เกิดใหม่อีกครั้ง: การบำเพ็ญเซียนในเมือง
Sword God of Ten Miles
## บทที่ 1 กลับสู่วัยเยาว์

ในช่วงปิดเทอมฤดูร้อนปี 2007 บนรถบัสจินหลงที่มุ่งหน้าสู่ตัวเมืองจากอำเภอเจ๋อในเมืองซีโจว มณฑลหูตง
อำเภอเจ๋ออยู่ห่างจากตัวเมืองมาก อีกทั้งเป็นหน้าร้อน ผู้โดยสารบนรถต่างง่วงงุนและเคลิ้มหลับ
ชายหนุ่มรูปร่างสูงราว 170 เซนติเมตร ผิวขาว ผมสั้นกระเซิง มีใบหน้าหมดจดสะอาดตา พลันสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย มองไปรอบๆ อย่างงุนงง ก่อนที่สีหน้าจะเปลี่ยนไปอย่างฉับพลันเมื่อนึกบางอย่างขึ้นได้
ไม่มีใครล่วงรู้ถึงความตกตะลึงที่พลิกกลับไปมาราวกับพิชิตฟ้าคว่ำทะเลในใจของเขา
"นี่มันรถบัสคันที่ผมนั่งจากอำเภอ ZS ไปเรียนม.6 ที่เมืองซีโจวในช่วงปิดเทอมฤดูร้อนปี 07 ไม่ใช่หรือ?"
"ทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่? ผมไม่ได้กำลังฟันฝ่าเคราะห์กรรมสวรรค์อยู่หรอกหรือ?"
"หรือว่า...?"
"ผมกลับมาแล้ว?"
เฉินฟานเผยสีหน้าประหลาดใจอย่างสุดซึ้ง
"ผมเฉินเป่ยเสวียนไม่ได้ตายในเคราะห์กรรมสวรรค์ แต่กลับย้อนเวลามาสู่วัยเยาว์บนโลกอีกครั้ง?"
...
เซียนผู้สูงส่งเป่ยเสวียน หรือเฉินฟาน ที่มีฉายาว่า 'เฉินเป่ยเสวียน' เป็นศิษย์รับตรงของเซียนชิงเทียนแห่งสำนักเซียนเจินหวู่ ในชาติก่อนเมื่อเขาอายุราว 30 ปี เขาได้ถูกเซียนชิงเทียนที่ท่องเที่ยวจักรวาลพาออกจากโลก และก้าวเข้าสู่เส้นทางการบำเพ็ญเซียน หายไปถึง 500 ปี
เขามีพรสวรรค์น่าตะลึง ใช้เวลาเพียง 500 ปีก็บำเพ็ญถึงขั้นผ่านวิบาก ได้รับการขนานนามว่าเป็นอัจฉริยะที่มีโอกาสผ่านด่านเคราะห์สำเร็จและหลุดพ้นจากจักรวาลนี้เพื่อขึ้นสู่โลกเซียนมากที่สุดในรอบหลายล้านปีของโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังท่องไปทั่วจักรวาลเป็นเวลา 500 ปี ต่อสู้กับตระกูลหมื่นเผ่าในหมู่ดาว ไม่เคยพ่ายแพ้แม้แต่ครั้งเดียว จนได้รับการยกย่องจากโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรให้เป็น 'เป่ยเสวียนเซียนจุน'
น่าเสียดายที่สุดท้ายเขาก็ยังพ่ายแพ้ในเคราะห์กรรมสวรรค์
จนกระทั่งถึงวินาทีที่เคราะห์กรรมเซียนมาถึง
เฉินฟานถึงได้พบว่ารากฐานแห่งเต๋าที่เขาคิดว่าแข็งแกร่งไม่มีวันสั่นคลอนนั้น เพราะการบำเพ็ญที่เร็วเกินไป รากฐานไม่มั่นคง จึงเต็มไปด้วยข้อบกพร่อง
และจิตแห่งวิถีที่กล้าหาญมุ่งมั่น มั่นคงดั่งหินผา กลับไม่อาจต้านทานหายนะปีศาจในใจได้แม้แต่น้อย
สาเหตุก็เพราะในช่วง 500 ปีนี้ เฉินฟานทุ่มเทให้กับการบำเพ็ญเพียร ทิ้งทุกสิ่งไว้เบื้องหลัง ทำให้เกิดความเสียใจและความเสียดายมากมายที่ไม่อาจแก้ไขได้ สิ่งเหล่านี้ถูกกดทับไว้ในก้นบึ้งของหัวใจ เมื่อหายนะปีศาจในใจมาถึง มันก็พรั่งพรูออกมาจนไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
เฉินฟานลองสัมผัสพลังภายในร่างกาย พบว่าพลังอาคมอันท่วมท้นที่สามารถทำลายดวงดาวได้นั้นหายไปไร้ร่องรอย
แม้แต่ญาณเซียนอันทรงพลังที่ได้ชื่อว่าผ่านร้อยเคราะห์ไม่ดับสลายก็ไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยว
"ดูเหมือนนี่จะไม่ใช่หายนะปีศาจในใจ ผมกลับมาจริงๆ" เฉินฟานขมวดคิ้ว ดวงตาฉายแววครุ่นคิด
ด้วยระดับการบำเพ็ญขั้นผ่านวิบากและประสบการณ์ของเฉินฟาน เขาย่อมรู้ดีว่าภาพลวงที่สร้างขึ้นโดยหายนะปีศาจในใจ แม้จะสมจริงเพียงใด ก็ไม่อาจพรากทุกสิ่งที่เซียนผู้สูงส่งช่วงผ่านด่านเคราะห์บำเพ็ญมา 500 ปีได้อย่างสิ้นเชิง และยังคงมีความแตกต่างเล็กน้อยจากจักรวาลจริง
"ตอนนี้ร่างกายของข้าว่างเปล่า ทั้งพลังอาคม พลังเหนือธรรมชาติ ญาณเซียน จิตแห่งวิถี รวมถึงสมบัติวิเศษและสิ่งของเซียนทั้งหมดได้หายไป พลังแห่งธรรมและปาฏิหาริย์ทั้งหมดเป็นของข้าในอนาคต ไม่สามารถนำกลับมาในอดีตได้ ตอนนี้ข้าเป็นเพียงคนธรรมดาที่อ่อนแอ แม้แต่คนทั่วไปก็สามารถเอาชนะข้าได้"
แม้ว่าพลังฝีมือที่บำเพ็ญเพียรมานับพันปีจะสูญหายไป แต่เขากลับไม่ได้รู้สึกท้อแท้แต่อย่างใด กลับยิ้มออกมา
"เช่นนี้ก็ดี ชาติที่แล้วข้าบำเพ็ญเพียรเร็วเกินไปจนรากฐานไม่มั่นคง"
"ชาตินี้ ข้าจะค่อยๆ ก้าวไปทีละขั้น ทำให้ทุกระดับพลังสมบูรณ์ที่สุด สร้างรากฐานแห่งเต๋าสูงสุด"
เขายิ้มพลางมองด้วยสายตาคมกริบ มีเปลวไฟลุกโชนในดวงตา!
"และศัตรูที่เคยทำร้ายข้าในอดีต ชาตินี้ข้าจะเอาคืนให้หมด"
"เรื่องราวที่ทำให้ข้าต้องเสียใจตลอดชีวิต ข้าจะไม่ยอมให้เกิดขึ้นอีก"
เหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในอดีต แม้ว่าเขาจะมุ่งมั่นบำเพ็ญเพียร แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะลืมแม้แต่น้อย
"แม่ พ่อ พี่อัน และเสี่ยวฉง ข้ากลับมาแล้ว"
"คราวนี้ ข้าจะไม่ถอยหนีอีก! ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายหรือดูถูกพวกท่านอีก!"
เขาก้มหน้าลง สายตาเด็ดเดี่ยวมุ่งมั่น
...
เฉินฟานในชาติก่อนเกิดในครอบครัวที่ดูธรรมดาแต่ไม่ธรรมดาในอำเภอเจ๋อ เมืองซีโจว
บิดาของเขา เฉินเค่อสิง เป็นคนเมืองจินเฉิง เขตหูตง ส่วนมารดา หวังเสี่ยวอวิ๋น มาจากตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงเหยียนจิงของประเทศฮว๋า
ตระกูลนั้นถือเป็นตระกูลชั้นนำแม้แต่ในเมืองหลวงเหยียนจิง
ทั้งสองเป็นเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัย รักกันอย่างอิสระ แต่ในสมัยนั้นสังคมยังอนุรักษ์นิยม การแต่งงานต้องให้พ่อแม่ตัดสินใจ โดยเฉพาะตระกูลใหญ่อย่างตระกูลหวังแห่งเหยียนจิง
ผลก็คือตระกูลหวังพยายามขัดขวางทุกวิถีทาง คุณปู่ของเฉินฟานถึงกับประกาศตัดความสัมพันธ์พ่อลูกกับเธอ
ดังนั้นหวังเสี่ยวอวิ๋นจึงโกรธและตัดขาดจากตระกูล พาเฉินเค่อสิงออกจากเหยียนจิง กลับไปยังเขตหูตง
เฉินเค่อสิงเพื่อพิสูจน์ตัวเองต่อตระกูลหวังว่าคู่ควรกับลูกสาวของพวกเขา จึงไม่เลือกที่จะอยู่ในเมืองหลวงมณฑลจินเฉิง แต่สมัครใจไปทำงานที่อำเภอเจ๋อ เมืองซีโจว เริ่มต้นจากศูนย์
เขาทำงานมาสิบกว่าปี ไม่ได้พึ่งพาเส้นสายใดๆ ค่อยๆ ก้าวขึ้นมาด้วยความสามารถจนถึงตำแหน่งปัจจุบัน แต่ก็ยังห่างไกลจากตระกูลหวังมาก
ดังนั้นเมื่อเฉินฟานเกิด ทั้งสองฝ่ายมีท่าทีผ่อนคลายลง คุณปู่ของเฉินฟานอนุญาตให้หวังเสี่ยวอวิ๋นพาสามีและลูกกลับไปเหยียนจิงฉลองปีใหม่ ครอบครัวเฉินฟานจึงตื่นเต้นเดินทางไปเหยียนจิง
สิ่งที่รอพวกเขาอยู่คือสายตาเย็นชาและการเยาะเย้ยจากญาติพี่น้อง
ในสายตาของคนตระกูลหวัง หวังเสี่ยวอวิ๋นและเฉินเค่อสิงฝ่าฝืนคำสั่งของผู้เฒ่า หนีไปแต่งงานที่ชนบทห่างไกล มีลูกแล้ว ทำให้ตระกูลหวังเสียหน้าในหมู่ตระกูลใหญ่ในเหยียนจิง ยังกล้ากลับมาอีก?
ส่วนความสำเร็จเล็กๆ น้อยๆ ของเฉินเค่อสิงนั้น ในสายตาของคนตระกูลหวังมันเป็นเพียงเรื่องตลก
คิดถึงตรงนี้ เฉินฟานส่ายหน้า มุมปากมีรอยยิ้มเย้ยหยัน:
"หวังเฉิง หวังเฉิง พวกเจ้าคงไม่คิดว่าข้าจะกลับมาสินะ?"
"ชาติที่แล้ว ไม่ว่าพ่อ แม่ และข้าจะพยายามดิ้นรนสักเพียงใด ก็ได้แค่เงยหน้ามองตระกูลหวังกับเจ้า ความพยายามทั้งชีวิตของพ่อแม่ข้า ในสายตาพวกเจ้ามันเป็นเพียงเรื่องตลก"
"แม่ข้าเป็นคนทะเยอทะยาน แต่ก็แค่อยากทำอะไรสักอย่างให้คนตระกูลหวังยอมรับ สุดท้ายกลับจบลงอย่างน่าอนาถ"
"ชาตินี้ข้ากลับมาแล้ว แม้ตอนนี้ข้าจะเป็นเพียงคนธรรมดา แต่รอให้ข้าได้พลังกลับคืนมา ข้าต้องไปเมืองเยี่ยนจิงสักครั้ง ทุบประตูใหญ่ตระกูลหวังของพวกเจ้าให้พังยับเยิน ให้พวกเจ้าได้เห็นว่าอะไรคือความสูงส่งที่แท้จริง!"
หวังเฉิงเป็นลูกพี่ลูกน้องของเฉินฟาน เป็นคนที่เก่งที่สุดในรุ่นของตระกูลหวัง ชาติก่อนเฉินฟานพยายามอย่างหนักที่จะเอาชนะเขา แต่สุดท้ายก็ได้แต่พบอย่างสิ้นหวังว่า ช่องว่างระหว่างตนกับหวังเฉิงยิ่งห่างออกไปเรื่อยๆ ราวกับหุบเหวสวรรค์!
ครั้งสุดท้ายที่เฉินฟานได้เจอคนตระกูลหวัง คือในงานศพของแม่เขา ตอนนั้นตระกูลหวังส่งแค่คนรุ่นที่สามคนหนึ่งมาร่วมงาน
คนที่มาก็คือหวังเฉิง!
ปู่ย่าตายาย ลุง ป้า ไม่มีใครมาเลยสักคน ทั้งที่นี่คืองานศพลูกสาว น้องสาวแท้ๆ ของพวกเขา!
ตอนนั้นหวังเฉิงสูงใหญ่หล่อเหลา เชิดหน้าชูตา เปล่งประกายเจิดจ้า มีคนห้อมล้อมอยู่รอบตัวราวกับเชื้อพระวงศ์
คนที่ติดตามเขามาแต่ละคนล้วนเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่เฉินฟานต้องเงยหน้ามอง
แม้จะผ่านมาห้าร้อยปีแล้ว แต่เมื่อนึกถึงหน้าตาของคนตระกูลหวัง เขาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ
การบำเพ็ญเซียนคือการชี้นำจิตใจ คือความอิสระเสรี ไม่ใช่การปลีกวิเวกหรือตอบแทนความชั่วด้วยความดี
หากเจ้าไม่แก้แค้นความแค้นในอดีต ปล่อยให้มันสะสมในใจ ปกติอาจใช้จิตแห่งวิถีกดข่มไว้ได้ แต่เมื่อหายนะปีศาจในใจมาเยือน ต่อให้มีพลังบำเพ็ญหมื่นปี ก็จะกลายเป็นผุยผง!
...
"อ้อใช่ ไม่พูดถึงตระกูลหวัง ตอนนี้ตระกูลเซินจวินเหวินน่าจะยังเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองซีอยู่สินะ"
มองดูทิวทัศน์ของเมืองซีนอกหน้าต่าง เฉินฟานรู้สึกสะท้านในใจขึ้นมาทันที
นึกถึงเซินจวินเหวิน ก็ทำให้นึกถึงเสี่ยวฉง
หญิงสาวที่ทำให้เขาหลงรักตลอดชีวิต และเสียใจตลอดชีวิต
ก็เพราะเธอปรากฏในหายนะปีศาจในใจ ถึงทำให้จิตแห่งวิถีของเฉินฟานพังทลาย ล้มเลิกการต่อต้าน ถูกเคราะห์กรรมสวรรค์ทำลายจนแหลกเป็นผุยผง
"ชาติก่อนเจ้าแย่งเสี่ยวฉงไปจากมือข้า บีบให้ธุรกิจข้าล้มละลาย ต้องหนีกลับเมืองซีอย่างอับอาย ได้แต่ทำงานเป็นพนักงานเล็กๆ ตามที่ครอบครัวจัดให้ เข้างานเก้าโมง เลิกงานห้าโมงเย็น ใช้ชีวิตไร้จุดหมาย"
"ตอนนั้นเจ้าช่างรุ่งโรจน์เหลือเกิน ส่วนข้าได้แต่เลียแผลอยู่ในมุมมืดเหมือนหมาตัวหนึ่ง"
คิดถึงตรงนี้ ดวงตาของเฉินฟานเปล่งประกายเย็นเยียบ
เซินจวินเหวิน!
กรรมการกลุ่มบริษัทหว่านหลง ยักษ์ใหญ่ในวงการอสังหาริมทรัพย์ของประเทศจีน ลูกชายมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของมณฑลหูตง เพื่อนร่วมชั้นของเสี่ยวฉง
และเป็นคู่แข่งทางความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาในชาติก่อน! เขาไม่เพียงแย่งเสี่ยวฉงไป แต่ยังเป็นตัวการสำคัญที่ทำให้กลุ่มจินซิ่วล่มสลาย
"ชาติก่อนข้ากับเสี่ยวฉงเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก พลัดพรากกันตอนเด็ก พบกันอีกครั้งตอนเรียนมหาวิทยาลัย นึกว่าจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป แต่กลับถูกเจ้าแทรกแซง รวมกับการคัดค้านของตระกูลฟาง ทำให้ข้าต้องจำใจจากเสี่ยวฉงไป"
"ครั้งสุดท้ายที่ข้าเจอเสี่ยวฉงในงานเลี้ยงรุ่น กลับได้ยินข่าวที่เธอหมั้นกับเจ้า เจ้ารู้ไหมว่าตอนนั้นใจข้าสิ้นหวังเพียงใด?"
"ถ้าไม่ใช่เพราะเซียนชิงเทียนบังเอิญผ่านมาที่โลก ข้าคงกระโดดจากดาดฟ้าตึกนั้นลงไป จบชีวิตอันน่าเศร้านี้ไปแล้ว"
เฉินฟานเล่าเสียงเบา
เรื่องเหล่านี้ผ่านมาหลายร้อยปีแล้ว ควรจะลืมไปนานแล้ว แต่คำพูดที่เรียบเฉยของเขาทุกคำ กลับเหมือนลมหนาวนับพันปีที่พัดมาจากทุ่งน้ำแข็งขั้วโลกเหนือ
"ข้าจะไม่มีวันลืมช่วงเวลาก่อนกระโดดตึกนั้น หลังจากนั้น เฉินฟานก็ตายไปแล้ว คนที่มีชีวิตอยู่คือเฉินเป่ยเสวียน 'เป่ยเสวียนเซียนจุน' แห่งสำนักเซียนเจินหวู่"
"ด้วยบุญคุณของเจ้า ข้าถึงได้ทุ่มเทบำเพ็ญเพียร มุ่งมั่นก้าวหน้า ห้าร้อยปีจนสำเร็จขั้นฟันฝ่าเคราะห์กรรม"
"เจ้าว่า ข้าควรตอบแทนเจ้าไหม?"
ใบหน้าของเฉินฟานมีรอยยิ้มกึ่งเยาะหยัน
ถ้าพูดว่าชีวิตของเฉินฟานในชาติก่อนล้มเหลวทุกด้าน เซินจวินเหวินก็ถือว่ารุ่งโรจน์สุดขีด
การที่แม่ของเขาเสียชีวิต ธุรกิจล่มสลาย ครึ่งแรกของชีวิตยากจนข้นแค้น ส่วนใหญ่เป็นเพราะการกดดันจากตระกูลเซิน
ชาติก่อนเฉินฟานพ่ายแพ้ยับเยินต่อหน้าเซินจวินเหวิน ทั้งธุรกิจ ชีวิต และความรักล้วนถูกเขาแย่งชิงไป
คิดถึงตรงนี้ ดวงตาของเฉินฟานเปล่งประกายเย็นเยียบอย่างรุนแรง
"เซินจวินเหวิน ตระกูลฟาง ตระกูลหวัง และหวังเฉิง!"
"พวกเจ้าคงไม่คิดว่า ข้าจะเกิดใหม่กลับมาใช่ไหม!"
"ชาตินี้ ข้าจะใช้มือข้าเองพรากทุกสิ่งไปจากพวกเจ้า ตอบแทนความอับอายทั้งหมดคืนให้พวกเจ้า!"
ชาติก่อน สามสิบปีแรกของเขาใช้ชีวิตอย่างยากจนข้นแค้น ชีวิตล้มเหลวทุกด้าน เคยถูกดูถูกเหยียดหยามมานับครั้งไม่ถ้วน
ชาตินี้ เขากลับมาพร้อมความทรงจำการบำเพ็ญเซียนห้าร้อยปี ต้องการเพียงแก้แค้นให้สาสมใจ ระบายความคับแค้นในใจทั้งหมด!


