ไฉนข้ามาอยู่ในเมืองยมทูต 杀我 爱我 阎罗王
ManGu_Author
## 1-1 错过了婚礼 งานวิวาห์ที่พลาดพลั้ง

ใต้แสงนวลสลัวจากตะเกียงในยามอิ๋น[1] กลุ่มเมฆาทึบทะมึนก่อตัวขึ้นกลางหอนอน ‘ถิงถิง’ เฝ้ามองการขยับไหวของหมอกเมฆา แปรเปลี่ยนเป็นบุรุษร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีนิล
ร่างโปร่งใสนี้สามารถมองทะลุผ่าน เห็นประตูไม้บานเลื่อนสลักลายท้องนภาในห้องนอนนาง
นั่นใคร!? วิญญาณหรือ?
ปีศาจสาวขมวดคิ้วทำหน้ายุ่ง หลังจ้องหน้าจ้องตาชายแปลกหน้าอยู่ครู่หนึ่งด้วยความรู้สึกประหลาดยากอธิบาย เปลวเทียนที่พัดปลิวข้างตั่งนอนส่องสะท้อนเข้ากับนัยน์ตาของเขาและนาง พริบตาเดียว พื้นไม้เป็นเงามันในห้องกลับมาว่างเปล่า คงเหลือไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อนของดอกปี่อั้น
หายไปแล้ว!
“ท่านแม่ ๆ ช่วยข้าด้วย ๆ ผีหลอกข้า!” นางตะโกนเสียงดัง ปลายเท้าเปลือยเปล่าวิ่งออกไปด้านนอกระเบียงเรือนอย่างลืมตัว อาภรณ์สีชาดสะบัดปลิว ท่ามกลางหยาดน้ำฟ้าที่ร่วงหล่นลงไม่ขาดสาย
ทันใดนั้นเอง ปีกผีเสื้อสีทองพลันพุ่งเข้ามาประหนึ่งแสงของดวงไฟ สตรีปีศาจในอาภรณ์สีนิลกระแทกเท้าใส่พื้นเรือน ท่าทางก้าวร้าวดุดัน
“เจ้าพูดเรื่องไร้สาระอะไร? ถิงถิง”
“ทะ... ท่านแม่ ข้า... ข้าเห็นผี ต้องเป็นวิญญาณแน่ ๆ มีผีในห้องนอนข้า”
“เจ้าเสียสติไปแล้วรึไง ข้าสั่งเจ้าให้ทำอะไรว่องไว บ่าวในเรือนใต้แจ้งข้าว่าแต่งตัวให้เจ้าเรียบร้อยดีแล้ว ไยเจ้ายังไม่ไปเรือนพิธี?”
“ก็ข้า ๆ เจอชายแปลกหน้า... น่าจะผีกระมังท่านแม่ ข้าได้กลิ่น...”
“หยุดเพ้อเจ้อ ถิงถิง เร็วเข้า! จิ้งจอกมีวิสัยใจร้อนโกรธง่าย ว่าที่สามีของเจ้ามารอเจ้าแล้ว เรือนไม้สวยงามค่ำคืนนี้ไม่ควรจะต้องพังราบคาบเพราะเจ้าเป็นต้นเหตุ” สิ้นคำ ปีกสีทองพลันหายไปเบื้องหน้านาง
ถิงถิงก้มมองพื้นไม้เป็นเงามันด้วยสีหน้าเศร้าหมอง แม้รู้แก่ใจดีเรื่องปีศาจผีเสื้อล้วนหลงใหลในความงาม ภาพมายามีคุณค่ามากกว่าเรื่องของการมีลมหายใจในโลกของปีศาจ
กระนั้นนางยังนึกเสียดาย ไม่ทันเอ่ยถามบุรุษรูปงามว่าเขาเข้ามาในห้องนอนนางได้อย่างไร มีธุระอันใดกับนาง ก่อนหน้านี้สาวใช้ประจำเรือนทั้งสามเพิ่งออกไป หลังจัดการเรือนผมดำขลับและเครื่องประดับงดงาม ปิ่นปักผมสีทองเข้ากับมุกสีดำสนิทเพื่อให้นางพร้อมเข้าพิธีสำคัญ
‘โธ่... ท่านแม่ไม่สนใจข้าเลย... ข้าไม่ใช่ปีศาจขี้โกหกเสียหน่อย’
“ไยเจ้ายังไม่มาอีก!”
“เจ้าค่ะท่านแม่!”
ร่างผีเสื้อสีม่วงรายล้อมด้วยผีเสื้อตัวเล็กจิ๋ว ปีศาจลูกสมุนซึ่งเคยแทรกแซมอยู่บนเรือนผมดำขลับยาวประข้อเท้า มุ่งตรงไปยังเรือนไม้อันงดงาม
นางเหยียบยืนบนพื้นไม้เป็นเงามันบริเวณระเบียงเรือนโล่งกว้าง รายล้อมด้วยพฤกษชาตินานาพรรณ สถานที่พำนักอาศัยของปีศาจราตรี
ค่ำคืนนี้แลดูเงียบเหงาเยือกเย็น แม้ทั่วทั้งบริเวณมีแสงของหมู่มวลผีเสื้อ แสงกะพริบจากหิ่งห้อยคอยนำทางแทนแสงของดาวเดือน ทั่วทั้งเรือนได้รับการตกแต่งด้วยฝีมือท่านปู่หลี่หวังหยาง ผีเสื้ออาวุโสผู้เสกสรรเรือนไม้สนใต้พรรณบุปผาให้กลายเป็นสถานที่เฉลิมฉลองงานมงคลวิวาห์ ชายคาเรือนมีผ้าสีแดงสลับดำผูกไขว้กัน ประดับด้วยโคมไฟลวดลายผีเสื้อหลากสีสัน
ปีกสีม่วงอร่ามทอประกายใต้แสงจันทรา หากไร้เรี่ยวแรงอย่างเคยผงาดบินในเรือน ผีเสื้อผู้ร่าเริงเกิดความรู้สึกต่ำต้อยและไร้ซึ่งศักดิ์ศรี นางไม่มีทางเลือก จำต้องเชื่อฟังคำสั่งของมารดา ท่านผู้นำตระกูลเหมยเตี๋ย[2] ท่านปู่หลี่หวังหยาง[3] ปีศาจในตระกูลฝากความหวังไว้กับนาง
เจ้าสาวในอาภรณ์สีชาดยืนอยู่หน้าเรือนพิธี แต่นางยังไม่กล้าเข้าไป นางทำเก้ ๆ กัง ๆ ชะโงกคอมองคนข้างใน สบโอกาสนางหันไปพบพี่สาวเข้าพอดี มารดากำลังให้การต้อนรับแขกจึงไม่ทันต่อว่านางชักช้าอีกรอบ
“เจ้าเป็นผู้เสียสละเพื่อตระกูลมาโดยตลอด การที่เจ้ายอมแต่งกับบุตรชายของจิ้งจอกเงินเพื่อการสมานฉันท์ เพื่อแผนการขยายดินแดนในภายภาคหน้า ข้าแสนภูมิใจในตัวเจ้านัก น้องเล็ก”
บุตรสาวคนที่สองของตระกูลในอาภรณ์สีฟ้าครามสดใส ชายอาภรณ์ลากยาวจรดพื้นไม้ ตั้งใจมาบอกลาถึงหน้าเรือนกว้างขวาง ปีศาจผู้พี่ทั้งสองแต่งหน้างามอย่างปีศาจ ใบหน้างดงามหมดจด ริมฝีปากสีชาด
“พี่รอง... มาส่งข้าด้วยหรือ?”
“ข้าต้องมาสิ ต้องมา... ข้าอวยพรขอให้เจ้าโชคดี ไว้พบกันเมื่อวาสนานำพา”
“ขอบคุณพี่รอง” นางหัวเราะแห้ง เห็นจะมีแค่พี่รองมาอวยพรนาง ทั้งที่ปีศาจทุกตนในเรือนใต้รู้ดีว่าย่ำรุ่งอรุณนี้นางจำต้องจากเรือนไปอาศัยกับเผ่าพันธุ์จิ้งจอกเงิน
แต่ผีเสื้อกับจิ้งจอก... จะเป็นไปได้อย่างไร? นางคงถูกปีศาจจิ้งจอกฉีกทึ้งปีกสวย ๆ ไม่มีชิ้นดี ซากศพนางจะยังมองเห็นเป็นรูปร่างหรือเปล่ากัน นางอาจไม่เหลือแม้กระทั่งหนวดไว้ดมกลิ่น ดีไม่ดี นางอาจได้กลับไปเป็นหนอนผีเสื้อ!
‘วันแต่งงานของข้าแท้ ๆ ความเป็นความตาย อยู่ในสภาพล่อแหลม’
ความคิดเลวร้ายทอดผ่านนัยน์ตาสีอำพันของผีเสื้อ พี่รองเลื่อนมือมาตบบ่านางให้กำลังใจ เมื่อเห็นว่าน้องเล็กของบ้านยังไม่ได้ก้าวขาเข้าไป
ถิงถิงกลอกตาไปมา พูดจาอึกอัก “คือว่า... พี่รอง... ท่านอย่าว่าข้าเป็นพวกเรื่องเยอะเลยนะ ข้าพึ่งพบวิญญาณในห้องนอนข้า”
“พูดเรื่องไร้สาระอะไรของเจ้า? ถิงถิง วิญญาณตนไหนจะข้ามผ่านเขตอาคมของท่านปู่เข้ามาได้ ข้าอายุมากกว่าเจ้าตั้งหลายพันปียังไม่เคยเห็นวิญญาณสักตน แล้วเราก็เป็นปีศาจราตรีมิใช่หรือ? เจ้ากลัวอะไรไม่เข้าท่า”
“ที่ข้าควรต้องกลัวคือสามีข้าต่างหากเล่า พี่รองมีความคิดเหมือนข้าใช่หรือไม่?”
“ท่านฮู่โหมวไม่มีวันทำร้ายเจ้า เจ้ารู้ข้อนี้ดีที่สุด”
‘พี่รองกำลังปลอบใจข้าต่างหากเล่า ทำไมข้าจะไม่รู้’ นางคิดในใจ เอี้ยวหน้าไปมองพี่ใหญ่ซึ่งเอาแต่จ้องจิ้งจอกหนุ่มด้วยแววตาหิวกระหาย ราวกับว่าจะกลืนพวกเขาลงท้องแทนอาหารมื้อค่ำ ปีศาจก็เป็นเช่นนั้น
“เจ้ารีบไปเถิดถิงถิง ท่านแม่ยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่ เดี๋ยวเจ้าจะโดนเอ็ดว่าเข้าอีก”
“ข้าซาบซึ้งน้ำใจท่านนักพี่รอง ข้าลา”
“ข้าลาเจ้าเช่นกัน น้องเล็ก...”
ถิงถิงคว้าจับมือเรียวใต้อาภรณ์ที่ยาวพ้นถึงหลังมือ ไม่ให้ปีศาจผู้มีอายุขัยมากกว่าก้มศีรษะให้นาง ทว่าคงไม่ทัน มือทั้งสองยกขึ้นประสานกันอย่างนอบน้อม ก่อนที่พี่สาวจะลดมือลง นางถอนหายใจ ละสายตาจากใบหน้าขาวผ่อง มองผ่านบานประตูเข้าไปในห้องโล่งกว้าง
นางเคยได้ยินมาว่าพิธีการรับสะใภ้เข้าเผ่าพันธุ์พวกเขานั้นไม่ง่ายดาย ในคืนแรกวิวาห์ เจ้าสาวจิ้งจอกจะต้องผ่านด่านทดสอบการไล่ล่าจากจิ้งจอกทั้งฝูง! ส่วนใหญ่ไม่ค่อยรอดชีวิตไปครองคู่กับสามีจริง ๆ หรอก
บททดสอบวิปริตพิสดารนั่นนางหาได้กลัวไม่ นางเกิดมีความเชื่อเล็ก ๆ ขึ้นมาว่าท่านฮู่โหมวคงไม่ปล่อยให้นางสิ้นใจตายอย่างน่าอนาถด้วยน้ำมือญาติพี่น้อง
จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ว่าที่สามีของนางอาจหาสักหนทางหนึ่งปกป้องนาง...
[1] ยามอิ๋น (寅：yín) คือ 03.00 – 04.59 น.
[2] 媚碟 Mèi dié
[3] 李旺阳 Lǐwàngyáng


## 1-2 错过了婚礼 งานวิวาห์ที่พลาดพลั้ง

‘คนพี่งามเท่าไร ผีเสื้อน้องเล็กในเรือนใต้เป็นที่หนึ่งในใจข้า ข้าจะแต่งงานกับนางผู้เดียว...’
จิ้งจอกผู้นี้ประกาศความรักที่มีต่อนาง ขัดความประสงค์ของบรรดาผู้อาวุโสซึ่งอยากให้ผีเสื้อคนโตสุดออกเรือนก่อน แต่ในเมื่อเขายืนกรานหนักแน่นว่าปรารถนาเพียงถิงถิง จึงไม่มีใครอยากให้เกิดการต่อสู้ระหว่างเผ่าพันธุ์พันธมิตร
ร่างบางในอาภรณ์เนื้อผ้าเบาบางทับซ้อนกันหลายชั้นประดับด้วยลวดลายปักษิณราวกับว่านางเป็นแสงแวววาวของหิ่งห้อย นางหยุดยืนข้างบุรุษปีศาจในอาภรณ์งามสง่า เรือนผมสีเงินพลิ้วไหวตามสายลมเยียบเย็น
เป็นเรื่องยากเกินห้ามใจสำหรับบรรดาจิ้งจอกตนอื่นซึ่งติดตามมาด้วยถึงเจ็ด กระทั่งว่าแววตาดำขลับเมื่อครู่นี้กลับกลายเป็นแววตาหิวกระหายตามสัญชาตญาณนักล่า นับตั้งแต่เจ้าสาวในอาภรณ์สีชาดเข้ามาในห้องโถงกว้าง บ่าวสาวสบมองกันอย่างสนิทสนม ทั้งสองมีมิตรภาพที่ดีต่อกัน
“อันที่จริงข้าควรได้ออกเรือนก่อนเจ้าเสียอีกฮู่โหมว ก็น่าเสียดาย”
“ใช่แล้วล่ะ เป็นเรื่องน่าเสียดายสำหรับเจ้า ข้าดันแข็งแกร่งที่สุดตระกูล...”
ฮู่โหมวชายตามองจิ้งจอกเงินที่มีอายุมากกว่าถึงสองพันปีด้วยแววตาเข่นฆ่าจนอีกฝ่ายหลบเลี่ยงไป
ในความสัมพันธ์แก่งแย่งชิงดี หากเอื้อเฟื้อผลประโยชน์ต่อกัน แม้แต่คำว่าครอบครัวหรือมิตรสหาย หาได้เป็นเช่นเหล่าเทพที่มีไมตรีจิตต่อกันไม่
หลังผ่านพ้นการส่งตัวแล้วเจ้าสาวมักถูกสูบพลังวิญญาณจนหมด ถูกเขี้ยวเล็บจิ้งจอกฉีกทึ้งเป็นชิ้นในสภาพปางตาย นั่นเป็นเหตุให้เผ่าพันธุ์พวกเขาไม่ค่อยมีภรรยา ถ้ามีก็น้อยนัก สตรีมักอยู่เป็นโสด เปลี่ยนคู่นอนแลกเปลี่ยนพลังวิญญาณไปเรื่อย บ้างออกจากเรือนไปหาดื่มกลืนพลังวิญญาณบนโลกมนุษย์ ใช้ความงามล่อลวงบุรุษ
“ข้ากลัวใครจะมาแย่งนางไป ไม่ใช่แค่หวงนางจากพวกเจ้าหรอก” ฮู่โหมวสารภาพ หลังส่งมอบสินสอดส่วนหนึ่งซึ่งเป็นสมบัติของตระกูลจิ้งจอกให้กับทางฝ่ายหญิง เขาก้มมองใบหน้างามในระดับบ่าด้วยท่าทางเอ็นดู
ดอกเหมยฮวา[1]เป็นเอกลักษณ์ของถิงถิง หากนางปรากฏตัวที่ใด กลิ่นกายหอมอบอวลมักล่วงหน้ามาก่อน
ทั้งปีกสีม่วงทั้งสามคู่สะท้อนแสงจันทราทอประกายอร่ามงาม นัยน์ตาสีอำพันแลดูไร้เดียงสา ทำให้บุรุษคลั่งไคล้หลงใหล พยายามลักลอบหานางก็หลายครา ผู้อาวุโสลงความเห็นว่านางควรออกเรือนไปเสีย
ถิงถิงมั่นใจในความงามของนาง ในขณะที่ปลายเท้าเปลือยเปล่าสะกิดแววตาดุดันของมารดาเข้า
“ท่านฮู่โหมวไม่เคยทำตัวเหลวไหล สมเป็นบุตรชายคนโตของเผ่าจิ้งจอกเงิน แต่ดูสภาพของเจ้าสิ ยังกับเด็กไม่รู้จักโต เจ้ากลับไปแต่งตัวให้เรียบร้อยเสีย จบพิธีแล้วก็รีบ ๆ ไป”
“ข้าต้องรับบททดสอบก่อนเข้าตระกูลมิใช่หรือ? รองเท้าสวยงามของข้าคงไม่เหมาะสมกับงานวิ่งหนีสุนัขบ้ากระมัง”
“ถิงถิง...” มารดาดุว่านางด้วยท่าทีก้าวร้าว นางว่าพวกเขาเป็นสุนัขบ้า!
ก็เป็นสุนัขจริง ๆ ส่วนนางน่ะใช่สุนัขที่ไหนเล่า นางเป็นผีเสื้อ ทำไมฮู่โหมวจึงไม่เข้าใจข้อนี้ ไยต้องมาคะยั้นคะยอขอนางไปเป็นคู่ครอง...
ฮู่โหมวไม่สนใจสายตารังเกียจดูแคลนของญาตินาง เขาเพียงริษยาสายตาปีศาจหนุ่ม ดูราวกับว่าจะทำมิดีมิร้ายนางระหว่างทาง ต่างล้วนจ้องมองไปยังใบหน้างามหมดจด หว่างกลางคิ้วของนางวาดด้วยลวดลายปีกผีเสื้อ ตราสัญลักษณ์นี้นางจะได้ใช้มันเป็นวาระสุดท้าย
“ช่างเถิด นางก็เป็นนาง ข้าถึงได้รักใคร่นางนัก ถิงถิง...” ฮู่โหมวเรียกนาง เอาแต่ทำหน้าตาบึ้งตึง เขาสะบัดอาภรณ์สีชาดเบา ๆ เหนือลำคอเพรียวระหงปรากฏเชือกถักร้อยเป็นสร้อยเส้นหนึ่ง “เขี้ยวแรกของข้าอาบพลังหยินของข้า มันจะคอยปกป้องเจ้า ข้าจะรอรับเจ้าอยู่อีกฟากหนึ่งของแม่น้ำแดนจิ้งจอกเงิน เจ้าจะได้ยินเสียงเรียกของข้า”
‘ท่านบ้าไปแล้ว! เสียงสุนัขหอนเรียกคู่น่ะหรือ แล้วข้าจะต้องหอนตอบด้วยไหม?’
ถิงถิงกัดฟันก้มหน้ามองเขี้ยวสุนัขจิ้งจอกตัวกระจ้อยร่อยที่กลายมาเป็นสร้อยคอ ส่วนน้องชายและมิตรสหายของเขาเอาแต่จ้องหน้านาง
“ขี้โกงนี่นาพี่ใหญ่ ทีภรรยาข้ายังไม่เคยได้รับการปกป้อง ขนาดรอยแผลกลางแผ่นหลังของนางก็เป็นฝีมือของท่าน จำได้หรือไม่?”
“เช่นนั้นข้าคงรับเขี้ยวของท่านเอาไว้ไม่ได้ จะมาหาว่าข้าเป็นผีเสื้อขี้โกง ข้าเป็นพวกรักศักดิ์ศรีซะด้วย”
“ถิงถิง!”
ฮู่โหมวว่านางไม่ทันไร มือเรียวปัดเขี้ยวเงินส่งคืนกลับเจ้าของที่กำมันไว้ในมือ เขามีสีหน้าเป็นกังวล นึกเสียใจที่ตนเคยรังแกน้องชาย หาเรื่องวิวาทกับบรรดาพี่น้อง
นั่นเป็นเรื่องยากกับทั้งสองฝ่าย ผู้อาวุโสส่ายหน้ามองฝั่งเดียวกัน
เผ่าพันธุ์ผีเสื้อราตรีมีข้อตกลงเรื่องการแบ่งดินแดนปีศาจ การส่งมอบตัวเจ้าสาวต้องเสร็จสิ้นเท่านั้น ปีศาจส่วนหนึ่งย่อมอยากให้นางรอดชีวิต
“ข้าไม่ตายง่าย ๆ หรอกน่ะ ใช่ไหมพี่รอง พี่ใหญ่?” นางโอ้อวด หันไปปลอบว่าที่สามีให้ใจเย็นลงสักหน่อย พี่ใหญ่ยกอาภรณ์สีชาดป้องปากหัวเราะนาง ส่วนพี่รองน่ะเข้าข้างนาง
“แม้นางอายุขัยเพียงห้าพันปี นางเป็นปีศาจราตรีที่แข็งแกร่ง ข้าเคยได้ยินว่า... ครั้งหนึ่งนางเผชิญหน้ากับปีศาจเฟยอี๋”
“ข้าเผ่นอย่างรวดเร็วทีเดียว ปานสายฟ้าฟาด”
“หมายความว่าเจ้าเก่งเรื่องหนี”
“นั่นงานถนัดข้า” นางหัวเราะร่าเริง เจ้าบ่าวเอ่ยชมว่านางมีสติปัญญาฉลาดหลักแหลม พลังเวทเป็นเลิศ นางเรียนรู้วิชาหลายแขนง แถมยังมีความเป็นกุลสตรี เขายกมือเกือบจะลูบแก้มนาง ทว่ารั้งกลับอย่างยับยั้งชั่งใจ
สองสายตาสบประสานกันด้วยความรู้สึกแตกต่าง เมื่อยังไม่ผ่านพ้นการส่งตัวเจ้าสาวอย่างแท้จริง ฉับพลันนั้นเอง กลุ่มเมฆาลูกใหญ่ก่อตัวขึ้นกลางเรือน บอกถึงการมาเยือนของแขกไม่รับเชิญ
ท่านผู้นี้แลดูไม่เกรงใจผู้ใดเสียด้วย จึงปรากฏกายท่ามกลางงานวิวาห์ที่มีปีศาจอยู่มากมาย ผู้คนในงานล้วนมีสีหน้าสงสัยว่าเป็นศัตรูกลุ่มไหน เมื่อทั้งสองตระกูลสร้างศัตรูเอาไว้มาก เกือบครึ่งกองทัพสวรรค์! ก่อนที่จะตระหนักได้ว่ากลุ่มเมฆาสีดำสนิทควรเป็นพลังหยินของปีศาจ กลับมีแสงแห่งหยางพุ่งพวยในกลุ่มควันนั้น มีเพียงเผ่าพันธุ์เดียวที่ใช้ทั้งหยินและหยางร่วมกัน
“ยมทูต!”
มารดาตะโกนเรียกปีศาจให้คว้าอาวุธ ฝูงจิ้งจอกเงินกลับคืนร่างสุนัขกางกรงเล็บและเขี้ยวคม ตั้งท่าต่อสู้ เมื่อพลังหยินหยางรวมตัวกัน ปรากฏบุรุษในอาภรณ์เมฆาถักทอด้วยลวดลายสง่างามอย่างผู้สูงศักดิ์
“จิตวิญญาณที่เสียสละ[2] สิ้นหนึ่งก้านธูปนี้ เป็นเวลาตายของเจ้า...”
[1] เหมยฮวา Méihuā 梅花 ดอกพลัม ดอกบ๊วย
[2] 鬯 Chàng จิตวิญญาณที่เสียสละ , เหล้าที่เซ่นไหว้คนตายในสมัยโบราณ


## 2-1鬯 จิตวิญญาณที่เสียสละ

‘สิ้นหนึ่งก้านธูปนี้ เป็นเวลาตายของเจ้า แต่เจ้าจะเป็นกรณียกเว้นในแดนมรณา...’
สิ้นเสียงอันน่าเกรงขาม มิได้ไถ่ถามนางว่ายินยอมไปกับท่านหรือไม่อย่างไร เป็นผีเสื้อตัวน้อยเสียเอง กระโจนกายเข้าหาบุรุษร่างสูงสง่าใต้กลุ่มเมฆา รวบสองมือเข้ากอดรอบคอบุรุษแปลกหน้า
เมื่อครู่นี้นางสังเกตเห็นนัยน์ตาสีชาดเปล่งประกายเจิดจรัส อาภรณ์สีนิลปักทอด้วยด้ายสีทองเป็นลวดลายเมฆา ผ้าคาดเอวทั้งสองฝั่งผูกรวบไว้ข้างหน้า ทิ้งชายยาวลงไปต่ำกว่าข้อเข่า สลักด้วยด้ายสลับสีกันอ่านว่า ‘สีขาว[1]’ และ ‘สีดำ[2]’
ปีศาจน้อยเช่นนางพอรู้ว่าเทพผู้นี้มีอำนาจหน้าที่เกี่ยวกับความเป็นและความตาย จากคำบอกเล่าผ่านสหายเทพของนาง มีผู้พบบุรุษเทพสวมอาภรณ์เช่นนี้ จึงยอมให้กลุ่มเมฆามืดมิดเยือกเย็นห้อมล้อมอาภรณ์เจ้าสาว เดินทางข้ามภพภูมิในชั่วอึดใจ ก่อนที่เขาจะปล่อยนางให้เป็นอิสระจากอ้อมแขน
นางคุกเข่าลงคำนับเทพอย่างไร้เกียรติปีศาจ ประสานมือไว้ข้างหน้า ก้มศีรษะนอบน้อม
“ถิงถิงคำนับท่าน... เทพมรณา จะเรียกว่าเป็นเกียรติของข้าหรืออย่างไรดี ท่านพอจะบอกข้าได้หรือไม่ ข้าตายอย่างไร?”
“บอกไม่ได้”
“ไหนท่านว่าข้าเป็นกรณียกเว้นไงเจ้าคะ?”
“เจ้าจะกลับไปเผชิญชะตากรรมของเจ้า หรือจะทำตามคำสั่งข้า...”
ใบหน้านิ่งขรึมดุดันของชายตรงหน้าสามารถหยุดลมหายใจของนางผู้รักการเอาตัวรอดไม่เป็นรองใคร นางจะเป็นหรือตายขึ้นอยู่กับท่านแล้ว นางก็ต้องทำตามคำสั่งเขาสิ!
ปีกสีม่วงอร่ามของนางลู่ไปกับแผ่นหลังเหมือนหูสุนัขในยามหวาดกลัว นางกลอกตาไปมา ส่ายหน้ามองไปโดยรอบห้องนอน เทียนสามเล่มบนโต๊ะไม้ตัวเล็กข้างตั่ง สลักลวดลายบุปผางาม ผีเสื้อตัวเล็กจิ๋วล้วนเป็นงานฝีมือของนางผู้โปรดปรานการแกะสลักไม้ในยามว่าง
บนโต๊ะทำงานบริเวณมุมห้องมีตำรายุทธศาสตร์แห่งเมืองปีศาจ จำได้ว่านางเอ่ยขอมาจากแม่เฒ่าอาวุโส ไหนจะผ้าขาวบางที่ผูกบังรอบตั่งนอนปลิวไสวใต้เวหาอันเยียบเย็น ประตูไม้บานเลื่อนปรากฏท้องนภากว้างใหญ่ในเทวโลกอย่างที่นางเคยจินตนาการ
มันเป็นห้องนอนของนาง! อาจเป็นในอีกภพภูมิหนึ่ง ในเมื่อนางเดินทางมากับเทพมรณา ที่นี่น่าจะเป็นเมืองมรณา เคยได้ยินว่ามันแยกจากภพภูมิปีศาจและเทวโลกโดยสิ้นเชิง
“ว่าอย่างไร? เจ้าปีศาจผีเสื้อ... ข้าไม่มีเวลาให้เจ้านิ่งคิดนาน ๆ”
“นับเป็นวาสนาหากท่านจะไว้ชีวิตข้าเจ้าค่ะ ตัวข้ายังไม่พร้อมไปปรโลก ท่านจะให้ข้าทำอะไร ขอให้บอกข้ามาเถิดท่าน ข้าทำได้ทุกอย่างทีเดียว”
เทพมรณาลอบยิ้มอย่างพึงพอใจ ถึงแม้ว่าเขาไม่ได้เอ่ยออกมาว่านาง ‘ฉลาด’ นั่นก็คงไม่ต่างจากคำเชยชม
---------------------------------
เทพมรณาไม่คาดคิดว่าปีศาจน้อยจะยอมรับข้อตกลงอย่างง่ายดาย อาจเป็นเพราะว่านางไม่รู้ตัวว่าจะพบเจอกับอะไร
นัยน์ตาสีชาดที่เยือกเย็นเฝ้ามองสตรีในอาภรณ์เจ้าสาว หลังผลักนางด้วยเวทหยิน ร่างของนางทะลุผ่านช่องแสงสีทองจนชายอาภรณ์เกะกะลากพื้นของนางปลิวหายไป กรงเล็บสีนิลของพญามัจจุราชยกขึ้นกลางอากาศ คล้ายกับว่ากำลังจับหนังสือเก่าเล่มหนึ่งโดยไม่แตะต้อง ตาคมหลุบมองผ่านสันตำรา ลอยละล่องกลางอากาศในห้องนอน
“หน้าที่ของเจ้าคือเข้าไปในตำราแห่งความตาย...”
“อยู่ดี ๆ ท่านก็ถีบหัวส่งข้าเข้ามาเนี่ยนะ! ไม่บอกล่วงหน้าสักนิด” นางโวยวายหน้าตาตื่นตระหนก เหลือกตามองโลกอันกว้างใหญ่ไพศาล ภายในตำราสีน้ำตาลเข้มที่เปล่งแสงได้รอบทิศทางของตัวมันเอง
มองผิวเผินอาจเป็นตำราเก่าธรรมดา มันกลับเป็นสถานที่บรรจุวันเกิดและตายของเหล่ามนุษย์ เทพ มาร รวมถึงยมทูต
นางกำลังนึกถึงลานโล่งกว้าง สถานที่สำหรับการประลองยุทธของปีศาจในเมืองจิ้งจอกเงิน ในสมัยที่นางยังเล็กนัก นางซุกซนไปทั่ว นางเลยได้พบฮู่โหมวที่นั่น
ให้นางไปสู้กับจิ้งจอกน่ะหรือ อันที่จริงนางก็ไม่ได้อยากไปหรอก สู้ไปตายเอาดาบหน้าดีกว่า!
ความคิดของนางตอนตัดสินใจเข้าหาบุรุษแปลกหน้าพลันหายไปจากหัวสมอง นางมิอาจเชื่อถือยมทูต แม้รู้ดีว่าพวกเขาไม่โกหก เพียงแต่ฮู่โหมวจะทนเห็นนางตายต่อหน้าต่อตาได้อย่างไร
หัวใจปีศาจสาวราวคลื่นพายุที่โหมกระหน่ำ นางเกิดข้อกังขาในมิตรภาพอันแน่นแฟ้นระหว่างนางกับฮู่โหมว ทั้งยังลังเลใจ คิดแค้นใจปีศาจรอบกายนาง รังแต่จะหาผลประโยชน์จากนาง ขณะเงยหน้าขึ้นมองท้องนภาเป็นสีชาดน่ากลัว เต็มไปด้วยค่ายกลรอบทิศทาง อักขระสีทองรอบลูกแก้วสีขาวดำราวกับว่ามันชีวิตขึ้นมาเพื่อทำลายผู้บุกรุก ทุกแห่งหนเริ่มปรากฏเป็นเปลวเพลิงพิโรธ
“ในกลุ่มอักขระสีทองของยมทูต[3] จะมีตัวเลขวันหมดอายุขัยของพวกเขา เจ้าฝ่ากับดักพวกนั้นไปเพื่อเปลี่ยนมันให้ข้า จิตวิญญาณที่เสียสละ”
“ข้าชื่อถิงถิง ท่านมาเรียกข้า ‘ฉ๊าง’ อะไรของท่านกันเล่า ให้เกียรติข้าบ้างซี!” นางแผดเสียงแหลมเล็กกลางค่ายกล ซึ่งนางจะต้องต่อสู้หรือหลบเลี่ยงมันให้พ้นเท่านั้น
ตามที่นางรับปากว่าจะปฏิบัติหน้าที่อย่างเต็มกำลัง นางใช้ความพยายามเป็นอย่างมาก ทุกศาสตร์แขนงวิทยายุทธ์ของนาง กระโดดหลบสิ่งกีดขวาง
กำแพงสูงชันที่เคลื่อนไหวได้อย่างอิสระพร้อมบดอัดร่างของนางให้เละเป็นผุยผง แม้ว่านางคงไม่สิ้นใจตายในครั้งเดียวในเมื่อนางเป็นปีศาจ นางยังคงความเป็นอมตะอยู่หลายส่วน นางกระโจนกายไปข้างหน้า ร่ายเวทกำบังของปีศาจเพื่อป้องกันตัวนาง หลังจากที่แผ่นฟ้ากว้างใหญ่กลายเป็นธนูสายฝน
เป้าหมายข้างหน้ายังคงไกลลิบตา อาภรณ์สีชาดของนางขาดวิ่น มันถูกฉีกดึงด้วยค่ายกล กำแพงหินที่กลายเป็นร่างมือกำปั้นทุบลงดินดังโครมคราม นางหลบไปทางซ้ายและขวา ส่งเสียงกรีดร้องอย่างขลาดกลัว
“กรี๊ดดดด...!”
“หยุดร้องโวยวาย วิ่งต่อไป เร็วเข้า”
การวิ่งหนีค่ายกลเพียงอย่างเดียวไม่เกิดประโยชน์อันใด เทพมรณาออกคำสั่งกับนางผ่านสันตำรา ให้นางหลบเลี่ยงมันทางไหนอย่างไร เพื่อนางจะได้ไปถึงอักขระสีทอง นางได้ยินเพียงเสียงอันน่าเกรงขาม หาได้พบนัยน์ตาสีชาดคู่นั้นไม่ ท่านเทพคงเกรี้ยวกราดนางอยู่เป็นแน่แท้
กว่าที่นางจะค้นพบว่าทุกสรรพสิ่งล้วนมีอายุขัย ทั้งมนุษย์ เซียน ผู้ละสังขารย่อมต้องตายทั้งนั้น ไม่เว้นแม้กระทั่งเทพและปีศาจ เวียนวายตายเกิดเพื่อพบพานกันใหม่ เป็นมิตรหรือศัตรูคงแล้วแต่วาสนา
เหล่ายมทูตถือกำเนิดขึ้นจากดวงวิญญาณผู้มีบาปมหันต์ พวกเขาจำต้องกลายเป็นผู้อุทิศตน ทำงานชดใช้ในโลกวิญญาณนับหลายหมื่นปีและหมดอายุขัยลงเมื่อทำงานครบกำหนด มียมทูตใหม่มารับช่วงต่อ เริ่มอายุขัยในปีที่หนึ่ง อักขระเบื้องหน้านางจะขยับไปอย่างต่อเนื่องจนหมดวาระ
วันซวยแล้วถิงถิง นางต้องมาล่วงรู้ความลับอันยิ่งใหญ่ของโลกแห่งความตาย!
ขืนนางทำงานไม่สำเร็จ เทพมรณาผู้นี้คงฆ่าปิดปากนาง...
ความหวาดกลัวพลันพุ่งเข้ามาในใจปีศาจสาว นางลุกลี้ลุกลนฟาดเวทหยิน มุ่งตรงไปยังอักขระสีทองอย่างกล้าหาญ นางเงยหน้ามองตามคำสั่งเสียงเคร่งขรึม เพื่อให้นางขยับตัวเลขอายุขัยของเหล่ายมทูต
[1] 白色 bái sè สีขาว
[2] 黑色 hēi sè สีดำ
[3] 冥差 Míng chà


## 2-2 鬯 จิตวิญญาณที่เสียสละ

ผ่านลำแสงสีทองบนสันตำรา นัยน์ตาสีชาดขนาดมหึมากลางท้องนภามองลงไปยังสตรีร่างเล็กจิ๋ว เฝ้ามองนางต่อกรกับอสุรกาย
หน้าตาของมันเหมือนลิงที่มีเขี้ยวแหลมคม เขี้ยวทั้งสองยื่นพ้นออกมาจากมุมปากหนาใหญ่ ผิวกายขรุขระแข็งแกร่งปานหินผา ลำตัวห้อมล้อมด้วยหมอกดำ ในขณะที่มันสามารถถูกทำลายได้ด้วยเวทปีศาจ
'ท่านอาจารย์ไม่ได้พูดเปล่า เป็นเรื่องจริงหรือนี่?'
นอกเสียจากเรื่องราวจากปากท่านอาจารย์ เคยยกประเด็นประหลาดเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลง ตำราสีชาดได้กล่าวเรื่องธาราแห่งจิต ดวงวิญญาณบริสุทธิ์ ดวงจิตแห่งความเสียสละยากจะพานพบในวัฏสงสาร
ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยยิ้ม เทพมรณาพึงพอใจปีศาจผีเสื้อผู้หาญกล้า นางไม่ขลาดกลัวเหมือนก่อนหน้า เมื่อนางเริ่มคุ้นชินกับการต่อสู้กับผู้พิทักษ์ในตำรา
ความสำเร็จเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในเมืองมรณา เขาคงอยากจะรู้นักว่ากองทัพยมทูตจะยิ่งใหญ่ได้ถึงเพียงไหน การนำทัพไปเก็บเกี่ยวดวงวิญญาณคงง่ายดายขึ้นนับหลายพันหลายหมื่นเท่า
"ท่านผู้ยิ่งใหญ่... เปรียบเทียบกับตัวท่านแล้วข้าคงเป็นเพียงเศษดิน ทำไมท่านไม่มาทำเองเล่า?"
"มีเพียงเจ้าที่เปลี่ยนแปลงกำหนดในตำรานี้ได้ จิตวิญญาณที่เสียสละ..."
"ไยท่านช่างไร้มารยาทนักเจ้าคะ ข้าชื่อถิงถิง!"
ครั้งสุดท้ายนางตวาดกร้าว เวทหยินปีศาจพลันตกกระทบลงบนท้องนภามืดครึ้มอึมครึม นางเข้าไปผลักดันอักขระสีทองที่มีความสูงเสียดฟ้า มันขยับเขยื้อนทีละเล็กละน้อย ปีศาจอสูรผุดขึ้นจากดินให้นางต้องหาวิธีกำจัดพวกมัน นางทำเรื่องเดิมซ้ำ ๆ จนอักขระตัวเลขเหล่านั้นเปลี่ยนแปลงไป จากเลขสิบเป็นร้อย จากร้อยเป็นอีกนับหลายร้อยปี
ยามนี้นางนึกขอบคุณท่านปู่ผู้เคี่ยวเข็ญการฝึกเวทวิชามากมายหลายแขนง นางรู้จักแม้กระทั่งการใช้เวทหยางของเทพ ถึงแม้ว่าเหล่าปีศาจไม่ใช้มันบ่อยนักเพราะไม่สามารถเข้ากันได้กับร่างกายอันเต็มไปด้วยพลังมืด ความคิดชั่วร้ายอันเป็นต้นกำเนิดของปีศาจ
นางฮึดสู้ขึ้นมาเพราะถ้อยคำไม่มีมูลของพี่ใหญ่ เล่าให้นางฟังว่าไปเที่ยวตลาดที่มีผู้คนมากมาย พระราชวังฮ่องเต้แสนงดงาม ในเมืองใหญ่มีหอนางโลม มีบุรุษรูปงามให้ดื่มด่ำพลังวิญญาณ พวกเขาโง่เขลาเข้าหาได้ง่าย มิตรสหายนางว่ารสชาติวิญญาณจากมนุษย์นั้นเอร็ดอร่อยจนนางต้องเสียดายแน่ ๆ หากไม่ลองสูบวิญญาณพวกเขาดูสักครั้งหนึ่ง
นางยังคงเปี่ยมไปด้วยความหวัง ใครเล่าจะอยากตายทั้งยังอายุน้อย…
ถึงนางมีชีวิตมาห้าพันกว่าปีแล้ว นับว่าน้อยไปสำหรับปีศาจผีเสื้อที่มีอายุยืนยาวกว่ามนุษย์บนโลก นางอาจมีชีวิตอยู่ได้หลายหมื่นปี ตราบใดที่กายทิพย์ไม่สูญสลายไปเพราะการต่อสู้ระหว่างเผ่าพันธุ์ปีศาจ
"ข้ายังไม่เคยไปเที่ยวเทวโลก แม้แต่โลกมนุษย์ข้าก็ยังไม่เคยไป... ฮือ... ข้ายังไม่อยากตาย"
"ถิงถิง เจ้าเร่งมือ"
เทพมรณาเร่งเร้านางซึ่งเรี่ยวแรงถดถอยลง นางคร่ำครวญเบื้องหน้าอสุรกาย หลบซ้ายทีขวาที ไยนางช่างไร้วาสนา ไร้อิสรภาพเยี่ยงปีศาจสักตน ยิ่งปีศาจแต่ละตนไม่ค่อยจะอยู่ติดเรือน เป็นปีศาจก็ต้องออกไปก่อเรื่องทะเลาะวิวาท หาความสนุกใส่ตนน่ะสิ แล้วนางมาทำอะไรที่นี่?
พร้อมกันนั้น เมฆาอันมืดมิดซัดพาทุกสิ่งเบื้องหน้าและตัวนางกระเด็นออกจากตำรา นางกลิ้งหลุน ๆ บนพื้นไม้เป็นเงามัน ในสภาพอาภรณ์ขาดวิ่น ปีกสีม่วงสดใสประหนึ่งสีสันของดอกจื่อเถิงบนแผ่นหลังของนางถูกแผดเผาด้วยลูกไฟจากค่ายกลในตำราจนกลายเป็นสีดำ
เส้นปีกผีเสื้อเปรียบเสมือนกระดูกสันหลัง มิได้เป็นเพียงโครงร่างให้ปีกคงรูปอยู่ได้ ตอนนี้เส้นปีกของนางจะขาดมิขาดแหล่ เหนือศีรษะของนางมีหนวดยาวเป็นเส้น จุดดำ ๆ บริเวณปลายทั้งสองข้าง นางมีหนวดผีเสื้อติดกายทิพย์ในบางครั้งไว้สำหรับดมกลิ่นวิญญาณ ตอนนี้เห็นจะไม่ได้กลิ่นอะไร
ถิงถิงก้มลงมองเนื้อตัวนางทั้งน้ำตานองหน้า ยกมือปิดป้องหน้าอกของนาง อาภรณ์เจ้าสาวคงเหลือแค่ผ้าขาดไม่เป็นชุด คลุมสะโพกลงไปเล็กน้อย
"ข้า... หนีฝูงจิ้งจอกมาโดนเผา ฮือ... ข้า... ข้า... เหลือแค่หนวด..."
"จิตวิญญาณที่เสียสละ"
"ข้าชื่อถิงถิง!" นางตะคอกเสียงดังลั่นใส่ท่านเทพผู้ยิ่งใหญ่ด้วยท่าทีก้าวร้าว ส่งเสียงสะอื้นไห้ "ฮึก... ฮือ... หนวดสวย ๆ ของข้า... ปีกอัน... งดงามของข้า..."
"ถิงถิง"
เทพผู้ยิ่งใหญ่ยืนมองนางด้วยสีหน้านิ่งเฉย เหมือนกับว่าเขาใจดีและให้เกียรตินางขึ้นสักเล็กน้อย ด้วยเห็นว่านางมีประโยชน์ ขณะกลิ่นไหม้อบอวลไปทั่วห้อง ใบหน้าสดสวยใต้ริมฝีปากสีชาดของนางไม่งดงามดังเดิม
"ข้าจะนำยาและอาหารมาให้เจ้า เจ้ากินอะไร?"
"ข้ากินพืช... กินผลไม้... ข้าไม่ดูดไอวิญญาณจากปีศาจที่ไหน ข้าไม่ชอบคร่าชีวิต ข้าไม่ทำร้ายใคร..."
"เจ้าหมายถึง... ต้นไม้วิญญาณน่ะหรือ?" เขาเลิกคิ้วขึ้นถาม คลายความสงสัยลงตรงนั้น
"เจ้าค่ะ... ต้นไม้วิญญาณ พี่รองบอกข้าว่ากินได้ มันมาจากวิญญาณเร่ร่อนที่ติดกับดักเข้า มันรสชาติดีด้วย"
นั่นก็มาจากวิญญาณเหมือนกันนั่นแหละ...
'น่าขันนัก'
เรื่องต้นไม้ที่นางว่ามีต้นกำเนิดจากจิตวิญญาณเร่ร่อนทำให้มันเติบใหญ่กลายเป็นต้นไม้ในเมืองปีศาจ ในเทวโลกบางแห่งก็มีต้นไม้วิญญาณออกผลงอกงาม
ร่างสูงสง่าขยับเข้าไปใกล้นาง ก้มหน้าลงมองขอบตาบวมช้ำ พูดกับนางอย่างใจเย็น
"เจ้าเลิกร้องไห้คร่ำครวญเสีย บาดแผลของเจ้าไม่นานก็หายดี แต่หากเจ้าเปลี่ยนใจไม่อยากทำงานนี้แล้ว บอกข้าได้ทุกเมื่อ ข้าจะพาเจ้าไปส่งเรือนใต้แห่งแมลงบุปผา เรื่องการลบความจำครอบครัวของเจ้าและจิ้งจอกเงิน ข้าจัดการได้"
"ให้ข้ากลับไปตายเนี่ยนะ?" นางชี้หน้าตัวเองอย่างไม่เชื่อหู ท่านเทพมาบอกอะไรนางตอนนี้!
"ก็... พอมีโอกาสรอด วันเกิดวันตายของสรรพสิ่งมีชีวิตได้กำหนดไว้ในตำรา ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับโชคชะตาวาสนา ข้าเองก็บอกไม่ได้แน่ชัด ตัวเลขเหล่านั้นชอบที่จะเปลี่ยนแปลงของมันเอง"
"ข้าในสภาพนี้กลับไปก็ตายน่ะสิ ตายแน่นอน! ไม่ต้องให้ตำรานั่นมาบอกข้าหรอก จิ้งจอกคลั่งพวกนั้นน่ะโหดเหี้ยมอำมหิต ใช่ปีศาจน่ารักอย่างข้าเสียที่ไหน"
ถิงถิงทำนายชีวิตของนางได้อย่างแม่นยำทีเดียว ก่อนที่นางจะเริ่มร้องไห้อย่างหนักจนท่านเทพเวียนหัวกับนาง จึงบอกอย่างรำคาญใจ
"เอาเป็นว่าข้าไม่บังคับฝืนใจเจ้า จำเอาไว้... เจ้าเปลี่ยนใจไม่อยากทำงานเมื่อไร ให้บอกข้า"
เปลี่ยนใจ?
นางกัดริมฝีปากจนเป็นห้อเลือดอย่างเคียดแค้น บุรุษเทพผู้นี้จิกหัวใช้นางซึ่งไร้หนทางเลือกด้วยการใช้ชีวิตนางเป็นเดิมพัน
เป็นตาย ค่าเท่ากัน!


## 3-1 死亡之城 นครมรณา

‘ได้โปรดข้าฆ่าที... ท่านเทพ ข้าไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ... ฮือ...’
เสียงคร่ำครวญของปีศาจสาวที่ดังไปทั่วเรือนนับเป็นเรื่องแปลกใหม่ของเหล่ายมทูต บางตนถึงกับมาลอบดูนางด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ภายใต้บรรยากาศเยียบเย็น เหมันต์ร่วงหล่นเป็นละอองสาย มันได้รับอิทธิพลจากหมอกแห่งความตาย สถานที่แห่งนี้ไม่เคยปรากฏสิ่งมีชีวิต ไม่มีแม้กระทั่งต้นไม้ใบหญ้าหรือแมลงตัวเล็ก ๆ จะมีผีเสื้อสีอำพันทอแสงอร่ามงามได้อย่างไร
ถิงถิงชะโงกคอมองหาดวงไฟยมทูต เพื่อที่นางจะสังเกตว่าย่ำเข้ารุ่งอรุณเมื่อใด นั่นเป็นช่วงที่ยมทูตเดินทางกลับมาจากการเก็บดวงวิญญาณ
นางไม่เคยประสบพบเหตุการณ์เช่นนี้ ไยทิวากรลาลับชั่วนิจนิรันดร์ ทั่วทุกแห่งหนในนครมืดมิดไร้ซึ่งแสงดารา เลวร้ายที่สุดคือปีกของนางต้องการแสง!
‘เทพใจดำ หลอกใช้ปีศาจ ข้าทำงานแทบตาย ไม่มีข้าวให้กินสักเม็ด ชาอร่อย ๆ ก็ไม่มีให้ข้า’
นางเฝ้ามองหาเทพมรณา หลังจากที่เขาเข้ามาพบนางเมื่อวานก่อน เผื่อเขาจะพานางออกไปดื่มด่ำพลังวิญญาณ นางแสร้งร้องไห้ประหนึ่งนางบาดเจ็บทั้งร่างกายและจิตใจ หวังให้เขาได้ยินเสียงนาง เทพใจดำหลอกใช้นาง เทพผู้นี้บ้าอำนาจไร้เมตตาธรรม ผิดวิสัยเทพ นางบริภาษว่าเขาผ่านเวหาเยือกเย็น ทั้งที่ปีศาจก็ใช่ว่าจะมีเมตตาแม้สักตนหนึ่ง…
ปีศาจอสูรมักเข่นฆ่าพวกเดียวกัน หากบาดหมางผิดใจไม่เป็นครอบครัวอีกแล้วละก็ แม้กระทั่งบิดามารดาอาจสังหารบุตร ละทิ้งลูกน้อยให้กำพร้า พวกเขาหิวกระหายในพลังวิญญาณ โปรดปรานการทะเลาะวิวาท การเข่นฆ่า บางกลุ่มเป็นมิตรต่อกันเพราะผลประโยชน์เช่นตระกูลผีเสื้อเหมยเตี๋ย รักษาสมาชิกในครอบครัวเผื่อแผ่ขยายอาณาเขต ปรองดองกับอีกเผ่าพันธุ์หนึ่งก็เพื่อความอยู่รอดของตน
ปีศาจอสูรไม่มีจิตใจเมตตาปรานี
กับยมทูตจะไปต่างอะไร?
นางได้ยินมาว่ายมทูตไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด ไม่สื่อสารกับผู้ใดนอกเสียจากยมทูตด้วยกัน ต่อให้เทพและปีศาจสู้รบกันจนทุกภพภูมิแหลกสลาย พวกเขามีความคิดเพียงเรื่องเดียวคือรวบรวมดวงวิญญาณ
‘ให้ตายสิน่าถิงถิง ไม่น่าตามท่านเทพมาเลย!’
นัยน์ตาสีอำพันมองผ่านประตูไม้บานเลื่อนสลักลายท้องนภา บริเวณลานกว้างกลางเรือนสี่ประสาน เหมาะสำหรับการวางยุทธศาสตร์การรบของเมืองใหญ่ กลุ่มเมฆาหยินหยางกลับคืนร่างบุรุษสูงสง่า
หัวใจปีศาจสาวเต้นระรัวแรงเพียงพบบุรุษเทพรูปงามปานหยกสลัก เขาสวมเกราะสีนิลสนิทใต้อาภรณ์สีเดียวกัน แสงแห่งหยางเปล่งประกายเหนือกองทัพยมทูตกลางท้องนภากว้างใหญ่ แลดูองอาจประหนึ่งแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพราชาสวรรค์
ครู่หนึ่งนางฉุกใจได้ว่าเขาอาจเป็นทั้งเทพและปีศาจ ในเมื่อเขาใช้เวทหยินหยางร่วมกัน รอบอาภรณ์ลายเมฆาปรากฏกลุ่มหมอกควันหยินหยาง สีขาวและดำลอยสลับกันไปดูคล้ายเถ้าควัน
กระทั่งใบหน้ากระดูกเอี้ยวมองมา นางเบิกตากว้างมองรูกลวงบริเวณเบ้าตา มิใช่ใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษเทพผู้ซึ่งนางเคยพบ ปีกผีเสื้อขยับว่องไว บินหายเข้าห้องนอน นางซ่อนเร้นกายในผ้าห่มหนาบนฟูก
น่ากลัวชะมัด!
“หีบอาภรณ์ของเจ้าในวันวิวาห์ ข้าหยิบติดมือมา หวังว่าข้าคงไม่ต้องหาเครื่องประดับให้เจ้า...”
“ละ... แล้ว... ข้าจะสวมอาภรณ์งดงามไปเพื่ออะไร?”
กว่านางจะตอบผ่านผ้าห่มหนาคลุมกายมิดชิด โผล่พ้นเพียงเรือนผมดำขลับ กลุ่มเมฆาทึบทะมึนเข้ามาในห้องพักของนางอย่างไม่ใคร่เกรงใจ เขาเจรจาด้วยน้ำเสียงสุขุม แจ้งข้อความสำคัญว่านางอยู่ในสถานะผู้พำนักอาศัยในนครมรณา นางเป็นปีศาจสตรี ก็ควรที่จะอยู่แต่ในเรือน ไม่ไปที่ไหนไกล
“ข้าได้ยินจากท่านลุงว่าเจ้าเป็นปีศาจรักสวยรักงาม ข้าจึงมาบอกเจ้าว่านครมรณาไม่มีสิ่งใดให้เจ้าชื่นชม อาภรณ์ชุดใหม่ของเจ้า เครื่องประดับของเจ้าก็จะไม่มี”
‘ท่านลุงหรือ?’ นางกลอกตาไปมา ตอบอย่างขลาดกลัว “อ้อ... ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
คิดในแง่ดี อย่างน้อยเทพมรณาอุตส่าห์มาบอกนางเรื่องนี้ ถึงนั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับนาง ไม่นานนักเขากลับคืนร่างบุรุษเทพ เลิกคิ้วขึ้นกล่าว
“เจ้าทำงานเพื่อแลกกับการมีชีวิต การที่ข้าคอยดูวันตายของเจ้าก็นับเป็นบุญคุณแล้ว เจ้าจำเป็นต้องมีอาภรณ์สวยงามด้วยหรือ?”
“หามิได้เลย ท่านกำลังเข้าใจข้าผิด ถึงข้าเป็นพวกรักสวยรักงามอย่างไร ข้าระงับความอยากมีอยากได้ของตนมาโดยตลอด ข้าไม่เคยได้ใช้ของใหม่ อาภรณ์สีสันสดใสในหีบของข้าเป็นของเหลือใช้จากพี่สาว”
ปีศาจน้อยสารภาพว่านางไม่มีปัญญาไปต่อสู้แย่งชิงของใคร นางไม่ชอบลักขโมยด้วย มีบ้างที่นางจะออกไปท่องเที่ยว จับจ่ายใช้สอยซื้อของสวยงามด้วยการแลกพลังวิญญาณ ก่อนที่นางจะกลับมาคุดคู้บนฟูกในเรือนนอนเยี่ยงนักโทษ ท่านแม่คอยต่อว่านางขยันสร้างปัญหา
“จริงของเจ้า ข้ามีงานมากมายต้องสะสาง พรุ่งนี้เจ้าลุกขึ้นมาทำงานของเจ้า นี่เป็นคำสั่ง”
“เจ้าค่ะ” นางก้มหน้าตอบในผ้าห่มโดยไม่มีข้อโต้แย้ง กลุ่มเมฆาหายไปในเวหา
เรือนกายอ่อนล้าบาดเจ็บสัมผัสได้ถึงความเยือกเย็นของเจ้านครมรณา นัยน์ตาสีชาดยังฝังติดในหัวของนาง รู้สึกเหน็บหนาวไปถึงขั้วกระดูก
‘จำเรื่องที่ข้ากำลังจะบอกเจ้าให้ดีนะถิงถิง… เทพในเทวโลกล้วนเป็นผู้มีเมตตาธรรม รู้จักเห็นอกเห็นใจ จะมีเพียงบางเทพ เป็นเทพที่ออกจะไร้อัธยาศัย แต่เทพผู้นั้นมีเมตตาอยู่มากโข หนึ่งในเทพผู้เสียสละเพื่อดวงวิญญาณ มีทั้งความเป็นเทพและมาร’
คำพูดมีนัยผุดวาบเข้ามาในหัว ‘แม่เฒ่าเมิ่งเฉียนเป่ย’ เทพธิดาอาวุโส นักทำนายแห่งเทวโลกเคยบอกกับนาง ไม่แน่ใจว่านี่คือหนึ่งในคำทำนายของท่านหรือไม่
ยามนี้นางคิดอยากไปจากที่นี่ แต่นางไม่รู้จะไปที่ใด นางจะออกไปอย่างไร
หากนางกลับเรือนผีเสื้อราตรี นางคงต้องโทษสถานหนัก มารดาจะออกคำสั่งคุมขังนางเอาไว้ในห้องใต้ดิน ไม่ให้เห็นแสงตะวันสักสามสิบราตรี เพื่ออบรมบ่มนิสัยดื้อรั้นของนาง ก่อนส่งตัวนางไปให้จิ้งจอกเงิน
ผลร้ายที่ตามมาเมื่อปีศาจแห่งแมลงอยู่ในที่มืดนาน ๆ ปีกอันงดงามจะแห้งเหี่ยวและสลายไป แต่นางก็ผลัดมันขึ้นมาใหม่ได้เช่นกัน อาจต้องใช้เวลาสักระยะ
สามพันปีก่อนเคยเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ นางหนีไปเที่ยวซุกซนถึงเทวโลกชั้นน้ำ ซ่อนเร้นกายอยู่หลังพุ่มไม้ในแดนเซียน ลอบดูเทพธิดาและสาวรับใช้ในสวนบุปผาหลากสีสันตระการตาบนท้องนภาสีคราม เป็นภาพแสนงดงามราวกับว่าเป็นห้วงฝัน นางนึกริษยา หยิบผลไม้ของพวกเขามากินลูกหนึ่ง
หากด้วยความดีจากก้นบึ้งของจิตใจนางยังหลงเหลืออยู่มาก นางเลือกที่จะหันหลังให้ดินแดนแห่งนั้น ไม่หยิบสิ่งใดไปมากกว่าผลสีแดงสุกลูกเดียว
คืนนั้นพี่รองพี่ใหญ่ได้ยินเรื่องราวของนางที่พูดไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ด้วยความที่นางมักเล่าให้พวกพี่ ๆ ฟังว่านางไปไหนมา
ปีศาจผีเสื้อล้วนโปรดปรานพฤกษชาติ สมบัติอันสวยงาม แสงอรุณรอนและแสงจันทรา ปีศาจราตรีส่วนใหญ่เป็นผู้ละโมบโลภมาก
ทั้งพี่รองพี่ใหญ่และญาติสตรีจึงชักชวนกันไปขโมยของในตำหนักเซียนเจียวหั่ว ฟาดพลังปีศาจใส่เทพธิดาอย่างไม่กลัวเกรง เหล่าบุรุษเทพไม่อยู่เรือน สบโอกาสปีศาจได้สร้างความวุ่นวายในแดนเทพ ขโมยผ้าถักทอด้วยเวทเซียนสวยงามจับตาของเทพธิดากลับมาบางส่วน เครื่องประดับสองหีบ จากนั้นก็โยนความผิดทั้งหมดให้น้องเล็ก
มารดาไม่เคยฟังเสียงนางอยู่แล้ว นางถูกจองจำในห้องใต้ดินหนึ่งพันราตรี ปีกของนางหายไป แต่นางก็ผลัดมันขึ้นมาใหม่ ใช้เวลาหลายร้อยปี
‘เห็นจะต้องอยู่ที่นี่ต่อไป มีทางเลือกมากเสียที่ไหนล่ะถิงถิง ขืนกลับไปมีแต่ตายกับตาย ลบความจำอะไรของท่านเทพ เชื่อถือได้มากน้อยแค่ไหนกัน’
เรื่องเวทลบเลือนความจำของยมทูต จะใช้ได้ผลกับปีศาจระดับท่านปู่นางหรือ? เมื่อไรท่านปู่จำความได้คงรื้อฟื้นพลังให้จิ้งจอกเก้าหางอาวุโสกับปีศาจผีเสื้อตนอื่น
ตาย ๆ ยังไงนางก็ตายแน่


## 3-2 死亡之城 นครมรณา

ปีศาจสาวในอาภรณ์สีชาดลุกขึ้นจากฟูก สยายปีกหงิกงอดูไม่เป็นโครงร่าง หลังเปลี่ยนชุดจากหีบอาภรณ์ด้วยการสะบัดมือเพียงครั้ง
ร่างบอบบางของนางแทบปลิวไปกับสายลม ด้วยความที่ไม่มีอะไรตกถึงท้องมาร่วมอาทิตย์ นางมิได้ดื่มกลืนพลังวิญญาณหลังการสู้รบกับเจ้าตำราโหด นางเดินโซเซไปทางบริเวณด้านหลังเรือนไม้
ใต้เวหาเยียบเย็นทุกแห่งหนเต็มไปด้วยเหมันต์ เบื้องหน้าปรากฏเพียงความมืดมิด นางยกสองมือกอดกุมตน ริมฝีปากสีชาดสั่นระริก นางใช้เวทแห่งแสงจากฝ่ามือเป็นเครื่องนำทางแทนโคมไฟและเพื่อบรรเทาความหนาว
นัยน์ตาสีอำพันของปีศาจมองเห็นได้ไกลแม้ในความมืด นางชะเง้อคอมองถัดไปจากสวนพฤกษาขนาดเล็ก เป็นภูเขาทิศตะวันออกทอดยาวสุดตา เมืองกว้างใหญ่ไพศาลแบ่งออกเป็นแดนเหนือแดนใต้ นางพอมองเห็นเป็นเค้าโครงบ้านเรือน น่าจะเป็นที่พำนักอาศัยของเหล่ายมทูต
“เจ้าจะไปไหน?” น้ำเสียงเยียบเย็นที่ดังขึ้นจากข้างหลังเรียกนาง ถิงถิงหน้าตาตื่นตระหนก ก่อนจะตั้งสติได้ว่านางไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวเขาผู้นี้ ไม่มีทางทำร้ายนางแน่ ตราบใดที่นางยังมีประโยชน์
“ข้ามาเดินเล่น ดูข้างหลังห้องข้า ข้าจะไปที่ไหนได้”
“เจ้ารู้ก็ดี ผู้ไม่มีพลังยมทูต ไม่สามารถเปิดทางเข้าออกแดนมรณา...”
เทพมรณาเอามือไพล่หลัง กดสายตาลงมองนางด้วยท่าทางดูแคลน คล้ายจะบอกว่า ‘เจ้าปีศาจน่ารำคาญ เจ้าไปไหนไม่ได้อยู่ดี’ เขาขยับฝีเท้าเข้าไปใกล้นาง
ถิงถิงเงยหน้าขึ้นสบนัยน์ตาสีชาด เอ่ยอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “ที่ข้าหยุดร้องไห้คร่ำครวญเป็นเพราะว่าข้าหมดเรี่ยวแรง ข้าไม่ได้กินอะไรเลย”
เทพมรณาผายมือออก ยื่นลูกแก้ววิญญาณให้นาง เมินหน้าหนีไปอีกทาง
“ข้าไม่กิน”
“เจ้ารู้สึกดีขึ้นเมื่อไร จะได้กลับมาทำงานของเจ้า เรื่องต้นไม้วิญญาณ ข้าจะจัดการให้เจ้าในภายหลัง”
“ภพชาตินี้ของข้าเป็นปีศาจต่ำช้าบาปหนา ข้าไม่รับพลังจากลูกแก้ววิญญาณ ไม่สร้างวิบากกรรมใหม่ พวกเขาสมควรไปเวียนว่ายตายเกิด ข้าดับกระหายด้วยผลของต้นไม้วิญญาณเท่านั้น”
‘เจ้าปีศาจเรื่องมาก!’
ความเกรี้ยวกราดภายในใจเทพมรณาไม่ประกาศออกมาเสียทีเดียว ทว่าดวงตาคู่คมปลาบประกายดุดันสีโลหิตราวกับว่าจะเข่นฆ่านาง มือหยาบกร้านยื่นลูกแก้ววิญญาณให้นางอย่างยัดเยียด แต่นางกลั้นหายใจ
“จะเดินทางไปหาต้นไม้วิญญาณไม่ใช่เรื่องง่าย ข้ายังไม่สะดวกไปตามหาแหล่งอาหารชั้นยอดให้เจ้า”
“เพียงข้ามไปยังภพภูมิปีศาจ ไม่ไกลจากบ้านหลังเดิมของข้า อาจเป็นภพภูมิลับแล ในเทวโลกชั้นน้ำ ภพภูมิบาดาล เทพระดับท่านกะพริบตาครั้งเดียวก็เกิดขึ้นได้แล้ว”
“ข้ายังไม่ว่างไปตอนนี้ ทำไมเจ้าพูดไม่รู้เรื่อง?”
“ข้ากินพวกเขาไม่ลงเจ้าค่ะ ท่านพาลูกแก้วในมือท่านไปส่งปรภูมิเถิด”
“หากว่าเจ้าไม่ไหว อย่ามาหาว่าข้าแล้งน้ำใจ เพราะยมทูตล้วนไม่มี...”
“ข้าจะจำคำนั้นเอาไว้” นางตอบด้วยแววตาก้าวร้าว ไม่สนใจใบหน้าหล่อเหลาที่เกรี้ยวกราด แม้ว่าเขาจะพยายามต่อรองกับนาง สะบัดปีกหงิกงอราวดอกไม้แห้งเหี่ยวกลับเข้าเรือนนอนไป
ด้วยสัญชาตญาณปีศาจราตรี เป็นพวกรักศักดิ์ศรีจนตัวตาย
ถึงแม้ว่านางทั้งหวาดกลัวและหิวโหย แต่นางเป็นพวกมากเรื่อง ปากท้องสำคัญเท่าฟ้า นางยอมตายได้เพื่ออาหารจานเดียว นางเคยอ่านตำราในเรือนใต้ จากปากต่อปาก ได้ยินมาว่ามนุษย์บนโลกก็เป็นเช่นนั้น
มนุษย์สามารถทำทุกอย่างเพื่ออาหารอันโอชะ พระกระยาหารของฮ่องเต้พิถีพิถันทุกขั้นตอน ต้องประกอบด้วยเนื้อสัตว์ ข้าว อาหาร สิ่งล้ำค่า ภาชนะที่บรรจุพระกระยาหารก็ต้องไม่ซ้ำกัน
ประชาชนทั่วไปยังทำกับข้าวเต็มโต๊ะอาหาร ต้อนรับการกลับมาของครอบครัว ภรรยาปรุงอาหารบำรุงบำเรอใจสามีและลูกน้อย
ในเมืองปีศาจแทบทุกเรือนมีสุราอาหารสำหรับการสังสรรค์ในยามราตรี แม้แต่เทพก็ยังสังสรรค์ให้การต้อนรับมิตรสหายในบางโอกาส
นางไม่กินขยะพวกนี้!
สตรีในอาภรณ์สีนิลนำผลไม้หน้าตาประหลาดมาให้นาง ซุปต้มกระดูกโรยด้วยข้าวเปลือกแห้ง ๆ รสชาติห่วยแตกสิ้นดี
โยนให้สุนัขกิน มันจะกินหรือเปล่า?
พอนางถามพวกเขาไปตามตรง ยมทูตนี่ไม่รู้วิธีการทำอาหารเลยหรือยังไง พวกเขาหน้าตาบึ้งตึงแล้วหายไป ยมทูตตนใหม่ในร่างชายชรานำอาหารมาให้นางอีก นางเลยบอกว่ามันกินไม่ได้ ทำไมท่านลุงไม่ลองกินเข้าไปดูล่ะ
ค่ำนี้อาหารทั้งน้ำต้มแกงและผักทอดบนโต๊ะไม้สักที่เหมือนกับห้องนอนของนางในเรือนใต้ ยังคงเย็นชืดและไม่พร่องหายไป กระทั่งกลุ่มเมฆาหยินหยางก่อตัวขึ้นกลางหอนอน
บุรุษร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีนิลยืนเอามือไพล่หลัง นัยน์ตาสีชาดแลดูดุดันร้ายกาจกว่าทุกวัน
“เจ้าคิดว่ามีข้อต่อรองกับข้าหรือ? เจ้าปีศาจผีเสื้อ”
“คิดว่ามี...” นางเชิดหน้าอย่างหยิ่งผยอง แน่ใจว่าเทพมรณาคงหวังให้นางเข้าไปต่อสู้กับตำราแห่งความตายอีก เพื่อยืดอายุขัยของยมทูต เขาจึงพยายามบังคับนางให้นางกินอาหารฟื้นฟูพลังกายแม้เพียงสักเล็กน้อย
“กินอาหารของเจ้าแล้วลุกขึ้นมาทำงาน” เสียงเข้มออกคำสั่ง มือหนากางตำราเล่มเก่าออก มันลอยอยู่กลางห้อง
สิ่งที่นางทำคือกระโจนกายเข้าไปในตำราทั้งในสภาพไร้ปีก หลังจากนั้นกลไกข้างในก็ทำให้นางเกือบเอาชีวิตไม่รอด เทพมรณาดึงนางออกมาด้วยเวทหยินก่อนที่นางจะถูกเสาต้นหนึ่งล้มทับ กรงเล็บอสุรกายตะครุบข้อเท้านางไว้ มันคงจับได้เพียงอาภรณ์ขาดวิ่น
“โง่เง่าสิ้นดี!”
บุรุษเทพบริภาษอย่างเกรี้ยวกราด นางลืมตาข้างหนึ่งมองเขา กัดกรามกรอด ๆ
รอยกรงเล็บของอสุรกายในตำรายังปรากฏบนลำคอเพรียวระหง ผิวขาวละเอียดมีโลหิตเกรอะกรัง แม้กระทั่งตรงมุมปาก
โดยปกติแล้วเขามักยืนมองนางด้วยแววตาไร้อารมณ์ แต่เมื่อนางมีลมหายใจในร่างที่ดูไม่ได้ ควรสมใจเขาหรือไม่อย่างไร นางหาได้รู้ไม่
“ข้ายอมทำตัวโง่เง่าเพราะว่าข้าหิว ข้าอยากกินของดี ๆ ข้าผิดด้วยหรือ?”
“ข้าจะพาเจ้าไป เมื่อข้าสะสางปัญหาในแดนมรณาเรียบร้อยดี”
“เมื่อไร?”
ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษของนางยืนกรานว่าเขาควรให้ความเมตตาต่อนางบ้าง นางคิดว่ามีข้อต่อรอง นางไม่ควรให้ท่านเทพเห็นนางเป็นวัตถุชิ้นหนึ่งที่จะทำอะไรก็ได้
“เอาไว้ข้าจะบอกเจ้า”
“ข้าไม่ดับกระหายด้วยลูกแก้ววิญญาณโดยเด็ดขาด ต่อให้พวกเขาจะเป็นวิญญาณหลงทาง สูญเสียความทรงจำ ไม่คิดไปเกิดใหม่แล้วก็ตาม และหากข้าไม่มีพลังเวทเต็มกาย ข้าก็ทำงานไม่ได้” นางกระตุกยิ้มอย่างมีลับลมคมใน นึกขึ้นได้ว่าเจ้านครมรณาพยายามเข้าหานางมาสักระยะ
ก่อนหน้านี้บุรุษแปลกหน้าลักลอบเข้าห้องนอนของนาง เพื่อยื่นข้อต่อรองกับนางว่าจะมาช่วยงานให้เขาหรือไม่ เป็นนางเสียเองไม่มีโอกาสรับสาร
มักมีเหตุการณ์บางอย่างมาขัดขวางไม่ให้นางได้พูดจากับเขา ประกอบกับว่านางกำลังจะแต่งงาน จึงหาเรื่องออกไปสังสรรค์กับมิตรสหาย นางไปไหนต่อไหนประสาปีศาจรักสนุก รุ่งอรุณเมื่อใดนางไม่เคยที่จะอยู่เรือน
นางเชื่อว่าตัวนางน่ะสำคัญมากพอที่เขาจะพานางไปดื่มด่ำพลังวิญญาณแน่ เพียงแต่ว่าเมื่อไร?
ตาสบตาในห้องเงียบเชียบ นางคิดว่าเขากำลังจะให้คำตอบนาง แววตาที่แสนเยือกเย็นดันหายไปเสียเฉย ๆ นางเอามือกอดอก เบิกตาถลน
“เทพเผด็จการเช่นท่านไร้มารยาทจริง ๆ คอยดูเถิด ยังไงท่านก็ต้องพาข้าไป!”


