ้าอุตส่าห์ดื้อรั้นมาตลอดนั่นเพื่ออะไรกัน หากศักดิ์ศรีมันมีค่ามากนัก ทำไมไม่ยอมตายไปพร้อมกับมันล่ะ"
แม้จะเป็นคำพูดประชดประชันแต่นางก็ไม่อาจโกรธเคือง ความจริงแล้วที่นางไม่อยากขอความช่วยเหลือจากฮาวเวอร์ ก็เพราะไม่อยากให้ลิลลี่รับรู้ว่าตนเอาลูกของนางมา ไม่อยากให้เด็กน้อยจากไป แต่ตอนนี้กลับไม่เหลืออะไรแล้ว ความเห็นแก่ตัวของนางนั้นกำลังจะทำร้ายคนทั้งหมู่บ้าน
"ถึงข้าจะตายก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าท่านยังอยากได้เขตการครองนี้อยู่ละก็ ยังไงก็ต้องต่อสู้เพื่อนำกลับมาอยู่ดี ทำไมท่านไม่ทำเสียตอนนี้เลยล่ะ จะรอให้คนตายหมดก่อนหรือ? ถึงจะลงมือ"
"หึ! ช่างกล้ามาสอนข้า ตัวเจ้าเป็นฝ่ายทำให้มันวุ่นวายก่อนยังจะมีหน้ามาโยนความผิดให้ข้า แล้วตอนนี้ยังจะมาตายให้ผู้อื่นเห็นใจอีก เจ้านี่มันเห็นแก่ตัวจนวินาทีสุดท้ายจริงๆ "
ฮาวเวอร์ค่อยๆ ดึงธนูปักที่สีข้างนางออกแล้วใช้เวทย์ชั้นสูงรักษานาง ใช้เวลาอยู่นานจนคนของเผ่าคามาโดล้อมหน้าล้อมหลังเอาไว้ เมื่อฮาวเวอร์รักษานางเสร็จก็หันไปทำสัญญาณมือกับลิลลี่ นางพ่นลูกไฟเป็นก้อนกลมๆ ขึ้นบนฟ้าก่อนที่เดินตามหลังฮาวเวอร์ออกไป
เผ่าคามาโดไม่เข้าใจสัญญาณนั้นก็ตรงเข้าไปจะทำร้ายพวกเขาต่อ แต่เดินไม่ถึงครึ่งทางก็ล้มลงหน้าทิ่มพื้น ไม่นานควันหมอกสีขาวก็กระจายไปทั่วผืนป่า ไอน้ำพวกนั้นมาจากไหนไม่มีใครรู้ แต่มันบดบังวิสัยทัศน์ไปจนหมด บางคนในเผ่าเริ่มสติแตกก็เข้าฟันมั่วซั่วแต่พอรู้ตัวอีกทีก็ขยับร่างกายหนีไม่ได้แล้ว และเพราะไอน้ำมีความชื้นสูงจึงทำให้เวทย์ไฟที่ถูกร่ายขึ้นมอดดับลงทันทีที่ส่องสว่าง
บรรดาเผ่าคูเกาถูกเก็บลงดินแล้วถูกขนย้ายไปร่วมกับกลุ่มอพยพในหลุมหลบภัย เพราะในช่วงที่ฮาวเวอร์ไม่อยู่ เผ่าทั้งสามนักขุดก็ได้เจาะพื้นดินแห่งจนพรุนทะลุเข้าออกได้หมด แถมยังจำเส้นทางได้จากที่ฮาวเวอร์ให้ทำสัญลักษณ์และแผนที่ไว้เดินทางกันเองด้วย ส่วนด้านบนนั้นเหลือแต่พวกเผ่าคามาโดผู้บุกรุก ไม่รู้เส้นทางพื้นที่ บางคนติดกับดักจึงเดินไปไหนไม่ได้เพราะลูกใยแมงมุมพันรอบกาย และบางคนก็ฉลาด ก้มหัวลงกลัวการถูกสาดลูกธนูใส่ แต่ถึงอย่างนั้นก็ถูกกับดักจากพื้นดินอยู่ดี เผากายัวจะเข้าไปจับคนที่ล้มลงกับพื้น​ คนที่จับมาหากไม่ใช่พวกมีขนก็จะถูกพิษอมนุษย์ตะขาบกัดให้เป็นอัมพาตชั่วคราว ส่วนคนที่จะกระโดดขึ้นเพื่อเปิดวิสัยทัศน์ ก็โดนใยแมงมุมกางไว้ดักทางด้านหน้าจนติดอยู่กับใยแมงมุม ใช้เวลาอยู่นานจนเผ่าคามาโดติดกับดักจนหมด สายลมก็พัดเอาไอน้ำค่อยๆ จางออกไปจากป่า เผยให้เห็นเผ่าแมลงยืนคลุมอยู่เหนือร่างเหล่าคนในเผ่าคามาโด พวกเขาไม่คิดว่าเจ้าพวกนี้จะต่อกรกับตนได้เพราะขนาดต่อสู้กับเผ่าคูเกาพวกมันยังแพ้จนมารงูต้องเขามาครอบงำ ไม่รู้ว่าพวกมันเก่งตั้งแต่เมื่อไหร่แต่ตอนนี้ทัพหน้าของคามาโดได้สิ้นฤทธิ์แล้ว
ฮาวเวอร์ได้ยินข่าวการจับตัวเชลยของฝั่งคามาโดได้ก็ให้สร้างคุกขังพวกมันเอาไว้ ก่อนจะจับใครสักคนมาสืบสวนความเป็นไปของเผ่าคามาโดภายใน แม้พวกมันบางคนจะไม่ปริปากฮาวเวอร์ก็จำใจปล่อยไป เพราะหากไม่ทำ เจ้าอีคอนจะควบคุมร่างแล้วปล่อยพวกมันไปเอง และเอวาก็อ้อนวอนขอความเมตตาให้คนพวกนี้อีกด้วย ถึงทางฝั่งของเผ่าขนจะคับแค้นใจจนอยากจะจับทรมานให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ต้องทำตามคำสั่งฮาวเวอร์ที่ตอนนี้ได้กลายเป็นผู้ปกครองคนใหม่ไปแล้ว
ในห้องบัญชาการได้นัดรวมหัวหน้าเผ่าการปกครองเก่าของมารงู หัวหน้าเผ่าไร้การปกครองในป่าอาถรรพ์ และหัวหน้าเผ่าการปกครองของมารโมงุน และมีมารโมงุนนั่งรวมอยู่ด้วย เมื่อทุกคนนั่งประจำที่กันพร้อมหน้าฮาวเวอร์ก็กล่าวความสำคัญขึ้นมา
"ในตอนนี้เราได้รวมเขตปกครองทั้งสองเขตเข้าด้วยกันแล้ว รวมถึงหมู่บ้านไร้การปกครองในละแวกนี้ด้วย พวกเจ้าต้องรับรู้ว่าสิ่งที่เราต้องทำต่อจากนี้คืออะไร เหตุเพราะการทำสงครามระหว่างเขตมารโมงุนกับเขตเผ่าคามาโดได้เริ่มขึ้น ทางมารโมงุนจึงยกเขตการปกครองให้ข้าหลังจากพ่ายแพ้สงครามทางใจไปแล้ว ข้าจึงต้องเป็นผู้ขับไล่ผู้บุกรุกออกไปด้วยกองกำลังของเหล่าเผ่าแมลง แม้ว่าตอนนี้เหตุการณ์จะสงบลงแต่ก็ยังต้องกังวลกับทัพหลังที่เผ่าคามาโดจะส่งเข้ามาอีก บางทีอาจจะส่งมาเยอะกว่าเดิม โหดเหี้ยมกว่าเดิม และฉลาดขึ้นกว่าเดิม พวกเราจึงต้องรับมือกับพวกมันอย่างรอบคอบที่สุด เด็ดขาด และไม่ปรานี แน่นอนว่าคำปฏิญาณของข้ายังเหมือนเดิมคือการต่อสู้อย่างไร้ผู้เสียชีวิต แต่คงทำได้ยากและหากทำได้ก็คงเป็นวิธีที่เหี้ยมโหดไม่ต่างจากตาย"
ฮาวเวอร์ทำหน้าเศร้าเว้าวอนต่อท้องฟ้าเบื้องหน้าเอวาซึ่งมองอยู่
"เพราะชีวิตทุกชีวิตคือสิ่งที่พระเจ้าประทานมาให้ หากใครฉุดพรากหรือทำให้จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับล้วนต้องได้รับตราบาปแห่งความผิดนั้น แม้ว่าเจ้าจะทำด้วยความจำเป็นก็ตาม หรือเพื่อปกป้องใครก็ตาม ทุกอย่างล้วนต้องเป็นไปด้วยความไม่ยุติธรรมบนความยุติธรรมของพระเจ้า"
เอวากุมมือทาบอกด้วยความประทับใจที่เห็นฮาวเวอร์คิดได้ แน่นอนว่าเข้าสร้างภาพเป็นผู้หวังดีกับชีวิตทุกคน แต่ใจจริงคือไม่อยากถูกดึงลงนรกและต้องใช้ชีวิตอยู่เป็นล้านปี ถึงจะเป็นแค่วันเดียวของโลกนี้ก็ตาม
โทมัสรู้ความหมายของการกล่าวเช่นนี้ดี เขาเคยเห็นวิญญาณฮาวเวอร์ถูกดูดไปกับตา ถึงแม้ว่าตั้งแต่มานี่เขาจะไม่เห็นไอเวทย์น่ากลัวจากฮาวเวอร์แล้วก็ตาม แต่ก็สามารถแยกทั้งคู่ได้จากความคิดและการกระทำ
"แล้วถ้าหากเราเลี่ยงที่จะสังหารผู้บุกรุกไม่ได้ล่ะขอรับ เราต้องทำยังไงต่อ"
ฮาวเวอร์หันไปมองโทมัสก่อนจะเริ่มบรรยายสิ่งที่คิดขึ้นมาอยู่ก่อนแล้ว
"ข้าจะแบ่งการปกครองเป็นออกเป็นห้าส่วน การทหาร ข้าจะให้โทมัสขึ้นควบคุมทหารทั้งหมดของเขตปกครอง แบ่งแยกออกตามความสามารถและแต่งตั้งเป็นหน่วยย่อยโดยมีหัวหน้าหน่วยควบคุมอีกที"
โทมัสได้ยินถึงกับอึ้งในทันที หน้าที่นี่ไม่ต่างจากการเป็นแม่ทัพควบคุมกองกำลังทั้งหมด เขาคิดว่าตัวเองอาจไม่ดีพอจึงพูดขัดขึ้น
"ข้าคิดว่า... ข้าอาจมีความสามารถ​ไม่​มาก​พอ​"
"เจ้าคิดว่าแม่ทัพน็อลมองคนผิดหรือยังไง? เขาส่งเจ้ามาเพราะเขามองการณ์ไกลเรื่องการขยายเขต และต้องควบคุมกองกำลังของที่นี่เพื่อป้องกันอีก เขาเห็นว่าเจ้ามีความสามารถยังต้องห่วงเรื่องอะไรอีก อย่าทำให้ข้าผิดหวัง รับงานนี้ซะ"
"ขอรับ"
"การควบคุมเสบียงอาหาร การขนถ่ายสิ่งของเข้าออกและแจกจ่ายอาหารให้คนในฐานและเด็กๆ ข้าจะมอบหน้าที่นี้ให้เผ่าดังงัว อมนุษย์ด้วงนามว่า อิล จัดการ
ผู้คุมกฎการอยู่ร่วมกัน มอบหมายให้เดรก อมนุษย์ตะขาบ
ผู้อำนวยความสะดวกให้การศึกษา เผ่าสาไลลี่ อมนุษย์ผีเสื้อนามว่า วิลล่า
และผู้ปกครองเขตทั้งหมดหลังจากที่ข้าไม่อยู่ควบคุมดูแลทุกอย่างให้เป็นไปตามแบบแผนที่วางไว้คือ ลาติโน"
ทุกคนต่างแตกตื่นที่ลาติโนได้เป็นผู้ควบคุมเขตแทนหากฮาวเวอร์ไม่อยู่​ แทนที่จะเป็นมารโมงุนที่มีความแข็งแกร่งสูงกว่า
"ในที่นี้มีใครจะคัดค้านอะไรไหม?"
ฮาวเวอร์ถามพร้อมมองหน้าแต่ละคน นอกจากเผ่าขนก็ไม่มีใครดูมีปัญหา ฮาวเวอร์กำลังจะสั่งคนแยกย้ายแต่มารโมงุนก็พูดขึ้นมาก่อน
"แล้วเจ้าจะให้ข้าอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร ข้าเป็นผู้ปกครองเก่าของเขตเผ่าขน หากเจ้าไม่พูดให้ชัดเจนว่าข้าต้องอยู่หรือไป​ คนในเขตข้าก็ไม่เข้าใจหรอกนะ"
"ทำไมพวกเจ้าเข้าใจอะไรยากกันจัง พวกเจ้าถูกรวมกับเขตปกครองของข้า ตอนนี้เจ้าก็เป็นประชากรของข้าไม่ว่าจะยินยอมหรือไม่ ต้องอยู่ในกฎเกณฑ์ที่ข้าตั้งไว้และ​ไม่ทำผิดจากนั้นก็พอ นอกนั้นอยากจะทำอะไรก็เชิญ เลิกประชุม!"
ทุกคนต่างกลับไปทำงานของตัวเอง ห้องบัญชาการตอนนี้เริ่มดูเหมือนห้องบัญชาการมากขึ้น ฮาวเวอร์ให้นำไข่ทารกไปเลี้ยงที่อื่นโดยสร้างอาคารอบอุ่นไว้ให้ และมีเอวาคอยดูแลอยู่เป็นประจำ เมื่อห้องนี้ไม่มีทารก โลกของฮาวเวอร์ก็สงบลงทันที
ตกดึกมืดค่ำ ลิลลี่และลูกได้พูดคุยกันถึงเรื่องที่เกิดขึ้น เด็กน้อยเล่าว่าตั้งแต่เห็นแม่ถูกจับไปก็เดินร้องไห้ในป่าเพียงลำพัง อาหารก็จับไม่ค่อยได้จนพบกับคนของเผ่าคูเกา พวกนั้นคิดจะจับเขากินเป็นอาหารแต่มารโมงุนห้ามเอาไว้ แล้วเลี้ยงดูอย่างดีมาตลอด นางไม่ยอมปล่อยให้เด็กน้อยออกไปไหนจนกระทั่งเกิดเรื่องกับนางครั้งนั้น
ถึงลิลลี่จะรู้สึกขอบคุณที่อุตส่าห์ช่วยเหลือลูกของตนเอาไว้​ แต่ก็ยังรู้สึกโมโหที่คิดจะเก็บลูกตนไว้เลี้ยงเพียงคนเดียว
"สกายลาร์ แม่มาหาแล้ว" มารโมงุนกล่าว
"อย่ามาโมเมนะ นี่ลูกฉัน"
"เธอทิ้งเขาในป่า นั่นก็เท่ากับว่าเขาตายไปแล้ว ตอนนี้เขาเป็นลูกข้ามีนามว่าสกายลาร์"
"ลูกข้าแข็งแกร่งอยู่แล้ว ต่อให้เผ่าเจ้าเป็นสิบคนก็เอาเขาไม่อยู่หรอก"
"แต่เผ่าข้าคนเดียวก็ล่าเด็กคนนี้มาได้แล้ว เพราะงั้นเขาเป็นลูกข้า"
เด็กน้อยเห็นทั้งสองคนทะเลาะกันก็ไม่เข้าใจว่าทั้งสองทะเลาะกันทำไมก่อนจะเริ่มหาวเมื่อรู้สึกง่วงนอน
"เจ้าเงียบๆ หน่อยสิ ลูกข้าจะนอนหลับ" ลิลลี่กล่าว
"ลูกข้าต่างหาก" นางเถียงเบาๆ
"พวกมามาไม่ต้องทะเลาะกันนะ ยังไงข้าก็รักมามาทั้งสองคน"
เด็กน้อยพูดแล้วก็ล้มตัวลงนอน เมื่อเห็นลูกน้อยนอนหลับพวกนางจึงเลิกเถียงกัน หากจะคิดให้ดี ไม่ว่าจะฝั่งไหนก็รักเด็กคนนี้ไม่ต่าง ทั้งคู่จึงหลับตาลงเคียงข้างเด็กน้อยคนนี้ไม่ห่าง
อีกด้านทางฝั่งเขตเผ่าคามาโด เมื่อรู้ว่าทหารทัพหน้าที่ส่งไปถูกจับเป็นเชลยหมดก็รู้สึกโกรธแค้น เจ้าคนพวกนั้นทั้งที่อ่อนแอกว่ากลับกล้ารวมหัวกันสู้กับพวกเขาเพียงเผ่าเดียว
"ไอ้พวกขี้ขลาด!!"
"นายท่าน โมโหไปก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น ไม่สู้พวกเราเองก็ทำแบบเดียวมันพวกมันดีไหม รวมกับเขตอื่นแล้วเล่นงานพวกมันทั้งคู่"
"ไม่จำเป็นหรอก ยังไงมันก็แค่พวกอ่อนแอรวมตัวกัน พวกเราก็แค่ขยี้มันให้เละไปทีเดียวอย่างไม่ต้องเสียเวลา ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า จาคอบ! ลูกชายข้า เจ้าต้องอัญเชิญราชาปีศาจออกมาให้ได้ ไอ้พวกนั้นมันจะได้ปลิวหายไปในพริบตาเดียว"
"ข้าจะพยายามขอรับท่านพ่อ"
ชายชรายิ้มอย่างสะใจ ลูกชายหนึ่งในร้อยคนของเขาได้รับพลังเวทย์เหนือผู้ใดจนสามารถอัญเชิญปีศาจได้ถึงสามตนในคราวเดียว เพียงเท่านี้คนในเขตนี้ก็ต้องยอมศิโรราบให้กับเขาแต่เพียงผู้เดียว
จาคอบเดินออกจากห้องของบิดาทันทีเมื่อเขากำลังเล่นสวาทกับบรรดาแม่ๆ ของลูกทั้งหลาย เผ่าคามาโดเป็นอมนุษย์กิ้งก่ายักษ์ ยิ่งใหญ่ได้เพราะการรวมตัวของคนในเผ่าจำนวนมาก เผ่านี้มุ่งมั่นที่จะสร้างประชากรขึ้นมาเยอะๆ โดยไม่สนว่าใครจะคู่ใครหรือจะทำในที่โจ่งแจ้งหรือไม่ จาคอบเอียนกับประเพณีนี้เต็มทนจนขังตัวเองอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเพียงผู้เดียว
"ท่านจาคอบ ข้าเอาอาหารมามอบให้ท่านขอรับ"
คนรับใช้เดินเข้ามาก่อนจะวางอาหารให้ เมื่อมองไปทางจาคอบก็เห็นเขานอนหันหลังให้อยู่ คนรับใช้เดินเข้ามาใกล้พลางจะปลอบความน้อยเนื้อต่ำใจของเขา แม้จะได้รับคำสรรเสริญจากบิดา แต่เพราะรู้สึกว่าตัวเองมีประโยชน์เพียงแค่นั้นก็เอาแต่มานั่งน้อยใจ ทั้งที่ความสามารถของเขาสามารถช่วยคนทั้งหมู่บ้านจากการถูกล่าวิญญาณก็ยังรู้สึกดีไม่พอ
"นายท่าน ท่านมีเรื่องกลุ้มใจอันใดหรือขอรับ เล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่"
"ไม่ได้"
"แล้วอย่างนี้ท่านจะไประบายกับผู้ใดกันเล่าขอรับ นอกจากข้าผู้นี้ท่านก็ไม่เคยให้ใครเฉียดใกล้ที่พักเลย"
"นั่นเพราะเจ้าไม่มีกลิ่นชวนอ้วกน่ะสิ"
"ยังไงท่านก็ต้องสืบพันธุ์อยู่ดีนะขอรับ จะทำเป็นรังเกียจไปทำไมกัน"
"ข้าไม่อยากทำ และไม่คิดจะทำด้วย"
คนรับใช้ทำท่าเหนื่อยหน่ายใจก่อนจะลุกเดินจากไป ถึงแม้เขาจะพูดอย่างนั้นแต่ร่างกายก็ยังเติบใหญ่เพราะสัญชาตญาณอยู่ดี ที่น่าแปลกคือเขาไม่ได้ต้องการจะสืบพันธุ์กับคนที่ท้องได้และมีกลิ่นยั่วยวน แต่กลับอยากสืบพันธุ์กับผู้ที่ตั้งท้องไม่ได้อย่างเจ้าคนรับใช้เมื่อครู่ หากว่าเขาไม่ไล่ออกไปก่อนที่จะเดินเข้ามาใกล้มากกว่านี้ เขาคงอดทนไม่ไหว จับเจ้าคนนั้นมาหอมแก้มซ้ายขวาแน่นอน
"เฮ้อ ข้าประหลาดเกินไปรึเปล่าที่ดันไปชอบพอกับเจ้า"
แม้ไม่มีเสียงตอบรับแต่สองตาที่ปิดสนิทก็ได้ตอบความคิดนั้นในใจด้วยตัวเอง
'มันประหลาดสินะ'
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา เผ่าคามาโดเคลื่อนทัพเข้ามายังชายเขต พอดีกับที่กลุ่มการปกครองของฮาวเวอร์ยกพลมาป้องกันชายแดน ทั้งสองฝั่งจ้องหน้ากันอย่างเอาเรื่อง คนหนึ่งชายแก่บ้าตัณหา อีกคนก็เด็กหน้าตาอัปลักษณ์ ทั้งสองฝ่ายยืนคุมเชิงอยู่ห่างๆ ก่อนที่ทั้งสองการปกครองจะเริ่มพูดคุยกัน
"ไอ้แก่! ยกทัพกลับไปเถอะ ถ้าไม่ห่วงชีวิต ก็อย่าคิดลองดีกับข้า!"
"ไอ้เด็ก! ตัวเล็กกะเปี๊ยกเดียวจะทำอะไรได้ ยอมจำนนซะแล้วข้าจะไว้ชีวิตแต่ผู้หญิง!"
ฮาวเวอร์เดินหน้าออกมาอย่างห้าวหาญ ตาแก่นั่นก็เอาบ้างเดินขึ้นหน้าปะทะสายตากับฮาวเวอร์
"เจ้าพวกขี้ขลาด กล้ารวมหัวกันรังแกเผ่าข้า"
"ใครกันแน่ที่รังแกก่อน พวกเจ้าส่งคนมาทำร้ายคนในเผ่าข้า ข้าก็ต้องตอบโต้กลับสิ โง่รึเปล่า​ หา?!"
สิ่งที่ทั้งคู่ทำอยู่ตอนนี้คือการยั่วยุให้เกิดการลงมือ หากว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งทำร้ายอีกฝ่ายก่อน ฝั่งนั้นจะได้รับความชอบทำให้ลงมือตอบ และถ้าฝ่ายที่โดนกระทำก่อนแพ้ อีกฝั่งจะถูกกล่าวหาว่ารังแก แต่ถ้าฝ่ายที่โดนกระทำก่อนชนะ จะถือว่าการทำสงครามครั้งนี้มันชอบธรรมแล้ว
"ไอ้แก่หนังเหี่ยว!"
"ไอ้เด็กอัปลักษณ์!"
"ไอ้บ้าตัณหากลับ!"
"ไอ้เตี้ยแคระแกร็น!"
การด่านั้นยังดำเนินไปต่อท่ามกลางผู้คนที่กำลังลุ้นว่าใครจะเล่นงานอีกฝ่ายก่อน ไม่นานชายแก่ก็เริ่มเสียงเบาลงก่อนจะหอบหายใจ
"ฮึก! อึก! แอ่ก"
ชายแก่ล้มตัวนอนลงไปแม้ว่าฮาวเวอร์จะไม่ได้ลงมือก่อน คนจากฝั่งนั้นวิ่งเข้ามาราวกว่าสิบคน เมื่อเข้ามาดูร่างนอนแน่นิ่งแล้วก็ต้องทำหน้าตกใจอย่างสุดขีด
"เขาตายแล้ว!!"


## บทที่ 20 ทำร้ายจิตใจ

ฮาวเวอร์ยืนหน้ามึนเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่ในเมื่อตัวเองไม่ได้ทำร้ายอีกฝ่ายจนถึงความตาย ก็ไม่น่าจะมีเหตุผล​อะไรให้ฝั่งคามาโดใช้ก่อสงคราม หรือแม้แต่ยมโลกก็ไม่อาจเอาเขาลงนรกได้
'แจ้งเตือน ระบบจะทำการเคลื่อนย้ายจิตนามฮาวเวอร์ไปยังดินแดนนรกเพื่อชดใช้การกระทำ หมายเหตุ ด่าทอทำร้ายจิตใจมีส่วนให้ผู้ฟังถึงแก่ความตาย ต้องติดอยู่ในนรก 5 แสนปี และอยู่ในสถานะไร้ร่างครึ่งวันของโลกทดลอง'
ฮาวเวอร์ถูกดึงจิตออกไปทันที อีคอนเข้าควบคุมร่างและต้องช็อกกับเหตุการณ์เมื่อครู่ ไม่ใช่แค่ฮาวเวอร์จากไป แต่มีคนตายต่อหน้าเขา อีคอนหันไปมองโทมัสพยายามขอความช่วยเหลือ เมื่อโทมัสเห็นฮาวเวอร์ตัวสั่นก็รู้ทันทีว่าร่างนี้ถูกสลับจิตแล้ว เขาหันไปทางลาติโนและทำสัญญาณมือบอกให้รู้กันภายใน ทุกคนเตรียมพร้อมสำหรับสถานการณ์ไม่คาดฝันนี้ไว้หมดแล้ว​ ก่อนจะส่งคนไปรับร่างฮาวเวอร์กลับ
"พวกแกบังอาจฆ่าท่านพ่อของพวกเรา! อย่าอยู่เลย!!"
คนที่ส่งไปยังเดินไม่ถึงครึ่งทาง คนฝั่งนั้นก็ชักดาบมาฟันอีคอนกลางลำตัว เขานิ่งช็อกครู่หนึ่งก่อนจะล้มตัวลงพลางกุมแผลที่เต็มไปด้วยเลือด
"ฆ่าพวกมัน!!"
"เฮฮฮฮฮฮฮฮ่!!"
ฝั่งคามาโดบุกเข้าไปในเขตฮาวเวอร์ ลาติโนสะบัดมือลงให้คนเป่าแตรเห็น เขาหยิบแตรสังข์ขึ้นมาเป่าเสียงดังลั่นทั้งกอง ทหารทั้งหมดถือโล่ป้องกันแล้วถอยหลังเป็นรูปตัวยู ใครที่เข้ามาให้รัศมีนี้จะถูกยิงศรพิษสกัดเข้มข้นจากพิษของตะขาบ ถึงแม้จะไม่อันตรายถึงชีวิต แต่ก็อาจทำให้เป็นอัมพาตไปตลอดชีวิตได้
เผ่าคามาโดยังไม่รู้ชะตากรรมรุดหน้าเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ต้องล้มลงในเวลาต่อมา ลูกศรพิษกระหน่ำยิงใส่คนที่ใกล้ที่สุดให้ล้ม คนด้านหลังก็สะดุดร่างนั้นจนล้มไม่ต่าง เมื่อทางฝั่งคามาโดเห็นท่าไม่ดีก็เริ่มถอยหลังแต่ไม่ทันกาล ทหารฝั่งฮาวเวอร์ปิดทางออกเมื่อฝั่งนั้นรีบรุดเข้ามาจนหมด
ฝั่งคามาโดไร้ซึ่งทางหนี พวกที่ล้มกองอยู่ก็ไม่รู้จะเป็นหรือตาย ทุกคนต่างหันหน้าไปหาความหวังสุดท้าย บุตรชายที่ได้เรื่องมากที่สุดของหัวหน้าเผ่า และคงต้องขึ้นเป็นผู้ปกครอง​เขต​คนต่อไป
"จาคอบ!"
จาคอบลอบมองคนของฝั่งฮาวเวอร์พลางมองท่อยิงลูกศรลอดออกมาจากโล่ คนพวกนี้มีกลยุทธ์ไว้รับมือกับพวกเขา แถมทั้งสองเขตเมื่อรวมตัวกันก็มีจำนวนคนมากกว่า หากครั้งนี้​ไม่พึ่งการอัญเชิญปีศาจแล้วล่ะก็ ฝั่งคามาโดคงต้องศิโรราบและกลายเป็นฝ่ายถูกล่าวิญญาณแทน
"อัญเชิญปีศาจจอมตะกละ เจ้าแห่งการสวาปาม! อัญเชิญปีศาจราคะ ราชินีร้อยผัว อัญเชิญปีศาจแห่งความโลภ โจรเหรียญร้อยศพ!"
