君の虜_ # Love-crazy Bill
Daoist0q3thf
## PROLOGUE

เหมือนเวลาหยุดหมุนให้ผมได้โฟกัสบางอย่างได้เต็มที่ ภาพของใครบางคนในชุดออกกำลังกายเสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นเผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่มีเหงื่อเกาะกันเป็นกลุ่มบนผิวหนัง แม้จะเห็นแค่ด้านหลังแต่มองดูก็รู้เลยว่าเขาต้องหุ่นของอีกคนต้องดีเยี่ยมมากแน่ ๆ แขนทั้งสองข้างค่อยๆยืดขึ้นจนเกือบสุดเห็นกล้ามสวยๆอยู่ปรายๆ ภาพตรงหน้าจู่ ๆก็เหมือนจะสโลวช้าๆให้ผมสามารถมองมันได้อย่างเต็มที่ กลืนน้ำลายอึกใหญ่เผลอกัดริมฝีปากล่างเบาๆโดยไม่ทันได้ตั้งตัว มือสั่นๆหยิบมือถือขึ้นถ่ายรูปอีกคนอย่างกล้าๆกลัวๆแต่มาถึงขนาดนี้มันก็ถอยกลับไม่ได้แล้ว ผมกดชัตเตอร์ได้ภาพมาประมาณสองสามภาพโชคดีที่จุดที่ผมยืนอยู่ด้านหลังและมีเครื่องออกกำลังกายอื่นบังอยู่ ผมเช็ครูปในมือถือใช้นิ้วทั้งสองซูมภาพก่อนจะจัดการย้ายรูปเข้าอัลบั้มที่ตั้งไว้
พี่คลื่นคนน่ารัก
พูดแล้วก็หอมมือถือไปหนึ่งที
ภารกิจถ่ายรูปพี่คลื่นเสร็จสิ้นแต่ตัวผมยังไม่ได้ขยับไปไหน นั่งที่เครื่องออกกำลังกายเอนตัวลงที่เครื่องก่อนจะขยับขึ้นลงเพื่อบริหารหน้าท้องอย่างเนียนๆ จุดพักสายของผมแน่นอนว่าไม่ใช่ใครนอกจากพี่คลื่น แม้ผมจะเกลียดการออกกำลังกายแต่ถ้าพี่คลื่นชอบผมก็จะชอบด้วย
“มึงทำอะไรเนี่ย”
“บริหารหน้าท้องอยู่”
ผมตอบเมล การบริหารหน้าท้องแค่แป๊บเดียวมันก็เริ่มเหนื่อยแล้วแต่เชื่อมั้ยเพียงแค่ผมมองพี่คลื่นเท่านั้นความเหนื่อยของผมก็หายเป็นปลิดทิ้งเลย
พี่คลื่นนี่ยาวิเศษดีๆนี่เอง
“มองเขาขนาดนี้เขาคงไม่รู้เลยเนาะ”
“ไม่หรอก อีกอย่างเราก็ต่างคนต่างโฟกัสกับการออกกำลังกายของตัวเองกันทั้งนั้นไม่มีการมาคอยนั่งมองคนอื่นหรอก”
“เหมือนมึงที่ทำอยู่ตอนนี้น่ะหรอ”
“ใช่”
“ตอแหลสิ้นดี”
เมลบ่นแล้วเดินจากไป ผมไม่สนใจหันกลับมาออกกำลังกายตามสายตาของผมยังคงทอดมองตรงหน้า แต่ก็ต้องเอ๊ะเพราะจู่ ๆพี่คลื่นก็หายไป!
ผมหันซ้ายหันขวามองหาพี่คลื่นแต่ก็ไม่พบเขาเสียแล้ว ผมหันไปหาเมลนี่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ไม่ไกลก่อนจะตะโกนถามอย่างเบาๆ
“เมล พี่คลื่นไปไหนอ่ะ”
“กูจะไปรู้มั้ยล่ะกูนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่”
ไม่จริงน่า ผมเบะปากนั่งห่อเหี่ยวพลางเอนหลังกับเครื่องออกกำลังกาย นี่ผมต้องคลาดกับพี่คลื่นอีกแล้วหรอเนี่ย
เศร้าใจจุง
“เสร็จแล้วรอข้างหน้านะ”
“เออ”
ผมตอบรับด้วยเสียงที่ห่อเหี่ยวก่อนจะเข้าไปในห้องน้ำของยิม ผมใช้เวลาไม่นานในการจัดการชำระล้างร่างกายจนสะอาดเอี่ยมอ่อง จัดการเช็ดตัวให้แห้งทำการใส่เสื้อยืดและกางเกงขาสั้นที่เตรียมมา เอื้อมมือเปิดประตูห้องอาบน้ำสายตาปะทะกับใครบางคนที่ยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่อยู่ก่อนหน้า ผมกำกลอนประตูแน่นราวกับจะหยุดลมหายใจ พี่คลื่นในชุดลำลองเสื้อยืดเขียวเข้มกางเกงยีนสีน้ำเงินเข้มผมสีดำที่เปียกชื้นตัดกับผิวขาวนั่นค่อยๆหันมาทางด้านหลังจนผมเห็นใบหน้าเขาได้อย่างชัดเจน เราสบตากันก่อนที่พี่คลื่นจะเอ่ยพร้อมกับยกยิ้มให้
“สวัสดีครับ”
เฮือก! กูตาย
“ส-สวัสดีครับ”
มือของผมกำกลอนประตูแน่นเนื้อในอกด้านซ้ายเต้นตุ๊บ ๆราวกับจะออกมาด้านนอก ผมค่อยๆก้าวขาแข็งช้าๆไปยืนขนาบข้างอีกคน กลิ่นหวานของน้ำหอมลอยเตะจมูกบ่งบอกได้ว่าเจ้าของต้องมีความอ่อนโยนมากแน่ ๆ ผมสูดลมหายใจเข้าลึกเต็มปอด
กลิ่นของพี่คลื่นดีจริงๆ
ผมพามือสั่นๆ หยิบมือถือที่อยู่ในกระเป๋าแต่ด้วยมือที่อ่อนแรงเกินไปทำให้มือถือร่วงสู่ลงพื้นพี่คลื่นที่เห็นเหตุการณ์ก้มหยิบมือถือส่งให้ผมพร้อมกับคำพูดหนึ่งประโยคที่ทำให้หัวใจของผมเกือบจะหยุดเต้นก่อนจะเดินทิ้งจากไป
“รูปหน้าจอสวยดีนะครับ”
รูปหน้าจอ
รูปพี่คลื่น
โชว์ซิกแพค
เฮือก!!!!!
“ไอ้บิลยังไม่เสร็จอีกไง”
ผมค่อยๆหันไปหาเมลที่ยืนอยู่หน้าห้องน้ำ สมองขาวโพลนนิ่งค้างเหมือนโปรแกรมที่กำลังค้าง เมลที่ยืนอยู่ด้านนอกวิสาสะเข้ามาในห้องน้ำชายตรงเข้ามาหาผม มือสั่นๆเอื้อมจับแขนเพื่อนสาวอาการผมตอนนี้ไม่ต่างกับคนที่ลมจับ เนื้อในอกด้านซ้ายเต้นระรัวเหมือนจะลุออกมาด้านนอก
“มึง…พี่…คลื่น”
“ใจเย็นๆค่อยๆพูดดิ”
“มึง…กูไม่ไหว…เขาทำดาเมจกู”
“ห๊ะ? อะไรนะ”
น้ำตาไหลนองหน้ามือขวายกขึ้นกุมอกที่เต้นระส่ำไม่หาย ภาพตรงค่อยๆดับไปเหลือแต่เพียงความจำบางส่วนที่หลงเหลือ
“เดี๋ยว เฮ้ย!! ไอ้บิล”
ขอบคุณพ่อแม่ที่ทำให้ผมเกิดมา ขอบคุณเมลเพื่อนรักที่คอยเป็นผู้สนับสนุน ขอบคุณพระเจ้าที่คอยสร้างโอกาสดีๆให้ได้เจอพี่คลื่นเสมอมา
คิมิโนโตะนะครับ
พี่คลื่น


## สิ่งบูชาใจ 01

‘คลื่น’ เป็นปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่เกิดจากการเคลื่อนไหวของน้ำทะเลโดยมีสาเหตุเกิดมาจากลม แผ่นดินไหว ภูเขาไฟระเบิดหรือจากการขยับของแผ่นเปลือกโลกเป็นต้น แต่อีกในแง่มุมหนึ่ง ‘คลื่น’ ก็เป็นปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่ช่วยสร้างความผ่อนคลายให้กับผู้ที่พบเห็นไม่ว่าจะทั้งรูปลักษณ์หรือเสียงของมันเป็นอีกสิ่งที่คอยเยียวยาจิตใจให้สงบได้เป็นอย่างดี
กวาดสายตาไล่อ่านตัวหนังสือนับร้อยอ่านบทความก่อนจะบังคบเม้าส์ให้เอกสารที่ว่างเปล่าแล้วจัดการพิมพ์เนื้อหาบางส่วนลงไป เนื้อหาเรื่อง 'คลื่น' อีกนิดก็ใกล้จะสมบูรณ์เหลือก็แต่สรุปและคำนำที่ส่วนนั้นผมไม่ได้เป็นคนทำ เปิดห้องถูกเปิดออกโดยคนข้างนอกเผยให้เห็นเมลเพื่อนสาวสนิทในชุดเสื้อยืดสีขาวโอเวอร์ไซส์กางเกงดำขาสั้นยืนหาวอยู่หน้าประตู
“เสร็จยัง”
“เสร็จละ นี่มึงทำอะไรอยู่เนี่ย”
ผมถามอีกคน วันนี้เรามีนัดกันทำรายงานที่ห้องของผม ผมเลือกมานั่งทำให้ห้องเพราะทันเงียบสงบแล้วอีกอย่างผมขี้เกียจแบกโน๊ตบุ๊คออกไปทำด้านนอกส่วนระหว่างนั้นเมลที่ว่างก็ทำส่วนที่เหลือไปพลางโดยใช้ห้องนั่งเล่นเป็นห้องทำงานไปแทน
“นอนรอ โคตรง่วงเลย”
“เวลาหาวหัดปิดปากบ้าง เป็นผู้หญิงแท้ๆ”
“กูก็เป็นผู้หญิงไง มีตรงไหนที่บอกว่ากูไม่ใช่ผู้หญิงฮะ”
“มึงนี่…”
ผมส่ายหัวกับความกวนตีนของอีกคน หันกลับมาสนใจงานต่อก่อนจะส่งไฟล์เข้าแชทเพื่อส่งให้เมลเอาไปรวมเล่ม
“อุ๊ย หลุด”
เสียงแจ้วเอ่ยอุทานให้หันไปมองรู้ตัวอีกเมลก็ไปยืนอยู่ด้านผนังด้านหลังผม เธอมองสิ่งที่อยู่ในมือสลับกับกำแพงที่ถูกตกแต่งไปด้วยรูปและสติ๊กเกอร์ต่างๆนาๆ ผมเพ่งมองสิ่งที่อยู่ในมือเล่นทำเอาผมแทบช็อคเพราะเป็นรูปพี่คลื่น!!
ผมรีบทิ้งงานตรงไปหามันทันทีก่อนจะหยิบรูปพี่คลื่นแล้วนำไปแปะลงที่เดิม
เนี่ย เผลอไม่ได้ซนตลอด
“ไอ้เมลลลล มึงนี่น้าาาาาา”
“กูไม่ได้ทำนะ มันหลุดเอง”
เมลตอบด้วยเสียงเอื่อย แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะทันทีที่ผมเห็นว่าเป็นรูปพี่คลื่นใจผมแทบสลายเลย แล้วเมื่อกี้ผมเห็นมันขาดด้วย เมลมึงใจร้ายกับกูมาก แปะเสร็จผมถอนหายใจด้วยความโล่งตอนนี้มันกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว ยันตัวลุกขึ้นถอยก้าวออกมาเล็กน้อยมองกำแพงผนังที่เต็มไปด้วยรูปพี่คลื่นบวกกับของตกแต่งสไตล์วินเทจ ผมยกมือถือขึ้นถ่ายรูปปรับภาพให้ชัดระดับ 4k
ให้ตายสิใครทำเนี่ยโคตรสวยเลย
“กูไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมมึงต้องเอารูปพี่คลื่นไปแปะผนังห้องด้วย”
ผมหันมองเมลที่ตอนนี้มันทำหน้างงงวยไม่เข้าใจกับสิ่งตรงหน้า
“มันคือความสุขทางใจเว้ย มึงต้องเข้าใจ”
“ไม่อ่ะ กูไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ แค่รูปวอลเปเปอร์ในโน๊ตบุ๊คในมือถือยังไม่พออีกหรอ”
ผมส่ายหน้าเล็กน้อยเอื้อมมือแตะบ่าเพื่อนสาวอย่างเบาๆ
“เมล สิ่งที่กูทำอยู่เนี่ยมันก็เหมือนกับการติ่งอปป้านั่นแหละ เวลามึงคิดถึงเขามึงก็จะเข้ายูทูป ฟังเพลงไม่ก็ดูรูปเขาใช่มั้ย อันนี้มันก็เหมือนกัน เวลากูคิดถึงพี่คลื่น กูก็เข้ามาในห้องนี้ มานั่งดูรูปถ่ายของเขา ดูคลิปของเขา เขาเรียกว่าเป็นการแสดงความรักอีกแบบยังไงล่ะ”
“หรอ”
“ใช่”
เมลมองผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความงุนงงพลางส่ายหัวก่อนจะเดินออกจากห้องไป เมลมึงไม่เข้าใจในความรักของเพื่อนเลยว่ะ งี้แหละคนไม่เคยมีความรักอ่ะเนาะ
“แล้วนี่เหี้ยอะไรเนี่ย”
เนี่ย ยังไม่ทันก้าวพ้นขอบประตูมันก็ซนอีกแล้ว ไอ้เมลอีเพื่อนเวรนี่จะอยู่เฉยๆสักสิไม่ได้รึไงวะ
“อะไรของมึงอีกเนี่ย”
ผมเดินตรงไปหาเมลที่ยืนจ้องบางอย่างที่หน้าประตูห้อง ป้ายไม้สลักชื่อห้อง Cleun My Love ถูกอีกคนดึงเอาออกมา ผมตีมือเมลไปหนึ่งป๊าบข้อหาดึงป้ายห้องสุดรักออก
“หยุดเลยมึงนี่เผลอไม่ได้เลยนะ ขยันจับขยันถอดจริงๆเลย”
“เดี๋ยว นี่มึงถึงขั้นตั้งชื่อห้องเป็นชื่อเขาด้วยเรอะ”
“ทำไมล่ะ นี่มันห้องแห่งความรักของกูที่มีให้พี่คลื่นเลยนะ ชื่อห้องมันก็ต้องเป็นศิริมงคลสิ”
“มันเกี่ยวตรงไหนวะนั่น”
“เมลมึงไม่เข้าใจอ่ะ ความรักของกูที่มีต่อพี่คลื่นมันมากมายมหาศาลเลยนะ อีกอย่างตามหลักฮวงจุ้ยที่กูไปดูมาเขาบอกว่าห้องนี้เหมาะกับการทำเป็นที่บูชาเพื่อยึดเหนี่ยวจิตใจกูเลยทำตามที่แม่หมอบอกไง”
“นี่มึงบูชาผู้ชายเรอะ!?”
เมลมองหน้าผมอย่างตกใจ ผมเอื้อมมือแตะบ่ามันอีกครั้งสบตากับเพื่อนรักด้วยสายตาแน่วแน่
“เค้าไม่ได้เรียกบูชาเพื่อนรัก เค้าเรียกว่าสถานที่ที่ยึดเหนี่ยวจิตใจต่างหาก”
“what the fuck”
Gerberg Cafe ร้านกาแฟสไตล์วินเทจที่พวกผมชอบมากันประจำ มันทั้งอยู่ใกล้มหาลัยและเป็นสถานที่ที่ผมสามารถเจอพี่คลื่นได้ ไม่ใช่ว่าพี่คลื่นทำงานอยู่ที่คาเฟ่นี้แต่เป็นบริษัทที่อยู่ตรงข้ามต่างหาก แต่มันก็ไม่ใช่ทุกวันหรอกที่ผมจะเจอพี่คลื่นมีแค่บางวันเท่านั้น
เอื้อมมือหยิบแก้วสตอเบอรี่ปั่นขึ้นดูดแก้กระหายพลางใช้นิ้วเรียวข้างที่ว่างกดแป้นพิมพ์โน๊ตบุ๊คจนเกิดเสียงดัง จัดการพิมพ์งานที่ยังคั่งค้างที่จะต้องส่งวันพรุ่งนี้ ไม่ใช่ว่าผมขี้เกียจนะแต่ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาผมมีอะไรหลายๆอย่างที่ต้องทำ ไม่ว่าจะแปะรูปพี่คลื่น ติตตามพี่คลื่นบนโซเชียล จดของชอบและกิจวัตรพี่คลื่น และอีกสิ่งหนึ่งที่ขาดไม่ได้
จี้พี่คลื่น
“มึงใส่จตุคามมาหรอ”
“นี่อ่ะหรอ”
“เออ”
ผมก้มมองที่คอตัวเองก่อนจะถอดมันออกมา จี้พี่คลื่นที่ทำมาจากปูนปั้นสีขาวใส่กรอบที่น้ำเงินเข้มอย่างดี ผมมองมันนิ้วเรียวลูบยกมือแนบอกก่อนจะพนมมือสาธุ เมลที่มองอยู่จับแขนผมพลางจับจี้ที่มือพลิกดู
“ไอ้ห่ากูก็นึกว่าพระ ที่ไหนได้รูปผู้ชาย”
“แหงล่ะ ออกมาข้างนอกแบบนี้กูก็ต้องหาที่ยึดเหนี่ยวจิตใจสิ”
ผมเอ่ยพลางใส่สร้อยกับไปเหมือนเดิม แม้ผมจะมีรูปวอลเปเปอร์พี่คลื่นแล้วก็ใช่ว่าการดำเนินชีวิตประจำวันจะแคล้วคลาดผมก็ต้องการที่ยึดเหนี่ยวจิตใจเพื่อเสริมสร้างเสริมดวงอื่นๆเพิ่มด้วย
โดยเฉพาะเรื่องความรัก
“มึง พี่คลื่นไม่ใช่พระนะที่ช่วยเสริมดวงมึงอ่ะ บิลสติ”
“กูรู้มึง แต่พอกูใส่จี้อันนี้แล้ว กูรู้สึกสบายใจอ่ะ แบบเหมือนพี่คลื่นจะคอยคุ้มกันกูคอยปกป้องกูอ่ะ”
เมลถอนหายใจพลางยกมือกุมหัวเหมือนคนเครียด ทำไมอ่ะผมพูดอะไรผิด ก็ผมรู้สึกปลอดภัยจริงๆเวลาผมใส่จี้สร้อยพี่คลื่นอ่ะ
“บิล ความจริงก็คือความจริง ต่อให้มึงทำตัวเป็นซางแซงจะมีรูปพี่คลื่นเป็นร้อยรูป จะบูชาพี่คลื่นห่าเหวอะไรของมึงเนี่ย…”
อย่ามาว่าพี่คลื่นห่าเหวนะเว้ย!!
“มึงไม่ใช่แฟนเขาไม่ใช่ครอบครัวหรือเพื่อนเขา ให้ตายเขาก็ไม่มาช่วยมึงหรอก”
ผมเบะปากปล่อยน้ำตาคลอเบ้า เมลมึงมันใจร้าย!!! พูดตรงเกินไปแล้วนะ
แต่มันก็จริงง่ะ พูดแล้วก็เศร้า
ฮือออออออ
ผมเอนหลังพิงเก้าอี้เงยหน้ามองเพนดานก่ายหน้าเม้มปากแน่นอยากจะยอมรับความจริงนะแต่มัน…
“ขอโทษนะครับ อันนี้ของคุณรึเปล่า”
เสียงทุ้มน่าฟังเอ่ยกับผมสายตาเลื่อนโฟกัสจากเพดานไปยังด้านหลัง ภาพกลับหัวที่เห็นชายผมดำในชุดทำงานเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีน้ำเงินเข้มยืนค้ำหัวผมมองลงมาที่ผมด้วยสายตาที่ตั้งคำถาม ใบหน้านี้ผมจำได้เป็นอย่างดี คนที่ผมแอบเซฟรูปเอามาตั้งเป็นจากวอลเปเปอร์ คนที่ผมยอมเสียตังเอารูปเขาไปทำพิมพ์เพื่อมาทำเป็นจี้ห้อยคอ
พี่คลื่น
ผมผงกหัวขึ้นด้วยความเร็วสบตากับเพื่อนสาวเมลมองผมสลับกับคนด้านหลังก่อนจะเป็นคนเอ่ยตอบแทน
“อ่อใช่ค่ะ กระเป๋าตังเพื่อนหนูเอง”
“พอดีผมเห็นมันตกเลยเก็บมาให้”
“ขอบคุณค่ะ มึงก็ขอบคุณเขาสิ”
ประโยคสุดท้ายเมลพูดด้วยเสียงที่เบาหวิวพลางเตะขาผมเพื่อส่งสัญญาณ ผมหันดึงสติส่งมือสั่นไปรับกระเป๋าตังนั่นมาเอาไว้ในมือ
โฮฮฮฮฮฮฮ มือพี่คลื่นขาวมาก
“ข-ขอบคุณครับ”
“ทีหลังก็ระวังหน่อยนะครับ เดี๋ยวจะหายเอาได้”
“ครับ”
พี่คลื่นเอ่ยประโยคพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานให้แล้วเดินจากไปทิ้งไว้แต่เพียงดาเมจทำลายหัวใจที่ทำให้ก้อนเนื้อในอกเต้นจนแทบจะลุออกมา
“มึง…พี่คลื่น…พี่คลื่น”
“ใช่ พี่คลื่นไง มึงเห็นเป็นอะไร”
“พ่อของลูก”
“เพ้อเจ้อ”
“โฮฮฮฮฮฮฮ เป็นเพราะจี้พี่คลื่นแน่เลย ทำให้กูได้เจอกับเขา”
ว่าแล้วก็จับจี้ยกพนมมือสาธุรัวๆพลางจับจี้แนบอกปาดน้ำตาที่เอ่อล้นด้วยความประทับใจในความศักดิ์สิทธิ์ จี้พี่คลื่นโคตรศักดิ์สิทธิ์เลย นี่สินะสิ่งที่เขาเรียกว่าความศักดิ์สิทธิ์
สาธุจี้พี่คลื่น
ขนาดจี้ยังแสดงความศักดิ์สิทธิ์ขนาดนี้แล้วถ้าเป็นรูปปั้นพี่คลื่นล่ะ
“บิล มึงหยุดความคิดอุบาทว์ๆเลยนะ ครั้งนี้ที่มึงเจอพี่คลื่นก็แค่บังเอิญ บังเอิญเท่านั้น อย่าคิดไกลเพื่อน”
“โถ่”
ผมเบะปากเล็กน้อยแม้เมลจะห้ามความคิดผมแต่ใจของผมมันหนักแน่นแล้ว
“นี่กูมีเพื่อนเป็นคนคลั่งรักหรือซาแซงว่ะเนี่ย เครียดว่ะ”
สถานีต่อไปคือรูปปั้นพี่คลื่น
สู้ตายเว้ย!!


## เดี๋ยวพี่ไปส่ง 02

นิ้วเรียวกดสัมผัสแป้นพิมพ์จนเกิดเสียงเป็นจังหวะสลับกับเม้าส์ที่คอยถูกบังจับให้วิ่งทั่วหน้าจอคอม ผมเพ่งสายตาไล่อ่านตัวหนังสือที่ถูกนำใส่ในตารางอย่างพินิจพลางจัดการข้อมูลตรงหน้าอย่างช้าเพื่อป้องกันการผิดพลาด
“อ่าวคลื่น ยังไม่กลับอีกหรอ นี่มันจะทุ่มนึงแล้วนะ”
“เดี๋ยวก็กลับแล้วครับพี่ ผมขอทำงานตรงนี้ให้เสร็จก่อน”
ผมหันไปบอกกับพี่ภาคก่อนจะกลับมาทำงานตัวเองที่ค้างไว้ต่อ เสียงขลุกขลิกด้านข้างพี่ภาคเท้าแขนลงบนฉากกั้นพลางชะเง้อหน้ามาดูจอ
“เดี๋ยวนะ นี่มันงานเราหรอคลื่น ไม่คุ้นเลย”
“อ๋อ ของพี่ฟากอ่ะครับ เขาฝากผมทำต่อเห็นว่าต้องไปทำธุระด่วน”
“ใจดีอีกแล้วนะคลื่น แทนที่เราจะได้กลับบ้านไปพักผ่อนกลับต้องมานั่งทำงานแทนคนอื่นเนี่ย”
“แต่มันได้โอทีนะพี่”
“แต่เอ็งเหนื่อยไง แค่งานตัวเองก็ล้นแล้วยังต้องมานั่งทำงานให้คนอื่นอีก”
“เอาน่าพี่ แค่นี้เองมันไม่ได้หนักหนาสาหัสเท่าไหร่หรอก”
“เฮ้อ เอ็งนี่น้า พี่ไม่รู้จะพูดยังไงเลย”
พี่ภาคถอนหายใจพลางยกมือกุมขมับส่วนผมก็ได้แต่ส่งยิ้มกลับ ก็นะ ผมไม่ได้ชอบหรอกไอ้การรับฝากงานจากคนอื่นแต่คงเป็นเพราะผมพึ่งพาทำงานที่นี่หรือเรียกง่ายๆก็เด็กใหม่ จะไปปีกกล้าขาแข็งใส่คนที่อยู่ก่อนมันก็กะไรอยู่ถูกมั้ย แล้วอีกอย่างที่ฝากงานผมมันก็เป็นหัวหน้าผมอีกทีด้วยเลยต้องเลยตามเลยไป
“งั้นพี่กลับก่อนนะ เจอกันวันจันทร์”
“หวัดดีครับพี่”
“เออๆ”
พี่ภาคกลับไปแล้วเหลือแต่ผมที่ยังคงทำงานต่อ ไฟในออฟฟิศเริ่มปิดมืดทีละดวงเหลือเพียงแค่โซนที่ผมนั่งที่ยังคงเปิดไฟเอาไว้ เหลือบมองนาฬิกาข้างมุมของจอด้านล่างขวาขึ้นบอกเวลาว่าตอนนี้ทุ่มกว่าแล้ว เอาล่ะพอแค่นี้แล้วกลับบ้านดีกว่าเดี๋ยวมันจะดึกไปกว่านี้
ผมจัดการปิดคอมเก็บของให้เรียบร้อยปิดไฟออฟฟิศที่เหลือก่อนจะลงลิฟต์ออกจากตึก ตรงไปที่จอดรถขึ้นค่อมมอเตอร์ไซค์คันโปรด เวฟร้อยห้าสิบถูกถอยอย่างค่อยๆสตาร์ทให้ติด ขับมาถึงหน้าถนนใหญ่มีใครบางคนเข้ามาอยู่ในกรอบสายตา ผมเหลือบมองไปที่ถนนฝั่งตรงข้ามเด็กคนหนึ่งที่คุ้นตาในชุดนักศึกษากำลังมองซ้ายมองขวาเหมือนมองหาอะไรสักอย่าง ไม่รู้นึกอะไรจู่ ๆสมองก็บังคับให้ผมขี่รถวนไปอีกฝั่งทั้งที่บ้านของผมมันอยู่คนละทางด้วยซ้ำ
จอดเทียบที่ฟุตบาทเอ่ยเรียกอีกคน เด็กคนนั้นหันหน้ามาด้วยสีหน้าที่เหรอหรา
“ไงเรา ยังไม่กลับบ้านอีกหรอครับ”
“พ-พี่”
ผมขยับรถเข้าไปใกล้อีกคนแสงไฟจากถนนสาดส่องลงมาจนสามารถเห็นแก้มแดงๆที่ค่อยฟาดๆขึ้นเรื่อยอย่างชัดเจน มือเล็กนั่นผมแอบเห็นว่ากำสายกระเป๋าแน่นราวกับตื่นเต้นตกใจที่เห็นผม
ฮ่ะฮ่าๆ เด็กคนนี้แอบน่ารักนะเนี่ย
“คือ คือ ผม ก-กำลังจะกลับครับ”
“ทำไมพึ่งกลับล่ะ”
“พ-พอดีทำงานอยู่ครับ เลยกลับดึก”
“อ๋อ”
ผมเท้าคางลงที่หน้าปัดมอไซค์พลางยิ้มให้อีกคนอย่างเป็นมิตร
“งั้นให้พี่ไปส่งบ้านนะครับ”
“อะ…เฮือก!”
“หืม?”
ผมเลิกมองอีกคนที่กำลังทำหน้าตาเหมือนช็อคอะไรสักอย่างแก้มขาวเนียนมีสีแดงฟาดขึ้นเรื่อย ๆจนน่าอยากจะหยิกให้หายหมั่นเขี้ยว ไม่รู้ว่าเด็กเขินหรือเพราะอากาศตอนนี้คืนกันแน่
แต่คงอากาศแหละ
“ผม ผมเกรงใจอ่ะครับ”
“ไม่ต้องเกรงใจ อีกอย่างนี่ก็ดึกแล้วกลับคนเดียวมันอันตราย”
“แต่…”
ผมไม่รอให้อีกคนตอบจัดการยื่นหมวกกันน็อกให้อีกคนสวม ผมไม่ได้บังคับน้องนะแค่เป็นห่วงน้องไม่อยากให้กลับคนเดียว
“ก็ได้ครับ”
ผมมองคนตัวเล็กที่กำลังใส่หมวกอย่างเงอะงะผมขยับลงจากรถลงไปช่วยอีกคนใส่ พอมายืนขนาบข้างผมได้รู้ว่าอีกคนตัวเล็กมากถ้าเดาจากความสูงก็คงประมาณร้อยเจ็ดสิบต้นๆได้
“เสร็จล่ะ”
“ขอบคุณครับ”
ขึ้นค่อมรถสตาร์ทให้มันติดรอจนอีกคนขึ้นมาเรียบร้อย
“เกาะเอวพี่ไว้นะเดี๋ยวตก”
“เดี๋ยวผมเกาะที่จับเอาก็ได้ครับ”
“ส่งมือมา”
“เอ๊ะ…”
ผมถือวิสาสะจับมือของอีกคนเอามาเกาะไว้ที่เอวผมหันซ้ายหันขวาดูรถก่อนจะค่อยๆขับออกไป แสงสีส้มสองข้างทางสาดลงถนนในเวลานี้ดีหน่อยที่ไม่ค่อยมีรถมากจริงสามารถขับขี่ได้อย่างสบาย
“เอ่อ พี่ครับเลี้ยวซ้ายข้างหน้าครับ คอนโดอยู่ฝั่งขวาชื่อชิลลี่คอนโดครับ”
“โอเคๆ”
ผมตะโกนตอบกลับไปจัดการหักเลี้ยวซ้ายตามที่อีกคนบอก ผมเริ่มเห็นคอนโดสูงอยู่ไม่ไกลค่อยๆจอดเทียบอย่างช้าๆจนสนิท
“คอนโดนี้ใช่มั้ย”
“ใช่ครับ” คนด้านหลังลงจากรถถอดหมวกกันน็อกยื่นคืนให้ผม
“ขอบคุณครับที่มาส่ง”
“ไม่เป็นไรพี่ยินดีครับ งั้นพี่ไปก่อนนะ”
“ครับ”
ผมสตาร์ทรถเพื่อจะตรงกลับบ้านสายตาเห็นอีกคนยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน
“ไม่เข้าหรอ”
“คือ คือ พี่…กลับดีๆนะครับ แล้วก็…”
ผมเลิกคิ้วมองอีกคน คนตัวเล็กยืนกุมสายสะพายกระเป๋าแน่นเม้มปากสนิทแก้มแดงอมชมพู
“พักผ่อนเยอะๆนะครับ”
ผมยกยิ้มเล็กน้อยเอื้อมมือยีหัวอีกคนเบาๆ
“ขอบคุณครับ”
บิดรถออกมาจากคอนโดตรงกลับบ้านมุมปากยังคงยกยิ้มอยู่ไม่หาย สงสัยวันนี้คงจะฝันดีแน่ ๆเลยแฮะ
[ฮา-]
“กรี๊ดดดดดดดดดด มึงๆๆๆๆๆๆ]
[โอ๊ย!! อีเหี้ยกรี๊ดหาพ_มึงเรอะ อีห่าหูกูจะแตก]
“มึงงงงงงง ฮือออออออ กูไม่ไหวววว”
[ทำไม เจอพี่คลื่นไง]
“มึงรู้ได้ไงอ่ะ”
[สภาพแบบนี้มีแค่เรื่องเดียวแหละ]
รู้ดี เพื่อนคนนี้มันรู้ดีเหมือนอยู่ในเหตุการณ์ มือไม้ผมอยู่ไม่สุขกระโดดโลดเต้นพลางล้มตัวกลิ้งกับพื้นห้องเหมือนคนบ้า อยากจะป่าวประกาศให้โลกรู้ว่า กูมีความสุขโว้ยยยยยยยย
[แล้วที่โทรมานี่แค่มากรี๊ดใส่หูกูแน่นี้น่ะหรอ]
“ไม่ใช่ๆ กูจะเล่าให้ฟัง”
[เออๆ]
“คือตอนที่มึงกลับไปแล้วอ่ะ กูอยู่รอรถเมล์แล้วที่มันเป็นจังหวะที่พี่คลื่นออกมาจากบริษัทพอดี แล้วเขาก็วนกลับรถมาหากูแล้วจอดรถทักอ่ะ”
[โหหหหห ตัวอย่างกับมดเขาเห็นมึงด้วย]
“เอ๊ะมึงนี่” ผมเหวใส่อีกคน
[อ่ะๆ แล้วไงต่อ]
“แล้วที่นี้เขาก็ถามกูว่ายังไม่กลับหรอ ตอนนั้นคือกูตื่นเต้นมากพูดแทบไม่ออกเลย แต่ทีนี้ที่พีคกว่าก็คือเขาบอกว่าจะไปส่งกูด้วย ฮืออออออออ ตอนนั้นคือกูไม่ไหวอ่ะมึง”
ผมเล่าพลางหยิบหมอนพี่คลื่นเอามากอดรัดฟัดเหวี่ยงไม่รู้ว่ามันจะขาดรึยัง แต่นั่นแหละขอฟัดก่อนอาการผมตอนนี้ไม่ไหวจริงๆ
[อ่าฮะ]
“แล้วทีนี้นะกูก็ปฏิเสธตามสไตล์นางเอกเว้ยแต่พี่คลื่นเขาไม่ฟังเขายื่นหมวกกันน็อกมาให้กูเลย เหมือนบังคับให้กูกลับกับเขาอ่ะ มึ๊งงงงงงงงง โคตรพระเอกเลย”
ว่าแล้วผมก็ลงไปดิ้นกับพื้นอีกทียิ่งเล่ายิ่งเขิน โอ๊ยยยยย แก้มผมอุณหภูมิขึ้นไปหมดแล้ววววว
[แล้วมึงก็รับมาใส่สินะ]
“โถ่มึงงงง ก็เขาบังคับอ่ะ กูก็ต้องใส่ป่ะ อร้ายยย”
[ตอแหล]
เมลพพูดเหมือนเสียงกระซิบแต่โทษนะเพื่อนกูได้ยินเว้ย!
“กูได้ยินนะ”
[อ่าวหรอ]
“กวนตีนมึงอ่ะ”
[เหอๆ หมดยัง]
“ยังไม่หมด มึงต้องอยู่ฟังกูเล่าก่อน”
ผมบังคับการที่ผมจะเจอเหตุการณ์แบบนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นนะ ขนาดเมื่อก่อนผมพยายามแทบได้ยังได้แค่มองเลย แต่นี่ นี่พี่คลื่นตัวเป็นๆที่มาส่งผมกลับบ้านเลยนะเว้ย เรื่องแบบนี้ผมจะเก็บไว้คนเดียวได้ไงล่ะต้องแชร์ โดยเฉพาะเมลผู้สนับสนุนหลักผมยิ่งปล่อยมันไปนอนไม่ได้
[โห่ หูแตกแน่กู งั้นกูถอดหูฟังแปป]
“นี่ๆๆแล้วทีนี้นะตอนที่กูขึ้นซ้อนแล้วกูก็จับตรงที่จับข้างหลังอ่ะ แต่พี่คลื่นเขาให้กูจับเอวเค้า ตอนแรกกูเล่นตัวแบบ ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวผมจับที่จับเอา แล้วพี่คลื่นเขาหันมาดึงมือกูไปจับเอวเขาเลย ฮือออออมึงงงงงง ช็อตนี้กูตายฮืออออออ”
[โห ร้ายเหมือนกันนะเนี่ยพี่คลื่นมึงอ่ะ]
“ใช่มะๆ แล้วพอตอนที่มาถึงข้างหน้าคอนโดแล้วอ่ะ กูก็เลยวิสาสะบอกเขาให้กลับบ้านดีๆแล้วก็บอกให้เขาพักผ่อนเยอะๆแล้วทีนี้เขายิ้มแล้วก็ยีหัวกูอ่ะ อ้ากกกกกกใจกูฮือออออ”
พูดไปก็ดิ้นไปพลางผมไม่ไหวอ่ะ พอนึกถึงช็อตเมื่อกี้ใจผมนี่แทบจะออกมาเต้นข้างนอกอยู่แล้ว ฮืออออออ
[ถามจริง ตอนขึ้นห้องมามีแอบกรี๊ดบ้างมะ]
“มีดิ มึงมันไม่ไหวจริงๆนะ ใจอกูก็มีอยู่แค่นี้อ่ะ พี่คลื่นทำดาเมจกูแรงมากอ่ะ”
[แรงแบบเอ็กพีหมดเลยป่ะ]
“อ่ะอีนี่อันนี้มึงแช่งกูล่ะ”
ผมเบ้ปากใส่อีกคนเอาจริงมันไม่เห็นหรอก งี้แหละคนไม่เคยมีความรักอ่ะเนาะเล่าไปก็ไม่เข้าใจหรอก
“กูว่านะ เป็นเพราะจี้พี่คลื่นนั่นแน่เลยพี่คลื่นเลยเข้ามาหากูอ่ะ”
[เพื่อน เขาแค่สงสารมึงแค่เห็นว่ามันดึกแล้วเลยอาสาไปส่งแค่นั้นเอง]
“มึง แต่เขาถึงขั้นลูบหัวกูเลยนะ ให้กูกอดเขาด้วย ไม่ได้ล่ะสงสัยกูต้องทำจี้เพิ่ม”
เผลอๆผมว่าต้องทำอันใหญ่กว่าด้วยเพื่อเพิ่มความศักดิ์สิทธิ์
[เอิ่ม แล้วแต่มึงเลยอ่ะ]
“งั้นกูไปล่ะ โทรมาเล่าให้ฟังเท่านี้ก่อน ไปนะคนโสดตลอดกาล”
[fuck]
ผมกดวางสายปล่อยให้คนโสดได้ไปนอน หันกลับไปมองตุ๊กตาพี่คลื่นหอมมันไปทีนึงก่อนจะจับกลิ้งกับพื้นฟัดมันจนยับ
ยิ่งคิดยิ่งเขินก็ฟัดมันอีกละกัน
พอฟัดได้สมใจผมยันตัวขึ้นหยิบจี้ที่วางบนโต๊ะหน้าทีวีมาดู
“แหม่ สงสัยต้องเพิ่มขนาดสักหน่อยแล้วล่ะ”


## แอ็คแทค 300% 03

“มึง กูน้ำหนักขึ้นอ่ะ” ผมจ้องตัวเลขที่โชว์หราอยู่บนหน้าปัดที่ชั่งน้ำหนัก
“แล้ว”
“พี่คลื่นเขาจะรักกูมั้ยวะ ถ้ากูอ้วน”
“มึงยังไม่ได้คบกับเขาอย่าเพ้อเจ้อ”
“โถ่” ผมเบ้ปากให้อีกคน โถ่เมลมึงก็ให้กำลังเพื่อนหน่อยก็ได้
ผมก้าวลงจากเครื่องชั่งน้ำหนักเดินออกมาจากหน้าห้องน้ำ วันนี้พวกเรานัดกันมาเที่ยวที่ห้างสรรพสินค้าใกล้บ้านเพราะความว่างที่ทำให้เหงาจนต้องนัดออกมาเจอกัน ผมกับเมลเดินเปื่อยไปเรื่อย ๆในหลากหลายโซน เข้านู่นทีเข้านั่นทีแต่ก็ยังไม่เจอของถูกใจ เดินกันจนมาถึงร้านหนังสือเราแยกเดินกันเมลไปเดินโซนนิยายส่วนผมก็ไปเดินโซของใช้ ดูของไปพลางสายตาเหลือบเห็นใครบางคนที่อยู่ไม่ไกล ผมเงยหน้าหันมองชายที่คุ้นเคยในชุดเสื้อยืดสีเทาธรรมดากับกางเกงยีนส์สามส่วน
พี่คลื่น!!!!
พอรู้ว่าคนๆนั้นเป็นพี่คลื่นหัวใจผมก็เต้นตุบตับทันที ยกมือขึ้นป้องปากแอบกรี๊ดกระโดดเหยงๆผมรีบหยิบมือถือในกระเป๋าออกมาส่งข้อความหาเพื่อนนสาวแต่ยังไม่ทันจะส่งเมลก็โผล่มาก่อน
“ป่ะ มึง”
“มึงๆๆๆๆๆๆๆ” ผมเขย่าแขนเมลสุดฤทธิ์มันมองหน้าผมพร้อมกับขมวดคิ้วใส่
“อะไร”
“พี่คลื่นๆ”
ผมส่งซิกไปทางด้านหลังให้อีกคน เมลชะเง้อมองดูก่อนจะร้องอ๋อนิ่งๆก่อนจะหันมาถามผม
“แล้ว”
“ฮืออออออ”
ผมเขย่าแขนเสื้อมันรัวๆพลางแอบเหลือบมองคนที่อยู่ด้านหลัง อยากกรี๊ดใจจะขาดแต่ติดที่อยู่ในห้างเนี่ยแหละ ไม่งั้นผมคงดิ้นลงพื้นไปแล้ว
“มึงงงงง กูเขิน”
“เขินห่าอะไรเขาไม่ได้คุยกับมึงสักหน่อย”
ไอ้เมลมึงขัดความฝันกูอีกแล้ว ว่าไปผมก็ตีแขนมันไปหนึ่งที ไม่ทันได้เขินเสร็จจู่ ๆเมลมันก็ดึงแขนผมให้เดินตามอย่างงงๆ เดินลัดเลาะมาตามซอยผมสังเกตได้ว่าเริ่มเดินใกล้พี่คลื่นเรื่อย ๆ
เดี๋ยวนะ ไอ้เมลมึงจะทำอะไรอ่ะ
ไม่ทันได้ถามเพื่อนสาวก็ผลักผมให้เซเล็กน้อยจนไปชนกับพี่คลื่น ผมรีบขอโทษโดยอัตโนมัติและเป็นจังหวะที่พี่คลื่นหันมาขอโทษผมเหมือนกัน
“ขอโทษครับ อ่าว เรา”
“เอ่อ สวัสดีครับ”
“เจอกันอีกแล้วนะ”
“ครับ” พี่คลื่นมองผมสลับกับคนข้างพึ่งสังเกตุพอยืนใกล้แล้วพี่คลื่นสูงมาก แล้วตัวก็หอมมากด้วย
“มาเที่ยวกันหรอ”
“ครับ แล้วพี่…”
“พี่มาซื้อของน่ะ แต่เดี๋ยวสักพักก็จะกลับแล้ว”
“อ๋อ”
ผมตอบด้วยเสียงที่เบาลง ฮือออออ ผมพึ่งจะเจอพี่คลื่นนะแต่พี่คลื่นจะกลับแล้ว
“พอดีหนูมีสิทธิแลกตั๋วหนังฟรีสามที่แล้วบังเอิญขาดคนพอดีค่ะ แล้ววันนี้มันก็เป็นวันสุดท้ายแล้วด้วยถ้าพี่ว่างสนใจไปดูหนังกับพวกหนูมั้ยคะ”
สิ้นเสียงของเมลทั้งผมและพี่คลื่นต่างหันไปมองอีกคน โหหหห เมลมึงสุดยอดขนาดกูหน้าด้านกูยังไม่กล้าเลย
“อืม…ก็น่าสนนะ โอเคพี่ตกลง”
เยส!!!! แอบดีใจข้างใน เมลมึงโคตรสุดยอดเลย
พวกเราเดินมาถึงโรงหนังชั้นบนสุดของห้างเมลเข้าไปต่อแถวเพื่อซื้อตั๋วหนังเหลือเพียงผมและพี่คลื่นที่ยืนรอ มือเรียวกำสายสะพายแน่นพลางเม้มปากด้วยความเขินสุดขีด ใจนึงก็อยากจะชวนเขาคุยแต่พอเอาเข้าจริงผมไม่กล้าอ่ะ เขิน
“จะว่าไปพี่ยังไม่รู้จักชื่อเราเลย”
“อ๋อ ผมชื่อบิลครับ ส่วนนั่นเมล”
“อืม พี่คลื่นนะ”
พี่คลื่นเอ่ยพร้อมกับส่งยิ้มหวานมาให้ ผมส่งยิ้มกลับแต่หารู้ไม่ว่าตอนนี้ร่างกายผมอุณหภูมิพุ่งขึ้นจเกือบจะสุดปรอทแล้ว อ๊ากกกกก พี่คลื่นอย่ายิ้มแบบนั้นเดี๋ยวผมตาย
“แก้มเราแดงเลย ไม่สบายหรอ”
“เอ๊ะ? แดงหรอครับ”
ผมยกมือขึ้นปิดแก้มไม่รู้เลยว่าตัวเองแก้มแดง พี่คลื่นมองผมอยู่ครู่ก่อนจะใช้หลังมือหนานั่นแตะเบาๆที่แก้มผม
“แก้มนิ่มแฮะ”
ร่างกายนิ่งสนิทเหมือนหินผมค่อยๆหันไปหาคนข้างๆอย่างช้าๆเราได้สบตาหันอยู่ครู่ มือหนาของพี่คลื่นค่อยๆไล่วนอยู่ที่แก้มก่อนจะผละมือออกไป
“แก้มเนี่ย อย่าให้ใครจับง่ายๆนะ พี่หวง”
บู้ม!! กูตาย
“พี่ดูเรื่องนี้ได้มั้ยคะ”
พี่คลื่นเงยหน้าจากมือถือมองคนถามที่ชี้หนังแอ็คชั่นอยู่ที่หน้าจอก่อนจะพยักหน้าตอบ ส่วนผมก็ได้แต่ยืนนิ่งเม้มปากกำสายสะพานแน่น ไม่ใช่อะไรแต่ผมเขิน
เขินที่โดนแอคแทคพี่คลื่นเข้ากลางใจเมื่อตะกี้
“ส่วนเรื่องที่นั่งก็…ริมสุดก็พี่ กลางไอ้บิลส่วนตรงนี้กู”
ทันทีที่เมลพูดจบผมหันไปหาเพื่อนอีกคนทันที เมลหันมาสบตากับผมพร้อมกับทำหน้าประมาณว่ามีปัญหาอะไร
“อะไร”
“อย่าลืมซื้อขนมด้วย”
“อ๋อ”
เหมือนจะโอเคแต่ผมแอบเห็นนะหน้าตาแบบนั้นมันกำลังล้อเลียนผมอยู่ แต่ไม่เป็นไร เพราะเมลเป็นผู้สนับสนุนหลักเพราะฉะนั้นวันนี้ผมให้มันวันนึง
ไม่นานก็ได้ตั๋วหนังแต่ต้องรอเวลากว่าครึ่งชั่วโมงจนถึงเวลาฉาย สายตาเหลือบเห็นเกมส์เซ็นเตอร์อยู่ไม่ไกลผมหันไปเสนอให้กับอีกสองคน
“ระหว่างรอเราไปเล่นเกมส์เซ็นเตอร์มั้ยครับ”
“หืม? เกมส์เซ็นเตอร์หรอ ก็ได้นะ”
พี่คลื่นตกลงแล้วทีนี้เหลือเมล ผมชะเง้อไปมองเพื่อนสาวที่กำลังยืนกินข้าวโพดคั่วอ่างเอร็ดอร่อยพยักหน้าตอบเป็นอันตกลง พวกเราเดินตรงไปยังเกมส์เซ็นเตอร์จัดการแลกเหรียญให้พอเท่าที่จะเล่น เข้ามาด้านในถูกตกแต่งด้วยไฟหลากสีและลวดลายสีสันที่นี่บรรจุเครื่องเล่นมากมายหลายชนิด ผมเลือกตรงไปที่เครื่องเล่นหนึ่งไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไรแต่เหมือนจะเป็นเกมส์ตีกระต่าย
ผมหยิบค้อนของเล่นที่เสียบไว้ข้างเครื่องมาถือหยอดเหรียญที่แลกมาจนครบก่อนจะกดสตาร์ท กระต่ายหลากหลายตัวผลุบๆโผล่ๆผมพยายามตีมันให้โดนสักตัวแต่ก็ไม่ผล
ไอ้เครื่องนี่มันโกงป่าววะ!
ผลสุดท้ายจบลงที่ผมตีได้แค่ตัวเดียว เซ็งเว้ย!
“ชิ”
“เป็นไง” หันมองพี่คลื่นที่เดินมาขนาบข้างพลางดูดแก้วเป๊ปซี่ แค่ดูดน้ำพี่คลื่นยังหล่อเลย
“ผมได้แค่ตัวเดียวอ่ะครับ”
“ฮ่าๆๆๆๆอย่างงั้นหรอ”
ผมเบ้ปากเล็กน้อยพี่คลื่นหัวเราะเยาะผมอ่ะ เหมือนอีกคนจะเห็นผมทำหน้าเศร้าพี่คลื่นเอื้อมมือหนาวางลงบนหัวผมก่อนจะจับโคลงไปมาเบาๆยกยิ้มให้เล็กน้อยพร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้ม
“อย่าทำหน้าเศร้าสิ เดี๋ยวไม่น่ารักนะ”
โฮฮฮฮฮ พี่คลื่นทำดาเมจผมอีกแล้ว
“ฮ่าๆๆ เขินเลย”
ผมรีบยกมือปิดแก้มแดงงุดหน้ามองพื้นหลบสายตาของอีกคน สัมผัสได้เลยว่าอุณหภูมิในร่างกายร้อนรุ่มอย่างเห็นได้ชัด
“ไปเถอะ ใกล้จะได้เวลาหนังฉายแล้ว”
พี่คลื่นเอ่ยพร้อมกับเดินนำผมไปทิ้งให้ผมอยู่กับความเขินจากดาเมจของเขาเอง
พี่คลื่นขี้แกล้งอ่ะ แต่ก็ชอบนะ แอร้ยยยย
เดินเข้ามาในตัวโรงเหมือนว่าโฆษณาจะจบพอดี นั่งลงตรงที่นั่งริมขวาบนสุดของโรงส่วนที่อื่นเหมือนจะมีคนจับจองกันเต็มแล้ว ผมนั่งระหว่างกลางระหว่างพี่คลื่นกับเมล ในใจแอบเต้นตุบๆไม่รู้เพราะเสียงที่ดังสนั่นของหนังที่ฉายหรือเพราะคนข้างตัวกันแน่ หนังเริ่มฉายเรื่องดำเนินเข้มข้นขึ้นเรื่อยจนถึงฉากไคลแมกซ์กลุ่มพระเอกและกลุ่มตัวร้ายยิงกันสนั่นหวั่นไหวทั้งเสียงระเบิดและปืน ผมยกมืออุดหูเพราะผมไม่ชอบเสียงระเบิดมันดังมากจนหูแทบอื้อแต่ความซวยมือผมดันไปกระแทกกับที่วางแขนความเจ็บแล่นปรี๊ดขึ้นสมองแต่ร้องออกมาไม่ได้เดี๋ยวคนในโรงจะหันมาด่า
“เป็นไรหรอ”
“มือผมกระแทกกับที่วางแขนครับ โอ๊ย”
“ไหนดูสิ”
พี่คลื่นจับมือผมข้างที่กระแทกเอาไปวางที่ตั้ง มือหนาค่อยๆลูบไล่จุดที่แดงเถือกอย่างเบาๆก่อนจะยกขึ้นจุมพิต การกระทำของพี่คลื่นทำให้หัวใจผมแทบหยุดเสียงรอบข้างเหมือนจะอื้อจนไม่ได้ยินไปชั่วขณะหนึ่ง รอยจุมพิตอุ่นๆนั่นเหมือนยังไม่หายไปทั้งที่อีกคนแค่สัมผัสเบาๆแล้วผละออก พี่คลื่นหันมาอย่างช้าๆเหมือนภาพสโลวโมชั่นเหมือนในหนังแสงจากจอสาดเข้ามาให้เห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มได้ชัดขึ้น
“พี่ใส่ยาแล้ว เดี๋ยวก็คงหายนะครับ”
แม่ผมเคยบอกว่าเมื่อเราเจอความรักมันจะเหมือนกับในหนัง ภาพทุกอย่างจะชัดขึ้น เวลาจะเหมือนมีคนมาหยุดเอาไว้ เสียงของอีกฝ่ายเราจะได้ยินอย่างชัดเจนแม้จะอยู่ในที่ที่เสียงดังจนแทบแยกไม่ออกก็ตามที
แม่ครับ ผมได้รู้จักกับความรักจริงๆเข้าให้แล้วครับ
“อ่าวไอ้บิล เป็นห่าอะไรนิ่งเชียว ฮัลโล่”
ความรักที่เดินอย่างช้าๆแต่เหมือนเล่นโรลเลอร์โคสเตอร์ตลอดเวลา
คิมิโนโตะครับพี่คลื่น