## 4-1 可怜的蝴蝶 ผีเสื้อผู้น่าสงสาร

ท่ามกลางนครอันมืดมิด แสงเทียนนวลอ่อนส่องประกายในเรือนไม้สว่างไสว ผีเสื้อตัวน้อยบินวนเวียนอยู่บริเวณด้านนอกระเบียง ถัดจากหน้าต่างสลักลวดลายท้องนภา
ทันทีที่บุรุษเทพสัมผัสถึงจิตจำแลงของปีศาจ นัยน์ตาสีชาดตวัดมองนางก็พลันหายไป
‘วันหมดอายุขัยของยมทูตเท่านั้น ที่จะไม่มีทางเปลี่ยนแปลง ข้าเพิ่งเห็นนางเปลี่ยนมัน ด้วยสองตาของข้า’
โชคเข้าข้างนาง! ดันล่วงรู้ความลับสำคัญ นางน่ะมีประโยชน์มากสำหรับท่านเทพ นางอาจเป็นหนึ่งในล้านของเหล่าดวงวิญญาณเลยก็ว่าได้
ร่างทิพย์ปีศาจยังคงประสานมือไว้บนหน้าท้อง นางแสร้งหลับตานอนบนฟูกให้เหมือนกับว่านางไม่ได้ออกจากห้อง กระทั่งกลุ่มเมฆาเยือกเย็นก่อตัวขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของบุรุษเทพราวจะเข่นฆ่านาง
“ยมทูตสิบตน ข้าขออีกสิบ ได้หรือไม่? แต่ถ้าได้มากกว่านั้นก็ดี...” น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยกับสตรีบนฟูกนอน ตาคมหลุบมองร่างบอบบางในอาภรณ์สีม่วงสดใส นางดูอ่อนแอเสียจนไม่น่าขยับตัวได้ด้วยซ้ำ ริมฝีปากซีดขาวราวกระดาษของนางตอบ
“ทุกค่ำคืนข้าเหน็บหนาวถึงขั้วกระดูก เส้นปีกของข้ายังแสบร้อนจากพิษแห่งเพลิงกัลป์จากตำรานั่น ท่านคิดว่าข้าไหวหรือไม่?”
“ข้ามีงานต้องทำอีกมาก เจ้าไม่เข้าใจ งานหลายอย่างข้าไม่สามารถทำได้หากออกไปนอกแดนมรณา”
“อย่าบอกนะว่าท่านจะเพิ่มขุนพลไปต่อกรกับกองทัพสวรรค์? หากท่านเกรงว่าปีศาจอสูรจะมารุกรานแดนยมทูต ข้าเอาหัวเป็นประกันว่าไม่มีผู้ใดกล้า”
“ยมทูตมีหน้าที่นำพาดวงวิญญาณไปสู่ปรโลก จับกุมวิญญาณที่หลบหนีเข้าสู่การพิพากษา เราไม่สู้รบกับฝ่ายใดทั้งสิ้น...”
“ตราบใดที่ไม่มาขวางทางการทำงานของพวกท่าน...” นางพูดแทรกขึ้นมาด้วยท่าทางมั่นใจ ลุกขึ้นนั่งไขว่ห้าง เอามือเท้าคาง “ก็ท่านเพิ่งทะเลาะวิวาทกับปีศาจ แย่งชิงตัวข้ามา แต่ท่านขโมยไก่ก็ไม่ได้ ยังจะเสียข้าวสารไปอีกกำมือ ท่านพลาดงานใหญ่แล้วเจ้าค่ะ”
บุรุษเทพรู้สึกเหนื่อยหน่ายเจรจากับนางนัก ทว่าจำต้องเดินไปดูอาการนางใกล้ ๆ
ร่างผอมบางดูซูบซีดจนแก้มตอบ เบ้าตาของนางชัดเจนมากยิ่งขึ้นกว่าที่มาพำนักอาศัยวันแรก ดูยังไงนางก็อัปลักษณ์! ไม่สมกับที่ปีศาจหนุ่มล้วนอยากได้นางไปเป็นภรรยา นางนอนนิ่งเงียบบนฟูกทั้งวัน แม้มีอาหารมากมายวางกองอยู่บนโต๊ะ นางไม่แตะต้องมันแม้เพียงสักอย่างเดียว
“แม่เฒ่าอาวุโสแห่งภพภูมิลับแลเล่าให้ข้าฟังว่าเทพมรณา... เป็นผู้พิพากษาดวงวิญญาณ มีความเที่ยงธรรม ข้าได้ยินมาอีกด้วยว่าท่านน่ะมีเมตตา แถมเป็นผู้เสียสละตน เปรียบดังโพธิสัตว์องค์หนึ่งทีเดียว” นางสบมองนัยน์ตาสีชาดของพญามัจจุราชข้างฟูกนอนของนาง หัวเราะเยาะเสียงดังลั่น “ก็แค่ได้ยินมา...”
“ปีศาจเยี่ยงเจ้าไม่ควรท้าทายข้า”
แววตาดูหมิ่นของนางบอกว่านางน่ะท้าทายเต็มประดา นางไม่เห็นว่าคำพูดของแม่เฒ่าอาวุโสเป็นความจริง เทพมรณาก้มมองนางอย่างเกรี้ยวกราด
“เช่นนั้นมาดู... ปีศาจชั่วช้าที่เต็มไปด้วยวิบากกรรมอย่างพวกเจ้า ควรค่าต่อความเที่ยงธรรมหรือไม่ เจ้าผีเสื้อจอมโอหัง” สิ้นคำ นัยน์ตาสีชาดเปล่งประกายประหนึ่งกระบี่อาบโลหิต
เมื่อตัวตนของนางถูกมองผ่านดวงตาอันน่าสะพรึงกลัว เขาพิพากษานางด้วยการดูชีวิตที่ผ่านมาของนาง อาจฆ่านางได้ด้วยการเพ่งมองครั้งเดียว
ในที่สุดนางจำต้องยอมโอนอ่อนต่อบาปกรรมในอดีต นางนั่งตัวขดงอราวมดตัวเล็ก ๆ เบื้องหน้านัยน์ตาสีชาดอันให้ความรู้สึกเหน็บหนาวเยือกเย็น นางเจ็บร้าวไปถึงขั้วกระดูก ยกมือขึ้นวางบนหน้าอกในสีหน้าอึดอัด เหมือนใครมาปิดรูจมูกนางไว้
“ท่านเทพ... ได้โปรดฆ่าข้าเสียเถอะ ข้าจะไม่ทำอะไรทั้งสิ้น หากว่าท้องข้ายังหิว”
“ข้า ไม่ ฆ่า ใคร” น้ำเสียงเข้มขรึมดึงดัน ย้ำชัดหนักแน่น “ข้ามีหน้าที่เพียงอย่างเดียว”
“โอ้... นั่นเป็นความจริงหรอกหรือ? นึกว่าแม่เฒ่าจะกุเรื่องขึ้นมาหลอกข้าเสียอีก นี เทียน ต้าเซิน[1]“
“เจ้าผีเสื้อจอมสอดรู้สอดเห็น อย่าให้ข้ารู้ว่าเจ้าไปแอบฟังอะไรข้าอีก”
“ท่านจะทำไม?” นางเชิดหน้าจองหอง แม้หวาดกลัวจนตัวสั่น หลังเอ่ยนามต้องห้ามของท่านพญามัจจุราช ไม่มีใครล่วงรู้นอกเสียจากเหล่ายมทูต นางหายใจเชื่องช้าลง หลังได้รับอิสรภาพจากดวงตาพิพากษา
“ข้าจะไม่นำพาดวงวิญญาณเจ้าไปปรภูมิ แม้ถึงกำหนดการวันหมดอายุขัยของเจ้า จะไม่มีใครนำทางเจ้าไปสู่ห้วงนทีแห่งวัฏสงสาร เจ้าไม่ต้องไปเกิดในภพภูมิใหม่ ไม่รับรู้ความทรมานอีกต่อไป เจ้าจะเป็นกรณียกเว้น...” ลั่นวาจาแล้วเขี้ยวคมตรงมุมปากแลดูน่าสะพรึงกลัวปรากฏขึ้น ปีศาจสาวผงะถอย นางไม่ชอบการสบรอยยิ้มมัจจุราช ยิ่งเขาข่มขู่นาง “เพราะข้าจะขังเจ้าผีเสื้อน้อยไว้ในกรงสัตว์เลี้ยงของข้า เอาไว้ดูเล่นแก้เบื่อ ตราบจนนครมรณาสิ้นสลาย”
“นีเทียนต้าเซิน! ท่านไม่ใช่เทพผู้มีเมตตาธรรม ท่านมันเทพปีศาจชัด ๆ” นางบริภาษอย่างก้าวร้าว ต่อว่าเขาสารพัดถ้อยคำที่นางจะสรรหา ประหนึ่งนางพ่นลูกไฟออกจากปากนางได้
นีเทียนต้าเซินเกิดความคิดประหลาด เมื่อนางเกรี้ยวกราดราวกับว่าเป็นคนละคน กลิ่นหอมอบอวลของนางกระทบเข้าใบหน้าของเขาจนชาวาบ
เดิมทีปีศาจแห่งแมลงบุปผาเป็นพวกเย้ายั่วบุรุษ สร้างความร้าวฉานอยู่เป็นนิจ ทั้งหมดทั้งมวลล้วนมีผลต่อเมืองมรณา เขาไม่ควรทะเลาะกับนางมากไปกว่านี้ ไม่ดีแน่ ๆ
“ข้าหิวเจ้าค่ะ ข้ากระหายเหลือเกิน เทพผู้ยิ่งใหญ่ ขอท่านได้โปรดเมตตา” นางอ้อนวอนอีกครั้งด้วยท่าทางน่าสงสาร เทพมรณาหยุดไตร่ตรองเรื่องนาง พลางผ่อนลมหายใจ
“ได้ ถ้าเจ้าเลิกดื้อรั้นกับข้า ถิงถิง ตกลงข้าจะพาเจ้าไปหาต้นไม้วิญญาณ...”
ความคิดของเทพมรณายามนี้ มิได้จะนำพานางไปยังต้นไม้วิญญาณเพื่อการเยียวยารักษาเพียงอย่างเดียว เขาเกิดความเมตตาดวงวิญญาณที่น่าสงสาร เมื่อร่างผีเสื้อแสนบอบบางแทบพัดปลิวไปกับสายลม นางไม่สามารถที่จะอันตรธานหายไปในกลุ่มเมฆาได้ด้วยการใช้เวทหยินหยาง
‘เจ้าถิงถิงบาดเจ็บสาหัส ข้าเองก็ไม่ทันสนใจสักเรื่องหนึ่งของเจ้า’
สาเหตุที่เขาไม่อาจพานางออกจากนครมรณาเพราะจะเป็นที่สงสัย นครมรณาไม่ได้มีแค่แห่งเดียว อีกสองเทพมรณากำลังจับตาดูว่าเขาทำอะไร
นีเทียนต้าเซินใช้ความระมัดระวังในการเดินทาง ขณะเงื้อมมือมัจจุราชจับร่างกระง่อนกระแง่นใส่กรงเหล็ก เหน็บไว้เหนือผ้าคาดเอวบนอาภรณ์สีนิล ควบขี่อาชาแห่งความมืดจากภพภูมิแห่งยมทูตสู่ภพภูมิปีศาจ ดินแดนแห่งพรรณพฤกษา เงยหน้าขึ้นมองนาง
‘พอใจเจ้าแล้วสินะ เจ้าผีเสื้อจอมดื้อรั้นอวดดี’ เขาต่อว่านางในใจ ใต้จันทรากลมโตสีชาดสว่างไสว ผีเสื้อตัวน้อยได้รับอิสรภาพจากกรง ปีกสีม่วงอ่อนแรงขยับผ่านเวหาอันเยียบเย็น ฝังร่างอร่ามงามไว้กับผลไม้สีแดงสดบนต้นไม้สูงตระหง่าน
[1] 逆天大神 Nì tiān dàshén


## 4-2 可怜的蝴蝶 ผีเสื้อผู้น่าสงสาร

“ขอบคุณท่านเทพ! ข้าเป็นหนี้บุญคุณท่านแล้ว ฮ่า ๆ”
เสียงหัวเราะร่าเริงให้ความรู้สึกสดชื่นแจ่มใส สีหน้าแย้มยิ้มของนางแลดูไร้กังวล ผีเสื้อตัวใหญ่ห้อมล้อมด้วยลูกสมุน ทอแสงประกายอยู่บนนั้น
ปีศาจอสูรตนอื่นเพียงพบอาชาแห่งความมืดเตะกีบเท้าข้างบุรุษในอาภรณ์สง่า ก็พาลหนีไปเสียหมด ไม่มาแย่งอาหารของนางเหมือนเคย นางจะต้องต่อสู้กับปีศาจตนอื่นเพื่อแย่งชิงผลไม้วิญญาณลูกโต ๆ
ครู่นั้น นัยน์ตาสีชาดยังคงเพ่งมองนาง เฝ้ามองปีกหงิกงอที่เหี่ยวเฉาค่อย ๆ ฟื้นคืนชีพ จากเส้นปีกแผ่ขยายเหมือนต้นไม้แตกกิ่งก้านสาขา ร่างผีเสื้อกลับมาทอประกายม่วงเหลือบทอง นางเอร็ดอร่อยกับผลไม้แห่งวิญญาณบนกิ่งไม้ใหญ่ นางว่ามันรสชาติหวานกรอบ ดับกระหายได้เป็นอย่างดี เท่านี้นางก็ไม่จำเป็นต้องดื่มด่ำพลังวิญญาณจากสิ่งมีชีวิตที่ไหน
‘จิตวิญญาณที่เสียสละงั้นหรือ?’
ครั้นพยายามใช้ความคิดเกี่ยวกับการจำแนกดวงวิญญาณตามตำรา ท่านอาจารย์มิได้กล่าวถึงเรื่องนี้มากนัก
นีเทียนต้าเซินรวบรวมวิญญาณมานับหมื่นนับพันล้านดวงแล้ว แม้แต่ตัวเขา ท่านอาจารย์และเทพมรณาอีกสองไม่เคยพบดวงจิตสีทองอร่าม
ในเวลาที่นางเกิดความคิดชั่วร้าย ดวงจิตนางเป็นลูกแก้วห้อมล้อมด้วยไอหมอกสีดำสนิท พลังหยินเปรียบดั่งจิตใจสกปรกของเหล่าปีศาจ
อย่าว่าแต่จิตวิญญาณพิสุทธิ์ ดวงวิญญาณแห่งหยางของเหล่าเทพอาจปะปนกลิ่นไอหยินอยู่เพียงเสี้ยวส่วนหนึ่ง
การมีทั้งขาวและดำล้วนเป็นธรรมชาติ ไม่มีผู้ใดขาวสะอาดหมดจด ควรมีสีขาวและดำ ด้านดีด้านร้าย เฉกเช่นเหล่ายมทูตผู้อาจเป็นทั้งเทพและมาร
ตอนใช้ดวงแห่งการพิพากษามองลึกลงไป นัยน์ตาสีอำพันของนางไม่เหมือนปีศาจตนไหน นางดูไร้เดียงสาทว่ามีแผนการ นางโอนอ่อนยอมตามด้วยความหวาดกลัว ทว่าทำงานให้เขาอย่างตั้งใจ และไม่ยอมให้เขาเอาเปรียบนาง เมื่อเขาพานางมาดื่มด่ำพลังวิญญาณ กลับนอบน้อมเชื่อฟัง
ช่างเป็นปีศาจน้อยที่แปลกเสียจริง...
นีเทียนต้าเซินพิจารณาปีกสีม่วงเหลือบทองอีกครา ไอหมอกสีดำหมุนวนรอบปีกทั้งสามคู่ นางฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ ท่าทางมีลับลมคมใน
“หวังว่าเจ้า... กินอิ่มแล้ว จะไม่คิดหนี”
“ข้าจะอยู่ทำงานให้ท่าน ขอเพียงท่านพาข้ามาหาผลไม้วิญญาณ” นางตอบ ริมฝีปากสีชาดยังกัดกินผลไม้ลูกโต น่าจะทำให้อิ่มไปหลายมื้อ
บุรุษเทพเฝ้ามองนางไม่ละวางตา ร่างผีเสื้อตัดพ้อว่านางน่ะแสนอ่อนแอ ท่านยังออกคำสั่งให้นางอยู่ทำงาน กว่าจะพานางออกมาดื่มด่ำพลังวิญญาณ นางหิ้วท้องรอเกือบตาย ไยท่านแสนรังเกียจเดียดฉันท์นาง ออกคำสั่งให้นางลุกขึ้นมาทำงานโดยไม่มอบรางวัลเป็นการตอบแทน
‘เพราะข้ากำลังตอบแทนเจ้า... จึงยังไม่ต้องเดินทางไปปรภูมิ เจ้าปีศาจผีเสื้อ ไยเจ้าไม่รู้ตัวอีก’
เทพมรณานึกตลกขบขันนางอยู่ในใจ นางพูดจาไม่เข้าเรื่อง เสียงเจื้อยแจ้วน่ารำคาญ!
“ดูเจ้าอาชาใต้เหล็กกล้า ร่างมีแต่กระดูก มันมองข้าเช่นนี้ คิดจะกลืนข้าลงท้องหรือเปล่ากัน?”
ปีกสีม่วงโผบินลงมาจากต้นไม้ นางวนเวียนอยู่รอบกายอาชาน่ากลัวด้วยความอยากรู้อยากเห็น
อาชามืดเตะกีบเท้า พ่นลมหายใจร้อนครืดคราดเป็นสีชาด นัยน์ตาของมันน่าสะพรึงกลัวไม่ต่างจากผู้เป็นนาย ร่างกระดูกประดับเกราะนิล เต็มไปด้วยกลิ่นอายของโลหิต เหม็นฉุนจนนางแทบอาเจียน
“อาชาแห่งความมืดกลืนกินทุกสิ่ง หากข้าบอกมันว่าอะไรกินได้...”
อาชากระดูกขบฟัน หากผีเสื้อตัวน้อยไม่คืนร่างสตรีตัวใหญ่กว่าปากของมัน คงลงไปอยู่ในท้องกระดูก นางตกใจ กลิ้งหลุน ๆ อยู่บนพื้น
“เจ้าอิ่มรึยัง?”
“ท่านรีบหรือเจ้าคะ?”
“เจ้าอย่าเสียเวลา ข้าต้องกลับไปทำงาน”
เทพมรณาเร่งเร้านาง สะบัดเวทหยินหยางผลักร่างผีเสื้อให้กลับขึ้นต้นไม้ใหญ่เหมือนนางเป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่ง เขาเอามือไพล่หลังยืนรอกระทั่งปีกสีม่วงเปล่งประกาย สะท้อนแสงจากพรรณพฤกษา ละอองน้ำในเวหาพัดผ่านสตรีในอาภรณ์สีชาด ยาวพ้นข้อมือและข้อเท้า นางสวมอาภรณ์เปิดเผยเนื้อหนังมังสา มองเห็นเนินอกอวบอิ่ม กลางหน้าผากเนียนปรากฏตราปีศาจคล้ายลวดลายของปีกผีเสื้อ นางกลับมามีผิวพรรณผุดผ่องงดงาม สมเป็นปีศาจราตรี ปีศาจแห่งการล่อลวง
“โอ้... ดูสิ ท่านเป็นเทพจริง ๆ ข้าวาสนาต่ำต้อย ไม่เคยพบบุรุษเทพอย่างใกล้ชิดมาก่อนเลยสักครั้ง” ริมฝีปากสีชาดเคลื่อนไปกระซิบข้างหูเทพมรณา ปลายเท้าเปลือยเปล่าลอยอยู่ข้างหลังอาภรณ์งามสง่า “เทพล้วนเกลียดชังปีศาจ”
“พวกเจ้าสร้างปัญหาบนเทวโลกไว้มากมาย เกินบอกเล่าหมดในหนึ่งราตรี ไหนจะปีศาจสตรีก็ชอบยั่วยวนเทพ...”
“ข้าเปล่าซะหน่อย เทพน่ะทึกทักเอาเอง ข้าแต่งตัวสวยงามเพราะข้าหลงใหลในความงาม พี่รองเคยบอกข้าว่าปีศาจผีเสื้ออัปลักษณ์สิ ประหลาดนัก”
“ดั่งว่าบุปผาในน้ำ จันทราในกระจก ความสวยงามเปรียบเสมือนภาพมายา ไม่เที่ยงแท้”
“ใช่แล้วล่ะ หญิงงาม ย่อมงามที่จิตใจ”
‘นี่ข้าเพิ่งได้ยินเรื่องนี้จากปีศาจ?’
นีเทียนต้าเซินไหวไหล่มองนาง ปีศาจสาวเยินยอตนด้วยรอยยิ้มภาคภูมิ ก่อนที่นางจะทำหน้าตาบึ้งตึง สองมือเท้าเอว “ว่าแต่ตัวท่าน ไม่มีมิตรภาพกับผู้ใดในเทวโลก ไยจึงรู้เรื่องราวของเทพและปีศาจได้เจ้าคะ?”
“ยมทูตรายงานข้า”
“เล่าให้ข้าฟังบ้างซี เผื่อข้าอาจจะช่วยยืดอายุขัยยมทูตจากสิบเป็นยี่สิบให้ท่าน หากข้าอารมณ์ดี”
“ไม่มีข้อต่อรองสำหรับเจ้า”
“เช่นนั้นข้าขอไปปรโลกคงดีเสียกว่า ความตายมิอาจผ่อนผัน อย่างมากข้าก็กลับไปเวียนว่ายตายเกิด ไม่มีเหตุให้ข้าก้มหน้าทำงานอย่างไร้ศักดิ์ศรี”
นีเทียนต้าเซินผ่อนลมหายใจ พูดมากความไปนางก็ไม่เลิกปะทะคารม นอกเหนือจากการเรียกร้องความสนใจ นางออกจะชอบต่อปากต่อคำเสียด้วย
“ข้าบอกเจ้าไปแล้วว่า... สถานที่ของเจ้าคือกรงผีเสื้อ เจ้าจะเป็นสัตว์เลี้ยงตัวโปรดของข้า”
รอยยิ้มน่าสะพรึงกลัวของเจ้านครมรณาทำให้นางโฉบบินกลับต้นไม้ ส่งเสียงคร่ำครวญ “ฮึก... ฮือ... ข้าไม่เอากรง ข้าไม่อยากโดนขังอีกแล้ว...”
“เจ้าปีศาจน่ารำคาญ กินอาหารของเจ้าให้อิ่ม อย่าเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์!” เขาตะคอกนางอย่างเกรี้ยวกราด ปีศาจสาวนิ่งเงียบไม่นาน กลับมาพูดจาเจื้อยแจ้วอารมณ์ดี นางโผปีกบินจากต้นไม้ในร่างผีเสื้อตัวเล็กเท่าฝ่ามือ ลอยหน้าลอยตาเกาะบนบ่ากว้างของเทพมรณา


## 5-1 倒霉的女人 สตรีอาภัพ

นีเทียนต้าเซินตัดสินใจเดินทางไปถามเรื่องการรักษาปีศาจจากยมทูตในเขตแดนที่สิบสาม ได้ยินว่ามี 'ท่านลุง' เคยเป็นแพทย์หลวงผู้ชอบรับสินบนในแคว้นต้าเหลียง ท่านลุงห้าหมื่นห้าสิบเคยเป็นเทพแห่งการรักษา ทรยศเหล่าเทพด้วยการหันไปเป็นแพทย์ในเมืองปีศาจ
ยมทูตมีอีกร่างเป็นบุรุษหรือสตรี สวมอาภรณ์สีนิล ไม่มีรูปลักษณ์ที่แน่ชัด เหนือศีรษะปรากฏอักขระว่าเป็นยมทูตตนที่เท่าไร ใช้เวทวิชาได้ทั้งสองแขนง หยินและหยาง บางคราจำศีลเป็นลูกแก้วใต้อาภรณ์เจ้านครมรณา
'ปีศาจดำรงอยู่ได้ด้วยพลังวิญญาณ ท่านสังเกตไหมว่าทำไมปีศาจชอบสังสรรค์ ดื่มด่ำสุราอาหารอยู่เป็นนิจ ดับกระหายทางจิตวิญญาณด้วยการสมสู่กัน ปีศาจเพิ่มพูนพลังกายด้วยอาหารและสุรา ด้วยเนื้อสัตว์ที่มาจากการประกอบอาหาร ด้วยผลสุกวิญญาณ ปีศาจสตรีเข้าหาบุรุษเมื่อหิวกระหาย พวกนางสูบพลังจากปีศาจ จากมนุษย์…'
ที่ผ่านมาเทพมรณาทั้งสามร่ำเรียนเพียงการจำแนกดวงวิญญาณแต่ละประเภท รวบรวมไปส่งปรภูมิ ไม่เคยรู้วิธีการรักษา นีเทียนต้าเซินจึงพยายามทำความเข้าใจเรื่องการเยียวยารักษาปีศาจ ทั้งจากท่านลุงและตำรายาเล่มเก่า ได้รับมาจากท่านลุงเช่นกัน
'วิญญาณดวงนี้น่าเวทนายิ่งนัก เหตุที่เป็นสีทองอร่ามเพราะเวียนว่ายตายเกิดกี่ครา จำต้องพบชะตากรรมเดิม นางมีหน้าที่เพียงอย่างเดียว...'
คำปรึกษาจากท่านลุงในห้องรับรองของเรือนยมทูตเขตแดนสิบสามนับว่ามีประโยชน์มาก ร่างสูงสง่าในอาภรณ์ลวดลายเมฆาถักทองดงามอันตรธานไปจากเรือนไม้ กลับมาหยุดยืนหน้าโต๊ะไม้ตัวใหญ่ด้วยสีหน้าครุ่นคิด...
"นีเทียนต้าเซิน!"
ปีกผีเสื้อสีม่วงปรากฏขึ้นในห้องทำงาน นัยน์ตาสีชาดเหลือบมองนางอย่างไม่พอใจ นางคืนร่างสตรีในอาภรณ์ถักทอลายบุปผางามสีขาวสะอาดราวองค์หญิงบนเมืองมนุษย์ รอบกายนางมีผีเสื้อตัวเล็ก ๆ บินวนเวียน มีแต้มสีชาดกลางหน้าผากเป็นตราปีศาจ
"ข้าสั่งเจ้าไม่ให้ออกมาเพ่นพ่าน เจ้าควรอยู่แต่ในเรือน"
"ข้าได้เฉาตายพอดี ข้าเบื่อนะท่าน" ปีศาจสาวหน้าตาบึ้งตึง สยายปีกออกมาครั้งหนึ่ง ปีกของนางสว่างใสมองเห็นผนังห้องสีนวลอ่อน หากพอสบเข้ากับแววตาดุดัน นางก้มหน้ามองพื้นเหมือนคนทำความผิด "คือข้า... เป็นปีศาจนิสัยไม่ดี ชอบพุ่งตัวเข้าหาแสง ตั้งแต่ข้ามาอาศัยในเมืองมรณา นอกจากหอนอนของข้าแล้ว เห็นจะมีเพียงห้องทำงานของท่านสว่างไสว"
"เจ้าพำนักอาศัยในเมืองมรณา ต้องปฏิบัติตามระเบียบ ที่นี่ไม่เคยมีปีศาจมาก่อน... โดยเฉพาะสตรี..."
"ข้ากลบกลิ่นอายปีศาจของตนแล้ว ข้าจำแลงกายเป็นบุรุษได้ ไม่ทำให้ใครฟุ้งซ่าน..."
เสียงเจื้อยแจ้วเล่าเรื่องพลังกายปีศาจ นางสาธิตให้ดูว่านางอาจใช้ร่างบุรุษหรือชายชรา จะให้นางเป็นเด็กน้อยก็ย่อมได้ แต่นี่คือร่างกำเนิดของนาง
นีเทียนต้าเซินยืนนิ่งฟังนางว่าปีศาจแห่งแมลงบุปผาไม่ต่างอะไรจากจิ้งจอก ต่อให้นางมิได้มีเจตนายั่วยวนผู้ใด ช่วยไม่ได้ที่ความงามของนางดั่งสตรีล่มเมือง นางเป็นปีศาจแห่งภาพลวงตาและความฝัน
"ข้าได้ยินเรื่องพวกเจ้ามาไม่น้อย ขนาดเทพระดับสูงอย่างข้ายังได้กลิ่นหอมฟุ้งจากเจ้า นับประสาอะไรกับท่านลุง ดังนั้นเจ้าควรอยู่แต่ในหอนอน"
"ท่านลุงไม่มีจิตอกุศลกับข้า ถิงถิงเป็นปีศาจน้อย อายุขัยน้อยกว่าพวกท่านหลายหมื่นปี"
"ยมทูตมาใหม่อายุน้อยกว่าเจ้า ยังมีท่านลุงผู้เคยเป็นโจรป่า การปลงสังขารมิใช่ว่าจะทำได้ง่ายดาย เร็ว ๆ นี้ข้าได้ยินมาว่ามีท่านลุงระลึกชาติโดยบังเอิญ…"
"จะทำอะไรข้าได้เล่า! ข้าบินหนีไปก็จบเรื่อง" นางโวยวายเสียงดัง ต่อว่าเขาจะมากักขังนางเป็นสัตว์เลี้ยงไม่ได้ นางมีลมหายใจเยี่ยงปีศาจมาห้าพันกว่าปีแล้ว นางเป็นพวกรักอิสระแต่นางยอมทำงานให้เขาเพื่อแลกกับการมีชีวิต นางก้มหน้ากัดริมฝีปากตัดพ้อเขาว่าใจดำ นางตั้งใจมาบอกเรื่องสำคัญ นางเอามือเท้าเอว "ข้าอุตส่าห์จะมาบอกท่าน เรื่องความฝัน..."
"เจ้าดื่มด่ำพลังวิญญาณมากไป เจ้าจึงฝัน"
"ข้าแยกแยะระหว่างความฝันกับความเป็นจริงได้แม่นยำ..." นางสะบัดชายอาภรณ์เบา ๆ กางฝ่ามือออก ปรากฏดวงไฟกระจกสะท้อนภาพบุคคลมากหน้าหลายตา "แม่ทัพผู้กล้าหาญระดมพลทหารม้าภายใต้พระบรมราชโองการในจักรพรรดิไท่หู นำพาอิสรภาพมาสู่ดินแดนซึ่งถูกกดขี่ข่มเหงมาเนิ่นนานนับหลายร้อยปี ข้าพลีชีพในสนามรบเพื่อปกป้องชาวเมืองในร่างบุรุษผู้องอาจ อีกภพชาติข้าเป็นสตรีผู้สูญเสียสามีในสงคราม ปกป้องทารกน้อยจากการถูกสังหาร การกวาดล้างของกษัตริย์ไร้มนุษยธรรม ข้าช่วยเด็กเล็กและผู้คนไว้มากมาย..."
นีเทียนต้าเซินเลิกคิ้วมองลูกไฟปีศาจ ประหนึ่งคันฉ่องภพชาติของเหล่าเทพ ทว่าเป็นภาพลวงตาของปีศาจซึ่งนางเสกสร้างขึ้นมา นางเล่าว่าอีกสามภพชาติสุดท้าย นางเป็นบุตรสาวคนโตของสกุลลู่ หน้าตาสะสวย จิตใจดี นางยอมเสียสละตนในฐานะเชลยศึก เพื่อให้ครอบครัวของนางหลบหนีการจับกุมสำเร็จ หลังผลัดเปลี่ยนดินแดนแคว้นใหม่
อีกภพชาติของนางยอมรับโทษกบฏแผ่นดิน สละชีพให้คนรักของนางอย่างเต็มใจ เพื่อให้เขาได้ตบแต่งกับองค์หญิงแห่งแคว้นที่เฟื่องฟู จวบจนปัจจุบัน นางเป็นปีศาจผีเสื้อ ก็ยังต้องเสียสละเพื่อผู้อื่น...
"ตำราแห่งความเป็นและความตายจึงเรียก 'จิตวิญญาณที่เสียสละ' นับแสนปีเทวโลกจะพบสักดวงหนึ่ง จากวิญญาณนับหลายหมื่นล้านดวง"
นีเทียนต้าเซินไม่คิดว่าควรพูดเรื่องนี้ เพียงเห็นนางดีใจเป็นลิงโลด นั่นอาจเป็นประโยชน์ หากนางตั้งเป้าหมายสำคัญในการเข้าไปในตำรา
"แล้วเจ้าพร้อมทำงานหรือยัง?"
ถิงถิงพยักหน้าหงึกหงัก "ต่อให้ข้าไม่พร้อมก็ต้องพร้อม ใช่ไหมเจ้าคะ?"
"ใช่"
การต่อสู้กับตำราแห่งความตายด้วยพลังปีศาจเต็มกาย ผลออกมาเป็นที่น่าพึงพอใจ ถึงแม้ว่าสุดท้ายแล้วปีกอันงดงามเหลือสภาพเป็นสีดำกระง่อนกระแง่น ด้วยฝีมือผู้พิทักษ์ที่หน้าตาเหมือนปีศาจงู
เจ้าตำราแสบสร้างกำแพงสูงเทียมฟ้า แถมเก่งฉกาจเรื่องเพลิงกัลป์ ปีศาจสาวในอาภรณ์สีขาวสะอาดกลิ้งหลุน ๆ จากตำรา ก้นกระแทกพื้นเรือน นางร้องไห้คร่ำครวญอย่างเจ็บปวด "ฮืออ.... ปีกแสนสวยของข้าา หนวดข้า... ข้าเหลือแต่หนวด..."
"เจ้าทำได้ดี... ปีศาจผีเสื้อ"
"ข้าทำงานให้ท่านมาตั้งนาน ไยท่านไม่เรียกชื่อข้าเจ้าคะ? ข้า..."
"ถิงถิง ข้ารู้ชื่อเจ้า เพียงพลั้งปากไปประสาข้า ขอเจ้าอย่าถือสา ข้าไม่เคยพูดจาเอาอกเอาใจใคร"
"เจ้าค่ะนายท่าน เทพมรณาผู้ยิ่งใหญ่ เกลียดชังความชั่วร้าย ท่านก็เลยจะพิพากษาข้า... ถิงถิงไร้ความผิด... ข้ามาช่วยงานท่าน แลกกับการมีชีวิต..."
นางตัดพ้อบุรุษเทพ การบำเพ็ญเพียรเป็นเทพมิใช่เรื่องง่าย จำต้องมีจิตใจที่เสียสละเมตตาเป็นอย่างมาก เหตุใดจึงใช้งานนางเยี่ยงทาสในเรือนใต้ เหมือนท่านปู่ปฏิบัติอย่างร้ายกาจกับพวกเขา เมื่อไร้ประโยชน์ก็ฆ่าทิ้งเสีย
นีเทียนต้าเซินผ่อนลมหายใจ เขารู้สึกไม่ชอบใจเมื่อเห็นน้ำตาของนาง พักหลังมานี้เขาแวะเวียนมาดูอาการบาดเจ็บนาง นำชาและอาหารมาให้นางก่อนเอ่ยขอให้นางทำงานอย่างสุภาพชน เขาก้มหน้าเล็กน้อย เรียกนางด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง "ถิงถิง... ข้าจะพาเจ้าไปชิมผลสุกวิญญาณดีไหม? เจ้าคิดว่ายังไง ที่จริงแล้วต้นไม้วิญญาณก็มีตั้งหลายแห่ง"
"ข้าไป ข้าอยากไป!"
"เจ้าเคยไปเทวโลกไหม?"
"ข้าเคยไปเทวโลกชั้นดินครั้งหนึ่ง เทวโลกชั้นน้ำชั้นฟ้าข้ายังไม่เคยไป ท่านแม่กำชับข้าไม่ให้ข้าไปเทวโลกอีก ข้าเคยไปสร้างเรื่องเอาไว้..."
เงาปีกหงิกงอลีบลงไปกับแผ่นหลัง ใบหน้าหวานงามเปรอะเปื้อนคราบเขม่าควันและคราบน้ำตา อาภรณ์สีสันสดใสของนางขาดวิ่น เนื้อตัวนางมีแต่กลิ่นไหม้ นางทำหน้าตาน่าสงสารเหลือบมองบุรุษเทพ ในที่สุดเขาก็รับปากนาง
"เจ้าหยุดร้องไห้ ลุกขึ้นมา ข้าจะพาเจ้าไปหาผลไม้วิญญาณ"


## 5-2 倒霉的女人 สตรีอาภัพ

อุ้งเท้าเล็กจิ๋วของผีเสื้อวางพักบนอาภรณ์ลายเมฆา รอบกายนางปรากฏละอองน้ำไหลเวียนเป็นสาย ทอประกายอร่ามดั่งดวงดารา นางแสนดีใจ เมื่อเขาสั่งให้นางเข้ากรงเหล็กที่เหน็บไว้เหนือผ้าคาดเอว เทพมรณาควบขี่อาชาแห่งความมืดไปเทวโลก
เทวโลกแบ่งแยกย่อยเป็นชั้นฟ้า ชั้นดิน ชั้นน้ำ ยิ่งสูงเท่าไรยิ่งงดงาม เงียบสงบมากขึ้นเท่านั้น
เทวโลกชั้นน้ำอยู่ใกล้กับโลกมนุษย์มากที่สุด ในภพภูมิบาดาลมีทั้งพื้นดินและผืนน้ำ ท้องฟ้าแจ่มใส มีช่วงราตรียาวนานกว่า แสงจันทร์สีเหลืองนวล แม้กระทั่งแสงตะวันก็ทอประกายอร่ามงามราวสีของทองคำ
มาถึงที่นี่แล้วนางอดคิดถึงมิตรสหายเทพผู้เฒ่าแม่เฒ่าไม่ได้เลย พวกเขาเป็นผู้เสียสละตนเช่นนีเทียนต้าเซินเสียสละให้เหล่าดวงวิญญาณ นางก้มมองใบหน้าหล่อเหลาสะท้อนแสงนวลอ่อน ครู่หนึ่งร่างกระดูกห้อมล้อมด้วยเพลิงกัลป์ ฉีกยิ้มสยดสยอง นางคงปรารถนาให้เขาเป็นบุรุษเทพรูปงามซะมากกว่า
“ข้าพอเข้าใจว่าเมื่อใดที่ยมทูตไม่เพียงพอ วิญญาณหลงทางทั้งหลายไม่อาจไปเวียนว่ายตายเกิด พวกเขาจะถูกปีศาจกลืนกิน ตกหล่นในต้นไม้วิญญาณ วิญญาณส่วนหนึ่งพยายามหลบหนีการจับกุม เป็นเรื่องยุ่งยากในภายหลัง”
“อื้ม... เจ้ารู้ก็ดี จะได้ตั้งใจทำงาน”
นี่คงเป็นหนทางให้เขาไม่รู้สึกผิดที่ไปลักพาตัวนางมา บังคับให้นางเปลี่ยนวันหมดอายุขัยของยมทูตด้วยการยื่นข้อเสนอเป็นความตายของตัวนางเอง
นีเทียนต้าเซินเงยหน้าขึ้นมองผีเสื้อบนต้นไม้สูงตระหง่าน ปีศาจสาวร้องไห้คร่ำครวญ เนื้อตัวมอมแมมบาดเจ็บ หนวดผีเสื้อของนางไม่รับรู้กลิ่น เขาจึงให้เวลานางดื่มด่ำพลังวิญญาณโดยไม่เร่งเร้าเหมือนครั้งก่อน ๆ
นึกย้อนกลับไปตอนสามพี่น้องผีเสื้อตัวน้อยติดกับดักอสูรในภพภูมิลับแล เกือบได้เป็นอาหารของปีศาจตะขาบพันปี พี่สาวคนโตเล่าว่าปีศาจตนนี้มีเรือนผมสีเงิน รูปโฉมงดงาม แต่เหยื่ออย่างไรก็คืออาหารรองท้อง การหลบหนีจากโพรงหลุมขนาดใหญ่จำต้องมีพลังที่มากกว่า
เมื่ออดทนรอความช่วยเหลือของท่านปู่ต่อไปไม่ไหว เจ้าถิงถิงถูกฉีกปีกไปจนไม่เหลือแม้เส้นปีก พี่สาวทั้งสองยังเกือบจะฉีกแขนและขาของนางเพื่อสูบพลังเวทให้ตนมีชีวิตรอด กว่านางจะผลัดปีกผีเสื้อให้งอกออกมาใหม่ได้ครบทั้งสามคู่ ใช้เวลาร่วมสามร้อยปี
“ข้ามองเห็นเจ้าเคยติดกับดักอสูรในภพภูมิลับแล...”
“ท่านเห็นหรือเจ้าคะ?”
“อื้ม... เจ้าเป็นผู้มีเมตตา เสียสละ ข้าคงต้องตกรางวัลให้เจ้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้” ไม่พูดเปล่า นัยน์ตาสีชาดหลุบมองแววตาหวาดหวั่นของนาง โฉบปีกบินลงมาทำหน้าฉงน สักพักหนึ่งนางก็ร้องไห้อีก “ข้าไม่เคยพบปีศาจที่ไหนจะเสียน้ำตา เรื่องความคิดชั่วร้ายก็มีเพียงเล็กน้อย”
“นับเป็นวาสนา หากท่านเมตตาผีเสื้อน้อย... ฮึก... ขอท่านอย่าได้ขังข้าไว้ในกรง ข้าทำงานให้ท่านแล้ว ได้โปรดรักษาข้า... นีเทียนต้าเซินเมตตาข้า เป็นหนี้บุญคุณท่านแล้ว”
“ไม่ถือเป็นบุญคุณติดค้างกัน เจ้าทำงานให้ข้า พาเจ้ามาดื่มด่ำพลังวิญญาณ...” เขาชื่นชมนางแต่ก็ดุนาง “เลิกร้องไห้เสียที ถิงถิง เจ้าลุกขึ้นมา”
“ข้าลุกไม่ไหว ฮือ... ข้าเป็นผีเสื้อ... ไม่ได้...”
“ถิงถิง เจ้าเงียบเสีย... ปีศาจล้วนมีกายทิพย์แข็งแกร่งกว่ามนุษย์หลายเท่า อาการบาดเจ็บของเจ้าไม่ช้านานก็หาย”
นีเทียนต้าเซินเอามือไพล่หลังมองนาง เศร้าโศกเสียใจไม่เลิกรา ริมฝีปากสีชาดพร่ำบ่นว่านางบาดเจ็บได้ สูญสลายได้ จะตายวันตายพรุ่งก็หาได้รู้ไม่ กระนั้นนางยังเต็มใจยินดีกับการเสียสละเพื่อผู้อื่น แต่ปีศาจอายุขัยน้อยนิดอย่างนางควรออกไปเที่ยว...
พูดไปก็เท่านั้น นางดื่มด่ำผลไม้วิญญาณจนกลับมารับรู้กลิ่น นางเฝ้ามองนัยน์ตาสีชาดที่แสนเย็นชาทอประกายอ่อนโยนลง ทำให้นางรู้สึกดีขึ้นบ้าง
โดยปกติแล้วนางมักได้กลิ่นหอมอบอวลของดอกปี่อั้น[1] จากนีเทียนต้าเซิน บุปผาสีชาดชนิดนี้งอกเงยอย่างงดงามในปรภูมิ นางได้กลิ่นฉุนสุราจากท่านลุง บ้างมีกลิ่นแท่งเหล็ก กลิ่นต้นข้าวและดินโคลนเหมือนชาวนา ขึ้นอยู่กับว่าภพชาติก่อนท่านลุงเป็นอะไร
สำหรับนางแล้วถึงเทพมรณาจะเคร่งครัดกฎระเบียบ แสดงทีท่ารำคาญนางเวลาที่นางพูดจาไม่รู้เรื่องรู้ราว นางเอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญ บุรุษเทพผู้นี้มิได้ไร้เมตตาธรรม เขามีกลิ่นกายหอมหวาน แถมรูปงามนัก...
“ไม่เคยมีใครปฏิบัติดีต่อข้า หากข้าปรารถนาสิ่งใด ข้าจะต้องลักลอบออกจากเรือนไปหามันด้วยตัวเอง” พูดจบ นางในร่างผีเสื้อกลับเป็นสตรีเช่นเดิม ใบหน้าสดสวยแย้มยิ้ม ยืนข้างกายเทพมรณา “อ้อ... ลืมไป ข้ามีท่านฮู่โหมวเป็นมิตรสหาย เป็นพี่ใหญ่ของข้า เขาเกือบได้เป็นสามีข้า”
“จิ้งจอกเงินเป็นเหตุให้เจ้าต้องตาย”
“ท่านฮู่โหมวไม่ได้ตั้งใจ... ทำให้ข้าตาย” นางดูลังเลใจในคำพูดนั้น บุรุษเทพเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย
“หมายความว่าเจ้าอยากเป็นภริยาจิ้งจอก?”
“ฮะ... อะไรนะ? ท่านนี่ถามประหลาด ถ้าหากว่าข้าอยากเป็นภริยาจิ้งจอก ข้าจะกระโดดเข้ากองควันพญามัจจุราชทำไมเล่า ท่านฮู่โหมวน่ะเป็นได้เพียงมิตรสหายของข้า ต่อให้ข้าต้องไปเป็นภริยาของเขา ใจข้าก็ปรารถนาจะเป็นเพียงมิตรสหาย”
“ไยเจ้าจึงพูดมันขึ้นมา?”
“ข้าหมายถึงฮู่โหมวไม่คิดจะทำร้ายข้า”
“เช่นนั้นเจ้ายิ่งไม่ควรกระโจนกายเข้ากองควันมัจจุราช”
“ก็ข้า... ข้า...” นางอึกอัก นิ่งอึ้งไป ไม่รู้จะตอบเขาว่าอย่างไร นางพบเขาในห้องนอนคราแรก ใจเร็วด่วนได้ตามเขามารับทัณฑ์ทรมานทุกเช้าค่ำ โง่เง่าสิ้นดี!
“อื้ม... จิ้งจอกเงิน... ผู้น่าสงสาร ท่านฮู่โหมวของเจ้า...”
ลมหายใจยมทูตแผ่วเบาลง ด้วยนึกเวทนาจิ้งจอกเงินผู้มีความซื่อสัตย์จงรักภักดีต่อนาง แต่ก็ทรยศนางได้เพื่อตระกูลจิ้งจอก เพื่ออำนาจและความเป็นใหญ่ในเมืองปีศาจ
นีเทียนต้าเซินมองเห็นความทรงจำมากมายนับหลายพันปีของผีเสื้อน้อย ราวกับว่าเขากำลังมองผ่านดวงตาไร้เดียงสาของนาง แม้ไม่ทันได้ดูทั้งหมดของทั้งชีวิตนาง ด้วยความที่นางยังมีชีวิต มิอาจต้านทานดวงตาพิพากษาได้นาน
ในค่ำคืนหนึ่งใต้จันทราสีชาดกลมโต สองสายตาสบประสาน หนึ่งคู่นัยน์ตาสีชาดและนัยน์ตาสีอำพัน ปีกทั้งสามของนางขยับในเวหา ชนเข้ากับปลายหางทั้งเจ็ดหางที่ทรงพลัง ฮู่โหมวเป็นปีศาจรูปงาม กลิ่นอายหยินลอยฟุ้งรอบกาย
‘เจ้าจะแต่งงานกับข้าไหม? ถิงถิง เจ้ามาเป็นเจ้าสาวข้าสิ’
‘ท่านบ้าไปแล้วรึไง! ข้าเป็นผีเสื้อ ท่านเป็นจิ้งจอก จะแต่งงานกันได้ยังไง ท่านรู้ไหม? ท่านต้องไปแต่งงานกับจิ้งจอก’
‘ข้าอยากแต่งงานกับเจ้าจริง ๆ ไม่เอาน่า ข้าสนใจที่ไหนว่าเจ้าเป็นผีเสื้อ ข้าจะไปสู่ขอเจ้ามาเป็นภรรยา’
เสียงหัวเราะดังก้องกังวานในภพภูมิปีศาจ คลับคล้ายคลับคลากับบรรยากาศของสถานที่แห่งนี้
‘เสียทีข้าเคยคิดว่าเจ้าอัปลักษณ์ ในเมื่อเจ้าสะอาดบริสุทธิ์ เจ้าเป็นผู้เสียสละตน ไม่ชั่วร้ายเหมือนปีศาจตนไหน ๆ’
ครู่หนึ่งซึ่งไม่ทันรู้ตัว เทพมรณาถอนหายใจเป็นไอควันสีชาด เขาเฝ้ามองปีศาจน้อยกลับไปดื่มด่ำผลไม้ทีละลูกด้วยแววตาเปล่งประกาย ผลไม้ในมือนางหายไปแล้วงอกเงยขึ้นมาใหม่ ท้องนภากว้างปรากฏเมล็ดพันธุ์ร่วงหล่น เวหาอันอ่อนหวานงดงามรายล้อมรอบกายนาง
การมองผ่านภาพตรงหน้าเป็นเรื่องชินชา ความงามของอิสตรีล้วนเป็นโลกมายา โดยเฉพาะปีศาจราตรี ล้วนมีรูปลักษณ์ของหญิงงามล่มเมือง
ถิงถิงขยับปีกลงมาจากต้นไม้ใหญ่ทอประกายงดงาม หยุดยืนข้างอาภรณ์สีนิล “ข้าได้ยินมาว่าความรักของเทพนั้นบริสุทธิ์ ไร้ความหวงแหนและราคะ มีเพียงความรักใคร่ ปรารถนาดีต่ออีกฝ่าย หวังให้คู่ชีวิตได้รับเพียงความสุข... เป็นความจริงหรือไม่?”
“ข้าไม่รู้”
“ท่านเป็นเทพ”
“ก็ไม่เชิง” เอ่ยแล้วผ่อนลมหายใจอีกครา นีเทียนต้าเซินอดทนต่อปากต่อคำกับนางต่อไป นางกระโดดขึ้นต้นไม้สูงตระหง่านด้วยปลายเท้าข้างเดียว ไม่รู้ด้วยอารมณ์ไหน อยู่ดี ๆ นางส่งเสียงโวยวาย
“ท่านควรต้องสงสารข้าสิ ข้าเนี่ย! เป็นปีศาจผีเสื้อที่น่าสมเพช ข้าแสนต่ำต้อย ไร้วาสนา ใครมันจะมาดวงซวยเท่าข้า ทำไมท่านไปสงสารปีศาจจิ้งจอกเล่า กรี๊ดด!”
ตุบ!
ผืนหญ้าเขียวขจีฟูฟ่องทันทีที่กระทบเวทหยินเข้าอย่างจัง สตรีในอาภรณ์งดงามนอนคว่ำหน้า ในอ้อมแขนของนางเต็มไปด้วยผลไม้ลูกกลม ๆ สีแดงสด ลูกหนึ่งยังอยู่ในปาก นีเทียนต้าเซินหลุบตาลงมองนาง
“นับตั้งแต่ข้าเป็นเทพ ก็ยังไม่เคยเห็นผีเสื้อตกต้นไม้ ปีกเจ้ามีตั้งสามคู่ รวมเป็นหก เจ้ามีพลังเวทเต็มกาย หาใช่มนุษย์เดินดินไม่ เจ้าปีศาจผีเสื้อตนนี้ ช่างน่าสงสาร...”
นีเทียนต้าเซินกลั้นใจเอ่ยว่า ‘น่าสงสาร’ ทั้งที่จริงแล้วนางน่ะน่าสมเพช
ถิงถิงเงยหน้าเกรอะกรังเศษหญ้า เรือนผมดำขลับกระเซอะกระเซิง นางกัดฟันว่าตัวเองโง่เง่าเท่าไรถึงได้ตกต้นไม้ ทั้งที่นางก็มีปีก...
ซ้ำร้ายกว่าคือเทพผู้มีเมตตาธรรมก็ไม่ได้ช่วยเหลือนาง เขามองนางหล่นจากต้นไม้หน้าตาเฉยเมย!
[1] 彼岸 ดอกปี่อั้น สัญลักษณ์แห่งความตายและการพลัดพราก อีกฟากฝั่ง - 彼 ปี่ แปลว่า อีกหนึ่งนั้น 岸 อั้น แปลว่า ชายฝั่ง


## 6-1 警告 คำตักเตือน

'เผ่าพันธุ์ปีศาจยิ่งใหญ่ มีศักดิ์ศรี เจ้าอย่าได้ทำเรื่องเสื่อมเสียต่อตระกูลเหมยเตี๋ยเป็นอันขาด…'
คำสั่งของมารดาวนเวียนอยู่ในหัว ร่างบางในอาภรณ์สีนิลนั่งนิ่งคิดในเรือนไม้กว้างขวางโอ่อ่า บนตั่งนั่งสลักลายเมฆา ถัดไปนั้นเป็นเตียงนอนทำจากไม้สลักลวดลายภูผาและท้องนที เรือนนี้บรรจงวิจิตรต่างจากตอนนางมาอยู่ใหม่ ๆ เป็นเพียงหอนอนเล็กแคบในเรือนใต้
นีเทียนต้าเซินสร้างสถานที่พำนักอาศัยสวยงามรายล้อมด้วยสวนพฤกษาให้นาง เขายังมอบสมบัติมีค่าให้นาง หากว่านางยืดอายุขัยยมทูตได้มากกว่าที่เขาเอ่ยขอ
ในห้วงนครอันไร้ซึ่งเวลา หาได้รู้ไม่ว่าเนิ่นนานเท่าไร นางให้ความร่วมมือช่วยเหลือเทพมรณา นางแสนภาคภูมิใจ นางเข้าไปในตำราแห่งความตายเพื่อสู้รบกับมันอย่างไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค นางกลิ้งหลุน ๆ ออกมาในสภาพบาดเจ็บบนพื้นไม้เป็นเงามัน โผบินเข้ากรงเหล็กเหนือผ้าคาดเอว รอเทพมรณาควบขี่อาชากระดูกพานางไปหาต้นไม้วิญญาณหลายแห่ง ทั้งในเทวโลกและภพภูมิปีศาจ นางชื่นชมเจ้าอาชาแห่งความมืด สรรเสริญพลังเทพว่ายิ่งใหญ่เกินใคร
คราวก่อนนางได้พบเทพแห่งสายน้ำ ไม่ทันทักทายด้วยอัธยาศัย นีเทียนต้าเซินพานางกลับเรือนเสียก่อน หลังจากนั้นนางคงได้มีบทสนทนาเรื่องมิตรสหายเทพ...
สองพันปีที่แล้วนางไปถึงเทวโลก ระหว่างทางบังเอิญพบเข้ากับเทพปักษา พ่ายแพ้ย่อยยับกลับเรือนใต้พร้อมพี่สาวทั้งสอง นางถูกขังลืมในคุกใต้ดิน ด้วยเหตุผลเพียงว่านางไม่ปฏิบัติตนเหมือนพี่รองพี่ใหญ่ ไยศัตรูล้มลงบนพื้น นางรีบเข้าไปช่วยเหลือ ขอโทษขอโพยที่ทำให้พวกเขาบาดเจ็บ นางเสียมารยาทไปแล้ว นางต่อต้านปีศาจด้วยกันเอง นางเข้าข้างความดีและเทพสวรรค์ ไม่มีปีศาจตนไหนกระทำ นางถือเป็นผู้ทรยศหากฮู่โหมวไม่ออกตัวปกป้องนาง บอกกับผู้อาวุโสว่านางเป็นพวกเอาตัวรอดเก่ง
แต่เทพใดได้พบนางเข้าโดยบังเอิญ ล้วนเอ็นดูภูตผีเสื้อน้อย 'ถิงถิง' มากกว่าจะขนานนามว่านางปีศาจ นางเป็นความอัปยศของตระกูลเหมยเตี๋ย ต่อสู้แล้วพ่ายแพ้ยังไม่เท่าการศิโรราบต่อเทพ นางกลายเป็นจุดด่างพร้อยของตระกูล
'ไม่ได้ ๆ ข้าญาติดีกับเทพ กับยมทูต! กลับเรือนใต้เมื่อไร ข้าตายแน่'
ถิงถิงสั่นศีรษะ ถอนหายใจประหวั่น นางรู้สึกตัวอีกครั้งหนึ่งหลังจากที่เทพมรณาขยับปลายนิ้ว ตาจ้องมองแผ่นหลังกว้างใต้อาภรณ์ลายเมฆาสีนิลนำทางนางไป ใต้ต้นไม้วิญญาณตกอยู่ใต้อิทธิพลของเหมันต์
"เจ้าคิดอะไรอยู่รึถิงถิง ข้าเรียกเจ้าตั้งนาน" เขาพูดกับนางด้วยแววตาที่อ่อนโยนลง ปีกสีม่วงอร่ามบินไปปรากฏบนต้นไม้สูงตระหง่าน
เรียวปากอิ่มงามสีชาดขบกัดผลไม้แดงฉ่ำดังกรุบ นางเลือกที่จะไม่ตอบคำถาม เมื่อนางไม่อยากโกหกว่านางไม่ได้คิดสิ่งใด
นีเทียนต้าเซินเฝ้ามองนางนั่งกัดผลไม้ลูกโตบนกิ่งไม้ใหญ่ พืชพรรณอุดมสมบูรณ์ ในตะกร้าของนางยังมีอีกหลายผล ท่าทางคร่ำเครียดจนหัวคิ้วเรียวงามชนเข้าหากัน ทั้งที่ปกติแล้วนางมักตื่นเต้นดีใจ ยิ่งการเดินทางข้ามภพภูมินั้นเป็นไปได้ยากสำหรับนาง พร่ำพรรณนาว่าเป็นหนี้บุญคุณแล้วที่ได้มาเยือนเทวโลก
"เจ้าจะไม่บอกข้าจริงหรือ? ปีศาจน้อย"
เขาเรียกนาง หน้าตาบึ้งตึงก้มมองเรือนผมดำขลับพลิ้วไหวงดงามประหนึ่งใบไม้ปลิวลู่ลม บุรุษเทพเกล้าผมไว้ครึ่งศีรษะประดับด้วยปิ่นหยกสีนิล
การมีกายทิพย์ทำให้นางหายใจออกมาเป็นไอควัน นางรู้สึกเหน็บหนาวไปถึงขั้วกระดูกจนต้องสวมอาภรณ์ที่ทำจากขนสัตว์ ต่างจากยมทูตที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาว นัยน์ตาสีชาดเยือกเย็นไร้ความรู้สึกมองนางอย่างไม่ละวาง
"ท่านอยู่มานานเท่าไร?"
"ไม่เคยนับ"
"ท่านไม่รู้สึกเบื่อบ้างหรือ?"
"เจ้าคิดว่าข้าควรเบื่อไหม?"
ถิงถิงชะงักนิ่ง ลงจากกิ่งไม้มาบินวนเวียนอยู่รอบอาภรณ์สีนิลสง่า รอบกายล้อมด้วยหมอกหยินหยาง นางถือโอกาสสบมองคิ้วเข้มหนาที่โก่งเข้าหากันดั่งคันศร
"ข้าอายุห้าพันกว่าปี ได้พบปะปีศาจจิ้งจอก ปีศาจเผ่าพันธุ์อื่นและบุรุษเทพมาก็มากนัก หาได้เคยพานพบบุรุษรูปงามเท่านีเทียนต้าเซินไม่"
ผลไม้แดงสุกในมือหล่นตุบลงบนผืนหญ้า นางสบเข้ากับรอยยิ้มอันน่าสะพรึงกลัวของบุรุษรูปงามปานหยกสลัก บุรุษเทพ... ผู้ซึ่งนางมิอาจใฝ่ฝันอาจเอื้อม เขาเบือนหน้าหนีนางไป ไม่ยอมรับคำเยินยอ
"เจ้า... ทำอย่างไรให้ผลไม้แห่งวิญญาณยังมีชีวิตอยู่ได้ในเมืองมรณา?"
"ข้าไม่เข้าใจเรื่องที่ท่านพูด"
"นครมรณาไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตมาโดยตลอด เคยมียมทูตใหม่นึกสนุกนำผลไม้วิเศษกลับมาจากเทวโลก หลังไปรับดวงวิญญาณเทพท่านหนึ่ง ชั่วอึดใจเดียวก็แห้งเหี่ยวเฉาตาย สลายไปเป็นเถ้าถ่าน"
"ข้าไม่กล้าโกหกท่าน เพียงแต่..." นางคืนร่างเป็นสตรีในอาภรณ์ขาวสะอาดราวกับว่านางเป็นเทพธิดาสวรรค์ แต้มใบหน้ากลบตราปีศาจกลางหน้าผากด้วยผงแป้ง หากเคลือบริมฝีปากด้วยสีชาดเยี่ยงปีศาจ นางหลบเลี่ยงแววตาดุดันพลางว่า "ข้ามีความลับของข้า ในเมื่อท่านเองก็ไม่ได้บอกข้าทุกเรื่อง ท่านคิดจะลักพาตัวข้ามา ท่านก็พามา ท่านจิกหัวใช้ข้า..."
"อ้อ... ที่แท้เจ้ายังโกรธข้าเรื่องนั้น"
"ข้าเปล่า ข้าแค่เรียกร้องความสนใจกระมัง ข้าเห็นท่านออกจะงานยุ่ง"
"จริงของเจ้า ถิงถิง ดังนั้นเจ้าควรรีบกินผลไม้ของเจ้า เลิกชักชวนข้าเจรจามากเรื่องเสียที ข้าจะได้กลับไปทำงาน"
"ข้าก็รีบอยู่นี่ไง"
"ตามสบายเจ้าเถิด"
บุรุษเทพในอาภรณ์สีนิลสง่าเอามือไพล่หลัง เงยหน้าขึ้นมองปีกสีม่วงผีโผบินขึ้นไปบนต้นไม้สูงตระหง่าน เขายิ่งเร่งนางก็ยิ่งชักช้า นางจะแสร้งทำเป็นลืมนำอาหารกลับไปกักตุน เพราะว่าเขาเอาแต่เร่งนาง
"แล้วทำไมข้าไม่ดื่มด่ำรสชาติผลไม้วิญญาณหอมหวานถึงเพียงนี้ในเรือนยมทูต? เพราะว่าการมีเพื่อนคุยเวลาที่ข้ากินอาหารของข้า มันให้รสชาติดีกว่า" ท้ายประโยคนั้นนางโผบินลงมา อาภรณ์งดงามประหนึ่งสีสันของจื่อเถิงหลัว[1] เผยให้เห็นผิวขาวละเอียดเหนือเนินอกอวบอิ่มไปจนถึงลำคอเพรียวระหง ผ้าคลุมไหล่ทำจากขนจิ้งจอกถักทอด้วยเวทแห่งปีศาจปลิวไสวไปตามลม
"อันที่จริงข้าควรมีมิตรสหายมากมายในภพภูมิปีศาจ ข้าชอบที่จะช่วยเหลือพวกเขา ถึงแม้ว่าพวกเขาไม่เคยเห็นบุญคุณข้าสักครั้ง ปีศาจมีนิสัยเอาแต่ได้และเห็นแก่ตัวมาก ไม่เหมือนท่านเทพ ไยจึงมอบสิ่งของมีค่าให้ข้าด้วย"
นีเทียนต้าเซินผ่อนลมหายใจยาว มองนางกระโดดโลดเต้นอย่างเพลิดเพลินอยู่ใต้ต้นไม้วิญญาณ
คืนวานนี้นางได้อาภรณ์ชุดใหม่หลากสีสัน เครื่องประดับมีค่าประมาณสองหีบได้ อะไรที่เขาว่าไม่มีให้นาง เขานำมาให้นางทั้งหมด แม้นั่นจะเป็นเรื่องผลประโยชน์ของการต่ออายุขัยยมทูตก็ตามที
"ข้าอยากช่วยยมทูต ข้าก็ช่วย ไม่จำเป็นต้องตอบแทน" นางดื่มกลืนผลไม้ลูกสุดท้าย หัวเราะเสียงดัง "คือข้าว่างน่ะ"
"ข้ายินดีด้วยกับเจ้า ถิงถิงผู้แสนจะว่างงาน เจ้าอิ่มหรือยัง?"
"ไป ๆ ข้าอิ่มแล้วล่ะ..." ไม่จบคำดี รอยยิ้มบนใบหน้างดงามพลันหายไป ภายใต้บรรยากาศเยียบเย็นผิดปรกติ เสียงสุนัขเห่าหอนดังจากที่ใดสักแห่ง...
"สุนัขเรียกคู่ที่ไหนกัน? ข้าขอฟังก่อน..."
ปีศาจอสูรต่างได้ยินเฉพาะเสียงของเผ่าพันธุ์เดียวกัน เมื่อแต่ละเผ่ามีการส่งสารที่แตกต่าง
นีเทียนต้าเซินแม้มีอายุขัยมายาวนาน กลับไม่เคยติดต่อโลกภายนอก การมองเห็นผ่านดวงตาพิพากษาถึงการกระทำดีชั่วเพื่อตัดสินโทษดวงวิญญาณ มิอาจล่วงรู้อย่างลึกซึ้ง เรียกได้ว่าเขาไม่สนใจเลยต่างหาก
หากเสียงที่ดังในอีกฟากฝั่งเป็นจิ้งจอกเงินของนาง จะส่งเสียงเห่าหอนตอบสุนัขอย่างเลื่อนลอยไร้ประโยชน์หรือยังไง? มันเป็นเรื่องตลกสิ้นดีในการส่งสารข้ามเผ่าพันธุ์
ถิงถิงปิดตาลง เนรมิตผีเสื้อน้อยในร่างโปร่งใสเรืองแสงได้ ลูกสมุนนับร้อยของนางกำลังโผบินข้างกายบุรุษจิ้งจอก นั่นทำให้เสียงของเขาเงียบไป
ฮู่โหมวส่ายหน้ามองผีเสื้อมากมายด้วยแววตาเปี่ยมด้วยความหวัง ตะโกนเรียกหานางอย่างบ้าคลั่ง
"ข้าขอสั่งห้ามไม่ให้เจ้าติดต่อกับใครทั้งสิ้น นั่นจะนำปัญหามาให้ข้าและแดนมรณา"
"ก็แค่บอกว่าข้าสบายดี"
"ข้าบอกว่าไม่ได้"
คำปฏิเสธของนางเป็นการยกมุมปากจนมองเห็นเขี้ยวแหลมคมทั้งสองข้าง นัยน์ตาสีอำพันลืมพรึบมองบุรุษเทพ นางก้าวร้าวด้วยนิสัยของปีศาจ
[1] 紫藤萝 Zǐténg luó ต้นวิสทีเรีย


## 6-2 警告 คำตักเตือน

ฮู่โหมวกำลังเป็นห่วงนาง พวกเขาจดจำทุกอย่างได้ในชั่วข้ามคืนเดียว หลังการรื้อฟื้นความจำของท่านปู่หลี่หวังหยาง สลัดเกสรถอนพิษแห่งการลบเลือนของยมทูตทิ้งไปเสีย จากนั้นผู้นำตระกูลจิ้งจอกเงินก็เดินทางมาเรือนใต้แห่งแมลงบุปผา
ฮู่โหมวบอกเล่าเหตุการณ์ผ่านจิตแห่งผีเสื้อ ด้วยความหลงใหลที่มีต่อนางทำให้เขาเรียนรู้ภาษาของพวกนาง เขาถามว่านางอยู่ที่ใด นางไม่ได้ตอบคำถามนั้น นีเทียนต้าเซินชี้เกราะนิ้วแหลมคมบังคับสั่งนาง
“อย่าได้แยกเขี้ยวของเจ้าใส่ข้าอีก จะหาว่าข้าไม่เตือน เจ้าต้องทำตามคำสั่งข้าเท่านั้น”
“ข้าไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของท่าน ข้าบอกท่านว่าข้าจะช่วย ก็เพราะว่าข้าอยากช่วยเท่านั้น ข้าไม่จำเป็นต้องกลับไปกับท่านก็ได้ ข้าไม่ใช่วิญญาณ ข้ายังมีลมหายใจ ไม่มีเหตุให้ยมทูตต้องมาจับกุมตัวข้า”
นีเทียนต้าเซินเลิกคิ้วขึ้นมองนางอย่างไม่เชื่อหู นางหันหลังกลับไปทางต้นไม้วิญญาณ เขาจึงใช้กำลังบังคับนาง สะบัดฝ่ามือสร้างวงเวทสีนิลเป็นกรงขัง
ถิงถิงไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะอ่อนน้อมเชื่อฟัง เพียงสัมผัสรับรู้ถึงห้วงความคิดของมิตรปีศาจ ใบหน้างามพลันปรากฏเป็นรอยแยกตรงหว่างคิ้ว นางฟาดมือวาดพลังหยินต่อสู้พญามัจจุราชที่ใช้แค่ฝ่ามือขวาข้างเดียว เขาผลักวงเวทสีขาวใส่นาง ล้มลงบนพื้นหญ้าหมดสติไป
นีเทียนต้าเซินเกิดความกังวลโดยไร้สาเหตุ ขณะเงื้อมมือมัจจุราชดึงร่างไร้สติประคองไว้ในอ้อมแขน ศีรษะน้อยหล่นลงแนบชิดบนอกกว้าง นางแลดูผ่อนคลายในนิทราด้วยเวทแห่งการหลับใหลของยมทูต
เมื่อครู่นี้ดูยังไงนางก็เหมือนปีศาจแมงมุมอัปลักษณ์ยามเกรี้ยวกราด เขาจึงตัดสินใจไม่จับนางกลับไปในร่างผีเสื้อ ยัดใส่กรงเหมือนนางเป็นสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่ง ทว่าโอบอุ้มนางในอ้อมแขนอย่างบุรุษพึงกระทำต่อสตรี ควบขี่อาชาแห่งความมืดมาถึงหน้าเรือนไม้กว้างใหญ่ วางนางลงบนฟูกอย่างระวังมือ
‘ไยเจ้าดื้อรั้นไม่เชื่อฟัง เป็นเพราะจิ้งจอกเงินนั่นหรือ?’
เขาก้มมองนางแล้วรู้สึกปวดศีรษะ เมื่อกลิ่นหอมอบอวลประหนึ่งเย่ไหลเชียง[1]แรกแย้มบาน ทั้งกลิ่นหอมฉุนของดอกเหมยฮวาพัดผ่านปลายจมูก
หากเป็นมนุษย์คงไม่รอดพ้นมารยาปีศาจ ยิ่งเป็นปีศาจราตรีตระกูลผีเสื้อ ตามตำรากล่าวว่าพวกนางมีกลิ่นกายหอมฟุ้งเสมือนดอกไม้งามที่อาบยาปลุกกำหนัด ผิวพรรณผุดผ่องนุ่มเนียน เพียงสัมผัสก็พาลให้เกิดราคะ
เทพผู้บำเพ็ญเพียรมานับสามแสนปีในโลกมรณา เห็นจะเป็นครั้งแรกที่แตะต้องเนื้อตัวสตรี ใกล้ชิดสตรี
ถึงคราวเผชิญด่านเคราะห์ ดันเป็นปีศาจน้อยแสนบริสุทธิ์ผุดผ่อง งดงามทั้งกายใจ นางเป็นผู้ซื่อตรงและจริงใจ แถมตัวกระจ้อยร่อยไม่เจียมตน กล้าง้างกรงเล็บปีศาจต่อกรเทพมรณาอายุขัยนับแสนปีเทวโลก เขาอาจล้มทั้งภพภูมิได้ด้วยผ่อนลมหายใจยมทูตครั้งเดียว
ไม่ต่างจากว่าเขารังแกเด็กน้อย! นีเทียนต้าเซินส่ายหน้าไปมา ด้วยความรู้สึกละอาย
‘เอาล่ะ คงถึงเวลาทบทวนตำราทั้งสามเล่ม เป็นไปได้ว่าอาจพบคำตอบ...’
ความคิดแน่วแน่เป็นกังวลทอดผ่านนัยน์ตาสีชาด เขายังอยู่ในห้องนอนของนาง ปัดมือตีอากาศเรียกตำราที่ห้อมล้อมด้วยพลังหยินหยาง
เล่มหนึ่งเปล่งแสงสว่างจ้าเรียก ‘ตำราแห่งการเกิด’ อีกเล่มสีทอง ‘ตำราแห่งความเป็นและความตาย’ และอีกเล่ม ‘ตำราสีชาด’
นีเทียนต้าเซินจำได้ว่าเทพมรณาคนแรกผู้ทำหน้าที่รวบรวมดวงวิญญาณส่งแดนปรภูมิ พิพากษาตัดสินความชั่วร้ายบนบัลลังก์เพลิง ผู้ส่งมอบภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ให้เขาดูแลนครมรณาทั้งสามในเวลาต่อมา กำชับให้อ่านตำราทั้งสามเล่มอย่างละเอียดถี่ถ้วน
‘ท่านอาจารย์ส่งตำราสีชาดให้ข้ากับมือ ให้ข้าอ่านมันทุกบรรทัด แล้วจึงละสังขารไป’
ตำราคู่ครองเปล่งแสงสีชาด ได้รับการขนานนามว่าเป็นตำราที่มีพลังมากมหาศาล ในขณะที่มันไม่มีประโยชน์อะไร เปล่งแสงเลื่อนลอยอยู่กลางห้องทำงาน
ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีนิลยืนนิ่งคิดไม่นาน เขาก้มมองใบหน้างามน่ารักพลันผุดรอยยิ้มมีนัย ทันใดนั้นเอง นัยน์ตาสีชาดที่เบิกกว้างกลางท้องนภาบอกถึงผู้มาเยือน
เจ้าของเรือนสะบัดชายอาภรณ์วาดวงเวทขนาดใหญ่ เพื่อปิดบังเจ้าของร่างงามบนฟูก ป้องกันเขตแดนของตนด้วยเวทหยินหยาง สร้างเกราะกำบังทั่วเมฆา ไม่ให้บุคคลภายนอกมองผ่านมาเห็นสิ่งใด
‘สองเทพนั่น... ยุ่งไม่เข้าเรื่อง!’
ในเมื่อเทพมรณาทั้งสามไม่มีปฏิสัมพันธ์อันดีต่อกัน นีเทียนต้าเซินนึกขึ้นได้ว่าเขาควรย้ายสถานที่ทำงาน ปิดบังเรื่องนี้ไม่ให้แพร่งพรายไปถึงอีกสองเทพมรณา เขาปัดมืออีกครั้งหนึ่ง สมบัติส่วนตัวทั้งหมดมาอยู่ในห้องนอนของปีศาจน้อย ค่อยนั่งลงบนฟูกข้างสตรีที่ผ่อนลมหายใจสม่ำเสมอ
‘การให้เกียรติคู่ครอง’
‘การมอบความสุขให้ภริยา’
อักขระที่วาดด้วยพู่กันหวัดปรากฏขึ้นกลางห้อง ตำราเล่มเก่าส่องแสงสีชาด มันกางขึ้นและเปิดออกกลางห้องนอน เรียกเสียงหัวเราะของเทพมรณา
“สู้รบกับปีศาจแล้ว... ยังต้องมาวิวาทกับตำราในแดนมรณาอีกหรือ?”
ครู่นั้นใบหน้าหล่อเหลากลับมาสนใจนาง กำลังถูกจ้องมองด้วยลำแสงจากตำราเล่มเก่า
สตรีในอาภรณ์ขาวสะอาดวางมือบนหน้าท้อง นอนนิ่งมาสองราตรีแล้ว น่าเป็นกังวลมิใช่น้อย เขาขอให้ท่านลุงผู้เคยเป็นแพทย์ในเมืองปีศาจมาดูอาการนาง แต่พอได้ยินว่านางไม่เป็นอะไรมาก เป็นเพราะร่างกายอ่อนเพลียจึงหลับนานสักหน่อยก็ค่อยโล่งใจ
พูดถึงอีกสองเทพมรณา พึ่งจะดึงตำราสีชาดไปอ่านเมื่อหลายราตรีก่อน ทั้งที่ปกติแล้วไม่มีใครแยแสตำราเล่มนี้
‘ตำราสีชาดไปหาเจ้าถิงถิง... ไยปีศาจพูดมากไม่บอกข้าสักคำ? เจ้าโกรธข้าแน่ ๆ’
คำถามมากมายทอดผ่านแววตาเย็นยะเยือก เขาคิดว่านางไม่พอใจตอนเล่าเรื่องความฝัน เขากล่าวหาว่านางกินจุ นางจึงฝัน กว่าที่เขาจะตระหนักถึงเรื่องนี้...
“ในเมืองเทพมีเพียงมิตรภาพอันดีงาม ความรักของเทพเป็นความรักที่บริสุทธิ์ ปรารถนาดีต่อกัน ขอเพียงคู่ครองมีความสุข ไม่ว่าผิดหวังหรือสมหวัง ทั้งหมดทั้งมวลล้วนเป็นความรักที่ไร้ซึ่งความหลงใหลและการผูกมัด หากเทพมรณาจะมีคู่ครอง มิใช่เรื่องแปลก”
ไร้สาระสิ้นดี!
นีเทียนต้าเซินมองตามท่านลุงในร่างชายชราที่เข้ามาไม่บอกกล่าว ยมทูตเป็นเช่นนั้น ไม่มีการเคาะประตูเมื่อความตายมาเยือน ใครจะบอกเล่าว่าข้ามารับวิญญาณเจ้าแล้ว จะอย่างไรก็ตาม ท่านลุงยกมือคำนับอย่างรักษากิริยา
“ขออภัยที่มารบกวนท่าน สองสามวันมานี้ไม่ได้ยินเสียงเจ้าปีศาจน้อย นครมรณาออกจะเงียบเหงามากไป”
“เมื่อครู่ท่านลุงแปดหมายความว่าอย่างไร? ข้าไม่เข้าใจ”
“พักหลังมานี้พวกข้าเห็นท่านเอ็นดูเจ้าถิงถิงนัก ทั้งที่งานล้นมือ หน้าตาของท่านรึจะอารมณ์ดีได้ ถ้าไม่ได้มาพบนาง”
“เหลวไหล”
ในน้ำเสียงไม่พอใจ นีเทียนต้าเซินหัวเราะเสียงดัง หันไปพูดกับตำรา “ใช่แล้วล่ะ ต้องเรียกเจ้าว่าตำราสีชาดเพราะไม่มีผู้ใดปรารถนาการมีคู่ครอง เทพเป็นผู้เสียสละตน”
ท่านลุงอาวุโสอันตรธานไปในเวหา มีเสียงดังซ้อนเข้ามา
‘จะรู้ได้อย่างไรว่าเป็นนาง?’
‘ทำไมท่านไม่ลองไปถามเทพผู้เฒ่าจันทรา คงได้คำตอบแน่...’
‘เหตุการณ์ทุกอย่างไม่ใช่เรื่องบังเอิญ ตำราสีชาดกำลังสื่อสารกับท่าน เป็นไปได้ไหมว่านาง... อาจเป็นคู่ครองท่าน’
ตามธรรมเนียมแล้วท่านลุงจะไม่พูดเสียงดังอึกทึก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ไม่ใช่เรื่องที่ท่านลุงจะออกความคิดเห็นด้วยซ้ำไป
นีเทียนต้าเซินปิดตาส่ายหน้า “นครมรณาจะไม่ส่งสาร เราตัดขาดจากโลกภายนอก มันจะเป็นเช่นนั้นไปตลอด พวกท่านเลิกออกความเห็นเถิดท่านลุง”
ท่านลุงในคราบลูกแก้วจำศีลใต้อาภรณ์มาร่วมวงสนทนาไม่นานก็จากไป เมื่อเทพมรณาขอร้องพวกเขาว่าเขาจะจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง แต่ก็ยังอุตส่าห์มีผู้รั้งท้ายเป็นท่านลุงในกองทัพที่สามพันออกความเห็น
‘เป็นเรื่องของนีเทียนต้าเซินกับเจ้าถิงถิง ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของท่านลุง!’
กระนั้นใบหน้านิ่งเฉยเย็นชาปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา เขาหย่อนกายนั่งลงข้างนางบนฟูก ลอบดูนางผ่อนลมหายใจในนิทรา ไม่รู้ตนด้วยซ้ำว่ามองนางด้วยแววตาเช่นไร
[1] ดอกราตรี