วงแหวนเวทย์กางออกสามวงด้วยกัน ผู้อัญเชิญต้องโยนความต้องการของผู้ถูกอัญเชิญลงไป ทั้งอาหาร ตุ๊กตาผู้ชาย และเหรียญ จาคอบโยนทั้งสามอย่างลงวงแหวน​เวทย์​ ร่างเน่าเปื่อยก็ออกมาจากวงแหวนทันที เสียงกรีดร้องประสานกันดังขึ้นจนแสบแก้วหู ทางฝั่งฮาวเวอร์เริ่มถอยทัพออกไปสามทาง เพื่อแยกปีศาจทั้งสามออกจากกัน
เมื่อปีศาจเหล่านั้นวิ่งตามกองกำลังทหารย่อยที่แยกตัวออก ทหารฝั่งฮาวเวอร์ก็รวมพลังเวทย์เข้าด้วยกันสร้างบาเรียคุ้มกันตัวเองจากภายนอก การสร้างบาเรียต้องใช้พลัง​เวทย์มหาศาล ทหารทั้งกองจึงต้องรวบรวมพลังไปที่จุดเดียว สร้างบาเรียเล็กๆ หลายชิ้นติดต่อกันจนครอบคลุมกองกำลังของตน แม้จะป้องกันจากปีศาจได้ แต่ไม่สามารถโต้ตอบอะไรได้ และนั่นแหละคือสิ่งที่พวกเขาต้องการ พวกเขาไม่จำเป็นต้องต่อสู้ เพียงแค่เอาชีวิตรอดไว้ก่อน เพราะนั่นคือคำสั่งของท่านฮาวเวอร์
ปีศาจเริ่มทุบหวังจะทำลายบาเรียให้แตก​ แต่ก็ไม่อาจทำได้ จนกระทั่ง มีร่างใครบางคนปรากฏเป็นเป้าสายตาอยู่ด้านหลัง คนผู้นั้นคือคู่ต่อสู้ที่ปีศาจแต่ละตนต้องเผชิญ ฝั่งซ้ายคู่ปรับเก่า มารโมงุนปะทะโจรเหรียญร้อยศพ ฝั่งซ้ายศึกสตรีราชินีร้อยผัวปะทะอสูรเวทย์หมื่นดารานามว่าลิลลี่ ด้านหน้า แม้ว่าจะน่าเป็นห่วงแต่คนที่จะต่อกรกับปีศาจได้ก็มีแค่คนเดียวแล้วตอนนี้ ผู้ปกครองเขตฮาวเวอร์ นามจิตอีคอน
เมื่อทุกอย่างเข้าล็อกศึกครั้งที่สองก็เริ่มขึ้น มารโมงุนกลายร่างเป็นแมวป่ายักษ์เข้าปะทะกับปีศาจ เพราะคราวก่อนต้องห่วงหน้าห่วงหลังกับคนในเผ่าจนไม่มีสมาธิ แต่ตอนนี้ทุกคนอยู่ในบาเรียคุ้มกัน ปกป้องตัวเองได้อย่างไม่ต้องห่วง ครั้ง​นี้มารโมงุนไม่คิดจะออมมือให้ใครอีกต่อไป นางเริ่มร่ายเวทย์สายฟ้าเข้าปะทะกับปีศาจตรงหน้า แม้ว่ามันจะไม่ส่งผลอะไร แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา นางคิดจะใช้สายฟ้ารบกวนการมองเห็นของมันแล้วเข้าจู่โจมปีศาจที่ขา มันพยายามคว้าตัวนางเอาไว้ นางก็ใช้สายฟ้าฟาดตัดหน้าไม่ให้มันตามทัน การแว้งกัดเช่นนี้เกิดขึ้นซ้ำไปซ้ำมาจนปีศาจเริ่มจับทิศไม่ถูก ขาของมันถูกกัดจนแหว่ง แม้จะงอกขึ้นใหม่ได้แต่ก็มีขีดจำกัดของมัน เมื่อขาไม่งอกขึ้นมาอีกมันก็เสียหลักล้ม มารโมงุนได้โอกาสก็วิ่งขึ้นไปกัดที่หลังคอมันจนขาดวิ่นแล้วกัดอีกหลายทีจนขาดออกจากกัน นางถุยเศษซากออกจากปากก่อนจะหันหน้าไปเผชิญกับเผ่าคามาโดที่เหลืออยู่
อีกด้านทางฝั่งลิลลี่ ราชินีร้อยผัวเรียกเหล่าสามีออกมาจากดิน หุ่นปั้นโคลนถาโถมเข้าใส่ลิลลี่ แต่เพราะมันอยู่ได้แค่ในพื้น ลิลลี่จึงขยับปีกบินขึ้นสูงแล้วเผาเหล่าหุ่นปั้นดินจนมันแข็งและแห้งแตกออก ปีศาจเห็นเหล่าสามีถูกทำร้ายก็กรีดร้องออกมาพลางไขว่คว้าพยายามจับนางด้วยมือ ความเร็วของลิลลี่เคลื่อนที่ไวกว่าอสูรเวทย์น้อยหลายเท่า นางบินโฉบร่างปีศาจไปมาพลางพ่นไฟออกจากปาก ผิวหนังของปีศาจเริ่มหลุดล่อนออกจากร่างก่อนจะสลายกลายเป็นผงไป เมื่อปีศาจนางนั้นสิ้นใจ ลิลลี่จึงหันกายมาเผชิญหน้ากับบรรดาเผ่าคามาโดที่เหลืออยู่
ทางฝั่งอีคอน เขายืนประหม่าต่อหน้าปีศาจ เจ้าแห่งการสวาปามรุดหน้าเข้ามาหาอีคอน เขาวิ่งหลบไปที่ด้านหลัง เมื่อปีศาจเดินตามมา เขาก็วิ่งหลบไปอีกทางพยายามบ่ายเบี่ยงการต่อสู้ ลาติโนมองการกระทำอย่างเคร่งเครียด หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้นานๆ เหล่าทหารที่อยู่ในนี้ต้องอ่อนแรงและไม่อาจสู้ต่อได้ จึงลองวิเคราะห์ดูดีๆ จากที่ได้ยินมา ท่านฮาวเวอร์มีสองจิตที่แข็งแกร่งและอ่อนโยน จึงอาจถูกสลับจิตกันบ้างบางครั้ง และเพราะอย่างนั้นจึงต้องคอยวางแผนสำรองหากว่าจิตของผู้อ่อนโยนควบคุมร่างขึ้นมา รองผู้ปกครองเขตอย่างนางจึงต้องสั่งการทุกอย่างแทน และจากที่เคยฟังสามีเล่า ฮาวเวอร์ไม่กล้าฆ่าผู้คนก็เพราะไม่อยากพรากชีวิตของผู้อื่น และทุกการต่อสู้ก็มีเพียงจิตของฮาวเวอร์เท่านั้นที่ควบคุม แต่ตอนนี้เป็นจิตอ่อนโยนเข้าต่อสู้ บางทีเขาอาจสู้ไม่เป็นหรือเกรงว่าจะไปพรากชีวิตผู้คนจึงไม่กล้าลงมือ หากว่าจิตนี้ของฮาวเวอร์อ่อนโยนจริง​ คงต้องกดดันให้เขาทำในสิ่งที่จำเป็น
"นายท่านฮาวเวอร์เจ้าคะ หากว่าปล่อยให้เวลายืดเยื้อต่อไป ทหารของเราจะอ่อนแรงและทำแผนการต่อไปไม่ได้ หากโชคร้ายก็จะถูกปีศาจตนนั้นฆ่า นายท่านต้องเลือกนะเจ้าคะ ว่าจะปกป้องชีวิตทหารของเราหรือจะปกป้องชีวิตของปีศาจตนนั้น"
อีคอนนิ่งคิดก่อนจะตัดสินใจ เขาไม่อยากทำร้ายผู้อื่นไม่ว่าใครก็ตาม แต่ว่าบางที หากคนบางคนไม่มีสติจนคิดอ่านไม่เป็น ก็คงต้องลงมือเยี่ยงสัตว์ให้ราบจำกับสิ่งที่ทำลงไป
ปีศาจตนนั้นเริ่มวางมือทั้งสองข้างลงราบกับพื้น กวาดรอบบริเวณข้างคล้ายเขาด้วงคีมคอยจำกัดขอบเขตการวิ่งของอีคอน ส่วนหัวของมันอ้าปากกว้างลากกับพื้นคอยงับร่างที่กำลังวิ่งอยู่ อีคอนหยุดยืนอยู่กับที่ก่อนจะวิ่งเข้าใส่ร่างของปีศาจตนนั้นแทน เขากระโดดตัวขึ้นสูงแล้วดิ่งตัวเข้าใส่ร่างของปีศาจก่อนจะง้างหมัดกระแทกลงตรงกลางลำตัวของมัน ปีศาจถูก​ทุบ​จนหลังแอ่นพลางร้องโหยหวน อีคอนตีลังกาหลายตลบกระโดดตัวออกจากร่างนั้นแล้วยกมือขึ้นไหว้
"อภัยให้ข้าด้วย"
ร่างปีศาจแน่นิ่งในหมัดเดียว เมื่อปีศาจทั้งสามถูกจัดการจนหมด จาคอบไม่เหลือหนทางให้สู้ต่อ เขาหันไปมองชายคนเดียวที่เขาห่วงอยู่ตอนนี้
"นีล เจ้ารีบหนีไปก่อนเถอะ ไปบอกคนในเผ่าให้อพยพหนีไป ตอนนี้ดูท่าพวกเราจะไม่รอดแล้ว"
"ข้าไม่ไปหรอก ข้าทิ้งเจ้าไปไม่ได้ แล้วก็ไม่ต้องห่วงเรื่องคนในเผ่าหรอก ข้าให้คนอื่นหลบหนีไปแจ้งข่าวแล้ว"
"ทำไมเจ้า!" จาคอบถึงกับถอนหายใจ หากว่านีลไม่ยอมหนีไปละก็ เขาก็คงต้องสละชีพลงที่นี่เพื่อเดิมพันครั้งสุดท้าย
จาคอบเดิมพันครั้งสุดท้ายด้วยพลังทั้งหมด การอัญเชิญนั้นต้องใช้พลังมหาศาลก็จริงแต่หากไม่รู้ความต้องการของผู้ถูกอัญเชิญแล้วล่ะก็ การทำสัญญาก็จะไม่เกิดขึ้น และครั้งนี้เขาจะอัญเชิญปีศาจตนใดก็ตามที่ยอมรับวิญญาณของเขา
"ข้าขออัญเชิญปีศาจตนใดก็ตามที่รับวิญญาณข้า​ ข้าจะลงนามในสัญญา…"
"อย่านะจาคอบ!!"
ระหว่างที่จาคอบกำลังร่ายวงแหวนอยู่นั้น นีลก็วิ่งเข้ามาผลักเข้าออกจากการทำพิธี ทันทีที่นีลเข้าวงแหวน แทนที่พิธีจะไม่สำเร็จแต่มันกลับมีแสงส่องสว่างรุ่งโรจน์แสดงให้เห็นว่าปีศาจตนนั้นรับของบรรณาการ
"นีล!!"
ร่างของปีศาจปรากฏขึ้นท่ามกลางสายตาของผู้คนทั้งฝั่งคามาโดและฝั่งฮาวเวอร์​ แต่ร่างของปีศาจตนนั้นต่างออกไปจากปีศาจสามตัวแรกที่เห็น ร่างของมันสมบูรณ์เหมือนมนุษย์มากที่สุด แสดงถึงความสูงศักดิ์และพลังที่เหนือกว่าสามตนแรกหลายเท่า
"นีล…"
ข้างกายของปีศาจตนนั้นมีนีลยืนอยู่ข้างๆ ทั้งถูกโอบรัดราวกับหวงแหน จาคอบคิดจะเดินเข้าไปหาแต่สายตาคมของปีศาจตวัดมองมาทางเขาก่อน
"เจ้าเองสินะที่กล้าอัญเชิญข้า ราชาปีศาจลำดับที่ 145 ไม่นึกว่าจะมีใครผ่านเงื่อนไขของข้ามาก่อน แต่ในเมื่อเจ้าอัญเชิญข้ามาแล้ว ก็จงบอกความปรารถนาของเจ้ามา"
จาคอบอึ้งงันไปพักหนึ่ง เขาต้องการอะไรนั้น ในคราแรกตนจำได้ดี แต่ตอนนี้ความต้องการมันเปลี่ยนไป จะหมู่บ้าน เผ่าพันธุ์ หรือพี่น้อง ตอนนี้เขาแทบไม่เห็นความสำคัญ มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่ปรารถนามาเนิ่นนานและไม่อาจจะไขว่คว้ามาได้
"ข้าขอ… นีลคืนมา"
เขาพูดทั้งส่งสายตาแน่วแน่มาให้ ปีศาจตนนั้นเลิกโอบนีล แล้วปล่อยให้เขาหนีไป
"ทำไมเจ้าขออย่างนั้นล่ะ แล้วคนในเผ่าของเรา"
"ข้าไม่สน แค่เจ้าก็พอ ข้าไม่ยอมให้ใครมาพรากเจ้าไปได้แม้ต้องแลกกับคนทั้งเผ่าข้าก็ตาม!"
คำพูดที่ออกจากปากจาคอบนั้นทำให้คนในเผ่าถึงกับต้องตะลึงงัน ลูกชายหัวหน้าเผ่าที่กำลังจะขึ้นเป็นผู้นำคนต่อไปกลับมีความคิดเห็นแก่ตัว ไม่อยากปกป้องคนในเผ่า แม้จะคับแค้นใจแต่เขาก็เป็นคนเดียวที่ต่อกรกับเผ่าอื่นได้เพราะความแข็งแกร่งนั้น ทุกคนถึงต้องจำยอม
"ขออภัยหากข้าพูดไม่ชัดเจน สิ่งที่ท่านปรารถนาต้องมาจากตัวข้าที่สามารถให้ได้ ตัวของชายผู้นี้มิได้เป็นของข้าตั้งแต่แรก มีสิ่งอื่นอีกหรือไม่ที่ท่านต้องการ"
นีลหันไปมองจาคอบอย่างนึกเป็นห่วง จาคอบเองก็มองนีลไม่ต่างก่อนจะตัดสินใจสั่งในสิ่งที่ต้องทำ
"จัดการผู้ปกครองฝั่งฮาวเวอร์ซะ"
"รับทราบขอรับ"
ปีศาจตนนั้นเดินไปทางฝั่งของฮาวเวอร์ อีคอนเองก็มองมาที่ปีศาจไม่ต่าง ราชาปีศาจลำดับที่ 145 มีรูปร่างอย่างชายวัยกลางคนสวมชุดสูทสีดำทั้งตัว สีผิวขาวซีดอย่างคนตายและกลางอกของเขามีรูเล็ก​ๆ​ กับรอยเลือดสีดำเหมือน​กับมีบางอย่างเคยทะลุออกจากร่างเขามาก่อน
เมื่อปีศาจตนนั้นเข้ามาใกล้อีคอนก็พุ่งตัวเข้าประชิดแล้วแทงเข้าร่างน้อยทันที อีคอนลอยตัวขึ้นทั้งจุกอย่างไม่ทันตั้งตัว เมื่อมือนั้นถอนออกจากร่างก็ถีบเขากระเด็นไปติดบาเรียของเหล่าทหาร
ผู้คนที่มองดูถึงกับตื่นตระหนกในความเร็วและความสามารถนั้น แต่อีคอนนั้นรู้สึกต่างออกไป กระบวนท่าอย่างนี้เขาเคยสัมผัสมาก่อน ราวกับว่าเคยเรียนรู้มาจากร่างกายที่มักจะต่อสู้ตลอดตอนอยู่ในจิตฮาวเวอร์
"เจ้าคือ…"
"เพิ่งรู้ตัวรึไง ในร่างปีศาจนี้ไม่ต้องกลัวว่าจะฆ่าใครตาย แต้มบาปก็ไม่เพิ่มขึ้นด้วย แถมข้ายังเพิ่งรู้ตัวอีกว่าตัวเองต้องมาอาศัยในร่างอัปลักษณ์ขนาดนี้ ไม่อยากจะเชื่อว่ายมโลกกล้าทำอย่างนี้กับข้าได้ ไอ้สารเลวนั่น"
"แต่ว่าถ้านายรู้ตัวอยู่แล้ว ทำไมเราไม่หยุดเพียงเท่านี้ล่ะ พวกเราก็แค่ขอให้เขาเจรจากันดีๆ"
"แกไม่รู้อะไร อีคอน ปีศาจที่ถูกอัญเชิญขึ้นมาแล้วต้องทำความปรารถนาให้ผู้อัญเชิญเป็นจริง ไม่งั้นจะเสียชื่อในนรก และกว่าข้าจะสร้างชื่อมาได้ขนาดนี้คิดว่าข้าจะยอมเสียไปงั้นหรือ? ถ้าแกไม่สู้กับข้าจนกว่าข้าจะตายแล้วล่ะก็ เขตปกครองที่ข้าสร้างขึ้นมาคงต้องถูกทำลาย"
"งั้นเจ้าจะยอมทำลายสิ่งที่สร้างมากับมืองั้นเหรอ? "
"แล้วยังไงเล่า ข้าถือกำเนิดมาเพื่อเป็นนักล่าพวกอมตะ ไม่ได้มาเล่นเป็นผู้ปกครองเขตให้ใคร"
อีคอนได้ยินอย่างนั้นก็เริ่มเดือดดาล คนที่นี่เชื่อใจฮาวเวอร์มากแค่ไหนตนย่อมรู้ดี หากว่าฮาวเวอร์ไม่ได้มีใจคิดปกป้องพวกเขาเลยสักนิดก็ดูจะน่าสงสารเกินไป
ปีศาจดีดนิ้วดังเปาะทีหนึ่งบาเรียของทหารก็แตกออก เหล่าทหารต้องล้มตัวลงอย่างอ่อนแรงไม่อาจสร้างบาเรียใหม่ขึ้นมาได้อีก
"หากว่าเจ้าไม่คิดสู้กับข้า ดูท่าเจ้าพวกนั้นคงเป็นรายต่อไป"
อีคอนลอบมองไปทางทหาร บางคนล้มตัวลง บางคนก็หมดสติ ครั้งนี้อีคอนไม่มีทางเลือกจริงๆ เขาคงต้องลงมือต่อสู้จริงแล้วล่ะ
ปีศาจพุ่งตัวอีกครั้งด้วยความเร็วสูง หวังจะใช้จังหวะลอบมองนั้นเล่นงานอีคอนอีกรอบ แต่อีคอนกลับรู้ทันรับลูกเตะนั้นไว้ ร่างทั้งคู่นิ่งลงเพียงอึดใจก่อนอีคอนจะรั้งขาแล้วต่อยลงที่เข่าของปีศาจ
กร๊อบ!
ขาปีศาจหักลงก่อนที่มันจะกระโดดเตะอีคอนแล้วเด้งตัวออก ขาที่บิดเบี้ยว​ข้างนั้นกลับมาเป็นปกติ ทั้งคู่จ้องมองกันพักหนึ่งก่อนจะพุ่งใส่กันอีกครั้ง ทั้งความเร็วและความแรงสร้างคลื่นลมไปมาจนคนมองไล่ตามไม่ทัน ฝั่งทหารของทั้งสองฝ่ายต้องกลืนน้ำลายลงคอเมื่อร่างของทั้งสองต่อสู้เตะต่อยจนกระดูกหักแต่ร่างสามารถสมานรักษาได้โดยไม่ต้องใช้เวทย์ฮิลลิ่ง
การต่อสู้ดำเนินการไปต่อจนตะวันใกล้ตกดิน แม้ว่าฝั่งคามาโดตั้งใจจะลอบกัดอีคอน​ แต่ก็ถูกนีลห้ามไว้ก่อน การต่อสู้ที่ไม่รู้ผลแพ้ชนะครั้งนี้ทำเอาทหารทั้งสองฝั่งถึงกับเริ่มตั้งค่ายขนาดย่อมๆ มานั่งดูพลางลุ้นไปด้วย
อีคอนเริ่มสร้างเวทย์ไฟตามความทรงจำหลัก ปีศาจวิ่งหลบพลังเวทย์ไปมาก่อนจะกระโดดขึ้นโต้กลับด้วยการต่อยลงที่ร่างของอีคอน แม้ว่าจะโดนจังๆ แต่ร่างกายก็เริ่มรู้สึกเจ็บน้อยลง อีคอนดึงรั้งมือที่ต่อยไว้แล้วหักลงก่อนจะจับทุ่มลงพื้นและกระทืบซ้ำจากนั้นสร้างบาเรียกันแล้วทุ่มเวทย์ไฟลง แรงระเบิดจากเวทย์ไฟทำให้อีคอนกระเด็นออกก่อนจะถอยมาตั้งหลักดูผลการต่อสู้ ปีศาจลุกขึ้นยืนท่ามกลางเปลวเพลิงแล้วเดินออกมาช้าๆ
"ช่างเป็นร่างที่ไร้ที่ติ ยิ่งต่อสู้ก็ยิ่งแข็งแกร่ง เพราะผลจากการต่อสู้ก่อนหน้านี้เลยทำให้ร่างกายเจ้าในตอนนี้ไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยตลอดการต่อสู้ สมแล้วที่เป็นนักล่าอมตะ แต่เพราะจิตของเจ้ามันอ่อนแอเกินไปจึงไม่รู้ว่าร่างนี้สามารถทำอะไรได้บ้าง"
ปีศาจกล่าวก่อนจะเดินไปทางฝั่งคามาโด และยืนต่อหน้าผู้อัญเชิญตนออกมา
"เจ้ามีนามว่าอะไร ผู้อัญเชิญข้า"
"ข้ามีนามว่าจาคอบ"
"จงทำพันธะกับข้าซะ และจงติดตามข้า เป็นลูกน้องข้า"
"แต่ว่าข้าเป็นผู้อัญเชิญเจ้ามา…"
"ปีศาจหากจะเบี้ยวงานขึ้นมามีสองอย่างที่มันจะทำ หนึ่งคือหนีออกจากมิตินั้นไปซะ และสองคือการฆ่าผู้อัญเชิญ ตัวข้าเป็นถึงราชาปีศาจ หากจะเบี้ยวสัญญาผู้อัญเชิญก็ไม่ได้อยากเย็นอะไรขนาดนั้น จงเลือกเอาว่าจะตายหรือรับใช้ข้า"
จาคอบมองหน้านีลรอบหนึ่งก่อนจะตัดสินใจ "ข้าจะรับใช้ท่าน"
"ดี ครั้งหน้าหากมีโอกาสให้ข้าได้ออกมาอีกล่ะก็ อัญเชิญข้าด้วยนามว่า คาเอลบูมบูม"
"ขอรับนายท่าน"
ไม่นานร่างปีศาจตนนั้นก็หายไปพอดีกับแสงของเช้าวันใหม่สาดทอเข้ามา อีคอนเดินมาหาจาคอบก่อนจะกล่าวด้วยความอ่อนน้อม
"ข้าคิดว่าเราคงต้องเจรจากันเสียหน่อย"
ทั้งสองฝั่งยุติการสู้รบกันชั่วครู่ ในเต็นท์ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อให้ผู้ปกครองทั้งสองฝั่งนั่งคุยกันตามลำพังโดยมีทหารแบ่งฝ่ายคอยคุมเชิงอยู่ด้านนอก
ภายในเต็นท์ที่มีเพียงจาคอบและอีคอนนั่งคุยกันอยู่ห่างๆ ในตอนแรกอีคอนนั่งลงตรงข้ามอย่างนิ่งสงบแล้วค่อยเปลี่ยนท่าทีนิ่งสงบนั้นเป็นนอนลงอย่างสบาย​อารมณ์​ก่อนจะมองมาทางจาคอบอย่างเบื่อหน่าย
"เจ้าคนที่เข้าวงแหวน​อัญเชิญนั่นเป็นใครหรือ"
จาคอบระแวงคำถามนั้นแต่ก็ต้องตอบไป "ชื่อนีล เป็นคนรับใช้ข้างตัวข้า"
"ชิ เจ้านั่นดูจะให้ความสำคัญกับเจ้ามากถึงขนาดยอมถูกสังเวยแทน"
"เขาคงเป็นห่วงคนทั้งหมู่บ้าน หากว่าข้าต้องเสียวิญญาณไป ที่หมู่บ้านก็จะไม่มีใครสืบทอด ตอนนี้มีเพียงข้าที่พอจะปกป้องคนในเผ่าได้"
"ทั้งที่เจ้าเคยพูดว่า ยอมแลกคนทั้งเผ่าเพื่อคนรับใช้ข้างกายเนี่ยนะ ดูไม่สมเป็นผู้นำเลย"
จาคอบนิ่งไปก่อนจะถามเข้าประเด็น "แล้วเจ้าต้องการอะไรถึงได้เจรจากับข้า หากว่าเจ้าต้องการยุติสงคราม ข้าก็จะทำสัญญาสงบศึกให้"
"สงครามมันยุติลงตั้งแต่ข้ากลับมาแล้ว ตอนนี้เจ้าเป็นลูกน้องของข้า เป็นเจ้าคนเดียวที่ข้าอุตส่าห์ยอมรับ"
"ข้าไปเป็นลูกน้องเจ้าตอนไหนกัน อย่ามามั่วนะ"
"คาเอลบูมบูม…"
จาคอบนิ่งไปก่อนจะลอบมองสายตาเรียบนิ่งนั้น ไม่รู้ว่าผู้ปกครองฝ่ายนั้นไปได้ยินที่ปีศาจตนนั้นพูดตอนไหน​ แต่ก็ไม่อาจไว้ใจได้จึงต้องเฉไฉอีกครั้ง
"เจ้าพูดอะไร ข้าไม่รู้เรื่อง…"
"คาเอลบูมบูมเป็นชื่อเรียกของราชาปีศาจ ลำดับที่ 145 ในนรกขุมที่ 8 เป็น​วิญญาณชั่วร้ายที่มีเงื่อนไขการอัญเชิญว่า จะรับเพียงเครื่องบรรณาการเป็นความตั้งใจในการเสียสละเท่านั้น ชาติก่อนข้าตายเพื่อเสียสละชีวิตให้คนที่รัก จึงได้ผูกพันอยู่กับการเสียสละเหล่านั้นไว้ในวิธีการอัญเชิญ ข้าไม่รู้ว่าเจ้าคนชื่อนีลมีความรักแบบไหน​กับเจ้า แต่ในเมื่อเขาทำให้การอัญเชิญนั้นมันตรงเงื่อนไขของข้า ข้าจึงออกมา แต่ว่าเจ้าคงไม่อาจอัญเชิญข้าออกมาได้อีกหากหาเครื่องสังเวยอย่างเดิมมาไม่ได้ ข้าจึงต้องให้เจ้าผูกพันธะกับข้าด้วยการให้เอ่ยนามแต่งตั้งนั้นขึ้น"
"แสดงว่าข้าจะอัญเชิญท่านออกมาได้ทุกเมื่อหรือขอรับ? "
"ไม่ได้ ในขณะนี้ข้าอยู่ในร่างของเด็กคนนี้และมีจิตนามว่าฮาวเวอร์ การอัญเชิญของเจ้าจึงต้องขึ้นอยู่กับว่าข้าจะลงนรกไปเมื่อไหร่และกี่วัน"
"แล้วอะไรทำให้ท่านลงนรกกันหรือขอรับ? "
"ความตายของผู้อื่นที่ข้ามีส่วนร่วม ตัวอย่างก็... พ่อเจ้าตายเพราะความชรา แต่มากำเริบตอนที่ข้าเปิดศึกด่าทอเขา เพราะงั้นข้าจึงมีส่วนทำให้พ่อเจ้าตาย และได้ไปลงนรกอยู่ครึ่งวัน"
"แล้วตอนที่ท่านลงนรก… ท่านเห็นเขารึเปล่า?"
"ไม่เห็นง่ายๆ หรอก อย่างน้อยเจ้านั่นต้องไปหายมโลกก่อนจะถูกตัดสินบาปล่ะนะ ถึงเรื่องที่พ่อเจ้า​ตายข้าจะมีส่วนเกี่ยวข้องเพียงนิดเดียว แต่ข้าก็ขออภัยด้วยที่เจ้าต้องกำพร้าพ่อ"
"เรื่องนั้นข้าก็เสียใจอยู่นะขอรับ แต่ท่านเองก็ได้รับผลของสิ่งที่ทำ และพ่อข้าเองก็เป็นฝ่ายเริ่มสงครามก่อน เรื่องนี้คงต้องโทษพื้นเพของชีวิตที่ทำให้พวกเราเกิดมาเช่นนั้น"
"ข้าชอบคนที่มองโลกตามความจริง จากนี้ไปเจ้าต้องติดตามข้าไปทุกที่ ข้าจะให้ทหารนำยาถอนพิษตะขาบมาให้ แล้วก็ส่งเชลยกลับ หลังจากนี้ เขตแดนตรงนี้จะเป็นศูนย์รวมการปกครองของทั้งสามเขต และอยู่ใต้กฎเกณฑ์ของข้า รับใช้ข้าในแบบผู้นำ"
"ขอรับ ข้าจะประกาศยกเขตปกครองให้ท่าน ลำพังเพียงแค่ตัวข้าคงไม่สามารถควบคุมคนในเผ่าได้"
"จาคอบ เจ้าเป็นคนรักอิสระ ไม่ใช่คนไร้ความสามารถ เจ้าเก่งในแบบของเจ้า หากใช้ในทางที่ถูกก็ช่วยคนได้หลายร้อย"
"ขอรับนายท่าน"
จาคอบเดินออกจากเต็นท์ก่อนฮาวเวอร์จะออกตามหลัง เขาหันหน้าไปหาเผ่าคามาโดที่ตั้งตารอฟังผลเจรจาของทั้งสองฝ่าย
"เผ่าคามาโดทั้งหลายจงฟัง นับจากนี้ไปข้าจะยกเขตแดนแห่งนี้ให้อยู่ในการปกครองของท่านฮาวเวอร์ พวกเจ้าจะเป็นประชากรในการปกครองของเขาโดยอยู่ใต้กฎเกณฑ์ที่ท่านฮาวเวอร์สร้างขึ้น"
"ท่านจาคอบ ผลการต่อสู้ยังไม่รู้ใครแพ้ชนะเลย ทำไมเราต้องยกเขตแดนให้มันปกครองได้ง่ายๆ ด้วย"
"ผลการต่อสู้บรรลุผลนานแล้ว หากจะต่อสู้กันตอนนี้จริง พวกเราก็จะแพ้อยู่ดี ทหารเกินครึ่งของเราถูกพิษจนขยับไม่ได้ ตัวข้ากว่าจะอัญเชิญปิศาจได้ก็ต้องใช้เวลาอีกหลายวันกว่าจะฟื้นฟู แถมฝั่งท่านฮาวเวอร์เองก็ไม่มีคนเจ็บสักราย พลังเวทย์ที่หายไปของพวกเขาก็ฟื้นฟูกลับขึ้นมาแล้ว เจ้ายังจะต่อสู้ให้ฝ่ายเราบาดเจ็บเพิ่มไปทำไม"
เมื่อไม่มีใครโต้แย้งต่อฮาวเวอร์ก็เริ่มพูดขึ้นบ้าง "นับตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไปเผ่าคามาโดต้องส่งลูกหลานมายังเขตปกครองแห่งนี้ และรวมเอาเหล่าทหารมาที่ชายเขตเพื่อมอบหมายหน้าที่ใหม่ แยกย้ายกลับได้!"
เผ่าคามาโดเดินทางกลับหมู่บ้าน เหลือแต่จาคอบที่ยังอยู่ที่เต็นท์บัญชาการแห่งนี้ นีลเองก็รอคอยให้เขากลับไปพร้อมกันจนจาคอบต้องมาบอกสถานการณ์ของเขาตอนนี้
"เจ้ากลับไปเสียเถอะนีล ข้าต้องติดตามท่านฮาวเวอร์อยู่ที่นี่"
"แล้วท่านจะกลับเมื่อไหร่ขอรับ?"
"ข้าคงไม่ได้กลับไปอีก เจ้ากลับไปเถอะ กลับไปสร้างครอบครัวที่เจ้าใฝ่ฝันเอาไว้"
"แต่ถ้าข้าไม่อยู่แล้วใครจะดูแลท่านกันเล่า"
"ข้าดูแลตัวเองได้ ไม่ต้องลำบากเจ้าหรอก อีกอย่าง ตอนนี้ข้าก็เป็นเพียงผู้ติดตามของผู้ปกครองเขตคนใหม่เท่านั้น ไม่ได้มีฐานะอย่างแต่ก่อนแล้ว เจ้าไม่ต้องทำทีเป็นเกรงใจข้าก็ได้"
"แต่ถึงอย่างนั้น…"
"ให้ข้าได้ใช้ชีวิตของตัวเองเถอะ"
นีลนิ่งเงียบไป​ ก่อนจะค่อยๆ เดินหันหลังกลับไปยังหมู่บ้านของตัวเอง ถึงแม้จาคอบจะอยากรั้งเอาไว้ก็ต้องฝืนกลืนคำพูดนั้นลงคอ
"เจ้าทำดีแล้วที่ไม่เอาความภักดีของเขามาสนองความต้องการของตัวเอง อย่าปล่อยให้ความรู้สึกเหล่านั้นมาฉุดรั้งเส้นทางของคนรักเลย"
"ท่านเองก็เคยเจ็บปวดกับเรื่องแบบนี้หรือขอรับ? "
"อืม แต่มันก็นานมาแล้ว สุดท้ายความปรารถนาก็เป็นจริงแค่ในฝัน"


## บทที่ 21 ปีศาจคิคุ

นับจากวันที่ยุติสงครามระหว่างเขตทั้งสอง ประชากรที่เคยบาดหมางกันก็เริ่มทำงานและอาศัยอยู่ร่วมกันที่ชายเขตปกของฝั่งคามาโดและฝั่งฮาวเวอร์ซึ่งในตอนนี้มีนามเรียกขานใหม่แล้วว่า นครฮาวเวอร์
นครฮาวเวอร์นั้นถูกสร้างที่ใต้พื้นดิน ส่วนบนพื้นดินนั้นเป็นพื้นที่ทำการเกษตรและมีกำแพงล้อมรอบพื้นที่การเกษตรนั้น
เมื่อเขตปกครองเริ่มขยายใหญ่ขึ้นก็เริ่มมีผู้เข้าร่วมสวามิภักดิ์กับผู้ปกครองเขตฮาวเวอร์ จากหลายสายพันธุ์และท้องที่ เพราะได้ยินมาว่าฮาวเวอร์ไม่รับเครื่องบรรณาการวิญญาณ จึงทำให้หลายคนต้องการอยู่ใต้เขตปกครองของเขา แม้จะเริ่มเป็นที่ขุ่นเคืองของมารปกครองเขตอื่น แต่การปกครองทั้งสามเขตได้ในเวลาอันสั้นก็ไม่อาจประมาทผู้ปกครองเขตนี้ได้เช่นกัน​
"นายท่านขอรับ วันนี้ก็มีผู้เข้าร่วมสวามิภักดิ์กับเราเพิ่มขึ้นอีกแล้ว"
"รับมา จ่ายงาน แล้วให้กลับไป"
"ขอรับ"
"นายท่านเจ้าคะ มีชาวบ้านแจ้งมาว่ามีอสูรมาโจมตีหมู่บ้านพวกเขาเจ้าค่ะ"
"ส่งทหารฝีมือดีไป"
"เจ้าคะ"
การงานทุกวันเริ่มเพิ่มมากขึ้นจนล้นมือ ฮาวเวอร์แทบไม่ได้หยุดพัก จนบางทีอีคอนต้องออกมารับงานแทน อย่างในวันนี้ที่ฮาวเวอร์คิดแบบแปลนงานจนน็อก จะมีใครรู้ไหมว่า ฮาวเวอร์สลบเหมือดไปแล้ว และอีคอนก็กำลังสวมรอยเป็นเขาอยู่ ไม่รู้ว่าเหมือนรึเปล่าแต่ก็ไม่มีใครทักท้วงอะไร
"ท่านฮาวเวอร์!! มีสัตว์ประหลาดมาบุกไร่เราขอรับ!!"