## ทำให้บังเอิญ 04

เสียงเจี๊ยวจ๊าวของนักศึกษาในห้องเรียนเล็ดลอดเข้ามาจนได้ยินเป็นระยะๆ ลิสท์เพลงในโทรศัพท์ถูกเล่นไปเรื่อย ๆจนถึงเพลงหนึ่งที่ผมชอบฟัง kimi no toriko เพลงสำหรับคนคลั่งรักอย่างผมมันเหมาะที่สุด ยืดแขนจนสุดไปด้านหน้าพลางยืดขาที่อยู่ใต้โต๊ะเรียนเพื่อคลายความเมื่อยหลังจากนั่งแช่มากว่าสามชั่วโมงในที่สุดเวลานี้ก็ได้เวลากลับบ้านเสีย
“บิล อาทิตย์หน้าอย่าลืมส่งรายงานนะ”
ผมหันมองหัวหน้าห้องพลางเลิกคิ้วด้วยความงง รายงานหรอ รายงานอะไรอ่ะไม่เห็นรู้เรื่องเรื่อง
“รายงานอะไรหรอ”
“เอ้า ก็รายงานดูงานไง จำไม่ได้หรอ”
ผมขมวดคิ้วนึกย้อนเอาตรงๆจำไม่ได้เลยว่าเคยมีงานนี้ด้วย เพราะอาทิตย์ที่ผ่านมาในหัวผมมีแต่เรื่องงานค้างกับพี่คลื่นเท่านั้น นึกอยู่ครู่เหมือนจะคับคล้ายว่าจะมีงานนี้ด้วย อ๋าาาาา ผมลืม ตายห่าแล้ว
“ยังไม่ได้ทำเลย”
“อ่าว งั้นก็ทำซะนะ ส่งอาทิตย์หน้าแล้ว”
หัวหน้าห้องตบบ่าผมสองสามทีก่อนจะเดินจากไปทิ้งไว้ให้ผมยืนงงอยู่ที่เดิม
“ไอ้บิลจะกลับมั้ยเนี่ย”
“หา? เออๆ”
ผมหันมองเมลที่ชะเง้อหน้าเข้ามาในห้องอย่างงงๆก่อนจะพยักหน้าแล้วเดินออกมา ผมเอื้อมมือจับแขนเมลพลางเขย่าเล็กน้อย
“มึง เราลืมเลยว่าต้องไปติดต่อดูงานแล้วทำรายงานส่งอ่ะ”
“อ่าว หรอ กูไม่เห็นรู้เรื่องเลย”
เมลเอ่ยด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉย ผมไม่รู้เมลก็ไม่รู้ บันเทิงเกิน ผมยกมือกุมหัวพร้อมกับนั่งยองด้วยความรู้สึกที่อยากจะร้องไห้ ติดต่อก็ยังไม่ติดต่อรายงานก็ยังไม่ได้ทำ สรุปคือผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย ตายห่าแน่ ๆ
“ได้ข่าวว่าคาเฟ่หน้าบริษัทพี่คลื่นปิดปรับปรุงชั่วคราวด้วย แบบนี้ก็ไปนั่งแหง่วทำงานที่นั้นไม่ได้แล้ว”
ผมเงยหน้ามองเมลเบ้ปากน้ำตาคลอก่อนจะลุกขึ้นเต็มตัวเขย่าแขนสาวด้วยความไม่เชื่อ
“เลิกเขย่าแขนกู มันคือความจริง”
“ฮืออออออ อุ๊บ”
“หุบปากอีสัส”
ผมดึงมือที่มันเอามาปิดปากผมพลางมองหน้าเมลด้วยความไม่เชื่อ เมลถอนหายใจก่อนจะเอื้อมมือมาดึงแขนผมให้เดินตาม ไม่รู้หรอกว่ามันจะพาไปไหนเพราะตอนนี้สมองผมขาวโพลนไปหมด เดินออกจากมหาลัยตรงไปยังคาเฟ่ที่เคยไปนั่งเล่นประจำ เราหยุดยืนที่ด้านหน้ามีป้ายเบอเริ่มมีตัวอักษรสีดำตัวใหญ่เขียนไว้
‘ปิดปรับปรุงชั่วคราว’
ผมยืนจ้องป้ายนั่นด้วยความว่างเปล่าดวงใจน้อยๆของผมแทบจะสลายไปในทันที สถานที่เดียวที่ผมจะสามารถแอบมองพี่คลื่นตอนช่วงพักเวลาที่เขามาใช้บริการที่นี่ได้ถูกปิดไปแล้ว แล้วแบบนี้ผมจะแอบมองพี่คลื่นยังไงอ่ะ ฮือออออ พูดแล้วก็เศร้า
“เลิกคิดถึงเรื่องนั้นแล้วมาคุยเรื่องงานดีกว่าว่าจะเอาไงต่อ”
“กู คิดไม่ออกอ่ะ คิดอะไรไม่ออกเลย”
ผมพูดแต่สายตายังคงมองป้ายปิดปรับปรุงไม่หาย ตอนนี้จะให้ผมคิดอะไรผมก็คิดไม่ออกแล้ว เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้งลบเปอร์เซ็นต์ในการเจอพี่คลื่นหายไปจนเกือบหมดไม่พอยังโยนงานมาเพิ่มอีก
ทำไมชีวิตมันช่างน่าเศร้าเยี่ยงนี้
“บิล มานี่”
“อะไร”
เมลลากแขนผมให้เดินตามละสายตาจากป้ายนั่นไปอย่างอาลัยอาวรณ์ เดินขึ้นสะพานข้ามถนนมายังอีกฝั่งเมลลากผมจนมาถึงหน้าบริษัทของพี่คลื่น ผมรู้สึกว่าเหมือนเมลมันจะทำอะไรบางอย่างจัดการดึงแขนอีกคนกลับเมลมองหน้ผมพลางเลิกคิ้วเชิงถาม
“เมลมึงพากูเข้าบริษัทพี่คลื่นทำไมอ่ะ”
“ก็มาติดต่อเข้าดูงานไง”
“มึงเอาจริงดิ”
“ก็มึงอยากเจอพี่คลื่นนักไม่ใช่ไง ก็นี่ไง ติดต่อดูงานที่นี่มึงก็จะได้เจอพี่คลื่นล่ะ”
ผมมองเมลด้วยความตกใจกับความฉลาดนี้ เออว่ะทำไมผมถึงคิดไม่ถึงเลยวะ แต่ถึงงั้นมันก็เหมือนจะยังมีข้อที่ขัดแย้งกันอยู่บริษัทพี่คลื่นมีพนักงานหลายร้อยคนแต่การที่จะมาเทรนพวกผมในการศึกษาดูงานหมายความว่าก็มีเปอร์เซ็นต์มากที่คนเทรนนั้นจะไม่ใช่พี่คลื่น
“เมล”
“ว่า”
“แล้วถ้าคนเทรนเราไม่ใช่พี่คลื่นแต่เป็นคนอื่น แบบนี้เราก็จะไม่มีโอกาสเจอพี่คลื่นเลยอ่ะดิ”
“ยังไง”
“ก็บริษัทพี่คลื่นตั้งหลายร้อยคนมันก็มีโอกาสที่จะเป็นคนอื่นมากกว่า แล้วอีกอย่างที่นี่ก็ใหญ่ด้วยจะเจอกันก็คงจะยาก”
“ไม่เห็นยากเลย”
คำตอบแบบนี้ผมได้ยินเล่นเอาคิ้วขมวดทำไมเมลมันถึงบอกว่าไม่ยากล่ะ
“ก็ถ้ามันบังเอิญไม่ได้ก็ทำให้บังเอิญซะสิ”
พวกเรายืนเดินมาถึงหน้าประชาสัมพันธ์บอกตามตรงว่ากว่าจะมาถึงนี่ได้เล่นเอาเหนื่อย เพราะด่านแรกก่อนเข้าพวกผมต้องแลกบัตรกับป้อมรปภ. จากนั้นก็ต้องเดินเท้าต่ออีกหลายกิโลเข้าตึกที่ดันอยู่ไกลมากจากทางเข้า ผมยืนรอเมลที่กำลังคุยกับพี่ประชาสัมพันธ์ไม่นานมันก็หันมากวักมือเรียก
“มาเขียนใบ”
เมลยื่นแบบฟอร์มให้ผมใช้เวลาไม่นานในการกรอกระหว่างรอพี่ประชาสัมพันธ์กรอกข้อมูลเรายืนรอ ผมกวาดสายตาสำรวจจะว่าไปนี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่เข้ามาในบริษัทพี่คลื่น ผมมองไปที่ประตูด้านในมีพนักงานหลายคนที่เดินเข้าออกนึกแอบคิดว่าพี่คลื่นจะออกมามั้ยนะ
“อีกสิบนาทีห้าโมงเวลาเลิกพอดี ถ้าพี่คลื่นไม่ทำโอเดี๋ยวก็คงเจอ”
ผมหันมองหน้าเพื่อนด้วยความตกใจแม้จะเพื่อนกันมานานแต่ก็ไม่คิดว่ามันจะอ่านความคิดผมได้
เมลมึงมีพลังวิเศษเรอะ
“กูไม่มีพลังวิเศษแต่หน้ามึงแม่งบอกชัดเลยว่าในหัวคิดอะไรอยู่”
“มันชัดขนาดนั้นเลยหรอ”
“เออ”
ไม่อยากจะเชื่อว่าหน้าผมจะอ่านออกง่ายขนาดนั้นเลยหรอ แต่ก็นะ
เหมือนอย่างเมลว่าไว้ตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงพนักงานต่างเริ่มทยอยกันกลับบ้าน
“อ้าว ไงวันนี้มาส่งขนมหรอ”
พวกเราหันมองบุคคลมาใหม่เมลหันไปสวัสดีอีกคน ชายผมดำสูงราวร้อยแปดสิบต้นๆในชุดเสื้อช็อปกางเกงยีนส์
“หวัดดีค่ะพี่ วันนี้หนูมาติดต่อขอศึกษาดูงานค่ะ”
“อ๋อ แล้วนี่เพื่อนเราหรอ น่ารักนะเนี่ย”
“เอ่อ” ผมหดคอยืนตัวเกร็งเมื่ออีกคนยื่นหน้าเข้ามาใกล้
“พี่ๆ เดี๋ยวก่อนพี่มีเมียแล้วอย่าลืม”
“ฮ่าๆๆๆๆ”
“พี่นี่เพื่อนหนูชื่อบิล บิลนี่พี่ภาคลูกค้าประจำกู”
ผมยกมือไหว้อีกคนอย่างเกร็งๆอีกคนพยักหน้ารับไหว้ตามมารยาท
“พี่ภาคหนูถามหน่อย หนูเรียนสาขาไอทีกันแล้วมาขอศึกษาดูงานอย่างนี้คนที่นะมาเทรนหนูต้องทำงานสายไอทีป่ะ”
“อือ…เอาจริงๆนะมันก็แล้วบริษัทอ่ะ บางทีคนเทรนมันก็ไม่จำเป็นต้องเป็นคนที่ทำงานสายนี้ก็ได้ อาจจะเป็นธุรการหรือคนอื่น”
“แล้วที่นี่อ่ะ”
“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ ต้องรอหัวหน้าแจ้งอีกที”
ผมที่ยืนฟังอยู่แอบเม้มปากเล็กน้อย คำตอบจากพี่ภาคเล่นทำหัวใจผมแฟบ แอบเศร้าใจน้อยๆฟังจากคำตอบผมอาจจะไม่ได้เจอพี่คลื่น
“งั้นเดี๋ยวพี่กลับก่อนนะ”
“ค่ะ หวัดดีค่ะพี่”
ผมยกมือไหว้ตามมองคนแก่กว่าเดินจากไป ผมเหลือบมองนาฬิกาเข็มชี้ว่าตอนนี้ห้าโมงกว่าแล้ว คงต้องกลับแล้วสินะ
“ป่ะ กลับกัน”
ผมเดินคอตกตามเพื่อนออกจากตึกจู่ ๆเมลก็หยุดเดินกระทันหันจนผมชนอีกคน
“พี่คลื่นหวัดดีค่ะ”
ทันทีที่ได้ยินชื่อคนที่อยากเจอมากที่สุด ผมรีบเงยหน้าหันซ้ายหันขวามองเจ้าชื่อเห็นพี่คลื่นอยู่ที่รถมอเตอร์ไซค์อยู่ไม่ไกลจากที่ยืน
“หวัดดีครับ”
พี่คลื่นหันมาทักทายพร้อมกับส่งยิ้มให้ ผมกำสะพายกระเป๋าแน่นด้วยความดีใจจนมือไม้สั่นไปหมด แต่มันก็ดีต่อใจนะเพราะตอนนี้จากหัวใจเหี่ยวเฉาตอนนี้ฟูฟ่องแล้ว
“มาทำอะไรกันหรอ”
“มาติดต่อขอศึกษาดูงานค่ะ จะเอาไปทำรายงาน”
“อ๋อ แล้วทำไมบิลไปยืนหลังเพื่อนล่ะ”
ผมสะดุ้งทันทีเมื่อได้ยินชื่อของตัวเอง ผมค่อยๆชะเง้อหน้าออกมาจากหลังเมลช้าๆก่อนจะยกมือไหวอีกคน พี่คลื่นยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยทำแอ็คแทคหัวใจผมไม่มากแต่ใจสั่นเกือบ 5.6 ริกเตอร์
“พี่จะกลับแล้วหรอคะ”
“ใช่ครับ พอดีวันนี้พี่จะแวะไปหาเพื่อนที่ร้านบีน่ะ”
“ร้านบีมันอยู่ฝั่งทางขวาหรือป่าวคะ”
“ใช่”
“งั้นหนูฝากบิลติดไปด้วยได้มั้ยคะ เพราะกลัวมันจะขึ้นรถเมล์แล้วหน้าทิ่มเหมือนเมื่อวันก่อน”
ผมหันมองเมลคิ้วขมวดหนัก เดี๋ยวนะ ผมไปล้มหน้าทิ่มบนรถเมล์ตอนไหนวะนั่น
“ได้สิ”
คำตอบพี่คลื่นทำให้ผมตกใจยิ่งกว่า ไม่คิดว่าอีกคนจะตอบตกลง ผมไม่ทันได้ตอบเมลมันก็ดึงแขนผมส่งพี่คลื่นแล้วมันก็เดินหนีผมไป ผมยืนกำสายสะพายแน่นรออีกคนเข็นรถออกจากที่จอด แต่ครั้งนี้พี่คลื่นไม่ได้หยิบหมวกกันน็อกยื่นให้แต่กลับสวมมันให้ผม
“เอ่อคือ”
“เดี๋ยวพี่ใส่ให้”
เนื้อในอกเต้นแรงตุ๊บรัวจนสัมผัสได้ว่าแรงเกือบ 9 ริกเตอร์ ผมเม้มปากแน่นมองเท้าไม่กล้าสบตาอีกคน
“แก้มแดงอีกแล้วนะ เขินบ่อยนะเรา”
“ผมเปล่าเขินนะครับ”
ผมเอ่ยพลางยกมือขึ้นปิดแก้ม พี่คลื่นแกล้งผมอีกแล้ว แต่ไม่เป็นไร แบบนี้ก็สุขใจดี ผมขึ้นซ้อนมอไซค์ค่อยๆเคลื่อนออกตังอย่างช้าๆ ระหว่างทางเราไม่ได้คุยกันเพราะเสียงรถรอบข้างที่ดังทำให้ไม่สามารถได้ยินประโยคสนทนาได้ กว่ายี่สิบนาทีมาถึงที่หมายพี่คลื่นเทียบจอดรถที่หน้าคอนโดผมลงรถก่อนจะยื่นหมวกกันน็อกคืนแต่พี่คลื่นกลับดันมันกลับมาที่ผม
“เก็บไว้เถอะ”
“ทำไมหรอครับ”
“ยังไงเราก็เอาไว้ใช้อยู่ดี”
“เอ๊ะ?”
“พี่ไปก่อนนะ”
ยังไม่ทันที่ผมจะถามเสร็จพี่คลื่นออกรถหนีไปทิ้งให้ผมยืนงงกับคำพูดเมื่อกี้ ผมมองหมวกกันน็อกที่อยู่ในมือหมุนมันสามหกสิบองศาแอบยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะกอดมันเหมือนตุ๊กตา
อะไรก็ไม่รู้ล่ะแต่รู้แค่ว่าวันนี้ผมมีความสุขมากก็พอ


## เที่ยวแหละ 05

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาในตอนเช้าตรู่ผมตื่นนอนมาเตรียมตัวมาอย่างดีสำหรับการเจอพี่คลื่นโดยเฉพาะแต่เหมือนสวรรค์เล่นตลกวันที่พวกเราไปศึกษาดูงานกันกลับกลายเป็นว่าเป็นพี่อีกคนที่ไม่รู้จักมาเทรนพวกเราแทนส่วนพี่คลื่นนั้นไปคุยงานกับลูกค้าข้างนอก บอกตามตรงว่าเสียใจและเสียดายมากเพราะแค่จะหาจังหวะเจอพี่คลื่นเดิมทีก็ยากอยู่แล้ว และยิ่งช่วงนี้ที่งานเยอะแถมร้านคาเฟ่หน้าบริษัทก็ดันมาปิดปรับปรุงอีกโอกาศยิ่งน้อยไปใหญ่
ผมนั่งมองแก้วชานมไข่มุกบนโต๊ะด้วยความว่างเปล่าพลางดึงหลอดขึ้นลงเล่นก่อนจะถอนหายใจออกมา ตอนนี้งานทั้งหมดเสร็จลุล่วงไปแล้วแต่ในใจของผมกลับเบื่อหน่ายเสียเหลือเกิน
ไม่มีพี่คลื่นให้มอง ไม่มีพี่คลื่นให้ได้ชื่นชมเสียง
“เฮ้อ เบื่อว่ะ”
ผมตัดพ้อพลางเอนหลังกับพิงกำแพงร้านกาแฟ ตอนนี้เรายังอยู่ภายในมหาวิทยาลัยเนื่องจากฝนดันตกลงมาจึงไม่สามารถจะกลับบ้านได้
“เบื่อไรมึง”
“ไม่มีพี่คลื่นให้มอง มันเบื่ออ่ะ”
“ดูจี้พี่คลื่นไปสิ” เมลพูดพร้อมกับดึงแก้วชานมผมไปดูด
“มันไม่ฟูใจมันตัวจริง แล้วอีกอย่างมันเอาไว้ใช้เสริมดวง ไม่ใช่เอาไว้ดูสักหน่อย”
เมลส่ายหัวก่อนจะหันไปเลทนมือถือต่อ ใช่สิมึงไม่มีความรักไม่เข้าใจหรอก พูดไปก็เศร้าแต่ก็ได้แต่ทำใจเท่านั้น ทอดสายตามองออกหน้าต่างมองสายฝนที่โปรยลงมาไม่หยุดและเหมือนว่ามันจะมีลมด้วย
“พายุแรงเลย พี่คลื่นจะกลับบ้านได้มั้ยนะ”
“ตอนนี้ยังบ่าย เขายังไม่เลิกงาน”
“กูลืม”
พูดเสร็จก็เบะปากก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกรอบ ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้งจนได้ยินเสียงฝนด้านนอกอย่างชัดเจน
“ไง ยังไม่กลับอีกหรอ”
พวกผมหันมองคนเอ่ยทัก บาสเพื่อนในสาขาแต่คนละเซคนั่งลงตรงมุมหัวโต๊ะ
“จะกลับไงล่ะฝนตกแรงขนาดนี้”
“อ๋อ ไงเมล”
อีกคนเอื้อมมือแตะที่แขนเมลเบาๆ เมลไม่พูดอะไรเงยหน้าเหลือบมองเล็กน้อยก่อนจะหันกลับสนใจมือถือดังเดิม
เมลมึงเย็นชามาก
“ไม่ทักกันหน่อยหรอ”
“แล้ว”
“เย็นชาจัง”
ผมนั่งเงียบมองอีกสองคนที่สนทนากัน บรรยากาศกลายเป็นว่าดูตรึงเครียดไปในทันที ผมรู้ดีว่าทำไมถึงเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น ย้อนกลับไปเมื่อช่วงปีหนึ่งบาสเคยจีบเมลซึ่งตอนนั้นทั้งสองก็คุยกันดี แต่จู่ ๆวันหนึ่งบาสสารภาพรักกับเมลแต่เมลปฏิเสธไป ดูเรื่องทุกอย่างมันจะจบกลับกลายเป็นว่าพอขึ้นช่วงปีสองบาสกลับมาจีบเมลอีกครั้งแต่ครั้งนี้มันกลับตื้อมากขึ้นเลยทำให้เมลมันโมโห เมลมันพยายามออกห่างแต่บาสมันก็พยายามตื้อบางครั้งก็เห็นว่าบาสมันก็จีบคนอื่นซ้อนด้วยนะ แต่ก็นั่น คนมันเผื่อเลือกอ่ะให้ทำไง
“มึงก็อย่าไปยั่วโมโหมันดิ”
“กูป่าว แค่อยากคุยกับเมลเฉยๆ”
ผมอุตส่าห์เตือนมันแล้วนะแต่ดูดิมันไม่ฟังผมเลย เมลที่เงียบอยู่นานจู่ ๆก็ลุกขึ้นกระทันหันมันหยิบของทั้งหมดใส่ลงกระเป๋า
“เมลไปไหน”
“ฝนตกหยุดแล้ว กูกลับก่อน”
“ไปด้วยๆ บาสกูไปล่ะ”
ผมรีบเก็บของตามเมลไปโดยไม่ลืมที่จะลาอีกคน เราเดินตรงออกจากมหาวิทยาลัยตรงไปยังป้ายรถเมล์ เรานั่งรอเวลาที่รถเมล์จะมาจอดผมเลือกทำลายความเงียบโดยการชวนอีกคนคุย
“มึง โอเคป่ะ”
“แล้วทำไมกูต้องไม่โอเคด้วยล่ะ”
“ก็ เรื่องไอ้บาสอ่ะ”
“นั่นกูไม่โอเคตั้งแต่แรกแล้ว ช่างมันเถอะ”
ผมเม้มปากไม่อยากให้เพื่อนอารมณ์เสีย
“เอางี้มั้ย เราไปเที่ยวกัน”
“เที่ยวไร”
“เที่ยวไง เบื่อกันมาเยอะแล้วไปสนุกมั่ง”
มีคนเคยบอกผมว่าโลกตอนกลางคืนมันแตกต่างจากโลกตอนกลางวันมาก แต่ผมก็ไม่คิดว่ามันแตกต่างกันถึงคนละโลกแบบนี้ พวกเราอยู่ที่ถนน Night Street ถนนแห่งแสงสีที่ถูกขนานนามว่าเป็นโลกในตอนกลางคืน ผมกับเมลยืนมองอยู่ที่หน้าทางเข้าพิจารณาอย่างพินิจนึกคิดอยู่ในใจ
“มึงคิดอะไรถึงพามาที่นี่วะเนี่ย”
“ก็กูอยากพามึงมาคลายเครียด”
“ร้านเหล้าเนี่ยนะ”
“ใช่”
“อีบ้า!!”
เอ้า ด่าเฉย ก็ผมไม่รู้จะพาไปไหนอ่ะ ผมเลื่อนดูฟีดเฟสบุ๊คไปเรื่อย ๆก็เจอเขาแนะนำที่นี่มาเห็นในรูปสวยผมก็เลยพามา แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะมีแต่ร้านเหล้าแบบนี้
“เอาไงอ่ะ” ผมถามไปถามเมล อีกคนเหมือนยืนคิดก่อนจะถอนหายใจออกมา
“มาแล้วจะกลับก็เสียเวลางั้นก็เที่ยวแหละ อีกอย่างพรุ่งนี้ก็หยุดด้วยไม่เป็นไรหรอก”
เราเดินไปตามทางผ่านผู้คนมากมายทั้งชาวต่างชาติและคนไทย สองข้างทางแต่ละร้านเปิดไฟแสงสีและเพลงแข่งกันเพื่อเรียกลูกค้าเข้าร้าน
“น้องค่า สนใจร้านนี้มั้ยค่า”
“น้องค่า ร้านนี้มีบริการพิเศษนะค่า”
เสียงชวนเชิญจากพนักงานร้านตะโกนดังแข่งกันเรียกลูกค้า เราเดินไปพลางเกาะแขนกันเพื่อกันหลง เดินกันไปได้สักพักจนมาถึงเกือบถึงท้ายซอย ก็มีพนักงานคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าร้านจู่ๆก็เดินมาดักหน้า
“มาๆน้องร้านพี่ดีเข้ามาก่อนๆ”
“เอ่อพี่ คือ”
ไม่ทันได้ตอบปฏิเสธก็ดึงพวกผมเข้ามาในร้านอย่างงงๆ พวกยืนงงอยู่ตรงประตูทางเข้าภายในร้านเต็มไปด้วยผู้คนหลากหลายอายุ เสียงเพลงถูกเปิดดังกระหึ่มผสมกับแสงสีของไฟ
“ทำไมพี่เขาต้องลากเราเข้ามาด้วยวะ”
ผมหันไปถามเพื่อนสาวในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์มีเสื้อคลุมแขนสั้น ดูๆแม่งเหมือนจะไปตีกับใครเลย
“ก็เขาจะให้เราเสียตังไง”
“แล้วเอาไงอ่ะ”
“ช่วยไม่ได้ ก็ต้องแดกแหละ”
สุดท้ายเราก็ต้องมากินเหล้าทั้งที่ไม่ได้อยากแต่ก็ไม่เป็นไรถือซะว่ามาเปิดหูเปิดตาก็แล้วกัน
ผมกับเมลเดินหาที่นั่งที่ไกลผู้คนเดินหาชั้นหนึ่งก็แล้วชั้นสองก็แล้วแต่เต็มหมดเลยจนสุดท้ายต้องมานั่งที่บาร์แทน
“รับอะไรดีครับ”
พวกเราหันไปมองชายหนุ่มผมสีทองไฮไลท์ดำในชุดสูทบาร์เทนเดอร์เต็มตัว
เชี่ย หล่อสัส
“เอ่อ”
ต่างคนต่างเงียบสนิทผมรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่สะกิดอยู่ใต้โต๊ะ ใช่สิแนวนี้มันสเปคไอ้เมลหนิ
“ที่นี่มีน้ำอัดลมมั้ยคะ”
“หือ? น้ำอัดลมหรอครับ”
“พอดีกินเหล้าไม่ได้อ่ะค่ะ เป็นคออ่อนมากกกก”
แหมมมมม ตอแหล เพื่อนผมมันตอแหลมันกินเหล้าไม่ได้แต่มันกินเบียร์ค่ะคุณผู้ชม
“ถ้าเหล้าไม่ได้กินอย่างอื่นมั้ยครับ”
“ที่ร้านมีหรอคะ”
“ที่ร้านไม่มีหรอกครับแต่พอดีพี่มี”
พี่บาร์เทนเดอร์ส่งยิ้มร้ายให้เพื่อนผมแน่นอนว่าไอ้เมลหน้าแดงแป๊ดเหมือนคนกินเบียร์ ผมเบ้ปากด้วยความหมั่นไส้ เอาเลยค่าจีบกันเลยค่า คิดซะว่ากูไม่ได้อยู่ตรงนี้ก็ได้ ผมส่ายหน้าหันมองทางอื่นไปเรื่อย ๆจนไปหยุดที่โต๊ะหนึ่งทางด้านหลัง สายตาคมกริบที่มองมาเราสบตากันคนที่คุ้นเคยแต่ความรู้สึกกลับต่าง พี่คลื่นใช่ชุดเสื้อยืดธรรมดาสีดำที่กำลังยกแก้วที่มีน้ำสีอำพันขึ้นดื่ม ผมรีบหันกลับพร้อมกับเอื้อมไปสะกิดคนอย่างตัวเร็วๆ
“อะไรมึง”
“มึงพี่คลื่น”
“ห๊ะ? ไม่ได้ยิน”
“พี่คลื่น กูเจอพี่คลื่น”
“จริง?” ไอ้เมลเหมือนจะหันมองแต่ผมจับหัวมันทัน
“อย่ามองๆๆ”
ยังไม่ทันได้พักหายใจเหมือนมีใครบางคนมาหยุดยืนที่ข้างผม หางตาแอบเหลือบมองคนตัวสูงเสื้อยืดสีดำกางเกงยีนส์
“Pastis หนึ่ง”
พี่บาร์เทนเดอร์พยักหน้ารับหันไปทำตามคำสั่งออเดอร์ ผมค่อยๆหันไปตรงจังหวะกับอีกคนที่หย่อนตัวลงที่นั่งว่างข้างๆผม พี่คลื่นหันมาพร้อมกับเท้าคางส่งยิ้มมาให้แต่ไม่รู้ทำไมผมรู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นมันร้ายเสียเหลือเกิน
“ไง เจอกันอีกแล้วนะ”
“ค-ครับ” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทั้งหลงทั้งแหบเรียกได้ว่าพูดแทบจะไม่ออกเลยด้วยซ้ำ
“มาเที่ยวหรอ”
“ครับ มาเที่ยวครับ”
“อ่อ มาเที่ยว มาเที่ยวแหละเนาะ”
“ครับ เที่ยวแหละ”
ตายครับ ผมนี่แหละตาย


## ห้องพี่คลื่น 06

เมื่อเย็นผมถูกชวนจากไอ้คินเพื่อนเก่าสมัยเรียนมหาวิทยาลัยให้มาปาร์ตี้วันเกิดมัน ตอนแรกก็คุยกันว่าจะจัดที่บ้านมันแต่เพราะความขี้เกียจของมันและผองเพื่อนเลยเปลี่ยนใจกันมากินกันที่ร้านแทน ร้านที่เลือกเป็น Rhythm ที่ตั้งอยู่ในถนน Night Street เป็นร้านที่สมัยเรียนเรามากันประจำ พอมาถึงผมก็เข้าไปนั่งที่โต๊ะที่มีพวกเพื่อนมันจับจองกันเอาไว้แล้ว พวกเราไม่ได้เหมาร้านหรือเลือกโซนไพรเวทแต่เลือกเป็นโซนธรรมดาแทนเพราะแม้นี่จะเป็นการจัดปาร์ตี้วันเกิดแต่เอาจริงๆมันก็คือการนัดเจอกันของเพื่อนที่แยกจากกันไปแค่นั้นเอง
เวลาเดินไปเรื่อยทุกอย่างปกติดีจนกระทั่งช่วงสองทุ่มสายตาของผมดันไปเห็นอะไรบางอย่าง ใครบางคนที่เดินไปเดินมาแล้วไปหยุดนั่งที่บาร์ตอนแรกผมเห็นไม่ค่อยชัดทำให้ไม่แน่ใจว่าใช่หรือเปล่า ผมนั่งมองไปสักพักจนอีกคนได้หันมา นั่นแหละผมถึงได้มั่นใจว่าเขาคือบิล
เราสบตากันโดยมีผู้คนที่เดินผ่านไปมาคั่นกลาง แม้แสงไฟจะสาดสีจนตาลายบ้างแต่ก็ไม่ทำให้ความชัดของอีกคนลดน้อยลงเลย
“ไอ้คลื่นมองอะไรวะ”
“เปล่า”
ผมตอบในขณะที่สายตายังจดจ้องไปที่อีกคนพลางยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มจนหมด
“กูเห็นนะว่ามึงมองน้องคนนั้นน่ะ”
ผมหันมองไอ้คินที่โน้มตัวลงมากระซิบหู ผมไม่แปลกใจสักเท่าไหร่ที่มันจะรู้เรื่องของผม เราสนิทกันมาตั้งแต่มอปลายเรียนที่เดียวกันจนมาถึงมหาวิทยาลัย ทุกครั้งผมไปไหนมันก็ไปด้วยเรียกว่าเพื่อนซี้เพื่อนตายเลยด้วยซ้ำ
“แล้วไงวะ”
“ฮั่นแน่ ไม่ปฏิเสธแสดงว่าเรื่องจริง”
“ก็ไม่ได้บอกว่าไม่จริงสักหน่อย”
ไอ้คินยกยิ้มก่อนจะหันไปยกดื่มกับเพื่อนในวงต่อ สายตาผมยังคงจ้องไปที่แผ่นหลังของคนตัวเล็กคอยสังเกตอากัปกิริยาของอีกคน แต่ไม่รู้นึกอะไรผมตัดสินใจลุกจากที่นั่ง
“ไอ้คลื่นไปไหนวะ” เพื่อนคนหนึ่งในโต๊ะเอ่ยถามผม
“ไปสั่งเหล้าน่ะ”
มาถึงโซนบาร์ผมจัดการสั่งเหล้ากับทิมที่เป็นบาร์เทนเดอร์ก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงที่ว่างคนข้างๆ คนตัวเล็กค่อยๆหันหน้ามาจนผมสามารถเห็นใบหน้าที่เหรอหราได้ชัด
“ไง เจอกันอีกแล้วนะ”
“ค-ครับ” เหมือนจู่ ๆอีกคนก็เกิดเสียงแหบขึ้นมาทันที ผมแอบเห็นว่าเขาพยายามที่จะไม่สบตาผมด้วย
“มาเที่ยวหรอ”
“ครับ มาเที่ยวครับ”
“อ่อ มาเที่ยว มาเที่ยวแหละเนาะ”
“ครับ เที่ยวแหละ”
คนตัวเล็กพยายามหลบสายตาผมด้วยการหันไปมองอย่างอื่นแต่ผมแอบเห็นมือน้อยๆนั่นเหมือนจะพยายามสะกิดเพื่อนเพื่อขอความช่วยเหลือ เมลหันมาสวัสดีผมก่อนจะหันไปหาบิลพลางตีมือ แม้เพลงจากภายในร้านจะเปิดเสียงดังมากแต่มันก็ไม่ได้ดังที่จะทำให้ผมไม่ได้ยินเสียงอุบอิบของอีกคนได้เลย
“นี่เหล้ามึง”
“ขอบใจ”
เพลงในร้านเปลี่ยนจากเพลงสากลเป็นเพลงภาษาญี่ปุ่น ผมจำได้ดีว่าเพลงนี้คือเพลง Kimi no toriko เพลงดังจากแอป TikTok ที่ดังอยู่ช่วงนึง เพลงสำหรับคนคลั่งรักที่ถ้าเปิดขึ้นมาฟีลเตอร์ทุกอย่างจะกลายเป็นสีชมพูทันที
“โอ๊ะ เพลงโปรดเลย”
บิลพูดขึ้นพลางหันมองที่เวทีก่อนจะอมยิ้มขึ้นมา คนตัวเล็กโยกตัวพลางร้องตามเพลง
君の虜なってしまえばきっと
Kimi no toriko ni natte shimae ba kitto
この夏は充実するのもっと
kono natsu wa jujitsu suru no motto
もう戻れなくたって忘れないで
mou modore nakutatte wasurenaide
เหมือนทุกอย่างพาให้บรรยากาศเป็นใจ แสงไฟหลากสีถูกเปลี่ยนเป็นสีชมพูให้ผมมองอีกคนเหมือนใส่ฟีลเตอร์ความรักลงไป ท่อนเพลงเดิมยังคงถูกเล่นวนซ้ำๆอยู่ในหัวเราสบตากันภายใต้แสงไฟสีชมพูนั่นก่อนจะได้ยินคำพูดบางอย่างที่หลุดออกจากปากของเขาด้วยเสียงที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน
“คิมิโนโตะนะครับพี่คลื่น”
ใครจะคิดว่าคนตัวเล็กจะแอบดื้อใช่เล่น เพียงเสี้ยววินาทีที่ผมแยกตัวไปห้องน้ำแวะคุยกับเพื่อนกลับมาเขาก็อยู่สภาพที่เมาจนแทบจะคุยไม่รู้เรื่อง จนผมได้รู้จากทิมว่าบิลได้สั่งเตกีล่าไปหนึ่งแก้วเพราะเห็นว่าสีมันสวย ตอนแรกเขาก็เตือนแล้วว่ามันแรงนะแต่บิลก็บอกว่ากินได้ทิมเลยทำให้
ผมยืนมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำหน้าฟุบกับโต๊ะมือจับแก้วเตกีล่าแน่น ผมถอนหายใจก่อนจะจัดการแงะมือให้ปล่อยแก้ว
“งืออออ เอาอีกกกก”
“พอแล้วครับ เมาแล้วนะ”
“งือออออ”
เมลกลับมาที่โต๊ะพร้อมกับแก้วเตกีล่าที่คล้ายกับของบิล แต่เหมือนว่าเมลจะไม่ได้เมามากเท่าบิลแค่กรึ่มๆแต่ยังพอมีสติ
“มันเมาแล้วหรอพี่”
“อืม เราจะกลับกันเลยมั้ย” เมลพยักหน้าตอบแรงพร้อมกับหาวดูท่าคงจะไม่ไหวกันแล้วล่ะ
“เราเดินไหวมั้ย”
“ได้พี่”
ปากบอกได้แต่สภาพเหมือนจะยืนไม่ไหว ผมหันไปหาทิมเพื่อขอความช่วยเหลือ ผมสอดแขนเข้าทางด้านหลังยกแขนคล้องคอ
“อาาาาา อยากกินอีกกกก”
คนตัวเล็กเหมือนจะงอแงไม่เลิก ไม่พอยังทำท่าเอื้อมมือเหมือนจะไปหยิบแก้วให้ได้ ผมใช้มืออีกข้างที่ว่างจับแขนของอีกคนลงก่อนจะพากันพยุงเดินออกมาจากตัวร้าน เราใช้ทางออกด้านหลังมันไม่วุ่นวายและไม่มีคน เดินกันมาจนถึงรถจัดการพาคนเมาทั้งหลายขึ้นรถจัดแจงท่านั่งให้เสร็จสรรพ โชคดีที่วันนี้ผมดันเอารถยนต์มาเลยสามารถพาเด็กๆทั้งสองกลับได้สบาย
“แล้วนี่มึงรู้ทางบ้านน้องหรอ”
“อือ เคยไปส่งอยู่”
“หูว ร้ายไม่เบานะเราน่ะ”
ผมยักไหวไหล่ไม่สนใจที่อีกคนพูด จะว่าไปตั้งแต่เรียนจบผมกับทิมก็ไม่ได้คุยกันแบบนี้มานานมากแล้ว เมื่อก่อนเราสามคนสนิทกันมากทั้งผม ทิม คิน ไปไหนมาไหนกันตลอด จนเรียนจบพวกเราแยกย้ายกันไปทำงานเลยทำให้เจอกันน้อยลง
“เด็กนั่นเหมือนจะชอบมึงมากเลยนะ ตอนที่มึงยังไม่มาน้องมันเขินมึงตัวบิดตัวเบี้ยวจนเพื่อนด่าเลย”
“ฮ่าๆๆๆ ขนาดนั้นเลยหรอ”
ผมกลั้วหัวเราะพลางหันมองคนที่เอาหน้าฟุบกับคอนโซลรถ ยกยิ้มพลางเอื้อมมือลูบกลุ่มผมของอีกคนด้วยความเอ็นดู
“กูถามมึงจริงๆนะ มึงชอบน้องมันป่ะ”
ผมหันมองทอมสลับมองคนที่ถูกเอ่ยถึง ถามว่าชอบมั้ยบอกตามตรงว่าไม่สามารถตอบได้ ความรู้สึกของผมที่มีต่ออีกคนตอนนี้มันยังไม่ชัดเจนสักเท่าไหร่ผมจึงไม่สามารถบอกได้เต็มปากหรอกว่าชอบรึเปล่า
“กูยังบอกไม่ได้หรอก”
“ช้าระวังโดนคาบนะ น้องมันน่ารักขนาดนั้นไม่ใช่มึงคนเดียวสักหน่อยที่สนใจ”
“มึงพูดเหมือนสนใจอย่างนั้นแหละ”
“แล้วถ้ากูบอกว่าสนใจล่ะ”
“ปล่อยให้ไปเป็นสุขเถอะ”
“ฮ่าๆๆๆ มึงนี่นะ”
มันหัวเราพลางชกเข้าที่แขนผมเบาๆ เรายืนคุยอยู่สักพักก่อนผมจะขอตัวแยกย้ายกลับ ผมขับรถออกจากร้านตรงไปยังคอนโดของบิลเพื่อจะไปส่งคนเมาทั้งหลาย จากร้านใช้เวลาร่วมชั่วโมงเนื่องด้วยช่วงดึกในกรุงเทพรถจะค่อนข้างเยอะเป็นพิเศษ จนมาถึงคอนโดผมหันไปปลุกเมลที่นอนอยู่ข้างหลังก่อนจะหันมาปลุกคนข้างๆให้ตื่น แต่เหมือนจะมีแค่เมลเท่าที่ตื่นส่วนบิลก็คอพับหลับไปเรียบร้อย
ผมจัดการจับอีกคนขึ้นหลังเพราะน่าจะสะดวกกว่า เมลเป็นคนเดินนำทางโชคดีที่สติของเธอยังเหลือจึงสามารถพาผมขึ้นมาส่งเจ้าของห้องได้
เข้ามาในห้องผมแอบสำรวจโดยรอบ ห้องรับแขกตกแต่งด้วยโทนสีม่วงสลับชมพูสีไม่ได้ฉูดฉาดมากตามกำแพงติดสติ๊กเกอร์รูปต่างเอาไว้เป็นหย่อมๆดูไม่รกมาก
“พี่ ถ้าง่วงก็นอนนี่ได้นะ”
เมลว่าเสร็จก็ทิ้งตัวลงกับโซฟาก่อนจะผลอยหลับไปทิ้งไว้ให้ผมยืนงง งั้นก็ช่วยไม่ได้ดูเหมือนคนที่พึ่งได้ที่สุดกลับหลับไปแล้วตอนนี้ผมก็คงได้แต่คลำๆหาห้องนอนของคนบนหลังเอาเอง ผมมองหาประตูจนไปหยุดที่ด้านซ้ายวิสาสะเปิดเข้าไปดูพบเตียงขนาดคิงไซส์คิดว่าห้องนี้แหละน่าจะเป็นห้องนอน ผมค่อยๆว่าคนตัวเล็กลงบนที่นอนอย่างช้าพลางใช้มือสอดที่ท้ายทอยวางศรีษะของอีกคนอย่างเบามือที่สุด จัดการห่มผ้าให้อีกคนถึงคอก่อนจะหันไปเปิดแอร์ให้อากาศในห้องถ่ายเท ผมยันตัวที่จะลุกจากเตียงแต่ก็มีมือเล็กมาจับแขนให้ผมหยุด
“งืมมมม พี่คลื่น”
“ครับ” ผมเอ่ยพร้อมกับหย่อนตัวลงบนที่นอนข้างตัวจับมือของอีกคนวางเอาไว้บนหน้าท้อง ยันแขนของตัวเองค่อมระหว่างตัวใช้มือที่ว่างอีกข้างปัดผมที่ปรกหน้าออกเบาๆ
“อย่าไปไหนนะ”
ผมยกยิ้มเล็กน้อยก้มลงจุมพิตที่หน้าผากขาวเนียนเบาๆ
“ครับ พี่จะอยู่กับหนู”
“งืออออ”
เหมือนเป็นเพียงแค่ละเมอของเด็กคนหนึ่งแต่ถึงอย่างนั้นผมก็ตอบกลับไปแล้ว เหลือบมองนาฬิกาที่ตั้งอยู่หน้าทีวีโชว์เลขบอกว่าตอนนี้เกือบเที่ยงคืนแล้ว ผมค่อยๆลุกจากเตียงเบาๆจัดการปิดไฟปิดประตูผละตัวเองออกมา สายตากวาดมองรอบๆเพื่อเช็คความเรียบร้อยก่อนจะทำการปิดไฟที่รับห้องรับแขกให้เสร็จสรรพ
เหมือนสายตาพลันเห็นอะไรบางอย่างจากบานประตูหนึ่งข้างทีวีในห้องรับแขก แสงสีม่วงอ่อนจากกรอบป้ายไม้ส่องแสงออกมาราวกับเชิญชวนให้ผมเข้าสัมผัส ผมตัดสินใจเดินเข้าไปดูป้ายหน้าห้องถูกสลักชื่อเอาไว้ว่า Cleun My Love พออ่านออกเสียงจู่ ๆผมก็ยิ้มออกมาอัตโนมัติไม่ใช่เพราะมันตลกแต่เพราะชื่อนั่นมันเป็นชื่อเขา แต่บางทีอาจจะไม่ใช่ก็ได้นะ
ผมวิสาสะเปิดประตูเข้าไปในห้องจัดการเปิดไฟจนผมได้เห็นอะไรบางอย่าง กำแพงด้านขวาถูกติดไปด้วยสติ๊กเกอร์หลากขนาดหลากรูปแบบแต่ที่น่าตกใจกว่านั้นคือรูปของผมนับสิบที่ถูกแปะปนกันไปกับสติ๊กเกอร์ ผมไล่สายตากวาดมองทุกภาพและทุกตัวอักษรที่อยู่บนกำแพงทั้งประโยคที่เหมือนไดอารี่หรือประโยคที่เหมือนหวีดไอดอลถูกเขียนอยู่ใต้ภาพทุกรูป ถ้าเป็นคนอื่นเข้ามาเห็นแบบนี้คงคิดว่าเจ้าของห้องคงเป็นโรคจิตชอบตามถ่ายสต็อคเกอร์ไปแล้วแต่สำหรับผมมันกลับแปลก ผมว่ารู้ว่าบิลชอบผม ชอบมานานแล้ว ผมจำได้ว่าครั้งแรกที่เราเจอกันคือในห้องน้ำของฟิตเนสเมื่อปีที่แล้ว ผมรู้มาตลอดว่าอีกคนชอบมานั่งที่คาเฟ่เพื่อรอมองผมในช่วงพักกลางวันเสมอ และผมก็มักจะชอบไปโผล่หน้าให้เขาเห็นอยู่บ่อยๆ
เสียงข้อความดังขึ้นผมหยิบมือถือขึ้นมาเช็คเป็นไอ้คินที่ทักมาถามไถ่ ผมจัดการพิมพ์ตอบไปก่อนจะปิดหน้าจอ ผมมองกำแพงตรงหน้าอยู่ก่อนจะตัดสินใจยกมือถือขึ้นถ่ายรูปเก็บไว้จัดการตั้งมันเป็นรูปหน้าจอล็อคจนเสร็จสรรพ ก่อนจะออกจากห้องนั้นโดยไม่ลืมปิดไฟ
ก่อนที่จะออกจากห้องผมแวบไปดูคนบิลที่นอนอยู่ในห้อง ผมไม่ได้เข้าแต่เพียงแค่ยืนอยู่ที่หน้าประตูเท่านั้นเพื่อไม่ให้รบกวน เหมือนอีกคนจะนอนหลับดีไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมางอแงอีก ผมยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยลา
“ราตรีสวัสดิ์นะครับ คนดี”