## 7-1 伪装 ร่างปลอม

“ท่าน... รังแกข้า ชังหน้าท่านนัก นีเทียนต้าเซิน เทพใจดำ ข้าไม่ชอบท่านแล้ว... ฮือ...”
ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีนิลเมินเสียงคร่ำครวญของผีเสื้อน้อย นางสรรหาถ้อยคำสารพัดมาตัดพ้อต่อว่าเสียจนเทพผู้ยิ่งใหญ่รู้สึกหน้าชา
เรือนไม้หลังงามบัดนี้ปกคลุมด้วยแสงจรัสจ้า เจ้าเมืองมรณาร่ายเวทหยางรอบทิศทางเป็นกรงขังปีศาจ ปิดบังทั้งภาพและเสียงของนางไม่ให้ผู้ใดมองเห็นและได้ยิน ก่อนไปทำงานของตน นำลูกแก้ววิญญาณมากมายลำเลียงสู่แดนปรภูมิ ค่อยกลับมาพบนางซึ่งเลิกทำตัวเป็นม้าพยศ นางนั่งหน้าตามู่ทู่ในอาภรณ์ขาวสะอาด ขบกัดเขี้ยวฟัน ดูไปดูมาเหมือนลูกแมวโมโห
“ทุกหมู่บ้านมีศพสุดโศกา ทุกเคหามีเสียงโศกร่ำไห้ ผู้คนล้มตายด้วยโรคระบาด บ้านเมืองเกิดการจลาจล ชีวิตจึงมีค่าควรถนอม”
“ท่านทำร้ายข้า ทำร้ายหัวใจข้า... ท่านตัวปลอม ข้าจะตบท่านคืนร้อยที จะลองกับข้าไหมล่ะ?”
‘ตัวปลอม?’
คิ้วเข้มหนาโก่งเข้าหากันอย่างสงสัย นีเทียนต้าเซินปัดมือครั้งแรก ห้องรกรุงรังกลับมาสะอาดสะอ้าน ครั้งที่สองถอดเกราะยมทูตออก ปรากฏตรงมุมห้องบนชั้นวางในสภาพเรียบร้อย
นึกขึ้นได้ว่ารุ่งเช้านี้ใช้ดวงตาที่สามมาตรวจตราดูนาง วิวาทกับบุรุษเทพในร่างโปร่งใส ใบหน้าเหมือนเขาไม่ผิดเพี้ยน นางนั่งบนโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ มีถ้วยชาและแผนที่
นางให้ความสนใจแผนที่เมืองมนุษย์พอ ๆ กับเจ้าตำราสีชาด ไม่น่าเชื่อว่ามันย้ายตัวเองมาจากห้องทำงานของเขา ลอยละล่องอยู่กลางห้องนอนของนาง
‘ข้าจับเทพรูปงามอย่างท่านทำสามีได้! นี่เป็นคำเตือน นีเทียนต้าเซิน ท่านไปให้พ้นหน้าข้า จะไม่ทำงานให้ท่านแล้ว คอยดูเถิด’
‘เจ้าร่างปลอม บังอาจมายั่วยวนข้า เดี๋ยวข้าก็จับทำสามีซะหรอก!’
“ปีศาจน้อยอย่างข้าคงไม่กล้าเงื้อมือตบท่าน จะทำได้ยังไงเล่า แค่ท่านขังข้าเอาไว้ ล้วนเป็นเรื่องง่ายดาย ข้าเพียงเสียใจ...” เอ่ยพลางวางตะกร้าที่มีผลไม้สีชาดเหลือไม่กี่ลูกไว้ข้างกาย นางถอนหายใจ หน้าตาสลดเศร้า
“พูดจาเลอะเทอะอะไรของเจ้า ถิงถิง”
“ท่าน... เป็นตัวจริงหรือ?”
“เจ้าโง่เง่าขนาดแยกไม่ออกรึ?”
ถิงถิงส่ายหน้าสั่นกลัว สบนัยน์ตาสีชาดเย็นชา พิจารณาดูว่าใช่คนที่นางคิดหรือไม่ นางเบิกตากว้างตกใจ ใช่เทพมรณาตัวจริง!
“ช่วงนี้ข้างานล้นมือ เจ้าเก็บตัวเงียบ ๆ ในเรือนนอน กินผลไม้วิญญาณของเจ้าเท่าที่มีให้กิน ข้าจะไม่มารบกวนเจ้า รอให้เรื่องของเจ้าในเมืองปีศาจเงียบเสียก่อน ข้าจะพาเจ้าไปหาต้นไม้วิญญาณ”
“เจ้าค่ะ”
นางกลอกตาในสีหน้าสับสน ทำเก้ ๆ กัง ๆ ไม่กล้าพูดจามากความเหมือนเคย ก่อนที่นางจะหันไปสนใจตำราที่ลอยอยู่กลางห้อง
นีเทียนต้าเซินคว้ากรามน้อยขึ้นบีบด้วยท่าทีเกรี้ยวกราด เข่นเขี้ยวขู่นาง
“เลิกล้อเล่นกับเจ้าร่างปลอมนั่นด้วย”
“เจ้าค่ะ” นางหลับตาปี๋ ฝ่ามือหยาบกร้านยอมปล่อยนาง รู้สึกหนาวไปถึงขั้วกระดูก นางยกมือลูบแขนพลางถาม “ท่านย้ายมาอยู่ห้องนี้หรือ?”
“ข้ามีเหตุจำเป็นต้องเฝ้าดูเจ้า ไม่ต้องเป็นกังวลไป ยมทูตไม่เคยหลับใหล”
“หมายความว่าท่านไม่หลับฝัน?”
“ไม่ใช่เรื่องของเจ้า” น้ำเสียงเข้มขรึมราวกับว่าเป็นคนละคน บุรุษเทพผู้เคยเปี่ยมด้วยเมตตาหันหลังให้นางอย่างไร้เยื่อใย “เจ้าไม่ต้องถามมาก ถ้าเจ้าไม่อยากเห็นหน้าข้า จะไม่มารบกวนเจ้า พักรักษาตัวให้ดี ถึงเวลาทำงานเมื่อไรก็ลุกขึ้นมา”
เมฆาหยินหยางพลันหายไปเบื้องหน้านาง เหลือเพียงห้องว่างเปล่า ถิงถิงก้มหน้าลงมองพื้นไม้เป็นเงามัน ความสำนึกผิดท่วมท้นในใจนาง
“ข้าไม่ได้พูดสักคำว่าไม่อยากเห็นหน้าท่าน”
ใครว่านางไม่พูด... นางบริภาษเขาข้ามวันข้ามคืนจนคอแห้งเชียวล่ะ!
ถิงถิงอ่อนน้อมถ่อมตนเสมือนนางเป็นลูกไก่ในกำมือพญามัจจุราช เขาจะบีบนางก็ตายเปล่า นางอยู่แต่ในห้องของนาง นั่ง ๆ นอน ๆ ถอนหายใจ นางหันไปรื้อค้นหีบสมบัติซึ่งเขามอบให้นางทั้งอาภรณ์ของมีค่า ของวิเศษ ในขณะที่เขาไม่ได้กักขังนางด้วยแสงแห่งหยาง เขาไม่มารบกวนจิตใจนางตามที่กล่าวว่างานยุ่งรัดตัว แม้ว่าเขาจะย้ายมาอยู่ห้องเดียวกับนางเพื่อจับตาดูนาง กลับไม่พบหน้าเขาแม้สักวัน
‘ข้าเหมือนนกน้อยในกรงทอง แม้แต่ท่านก็ยังไม่ไยดีข้า…’
ความคิดเศร้าหมองในราตรีมืดมิดมิอาจล่วงรู้ไปถึงเจ้าเมืองมรณา ถิงถิงเงยหน้ามองกลุ่มเมฆาสีขาวสลับดำเป็นดวงกลมนับหลายหมื่นลอยละล่องในเวหา พลันหันไปสบเข้ากับบุรุษเทพในอาภรณ์สง่างาม
“ท่านตัวปลอม มาหาข้าอีกแล้วหรือ? ไม่กลัวตัวจริงฆ่าท่านเอารึไง”
ร่างปลอมส่ายหน้า แยกเขี้ยวยิ้มตรงมุมปากในความหมายว่า ‘ไม่’
ปีศาจสาวพิจารณารอบอาภรณ์สีนิลปรากฏแสงสีชาด ทำให้นางแยกแยะระหว่างตัวจริงตัวปลอมได้ คาดว่าตำราประหลาดที่เปล่งแสงเดียวกันนั้นเป็นผู้กระทำ นางเห็นว่าการข่มขู่ไม่ได้ผล ไล่เขาเท่าไรก็ไม่ยอมไป
เมื่อร่างสูงสง่าขยับฝีเท้าเข้าหานาง ใจกล้าบ้าคลั่งขึ้นมา กรงเล็บปีศาจวางล้อมกรามแกร่ง ลูบไล้ด้วยแววตาเย้ายั่ว นางยกเรื่องน่าขยะแขยงมากที่สุดของเหล่าเทพขึ้นกล่าว “แน่ใจนะว่าท่าน... ไม่กลัวข้าจับทำสามี? ข้าเป็นปีศาจสาว เป็นผีเสื้อโตเต็มวัย พร้อมผสมพันธุ์เชียวนะ”
แต่เท่าที่เห็นนางทำตาโตดูผู้อื่นร่วมสังวาสกัน สักพักหนึ่งนางก็ไปนอน...
นางกินแล้วนอน ต่อสู้กับเจ้าตำราแห่งความเป็นและความตาย อีกวันนางไม่ทำอะไรนอกเสียจากสาดเทความโศกศัลย์ว่าเจ้ามรณาใจดำ
“เจ้าช่างอ่อนต่อโลกนักถิงถิง น้ำหน้าอย่างเจ้าน่ะหรือ จะมีปัญญาจับใครทำสามีได้?”
“นะ... นั่นเสียงพี่ใหญ่ข้า ข้าจะเอาเรื่องท่าน ร่างปลอมนีเทียนต้าเซิน!”
ยามเอ่ยนามเทพแห่งความตายด้วยท่าทีโอหัง ปลายนิ้วชี้หน้าด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์
นีเทียนต้าเซินสะดุ้ง เบิกตากว้างมองเหล่ายมทูตที่มากันพร้อมเพรียง เขาพยายามข่มใจใช้สีหน้าเยือกเย็นระหว่างการประชุม หลังได้รับการไถ่ถามจากท่านลุงว่ามีเรื่องอะไรหรือ?
ในใจเทพมรณาไม่สบอารมณ์เพราะเจ้าปีศาจน้อยจอมสร้างเรื่อง นัยน์ตาสีชาดปรากฏกลางท้องนภา มองปีศาจสาววิวาทกับบุรุษในอาภรณ์สีนิล
สักพักหนึ่งนางไประบายความเศร้าบนหมอนจนเบ้าตาแดงก่ำ ร่างปลอมเฝ้าติดตามนาง นั่งลงบนฟูก ซับน้ำตาบนแก้มด้วยปลายนิ้วโป้ง ดวงตาไร้เดียงสามองตามปลายนิ้วเรียวยาว เขาไร้เกราะนิ้วอันน่ากลัวสำหรับดึงดวงวิญญาณ นางเคยเข้าใจผิดว่าเขาน่ะเป็นจอมมาร...
นีเทียนต้าเซินโมโหนางจนเกินควบคุมตนแล้วนางก็ยังไม่รู้ กระทั่งนางเริ่มเบื่อหน่าย ลุกขึ้นเดินช้า ๆ บนระเบียงเรือน เอี้ยวมองร่างสูงสง่าที่ติดตามนางเช่นเงา นางเดินไปทางไหน เขาผู้นี้ก็ตามนาง นางไปดูแผนที่บนโต๊ะทำงาน เขายืนเอามือไพล่หลัง ยิ้มให้นาง เสกชาถ้วยหนึ่งแล้วผายมือเชื้อเชิญ วางดอกเหมยฮวาลงบนโต๊ะ
“ข้าไม่หลงกลท่าน มาทำยิ้มเสแสร้ง อย่างไรก็มิใช่บุรุษเทพผู้เหี้ยมโหดของข้า” นางส่ายหน้าไปทางหน้าต่างไม้สลัก ดวงตากลางท้องนภาหายไป
นีเทียนต้าเซินออกไปประชุมกับเหล่ายมทูตเรื่องการรวบรวมดวงวิญญาณครั้งใหญ่ คงไม่มารบกวนใจอีกเป็นครึ่งค่อนวัน นางรู้สึกว่างเปล่าเงียบเหงาประหลาด ก้มมองแผนที่ขนาดใหญ่จนล้นโต๊ะด้วยแววตาซุกซน
โลกมนุษย์!
แผนที่ตรงหน้าเป็นสิ่งที่นางเฝ้าฝัน นัยน์ตาสีอำพันทอประกาย เมื่อใช้ดวงตาปีศาจเพ่งมองจุดดำจุดหนึ่ง บังเอิญเห็นสามีภรรยาเสพสังวาสในกระท่อมร้างบนฟางหญ้า
‘มะ... มันใหญ่ขนาดนั้น!’
ท่อนที่ขยับเข้า ๆ ออก ๆ ผ่านช่องทางเล็กแคบเปียกชุ่มน้ำหนืด ในสีหน้าหลงใหลคลั่งไคล้ของบุรุษสตรี พวกเขาปลดปล่อยกามารมณ์ แลดูเป็นสุขยิ่งนัก
นึกย้อนไปเมื่อสองร้อยปีก่อนนางลอบดูพี่รองพี่ใหญ่สมสู่กับจิ้งจอกหนุ่ม พี่รองเล่นของใหญ่ตั้งสาม! หางสีขาวสะอาดที่สะบัดพลิ้วไปมาในเวหา บุรุษจิ้งจอกร่างกำยำสวมกอดมอบจุมพิต ขยับกายแนบชิดพี่สาวทั้งสอง แววตาเย้ายั่วหลายคู่สบมองมายังนางที่วิ่งหนีไป หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา พวกเขาเอาแต่หัวเราะเยาะนาง


## 7-2 伪装 ร่างปลอม

เอาเข้าจริง ๆ นางก็เคยคิด ด้วยสัญชาติปีศาจ โลหิตเข้มข้นไหลเวียนในเรือนกาย ติดเพียงนางเป็นสตรีประหลาด หลงใหลในความดีของเทพ
'เทพหรือ? ใช่แล้วล่ะ ข้าลืมไปได้ยังไงกัน สหายข้าเป็นถึงแม่เฒ่าอาวุโสในภพภูมิลับแล เทพธิดานักทำนายผู้ยิ่งใหญ่ บางทีแม่เฒ่าอาจช่วยเหลือข้าได้'
สตรีในอาภรณ์ขาวสะอาดกลับไปนั่งกอดหัวเข่าหน้าตาครุ่นคิด ร่างปลอมเอามือไพล่หลังยืนจ้องนาง กลับทำเป็นไม่สนใจ เหมือนกับว่าเขาเป็นเพียงท่อนไม้
'ใช่สถานการณ์คับขันเข้าตาจนเสียเมื่อไร เทพอาวุโสบำเพ็ญเพียรอยู่เป็นนิจ ไม่สมควรที่จะไปรบกวน ข้ากินดีอยู่ดี ถึงทำงานลำบากอย่างไร เทพมรณาก็เอาใจข้า'
ตรึกตรองถี่ถ้วนแล้วนางไม่กล้านำความเดือดร้อนไปให้แม่เฒ่าผู้ซึ่งนางเคารพนับถือเป็นอย่างมาก ฉับพลันนั้นเอง ดวงไฟยมทูตพุ่งเข้ามาในห้องนอนนาง ท่านลุงในร่างสตรีนำอาภรณ์สีสันสวยงามใส่ลงในหีบผ้า วางขนมแป้งปั้นและถ้วยชาบนโต๊ะไม้ตัวใหญ่กลางห้อง
ร่างปลอมมองสตรีในอาภรณ์สีนิลด้วยรอยยิ้มมีนัย ถึงแม้ว่ากลุ่มควันหยินหยางจะหายไปสักครู่แล้ว มิอาจล่วงรู้ได้เลยว่าเขาผู้นี้กำลังคิดอะไร ในขณะที่ยมทูตมองว่าตำราสีชาดเฝ้านางเอาไว้ตามคำสั่งเทพมรณา
'เจ้าระวังตัวด้วย ข้าไม่สามารถควบคุมตำราสีชาดได้ดั่งใจ ตำราเล่มนี้นึกอยากจะทำอะไรก็ทำ...'
เรื่องสำคัญถึงเพียงนี้มีเขาและนางที่รู้ หัวใจปีศาจสาวขยับไหว นางเงยหน้ามองผ่านหน้าต่างไป ไม่พบเทพมรณาซึ่งยังคงไม่กลับมาพบนาง ตบหน้าเบา ๆ หวังให้ตนเลิกฟุ้งซ่าน
ระหว่างที่นางลุกขึ้นไปเปลี่ยนอาภรณ์ใหม่ เจ้าร่างปลอมไม่เลิกตามนาง แถมทำหน้าตาขึงขังเจ้าเล่ห์ นางเกือบจะควักกระบี่ปีศาจออกมาฟาดฟัน
การต่อสู้อันไร้ประโยชน์หยุดลงในหัว เมื่อสิ่งของสำคัญอยู่ในเรือนใต้ทั้งหมด นางนั่งถอนหายใจบนฟูก ก่อนจะเบิกตากว้างมองกระบี่สีนิลปรากฏในมือเทพ ไม่รู้ว่าร่างปลอมเสกมันขึ้นมาได้อย่างไร เขาขยับฝีเท้าเข้ามาหานาง ส่งกระบี่สลักลายบุปผาให้นางกับมือ นางลุกขึ้นยิ้มดีใจ
"กระบี่ปีศาจข้า... ท่านได้มายังไง?"
ร่างปลอมยิ้มให้นางแทนคำตอบ นางพยายามถามเขาเท่าไรก็ยอมบอกนาง
"ก็ได้ ข้าจะยอมตามใจท่านสักวัน ท่านตัวปลอม ขอโทษที่ข้าเสียมารยาท"
ใบหน้าหล่อเหลาแลดูอ่อนโยนแม้กระทั่งในแววตา เขาชื่นชมนางพลางว่า 'ดีแล้ว ดีมาก' โน้มลงแตะริมฝีปากลงบนหน้าผากเนียน นางสะดุ้ง ยกมือแปะหน้าผากเหมือนถูกของร้อน แก้มแดงระเรื่อไปถึงใบหู
"ท่านทำอะไรน่ะ!?"
"เจ้าชอบ"
"ทะ... ท่านเป็นเพียงภาพลวงตา"
"เหลวไหล เบื้องหน้าสายตาเจ้าเป็นเรื่องจริง มีอยู่จริง เจ้าเชื่อข้า"
"ท่าน... เหมือนเขามาก ทั้งกายทิพย์... วิญญาณ ทั้งกลิ่นดอกปี่อั้น..."
"เมื่อคืนข้านอนข้างหลังเจ้า... ใส่ยาบนปีกเจ้า..."
ถิงถิงกลอกตาใช้ความคิด ตั้งแต่ร่างปลอมหล่อรวมขึ้นจากแสงสีชาด เขาผู้นี้คอยเอาใจใส่นางในยามเศร้าโศกและบาดเจ็บ นางเงยหน้าขึ้นสบประสานสายตาคมวาบ เขาก้มตัวลงหานางซึ่งสูงเพียงระดับบ่า
"ข้าจูบเจ้าได้หรือไม่?"
ราวกับว่านางถูกสาปให้เป็นหิน เจ้าร่างปลอมลอบยิ้มกรุ้มกริ่ม ขยับริมฝีปากเข้ามาใกล้ นางหลุบตามองลมหายใจสีชาดไหลผ่านปลายจมูกเป็นสันคม...
"เจ้าทำอะไร!? ถิงถิง" เสียงตวาดกร้าวดุนาง ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีนิลสนิทปรากฏขึ้นในฉับพลัน บุรุษเบื้องหน้านางพลันหายไป ละอองสายสีชาดประสานเข้ากับเล่มตำราเล่มเก่ากลางห้อง
เจ้าร่างปลอมหนีเอาตัวรอดไปซะเฉย ๆ! นางตื่นตะลึง หันไปตอบด้วยสีหน้าขลาดกลัว
"ร่างปลอมท่าน... ขอจูบข้า..."
"เจ้าก็ยอม?"
"ข้าเปล่านะ ข้ากำลังตกใจ..."
นีเทียนต้าเซินไม่เชื่อนาง ตอนเขากลับมาพบนาง หน้าแดงก่ำเอียงอาย นัยน์ตาสีอำพันหลุบมองตามริมฝีปากหนาหยักได้รูปอย่างตั้งใจทีเดียว
"พวกปีศาจ... เปี่ยมไปด้วยราคะตัณหา ความโลภหลงมัวเมา กามารมณ์เป็นกมลสันดานของพวกเจ้า มิอาจกล่อมเกลาให้ดีได้สักตน ข้าพอเข้าใจเจ้าถิงถิง แต่เจ้าจะเสพสังวาสกับตนไหน ต้องไม่ใช่ในนครมรณา ไม่ใช่กับร่างจำแลงข้า"
"ข้าจะไปรู้ลึกซึ้งถึงจิตใจร่างปลอมท่านได้ยังไง ท่านน่ะเป็นเทพแท้ ๆ ไยสร้างเวทลวงตาล่อลวงปีศาจ เล่ห์เหลี่ยมมารยา ยังจะโยนความผิดให้ข้า"
"เป็นเรื่องสมควรที่จะผนึกตำราเล่มนี้ไว้สักระยะ"
สิ้นคำประกาศิต เงื้อมมือมัจจุราชดึงตำราสีชาดไป ไม่ฟังเสียงใด ๆ ของนาง
ถิงถิงนึกหวาดกลัวเทพมรณายามเกรี้ยวกราดนัก เขาพูดจาร้ายกาจด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ ไร้เหตุผลสิ้นดี นัยน์ตาสีชาดราวใบมีดคมทิ่มแทงหัวใจนาง ไม่แม้จะมองหน้านาง
คืนวานนี้ปีกผีเสื้อโบยบินกลับไปคร่ำครวญบนฟูกจนได้ยินเสียงอึกทึก นางวิ่งไปตรงระเบียงเรือน แหงนหน้ามองท้องนภามืดเงียบเต็มไปด้วยดวงตายมทูต อักขระประหลาดวาดด้วยพู่กัน เพียงชั่วพริบตาก็หายไป
'นีเทียนต้าเซิน'
'ทัณฑ์ที่ 1'
เสียงประกาศโทษออกมาอย่างคั่งแค้น เป็นเสียงลอกเลียนเจ้านครมรณา
นีเทียนต้าได้รับโทษหนึ่งประการจากการตัดสินของตำราสีชาด
ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ถึงทัณฑ์ที่ว่าคืออะไร ตำราเล่มนี้ซุกซ่อนความลับเอาไว้มากจนเกินไป
ถิงถิงเข้าใจภาษายมทูตนับตั้งแต่นางมาอยู่เมืองนี้วันแรก ๆ ถึงแม้ว่ายมทูตจะสื่อสารกับนางด้วยภาษาในเทวโลก ไม่ว่าเทพหรือปีศาจก็เข้าใจตรงกัน เรื่องนี้เป็นความลับส่วนตัวของนาง แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจที่ยมทูตสนทนากัน เอื้อประโยชน์กับการเก็บข้อมูลในเมืองมรณา
นางยืนมองการต่อสู้ของเทพมรณากับร่างจำแลง พลังหยินหยางของเจ้านครถูกทำลายลงในชั่วพริบตาด้วยแสงโลหิตสาดจ้า ท่านลุงแย่งกันพูดจา เตือนสตินีเทียนต้าเซินว่าไม่ควรใช้พลังโดยเปล่าประโยชน์ ตำราสีชาดเป็นตำราที่มีพลังมากกว่านครมรณาและแดนปรภูมิรวมเข้าด้วยกันเสียอีก มันแข็งแกร่งกว่าตำราทุกเล่ม ต่อให้เป็นท่านอาจารย์ของเขาผู้ดูแลนครมรณามาถึงห้าแสนปียังมิอาจต่อกร ไม่เคยมีเทพมรณาจะวิวาทกับตำราเพื่อผนึกมันเอาไว้ด้วย
เหล่ายมทูตเอ่ยถึงอีกสองเทพมรณา ฮุ่ยเหอต้าเซิน[1] เยว่ชิงต้าเซิน[2] ในร่างกระดูกอันน่ากลัว นัยน์ตาสีชาดทั้งสามคู่เพ่งมองมายังนาง ก่อนที่ทั่วทั้งเรือนจะถูกปกคลุมด้วยเวทหยิน นางจึงไม่รับรู้สิ่งใดอีก
"เจ้าเองก็มีโทษ จำไว้ว่าข้าไม่ไว้หน้าผู้ใด มีเพียงท่านลุงเท่านั้น เป็นข้อยกเว้นของข้า" น้ำเสียงเคร่งขรึมไม่ต่างจากวันแรกที่ปีศาจสาวมาพำนักอาศัย
ถิงถิงละทิ้งความโกรธกลัวของนาง คงเหลือเพียงความสิ้นหวัง พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ดี... เสร็จงานของข้าเมื่อไร ข้าจะรีบตายไปเป็นยมทูต ข้าจะเป็นท่านลุง"
ฝันไปเถอะ!
นีเทียนต้าเซินหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน แทนที่จะลั่นวาจาเด็ดขาด ไม่มีทางรับดวงวิญญาณนางมาเป็นยมทูต ในเมื่อมันเป็นไปไม่ได้
ลิขิตชะตา เป็นเรื่องเหนืออำนาจการควบคุม ภพชาติหน้าของนางจะเกิดเป็นอะไรก็หาได้รู้ไม่
ขณะนัยน์ตาสีชาดยังคงเพ่งมองท่าทีโอหัง หวังให้นางศิโรราบ เขายืนเอามือไพล่หลังข้างฟูกนาง
"ลุกขึ้นมาทำงานของเจ้า ไหวหรือไม่?"
"ข้าไม่ทำงานให้ท่านแล้ว ข้าจะไป... จากที่นี่"
"เจ้าแน่ใจ?"
"เจ้าค่ะ ท่านและข้า ขออย่าได้พบกันอีกเลย หากมิใช่ในปรภูมิ หวังว่าท่านจะไม่ลืมที่ลั่นวาจาเอาไว้ว่าข้าเปลี่ยนใจได้ทุกเมื่อ"
สีหน้าของผู้ขลาดกลัวบัดนี้เป็นคนละคน นางไม่อ่อนน้อมยอมตามอีกต่อไป
นีเทียนต้าเซินเบิกเนตรสีชาด ด้วยความรู้สึกเจ็บปวดประหลาดในอก ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร เมื่อยมทูตตัดขาดจากห้วงความรู้สึกสิ้น อีกใจหนึ่งก็หวังให้นางเปลี่ยนคำพูดของนาง กลับพบเพียงลูกแก้วอำพันเปี่ยมล้นหยดน้ำตา นางยืนกรานว่าจะกลับเรือนใต้ เขากลั้นใจตอบนาง
"ได้ ในเมื่อเจ้าตัดสินใจดีแล้ว ข้าจะไปส่งเจ้า"
[1] 惠河大神
[2] 月星大神


## 8-1 恶魔的陷阱 กับดักปีศาจ

หัวใจปีศาจเคยสงบราวสายน้ำนิ่ง บัดนี้ไม่ต่างจากกระแสน้ำวน นางทั้งสับสน เสียใจ ไยเทพมรณาช่างไร้เยื่อใยต่อนาง ขนาดว่านางทำงานเยี่ยงทาสผู้ซื่อสัตย์ พร้อมมอบชีวิตให้เจ้าตำราโหดอย่างไม่กลัวตาย นางและเขามีความทรงจำใต้ต้นไม้วิญญาณในเรือนไม้งดงามมาร่วมแรมปี
'ข้าควรลืมท่านไปเสีย นีเทียนต้าเซิน...'
ความคั่งแค้นปรากฏในประกายตาสีอำพัน นางชังหน้าเขาพอ ๆ กับที่นางปรารถนาในตัวเขา นางแน่ใจว่าเขาไม่มีทางปล่อยให้นางผู้รู้เรื่องนครมรณากลับเรือนใต้อย่างสติครบถ้วน เขาคงใช้เวทลบเลือนความทรงจำนางก่อนส่งนางกลับเมืองปีศาจ
ในจังหวะที่ปลายนิ้วเรียวยาวใต้เกราะนิ้วแหลมคมแตะลงบนหน้าผากเนียน ฝ่ามือปีศาจกางออกพร้อมกระจกสีขุ่นเปล่งแสงหยินหยาง แต้มสีชาดกลายเป็นหลุมน้ำวน
นีเทียนต้าเซินแปลกใจในการกระทำของนางผู้ปองร้ายเขาด้วยกระจกโง่ ๆ บานหนึ่ง เขารู้สึกตัวอีกคราในเรือนไม้งดงาม เครื่องเรือนทุกอย่างจัดวางอยู่ที่เดิม หากวิจิตรตระการตากว่าเรือนซึ่งเขาสร้างให้นางพำนักอาศัย
"ทำอะไรของเจ้า? ถิงถิง"
"ในห้วงนิทราผีเสื้อ ข้าเป็นผู้เสกสร้างทุกสรรพสิ่ง ท่านจำได้หรือไม่? ท่านเคยกักขังข้าในนครมรณา ท่านจิกหัวใช้ข้า ให้เป็นทีของข้าบ้าง"
"เจ้าใช่ปีศาจเจ้าคิดเจ้าแค้นเสียเมื่อไร เจ้ามีจิตใจดีงามราวเทพธิดา"
"เกรงว่าท่านจะลืมไปเสียสนิท ข้าเป็นปีศาจราตรี" ในน้ำเสียงเด็ดขาด ผู้อายุขัยน้อยกว่าเช่นนางกลับไร้ความกลัวเกรง นางยืนประจันหน้าเทพแห่งความตายท่ามกลางแสงแห่งหยินหยาง แม้รอบอาภรณ์ลวดลายเมฆาล้มปริ่มด้วยไอสังหาร เขายังคงสวมชุดเกราะยมทูต นางสวมอาภรณ์สีสันสดใส
"ประเดี๋ยวข้าก็ตื่นจากนิทรา เว้นเสียแต่ว่าท่านจะทุบตีข้าให้ตื่น"
นีเทียนต้าเซินหัวเราะเสียงดัง เขี้ยวคมตรงมุมปากดูน่าสะพรึงกลัว "ดีไหมเล่า? ข้าจะทำลายกระจกบ้านี่ไปพร้อมกับดวงวิญญาณเจ้า"
"หากท่านปรารถนาจะฆ่าข้า หลังจากที่ข้าหมดประโยชน์แล้ว ข้ายินดีตายด้วยเงื้อมมือท่าน เทพใจดำ..." นางพูดด้วยนัยน์ตาเอ่อคลอ โบกมือเปิดบานประตูให้อ้าออกกว้าง "ไยท่านไม่ลองชื่นชมโลกนิทราอันสวยงามเสียก่อน ค่อยลงมือฆ่าถิงถิง อย่างน้อยก็เห็นแก่น้ำใจข้าที่เคยช่วยงานท่าน"
ถ้อยคำตัดพ้อนั้นไม่เข้าหูเอาซะเลย นีเทียนต้าเซินเมินหน้าหนีนาง มองผ่านบานประตูไม้สลักลายเมฆาไป กลางท้องนภามีจันทรากลมโตสีชาดอย่างในภพภูมิปีศาจ
เมื่อสังเกตให้ดีแล้วพื้นที่โดยรอบปกคลุมด้วยสวนพฤกษชาติทอประกายอร่าม เสมือนเรือนใต้แห่งแมลงบุปผา มันแสนงดงามตรงที่ท้องนภากว้างเต็มไปด้วยหมู่ดาว
'โลกนิทราของเจ้าช่างงามนัก'
ความคิดภายในมิอาจส่งผ่านไปถึงนาง ร่างสูงสง่าผ่อนลมหายใจ รักษาสีหน้าเข้มขรึมของตน พยายามไตร่ตรองเรื่องราวด้วยเหตุและผล
ที่ผ่านมานางไม่เคยเป็นเช่นนี้ นางเชื่อฟังอ่อนน้อม มีความซื่อสัตย์ตรงไปตรงมา...
หรือทั้งหมดเป็นการแสดงละคร? นางเฝ้ารอจนกระทั่งสบโอกาสซุกซ่อนกระจกแปดเหลี่ยมไว้ในหีบผ้า
"กระจกเวทนี้เคยเป็นของเล่นชนิดหนึ่งของหมู่มารในลัทธิประหลาด ชื่นชอบการวางพนัน ละเล่นเวทหยินหยางอยู่เป็นนิจ นับเป็นเครื่องสะสมพลังที่มีหยางมากกว่าหยิน มองลึกลงไปในกระจกมีหลุมสีขาวตัดแสงสีดำ แน่นอนว่าการเป็นสมบัติเทพหมายความว่าปีศาจจะต้องขโมยมันมาจากที่ใดสักแห่ง ท่านปู่มอบให้ข้าคราวบำเพ็ญตบะปีศาจครบสองพันปี เป็นของหายากนัก"
"ดูจากขุมพลังหยินหยางแล้วก็พอรู้ น่าแปลกที่พวกปีศาจขโมยมันมาได้"
"ไม่มีอะไรที่พวกข้าทำไม่ได้..." นางเล่าเรื่องในอดีตอีกมากมายว่าผู้แสนดีอย่างไรก็คือปีศาจ ไม่ควรไว้วางใจ คนที่บ้านนางเป็นอย่างไร
"ข้าพอเข้าใจหลักการของพวกเจ้า อย่างเช่นบุปผชาติหลากสีสันเบื้องหน้าข้าคงเกิดขึ้นโดยเวทปีศาจราตรี อืม... เจ้าว่าเป็นห้วงนิทรา?"
"เจ้าค่ะ ข้าอาจหลับใหลในเรือนมรณา กายทิพย์ท่านหายไป อยู่กับข้า ณ ที่แห่งนี้ ท่านไม่ต้องเป็นกังวลไป รับรองว่าท่านเสียเวลาไม่มาก ห้าวันในนิทราอาจกินเวลาเพียงหนึ่งก้านธูป..."
"ถ้าเจ้าว่าเสียเวลาไม่มาก" สิ้นคำ เขาถอนหายใจ หมอกสีนิลขยับหายไปอยู่หน้าโต๊ะทำงาน
นัยน์ตาเยียบเย็นสีชาดไม่ไหวติง แม้ปีศาจสาวจะพลิกฝ่ามือดึงเทพมรณาให้มานั่งจิบชาในฝั่งตรงกันข้าม บังคับเขาไปเสียทุกอย่างดั่งใจนาง เสกถ้วยชาและขนมหน้าตาน่ารับประทาน แป้งปั้นเป็นรูปดอกไม้ รูปภูตแมลงผีเสื้อ เต่าทอง วางเรียงรายในจานดินเผาบนโต๊ะเตี้ย ๆ
เมื่อตรึกตรองดูแล้วนีเทียนต้าเซินใช้พลังมากมหาศาลในการผนึกตำราสีชาด มันเป็นเรื่องเปล่าประโยชน์ตามคำตักเตือนของยมทูตอาวุโส ตอนนี้เขาไม่น่ามีพลังมากพอทำลายห้วงนิทราผีเสื้อ
ใช่แล้วล่ะ... นอกเสียจากผนึกตำราไม่ได้ ร่างปลอมมาพบนางอย่างลับ ๆ ชั่วพริบตาเดียวก็หายไป กระจกเวทแปดเหลี่ยมนี้นางได้มาจากเขา เรียกของวิเศษมาให้นางเหมือนกระบี่ปีศาจเพียงนางเอ่ยขอ
"ข้าเดาว่าท่านกำลังใช้ความคิด ไม่รู้ว่าในนิทราผีเสื้อสามารถทำงานของท่านได้หรือไม่?"
"..."
นีเทียนต้าเซินนั่งนิ่งขรึม มองนางรินชาอย่างกุลสตรี
ก่อนหน้านี้นางเปลี่ยนอาภรณ์เทพมรณาเป็นสีฟ้าคราม สีเขียวมรกต ปักปิ่นงดงามอย่างคุณชายในเมืองมนุษย์ เป็นสีขาวอย่างบุรุษเทพในเทวโลก เป็นสีนิลสนิทมีกรงเล็บปีศาจประหนึ่งจอมมาร นางเรียกเขาท่านจอมมารแล้วหัวเราะ นางเล่นสนุกกับการเปลี่ยนอาภรณ์ของเขาไปมาจนพลังหยินลอยละล่องเต็มพื้นเรือน
"ขออภัยเถิด เทพอาวุโสเยี่ยงท่าน คงง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือ"
"ทำไม่ได้ ข้าเคยบอกเจ้าว่าข้าจะต้องทำงานในนครมรณา เจ้าสมองปลาทอง"
"ท่านอย่ามาเรียกข้าอย่างนั้นนะ"
"เจ้าจะทำไม?" เอ่ยพลางยกยิ้มมุมปาก เขาท้าทายนางที่ปัดมือเพียงครั้ง ถ้วยชาหายไปจากมือหนา ไม่ทันได้ชิมรสชาติชากลิ่นหอมสะอาด
ถิงถิงท่าทางโกรธขึ้งบึ้งตึง รอยย่นหว่างกลางคิ้วบนใบหน้าปีศาจปรากฏขึ้น
เมื่อวานนี้นางสั่งให้เขานั่งนิ่งมองนาง ซุกซบพิงศีรษะบนอกกว้าง บุรุษผู้ถูกล่วงล้ำอาณาเขตมิได้ขัดขืน เขาอ่อนคล้อยไปตามนาง จนย่างเข้ายามโหย่ว[1] วันนี้นางยังคงทำเรื่องเดิม ปีกสีม่วงอร่ามเปิดเผยขึ้นและหายไป นางอิงแอบในอ้อมแขนเทพมรณา สองมือสวมกอดรอบเอวสอบ
ดวงตาสองคู่เฝ้ามองทิวากรลูกสีส้มกลมในท้องนภากว้างใหญ่คล้อยลับ
"เจ้าอย่าเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ ข้าทำลายนิมิตเจ้าได้ในพริบตา เลิกยั่วยวนข้าเสียที ถิงถิง"
"ไม่ใช่นิมิต เป็นห้วงนิทราผีเสื้อ ข้าบอกท่านแล้ว ท่านต้องเชื่อฟังข้าบ้าง"
"ข้าไม่เห็นว่านิมิตหรือนิทราจะแตกต่างไปกว่ากันสักเท่าไร ทั้งหมดคือภาพลวงตา"
"เช่นนั้นอาจารย์ท่านคงสั่งสอนศิษย์มาผิด ๆ เรื่องปีศาจ..." นางเงยหน้าขึ้นสบนัยน์ตาสีชาดคล้ายบันดาลโทสะหากใครเอ่ยถึงท่านอาจารย์ นางคลี่ยิ้มจองหอง "ข้าจะบอกท่านให้ ปีศาจอสูรสร้างนิมิตขึ้นเพราะจิตใจฟุ้งซ่าน หมกมุ่นในราคะตัณหา โลกนิมิตครอบคลุมสถานที่ใดที่หนึ่งแตกต่างจากนิทรา การสร้างอาณาเขตนั้นยากยิ่งกว่า โลกนิทรากว้างใหญ่ไพศาล สุดล้ำลึกเกินจินตนาการ หากไม่มีกระจกแปดเหลี่ยมนี่ ปีศาจอ่อนหัดเช่นข้ามิอาจสร้างห้วงนิทราผีเสื้อได้ แต่ถ้าเป็นท่านปู่ของข้าละก็ไม่แน่"
"อื้ม... ท่านลุงส่งรายงานว่าหลี่หวังหยางเก่งฉกาจ เป็นปีศาจราตรีที่แข็งแกร่งที่สุด หนึ่งในสามของภพภูมิราตรี หนึ่งในใต้หล้าเมืองบุปผา แม้อายุขัยของท่านปู่เจ้า..." ปลายเสียงหัวเราะเย้ยหยัน พลันยกมือขึ้นโอบบ่านาง ตบเบา ๆ "รุ่นเหลนข้ากระมัง"
"ท่านปู่ข้าอายุขัยห้าหมื่นปี ใช่ปีศาจอ่อนหัดเสียเมื่อไร ท่านปู่ทำลายเวทแห่งการลืมเลือนของท่านได้ในราตรีแรก"
ถิงถิงเยินยอท่านปู่ของนางอย่างภาคภูมิ นีเทียนต้าเซินก็หลุดปากบอกนางเรื่องท่านอาจารย์แห่งนครมรณา นางและเขาได้ใช้เวลาหารือปรับทุกข์ร่วมกัน นางอิ่มเอมใจเมื่อเขายอมเปิดใจให้นาง ซุกหน้าอิงแอบในอ้อมแขนอุ่น
"ข้ามีความลับจะบอกท่าน"
"เรื่องอะไรหรือ?" เขาเลิกคิ้วถาม ลูบศีรษะน้อยเบา ๆ อย่างเอ็นดู ไม่รู้ด้วยเหตุใด ดวงตาของเขาติดตรึงอยู่กับแก้มแดงซ่าน กระทั่งนางเงยหน้าขึ้น
"เวทลืมเลือนของท่านใช้กับข้าไม่ได้ผล ข้ามิอาจลืมเลือนบุรุษในใจข้า"
"เจ้าพูดเรื่องตลกอะไร ข้าเนี่ยนะเป็นบุรุษในใจเจ้า?"
ประกายตาสีอำพันสั่นไหว เฉกเช่นนัยน์ตาสีชาดซึ่งสั่นคลอนเพราะคำพูดจริงใจของนาง
"ข้าชอบท่าน"
"อื้ม... เจ้าชอบข้างั้นหรือ แล้วพี่สาวของเจ้าล่ะ เวทยมทูตใช้ได้ผลหรือไม่?"
"พี่รองพี่ใหญ่บำเพ็ญตบะปีศาจจนแข็งแกร่ง ไม่ใช่เรื่องง่ายดายที่จะรู้จักความรักชอบ เวทลบเลือนจากเทพหรือจากยมทูตย่อมใช้ได้ผลกับพวกนาง ต่างจากตัวข้า เป็นจุดด่างพร้อยของตระกูลเหมยเตี๋ย ท่านแม่บอกข้าว่าการมีคู่ครองของผีเสื้อเสมือนเผ่าพันธุ์เงือก อสูรทะเล ห้ามไม่ให้ข้ามีความรัก ข้าชอบใครไม่ได้ทั้งนั้น ข้าจะต้องเห็นแก่ตัว..."
นีเทียนต้าเซินหัวเราะ "เจ้าโกหกข้าแล้วล่ะถิงถิง ตอนข้าใช้ดวงตาพิพากษามองเจ้า ข้าเห็นพวกปีศาจผีเสื้อ เจ้าชู้หลายใจ" ไหนจะเขาเองเห็นนางมองบุรุษจิ้งจอกรูปงาม น้ำลายสอเต็มปากเหมือนพี่สาวทั้งสอง น่ารังเกียจนัก! เขาไม่ลืมหรอกว่าทำเรื่องอะไรกับนางบ้างในห้วงนิทรา ขณะทวนความจำนาง "วันแรกเจ้าพาข้าไปเดินเที่ยวตลาดในเมืองปีศาจ มีพ่อค้าแม่ค้าหน้าตาประหลาด ตะกละเหมือนหมู เมื่อวานเจ้าชักชวนข้าไปวิวาทกับบุรุษจิ้งจอก เพราะเจ้าเผลอไปจับหางปุกปุยนั่นด้วยความอยากรู้อยากเห็น เจ้าพาข้าไปเที่ยวโรงเตี๊ยมในเมือง… ข้าไม่…"
"ว่าง… อย่าเสียเวลาข้า ดวงวิญญาณมากมายเฝ้ารอเทพมรณา ข้าจำต้องออกไปรับดวงวิญญาณ นำทัพยมทูต…" นางพูดแทนเขา ขยับปลายนิ้วเรียวยาวหยิกจมูกโด่งเป็นสันคม เขาย่นจมูก พ่นลมหายใจสีชาดแลดูน่าสะพรึงกลัว นางมิได้หวั่นเกรงแม้แต่น้อย แถมยังต่อว่า "ข้าได้ยินจนเบื่อ เชื่อข้าเถอะ ถึงท่านไม่ทำงาน ยังมีเทพมรณาอีกตั้งสอง"
[1] 酉 17.00 – 18.59 น.


## 8-2 恶魔的陷阱 กับดักปีศาจ +++++++

“ทำงานได้เรื่องที่ไหน...”
“ท่านไม่ควรดูแคลนผู้ใดในแดนมรณา แดนปีศาจ แดนเทพ แม้แต่มนุษย์ผู้ไร้ซึ่งพลัง พวกเขามีความคิดยิ่งใหญ่เกรียงไกร มีหัวใจกล้าหาญเสียสละ นีเทียนต้าเซิน ท่านรู้ไหม? ราชาแห่งสวรรค์ปกครองแดนเทพด้วยเมตตาธรรม ท่านอ่อนน้อมถ่อมตน ไม่ดูแคลนแม้กระทั่งปีศาจ”
“เจ้าเคยพบเขาผู้นั้นหรือ? ข้าว่าเจ้าเพียงได้ยินมา ส่งสารผ่านปากต่อปาก เจ้ารู้จักคน แต่หารู้จักใจเขาไม่”
ถิงถิงส่ายหน้า ค่อนขอดเทพผู้ผยองตน เขาหลุบตามองนาง หัวเราะชั่วร้าย นางกล่าวว่าแม่เฒ่าเล่าให้นางฟัง นางอดไม่ไหวต้องสั่งสอนเทพซะบ้าง
“ท่านเงียบเสีย... จูบข้า”
“เจ้า... อยากตายรึ?” เขาเข่นเขี้ยวขู่นาง ออกแรงขัดขืนการบังคับจากลมพัดไหวข้างใบหู ทว่าในห้วงนิทรานี้ไม่ว่านางสั่งอะไรก็จำต้องทำตาม
“จูบข้า ที่หน้าผาก แก้ม ริมฝีปาก”
นีเทียนต้าเซินโน้มใบหน้าลง ประทับริมฝีปากบนหน้าผากเนียน บนแก้มนุ่มหอม เขามอบสัมผัสนุ่มนวลบนริมฝีปากสีชาด นางพริ้มปิดตาลงรับจุมพิตอ่อนหวานด้วยหัวใจเป็นสุข แต่ก็เพียงไม่นาน ร่างกระดูกปรากฏรอยยิ้มร้ายเล่ห์ นางลืมตาพรึบ สบนัยน์ตากลวงโบ๋ใต้เพลิงกัลป์
“เจ้ายัง...”
ไม่ทันกล่าวจบว่านางเปลี่ยนใจหรือไม่ นางจูบโครงกระดูกใต้กลิ่นสาปความตาย หลังจากนั้นเขาเริ่มรังแกนางด้วยรูปลักษณ์อันน่าสะพรึงกลัว กลิ่นซึ่งเคยเป็นกลิ่นหอมอ่อนของดอกปี่อั้น กลับกลายเป็นกลิ่นซากศพคละคลุ้งไปทั่ว นางแน่ใจว่าเขากำลังทดสอบนาง จึงกุมมือกระดูกยกขึ้นวางบนแก้มเย็นเฉียบ
“เทพผู้ถูกสาปให้อยู่ในร่างมาร เทพปีศาจผู้เสียสละเพื่อเหล่าดวงวิญญาณ หากเป็นคราแรกพบกัน ข้าก็คงกลัวอยู่หรอก แต่นี่ข้าพบท่านมาตั้งเท่าไร ข้าไม่กลัวท่านแล้ว ข้าไม่รังเกียจท่านเลย ข้าชอบท่าน นีเทียนต้าเซิน”
ครู่นั้น ไฟกัลป์ในหลุมดวงตาวูบไหว สั่นคลอนดั่งเปลวเทียนต้องลม
ในเมื่อผู้คนส่วนใหญ่ล้วนประหวั่นในความตาย ไม่เว้นแม้กระทั่งยมทูตด้วยกันเอง ยังไม่คุ้นชินกับร่างละสังขารของเทพมรณา แล้วเหตุใดปีศาจน้อยเช่นนางกลับจ้องลึกลงไปในโพรงไฟด้วยแววตาหลงใหล ประหนึ่งว่านางไม่อยากเหินห่างจากอ้อมกอดกระดูกอัปลักษณ์
“ข้าคิดว่าเจ้า... จะพิศวาสคาดคั้น ถามหาเจ้าร่างปลอมนั่น”
“หามิได้เลย ข้าพยายามไล่เขาไป แต่ข้ายังสับสน ข้าสัมผัสได้ว่าเขาคือท่าน” นางลูบใบหน้ากระดูก หลุบตามองเปลวไฟวูบไหวสั่นพลางว่า “ข้ายินดีพิสูจน์ความจริงใจต่อท่าน คืนนี้เราสองจะนั่งชมพฤกษชาติ นอนร่วมเตียง ท่านปรารถนาอยู่ในร่างใด ข้าไม่รังเกียจท่าน...”
“เจ้าบ้าไปแล้ว ปีศาจเสียสติ... เยี่ยงเจ้า...”
สุดจะสรรหาถ้อยคำมาปรามห้าม เทพในร่างกระดูกถูกบังคับให้นอนร่วมเตียงกับนางจนได้ นางชิดแผ่นหลังด้านกำแพงลายเมฆา ดึงเอวสอบเข้าหาเรือนร่างเย้ายั่ว เขาก็คงต้องตามใจนาง
แสงจันทราลอดผ่านบานประตูหน้าต่าง ดวงตาสองคู่จ้องมองกัน ได้ยินเสียงสาวใช้เดินผ่านระเบียงไม้ ซุบซิบนินทาเรื่องนายท่านทั้งสอง
ที่ใดมีเขาย่อมมีนาง กุมมือเดินคู่เคียง เปิดเผยความรักลึกซึ้งต่อกัน แม้เป็นเรื่องต้องห้าม เทพกับปีศาจจะมีสัมพันธ์อันดีต่อกันมิได้เป็นอันขาด
ราตรีนี้เขาและนางนอนร่วมเตียง หนุนหมอนใบเดียวกัน นางไม่ปล่อยเวลาล่วงพ้นไปโดยไร้ค่า ยิ่งเขาคอยแต่จะเร่งเร้านางให้หยุดห้วงนิทรานี้เสีย เขายอมบอกความจริงกับนางว่าไม่อยากทำลายห้วงนิทรานี้เหมือนที่เคยตีนางด้วยเวทแห่งการหลับใหล เพราะนั่นจะทำให้นางบาดเจ็บไปด้วย เขารู้สึกละอายใจที่ปฏิบัติไม่ดีต่อนาง เขาสัญญาว่ามือคู่นี้จะไม่มีวันทำร้ายนางอีก นางกลับไม่สนใจ ลุกขึ้นเปลื้องอาภรณ์สีนิล หลุดหล่นกองบนพื้นเรือน เหลือเพียงเรือนกายเปลือยเปล่า ร่างกระดูกมองตามนางไม่กะพริบตา กระทั่งนางซุกตัวลงนอนในอ้อมแขน
ในที่สุดเขาก็คืนร่างบุรุษเทพในอาภรณ์เนื้อผ้าเบาบางสีนิล นางรีบปลดเชือกผูกเอว วางมือบนแผงอกที่ขยับไหวรุนแรงตามเสียงลมหายใจ
“เจ้า... ไยเสกสร้างห้วงนิทราสกปรก เจ้ากำลังคิดอะไร? เจ้าเป็นปีศาจน้อย รุ่นเหลนข้าได้”
“ข้าเป็นปีศาจสาว ข้าบอกท่านนับพันครั้ง ไยท่านไม่เคยจำ คงสมองปลาทองเหมือนข้า”
“เจ้าชักเหิมเกริมใหญ่แล้วถิงถิง ไว้ข้าออกไปเมื่อไร ข้าจะลงโทษเจ้าสถานหนัก ข้าจะขังเจ้าในกรงเหล็ก ให้อดข้าวอดน้ำ อนาคตของเจ้ามืดมนแน่”
“นครมรณาไม่ต่างจากกรงขัง ข้ามีความมืดมิดเป็นสหายมาร่วมแรมปี มีเพียงแสงยมทูตคอยนำทาง การได้พบหน้านีเทียนต้าเซิน เป็นความสุขของข้า”
ถิงถิงพร่ำพรอดกอดเทพมรณาหลังจากที่เขาไม่ขัดขืนนางอีก ฝ่ามือเย็นเฉียบของนางลูบไล้ผิวกายอุ่น ได้ยินเสียงผ่อนลมหายใจครืดคราดผ่านใบหูไปไว ๆ เขาปิดตาลงบ่อยครั้งจนนางขมวดคิ้วสงสัย กว่าที่นางจะรับรู้ได้อีกคราจากสัมผัสของมืออุ่นร้อน กำลังลูบผ่านแผ่นหลังบาง
เนื้อกายของนางและเขาแนบชิดสนิทสนม ไอปีศาจห้อมล้อมทั้งสองเรือนกาย นางสารภาพต่อเขาว่านางมีความสุขมากมายเท่าไร
“ความสุขอะไรของเจ้า ร่วมแรมปีในนครมรณา ใต้ต้นไม้วิญญาณ ในเรือนไม้ที่ข้ามานั่งทำงานเคียงข้างเจ้า ข้าเฝ้ามองเจ้า วัน ๆ เจ้าเอาแต่นอนเกียจคร้าน”
“นานขนาดนั้นเชียวหรือ?”
“อื้ม... ตอนข้าไม่อยู่ เจ้าไปเที่ยวเล่น ข้ามเทือกเขาไปก่อกวนยมทูตในหลายเขตแดน เจ้าทักทายพวกเขาทุกรุ่งอรุณ ยมทูตกลับมาจากการรวบรวมดวงวิญญาณ ไยเจ้ายืนกรานว่ามีความมืดมิดเป็นสหาย?”
ปีศาจน้อยคลี่ยิ้ม กลอกแววตาซุกซน ยามหวนคิดถึงท่านลุงทั้งหลาย
ท่ามกลางราตรีมืดมิดของเมืองมรณา กลุ่มเมฆาสีขาวสลับดำเป็นดวงกลมนับหลายหมื่นลอยละล่องในเวหา ไม่ไกลจากตัวนางซึ่งเป็นผีเสื้อตัวน้อยในวงยมทูต
ยมทูตมักปิดวาจา ไม่ใคร่สนทนา นอกเสียจากกับยมทูตด้วยกัน ท่านลุงค่อนข้างรำคาญนางเอามาก ๆ หากเห็นนางเดินไปเดินมาในเรือน พวกเขาจะหายตัวไปในทันที ในขณะที่บางคนยอมให้นางเกาะไหล่อย่างท่านลุงอาวุโสมีร่างเป็นชายชรา เอ็นดูนางเป็นลูกหลาน ทอดสายตามองผีเสื้อน้อยบินไปมาโดยไม่รำคาญใจ
การมีอยู่ของนางเป็นการปลุกเร้าจิตยมทูตให้เริ่มจดจำอดีตชาติได้ พวกเขาเกิดความรู้สึกเศร้าศัลย์อาลัย ใจคะนึงหาผู้คนในโลกอดีต
ท่านลุงเป็นเยี่ยงไร เทพมรณาผู้แสนเย็นชาไม่แตกต่างจากพวกเขา ทั้งสายตาริษยายามนางไปยุ่งวุ่นวายกับท่านลุงรูปงาม วันต่อมาเขาจะย้ายงานท่านลุงจากเขตแดนนั้นไปที่อื่น ให้ไกลนางมากที่สุด ทั้งสายตาอ่อนโยนหยุดอยู่บนใบหน้างาม เสียงหัวเราะเริงร่าของผีเสื้อน้อยพาให้ใจปรารถนาจะพบนาง
“แต่กฎจำต้องเป็นกฎ จะมีผู้รู้เรื่องนครมรณาเช่นเจ้า หลุดรอดออกไปไม่ได้”
“ข้าได้ยินมาว่าท่านเป็นเทพผู้ชอบละเมิดกฎ พวกเขาเอ่ยนามท่านว่าอย่างนั้น นีเทียน...”
นีเทียนต้าเซินเอาปลายนิ้วเคาะหน้าผากนาง ก้มลงจูบริมฝีปากสีชาด
แปลกที่ริมฝีปากนุ่มละมุนมิได้แอบแฝงกลิ่นอายของราคะอย่างปีศาจพึงเป็น เขาขบริมฝีปากบนอย่างอ้อยอิ่ง แล้วขยับลงชิมชมริมฝีปากล่าง
นีเทียนต้าเซินกอดนาง ลากฝ่ามือผ่านหน้าท้องแบนราบ ลูบจับไปทั่วเรือนกายขาวผ่อง ขยับกายแนบชิดทรวงอกงามจนแทบจะเป็นเนื้อเดียว กระทั่งนางเผยอริมฝีปาก เขาแทรกปลายลิ้นเข้าเกี่ยวพันลิ้นน้อย
ถิงถิงหายใจหอบสั่นราวไม่รู้ว่าจูบคืออะไร มิหนำซ้ำยังเผลอคิดว่าเขาจูบเทพธิดาไหนมาก่อนหรือไม่ นางนึกริษยา โอบรอบคอเขาแนบแน่น
บุรุษเทพยอมมอบจุมพิตหวานตราตรึงซึ่งนางมิบังอาจกล้าใฝ่ฝันถึง แม้ในอีกครู่หนึ่งเขาจูบนางราวจะสูบวิญญาณ เขาจูบนางด้วยอารมณ์แสนโหยหา ราวกับว่าเขาจะไม่ได้พบนางอีกในภพชาตินี้ แม้ว่าเขาไม่คิดปล่อยนางไป เขาจะกักขังนางในกรงเหล็ก ปีศาจผีเสื้อน้อยตัวโปรดของเขา
ความรู้สึกแสนอัศจรรย์บังเกิดในห้วงใจปีศาจ รสชาติขมหวานปะปนอยู่ในโพรงปาก นางผลักกายขึ้นคร่อมทับอาภรณ์หอมดอกปี่อั้น บุรุษเทพมิได้ยอมนาง จับนางให้นอนลงใต้พันธนาการ ประสานมือเข้าหานาง ตรึงฝ่ามือน้อยวาดวางข้างหมอน มืออีกข้างลอดผ่านเอวคอดบาง
จุมพิตเนิ่นนานใต้จันทราสีชาด หาได้รู้ไม่ว่าเนิ่นนานเท่าไร ถิงถิงหยุดลมหายใจหอบสั่นของนางไว้ นางวางพักมือสั่นเทาบนบ่ากว้าง
“ข้า... ไม่ได้สั่งให้ท่านจูบข้า กอดข้า...”
“ปีศาจโอหัง... เจ้ากล้าสั่งข้าด้วยหรือ?”
นางตัดพ้อเขาด้วยสีหน้าบึ้งตึง ทว่าเทพผู้นี้ปากอย่างใจอย่าง เขาก้มหน้าลงจูบนางอีก
เรือนกายโล่งเย็นของนางแนบชิดใต้อาภรณ์หลุดล่น นางลูบแผงอกกำยำ นัยน์ตาสีอำพันเอ่อล้นหยาดน้ำตา เขาพิงหน้าผากไว้กับหน้าผากของนาง
ไม่นานนัก เสียงคร่ำครวญของผีเสื้อน้อยดังก้อง นางเสียน้ำตาด้วยความหวาดกลัว... การจากลา นางจะหาสักหนทางหนึ่ง หยุดห้วงเวลานี้ไว้ชั่วกัลป์
‘นีเทียนต้าเซิน!’
เสียงกร้าวดังผ่านห้วงนิทรา สองเทพมรณาบุกรุกเข้ามาในอาณาเขตเมืองนีเทียนต้าเซิน
นัยน์ตาสีชาดลืมพรึบ เงื้อมมือมัจจุราชสะบัด เปิดช่องแสงเล็ก ๆ กลางเวหา เขาทำมันอย่างระวังโดยไม่ละวางตาจากนาง เพื่อให้แน่ใจว่าเจ้าของห้วงนิทราไม่บาดเจ็บซึ่งนางก็ดูสบายดี แถมมีสีหน้างุนงงเสียอีก
“ไม่มีเวลาแล้วเจ้าปีศาจน้อย สองเทพนั่นกำลังมาเอาเรื่องข้า เจ้านอนสักงีบเถิด” สิ้นคำ ลมหายใจมัจจุราชเป่าผ่านริมฝีปาก นางเผลอสูดดมมันหลังผ่อนหายใจแรงเพราะพิษจูบ ปิดตาลงหลับใหลในนิทรา


## 9-1 恐慌 หวาดกลัว

กระดิ่งลางร้ายในเรือนใต้ที่สั่นดังทำให้มิอาจชะล่าใจ หลี่หวังหยางนัดแนะบรรดาปีศาจให้เล่นละครไปตามน้ำ ตบตากลุ่มควันหยินหยางซึ่งอาจปรากฏตัวอีกเมื่อใดก็ได้ ตามคาดการณ์ว่ายมทูตอาจกลับมา เมื่อศัตรูตายใจ จะได้ไม่เสียการใหญ่ ค่อยส่งสารแจ้งฝั่งจิ้งจอกเงินให้สลักอักษรไว้บนฝ่ามือว่า '忘' ลืม หมายถึงเวทลบเลือนความจำของยมทูต
"ที่ใดมีความตาย ที่นั่นมียมทูต พวกนั้นรวบรวมดวงวิญญาณมากมายไปเพื่ออะไร?"
สีหน้าสงสัยแกมเจ้าเล่ห์ของปีศาจเฒ่าในร่างบุรุษรูปงามซักไซ้เอาความจริงจากร่างไร้สติ
สตรีในอาภรณ์สีชาดอยู่ในเงื้อมมือ เวทหยินห้อมล้อมรอบลำคอ ยามนี้จะบีบคั้นนางก็ตายเปล่า นางสูญสลายเป็นเถ้าควันได้ในพริบตา
ข้างกันนั้นเป็นพี่สาวทั้งสองนอนฟุบบนพื้นหญ้า ญาติผู้พี่อีกสาม บุรุษจิ้งจอกผู้ติดตามฮู่โหมวยังคงไม่ฟื้นจากแรงปะทะของเวทปีศาจราตรี การสะบัดพิษจากปีกของหลี่หวังหยางทำลายเวทหยินหยางใต้อักษร 忘 กลางหน้าผากจนแตกเป็นเสี่ยง ดวงตาสีอำพันเปิดเผยบนปีกสีนิลทั้งแปดคู่ หลังจากนั้นเรือนไม้ในงานวิวาห์กลายเป็นพื้นที่โล่งเปล่าเยียบเย็น
"พวกมันใช้เวทลบเลือนความทรงจำ ส่งตัวเจ้าสาวกลับคืนสู่งานวิวาห์เช่นคืนที่ลักพาตัวเจ้าไป อื้ม... นับว่าเป็นผู้ซื่อตรง ไม่คิดอ้อมค้อม หากไร้กลยุทธ์…" ปลายเสียงเย้ยหยันนางซึ่งไม่มีเรี่ยวแรงตอบคำถาม ปีศาจเฒ่าในเรือนผมสีเงินส่งเสียงหัวเราะดังไปทั่ว "จะเทพ มาร ยมทูต ข้าไม่สน บังอาจมาลูบคมหลี่หวังหยาง พวกหมาลอบกัด ไยไม่ปรากฏตัวซึ่งหน้า เจ้ารู้อะไรมาบ้าง เจ้ามีเรื่องจะบอกข้าไหม? ถิงถิง"
นัยน์ตาสีอำพันเจือไอสังหาร หลี่หวังหยางบีบคอนางจนสำลัก กดดันนางต่อหน้าปีศาจตนอื่น ก่อนพานางไปขังไว้ในคุกใต้ดิน ตรึงโซ่ไว้เยี่ยงทาส
ข้อมือข้อเท้าของนางแดงช้ำเช่นเดียวกับบริเวณรอบคอ มีโซ่เหล็กผูกแน่นหนา เหล็กเย็นเฉียบอาบด้วยเวทหยางของเทพใช้สำหรับการกักขังนักโทษ เรียกสตินางให้ฟื้นคืน นางรู้สึกแสบร้อนที่คอ ข้อมือและข้อเท้า
"หลี่หวังหยาง เจ้าทำอะไร? นางเป็นภรรยาข้าแล้ว ปล่อยนาง!"
"ช้าก่อน ๆ ท่านน่ะใจร้อนเกินไป นางต้องรับโทษในตระกูลเหม่ยเตี๋ย ข้าจึงจะส่งตัวนางให้จิ้งจอกเงิน"
แสงสีนิลจากหางทั้งแปดของผู้นำฝั่งจิ้งจอกเงินยังคงสงบนิ่ง ฮู่โหมวพร้อมเข้าห้ำหั่นกับมารดาผีเสื้อและผู้อาวุโสเรือนใต้ ทว่าถูกห้ามปรามจากอาวุโสฝั่งตน เมื่อการส่งตัวเจ้าสาวยังไม่เสร็จสมบูรณ์ ผู้กุมอำนาจโดยเด็ดขาดยังเป็นหลี่หวังหยาง
ฮู่โหมวทำได้เพียงยืนมองร่างบอบบางบนกองหญ้าใต้พันธนาการ อุ้งมือปีศาจใต้กรงเล็บแหลมคมบีบกรามนาง มิใช่เพียงการข่มขู่
"ผู้อื่นอย่างไรก็คือผู้อื่น จะฆ่าเจ้าเมื่อไร หาได้รู้ถึงจิตใจพวกเขาไม่ แต่นี่... ข้าเป็นท่านปู่ของเจ้า บอกความจริงมาเถิดปีศาจน้อย เจ้าหายไปไหนมา?"
ในห้องมืดแคบไร้แสง ไม่มีแม้บานหน้าต่างให้มองเห็นดวงตะวัน ร่างบางในชุดขาดเก่านั่งสั่นกลัวบนกองหญ้าเปียกชื้น นางไม่กล้าสบนัยน์ตาสีอำพัน ไอปีศาจที่ห้อมล้อมรอบอาภรณ์สีนิลบอกถึงตบะอันกล้าแกร่ง
นานแล้วที่นางพบท่านปู่แล่เนื้อปีศาจตระกูลมัจฉาเพื่อทำการทดลอง มันดีดดิ้นกรีดร้องอย่างทรมานกระทั่งเหลือเพียงหัวใจและก้างโดยที่ยังมีชีวิต นางเก็บไปฝันร้ายอยู่นานจนเขานำของขวัญมาปลอบนาง แต่ท่านปู่พูดจาดีกับนางไม่กี่วัน กลับมาขอปีกนางไปใส่ไว้ในขวดโหล
นางแน่ใจว่ากรงเล็บปีศาจวาดในอากาศเพียงครั้ง นางอาจตายอย่างเจ็บปวดทรมาน สองสามวันมานี้ท่านปู่ต้องการความจริงจากนาง เมื่อครู่นี้มือหยาบกร้านสะบัดจากใบหน้าเกรอะคราบเลือด นางก้มศีรษะอย่างขลาดกลัว
"...ตอบข้ามา ข้าไม่อยากทำร้ายเจ้า อย่างไรข้าก็ต้องส่งตัวเจ้าให้จิ้งจอกเงินอย่างครบถ้วนสมบูรณ์ การขยายดินผีเสื้อสำคัญที่สุด เจ้ารู้ดีปีศาจน้อย"
"พะ... พวกเขา... จับผิดตัว การเข้าออกเมืองมรณามีระยะเวลา ข้าสบโอกาสขโมยของสำคัญ ยื่นเงื่อนไขให้ข้ากลับบ้าน นั่นเป็นเรื่องยากยิ่งนัก ข้าไม่คิดว่าจะกลับมาได้ด้วยซ้ำ พวกเขาคงตามมาลบความทรงจำท่าน"
"ข้าจะใช้ไม้อ่อนกับเจ้าอย่างใจดี ตราบใดที่เจ้าพูดความจริง เจ้ารู้ไหม?"
"ข้าไม่กล้าโกหกท่านปู่เจ้าค่ะ ข้าถูกจับตัวไว้ ยมทูตไม่ฆ่าข้า เพราะ…" นางสั่นศีรษะ สำลักโลหิตออกมาระลอกหนึ่ง หลี่หวังหยางเลิกคิ้วขึ้นถาม
"เพราะ?"
"ข้า… ปลูกผักทำอาหารได้ ข้าพยายามทำตัวให้มีประโยชน์ การฆ่าข้าก็แสนง่ายดาย ศัตรูชะล่าใจ เก็บข้าไว้ใช้งานในฐานะทาส พวกเขามีเมตตาและโง่เง่าเหมือนเทพ มองข้าเป็นภูตผีเสื้อจิตใจดี ข้าแสร้งอ่อนน้อมยอมตาม..."
"งั้นรึ? แล้วระหว่างนั้นเจ้าเสียเวลาทำอะไร ทำไมจึงไม่รีบขโมยของแล้วออกมา เจ้ารู้ไหมว่าสามปีมานี้ฮู่โหมวจะแต่งกับเจ้าผู้เดียว แม้ข้าจะส่งตัวพี่สาวเจ้าไปแทน…"
เล่าไปคงไม่จบในวันเดียว ฮู่โหมวปฏิเสธพี่สาวนาง ส่งตัวเจ้าสาวกลับคืนในสภาพบาดเจ็บ แถมนำไฟประหลาดจากภพภูมิอสรพิษมาเผาต้นไม้ใบหญ้าด้วยความโกรธแค้น เขาทำร้ายผีเสื้อและจิ้งจอกที่ขัดขวาง ตามหานางไปทั่วทุกภพภูมิ พร้อมยื่นข้อเสนอเรื่องการขยายดินแดนให้เป็นเช่นเดิม
หลี่หวังหยางไม่อยู่เฉยแม้สักวัน แม้ตระกูลเหมยเตี๋ยพยายามค้นหาตัวนางเท่าไรก็ไม่พบ พวกเขาดั้นด้นไปถามจากแม่เฒ่าอาวุโสถึงเทวโลก ได้ความมาว่านครมรณาแยกจากเทวโลกและภพภูมิปีศาจโดยสิ้นเชิง
"ทำไมข้าได้ยินจากพวกเทพว่ามีปีศาจ… พบเจ้าใต้ต้นไม้วิญญาณกับบุรุษเทพรูปงาม?"
"เป็นกลลวงของข้า! อ้างว่ากินอะไรไม่ได้นอกจากผลต้นไม้วิญญาณ ท่านปู่ได้โปรดเชื่อข้า ข้าพูดความจริง ถึงข้าจะเป็นจุดด่างพร้อยของตระกูลอย่างไร ข้าไม่ไปเข้าพรรคพวกยมทูต ใครเล่าจะอยากอยู่กับผู้กุมความตาย ข้าเป็นปีศาจขี้กลัว พี่รองพี่ใหญ่รู้ดีว่าข้ากลัวผี กลัววิญญาณ อีกอย่าง... ยมทูตผู้นั้นแข็งแกร่งเกินไป ข้าหนีข้าก็ตาย เขาไม่เคยละสายตาจากข้า เมื่อไรพาข้าออกจากนครมรณา เขาจะจับข้าใส่กรงขัง"
ปีศาจที่ไม่ได้โง่เง่าจนเกินไปคิดเรื่องคำแก้ตัวอยู่ทุกค่ำคืน นางจะตอบท่านปู่ยังไง หากนางได้กลับเรือนใต้ อย่างน้อยก็น่าจะผ่อนหนักเป็นเบา
จอมมารแห่งเหม๋ยเตี๋ยผู้นี้สังหารเครือญาติมือเปล่าโดยไม่ลังเลใจ หากพวกเขาไร้ประโยชน์แล้วละก็ นางหวาดกลัวจนริมฝีปากสั่นเทา น้ำตาไหลพราก อุ้งมือเยียบเย็นของท่านปู่กระชากโซ่หยาง ลำคอของนางปลิวไปตามแรง จากนั้นก็เริ่มข่มขู่นางด้วยการเผาโซ่ให้ร้อนขึ้นเรื่อย ๆ
ลมหายใจของนางแผ่วเบาลง ในความหวังริบหรี่ว่านีเทียนต้าเซินจะมาช่วยนาง ความเป็นจริงแล้วเขาผู้นั้นเพียงสลัดนางให้หลุดพ้นจากห้วงนิทรา ส่งนางกลับแท่นประหาร ทันทีที่นางไร้ประโยชน์
"เจ้ายังเป็นหลานคนดีของปู่ ถิงถิง งานวิวาห์จำต้องเลื่อนไป เพราะเจ้าต้องฝึกวิชาสำคัญก่อนออกเรือน เจ้าปีศาจทรยศ... อย่าให้มีครั้งที่สาม"
"ถิงถิงจะไม่ทำให้ท่านปู่ผิดหวัง! ท่านปู่เฉลียวฉลาด เป็นหนึ่งในใต้หล้า ท่านปู่ได้โปรดเชื่อใจข้า พ้นผิดเมื่อไร ข้าจะหาทางแก้แค้นพวกยมทูต"
"ดีมากปีศาจน้อย ข้ามีของวิเศษหลายอย่างให้เจ้าเป็นของขวัญต้อนรับการกลับมา... เพียงแต่..." นัยน์ตาสีอำพันหลุบมองสตรีปีศาจในโซ่ตรวน เอามือแตะคางครุ่นคิดเรื่องชั่วร้ายแล้วหัวเราะ "การขยายดินแดนผีเสื้ออาจกินเวลาสองถึงสามปี อาจเป็นสิบปี ร้อยปี... ไม่ใช่ว่าข้าไม่เชื่อใจเจ้า แต่จะใช้งานเจ้าทั้งที ก็ต้องบังคับให้ทำ ข้าเลี่ยงไม่ได้จริง ๆ เจ้าน่ะพูดอย่างทำอย่าง[1] คำพูดเชื่อถือไม่ได้[2] ประจบสอพลอเก่ง ถิงถิง"
[1] สำนวนจีน : 言行不一 ( yánxíng bùyī )
[2] สำนวนจีน : 言而无信 ( yán'ér wúxìn)


## 9-2 恐慌 หวาดกลัว

ถึงแม้ว่าจะมีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นมากมายในเขตแดนของนีเทียนต้าเซิน นับตั้งแต่การมาเยือนและจากไปของจิตวิญญาณที่เสียสละ เทพมรณายังคงนำทัพยมทูตไปรวบรวมวิญญาณ นำพาลูกแก้ววิญญาณเดินทางเข้าสู่ปรภูมิเพื่อชำระความด้วยกระจกส่องบาป ส่งต่องานพิพากษาดวงวิญญาณให้เป็นหน้าที่ของเจ้านรกอีกสิบแปดกษัตริย์
หลังวิญญาณบาปถูกส่งไปรับโทษในสิบแปดขุมนรก หน้าที่ลงทัณฑ์เป็นของผู้คุมนรก อสูรลงทัณฑ์ รับโทษในเรือนจำนับหลายหมื่นปี จึงสามารถเดินทางข้ามสะพานที่รายล้อมด้วยดอกปี่อั้นเหนือแม่น้ำแห่งการลืมเลือนเพื่อไปเกิดในภพภูมิใหม่ หากโทษไม่หมดแล้วไซร้ วิญญาณเหล่านั้นจะรับทัณฑ์ทรมานต่อจากภูมิเดิมในระหว่างมีชีวิต ยังมีวิญญาณบางส่วนตกลงมายังนครมรณา รับกรรมต่ออีกหนึ่งภพชาติการเป็นยมทูต
สามเทพมรณาจะใช้สักกี่ร่างจิตก็มิใช่ปัญหา บางคราเทพมรณาอาจมีถึงพันร่างจิต นีเทียนต้าเซินพึ่งพบอีกสองเทพในปรภูมิ มาช่วยงานพิพากษาในภพภูมิแห่งการลงทัณฑ์ พักนี้ดวงวิญญาณบาปมากเกินไป ทั้งโลกมนุษย์ เทวโลก โลกปีศาจไม่ว่างเว้นจากความชั่วร้าย
กลุ่มเมฆาสีขาว-ดำลูกใหญ่ปรากฏขึ้นกลางเรือนยมทูต สีหน้ากังวลของเทพมรณาเป็นที่น่าแปลกใจของท่านลุง ต่างฝ่ายยกมือประสานเคารพซึ่งกันและกัน
"รบกวนพวกท่านแล้ว... ลุงสาม ลุงแปด"
"ลมอะไรพัดท่านมาหรือ? นีเทียนต้าเซิน"
ลุงสามลูบจับหนวดเคราสีเงินในฝั่งตรงข้ามลุงแปด มีร่างเป็นบุรุษรูปงามเช่นในภพชาติเดิมเคยเป็นคุณชายผู้สูงศักดิ์
เมฆายมทูตพัดหายไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่าเพื่อเดินหมากฝั่งดำ
หมากกระดานนี้ดูไม่ยากว่าใครเป็นผู้มีประสบการณ์มากกว่า ลุงสามเป็นยมทูตอาวุโสมาห้าหมื่นปี ลุงแปดสองหมื่นปี ถนัดงานสู้รบกว่าการใช้สติปัญญา
นีเทียนต้าเซินก้มมองกระดานหมากรุก รู้สึกกระดากอายขึ้นมายามเอ่ย "ถิงถิง... ข้าส่งนางกลับเรือนใต้เมื่อหลายวันก่อน... ข้าไตร่ตรองอยู่นานว่าควรขอคำปรึกษาจากท่านลุงหรือไม่?"
ลุงสามเอื้อมมือไปหยิบถ้วยชาลายคราม รินชาให้ผู้มาเยือนด้วยท่าทางสุขุม "ข้าขอเสียมารยาทหน่อยเถิด อะไรทำให้ท่านผู้ค้นพบวิชาพิสดารในการโกงความตายยมทูต ส่งตัวนางกลับไปเล่า?"
"ที่ผ่านมาข้าใช้งานนาง แสนเหน็ดเหนื่อยทรมานจากพิษบาดแผล นางต่ออายุขัยให้ยมทูตทั้งกองทัพ กระทั่งเทือกเขายี่หรุนเติมเต็มด้วยดวงไฟหยินหยางไม่ว่างเว้นสักเรือน ความเสียสละของนางสมควรได้รับการตอบแทน"
"ท่านหมายถึงการมอบอิสรภาพให้นางหรือ? มิใช่ว่าจะเป็นการลงโทษนางซะมากกว่า"
นีเทียนต้าเซินปิดตาลงพลางผ่อนลมหายใจ ชั่วขณะหนึ่งเขารู้สึกถึงกลิ่นหอมของดอกเหมยฮวาในห้วงนิทราผีเสื้อ แต่เมื่อคาดคิดว่านางถึงมือเจ้าบ่าวที่แท้จริง ปีศาจจิ้งจอกแปดหางฝีมือเก่งฉกาจย่อมปกป้องนางได้
"อื้ม... ข้าลืมแจ้งข่าวท่านลุง ฮุ่ยเหอเยว่ชิงมาเอาเรื่องข้า แต่ก็อยากให้ข้ายืดอายุขัยยมทูตอีกสองเขตแดนด้วย ข้าปฏิเสธพวกเขาไป"
สองเทพมรณาอาจระแคะระคายเรื่องจิตวิญญาณที่เสียสละ หลังจากที่ลานกว้างกลางนครมรณานีเทียนต้าเซิน สถานที่ติดยศศักดิ์ความกล้าหาญมอบศัสตราวุธว่างเปล่าไร้การมาเยือนของดวงไฟหยินหยาง ไม่มีการยกย่องสรรเสริญคุณงามความดีในหนึ่งภพชาติของท่านลุงทั้งหลาย
สามเทพมรณาแทบไม่เคยสนทนา ต่อให้พบหน้าในปรภูมิก็ราวกับว่าจะเป็นลมพัดผ่าน นีเทียนต้าเซินเลือกที่จะไม่ต่ออายุขัยให้ยมทูตในสังกัดอีกสองนคร หากมุ่งไปยังกองทัพตน นั่นทำให้เขาเก็บความลับมาได้นานร่วมปี
"พูดถึงเรื่องเจ้าถิงถิง ได้เข้าที่ประชุมเมื่อไร ท่านมักหลีกเลี่ยงที่จะพูดจา กระทั่งยมทูตไม่ยอมจำศีลใต้อาภรณ์ ส่งเสียงดังโวยวายว่าเบื่อหน่าย ยมทูตเริ่มมีความรู้สึกนึกคิด จดจำอดีตชาติได้ มียมทูตหลบหนีและหายตัวไปเพราะไม่อยากทำงานของตน…"
พวกเขายังมีความเห็นชอบและไม่ชอบ เพียงแต่จะพูดหรือไม่ก็เท่านั้น
ท่านลุงผลัดกันบ่นเทพมรณา นีเทียนต้าเซินยืนเอามือไพล่หลังมองหมากสีดำที่กำลังจนมุม ไม่ต่างจากตัวเขาในยามนี้ ท่านลุงอีกสามปรากฏกายและพูดขึ้น
"ข้าเคยได้ยินเรื่องปีศาจตระกูลแมลงบุปผาโปรดปรานสีสัน กลิ่นหอมของดอกไม้ แสงอรุณและพรรณพฤกษาเปรียบเสมือนชีวิตของพวกนาง ปีศาจแห่งแมลงบุปผายอมสละชีพเพื่อต้นไม้ดอกไม้และแสงสว่าง..."
"ได้แต่หวังว่านางจะไม่มีความรู้สึกต่อท่าน มิฉะนั้นท่านคงเสียแรงเปล่า นางตายแน่ ท่านส่งนางไปตาย..."
"ดีเสียออก นับเป็นการเก็บงานที่เรียบร้อย ไม่มีผู้รู้เรื่องนครมรณารอดชีวิต"
คำพูดมีนัยเรียกสัมปชัญญะเทพมรณา ก่อนที่พวกเขาจะลืมมัน เมื่อลุงสามมองไปทางยมทูตมาใหม่ห้าตน มีทั้งสตรีสูงวัย ชายวัยกลางคนต่างประสานมือทักทาย ร่วมวงสนทนา
"ว่าแต่ท่านไปทำอะไรให้นางโกรธรึ? นีเทียนต้าเซิน นางออกจะเป็นปีศาจอารมณ์ดี หัวเราะได้ทุกวี่ทุกวัน ข้ามีความคิดว่าถ้านางไม่เอ่ยขอไปจากเมืองมรณาด้วยตนเอง ท่านไม่น่าจะส่งนางกลับเรือนใต้ นางเคยบอกข้าว่าชอบเมืองมรณามากกว่าบ้านเก่านางเสียอีก"
"นางเป็นบุคคลภายนอก ไม่เกี่ยวข้องกับกิจธุระของยมทูต ข้าว่านางไปแล้วก็ดี"
ท่านลุงแย่งกันพูด เทพมรณาทำตัวเป็นผู้ฟังที่ดี ถอนหายใจไม่รู้รอบที่เท่าไร ลุงแปดตบหัวเข่า ทำเสียงดัง ตาจ้องกระดานหมากรุก
"แต่ข้าเบื่อ! ข้าแพ้ลุงสามเกมที่เท่าไร? ข้ามาเดินหมากกับท่านกี่คราก็แพ้ ข้าเล่นต่อไปไม่ไหวแล้วล่ะ"
"สักวันท่านย่อมชนะ เพียงท่านต้องใช้ความอดทนและสติปัญญา เชื่อข้าซี การประลองเชาว์อาจนำไปใช้การรวบรวมดวงวิญญาณ เพื่อพัฒนาสติปัญญาท่านได้ ท่านจะทำงานได้ดีขึ้นเมื่อรู้จักการแก้ปัญหา"
"ข้าเบื่อจะเดินหมากกับยมทูตด้วยกันเต็มกลืน เมื่อไรจะได้กลับสู่วัฏสงสาร"
ยมทูตสบประสานสายตา โดยเฉพาะผู้ที่ได้รับการยืดอายุขัย เทพมรณาส่ายหน้าไปมา
"ข้าขออภัยอีกครั้งเรื่องใช้งานพวกท่านเกินวาระ ข้ารบกวนสักนิดเถิดท่านลุง ขอให้ผ่านพ้นสงครามเมืองต้าไป ข้าจะให้พวกท่านได้ไปสู่ภพภูมิที่ดี..."
เทพมรณารับปากว่าท่านลุงผู้ตรากตรำทำงานมาหลายหมื่นปี จะได้รับการส่งดวงวิญญาณอย่างสมเกียรติ ไปเป็นบุตรผู้ร่ำรวย เป็นผู้มั่งคั่งมั่งมี เป็นลูกผู้ดีมีสกุลรุนชาติ อาจมีแม้กระทั่งไปถือกำเนิดเป็นกษัตริย์แล้วแต่วาสนาของพวกเขา
ยมทูตไม่ได้สนใจเรื่องนั้น ลุงสามลุงแปดสนทนากับเทพมรณาไม่นาน ท่านลุงอื่น ๆ มาไถ่ถามเรื่องคืนวาน นีเทียนต้าเซินไล่ตะเพิดสองเทพที่อายุขัยน้อยกว่ามาก ทะเลาะวิวาทฟาดพลังใส่กันเสียงดังอึกทึกจนเขาไท่ซานหายไปทั้งลูก พอพวกเขากลับไป ก็ฟื้นคืนมันขึ้นมาใหม่
สองเทพผู้ถือกำเนิดจากสระมรกตไม่สามารถเอาชนะเทพโดยกำเนิดจากดวงจิตเทพ ขนาดว่าสองรุมหนึ่ง ตอนนี้ฮุ่ยเหอเยว่ชิงคงถูกขังอยู่ที่ไหนสักแห่ง ใช้ร่างจิตแยกไปทำงานของตน บริภาษนีเทียนต้าเซินเป็นเทพจองหองอวดดี คงไม่กล้ามาหาเรื่องไปอีกสักระยะ
"ท่านว่าอย่างไรข้าก็ว่าตามนั้น ข้าจะอยู่ทำงานแล้วกัน" ลุงสามโบกมือไปมา ก้มมองโต๊ะหมากรุกหน้าตาเคร่งเครียด ฉับพลันนั้น พวกเขาเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
"ท่านไม่เคยเป็นเช่นนี้นะ นีเทียนต้าเซิน ท่านกินของผิดสำแดงอะไรเข้าไปหรือเปล่า?"
"รึท่านจะ... ท้องไส้ปั่นป่วน?"
ด้วยความคิดพิสดารของท่านลุงสาม หัวเราะจนน้ำตาเล็ด มือทุบโต๊ะหมากรุกกระเด็น
ลุงแปดนึกตลกขบขันอะไรไม่รู้ได้ เขาพูดเรื่องเทพมรณา ถ้าหากว่าเกิดท้องเสียอย่างมนุษย์บนโลก ต้องวิ่งหาห้องปลดทุกข์ให้วุ่นเป็นแน่ แล้วลูกแก้วจำศีลในอาภรณ์เล่าจะทำอย่างไร ไม่เหม็นไปกับเขาด้วยหรือ?
ท่านลุงทั้งสองหัวเราะ ผู้อื่นก็หัวเราะตามเสียงดังลั่น ด้านหน้าเรือนไม้ที่มียมทูตมารวมตัวกัน ลุงสามหัวเราะจนตกที่นั่ง กลิ้งลงบนพื้น
นีเทียนต้าเซินยืนเบิกตากว้างตะลึง เห็นด้วยตาตนเรื่องที่เยว่ชิงและฮุ่ยเหอกล่าว
ยมทูตไม่หัวเราะ!