อีคอนทำหน้าเคร่งขรึมก่อนจะลุกเดินออกไป เมื่อขึ้นมาถึงบนดิน พื้นที่ราบเรียบไม่ปรากฏสัตว์ประหลาดตัวไหน อีคอนหันไปมองคนแจ้ง เขาก็เอาแต่หลบอยู่ในที่กำบังไม่ยอมโผล่หัวออกมา
'ตอนนี้ข้าอยู่ที่ไหนแล้วเนี่ย' ฮาวเวอร์เพิ่งตื่นจากจิต
'พอดีเลยฮาวเวอร์ เจ้าช่วยมาปราบสัตว์ประหลาดให้ที ไม่รู้ตอนนี้มันไปไหนแล้ว'
ฮาวเวอร์ยังไม่ทันได้สติดีก็ถูกดึงขึ้นมาสวมร่าง ประจวบเหมาะกับตัวอะไรบางอย่างบินโฉบมาแล้วพ่นลาวาใส่
ก๊าาาาาาาาซ!!
ลาวาร้อนไหลลวกฮาวเวอร์อย่างไม่ทันตั้งตัว เขาเดินออกจากลาวานั้นก่อนจะปัดเนื้อตัวที่เปื้อนเขม่าดิน ร่างกายก็ฟื้นฟูเพียงแค่ตัวก่อนจะใช้เวทย์ย้อนกลับกับเสื้อผ้าที่ถูกเผาไป
"นั่นมันตัวอะไรวะเนี่ย!!"
เจ้าตัวนั้นบินโฉบกลับมาเมื่อเห็นว่าฮาวเวอร์ยังไม่ตาย มันก็ไล่พ่นลาวาออกจากปากตามหลังเขา ฮาวเวอร์วิ่งหนีอุตลุดไปหาที่หลบกำบัง ไม่ใช่ว่าเขากลัวตายแต่เขาอยากเห็นมันจังๆ ก่อนจะถูกเผาทั้งเป็น พอได้มองเต็มๆ ตาก็เห็นว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตประเภทกิ้งก่าติดปีก หรือจะเป็นสัตว์ในเทพนิยายที่ชาติก่อนเขาเรียกมันว่า
'มังกร!! มันอยู่ที่นี่ได้ไงวะเนี่ย'
'ในชาติก่อนมังกรในโลกข้าไม่ได้เป็นอย่างนี้หรอกนะ มันจะมีลำตัวยาวอย่างงูและมีแขนขาและกรงเล็บแบบเหยี่ยว'
'ยังไงก็ช่าง แต่ตอนนี้เรากำลังเห็นมังกรตัวเป็นๆ '
เมื่อเจ้าตัวนั้นมันไม่เห็นใครมายืนตรงหน้าแล้วก็บินไปที่หุบเขาในป่าลึก ฮาวเวอร์ออกมาจากที่ซ่อนพร้อมชาวเมือง จาคอบเองก็เดินมาสมทบเขาก่อนจะพูด
"สิ่งนั้นคือบรรพบุรุษของข้าเอง แต่ไม่ใช่พวกเดียวกันหรอกนะขอรับ เพียงแค่อยู่ในตระกูลเดียวกัน"
"แล้วเจ้านั่นมันมาก่อกวนข้าทำไม หรือไม่พอใจที่ข้าตั้งรกรากแถวนี้"
"เรื่องนั้นไม่เกี่ยวหรอกขอรับ เจ้านั่นมันเป็นอันธพาล ถ้านึกอยากจะออกมารังแกใครล่ะก็ จะเข้ามารังควานที่เผ่าข้าก่อน ตอนนี้มันคงเห็นว่าเผ่าข้าสวามิภักดิ์ต่อท่านแล้ว ก็เลยเลือกจะมาก่อกวนท่านแทน"
"อ้าว อย่างนี้ก็มีเรื่องน่ะสิ เจ้าเตรียมตัวให้พร้อม พวก​เราจะไปหาเจ้ามังกรนั่นถึงที่เอง"
"แค่สองคนหรือขอรับ?"
"ใช่!"
ฮาวเวอร์และจาคอบเตรียมออกเดินทาง นครฮาวเวอร์ก็ถูกลาติโนดูแลต่อให้ฐานะรองผู้ปกครองนคร​
ทั้งสองเดินทางมาจนเข้าเขตป่าลึก ที่นี่แตกต่างจากป่าด้านนอกเพราะทุกๆ สองก้าวที่ฮาวเวอร์เดินจะมีสัตว์เข้ามาจู่โจม รวมถึงอสูรไร้สติปัญญาด้วย จาคอบเองก็เกือบถูกโจมตีหลายครั้ง แต่ก็รอดมาได้เพราะ​ฮาวเวอร์ช่วย ทั้งคู่เดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนพบเข้ากับถ้ำในหุบเขา แม้ทั้งคู่จะไม่แน่ใจว่าเป็นถ้ำอะไร แต่ก็ลองเดินเข้าไปโดยใช้หินคริสทัลนำทาง
"นายท่าน ไม่รู้ท่านเคยได้ยินหรือเปล่าว่าที่ป่าแห่งนี้มีสัตว์ประหลาดจอมเขมือบมักจะอาศัยอยู่ในถ้ำและล่าสัตว์ป่าหรืออสูรกิน แม้แต่มารก็ยังต่อกรไม่ได้ ท่านว่าเรากำลังเข้าไปหามันหรือไม่"
"ไอ้ตัวอย่างนั้นมันคงไม่โผล่มาแถวนี้แล้วล่ะ บางทีนี่อาจเป็นแค่ถ้ำเปล่า​ ไม่มีอะไรมากไปกว่านี้หรอก"
เมื่อเดินลึกเข้ามาเรื่อยๆ​ ก็ไม่เจออะไร เป็นถ้ำเปล่าอย่างที่ฮาวเวอร์คิด แต่ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินออกก็ได้ยินบางอย่างจากผนังถ้ำ เป็นเสียงพูด​คุยสองเสียงระหว่างชายกับหญิง อายุน่าจะราวยี่สิบถึงสามสิบปี ภายในถ้ำไม่มีรูลอดอื่นๆ ให้ทะลุ แต่จากที่ได้ยินเสียงพวกนั้น เขาเดาว่าไม่ไกลจากนี้ต้องมีอีกถ้ำที่มีผนังด้านเดียวกันติดกับที่นี่ หากจะทำลายผนังตรงนี้เพื่อทะลุก็กลัวถ้ำจะถล่ม แถมตัวถ้ำยังมีน้ำซึมอยู่ด้านบนอีก คิดว่าต่อให้เจาะเป็นรูเล็กก็อาจสร้างรอยรั่วบนเพดาน​ทำให้เกิดน้ำท่วมภายในถ้ำอีก ทั้งสองคนเดินออกมาจากถ้ำพลางทำสัญลักษณ์ทิ้งไว้ที่โขดหินเป็นการบ่งบอกว่าสำรวจแล้ว และเดินหาถ้ำอีกฝั่งเพื่อดูให้รู้ว่ามีมนุษย์แบบไหนอาศัยอยู่ในป่าลึกกัน
"ดูเหมือนว่า​ ยิ่งเข้ามาก็ยิ่งมีปริศนาเยอะขึ้นนะขอรับ"
"อืม ถ้าไม่พิสูจน์ให้เห็นกับตา คนที่เขตอาจมีอันตรายอย่างอื่นเพิ่มขึ้นมานอกจากมังกรก็เป็นได้"
"ฟังจากที่เจ้าพวกนั้นพูดกัน ถึง​แม้​จะฟัง​ไม่​เป็น​ภาษา​ แต่เสียงพูดนั่น คงเป็นมนุษย์ไม่ผิดแน่"
ทั้งคู่เดินเข้าไปจนใกล้หุบเขา ฮาวเวอร์จับการเคลื่อนไหวได้อีกทั้งยังรู้สึกว่าสิ่งนั้นจะมีขนาดใหญ่ต่างจากสัตว์ประหลาดที่เคยเจอ พอวิ่งไปดูการเคลื่อนไหวนั้นก็ประจวบเหมาะกับที่มันบินออกจากถ้ำพอดี​ ดวงตาของมันเหลือบมอง​คนทั้ง​คู่​ แล้วบินวนกลับมาทางฮาวเวอร์ก่อนจะพ่นลาวาใส่ จาคอบกระโดดหลบไปอีกทาง ฮาวเวอร์ก็กระโดดหลบไปอีกทาง เจ้ามังกรต้องเลือกเล่นงานระหว่างสองคนนี้ แต่ดูจากไอเวทย์แล้วจาคอบน่าจะเหนือกว่าอมนุษย์ตุ่นที่พกมาด้วย มังกรบินเข้าไปเล่นงานจาคอบทันที ฮาวเวอร์มองการเมินของมันนิ่งๆ​ ก่อน​จะเดินเข้าถ้ำมันไป เขาต้องไปดูว่ามีมนุษย์คู่ถูกจับมาอยู่ที่นี่ไหม
ทางฝั่งจาคอบ เมื่อเขาเห็นฮาวเวอร์เดินเข้าถ้ำมังกรไปจึงเปิดวงแหวนเวทย์อัญเชิญขึ้นมา แต่ว่าปีศาจอัญเชิญครั้งนี้ต่างออกไป​ ปีศาจ​ครั้งก่อนเป็นเพียงปีศาจชั้นต่ำที่ไม่มี​สติปัญญา​ จาคอบสร้างวงแหวนเวทย์ขึ้นมาแล้วโยนหอกเหล็กแหลมชั้นดีมีพู่สีแดงสดที่ด้ามหอก​ลงไปในวงแหวน และโล่ไม้เนื้อแข็งสลักลายหัวเสื้ออยู่ตรงกลาง สิ่งนี้เป็นเครื่องบรรณาการที่ฮาวเวอร์สร้างให้ แม้ไม่รู้ว่าสิ่งที่อัญเชิญมานั้นแข็งแกร่งแค่ไหน แต่พลังเวทย์ของเขาลดฮวบลงจากครั้งก่อนที่เคยอัญเชิญมา
แสงเวทย์แห่งการอัญเชิญส่องเรืองรองออกมา จาคอบวิ่งหนีไปหลบอยู่หลังต้นไม้ก่อนจะเห็นสิ่งที่ถูกอัญเชิญมาได้เต็มตา ปีศาจทั้งสองสูงเพียงสองเมตร อยู่ในชุดนักรบประหลาดตาและแตกต่างกัน พวกมันหันมามองหน้ากันอย่างพิจารณา
"มีคนอัญเชิญพวกเรามาจริงๆ วะ คิคิคิคิคิ"
"แกจะตื่นเต้นทำไม ก็เรื่องปกติเปล่าวะที่ถูกอัญเชิญ แต่พวกเรา… ถูกอัญเชิญมาจริงๆ ด้วยวะ คุคุคุคุคุ"
ทั้งสองปีศาจหัวเราะคิคุกันไปมาไม่ได้มองสิ่งที่กำลังพุ่งตรงมาหาพวกตน แต่ก่อนที่ลาวาจะพุ่งออกจากปากมังกร ปีศาจทั้งสองก็วิ่งแยกทางกันไปคนละทิศ ไม่นานก็กลับมารวมตัวกันอีกครั้งแล้วปีศาจหอกก็กระโดดขึ้นเหยียบมือปีศาจโล่ก่อนจะกระโดดขึ้นไปเกาะบนตัวมังกร มังกรบินสะบัดมันออกจากหลังแต่ทำไม่ได้ ปีศาจ​หอกไต่ขึ้นตามตัวก่อนจะคลานไปถึงคอก็แล้วเอาหอกแทงหัวมัน แต่ก็แทงไม่เข้า มังกรทุ่มตัวใส่หุบเขาเพื่อให้มันหลุด และมันก็หลุดร่วงลงออกจากหลังก่อนจะเกาะตามผาแล้วไถลตัวลง
เมื่อเห็นว่าปีศาจสองตัวนี้ไม่ธรรมดา อาจจะเก่งกว่ามารบางเขตด้วยซ้ำ เมื่อคิดอย่างนั้นก็ไม่อยากยื้อเวลานาน พุ่งเข้าใส่ตัวแรกแล้วคว้ามันไว้ในอุ้งเท้าก่อนจะเหวี่ยงมันติดก้อนหิน ปีศาจตัวนั้นติดอยู่กับที่อยู่พักหนึ่งก่อนจะขยับตัวออกจากกำแพงแล้วยืนขึ้นใหม่
'อย่างที่คาด มันฟื้นตัวเร็วกว่าโดยไม่พึ่งเวทย์ฮิลด้วยซ้ำ'
กรี๊ดดดดดดดดด
เสียงร้องดังขึ้นจากภายในถ้ำ มังกรก็รีบดิ่งตัวเข้าไปในทันที จาคอบเองก็วิ่งตามเข้าไปพร้อมกับปีศาจที่อัญเชิญมาสองตัว
ทางฝั่งฮาวเวอร์ เขาเดินเข้ามาในถ้ำก็พบเข้ากับขุมทรัพย์มหาศาล ทองคำเหรียญและเพชรพลอยถูกกองเป็นภูเขาจนเต็ม​ถ้ำ แสงของมันสะท้อนวิบวับไปมาเล่นกับแสงจากคบเพลิงที่ถูกวางรอบผนัง ฮาวเวอร์เดินเข้าไปดูเหรียญนั้นไกลๆ ก็เห็นว่ามันไม่ใช่เหรียญทองซีรูที่ใช้กันในยุคนี้ แถมยังมีขนาดใหญ่และหนักกว่า
ตุบ!
ของแข็งบางอย่างถูกทุ่มใส่หัวจากด้านหลัง ฮาวเวอร์ไม่ได้ล้มในทันทีก่อนจะหันมามองคนกระทำอย่างเอาเรื่อง เบื้องหน้าเป็นสตรีโฉมงามถือท่อนไม้ด้วยสีหน้าช็อกสุดขีดก่อนจะกรีดร้องออกมา เสียงกรี๊ดของนางดังลั่นทั่วถ้ำฟังแล้วแสบแก้วหู ฮาวเวอร์ยังคงมองหน้าเธอนิ่งๆ ต่อ เธอก็ยังกรีดร้องจนไอออกมา
"กรี๊ดจนพอใจรึยัง แก้วหูข้าแตกไปสามรอบแล้ว"
"กรี๊ดดดดดดดดดดดด แค่ก แค่ก"
ฮาวเวอร์มองนางไอไปพักหนึ่งก่อนจะมองรอบถ้ำต่อ ที่นี่เหมือนเป็นวิหารศักดิ์สิทธิ์เก่าที่ถูกภูเขาถล่มใส่จนเป็นโพรงภายใน มีซากศพมากมายที่คาดว่าน่าจะตายเพราะออกไปไม่ได้มากกว่าจะถูกแทะกิน และส่วนใหญ่ก็อยู่ในท่าคุกเข่าอยู่ต่อหน้ารูปปั้นเทพที่มีปีกถึงสี่คู่ด้วย แต่ว่าส่วนหัวได้แตกจากลำตัวไปแล้ว
"เจ้าอยู่ที่นี่มานานกี่ปีแล้ว"
"แค่ก แค่ก แค่ก"
ฮาวเวอร์หันไปมองนางอย่างเอือมระอาก่อนจะหยิบน้ำให้ดื่ม นางหยิบเข้าไปดื่มได้สองอึกก็พุ่งพรวดเป็นสายรุ้งออกมา
"ยาพิษ!! อ๊าาาาาาาาาาาาา!"
"ใช่! อีก​ไม่นานเจ้าก็จะเจ็บคอ! หายใจไม่ทันแล้วก็ตาย!"
เมื่อได้ยินอย่างนั้นนางก็หยุดกรี๊ดแล้วดื่มไปอีกหลายอึกก่อนจะเรอออกมา
"ถ้าเจ้าคิดจะสังหารข้าก็คิดผิดไปแล้ว เพราะข้าน่ะเป็น อมตะ ตะ ตะ ตะ ตะ"
ตูมมมมมมม
ที่ทางเข้ามีควันไฟกระจายเข้ามาก่อนที่​ร่างมังกรจะพุ่งใส่ถ้ำด้วยความเร็ว​สูง​ ร่างของมันสะบักสะบอมทั้งปีกโดนกรีดจนฉีกขาด เจ้านั่นพยายามตั้งตัวอีกครั้งก่อนที่ปากถ้ำจะปรากฏร่างปีศาจสองตนยืนขังทางออกอยู่
"ใกล้ตายรึยัง? คิคิคิคิคิคิ"
"ใกล้ตายแล้วมั้ง? คุคุคุคุคุคุ"
จาคอบโผล่หัวมาจากด้านหลังปีศาจทั้งสองก่อนจะรีบวิ่งเข้ามาหาฮาวเวอร์เพื่อรายงาน
"นายท่าน ปีศาจที่นายท่านให้อัญเชิญมีความสามารถมากกว่าสามตัวแรกที่ข้าเคยเรียก​ แล้วก็สามารถจัดการกับเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นได้อย่างสูสีเลยขอรับ"
"ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีแล้ว หลังจากนี้ข้าจะให้เจ้าพวกนั้นทำพันธะกับเจ้า เจ้าจะได้เรียกพวกมันได้ทุกครั้งที่ต้องการ"
"ขอรับ"
ฮาวเวอร์หันไปมองการต่อสู้ของสองปีศาจกับหนึ่งมังกรก่อนที่ร่างบางของหญิงสาวจะวิ่งเข้าไปขวางการต่อสู้​ในขณะที่ปีศาจกำลังพุ่งโจมตีใส่มัน ปีศาจไม่หยุดยั้งแรงจวนจะปะทะกับสตรีที่กางแขนพยายามปกป้อง ทันใดนั้นร่างของปีศาจหอกถูกเตะกระเด็นไปติดกำแพงก่อนที่ทั้งสองฝั่งจะมองผู้เข้ามาขวาง
"ท่านฮาวเวอร์? "
แม้ไม่รู้ว่าสาเหตุนั้นคืออะไร​ แต่จาคอบก็ได้แต่ยืนมองอยู่ห่างๆ​ ไม่เข้าไปขัด
"ช้าก่อนคาเอลหอกกับคาเอลโล่" ปีศาจทั้งสองตะลึงงันทันทีที่ฮาวเวอร์เอ่ยชื่อแต่งตั้ง "ผู้หญิงคนนี้บอกว่าตัวเองเป็นอมตะ ไม่แน่ว่าอาจมีพลังอย่างอื่นแฝงอยู่ หากว่าเข้าไปซุ่มสี่ซุ่มห้า พวกแกอาจจะถูกเด้งออกจากมิติจนเสียชื่อเลยก็ได้"
เมื่อฟังเหตุผลแล้วเข้าหูก็ยืนดูอยู่ห่างๆ​ ก่อนที่ฮาวเวอร์จะเข้าไปใกล้นางแล้วบีบลำคอของนางไว้ในกำมือ
"เจ้ามีฤทธิ์อะไรก็แผงออกมาซะ ไม่งั้นข้าจะกระชากวิญญาณเจ้าออกมาเดี๋ยวนี้แหละ"
"ถ้าเจ้าทำได้ก็เอาเลยสิ แต่ต้องปล่อยฟอสเตอร์ไปก่อน"
"อย่านะ ถ้าหากมันต้องการแค่ข้ากับสมบัติ ก็ให้มันเอาไป เจ้าไม่ต้องมาทำให้ข้าอับอาย!"
"ถึงยังไงข้าก็ไม่ตายอยู่แล้ว เจ้ายังต้องห่วงอะไร รักษาชีวิตตัวเองไว้เถอะ ยังไงชีวิตเจ้าก็มีแค่ชีวิตเดียว"
ฮาวเวอร์ไม่ได้สนใจการพูดคุยนั้นก็เริ่มบีบคอนางแรงขึ้นเรื่อยๆ นางเริ่มเจ็บปวดรอบคอก่อนจะกระอักเลือดสีสดๆ ออกมา ฟอสเตอร์ทนเห็นนางเจ็บปวดไม่ได้ก็สะบัดหางเข้าใส่แต่ยังไม่ทันที่หางนั้นจะถึงตัว​ ปีศาจโล่ก็เข้ามากัน ปีศาจหอกก็เข้ามาแทงหางจนทะลุอยู่กับที่ มังกรฟอสเตอร์ไม่อาจขยับหางได้ก็คิดจะขยับตัวไปขัดขวางแทน แต่ยังไม่ทันขยับลำคอของนางก็ถูกบีบจนหักออกจากกัน ฮาวเวอร์ทิ้งร่างนั้นให้แน่นิ่ง ไม่นานหลังจากนั้นกระดูกคอของนางก็ต่อเข้าหากันก่อนจะกลับมาหายใจอีก
ส่วน​ฟอส​เตอร์​ แม้จะรู้ว่าร่างของนางไม่มีวันตาย แต่หัวใจของเขาก็ไม่อาจทนเห็นคนรู้จักให้ทรมานอยู่ต่อหน้าได้ เขาเอาตัวเข้าคลุมร่างของนางไว้ไม่ให้ฮาวเวอร์เฉียดเข้ามาใกล้
"เป็นอมตะจริงๆ สินะ"
ไม่มีเสียงตอบรับจากทั้งคู่ ฮาวเวอร์หันหลังไปเรียกจาคอบกับบรรดาปีศาจมารวมตัวกันก่อนจะทำธุระของตัวเองต่อ
"ถ้าพวกแกอยากถูกอัญเชิญมาอีกก็ทิ้งนามไว้ให้ผู้อัญเชิญ เจ้านี่เองก็เป็นลูกน้องข้า มีพลังมากพอที่จะเรียกพวกเจ้าหลายครั้งต่อเดือน"
"อย่างแจ่มเลยอะดิ คิคิคิคิคิ"
"เอาเลยพวก คุคุคุคุคุคุ"
ผู้อัญเชิญและผู้ถูกอัญเชิญทำพันธะต่อกัน ไม่นานปีศาจทั้งสองก็ถูกอัญเชิญกลับไปยังมิติของตน จาคอบก็ถูกไล่ให้ไปดูต้นทางเพราะกลัวว่าจะถูกลูกหลงไปด้วย เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ ฮาวเวอร์ก็หันมาเผชิญหน้ากับมนุษย์อมตะและ​มังกร
เหมือนว่ามังกรจะฟื้นตัวเรียบร้อยและเตรียมตัวพร้อมสู้กับฮาวเวอร์ แต่เขากลับทำตัวนิ่งเฉย ไม่รู้สึกตื่นกลัวเลยสักนิด
"เจ้ามีนามว่าอะไร มนุษย์อมตะ?"
"ข้า? ข้ามีนามว่าไลลา"
"แล้วเป็นอมตะได้ยังไง?"
"เจ้าจะรู้ไปทำไม อยากเป็นเหมือนข้ารึไงถึงได้ถาม"
"ตอบมาเถอะน่า เจ้าพูดอย่างกับว่าการเป็นอมตะมันง่ายขนาดนั้น ถึงข้ารู้ไป ข้าก็ไม่ได้อยากเป็น แค่ก่อนที่ข้าจะจัดการพวกเจ้าข้าต้องรู้ก่อนว่าเจ้าเป็นประเภทไหน"
"จัดการ?"