## โป๊ะแตก 07

ลืมตาตื่นกระพริบตาเพื่อปรับโฟกัส ผมค่อยๆผงกหัวขึ้นจากพื้นพรมก่อนจะหันมองไปรอบๆ เหมือนว่าตอนนี้ผมจะอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่ถูกตกแต่งโดยผ้ากำมะหยี่สีแดงรอบห้องมีโซฟาหนังสีน้ำตาลวางอยู่ตรงหน้า พยายามขยับตัวแต่เหมือนจะไม่ได้ผมก้มมองปรากฏว่าผมโดนมัดอยู่! เข็มขัดหนังสีดำสองเส้น เส้นนึงมัดลำตัวอีกเส้นนึงใช้มัดมือ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าชุดที่ผมใส่อยู่มันเป็นเสื้อเชิ้ตบางตัวโคร่งสายรัดขาที่ใส่แล้วดูเซ็กซี่ไหนจะหางแมวด้านหลังอีก
ใครมันใส่ชุดนี้ให้ผมวะ!
ผมพยายามขลุกขลิกตัวเองเพื่อจะแกะเข็มขัดที่ใช้รัดตัวผมอยู่แต่ไม่ว่าจะพยายามยังไงมันก็ไม่ออกสักทีจนผมหน้าทิ่มลงไปแนบกับพื้นห้อง ไม่นานประตูห้องก็เปิดออกเผยให้เห็นใครบางคนที่เดินเข้ามา ผมหันมองเจ้าของเท้าเดินตรงมาเรื่อย ๆจนมาหยุดตรงหน้าผม เงยหน้ามองคนตัวสูงที่ยืนอยู่ตรงหน้าชายในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวลายเสื้อกางเกงยีนส์หนังในมือของเขาถือแส้เส้นหนึ่ง และที่สำคัญเขาคือพี่คลื่น!!!
พี่คลื่นคนดีของผมในชุดลายเสือ
“พ-พี่คลื่น”
พี่คลื่นย่อตัวลงมาจนสามารถเห็นใบหน้าของอีกคนได้อย่างชัดเจน ใบหน้าที่นิ่งเรียบ มือหนาเอื้อมเชยคางให้ผมเชิดหน้าขึ้นให้สายตาเราประสานกัน
“วันนี้เราสวยเป็นพิเศษเลยรู้มั้ย”
อุณหภูมิในร่างกายพุ่งสูงขึ้นหัวใจเต้นรัวแบบโดคิโดคิ อีกคนยกยิ้มด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์พลางใช้นิ้วเรียวลูบไล้ตามกรอบหน้าของผม ไม่ทันที่ผมจะได้ท้วงถามพี่คลื่นเข้าจู่โจมช่วงชิมริมฝีปากทันที อีกคนใช้ลิ้นดุนเข้ามาในปากกวาดสำรวจหาความหวานด้านใน มือหนาจับที่คางบังคับใบหน้าของผมให้รับกัน แรงจูบเริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆจนเฮือกสุดท้ายก็ผละกัน
พี่คลื่นจับผมให้นอนราบกับพื้นก่อนจะก้มลงจุมพิตที่ต้นขา ขนทั้งตัวลุกชันพยายามเม้มปากสะกดอารมณ์ที่เริ่มพลุ่งพล่านตีกันไปหมด พี่คลื่นเงยหน้าจากต้นขาเล็กน้อยช้อนตามองผม
“พี่ขอสัมผัสเราได้มั้ย”
วินาทีนั้นตัวผมแทบระเบิดบู้มอุณหภูมิ ในร่างกายร้อนเห่อจนเกือบจะทะลุปรอท ผมสบตามองอีกคนที่กำลังยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และค่อยๆขยับขึ้นมาจนค่อมตัว
“พ-พี่คลื่น ใจเย็นๆก่อนครับ เราคุยกันได้นะ”
“แต่พี่ไม่ได้อยากคุยกับเราสักหน่อย”
“แต่…”
“ไหนว่าชอบพี่ไง ทำไมแค่นี้ถึงให้พี่ไม่ได้”
จู่ ๆน้ำเสียงและสีหน้าของพี่คลื่นเปลี่ยนไปเหมือนไม่พอใจกับคำตอบของผม เวลานั้นเหมือนผมจะสัมผัสได้ถึงบางอย่างวินาทีที่ผมกำลังวิเคราะห์พิจารณาจู่ ๆพี่คลื่นก็ฟาดแส้ลงกับพื้นที่ว่างข้างผม ผมหันมองคนตรงหน้าตอนนี้ร่างกายสั่นสะท้านไปหมด
“พี่คลื่นจะทำอะไร”
“ในเมื่อพี่ขอดีๆไม่ได้ก็คงต้องบังคับ”
พี่คลื่นก็จับผมทุ่มลงกับโซฟาทันที พี่คลื่นใช้แส้ในมือฟาดลงที่หลังผมแต่น่าแปลกที่มันไม่เจ็บเลยสักนิด
เอ๊ะ รึว่าฝัน
ยังไม่ทันที่ผมจะได้คิดต่อจู่ ๆก็มีบางอย่างสัมผัสเข้าที่ต้นขามันค่อยๆคืบคลานเข้ามาเรื่อย ๆจนถึงจุดสัมผัสนั้นไม่พอยังเม้มเข้าที่ใบหู แม้จะอยู่ในฝันแต่ความรู้สึกเสียวซาบซ่านนั้นมันเหมือนกับของจริงเลย มือหยาบนั่นไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยจากจุดสัมผัส มือหนาเอื้อมดึงผมให้เชิดหน้าสิ่งที่อยู่ใต้ขากลับขยับเร็วขึ้น แม้ความรู้สึกมันจะแปลกๆแต่ก็สามารถทำให้ผมเผลอเปล่งเสียงน่าอายออกมานับครั้งไม่ถ้วน
“บิล”
เสียงเรียกดังก้องในหูผมจำได้ว่านี่ไม่ใช่เสียงของพี่คลื่นแต่เป็นเสียงของใครสักคนที่คุ้นเคยดีแต่ถึงอย่างนั้นนึกยังไงก็นึกไม่ออก สิ่งที่อยู่ใต้ขามันขยับเร็วขึ้นจนในที่สุดมันก็ทำให้ผมปลดปล่อยออกมา ผมรู้สึกได้ว่าต้นขาของผมเหนียวเหนอะหนะไปหมด
“บิล”
เสียงเรียกดังขึ้นอีกครั้งแต่ครั้งนี้ดังกว่าเดิม สัมผัสได้ว่าเหมือนมีอะไรบางอย่างสะกิดแขนผม
“ไอ้บิล!!!!”
“เฮือก!!”
ลืมตาตื่นเห็นเพดานสีขาวที่คุ้นเคย ก่อนจะผงกหัวมองไปรอบๆเห็นเมลยืนอยู่ข้างๆเตียงมันยืนหน้าบึ้งเหมือนทุกครั้งที่เคยเห็น ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่แสดงว่าเรื่องทั้งหมดเป็นแค่ความฝันสินะ แต่มันก็น่าอายมากเลยนะที่ผมดันฝันถึงพี่คลื่นแบบนั้นแต่ลึกๆก็แอบเสียดายเหมือนกันแหละ
“มึง”
“ว่า”
“ฝันเปียกหรอ แฉะเชียว”
ผมคิ้วขมวดมองหน้ามันเล็กน้อยก่อนจะเปิดผ้าห่มออก เมื่อเห็นกางเกงตัวเองเปียกแฉะไปหมด ผมนั่งประมวลผลอยู่ครู่นึกประติดประต่อกับความฝันพอนึกได้ผมก็รีบหันไปบอกเมลให้ออกจากห้องทันที
“ไอ้เมลๆ มึงออกไปรอข้างนอกก่อน”
“หือ? ทำไม”
“เอ่อน่า”
“อ๋อ โอเค ไม่ต้องรีบนะกูรอได้”
เมลยกยิ้มก่อนจะเดินออกจากห้องไปปล่อยให้ผมเสียสติอยู่คนเดียว ใบหน้าแบบนั้นผมรู้เลยว่ามันกำลังคิดไม่ดีแน่ ๆ ฮือออออ ผมสลัดผ้าห่มให้พ้นตัวเม้มปากสูดหายใจลึกก่อนจะเอามือล้วงเข้าไปในกางเกง สัมผัสแรกที่ได้มันใช่ความเปียกที่พอธุระเสร็จก็แห้งจากไปแต่ที่ผมสัมผัสได้มันคือความเหนอะหนะภายใต้กางเกงของผม ผมใช้มือสำรวจบริเวณรอบทั้งด้านหน้าและด้านหลังพบว่ามันเหนอะหนะไปหมด งั้นก็เท่ากับแสดงว่าผมปลดปล่อยมันออกมาจริงๆน่ะสิ ว่าแล้วปล่อยตัวลงเตียงนอนเบะปากเล็กน้อยด้วยความสำนึกผิด
พี่คลื่นผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจคิดลามกแต่บรรยากาศมันพาไปเอง
“ฮือออออ แล้วแบบนี้กูจะแบกหน้าไปเจอพี่คลื่นยังไงเนี่ย”
ทอดมองถนนจากชั้นบนด้วยสายตาว่างเปล่าก่อนจะถอนหายใจออกมาสักเล็กน้อย แม้ตอนนี้ทุกอย่างจะกลับมาเป็นปกติแต่ความรู้สีกผิดยังเต็มอยู่ภายในใจ
“เลิกถอนหายใจแล้วมาทำงานได้แล้ว”
ผมหันมองไอ้เมลมันกำลังตั้งหน้าตั้งตาทำงานผมถอนหายใจออกมาอีกรอบก่อนจะหันมาทำงานตัวเองที่ค้างไว้ วันนี้เรามานั่งทำงานที่ห้างสรรพสินค้าในโซน work space พวกเรานั่งทำงานกันมาได้ชั่วโมงกว่าๆและเหมือนว่าตอนนี้จะยังไม่เสร็จด้วย
“อ่าว นั่นน้องคนนั้นนี่”
พวกเราหันมองคนมาใหม่ ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนสั้นกางเกงยีนส์ขาสั้น อายุของเขาดูใกล้เคียงกับพวกเรา
“เอ่อ คุณเป็นใครคะ”
เป็นเมลที่เอ่ยถามส่วนผมก็ได้แต่มองอีกคนด้วยความสงสัย
“อ๋อ โทษทีๆพี่เป็นเพื่อนไอ้คลื่นมันน่ะ”
พอได้ยินชื่อพี่คลื่นเท่านั้นแหละความสำนึกผิดก็โพล่งขึ้นทันที พี่คินยิ้มอย่างเป็นมิตรก่อนจะขอนั่งร่วมโต๊ะ เราพูดคุยสัพเพเหระไปเรื่อยจนได้รู้ว่าพี่เขาชื่อคินเป็นเพื่อนกับพี่คลื่นและพี่บาเทนเดอร์คนนั้นตั้งแต่มัธยมปลายแล้ว ส่วนเหตุผลที่รู้จักผมได้ก็เพราะวันนั้นพี่คลื่นเอาแต่จ้องผมไม่วางตาจนพี่คินจับได้ พอผมได้ยินแบบนี้แก้มผมก็เห่อร้อนขึ้นมาทันที
“แล้วพี่คลื่นเป็นคนยังไงหรอครับ”
“นั่นแน่ ถามแบบนี้ต้องการล้วงข้อมูลอะไรรึป่าว”
พี่คินหันมองหน้าผมพลางยกยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ราวกับจะจับผิดผมอย่างไงอย่างงั้น
“ป่าวนะครับ คือ…ผมแค่อยากรู้เฉยๆ”
“งั้นเราต้องตอบคำถามพี่มาหนึ่งอย่างก่อน แล้วพี่จะตอบคำถามเรา”
“ครับ”
“เราชอบไอ้คลื่นใช่ป่ะ”
เมื่อได้ยินคำถามผมแทบจะสำลักน้ำลายออกมาเลย ก็คิดอยู่แล้วแหละพี่แกคงมีแอบคิดบ้างแต่ก็ไม่คิดว่าจะถามออกมาโต้งๆแบบนี้ ผมเหลือบมองเมลเพื่อขอความช่วยเหลือแต่เหมือนว่าตอนนี้มันเมินผมหันไปทำงานต่อแล้ว
“คือ…”
“หือ?”
“ผม…ชอบพี่คลื่นครับ”
“ว่าแล้วเชียว”
พี่คินตีโต๊ะเบาๆราวกับบอกว่าคำตอบของผมตรงกับความคิดของเขา พวกเรามองอีกคนด้วยความงงก่อนจะหันมองหน้ากัน
“ตอนแรกพี่ก็ไม่มั่นใจหรอกนะ เพราะตอนเห็นที่ร้านพี่ไม่ค่อยได้สนใจเท่าไหร่ แต่พอมาเห็นจี้ราพี่ก็เลยอยากถามให้แน่ใจน่ะ”
“จ-จี้หรอครับ แต่ แต่มันไม่ใช่รูปพี่คลื่นนะครับ”
“ไม่ใช่รูปแต่ชื่อมันใช่ไง ชื่ออะไรนะ จี้พี่คลื่นป่ะ ถ้าจำไม่ผิด”
“พี่คินรู้ได้ไง”
“อ๋อ วันที่ไอ้คลื่นมันไปเก็บกระเป๋าตังให้เราเผอิญพี่นั่งติดกับโต๊ะเราเลย”
เหมือนได้ยินเสียงบู้มในหัว อุณหภูมิในร่างกายเห่อร้อนจนแทบทะลุปรอท ผมจับจี้พี่คลื่นยกแนบปากพลางเม้มปากด้วยความเขินอาย นี่ผมโป๊ะแตกมาตลอดเลยหรอเนี่ย ฮือออออ
“ฮ่าๆๆๆ อีกอย่างเมื่อกี้เราก็หลุดพูดออกมาด้วย พี่เลยมั่นใจแบบร้อยเปอร์เซ็นต์เลย”
“ฮือออออ”
ผมเม้มปากแน่น พี่คินรู้แล้วว่าผมแอบทำจี้พี่คลื่นแล้วแบบนี้พี่คลื่นจะรู้ด้วยมั้ย คิดแล้วยิ่งปวดหัว ผมยกมือขึ้นแนบขมับคิดประติดต่อเรื่องราวทั้งหมดจนหัวแทบหมุน พี่คินตบบ่าเบาๆผมเบาสองที
“ไม่ต้องห่วงหรอกตอนนี้ไอ้คลื่นมันยังไม่รู้ แต่อนาคตก็ไม่แน่”
“แงงงงง”
พี่คินหัวเราะพลางจับหัวผมโคลงเบาๆ สมองของผมตอนนี้ขาวโพลนไปหมดแล้ว นี่อีกไม่นานความลับของผมคงโดนพี่คินรู้เข้าจนได้ พี่คินโคตรน่ากลัวเลย
“เอ้อใช่ พี่ยังไม่ตอบคำถามเราเลย เราถามว่าไอ้คลื่นมันเป็นคนยังไงใช่มั้ย”
ผมหันมองพี่คินพลางพยักหน้าตอบแต่เหมือนสมองผมจะไม่ทำงานแล้วตอนนี้
“ไอ้คลื่นน่ะ จริงๆแล้วมันเป็นคนนิ่งๆไม่ค่อยพูดเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายนะ แล้วก็ชอบใจดีกับคนอื่นไปทั่วแหละ”
เหมือนจะพูดจบประโยคแล้วจู่ ๆพี่คินก็จับเข้าที่บ่าผมก่อนจะทำหน้าเหมือนนึกอะไรบางอย่างออก พี่คินหันมามองหน้าผมพร้อมกับทำสีหน้าที่จริงจังต่างจากเมื่อกี้ก่อนจะพูดบางอย่างด้วยน้ำเสียงที่เบากว่าเดิม
“แล้วก็อีกอย่างนะ ไอ้คลื่นมันเป็นเอส”
“เอส เอสเอ็มหรอครับ”
“ใช่”
SM ที่พี่คินหมายถึงไม่ใช่ค่ายเพลงเคป๊อปแต่เป็น SM ที่เป็นซาโดมาโซคิสม์หรือผู้ที่มีรสนิยมชื่นชอบการถูกกระทำ ผมอ้าปากหวอก่อนที่เมลจะยื่นมือมาหุบให้ ผมมองพี่คินก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจเพราะบางทีผมอาจจะได้หูฝาดก็ได้
“จ-จริงหรอครับ”
“พี่ล้อเล่นน่ะ”
“โถ่พี่คิน” พอรู้ว่าเป็นเรื่องโกหกผมถอนหายใจโล่งขึ้นมาทันทีก่อนจะหันไปเหวใส่อีกคน
“ทำไมอ่ะ เสียดายหรอ”
“ผมจะไปเสียดายทำไมล่ะ พี่นะพี่ทำพี่คลื่นเสียหายหมดเลย”
“ฮ่าๆๆๆๆ มีหวงกันด้วยเว้ย”
เรานั่งคุยกันอีกสักพักจนพี่คินก็ขอตัวกลับก่อน ผมเท้าคางมองหน้าจอโน้ตบุ๊คกดเซฟงานแล้วส่งให้เมล
“มึง ถ้าเกิดพี่คลื่นเป็นเอสจริงๆ เขาจะเป็นแบบไหนวะ”
“มึงอยากรู้หรอ”
เมลทำอะไรสักอย่างกับมือถือก่อนมันจะส่งมาให้ผม เมลเพยิดหน้าให้ดูสิ่งที่เห็นบนหน้าจอเป็นเว็บโป๊ที่มีวีดีโอสิปแปดบวกเต็มไปหมด ผมเงยหน้ามองเพื่อนสาวที่ตอนนี้มันกำลังทำหน้าตายอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว
“นี่ มึงเอาเว็บโป๊มาให้กูดูเนี่ยนะ”
“อยากรู้ไม่ใช่หรอว่าคนเป็นเอสเอ็มเขาเป็นแบบไหน นี่ไงกูก็เปิดให้ดู”
“ไม่ใช่ดิ คือ มึงกู…”
“อย่าบอกนะมึงไม่เคยดู”
ผมส่ายหัวเล็กน้อย ถึงผมจะคลั่งรักพี่คลื่นขนาดไหนแต่ผมก็ไม่เคยแตะต้องอะไรพวกนี้เลยนะ
“มึงเคยดูหรอ”
“ก็บ่อย”
พอได้ยินคำตอบแบบนั้นผมถึงกับเหวอเลย ไม่คิดว่าคนนิ่งๆแบบเมลมันจะดูอะไรพวกนี้ด้วย โฮฮฮฮ เพื่อนผมกลายเป็นตาแก่หื่นกามไปแล้ว
เมลดึงมือถือกลับไปไม่นานเสียงแจ้งเตือนแชตในโน๊ตบุ๊คดังขึ้น เป็นข้อความของเมลเหมือนมันจะส่งอะไรบางอย่างมา ผมกดเข้าไปที่ลิงค์ก่อนจะพบว่าเป็นเว็บโป๊ผมรีบพับหน้าจอโน๊ตบุ๊คพร้อมกับส่งสายตาคาดโทษไปหามันทันที ใครให้มึงส่งมาแบบนี้วะ
“มึงส่งมาทำไมเนี่ย”
“วันนี้หมดเวลาแล้ว กูส่งเอาไว้เผื่อมึงจะไปศึกษาต่อที่บ้าน”
“ศึกษาบ้าอะไรกูไม่เอา”
“งั้นหรอ ก็แล้วแต่ อย่าให้เห็นว่าไปแอบเปิดดูล่ะ”
“โว้ยย มึงนี่”
เมื่อเห็นเมลลุกออกจากโต๊ะผมก็ลุกตามโดยไม่ลืมปิดหน้าจอเว็บโป๊ที่ปิดค้างไว้ลง ผมถอนหายใจก่อนจะทอดมองออกไปด้านนอกกระจกบานใหญ่ วันนี้มันวันอะไรของผมวะเนี่ย หัวจะปวดโว้ย


## เด็กใจแตก 08

ยกมือถือมองลิงค์เว็บในแชทที่เมลส่งมาให้อย่างพิจารณาพลางย้อนกลับไปดูข้อความด้านบนที่เมลส่งมาเมื่อสองชั่วโมงก่อนหน้า
mailllll: ดูซะเพื่อน
mailllll: จะได้หายไข้
ผมอ่านข้อความแล้วคิ้วขมวดอย่างไม่เข้าใจพร้อมกับตั้งคำถามกับตัวเอง แค่การที่ผมกดเข้าไปดูลิงค์นี้มันถึงกับให้ผมหายไข้เลยหรอ ไอค่อกแค่กหนึ่งทีพยายามปรับสายตาเพื่อโฟกัสหน้าจอพลางยกมือจับหน้าเหมือนว่าตัวจะร้อนมากกว่าเดิม ความร้อนในร่างกายมันทำให้ตัวผมรู้สึกเหนอะหนะไปหมด หันไปหยิบรีโมทแอร์เพื่อเร่งความเย็นก่อนจะถีบผ้าห่มให้ออกจากตัว เสียงแจ้งเตือนข้อความให้ผมละหันไปมองอีกครั้งเป็นข้อความแจ้งเตือนทั่วไป สายตาเหลือบหันไปมองแชทผมจ้องมองลิงค์นั่นอย่างไม่ละสายตา
https//:xxpeechpink.com
ชื่อลิงค์มันดูธรรมดามากแต่กลับมีพลังงานบางอย่างดึงดูดให้ผมกดมัน จนสุดท้ายผมกลั้นใจกด หน้าจอถูกพาไปยังลิงค์เว็บภาพพื้นหลังกลายเป็นสีดำ เลื่อนลงมาเล็กน้อยสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้ผมเกือบจะปาโทรศัพท์ทิ้ง คลิปวีดีโอของคนกำลังมีเซ็กส์กันไม่พอมันกลับไม่ใช่คลิปเดียวแต่มีเป็นร้อย ๆคลิป ผมคว่ำหน้าจอลงบนอกเหมือนอุณหภูมิในร่างกายสูงขึ้นกว่าเดิม ผมเม้มปากแน่นด้วยความเขินอายพร้อมกับสาปแช่งเพื่อนสาวที่เล่นพิเรนทร์
ไอ้เพื่อนชั่ว! มึงนี่มันหื่นจริงๆเลย
ผมค่อยๆแง้มมือถือขึ้นดูหน้าจอยังคงค้างอยู่ที่เว็บนั้น มือสั่นกำลังจะกดออกจากเว็บแต่ดันซวยเพราะนิ้วเจ้ากรรมดันไปกดเล่นคลิป เสียงอื้ออึงเล็ดลอดออกมาจากมือถือภาพของชายหญิงสองคนกำลังร่วมรักกันอย่างเมามัน ผมล่กจนทำอะไรไม่ถูกจะกดลดเสียงแต่ดันไปเพิ่มเสียงแทน
“ทำยังไงดี ฮืออออ”
คนในคลิปเหมือนใกล้จะเสร็จกิจธุระคนทั้งสองเร่งความเร็วจังวะและความแรงเป็นเท่าตัว ผมที่กำลังจะกดออกจู่ ๆสายตามันก็ดันไปมองคลิปถูกเล่นไปเรื่อยเสียงอื้ออึงจากคนในคลิปเล่นทำเอาผมแทบสติหลุดไม่นานคลิปก็จบลง
“เฮ้อ จบสักที”
ผมขยับตัวเพื่อจะวางมือถือลงที่โต๊ะหัวเตียงแต่จู่ ๆก็รู้สึกแปลกๆที่หว่างขา ผมก้มมองก่อนจะเอื้อมสัมผัสพบว่าบิลน้อยมันแข็งตัวเต็มที่พร้อมจะโบยบิน ผมหันกลับมานอนตัวตรงตาจ้องเพดานเขม็งโดยที่มือยังคงจับที่ส่วนนั้นอยู่
“ไม่นะ”
นี่ผมมีอารมณ์กับคลิปโป๊หรอเนี่ย
ผมเม้มปากอยู่ครู่ยกมือปิดหน้าปิดตาด้วยความเขินอายไม่อยากจะเชื่อกับตัวเองที่เกิดอารมณ์แบบนี้ นึกคิดหาวิธีแก้ไขในเมื่อเป็นแบบนี้ก็คงต้องนอนเฉยๆ ผมหลับตากลั้นใจเพื่อให้นอนหลับปล่อยให้เวลาเดินผ่านไปอย่างช้าๆ อุณหภูมิในร่างกายเริ่มพุ่งสูงขึ้นทีละนิดสร้างผลพวงให้อารมณ์ที่ค้างคาเกิดพุ่งสูงขึ้นตามมาจนสุดท้ายผมต้องลืมตาตื่นเพราะเหมือนยิ่งหลับยิ่งกระตุ้น ผมตัดสินใจโทรไปหาเมล แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าโดนมันล้อแน่ ๆแต่มันก็เป็นแค่คนเดียวผมจะสามารถปรึกษาเรื่องแบบนี้ได้
[ว่าไง]
“มึง กูต้องการความช่วยเหลือ”
[หือ? ไข้ขึ้นหรอ]
“คือ ป่าวหรอก กู…มีอารมณ์อ่ะ ฮือออ” ผมพูดไปพลางมุดหน้าลงกับหมอนด้วยความอาย
[ฮะ คึก]
“เมลมึงอย่าขำนะ ความผิดมึงเลยที่ส่งเว็บโป๊มาให้กูดูอ่ะ”
[เอ้า ก็กูอยากให้มึงหายไข้ไง]
“ตรรกะไหนของมึงเมล มันไม่ได้”
ผมเหวใส่เพื่อนรู้เลยว่าตอนนี้มันคงกำลังหัวเราะผมอยู่แน่เลย
“มึง ช่วยกูก่อนตอนนี้กู…ฮือออออ”
[จะให้กูไปทำให้ไง บ้าบอบัดสีบัดเถลิงหมด]
“แล้วกูต้องทำไงอ่ะ”
[แปปนึง]
เมลหายครู่ก่อนจะมีข้อความทางแชทเด้งขึ้น ผมกดเข้าไปดูพบว่าเป็นแชทของเมล มันส่งลิงค์บางอย่างมาให้ ผมมองมันอย่างพิจารณาความรู้สึกมันบอกว่าจะเป็นแบบเมื่อเช้า
“เมล ไม่ใช่แบบเมื่อเช้าใช่มั้ย”
[ไม่ๆ คนละอัน]
“มึงแน่นะ”
[เออ งั้นแค่นี้นะกูไปช่วยพ่อขายของก่อน]
“เออๆ”
เมื่อกดวางสายผมกดเข้าแชทก่อนจะกดลิงค์ที่เมลส่งมา หน้าจอกำลังพาผมเปลี่ยนเส้นทาง ภาพพื้นหลังถูกเปลี่ยนเป็นสีขาวปรากฎคลิปวีดีโอหนึ่ง ทันทีที่ผมกดเล่นวีดีโอเป็นชายคนหนึ่งในชุดบันนี่สีชมพูน่ารักแต่ผมเชยชมได้เพียงแค่ครูเดียวเท่านั้นจู่ ๆภาพก็ตัดไปกลายเป็นบันนี่บอยกำลังช่วยตัวเองอยู่ ผมจะกดหยุดเล่นวีดีโอแต่เหมือนเว็บบั๊กกลายเป็นผมไปกดเข้าเว็บขายเซ็กส์ทอยเฉย มือไม้ผมสั่นไปหมดผมไม่รู้ต้องทำยังไง กดย้อนกลับมายังหน้าจอยังเล่นคลิปบันนี่บอยกำลังเล่นสนุกกับเซ็กส์ทอย คราวนี้กลับทำให้อารมณ์ของผมพุ่งพล่านไปมากกว่าเดิม จากเดิมที่ผมตั้งใจว่าจะทำให้อารมณ์นี้หายกลับเป็นว่าผมไม่สามารถหยุดตัวเองได้อีกแล้ว
ผมเม้มปากมองดูคนในคลิปด้วยความรู้สึกที่แปลกใหม่ มือเรียวสอดเข้าไปใต้กางเกงสัมผัสเข้าที่จุดสัมผัสลูบคลำก่อนจะเร่งจังหวะถี่ขึ้นให้ทันกับคนในคลิป
“อื้อ!”
ยกสะโพกรับให้เข้ากับมือพร้อมกับเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น ไม่นานน้ำสีขาวทะลักออกมายังด้านนอกผมผงกคอดูพบว่ามันเปื้อนกางเกงไปหมด ผมใช้มือถูไถจุดสัมผัสอยู่สองสามทีจากอารมณ์ที่ตอนแรกใกล้จะสงบตอนนี้กลับมาพุ่งพล่านอีกครั้ง
นิ้วเรียวเลื่อนวีดีโอลงมาเรื่อย ๆก่อนจะเลือกสักหนึ่งอัน วีดีโอเริ่มเล่นคนในคลิปกำลังทำอะไรบางอย่างกับหมอน เมื่อเห็นดังนั้นผมยันตัวเองลุกขึ้นจัดการถอดกางเกงให้พ้นตัวป หยิบตุ๊กตามีพิงกับกำแพงหัวนอนก่อนจะนั่งทับขามันเหมือนคนในคลิป จัดการวางโทรศัพท์เอาไว้บนหัวเตียงก่อนจะเริ่มกดเล่นวีดีโอ ขยับสะโพกไปมาอย่างช้าๆความรู้สึกแปลกใหม่ทำให้ผมรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก มือเรียววางบนศรีษะของเจ้าหมีขยับสะโพกให้เร็วขึ้นกว่าเดิมพลางจินตนาการว่าคนตรงหน้าเป็นพี่คลื่นก่อนจะเร่งบดขยี้สะโพกรัวขึ้น
“อื้ออออ พ-พี่คลื่น”
ผมโน้มตัวเกาะกับหัวเตียงก่อนจะเร่งสะโพกให้เร็วขึ้นจนได้ยินเสียงกระทบดังไปทั่วห้อง มือเรียวอีกข้างจิกหัวเจ้าหมีแน่นพลางกัดปาดซี๊ดเมื่อใกล้จะถึงปลายทาง
“อื้อ! อื้อ!!! อ๊า!!!”
น้ำสีขาวขุ่นทะลักออกมาเหมือนเขื่อนแตก ที่หว่างขาของหมีเต็มไปด้วยน้ำสีขุ่นเปรอะเต็มไปหมดแต่ก็ต้องขอบคุณเพราะมันทำให้ผมถึงสวรรค์ ผมซบลงบนหัวหมีด้วยความหมดแรงเหมือนว่าไข้จะเริ่มลดแล้ว ผมหยิบมือถือมาออกจากเว็บโป๊ก่อนจะวางมันลงที่ข้างตัว มุดหน้าลงหัวเจ้าหมีพลางฟัดมันด้วยความเขินอาย
“พี่คลื่นบิลขอโทษ ฮือออ บิลเป็นเด็กใจแตกไปแล้ว”
“โอ๊ยไอ้บิลเจ็บ”
“กูจะตีมึงให้ตายเลย”
ผมวิ่งไล่เมลไปทั่วบ้านเหตุเพราะมันบังอาจมาทำให้ผมใจแตก ถ้าเมื่อวานมันไม่ส่งคลิปโป๊มาให้ผมคงไม่ทำเรื่องน่าอายพันธุ์นั้นแน่นอน ผมหยุดวิ่งเท้าแขนพิงกับโซฟาด้วยความเหนื่อยใช้หมอนที่ถือชี้หน้าเมลที่ยังคงทำหน้าลั่นล้าไม่เลิก
“อะไรแค่นี้เหนื่อยแล้วหรอ”
“ไอ้…แฮ่ก แปป…เหนื่อย”
เมลเดินมาใกล้ก่อนจะยกมือบีบแก้มผมพลางโยกตัวเบาๆด้วยความสนุก
“เพราะมึงเลยทำให้กูใจแตกอ่ะ”
“ถ้าแค่ดูหนังโป๊แล้วทำให้คนดูใจแตกป่านนั้นกูคงใจแตกตั้งแต่ปอหกแล้วล่ะ”
ผมทำหน้าเหวอมองอีกคน ผมพึ่งรู้เลยนะว่าเมลดูหนังโป๊ตั้งแต่ป.หก เมลมึงนี่ ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดเลย เมลจับไหลผมดันให้เดินไปยังห้องนอนของมัน วันนี้ผมมาที่บ้านเมลเพราะต้องการมาจัดการมันเรื่องเมื่อวานที่บังอาจส่งเว็บโป๊มาให้ดูแต่สุดท้ายกลายเป็นผมที่โดนจัดการแทน
เมลดันผมให้นั่งลงกับเตียงก่อนที่มันจะหันไปหาอะไรบางอย่างที่เก๊ะข้างเตียง ระหว่างนั้นผมก็ใช้หมอนตีมันไปเรื่อย ๆด้วยความหมั่นไส้ ไม่นานเมลหันมาพร้อมกับกล่องบางอย่างเป็นแท่งแก้วใสๆ เมลยื่นให้ผมรับมาไว้ในมือเอามาดูเท็กเจอร์ของมัน
“แท่งแก้วสวยว่ะ ให้อ่อ”
“มึงไม่รู้จักจริงดิ”
ผมมองหน้ามันด้วยความงง มันก็คือแทงแก้วหนิจะเป็นอะไรไปได้
“ก็แท่งแก้วไง”
“หึ มันดิลโด้แก้ว”
พอได้ยินคำตอบผมถึงกับหน้าเหวอเกือบหลุดกรี๊ดออกมา ผมรีบวางมันลงที่เดิมก่อนจะใช้หมอนในมือฟาดหัวเมลไปหลายที
“ไอ้เมล! มึงนี่หัวสมองมึงแต่เรื่องแบบนี้รึไง”
“โอ๊ย! อะไรของมึงเนี่ย ก็กูมีเยอะแล้วเลยอยากจะแบ่งปันเฉยๆเอง มึงมาตีกูทำไมเนี่ย”
“มึงมีเยอะอย่างงั้นเรอะ กรี๊ดดดด อีเมลอีตาเฒ่าหื่น มึงมานั่งเลยนะ”
ผมกรี๊ดใส่เมลก่อนจะวิ่งไล่มันไปทั่วห้อง เมลก็ไวเหลือเกินมันปีนป่ายของทุกอย่างแล้วหนีผมลงไปชั้นหนึ่ง ผมวิ่งตามมันมาจนถึงห้องรับแขกชั้นหนึ่งแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่ามีใครบางคนยืนอยู่ ชายคนนั้นหันมามองผมก่อนจะส่งยิ้มให้เล็กน้อย ชายผมทองในชุดเสื้อยืดกางยีนส์ขาสั้นผมจำได้เขาคือพี่บาร์เทนเดอร์คนนั้น
“พี่บาร์เทนเดอร์นี่ ทำไมมาอยู่นี่ได้”
“สวัสดีครับ เมลอยู่มั้ย พอดีพี่มาเอาของน่ะ”
“อยู่ครับ เดี๋ยวรอสักครู่นะครับ”
ผมบอกกล่าวอีกคนก่อนจะเดินไปยังหลังบ้านพบว่าเมลกำลังคุยกับปลาอยู่ ผมเดินไปสะกิดเมลก่อนจะบอกมันว่ามีแขกมา
ผมยังคงทำหน้าสงสัยก่อนจะมองเมลผ่านแผ่นหลัง ผมยืนแอบมองอยู่ตรงทีวีเหมือนว่าทั้งสองคนจะคุยธุระกันอยู่ เมลหยิบถุงอะไรบางอย่างที่วางบนโต๊ะหน้าทีวีส่งให้พี่บาร์เทนเดอร์ไม่นานก่อนพี่บาร์เทนเดอร์จะขอตัวกลับออกไป เมื่อเห็นว่าอีกคนไปแล้วผมเลยเดินเข้าไปถามด้วยความสงสัยเพราะไม่รู้ว่ามันไปรู้จักมักจี่กับพี่เขาด้วย
“ไอ้เมล มึงไปสนิทกับพี่บาร์เทนเดอร์คนนั้นได้ไงวะ”
“พอดีบังเอิญเมื่อวันก่อนเลยได้คุยกันน่ะ”
“แล้วเมื่อกี้พี่เขามาเอาของอะไรวะ”
“อ๋อ พอดีพี่แกเขาซื้อของกับกูอ่ะ”
“นอกจากกล้วยปิ้งมึงขายของอย่างอื่นด้วยหรอ”
“ใช่”
“อะไรอ่ะ”
“เซ็กส์ทอย” ได้ยินคำตอบเหมือนจู่ ๆสวิตช์ในตัวผมก็ชัตดาวน์ทันที ผมหันไปมองเมลที่ตอนนี้มันกำลังทำหน้าเหมือนถามว่ามีอะไร ผมเม้มปากยกมือที่เข้าที่แขนไม่ยั้ง
“โอ๊ย! มึงตีกูอีกแล้ว”
“กูจะตีมึงให้ช้ำเลย ฮืออออออ”
“อะไรของมึงเนี่ย” มันวิ่งหลบพลางหัวเราะชอบใจ ส่วนผมก็คงวิ่งไล่มันอยู่อย่างนั้น
“ทำไมมึงต้องขายอันนั้นด้วย”
“รายได้ดีจะตาย โอ๊ย! อย่าปา”
“ฮืออออ ไอ้เมลมึงมันใจแตก ฮือออออ”
ผมกู่ร้องพลางคุกเข่าก่อนจะลงไปนอนร้องไห้กับพื้นด้วยความเจ็บช้ำ เมลเดินตรงมาที่ผมก่อนจะนอนทับเล่นด้วยความสนุก
“ไม่ร้องนะเดี๋ยวให้อันนึง”
“ไม่เอา! ฮือออออ กูจะฟ้องพี่คลื่น”
“งั้นกูฟ้องด้วยว่ามึงแอบช่วยตัวเอง”
“กรี๊ดดดดดดด”
ทันทีที่มันพูดจบผมกรี๊ดใส่หูมันทันทีพลางยันตัวเองวิ่งไล่เตะมันอย่างโมโห ผมจะให้เรื่องนี้ไปถึงหูพี่คลื่นไม่ได้ ผมไม่อยากให้พี่คลื่นมองผมว่าเป็นคนใจแตก เพราะฉะนั้นผมจะต้องกำจัดไอ้เมลโดยเร็วที่สุด


## ใจเจ็บจุง 09

เข้าวันที่สามของการปิดเทอมถึงจะพูดแบบนั้นอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าเดี๋ยวก็กลับมาเปิดเทอมแล้ว ผมนอนกางแขนกางขาอยู่บนพื้นบ้านในห้องรับแขกของบ้านเมล เมื่อคืนผมไม่ได้กลับบ้านเพราะมัวแต่วิ่งไล่กันจนเหนื่อยเลยเลือกจะนอนที่นี่ดีกว่า
เสียงก็อกแก็กจากด้านบนหัวให้ผมยันตัวลุกมอง เมลที่กำลังจัดของบางอย่างลงถุงใบขนาดกลางดูเรียบร้อย ผมแอบชะเง้อมองของด้านในมันเป็นกล่องสีขาวตัดชมพูถ้าให้เดาคงไม่พ้น Sex Toys แน่นอน
“มีคนสั่งหรอ” เมลหันมามองผมก่อนจะหันกลับไปจัดของตามเดิม
“อือ สองอันน่ะ”
ผมนั่งมองเมลที่กำลังนั่งแพ็คของอย่างชำนาญ จะว่าไปการขาย Sex Toys ผมว่ามันก็ไม่ได้แย่นะ ถ้ามองแบบคนหัวโบราณการขายของแบบนี้มันเป็นของที่ผิดศีลธรรมแต่ถ้ามองในมุมกลับด้วยยุคนี้มันเป็นยุคที่เปิดกว้าง อีกอย่างตามแพลตฟอร์มดังผมก็เคยเห็นมีคนขายกันเยอะแยะเลยมองว่ามันการจะขายซื้อขายของพวกนี้มันก็ไม่ต่างกับการขายของทั่วไปเลย
“มึง กูถามหน่อย มึงเคยใช้เซ็กส์ทอยป่ะ”
“ไม่เคยนะ ทำไมอ่ะ”
“กูแค่สงสัยอ่ะ แบบเวลาคนซื้อถ้าเค้าถามวิธีใช้แล้วมึงอธิบายยังไงวะ”
“ข้างกล่องไง ข้างกล่องมันมีวิธีใช้อยู่ แต่ถ้าไม่มีก็ส่งโบว์ชัวร์ให้เขาแค่นั้นเอง ทำไม ถามแบบนี้จะมาช่วยกูขายหรอ”
“ไม่เอาหรอก กูหน้าด้านไม่พอ”
เมลส่ายหัวก่อนจะลุกเดินออกไปยังหน้าบ้าน ผมนั่งของพวกนั้นอยู่ครู่ก่อนจะหันไปหยิบมือถือขึ้นมาเล่นฆ่าเวลาแทน นิ้วเรียวไถโซเชียลเล่นไปพลางจนไปหยุดกับโพสหนึ่ง ผมเหลือบดูโปรไฟล์เหมือนจะไม่ใช่ของพี่คลื่นแต่เหมือนจะถูกแท็กแทน แคปชั่นเขียนเอาไว้ว่า ‘happy birthday my heart’ ภาพของพี่คลื่นเอามือวางบนหัวหญิงสาวพวกเขายกยิ้มกันอย่างมีความสุขกดเลื่อนดูอีกภาพเป็นภาพพี่คลื่นหอมหัวหญิงสาว
ผมมองหน้าจอนิ่งพลางเม้มปากจู่ ๆเหมือนใจของผมก็รู้สึกเจ็บขึ้นมา ดวงตาเริ่มอุ่นไม่นานน้ำตาก็ไหล เมลเดินเข้ามาจากด้านนอกก่อนจะจับลงที่บ่า
“เป็นไรมึง”
ผมเงยหน้ามอง เมลย่อตัวนั่งลงพลางจับมือถือหันจอดู ผมเหลือบเห็นเมลทำหน้าขมวดคิ้วก่อนจะวางมือลงบนกลุ่มผมพร้อมกับขยี้เบาๆ
“มึง เขา…เขาเป็นแฟนกันหรอ”
“กูไม่รู้เหมือนกัน มึงโอเคมั้ยเนี่ย”
ผมส่ายหัวฟุบหน้าลงกับแขนปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมา พลางยกมือกุมที่หน้าอกด้านซ้ายรู้สึกก้อนเนื้อด้านในมันเจ็บจี๊ดเหมือนใครมาแทงเลย
เสียงสั่นจากโทรศัพท์ของเมล เมลหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์อะไรบางอย่าง
“กูจะเอาของไปส่ง ไปด้วยมั้ย”
ผมเงยหน้าพลางวางมือถือลงกับพื้นหันมองเพื่อนด้วยใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา เมลยกมือกุมหน้าจับประจันหน้ากัน
“อย่าพึ่งคิดไปไกล บางทีสิ่งที่เห็นอาจจะไม่ใช่ตามที่คิดก็ได้ อย่าไปคิดมาก เข้าใจมั้ย”
ผมพยักหน้ายกมือเช็ดน้ำตาเม้มปากฮึบไม่ให้ตัวเองร้องออกมาอีก เมลยื่นมือมาดึงผมให้ยืนขึ้นก่อนจะหยิบกระเป๋าคาดอกมาให้ผมใส่
“ป่ะ ไปข้างนอกกันดีกว่า”
เมลดึงผมให้เดินตามยื่นหมวกกันน็อกมาให้ผมใส่ก่อนจะขึ้นซ้อนท้ายมอไซค์ขับรถออกไป จากบ้านเมลมากยังห้างสรรพสินค้าใช้เวลาเดินทางประมาณสิบนาทีถึง เราเดินเข้าห้างมารอลูกค้าของเมล ไม่นานก็มีหญิงคนหนึ่งอายุราว ๆมารับของผมยทนรอเมลคุยกับลูกค้าอยู่ครู่ก่อนจะจากไป
“เสร็จแล้ว ไปเดินเล่นกัน”
เมลดึงผมให้เดินตามเราเดินเล่นกันอยู่กันสักพักก่อนจะตัดสินใจไปนั่งพักเหนื่อยกันที่โซนนั่งเล่นมีนเป็นโต๊ะไม้มีปลั๊กไฟให้คนมานั่งเล่นสามารถชาร์จแบตได้ ผมไถมือถือเข้าโซเชียลเพื่อดูอัพเดทแต่ไม่ได้เข้าแพลตฟอร์มเดิมเพราะยังไม่พร้อมที่จะเห็นโพสต์บาดใจ ผมเลือกเข้าอีกแพลตฟอร์มเป็นอินสตราแกรมแทน
“วันนี้มึงไม่ได้ใส่จี้มาหรอ”
ผมมองเมลก่อนจะก้มที่คอตัวเอง จะว่าไปก็นึกขึ้นได้เหมือนวันนี้ผมจะไม่ได้ใส่มาจริงๆ
“คงลืมแหละ”
ผมยิ้มฝืนให้เพื่อนเพื่อไม่ให้อีกคนเป็นห่วง นิ้วเรียวเลื่อนอินสตราแกรมเรื่อย ๆจนไปหยุดโพสต์หนึ่ง เป็นโพสต์ที่พี่คลื่นถูกแท็คจากผู้หญิงคนเดิม
‘คิดถึงจัง ใกล้จะได้เจอกันแล้วน้าาาา’
ภาพพี่คลื่นถือดอกไม้ในชุดรับปริญญากับผู้หญิงคนเดิมที่กำลังยื่นหน้าหอมแก้มเขา ผมกำมือถือเม้มปากแน่นใจเจ็บขึ้นมาอีกแล้ว มือถือในมือถูกเมลดึงไปก่อนจะถูกปิดหน้าจอวางลงบนโต๊ะ
“ไม่ต้องดูละ พอ”
หัวใจเต้นตุบๆมันเจ็บไปหมดจนพูดไม่ออก พอยิ่งหนีแต่กลับยิ่งเห็นหรือว่าพระเจ้ากำลังทำโทษผมที่ผมแอบเอารูปพี่คลื่นไปแปะกำแพง ผมสูดหายใจเงยหน้าเพื่อกลั้นน้ำตา
“ถ้ากูบอกว่าไม่ให้มึงคิดเยอะคงไม่ได้ใช่มั้ย”
ผมเข้าใจที่เมลบอก ผมรู้ตัวเองดีว่าเป็นคนคิดมากแต่มันไม่สามารถห้ามไม่ให้สมองคิดเรื่องนั้นได้ เสียงของใครบางคนให้พวกเราหันไปมอง หญิงสาวในชุดเสื้อเชิ๊ตครอปสีขาวกางเกงยีนส์ขายาวและที่สำคัญเธอหน้าเหมือนผู้หญิงที่อยู่ในรูปกับพี่คลื่นเลย
“ขอโทษนะคะ เราขอนั่งด้วยคนได้มั้ยคะ”
แต่ผมว่าใช่แหละ
บรรยากาศภายในโต๊ะอึมครึมรู้สึกอึดอัด ผมมองคนมาใหม่ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะเธอส่งยิ้มเป็นมิตรมาแต่ความรู้สึกที่สัมผัสได้มันกลับแปลก
“ว่าแต่พวกเธอมาเที่ยวกันหรอ”
“อ่า ใช่ครับ”
เป็นผมที่ตอบไป ผมแอบสังเกตว่าเธอเอาแต่พิมพ์คุยโทรศัพท์ เธอชะเง้อมองที่กลางโต๊ะก่อนจะเอ่ยถาม
“เราขอชาร์จแบตตรงนี้ได้มั้ยคะ พอดีแบตมือถือเราใกล้จะหมดแล้วอ่ะค่ะ”
“อ่า เชิญค่ะ”
เธอวางโทรศัพท์ลงกับโต๊ะก่อนจะหยิบสายชาร์จขึ้นมาเสียบกับปลั๊กกลางโต๊ะ สายตาของผมเหลือบเห็นแชทบนหน้าจอมือถือ ภาพโปรไฟล์ของคนในแชทผมจำได้ว่านั่นคือเฟสของพี่คลื่น งั้นแสดงว่าเธอก็คงเป็นคนๆเดียวกับที่อยู่ในรูปคลื่นสินะ
พอได้รู้แบบนี้มันเจ็บใจจุง
บรรยากาศบนโต๊ะยังคงเงียบอีกครั้งส่วนเธอก็ยังคงคุยกับคนในแชทไม่วาง สักพักเธอก็วางมือถือลงบนโต๊ะก่อนจะเริ่มหันมาชวนพวกเราคุย
“จะว่าไปพวกคุณเป็นแฟนกันหรอคะ”
“ป่าวค่ะ เราเป็นเพื่อนสนิทกัน”
เธอยกมือขอโทษพัลวันพร้อมกับทำสีหน้ารู้สึกผิด
“ไม่เป็นไรครับ ก็มีคนบอกบ่อยๆ”
พวกเราคุยกันไปได้สักพักจนได้รู้ชื่อของเธอ เธอชื่อคาร่า ส่วนที่เธอมานั่งที่โต๊ะก็เพราะมารอแฟน และแฟนของเธอที่ว่าก็คือคนในแชทซึ่งก็คือพี่คลื่น
ว่าแล้วก็เจ็บใจโคตรแต่ผมก็ต้องพยายามกลั้นอารมณ์และน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมา
“แฟนเราน่ะ เขาทำงานหนักมากเลยค่ะไม่ค่อยได้มีเวลาพัก กว่าจะชวนมาได้ก็แทบแย่เลยค่ะ”
“อ๋อ”
ผมนั่งเงียบไม่ได้พูดอะไรปล่อยให้เมลเป็นคนตอบคาร่าแทน แอบกำมือแน่นใต้โต๊ะพลางสูดหายใจเข้าเล็กน้อย
เสียงสั่นจากโทรศัพท์ของคาร่าหน้าจอโชว์แอ็คเคาท์รูปพี่คลื่น เธอกดรับโทรศัพท์พูดคุยกับคนในสายอย่างอารมณ์ดี
“ได้ค่ะ ร่าอยู่ตรงโซนที่นั่งพักตรงฝั่งธนาคารค่ะ แหมพี่คลื่นก็ อย่างอแงสิคะ ค่ะ บายค่ะ”
เม้มปากเบนสายตาออกไปด้านนอกหน้าต่างพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลแต่ก็ไม่ทัน ผมก้มหน้าแอบเช็ดน้ำตาไม่ให้ใครเห็น ใต้โต๊ะรู้สึกได้ว่าเหมือนมีใครสะกิดเท้าผม
“เรากับเพื่อนขอตัวก่อนนะ พอดีต้องไปทำธุระกันต่อ”
“โอเคๆ งั้นบ้ายบายนะทั้งสองคน”
ผมเช็ดน้ำตาเสร็จก่อนจะหันไปก้มหัวลาคาร่าที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ เมลดึงแขนผมให้เดินตามในขณะที่ผมก้มหน้าเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด เราเดินมาถึงที่จอดรถมอเตอร์ไซค์ เมลเป็นคนใส่หมวกกันน็อกให้ผมก่อนจะพากันขึ้นค่อมรถมอเตอร์ไซค์ เมลจับผมให้ซุกกับหลัง ผมปล่อยน้ำตาและความรู้สึกที่กลั้นเอาไว้ออกมาจนหมดมือของผมกำเสื้อของเมลแน่น
“ปล่อยออกมาให้หมด แล้วค่อยคิดทีหลังว่าจะทำอะไรต่อ”
ลมจากมอเตอร์ไซค์ตีเข้าหน้าผมปล่อยให้น้ำตามันไหลไปตามลมทอดมองวิวตามทางมองท้องฟ้าที่ตอนนี้เริ่มเปลี่ยนสีพลางตั้งคำถามกับตัวเอง
หรือบางทีผมควรจะถอดใจจากพี่คลื่นดีนะ