## 10-1 冷漠而沉默 นิ่งเฉยเย็นชา

"เทพมรณาผู้ตัดขาดจากทุกภูมิโลก เหตุใดวันหนึ่งถึงมีบุญวาสนารับด้ายแห่งคู่ครอง? เทพจันทรานำพาปีศาจสาวใบหน้างดงามมาอยู่เคียงข้างท่าน นางเป็นผู้เดียวที่ไม่รังเกียจร่างละสังขารของท่าน..."
ท่านลุงจากเขตแดนที่สามพันแวะเวียนมาให้คำปรึกษาเทพมรณา เหล่ายมทูตมุ่งมั่นส่งตัวลุงสิบมา ด้วยเหตุว่าอดีตชาติของท่านลุงเคยเป็นโจรป่าผู้ทรยศภรรยาก่อนมาเป็นยมทูต
นีเทียนต้าเซินเพิกเฉย แหงนหน้ามองจันทรากลมโต ตัดพ้อเทพผู้เฒ่าอยู่ในใจ
"ข้าเข้าใจหัวอกท่าน นีเทียนต้าเซิน ท่านปรึกษาข้าได้ ว่ากันตามตรง... ข้าเป็นผู้มีประสบการณ์ อื้ม... ถึงจะไม่ค่อยดีเท่าไร"
"ข้าว่าท่านพูดจาไม่เข้าท่า ลุงสิบ ใครจะมาใครจะไป ข้าก็ไม่ได้สนใจนักหรอก"
"หน้าตาท่านดูไม่ค่อยสบายดี"
"หน้าตาข้าก็เป็นเช่นนี้... มิใช่หรือ?"
ดวงตากลวงโบ๋ใต้เพลิงกัลป์สบมองไปทางยมทูตอายุขัยสามหมื่นปี ลุงสิบในร่างชายวัยสี่สิบกว่าถอยไปก้าวหนึ่ง ยกมือโขกศีรษะด้วยความเคารพยำเกรง
ร่างสูงสง่าในอาภรณ์ลายเมฆามีเชือกผูกเอวยาวประหน้าขา ฝั่งหนึ่งสีขาว อีกฝั่งสีดำ มีอักษรปักผ้าว่า 白色 และ 黑色 กลับมาเดินวุ่นวายในเรือนไม้ใกล้เตียงนอน ห้องเดิมซึ่งพำนักอาศัยร่วมกับนาง สิ่งของทุกอย่างวางอยู่ที่เดิมราวกับว่านางไม่เคยจากไป ร่างบุรุษและร่างละสังขารที่สลับเปลี่ยนไปมาบอกถึงความกระวนกระวายใจ
แล้วเขาจะปิดบังอะไรจากท่านลุงได้…
ลูกแก้วยมทูตรับรู้ว่าเขาทุกข์ร้อนใจ นับตั้งแต่อุ้มพาเจ้าถิงถิงไปส่งถึงหอนอนในเรือนใต้ เขานั่งมองใบหน้างามยามหลับใหล โอบกอดนาง จูบริมฝีปากนางด้วยสายตาอาวรณ์ถึงเพียงนั้น จนได้ยินเสียงฝีเท้า จึงวางถุงผ้าที่เต็มไปด้วยเหรียญเงินจากสถานที่ต่าง ๆ บนโต๊ะไม้ นางจะได้มีเงินจับจ่ายใช้สอย ท่องเที่ยวไปทั่วทุกแห่งหนกับสามีในภายภาคหน้า เขานำลูกแก้ววิญญาณชั้นเลิศไปวางในเรือนจิ้งจอกเงิน เฝ้าดูให้แน่ใจว่าถึงมือฮู่โหมว สามีนางควรมีพลังมากพอปกป้องนางจากตระกูลเหมยเตี๋ย
ฮู่โหมวบำเพ็ญตบะปีศาจจนแก่กล้า กำลังจะเป็นจิ้งจอกเก้าหางผู้เดียวในตระกูล นางย่อมปลอดภัยในมือจิ้งจอกผู้มีรักต่อนางอย่างท่วมท้น
'ปีศาจน้อยถิงถิง ข้าขอให้เจ้าใฝ่หาความสุขในโลกปีศาจ เจ้าอย่าทุกข์ทรมานเพราะข้าอีกเลย...'
นีเทียนต้าเซินปิดตาลงถอนหายใจ พิจารณาตั่งนั่งลายผีเสื้อราวกับว่านางยังคงนั่งปั้นยิ้ม พูดจาเจื้อยแจ้ว เล่าเรื่องปีศาจให้เขาฟัง
ภายใต้ท้องนภามืดมิดไร้แสงจากปีกผีเสื้อ มีเพียงแสงหยินหยางจากเรือนยมทูต ร้อยวันพันปีหรือจะมีจันทราขึ้นมาได้ เป็นฝีมือเทพผู้เฒ่านั่น!
"ไม่ใช่ว่าท่านส่งนางกลับไปตายรึ?"
"..."
เทพผู้ถูกถากถางเงียบไป เมื่อท่านลุงเข้า ๆ ออก ๆ เรือนด้วยหน้าตากังวล
เทพมรณาไม่สนใจท่านลุง นัยน์ตาสีชาดปรากฏความรู้สึกในชั่วขณะหนึ่ง เขายกมือขึ้นวางบนอก
อาการเจ็บปวดประหลาดนี่คืออะไร? เสมือนหัวใจถูกแทงด้วยกริชคม เมื่อวานนี้เขาไปถามหายาจากท่านลุงก็ไม่ได้เรื่องได้ราว ท่านลุงผู้เคยเป็นแพทย์หลวงหน้าตาคร่ำเครียด โยนภาระหน้าที่ให้ท่านลุงอื่น ๆ
'เผ่าพันธุ์ผีเสื้อ... มีรักเดียวเหมือนปีศาจเงือก อสูรทะเล เทพธิดาบางเผ่าในเทวโลกก็เป็นเช่นนั้น พวกนางจะตาย หากไม่สมหวังหรือห่างหายจากคนรัก'
ความเศร้าหมองฉาบประกายตาใต้รูกลวงสีเพลิง ท่านลุงในเขตแดนที่สามหมื่นซึ่งเชี่ยวชาญด้านการจับกุมดวงวิญญาณปีศาจบอกกับเขา แต่เพราะลั่นวาจาโดยเด็ดขาด ส่งนางแล้วไม่จำเป็นต้องแจ้งข่าว ให้ท่านลุงอาวุโสตัดสินใจดำเนินการ
'ข้าชอบท่าน'
น้ำเสียงอ่อนหวานผุดวาบเข้ามาในหัว ฉุกคิดขึ้นได้ว่านางไม่มีนิสัยโกหก เขาส่งนางไปตาย! เร็วขนาดนี้เชียวหรือ? นางควรมีชีวิตอยู่อีกสักพันปี ได้ท่องเที่ยวไปทั่วทุกภพภูมิโลก ดั่งใจนางปรารถนาสิ
นีเทียนต้าเซินผยองตนด้วยวิสัยความเป็นเทพโดยกำเนิด ไม่มีเรื่องใดที่เขาตัดสินใจผิดพลาด ไม่เคยแม้สักครั้ง เขาปั้นหน้าไร้อารมณ์แม้ริมฝีปากซีดสั่น สองขาไร้เรี่ยวแรงหยุดยืนข้างโต๊ะทำงานตัวใหญ่ คืนร่างกระดูกอันน่ากลัวเมื่อท่านลุงเข้ามา
"เรื่องที่ข้ารบกวนท่าน... ว่ายังไง? นี่ก็ครบสิบราตรีแล้ว พวกท่านดำเนินการอย่างไร ส่งรายงานข้า..."
ทุกคราวที่เปิดประชุมจะมีบันทึกอย่างละเอียด ยมทูตทำงานเป็นระบบระเบียบ แม้ในเขตแดนนีเทียนต้าเซิน เทพมรณาให้เกียรติท่านลุงเป็นอย่างมาก
ผู้คุมกองทัพจากเขตแดนที่สิบกำลังเฝ้ารอการเรียกยมทูต ดวงไฟหยินหยางปรากฏนับยี่สิบดวง
ยมทูตในร่างบุรุษทั้งเจ็ด ร่างสตรีทั้งสาม ล้วนสวมอาภรณ์สีนิลสนิทมีผ้าคาดเอวป้ายสีขาวสลับดำ พวกเขาปัดมือไปมา กระดาษสีทองลอยอยู่กลางห้อง
"เขตแดนที่เจ็ดพันสามส่งรายงานเทพมรณา เวทลบเลือนความจำไม่สามารถใช้กับปีศาจที่มีพลังแข็งแกร่งเจ้าแผนการอย่างหลี่หวังหยาง..."
นีเทียนต้าเซินนิ่งอึ้งฟังรายงานเหมือนไม่ได้ยินสิ่งใด นอกเสียจากพิธีแต่งงานจะไม่เสร็จสิ้น เวทลบเลือนความทรงจำถูกทำลายในชั่วพริบตา ทั้งหมดเป็นแผนการของหลี่หวังหยาง! เล่นละครไปตามน้ำเพื่อตบตายมทูต ก่อนที่พวกเขาจะจับตัวนางไปจองจำในคุกใต้ดินเหม๋ยเตี๋ย
มีเรื่องน่าประหลาดใจอีกหลายส่วน นางไม่แพร่งพรายเรื่องภายในนครมรณา แม้หลี่หวังหยางใช้สารพัดวิธี รีดเค้นเอาความจริงจากนาง
'ยมทูตมีอีกร่างเป็น... อสรพิษเจ้าค่ะ บางตนล่องลอยไปมาในอากาศ จับต้องไม่ได้ มียมทูตในหนองน้ำเป็นปลา... ข้าเกือบจะจับพวกเขากินอยู่เหมือนกัน ตอนข้าหิว...'
'เจ้าเมืองมรณาเป็นผู้โหดเหี้ยม สังหารคนในพริบตา ท่านปู่ต้องไม่เชื่อข้าแน่ ๆ ข้าเห็นเขากินเนื้อมนุษย์ ฉีกหนอนกินมูมมาม เขาโง่และขี้เกียจเหมือนหมู ถึงรูปงามเยี่ยงไร เห็นทีข้าจะร่วมรักกับเขาไม่ลง ข้าไม่กล้าจูบเขาเพื่อสูบพลังวิญญาณแน่ เรื่องมารยาปีศาจก็ใช้ไม่ได้ผล เทพผู้นี้ป่าเถื่อน ไม่สนใจสตรี นำดวงวิญญาณไปสะสมในโหลแก้ว วัน ๆ เขาเอาแต่กิน...'
'ท่านผู้ยิ่งใหญ่นิยมชมชอบบุรุษ ไม่ใคร่จะชอบสตรี ต่อให้เป็นเทพธิดาจากเทวโลกชั้นฟ้าก็คงมิต้องตา... แต่ถ้าเป็นท่านปู่ รูปงาม ข้าว่าไม่แน่…'
ไม่แพร่งพรายแต่บิดเบือนความจริง เจ้ากล่าวหาว่าข้าชอบบุรุษด้วยกันรึ
มากไปแล้วเจ้าถิงถิง!
นีเทียนต้าเซินรู้สึกโกรธแค้นนาง เท่า ๆ กับที่เสียใจอย่างท่วมท้น
คันฉ่องวิเศษบานสุดท้ายปรากฏภาพนางหัวเราะน่าเกลียดด้วยฟันสีเลือด ใบหน้ายับเยินของนางแลดูไม่สะทกสะท้านกับการโกหกสร้างเรื่อง อาภรณ์สีชาดสกปรกขาดวิ่น นางถูกทรมานด้วยเหล็กร้อนและอาวุธประหลาดจนเกลือกกลิ้งกรีดร้องอยู่บนกองหญ้า กระทั่งนางสบโอกาสขอยาพิษจากทาสปีศาจคนสนิท นางทำให้ตนเองเป็นใบ้ในสองวันถัดมา
พันธนาการโซ่ตรวนบนลำคอ ข้อมือและข้อเท้าถูกปลดออกเมื่อคืนก่อน ฮู่โหมวจับอาวุโสผีเสื้อเป็นตัวประกัน ขอให้หลี่หวังหย่างหยุดทรมานนางเสีย
"คันฉ่องเทพใช้ลอบฟังได้ไม่นานก็แตกเป็นเสี่ยง เหลือเพียงบานนี้ที่สมบูรณ์ สองราตรีก่อนเขตแดนที่สามพันส่งยมทูตไปสอดแนม ได้ข่าวมาว่าหลี่หวังหยางจนปัญญาจะถามนางเรื่องยมทูตเพราะไม่มีประโยชน์อะไร จึงบังคับนางฝึกวิชาลับให้สำเร็จก่อนส่งนางให้ฝั่งจิ้งจอกเงิน"
"ไอ้ปีศาจเฒ่าเจ้าเล่ห์ แม้ฝีมือไม่เทียมเท่าจอมมารในตำนานแห่งจารึกเทพ ข้ามีความคิดว่าเทพอาวุโสในเทวโลกชั้นฟ้าเท่านั้นอาจต่อกร ฝีมือสูสี กลืนกันไม่ลง พลาดท่าเล็กน้อย ตายด้วยเงื้อมมือปีศาจ"
ลุงสามท่าทางเกรี้ยวกราด ด้วยความเอ็นดูเจ้าปีศาจน้อยตลอดระยะเวลาที่นางอยู่ในแดนมรณา
นีเทียนต้าเซินกลับคืนร่างบุรุษ หลังปิดบังตนในรูปลักษณ์ปีศาจกระดูก เขาหน้าซีดเจื่อนดูแทบไม่ได้
"ฮู่โหมวเล่า? อีกไม่นานเขาก็จะบำเพ็ญตบะปีศาจจนครบเก้าหาง ไยไม่มาช่วยนาง ข้าวางลูกแก้ววิญญาณไว้ให้เขา แทบหมดคลังสมบัติข้า"
"ลูกแก้ววิญญาณนับพันลูก มิสู้ปีศาจที่แข็งแกร่งเจ้าเล่ห์ ถึงพลังวิญญาณจะเพิ่มพูนพลังปีศาจได้ อย่างมากก็ล่วงไปอีกสามระดับจากสิบ ฮู่โหมวฝีมือห่างชั้นจากหลี่หวังหยางนับหมื่นปี ตอนนี้ข้าเกรงว่า... ปีศาจน้อยถูกทรมานในคุกใต้ดิน ร่างกายนางไม่สามารถทนพิษบาดแผลได้นาน ต่อให้นางจะได้รับพลังวิญญาณต่อชีวิต หากได้รับบาดเจ็บจากภายในมาก ๆ เข้า..."
"จริงด้วย ข้าพึ่งเห็นชื่อนาง..."


## 10-2 冷漠而沉默 นิ่งเฉยเย็นชา

ในตำราปรากฏชื่อจิตวิญญาณที่เสียสละ วันตายของนางเป็นอีกสองถึงเจ็ดวัน นีเทียนต้าเซินได้รับรายงานจากยมทูตในร่างสตรีองอาจ มีความรู้เรื่องปีศาจแต่ละเผ่าพันธุ์ในขั้นชำนาญการ
การประชุมดำเนินไปร่วมครึ่งราตรีแล้ว ยมทูตทั้งหลายมีสัมพันธ์ไมตรีที่ดีต่อนาง ย่อมอยากจะไปช่วยนาง
“ไยปีศาจชั่วช้าไม่ใช้ยาจับโกหกนางเรื่องยมทูต? จะสร้างเวทลวงขึ้นมาเพื่อเอาความจริงก็ได้”
“นางคุยโวโอ้อวดว่าไม่มีพิษใดทำอันตรายนางได้ แม้แต่ยาจับโกหกของท่านปู่ นางเป็นผู้ต้องขังมาร่วมร้อยปี ทดลองสารพัดยาให้ท่านปู่นาง... อีกอย่าง ยมทูตไม่ใช่จุดประสงค์ของหลี่หวังหยาง ปีศาจเฒ่าละโมบโลภมาก ปรารถนาการขยายดินแดน ฝักใฝ่อำนาจความเป็นใหญ่”
“เช่นนั้นข้ารบกวนท่านหน่อยเถิด นีเทียนต้าเซิน หากใช้ดวงตาพิพากษามองผ่านนางว่าเกิดอะไรขึ้นในเรือนใต้ ง่ายดายกว่าการใช้คันฉ่องเทพ ข้าสังหรณ์ใจไม่ดี ฝั่งจิ้งจอกเงินรวบรวมกำลังเข้าห้ำหั่นแดนบุปผา...”
“ใช่แล้วล่ะ ถึงหัวหน้าตระกูลจิ้งจอกจะวางกลยุทธ์มานาน ในเขตแดนหลี่หวังหยางระเบียบเข้มงวด ปีศาจทรยศจะถูกประทับเหล็กร้อนกลางหน้าผาก ว่าด้วยความผิดที่กระทำ พันธนาการด้วยลวดหนาม ลากพาไปรอบเมืองเพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง เชือดไก่ให้ลิงดู[1] หลี่หวังหยางเป็นผู้ควบคุมดินแดนที่เหี้ยมโหด...”
ลุงแปดลุงสามกล่าวว่าขอให้เห็นแก่ความดีของนาง แม้ถูกทรมานหนักหนาสาหัสกลับไม่ยอมเอ่ยแม้กระทั่งนามเทพมรณา และต่อให้นางพูดเรื่องพวกนั้นไป ปีศาจไม่สามารถก้าวข้ามความตายหรือล่วงล้ำแดนยมทูตได้ นางไม่จำเป็นต้องเก็บความลับหากมิใช่เพราะนางรักษาสัจจะวาจา
“เจ้าปีศาจน้อยเคยพูดว่าเมืองมรณาคือบ้านนาง หากนางมีโอกาสได้กลับเรือนใต้ ให้ท่านปู่นางทรมานจนตาย นางจะไม่เปิดเผยเรื่องท่านลุงโดยเด็ดขาด นางจะไม่ทำให้ท่านลุงผิดหวัง ฮือ...”
“ใจเย็นก่อนเถิดลุงสาม ท่านลุงในเขตแดนที่เจ็ดพันตั้งฐานทัพในเมืองปีศาจ รอการรวบรวมวิญญาณ ลุงแปดพึ่งเข้าไปพบนาง ข้าไม่แน่ใจว่านีเทียนต้าเซิน... ควรทราบเรื่องนี้หรือไม่?”
ท่าทางลังเลใจของยมทูตในร่างชายหนุ่มเรียกความสนใจจากเทพมรณา ในขณะที่กลุ่มเมฆาส่วนหนึ่งลอยหายไปทำงานของตน เหลือเพียงยมทูตอาวุโส
“มีรายงานอะไรอีกหรือท่านลุง? ข้าจะได้ตัดสินใจให้ชัดเจนเด็ดขาด”
“ปีศาจฮู่โหมวร่วมมือกับพี่สาวนาง บุรุษเทพจากเทวโลกชั้นดินภพภูมิบาดาล สหายนางไปช่วยนาง แต่นางไม่ยอมออกจากคุกใต้ดิน... นางยืนกรานว่ามีเรื่องต้องทำให้สำเร็จเสียก่อน พวกข้า... ลักลอบเข้าไปในคุกใต้ดิน...”
เหล่ายมทูตใช่เพียงไม่เห็นด้วยกับการกระทำของเทพมรณา พวกเขาลักลอบเข้าเมืองปีศาจราตรี โดยใช้ข้ออ้างว่าไปรวบรวมดวงวิญญาณ
ลุงแปดปรากฏกาย ในอ้อมแขนมีแผนที่ในเรือนใต้แห่งแมลงบุปผาอย่างละเอียด หลังสำรวจมันทุกซอกมุม เข้าไปไถ่ถามจากนักโทษในคุกใต้ดิน นางสารภาพว่าเข้าใจภาษายมทูต ระหว่างนี้ให้ใช้ภาษายมทูตในการสื่อสารกับนางเพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย แม้ว่าพวกเขาจะเข้าไปพบนางตอนไม่มีใครอยู่ก็ตาม
“ถิงถิงบอกข้าว่าหลี่หวังหยางเสกสร้างตาข่ายมารด้วยการนำทารกมาสังเวย ตาข่ายนี้เกิดจากเวทบริสุทธิ์ใช้ดักพลังหยินหยางได้ หอสมบัติหลังเรือนใต้จำเป็นต้องใช้กุญแจไขค่ายกล นางเป็นผู้รู้ทางเข้าออก นางได้ยินเรื่องเมืองมรณามียมทูตหายตัวไป นางเชื่อว่าท่านลุงไม่เกียจคร้านบ่ายเบี่ยงการงาน เรื่องนี้อาจเกี่ยวข้อง...”
“เสียสติไปแล้วรึไง! หน้าอย่างนางรึจะไปช่วยท่านลุง ลำพังยังเอาตัวไม่รอด”
นัยน์ตากลวงโบ๋แผดเผาด้วยเพลิงโทสะ ไฟกัลป์ลุกท่วมกายกระดูก เทพมรณาผ่อนลมหายสีชาด อาชาแห่งความมืดเตะกีบม้าเกรี้ยวกราด เขาเสียมารยาทกับเหล่ายมทูตอาวุโสอย่างช่วยไม่ได้ แถมนึกถึงคำพูดหนึ่ง เขาดูแคลนศัตรู! ความประมาทเป็นจุดอ่อนของการทำศึก
เพราะไม่เคยเห็นปีศาจพวกนั้นเป็นข้าศึก แค่พานางไปส่ง... หมดหน้าที่เพียงเท่านั้น
มองอย่างไรเขาก็เป็นผู้ร้ายของเมืองมรณา เขาถึงได้ชี้เป็นชี้ตายนาง คันฉ่องเทพสะท้อนภาพปีศาจน้อยที่เคยส่งเสียงเจื้อยแจ้วอยู่บนกองหญ้า สภาพของนางเหมือนเศษซากมนุษย์ อาภรณ์เก่าขาดเต็มไปด้วยโลหิต
ขนาดว่าผู้โปรดปรานทัณฑ์ทรมานเสียยิ่งกว่าใครยังไม่กล้ามองสภาพอันน่าอดสูของนาง
เงื้อมมือมัจจุราชเรียกลูกแก้วกลับคืนใต้อาภรณ์ นิ่งสงบไปชั่วขณะ
กิจธุระสำคัญคือการนับลูกแก้วยมทูตใต้อาภรณ์ว่าอยู่ครบหรือไม่ ในเขตแดนนีเทียนนั้นครบถ้วน ส่วนอีกสองเทพมีเจตนาไม่บริสุทธิ์
มือกระดูกคว้าอาวุธเป็นโซ่ที่มีปลายมีดพระจันทร์เสี้ยว เฉกเช่นออกไปรวบรวมดวงวิญญาณ เกราะสีนิลลุกโชติช่วงด้วยเพลิงสีชาด เขาสลัดลูกแก้วยมทูตออกจากอาภรณ์ แสงหยินหยางกระจายไปทั่วดินแดน
“ข้าจะไปรับท่านลุงกลับเมืองมรณา ข้าจะจัดการงานนี้ด้วยตัวข้าเอง พวกท่านไปทำงานเถิด ดวงวิญญาณทั้งหลายเฝ้ารอการนำทางจากยมทูต”
พักหลังมานี้ยมทูตไม่ใคร่จำศีลใต้อาภรณ์ เรียกกลับมาไม่นานก็ขอออกไป บ่นว่าอยู่เฉย ๆ เป็นลูกแก้วน่าเบื่อหน่าย ใครเล่าจะทนดมกลิ่นความตาย กลิ่นดอกปี่อั้น คงมีเพียงเจ้าถิงถิงที่คลั่งไคล้หลงใหลนักหนา ไม่ว่าเทพมรณาหรือยมทูตก็ควรมีความเป็นส่วนตัวบ้าง
ท่านลุงช่างเจรจาผิดปรกติวิสัย หลังกลับมาจากการรวบรวมดวงวิญญาณจะลุกขึ้นมาฝึกวิชา ทำอาหาร นั่งเดินหมากรุก ประลองกระบี่วิชา ฝึกฝนวิทยายุทธ
ถัดจากเทือกเขายี่หรุนไป ยมทูตในร่างบุรุษกลุ่มหนึ่งนั่งขัดกระบี่ วางแผนจัดการกับวิญญาณร้ายที่หลบหนีการจับกุม บำเพ็ญเพียรอย่างมุมานะเสมือนเหล่าเซียน พวกเขาทำความสะอาดเรือน ดูแลรูปลักษณ์ภายนอกของตน น่าประหลาดที่สุด! มียมทูตหลับใหลใต้ต้นไม้ที่ไร้กิ่งใบ ยมทูตหัวเราะและร้องไห้ มีความรู้สึกเสมือนมนุษย์ปุถุชน
การเปลี่ยนแปลงมีทั้งดีร้าย แม้กระทั่งเจ้าเมืองมรณา อดนึกถึงเรื่องระหว่างเขาและนางมิได้ เสียงหวานกังวานในห้วงนิทราผีเสื้อ ตราตรึงในทุกชั่วขณะจิต
“ข้ามีความลับจะบอกท่าน ข้าจะยอมบอกเรื่องเดียว ท่านจะฟังเรื่องใด?”
“ทำไมเจ้าพูดอ้อมค้อมมากเรื่อง ไม่บอกข้าเสียที เจ้าบอกข้ามาทุกเรื่อง...”
“ปีศาจล้วนหมกมุ่นในราคะ ความโลภหลง แต่ผีเสื้ออย่างข้ามีข้อยกเว้น... เอ้อ! ข้าไม่พูดดีกว่า ท่านลืมไปเถิด ท่านเป็นเทพ จะมาใส่ใจเรื่องอารมณ์รักใคร่ ตัณหาราคะ การเสพสำราญของปีศาจได้ยังไง”
“เจ้าพูดเรื่องความรัก? หมายถึงปีศาจน่ะหรือ...”
“เจ้าค่ะ ข้ากำลังจะบอกว่า... ยามปีศาจผีเสื้อเกิดความรักใคร่ พวกนางมักหลงใหลในสามี อาจมากกว่าวันละสามเวลาของพวกนาง...”
“ข้าเป็นผู้เรียนรู้ทั้งหยินและหยาง เทพมารเช่นข้ามีภริยาได้ ข้าร่ำเรียนมาทุกเรื่องจากตำราสีชาด เพียงแต่ข้าไม่ชอบเปิดมันขึ้นมาบ่อย ๆ โดยไม่มีเหตุจำเป็น”
“ท่านพูดแล้วนะเจ้าคะ เทพมรณามีภริยาได้ เอ๊ะ! ท่านเป็นเทพปีศาจหรือ?”
“ใช่ และต่อให้ข้ามีภรรยาได้… ก็คงไม่ใช่เจ้า ปีศาจน้อย”
“ท่านเอาแต่ผ่อนผันให้พ้นตัว ข้าเบื่อท่านแล้วล่ะ เราเข้านอนเถิด”
ในอ้อมแขนเทพมรณาปรารถนาการกลับมาของสตรีนางหนึ่ง แถมเกิดความฝันระหว่างวัน มองนางนอนหันก้น อมลมในแก้มป่อง น่าเอ็นดูนัก ดวงตากลิ้งกลอกของนางดีใจเมื่อเขาพูดว่าสามารถรับภริยา จากนั้นเขาก็หลอกนาง แสร้งทำเป็นหาทางออกจากห้วงนิทราผีเสื้อไม่ได้ เพื่อจะได้อยู่ข้างกายนางเป็นครั้งสุดท้าย
สามีนางควรเป็นปีศาจจิ้งจอก!
ความตั้งมั่นมลายหายไปเสียเฉย ๆ นีเทียนต้าเซินทุกข์ร้อนใจสาหัสเมื่อพบว่านางบาดเจ็บเจียนตาย เขาแทบจะไปปรากฏกายเบื้องหน้านาง หากไม่ติดว่าจำต้องแจ้งเทพมรณาอีกสองเรื่องลูกแก้วยมทูตเสียก่อน จึงปลดอาคมกักขัง มอบอิสระให้ฮุ่ยเหอเยว่ชิง ปรากฏกายในเรือนไม้สวยงาม ทั้งสองทำเมินเฉยไม่ทุกข์ร้อน ฮุ่ยเหอกางฝ่ามือเรียกลูกแก้วกลับคืนอาภรณ์ไม่ได้ ทำเฉยเมย นั่งหลับตาทำงานในห้วงจิต
นีเทียนต้าเซินสะบัดศีรษะ เตรียมมุ่งตรงไปเมืองปีศาจ บทลงโทษเทพมรณาผู้จองหองเริ่มต้นขึ้นโดยตำราสีชาดส่องแสงจรัสจ้า โซ่ตรวนใต้เปลวเพลิงพันล้อมรอบร่างกระดูก
‘นีเทียนต้าเซิน’
‘ทัณฑ์ที่ 1’
เสียงหัวเราะดังกลางท้องนภามืด พันธนาการถูกคลายออกด้วยเพลิงกัลป์ในชั่วอึดใจ นัยน์ตาสีชาดพิจารณาศัตรูในฝั่งตรงกันข้าม ไม่ผิดเพี้ยนไปจากตัวเขาแม้ปลายเส้นผม ในมือกระดูกมีอาวุธเป็นโซ่ ปลายมีดพระจันทร์เสี้ยวเช่นเดียวกัน
นีเทียนต้าเซินเป็นเทพเดียวนับตั้งแต่ถือกำเนิดเมืองมรณา... ที่ต่อสู้กับร่างจำแลงหลายชั่วยาม เสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ เขาได้ยินเสียงหัวเราะเย้ยหยันของฮุ่ยเหอเยว่ชิง ออกมานั่งจิบชา เอ่ยปากชื่นชมการวาดวิทยายุทธวิชา สมเป็นศิษย์มีอาจารย์ ทั้งสองแลดูสำราญใจนัก
กว่าจะสามารถผนึกตำราสีชาดลงได้ ร่างกระดูกขบเขี้ยวฟัน
มันก็น่าโมโห! ครั้นจะให้ฉีกตำราทั้งสามเล่มทิ้งเสีย แดนมรณาไม่มีวันสิ้นสลาย เทพมรณาโดยกำเนิดถือครองร่างอมตะ หาใช่จิตเทพจากสระมรกตไม่ ทำลายสระมรกตก็ดับสิ้น
“สาบานได้ว่าข้าจะเผาเจ้า... จนไม่เหลือสักหน้าแผ่นเดียว... ฮุ่ยเหอเยว่ชิง พวกเจ้าก็ด้วย ฝากไว้ก่อนเถอะ”
‘จำ’
สิ้นเสียงดังก้องในท้องนภาสีชาด มือกระดูกฟาดมีดพระจันทร์เสี้ยวแลกรับกับบุรุษในร่างเสมือน มันหัวเราะเยาะเขาอีกรอบหนึ่งก่อนอันตรธานไป
[1] 杀鸡儆猴 ฆ่าไก่เตือนลิง


## 11-1 难过 เศร้าเสียใจ

การเดินทางของยมทูตไม่เหมือนเผ่าพันธุ์ใด พวกเขาเดินทางแสนง่ายดายเพียงเพ่งกระแสจิต หายตัวเป็นเถ้าควัน ปรากฏ ณ ที่นั้น เว้นเสียแต่ว่า...
'ถ้าเป็นสถานที่ที่ไม่เคยไปเช่นนิมิตปีศาจ สถานที่ไม่มีอยู่จริง ไม่สามารถไปได้'
'จริงหรือท่านลุง!? พวกท่านไปมาแล้วทุกที่ ทั้งโลกมนุษย์ ในพระราชวังฮ่องเต้ ตลาดลับในเมืองปีศาจ นทีอันธการล่ะ? แล้วใน ๆ เมืองเทพ เทวโลกชั้นฟ้า พวกท่านก็เคยไป มีที่ไหนท่านลุงไม่เคยไปบ้าง?'
'มี... แม่น้ำลืมเลือน จะได้ไปก็ต่อเมื่อหมดหน้าที่ยมทูตน่ะ'
ลุงสามลุงแปดเล่าให้นางฟังตอนเจ้าของเรือนไม่อยู่ พวกเขาปรารถนาการกลับคืนสู่วัฏสงสาร อยากไปเกิดใหม่เต็มทน ดันมีปีศาจมายืดอายุขัยให้ทำงานต่อ
ข้อมูลในเมืองมรณามีทั้งท่านลุงพลั้งปากเล่า และที่นางได้ยินโดยบังเอิญ
ใช่... นางเข้าใจภาษายมทูตตั้งแต่วันแรก ๆ นางข้ามเทือกเขายี่หรุนไปลอบดูยมทูตฝึกเคล็ดวิชามากมาย นางแค่แกล้งโง่ ทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว
'ถ้าข้าตาย... ท่านจะดีใจหรือไม่? ข้าอาจได้พบท่านในปรภูมิ ข้ามผ่านแม่น้ำลืมเลือน ดื่มน้ำแกงชามหนึ่งเพื่อลืมท่าน'
ลมหายใจแผ่วเบาเจ็บปวดของนางผ่อนเข้าออกอย่างเชื่องช้า บนกองหญ้าในห้องมืดแคบ หนวดผีเสื้อไม่รับรู้กลิ่นเหม็นสาปของซากศพจากนักโทษในคุกใต้ดิน มีทั้งทาสที่ถูกจับตัวมาและผู้กระทำความผิดในเรือนใต้
ไยเทพผู้อยู่เหนือความตาย ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับนาง อยู่ร่วมเรือน นอนร่วมเตียง นั่งจิบชาเคียงข้าง มีบทสนทนาใต้ต้นไม้วิญญาณนับครั้งไม่ถ้วน ไม่ไยดีนางสักนิด?
หัวใจปีศาจเจ็บปวดยิ่งเสียกว่าทัณฑ์ทรมาน สิบราตรีผ่านพ้นมานางไม่พบนีเทียนต้าเซิน แม้จะได้กลิ่นดอกปี่อั้นสักเล็กน้อยก็หาได้มีไม่ ในขณะที่ท่านลุงทั้งหลายยังแวะเวียนมาหานาง แจ้งข่าวสำคัญเรื่องเทพใจดำตัดขาดนาง ส่งนางแล้วไม่ต้องแจ้งข่าวใด ให้ท่านลุงอาวุโสตัดสินใจดำเนินการ
ความมืดมิดในคุกใต้ดินเป็นมิตรสหายที่ดีที่สุดของนาง ปีศาจเสียงดังน่ารำคาญเช่นนางไม่มีน้ำตาให้เห็นสักหยดหนึ่ง ต่อให้นางอยากทุบอกร่ำไห้ เรียกร้องความสนใจจากนีเทียนต้าเซินเท่าไร เพียงไม่มีน้ำตาออกมา
ทุกรุ่งอรุณในคุกใต้ดินมองไม่เห็นแสงตะวัน นางจะรู้ได้ว่าเป็นยามใดเมื่อปีศาจในเรือนใต้เดินทางมาตามคำสั่งท่านปู่ ทรมานนางด้วยน้ำกรดและเหล็กร้อน ถ่มน้ำลายใส่แผลนาง หัวเราะเยาะนาง แถมมีจิตอกุศลต่อนาง ถ้าไม่ติดว่าผู้อาวุโสตั้งใจแน่วแน่จะให้นางเป็นมารดาผีเสื้อ นางจำต้องมอบพรหมจรรย์ให้ผู้นำตระกูลเสียก่อน จึงจะส่งมอบนางให้จิ้งจอกเงิน นางคงไม่รอดพ้น ได้ร่วมสัมพันธ์กับปีศาจนับร้อยในคุกใต้ดินแน่
สองราตรีสุดท้ายนางเจ็บปวดทรมานจนไร้สติการรับรู้อีกต่อไป จากนั้นร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลได้รับการรักษาด้วยลูกแก้วปีศาจ สาวรับใช้จับนางสวมชุดขาวเก่าเหมือนผ้าขี้ริ้ว ล่ามด้วยโซ่เยี่ยงนักโทษในลานประหาร
เมืองปีศาจมีหอประจานให้อับอาย นางยืนตัวแข็งทื่อบนลานกว้างทำจากไม้ซอมซ่อ แม้สองขาไร้เรี่ยวแรง ลมเยียบเย็นพัดผ่านใบหน้านาง รู้สึกหนาวถึงขั้วกระดูก ริมฝีปากเกรอะเลือดสั่นระริก นางฟุบลงบนพื้น
"ปีศาจทรยศ!"
หลี่หวังหยางมอบตราประทับ '爱[1]' กลางหน้าผากให้นาง เวทหยินสลักลงมาแสบร้อนครู่เดียว นางส่ายตาพร่าเลือนมองโดยรอบ ลูกแก้วหลากสีสันน่าจะเป็นหมู่ปีศาจที่มารวมตัวกัน กลิ่นปีศาจจิ้งจอกลอยอยู่ไกล ๆ
ฝั่งจิ้งจอกเงินกำลังหาทางช่วยนาง ไม่มีทางที่พวกเขาจะยอมให้นางเป็นมารดาผีเสื้อก่อนไปเป็นมารดาจิ้งจอกแน่ นั่นหยามศักดิ์ศรีเกินไป
ฮู่โหมวบำเพ็ญตบะปีศาจครบเก้าหางแล้ว การดื่มด่ำพรหมจรรย์สตรีในคืนเดือนเพ็ญเพิ่มพูนพลังมหาศาลร่วมร้อยปี เขาน่าจะยึดอำนาจจากอาวุโสเพื่อเป็นผู้นำรุ่นต่อไป หลังดื่มด่ำพลังจากภรรยาผีเสื้อ
นางมิได้โกรธเคืองฮู่โหมวเลย มิตรภาพนั้นเรื่องหนึ่ง อำนาจในเมืองปีศาจก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง เพียงแต่นางเหลือเวลาไม่มากแล้ว นางไม่น่าจะมีชีวิตถึงคืนเพ็ญ...
ถิงถิงยิ้มดีใจท่ามกลางเสียงโห่ร้อง เมื่อนางปรารถนาความตาย นางหวังการหวนคืนสู่เทพมรณาในปรภูมิ นางมีความในใจจะถามเทพผู้ยิ่งใหญ่
'ทำดีขึ้นสวรรค์ ทำชั่วลงนรก ใช้กรรมในภพภูมิแห่งการลงทัณฑ์นับหมื่นปี วันนี้ข้าเดินทางมาโปรดสัตว์ บ้านของพวกเจ้าจะกลายเป็นเรือนจำใหม่... ให้นามว่า… เรือนจำเหมิงกั๋ว ใครจะหนี ก็รีบไป...'
เสียงหัวเราะอันน่าสะพรึงกลัวของผู้มาเยือนดังกลบคำสบถของหลี่หวังหยาง
ร่างกระดูกห้อมล้อมด้วยกลุ่มควัน ไฟกัลป์ลุกท่วมอาชากระดูกหลังจากที่มันเหยียบยืนบนพสุธา อาชาแห่งความมืดกระแทกเท้า พ่นลมหายใจสีชาด
ไม่มีผู้ใดเคยพบเห็นปีศาจประเภทนี้ ในตำราเล่มไหนไม่มีข้อมูลให้สืบทราบได้ พวกชั้นต่ำพลังน้อยที่ยืนล้อมรอบลานไม้ไม่ยื่นมือเข้าช่วย พวกเขามองหน้ากันแล้วอันตรธานไป
แถมด้วยรูปลักษณ์ภายนอกของผู้แปลกหน้าที่มาสร้างความโกลาหล ยิ่งไม่น่าจะเป็นเทพ...
บุรุษเทพส่วนใหญ่ล้วนรูปงาม สวมอาภรณ์ขาวหรือฟ้าสว่าง ถือครองพลังหยางบริสุทธิ์ เขาผู้นี้มีทั้งหยินและหยาง ออกไปทางปีศาจเสียมากกว่า
ถิงถิงหรี่ตามองตามทิศทางลมพัดผ่าน กลิ่นดอกปี่อั้น เทพมรณา! นางคลำหาบางสิ่งบนพื้นไม้ คลานไปคว้าชายอาภรณ์พี่รองซึ่งตั้งใจมาส่งนาง
"ท่านผู้นั้น? ใช่หรือไม่... พี่รอง... ท่านดูให้ข้าที ข้ามองไม่ค่อยเห็น เขาเป็นร่างกระดูกหรือเทพรูปงาม"
"ร่างกระดูก... อาชากระดูก ฟะ ไฟ... สีชาด นั่นตัวอะไร? ปีศาจกระดูกหรือ..."
"ใช่... ใช่เขาจริง ๆ พวกท่านรีบหนีไป... เร็วเข้า"
"รักษาตัวด้วยน้องเล็ก ข้าลา!"
พี่สาวทั้งสองไม่อาลัยอาวรณ์นาง หลังผู้มาเยือนสะบัดชายอาภรณ์ฟาดเวทหยินหยางใส่ปีศาจกระเด็นไปคนละทิศทาง ผู้อาวุโสในเรือนใต้ต่างล้มลงบาดเจ็บสาหัส ไม่ทันให้น้องเล็กได้แจ้งเรื่องสำคัญ เทพปีศาจผู้พิพากษาลงทัณฑ์ เกลียดชังปีศาจและความชั่วร้ายเข้ากระดูก!
นัยน์ตาสีชาดเปล่งประกายด้วยความคั่งแค้น ซึมลึกลงไปถึงก้นบึ้งจิตใจ
หากนีเทียนต้าเซินไม่อยู่ในร่างกระดูกคงหน้าตายับเยินดูไม่ได้แน่ ๆ เขาจะลงทัณฑ์พวกชั่วช้าทีละตัว ไม่ต้องให้ถึงมืออสูรลงทัณฑ์ในนรกภูมิ!
ท่ามกลางความโกลาหล เทพปีศาจผู้นี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ ต่อให้เป็นหลี่หวังหยางก็ตาม เขาสะบัดมือไล่แมลงรำคาญ เหมือนบี้มดตัวเล็ก ๆ ปีศาจหลายตนสลายไปเป็นเถ้าควัน
ปลายมีดพระจันทร์เสี้ยวปรากฏขึ้นพร้อมโซ่ที่ลากผ่านพื้นดินเขียวชอุ่ม กลับกลายเป็นผืนดินแห้งแตกไร้หยาดน้ำหล่อเลี้ยง ฮู่โหมววิ่งฝ่าเวทหยินหยางได้โดยง่ายดาย ถิงถิงกลับตะโกนไล่บรรดาปีศาจจิ้งจอกให้หนีไป นางกางเขตอาคมหยินหยางปิดล้อมกาย
สายตาทุกคู่ล้วนมองนางเป็นตาเดียว อาวุโสในเรือนใต้ไม่สามารถเข้าถึงตัวนาง เทพมรณาไหวไหล่มองอัสดงครึ่งดวง ท่ามกลางเสียงตะโกนเกรี้ยวกราด ปีศาจทรยศ! ชักศึกเข้าบ้าน ปกป้องศัตรู
ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่านางเรียนรู้การใช้เวทวิชายมทูตแม้แต่เทพมรณา เขาสร้างกรงเวทขนาดใหญ่กักขังนางอีกชั้นหนึ่ง ก่อนหันไปพลิกผืนดินให้กลายเป็นนรกภูมิ
บัดนี้ดินแดนแห่งแมลงบุปผาประดับด้วยทะเลเพลิง พื้นดินไหม้เกรียมเหลือเป็นดวงกลมเพียงตรงที่นางนั่งอยู่เท่านั้น...
[1] อ้าย = รัก


## 11-2 难过 เศร้าเสียใจ

ยามเทพแห่งความตายโอบกอดนาง หัวใจสิ้นสลายราวกับว่ามีชีวิตขึ้นมา
ไยนางเกิดหลงใหลในกลิ่นหอมอบอวลของดอกปี่อั้น นางอุปโลกน์ว่าอ้อมกอดของนีเทียนต้าเซินช่างอบอุ่นปลอดภัย ไม่มีใครทำอันตรายนางได้ นางดีใจที่เขาไม่ใจดำจนเกินไป อย่างน้อยเขาก็มารับดวงวิญญาณนาง
"ข้า... ตายแล้วหรือ?"
"ข้าไม่ให้เจ้าตาย เจ้าก็ตายไม่ได้ เจ้าจะตายได้ยังไง"
ถิงถิงระลึกขึ้นได้ แม้ดวงตาทั้งสองมองไม่ชัดเจน ดินแดนแห่งพรรณไม้งดงามไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิต ท้องนภามืดสงบปรากฏจันทราโลหิตจาง ๆ
'ปีศาจน้อยคงไม่ได้บอกพวกเจ้า ข้าเป็นเทพมารผู้อยู่เหนือความตาย ดังนั้นก็อย่าเสียเวลาข้า ราตรีนี้ข้าจะสร้างขุมนรกแห่งใหม่ ใครจะอยู่เป็นผู้ทดลองเครื่องทรมาน ข้ายินดีส่งพวกเจ้าลงนรกลงทัณฑ์ด้วยมือข้าเอง...'
เทพปีศาจผู้เย็นชายังแก้ต่างให้นาง ไม่ใช่ความผิดนางแต่อย่างใด เป็นเพราะพวกเขาไม่ส่งนางให้จิ้งจอกเงิน มอบชีวิตที่เป็นสุขให้นาง กลับเลือกที่จะทรมานนาง เทพมรณาจึงมาเยี่ยมเยียนก่อนถึงเวลาอันควร
ปีศาจไม่คิดสู้ ใครเล่าจะต่อกรกับผู้ถือครองร่างอมตะ ท้ายที่สุดแล้วปีศาจดื้อรั้นเฝ้ามองเงื้อมมือมัจจุราชพลิกดินแดนอันสวยงามเป็นนรกภูมิ
นีเทียนต้าเซินเผาผลาญบ้านนางไม่เหลือแม้เศษหญ้า สาแก่ใจนางนัก!
ถิงถิงยิ้มร่าเริงด้วยใบหน้าซีดขาว พักพิงศีรษะบนอกกว้าง นางใช้อาภรณ์สีนิลบรรเทาความหนาวบนฟูกในเรือนไม้หลังเดิม ด้วยความรู้สึกเป็นสุขระคนทุกข์
"ข้าเหลือเวลาไม่มากแล้ว... ได้โปรด... ไว้ชีวิตทารกปีศาจ สวนพฤกษชาติหลังบ้านข้าสักเสี้ยวส่วนหนึ่ง ต้นไม้ใบหญ้าที่มีชีวิตเป็นผู้บริสุทธิ์ ท่านไม่ใช่เทพผู้เข่นฆ่า นีเทียนต้าเซิน ท่านเป็นเทพผู้เมตตาเสียสละ"
"ผิดแล้วถิงถิง... ข้าว่าจะเป็นจอมมารดูสักวัน ปีศาจเลวทรามต่ำช้า สมควรตกสู่ห้วงนรกลงทัณฑ์"
"แม้กระทั่งผู้ชั่วช้ายังหวงแหนบ้าน ท่านปู่ยอมตายเพื่อบุปผาพรรณไม้ ไม่รักษาชีวิต ข้าขอร้องท่าน... ข้าพาท่านลุงมาคืนท่าน... ตั้งสิบสอง"
"ใครใช้ให้เจ้าไป!"
นีเทียนต้าเซินตะคอกนางด้วยหน้าตาเกรี้ยวกราด นัยน์ตาสีชาดเอ่อคลอน้ำหยดใส นางรีบเทลูกแก้วในชายเสื้อขาวขาดวิ่นคืนให้เทพมรณา นางร้องขอให้เขาคืนป่าพรรณพฤกษาให้ปีศาจน้อยเช่นนางด้วย
บนฟูกขาวเต็มไปด้วยโลหิตจากริมฝีปากแห้งแตก นางกระอักโลหิตจนฟุบหน้าลงบนฟูกอีก นีเทียนต้าเซินดึงนางเข้าหาอ้อมแขน ทำลายตาข่ายประหลาดที่คลุมลูกแก้ว ปรากฏเป็นยมทูตหนุ่มสาวและหญิงสูงวัย
ท่านลุงจากอีกสองนครมรณาไม่รังเกียจโลหิตแปดเปื้อนจากปีศาจ พวกเขายกมือคำนับ ขอบคุณนางแล้วหายไป
"...เจ้าทำความดีความชอบไว้มาก แต่เรื่องเล็กน้อยพวกนั้น ไม่ใช่ธุระอะไรของข้า เจ้าลุกขึ้นมาจัดการด้วยของตัวของเจ้าเอง เมื่อเจ้าหายดีแล้วข้าจะพาเจ้าไป เจ้าอดทนถิงถิง"
ด้วยสายตาเคียดแค้นออกคำสั่ง ราวกับว่าเขาจะแช่แข็งนาง
ถิงถิงกัดริมฝีปาก อดทนต่อความเจ็บปวดจากเรือนกายบอบช้ำ เบ้าตาของนางแสบร้อน เมื่อเขากล่าวว่าใครกล้ามาทำร้ายนางได้ ปีศาจจิ้งจอกนั่นก็ไม่ได้เรื่อง ไม่มีปัญญาดูแลนาง เห็นอำนาจในตระกูลสำคัญกว่า เสียดายลูกแก้ววิญญาณที่เขามอบให้ ช่างไร้ประโยชน์
นีเทียนต้าเซินไม่ได้บอกนาง ตอนมุ่งตรงไปพบนาง ตราประทับจากตำราสีชาดปรากฏเหนือศีรษะครั้งหนึ่ง
ตำราบ้าคลั่งยัดเยียดความทรงจำระหว่างการเป็นผู้ต้องขังในคุกใต้ดินปีศาจ ทันทีที่สบนัยน์ตาสีอำพัน ภาพนางถูกทรมานสารพัดแล่นเข้ามาในหัว ไม่ต่างจากว่าเขากำลังยืนอยู่ในคุกใต้ดินกับนาง แต่ไม่สามารถช่วยนางได้
กระนั้นในอกซ้ายเกิดความรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออก เจ็บปวดเกินอธิบาย มือกระดูกยื่นผ่านบานหน้าต่างถัดจากหัวเตียงไป เหมันต์หล่นลงบนมือสั่นเทา
"ในตำรามีชื่อเจ้า เป็นเวลาที่... เหมันต์โปรยปรายในนครอันไร้ห้วงเวลา"
กระทั่งคำว่าตาย เขาไม่ได้เอ่ยมัน ขณะขมวดคิ้วครุ่นคิดหาทางแก้ไข เรียกท่านลุงอาวุโสมาเพื่อปรึกษา นำยาวิเศษในคลังสมบัติออกมาทั้งหมด
เงื้อมมือมัจจุราชวาดตำราสีทอง สีขาวและสีชาดออกมาโดยไม่นิ่งนอนใจ เขาทบทวนตำราทั้งสามเล่มเพื่อหาทางโกงความตาย หันไปมองสภาพนางนอนซมบนฟูก ดูอย่างไรก็ไม่น่าไหว น่าโมโหเสียจนเขาต้องเอาเรื่องนางอีก
"ลูกแก้วยมทูตอยู่ใต้อาภรณ์เทพมรณาเท่านั้น เจ้าปีศาจโอหังอวดดี เจ้าลักลอบฝึกวิชายมทูต เจ้า ๆ..." ปลายเสียงสั่นเทาเงียบไป พอได้ยินเสียงหัวเราะจากนาง
"ข้าคงติดนิสัยท่านมา... ก็น่าเสียดาย ข้ากำลังจะตาย"
"ข้าหาวิธีรักษาเจ้าได้แน่ เจ้าจะไม่ตาย"
"ท่านอย่าเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์... มิสู้ท่านนั่งเป็นเพื่อนข้า เตรียมการให้ท่านลุงไปส่งดวงวิญญาณข้า นำทางข้าไปปรภูมิ นับเป็นเกียรติของข้าแล้ว"
"ไม่... ข้าจะรักษาเจ้า หยุดพูดมาก เจ้าอยู่เฉย ๆ รอข้า"
นีเทียนต้าเซินผยองตน จับนางนั่งพิงแผ่นหลัง วางหมอนรองให้นาง เอนไปทางซ้ายทีขวาที นางเลยล้มตัวลงนอนลงบนฟูก เขาก็ว่านางอ่อนแออีก
'เทพผู้กุมชะตาชีวิต ไยจะช่วยปีศาจน้อย... อายุขัยเพียงห้าพันปีสักตนไม่ได้'
ด้วยความคิดแน่วแน่กลับแอบแฝงความหวาดกลัว นีเทียนต้าเซินอ่านตำราครบทั้งสามเล่มในชั่วพริบตา มันเปิดและปิดลง กลุ่มควันหยินหยางลอยไปมา ยมทูตในร่างเทพสตรีเข้ามาวางยาและอาหารบนโต๊ะ
ท่านลุงผู้เป็นแพทย์ปีศาจเข้ามาดูนางเป็นคนแรก อีกท่านเคยแพทย์หลวงบนเมืองมนุษย์ แม้กระทั่งท่านลุงผู้มีความรู้ในเรื่องการแพทย์ในเมืองเทพ ล้วนให้ความช่วยเหลือเทพมรณาอย่างเต็มกำลัง แต่แล้วก็สั่นศีรษะ
ปีศาจน้อยลอบยิ้ม มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาเลื่อนลอย ชื่อของนางบนท้องนภาปรากฏขึ้น ยมทูตผู้รับดวงวิญญาณนางเป็นลุงสาม ร่างชายชราหัวเราะดีใจ ลูบหนวดเครา สักพักหนึ่งก็ร้องไห้
"เจ้าปีศาจน้อยที่น่าสงสาร ไม่น่ารีบตาย... ไม่เป็นไร... ท่านลุงจะไปส่งเจ้า ฮือ..."
"ท่านจะร้องไห้ทำไมเล่าลุงสาม!" เทพมรณาหันไปเอ็ด ท่านลุงเลยหัวเราะ ปีศาจน้อยส่งเสียงหัวเราะตามลุงสาม ยมทูตหัวเราะทั้งน้ำตา


## 11-3 难过 เศร้าเสียใจ

"ถิงถิง... เจ้าลืมตา ลุกขึ้นมาคุยกับข้าก่อน เจ้าอดทนหน่อย ถิงถิง"
สีหน้าเป็นกังวลของนีเทียนต้าเซินทำให้นางใจชื้นประหลาด นางขยับเปลือกตาหนักอึ้ง สบมองนัยน์ตาดุดันเปล่งประกายใต้จันทราสีชาด
ท่ามกลางราตรีมืดมิดใต้เหมันต์ กลุ่มเมฆาสีขาวสลับดำเป็นดวงกลมนับหลายหมื่นลอยละล่องในเวหา ท่านลุงทั้งหลายตั้งใจมาส่งผีเสื้อน้อยในแดนมรณา ก่อนที่นีเทียนต้าเซินจะนำพานางไปยังสถานที่อีกแห่ง
"ถิงถิง... เจ้าอย่าเงียบ ข้าใจไม่ดี"
'ยมทูตล้วนไม่มีหัวใจ'
นางยิ้มหยันอยู่ในใจ ภายใต้สำนึกรู้ถึงความตาย ต้นไม้สูงตระหง่านทอประกายอร่ามเช่นสีสันของดอกบ๊วยในฤดูใบไม้ผลิบาน นางมองเห็นเป็นภาพเลือนรางทั้งหมดนั้น
นี่เขาพานางมาชื่นชมต้นไม้วิญญาณในปรภูมิก่อนไปส่งนางหรือ?
"ข้าจะให้ยมทูตพาผีเสื้อน้อยไปตั้งดินแดนใหม่ ท่านลุงว่ารู้จักเทพผู้หนึ่งในภพภูมิ ภูตแมลง อ้อ... เป็นภูตอัธยาศัยดีมีน้ำใจ เจ้าว่าดีหรือไม่? ข้าจะไปกับเจ้า... เราไปด้วยกัน"
ถิงถิงพยักหน้า แยกเขี้ยวยิงฟันเปื้อนโลหิต นางไม่มีแม้โอกาสขอบคุณเทพมรณา ครั้นจะขอโทษเรื่องที่นางเคยกล่าววาจาไม่ดีต่อเขา ลำคอตีบตันถูกปิดกั้น
ท้องนภาในเมืองมรณาปรากฏอักขระของหมู่เหล่ายมทูตผู้รับดวงวิญญาณ สถานที่ตายของจิตวิญญาณเสียสละเปลี่ยนแปลงจากนครไร้ห้วงเวลาเป็นปรภูมิ
ใต้ต้นไม้วิญญาณคงยืดเวลาตายของนางไปหนึ่งราตรี ตำราแห่งความตายราวกับว่ามีความรู้สึกนึกคิดของมัน อักษรสีทองสลักในเวหาเตือนเทพมรณาครั้งหนึ่ง ไม่ให้พาดวงวิญญาณหลบหนี
'ถิงถิง เจ้ารู้ไหม... มีตำนานเล่าว่าลมหายใจยมทูตทำให้ถึงแก่ความตาย เจ้าระวังตัวด้วยล่ะ'
เหตุใดนางนึกถึงคำพูดของพี่รอง น่าประหลาดนัก นางได้ยินน้ำเสียงอ่อนโยนเรียกนาง 'ถิงถิง... เจ้าจะไม่ตาย' นางเห็นน้ำตาหัวหน้าเผ่ายมทูต เทพผู้ยิ่งใหญ่บัดนี้ราวกับว่าจะเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา
นัยน์ตาสีชาดเอ่อคลอหยาดน้ำตา เขาตัดพัดต่อว่าปีศาจมีความเลวร้ายเท่าไร ก็ยังดิ้นรนหาบ้านสักหลังเพื่อพักพิง ไยต้องทำร้ายเจ้าปีศาจน้อยด้วย
ผีเสื้อที่กลายเป็นฝุ่นผงสีทองขยับเข้าหาอ้อมแขนพญามัจจุราชผู้พร้อมจะพรากลมหายใจนางไปทุกเมื่อ นางรู้สึกตัวอีกครั้ง ริมฝีปากนุ่มนวลประกบปิดลงมา
ลมหายใจเยือกเย็นประหนึ่งเหมันต์จากปลายจมูกโด่งเป็นสันคม ถักทอเป็นเส้นด้ายที่รวมตัวกัน เคลื่อนไหวเป็นละอองสาย
อุ้งมือมัจจุราชประคองใบหน้านางแกมบังคับ นางตามใจเขา เงยขึ้นตอบรับจุมพิตตามสัญชาตญาณปีศาจ อ้าปากดื่มกลืนพลังวิญญาณอย่างหิวกระหาย
โดยปรกติแล้วอาหารปีศาจมักมีกลิ่นหอมอบอวล ผลไม้วิญญาณมีรสชาติกรุบกรอบ มีกลิ่นที่แตกต่าง สารพัดจะจินตนาการว่าเป็นอาหารอันโอชะชนิดใด กินเท่าไรก็ไม่รู้สึกอิ่มท้อง นางจะมีเรี่ยวแรงและสดชื่นขึ้นมา
ไม่รู้ด้วยเหตุใด เทพมรณามอบลมหายใจให้นางดับกระหาย นางดื่มกลืนน้ำหวานหนืดผ่านริมฝีปากอันนุ่มนวลราวริมฝีปากของอิสตรี ละอองสายนี้ทอประกายงดงาม เดินทางสู่กายทิพย์นาง
กลิ่นเผาไหม้ของดอกปี่อั้นเหมือนในห้วงนิทรา แต่รสชาติประหลาดกว่า หวานขมกลมกล่อมยังมอบพละกำลัง
เหตุที่ปีศาจสตรีชอบล่อลวงบุรุษก็เพราะเช่นนี้ นางเข้าใจถ่องแท้เรื่องที่พี่รองพี่ใหญ่เล่าให้ฟัง อารมณ์ปรารถนาจะกลืนกินบุรุษเข้าไปทั้งตัวเป็นเช่นไร นางตะเกียกตะกายคว้ารอบคอแกร่ง ตะโบมจูบเขาด้วยความหิวกระหาย
บุรุษผู้นี้กำลังมอมเมานางด้วยอะไรไม่รู้แน่ กลุ่มผมดำขลับของนางเกี่ยวพันอยู่บนปลายนิ้วเรียวยาว มืออีกข้างประคองใบหน้าของนาง
ใต้ต้นไม้วิญญาณที่ขยับไหว ใบไม้หลากสีทอประกายอร่ามงาม สองร่างสวมกอดพลอดรักไม่อายฟ้าดิน ในเงื้อมมือเทพมรณาถือตำรา ลักษณะเป็นสายน้ำถูกดูดลงหลุมดำขนาดใหญ่ มันเลือนหายไปอย่างช้า ๆ ร่างที่กำลังจะหายไปเป็นละอองสายกลับคืนสู่สภาพอันพึงเป็น
กว่าเขาจะผละริมฝีปากจากนาง มอบจุมพิตบนหน้าผากใต้ตราประทับผู้ทรยศ ใบหน้างามหมดจดกลับมาเกลี้ยงเกลา นางเบิกตากว้างมองใบหน้าหล่อเหลาคมคาย เขาและนางสบประสานตาเหมือนไม่รู้ตัวว่ากำลังทำอะไร
"ตาข้า... มองเห็นแล้ว เกิดอะไรขึ้น? ข้าไม่เจ็บแล้ว" นางยิ้มดีใจ หลังความเจ็บปวดทรมานสิ้นสุดลง เขาปล่อยนางจากอ้อมแขน นางประสานมือโขกศีรษะ "ขะ ข้า... ข้าขออภัย! ข้าล่วงเกินท่านแล้ว ขอบคุณเทพมรณา ท่านช่วยชีวิตข้า"
"เจ้าขอโทษเรื่องอะไร จำไม่ได้หรือว่าในห้วงนิทราเจ้า เราเคยทำเรื่องนี้?"
ปีศาจสาวเอียงอาย ยกมือจับริมฝีปากด้วยหัวใจรุ่มร้อน นางอดไม่ได้ที่จะนึกถึงจูบอ่อนหวาน แววตาสดใสของนางหลบเลี่ยงนัยน์ตาดุคม
"ท่าน เอ่อ... รักษาข้าด้วยพลังวิญญาณของท่านหรือ? ก่อนหน้านี้ข้าได้รับพลังหยินจำนวนมาก ทั้งจากท่านปู่ จากท่าน ข้าไม่หายจากอาการเจ็บปวด"
"ข้ารักษาชีวิตเจ้าด้วยลมหายใจสีชาด ดึงพลังจากตำรามาเยียวยาเจ้า... เห็นจะมีหนทางเดียว"
"ไม่ใช่ว่าท่าน... ทะเลาะวิวาทกับตำราเล่มนั้น? ข้าจำได้ว่าท่านไม่ชอบมัน"
นีเทียนต้าเซินถอนหายใจ ความคั่งแค้นทอประกายในดวงตา กัดฟันตอบนาง "ก็ควรจะเผามันไม่ให้เหลือสักหน้าแผ่นเดียว... แต่เอาเถอะ ครั้งนี้มันช่วยชีวิตเจ้า"
ตำราเจ้าปัญหาคงไม่พอใจแน่ หลังถูกดึงพลังมาใช้จนเป็นไปได้ว่ามันอาจหายไปสักระยะ
นีเทียนต้าเซินลอบยิ้มมองใบหน้างามอย่างวางใจไร้กังวล ปีศาจน้อยพูดจาเจื้อยแจ้ว ส่งเสียงหัวเราะ เอานิ้วแตะคางสงสัย มีคำถามมากมาย…


## 12-1 半口气 ครึ่งลมหายใจ

หลังจากที่มีผู้พบสมบัติในเรือนใต้กองเต็มพื้นหญ้า พฤกษชาติงดงามฟื้นคืนชีพในสามราตรีถัดมา ทุกสรรพสิ่งหวนคืนเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง เมืองปีศาจราตรีในอาณาเขตของหลี่หวังหยางได้รับการจัดระเบียบเสียใหม่ เหล่าผู้นำตระกูลเหมยเตี๋ยถือโอกาสนี้ปราบกบฏ รวบรวมดินแดน ตั้งกฎการพำนักอาศัย ตรวจตราเข้มงวดทุกหย่อมหญ้า ตอบแทนพันธมิตรด้วยสุราอาหารชั้นเลิศ
"ขอบคุณพวกท่านที่มาช่วยคุ้มกันภัย เรือนข้ายินดีต้อนรับเสมอ"
ร่างบุรุษรูปงามในอาภรณ์สีนิลพลันหายไป หลังให้การต้อนรับแขกทั้งจิ้งจอกห้าหางเจ็ดหางและแปดหาง เหล่าอาวุโสคงเข้าห้องจำศีลไปฟื้นฟูพลังสักระยะ
บุรุษจิ้งจอกนั่งจิบชา ดื่มด่ำพลังวิญญาณผ่านสุรารสเลิศซึ่งเจ้าของเรือนให้ทาสนำมาเพื่อการรักษาไมตรี พวกเขาสวมอาภรณ์เนื้อผ้าบางเบาหลุดหล่นบนบ่า
"ที่ประชุมอาวุโสลงความเห็นเรื่องนรกภูมิ อาจไม่มีอยู่ในแผนที่เมืองปีศาจ ภพภูมิลงทัณฑ์แบ่งแยกออกไป แดนบุปผาจึงฟื้นคืนกลับมาเช่นเดิม ตอนนี้ปีศาจมารวมตัวกันในเมือง สวามิภักดิ์ต่อหลี่หวังหยาง..."
จิ้งจอกผู้อายุอ่อนสุดหน้าตาคร่ำเครียด หน้าตั่งไม้ที่เต็มไปด้วยสุราอาหาร หางสีเงินทั้งเจ็ดพลิ้วไหวอยู่เบื้องหลังอาภรณ์งดงาม
ฮู่โหมวเป็นกังวลใจเรื่องเจ้าสาว เมื่อนางถูกชิงตัวไปถึงสองคราว เขาไม่เคยคิดว่าเป็นความผิดนางเหมือนผู้อื่น ไม่มีใครอยู่ข้างเดียวกับนางแม้แต่พี่สาวหรือมารดาของนาง
"ข้ารู้จักถิงถิงมาหลายพันปี สหายนางมีทั้งเทพและปีศาจ ไม่มีทางที่ข้าจะตกหล่นไปสักคน เจ้านั่นเป็นตัวอะไรแน่? ข้าไม่เคยพบเขามาก่อน…"
"โธ่! ท่านพี่ไปอยู่ที่ไหนมา ไยท่านไม่เคยได้ยินเรื่องราวของจิ้งจอกน้อย ตำนานยมทูตขับร้องเป็นบทเพลง…"
'ผู้นำแห่งปรภพ ควบขี่อาชาแห่งความมืด ปีศาจมรณามารับวิญญาณเจ้าแล้ว...'
"ตำนานแปลก ๆ มีไว้หลอกจิ้งจอกน้อยไม่ให้ออกไปเที่ยวเล่น จนกว่าพวกเขาจะมีร่างเป็นบุรุษสตรีเต็มกาย มีพลังปีศาจมากพอปกป้องตนเองและเอาชนะปีศาจตนอื่นได้"
ฟาหยางสะบัดมือ เรียกภาพในวันวานของเด็กน้อยล้อมวงขับร้องบทเพลง น้องจิ้งจอกอีกตนฉีกยิ้มแยกเขี้ยวทำหน้าตาน่ากลัว
"ปีศาจมรณางั้นหรือ... ข้าว่าเจ้าคงหมายถึงหัวหน้าเผ่ายมทูต?"
"ยมทูตไม่ควบขี่อาชากระดูก มีอาวุธเวทเป็นปลายมีดพระจันทร์เสี้ยว ข้าไม่เคยพบเห็น ตำราเล่มใดก็ไม่ปรากฏเรื่องราวของเผ่ายมทูต" พูดจบ บุรุษจิ้งจอกอีกสองตามมาสมทบ เสินเย่เป็นจิ้งจอกพี่เขยมาจากอีกเผ่า ตงหยางเป็นน้องรองตระกูลเดียวกับฮู่โหมว ใครต่างก็เห็นว่าพี่ชายคนโตอยู่ในอารมณ์เกรี้ยวกราด
"เจ้าพูดเหมือนรู้เรื่องพวกเขาดี ฟาหยาง ถึงเจ้าจะเชี่ยวชาญตำราเวท ข้าว่าไม่น่าใช่…"
"ข้าว่าใช่ ใช่แล้วล่ะ ตำนานเล่าขานมีมูลเหตุไม่มากก็น้อย เหลือเพียงเรื่องที่เจ้าตัวประหลาดนั่นโอ้อวดว่าครองร่างอมตะ ไม่รู้จริงเท็จอย่างไร…"
"เท่ากับว่าเจ้าถิงถิงทรยศจิ้งจอกเงิน แดนผีเสื้อ ทั้งเผ่าพันธุ์ปีศาจราตรี หลี่หวังหยางจับตัวนางได้คราวนี้ นางตายแน่ นางไม่ได้แต่งกับเจ้าหรอกฮู่โหมว"
"นางอยู่กับยมทูตผู้ดูแลเรื่องความตาย นางจะตายได้อย่างไร?"
"ไม่ใช่ว่าเขาผู้นั้นเป็นปีศาจกระดูกหรือพี่ใหญ่?"
"เจ้าถามข้า... จะไปถามใครดี"
ฮู่โหมวผ่อนลมหายใจยาว หลบเลี่ยงสายตาสอดรู้สอดเห็นของบรรดาพี่น้อง พวกเขาพูดจาวกไปวนมาเรื่องปีศาจ อาจมีเผ่าพันธุ์ซึ่งยังไม่ถูกค้นพบก็เป็นได้ กระทั่งถูกซักไซ้เอาความมาก ๆ เข้า เขาเป็นผู้เดียวที่เฝ้านางหน้าคุกใต้ดิน เขาต้องรู้อะไรมาแน่ เพียงไม่ยอมบอกพวกพวกพ้อง
ทีแรกฮู่โหมวตั้งใจเก็บเป็นความลับ หากมิใช่น้องเล็กเอ่ยขึ้นมาว่าการหารือดีกว่าจะต้องนั่งคิดคนเดียวแน่ ๆ ต่อให้พี่ใหญ่กำลังจะเป็นผู้นำตระกูล บำเพ็ญตบะครบเก้าหางอย่างไรไม่สู้ผู้ถือครองร่างอมตะ
"ข้าเห็น... หลี่หวังหยางใช้หนอนประหลาดดึงเส้นความจำของนางออกมาผ่านหูและดวงตา ร่างกระดูกนั่นไม่เชิงว่าเป็นปีศาจ เพียงแต่..." ฮู่โหมวหลับตา เขี้ยวคมขบกัดกันจนเห็นสันกราม นัยน์ตาสีชาดเปล่งประกายโทสะ "ข้าอดสงสัยไม่ได้ว่าหัวหน้าเผ่ายมทูตจะมาลักพาตัวนางไปเพื่อการใด เขามารู้จักนางก่อนข้าได้ยังไง"
ทั้งสองนอนร่วมเตียงในห้วงนิทราผีเสื้อ มีความทรงจำระหว่างกันในเมืองที่ปกคลุมด้วยความมืดสงบ ดวงไฟหยินหยางลอยละล่องเต็มท้องนภา นางจิบชาข้างปีศาจกระดูก เขาผู้นั้นมีอีกร่างเป็นบุรุษเทพรูปงาม หากมีกลิ่นอายของหยินและหยาง สวมอาภรณ์สีนิลลายเมฆา
กว่าหลี่หวังหยางจะรู้ความจริง หลังจากที่นางพยายามโกหกอยู่หลายราตรี จึงบังคับให้นางฝึกวิชาสำคัญก่อนออกเรือน
"จะเป็นไงก็ช่าง เจ้าตัดใจเถอะฮู่โหมว เจ้าเป็นศัตรูกับปีศาจทุกภพภูมิเพื่อนางไม่ได้ นางถูกตราหน้าว่าเป็นผู้ทรยศ มีผู้เห็นนางใช้วิชายมทูต นางสวามิภักดิ์ต่อหัวหน้าเผ่ายมทูต ข่าวแพร่สะพัดไปทั่วแดนปีศาจราตรีแล้ว"
"หน้าอย่างเจ้าจะเข้าใจอะไร? เสินเย่ เจ้าน่ะ มองภรรยาเป็นอาหารวิญญาณชั้นเลิศ หากนางมีบุตรให้ไม่ได้ นางไม่มีประโยชน์ เจ้าก็ฆ่าพวกนางแล้วแต่งภรรยาใหม่ เจ้าเที่ยวโกหกผู้อื่นว่าไม่เคยได้ออกเรือน จะออกเรือนก่อนข้าให้ได้ คิดว่าข้าไม่รู้รึไง เจ้ามาอยู่จิ้งจอกเงินกี่พันปี แม้ว่าเจ้ายังไม่รับภรรยาคราวนี้ เจ้าจะนับหนึ่งใหม่ทุกหนึ่งปีเลยหรือ?"
"เจ้า!"
จิ้งจอกเงินที่มีอายุขัยมากกว่าถึงสองพันปีตีอกโวยวาย เอาเรื่องคืนวิวาห์แรกว่าอยากได้ถิงถิงเป็นภรรยา ฮู่โหมวที่ได้นางไปไม่มีประโยชน์อันใด เขาจะยอมสูบพลังนางจนสลายเป็นเถ้ากระดูกหรือไม่ ไหนจะสตรีคู่ครองผู้เหมาะสมกับบุตรชายคนโตของตระกูลจิ้งจอกเงินควรเป็นปีศาจจิ้งจอกในอีกภพภูมิหนึ่ง นางมีขนสีชาดงามสง่าดุจนางพญา สติปัญญาเป็นเลิศ ตบะปีศาจกล้าแกร่งกว่าเจ้าถิงถิงนับหลายพันปี
จิ้งจอกน้องเล็กฟาหยางเป็นผู้สงบศึกจิ้งจอกผู้พี่ ไม่นานก็ชกต่อยกัน ฟาหยางไม่มีปัญญา กระเด็นติดข้างฝา โต๊ะไม้กลางเรือนแตกเป็นเศษชิ้น
"พวกเจ้าเงียบ! เงียบให้หมด ข้ารอนางมากี่พันปี ปีศาจนั่นแย่งนางไปจากข้า!"
"เจ้าพูดไม่รู้เรื่องนะฮู่โหมว เจ้ามันโง่เง่าเสียสติ ถึงได้มีความคิดจะเอาผีเสื้อมาเป็นภรรยา อ้อ... สุดท้ายเจ้าก็ยังไม่มีปัญญา เจ้าปกป้องนางไม่ได้"
ฮู่โหมวเลือดขึ้นหน้า สะบัดกระบี่มารขึ้น ไอสังหารคละคลุ้งรอบกาย
เหล่าจิ้งจอกในร่างบุรุษมีหางพลิ้วไหวเริ่มต่อสู้ ในร่างจิ้งจอกก็กัดกันเป็นสุนัข กว่าจะนั่งลงในสภาพกายอาบโลหิต พังราบไปครึ่งเรือน
ผู้อาวุโสเข้ามาต่อว่าไม่ควรทำตัวเสียมารยาทในเรือนใต้ เหตุใดปีศาจจิ้งจอกใจร้อนโผงผางเยี่ยงนี้!