ก่อนที่นางจะต่อปากต่อคำกับฮาวเวอร์ต่อ​ ฟอสเตอร์ก็เขี่ยนางไถลลงไปกองกับพื้นแล้วเผชิญหน้ากับฮาวเวอร์แทน
"เจ้าต้องการอะไรกันแน่ถึงได้เข้ามาในป่าลึกแห่งนี้ ถ้าต้องการสมบัติละก็ ต้องข้ามศพข้าไปก่อนถึงจะเอาไปได้"
"ตอนแรกก็คิดจะมากำจัดเจ้าที่เข้าไปรุกรานเขตปกครองของข้า แต่ว่าตอนนี้ข้าเจอสิ่งที่ต้องจัดการมากกว่าเจ้าแล้ว"
"หมายความว่ายังไง เจ้าคิดจะฆ่านางรึ? ทั้งที่นางไม่ได้สร้างความเดือดร้อนอะไรให้เจ้าเลย ถ้าเจ้าแค้นข้าทำไมไม่มาลงที่​ข้าเล่า? "
"ข้าไม่ได้แค้นเจ้าตั้งแต่แรกอยู่แล้ว และที่ข้าจะฆ่านางก็เพราะข้าถูกส่งมาเพื่อจัดการเหล่ามนุษย์อมตะ"
แรงกดดันที่ไม่ได้เกิดจากไอเวทย์แผ่ออกมาจากร่างของฮาวเวอร์ ไลลาเมื่อได้ยินว่าฮาวเวอร์สามารถฆ่าตนได้ก็รีบวิ่งไปหาทันที
"เจ้าสามารถทำอย่างนั้นได้จริงๆ หรือ? "
"ก็ขึ้นอยู่กับประเภทด้วย ถ้าเป็นอมตะจากของวิเศษข้าก็คงจัดการได้ง่ายขึ้นหน่อย แต่เจ้ายังไม่บอกข้าเลยว่าเจ้าเองไปเป็นอมตะได้ยังไง"
"ถ้าเจ้าทนฟังเรื่องของข้าได้ ข้าก็จะเล่าให้ฟัง ราวสามพันปีก่อนหน้านี้ ข้าเป็นเพียงแม่ชีอยู่ในวิหารแห่งนี้ เทพประจำวิหารนี้ก็คือเทพแห่งความเมตตา มีความเชื่อว่าจะไม่ขัดขืนโชคชะตาไม่ว่าจะเลวร้ายมากแค่ไหน จะโอบรักความไม่สมบูรณ์ของโลกใบนี้ไว้จนกระทั่งตายจาก ข้านั้นบวชมาตั้งแต่ยังเด็ก ไม่ได้เรียนรู้เรื่องโลกภายนอกเลยว่ามีชีวิตอยู่เช่นไร อยู่มาวันหนึ่งข้าได้พบกับชายหนุ่มคนหนึ่ง เขาแสดงออกว่าตกหลุมรักข้า ข้าเองก็ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงได้อยากพบหน้าเขา และห่วงหาเขาตลอดเวลาจนพวกเราทำผิดประเพณีกัน ข้าที่ยังเป็นแม่ชีอยู่นั้นคิดจะหนีตามชายรักไป แต่ในวันที่ข้าได้ทอดทิ้งวิหารไป วันนั้นกลับมีสัตว์ประหลาดเข้าถล่มเมืองจนพังพินาศ ภูเขาถล่มมาทับวิหารให้จมไปกับดิน คนในนั้นตายหลายร้อย มีแค่ข้าที่รอดมาเพียงผู้เดียว และเพราะอย่างนั้นเทพของวิหารจึงโกรธที่ข้าไม่อยู่ร่วมรับโชคชะตาไปพร้อมกับนักบวชและแม่ชีภายใน ทั้งที่ขอให้พระองค์ทรงเมตตาตนมาตลอด เมื่อนั้นท่านเทพจึงสาปข้าให้เป็นอมตะเผชิญหน้ากับความทุกข์ยากของการมีชีวิตอยู่จนกว่าจะได้รับการอภัยจากพระองค์"
"เป็นอย่างนี้นี่เอง…"
"แต่ว่าความโชคร้ายมันไม่ได้อยู่แค่นั้น หลังจากที่ข้าหนีไปอยู่กับคนรักได้เพียงสองปี เขาก็เริ่มเบื่อหน่ายข้าและทิ้งข้าไปหาผู้หญิงคนอื่น ตัวข้าที่ไม่มีที่ไปแล้วจึงได้เร่ร่อนไปตามความปรารถนาของชายหลายคน จนข้าเริ่มรู้ตัวแล้วว่าการมีชีวิตอยู่มันช่างทรมาน ข้ากลับมายังที่แห่งนี้ แล้วใช้เวลาชั่วชีวิตขุดหาวิหารเพื่อที่ข้าจะได้เข้ามาด้านในและนั่งภาวนาขอให้ตนได้รับการอภัย แต่จนแล้วจนรอด ข้าก็ไม่เคยได้รับการอภัยเลย​ จนฟอสเตอร์เข้ามาที่นี่เพื่อ​หาที่อาศัยเมื่อหนึ่งพันปีก่อน และก็เอาข้าวของมาวางรกเกะกะที่ทางการอธิษฐานของข้า"
ฮาวเวอร์ถอนหายใจยาวกว่านางจะเล่าจบ เมื่อค้นความทรงจำดูแล้ว การถูกสาปจากเทพ ต้องได้รับการอภัยจากเทพผู้ถูกสาป แต่เขาจะให้นางได้รับการอภัยได้ยังไง
'ฮาวเวอร์ ข้าเคยเห็นมือทะลุออกจากมิติประหลาดในร่างเรา พวกเราทำอย่างนั้นแล้วทะลุเข้าไปมิติสวรรค์ได้หรือเปล่า'
'เป็นไปไม่ได้หรอก การจะสร้างมิติเคลื่อนย้ายได้ต้องเป็นเทพเท่านั้นถึงจะทำได้ ตัวข้าที่เป็นปีศาจชั้นสูงยังทำได้แค่ช่องมิติเท่ารูเข็มหนีออกจากโลกที่ไม่อยากเผชิญเลย'
'แต่ว่าข้าเห็นจริงๆ นะ ตอนที่เจ้าถูกมารผมสีแดงดึงวิญญาณไป มันมีหลุมประหลาดปรากฏออกจากตัวเรา'
'อืมมม เดี๋ยวเปิดให้ดูก็ได้ พอใจรึยัง? '
ระหว่างที่ทั้งคู่คุยกันฟอสเตอร์ก็ลอบทำร้ายร่างกาย​ฮาวเวอร์ แต่ไม่โดน โหมดอัตโนมัติเคลื่อนที่หลบการโจมตีนั้นอย่างว่องไวถึงแม้จะไม่ได้มองการโจมตีก็ตาม
"คนเขาเล่าจบแล้วเจ้านี่ยังนั่งเหม่ออยู่อีก มันหลับไปแล้วรึไงวะ? "
"เอาน่า ถ้าการนั่งคิดนั่นทำให้ข้าหายเป็นอมตะแล้วล่ะก็ ข้ายินดีรออีกร้อยปีเลย"
ฟอสเตอร์ไม่ได้ตอบกลับประโยคนั้น หากนางหายไปจริงๆ ละก็ เขาก็จะได้ครองถ้ำแห่งนี้แต่เพียงผู้เดียว ไม่ต้องมาได้ยินเสียงร้องไห้โหยหวนอย่างกับจะเป็นจะตายอยู่ทุกคืนอีกด้วย
ฮาวเวอร์ยื่นมือออกมาทางด้านหน้าก่อนจะรวมพลังไปที่จุดเดียวแล้วขยายมิติเดินทางออก อาจเป็นเพราะลูกแก้วที่ฝังอยู่ในมือด้วยทำให้สามารถดึงและส่งพลังได้แม่นยำขึ้น ประตูมิติเปิดออกกว้างพอให้เดินเข้าไปได้ สถานที่ที่ฮาวเวอร์เลือกคือจุดเดียวกับที่มีมือปริศนาโผล่ออกมา เขาชะโงกหน้าเข้าไปดูในมิติก็เห็นเป็นวิหารศักดิ์สิทธิ์แบบเดียวกับที่ตนเคยเข้ามาหลังวิญญาณออกจากร่าง
"ฮ่ะฮ้า อยู่นี่เองไอ้ยมโลก!! ขอประทานอภัยหากข้าเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต พอดีข้ามีวิญญาณหลงทางที่ต้องการได้รับการอภัยจากท่านเทพแห่งความเมตตา"
"เชิญเข้ามาเลย ยังไงข้าก็ว่างสำหรับวิญญาณหลงทางอยู่แล้ว"
อีคอนชะโงกหน้าเข้าไปกวักมือเรียกไลลาเข้ามาในมิติ นางเดินเข้าไปได้เพียงวิญญาณ ร่างของนางนอนหายใจไร้วิญญาณอยู่อีกโลกหนึ่งส่วนวิญญาณนั้นเดินไปยืนต่อหน้าท่านยมโลกที่เป็นรูปปั้นตัวสูงใหญ่
"ข้ารับฟังเรื่องราวของเจ้ามาหมดแล้ว เจ้าขออภัยกับเทพแห่งความเมตตาถึงสองพันห้าร้อยปี แต่กลับไม่ได้รับการให้อภัยใดๆ เลย เพราะอย่างนั้นข้าจึงลองไปค้นหาเทพผู้สาปเจ้ามา ณ บัดนี้เขาได้ไปจุติเป็นมนุษย์ในโลกแล้วและมีเทพแห่งความเมตตาองค์ใหม่เข้าแทนที่ แถมวิหารขอพรท่านเทพก็ถูกทำลายไปนานแล้ว ท่านเทพองค์ใหม่จึงไม่รับรู้ความปรารถนาของเจ้า แต่ทุกข์มหันต์ของเจ้ากำลังจะสิ้นสุดแล้ว ข้าได้เชิญเทพแห่งความเมตตามารับฟังความปรารถนาเจ้าถึงนี่"
"เป็นมหากรุณาอย่างยิ่งเจ้าค่ะ"
"ท่านยมโลก ข้ามีเรื่องจะถามขอรับ" อีคอนเอ่ยขึ้นขณะรอการเดินทางของท่านเทพ
"มีอะไรหรืออีคอน"
"ท่านรู้ได้ยังไงว่านางมีความเป็นมายังไง หรือว่าท่านมีข้อมูลของเหล่าวิญญาณผู้หลงทางอยู่แล้ว"
"เรื่องนั้นตอบได้ง่ายมากเลยอีคอน เพราะว่าเจ้าเป็นร่างอวตารของเราลงไปเกิดยังไงเล่า ความทรงจำในร่างของพวกเจ้าก็คือของเรา และความสามารถทุกอย่างที่เจ้ามีก็เกิดมาจากเรา วิญญาณหลงทางที่เราให้ตามหานั้นไม่ได้มีที่มาอย่างละเอียดหนักหรอก รู้เพียงว่าวิญญาณหลงทางที่ข้าให้เจ้าตามหาในโลกนั้นมีถึง สองพันหนึ่งร้อยเจ็ดสิบห้าดวง แล้วเจ้านำกลับมาให้เราเพียง สามดวงเท่านั้นในตอนนี้"
"เยอะขนาดนั้นเชียวหรือขอรับ"
"ก็ไม่เยอะเท่าไหร่ถ้าเทียบกับโลกอื่น เรียกได้ว่าพื้นฐานที่มีกันทุกโลกเลยก็ว่าได้"
"แล้วทำไมท่านถึงให้ข้ากำเนิดสองจิตในร่างเดียวกันล่ะขอรับ"
"นั่นก็เพราะพวกเจ้าจะได้แบ่งสมดุลความดีความชั่วให้กันยังไงล่ะ หากเป็นวิญญาณชั่วที่เกิดใหม่ก็อาจจะเปลี่ยนเป็นคนดีได้ถ้าได้รับการปลูกฝังที่ดี และวิญญาณดีก็อาจเป็นคนชั่วได้หากถูกเลี้ยงดูมาไม่ดี แต่พวกเจ้าต้องไปทำภารกิจให้ข้า ข้าจึงต้องส่งไปทั้งวิญญาณดีและชั่วจนกว่าพวกเจ้าจะเรียนรู้​ที่จะสมดุลความดีความชั่วด้วยตัวเอง"
"ถ้างั้นนี่คือคำถามสุดท้ายนะขอรับ ทำไมท่านถึงสั่งให้เราล่าวิญญาณลูคัสล่ะขอรับ"
เมื่อพูดจบเกิดความเงียบในบัดดล ทั้งที่คนถามเป็นอีคอน แต่แรงกดดันมหาศาลนั้นราวกับเป็นฮาวเวอร์ก็ไม่ป่าน
"นึกอยู่แล้วว่าเจ้าต้องทำไม่ได้ หากว่าเจ้าสามารถส่งวิญญาณแยกลูคัสมาที่นี่ได้ข้าจะจัดการเขาเอง"


## บทที่ 22 ลัทธิลูคัส

บรรยากาศในวิหาร​มาคุดุดันอยู่นานจนเสียงใครบางคนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันเหล่านั้น
"ขออภัยที่เรามาช้า ท่านยมโลก"
ร่างสูงยาวราวสามเมตรปรากฏขึ้นให้เห็น คนเบื้องหน้าเป็นชายร่างอรชรสวมเสื้อผ้าสีขาวครีมไร้เครื่องประดับ แต่แค่ใบหน้าพริ้มเพราก็ทำเอาสิ่งรอบกายดูไร้ค่าแล้ว บนศีรษะมีวงแหวนสีทองลอยวนอยู่ ด้านหลังก็มีปีกถึงสี่คู่คล้ายกับรูปปั้นที่เห็นในวิหารเก่า
"เจ้าคือผู้ถูกสาปให้เป็นอมตะจากท่านเทพแห่งความเมตตาองค์ก่อนสินะ น่าสงสารเสียจริง ทั้งที่ยังเป็นเด็กน้อยแท้ๆ"
เทพผู้เมตตาเดินเข้าไปหาอีคอน และกำลังลูบหัวให้เขา แต่ก็ถูกยมโลกพูดขึ้นขัดเสียก่อน
"มิใช่คนผู้นั้นหรอกขอรับ เป็นสตรีที่ยืนอยู่ไม่ห่างต่างหาก นางถูกสาปในเป็นอมตะ ทำให้วิญญาณนางสูญหายไปจากสารบบ อันเป็นปัญหาที่ข้ากำลังตามแก้อยู่ตอนนี้"
"เป็นเช่นนี้นี่เอง" เทพผู้เมตตาเดินเข้าไปหานางแล้วแบมือออกมา "เจ้าวางมือของเจ้าไว้บนมือข้า ข้าจะรับคำสาปนั้นคืนมาเอง"
"เจ้าค่ะ"
ไลลาวางมือลงบนมือท่านเทพก่อนจะรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างถูกดึงออกจากจิตวิญญาณไป ไม่นานสิ่งที่ถูกดึงไปนั้นก็ได้หยุดลง
"นับจากนี้ไปเจ้าจะไม่ใช่มนุษย์อมตะอีกแล้ว จงใช้ชีวิตที่เหลืออย่างระมัดระวังตัวเอาไว้ด้วย"
ไลลาไม่เข้าใจ นั่นหมายความว่านางจะได้กลับไปใช้ชีวิตต่อหรือ "ท่านเทพเจ้าคะ แต่ข้ามีชีวิตอยู่มานานเกินไปแล้ว ทำไมไม่ให้ข้าตายไปเสีย ยังไงข้าก็สมควรตายมาหลายพันปีแล้ว นั่นมันเป็นชะตากรรมที่ข้าสมควรได้รับ"
ท่านเทพนิ่งเงียบลงก่อนจะกุมมือของนางเอาไว้ "ข้าเข้าใจว่าความ​เชื่อของวิหารคือการไม่ขัดขืนโชคชะตาไม่ว่าจะเลวร้ายมากแค่ไหน จะโอบรักความไม่สมบูรณ์ของโลกใบนี้ไว้จนกระทั่งตายจาก ข้าเองก็เป็นนักบวชผู้เคยเชื่อมั่นในความเชื่อนั้นจนกระทั่งตายจาก แต่ความตายของข้านั่นกลับสร้างบาปกรรมใหญ่หลวงให้คนที่ข้ารัก เขายอมสังหารข้าเพื่อให้ข้าไม่ต้องเผชิญกับความโหดร้ายเบื้องหน้า ความตายของเราทั้งคู่นั้นทำให้ข้าตระหนักได้ว่า แท้​จริง​แล้ว​ความเมตตาของข้านั้นมีไว้เพื่ออะไร หากมีแล้วต้องทำให้คนที่รักเป็นทุกข์แล้วตกอยู่ในนรกแทนข้า ข้าคงไม่ต้องการเช่นนั้น เมื่อคิดอย่างนั้นแล้วข้าจึงได้ตั้ง ปณิธานใหม่ ต่อให้มีความเมตตาต่อผู้อื่นแล้ว ก็ควรมีเมตตาต่อตัวเองบ้าง​ หากว่าต้องพบเจออุปสรรคและโชคชะตาอันโหดร้ายแล้ว จงใช้ความเมตตาต่อตัวเองนั้นทำให้ตนรอดโดยไม่เบียดเบียนผู้อื่น เพื่อที่ตนจะได้สร้างคุณประโยชน์ให้โลกสืบไป ตัวเจ้าเองก็สามารถทำได้ เจ้ากลับไปใช้ชีวิตครั้งนี้ถือว่าได้รับความอภัยจากความผิดทั้งหมดที่เจ้าก่อ และจงสร้างความดีและความสุขเพื่อตนเองและคนที่รักจวบจนวาระสุดท้ายของชีวิตจะมาถึง"
ไลลาได้ฟังอย่างนั้นก็เริ่มคิดใหม่ และจะลองตั้งปณิธานใหม่อย่างที่ท่านเทพกล่าว
"ข้าจะกลับไปใช้ชีวิตที่เหลือให้คุ้มค่าเลยเจ้าค่ะ"
ท่านเทพอมยิ้มน้อยๆ ก่อนจะปล่อยให้นางกลับไป ไลลาวิ่งกลับมิติเดิมทันทีโดยไม่รออีคอน สวนอีคอนก็ยืนจ้องหน้าท่านเทพไม่ขยับไปไหน
"เจ้าไม่กลับรึอีคอน" ยมโลกออกปากไล่
เมื่อเห็นฮาวเวอร์ไม่ไหวติ่งเขาก็เปิดมิติขึ้นเองแล้วให้มิตินั้นกลืนเขาออกไป
"ไม่ว่าจะคาเอลคนไหนก็ทนเสน่ห์น่าหลงใหลของท่านไม่ได้เลยนะขอรับ" ยมทูตกล่าวขึ้นมา
"ไม่ขนาดนั้นหรอกน่า ขนาดท่านยมโลกยังคุยกับข้าได้ปกติเลย" ท่านเทพกล่าว
"ใช่ที่ไหนกันล่ะขอรับ ที่เห็นเขาตอบโต้ได้อยู่นั้นจริงๆ แล้วมันเป็นโหมดอัตโนมัติขอรับ"
"ถ้างั้น… ข้าก็คงมาถามข่าวคราวเรื่องปีศาจลักจิตไม่ได้สินะ"
"เรื่องนั้นก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะจับได้เลยขอรับ แถมวิญญาณผู้สูญหายของเหล่าลูคัสก็มีเพิ่มขึ้นทุกวัน ทางเราก็พยายามติดต่อไปทางผู้คุมนรกแล้ว แต่เขาหนีไปยังขุมนรกลึกทำให้ตามจับตัวได้ยาก ท่านก็รู้ใช่ไหมล่ะขอรับว่าขุมนรกยิ่งลึกยิ่งกลับมาเกิดยากแถมจะถูกนำไปจุติในความมืดได้ง่าย ถ้าเขาเอาเหล่าวิญญาณเหล่านั้นไปด้วย โลกทั้งหลายจะมีคาเอลชั่วมากขึ้นเมื่อไม่มีความรักให้ใฝ่ถึง"
"เฮ้อ น่าเหนื่อยใจกับวิญญาณแยกของสองเราเสียจริง"
"ช่วยไม่ได้นะขอรับ ก็ท่านเป็นวิญญาณแยกรุ่นแรกที่ถือกำเนิดขึ้นมา"
อีคอนกลับมายังโลกเดิมที่ตัวเองจากมา เขายังอึ้งงันกับสิ่งที่เห็นอยู่ เทพที่มีรูปลักษณ์งดงามจนไม่อาจละสายตาไปได้ แต่ก็ช่างสมถะรักษากิริยาและความเงียบสงบ ดูแล้วช่างน่านับถือ
'พวกเรากลับเข้าไปดูอีกรอบดีไหม'
'อย่าใช้มิติพร่ำเพรื่อเลยขอรับ บางทีถ้าเราเอาวิญญาณหลงทางกลับไปอีกได้ ก็คงได้เจออีก'
'งั้นเราไปหาวิญญาณหลงทางกันดีกว่า'
'อื้ม'
เมื่อคิดเช่นนั้นจิตทั้งสองก็ตั้งมั่นที่จะเดินทางออกไปนอกถ้ำจนคนที่ยังอยู่นั้นถึงกับสงสัย
"นั่นเจ้าจะไปไหน? " ฟอสเตอร์ถาม
"ข้าจะกลับแล้วขอรับ"
"แล้วเจ้าไม่จัดการข้าแล้วรึไง? "
"เดี๋ยวข้าส่งคนมาสู้ด้วย หากเจ้ายังมาราวีคนในเขตข้าไม่เลิก"
"ได้ยินว่าเจ้าเป็นผู้ปกครองเขต ให้ข้าไปอยู่กับเจ้าด้วยได้ไหม? ตอนนี้ข้ากลับมาเป็นคนแล้ว ถ้าขืนอยู่ที่นี่ต่อไปคงได้อดตายแน่ๆ "
"หา? เจ้าจะไปอาศัยอยู่กับมันทำไม จำไม่ได้แล้วรึว่าพวกมนุษย์ทำอะไรกับเจ้าบ้าง แถมเขตปกครองของอมนุษย์มันก็มีแต่มารเห็นแก่ตัวปกครองกันทั้งนั้น เจ้าคิดว่าไปอยู่กับมันแล้วจะรอดกว่าอยู่กับข้างั้นหรือ? "
"อย่างน้อยก็ไม่ต้องฟังเจ้าบ่นก็แล้วกัน"
ไลลาวิ่งไปหาอีคอนก่อนจะเดินนำทางออกจากถ้ำไป อีคอนเองก็เดินตามหลังทิ้งให้ฟอสเตอร์อยู่ด้านหลังกับสมบัติมากมายไม่มีใครเหลียว ปล่อย​ให้​เหลือเพียงตัวคนเดียวในถ้ำเปลี่ยวกลางพงไพร
เมื่อทั้งสองเดินออกจากถ้ำ จาคอบก็มารอรับอยู่ด้านนอก เมื่อเห็นมีสตรีผู้นั้นติดมาด้วยก็ได้แต่สงสัย จึงได้ถามออกไป
"นายท่านขอรับ สตรีผู้นั้นเป็นมนุษย์อมตะไม่ใช่หรือขอรับ ท่านจะพานางกลับไปด้วยหรือขอรับ"
"ใช่ เพราะข้าน่าสงสาร นายท่านของเจ้าก็เลยจะพาไปอยู่ด้วย" ไลลาชิงตอบก่อน"
"แล้วเรื่องมังกรล่ะขอรับ? "
"ฟอสเตอร์เป็นแค่มังกรอันธพาล ปล่อยเขาไปก่อน หากว่าเขาก่อเรื่องอีก นายท่านของเจ้าก็จะส่งคนมากำราบเขาเอง"
จาคอบยังไม่ทันได้ฟังจากปากของลูกพี่ ไลลาก็พูดแทรกขึ้นก่อน เขาหันไปมองหน้าอีคอนอีกที
"ตามนั้นแหละ"
อีคอนพูดอย่างเหนื่อยใจก่อนจะเดินหน้าไปต่อ แต่ไลลากลับทักท้วงขึ้นมาก่อน
"พวกเจ้าเดินทางไปตรงนั้นมันอันตรายนะ ถ้าไปทางเลียบแม่น้ำจะปลอดภัยกว่า"
คนทั้งสามออกเดินทางเลียบแม่น้ำตามที่ไลลาแนะนำ และไม่พบสัตว์ร้ายเข้าโจมตีอย่างทางที่ตัวเองผ่านมา แม้จะต้องเดินอ้อมไปหน่อย แต่​ก็​เดินทางได้เร็วอย่างไม่ต้องแวะไปสู้กับใคร
"ท่านฮาวเวอร์ ทำไมท่านถึงไม่เอาสมบัติของฟอสเตอร์มาด้วยล่ะเจ้าคะ ข้านึกว่าท่านมาเพราะตามล่าหาสมบัติเสียอีก"
"ถ้ามีมันก็ดีนะขอรับ แต่ว่าถ้าขโมยมามันจะไม่ดี แถมที่เขตปกครองส่วนใหญ่จะใช้แรงงานแลกกับเสบียงและนำเสบียงไปแลกกับอย่างอื่นต่อ เรียกได้ว่าเขตปกครองของข้ายังไม่มีเงินตราไว้แลกเปลี่ยนเพราะคนส่วนใหญ่ไม่มีงานหรือสินค้าเป็นของตัวเอง การซื้อขายจึงยังไม่เกิดขึ้น เพราะงั้นหากว่าเอาเงินเข้ามา คนที่นั่นจะใช้จ่ายลำบากหากนำไปหาซื้อแลกกับอย่างอื่นไม่ได้ ตอนนี้เรากำลังสร้างฐานความรู้แล้วค่อยกระจายเป็นอาชีพให้​เด็กๆ ก่อน ส่วนผู้ใหญ่ก็จะให้ทำงานแลกเสบียงอาหารเพื่อสร้างความรู้ และนำไปต่อยอดเป็นสินค้าต่างๆ ได้" อีคอนตอบ
"พอถึงตอนนั้นเจ้าจะมาชิงสมบัติจากฟอสเตอร์ไปหรือ? "
"ไม่ใช่หรอกขอรับ หากเรามีสินค้าเป็นของตัวเองก็สามารถนำเงินจากอาณาจักรอื่นเข้าเขตปกครองได้ หากเงินจากการค้านั้นไหลเวียนเข้าออกง่ายมากขึ้น ทางเราก็จะมีคลังสมบัติเป็นของตัวเองไว้สร้างธนาคารกลางเพื่อรับจ่ายเงินตราและสร้างสกุลเงินเป็นของตัวเอง จากนั้นข้าจะเก็บภาษีส่วนกลางไว้บำรุงเขตปกครองให้พัฒนาขึ้น อำนวยความสะดวกให้คนทุกอาชีพได้ใช้ชีวิตอย่างสบายจนสิ้นอายุขัย"
ทุกประโยคทุกคำพูดนั้นถูกฮาวเวอร์สั่งราวกับเป็นจิตอีกหนึ่งเสียงที่เขาได้ยิน ไลลาได้ฟังอย่างนั้นก็ทำหน้าเหวอก่อนพูด
"โอ้ ข้าไม่ค่อยเข้าใจหรอกนะ แต่ถ้าเจ้าไม่คิดจะราวีฟอสเตอร์ข้าก็เบาใจแล้วล่ะ"
"แล้วเจ้าทิ้งเขามาไม่เป็นห่วงเขารึ? "
"ก็เป็นห่วงอยู่หรอกนะ แต่ฟอสเตอร์แข็งแกร่งอยู่แล้ว หากมีข้าอยู่ด้วยอาจกลายเป็นตัวถ่วงให้เขา แถมตอนนี้ข้าได้เริ่มต้น​ใหม่​แล้ว​ ข้าก็อยากจะสร้างวิหารท่านเทพแห่งความเมตตาไว้บูชาแล้วคอยแนะนำผู้อื่นไปในทางที่ดี"
อีคอนได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกับตาตื่นขึ้นมาทันที ถ้าหากมีวิหารในการปกครองแล้วล่ะก็ อาจลดความบาดหมางเก่าระหว่างทั้งสามเผ่าพันธุ์ก็เป็นได้ เพราะถึงแม้จะมีกฎเกณฑ์เป็นข้อบังคับ นั่นก็แค่ทำให้ชีวิตอยู่ง่าย แต่ไม่ใช่น่าอยู่ขึ้น
"เรื่องนี้ข้าเห็นด้วยนะ ถ้าหากมีคนคอยรับฟังความทุกข์ผู้อื่นและแนะนำให้เห็นผลของการทำดีและทำชั่วได้ อาจสร้างความเข้าใจในชีวิตมากขึ้นและเลือกใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ด้วยความเมตตาต่อตัวเองและผู้อื่น"
'เจ้าคิดจะสร้างลัทธิบูชาท่านเทพแห่งความเมตตารึ ชิ ข้าไม่ชอบให้ใครมาชื่นชมความน่ารักของลูคัสนอกจากข้า แต่ถ้าจะทำก็อย่าให้น้อยหน้าเทพองค์อื่นเจ้าเข้าใจที่ข้าพูดนะ!'
ฮาวเวอร์กล่าวอย่างหนักแน่นก่อนที่ทั้งคู่จะเดินมาถึง​นครฮาวเวอร์ ทหารเมื่อเห็นอีคอนเดินมาพร้อมหญิงสาวมนุษย์ก็รีบวิ่งไปบอกโทมัสให้เขาเดินมาดู โทมัสเดินมาเห็นสตรีรูปโฉมงามกับอีคอนก็หรี่ตามองเจ้าชายอาณาจักรตัวเองอย่างมีเลศนัย
"ยินดีต้อนรับกลับขอรับนายท่าน" โทมัสกล่าว
"อืม ระหว่างข้าไม่อยู่เกิดเรื่องอะไรขึ้นไหม? "
"ก็มีเรื่องเกิดขึ้นบ้างตามประสาคนจำนวนมาก แต่ว่าลาติโนก็จัดการทั้งหมดไปเรียบร้อยแล้วขอรับ"
"ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว"
"แต่ว่านายท่าน สตรีข้างหลังท่านนั้น…"
"นางเป็นแม่ชีที่คอยเผยแผ่คำสอน ข้าฟังนางแล้วรู้สึกศรัทธาจึงพากลับมาด้วย"
"ศรัทธา? "
โทมัสทำหน้าสงสัยก่อนจะปล่อยอีคอนให้เข้าไปพักผ่อน สองวันหลังจากนั้นก็มีก้อนหินขาว​ขนาดใหญ่ถูกนำเข้ามาในนครฮาวเวอร์ หลังจากนั้นทั้งฮาวเวอร์ทั้งอีคอนก็สลับจิตกันไปมาวนเวียนอยู่กับก้อนหินก้อนนั้นจนหลายอาทิตย์ผ่านไป
ในนคร​ฮาวเวอร์​ที่ด้านหนึ่งของตัวเมือง​มีวิหาร​ถูกสร้างขึ้น​มาอย่างวิจิตร​ ที่ใจกลาง​วิหาร​นั้นมีเสา​สูงถูกปกคลุม​ด้วยผ้า​ และในวันนี้​ทุกคนจะได้เห็นประติมากรรมวิจิตรศิลป์ที่เขาสู้อุตส่าห์​สร้าง​ขึ้น​ ผ้าคลุม​นั้น​ถูก​ปลด​ออก​ต่อหน้าสาธารณชน​ เผย​ให้​เห็น​รูปปั้นหินอ่อนสีขาวนวลรูปทรงคล้ายทั้งบุรุษทั้งสตรีมีปีกถึงสี่คู่อยู่ด้านหลัง ใบหน้างดงามสมส่วนอมยิ้มน้อยๆ ที่มุมปากอย่างอิ่มเอิบ สองมือแบเบื้องหน้าราวกับกำลังให้หรือรับอะไรสักอย่าง ริ้วรอยผ้าพลิ้วบางราวกับของจริงก็ไม่ป่าน คนที่ได้มองต่างตกตะลึงก่อนที่ฮาวเวอร์จะดันหลังของไลลาเข้าไปคำนับต่อหน้ารูป​ปั้น​เทพ
จากที่ฮาวเวอร์คอยพร่ำสอนให้นางทำกิริยางดงามไม่ให้เสียหน้าการเป็นผู้เผยแผ่คำสอนของท่านเทพแห่งความเมตตา หรือจะเรียกอีกนัยว่าการขายตรง รูปปั้นที่ฮาวเวอร์อุตส่าห์ตั้งใจทำอย่างสุดฝีมือนี้ก็เพื่อสร้างภาพจำติดตาให้คนที่มาเห็นเกิดความเชื่อถือ และสุดท้ายหน้าม้าเข้าร่วมลัทธิบูชาเพื่อเผยแผ่ต่อ
"ข้าไลลาแห่งนครฮาวเวอร์ ขออัญเชิญเทพแห่งความเมตตาให้มาสถิตยังรูปปั้นองค์​นี้ ที่ซึ่งเป็นแหล่งรวมแรงศรัทธาที่มีต่อท่าน จากนี้และตลอดไป"
เมื่อกล่าวจบก็มีแสงลอดออกมาจากด้านบนส่องประกายหินขาวให้สว่างยิ่งกว่าเดิม ผู้คนในละแวกนั้นต่างนั่งแบมือไปด้านหน้าแบบเดียวกับที่ไลลาทำ แน่นอนว่าฮาวเวอร์ได้เตรียมแผนการนั้นกับลาติโนให้เปิดช่องทางรับแสงในตอนที่ไลลากล่าวจบ สาเหตุที่เขาทำเรื่องพวกนี้ไม่ใช่ว่าฮาวเวอร์มีใจนับถือคำสอนของใครแต่อย่างใด เขาเพียงแค่อย่างปรนเปรอท่านเทพด้วยการหาผู้ศรัทธาเข้าลัทธิมานับถือลูคัสจำนวนมากๆ
เอวามองภาพการกระทำนั้นก็ได้แต่เหนื่อยใจ ขนาดตัวเองเป็นเทพตัวเป็นๆ อยู่ตรงนี้ยังไม่มีใครคิดจะบูชาอย่างที่ฮาวเวอร์ทำเลย แต่ต้องยอมรับตามจริงว่า รูปปั้นเทพแห่งความเมตตาดูงดงามกว่ารูปปั้นเทพองค์เดียวกันที่เคยเห็น
"หรือว่าจะผลัดเปลี่ยนความเป็นเทพไปแล้ว แต่ก็สมควรแล้วล่ะ เทพแห่งความเมตตาคนก่อนชอบบีบบังคับให้ผู้อื่นทำตามใจตนจนไม่สนหลักความถูกต้องที่ควรจะเป็น เพราะงั้นถึงได้ร่วงจากระดับสูงลงระดับต่ำแล้วจึงถูกส่งไปกำเนิดเพื่อทำการทดสอบใหม่"
"มามา มามา"
เด็กน้อยตื่นจากนอนกลางวันก็คลานเข้ามาหาเทพธรณี เขาอุ้มเด็กคนนั้นไว้บนตักพลางลูบหลังเบาๆ ให้เขาผ่อนคลาย ถึงเขาจะไม่เหน็ดเหนื่อยที่จะเลี้ยงดูเด็กๆ แต่ว่าก็รู้สึกเปลี่ยวใจที่ต้องมองเด็กเหล่านี้เติบโตเพียงลำพัง
"เจ้าตุ้ยนุ้ยนี่โตขึ้นจากวันที่ข้ามาตั้งเยอะเลย"
เอวามองไปทางต้นเสียงเห็นราชานรกนั่งอยู่ไม่ห่าง เขาเอื้อมมือมาจับมือน้อยแล้วโยกไปมา
"เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? "
"เมื่อครู่นี้เอง"
เขาพูดทั้งหันไปสบตาอีกคน เอวามองตาเขาอย่างไม่หลบหลีกอย่างก่อน แต่กลับเป็นเขาเองที่หลบสายตานั้น
"ดูเหมือนเด็กในนี้จะน้อยลงกว่าเดิมเยอะเลยนะ พวกมันตายหรือยังไง"
"ไม่ใช่หรอก เด็กบางคนมีพ่อแม่เดิมที่เคย​เอามาวางไว้พากลับไป เด็กที่เหลือนี้เป็นเด็กที่ไม่มีใครมาเอาไปเลี้ยง"
"เจ้าก็เลยรับเลี้ยงเสียเองน่ะหรือ? "
"ก็ช่วยไม่ได้นี่นา ส่วนหนึ่งที่ทำให้เด็กพวกนี้เกิดมาก็เป็นเพราะข้าด้วย"
"งั้นก็เป็นเพราะข้าไม่ต่าง ให้ข้าช่วยดูแลบ้างนะ ถึงแม้ข้าจะช่วยไม่ได้ตลอด แต่จะมาอีกครั้งแต่นอน"
เอวายังคงมองมาที่เขา โดยที่เขาไม่หันมาสบตากลับ เอวาคิดว่าบางทีเขาอาจจะเริ่มรู้สึกผิดแล้วที่ทำเรื่องไม่ดีหลายอย่างให้เกิดขึ้น
"เจ้าทำความดีอย่างนี้ ไม่กลัวว่าจะขึ้นสวรรค์หรือ? ไม่ใช่ว่าท่านอยากไปจุติในความมืดหรือราชานรก"
ราชานรกหันมามองเอวาอีกครั้งทั้งสีหน้ากระอักกระอ่วน ตอนเขายังหลับก็พร่ำบอกรักเสียคล่องปาก แต่พอเขาตื่น คำพูดทุกอย่างก็ถูกกลืนลงในลำคอ
"ข้าคงคาดคั้นกับปณิธานของเจ้ามากเกินไปสินะ ข้าขอโทษด้วยถ้าหากทำเจ้าลำบากใจ"
"เจ้าช่วยเรียกข้าว่า เคียน ได้ไหม เผื่อวันใดที่ข้าไม่ได้เป็นราชานรกแล้ว เจ้าจะได้มีชื่ออื่นให้เรียก"
"เคียน? ได้สิ แต่ทำไมเจ้าต้องเลิกเป็นราชานรกด้วยเล่า"
"เอวา… ข้าตะ ตก หลุม เอ่อ อา รัก เจ้าน่ะ"
"ระ เรื่องนั้นข้ารู้อยู่แล้วล่ะ เจ้าจะบอกข้าทำไม"
ถึงจะได้ยินจากความทรงจำเก่ามาบ้าง แต่พอได้มาฟังต่อหน้า​ก็ต้องรู้สึกเขินขึ้นมา เคียนเองพอเห็นว่าเอวาหน้าแดงก็รู้สึกประหม่าขึ้นเป็นเท่าตัว เพราะตอนบอกรักขณะที่อีกฝ่ายหลับ เขาไม่จำเป็นต้องเข้าใจความรู้สึกฝ่าย แต่พออีกฝ่ายรับรู้แล้วแสดงสีหน้าขัดเขินก็ทำเขาวางตัวไม่ถูกแถมหัวใจเขาเต้นเร็วยิ่งกว่าออกสงครามอีก
"เพราะข้า… รักเจ้าก็เลยอยากทำดีเพื่อจะได้อยู่กับเจ้านานๆ แต่ว่าฝั่งเจ้าเองหากทำความดีมากขึ้นเรื่อยๆ เจ้าก็จะถูกเลือกให้เข้าสู่แสงสว่างและไม่กลับมาอีกเลย ข้าถึงได้ทำให้เขามีความผิด จึงได้กักขังเจ้าไว้ ข้าขออภัยที่เห็นแก่ตัวโดยไม่นึกถึงเจ้าก่อน"
"เรื่องนั้น… ข้าโกรธมากนะ เพราะงั้นเจ้าต้องรับผิดชอบดูแลเด็กพวกนี้เป็นเพื่อนข้า เจ้าเข้าใจใช่ไหม"
เอวาเกือบจะให้อภัยเขาแต่ก็ต้องถือทิฐิไว้ก่อน ถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าจะทำไปเพื่ออะไร แต่เขาเองก็อยากรู้จักเคียนมากกว่านี้ มากกว่าที่จะปล่อยไปเช่นกัน
"ถ้าเป็นเรื่องนั้นข้าจะพยายามมาดูแลพวกเขาบ่อยๆ นะ"
ทางฝั่งฮาวเวอร์ เมื่อสร้างลัทธิลูคัสได้สำเร็จก็เริ่มตามงานที่เคยสั่งให้คนในปกครองไปทำ สิ่งนั้นคือของเครื่องใช้ต่างๆ นอกจากทำไว้ใช้เองในเมือง ก็เตรียมไว้ไปส่งให้อาณาจักรอื่นด้วย หากว่าเดินทางไปอาณาจักรที่ไปกลับได้ง่ายอย่างโพราเท็สก็คงไม่มีปัญหาให้ฮาวเวอร์ต้องมาตรวจสอบ แต่ว่าการขนส่งครั้งนี้จะเป็นการส่งไปยังอาณาจักรอาเรียดที่ซึ่งต้องบุกเบิกเส้นทางใหม่อย่างเลี่ยงที่จะปะทะกับมารเขตอื่นไม่ได้
ฮาวเวอร์สั่งคนเก็บมัดสัมภาระไว้เรียบร้อย และกำลังจะเตรียมออกรถม้า แต่ว่าก่อนที่ฮาวเวอร์จะเดินทางกลับมาคลื่นลมถาโถมเข้ามาใส่อย่างกับมีพายุ เมื่อมองไปบนฟ้าก็เห็นเป็นกิ้งก่ายักษ์กำลังบินลงจอด
"นี่เจ้ายังไม่เข็ดใช่ไหมถึงได้กล้ามาเหยียบที่นี่อีก"
ฮาวเวอร์ตะโกนด่า แต่เมื่อฟอสเตอร์ไม่ได้พูดตอบโต้อะไรจึงดูท่าทีของอีกฝ่าย​ก่อน
"เขตปกครองเจ้ากว้างขวางดีนะ มีแต่พื้นที่โล่งๆ ไม่มีบ้านเรือนเลย"
"หา? จะมาสอดแนมรึไง ใครให้มาถาม"
"ข้าแค่วิเคราะห์ดูว่ามันน่าอยู่รึเปล่า"
"ทำไม? เจ้าจะมาอยู่ในการปกครองของข้ารึไง แต่ขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่า ถ้าเจ้าจะอยู่กับข้าจะต้องให้ข้าขึ้นขี่หลังและบินขึ้นไปบนฟ้าจากนั้นก็ตีลังกาสิบตลบก่อนจะบินขึ้นไปอีกแล้วควงสว่านหมุนตัวเป็นเกลียวดิ่งลงมากจากนั้นค่อยโฉบบินเหนือเมฆใต้อาทิตย์สีทอง…"
"อืม"
อีคอนนั่งอยู่บนหลังมังกรที่กำลังตีลังกาสิบตลบแล้วบินขึ้นไปบนท้องฟ้าจากนั้นก็ควงสว่านลงมาเกือบถึงพื้น
'อ้าาาาาาาาาา ข้ากลัวแล้ว ข้ากลัวแล้ววววววว อ้าาาาาาาาาา'
'...'