## อย่าเลิกชอบ 10

ลมแอร์กระทบผิวให้เกิดความเย็นอยู่เป็นระยะ ผมมองเพดานห้องสีขาวด้วยความว่างเปล่า นึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานทั้งโพสต์และคาร่ามันยิ่งทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดหัวใจเหลือเกิน ถอนหายใจยาวยันตัวลุกขึ้นนั่งทอดมองออกนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าครึ้มไม่นานฝนก็เทลงมาพร้อมกับเสียงฟ้าร้อง
เปรี๊ยง!!!!
เสียงฟ้าผ่าฟาดกระทบพื้นดังลั่นให้ผมสะดุ้งยกมือขึ้นปิดหูก่อนจะหันไปซุกหน้ากับตุ๊กตาหมี เสียงฟ้าร้องยังคงตามมาเป็นระยะ ผมไม่ชอบเสียงฟ้าร้องเลย
เปรี๊ยง!!!!
เสียงฟ้าผ่ายังคงดังต่อเนื่องผมจับผ้าห่มคลุมโปงใช้ตุ๊กตาหมีปิดหูทั้งสองเพื่อให้ได้ยินเสียงฟ้าร้องน้อยที่สุด นึกย้อนไปตอนเด็กตอนนั้นเป็นวันที่ฝนตกผมเข้าไปหลบที่ห้องเก็บของพราะกลัวเสียงฟ้าร้อง ผมยังจำมันได้เป็นอย่างดีเสียงฟ้าผ่าในวันนั้นมันทั้งใกล้และทำพื้นดินสั่นไหวจนเหมือนกับว่ามันจะทำลายทุกสิ่ง ไหนจะแสงที่วาบที่จะเกิดขึ้นทุกครั้งก่อนเสียงมันขาวจนเหมือนจะกลืนกินผมไปด้วยเลย
เสียงกดออดจากนอกห้องให้ผมละหันไปมองผมยันตัวลุกจากเตียงโดยมีมืออุดหูทั้งสองข้างอยู่ ส่องตาแมวที่ประตูพบว่าเป็นพี่คลื่นในสภาพเปียกชุ่ม ผมรีบเปิดประตูออกประจันหน้ากับเขา พี่คลื่นส่งยิ้มมาเล็กน้อยพร้อมกับยกถุงโจ๊กเป็นการบอกว่าเขาซื้อมาฝาก
“พี่ซื้อมาฝากครับ”
เชื่อมั้ยพอเห็นรอยยิ้มนั่นผมก็ใจอ่อนทันที ผมขยับตัวเองเพื่อให้อีกคนเข้ามายังด้านในก่อนจะละตัวเองไปหยิบผ้าขนหนูเพื่อให้พี่คลื่นเช็ดตัว ผมยืนมองพี่คลื่นที่กำลังเช็ดตัวโดยใช้ผ้าขนหนู เชื่อมั้ยว่าตอนแรกผมเกือบจะตัดใจแล้วแต่พอมาเจอแบบนี้ผมใจอ่อนยวบเลย เสร็จสรรพผมพาพี่คลื่นไปเปลี่ยนชุดโชคดีที่ผมยังมีชุดบอลโอเวอร์ไซส์
เรานั่งกันอยู่ที่โซฟาหน้าทีวีโดยที่มีเสียงฝนเป็นแบ็คกราวด์ เสียงฟ้าร้องดังสนั่นแต่ไม่ดังเท่าสองครั้งแรกผมยกมือขึ้นปิดหูด้วยความกลัว พี่คลื่นเห็นผมเขายื่นมือมาจับแขนผม
“กลัวเสียงฟ้าร้องหรอ”
ผมไม่ตอบเพียงแต่พยักหน้า แสงวาบจากด้านให้ผมปิดหน้าซุกหน้ากับเข่าไม่นานเสียงก็ตามมา ความอุ่นที่สัมผัสมือให้ผมหันไปมอง เป็นพี่คลื่นที่ทาบมือ
“มองหน้าพี่ไว้จะได้ไม่กลัว”
พี่คลื่นขยับเข้ามาใกล้ก่อนจะจับผมให้หันประจันหน้าเขาพร้อมกับจับมือผม ความอุ่นจากมือมันกลับทำให้ผมรู้สึกกลัวน้อยลง ไม่นานฝนเริ่มหยุดตกเรายังคงนั่งประจันหน้ากัน ความเงียบเข้าปกคลุมทำให้ได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศ ก้มเบนสายตาให้มองไปทางอื่น ผมไม่กล้าสบตากับเขาโดยตรง
“มีอะไรรึเปล่า วันนี้เราแปลกไปนะ”
หันสบตาเขาอีกครั้งเม้มปากแน่นส่ายหัวปฏิเสธ รู้สึกถึงความอุ่นที่ดวงตาน้ำตาเหมือนเริ่มจะเอ่อ
“ผมไม่เป็นไรครับ แค่อินซีรี่ย์เฉยๆ”
“โกหกไม่น่ารักเลยนะ” มือกำกางเกงแน่นเม้มปากแน่นพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล แต่เหมือนร่างกายจะไม่ฟัง
“บอกพี่ได้มั้ยครับว่าเราเป็นอะไร”
“ผม…”
น้ำตาไหลออกมาทันทีเมื่อได้ยินประโยคจากพี่คลื่น ก้มหน้ามองกางเกงไม่กล้าสบตา อีกคนยื่นมือเชยคางให้ผมสบตาเขา ทันทีที่พี่คลื่นขยับตัวจับศรีษะของผมให้ซบที่อกหนาพลางโอบกอดน้ำตาของผมก็ไหลออกมาทันที
“ฮืออออ ผมเจ็บ”
“เจ็บตรงไหนครับ”
“ตรงนี้ ฮึก” ผมจิ้มที่หัวใจแรงๆเพื่อบอกอีกคน พี่คลื่นยกมือเช็ดน้ำตาพลางลูบหัวเบาๆ
“ใครทำเราเจ็บครับ บอกพี่ได้มั้ย”
ผมเม้มปากสะอื้นน้ำตาจิ้มที่อกพี่คลื่นด้วยมือสั่นๆโน้มตัวลงเพราะความสั่นพลางยกมือเช็ดน้ำตาลวกๆ
“พี่ทำอะไรให้เราเจ็บครับ” ผมเงยมองสีหน้าพี่คลื่นดูเครียดมาก ผมเม้มปากแน่นจู่ก็รู้สึกผิดขึ้นมาทันที ผมทำให้พี่คลื่นเครียดและกังวลแต่ผมก็หยุดน้ำตาตัวเองไม่ได้ ผมสูดหายใจลึกมองประจันหน้าอีกคน
“ผมชอบพี่คลื่น ฮึก แต่พี่คลื่นมีแฟนแล้วผมอกหัก ฮึก ผมจะตัดใจ…แต่มันตดไม่ได้ ฮือออ”
พี่คลื่นคิ้วขมวดแน่นสีหน้าของเขาดูสงสัยกับสิ่งที่ผมพูดออกมา
“พี่ไม่มีแฟนนะ”
“แต่คาร่าบอก ฮึก”
“พี่ขอดูหน้าคนที่ชื่อคาร่าได้มั้ย”
ผมยกมือเช็ดน้ำตาให้แห้งหยิบมือถือเปิดแอคเคาท์พี่คลื่นก่อนจะเปิดรูปที่เขาโดนแท็ก พี่คลื่นรับมาดูพร้อมสีหน้าที่คิ้วขมวดมากกว่าเดิม
“นี่ไม่ใช่แอคเคาท์พี่ และรูปพวกนี้พี่ก็ไม่เคยถ่ายด้วย”
“เอ๊ะ?”
น้ำตาผมหยุดไหลกลายเป็นว่าตอนนี้ผมทำหน้าสงสัยแทน ผมชะเง้อมองในจอมือถือแต่ในรูปนั่นมันก็คือเขาไม่ใช่หรอ
“คนนี้ใช่มั้ยที่เราเป็นคนบอก”
“ครับ”
ผมพยักหน้าตอบรับ พี่คลื่นถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะเอนหลังพิงกับโซฟาเอามือก่ายหน้าผาก
“เธอเป็นน้องสาวต่างแม่ของพี่”
“ห๊ะ? จริงหรอครับ” พี่คลื่นพยักหน้าก่อนจะเอามือลงแล้วหันมามองผม
“งั้นก็หมายความว่าผมโดนหลอกหรอครับ”
“ใช่”
ผมถึงกับอ้าปากหวอตกใจกับคำตอบที่ได้ยิน นี่ผมมานั่งเสียใจกับเรื่องโกหกหรือเนี่ย
“พี่ว่าเธอน่าจะปลอมแอคเคาท์เป็นพี่แล้วตัดต่อรูปลง” ผมตกใจช็อคไม่คิดว่าคาร่าจะถึงขนาดปลอมแอคเคาท์เป็นพี่คลื่น ผมนึกย้อนกับไปเหตุการณ์เมื่อวานจำได้ว่าเหมือนจะเห็นว่าเธอคุยแชทกับโทรคุยกับพี่คลื่นด้วย
“เมื่อวานผมไปห้างแล้วคาร่ามาขอนั่งด้วยเพราะรอพี่คลื่นทำธุระ ตอนนั้นผมจำได้ว่าเธอคุยแชทกับพี่คลื่นแล้วก็โทรคุยด้วยครับ”
พอพี่คลื่นได้ฟังจากที่ผมเล่าเขาถึงกับกุใขมับเลยทีเดียวก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกครั้ง
“เมื่อวานพี่ไม่ได้ไปห้าง พี่พาไอ้คินไปทำธุระที่สมุทรปราการ กว่าพี่จะกลับก็เย็นแล้ว อีกอย่างวันนั้นพี่ไม่ได้โทรคุยกับเธอด้วย”
“What…”
ยิ่งพอได้รู้ความจริงผมยิ่งช็อคไปใหญ่นี่ผมนั่งฟังเรื่องอะไรกันเนี่ย เรานั่งเงียบกันอยู่สักครู่เพราะช็อคกับเรื่องที่เจอ พี่คลื่นได้เล่าเรื่องราวของคาร่าให้ผมฟัง พ่อของพี่คลื่นมีภรรยาสองคนซึ่งก็คือแม่ของพี่คลื่นที่เป็นเมียหลวงส่วนแม่ของคาร่าเป็นเมียน้อย วันหนึ่งแม่ของคาร่าเกิดป่วยเสียชีวิตพ่อของพี่คลื่นเลยให้คาร่ามาอาศัยในบ้านเดียวกัน คาร่าชอบพี่คลื่นมากและทำทุกอย่างเพื่อกันคนที่เข้าหาพี่คลื่น พอพี่คลื่นรู้เรื่องเลยเคลียร์ใจกันแล้วคาร่าก็ย้ายไปอยู่ต่างประเทศแล้วครั้งนี้เธอก็กลับมาอีกครั้งพร้อมกับวีรกรรมเดิม
พี่คลื่นเงยหน้ามองเพดานส่วนผมก็จ้องมองเขาอีกทอด ดูเหมือนพี่คลื่นจะดูเครียดกับเรื่องนี้มาก พี่คลื่นหันหน้ามองผมเราสบตากันก่อนที่พี่คลื่นจะถามบางอย่างกับผม
“บิล เราชอบพี่จริงหรอ”
เจอคำถามนี้เหมือนโดนใครมากดปุ่มระเบิดในตัวเลย ผมเม้มปากแน่นยกมือขึ้นปิดหน้าที่แดงเขินก่อนจะค่อยๆลดมือลงมองลอดผ่านนิ้วมือทั้งสิบ
“ครับ”
พี่คลื่นยิ้มออกมาเหมือนกับสบายใจกับคำตอบผม หัวใจผมเต้นตุบๆรัวยิ่งกว่าเครื่องปั่นน้ำผลไม้เสียอีก
“งั้นก็อย่าเลิกชอบพี่นะ ช่วยจีบพี่ต่อได้มั้ย”
ภายในใจแทบจะกระโดดโลดเต้นมุมปากผมก็ยกยิ้มขึ้นทันทีที่ได้ยินจบประโยคก่อนจะพยักหน้าตอบรับ พี่คลื่นขยับตัวก่อนจะโน้มหน้าลงจนหน้าผากของเราชิดกัน สัมผัสอุ่นจากลมหายใจของพี่คลื่นได้อย่างชัดเจน
“รอพี่หน่อยนะ พี่จะเคลียร์เรื่องนี้ให้เร็วที่สุด แล้วถึงตอนนั้นพี่จะเป็นคนเข้าหาเราเอง”
“มึงเรียกกูมาเพื่อให้มาฟังมึงกรี๊ดเนี่ยะ”
เมลยืนเท้าเอวมองพร้อมที่กำลังเอาหน้าซุกกับหมอนแล้วกรี๊ดไม่หยุด ตั้งแต่พี่คลื่นกลับบ้านไปผมก็เสียอาการทันที ผมเงยหน้าหยิบหมอนขึ้นมากอดหมุนตัวไปมาด้วยความเขิน เมลเห็นทีท่าว่าผมยังเขินไม่เลิกมันหันหลังหนีทำท่าเหมือนจะกลับผมเลยต้องปล่อยหมอนไปดึงแขนมันรั้งเอาไว้ก่อน
“อย่าพึ่งไปอยู่ฟังกูก่อน”
“ฟังห่าอะไรกูเห็นมึงเอาแต่กรี๊ดเนี่ย” ว่าเสร็จมันก็หย่อนตัวลงที่ว่างข้างผม กลัวว่าอีกคนจะหนีกลับผมเลยตัดสินใจเล่าเรื่องของพี่คลื่นกับคาร่าให้มันฟัง
“กูว่าแล้วเชียว แม่งแหม่งๆตั้งแต่เจอกันเมื่อวานล่ะ”
“มึงรู้ตั้งแต่แรกหรอ” ผมหันถามเมลที่กำลังปั้นหน้านิ่งพลางกอดหมอนอีกใบ
“ก็ไม่เชิงรู้หรอกแต่พอเดาได้ มึงคิดดูนะ การที่เราบังเอิญเจอนางที่ห้างแล้วจู่ ๆก็โผล่หน้ามาอ้างว่าพี่คลื่นเป็นแฟนตัวเองทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยเจอกันและก็ไม่เคยบอกว่ามึงชอบพี่คลื่นถ้าไม่สต็อคเกอร์หรือคอยจับตาดูแล้วจะเรียกว่าอะไรล่ะ”
ผมคิดตามที่เมลอธิบายเอาจริงๆมันก็จริงนะ เพราะทุกอย่างมันเหมือนบังเอิญจนลงล็อคกันเกินไป
“ดูก็รู้เลยว่าเดี๋ยวนางก็จะทำอีหรอบนี้อีก”
“เอาจริงดิ”
“เออ เนี่ย เพราะมึงไปแอบตามพี่คลื่นกรรมเลยตามสนองเลย”
“ไม่เกี่ยวสักหน่อย” ผมพูดพลางยกหมอนตีอีกคนก่อนจะเอนหลังพิงกับโซฟาก่อนจะเปิดประเด็นเรื่องคาร่าอีกครั้ง
“มึงคิดว่าคาร่าจะทำอะไรต่อวะ”
“อืม…ถ้าให้เดานะ น่าจะทำให้มึงเสียใจไม่ก็หักหน้ามึงต่อหน้าพี่คลื่น”
“ต่อหน้าเลยหรอ”
“เออ ต่อหน้าเลย เผลอๆอาจจะไม่ใช่แค่พี่คลื่นด้วย”
ผมได้ยินถึงกับเบ้ปากทันที ถ้าคาร่าเธอทำอย่างเมลว่าจริงๆถ้าผมยังไม่รู้ความจริงจากพี่คลื่นคงได้ช้ำใจตายแน่ ๆ
“แล้วแบบนี้ต้องทำไงอ่ะ”
เมลหันมองพลางเปลี่ยนท่านั่งเป็นกึ่งนั่งกึ่งนอนหยิบรีโมทขึ้นมาเปิดทีวีอย่างสบายใจ
“มึงต้องเล่นตามน้ำไปก่อน เล่นละครทำหน้าซื่อไม่รู้เรื่องไม่รู้ราวจากนั้นก็ค่อยตะล่อมมันให้จนมุมไง”
ผมฟังถึงกับคิ้วขมวดปมเลยเเพราะจากที่เมลมันอธิบายมันดูยากเสียเหลือเกิน
“ยากอ่ะ”
“ไม่ยากหรอก แค่ทำแบบที่เคยทำ แล้วค่อยตลบหลังหักหน้าแม่งเลย”
“นี่เราถึงขั้นต้องเล่นบทนางเอกบอบช้ำเวอร์ชั่นแล้วหรอ”
“เออ เอาเวอร์ชั่นโคตรบอบช้ำเลยนะ เล่นแม่งให้สุดแล้วหยุดตอนมันดิ้นชักตาย”
ผมหรี่ตามองคนข้างๆอย่างน่าเหลือเชื่อแม้จะรู้จักเมลดีแต่ก็ไม่คิดว่ามันจะฉลาดหลักแหลมได้ขนาดนี้ สุดยอดเลยว่ะเพื่อน
“มึงขอมากูก็จัดให้ เอกการละครแบบนี้กูถนัด”


## คาร่า 11

ผมยืนมองประตูร้านคาเฟ่ด้วยสีหน้าที่ไม่เข้าใจ ย้อนกลับไปเมื่อวานดึกขณะที่ผมกำลังนั่งดูซีรี่ย์รักอย่างสบายใจก็มีข้อความจากคนที่ไม่เคยแอดทักมา ผมกดเข้าที่แชทไล่อ่านข้อความที่ส่งมาพลางขมวดคิ้วเมื่อรู้ว่าคนที่ส่งเป็นคาร่า
cararal: บิลนี่คาร่านะ
cararal: พอดีเห็นบิลเป็นเพื่อนกับพี่คลื่นเลยทักมา
billie: อ๋อ
billie: แล้วคาร่ามีอะไรรึเปล่า
cararal: พรุ่งนี้ว่างมั้ยเราอยากเจอบิลอ่ะ
ผมหรี่ตามองข้อความล่าสุดที่ส่งจากคาร่าด้วยความสงสัย ไม่คิดว่าจะมาเร็วขนาดนี้ ปมจัดการพิมพ์ตอบไปไม่นานก็ขึ้นอ่าน
billie: ได้นะ
billie: ที่ไหนหรอ
cararal: cararal sent to location
cararal: เห็นเป็นคาเฟ่เปิดใหม่เลยอยากไปลองดู
billie: อ๋อ
อ่านข้อความก่อนจะนึกคิดไม่รู้ว่าเธอชวนคนอื่นด้วยรึเปล่าแต่ความรู้สึกของผมมันบอกว่าครั้งนี้คงไม่ไปกันสองคนแน่นอน ผมตัดสินใจพิมพ์ถามเธอด้วยความอยากรู้
billie: แล้วมีใครไปด้วยมั้ย
cararal: มีพี่คลื่นกับเพื่อนพี่คลื่นน่ะ
พอได้คำตอบผมถึงกับเลิกคิ้ว ว่าแล้วเชียวตรงอย่างที่ผมคิดเอาไว้จริงๆด้วย ผมวางมือถือลงกับพื้นนั่งขัดสมาธิมองแชทบนหน้าจอไม่นานก็ขึ้นว่าอีกฝ่ายกำลังพิมพ์ก่อนจะมีข้อความนึงส่งมา
cararal: บิลต้องมานะ
ผมอ่านข้อความแล้วเบ้ปาก ไปให้เธอหักหน้าน่ะสิ ผมนึกอะไรบางอย่างก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป
billie: เราขอชวนเมลไปด้วยได้มั้ย
billie: กลัวมันเหงา
บนแชทขึ้นว่าอีกฝ่ายอ่านแต่ยังไม่ได้ตอบ ไม่นานคาร่าก็พิมพ์ตอบกลับมาผมยกมือถือขึ้นมาอ่าน
cararal: ได้ๆ
billie: โอเค
billie: งั้นเดี๋ยวเจอกันพรุ่งนี้นะ
พิมพ์ข้อความเสร็จกดออกจากแอปแชทก่อนจะทักไปบอกเมล แน่นอนว่าเมลบ่นผมที่พาผมไปด้วยแต่สุดท้ายมันก็ตกลงอยู่ดี
ย้อนกลับมาที่ปัจจุบันผมยังคงยืนอยู่ที่หน้าร้านโดยไม่ได้เข้าไปไม่นานเมลก็ขับมอเตอร์ไซค์มาเทียบจอดยังหน้าร้านก่อนจะเดินลงมาหาผม
“ช้าอ่ะ”
“กูมาเป็นเพื่อนมึงก็ดีแค่ไหนล่ะ”
เมลพูดด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉย พวกเราเดินเข้ามาในร้านผมใช้สายตามองรอบๆเพื่อหาคนชวน ร้านตกแต่งด้วยสไตล์ยุโรปสมัยก่อนมีโต๊ะแบ่งเป็นโซนทั้งด้านในและด้านนอก พวกเราเดินมาโซนด้านนอกเห็นคาร่ายกมือโบกเรียก สังเกตเห็นคนในโต๊ะผมถึงกับถลึงตาด้วยความตกใจ เพราะคนที่นั่งร่วมโต๊ะดันไม่ใช่ใครมีพี่คลื่น พี่คินและพี่ทิม เหมือนที่เมลบอกเป๊ะเลย
“สวัสดีครับ”
พวกเรายกมือไหว้พี่ๆพยักหน้าตอบรับก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงตรงที่ว่าง ฝั่งผมมีเมลและพี่คิน ส่วนฝั่งตรงข้ามเป็นพี่คลื่น คาร่าและพี่ทิมตามลำดับ
“ทำไมซื้อหวยไม่แม่นแบบนี้มั่งวะ” เมลพูดกับผมด้วยเสียงกระซิบผมหัวเราะมันเล็กน้อย แต่แม่นจริงอันนี้ยอมรับ
เราเริ่มสั่งเมนูพูดคุยกันสัพเพเหระไปเรื่อยผมก็พูดคำตอบคำ ผมแอบเหลือบมองพี่คลื่นพบว่าเขาก็มองผมอยู่ด้วยเช่นกัน
“บิลชอบสตอเบอรี่หนิ เอามั้ย”
พี่คลื่นชี้ที่สตอเบอรี่ชิ้นโตที่ประดับอยู่บนหน้าเค้ก ผมยกยิ้มพลางพยักหน้าตอบ แต่ยังไม่ทันที่พี่คลื่นจะตักสตอเบอรี่ชิ้นนั้นให้จู่ ๆก็มีมือใครบางคนเอื้อมมาหยิบมันไปต่อหน้าต่อหน้า
“หืม สตอเบอรี่ชิ้นนี้อร่อยจัง ขอบคุณนะคะพี่คลื่น”
ผมมองคาร่าที่เคี้ยวสตอเบอรี่ชิ้นนั้นอย่างเอร็ดอร่อยด้วยสีหน้าที่งงงวยอย่างสุดๆ แถมยังขอบคุณพี่คลื่นด้วยเหตุผลอะไรก็ไม่รู้ทั้งที่เธอเป็นคนหยิบชิงมันไปแท้ๆ ผมหันมองพี่คลื่นที่ตอนนี้ทำหน้าปั้นคิ้วขมวดสุดๆก่อนจะหันมามองผมส่งสายตาเชิงขอโทษ ผมโบกมือเล็กน้อยพลางขยับปากบอกอีกคนว่าไม่เป็นไร
พวกเรายังคงนั่งกินต่อกันอย่างเงียบๆโดยมีเสียงของคาร่าที่พูดไม่หยุด เธอเปลี่ยนเบนเป้าหมายหันไปถามเมลที่นั่งกดโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นเล็กน้อย
“นี่เมล ได้ข่าวว่าเธอขายเซ็กส์ทอยนี่จริงรึเปล่า”
ประโยคคำถามนั่นเล่นทำเอาทุกคนถึงกับหันไปมองคนถามด้วยความตกใจ พี่คลื่นเอื้อมแตะคาร่าก่อนจะว่าตำหนิเธอที่พูดไม่ดูกาละเทศะ
“คาร่า ทำไมไปถามเพื่อนแบบนั้น เสียมารยาท”
“เสียมารยาทตรงไหนคะพี่คลื่น ร่าก็แค่อยากจะทำความรู้จักเพื่อนแค่นั้นเอง เนาะเมล”
เธอหันตอบพลางหันไปเออออกับคนโดนถาม เมลมองเธอด้วยสีหน้าที่ก่อนจะเลิกคิ้วยกยิ้มร้ายอย่างที่ไม่เคยทำ
“ไม่เป็นไรค่ะพี่คลื่น หนูเข้าใจ”
พี่คลื่นหันมองพอเห็นว่าสถานการณ์นี้เมลมันรับมือได้เลยปล่อยมือออกก่อนจะถอนหายใจออกมา ผมหยิบมือถือกดเข้าแอปแชทส่งข้อความหาพี่คลื่น เมื่อวานพี่คลื่นได้แอดช่องทางติดต่อของพี่คลื่นจริงๆไว้ให้ผมแล้ว
billie: พี่คลื่นครับ
billie: ไม่ต้องห่วงนะครับเรื่องนี้เราจัดการกันได้
sea: แต่พี่ไม่อยากให้คาร่าทำแบบนี้
sea: มันเสียมารยาทกับเราแล้วก็เมลด้วย
billie: ผมเข้าใจครับ
billie: แต่ผมว่าให้พวกเราจัดการแทนดีกว่า
billie: เธอจะได้รู้ว่าเธอไม่สามารถทำตามใจตัวเองได้ตลอด
billie: ถ้าจะลงโทษเธอก็ให้พวกเราเป็นคนทำเถอะครับ
sea: แอบหมั่นไส้น้องพี่รึเปล่าเนี่ย
billie: นิดนึงครับ
billie: ผมอดกินสตอเบอรี่เพราะคาร่าเลย
sea: 55555
sea: ไว้พี่จะซื้อให้ใหม่นะ
billie: เย้
ผมละสายตาจากโทรศัพท์เงยหน้ามองคนตรงข้ามเราสบตากันพี่คลื่นยกยิ้มให้ทำดาเมจกับหัวใจผมไม่น้อยเลย ผมหันกับไปมองดูบทสนทนาระหว่างสองสาวคาร่าเป็นคนเปิดประเด็นถามเมลอีกครั้งแน่นอนว่าเมลมันก็ตอบด้วยสีหน้าที่ไม่ไหวติงกับคำถามนั่นเลยแม้แต่น้อย
“แล้วสรุปเมลขายเซ็กส์ทอยจริงหรอ”
“ใช่ ทำไมอ่ะ”
“จริงดิ เมลไม่อายหรอขายของแบบนี้น่ะ”
คาร่าเน้นคำว่าไม่อายพร้อมทั้งยังทำสีหน้าเหมือนรังเกียจ ผมเหลือบมองเพื่อนสาวเมลทำหน้าเหมือนเชิงถามว่าอีกคนเป็นอะไรนักหนา
“อายทำไม ก็แค่ขายเซ็กส์ทอย อีกอย่างนี่มันสมัยไหนแล้ว ถ้ามัวแต่ยึดติดกับความคิดเดิม ๆก็ไม่ต้องทำมาหากินพอดี”
ผมเม้มปากมองวงสนทนารู้สึกเหมือนบรรยากาศตรงหน้าเริ่มมาคุแล้ว
“แล้วแบบนี้บิลขายด้วยรึเปล่า”
ผมสะดุ้งเมื่อคาร่าเปลี่ยนเบนมาถามผมแทน ผมเหลือบมองเหมือนว่าพี่คลื่นจะหันมามองผม ผมส่ายหน้ารัวปฏิเสธอีกคน
“เปล่าอ่ะ”
“อ่าวหรอ ร่าก็นึกว่าช่วยเมลขายด้วย งั้นแล้วบิลเคยใช้เซ็กส์ทอยบ้างมั้ย แต่เราว่าอย่างบิลต้องเคยใช้แน่เลย เพราะเมลขายบิลเป็นเพื่อนเมล เมลก็ต้องมีเอามาให้บิลบ้างแหละ”
ผมทำหน้าไม่เข้าใจพลางขมวดคิ้วหนักการพูดของเธอมันเหมือนกำลังยัดเยียดให้ผมเป็นแบบนั้น การที่ผมเป็นเพื่อนเมลที่ขายเซ็กส์ทอยแล้วผมต้องใช้มันด้วยเรอะ ตรรกะไหนของเธอวะเนี่ย
“มันไม่เกี่ยวเลยนะ การที่เราเป็นเพื่อนเมลไม่จำเป็นต้องใช้ของที่เพื่อนให้เลย แล้วอีกอย่างเมลก็ไม่เคยให้เราด้วย”
“จริงหรอ”
เธอพยักหน้าพลางทำหน้าเหมือนเสียดาย แต่ไม่นานนักเธอก็เริ่มเปิดประเด็นอีกรอบแต่คราวนี้กลับเป็นเมลแทน
“แล้วแบบนี้เมลคงเคยสินะ เพราะเป็นคนขายด้วยหนิ”
“แล้วคนขายมันจำเป็นต้องใช้เองด้วยหรอ” เมลตอบกลับด้วยสีหน้าที่กวนประสาท รู้สึกเหมือนผมจะเห็นสายฟ้าฟาดที่สายตาของคนทั้งสองนะ
“อ่าว แล้วถ้าเมลไม่ใช้แล้วแบบนี้เวลาคนถามวิธีใช้จะบอกยังไงล่ะ”
“ข้างกล่องไง ไม่ก็โบว์ชัวร์ในกล่อง ถ้าไม่มีก็กูเกิ้ลหรือถ้ามันยากนักใช้ไม่เป็นก็ไม่ต้องใช้ ก็แค่นั้นเอง”
“แบบนี้ก็ใจร้ายกับคนซื้อไปนะ”
“ทำไมต้องใจดีด้วย ใจดีมากเดี๋ยวก็โดนใส่ร้าย สู้เป็นคนร้ายในสายตาคนอื่นดีกว่า”
ผมถึงกับหูวในใจเมื่อได้ยินเมลมันพูดแบบนั้น ตั้งแต่เป็นเพื่อนมันมาไม่เคยได้ยินมันพูดอะไรเท่ๆแบบนี้เลยนะเนี่ย
“แล้วสรุปคาร่าซื้อมั้ย เซ็กส์ทอยน่ะ”
“เอ๊ะ เดี๋ยว เราไม่ได้จะซื้อนะ”
คาร่าเหมือนจะตกใจที่เมลถาม เธอส่ายหน้ารัวพลางโบกมือปฏิเสธ ผมเหลือบมองเมลที่ตอนนี้มันยกยิ้มร้าย มันกำลังจะเอาคืนสินะสีหน้าแบบนี้
“อ่าวหรอ ไม่ใช่ว่าที่ถามนี่จะซื้อเองหรอกหรอ เห็นถามซะเยอะเชียว”
“ป-ป่าวนะ ร่าจะซื้อไปทำไมล่ะ น่าอายออก”
“อ่าว ก็ใช้กับแฟนไง เธอมีแฟนไม่ใช่ เห็นวันก่อนบอกอยู่”
จบประโยคทุกคนถึงกับหันไปมองคาร่าด้วยสีหน้าตกใจยกเว้นผมกับเมล คาร่าเริ่มมีสีหน้าเลิ่กลั่กเธอหันหน้ามองพี่คลื่นที่ตอนนี้เขาปั้นคิ้วขมวด ที่จริงพี่คลื่นรู้เพราะผมเล่าให้ฟังแต่คงต้องปั้นหน้าเพื่อไม่ให้คาร่ารู้ว่าเขารู้แล้ว
“คือ ร่าไม่ได้พูดนะ จริงๆนะคะพี่คลื่น”
“ทำไมจะไม่พูดล่ะ วันนั้นเธอยังบอกอยู่เลย แถมแชทคุยกับแฟนแล้วก็โทรคุยกับแฟนด้วย”
ผมพูดเสริมทัพสีหน้าของคาร่าตอนนี้เธอเริ่มเลิ่กลั่กและยังหันมามองผมด้วยสายตาที่โกรธจัด โกรธแล้วสินะ
“ไม่จริงนะคะ ร่าไม่มีแฟน”
“ไม่มีอะไร วันนั้นเธอยังพูดหวานใส่อยู่เลย แฟนชื่ออะไรนะบิล” เมลหันมาถามผมด้วยสีหน้าที่กวนประสาทอย่างที่สุด แน่นอนว่าผมก็หันไปร่วมแจมด้วย
“อืม รู้สึกจะชื่อพี่คลื่นนะ”
จบประโยคทุกคนถึงกับหันหน้าไปมองคาร่า เธอหันไปหาพี่คลื่นจับแขนพลางเขย่าเขาเบาๆเพื่อจะไม่ให้พี่คลื่นเชื่อพวกผม แต่มันช้าไปแล้วล่ะเพราะเขารู้ตั้งแต่แรกแล้ว
“พี่คลื่น…”
“มันจริงหรอคาร่า”
“ไม่จริงค่ะพี่คลื่น พวกเขาโกหก”
“งั้นพี่ขอดูโทรศัพท์หน่อย”
ทันทีที่พี่คลื่นบอกขอดูโทรศัพท์ทุกคนจดจ้องสายตาไปที่เธอคนเดียว เธอปล่อยแขนพี่คลื่นพร้อมทั้งทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
“มัน โทรศัพท์ร่าไม่มีอะไรนะคะ พี่คลื่นจะดูทำไม”
“ถ้าไม่มีอะไรก็เอามาให้พี่ดูสิ”
สีหน้าของเธอดูเหมือนคนกำลังกำความลับอะไรบางอย่างแล้วพอความลับแตกก็ทำอะไรไม่ถูก คาร่าหยิบมือถือส่งให้พี่คลื่นเขารับมาก่อนจะค่อยๆเช็คบางอย่างในนั้น บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบสนิทไม่มีใครปริปากพูด ผมนั่งมองพี่คลื่นที่ทำการเช็คมือถือเครื่องนั้นผมจำได้ว่ามือถือในวันนั้นที่คาร่าใช้มันไม่ใช่เครื่องนี้แต่เป็นอีกเครื่อง ไม่นานพี่คลื่นก็ยื่นมือถือเครื่องนี้คืนคาร่ารับมาทำหน้าเหมือนสบายใจ
“เห็นมั้ยคะ ร่าบอกแล้วว่าไม่มีอะไร”
เสียงกุกกักภายใต้โต๊ะพี่ทิมก้มลงเหมือนเก็บอะไรบางอย่างยื่นให้คาร่า
“คาร่าโทรศัพท์เราร่วง”
คาร่าเห็นว่าเป็นโทรศัพท์อีกเครื่องสีหน้าของเธอก็ดูซีดขึ้นมาทันที เธอดันมือของพี่ทิมออกห่างตัวพร้อมกับปฏิเสธอย่างหนักแน่นว่าไม่ใช่”
“ไม่ใช่ของร่านะคะ”
“แต่พี่เห็นว่ามันตกจากกระเป๋าเรานะ”
พี่ทิมพูดจบเธอก็ถึงกับทำหน้าไม่ถูก พวกเราได้แต่นั่งมองเงียบๆปล่อยทุกอย่างให้ดำเนินไป พี่คลื่นไม่ปล่อยอีกคนได้พูดปฏิเสธเขาเอื้อมมือชิงหยิบมือถือเครื่องนั้นมาทันที พอคาร่าเห็นดังนั้นเธอเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง พี่คลื่นเช็คมือถือเครื่องนั้นด้วยสีหน้าที่คิ้วขมวดจากเดิม พี่คลื่นหันมองคาร่าก่อนจะถามที่สงสัยกับเธอ
“แอคเคาท์ปลอมพวกนี้มันหมายความว่าไงคาร่า”
“คือ ร่า ไม่ได้ทำนะคะ”
“ไม่ได้ทำแล้วมันมาอยู่ในเครื่องนี้ได้ไง แล้วไหนจะรูปตัดต่อนี่อีก”
คาร่าไม่ตอบอะไรเพียงแต่เธอหลบสายตาและสะอึกสะอื้นร้องไห้ออกมา
“เราทำไปเพื่ออะไรคาร่า หลอกคนอื่น ทำให้คนอื่นเข้าใจผิด ไหนจะพยายามใส่ร้ายเขาอีก ตอบพี่มาสิ ว่าทั้งหมดนี่เราทำไปเพราะอะไร”
ทุกคนบนโต๊ะต่างพากันมองไปที่เธอเพียงจุดเดียว คาร่าเม้มปากเธอค่อยๆหันมองมาทางผมด้วยสายตาที่โกรธแค้นจนน่ากลัวก่อนจะหันไปปั้นสีหน้าเศร้าใส่พี่คลื่น
“ร่าแค่เป็นห่วงพี่คลื่น”
“เป็นห่วงพี่เรื่องอะไร”
“พี่คลื่นไม่รู้หรอคะว่าพี่คลื่นโดนสต็อคเกอร์อยู่ เขาทั้งแอบถ่ายรูป ทั้งตามดูพี่คลื่นตลอดเลยนะคะ เพราะแบบนี้ร่าเลยปลอมตัวเป็นพี่คลื่นเพื่อคอยสังเกตการณ์ให้ไงคะ”
พี่คลื่นไม่ได้ตอบอะไรแต่เพียงปั้นคิ้วขมวด ผมก้มมองพื้นโต๊ะเม้มปากแน่นนึกถึงสิ่งที่คาร่าพูด เธออาจจะหมายถึงผมก็ได้
“ร่าเป็นห่วงพี่คลื่นนะคะ ร่าไม่อยากพี่คลื่นเจอคนไม่ดี”
คาร่าก้มหน้าตาร้องไห้สะอื้นผมไม่รู้ว่าเธอเล่นละครหรือเปล่าเพราะทุกอย่างที่เธอทำมันเหมือนจริงมาก ผมเม้มแอบมองคนตรงหน้าอย่างเงียบๆพลางนึกถึงสิ่งที่คาร่าพูด หรือว่าเธอรู้เรื่องผมที่แอบคอยแอบตามพี่คลื่นเธอเลยทำแบบนี้
“แล้วไงครับ”
คำตอบของพี่คลื่นทำทุกคนถึงกับหันมอง สีหน้าของเขานิ่งสนิทมองคาร่าด้วยสายตาที่ต้องการคำตอบราวกับว่าเรื่องที่คาร่าพูดเขารู้อยู่ก่อนแล้ว
“พี่คลื่น ที่ร่าทำอยู่เพราะช่วยพี่นะคะ”
“แล้วพี่ขอหรอ ฟังนะคาร่า เรื่องสต็อคเกอร์น่ะ มีรู้มาตั้งนานแล้ว”
คำตอบของพี่คลื่นทำผมเกือบหยุดหายใจมองหน้าคนตรงหน้าด้วยสีหน้าที่บอกไม่ถูก พี่คลื่นหันมามองหน้าผมสีหน้าและแววตาของเขาในตอนนี้เหมือนกำลังบอกขอโทษผม พี่คลื่นหันกลับไปประจันหน้ากับคาร่าอีกครั้งก่อนจะพูดบางอย่างออกมา
“พี่ปล่อยให้เขาตามพี่ และทุกครั้งที่พี่รู้ว่าตาม พี่ก็พยายามไปปรากฎตัวต่อหน้าเขาเพื่อให้เขาเห็น ถ้ามันจะผิดก็ผิดที่พี่ไม่ใช่ที่เขา”
หมายความว่ายังไง งั้นแสดงว่าทุกครั้งที่ผมเจอพี่คลื่นมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอ เขาตั้งใจโผล่หน้ามาหาผมหรอ ยกมือขึ้นกุมศรีษะรู้สึกปวดหัวกับคำถามที่วิ่งวนอยู่ในหัว
“หมายความว่ายังไงคะพี่คลื่น พี่คลื่นจะปล่อยบิลให้ตามสต็อกเกอร์พี่อย่างนี้น่ะเหรอ”
“ไม่ ต่อไปนี้เขาไม่ต้องตามพี่อีกแล้ว พี่ต่างหาก ที่จะเข้าหาเขาเอง”


## พี่เลี้ยงตัวร้าย 12

ย้อนกลับไปเมื่อวันนั้นที่เราแยกย้ายกันกลับพี่คลื่นกลับไปกับคาร่าส่วนพี่ทิมกลับกับพี่คิน เหลือแต่ผมกับเมลที่ยังคงนั่งต่อ พวกเรานั่งคุยกันกับเรื่องที่เกิดขึ้นตอนนั้นผมคิดนะว่าสิ่งที่เราทำกับคาร่ามันดูเกินไปหรือเปล่าแต่ถ้ามองในมุมกลับสิ่งที่เธอทำมันก็ไม่ต่างอะไรกันเลย เธอพยายามจะใส่ร้ายพวกผมก็เลยต้องป้องกันตัวเองเอาไว้ก่อนแต่ไม่คิดว่าเมลมันจะเอาคืนจริงผมเลยต้องเล่นตามน้ำไป
กลับมาที่ปัจจุบันผมหยิบกระเป๋าขึ้นสะพายหลังออกจากคอนโดเดินตรงไปยังป้ายรถเมล์ไม่นานรถมอเตอร์ไซค์เข้าจอดเทียบเมลยื่นหมวกกันน็อกมาให้ผมใส่เสร็จสรรพก่อนจะเคลื่อนตัวออก ใช้เวลาเพียงสิบนาทีถึงบริษัทเมลจอดเทียบที่ด้านหน้าก่อนจะรับหมวกกันน็อกจากผม
“ตอนเย็นจะให้มารับป่ะเนี่ย”
“เดี๋ยวกูบอกอีกที”
เมลเบ้ปากมองผมด้วยความหมั่นไส้รู้แหละว่ามันคิดอะไรอยู่ ผมก้มดูเวลาในมือถือตอนนี้ก็ปาไปเจ็ดโมงครึ่งแล้วก่อนจะบอกอีกคนให้ไปเดี๋ยวจะไม่ทันเข้างาน เมื่อเห็นว่าเมลขับรถออกไปแล้วผมก็เดินเข้าบริษัท เดินมาถึงจุดประชาสัมพันธ์เข้าติดต่อก่อนจะจะนั่งรอเวลา
สายตากวาดมองรอบๆด้วยความเกร็งเพราะตอนนี้ผมเปลี่ยนสถานะจากนักศึกษาไปเป็นนักศึกษาฝึกงานแล้ว ก้าวขึ้นมาอีกขุ้นก่อนจะไปเป็นคนทำงานแบบเต็มตัว นั่งรออยู่ครู่ไม่นานพี่ภาคก็เดินตรงมาหาผมก่อนจะพาไปยังห้องทำงาน ระหว่างทางพี่ภาคได้เล่าประวัติของบริษัทคร่าวๆให้ฟัง บริษัทนี้ชื่อบริษัท Rideant Group เป็นบริษัทผลิตอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ไม่ว่าจะเป็นเม้าส์ คีย์บอร์ดหรืออุปกรณ์คอมพิวเตอร์ต่างๆล้วนแล้วต่างมาจากที่นี่เท่านั้น ด้านหลังตึกที่เราอยู่จะเป็นโรงงานสำหรับผลิตอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ คลังด้านซ้ายเป็นงคลังสต็อคของ
มาถึงอาคารที่เราอยู่กันชั้นหนึ่งจะเป็นประชาสัมพันธ์ แผนกแม่บ้าน และแผนกธุรการ ขึ้นมาชั้นสองเป็นแผนกการตลาดและแผนกบัญชี ขึ้นมาอีกชั้นเป็นชั้นสามเป็นแผนกไอทีทั้งหมดซึ่งผมจะต้องอยู่ที่ชั้นนี้ ส่วนชั้นสี่ชั้นบนสุดจะเป็นชั้นของเหล่าผู้บริหารทั้งหมด
พี่ภาคเปิดประตูห้องออกเผยให้เห็นด้านใน ฝั่งซ้ายเป็นห้องที่มีอุปกรณ์เครื่องจักรตั้งวางเรียงอยู่โดยมีกระจกใสกั้น ฝั่งขวาเป็นโต๊ะทำงาน พี่ภาคนำผมมายังโต๊ะหนึ่งที่ตั้งอยู่ด้านในสุดมีคอมพิวเตอร์หนึ่งเครื่องตั้งอยู่บนโต๊ะ
“อันนี้โต๊ะเรานะ สามารถเอาของมาไว้ที่โต๊ะได้เลย”
“ครับ”
ผมพยักหน้ากวาดสายตามองรอบห้องจะว่าไปตั้งแต่เข้ามาก็ไม่เห็นมีคนอยู่เลย
“จะว่าไปพวกพี่เขาไปไหนกันหมดหรอครับ” ผมหันไปถามพี่ภาคที่นั่งหย่อนตัวลงที่เก้าอี้ว่างข้างผม
“ไปประชุมกับพวกช่างน่ะ เดี๋ยวอีกสักพักก็มา”
ระหว่างนั้นพี่ภาคก็แนะนำการใช้คอมพิวเตอร์และกฏต่างๆของที่นี่ โดยคอมที่นี่จะใช้งานผ่านระบบเซิร์ฟเวอร์ผมที่เป็นนักศึกษาฝึกงานจะต้องทำงานใส่ไดรฟ์ที่กำหนดจากนั้นก็ต้องแจ้งให้พี่เลี้ยงเป็นคนตรวจและทุกครั้งที่จะลุกออกจากที่จะต้องล็อคคอมเพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นมาแกล้งเราได้
นั่งคุยกับพี่ภาคสักพักไม่นานประตูห้องก็เปิดออกเผยให้เห็นคนประมาณสี่ถึงห้าคนเข้ามา เป็นจังหวะที่ผมหันไปจะสวัสดีพวกพี่เขาก็หันไปสบตากับพี่คลื่นพอดี อีกคนยกยิ้มให้ผมเล็กน้อยให้ผมหัวใจเต้นตุบๆแต่ต้องกลั้นความเขินเอาไว้ก่อน
“นี่บิล เป็นนักศึกษาฝึกงานในแผนกเรา น้องมาฝึกที่นี่สี่เดือน ยังไงก็ฝากกันดูแลน้องด้วย”
“สวัสดีครับ”
“ชื่อบิลหรอ อร้ายยยทำไมน่ารักอย่างนี้ พี่ชื่อน้ำนะ มีอะไรปรึกษาพี่ได้”
พี่น้ำคนสวยเอื้อมมือจับแก้มเบาๆ ผมส่งยิ้มให้เธอพลางตอบรับ พี่คลื่นเดินมาดันตัวเธอให้กลับไปนั่งที่ตัวเอง
“ไปทำงานได้แล้วไป”
“โถ่คลื่น ขอเต๊าะน้องหน่อยก็ไม่ได้”
พี่น้ำเบ้ปากก่อนนั่งลงที่โต๊ะทำงาน พี่ภาคลุกจากเก้าอี้ก่อนจะเอื้อมมือแตะบ่าของพี่คลื่น
“เดี๋ยวพี่คลื่นจะเป็นพี่เลี้ยงเรานะ สงสัยอะไรก็ถามมันได้เลย”
ผมหันไปสบตาพี่คลื่นก่อนจะส่งยิ้มเล็กน้อยและพยักหน้าตอบรับ
“งั้นพี่ไปล่ะ พอดีหัวหน้าเรียก”
พี่ภาคเดินออกจากห้องเหลือเพียงเขาและพี่ๆในห้อง พี่คลื่นเดินมาหาผมก่อนจะให้ลุกจากเก้าอี้ พี่คลื่นเดินนำไปยังอีกห้องที่อยู่ด้านในสุดเปิดเข้ามาด้านในมีตู้เซิร์ฟเวอร์ถัดมาด้านซ้ายเป็นตู้เน็ตเวิร์คที่เต็มไปด้วยสายแลน
“เดี๋ยวพี่จะให้เราเช็คสายแลนนะ ว่าแต่ละสายต่อกับเครื่องเซิร์ฟเวอร์เครื่องไหน เสร็จแล้วก็ทำเป็นเอกสารนะ”
“ครับ”
หลังจากสั่งงานแรกเสร็จพี่คลื่นก็เริ่มสอนวิธีการเช็คทีละสาย ผมก็จำได้มั่งไม่ได้มั่ง ผมเหลือบมองเห็นพี่คลื่นที่กำลังทำงานโดยใช้โน้ตบุ๊คไม่ไกลมาก
“แอบมองพี่หรอ”
พี่คลื่นหันมามองพร้อมกับเอ่ยทักเมื่อรู้ว่าผมแอบมองเขา ผมเม้มปากมองพี่คลื่นผ่านสายแลนนับร้อย พี่คลื่นยกยิ้มก่อนจะหันกลับไปทำงานตัวเองต่อ ผ่านไปราวชั่วโมงผมก็ยังคงง่วนอยู่กับการเช็คสายแลนส่วนพี่คลื่นก็ยังคงง่วนกับงานบนหน้าจอ
“เอ่อพี่คลื่นครับ จะว่าไปตอนนี้คาร่าเป็นยังไงมั่งครับ”
พี่คลื่นเงยหน้าจากโน๊ตบุ๊คหันมองผมเลิกคิ้วแสดงสีหน้าราวกับถามว่าถามเขาใช่มั้ย ก่อนจะหันไปจดจ่อกับงานตรงหน้าต่อ
“ตอนนี้เธอกลับไปอยู่กับคุณย่าน่ะ คงอาทิตย์หน้ากว่าเธอจะกลับ”
บรรยากาศกลับมาเงียบอีกครั้งจนได้ยินเสียงเครื่องเซิร์ฟเวอร์ได้อย่างชัดเจน พลางนึกคิดว่าหากคาร่ากลับมาเธอจะกลับไปทำแบบเดิมรึเปล่า คิดไปก็ปวดหัวโฟกัสงานตรงหน้าดีกว่า
ผ่านไปราวสองชั่วโมงในที่สุดงานเช็คสายแลนก็เสร็จ ผมหยิบกระดาษโน๊ตที่จดบันทึกเอาไว้ส่งให้พี่คลื่นเพื่อตรวจ พี่คลื่นตรวจเช็คสิ่งที่ผมจดอยู่ครู่ก่อนจะยื่นมันกลับมาให้ผม
“ข้อมูลถูกต้องแล้ว ที่เหลือก็เอาไปทำใส่รายงานนะ”
“ครับ”
“พี่คลื่นครับ ที่พี่คลื่นพูดวันนั้นที่บอกว่าจะเป็นเข้าหาผมเอง พี่พูดจริงหรอครับ”
พี่คลื่นหันมองผมยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะยกมือวางบนหัวพลางโยกโคลงเบาๆ
“พี่พูดจริงทำจริงครับ ไหน ๆก็พูดขึ้นมาแล้วงั้นพี่เริ่มเลยมั้ย”
พี่คลื่นโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนเห็นดวงตาของเขาอย่างชัดเจนบวกกับประโยคเมื่อกี้เล่นทำเอาผมเกือบหยุดหายใจ
“งั้นก็เริ่มเลยละกัน start”
สายตาทอดมองไปบนถนนที่มีรถยนต์ขับผ่านไปมาบวกกับคนเดินตามข้างทางก่อนจะกันกลับมามองคนตรงหน้า พี่คลื่นรินน้ำเปล่าใส่แก้วสแตนเลสทั้งสองใบก่อนจะเลื่อนมาให้ผมใบหนึ่ง ตอนนี้เรานั่งอยู่ที่ร้านบะหมี่ข้างทางแถวคอนโดพี่คลื่น
“ร้านนี้อร่อยนะ พี่มากินบ่อย”
“พี่แอบพาใครมากินหรือป่าวครับเนี่ย”
ผมแซวคนตรงหน้าเล็กน้อยแม้จะรู้แหละว่าเขาไม่มีทางพาสาวที่ไหนมากินนอกจากเพื่อนหรือคนสนิทแต่ก็เพื่อแก้เขินผมเลยต้องหาเรื่องคุยเอาไว้ก่อน
“ทำไมล่ะ หึงพี่หรอ”
“ผมไม่มีสิทธิ์หึงหรอกครับ ก็เรายังไม่ได้เป็นอะไรกันนี่” ประโยคสุดท้ายผมพูดด้วยน้ำเสียงที่เบา ผมก้มหน้ามองแก้วน้ำในมือกำมันแน่นเห็นมือหนาของอีกคนเข้ามาในกรอบสายตาเข้ามาจับมือเขา ผมเงยหน้ามองอีกคนพี่คลื่นสบตาผมด้วยสีหน้าที่จริงจัง
“ถ้าเราอยากหึงพี่ก็จะอนุญาตให้เราหึง ถ้าเราอยากหวงพี่ก็อนุญาตให้เราหวง เรามีสิทธิ์ในตัวพี่ทุกอย่าง ไม่จำเป็นต้องรอเรามีสถานะ เพราะอีกไม่นานสถานะของเราก็จะชัดเจนเหมือนความรู้สึกพี่”
แน่นรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิร้อนที่แก้ม ก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายเต้นตุบๆเหมือนแผ่นดินไหว 8 ริกเตอร์ เม้มปากแน่นพยายามกลั้นความเขินอายแต่มันก็กลั้นแทบไม่อยู่แล้ว
ไม่นานบะหมี่ที่สั่งไปก็มาเสริฟก่อนจะละมาจัดการกับอาหารตรงหน้าแทน เรานั่งกินไปพูดคุยไปโดยมีเสียงรถยนต์ที่ขับผ่านไปมาและภาพของผู้คนที่เดินผ่านไปมาเป็นแบร็คกราวน์ แม้สถานที่จะไม่สวีทเหมือนพวกในหนังที่ผมเคยดูแต่มันกลับทำให้หัวใจของผมพองโตอย่างบอกไม่ถูก พอกินกันเสร็จสรรพพี่คลื่นขับรถมาส่งผมที่คอนโด
“ขอบคุณที่เลี้ยงข้าวนะครับ”
“ครับ ไว้พี่จะมาไปกินอีกนะ หรือถ้าอยากเปลี่ยนบรรยากาศไปกินที่คอนโดพี่ก็ได้”
อุณหภูมิพุ่งสูงอัตโนมัติผมตีเข้าที่แขนของพี่คลื่นด้วยความเขินอาย ให้ตายเถอะคนๆนี้ชอบทำให้ผมเสียอาการบ่อยจริงๆ
“งั้นพี่ไปก่อนนะ อ้อ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าพี่มารับอย่าตื่นสายล่ะ”
“ครับ ขับรถกลับดีๆนะครับ แล้วก็…ถึงแล้วอย่าลืมทักมาบอกด้วยนะครับ”
พี่คลื่นยกยิ้มเอื้อมมือบิดกุญแจให้เครื่องดับก่อนจะเอาขาตั้งลงแล้วหันมามองหน้าผม ผมมองการกระทำของอีกคนอย่างงๆว่าทำไมเขาถึงดับเครื่อง
“เฮ้อ พี่ไม่อยากกลับบ้านแล้วนอนนี่ได้มั้ยเนี่ย”
พี่คลื่นเท้าแขนกับหน้าปัดมอไซค์หันมามองหน้าผมอย่างเจ้าเล่ห์เล่นทำเอาอุณหภูมิในร่างกายของผมขึ้นสูงจนเกือบจะทะลุปรอท ผมยกมือปิดหน้าบิดตัวเขิน อีกแล้วพี่คลื่นทำดาเมจผมอีกแล้ว
“พี่ล้อเล่นน่ะ งั้นพี่กลับแล้วนะ”
“ครับ”
ผมโบกมือลายืนส่งอีกคนจนพี่คลื่นขับออกไปจากกรอบสายตา เมื่อถึงห้องผมอาบน้ำจัดการตัวเองเสร็จสรรพล้มตัวลงบนที่นอนหยิบตุ๊กตาพี่คลื่นเอามากอด เสียงสั่นจากมือถือผมรีบหยิบมันขึ้นมาเช็คเป็นพี่คลื่นที่ส่งข้อความมา มุมปากยกยิ้มขึ้นอัตโนมัติไม่รู้ว่ายิ้มอะไรนะแต่ยิ้มไว้เพราะเป็นพี่คลื่น
sea: ส่งสติ๊กเกอร์
sea: ถึงแล้วครับ
billie: ส่งสติ๊กเกอร์
billie: ฝันดีนะครับ
ข้อความขึ้นว่าอ่านแล้วยังไม่ทันที่ผมจะพิมพ์เพิ่มหน้าจอก็เปลี่ยนหน้าขึ้นว่าอีกฝ่ายโทรเข้ามา มือที่ถือมือถือสั่นสีหน้าของผมตอนนี้ทั้งเหวอและตกใจไม่คิดว่าพี่คลื่นจะโทรมา ผมตัดสินใจกดรับได้ยินเสียงอีกคนทักขึ้นก่อน
[จะนอนแล้วหรอครับ]
“ครับ” ตอบกลับพลางเอาหน้าซุกกับตุ๊กตาพี่คลื่นอย่างเขินอาย
[นอนเร็วจัง ยังไม่ทันได้คุยกันเลย]
“ตอนอยู่ที่ทำงานเราก็คุยกันเยอะแล้วนะครับ”
[หรอ แต่พี่รู้สึกยังไม่พอเลย]
“อื้อออออออ”
เอาหน้าซุกกับตุ๊กตาพี่คลื่นปล่อยเสียงออกมาไม่ให้อีกฝ่ายได้ยิน ผมแอบได้ยินพี่คลื่นหัวเราะจากในโทรศัพท์ พี่คลื่นแกล้งผมอีกแล้ว ฮืออออ
[เอาล่ะๆ พี่ไม่กวนเราแล้ว ฝันดีนะครับ]
“ครับ ฝันดีครับพี่คลื่น”
[อ่อ แล้วก็ พรุ่งนี้งานที่สั่งต้องเสร็จนะครับ]
“พี่คลื่นนนนน”
สายตัดไปยังไม่ทันที่ผมจะเหวใส่อีกคน ผมหลุบมองมือถือในมือก่อนหลุดกรี๊ดออกมาทันทีโดยไม่ลืมหยิบตุ๊กตาพี่คลื่นขึ้นมากอดฟัดจนยับ ยันตัวลุกนั่งก่อนจะเอาเจ้าตุ๊กตาพี่คลื่นมาขยี้ด้วยความหมั่นไส้
“พี่คลื่นนะพี่คลื่นทำไมถึงชอบดาเมจผมแบบนี้นะ ฮือออออ เจ้าบ้า อร้ายยยยย”
ฮืออออ คุณพี่เลี้ยงตัวร้าย ร้ายที่สุดเลย


## คุณนานี่นะ 14

“อรุณสวัสดิ์ตอนเช้าครับ”
“อรุณสวัสดิ์ครับพี่คลื่น”
ผมเอ่ยทักอีกคนก่อนจะรับหมวกกันน็อกมาใส่ วันนี้พี่คลื่นก็มารับผมอีกเหมือนเคยหรือเอาจริงก็ตั้งแต่ฝึกงานวันแรกพี่คลื่นก็คอยมารับมาส่งผมทุกวัน แน่นอนว่าผมโคตรจะมีความสุขเลย มีความสุขจนไม่รู้จะมีความสุขยังไงแล้วขออย่าให้อะไรมาทำลายความสุขนี้เลย
ขับมากว่าสิบนาทีกว่าก็ถึงบริษัทผมลงจากรถมอไซค์ก่อนเพื่อให้พี่คลื่นสามารถจอดรถมอไซค์ได้ง่ายขึ้น
“น้องบิลลลล หวัดดีจ้า”
“พี่น้ำหวัดดีครับ”
ผมหันไปสวัสดีพี่น้ำที่พึ่งเดินมาจากลานจอดรถด้านข้าง พี่น้ำเดินตรงมากอดแขนผมก่อนจะหันไปทักพี่คลื่นที่พึ่งเดินมารวม
“อุ้ย วันนี้คลื่นมาด้วย”
“ก็ต้องมาทำงานมั้ยล่ะ ถามแปลก”
พวกเราเดินเข้าตึกก่อนจะสแกนนิ้วมือเพื่อเข้างานก่อนจะพากันเดินขึ้นลิฟต์
“วันนี้มาด้วยกันอีกแล้ว ให้ตายสิฉันอยากมีคนไปรับไปส่งแบบนี้มั่งจัง”
พี่น้ำเอ่ยแซวพลางมองพี่คลื่นสลับกับผมไปมาทำเอาอุณหภูมิในร่างกายผมเพิ่มขึ้น ผมแอบเหลือบมองคนข้างผมแอบเห็นว่าพี่คลื่นหัวเราะผมด้วย ฮืออออ ผมโดนรุมแกล้ง
“อร้ายยยย น้องบิลหน้าแดงด้วยเขินหรอเรา” พี่น้ำจิ้มแก้มผมเมื่อเห็นว่าแก้มผมเริ่มแดงพลางเอ่ยแซว
“ป่าวนะครับ”
“ฮั่นแน่”
“น้ำ พอได้แล้วน้องมันเขิน
“อ่ะๆๆ ไม่แกล้งก็ได้ คิก”
ถึงจะว่างั้นพี่น้ำก็แอบหัวเราะ พวกเราเดินกันมาจนห้องทำงานก่อนจะนั่งคุยเล่นกันจนพี่คนๆอื่นเริ่มมา ถึงเวลาเริ่มงานผมตั้งหน้าตั้งตาทำงานให้เสร็จเพื่อที่จะได้ทำงานอื่นที่รอจ่อคิว
“ฮัลโหลครับ ครับ โอเคครับเดี๋ยวผมไป”
สันพี่ในแผนกเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าพี่คลื่นกำลังลุกเหมือนจะไปไหนสักที่
“ใครเรียกวะ”
“คุณนา”
พอพี่คลื่นเอ่ยชื่อสีหน้าขอวทุกคนก็เปลี่ยนไปทันทีเหมือนทุกจะรู้เหตุผลที่บุคคลนั้นเรียกพี่คลื่น
“อีกแล้วหรอคลื่น แนะนำนะหาเมียซะเถอะเขาจะได้เลิกยุ่งกับมึงซะที”
“โถ่พี่ เขาก็แค่เรียกไปเช็คโปรแกรมเฉยๆ”
“จ้า เช็คโปรแกรมเฉยๆจ้า เช็คทุกสองวันเลยจ้า” พี่คลื่นส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะออกไปจากห้อง ปล่อยทิ้งให้คนในห้องยังคงคุยท็อปปิคเรื่องพี่คลื่นต่อ ระหว่างพี่ๆคุยกันผมก็แอบเงี่ยหูฟังด้วยความอยากรู้อยากเห็นแต่เหมือนพี่น้ำจะจับได้เลยหันมาถามผมที่นั่งอยู่ข้างๆ
“นี่น้องบิล อยากรู้รึเปล่า”
“อะไรหรอครับ”
ผมหันไปถามพี่น้ำด้วยหน้าตาที่ใสซื่อ เอาจริงก็อยากรู้แหละแต่ก็ไม่กล้าถาม
“เรื่องคุณนากับเจ้าคลื่นไง”
“เอ่อ…”
และสุดท้ายพี่น้ำก็เล่าให้ผมฟังโดยที่ผมยังไม่ได้ตอบ สรุปก็คือว่าคุณนาเขาคือเลขาคนสวยประจำบริษัทแล้วเธอชอบเรียกพี่คลื่นให้ไปช่วยดูโปรแกรมนู่นนั่นนี่และยิ่งเฉพาะช่วงหลังมานี้เธอเรียกพี่คลื่นประจำเรียกได้ว่าสองวันครั้งเลยก็ว่าได้
ผมยังคงทำงานตัวเองต่อไปเรื่อย ๆเหลือบดูนาฬิกาที่มุมจอตอนนี้เป็นเวลาใกล้สิบเอ็ดโมงครึ่งแล้ว ประตูเปิดออกพบว่าเป็นพี่คลื่นที่เข้ามาทุกต่างรุมทักจนพี่คลื่นหัวเราะครืนกันเลยทีเดียว
“ใจเย็นๆพี่ แค่คอมคุณนาเขาติดไวรัสเลยไปวานให้ผมไปช่วยดูเฉยๆ”
“แหมมม”
พี่คลื่นกล่าวพลางเดินตรงมายังโต๊ะทำงานที่ผมนั่งดึงเก้าอี้มานั่งข้างก่อนจะหยิบเม้าส์ของผมเพื่อจะตรวจงาน เรานั่งคุยไปตรวจงานไปพลางจนตอนนี้เที่ยงแล้วทุกคนในห้องเริ่มออกไปจนหมดเหลือเพียงผมกับพี่คลื่นแค่สองคน
“พี่คลื่นโดนคุณนาเรียกแบบนี้ประจำเลยหรอครับ”
“หืม? ก็บ่อยน่ะ”
ผมเบ้ปากเล็กน้อย ก่อนจะตีที่แขนอีกคนเบาๆด้วยความหมั่นไส้
“ตีพี่ทำไม หึงหรอ”
“ก็นิดนึงอ่ะ ก็พี่คลื่นหล่ออ่ะ เขาเลยชอบเรียกพี่ไง”
“ฮ่าๆๆ นี่พี่หล่อพี่ก็ผิดหรอเนี่ย”
พวกเราคุยเล่นกันอยู่สักพักก่อนจะจัดการล็อคคอมเพื่อเตรียมตัวจะไปทานข้าว ประตูห้องเปิดห้องทำงานเปิดออกเผยให้เห็นคนด้านหน้าประตู สาวสวยในชุดเชิ้ตสีครีมบางเฉียบจนเห็นเกาะอกชั้นในกระโปรงรัดรูปทรงเอสั้นเหนือเข่า
“คุณคลื่นยังไม่ไปทานข้าวหรอคะ”
“อ๋อ ผมพึ่งคุยงานกับน้องเสร็จครับ กำลังจะไปทานข้าวพอดี”
“งั้นนาขอไปทานข้าวด้วยนะคะ พอดีพึ่งเสร็จงานเหมือนกัน”
พี่คลื่นหันมองผมเป็นเชิงถามผมยิ้มตอบอยากจะปฏิเสธแหละแต่ก็คงจะไม่ได้
“งั้นก็ได้ครับ”
สุดท้ายก็ต้องตามนั้นไปแหละนะ
“จะว่าไปนี่ก็นานแล้วนะคะที่ไม่มากินข้าวกับคุณคลื่น”
ผมเหลือบมองคุณนาที่นั่งฝั่งตรงข้ามตั้งแต่เดินเข้าร้านมาเธอก็ชวนคุยไม่หยุดเลย แต่เธอไม่ได้ชวนผมคุยนะ เธอชวนพี่คลื่นคุยต่างหากส่วนพี่คลื่นก็ถามคำตอบคำ
ตอนนี้เราอยู่ที่ร้านข้าวข้างบริษัทตอนแรกคุณนาก็เสนอว่าไปกินข้าวร้านอาหารญี่ปุ่นดีกว่าเพราะมันดูดีกว่าแต่เราเลือกที่นี่แทนเพราะมันถูกและใกล้ดีตอนที่เราปฏิเสธสีหน้าของเธอเพื่อนไปอย่างชัดเจนเลย คงไม่อยากกินล่ะสิ
ระหว่างนั่งรออาหารคุณนาเธอก็ยังคงชวนพี่คลื่นคุยไม่หยุดแต่ก็มีแวบมาคุยกับผมบ้างแต่แค่ไม่กี่ประโยค ไม่นานอาหารที่สั่งก็มาเสริฟพวกเราต่างคนต่างจัดการอาหารตรงหน้าโดยยังมีเสียงของคุณนาตามมาบ้าง
“จะว่าไปน้องบิลฝึกงานถึงเดือนไหนหรอคะ”
“กุมภาครับ”
“น่าเสียดายเลย อย่างนี้อีกไม่กี่เดือนก็ต้องจากกันแล้วสินะคะ”
“อ่า ครับ”
หันมาพูดคุยกับผมได้แค่แปปเดียวคุณนาก็หันไปคุยกับพี่คลื่นปล่อยให้ผมนั่งเหงากินข้าวเงียบๆคนเดียว แต่ไม่ใช่ว่าพี่คลื่นไม่ชวนผมคุยนะ เขาก็ชวนคุยแหละแต่พอจะคุยทีคุณนาก็แทรกที สรุปก็คือผมไม่ได้คุยกับพี่คลื่นเลยครับ
เมื่อทานข้าวกันเสร็จสรรพพวกเราก็พากันเดินกลับเข้าบริษัทโดยพี่คลื่นและคุณนาเดินนำส่วนผมก็เดินรั้งท้าย จังหวะที่กำลังเดินอยู่จู่ ๆคุณนาก็เกิดล้มใส่พี่คลื่น ย้ำนะครับว่าล้มใส่พี่คลื่น จากที่ผมเดินตามหลังและเห็นทุกอย่างคุณนาเธอไม่ได้เท้าพลิกหรือเดินตกหลุมแต่อย่างใด แต่เหมือนจะเข่าอ่อนแล้วล้มเอง หรือป่าว?
“เป็นอะไรหรือป่าวครับคุณนา”
“เหมือนขาจะพลิกน่ะค่ะ โอ๊ย”
ผมหยุดยืนมองไม่ห่างและได้ยินสิ่งที่เธอบอกว่าขาพลิก ฟังแล้วก็ถึงกับขมวดคิ้วนึกสิ่งที่เธอพูด เธอขาพลิกทิพย์เรอะ
“คุณคลื่นรบกวนพานาไปที่ห้องพยาบาลหน่อยนะคะ”
“อ่า…”
พี่คลื่นหันมามองผมส่งสายตาเป็นเชิงถามผมพยักหน้าตอบก่อนจะขยับปากว่าพี่ไปส่งเธอเถอะ พี่คลื่นลอบถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะจับแขนเธอพยุงไปยังห้องพยาบาล ผมยืนมองคนทั้งสองจนพวกเขาหายจากกรอบสายตาไป ผมเข้าใจพี่คลื่นนะว่าเขาไม่ได้อยากทำแบบนี้หรอก แต่ด้วยอะไรหลายๆอย่างที่มันไม่สามารถปฏิเสธได้ไม่ว่าจะทั้งสัญชาตญาณของมนุษย์ที่เวลาเห็นคนอื่นเจ็บแล้วต้องช่วยหรือตำแหน่งของอีกฝ่ายที่สูงกว่าตัวเองพอเขาขอความช่วยเหลือไม่ว่าจะรูปแบบไหนเขาก็ไม่สามารถที่กล้าปฏิเสธได้อย่างเต็มปากได้
ผมเดินกลับมายังห้องทำงานก่อนจะจัดการงานใหม่ของตัวเองต่อ แน่นอนว่าพอเข้าห้องปุ๊บพี่น้ำก็ถามเรื่องที่ผมไปกินข้าวกับพี่คลื่นและคุณนาทันที ผมก็เล่าไปตามความจริงนั่นแหละแต่ก็พยายามเล่าให้เซฟที่สุด
เวลาผ่านล่วงเลยไปชั่วโมงกว่าผมยังคงนั่งทำงานเหมือนเดิมมีแจ้งเตือนจากแอปไลน์บนคอมให้ผมหันไปมองอยู่ครู่พบว่าเป็นพี่คลื่นที่ทักเข้ามา ผมกดเข้าที่โปรแกรมไล่อ่านข้อความที่ละบรรทัด
sea: บิล
sea: พี่คงไม่ได้เข้าไปทำงานต่อแล้ว
sea: พี่ภาคให้พี่ออกไปคุยงานกับลูกค้าแล้วก็กะจะแวะส่งคุณนาที่บ้านด้วย
คุณนาอีกแล้ว ผมลอบถอนหายใจก่อนจะกดส่งสติ๊กเกอร์ไป
billie: ส่งสติ๊กเกอร์
sea: ส่งสติ๊กเกอร์
sea: ไม่หึงพี่หรอ
ผมลอบหัวเราะเมื่อเห็นข้อความที่อีกคนส่งมา เนี่ยดูดิแล้วแบบนี้จะไม่ให้ผมครั่งรักพี่คลื่นได้ไง ส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไป
billie: ไม่นะครับ
sea: ส่งสติ๊กเกอร์
ผมหัวเราะออกมาอีกครั้งเมื่อพี่คลื่นส่งสติ๊กเกอร์หมีร้องไห้มา ดูทรงส่งสติ๊กเกอร์มาแบบนี้สงสัยตอนนี้คงน้อยใจผมไปแล้วมั้ง
sea: งอนแล้ว
sea: มาง้อเลยนะ
billie : รออยู่ครับ
sea: ส่งสติ๊กเกอร์
billie: ไปทำงานได้แล้วครับ
sea: ครับ
sea: เย็นนี้พี่คงไปรับกลับไม่ได้นะครับ
sea: กลับเองได้มั้ย
billie: ได้ครับ
billie: ไม่มีปัญหา
sea: ถ้ากลับไม่ได้ก็โทรให้เพื่อนมารับนะ
billie: ส่งสติ๊กเกอร์
คุยกันเสร็จสรรพผมก็ละหันมาทำงานตัวเองต่อ ไม่เป็นไรไม่มีพี่คลื่นคอยอยู่เป็นกำลังใจเอาไว้พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ก็ได้ เวลาทำงานล่วงเลยไปจนในที่สุดก็ถึงเวลาเลิกงานเสียที ผมบอกลาพี่ๆก่อนจะเดินออกมาจากบริษัท จะว่าไปก็นึกขึ้นได้ว่าที่คอนโดของในตู้เย็นหมดแล้วสงสัยต้องแวะซื้อของสักหน่อยแล้ว เดินข้ามสะพานลอยหน้าบริษัทก่อนจะเดินตรงไปอีกกว่า 2 กิโลเมตรเพื่อไปมินิมาร์ท ผมใช้เวลาเดินซื้อของกว่าชั่วโมงนิดๆจนได้ของครบก่อนจะเอาของที่ซื้อใส่กระเป๋าและเดินไปรอรถเมล์ที่ป้ายหน้าสวนสาธารณะ ระหว่างเดินสายตาเหลือบไปเห็นใครบางคนที่คุ้นเคยที่ยืนอยู่กลางสวนสาธารณะ หญิงสาวในเดรสสีขาวผมสีดำสลวยยาวถึงกลางหลังกำลังยืนมองมาทางเขาก่อนเธอจะค่อยๆยกยิ้มให้
“สวัสดี บิล”
“คาร่า”


## หวง 13

เขาว่ากันว่าถ้าที่ทำงานดีใครๆก็อยากไปทำงานอย่างเช่นผมไม่ใช่แค่ที่ทำงานดีพี่เลี้ยงก็ดีเช่นกัน และดีมากๆด้วย ผมทอดสายตามองออกนอกหน้าต่างตอนนี้ผมอยู่ในรถของพี่คลื่นเราถูกมอบหมายให้ไปทำงานนอกสถานที่ ใช้เวลาไม่นานขับมาถึงที่หมายผมชะเง้อมองจากในตัวรถสถานที่ที่เรามาเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่พอสมควรและเหมือนจะมีชื่อเสียงทั้งในไทยและต่างประเทศด้วย พี่คลื่นจอดรถเสร็จสรรพเราลงมาโดยไม่ลืมของที่เตรียมมาด้วย ผมเดินตามพี่คลื่นจนมาถึงประชาสัมพันธ์รอพี่คลื่นคุยธุระอยู่ครู่ก่อนพี่คลื่นจะเดินกลับมา
“เดี๋ยวรอคนลงมารับแปปนึง”
“ครับ”
กวาดสายตามองรอบๆเกือบจะสามร้อยหกสิบองศานี่ขนาดแค่โซนประชาสัมพันธ์ยังหรูและใหญ่ขนาดนี้ด้านในจะขนาดไหนเนี่ย
“ประหม่าหรอ”
ผมหันมองพี่คลื่นก่อนจะส่งยิ้มแหยกลับไป เอาจริงๆก็แอบประหม่าแหละเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่มาทำงานนอกสถานที่เลยกลัวว่าจะทำไม่ดีน่ะสิ
“ไม่ต้องกลัว ที่นี่บริษัทของพ่อพี่เอง”
เมื่อได้ยินดังนั้นผมถึงกับหันขวับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่พูด แต่มองจากสีหน้าของเขาที่นิ่งสนิทก็คงจะใช่แหละ
“แล้วทำไมพี่คลื่นไม่ทำงานที่นี่ล่ะครับ”
ผมเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะถ้าเป็นธุรกิจของครอบครัวส่วนใหญ่ร้อยละ 90 % ก็จะสานต่อธุรกิจจากพ่อแม่กันทั้งนั้น
“มันวุ่นวายเกินไปน่ะ พี่ไม่อยากมานั่งบริหาร จัดการอะไรที่มันวุ่นวายขนาดนั้น แล้วอีกอย่าง เพราะเป็นบริษัทของเขาด้วยพี่เลยไม่อยากได้”
แอบเห็นสายตาพี่คลื่นที่เปลี่ยนไปจากเดิม ผมไม่รู้หรอกนะว่าพี่คลื่นต้องเจอกับปัญหาอะไรบ้างแต่ก็น่าจะเหนื่อยใจพอสมควร ผมปฏิญาณตัวแล้วไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นผมจะอยู่ข้างพี่คลื่น จะทำให้พี่คลื่นมีความสุขและจะเลี้ยงดูพี่คลื่นเอง แต่ก่อนหน้านั้นผมคงต้องหาเงินก่อนตอนนี้ผมไม่มีเลย
ไม่นานก็มีพี่ผู้ชายคนหนึ่งในชุดเสื้อเชิ้ตมีสูทเรียบร้อยดูมีภูมิฐานพอสมควร เราเอ่ยทักทายกันเล็กน้อยก่อนเขาจะพาเราขึ้นตึกไป
“อันนี้น้องฝึกงานที่แกบอกใช่มั้ย”
“ใช่ครับพี่”
“โหดไปมั้ยเนี่ยฝึกงานไม่ถึงเดือนให้ออกนอกสถานที่แล้ว”
“ไม่หรอกครับ อีกอย่างไม่ได้ออกมาคนเดียวสักหน่อย”
ระหว่างพี่คลื่นกับชายคนนั้นพูดคุยกันเหมือนกับคนสนิทส่วนก็ได้แต่พยักหน้ายิ้มไม่ก็ตอบบ้างเล็กน้อย ไม่นานก็ขึ้นมาถึงชั้น 9 เดินจนมาสุดทางเดินเจอกับห้องหนึ่ง ภายในเป็นตู้เซิร์ฟเวอร์วางเรียงกันประมาณสิบกว่าตู้ดูท่าทางบริษัทนี้น่าจะมีสาขากระจายเยอะน่าดู
“บิล เข้ามาสิ”
“ครับๆ”
ผมรีบเปิดประตูเข้าไปในห้องก่อนจะเดินตามพี่คลื่นไปจนมาหยุดที่ด้านในสุดของห้องที่มีตู้เน็ตเวิร์คตั้งอยู่
“งั้นพี่ไปล่ะ มีอะไรก็โทรเรียกพี่นะ”
“ครับพี่”
พี่คนนั้นจากไปเหลือแต่เพียงผมกับพี่คลื่นสองคน พี่คลื่นจัดการวางของทุกอย่างลงบนโต๊ะข้างๆตู้เน็ตเวิร์คก่อนจะนำสายแลนต่อเข้าโน๊ตบุ๊คตัวเอง ส่วนผมก็คอยยืนอยู่ข้างๆฟังพี่คลื่นสอนและคอยหยิบจับบางอย่างเท่าที่ช่วยได้ ผ่านไปกว่าชั่วโมงครึ่งตอนนี้งานเสร็จไปกว่า 50% แล้ว และตอนนี้ก็เหมือนจะปวดห้องน้ำด้วย
“พี่คลื่นครับ ผมขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ”
“ครับ ไปถูกรึป่าว”
“ถูกครับ ไม่งั้นเดี๋ยวผมถามคนแถวนั้นก็ได้”
“โอเคครับ อย่าไปนานนะพี่คิดถึง”
“พี่คลื่นอ่ะ” ยกมือตีแขนอีกคนเบาๆแก้เขิน ให้ตายเหอะเวลาทำงานยังจะมาหยอดกันอีก เขินนะเนี่ย
ผมเดินออกจากห้องเซิร์ฟเวอร์ตรงออกมาจนถึงโถงด้านนอกกวาดสายตามองหาห้องน้ำถ้าจำไม่ผิดเหมือนห้องน้ำจะอยู่แถวนี้นะ เดินตรงมาอีกหน่อยในที่สุดก็เจอห้องน้ำผมจัดการธุระตัวเองจนเสร็จสรรพก่อนจะออกมาล้างมือให้เรียบร้อย
“โห ไม่คิดว่าจะเจอคนน่ารักในที่แห่งนี้ด้วย”
ผมค่อยๆหันมองตามเสียงจนพบกับใครบางคนที่ยืนพิงอยู่ประตูทางเข้าห้องน้ำ ชายหนุ่มผมน้ำตาลอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับพี่คลื่นในชุดเสื้อยืดสีขาวทับเข้าในกางเกงสียีนส์อ่อนที่บ่ามีเสื้อคลุมพาดอยู่ ผมหันซ้ายขวาเพื่อมองว่าเขาคุยกับใครแต่ในห้องน้ำมีแค่ผมกับเขาเท่านั้นงั้นก็หมายความว่าเขาก็คุยกับผมน่ะสิ
“เอ่อ คุยกับผมหรอครับ”
“คุยกับผีมั้งครับน้อง”
ถึงกับสะดุ้งเมื่อเขาพูดถึงผี ผมหันมองซ้ายมองขวาด้วยความกลัวก่อนจะค่อยๆถอยห่างจากอ่างล้างมือ ที่นี่มีผีอย่างงั้นรึ!
“หึ ขนาดกลัวยังน่ารักเลย”
สะดุ้งอีกครั้งเมื่อเห็นว่าอีกคนมายืนข้างเขาตั้งแตเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ไม่พออีกฝ่ายยังจับเอวอีก
“เอวเล็กแฮะ”
ผมเงยหน้ามองอีกคนเงยหน้ามองจนเห็นหน้าของอีกคนอย่างชัดเจน แววตาเจ้าเล่ห์มองหลุบต่ำมายังผมจู่ ๆขนทั้งตัวก็ลุกซู่ ผมพยายามแกะมือออก
“เอ่อ ปล่อยผมด้วยครับ”
“อ๊ะ โทษที”
อีกคนปล่อยเอวทำให้ผมหลุดจากพันธนาการ อีกฝ่ายเท้าแขนกับอ่างล้างหน้ายังพอเหลือที่ให้ผมเดินออก แต่ไม่รู้ทำไมพอสบตากับคนตรงหน้าผมกับไม่กล้าขยับตัวเลยแม้แต่น้อย
“เอ่อ ผมขอตัวก่อนนะครับ”
“รีบไปหาไอ้คลื่นหรอ”
เมื่อชื่อของพี่คลื่นออกจากปากของอีกคนทำเอาผมหันไปมองด้วยความสงสัย อย่าบอกนะว่าเขารู้จักกับพี่คลื่น
“คุณรู้จักกับพี่คลื่นหรอครับ” อีกคนยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนท่าเป็นยืนพิงกับอ่างล้างมือพลางยกมือขึ้นกอดอก
“ครับ พี่เป็นเพื่อนรักกับไอ้คลื่นน่ะ”
“จริงหรอครับ”
“ครับ เราเป็นเพื่อนรักที่โคตรจะรักกันเลยล่ะ :)” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยกยิ้มอีกครั้งเหมือจะไม่น่าเชื่อแต่ผมกับเชื่อเขาทันที
“แล้วเราล่ะ เป็นแฟนมันหรอ”
“ป่าวครับ ผมรู้จักกับพี่คลื่นครับ แล้วก็เป็นเด็กฝึกงานแผนกเดียวกับพี่คลื่นด้วยครับ”
“อ่อ งั้นก็หมายความว่าเราโสดใช่มั้ย”
“ครับ เอ๊ะ?”
ผมเอ๊ะในคำถาม เดี๋ยวนะเขารู้ได้ไงว่าผมโสด ผมมองอีกคนเขายกยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะหัวเราะในลำคอ
“รู้ตัวรึเปล่าว่าหน้าเรามันอ่านง่ายมากเลยนะ”
ผมยกมือจับหน้าตัวเองนี่หน้าผมมันอ่านง่ายขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย
“มันอ่านง่ายขนาดนั้นเลยหรอครับ”
“หึ ขยับมานี่สิพี่จะบอกให้ว่าหน้าเรามันอ่านง่ายยังไง”
ผมเขยิบเข้าไปใกล้อีกคนด้วยความอยากรู้ พี่คนตรงหน้าเอื้อมมือจับแขนของผมดึงให้ผมเข้าไปใกล้ นัยน์ตาของเขาจ้องมองผมด้วยสีหน้าที่นิ่งสนิท ก่อนจะใช้นิ้วโป้งแตะเข้าที่ริมฝีปากเบาๆ
“อย่างแรก ริมฝีปากเรา เวลาล่กหรือกลัวเราจะชอบทำขมุบขมิบปาก เวลาเขินหรือเกร็งเราจะชอบเม้มปาก”
คนตรงหน้าเอานิ้วออกจากริมฝีปากก่อนจะโน้มตัวลงมาจนใบหน้าเกือบชิดกัน ผมเม้มปากแน่นด้วยความเกร็งมือทั้งสองแอบกำกางเกงเอาไว้แน่น
“อย่างที่สอง ดวงตาเราน่ะ เวลาตื่นเต้นหรือตกใจเราจะตาโต แล้วเวลาเขินตาเราจะชอบเบนสายตาไปทางอื่น พี่พูดถูกมั้ย”
“พี่รู้ได้ไงอ่ะ”
ผมตกใจจนอ้าปากเหวอแต่พออีกคนยกยิ้มหัวเราะในลำคอรู้เลยว่าตัวเองคงเผลอแสดงสีหน้าออกมาอีกแล้ว
“สีหน้าบอกชัดขนาดนี้พี่คงไม่รู้มั้งครับ”
“ง่ะ”
“รู้เปล่าตัวเองโคตรจะซื่อเลย” ผมเงยหน้ามองอีกคนที่ตอนนี้เขากำลังมองผมด้วยสายตาที่เหมือนกำลังเจอเหยื่อที่โปรดปรานอยู่ตรงหน้า
“ผมไม่ซื่อนะ”
แน่นอนว่าผมว่าเถียงสุดใจแม้ว่าผมจะดูออกง่ายและดูน่าแกล้งแต่ผมก็ไม่ได้ซื่อขนาดนั้นนะ
“งั้นหรอ”
ยังไม่ทันที่ผมจะได้เถียงกลับอีกคนก็จับตัวผมพลิกให้อยู่ด้านในส่วนเขาก็ใช้แขนทั้งสองข้างเท้าที่อ่างล้างมือกลายเป็นว่าผมอยู่ในอ้อมกอดของอีกคน
“พี่ทำอะไรอ่ะ พี่ปล่อยผมนะ”
ใช้มือทั้งสองข้างดันตัวอีกคนในขณะที่เขายังโน้มตัวเข้ามาใกล้ จู่ ๆมือทั้งสองข้างก็ถูกอีกฝ่ายจับกลายเป็นว่ามือของผมถูกเขาล็อคเอาไว้กับอ่างล้างมือ
“เหยื่อมาเสริฟตรงหน้าทำไมต้องปล่อยไปด้วยล่ะ”
ใบหน้าของนิ่งสนิทแต่สายตาของเขากลับเจ้าเล่ห์เหมือนเสือที่พร้อมจะตระครุบเหยื่อตลอดเวลา ผมหลบสายตาไม่อยากสบตาหัวใจเต้นรัวจนเกือบจะหลุดออกมาข้างนอก
ปัง!!
เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังลั่นจนผมสะดุ้งเฮือก ทำให้ทั้งผมและคนตรงหน้าต่างหันไปมองต้นเสียงพบพี่คลื่นที่ยืนอยู่หน้าห้องน้ำ
“คุยกันเสร็จรึยัง”
น้ำเสียงต่ำนิ่งและใบหน้าที่นิ่งสนิทราวกับเป็นอีกคน คนตรงหน้าปล่อยมือผมออกให้เป็นอิสระจนผมสามารถเดินออกมาได้
“โทษที พอดีคุยเพลินไปหน่อย”
ผมรีบตรงไปหาพี่คลื่นแต่ทันใดนั้นพี่คลื่นแทรกตัวเข้ามาก่อนจะดึงผมให้มายืนขนาบข้างตัว ผมเงยหน้ามองพี่คลื่นตอนนี้สายตาของเขาเหมือนพร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ เอื้อมมือดึงเสื้อของอีกคนเบาๆเพื่อบอกเป็นนัยให้เขาใจเย็นลงแต่เหมือนจะไม่ได้ผล
“ไม่เจอกันนานเลยนะ ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน”
“มึงก็เหมือนกัน ยังเหี้ยไม่เคยเปลี่ยน”
“โห ชมกันขนาดนี้ช่างหน้าดีใจจริงๆ”
“กูไม่มีเวลามาเสวนากับคนอย่างมึงมากนัก ขอตัว”
“เชิญ”
พูดคุยกันจบพี่คลื่นก็ดึงผมให้เดินตามออกมาทันที เขาสับขารัวจนผมแทบจะเดินไม่ทันแล้วจนผมต้องกระตุกมือเขาถึงความเร็วจะเบาลง รับเงินเสร็จสรรพพี่คลื่นก็พาผมขึ้นรถทันที ขับได้ออกมาระยะหนึ่งเราก็ยังคงเงียบตลอดทาง ผมแอบเงยหน้ามองคนข้างๆใบหน้าของพี่คลื่นยังคงนิ่งสนิทแววตาของเขาน่ากลัวจนเป็นคนละคน ผมกลัวจนพูดไม่ออกแต่ก็พยายามทำให้บรรยากาศไม่ให้มันเสียไปมากกว่านี้
“พี่คลื่นครับ เราต้องกลับไปที่ทำงานมั้ยครับ”
“ไม่ต้อง”
ผมไม่ถามอะไรเพิ่มคงเป็นเพราะเสียงของพี่คลื่นตอนนี้มันเปลี่ยนไป ดูทรงอีกคนน่าจะโมโหมากแน่ ๆ คงเพราะผมที่เอาแต่คุยกับพี่คนนั้นจนไปยอมไปทำงานต่อ ไม่นานรถยนต์ก็เข้าจอดที่ลานจอดรถของคอนโดผม เครื่องยนต์ยังไม่ได้บรรยากาศในรถเงียบสนิทจนได้ยินเสียงของเครื่องปรับอากาศอย่างชัดเจน ผมเม้มปากแน่นพลางหันมองอีกคนก่อนจะตัดสินใจเอ่ยขอโทษเขาทั้งที่ใจก็ยังกลัว
“พี่คลื่นครับ ผมขอโทษ ที่ไม่ยอมไม่ช่วยพี่ทำงาน ผม ผม…”
น้ำตาไหลออกมาอัตโนมัติผมไม่สามารถห้ามมันได้ ทันทีที่จะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาจู่ ๆก็มีแรงจากอีกฟากเข้าดึงแขนข้างขวาให้ผมหันก่อนที่ริมฝีปากหนาจะประกบลงมา อีกคนใช้มือสอดเข้าที่ท้ายทอยของผมเพื่อประคองใบหน้าให้รับกันก่อนจะค่อยๆขยับริมฝีปากชิมเพื่อรับให้ผมความหวานจากเขา
“อึก”
ไม่นานพี่คลื่นก็ผละออกไปเราสบตากันก่อนพี่คลื่นจะซบหน้าลงบ่าผม นี่เป็นจูบแรกและจูบจริงๆที่ผมได้จากคนที่ผมชอบ ผมเม้มปากแน่นอุณหภูมิในร่างกายร้อนเห่อหัวใจเต้นแรงจนเกือบ 10 ริกเตอร์
“หวงว่ะ”
คำพูดของพี่คลื่นทำให้ผมหันไปมองไม่คิดว่าอีกคนจะพูดประโยคนี้ออกมา แม้ใจลึกๆจะไม่ได้หวังแต่ก็ไม่คิดว่าจะได้ยินกับหูของตัวเองจริงๆ พี่คลื่นหน้าขึ้นสบตากับผมใบหน้าของเขาตอนนี้มันบ่งบอกว่าเขากำลังคิดแบบที่พูดจริงๆ
“พี่คลื่นไม่โกรธผมเรื่องที่ไม่ช่วยงานหรอครับ”
“พี่หวงเรามากกว่า พอยิ่งรู้ว่าอยู่กับมันพี่แทบจะเป็นบ้าอยู่แล้วรู้มั้ย”
เม้มปากแน่นก้มลงเพื่อหลบสายนั่นมันเขินจนพูดไม่ออกเลย ฮืออออ ไม่ไหวอ่ะ ไม่ไหวจริงๆ
พี่คลื่นขยับแขนกอดผมแน่นก่อนจะจุมพิตลงที่กลุ่มผม ผมเอื้อมมือกอดตอบเข้าใจความรู้สึกพี่คลื่นและกอดเพื่อขอบคุณความรู้สึกของเขา
“อย่าเข้าใกล้มัน อย่าคุยกับมันอีกรู้มั้ย ถือว่าพี่ขอ”
“ขอในฐานะอะไรหรอครับ”
พี่คลื่นเลิกคิ้ว เอาจริงๆแค่พี่คลื่นขอแค่นี้ผมก็บแทบจะทำให้อยู่แล้ว แต่แค่อยากแกล้งเขาเล่นแค่นั้นเอง
“ฐานะอะไรก็ได้ แค่อย่ายุ่งกับมันก็พอ”
พี่คลื่นพูดพร้อมกับจุมพิตลงหน้าผากมน อุณหภูมิในร่างกายพุ่งสูงขึ้นอีกครั้งก่อนจะพยักหน้าตอบรับอีกคนอย่างเต็มใจ
“แล้วก็อีกอย่างนึง อย่าน่ารักกับใครน่ารักกับพี่แค่คนเดียวพอ”


## ดวงจันทร์ต้องมีแค่ดวงเดียว 15

กลางสวนสาธารณะในเวลาสองทุ่มมีไฟส่องสว่างสาดส่องตามทาง มันไม่ได้มืดมากแต่ด้วยที่ตอนนี้เริ่มดึกทำให้ผู้คนภายในสวนสาธารณะเริ่มน้อยลงเต็มที เราอยู่ที่กลางสวนสาธารณะผมยืนมองคาร่าด้วยความรู้สึกที่ยากเกินจะอธิบาย ไม่คิดว่าจะเจอเธออีกครั้งและไม่รู้ว่าการเจอเธอครั้งนี้เธอจะมาไม้ไหนบ้าง
“จะว่าไปเราไม่ได้เจอกันนานเลยนะบิล”
“อือ นั่นสิ”
บรรยากาศกลับมาเงียบอีกครั้ง คาร่าเดินเข้ามาหาผมก่อนจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย
“วันนี้ดาวสวย ไปดูดาวเป็นเพื่อนเราหน่อย”
“ห๊ะ? เดี๋ยว!”
เธอไม่ปล่อยให้ผมพูดจบก็คว้าข้อมือให้เดินตาม ผมทั้งยื้อทั้งท้วงแต่ก็ไม่ได้ผล เธอพาผมเดินมาที่โซนด้านหลังสวนสาธารณะรอบๆมีแต่ต้นไม้และมีทะเลสาบอยู่ไม่ไกล ผมกวาดสายตามองรอบๆเหมือนว่าบริเวณนี้จะไม่มีคนด้วย ลมเย็นโชยปะทะร่างให้ขนทั้งตัวลุกวาบ ผมมองแผ่นหลังของคนตรงหน้าที่กำลังเงยหน้ามองท้องฟ้าก่อนจะหันมาหาผม
“บิล เห็นดวงจันทร์นั่นมั้ย”
“เห็น”
“แล้วบิลรู้มั้ย ว่าดวงจันทร์เป็นบริวารของโลก”
คราวนี้ผมไม่ได้ตอบได้แต่ขมวดคิ้วมองอีกคน คาร่าหันมามองค่อยๆแสยะยิ้มก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้ ในขณะเดียวกันผมก็เดินถอยห่าง ในจังหวะนั้นจู่ ๆก็เหมือนมีอะไรบางอย่างมากระแทกเข้าที่หัวจนทำให้ผมล้มลงกับพื้น ผมยกมือขึ้นจับที่หัวเหมือนเจออะไรบางอย่างที่เปียกชื้นก่อนจะเอามือลงพบว่ามันเป็นเลือดที่ไหลออกมา
“เธอ…โอ๊ย”
ยังไม่ทันจะพูดจบความเจ็บมันแล่นแปร๊ดเข้ามาอีกครั้ง ผมเงยหน้ามองคนตรงหน้าในมือของเธอถือประแจสีแดงอันใหญ่ ให้ตายเถอะเธอใช้ไอนั้นตีหัวผมเรอะ
ผมพยายามจะลุกขึ้นยืนแต่ก็ถูกคาร่าถีบเข้าที่ท้องอย่างจังทำให้ล้มลงกับพื้น เธอกระทืบเข้าที่ท้องพร้อมกับบดขยี้ ผมพยายามจะหรี่ตามองอีกคนแต่ด้วยความมืดปนกับเลือดที่ไหลเข้าตาทำให้ไม่สามารถเห็นได้
“เธอทำแบบนี้ทำไมวะ อึก”
“เหตุผลน่ะ มันมีไม่มากหรอกบิล เธอก็รู้ว่าดวงจันทร์มันควรจะมีแค่ดวงเดียว และดวงนั้นมันก็คือฉัน ไม่ใช่เธอ”
คาร่ากระทืบเท้าที่กลางท้องของผมอีกครั้งมันทั้งจุกเหมือนไส้จะทะลักออกมาเลย เสียงฟ้าร้องครืนดังไม่นานฝนก็เทสาดลงมามันช่างเหมาะเจาะอะไรขนาดนี้ สายตาเหลือบเห็นก้อนหินก้อนใหญ่มันวางอยู่ไม่ไกลมือ ระหว่างนั้นผมเอื้อมหยิบก่อนจะอาศัยจังหวะทีเผลอปาใส่หน้าของคาร่าจนเธอปล่อยผมให้เป็นอิสระ
“กรี๊ด!!!”
เธอกรีดร้องอย่างเจ็บปวดผมอาศัยจังหวะนั้นพยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นแค่เพราะความเจ็บจากแผลมันทำให้แรงของผมมันแทบไม่เหลือแล้ว ผมใช้แรงทั้งหมดลากสังขารตัวเองออกมาจากจุดนั้นแต่ทุกอย่างก็ต้องหยุดลงพร้อมกับเสียงของปืนที่ดังขึ้น ผมล้มลงก่อนจะหันไปมองที่ต้นเสียงเป็นคาร่าที่ยิงใส่ผม
เธอสาวเท้าเข้ามาใกล้พร้อมกับปลายกระบอกปืนที่เปลี่ยนมาจ่อที่หัวของผมแทน ผมมองเธอผ่านปืนกระบอกที่ใช้จ่อหัวตอนนี้เธอไม่ต่างอะไรกับฆาตกรเลย
“นี่เธอจะฆ่ากันจริงๆสินะ เธอทำแบบนั้นทำไมวะคาร่า เธอรู้บ้างป่าวว่าตอนนี้เธอไม่ต่างอะไรกับฆาตกรเลยด้วยซ้ำ”
“แล้วยังไงล่ะ!! ถ้ามันทำแล้วพี่คลื่นหันมาสนใจฉัน รักฉันฉันก็จะทำ”
ผมมองอีกคนด้วยความรู้สึกที่ยากจะเข้าใจ ผมรู้ว่าคาร่ารักพี่คลื่นเกินกว่าคำว่าพี่น้องและเธอก็รักเขามาก แต่สิ่งที่เธอกำลังทำอยู่นั้นเธอรู้หรือป่าวว่ามันไม่ได้ทำให้พี่คลื่นหันมาสนใจเธอเลยแม้แต่น้อย จะมีแต่ความเกลียดที่เข้ามาแทน
“แต่ยิ่งเธอทำแบบนี้ก็มีแต่จะแย่ลงนะคาร่า มีแต่เธอจะติดคุกไม่ก็ประหารชีวิต”
“ฉันไม่สนเรื่องนั้นหรอก เพราะถ้าเธอตายก็ไม่มีใครมาแย่งพี่คลื่นไปจากฉันอีก”
“ใช่ ถ้าเราตายก็จะไม่มีใครแย่งพี่คลื่น แต่เธอก็จะได้พี่คลื่นที่เขาไม่รักเธอแบบที่เธอรักเขาไง เผลอๆเขาอาจจะเกลียดเธอด้วยซ้ำ”
“อย่ามาทำเป็นรู้ดี!!!! เธอไม่ได้รู้จักพี่คลื่นจริงๆด้วยซ้ำ!”
“แล้วเธอล่ะ รู้จักเขาดีมากนักหรอ ถึงได้ตัดสินใจแทนเขาได้”
“แก!!!!!”
ปัง!
ลูกกระสุนเฉียดหน้าผมไปเพียงแค่ไม่กี่มิลส่งผลให้เกิดรอยแผลถลอกเล็กน้อย สิ่งที่ผมพูดออกไปไม่ใช่จะยุยงปั่นประสาท ผมแค่พูดถึงในความเป็นจริง เธอพูดถูกที่ผมไม่รู้จักพี่คลื่นขนาดที่จะรู้เรื่องทุกอย่างแต่เธอก็เองก็ไม่ได้รู้ทุกอย่างเหมือนกับผมเช่นกัน และอีกอย่างเธอก็ไม่มีสิทธิ์ไปตัดสินใจแทนใครด้วย
“ถ้างั้นมันก็ไม่ต้องมีใครได้ทั้งนั้น ถ้าฉันไม่ได้แกก็ต้องไม่ได้!!!!!”
เมื่อเธอพูดจบประโยคตผมก็หลับตาปี๋ทันที เพราะไม่ว่ายังไงเธอก็ยิงแน่ ๆ เสียงปืนดังขึ้นสายฝนเริ่มหยุดแต่ที่น่าแปลกผมกับไม่ได้รับความเจ็บเพิ่มเติมแต่อย่างใด ผมค่อยๆลืมตามองภาพตรงหน้าที่ตอนนี้มันเริ่มเบลอจากความเจ็บแผลที่หัว คาร่านอนลงกับพื้นและมีใครอีกคนที่ยืนอยู่หน้าเธอ ผมพยายามหรี่ตามองคนๆนั้นเป็นผู้หญิงในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสั้นกางเกงขายาวกำลังกระชากคอเสื้อคาร่าขึ้นมา มองจากแผ่นหลังหญิงคนนั้นคุ้นเคยมากแต่ไม่ว่าจะนึกยังไงก็นึกไม่ออก ผมพยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นจากพื้นแต่ตอนนี้ไม่มีแรงเหลือแล้วกลายเป็นว่าตอนนี้ผมนอนคว่ำกับพื้นแทน ผมพยายามเงยหน้ามองคนตรงนั้นแต่ก็ไม่ไหว เจ็บไปหมดแรงก็แทบจะไม่มีเหลือแล้วเอาไว้ตื่นมาค่อยถามคนอื่นเอาล่ะกัน
คลื่น…
กว่าจะคุยงานเสร็จก็ปาไปกว่าสามทุ่ม ผมรีบกลับบ้านด้วยความเหนื่อยสุดๆ แน่นอนว่าผมไม่ลืมที่จะทักหาบิลด้วย
sea: นอนยัง
sea: พี่กำลังกลับ
ผมนั่งมองแชทอยู่ครู่ไม่มีวี่แววที่อีกคนจะตอบกลับ สงสัยคงจะนอนไม่ก็ไปทำธุระส่วนตัวอยู่ ผมขับรถตรงกลับบ้านพลางเหลือบมองโทรศัพท์ที่วางอยู่เบาะข้างๆเป็นระยะ ไม่รู้ทำไมถึงจู่ๆก็รู้สึกเป็นห่วงอีกคนก็ไม่รู้กลัวว่าอีกคนจะเจอเรื่องไม่ดี เสียงสั่นของโทรศัพท์ผมเอื้อมหยิบขึ้นมารับตอนแรกก็แอบดีใจคิดว่าเป็นน้องแต่ไม่ใช่กลับเป็นไอ้คินแทน ผมตบไฟเลี้ยวจอดข้างทางก่อนจะกดรับ
“ว่า”
[มึงอยู่ไหนเนี่ย]
“กำลังกลับบ้าน ทำไมวะ”
[มึงรีบมาโรงบาลด่วนเลย บิลโดนทำร้าย]
“มึงว่าไงนะ” เมื่อได้ยินว่าน้องโดนทำร้ายหัวใจผมก็ตกลงไปที่ตาตุ่มทันที
“แล้วน้องเป็นไงมั่ง ปลอดภัยมั้ย”
[ตอนนี้ถึงมือหมอแล้ว มึงรีบมากูส่งโลเคชั่นให้ในแชทละ]
หลังจากวางสายไอ้คินเสร็จผมก็รีบบึ่งรถไปโรงพยาบาลตามแผนที่ที่ไอ้คินส่งมาให้ ใจผมเต้นระส่ำไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ความรู้สึกต่างๆนาๆที่มันถาโถมจนอธิบายไม่ถูก ใช้เวลาเพียงสิบนาทีก็มาถึงที่หมายก่อนจะรีบรุดมายังห้องฉุกเฉินพบว่าไอ้คินกับไอ้ทิมอยู่ก่อนหน้าแล้ว
“น้องอยู่ไหน”
“น้องทำแผลอยู่ข้างใน มึงนั่งรอตรงนี้ก่อนเดี๋ยวน้องมันก็ออกมา”
ไอ้ทิมกดไหล่ผมให้นั่งลงก่อนที่มันจะหย่อนตัวตาม สายตาของผมจดจ้องไปที่ประตูบานใหญ่ที่มีคนเข้าคนออกแล้วหลายคนแล้วหลายคนเล่าแต่ก็ไม่มีวี่แววของบิลเสียที เอนตัวพิงกำแพงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่พลางสวดภาวนาให้น้องปลอดภัย
“มึงร้องไห้เหรอ”
ไอ้ทิมเอ่ยทักผมหันไปหามันมองด้วยความสงสัยก่อนจะยกแตะที่ตาตัวเองจนถึงรู้ว่ามีน้ำตาเอ่อออกมา
“นี่กูร้องไห้หรอวะ”
ผมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือก่อนจะเอามือปิดหน้าเพื่อไม่ให้คนข้างๆเห็นน้ำตาที่มันออกมาไม่หยุด ความรู้สึกต่างๆที่มันประดังประดาเข้ามา ความรู้สึกผิดนึกโทษตัวเองที่ปล่อยให้น้องกลับคนเดียว ความรู้สึกผิดที่ผมดูแลน้องไม่ดี
ประตูบานใหญ่เปิดออกพร้อมกับเมลที่นั่งรถเข็นออกมาก่อนพยาบาลจะเข็นเธอมาจอดไว้ข้างๆ สภาพของเธอแขนข้างซ้ายถูกใส่เฝือกแขนข้างขวามีผ้าพันแผลพันเอาไว้
“หวัดดีค่ะ”
“เมล บิลเป็นยังไงบ้าง”
“มันปลอดภัยดีค่ะ ไม่ได้โดนจุดสำคัญอะไร”
ผมได้ยินดังนั้นก็เหมือนยกภูเขาออกจากอก แค่รู้ว่าน้องปลอดภัยก็ดีใจแล้ว ผมหันไปถามเรื่องคนร้ายกับเธอต่อเมลหันมองด้วยสีหน้าที่นิ่งเรียบ
“คาร่าเป็นคนทำ เธอพาเรียกบิลเข้าไปที่สวนสาธารณะก่อนจะลงมือ”
พอรู้ว่าคนร้ายเป็นใครผมก็แทบจะหยุดหายใจทันที เป็นคาร่าเองหรอที่ทำ จะบ้าตายชัก
“จริงดิ แล้วเธอทำแบบนั้นไปทำไมวะ” ไอ้คินที่นั่งอยู่ถึงกับลุกขึ้นมาเพื่อเข้าร่วมการสนทนาด้วย
“อยากได้พี่คลื่นไงพี่ พี่เคยดูหนังป่ะ เวลานางร้ายมันชอบพระเอกมากๆทำทุกอย่างแล้วพระเอกก็ไม่สนใจจนสุดท้ายตัวเองก็สติแตกจะฆ่านางเอกเพื่อให้พระเอกหันมาสนใจนางแค่คนเดียว”
พอเมลอธิบายแบบนี้พวกผมก็ถึงกับบางอ้อเลย ขนาดผมที่เป็นพี่ของเธอแต่กับคิดไม่ถึงเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ
“งั้นมึงก็คงต้องเป็นคนจัดการเรื่องนี้ล่ะนะ”
“เออ แต่กูต้องหาหลักฐานมัดตัวเธอก่อน”
“หนูมีหลักฐาน”
ประโยคของเมลทำเอาพวกผมถึงกับหันมอง เธอหยิบมือถือที่อยู่ในกระเป๋าเป้ออกมาก่อนจะกดหาอะไรบางอย่าง ไม่นานเสียงแจ้งเตือนจากมือถือผมก็ดังขึ้นเป็นเมลที่ส่งวีดีโอมาให้ ทันทีที่วีดีโอถูกกดเล่นจนเห็นภาพใครบางคนในวีดีโอพอมองดูชัดจึงได้รู้ว่าผู้หญิงชุดขาวนั่นคือคาร่าและสิ่งที่เธอทำมันทำให้ผมเล่นเอาช็อคจนพูดไม่ออก
“นี่เธอจะฆ่ากันจริงๆสินะ เธอทำแบบนั้นทำไมวะคาร่า เธอรู้บ้างป่าวว่าตอนนี้เธอไม่ต่างอะไรกับฆาตกรเลยด้วยซ้ำ”
“แล้วยังไงล่ะ!! ถ้ามันทำแล้วพี่คลื่นหันมาสนใจฉัน รักฉันฉันก็จะทำ”
“แต่ยิ่งเธอทำแบบนี้ก็มีแต่จะแย่ลงนะคาร่า มีแต่เธอจะติดคุกไม่ก็ประหารชีวิต”
“ฉันไม่สนเรื่องนั้นหรอก เพราะถ้าเธอตายก็ไม่มีใครมาแย่งพี่คลื่นไปจากฉันอีก”
“ใช่ ถ้าเราตายก็จะไม่มีใครแย่งพี่คลื่น แต่เธอก็จะได้พี่คลื่นที่เขาไม่รักเธอแบบที่เธอรักเขาไง เผลอๆเขาอาจจะเกลียดเธอด้วยซ้ำ”
“อย่ามาทำเป็นรู้ดี!!!! เธอไม่ได้รู้จักพี่คลื่นจริงๆด้วยซ้ำ!”
“แล้วเธอล่ะ รู้จักเขาดีมากนักหรอ ถึงได้ตัดสินใจแทนเขาได้”
“แก!!!!!”
ปัง!
“ถ้างั้นมันก็ไม่ต้องมีใครได้ทั้งนั้น ถ้าฉันไม่ได้แกก็ต้องไม่ได้!!!!!”
ในที่สุดวีดีโอก็หยุดลง ผมยกมือกุมขมับพลางนวดเส้นเลือดที่ตอนนี้มันเต้นตุบๆอยู่ด้านใน ไม่คิดเลยว่าคาร่าจะทำได้ถึงขนาดนี้ ถ้าผมรู้ว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ผมคงไม่ปล่อยให้น้องกลับบ้านคนเดียวแน่ ๆ
“เดี๋ยวนะ แล้วเราไปเอาคลิปนี้มาจากไหนอ่ะ” คินหันไปถามเมลก่อนที่เธอจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ
“ตั้งแต่วันนั้นที่คาเฟ่หนูก็คิดว่าเพื่อนหนูเริ่มไม่ปลอดภัยแน่ ๆ และยิ่งช่วงฝึกงานหนูกับบิลต้องแยกกันแม้จะพี่คลื่นอยู่หนูก็ยังไม่ไว้ใจร้อยเปอร์เซ็นต์เลยติดกล้องเอาไว้ที่สร้อยของบิล ปกติมันก็ไม่ใส่หรอก แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้มันถึงใส่ แล้วดูก็เลยรู้เรื่องถึงไปช่วยทัน”
“ว้าว”
“แล้วตอนนี้คาร่าอยู่ที่ไหนหรอ” ไอทิมถามขึ้นด้วยความสงสัย
“อยู่โรงบาลตำรวจค่ะ พอดีตอนหนูปะทะกับเธอหนูโมโหมากไปหน่อยเธอเลยกระทืบเธอเต็มแรง”
“อ-อ่อ”
ไม่รู้ว่าจะอึ้งเรื่องกล้องหรือเรื่องที่เธอกระทืบคาร่าก่อนดี แต่ผมเข้าใจที่เมลพูดนะ ก่อนหน้าที่ผมจะเข้าหาบิลทั้งสองคนอยู่ด้วยกันไปไหนกันมาตลอดซึ่งบิลก็เคยเล่าให้ผมฟังว่าเวลาบิลเจอเรื่องลำบากใจหรือมีคนจ้องทำร้ายเมลก็จะเป็นคนคอยมาช่วยทุกครั้งแต่ตอนนี้บิลมาอยู่กับผมและเธอต้องเริ่มถอยห่างทำให้ไม่สามารถมาดูแลเพื่อนได้เหมือนเดิมและต้องมาอยู่กับผมที่เป็นคนที่น้องชอบและไม่รู้ว่าผมจะสามารถดูแลบิลได้มั้ยจึงไม่แปลกที่เธอจะเป็นห่วงเพื่อนเป็นพิเศษ
หลังจากคุยกันเสร็จสรรพทุกคนต่างก็แยกย้าย ทิมเป็นคนไปส่งเมลแทนส่วนคินก็แยกตัวกลับไปก่อนเหลือแต่ผมที่ยังคงอยู่ต่อ ผมเดินไปหยุดที่หน้าห้องพักฟื้นมองอีกคนผ่านกระจกบานเล็ก บิลยังคงหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงตามตัวเขามีทั้งสายน้ำเกลือ สายไฟระโยงระยางเต็มไปหมด มองแล้วก็เจ็บปวดหัวใจเหมือนกันที่จะต้องเห็นน้องมาเจ็บกับเรื่องแบบนี้
“พี่สัญญาว่าจัดการเรื่องนี้ให้จบ แล้วตื่นมาเราไปเที่ยวกันเหมือนเดิมนะ ฝันดีครับ คนดีของพี่”


## พระเอกไม่จำเป็นต้องเก่งสมอไป 16

ผมยืนมองคาร่าที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย รอบๆเตียงมีตำรวจสามนายกำลังสอบสวนเธออยู่ การสอบสวนดำเนินไปอย่างเคร่งเครียดเหมือนว่าคาร่าจะไม่ยอมให้ความร่วมมือเลยแม้แต่น้อย หนึ่งในนายตำรวจเดินมาหาผมด้วยสีหน้าที่ดูเหนื่อยพอทน
“เป็นยังไงบ้างครับ”
“เธอไม่ยอมให้ความร่วมมือเลยครับ คุณพอจะช่วยไกล่เกลี่ยเธอให้ได้มั้ย”
ผมเหลือบมองคาร่าที่นอนอยู่บนเตียงถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าตอบ ผมเดินตรงไปยังเตียงที่คาร่านอนอยู่ทันทีที่เธอเห็นผมเธอพยายามจะลุกออกจากเตียงแต่ด้วยข้อมือของเธอทั้งสองข้างถูกมัดเธอจึงทำได้แค่ผงกหัวขึ้นมาคุยเท่านั้น
“พี่คลื่น พี่คลื่นต้องช่วยร่านะ ร่าไม่อยากติดคุก ร่าอยากอยู่กับพี่คลื่น”
“แล้วเราทำร้ายบิลจริงๆหรือเปล่า”
“ร่าไม่ได้ทำ ร่าถูกใส่ร้าย ไม่เชื่อพี่คลื่นก็ดูแผลตามตัวร่าสิ ร่าถูกทำร้ายขนาดนี้จะไปทำร้ายบิลได้ยังไง”
ผมมองตามตัวคาร่าจะว่าไปก็พึ่งสังเกตว่าเธอมีแผลฟกช้ำอยู่หลายจุด แต่ถึงเธอจะพูดอออกมาแบบนั้นแต่หลักฐานที่ผมได้มามันชัดเจนว่าเธอเป็นคนทำร้ายบิลจริงๆ
“แต่หลักฐานที่พี่ได้มามันเห็นได้ชัดเลยนะว่าเราเป็นคนทำ”
“ล-หลักฐานอะไรคะพี่คลื่น”
ผมหยิบมือถือเปิดคลิปหลักฐานหันอีกคนดู ทันทีที่เธอเห็นคลิปนั้นสีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที
“พ-พี่คลื่นไปเอาคลิปนี้มาจากไหนคะ”
“จากไหนมันไม่สำคัญหรอก สำคัญแค่ว่าเราทำอย่างในคลิปจริงๆหรือเปล่า”
“ไม่ ร่าไม่ได้ทำนะคะ คนในคลิปก็ไม่ร่า ต้องมีคนตัดต่อเพื่อใส่ร้ายร่าแน่ ๆ”
“ถ้าตัดต่อจริงเขาคงเก่งมากเลยนะ เพราะพี่ได้คลิปนี้หลังจากเกิดเรื่องได้เพียงไม่กี่ชั่วโมงเอง”
พอผมพูดจบสีหน้าของคาร่าก็ดูเป็นกังวลอย่างชัดเจน คาดว่าเธอคงคิดไม่ถึงว่าผมจะมีหลักฐานนี้ได้
“พี่คลื่นไม่เชื่อร่าหรอคะ ทั้งที่เราเป็นครอบครัวเดียวกันแท้ๆ”
“ถ้าคนในครอบครัวมาทำร้ายคนที่พี่รัก ต่อให้เป็นพ่อแม่มีก็ไม่ให้อภัยหรอกนะ”
พูดจบผมก็เดินออกจากตรงนั้น ในเมื่อเธอไม่ยอมรับความจริงงั้นก็คงต้องให้กฎหมายจัดการแล้วกัน หันไปคุยกับตำรวจสักครู่ก่อนจะส่งคลิปหลักฐานให้ตำรวจ ผมเดินออกจากห้องเห็นคนคุ้นเคยยืนคุยกับตำรวจ คนๆนั้นไม่ใช่ใครนอกจากพ่อ คุณณฤทธิ์
“สวัสดีครับ”
“แกมาก็ดี ฉันมีเรื่องจะคุยกับแก”
“เรื่องคาร่าหรอครับ”
“ใช่ แกต้องช่วยน้อง อย่าให้น้องต้องติดคุกเด็ดขาด”
ผมแค่นหัวเราะออกมาเล็กน้อย ไม่ผิดจากที่คาดเท่าไหร่ ก็นะ คาร่าเธอคือลูกรักนี่ ผมเลยไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่จะเกิดเหตุการณ์นี้
“ผมขอเหตุผลด้วยครับ ว่าทำไมผมต้องช่วยน้อง”
“คาร่าคือน้องแก และน้องก็ไม่ได้ทำผิด”
“พ่อจะบอกว่าที่คาร่าพยายามจะฆ่าคนมันไม่ผิดงั้นหรอ โทษนะครับพ่อใช้ตรรกะไหนคิด”
“แกอย่ามาเถียงฉันคลื่น แกมีหน้าที่แค่ต้องทำตามคำสั่งเท่านั้น”
“งั้นผมก็คงต้องปฏิเสธ เหตุผลก็เพราะคาร่าทำผิดฐานพยายามฆ่าคนบริสุทธิ์ เพราะฉะนั้นเธอก็ต้องได้รับความผิดตามกฎหมาย”
“นั่นน้องแกนะ แกจะจับน้องแกรึไง”
“แล้วเรื่องอะไรที่ผมจะต้องช่วยคนผิดล่ะครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อนนะครับ สวัสดีครับ”
ผมยกมือไหว้หันหลังเดินออกจากตรงนั้น พูดคุยไปก็เสียเวลาเปล่าหากเขารักลูกสาวคนเล็กขนาดนั้นก็ปล่อยให้เขาจัดการเองละกัน
“แกรักเด็กคนนั้นมากกว่าน้องแกอย่างนั้นรึ”
คำพูดของพ่อทำผมต้องหยุดเดินและหันไปมองเขา มันอาจจะถึงเวลาที่ผมคงต้องบอกเรื่องบิลกับเขา เพราะยังไงสุดท้ายเขาก็คือพ่อ คือคนในครอบครัว
“ครับ ผมรักเขา”
“หึ ​ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแกรักคนอื่นมากกว่าน้องแก”
“ผมก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกันว่าพ่อรักน้องมากเกินจนลืมไปแล้วว่าอะไรผิดอะไรถูก”
“นี่แกสอนฉันรึ”
“ผมไม่ได้สอน แต่ถ้าพ่อให้อนาคตของคาร่าดับก็เชิญ เพราะผมถือว่าผมเตือนแล้ว”
พูดจบผมก็หันหน้าเดินออกจากตรงนั้นทันที คราวนี้อะไรจะเกิดก็คงต้องปล่อยให้มันเกิด ไม่ใช่ว่าผมจะทำแต่ยังมีคนอื่นอีกที่มีหลักฐานหากเขายังเลือกจะทำแบบนั้นผมเชื่อได้เลยว่ายังไงอนาคตคาร่าเธอก็ไม่มีที่ยืนในสังคมอย่างแน่นอน
“พี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่หรอ”
“พี่มาได้สักพักแล้วครับ”
บิลพูดด้วยน้ำเสียงอู้อี้พลางยกมือขยี้ตาเพืิ่อให้ตื่นจากความง่วง วันนี้เป็นวันศุกร์ผมเลิกลานเสร็จก็ตรงดิ่งมาเฝ้าน้องทันที อันที่จริงวันนี้ผมต้องอยู่ทำโอทีด้วยแต่พี่ภาคอนุญาติให้ผมเอางานมาทำต่อที่นี่ต่อได้
หลังจากเหตุการณ์วันนั้นที่ผมไปเยี่ยมคาร่าเหตุการณ์ถัดมาเธอถูกประกันตัวโดยพ่อของผมและแน่นอนว่าหลังจากนั้นเพียงแค่ไม่กี่วันคลิปที่คาร่าทำร้ายบิลก็ถูกแชร์ลงโซเชียลทันที ส่งผลให้คาร่าเธอถูกสังคมตราหน้าและโจมตีอย่างหนัก เรียกได้ว่าถูกคมแบนเลยก็ว่าได้ ไม่พอคนที่โดนลูกหลงตามไปด้วยก็คือพ่อเพราะเขาคือคนประกันตัวและคอยเอาแต่บอกว่าลูกสาวเป็นคนดี ทำให้หุ้นบริษัทของเขาร่วงฮวบทันที ผมไม่แปลกใจเท่าไหร่เพราะผมก็เดาเอาไว้แล้วว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้แต่ที่ตกใจก็คงเพราะมันเกิดขึ้นเร็วเกินไป ส่วนคนที่เอาคลิปไปลงตอนแรกผมก็คิดว่าคงจะเป็นตำรวจวงในแต่ความจริงแล้วกลับไม่ใช่เพราะคนที่ลงคือเมลเอง ผมได้คุยกับเธอ เมลเล่าว่าเธอกับบิลได้คุยกันเอาไว้ก่อนแล้วว่าถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกคนต้องเอาลงโซเชียล เธอบอกว่ามันไม่ใช่การประจานแต่เป็นการลงโทษโดยให้สังคมเป็นคนตัดสิน
“หิวน้ำมั้ย”
บิลส่วยหัวเล็กน้อยทำปากบึนก่อนนั่งมองหน้าผมด้วยท่าทางที่เหมือนเด็กน้อย
“บิลหิวขนมมากกว่า”
“ตอนนี้ยังกินไม่ได้นะ รอให้หายดีก่อนเดี๋ยวพี่ซื้อให้กิน”
“จริงนะครับ”
“จริงครับ”
บิลยกยิ้มอย่างดีใจก่อนจะค่อยๆยันตัวเองขึ้นเพื่อที่จะนั่ง ผมเห็นดังนั้นจึงรุดไปช่วยอีกคนพลางขยับจัดที่นั่งเพื่อไม่ให้อีกคนเจ็บแผลก่อนจะหันไปขยับโต๊ะกินข้าวมาใกล้ๆเพื่อที่จะป้อนข้าวป้อนยา
“ข้าวน่ากินจัง”
“งั้นก็กินให้หมดนะ จะได้หายไวๆ”
“ครับ”
ผมเริ่มจัดการป้อนข้าวน้องก็อ้าปากรับเคี้ยวตุ้ยๆเหมือนเด็กน้อย ระหว่างนั้นเราก็นั่งคุยกันไปเรื่อยเปื่อย ผมเหลือบมองแผลของน้องเหมือนว่าแผลจะเริ่มดีขึ้นมากแล้วแต่ก็ยังต้องอยู่ดูอาการต่อไปอีก พอพูดถึงแผลผมก็แอบรู้สึกผิดนะที่ในตอนนั้นผมปล่อยน้องให้กลับเองไม่งั้นเรื่องก็คงเกิดขึ้น
“พี่คลื่นแอบรู้สึกผิดอยู่หรอ”
ผมเงยหน้ามองอีกคนบิลพองแก้มเอียงคอมองผมอย่างสงสัย ผมส่งยิ้มพลางส่ายหัวผมไม่อยากให้เขาคิดมาก
“โกหก พี่คลื่นโกหกอ่ะ พี่กำลังรู้สึกผิดอยู่”
“นี่พี่โป๊ะหรือนี่”
ดูเหมือนผมจะปิดไม่มิดสินะ เดี๋ยวนี้เหมือนบิลจะเริ่มจับผิดคนอื่นเก่งขึ้นจนน่าตกใจ ผมวางชามลงก่อนจะย้ายตัวเองขึ้นมานั่งที่ว่างบนเตียง
“พี่รู้ไม่โอเคที่เห็นเราเจ็บเพราะพี่ เหมือนพี่รู้แลเราไม่ดีเลย”
บิลเอื้อมมือมาดึงมือผมไปวางที่ตักก่อนจะเงยหน้ามองผม
“พี่ไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดเลยนะ เรื่องนี้พี่ไม่ได้ผิดสักหน่อย”
“เฮ้อ พี่ก็พยายามคิดแบบนั้นนะ แต่ไม่ว่าจะนั่งคิดนอนคิดยังไงพี่ก็ยังรู้สึกว่าตัวเองยังดูแลเราไม่ได้เรื่องอยู่ดี”
“พระเอกน่ะ ไม่จำเป็นจะต้องเก่งเสมอไปนะพี่ แค่คอยอยู่ข้างกันยามทุกข์ยามสุขก็พอแล้ว”
ผมหันไมองอีกคนบิลส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ ให้ตายเถอะนี่ผมแสดงความอ่อนแอให้เขาเห็นเหรอเนี่ย แย่จริงๆ แต่ผมก็รู้สึกสบายใจนะ สบายใจทุกครั้งที่อยู่กับเขา ดีใจที่เขายังคอยอยู่ข้างๆแม้ตอนนี้สถานะของเรามันยังไม่ชัดเจน
“เรานี่แอบเท่นะเนี่ย”
“ผมเท่มานานแล้ว”
“ฮ่าๆๆ งั้นหรอ”
ผมพูดจริงๆนะ บิลน่ะภายนอกดูบอบบางดูน่าแกล้งและอ่อนแอ แต่พอได้รู้จักกันจริงๆผมก็รับรู้ได้ว่าเขาน่ะเท่สุดๆไปเลย
“ไหน ๆก็มาถึงขนาดนี้แล้ว พี่ว่าพี่น่าจะพูดได้แล้วล่ะ”
“เอ๊ะ?”
“เป็นแฟนกับพี่นะครับ”
ผมหันมองคนข้างๆสีหน้าของบิลตอนนี้เหวอเหมือนเด็กเห็นของเล่นเลย สีแก้มจากสีขาวเริ่มมีสีแดงฝาดขึ้นมาจนน่าหยิก ผมฉวยโอกาสนั้นกดจมูกลงที่แก้มพวงสีแดงฝาดแต่กลายเป็นว่าตอนนี้น้องแข็งทื่อเป็นหินไปแล้ว
“บิลครับ”
“ครับ!! ครับ”
“ตกลงมั้ย”
“ตกลงครับ!”
“ตกลงอะไรครับ”
“ตกลง เอ๊ะ?”
“ตกลงแล้วนะ”
บิลยกมือปิดหน้าด้วยความเขินก่อนจะแอบกรี๊ดโดยที่มีเล็ดลอดออกมาให้ได้ยินบ้าง เอื้อมมือดึงมือของอีกคนก่อนจะจุมพิตลงที่ปากนุ่มนั่นอย่างเบาๆก่อนจะผละออกมาเล็กน้อย
“เป็นแฟนพี่แล้วนะ”
“อือ”
โอบอีกคนก่อนจะกดจมูกลงกลุ่มผมเบาๆ หัวใจของผมตอนนี้เต้นเร็วอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เด็กคนนี้ทำให้ผมเสียอาการได้ง่ายจริงๆ
“พี่รักบิลนะ”
“ผมก็รักพี่คลื่นครับ”


## หน้าที่แฟน 17

“เอาจริงๆกูเริ่มหลอนแล้วนะ เดี๋ยวยิ้มเดี๋ยวหน้าแดงเดี๋ยวบิดเดี๋ยวเบะปากอะไรของมึงเนี่ย”
เมลพูดขึ้นพลางมองผมอย่างหวาดระแวงก่อนจะชิงขนมปังที่พี่คินซื้อมาเยี่ยมอย่างเนียนๆ เบะปากก่อนจะหันไปมองแมวขโมย
“แหมมึง คนมันมีความสุขอ่ะ ต้องเข้าใจหน่อย”
“จ้า”
ผมไหวไหล่เล็กน้อยก่อนเอนหลังพิงลงกับที่นอน จะว่าไปวันนี้ก็เข้าวันที่สี่แล้วที่ผมนอนพักอยู่ที่โรงพยาบาลเอาจริงๆก็แอบเบื่อนะ ผมต้องนอนเฉยๆห้ามกระดุกกระดิกเลยทำได้แค่ดูทีวีไม่ก็เล่นโทรศัพท์ไปพลางแต่โชคดีที่ตอนเย็นพี่คลื่นแวะมาเฝ้าเลยทำให้ผมไม่เบื่อเลยแม้แต่น้อย
เอื้อมมือหยิบรีโมททีวีมากดเปิด ผมกดเลื่อนช่องไปพลางจนไปหยุดที่ช่องหนึ่ง
‘ตลาดหุ้นประจำวันนี้ หุ้น ET และหุ้นดาวโจนส์ขึ้นพุ่งทะยาน 30% กลับกันหุ้น TS ของบริษัทธรินกรุ๊ป ผู้ถือหุ้นต่างทยอยขายหุ้นกันนับไม่ถ้วนหลังจากที่เกิดเหตุการณ์ลูกสาวเจ้าของบริษัทธรินกรุ๊ปอย่างคุณณฤทธิ์ได้ทำร้ายร่างกายและพยายามฆ่าเพื่อนตัวเองจนบาดเจ็บสาหัส ส่งผลให้หุ้น TS ร่วงลงอย่างต่อเนื่อง…’
“กระทบหนักเลยแฮะ”
“นั่นสิ” พูดจบเราก็ต่างเงียบมีแต่เสียงข่าวจากทีวีเป็นแบ็คกราวด์ เอาจริงๆตอนแรกผมก็ไม่คิดว่ามันจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ บอกตามตรงว่าแอบรู้สึกผิดอยู่ไม่หาย
“มึง ที่เราทำมันถูกจริงๆหรือวะ”
ผมหันไปถามเมลที่นั่งอยู่ที่โซฟาข้างเตียงด้วยที่อารมณ์ตอนนี้มีความรู้สึกผิด เมลหันมามองผมก่อนจะหันกลับไปมองทีวีดังเดิมก่อนจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย
“เอาจริงๆมันก็ไม่ใช่ว่าสิ่งที่เราทำมันจะถูกเสมอไปหรอกนะ แต่การที่เราทำแบบนี้มันไม่ใช่เพื่อแก้แค้นหรือต้องการลงโทษคาร่าแต่สิ่งที่เราทำคือการทวงความยุติธรรมให้กับตัวเองมากกว่า”
“ลองคิดง่ายๆนะ หากเราไม่ได้รู้จักกับพี่คลื่นเป็นแค่คนธรรมดาที่โดนทำร้ายและหมายจะเอาชีวิตจากลูกสาวของนักธุรกิจใหญ่ที่มีอาการทางจิตอ่อนๆ ถ้าเราไปสู้คดีกับเขาแม้ต่อให้เราจะถูกก็ตามทีแต่เปอร์เซ็นต์ที่จะแพ้มันมีสูงมากนะ”
“แต่เราเป็นคนโดนทำร้ายนะ คนผิดยังไงก็ต้องได้รับผิดสิ”
“ก็ใช่ แต่เพราะเขามีเงินไง ต่อให้โทษหนักขนาดไหนถ้ามีเงินยังไงก็รอด ดูอย่างเคสที่ลูกมหาเศรษฐีขับรถชนคนตายแล้วหนีดิ ขนาดโดนข้อหาหนักสังคมเล่นขนาดนั้นเขาก็หนีไปอยู่ต่างประเทศใช้ชีวิตสบายเลย แล้วนับประสาอะไรกับคนตาดำอย่างเราล่ะ”
“…”
“อย่างตอนที่มึงเจ็บสลบเหมือดอยู่ที่โรงพยาบาลตอนที่กูกับพี่คลื่นไปให้ปากคำกับตำรวจตอนนั้นตำรวจยังจะให้พวกกูยอมความเลย ขนาดคลิปนั้นถูกปล่อยไปแล้วยังให้กูลบคลิปเลย สมัยนี้นะ เอาจริงๆบางทีตำรวจก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นคนที่พึ่งพาได้ที่สุด พลังโซเชียลเนี่ยแหละ คือสิ่งสุดท้ายที่จะช่วยให้เราได้รับความยุติธรรมได้”
ผมฟังเมลอธิบายเอาจริงๆสิ่งที่เมลพูดมันก็ถูกนะ เพราะอีกฝ่ายคือคนใหญ่คนโตแค่เราคิดจะไปสู้กับเขาก็แพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มแล้ว แต่ถึงแม้จะคิดแบบนั้นแต่ผมก็ยังแอบรู้สึกผิดอยู่อาจจะเป็นเพราะคนที่ได้รับผลกระทบเต็มๆคือคุณณฤทธิ์ คุณพ่อของพี่คลื่นและผมก็เป็นแฟนของพี่คลื่นด้วย
“มึงกำลังรู้สึกผิดเพราะคิดว่าทำหุ้นบริษัทพ่อแฟนร่วงใช่มั้ยเนี่ย”
แอบสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อความคิดของผมถูกเมลจับได้ก่อนจะเงยหน้ามองอีกคนพลางเม้มปากแน่น นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมถูกอ่านความคิดจนหมดจน เมลมักจะเป็นคนแรกที่ที่รู้ความคิดของผมโดยที่ผมไม่ต้องเอ่ยบอก รู้ทุกความรู้สึกนึกคิดเหมือนกับว่าเราเป็นคนๆเดียวกัน แต่เพราะเป็นเมลเนี่ยแหละทุกครั้งเวลาผมทุกข์ใจหรือมีปัญหามันจะเป็นคนแรกที่คอยให้คำปรึกษาและช่วยเหลือผมมาตลอด
“กูเข้าใจความรู้สึกมึงนะ เพราะอีกฝ่ายคือพ่อแฟนถ้าเราทำตัวไม่น่ารักเขาอาจไม่ชอบเราได้ แต่อย่างที่พี่คลื่นเคยบอก มึงไม่ต้องสนใจคนรอบข้างไม่ว่าเขาจะคิดกับมึงในแง่ร้ายยังไงแค่มึงโฟกัสที่ตัวมึงเองเป็นอย่างที่มึงเคยเป็นก็พอ เพราะต่อให้พ่อแฟนมึงจะมองมึงยังไงพี่คลื่นเขาก็จะอยู่ข้างมึงเสมอ”
“ขอโทษที่มาช้านะ พอดีพี่ติดประชุมน่ะ”
“ไม่เป็นไรครับ แค่พี่คลื่นมาเฝ้าผมก็ดีใจแล้วครับ”
ผมส่งยิ้มให้พี่คลื่นก่อนที่อีกคนจะหย่อนตัวที่เก้าอี้ข้างเตียง ผมหันไปหยิบข้าวกล่องที่ฝากเมลซื้อมาให้ส่งให้พี่คลื่น
“ข้าวของพี่คลื่นครับ ผมฝากเมลซื้อ”
“ขอบคุณครับ แฟนใครเนี่ยน่ารักจัง”
พี่คลื่นส่งยิ้มพลางโน้มตัวกดจมูกลงแก้มเนียนเบาๆส่งผลให้แก้มกลมเห่อร้อนขึ้นมาทันที ผมยกมือขึ้นปิดแก้มที่ตอนนี้มันกำลังแดงเห่อขึ้นเรื่อย ๆอย่างเขินอายแม้ตอนนี้ผมกับพี่คลื่นจะคบกันแล้วแต่ก็ยังไม่ชินอยู่ดี
ระหว่างพี่คลื่นกำลังนั่งกินข้าวผมก็หันไปกินข้าวตัวเองบ้างว่าแล้วก็แอบเบื่อข้าวโรงพยาบาลเหมือนกันนะ มีแต่ข้าวต้มไม่ก็แกงจืดแต่ยังดีที่มีขนมจากคนที่มาเยี่ยมเลยทำให้มื้ออาหารของผมไม่น่าเบื่อมาก
“ว่าแต่ช่วงนี้ดูพี่คลื่นงานหนักเลยนะครับ”
“ก็พอดีได้ลูกค้ารายใหญ่น่ะ เลยต้องเร่งทำงาน”
“เหนื่อยแย่เลยนะครับ ไหนพี่คลื่นยังจะต้องมาเฝ้าผมอีก” ผมพูดพลางเบ้ปาก รู้สึกผิดอีกแล้ว พี่คลื่นทำงานมาเหนื่อยๆไม่พอยังจะต้องมานั่งเฝ้าผมอีก ที่นี่นอนก็ไม่สบายทำงานก็ไม่ถนัดแถมยังต้องคอยดูแลผมเวลาจะเข้าห้องน้ำหรือทำอะไรอีก
พี่คลื่นเอื้อมมือมาโคลงหัวผมเบาๆก่อนจะย้ายตัวเองขึ้นมานั่งที่เตียงตรงที่ว่างบข้างๆผม
“ทำหน้ารู้สึกผิดอีกแล้วนะ แค่นี้เองพี่ไม่เป็นไรหรอก”
ผมเอนหัวพิงกับไหล่กว้างก่อนจะช้อนตามองอีกคนพร้อมกับเบ้ปากบึน
“แต่พี่คลื่นเหนื่อย พี่คลื่นทำงานหนักไม่พอยังต้องมาเฝ้าบิลอีก”
“มันคือหน้าที่ของแฟนอย่างพี่ไงครับ เพราะฉะนั้นห้ามรู้สึกอีกนะครับ”
อีกคนโน้มตัวลงจุมพิตกับปากบึนของผมก่อนจะค่อยๆเพิ่มแรงสัมผัสเฉดชิมความหวานจากปากของผม พี่คลื่นผละใบหน้าออกไปเราสบตากันก่อนที่ผมจะยื่นมือจะไปจับแก้มของอีกคน
“ผมไม่อยากเห็นพี่คลื่นเหนื่อยอีกแล้ว ต่อไปนี้ผมจะเลี้ยงพี่คลื่นเอง ผมจะหาสินสอดมาสู่ขอพี่คลื่น พี่คลื่นจะได้สบาย”
พี่คลื่นมองผมเลิกคิ้วก่อนจะหัวเราะออกมาพลางจับมือของผมที่จับใบหน้าของเขามาจุมพิตที่หลังมือเบาๆ
“พี่จะรอนะครับ”


## ลงโทษเด็กดื้อ 18

“เมล มึงเข็นดีๆดิ แผลกูจะฉีกก็เพราะมึงเนี่ย”
ผมหันไปบอกเมลที่ตอนนี้มันกำลังเข็นรถวีลแชร์ที่ผมกำลังนั่งอยู่ เนื่องจากวันนี้ผมดีขึ้นแล้วเลยนึกอยากจะออกมาเดินเล่น แต่ด้วยที่แผลยังไม่หายดีเลยต้องนั่งรถเข็นออกมาและด้วยที่วันนี้เมลเลิกเร็วเลยแวะมาเยี่ยมผม ผมเลยวิสาสะขอให้เมลพาผมออกมาเดินเล่นที่สวนแทน
“ก็มึงตัวหนักอ่ะ”
“กูไม่ได้ตัวหนักแค่มึงเข็นไม่เป็น”
ผมเถียงอีกคนสุดใจ เมลเข็นวีลแชร์มาเรื่อย ๆจนมาหยุดสวนสาธารณะที่อยู่ข้างโรงพยาบาล เราหยุดจอดกันตรงข้างม้านั่งเมลจัดการก้มล็อคล้อก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงที่ม้านั่งข้างๆ
ผมกวาดตาทอดมองวิวทิวทัศน์ โดยรอบมีต้นไม้นาๆชนิดตั้งเป็นแนวตามทางยาวโดยมีถนนสำหรับคนเดินและจักรยานทอดยาว ฝั่งตรงข้ามที่ผมเลือกนั่งเป็นทะเลสาบขนาดใหญ่ที่มีคนกำลังปั่นเรือเป็ดอยู่สองสามลำ
“มึง กูอยากถีบเป็ดอ่ะ”
“ห๊ะ?” เมลลดมือที่ถือแก้วน้ำหันมามองผมด้วยสีหน้าที่แปลกใจปนสงสัย
“ตอนนี้เนี่ยนะ”
ผมพยักหน้ารัวๆเพื่อตอบ เท่าที่จำได้ตอนที่ยังเป็นเด็กผมเคยร้องอยากจะขึ้นเรือเป็ดแทบตายแต่สุดท้ายก็ไม่ได้ขึ้นเพราะดันเกิดเหตุการณ์มีเด็กตกเรือเลยทำให้ผมไม่กล้าเล่นเรือเป็ด แต่วันนี้ผมโตแล้วก็เลยอย่างลองเล่นดู เพราะมันอาจจะไม่เกิดขึ้นแบบเมื่อก่อนก็ได้
“เคๆ ก็ได้”
เมลลุกจากม้านั่งก่อนจะมาปลดล็อคล้อและดันรถวีลแชร์ตรงไปยังท่าเรือ เมื่อจัดการจ่ายเงินกันเสร็จเมลก็พยุงผมให้ลุกขึ้นก่อนจะพากันขึ้นเรือเป็ดไปโดยมีพี่ที่ดูแลคอยช่วย ยอมรับว่าทันทีที่ก้าวขึ้นเรือเป็ดขาของผมสั่นเทาหัวใจเต้นตุบๆเลย กลัวนะแต่ด้วยความอยากที่มันมีมากกว่าเลยไม่สามารถหักห้ามใจไม่ให้ขึ้นได้
ตอนนี้พวกเราขึ้นมาบนเรือเป็ดแล้วก่อนจะถีบเรือให้ค่อยๆออกจากท่า ผมเม้มปากพลางมือเล็กจับที่จับด้านข้างแน่น เราบังคับเรือไปวิ่งวนทะเลสาบไปเรื่อย ๆพลางทอดสายตามองดูทิวทัศน์โดยรอบ เมื่อเริ่มหายกลัวผมก็หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปวิวต่างๆ แพลนกล้องไปเรื่อย ๆจนไปหยุดที่ใครคนหนึ่งกับหญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่บนฝั่ง ผมใช้นิ้วซูมรูปเข้าเรื่อย ๆจนสามารถเห็นบุคคลนั้นอย่างชัดเจน ผมหันไปสะกิดให้หยุดจอดเพื่อที่จะสามารถเห็นคนที่อยู่บนั่งได้อย่างชัดเจน
“อะไรวะ”
“แปปนึง”
ผมใช้นิ้วลากซูมอีกครั้งแต่เหมือนคนที่ถูกแอบถ่ายรู้ทันชายคนนั้นหันมาจนผมได้เห็นใบหน้าอย่างชัดเจน ชายผมน้ำตาลใบหน้าเจ้าเล่ห์ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นกางเกงยีนส์ขายาว ผมจำเขาได้อย่างชัดเจนเขาคือชายคนนั้นที่เจอที่ห้องน้ำตอนไปทำงานที่บริษัทของพ่อพี่คลื่น ผมไม่รู้ชื่อเขาแต่จำได้ว่าพี่คลื่นบอกว่าห้ามผมยุ่งกับเขาเด็ดขาดเพราเขาร้ายกาจเกินไป ผมยังคงถือโทรศัพท์ที่เปิดกล้องเอาไว้สายตาเหลือบมองภาพที่อยู่ในกล้องเขาหันมามองก่อนจะยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
“บิล มึงทำอะไรอ่ะ”
“ห๊ะ? อ๋อ กูเจอคนรู้จักน่ะ”
“หรอ แล้วจะเข้าไปทักมั้ย”
ผมส่ายรัวเล็กน้อยแม้จะพอรู้จักแต่ผมว่าอย่าเข้าไปทักจะดีเสียกว่า
“สวัสดีครับ”
“เอ่อ สวัสดีครับ”
ปากบอกว่าไม่เข้าไปทักแต่สุดท้ายก็ขึ้นมาจนได้ ผมยกยิ้มให้คนตรงหน้าส่วนเขาก็ยกยิ้มตอบ เมลพยุงผมให้นั่งลงตรงที่ม้านั่งใกล้ๆก่อนจะนั่งลงตามโดยมีพี่คนนั้นหย่อนตัวนั่งที่ฝั่งตรงข้าม
“เอ่อจะว่าไปพี่ชื่ออะไรนะครับ ผมยังไม่รู้ชื่อพี่เลย”
“หึ ถามแบบนี้แสดงว่าอยากรู้จักพี่งั้นสินะ ดีใจจริงๆ” คนตรงหน้าเท้าคางพลางยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ส่งผลให้ผมต้องหลบสายตาแสนร้ายกาจนั่น
“พี่แกล้งผมอ่ะ”
“หึ ก็เราน่าแกล้งหนิ”
“ผมไม่ได้น่าแกล้งสักหน่อย”
ผมเบ้ปากใส่อีกคน ก็ยอมรับในระดับหนึ่งแหละว่าตัวนั้นน่าแกล้งอาจจะเพราะที่นิสัยของผมบางอย่างมันเหมือนเด็กไม่พอทั้งสีหน้าท่าทางยังอ่านง่ายอีกเลยทำให้คนรอบข้างมักจะบอกอยู่เสมอแต่ถึงอย่างนั้นผมก็พยายามที่จะปรับแล้วแต่มันก็ไม่ได้สักที
“สรุปพี่จะไม่บอกชื่อใช่มั้ยเนี่ย”
“อยากรู้ชื่อพี่ขนาดนั้นเลยหรือครับ”
“ก็เปล่าครับ แต่แค่เราจะรู้จักกันโดยที่ผมไม่รู้ชื่อพี่มันจะเสียมารยาทเอา”
พอผมพูดแบบนั้นออกไปคนตรงหน้าก็หัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนจะวิสาสะเอื้อมมือมาโคลงหัวผมเบาๆ เสียงกระแอมจากคนข้างตัวให้ทั้งผมและคนตรงข้ามหันไปมอง เมลเท้าคางมองพวกเราด้วยสายตาที่นิ่งเฉยราวกับจะบ่งบอกอะไรสักอย่าง
“พี่จะโปรยเสน่ห์ให้ใครก็ได้แต่อย่ามาโปรยเสน่ห์ใส่เพื่อนหนู ไอ้บิลมันมีแฟนแล้วเพราะฉะนั้นพี่ก็เลิกโปรยเสน่ห์ใส่มันได้แล้ว”
“หึ หึงหรอครับคนสวย”
“คนสวยที่หน้าดิ”
ผมหันมองคนทั้งสองคนอย่างงงงวย ประโยคพูดจาของคนทั้งคู่เหมือนจะสนิทกันยังไงอย่างงั้น
“เอ่อคือ…รู้จักกันหรอ”
“ยิ่งกว่ารู้จักอีก ไอ้พี่เหี้ยนี่มันเป็นญาติกู”
“ห๊ะ!?” ผมหันมองชายตรงหน้าเขายกยิ้มราวกับบอกว่ามันคือเรื่องจริง
“เฮ้อ ความลับถูกเปิดเผยแล้วหรอนี่ เซ็งจังเลย”
“เหอะ คอยดูเถอะหนูจะฟ้องพี่คลื่นให้มากระทืบพี่”
“โห นี่พี่นะ ช่วยกันบ้างก็ดีป่ะ”
“เรื่องดิ ตราบใดที่พี่ยังไม่คืนลูกชิ้นที่แอบกินไปหนูก็ไม่ช่วยหรอก”
“เหอะ เด็กเห็นแก่แดก”
“หุบปากไป ตาแก่เซ็กส์จัด”
ผมมองสลับคนทั้งคู่ด้วยความงงงวยอีกครั้งพลางยกมือขึ้นนวดขมับที่เต้นตุบๆ บางทีโลกมันก็กลมเกินไปนะ อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้ คนตรงหน้ารู้จักกับพี่คลื่นแต่ไม่สนิทและบังเอิญมาเป็นญาติเมลอีก บังเอิญที่โคตรจะบังเอิญ
พวกเรานั่งคุยกันไปเรื่อย ๆโดยมีเสียงของคนทั้งคู่ตีกันอยู่เป็นระยะ ผมได้รู้ว่าเขาชื่อพี่แฮนเป็นญาติสนิทของเมล ทั้งคู่โตมาด้วยกันแต่มักจะชอบทะเลาะกันบ่อยๆ เรานั่งคุยกันอยู่สักพักใหญ่จนเห็นว่าเย็นแล้วเลยขอตัวกลับก่อน เราขึ้นเรือเป็ดกลับมายังฝั่งเดิมก่อนจะขึ้นวีลแชร์กลับโรงพยาบาล ระหว่างเราก็คุยกันเรื่อยเปื่อยจนมาถึงห้อง แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นพี่คลื่นนั่งรออยู่ที่โซฟา
“สวัสดีครับพี่คลื่น มารอนานยังครับ”
“ก็สักพักแล้วครับ”
พี่คลื่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบมันทำให้ผมถึงกับแอบลอบกลืนน้ำลายเลยทีเดียว
“แล้วทำไมพี่คลื่นไม่ทักมาล่ะครับ พวกเราไปเดินเล่นกันที่สวนสาธารณะจะได้กลับมา”
“ก็พี่เห็นเราคุยกับไอ้แฮนอย่างสนุกเลยไม่อยากทักไปขัด”
ประโยคนั้นทำให้ผมรู้ทันทีว่าพี่คลื่นเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ผมเงยหน้ามองเมลส่งสายตาเป็นเชิงถามว่ามันเป็นคนบอกพี่คลื่นหรือเปล่าแต่คำตอบที่ได้กลับมาคือไม่ เพราะสีหน้าของเมลก็ดูงงเหมือนกัน ผมหลบสายตาของอีกคนออกนอกหน้าเห็นว่าจากตรงนี้สามารถเห็นจุดที่ผมนั่งคุยกับพี่แฮนได้อย่างชัดเจนเลยไม่แปลกที่พี่คลื่นจะเห็น ผมเม้มปากแน่นก่อนจะเบนสายตาหันมามองพี่คลื่นอีกครั้งแต่กลับถูกอีกคนมองกลับด้วยสายตาที่นิ่งเรียบจนน่ากลัว
“เมล พี่รบกวนเรากลับไปก่อนได้มั้ยพอดีพี่มีเรื่องจะคุยกับบิล”
“อ่อ โอเคค่ะ งั้นกุไปก่อนนะมึง”
“อ๊ะ เดี๋ยว!”
ยังไม่ทันที่ผมจะหันไปท้วงเมลก็ชิ่งหนีกลับไปตามคำขอของพี่คลื่อนอย่างโดยดี บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง ตอนนี้เหลือแค่ผมกับพี่คลื่นเพียงสองคน วีลแชร์ถูกเข็นมายังเตียงก่อนที่พี่คลื่นจะพยุงผมขึ้นเตียงอย่างเบามือ เราไม่ได้พูดคุยกันแม้แต่ประโยคเดียวเพียงแต่อยู่ภายในใต้ความเงียบจนได้ยินเสียงแอร์ได้อย่างชัดเจน
“ผมขอโทษครับที่ไปคุยกับพี่แฮนจนปล่อยให้พี่คลื่นรอนาน”
ผมพูดขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาศพี่คลื่นมองผมนิ่งก่อนจะฉวยโอกาสทาบริมฝีปากลงมา มือหนาเอื้อมสอดเข้าที่ท้ายทอยก่อนจะนวคลึงเพื่อให้ผมเปิดปากออก ลิ้นหนาดุนเข้ามาด้านในกวาดสำรวจความหวานอย่างชำนาญจนผมต้องยกมือน้อยๆทุบอกของอีกคนเพื่อเป็นสัญญาณให้ผละออกก่อนที่ผมจะหมดลมหายใจ
“เราทำให้พี่หึงอีกแล้วรู้มั้ย”
“ผมขอโทษ”
“ขอโทษแค่นี้มันไม่พอหรอกนะ”
ไม่ทันให้ผมได้ท้วงพี่คลื่นก็จัดการกดผมลงกับเตียงก่อนจะทาบริมฝีปากลงมาอีกครั้ง ผมไม่ได้ปฏิเสธปล่อยให้อีกคนลงโทษได้อย่างเต็มใจ มือหนาสอดเข้าใต้เสื้อก่อนจะลูบไล้ขึ้นมาบนยอดอกก่อนจะสะกิดให้ผมเสียวเล่นเบาๆ
“อื้อ!!”
“เด็กดื้อต้องโดนลงโทษนะรู้มั้ย”
พูดจบเสื้อโรงพยาบาลที่ใส่อยู่ก็ถูกอีกคนถกขึ้นจนเห็นหน้าท้องขาวทั้งหมด พี่คลื่นเขยิบตัวนั่งลงที่ว่างข้างเตียงก่อนจะโน้มตัวลงมาทาบริมฝีปากลงที่ยดอกชมพู มือเล็กจิกลงกับเตียงแน่นพลางแอ่นตัวรับความเสียง
“พ-พี่คลื่น อื้อ!”
พี่คลื่นผละใบหน้าออกก่อนจะมองผมด้วยสายตาที่เจ้าเล่ห์ แม้นี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็นอีกคนทำสีหน้าเจ้าเล่ห์แบบนี้แต่ครั้งนี้สีหน้านั้นของเขากลับทำให้ผมทั้งกลัวและเขินในเวลาเดียวกัน
พี่คลื่นเท้าแขนค่อมตัวพลางหลุบตามอง ผมเบนสายตามองทางอื่นเพราะความเขินและอารมณ์ที่มันค้างคาแต่ก็ถูกอีกคนจับใบหน้าให้หันมาดังเดิม
“พี่คลื่นแกล้งบิลทำไม”
“พี่ไม่ได้แกล้งครับ พี่แค่ลงโทษเด็กดื้อ”
“ฮืออออ”
ผมยกมือปิดหน้าด้วยความเขิน แค่ประโยคธรรมดากลับทำให้หัวใจผมเต้นผิดจังหวะไปมาก เพราะแบบนี้ไงผมถึงหลงเขาตั้งแต่แรกเจอ
จู่ ๆบรรยากาศรอบตัวก็มืดลงผมเอามือออกจากหน้าพบว่าตอนนี้ไฟในห้องถูกปิดไปแล้วเหลือก็แต่เพียงไฟที่ระเบียงเท่านั้นที่ยังคงเปิดอยู่
“ดึกแล้ว ได้เวลานอนแล้วครับ”
พี่คลื่นเอ่ยพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นคลุมจนถึงคอผม ผมก็อยากจะนอนนะแต่ แต่อารมณ์บางอย่างมันค้างทำให้ผมไม่สามารถที่จะข่มตาหลับได้ ผมเม้มปากพลางเอื้อมมือจับชายเสื้อพี่คลื่นพลางเขย่าเบาๆ พี่คลื่นเลิกคิ้วมองผมอย่างสงสัย
“คือผม…มัน”
“หือ?”
“ฮืออออออ” สุดท้ายผมก็ไม่กล้าพูดออกไปเพราะอารมณ์ที่เป็นอยู่มันช่างแสนจะน่าอายเสียเหลือเกิน พี่คลื่นยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะผละตัวลุกจากเตียงแต่จู่ ๆมือของผมก็เอื้อมไปคว้าเสื้อของอีกคนเอาไว้ พี่คลื่นหันมามองพร้อมกับเลิกคิ้วก่อนจะยกยิ้มและหย่อนตัวนั่งลงที่เดิมพลางเท้าแขนค่อมลำตัว
“มีอะไรครับ”
“พี่คลื่นแกล้งบิล”
“พี่แกล้งอะไรครับ”
“ก็ ก็พี่…นี่ไง”
“หือ?”
“ก็…ฮืออออออ” ใช้มืออีกข้างที่ว่างจับผ้าห่มดึงขึ้นปิดหน้าด้วยความอาย พี่คลื่นโน้มตัวลงมาทาบริมฝีปากก่อนจะค่อยๆไล่ละเมียดจูบอย่างมีจังหวะ ผมสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ค่อยๆเข้ามายังในกางเกงโรงพยาบาลคงไม่พ้นมือสากของอีกคนเป็นแน่ แต่ก็ไม่ได้ผลักไสแต่อย่างใดปล่อยให้เขาทำได้อย่างตามใจชอบ มือสากจับลงที่ตรงจุดสัมผัสก่อนจะเริ่มขยับขึ้นลงเป็นจังหวะช้าๆส่งผลให้ผมเผลอเปล่งเสียงน่าอายออกมาอย่างไม่ตั้งใจ มือสากเริ่มเร่งจังหวะเรื่อยไม่นานมันก็พาผมไปยังจุดสูงสุดได้สำเร็จ
“ดูท่าจะชอบเชียว”
“ฮือออ พี่คลื่นอ่ะ ทำให้ผมเป็นเด็กใจแตก”
“หึ พี่เปล่านะ แค่เห็นเราทรมานเลยจะช่วยให้หายแค่นั้นเอง”
“ฮือออออออ คนบ้า”
พี่คลื่นยกยิ้มก่อนจะโน้มตัวลงกดจมูกที่แก้มทั้งสองข้างพลางจับแจงผ้าห่มคลุมตัวผมให้ดี
“ฝันดีนะครับคนเก่ง”
“ฝันดีครับ”
เราบอกฝันดีกันก่อนที่ผมจะหลับตาลงโดยมีพี่คลื่นที่ยังคงเฝ้ามองจนผมหลับไปได้ยินแต่เพียงเสียงที่เข้ามาในโสตประสาทที่อาจจะเป็นฝัน
“อยู่เป็นดวงจันทร์ของพี่แบบนี้ไปตลอดนะครับ”


## คนโชคดี 19

ในที่สุดวันนี้ที่รอคอยก็มาถึง วันที่ผมจะได้ออกจากโรงพยาบาลกลับไปนอนบ้านเสียที แต่ถึงแม้จะได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วก็ใช่ว่าจะสบาย ผมยังคงต้องกลับไปฝึกงานต่อให้จบ ผมฝึกงานต่ออยู่อีกหนึ่งอาทิตย์จนจบตอนแรกก็สงสัยอยู่ว่าทำไมเวลาฝึกงานผมไม่เลื่อนเพราะตอนที่ผมพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาลผมก็ไม่ได้มาทำงานแต่พี่ภาคบอกว่าได้หักเวลาจากที่เคยทำโอมาใส่แทนที่เวลาที่ขาดแล้วมันครบเวลาฝึกงานพอดีเลยทำให้ไม่ต้องยืดเวลาฝึกงานออกไปอีก
ผมจัดการเก็บโน๊ตบุ๊คลงกระเป๋าพลางหยิบมือถือขึ้นมาเล่นรอเมลที่นอกห้อง วันนี้พวกเรามีนัดกับอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยเพื่อมาส่งรายงานพร้อมกับพรีเซ้นท์ผลการฝึกงาน ไม่นานเมลก็ออกมาจากห้องพักครูด้วยสีหน้าที่นิ่งเรียบเหมือนเคย
“เป็นไงมั่ง”
“ก็ผ่าน”
พวกเราเดินออกจากตึกตรงไปยังโรงอาหารกลางก่อนจะหาที่นั่งเพื่อที่จะได้นั่งทานข้าวกัน
“ริมนู้นมั้ยมึง มีที่ว่างพอดี”
ผมมองตาที่เมลชี้ โต๊ะริมหลังสุดตั้งอยู่ริมระเบียง ผมพยักหน้าโอเคก่อนจะพากันเดินไปยังโต๊ะผมเป็นคนนั่งเฝ้าส่วนเมลอาสาไปซื้ออาหารให้เพราะแผลที่ขายังไม่หายสนิทเลยพยายามจะเซฟไว้ดีกว่า ไม่นานเมลก็กลับมาพร้อมกับจานข้าวสองจานจัดการวางลงตรงหน้า เริ่มจัดการอาหารตรงหน้าพลางพูดคุยสัพเพเหระไปเรื่อย
“ได้ข่าวพ่อแม่มึงมาหาวันนี้หนิ”
ผมเงยหน้ามองเพื่อนสาวพลางเลิกคิ้ว จะว่าไปก็ลืมเลยว่าวันนี้มัมกับแด๊ดมาหา ว่าแล้วก็หยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความเข้าไลน์ครอบครัว
billie: มัมกับแด๊ดจะมาหาบิลตอนกี่โมงครับ
mommie: มัมกับแด๊ดกำลังขึ้นเครื่องค่ะ
mommie: อีกประมาณ 3 ชั่วโมงน่าจะถึง
billie: ส่งสติ๊กเกอร์
billie: เดินทางปลอดภัยนะครับ
billie: รักมัมกับแด๊ดนะครับ
mommie: รักเหมือนกันค่ะ
mommie: ส่งสติ๊กเกอร์
คุยกันเสร็จสรรพก็จัดการปิดหน้าจอวางลงที่เดิมก่อนจะหันกลับมาจัดการข้าวในจานต่อ
“แล้วกินข้าวเสร็จจะกลับเลยมั้ยเนี่ย”
“คงไม่อ่ะ เดี๋ยวกะว่าจะไปเดินเล่นที่ห้าง DC รอมัมกับแด๊ดอ่ะ”
“สภาพนี้เนี่ยนะ เดี๋ยวแผลก็อักเสบหรอก”
ผมเบะปากใส่อีกคนพลางเอื้อมมือไปจิ้มหมูยอในจานคนตรงหน้ามากิน
“งั้นมึงก็คงต้องไปเป็นเพื่อนกูแล้วล่ะ เพราะกูก็ไม่อยากให้แผลมันอักเสบอีกรอบ”
ตอนนี้เราอยู่ที่สนามบินกำลังนั่งรอมัมกับแด๊ดอยู่ที่คาเฟ่ภายในสนามบิน ตอนแรกผมตั้งใจจะไปเดินเล่นที่ห้างตามแผนนั่นแหละแต่เพราะรถติดจากเหตุการณ์รถชนก่อนเข้าทางหลวงเลยทำให้พวกเราติดแหง็กอยู่กลางถนนอยู่สองชั่วโมงกว่าจนสุดท้ายเราเลยต้องเปลี่ยนแผนมาที่สนามบินเลย
พวกเรานั่งเล่นรอกว่าครึ่งชั่วโมงจนในที่สุดก็ถึงเวลา พวกเราออกจากร้านมายืนรอที่หน้าเกต ผู้คนเริ่มทยอยกันออกมาผมพยายามชะเง้อมองหามัมกับแด๊ดแต่เพราะความสูงที่เตี้ยเสียเหลือเกินเลยโดนคนข้างหน้าบังหมด
“น้องบิล”
ผมหันคอตามเสียงพบมัมกับแด๊ดที่เดินแหวกผู้คนตรงมายังจุดที่พวกผมยืน ผมวิ่งพุ่งเข้ากอดคนทั้งสองก่อนที่จะยื่นใบหน้าไปหอมแก้มท่านทั้งสอง
“บิลคิดถึงมัมกับแด๊ดจังเลย”
“แด๊ดกับมัมก็คิดถึงน้องบิลเหมือนกันค่ะ”
ผมยกยิ้มพลางซบหัวที่อกของท่านอีกครั้งด้วยความคิดถึงอย่างสุดขีด มัมกับแด๊ดไปย้ายไปอยู่ต่างประเทศตั้งแต่ผมขึ้นมหาวิทยาลัยเพราะแด๊ดต้องไปดูแลกิจการที่ต่างประเทศ ตอนแรกมัมกับแด๊ดจะให้ผมไปเรียนที่ต่างประเทศด้วยแต่เพราะผมสอบติดที่นี่และอยากลองอยู่ด้วยตัวเองเลยขอท่านแแต่กว่ามัมกับแด๊ดจะยอมก็เล่นไปหลายเดือนอยู่ ปกติช่วงปิดเทอมผมจะบินไปหาท่านแต่ปีนี้เห็นมัมกับแด๊ดบอกว่าเคลียร์งานเสร็จแล้วเลยกะจะมาหาและพาผมไปเที่ยวหลังเรียนจบเลยเป็นว่าปีนี้สลับกันแทน
“สวัสดีค่ะ”
เมลเดินมาสบทบพลางยกมือไหว้ ผมหันไปดึงแขนเมลให้เขยิบมาใกล้ๆก่อนจะแนะนำเพื่อนให้มัมกับแด๊ด
“อันนี้เมลเพื่อนบิลเอง”
“หวัดดีค่ะ ขอบคุณที่คอยดูแลน้องบิลนะคะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ยังบิลก็เพื่อนหนูก็ต้องคอยดูแลกันไป”
เราพูดคุยกันเสร็จก็พากันออกมายังด้านหน้าโดยมีรถตู้ของที่บ้านรอรับอยู่ เมลดึงเสื้อผมให้เดินถอยหลังมานิดผมหันไปมองเมลที่ตอนนี้มันทำหน้านิ่งคิ้วขมวดราวกับสงสัยบางอย่าง
“นี่มึงรวยขนาดนี้เลยหรอวะ”
“ก็ไม่นะ ทำไมอ่ะ”
เมลหันมามองผมอย่างไม่เชื่อก่อนที่แด๊ดจะหันมาเรียกพวกเราให้ขึ้นรถ รถตู้คันหรูขับออกจากสนามบินผมพูดคุยกับคนในรถตลอดทาง จากสนามบินถึงบ้านใช้เวลากว่าชั่วโมงโชคดีที่ทางที่มารถไม่ติดสักเท่าไหร่ รถตู้ค่อยๆจอดเทียบที่หน้าบ้าน เราทยอยกันลงจนครบ ผมกวาดสายตามองรอบๆทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ทั้งต้นเฟื้องฟ้าหน้าบ้าน จักรยานที่ผมเคยปั่น
“นี่บ้านมึงหรอ”
ผมหันมองเพื่อนสาวที่ตอนนี้ทำหน้าเหมือนสถานที่ที่มันยืนคือโลกในฝัน เมลชะเง้อมองวิวรอบๆอย่างตื่นเต้นก่อนจะเดินมาหาผมด้วยสีหน้าคิ้วขมวดปม
“ใช่ บ้านกูเอง สวยมะ”
“เออสวย ใหญ่ด้วย”
พวกเราเดินเข้ามาในตัวบ้านทันทีที่เข้ามาก็เห็นป้าศรีผมก็พุ่งเข้ากอดทันที
“คุณหนูอย่าวิ่งสิคะเดี๋ยวแผลฉีก”
“ก็บิลคิดถึงป้าศรี คิดถึงมากๆเลย”
“ป้าก็คิดถึงเหมือนกันค่ะ”
ผมผละตัวออกก่อนจะยื่นใบหน้ากดจมูกลงที่แก้มของป้าศรีด้วยความคิดถึงก่อนจะหันไปดึงแขนเมลที่เอาแต่มองสำรวจบ้านผมไม่หยุด
“ป้าศรีครับ นี่เพื่อนผมชื่อเมล”
“สวัสดีค่ะ ป้าศรีนะคะ เป็นแม่บ้านที่นี่”
“สวัสดีค่ะ”
เมลยกมือสวัสดีอย่างเกร็งๆก่อนจะกลับไปยืนงงเหมือนเดิม ผมหันไปคุยกับป้าศรีอยู่สักครู่ก่อนจะหันไปคุยกับมัมและแด๊ดต่อไป
“น้องบิลพาเพื่อนไปนั่งพักก่อนสิ”
“ครับ”
“อ้อ แล้วก็อย่าลืมชวนแฟนมาด้วยนะคะ เย็นนี้มัมจะทำเนื้อย่างนะคะ”
“โอเคครับ”
ผมพาเมลเดินมายังหลังบ้านโซนนั่งเล่น ผมกวาดสายตามองรอบๆทุกอย่างยังคงเป็นเหมือนเดิมทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นโซฟาข้างสระน้ำที่เคยนั่งเล่นหรือจะเป็นต้นไม้ใหญ่ที่เมื่อก่อนเคยมีงูตกใส่หัว ว่าแล้วก็คิดถึงสมัยก่อนเหมือนกันนะ ผมหย่อนตัวนั่งที่โซฟาตัวกลางซึ่งเป็นที่ประจำผมทุกครั้งที่กลับมาบ้านผมก็จะมานั่งตรงนี้ประจำ
“เชี่ย นี่หลังบ้านมึงหรอเนี่ย จะใหญ่ไปแล้ว”
เมลเอ่ยพร้อมกับหย่อนตัวลงที่โซฟาข้างๆโดยที่สายตายังจดกวาดมองบรรยากาศรอบๆไม่หยุด
“ดูมึงตื่นเต้นกับบ้านกูมากเลยเพื่อน”
“เอ้า กูก็ต้องตื่นเต้นสิวะ นี่กูมีเพื่อนรวยขนาดมหาเศรษฐีเลยนะเนี่ย”
“มึงก็เว่อร์เกิน”
ผมส่ายหัวเล็กน้อยด้วยความเอ็นดูก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย เรานั่งคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยระหว่างรอเวลาโดยไม่ลืมที่จะส่งข้อความหาพี่คลื่น
billie: พี่คลื่นครับ
billie: คุณแม่ชวนทานข้าวที่บ้านครับ
ไม่นานแชทก็ขึ้นว่าอ่านแล้วก่อนจะมีข้อความจากอีกคนส่งมา ผมเหลือบสายตามองที่มุมขวาบนพบว่าตอนนี้ห้าโมงแล้วเป็นเวลาเลิกงานของพี่คลื่นพอดี
sea: พี่กำลังไปครับ
sea: แต่อาจจะช้าหน่อยนะครับเพราะรถติด
billie: ส่งสติ๊กเกอร์
ระหว่างรอผมกับเมลก็ช่วยป้าศรีและแม่บ้านเตรียมของสำหรับทำเนื้อย่าง เวลาล่วงเลยไปกว่าครึ่งชั่วโมงพี่คลื่นก็มาถึง ผมเดินออกไปรับทันทีที่เจอพี่คลื่นผมก็พุ่งเข้ากอดแขนทันที พี่คลื่นลงจากรถถือถุงขนมติดมือมาด้วยพลางกวาดสายตามองบรรยากาศรอบๆ
“นี่บ้านเราหรอ”
“ครับ บ้านบิลเอง สวยมั้ย”
“สวยมากเลย ไม่คิดเลยนะเนี่ยว่าเราจะเป็นถึงทายาทมหาเศรษฐี สงสัยสินสอดคงต้องเปลี่ยนเป็นหลักสิบล้านแน่เลย”
“สำหรับพี่คลื่นต่อให้ไม่มีสินสอดผมก็พร้อมจะมอบทั้งตัวทั้งใจให้เลย”
พี่คลื่นยกยิ้มก่อนจะยกมือยีหัวผมเบาๆ เราเดินจนมาถึงโซนนั่งเล่นที่หลังบ้านสังเกตเห็นควันจากเตาและทุกคนเริ่มทยอยกันมาจนครบสงสัยคงจะเริ่มกินกันแล้ว
“มากันแล้วหรอ”
เป็นแด๊ดที่เอ่ยทักทำให้ทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว เมลที่ยืนกินบาบีคิวอยู่หันมาไหว้คนข้างตัวผมด้วยที่ปากยังเต็มด้วยของกินพี่คลื่นพยักหัวเล็กน้อยก่อนจะหันไปสวัสดีผู้ใหญ่คนอื่นๆ
“สวัสดีครับ”
“สวัสดีค่ะ ชื่อคลื่นใช่มั้ย น้องบิลเล่าให้แม่ฟังแล้ว”
พอได้ยินดังนั้นพี่คลื่นก็หันมามองผมพลางเลิกคิ้วด้วยความสงสัยส่วนผมก็ได้ส่งยิ้มกลับไปให้อีกคน ผมเล่าเรื่องพี่คลื่นให้มัมกับแด๊ดฟังตั้งแต่เข้าฝึกงานใหม่แล้ว เลยทำให้พวกท่านไม่ค่อยตกใจเท่าไหร่ตอนที่รู้ว่าผมคบกับพี่คลื่น
“เนื้อย่างสุกได้ที่แล้วมากินก่อนสิ”
“ครับ”
ผมคลื่นขานตอบก่อนจะวางถุงขนมลงบนโต๊ะ พวกเรานั่งสังสรรค์กันตามประสาครอบครัวที่ไม่ได้เจอกันนานโดยมีแฟนและเพื่อนมาร่วมแจมด้วย พี่คลื่นถูกมัมกับแด๊ดถามไถ่ไม่หยุดคงไม่ต้องพูดหรอกว่าเรื่องอะไรนอกจากเรื่องเขาและเรื่องผมอย่างแน่นอน
ผมหยิบมือถือขึ้นมาเช็คเวลาเหมือนว่าตอนนี้จะสองทุ่มแล้ว ผมกวาดสายตามองรอบๆเหมือนทุกคนจะเริ่มอิ่มกันแล้วด้วย
“คุณพ่อคุณแม่ครับ ผมขออะไรอย่างนึงได้มั้ยครับ” ประโยคของพี่คลื่นทำให้ทั้งผมและคนรอบข้างต่างพากันหันไปมองด้วยความสงสัย
“ว่าไงคะ”
“ตอนนี้ผมกับน้องเราคบกันมาได้แค่เดือนเดียวมันอาจจะดูเร็วไปสำหรับคุณพ่อคุณแม่แต่ผมตั้งใจไว้ว่าถ้าน้องเรียนจบผมจะขอน้องแต่งงานเลย คุณพ่อคุณแม่จะอนุญาตมั้ยครับ”
ประโยคนั้นของพี่คลื่นทำเอาแก้วน้ำในมือของผมร่วงหล่นลงพื้นทันที อุณหภูมิในร่างกายร้อนเห่อหัวใจเต้นตุบๆกว่า 10 ริกเตอร์ ยอมรับเลยว่าไม่คิดว่าจะได้ประโยคนี้จากปากพี่คลื่นแม้จะรู้ดีว่าในอนาคตยังไงเราก็แต่งงานกันแน่ ๆแต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้
ตั้งตัวไม่ทันเลยจริงๆ
ผมเม้มปากแน่นก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากพร้อมกับก้มลงงุดหน้ากับเข่าของตัวเอง น้ำตาเริ่มเอ่อออกมาไม่ใช่ว่าเสียใจแต่มันความรู้สึกที่ดีใจจนพูดไม่ออกมากกว่า
“พี่คลื่นมาขอแม่ขนาดนี้แม่จะปฏิเสธลงได้ไงล่ะคะ แม่กับพ่ออนุญาตอยู่แล้วล่ะค่ะ”
“ขอบคุณมากครับ”
“แต่พี่คลื่นคงต้องขอกับน้องบิลอีกรอบนะ เพราะดูท่าเขาจะช็อคเป็นหินไปแล้ว”
ผมเงยหน้ามองอีกคนด้วยน้ำตาพี่คลื่นที่เห็นแบบนั้นก็ยื่นมือมาจับมือผมหลวมๆ
“บิล แต่งงานกับพี่นะครับ” ทันทีที่พี่คลื่นพูดจบจู่ ๆน้ำตาที่เอ่อก็ไหลออกมาทันที ผมเม้มปากแน่นพลางพยายามสูดน้ำตาให้กลับไปแต่ก็ไม่ได้ผล
“พี่ พี่คลื่นถามตรงๆแบบนี้เลยหรอ บิลก็เขินเป็นนะ” ผมพูดด้วยน้ำเสียงสั่น หัวใจของผมเต้นระส่ำถ้าให้เดาตอนนี้คงมากกว่า 10 ริกเตอร์แน่ ๆ พี่คลื่นยกยิ้มพลางใช้นิ้วเรียวลูบไล่หลังมือเบาๆ
“แล้วสรุปตกลงมั้ยครับ” ผมเม้มปากแน่นมองอีกคนที่กำลังรอคำตอบก่อนจะพยักหน้ารัว
“ตกลงครับ”
สิ้นเสียงคำตอบของผมทุกคนต่างพากันร้องเฮ ผมเอนตัวพิงพี่คลื่นด้วยความเขินก่อนจะสัมผัสได้ถึงความอุ่นที่ลงบนมากลุ่มผมก่อนจะช้อนมองคนข้างด้วยความรู้สึกที่อิ่มเอมไปด้วยความสุขอย่างเต็มเปี่ยม
“พี่รักบิลนะครับ”
“ฮือออ บิลก็รักพี่คลื่นเหมือนกัน”
ความรู้สึกมากมายที่เอ่อล้นออกมาจากข้างในที่ให้พูดออกมาคงพูดไม่หมด แม้มันจะเป็นประโยคขอแต่งงานที่ธรรมดาแต่มันทำให้ผมรู้สึกมีความสุขและโชคดีที่สุดเลย


## คิมิโนะโต๊ะนะครับ 20

16 มีนาคม วันสำคัญที่ทั้งผมทั้งพี่คลื่นและครอบครัวต่างรอคอยกันมานาน วันแต่งงานของผมและพี่คลื่นวันที่พวกเราจะเลื่อนสถานะจากแฟนขึ้นมาเป็นสามีภรรยา ผมมองตัวเองในกระจกที่ตอนนี้อยู่ในชุดสูทสีขาวที่ดอกไฮเดรนเยียสีขาวม่วงทัดอยู่ที่กระเป๋าเสื้อสูทด้านซ้าย เสียงประตูจากด้านหลังให้ผมหันไปมองพบเมลในชุดเดรสสายเดี่ยวสั้นสีเงินกากเพชรแวววับผมสีดำยาวดัดหยักนิดหน่อยที่ถูกปล่อยยาวถึงกลางหลัง
“เมล มึงจะสวยที่สุดในงานไม่ได้นะ มันแย่งซีนกู”
“หรอ ขอโทษทีที่เกิดมาสวย”
“fuck” ผมส่งนิ้วกลางให้เมลที่ยืนกอดอกยืนพิงประตูด้วยสีหน้ากวนประสาท
“พร้อมยัง”
ผมสูดหายใจเข้าลึกข่มความตื่นเต้นก่อนจะหันไปมองเมลพร้อมกับบึนปากเล็กน้อย
“พร้อมแล้ว”
เราเดินออกมาจากห้องแต่งตัวจนมาสุดทางที่จะออกไปยังงาน ขาทั้งสองข้างของผมหยุดเดินทันทีที่มาถึงยังประตูทางออก จู่ ๆหัวใจก็เต้นรัวระส่ำความรู้สึกตื่นเต้นเข้ามาแทนที่ ผมเอื้อมมือไปจับแขนเพื่อนสาวคนข้างๆพลางเขย่าแขนอีกคนเล็กน้อย
“ตื่นเต้นขึ้นมาไง”
“อือ ฮู่ว” ผมสูดหายใจเข้าออกอย่างช้าๆก่อนจะก้าวขาออกจากทางเดินตรงไปยังจุดที่มัมและแด๊ดยืนอยู่ พวกท่านหันมาก่อนจะสวมกอดผม
“วันนี้น้องบิลสวยมากเลยนะคะ”
“บิลหล่อต่างหากครับ” ผมเอ่ยพลางบึนปากเล็กน้อย ตอนนี้ได้เวลางานเริ่มแล้วผมเดินออกมายืนรอที่หน้าประตูรอให้แด๊ดมายืนขนาบข้างเพื่อที่ผมจะได้ควงแขน แด๊ดกับมัมเดินมาพร้อมกับดันเมลให้มายืนขนาบข้างผม
“เอ๊ะ? แด๊ดไม่พาผมไปส่งพี่คลื่นหรอครับ”แด๊ดยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะใช้มือหนาลูบผมเบาๆ
“แด๊ดอยากทำนะคะ แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมาแด๊ดกับมัมไม่อยู่ดูแลหนูเลย แด๊ดกับมัมเลยตัดสินใจว่าให้คนที่คอยอยู่ดูแลหนูเป็นคนไปส่งดีกว่า”
ผมหันไปสบตากับเมลตอนนี้เราต่างคนต่างทำสีหน้าราวกับมันเป็นเรื่องตลกก่อนจะหัวเราะออกมากเล็กน้อย
“รู้สึกแปลกๆว่ะ ที่ต้องมาเป็นมึง”
“กูก็ไม่ต่างจากมึงหรอก” ถึงจะว่างั้นผมก็คล้องแขนเมลอย่างโดยดี ประตูบานใหญ่เปิดออกอย่างช้าๆเผยให้เห็นบรรดาแขกเหรื่อมากหน้าหลายตาทั้งคุ้นหน้าและไม่คุ้นหน้า สายตาจับจ้องไปยังตรงหน้าพร้อมกับค่อยๆก้าวเดินช้าๆ พี่คลื่นในชุดสูทสีขาวผมถูกเซ็ตไปด้านหลังใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเล็กน้อยแต่ดูพอดี เดินมาหยุดที่หน้าพี่คลื่นก่อนที่เมลจะดันหลังผมส่งให้คนตรงหน้า
“หนูมาส่งเพื่อนหนูแล้วนะคะ ฝากดูแลมันด้วย แล้วก็ ถ้าพี่ทำไอ้บิลเสียใจหนูมาเอาเพื่อนหนูคืนแน่”
“ครับ พี่จะดูบิลอย่างดีเลย”
เมื่อเมลส่งผมเสร็จเธอก็เดินละออกไปที่ด้านข้าง พี่คลื่นเอื้อมมาจับมือก่อนผมจะหันไปสบตาอีกคนพร้อมกับยกยิ้มอย่างมือความสุขให้อีกคน
“วันนี้บิลสวยมากเลยรู้มั้ย”
“ทำไมมีแต่คนบอกว่าบิลสวย บิลหล่อต่างหาก”
พี่คลื่นยกยิ้มพลางส่ายหัวเล็กน้อย พิธีกรเริ่มกล่าวต่อจากนั้นไม่นานถึงเวลากล่าวสัญญา บาทหลวงเดินออกมาตรงกลางก่อนจะเริ่มอ่านคัมภีร์คู่ชีวิตก่อนจะเริ่มกล่าวปฏิญาณซึ่งในระหว่างกล่าวคำปฏิญาณเราก็จะทำการสวมแหวนไปพร้อมกัน
“ข้าพเจ้านายวรภัทร อัครวิจิตร์ ขอรับนายนริณ จรัญญวงศ์ เป็นภรรยาและขอสัญญาว่าจะถือซื่อสัตย์ต่อคุณทั้งในยามสุขและยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบาย เพื่อรักและยกย่องให้เกียรติคุณจนกว่าชีวิตจะหาไม่”
“ข้าพเจ้านายนริณ จรัญญวงศ์ ขอรับนายวรภัทร อัครวิจิตร์ เป็นสามีและขอสัญญาว่าจะถือซื่อสัตย์ต่อคุณทั้งในยามสุขและยามทุกข์ ทั้งในเวลาป่วยและเวลาสบาย เพื่อรักและยกย่องให้เกียรติคุณจนกว่าชีวิตจะหาไม่”
หลังจากกล่าวเสร็จบาทหลวงได้ทำการประกาศต่อแขกในงาน
“จากนี้จะขอประกาศ ให้นายวรภัทร อัครวิจิตร์และนายนริณ จรัญญวงศ์ เป็นสามีภรรยากันโดยสมบูรณ์”
สิ้นเสียงประกาศพี่คลื่นโน้มตัวลงทาบริมฝีปากก่อนจะผละออกและพูดอย่างออกมาเบาๆ
“ขอบคุณที่รักพี่และคอยอยู่ข้างๆพี่มาตลอดนะครับ”
“บิลก็เหมือนกัน ขอบคุณพี่คลื่นที่คอยเป็นความสุขให้บิลนะครับ”
“เอาเลยๆๆ”
เสียงเชียร์ของทุกคนโดยเฉพาะสาวๆที่ต่างยืนรอช่อดอกไม้อยู่ที่ประตูหน้าโบสถ์ ผมเอี้ยวหลังหันไปมองเหมือนคนด้านหลังจะพร้อมแล้ว ผมพยายามกะจังหวะแรงยกขึ้นยกลงก่อนจะโยนช่อดอกไม้จนสุดแรง ผมหันหลังไปเพื่อดูผลเสียงของสาวๆหลายคนกรี๊ดกร๊าดกันดังระห่ำด้วยความอิจฉา ไม่นานก็เผยตัวคนที่ได้รับช่อดอกไม้ไม่ใช่คนอื่นคนไกลนอกจากเมลเพื่อนรักนี่เอง
เมลมองดอกไม้ในอกด้วยความงงท่ามกลางผู้คนที่ยกมือถือขึ้นมาถ่ายก่อนจะมองมาหาผมด้วยสายตาคาดแค้น เอาล่ะเพื่อนผมจะได้สละโสดกับเขาเสียที
หลังจากเสร็จพิธีต่อไปก็ได้เวลาปาร์ตี้ตอนนี้เหลือแต่เหล่าเพื่อนฝูงคนสนิทและญาติเพียงเท่านั้น ระหว่างที่ผมยืนคุยกับญาติผู้ใหญ่สายตาเหลือบไปมองใครบางคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล หญิงวัยกลางคนในชุดเดรสสีน้ำเงินผมสีน้ำตาลถูกมวยขึ้นใบหน้าของเธอเหมือนกับพี่คลื่นมากและคงเดาไม่ยากมากหากนั่นไม่ใช่แม่ของพี่คลื่น เราเดินตรงไปหาเธอก่อนจะยกมือไหว้สวัสดี
“สวัสดีครับแม่”
“สวัสดีจ๊ะ แฟนสวยนะเรา”
“แน่นอนอยู่แล้วครับ”
ผมยกยิ้มให้คนตรงหน้า พอดูใกล้ๆแล้วแม่ของพี่คลื่นน่าจะอายุราว ๆสี่สิบกว่าแต่ใบหน้าของเธอกับยังคงสวยสดราวกับคนสาวๆเลยก็ว่าได้
“ต้องขอโทษด้วยนะที่วันนี้พ่อเขาไม่ได้มาด้วย พอดีธุระน่ะ”
“ไม่เป็นไรครับ แล้ว…ตอนนี้คาร่าเป็นไงบ้างครับ” ผมเหลือบไปมองคนข้างๆสีหน้าของเขาเปลี่ยนไป
“ตอนนี้ส่งคาร่าเข้ารักษาที่โรงพยาบาลแล้วล่ะ แม่ก็หวังว่าเธอจะกลับมาหายเป็นปกตินะ อ่อ แล้วก็แม่ขอโทษแทนเธอด้วยนะที่เคยทำไม่ดีกับเราไว้”
“ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจคาร่านะครับ ผมคิดว่าเขาคงรักพี่คลื่นมากแต่อาจจะรักผิดทางเลยส่งผลให้เขาต้องทำแบบนั้น”
“ขอบคุณนะจ๊ะ”
เธอยกยิ้มให้ผมส่วนผมก็ยิ้มตอบ ตอนแรกก็แอบเกร็งนะกลัวว่าแม่พี่คลื่นจะไม่พอใจผมที่เคยทำกับคาร่าแบบนั้นแต่ผลลัพธ์กลับตรงกันข้าม เธอไม่โกรธผมแถมยังขอโทษผมด้วยมันเลยทำให้ผมรู้สึกโล่งใจไปเยอะเลย
“อ่อใช่ พ่อเขาฝากของขวัญสำหรับเราสองคนมาให้ด้วยนะ แล้วก็ฝากขอโทษเราด้วย”
คุณแม่ยื่นบางอย่างให้มันเป็นกล่องกำมะหยี่สีดำสนิทมีเส้นสีทองปักเป็นลายคาดเล็กน้อยทำให้มันดูหรูขึ้นมาทันที พี่คลื่นรับมาก่อนจะเปิดดูด้านในคือสร้อยคอสองเส้นที่มีจี้เพชรสีขาวเล็กที่ด้านในของจี้ยังมีตัวอักษรบางอย่างสลักเอาไว้อยู่
“มันคือสร้อยของตระกูลน่ะ พ่อเขาอยากให้เราใส่เอาไว้ เพื่อที่จะบอกว่าเราคือครอบครัวเดียวกัน”
“หึ ฝากขอบคุณพ่อด้วยนะครับ”
“แม่ว่าเราไปบอกเองเถอะ พ่อเขาคงอยากให้เราเป็นคนพูดมากกว่า”
“แต่เขางอนผมอยู่นะ”
“พ่อเขาก็ปากแข็งแบบนั้นแหละ จริงๆอยากจะคุยกับเราจะตาย แต่แค่วิธีการพูดของเขามันไม่ไพเราะเสนาะหูสักเท่าไหร่”
พวกเรายืนคุยกันอยู่สักพักก่อนจะขอแยกตัวออกมา เราเดินมาหากลุ่มเพื่อนพี่คลื่นโดยมีเมลยืนอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย ทันทีที่เดินเข้ามารวมกลุ่มผมก็ใช้ศอกแตะแขนคนถือช่อดอกไม้เบาๆเป็นเชิงแซว
“ว่าไง ว่าที่เจ้าสาวคนต่อไป”
“ต่อไปห่าอะไรล่ะ กูยังโสดเว้ย” เมลหันมามองด้วยสีหน้างอนก่อนจะง้างมือที่ถือช่อดอกไม้จะตีผม
“อ่าวยังโสดอยู่หรอ แล้วคนนั้นล่ะ”
“ห๊ะ? คนไหนวะ” เมลคิ้วขมวดมองผมด้วยสีหน้าที่งงงวย ผมหัวเราะมันเล็กน้อย คนที่ผมพูดถึงมันก็ไม่ใช่ใครเขาคนนั้นที่ผมว่าก็คือเพื่อนสนิทอีกคนของเมลที่รู้จักกันมานานตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย ผมรู้จักเขานะเพราะเคยเจอกันครั้งนึงตอนช่วงปีสองที่ผมเคยไปทำงานบ้านเมลแล้วเขาคนนั้นมาหาเมลที่บ้านพอดี ว่าแล้วยังไม่ทันที่ผมจะแซวต่อก็มีชายหน้าคุ้นเข้ามาในกรอบสายตาเดิน
“ไง”
“หวัดดีแวน ทำไมนายไม่มา” ผมเอ่ยทักคนมาใหม่อย่างสนิท แวนในชุดสูทสีดำปล่อยชายเสื้อเชิ้ตด้านในกระดุมถูกปลดออกมาสองเม็ด
“พอดีติดธุระ นี่งานเลิกแล้วหรอ”
“จะเลิกแล้วเนี่ย”
“อ่าว” ผมลอบหัวเราคนตรงหน้าเล็กน้อยก่อนจะหันเหลือบมองเพื่อนสาวคนข้างๆที่ตอนนี้กำลังมองแวนด้วยสายตาที่ออกจะหงุดหงิดนิดๆ
“มองอะไรฮะคนสวย” แวนเอ่ยพร้อมกับยกมือแตะแก้มเมลเบาๆพร้อมกับยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ผมเม้มปากแน่นกลั้นตัวเองไม่ใช่แซวคนตรงหน้า ผมว่าผมออกจาตรงนี้ดีกว่า ปล่อยให้พวกเขาสองคนไปกุ๊กกิ๊กกันต่อ
“งั้นกูไปก่อนนะ ได้เวลาเข้าหอแล้ว”
“มึงจะทิ้งกูหรอ”
“ป๊าว กูต้องไปเข้าหอแล้วจริงๆ ไปล่ะ”
“เออๆๆ” ผมแตะแขนเมลเบาๆก่อนจะหันไปเอ่ยลากับแวนและเพื่อนพี่คลื่นก่อนจะพากันออกมาจากงานโดยที่ไม่ลืมลาญาติผู้ใหญ่ทุกคน ก่อนกลับทุกคนได้ร่วมกันถ่ายรูปกันสองสามรูปก่อนจะแยกกันกลับ
จากงานเลี้ยงมาถึงเรือนหอใช้เวลากว่าสิบนาที ผมกวาดสายตามองรอบๆตรงหน้าผมตอนนี้คือบ้านทรงโมเดิร์นสีขาวเทาสองชั้นรอบบ้านมีสวนหย่อมขนาดใหญ่และบ่อปลาสำหรับเอาไว้เชยชม ด้านในมีเฟอร์นิเจอร์ครบครันไม่ว่าจะเป็นโซนครัวหรือโซนต่างๆราวกับว่ามันถูกจัดให้พร้อมสำหรับพร้อมอยู่
แรงสวมกอดจากทางด้านหลังให้ผมเงยหน้ามองอีกคนก่อนจะมีสัมผัสลงมาที่กลุ่มผมเบาๆ
“บ้านของเราหรอครับ”
“ใช่ครับ”
“พี่คลื่นไปแอบเตรียมตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมบิลไม่เห็นรู้เรื่องเลย” ผมหันไปประจันหน้ากับคนที่พึ่งเลื่อนสถานะขึ้นมาเป็นสามี พี่คลื่นยกยิ้มเล็กน้อยราวกับจะบอกว่ามีบางอย่างที่ผมยังไม่รู้
“ตั้งแต่วันที่เราไปดูหนังกันวันนั้นแล้วครับ”
คำตอบของพี่คลื่นทำเอาผมคิ้มขมวดปมด้วยความงง เท่าที่จำได้ตอนนั้นผมกับพี่คลื่นยังไม่สนิทกันนี่ แล้วอีกอย่างตอนนั้นผมยังเป็นฝ่ายตามติดชีวิตพี่คลื่นอีกด้วย แล้วทำไม…
“แต่ตอนนั้นเรายังไม่ได้คบกันนี่ครับ”
“ใช่ ตอนนั้นพี่เล็งไว้แล้วไง ว่าคนที่จะเป็นภรรยาในอนาคตก็คือเรา เป็นบิลคนนี้เท่านั้น”
ประโยคของพี่คลื่นทำเอาผมตาร้อน น้ำเริ่มเอ่อออกมาก่อนจะอิงซบอกอีกคน
“พี่คลื่นทำดาเมจผมอีกแล้ว”
“ฮ่าๆๆ อย่างงั้นหรอ”
มือหนาเชยคางผมให้เงยขึ้นก่อนจะทาบริมฝีปากลงมาเบาๆก่อนจะค่อยๆละเมียดละไมจูบและผละตัวออกพลางเลื่อนมากดจูบลงที่หน้าผาก
“จากนี้ช่วยอยู่เป็นดวงใจของพี่ไปตลอดนะครับ อยู่กันไปจนแก่เฒ่าด้วยกันนะครับ”
“บิลจะอยู่เป็นดวงใจพี่คลื่น เป็นภรรยาของพี่คลื่น เป็นเด็กดื้อของพี่คลื่นและเป็นทุกๆอย่างของพี่คลื่นตลอดไปครับ”
“หึ แบบนี้สิพี่ถึงไปไหนไม่ได้”
“ผมต้องพูดประโยคนั้นต่างหาก”
พูดจบเราก็จูบกันอีกครั้งภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาในห้องรับแขก เชื่อมั้ยจากตอนนั้นถึงตรงนี้ผมยังคิดว่าภาพตรงหน้ามันคือความฝันแต่แล้วสุดทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันก็คือความจริง ความจริงที่ผมรักพี่คลื่น ความจริงที่เราคบกัน และความจริงที่เราคลื่นแต่งงานกัน ผมไม่รู้ว่าจะต้องอธิบายสิ่งเกิดขึ้นว่ายังไงแต่คำตอบเดียวที่ผมตอบได้ก็คือ ผมรักพี่คลื่น รักคนตรงหน้าอย่างสุดหัวใจ
เราผละกันก่อนจะทอดมองคนตรงหน้าผ่านแสงจันทร์สาดส่องเข้ามา
“คิมิโนะโตะนะครับ พี่คลื่น”
“หึ คิมิโนะโตะเหมือนกันครับ”
…END…


## Special Episode 1 ผู้สนับสนุนอย่างเป็นทางการ

ผมเดินทอดน่องไปตามทางเดินก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงตรงที่นั่งใต้ต้นไม้ก่อนจะหยิบขนมปังขึ้นมากินรอเวลาเข้าเรียนพลางทอดสายตามองบรรยากาศรอบๆ จะว่าไปนี่ก็เข้าอาทิตย์ที่สองของการเป็นเด็กมหาวิทยาลัยแล้วแม้ผมจะเข้ากิจกรรมรับน้องหรือกิจกรรมต่างๆผมก็ยังไม่มีเพื่อนที่สนิทจริงๆเลย นั่งเล่นอยู่ไปสักพักจนตอนนี้ก็ใกล้เวลาเข้าเรียนแล้ว ยันตัวลุกเดินเอาขยะไปทิ้งก่อนจะเดินตรงไปยังตึกเรียน ทอดน่องเดินไปตามทางเรื่อย ๆ สายตาเหลือบเห็นใครบางคนที่คุ้นเคย ผู้หญิงผมดำยาวสวยในชุดนักศึกษาสะพายกระเป๋าเป้ที่หลังกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ที่ริมสระน้ำ ผมเดินไปใกล้ก่อนที่เธอจะหันมาปรากฎว่าเป็นเมลเพื่อนร่วมสาขาของผม
“เมลทำอะไรหรอ”​
เมลเลิกคิ้วก่อนจะหันไปชี้บางอย่างที่อยู่กลางสระ มันคือลูกแมวที่ตัวเปียกน้ำที่กำลังหนาวสั่น
“เหมือนมันจะตกน้ำน่ะ”
“แล้วแบบนี้ทำไงอ่ะ”
“ก็คงต้องช่วยมันน่ะ” เมลพูดก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มตัว พอมายืนใกล้ๆเหมือนเธอจะสูงพอๆกับผมเลย เธอถอดรองเท้าโยนกระเป๋าลงพื้นก่อนจะค่อยๆหย่อนขาลงไปในสระ ผมที่เห็นแบบนั้นจึงเอ่ยถาม
“เดี๋ยวเมล เธอจะทำอะไรอ่ะ” เมลหันมามองผมด้วยสีหน้านิ่งก่อนจะเลิกคิ้วราวกับถามว่าอะไร
“ก็ไปช่วยน้องไง” เธอพูดจบก็ค่อยๆเดินตรงไปยังกลางสระก่อนจะก้มจับลูกแมวที่กำลังหนาวสั่นขึ้นมาเอาไว้อ้อมอกอย่างเบามือ
“มารอรับหน่อย”
ผมเดินไปยังริมสระเพื่อยืนรอรับน้องแมว เมลค่อยๆเดินมาจนขอบสระก่อนจะยื่นลูกแมวให้ผม ผมรับน้องขึ้นมาเอาไว้อ้อมอกก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋าออกมาเช็ดให้น้อง
“เชี่ย!!!”
เสียงตะโกนของเมลทำให้ผมหันไปมอง เมลสภาพเปียกโชกไปทั้งตัวกำลังนั่งอยู่ในสระน้ำ
“สัสเอ้ย!”
“คิก” ผมเม้มปากลอบหัวเราะอีกคนพลางเบนสายตาไปทางอื่น แต่เหมือนเมลจะได้ยินเธอหันมามองผมด้วยสายตาดุก่อนจะก่นบ่นผม
“หยุดหัวเราะแล้วมาช่วยสักที” ผมวางน้องแมวลงก่อนจะยันตัวลุกเดินไปดึงอีกคนออกจากสระพลางเม้มปากแน่นเพื่อกลั้นหัวเราะ
“ยังไม่หยุดขำอีก”
“ก็มัน คิก ฮ่าๆๆ”
สุดท้ายผมก็กลั้นไม่อยู่ปล่อยเสียงหัวเราะออกมาอย่างเต็มที่ทำให้อีกคนตีเข้าที่แขน
“fuck” เมลยื่นนิ้วกลางให้ผมก่อนจะบิดน้ำออกจากกระโปรง ผมสูดหายใจเข้าก่อนจะพยายามกลั้นหัวเราะ เมลมองผมด้วยสีหน้านิ่งก่อนจะถอดเสื้อนักศึกษาออกเผยให้เห็นเสื้อยืดสีดำข้างใน
เรายืนคุยกันอยู่สักพักจนพึ่งนึกได้ว่ามีเรียน ผมหันไปมองคนข้างๆที่สภาพเปียกโชกก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลาพบว่าตอนนี้สิบโมงกว่าแล้ว
“สิบโมงกว่าจะสิบเอ็ดโมงแล้วอ่ะ เข้าเรียนตอนนี้ไม่ทันแน่ ๆ”
ผมหันไปพูดกับอีกคน ถ้าไปเรียนตอนนี้ก็คงจะไม่ทันแล้วล่ะ เพราะอีกชั่วโมงก็จะเลิกแล้ว
“งั้นก็ไม่ต้องเข้าดิ”
“เอ๊ะ หมายความเราจะโดหรอ”
“เปียกโชกขนาดนี้จะให้เข้าเรียนรึไง”
ผมหันมองก่อนจะไล่สายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า เอ่อ จะว่าไปก็จริง สุดท้ายเราก็ตกลงว่าจะโดดเรียนไม่ใช่แค่ช่วงเช้าแต่รวมช่วงบ่ายด้วย ตอนนี้เราอยู่กันที่คลีนิครักษาสัตว์เราพาเจ้าแมวตัวน้อยมารักษา ผมกับเมลนั่งคุยเรื่อยเปื่อยรอคุณหมอกันอยู่ที่ด้านหน้าพลางคิดหาคนที่จะรับน้องไปเลี้ยงต่อ
“แล้วเราจะทำยังไงกับน้องดี”
“ไม่รู้ดิ มึงเลี้ยงได้มะ”
“คอนโดเขาไม่ให้เอาสัตว์เลี้ยงเข้าอ่ะดิ”
“งั้นเดี๋ยวเอาไปเลี้ยงเองก็ได้”
ผมหันมองเมลพร้อมกับเลิกคิ้ว เอาจริงๆก็อยากเลี้ยงน้องนะแต่มันติดที่คอนโดที่ผมอยู่เขาไม่ให้เอาสัตว์มาเลี้ยงนี่สิ เรานั่งรอกันอยู่สักพักใหญ่ไม่นานคุณหมอก็ออกมาพร้อมกับน้องแมว ผมรับน้องเอาอุ้มไว้ในอ้อมอกส่วนเมลก็ไปจัดการเรื่องค่าใช้จ่าย เสร็จสรรพเราเดินออกจากคลีนิคก่อนจะตรงไปยังหน้าป้ายรถเมล์
“เมล เราขอเลขบัญชีได้มั้ย เราจะโอนตังให้”
ผมหยบมือถือขึ้นมาเตรียมจะโอนเงิน เมลหันมามองพร้อมกับขมวดคิ้วอย่างสงสัย
“โอนทำไม”
“ก็ค่ารักษาน้องไง คือเราจะช่วยออกอ่ะ”
เหมือนคนตรงหน้าจะยังงง ที่ผมจะโอนเงินช่วยค่ารักษาน้องก็เพราะผมไม่อยากให้เธอออกคนเดียว เมื่อกี้ก่อนที่จะออกมาจากคลีนิคผมแอบเห็นจำนวนค่ารักษาน้องแมวมันตั้งหมื่นกว่าการที่จะให้เธอออกคนเดียวทั้งที่เราก็ช่วยกันพาน้องออกมาจากสระน้ำด้วยกันทั้งคู่มันก็กะไรอยู่
“ไม่ต้องหรอก”
“แต่มันตั้งหมื่นกว่าเลยนะ”
“ไม่เป็นไร เอาน้องมา” เมลยื่นมาเพื่อจะเอาน้องแมวในอ้อมอกแต่ผมเลือกที่จะเบนแขนออกพร้อมกับทำปากเบ้ เมลปั้นคิ้วขมวดก่อนจะเท้าเอวมองหน้าผมอย่างหงุดหงิด ก็เธอไม่ให้เลขบัญชีผมหนิ ผมจะให้น้องแมวก็ต่อเมื่อเธอให้เลขบัญชีผมมา
“เธอต้องเอาเลขบัญชีมาก่อนเราถึงจะให้น้อง”
“จะเอาให้ได้เลยใช่มั้ย”
“ใช่!”
เมลที่เห็นว่าผมยังคงยืนยันคำเดิมเธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมายื่นคิวอาร์โค้ดบัญชีให้ผม จัดการโอนเงินให้เธอเสร็จสรรพก่อนจะส่งน้องแมวให้เธอทีนี้ก็ได้เวลากลับบ้านแล้ว เรายืนคุยกันสักพักก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้านผมนั่งรถเมล์มาลงที่ป้ายรถเมล์หน้าซุปเปอร์มาร์เก็ตก่อนจะเดินเท้าต่อเข้าซอยคอนโด สาวเท้าเดินเรื่อยตามฟุตบาทจู่ ๆก็รู้สึกเหมือนมีใครเดินตาม ผมหันหลังมองรอบๆแต่ก็ไม่พบใครก่อนจะหันกลับมาและเดินต่อ
ผมรีบสาวเท้าให้เร็วขึ้นพลางคอยหันมองด้านหลังอยู่เรื่อย ๆ หัวใจเต้นรัวเสียงเท้าปริศนาเริ่มใกล้ขึ้นเรื่อย ๆผมรีบสาวเท้าให้เร็วขึ้น เดินมาถึงซอยข้างคอนโดจู่ ๆก็มีมือปริศนามาฉุดแขนผมเอาไว้
“ปล่อยนะเว้ย!”
ผมตะโกนสุดเสียงพร้อมกับดึงแขนให้ออกจากการจับกุมแต่ไม่ว่าจะดึงแรงขนาดไหนมันก็ไม่หลุดเสียที ชายฮู้ดดำดึงผมให้เข้าไปในซอยมืดข้างคอนโดก่อนจะผลักผมจนติดกับกำแพง
“ปล่อยนะ!! อื้อ!!”
มือหนานั่นเอื้อมมาปิดปากทำให้เสียงของผมหายไป ผมพยายามดิ้นขลุกขลักเพื่อจะเอาตัวรอดแต่ก็ไม่เป็นผล ร่างกายเริ่มสั่นกลัวภาพตรงหน้าเริ่มเบลอเพราะน้ำตา วินาทีที่คนตรงหน้ากำลังจะปลดชุดนักศึกษาของผมจู่ ๆก็มีบางอย่างพุ่งใส่ศรีษะจนคนตรงหน้า หมวกกันน็อกสีขาวกลิ้งหลุน ๆที่พื้นก่อนจะตามด้วยเท้าของใครบางคนที่ประทับตรงหน้าของชายสวมฮู้ดอย่างจังส่งผลให้เขาหงายหลังตึงลงไปกับพื้น ลมหายใจหอบถี่รัวก่อนจะค่อยๆทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างตัวสั่นด้วยความกลัว
“บิล!”
เสียงคุ้นเคยให้ผมหันไปตามเสียง เมลตรงมาหาผมก่อนจะสวมกอดปลอบพลางลูบหัวผมเบาๆ ทันทีที่เธอเข้าสวมกอดผมก็จะปล่อยโฮออกมาทันที ความรู้สึกหวาดกลัวเต็มไปหมดถ้าเมลไม่มาช่วยผมก็คงโดนชายโรคจิตทำร้ายไปแล้ว
หลังจากให้การกับตำรวจเสร็จเราก็ตรงกลับบ้รน ตอนแรกเมลจะพาผมไปโรงพยาบาลแต่ผมปฏิเสธเพราะมีแค่แผลฟกช้ำเล็กน้อย ตอนนี้ผมอยู่บ้านเมล บ้านของเธอเป็นทาวน์โฮมสามชั้นแนวโมเดิร์นที่ถูกตกแต่งด้วยโทนสีเทา ผมนั่งอยู่ที่โซฟามองรอบๆด้วยความเกร็งจะว่าไปนี่ก็เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยที่ได้มาบ้านเพื่อน
เมลเดินออกจากโซนครัวก่อนจะวางโจ๊กลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้าผมก่อนจะหย่อนตัวลงที่ว่างข้างๆ
“กินข้าวก่อน จะได้กินพารา”
ผมเงยหน้ามองอีกคนด้วยความเกร็งเหมือนตอนนี้จะยังรู้สึกหวาดกลัวกับเรื่องเมื่อกี้อยู่ จู่ ๆก็มีสัมผัสที่ไหล่ทำให้ผมสะดุ้งเฮือกพร้อมกับสั่นกลัว
“ขอโทษ”
ทั้งภาพและความรู้สึกหวาดกลัวจากเหตุการณ์เมื่อกี้ยังคงติดตาไม่หาย น้ำตาไหลออกมาพร้อมกับลมหายใจถี่ เมลขยับเข้ามาใกล้ๆก่อนจะสวมกอดพลางลูบหัวเพื่อปลอบ
“ไม่เป็นไรๆ ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว ไม่มีใครมาทำร้ายได้แล้ว”
ตลอดทั้งคืนที่ผมอยู่ที่นั่นเมลคอยอยู่ปลอบตลอดจนถึงเช้า ผมรู้สึกผิดมากที่ทำให้เธอไม่ได้พักผ่อน ผมจำได้ว่าผมร้องไห้ไปด้วยขอโทษไปด้วยอยู่หลายชั่วโมงแต่เมลก็ไม่โกรธผมเลยสักนิดเดียวแถมยังโดนดุนิดๆด้วย
ผมลงจากมอไซค์ก่อนจะยื่นหมวกกันน็อกคืนให้เมลก่อนจะเอ่ยขอบคุณ
“ขอบคุณนะเมล ที่ช่วยเราไว้”
“อืม”
ผมกำสายสะพายแน่นยืนรอส่งอีกคน เมลที่กำลังสตาร์ทรถหันมามองผมพร้อมกับคิ้วขมวด
“ทำไมไม่ขึ้นไปล่ะ”
“อ่อ ก็…จะรอเมลกลับไปก่อนไง” เมลคิ้วขมวดก่อนจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อย
“แกนั่นแหละขึ้นไปเลย ไม่ต้องมารอส่งหรอกมันอันตราย”
“แต่…”
“ไม่ต้องมาแต่เลย ขึ้นไปอย่าดื้อ”
ผมเบะปากออกมาเล็กน้อย แค่ผมเป็นห่วงเพื่อนมันผิดด้วยรึ
“ที่ดุก็เพราะห่วง ไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบวันก่อนซ้ำสอง”
เมลเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมกับถอนหายใจก่อนจะเอื้อมมือไปดับเครื่องและเอาขาตั้งลวง ผมมองอีกคนด้วยความงงเมลยืนขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหยิบมือถือยื่นส่งมาให้ผม
“อะไรอ่ะ”
“ไอดี ถึงแล้วเดี๋ยวทักบอก แบบนี้โอเคมั้ย”
ผมเม้มปากก่อนจะพยักหน้าตอบ ผมหยิบมือถือเครื่อง 7 นิ้วของเมลมาก่อนจะพิมพ์ไอดีของตัวเองลงไป เสียงแจ้งเตือนจากมือถือผมดังขึ้นบ่งบอกว่าไอดีของผมถูแอดเพื่อนแล้วผมจัดการยื่นมือถือคืนเธอ
“ถึงแล้วอย่าลืมทักมานะ”
“อืม ไปนะ”
เมลเก็บมือถือก่อนจะตาร์ทเครื่องบึ่งรถออกไป พอเห็นว่าเธอไปแล้วผมก็เดินขึ้นคอนโดบ้าง เมื่อถึงห้องก็จัดการเก็บของในกระเป๋าแต่พอค้นกระเป๋าก็เจอบางอย่างมัน ผมหยิบมันออกมามันคือถุงยากับถุงโจ๊กพร้อมกับโน้ตเล็กๆในถุง ผมไล่อ่านตัวหนังสือทุกตัวก่อนจะขำออกมาเล็กน้อย
‘กินข้าวกินยาทายาด้วย ไม่หมดจะบึ่งไปเตะก้น’
ผมส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะวางของลงที่ข้างตัว เพื่อนใหม่คนนี้ช่างดุเก่งเสียจริง
ปัจจุบัน…
รถยนต์สีดำค่อยๆเคลื่นตัวจอดที่หน้าบ้านทาวน์โฮมสามชั้นที่คุ้นเคย ผมกับพี่คลื่นลงจากรถโดยไม่ลืมที่จะหยิบของที่ซื้อมาลงมาด้วย เราเดินเข้ามาภายในบ้านทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นชิงช้าหน้าบ้านบ่อปลาคราฟที่ลูกสาวเจ้าของบ้านเคยบ่นหรือจะเป็นชั้นรองเท้าที่ไม่ได้เก็บตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วก็ตามที เมื่อเข้ามาในตัวบ้านพี่คลื่นวางของที่ซื้อบ้านลงที่โต๊ะกระจกหน้าทีวีส่วนผมก็เดินเข้าไปในครัวพบใครบางคนยืนทำอะไรบางอย่างอยู่ในครัว
“อ๊ะ ไงแวน”
แวนหันมาเลิกคิ้วก่อนจะหันมาวางจานอาหารลงบนเคาน์เตอร์ครัว
“ไง ไหนบอกจะมาสามโมง”
“พอดีซื้อของเสร็จเร็วก็เลยมาเลยน่ะ แล้วเมลอ่ะ”
ผมเอ่ยเมื่อไม่เห็นลูกสาวเจ้าของบ้าน วันนี้ที่ผมกับพี่คลื่นมาก็เพราะวันนี้เป็นวันเกิดเมลเลยถือโอกาสที่ไม่ได้เจอกันหลายเดือนนัดเจอปาร์ตี้กันที่นี่เสียเลย
“นอนไข้กินอยู่บนห้องน่ะ”
“อ่าว ทำไมเป็นไข้ซะหล่ะ”
“เมื่อคืนหนักหน่อย” คำตอบของแวนทำเอาผมแทบจะง้างมือตีคนที่ทำหน้าเจ้าเล่ห์ทันที ให้ตายเถอะชายคนนี้คิดถูกคิดผิดเนี่ยที่ให้มาคบกับเพื่อนผม ลืมบอกไปว่าตอนนี้เมลกับแวนตกลงคบกันเป็นแฟนแล้ว แต่กว่าจะคบกันได้ก็ลุ้นเอาซะเกือบจะถอดใจไปเลย
“พี่คลื่นครับ ผมขอขึ้นไปหาเมลบนห้องก่อนนะครับ”
“อ่าว เมลยังไม่ลงมาหรอ”
“เป็นไข้น่ะครับ น่าจะลงมาไม่ไหว”
“โอเค เดี๋ยวพี่ช่วยแวนทำของรอล่ะกัน”
ผมเดินขึ้นมาบนชั้นสองอันที่จริงถ้าเป็นคนอื่นก็คงต้องขอเจ้าของบ้านก่อนแต่คงเป็นเพราะผมกับเมลเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งเลยทำให้ต่างคนต่างมีกุญแจบ้านของกันและกันเพื่อที่เวลาเกิดปัญหาจะได้สามารถเข้ามาช่วยได้อย่างทันท่วงที
เดินมาถึงชั้นสองเลี้ยวซ้ายมือจะเจอกับห้องของเมลทันที ผมเอื้อมมือไปเคาะประตูสามทีก่อนจะเปิดเข้าไป
“ฮัลโหลเพื่อน ตายยัง”
“ยังไอสัส”
ผมยกยิ้มเล็กน้อยด่าแบบนี้แสดงว่ายังอยู่ดี สาวเท้าเข้าไปที่เตียงก่อนจะกระโดดขึ้นเตียงเอนตัวนอนลงข้างๆเพื่อนสาว ผมเอื้อมมือแตะที่หน้าผากเพื่อเช็คความร้อนในร่างกายของอีกคนเหมือนจะยังอุ่นๆอยู่นะแต่ก็ไม่ได้ร้อนมากจนเกินไป
“เมื่อคืนหนักหรอ”
“ห๊ะ? อะไรหนักวะ” เมลหันมาถามด้วยสีหน้าสงสัยสุดขีด
“เอ้า ก็เห็นแวนบอก”
“ไอ้…” อีกคนสบถออกมาเบาๆแต่ยังได้ยินก่อนจะถอนหายใจออกมาก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น ผมแอบเห็นว่าหูเธอแดงขึ้นไม่รู้ว่าเพราะเขินหรือเพราะเป็นไข้ เมลค่อยๆยันตัวลุกขึ้นจากเตียงผมที่เห็นแบบนั้นก็ลุกตามไปช่วย
“จะอาบน้ำหรอ ไหวมั้ย”
“มึงจะช่วยกูอาบไง”
“จะบ้าหรอ กูก็จะไปเรียกแฟนมึงสิ” พูดไปพลางตีแขนเพื่อนสาวเบาๆ ผมพยุงเมลให้ลุกขึ้นจากเตียงตรงไปยังห้องน้ำ
“ไหวแน่นะ”
“เออ”
“งั้นกูไปรอข้างล่างนะ มีอะไรก็เรียก”
“เค”
เมื่อส่งเมลเข้าห้องน้ำเสร็จผมก็เดินออกจากห้องลงมารอข้างล่าง เสียงเจี้ยวจ๊าวหลังบ้านให้ผมเดินไปดูพบว่าเพื่อนพี่คลื่นและพี่แฮนมาถึงแล้ว ผมเดินเข้าไปรวกลุ่มก่อนจะไล่สวัสดีพวกพี่ๆ ผมหย่อนตัวนั่งลงข้างๆพี่คลื่นก่อนจะรับน้ำอัดลมมาดื่ม ไม่นานเจ้าของวันเกิดก็ลงมาปรากฎตัวในคนในงานเห็น เมลในชุดเสื้อเชิ้ตครอปรัดรูปสีขาวกางเกงสแล็คสีดำเดินมารวมกลุ่มก่อนที่ทุกคนจะร่วมกันร้องเพลงวันเกิดให้ เป่าเค้กเสร็จสรรพก็ได้เวลามอบของขวัญ
“อ่ะนี่ของขวัญของกุกับพี่คลื่น”
ผมยื่นถุงของขวัญให้เมลเธอรับมาก่อนจะเปิดดูของในถุงก่อนจะเงยหน้ามามองผมด้วยใบหน้าที่คิ้วขมวดพลางยกมือนวดขมับ
“เป็นไง ของขวัญกูกับพี่คลื่นสุดยอดมั้ย”
“สุดยอดจริงๆ แต่ก็ขอบคุณนะ”
ผมยกยิ้มอย่างเต็มใจ ของที่ผมซื้อมามันก็ไม่ได้มากมายหรอกก็แค่ชุดนอนไม่ได้นอนแล้วก็ถุงยางหนึ่งโหล ตอนแรกผมก็กะจะซื้อพวกของน่ารักๆนะแต่ประเด็นคือเมลมันไม่ชอบผมก็นึกขึ้นได้ว่ามันก็มีแฟนแล้วก็เลยซื้อของมีประโยชน์ให้เอาไว้ใช้ดีกว่าเลยเลือกชุดนอนไม่ได้นอนกับถุงยางมาเป็นของขวัญซะเลย เป็นไงไอเดียผมดีมั้ย
“อ้อ แล้วนี่ก็ของขวัญขอบคุณ”
เมลเลิกคิ้วเอื้อมมือมารับของขวัญก่อนจะเปิดกล่องเพื่อดูของด้านใน เมลหยิบของด้านในออกมาเป็นกล่องที่รวบรวมรูปที่พวเราถ่ายกันตั้งแต่ปีหนึ่งจนถึงปัจจุบัน รูปที่ถูกต่อเป็นแถวยาวค่อยๆถูกดึงออกมาพร้อมกับของด้านล่าง การ์ดสี่เหลี่ยมที่ถูกเขียนด้วยปากกาถูกหยิบออกมาก่อนคนตรงหน้า
“แด่ผู้สนับสนุนอย่างเป็นทางการ เมล นางสาวเกวริน วริณโชติ เพื่อนรักเพื่อนเลิฟของบิลผู้นี้ เนื่องในโอกาสที่เราเป็นเพื่อนกันมากว่าสี่ปีจนเกือบห้าปี เลยอยากจะขอขอบคุณด้วยการมอบของขวัญชิ้นนี้เป็นของแทนใจอยากให้เก็บไว้เป็นความทรงจำของตลอดการเป็นเพื่อนในทุกๆวันที่ผ่านมา ขอบคุณที่เป็นเพื่อนกันและคอยสนับสนุนมาตลอด คิมิโนะโตะนะเพื่อนรัก ฮ่าๆๆๆ”
หลังจากอ่านจบเมลก็กลั้วหัวเราะออกมาทันที ผมเท้าเอวพองแก้มมองอีกคน ผมอุตส่าห์ตั้งใจเขียนจดหมายนี่เลยนะ มันควรจะซึ้งกับจดหมายสิไม่ใช่ขำ
“ขอบคุณเหมือนกันนะมึง”
เมลเอ่ยพร้อมกับเข้าสวมกอด ผมเอื้อมมือกอดตอบก่อนจะโยกตัวเล่นเหมือนเด็กๆ
“ขอบคุณที่เพื่อนกันนะ ผู้สนับสนุนอย่างเป็นทางการของกู”


## Special Episode 2 ผมกำลังจะมีลูก

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องไปทั่วบริเวณส่งผลให้เกิดความร้อนเล็กน้อย ผมลากสายยางย้ายที่เพื่อจะไปรดน้ำต้นไม้ที่อยู่อีกฟากด้วยความทุลักทุเลแต่ก็ลากได้แค่นิดเดียวเท่านั้นแหละก็ต้องชะงัก ผมปั้นคิ้วขมวดหันไปมองพบว่าสายยางมันเหมือนจะติดอะไรสักอย่าง ผมกระตุกสายยางพลางยกขยับขึ้นแต่ก็ไม่ได้ผล
“มันติดห่าอะไรวะเนี่ย”
ผมทิ้งสายยางก่อนจะเดินตรงไปยังจุดที่สายยางมันติดด้วยความหงุดหงิด พบว่ามันติดหินแค่ก้อนเล็กๆเท่านั้น ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะโยนก้อนหินไปไกลห่างก่อนจะดึงสายยางพร้อมกับสะบัดไม่ให้หักด้วยความโมโห
ผมเดินกลับไปยังด้านปลายของสายยางก่อนจะหยิบมันขึ้นมารดน้ำต่อ ผมใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงหมดกับการรดน้ำต้นไม้จนเสร็จ อันที่จริงผมทำสปริงเกอร์สำหรับรดน้ำก็ได้นะแต่ช่วงนี้พี่คลื่นยังไม่ว่างเลยยังไม่ได้ทำ
เสร็จสรรพผมจัดการปิดน้ำเก็บสายยางเข้าที่ก่อนจะเดินเข้าบ้านแต่ยังไม่ทันก้าวขาพ้นจุดที่วางสายยางขาข้างขวาก็ดันไปจุ่มน้ำขังเต็มๆ
“ชิส! เวรเอ้ย!”
ยกขาข้างที่จุ่มน้ำขึ้นมาก่อนจะเอี้ยวตัวไปหยิบผ้ามาเช็ด ให้ตายเถอะแม่งซวยแต่เช้าเลย หงุดหงิดชิบ!
ผมเดินเข้ามาในบ้านสายตาเหลือบเห็นพี่คลื่นที่กำลังยืนจัดอาหารอยู่ที่โต๊ะอาหาร
“รดน้ำเสร็จแล้วหรอ”
“อืม” หย่อนตัวลงที่โต๊ะอาหาร พี่คลื่นเดินอ้อมมาทางด้านหลังพลางก้มลงจุมพิตที่กลุ่มผม ผมบึนปากเงยหน้ามองพี่คลื่นก่อนจะเอนหัวพิงด้วยความเหนื่อย
“เป็นการรดน้ำที่เหนื่อยมากเลยพี่คลื่น ติดสปริงเกอร์เลยนะบิลขี้เกียจรดน้ำแล้ว”
“หึ เดี๋ยวนี้ขี้เกียจบ่อยนะเรา”
ผมเบะปากเมื่อเห็นอีกคนหัวเราะ ทำไมล่ะ ผมขี้เกียจมันผิดหรอ รดน้ำตอนเช้ามันเหนื่อยนะร้อนก็ร้อนเหนื่อยก็เหนื่อยแถมยังเปียกโชกอีก
“พี่คลื่นไม่รู้หรอกว่ารดน้ำมันเหนื่อยขนาดไหนอ่ะ”
พูดไปจู่ ๆก็รู้สึกน้อยใจ น้ำตาเริ่มไหลออกมาไม่ขาดสาย พี่คลื่นที่เห็นแบบนั้นเขานั่งลงที่เก้าอี้ตัวข้างก่อนจะจับผมให้หันข้าง
“พี่ขอโทษครับ ไม่คิดว่าเราจะเสียใจแบบนี้”
“ฮึก บิลก็แค่อยากให้พี่คลื่น ฮึก ดูแลบิลอ่ะ”
“พี่ยังดูแลเราไม่ดีพอหรอครับ”
พอได้ยินประโยคนั้นก็ทำให้ผมรู้สึกผิดทันที ทั้งที่ที่ผ่านมาพี่คลื่นดูแลผมดีมาตลอดไม่เคยขาดตกบกพร่องเลยแม้แต่น้อย แต่ไม่รู้ทำไมจู่ ๆผมถึงได้รู้สึกน้อยใจพี่คลื่นแบบนี้
พี่คลื่นเอื้อมมือหมายจะเช็ดน้ำตาแต่จู่ ๆผมก็ปัดมือเขาออกอัตโนมัติ พี่คลื่นเบิกตากว้าง พอรู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไปก็ร้องไห้ออกมาอีกครั้ง
“บิล…ขอโทษ ฮืออออ บิลไม่รู้ว่าบิลเป็นอะไร บิล…”
“ไม่ต้องร้องนะครับ พี่ไม่โกรธเราเลย เพราะฉะนั้น เลิกโทษตัวเองนะครับคนดี” ผมเอนซบอกโดยมีพี่คลื่นคอยปลอบ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้มันคืออะไรกันแน่ มันทั้งน้อยใจทั้งหงุดหงิดทั้งที่มันไม่มีอะไรเลยซะด้วยซ้ำ แปลกเหมือนกันเหมือนเป็นสัญญาณที่กำลังบ่งบอกถึงบางอย่างที่กำลังจะมาเลย
“อร่อยจัง”
เลียน้ำมะนาวที่ไหลอยู่ข้างมุมปากพลางดูดนิ้วที่เปรอะเปื้อนน้ำมะนาวอย่างเสียดาย เสร็จสรรพก็หันไปหยิบแก้วน้ำมะนาวที่พึ่งคั้นเสร็จกับจานมะม่วงเปรี้ยวมานั่งลงที่โซฟาหน้าทีวี นั่งดูซีรี่ย์พลางกินมะม่วงเปรี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย เวลาล่วงเลยผ่านไปกว่าหลายชั่วโมงตอนนี้เหมือนทั้งน้ำมะนาวและมะม่วงจะหมดแล้ว ผมเงยหน้ามองนาฬิกาดิจิตอลที่ตั้งอยู่ข้างทีวีพบว่าตอนนี้ห้าโมงแล้ว เป็นเวลาที่พี่คลื่นเลิกงานแล้วสินะ ผมยังคงนั่งดูซีรี่ย์ต่อระหว่างรอพี่คลื่นกลับบ้าน
“เอ้อ จบซะที”
ในที่สุดซีรี่ย์สุดโปรดก็จบผมหันไปมองนาฬิกาพบว่าตอนนี้หกโมงกว่าแล้วแต่ทำไมยังไม่เห็นวี่แววพี่คลื่นสักที ผมหยิบมือถือส่งข้อความหาพี่คลื่นเพื่อถามไถ่
billie: พี่คลื่นใกล้ถึงยังครับ
เม้มปากนั่งจ้องแชทข้อความแต่ไม่มีวี่แววว่าอีกคนจะอ่านข้อความเลยแม้แต่น้อย ปกติถ้าพี่คลื่นกลับช้าหรือติดทำโอทีเขาก็จะทักข้อความมาหาทุกครั้งแต่คราวนี้กับเงียบหายไปเลย
ตอนนี้ผมเริ่มร้อนใจพลางเริ่มคิดอะไรไปต่างๆนาๆแล้ว เพราะขับรถอยู่รึเปล่า หรือว่าทำโอทีกันนะแต่ทุกครั้งที่พี่คลื่นต้องอยู่ทำโอทีเขาก็จะทักบอกก่อนทุกครั้ง หรือว่าจะเกิดอุบัติเหตุ
“โว้ย!”
ยกมือทึ้งหัวด้วยความรู้สึกที่หงุดหงิดปนร้อนใจ ผมตัดสินใจโทรหาได้ยินแต่เสียงสัญญาณก่อนสายจะตัดไป ผมโทรอยู่กว่าหลายสายแต่มันก็เหมือนเดิมทุกครั้งสายสุดท้ายกลับไร้สัญญาณมีแต่เสียงที่บอกว่าไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่คุณเรียก
ผมนั่งจ้องมือสั่นน้ำตาเริ่มไหลหยดลงที่หน้าจอก่อนจะปล่อยโฮออกมา ผมพยายมามทักหาและโทรซ้ำๆแต่มันก็เหมือนเดิม พี่คลื่นไม่รับสายไม่พอยังปิดเครื่องอีกนั่นยิ่งทำให้ผมคิดฟุ้งซ่านไม่หาย
เสียงฟ้าร้องก่อนจะมาพร้อมกับสายฝนผมทอดมองออกนอกหน้าต่างความรู้สึกที่ทั้งโมโหและร้อนใจ ไม่นานเสียงเปิดของประตูรั้วก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงรถมอไซค์ที่คุ้นเคย ผมรีบลุกจากโซฟาไปยังหน้าบ้านพร้อมกับสอดส่องสายตาพบว่าเป็นพี่คลื่น เมื่อจอดรถเสร็จสรรพเขาก็รีบกุลีกุจอวิ่งเข้าบ้านด้วยสภาพเปียกโชกผมหันไปหยิบผ้าขนหนูที่อยู่ในตู้ด้านหน้าที่สำหรับเอาไว้ใช้ยามฝนตกส่งให้พี่คลื่นแม้อารมณ์ในตอนนั้นจะหงุดหงิดคนตรงหน้าตามที
“บิลร้องไห้ทำไมครับ”
สีหน้าของพี่คลื่นตอนที่เห็นผมเขาดูตกใจมาก พี่คลื่นขยับตัวเข้ามาใกล้พลางเอื้อมมือหมายจะเช็ดน้ำตาแต่ผมกลับถอยหนีเขาเพราะกลิ่นพี่คลื่นมันฉุนจนผมแทบจะอ้วกเลยด้วยซ้ำ
“บิลหนีพี่ทำไม”
“ก็พี่คลื่นตัวเหม็น” พี่คลื่นที่ได้ยินอย่างนั้นก็หันไปดมตัวเองก่อนจะหันมามองผมด้วยสีหน้าที่คิ้วขมวด
“พี่ตัวเหม็นขนาดนั้นเลยหรอครับ” ผมไม่ตอบเพียงพยักหน้า
“แต่ปกติเราก็ไม่หนีพี่แบบนี้นะ เราโกรธอะไรพี่หรือเปล่า” ผมเม้มปากกำเสื้อแน่นก่อนจะเงยหน้ามองคนตรงหน้าทั้งน้ำตา
“พี่คลื่นกลับช้า”
“ฝนตกรถมันติดครับ”
“ปกติพี่คลื่นจะทักมาหนิ แต่ทำไมครั้งนี้พี่คลื่นไม่ทัก ฮึก บิลทั้งแชททั้งโทรแล้วสุดท้ายก็ปิดเครื่อง บิลเป็นห่วงพี่คลื่นแทบตายแต่พี่คลื่นกลับปิดเครื่องหนี ฮึก พี่คลื่น…รำคาญบิลขนาดนั้นเลยหรอ”
“พี่ขอโทษนะครับ พี่ไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนั้นนะ พี่รู้ว่าเราโทรหาพี่พี่เลยจะจอดรับแต่พอเอามือถือออกมามันก็เปิดไม่ติดแล้ว”
แม้พี่คลื่นจะอธิบายเหตุผลแต่ผมก็ยังคงไม่หายโกรธอยู่ดี ผมยกมือเช็ดน้ำตาลวกๆพี่คลื่นที่เห็นแบบนั้นเหมือนจะเข้ามาเช็ดให้ ผมเอ่ยดักอีกคนจนเขาชะงักเห็นได้ชัดว่าสีหน้าพี่คลื่นตอนนี้เสียไม่น้อย
“พี่คลื่นไม่อาบน้ำเถอะ เดี๋ยวจะไปไม่สบาย”
ว่าเสร็จผมก็รีบผละตัวเองเดินออกมาขึ้นชั้น 2 โดยไม่รอให้อีกคนทักท้วง เข้ามาในห้องนอนพิงกับประตูก่อนจะปล่อยโฮออกมาอีกครั้งเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อกี้ด้วยความไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงเป็นแบบนี้ทั้งที่ปกติแม้พี่คลื่นจะกลับช้าหรือลืมทักหาผมก็ไม่เคยโกรธเลยด้วยซ้ำ แต่ครั้งนี้กลับแตกต่างแค่เขากลับช้าแค่ครึ่งชั่วโมงผมก็รู้สึกโกรธและน้อยใจไปเสียแล้ว
ผมเช็ดน้ำตาก่อนจะยิบผ้าขนหนูเพื่อที่จะอาบน้ำ ผมใช้เวลาอาบน้ำกว่าห้านาทีก่อนจะจัดการตัวเองจนเสร็จ ผมเดินออกมาจากห้องน้ำพบพี่คลื่นที่นั่งรออยู่ที่เตียงแล้ว เราสบตากันอยู่ครู่ก่อนที่พี่คลื่นจะลุกจากเตียงตรงมาหาผม ผมสาวเท้าถอยหลังก่อนจะเอ่ยเบรกอีกคน
“พี่คลื่นจะทำอะไร”
“พี่จะเช็ดผมให้เรา”
“ไม่ต้อง บิลทำเอง” พี่คลื่นปั้นหน้าคิ้วขมวดก่อนจะสาวเท้ามาใกล้นั่นทำให้ผมได้กลิ่นจากตัวเขาตีขึ้นจมูก
“โกรธพี่หรอครับ”
เขาโน้มตัวเข้ามาจนใบหน้าของเราเกือบ กลิ่นตัวเขาทำให้ผมรู้สึกผะอืดผะอมจนไม่ไหว ผมผลักเขาออกรีบพุ่งตัวเข้าห้องน้ำตรงไปยังโถส้วมก่อนจะอาเจียนออกมา
“บิลเป็นอะไรรึเปล่า”
เสียงของพี่คลื่นจากหน้าห้องดังเข้ามาใกล้เรื่อย ๆจนถึงตัว พี่คลื่นคอยลูบหลังเบาๆแต่กลิ่นน้ำหอมจากตัวจากพี่คลื่นกลับทำให้อาการของผมหนักขึ้นมากกว่าเดิม ผมใช้แขนดันตัวอีกคนพลางยกมืออีกข้างยกขึ้นบีบจมูก
“พี่คลื่นออกไปก่อน”
“จะให้พี่ล่อยเราอยู่คนเดียวได้ไง เราไม่สบายอยู่นะ”
“ก็พี่คลื่นเหม็น อึก บิลจะไม่ไหวแล้ว อ้วกกกก”
ว่าเสร็จก็อาเจียนออกมาอีกรอบโดยมีพี่คลื่นยืนมองอยู่ไม่ห่าง กลิ่นฉุนจากพี่คลื่นค่อยๆเบาลงแต่ก็ยังคงได้กลิ่นอยู่ ผมรับน้ำจากพี่คลื่นมากลั้วปากก่อนจะปล่อยตัวนั่งหมดแรงอยู่หน้าโถส้วม
“พี่คลื่นออกไปก่อนได้มั้ยครับ บิลเหม็นพี่คลื่น”
“แต่พี่อาบน้ำแล้วนะ อีกอย่างเราก็ดูอาการไม่ค่อยดีพี่ไม่อยากปล่อยให้เราอยู่คนเดียวด้วย”
ผมเงยหน้ามองอีกคนสีหน้าของพี่คลื่นดูเป็นห่วงผมอย่างได้ชัด ผมเม้มปากแน่นแอบรู้สึกผิดที่ไล่เขาแต่ผมทนกลิ่นพี่คลื่นไม่ไหวจริงๆ
“ไปหาหมอมั้ย”
“แต่…”
“พี่ขอร้องนะครับ พี่ไม่อยากเห็นเราทรมานแบบนี้”
ผมเม้มปากแน่นก่อนจะพยักหน้าตอบไป สุดท้ายผมก็ตอบตกลง ผมไม่อยากพี่คลื่นเป็นห่วงเพราะแค่ที่อารมณ์แปรปรวนก็ทำให้เขาเครียดมากพอแล้ว ถ้าผมยังดื้ออีกพี่คลื่นได้สติแตกแน่
จากบ้านถึงโรงพยาบาลใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงเนื่องจากรถติดเพราะฝนตก บรรยากาศในรถเงียบสนิทมีเพียงเสียงฝนเป็นแบล็คกราวน์ ผมนั่งอยู่เบาะด้านหลังฝั่งแทนที่จะนั่งเบาะข้างคนขับเหมือนทุกครั้ง ผมไม่อยากอ้วกแตกกลางรถเพราะกลิ่นของพี่คลื่นหรอกเพราะฉะนั้นเซฟเอาไว้ก่อนดีกว่า
ในที่สุดเราก็มาถึงโรงพยาบาล ตอนนี้ผมกับพี่คลื่นนั่งรอคุณหมออยู่ที่หน้าห้องตรวจครรภ์ น่าแปลกที่คุณหมอให้ผมมาที่นี่ทั้งมันไม่ควรใช่ ไม่นานคุณพยาบาลก็เรียกพวกเราเข้าไปพวกเรายกมือไหว้คุณหมอก่อนจะหย่อนตัวนั่งลง คุณหมอเริ่มถามอาการเบื้องต้นก่อนจะหันไปพิมพ์อะไรบางอย่างที่คอมพิวเตอร์
“อาการแบบนี้หมอคาดว่าน่าจะเป็นอาการของคนแพ้ท้องนะครับ”
“แพ้ท้อง?”
ผมถึงกับคิ้วขมวดทันทีเมื่อได้ยินประโยคของหมอ แพ้ท้องมันคืออาการของคนตั้งครรภ์ในช่วง 5-6 สัปดาห์แรกและอาการจะเบาลงเมื่อมีอายุครรภ์เมื่อครบ 4 เดือน แต่ว่าอาการแพ้ท้องมันเกิดในเพศหญิงไม่ใช่หรอ ทำไมคุณหมอถึงบอกว่าผมแพ้ท้องล่ะทั้งที่ผมเป็นผู้ชายนะ
“แต่ผมเป็นผู้ชายนะครับ ทำไมถึง…”
“งั้นเอางี้มั้ย เดี๋ยวหมอจะให้เราอัลตราซาวด์ท้องเราจะได้รู้ว่าอาการที่เราเป็นมันใช่อาการของคนแพ้ท้องหรือเปล่า”
“ก็ได้ครับ”
ผมและพี่คลื่นเดินตามคุณพยาบาลไปจนถึงห้องอัลตราซาวด์ พี่คลื่นที่ยืนอยู่ข้างเอื้อมมาจับมือผมพลางลูบปลอบที่หลังมือเบาๆ
“กังวลหรอ”
“นิดนึงครับ”
แม้ปากจะพูดออกไปแบบนั้นแต่ในใจก็ยังคงกังวลอยู่ดี ผมก้าวขึ้นเตียงตามที่คุณพยาบาลบอก
“เดี๋ยวรบกวนถกเสื้อให้หน่อยนะคะ”
ผมถกเสื้อตามที่คุณพยาบาลบอกโดยมีคุณพยาบาลคอยช่วยจับก่อนจะทาอะไรบางอย่างที่คล้ายเจลที่พุง ผมเม้มปากแน่นเพราะเจลที่คุณพยาบาลทาที่พุงมันทั้งเย็นและจั๊กจี้ คุณหมอเดินเข้ามาแทนที่คุณพยาบาลก่อนจะหยิบกล้องอัลตราซาวด์เริ่มสแกนที่ท้อง ภาพในจอแสดงบางอย่างที่คล้ายกับตัวอ่อนของเด็กทารก
“อืม…เป็นอย่างที่หมอคิดจริงๆด้วย”
“ม-หมายความว่ายังไงหรอครับ แล้วนั่นคือ…”
“นี่คือตัวอ่อนของเด็กทารก หรือสรุปง่ายๆก็คือเราท้อง”
“ท้อง? แต่ แต่ผมเป็นผู้ชายนะครับ ทำไมผมถึงท้องได้”
“หมอคาดว่าน่าจะเป็นที่ไม่ร่างกายหรือฮอร์โมนเราที่ผิดปกติ งั้นเอางี้ดีกว่าเดี๋ยวหมอจะส่งเราไปเอ๊กซเรย์ร่างกายกับเจาะเลือดเพื่อที่จะได้ตรวจว่าร่างกายของเรามีอะไรทีผิดปกติ”
เมื่อตรวจเสร็จสรรพผมก็เดินมารอที่หน้าห้องเอ๊กซเรย์ ผมนั่งก้มหน้ามองเท้ามือทั้งสองข้างกำกางเกงแน่น ความรู้สึกในตอนนี้เต็มไปด้วยความกังวลที่มีมากจนบอกไม่ถูก ในกรอบสายตามีมือของคนข้างเข้ามาจับมือ ผมเงยหน้ามองอีกคนสีหน้าของพี่คลื่นดูเครียดไม่ต่างจากผม
“ไม่ต้องกังวลนะ ทุกอย่างมันจะผ่านไปด้วยดี”
“ผมกลัว กลัวว่าเข้าจะเกิดมาไม่สมบูรณ์เหมือนเด็กคนอื่น”
“ไม่ต้องกลัวครับ ไม่ว่าเขาจะเป็นอะไร สภาพไหนยังไงเขาก็คือลูกของเรา”
ผมเม้มปากแน่นน้ำตาเอ่อไหลก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วยกับเขา นั่นสินะ ไม่ว่ายังไงเขาก็คือลูกเรา และเราก็ควรจะดูแลเขาให้ดีที่สุด
ไม่นานก็ถึงคิวผมคุณพยาบาลนำผมให้ผมเปลี่ยนชุดของโรงพยาบาลก่อนจะพาไปเข้าเครื่องเอ๊กซเรย์ เสร็จสรรพเมื่อเปลี่ยนเสื้อคืนผมก็กับพี่คลื่นก็เดินไปที่ห้องเจาะเลือดต่อจากนั้นเราก็กลับไปยังห้องตรวจครรภ์เพื่อคุยกับคุณหมอคนเดิม
เรานั่งคุยกับคุณหมออยู่หลายนาที คุณหมอบอกว่าเคสของผมเป็นเคสแรกของประเทศไทยเลยก็ว่าได้ เพราะถ้าคิดตามสัดส่วนของคนทั้งโลก มีแค่ 1 ในล้านเลยก็ว่าได้ที่จะเจอผู้ชายแท้ตั้งครรภ์และผมก็คือหนึ่งในนั้น เนื่องจากเคสของผมเป็นเคสใหม่คุณหมอเลยต้องขอติดตามดูอาการอย่างต่อเนื่อง
หลังจากหาหมอกันเสร็จสรรพเราก็ตรงกลับบ้านทันที ตอนนี้เหมือนอาการเหม็นพี่คลื่นจะดีขึ้นแล้วไม่อาเจียนเหมือนตอนแรกแต่ก็ยังต้องคอยดูอาการไปเรื่อย ๆเพราะอาการแบบนี้กว่าจะหายดีก็ต้องครรภ์ครบกว่าสี่เดือน
ผมเดินเข้าบ้านมาจัดการอาบน้ำอาบท่าก่อนอีกสักรอบผมกับพี่คลื่นตกลงกันว่าผมจะนอนเตียงส่วนพี่คลื่นก็นอนโซฟาเพื่อป้องกันไม่ให้ผมเกิดอาเจียนอีกเป็นรอบที่สอง ปิดไฟเสร็จสรรพมีเพียงแสงสว่างจากไฟด้านนอกสาดส่องเข้ามา ผมกับพี่คลื่นหันตัวมองหน้ากันพลางจับมือกันอยู่ห่างๆ พอเป็นแบบนี้แล้วแอบทรมานนะ ไม่ได้กอดกันเหมือนอย่างเคยมันทำให้ผมรู้สึกโหวงแบบแปลกๆ
“ได้เวลานอนแล้ว พักผ่อนเยอะๆนะครับ ฝันดีนะครับคนดี อ้อ แล้วก็ตัวเล็กด้วย”
ผมก้มหน้ามองท้องก่อนจะลูบไล้เบาๆเพื่อบอกอีกคนที่อยู่ในท้อง ไม่รู้ว่าเขาจะได้ยินมั้ยแต่ก็แอบหวังว่าลูกน้อยจะได้ยิน
“ฝันดีเช่นกันครับ ทั้งพี่คลื่นทั้งเจ้าตัวเล็กเลย”


## Special Episode 3 คุณแม่มือใหม่

เช้าวันเสาร์ที่ท้องฟ้าโปร่งควรจะเป็นวันที่สดใสเหมือนเช่นทุกวันแต่มันกลับไม่เป็นอย่างนั้น ผมวิ่งตามเจ้าเด็กตัวแสบอย่างเหนื่อยล้าพยายามจับเขาแต่ก็ไม่ทีท่าว่าจะจับได้เสียที
“น้องนิล มาใส่แพมเพิสก่อน!”
แม้ปากจะตะโกนพูดปาว ๆไปเจ้าเด็กแสบก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดวิ่งเสียที น้องนิลวิ่งเลี้ยวเข้าไปยังด้านขวา ผมเดินตามด้วยสภาพที่ใกล้จะหมดแรงพร้อมกับตะโกนเรียกลูกชายด้วยเสียงที่แหบแห้ง
“น้องนิล เลิกวิ่งได้แล้ว โอ๊ย!!!!”
“คิกๆๆๆๆ”
เสียงหัวเราะของคนตัวเล็กที่กำลังถือสายยางฉีดน้ำมาทางผมด้วยความสนุกสนาน สาวเท้าตรงไปยังเจ้าลูกชายตัวดีก่อนจะเอื้อมมือไปปิดน้ำก่อนจะย่อตัวลง
“หมดเวลาเล่นสนุกแล้วน้องนิล ได้เวลาแต่งตัวแล้วไปทานข้าวได้แล้วครับ”
จัดการอุ้มลูกชายตัวดีก่อนจะเดินตรงเข้าบ้าน นี่แค่อาทิตย์แรกของการเลี้ยงลูกด้วยตัวเองนะ แล้วอนาคตข้างหน้าจะหนักขนาดไหนไม่อยากจะคิดเลย
เมื่อจับน้องนิลเข้ามาในบ้านจัดการอาบน้ำพร้อมกับแต่งตัวให้หอม
“มัมมี่”
“ว่าไงครับ”
ว่าพลางกดจมูกลงที่แก้มขาวนวล คนตัวเล็กก้มลงใช้มือน้อยๆแตะที่แป้งบนมือผมก่อนจะเอื้อมมาแปะที่แก้มผมอย่างเบามือ
“จะทาแก้มมัมมี่หรอครับ”
“งั่ม” น้องนิลเอื้อมมือแตะแก้มผมก่อนจะถูกผมอุ้มวางลงที่เก้าอี้เด็ก
“เอาล่ะ ทีนี้ก็ได้เวลากินข้าวแล้วน้าน้องบิล”
“งั่มๆๆ”
เด็กน้อยทำมือกำแบตามประสาเด็กที่ยังพูดไม่ได้ ผมวางถ้วยฟักทองบดลงที่โต๊ะข้าวก่อนจะตักเริ่มตักป้อนเจ้าเด็กน้อย พอได้กินคำแรกน้องนิลก็เหมือนจะชอบใจตีมือใหญ่ผมเลยตักป้อนอีกคำแต่ยังไม่ทันได้ตักคำที่สามน้องนิลก็ซนอีกครั้ง น้องนิลใช้มือเล็กตะปบลงที่ชามข้าวจนเกือบคว่ำ เหล่าฟักทองบดกระเด็นออกมานอกชามเปรอะเปื้อนทั้งโต๊ะทั้งน้องนิลและแขนผมไปหมด ผมเม้มปากแน่นสะกดอารมณ์วางช้อนแล้วหันไปหยิบทิชชูเอามาเช็ดคราบที่เปรอะเปื้อน
“น้องนิล อย่าเล่นแบบนี้สิครับ มันเลอะนะเนี่ย”
น้องนิลเหมือนจะไม่สะทกสะท้านแต่กลับหัวเราะดีใจใหญ่ ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะหยิบชามข้าวย้ายลงมาที่พื้นแทน เพราะถ้ายังวางที่เดิมอีกข้าวในชามคงจะถูกเจ้าตัวเล็กเล่นจนไม่เหลือข้าวกินแน่
กว่าจะป้อนเสร็จก็ปาไปเกือบครึ่งชั่วโมง ผมถอนหายใจพลางล้างชามไปไม่คิดเลยว่าการเลี้ยงเด็กคนนึงมันจะยากขนาดนี้ เมื่อก่อนผมเคยเลี้ยงเด็กนะเป็นหลานของลูกพี่ลูกน้อง ผมจำได้ว่าตอนนั้นการเลี้ยงเด็กมันง่ายมากแค่เราต้องใส่ใจเขามากๆและคอยดูแลไม่ให้เกิดอุบัติเหตุกับเขา แต่พอต้องมาเลี้ยงเองโดยไม่มีใครช่วยมันกลับเหนื่อยตัวแทบขาดไม่พอเจ้าลูกชายยังแสนจะดื้ออีก
“เฮ้อ เหนื่อยจริงๆ”
เวลาล่วงเลยผ่านตอนนี้ก็สี่โมงกว่าแล้ว ผมเข็นรถเข็นเด็กที่มีน้องนิลนั่งอยู่ด้านในไปตามฟุตบาทก่อนจะเลี้ยวเข้ามาที่สวนสาธารณะ สวนสาธารณะในตอนเย็นเต็มไปด้วยผู้คนมากมายหลากหลายอายุไม่ว่าจะทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ ผมเข็นรถเข็นมาจนมาหยุดที่บริเวณลานน้ำพุก่อนจะก้มลงล็อคล้อหย่อนตัวลงที่ขอบน้ำพุ กวาดสายตาสอดส่องบรรากาศโดยรอบไปพลางจะว่าไปนานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่ได้มาที่นี่ สายตาเหลือบมองเห็นลานกว้างทางด้านซ้ายมือจู่ ๆก็มีภาพหนึ่งแวบเข้ามาในหัว ภาพที่คาร่าเข้าทำร้ายผม ณ ที่ตรงนั้น ภาพที่ผมถูกยิงล้มในวันนั้นยังคงจำได้ดี
“มัมมี่”
เสียงของน้องนิลเรียกให้ดึงสติผมหันไปหาเจ้าตัวเล็กที่เอี้ยวตัวมาหาผม
“ว่าไงครับน้องนิล”
“งือออออ”
น้องนิลทำปากขมุบขมิบพลางอ้าแขนราวกับจะบอกว่าอยากจะออกจากรถเข็นนั่น ผมยันตัวลุกขึ้นไปปลดเข็มขัดก่อนจะอุ้มวางน้องนิลลงกับพื้นเบาๆพลางจับตัวไว้ไม่ให้เจ้าตัวแสบวิ่งหนี
“อยากเล่นหรอครับ”
น้องนิลพยักหน้าตอบรับก่อนจะชี้ไปยังสวนดอกไม้ตรงด้านหลังเป็นนัยว่าอยากจะเดินไปตรงนั้น
“โอเคครับ เดี๋ยวมัมมี่เอารถไปจอดก่อนนะเดี๋ยวเราไปกัน”
เมื่อเอารถเข็นไปฝากจอดเสร็จสรรพผมก็จูงน้องนิลตรงไปยังสวนดอกไม้ ทันทีที่เข้ามาถึงน้องนิลก็สะบัดมือวิ่งตรงไปยังพุ่มดอกไม้ทันที
“น้องนิลอย่าวิ่งหนีแบบนั้นสิครับ เดี๋ยวก็หลงหลอก”
ผมตะโกนบอกแต่เหมือนลูกชายตัวแสบจะไม่ได้ยิน น้องนิลหยุดยินที่โซนสวนดอกทิวลิปก่อนจะชี้ดอกไม้พลางหันมาหาผมด้วยสายตาที่แวววับเหมือนเห็นของเล่นใหม่ ผมรีบเดินดุ่มตรงไปจับน้องนิลทันทีเมื่อสัมผัสได้ว่าถ้าหากไม่จับเอาไว้อีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าเด็กคนนี้ต้องเล่นพิเรนทร์แน่ ๆ
“อะไรครับน้องนิล หืม อยากเล่นหรอ ไม่ได้นะเดี๋ยวคุณเจ้าของเขามาดุเอาหรอก”
“งืออออ”
พอผมพูดไปแบบนั้นน้องนิลก็เบะปากทันที ว่าแล้วก็แอบเห็นตัวเองในสมัยก่อนเหมือนกันนะ เพราะเมื่อก่อนเวลาใครขัดใจผมผมก็จะเบะปากแบบนี้เลย
“แต่ถ้าน้องนิลอยากถ่ายรูปก็ได้นะครับ”
น้องนิลยังคงเบะปากพลางหันไปมองดอกไม้แสนสวยนั้น ดูท่าคงอยากจะเล่นมากเลยสินะ ผมถอนหายใจออกมาด้วยความท้อก่อนจะหันซ้ายหันขวาเพื่อหาอะไรให้เขาเล่นแทน สายตาเหลือบไปเห็นกระบะทรายขนาดไม่ใหญ่มากอยู่ไม่ไกล ผมว่านั่นแหละเขาน่าจะเล่นมันได้
“น้องนิลไม่เล่นกระบะทรายตรงนั้นมั้ยครับ”
ผมเอ่ยพลางชี้ไปที่กระบะทรายน้องนิลที่เห็นก็เกิดตาแววทันที เขาพยักหน้ารัวๆก่อนจะอ้าแขนเพื่อให้ผมอุ้ม ผมจัดการอุ้มน้องนิลเดินตรงมายังกระบะทรายก่อนจะวางลงเบาๆ ทันทีที่ขาแตะลงพื้นน้องนิลก็วิ่งเล่นทันที ไม่นานก็เริ่มมีเด็กคนอื่นๆเข้ามาเล่นด้วย ผมที่เห็นแบบนั้นก็ละออกมานั่งที่ม้านั่งที่ตั้งอยู่ไม่ไกลมาก ผมหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อจะถ่ายรูปน้องนิลสายตาเหลือบไปเห็นแชทของพี่คลื่น ผมกดเข้าแชทไล่อ่านข้อความที่พี่คลื่นส่งมา
sea: ส่งรูปภาพ
sea: เลี้ยงน้องนิลเป็นยังไงบ้าง
sea: เหนื่อยมั้ยครับ
billie: เหนื่อยมากเลยครับ
billie: น้องนิลดื้อมากเลย
billie: ส่งสติ๊กเกอร์
sea: 555555
sea: เลี้ยงเด็กก็เหนื่อยอย่างนี้แหละ
sea: เดี๋ยวพี่ต้องไปดูงานต่อแล้ว
sea: สู้ๆนะครับคุณแม่มือใหม่
billie: จะพยายามนะครับ
billie: ส่งสติ๊กเกอร์
ผมถอนหายใจออกมาก่อนจะเงยหน้าจากมือถือแต่ก็ต้องตกใจเมื่อในกระบะทรายกลับไม่เห็นน้องนิลอยู่แล้ว ไม่ใช่แค่น้องนิลแต่เด็กคนอื่นๆก็ด้วย ผมลุกจากม้านั่งหันมองซ้ายมองขวาเพื่อมองหาน้องนิลแต่ก็ไม่พบ
“น้องนิล อยู่ไหนครับ”
ผมเดินตามหาน้องนิลไปทั่วไม่ว่าจะทั้งในห้องน้ำ โซนทุ่งดอกไม้หรือแม้จะทั่งถามคนแถวนั้นแต่ไม่มีวี่แววจะเจอเลย ผมเดินมาเรื่อย ๆจนกลับมาที่เดิมพลางมองหาหวังว่าเจ้าตัวเล็กจะเดินกลับมาแต่ก็ไม่มีวี่แววของเขา
“น้องนิล อยู่ไหนครับ ออกมาหามัมมี่นะ ไม่เล่นแบบนี้นะครับ มัมมี่เป็นห่วง”
ผมพูดด้วยเสียงที่สั่นเครือ ภายในใจร้อนรุ่มเต็มไปหมด ทั้งห่วงทั้งกลัวว่าเจ้าตัวเล็กจะเกิดอันตราย ผมทรุดนั่งที่ม้านั่งยกมือปิดหน้าที่น้ำตาไหลออกมาไม่ขาดสายได้เสียงเสียงเท้าน้อยๆที่เริ่มเดินเข้ามาใกล้
“มัมมี่?”
ผมเงยหน้าพบน้องนิลยืนอยู่ตรงหน้ามองผมด้วยสีหน้าที่รู้สึกผิด ผมพุ่งตัวเข้ากอดพร้อมกับปล่อยโฮออกมากอดลูกชายตรงหน้าแน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปไหนอีก
“น้องนิลไปไหนมา มัมมี่เป็นห่วงมากเลยรู้มั้ย ทีหลังอย่าหายไปแบบนี้อีกนะ”
“ขอโต๊ด”
เสียงแจ้วของคนตรงหน้าทำผมเอาอึ้ง ผมค่อยๆผละออกมองหน้าน้องนิลด้วยความรู้สึกงงงวย
“ม-เมื่อกี้หนูพูดงั้นหรอครับ”
“ขอโต๊ด นิลขอโต๊ด”
น้องนิลพยายามพูดแม้ประโยคจะยังไม่สมบูรณ์แต่ผมก็สัมผัสได้ว่าเขาพยายามจะพูดออกมา จู่ ๆน้ำตาก็ไหลออกมาแบบไม่ทันตั้งตัว ผมยกมือปิดหน้าเพื่อปิดบังน้ำตาลูกชายผมพูดได้แล้ว ความรู้สึกกังวลเมื่อกี้แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกปลื้มปริ่มแทน
สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างที่แก้มผมเงยหน้าพบว่าเป็นน้องนิลที่กำลังเอื้อมมือแตะที่แก้มของผม
“มัมมี่ ให้”
น้องนิลยื่นดอกหญ้าสีขาวสวยมาตรงหน้า ผมรับมันมาไว้ยิ้มให้ลูกชายก่อนจะกดจมูกลงที่แก้มนวลของน้องนิลหนักๆ
“ขอบคุณนะครับน้องนิล”
“รักมัมมี่”
“มัมมี่ก็รักหนูเหมือนกันครับ รักที่สุดเลย”
ท่ามกลางดอกซากุระเมืองไทยที่ร่วงโรยผมก้มคุกเข่าเอื้อมมือจับมือหนาของอีกคน 
“พี่คลื่น ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปพี่คลื่นไม่ต้องทำงานแล้วนะ บิลจะเป็นคนหาเลี้ยงพี่คลื่นเอง พี่คลื่นอยากได้อะไรบิลก็จะหามาให้ เพราะฉะนั้นแต่งงานกับบิลนะ”
หยิบแหวนที่เตรียมไว้ในกระเป๋าจัดการสวมมันแหวนฝาขวดโซดาราคาไม่แพงถูกใส่ที่นิ้วนางของอีกคนอย่างพอดี
“แม้แหวนนี้จะเป็นเพียงแค่แหวนจากฝาขวดโซดาธรรมดาแต่ความรักของบิลที่มีต่อพี่คลื่นก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง คิมิโนโตะนะพี่คลื่น”