## บทที่ 2 เจียงชูหราน

เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นกะทันหัน ทำให้เฉินฟานสะดุ้งตื่น เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
หน้าจอแสดงชื่อผู้โทรเข้าสองตัวอักษร:
"แม่!"
"ฮัลโหล เสี่ยวฝานใช่ไหม? ตอนนี้น่าจะใกล้ถึงเมืองซีแล้วนะ ป้าอาฮว๋าคงรออยู่ที่สถานีแล้วล่ะ แม่ฝากเธอหาบ้านให้ที่เมืองซี และช่วยดูแลลูกด้วย ตั้งใจเรียนที่เมืองซีนะลูก"
"อย่าโทษว่าแม่ใจร้ายนะ ลูกก็รู้คะแนนของตัวเองดี ถ้าไม่ขยันก็คงเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ ไม่ได้ เพราะงั้นแม่ถึงส่งลูกไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมชางชิงเถิง ซึ่งเป็นโรงเรียนที่ดีที่สุดในเมือง"
"ที่เมืองซีต้องเชื่อฟังป้าอาฮว๋านะ เธอเป็นหุ้นส่วนธุรกิจของแม่ตั้งแต่สมัยก่อน เป็นคนดีมาก"
เมื่อได้ยินเสียงเข้มงวดที่ไม่ได้ยินมาหลายร้อยปี เฉินฟานรู้สึกอบอุ่นในใจ น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว
"แม่ครับ ผมเข้าใจแล้ว แม่วางใจได้ ผมจะตั้งใจเรียนที่เมืองซีครับ"
เฉินฟานพูดเสียงเบา
หลังจากแม่เสียชีวิตในปีที่เขาเรียนจบมหาวิทยาลัย เขาก็ไม่เคยได้ยินเสียงของแม่อีกเลย
ในความทรงจำชาติก่อนของเฉินฟาน แม่เป็นคำที่ห่างไกลมาก พวกเขาไม่ค่อยได้เจอกันบ่อยนัก
หวังเสี่ยวอวิ๋นเป็นคนเข้มแข็ง หลังจากถูกตระกูลหวังดูถูกและเมินเฉย เธอก็ตั้งใจจะสร้างผลงานให้ตระกูลหวังได้เห็น ดังนั้นตั้งแต่เฉินฟานยังเล็ก เธอก็พาอันหยาพี่สาวของเขาไปเมืองจงไห่ เริ่มต้นจากศูนย์สร้างกลุ่มจินซิ่วขึ้นมา จนกระทั่งเฉินฟานเข้ามหาวิทยาลัย กลุ่มจินซิ่วก็เข้าตลาดหลักทรัพย์สำเร็จ กลายเป็นยักษ์ใหญ่ในวงการอสังหาฯ จงไห่ หวังเสี่ยวอวิ๋นมีทรัพย์สินหลายพันล้าน ได้รับฉายาราชินีวงการอสังหาฯ จงไห่!
น่าเสียดายที่ต่อมาแม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ กลุ่มจินซิ่วถูกกลุ่มบริษัทหว่านหลงของตระกูลเซินกลืนกิจการ เฉินฟานต้องกลับมาเมืองซีอย่างตกอับเพียงลำพัง
แม่กลับมาบ้านแค่ปีละหนึ่งสองครั้ง เฉินฟานจึงมีความทรงจำเกี่ยวกับแม่ไม่มากนัก
แต่หลังจากแม่ประสบอุบัติเหตุ เฉินฟานถึงได้รู้ว่าตัวเองพึ่งพาแม่มากแค่ไหน แม่เป็นเสาหลักและความเชื่อมั่นของทั้งครอบครัว เฉินฟานยังจำได้ว่าเมื่อพ่อได้รับข่าว ผมก็หงอกขาวภายในคืนเดียว ราวกับพลังจิตใจและวิญญาณถูกดึงออกไปหมด
"อ้อใช่ ที่บ้านป้าอาฮว๋ามีลูกสาวคนหนึ่งชื่อเจียงชูหราน เรียนเก่งมาก ป้าอาฮว๋าบอกว่าอยากให้พวกเธอได้รู้จักกัน แม่ก็ไม่ขัดข้อง แต่การเรียนต้องมาก่อน อย่าคิดแต่เรื่องความรักจนลืมเรียนนะ"
หวังเสี่ยวอวิ๋นกำชับทีละคำ
เฉินฟานอดหัวเราะไม่ได้ แม่แบบไหนกันนี่ ลูกยังเรียน ม.6 อยู่เลย กลับคิดจะให้คบกันแล้ว
เขาพูดอย่างจนใจ: "แม่ครับ ผมจะสอบให้ได้มหาวิทยาลัยดีๆ แน่นอน แม่อยู่ที่จงไห่ก็ต้องดูแลสุขภาพและความปลอดภัยด้วยนะครับ อย่าทำงานหนักเกินไป พี่อันก็ใกล้เรียนจบแล้ว ให้เธอช่วยงานบ้าง แม่จะได้ผ่อนคลายลงหน่อย"
"โอเค โอเค เมื่อไหร่มาสอนแม่แบบนี้ล่ะ แม่รู้แล้ว บริษัทยังมีงาน แม่ต้องวางสายก่อน โอนเงินเข้าบัญชีให้แล้วนะ ใช้ประหยัดๆ หน่อย"
หวังเสี่ยวอวิ๋นหัวเราะแห้งๆ พูดรัวเร็วแล้ววางสาย
เฉินฟานยิ้มพลางส่ายหน้า
แม้แม่ของเขาจะเป็นสาวเก่ง แต่ทำอะไรมักลวกๆ ถ้าไม่มีอันหยาคอยดูแล คงมีข้อผิดพลาดอีกมากทีเดียว
นึกถึงอันหยา หัวใจเขาก็ปวดแปลบ
ถ้าถามว่านอกจากเสี่ยวฉงแล้ว อะไรคือความเสียใจที่สุดของเฉินฟาน นั่นก็คือพ่อแม่และอันหยานั่นเอง
"ชาติที่แล้วฉันทำผิดต่อพี่อันไปแล้ว ชาตินี้ไม่รู้จะตอบแทนเธอยังไงดี"
เฉินฟานนิ่งเงียบ เรื่องความรักนั้น คนนอกจะพูดอะไรได้
ขณะที่เขากำลังคิดอยู่นั้น รถบัสจินหลงก็มาถึงสถานีแล้ว คนขับรถตะโกนให้ทุกคนรีบลงจากรถ
เมื่อมาถึงสถานีขนส่ง มองดูสถานีขนส่งเมืองซีโจวที่คุ้นเคยและผู้คนที่สัญจรไปมาไม่ขาดสาย เฉินฟานรู้สึกตื่นตะลึง เขาถึงได้เชื่อว่าตัวเองได้เกิดใหม่กลับมาเป็นเด็กหนุ่มวัย 17 อีกครั้ง
"โลกแห่งธุลีดิน สุดท้ายก็ต้องเดินทางอีกครั้ง ชาตินี้ ฉันจะกลัวอะไร"
เขายิ้มบางๆ เดินตามฝูงชนออกไปนอกสถานี
...
ขณะนั้นที่หน้าสถานีขนส่งเมืองซี ผู้โดยสารรอบข้างต่างมองไปยังจุดหนึ่งด้วยสายตาตื่นตะลึง
รถออดี้ A6 สีแดงสดใสนำเข้าจอดอยู่ตรงนั้น
รถคันนี้ในปี 2007 รุ่นท็อปราคาประมาณ 6-7 แสนหยวน ถือว่าเป็นรถหรูในเมืองซีสมัยนั้น แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แม้เมืองซีจะไม่ใช่เมืองที่พัฒนาแล้ว แต่ก็อยู่ในระดับกลางค่อนบนของเขตหูตง รถปอร์เช่หรือเฟอร์รารี่ก็พบเห็นได้บ่อย
จุดสำคัญอยู่ที่สาวสวยสองคนที่ยืนอยู่หน้ารถ
คนโตดูอายุราวสามสิบกว่า หน้าตาสวยงาม สวมชุดสูทกระโปรงสีดำตัดเย็บพอดีตัว ข้างในเป็นเสื้อเชิ้ตขาว ใส่ถุงน่องสีเนื้อกับรองเท้าส้นสูง แต่งหน้าอย่างประณีต ดูเป็นสาวออฟฟิศมืออาชีพที่เต็มไปด้วยความสง่างาม
คนเล็กยังอยู่ในวัยแรกรุ่น อายุราว 16-17 ปี รูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาคล้ายกับสาวสวยคนโตราว 70 เปอร์เซ็นต์ แต่โฉมหน้างดงามกว่าเล็กน้อย เพียงแต่ดูเย็นชาและทะนงตัว
แน่นอนว่าเป็นป้าอาฮว๋าและลูกสาวของเธอ เจียงชูหราน
ตอนนี้เจียงชูหรานกำลังขมวดคิ้ว มองสำรวจทางออกของสถานีขนส่ง
"แม่คะ เขาจะมาถึงเมื่อไหร่ โทรไปเร่งหน่อยไหมคะ" เจียงชูหรานพูดอย่างหงุดหงิด
"เธอนี่นะ เพิ่งผ่านไปสิบนาทีเองก็ใจร้อนแล้ว" ป้าอาฮว๋าขมวดคิ้วอย่างจนใจ
นี่เป็นลูกของเพื่อนสนิทสมัยก่อนของเธอในเมืองซี จะมาเรียนม.6 ที่นี่ และเป็นครั้งแรกที่ออกมาเรียนคนเดียวตั้งแต่เด็กจนโต หวังเสี่ยวอวิ๋นฝากฝังมา เธอก็ต้องดูแลอย่างเต็มที่
"เฉินฟานเป็นเด็กที่ซื่อสัตย์มาก เดี๋ยวพอเขามาถึงเธอก็ระวังคำพูดหน่อยนะ ต่อไปพวกเธอจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ต้องคบหากันให้มาก เขาเพิ่งมาจากอำเภอซู่สุ่ย ไม่คุ้นเคยที่นี่ เธอต้องช่วยดูแลเขาหน่อย" ป้าอาฮว๋ากำชับ
"รู้แล้วค่ะ แม่ไม่ต้องพูดอีกแล้ว" เจียงชูหรานถอนหายใจพลางรู้สึกหงุดหงิดในใจ
แค่เพราะลูกของเพื่อนสนิทแม่จะมาเรียนที่เมืองซี ก็ลากเธอมายืนตากแดดที่หน้าสถานีขนส่งตอนเที่ยงนานตั้งสิบนาที แถมบ่ายนี้เธอยังนัดเพื่อนสนิทไปดื่มกาแฟที่สตาร์บัคส์อีก ดูท่าคงต้องล้มเลิก
สำคัญที่สุดคือแม่ของเธอดูเหมือนจะมีความคิดจะจับคู่ให้ทั้งสองคน เด็กสาวมักไวต่อเรื่องแบบนี้ ป้าอาฮว๋าเพิ่งพูดแค่สองประโยค เธอก็รู้สึกได้ทันที ทำให้เกิดความรู้สึกต่อต้านขึ้นมาทันที พร้อมกับรู้สึกไม่ชอบเพื่อนร่วมชั้นที่ยังไม่ได้เจอหน้าคนนี้ไปด้วย
ตอนนั้นเอง มีเสียงดังขึ้น:
"ป้าอาฮว๋าครับ รอนานแล้วใช่ไหมครับ"
เด็กหนุ่มคนหนึ่งยิ้มอย่างอ่อนโยนและทักทายป้าของเธออย่างมีมารยาท
นี่คือเฉินฟานหรือ?
เจียงชูหรานกวาดตามองเขาอย่างไม่แสดงอาการใดๆ
ตัวไม่สูงนัก ประมาณ 170 เซนติเมตร เธอใส่รองเท้าผ้าใบยังสูงพอๆ กับเขาเลย
หน้าตาก็ธรรมดา ระดับคนทั่วไป อย่างมากก็แค่หน้าตาสะอาดสะอ้าน พูดไม่ได้ว่าหล่อ
สำคัญคือแม้แต่เธอที่ไม่ค่อยรู้จักแบรนด์เนมยังมองออกว่าคนคนนี้ใส่เสื้อผ้ายี่ห้อที่มีขายทั่วไปตามท้องตลาด ทั้งเสื้อและกางเกงรวมกันราคาไม่เกินพันหยวน ถ้าเป็นเพื่อนสาวไฮโซของเธอที่ชอบพูดถึงแต่หลุยส์วิตตอง ใส่แต่พราดา มาเห็นเข้าคงต้องเยาะเย้ยแน่ๆ
ดวงตาของเจียงชูหรานฉายแววดูแคลนออกมาโดยไม่รู้ตัว
'เฉินฟานคนนี้ดูไม่เหมือนคนมีความสามารถเลย เทียบกับหลี่อี้เฉินพวกนั้นแล้วห่างชั้นมาก' เจียงชูหรานส่ายหน้าในใจ
หลี่อี้เฉินเป็นเพื่อนร่วมชั้นของเธอ เป็นประธานสภานักเรียน เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในโรงเรียน ไม่ว่าจะเป็นหน้าตาหรือฐานะครอบครัวและความสามารถล้วนเป็นอันดับหนึ่ง และยังเป็นหนึ่งในผู้ที่ตามจีบเจียงชูหราน เจียงชูหรานก็รู้สึกดีกับเขามาก ในสายตาคนภายนอกทั้งสองคนเกือบจะเป็นคู่รักกันแล้ว
ป้าอาฮว๋ามองเฉินฟานด้วยรอยยิ้ม เธอพอใจกับเด็กหนุ่มหน้าตาสะอาดสะอ้านตรงหน้า จึงแนะนำอย่างกระตือรือร้น:
"เสี่ยวฝาน นี่คือลูกสาวของป้า เจียงชูหราน"
"เทอมหน้าเธอก็จะขึ้น ม.6 เรียนโรงเรียนเดียวกับหนู อายุน้อยกว่าหนูสามเดือน เรียกเธอว่าหรานหรานก็ได้นะ ต่อไปช่วยดูแลเธอด้วยล่ะ"
เฉินฟานพยักหน้าพลางยิ้มตอบ: "วางใจได้ครับป้าอาฮว๋า ต่อไปหรานหรานก็เหมือนน้องสาวผม ผมจะปกป้องเธอเอง"
เขาหันมามองหญิงสาวที่ในชาติก่อนเคยชอบ เคยทำให้เจ็บปวด และได้ลืมเลือนไปแล้ว
เจียงชูหราน!
ลูกสาวของป้าอาฮว๋า เพื่อนร่วมชั้น ม.6 ของเขา และเป็นผู้หญิงคนแรกที่เฉินฟานเคยชอบในชาติก่อน
ตอนนั้นปี 2007 แม้จะยังไม่ถึงยุครุ่งเรืองของอสังหาริมทรัพย์ในประเทศ แม่ของเขาก็ยังไม่ได้เป็นราชินีแห่งวงการอสังหาฯ จงไห่ ตอนนั้นเฉินฟานเป็นเพียงเด็กหนุ่มธรรมดาที่ใช้ชีวิตอยู่ในอำเภอเจ๋อมา 17 ปีไม่เคยออกไปไหน
'ตอนนั้นผมจากอำเภอเล็กๆ ที่ล้าหลังมาที่เมืองซีที่เจริญรุ่งเรือง ไม่รู้จักใครเลย จู่ๆ ได้เจอเจียงชูหรานที่เป็นลูกสาวตระกูลร่ำรวยในเมืองซี ทั้งยังสวยมาก รวมกับการที่ป้าอาฮว๋าพยายามจับคู่ให้ ก็เลยเกิดความคิดฝันไป'
เฉินฟานรู้สึกขำ นั่นเป็นความรู้สึกของเด็กหนุ่มในตอนนั้น
"น่าเสียดายที่ด้วยมาตรฐานอันสูงส่งของเจียงชูหราน เธอจะมาสนใจผมในตอนนั้นได้อย่างไร"
เขาส่ายหน้า
"จำได้ว่าตอนนั้นเธอชอบบุคคลที่มีชื่อเสียงในโรงเรียน ประธานสภานักเรียนหลี่อี้เฉิน ต่อมาทั้งสองคนก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยจงไห่ด้วยกัน อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข ตอนนั้นผมซึมเศร้าอยู่นาน คิดดูตอนนี้ก็น่าขำจริงๆ"
เขาไม่ใช่คนคนเดิมเมื่อห้าร้อยปีก่อนแล้ว แล้วจะมัวติดอยู่กับความรักข้างเดียวที่ไม่สมหวังนี้ทำไม?
เฉินฟานยื่นมือออกไปก่อน: "สวัสดีครับ เพื่อนหรานหราน ผมชื่อเฉินฟาน มาจากอำเภอเจ๋อ ต่อไปเราก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันแล้ว ถ้ามีอะไรให้ช่วย บอกผมได้เลยนะครับ"
แม้ว่าเธอเคยทำให้เขาเจ็บปวด แต่เธอก็เป็นลูกสาวของป้าอาฮว๋า ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะปกป้องเธอ ไม่ให้ป้าอาฮว๋าต้องเสียใจ
หญิงสาวเคยเจอผู้ชายมากมายที่ตะลึงในความงามของเธอ แต่เด็กหนุ่มที่มีแววตาใสซื่อแบบเฉินฟานนั้นหาได้ยาก แม้จะไม่ได้หล่อ แต่อย่างน้อยก็มีบุคลิกที่สะอาดสะอ้าน ดูสบายตา
"น่าเสียดายที่ฐานะและความสามารถยังด้อยไปหน่อย คงได้แค่เป็นเพื่อนธรรมดาเท่านั้น"
สาวน้อยถอนหายใจในใจ แต่ก็ยื่นมือขาวนุ่มออกไปอย่างมีมารยาท:
"ได้สิ แต่ตอนนั้นอย่าลืมคำที่ตัวเองพูดไว้นะ"
เจียงชูหรานพูดแบบนั้น แต่ในใจก็แค่ยิ้มผ่านไป ไม่ได้ใส่ใจอะไรเลย
พ่อของเธอมีความสามารถโดดเด่น แม่เป็นเจ้าของบริษัทมีทรัพย์สินเป็นสิบล้าน ตัวเธอเองก็สวย มีคนมาจีบมากมายล้วนมาจากครอบครัวที่มีอำนาจและอิทธิพล แล้วจะมีเรื่องอะไรที่ต้องรบกวนเฉินฟานด้วย?
ป้าอาฮว๋าพูดยิ้มๆ ว่า: "รีบขึ้นรถเถอะ เอาของไปไว้ที่บ้านใหม่ก่อน แล้วค่อยไปทานข้าวเที่ยงที่บ้านฉัน จะได้แนะนำให้รู้จักกับลุงของเธอด้วย"
"ครับ" เฉินฟานพยักหน้ายิ้มๆ
หลังจากขึ้นรถ พวกเขาก็ขับไปที่อพาร์ตเมนต์ที่เฉินฟานเช่าอยู่ก่อน
"เขตชุมชนริมทะเลสาบ"
ที่นี่เป็นเขตที่อยู่อาศัยระดับกลางของเมืองซี มีพื้นที่สีเขียวดีมาก จุดเด่นคือใกล้ทะเลสาบเยี่ยนกุย วิวสวยงาม และไม่ไกลจากโรงเรียนมัธยมชางชิงเถิงที่เขาเรียนอยู่ เดินแค่สิบนาที ห้องเป็นแบบสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น ตกแต่งอย่างดี มีทั้งแอร์ น้ำร้อน อ่างอาบน้ำ ทีวี โซฟา ตู้เย็น ครบครัน เห็นได้ว่าป้าอาฮว๋าใส่ใจในการหาห้องให้จริงๆ
"ขอบคุณป้าอาฮว๋ามากครับ ที่ต้องลำบากขนาดนี้" เฉินฟานกล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ
ป้าอาฮว๋าเป็นหนึ่งในคนไม่กี่คนที่จริงใจกับเขาในชาติก่อน
เธอเป็นหุ้นส่วนธุรกิจของแม่เขา หวังเสี่ยวอวิ๋น เป็นเจ้าของบริษัทออกแบบก่อสร้าง มีทรัพย์สินหลายล้าน นับว่าเป็นสาวเก่งที่ประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน
ในชาติก่อน ตอนเขาเรียนมัธยมปลาย ผลการเรียนไม่ดี แม่จึงส่งเขามาเรียนที่โรงเรียนมัธยมชางชิงเถิง โรงเรียนเอกชนที่ดีที่สุดในเมืองซีโจว ป้าอาฮว๋าคอยดูแลเขาตลอด ทั้งช่วยหาห้องเช่า ให้ไปทานข้าวที่บ้านทุกวัน แถมยังพยายามจะจับคู่ให้รู้จักกับลูกสาวอีก
ไม่ว่าตอนที่เขารุ่งเรืองที่สุด หรือตอนที่ตกอับยากจน ป้าอาฮว๋าก็ยังปฏิบัติกับเขาเหมือนเดิม
"เจ้าเด็กนี่พูดอะไร แม่เธอฝากเธอไว้กับป้า เธออยู่เมืองซีคนเดียว ป้ามีแต่หรานหรานคนเดียว อยากได้ลูกชายมาตลอด ต่อไปก็ให้ถือว่าบ้านป้าเป็นบ้านของเธอเลยนะ" ป้าอาฮว๋าพูดยิ้มๆ อย่างอ่อนโยน
"ครับ" เฉินฟานพยักหน้าแรงๆ
ในชาตินี้ที่เขากลับมา เขาก็อยากตอบแทนบุญคุณป้าอาฮว๋าในชาติก่อนเช่นกัน
ป้าอาฮว๋ารู้สึกถึงความจริงใจในคำพูดของเขา ก็ยิ่งประทับใจ เมื่อเทียบกับหลี่อี้เฉินที่เจอกันไม่กี่ครั้งแต่ให้ความรู้สึก 'มีเล่ห์เหลี่ยมลึก ไม่ใช่คู่ที่ดี' ป้าอาฮว๋าชอบเด็กแบบเฉินฟานมากกว่า ที่มีพื้นเพครอบครัวดี รู้ที่มาที่ไป แม่ทำธุรกิจ ถือว่าคู่ควรกัน สำคัญที่สุดคือดูซื่อๆ เห็นแล้วสบายใจ
ออกจากเขตชุมชนริมทะเลสาบ รถก็มุ่งหน้าไปบ้านป้าอาฮว๋า
เจียงชูหรานกับเฉินฟานนั่งเบาะหลังด้วยกัน คุยกันเรื่อยเปื่อยไม่กี่ประโยค แต่ความสนใจและวงสังคมต่างกัน ไม่มีอะไรจะคุย เฉินฟานจึงยิ้มขออภัยแล้วขยับไปทางหน้าต่าง หลับตาลง ทำท่าเหมือนเหนื่อยมาก
เจียงชูหรานรอสักพัก เห็นเขาไม่พูด ก็หันไปมองนอกหน้าต่างเฉยๆ
แม้เด็กหนุ่มคนนี้จะให้ความประทับใจแรกพบไม่เลว แต่เธอก็เป็นดาวเด่นที่มีคนตามจีบมากมายที่โรงเรียน อีกทั้งมีมาตรฐานสูง การอบรมเข้มงวด เฉินฟานยังไม่ถึงระดับที่จะทำให้เธอต้องชวนคุยก่อน
และเธอก็เจอเล่ห์เหลี่ยมที่พยายามดึงดูดสาวๆ ด้วยการทำตัวแตกต่างมามากแล้ว น่าเสียดายที่คุณหนูใหญ่เจียงไม่หลงกลแบบนี้หรอก เธอชื่นชมแต่คนที่มีความสามารถจริงๆ เท่านั้น
แต่น่าเสียดายที่เฉินฟานไม่ได้คิดอะไรมากมายขนาดนั้น เขากำลังครุ่นคิดถึงเรื่องการฝึกฝนในชาตินี้