ฮาวเวอร์สติแตกอยู่ในจิต ไม่ได้คิดเลยสักนิดว่าคนที่มาสวมร่างแทนตอนนี้จะรู้สึกยังไง แถมที่พูดไปตอนนั้นก็ไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายเอาจริงมากแค่ไหน อีคอนมองภาพใกล้ลับขอฟ้าละลานตาด้วยสีทองสว่าง
'อย่างน้อยเขาก็ทำอย่างที่เจ้าบอกทุกอย่างล่ะนะฮาวเวอร์'
มังกรลงจอดที่ไร่สวนในเขตนคร อีคอนกระโดดลงจากหลังเขาก็เริ่มพูดเรื่องที่ฮาวเวอร์ต้องรับผิดชอบ
"นับจากนี้ไปเจ้าก็มาอยู่ที่นครฮาวเวอร์ได้ตามสบายเลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ"
"งั้นข้าอยู่ตรงไหนได้"
"ข้าจะให้คนสร้างที่พักให้เจ้าที่นอกรั้วฝั่งเหนือ เพราะตรงนั้นข้าจะขยายพื้นที่เป็นชุมชนนักเดินทางด้วย"
"แล้วพวกเจ้านอนกันตรงไหน? "
"ใต้พื้นดินของที่นี่ แต่ว่าเจ้าอาจจะเข้าไปลำบากเพราะข้างในมันค่อนข้างแคบเกินไปหน่อย"
ฟอสเตอร์เดินเข้ามาก่อนจะกลายร่างเป็นอมนุษย์ล่อนจ้อน อีคอนมองร่างมนุษย์ตั้งแต่หัวจรดเท้าของเขาก็เห็นเป็นภาพชายวัยสามสิบมีเส้นผมสีน้ำตาลแดงกับเขามังกรอยู่บนหัว
"ร่างนี้ของข้าเข้าไปนอนใต้ดินได้หรือเปล่า"
"ถ้าร่างนี้ก็ไม่มีปัญหา เดี๋ยวข้าจะส่งคนหาที่พักไว้ให้เจ้า"
'เดี๋ยวสิอีคอน ข้าพวกเราเอาเจ้านี่ไปขนสินค้าที่อาณาจักรอาเรียดล่ะ แล้วให้เจ้านั่นปลอมตัวแล้วเดินทางเข้าไป'
'ถ้าเจ้าต้องการอย่างนั้นเดี๋ยวข้าจะช่วยคุยให้'
"ฟอสเตอร์ เจ้าสนใจจะไปส่งของกับข้าที่เมืองอาเรียดไหม? "
"ไม่ ข้าไม่ชอบถิ่นพวกมนุษย์"
อีคอนถอนหายใจแล้วกำลังจะเดินไปที่รถม้า แต่ฟอสเตอร์ก็เอ่ยขึ้นมาก่อน
"แต่ถ้าจะให้ไปก็ไปได้"
'แล้วจะเล่นตัวเพื่อ? '
ฮาวเวอร์และทหารอีกสามนายขนของขึ้นบนหลังฟอสเตอร์ก่อนจะนั่งลงบนหลังมังกรอย่างหวาดๆ แต่เมื่อทหารมองไปทางฮาวเวอร์แล้วเห็นเขายังนิ่งได้อยู่ทั้งที่ยังเด็กกว่าก็เริ่มสงบใจลง แต่หารู้ไม่ว่าฮาวเวอร์ตัวจริงกรีดร้องในใจจนจะประสาทเสีย มังกรบินมาหยุดอยู่ที่ป่าไม่ไกลจากอาณาจักร​อาเรียด คนทั้งห้าก็แปลงโฉมเป็นพ่อค้าพากันเดินเข้าที่ทางเข้าของอาณาจักร
หนังสือเดินทางจากโพราเท็สถูกกางออกแสดงตัวตนให้คนหน้าประตูได้เห็น
คนทั้งห้าเดินเข้าไปในเมืองพลางมองสำรวจที่ทางก่อนจะสะดุดตาเข้ากับโรงแรมไว้พักผ่อน ด้านในทำจากไม้เก่าๆ มีโต๊ะเก้าอี้วางให้คนนั่งทานอาหารกันประปราย อีคอนหยิบถุง​เงินเหรียญเซโรขึ้นมาจ่ายสำหรับสามห้อง เขาหนึ่งห้อง ฟอสเตอร์กับทหารอีกหนึ่งห้อง และทหารสองคนนอนอีกห้อง เมื่อแจกกุญแจไปแล้วก็ให้ไปล้างเนื้อล้างตัวกันก่อนจะมาทานอาหาร
อีคอนเข้ามานอนหลังทานอาหารมื้อค่ำไปแล้ว ห้องแคบๆ มีหน้าต่างกับถังน้ำหนึ่งใบ อีคอนล้มตัวนอนลงอย่างหมดแรง สองตาปิดสนิทไปพร้อมกับแสงจันทร์ที่เริ่มส่องสว่าง
กลางดึกของคืนนั้นประตูห้องไม้เก่าคร่ำครึถูกเปิดออกทั้งที่ด้านในยังล็อกอยู่ ฮาวเวอร์นั่งมองคนเข้ามา เห็นเป็นชายร่างใหญ่โตไม่คุ้นตาเดินเข้ามา พอมันเห็นฮาวเวอร์ยังตื่นอยู่ก็ชะงักไป แต่พอมองเขาแล้วเห็นว่าอัปลักษณ์และอ่อนแอก็เดินเข้าไปต่อ แล้วง้างดาบเตรียมฟัน ดาบยังไม่ทันถึงตัวเจ้านั่นก็ล้มลงกับพื้นเสีย​ก่อน
ฮาวเวอร์ดีดลูกดอกยาพิษตะขาบเข้าตัวมันจนมันเป็นอัมพาตชั่วคราว ก่อนจะกระโดดไปหาหน้าต่างอีกห้อง​ เขาเห็นฟอสเตอร์ยืนอยู่เหนือร่างของใครบางคนก็กระโดดถัดไปอีกและเห็นว่านายทหารที่พามาหลับอยู่บนคานไม้ตามคำสั่ง
โรงแรมแห่งนี้เป็นซ่องโจร ตั้งแต่เขาเดินเข้ามาจนถึงตอนที่ทานอาหาร พวกมันวางยาประหลาดให้เขากิน แต่เพราะร่างกายฮาวเวอร์เป็นอมตะทั้งยังทนพิษจึงไม่เป็นอะไร ฟอสเตอร์เองก็เหมือนจะไม่ต่าง ส่วนทหารธรรมดานั้นถูกพิษเต็มๆ ฮาวเวอร์เข้าไปตรวจสอบก็ไม่พบความผิดปกติของร่างกายจึงจับทั้งสองคนนอนราบกับพื้น กันไม่ให้ร่วงตกลงมาคอหัก แต่สัมภาระที่ทั้งสองคนเคยเฝ้าได้หายไปแล้ว ฮาวเวอร์เปิดประตูออกไปหาคนขโมยทันที ในห้องโถงกลางร้านจะมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังค้นของที่เขาขนมา ฮาวเวอร์กระโดดลงไปกลางโต๊ะ พวกมันก็เด้งตัวหนีทันที แต่พอมองแล้วเป็นคนแคระพวกมันก็หัวเราะร่าพลางหยิบมีดขึ้นมาจะฟันกันทุกคน ฮาวเวอร์หลบมีดนั้นด้วยความเร็วสูงแล้วค่อยเตะกระแทกพวกมันจนสลบไปทีละคน เมื่อกำจัดตัวการทั้งหมดจนครบแล้วก็เอาข้าวของสัมภาระขึ้นไปเก็บที่ชั้นบนในห้องของตัวเอง
ทุกการเคลื่อนไหวของฮาวเวอร์เมื่อครู่ ถูกจับตามองจากที่มืดไม่ไกล เป็นสิ่งมีชีวิตที่ฮาวเวอร์ยังจับการเคลื่อนไหวไม่ได้ ไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่ามีตัวตนอยู่ มันมองเขาอย่างนั้นจนกระทั่งเขาเดินจากไป


## บทที่ 23 ได้อย่างเสียอย่าง

เช้าวันรุ่งขึ้น ฮาวเวอร์ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อคืนก็เดินออกมาจากชั้น​สองพร้อมคนติดตามอีกสี่คน คนทั้งร้านต่างมองพวกเขาเดินออกไปเป็นตาเดียว ไม่มีใครกล้ายุ่งหรือก่อกวนพวกเขาอีก
"ทำไมพวกเราไม่ฆ่ามันเสียล่ะ? พวกมันคิดจะขโมยของของเจ้านะ" ฟอสเตอร์ถาม
"ไม่จำเป็นหรอก ยังไงพวกเราก็ได้ของคืนมาแล้ว หากว่าทำการเจรจาการค้าเสร็จ พวกเราก็จะเดินทางกลับกัน ไม่อยู่ให้พวกมันมากวนได้อีก"
"ถ้าเจ้าต้องการเงินทอง ทำไมไม่เอาสมบัติในถ้ำข้าไปใช้เล่า ถ้าเอาไปใช้นิดหน่อยข้าก็พอยกให้ได้อยู่หรอก"
"ข้าทำการค้าเพื่อความน่าเชื่อถือต่างหาก หากนครฮาวเวอร์เริ่มเจริญขึ้นก็จำเป็นต้องรู้จักกับเมืองรอบข้างไว้บ้าง แต่เพราะความขัดแย้งระหว่างมนุษย์กับอมนุษย์นั้นมีมากเกินไป จะให้เข้าหาทางตรงเลยก็คงยาก ข้าจึงเข้าหาทางอ้อมด้วยสิ่งของเครื่องใช้ไปก่อน"
"ข้าไม่รู้ว่าเจ้าจะทำให้มันยุ่งยากไปทำไม ยังไงมนุษย์กับอมนุษย์ก็ไม่มีทางญาติดีกันอยู่แล้ว"
ทั้งคู่เดินไปจนถึงตลาดกลางเมืองและลองเข้าไปเสนอสินค้าขายให้ร้านค้าในตลาด แต่เข้ามาหลายร้านก็ไม่มีใครรับซื้อ เขาให้เหตุผลด้วยว่า ช่วงนี้การค้าขายไม่คล่องเพราะการปิดอาณาจักรจากฝั่งริลกลิม ทำให้ไม่มีนักเดินทางเข้าออกอาณาจักรแห่งนี้ จึงไม่ค่อยมีเงินไหลเวียนภายในอาณาจักรจนต้องขายสินค้าที่มีอยู่ในหมดก่อนถึงพอจะรับสินค้าใหม่​เพิ่มเข้ามาได้ แต่ถึงอย่างนั้นฮาวเวอร์ก็ไม่ได้ถอดใจ เดินทางไปเรื่อยๆ จนกว่าจะหาคนยอมรับซื้อได้
"นายท่านขอรับ ตอนนี้มันกลางวันแล้ว ข้าคิดว่าเราพักทานอาหารกันก่อนเถอะขอรับ"
เพราะฮาวเวอร์ไม่ทานอาหารจนเคยตัว จึงไม่คิดใส่ใจกระเพาะอาหารคนอื่น เขาควักถุงเงินให้ทหารเก็บไว้ใช้จ่าย ส่วนตัวเองก็ออกตามหาคนที่รับซื้อของต่อไป เมื่อเดินจนครบทุกร้านแล้วไม่มีใครรับซื้อก็ต้องมานั่งคิดอะไรคนเดียวในตรอก หากทำการค้าไม่ได้ ก็ต้องลองใช้วิธีอื่น หรือสินค้าอื่น สิ่งที่คนในอาณาจักรยังรับหรือส่งขายกันอยู่ถ้าไม่ใช่อาหารก็ต้องเป็นทาส
'ทุกอาณาจักรในละแวกนี้มีการซื้อขายทาสกันเป็นปกติเลยสินะ'
'เจ้าคงไม่คิดจะขายคนของเราหรอกใช่ไหม? '
'ไม่อยู่แล้ว เพียงแต่ว่า หากยังค้าขายกันได้อยู่ แสดงว่าเงินทั้งหมดต้องไปรวมอยู่กับผู้มีกำลังซื้อ ข้าเองก็ไม่เคยถามด้วยว่าคนที่นี่เสียภาษีให้อาณาจักรกันเท่าไหร่ และลูกค้าส่วนใหญ่ของพวกเขาคือใคร'
ระหว่างที่คิดอยู่นั้นก็มีชายคนหนึ่งหยุดอยู่หน้ากองสัมภาระของเขา
"โอ้ เจ้าได้ผ้าสีแสดนี่มาจากไหน มันดูแน่นหนาแต่ก็น้ำหนักเบาดีจริงๆ " ชายวัยกลางคนเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างเขาก่อนจะจับถือผ้าผืนที่เขาหอบมา
"ข้ามาจากอาณาจักรโพราเท็สขอรับ ผ้าผืนนี้ถูกทอที่นั่น ตอนนี้ข้ากำลังหาผู้มารับซื้อมันอยู่ ท่านสนใจหรือขอรับ"
"อืมมม ก็นะ แล้วเจ้าขายเท่าไหร่กันล่ะ"
"เพียงสองร้อยเซโรเท่านั้นขอรับ หากท่านซื้อตอนนี้ล่ะก็ ข้าจะขายให้สองผืนสามร้อยเซโรเลยขอรับ"
ราคาผ้าที่ฮาวเวอร์เสนอนั้นเป็นราคากลางๆ ที่คนในโพราเท็สซื้อขายกัน ไม่รู้ว่าที่นี่จะยึดราคาเดียวกับที่นั่นไหม
"ถ้างั้นข้าเอาสองผืนเลยแล้วกัน"
ได้เงินมาเอาของไปเรียบร้อยฮาวเวอร์ก็เริ่มถามที่ทางในการซื้อขายต่อ
"ดูเหมือนคนที่นี่จะชอบสีแสดกันนะขอรับ มันเป็นสีประจำอาณาจักรหรือขอรับ? "
"เป็นสีของราชวงศ์น่ะ นิยมใช้กันในชนชั้นสูง"
"ฮืมมมม ถ้าอย่างนั้นคนที่นี่ก็ขายกันในราคาสูงสินะขอรับ" ฮาวเวอร์ทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่
"หา? ถ้าเจ้าคิดจะขึ้นราคาตอนนี้ล่ะก็ ข้าไม่คืนหรอกนะ!" ชายผู้นั้นกอดผ้าแน่นไม่ปล่อย
"ข้าไม่ได้หมายความอย่างนั้นขอรับ ถ้าให้เทียบก็คงเหมือนกับผ้าสีน้ำเงินมักจะขายกันแพงในอาณาจักรโพราเท็สเพราะส่วนใหญ่นิยมกันในชนชั้นสูงไม่ต่าง แต่ว่าสีแสดนั้นก็แค่สีทั่วไปที่ไม่ค่อยนิยมกันเท่าไหร่นักจึงมีราคาถูกกว่า ถ้าหากท่านสนใจผ้าสีแสดราคาย่อมเยาที่เอาไปทำรายได้เพิ่มอีกเท่าตัวล่ะก็ ทำไมเราไม่ทำการค้ากันบ่อยๆ เล่าขอรับ ข้าเองก็ได้ขายสินค้า ท่านเองก็ได้ผ้าชิ้นงามราคาถูก"
ชายผู้นั้นนิ่งคิดก่อนจะแสยะยิ้มออกมา "ถ้างั้น หากเจ้ามาอาณาจักรอาเรียดอีกรอบล่ะก็ ให้ไปร้านกวินช่างตีเหล็กก็แล้วกัน"
"เป็นอันตกลงขอรับ"
ฮาวเวอร์เดินยิ้มร่ากลับไปยังจุดนัดพบกับทหารของตัวเอง ระหว่างเดินไปนั้นก็ถูกเด็กอายุไม่ต่างกันวิ่งเข้ามาชน นั่นเป็นมุกตื้นๆ ที่มิจฉาชีพมักใช้กัน ฮาวเวอร์รั้งข้อมือเด็กคนนั้นไว้ทั้งหลักฐานในมือที่ว่าเด็กคนนี้กำลังขโมยถุงใส่เงินของเขาไป
"ทำไมที่นี่มันมีมิจฉาชีพเยอะกันจัง"
"ปล่อย! ปล่อยข้านะ"
เด็กน้อยทั้งจิกทั้งทุบตีแขนของฮาวเวอร์ แต่เขาก็ยังไม่ปล่อยจนมีทหารของอาเรียดเดินผ่านมาเห็น
"ตรงนั้นเกิดอะไรขึ้นน่ะ!"
เด็กน้อยยิ่งดิ้นรนขัดขืนพยายามกัดถีบตัวเขาให้ปล่อยข้อมือไปเสีย แต่เพราะอยากจะสั่งสอนเด็กน้อยจึงได้รอรั้งไว้จนทหารเดินเข้ามา
"เจ้าเด็กนี่มันพยายามขโมยถุงใส่เงินข้า"
ฮาวเวอร์กล่าวออกไปก่อนที่ทหารคนนั้นก็ทำท่าฟึดฟัดโมโหใส่เด็กน้อย
"ไอ้เด็กนี่ริอ่านเป็นหัวขโมยตั้งแต่เด็ก โตขึ้นคงเป็นโจรปล้นชิงทรัพย์​ให้พวกข้าต้องตามจับอีก มานี่เลย!"
ทหารคนนั้นลากเอาเด็กน้อยไปลงโทษ หากเป็นอาณาจักรโพราเท็สล่ะก็ ความผิดเพียงเท่านี้ก็อาจจะโดนแค่ส่งเข้าคุกให้อดข้าวอดน้ำสามวัน
แต่เหมือนฮาวเวอร์จะคิดผิด เด็กคนนั้นถูกลากไปยังที่พักทหารก่อนจะถูกมัดมือทั้งสองข้างและเอาหมวกเหล็กมาครอบหัว มันประหลาดตรงที่หมวกเหล็กนั้นครอบคลุมทั้งศีรษะและไม่มีช่องให้มองเห็นหรือหายใจได้สะดวก ทหารผู้นั้นเอาเหล็กร้อนมาจี้ตะกั่วปิดตายหมวกนั้นไว้แล้วลากเด็กคนนั้นไปปล่อยที่นอกกำแพง ฮาวเวอร์ตามดูทุกกระบวนการลงโทษพวกนั้นก็เริ่มรู้สึกผิดที่เป็นฝ่ายยื่นความทรมานเจียนตายนั้นให้
'ข้าว่าเราไปช่วยเด็กคนนั้นกันก่อนเถอะ'
ฮาวเวอร์เดินออกไปนอกประตูกำแพงอาณาจักรแล้วเดินตามหาเด็กที่โดนเอาเหล็กครอบหัวใส่ แต่แปลกที่เด็กคนนั้นพอถูกครอบหัวแล้วก็น่าจะเดินไปไหนได้ไม่ไกล แต่นี่เขาเดินมาไกลขนาดนี้แล้วยังหาไม่เจอ
ฟึบ! เคร้ง!
เสียงดาบกับเหล็กปะทะกันดังลั่น ฮาวเวอร์เหลือบมองคนจู่โจมก็เห็นเป็นเพียงเด็กที่โตกว่าเขาไม่เท่าไหร่ ระหว่างที่พิจารณาคู่ต่อสู้ก็ถูกก้อนหินโยนเข้ามา ฮาวเวอร์หลบได้ทันทุกลูกก่อนจะเอาเด็กที่จู่โจมคนนั้นมาเป็นโล่ป้องกัน ก้อนหินถูกปาเข้าที่ท้องเด็กหนุ่มจนต้องร้องโอดโอย​ ก้อนหินพวกนั้นถึง​หยุดปาในทันที​
"โฟบี้? "
เสียงเด็กอีกคนทำให้ฮาวต้องหันไปดู เป็นเด็กคนเดียวกันกับที่ฮาวเวอร์ตามหาอยู่ ฮาวเวอร์เก็บดาบเข้าฝักก่อนจะดึงเหล็กออกจากมือเจ้าโฟบี้แล้วเข้าไปหาเด็กคนนั้น
"นั่นเจ้าจะทำอะไร ปล่อยนางไปนะ!"
เด็กที่ถูกครอบหัวเริ่มตัวสั่นเทิ้ม หวาดกลัวต่อสิ่งที่เข้ามาใกล้ ฮาวเวอร์จับนางหันหลังก่อนจะเอาเหล็กที่ได้มาแผ่ไอความร้อนใส่จนเหล็กเป็นสีแดง เหล็กร้อนถูกกดลงตะกั่วจนมันละลายแล้วเปิดออกมาได้ เด็กคนนั้นหายใจและมองเห็นได้อย่างสะดวกก่อนจะหันมาที่คนปลดปล่อยให้
"เจ้า! เจ้าคนที่จับข้าไปให้ทหาร! แล้ว… ทำไมถึงกลับมาช่วยข้าล่ะ"
เสียงหลังเริ่มอ่อนลงก่อนจะเดินไปรวมกับเด็กคนอื่นๆ เจ้าโฟบี้ที่เพิ่งหายเจ็บท้องเมื่อกี้ก็เดินเข้ามากันพวกเด็กๆ เอาไว้ เมื่อมองพินิจดีดีแล้ว ใบหน้าของโฟบี้มีรอยไฟไหม้ตามตัวดูน่ากลัว ศีรษะบนหัวมีเส้นผมเป็นหย่อมๆ ไม่ต่างจากเขา แถมตาข้างขวาก็ถูกผิวหนังละลายจนปิดทับไปครึ่งหนึ่ง ไม่รู้ว่าเขากับโฟบี้คนไหนโชคร้ายกว่ากัน แต่ว่าเมื่อมาเจอกันแล้วจะปล่อยให้ใช้ชีวิตอาภัพต่อไปก็น่าสงสาร
"พวกเจ้าเป็นคนของอาณาจักรอาเรียดหรือ? "
"...ไม่ใช่หรอก พวกเราเกิดที่เมืองนี้ก็จริง แต่ว่าไม่ได้ถูกรับเข้าเป็นประชากรของที่นี่"
'มีระบบรับประชากรเหมือนในอาณาจักรโพราเท็สสินะ'
"ถ้างั้นก็หมายความว่าพวกเจ้าไม่มีพ่อแม่หรือ? "
"พวกข้าในนี้มีพ่อแม่ แต่ว่าการเข้าเป็นประชากรของที่นี่ต้องใช้เงินจำนวนหนึ่ง คนที่ไม่มีเงินอย่างพ่อแม่ข้า จึงปล่อยให้ข้าเร่ร่อนอยู่นอกเมืองอย่างนี้"
"พ่อแม่แบบไหนกันถึงทิ้งลูกได้ลงคอ!"
ฮาวเวอร์รู้สึกโมโหทันที ถ้าเป็นเพราะความไม่รู้อย่างมารฝังไข่ก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เกิดมาเป็นตัวเป็นตนแล้วกลับทอดทิ้งไม่ไยดี
"อย่าว่าพวกเขาเลย เพราะไม่มีทางเลือกจริงต้องปล่อยให้เป็นอย่างนี้ อย่างน้อยตอนนี้พวกข้าก็มีอิสระไปไหนมาไหนได้ ถ้าเทียบกับคนที่ถูกขายเป็นทาสแล้วละก็ พวกนั้นน่าสงสารกว่าเยอะ"
ฮาวเวอร์นิ่งไปพักหนึ่งก่อนจะมองรอบสถานที่ที่พวกเขาอยู่ ตรงนี้เป็นท่อระบายน้ำที่เชื่อมติดอยู่กับภายใน รอบนอกไม่ไกลจากนั้นก็เป็นหลุมแอ่งที่พวกเขาใช้นอนกัน เด็กที่อยู่ที่นี่เป็นเด็กในวัยเจ็ดถึงสิบสองปี มีจำนวนทั้งหมดสิบเจ็ดคน
'ถ้าเอาไปหมดนี่คงต้องเต็มหลังเจ้าฟอสเตอร์แน่'
'แถมขนไปบนหลังฟอสเตอร์ก็ดูจะอันตรายเกินไปสำหรับเด็กๆ '
ทั้งสองจิตตัดสินใจว่าคงต้องเดินทางตัดผ่านป่าอาถรรพ์เขตของมารอื่นเข้าไปในนครฮาวเวอร์ แต่ก่อนจะถึงเวลานั้นเขาคงต้องกลับไปเรียกเจ้าพวกนั้นให้ออกมาก่อน
"พวกเจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ไปก่อน เดี๋ยวข้าจะกลับมารับ"
"รับ? รับไปไหนกัน"
"ไปเขตปกครองของข้า นครฮาวเวอร์ ไม่ต้องกลัวว่าข้าจะพาไปขายหรอก ถ้าไปอยู่กับข้าอย่างน้อยพวกเจ้าก็อาจมีชีวิตที่ดีกว่านี้"
ถึงแม้เด็กๆ จะไม่ค่อยเชื่อถือแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ แม้ตอนนี้พวกเขาจะอยู่ดูแลกันได้ แต่ยังไงเสียพวกเขาก็ยังเป็นเพียงเด็ก
ฮาวเวอร์เดินกลับไปที่เมืองหลวง ณ จุดนัดพบของเหล่าทหาร พวกเขายังคงรอฮาวเวอร์อยู่ที่เดิมไม่ไปไหนตามคำสั่ง​ แม้ว่าเขาจะมาไม่ตรงตามนัดก็ตาม
"ข้าขายผ้าได้สามร้อยเซโร และพวกเราจะไปซื้อรถม้าแล้วขนของบางอย่างกลับไปด้วย"
แม้เหล่าทหารจะไม่ค่อยเข้าใจแต่ก็ปล่อยให้ฮาวเวอร์เป็นคนจัดการ รถม้าและเสบียงอาหารจำนวนมากที่ซื้อมาถูกขนขึ้นเกวียนใหญ่ซึ่งมีม้าลากอยู่สองตัว
คณะฮาวเวอร์ออกเดินทางอีกครั้งโดยเลาะขอบกำแพงเมืองมาสถานที่ที่นัดเด็กๆ เอาไว้เมื่อมาถึงก็กระโดดลงไปเรียกเด็กที่น่าจะรออยู่แถวท่อระบายน้ำ
"โฟบี้! เด็กๆ!"
"นายท่านกำลังตามหาอะไรอยู่หรือขอรับ? "
"พวกเด็กเร่ร่อนของอาณาจักรนี้น่ะสิ ข้าจะพาพวกเขากลับไปด้วย"
เมื่อได้ยินอย่างนั้นคนอื่นๆ ก็ช่วยกันเดินหา พวกเขาเรียกอยู่นานก็ไม่มีใครออกมา พอเดินไปที่แอ่งแต่ก็ไม่พบผู้ใด ไม่นานนายท่านคนหนึ่งก็เรียกฮาวเวอร์ให้ไปดู​
"นายท่านขอรับ ข้าเจอร่างเด็กคนหนึ่ง!"
เขามองตรงนายทหารคนนั้นก็เห็นร่างเด็กจากที่ไกลๆ ใกล้กับป่า ฮาวเวอร์วิ่งตามไปก็พบเข้ากับร่างน้อยของโฟบี้มีรอยเลือดแถวซี่โครง พอเลิกเสื้อขึ้นก็เห็นเป็นรอยแทงของอะไรบางอย่าง เขาใช้เวทย์ขั้นสูงรักษาเด็กคนนี้อยู่นานก่อน​ที่สภาพร่างกายจะกลับมาเป็นปรกติ
'แล้วเด็กคนอื่นๆ หายไปไหนกัน? '
ฮาวเวอร์เองก็สงสัยเช่นเดียวกันแต่ก็ต้องรอให้เด็กคนนี้ฟื้นตัวขึ้นมาก่อน พวกเขานั่งรอจนตะวันลับขอบฟ้าโฟบี้ถึงได้สติตื่นขึ้นมาจากฟันร้าย
"อย่า!!"
เขาหันไปมองรอบกายก่อนจะมองที่ท้องตัวเองเมื่อไม่พบบาดแผลก็รู้สึกแปลกใจ แต่นั่นไม่ใช่เวลามาสงสัย เขาลุกขึ้นเตรียมถือไม้แล้วกำลังวิ่งออกไป
ตุบ
เจ้าตัวล้มก้นจ้ำเบ้าเพราะถูกแรงรั้งจะด้านหลัง ฟอสเตอร์ฉุดเสื้อเขากลับมาก่อนจะตีหน้าเข้มขู่
"ปล่อยข้านะ! ไอ้พวกโจรลักพาตัว!"