## 12-2 半口气 ครึ่งลมหายใจ

อาภรณ์สีสันสดใสส่งผ่านยมทูตในร่างสตรีมาถึงเรือนไม้ ถิงถิงเก็บอาภรณ์ของนางใส่หีบดีแล้วออกไปสูดอากาศ โผปีกบินในท้องนภามืดมิดมีกลุ่มควันหยินหยางลอยไปทั่ว
ร่างผีเสื้อทักทายท่านลุง 'สวัสดีท่านลุง พวกท่านสบายดีนะ?' หลังผ่านพ้นรุ่งอรุณของการรวบรวมดวงวิญญาณ นางใช้เวลาสั้น ๆ ท่ามกลางดวงไฟยมทูต ท่านลุงอาวุโสหัวเราะ เรียกเจ้าถิงถิงกลับมาแล้วหรือ นางค่อยกลับเข้าเรือนมานั่งปักผ้าลายดอกเหมยบนอาภรณ์สวยงาม
'ยกย่องท่านลุงเขตแดนที่สองหมื่น... ชดใช้กรรม เสียสละให้ดวงวิญญาณสามหมื่นปี ภพหน้าถือกำเนิดในแคว้นต้าเหลียง บุตรชายขุนนางสกุลลู่ คุณชายผู้มั่งมี...'
เสียงโห่ร้องจากยมทูตผ่านลานกว้างในเมืองมรณา ยมทูตล้วนดีใจจนน้ำตาไหล ก็แน่ล่ะ! พวกเขาอยากไปเกิดเต็มทน ดันมีผู้มายืดอายุขัยให้ทำงานต่อ
สตรีในอาภรณ์สีฟ้าสว่างรั้งมือของนางไว้ มองออกไปนอกหน้าต่าง นางสัมผัสรับรู้ถึงดวงไฟยมทูตกำลังข้ามแม่น้ำลืมเลือนไปเกิดในภพภูมิใหม่ กลุ่มเมฆาปรากฏเป็นบุรุษในอาภรณ์สีนิลสง่าในห้องนอนของนาง
"เจ้าพักผ่อนดีไหม? ถิงถิง"
นีเทียนต้าเซินยืนเอามือไพล่หลังด้วยสีหน้าเป็นกังวล นางนั่งพิงแผ่นหลังกับหัวเตียง ก้มหน้าปักกระโปรงสีสันสดใสราวดอกบ๊วย
"ข้าสบายดี"
"เจ้าไม่เจ็บตรงไหนแน่หรือ อาการเจ้าเป็นยังไง ตกลงว่า... พลังสีชาดเข้ากับร่างกายเจ้าได้?"
"ข้าไม่เป็นไร มีง่วงนอนเล็กน้อย ท่านล่ะ?"
"อื้ม... ก็ดี เมื่อคืนข้าไม่ฝันอะไร"
ห้วงนิทราภายใต้เวทแห่งการจดจำมักปรากฏขึ้นพร้อมตราประหลาดตรงหว่างกลางคิ้วขมวดมุ่น หลายราตรีมานี้นีเทียนต้าเซินนั่งหลับตาระส่ำระสายหน้าโต๊ะทำงาน ไม่รู้ด้วยเหตุใด ยากที่เขาจะฟื้นคืนสติ
ถิงถิงหวั่นวิตกเมื่อพูดถึงความฝัน มือที่วุ่นวายอยู่กับผ้าจึงสะกิดปลายเข็มเข้า
"เจ้าเจ็บตัวแล้ว"
ร่างสูงสง่านั่งลงบนฟูก จับปลายนิ้วที่เล็กกว่ามือของเขามาก เป่าลมสีชาดผ่านริมฝีปากเบา ๆ โลหิตที่ไหลซึมนั้นหายไป
แปลกที่นางโดนเข็มทิ่มไม่แสดงอาการแม้แต่น้อย ตอนนี้นางเหมือนถูกของร้อน สะดุ้งตกใจ ดึงมือกลับไปซ่อนไว้ข้างหลัง
"ขอบคุณ..."
นีเทียนต้าเซินฉีกยิ้มกว้างมองนางก้มหน้าก้มตา ท่าทางมีลับลมคมใน
"เจ้าหิวไหม?"
"ข้าไม่หิว" นางสั่นศีรษะโกหก จนเสียงโครกครากดังจากท้อง นางเอาสองมือกอดกุมร่างตน "คือท้องน่าจะหิว... เล็กน้อย"
แหล่งอาหารวิญญาณชั้นเลิศไม่ใช่เวทหยินอีกต่อไป ปีศาจน้อยกลืนน้ำลายลงคอหน้าตาน่าสงสาร เทพมรณาผายมือออก พ่นลมหายใจสีชาด ลักษณะเป็นลูกแก้วกลม ส่งให้นางดื่มกลืนมันแทนพลังปีศาจ
บนโต๊ะอาหารมีขนมหน้าตาน่ารับประทานจากท่านลุง พวกเขาดีใจที่ผีเสื้อน้อยกลับมาพำนักอาศัย นางหยิบมันเข้าปาก แก้มกลมตุ่ย
"เจ้ากลัวอะไร?"
"ข้าเปล่า…"
"เจ้าโกหก"
บุรุษเทพผู้ไม่เคยจะรู้เรื่องรู้ราว ยามนี้รู้ใจนางนัก ราวกับว่าเขาเข้ามานั่งในใจนางทีเดียว
ถิงถิงหวนระลึกถึงค่ำคืนแสนหวานใต้ต้นไม้วิญญาณในปรภูมิ นางฟื้นคืนชีพเพราะพลังจากตำราคู่ครอง กว่าเขาจะยอมบอกความจริงเรื่องเทพมรณามอบลมหายใจครึ่งหนึ่งให้นาง เขาโกงความตาย! ด้วยการรับนางเป็นภรรยา
"ข้าไม่รู้ว่า... เป็นภรรยาเทพมรณาแล้วข้า... มีหน้าที่อันใด ข้า เอ่อ... พอมีฝีมือด้านเย็บผ้า ทำอาหาร ข้าทำความสะอาดเรือนได้เช่นสตรีบนโลกมนุษย์ เมื่อพวกนางออกเรือนจะดูแลสามีและครอบครัวสามีเป็นอย่างดี ข้าเก่งกว่าใครในเรือนใต้เรื่องงานบ้านงานเรือน มารดาชื่นชมข้าเรื่องเดียว ข้าเป็นกุลสตรี"
"เจ้าอยู่เฉย ๆ ไม่ต้องทำอะไร วันนั้นข้าจำเป็นต้องดึงพลังจากตำราสีชาดเพื่อช่วยชีวิตเจ้า"
"อ้อ... เพราะข้ามีประโยชน์หรือ? แล้วทำไมท่านไม่ให้ข้ายืดอายุขัยท่านลุง"
"ตอนนี้เจ้าโกรธ เจ้าไม่พอใจที่ข้าพูด"
"ไม่ ๆ ข้าไม่โกรธ ข้าไม่ได้คิดอะไร" นางสั่นศีรษะอีกรอบ ยกมือปิดป้องหู สัมปชัญญะนางไม่มั่นคงพอควบคุมพลังปีศาจ ท่าทางนางเหมือนคนเสียสติ
นีเทียนต้าเซินขยิบตา ใต้โคมไฟสีนวลอ่อนสะท้อนเข้ากับใบหน้านวลผ่องงาม นางนั่งหลับตาตัวสั่นด้วยความสับสนหวาดกลัว ผีเสื้อน้อยสีทองอร่ามปรากฏโดยรอบ
จากห้าตัวเป็นสิบตัว จากสิบตัวเพิ่มจำนวนขึ้นอีก พวกมันหัวเราะ เย้ยหยันถากถางเรื่องเทพมรณามอบจุมพิตให้นางในปรภูมิ เขาพยายามช่วยชีวิตนางผู้หิวกระหายปานจะกลืนกินบุรุษเข้าไปทั้งตัว น่าอายนัก!
เทพปีศาจผู้นี้นอกเสียจากจะช่วยชีวิตนางแล้ว เขาไม่ยอมให้นางเข้าไปในตำราแห่งความตายในสภาพสุ่มเสี่ยง ร่างกายนางยังไม่แข็งแรงดี เพียงแต่เขาไม่รู้จักการใช้คำพูด นางโง่เง่าเสียใจด้วยเรื่องอะไร?
นีเทียนต้าเซินดูจะชอบฝูงผีเสื้อน้อย เขาตั้งใจฟังพวกมันแย่งกันโวยวายว่า... นางยอมเป็นผีเสื้อทรยศ เป็นปรปักษ์กับปีศาจทั้งภพภูมิ ผีเสื้อขี้ขลาดเยี่ยงนางยอมถูกทรมานเจียนตายโดยไม่มีน้ำตาได้ไงเล่า นางต้องร้องขอชีวิต เปิดเผยเรื่องยมทูตไปทั้งหมดสิ ท่านปู่จะได้ลงโทษนางน้อยลง
ไม่ว่านางกำลังคิดอะไร ลูกสมุนผีเสื้อเหมือนทำสงครามประสาทกับนาง มันพูดออกมาเสียหมด
"พวกเจ้าเงียบ!"
ปีศาจสาวลุกขึ้นจากฟูก ปัดมือไล่แมลงรำคาญด้วยเวทหยิน ใบหน้างามแปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าของปีศาจ
นีเทียนต้าเซินเรียกนาง 'ถิงถิง' เขาเรียกนางอยู่หลายครั้งกว่าที่นางจะหันมาสนใจเขา นัยน์ตาสีอำพันส่องประกายระยิบระยับ
"มีอะไรเจ้าคะ?"
"ข้าเรียกเจ้านานแล้ว" เขาถอนหายใจ ตั้งใจถามนาง "เจ้าฝึกวิชาได้กี่ส่วน?"
"วิชาอะไร?"
"ข้าคงไม่ได้หมายถึงวิชายมทูต เป็นวิชาลับของท่านปู่เจ้า..." เขาถามนางในสีหน้าเข้มขรึมดุดัน ยังไงก็ต้องได้คำตอบ เงื้อมมือมัจจุราชดึงนางให้นั่งลงข้างกาย "ตำราสีชาดมอบช่วงเวลาอันโหดร้ายของเจ้าให้ข้าจดจำ เขตแดนที่เจ็ดพันสามส่งรายงานข้าด้วย ตกลงเจ้าฝึกวิชาได้กี่ส่วน?"
ถิงถิงถอนหายใจ "ไม่ถึงครึ่ง... ข้าต้องนับหนึ่งใหม่ เมื่อพบท่าน..."
"ท่านลุงผู้เคยเป็นอาจารย์ปีศาจไม่แนะนำให้ฝึกวิชานี้ เจ้าควรเมตตามันอย่างที่เจ้าเคยทำ... เจ้ายิ่งฆ่าพวกมัน ก็จะยิ่งประท้วงเจ้า"
ตลอดชีวิตนางไม่เคยเข่นฆ่า จวบจนท่านปู่บังคับนางให้ดื่มด่ำพลังปีศาจ ฝึกวิชาอย่างเข้มงวดวันละสามเวลา นางต้องกำจัดลูกสมุนผีเสื้อให้มากเท่าที่จะมากได้ นอกเสียจากการทรมานแล้วท่านปู่ใช้ยาพิษหยอดใส่ตานางเพื่อให้สายตาพร่าเลือน หากชายที่นางรักปรากฏตัว นางจะได้มองไม่เห็นเขา
"ท่านปู่เร่งเร้าให้ข้าตัดสายใยรักเพื่อการขยายดินแดน ข้าอาจตายภายในสามปี สองปี... สุดแล้วแต่พิษรักในใจข้า แต่การจะให้ข้าตายไปเปล่า ๆ ก็น่าเสียดายครรภ์ผีเสื้อ อาวุโสมุ่งมั่นขยายดินแดนปีศาจ ตั้งใจให้ข้าเป็นมารดาให้กำเนิดบุตรปีศาจทั้งผีเสื้อ จิ้งจอก..."
แววตาของนางแสนเศร้าหมอง ยามกล่าวถึงครอบครัวปีศาจ พวกเขาไร้ความเห็นอกเห็นใจ คิดเพียงเรื่องผลประโยชน์และการขยายดินแดน
"การมีสัมพันธ์กับชายที่ไม่ได้รักทำให้ตายเร็วขึ้น ข้าจำเป็นต้องฝึกวิชาให้ได้สักแปดส่วน ข้าอาจมีชีวิตนานสักหน่อย... ประมาณสามถึงห้าปี แต่ข้าว่า... ผีเสื้อใจเสาะอย่างข้า คงอยู่ไม่ถึงหนึ่งปีกระมัง"
ถิงถิงไม่สามารถข่มกลั้นจิตใจอีกต่อไป นางหลั่งน้ำตาสะอื้นไห้เสียงดัง ผู้เป็นต้นเหตุย่อมรู้สึกผิด ทั้งยังคิดแค้นใจสาหัส บัดนี้เขากล้าที่จะเปิดเผยต่อนาง เงื้อมมือมัจจุราชยกขึ้นปาดน้ำตาบนแก้มแดงก่ำจนเกลี้ยงเกลา
"ผิดที่ข้ายอมให้เจ้าไป ข้าไม่ไยดีเจ้า ข้าไม่ตั้งใจฟังเจ้าเรื่องที่พูด ข้าจงใจตัดขาดเจ้า แต่แล้วข้าก็เปลี่ยนใจ ทันทีที่รู้ว่าเจ้าเจ็บปวดทรมาน... เจ้ายกโทษให้ข้าได้ไหม? ถิงถิง"
หัวใจปีศาจราวกับว่าจะกระเด็นออกมานอกอก นางเงยหน้าขึ้นสบนัยน์ตาสีชาด ส่ายหน้าไปมา "ข้าไม่เคยโกรธท่าน ไยจึงต้องยกโทษให้ท่านด้วย"
"เช่นนั้นข้าจะพยายามเป็นสามีที่ดี ในเงื่อนไขว่าเจ้าต้องบอกข้าทุกเรื่อง เมื่อข้ารู้ปัญหาของเจ้า จะได้หาทางแก้ปัญหา เจ้ารับปากข้า เลิกร้องไห้ซะด้วย เจ้าใช้ลมหายใจครึ่งหนึ่งของเทพมรณา ข้ารู้สึกถึงใจเจ้า"
กระทั่งว่านางร้องไห้ฟูมฟาย ในอกซ้ายราวกับว่าถูกทิ่มแทงด้วยเข็มสักพันเล่ม ลำคอของเขาตีบตันโดยไร้สาเหตุ ใบหน้าเคร่งขรึมมีหยาดน้ำไหลซึมอยู่บริเวณหางตา
ถิงถิงประหลาดใจ ไยเทพมรณาผู้นี้แตกต่างไปราวกับว่าเป็นความฝันของนาง ทว่านางก็รับปาก
"เจ้าค่ะ ไม่ว่ามีเรื่องอะไร ข้าจะบอกท่านเป็นคนแรก ข้าเปลี่ยนสามีไม่ได้นี่ ข้าเปลี่ยนหัวใจดวงใหม่... ก็คงจะไม่ได้"
"นี่เจ้ากล้าประชดประชันข้าหรือ? อ้อ... แค่ก้าวขาไปจากข้า เจ้าก็ตาย เจ้าผีเสื้อน้อยที่น่าสงสาร"
มือมัจจุราชบีบจมูกนางจนแดงช้ำ นางชี้หน้าเขา เอาเรื่องยมทูตจะได้เดินทางสู่ปรภูมิขึ้นกล่าว นางไม่มีโอกาสยืดอายุขัยให้ท่านลุงรุ่นนี้ นางดีใจแทนท่านลุงด้วย แม้ว่ามันไม่เท่าเทียมท่านลุงรุ่นก่อนผู้ได้รับการยืดอายุขัยไปแล้วก็ตาม เขาจึงหันมาเอาเรื่องนาง ไยสร้างเรื่องโกหกมากมาย นางกล่าวหาว่าเทพมรณาตะกละเป็นหมู ฉีกหนอนกิน!
"เจ้ารู้ไหม? มีนรกแห่งหนึ่งสำหรับผู้โป้ปด สร้างเรื่อง เรียกนรกดึงลิ้น[1] ใช้ตะขอเกี่ยวลิ้นออกมา ตัดทีละน้อยเพื่อให้รับรู้ถึงความเจ็บปวด"
"อ๊ะ! อย่าบอกข้านะว่า..."
'เทพมรณาจะเป็นผู้ทดลองก่อนวิญญาณบาป'
ไม่ทันได้พูดประโยคนั้น นางฟุบหลับไปเสียเฉย ๆ นีเทียนต้าเซินเอามือรองศีรษะน้อย จับวางพักบนไหล่ โอบกอดนางด้วยอารมณ์โหยหา
ความสุขอันท่วมท้นเกิดขึ้นในใจ เพียงหลับตาลงผ่อนลมหายใจสีชาด ประสานเข้ากับลมหายใจภรรยา
[1] 拔舌地獄 Hell of Tongue-ripping


## 13-1 担心 เป็นห่วง

'จิ้งจอกนั่นไปแล้ว เจ้าไปเฝ้าข้างหน้า… เร็วเข้า'
'แต่นายท่านสั่ง…'
'เจ้าโง่! ข้าไม่ได้จะพรากพรหมจรรย์นาง แค่จะเล่นสนุกกับนาง เจ้าเข้าใจไหม?'
นิทราในช่วงกลางวันไม่มีเรื่องดี เทพมรณางีบหลับข้างโต๊ะทำงานไม้ กระทั่งได้ยินเสียงเรียกหวาน 'นีเทียนต้าเซิน ท่านตื่นเถิด วิญญาณหลงทางทั้งหลายกำลังรอการนำทางจากยมทูต' นางปลอบประโลมเขาด้วยอ้อมกอด ขณะซุกตัวในอ้อมแขนสั่นเทา นางกล่าวว่าชำนาญเรื่องพวกนี้นัก นางเป็นปีศาจแห่งความฝันและภาพลวงตา นางสามารถปลุกให้เขาตื่นจากห้วงนิทราใดก็ได้
นีเทียนต้าเซินยังคงโกรธแค้นและหวาดกลัวแทนนาง เขามิอาจลืมเลือนแววตาชั่วร้ายของทาสในเรือนใต้ระหว่างนำทัพไปรวบรวมดวงวิญญาณ รุ่งอรุณนี้หนักหนาสาหัส มีสงครามครั้งใหญ่ในเมืองสวี ผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก
การเดินทางกลับมาของเหล่ายมทูต หากเปรียบเทียบกับเวลาบนโลกมนุษย์ เป็นช่วงรับประทานอาหารเช้า[1] ดวงไฟหยินหยางเต็มท้องนภา
ธรรมดายมทูตไม่กินไม่นอน พวกเขาทำงานทั้งกลางวันกลางคืน แต่นั่นก็ก่อนจะรับสิ่งมีชีวิตเข้ามา บัดนี้ต้นไม้ใบไม้ออกผลงอกงาม ยมทูตหันมานั่งจิบชา หาอาหารรสชาติดีมาถมกระเพาะที่ไม่เคยเต็มอิ่ม พวกเขาทำอาหารฆ่าเวลา เลือกใช้เนื้อสัตว์ให้น้อยที่สุดเพื่อละเว้นการเข่นฆ่า
เมื่อยมทูตหลับตาจำศีลช่วงสั้น ๆ ระหว่างวัน ตำราแห่งความตายเอ่ยนามยมทูตให้ไปรับดวงวิญญาณ ปรากฏอักษร 'จำศีล[2]' กลางท้องนภา แล้วจึงสลับเปลี่ยนนามยมทูตใหม่ไปทำงานแทน
ตำราทั้งสามเล่มจัดสรรการทำงานอย่างลงตัวเหมือนไม่มีเรื่องราวแปลกใหม่ ไม่ว่ามันจะเอ่ยนามยมทูตหรือเทพมรณา อีกสองเทพรับทราบเรื่องนี้จึงมาขอจิตวิญญาณที่เสียสละให้ไปช่วยงานพวกเขาบ้าง
นีเทียนต้าเซินบอกปัดไปว่ายังไม่ว่างให้คำตอบ รีบร้อนกางเขตอาคมปิดเรือนระหว่างเดินทางไปหาดวงวิญญาณในเรือนใต้ สาเหตุการตายด้วยน้ำมือหลี่หวังหยาง วิธีการตาย 'ทดลองพิษ' ก่อนจะติดตามยมทูตไปเฝ้าดวงวิญญาณ คุกใต้ดินมีโซ่เกราะกรังรอยเลือดสามเส้น นักโทษอีกสองตายเพราะพิษป๋ายเซี่ย ปูอสูรตระกูลน้ำ หลี่หวังหยางนำมาผสมกับพิษอีกชนิดหนึ่ง
ทาสปีศาจร่างกำยำดิ้นทุรนทุรายเหมือนกลืนน้ำกรดผ่านลำคอ สูญสิ้นการกลืนกินดวงวิญญาณจากอสูรตระกูลน้ำซึ่งหลอกหลอนเหยื่อด้วยฝันร้าย เป็นโชคดีที่ยมทูตเก็บดวงไฟหยินได้ทันกาล
"ท่านลุงที่สามหมื่นเจ็ดพันไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริง ๆ เรือนจำแห่งใหม่นี้ข้าพึ่งเสกสร้างกับมือ จะได้มีผู้ทดลอง... โอ้… วิญญาณเลวทรามชั้นเลิศ"
เงื้อมมือมัจจุราชดึงดวงวิญญาณมาจากยมทูตในร่างสตรี หัวเราะหึหึในลำคอ ดวงไฟปีศาจในกำมือเป็นสีนิลสนิท
ร่างกระดูกนำพาดวงวิญญาณปีศาจสู่แดนปรภูมิ เวทแห่งการจดจำปรากฏขึ้นอีกครากลางหน้าผาก
'นางงามนัก กลิ่นกายนางหอมฟุ้ง… จนข้าแทบอดใจไม่ไหว มิน่าเล่า จิ้งจอกนั่นถึงได้มาเฝ้านางตลอด'
'เจ้าว่า… กายนางจะอุ่นเท่าไร เสียงครวญครางผีเสื้อสาว ช่างไพเราะน่าฟัง'
'สภาพเจ้าตอนนี้ยื้อเกราะคุ้มกันยมทูตได้ไม่นาน ถิงถิง! เจ้าอย่าดิ้นรนให้เสียเวลาข้า ข้าให้ความสุขเจ้าได้... ข้ารับปากว่าจะไม่ทรมานเจ้า หากว่านายท่านไม่สั่งการ ดีหรือไม่?'
นักโทษสตรีในอาภรณ์ขาดวิ่นซุกแผ่นหลังชนชิดกำแพง โซ่ที่ล่ามข้อมือข้อเท้าและลำคอทำให้นางไม่สามารถขยับเขยื้อนได้มากนัก นางหวาดกลัวจนน้ำตาคลอ เงยหน้ามองเมฆาหยินหยางเหนือศีรษะ สลับชะโงกคอมองหาดวงตาปีศาจจิ้งจอกที่หายไป หวังว่าฮู่โหมวจะรีบกลับมายืนเฝ้านาง
นีเทียนต้าเซินกัดกรามจนมองเห็นรูปหน้ากระดูก เมื่อผ่านพ้นบททดสอบซึ่งนับเป็นการทัณฑ์โทษจากตำรา มีข้อความปรากฏว่าสามีไม่ได้เรื่อง...
ภรรยาดี สามีไม่ดี ไม่สามารถผ่านบททดสอบจากตำราสีชาด แล้วถ้าผ่านบททดสอบเล่า จะเกิดอะไร? ผ่านหรือไม่ผ่านจะมีผลอย่างไร?
นัยน์ตาสีชาดลืมพรึบในสถานที่ร้อนระอุ เต็มไปด้วยเครื่องทรมานสารพัดชนิด แม้จำศีลก็มีร่างจำแลงแยกไปทำงาน ตำราเอ่ยนามเทพบนบัลลังก์พิพากษาเป็นหน้าที่ของนีเทียนต้าเซิน เขาไม่รอช้าที่จะมอบโทษให้วิญญาณบาปเหล่านั้นเป็นกรณีพิเศษ แถมติดตามอสูรลงทัณฑ์ไปถึงเรือนจำ
วิญญาณเรียงรายหน้าแท่นทรมาน เรือนจำแห่งนี้มีทั้งเตา เข็ม เหล็ก ไฟพิษ การทรมานนักโทษมีทั้งการฝังเข็มบนกระดูกสันหลัง การเผาและต้มน้ำมัน พวกชื่นชอบการข่มขืนจะถูกต้มจนสุกซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหม้อเดือด
"ถือเป็นเกียรติอันยิ่งใหญ่ของพวกเจ้ารู้ไหม? เทพมรณาเช่นข้ายอมลดศักดิ์ศรีมาส่งดวงวิญญาณชั่วช้าถึงเรือนจำ แล้วข้าว่าจะรอดูเครื่องทรมานเสียหน่อย"
เหล่าอสูรลงทัณฑ์ไม่ได้สนใจเทพมรณาซึ่งมิใช่ร่างจำแลงเช่นทุกคราว ก้มหน้าทำหน้าที่ ลงโทษวิญญาณที่ไร้กาย แต่จะรู้สึกเหมือนกับว่ามีร่างกายที่ตายซ้ำซาก เจ็บปวดทรมานอย่างไม่มีที่สิ้นสุดในเรือนจำ
เทพผู้พิพากษาความชั่วร้าย เสกตั่งนั่งเป็นบัลลังก์เพลิง ตาดู หูฟัง...
วิญญาณส่งเสียงร้องโหยหวนในนรกภูมิ เปรียบดั่งเสียงดนตรีอันไพเราะกังวาน
อาภรณ์สีสันปักทอด้วยลวดลายดอกบ๊วยเป็นฝีมือนางเอง รุ่งอรุณอันมืดมิดนี้นางลุกจากนิทรา สะลึมสะลือมานั่งเย็บผ้า ยมทูตในร่างสตรีเข้ามาวางอาหารและถ้วยชาบนโต๊ะไม้เตี้ย พวกเขามองนางนั่งแกว่งขาบนโต๊ะทำงานนีเทียนต้าเซินแล้วหายไป นางไม่ทันชื่นชมท่านลุงว่าทำอาหารอร่อยขึ้นกว่าเมื่อก่อนมาก กลุ่มเมฆาหยินหยางลูกใหญ่ปรากฏข้างหลังนาง
"ท่านกลับมาแล้ว!"
ถิงถิงกระโดดลงจากโต๊ะ ท่าทางดีใจเหมือนสุนัขที่เฝ้ารอการกลับมาของเจ้าของ นีเทียนต้าเซินชำเลืองมองไปยังแผนที่ยับเยินบนโต๊ะไม้โดยไม่ดุนาง เขาปัดมือเบา ๆ แผนที่นั้นหายไป เขามีสีหน้าประหลาดใจ
"มีเรื่องอะไรให้เจ้าดีใจหรือ?"
"ไม่มีอะไรมาก พอดีข้าอยู่คนเดียว เหงาเล็กน้อย" นางขยับแก้มแดงซ่านไปทางหน้าต่างไม้สลักลายบุปผชาติ
ผีเสื้อลูกสมุนใต้แสงจากเปลวเทียนออกมาพูดแทนนางเสียหมดว่านางคิดถึงท่าน! ลมหายใจนางไม่ได้กลายเป็นสีชาด ไม่มีไอปีศาจเจือปน นางหายใจเข้าออกเป็นนีเทียนต้าเซิน นางชะโงกคอมองหาสามีจนคอแทบหลุด นางจึงไล่ตีพวกมันด้วยพลังปีศาจ
"เจ้ายังไม่เลิกวิวาทกับลูกสมุนอีกหรือ?"
"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน อาจต้องใช้เวลาสักระยะเพื่อกำราบพวกมัน"
หน้าตาบูดเบี้ยวของนางคล้ายปีศาจแมงมุม มีรอยย่นตรงหว่างคิ้ว เขี้ยวคมตรงมุมปาก นางเกรี้ยวกราดอาฆาตแค้นจนไอหยินลอยฟุ้งรอบกาย นีเทียนต้าเซินเข้ามาช่วยนางด้วยการปัดมือเบา ๆ เหมือนไล่แมลงรำคาญ
"มีท่านลุงเคยเป็นอาจารย์ในเมืองปีศาจ ข้าจะวานขอให้เขามาพบเจ้า..."
"จริงหรือ? ใครกัน... พอจะเอ่ยนามของเขาได้หรือไม่ ไม่แน่ว่าข้าอาจรู้จัก"
[1] 食时 07:00-09:00 AM
[2] 冬眠


## 13-2 担心 เป็นห่วง

นีเทียนต้าเซินเงียบไป ในความหมายว่าเขาไม่ละลาบละล้วง เว้นเสียแต่ว่าท่านลุงจะเป็นผู้บอกนางเอง นางทำหน้าสงสัย เขาเปลี่ยนเรื่องถามนาง
"ดวงตาเจ้ายังแสบร้อนอยู่ไหม?"
"ร่างกายข้าสบายดี แต่ใจว้าวุ่นเป็นกังวล ข้าเป็นห่วงท่าน... กลัวท่านจะฝันร้าย ข้าช่วยปลุกท่านได้" นางอมยิ้มแก้มกลมตุ่ย เหลือบมองบุรุษเทพเอามือไพล่หลัง เขาโน้มตัวลงพูดกับนาง
"ข้าไม่เป็นไร เจ้ากินอิ่มนอนหลับดีไหม? ขาดเหลืออะไรเจ้าอย่าลืมบอกข้า"
"ข้ากินอยู่สบายดี ท่านลุงทำอาหารอร่อย ๆ ให้ข้ากินตั้งหลายอย่าง พ่อครัวในเมืองท่านฝีมือดีมาก"
"จริงหรือ? ไม่น่าเชื่อ..." เขากลอกตาไปมา เอามือแตะคางสงสัย นัยน์ตาสีชาดมองเห็นลุงในอีกเขตแดนปลูกผักทำอาหาร ต้มน้ำแกง ร่ำสุรา!
มีเรื่องหนึ่งซึ่งเจ้าของเรือนยังไม่รู้ ผีเสื้อน้อยบิน ๆ หาย ๆ ข้ามเทือกเขาไปถึงโรงครัวใหญ่ในเขตแดนที่สามพัน ทีแรกนางกะว่าจะทำอาหารกินเอง ดันพบยมทูตผู้ระลึกชาติตนได้เบิกตาโพลง มือจับตะหลิว โวยวายว่าเคยเป็นพ่อครัวใหญ่ในวังหลวง ถูกประหารชีวิตเพราะรับสินบนเสนาบดี วางยาฮ่องเต้ จะทำอาหารไม่เป็นได้ยังไงกันเล่า!
ท่านลุงลบคำสบประมาทนางว่าเอาอาหารให้สุนัขกิน มันจะกินหรือเปล่า นางกินเรียบไม่มีเหลือ เลียน้ำแกงก้นชามเป็นสุนัข ยมทูตตนอื่นมานั่งล้อมวงในโรงเตี๊ยม นางยกมือขอโทษที่วิจารณ์ท่านลุงไปเช่นนั้น นางเสียมารยาทแล้ว
"ข้าอยากทำงานของข้า อยู่เฉย ๆ น่าเบื่อหน่าย ข้าไปเที่ยว..." นางปิดปากทันควัน นีเทียนต้าเซินจับข้อมือนาง พาไปนั่งบนโต๊ะไม้ เขานั่งลงข้างนางด้วยท่าทางเป็นกังวล
"เจ้ายังไม่หายดี ถิงถิง พลังปีศาจเจ้าลดลงเรื่อย ๆ เจ้าหลับวันละกี่รอบ เจ้ายังไม่รู้ตัว ข้าไม่รู้ว่าพลังสีชาดจะเป็นอันตรายกับเจ้ามากน้อยแค่ไหน เจ้าอดทนรอสักนิด ข้าจัดการงานคั่งค้างเรียบร้อยดีจะมารับเจ้า"
"รับข้า? ไปไหนหรือ?"
"แต่งงาน..."
"แต่งงาน!"
ถิงถิงอุทาน พลันขมวดคิ้วเข้าหากัน ไม่รู้ว่านางเป็นสาวงามขึ้นมาในสายตาของนีเทียนต้าเซินหรือยังไง
หนึ่งคำก็หลาน สองคำก็เหลน เขาเรียกนางปีศาจน้อย ปฏิบัติต่อนางราวกับว่านางเป็นเด็กสามขวบบนโลกมนุษย์ นางนึกภาพงานแต่งระหว่างเขาและนางไม่ออก เมื่อเขารับปากว่าจะไปสู่ขอนางจากครอบครัวนาง ทำตาโตตกใจ เกรงว่าเขาจะทำสงครามกับปีศาจเสียมากกว่า
"การรับภรรยาต้องเป็นไปตามระเบียบเมืองมรณา ภรรยามาจากที่ใด ให้ปฏิบัติตามครอบครัวภรรยาด้วย ข้าต้องไปแต่งกับเจ้าในเมืองปีศาจ ข้ากับเจ้ายังไม่ผ่านด่านเคราะห์ทั้งสามตำรา"
"ท่านว่าอะไรนะ!?"
"เจ้าหูหนวกไปแล้วรึไง?"
นีเทียนต้าเซินสะกิดหูนางด้วยเกราะนิ้ว นางลูบมันเบา ๆ ไม่ได้รู้สึกเจ็บ ก้มมองมือว่างเปล่า "แหวนหยกสักวงก็ไม่มี ชุดแต่งงานก็ไม่มี ว่าที่สามีข้าไม่มีแม้เวลาจะไปเดินเที่ยวตลาดกับข้า วัน ๆ ทำแต่งาน ไยท่านทำงานหามรุ่งหามค่ำในนครอันไร้ห้วงเวลา ท่านทำงานหนักจนลืมกินลืมนอน"
"ข้าถือกำเนิดเป็นเทพปีศาจผู้เสียสละ นำทางดวงวิญญาณ พิพากษาลงทัณฑ์พวกไม่รู้บาปบุญคุณโทษ ข้ามีภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่"
"ข้ารู้ ๆ เห็นหน้าตาข้าดูโง่เง่า ข้ามีสหายเป็นถึงเทพแห่งสายน้ำเชียวนะท่าน"
นีเทียนต้าเซินหัวเราะท่าทางภาคภูมิใจของนาง ลุกขึ้นเอามือกอดอกเดินไปมาด้วย บอกเล่าเรื่องเทพแห่งสายน้ำ ใต้เท้าจีกงมีภริยา มีบุตรที่เกิดจากครรภ์บริสุทธิ์ นำลูกแก้วจากผู้อาวุโสในทะเลลึกทิศประจิมมาใส่ในท้องเพื่อให้กำเนิดบุตรชายทั้งสอง สามีเสียสละให้ภรรยาไม่ต้องประสบพบความเจ็บปวดจากการคลอดบุตร เทพทั้งสองเป็นผู้มีเมตตาธรรมทั้งต่อคู่ครองและผู้อื่นในเทวโลก
"จริงด้วย... ข้าได้ยินมาว่าเจ้ามีสหายมากมาย นอกเสียจากบุรุษเทพแล้วยังมีแม่เฒ่านักทำนายในเทวโลก คำทำนายของนางไม่เคยผิดพลาด…" เขาพูดไปตามน้ำ ความคิดแค้นใจสาหัสระลอกหนึ่งผุดวาบขึ้นมา ไฉนนางมีบุรุษปรากฏตัวมากมาย บุกเข้าไปหานางถึงคุกใต้ดิน "ไหนจะบุรุษเทพรูปงาม บุรุษจิ้งจอก ปีศาจเงือก... ไม่รู้ว่าเจ้ามีหนุ่มรูปงามที่ไหนอีก? เห็นทีข้าควรพาเจ้าไปเยี่ยมเยียนนรกของหญิงชู้..."
"ข้าเนี่ยนะ?" นางชี้หน้าตัวเอง โวยวายเสียงดัง "จะเป็นหญิงชู้ได้ยังไง! ตอนนั้นข้าไม่มีสามีเสียหน่อย ตอนนี้ข้ามีสามีก็เหมือนไม่มี ท่านเป็นสามีในนาม เป็นสามีเพราะต้องช่วยชีวิตข้า ทำไมท่านพูดจาไม่ดี ทำร้ายหัวใจข้า ผลักไสข้าให้ไร้หนทางไป ข้าไม่เคยได้กินอิ่มนอนหลับ ฮือ..."
เสียงร่ำไห้ของผีเสื้อน้อยดังไปทั่ว นีเทียนต้าเซินหน้าเสีย ยกมือขึ้นแล้ววางลงเหมือนทำตัวไม่ถูก เขาพยายามจะเข้าไปลูบแก้มนางเพื่อปลอบ นางปัดมือเขา ผลักหน้าอกเขา ตีอกตบหน้าตัวเองเป็นปีศาจเสียสติ
"ข้าผิดเอง ข้าผิดเอง..."
แทนที่นางจะกล่าวโทษสามี กลับว่าตนเป็นภรรยาไม่ดี สามีเหน็ดเหนื่อยจากการทำงาน เหตุใดนางชวนเขาทะเลาะโดยใช่เหตุ
ตำราที่ลอยอยู่กลางห้องส่องสว่างขึ้นครั้งหนึ่ง ทั้งสองหันไปมอง คลับคล้ายคลับคลาว่ามันจะมีดวงตาที่สาม แสงสีชาดส่องประกายไปทางสามี…
"ท่านรังแกข้า ท่านพูดจาบั่นทอนจิตใจภรรยา ท่านควรพูดจากับข้าดี ๆ ฮือ..."
"ใช่ไหมเล่า... ข้าจะโดนลงโทษอีกแล้ว เจ้าเลิกร้องไห้เสียที ภรรยา..."
ถิงถิงหยุดสะอื้นไห้ ขมวดคิ้วมองตำราสีชาดอย่างหวั่นวิตก นางนึกเรื่องสำคัญขึ้นได้
"เมื่อครู่นี้ท่าน... เรียกข้า..."
"ภรรยา" เขาย้ำ เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจว่านางจะพูดอย่างไร แล้วยิ้ม "เจ้าชอบ? เจ้าดีใจ... อื้ม ถ้าอย่างนั้นข้าเรียกเจ้าภรรยา ดีไหม? ถิงถิง"
"ท่านอยากเรียกอะไรก็เรียกเถิด"
"เจ้าโกหกอีกแล้ว" เขาหัวเราะนาง ยกมือขึ้นวางบนหน้าอกเมื่อความรู้สึกเศร้าหมองของนางเบาบางลง "เอาล่ะ วันนี้ข้ายอมขอโทษเจ้าก็ได้ ข้าจะหาเวลาอยู่กับเจ้ามากกว่านี้ ดีไหม? ภรรยา"
ด้วยน้ำเสียงและแววตาอ่อนโยนถึงเพียงนั้น หัวใจปีศาจน้อยเต้นระรัวแรง นางพยักหน้า ทว่าพอเขาก้าวเข้าหานาง กลับถอยจากเขาไปก้าวหนึ่ง
'ขืนเรียกภรรยา นางคงได้ตกหลุมรักท่าน... รอบที่พัน หมื่น แสน ล้าน!'
'นับท่านลุง ๆ นางตกหลุมรักท่านครั้งที่เท่าไร นับหนึ่ง นับสอง สาม... สามพัน...'
'ท่านทำนางร้องไห้เสียใจ... นางดีใจ นางตกใจ นางหวาดกลัว นางร้องไห้อีกแล้ว!'
"พวกเจ้าเงียบ!"
ปีศาจน้อยกรีดร้องเสียงแหลม ไล่ผีเสื้อลูกสมุนที่ออกมานับท่านลุงยมทูต วาดวงเวทแห่งความรัก นีเทียนต้าเซินเข้าไปจับตัวนาง ขอให้นางใจเย็น
"รู้ไหมว่าข้าชอบผีเสื้อน้อยพวกนี้ พวกมันตรงไปตรงมา..."
"ข้าไม่รู้! ข้าไม่อยากฟัง"
ถิงถิงยกมือปิดหู หลับตาวิ่งไปอย่างไร้ทิศทาง เวทหยินหยางในเงื้อมมือมัจจุราชดึงตัวนางทันควัน เขาไม่ปล่อยให้นางหนี สองขาของนางลอยอยู่เหนือพื้นดินในอ้อมแขน นางก้มหน้างุด ๆ มองแผงอกกว้าง
"เจ้าไม่ฟัง... ได้... แต่เจ้าจะไปไหน เจ้ารอสามีกลับเรือนอยู่มิใช่หรือ?"
ถิงถิงกลอกตามองใบหน้าคมคายพลางตอบ "เจ้าค่ะ ข้ารอท่าน"


## 13-3 担心 เป็นห่วง

เมืองมรณาในอาณาเขตนีเทียนต้าเซินกว้างใหญ่ไพศาล แม้ยังไม่รวมเข้ากับอีกสองนครมรณา เทพมรณาจะเรียกยมทูตตนไหนมาพบเป็นการส่วนตัว เป็นบุคคลหรือทั้งกองทัพ ง่ายดายเพียงหลับตานึกขานนามลูกแก้ว
นัยน์ตาสีชาดเฝ้ามองท่านลุงในร่างชายวัยกลางคน หลังการทดสอบจิตใจปีศาจ เวทหยินในฝ่ามือยมทูตสะบัดใส่นาง ยกมือกอดกุมร่างตน
นีเทียนต้าเซินท่าทางเป็นกังวล หากไม่ก้าวก่าย เขายืนอยู่ระหว่างทั้งสอง
"ตบะปีศาจไม่ถึง พลังในร่างไม่สมดุล เหมือนข้าจะมองเห็นแสงสีชาด... กลืนไอหยินจนเหลือเพียงสองส่วน เป็นไปได้ยังไงกัน? กายทิพย์ปีศาจถือครองพลังหยินสิบส่วน ไม่ควรมีสิ่งอื่นเจือปน"
ท่านลุงจากเขตแดนที่ห้าหมื่นหน้าตาตกใจ ปีศาจน้อยเช่นนางก็แสนใจเสาะ ไม่กล้าวาดวงเวทพลังอีกรอบ นางหันไปมองนีเทียนต้าเซิน เมื่อเขาไม่พูดเรื่องตำราสีชาด ใช่ว่าไม่ไว้วางใจท่านลุง เพียงยังไม่ถึงเวลา
"เรื่องวิชาต้องห้ามที่นางฝึกฝน มากน้อยแค่ไหน ข้าไม่รู้ พอจะมีวิธีแก้ไขไหมท่านลุง?"
"ปีศาจผีเสื้อ ปีศาจเงือก อสูรทะเล เทพธิดาหงส์ เทพปักษา เทพแห่งสายน้ำ รักแล้วมิอาจเปลี่ยนใจเป็นอื่น หากไม่สมหวังกับหญิงชายที่รัก จะตายไปอย่างช้า ๆ มียมทูตเคยรับดวงวิญญาณสีทองอร่าม ผีเสื้อหนุ่มหลงรักนางสนมบนเมืองมนุษย์ ผ่านพ้นไปร่วมปี ผ่ายผอมจนมองเห็นเบ้าตากระดูก ไม่เกินสองราตรีเขาผู้นั้นกลายเป็นฝุ่นผงงดงาม"
ยมทูตผู้นี้แม้ไร้ซึ่งความทรงจำ กลับชำนาญเรื่องราวของปีศาจ ท่านลุงบอกเล่าเรื่องราวได้ตรงกับบันทึกของนาง ผู้ได้รับการสั่งสอนมาจากอาวุโสในเรือนใต้ ราวกับว่าจะมีความรู้มากกว่าอาวุโสปีศาจเสียอีก ท่านลุงกล่าวว่าวิชาตัดสายใยรักเป็นสิ่งต้องห้ามของเผ่าพันธุ์ที่มีรักเดียว นั่นคือการฆ่าตัวตายดี ๆ จะไปมีหนทางแก้ได้ยังไง มิหนำซ้ำปัญหาที่เพิ่มมาคือพลังประหลาด จะยับยั้งยังไงให้มันไหลเวียนเชื่องช้าลงเพื่อเรียนรู้ฝึกฝน จะเป็นพลังอะไรไม่สำคัญ
"เอ... ข้าว่าท่านหน้าคุ้น ๆ ท่าน…" นางหรี่ตามองใบหน้าคมคาย มีหนวดเป็นตอคมเหนือริมฝีปาก เบิกตาโพลง "ท่านอาจารย์ติงหรู่ชาง ท่าน ๆ ท่านเคยเป็นอาจารย์ของเฟินเย่?"
นีเทียนต้าเซินสั่นศีรษะ ส่งสัญญาณทางสายตาไม่ให้นางพูดมากไปกว่านี้ ผีเสื้อน้อยกลับกระโดดโลดเต้นดีใจ เข้าไปใกล้ท่านลุง มือมัจจุราชดึงชายเสื้อนางให้ถอยมาก้าวหนึ่ง เอ็ดนางเบา ๆ ให้รักษากิริยา นางพูดเสียงดัง "ท่านจำข้าไม่ได้หรือ? วันนั้นเฟินเย่ตามมาเอาเรื่องข้า ฮู่โหมวฟาดนางกระเด็นลงหุบเหว ไม่นานท่านอาจารย์ก็ตามมา..."
ท่านลุงหรี่ตา ขมวดคิ้ว กลอกตาไปมา "อ้อ เจ้าถิงถิง ตกลงเจ้าไม่ได้ออกเรือนไปกับฮู่โหมวรึ?"
ความทรงจำแล่นไหลเข้ามาในหัวท่านลุงราวสายน้ำ เทพมรณากุมขมับ เขาไม่อยากให้ท่านลุงหวนระลึกถึงภพชาติเดิม แต่ก็สายเกินแก้ ยมทูตหลายตนแม้กระทั่งใบหน้าอายุ รูปร่างลักษณะไม่เปลี่ยนแปลงไปจากภพชาติเดิม
อาจารย์ปีศาจในร่างยมทูตหัวเราะร่าเริง จำได้ว่ากลับไปช่วยศิษย์ ต่อสู้กับฮู่โหมวหลายราตรี มีสตรีปีศาจก้มคำนับขอโทษ ทว่าบุรุษจิ้งจอกอาวุโสไอหยินห้อมล้อมรอบกายประหนึ่งจอมมารตะคอกนางให้หยิบกระบี่ปีศาจขึ้นมา นางว่านางไม่สู้คน นางดวลสุราชนะได้อย่างเดียว
เดิมทีเฟินเย่เป็นคู่หมั้นฮู่โหมว เพราะความหึงหวงในตัวคู่หมั้นซึ่งจะแต่งงานกับผีเสื้อท่าเดียวเป็นเหตุให้เฟินเย่ตามมาเอาเรื่องนาง แต่ด้วยสติปัญญาและความดี นางไม่ใช้กำลังเข้าสู้ นางท้าทายอาจารย์ติงหรู่ชางให้ไปดวลสุราในโรงเตี๊ยมปีศาจ นางว่าเขาไม่มีปัญญาชนะนางแน่
นีเทียนต้าเซินถอนหายใจ นัยน์ตาสีชาดเปล่งประกายด้วยไฟโทสะ ครั้นจะเอ็ดนาง พวกเขาดันพูดขึ้นเสียก่อน
"ข้าจำเจ้าได้ ปีศาจน้อยขี้เมา ไม่น่าเชื่อเลยว่าเจ้าถูกลักพาตัวมาเมืองมรณา เพื่อยืดอายุขัยให้ยมทูต"
"ไม่ใช่ ๆ ข้าหนีตามเขามา ข้าพบบุรุษเทพในห้องนอนข้า รูปงามนัก"
"เจ้าหนีตามบุรุษรูปงามทุกคนเลยรึ? ถิงถิง ถ้าข้าใช้ร่างละสังขารไปพบเจ้าคืนนั้น…"
"ข้าไม่ตามท่านมาแน่นอน"
นีเทียนต้าเซินเข่นเขี้ยวดุนาง จับคอด้านหลังของนางไว้ด้วยแววตาเกรี้ยวกราด
นึกย้อนกลับไป แรก ๆ นางทำตาโตมองเขาในร่างละสังขารเหมือนยมทูตที่มาใหม่ เขาไม่พอใจที่นางมองเขาเช่นนั้น ตอนนี้เขาก้มมองแววตาใสซื่อ รู้สึกดีใจไปตามนาง หันไปเอ่ยถามท่านลุง
"แล้วจะได้รู้ได้ยังไงว่าอีกฝ่ายตกลงปลงใจ?"
"สายใยรัก... เจ้ารู้ว่าเขามีใจน่ะซี เจ้าเลยฝึกวิชานี้ไม่ได้ ถิงถิง"
"ขะ... ข้าเปล่า" นางปิดหู ทำตาถลน หลีกเลี่ยงทั้งสองไปมองต้นไม้ใบหญ้าในความมืดมิด พอหลุดพ้นจากเงื้อมมือนีเทียนต้าเซินได้ นางหันหลัง ละล่ำละลักพูด "คำนับท่านอาจารย์! ท่านลุง... ข้าซาบซึ้งใจนัก ขอบคุณท่านที่สละเวลามาพบข้า ข้าลา!" นางขอเสียมารยาทหายตัวเข้าเรือนไป ท่านลุงไม่ถือสาปีศาจน้อย หากมีสีหน้าครุ่นคิด
"นางควรตรงไปตรงมาไม่ยืดหยุ่น ปีศาจที่มีรักเดียวจะตอบรับความรู้สึกอย่างซื่อตรง ติดตามคนรักไปทุกแห่งหน รักง่ายแต่ไม่หน่ายเร็ว ไม่หลีกเลี่ยง ข้าเคยได้ยินเรื่องราวของปีศาจเงือกดึงบุรุษที่นางรักเข้าไปในห้วงนิทรา กว่าจะยอมปล่อยเขาผู้นั้นออกมา กลายเป็นตาแก่หง่อม ทั้งสองตายตามกันไป เนื่องมาจากว่าชายผู้นั้นเป็นมนุษย์ มีอายุขัยไม่มากเท่าปีศาจ"
เรื่องน่าเศร้าในสมัยเป็นอาจารย์ปีศาจฉายชัดในแววตา เสมือนบันทึกเล่มเก่า ท่านลุงเคยคิดว่าพวกเขาโง่เง่าเสียสติ ปีศาจส่วนใหญ่ไม่รู้จักความรัก ล้วนเป็นเรื่องผลประโยชน์ระหว่างดินแดน การแสวงหาอำนาจ
"จริงของท่านลุง... ข้าสังเกตว่านางกลับเมืองมรณาครานี้ รังแต่จะหลบเลี่ยงข้า นางไม่เหมือนเดิม" เขาเอามือแตะคาง มองตามผีเสื้อน้อยฝูงใหญ่ส่งเสียงโวยวาย ปีศาจลูกสมุนออกมาหัวเราะเยาะเย้ยนาง
"นี่ท่าน!" ท่านลุงโวยวาย เบิกตาโพลงมองเทพมรณา ฉุกใจคิดขึ้นได้ "ท่านเลี้ยงเด็กปีศาจ เด็กสาวรึ... นีเทียนต้าเซิน ข้าไม่คิดว่า..."
"ท่านลุงอย่าพูดเสียงดังไป"
"ท่านอายุมากกว่าปู่ทวดนางอีกนะ!"
"ทำไมข้าจะไม่รู้!"
นีเทียนต้าเซินขยิบตาโมโห เมินหนีท่านลุงที่หน้าตาตื่นตระหนก ไม่นานก็กลับไปจำศีลเป็นลูกแก้วกลม หลับใหลในเรือนยมทูต
เรื่องอายุไม่ควรพูดถึงอีกต่อไป...


## 14-1 规则 กฎระเบียบ

'ผีเสื้อลูกสมุนเหล่านี้เปรียบดังสายใยรักปีศาจ พวกมันจึงเป็นปฏิปักษ์กับเผ่าพันธุ์อย่างช่วยไม่ได้...'
'ผู้ฝึกวิชานี้สำเร็จ จิตใจไร้รัก หากเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีรักเดียว ดวงตาว่างเปล่า เสียสติ พูดจาไม่รู้ความ จำคนรักไม่ได้ จำตนเองไม่ได้'
คำพูดของท่านลุงเข้าใจไม่ยาก เหตุใดการทำลายจิตวิญญาณผีเสื้อหมายถึงการตัดรักของพวกนาง...
ร่างกระดูกขบเขี้ยวฟัน ชำเลืองมองสตรีปีศาจในอาภรณ์ขาวสะอาด นางปิดตานอนระส่ำระสาย ไม่ยอมลุกขึ้นมากินอะไรสักอย่าง นางผ่ายผอมลงจนมองเห็นกระดูก ร่างกายอ่อนแอราวกับว่าลมพัดผ่านก็ป่วยไข้ได้ง่ายดาย บางวันก็สติสตังไม่ค่อยดี
ปีศาจชั่วช้านั่น... กล้าดียังไงมาแตะต้องสายใยรักของเขาและนาง!
'สายใยที่มองไม่เห็น สัมผัสรับรู้ได้ว่ามี'
'ท่านคิดยังไงกับนาง?'
'พูดสิ... ท่านพูด พูดออกมาเร็วเข้า! บุรุษเทพจะรักปีศาจได้อย่างไร?'
ผีเสื้อตัวจิ๋วมีเขี้ยวคม นัยน์ตาสีอำพัน ปีกสีทองอร่าม บินวนเวียนไปมา เอ่ยถ้อยคำบั่นทอนถากถางเจ้าของร่างให้เกิดความคิดชั่วร้าย สตรีในอาภรณ์ขาวสะอาดปัดมือไปมาเหมือนปัดแมลงรำคาญ นางโวยวายหลังถูกรบกวน สักพักนางก็ยอมสงบศึกกับพวกมัน
เขี้ยวพิษของปีศาจราตรีหากเป็นมนุษย์ถูกกัดเข้าคงตกอยู่ในฝันร้าย มิใช่กับเทพมรณา ปีศาจลูกสมุนไม่สามารถแตะต้องกลุ่มเมฆาว่างเปล่า ออกจะหวาดกลัวเขาเสียมากกว่า พวกมันอันตรธานไปในเวหามืดมิดทันทีที่เขากลับมาหานาง
"ท่านมาแล้วหรือ? ข้ามีเรื่องจะขอคำปรึกษา..."
นีเทียนต้าเซินรู้ว่านางจะพูดอะไร หลายวันมานี้นางเก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ร้องขอการทำหน้าที่ยืดอายุขัยยมทูต เพื่อที่นางจะได้ไม่ฟุ้งซ่านมากนัก แต่เขาไม่ยอมให้นางทำงานใด ๆ ร่างสูงในเกราะนิลสง่าพึ่งกลับมาจากการรวบรวมดวงวิญญาณเช่นในทุกรุ่งอรุณ นั่งลงบนฟูก
"ลำพังเจ้าควบคุมพลังยังไม่ได้ การจะเข้าไปในตำราแห่งความตาย อันตรายนัก ตอนนี้เจ้าเป็นศัตรูอันดับหนึ่ง เจ้าโดนหมายหัวจากตำราและลูกสมุนเจ้า..." เขาก้มมองดวงตากลิ้งกลอก จิตใจกล้าแข็งรับรู้ถึงความหวาดกลัวของภรรยา ขณะจับผ้าห่มหนาสีนิลคลุมไหล่มน นางนั่งเอาหลังพิงหัวเตียง เขายกมือขึ้นวางบนศีรษะน้อย "เจ้าจัดการตัวเองก่อนดีไหม?"
"ท่านรับปากข้าก่อน ข้าหายดีเมื่อไร ให้ข้าไปช่วยงานอีกสองเทพมรณา..."
"…"
"ได้หรือไม่?"
"ข้าจะเก็บเรื่องนี้ไปพิจารณา..."
ถิงถิงส่ายหน้ามองกำแพง นางชังหน้าเขา! นางจะไม่สนใจเขาจนกว่าจะรับปากนาง
นีเทียนต้าเซินเอ็ดนาง 'ไม่เจียมตน' อันตรธานไปในกลุ่มเมฆา นางกลอกตามองท้องนภามืดมิดผ่านหน้าต่างไม้ เสียงอันน่ากลัวดังกึกก้อง
'เมื่อไร?'
'เมื่อไรก็เมื่อนั้น'
สองเทพมรณาเร่งเร้าถามหาจิตวิญญาณที่เสียสละไม่นานก็เงียบไป นางคาดว่านีเทียนต้าเซินคงไปแจ้งข่าวเรื่องการต่ออายุขัยยมทูต นางทั้งดีใจและหวั่นวิตก หาได้รู้ว่าท่านผู้ยิ่งใหญ่จะเมตตานางหรือไม่ หากว่านางทำงานผิดพลาด พวกเขาจะลงโทษนางเหมือนท่านปู่ไหม?
ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีนิลปรากฏตัวกลางห้อง เขานั่งลงบนฟูกหน้าตาคร่ำเครียด
"ภรรยา... เจ้ามีเรื่องอะไรในใจ ได้โปรดบอกข้า..."
"ท่านไม่ต้องเอาใจข้าก็ได้"
"เจ้าไม่อยากได้การเอาใจจากข้าจริงหรือ?" เขาเลิกคิ้วขึ้นถาม นางเอาแต่หลีกเลี่ยง นั่งก้มหน้าก้มตามองปลายเท้าของตน
ใต้แสงนวลสลัวจากเปลวเทียน ขับผิวผ่องงามประหนึ่งไข่มุกบริสุทธิ์จากทะเลลึกทิศประจิม นีเทียนต้าเซินสะสมสมบัติล้ำค่าเอาไว้ในคลังมากมาย ไม่มีสมบัติชิ้นไหนงามไปกว่าภรรยาผีเสื้อของเขา นัยน์ตาสีชาดจรดมองแก้มนวลเนียน ลำคอเพรียวระหงด้วยแววตาหลงใหล
"ทำไมเจ้าไม่อยากให้ข้าใจดีกับเจ้า เมื่อก่อนเจ้าออกจะดีใจ…"
"ขะ... ข้า คือข้า..."
'สาบานได้ว่าเจ้าผีเสื้อขี้ขลาดไม่กล้า'
'นางชังหน้าท่านแล้วเทพมรณา'
"พวกเจ้าช่างแกล้งนางเสียจริง เดี๋ยวนางก็โมโห หน้าตาน่ากลัวเป็นปีศาจ" นีเทียนต้าเซินหันไปว่าพวกผีเสื้อตัวน้อยให้สงบเสงี่ยมเจียมตน พวกมันล่าถอยไปซ่อนเร้นกายในมุมมืดทั้งยังฝีปากกล้า
'อัปลักษณ์ เหมือนสามี...'
'เจ้าไม่มีตัวเลือกที่ดีกว่านี้หรือ? ถิงถิง บุรุษเทพรูปงามในเทวโลกตั้งมากมาย'
ปีศาจน้อยมองไปรอบกายด้วยนัยน์ตาเอ่อคลอ เป็นตรงกันข้ามกับสามี นัยน์ตามัจจุราชปรากฏเพลิงโทสะ ชิงชังบุรุษมากมายในอดีตของนาง จวบจนสบแววตาหวาดกลัวระคนโกรธแค้นของนางอีกครั้งหนึ่ง นางกัดปากตัวเองเสมือนร้องไห้อยู่ในใจ พิงแผ่นหลังกับหัวเตียง
นีเทียนต้าเซินถอนหายใจ พยายามปลอบประโลมนาง ชักชวนนางสนทนา ทว่าจิตวิญญาณผีเสื้อออกมารบกวนบ่อยครั้ง ตัวที่กลายเป็นสีชาดนั้นเขาตีมือเบา ๆ ก็หายไป เขาเรียกนางด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมอ่อนโยน
"ถิงถิง..."
"ข้าไม่สบาย... จิตใจไม่มั่นคง คุมพลังปีศาจไม่ได้ ท่านไปทำงานของท่านเถิด ขอบคุณที่แวะมาดูอาการข้า"
"ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า คืนนี้เจ้าไล่ข้ายังไงข้าก็ไม่ไป ข้าเป็นสามีเจ้า ถึงจะยังไม่ถูกต้องตามระเบียบการรับภริยา แต่ข้านอนกอดเจ้าได้"
ถิงถิงเบิกตากว้างมองร่างสูงสง่าลุกขึ้นเปลี่ยนอาภรณ์เป็นเนื้อผ้าเบาบางสำหรับใส่นอน ชุดสีนิลสนิทปักทอด้วยด้ายทองลายเมฆา สมศักดิ์เจ้าเมืองมรณา
ที่ผ่านมานางไม่เคยพบนีเทียนต้าเซินสภาพอาภรณ์น้อยชิ้น ผูกผ้าคาดเอวหลวม ๆ อย่างจงใจให้ชิ้นบนนั้นหลุดหล่นบนไหล่เหมือนพวกบุรุษจิ้งจอก พวกเขามักแต่งตัวเปิดเผยมัดกล้ามเพื่อการล่อลวงสตรี กระทั่งนัยน์ตาสีชาดยามนี้ราวกับว่าจะยั่วยวนนาง เขารูปงาม อกกว้างกำยำประหนึ่งบุรุษนักรบ นางจ้องเขาไม่แม้จะกะพริบตา โดยไม่สนใจลูกสมุนที่เอาแต่ว่านางเป็นปีศาจสาวลามก!
"เรือนนี้ข้าสร้างมันกับมือ ข้าไปยืนดูห้องนอนเจ้า จดจำทุกรายละเอียด การซ่อนเร้นกายจากสายตาหลี่หวังหยางไม่ใช่เรื่องง่ายดาย เจ้าไม่เคยรู้…"
มีเทพปีศาจไปลักลอบดูห้องนอนนาง บุรุษผู้นี้วิปริตนัก ครั้นนางจะประท้วงว่าบ้านเขาแล้วยังไง นางมาอยู่ของนางตั้งนาน ย่อมเป็นพื้นที่นาง เขาหยิบผ้านวม ดึงนางเข้าไปกอดด้วยท่าทางบังคับเอาแต่ใจ
"เจ้าเลิกคิดเล็กคิดน้อยได้แล้วภรรยา เราเข้านอนกันเถิด"


## 14-2 规则 กฎระเบียบ

ถิงถิงสะดุ้งมองใบหน้าหล่อเหลาปานหยกสลัก ผ่อนลมหายใจสม่ำเสมอในนิทรา
เป็นไปได้หรือ? บุรุษเทพผู้แสนเย็นชาวางท่อนแขนให้นางหนุนนอนแทนหมอน เขาเอาอกเอาใจนาง ให้เกียรตินางเช่นสามีพึงปฏิบัติต่อภริยา
ผ่านบ่ากว้างไปมีตำราล่องลอยอยู่กลางห้อง กลิ่นอบอวลของดอกปี่อั้น ลมจากปลายจมูกของเขาและนางประสานเข้าหากันเป็นละอองสาย
'ลอบมองบุรุษเทพรูปงามหลับใหล… เจ้าปีศาจความคิดชั่วช้าสกปรก!'
'ควักลูกตาเจ้าออกมา!'
นางสงบจิตใจด้วยการปิดตาลง เมื่อลูกสมุนออกมาก่อกวน นีเทียนต้าเซินยกมือขึ้นลูบแก้มนาง ปาดน้ำตาบนนั้นจนเกลี้ยงเกลาด้วยปลายนิ้วโป้ง นางมีสีหน้าแปลกใจ เหตุใดฝ่ามือเย็นเฉียบของพญามัจจุราชจึงแสนอบอุ่นยิ่งนัก
"เทพมรณาโดยกำเนิดเช่นข้าไม่หลับใหล พลังไร้ขีดจำกัด เป็นอมตะนิรันดร์ จนวันที่ข้ารับเจ้าเป็นภรรยา เกิดการเปลี่ยนแปลงมากมาย…"
"ท่าน... เอ่อ..." นางกลืนน้ำลาย ปะติดปะต่อข้อความขาดช่วงด้วยความคิดบางอย่าง "จำศีลบ่อยหรือไม่ ท่านเหนื่อยล้าอ่อนแอเพราะข้า?"
"ยามใดเจ้าอ่อนแอ ตำราคู่ครองจะถือโอกาสโจมตีข้า ถึงตอนนี้ก็ยังมิรูัว่าโทษทัณฑ์แห่งการจดจำจะสิ้นสุดลงเมื่อไร เจ้าอย่าแพร่งพรายเรื่องนี้ไป จนกว่าเราสองจะผ่านบททดสอบของสามีภรรยา ข้าและเจ้าจะครอบครองพลังสีชาดโดยสมบูรณ์"
บทสนทนาของยมทูตระหว่างที่ผีเสื้อน้อยบินข้ามเทือกเขาไป เป็นเรื่องเกี่ยวกับพลังสีชาดอาจทำให้นีเทียนต้าเซินแข็งแกร่งที่สุดในสามโลกมรณา อีกสองเทพไม่ถูกกับเขานัก ยิ่งไม่อยากให้เขาครอบครองตำราสีชาด การที่เขาจะรับภริยาเพื่อครอบครองพลังสีชาด เป็นไปได้หรือไม่?
แต่ถ้านางมีประโยชน์กับเขามากกว่าการยืดอายุขัยยมทูต นั่นก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ?
"ไหนเจ้าเคยพูดว่าไม่โกรธข้า?" เขาเคาะหน้าผากนางที่มีสีหน้าครุ่นคิดด้วยปลายนิ้วชี้ "เจ้าน่ะ ช่างโกรธงอนเป็นที่หนึ่ง เจ้าเสียใจ หวาดกลัววันละสิบรอบ ในอ้อมกอดเทพมรณา เจ้าก็ยังไม่พอใจ คิดว่าข้าไม่ห่วงเจ้า เสียแรงข้าอุตส่าห์มอบพลังครึ่งหนึ่งต่อชีวิตอันบอบบางของเจ้า ทั้งที่ข้าจะไม่ทำมัน ปล่อยเจ้าตายไปต่อหน้าข้า ก็เรื่องของเจ้า ลำพังข้าล้มทั้งภพภูมิปีศาจราตรีบ้านเกิดเจ้าได้ด้วยมือข้างเดียว พลังสีชาดจำเป็นกับข้าด้วยหรือ?"
"ข้า... ไม่แน่ใจ ตอนนี้ข้าสับสน เจ้าพวกนั้นทำให้ข้าไม่สบายใจ ข้าเป็นปีศาจโง่เง่า"
นีเทียนต้าเซินยิ้ม ปลอบประโลมนางด้วยจุมพิตบนใบหน้าไม่ว่างเว้นสักช่วงหนึ่ง เขาจูบแก้มแดงซ่านของนาง โอบเอวบางเข้าแนบกายจนสัมผัสรับรู้ถึงกัน ผิดจากเมื่อก่อน เขาจะไม่ไยดีนางเลยหากนางเข้าใจผิด
หัวใจปีศาจสาวเต้นเร็วแรง ฝ่ามือหนาจับมือนางขึ้นสอดประสาน
"มิใช่ว่าเป็นเทพมรณาโดยกำเนิดแล้วจะครอบครองตำราคู่ครองได้ ท่านอาจารย์... อ้อ... บิดาข้ากล่าวว่าสามีภรรยาต้องรักใคร่กลมเกลียว เสียสละ ปรารถนาดีต่อกัน ดุจความรักของเทพ..."
ถิงถิงหลุบตามองละอองสายสีชาด ตำรากลางห้องขยับมองเขาและนาง มีบทสนทนาที่เป็นสุขและเรียบง่าย ร่วมใช้ลมหายใจเดียวกัน
"เจ้าดีใจอีกแล้ว?"
"บิดาท่าน... คือท่านอาจารย์ แล้วมารดาท่าน?"
"มังกรกระดูก... เกิดในไฟกัลป์ บ้านนางอยู่ลึกสุดอเจวีถัดจากนทีอันธการ นางเป็นปีศาจ ส่วนบิดาข้าเป็นครึ่งเทพผู้พิพากษาในเทวโลก ข้างกายเทพผู้ยิ่งใหญ่ผู้ถือครองเนตรแห่งการหยั่งรู้ ข้ามีเลือดปีศาจมากกว่าเจ็ดส่วน... เจ้าคิดว่าข้าเป็นเทพหรือ?"
ปีศาจน้อยกลอกตาใช้ความคิด นางตกใจ เพราะเข้าใจผิดมาตลอด! ไม่คิดเลยว่ามารดาของเขาถือกำเนิดในสถานที่ไม่ไกลจากนางอสรพิษเฟยอี๋ บิดาเป็นถึงมือขวาของราชาแห่งสวรรค์ ไยเขาจึงตัดขาดจากทุกภพภูมิโดยสิ้นเชิง นางสงสัยอีกเรื่อง...
"ท่าน… รู้แต่แรกว่าข้าเป็นมิตรสหายกับเทพ?"
"ข้ารู้ว่าเจ้าหลงใหลในความดี สิ่งเหล่านั้นเป็นจิตวิญญาณของเจ้า ตอนข้าไปพบเจ้า ข้ากลบกลิ่นอายปีศาจ... แฝงตนในร่างบุรุษเทพรูปงาม ไม่คิดว่าเจ้าจะติดกับดัก" เขาเย้ยหยันนางด้วยรอยยิ้มที่มองเห็นเขี้ยวคม นางอมลมในแก้มป่อง
"ท่านหลอกข้า!"
"แล้วยังไง เจ้าจะไปสั่นกระดิ่งหน้าเรือนพิพากษา ฟ้องความข้ากับราชาแห่งสวรรค์ให้บิดาตัดสินความผิดข้า เจ้าไม่กลัวเป็นม่ายรึ?"
"ข้าจะเป็นม่ายได้ยังไง นครมรณาตัดขาดจากโลกภายนอก ใครก็ทำอะไรท่านไม่ได้"
ถิงถิงแยกเขี้ยวใส่สามี เขี้ยวน้อย ๆ นั่นกลับดูน่ารักน่าชังเหลือเกิน เขาจับเอวบางกระชับนางขึ้นนั่งบนเรือนกาย นางดูเอียงอายทว่ากล้าหาญเช่นปีศาจสตรีพึงเป็น มือไม้ที่ไม่อยู่สุขของนางวางบนบ่ากว้าง
"ภรรยา เจ้าฟังข้า เมื่อใดที่เราสองผ่านบททดสอบ... ข้าจะทำตัวเป็นเทพเกียจคร้าน นั่งจิบชาเคียงข้างเจ้าใต้จันทราสีชาด งานล้นมือของข้าให้เป็นหน้าที่ของ..." เขาหลุบตาลงมองหน้าท้องแบนราบใต้อาภรณ์งดงามสีหวาน นางขมวดคิ้วไม่เข้าใจ เขาเลื่อนฝ่ามือมาจับท้องนาง
"ทะ... ท่าน! มีบุตรได้?"
นีเทียนต้าหัวเราะหน้าตาตื่นตะลึงของนาง ยกมือลูบแก้มแดงซ่าน
"อะไรทำให้เจ้าคิดว่าข้ามีบุตรไม่ได้ ข้ามีบิดามารดา มิได้ถือกำเนิดจากลูกแก้วแห่งดวงจิต หาใช่เทพผู้ถูกชุบชีวิตมาจากสระมรกตไม่"
"แต่ท่านเป็นกลุ่มเมฆา ร่างที่ตายไปแล้ว มือท่านเย็นยะเยือกราวเหมันต์..."
"ถ้ามีได้ เจ้าจะว่ายังไง? ลูกชายข้ากับปีศาจน้อย... ถิงถิง"
นางจินตนาการไม่ออกว่าการเป็นมารดาคืออะไร ยามสบรอยยิ้มที่แลดูไม่จริงใจของเทพปีศาจผู้นี้...
ปีศาจไม่มีสายใยรัก ขนาดมารดานางยังมองลูกสาวเป็นผลประโยชน์ในดินแดน พี่รองตักเตือนนางว่าบุรุษหน้าไหนก็อย่าได้วางใจ นางน่ะเป็นพวกหลอกง่าย
ถิงถิงหน้าตาสลดเศร้า อีกฝ่ายปลอบโยนนางด้วยคำหวาน จับผมช่อหนึ่งขึ้นสูดดมเสมือนนางเป็นบุปผชาติกลิ่นหอม
"เจ้าไม่อยากมีลูก... ไม่เป็นไร เราอยู่กันสองสามีภรรยาก็มีความสุขได้"
"ไม่ ๆ ข้ากำลังคิดว่า..." นางยกมือโบกไปมา ยิ้มแก้มกลมป่อง "จะให้เขาชื่ออาห่าว"
"อาห่าวหรือ?"
"เป็นชื่อที่ดี ลูกชายข้า อาห่าว"
"ถ้าเป็นลูกสาว ข้ายังไม่ได้คิด ข้ากับท่านแม่ไม่สนิทสนมกัน..."
"ข้าก็เหมือนเจ้า มารดาทอดทิ้งลูกชายตั้งแต่ยังเล็กนัก ข้าอยู่กับบิดาในฐานะศิษย์-อาจารย์"
สีหน้าผ่อนคลายยามพูดถึงบิดานำพาความรู้สึกมากมาย นางทั้งเสียใจแทนเทพผู้โดดเดี่ยว ไม่เปิดใจยอมรับผู้ใดในเทวโลก นางดีใจที่เขาเปิดเผยจริงใจต่อนาง


## 14-3 规则 กฎระเบียบ

จากนครมรณาเดินทางไปภพภูมิอื่น ๆ ไม่ปรากฏเวลาที่แน่นอน ถึงยมทูตจะเดินทางง่ายดายในพริบตา
เงื้อมมือมัจจุราชกางตำราออกดูกำหนดการ หลังมอบลมหายใจครึ่งหนึ่งให้ภรรยา ภายในสามสิบราตรีของเมืองมรณา! สามีภรรยาจำต้องเผชิญด่านเคราะห์ในตำราสีชาด เขาและนางคงเหลือเวลาไม่มาก
นีเทียนต้าเซินออกประกาศสำคัญให้ยมทูตทุกเขตแดนทำงานอย่างรวดเร็ว หากเกิดข้อผิดพลาด มีดวงวิญญาณหลบหนี ให้กลับเข้าที่ประชุมเพื่อวางแผนการจับกุม ไม่ควรเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ กระทั่งเสร็จสิ้นการชำระล้างดวงวิญญาณไปปรภูมิ หนึ่งร่างจิตแยกไปบนเมืองมนุษย์ ควบขี่อาชากระดูก อีกร่างเตรียมงานในเรือนไม้กว้างขวาง
ดวงตาคู่คมราวกับว่ามีรอยยิ้มอยู่ภายใน ยามทอดมองอาภรณ์ถักทอประณีตบนราวผ้า ชายผ้าสีชาดบนพื้นไม้ลากยาวไปถึงกลางห้อง ทั่วทั้งแผ่นหลังปักด้ายทองเป็นลวดลายเมฆา ชุดกระโปรงมีผ้ารัดใต้อกเช่นการแต่งกายของเผ่าพันธุ์ผีเสื้อ ช่วงปลายผ้าเป็นสีตัดกัน สลักอักษรว่าด้วยสัจธรรมแห่งชีวิต
ด้วยเหตุว่าเคยโปรดปรานชุดที่นางสวมมาวันแรก ซึ่งนางใช้ในงานแต่งจิ้งจอกเงิน แลเห็นนางนั่งเย็บผ้า ซ่อมแซมมันให้กลับมาสวยงามดังเดิมหลังการต่อสู้ในตำราแห่งความตาย เขาเอ่ยชมนางเหมาะกับสีชาดนัก ก่อนออกคำสั่งกับนางไม่ให้สวมชุดนั้นอีก วันนี้เขาเสกสร้างชุดเจ้าสาวใหม่ให้นางด้วยเวทยมทูต รบกวนท่านลุงผู้เคยเป็นช่างเย็บผ้าในวังหลวงมาช่วยงาน ประกอบการใช้เวทยมทูตถักทอมันทั้งผืน
"ช่วยข้าด้วย!"
ปีกผีเสื้อพุ่งตรงมาบริเวณระเบียงเรือน นัยน์ตาสีชาดตวัดมองตาม พบดวงตาสีอำพันข้างหนึ่งของนางเป็นสีชาด ปีกสามคู่ของนางในฝั่งซ้ายเป็นละอองสาย
ถิงถิงยกมือปิดปาก ถลึงตามองท่านลุงทั้งสามหายไปในกลุ่มเมฆา นางเกือบหลุดปากเรียกสามีช่วยข้าด้วย! ฉุกใจคิดขึ้นได้ว่าท่านลุงควรรู้เรื่องนี้ นางขมวดคิ้วสงสัยเรื่องที่เขาไม่ให้แพร่งพรายเป็นเรื่องใดกันแน่ ไยเขาเรียกยมทูตสตรีมาช่วยตระเตรียมชุดเจ้าสาวให้นาง
"เจ้าเป็นอะไรไป? เจ้าเจ็บตรงไหน..."
"ข้ากระหายเหลือเกิน ข้าหิว เติมท้องเท่าไรก็ไม่เต็ม ข้าไม่สบายตัว รู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ชอบกล เมื่อคืนข้าแสบร้อนแผ่นหลัง... ดวงตาข้า..."
"ตอนนี้เล่า?"
นีเทียนต้าเซินก้มมองโดยรอบ นางเอ่ยว่าไม่เจ็บปวดมากแล้ว เขาผายฝ่ามือออก ดับกระหายนางโดยใช้พลังปีศาจแทนการใช้พลังสีชาด นางรู้สึกดีขึ้น ฉีกยิ้มกว้างพลันหันไปสนใจอาภรณ์เจ้าสาว ผ้าคลุมหน้าประดับด้วยมุกสีนิล
"ชุดแต่งงานข้าหรือ? แล้วของท่าน..."
"ข้าขอเก็บไว้ก่อน ค่อยสวมมันให้เจ้าดูภายหลัง เจ้าชอบไหม?"
ถิงถิงพยักหน้าดีใจ "ช่างสง่างามเกินอาจเอื้อม ข้าเป็นปีศาจอายุขัยไม่มาก ไม่คิดว่า... ข้าจะมีโอกาสได้สวมชุดเจ้าสาว เคียงข้างกายท่าน"
"ข้าดีใจที่เจ้าชอบ" แล้วเขาก็ชักชวนนางให้เข้ามาใกล้ ๆ ชุดเจ้าสาวบนราวผ้าทำจากไม้แกะสลัก เขาพิถีพิถันตั้งใจทำมันทุกขั้นตอน ว่าที่เจ้าสาวท่าทางตื่นเต้น "เจ้าดูนี่... มุกทะเลลึกในภพภูมิวิญญาณเป็นไข่มุกอันทรงพลัง ท้องนทีสีดำสนิท ลึกและอันตราย เต็มไปด้วยปีศาจเงือกฟันแหลมคม พวกมันกินทุกสิ่ง ข้าใช้ร่างจิตแยกไปเก็บมุกปีศาจมาให้ภรรยาประดับปิ่น ทั้งผ้าคลุมหน้า อาภรณ์เจ้าสาวเป็นฝีมือท่านลุงผู้เคยเป็นช่างเย็บผ้าในวังหลวง ชุดนี้ข้าใช้เวทปีศาจในการถักทอช่วยพวกเขาอีกแรง"
"นี่ข้ายังอยู่ในห้วงนิทราผีเสื้อหรือ?" นางไม่เชื่อสายตาตน สามีคว้าเอวนาง กอดนางจากข้างหลัง
"ข้าเลวร้ายกับเจ้าถึงเพียงนั้นเชียว?"
"ไม่ใช่ ๆ ขะ... ข้าไม่เหมาะสมกับท่าน ข้ากำลังสับสน... ท่านแปลกไป ท่านตัวปลอมหรือ?"
"เจ้าควรไตร่ตรองมันในทีแรก ไม่ใช่ยั่วยวนข้าแล้วเปลี่ยนใจกะทันหัน"
"ข้าขออภัย... ล่วงเกินอาวุโสแล้ว" นางโขกศีรษะคำนับอากาศ ทั้งที่เมื่อคืนนางหลับนอนในอ้อมแขนของเขาอย่างเป็นสุข นางกลับไร้ความมั่นใจที่จะเป็นภรรยาเทพมรณา นางคิดกลับไปกลับมาเหมือนสตรีวิปลาส
"เจ้าเรียกข้า... อาวุโส?"
"ท่านอายุขัยมากกว่าข้าหลายหมื่นปี"
"เลิกพูดเรื่องตลกกับข้าซะที ข้าเอาลิ้นเข้าไปในปากเจ้ากี่ครั้ง ปีศาจน้อย เจ้าดื่มชาถ้วยเดียวกับข้า เจ้าหนุนนอนบนท่อนแขนสามี ห่มผ้าผืนเดียวกัน ไยเจ้าเรียกข้าอาวุโส รู้ไหมว่าเจ้ากำลังล่วงเกินข้า?"
"ข้าเปล่า ๆ ไม่ใช่... ข้าไม่ได้ทำ!" นางยกมือปิดหูหลับตาเนื้อตัวสั่นเทา นีเทียนต้าเซินกระชับจับเอวบาง ดึงสองขาลอยโหวงเหนือพื้นไม้ อุ้มนางไปนั่งบนฟูก นางกลอกตามองตามผีเสื้อตัวน้อย ส่วนหนึ่งกลายเป็นสีชาด สามารถบังคับควบคุมได้ดั่งใจ พวกมันถูกทำให้หายไป
"จิตวิญญาณผีเสื้อของเจ้ามักต่อว่า... ปีศาจมีความคิดสกปรก เจ้าคิดอย่างไร?"
ถิงถิงสั่นศีรษะ นั่งงอเข่าเอาหลังชิดกำแพง ท่าทางหวาดกลัวของนางน่าเป็นกังวล นีเทียนต้าเซินพยายามใจเย็นกับนางอย่างถึงที่สุด
"ลองทำให้พวกมันเปลี่ยนใจเป็นอีกอย่างดีไหมเล่า?"
เรื่องคืนก่อนผุดวาบเข้ามาในหัวถิงถิง จำได้ว่านางนั่งจิบชาใต้พรรณไม้เขียวชอุ่ม ตะโกนโวยวายมีหนอนในหู เขาก็รีบก้มดู ย้ำกับนางว่า 'ไม่มี' จากนั้นริมฝีปากขยับยิ้มขบติ่งหูนาง จูบซอกคอนาง มืออยู่ไม่สุข จับบั้นท้ายนาง เขาเรียกนางปีศาจน้อย ทว่าการกระทำเป็นอีกอย่าง
ลูกสมุนปีศาจพวกหน้าเดิม ๆ ต่อว่าเขาไร้ยางอาย จะแต่งงานกันเข้าไปได้อย่างไร ยมทูตผ่านมาโดยบังเอิญไม่กล้าสู้หน้า รีบหายไปในทันที แต่เทพปีศาจผู้นี้ดูจะไม่สนใจเอาเสียเลย
"หลังจากที่เราสองดื่มด่ำพลังสีชาดจากตำรา ข้าฝึกฝนมันจนเข้าใจมากกว่าห้าส่วน... อื้ม... เจ้ารู้ไหมว่าตำราคู่ครองมีไว้ทำอะไร?"
"สามีภรรยารักใคร่กลมเกลียว เป็นคู่ครองที่มีมโนธรรม สามีดี ภรรยาดี"
"ใช่... สามีภรรยารักใคร่เกื้อกูล ช่วยกันแบกรับภาระหน้าที่ ล้วนมีประโยชน์ต่อเมืองมรณา ตำรานี่มองเรื่องผลประโยชน์เป็นสำคัญเหมือนครอบครัวเจ้า"
นัยน์ตาสีชาดของผีเสื้อเศร้าหมองลง เอ่ยเสียงสั่น "ข้าขออภัย ข้ากลัวเหลือเกิน หัวใจข้าเจ็บปวด เป็นไปได้ไหมว่าข้า... อาจถูกท่านปู่ทรมานจนเสียสติ"
"เจ้าไม่ได้เสียสติภรรยา เป็นผลจากพลังสีชาดกำลังกัดกินไอปีศาจของเจ้า ข้าเองก็รู้สึกเช่นเดียวกับเจ้า นับตั้งแต่ข้ามอบลมหายใจสีชาดให้เจ้าครึ่งหนึ่ง ไม่ใช่สิ... ข้ามีความรู้สึกต่อเจ้าในวันแรกที่ข้าพบเจ้า ข้าปฏิเสธหัวใจตน"
"ยมทูตไม่มีหัวใจ"
"ก็ไม่รู้ว่ามีตั้งแต่เมื่อไร"
นีเทียนต้าเซินยามนี้ช่างต่อปากต่อคำกับนางเสียเหลือเกิน พอนางทำแก้มป่อง เขายิ่งอดใจไม่ไหว ถามนางว่าควรทำอย่างไร เขาจับหัวเข่าแยกออกเพื่อแทรกกายเข้าหว่างกลาง สองขาของนางอ่อนแรง นางกระตุกหน้าท้องเบา ๆ เมื่อสัมผัสเรือนกายเยียบเย็นที่ราวกับว่าให้ความรู้สึกอุ่นร้อนขึ้นมา
เงื้อมมือมัจจุราชลอดผ่านหัวเข่า กระชากตัวนางให้นอนราบลงอย่างบังคับเอาแต่ใจ เขาจับหลังมือนุ่มขึ้นแนบริมฝีปาก มองนางด้วยแววตาเร่าร้อนถึงเพียงนั้น
"สามี... ผิวกายท่านอุ่น... ถึงกับร้อน..."
"เจ้าดูทั่วหรือยัง? ข้าว่า... ไม่ใช่เพียงมือที่อุ่น"
"ข้าเป็นปีศาจน้อย... ขะ... ข้า... ถือพรหมจรรย์"
"เจ้าเป็นปีศาจสตรีตนแรกในอ้อมแขนเทพมรณา ข้ามอบจุมพิตให้เจ้า จูบแรกของข้า หัวใจข้า..."
หากเทพผู้เย็นชาจะลวงหลอกนางเพื่อให้ได้สิ่งที่ตนต้องการ นางคงยอมพลีกายให้เขาโดยง่ายดาย นางอ่อนไหวไปกับถ้อยคำผ่านริมฝีปากหนาหยักได้รูปงาม ดวงตาของนางหยุดอยู่ตรงนั้น
"จะว่าไปก็นานแล้วที่เมืองมรณา... มีปีศาจน้อยลอบดูสามีภรรยาบนเมืองมนุษย์เสพสังวาสในกระท่อมร้าง ผ่านแผนที่บนโต๊ะทำงานข้า ดังนั้นนางควรช่ำชองกว่า..." เขาพูดไม่กี่คำ ก้มหน้าลงจูบริมฝีปากนาง ป้อนน้ำลายหวานหนืดอย่างระวัง มอบลมหายใจให้นางเป็นระยะ อาภรณ์สีขาวสะอาดของนางหลุดหล่นตอนไหนก็หารู้ไม่
นีเทียนต้าเซินขยับตัวแนบชิดกลิ่นกายกรุ่นหอมอันมีเอกลักษณ์ของนาง ลูบไล้เรียวขานิ่มนวล จับข้อเท้าที่กอบกำได้เต็มฝ่ามือ กระตุกดึงเข้าหาตัวเบา ๆ พาดวางบนบ่าจนปลายนิ้วเท้าของนางชี้เพดาน
อารมณ์รุ่มร้อนผ่านจุมพิตยังคงแอบแฝงความรักใคร่เอ็นดู นางโอนอ่อนไปตามริมฝีปากนุ่มนวลนั้น กายกำยำแนบหน้าท้องชนเข้ากับหน้าท้องแบนราบ
ถิงถิงเบิกตากว้าง รับรู้ได้ว่ามีบางสิ่ง... ซึ่งนางเคยเฝ้ามองผ่านแผนที่ มันปรารถนาจะเข้ามาอิงแอบในโพรงอุ่น
ตุบ!
ตำราเล่มหนาเก่าฟาดเข้าศีรษะเทพมรณาอย่างจัง นัยน์ตาสีชาดปรากฏเปลวเพลิงโทสะ มองไปทางอักษรที่ลอยอยู่เหนือตำรา
'งานวิวาห์'
"ตำราบ้าคลั่งนี่... ระเบียบมากไป!"
ท่าทางเกรี้ยวกราดเรียกเสียงหัวเราะดังจากสตรีใต้ร่าง นางคาดว่านีเทียนต้าเซินคงได้วิวาทกับตำราอีกกระมัง...