## บทที่ 3 ระดับพลังการบำเพ็ญ

สำหรับเฉินฟานแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือการเริ่มต้นซิ่วเหลียนใหม่อีกครั้ง
ผู้บำเพ็ญเพียรแบ่งออกเป็นแปดขั้น:
ระดับเหลียนชี่, ระดับเซี่ยนเทียน, ระดับจินตัน, ระดับหยวนอิง, ระดับฮวาเสิน, ระดับฝ่านซวี่, ระดับเหอต้า และขั้นผ่านวิบาก
อาจารย์ของเขา เซียนชิงเทียน มีอายุถึง 840,000 ปี แต่ก็เพียงแค่อยู่ในระดับเหอต้าเท่านั้น ช่วงเหอต้าฉียังถูกเรียกว่า 'เซียนแท้' มีอายุขัยถึงหนึ่งล้านปี ในจักรวาลนี้ถือเป็นบุคคลระดับสูงสุดในบรรดาตระกูลหมื่นเผ่า การทำลายดวงดาวด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว กลืนกินพระอาทิตย์ หรือสร้างโลกจากความว่างเปล่าล้วนเป็นเรื่องธรรมดา
แต่ในชาติก่อนเขาใช้เวลาเพียง 500 ปีก็บรรลุถึงขั้นผ่านวิบาก เหนือกว่าอาจารย์ของเขา และได้รับสมญานามว่า 'เป่ยเสวียนเซียนจุน'
ในบรรดาเซียนแท้แห่งการหลอมเต๋า มีเพียงหนึ่งในร้อยที่สามารถผ่านขั้นผ่านวิบากได้ ดังนั้นขั้นผ่านวิบากจึงถูกเรียกว่า 'เซียนผู้สูงส่ง'
'ท่านว่านเซียนจือจุน'!
แต่ขั้นผ่านวิบากนั้นยังห่างไกลเกินไปสำหรับเฉินฟานในตอนนี้
"ในชาติก่อนฉันเคยกลับมาที่โลก ตอนนั้นพลังจิตวิญญาณบนโลกเหือดแห้งไปหมดแล้ว ไม่เหมาะสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรอาศัยอยู่อีกต่อไป อย่าว่าแต่จะเทียบกับสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งการฝึกฝนของสำนักเซียนเจินหวู่หรือโลกชางหมิงที่อาจารย์สร้างขึ้นเลย แม้แต่ดวงดาวแห่งชีวิตดวงไหนๆ ของเผ่ามนุษย์ก็ยังรุ่งเรืองกว่าโลกทั้งสิ้น"
เฉินฟานคิดไตร่ตรองในใจขณะที่หมุนเวียนเคล็ดวิชาเพื่อรับรู้พลังจิตวิญญาณในฟ้าดิน
ครั้งสุดท้ายที่กลับมาโลกเป็นเวลากว่าร้อยปีที่แล้ว ตอนนั้นเขาบรรลุถึงระดับฮวาเสิน และต้องใช้ความพยายามอย่างมากมายในการเดินทางข้ามความว่างเปล่าอันไกลโพ้นเพื่อกลับมายังบ้านเกิด
แต่โลกได้เปลี่ยนแปลงไปมาก ทุกอย่างไม่เหมือนเดิม แม้แต่ประเทศก็ไม่มีอยู่อีกต่อไป ทุกประเทศได้รวมตัวกันเป็นสหพันธ์โลก ตั้งอาณานิคมบนดาวอังคาร ก้าวออกจากระบบสุริยะ เข้าสู่ยุคอวกาศ
ในตอนนั้นเฉินฟานอาศัยอยู่บนโลกยี่สิบปี แต่ก็ไม่เคยรับรู้ถึงการมีอยู่ของผู้บำเพ็ญเพียรคนใดเลย
"พลังจิตวิญญาณในฟ้าดินตอนนี้ดีกว่าร้อยปีหลังเล็กน้อย แต่ก็ใกล้จะเหือดแห้งแล้ว" เขาส่ายหน้าเบาๆ "แม้จะมีผู้ฝึกฝนอยู่ อย่างมากก็แค่พอจะบรรลุถึงระดับเซี่ยนเทียนอย่างยากลำบาก"
"ฉันคงเป็นผู้บำเพ็ญเพียรคนเดียวบนโลกนี้"
นั่นหมายความว่าอะไร เฉินฟานเข้าใจดี เพียงแค่เขาฝึกฝนเล็กน้อย ก็คงสามารถเดินอวดโอ่บนโลกได้
ในความคิดของเฉินฟาน การจะมีพลังปกป้องครอบครัวและไม่ต้องกลัวอาวุธสมัยใหม่ เพียงแค่มีพลังโดยกำเนิดก็เพียงพอแล้ว
หากไม่บรรลุระดับเซี่ยนเทียน ก็ยังไม่ถือว่าได้ก้าวเข้าสู่ประตูแห่งการบำเพ็ญเพียร ไม่สมควรเรียกว่า 'ผู้บำเพ็ญเพียร'
เขาเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสูงที่เคยบรรลุถึงขั้นผ่านวิบากและได้เกิดใหม่ แม้จะอยู่ในโลกยุคปลายธรรมเช่นนี้ การจะกลับไปบรรลุระดับเซี่ยนเทียนอีกครั้งก็คงใช้เวลาเพียงไม่กี่ปีเท่านั้น
"ขับรถมาตลอดทาง ความเข้มข้นของพลังจิตวิญญาณมีทั้งสูงและต่ำ ต้องหาสถานที่ที่พลังจิตวิญญาณรวมตัวกันเพื่อฝึกฝน จึงจะได้ผลดีที่สุด"
"ถ้าหากยังสามารถหาวัตถุวิเศษแห่งฟ้าดินได้บ้าง อย่างมากสามปีฉันก็มั่นใจว่าจะสามารถบรรลุถึงระดับเซี่ยนเทียนได้"
คิดถึงตรงนี้ เฉินฟานก็อดหัวเราะเยาะตัวเองไม่ได้ "ฉันคิดมากเกินไป ด้วยสภาพพลังจิตวิญญาณบนโลกแบบนี้ อย่าว่าแต่วัตถุวิเศษแห่งฟ้าดินเลย แม้แต่สมุนไพรที่มีอายุมากหน่อยก็คงถูกขุดจนหมดแล้ว"
ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิด รถก็เกือบจะถึงบ้านป้าอาฮว๋าแล้ว
...
เขตชุมชนริมทะเลสาบที่เฉินฟานเช่าอยู่นั้นตั้งอยู่ที่ชายขอบเขตจ้งซิง ติดกับเขตหยุนซาน เมื่อออกจากประตูก็เห็นทะเลสาบเยี่ยนกุยอันกว้างใหญ่ ถือเป็นคอนโดระดับกลางของเมืองซี ส่วนบ้านป้าอาฮว๋านั้นอยู่ในหมู่บ้านวิลล่าในเขตหยุนซาน ทั้งสองที่อยู่ไม่ไกลกัน ใช้เวลาเดินทางเพียงไม่กี่นาที
ขับรถไปตามถนนรอบทะเลสาบจนถึงเชิงเขายวิ๋นวู่ เฉินฟานลืมตาขึ้นและเห็นชื่อหมู่บ้านวิลล่า:
"สวนหลงจิ่ง"
ในความทรงจำชาติก่อนของเฉินฟาน สวนหลงจิ่งถือเป็นย่านที่อยู่อาศัยระดับไฮเอนด์ของเมืองซี วิลล่าหลังหนึ่งมีราคาหนึ่งถึงสองล้านหยวน นี่ไม่ใช่เมืองซีในอนาคตที่ราคาบ้านใจกลางเมืองพุ่งสูงถึงหมื่นหยวนต่อตารางเมตร ตอนนี้ราคาบ้านยังไม่ได้พุ่งสูง บ้านแบบในเขตชุมชนริมทะเลสาบนั้นราคาเพียงสามถึงสี่แสนหยวนก็ซื้อได้
ดูเหมือนป้าอาฮว๋าจะสังเกตเห็นสายตาของเขาผ่านกระจกมองหลัง จึงเริ่มแนะนำว่า:
"สิ่งที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองซีของเรานอกจากทะเลสาบเยี่ยนกุยแล้ว ก็คือเขายวิ๋นวู่นี่แหละ
"สวนหลงจิ่งนี้ยังไม่ใช่ที่ที่ดีที่สุดในเมืองซีเลย อยู่แค่เชิงเขายวิ๋นวู่ ราคาแค่ 7,000 หยวนต่อตารางเมตรเท่านั้น บ้านหรูที่แท้จริงอยู่บนกลางเขายวิ๋นวู่ต่างหาก ว่ากันว่าตอนเช้าตื่นมาเปิดประตูก็เห็นเมฆหมอกล้อมรอบ ภูเขาและทะเลเมฆ เลยได้ชื่อว่า 'เขายวิ๋นวู่' ไงล่ะ"
พูดไปพูดมา ดวงตาของป้าอาฮว๋าก็ฉายแววอิจฉานิดๆ
"ที่นั่นราคาหลังหนึ่งหลายสิบล้าน ถูกสุดก็ยังเกินสิบล้านหยวน เป็นโครงการของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งเมืองซีเรา คนที่อยู่ล้วนเป็นเศรษฐีตัวจริงกับเจ้าของบริษัทใหญ่จากภาคใต้ ถึงป้าจะขายบริษัทที่สร้างมาครึ่งชีวิตก็ยังซื้อไม่ได้" ป้าอาฮว๋าส่ายหน้าถอนหายใจ
"มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งเมืองซี ตระกูลเซินใช่ไหมครับ?" แววตาของเฉินฟานวาบขึ้น แต่เขายิ้มพูดว่า:
"บ้านป้าอาฮว๋าก็ดีมากแล้วในความเห็นผม ที่บ้านผมในอำเภอ ZS มีแค่ห้องชุด 100 ตารางเมตร ยังเป็นที่ที่หน่วยงานจัดสรรให้ด้วย ก็ยังอยู่กันได้"
เฉินฟานหยุดครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อว่า: "ถ้าป้าชอบจริงๆ รอผมหาเงินได้ ผมจะซื้อให้ป้าสักหลายหลัง ให้ป้าได้ตื่นมาเห็นทะเลเมฆทุกวัน"
สำหรับผู้บำเพ็ญเพียร บ้านหลังหนึ่งจะมีค่าอะไร
แค่เขาบำเพ็ญถึงขั้นเซี่ยนเทียน บ้านหรูทั่วหล้าก็เลือกได้ตามใจ เขาอาจจะไม่สนใจด้วยซ้ำ!
ถึงตอนนั้นเราจะสร้างถ้ำเซียนสักหลัง สร้างบนเมฆ ตอนเช้าดูพระอาทิตย์ขึ้นแบบใกล้ชิด ตอนกลางคืนดูพระจันทร์ตกและทางช้างเผือก บ้านหรูไหนจะเทียบได้?
ป้าอาฮว๋าได้ยินแล้วพูดทั้งล้อเล่นทั้งปลื้มใจว่า:
"ดีเลย ป้ารอนะ แล้วก็เรียกแม่เธอกลับมาด้วย อย่าไปวุ่นวายกับบริษัทอสังหาริมทรัพย์เลย แม่ลูกสองคนไปอยู่เมืองใหญ่อย่างจงไห่ ไม่รู้จักใครเลย น่าสงสารจัง ป้าหลังหนึ่ง แม่หลังหนึ่ง พอดีเลยตอนแก่ ยังจะได้ไปเดินห้างด้วยกัน ไปทำสปาบ้าง ไม่ต้องเครียดเรื่องบริษัททุกวันแบบนี้"
เจียงชูหรานที่นั่งอยู่ข้างๆ ได้ยินแล้วขมวดคิ้วสวย
บ้านหรูกลางเขายวิ๋นวู่ หลังหนึ่งราคาหลายสิบล้าน แม้แต่เพื่อนร่วมชั้นที่รวยที่สุดที่เธอรู้จักก็ยังไม่กล้าคุยโวแบบนี้ คงมีแต่มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งเมืองซีเท่านั้นที่มีฐานะขนาดนี้
"ดูเหมือนจะเป็นอีกคนที่ชอบพูดโม้โอ้อวดตัวเอง"
เธอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เธอคิดว่าเขาจะต้องพิเศษกว่านี้ แต่กลับไม่ต่างจากผู้ชายธรรมดาทั่วไป
ในตอนนี้ รถได้จอดอยู่หน้าบ้านพักสไตล์ตะวันตกสองชั้นที่มีสวนสวย
มาถึงจุดหมายแล้ว
บ้านของป้าอาฮว๋าตกแต่งอย่างเรียบหรู มีแจกันพอร์ซเลนลายครามเลียนแบบชั้นดี โต๊ะเก้าอี้ไม้จันทน์ทองคำราคาแพง และกล้วยไม้สง่างามวางประดับอยู่ทั่วไป บนผนังแขวนภาพอักษรจีนเขียนว่า "สายลมอ่อนโยนพัดโชย"
ตัวอักษรสี่ตัวนี้มาจาก "หลานถิงจี้ซวี่" ของราชันย์แห่งการเขียนพู่กัน มักใช้มอบให้เพื่อนสตรี
แม้ลายเซ็นไม่ใช่ของจิตรกรชื่อดัง แต่ลายพู่กันก็แสดงถึงความเชี่ยวชาญอย่างลึกซึ้ง
เมื่อเข้าไปในห้องโถง ก็เห็นชายวัยกลางคนใส่แว่นตาท่าทางสุภาพเรียบร้อยนั่งอยู่บนโซฟา กำลังตั้งใจดูข่าวเมืองซีที่ออกอากาศทางโทรทัศน์
เขาคือเจียงไห่ซาน พ่อของเจียงชูหราน!
เมื่อเห็นเฉินฟานเข้ามาคำนับ เจียงไห่ซานที่นั่งอยู่บนโซฟาก็พยักหน้าเบาๆ
"เสี่ยวฝาน นั่งลงเร็ว หรานหราน ไปชงชาให้พ่อกับแขกหน่อย รอสักครู่นะคะ ฉันจะเข้าไปอุ่นอาหารสองอย่าง เดี๋ยวก็เสร็จ" ป้าอาฮว๋าพูดกับเฉินฟานพลางสั่งลูกสาว แล้วตัวเองก็เข้าไปในครัว
เจียงชูหรานรับคำ แล้วหยิบชุดชาป้านชาอี๋ซิงราคาแพงออกมา
สิ่งที่ทำให้เฉินฟานประหลาดใจคือ ท่าทางการชงชาของเจียงชูหรานนั้นลื่นไหลราวกับสายน้ำ อิริยาบถสง่างามเรียบร้อย เห็นได้ชัดว่าผ่านการฝึกฝนจากอาจารย์ชั้นครู ชาติก่อนเขาไม่เคยสังเกตเห็นรายละเอียดนี้มาก่อน
เจียงไห่ซานตั้งใจดูโทรทัศน์ จนกระทั่งข่าวจบจึงหันมาพูดว่า:
"พ่อของเธอสบายดีไหม ครั้งสุดท้ายที่เจอกันก็ครึ่งปีมาแล้ว"
"พ่อสุขภาพดีมากครับ เขาก็พูดถึงลุงเจียงเหมือนกัน" เฉินฟานค้อมตัวเล็กน้อย
เจียงไห่ซานพยักหน้า:
"พ่อของเธอมีความสามารถตั้งแต่อายุยังน้อย บทความของเขาเรื่อง 'การวิเคราะห์เบื้องต้นเกี่ยวกับการพัฒนาเศรษฐกิจอย่างยั่งยืนในระดับอำเภอและการเลือกใช้นโยบายสิ่งแวดล้อม' ได้รับคำชมอย่างมาก บอกว่าเขามีวิสัยทัศน์ระดับนานาชาติ อนาคตการพัฒนาเศรษฐกิจต้องไม่ละเลยเรื่องสิ่งแวดล้อม"
เฉินฟานยิ้มบางๆ
ความจริงเขาไม่เข้าใจเรื่องการพัฒนาเศรษฐกิจเหล่านี้เลย ไม่อย่างนั้นในชาติก่อนเขาคงไม่ทำให้กลุ่มจินซิ่วล่มสลายในเวลาอันสั้นหลังจากรับช่วงต่อบริษัท
เมื่อเห็นว่าเขาดูจะไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ เจียงไห่ซานก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างแนบเนียน แล้วเปลี่ยนหัวข้อสนทนา:
"ได้ยินป้าอาฮว๋าบอกว่า บริษัทอสังหาริมทรัพย์ของแม่เธอที่เมืองจงไห่เติบโตเร็วมากนะ ผู้เชี่ยวชาญหลายคนคาดการณ์ว่าปีหน้าถึงปีถัดไป ตลาดอสังหาริมทรัพย์ของประเทศจะเติบโตอย่างมาก แม่ของเธอเลือกธุรกิจได้ดี มีอนาคตไกลทีเดียว"
เฉินฟานตอบอย่างถ่อมตัว: "แม่ผมทำแค่ธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ บริษัทออกแบบก่อสร้างของป้าอาฮว๋าต่างหากที่มีอนาคตสดใสจริงๆ"
เจียงไห่ซานส่ายหน้า "คุณคิดสูงเกินไปเกี่ยวกับป้าอาฮว๋าของคุณ บริษัทของเธอมีพนักงานแค่สิบกว่าคน กำไรปีละไม่กี่แสน จะเอามาเปรียบกับบริษัทใหญ่ของแม่คุณได้ยังไง"
เฉินฟานยิ้มและพูดว่า "ผมไม่ได้ถ่อมตัวหรอกครับ บริษัทของแม่ผมไม่ได้ใหญ่โตอะไร แค่พอหาเลี้ยงปากท้องไปวันๆ"
"อ้อ?" เจียงไห่ซานขมวดคิ้ว
สิ่งที่เฉินฟานพูดไม่ตรงกับที่เขาได้ยินมา แต่เด็กคนนี้ดูซื่อๆ ไม่น่าจะโกหก
คงเป็นข่าวลือที่เกินจริงที่เขาได้ยินมาก่อนหน้านี้
ก็จริง แม่ลูกสองคนที่ไม่รู้จักใครเลยในเมืองใหญ่อย่างจงไห่ จะสามารถสร้างบริษัทอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่ได้ในเวลาไม่กี่ปีได้ยังไง คงเป็นแค่ข่าวลือที่เล่าต่อๆ กันมา
เมื่อคิดเช่นนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็จางลงไปบ้าง
"แล้วการเรียนของเธอเป็นยังไงบ้าง?"
เฉินฟานไม่รู้ว่าการถ่อมตัวของเขาทำให้เจียงไห่ซานเชื่อจริงๆ เขาตอบว่า "ผมก็แค่ติดอันดับ 500 ของอำเภอเราครับ"
"ได้ยินป้าอาฮว๋าบอกว่าหรานหรานติดอันดับ 50 ของโรงเรียน ต่อไปต้องขอคำแนะนำจากหรานหรานบ่อยๆ นะ"
เมืองซีมีสามอำเภอห้าเขต ในแปดเขตอำเภอ อำเภอเจ๋อมีเศรษฐกิจและการศึกษาแย่ที่สุด การติดอันดับ 500 ในอำเภอเจ๋อ อย่าว่าแต่มหาวิทยาลัยชั้นนำเลย แม้แต่มหาวิทยาลัยระดับสองก็ยังเข้าไม่ได้
เมื่อได้ยินว่าเขาเรียนได้แค่อันดับ 500 ของอำเภอ เจียงไห่ซานขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม รอยยิ้มหายไปหมด พูดอย่างจริงจังว่า:
"ในเมื่อแม่ส่งเธอมาเรียนที่เมืองซี เธอก็ต้องตั้งใจเรียนเป็นหลัก อย่าคิดแต่จะเล่น ครอบครัวช่วยเธอได้แค่ชั่วคราว ไม่สามารถช่วยเธอได้ตลอดชีวิต อนาคตจะประสบความสำเร็จหรือไม่ขึ้นอยู่กับตัวเอง วุฒิการศึกษาเป็นใบเบิกทาง ไม่ว่าจะทำงานอะไรวุฒิการศึกษาก็สำคัญทั้งนั้น"
เฉินฟานไม่สนใจสีหน้าของเจียงไห่ซาน ตอบอย่างไม่หยิ่งไม่ต่ำต้อย "ลุงเจียงพูดถูกครับ"
ชาตินี้ที่เขากลับมา เขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับการเรียนเท่าไหร่
เขาเป็นผู้บำเพ็ญเพียรที่ยิ่งใหญ่ ถ้าจะจริงจัง การสอบได้ที่หนึ่งของประเทศก็ไม่ใช่เรื่องยาก
เจียงไห่ซานคุยกับเขาต่ออีกสองสามประโยค เห็นว่าเขาไม่มีความรู้ลึกซึ้งในหลายด้าน ก็ส่ายหน้าในใจ ผิดหวังกับเด็กของน้องสาวภรรยาคนนี้อย่างสิ้นเชิง
นึกถึงลูกหลานตระกูลใหญ่ที่เขาเคยเจอ ทั้งเรียนเก่ง รูปร่างสูงหล่อ พูดจาทำอะไรก็มีไหวพริบ และยังมีความคิดเห็นของตัวเองในเรื่องเศรษฐกิจการเมือง แม้จะไม่ลึกซึ้งแต่ก็มีมุมมองใหม่ๆ เมื่อเทียบกับเฉินฟานแล้วก็ต่างกันลิบลับ
"ดูท่าต้องคุยกับภรรยาแล้ว เด็กคนนี้ไม่คู่ควรกับหรานหรานเลย" เจียงไห่ซานคิดในใจ
ป้าอาฮว๋าเคยบอกเขาถึงความตั้งใจที่จะจับคู่ให้ทั้งสอง เขาไม่ได้ว่าอะไร อยากเจอตัวก่อนค่อยว่ากัน พอได้เจอแล้วก็ผิดหวังอย่างมาก
"แล้วก็ด้วยมาตรฐานที่สูงของหรานหราน เธอคงไม่มีทางสนใจเขาหรอก"
เจียงไห่ซานมั่นใจในตัวลูกสาวของเขา


## บทที่ 4 วิชาเสริมสร้างร่างในความว่างเปล่า

มื้ออาหารนี้ไม่มีรสชาติเลย ตระกูลเจียงมีมารยาทดี ยึดถือกฎ 'ไม่พูดคุยขณะรับประทานอาหารและนอน'
เฉินฟานรู้สึกสบายใจ กินไปพลางครุ่นคิดไปพลาง
"นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้กินอาหารบ้านเกิด โดยเฉพาะฝีมือป้าอาฮว๋า" เขาคิดในใจอย่างซาบซึ้ง
ชาติที่แล้ว ป้าอาฮว๋าแต่งงานไม่มีความสุขในบั้นปลายชีวิต เจียงไห่ซานมีอำนาจและอิทธิพล มีงานเลี้ยงมากมาย แทบไม่ได้กลับบ้าน
ตอนนั้นเขาก็ยากจนข้นแค้น จึงมักไปกินข้าวที่บ้านป้าอาฮว๋าบ่อยๆ สำหรับเขาแล้ว อาหารฝีมือป้าอาฮว๋าอร่อยกว่าคนอื่นมาก
"ป้าอาฮว๋าช่างมีจิตใจงดงามจริงๆ เป็นคนดี หน้าตาสวย ฝีมือทำอาหารก็เยี่ยม น่าเสียดายที่แต่งงานกับคนอย่างเจียงไห่ซาน" เฉินฟานส่ายหน้าถอนหายใจในใจ
ในจังหวะที่ว่าง ป้าอาฮว๋าหันมาพูดกับเฉินฟานว่า "เสี่ยวฝาน เธอเพิ่งมาถึงเมืองซี ให้หรานหรานพาเธอไปเดินเล่นในเมืองสักหน่อย แล้วก็ซื้อของใช้ในห้องน้ำด้วย ยังไงก็เป็นบ้านเช่า ไม่พร้อมเหมือนที่บ้านนะ"
"ได้ครับ รบกวนหรานหรานด้วยนะครับ" เฉินฟานตอบรับอย่างไม่ลังเล
เจียงชูหรานพยักหน้าอย่างจำใจ แต่ในใจตั้งใจว่าพอออกไปแล้วจะรีบไล่เขาไป
หลังกินข้าวเสร็จ เฉินฟานยิ้มบอกลาป้าอาฮว๋า
พอออกมาข้างนอก รอยยิ้มบนใบหน้าของเจียงชูหรานก็จางหายไป
เธอไม่แม้แต่จะมองเฉินฟาน พูดเสียงเย็นชาว่า "ฉันมีธุระ เธอไปเดินเล่นเองนะ"
พูดจบก็หยุดครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างไม่วางใจว่า "เธอรู้ทางนั่งแท็กซี่ไปใจกลางเมืองใช่ไหม?"
คิดว่าเฉินฟานจะหน้าทนเข้ามาติด บอกว่าไม่รู้ทาง ขอให้เธอช่วยพาไป แต่ไม่คิดว่าเขาจะพยักหน้าเงียบๆ ตอบว่า "ผมรู้ครับ"
เจียงชูหรานยืนมองเงาร่างเดียวดายของเด็กหนุ่มที่เดินจากไป ในใจแวบผ่านความรู้สึกสงสาร มีแรงกระตุ้นอยากเรียกเขากลับมา
แต่นึกถึงความแตกต่างระหว่างเขากับตัวเอง ก็อดกลั้นไว้ เตือนตัวเองในใจว่า:
"เจียงชูหราน เขากับเธอห่างกันเกินไป พวกเธอไม่มีทางเป็นไปได้หรอก รีบตัดความหวังของเขาไปเถอะ"
พอเข้าบ้าน ป้าอาฮว๋าถามอย่างแปลกใจ "เสี่ยวฝานล่ะ? ทำไมไม่ไปเดินห้างด้วยกันล่ะ?"
เจียงชูหรานตอบเรียบๆ "เขาบอกว่าไปคนเดียวได้"
เจียงไห่ซานที่อยู่ข้างๆ แค่นเสียงหึ "ไอ้หมอนั่นคิดจะจีบลูกสาวฉัน ช่างไม่รู้จักประมาณตัวจริงๆ"
ถึงตำแหน่งของเขาตอนนี้ การจะก้าวขึ้นไปสูงกว่านี้ค่อนข้างยาก ถ้าตอนนี้มีคนในเมืองช่วยเหลือสักหน่อย ก็จะประหยัดเวลาและแรงไปได้มาก
ลูกชายของผู้มีอิทธิพลคนหนึ่งในเมืองดูเหมือนจะชอบลูกสาวเขา เจียงชูหราน และก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันด้วย
ผู้มีอิทธิพลคนนั้นเจอเขาก็พูดถึงเรื่องนี้หลายครั้ง เขาก็เลยใส่ใจ แต่ลูกสาวยังเด็ก เขาก็ไม่กล้าจะเร่งรัดมากนัก
ครั้งนี้เฉินฟานมาเยี่ยม เขาก็คิดว่าถ้าฐานะครอบครัวหรือความสามารถของเด็กคนนี้ไม่แพ้ลูกชายของผู้มีอิทธิพลคนนั้น ก็อาจจะให้โอกาสได้ แต่พอเจอตัวจริงก็ผิดหวังอย่างมาก ห่างชั้นกับหลี่อี้เฉินเกินไป
พูดจบก็หันไปบ่นว่า "ต่อไปอย่าพาใครก็ได้มาให้ลูกสาวเจอ ลูกสาวยังเด็ก เรียนหนังสือสำคัญที่สุด"
ป้าอาฮว๋าสีหน้าเปลี่ยนทันที คิ้วขมวดด้วยความโกรธ "เจียงไห่ซาน นี่คุณพูดอะไร? ฉันจะดูแลลูกสาวฉันไม่ได้แล้วหรือ?"
เห็นพ่อกับแม่จะทะเลาะกัน เจียงชูหรานถอนหายใจ หันหลังเดินเข้าห้อง
ในใจยิ่งไม่ชอบเฉินฟานที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้
...
เฉินฟานกลับไม่ได้คิดอะไรมาก ครอบครัวเจียงไม่สำคัญในสายตาเขา
หลังจากออกจากหมู่บ้านสวนหลงจิ่ง เขาไม่ได้นั่งแท็กซี่กลับบ้าน แต่เดินช้าๆ ไปตามริมทะเลสาบเยี่ยนกุย พลางรับรู้การเปลี่ยนแปลงของพลังจิตวิญญาณในฟ้าดิน
พลังจิตวิญญาณในแต่ละที่ไม่ได้คงที่
พลังจิตวิญญาณเหมือนน้ำ ไหลไปที่ต่ำ ดังนั้นบางที่พลังจิตวิญญาณรวมตัวกัน เหมือนห้วงลึกใต้ทะเล นี่คือสถานที่มงคล สถานที่พลังวิญญาณ บางที่พลังจิตวิญญาณบางเบา เหมือนลำธารเล็กๆ ไม่เหมาะแก่การบำเพ็ญเพียร
เขาเดินไปตามริมทะเลสาบเยี่ยนกุยหลายกิโลเมตร ในที่สุดก็หยุด
"ที่นี่น่าจะเป็นจุดที่พลังจิตวิญญาณหนาแน่นที่สุดในรัศมีสิบกว่ากิโลเมตร ถ้าจะหาที่ดีกว่านี้ คงต้องเข้าไปในเขายวิ๋นวู่" เขามองไปรอบๆ ที่นี่เป็นป่าต้นหลิวเงียบสงบ แม้จะเป็นฤดูร้อนที่ร้อนระอุ แต่ที่นี่กลับมีลมเย็นพัดเป็นระลอก
เฉินฟานหาต้นหลิวที่ค่อนข้างแก่ต้นหนึ่ง นั่งขัดสมาธิลง หันหน้าไปทางทะเลสาบเยี่ยนกุยที่มีคลื่นระลอกเบาๆ
ทะเลสาบเยี่ยนกุยเป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในเมืองซี และอยู่ใกล้ใจกลางเมือง มีหมู่บ้านจัดสรร ถนนคนเดิน และโรงแรมมากมายถูกสร้างขึ้นรอบทะเลสาบ แม้ว่าเมืองซีจะตั้งอยู่ทางเหนือของเขตหูตง แต่ก็ยังมีกลิ่นอายของภาคใต้อยู่บ้าง
นั่งขัดสมาธิใต้ต้นหลิว มองออกไปยังทะเลสาบอันกว้างใหญ่ไพศาล สัมผัสสายลมเย็นที่พัดโชย แม้จะเป็นวันที่อากาศร้อนระอุ แต่ก็รู้สึกสดชื่นไปทั้งตัว
แม้ว่าผู้บำเพ็ญเพียรจะแบ่งเป็น 8 ระดับใหญ่ คือ ระดับเหลียนชี่ ระดับเซี่ยนเทียน ระดับจินตัน ระดับหยวนอิง ระดับฮวาเสิน ระดับฝ่านซวี่ ระดับเหอต้า และระดับฟันฝ่าเคราะห์กรรม โดยระดับเหลียนชี่เป็นเพียงระดับเริ่มต้น แต่แม้แต่ระดับเหลียนชี่เองก็ยังแบ่งออกเป็น 3 ระดับย่อย
ได้แก่ 'ระดับสร้างรากฐาน ระดับทงเสวียน และระดับเสินไห่'
ระดับสร้างรากฐานเป็นจุดเริ่มต้นของผู้บำเพ็ญเพียร เมื่อฝึกฝนสำเร็จแล้ว การเคลื่อนไหวทุกอย่างจะมีพลังพันชั่ง เร็วดั่งม้าควบ เกินขีดจำกัดของมนุษย์ธรรมดา และกำลังจะก้าวข้ามความเป็นมนุษย์ นอกจากนี้ยังสามารถรวบรวมพลังแท้ในร่างกาย สร้างยันต์ และใช้วิชาอาคมเล็กน้อยได้
ส่วนระดับทงเสวียนและระดับเสินไห่ถูกเรียกรวมกันว่า 'ขอบเขตมหาศักดิ์สิทธิ์' เมื่อถึงสองระดับนี้ จะมีพลังวิชาอภินิหาร สามารถบันดาลให้ฝนตก เนรมิตกองทัพจากเมล็ดถั่ว ในสายตาของมนุษย์ธรรมดาแล้วเหมือนเทพนิยาย
ส่วนระดับเซี่ยนเทียนที่อยู่หลังระดับเหลียนชี่นั้น สามารถควบคุมลมบินไปได้เก้าหมื่นลี้ มีอายุขัยเกินห้าร้อยปี ถ้านี่ไม่ใช่เซียนแล้วอะไรคือเซียน?
"ระดับเซี่ยนเทียนยังอีกไกล ขอเริ่มจากการสร้างรากฐานก่อนดีกว่า"
"จะใช้วิถีบำเพ็ญเพียรแบบไหนในการสร้างรากฐานดีนะ?" เฉินฟานครุ่นคิด
"ชาติที่แล้วที่ข้าพ่ายแพ้ในเคราะห์กรรมสวรรค์ นอกจากปีศาจในจิตใจแล้ว รากฐานที่ไม่มั่นคงก็เป็นอีกปัญหาหนึ่ง" เฉินฟานเริ่มสรุปบทเรียน
"สาเหตุที่แท้จริงก็คือตอนนั้นมุ่งแต่จะฝึกฝน คิดแต่จะก้าวหน้า ไม่ได้วางรากฐานแต่ละระดับให้แน่นหนา ครั้งนี้แม้จะสูญเสียพลังทั้งหมดแต่ก็เป็นเรื่องดี ให้โอกาสข้าได้เริ่มต้นใหม่ มีเพียงการวางรากฐานที่มั่นคงเท่านั้น จึงจะสร้างตึกสูงหมื่นชั้นได้" คิดถึงตรงนี้ เฉินฟานอดถอนหายใจไม่ได้
ไม่เพียงแต่ตำหนิตัวเองที่ผิดพลาดอย่างใหญ่หลวงในชาติก่อน แต่ยังถอนหายใจถึงโชคดีและการเปลี่ยนแปลงอันน่าอัศจรรย์ ที่ได้มีโอกาสมีชีวิตใหม่อีกครั้ง
แม้ว่าระดับสร้างรากฐานจะเป็นเพียงระดับแรกของผู้บำเพ็ญเพียร ดูเหมือนไม่สำคัญ
แต่เพื่อสร้างรากฐานแห่งเต๋าสูงสุด เฉินฟานชาตินี้ตัดสินใจที่จะค่อยๆ ก้าวไป ฝึกฝนทุกระดับให้สมบูรณ์ที่สุด
"เคล็ดลับวิชาและวิชาเทพที่ข้าสะสมมาห้าร้อยปีนั้นมีมากมายมหาศาล ไม่นับวิชาเซียนที่ชี้นำสู่หนทางแห่งธรรม แค่วิถีบำเพ็ญเพียรระดับสร้างรากฐานก็มีถึงหนึ่งหมื่นสามพันเจ็ดร้อยยี่สิบหกวิธี ชาติก่อนข้าฝึกฝนบทสร้างรากฐานแห่งเจินอู่ที่ศิษย์ระดับล่างของสำนักเซียนเจินหวู่ใช้กัน แต่ชาตินี้ข้าต้องการความสมบูรณ์แบบ แน่นอนว่าไม่อาจใช้วิถีบำเพ็ญเพียรที่ตื้นเขินเช่นนั้น"
สำหรับเส้นทางการบำเพ็ญเพียรในชาตินี้ เขามีแผนในใจมานานแล้ว:
"จะใช้วิชาเสริมสร้างร่างในความว่างเปล่าของสำนักต้าหลิน"
กล่าวกันว่าวิชาเสริมสร้างร่างในความว่างเปล่าของสำนักนี้ หากฝึกฝนจนถึงขีดสุด จะมีพลังอาคมแกร่งกล้ากว่าผู้บำเพ็ญเพียรในระดับเหลียนชี่ทั่วไปหลายเท่า อีกทั้งรากฐานยังมั่นคงแข็งแกร่ง ไม่ส่งผลกระทบต่อการเปลี่ยนวิชาในภายหลังแต่อย่างใด
"ยิ่งไปกว่านั้น วิชาของสายนี้ยังเน้นการรวบรวมพลังนานาชนิด ครอบคลุมทุกสรรพสิ่ง การที่ข้าต้องบำเพ็ญเพียรบนโลกที่พลังจิตวิญญาณใกล้จะเหือดแห้งเช่นนี้ ย่อมต้องพึ่งพาสมุนไพร สมบัติล้ำค่า รวมถึงพลังพิฆาต พลังมืด และพลังอื่นๆ มาช่วยในการฝึกฝน การใช้วิชาสร้างฐานของสำนักต้าหลินจึงเหมาะสมที่สุด" เฉินฟานคิดในใจ
ที่จริงแล้ว พลังพิฆาต พลังมืด พลังแห่งความตาย และอื่นๆ ก็เป็นเพียงพลังงานรูปแบบหนึ่งในจักรวาล เช่นเดียวกับพลังจิตวิญญาณ เพียงแต่พลังจิตวิญญาณนั้นแผ่กระจายอยู่ทั่วดวงดาวแห่งชีวิต จึงเหมาะสมกว่าสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรในการดูดซับมาใช้ ส่วนพลังงานอื่นๆ จำเป็นต้องใช้วิชามนต์พิเศษจึงจะสามารถดึงมาใช้ได้
ผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไป หากไม่มีวิชามนต์พิเศษ อย่างน้อยต้องถึงขั้นแก่นแท้ทอง จึงจะสามารถดูดซับพลังงานต่างๆ ในจักรวาลได้โดยไม่มีอุปสรรค
แต่วิชาเสริมสร้างร่างในความว่างเปล่าของสำนักต้าหลิน สามารถทำให้ผู้ฝึกมีความสามารถบางอย่างเทียบเท่าขั้นแก่นแท้ทองได้ตั้งแต่ขั้นสร้างฐาน
คำว่า 'ความว่างเปล่า' นั้น หมายถึงจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาล พื้นที่ไร้ขอบเขต พลังงานมากมายนับไม่ถ้วน แต่ทั้งหมดล้วนถูกหลอมรวมเข้าสู่ร่างเดียว ไม่ว่าจะเป็นพลังแห่งดวงดาวบนฟ้า หรือพลังปีศาจจากเส้นพลังธรณี วิชาเสริมสร้างร่างในความว่างเปล่าล้วนรับไว้ทั้งสิ้น
ด้วยเหตุนี้ สำนักต้าหลินจึงได้รับการขนานนามว่า 'วิชามนต์นับหมื่น คืนสู่สายเดียว'
"น่าเสียดายที่แม้สำนักต้าหลินจะมีความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ แต่การจะหลอมรวมวิถีทั้งหมดให้เป็นหนึ่งเดียว มิใช่ยากยิ่งกว่าการบรรลุขั้นเซียนหรอกหรือ? ดังนั้นจึงได้แค่อยู่ในระดับกลางค่อนบนในบรรดาสำนักต่างๆ ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรเท่านั้น"
เฉินฟานส่ายหน้าถอนหายใจ แม้ความคิดของสำนักต้าหลินจะดี แต่การบำเพ็ญเพียรเมื่อถึงขั้นสูงสุดแล้ว สิ่งสำคัญคือการมุ่งเน้นสู่ความเชี่ยวชาญและบริสุทธิ์ สำนักเซียนเจินหวู่เน้นความเชี่ยวชาญเพียงด้านเดียว จึงสามารถผลิตเซียนแท้ได้มากมาย ครอบครองอำนาจเหนือสวรรค์ทั้งปวง
เมื่อตัดสินใจในใจแล้ว เขาก็เริ่มทบทวนคาถาของวิชาเสริมสร้างร่างในความว่างเปล่า
วิชาสร้างฐานของสำนักต้าหลินนี้ ไม่เพียงแต่เป็นศาสตร์การฝึกพลัง แต่ยังให้ความสำคัญกับการหลอมร่างกายด้วย นับเป็นการฝึกฝนทั้งภายในและภายนอก
เมื่อเขาค่อยๆ เข้าสู่สภาวะฝึกฝน ร่างกายของเขาราวกับกลายเป็นหลุมดำ พลังงานและพลังจิตวิญญาณรอบตัวต่างไหลบ่าเข้าสู่ร่างของเขา ในรัศมีสิบเมตรเกิดปรากฏการณ์ประหลาด ไม่มีลมพัดผ่าน แม้แต่กิ่งต้นหลิวก็หยุดนิ่ง
เวลาผ่านไป กระต่ายบนดวงจันทร์ลับขอบฟ้า อีกาทองคำผุดขึ้นทางทิศตะวันออก บัดนี้เป็นเวลารุ่งสาง
เขานั่งขัดสมาธิใต้ต้นไม้ฝึกฝนมาตลอดทั้งคืน
โชคดีที่ที่นี่เป็นที่เปลี่ยว แม้จะเป็นส่วนหนึ่งของสวนริมทะเลสาบ แต่มีคนมาน้อย จึงไม่มีใครมารบกวนเขา
เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น เฉินฟานพลันอ้าปาก สายพลังสีขาวพุ่งออกมาดุจผ้าแพร ทะยานไปไกลหลายเมตร เกิดเสียง 'ฉึก' ดังก้องในอากาศ ราวกับทะลุผ่านชั้นบรรยากาศ
ริ้วขาวนี้คงอยู่ในอากาศนานหลายนาที ก่อนจะค่อยๆ จางหายไป นับเป็นปรากฏการณ์แปลกประหลาด