ฮาวเวอร์เดินออกมาจากป่าเมื่อได้ยินเสียงนั้น เด็กน้อยกำลังกัดแขนฟอสเตอร์พยายามให้เขาปล่อย แต่กัดเท่าไหร่ก็กัดไม่เข้า จนฮาวเวอร์ปรากฏตัวต่อหน้าเขาถึง​หยุด​
"โฟบี้ เด็กคนอื่นๆ หายไปไหนหมด"
พอโฟบี้เห็นคนถามเป็นฮาวเวอร์ก็เริ่มนึกย้อนไปตอนที่เขายังคงอาศัยอยู่ใกล้กับท่อระบายน้ำ
"พอเจ้าเดินจากไปพวกเด็กๆ ก็ตื่นเต้นกันใหญ่เพราะไม่รู้ว่าเจ้าจะพาไปไหน และเพราะเจ้ายังเป็นเด็กเหมือนกัน แถมยังแข็งแกร่งกว่าเลยคิดว่าน่าจะเป็นเด็กเร่ร่อนที่มีความสามารถสูงกว่าและคงพาไปหากลุ่ม​ที่เจ้าคุมอยู่จึงได้วางใจ แต่หลังจากนั้นไม่นานก็มีกลุ่มผู้ใหญ่เดินเข้ามา เจ้าพวกนั้นจับเด็กๆ ไปกันหมด ข้าพยายามจะช่วยพวกเขาแต่ก็ถูกแทงและทอดทิ้งไว้กลางทาง พอตื่นมาข้าก็ไม่พบบาดแผลนั้นแล้ว​ แถมเด็กพวก​นั้น​ก็​หาย​ไป​"
"งั้นเจ้าเคยเห็นพวกผู้ใหญ่เหล่านั้นไหม? "
"จะว่าเคยก็ใช่ เจ้าพวกนั้นเป็นโจรที่อาศัยอยู่ในโรงพักผ่อนของนักเดินทาง พวกมันรวมหัวกับเจ้าของที่นั่นขโมยของของนักเดินกันจนคนแถวนั้นระอา เพราะพวกมันให้เงินกับทหารด้วยเลยไม่มีใครจับมัน ข้าไม่รู้มาก่อนว่ามันจะลักพาตัวเด็กด้วย"
"แล้วก่อนที่เจ้าจะสลบไป เจ้าเห็นว่าพวกมันไปทางไหน" โฟบี้ชี้ไปที่ป่าข้างใน ฮาวเวอร์ก็ลุกขึ้นทันที "ฟอสเตอร์กลับคืนร่าง พวกเจ้าทั้งสามอยู่เฝ้าเสบียงกับเจ้าเด็กนั่นอยู่ที่นี่ ระหว่างนี้ถ้าหากพบสัตว์ประหลาดหรือถูกโจมตีก็ให้เข้าไปหลบหนีที่อาณาจักรอาเรียดก่อน จำเอาไว้ว่าต้องรักษาชีวิตให้ดี"
"ขอรับนายท่าน!"
ฟอสเตอร์กลายร่างเป็นมังกรตัวใหญ่ให้ฮาวเวอร์นั่งก่อนจะบินสูงขึ้นเหนือป่าไม้พลางมองหาสิ่งมีชีวิตทุกอย่างที่เคลื่อนตัวได้ ฮาวเวอร์หาเป็นวงกว้างและไกลขึ้นเรื่อยๆ ถ้าช่วงเวลาครึ่งวันที่เดินทางด้วยรถม้าบรรจุเด็กสิบหกคน น่าจะเป็นระยะทางใกล้กว่าเมืองหลวงโพราเท็สกับเขตโอ้ค แต่ระยะทางไม่ใช่ปัญหาที่เป็นปัญหาคือต้นไม้หนาพวกนี้บดบังสายตาทำให้มองเห็นลำบาก​ จนเวลาล่วงเลยมากลางดึก
'ทำไมข้าต้องมาทำอะไรอย่างนี้ด้วยเนี่ย! กลับตอนนี้เลยดีกว่า ยังไงชีวิตเด็กพวกนั้นไม่เกี่ยวกับข้าอยู่แล้ว'
'ไม่ได้นะฮาวเวอร์! ถ้าเจ้าไม่ตามหา งั้นข้าหาเอง!'
อีคอนขึ้นควบคุมร่างของเอาไว้ สายตาที่เหนื่อยล้าเมื่อครู่กลับมาเด็ดเดี่ยวอีกครั้ง เมื่อมองรอบป่าอีกครั้งก็เริ่มเห็นความผิดปรกติบางอย่างขึ้น ที่ป่ามีควันไฟลอยขึ้นมาเหนือต้นไม้ นี่สินะที่ลิลลี่เคยบอกเขาเอาไว้ ว่าอย่าจุดไฟในป่าอาถรรพ์เพราะมันจะเป็นเป้าสายตา แต่นี่ไม่ใช่ป่าอาถรรพ์แต่ผลของมันก็ไม่ต่าง
ฟอสเตอร์บินเข้าใกล้กองไฟนั้นก่อนที่อีคอนจะกระโดดลงก่อนถึง​ เมื่อเดินเข้าไปสอดแนมก็เห็นเป็นเด็กน้อยที่ถูกพามาจริง อีคอนค่อยๆ ย่องไปหาพวกเด็กๆ พลางเอามือป้องปากเป็นสัญญาณให้เห็นว่าห้ามส่งเสียง กรงที่ใช้ขังเด็กพวกนั้นเป็นกรงไม้แข็ง ถ้าแค่เลื่อยออกก็น่าจะปล่อยออกมาได้ แต่การเลื่อยนั้นอาจส่งเสียงดังและใช้เวลานาน อีคอนจึงใช้วิธีเดียวกับที่ฮาวเวอร์ใช้ สร้างไอความร้อนที่ฝ่ามือแล้วส่งเข้าไปในวัตถุให้เกิดการเผ่าผลาญเฉพาะจุด แถมกลิ่นไหม้ก็ยังปะปนกับกองไฟที่พวกโจรจุดกันด้วย เมื่อเข้าดึงซี่ไม้ออกมาได้อันหนึ่ง เด็กตัวเล็กๆ ก็มุดออกจากกรงนั้นจนเหลือคนสุดท้าย อีคอนให้ไปหลบอยู่หลังต้นไม้รอคนที่เหลือก่อนจะเข้าไปหาอีกกรงที่อยู่ไม่ไกล
แต่ยังไม่ทันได้ทำอย่างเดิมอีกครั้ง สัมผัสแสบร้อนเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วกลางหลัง เมื่อหันไปก็เห็นโจรคนหนึ่งถือดาบเปื้อนเลือดเอาไว้อยู่ มันทำท่าจะแทงเขาอีกครั้ง​ แต่อีคอนร่ายเวทย์ไฟพุ่งตัดหน้ามันเสียก่อน ก่อนจะหันมาดึงกรงให้หลุดแต่ยังไม่ทันสำเร็จก็ถูกถีบจากโจรอีกคน พวกมันพากันกระทืบเขากับพื้น
"เก่งนักใช่ไหม!"
พวกมันลงน้ำหนักเท้าสุดแรงอย่างไม่สนใจเขาจะตายไหม ร่างเด็กแม้จะถูกพัฒนาให้เร็วขึ้นแกร่งขึ้น แต่ถ้าคนใช้ยังเป็นอีคอน ร่างนี้ก็ไม่ต่างจากคนธรรมดา กระดูกภายในร่างแตกหัก อวัยวะ​ภายในช้ำจนต้องกระอักเป็นเลือด อีคอนพยายามหยุดเท้าของพวกมันไว้แต่ก็ถูกอีกคนแทงเข้าที่มือจนขยับมือไม่ได้ เด็กที่รอกับเด็กในกรงต่างส่งเสียงร้องไห้จนพวกมันต้องเดินไปดุแล้วก็จับกลับมา
ฟอสเตอร์เดินเข้ามาทีหลังเห็นอีคอนถูกรุมกระทืบก็ได้แต่สงสัยแล้วเดินเข้าไปหา
"นั่นเจ้าทำอะไรอยู่? "
"ข้า… อึก!"
"อ้อ กำลังแสร้งว่าอ่อนแออยู่สินะ งั้นข้าเอาเด็กบางคนกลับไปก่อนนะ ถ้าเอากลับไปหมดเลยคงไม่ไหว" เขาเดินไปต่อยคนที่จับเด็กมาจนสลบก่อนจะอุ้มเด็กห้าคนไป
"เดี๋ยว! อึก!"
ยังไม่ทันห้ามเขาก็เดินจากไปไกลแล้ว แต่ยังดีที่เขาปรากฏตัวขึ้นมาทำให้พวกโจรเริ่มระแวงว่าจะมีใครโผล่ขึ้นมาอีก ร่างกายอีคอนกลับมาสมบูรณ์อีกครั้งก่อนจะตั้งหลักเตรียมต่อสู้กับพวกโจร เขากระโดดขึ้นคนใกล้ตัวสุดแล้วเอาหัวโขกจนมันน็อกแล้วสลบไป พอล้มไปคนหนึ่งเพื่อนของพวกมันก็เริ่มถอยห่างก่อนจะหลบอยู่หลังต้นไม้ไม่ให้เขาเห็น ไม่นานลูกธนูก็ถูกยิงเข้ามาทะลุร่างของอีคอนจากหนึ่งเป็นสอง และตามมาอีกสิบ ร่างเขาพยายามหลบให้ทันแต่ก็ทำไม่ได้ จนตัวเซไปมาก่อนจะถูกตาข่ายพุ่งเข้ามาจับตัวเอาไว้คราวนี้เขาดิ้นไม่หลุด พยายามดึงตาข่ายออกแต่ก็ทำไม่ได้
"ไอ้โง่เอ๊ย นี่มันตาข่ายที่ทำมาจากใยของอมนุษย์แมงมุมเชียวนะเว้ย จะดึงออกง่ายๆ ได้ยังไงวะหา?!!"
มันพูดทั้งแทงมีดเข้าร่างกายอีคอน เขาไม่ได้ส่งเสียงร้องเจ็บปวดแต่พยายามหาทางออกจากเส้นใยนี่ เจ้าโจรอีกคนหนึ่งก็เดินเข้ามาพร้อมร่ายวงแหวนเวทย์ที่พื้นใกล้กับตัวเขา วงแหวนนี้อีคอนจำได้ว่ามันเป็นวงแหวนไร้เวทย์ อาณาเขตห้ามร่ายเวทย์ พอพวกมันร่ายเสร็จต่างก็รุมแทงร่างอีคอนไม่ยั้งจนเลือดท่วมตัว พอพวกมันแน่ใจแล้วว่าเขาตายแน่ๆ ก็เดินออกมา
'ฮาวเวอร์ เจ้าช่วยเด็กพวกนั้นที'
'เจ้าเป็นคนอ่อนแอขนาดนั้นเลยรึไง ตอนนี้ตัวเจ้าก็คือตัวข้า หากอยากช่วยใครสักคนออกมา ต้องทำตัวเองให้เข้มแข็งและเด็ดขาดเสียก่อน ข้ารู้ว่าเจ้าทำได้ แต่ทำไมเจ้าถึงไม่ทำ'
ฮาวเวอร์ไม่ได้ออกมาควบคุมร่าง ปล่อยให้อีคอนทนอยู่กับบาดแผลที่รักษาตัวเองได้ไม่เต็มที่ ไม่รู้เพราะเลือดมันเข้าตาหรือเปล่าเขาถึงได้เห็นพระจันทร์เป็นสีเลือด เมื่อมองไปทางพวกโจร พวกนั้นมันก็รวมหัวกันทำอะไรบางอย่างกันเป็นกลุ่ม เขากลิ้งตัวออกจากวงแหวนเวทย์ก่อนจะใช้เวทย์ไฟละลายใยแมงมุม ถ้าหากเป็นเส้นใยที่ไม่ได้ใช้พลังเวทย์สร้างแล้วละก็ความเหนียวและความทนทานจะน้อยกว่า ที่ฮาวเวอร์มักจะให้ใช้ในสถานการณ์เร่งด่วนก็คือใยไร้เวทย์ แต่ถ้าใช้ทอผ้าจะเป็นใยเสริมเวทย์ที่แม้แต่ไฟก็ยังทนได้
เมื่อหลุดออกจากพันธนาการแล้วเขาก็ดึงศรธนูออกจากร่าง พอร่างกายกลับมาฟื้นฟูเป็นรอบที่สองเขาก็ตั้งท่าจะกระโดดเกาะร่างพวกโจรอีกครั้ง
'แค่ทำให้สลบก็พอ'
อีคอนคิดในใจก่อนจะกระโดดเข้าไป แต่ในช่วงเวลาต่อมาเจ้าพวกนั้นก็กระโดดหลบออกในแบบที่ไม่ได้หลบเขาแต่หลบบางอย่างที่พุ่งตัวออกมา
เสียงคำรามร้องลั่นป่าดังไปทั่วปฐพีจนนกกาบินหนี สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้านั้นประหลาดเกินกว่าจะบรรยาย เนื้อหนังสีแดงเลือดของมันดูยวบยาบอย่างกับเมือกอ้วก อีคอนที่กระโดดเข้าไปแล้วถึงกับปิดจมูกเมื่อมันส่งกลิ่นชวนเหียนเข้าจมูก เขาถอยออกมาได้ระยะหนึ่งดวงตาของมันก็จับจ้องมาที่เขา เจ้าของดวงตาสีดำนั้นชี้มาที่เขาก่อนจะสั่งพวกโจร
"จัดการมัน"
โจรป่าทำท่าฮึกเหิมราวกับรู้สึกคะนองใจ พากันเดินเข้าหาอีคอนพร้อม​อาวุธครบมือ ไม่รู้ว่าทำไมหลังจากที่พวกนั้นได้รับคำสั่งมา มันก็ดูแข็งแรงกำยำกว่าเดิมหลายเท่า
"นายท่าน ตามที่ข้าเคยให้สัญญา นี่เป็นเด็กที่ข้าหามาให้ท่าน ท่านเลือกเอาเลยขอรับว่าต้องการคนไหน"
ชายร่างใหญ่อีกคนดูเหมือนจะไม่ได้ถูกครอบงำก็คุยกับปีศาจต่อ ส่วนคนที่เหลือต่างพุ่งมาทางอีคอนแล้วโจมตีด้วยมีดดาบกันคนละที แม้ว่าบางคนอีคอนจะใช้แรงมากพอที่จะทำให้สลบแล้ว แต่ชายคนนั้นก็ยังยืนอยู่ได้ต่ออย่างไม่สะทกสะท้าน อีคอนมองโจรสลับกับมองตัวประหลาดนั่นกำลังเลือกเด็กๆ แต่เพราะละสายตาเพียงนิดเดียวนั้นทำให้ลูกเตะของโจรโดนที่ท้องเขาเต็มๆ ก่อนจะกลิ้งไปไกล อีคอนตั้งท่าอีกครั้งพร้อมเตะต่อยกับเหล่าโจรอยู่นานจนเริ่มหวั่นใจ หากเขาใช้เวลามากไปเด็กพวกนั้นจะเป็นยังไงกัน และอยู่ๆ คำพูดของลาติโนก็ผุดขึ้นมาในหัว
'จะปกป้องชีวิตทหารของเราหรือจะปกป้องชีวิตของปีศาจตนนั้น'
นี่เป็นสถานการณ์ได้อย่างเสียอย่างที่เขาต้องเลือก แต่ตอนนี้นั้นต่างไป พวกที่สู้อยู่ต่อหน้านี้เป็นคนจริงๆ ที่มีชีวิตจิตใจ แต่ว่าพวกเขาคิดจะพรากชีวิตเด็กน้อยไร้เดียงสาไปเพียงเพราะความเห็นแก่ตัว
'สิบเอ็ด​ หรือ เจ็ด'
สวบ!
การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ได้ดูที่จำนวนหรืออายุ แต่ดูที่เจตนา หากว่าเขาไม่สามารถช่วยทุกคนบนโลกนี้ได้ ก็ขอเลือกคนที่มีโอกาสเป็นคนดีได้มากที่สุดดีกว่า
เหล่าโจรถูกสังหารตายอย่างรวดเร็วในเวลาไม่นาน ความรวดเร็วและความอึดที่ฮาวเวอร์สร้างมาถูกใช้งานเต็มประสิทธิภาพ หากว่าตอนนี้อีคอนต้องต่อสู้กับมนุษย์อมตะแล้วละก็ คงสู้ได้สูสีไม่ต่างจากฮาวเวอร์ แต่ว่า…
'แจ้งเตือน ระบบจะทำการเคลื่อนย้ายจิตนาม อีคอน ไปยังดินแดนนรกเพื่อชดใช้การกระทำ หมายเหตุ สังหารคนจนถึงแก่ความตาย ต้องติดอยู่ในนรก 4 ล้านปี และอยู่ในสถานะไร้ร่าง 4 วันของโลกทดลอง'
'ฝากเด็กพวกนั้นด้วย ฮาวเวอร์…'


## บทที่ 24 ชะตาอาภัพ

ภายใต้พระจันทร์เต็มดวงสีเลือด ปีศาจที่มิได้ถูกอัญเชิญปรากฏอยู่ต่อหน้าเด็กน้อยทั้งสิบเอ็ดคน เจ้าโจรที่ลักพาตัวพวกเด็กนี้มานั้น​ คิดว่า​เด็กที่เคยขโมยมาก่อนหน้านี้คงใช้การไม่ได้แล้ว จึงคิดจะหาเด็กคนอื่นมาแทน แต่แทนที่จะเอามาคนเดียว ไม่สู้เอามาหลายๆ คน​ ให้ปีศาจตนนี้เลือกเอาไปเองจะดีกว่า
สัญญาแรงปรารถนาคือสิ่งที่เคยถูกเล่าขานกันมาหลายร้อยปี​ หากทำสัญญานั้นได้จริงล่ะก็ ต่อให้ขอเป็นอมตะก็ยังได้ ในระหว่างที่ปีศาจมองเด็กทีละคนเจ้าโจรก็คิดถึงเงินทองมหาศาลที่กำลัง​จะได้ แต่จนแล้วจนรอด ปีศาจตนนั้นก็ไม่หยิบเด็ก​สักคนในนี้​ออกไป
"นายท่าน ท่านไม่พอใจเด็กพวกนี้หรือขอรับ? "
"อยู่นี่ แต่อยู่ไหน? ทำไม? สัมผัสได้แต่ไม่เห็น"
ปีศาจพร่ำพูดอยู่ตนเดียวพลางหยิบเด็กน้อยไปดูทีละคน เด็กทุกคนตัวสั่นเทาเพราะปีศาจตรงหน้าทั้งน่ากลัวและน่าขยะแขยงในเวลาเดียวกัน เมื่อมันหาสิ่งที่ต้องการไม่พบสักที​ก็คิดจะกระชากดวงวิญญาณของเด็กพวกนี้​ออกมาทุกคน​ มันกางมือออกพร้อมจะปัดวิญญาณทุกดวงตรงหน้า
สวบ!
แขนของปีศาจหลุดออกจากร่างทั้งยังดิ้นไปมาน่าขนลุก ฮาวเวอร์ตั้งหลักอีกครั้งพร้อมฟันมันอีกรอบ แล้วหันไป​พูดกับเด็กๆ​ ให้หลบไป
"พากันไปหาที่หลบก่อน แล้วไม่ต้องออกมาหากทุกอย่างไม่สงบดี ไปได้แล้ว!"
คำสั่งเสียงกร้าวดังขึ้นจนเด็กคนอื่นต้องลุกวิ่งหนี แต่โจรที่เพิ่งได้สติก็คิดจะวิ่งตาม​ ทันทีที่พวกเด็กน้อย​วิ่งหนีออกไปไกลเกินสิบเมตร ฮาวเวอร์ก็ขังทั้งสามไว้ทันที เมื่อมองพินิจปีศาจตรงหน้าแล้วก็รู้ทันทีว่าไอ้สิ่งนี้คือตัวอะไร
"มึงนี่เองไอ้เดรัจฉาน เดี๋ยวนี้หากินกับวิญญาณเด็กน้อยหรือวะ"
"ก็ขอบใจที่อุตส่าห์จำได้ แต่ว่าพวกมึงมันสันดานเหมือนกันหมดจนกูแยกไม่ออกสักคน ไหนลองเรียกชื่อแต่งตั้งให้กูฟังดิ เพื่อจะนึกออกว่าเป็นไอ้กระจอกตัวไหน"
ปีศาจได้กลิ่นอายวิญญาณร้ายจากตัวฮาวเวอร์ ถึงแม้จะไม่เข้าใจว่าวิญญาณชั่วร้ายตนนั้นมาสิงอยู่ในร่างเด็กอาภัพผู้นี้ได้ยังไง แต่ก็คงเป็นฝีมือใครบางคนที่มีอำนาจชี้เป็นชี้ตายให้ผู้อื่นได้อย่างยมโลก
ฮาวเวอร์ออกแรงปะทะกับมันอีกครั้ง คราวนี้ปีศาจไม่อยู่เฉยก็ควักเอาดาบออกจากก้อน​เนื้อของตัวเองมา มันไล่ฟันตามหลัง​ฮาวเวอร์​ ในขณะที่เขาอ้อมข้างหลังเพื่อดูขอบเขตความสามารถของมัน เมื่อฮาวเวอร์อยู่ด้านหลังมันแล้วก็ฟันเข้ากลางลำตัว​ แรงตัดผ่านผิวหนังของมันไปกระทบกับบาเรียก่อนจะกลับมาติดกันอย่างเดิม เจ้าปีศาจนั่นหันหลังกลับมามองฮาวเวอร์แล้วเหวี่ยงดาบเข้าใส่ เขาตีลังกาหลบแล้วกระโดดไปตั้งหลักใหม่ ในเมื่อการโจมตีด้วยดาบทำอะไรมันไม่ได้ก็ต้องลองใช้เวทย์ดู ฮาวเวอร์ร่ายลูกไฟใส่ตัวมัน แต่เมื่อไฟนั้นเฉียดเข้าไปใกล้ก็ดับลงในทันที ทางฝั่งนั้นเองก็ลองใช้เวทย์กับฮาวเวอร์ดูบ้าง มันร่ายเวทย์ไฟแบบเดียวกับฮาวเวอร์มาแล้วปาเข้าใส่เขาจนร่างทั้งร่างติดไฟ แต่เมื่อไฟดับก็เห็นเพียงรอยพุพองที่ใกล้สมานแล้วเรียบร้อย ร่างกายฮาวเวอร์ล่อนจ้อนจนต้องร่ายเวทย์ย้อนกลับใส่เสื้อผ้า และเริ่มตระหนักได้ว่า
'งานหนักแล้วทีนี้'
ทั้งสองพิจารณากันและกัน ฮาวเวอร์มีร่างกาย​เป็นอมตะ วิญญาณเป็นปีศาจ และความสามารถเป็นเทพ ส่วนปีศาจตนนั้นมีร่างตามนามธรรม หากกำจัดวิญญาณชั่วภายในไม่ได้มันก็จะเปลี่ยนรูปร่างไปมาเรื่อยๆ แต่จะไม่ใช่การกลายร่างเป็นอย่างอื่น และความสามารถน้อยกว่าปีศาจอัญเชิญ แต่จะเหนือกว่าตรงที่หากเป็นปีศาจไร้ผู้อัญเชิญจะไม่มีสัญญาผูกมัด และเป็นอิสระจากความตาย แต่ปีศาจอัญเชิญถึงจะมีความสามารถแปดสิบเปอร์เซ็นต์กับตอนอยู่ในนรก แต่หากฆ่าผู้อัญเชิญได้ ปีศาจก็จะหายไป ถ้าให้เทียบระหว่างสองอย่างนี้นับว่ารับมือยากและต่างกัน หากอีกฝ่ายเป็นปีศาจอัญเชิญที่แกร่งกว่าเขาก็จะแพ้ และถึงจะเป็นปีศาจไร้ผู้อัญเชิญก็ยังยากอยู่ดีเพราะมีร่างกายเปลี่ยนแปลงตามนามธรรมและเป็นอิสระจากความตายหรือมีความคล้ายกับการเป็นอมตะไม่ต่างกัน
แต่ถึงยังไงทุกอย่างก็ย่อมมีข้อจำกัดของมัน หากตะวันขึ้นจากฟ้าเมื่อไหร่ปีศาจตัวนี้ก็จะกลับเข้ามิติเดิม และฮาวเวอร์ก็ยังอยู่ที่นี่ต่อไป ปีศาจคิดว่าต่อให้ไม่ได้วันนี้ให้รออีกห้าปีก็ย่อมได้ และฮาวเวอร์เองก็คิดว่า หากถ่วงเวลาเอาไว้จนถึงเช้าเดี๋ยวปีศาจตนนี้ก็จะหายไป แต่อีกใจหนึ่งของทั้งสองมันกลับคัดค้าน เพราะต่อให้ปล่อยไปหรือถ่วงเวลาไว้ สุดท้ายทั้งคู่ก็ต้องกลับมาสู้กันอีกอยู่ดี ไม่ว่าจะกี่สิบปียี่สิบปี สุดท้ายต่างฝ่ายต่างก็ตามมาราวีกันไม่เลิก
"ย๊ากกกกกกกกกก"
"ฮ้ากกกกกกกกกก"
ฮาวเวอร์เหวี่ยงดาบเข้าฟันทั้งร่ายเวทย์ไฟปะทะ ปีศาจเปลี่ยนรูปร่างให้เหลวจนล้นบาเรีย ฮาวเวอร์ต้องสู้กับคลื่นก้อนเนื้อยักษ์ที่ถาโถมตัวเข้าใส่ แต่ถึงอย่างนั้นเข้าก็เหวี่ยงดาบฟันพอให้เกิดช่องว่างหนีไปได้ ปีศาจก็ใช้โอกาสที่ฮาวเวอร์หนีแทงดาบเขาใส่ก่อนจะตวัดดาบเข้าตัวฮาวเวอร์จนตัวขาดเป็น​สอง​ท่อน​ ร่างนั้นร่วงหล่นใส่ก้อนเนื้อเหลวและถูกจับแยกออกจากกัน ทั้งสองซีกต่างดิ้นรนที่จะเข้าหาอีกฝั่งแต่ก็ทำไม่ได้ ปีศาจเริ่มสับดาบลงท่อนล่างให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย​ ส่วนท่อนบนก็ถูกบดทับจนแหลกเหลว คล้ายว่าวิธีการนี้จะได้ผลเพราะร่างกายของฮาวเวอร์คือขีดจำกัดของความสามารถทั้งหมด หากร่างต่อสู้ไม่ได้ ความสามารถมากมายก็ไม่แสดงผล
แต่ใช่ว่าฮาวเวอร์จะถอดใจ ในเมื่อฆ่าไม่ได้ ใช้อาวุธไม่ได้ ใช้ร่างกายไม่ได้ ใช้ความสามารถไม่ได้ มีความได้เปรียบอย่างเดียวคือไม่ตาย ก็คงต้องพึงความโกงอีกอย่างที่ได้รับมา ฝ่ามือข้างซ้ายที่เคยฝังลูกแก้วของเทพธรณีเอาไว้กำลังร่ายเวทย์ต่างมิติขึ้นมา
'ในเมื่อมันโผล่เข้ามามิติคนอื่นทั้งร่างตามนามธรรม งั้นก็ลองให้ไปโผล่ในมิติที่มีร่างเป็นวิญญาณดู จะได้สู้ให้สมน้ำสมเนื้อกันไปเลย!'
ประตูมิติเปิดใต้ก้อนเนื้อที่กดทับ ร่างทั้งสองถูกดูดเข้าไปตามแรงโน้มถ่วงภายใน ปีศาจไม่รู้ว่าตัวเองต้องไปโผล่ที่ไหนก็พยายามตะเกียกตะกายออก แต่เพราะแรงดูดนั้นมีมากเกินไป ร่างตามนามธรรมของมันทั้งหมดรวมถึงวิญญาณก็ถูกพาไปยังที่แห่งนั้นด้วย
วิหารพิพากษาตน เบื้องหน้าเป็นรูปปั้นองค์เดิมที่เคยเห็นหน้า ฮาวเวอร์เริ่มได้ร่างมาประกอบคืน พร้อมกับร่างตามนามธรรมของปีศาจกำลังเปลี่ยนรูปร่างเป็นคน ร่างกายไร้เสื้อผ้า มีผมสีน้ำตาลอ่อนยาวปรกหน้าและมีใบหน้าดุดันสมชาย แม้รูปร่างจะสมสัดส่วนแต่ความสูงของร่างมีขนาดเท่าฮาวเวอร์ที่ยังเป็นเด็ก เมื่อทั้งสองหันมาประเมินอีกฝ่าย ไม่นานทั้งคู่ก็กระโจนเข้าหากันอีกรอบ
ตึง!