## 15-1 夫妻 สามีภรรยา++++

สองราตรีถัดมานางได้สวมอาภรณ์เจ้าสาว สามีบรรจงมือปักปิ่นมุกนิลในเกล้าผม ต่างหูทำจากมุกชนิดเดียวกัน แล้วจึงใช้เวทลวงตาอำพรางปีกและดวงตาของนาง
การปกปิดตัวตนครั้งนี้เพื่อความปลอดภัย มิอาจล่วงรู้ได้เลยว่าความโลภจะทำให้ปีศาจเจ้าเล่ห์เอ่ยขอปีกหรือนัยน์ตาสีชาดของนางไปสะสมในขวดโหลหรือไม่ นางเห็นด้วยกับสามีและท่านลุงผู้ออกความเห็นในที่ประชุม
ปีกสีม่วงไม่ขยับไหวในกรงที่ห้อมล้อมด้วยเวทหยางเหนือผ้าคาดเอวเทพมรณา ก่อนหน้านี้นางเอ่ยเตือนเขาเรื่องตระกูลเหมยเตี๋ย แม้เป็นปีศาจโลภมากกระหายในอำนาจอย่างไร กลับรักศักดิ์ศรี ตายไม่ว่า เสียหน้าไม่ได้ กระบี่ออกจากคมฝักเมื่อไร ไม่หันหลังให้ศัตรู
ทั้งหมดเป็นไปตามคาดการณ์ เพียงพบเงาควันยมทูต หลี่หวังหยางตะโกนเกรี้ยวกราด อย่างไรก็ไม่ญาติดีกับเทพ! ยมทูต! ย่อมตัดสินกันด้วยความตายเท่านั้น กลุ่มจิ้งจอกเงินกำลังคุ้มกันภัยเรือนใต้แห่งแมลงบุปผา วาดกระบี่มารต่อต้านผู้บุกรุกทั้งในสภาพเมามาย
งานสังสรรค์ร่ำสุราเสพสังวาสระหว่างปีศาจจำต้องเลิกรากลางคัน แม้อีกฝ่ายมีเจตนารมณ์อันดี ตั้งใจมาสู่ขอปีศาจผีเสื้ออย่างถูกต้องตามธรรมเนียม เขาบอกผู้นำตระกูลว่ายินดีมอบสิ่งของมีค่า อาวุธเวทหายากในคลังสมบัติ พร้อมข้อแลกเปลี่ยนเรื่องความเป็นความตาย
นีเทียนต้าเซินออมแรงต่อสู้ ไม่ถึงขั้นเอาชีวิตหรือมุ่งมั่นทำลาย ทว่าปีศาจเลือดขึ้นหน้า ไม่อ่อนข้อยอมเจรจา กินเวลาหนึ่งราตรีกับอีกวันแล้ว แถมไม่มีวี่แววหมดเรี่ยวแรง ล้ม ๆ ลุก ๆ ก็มาใหม่
หลี่หวังหยางนำลูกแก้ววิญญาณนับหมื่นลูกสำหรับปีศาจทั้งกองทัพออกมาใช้อย่างสิ้นเปลือง โซ่แห่งแสงก็ตรึงปีศาจเหล่านี้ได้ไม่นาน ผู้มาเยือนจึงตัดสินใจใช้ร่างจิตไปตามมารดามาทาบทามสู่ขอลูกสะใภ้ นางปรากฏขึ้นจากพสุธาราวของเหลว มีกลิ่นอายแห่งความชั่วร้ายอย่างถึงที่สุด...
"เจ้าฟื้นแล้ว ภรรยา"
ใบหน้าซีดขาวของคนป่วยมองตามสามี เขาเอามือลูบจับแก้มเย็นเฉียบด้วยสีหน้าผ่อนคลายลง เสียงเข้มดุนาง "เจ้าห้ามทำแบบนี้อีกรู้ไหม?"
ถิงถิงส่ายหน้า จำได้ว่ากรงเล็บสีชาดกระชากคอนาง สูบพลังวิญญาณผ่านดวงตาทั้งสองจนโลกของนางมืดสนิท
'แม่กำลังหิว... กระหายมาก... กินก่อนค่อยเจรจา ลูกชาย'
"อ้อ... ท่านแม่"
ในสีหน้าคลายหายจากความสงสัย คนข้างกายบอกว่านางรอดตายมาได้อย่างไร นางลืมตามองเพดานในห้องรับรองแขกของรุ่งอรุณใหม่ สามีสวมอาภรณ์สีนิลสง่างาม ตัวนางสวมอาภรณ์สีขาวเนื้อผ้าเบาบาง
"มาลองคิด ๆ ดูแล้วข้าว่ามารดาท่าน... น่ากลัวกว่าท่านปู่ท่านย่าของข้ารวมร่างกันเสียอีก"
"พบนางเมื่อไร ให้รีบหนี... เข้าใจไหม?"
"ไยต้องหนีด้วย นางเพียงกระหายพลังเล็กน้อย"
"เล็กน้อยรึ? เจ้าเกือบตายด้วยเงื้อมมือนาง ถ้าหากว่านางไม่สำรอกพลังสีชาด บ่นว่าเจ้ารสชาติไม่ได้เรื่อง เจ้าปีศาจดื้อรั้นยังไม่รู้ตัว"
"แต่ข้าอยากคุยกับนาง ร่ำสุราสังสรรค์จนเมามายเช่นปีศาจ มารดาท่านเท่ากับเป็นมารดาข้าแล้ว"
"นับไม่ได้เด็ดขาด เจ้าปีศาจโง่ เจ้าต้องยอมรับการยกเว้นเรื่องอุปนิสัยปีศาจ รับรองว่าเจ้าไม่ได้คุย เจ้าได้ตายโดยไร้ดินกลบฝัง" เขาจิ้มหน้าผากนาง สารภาพว่าแอบฟังนางพูดกับพี่สาว นางถนัดเรื่องหนี ไยนางไม่เจียมตน เข้ามาขัดขวางมารดาและบุตรชาย อวดอ้างตนว่าอร่อยเหาะ เทพมรณามีโลหิตเทพอยู่สองถึงสามส่วน บำเพ็ญตนจนสำเร็จเป็นเทพ นับเป็นพิษร้ายในระยะยาว มารดาถึงได้คว้าคอนางไปดับกระหาย ตามด้วยอาวุโสปีศาจอีกนับสิบ ป่านนี้ไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นตายร้ายดีอย่างไร
นีเทียนต้าเซินกำชับนางว่ามารดาปีศาจน่าสะพรึงกลัว นางมีพลังมากมหาศาลเทียบเท่ามือขวาจอมมาร จ้าวอสรพิษจากนทีอันธการหากได้พบนางเข้า ยากตัดสินแพ้ชนะ ไอหยินของนางครอบคลุมทั่วดินแดนแห่งพรรณพฤกษา ปีศาจผู้มีพลังน้อยกว่ายอมคุกเข่าสวามิภักดิ์
ท่ามกลางความไม่พอใจของเหล่าปีศาจในเรือนใต้ พวกเขากลับเคารพยำเกรงมังกรกระดูกผู้สังหารเทพ แม้กระทั่งหลี่หวังหยางยังก้มศีรษะต้อนรับ แค่นางพูดง่าย ๆ สั้น ๆ ว่าลูกชายนางไม่ข้องเกี่ยวกับเทพ ลูกชายนางเป็นปีศาจ!
"ข้าขอโทษ... ที่ทำให้ท่านเป็นห่วง แต่ข้าทนเห็นท่านบาดเจ็บไม่ได้…"
"น้ำเน่าเกินไปภรรยา นั่นมารดาข้า การดับกระหายนางย่อมเป็นหน้าที่ของบุตรชาย แล้วเจ้าพูดเรื่องข้าบำเพ็ญตนเป็นเทพให้ญาติ ๆ เจ้าฟัง ท่านแม่อุตส่าห์แก้ต่างให้ข้า"
"น้ำเน่ารึ? ข้าคงติดนิสัยท่านมา ท่านบอกรักข้าด้วยสายตาเช่นนี้วันละสามเวลาได้" นางหัวเราะสามี เมื่อเขาดันรู้ทันนางไปเสียทุกอย่าง แถมบ่นว่านางยังไงกลับขอโทษนาง เอ่ยว่าเป็นความผิดตน แล้วเลิกเอาเรื่องนางไปเสียเฉย ๆ เขาว่านางกำลังป่วย ไม่อยากทะเลาะกับนาง
เสียงหัวเราะดังระคนกันไปถึงด้านนอก สามีกุมมือภรรยาปรับความเข้าใจ ทาสรับใช้ในเรือนปีศาจยกถ้วยยาเข้ามา
แสงนวลอ่อนลอดผ่านบานหน้าต่างไม้สลักลายบุปผชาติ ในห้องเล็กแคบด้านหลังเรือนกว้างขวาง ร่างกำยำในอาภรณ์ลายเมฆาคร่อมทับภรรยาอย่างระวังน้ำหนัก บดบังนางจนมองเห็นเพียงเรือนผมเกี่ยวพันกันอยู่ตรงขอบเตียง
ความมืดมิดชั่วนิรันดร์ในนครมรณาแตกต่างจากเมืองปีศาจ เรือนไม้รายล้อมด้วยบุปผาพรรณเช่นในห้วงนิทราผีเสื้อ ปีกแมลงส่องแสงระยิบระยับ งดงามอ่อนหวาน ส่งกลิ่นหอมละมุน ราวกับว่าทุกสิ่งเป็นภาพลวงตา
นีเทียนต้าเซินจำได้ว่าครั้งหนึ่งมีช่วงเวลาอันเป็นสุขร่วมกับนาง เป็นฝ่ายเข้าหาเขาทั้งเรือนกายเปลือยเปล่า เขาแสร้งไม่สนใจการยั่วยวนของปีศาจสาว ทว่าดวงตาตื่นตะลึงจ้องมองเรือนร่างขาวนวลเนียน
"อา… ภรรยา"
ได้ยินเสียงครวญครางเรียกหานาง เขาก้มหน้าลงมอบจุมพิตอ่อนโยนเร่าร้อน ป้อนลมหายใจสีชาดกว่าจะยอมผละจากนาง ถิงถิงหลุบตามองแผงอกกว้างเคลื่อนไหว สามีโอบกอดนางแนบชิดสนิทกัน ไอหยินแผ่กระจายอยู่รอบเตียง บนพื้นเรือนเหมือนจะมีไอหมอกของพลังปีศาจ
"เข้าเมืองตาหลิ่ว ต้องหลิ่วตาตาม ตอนนี้ข้าอยู่ในเมืองปีศาจ มีภรรยาปีศาจ..."
เหล่าอาวุโสกำลังพิจารณาเรื่องการแต่งงานตามธรรมเนียมในเงื่อนไขสามข้อ ซึ่งถึงแม้ว่าเทพมรณาจะตัดขาดจากมารดาปีศาจมาเนิ่นนาน เขาจำต้องขอบคุณมารดา นางออกปากแทนว่าบุตรชายไม่มีข้อต่อรองกับพวกปีศาจ เขายินดีรับข้อเสนอหากนั่นไม่ขัดกับตำราแห่งเมืองมรณา
"ท่านปล่อยข้าก่อนเถิด ใกล้ถึงเวลาส่งตัวเจ้าสาวแล้ว"
"เทพมรณามอบพรแห่งชีวิตให้พวกเขาตั้งสามประการ เจ้าคิดว่าอาวุโสตระกูลใหญ่หิวกระหายในอำนาจตกลงกันได้รวดเร็วขนาดนั้นจริงหรือ?"
เพราะแน่ใจว่ามีเวลาถมถืดในห้องรับรองคับแคบ มีฟูกซึ่งสตรีร่างผอมบางนอนได้คนเดียว สองคนก็เบียดเสียดนัก มีโต๊ะหนึ่งตัวและเทียนหนึ่งเล่ม ลักษณะเป็นห้องพักทาสในเรือนมากกว่าเป็นห้องรับรองแขก หลี่หวังหยางชี้ปลายนิ้วมาทางห้องนี้ตอนเขาอุ้มร่างไร้สติของภรรยาเข้าเรือนมา ใบหน้าหล่อเหลาเจ้าเล่ห์แลดูย่ามใจ ปรากฏรอยยิ้มที่มองเห็นเขี้ยวคมตรงมุมปาก
"ข้าว่าจะดำเนินรอยตามมารดา เป็นสามีตามธรรมเนียมปีศาจ เจ้าน่าจะเห็นด้วยกับข้า..."
"เทพผู้ยิ่งใหญ่พูดจาน่าอายนัก ข้าว่ารอส่งตัวเจ้าสาวก่อน ได้โปรดเชื่อข้า..."
"ข้ามีความคิดเหมือนปีศาจพวกนี้ นับตั้งแต่เจ้ามาพำนักอาศัยในเมืองมรณา เป็นเรื่องยากยิ่งกว่าการฝึกวิชาจากตำราเล่มไหน เจ้าไม่เคยรู้"
"แล้วยังไงเจ้าคะ?" นางหลบเลี่ยงแววตาเร่าร้อน ในอ้อมแขนที่กระชับกอดนางแน่นแฟ้น เขาก้มหน้าลงสูดกลิ่นหอมฟุ้งจากซอกคอขาวเนียน นางสะบัดมือตีบ่ากว้าง "มารดาเอ่ยว่าปรากฏนามท่านในจารึกเทพ 'เทพมรณา' ผู้พิพากษาดวงวิญญาณ ผู้ดูแลความเป็นและความตายของทุกสรรพสิ่งมีชีวิต ไยท่านปรารถนาจะเป็นปีศาจมรณา?"
"ข้าไม่เคยเห็นจารึกเทพด้วยซ้ำไป ยมทูตไม่เข้าร่วมกับผู้ใดทั้งสิ้น นี่เป็นครั้งแรกที่ข้ามาเยี่ยมเยียนเมืองปีศาจในฐานะแขก อ้อ... สามีเจ้า"


## 15-2 夫妻 สามีภรรยา++++

"ข้าพอเข้าใจว่าท่านไม่มีทางเลือก แต่ท่านไม่จำเป็นต้องฝืนใจ ข้าอยู่ในฐานะใดก็ได้ จะให้ข้าเป็นจิตวิญญาณที่เสียสละเช่นเดิม ข้าก็ยินดี ผู้เสียสละตนเช่นท่านควรเป็นเทพโดยไร้กังวล การรับภรรยาแค่มีพิธีรีตอง... เล็กน้อย"
"พิธีเล็กน้อย?" เขาเลิกคิ้วมองนางอย่างไม่เชื่อหู เจ้าปีศาจน้อยนี่ วันก่อนทำตาโตรับปากเขาว่าจะมีบุตรชายให้ เหตุใดวันนี้นางบ่ายเบี่ยง พูดจากลับกลอก "มันจะเป็นไปได้ยังไง? เจ้ามีประโยชน์ต่อเมืองมรณาเป็นอย่างมาก การแต่งงานกับเจ้า ผูกพันเจ้าชั่วนิจนิรันดร์เป็นข้อได้เปรียบของข้า แล้วเจ้าว่า... จะทำงานให้อีกสองเทพมิใช่หรือ?"
"ถิงถิงไม่คืนคำ ในเมื่อลั่นวาจาไปแล้ว"
"ใช่ เรื่องมีบุตรให้ข้า เจ้าก็ลั่นวาจา ตกลงเจ้าจะผิดคำพูด?"
ถิงถิงอมลมไว้ในแก้มกลม นางลืมเรื่องนั้นไปเสียสนิท
สามีก้มหน้าลงจูบนาง ขณะสองลมหายใจสีชาดสอดประสาน ด้านนอกเรือนมีเสียงทะเลาะวิวาท ปีศาจร่ำสุราในห้องรับรองแขก มารดาปีศาจเล่าเรื่องการสังหารเทพ ดันมีเทพอาวุโสเข้ามาขัดขวาง ส่งนางลงมหาอเวจีเช่นเดิม ไฟแค้นต้องได้รับการชำระในสักวัน
ไม่รู้ว่าผ่านไปเนิ่นนานเท่าไร เขาถอนริมฝีปากอย่างอ้อยอิ่ง จูบหน้าผากนาง
"เจ้าไม่รู้ตัวปีศาจน้อย เจ้าถือเป็นหนึ่งในความใฝ่ฝันของมารดา นางแสนภาคภูมิใจที่ได้เจ้าเป็นลูกสะใภ้" เขาพูดให้นางขมวดคิ้วมุ่น คลายข้อสงสัยลงตรงนั้น "สามหมื่นปีที่แล้วนางส่งสารมา ร้องขอบุตรชายให้รับภรรยาปีศาจ หลังเทวโลกส่งเทพธิดามายืนรอหน้าประตูทางเข้าเมืองมรณาไม่กี่ราตรี ข้าปฏิเสธพวกเขาโดยเด็ดขาดว่าข้าไม่รับภรรยา"
"เป็นเรื่องน่ายินดี แล้วข้าควรทำเช่นไร?"
"ข้ายิ่งอยากจะหยอกแกล้งเจ้า"
"ระวังเถิด ตำราคู่ครองจะลงโทษท่านอีกสักทัณฑ์ ท่านรังแกภรรยา"
"ช่างตำรานั่นปะไร คืนนี้สามีจะลงโทษภรรยาในเมืองปีศาจ ข้าพึ่งได้ยินจากสาวใช้ในเรือน..." เขาก้มลงขบติ่งหูนางจนสะดุ้ง นางเอี้ยวมองใบหน้าคมคายปรากฏเขี้ยวคมเยี่ยงปีศาจราตรี "พวกเจ้าส่วนใหญ่ไม่แต่งงาน จะร่วมสัมพันธ์ที่ใดกับใครก็ไม่ใช่ปัญหา เป็นไปได้ว่าห้องรับรองข้าง ๆ เรากำลังร่ำสุรา เสพสังวาส แลกเปลี่ยนพลังวิญญาณ"
ถิงถิงเบิกตากว้างตกใจ ลูกสมุนนางบินผ่านกำแพงไป ด้วยท่าทางอยากรู้อยากเห็นเหมือนนางตอนอยู่เรือนใต้ ไม่รู้ว่ากำแพงห้องมีรูเล็ก ๆ ได้อย่างไร
นีเทียนต้าเซินไม่สนใจนาง ปัดมือไล่ผีเสื้อตัวน้อย ลุกไปหยิบถ้วยดินมีสมุนไพรลอยน้ำกลิ่นฉุน เป่าลมจากปากบนผิวน้ำ เขาชิมมันก่อนส่งให้นาง
"เจ้าดื่มยาให้หมดถ้วย อย่าเฉไฉ ข้าตรวจดูแล้วว่าปลอดภัย เป็นวัชพืชฟื้นพลังปีศาจ"
มือน้อยสั่นเทาอยู่ในสายตาของสามี เขากุมมือนางให้จับถ้วยดินอย่างมั่นคง ช่วยนางยกถ้วยดื่มเร็ว ๆ น้ำสีน้ำตาลไหลลงผ่านคางไปถึงเนินอก
"ยาหกแล้ว ดีที่ไม่ร้อน"
เรื่องยาก็คงจะเป็นข้ออ้างของเขา นางส่ายหน้ามองแสงจันทรากลมโตผ่านบานหน้าต่าง ไม่ทันสังเกตรอยยิ้มมีลับลมคมใน นางยื่นมือออกไป แตะปลายนิ้วบนกำแพงใสดูราวกับว่าเป็นมวลน้ำ พี่รองพี่ใหญ่เรียกหานาง 'น้องเล็ก' ทว่าไม่มีใครมองไม่เห็นนางกับสามีในห้อง
นางสะดุ้งตกใจเมื่อรับรู้สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายลิ้นเหนอะหนะ สามีคว้าเอวนาง โลมเลียผิวกายจนไม่เหลือยาที่เปรอะเปื้อนสักหยดหนึ่ง
ถึงนางเป็นปีศาจอายุขัยน้อยอย่างไรก็รู้เรื่องชายหญิง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เทพผู้เคยเยียบเย็นดุจภูเขาน้ำแข็งไม่รักษาระยะห่างระหว่างเขาและนาง นับตั้งแต่เขารักษาชีวิตนาง รับนางเป็นภรรยา เขาจูบนางไม่น้อยกว่าวันละสามเวลาหลังอาหารได้ กระทั่งในยามนี้ เขาจูบนางอย่างเร่าร้อนหยาบคายเช่นปีศาจมอบอารมณ์เสน่หาให้คู่นอน สอดมือลอดผ่านเอวบาง ขยับกายแนบชิดจนต้นขาด้านในชนชิดติดกัน
ความเป็นบุรุษอันแข็งแกร่งสะกิดเข้าบริเวณบุปผชาติงาม นางรู้สึกมวนในท้อง บริเวณกลางกายสาวชุ่มฉ่ำน้ำสวาท ไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้ยังไง
ยากหลีกหนีให้พ้นคือหัวใจนางเอง ร่างกายทรยศอ่อนไหวไปตามสัมผัส บ้างอุ่น บ้างเย็น เช่นปากว่าเขาจะหยอกแกล้ง จนนางเผลอส่งเสียงประหลาดออกมา สามีปลดเปลื้องอาภรณ์เบาบาง มันกองหล่นอยู่บนพื้น
"อื้อ... นีเทียนต้าเซิน ท่าน..."
"เจ้ารอไม่ไหวแล้วปีศาจน้อย ข้าเองก็ไม่อยากจะรอ ชักช้าไปไม่ทันกาล"
สามีก้มหน้าลงจูบหน้าท้องแบนราบ แตะปลายลิ้นร้าวลงบนผิวกายขาวละเอียด นางยกมือปิดป้องริมฝีปากตน มองเห็นกลุ่มผมดำขลับผ่านไปไว ๆ แล้วเขาก็รังแกนางอีก คราวนี้ก้มหน้าลงครอบครองปทุมย์งามสีหวาน ดูดดื่มอย่างตะกละตะกลาม
ในอ้อมกอดเร่าร้อนเช่นนี้ เทพมรณาของนางยังคงงดงามประหนึ่งบุปผาสีชาดที่งอกเงยในเรือนใต้ แสงจันทรากระทบเข้านัยน์ตาดุดันเร่าร้อน ภายใต้อารมณ์ซึ่งนางไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะปรากฏบนสีหน้าเรียบเฉยเย็นชา แววตาคู่นี้เคยมอบความเมตตาเอ็นดูนางเช่นปีศาจน้อย
เมื่อเขามองนางเป็นสตรีเต็มกาย นางไม่รอช้า มอบจุมพิตให้สามี ขบเม้มริมฝีปากบางกระจับประหนึ่งริมฝีปากของอิสตรีอย่างเงอะงะประสานาง
ฝ่ามือหยาบกร้านกอบกำเต้าอวบอิ่ม บีบเคล้นอย่างเอาใจ เขาปัดยอดปทุมถัน ขยี้มันเบา ๆ ด้วยปลายนิ้วโป้ง
"พะ... พอก่อน ข้าว่าเรา..."
"เจ้าอย่าขัดใจข้า ถิงถิง ยังไงข้าก็ไม่ปล่อยเจ้า"
นีเทียนต้าเซินคงเสียสติไปแล้วจริง ๆ พอนางจะผลักตัวออก เขาดึงข้อมือนางบังคับให้กอดเขาเช่นเดิม บัดนี้นางเปลือยกายใต้แผงอกกว้างกำยำ แยกเขี้ยวขู่สามี
"หากท่านพูดจาไม่รู้เรื่อง ข้าจะกัดท่าน เขี้ยวข้ามีพิษร้ายแรงซะด้วย ข้าเตือนก่อนว่าเราสองควรลุกไปเตรียมตัวรอพวกเขา ท่านแม่จะได้ไม่ว่าข้าชักช้าอีก"
"อีก...? ไม่รู้ว่ามีครั้งที่สองของเจ้าด้วยงั้นหรือ" เขาเลิกคิ้วมองนางด้วยแววตาริษยา เกิดความรู้สึกเจ็บปวดประหลาดเพียงนึกถึงเจ้าบ่าวคนก่อน พลันหัวเราะชั่วร้าย "เขี้ยวของเจ้าช่างน่ารักใคร่ยิ่งนัก ปีศาจน้อย หากเจ้ากัดข้าทั้งตัว ข้าก็คงจะ..." ปลายเสียงเงียบไป เขาก้มหน้าลงซุกข้างใบหน้าร้อนผ่าว จูบใบหูแดง ๆ ของนางพลางว่า "คลุ้มคลั่งเพราะเจ้า"
นีเทียนต้าเซินไม่คิดว่าภรรยาจะฝังคมเขี้ยวที่น่ารักใคร่ลงบนบ่าขวาจนโลหิตไหลซึม เขาก้มมองรูเล็ก ๆ เหมือนเขี้ยวงูด้วยรอยยิ้มเอ็นดู
เขี้ยวผีเสื้อไม่ต่างจากเขี้ยวอสรพิษ แม้เป็นบุรุษร่างกำยำก็อาจได้รับผลข้างเคียง เจ็บชากล้ามเนื้อ หลับใหลในห้วงนิทราของพวกนาง เมื่อปีศาจราตรียั่วยวนบุรุษ กัดเหยื่อระหว่างร่วมสัมพันธ์เพื่อสูบพลังวิญญาณ
ปีศาจไม่เลือกวิธีดับกระหาย ไม่รู้ดีชั่ว เรื่องเลวทรามเป็นกมลสันดาน นีเทียนต้าเซินชิงชังชาติกำเนิดนางในคราแรกเพราะนางเหมือนมารดา! เขาพิพากษานางก่อนเรียนรู้ตัวตนอันบริสุทธิ์ผุดผ่องของนาง
บัดนี้เขาห่มกายนางด้วยอ้อมกอดเร่าร้อนอ่อนหวาน สบนัยน์ตาสีอำพันใต้เวทอำพรางผ่านแสงจากเปลวเทียนด้วยอารมณ์หลงใหลคลั่งไคล้
สองร่างบนฟูกคับแคบเบียดเสียดผิวกายอุ่นร้อน แนบชิดจนเกือบจะกลายเป็นเนื้อเดียว
ผิวกายละเอียดของสามีปรากฏรอยกัดไม่นานก็หายไป ภรรยากัดสามีนับสิบแผลเมื่อเขาท้าทายนาง
ในขณะที่พิษปีศาจน้อยไม่สามารถทำอันตรายผู้แข็งแกร่งกว่านางหลายหมื่นปี เขี้ยวเล็ก ๆ ของนางรังแต่จะทำให้เขาคึกคะนอง ทั้งอาการมึนศีรษะเล็กน้อยจากพิษเจือจาง เสมือนการดื่มสุรารสเลิศก่อนร่วมสัมพันธ์ สตรีในเรือนกายเปลือยเปล่าเอ่ยปรามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
"สามี... คือข้า... ไม่เคยทำเรื่องพรรค์นี้ ให้ข้าเตรียมใจ..."


## 15-3 夫妻 สามีภรรยา++++

"หากเจ้าต่อต้านสำเร็จ ข้าจะยอมปล่อยเจ้า" พูดเพียงเท่านั้น เขาก้มลงสูดดมกลิ่นหอมอ่อนจากผิวกายขาวละเอียด ลากปลายจมูกไปตามซอกคอเพรียวระหง
คราวนี้นางฝังคมเขี้ยวบนหัวไหล่และต้นแขนของเขาด้วยท่าทางดุดันก้าวร้าว ก่อนจะลนลานขอโทษ ถามสามีว่าเจ็บไหมราวนางปรารถนาความเจ็บปวดเสียเอง นางเป็นห่วงเขา ดูอย่างไรก็น่ารักน่าชัง
นีเทียนต้าเซินกลั้นหัวเราะ ชื่นชมนางด้วยถ้อยคำหวาน นางแสนงดงามไร้เดียงสา ไม่รู้มาก่อนเลยว่าผีเสื้อสาวในเรือนใต้จะกลิ่นหอมเย้ายั่วใจถึงเพียงนี้ นางต่อว่าเขารังแกนาง แต่พอเขาจูบนางก็ตอบรับอย่างว่าง่าย...
หัวสมองของนางขาวโพลนอีกครา หลังจากที่ปลายนิ้วเรียวยาวสอดเข้ามาในร่างกาย ผ่านช่องทางเล็กแคบที่เปียกชโลม ดึงเข้าออกพร้อมเคล้าคลึงตุ่มไตด้วยปลายนิ้วโป้ง นางส่งเสียงประหลาด เผยอริมฝีปากรับจุมพิตหิวกระหาย เมื่อเขาป้อนพลังสีชาดให้นางดื่มด่ำ
การหยุดยั้งสัญชาตญาณปีศาจช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี ครู่นั้นเรียวขาทั้งสองข้างถูกกระชากดึงไว ๆ นางหวีดร้องเสียงหลง มองตามบุรุษร่างกำยำมุดหายลงไปในผ้าห่มผืนเก่า ไม่รู้ว่าเขาจะเล่นซนอะไรกับร่างกายนาง
กระทั่งปลายลิ้นชุ่มฉ่ำกระหวัดเลียยอดเกสรงาม ดื่มกลืนรสชาติหวานหอมจากกายสตรี นางสะดุ้งตัวโยน ปิดป้องปากตนเองไว้ไม่ให้มีเสียงหลุดรอด นางแอ่นหน้าท้องแบนราบ จิกผ้าปูเต็มกำมือโดยไร้สำนึกรู้
นานแล้วที่นางใช้ดวงตาแนบรูเล็กตามกำแพง พบทาสในเรือนลักลอบดูการร่วมสัมพันธ์ของเจ้านาย นอกเสียจากไม่มีผู้ใดว่า กลับกลายเป็นเรื่องน่าชื่นชมยกย่อง การหลับนอนกับบุรุษมากหน้าหลายตาเป็นเรื่องปกติกิจวัตรของปีศาจสาวผู้มีใบหน้าอันงดงามและกลิ่นกายทรงเสน่ห์ พวกนางแลดูภาคภูมิใจกับการล่อลวงบุรุษ ทั้งยังมักมากในกามารมณ์
พี่สาวสั่งสอนนางว่าห้ามมิให้เกิดความรักใคร่ เพียงแลกเปลี่ยนพลังวิญญาณ ปีศาจร่วมสัมพันธ์เป็นเรื่องธรรมดา นางจะได้ลิ้มรสชาติวิญญาณอันบุรุษมอบให้สตรี พวกเขาก้าวร้าวป่าเถื่อนทว่าเอาใจเก่ง ปลายลิ้นและปลายนิ้วที่ไร้กรงเล็บแหลมคมนั่นทำเรื่องประหลาดเอามาก ๆ
"นีเทียนต้าเซิน... อ๊ะ สามี..." นางเรียกเขาด้วยลำคอแห้งผาก รับรู้ถึงยาขมที่กลืนลงไปบาดคอนาง นัยน์ตาสีชาดขยับขึ้นสบประสานสายตา บุรุษผู้ดื้อรั้นตรึงข้อมือทั้งสองของนางไขว้กันเหนือศีรษะ
ถิงถิงไม่ทันรู้สึกตัว กลิ่นอายความชั่วร้ายในสถานที่ของปีศาจน่าอึดอัดเสียจนอารมณ์เกรี้ยวกราดเข้าครอบงำจิตใจเทพมรณา แต่เมื่อน้ำเสียงกระจุ๋งกระจิ๋งว่าเขาใช่ผู้ใจเร็วด่วนได้เสียเมื่อไร วันมงคลเช่นนี้ นางไม่อยากให้มารดาและท่านปู่ดุนาง เรื่องอดีตเจ้าบ่าวนางไม่ใช่ปัญหาของนางอีกต่อไป การได้ตบแต่งกับบุรุษผู้เป็นความใฝ่ฝันของนางต่างหากเป็นเรื่องสำคัญ นางคาดหวังให้ปีศาจในเรือนใต้ไม่รังเกียจเดียดฉันท์สามีนางมากนัก จึงควรทำตามใจพวกเขา
"เจ้าไม่เห็นสายตาชั่วร้ายนั่นรึ? ครอบครัวเจ้าดูแคลนเหยียดหยามเราสอง พวกเขาไม่สนใจเจ้าด้วยซ้ำไป หากมิใช่เพราะเกรงกลัวมารดาผู้เป็นจ้าวปีศาจ ท่านปู่เจ้าคงทำเรื่องเลวทรามต่ำช้า ค่อยส่งตัวเจ้าให้จิ้งจอกเงิน"
นั่นหมายความว่าเขาจะไม่มีวันมอบอิสรภาพให้นาง นีเทียนต้าเซินยิ้มหยัน เงี่ยหูฟังเสียงเรียกหาปีศาจสาวใต้พันธนาการ อีกฝ่ายร้องขอให้นางออกไปเจรจา ตัดพ้อนางสารพัดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเจือโทสะ
'ถิงถิง... พันปีของข้า... ไม่มีค่าพอให้เจ้าจดจำเลยหรือ? ข้าเฝ้ารอเจ้า เห่าหอนลำพังเหมือนสุนัขบ้า ทำไมเจ้าไม่ออกมาคุยกับข้าให้รู้เรื่อง เจ้าจะแต่งงานกับผู้อื่นได้อย่างไร เจ้ารับปากข้า...'
นางไม่เคยรับปากฮู่โหมวเลย เป็นเขาทึกทักเอาว่านางตกปากรับคำในรอยยิ้มไร้เดียงสา
อารมณ์มากมายทอดผ่านประกายตาสีชาด ร่างกำยำที่แนบชิดเหนือเรือนกายก้มหน้าลงจูบนาง จูบนางอีก... กระซิบข้างหู 'เจ้าอยู่นิ่ง ๆ ภรรยา'
ฉับพลันนั้น ความเจ็บปวดสาหัสถาโถมเข้ามาในชั่วอึดใจ มัดกล้ามบนท่อนแขนไม่ขยับเคลื่อน มีเพียงร่างกายส่วนล่าง เขาทำให้นางเกิดความหวาดกลัวภายใต้ความเจ็บปวดทรมานสาหัสสากรรจ์ ทว่าเปี่ยมไปด้วยความปรารถนา
นีเทียนต้าเซินยังคงตรึงข้อมือนางจนเกิดรอยแดงช้ำ ลมหายใจสีชาดผ่อนเข้าออกเป็นละอองสาย เชื่อมถึงกัน นางหนีบต้นขาสั่นเทา สบเข้ากับแววตาริษยาทรมาน เขาอดทนต่อช่องทางเล็กแคบที่เกือบคร่าเขาให้ตาย
"ปีศาจน้อยของข้า... ไม่อนุญาตให้เจ้าไปกับจิ้งจอกนั่นอีก มันจะไม่มีวันนั้น ข้าจะเป็นสามีเจ้าในทุกภพชาติ"
สามีส่งเสียงคำรามประหนึ่งสัตว์ป่า หลังบริภาษตัดพ้อนางเป็นหญิงหลายใจ ขณะติดพันในโพรงอุ่นร้อนที่บีบรัดแก่นกายบุรุษอย่างบ้าคลั่ง
หัวใจแข็งแกร่งปะทุด้วยเปลวเพลิงพิโรธ ตั้งแต่ที่ฮู่โหมวพยายามฝ่าไอหมอกหยินหยางเพื่อคว้ากรงผีเสื้อ เขายับยั้งชั่งใจครั้งแล้วครั้งเล่า ตราบจนยัดเยียดตัวตนเข้าสู่ถ้ำทางอันคับแคบชุ่มฉ่ำหวานปานมธุรส ยากขยับเคลื่อน
"ให้ข้ากอดท่าน ได้โปรด... เชื่อเถิดว่าหัวใจข้ามีเพียงท่านผู้เดียว สามี"
นีเทียนต้าเซินอ่อนโยนกับนางเมื่อนางร้องขอ เขายอมปล่อยข้อมือนางซึ่งฝังคมเขี้ยว จิกปลายเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างกำยำ นางกอดจูบเรือนร่างอันสมบูรณ์เช่นบุรุษนักรบ เมื่อเขาผละจากนาง ดวงตาเปียกปอนหยาดน้ำตาจับจ้องสีหน้าทรมานนั้นโดยไม่ละวาง
เทพปีศาจยามนี้เปี่ยมล้นพลังดั่งอาชาศึก เขาขยับร่างกายตามใจปรารถนา นางโอบกอดเสี้ยวส่วนหนึ่งของร่างกายเขาด้วยช่องทางแห่งบุปผางาม ไม่คิดว่ามันจะยิ่งใหญ่โอฬาร ให้ความรู้สึกอัศจรรย์น่าพิศวง แต่ก็แสนเจ็บปวด นางมิอาจแยกความรู้สึกเจ็บและเสียวซ่านได้ชัดเจน
ตราบจนกระทั่งเรือนกายว่างเปล่าได้รับเติมเต็มจนปริ่มล้น เขาก้มหน้าลงจูบนาง ขอโทษนาง มือลูบไล้เรียวขาสั่นเทา ราวกับว่าร่างกายของเขาและนางล่องลอยในเวหา กระแสน้ำวนในช่องท้องยังคงไม่จางหายไป เขาฟุบหน้าลงข้างแก้มแดงซ่าน สะโพกที่ขยับตลอดเวลาพลันชะงักนิ่ง ฝังแก่นกายไว้ในส่วนลึกสุดของร่างกายนางพลางว่า
"...ก็ไม่เห็นว่าจะเขาผู้นั้นจะหายจากการเป็นสุนัขบ้า ข้าขอโทษที่แย่งเจ้ามาจากคนรักเจ้า"
"ไยท่านพูดถึงผู้อื่นในที่ของเรา สามี ข้าเป็นของท่าน ข้าเป็นผีเสื้อสีชาดในแดนมรณา ข้ารักท่าน นีเทียนต้าเซิน" นางปลอบประโลมสามีผู้เป็นปีศาจเสียมากกว่าเทพ หลังจากที่เขาสงบสติอารมณ์ ผ่อนลมหายใจหอบสั่นรุนแรง นางยกมือป้องปากหัวเราะ "ท่านทำเสียงดังนัก ไม่รู้ว่าข้างนอกจะได้ยินเสียงหรือไม่"
"ไม่ได้ยิน... แต่ถ้าเจ้าจะให้พวกเขาได้ยิน ย่อมได้"
"ไม่เจ้าค่ะ! ข้าชอบอยู่ในที่ลับตาคน ยิ่งเงียบยิ่งดี" นางโวยวาย ส่ายหน้ามองม่านน้ำซึ่งปิดกั้นโลกภายนอก เหมือนห้องนอนของนางในเมืองมรณา การใช้เวทจำลองสถานที่เป็นเรื่องถนัดของยมทูต นางไม่คิดว่าท่านผู้ยิ่งใหญ่จะนำเวทวิชามาใช้ประโยชน์ในทางนี้ เขายังไม่ยอมถอดถอนกายไปจากนาง
"เจ้าเป็นยังไงบ้าง? ภรรยา ข้าทำเจ้าเจ็บ ข้าไม่ได้ตั้งใจ"
"ทีแรกเจ็บปวด หลัง ๆ ข้าว่าก็ดี..."
"เจ้าชอบหรือ?"
"ข้าชอบท่าน" ถิงถิงพยักหน้า ทิ้งลมหายใจหอบเหนื่อย สองมือโอบกอดรอบคอสามี เขาฟุบหน้าลงฝังลมหายใจสีชาดบนแก้มเปียกชื้น
"เจ้าช่างน่ารักใคร่ เสียงครวญครางของเจ้า... ทำให้ข้าคลุ้มคลั่ง หวงแหนเจ้า"
"สามี... ไม่ว่าท่านเป็นเช่นไร เป็นเทพมรณาผู้แสนดีหรือร้ายกาจกับข้านัก แม้ในยามที่ท่านดุร้ายป่าเถื่อน เกรี้ยวกราดข้าโดยไร้เหตุผล ข้าปรารถนาให้ท่านตอบสนองความรู้สึก ทุกสิ่งที่เป็นท่าน ข้ารับไหว..."
"เจ้าปากหวาน ไม่รู้ว่าคำพูดของเจ้าเชื่อถือได้กี่ส่วน แล้วเจ้ารับไม่ไหวแน่"
"ไหวเจ้าค่ะ"
รอยยิ้มหวานบนใบหน้างามสั่นคลอนพญามัจจุราช เขาวางฝ่ามือบนแก้มนาง จรดสายตาเร่าร้อนลงบนนั้น...


## 16-1 蝴蝶的传统 ธรรมเนียมของผีเสื้อ

ทีแรกเหล่าอาวุโสกล่าวว่าสตรีปีศาจผู้ถือพรหมจรรย์มาห้าพันสี่ร้อยปีนั้นหาได้ยากยิ่ง ย่อมมีพิธีรีตอง ฝั่งเจ้าบ่าวโต้แย้งว่าไม่จำเป็นต้องมากพิธี นี่ก็ผ่านมาสามราตรีแล้ว มารดาร่ำสุราจนเมามาย เข้าเมืองไปสูบพลังวิญญาณจนปีศาจบางส่วนสูญสลายเป็นเถ้าควัน เหล่าอาวุโสก็กลายมาเป็นอาหารชั้นเลิศ พวกเขามีแต่จะสูญเสีย สามีภรรยายังมีธุระประปรังต้องกลับไปสะสางอีกมาก
'เรือนใต้เราใช่ว่าอยากจะต้อนรับเจ้า ปีศาจมรณา ติดเพียงเรื่องมารดาเจ้าเป็นผู้ยิ่งใหญ่ จ้าวปีศาจกระดูกภพภูมิแห่งไฟกัลป์ สังหารเทพระดังสูงได้ด้วยกระบี่เดียว นางล่อลวงบุรุษเทพให้มีบุตรกับนางได้'
'สายเลือดปีศาจเข้มข้น เผ่าพันธุ์ปีศาจยิ่งใหญ่เหนือเทพ ลูกหลานผีเสื้อจะมีบุตรหลานอีกมากมาย เป็นเรื่องน่าชื่นชมยินดี ฮ่า ๆ'
'ไม่คิดว่าเจ้าถิงถิงจะล่อลวงเทพมรณาได้ ข้าเคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของท่าน ผู้ถือครองร่างอมตะ อยู่เหนือความเป็นและความตาย'
ความคิดน่าขยะแขยงทอดผ่านดวงตาสีอำพันหลายคู่ เสียงหัวเราะชั่วร้ายดังก้องไปทั่วเรือนพิธี เจ้าสาวในอาภรณ์สีชาดคล้ายกับว่านางจะอาเจียนออกมา หลังสัมผัสถึงเปลวเพลิงแห่งการพิพากษาลุกโชติช่วงในใจสามี
มิหนำซ้ำเหล่าอาวุโสบีบคั้นเรื่องพรหมจรรย์มิได้ นางสารภาพว่าพลีกายให้เขาโดยเต็มใจ ระหว่างรออาวุโสหารือกัน มีผู้ยกประเด็นการแต่งงานตามธรรมเนียมผีเสื้อขึ้นมา ทั้งที่ตอนนางจะแต่งกับฮู่โหมว พวกเขาเลือกให้นางยึดธรรมเนียมของจิ้งจอกเงิน
ด้านนอกเรือนเกิดการทะเลาะวิวาท ฮู่โหมวต่อว่าฝั่งตระกูลเหมยเตี๋ยไม่รักษาสัจจะ ท้าทายให้เทพมรณาหยิบกระบี่ขึ้นสู้ ในเมื่อมีผู้แย่งชิงตัวนางไปครั้งหนึ่ง จะขอชิงตัวนางไปบ้าง
เหตุการณ์ทั้งหมดยุติลงด้วยฝีมือมารดาว่าไม่รอแล้ว ฆ่า! วันนี้บุตรชายต้องได้แต่งงาน!
"เผ่าพันธุ์ปีศาจมีเพียงเรื่องผลประโยชน์ ใช้งานวิวาห์บังหน้าเพื่อการขยายดินแดน ธรรมเนียมดั้งเดิมของผีเสื้อเลิกล้มไปตั้งแต่สมัยอาหญิงข้าแล้ว พวกเขาตั้งใจหาเรื่องท่าน..."
บ่าวสาวจับกุมมือกันออกมาจากวิวาห์โลหิต หลังมารดาปูทางให้ทั้งสองด้วยการตัดศีรษะอาวุโส
บัดนี้เจ้าสาวปีศาจยืนเคียงข้างเจ้าบ่าว อาภรณ์งดงามถักทอด้วยด้ายสีนิลลวดลายเมฆาทั่วทั้งแผ่นหลัง ชุดสีชาดตัดสีนิลมีผ้าคาดเอวปักด้วยอักษร 白色 และ 黑色 งานฝีมือจากเมืองยมทูต ชายผ้าสองผืนกองอยู่บนพื้นหญ้าเขียวชอุ่ม แลดูสง่างาม ดวงไฟหยินหยางมารอแสดงความยินดีกับพวกเขา
"ธรรมเนียมผีเสื้อที่ท่านปู่เจ้าว่าคืออะไร? ข้าไม่ทันฟัง ท่านแม่อารมณ์ไม่ดีเสียก่อน"
"ห้วงนิทราแห่งฝันร้าย ท่านจะติดอยู่ในความหวาดกลัวนับร้อยปี เว้นเสียแต่ว่าท่านสามารถทำลายห้วงนิทราของภรรยา นั่นหมายถึงการทำร้ายนาง และถ้าท่านฆ่าภรรยาได้ จะได้รับการยกเว้นโทษทุกประการนับหมื่นปี"
"งั้นหรือ? ธรรมเนียมวิปริตเช่นนี้ มิน่าเล่า… ท่านปู่เจ้าหาว่าข้ากลัวจนหัวหด"
อาวุโสกล่าวว่าปีศาจที่แข็งแกร่งไม่ควรมีจุดอ่อนเป็นคู่ครองของตน เผ่าพันธุ์ผีเสื้อตั้งธรรมเนียมประหลาดให้สามีภรรยาเข่นฆ่ากันโดยไม่ลังเลใจ การแต่งงานมีขึ้นเพื่อประโยชน์และการสืบเผ่าพันธุ์ พวกเขามีบุตรก่อนแต่งงาน ชิงสุกก่อนห่ามเป็นเรื่องธรรมดา
"เจ้าคงไม่รู้แน่ ๆ ว่าข้าภูมิใจในตัวเจ้า ภรรยา เจ้าเป็นปีศาจพรหมจรรย์ผู้เดียวในเรือนใต้ รักนวลสงวนตัวประหนึ่งเทพธิดาสวรรค์ เจ้าถือศีลเคร่งครัดไม่เข่นฆ่า มิหนำซ้ำยังเป็นพวกหัวโบราณ" ในแววตาชื่นชมมีคำถามมากมาย ทำเอานางก้มหน้าเอียงอาย สามีจับกุมมือเยียบเย็นทั้งสองขึ้นพรมจูบบนหลังมือ "น่าเสียดายที่ข้าได้ยินเรื่องนี้จากผู้อื่น..."
นึกถึงตอนบุตรสาวผีเสื้อคนกลางช่วยอาวุโสถกเถียง ไม่เชื่อว่าน้องสาวจะมอบพรหมจรรย์ให้บุรุษง่ายดาย มารดาก็ไม่เชื่อจนนางสารภาพ 'ข้าอายนัก ถ้าจะเล่าเรื่องบนเตียงของข้ากับสามีให้พวกท่านฟัง ได้โปรดเชื่อข้าเถิด พวกท่านรู้จักข้าดี' แก้มแดงซ่านของนางประกาศว่าทั้งหมดเป็นเรื่องจริง นางมิอาจต้านทานเทพปีศาจผู้นี้ได้แม้สักเค่อหนึ่ง
อย่าว่าแต่นางเลย สตรีปีศาจในงานวิวาห์พบเห็นบุรุษรูปงามในชุดเจ้าบ่าว มิใช่ร่างกระดูกอัปลักษณ์ ขนาดพี่สาวทั้งสองยังไม่ยอมละวางตาจนนางแสร้งกระแอมไอ พี่รองเอ่ยชมว่าสามีนางรูปงามนัก เขามีความแข็งแกร่งทั้งในทางเทพและปีศาจ ก็พอจะมีเหตุผลให้ปีศาจน้อยเช่นนางติดตามเขาไปอยู่เมืองยมทูต
"มารดาเจ้าเล่าว่าเคยวางยากำหนัดปีศาจน้อย เจ้าหนีจากเรือนไปขังตัวเองในโรงเตี๊ยม... โรงเตี๊ยมนั่น... ใช่ที่เจ้าพาข้าไปในห้วงนิทราผีเสื้อหรือไม่?"
ถิงถิงหลบเลี่ยงสายตาจับผิด สามีกระตุกมือนางขอให้นางพูดความจริง นางเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลา เรือนผมยาวสง่างามดุจองค์ชายในเมืองผู้ดี
"เจ้าค่ะ ข้าทำไปด้วยอารมณ์ชั่ววูบ ข้าชอบท่าน"
"ที่แท้เจ้าจงใจล่อลวงข้าตั้งแต่ในห้วงนิทรา อุปนิสัยผีเสื้อที่มีความรักเป็นเรื่องจริงอย่างท่านลุงว่า"
"ท่านไม่พ่ายแพ้ต่อมารยาสตรี สมเป็นบุรุษนักรบ เข้มแข็งเด็ดขาด ไม่อ่อนไหว"
"ผิดแล้ว ภรรยา... คืนนั้นข้าเกือบพลาดท่าเสียทีเจ้า" เขาหรี่ตาพูด ก้มตัวลงช้อนบั้นท้ายนางยกตัวขึ้นอุ้ม นางสะดุ้งเล็กน้อย "เจ้ายังเจ็บอยู่หรือ?"
ถิงถิงพยักหน้า พูดกระซิบว่าบั้นท้ายนางตอนนี้ไม่ควรแตะต้อง นีเทียนต้าเซินขอโทษนาง เป่าลมสีชาดจากริมฝีปาก สักพักเขาก็หัวเราะพลางว่า "ที่ตรงนั้น ยากจะรักษา เอาไว้ข้าจะหาสมุนไพรเย็นมาประคบให้เจ้า"
"ไม่ควรรบกวนท่านลุง"
"ข้าจะจัดการเรื่องด้วยตัวเอง"
คงได้ประคบอยู่หรอก นางว่าเทพผู้แสนดีอาจกลายร่างเป็นปีศาจโดยสัญชาตญาณ
นีเทียนต้าเซินปัดมือขวาไปมาปรากฏประตูหยินหยางที่เปิดกว้างเหมือนช่องน้ำวน ทั้งสองยังคงรั้งรอ ไม่ก้าวข้ามเขตแดน
"ข้ามีความคิดว่า... เราควรไปเยี่ยมเยียนโรงเตี๊ยมในเมืองปีศาจจิ้งจอก เจ้าว่าดีหรือไม่?"
"ท่านไม่ทำงานทำการหรือ?"
"ต่อให้ทำงาน ข้าก็ไปได้"
"ข้าอยากไปเดินเที่ยวตลาดด้วย… ได้ไหมเจ้าคะ?" นางพูดเสียงอ่อน สามียิ้มมองนางอย่างเอ็นดู
"ทำไมจะไม่ได้ ก็ไปสิ"
ประตูเข้าเมืองมรณาถูกปิดลง นีเทียนต้าเซินเงยขึ้นมองแววตาตื่นเต้นดีใจของภรรยาบนท่อนแขน พลันถอนหายใจเมื่อลืมเรื่องสำคัญไปเสียสนิท
"แต่ข้าไม่มีเงินของพวกปีศาจ ลูกแก้ววิญญาณข้าวางไว้ในห้องจิ้งจอกเงินนั่นหมด ไม่เหลือสักลูกหนึ่ง ข้าคงซื้อของในตลาดให้เจ้าไม่ได้ เราสองสามีภรรยากินแกลบแล้วล่ะ"
ถิงถิงแบมือออกให้สามีดูถุงกำมะหยี่มีไอสีนิลลอยฟุ้ง "ข้าขโมยมาจากคลังสมบัติท่านปู่ ตอนข้าไปช่วยท่านลุง"
"นี่เจ้า… ขโมยของรึ!?"
"ข้าเป็นภรรยาท่านแล้ว คงไม่ตกนรกผู้ขโมยของใช่ไหมเล่า" เสียงหัวเราะร่าเริงทำให้สามีนางหายตกใจเรื่องการทำผิด อย่างไรเสียนางเป็นปีศาจ จะให้นางแสนดีไปกว่านี้คงเป็นไปไม่ได้
"เจ้าดูนั่น" ปลายนิ้วชี้สามีไปทางตำราเล่มใหญ่กลางเวหา มีอักขระสีชาดว่า 'แต่งงานตามธรรมเนียมปีศาจ ทำเรื่องที่ใจร้อนเกินไป[1]!'
[1] 操之过急 ชิงสุกก่อนห่าม


## 16-2 蝴蝶的传统 ธรรมเนียมของผีเสื้อ

สามีเฝ้ามองชายอาภรณ์สีนิลพลิ้วไหวใต้สายลมเยียบเย็น ผีเสื้อสีชาดรอบกายนางราวจะเต้นระบำท่ามกลางตลาดร้านค้าที่เต็มไปด้วยพ่อค้าแม่ค้า ปีศาจสัญจรใต้หน้ากากรูปสัตว์ต่าง ๆ พวกเขาไม่เปิดเผยตัวตนเพื่องดการทะเลาะวิวาท ในมือของนางมีถุงกำมะหยี่แดง ‘ข้าจะซื้ออันนี้นะ อันนี้ด้วย’
‘ข้าผิดต่อเจ้า ถิงถิง ข้าไม่ควรรับเจ้าเป็นภรรยา กักขังเจ้าในนครมรณา เจ้าควรได้ริบอิสรภาพ จะไปที่ใดก็ได้กับมิตรสหายของเจ้า...’
เสียงในใจมิอาจสื่อถึงภรรยา บุรุษในอาภรณ์สง่างามเยี่ยงปีศาจเดินรั้งท้ายตามนาง หยุดปลายเท้าใต้ต้นไม้สูงตระหง่านด้านหลังตลาด นางยื่นมือไปข้างหน้าด้วยท่าทางตื่นเต้นดีใจ แสงจันทราสีชาดกระทบลงบนฝ่ามือ เหมันต์โปรยปรายไม่ทำให้นางรู้สึกหนาวเย็นอีกต่อไป
“ข้าจะออกนครมรณาไปกับสามีในทุกรุ่งอรุณได้หรือไม่ เป็นไปได้ไหมว่าข้า... อาจพบปะมิตรสหาย ญาติสนิทของข้านาน ๆ ครั้งได้หรือไม่?”
“เจ้าออกมาเที่ยวเล่นบ่อย ๆ ไม่ได้ นครมรณาไม่ติดต่อกับผู้ใดทั้งสิ้น หากไม่ใช่กรณีจำเป็นเช่นครั้งนี้ การรับภรรยาจำต้องปฏิบัติตามตำรา”
“เช่นนั้นข้าตามใจสามี แต่ข้ายังคงปรารถนาแสงอรุณ แสงจันทราในบางโอกาส เมืองมรณามืดสนิท”
“เจ้าลืมไปแล้วหรือ?” เขาจับปอยผมบนบ่านางขึ้นสูดดมกลิ่นหอมอ่อนที่ทำให้จวนเจียนคลั่ง นัยน์ตาสีชาดของภรรยาหลุบมองลมหายใจทอประกายแสงเหนือเรือนผม แววตาที่อ่อนโยนลงยามเอ่ย “เจ้าเป็นครึ่งหนึ่งของเทพมรณา”
“จริงด้วย ข้าเป็นส่วนหนึ่งของท่าน นีเทียนต้าเซิน!”
ถิงถิงยกมือป้องปากพอเผลอส่งเสียงดัง เขายิ้มอ่อนมองนางด้วยใจเมตตา มิได้เอ็ดนางเรื่องการเอ่ยนามต้องห้ามในเมืองปีศาจจิ้งจอก
แต่มองสีหน้าเป็นกังวลของสามีแล้วนางคงอยู่ไม่นาน ทั่วทั้งเมืองมีกลิ่นเหม็นฉุนของความชั่วร้าย นับตั้งแต่นางมาเยือนเรือนใต้ ทั้งทาสปีศาจผู้เคยปรนนิบัตินาง คณาญาติผู้ซึ่งนางมอบความภักดี นางดันไม่ชอบหน้าพวกเขาขึ้นมา
ยามนี้กลิ่นดอกปี่อั้นลอยฟุ้งมาจากเรือนผมของนาง ประสาทการรับรู้ของนางแตกต่างไป นางระลึกถึงความตายซึ่งอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือ กระทั่งนัยน์ตาที่เหมือนสามีไม่ผิดเพี้ยนให้ความรู้สึกเป็นสุขประหลาด
“ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังสับสน เจ้าพยายามปรับตัว ไม่ง่ายดายสำหรับเจ้า ข้าพรากอิสรภาพไปจากเจ้าด้วยการรับเจ้าเป็นภรรยา เอาเป็นว่าข้าจะพาเจ้าออกจากกรงมารับแสงสว่างบ้าง”
“ท่านกำลังเข้าใจข้าผิด ข้าสุขสบายในแดนมรณาจนไม่อยากกลับเมืองปีศาจอีกแล้ว” นางหัวเราะร่าเริง คว้ามือหนาขึ้นกุม ปรับความเข้าใจของเขาเสียใหม่ “ไยท่านจึงรู้สึกผิดอยู่เสมอ สามีข้า ท่านเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตอันไร้ค่าของปีศาจน้อยถิงถิง ผีเสื้อขาดแสงอย่างไรก็ไม่ตาย แต่ถ้าไม่มีท่านแล้ว... ข้าคง...” นางยกมือปิดปากกระแอมไอด้วยสีหน้าเอียงอาย
“ข้าดีใจที่ได้ยินจากปากเจ้า ข้าเองก็ขาดเจ้าไม่ได้สักวัน”
“เราสองใจตรงกัน ข้าก็ดีใจ ต่อจากนี้ไปข้าคงไม่ต้องเสกสร้างดวงอรุณจากภาพลวงตาผีเสื้อในห้องนอน อิงแอบข้างต้นไม้ซึ่งปลูกไว้หน้าเรือน ข้าจะเป็นเหมือนท่านลุงยมทูต เหมือนท่าน”
“แค่เรื่องนี้หรอกหรือ?”
“ทำไมต้องให้ข้าพูดซ้ำซากว่าคิดยังไงนะ” นางอมลมไว้ในแก้มกลม สามียิ่งอยากจะหยอกแกล้งนาง เขาหยิกแก้มนางพลางหัวเราะ
“ข้ามีความสุขไม่ต่างไปจากเจ้า ภรรยา”
พูดเรื่องความสงบสุขไม่ทันไร พ่อค้าผู้เฒ่าเข้ามาคะยั้นคะยอขายของวิเศษให้ทั้งสอง พวกเขารู้ว่าเป็นคู่แต่งงานใหม่จากแต้มสีชาดตรงหว่างกลางคิ้ว
จากนั้นสามีก็มองภรรยาวิ่งไปทางซ้ายและขวา ทั้งในร่างสตรี ในร่างผีเสื้อบิน ๆ หาย ๆ พลันนึกถึงตอนไม่มีนางอยู่เคียงข้าง เทพผู้อยู่เหนือความตายกินไม่ได้นอนไม่หลับเหมือนมนุษย์ เขานอนหลับฝันในนิทรา ท่าทางระส่ำระสายจนอีกสองเทพมรณาแวะมาดูพร้อมหัวเราะเย้ยหยัน
ถิงถิงรับทราบเรื่องนี้จากท่านลุง ในขณะที่นางยังคงเพลิดเพลินกับการซื้อของในตลาดปีศาจ กระทั่งอ้อมแขนเล็ก ๆ เต็มไปด้วยถุงผ้า ร่างสูงสง่ากลับกลายเป็นหมอกเมฆา ปัดมือไปมาเพื่อเก็บของที่นางซื้อไว้ใต้อาภรณ์ ก่อนจะแลกอาหารหน้าตาน่ารับประทานจากแม่ค้าปีศาจด้วยของมีค่าชนิดอื่น เขาส่งหมั่นโถวที่มีควันลอยฉุยให้นาง อีกชิ้นหนึ่งเป็นขนมนุ่มนิ่มคล้ายดอกเหมยฮวา ยังมีลูกอมสายรุ้งของเด็กน้อยในมือของเขาและนาง รสชาติหวานกลมกล่อม นางกินมันทั้งหมดนั้น
“ข้าจะหาซื้อวัตถุดิบสำหรับทำอาหารไปฝากท่านลุงได้ไหมเจ้าคะ?”
“เจ้าทำได้ทุกสิ่งในเมืองมรณา ข้าอนุญาตเจ้า แต่เจ้าเดินให้ช้าลงหน่อย” สามียกมือป้องปากกระแอมไอว่า ‘เกรงว่าจะคลาดสายตา’
น่าอับอายมิใช่น้อย หากพูดถึงเรื่องคลาดสายตา ในเมื่อนางและเขาใช้ลมหายใจร่วมกัน กายใจเชื่อมถึงกัน ที่ไหนมีเขาย่อมมีนาง
ยิ่งสองราตรีก่อนเขาไม่ปล่อยนางจากอ้อมขาสักเค่อหนึ่ง นัยน์ตาสีชาดใต้แสงจันทราปรากฏอารมณ์ดุร้ายตามสัญชาตญาณ หากอบอุ่นอ่อนหวานปานฤดูใบไม้ผลิ เขาและนางใช้เวลาอาบน้ำผึ้งพระจันทร์อย่างคู่สามีภรรยาทั่วไป
“นี่ข้าเดินเร็วไปหรือ? ในเมืองน่าตื่นเต้นเหลือเกิน ข้าได้มาเดินเที่ยวกับสามี”
“เจ้าไม่ได้มาเที่ยวตลาดปีศาจครั้งแรกเสียหน่อย เจ้าเคยมากับใครกัน?” นีเทียนต้าเซินหรี่ตาเล็กลงมองนางด้วยท่าทางจับผิด เอามือวางบนศีรษะน้อย นางเงยหน้าขึ้นอมลมในแก้มกลมตุ่ยไม่ตอบคำถาม เขาจึงว่า “ข้าไม่ถามเจ้าดีกว่า ข้ารู้ว่าเจ้ามากับจิ้งจอกนั่น”
สามีหยิกแก้มกลมป่องของนางอีกแล้วเดินไป นางหันกลับมาจูงมือเขา
นัยน์ตาสีชาดซุกซนสองคู่ทอประกาย สบมองกันอย่างรักใคร่หวงแหน ผิดวิสัยปีศาจ สามีเดินรั้งท้ายมองตามอาภรณ์สีนิลที่แกว่งไปมาของภรรยา
แปลกที่ในเมืองปีศาจกลับไม่ได้มีเพียงปีศาจ ยังมีกลิ่นอายของครึ่งปีศาจและเทพ พวกเขาแอบแฝงตนมาแลกเปลี่ยนวิเศษ มีปีศาจชั้นล่างที่เป็นเพียงทาส ด้านหน้าตลาดมีป้ายอักษรใหญ่โตว่า ‘พวกคนแปลกหน้า ห้ามทะเลาะวิวาท ซื้อของแล้วรีบไป’
“ข้าพึ่งนึกขึ้นได้ว่าเคยมาเดินตลาดในเมืองปีศาจตอนยังเล็กนัก เหมือนกับว่าท่านแม่จะพาข้ามา ภาพเหล่านี้คลับคล้ายคลับคลาในห้วงนิทราเจ้า”
“ข้านึกออกแล้ว ไปซื้อของฝากท่านแม่ดีกว่า!” นางโวยวาย มุ่งตรงไปหาของฝาก สามีเบิกตากว้างมองตามผีเสื้อสีชาด ว้าวุ่นใจเรื่องของขวัญ ไม่รู้จะนำไปให้มารดาอย่างไร ก่อนหน้านี้มารดาเป็นธุระให้เขาเรื่องปีศาจในเรือนใต้ นางว่ามีของขวัญให้ลูกสะใภ้ด้วย เขาคงหาทางหลีกเลี่ยงมารดา
“ถิงถิง... เจ้า” เขาเรียกภรรยา ประจวบเหมาะพอดี ได้ยินเสียงจากที่อื่น ‘ถิงถิง ไม่พบกันนาน เจ้าเป็นยังไงบ้าง?’ ปีศาจน้อยโบกมือไปมา ไม่ได้ตอบคำถามมิตรสหาย นางตรงไปซื้อของจนเงินหมดถุง สามีตามไปจับมือนาง ชะงักฝีเท้าลงไม่ไกลจากโรงเตี๊ยม
“เจ้าเอานี่ไปด้วย” เขาก้มตัวลงยัดเยียดของใส่ในอุ้งมือน้อย เป็นปิ่นทองคำประดับมุกนิล บุปผชาติหลากสีสันบนนั้น นางทำตาลุกวาว
“ท่านให้ข้าหรือ?”
“ข้าเห็นเจ้ามองมัน ไม่ซื้อสักที”
ร้านค้าบริเวณกลางเมืองตอนนางมาถึงตลาด ติดริมธารน้ำใส นางนับเงินในถุงหน้าตาสลดเศร้า ไม่ทันสังเกตคนข้างหลัง เขาแลกเปลี่ยนสินค้ากับผู้เฒ่าด้วยไข่มุกที่หายากกว่า เก็บซ่อนไว้ในอาภรณ์อย่างมิดชิดก่อนมอบให้นาง
“โชคดีที่ปีศาจพวกนี้รับแลกเปลี่ยนเป็นสิ่งของมีค่า นอกเหนือจากพลังวิญญาณ”
“ข้าจะเก็บรักษาของขวัญจากท่านเป็นอย่างดี ขอบคุณ... สามี”
รอยยิ้มจริงใจปรากฏในแววตาสีชาด นีเทียนต้าเซินได้ยินนางเรียกสามีไม่ขาดปาก ก้มมองของที่มอบให้นางด้วยใจปีติยินดี เขาปักปิ่นทองคำบนเรือนผมนุ่มหอมอย่างบรรจงมือ หน้าโรงเตี๊ยมเมืองจิ้งจอก
เสียงพลุดังขึ้นพร้อมแสงหลากสีสัน ส่วนใหญ่เป็นแสงแห่งหยาง
‘ขอให้สามีภรรยาครองรักยาวนาน รักใคร่ปรองดองตลอดไป’
“เทวโลกส่งสาส์นอวยพรเราด้วย!”
นางกระโดดโลดเต้นดีใจ ส่งเสียงหัวเราะร่าเริง แล้วหันไปทางสามี เขามีรอยยิ้มอ่อนหวานลึกซึ้งมอบให้นาง