## บทที่ 5 ยอดฝีมือแห่งยุทธภพ?

ในตอนนี้ เฉินฟานค่อยๆ ลืมตาขึ้น หากมีใครสังเกตเห็นจะพบว่าดวงตาทั้งสองของเขาเปล่งประกายราวกับหลอดไฟ ผ่านไปครู่ใหญ่ แสงในดวงตาจึงค่อยๆ จางหายไป
"วิชาเสริมสร้างร่างในความว่างเปล่านี้เป็นวิชาสร้างฐานอันดับหนึ่งในยุคปัจจุบันจริงๆ ครั้งแรกที่ฝึกฝน ข้าก็สามารถก้าวข้ามขีดจำกัดเข้าสู่ขั้นสร้างฐานเริ่มต้นได้เลย ด้วยความเร็วในการฝึกฝนตอนนี้ อย่างมากครึ่งปีข้าก็จะสามารถก้าวเข้าสู่ขั้นบรรลุเหนือธรรมได้" เฉินฟานรำพึง
เขาไม่คิดว่าแม้แต่บนโลกที่เป็นดินแดนอับวิชา การฝึกฝนก็ยังรวดเร็วถึงเพียงนี้ แม้จะเกี่ยวข้องกับการกลับชาติมาเกิดใหม่ของเขา แต่ก็แสดงให้เห็นว่าวิชาสร้างฐานของสำนักต้าหลินนั้นยอดเยี่ยมเพียงใด
เฉินฟานลุกขึ้นยืน สะบัดร่างอย่างแรง ร่างกายส่งเสียงดัง 'ปิ๊ก ป๊าก' ราวกับคั่วถั่ว
กำมือแน่น รู้สึกถึงพลังมหาศาลที่เต็มเปี่ยมอยู่ในร่างกาย
เขาพลันออกหมัดใส่ต้นหลิวข้างกาย ต้นหลิวเก่าแก่ที่ต้องใช้คนสองคนโอบจึงจะรอบ สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงทันที ทำให้ใบไม้ร่วงหล่นมากมาย
เฉินฟานชักมือกลับ เห็นรอยประทับหมัดลึกหลายนิ้วบนต้นหลิว
ต้นหลิวนี้อายุอาจถึงร้อยปี เนื้อไม้แข็งแกร่งมาก หากหมัดนี้ต่อยใส่คน อาจทะลุเป็นรูได้เลย
ต้องรู้ว่านี่เป็นเพียงการฝึกครั้งแรก ต่อไปเมื่อฝึกฝนลึกซึ้งขึ้น การต่อยต้นหลิวนี้ให้หักก็ไม่ใช่เรื่องยาก และเขายังไม่ได้ใช้พลังแท้ในร่างกาย แค่ใช้พลังกายล้วนๆ
วิชาเสริมสร้างร่างในความว่างเปล่า ไม่เพียงฝึกพลัง แต่ยังฝึกร่างกายด้วย ตอนนี้เฉินฟานนับว่าเป็นมนุษย์เหนือคนไปครึ่งหนึ่งแล้ว
เฉินฟานส่ายหน้า เมื่อเทียบกับชาติก่อนที่ดีดนิ้วก็ทำลายดวงดาวได้ รอยประทับหมัดลึกแค่ไม่กี่นิ้วนี้ช่างไม่น่าพูดถึงเลย
"ต้องฝึกฝนต่อไป" เขาถอนหายใจ จู่ๆ ก็เห็นดวงอาทิตย์โผล่ขึ้นจากผิวทะเลสาบไกลๆ จึงพบว่าตนเองนั่งอยู่ที่นี่ทั้งคืนแล้ว เขาไม่รู้สึกเหนื่อยเลย กลับรู้สึกกระปรี้กระเปร่า
แต่ท้องกลับหิวมาก เพราะยังเป็นเพียงร่างกายธรรมดา ยังไม่ถึงขั้นการปฏิบัติไม่ต้องกินอาหาร ไม่ได้กินข้าวหนึ่งวันหนึ่งคืน จะไม่หิวได้อย่างไร
ปัดตัวเบาๆ เขาตัดสินใจกลับไปเอาใจท้องให้ดี
เพิ่งเดินออกจากป่าต้นหลิว ก็เจอคนสามคนเดินสวนมา
หญิงสาวในชุดฝึกสีขาวพยุงชายชราในชุดจีนโบราณวัยเจ็ดสิบ ตามหลังด้วยชายหนุ่มที่มีสายตาคมกริบ ดูแข็งแกร่งมาก
เป็นกลุ่มคนที่แปลกมาก
โดยเฉพาะหญิงสาวที่ผูกผมหางม้าในชุดฝึก ใบหน้าเย็นชา หน้าอกอวบอิ่ม รูปร่างสูงโปร่ง ไม่ด้อยไปกว่าเจียงชูหรานเลย และยังมีความองอาจกว่าเจียงชูหรานหลายส่วน
แต่เฉินฟานกำลังปลื้มปีติกับการฝึกฝนที่ก้าวหน้า จึงไม่ได้สนใจ เหลือบมองแวบเดียวก็จากไป
แต่ทั้งสามคนนั้นต่างสังเกตเห็นเขา
ตอนเดินสวนกัน ชายหนุ่มที่ดูแข็งแกร่งจ้องมองเขาแน่วนิ่ง หลังจากเฉินฟานเดินไปไกลแล้ว เขาหันไปมองชายชราในชุดจีนโบราณ ดูเหมือนจะขอคำชี้แนะอะไรบางอย่าง
ชายชราส่ายหน้า "คงเป็นคนหนุ่มที่ผ่านมาวิ่งออกกำลัง บังเอิญเท่านั้น"
...
เฉินฟานกลับมาที่บ้านในเขตชุมชนริมทะเลสาบ ก่อนอื่นเขาหาร้านอาหารเช้า กินอย่างเอร็ดอร่อย จากนั้นไปซื้อของใช้ที่ซูเปอร์มาร์เก็ต แล้วไปร้านยาจีนสั่งสมุนไพรบางอย่าง กว่าจะกลับถึงบ้านก็เที่ยงแล้ว
ตอนนี้เอง ได้รับโทรศัพท์จากป้าอาฮว๋า ถามอย่างอ่อนโยนว่าจะมากินข้าวเที่ยงที่บ้านไหม
นึกถึงว่าต้องเจอหน้าบึ้งของพ่อลูกเจียงไห่ซานกับเจียงชูหราน เฉินฟานก็ปวดหัวทันที รีบบอกว่าต้องทบทวนบทเรียน จึงไม่ไป
หลังวางสาย เฉินฟานนึกขึ้นมาว่าพ่อแม่ของเขายังไม่โทรมาถามไถ่สักครั้ง ต้องรู้ว่าเขามาเรียนที่เมืองซีคนเดียว เป็นพ่อแม่ไม่เป็นห่วงบ้างหรือ
"รู้สึกว่าแม่ยังไม่รักข้าเท่าป้าอาฮว๋าเลย" เฉินฟานส่ายหน้าอย่างจนใจ
แต่ไม่นาน เขาก็โยนเรื่องเหล่านี้ทิ้งไปจากสมอง
สมุนไพรที่เขาสั่งจากร้านยาจีนมาถึงแล้ว ผู้บำเพ็ญเพียรอาศัยเพียงการฝึกฝนตัวเองย่อมช้าแน่นอน สมุนไพรบนโลกเหล่านี้ แม้อายุน้อย พลังยาต่ำ แต่ก็ยังดีกว่าไม่มี
เขาไม่ต้องใช้วิธียุ่งยากอย่างถังยาหรืออ่างแช่ยา เพียงวาดค่ายมนตร์บนพื้น แล้วนั่งลงไป วางสมุนไพรรอบค่ายมนตร์ ทำท่าวิชามืออาคม เปิดใช้ค่ายกล กลิ่นหอมประหลาดลอยขึ้นมาจากสมุนไพรต่างๆ พุ่งเข้าสู่ร่างกายเขา
"ค่ายกลชิงวิญญาณ"
หนึ่งในค่ายกลพื้นฐานที่สุดในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร แม้แต่ผู้อยู่ในขั้นสร้างฐานก็สามารถตั้งได้
ดังชื่อ คือการดึงพลังจิตวิญญาณจากสมุนไพรออกมา เพื่อให้เจ้าของใช้ฝึกฝน
โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรที่ศูนย์กลางจักรวาลพัฒนามานับล้านปี ได้คิดค้นวิชามนต์อันล้ำสมัยมากมาย ไม่จำเป็นต้องเหมือนในนิยายกำลังภายในที่ต้องต้ม ต่อ แช่ เหมือนการทำอาหาร ช่างอ่อนแอเหลือเกิน
ค่ายกลชิงวิญญาณไม่เพียงแต่สามารถดูดซับสมุนไพรวิญญาณ แต่ยังสามารถดูดซับวัตถุดิบวิญญาณ หินวิญญาณ หยกวิญญาณ และแม้แต่พลังจิตวิญญาณในสมบัติวิญญาณได้
แน่นอนว่า ทั้งหมดนี้ขึ้นอยู่กับความสามารถและระดับการบำเพ็ญของผู้ตั้งค่ายกล เฉินฟานเป็นปรมาจารย์ใหญ่ด้านค่ายกลอย่างไม่ต้องสงสัย
เขาฝึกฝนจนถึงค่ำจึงลืมตาขึ้น
"การฝึกฝนในช่วงบ่ายนี้ดีกว่าการฝึกทั้งคืนเมื่อวาน น่าเสียดายที่ทำไม่ได้นาน" เฉินฟานขมวดคิ้ว "สมุนไพรพวกนี้มีผลแค่นี้ทำไมแพงจัง เงินที่แม่ให้มาซื้อยาจีนพวกนี้ก็หมดเกือบหมดแล้ว เงินที่เหลือไม่พอให้ฉันฝึกอีกครั้งเลย"
ไม่ต้องคิดมากหรอกว่าเขาซื้ออะไรบ้าง ตังกุย โสม หวงฉี ถั่งเช่า ล้วนเป็นสมุนไพรจีนราคาแพง
"ดูเหมือนต้องไปฝึกที่แหล่งรวมพลังจิตวิญญาณเมื่อคืนอีกแล้ว" เฉินฟานไม่เคยคิดว่าตัวเองที่เป็นผู้บำเพ็ญขั้นสูงระดับผ่านวิบาก จะมีวันที่ต้องลำบากเรื่องเงิน
"แม่รวยขนาดนั้น ทำไมไม่ให้เงินค่าขนมฉันมากกว่านี้นะ ฮือ" เขาบ่นอย่างน้อยใจ
คืนนั้นหลังจากนอนหลับไปแล้ว วันรุ่งขึ้นประมาณ 5 โมงเช้า เขาก็ลุกขึ้นและวิ่งไปยังสถานที่ฝึกฝนที่เขาพบเมื่อวาน
แต่เมื่อไปถึง เฉินฟานก็พบว่าสถานที่ฝึกฝนของเขาถูกคนอื่นยึดครองไปแล้ว
หญิงสาวผมหางม้าในชุดฝึกสีขาวกำลังฝึกหมัดอยู่ใต้ต้นหลิวริมทะเลสาบ
ชายชราในชุดจีนโบราณที่อยู่ข้างๆ ไอเป็นระยะ บางครั้งก็ชี้แนะหญิงสาวสองสามประโยค ส่วนชายหนุ่มร่างกำยำอีกคนพิงรถ SUV สีดำที่จอดอยู่ริมถนน คอยสอดส่องรอบๆ ตลอดเวลา
นี่ไม่ใช่คนสามคนที่เจอเมื่อเช้าวานหรอกหรือ?
เฉินฟานสงสัยในใจ เดินเข้าไปใกล้ ชายชราในชุดจีนโบราณมองเขาแวบหนึ่งแล้วไม่สนใจอีก หันไปจ้องมองหญิงสาวที่กำลังฝึกหมัดต่อ
เมื่อวานเฉินฟานรีบเดินจากไปจึงไม่ได้สังเกตให้ดี พอได้มองดูตอนนี้ก็เห็นความแตกต่าง
หญิงสาวในชุดฝึกสีขาวรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาสวย ดูสง่างาม โดยเฉพาะตอนฝึกหมัด ทุกการเคลื่อนไหวดูแข็งแกร่งและสวยงาม เอวบางโอนอ่อนตามสายลม เส้นสายช่วงอกดูน่าตื่นตาตื่นใจ มีความสง่างามเป็นพิเศษ
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ สิ่งสำคัญคือเฉินฟานเห็นร่องรอยพลังแท้ในร่างของเธอ
"เธอเป็นผู้บำเพ็ญเพียรหรือ?" เฉินฟานประหลาดใจมาก เขาไม่คิดว่าจะได้พบผู้บำเพ็ญเพียรบนโลก
"ไม่ใช่!" พอมองให้ดี เฉินฟานก็พบว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง "พลังแท้ของเธออ่อนเกินไป กระจัดกระจายเกินไป อ่อนกว่าพลังแท้ของผู้บำเพ็ญเพียรจริงนับพันเท่า พลังระดับนี้ อย่าว่าแต่ใช้วิชาอาคมเลย แม้แต่ยันต์ก็วาดไม่ได้ เส้นทางพลังที่ไหลเวียนในร่างกายของเธอก็มีแค่ไม่กี่เส้นทางง่ายๆ"
มองดูชุดฝึกที่เธอสวมใส่ วิชาหมัดที่เธอฝึก และชายชราในชุดจีนโบราณที่หยุดชี้แนะหลังจากมีคนมา เฉินฟานก็เข้าใจขึ้นมา
"นี่คือสิ่งที่เรียกว่าพลังภายในสินะ?"
ชาติก่อนเฉินฟานเกิดในประเทศฮว๋า เติบโตมากับการดูละครกำลังภายในต่างๆ จึงเคยได้ยินเรื่องวิชาการต่อสู้และพลังภายใน
แต่พอโตขึ้นก็เข้าใจว่าวิชาการต่อสู้ในทีวีล้วนหลอกคนทั้งนั้น แต่หลังจากก้าวเข้าสู่เส้นทางการบำเพ็ญเซียน เขาก็เคยคิดว่าสิ่งที่เรียกว่าวิชาการต่อสู้และพลังภายในอาจเป็นเวอร์ชันที่อ่อนแอลงของวิชาบำเพ็ญเพียร
อย่างเฉินฟานที่แม้จะอยู่แค่ขั้นสร้างฐานเริ่มต้น แต่ใช้แค่ร่างกายก็มีพลังนับพันชั่ง ต่อยทะลุแผ่นเหล็ก เตะต้นไม้หัก กระโดดได้สูงหลายเมตร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพลังแท้ในร่างกาย ถ้าอยู่ในนิยายกำลังภายในก็เป็นยอดฝีมือแห่งยุทธภพแน่นอน
ส่วนพลังภายในหรือพลังลมปราณของหญิงผมหางม้า ด้านคุณภาพก็สู้พลังแท้ของผู้บำเพ็ญเพียรไม่ได้
เหมือนความแตกต่างระหว่างน้ำมันเบนซิน น้ำมันดีเซล และน้ำมันเครื่องบิน
นักสู้เหมือนน้ำมันเบนซิน ขับได้แค่รถเล็ก ผู้บำเพ็ญเพียรมีพลังแท้เหมือนน้ำมันเครื่องบิน สามารถขับเคลื่อนเครื่องบินหรือแม้แต่จรวดได้! แม้จะเป็นน้ำมันเหมือนกัน แต่ระดับต่างกันราวฟ้ากับดิน
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าผู้บำเพ็ญเพียรเมื่อระดับการบำเพ็ญสูงขึ้น ยังสามารถใช้วิชาอาคม พลังเหนือธรรมชาติ สมบัติอาคม และแม้แต่ควบคุมพลังแห่งฟ้าและดินได้
สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่นักสู้ที่ใช้แค่พลังภายในจะเทียบได้
เมื่อเข้าใจจุดนี้ ก็รู้ว่าหญิงคนนี้กับผู้บำเพ็ญเพียรจริงๆ ต่างกันมากแค่ไหน
เฉินฟานรู้สึกผ่อนคลายลง มองดูวิชาหมัดของหญิงสาว อดส่ายหน้าไม่ได้
การส่ายหน้าของเขาไม่มีปัญหา แต่หญิงสาวที่กำลังฝึกหมัดทนไม่ได้ เธอรู้สึกไม่พอใจที่เขายืนมองการฝึกของเธอตั้งนาน แถมยังส่ายหน้า ราวกับว่าวิชาหมัดของเธอธรรมดามาก
หญิงสาวคนนี้เป็นคนทะนงตัว จึงหยุดฝึกหมัดทันที เดินมาหาเขาด้วยใบหน้าเย็นชา พูดว่า:
"ส่ายหน้าทำไม? คุณเข้าใจหรือเปล่า?"