บาเรียถูกกั้นระหว่างกลาง​ก่อนที่ต่างฝ่ายต่างกระเด็นออกไปคนละทิศละทาง
"ที่นี่ไม่ใช่สังเวยสู้รบของพวกเจ้าหรอกนะ อย่าทำอะไรให้เราต้องลำบากใจเลย"
ฮาวเวอร์ถอนหายใจครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มบ่น "ถ้าไม่ใช่ก็กลับดีกว่า อย่างน้อยสู้บนโลกก็ไม่ต้องได้ยินเสียงบ่น"
"เออ น่ารำคาญฉิบหาย"
ฮาวเวอร์กับปีศาจกำลังช่วยกันยกตัวเองขึ้นไปบนมิติที่เปิดอยู่เหนือหัวแต่ก็ถูกยมโลกปิดไปเสียก่อน
"แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องขอบใจเจ้าที่ช่วยจับเอาวิญญาณลักจิตมาคืนข้า เจ้านี่ช่างเป็นคนชั่วช้าที่บังอาจขโมยดวงวิญญาณเพิ่งเกิดไปจากโลก ทำให้มีวิญญาณสูญหายจำนวน 1,341 ดวง"
"ถ้าเป็นวิญญาณคนอื่นก็ไม่เกี่ยวกับข้าแล้วใช่ไหม? งั้นข้ากลับก่อนละ"
"วิญญาณทั้งหมดนั้นเป็นวิญญาณแยกลูคัส…"
เกิดความเงียบในบัดดล ฮาวเวอร์พุ่งตัวเข้าใส่ปีศาจลักจิตอย่างรวดเร็วเตรียมจะง้างหมัดต่อย​ ถึง​แม้จะรู้ว่ามีบาเรียกั้นอยู่ก็ตาม ส่วนตัวปีศาจนั้นก็ยืนนิ่งค้างทำอะไรไม่ถูก และถึงอยาก​จะหนีก็ทำอะไรไม่ได้อยู่​ดี​ บรรยากาศกดดันจนคนภายในเริ่มอึดอัด
ฝีเท้าเบาๆ ไร้เสียงเดินเข้ามา กว่าทุกคนในวิหารจะรู้ตัว เขาก็ปรากฏตัวขึ้นมาแล้ว
"ท่านยมโลก…"
เทพแห่งความเมตตาเอ่ยขานขึ้นก่อนจะมองไปที่ทั้งสองคน ฮาวเวอร์เมื่อเห็นเป็นท่านเทพก็เงียบสงบปากสงบคำในทันที ท่านยมโลกเองก็เปิดโหมดอัตโนมัติไว้โต้ตอบกับท่านเทพ ส่วนปีศาจลักจิตนั้น
"ดาเมียน…"
"มาร์ติน…"
เมื่อทั้งคู่ได้พบกันก็ถึงกับตกอยู่ในภวังค์ ไม่นานปีศาจมาร์ตินก็วิ่งเข้าไปหาแล้วกอดดาเมียนเอาไว้แม้ได้เพียงครึ่งขา
"ข้าตามหาเจ้ามานานแสนนาน จริงๆ แล้วเจ้าอยู่ที่นี่เองหรือ? "
"ข้าอยู่ที่นี่มาตลอด แต่เพราะเจ้าต้องอยู่ในนรก เราจึงไม่มีโอกาสได้พบกัน ที่เจ้าต้องลักพาดวงวิญญาณแยกลูคัสนั้นคงเป็นความผิดข้าเองที่มีความเชื่อผิดๆ เรื่องความดีงาม หากว่าข้าไม่พร่ำบอกเจ้าว่าตัวเองต้องตกนรกแน่ๆ เจ้าคงไม่ต้องทำบาปเพิ่มเพื่อยื้อเวลาตามหาข้า"
"ข้าคิดว่าเจ้าไปเกิดนานแล้วเพราะมีบาปน้อยกว่าจึงได้เที่ยวตามหาจากทั่วทุกโลก ถึงแม้วิญญาณที่ได้มาจะไม่ใช่เจ้า แต่ข้าก็ไม่อาจปล่อยวิญญาณน่าสงสารเหล่านั้นให้ไปเผชิญกับความเลวร้ายของโลกได้ต่อ ดาเมียน ในเมื่อเจ้าอยู่ที่นี่แล้ว ข้าจะทำทุกอย่างให้เราได้กลับมาพบกัน"
ฮาวเวอร์มองเจ้าปีศาจนั่นได้ความรักจากลูคัสก็รู้สึกโหวงเหวงในใจ ได้แต่สงสัยว่าทำไมเขาถึงรักกันขนาดนั้น ตัวฮาวเวอร์เองถึงจะเคยเจอลูคัสมาหลายคนแล้ว แต่ยังไม่เคยได้รับความรู้สึกอย่างอื่นเลยนอกจากขอบคุณ ถึงแม้มันจะดีอยู่แล้ว แต่เมื่อเห็นคนที่ได้รับความรู้สึกที่ดีกว่าก็เกิดความอิจฉาภายใน
'ทำไมถึงไม่ได้บ้าง ทำไมถึงไม่มีบ้าง'
ยมโลกเริ่มเห็นความอิจฉาในตัวฮาวเวอร์ก็เริ่มขัดความสุขของคนทั้งคู่ก่อน
"ปีศาจลักจิต ถ้าเจ้าอยากพบกับท่านเทพแห่งความเมตตาอีกครั้งก็คงต้องรอให้ทั้งคู่ได้เกิดใหม่บนโลก พอถึงตอนนั้นก็จงทำความดีเข้าไว้ อย่างน้อยถ้าเจ้าได้เป็นเทพก็มีอิทธิฤทธิ์มากกว่าวิญญาณชั่วร้าย"
"ท่านยมโลก นั่นไม่ถือว่าเป็นการชี้โพรงให้กระรอกหรือขอรับ? "
"จะว่าอย่างนั้นก็ได้ แต่ถ้าให้เลือกแล้วระหว่างแยกวิญญาณทั้งสองเพื่อลดหายนะกับรวมวิญญาณทั้งสองเพื่อชี้นำใหม่ละก็ ข้าขอเลือกเส้นทางที่สองดีกว่า อย่างน้อยข้าก็รู้แล้วว่าอย่างแรกที่เคยทำนั้นมันไม่ได้ผล จะให้ลองอย่างที่สองก็ไม่เสียหาย"
"ถ้าอย่างนั้นข้าจะตั้งตารอวันที่เราจะได้พบกันอีกครั้งนะมาร์ติน"
"ข้าก็เช่นกัน"
ทั้งคู่มองตากันหวานหยดย้อยทำเอาฮาวเวอร์อิจฉาอีกครั้ง ส่วนปีศาจก็เริ่มกรีดร่างกาย​ที่กลางอกควักเอาหัวใจตัวเองออกมา ดาเมียนมองอย่างเจ็บปวดก่อนที่มาร์ตินจะกรีดหัวใจนั้นอีกทีเพื่อควักเอาลูกแก้วสีแดงสดออกมา​ เขาบีบจนมันแตกออกจากกัน วิญญาณนับพันก็กระจายออกจากลูกแก้ว กลายเป็นก้อนขนปุกปุยมีแขนมีขา วิญญาณสูญหายเหล่านี้ต่างจากวิญญาณสูญหายครั้งก่อนตรงที่ทุกดวงยังมือสติปัญญาอยู่ ปีศาจมาร์ตินเดินไปยืนต่อหน้าดวงวิญญาณทุกดวงที่มองมาทางเขาไม่ต่าง
"ข้าต้องขอโทษจริงๆ ที่ลักพาดวงวิญญาณพวกเจ้ามาเก็บไว้กับตัว พวกเจ้าไม่ต้องยกโทษให้ข้าก็ได้เพราะยังไงเสียข้าก็สมควรถูกเกลียดอยู่ดี"
หลังสิ้นคำกล่าว เจ้าก้อนขนปุกปุยก็เข้าไปโจมตีมาร์ตินด้วยการกอด แต่เพราะความนุ่มนิ่มพวกนั้นจึงทำให้เขาไม่เจ็บตัวแถมยังรู้สึกดีขึ้นอีก การกอดครั้งนี้เหมือนเป็นการจากลา มาร์ตินต้องจากกับเหล่าวิญญาณลูคัสและดาเมียนก่อนที่ยมทูตจะพาเขาไปส่งที่ประตูนรกอีกทาง
ฮาวเวอร์ยังคงนิ่งมองเหล่าก้อนขนปุกปุยเบื้องหน้าพลางสงสัยว่าจะมีลูคัสคนไหนยอมรักกับเขาไหม จะลักพาไปสักดวงดีไหม หรือเนียนอุ้มกลับมิติไปเลยดี ยังไม่ทันคิดจบ​ ร่างตัวเอง​ก็ถูกดูดลงประตูมิติไปยังโลกแบบเดียวกับที่เคยถูกทำเมื่อครั้งก่อน
ในห้องที่ไร้ปีศาจและฮาวเวอร์ ดาเมียนเดินไปหยิบลูกแก้วสีแดงที่แตกกระจายนั้นขึ้นมาก่อนจะร่ายเวทย์ให้กลับมาประกอบขึ้นใหม่ เมื่อวิเคราะห์ดูภายในแล้วถึงเข้าใจว่าทำไมเหล่าลูคัสถึงเกลียดเขาไม่ลง ลูกแก้วนี้ถูกออกแบบมาให้มีความคล้ายคลึงกับโลกที่ใช้บรรจุมนุษย์เข้าไป ถ้าให้เทียบก็คงเหมือนมาร์ตินเป็นพระเจ้าผู้สร้างโลก และเหล่าลูคัสก็เป็นสาวกของเขา
'แม้จะรู้ว่าตัวเองถูกลักพาตัวมา แต่พอถูกเลี้ยงดูมาอย่างดีจริงไม่คิดโกรธสินะ น่าสงสารจริงๆ ถึงอย่างนั้น​ โลกใบนี้ที่เขาสร้างก็เป็นที่ที่เขาทำไว้ให้เราอยู่ เพื่อหลีกหนีบททดสอบของพระเจ้าและความตายที่พรากเราทั้งคู่'
ดาเมียนเก็บลูกแก้วเอาไว้เป็นของแทนใจ ยมโลกเองก็ไม่ได้ห้ามก่อนจะส่งวิญญาณลูคัสไปเกิดทันทีโดยไม่ต้องตัดสิน
บนโลกทดลอง ฮาวเวอร์นอนหมดอาลัยตายอยากเพราะถูกพรากจากสิ่งที่รักไป พวกเด็กๆ​ พอเห็นเรื่องเงียบลงก็โผล่หัวออกมา เจ้าโจรหัวหน้าตายเพราะถูกปีศาจทับถมไปนานแล้ว ฟอสเตอร์กลับมาอีกรอบพอเห็นฮาวเวอร์นอนเล่นอยู่ก็อุ้มเด็กอีกห้าคนกลับที่พัก ตอนนี้มีเพียงฮาวเวอร์และสิ่งมีชีวิตอีกเจ็ดคนนั่งอยู่ไม่ห่างจากเขา
"นี่ๆ เจ้านั่นใช่สัตว์ประหลาดรึเปล่า? "
ฮาวเวอร์เงยหน้าขึ้นมามองเด็กน้อยที่สะกิดก่อนจะมองไปทางนิ้วที่ชี้อยู่ สิ่งที่ทำเด็กน้อยกลัวอยู่ตอนนี้ก็ คือ​สิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายคนนั่งกอดเข่าอยู่ ศีรษะไร้ผมเหมือนฮาวเวอร์ ลำตัวฟีบบางอย่างกับหนังติดกระดูก สีผิวซีดเทาราวกับคนตาย แต่ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือดวงตาสีแดงเลือดจ้องมองทุกคนที่ออกห่างเขาอย่างหวาดกลัว
'มันมีตัวอย่างนี้บนโลกตัวหรือ? '
ฮาวเวอร์เดินเข้าไปหา เจ้าสิ่งนั้นก็เอามือป้องหัวอย่างหวาดกลัว ฮาวเวอร์ถอนหายใจก่อนจะเอามือของเจ้านั่นออกแล้วจับใบหน้าเข้าเผชิญ ตาหูจมูกปากทุกอย่างมีคล้ายมนุษย์ เสียอย่างเดียวคือมีตาเป็นสีแดงอย่างกับเลือด เมื่อเจ้านั่นมองขึ้นมาสองตาก็สะท้อนกับพระจันทร์เต็มดวงสีเลือดอีก
"เจ้าชื่ออะไร? "
"...บรรณา…การ" เจ้านั่นพูดด้วยเสียงแหบแห้งวนซ้ำกับคำว่า "เครื่องบรรณาการ…"
ฮาวเวอร์เข้าใจในทันที เจ้านี่เป็นมนุษย์เด็กที่ถูกเลี้ยงมากับพวกโจร อาจเป็นลูกของโสเภณีสักคนที่ท้องกับพวกมันและถูกเลี้ยงไว้เป็นเครื่องบรรณาการให้ปีศาจ สภาพร่างกายถูกละเลยอย่างหนักไม่รู้ว่าจิตใจจะกระทบกระเทือนขนาดไหน บางทีเด็กคนนี้อาจสติไม่สมประกอบก็เป็นได้ ฮาวเวอร์เปิดกางเกงของเด็กคนนั้นแล้วดูเครื่องเพศ
"เด็กผู้ชาย…แต่ข้าคิดชื่อผู้ชายไม่ออก งั้นเจ้าชื่อ จัสมิน ก็แล้วกัน"
หลังจากนั้นฟอสเตอร์ก็กลับมาหาฮาวเวอร์อีก รอบนี้เขาพาทุกคนขึ้นหลังและนำไปส่งให้ที่พักตามเดิม เมื่อทุกคนกลับมาครบหมดแล้ว ทหารของฮาวเวอร์ก็ย่างเนื้อสัตว์ที่ล่าได้มาให้กิน​ และเริ่ม​พูดคุยถึงเส้นทางที่จะเดินไปนครฮาวเวอร์
"ทางผ่านระหว่างอาณาจักรอาเรียดกับนครฮาวเวอร์จะผ่านอยู่สองเขตตามที่เจ้าจาคอบเคยบอก ตอนนี้พวกเรามีกันอยู่ 23 คน เราจะแยกออกไปเป็นสองกลุ่ม กลุ่มแรกฟอสเตอร์จะบินข้ามเขตทั้งสองไปโดยบรรทุกเด็กอายุต่ำกว่าเจ็ดปีจำนวน 7 คนไป กลุ่มสองข้ากับทหารอีกสองคนจะพาเด็กที่เหลือไปขอทางผ่านกับเขตแรกก่อน ระหว่างนั้นให้ฟอสเตอร์ไปแจ้งกับลาติโนให้เดินทางไปเจรจากับเขตที่อยู่ติดกันกับนครฮาวเวอร์ ยังไงเสีย ถ้าหากเราขอผ่านเส้นทางทั้งสองเขตไม่ได้ พวกเราก็จะได้ไม่ต้องบุกโจมตีสองต่อ"
"ขอรับนายท่าน"
เมื่อตกลงการเดินทางเรียบร้อยทุกคนก็เข้าสู่ห้วงนิทรา เหลือเพียงฮาวเวอร์กับทหารอีกสองนายที่คอยอยู่เฝ้ายาม แต่ในยามดึกนั้นกลับมีเด็กอีกคนตื่นขึ้นมา และเดินเข้ามาหาเสบียงก่อนจะยกเอากระบอกน้ำขึ้นดื่ม เพราะแรงยกดื่มไม่ค่อยมีจึงทำให้น้ำหกเต็มพื้นไปหมด สองทหารมองมาที่เขาพลางส่ายหน้าระอา จัสมินพยายามกอบโกยน้ำเข้ากระบอกแต่มันก็ได้แค่โคลนดิน ฮาวเวอร์หยุดมือนั้นก่อนจะเอามือน้อยมาเช็ดให้สะอาด
"ของที่ตกไปแล้วไม่จำเป็นต้องเก็บขึ้นมาอีก และมือเจ้าก็อย่าปล่อยให้เปรอะเปื้อน"
ฮาวเวอร์สอนแล้วหยิบเอากระบอกน้ำอีกใบขึ้นมา จัสมินกำลังยื่นมือรับแต่ฮาวเวอร์ชักกลับก่อนจะจับหน้าของอีกคนเชิดขึ้นมาแล้วค่อยๆ เทน้ำเข้าปาก จัสมินค่อยๆ กลืนทีละนิดตามที่ฮาวเวอร์เทให้ เมื่ออิ่มแล้วฮาวเวอร์ค่อยวางลง พอหันไปมองที่จัสมินนอน เป็นมุมไกลๆ จากเด็กคนอื่น ก็เริ่มรู้สึกเห็นใจ เขาพอเข้าใจเด็กคนอื่นที่กลัวจัสมิน จัสมินต่างจากโฟบี้ที่สีตา และโฟบี้เองก็เป็นที่รู้จักของเด็กคนอื่นๆ พวกเขาถึงได้ชินที่โฟบี้มีหน้าตาอย่างนั้น ส่วนเขาเองก็เป็นคนแข็งแกร่งพอที่จะดูแลตัวเองได้และไม่หวั่นไหวกับสายตาดูถูก ผิดกับเด็กคนนี้ แตกต่างและอ่อนแอ ดูแลตัวเองก็ไม่ได้และไร้การดูแล ไม่มีพวกพ้องอยู่เคียงข้างอีก คงเรียกได้ว่าน่าสงสาร
"จัสมิน มานอนใกล้ๆ ข้าสิ"
ฮาวเวอร์โล่งอกที่อย่างน้อยเขาก็รู้ชื่อ​ ก่อนจะหยิบผ้าที่เคยให้มาวางไว้ตรงหน้าเขาแล้วก็นอน
'นี่ก็ใกล้ไป แต่ช่างมันเถอะ'
เช้าวันรุ่งขึ้น ฮาวเวอร์ปลุกฟอสเตอร์ให้เตรียมตัวออกเดินทางก่อนจะอุ้มเด็กแต่ละคนขึ้นหลังเขาและปล่อยให้เดินทางล่วงหน้ากันไปก่อน ที่เหลือก็ขึ้นรถม้าและเดินทางไปยังป่าอาถรรพ์
รถม้ากลุ่มฮาวเวอร์เดินทางมาถึงด้านในป่าอาถรรพ์ ถึงจะไม่มีข้อมูลของเขตนี้มาก แต่ขึ้นชื่อว่าป่าอาถรรพ์ก็ย่อมต้องอันตรายกว่าป่าแบบอื่น
"นายท่าน ถ้าเราเดินทางไปต่อทั้งอย่างนี้เลยอาจจะดีกว่านะขอรับ เราจะได้ไม่ต้องเสี่ยงปะทะกับใครด้วย"
"อืม ถ้าง่ายอย่างนั้นก็ดี"
ยิ่งเข้ามาลึกเรื่อยๆ ก็เริ่มเปลี่ยว แถมระหว่างทางก็ได้กลิ่นแปลกๆ​ ด้วย ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า ทั้งที่เขาปล่อยอณูไว้จับการเคลื่อนไหวแล้ว แต่ยังไม่ตรวจพบอะไรทั้งที่สัญชาตญาณของเขามันกลับตื่นตัวอยู่ตลอดราวกับว่ามันอยู่ใกล้ๆ นี้แล้ว
คณะฮาวเวอร์เดินทางต่อไปโดยไม่รู้เลยว่ากำลังถูกจ้องมองจากสายตานับร้อยในละแวกนั้น ในป่าอาถรรพ์ที่พบเรื่องหน้าประหลาดมากมาย แต่กลับไม่เคยมีใครเล่าขานเรื่องเขาเจ้าพวกนี้เลย หรืออาจเป็นเพราะไม่มีใครกลับมาเหล่าได้
ฮาวเวอร์เดินทางไปต่อจนถึงธารน้ำใสมีต้นไม้ใหญ่อยู่กลางลำ เขาให้รถม้าหยุดและเดินเข้าไปที่ริมน้ำนั้นเพื่อตักน้ำไว้ดื่มระหว่างทาง แต่ก่อนที่กระบอกน้ำจะแตะลงผิวน้ำ ก็มีฟองอาการลอยออกมาที่รากทั้งยังส่งกลิ่นเหม็น ฮาวเวอร์เริ่มไม่แน่ใจที่จะตักน้ำต่อก็เก็บกระบอกไปแล้วเดินข้ามธารเข้าไปดูใกล้ๆ
ปุงปุงปุงปุงปุงปุง
ฟองอากาศลอยขึ้นพร้อมกันจนเขาต้องถอยหนี กลิ่นเน่าเหม็นพวกนี้คุ้นจมูกอย่างไม่น่าเชื่อ ทันทีที่ถอยออกก็มีตัวประหลาดผุดขึ้นจากดินแล้วพุ่งโจมตีเข้ามา ฮาวเวอร์ไม่รีรอชักดาบขึ้นมาฟันจนมันขาดครึ่งตัวทันที ซากของสิ่งนั้นขาดสองท่อนลงน้ำ อีกท่อนกระเด็นมาทางเขาจนมันหยุดลง เขามองซากที่ตายใกล้ตัวก็เริ่มเห็นบางอย่างผิดปกติขึ้นมา ไม่แน่ใจว่าตัวเองคิดถูกหรือเปล่าก็เดินเข้าไปเลียบเคียงข้างศพก่อนจะปักดาบลงรากไม้ เงาจากน้ำสะท้อนภาพมุมสูงเห็นต้นไม้เอนตัวลงมาคล้ายเจ็บปวด ฮาวเวอร์ดึงดาบออกก็มีน้ำยางสีขาวไหลออกมาก่อนที่ต้นไม้จะเอนกลับตรงอย่างเดิม
"ต้นไม้นี่เหมาะกับการทำซุงดีจริงๆ ข้าชักอยากตัดเอาไม่ทำเตียงให้ตัวเองนอนจัง"
"แต่ท่านก็ไม่ค่อยนอนอยู่แล้วนี่ขอรับ"
ฮาวเวอร์ส่งซิกขยิบตาสื่อให้ตามน้ำไป ทหารนายนั้นก็หรี่ตามองพักนึงก่อนจะเริ่มพูดต่อ
"แต่ถ้าเอาไปทำเป็นเก้าอี้ก็เหมาะดีนะขอรับ พอมีเด็กเพิ่มแล้วเราก็ต้องมีเก้าอี้เพิ่มตามด้วย
"ความคิดดี"
แม้ไม่รู้จะให้ทำไปทำไม แต่ก็ต้องเชื่อใจฮาวเวอร์ไว้ก่อน ฮาวเวอร์หันไปมองปฏิกิริยาของต้นไม้ก็เห็นว่ามันไม่แสดงออกอะไรก็เริ่มเดินเข้าไปใกล้อีกหน่อย
"งั้นข้าจะฟันแล้วนะ จะฟันจริงๆ แล้วนะ"
พอเห็นต้นไม้ไม่ขยับเขาก็เริ่มคิดแล้วว่าตัวเองอาจคิดไปเองก่อนจะเดินกลับไปทางรถม้า
'ซะที่ไหนล่ะ!!'
แอ่ก!
ฮาวเวอร์พุ่งตัวเข้าหาต้นไม้ก่อนจะกระโดดเตะขาคู่ใส่ ต้นไม้กางลำธารก็ล้มลงทันที เดิมทีนั้นต้นไม้ยิ่งสูงก็ยิ่งหยั่งรากได้ลึก​ แต่ต้นไม้ต้นนี้กลับมีรากตื้นจนล้มลงง่ายๆ แถมพอฮาวเวอร์ไปดูใกล้ๆ มันก็มีเสียงตึกตักในลำต้นเต้นรัวเร็วจนหยุดไป
"เวรล่ะ!"
ฮาวเวอร์รีบทำซีพีอาร์ให้ต้นไม้ พวกทหารไม่รู้​เรื่อง​อะไรก็ทำได้แต่ยืนดูทั้งเฝ้ารถม้าไป ไม่นานฮาวเวอร์ก็ได้ยินเสียงหัวใจกลับมาเต้นอีกครั้ง
"เกือบแล้วไหมล่ะ"
เขากระโดดลงก่อนจะกลับไปที่รถม้าอย่างเดิม เริ่มรู้แล้วว่าสิ่งมีชีวิตที่นี่เป็นตัวอะไรก็ไม่คิดจะหาเรื่องต่ออีก แต่ทันทีที่ฮาวเวอร์หันหลัง เจ้าสิ่งนั้นมันก็ลุกขึ้นมาทั้งงัวเงีย
"ที่นี่ที่ไหน สวรรค์เหรอ? "
ซู่~
เสียงซู่ที่ไม่ได้มาจากฮาวเวอร์ดังรอบป่าก่อนฮาวเวอร์จะหันไปเห็น ต้นไม้พูดได้จริงๆ
"อาฮ้า แกขยับได้จริงด้วย!"
ต้นไม้ทำหน้าช็อกสุดขีดก่อนจะตีหน้าเข้ม "เพราะข้าคือต้นไม้ปีศาจยังไงล่ะ ถ้าแกไม่อยากตายก็ไสหัวออกไปจากถิ่นข้า! แฮ่!!"
ฮาวเวอร์หยุดนิ่งพิจารณามันก่อนจะนั่งลงตรงโขดหิน "แกเป็นตัวอะไรกันแน่ แล้วใครเป็นผู้ปกครองป่าเขตนี้"
เมื่อหลอกฮาวเวอร์ไม่สำเร็จเจ้าพวกนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างยอมจำนน หากจะให้ต่อสู้ก็คงทำไม่ไหว เพราะตลอดทางที่ฮาวเวอร์เข้ามา เขาใช้​พลังเวทย์สร้าง​บาเรียไม่หยุดพักเลย แถมตอนที่หนอนตัวนั้นเข้าโจมตีแบบกะทันหัน ฮาวเวอร์ก็ตอบโต้พวกมันในทันที พลังที่ต่างชั้นกันนี้ ขืนต่อสู้ก็จะยิ่งเจ็บตัว และหากนิ่งไว้จนถูกฟันคนสองคนก็ดีกว่าแตกตื่นแล้วถูกฆ่ากันหมด ดูเหมือนทุกคนจะยอมตายเพื่อสละให้คนหมู่มาก แต่ความดันแตกซะก่อน
"ถ้าท่านถามเราก็จะตอบตามตรง ผู้ปกครองเขตนี้เป็นอมนุษย์ต้นไม้ประเภทกินเนื้อ พวกเราถูกพวกนั้นไล่ต้อนให้มาอยู่ชายป่าแล้วก็คอยเลี้ยงหนอนแมลงไปให้กิน
"เลี้ยงด้วยอะไรกัน? พวกเจ้าก็เป็นพืชไม่ใช่หรือ ไม่กลัวถูกกินไปด้วยหรือไง"
"เรื่องนั้น เจ้าพวกนั้นไม่สนใจหรอก เพราะถึงยังไง เราก็ออกเขตนี้กันไม่ได้อยู่ดี แถมถ้าอยู่ในเขตพวกเรายังจะปลอดภัยกว่า อย่างน้อยเราก็เจอแค่แมลงไร้สติปัญญา แต่ถ้าไปเขตอื่น นอนจากจะถูกล่าวิญญาณแล้ว ก็อาจจะถูกเลี้ยงไว้กินด้วย" ฮาวเวอร์นึกภาพตามก็เข้าใจในทันที
"ถ้างั้นข้ากลับก่อนละ"
เขาเดินกลับไปที่รถม้าก่อนที่ลูกธนูจะพุ่งเข้ามา ฮาวเวอร์หันไปมองต้นต่อก็พบเข้ากับกลุ่มอมนุษย์ต้นไม้ที่คาดว่าน่าจะเป็นเผ่าต้นไม้กินแมลง
"พวกแกยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น หากยังไม่ได้เป็นอาหารให้ข้าก่อน"


## บทที่ 25 ดินแดนไร้เวทย์ จบซีซัน 1 

กลุ่มคนมาใหม่เดินมาจากป่าลึกพร้อมอาวุธครบมือ บรรดาต้นไม้ละแวกนั้นต่างเดินไปรวมกองกันอีกฟากหนึ่งอย่างหวาดกลัว ฮาวเวอร์เดินเข้าไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่องพอกับที่ฝ่ายนั้นก็ต้องการมีเรื่องอยู่เหมือนกัน
"พอแค่นั้นเถอะ โมท เราไม่จำเป็นต้องหาเรื่องคนมาใหม่"
ใครอีกคนเดินมาจากด้านหลังพร้อมดันเจ้าโมทเข้าไปด้านใน เหมือนว่าชายผู้นี้จะเริ่มรู้สึกแล้วว่าคนตรงหน้านี้ไม่ธรรมดา เขากวาดตามองรถม้าข้างหลังก็เห็นเป็นทหารกับเด็กไม่กี่คน เมื่อคิดให้ดี มนุษย์ธรรมดาที่ไหนจะใช้เส้นทางป่าอาถรรพ์เดินทางเข้าออก ถึงแม้คนจะโง่แค่ไหนก็ต้องเข้าใจว่าอันตรายของที่นี่นั้นคืออะไร คนที่ยังดื้อด้านจะไปต่อให้ได้ ถ้าไม่ใช่คนคะนองตนก็คงเก่งเกินกว่าป่าทั้งเขตนี้จะรับไหว หรือจะคิดเป็นอื่นไม่ได้นอกจากผู้ปกครองเขตทั้งสามที่เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่ง
"ท่านเดินทางมาที่นี่มีธุระอะไรกับคนของเขตเราหรือขอรับ"
"ข้าแค่จะขอใช้เส้นทางที่นี่เดินผ่านเข้าไปในเขตของตัวเองเท่านั้น ข้าตั้งใจจะทำการค้ากับอาณาจักรอาเรียดเลยต้องสัญจรปล่อยๆ แต่ก็ใช่ว่าจะมาขอใช้ฟรี ทุกครั้งที่พวกข้าจะขอใช้ทางก็จะจ่ายด้วยเสบียงอาหารหนึ่งลังเป็นการแลกเปลี่ยน เจ้าจะตกลงไหม? "
"งั้นท่านก็คือผู้ปกครองสามเขตที่เลื่องลือกันสินะ ถ้าพวกเราไม่ตกลง ท่านจะทำยังไง"
"ข้าก็คงต้องเดินอ้อมนอกไปละนะ แต่ถ้าขอได้มันก็ดีกว่าใช่ไหมล่ะ ข้าเลยต้องเจรจาดูก่อน"
"งั้นข้าไม่อนุญาต ไม่ทำข้อแลกเปลี่ยน เชิญกลับไปได้แล้ว"
ฮาวเวอร์มองอีกฝ่ายอย่างพินิจ ก่อนจะเดินกลับไปที่รถม้า เหล่าต้นไม้แหวกทางให้เขาออก การเลือกเส้นทางใหม่ไม่ใช่เรื่องยาก แต่ที่ยากคือการคลายทิฐิของคนที่นี่ ที่คนของฝั่งนั้นไม่รับคำก็ถือว่าไม่ผิด และสาเหตุนั้นคงคิดว่าเขาต้องการเข้ามาสอดแนมหรือพยายามหาเรื่องเพื่อจะก่อสงคราม แต่ยังไงก็ช่าง หากเขาไม่ได้ที่ตรงนี้ก็แค่ต้องหาเส้นทางใหม่ ถึงมันจะเสี่ยงให้คนในอาณาจักรริลกลิมสังเกตได้ก็ตาม
ทางฝั่งฟอสเตอร์ เขามุ่งหน้ามาที่เมืองหลวงก่อนระหว่างทางก็บินผ่านเขตแรกไปอย่างง่ายดายเหมือนตอนมา แต่ทว่าพอกำลังจะผ่านอีกเขตนั้นกลับเริ่มมีปัญหา
ฟ้าว!
อมนุษย์ในเขตปกครองนี้กำลังจะเล่นงานเขา ที่แห่งนี้เป็นอมนุษย์เผ่านก พวกมันกำลังบินเข้ามาโฉบพวกเด็กๆ ออกไปจากหลัง โชคยังดีที่ฮาวเวอร์ให้ทหารหนึ่งนายติดตามมาด้วย จึงช่วยป้องกันหลังให้ และเพราะฟอสเตอร์เป็นมังกรยักษ์จึงบินข้ามเข้าเขตไปอย่างรวดเร็วจนมันตามไม่ทัน เมื่อเขาเข้าเขตฮาวเวอร์ไปแล้ว พวกอมนุษย์นกก็ไม่ตามเข้ามาอีก โทมัสรีบออกมารับฮาวเวอร์ตั้งแต่ฟอสเตอร์บินลงจอด แต่เมื่อมองขึ้นไปก็เห็นแต่เด็กๆ กับทหารหนึ่งนาย
"ผู้บัญชาการทหารโทมัส นายท่านฮาวเวอร์กำลังเดินทางมายังที่แห่งนี้ด้วยรถม้าจากเขตของอีกฟากขอรับ ข้าต้องรีบไปแจ้งท่านลาติโนให้ไปเจรจาขอผ่านทางกับฝั่งนั้นก่อน แต่ว่าเขตของพวกนกกลับโจมตีเราก่อนขอรับ"
"พวกมันคิดจะเปิดศึกกับเรางั้นหรือ!"