## 16-3 蝴蝶的传统 ธรรมเนียมของผีเสื้อ

มารดาตามมาพบบุตรชายหลังจัดการอาวุโสตระกูลเหมยเตี๋ย พร้อมกำชับเขาไม่ให้ฟื้นคืนชีพปีศาจ พวกนั้นบิดพลิ้วเล่ห์เหลี่ยม เมื่อเจรจากันแล้วกลับมีเงื่อนไขมากกว่าสามข้อ แถมหลอกลวงมารดาปีศาจให้ยึดดินแดนส่วนหนึ่งจากเผ่าพันธุ์ใกล้เคียงมาให้อีก
เรื่องของขวัญที่จะมอบให้ลูกสะใภ้ มารดาปัดมือเสกโซ่หยิน หวังให้นางฝึกพลังปีศาจอย่างเคร่งครัด ซึ่งนางอาจทรมานมากกว่าวันละสามเวลาเพราะกายทิพย์กลืนพลังสีชาดไปแล้ว ทว่าบุตรชายทำลายมันเสียก่อน
ถึงจะทำให้มารดาไม่พอใจ สามีย่อมปกป้องภรรยา ไม่เว้นแม้กระทั่งจากเงื้อมมือมารดา เขาเอ่ยว่าจะมาทำอันตรายนางมิได้ มารดาทั้งเสียใจและโกรธเคืองบุตรชาย ร้องไห้เสียงดังก่อนหายไปจากโรงเตี๊ยม ไม่นานจิ้งจอกเงินกับพี่สาวทั้งสองก็ตามมา พี่รองเอ่ยขอความช่วยเหลือเรื่องการลงบันทึกในตระกูล ขอดูปีกสีชาดของนางแต่นางไม่สะดวกใจ ฮู่โหมวมองนางด้วยแววตาเศร้าหมอง ขอเยื่อใยรักจากนางแม้เป็นได้เพียงมิตรสหาย
สายตาอาฆาตแค้นของสามีทำให้นางต้องปฏิเสธไป นางบอกลาญาติสนิทในเรือนใต้ กลุ่มเมฆาสีชาดหายไปจากสายตาของปีศาจ ไม่มีผู้ใดตามมาอีก
“ภรรยา” เขาเรียกนาง พลันหันไปมองป้ายกำกับการปฏิบัติตน ‘ปิดประตูให้สนิท’ ‘ระวังคนแปลกหน้า’
ห้องพักแห่งนี้ราคาแพงกว่า ใช้ไข่มุกมีค่าอีกสองเม็ดแลกเปลี่ยนแทนการเข้าพัก โซ่แห่งหยางใช้แทนกลอนประตู ไม่ให้ปีศาจที่แฝงตนในความมืดลักลอบเข้าห้องผู้อื่น
“พลังเทพมีประโยชน์ในทางนี้เอง พวกปีศาจช่างสรรหา อ้อ... ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า…”
“ถ้าท่านจะหาเรื่องข้า คืนนี้ท่านนอนพื้น”
“ข้าไม่ได้จะหาเรื่องเจ้า ข้า...”
“ข้าจะไม่ตอบคำถามท่าน หากเป็นเรื่องของฮู่โหมว”
ผีเสื้อตัวน้อยขยับปีกบินไป ปรากฏร่างบอบบางในอาภรณ์สีนิลทิ้งตัวนอนลงบนฟูก
ในขณะที่นัยน์ตาสีชาดลึกลงไปนั้นปรากฏเปลวเพลิงโทสะ ร่างจำแลงยังคงนั่งสนทนากับจิ้งจอกเก้าหาง
ภรรยาถือครองพลังสีชาดประมาณเก้าส่วนแล้ว ถึงนางไม่ค่อยได้ฝึกฝนมันนัก นางมองเห็นเรือนผมสีเงิน นัยน์ตาเศร้าหมองของจิ้งจอกเอ่อคลอหยาดน้ำตา ฮู่โหมวรู้ว่านางเป็นผีเสื้อที่มีรักเดียว ต่อให้นางแต่งงานกับผู้อื่น นางก็ตาย นีเทียนต้าเซินยกถ้วยชาขึ้นจิบในฝั่งตรงกันข้าม
‘เจ้าไม่มีปัญญารักษาชีวิตนาง ทั้งที่ข้ามอบโอกาสให้เจ้าตั้งหลายครา ดังนั้นก็อย่ามายุ่งกับภรรยาข้า ขอสั่งห้ามไม่ให้เจ้ามาพบนางอีก’
‘เจ้าปีศาจกระดูกขี้ขโมย! หากนางแต่งกับข้า นางจะรักข้า เจ้าขโมยชะตาวาสนาเราสองไป เจ้าพรากนางไปจากข้า’
‘ปีศาจกระดูกอะไรของเจ้า ข้าเป็นผู้ถือครองหยินและหยาง หมายความว่าเป็นทั้งเทพและปีศาจ นามข้า ‘นีเทียนต้าเซิน’ เป็นหนึ่งในนามเทพ’
‘เจ้าใช้อำนาจในทางมิชอบ!’
‘ฮึ! ตลกสิ้นดี ยังไงนางก็ไม่มีวันมอบความรักให้เจ้า จิ้งจอกโง่เง่า หลงใหลในอำนาจของตระกูลมากกว่าจะสนใจนาง ก็น่าเสียดายที่... วิญญาณดวงนี้จะเป็นคู่ครองข้าชั่วนิจนิรันดร์ ข้าพนันว่าเจ้าไม่มีปัญญา...’
‘เจ้า!’
ทั้งสองมีปากเสียงกันในสถานที่อีกแห่งหนึ่งจนโดนไล่ออกจากร้าน นีเทียนต้าเซินถูกเรียกว่าปีศาจมรณาในเมืองนี้ เหล่าปีศาจได้ยินข่าวลือของเขาแว่ว ๆ เขาเป็นผู้เดียวที่กล้ามีเรื่องกับตระกูลเฮ่ยโหมวฮู่ ฝั่งจิ้งจอกเงิน
ถิงถิงไม่เข้าใจสามี นึกย้อนไปตอนเขาสวมชุดเจ้าสาวให้นาง ส่งร่างที่หลับใหลสู่งานวิวาห์ในอาภรณ์สง่างาม เขาควรบอกลานาง ให้นางไปพบชะตากรรมของตน ไยเขากลับทำให้นางและบุตรชายคนโตของจิ้งจอกเงินไร้วาสนาเป็นสามีภรรยาถึงสองครา
ตอนนี้เขารังแกศัตรูหัวใจด้วยวาจาเหยียดหยันดูแคลน ใช้ดวงตาพิพากษามองบาปทั้งปวงของปีศาจ แถมพาไปดูนรกลงทัณฑ์ ดวงจิตสีดำอยู่ในกำมือพญามัจจุราช ได้ยินเสียงตะโกนกร้าว ‘เหยียนโหลวหวัง!’[1]
ไม่มีใครเรียกเทพมรณาเช่นนั้นมานานแล้ว เสียงหัวเราะชั่วร้ายดังจากเทพผู้พิพากษา ก่อนที่เขาจะนำฮู่โหมวไปส่งถึงเรือนจิ้งจอก จับหลังคอแข็งแกร่งด้วยกรงเล็บปีศาจ จ้องมองอีกฝ่ายนัยน์ตาสีชาดน่าสะพรึงกลัวไม่เลิกรา
“เจ้ายังไม่ได้กินอะไร” สามีนั่งลงข้างนางบนฟูก ภรรยาสวมอาภรณ์เนื้อผ้าเบาบางสำหรับใส่นอน กลิ่นกายนางหอมอบอวลเย้ายั่วบุรุษ ทว่านางไม่สนใจไยดี
“ข้าไม่หิว ข้าจะนอน”
“เจ้าควรรับพลังใหม่วันละน้อย ฝึกฝนมันอย่างเคร่งครัดเหมือนที่เจ้าฝึกวิชาตัดรัก เร็ว ๆ นี้เราจะไปเผชิญด่านเคราะห์ในตำราสีชาด ข้าและเจ้า...”
“ยมทูตไม่หลับใหล ท่านจะกลับไปทำงานของท่านก็ได้ เชิญ...”
‘เจ้าปีศาจรักศักดิ์ศรี คอยดูเถิด ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้เชื่อฟังสามี!’
นีเทียนต้าเซินเม้มริมฝีปากแน่น นึกเกรี้ยวกราดในใจ หลังเปลี่ยนอาภรณ์เป็นชุดสำหรับใส่นอน ผ้าสีนิลชั้นเดียวมองเห็นมัดกล้ามบริเวณหน้าอก ชุดนี้ความยาวถึงข้อเท้า เขาพยายามยั่วยวนนาง อดไม่ได้ที่จะนึกถึงค่ำคืนแรกของวิวาห์ ได้มีเวลาเป็นสุขร่วมกับภรรยาในห้องนอนคับแคบ
สามีนั่งลงบนฟูกข้างภรรยา นางนอนหันหน้าไปทางกำแพงห้อง
“เจ้าโกรธอะไรข้า? มีเรื่องใดไม่ถูกใจเจ้างั้นหรือ”
“...”
“นับแสนปีเทวโลก ข้าอยู่ผู้เดียวลำพัง ทำหน้าที่ของข้าในทุกวัน โดยไม่พบปะผู้ใด ข้าไร้ญาติสนิทมิตรสหาย ข้าไม่เคยมีภรรยา ข้าต้องทำยังไง?”
“...”
“นอกจากท่านลุงแล้วข้า... มีเจ้าผู้เดียว ข้ารู้จักเพียงเจ้าปีศาจน้อยถิงถิง ผิดจากเจ้า มีมิตรสหายมากมายทั้งเทพและปีศาจ ไหนจะบุรุษรูปงาม...”
“ก็ถ้าจะให้นับท่านลุง ท่านมีมิตรสหายเทียมเท่ากองทัพแห่งเทพสวรรค์ ปีศาจทั้งเมืองที่ข้ารู้จักยังไม่เท่าท่านลุง ท่านอย่าได้เปรียบเทียบ”
“ข้านอนบนพื้นได้ รอเจ้าอารมณ์ดีกว่านี้ เราค่อยเจรจา” ในน้ำเสียงเยียบเย็น สามีหยิบหมอนหนึ่งใบ ล้มตัวลงนอนบนพื้นไม้ แต่ทนได้ไม่นานนัก “บนพื้นนี่ทั้งแข็ง... ทั้งเย็น ไม่น่านอน คืนนี้ให้ข้ากอดเจ้า...”
ห้องพักกว้างขวางปกคลุมด้วยความเงียบ ไร้ปฏิกิริยาจากนางที่นอนหันหลังให้ สามีถอนหายใจ “ข้านอนพื้นก็ได้”
[1] 阎罗王 yán luó wáng พญายมราช


## 17-1 遭报应 กรรมตามสนอง

ปีศาจสาวในชุดนักโทษขาดเก่าเปิดเปลือกตาหนักอึ้ง ขยับตัวขึ้นนั่งบนกองหญ้าเปียกชื้นในห้องมืดแคบ หลังสัมผัสรับรู้ถึงเหล็กเย็นเฉียบบนข้อเท้า กลิ่นเหม็นเน่าของซากศพคละคลุ้งไปทั่ว
“สะ... สามี... ท่านอยู่ไหน?”
ความหวาดกลัวพลันพุ่งเข้ามาในใจ ริมฝีปากซีดสั่นกระทบกระทั่ง นางพยายามเรียกหาสามี ชะโงกมองผ่านช่องว่างของไม้ที่เรียงกันเป็นซี่เกรอะกรังคราบโลหิต ข้างกันนั้นเป็นเศษซากมนุษย์ ศพถูกฉีกเป็นชิ้นด้วยฝีมือของตัวอะไรสักอย่าง น่าจะเสียชีวิตมาล่วงวันแล้ว
ครั้งสุดท้ายนางอยู่ในโรงเตี๊ยมเมืองปีศาจ ซุกตัวนอนบนท่อนแขนอุ่น ใต้ผ้าห่มผืนโตทำจากขนจิ้งจอกนิล นางเฝ้ามองใบหน้าหล่อเหลายามหลับใหลแลดูไร้พิษภัย ลมเย็นวูบกระชากนางจากอ้อมแขนแข็งแรง
‘ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ให้เจ้ารอ ข้าจะไปรับเจ้ากลับเมืองมรณา บ้านของเรา’
นีเทียนต้าเซินกำชับเรื่องบททดสอบในตำราสีชาดยังคงไม่จบสิ้น สามีภรรยาต้องเผชิญด่านเคราะห์ร่วมกัน นางสำนึกรู้ว่าเกิดอะไรในช่วงระยะเวลาสั้น ๆ หลับตาลงมองหาสามี พบเขาติดอยู่ในห้วงนิทราแห่งฝันร้าย ‘ธรรมเนียมของผีเสื้อ’
เทพปีศาจสวมชุดสีนิลลายเมฆาเช่นเคยสวมในเมืองมรณา ระหว่างเข้าร่วมงานวิวาห์ของนางและฮู่โหมว
สวนงดงามประหนึ่งสวนบุปผชาติในเทวโลกชั้นฟ้าได้รับการประดับประดาจากปีศาจ กุหลาบแดงปลิดปลิวใต้เวหาอันอ่อนหวาน ขณะดวงตาเศร้าหมองจ้องมองบ่าวสาวในอาภรณ์สีชาดจับมือกันแนบแน่น
‘แค่พบหน้าท่าน ข้าก็อยากจะอาเจียนแล้ว ร่วมร้อยปีมานี้ข้าแสนเบื่อหน่าย ไม่มีวันที่ข้าจะอยู่เมืองมรณาได้ ข้าปรารถนาอิสรภาพเยี่ยงปีศาจพึงเป็น เทพปีศาจ... ไม่สิ ยมทูตควรกลับไปในที่ของตน’
เจ้าสาวผู้ซึ่งมีใบหน้าเหมือนนางไม่ผิดเพี้ยนตัดสัมพันธ์แขกผู้มาเยือนอย่างเลือดเย็น นางว่าไม่ชอบเขาแล้ว นางจะไม่กลับเมืองมรณาเป็นอันขาด
เหลวไหลสิ้นดี!
บาดแผลในใจอันยากเยียวยาทำให้เกิดความฝัน นัยน์ตาสีชาดที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้แดงก่ำเศร้าหมอง ราวกับว่าเขาเป็นเพียงชายเสียสติผู้สูญเสียความรักจากภรรยา คร่ำครวญถามไยนางไม่รักเขาแล้ว เกิดอะไรขึ้น นางจะไปแต่งงานกับผู้อื่นได้ยังไง เหมือนตอนเขารังแกผู้อื่นไม่มีผิด
กรรมตามสนองแล้วไง!
ภรรยาตะโกนเรียกสามีเท่าไรก็ไม่เป็นผล เสียงของนางแผ่วเบาราวกระซิบ นั่นทำให้นางรู้สึกผิด ที่ผ่านมานางเอาแต่กินเล่นเที่ยว นางไม่ปรับความเข้าใจกับเขาให้ชัดเจน ประจวบเหมาะพอดี ประตูไม้เปิดอ้ากว้าง
ปีศาจสตรีหน้าตาโกรธขึ้งผู้นี้นางคุ้นเคยดี ด้านหลังมีทาสร่างกำยำอีกสองถือขวดใส่ผงยาพิษมองนักโทษสาวด้วยแววตาชั่วร้าย พวกเขาสวมชุดสีนิล
“ปีศาจทรยศ ละเมิดกฎตระกูลเหมยเตี๋ยอย่างร้ายกาจ นางไปเข้าพรรคพวกกับเทพ ดึงปีกนางออกมา!” มารดาหันไปสั่งบุรุษร่างกำยำ ทาสปีศาจปฏิบัติตามคำสั่ง กระชากแขนบอบบางไขว้ไว้ข้างหลัง กดตัวนางให้ก้มศีรษะลง นางไม่ทันตั้งตัว พวกเขาก็สาดผงที่ทำให้แสบตาใส่หน้านาง ละล่ำละลักพูด
“มารดาเขามาเจรจากับพวกท่านแล้ว ข้าแต่งงานกับเขาแล้ว ข้าทำผิดกฎอะไร?”
“พูดเรื่องไร้สาระอะไรของเจ้า!”
“ข้าพูดความจริง”
“ใช่ เจ้าพูดออกมาเองว่าจะมอบปีกของเจ้าคืนให้กับตระกูลเหมยเตี๋ย ในเมื่อเจ้าทำผิดกติกา มิใช่หรือ? มิฉะนั้นเจ้า... ไปกับเทพมรณาทำไม?”
หากเรื่องผิดเพี้ยนไปเช่นนี้ นางคงสิ้นไร้ไม้ตอก ไม่มีใครฟังนางร้องขอชีวิต ทั้งมารดาและพี่สาว บุรุษร่างกำยำบังคับจับไหล่นางไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อน ลากนางไปกับพื้น จับนางโอบรอบเสาหิน บ่าวรับใช้ทั้งสองเอาน้ำร้อนมาราดใส่แผ่นหลังนาง บังคับนางให้สลัดปีกสีชาดออกมา
การลงโทษปีศาจในคุกใต้ดิน ท่านปู่เป็นผู้คิดค้นแมลงพิษ กัดเพียงแผลเดียวก็ทำให้แขนขาอ่อนแรง ดวงตาพร่าเลือน พวกเขาสกัดใส่ขวดโหลไว้เพื่อจัดการกับผู้ทรยศ ทาสปีศาจปลดเปลื้องอาภรณ์ของนางให้อับอาย เอาแส้ฟาดตีนาง ตวาดกร้าวสั่งให้นางสลัดปีกออกมา ทว่านางก็ดื้อรั้นนัก
สภาพร่างกายอ่อนแอของนางเป็นปัญหาใหญ่ แม้อย่างไรเสียนางคงไม่ยอมพ่ายแพ้ หลับตาลงเพ่งกระแสจิตเรียกหาสามีอย่างไม่ย่อท้อ พวกปีศาจก็ตั้งหน้าตั้งตาลงโทษนาง พี่รองสบตานางครู่หนึ่ง หันไปพูดกับมารดา
“ช้าก่อนท่านแม่ หัวหน้าเผ่าจิ้งจอกนิลอยากได้ตัวนางนัก เราจะจัดการเรื่องนี้ยังไง?”
“เอาตัวนางให้พวกมันไป ข้าไม่ได้บอกนี่ว่าจะส่งมอบนางแบบครบถ้วน ดึงปีกสีชาดนั่นออกมา อย่าชักช้า มาช่วยกันลงมือ เร็วเข้า!” สิ้นเสียงตวาดกร้าว นัยน์ตาสีอำพันมองขวับไปทางแผ่นหลังซึ่งเต็มไปด้วยแผลพุพอง ไม่มีผู้ใดฟังเสียงร้องขอชีวิตของปีศาจน้อย เมื่อความโลภเข้าครอบงำจิตใจ
บุรุษผู้ไม่เคยมีรัก จะเข้าใจความรักก็หาไม่
นีเทียนต้าเซินมีเลือดปีศาจมากกว่าเจ็ดส่วน บิดาเคยกล่าวว่าเขาเหมาะสมกับการเป็นเทพผู้ลงทัณฑ์ความชั่วร้ายยิ่งกว่าผู้ใดในเทวโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เขามิใช่เทพสวรรค์ผู้มีเมตตาและให้อภัย การถือกำเนิดของเขาเป็นเรื่องถูกต้องเหมาะสม
ในขณะที่การบำเพ็ญเพียรเพื่อสำเร็จเป็นเทพผู้พิพากษาไม่ต่างจากการเสียสละตน ในที่สุดก็กลายเตาดูดพลังแห่งความเคียดแค้นชิงชัง ตำราซึ่งคาดหวังให้ผู้ถือครองพลังสีชาดเปี่ยมด้วยความรักอันบริสุทธิ์ ไม่มีทางเป็นไปได้!
นีเทียนต้าเซินกอดร่างงามในอาภรณ์สีชาดที่หลับใหล ยกมือทุบอกร่ำไห้ในเรือนมรณา สถานที่พำนักอาศัยของเขาและนาง
อาการเจ็บร้าวเสมือนถูกปักด้วยกริชคมในอกคืออะไร เขารักนาง เคียดแค้นชิงชังนางถึงเพียงนี้ มันเกิดขึ้นได้ยังไง? เขาควรส่งนางไปกับจิ้งจอกเงินด้วยใจปีติยินดี นางมีความสุขเป็นเรื่องดี ยิ่งเสียกว่าอะไร...
จำได้ว่าครั้งหนึ่งเคยกล่าวกับนางว่ายมทูตไร้หัวใจ เขากลืนคำพูดตนเมื่อพบบ่าวสาวจับมือเคียงคู่ เขาตัดพ้อไยนางทำเช่นนี้ แต่นางรักฮู่โหมว ดังนั้นนางก็ควรฆ่าเขาให้ตายไปกับนาง เขาพร้อมจะตายเพราะพิษรัก ตายไปพร้อมกับนาง ปีศาจทุกตนในงานวิวาห์ของนางก็ต้องตาย
“ภรรยา... เจ้ารักข้า เจ้าว่าเจ้ารักข้า เจ้าจะอยู่กับข้าชั่วนิรันดร์ในเมืองมรณา เจ้าไปกับจิ้งจอกนั่นได้ยังไง เจ้าโกหกข้าหรือ? เจ้าหลอกข้ามาตลอด... ปีศาจเช่นเจ้า”


## 17-2 遭报应 กรรมตามสนอง

ในเมื่อนางไปรักผู้อื่น นางนอกใจเขา หญิงชู้ชายชั่ว เหมาะควรกับสถานที่แห่งเดียว นรก!
นัยน์ตาสีชาดบรรจุเพลิงโทสะ ทว่าสงบลงในอีกครู่หนึ่ง เขามีสีหน้าครุ่นคิด
จะว่าไปก็แปลก เผ่าพันธุ์ผีเสื้อมีนิสัยตรงไปตรงมา ปีศาจเจ้าเล่ห์ร้ายกาจเห็นจะมีเพียงผู้นำตระกูลอย่างหลี่หวังหยาง ไม่ใช่อุปนิสัยถิงถิง นางเป็นปีศาจที่มีรักเดียว นางจะไปรักผู้อื่นหลังทอดทิ้งอดีตคนรักได้อย่างไร นางควรตายเพราะพิษรักในใจนาง มิอาจตัดใจเป็นอื่น
แววตาสับสนมองร่างงามในอ้อมแขน หลังชิงตัวนางมาจากวิวาห์โลหิต เขาตัดสินใจว่าจะฆ่านางให้ตายตกตามชู้รักของนาง ค่อยละสังขารตามนางไป เขาทนเห็นนางมีความสุขกับชายอื่นไม่ได้ เขาปรารถนาให้นางอยู่ข้างกาย เขาเสียสติไปแล้วจริง ๆ จึงไม่ได้ยินเสียงภรรยา
กว่าจะฟื้นคืนสัมปชัญญะก็เมื่ออาชากระดูกย่างกรายเข้ามา กระแทกเท้าพ่นลมหายใจเกรี้ยวกราดอยู่หน้าเรือนไม้
เมื่อพิจารณาถุงสมบัติบนหลังของมันหล่นลงบนพื้นน้ำแข็ง สิ่งของกระจัดกระจายมีต่างหูสร้อยคอ ของวิเศษจากตลาดในเมืองจิ้งจอก
‘ดูแลของของข้าให้ดีนะเจ้าคะ ข้าคงไม่ได้ออกมาซื้อของบ่อยนัก’ เสียงหวานกำชับว่าฝากของพวกนี้ไว้ที่เขาก่อน ค่อยส่งให้นางตอนกลับเมืองมรณา
‘ของภรรยา ข้าลืมไปได้ยังไง!?’
ด้วยความคิดเพียงเท่านั้น ร่างบางในอ้อมแขนก็พลันหายไป นัยน์ตาเอ่อคลอลืมพรึบมองจันทราโลหิตกลางท้องนภา แสงสีชาดตกกระทบลงบนพรรณพฤกษา ถัดไปเป็นลำน้ำสีมรกตทอดยาวสุดตา เยียบเย็นดุจเหมันต์ แม้แลดูนิ่งสงบ แท้จริงแล้วโลกบาดาลแสนโกลาหล
ร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีนิลพึ่งตกลงมาในป่าแห่งหนึ่งไม่ไกลจากเมืองจิ้งจอก ในตำราอันไร้ห้วงเวลา ทุกสรรพสิ่งในโลกภายนอกหยุดนิ่งไร้การเคลื่อนไหว เขากลอกตาไปมาครู่หนึ่ง กะพริบตาถี่ ๆ เมื่ออารมณ์ประหลาดถาโถมเข้ามาราวกระแสน้ำ ราวกับว่าเป็นมัจฉาที่ว่ายวนในน้ำกรด เขาเกิดความรู้สึกเจ็บแสบไปทั้งแผ่นหลัง รอยแดงเกิดขึ้นบนข้อมือข้อเท้าซึ่งถูกรัดตรึง
“ถิงถิง!”
เร็วกว่าความคิด ละอองสายสีชาดปรากฏในคุกใต้ดิน ปีศาจอีกห้าตนในคุกใต้ดินมองขวับ หน้าตื่นตะลึง
ตามนัดหมายของตระกูลเหมยเตี๋ย รับปากว่าจะส่งมอบเจ้าสาวผีเสื้อให้แก่จิ้งจอกนิล แขกคนสำคัญจะมารอนางในห้องรับรองแขกของเรือนใต้ในอีกสามราตรีข้างหน้า ไยเขามาปรากฏตัวในคุกใต้ดินได้
“พวกเจ้า... ทำอะไรนาง?”
“ท่านจางหลิง! ข้ากำลังอบรมสั่งสอนนาง สมควรได้รับโทษทัณฑ์ตามกฎของตระกูล”
มารดาคุกเข่าลงบนหญ้าเปียกชื้น เต็มไปด้วยโลหิตของปีศาจน้อย ในสีหน้าหวาดกลัวจนตัวสั่น เพียงพบบุรุษร่างกำยำในอาภรณ์สง่างามห้อมล้อมด้วยไอสังหาร หางสีนิลทั้งเก้าพลิ้วไหวอยู่เบื้องหลัง
“ที่ข้าเห็นคือเจ้ากำลังดึงปีกนางเพื่อเอาไปสะสมในขวดโหลโง่ ๆ ค่อยส่งตัวนางมาให้ข้า ซึ่งไม่นานนางก็คงจะตาย พวกเจ้า... บังอาจดูแคลนตระกูลข้าหรือ?”
“หามิได้! นางแข็งแกร่งที่สุดในเผ่าพันธุ์เรา ไม่นานเกินสามราตรี ประเดี๋ยวนางก็สลัดปีกคู่ใหม่ออกมา งดงามยิ่งกว่าเดิมเสียอีก ขอให้ท่านวางใจ...”
“เผ่าพันธุ์ข้าไม่ชอบการต่อรองเหมือนพวกจิ้งจอกเงิน โดยเฉพาะข้า...” ในน้ำเสียงข่มขู่ที่เงียบไป กรงเล็บสีนิลกางออก หลุบตาลงมองมือปีศาจพร้อมแสยะยิ้มร้ายกาจ “การทรยศคือความตาย”
เพลิงโทสะในแววตาหายไปหลังการแผ่ซ่านของไอสังหาร บุรุษจิ้งจอกสะบัดกระบี่ออกจากคมฝักชั่วพริบตา โลหิตสาดกระเซ็นไปทั่ว กระทั่งใบหน้าเปื้อนยิ้มที่ขลาดกลัวเหลือเพียงส่วนศีรษะ หายไปเป็นเถ้าควัน
ภายในห้องเยียบเย็นเติมเต็มด้วยกลิ่นอายของความเคียดแค้นสาหัสสากรรจ์
ไม่รู้ว่าควรโกรธแค้นพี่สาวและมารดาของนางหรือตำราสีชาด มอบบททดสอบให้ดวงวิญญาณที่น่าสงสาร เขาก้าวเข้าไปใกล้แผ่นหลังพุพองน่าเกลียด เป่าลมจากริมฝีปากเบา ๆ บาดแผลเหล่านั้นกลับเป็นผิวขาวนวลเนียน แต่นางยังคงเนื้อตัวมอมแมม ใบหน้าเปรอะเปื้อนดินทราย
“ขอบคุณท่าน…” นางก้มหน้าเอียงอาย คว้าอาภรณ์ขาดวิ่นขึ้นปิดบังร่างเปลือยเปล่า ดวงตาทั้งสองสบประสาน เงยหน้าขึ้นมองอักษรสีชาด
‘รักษาชีวิตภรรยา’
อักขระประหลาดเหนือศีรษะเขาและนางหายไป บุรุษจิ้งจอกนั่งลง ถอดอาภรณ์ชิ้นนอกออกคลุมกายนางด้วยสายตาที่อ่อนโยน
“เจ้าเป็นไงบ้างภรรยา เจ้ารอข้านานไหม?”
ถิงถิงส่ายหน้าไปมา หลุบมองเขี้ยวปีศาจตรงมุมปากหนา ไอปีศาจห้อมล้อมรอบกาย ราวกับว่าเขาไม่ใช่สามีนาง แม้ใบหน้าหล่อเหลานี้ยังคงเป็นเช่นเดิม นางหลับตาลงมองหาสามี กลับเป็นบุรุษจิ้งจอกผู้นี้...
สองวันถัดมา บาดแผลบนร่างกายนางหายสนิทดีด้วยพลังสีชาด นีเทียนต้าเซินเป็นผู้รักษานางอย่างระวัง เขากำชับนางว่าเรื่องนี้สำคัญเป็นอย่างมาก นางจำต้องเล่นละครไปตามน้ำ
เรื่องราวของตำรามีการเปรียบเปรยถึงโลกปีศาจ อาจหมายถึงการใช้ชีวิตร่วมกันของสามีภรรยา จะต้องเข้าใจกันในโลกของปีศาจ ทั้งเผ่าพันธุ์ผีเสื้อและจิ้งจอกนิล ในร่างจางหลิงนี้เขาสามารถใช้ได้ทั้งเวทหยินหยาง เวทสีชาดของตำรา เช่นเดียวกับนางที่เรียนรู้มันได้อย่างรวดเร็ว
“จางหลิงผู้นี้ปรารถนาในสิ่งของหายาก เป็นนักสะสมเหมือนท่านปู่เจ้า วันหนึ่งเขาดันได้ยินเรื่องประหลาดจากทาสในเรือน ปีศาจน้อยตระกูลเหมยเตี๋ยมีปีกสีชาดงามนัก จึงยื่นข้อเสนอให้มารดาผีเสื้อส่งตัวนางมา”
“หมายความว่าเรื่องราวในตำราสีชาดเชื่อมโยงกับโลกความจริง แต่เป็นไปในอีกทิศทางหนึ่ง”
นีเทียนต้าเซินพยักหน้า “ใช่แล้วภรรยา เจ้าฉลาดมาก” เขาจิ้มหน้าผากนาง หยอกล้อนาง
บนฟูกในห้องกว้างขวาง นางสวมชุดสีขาวเนื้อผ้าเบาบาง เฝ้ามองเขี้ยวปีศาจด้วยแววตาหลงใหล บุรุษจิ้งจอกมีหางทั้งเก้าพลิ้วไหวอยู่เบื้องหลัง ไอปีศาจห้อมล้อมรอบกาย แลดูน่าเกรงขามเฉกเช่นเทพมรณา แม้ในรูปลักษณ์ที่เปลี่ยนแปลงไป เขาตั้งคำถามนางพร้อมให้คำอธิบาย ทว่านางยังสงสัยอยู่หลายส่วน...
หลายราตรีก่อนมารดารับปากว่าจะมีการมอบสัญญาส่งตัวเจ้าสาวผีเสื้อ หากด้วยความละโมบโลภมาก ผู้นำตระกูลเองก็อยากได้ปีกนางจึงบอกว่าจะส่งนางให้ทั้งสองฝ่าย เพื่อให้เกิดการวิวาทระหว่างเผ่าพันธุ์ ให้พวกเขาสู้กันจนตัวตาย ปีกสีชาดและชีวิตของนางจะเป็นของเรือนใต้ต่อไป
เรื่องราวไม่เข้าท่า แถมสามีนางมาอยู่ในร่างปีศาจจิ้งจอก ทั้งที่ชิงชังจิ้งจอกเสียยิ่งกว่าอะไรดี เหตุใดเจ้าตำราสีชาดช่างหาเรื่องใส่ตัว! ตำราเล่มนี้มิได้เกรงกลัวเทพมรณาแม้แต่น้อย
บททดสอบนานัปการรังแต่จะยั่วโทสะเขาให้พ่ายแพ้ ไม่สามารถรับนางเป็นภรรยา
แล้วจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น? นางจะตายหรือไม่?


## 17-3 遭报应 กรรมตามสนอง

“เท่าที่จำได้ ข้าไม่พบหลี่หวังหยาง ตอนนี้มารดาเจ้าเป็นผู้นำตระกูล อ้อ... ไม่สิ พวกเขากำลังหาผู้สืบทอดใหม่หลังจากที่ข้าสังหารนาง”
“ข้าก็พอจำได้ สามีข้าเกรี้ยวกราดเพราะมารดาจะแย่งชิงปีกข้าไปสะสมในขวดโหลโง่ ๆ หรือเจ้าคะ” นางยกมือป้องปากหัวเราะ ไม่ได้ใส่ใจปีศาจในเรือนใต้ว่าเป็นอย่างไร สามีบอกนางว่าโลกภายนอกนั้นพวกเขาอาจเพียงล้มป่วย สูญเสียพลังปีศาจบางส่วน
“ที่นี่ไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้ เจ้าพักผ่อนเสีย เจ้านอนมาก ๆ เติมท้องให้เต็ม ข้าไปดูพวกปีศาจแล้วจะรีบมา”
“ข้านอนไม่หลับแล้วล่ะ ข้าว่า... นอนมากไปก็ไม่ดี”
“เจ้าพักผ่อนเสีย ยังไงเจ้าก็ต้องพัก ข้าไม่อยากใช้เวทแห่งการหลับใหลเลยภรรยา แต่เจ้าต้องนอน” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ มองนางทำแก้มป่อง
ถิงถิงไม่ถกเถียงสามีต่อ เขาบังคับนางให้นอนแม้นางไม่รู้สึกอ่อนเพลีย ไม่นานนักก็มีสตรีปีศาจในอาภรณ์สีนิลยกถาดยาและอาหารเข้ามา สามีชิมข้าวปลาอาหารก่อนจะส่งให้นาง เพื่อให้แน่ใจว่าปลอดภัย นางยกถ้วยยาดื่มจนหมดแล้ววางบนโต๊ะ นึกถึงสตรีจิ้งจอกเรือนร่างเย้ายั่วด้วยใจริษยา
“จะว่าไปแล้วพวกนางก็งามนัก งามไม่แพ้ปีศาจราตรีเช่นข้า ในตำราเล่มนี้ท่านมีหญิงงามเคียงข้างมากมายไม่ซ้ำหน้า ข้าได้ยินมาว่าท่านหลับนอนกับพวกนาง”
“เจ้าหยุดเลย อย่าเอาใจเจ้าเข้าไปพัวพันกับตำราโง่เง่านี่ ตั้งใจสร้างเรื่องให้สามีภรรยาผิดใจกัน” เขาหยิกจมูกนาง ยกมือขึ้นลูบจมูก หน้าตายู่ยี่
“ข้าเจ็บนะ”
“เจ้าหาเรื่องข้า เจ้าปีศาจเลือดเย็น ข้าสิต้องโกรธเจ้า ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นเจ้าถิงถิง กล้าดียังไงไล่สามีไปนอนบนพื้นเย็นเฉียบ เจ้ากับชู้รักของเจ้ายังตามมาหลอกหลอนข้าในห้วงนิทรา”
“ข้า... ทำลายความไว้วางใจท่าน” นางพูดเสียงอ่อน ประสานมือโขกศีรษะเหมือนคำนับอาวุโส สามีเมินหน้าหนีนางที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน นางไม่ชวนเขาทะเลาะอีก นางรู้สึกผิดมหันต์เมื่อนึกถึงเสียงร้องไห้คร่ำครวญ รอบกายเทพมรณาเต็มไปด้วยไอหยิน พลังปีศาจห้อมล้อมอาภรณ์สีนิล เขากอดร่างไร้สติของนาง มอบคำสาบานว่าจะสังหารชู้รักของนางและนางให้ตายตกไปตามกัน
งานวิวาห์ของนางและฮู่โหมวกลายเป็นวิวาห์เลือด พรรณพฤกษาอันงดงามในเรือนบุปผาสาดชโลมด้วยโลหิตปีศาจ ชิ้นส่วนศีรษะและเศษเนื้อกระจัดกระจายไปทั่ว ก่อนที่เขาจะพบว่าตนกลายเป็นปีศาจจิ้งจอก
“เจ้าไม่ต้องพูดแล้ว ภรรยา” เขาดึงนางเข้ากอดแนบกาย จับศีรษะน้อยให้ซุกลงบนอาภรณ์
กลิ่นดอกปี่อั้นทำให้นางสำนึกรู้ว่าอยู่ในอ้อมกอดอันปลอดภัยของเทพมรณา แววตาคู่นี้ร้อนแรงเหมือนดวงตะวัน หากให้ความรู้สึกอบอุ่นผ่อนคลายราววสันตฤดู นางเม้มริมฝีปากเมื่อเขาก้มมองนางนาน ๆ
“เจ้าหายเจ็บรึยัง?”
“ข้าสบายดี ไม่ดื่มยาก็หายได้”
“ข้าหมายถึงที่ตรงนั้น...” เขาก้มลงกระซิบข้างหูนาง จูบแก้มแดงซ่านที่ร้อนผ่าวไปถึงใบหู “ถึงเวลาที่เราควรปรับความเข้าใจ ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าจากอ้อมแขนสักเค่อหนึ่ง”
ถิงถิงเบิกตากว้างตกใจ เมื่อเขาหยอกล้อนางด้วยคำพูดประหลาด นางมองไปทางประตูที่เปิดอ้ากว้าง ป่าพฤกษาในเรือนจิ้งจอกมีแสงกะพริบคล้ายกับว่าเป็นดวงตาหลายคู่ จ้องมองมาในห้องนอนกว้างขวาง
“ขออภัยท่านจางหลิง มีแขกมารอพบท่านในห้องอาบน้ำ”
สตรีในอาภรณ์เนื้อผ้าเบาบางมองเห็นเนินอกอวบอิ่มเข้ามาขัดจังหวะทั้งสอง สตรีจิ้งจอกคุกเข่าลงบนพื้นเยียบเย็น รอรับคำสั่งบริเวณประตู ไม่ล่วงล้ำอาณาเขต
บุรุษจิ้งจอกยอมผละจากร่างนุ่มนิ่มกลิ่นหอมบนฟูก ยืนเอามือไพล่หลัง หลุบตามองร่างสั่นเทา ทาสระดับล่างไม่สามารถต้านทานไอปีศาจรุนแรงของจิ้งจอกเก้าหาง
“ไล่พวกนางไปให้หมด หากประตูบานนี้ไม่เปิดออกด้วยมือข้า ห้ามไม่ให้ใครเข้ามารบกวนเป็นอันขาด”
“ขอประทานโทษท่านจางหลิง หากข้าเสียมารยาทเกินไป ผู้อาวุโสกำชับข้าเรื่องการดื่มด่ำพรหมจรรย์สตรีในคืนเดือนเพ็ญเพื่อเพิ่มพูนพลัง ไม่แน่ใจว่าข่าวลือเรื่องปีศาจน้อยถิงถิงเป็นความจริงหรือไม่?”
“เจ้าคิดว่าปีศาจระดับข้า... จำเป็นต้องพึ่งพาสตรีพรหมจรรย์ในคืนเดือนเพ็ญงั้นหรือ?” เขาเลิกคิ้วขึ้นถาม พลันหัวเราะเย้ยหยัน
ทาสสตรีรู้ดีว่าจิ้งจอกเก้าหางผู้นี้แข็งแกร่งที่สุดในภพภูมิปีศาจ แถมเข่นฆ่าโดยไร้เหตุผล ไม่กล้าเงยศีรษะขึ้นสบนัยน์ตาสีชาดซึ่งฉายประกายขุ่นเคือง
“หามิได้เจ้าค่ะ เพียงแต่ผู้อาวุโส...”
“ไปบอกปีศาจเฒ่าพวกนั้นว่าข้าจะแจ้งข่าวก่อนรุ่งอรุณ รีบไป!” เสียงเข้มตะคอก ทาสในเรือนจิ้งจอกรักตัวกลัวตาย หายไปในเวหาเยือกเย็น
แววตาที่น่าสะพรึงกลัวกลับมาอ่อนโยนอีกครา ทันทีที่ประตูไม้ปิดลง บุรุษจิ้งจอกนั่งลงบนฟูก เอื้อมมือไปลูบแก้มเย็นเฉียบ นางหน้าตาบึ้งตึง
“ท่านจะไม่ไปบอกลาจิ้งจอกสตรีในห้องอาบน้ำรึเจ้าคะ? ท่านเป็นคนบอกข้าเองว่าเรื่องราวในตำราเล่มนี้สำคัญ...”
“ถิงถิง” เขาปรามเสียงเข้ม นางกลับส่ายหน้าหนี ล้มตัวลงนอน มือปัดผ้าห่มขึ้นคลุมกาย เมื่อหัวใจดวงน้อยสุมด้วยไฟริษยาอาฆาต
“ข้าจะเข้านอนแล้ว”
“ภรรยา... เจ้าอย่าเพิ่งนอน ห้องอาบน้ำที่นี่กว้างขวางกว่าเรือนมรณา ทำไมไม่ลองไปดูเสียหน่อย”
“ข้าจะนอน”
ท่าทีเง้างอนของปีศาจสาวเรียกเสียงหัวเราะดังไปทั่วเรือน บุรุษร่างกำยำแทรกกายเข้าผ้าห่มผืนโต โอบกอดเอวบางจากข้างหลัง นางดิ้นขลุกขลักยืนกรานว่านางจะนอน นางจะปฏิบัติตามคำสั่ง เขาเป็นผู้บังคับนางให้พักผ่อนนอนหลับ
เพียงแต่...
พรรณพฤกษาใต้กลิ่นกายอวลอ่อนจากเนื้อนางคอยวนเวียนอยู่ปลายจมูกเช่นนี้ ในร่างปีศาจจิ้งจอกมากตัณหาราคะ จะข่มตาหลับลงได้อย่างไร?
ไม่มีทาง!
นีเทียนต้าเซินไม่ศิโรราบต่อนางง่ายดายนัก เขาจูบหัวไหล่นาง ฝังปลายจมูกบนผิวกายขาวละเอียด มืออุ่นร้อนลูบผ่าหน้าขา ลอดผ่านอาภรณ์น้อยชิ้นไปถึงเนินอกอวบอิ่ม นางดิ้นขลุกขลักทว่าคงไม่นานนัก นางพ่ายแพ้ต่อความเอาใจของสามี จนเขากับนางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เจ้าลืมไปแล้วหรือ? ปีศาจน้อย ข้าเป็นใคร ในเรือนนี้ทุกคนต้องเชื่อฟังข้า ตอนนี้ข้าไม่ให้เจ้านอนแล้ว”


## 18-1 走火入魔 หมกมุ่นอยู่กับ... บางสิ่ง

ร่วมแรมเดือนมานี้กลุ่มควันขมุกขมัวในเมืองมีปริมาณมากเกินไป ปีศาจลือกันว่าห้องนอนของนายท่านหาได้เต็มไปด้วยเรือนร่างเปลือยเปล่าของสตรีไม่ สตรีจิ้งจอกแหล่งอาหารกามารมณ์ชั้นเลิศก็ถูกไล่ตะเพิดไปเสียหมด จางหลิงออกคำสั่งให้ปีศาจน้อยอยู่เคียงข้างกายเท่านั้น
เรื่องที่เขาหวงแหนปีศาจราตรีสาวเป็นอย่างมากน่าจะเป็นความจริง จากที่เคยคาดการณ์ว่าเขาคงหลงใหลนางไม่นาน สักพักก็เบื่อหน่าย หากไม่กลืนกินไอวิญญาณ สานสัมพันธ์กับนางสักสองถึงสามราตรี คงฆ่าทิ้งเสีย ไม่เช่นนั้นก็ส่งต่อให้จิ้งจอกพี่น้อง เก็บไว้เป็นแหล่งอาหารส่วนรวม
‘ท่านจางหลิงพาปีศาจสตรีมาจากเรือนใต้แห่งแมลงบุปผา พวกเจ้าดูแลนางให้ดี’
‘นางไม่ใช่จิ้งจอกเสียหน่อย ปรนนิบัตินางให้เห็นว่าไม่ละเลยหน้าที่ก็เพียงพอแล้ว พวกเจ้าจะดีกับนางมากมายไปเพื่ออะไร’
‘นี่ข้าต้องรับใช้ปีศาจราตรีอายุขัยแค่ห้าพันกว่าปีให้เสียศักดิ์ศรีรึ?’
‘ข้าจะบอกอะไรให้เอาบุญ ปีศาจผีเสื้อวัน ๆ ดีแต่ยั่วยวนบุรุษ พวกนางโง่เหมือนหมู’
‘จริงของเจ้า ข้าได้ยินว่านางน่ะอ่อนหัดยิ่งกว่าทาสปีศาจชั้นต่ำในเมืองเสียอีก’
‘หากนางโง่เง่า เป็นปีศาจชั้นต่ำอย่างพวกเจ้าว่า ไม่มีทางที่ท่านจางหลิงจะโปรดปรานนางแน่ พวกเจ้าระวังให้ดี อย่าได้ขัดใจนายท่านเป็นอันขาด เว้นเสียแต่ว่าพวกเจ้าไม่อยากรักษาชีวิต อยู่ดีมีสุขในเรือนจิ้งจอกนิล’
ในตำราสีชาดมีทั้งผู้ชอบนาง ไม่ชอบนาง จึงแสร้งทำเป็นไม่สนใจไม่ว่าใครจะพูดอะไร นางนอนพักผ่อนบนฟูกตามคำสั่งเจ้าของเรือน วันถัดมานางแหงนหน้ามองจันทราสีชาด ทาสรับใช้เข้ามาช่วยนางเกล้าผม นำอาภรณ์เนื้อผ้าเบาบางวางไว้ข้างกัน ก่อนที่เจ้าของเรือนจะปรากฏตัว อุ้มพานางเดินไปบริเวณห้องโถงที่มีทางเดินทอดยาวสุดตา
“เรากลับห้องอาบน้ำ… ดีไหม? ข้าจะอาบน้ำให้เจ้า”
ถิงถิงสั่นศีรษะ สองมือของนางโอบรอบคอสามีแนบแน่น “ข้าหนาว”
“เมื่อคืนนี้เจ้าว่าร้อน น้ำร้อนไป”
“ข้าร้อนรุ่มกายใจเพราะท่านรบกวนข้า ให้ข้าพักสักหน่อยเถิด ข้าอยู่ที่นี่มาร่วมเดือนแล้ว ไม่เคยได้กินอิ่มนอนหลับ เกรงว่าข้าจะสิ้นใจในอ้อมอกสามีเสียก่อน”
“ข้าไม่เคยได้ยินเรื่องปีศาจสาวทำการบ้านหนักจนเกินไปจะบาดเจ็บได้”
“แต่ข้าเหนื่อยเหลือเกิน...” นางอมลมไว้ในแก้มกลม ท่าทางน่าเอ็นดู
คืนก่อนนี้เรือนร่างเปลือยเปล่าของนางเต็มไปด้วยรอยจ้ำแดง รอยกัดจากคมเขี้ยวเด่นชัดบนผิวกายขาวเนียน ทั้งบนหัวไหล่ ลำคอ แขน ต้นขาด้านใน เขาตีตรานางด้วยอารมณ์ปรารถนา ใช้เวทหยินปิดบังกลิ่นหอมฟุ้งจากเรือนร่างหอมกรุ่นอันเป็นธรรมดาของเผ่าพันธุ์ผีเสื้อ ไม่ให้ใครได้กลิ่นนาง
สี่วัน! บุรุษจิ้งจอกผู้นี้ไม่ยอมมอบอิสรภาพให้นาง เมื่อมีธุระจำเป็นก็ใช้ร่างจำแลงแยกไปพบผู้อาวุโสเพื่อดูแลเมืองปีศาจ โดยที่ริมฝีปากยังฝังจุมพิตไปทั่วทุกอณูกาย นัยน์ตาสีชาดไม่ละวางไปจากนาง เขาเทิดทูนนาง ชื่นชมนางประหนึ่งบุปผชาติอันดึงดูดแมลงพฤกษชาติมาดมดอม
ปลายลิ้นอุ่นร้อนโลมเลียตั้งแต่ปลายนิ้วเรียวยาวไปจนถึงฝ่าเท้า นางรู้สึกว่าเรือนกายรุ่มร้อนดังไฟแผดเผา กลางกายสาวเปียกปอนชุ่มฉ่ำ ได้รับการเติมเต็มซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางนับเวลาที่เขายอมถอดถอนร่างของตนออกไปได้ รวมแล้วไม่ถึงหนึ่งก้านธูป เจ้าสิ่งนั้นก็ยังไม่นิ่งสงบ พื้นที่ส่วนใหญ่ของนางคือบนเตียง ห้องอาบน้ำกว้างขวางและบนโต๊ะทำงานของเขา
“เจ้ากำลังจะเป็นปีศาจตบะแก่กล้า สามารถควบคุมพลังสีชาด พลังอันเป็นอนันต์ได้ เจ้าไม่เป็นไรไปแน่ ภรรยา เจ้ามีแต่จะยิ่งแข็งแกร่ง อีกหน่อยเจ้าคงมีพลังมากกว่าท่านปู่เจ้าเสียอีก”
บุรุษจิ้งจอกลอบยิ้มเจ้าเล่ห์ เฝ้าฟังนางเอ่ยน้ำเสียงสั่นพร่าว่าเจ็บปวดทรมาน ถึงนางแสนเป็นสุขนัก นางก็อยากจะพักผ่อนบ้าง ไยเขาเอารัดเอาเปรียบนางไม่หยุดหย่อน สามีก้มหน้าจูบนางอีก ระหว่างทางเดินไปสวนด้านหลังและเรือนนอน กว่าจะยอมผละริมฝีปากจากนาง
“เจ้าพูดเองว่าชอบ ข้าเลยให้ความอบอุ่นเจ้า หรือเจ้าไม่ชอบข้าแล้ว แต่อยากได้ผ้าห่มขนจิ้งจอกผืนใหม่แทนสามี ข้าว่าขนจิ้งจอกเงินน่าจะทำให้เจ้าหายหนาว”
“ไม่ ๆ ข้าไม่ชอบขนจิ้งจอก”
ถิงถิงกัดริมฝีปาก นางไม่แสดงอาการเดือดร้อนแทนจิ้งจอกเงิน ด้วยรู้ดีว่าในใจบุรุษเต็มไปด้วยความริษยาอาฆาต เขาชอบที่จะข่มขู่นางเรื่องคนในอดีต หลังได้พบอีกฝ่ายในโลกตำรา
ฮู่โหมวและพวกพ้องจิ้งจอกบุกรุกมาในยามวิกาล พยายามจะชิงตัวนาง ทว่าการตัดสินผู้แพ้ชนะก็คงไม่ยาก จากนั้นทุกหย่อมหญ้าในอาณาเขตผีเสื้อก็ตกอยู่ภายใต้การควบคุมของจางหลิง เผ่าจิ้งจอกเงินได้รับบาดเจ็บสาหัส เผ่าพันธุ์ปีศาจอื่น ๆ ยอมสวามิภักดิ์ต่อจิ้งจอกนิล
“ท่านอย่าใส่ใจเรื่องผู้อื่น ข้าขออยู่บนเตียงนุ่ม ๆ ได้ไหมเจ้าคะ”
“ทำไมจะไม่ได้ เจ้าถามแปลก อย่าบอกข้านะว่าเจ้าไม่เชื่อใจข้า?”
“ไม่ ๆ ข้า...” ปลายเสียงเงียบไปพร้อมจุมพิตเสน่หา ริมฝีปากอมแดงอมชมพูปิดปากนางอีก สามีโอบอุ้มนางมาถึงเรือนนอน วางนางลงบนตั่งนั่งอย่างระวังมือ
ถิงถิงมิอาจห้ามใจตนเช่นกัน นางอ่อนคล้อยยอมตามจุมพิตอ่อนหวาน กระทั่งทาสปีศาจร่างกำยำปรากฏกายบนพื้นเรือน พวกเขาเข้ามารายงานเรื่องการตั้งเวรยามในเมืองนั้นลดน้อยลง นับจากหัวเมืองชั้นนอกไป ผู้อาวุโสเลือกรับปีศาจระดับสูงเข้ามาเพื่อการขยายอาณาเขต
“ข้าจะตกรางวัลให้พวกเจ้าแน่นอน รีบไปจัดการศัตรูให้สิ้นซาก ฆ่า...”
นัยน์ตาสีชาดฉายประกายคั่งแค้น จางหลิงออกคำสั่งเด็ดขาดเรื่องการสังหารจิ้งจอกเงินและพันธมิตรปีศาจ ก่อนจะก้มมองคนในอ้อมแขนบนที่นั่งของเจ้าเมือง กลุ่มไอหยินบนพื้นหายไป เขามองนางด้วยสายตาจับผิด นางลอบกลืนน้ำลายลงคอ
“เจ้าโกหกข้าเรื่องหนึ่ง”
“เรื่องอะไรหรือ?”
“เจ้าว่าปีศาจผีเสื้อหลงใหลคนรักของพวกนาง อาจมากกว่าวันละสามเวลาได้ เจ้าเคยบอกข้าว่าพวกนางคลั่งรัก”
“ข้าไม่ได้โกหก แต่ท่านน่ะ... ตั้งแต่ครองร่างจิ้งจอกก็กลายเป็นพวกมักมากในกามารมณ์ ท่านมีความปรารถนาที่มากเกินไป ท่านคิดมากเกินไป”
“ไม่ใช่ว่าน้อยไปหรือ?”
“ท่านไม่ทำงานหรือเจ้าคะ?”
“ข้าแยกร่างได้... สิบ ยี่สิบ อาจเป็นร้อย ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าอยากร่วมรักกับข้าทีละหลายคนหรือไม่?” เขาจับคางมนเชยขึ้น นางเม้มริมฝีปากแน่น แววตาหวาดกลัวระคนเอียงอายของนางทำให้เขายิ่งโมโห “น่าเสียดายที่ข้าหวงแหนเจ้า ข้าทนเห็นร่างจำแลงร่วมสัมพันธ์กับเจ้าไม่ได้”
“ตกลงว่าท่านจะไม่เป็นเทพผู้พิพากษาแล้ว ท่านจะบำเพ็ญตบะปีศาจ ปกป้องเมืองปีศาจ ทะเลาะวิวาทกับปีศาจ ข้าไม่เข้าใจว่าท่านทำลายร่างปลอมของศัตรูในโลกลวงหลอกไปเพื่ออะไร มิสู้เรารีบหาหนทางออกไปจากที่นี่ดีกว่า”
“หากเจ้าขอร้องข้า... สัญญาว่าจะอยู่กับเจ้าในเมืองจิ้งจอก เนิ่นนานเท่าที่เจ้าต้องการ”
“ข้าอยากกลับเมืองมรณาไปเที่ยวเล่นกับท่านลุง ข้าเบื่อตำราสีชาดจะแย่”
“ข้าเห็นเจ้ามีความสุขมาก ทุกวันของเจ้า มีรอยยิ้มให้ข้า”
เมื่อดวงตาสดใสของภรรยาสบนัยน์ตาสีชาดอีกครา ความรู้สึกหวาดระแวงล้วนหายไปจากใจ
ปีศาจน้อยเช่นนางระลึกถึงข้อยกเว้นในวันแรกมาเยือนนครมรณา นีเทียนต้าเซินแสนเย็นชากับนาง ข้อยกเว้นของนางไม่เคยได้รับมัน
ในตำราสีชาดนี้เขากำชับนางเรื่องการฝึกพลัง ให้ฝึกวันละห้าเวลา เขามอบลมหายใจให้นางดับกระหาย ห่มคลุมเรือนร่างของนางด้วยเรือนกายเปี่ยมพละกำลัง เขาไม่เคยละวางตาไปจากนาง เขาพูดจาถนอมน้ำใจนางเสมอ
นางหลุบยิ้มมองสามีอย่างชื่นใจ สักพักหนึ่งเขาพานางไปสวนด้านหลังเรือน เล้าโลมนางบนผืนหญ้าเขียวชอุ่มแล้วกลับเข้าเรือนนอน เขาผลักนางให้นอนลงบนฟูก
“เอ่อ... คือข้ามีความคิดว่าท่าน... ไม่ควรอยู่ในร่างนี้นานเกินไป”
“ไยต้องรีบร้อน ตำราสีชาดคงปรารถนาให้สามีภรรยามีความทรงจำร่วมกันสักสิบปี ร้อยปี ข้าจะอยู่กับเจ้าที่นี่อีกสักระยะ”
“เกรงว่ามันอาจส่งผลต่อโลกภายนอก ไม่ดีกับท่านด้วย”
“แล้วยังไง?”
“ท่านดุร้ายเกรี้ยวกราด อารมณ์ร้อนอย่างจิ้งจอก ท่านกินจุเกินไป”
“จริงของเจ้า...” เขายิ้ม เลื่อนมือขึ้นจับเรือนผมนุ่มหอมขึ้นสูดดม ประหนึ่งนางเป็นบุปผชาติหอมหวาน “ข้าให้เจ้าพักสักครึ่งวัน ดีไหม?”
“ได้โปรดเถิด เราควรใช้เวลาออกไปเที่ยวเล่นอย่างสามีภรรยา” นางอ้อนวอนสามี ทว่าหลุบตามองอาภรณ์หลุดหล่นด้วยหัวใจสั่นไหว


## 18-2 走火入魔 หมกมุ่นอยู่กับ... บางสิ่ง

“การได้ออกไปท่องเที่ยวยามราตรี ทำตัวเรื่อยเปื่อยเป็นความฝันของข้า ตราบใดที่ข้าไม่ไปสร้างเรื่องให้ท่านแม่ขังข้าเอาไว้ละก็...” มุมปากสีชาดโค้งขึ้นยิ้มละไม ปีศาจสาวในอาภรณ์สีนิลสง่าเดินคล้องแขนบุรุษข้างกายนาง ละสายตาจากจันทราสีชาด หันไปทางสามีพลางว่า “เมื่อไรข้าหนีจากคุกใต้ดินได้ ข้าก็หาทางออกไปเที่ยวเตร็ดเตร่อีก อย่างในเมืองจิ้งจอก ข้าชอบเล่นพนัน ผู้ชนะจะได้รางวัลเป็นสมบัติเทพ อาวุธวิเศษ พวกเขาขโมยมันมา”
“ที่ผ่านมาข้ามองผ่านสายตาของผู้อื่น ไม่เคยสัมผัสรับรู้ด้วยตน” เขาก้มหน้าลงมองนางด้วยแววตาเอ็นดู หลังเดินผ่านโรงเตี๊ยม เสียงโหวกเหวกของนักพนันดังไปทั่ว ผ่านบานหน้าต่างไปมีสตรีจิ้งจอกปกปิดเรือนกายเย้ายั่วด้วยผ้าน้อยชิ้น เป็นภาพชินตาในเมืองปีศาจ
เรือนผมดำขลับของเขาและนางเรียบลู่ไปกับแผ่นหลัง ประดับของมีค่าอย่างเจ้าเมืองผู้สูงศักดิ์ ในเมืองจิ้งจอกนิลมักได้ยินเสียงผู้คนคารวะท่านเจ้าเมือง จ้าวปีศาจจางหลิง พวกเขามองเห็นพลังอันน่าเกรงขามและหางทั้งเก้าเป็นสีนิลสนิท ล้วนเคารพยำเกรง
นีเทียนต้าเซินเอามือไพล่หลังข้างหนึ่ง ก้มมองภรรยาอมลมในแก้มกลมเหมือนลูกหมั่นโถว นางบ่นว่าเขาทำบุญมาด้วยอะไรกัน เขาเปี่ยมล้นด้วยบารมีและอำนาจไม่ว่าในร่างใด เขาเป็นผู้อยู่เหนือทุกสรรพสิ่งในโลก เขาหัวเราะนาง กลับมาถามถึงเรื่องในอดีต
“ว่าแต่เจ้าชนะพนันกับเขาด้วยหรือ?”
“ข้าเก่งเชียวล่ะ ข้าได้ของวิเศษกลับเรือนใต้หลายอย่าง พี่รองรู้ที่เก็บสมบัติข้า”
“แล้ววันนี้เจ้าอยากได้อะไร? ปิ่นผมอันใหม่ดีหรือไม่ เจ้าไม่จำเป็นต้องไปเล่นพนัน ข้าให้เจ้าได้ทุกสิ่ง”
“ข้าจะตกนรกหรือเปล่านะ ของที่ท่านมอบให้ข้าก็เป็นของขโมยมาทั้งนั้น”
สามีส่ายหน้าไปมา เมื่อนางพูดเกินจริง ถึงพวกปีศาจคดโกงเป็นนิสัย นางเอาชนะพวกเขาได้ในบางครั้งเพราะโชคช่วย บุรุษมากหน้าหลายตาน่าจะแกล้งแพ้ให้นางได้ของปลอมไปสะสม นางหน้าตาบึ้งตึง โอ้อวดเรื่องการคว่ำชามลูกเต๋าให้เป็นไปตามใจนาง โดยไม่ใช้เวทปีศาจเข้าช่วย
“พวกเขาจะหลอกข้าไปเพื่ออะไร? ข้าเก่งต่างหากเล่า”
“เหตุผลข้อแรกคือเจ้าพเนจรไปทั่ว เป็นผู้บอกต่อข่าวสารได้ดี ปีศาจตนอื่นจะเดินทางมาเมืองจิ้งจอกมากขึ้น อีกข้อ...” เขายิ้มมีเลศนัย ก้มตัวลงกระซิบข้างหูนาง “เจ้างามนัก ภรรยา เป็นไปได้ว่าบุรุษพวกนั้นเพียงอยากเห็นรอยยิ้มของเจ้า พวกเขาเอาใจเจ้าเพราะหวังบางสิ่งจากเจ้า”
แก้มขาวนวลแดงระเรื่อขึ้นตามลำดับ นางส่ายหน้าไปมองตลาดร้านค้า ได้ยินเสียงเข่นเขี้ยวว่าต่อไปนี้ชายใดยิ้มให้นาง มองนางด้วยสายตาเสน่หา… ฆ่า!
นีเทียนต้าเซินในร่างจิ้งจอกนิลนอกเสียจากดุร้ายแล้วไม่น่าเชื่อถือ นางสบดวงตากลิ้งกลอก ท่าทางไม่น่าไว้วางใจ เขาพูดจาหว่านล้อมนาง เอ่ยถ้อยคำหวานสารพัด
เมื่อเร็ว ๆ นี้เขาประกาศแต่งงาน สั่งปีศาจรับใช้ในเรือนให้เตรียมชุดเจ้าสาว ไม่มีผู้ใดกล้าขัด เขาประกาศความรู้สึกที่มีต่อนาง ใครไม่เห็นด้วย ฆ่า! อาวุโสในที่ประชุมล้วนก้มศีรษะ หวั่นเกรงผู้มีพลังมาก
“ตกลงว่าเจ้าอยากได้อะไร นอกจากข้าที่พลีกายให้เจ้ายามค่ำคืน ปรนเปรอเจ้าจนอิ่มหนำสำราญ ข้าสั่งให้ปีศาจพวกนั้นยอมรับเจ้า ความรักของข้าที่มีต่อเจ้าแล้ว เจ้าปรารถนาสิ่งใดอีก?”
ถิงถิงก้มหน้าเอียงอาย “ข้าไม่อยากได้อะไรเจ้าค่ะ ข้ามีความสุขดี” แล้วยกมือขึ้นจับปิ่นสีนิลที่ได้จากเมืองปีศาจ สามีปักให้นางบนเกล้าผม บอกนางว่าปิ่นปักผมอันนี้ชวนให้ระลึกถึงตอนตกอยู่ในห้วงนิทราแห่งฝันร้าย อาชากระดูกทำมันหล่นลงบนพื้นหิมะ โชคดีที่มันยังคงติดตามมาในตำราสีชาด
นีเทียนต้าเซินสารภาพกับนางอีกเรื่องหนึ่ง เขามองเห็นธรรมเนียมในเมืองมนุษย์ บุรุษมอบปิ่นปักผมให้สตรี เขาจึงมอบมันให้นางอย่างจริงใจ
บัดนี้ฝ่ามือน้อย ๆ ของนางได้รับไออุ่น สามีเดินอ้อยอิ่งซื้อของในตลาดปีศาจให้นาง เรียกบ่าวรับใช้ให้นำของกลับเรือนไปหลายอย่าง สตรีปีศาจเจ้าของร้านเครื่องประดับนำสิ่งของมาส่งให้กับมือพร้อมบ่าวอีกสอง
แล้วนางจะปรารถนาสิ่งใดอีกเล่า?
เพียงนางโปรดปรานตลาดในเมืองจิ้งจอก นางได้เดินตลาดมาสี่วัน เมื่อครู่นี้นางชะโงกคอมองอาชากระดูกในร่างบุรุษรูปงาม ผู้พำนักอาศัยใต้อาภรณ์พญามัจจุราช เป็นข้ารับใช้ด้วยความซื่อสัตย์จงรักภักดี กลายมาเป็นปีศาจจิ้งจอกคนสนิท ได้รับชื่อแซ่ว่าพี่ชายที่แสนดี ‘คุนเหลียง’
“มุกทะเลลึกทิศประจิมในภพภูมิวิญญาณ ท้องนทีสีดำสนิท ลึกและอันตราย เต็มไปด้วยปีศาจเงือก ไม่รู้ว่าผู้นำมาขายไปได้มันมาอย่างไร?”
นีเทียนต้าเซินรับปิ่นจากบุรุษข้างกาย หลังตรวจสอบมันด้วยพลังหยินแล้วว่าปลอดภัย เขาหยิบของออกจากถุงกำมะหยี่ บรรจงสวมปิ่นอันใหม่ข้างปิ่นทองคำประดับมุกนิลอันเดิม
“ปิ่นมุกสีนิลอย่างจิ้งจอกนิล คู่ควรกับเจ้า... เพียงแต่สิ่งของพวกนี้เป็นของนอกกาย ไม่สำคัญเท่ากับการที่ข้าได้พบเจ้า ปีศาจน้อย”
“ท่านจำได้ด้วยหรือ?”
“ข้าจำได้ว่า... นัยน์ตาสีอำพันคู่นั้นแสนงดงาม อาภรณ์เจ้าสาวของเจ้าทำให้ข้าเกิดความคิดจะรับสตรีเข้าเรือนมาเป็นภรรยา”
“ข้าคิดว่าท่านไม่เคยใส่ใจ ท่านดุดันเกรี้ยวกราด ความเมตตาของท่านมีให้ท่านลุง ท่านอาชา...” นางพูดเบา ๆ ชายตาไปทางบุรุษจิ้งจอกเจ็ดหาง แล้วมองไปข้างหน้า สองข้างทางเดินเต็มไปด้วยพ่อค้าแม่ค้าปีศาจ “ท่านไม่ใจดีกับข้าผู้เป็นบุคคลภายนอก เพียงมีประโยชน์ต่อเมืองมรณา”
“ไยผู้ไม่ใส่ใจ อยู่มาวันหนึ่งหยิบเกราะเงินมาสวม เป็นไปได้ว่าลึก ๆ ในใจข้า หวังให้เจ้าสนใจข้า แต่แลเห็นเจ้าซ่อนเร้นกายในผ้าห่ม เจ้าหวาดกลัวข้า ทั้งที่ข้าไม่เคยทำร้ายเจ้า จนวันที่ข้ารับเจ้าเป็นภรรยา ข้าขอโทษเจ้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า”
“ข้าไม่ได้กลัวท่าน...” นางกำมือ เป่าลมจากปากอย่างเอียงอาย แก้มที่ถูกลูบจับยิ่งร้อนผ่าวยามเอ่ย “ร่างปีศาจกระดูกน่าเกรงขาม แต่ในร่างบุรุษ รูปงามปานหยกสลัก ข้าทำตัวไม่ถูกเจ้าค่ะ”
“ใช่แล้วล่ะ ข้าสอดแนมนางว่าทำสิ่งใด นางคอยคิดหาแผนการจัดการท่าน นางยั่วยวนท่าน ในขณะที่นางจะต้องดูดี นางซ่อมแซมผ้าในห้องนอน สวมอาภรณ์งดงามเพื่อให้ท่านสนใจนาง”
อาชากระดูกสารภาพว่าเห็นแม้กระทั่งวันที่นางนั่งขัดกระจกสีขุ่น ทดลองใช้เวทปีศาจว่าใช้การได้หรือไม่ นางพยายามจะล่อลวงเทพมรณาผู้ยิ่งใหญ่
“เจ้าทำสำเร็จซะด้วย น่าเลื่อมใส”
นีเทียนต้าเซินหัวเราะเสียงดัง ไม่ถือสาอาชากระดูก ในเมื่อเขาเป็นผู้กำชับเองว่าไม่ให้ใครก้าวก่ายเรื่องของเขาและนาง อาชาจึงไม่แจ้งข่าวสาร ทำเอาปีศาจที่เดินผ่านไปมาเกิดความหวาดกลัวระคนตกใจ แต่ไม่นานก็กลับไปสนใจหน้าร้านของตน
“ข้าเคยพบเทพธิดา นางปีศาจแสนยั่วยวน ความงามของพวกนางมิอาจเปรียบภรรยาข้า” เขาเลื่อนมือไปจับปิ่นผมในรอยยิ้มชื่นชม มุกปีศาจเป็นพู่ยาวแนบไปกับเรือนผมดำขลับ สะท้อนเข้ากับแสงสีชาดจากนัยน์ตาที่เปล่งประกาย นางยิ้มเอียงอายแม้กระทั่งในแววตา
“ข้า... เอ้อ... ขอบคุณสำหรับคำเชยชม สมบัติทุกชิ้นจากท่าน ข้าจะรักษามันเป็นอย่างดี”
“เจ้าทำหายก็ไม่เป็นไร ข้าจะซื้อให้เจ้าใหม่ ข้ายกโทษให้เจ้าได้ ขนาดว่าข้าปากร้ายเอาแต่ใจ ไร้ปฏิสัมพันธ์ เจ้ายังยกโทษให้ข้าอยู่เรื่อย”
“ข้าเข้าใจท่าน ไม่โกรธท่านเลย”
นางยิ้มรับคำขอโทษที่น่ารักของสามี เมื่อเขาโอนอ่อนต่อนาง จูบหน้าผากนางแผ่วเบา เขาโอบเอวนางแนบกายอย่างหวงแหน ไม่เดินคลาดกัน
ประหลาดนัก… ไยจางหลิงผู้นี้เอาแต่หว่านล้อม ทำให้นางคลายหายจากความเศร้าหมอง หากมิใช่ความจริงใจ เขาคงเก่งฉกาจในทางโกหก
ท่ามกลางเหมันต์ที่ร่วงหล่นเป็นละอองสาย เขาห่มกายนางด้วยเสื้อทำจากขนจิ้งจอกหนา นางเบิกตากว้างมองขนสีเงินบนบ่า เกรงว่าเขาจะสังหารฮู่โหมวเพราะหึงหวงนาง ไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยถาม
‘นีเทียนต้าเซิน! เมื่อไรเจ้าจะเลิกเล่นสนุกกับนางในตำราสีชาด’
‘อย่าเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์! ดวงวิญญาณมากมายเฝ้ารอท่านในปรภูมิ กลับมาทำงานได้แล้วศิษย์พี่’
“อ๊ะ... ข้าได้ยินเสียง...” นางยกมือป้องปาก เงยหน้าขึ้นสบเขี้ยวคมของบุรุษจิ้งจอก รอยยิ้มของคุนเหลียง ทั้งสองดูไม่แยแสกับอีกสองเทพผู้ถูกทิ้งให้ตรากตรำทำงานหนัก นางแหงนหน้ามองท้องนภา นัยน์ตาน่ากลัวเจือไอสังหารปรากฏบนนั้น ปีศาจในตำราไม่มีใครมองเห็นหรือได้ยิน
“เสียเวลาแล้วจะทำไมหรือ? ในตำราสีชาดกินเวลาในโลกภายนอกไม่มากกระมัง”
“จริงของเจ้า เสียเวลาแล้วจะทำไม เป็นเทพอย่างไร ย่อมมีเวลาส่วนตน ข้าเสียสละเพื่อเหล่าดวงวิญญาณมานับหลายหมื่นปี พอข้าจะรับภรรยา สองเทพนั่นกลับมีปากเสียง ตามระรานข้าไม่เว้นวัน”
“ท่านวิวาทกับพวกเขา?” นางเลิกคิ้วขึ้นถาม ท่าทางสงสัยเต็มประดา “นานเท่าไร? ท่านเคยบอกข้าว่าห้วงเวลาภายนอกหยุดลงนับตั้งแต่ข้ามาที่นี่”
“สิบราตรีหลังเจ้าเข้ามาในตำรา ครั้งแรกที่ข้าใช้ร่างจิตไปดูความเรียบร้อยในเมืองมรณา ห้วงเวลาก็หวนคืนไปตามโลก สองปีมานี้ข้าไม่ค่อยจะทำงานทำการ ข้าเฝ้าดูเจ้า อยู่กับเจ้าในตำราสีชาด ใช้ช่วงเวลาแห่งความสุขในภพภูมิกำเนิดเป็นเทพมรณา”
“สองปี!” นางโวยวายว่าสามี ไยเขาไม่เร่งเร้านางเหมือนเมื่อก่อน หากพานางไปดื่มด่ำพลังวิญญาณ นางก็ควรจะรีบกลับเมืองมรณา
ทุกอย่างเป็นตรงกันข้าม นางอยากอยู่ในตำราสีชาดนานเท่าไร ขอให้ตามใจนาง


## 19-1 狡猾的狐狸 จิ้งจอกเจ้าเล่ห์

“ท่านจางหลิงรบกวนเจ้าจนไม่ได้พักผ่อน ข้านำสมุนไพรสำหรับนอนหลับและสมานแผลมา...” ทาสรับใช้นำอาหารและน้ำวางลงบนโต๊ะไม้ตัวใหญ่ ‘นายหญิง’ ยังคงซุกตัวนอนอยู่ใต้ผ้าห่มขนสัตว์ฟูฟ่อง แม้ไร้สามีเคียงข้างกาย นางหันไปทางสตรีจิ้งจอกด้วยแววตาเย็นชา
“วางไว้ ข้าจัดการของข้าเอง”
หลังไล่สาวรับใช้ไปอย่างไม่ไยดี นางปิดตาลงมองหาสามี พบหางสีนิลทั้งเก้าพลิ้วไหวท่ามกลางศัตรูนับสิบนอกกำแพงเมือง แม้ว่าเขาจะจัดการเสี้ยนหนามเพียงชั่วพริบตา นางยังคงเป็นกังวล จวบจนสำนึกรู้ของนางกลับมา ทาสรับใช้ออกจากห้องไป นางปัดมือปิดประตูไม้ด้วยเวทหยิน เสียงซุบซิบนินทาของพวกนางดังวนเวียนอยู่ด้านนอกระเบียง
‘ดูนางสิ ได้รับการปรนเปรอจนน่าอิจฉา ข้าล่ะอยากเป็นผีเสื้อสีชาดจริง ๆ’
‘แน่ใจนะว่าเจ้าได้ยินไม่ผิด เท่าที่ข้ารู้มา พวกนางมีนัยน์ตาสีอำพัน ปีกสีม่วงอำพัน’
‘คนที่พูดเรื่องนี้ขึ้นมาเป็นคนแรกก็เจ้ามิใช่รึไง’
‘เป็นไปได้ไหมว่านางใช้เวทลวงตาหลอกท่านจางหลิง!’
‘เป็นไปไม่ได้ ไม่มีทางที่นายท่านจะไม่รู้เรื่องนี้ พวกเจ้าอย่าพูดเสียงดังไป’
‘ข้าก็พูดตามที่ข้าเห็น วัน ๆ นางอยู่แต่ในเรือน ไม่มีใครเคยเห็นปีกสีชาดของนาง’
ทาสสตรีจะเงียบเสียงลงได้ก็ต่อเมื่อสัมผัสรับรู้พลังจิ้งจอกเก้าหาง เขามีอีกร่างมาเฝ้าภรรยาตามที่เอ่ยว่าจะไม่ปล่อยให้นางคลาดสายตา การมีชีวิตอยู่ของเขาเพื่อปกป้องนาง หากนางไม่เอ่ยขอเวลาส่วนตัวของนางบ้าง เขาแทบจะตัวติดนาง นางเดินไปทางไหนในเรือน เขาก็ตามนางเช่นเงา
ถึงยามไฮ่[1] นางไปร่วมงานสังสรรค์เมามาย การร่ายรำของสตรีในเรือนรับรอง บุรุษจิ้งจอกส่งเสียงเอะอะโวยวาย อวดอ้างวิชาเรื่องการต่อสู้กับเผ่าเทพต่อหน้าท่านผู้นำ อันเป็นธรรมเนียมเมืองปีศาจ
ด้านนอกเรือนปรากฏพื้นดินชุ่มชื้นปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน จันทรากลมโตทอแสงนวลอ่อน จากที่ควรปรากฏจันทร์รุธิระสาดแสงแห่งโลหิตตกกระทบลงพสุธา นัยน์ตาจิ้งจอกหลายคู่ทอดมองไปยังสตรีในอาภรณ์สีนิลสนิทแลดูสง่างาม สมเป็นคนโปรดท่านเจ้าเมืองจางหลิง ชุดของนางเปิดเผยผิวกายบริเวณเนินอกอวบอิ่มเยี่ยงปีศาจราตรี นางปรากฏกายพร้อมกลุ่มควันสีชาด
“หน้าตาเจ้าดูเป็นกังวลใจ มีเรื่องรบกวนเจ้าหรือ? ภรรยา”
บุรุษร่างกำยำบนฟูกขนาดใหญ่รายล้อมด้วยเหล่าปีศาจที่มาร่ำสุรา พวกจิ้งจอกแต่งกายเย้ายั่วในเรือนไม้กว้างขวาง ไม่มีใครกล้าตำหนินางผู้เดินทางมาล่าช้า แม้แต่ทาสส่วนหนึ่งยังอันตรธานไปก่อนนางเอ่ยฟ้อง
“ข้าพยายามจะนอน แต่บ่าวรับใช้พูดจากันเสียงดังเหลือเกิน ช่างเถิด ข้าไม่อยากเสียเวลาหาสาวใช้ใหม่”
“งั้นหรือ? ไหนใครพูดให้ร้ายเจ้า”
จางหลิงเป็นผู้ถือครองสมบัติวิเศษมากมาย ทั้งยังมีตบะแก่กล้า ก็ควรรู้เรื่องคำนินทาว่าร้ายนาง หลายวันมานี้มีปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่ตลอด บางเรื่องเขาไม่จัดการให้นาง ราวกับว่าจะทดสอบความอดทนของนาง
ถิงถิงสะบัดหน้าบึ้งตึงบนตั่งไม้แกะสลักงานประณีต ที่นั่งของนางอยู่ในทางฝั่งซ้ายถัดจากเจ้าของเรือน
“พวกนางว่าปีกสีชาดข้าไม่มีอยู่จริง ท่านมีความคิดเห็นอย่างไร?”
“ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเจ้าฝึกฝนพลังประหลาดที่ว่าได้สำเร็จหรือไม่ เจ้าค่อนข้างเกียจคร้าน เจ้าเอาแต่กิน ๆ นอน ๆ” เขาพูดอ้อมค้อมเพื่อรักษาเรื่องราวในตำราสีชาด ขณะเสียงหัวเราะดังจากบุรุษสตรี ทักท้วงว่าเป็นเพราะท่านจางหลิงรบกวนนางจนไม่เป็นอันกินอันนอน นางมีหน้าที่ปรนเปรอเรื่องบนเตียงให้ท่านผู้นำก็ถูกต้องแล้ว
ใช่สิ... พวกเขาย่อมเข้าข้างนางด้วยกลัวเกรงในอำนาจ จำได้ว่าจิ้งจอกนิลผู้น้องไม่พอใจนางเรื่องอาภรณ์งดงามและเครื่องประดับล้ำค่าเกินหน้าเกินตาสตรีอื่นในเรือน ไม่อนุญาตให้นางสวมใส่ของมีราคา การนอนร่วมเตียงกับท่านผู้นำเป็นเรื่องไม่เหมาะควร นางเป็นแค่อาหารของจิ้งจอก ให้นางไปพำนักอาศัยร่วมกับปีศาจสตรีซึ่งถูกจับตัวมาเป็นแหล่งพลังวิญญาณ นางมาเรือนนี้ได้เฉพาะตอนที่เขากระหายเท่านั้น
นางถูกรังแกถึงเรือนนอน ไม่มีใครกล้ายื่นมือช่วยเหลือ แต่นางยืนกรานว่านางไม่ไปจนกว่าจางหลิงจะกลับมา จึงเกิดการต่อสู้เล็กน้อย หากไม่ทันตัดสินผู้แพ้ชนะ จิ้งจอกเก้าหางผู้นี้ออกคำสั่งให้นำตัวน้องสาวไปขังในคุกใต้ดินไม่มีกำหนดการปล่อยตัว แถมฆ่าผู้อาวุโสที่ขัดใจเขาด้วยไปอีกสอง
“เจ้าอย่าเล่นตัวนักเลย พี่ใหญ่ไม่เคยโปรดปรานสาวงามเกินสามราตรี ไม่เรียกใครภรรยา ปีศาจน้อยอายุขัยเพียงห้าพันปีเช่นเจ้าไยเป็นกรณีพิเศษ?”
“ไม่แปลกที่พวกท่านจะสงสัยในตัวข้า ขอให้เชื่อเถิดว่าข้ารักใคร่ในตัวสามีไม่น้อยไปกว่าที่เขาเมตตาเอ็นดูข้า เราสองมีวาสนาครองคู่”
นางถือโอกาสนี้อวดด้ายแดงจากเทพผู้เฒ่าจันทราบนปลายนิ้วที่เชื่อมถึงกัน จิ้งจอกผู้น้องของจางหลิงอีกสี่ซึ่งมีข้อกังขานางเลยเงียบไป ต่อให้การได้รับของขวัญจากเทพจะทำให้พวกเขาไม่พอใจอยู่บ้างก็ตามที
“ข้าชอบด้ายวาสนาเส้นนี้นักภรรยา เจ้าและข้ามีวาสนาครองคู่ น่าเสียดายเพียงเรื่องเดียว ข้าควรพบเจ้าเร็วกว่านี้”
แล้วนางก็ถูกเกี้ยวพาราสีจนเอียงอาย แม้นางจะมีความคิดว่าคู่ครองมักพบกันในเวลาที่เหมาะสม
บุรุษจิ้งจอกในอาภรณ์หลุดหล่นเผยให้เห็นแผงอกกำยำ คว้าเอวบางเข้ามาโอบกอดไม่ห่างกายระหว่างนั่งจิบสุรา เขายกสุราหนึ่งจอกขึ้นดื่มแล้วส่งเสียงดัง “เป็นภรรยาข้า ศัตรูรอบกาย เจ้ายังจะต้องอดหลับอดนอนรู้ไหม!?”
“ผีเสื้อไม่พักผ่อนนอนหลับนานนักหรอกเจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นก็ดี... เอาเป็นว่าอีกสองราตรี งานแต่งยิ่งใหญ่ของข้าและเจ้าจะจัดขึ้นในเมืองจิ้งจอกนิล เชิญพวกท่านมาร่วมแสดงความยินด้วยแล้วกัน”
สุราในมือยกขึ้นอีก เรียกเสียงอวยพรของเหล่าจิ้งจอก จางหลิงแสดงความรักต่อนางด้วยจุมพิตดูดดื่ม ลมหายใจสีชาดทอเป็นละอองสายผ่านริมฝีปากของเขาและนาง
ปีศาจผู้ไร้ประสบการณ์เคลิบเคลิ้มไปกับอารมณ์ประหลาดที่เขาป้อนประคอง มันแสนอ่อนหวานนุ่มละมุน ผิดจากจุมพิตเร่าร้อนซึ่งพบเพียงตัณหาราคะ กระทั่งเขาผละจุมพิตจากนาง แววตาฉ่ำปรือไม่ละวางไปจากริมฝีปากเอิบอิ่มของบุรุษเพศ เขาเรียกบ่าวรับใช้เข้ามาด้วยการปัดมือเบา ๆ
“พวกเจ้าไปนำสมุนไพรบำรุงครรภ์ปีศาจจากเรือนใต้มาให้ข้า จะมีบุตรจิ้งจอกสักสิบ… ยี่สิบ ลองนึกภาพจิ้งจอกน้อยหน้าตาน่าเอ็นดูวิ่งเล่นเต็มเรือนดูซี ข้าแทบอดใจไม่ไหว”
“ขอรับท่านจางหลิง!”
งานง่ายดายเช่นนี้ไม่ต้องถึงมือคุนเหลียง แม้ว่าคนสนิทคงจะตามไปดูความเรียบร้อยถึงเรือนใต้ จางหลิงหันไปถามนาง “เจ้าคิดว่ายังไง? มีบุตรชายบุตรสาวให้ข้าได้สักกี่คน”
“มะ... มีบุตร... จิ้งจอกน้อยรึ!?” นางเบิกตากว้างตกใจ อ้อมแขนแข็งแรงกระชับกอดนาง ย้ำคำเดิมว่าใช่! เขากำลังพูดถึงเรื่องมีบุตร
[1] 亥： 21.00 – 23.00 น.


## 19-2 狡猾的狐狸 จิ้งจอกเจ้าเล่ห์

นีเทียนต้าเซินรักษาสัจจะที่มอบให้ปีศาจเรื่องข้อตกลงสามประการ แม้ว่าเขากำลังยุ่งอยู่กับธุระเรื่องการจัดสถานที่วิวาห์
การบุกรุกของบุคคลภายนอกเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ เมื่อพวกเขาล้มป่วยในโลกความจริง หลี่หวังหยางเป็นปีศาจตบะแก่กล้า ช่ำชองการใช้เวทลวงตาและภาพมายา คงจับชีพจรของสถานที่ลึกลับอีกแห่งได้ตอนรักษามารดาผีเสื้อและบุตรสาวทั้งสองของนาง
ถิงถิงไม่แปลกใจเรื่องท่านปู่ ด้วยวิสัยโลภมาก ไม่ยอมคน ก็คงจะสรรหาหนทางมาพบเทพมรณาจนได้ นางคาดว่าพวกเขาวางแผนร่วมกัน เดินทางผ่านกระจกแห่งโลกมายาเพื่อมาทวงถามพรแห่งชีวิต ในขณะที่ฮู่โหมวเพียงมาบอกลานาง มอบคำอวยพรให้บ่าวสาวมีความสุขในวันข้างหน้า
ต่างฝ่ายได้ปรับความเข้าใจกันนับว่าเป็นเรื่องดี หากเทพมรณาในร่างจำแลงไม่ปรากฏกายพร้อมกลุ่มเมฆา แถมมาเพื่อลักพาตัวนางไป
“เจ้าตำรานั่น... พาเจ้าไปเที่ยวที่ไหนมารึ สนุกไหมเล่า? ถิงถิง” ในน้ำเสียงคั่งแค้น ใบหน้าหล่อเหลาเกิดรอยย่นตรงหว่างกลางคิ้ว คล้ายปีศาจแมงมุมอย่างที่เคยกล่าวว่านางอัปลักษณ์ยามเกรี้ยวกราด
ท่าทางของสามีเหมือนคลุ้มคลั่ง หลังเรียกภรรยากลับมาด้วยการสูดลมหายใจครั้งหนึ่ง ละอองสายสีชาดไหลผ่านปลายจมูกโด่งเป็นสันคม
“เขาพาข้าไปดูนครมรณาก่อนท่านถือกำเนิด ตำราทั้งสามเล่มล้วนเกิดจากจิตเทพบรรพกาล แม้ละสังขารทางกาย กลับมีจิตใจที่เสียสละต่อดวงวิญญาณ”
“เจ้าชื่นชมตำราสีชาดมากกว่าข้า... ผู้เสียสละให้ดวงวิญญาณมานับหลายหมื่นปี?”
“หามิได้เลย” นางตอบ หน้าผากแซมด้วยเม็ดเหงื่อในห้องกว้างขวางที่มีเตาผิงไฟในฤดูเหมันต์ แววตาขุ่นเคืองของเขาราวจะแช่แข็งนาง บุรุษจิ้งจอกขยับเข้ามาใกล้นางทั้งในอาภรณ์หลุดหล่น เขี้ยวคมปรากฏตรงมุมปากทั้งสองข้าง ไอปีศาจจำนวนมากแผ่ซ่านอยู่รอบอาภรณ์สีนิล
“...รูปงามกว่าข้าหรือไม่?”
“เขามาในรูปลักษณ์ที่เหมือนท่าน ข้าไม่มีโอกาสได้เห็นร่างจริงของเขา”
“ไยเจ้าดูระแวดระวังเหมือนกุเรื่องมาหลอกข้า เหมือนสตรีชั่วช้าบนเมืองมนุษย์ที่ลักลอบออกจากเรือนยามดึกดื่นไปหาชู้รักของพวกนาง”
“ถ้าท่านไม่ไว้วางใจ เทพปีศาจระดับสูงเช่นท่านอาจพิสูจน์ความจริงด้วยการมองความทรงจำของภรรยา...”
นัยน์ตาสีชาดทอประกายแสงเจิดจ้าครั้งหนึ่งโดยที่นางไม่รู้ตัว แต่เมื่อผลปรากฏว่านางไม่มีสิ่งใดปิดบัง เขาส่ายหน้าหลีกเลี่ยงการสบตานางด้วยความรู้สึกละอาย
“ก็ใช่ว่าข้าไม่ไว้ใจเจ้า ข้าไม่ชอบเจ้าตำรานั่น จิ้งจอกเงินอดีตคู่หมั้นของเจ้าด้วย แล้วข้าถามเจ้าไป ไม่รู้ว่าเจ้าจะพูดความจริงหรือไม่”
“ถิงถิงเข้าใจ ไม่โกรธเลย”
แต่ก่อนที่สามีจะโกรธนางมากไปกว่านี้ นางตัดสินใจขยับมือทั้งสองขึ้นโอบรอบเอวสอบเต็มอ้อมแขน ซุกหน้าเข้าหาแผงอกอุ่น “ท่านไม่ควรอยู่ในร่างจิ้งจอกนิลนานเกินไป นีเทียนต้าเซิน ท่านใจร้อนเหมือนจิ้งจอกมากขึ้นทุกวัน เรื่องมีบุตรจิ้งจอก ข้าไม่เห็นด้วย ข้าจะมีบุตรให้ท่านเมื่อเราสองกลับเมืองมรณา ท่านจะมีบุตรกี่คนก็ได้”
“เจ้ารับปาก?”
“รับปาก”
นีเทียนต้าเซินก้มมองนาง กอดร่างบางจนจมอยู่ในอ้อมแขน “ข้าเกเร พูดจาไม่ดีกับเจ้า ขอโทษเจ้าด้วย ปีศาจน้อยของข้า” ในน้ำเสียงอ่อนโยนถึงเพียงนั้น เขาหายใจเข้าลึก สูดกลิ่นหอมอ่อนจากเรือนผม อารมณ์เกรี้ยวกราดบรรเทาลงโดยไร้สาเหตุ ปีศาจน้อยลอบยิ้มในอ้อมอกสามี
“ข้าไม่โกรธท่านจริง ๆ ถึงคราวท่านพูดจาไม่รู้เรื่อง ข้าก็ชอบท่านอยู่ดี”
“จริงของเจ้า”
ต่างฝ่ายหัวเราะ พริ้มปิดตาลงในช่วงเวลาอันแสนอบอุ่นอ่อนโยน เสียงลมพัดไหวด้านนอกเรือนประหนึ่งเสียงพิณสวรรค์ ในฤดูเหมันต์เช่นนี้ สามีจุดเตาผิงให้นางด้วยไฟที่ไม่มีวันมอดดับจากภพภูมิปีศาจแห่งไฟกัลป์
ถิงถิงเงยหน้าขึ้นมองอาภรณ์สีนิลหลุดหล่นอยู่บนบ่า เลื่อนมือไปวางทาบบนหน้าอกกว้าง สัมผัสเม็ดเหงื่อที่ไหลซึมบนเรือนกายรุ่มร้อน
“ท่านกำลังกระหาย...”
“อื้ม... ข้าใช้ร่างปีศาจผู้โปรดปรานการเข่นฆ่าทารุณ มีความคิดชั่วร้ายไม่ว่างเว้นสักวัน ข้าเกือบกลายร่างเป็นจอมมารแล้วล่ะ”
“เป็นเพราะท่านหวงแหนข้า”
“ใช่”
ภาพทับซ้อนเข้ามาในหัวเมื่อครั้งนางอยู่กับร่างจำแลงเทพมรณา นั่นเป็นเหตุให้เขาคลางแคลงใจว่าเทพบรรพกาลผู้นั้นอาจได้จุมพิตแรกของนาง
บัดนี้เขาใช้อ้อมกอดเล็ก ๆ เพื่อสงบโทสะที่คุกรุ่นดั่งไฟ ก้มลงจูบนาง ลูบไล้พวงแก้มอุ่นด้วยปลายนิ้ว เข้าข้างตนเองว่าอย่างไรเสียนางไม่มีใจเป็นอื่น
เผ่าพันธุ์ผีเสื้อมีรักเดียว ต่อให้เป็นในโลกตำรา ไม่ว่าที่ใด นางขาดคนรัก นางก็ตาย
บุรุษในอาภรณ์สีนิลจูบนางแล้วหัวเราะชั่วร้ายเช่นจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ นางหอบหายใจแรงจนหน้าอกกระเพื่อม สองลมหายใจสีชาดสอดประสานเข้าหากันเป็นละอองสาย เขาเอาหน้าผากชนกับหน้าผากของนาง
“การควบคุมอารมณ์เป็นเรื่องยากนัก ข้าไม่รู้มาก่อนเลยว่าจิ้งจอกคล้ายคลึงปีศาจอสรพิษมากกว่าเสียอีก ปีศาจราตรีรักสนุก ท่องเที่ยวเตร็ดเตร่ไปทั่ว พวกเจ้าหลงใหลในโลกมายาความงดงาม เรื่องตัณหาราคะถึงมีมากอย่างไร นับว่าน้อยกว่าจิ้งจอกพวกนี้ ทั้งใจร้อนโกรธง่าย”
“เกิดความใคร่ก็ตอบสนอง โกรธแค้นใจไม่ว่าเรื่องอะไรก็แสดงออกอย่างไม่ปิดบังอ้อมค้อม จิ้งจอกค่อนข้างซื่อตรง แม้เจ้าเล่ห์สักหน่อย”
นางยิ้มมุมปาก ไร้ความเอียงอาย รับรู้ถึงฝ่ามือหนาสะกิดเข้ากลางแผ่นหลัง มือซุกซนดึงเอวคอดบาง พานางไปนั่งบนโต๊ะไม้ตัวใหญ่
โดยปกติแล้วการตื่นตัวของบุรุษจิ้งจอกกลายเป็นเรื่องปรกติสุข แม้ว่านางไม่คุ้นชินกับโต๊ะ... พาลให้นึกถึงห้องทำงานในเมืองมรณา
“ตรงนี้หรือ?”
“ยังกับว่าไม่เคย”
“เอ้อ... ข้า... อุ้บ!” ไม่ขาดคำ เขากัดหัวไหล่นางแล้วจูบนางอีก นางโอบรอบคอแกร่ง ตอบรับจุมพิตอ่อนโยนเร่าร้อน สองขาอ่อนระทวย เมื่อเขาแสดงความรักต่อนางด้วยริมฝีปากที่แตะลงบนผิวกาย บนต้นคอเพรียวระหงไปถึงเนินอก ชายกระโปรงสีนิลถูกเลิกขึ้นเหนือบั้นท้าย
ทำไมนางจะไม่รู้ สตรีจิ้งจอกล้วนปรารถนาการเป็นแหล่งอาหารของท่านจางหลิง แม้ไม่อาจได้รับแม้กระทั่งอ้อมกอดและจุมพิต การร่วมรักอย่างดิบเถื่อนเพื่อสูบพลังวิญญาณนับเป็นความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ซึ่งพวกนางไม่มีสิทธิร้องขอ ทว่ากลับมีสตรีผู้เดียวได้รับอนุญาต
สาวรับใช้ข้างนอกกระซิบนินทาเรื่องน้ำเสียงอันเป็นสุขของปีศาจราตรีสาว ทั่วทุกแห่งในเรือนเต็มไปด้วยแววตาริษยา ร่องรอยแดงช้ำ รอยเขี้ยวเล็ก ๆ บนเรือนกายนางเปรียบเสมือนตราเกียรติยศ ลึก ๆ นางก็ชอบใจ นางมักเปิดเผยผิวกายช้ำแดงให้พวกเขาเห็นโดยทั่วกัน
บุรุษจิ้งจอกเล้าโลมนางด้วยปลายลิ้นบนต้นขาที่ถูกยกขึ้น แต่แล้วเขาก็หยุดมือ นางเบิกตากว้าง เขาก้มลงกอดนางแนบแน่น ฝังริมฝีปากตรงขมับเนียน
“เจ้าเหนื่อย เจ้าพัก งานวิวาห์ในเมืองจิ้งจอกจะเริ่มในรุ่งอรุณ เราสองคงยุ่งวุ่นวายน่าดู ข้าจะกลับนครมรณา จัดการธุระเล็กน้อย…”
หนีไม่พ้นอีกสองเทพมาระรานเทพอาวุโสกว่าเรื่องภรรยา! ใบหน้าของนางดูผิดหวังเป็นกังวล แม้รู้ดีว่าพวกเขาไม่สามารถเอาชนะเทพโดยกำเนิด สามีก้มลงกระซิบข้างหูนาง ‘ข้าไปไม่นาน’ แล้วจูบแก้มนาง
หางทั้งเก้าพลันหายไปเบื้องหน้าสายตา ขณะร่างกายนางยังคงรุ่มร้อนพิษจูบ นางยกมือขึ้นแตะริมฝีปากอย่างเสียดาย กว่าจะนึกขึ้นได้
นีเทียนต้าเซินจะแยกร่างจิตไปอีกสักกี่ร่างก็ย่อมได้ มิใช่ว่าเขาเจตนายั่วยวนนาง แล้วจากไปหรอกหรือ!?


## 19-3 狡猾的狐狸 จิ้งจอกเจ้าเล่ห์+++++++

ถึงแม้ว่าจางหลิงจะห่างกายนางไม่ถึงสองก้านธูป รอบเรือนไม้ซึ่งบุปผชาติส่งกลิ่นหอมอบอวลกว่าเรือนไหนกลับปรากฏนัยน์ตาสีชาดนับสิบคู่
สายตาหิวกระหายจากนอกบานหน้าต่างที่เปิดอ้ากว้างให้ความรู้สึกน่าสะอิดสะเอียน ร่างบางในอาภรณ์สีนิลนั่งหวีเรือนผมของนาง เงี่ยหูฟังเสียงกระซิบผ่านความมืดเรื่องผิวพรรณของปีศาจราตรีขาวละเอียดดั่งดอกบัว กลิ่นเหมยฮวาหอมไกลพันลี้ นางแต่งกายด้วยเนื้อผ้าเบาบางคงมีเจตนายั่วยวนบุรุษ พวกเขาปรารถนาให้จางหลิงเบื่อหน่ายนางในเร็ววัน จะได้ผลัดกันเชยชมแหล่งอาหารวิญญาณชั้นเลิศ
‘เห็นท่านพี่ไม่อยู่เรือน ข้าเลยมาช่วยดูแลความปลอดภัยให้นางแทนท่านอีกแรง’
‘ไม่ใช่ว่าพวกเจ้ากำลังจ้องหาโอกาสล่อลวงนางอยู่หรือ?’
‘ไยท่านคิดเช่นนั้น?’
‘งั้นข้าก็ควรขอบใจเจ้าสินะ จางหย่ง’
‘ไม่เป็นไร ข้ายินดีช่วยเหลือ เพียงแต่... ได้โปรดอย่าลืมสัญญาที่ให้ไว้กับข้า’
จางหย่งเป็นผู้จงรักภักดีท่ามกลางตระกูลที่แก่งแย่งชิงดี ในเงื่อนไขว่าเขาต้องได้หญิงงาม แหล่งอาหารวิญญาณต่อจากพี่ชายเป็นคนแรก
จางหลิงเป็นบุตรชายคนโตสุด มีน้องจิ้งจอกอีกสี่ ไม่รวมลูกพี่ลูกน้องและญาติห่าง ๆ ด้วยวิสัยจิ้งจอกนั้นมีบุตรมากมาย ทั้งจิ้งจอกเก้าหางและแปดหางล้วนมีอำนาจล้นมือ ปีศาจร่วมสวามิภักดิ์เกือบครึ่งกองทัพ ส่วนใหญ่เป็นปีศาจระดับกลางและระดับล่าง เหล่าอาวุโสจิ้งจอกให้ท้ายพวกเขา นั่นเป็นเหตุผลให้จางหลิงจำต้องถนอมน้ำใจอยู่บ้าง
‘เอาไว้ข้าจะส่งสตรีปีศาจและลูกแก้ววิญญาณไปให้เจ้า ปีศาจสาวในเรือน เจ้าชอบใครก็พาไป ต้องไม่ใช่ภรรยาข้า นางเป็นของข้า’
คำว่า ‘ภรรยา’ พาลพาให้ใจเต้นเร็วแรง ถิงถิงรับรู้ถึงนัยน์ตาสีชาดคู่หนึ่งสบมองมา ครู่เดียวเท่านั้น กลุ่มเมฆาหยินหยางปรากฏขึ้นกลางเรือนนอน
“ข้ากลับมาแล้ว เจ้ารอนานไหม?”
“เล็กน้อย”
“นี่ก็รีบเร่งที่สุดแล้ว”
“เรื่องท่านลุง…”
“เจ้าไม่ต้องเป็นกังวล ทุกอย่างเรียบร้อยดี เราสองสามีภรรยาจะกลับเมืองมรณาเร็ว ๆ นี้”
“จริงหรือ!?”
วงแขนเล็กรวบกอดรอบคอสามี นางกระโดดโลดเต้น เพียงพบว่าเขากลับมาสวมอาภรณ์ลายเมฆาของเทพมรณา ในขณะที่ผู้คนในตำราดูจะไม่สนใจเรื่องการแต่งกายของเขา
“ข้าไม่ดีใจเลย”
“ทำไมเล่า?”
ใบหน้างามแลดูสงสัยในท่าทางขัดใจของบุรุษจิ้งจอก ใต้แสงจันทราซึ่งส่องผ่านบานประตูหน้าต่างเข้ามา เขาและนางยืนเหยียบแสงสีชาด
เป็นเรื่องยากสำหรับนางในการละวางตาไปจากสีหน้าเคร่งเครียด ผิวพรรณสะอาดขาวดั่งเหมันต์ ริมฝีปากเอิบอิ่มเสมือนสีโลหิต การพูดจาด้วยอาการหงุดหงิดเช่นนั้นช่างน่าเอ็นดูเสียจริง เขาถกเถียงว่าอย่างไรนางก็เป็นปีศาจแห่งภาพลวงตาและห้วงฝัน จะเข้าใจหัวอกบุรุษผู้ไม่เคยสัมผัสโลกนิมิตอันแสนหวานได้อย่างไร นี่เป็นครั้งแรกของเทพผู้ตรากตรำทำงานหนักร่วมแสนปีเทวโลก แม้โลกมรณาอาจนับเวลาที่ล่วงผ่านไปน้อยกว่า เขากลายเป็นเทพอาวุโสผู้ไร้รักไปได้อย่างไร
“เชื่อข้าเถิด สิ่งเหล่านี้เป็นภาพลวงตา หาใช่ความจริงไม่ ท่านเองก็บำเพ็ญตนมาเนิ่นนาน ท่านจางหลิง จำได้ไหมว่าท่านเป็นใคร ท่านจำได้ไหม?”
“นั่นสิ อะไรทำให้ข้ายอมรับคำสั่งสอนจากปีศาจน้อยอายุขัยเพียงห้าพันกว่าปีได้”
“ถิงถิงเพียงให้คำแนะนำ” นางยกมือข้างหนึ่งป้องปาก ซ่อนรอยยิ้มของนางไว้
“อย่าแสร้งถ่อมตน เจ้ากำลังหัวเราะเยาะข้า”
“ขออภัย ๆ ข้าล่วงเกินสามีแล้ว”
ครู่นั้นนางสัมผัสถึงหัวใจที่เต้นเร็วแรง เงาปีกสีชาดทั้งสามคู่เปิดเผยขึ้น นางฝึกพลังสีชาดได้ครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว นางก้มหน้ามองพื้นเย็นเฉียบ พูดจาถ่อมตน แม้เรือนกายเกิดความรู้สึกรุ่มร้อนดังไฟ นางไม่อาจหยุดความปรารถนาอันมากล้นลงได้สักชั่วขณะหนึ่ง นางกระหายมากกว่าครั้งไหน ๆ
เมื่อนางร้อน อีกฝ่ายก็คงไม่ต่าง… สามีปาดเหงื่อบนหน้าผาก กัดกรามจนเห็นสันกราม
“จิ้งจอกข้างนอกนั่นขัดใจข้าเหลือเกิน พวกมันได้กลิ่นปีศาจราตรีสาววัยพร้อมผสมพันธุ์ ก็คิดแต่เรื่องอย่างว่า”
“นี่ท่านยอกย้อนคำพูดข้า?”
“มิกล้า”
“แต่ท่านเรียกข้าปีศาจสาววัยพร้อมผสมพันธุ์”
“ใช่… ข้ายังจำคำพูดของเจ้าบอกตำรานั่น แล้วเจ้าก็มีสามีเป็นสุนัข”
ได้เสียงหัวเราะหึหึในลำคอ ถิงถิงครุ่นคิดเรื่องสุนัขว่าคืออะไร ก่อนที่เขาจะคว้าเอวนาง พาไปตรงระเบียงทางเดินเงียบเชียบ สาวใช้สองคนหันมาสบแววตาที่เปล่งประกายเข่นฆ่าของจางหลิง พลันหายไปในทันที
“ข้ารู้ว่าเจ้าคิดอะไร หากเจ้าพูดออกมาให้ข้าพึงพอใจ ข้าจะตกรางวัลให้”
“ขะ… ข้า”
ฝ่ามืออุ่นร้อนลูบแก้มร้อนผ่าว นางหลุบตาเอียงอาย หลังจากที่ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเชยคางมนขึ้น มืออีกข้างก็อยู่ไม่สุข ล้วงผ่านชายกระโปรงอย่างจาบจ้วง นางสูดลมหายใจเข้าลึก หายใจหอบสั่นเมื่อลมร้อนรดลงบนต้นคอ
“เจ้าจะพูดอะไร?”
“ข้าคิดถึงท่าน”
“แค่คิดหรือ?” เขาเลิกคิ้วขึ้นถาม นางพยักหน้ายอมรับว่านางเพียงคิด…
จางหลิงดุดันก้าวร้าว หวงแหนนางแม้กระทั่งร่างกายของนางเอง เขายินดีปลดเปลื้องตัณหาราคะให้นางสม่ำเสมอ มากกว่าวันละสามเวลาในช่วงกลางวัน ในเงื่อนไขว่านางไม่ควรแตะต้องเนื้อกายตนด้วยสีหน้ารัญจวนเช่นนั้น
บุรุษจิ้งจอกพรมจูบนางไปทั่วใบหน้าจนกระทั่งถึงเนินอก นางขยับเรียวขาสั่นเทา ถอยร่นไปจนแผ่นหลังติดเสาระเบียง มือคว้าจับแผ่นไม้ข้างหลัง
“เทพบรรพกาลอะไรของเจ้าไม่มีทางเก่งไปกว่าปีศาจ ข้าปรนเปรอเจ้าได้”
“ท่านยอมรับว่าเป็นปีศาจ?”
“เทพปีศาจ” เขาพูดย้ำอย่างชัดเจนใต้แววตาและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ราวสุนัขจิ้งจอกมองเหยื่อ ยิ่งนางปรารถนาในตัวเขา ทว่านางทั้งอับอาย ทั้งหวาดกลัวใครผ่านมาพบนางร่วมรักกับสามีในสถานที่เปิดโล่ง เขากระชับเอวบางจับนางนั่งบนสันไม้ระเบียงพลางว่า “รับรองว่าเจ้าจะติดใจ”
“ตะ… ตรงนี้หรือ?”
“เจ้าพูดเองว่าเป็นภาพลวงตา หูข้าไม่ฝาดไปใช่ไหม? เจ้าผีเสื้อน้อย”
จะต่อว่าใครได้ นอกเสียจากนางผู้ปลอบประโลมเขาด้วยถ้อยคำโง่เขลา สามีหัวเราะนาง ไม่นานก็ก้มลงปิดปากนางด้วยจุมพิตเร่าร้อน ใช้มือขวาประคองใบหน้า อีกข้างหนึ่งสอดเข้าหาเรือนผมอย่างอ่อนโยน
ปิ่นปักผมที่เขามอบให้นางยังคงอยู่ นางจะถอดมันออกตอนนอนเท่านั้น นางให้ความสำคัญกับสมบัติจากสามี แม้โลกในตำรามิใช่ความจริงดังเช่นนางกล่าว ความเอาใจใส่เล็ก ๆ น้อย ๆ ของนางทำให้เขาภาคภูมิใจ
นีเทียนต้าเซินหอบหายใจแรงกว่านาง เมื่ออารมณ์ประหลาดพุ่งทะยานในร่างปีศาจแห่งราคะ มือจับเอวบางให้คว่ำหน้าจับแผ่นไม้ระเบียงในท่าโก่งโค้ง เขายกสะโพกนางขึ้นจนนางต้องเขย่งปลายเท้า นางเอี้ยวมองเขาด้วยแววตาราวกับว่าจะห้ามปราม
“ได้โปรด… อ่อนโยนหน่อยเถิด”
“ข้าจะระวัง ภรรยา”
กระนั้นเขายังลอบยิ้มพลางก้มลงกระซิบข้างหูนางเรื่องท่าสุนัข ส่วนล่างของนางเปียกปอนโดยที่เขายังไม่ทันแตะต้องนางด้วยซ้ำ เป็นไปได้ไหมว่านางชอบ... นางคิดซุกซนเรื่องพรรค์นี้อยู่เป็นนิจ เขาพรรณนาอย่างไร้ยางอาย!
จริงเช่นสามีว่า นางเผลอลอบมองแก่นกายบุรุษที่ผงาดขึ้นมา ขนาดใหญ่โตนั้นนางไม่เคยคุ้นชิน พอปลายนิ้วเรียวยาวสอดดันเข้าจนสุดทางรัก นางสะดุ้งตัวโยน
ปลายนิ้วอุ่นร้อนดันเข้าออกจากหนึ่ง... เป็นสองและสาม เขาขยับจังหวะเร่งเร้าจนเกิดเสียงหยาบคาย ราวกับว่าเขาต้องการหยอกนางเล่น
ทาสรับใช้ในเรือนไม่กล้าที่จะเดินผ่านไปมา พวกเขาหยุดทำงานไปเสียเฉย ๆ ขณะแสงสีชาดคละคลุ้งไอปีศาจห้อมล้อมสองร่างบริเวณระเบียงไม้
พริบตาเดียวบุรุษจิ้งจอกก็สอดประสานกายแกร่งผ่านช่องทางที่เคยล่วงล้ำ เขาจับนางให้ก้มตัวลงอีก นางเหยียดเกร็งปลายเท้า เหยียบยืนบนเท้าของเขาซึ่งให้ความช่วยเหลือนางด้วยการยกเอวบางขึ้นด้วยไอปีศาจ
ประหนึ่งร่างกายนางสรรค์สร้างมาเพื่อเขาเพียงผู้เดียว ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียดบัดนี้แลดูทรมานยิ่งนัก ถึงแม้ว่าความรู้สึกอึดอัดคับแน่นที่บีบรัดมังกรร้ายจะสร้างความพึงพอใจให้เขาเป็นอย่างมาก
“อา... ภรรยา ปีศาจน้อยของข้า”
ร่างกำยำสะบัดสะโพกอย่างช่ำชองงานดั่งอาชาศึกคึกคะนอง นำพาซุ่มเสียงอ่อนหวานดังไปทั่วเรือนไม้ เสียงครวญครางของนางไพเราะดั่งเสียงพิณสวรรค์ เขาโน้มตัวลงกดริมฝีปากบนแก้มร้อนผ่าว กระซิบคำรักต่อนาง เฝ้าสำรวจนางทุกซอกมุมด้วยปลายลิ้นที่กวาดไปทั่วโพรงปากน้อย การขยับร่างกายด้วยจังหวะดุดัน มือหยาบกร้านคอยคลึงเคล้าเต้างามอย่างเท่าเทียม
ถิงถิงปิดตาลง นางรับอารมณ์หวามไหวซาบซ่านนี้แทบไม่ไหว หัวสมองของนางขาวโพลน หลังการปั่นป่วนในช่องท้องน้อยถูกปลุกเร้าระลอกใหญ่
การได้เป็นหนึ่งเดียวกับชายผู้เป็นที่รักให้ความรู้สึกน่าอัศจรรย์ ปีศาจน้อยเช่นนางหรือจะต้านทานไหว นางยอมรับการปรนเปรอนั้นด้วยการยกสะโพกขึ้น ปล่อยให้เขาสานสัมพันธุ์ปีศาจ ไอหยินที่เลื้อยไหลราวอสรพิษโอบรัดรอบเอวนางด้วยอารมณ์รักใคร่หลงใหล นางอ้อนวอนขอให้เขาสอดแทรกกายเข้ามาอย่างล้ำลึก จนกว่านางจะหมดแรงในพันธะสวาท
“สามี ได้โปรด ช้าลงหน่อย... ข้า อ๊ะ!”
นางกรีดร้องเมื่อเรือนกายกำยำกระตุกเกร็งสองครั้งสุดท้าย น้ำหนักที่ผ่อนคลายกดลงบนบั้นท้ายงามแน่นแฟ้น นั่นเป็นสัญญาณการสำเร็จความใคร่สามี นางไม่รีรอที่จะข้ามผ่านสวนบุปผาพรรณอันน่าหลงใหลไปพร้อม ๆ กัน
สามีสะบัดใบหน้าพร่างพราวเม็ดเหงื่อ ก้มลงจูบขมับเปียกปอน ผ่านห้วงอารมณ์อันแสนทรมาน ภายในเรือนกายอันหอมหวานยังคงออกแรงบีบรัดสิ่งแปลกปลอมอย่างบ้าคลั่ง “ข้าพนันว่าเจ้าชอบท่าสุนัข”
“ข้าชอบท่าน นีเทียนต้าเซิน หัวใจข้าไม่เปลี่ยนไปจากวันแรกที่พบท่าน”
“อื้ม... บุตรชายตัวน้อยของข้าคงจะหน้าตาคล้ายมารดา บุตรของข้าและเจ้าควรถือกำเนิดในตำราสีชาด บุตรชายผู้เป็นที่รักของเรา”
ลูกชายของนางกับนีเทียนต้าเซินหรือ! คิดพลันเบิกตากว้างตกใจ แต่เมื่อสัมผัสรับรู้ว่าระหว่างช่องขามีสายธารแห่งชีวิตรินไหล มันหยดลงบนพื้นไม้จนเปรอะเปื้อนเป็นหย่อม นางหลบเลี่ยงสีหน้าเร่าร้อนถึงเพียงนั้น
เป็นตรงกันข้ามกับบุรุษจิ้งจอกผู้สลัดคราบความเป็นเทพออกไปเสียหมด ในห้วงคำนึงนี้เขาเป็นเพียงปีศาจร้าย เขาดึงนางประกบริมฝีปากอย่างเร่าร้อน ขยับสะโพกอย่างเอาแต่ใจ
ความคับแคบอันเกินจินตนาการที่บีบรัดแก่นกายทำให้เขาจวนเจียนคลั่ง!
คืนนี้เขาไม่ปล่อยนางง่าย ๆ แน่
งานแต่งงานในเมืองจิ้งจอกอะไรกัน?
ใครจะสน...


## 20-1 协议 ข้อตกลง

กว่าบ่าวสาวจะก้าวผ่านอานม้าในงานวิวาห์ คล้องแขนจิบสุราเหนือพื้นหญ้าเขียวขจีที่ปูด้วยพรมแดง เหมยกุ้ยฮวาพัดปลิวใต้กลิ่นอายของเมืองปีศาจ เป็นอีกสองวันถัดมา!
กำหนดการมงคลล่าช้าไปเพราะสามีไม่ยอมปล่อยภรรยาจากอ้อมแขน เขาใช้ห้วงเวลาอย่างคุ้มค่า โอบกอดนางด้วยแววตารักใคร่หลงใหล ถึงแม้ว่าสาวใช้จะอ้อนวอนขอพานายหญิงไปเตรียมตัว นั่นก็นับว่ายากเย็นแสนเข็ญ จนเสร็จสิ้นพิธีแล้วเขานำพานางออกจากตำราสีชาด นางก้มหน้าลงมองพื้นหญ้าเขียวชอุ่มค่อย ๆ กลายเป็นผืนดินแห้งแล้งในนครมรณา
“ฮ่า ๆ เจ้าถิงถิงกลับมาแล้ว เจ้าสบายดีไหม?”
ฝั่งเจ้าสาวตอบอย่างเป็นกันเองว่านาง ‘สบายดี ข้ากลับมาแล้ว!’
ทั้งสองจับกุมมือกันอยู่หน้าเรือนไม้ ฟังเสียงยมทูตแย่งกันพูดเซ็งแซ่ จับใจความได้ว่าพวกเขามอบคำอวยพรแด่บ่าวสาว ให้ครองรักกันยั่งยืนนาน
ทั้งพื้นหญ้าและพรรณพฤกษาแห้งแล้งกลับมามีชีวิตในอีกไม่นานนัก ใบหน้าเปื้อนยิ้มแหงนมองกลุ่มเมฆาลอยละล่อง ท่านลุงคงพึ่งกลับมาจากการรวบรวมดวงวิญญาณ นางปัดมือเรียกลูกสมุนผีเสื้อนับพัน โผปีกบินไปทั่วท้องนภามืดมิด แสงระยิบระยับของพวกมันราวแสงของหมู่ดาว ผีเสื้อสีชาดตัวน้อยส่งเสียงหัวเราะชอบใจ ขอบคุณคำอวยพรของท่านลุง ขอให้พวกเขามีความสุข สมปรารถนา ทำงานราบรื่นไร้ข้อผิดพลาด
“เจ้าดีใจมากขนาดนี้เลยหรือ? ภรรยา”
“ดีใจสิ ข้ามีความสุขเหลือเกิน แม้จะเสียดายอยู่เล็กน้อย”
“เสียดายอะไร?”
นางห่อริมฝีปากแล้วคลายออก “ข้าเกรงว่าท่านจะทำงานหนักจนลืมวันลืมคืน ลืมภรรยา ท่านอาจเย็นชากับข้าเหมือนตอนข้ามาพำนักอาศัยเมืองมรณาใหม่ ๆ”
นีเทียนต้าเซินดึงนางเข้ามากอด ร่างบางแทบจมหายไปในอ้อมแขนของเขา
ใต้อาภรณ์ลายเมฆามีกลิ่นหอมอวลอ่อนของดอกปี่อั้น นางหวนระลึกถึงพายุสวาทที่พัดผ่านไปครั้งแล้วครั้งเล่าจนนางสิ้นฤทธิ์ในนิทรา ลึก ๆ นางปรารถนาห้วงเวลาแห่งความสุขในตำรา อ้อมกอดที่แสนอบอุ่นเร่าร้อนของสามี ทว่าชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป
“เจ้าเป็นภรรยาเทพมรณาแล้ว ข้ารับปากว่าจะอยู่กับเจ้าทุกเวลา เจ้าไม่ต้องเป็นกังวล ข้าขอโทษที่เคยปฏิบัติไม่ดีกับเจ้า”
“ข้าไม่โกรธท่าน เพียงกังวลเล็กน้อย”
“แล้วหายรึยัง?”
ถิงถิงพยักหน้า สามีจูบหน้าผากนางพลางว่า “ร่างกายเจ้าเป็นยังไงบ้าง?”
“ข้า... เอ้อ... หนาวเจ้าค่ะ”
“ทำไมไม่บอกข้า?”
แม้กระทั่งว่านางรู้สึกหนาวท่ามกลางเหมันต์โปรยปราย เขาก็รู้... ทำไมเขาจะไม่รู้ว่านางหนาว
นีเทียนต้าเซินอาจคุ้นชินกับอุปนิสัยเจ้าเล่ห์อย่างปีศาจจิ้งจอก ในร่างจางหลิงชอบที่จะหยอกแกล้งนาง มองแก้มแดง ๆ ของนางแล้วรังแกนางทุกเช้าค่ำ บัดนี้เขาจับกุมมือนางด้านหน้าเรือนไม้หลังงาม ไร้หางสีนิลทั้งเก้า นางชำเลืองมองไปยังห้องนอน โต๊ะทำงานตัวใหญ่ของเทพมรณายังคงอยู่ที่เดิม
“ข้าไม่เป็นไรมาก ขอนอนพักสักหน่อย หากท่านจะไปทำงาน ข้าไม่รบกวน”
“ได้ แต่ถ้าเจ้ายังไม่หายดี เราจะกลับเข้าไปในตำราสีชาด”
“ไม่ไปแล้วได้ไหมเจ้าคะ”
“ทำไมเล่า?” เขากดดันนางด้วยสายตาอ้อนวอน ทำไมนางจะไม่เยี่ยมเยียนตำราสีชาดอีก “ข้าคิดว่าช่วงเวลาระหว่างสามีภรรยา เป็นเรื่องที่น่าจดจำ”
“เอวข้า… เคล็ดแล้ว”
หน้าตาเหยเกของนางเรียกเสียงหัวเราะดัง นางกระซิบถ้อยคำน่าอาย ยกมือป้องปากด้วยท่าทีสุขุม นางไม่อยากแพร่งพรายเรื่องนี้ให้ใครได้ยิน
ราวกับว่าเมืองมรณามีเพียงสองสามีภรรยา นีเทียนต้าเซินอารมณ์ดีผิดวิสัย เขานำอาหารและสมุนไพรมากมายมาวางในห้อง บำรุงบำเรอใจภรรยาระหว่างแยกร่างจิตไปทำงาน แถมเนรมิตเรือนไม้แห่งนี้ให้งดงามจับตา หยดน้ำซึ่งปกคลุมอยู่โดยรอบบริเวณทอแสงเป็นละอองสาย
ท่านลุงเข้ามาถามเรื่องการรวบรวมดวงวิญญาณในรุ่งอรุณ ประตูห้องประชุมเปิดอ้าออกได้ไม่นาน นีเทียนต้าเซินกลับมาพร้อมบางสิ่งในมือ แลเห็นภรรยานั่งนิ่งบนฟูกหลังจากที่นางทำความสะอาดบ้าน นางหายเข้าครัวไปเตรียมอาหารไว้เต็มโต๊ะ เขานั่งลงแล้วกอดนางจากข้างหลัง
“แหวนหยก เจ้าสวมไว้”
ถิงถิงเอี้ยวมองกลับไปทางสามี แหวนหยกนี้นางสวมมันตั้งแต่แต่งงานในเมืองปีศาจแห่งแมลงบุปผา มันหายไปเมื่อนางเข้าไปในตำราสีชาด
สามีบรรจงสวมแหวนให้นาง พันธนาการนางบนปลายนิ้วเรียวยาวด้วยถ้อยคำอ่อนหวาน เขาบอกนางเรื่องประกาศในเมืองมรณาทั้งสามเขตแดนเรื่องผีเสื้อสีชาด นางเป็นภรรยาของเขา จะรับภรรยาเพียงหนึ่งเดียวตราบจนสิ้นลมหายใจ นางโผเข้ากอดสามี ใบหน้าดีใจของนางไม่ปิดบังความรู้สึก
“ข้าจะเป็นภรรยาที่ดี เป็นคู่ครองที่สนับสนุนท่าน”
“เจ้าไม่ต้องทำอะไรเลยถิงถิง เจ้าเป็นเจ้า คอยส่งเสียงรบกวนใจข้า อยู่เคียงข้างกายข้า...”
“แล้วท่านจะตามใจข้าทุกเรื่องไหมเจ้าคะ?”
“ให้พิจารณาเป็นเรื่อง ๆ ไป โดยเฉพาะเรื่องงานของเจ้า อื้ม... อาหารพวกนี้คงรสชาติดี” ในรอยยิ้มชื่นชมอาหารน่ารับประทาน สามีภรรยานั่งร่วมโต๊ะ พูดคุยสัพเพเหระอย่างปรกติสุขประหนึ่งคู่แต่งงานใหม่
นีเทียนต้าเซินไม่อยากให้นางแบกภาระอันยิ่งใหญ่ ในเมื่อนางไม่ใช่จิตวิญญาณที่เสียสละแล้วแต่เป็นภรรยาที่เขารักยิ่ง ส่วนนางกล่าวว่าไม่โกรธเลยหากเขาจะงานยุ่งอย่างไร หน้าที่ภรรยาคงเป็นการเฝ้ารอสามีกลับบ้าน แบ่งเบาภาระหน้าที่บางอย่างในเมืองมรณาและนางยินดีที่จะทำ ขอให้เขาพิจารณาเรื่องนี้เสียหน่อย นางพูดจากับสามีอย่างใจเย็น
“หวังว่าข้าจะได้รับการยกเว้นในหลาย ๆ เรื่อง ไม่งั้นข้าจะถือว่าท่านไม่รักษาคำพูด”
“เรื่องอะไรเล่า?”
ไม่ทันถามว่าเรื่องอะไร ร่างสูงสง่าในอาภรณ์ลายเมฆาปรากฏขึ้นกลางห้อง
บุรุษเทพในทางฝั่งขวาสลัดตำราสีชาดจากมือ มันกลับคืนสู่ที่เดิม ลอยอยู่กลางหอนอน
“ศิษย์พี่ ในเมื่อท่านเสร็จธุระกับจิตวิญญาณที่เสียสละแล้วก็ควรรักษาสัจวาจา ส่งตัวนางมาให้ข้า”
สามีหัวเราะเย้ยหยัน ข่มขู่อีกสองเทพมรณาด้วยความโกรธแค้น ไอปีศาจจำนวนมากปรากฏอยู่รอบกาย
เป็นตรงกันข้ามกับภรรยา นางดีใจระคนสงสัย นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้พบบุรุษเทพผู้เสียสละให้แดนมรณาอย่างจริงจัง
สามีภรรยาตะโกนพร้อมกัน
“ไม่! ข้าไม่ให้นางไป”
“ข้าไป! ข้าอยากทำงาน”
ถิงถิงได้เดินทางไปสองนครมรณาผ่านอาชาแห่งความมืด หลังจากที่นั่ง ๆ นอน ๆ จนเบื่อหน่าย สามีเฝ้าเอาใจนาง ไม่ยอมให้นางทำสิ่งใด ถ้าอีกสองเทพไม่มาทวงถามคำสัญญา ก็ไม่รู้ว่าจะได้ไปหรือไม่
เมื่อวานนี้นางยืดอายุขัยให้ยมทูตนับร้อยให้ฮุ่ยเหอต้าเซิน วันนี้นางทำงานให้เยว่ชิงต้าเซิน ซึ่งนครมรณาของพวกเขาใกล้กันมาก แม้แต่ห้องทำงานก็แทบจะเหมือนกันทุกกระเบียดนิ้ว นางได้ทักทายท่านลุงจากนครมรณาทั้งสองแห่ง พวกเขามีรอยยิ้มให้นาง ยกย่องนางผู้เคยนำลูกแก้วจากเรือนใต้ปีศาจกลับคืนสู่แดนมรณา
มีเรื่องน่าประหลาดใจคือพลังสีชาดของนางไร้ไอปีศาจเจือปน แต่ถ้านางจะเรียกพลังปีศาจกลับมาจนร่างกายเต็มไปด้วยไอสีนิลก็เป็นเรื่องที่ทำได้
เยว่ชิงหน้าตาเข้มเครียด มองท่านลุงเข้ามาพูดจากับนาง ก่อนจะเรียกยมทูตกลับคืนอาภรณ์ โดยรอบเรือนไม้จึงกลับมาว่างเปล่าไร้แสงไฟหยินหยาง
‘นางฝีมือเก่งฉกาจ ศิษย์พี่... ท่านไม่ควรเก็บนางไว้ใช้งานผู้เดียว ถึงเวลาที่นครมรณาทั้งสามจะร่วมมือกันเพิ่มกำลังพลยมทูต’
ร้อยวันพันปีเยว่ชิงหรือจะส่งสารถึงเทพมรณาในอีกเขตแดน นัยน์ตาสีชาดของผีเสื้อสาวเฝ้ามองอาภรณ์สีนิลเบื้องหน้า นางก้าวไว ๆ เดินตามเขาไปห้องรับรองอีกเรือนหนึ่ง กว้างขวางกว่าเรือนหลังแรกมาก
นางไม่รู้ว่าเทพมรณาจะมีพื้นที่มากมายไปเพื่ออะไร พวกเขาไม่มีพระสนมเป็นพันเสียหน่อย ถึงจะเป็นห้องทำงาน แต่นั่นก็มากไปหรือไม่
“ท่านชอบใบชาพวกนี้?”


## 20-2 协议 ข้อตกลง

“เจ้าจะทำไม?”
ถิงถิงเลิกคิ้วขึ้นมองใบหน้าดุดัน เขาสะบัดหน้าหนีนางไป
เยว่ชิงมีใบหน้าที่คมคายกว่าฮุ่ยเหอ พวกเขาหน้าตาคล้ายคลึงกันเสมือนพี่น้องร่วมมารดา อาจเพราะดวงจิตพิสุทธิ์ของเทพทั้งสองถือกำเนิดจากสระมรกต
วันแรกที่นางมานั้นทั้งสองไม่แน่ใจว่านีเทียนต้าเซินจะยอมให้นางทำงานต่อหรือไม่ ลองถ้านางบอกว่าไม่อยากทำงาน นางจะอยู่เฉย ๆ เป็นแม่ศรีเรือนดูแลสามี เทพมรณาผู้ถือครองทั้งพลังยมทูตและพลังสีชาดคงขัดขวางทุกวิถีทาง
สองเทพมรณาเฝ้ารอการกลับมาของจิตวิญญาณที่เสียสละ ฮุ่ยเหอร้อนใจจะให้นางยืดอายุขัยยมทูตในทันที เป็นเยว่ชิงเข้าไปห้ามปราม รอให้สามีภรรยาได้ใช้เวลาร่วมกันเสียก่อน นีเทียนต้าเซินจะได้ไม่มีข้ออ้าง
เยว่ชิงถึงเป็นน้องเล็กสุดอย่างไร กลับเจ้าแผนการและยับยั้งชั่งใจมากกว่าฮุ่ยเหอ
“ข้ามีงานสำคัญให้เจ้าช่วย”
“ก็คิดว่าจะเป็นเรื่องใบชาเสียอีก”
“เจ้ามีปัญหาอะไรกับใบชาข้างั้นหรือ?”
ต้นชามากมายในขวดแก้วบนโต๊ะไม้ทำให้นางครุ่นคิดเรื่องความบาดหมางใจของสามเทพมรณา นางพอรู้ว่ามีสาเหตุจากอะไร เยว่ชิงเลื่อนประตู แสงนวลอ่อนจากโคมไฟบนกำแพงทำให้พอมองเห็นทาง นางมองลงไปข้างล่าง ทางเดินวนลักษณะเป็นขั้นบันไดหิน ไม่รู้ว่าปลายทางไปสิ้นสุดที่ใด
“งานต่าง ๆ ในนครมรณาทั้งสาม ข้าเต็มใจช่วยเหลือโดยไร้ข้อแลกเปลี่ยน จนกว่าจะหมดสิ้นเวลาของข้าในภพชาตินี้ แต่ถ้าหากว่าเป็นเรื่องอื่น ๆ ข้าคิดว่าควรได้รับรางวัลเจ้าค่ะ”
“โลภมาก สมเป็นปีศาจ”
“ขอบคุณสำหรับคำเชยชม อาวุโส”
แน่ล่ะว่านางประชดประชัน แต่พอท่านลุงแย่งกันพูดว่านับตั้งแต่จิตวิญญาณที่เสียสละเหยียบเยือนนครอันไร้ห้วงเวลา ต้นไม้ใบหญ้าที่ยมทูตนำกลับเข้ามาจะไม่เหี่ยวเฉาเร็วนัก ยมทูตเริ่มมีความสนใจในการประกอบอาหาร ในเมืองมีการแลกเปลี่ยนสิ่งของ อาหารและใบชา ยมทูตโปรดปรานอาหารรสชาติดี แม้แต่เทพมรณาก็พลอยให้ท้ายไปด้วย การที่นางมาช่วยงานอีกสองนครมรณา ท่านลุงยินดีต้อนรับนาง
“ใบชาไม่ใช่เรื่องใหญ่เท่ากับงานมากมายในนครมรณา แต่ถ้าไม่ต้องออกไปเก็บใบชาในทุก ๆ วันย่อมเป็นเรื่องดี”
“ข้าสามารถทำให้ต้นไม้ใบหญ้ามีชีวิตในนครมรณาของนีเทียนต้าเซินได้ คิดว่าอยากจะลองฟื้นคืนชีพพวกมันในสถานที่ของท่าน หากท่านอนุญาต”
“ข้อแลกเปลี่ยนของเจ้าคืออะไร?”
“รับข้อตกลงหรือไม่?”
“ตกลง”
เยว่ชิงตอบโดยไม่คิด นางหายไปจากทางลงชั้นใต้ดิน ปรากฏเป็นผีเสื้อหน้าเรือนไม้ แล้วกลับมาในอีกไม่นานเกินรอ เขานำหน้านางไปถึงชั้นล่าง ยืนรอนางอย่างใจเย็น ไม่คิดว่านางจะมีคำขอที่มากเกินไป
“ต้นชาในเมืองมรณาชอบอากาศเย็นชื้น รดน้ำเพียงวันละหนึ่งครั้งก็เติบโตได้”
กลิ่นใบชาหลายประเภทรวมถึงกลิ่นเหมยฮวาอบอวลไปทั่ว แม้สามีจะปิดบังกลิ่นหอมฟุ้งของนางด้วยเวทสีชาด ด้วยเหตุว่าเขาไม่ได้ติดตามนางมาตามข้อตกลงระหว่างกัน
“ปีศาจสตรี...” เยว่ชิงคว้าผ้าปิดจมูก เขารู้สึกปวดศีรษะเมื่อก้มมองนาง “เทพโอหังไม่รู้วิธีจัดการปีศาจราตรี กลิ่นกายพวกผีเสื้อเปรียบเสมือนดอกไม้ที่อาบยาปลุกกำหนัด พวกเจ้าเป็นปีศาจแห่งการล่อลวง”
“ตัวท่านเล่า? ทำไมไม่คุยกับพี่ใหญ่ดี ๆ พี่น้องมีปัญหาไม่ร่วมปรึกษา ผลกรรมตกที่พวกท่านทั้งสาม จะต่อว่าใครได้ ข้าล่อลวงเขาสำเร็จตามแผนการของข้า” นางยิ้ม ใจเชื่อมั่นว่าสามีไม่ได้หลงใหลนางเพราะกลิ่นตัวหรอก นางจะหอมจะเหม็นเขาก็ชอบนาง! เพียงพูดเพื่อบรรลุจุดประสงค์
“ข้าเป็นน้องเล็กสุดในเรือนใต้ เรามีกันสามพี่น้อง พี่รองพี่ใหญ่เคยรังแกข้า เหยียดหยามข้าจนไร้ศักดิ์ศรี พวกนางสั่งสอนข้าให้อ่อนน้อมว่าง่าย แม้ท่านพี่จะฆ่าข้า ก็ต้องให้อภัย ให้ความช่วยเหลือพวกนางไปจนตาย”
“ข้าเป็นเทพมรณา ไร้ญาติมิตรและความสัมพันธ์ทางสายเลือด”
“ท่านเรียกเขาศิษย์พี่”
“ไม่ได้มีความหมายเป็นพิเศษ”
เยว่ชิงมีท่าทางรำคาญใจ นางปัดมือเบา ๆ เพื่อปิดบังกลิ่นหอมอบอวลของเหมยฮวา หลังการใช้เวทปลูกต้นไม้ขนานใหญ่ กลิ่นปีศาจดันกระจายไปทั่ว บัดนี้นางยืนสบใบหน้าคมคายที่มองเห็นเพียงนัยน์ตาสีชาด
“เจ้าจะพูดอะไรกันแน่? จิตวิญญาณที่เสียสละ”
“ท่านทั้งสองเป็นเทพผู้มีดวงจิตบริสุทธิ์ การให้อภัยไม่ใช่เรื่องยาก พวกท่านแตกต่างจากปีศาจ”
“อ้อ... ที่แท้เจ้าก็หมายถึงเรื่องนั้น ข้าเกรงว่าเจ้ากำลังเข้าใจผิด”
เยว่ชิงบอกนางว่านับหมื่นปีในฐานะผู้ดูแลนครมรณาใต้การปกครองของนีเทียนต้าเซิน เขาทำหน้าที่การงานในทุกวัน การไปรบเร้าเรื่องการรับภรรยาของศิษย์พี่ มิใช่เพื่อขัดขวางแต่อย่างใด
“เช่นนั้นข้าขออภัยอาวุโส มีอะไรให้ข้าช่วยเหลือ ได้โปรดบอกข้ามาเถิด” นางประสานมือโขกศีรษะ มองไปทางฮุ่ยเหอต้าเซินในอีกฝั่งโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ในขณะที่เบื้องหน้านางมีลูกแก้ววิญญาณนับพันลูก
ฮุ่ยเหอต้าเซิน เยว่ชิงต้าเซิน มีอุปนิสัยที่แตกต่างราวฟ้ากับเหว ฮุ่ยเหอเป็นผู้เก็บความลับมาก ไม่ปริปากบอกอะไรนางสักเรื่อง วันแรกเขาผลักนางเข้าไปในสันตำราเหมือนนีเทียนต้าเซินเคยปฏิบัติต่อนาง แต่เมื่อนางทำงานลุล่วง เขาให้รางวัลเป็นอัญมณีเทพสีสันสดใส ผิดจากเยว่ชิงที่ออกจะตรงไปตรงมา ใช้ชีวิตเรียบง่าย กล้าได้กล้าเสีย เจ้าแผนการ เขาเรียกเทพคนโตสุดว่าศิษย์พี่ คล้ายกับว่าจะให้ความเคารพ แต่ไม่เลย...
ทั้งสองเคียดแค้นชิงชังนีเทียนต้าเซิน!
“ข้าไม่ชอบสามีเจ้า”
“ข้าเข้าใจท่าน”
“เจ้าจะเข้าใจได้ยังไง?”
“ข้าได้ยินเรื่องของพวกท่าน เรื่องที่เขาปฏิบัติต่อท่าน ข้าเชื่อว่านีเทียนต้าเซินเป็นผู้มีเมตตา เวลาร้ายก็แสนร้ายกาจนัก เขายังมีเลือดปีศาจ”
“เจ้าเป็นปีศาจก็พูดได้”
“ข้ามีดวงจิตแห่งความเสียสละ หาใช่ปีศาจทั่วไปไม่ ข้าจะไม่ให้ท้ายสามีถ้าเขารังแกผู้อื่น”
การพูดเรื่องสามีลับหลังไม่ใช่เรื่องเหมาะควร ในฐานะภรรยาควรตักเตือนสามีและหาทางแก้ไขปัญหา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ฮุ่ยเหอเยว่ชิงไม่รู้ว่านีเทียนต้าเซินมีพลังมากกว่าเมื่อก่อน เขาเปลี่ยนแปลงไปมากเพียงใด นางหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงสามีในห้องทำงานของเยว่ชิง ซึ่งอีกเทพมรณาจะเข้ามาเมื่อใดก็ได้ นางเชื่อว่าทั้งสองมีข้อตกลงที่จะไม่มีความลับต่อกัน
“ดวงจิตชั่วช้าพวกนี้ขโมยของและเข่นฆ่าแม้กระทั่งชีวิตเด็กทารก พวกมันทั้งข่มขืนหญิงมีครรภ์ หญิงชรา บาปมหันต์จะไม่ได้รับการให้อภัย”
ฮุ่ยเหออธิบาย ขณะส่ายตาไปมองรอบ ๆ ห้องลับใต้ดิน ห้องนี้ถูกซุกซ่อนจากบุคคลภายนอกอย่างนีเทียนต้าเซิน
เยว่ชิงสั่งให้นางนั่งขัดลูกแก้ววิญญาณสีนิลสนิทมาสองวันแล้ว เมื่อไรนางเสร็จธุระจากการยืดอายุขัยยมทูต นางจะตรวจดูบาปของลูกแก้ววิญญาณ ลูกไหนมีความดีหลงเหลือ เทพมรณาอาจรับมาเป็นยมทูต
‘ไยพวกท่านคลั่งใคล้ในอำนาจความเป็นใหญ่จริง ๆ ไม่รู้จะขยายกองทัพยมทูตไปเพื่ออะไร ทุกวันนี้ท่านลุงยมทูตก็มีตั้งมากมายถมถืด’
“เจ้าไม่เห็นด้วยกับพวกข้า?”
“ข้าเพียงสงสัยว่าดวงจิตสีนิลสนิท หากไปเกิดใหม่ในภพภูมิหน้าจะไม่สามารถเป็นคนดีได้จริงหรือ? เหตุใดผู้มีบาปมหันต์จึงได้เป็นยมทูต”
“ก็มีส่วนที่ดีได้ ความดีเพียงเล็กน้อย แม้จะเป็นก้นบึ้งจากจิตใจของพวกเขาทำให้ตกลงมาในภพภูมิยมทูต หลังการรับโทษทัณฑ์ในนรกภูมิ”
“แค่นั้นไม่พอสำหรับพวกท่าน?” นางเลิกคิ้วขึ้นถาม สองเทพมรณาหัวเราะนาง
“ยมทูตไม่เคยเพียงพอ การมองรายละเอียดในแต่ละช่วงชีวิตยังเป็นเรื่องเสียเวลา มีเจ้ามาช่วยงานก็ดี พวกข้างานล้นมือ นีเทียนต้าเซินไม่เคยให้เจ้าทำเรื่องพวกนี้รึ?”
“รู้ไหมว่าดวงจิตเจ้าเป็นสีทองอร่าม?”
เยว่ชิงและฮุ่ยเหอถามพร้อม ๆ กัน นางตอบอย่างใจเย็น “ไม่เคย” และ “ไม่รู้” นางไม่อยากพูดถึงคันฉ่องที่ไม่มีแม้สักบานหนึ่งในเรือน ในเมื่อนางสร้างเรื่องเอาไว้ ขนาดว่ากระจกแปดเหลี่ยมของนางยังอยู่กับสามี
นางคิดพลางชำเลืองมองไปโดยรอบ พบดวงไฟยมทูตเข้ามาส่งรายงานเทพมรณาไม่นานก็ไป ท่านลุงยิ้มให้นางเพราะรู้ว่านางเป็นใคร
เยว่ชิงนำถ้วยชามาให้นาง กำชับนางให้ทำงานโดยไร้กังวล นางรับปากว่าจะคัดเลือกลูกแก้ววิญญาณบาปอย่างสุดความสามารถ แล้วนางจะรีบกลับเรือน...


## 21-1 生气 โกรธงอน

ร่างบางในชุดขนสัตว์หนามองไปทางซ้ายและขวา ฮุ่ยเหอนั่งถือพัดโบกลมเย็น ๆ ให้นาง เยว่ชิงยกถ้วยชาเข้ามาวางบนโต๊ะ ขอให้นางชิมชาที่นางปลูกเสียหน่อย นางรับน้ำใจแล้วหันไปหยิบลูกแก้วสีนิลขึ้นวางบนฝ่ามือ นัยน์ตาสีชาดของนางเปล่งประกาย
“เจ้าเห็นอะไร?”
“เสนาบดีในวังหลวง ‘จางอี้’ ผู้นี้ถึงชั่วร้ายอย่างไร กลับมีความกตัญญูต่อมารดา”
จิตใจขุ่นมัวระลอกหนึ่งทำให้นางได้ยินเสียงเรียกจากสามี ‘เจ้ามีเรื่องไม่สบายใจหรือ?’ นางเพียงปิดตาลงเอ่ยว่านางไม่เป็นไร นางสบายดี
การเป็นภรรยาเทพมรณาไร้ความเป็นส่วนตัวโดยสิ้นเชิง ไม่ว่านางรู้สึกอย่างไร สามีร่วมรับรู้ เมื่อไรนางอ่อนเพลียจนฟุบหลับไป นางป่วยไข้จากอากาศหนาวเย็น เขาเหมือนจะป่วยอยู่เล็กน้อย ในขณะที่ร่างกายของเทพมรณายังคงเป็นอมตะนิรันดร์
แม้กระทั่งอาการร้อนรุ่มใจเสมือนตอนอยู่ในร่างจางหลิง ยามใดที่นางมีบุรุษมาพัวพัน นางก็เองก็รับรู้
“ทำไมดวงจิตเจ้าปรากฏไอสีนิล แล้วกลับมาเป็นสีทองเช่นเดิม…”
“ปีศาจจะคิดเรื่องอะไรได้? เจ้าคิดว่านางคิดอะไร ไม่น่าถาม ฮุ่ยเหอ”
“ข้าจำเป็นต้องรายงานพวกท่านทุกเรื่องในหัวข้าด้วยหรือเจ้าคะ?” นางยิ้มประชด หลังปล่อยลูกแก้วสีนิลลูกหนึ่งจากมือ ฮุ่ยเหอไม่พอใจนาง เขาว่าการได้รับอนุญาตให้เข้ามาทำงานในห้องใต้ดินแห่งนี้ควรเปิดเผยต่อกัน เมื่อไรที่นางเงียบ หมายความว่านางแจ้งข่าวสารกับสามี
เยว่ชิงบอกกับนางอีกด้วยว่าเพราะอะไรเทพอาวุโสจึงไม่มาเยี่ยมเยียนนครมรณาอีกสองแห่ง ใช่เพียงรับปากนางไว้ว่าจะไม่มารบกวน เพื่อให้นางมีสมาธิในการทำงาน เขากล่าวหาว่าศิษย์พี่ทนเห็นสองนครมรณายิ่งใหญ่ไปกว่าตนไม่ได้ การทะเลาะวิวาทระหว่างเทพมรณาหลายครั้งหลายคราเป็นเหตุให้เกิดการปะทะจนพังราบไปทั้งเมือง ท่านลุงอาวุโสต่อว่าพวกเขา หลังจากนั้นหากไม่มีเหตุจำเป็น นีเทียนต้าเซินก็จะไม่มา...
“มนุษย์บางคนมีครอบครัวจุนเจือช่วยเหลือบุตร กลับไม่ยอมที่จะเป็นคนดี พวกเขาต่างจากข้า” นางเบี่ยงประเด็น วางลูกแก้วสีนิลอีกลูกลงในอ่างที่มีน้ำใสสะอาด นางพูดกับอ่างน้ำโดยไม่มองทั้งสอง “ถึงกำเนิดเป็นปีศาจ ทว่าวาสนายิ่งใหญ่ ไม่รู้ทำไมข้าจึงไม่เคยเงียบเหงา มีเทพมรณามารบเร้ากวนใจทุกวัน ความตายคงอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือแล้วสินะ”
“ถิงถิง”
“ถิงถิง”
ทั้งสองเรียกชื่อนางซ้ำ ๆ กลั่นแกล้งนางด้วยการทำลายความเงียบสงบ พอนางเมินหน้าหนีไปให้ความสนใจกับลูกแก้วลูกอื่น ๆ ฮุ่ยเหอหางานใหม่ให้นางทำ นางกลับมานั่งในห้องรับรองแขก ก้มมองอักษรสีทองจาก พิจารณาชื่อของผู้คนที่กำลังจะเสียชีวิตและสาเหตุการตายของพวกเขาบนโลกมนุษย์ จนใกล้เวลากลับเรือนของนาง เยว่ชิงบอกว่าจะพานางไปเยี่ยมชมตลาดร้านค้าในเมืองมรณาตามที่รับปากเอาไว้
“เอาล่ะ เจ้าช่วยงานมามาก ข้าจะพาไปดูโรงเตี๊ยม ตลาดเมืองยมทูต”
“ตลาด!” นางส่งเสียงดีใจ ทว่าทันใดนั้นเอง เมฆาหยินหยางห้อมล้อมด้วยควันสีชาดพลันปรากฏรอบกาย นางเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาแลดูเคร่งเครียดกว่าทุกวัน
“ภรรยา เจ้ากลับเรือนดึกดื่นมาหลายวันแล้ว เจ้าไม่แข็งแรงดี ไม่ควรทำงานหนัก”
“ข้าสบายดี ไม่มีไข้แล้ว เตาไฟที่นี่อบอุ่นดีเจ้าค่ะ เทพมรณาทั้งสองไม่ได้มอบหมายงานหนักให้ข้าทำ”
แต่นางสวมอาภรณ์ขนสัตว์หนา สามีเป็นกังวลว่านางจะหนาวเย็นจนเกินไปเพราะหมอกแห่งความตาย เขาสั่งทำชุดกันหนาวให้นางนับสิบชุด นางสัมผัสถึงไออุ่นจากเจ้าของร่างสูงสง่า เขาโน้มตัวลงกอดนางจากข้างหลัง
“วันหลังค่อยมา เราสองสามีภรรยาเพิ่งผ่านบททดสอบหนึ่งตำรา บททดสอบที่สองจากตำราแห่งความตายกำลังดำเนินไป เจ้าทำงานทุกวันไม่ได้”
“ข้ากำลังจะไปเที่ยวในเมือง...”
“ไปเที่ยวรึ?” นัยน์ตาสีชาดประกายเข่นฆ่าพิจารณาทั้งสองเทพซึ่งไม่รู้ร้อนหนาวแต่อย่างใด แถมเร่งเร้านางว่าจะไปหรือไม่ สามีกอดนางแน่น ไม่มีวี่แววจะปล่อยนาง “ข้าไม่ชอบให้เจ้าอยู่กับบุรุษเทพรูปงาม”
“ที่ไหนหรือบุรุษเทพรูปงาม? ท่านพูดเองเออเองนะเจ้าคะ”
“หัวใจข้ารับรู้ทุกสิ่ง... เจ้าชอบพวกเขา เจ้าชอบทำงานไร้สาระพวกนี้”
“ข้าเพียงเป็นมิตรกับเทพก็เท่านั้น ข้ามีสหายมากมายในเทวโลก ในเมืองมรณา”
“แต่สามีเจ้าเป็นเทพปีศาจ”
“เทพปีศาจพูดจาไม่รู้เรื่อง”
ถิงถิงมองค้อนสามี นางบ่นว่าท่านลุงยังเข้าใจง่ายเสียกว่า อาวุโสไม่อารมณ์แปรปรวนเหมือนเจ้าเมืองมรณายามนี้ อะไรทำให้เขาเปลี่ยนไปตั้งแต่ผ่านพ้นบททดสอบของตำราสีชาด เขาใจร้อนเหมือนจิ้งจอก แถมเอาแต่ใจจะไม่ให้นางไปเที่ยวชมเมือง นางอุตส่าห์ได้รับคำอนุญาตแล้วแท้ ๆ
“นางเป็นจิตวิญญาณที่เสียสละ การมีอยู่ของนางมีจุดมุ่งหมายเดียว เจ้าบังคับนางทุกเรื่องไม่ได้”
“ท่านรับนางมาเป็นภรรยาด้วยเหตุนี้ไม่ใช่รึไงศิษย์พี่ นางควรตั้งหน้าทำงานจนวินาทีสุดท้ายของนาง อ้อ... แล้วเยี่ยมชมเมืองมรณาก็เป็นข้อแลกเปลี่ยนของนาง มอบต้นชาให้ข้าแลกกับการไปเที่ยว”
“พวกเขาแค่จะเอาชนะข้า ข้าถูกใส่ร้าย ภรรยา!” เสียงเข้มตวาด ใบหน้าดุดันราวจะสังหารเทพทั้งสอง เขาโต้แย้งว่าเหตุใดจึงยอมให้คนนอกนครมรณาเช่นนางไปดูเมืองง่ายดาย ไม่กลัวนางจะเป็นผู้สอดแนมนำข้อมูลไปบอกเขาหรือไง โดยไม่รอฟังคำตอบ หมอกสีนิลพลันพาภรรยากลับเรือน
“...กว่าเจ้าจะกลับก็มืดค่ำ ข้านอนมองหน้าต่างประตูขาวโพลน ไร้เงาภรรยา ข้าวปลาอาหารไม่ตกถึงท้อง ไหนเจ้าว่าจะเป็นภรรยาที่ดี สนับสนุนสามี สุดท้ายเจ้าก็เชื่อถือไม่ได้”
มากกว่าถ้อยคำตัดพ้อเป็นท่าทางเอาแต่ใจ โดยรอบอาภรณ์ลายเมฆาปรากฏหางทั้งเก้าพลิ้วไหวอยู่เบื้องหลัง ลักษณะเป็นเงาแสงสีชาดโอบพลังหยินหยาง
ยมทูตส่งเสียงดังอยู่ด้านนอกเรือนด้วยความประหลาดใจ ลุงแปดลุงสามกล่าวคำชื่นชมยกย่องนีเทียนต้าเซินเสียใหญ่โต เทพมรณาผู้ครอบครองพลังสีชาดโดยสมบูรณ์! แม้จะน่าแปลกใจตรงที่พลังนั้นคล้ายกับพวกจิ้งจอกเก้าหาง เขาก็เป็นคนแรกนับตั้งแต่กำเนิดเมืองมรณา
นั่นจะมีประโยชน์อะไร…
อาหารทั้งผัดผัก น้ำต้มแกง ชากลิ่นหอมที่มีควันลอยฉุย สามีไม่แตะต้องมันสักอย่างเดียว ภรรยาเห็นจะทนไม่ไหว นางเข้าไปนั่งข้าง ๆ เขา เบียดเสียดสะโพกอย่างแนบชิดสนิทสนม นางบอกว่านางจะไม่กลับบ้านดึกอีกแล้ว กลุ่มเมฆาหยินหยางพลันหายไปปรากฏตรงมุมห้อง จากนั้นเขาก็ทำไม่เป็นสนใจ ไม่ว่านางจะพยายามเข้าหาเขาเท่าไร เขากระเถิบไปสุดเก้าอี้จนหัวไหล่ชนผนังห้อง นางรอจนกระทั่งเขากลับไปนั่งทำงานหน้าโต๊ะตัวใหญ่ เข้าไปกอดแขน ซุกซบออดอ้อนขอการให้อภัย
“สามี ท่านลองดื่มชาฝีมือข้าเร็วเข้า ข้าจะเติมท้องท่านให้เต็มจนลุกไปไหนไม่ได้เชียว”
“ข้าไม่กิน จะได้ตรอมใจตายต่อหน้าเจ้า เจ้าเป็นม่ายเมื่อไร คงออกไปทำงานของเจ้าอย่างสบายใจ”
“นีเทียนต้าเซิน! ท่านอดข้าวประท้วงภรรยาไม่ได้นะเจ้าคะ” นางโวยวายว่า ทำไมเขาพูดเช่นนั้น เขาก้มมองกระดาษแผนที่ในเทวโลก ทำเมินเฉยนาง แม้แต่ชาสักถ้วยก็ไม่แตะต้อง ไม่นานนักยมทูตเข้ามาส่งรายงานเรื่องดวงวิญญาณหลบหนีการจับกุมมุ่งตรงไปยังแดนบุปผา พวกปีศาจทราบข่าวสารจากหลี่หวังหยางว่าบุตรสาวของเผ่าพันธุ์ผีเสื้อแต่งงานกับเทพปีศาจมรณา ผู้มีอำนาจอยู่เหนือความเป็นและความตาย
หาได้มีใครรู้ความจริงแต่อย่างใด ล้วนเป็นการแอบอ้างเพื่อลุแก่ผลประโยชน์ การต่อรองระหว่างปีศาจ พวกเขาโลภมาก ไม่รู้จักประมาณตน ต้นเหตุของเรื่องราวรู้สึกหนักใจ แต่นางคงพูดอะไรไม่ได้มากนัก
เมื่อกลุ่มควันยมทูตหายไป นางขยับถ้วยชาไปข้างหน้าสามีอย่างระวังไม่ให้สิ่งของบนโต๊ะเปรอะเปื้อน
“ไม่เห็นต้องน้อยใจข้านักเลย ข้าก็รับปากท่านแล้วไง นี่แน่ะ ข้าตั้งใจปลูกชาต้นนี้ให้ท่าน ชิมสักหน่อยเถิด”
“เจ้ารู้... ภรรยา ข้าไม่ชอบให้เจ้าอยู่กับชายอื่น โดยเฉพาะเทพ เจ้าชอบบุรุษเทพ แต่ปีศาจก็ไม่ได้ ข้าอารมณ์ไม่ดี ข้าไม่พอใจเจ้า พวกเขาด้วย”
สามีดื้อดึงเท่าไร เป็นเท่ากันกับภรรยา นางยังคงไม่ยอมแพ้ ปัดมือไปมาใช้เวทปีศาจทำให้มันร้อนอีกสามครั้ง นางจัดวางอาหารและขนมอย่างน่ารับประทานแล้วเรียกสามี จนแล้วจนรอดเขาก็ไม่ไยดีนาง
โชคชะตาเล่นตลกกับปีศาจน้อยอายุขัยเพียงห้าพันกว่าปี ยามย่างก้าวสู่งานวิวาห์ระหว่างจิ้งจอกเงิน ไม่ทันที่นางจะผ่านด่านทดสอบการไล่ล่าจากจิ้งจอกทั้งฝูง! เทพมรณาใต้กลุ่มเมฆาดันมารับตัวนางทั้งยังมีลมหายใจ พวกเขาเรียกนางจิตวิญญาณที่เสียสละ บังคับให้นางยืดอายุขัยยมทูตทั้งกองทัพ แม้หวาดกลัวจนตัวสั่นอย่างไรก็ต้องก้มหน้าทำงานเพื่อแลกกับการมีชีวิต