## บทที่ 6 ใบไม้พิฆาต

"ฉันจะไม่เข้าใจได้ยังไง" เฉินฟานคิดในใจอย่างเยาะเย้ย
สำนักเซียนเจินหวู่ได้รับการขนานนามว่าเป็นสำนักการต่อสู้อันดับหนึ่งในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียน!
ตั้งแต่ศิลปะการฝึกฝนร่างกายขั้นพื้นฐานไปจนถึงวิชาการสังหารของเซียนดาบ ไม่มีอะไรที่พวกเขาไม่รู้ ไม่มีอะไรที่พวกเขาไม่เชี่ยวชาญ ในฐานะยอดฝีมืออันดับหนึ่งของสำนักเซียนเจินหวู่ มีวิชาต่อสู้ร่างกายแบบไหนที่เขาไม่เคยเห็น? วิชาหมัดของหญิงสาวคนนั้นดูเหมือนเด็กอายุสามขวบในสายตาของเขา
แม้แต่สามสิบหกกระบวนท่าจริงบูที่ศิษย์ขั้นต่ำสุดของสำนักเซียนเจินหวู่ฝึกฝนยังลึกซึ้งกว่าวิชาหมัดของหญิงสาวคนนี้หลายพันเท่า
นั่นเป็นวิชาต่อสู้ร่างกายที่ทาสและศิษย์ชั้นต่ำของสำนักเซียนเจินหวู่เท่านั้นที่จะฝึกฝน ผู้บำเพ็ญเซียนที่แท้จริงได้ละทิ้งวิชาการต่อสู้แบบดั้งเดิมเช่นนี้ไปนานแล้ว
แต่เฉินฟานไม่อยากโต้เถียงอะไรกับเธอ และไม่ต้องการเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงว่าเป็นผู้บำเพ็ญเซียน เขาจึงขอโทษอย่างตรงไปตรงมา:
"ผมไม่เข้าใจจริงๆ ที่ส่ายหัวเมื่อกี้เพราะเรื่องอื่น ขอโทษด้วยครับ"
"ถ้าไม่เข้าใจก็อย่าส่ายหัวส่ายหางสิ..." ขณะที่หญิงสาวกำลังจะพูดต่อ ชายชราในชุดจีนโบราณที่อยู่ข้างๆ ก็ตะโกนขึ้น: "จื่อชิง กลับมานี่ เขาขอโทษแล้ว"
"ค่ะ คุณปู่"
หญิงสาวที่ชื่อจื่อชิงหันไปตอบ แล้วจ้องเฉินฟานด้วยดวงตาคมกริบอย่างโกรธๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปหาชายชรา
เฉินฟานส่ายหน้า นี่มันเคราะห์ซ้ำกรรมซัดจริงๆ
เขามองดูชายชราในชุดจีนโบราณอีกครั้ง พบว่าอีกฝ่ายก็มีพลังภายในเช่นกัน และแข็งแกร่งกว่าหญิงสาวผมหางม้ามากด้วย
หากพิจารณาจากปริมาณพลังล้วนๆ ชายชราในชุดจีนโบราณอยู่ในระดับกลางช่วงปราณสร้างฐาน ซึ่งสูงกว่าระดับการบำเพ็ญของเฉินฟานในตอนนี้ ส่วน 'จื่อชิง' นั้นเพิ่งเริ่มต้น ยังไม่ถึงขั้นสร้างฐานเริ่มต้นด้วยซ้ำ
แน่นอน เราไม่สามารถเปรียบเทียบผู้บำเพ็ญเซียนกับนักสู้ได้อย่างง่ายๆ แบบนั้น
แม้ปริมาณพลังอาจใกล้เคียงกัน แต่คุณภาพนั้นแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว เหมือนความแตกต่างระหว่างเต้าหู้กับดาบเหล็ก ไม่ว่าเต้าหู้จะมีมากหรือใหญ่แค่ไหน ก็ถูกฟันเป็นสองท่อนได้ด้วยดาบเพียงเล่มเดียว
อย่างชายชราในชุดจีนโบราณคนนี้ เฉินฟานใช้มือเดียวก็สามารถจัดการได้สิบคน
เมื่อเข้าใจทุกอย่างแล้ว ความอยากรู้อยากเห็นของเขาก็หมดไป เขาไม่สนใจดูจื่อชิงฝึกหมัดอีกต่อไป แต่ไปนั่งขัดสมาธิใต้ต้นหลิวที่อยู่ไม่ไกล เริ่มฝึกฝนของตัวเอง
เขาเข้าสู่สภาวะฝึกฝนอย่างรวดเร็ว เมื่อวิชาเสริมสร้างร่างในความว่างเปล่าดำเนินไป บริเวณรอบๆ ก็เกิดระยะสุญญากาศขึ้นอีกครั้ง
พฤติกรรมแปลกๆ ของเฉินฟานดึงดูดความสนใจของชายชราในชุดจีนโบราณและจื่อชิงอย่างแน่นอน ทุกคนมาออกกำลังกายตอนเช้า แต่ใครจะมานั่งหลับใต้ต้นหลิวแบบนี้?
"เอ๊ะ?"
หลังจากมองดูสักพัก ชายชราในชุดจีนโบราณก็เปล่งเสียงสงสัยออกมา
"เกิดอะไรขึ้นคะ คุณปู่?" จื่อชิงถามอย่างสงสัย
"เจ้าลองดูเขาให้ดีๆ สิ มีอะไรแปลกไปไหม" ชายชราในชุดจีนโบราณพูดด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ
"มีอะไรแปลกหรือคะ?" จื่อชิงขมวดคิ้ว มองพิจารณาต่อ แต่ก็ไม่เห็นว่ามีอะไรแตกต่าง
"สังเกตลมหายใจของเขา" ชายชราในชุดจีนโบราณเตือน
พอได้ยินเช่นนั้น จื่อชิงถึงได้สังเกตเห็นว่าเด็กน้อยที่มารบกวนการฝึกฝนของเธอเมื่อครู่นี้ ทุกครั้งที่หายใจเข้าออก หน้าอกจะพองขึ้นสูง แล้วค่อยๆ ยุบลง ทั้งร่างเหมือนเครื่องเป่าลมขนาดใหญ่ แม้กระทั่งมีไอสีขาวบางๆ พวยพุ่งออกมาจากรูจมูก ยืดหดตามจังหวะการหายใจ ราวกับงูน้อยซุกซนสองตัว หากไม่สังเกตให้ดีจริงๆ ก็ยากที่จะเห็น
"นี่คือ...?" จื่อชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย
"นี่คือวิธีบำเพ็ญระดับภายในที่ลึกซึ้งมาก ว่ากันว่ามีเพียงยอดฝีมือในลัทธิโบราณบางแห่งเท่านั้นที่ทำได้ การหายใจแบบนี้ต้องใช้พลังปอดที่แข็งแกร่งมาก สูดลมหายใจเข้าครั้งเดียวก็สามารถกลั้นหายใจใต้น้ำได้นาน" ชายชราในชุดจีนโบราณพูดอย่างช้าๆ ทีละคำ "ไม่คิดว่าชั่วชีวิตนี้จะได้เห็นยอดฝีมือแบบนี้ และยังอายุน้อยขนาดนี้ด้วย ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ"
"ฮึ" สาวผมหางม้าไม่พอใจ แค่นเสียงเย็นชาพูดว่า "ก็แค่หายใจแรงๆ เท่านั้นเอง มีอะไรยอดเยี่ยมนักหนา คุณปู่ชมเขาเกินไปแล้ว"
"เจ้านี่ ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียจริง" ชายชราในชุดจีนโบราณส่ายหน้าอย่างเอ็นดู "ยอดฝีมือระดับนี้ ต้องฝึกฝนหลายสิบปีถึงจะทำได้ ข้าก็เคยแต่ได้ยินในตำนาน ไม่เคยได้เห็นกับตา เขาไม่จำเป็นต้องขยับมือด้วยซ้ำ แค่ลมหายใจก็สามารถพัดเจ้าล้มได้แล้ว"
"เก่งขนาดนั้นเลยหรือคะ?" ดวงตาของจื่อชิงฉายแววสงสัย
ทันใดนั้น เธอก็นึกบางอย่างขึ้นได้ "เดี๋ยวนะ ถ้าเขาเป็นยอดฝีมือ เมื่อกี้ที่ส่ายหน้าใส่หนู ไม่ใช่เพราะไม่เข้าใจ แต่เป็นเพราะดูถูกวิชาหมัดของหนูสินะ?"
"ดีเลย คุณปู่ชมเขาขนาดนี้ เดี๋ยวหนูจะลองดูสักตั้ง" จื่อชิงพูดอย่างเข้าใจแล้ว รู้สึกโกรธขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
"เฮ้อ!" เห็นหลานสาวข้างกายกระหยิ่มใจ ชายชราในชุดจีนโบราณได้แต่ถอนหายใจอย่างจนปัญญา
แต่เขาก็ไม่คิดจะห้ามอะไร แม้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าอาจจะเป็นยอดฝีมือ แต่เขาก็เคยผ่านอะไรมามากมาย ทั้งภูเขาดาบและทะเลเพลิง อีกทั้งยังอยู่ในถิ่นที่ตนเองครอบครองมานาน จึงไม่กลัว แค่การประลองธรรมดาเท่านั้น
พวกเขาก็ไม่ต้องรอนาน ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา ก็เห็นเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ใต้ต้นหลิวอ้าปากพ่นไอสีขาวออกมา ไอสีขาวนี้พุ่งออกไปเหมือนผ้าแพรไกลหลายเมตร ทิ้งร่องรอยไว้ในอากาศ ยาวกว่าเมื่อวานอีกนิดหน่อย
"เป็นยอดฝีมือจริงๆ" ดวงตาของชายชราในชุดจีนโบราณเข้มขึ้น
"ไม่เป็นไรค่ะ มีพี่ฉีอยู่"
จื่อชิงมีฝีมือและกล้าหาญ แม้จะประหลาดใจ แต่ก็ไม่หวาดกลัว
ต่างจากคุณปู่ของเธอ เธอเกิดมาก็ได้รับการเชิดชูจากทุกคน อีกทั้งมีฐานะดี ไม่เคยได้พบกับยอดฝีมือในวิชาศิลปะการต่อสู้ที่แท้จริง จึงมีความกล้าเหมือนลูกวัวที่เพิ่งเกิดไม่กลัวเสือ
ชายหนุ่มร่างกำยำที่พิงรถเอสยูวีอยู่ก็สังเกตเห็นเหตุการณ์ทางนี้ เดินเข้ามาแล้ว เขามีใบหน้าเคร่งขรึม รูปร่างกำยำ ดวงตาคมกริบราวกับมีดเล่มหนึ่ง
เฉินฟานเลิกฝึกและลุกขึ้นยืน ในใจรู้สึกไม่พอใจ
แม้ว่าสถานที่ฝึกฝนอันวิเศษนี้จะมีความก้าวหน้าในการฝึกฝนเร็วกว่าที่อื่นบ้าง แต่เมื่อเทียบกับการดูดซับพลังจิตวิญญาณจากยาเมื่อวาน ก็ยังห่างไกลมาก
เขาหันหน้าไป และพบว่าสาวผมหางม้าและชายชราในชุดจีนโบราณยังไม่ได้จากไป แต่กลับยืนอยู่ข้างๆ มองเขาอยู่
เมื่อเห็นว่าเขาตื่นขึ้นมา ชายชราในชุดจีนโบราณก็ยิ้มพร้อมประสานมือคำนับ "ไม่นึกว่าน้องชายก็เป็นคนในวงการศิลปะการต่อสู้เช่นกัน ผมเว่ยฟู่ ขอถามหน่อยว่าน้องชายมาจากที่ไหน? และเป็นศิษย์ของสำนักใด?"
"เว่ยฟู่?"
เหมือนเคยได้ยินชื่อนี้จากที่ไหนสักแห่ง?
เฉินฟานไม่ได้สนใจนัก ชาติก่อนเขาผ่านมาห้าร้อยปี เจอผู้คนมามากมาย จะจำได้หมดได้อย่างไร
เห็นท่าทางของปู่หลานคู่นี้ คงเห็นความผิดปกติตอนที่เขากำลังซิ่วเหลียนและเข้าใจผิดอะไรบางอย่าง
เฉินฟานส่ายหน้าเบาๆ "ผมไม่ใช่นักศิลปะการต่อสู้อะไรหรอก ถ้าจะพูดก็คงเป็นแค่นักบุญทางธรรมเท่านั้น"
เขาไม่สามารถบอกว่าตัวเองเป็นผู้บำเพ็ญเซียนได้ ถึงบอกไปพวกเขาก็ไม่เข้าใจ
สิ่งที่ใกล้เคียงกับผู้บำเพ็ญเซียนมากที่สุดบนโลกก็คือพวกเซียนฟาง นักพรตเต๋า และอาจารย์ฟ้าในตำนานลัทธิเต๋าโบราณ ก็คือนักบุญทางธรรมนั่นแหละ
"นักบุญทางธรรม? เป็นคนของสำนักเต๋าหรือ?" ชายชราในชุดจีนโบราณสงสัย สำนักเต๋าก็มีนักสู้ด้วยหรือ?
"คุณปู่ อย่าเสียเวลาคุยกับเขาเลย ให้หนูลองดูฝีมือเขาก่อนว่าเป็นยังไง" จื่อชิงมองเฉินฟานด้วยสายตาเย็นชา "เมื่อกี้ที่ฉันถามแล้วคุณส่ายหน้าทำไม คุณบอกว่าดูไม่รู้เรื่อง โกหกฉันใช่ไหม? ได้ มาลองดูกันสิว่าใครเก่งกว่ากัน"
"นี่จะเป็นการประลองตัดสินกันเลยหรือ?"
เฉินฟานรู้สึกแปลกใหม่ หลายปีมาแล้วที่ไม่มีใครกล้าท้าทายเป่ยเสวียนเซียนจุนแห่งสำนักเซียนเจินหวู่ตรงๆ แบบนี้ โดยเฉพาะสาวน้อยที่ทั้งสวยและน่ารัก
"ฉันควรจะตอบสนองความต้องการของเธอดี? หรือควรจะตอบสนองความต้องการของเธอดี!"
แต่การรังแกเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ดูเหมือนจะไม่สมกับศักดิ์ศรีของเขาในฐานะเป่ยเสวียนเซียนจุน
เมื่อเผชิญหน้ากับสาวผมหางม้าที่ดูองอาจ เฉินฟานยกมือทั้งสองข้างขึ้น "ผมเป็นแค่นักบุญทางธรรม รู้แค่วิชาพลังลมปราณนิดหน่อยเท่านั้น เรื่องการต่อสู้ผมไม่รู้เรื่องจริงๆ คุณเข้าใจผิดแล้ว"
"ฮึ! ตอนที่ดูฉันชกมวยเมื่อกี้ยังทำหน้าดูถูกอยู่เลย ตอนนี้มาทำเป็นโง่ใส่ฉัน คิดว่าฉันเป็นเด็กสามขวบหรือไง?" หญิงสาวในชุดฝึกสีขาวแค่นเสียงเย็น ไม่เชื่อเลยสักนิด
"น้องชาย ลองประลองกันสักตั้งก็ไม่เป็นไร หลานสาวผมถึงจะยังฝึกวิชาการต่อสู้ไม่เก่ง พลังภายในยังไม่ถึงขั้น แต่วิชาหมัดที่สืบทอดมาก็มีดีอยู่บ้าง คุณลองชี้แนะเธอหน่อยก็ดี" ชายชราในชุดจีนโบราณพูดชักชวน
แม้เขาจะพูดแบบนั้น แต่ในใจก็ยังรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง
หลังจากที่เขาแนะนำตัว ชายหนุ่มคนนี้กลับทำเหมือนไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน ทำให้เขารู้สึกผิดหวังนิดหน่อย แต่ก็ถอนหายใจโล่งอก เพราะเขาเคยเจอคนที่รู้จักตัวตนของเขาแล้วต้องคอยเกรงอกเกรงใจมามากแล้ว
"เฮ้อ"
เฉินฟานส่ายหน้า เห็นจื่อชิงที่ตั้งท่าเตรียมพร้อมด้วยใบหน้าเคร่งขรึม รู้ว่าต้องแสดงฝีมือบ้างแล้ว
เขาเด็ดใบไม้จากกิ่งหลิวข้างตัว รวบรวมพลังแท้ แล้วดีดนิ้วออกไป
"ฟิ้ว!"
เงาดำพุ่งออกไปในทันที เร็วราวกับสายฟ้า พาดผ่านข้างแก้มของหญิงสาว ก่อนจะปักเข้าไปในต้นหลิวที่อยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร
"ตึง!" เสียงดังราวกับกระสุนปืนยิงเข้าไปในเนื้อไม้ ต้นหลิวที่มีขนาดเท่าปากชามสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับถูกอะไรบางอย่างกระแทกอย่างแรง ใบไม้ร่วงลงมาดั่งสายฝน
"ระวัง!"
ชายชราในชุดจีนโบราณเห็นเงาดำพุ่งออกไปก็ตกใจจนหน้าซีด รีบร้องเตือน แต่ยังไม่ทันพูดจบก็รู้ว่าสายไปเสียแล้ว
"นี่มัน?" จื่อชิงตกตะลึง ผมด้านขวาของเธอถูกตัดขาดถึงโคน ต่างหูคริสตัลก็หล่นลงมา
เธอลูบแก้มตัวเอง พบว่ามีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย หันไปมองต้นหลิวด้านหลัง เห็นใบไม้ใบหนึ่งปักอยู่ในลำต้น ใบไม้ใบนั้นเหมือนแผ่นเหล็ก ปักลึกเข้าไปในเนื้อไม้
"ใช้ดอกไม้ใบไม้ก็สามารถทำร้ายคนได้?"
ชายชราในชุดจีนโบราณใจเต้นระรัว เมื่อเห็นว่าหลานสาวปลอดภัยก็ถอนหายใจโล่งอก
เขายิ้มขื่นพูดว่า "ไม่นึกว่าในชีวิตนี้จะได้เห็นวิชาการต่อสู้ระดับนี้ ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ ไม่ต้องพูดถึงหลานสาวผม แม้แต่ผมเองก็รับมือกับการโจมตีของน้องชายไม่ได้สักหนึ่งกระบวนท่า"
พูดจบก็ประสานมือคำนับอย่างจริงจัง "ที่แท้ก็เป็นปรมาจารย์นี่เอง ผมและหลานสาวประมาทเกินไปแล้ว"
ในใจของชายชราในชุดจีนโบราณปั่นป่วนราวกับพิชิตฟ้าคว่ำทะเล ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าตัวเองประเมินเฉินฟานสูงเกินไปแล้ว แต่ไม่นึกว่าชายหนุ่มคนนี้จะเป็นปรมาจารย์แห่งศิลปะการต่อสู้ที่ไม่เคยออกมาปรากฏตัว
ฝีมือของเฉินฟานหมายความว่าอย่างไร ในบรรดาคนที่อยู่ตรงนั้น อาจจะมีแค่เขาที่เข้าใจ การที่จะทำได้แบบเฉินฟาน ต้องเป็นถึงระดับปรมาจารย์ที่เป็นเสาหลักในโลกศิลปะการต่อสู้เท่านั้น แม้แต่ในประเทศจีน ก็มีไม่กี่คนที่ทำได้
จื่อชิงไม่สนใจบาดแผลบนใบหน้า เธอวิ่งไปที่ต้นหลิว ดึงใบไม้ที่ปักอยู่ในลำต้นออกมา มองเฉินฟานอย่างไม่อยากเชื่อ:
"คุณใช้แค่ใบไม้อ่อนๆ ใบนี้ตัดผมและต่างหูฉันขาด แล้วยังปักเข้าไปในต้นหลิวได้ เป็นไปได้ยังไง?"
แม้แต่ชายร่างกำยำที่เตรียมพร้อมป้องกันอยู่ข้างๆ ก็ยืนตะลึง
เขาติดตามชายชราในชุดจีนโบราณมาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นวิชาการต่อสู้แบบนี้ จึงตาค้างไปเลย ถ้าเจอศัตรูแบบเฉินฟาน แค่หยิบใบไม้หรือไพ่สักใบก็ฆ่าคนได้แล้ว แถมยังเร็วจนคุณไม่มีเวลาตั้งตัวด้วย?
น่ากลัวเหลือเกิน!
เขารู้สึกเหงื่อเย็นไหลซึม


## บทที่ 7 เสี่ยวเป่ยหยวนตัน

เฉินฟานยังคงพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย "แค่วิชาเหลียนชี่เล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ไม่มีอะไรน่าสนใจ"
สำหรับเฉินฟานแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องที่น่าโอ้อวดอะไรจริงๆ
ที่จริงแล้วชายชราในชุดจีนโบราณมีระดับการบำเพ็ญสูงกว่าเขาอีกขั้น ในทางทฤษฎีแล้วก็ควรทำได้เช่นกัน แต่อย่างที่พูดไปก่อนหน้านี้ พลังภายในของนักสู้กับพลังแท้จริงและอาคมของผู้บำเพ็ญเพียร เป็นพลังคนละระดับกันโดยสิ้นเชิง เหมือนเต้าหู้กับดาบเหล็ก ดาบเหล็กแค่ออกแรงเบาๆ ก็สามารถฟันกิ่งไม้ขาดได้ แต่เต้าหู้ต่อให้ใช้แรงมากแค่ไหน ก็ได้แค่ชนต้นไม้จนแหลกละเอียดเท่านั้น
ดังนั้นถึงแม้เฉินฟานจะอยู่แค่ขั้นสร้างฐานเริ่มต้น ก็สามารถใส่พลังแท้เข้าไปในใบหลิวที่อ่อนนุ่ม ทำให้มันแข็งเหมือนเหล็กกล้า พุ่งผ่านแก้มของจื่อชิงเหมือนกระสุนปืนแล้วปักเข้าไปในลำต้น ส่วนพลังภายในของชายชราในชุดจีนโบราณอาจจะแผ่ออกไปได้แค่ไม่กี่นิ้วก็สลายไป นี่คือความแตกต่างด้านคุณภาพ
"สำหรับท่านอาจารย์อาจเป็นแค่เทคนิคเล็กๆ น้อยๆ แต่สำหรับพวกเรา มันเป็นวิชาที่น่าอัศจรรย์ของปรมาจารย์จริงๆ"
ชายชราในชุดจีนโบราณกล่าวอย่างทึ่ง เขาไม่เรียกน้องชายอีกต่อไป แต่เปลี่ยนมาเรียกว่าท่านอาจารย์เพื่อแสดงความเคารพ
แม้ชีวิตของเขาจะผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมาย เคยมีทรัพย์สมบัติมากมายมหาศาล แต่เขาก็ใฝ่ฝันในวิชาศิลปะการต่อสู้มาตลอด น่าเสียดายที่พรสวรรค์ธรรมดา
แม้ประเทศจีนจะใหญ่โต แต่ปรมาจารย์แห่งศิลปะการต่อสู้ก็หายากยิ่งนัก ด้วยสถานะของเขา ก็ยากที่จะขอคำแนะนำจากปรมาจารย์ได้ วันนี้ได้พบปรมาจารย์ที่อายุน้อยเช่นนี้ รู้สึกเหมือนชีวิตครึ่งหลังของตนสูญเปล่าไปเลย
เฉินฟานรู้สึกสะดุดใจ จึงถามว่า "ที่ท่านว่าปรมาจารย์ ก็สามารถทำอย่างที่ผมทำได้หรือ?"
"แน่นอน อาจารย์แห่งปราณหลอมรวมคือบุคคลที่อยู่จุดสูงสุดของวิชาศิลปะการต่อสู้ เหนือกว่ามนุษย์ธรรมดาโดยสิ้นเชิง การปล่อยพลังภายในออกมาฆ่าคนในระยะสิบกว่าก้าวก็ไม่ใช่เรื่องยาก" ชายชราในชุดจีนโบราณพยักหน้า
จู่ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ พูดอย่างแปลกใจว่า:
"ท่านอาจารย์เป็นถึงปรมาจารย์ แต่กลับไม่รู้เรื่องพวกนี้หรือ? นี่เป็นความรู้พื้นฐานในโลกศิลปะการต่อสู้นะครับ"
เฉินฟานได้ยินแล้วคิดในใจ อ๋อ ไม่ใช่พลังภายใน แต่เป็นพลังภายในปลดปล่อยภายนอกสินะ?
การจะรวบรวมพลังภายในที่กระจัดกระจายนี้ให้แน่นพอที่จะปล่อยออกมาฆ่าคนได้ อย่างน้อยต้องก้าวข้ามเข้าสู่ช่วงปราณเชื่อมญาณสินะ
พูดแบบนี้ ที่เรียกว่าอาจารย์แห่งปราณหลอมรวมก็คือนักสู้ระดับช่วงปราณเชื่อมญาณสินะ? และจากที่ชายชราในชุดจีนโบราณพูด ดูเหมือนปรมาจารย์พวกนี้จะมีจำนวนน้อยด้วย
ก็ใช่! ในโลกที่พลังจิตวิญญาณเหือดแห้งแบบนี้ แถมยังฝึกกงฝ่าที่ด้อยพัฒนาแบบนี้ การจะฝ่าเข้าสู่ช่วงปราณเชื่อมญาณได้ คงต้องเป็นอัจฉริยะระดับโลกเท่านั้น ไม่มีทางที่จะมีเยอะเหมือนผักกาดขาวที่หยิบทีเดียวได้เป็นกำมือ
แม้จะรู้ว่ามีอาจารย์แห่งปราณหลอมรวมอยู่ เฉินฟานก็ไม่กลัวแม้แต่น้อย
ไม่ต้องพูดถึงว่าระดับการบำเพ็ญของเขาก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว ไม่ถึงครึ่งปีก็จะเข้าสู่ช่วงปราณเชื่อมญาณได้ ยิ่งไปกว่านั้น นอกจากการใช้พลังแท้โดยตรงแบบนี้แล้ว เขายังสามารถใช้วิชาอาคมได้ด้วย ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่ปรมาจารย์แห่งศิลปะการต่อสู้จะเทียบได้
คิดถึงตรงนี้ เขาส่ายหน้าพูดว่า "ผมเป็นแค่นักบุญทางธรรมคนหนึ่งเท่านั้น เมื่อกี้ก็แค่วิชาเหลียนชี่ พลังภายใน ปรมาจารย์อะไรพวกนี้ผมเพิ่งได้ยินเป็นครั้งแรก ผมว่าท่านคงเข้าใจผิดแล้ว"
"นักบุญทางธรรม?" เมื่อได้ยินเฉินฟานพูดถึงเรื่องนี้อีกครั้ง ชายชราในชุดจีนโบราณก็รู้สึกลำบากใจจริงๆ ในฐานะที่เขาอยู่ในตำแหน่งระดับนี้ เขาก็เคยได้ยินเรื่องราวของผู้วิเศษบางคน ที่มีความสามารถอันน่าอัศจรรย์หลายอย่าง แต่การเด็ดใบไม้ลอยได้นั้น เป็นเครื่องหมายของอาจารย์แห่งปราณหลอมรวม ไม่สามารถปลอมแปลงได้
เขาไม่ใช่อาจารย์แห่งปราณหลอมรวมจริงๆ หรือ?
ชายชราในชุดจีนโบราณตัดสินใจที่จะไม่คิดมากอีกต่อไป และพยายามดึงดูดคุณชายน้อยผู้นี้เอาไว้ก่อน ไม่ว่าเขาจะเป็นปรมาจารย์หรือไม่ก็ตาม แค่วิชาการต่อสู้ของเขาก็มีความสามารถที่จะนั่งเทียบเคียงกับปรมาจารย์ได้แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังอายุน้อยมาก อนาคตไกลเหมือนทะเล และตัวเขาเองก็มีหลานสาวที่สวยงาม ชายชราในชุดจีนโบราณจึงอดไม่ได้ที่จะเป็นโรคประจำตัวของคนแก่
เขาเปลี่ยนสีหน้าทันที ยิ้มเต็มหน้าพูดว่า: "ไม่สำคัญหรอกว่าท่านจะเป็นปรมาจารย์หรือไม่ เรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลัง ฟังจากสำเนียงของคุณชาย ก็เป็นคนเมืองซีเหมือนพวกเราใช่ไหม?"
"ถูกต้อง ผมเป็นคนอำเภอเจ๋อ อาศัยอยู่ที่นั่นมาสิบเจ็ดปี คราวนี้มาเมืองซีเพื่อเรียนมัธยมปลายปีที่สาม" เฉินฟานพยักหน้า แล้วจู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพูดต่อว่า: "ผมชื่อเฉินฟาน พวกคุณเรียกผมว่าเฉินเป่ยเสวียนก็ได้ 'เป่ยเสวียน' เป็นนามธรรมที่อาจารย์ตั้งให้ผม"
แม้ว่าชายชราผู้นี้จะไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเซียน แต่ก็ถือว่าได้แตะขอบของการบำเพ็ญเซียนอยู่บ้าง เขาชอบใช้ชื่อเฉินเป่ยเสวียนในการสนทนากับพวกเขามากกว่า
"อำเภอเจ๋อ เฉินฟาน เฉินเป่ยเสวียน?" ชายชราในชุดจีนโบราณสบตากับหลานสาวของตน พบว่าทั้งคู่ไม่เคยได้ยินชื่อคนแบบนี้มาก่อน เขาหันกลับมาถามด้วยความสงสัยว่า: "พวกเราเรียกน้องชายว่าคุณเฉินก็แล้วกัน แล้วอาจารย์ของคุณเฉินล่ะ? ท่านไม่ได้มาเมืองซีด้วยหรือ?"
"อาจารย์ของผมไม่ได้อยู่บนดวงดาวดวงนี้แล้ว" เฉินฟานส่ายหน้าอย่างเงียบๆ
อาจารย์ของเขา เซียนชิงเทียน ตอนนี้ไม่รู้ว่าท่องเที่ยวอยู่ในทางช้างเผือกไหน การที่จะกลับมายังโลกอีกครั้ง คงต้องอีกสิบกว่าปีข้างหน้า อีกอย่าง ทุกสิ่งในโลกล้วนเปลี่ยนแปลงได้ ต่อไปเซียนชิงเทียนอาจจะไม่ผ่านมาที่โลกอีกก็ได้
แต่ชายชราในชุดจีนโบราณเข้าใจผิด รู้สึกสะเทือนใจพูดว่า: "เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ อาจารย์ของเจ้าสามารถสอนศิษย์ได้อย่างเจ้า ก็น่าภูมิใจแล้ว เว่ยโหมวอายุเกือบเก้าสิบแล้ว เพื่อนเก่าหลายคนในอดีตก็จากไปหมดแล้ว แม้ว่าข้าจะฝึกพลังภายใน อยู่มาได้อีกหลายปี แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถึงระดับปรมาจารย์ คงอีกไม่นานก็ต้องไปพบพวกเขาแล้ว"
พูดจบ ก็ไอออกมาอย่างรุนแรง
"คุณปู่" หญิงสาวผมหางม้าที่มีท่าทางเย็นชาพูดด้วยความเป็นห่วง
ใบหน้างามที่เย็นชาของเธอมีน้ำตาคลอ พยุงชายชราในชุดจีนโบราณ ค่อยๆ ตบหลังให้เขาเบาๆ
"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เป็นโรคเก่าน่ะ" ชายชราในชุดจีนโบราณโบกมือ ปลอบใจหลานสาวของตน
เฉินฟานที่ยืนดูอยู่ข้างๆ จู่ๆ ก็แทรกขึ้นมาว่า: "ท่านใช้พลังภายในมากเกินไป ทำให้ปอดบาดเจ็บใช่ไหม"
"โอ้ คุณเฉินรู้เรื่องการแพทย์ด้วยหรือ ถึงกับมองออกได้?" ชายชราในชุดจีนโบราณตกใจจริงๆ
หญิงสาวผมหางม้าจู่ๆ ก็ตาเป็นประกาย รีบอธิบายว่า:
"ตอนคุณปู่ยังหนุ่ม เคยเจอเหตุการณ์อันตราย เพื่อปกป้องครอบครัว จึงใช้พลังภายในที่ยังควบคุมไม่ได้สมบูรณ์ ทำให้ปอดได้รับบาดเจ็บ ตอนนั้นรักษาไม่ทัน ภายหลังก็กลายเป็นโรคเรื้อรัง และเป็นการบาดเจ็บภายใน หลายสิบปีก็รักษาไม่หาย ได้แต่กินยากดอาการไว้"
"คุณเฉินเป็นนักบุญทางธรรม และมองออกถึงอาการบาดเจ็บของคุณปู่ งั้นมีวิธีไหนที่จะรักษาท่านให้หายได้ไหมคะ?"
เธอจ้องมองเฉินฟานด้วยดวงตาคู่งามที่เปล่งประกายความหวัง
ในฐานะหลานสาวของชายชราในชุดจีนโบราณ หญิงสาวย่อมรู้ดีว่าคุณปู่ของเธอทุกข์ทรมานเพียงใดเวลาที่อาการไอกำเริบ
ยิ่งไปกว่านั้น นี่เป็นอาการบาดเจ็บที่เกิดจากพลังภายใน การแพทย์สมัยใหมแทบจะช่วยอะไรไม่ได้เลย แม้แต่หมอแผนจีนชั้นเลิศหลายคนก็บอกว่า ถ้ารักษาตั้งแต่แรกอาจจะหายได้ แต่ปล่อยทิ้งไว้หลายสิบปีแบบนี้ ยาใดๆ ก็รักษาไม่ได้แล้ว
แต่เมื่อได้เห็นวิธีการอันน่าอัศจรรย์ของเฉินฟาน ที่สามารถมองออกถึงอาการบาดเจ็บของคุณปู่ได้ในทันที หญิงสาวผมหางม้าก็รู้สึกมีความหวังขึ้นมาในใจ
"ไม่ปิดบังคุณเฉินหรอกค่ะ ตระกูลเว่ยของพวกเรามีฐานะพอสมควรในเขตเจียงเป่ย ถ้าคุณเฉินสามารถรักษาอาการป่วยของคุณปู่ได้ พวกเราจะตอบแทนตามที่คุณต้องการทุกอย่าง" หญิงสาวผมหางม้าจ้องตาเฉินฟานพลางพูดอย่างหนักแน่น
เฉินฟานได้ยินดังนั้น เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ พูดว่า:
"การรักษาโรคนี้ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับผม เมื่อได้พบกับพวกคุณก็ถือว่ามีวาสนาต่อกัน"
เขาหยุดชั่วครู่ เมื่อเห็นทั้งสามคนตรงหน้าต่างตื่นเต้น จึงพูดต่อว่า "งั้นแบบนี้แล้วกัน ให้ผมกลับไปเตรียมตัวก่อน อีกสองสามวันผมจะไปรักษาให้ที่บ้าน ตกลงไหมครับ?"
"ได้แน่นอนครับ" ชายร่างกำยำที่ยืนอยู่ข้างๆ ดีใจจนแทบจะกระโดด แม้แต่จื่อชิงก็ละลายความเย็นชา มีรอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า
เฉินฟานอดมองเธอซ้ำสองไม่ได้ สาวงามเย็นชาเวลายิ้มนี่สวยที่สุดจริงๆ
"รบกวนคุณเฉินด้วยนะครับ" ชายชราในชุดจีนโบราณผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายสิบปี ถึงแม้ในใจจะดีใจเพียงใด แต่ภายนอกก็ยังคงสงบนิ่ง เขาหันไปสั่งชายร่างกำยำที่อยู่ข้างๆ:
"เสี่ยวฉี เธอจดเบอร์โทรศัพท์ของคุณเฉินไว้ แล้วไปส่งคุณเฉินกลับบ้านด้วย"
จากนั้นก็หันมาพูดกับเฉินฟานว่า "ถึงเวลานั้นคุณเฉินโทรหาเสี่ยวฉีได้เลย ให้เขามารับ นอกจากนี้ ถ้ามีปัญหาอะไรในเมืองซี ก็บอกเสี่ยวฉีได้ เว่ยโหมวยังพอมีหน้ามีตาในเมืองซีอยู่บ้าง"
"ก็ดีครับ" เฉินฟานพยักหน้ารับเงียบๆ
.....
เฉินฟานนั่งรถเอสยูวีที่เสี่ยวฉีขับกลับมาที่เขตชุมชนริมทะเลสาบ
ด้วยสายตาของเขา มองออกทันทีว่านี่คือ 'แรงจ์โรเวอร์' รุ่นไฮเอนด์ ราคาไม่ต่ำกว่าสองสามร้อยล้าน ในปี 2007 คนที่ขับรถระดับนี้ในเมืองซีได้ ต้องมีอิทธิพลไม่น้อยทีเดียว
แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่แท้จริงที่เขาตกลง
"ชายชราที่ชื่อ 'เว่ยฟู่' คนนั้น แม้จะพูดจาสุภาพ แต่ก็ปิดบังกลิ่นอายความสูงส่งที่ติดตัวไม่มิด ตอนหนุ่มๆ เขาต้องไม่ใช่คนธรรมดา และยังมีตำแหน่งไม่ต่ำด้วย" เขาส่ายหน้าพลางคิดในใจ
ก็บังเอิญได้พบกัน อีกทั้งพวกเขายังมีพลังภายใน แม้จะไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเพียร แต่ก็ถือว่าได้เข้าประตูแล้ว เมื่อได้พบกัน ช่วยเหลือสักเล็กน้อย ก็ถือว่าเป็นวาสนาต่อกันแล้วกัน
เมื่อมาถึงเขตชุมชนริมทะเลสาบ หลังจากแลกเบอร์โทรศัพท์กับเสี่ยวฉีแล้ว เฉินฟานก็เดินเข้าไปในชุมชนอย่างสง่าผ่าเผยภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความเคารพของเสี่ยวฉี
เขาไม่ได้มีความรู้ด้านการแพทย์อะไรหรอก แต่สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรที่รักษาโรค จะต้องการฝังเข็มหรือนวดแผนโบราณทำไมกัน?
แค่กินเม็ดยาจิตวิญญาณสักเม็ด ก็จะหายจากโรคภัยทั้งปวงเอง
ที่เขาไม่ได้ตอบตกลงทันที ก็เพราะต้องการกลับมาปรุงยาเม็ดก่อน
อีกอย่าง วิชาเน่ยจิ้นของเว่ยฟู่ก็มีปัญหา จะทำร้ายปอด เขาต้องใช้เวลาปรับปรุงมันสักหน่อย
แม้จะไม่ได้ถามวิชาเน่ยจิ้นจากปากของเว่ยฟู่ แต่เขาเป็นใครกัน? ผู้บำเพ็ญขั้นสูงระดับฟันฝ่าเคราะห์กรรม! พลังภายในที่นักสู้พูดถึงก็แค่การทำให้วิชาบำเพ็ญเพียรง่ายลง ง่ายจนไม่มีอะไรเหลือ เป็นเพียงเวอร์ชั่นด้อยของพลังแท้ แค่มองสองตาก็ไม่มีความลับอะไรแล้ว
เหมือนกับที่ผู้ได้รับรางวัลโนเบลดูเด็กประถมแก้โจทย์คณิตศาสตร์ มองครั้งแรกรู้สึกว่าแนวคิดแปลกใหม่ มองครั้งที่สองก็แค่นั้นเอง
"แย่จังเลย รู้สึกว่าเงินค่าขนมของฉันจะต้องหดหายไปอีกเยอะ" พอคิดว่าต้องใช้เงินอีก เขาก็ถอนหายใจด้วยความเศร้าใจ
ยาที่จะใช้รักษาเว่ยฟู่ไม่จำเป็นต้องใช้สมุนไพรที่มีราคาแพง เฉินฟานจึงไปสั่งซื้อสมุนไพรอีกชุดจากร้านยาจีน
การปรุงยาเม็ดนั้นง่ายมาก สิ่งที่เฉินฟานต้องการปรุงคือยาพื้นฐานที่สุดในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร:
"เสี่ยวเป่ยหยวนตัน"
เป่ยหยวนตันเป็นเม็ดยาจิตวิญญาณที่เพิ่มพลังชีวิตพื้นฐาน ถือเป็นยาอเนกประสงค์ ไม่ว่าจะเจ็บป่วย บาดเจ็บ หรือร่างกายอ่อนแอ ก็สามารถกินได้ สำหรับผู้ที่ไม่ได้บำเพ็ญเพียร ยังสามารถช่วยยืดอายุขัย ให้มีชีวิตยืนยาวขึ้นอีกหลายปี
ที่มีคำว่า 'เสี่ยว' นำหน้า เพราะยาที่เฉินฟานปรุงนั้นมีประสิทธิภาพไม่ถึงหนึ่งในสิบของเป่ยหยวนตันที่แท้จริง
เขาก็ทำอะไรไม่ได้ สมุนไพรวิญญาณที่ใช้ปรุงเป่ยหยวนตันที่แท้จริงนั้น ทั้งโลกนี้อาจจะหาไม่ครบด้วยซ้ำ ถึงแม้จะใช้สมุนไพรอื่นทดแทน ก็ต้องเป็นระดับโสมภูเขาเก่าร้อยปี แค่รากเส้นเดียวก็ซื้อไม่ไหวแล้วถึงจะขายตัวเอง
"เสี่ยวเป่ยหยวนตันน่าจะรักษาเขาได้นะ? ช่างมันเถอะ ยังไงฉันก็ไม่มีเงินแล้ว ถ้าตอนนั้นยังรักษาไม่หาย ก็ให้เขาออกเงินซื้อสมุนไพรดีๆ เอง แล้วฉันจะช่วยปรุงให้"
เฉินฟานส่ายหัว หลังจากนั้นหลายวัน เขาไม่มีเวลาไปที่แหล่งซิ่วเหลียน อยู่แต่ในบ้านปรุงเสี่ยวเป่ยหยวนตันให้เว่ยฟู่ พร้อมกับปรับปรุงวิชาเน่ยจิ้น
ระหว่างนั้น ป้าอาฮว๋าโทรมาชวนไปทานข้าวที่บ้านหลายครั้ง เขาก็หาข้ออ้างปฏิเสธไปทุกครั้ง
บ่ายวันนี้ หลังจากที่เขาปรุงยาเม็ดเสร็จเกือบหมดแล้ว และปรับปรุงวิชาเสร็จแล้ว ได้แจ้งเว่ยฟู่ว่าคืนนี้สามารถไปรักษาให้ได้ ป้าอาฮว๋าก็โทรมาอีก คราวนี้เฉินฟานจึงไม่กล้าปฏิเสธอีก
ปฏิเสธมาหลายวันติดต่อกัน ป้าอาฮว๋าคงคิดว่าเขามีอะไรไม่พอใจแล้วล่ะ


## บทที่ 8 เพื่อนสนิทของเจียงชูหราน

คราวนี้ป้าอาฮว๋าไม่ได้ให้เขาไปกินข้าว แต่บอกว่าเจียงชูหรานมีเพื่อนสาวจะฉลองวันเกิด เธอไม่ค่อยสบายใจเลยให้เฉินฟานไปเป็นเพื่อน
แค่ไปกินข้าวคงไม่เสียเวลามากนัก เขาคิดพลางกดโทรหาเบอร์ที่ป้าอาฮว๋าให้มา
"ฮัลโหล หรานหรานหรือ ผมเฉินฟานครับ"
"ค่ะ มีอะไรหรือเปล่า" เสียงเย็นชาของเจียงชูหรานดังมาจากปลายสาย
เฉินฟานไม่ได้ใส่ใจ พูดต่อว่า "ป้าอาฮว๋าบอกว่าเพื่อนคุณมีงานวันเกิด เธอให้ผมไปเป็นเพื่อนคุณ"
"อ๋อ ฉันอยู่สตาร์บัคส์ใจกลางเมือง คุณมาได้เลย" เจียงชูหรานเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบ ดูเหมือนจะได้รับแจ้งจากแม่แล้ว
.....
"หรานหราน ใครโทรมาเหรอ"
พอวางสาย สาวร่างเล็กที่แต่งตัวด้วยแบรนด์เนมเต็มตัวก็ถามอย่างสงสัย
เธอคือจางหยูเหมิง เพื่อนสนิทสาวไฮโซของเจียงชูหราน และเป็นเจ้าของวันเกิดในครั้งนี้
นอกจากเธอแล้ว ข้างๆ ยังมีสาวสวยรูปร่างสูงโปร่งนั่งอยู่ด้วย พวกเธอทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทของเจียงชูหรานตั้งแต่เด็ก
"อย่าพูดถึงเลย ลูกชายเพื่อนแม่น่ะ ไม่รู้แม่เห็นอะไรดีในตัวเขา ถึงได้พยายามจับคู่ฉันกับเขา" พอวางสายแล้ว เจียงชูหรานก็กลับมาเป็นตัวของตัวเอง พูดอย่างรำคาญใจ
"โอ้โห เก่งนี่ ได้เจอพ่อแม่กันแล้วด้วย" จางหยูเหมิงทำเสียงประหลาดใจ ความอยากรู้อยากเห็นพุ่งสูงถึงขีดสุด ถามอย่างชอบซุบซิบว่า
"หน้าตาเป็นไง? พื้นเพครอบครัวล่ะ? เทียบกับหยางเฉาของบ้านเราได้มั้ย?"
หยางเฉาเป็นแฟนของจางหยูเหมิง หน้าตาหล่อสูง เป็นกัปตันทีมบาสเกตบอลของโรงเรียนด้วย ที่บ้านเปิดโรงแรมเทียนเฉิงที่สร้างตามมาตรฐานห้าดาว ติดอันดับท็อป 5 ของวงการโรงแรมในเมืองซี ถ้าพูดถึงทรัพย์สินก็มากกว่าบ้านจางหยูเหมิงอีก
มีสาวๆ ไล่ตามเขาเยอะมาก จางหยูเหมิงก็ต้องพยายามอย่างหนักกว่าจะได้เขามาครอง เลยภูมิใจมาก
"แกนี่นะ เห็นแต่หน้าตากับฐานะ" เพื่อนสาวรูปร่างสูงโปร่งที่นั่งข้างๆ กลอกตาใส่
"แล้วไง ฉันดูหน้าตากับฐานะผิดตรงไหน ยุคนี้แล้ว ไม่หล่อ บ้านไม่มีเงินไม่มีอำนาจ ยังจะมาจีบคุณหนูอย่างฉันอีกเหรอ" จางหยูเหมิงเอามือเท้าเอว ตอบกลับอย่างหน้าไม่อาย
"พอๆ รู้แล้วว่าคุณหนูเหมิงเหมิงมีมาตรฐานสูง" เจียงชูหรานพูดอย่างระอา "เขาชื่อเฉินฟาน มาจากอำเภอเจ๋อ ไม่มีพื้นเพไม่มีฐานะ หน้าตาก็แค่หมดจด สำคัญคือแม่บอกว่าเขาเป็นคนดี ซื่อๆ"
"ซื่อ? จะเอาไปกินแทนข้าวเหรอ" จางหยูเหมิงหัวเราะเยาะออกมา
เพื่อนสาวเย็นชาที่อยู่ข้างๆ ส่ายหน้าพลางพูดอย่างจริงจัง: "หรานหราน ความคิดของเหมิงเหมิงอาจจะไม่ถูก แต่ถ้าเป็นอย่างที่เธอว่าจริงๆ ทั้งหน้าตาก็ไม่มี ครอบครัวก็ไม่มี ถึงเธอจะชอบเขา พอคบกันก็คงจะลำบากมาก พวกเธอเติบโตมาในสังคมที่ต่างกัน มีช่องว่างระหว่างกันเยอะ"
"ฉันไม่ได้บอกว่าชอบเขาสักหน่อย พวกเธออย่ามายุ่งเลย แม่ฉันชอบจับคู่ให้ ฉันรำคาญจะแย่" เจียงชูหรานพูดอย่างอ่อนแรง
"ในเมื่อเธอไม่ได้ชอบเขา รอเขามาฉันจะจัดการให้ดีๆ" จางหยูเหมิงแค่นเสียงเย็นชา "ให้เขารู้ซะบ้างว่าฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ไม่มีอะไรเลยยังกล้ามาจีบเจียงเสี่ยวฮวาของพวกเรา?"
เจียงชูหรานกลอกตา แม้แต่แรงจะพูดก็ไม่มีแล้ว
.....
ตอนที่เฉินฟานมาถึง เขาก็เห็นพวกเธอในทันที
ปี 2007 เป็นช่วงที่สตาร์บัคส์เพิ่งเข้ามาในประเทศและได้รับความนิยมมากที่สุด พนักงานออฟฟิศและเด็กจากครอบครัวชนชั้นกลางขึ้นไปต่างชอบมานั่งดื่มกาแฟ ทานของหวาน พูดคุยกับเพื่อนในยามบ่าย เพลิดเพลินกับช่วงเวลาที่ผ่อนคลาย
แต่แม้จะอยู่ในสตาร์บัคส์ มุมที่เจียงชูหรานนั่งอยู่ก็ยังเป็นจุดที่ดึงดูดสายตาที่สุด
ส่วนใหญ่เป็นเพราะเด็กสาวสวยมาก ท่ามกลางผู้หญิงชนชั้นกลางที่นั่งดื่มกาแฟ เธอดูโดดเด่นราวกับหงส์ในฝูงไก่
อีกทั้งเพื่อนผู้หญิงสองคนที่นั่งด้วยก็สวยไม่เบา คนหนึ่งสูงโปร่งเย็นชา อีกคนตัวเล็กน่ารัก ทั้งสามคนนั่งด้วยกัน กลายเป็นจุดสนใจของทั้งร้านกาแฟโดยไม่รู้ตัว
"หรานหราน"
เขาเดินเข้าไปทักทายด้วยรอยยิ้ม
การต้องมานั่งเป็นเพื่อนเด็กผู้หญิงแบบนี้ทำให้เขาปวดหัว แต่ก็ไม่อยากทำให้ป้าอาฮว๋าเสียใจ เพราะป้าก็หวังดี
"มาแล้วเหรอ" เจียงชูหรานตอบอย่างมีมารยาท แต่รู้สึกได้ว่าเธอพยายามรักษาระยะห่าง
ส่วนสาวร่างอวบอิ่ม หน้าตาเย็นชาอีกคนไม่แม้แต่จะมองเฉินฟาน ถือแก้วกาแฟ มองถนนนอกหน้าต่างกระจกด้วยสายตาเหม่อลอย ทำตัวเหมือนเทพธิดาเย็นชาที่ไม่อยากยุ่งกับใคร
"นายคือเฉินฟานเหรอ?" จางหยูเหมิงมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า สีหน้ารังเกียจ
เสื้อผ้ารองเท้าของเธอรวมกันราคาเกินหนึ่งแสน กระเป๋าเป็น LV รุ่นคลาสสิก ชุดเป็นชุดสาวน้อยชาแนลสีชมพู รองเท้าแบบรัดข้อสไตล์โรมันเป็นของ MauroLeone จากมิลาน อิตาลี ในประเทศไม่มีขาย พ่อเธอซื้อมาจากต่างประเทศ
ส่วนเฉินฟานใส่แต่ของทั่วไป หาซื้อได้ตามท้องถนน แค่ไม่กี่ร้อยก็ได้ทั้งชุด เมื่อยืนด้วยกัน ความแตกต่างชัดเจน
"ไอ้หนู แค่นายก็คิดจะจีบเจียงฮวาใหญ่ของพวกเราเหรอ? รู้มั้ยว่าหรานหรานมีคนตามจีบที่โรงเรียนกี่คน? ทั้งสภานักเรียน ทั้งยอดนักเรียนที่ได้โควตาเข้าฮวาชิงก็เป็นแฟนคลับของหรานหรานบ้านเรา นายไม่มีเงิน ไม่มีหน้าตา ไม่มีความสามารถ ใครให้ความกล้ามาจีบ?" จางหยูเหมิงพูดอย่างดูถูก
"เหมิงเหมิง?" เจียงชูหรานจ้องเธอ ดูเหมือนจะตำหนิที่พูดจารุนแรงเกินไป
"ไม่ต้องห่วง ผมแค่มาทานข้าวกับเธอตามที่ป้าอาฮว๋าขอ ไม่ได้คิดจะจีบเธอหรอก" เฉินฟานมองเจียงชูหรานแวบหนึ่งพลางพูด
"เหมิงเหมิงไม่ได้หมายความแบบนั้น อย่าเข้าใจผิด" เจียงชูหรานพูดเรียบๆ
ไม่ได้หมายความแบบนั้น แล้วหมายความว่าอะไร?
เฉินฟานยิ้มน้อยๆ ไม่ได้ใส่ใจ
เห็นเจียงชูหรานเพียงแค่จ้องจางหยูเหมิงด้วยสายตาดุๆ แต่ไม่ได้อธิบายอะไรกับเขา ก็รู้ว่าคำพูดนั้นได้รับการยอมรับจากเธอแล้ว
ชาตินี้ที่เขากลับมา นอกจากเสี่ยวฉงแล้ว เขามองผู้หญิงคนอื่นอย่างเฉยเมย เจียงชูหรานไม่ได้มีใจให้เขา แล้วเขาจะไปเอาหน้าร้อนไปแปะก้นเย็นทำไม? เซียนอาวุโสช่วงผ่านด่านเคราะห์ก็มีศักดิ์ศรีของตัวเอง
จางหยูเหมิงยกคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ เมื่อเห็นว่าบรรลุเป้าหมายแล้ว ก็หยิบนิตยสารแฟชั่นขึ้นมาอ่านโดยไม่สนใจเขาอีก
เฉินฟานสั่งคาปูชิโน่หนึ่งแก้วเงียบๆ แล้วหาที่ว่างนั่ง
จุดสนใจของเขาจริงๆ ไม่ได้อยู่ที่เจียงชูหรานทั้งสอง แต่มองไปที่สาวสวยเย็นชาข้างๆ
สวี่หรงเฟย!
เพื่อนสนิทของเจียงชูหราน
และพูดให้ถูกต้อง ชาติก่อนทั้งสองคนยังมีความสัมพันธ์คลุมเครืออยู่
สาวสวยเย็นชาสวมเสื้อยืดสั้นสีดำเปิดเอว หน้าอกอวบอิ่ม เอวบางร่างอ้อนแอ้น ยืดหยุ่นน่าตกใจ ด้านล่างสวมกางเกงยีนส์ขาสั้นรัดรูป โชว์ขายาวสวยงามที่ทำให้ใจสั่น ผิวขาวนวลเปล่งประกายระยิบระยับใต้แสงแดด สวมรองเท้าผ้าใบสีขาวทันสมัย
แม้จะไม่ใช่แบรนด์หรู แต่ด้วยรูปร่างสูงโปร่ง เธอทำให้เสื้อผ้าธรรมดาดูเหมือนชุดซูเปอร์โมเดล
แม้เธอจะดูเย็นชา แต่จริงๆ แล้วจิตใจดี ชาติก่อนยังเคยบอกเฉินฟานว่าเจียงชูหรานชอบใคร แนะนำให้เขาเลิกหวังและไปหาคนที่ตัวเองชอบจริงๆ
ไม่เหมือนจางหยูเหมิงที่อยู่ข้างๆ ภายนอกน่ารักสดใส สวมแบรนด์เนมทั้งตัว พื้นเพครอบครัวดี เป็นสาวสวยรวยแท้ๆ แต่หยิ่งจองหองเกินไป ชาติก่อนไม่เคยมองเฉินฟานด้วยซ้ำ
"ฉันจำได้ว่าสวี่หรงเฟยเป็นนักเรียนศิลปะ ปีหน้าสอบเข้าวิทยาลัยภาพยนตร์ปักกิ่ง แล้วมาเป็นนักแสดง เล่นละครดังหลายเรื่อง ได้รับการขนานนามว่าเป็นหนึ่งในสี่นางเอกรุ่นใหม่?" เฉินฟานจิบกาแฟพลางมองสวี่หรงเฟย
ชาติก่อนตอนที่เขายังเป็นทายาทจิ่นซิ่วดีเวลลอปเมนต์ เขาก็มีความเกี่ยวข้องกับสวี่หรงเฟยที่เป็นนักแสดงอยู่บ้าง
ตอนนั้นทั้งสองพบกันในงานปาร์ตี้แฟชั่นที่จัดโดยบริษัทบันเทิงใหญ่ เจอเพื่อนเก่า คนหนึ่งเป็นทายาทมูลค่าหลายพันล้าน อีกคนเป็นนางเอกดาวรุ่ง สมัยเรียนก็มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ย่อมเกิดประกายบางอย่างขึ้นได้
น่าเสียดายที่ยังไม่ทันได้เกิดอะไรขึ้น เฉินฟานก็เจอวิกฤตครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตครึ่งแรก
บริษัทล้มละลาย แม่เสียชีวิต ตอนนั้นเขายุ่งจนหัวหมุน จะมีเวลาที่ไหนมาเล่นจีบเพื่อนเก่า
ต่อมาเมื่อเขากลับมาที่เมืองซีตัวคนเดียวอย่างอเนจอนาถ เขาได้ยินเรื่องราวโดยบังเอิญจากเพื่อน
มีข่าวลือว่าสวี่หรงเฟยไปขัดใจผู้มีอิทธิพลในวงการบันเทิงจนถูกแบน และมีข่าวด้านลบมากมายออกมา เส้นทางดาราของเธอมืดมน ในที่สุดเธอทนแรงกดดันไม่ไหว เป็นโรคซึมเศร้าและฆ่าตัวตาย จบชีวิตอันงดงามราวกับดอกไม้ไฟก่อนอายุจะครบ 30 ปี
ตอนนั้นเฉินฟานรู้สึกสลดใจ นึกถึงตอนที่ทั้งสองพบกัน ต่างก็เต็มไปด้วยความมั่นใจและความทะเยอทะยาน คิดว่าตัวเองเป็นดาวเด่นในหมู่เพื่อนร่วมชั้น ไม่คิดว่าชั่วพริบตาเดียว คนหนึ่งตกอับ อีกคนฆ่าตัวตาย
"ชีวิตช่างไม่แน่นอนจริงๆ" เฉินฟานอดรำพึงในใจไม่ได้
ราวกับสังเกตเห็นสายตาผิดปกติของเขา สวี่หรงเฟยขมวดคิ้วแล้วหันมาถาม:
"คุณรู้จักฉันเหรอ?"
แม้ภายนอกเธอจะดูเย็นชา แต่เสียงของเธอกลับอ่อนหวานและนุ่มนวล พูดจาเหมือนกำลังออดอ้อน แม้เธอจะไม่ค่อยยิ้มแย้มกับผู้ชายคนไหน แต่คนที่มาจีบเธอกลับมีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทยอยกันมาไม่ขาดสาย
นี่ทำให้เฉินฟานนึกถึงดาราสาวชื่อดังคนหนึ่งในชาติก่อน
สวี่หรงเฟยเข้าวงการบันเทิงด้วยฉายาว่าเป็นเวอร์ชั่นใหม่ของดาราคนนั้น แต่น่าเสียดายที่จุดจบของเธอน่าเศร้ากว่าดาราคนนั้นมาก
"ไม่รู้จักหรอก แต่ผมเป็นคนที่มีความรู้กว้างขวาง เชี่ยวชาญการทำนายด้วยอี้จิง มีฉายาว่าหมอดูเทพ" เมื่อได้พบคนรู้จักจากชาติก่อน เฉินฟานก็รู้สึกอยากสนุก เขาเก็บความรู้สึกสลดใจไว้ แล้วพูดกึ่งเล่นกึ่งจริงว่า:
"อย่างเช่น แม้เราจะเพิ่งเจอกันครั้งแรก แต่ผมทำนายได้ว่าคุณเป็นนักเรียนสายศิลป์ และในชื่อมีตัว 'สวี่'"
"จริงเหรอ? แล้วคุณเห็นอะไรอีกล่ะ?" สวี่หรงเฟยไม่คิดว่าเขาจะตอบแบบนี้ จึงรู้สึกสนใจขึ้นมาทันที
"ยังมีอีกเหรอ?" เฉินฟานทำท่าครุ่นคิดแล้วพูดว่า: "คุณจะสอบติดวิทยาลัยภาพยนตร์และโทรทัศน์เยียนจิง เป็นนักแสดง และสุดท้ายจะกลายเป็นดาราใหญ่"
"คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยากเข้าวิทยาลัยภาพยนตร์และโทรทัศน์เยียนจิง? แถมความฝันของฉันก็คือการเป็นนักแสดงด้วย!" สวี่หรงเฟยอ้าปากด้วยความประหลาดใจ ใบหน้างามมีท่าทางงุนงง เหมือนแอปเปิ้ลที่สุกงอม ชวนให้คนอยากกัดสักคำ
"พรืด!" จางหยูเหมิงที่อยู่ข้างๆ อดหัวเราะออกมาไม่ได้
"โธ่ คุณหนูสวี่ของฉัน เธอเป็นคนดังของโรงเรียนมัธยมชางชิงเถิงนะ ข้อมูลพวกนี้แค่สืบนิดหน่อยก็รู้แล้ว" จางหยูเหมิงกอดสวี่หรงเฟยที่อยู่ข้างๆ แล้วจูบแก้มเธอดังฟอด ก่อนจะพูดอย่างหงุดหงิด
หลังจากจูบแล้ว เธอก็หันมามองเฉินฟานด้วยสายตาดูถูก
"ไอ้หนุ่มจากอำเภอเจ๋อ จีบสาวไม่ใช่ใช้แค่ลิ้นนะ แถมนายก็เจ้าชู้เกินไปแล้ว เพิ่งโดนหรานหรานปฏิเสธ ก็มาหาคุณหญิงสวี่ของพวกเราแล้วเหรอ? คิดว่าพวกเราโง่รึไง?"
เจียงชูหรานก็ขมวดคิ้วเงียบๆ
เธอคิดว่าเฉินฟานคนนี้ถึงจะชอบคุยโม้ แต่ก็เป็นคนซื่อๆ ไม่คิดว่าจะเป็นพวกปากหวานใจเชื่อง


## บทที่ 9 ศัตรูในชาติก่อน

"พวกเธอจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตามใจ"
เฉินฟานยักไหล่ เขาตั้งใจจะบอกเรื่องจุดจบอันน่าเศร้าในอนาคตของสวี่หรงเฟย เพื่อเตือนสติเธอ แต่พอถูกจางหยูเหมิงขัดจังหวะ เขาก็หมดอารมณ์
"แต่เขารู้ได้ยังไงว่าฉันอยากสอบเข้าวิทยาลัยภาพยนตร์และโทรทัศน์เยียนจิง เรื่องนี้ฉันเพิ่งคุยกับที่บ้าน ยังไม่ได้บอกใครเลย"
สวี่หรงเฟยคิดในใจ แต่ไม่กล้าถามต่อหน้าเพื่อนสนิททั้งสอง ได้แต่รู้สึกว่าคนคนนี้แปลกประหลาด มีเสน่ห์บางอย่างที่ดึงดูดใจ
ในตอนนั้น กลุ่มวัยรุ่นแต่งตัวดีปรากฏตัวนอกกระจกสตาร์บัคส์ โบกมือและตะโกนเรียกพวกเขา
"หยางเฉามาแล้ว" จางหยูเหมิงกระโดดลุกขึ้น โบกมือตอบแล้วหันไปบอกเพื่อนสนิททั้งสองว่า "ไปกันเถอะ คืนนี้ปาร์ตี้เริ่มอย่างเป็นทางการแล้ว"
เฉินฟานออกจากสตาร์บัคส์ เห็นจางหยูเหมิงกระโดดเข้าไปในอ้อมกอดของชายหนุ่มรูปงาม เขาหรี่ตามอง
หยางเฉา!
แฟนของจางหยูเหมิง ศัตรูคนสำคัญที่สุดของเฉินฟานในชาติก่อนตอนเรียนที่เมืองซี
ในชาติที่แล้ว เฉินฟานจำได้ว่าตอนที่เขาจีบเจียงชูหราน คำวิจารณ์ที่รุนแรงที่สุดมาจากหยางเฉา จางหยูเหมิงชอบเอาเขาไปเปรียบเทียบกับเฉินฟาน ด่าเฉินฟานจนไม่เหลือดี หยางเฉาก็ชอบอวดความเก่งของตัวเองต่อหน้าสาวๆ คอยหาเรื่องทำให้เขาขายหน้า
"เหมิงเหมิง นี่ใครเหรอ?" หยางเฉากอดจางหยูเหมิงไว้ มองเฉินฟานอย่างสงสัย
แม้ว่าพวกวัยรุ่นเหล่านี้จะไม่ได้หล่อสวยทุกคน แต่การแต่งตัวของพวกเขาดูเป็นผู้ใหญ่และทันสมัยกว่าคนวัยเดียวกันมาก บวกกับความสดใสของวัยรุ่น ทำให้ดึงดูดสายตา เฉินฟานยืนอยู่ท่ามกลางพวกเขาดูแปลกแยก
"ลูกเพื่อนแม่ของหรานหราน มาเที่ยวด้วยกัน" จางหยูเหมิงพูดจบก็กลอกตา แล้วกระซิบอะไรบางอย่างที่หูเขา
หยางเฉาพยักหน้าแสดงว่าเข้าใจ มองเฉินฟานด้วยสายตาดูถูก
เขายื่นมือออกมาพูดว่า:
"หยางเฉา สามีของเหมิงเหมิง ที่บ้านเปิดร้านอาหาร โรงแรมเทียนเฉิง พี่ชายกล้าจีบเจียงฮวาใหญ่ของพวกเรา คงมีพื้นเพไม่ธรรมดาสินะ ไม่ทราบว่าที่บ้านทำอะไรกัน?"
น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เป็นมิตร
เขารู้ดีว่าเฉินฟานไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน แต่กลับอวดพื้นเพของตัวเอง แล้วถามถึงครอบครัวของเฉินฟาน ชัดเจนว่าต้องการทำให้เขาขายหน้าต่อหน้าทุกคน
เฉินฟานไม่แม้แต่จะมอง ล้วงมือในกระเป๋า พูดเนิบๆ สองคำ:
"เฉินฟาน"
ชาติก่อนหยางเฉาชอบหาเรื่องเหยียบย่ำเขา ชาตินี้กลับมาแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้หน้าเขาอีก
"มีความเป็นตัวของตัวเองนี่!" หยางเฉาชะงัก มองไปรอบๆ เห็นทุกคนกำลังกลั้นหัวเราะ ชัดเจนว่าไม่มีใครคิดว่าจะมีคนกล้าไม่ให้เกียรติหยางนายน้อย
เขามองเฉินฟานพลางพยักหน้าพูดว่า "ได้ อยู่โรงเรียนเดียวกัน ค่อยๆ เล่นกันไป"
พูดจบ เขาก็ไม่สนใจเฉินฟานอีก รวบรวมทุกคนมาปรึกษาแผนการต่อไป
สวี่หรงเฟยมองเฉินฟานอย่างเป็นห่วง หยางเฉาไม่ใช่คนที่จะยั่วโมโหได้
เคยมีคนเคยทำให้หยางเฉาไม่พอใจ เขาพาทีมบาสเกตบอลไปทำร้ายจนขาหัก สุดท้ายต้องออกจากโรงเรียน ครอบครัวหยางเฉารวยมาก จ่ายเงินชดเชยไปเยอะ จนได้รับการให้อภัยจากอีกฝ่าย ดังนั้นในโรงเรียนจึงแทบไม่มีใครกล้ายุ่งกับเขา
เฉินฟานส่งสายตา 'ไม่ต้องห่วง' กลับไป ทำให้เธอแค่นเสียงหึแล้วหันหน้าหนี ดีแท้ๆ ที่เตือนเขา แต่ไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ
คนเลว!
"ตอนนี้ยังเร็วอยู่ ไปร้องเพลงกันก่อน ร้องเสร็จค่อยไปกินข้าวที่โรงแรมของเรา ผมเตรียมปาร์ตี้วันเกิดสุดยิ่งใหญ่ให้เหมิงเหมิง กินเสร็จไปถนนบาร์ในเขตใจกลางเมือง เราจะเที่ยวให้ทั่ว คืนนี้ห้ามใครกลับก่อน"
พอหยางเฉาพูดจบ ทั้งกลุ่มก็ส่งเสียงเฮดังลั่น
"ที่เขตใหม่เพิ่งเปิดคาราโอเกะใหม่ ชื่อรอยัลเอนเตอร์เทนเมนท์ การตกแต่งดีมาก ไปที่นั่นกันไหม" เด็กรวยคนหนึ่งที่สวมแบรนด์เนม ใส่นาฬิกาหรู มีสาวสวยแต่งหน้าจัดจ้านเกาะแขนอยู่เสนอ
"ดี ไปเคทีวีรอยัลเอนเตอร์เทนเมนท์!" หยางเฉาตัดสินใจ
"แย่แล้ว ตามแผนการเล่นของพวกเขา ต้องเล่นถึงเช้าแน่ๆ ไม่แปลกที่ป้าอาฮว๋าจะเป็นห่วง"
เฉินฟานยืนอยู่ข้างนอก รู้สึกรำคาญในใจ ตอนกลางคืนเขายังต้องรักษาอาการบาดเจ็บให้เว่ยฟู่ จะมีเวลามากขนาดนั้นได้ยังไง?
จากใจกลางเมืองไปเขตใหม่ระยะทางไม่ใกล้
กลุ่มวัยรุ่นประมาณสิบห้าสิบหกคน แต่ขับรถมาหกเจ็ดคัน
Audi A4, BMW 330 เปิดประทุน, Peugeot 308CC แม้ไม่ใช่รถหรูระดับสูง แต่ในปี 2007 ที่เมืองซี ก็ถือว่าน่าภูมิใจ สำคัญคือพวกเขายังอายุน้อย แต่ขับรถราคาหลายล้าน แสดงให้เห็นถึงพื้นเพที่ไม่ธรรมดา
ในนั้นคันที่ดีที่สุดคือ Porsche Cayenne 4.8T ของหยางเฉา ราคากว่าสองล้าน จางหยูเหมิงและเพื่อนสาวทั้งสามคนนั่งรถคันนี้
หยางเฉาในฐานะหัวหน้ากลุ่ม ทำหน้าที่จัดการทุกอย่างอย่างเป็นธรรมชาติ จัดสรรจนสุดท้าย ทุกคนนั่งเต็มหมด เหลือแค่เฉินฟานคนเดียว
ตอนนี้หยางเฉาเพิ่งสังเกตเห็นเฉินฟาน เขาตบหัวตัวเองอย่างแรง:
"โอ้ พี่ชาย ผมลืมคุณไปเลย ผิดผม ผิดผม"
ท่าทางของเขาเหมือนจะแกล้งเฉินฟาน แต่พูดออกมาด้วยท่าทางเสแสร้งว่า:
"คุณดูสิ ที่นั่งเราเต็มหมดแล้ว ไม่งั้นคุณนั่งแท็กซี่ไปเองดีไหม? เคทีวีราชันบันเทิงที่เขตใหม่ คนขับแท็กซี่รู้จักกันทั้งนั้น"
พอเขาพูดจบ คนในรถรอบๆ ก็หัวเราะครืน
ทุกคนรำคาญไอ้หนุ่มคนนี้มานานแล้ว ยืนล้วงกระเป๋าทำท่าเหมือนตัวเองเก่งมาก แถมยังเป็นคนที่จีบเจียงชูหราน พวกเขาก็เลยดีใจที่เห็นเขาอับอาย
ทั้งๆ ที่ยังมีรถอีกหลายคันที่มีที่นั่งว่าง แต่ไม่มีใครกล้าขัดหน้าหยางเฉาในตอนนี้
เฉินฟานขมวดคิ้วเล็กน้อย มองหยางเฉาด้วยสายตาเย็นชา ไอ้หมอนี่หาเรื่องเขาตั้งแต่เจอหน้ากันครั้งแรก คิดว่าเขาไม่กล้าตอบโต้หรือไง?
เจียงชูหรานนั่งอยู่ในรถ เห็นเฉินฟานถูกกลุ่มลูกคนรวยเยาะเย้ย เธอขมวดคิ้วสวย
ไม่ว่าจะยังไง เฉินฟานก็เป็นคนที่แม่เธอเรียกมาเป็นเพื่อน การถูกคนอื่นเยาะเย้ยแบบนี้ทำให้เธอเสียหน้าด้วย ตอนที่กำลังจะพูดให้หยางเฉาจัดที่นั่งให้เขา
สวี่หรงเฟยที่โน้มตัวดูจากหน้าต่างพูดขึ้นทันทีว่า: "งั้นมานั่งข้างฉันไหม เบียดๆ กันก็ได้"
พอเธอพูดจบ ทุกคนก็ตะลึง แม้แต่เจียงชูหรานก็มองเธอด้วยสายตาแปลกๆ
หยางเฉาคิดในใจ: 'วันนี้สวี่หรงเฟยเป็นอะไรไป ชอบไอ้หมอนี่หรือ?'
อย่าล้อเล่นเลย ทั้งโรงเรียนมัธยมชางชิงเถิงใครๆ ก็รู้ว่าสวี่ฮวาของโรงเรียนเป็นคนที่มีมาตรฐานสูงที่สุด มีคนมาจีบมากมาย แม้แต่ฉู่หมิงฮุยก็ตามจีบเธอมานาน แต่ก็ไม่เคยเห็นเธอตอบรับอะไรชัดเจน
จางหยูเหมิงที่นั่งที่นั่งข้างคนขับกลับกลอกตาอย่างรำคาญ พูดอย่างไม่พอใจว่า: "คุณหนูของฉัน เธอเริ่มใจดีผิดปกติอีกแล้ว ได้ๆ นั่น เฉินฟานใช่ไหม มานั่งข้างหน้านี่ ฉันจะไปนั่งข้างหลัง"
เธอกระโดดลงจากรถ ให้ที่นั่งข้างคนขับ แล้วไปนั่งที่เบาะหลัง รถเคเยนเป็นรถ SUV มีพื้นที่กว้างขวาง สามสาวนั่งเบาะหลังก็ไม่แออัด
เฉินฟานมองสวี่หรงเฟยอย่างแปลกใจ คิดในใจว่าผู้หญิงคนนี้ใจดีเหมือนชาติที่แล้วเลย ชาติที่แล้วเขาถูกหยางเฉารังแกหลายครั้ง สวี่หรงเฟยก็ช่วยแก้สถานการณ์ทุกครั้ง
เขาไม่พูดอะไรมาก เงียบๆ ขึ้นรถไป
"เอาละ พวกเราออกเดินทางกันเถอะ" หยางเฉาเห็นว่าแผนกลั่นแกล้งล้มเหลวก็รู้สึกโมโห มองเฉินฟานอย่างดุดัน เหยียบคันเร่งอย่างแรง พุ่งออกไปเป็นคันแรก
รถคันอื่นๆ แล่นตามมาเป็นขบวน
...
เขตใหม่เป็นเขตที่เมืองซีให้ความสำคัญในการพัฒนาล่าสุด มีความเจริญมาก มีร้านอาหาร โรงแรม และสถานบันเทิงอย่างเคทีวีสร้างใหม่มากมาย
ตอนที่เฉินฟานและคนอื่นๆ มาถึง รอยัลเอนเตอร์เทนเมนท์สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ
ในล็อบบี้มีพนักงานใส่ยูนิฟอร์มยืนเรียงแถว หน้าตาดีระดับกลางขึ้นไปทั้งนั้น พอเห็นพวกเขาก็โค้งทักทายพร้อมกัน
ลูกคนรวยที่เสนอให้มารอยัลเอนเตอร์เทนเมนท์เดินนำหน้า พอผู้จัดการล็อบบี้เห็นเขาก็รีบเดินมาต้อนรับ
"เพื่อนผมฉลองวันเกิด จัดห้องให้หน่อยสิ ห้องเอ็มเพอร์เรอร์ยังว่างไหม?"
"ขอโทษจริงๆ ครับคุณจวิ้น วันนี้เจ้าของต้อนรับแขกสำคัญ ห้องเอ็มเพอร์เรอร์ถูกจองไปแล้ว จะให้เป็นห้องควีนส์แทนไหมครับ"
คุณจวิ้นมองหยางเฉา เห็นเขาไม่มีปัญหาก็พยักหน้า
งานฉลองวันเกิดจางหยูเหมิงครั้งนี้ แน่นอนว่าแฟนหนุ่มของเธอต้องเป็นคนเลี้ยง
หลังจากนั้นก็สั่งเหล้าฝรั่ง เบียร์สด ผลไม้ แล้วภายใต้สายตาคาดหวังของผู้จัดการ หยางเฉาก็สั่งเหล้า Louis XIII สองขวดอย่างใจป้ำ ขวดละสองสามหมื่น ทำเอาผู้จัดการยิ้มจนปากแทบปิดไม่ลง
นั่งอยู่ในห้องวีไอพีที่หรูหราอลังการ เฉินฟานรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหยดน้ำมันที่หยดลงในน้ำ ไม่เข้ากับกลุ่มคนพวกนี้เลย
แม้จะมีหนุ่มสาวทันสมัยนั่งเต็มรอบๆ แต่พวกเขาล้วนรู้จักกันอยู่แล้ว มีแค่เขาที่เป็นคนแปลกหน้า จึงถูกกีดกันออกจากกลุ่มโดยปริยาย โดดเดี่ยว
แม้เขาจะอยากเข้าไปคุยกับพวกเขา แต่ไม่ใช่คนวงเดียวกัน จะคุยก็คุยกันไม่รู้เรื่อง
เฉินฟานก็ไม่สนใจ
เขานั่งหลบมุม รินเหล้า Hennessy XO แก้วหนึ่ง นั่งจิบอย่างสบายๆ พลางคิดว่าจะชวนเจียงชูหรานกลับเร็วๆ ดีไหม
เขานัดกับเว่ยฟู่ไว้คืนนี้ว่าจะไปรักษาอาการบาดเจ็บให้ เขาคิดว่าแค่ฉลองวันเกิดกินข้าวเท่านั้น จะจบเร็วๆ ไม่คิดว่าจะมีทั้งร้องเพลง ปาร์ตี้ และบาร์ เขาไม่มีเวลามาเสียเวลาที่นี่
ทุกคนผลัดกันเลือกเพลง แต่ไมค์ไม่เคยมาถึงมือเฉินฟานเลย
ไม่ต้องสงสัยเลย คนที่ร้องเพลงเพราะที่สุดก็คือสวี่หรงเฟย เมื่อทุกคนเชียร์ เธอก็เลือกเพลง 'ห้วงเวลา' ของราชินีเพลง ร้องออกมาได้รสชาติคล้ายเฟยเฟยมาก ได้รับเสียงปรบมือกึกก้อง
"สมแล้วที่เป็นดาวรุ่งในอนาคต" เฉินฟานจำได้ว่าชาติที่แล้วสวี่หรงเฟยเคยเป็นตัวแทนโรงเรียนมัธยมชางชิงเถิงเข้าร่วมการแข่งขันดนตรีระดับประเทศ และได้รับรางวัลชนะเลิศอีกด้วย เธอยังเป็นนักแสดงปิดท้ายงานในทุกงานของโรงเรียน


## บทที่ 10 คาราโอเกะบันเทิง

หยางเฉายกแก้วเหล้าขึ้นพูดว่า:
"เป็นไงบ้าง เฉินซงตี้ พอใจกับเคทีวีราชันบันเทิงนี่มั้ย?"
"เขามาจากอำเภอเจ๋อ จะมาสนใจบรรยากาศแค่นี้ในเมืองซีของเราได้ยังไง" จวิ้นนายน้อยพูดเยาะเย้ยข้างๆ
เฉินฟานขมวดคิ้ว วาง 'แก้วเหล้า' ลงบนโต๊ะกาแฟเสียงดัง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน:
"หยางเฉา นายกำลังหาเรื่องใช่มั้ย?"
"ไม่กล้าหรอก คุณเฉินเหล่าต้าเท่จะตายเลย นั่งกินดื่มอยู่ตรงนั้น ผมจะกล้าไปยุ่งกับคุณได้ยังไง" หยางเฉาพูดเสียดสี
"พอได้แล้ว อย่าพูดอีก" เจียงชูหรานจ้องเฉินฟานอย่างดุๆ ก่อนหันไปพูดกับหยางเฉา: "วันนี้เป็นวันเกิดเหมิงเหมิง นายจะมาก่อเรื่องอีกเหรอ?"
"ได้ๆ เห็นแก่หน้าเจียงเสี่ยวฮวา" หยางเฉายกมือทั้งสองข้างขึ้นอย่างเกินจริง
เฉินฟานสีหน้าไม่เปลี่ยน แต่ในใจรู้สึกไม่พอใจมาก
.....
ผ่านไปสักพัก แฟนสาวสวยของจวิ้นนายน้อยบอกว่าจะไปห้องน้ำ
วันนี้เธอแต่งตัวให้ดูโตขึ้นเป็นพิเศษเพื่อมางานวันเกิดกับแฟน ใส่ชุดไปผับ รูปร่างดี แต่งหน้าอย่างประณีต สวมรองเท้าส้นสูง
ไม่คิดว่าพอออกจากห้องน้ำ ขณะกำลังแต่งหน้าหน้ากระจก จู่ๆ ก็ถูกใครบางคนตบหลังอย่างแรง เธอร้องกรี๊ดทันที
จวิ้นนายน้อยพอดีมาตามหาเธอ ได้ยินเสียงกรีดร้อง รีบวิ่งเข้ามาทันที
เห็นเธอถูกผู้ชายวัยกลางคนหน้าอ้วนฉุดผม ตบหน้าอย่างแรง พลางด่าว่า: "อีตัวดี ทำตัวบริสุทธิ์อะไร กล้าตบกูด้วย?"
จวิ้นนายน้อยชื่อติงจวิ้นเฟย ที่บ้านเปิดโรงงานเสื้อผ้า มีเงินหลายสิบล้าน สำคัญคือรู้จักวิธีเอาตัวรอด รู้จักคนในวงการเยอะ
ปกติเขาไปเที่ยวกับหยางเฉาแถวเขตจ้งซิง แทบไม่มีใครกล้ามายุ่งกับพวกเขา พอเห็นเหตุการณ์แบบนี้ จะทนได้ยังไง? วิ่งเข้าไปเตะทันที จนคนวัยกลางคนนั่นกลิ้งไปกับพื้น
"ไอ้เหี้ย กล้ารังแกแฟนกู ไอ้หมูอ้วนมึงตายซะ" จวิ้นนายน้อยเตะซ้ำอีกหลายที ทำให้คนนั้นร้องครวญคราง
ชายวัยกลางคนหน้าอ้วนลุกขึ้นมาหลังโดนเตะ ชี้หน้าตะโกนว่า: "ไอ้หนู รอดูนะ บอกชื่อมาเลย กูจะฆ่ามึงให้ตาย"
"ได้เลย กูรอดู พ่อมึงชื่อติงจวิ้นเฟย อยู่ห้องควีนส์ มีฝีมือก็มาฆ่ากูดู"
ติงจวิ้นเฟยแก้แค้นให้แฟนแล้วรู้สึกสะใจ จูงมือแฟนกลับห้องควีนส์
เพื่อนถามว่าเกิดอะไรขึ้น เขารู้สึกภูมิใจแต่แกล้งทำเป็นไม่ใส่ใจตอบว่า: "ไม่มีอะไร เมื่อกี้เจอไอ้หมูอ้วนคนนึง ฟังสำเนียงเหมือนมาจากมณฑลจิ้นซี กล้ามาลวนลามเสี่ยวซิน โดนกูเตะไปหลายที หนีไปแล้ว"
เสี่ยวซินคือแฟนสาวของเขา เพิ่งคบกันไม่นาน ความรักกำลังหวานชื่น จะยอมให้ใครมาแตะต้องได้ยังไง
"เก่งว่ะ มึงนี่เจ๋งจริงๆ" เพื่อนข้างๆ ต่อยไหล่เขาที ติงจวิ้นเฟยยิ่งภูมิใจจนหางจะชี้ฟ้า
"ระวังหน่อยก็ดีนะ ที่นี่ไม่ใช่บ้านเรา ถ้าไปเจอใครไม่ดีก็ยุ่งแย่" เด็กคนหนึ่งที่ผู้ใหญ่ที่บ้านเป็นเศรษฐีน้อยพูดด้วยความเป็นห่วง
"พอเถอะ พวกเราก็ดื่มกันเสร็จแล้ว รีบไปกันเถอะ" เจียงชูหรานลุกขึ้นพูด
เธอกลัวเรื่องยุ่งยากแบบนี้ที่สุด อีกอย่างเป็นผู้หญิง ถึงจะแก้แค้นกลับไปยังไงในภายหลัง แต่ตอนเผชิญหน้าก็ต้องเสียเปรียบอยู่ดี
"ไม่เป็นไรหรอก อย่างมากก็ไปหาพ่อเชาเชา พ่อเขาเปิดโรงแรมห้าดาว กลัวอะไร" จางหยูเหมิงกอดเธอไว้พูดอย่างภาคภูมิใจ
หยางเฉายิ้มอย่างพอใจอยู่ข้างๆ เห็นได้ชัดว่าภูมิใจในเส้นสายและอิทธิพลของพ่อ
เขายกแก้วเหล้าพูดว่า: "หรานหรานไม่ต้องกลัวหรอก พวกเรามีคนเยอะขนาดนี้ จะกลัวอะไร? เล่นต่อเถอะ"
พอได้ยินเขาพูดแบบนั้น คนอื่นๆ ก็ยกแก้วตาม เจียงชูหรานเห็นทุกคนไม่อยากกลับ ก็ยืนลังเลอยู่อย่างนั้น
แต่เดิมก็เป็นกลุ่มลูกคนรวยที่ชอบหาเรื่อง ตอนนี้มีสาวสวยอยู่ตรงหน้า แถมดื่มเหล้าด้วย พวกเขาไม่กลัวอะไรทั้งนั้น
เฉินฟานขมวดคิ้วเล็กน้อย ในที่สุดเขาก็นึกออกว่าชาติก่อนเคยได้ยินเรื่องนี้มา
ตอนนั้นติงจวิ้นเฟยไปสร้างเรื่องกับบุคคลสำคัญในเมืองซี และถูกสั่งสอนอย่างหนัก ไม่คิดว่าจะเป็นที่นี่ ตอนนี้พอดีจะได้พาเจียงชูหรานออกไป เพื่อไม่ให้เธอต้องพัวพันกับเรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อไป
เขาฉวยโอกาสลุกขึ้นยืนพูดว่า:
"หรานหราน ดึกมากแล้ว ป้ายังรออยู่ที่บ้าน กลับกันเถอะ"
พอได้ยินคำพูดนี้ จางหยูเหมิงก็เปลี่ยนสีหน้าทันที:
"หมายความว่าไง? จะพาหรานหรานไป? ไม่ร่วมปาร์ตี้วันเกิดต่อแล้วเหรอ?"
"ใช่ นายเป็นใครกัน? มีสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจแทนหรานหราน?" เด็กสาวข้างๆ พูดแทรกขึ้นมา
หยางเฉาก็หันหน้ามาพูดอย่างไม่พอใจ:
"พี่ชาย แบบนี้มันไม่สนุกแล้วนะ ยังไง ไม่สนุกที่มาเล่นกับพวกเราเหรอ?"
"ได้ ถ้านายไม่สนุก จะกลับก่อนก็ได้ แต่เจียงเสี่ยวฮวาจะกลับหรือไม่ ต้องถามเธอเอง"
คำพูดของหยางเฉาทำให้เจียงชูหรานถูกบีบเข้ามุม ชัดเจนว่าให้เธอเลือกระหว่างเฉินฟานกับเพื่อนๆ ทุกคนต่างจ้องมองไปที่เจียงชูหราน เฉินฟานก็มองเธอเช่นกัน
เจียงชูหรานแค้นใจในใจ แต่ก็ต้องเลือก เพราะด้านหนึ่งเป็นแค่คนแปลกหน้า แต่อีกด้านเป็นเพื่อนสนิทและเพื่อนที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก
เธอขมวดคิ้วแล้วยิ้มพูดว่า: "ในเมื่อทุกคนยังอยากเล่น ฉันก็จะอยู่เล่นกับทุกคนต่อ
พูดจบก็หันหน้าไปทางอื่น ไม่อยากมองหน้าเฉินฟาน: "คุณกลับไปก่อนเถอะ ช่วยบอกแม่ฉันด้วย"
เห็นได้ชัดว่าเฉินฟานคนแปลกหน้าคนนี้มีน้ำหนักในใจเธอไม่เท่ากับเพื่อนสนิทและเพื่อนในกลุ่ม
จางหยูเหมิงตบไหล่เธอ ดึงเธอมาข้างๆ แล้วจูบแรงๆ: "นี่แหละเพื่อนรักของฉัน"
เธอมองเฉินฟานด้วยสายตาดูถูก: "หรานหรานพูดแล้ว ไอ้หนูเฉิน รีบไสหัวไปได้แล้ว"
พูดจบทั้งห้องก็หัวเราะลั่น ทุกคนมองไปที่เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่คนเดียว ถูกทุกคนทอดทิ้ง ราวกับกำลังเยาะเย้ยความไม่รู้จักประมาณตน
'แม้แต่คนที่มาด้วยกันยังทิ้งนาย นายยังมีหน้าอยู่ที่นี่อีกเหรอ?'
สวี่หรงเฟยที่อยู่ข้างๆ รีบดึงแขนเจียงชูหรานด้วยความร้อนใจ แต่เห็นได้ชัดว่าเธอไม่คิดจะเปลี่ยนใจ
แม้เจียงชูหรานจะรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง แต่ก็รู้ว่าถ้าตอนนี้พูดกลับคำ ก็เท่ากับเป็นการทำให้จางหยูเหมิงและหยางเฉาโกรธจนถึงที่สุด
เมื่อเป็นเช่นนี้ ตัดไม่ขาดกลับยิ่งยุ่งยาก
เฉินฟานยืนนิ่งอยู่กับที่ ส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้
ช่างเถอะ ในเมื่อเธอไม่อยากไป ทำไมต้องห่วงด้วย จริงๆ แล้วเหมือนหมากัดลวี่ต้งปิน ไม่รู้จักคนดีจริงๆ
ตอนที่เขากำลังจะจากไป จู่ๆ ก็รู้สึกบางอย่าง ชะงักฝีเท้า พูดในใจอย่างขบขัน:
"คิดถึงอะไรก็มาอย่างนั้นจริงๆ ดูท่าตอนนี้อยากไปก็ไปไม่ได้แล้ว"
"ฉันอยากดูว่าพวกเขาจะผ่านเคราะห์นี้ไปได้ยังไง"
.....
ว่ากันว่าชายวัยกลางคนร่างอ้วนผู้นั้นผลักประตูห้องเอ็มเพอร์เรอร์เข้ามาด้วยความโกรธแค้น
ห้องเอ็มเพอร์เรอร์กว้างขวางมาก ตกแต่งหรูหราสุดๆ พรมราคาแพง ผนังทีวี LCD เคลื่อนย้ายได้ โซฟาหนังแท้นำเข้าจากอิตาลี
ตรงกลางโซฟา นั่งชายคนหนึ่งสวมชุดจงซาน
ทุกคนล้อมเขาไว้ตรงกลาง เหมือนดวงดาวล้อมดวงจันทร์ ดูก็รู้ว่าเป็นมหาเศรษฐี
เห็นชายร่างอ้วนผลักประตูเข้ามาด้วยความโกรธ เขาเงยหน้าขึ้นพูดอย่างประหลาดใจ:
"เถ้าแก่จาง นี่คุณจะมาไม้ไหนกัน?"


## บทที่ 11 โจวเทียนหาว!

"อัปมงคลจริงๆ ตอนที่ผมเดินออกมาจากห้องน้ำเมื่อกี้ เห็นผู้หญิงคนหนึ่ง หน้าตาก็ไม่เลวนะ" ชายวัยกลางคนร่างท้วมหน้าอ้วนทรุดตัวลงบนโซฟา แล้วดื่มเหล้าอึกใหญ่
"ผมเห็นว่าเธออายุยังน้อย ก็เลยคิดจะทักทาย ไม่คิดว่าจะโดนเธอตบหน้า แล้วแฟนเธอก็มาเตะผมอีกหลายที บอกว่าชื่ออะไรนะ ติงจวิ้นเฟย? ไม่รู้ว่าเป็นใครมาจากไหน"
"ติงจวิ้นเฟย? นั่นไม่ใช่คนของห้องควีนส์หรอกเหรอ?" พี่หงที่นั่งอยู่ข้างๆ พูดแทรกขึ้น
"ใช่ๆ ไอ้หมอนั่นก็บอกว่าอยู่ห้องควีนส์ แถมยังขู่ว่าให้รอดู ท่าทางหยิ่งยโสจริงๆ" เถ้าแก่จางรีบพูด
โจวเทียนหาวขมวดคิ้ว มองไปที่พี่หงที่นั่งข้างๆ "เรื่องอะไรกัน? เธอรู้จักเขาเหรอ?"
"ไม่มีอะไรหรอก เขามาเที่ยวที่นี่บ่อย พ่อเขาเปิดโรงงานเล็กๆ ที่เขตพัฒนา มีทรัพย์สินสักหลายสิบล้าน" พี่หงไขว่ห้างอย่างสง่างาม พลางสูบบุหรี่ผู้หญิง
โจวเทียนหาวยิ้มกริ่ม "ผมอยากจะเจอพวกเขาเหมือนกัน"
...
หยางเฉาและพวกมาถึงห้องเอ็มเพอร์เรอร์ เห็นบรรยากาศรอบตัวโจวเทียนหาวแล้วก็ตกใจเล็กน้อย ดูเหมือนเถ้าแก่บ้านนอกคนนี้จะมีอิทธิพลไม่น้อย แต่พวกเขาแต่ละคนก็มีพื้นเพครอบครัวดี จึงไม่กลัวเลยสักนิด
"พี่ครับ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรกับน้องเฟยหรือครับ?" หยางเฉาพูดอย่างหยิ่งผยอง
"อ้อ แล้วนายเป็นใคร?" โจวเทียนหาวมองพวกเด็กที่พยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่อย่างขบขัน
"ผมชื่อหยางเฉาครับ พ่อผมคือหยางอี้ฝานเจ้าของโรงแรมเทียนเฉิง ถ้าก่อนหน้านี้มีอะไรล่วงเกินไป ขอพี่ช่วยให้เกียรติหน่อยครับ" หยางเฉาประนมมือ
"หยางอี้ฝาน?" โจวเทียนหาวแค่นเสียงหึ
"อย่าว่าแต่แก แม้แต่พ่อแกเจอฉัน ก็ต้องรินเหล้าให้ฉันก่อน"
"คุณคือ...?" สีหน้าหยางเฉาเปลี่ยนไป ดูเหมือนจะนึกอะไรออก
"พวกแกทำร้ายแขกคนสำคัญของฉัน ยังไม่รู้อีกหรือว่าฉันเป็นใคร?" โจวเทียนหาวยิ้มเย็น
พวกหยางเฉาดูน่ากลัว แต่ความจริงในเมืองซีก็แค่พวกลูกคุณหนู นอกจากหยางเฉาแล้ว ญาติผู้ใหญ่ที่สูงที่สุดก็แค่เศรษฐีน้อย แถมยังไม่ได้อยู่ในเขตใหม่ จะไปสู้เจ้าของธุรกิจที่มีทั้งเงินทั้งอำนาจและเส้นสายกว้างขวางอย่างโจวเทียนหาวได้อย่างไร?
หยางเฉากลืนน้ำลาย มองไปรอบๆ เห็นเพื่อนๆ ต่างสีหน้าหวาดกลัว รู้ว่าตัวเองต้องออกหน้า
เมื่อได้ยินชื่อ 'โจวเทียนหาว' เขาก็รู้ว่าเรื่องวันนี้คงจบไม่สวย เพราะเจ้านายโจวคนนี้ไม่ใช่คนใจดีในวงการธุรกิจ เขาได้แต่ฝืนใจพูดว่า:
"เจ้านายโจว น้องชายผมทำให้แขกของคุณไม่พอใจ พวกเราขอโทษด้วย แบบนี้ได้ไหมครับ?"
"ได้ ฉันเคยกินข้าวกับพ่อนายมาหลายครั้ง ฉันจะให้เกียรติเขา" โจวเทียนหาวยิ้มกริ่ม
เขายังพูดไม่ทันจบ หยางเฉาก็แสดงสีหน้ายินดี
แต่โจวเทียนหาวกลับยิ้มกริ่มพูดอีกประโยค ทำให้ทุกคนสีหน้าเปลี่ยนไปทันที


## บทที่ 12 เฉินฟานลงมือ

เจียงชูหรานที่อยู่ข้างๆ ทำหน้าเย็นชา รู้ว่าเรื่องวันนี้คงจบไม่ง่าย
แต่เธอก็ไม่ได้หวาดกลัวอะไร
เจียงไห่ซานก็ถือว่าเป็นคนมีหน้ามีตาในเมืองซี โจวเทียนหาวคงไม่ทำอะไรเธอมาก แต่การถูกดูถูกเหยียดหยามคงหลีกเลี่ยงไม่ได้
ตอนที่เธอกำลังจะเอ่ยปากขอให้จางหยูเหมิงและคนอื่นๆ ไปก่อน
ทันใดนั้น มีมือข้างหนึ่งยื่นมาขวางหน้าอาเปียว
ทุกคนมองไปด้วยความประหลาดใจ
เห็นเฉินฟานยืนอยู่หน้าเจียงชูหรานและสวี่หรงเฟย มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า อีกข้างยื่นออกมาขวาง แล้วหันไปพูดกับโจวเทียนหาวว่า:
"เจ้านายโจวใช่ไหม พวกเธอทั้งสองเป็นเพื่อนผม ช่วยให้เกียรติผมปล่อยพวกเธอไปเถอะ"
"คุณทำอะไรของคุณ บ้าไปแล้วเหรอ?" เจียงชูหรานสะกิดเขาจากด้านหลัง พลางดุด้วยเสียงเบาๆ
เรื่องที่เดิมทีแก้ไขได้ง่ายๆ แค่ดื่มเหล้าขอโทษก็จบ แต่พอเฉินฟานมายุ่ง อาจจะยิ่งยุ่งยากขึ้นไปอีก
"หืม? แกเป็นตัวอะไร? กล้ามาขอให้ฉันให้เกียรติ?" โจวเทียนหาวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เขาโกรธจัด ก่อนหน้านี้มีพวกเด็กๆ มาทำร้ายแขกของเขา ตอนนี้ยังมีไอ้เด็กเวรมาพูดขอให้เขาให้เกียรติอีก? ดูเหมือนคำพูดของโจวเทียนหาวจะไม่มีน้ำหนักแล้วสินะ? แม้แต่หมาแมวก็กล้ามารังแกแล้ว?
"ผมเป็นใครน่ะเหรอ?" เฉินฟานเอียงหัวคิดสักครู่แล้วตอบว่า:
"ผมเป็นคนที่คุณรังแกไม่ได้"
พอเขาตอบแบบนี้ ทั้งห้องก็ฮือฮา ทุกคนมองเขาด้วยสายตาเหมือนมองคนบ้า
"โอ้ยพี่ชาย คุณอยากตายก็ตายคนเดียวเถอะ อย่ามาลากพวกเราจมน้ำไปด้วยสิ"
หยางเฉาแทบจะร้องไห้ ถ้ารู้ว่าไอ้หมอนี่บ้าขนาดนี้ ก็คงไม่พามาคาราโอเกะด้วยหรอก
เขาตกใจจริงๆ ถ้าก่อนหน้านี้เป็นแค่เรื่องขัดแย้งเล็กน้อย แต่ประโยคที่เฉินฟานพูดตอนนี้ เท่ากับตบหน้าโจวเทียนหาวต่อหน้าธารกำนัล มหาเศรษฐีแห่งเมืองซีคนนี้จะทนได้หรือ?
ส่วนติงจวิ้นเฟยที่อยู่ข้างๆ ก็ขาสั่นโดยไม่รู้ตัว ไม่กล้าจินตนาการว่าถ้าโจวเทียนหาวโกรธจัดขึ้นมาจะน่ากลัวขนาดไหน
"ฮ่าๆๆๆ!" โจวเทียนหาวโกรธจนหัวเราะ "รังแกไม่ได้??"
เขาทั้งหัวเราะทั้งชี้นิ้วใส่เฉินฟาน พูดทีละคำว่า
"แย่แล้ว"
เจียงชูหรานหลับตาปึ๋ง รู้ว่าสถานการณ์ต่อจากนี้คงควบคุมไม่ได้แล้ว
"ไอ้บ้านี่ ทำไมชอบทำเป็นเก่งนักนะ ไม่เห็นหรือไงว่าแม้แต่หยางเฉาก็ยังไม่กล้าขัดใจโจวเทียนหาวตรงๆ แล้วเขาดันออกมาทำอะไรแบบนี้? อยากตายเร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?"
สวี่หรงเฟยที่อยู่ข้างๆ ตกใจจนหน้าซีด รีบดึงเสื้อเจียงชูหรานพลางพูดอย่างร้อนรน: "หรานหราน ทำยังไงดี ช่วยเขาหน่อยสิ"
"ฉันจะช่วยยังไง ถึงจะอ้างชื่อพ่อฉัน โจวเทียนหาวอาจจะไม่ทำอะไรพวกเรามากเพราะเห็นแก่หน้าพ่อ แต่เฉินฟานไม่มีพื้นหลังอะไรเลย แถมยังมาขัดใจเขาตรงๆ แบบนี้ อย่างเบาก็ต้องโดนลงโทษแน่" เจียงชูหรานพูดอย่างเจ็บใจ "ตอนนี้ใครมาก็ช่วยไม่ได้แล้ว"
อาเปียวตะโกนด้วยความโกรธ: "ไอ้หนู แกหาเรื่องเอง"
เขาพุ่งหมัดใส่อย่างแรง แขนที่ใหญ่กว่าขาของเฉินฟานกำเป็นหมัด พร้อมแรงลมกระแทกใส่ท้องของเฉินฟาน ถ้าโดนหมัดนี้เต็มๆ อย่างน้อยก็ต้องกระดูกซี่โครงหักสักสองสามซี่
คนที่อยู่ด้านหลังเห็นพลังของหมัดนี้ต่างก็หน้าซีด รีบหลบกันหมด กลัวจะโดนลูกหลง
สวี่หรงเฟยร้องเสียงหลง: "หลบเร็ว!"
แต่ตอนนั้นเฉินฟานกลับหันมายิ้มให้เธออย่างไม่ทุกข์ร้อน: "ไม่เป็นไร เขาสู้ผมไม่ได้หรอก"
เขายกมือข้างเดียวขึ้นมารับหมัดเหล็กของอาเปียวไว้ได้
เฉินฟานเตะออกไปอย่างรวดเร็ว ถึงจะช้ากว่าแต่ก็เร็วกว่า เตะอาเปียวลอยขึ้นไปในอากาศ
ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของทุกคน ร่างของอาเปียวลอยไปในอากาศเจ็ดแปดเมตร ก่อนจะตกลงมากระแทกพื้นตรงหน้าโจวเทียนหาวและคนอื่นๆ
"อาเปียว เป็นอะไรหรือเปล่า" สีหน้าของโจวเทียนหาวเปลี่ยนไปเล็กน้อย
อาเปียวรู้สึกเหมือนถูกมอเตอร์ไซค์พุ่งชนเข้าที่เอว อวัยวะภายในทั้งหมดเคลื่อนที่
พรวด! เขาพ่นเลือดออกมาเป็นกระจุก
"เขา เขาชนะจริงๆ เหรอ?" จางหยูเหมิงเบิกตากว้าง ทำหน้าเหมือนเห็นผี
เด็กหนุ่มคนนี้ที่เธอเพิ่งเจอครั้งแรกและรู้สึกว่าธรรมดามาก คงต้องใช้ชีวิตอยู่ในชนชั้นล่างของสังคม ได้แต่มองพวกเธอจากด้านล่าง กลับเป็นยอดฝีมือที่ซ่อนความสามารถไว้?
มันเหมือนกับฉากในละครทีวีเลย!
หยางเฉาก็รู้สึกแย่มาก นึกถึงว่าตัวเองเคยคิดจะแก้แค้นเขา ก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว
เฉินฟานเดินไปทีละก้าวท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของทุกคน แล้วนั่งลงตรงหน้าโจวเทียนหาวอย่างสบายๆ พูดว่า:
"โอ้ ตอนนี้คุณว่าผมกล้าหรือไม่กล้าหาเรื่องคุณ?"
ทั้งห้องเงียบกริบ!
โจวเทียนหาวจ้องมองเขาด้วยดวงตาคู่หนึ่ง ใบหน้าเปลี่ยนสีทั้งเขียว ขาว และม่วง
แต่เขาสมกับเป็นนักธุรกิจ ยังสามารถกดความโกรธเอาไว้ได้ พูดอย่างไม่แสดงอารมณ์ว่า:
"น้องชาย นายเก่งจริงๆ แต่ถึงจะเก่งแค่ไหน แล้วยังไง? ฉันก็เคยเจอคนที่มีวิชาการต่อสู้แบบนายมาก่อน สุดท้ายคนนั้นก็ก่อคดีใหญ่ ตอนนี้ยังติดคุกอยู่เลย"
"อีกอย่าง สมัยนี้เป็นยุคอะไรแล้ว แค่เก่งต่อสู้อย่างเดียวไม่สามารถทำให้คนกลัวได้หรอก นายเชื่อไหม ถ้าฉันโทรศัพท์ทีเดียว จะมีทนายมาฟ้องนายหลายคน?" เขาพูดไปเรื่อยๆ อย่างสบายใจ สุดท้ายก็เอนหลังพิง พูดข่มขู่อย่างภาคภูมิใจ
"หืม?"
แน่นอน เมื่อได้ยินโจวเทียนหาวข่มขู่ เฉินฟานก็ขมวดคิ้ว รู้สึกไม่พอใจอย่างที่สุด
"คุณให้พวกเขาออกไปก่อน ผมจะอยู่ที่นี่ เราค่อยๆ เล่นกัน" เขาพูดเรียบๆ
เฉินฟานต้องการให้เจียงชูหรานและคนอื่นๆ ออกไปก่อน แล้วค่อยจัดการปัญหานี้ให้จบสิ้น
โจวเทียนหาวมองเขา แล้วก็กวาดตามองเด็กๆ ข้างนอก คิดสักครู่แล้วพูดว่า:
"ได้ เสี่ยวหง ให้พวกมันไปให้พ้น ฉันอยากดูว่าน้องชายคนนี้จะสนุกกับฉันคืนนี้ยังไง"
หยางเฉาและคนอื่นๆ รู้สึกเหมือนได้รับการอภัยโทษ รีบหนีออกไปกันหมด
เทพเซียนต่อสู้กัน ปลาในบ่อก็พลอยเดือดร้อน ไม่หนีตอนนี้จะรออะไร?
สวี่หรงเฟยไม่อยากไป แต่ถูกจางหยูเหมิงลากออกไป
เจียงชูหรานออกไปเป็นคนสุดท้าย ก่อนไปก็มองเฉินฟานลึกๆ เธอไม่เคยคิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะทำให้เธอประหลาดใจได้ขนาดนี้
"น่าแปลกที่เขาดูไม่กลัวอะไรเลย แต่โจวเทียนหาวไม่ใช่คนที่จะแก้ปัญหาด้วยการต่อสู้"
เธอรู้ว่าถ้าอยู่ที่นี่จะเป็นภาระให้เฉินฟาน จึงได้แต่กดความกังวลในใจไว้ แล้วออกไปพร้อมกับคนอื่นๆ
หลังจากทุกคนออกไปแล้ว เฉินฟานก็โล่งใจ เขาไม่เคยกังวลเรื่องตัวเอง แต่กังวลเรื่องเจียงชูหรานกับสวี่หรงเฟยมากกว่า เพราะคนหนึ่งเป็นลูกสาวของป้าอาฮว๋า อีกคนหนึ่งในชาติที่แล้วเกือบได้เป็นคนรัก
เขากำลังยิ้มน้อยๆ เตรียมจะใช้วิชาอาคม ทำให้โจวเทียนหาวตกใจในทันที
จู่ๆ ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
ฉบับทางการ: ผู้บำเพ็ญขั้นสูงเฉินฟานล้มสลายในเคราะห์กรรมสวรรค์ แต่กลับฝันย้อนเวลา 500 ปีกลับไปยังช่วงวัยเยาว์บนโลก
ชาติที่แล้วข้าได้ขึ้นสู่จุดสูงสุดของจักรวาล มองลงมายังหมื่นพิภพ แต่กลับไร้คู่ครอง ชาตินี้ขอเพียงไม่ทำให้อดีตและเจ้าต้องผิดหวัง

ฉบับเข้าใจง่าย: เรื่องราวของผู้บำเพ็ญเพียรขั้นผ่านวิบากที่บำเพ็ญตนมา 500 ปี เกิดใหม่ในเมือง ชดเชยความเสียใจ และแกล้งทำเป็นหมูเพื่อจับเสือ