เรื่องนี้วิ่งไปถึงหูลาติโน นางนั่งคิดพิจารณาในห้องบัญชาการก่อนเอ่ย
"ยังไม่ต้องส่งทหารบุกเข้าไป เราจะเดินทางไปเจรจาเอง และเตรียมข้าวของกับเสบียงไปด้วยบางส่วนเพื่อเปิดการเจรจา ฟังนั้นอาจมีเหตุผลอื่นที่พวกเราต้องรู้ให้แน่ชัดก่อน"
รถม้าประจำตำแหน่งของลาติโนเดินทางเข้าเขตของเผ่า นางยังคงอุ้มท้องโตใกล้คลอดเข้าเขตศัตรูโดยมีมารโมงุนและลิลลี่ประกบข้างติดตามไปด้วย เมื่อใกล้เข้าเขตของเผ่านกก็มีคนยืนขวางทางไว้ก่อน
"พวกเจ้าเป็นใครแล้วมาทำอะไรที่นี่"
คนถามเป็นยามเฝ้าประตู จาคอบคนบังคับม้าจึงตอบคำถามนั้นแทนคนข้างใน
"ท่านลาติโนรองผู้ปกครองเขตฮาวเวอร์ต้องการพบผู้ปกครองเขตของเจ้า ช่วยเปิดทางให้เราด้วย"
นายทหารนั่นหันไปมองกับคนข้างตัวก่อนจะให้เจ้านั่นวิ่งไปแจ้งข่าวกับคนภายในเสียก่อน ระหว่างนั้นเขาต้องรอนิ่งอยู่ที่หน้าประตูก่อน​ ไม่นานคนที่วิ่งไปแจ้งข่าวก็กลับมา
"พวกเจ้าเข้าไปพบได้"
รถม้าออกตัวเข้าไปด้านในช้าๆ​ พลางมองสถานที่รอบๆ แห่งนี้ จาคอบมองการเป็นอยู่ของคนพวกนี้ก็นึกถึงเผ่าตัวเองสมัยก่อน หากฮาวเวอร์ไม่ขึ้นปกครองพวกเขา ความเป็นอยู่ของเขาก็คงไม่ต่างจากที่นี่ เมื่อเข้ามาจนเกือบสุดก็เห็นโพรงต้นไม้ใหญ่ที่มีคนอาศัยอยู่ด้านใน จาคอบเคาะรถม้าเป็นสัญญาว่าถึงที่หมายแล้ว เขาเดินมาเปิดประตูให้มารโมงุนลงมาก่อน ลาติโนลงตามและตามหลังด้วยลิลลี่ สตรีทั้งสามทำให้ผู้ปกครองเขตนี้แปลกใจ แถมหนึ่งในนั้นยังเป็นสาวท้องแก่อีกด้วย
"พวกเจ้าเดินทางมานี่เพราะเหตุใด หรือจะขอให้เราช่วยสู้กับมังกรที่หนีไปเขตเจ้างั้นหรือ ฝันไปเถอะ ข้าไม่คิดจะช่วยใครทั้งนั้น"
"ผิดแล้วเจ้าคะ มารฟอลคอน ข้ามาขออภัยที่คนของเราสร้างความหวาดกลัวให้กับท่าน มังกรตนนั้นอยู่ใต้การปกครองของท่านฮาวเวอร์เองเจ้าคะ และสาเหตุที่เขาบินผ่านเขตท่าน ก็คือสาเหตุเดียวกันกับที่ข้ามาที่นี่"
มารฟอลคอนและบรรดาคนในเผ่าต่างแตกตื่น ไม่รู้ว่าชายชื่อฮาวเวอร์แข็งแกร่งแค่ไหนถึงขนาดมีภรรยาเอกเป็นอมนุษย์เผ่าแมงมุม ภรรยาลองเป็นมารโมงุนแห่งเผ่าขนและภรรยาคนที่สามเป็นอสูรเวทย์ ไหนจะทาสเป็นมังกรอีก หากจะเทียบเคียง มารฟอลคอนยังด้อยกว่าเยอะ
'มิน่าเล่า ถึงได้ปกครองดินแดนถึงสามเขต'
"แล้วเรื่องนั้นคือเรื่องอะไรกันล่ะ หากเจรจาได้ข้าก็อยากทำอยู่หรอก"
'ยังไงรักษาตัวรอดไว้ก่อนก็ไม่ใช่ปัญหา ถ้าก่อสงครามกันขึ้นมาเขตเราได้แพ้แน่ ทั้งประชากรทั้งพละกำลัง อย่าเสี่ยงทำอะไรเกินตัวจะดีกว่า'
"ท่านฮาวเวอร์มีความสนใจที่จะทำการค้ากับอาณาจักรอาเรียดซึ่งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือจากเขตนี้ จึงต้องการจะขอใช้เส้นทางผ่านเขตนี้ไปยังอาณาจักรอาเรียด และเรื่องค่าตอบแทนนั้น คงเป็นเสบียงหนึ่งลังต่อการเดินทางหนึ่งหน ท่านจะร่วมทำข้อตกลงหรือไม่เจ้าคะ"
'หนึ่งลังกับการเดินทางหนึ่งหน ไม่มากไม่น้อยจนเกินไป แต่ได้ยินมาว่าเขตปกครองของฮาวเวอร์เปิดรับประชากรไร้การปกครองเพิ่มเข้าเขต ไม่กลายเป็นว่าเสบียงจะขาดแคลนหรอกหรือ? '
"ก็ไม่ถือว่าเหลือบ่ากว่าแรง แต่ว่าถึงที่นี่จะเป็นเขตของเราแต่ก็มีพวกนอกคอกปะปนมาบ้าง หากว่าเจ้าพวกนั้นเกิดเข้าทำร้ายพวกเจ้าขึ้นมา ข้าขอไม่รับผิดชอบก็แล้วกัน"
"เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาหรอกเจ้า เผ่าเราไม่ใช้คนอ่อนแอทำงานยากอยู่แล้ว และในเมื่อท่านตกลง นี่ก็คือเสบียงหนึ่งลังที่ข้านำมามอบให้และของขวัญสำหรับไมตรีของเรา เป็นผ้าผืนที่คนในเผ่าข้าสานกันเองเพื่อใช้เป็นสินค้าไปทำการค้ากับอาเรียด หวังว่าท่านจะพอใจ"
ผ้าสานของเผ่าคูเกานั้นขึ้นชื่อเรื่องความงดงาม พอได้เห็นกับตาอมนุษย์เพศชายเหล่านั้นก็ตาตื่น ตามสัญชาตญาณของนกบางสายพันธุ์นั้น มักจะแต่งกายหรือเต้นรำให้สวยงามเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเพศเมีย และบางคนในนั้นก็เป็นเหมือนกัน
"ถ้าเจ้าหมดธุระแล้วก็กลับไปเถอะ ข้าจะพักผ่อนแล้ว"
"เจ้าค่ะ"
นางย่อกายเล็กน้อยก่อนจะเดินหันหลังกลับ ไปที่รถม้าพร้อมผู้ติดตามอีกสามคน เมื่อมารฟอลคอนมองคนบังคับม้าดีๆ ก็จำได้ว่าเจ้านั่นเป็นบุตรชายที่ได้เรื่องที่สุดของผู้ปกครองเขตเผ่าคามาโดคนก่อน แต่ล่ะคนอยู่ในระดับเดียวกับเขาแต่กลับเป็นเพียงผู้รับใช้ให้ผู้ปกครองเขตฮาวเวอร์ ไม่อยากจะนึกเลยว่าหากเขาไม่ยอมทำข้อตกลง ตัวเองคงได้เป็นคนยกของให้เจ้าฮาวเวอร์นั่นด้วยแน่ แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อคิดละเอียดถี่ถ้วนแล้ว การจะเดินทางไปอาณาจักรอาเรียดต้องผ่านป่าอาถรรพ์อยู่สองเขต ไม่แน่ว่าพอออกจากฐานลับของเขาแล้วก็คงตรงไปเจรจากับเขตนั้นต่อ แต่อาจจะยากกับเจ้าพวกนั้นหน่อยในเมื่อแม้แต่เขาเองก็ยังไม่รู้ว่าสิ่งมีชีวิตแบบไหนที่เข้าปกครองเขตนั้น รู้เพียงว่า ยิ่งส่งคนไปมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งหายไปมากเท่านั้น
รถม้าเดินทางผ่านประตูรั้วของเผ่านกแล้ว แทนที่จะเดินทางกลับไปใช้เส้นทางเดิม พวกเขากลับเลี้ยวไปอีกทาง ที่ซึ่งเป็นเส้นทางมุ่งหน้าไปยังเขตปริศนาที่ไม่มีใครรู้ผู้ปกครองของที่นี่คือใคร
"หากว่าท่านฮาวเวอร์กำลังเดินทางมาที่นี่แล้วล่ะก็ เราก็ไม่จำเป็นต้องเข้าไป ไม่งั้นจะคลาดกันกับเขาเสียก่อน" ลาติโนกล่าวก่อนจะหันไปหาลิลลี่ "ท่านลิลลี่ช่วยบินขึ้นไปดูการเคลื่อนไหวของเขตนั้นให้ทีได้ไหมเจ้าคะ เผื่อว่าที่นายท่านมาช้าอาจจะกำลังสู้รบกับฝั่งนั้นอยู่"
"ได้สิ"
ลิลลี่เดินออกไปนอกรถม้าก่อนจะกลายร่างเป็นอสูรแล้วบินขึ้นเหนือป่า ด้านบนเงียบไร้การโจมตีใดๆ จนกระทั่งมองเห็นอะไรบางอย่าง​จากที่ไกลๆ​ กำลังใกล้​เข้ามา เมื่อโฉบบินเข้าไปดูก็พบเข้ากับรถม้าของฮาวเวอร์ที่มีเขานั่งอยู่ ลิลลี่บินลงพื้นทันทีก่อนจะวิ่งเข้าไปหา
"ฮาวเวอร์!"
"ลิลลี่"
พอนางเดินเข้าไปเลียบเคียงกับรถม้า ฮาวเวอร์ก็เอามือลูบหัวนางทันที
"ทำข้อตกลงกับเขตนี้เป็นไปด้วยดีสินะ"
"อื้ม ตอนแรกก็มีปะทะกันบ้าง แต่ว่าพอเจรจากันเสร็จ พวกนั้นก็ยอมทำข้อตกลงแต่โดยดี"
"ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วล่ะ"
ขบวนรถม้าฮาวเวอร์เดินทางผ่านเขตของเผ่านกไปท่ามกลางสายตาแห่งความหวาดระแวงจนพ้นเขต
เมื่อกลับมาที่นครฮาวเวอร์แล้ว ฮาวเวอร์ก็เร่งสั่งให้คนงานทำผ้ายอมสีแสดและสีน้ำเงินทันที ทั้งยังขยายเขตพื้นที่ไปยังป่าลึกจนถึงถ้ำของฟอสเตอร์ ไล่ต้อนสัตว์ประหลาดเข้าเขตป่าที่ลึกเข้าไปอีก แต่เหมือนพวกมันจะไม่ยอมไป​ จึงต้องสร้างกรงขังเอาไว้และคอยศึกษาพฤติกรรมของพวกมัน
"นายท่านขอรับ ในเมื่อเราขยายพื้นที่ได้แล้ว แถมยังจำกัดพื้นที่ของสัตว์ประหลาดอีก จะให้ข้าส่งจดหมายถึงท่านแม่ทัพน็อลให้ส่งกองทัพมาประจำที่นี่เลยดีไหมขอรับ"
"ยังก่อน เสบียงของที่นี่ยังไม่พอให้ทหารแสนนาย เพราะงั้นต้องถางพื้นที่ป่าเยอะกว่านี้ ข้าอาจต้องเข้าไปสำรวจให้ลึกเข้าไปอีก"
"ถ้างั้นจะให้ส่งกองกำลังเข้าไปสำรวจเลยดีไหมขอรับ"
"ไม่จำเป็น เก็บคนพวกนั้นไว้คุ้มกันพื้นที่ ข้ากับจาคอบจะไปกันสองคน" จาคอบนิ่งค้างในขณะที่กำลัง​จะดื่มน้ำลงคอ
ป่าลึกด้านในเป็นสถานที่แบบไหนไม่มีใครรู้ ลำพังแค่มีมังกรอยู่ด้านในก็ทำเอาทุกคนไม่กล้าย่างใกล้ที่แห่งนั้นแล้ว ไหนจะสัตว์ประหลาดที่ฮาวเวอร์ล่ามาได้แล้วจับใส่กรงไว้ดูเล่นอีก
"ขอรับ"
โทมัสรับปากตามใจอย่างเคย ไม่มีใครห้ามฮาวเวอร์ได้จนจาคอบได้แต่ถอนหายใจ หากติดตามฮาวเวอร์ต่อไปคงได้ตายก่อนวัยอันควรเข้าสักวัน พอนึกเรื่องตายก็พลันเสียดายคิดว่าคงไม่ได้พบนีลอีก
"ถ้างั้นจาคอบ เจ้าเตรียมสัมภาระที่ต้องใช้เดินทางให้เรียบร้อย พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางตั้งแต่เช้า"
"ขอรับ ลูกพี่"
จาคอบกลับไปที่พักของตัวเอง การเป็นอยู่ที่นี่ดีกว่าก่อน คนที่คอยมาทำความสะอาดให้ ฮาวเวอร์ก็เลือกแต่คนที่ไม่เป็นโรคกระสัน ถึงจะสบายจมูก แต่ไม่ได้สบายใจเสียเท่าไหร่ การต้องอยู่ห่างจากคนที่รักมันทรมานอย่างนี้นี่เอง
"ท่านจาคอบขอรับ มีคนอยากมาพบท่านขอรับ"
"ใครรึ? "
ร้อยวันพันปีนอกจากฮาวเวอร์ก็ไม่มีใครเรียกหาเขา คนในเผ่าก็เมินหนีตั้งแต่เขาไม่ได้ขึ้นเป็นหัวหน้าเขต เผ่าอื่นก็ใช่ว่าจะรู้จัก ไม่น่าจะมีใครอยากมาเจอเขาคนนี้
"เขาบอกว่าตัวเองชื่อนีลขอรับ"
"ให้เข้ามาได้" ไม่นานร่างของกิ้งก่าน้อยก็ปรากฏออกมา 'เป็นนีลจริงๆ ด้วย'​
"นายท่านขอรับ"
"ข้าเคยบอกแล้วไงว่าข้าไม่ใช่เจ้านายเจ้าอีก​แล้ว หรือว่าเจ้ายังอยากมาทำงานให้ข้า? " เขาถามเผื่อนีลอยากมาทำงานด้วยจริงๆ
"ไม่ใช่หรอกขอรับ ท่านฮาวเวอร์ให้คนในเผ่าคามาโดทำเกษตรบนพื้นดินและใช้ให้ถางป่า ตัวข้ามีงานล้นมือจนไม่เบื่อเลยขอรับ แต่ที่ข้ายังเรียกท่านอย่างนั้นอยู่เพราะใจจริงข้ายังรู้สึกนับถือท่านนะขอรับ" นีลพูดทั้งยิ้ม
"ข้ามีอะไรให้เจ้านับถือกัน นอกจากพลังเวทย์แข็งแกร่งแล้วข้าก็แทบไม่มีอย่างอื่นให้ใครชื่นชมหรอก พอขึ้นเป็นผู้นำก็เห็นแก่ตัวไม่ช่วยเหลือพวกพ้อง เจ้าไม่ต้องมาให้กำลังใจข้าหรอก ปล่อยให้ข้าใช้ชีวิตเดียวดายไปจนตายเถอะ" เขาพูดทั้งหันหลังให้
"ถ้างั้นก็น่าแปลกจังเลยนะขอรับ หากว่าท่านไม่มีความสามารถอื่นแล้ว แต่ท่านฮาวเวอร์ก็ยังพาท่านไปไหนมาไหนด้วยอีก ข้าคิดว่าหากไม่มีพลังเวทย์เหลือล้นที่สามารถอัญเชิญปีศาจขึ้นมาได้อีกก็คงดี อย่างน้อยท่านก็ไม่ต้องเดินทางไปกับเขาเข้าเขตป่าอาถรรพ์ที่ลึกเข้าไปอีก"
จาคอบหันหลังมามองเขาเต็มๆ หน้าสักที คำพูดเหมือนเป็นห่วงนั้นทำให้จาคอบถึงกับหวั่นไหว
"ยังไงการไปสำรวจก็ย่อมดีกว่า ท่านฮาวเวอร์ต้องการขยายดินแดนให้ทหารเข้ามาอาศัยเพิ่ม พวกเจ้าเองก็จะได้ปลอดภัยมากขึ้นด้วย"
"เรื่องนั้นข้ารู้ดี แต่ถึงอย่างนั้นทำไมต้องมีแค่ท่านด้วยเหล่า แม้ท่านฮาวเวอร์จะแข็งแกร่งแค่ไหน แต่ท่านไม่ได้แข็งแกร่งเท่าเขา หากว่าเกิดอะไรขึ้นกับท่านขึ้นมา…"
"ไม่เป็นไรหรอก ยังไงข้าก็ไม่มีใครรออยู่ที่บ้านอยู่แล้ว เพราะเหตุผลนี้ด้วยมั้ง ท่านฮาวเวอร์ถึงพาข้าไปด้วย"
"นายท่าน…"
นีลไม่ได้พูดอะไรต่อก็เดินไปที่ประตู แต่แทนที่จะเดินออกเขากลับดันประตูปิดและหันมาบังเอาไว้ราวกับว่าไม่อยากให้ใครเข้าออก ในห้องเริ่มมีกลิ่นอายประหลาดรอยคลุ้งรอบห้องทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีมาก่อน จาคอบไม่เข้าใจการกระทำนั้นก็คิดจะพูดขึ้นถาม แต่นีลก็พูดขึ้นขัดซะก่อน
"ท่านจาคอบ… ข้ารักท่าน"
ณ วิหารศักดิ์สิทธิ์ ไลลาพาเด็กเข้าคำนับท่านเทพแห่งความเมตตาพลางเล่าเรื่องความดีความชั่วให้ฟัง เด็กกลุ่มใหม่ที่เข้ามาจับกลุ่มรวมกันพลางนั่งคำนับ เว้นแต่คนเดียวที่ไม่ทำ
"จัสมินน้อย หากเจ้าทำไม่เป็นงั้น​ทำตามข้านะ เจ้าแค่ต้องคุกเข่าลงและแบมือไปข้างหน้าอย่างนี้"
จัสมินไม่ได้ทำตามก็มองหน้าของนางนิ่ง ไลลาได้แต่งงกับการกระทำนั้น ฮาวเวอร์เคยบอกว่าจัสมินถูกเลี้ยงดูโดยพวกโจร เลยอาจจะมีพัฒนาการช้ากว่าเพื่อน​ เพราะอย่างนั้นจึงต้องใช้ความอดทนมากๆ กับเขา
"งั้นให้ข้าจับมือสอนนะ"
ดวงตาสีแดงจ้องมองรูปปั้นเทพสลับกับไลลาจนมือของนางจับที่มือจัสมินเพื่อยื่นให้แบมือออก ไม่นานเด็กน้อยก็สะบัดมือนั้นออกจนไลลาตกใจ ฟอสเตอร์เดินมาตามหลังเห็นจัสมินทำตัวไม่น่ารักใส่ไลลาก็คิดจะดุ
"ถ้าเจ้าไม่เชื่อฟังนาง ข้าจะเขมือบเจ้าทั้งตัวเลยนะ เร็วๆ สิ รีบคำนับท่านเทพ"
"ฟอสเตอร์ อย่าเพิ่งไปบังคับจิตใจเขาเลย"
เพราะเสียงดุของฟอสเตอร์ทำให้เด็กคนอื่นๆ หันมามองด้วย จัสมินเองก็เริ่มประหม่าแต่ว่า…
"เจ้าก็แค่ทำมืออย่างนี้ แล้วก็คุกเข่าลง"
ฟอสเตอร์บังคับให้เด็กน้อยทำในขณะที่ไลลาร้องห้าม จัสมินเริ่มขัดขืนไม่ทำตามก็กัดเข้าที่แขนของเขา
"โอ๊ย!"
ฟอสเตอร์มองแขนที่ถูกกัด มันไม่ได้เข้าลึกเป็นเพียงรอยยุบของผิวหนัง เขาหันมามองจัสมินพลางถอยห่าง
"เจ้านี่เป็นปีศาจรึยังไงกัน? "
เพราะคำพูดนั้นทำให้เด็กคนอื่นๆ เริ่มกลัวจัสมิน เด็กน้อยทนสายตาหวาดกลัวไม่ไหวก็วิ่งหนีออกไปจากวิหาร ไลลาพยายามจะวิ่งตามแต่ก็ไปไม่ทันพลางหันมาทำหน้าโกรธใส่ฟอสเตอร์ แต่ก็หันไปทำหน้ายิ้มใส่เด็กๆ
"พวกเจ้ากลับไปรอที่ห้องเรียนก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าตามไป"
พอเด็กๆ เดินกลับออกไปหมดนางก็หันมาแยกเขี้ยวใส่ฟอสเตอร์ทันที
"เจ้าเป็นบ้าอะไรหา? เก็บอาการปากพล่อยไม่อยู่หรือยังไง? "
"แล้วทำไมเจ้าต้องโมโหขนาดนั้นด้วยเล่า แถมเจ้าเด็กนั่นก็ประหลาดจริงๆ "
"ถึงเขาจะแตกต่างก็อย่าทำให้เขาแปลกแยกจากเด็กคนอื่นสิ เจ้าต้องไปขอโทษเขากับข้า!"
นางลากฟอสเตอร์ให้ตามไปหาเด็กคนนั้นเพื่อขอโทษ ฟอสเตอร์เองก็เดินตามอย่างว่าง่ายพลางยิ้มอย่างลืมตัวที่ทั้งคู่ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง
ณ ห้องบัญชาการ หลังจากพักสายตาและเรื่องวุ่นวายของวันนี้ ฮาวเวอร์ยืนมองนครใต้ดินกำลังสร้างอาคารต่อเติมขึ้นไปสูง ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนกว่าเด็กๆ ที่นี่จะเติบโตและสร้างนวัตกรรมให้เขาเดินทางไปรอบโลกได้ แต่ยังไงก็ต้องรอและสำรวจดินแดนแห่งนี้ไปด้วย แบบแปลนนับพันที่เขาสร้างไว้กำลังรอให้เด็กที่กำลังโตพวกนั้นมาสร้างอยู่
เมื่อมองไปเรื่อยๆ ก็สะดุดตากับก้อนสีเทาคุดคู้อยู่ให้ซอกอาคาร เมื่อมองดีๆ ก็เห็นเป็นเด็กตัวน้อย ถึงเขาจะไม่อยากสนใจแต่พอเด็กคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองคนที่ผ่านไปผ่านมาก็เห็นเป็นหน้าของจัสมิน เด็กที่แปลกแยกจากทุกคน เมื่อมองเขาทีไรก็มักจะเห็นตัวเองอยู่ในนั้นจนอดรู้สึกสงสารไม่ได้ เขาเดินออกจากห้องบัญชาการแล้วเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าจัสมิน
"เจ้ามาทำอะไรตรงนี้ ถ้าไม่เรียนหนังสือก็จะไม่มีความรู้ไว้เอาตัวรอดนะ"
จัสมินมองฮาวเวอร์นิ่งก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินกลับไป แต่พอฮาวเวอร์กลับมานึกอีกที เด็กที่โรงเรียนคงไม่มีใครอยากคุยกับเขาเพราะเห็นว่ามาจากต่างถิ่น เป็นมนุษย์ หรือมีตาสีแดง ความเป็นเด็กของเจ้าพวกนั้นคงทำร้ายจิตใจเขามาไม่น้อยแน่
"เดี๋ยวก่อน!" จัสมินหยุดมองมาที่เขาแล้วฮาวเวอร์ก็เดินเข้าไปหา "เจ้าไปเรียนกับข้าดีกว่า อย่างน้อยก็ไม่ต้องเจอคนเยอะ"
จัสมินนั่งลงในห้องนอนฮาวเวอร์ ที่แห่งนี้มีกองกระดาษหนังวางเต็มไปหมด ทุกอย่างล้วนเป็นแบบแปลนที่เขาคิดจะสร้าง ในห้องนอกจากกองกระดาษก็มีเตียงขนาดใหญ่วางอยู่กลางห้อง โต๊ะเขียนแบบอยู่ที่มุมห้องพร้อมโคมไฟ ขนนกและหมึกสำหรับเขียนก็วางเกลื่อน
"ระหว่างนี้ข้าจะไม่อยู่หลายวัน เจ้าก็อยู่ห้องนี้ไปก่อน เอาไว้ข้ากลับมาแล้วจะสอนอ่านเขียนให้เอง ไม่ต้องกลัวว่าจะเรียนไม่ทันคนอื่นหรอกนะ"
ฮาวเวอร์พูดพลางลูบหัวจัสมินไปมา ไม่นานเสียงฝีเท้าหนักก็เดินเข้ามาที่ห้องฮาวเวอร์
"แย่แล้วฮาวเวอร์ เด็กที่ชื่อจัสมินหาย!"
ไลลาเปิดประตูเข้ามาแล้วโวยวายพลางสะดุดตาเข้ากับเด็กน้อยที่ตามหา
"เจ้าอยู่ที่นี่เองเหรอ ข้าตามหาเจ้าซะทั่วเลย"
นางเดินเข้าไปหาแล้วกอดเขาเต็มอก จัสมินไม่ได้ขัดขืนก็ปล่อยให้นางกอดต่อไป ฮาวเวอร์หันไปถามฟอสเตอร์ถึงเรื่องที่เกิดขึ้น
"ก่อนหน้านี้มันเกิดอะไรขึ้น"
"เจ้าเด็กนั่นไม่ยอมคำนับรูปปั้นเทพ แล้วก็กัดแขนข้า จากนั้นก็วิ่งหนีออกมา"
"เรื่องแค่นี้เนี่ยนะ"
"อืมมมม แล้วข้าก็ด่าเจ้านั่นว่าเป็นปีศาจด้วย"
"หา? เจ้าปากพล่อยขนาดนี้เชียวหรือเนี่ย" ฮาวเวอร์มองเขาอย่างหาเรื่องก่อนที่ฟอสเตอร์จะชูแขนที่โดนกัดให้ดู มันยังเป็นรอยยุบทั้งที่ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว
"ผิวหนังข้าแข็งและทนความเจ็บปวดได้มหาศาล แต่ว่าเจ้าเด็กนั่นต้องมีแรงเยอะขนาดไหนกันถึงได้กัดแขนข้าจนเป็นรอยได้ เจ้าไม่สงสัยบ้างหรือไงว่ากำลังเก็บตัวอะไรมาเลี้ยง"
ฮาวเวอร์หันไปมองเด็กคนนั้นที่ถูกไลลากอดปลอบโยนก่อนตอบความถามเมื่อครู่
"ก็แค่เด็กเท่านั้นแหละ"
ฮาวเวอร์ให้ไลลากลับไปดูแลเด็กที่เหลือและปล่อยให้จัสมินได้นอนเล่นในห้องนั้นไปก่อน ส่วนตัวเองกลับมาทำงานที่ห้องบัญชาการต่อ เขาสั่งการทำดูแลห้องตัวเองเพิ่มว่าให้นำอาหารไปห้องนอนแล้วทำความสะอาดทุกวันให้เอี่ยม
เช้าวันต่อมา ฮาวเวอร์กับจาคอบเตรียมเดินทางออกสำรวจป่าลึก นีลเดินออกมาส่งจาคอบที่ด้านหน้าทางเข้าป่าลึกลงไปอีก ผู้คนใต้บัญชาการของฮาวเวอร์ก็ออกมาส่งด้วย พวกเขามั่นใจว่าฮาวเวอร์ต้องกลับมาได้แน่ แต่ไม่มั่นใจว่าจาคอบจะกลับมาได้หรือเปล่า
ทั้งคู่เดินเข้าป่าอาถรรพ์ลึกลงไปอีกไกลจนลับสายตา ผู้คนเริ่มทยอยกลับเข้านครฮาวเวอร์ มีเพียงนีลที่ยังมองอยู่และภาวนาให้จาคอบกลับมาเร็วๆ
ป่าลึกลงไปอีกเป็นสถานที่ที่มีแต่สัตว์ตัวใหญ่เกินสามเมตรขึ้นไป ฮาวเวอร์และจาคอบต่างต้องหนีหัวซุกหัวซุนเมื่อพวกมันไม่ได้โผล่มาแค่ตัวเดียว เขาหนีเข้าไปหลบอยู่ใต้​โคนต้นไม้ก่อนที่เจ้าพวกนั้นจะวิ่งหนีออกไป
"นายท่าน ข้าว่าเรากลับกันก่อนเถอะขอรับ หากว่าขืนเข้าไปต่อเราได้ตายจริงๆ แน่ จาคอบพูดทั้งหอบ"
"ไม่ได้ เรายังเข้ามาไม่ลึกพอ ต้องลึกว่านี้อีก ไม่งั้นจะมาเสียเที่ยว"
ทั้งคู่ปล่อยให้ตัวเองได้พักอีกครู่หนึ่งก็ค่อยๆ ย่องเบาอ้อมหลังสัตว์ประหลาดที่ไล่ล่าเขา เมื่อหลบสายตามันได้สำเร็จก็เดินเข้าไปในป่าลึกอีก
กร๊อบ!
จาคอบเหยียบกิ่งไม้คาเท้า เจ้าสัตว์ประหลาดที่ล่าเขาอยู่ต่างหันมามองพวกเขาเป็นตาเดียว
"วิ่ง!"
ทั้งสองสับเท้าวิ่งอีกครั้ง ฮาวเวอร์โจมตีกลับบ้างพอให้มันช้าลง เหตุผลที่พวกเขาต้องวิ่งหนีก็เพราะตอนที่เขาสู้กับตัวแรกเสร็จตัวที่สองก็เข้ามาตาม ยังไม่ทันสู้กับตัวที่สองจบ ตัวที่สามก็เข้ามาแจม ถ้าหากเขายืนต่อสู้กับเจ้าพวกนี้ต่อ มันต้องยกมาเป็นโขยงแน่ แถมตอนนี้ฮาวเวอร์ก็พกจาคอบมาด้วย ถ้าพวกเขาโดนรุม จาคอบได้ตายไม่ฟื้นแน่
"นายท่าน! ตรงนั้นมันทางออกป่า!"
จาคอบชี้ให้ดูก่อนทั้งคู่จะกระโจนออกทั้งเสียหลัก ฮาวเวอร์รีบหันมาเผชิญหน้ากับพวกมันพร้อมฟาดแรงดาบหวังสังหารตัวที่จะกระโจนเข้ามา แต่ว่าพลังเวทย์เขากลับไม่แผ่ออกมา ส่วนเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นก็หยุดอยู่กับที่ไม่ใกล้เข้ามา ฮาวเวอร์มองการกระทำของพวกมันก่อนจะหันไปมองดูด้านหลัง ข้างหลังเขาไม่มีตัวอะไรรออยู่ เห็นเพียงพื้นดินเปล่าโล่งไกลหลายร้อยกิโล ฮาวเวอร์เดินเข้าไปดูก็ติดเหวลึก ด้านล่างมีต้นไม้และเสียงน้ำตกไหลดังก้อง เขาหันไปมองพวกสัตว์ประหลาดอีกครั้งพวกมันก็ทยอยเดินกลับออกไปแล้ว
"ท่านฮาวเวอร์…"
"มีอะไรรึ? "
"รูปร่างท่าน…"
เสียงฮาวเวอร์​เปล่งออกเล็กแหลมเหมือนเด็กต่างจากเสียงแหบแห้งอย่างเมื่อก่อนก็ทำเขาแปลกใจ เขาให้จาคอบก้มตัวลงเพื่อดูสภาพร่างกายตัวเอง ในเงาตานั้นเขาเห็นเป็นรูปร่างของเด็กคนหนึ่ง ส่วนในตาที่จาคอบเห็นคือ เด็กสิบขวบผมสีทองและในตาสีเขียวมรกต ตัวสูงเท่าเอวเขากำลังมองมาด้วยน่าฉงน
"นี่มันอะไรวะเนี่ย หรือว่านี่เป็นเขตไร้คำสาป? "
ฮาวเวอร์เดินกลับไปที่พื้นหญ้า ร่างกายก็คืนร่างคำสาปทันที เขาเดินกลับเข้ามาอีกพร้อมมองร่างจาคอบ เขาไม่มีอะไรต่างไปจากเดิมยกเว้นไอเวทย์ที่หายไป ฮาวเวอร์ลองร่ายเวทย์ในมือดูก็รู้ว่าในตัวเขาไม่มีพลังเวทย์อะไรเหลืออยู่ แม้แต่พลังจากลูกแก้วของเทพก็ด้วย
"หรือนี่จะเป็น…"
"ดินแดนไร้เวทย์"
จบซีซัน 1
#Boy Love #ผจญภัย 
ในโลกที่ผู้คนต่างคลั่งไคล้ความเป็นอมตะ จนทำให้โลกเสียสมดุลย์ชีวิต เมื่อนั้นพระเจ้าจึงได้ส่งสาส์นถึงยมโลกทั้ง 8 ทิศผู้ปกครองโลกหลายล้านดวง นำพาเหล่าดวงวิญญาณหลงทางมาตามความปรารถนาของพระองค์ ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม