จอมเทพโอสถ
เฟิงอีเซ่อ
## 0001 สิ่งนี้สามารถกินได้หรือไม่

ตอนที่ 1 สิ่งนี้สามารถกินได้หรือไม่?
แค่ก! แค่ก! แค่ก!...
บนเตียงไม้จันทร์หอมโบราณ ปรากฏร่างของเด็กหนุ่มที่กำลังป่วยหนักนอนอยู่ เขาเริ่มไออย่างรุนแรง
เสมือนว่าเด็กหนุ่มผู้นี้คงไม่หยุดไอหากปอดไม่ทะลุออกมาเสียก่อน
ริมฝีปากของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำพร้อมหน้าตาอันซีดขาว นี่เป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่า… เขาอาจอยู่ในโลกใบนี้ได้อีกไม่นาน และอาการไอที่รุนแรงนี้ก็ทำให้นายหญิงที่อยู่เคียงข้างร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง
นายหญิงผู้นี้ดูผิวเผินแล้วอายุน่าจะราวสามสิบปี แม้ว่านางจะยังอยู่ในช่วงเวลาที่เศร้าสร้อยแต่นางก็ยังคงดูมีเสน่ห์และสง่างาม ในเวลานี้คิ้วที่ขมวดของนางค่อยๆคลายออกอย่างช้าๆ... พร้อมกับคว้ามือที่เรียวยาวของเด็กหนุ่มเอาไว้
“หยวนเอ๋อ! เจ้าตื่นขึ้นมาสิ...ข้ามิอยากให้เจ้าตาย! รีบไปเรียกผู้นำตระกูลกลับมาเร็ว!... บอกว่าหยวนเอ๋อรู้สึกตัวแล้ว สิ่งแรกที่ต้องทำในตอนนี้คือการรักษาหยวนเอ๋อ เรื่องล้างแค้นตระกูลหวังค่อยจัดการในภายหน้า!”
สาวใช้รีบออกไปในทันทีเมื่อได้รับคำสั่งจากนายหญิง
แต่ในขณะนี้... เด็กหนุ่มได้แต่ไอไม่หยุด
ทันใดนั้น... โอ้ก! เลือดสีดำได้สำลักออกจากปาก! และเลือดเหล่านี้ได้กัดกร่อนเตียงจนเป็นรูขนาดใหญ่ ชัดเจนแล้วว่า… มันคือยาพิษร้าย
หลังจากที่ได้คลายก้อนเลือดสีดำออกมาเด็กหนุ่มก็ดูเหมือนจะค่อยๆ ผ่อนคลายมากขึ้น
เขาพยายามรวบรวมความจำเพื่อระลึกว่าหญิงสาวนางนี้เป็นใครแต่นั่นกลับทำให้เขาปวดหัวอย่างหนักราวกับจะแยกออกเป็นสองเสี่ยง
“หยวนเอ๋อ!... เจ้าเป็นอะไรน่ะ?! พิษของหญ้าทะลวงไส้กำเริบอีกแล้วอย่างนั้นหรือ?!”
“เร็วเข้า!... พวกเจ้าไปนำโอสถถอนพิษมาให้นายน้อยกินเร็ว!” นายหญิงกล่าวอย่างกระวนกระวาย ด้วยสีหน้าที่กังวลอย่างยิ่ง
สาวใช้อีกคนรีบออกไปทำตามคำสั่งในทันที
เด็กหนุ่มได้ใช้โอกาสนี้ค่อยๆรื้อฟื้นความทรงจำทั้งหมดที่อยู่ในหัวของเขาและในที่สุดเขาก็นึกออกว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาคือใคร
ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือมารดาผู้ให้กำเนิดร่างนี้มานานคือเหยินหงหลิงและตัวเขาเอง หรือถ้าจะพูดให้ถูก… คือเจ้าของร่างนี้มีชื่อว่าเย่หยวน
เย่หยวนเกิดในตระกูลระดับแนวหน้าในด้านการหลอมโอสถแห่งรัฐฉินหรือที่เรียกกันว่าศาสตร์แห่งโอสถนั่นเอง ผู้นำตระกูลนามว่า… เย่ฮานซึ่งเป็นบิดาของ เย่หยวนแม้เขาจะเป็นนักหลอมโอสถระดับปลายแถวแต่เขาก็มีตำแหน่งที่ค่อนข้างโดดเด่นในรัฐฉิน
แต่น่าเสียดายเย่ฮานผู้เป็นดั่งพ่อเสือลายครามแต่กลับให้กำเนิดลูกชายผู้เป็นดั่งสุนัข เย่หยวนเขาเป็นคนไร้ประโยชน์ยิ่งกว่าผ้าขี้ริ้วเสีย รู้จักแต่สร้างปัญหาทุกวันและรังแกผู้หญิงไปวันๆ เขาไม่เคยแม้แต่จะคิดเข้ามาเรียนรู้เรื่องหลอมโอสถใดๆ ช่างน่าอับอายที่วันๆเขาก็ไปขลุกอยู่แต่บ้านของท่านยาย
อย่างไรก็ตาม เย่ฮานก็มิได้ใส่ใจเรื่องนี้มากนัก เขาไม่เคยคาดหวังอะไรจากลูกชายและปล่อยให้เย่หยวนทำตามใจตัวเองตลอดแถมยังคอยปกป้องเขามากจนเกินไปเสียด้วย ทุกครั้งที่เย่หยวนไปสร้างปัญหาไว้ข้างนอก สุดท้ายเย่ฮานก็ต้องตามไปจัดการแก้ไขให้ทุกครั้งไป
แต่ในฐานะผู้เป็นบิดา… เขาก็ยังคงหวังว่าสักวันหนึ่งลูกชายของเขาจะได้ดิบได้ดีอะไรไปบ้าง เมื่อไม่นานมานี้เย่ฮานก็ได้จ่ายเงินจำนวนมากให้กับสำนักตันอู่เพื่อให้เย่หยวนได้มีโอกาสเข้าไปเล่าเรียนวิชาบางอย่างจากที่นั่นแต่ใครจะคิดเล่าว่าเจ้าแสบเย่หยวนจะไปอิจฉาหญิงสาวผู้หนึ่งจนไปท้าแข่งถอนพิษกับนางด้วยความมั่นใจ และผลสุดท้ายเขาก็ถูกพิษของตนเล่นงานจนตาย!
หลังจากที่รื้อฟื้นความทรงจำเก่าๆ เย่หยวนก็ถอนหายใจเบาๆเจ้าของร่างเดิมนี้ควรจัดอยู่ในคนจำพวกไหนกันแน่ถึงกล้าฆ่าตัวตายเช่นนี้ เขาต้องฉลาดเพียงใดถึงได้ทำเยี่ยงนี้!
‘ช่างเถอะ! ตอนนี้… ข้า ฉิงหยุนซี จักรพรรดิแห่งโอสถผู้สง่างามและยิ่งใหญ่ที่จบชีวิตลงและวิญญาณได้เข้ามาอยู่ในร่างของชายหนุ่มตระกูลสูงส่งผู้นี้ บัดนี้… สวรรค์ได้ประทานพรให้แก่ข้าแล้ว จินหยุนซีได้ถือกำเนิดขึ้นอีกครา และข้าจะขอแก้แค้นแทนท่านพ่อ พร้อมสังหารคนทรยศอันมักใหญ่ใฝ่สูงด้วยตัวของข้าเอง!’
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้หน้าตาของเย่หยวนก็เต็มไปด้วยความโกรธแค้น และแววตาที่อัดแน่นไปด้วยความอาฆาต
เหยินหงหลิงสังเกตเห็นท่าทางของเย่หยวนได้อย่างชัดเจน ซึ่งนางคิดว่าเย่หยวน คงจะกลัวว่าพวกสวะจากตระกูลหวังจะมาทำร้ายเขา นางจึงรีบปลอบเขาว่า
“ลูกรัก... เจ้าต้องรู้จักอดทนรอคอยโอกาสเหมาะสมเพื่อแก้แค้น พวกเราตระกูลเย่ต้องสะสางหนี้แค้นครั้งนี้แน่ แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือเจ้าต้องรักษาตัวให้หายดีก่อนแล้วเราค่อยหารือเรื่องนี้กันต่อไป”
ความรักของเหยินหงหลิงผู้เป็นแม่นั้น เย่หยวนสามารถสัมผัสได้ด้วยหัวใจ
เนื่องจากเขาเป็นผู้สืบทอดร่างนี้ดังนั้นเขาจึงต้องสืบทอดความรู้สึกของร่างนี้ไปด้วยไม่ว่าเขาจะเป็นอันธพาลและเกเรอยู่นอกบ้านอย่างไรแต่ในส่วนลึกของจิตใจแล้ว เขารักพ่อแม่เขามาก
“ท่านแม่... ข้าขอโทษที่ทำให้ท่านต้องเป็นกังวล”
เหยินหงหลิงนิ่งไปทันทีที่ได้ยินคำพูดของลูกชายเจ้าวายร้ายนี้มักสร้างแต่ปัญหานอกบ้าน ทำให้นางเกือบหัวใจสลายอยู่หลายคราแค่คราวนี้เขากลับมีคำพูดที่ฟังแล้วช่างซาบซึ้งใจเกิดอะไรขึ้นกับเขาในวันนี้?
หรืออาจเป็นเพราะเหตุการณ์ครั้งนี้จึงทำให้เขาเปลี่ยนไป?
หลังจากนิ่งไปชั่วครู่เหยินหงหลิงกลับรู้สึกเป็นสุขมากจนยิ้มออกมาทั้งน้ำตาและกล่าวว่า “แค่เจ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”
ในเวลาเดียวกัน… ปัง! เสียงคนถีบประตูเปิดออก
“เจ้าตัวแสบ เจ้ายังไม่ตายหรอกรึ? เจ้าทำให้ข้ากังวลยิ่งรู้หรือไม่!”
เสียงตะโกนราวฟ้าผ่านั่นทำให้แก้วหูของเย่หยวนปวดไปหมดแม้คำพูดจะฟังไม่ไพเราะนักแต่น้ำเสียงกลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความยินดีและห่วงใย ไม่ต้องพูดถึงในตอนนี้… หัวหน้าตระกูล เย่ฮาน กลับมาถึงแล้ว
เย่ฮานปกติมีนิสัยที่หยาบกระด้างเล็กน้อยจึงมักไม่มีผู้ใดเคารพเขาในฐานะเซียนโอสถ ความจริงแล้วเขาดูเหมือนพวกคนป่าจากเทือกเขามากกว่า
เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนั้นของเย่ฮาน เหยินหงหลิงจึงหันกลับมาจ้องเขา “หยวนเอ๋อเพิ่งจะผ่านพ้นความตายมา ท่านพูดอะไรที่เป็นมงคลกว่านี้ได้ไหม?”
เย่ฮานไม่สนใจสิ่งที่นางพูด แต่กลับจ้องมองกองเลือดสีดำอย่างสงบนิ่ง เขาหัวเราะ และกล่าวว่า “ดูท่าลูกชายของเย่ฮานผู้นี้เป็นคนที่มีบุญวาสนาเสียจริงถึงรอดชีวิตมาได้ ฮ่าๆๆ! มา…  รีบกลืนโอสถแก้พิษนี่เข้าไปซะ และรีบขับพิษที่ยังตกค้างออกจากร่างกายเจ้า หลังจากนั้น เจ้าจะรู้สึกดีขึ้น”
เย่ฮานค่อยๆหยิบเม็ดโอสถออกมาแล้วใส่เข้าไปในปากของเย่หยวน
เมื่อเห็นเช่นนั้น เย่หยวนตกใจและรีบหันหลังกลับไปที่เตียงทันที
“มันกินได้หรือเปล่าท่านพ่อ?” เย่หยวนร้องถามด้วยความตกใจ
เย่ฮานคำรามคำโตพลางจ้องมองด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว
“เจ้าตัวแสบ นี่พิษขึ้นสมองเจ้าแล้วหรือไง? ลืมไปแล้วหรือว่าพ่อของเจ้าเป็นใครกัน? ”
เหยินหงหลิง ก็คิดเช่นเดียวกันว่าเย่หยวนคงถูกพิษกัดกินสมองจนความทรงจำลืมเลือน จึงรีบกล่าวขึ้นว่า
“หยวนเอ๋อ พ่อของเจ้าเป็นถึงเซียนโอสถแม้กระทั่งท่านจักรพรรดิก็ยังต้องให้ความเคารพ ยิ่งไปกว่านั้นนี่คือท่านพ่อของเจ้าเขาจะทำร้ายเจ้าเชียวหรือ?”
มุมปากเย่หยวนพลันกระตุกและเลือกที่จะไม่ออกความเห็น
เขารู้ดีกว่าโอสถเม็ดนี้คือโอสถแก้พิษ เพียงแต่ประสิทธิภาพของโอสถกลับอ่อนเกินไป เมื่อชาติที่แล้วพ่อของฉิงหยุนซีเป็นถึงจักรพรรดิโอสถ เขาโตมาพร้อมกองโอสถที่หยิบกินดั่งขนมหวาน ดังนั้นไฉนเขาจะไม่ทราบว่าโอสถธรรมดาทั่วไปเม็ดนี้คือโอสถแก้พิษ?
แม้ว่าโอสถพวกนี้จะช่วยยับยั้งพิษในร่างกายได้ แต่ก็มีประสิทธิภาพที่อ่อนเกินไปและไม่สามารถกำจัดพิษที่ยังตกค้างในร่างกายได้
นักหลอมโอสถทั่วไปไม่สามารถตรวจพบพิษเหล่านี้ได้และไม่มีผลกระทบมากมายนักกับสุขภาพของเย่หยวนในระยะสั้น แต่พิษพวกนี้จะยังคงซ่อนตัวหลงเหลืออยู่ในร่างกายของเขาแน่นอน มันจะกลับกลายเป็นภาระให้แก่ร่างกายของเขาต่อไปในอนาคต ซึ่งนั่นจะมีผลต่อการบ่มเพาะฝึกฝนของเขาในวันข้างหน้า
แท้ที่จริงแล้วในสายตาของเย่ฮาน หญ้าทะลวงลำไส้นี้มิได้มีอันตรายมากมายอันใด เพียงแต่ระหว่างทางที่เย่หยวนถูกส่งตัวกลับมาที่บ้านนั้นพิษได้กระจายตัวไปทั่วร่างกายแล้ว เขาจึงทำได้เพียงแค่หายใจเข้าแต่หายใจออกไม่ได้ ดังนั้นการกลืนโอสถถอนพิษจึงยิ่งเป็นไปไม่ได้และนั่นเป็นสาเหตุให้เย่ฮานพาคนเข้าไปบุกบ้านตระกูลหวัง
ก่อนตาย.. ฉิงหยุนซีคือจักรพรรดิโอสถ เขาจะไม่กระจ่างแจ้งในด้านศาสตร์แห่งโอสถได้อย่างไร? แต่ในความคิดของเย่ฮาน เขาที่เป็นถึงเซียนโอสถย่อมพินิจว่าตนเหนือกว่าบุตรชายอยู่แล้ว
เมื่อมองดูสีหน้าของบุตรชาย เย่ฮานรู้สึกปวดใจไม่น้อย
“เจ้าแสบนี่! เจ้าไม่เชื่อใจในฝีมือการหลอมโอสถของพ่อเจ้าได้อย่างไร!”
เย่หยวนจ้องมองโอสถเม็ดสีดำในมือของพ่อเขาอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนเงยหน้าเผชิญกับคู่ดวงตาที่แสนโกรธเกรี้ยวของพ่อเขาอีกครั้ง
เขาอ้าปากและพูดว่า “หญ้าหูกระต่ายสีแดงเกินมาสองส่วน ดีงูเขียวขาดไปหนึ่งส่วน นี่น่าจะเกิดจากทักษะควบคุมที่ไร้เสถียรระหว่างหลอมกลั่น และสิ่งที่ผิดพลาดใหญ่หลวงที่สุดคือ การผสมธาตุทองลงในโอสถถอนพิษ เพราะมิเพียงจะไม่ช่วยเสริมฤทธิ์โอสถแล้ว แต่นั่นยังทำให้ส่วนผสมของโอสถถอนพิษปะปนกันไปหมด ท่านพ่อ… เพราะท่านหลอมกลั่นโอสถผิดพลาดถึงสามขั้นตอน แสดงว่ามาตรฐานของท่านตกต่ำลง”
สีหน้าของเย่ฮานเปลี่ยนผันในทันทีที่ได้ยิน ขณะนี้สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจในทีแรกเขายังรู้สึกโกรธมาก ตามมาด้วยความประหลาดใจและท้ายที่สุดเขาได้แต่ตะลึงงันค้างเติ่งอยู่แบบนั้น
เขาเป็นนักหลอมโอสถ ดังนั้นเขาจึงตระหนักถึงคุณสมบัติของมันเป็นอย่างดี เย่หยวนวิเคราะห์ราวกับเห็นด้วยตาตัวเอง แม้เขาจะเห็นด้วยว่าเป็นจริงอยู่หลายส่วน แต่ก็ไม่กล้าเชื่อว่าลูกของตนจะพินิจวิเคราะห์ได้ถูกต้องแม่นยำเยี่ยงนี้
เจ้าตัวแสบนี่... ใช่บุตรชายของเขาจริงๆ รึ?
เย่ฮานได้แต่สงสัย เขาจ้องเขม็งมองเพื่อให้แน่ใจว่านี่คือบุตรชายของเขาจริงๆ
“เลิกจ้องข้าได้แล้ว ข้านี่แหละบุตรชายของท่านพ่อจริงๆ” เมื่อเห็นสีหน้าของเย่ฮาน เย่หยวนรู้สึกผิด จึงรีบพูดปกป้องตัวเอง
“นี่เจ้าตัวแสบ... เจ้าไม่ต้องเสแสร้งทำเป็นหมูเพื่อกินเสืออย่างเมื่อก่อนก็ได้? หากเจ้าเชี่ยวชาญดั่งปากว่าจริงไฉนตอนนั้นเจ้าถึงไม่สามารถสกัดพิษออกจากหญ้าทะลวงไส้นั่นได้ตั้งแต่แรก?” เย่ฮานรู้สึกว่า มีบางสิ่งอย่างไม่ถูกต้องสักทีเดียว
เย่หยวนเหลือบตาไปมา ก่อนเร่งคว้าโอสถถอนพิษจากมือเย่ฮานขึ้นมาพร้อมกลืนเข้าปากไปทันที
....................................


## 0002 วรยุทธเก้าเซียนบูรพา

ตอนที่ 2 วรยุทธเก้าเซียนบูรพา
หาใช่เพราะโอสถของเย่ฮานไม่ได้ผล แต่เป็นเพราะสภาพร่างกายที่ย่ำแย่เกินไปของเย่หยวน
แม้ว่าโอสถของเย่ฮานจะมีผลข้างเคียงอยู่บ้าง แต่เย่หยวนก็มิได้ใส่ใจมากนัก ในเวลานี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือการทำให้อาการอึดอัดไม่สบายตัวต่างๆในร่างกายทุเลาลง
ส่วนผลข้างเคียงที่อันตรายจากโอสถถอนพิษนั้น  เย่หยวนสามารถขจัดออกได้เองโดยธรรมชาติ
ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในร่างนี้ จักรพรรดิโอสถผู้ยิ่งใหญ่ยังไม่กล้าแม้แต่จะมองดูร่างกายของตนเอง  เขาไม่เข้าใจว่า เจ้าของร่างคนก่อนยังมีชีวิตรอดมายาวนานถึงสิบกว่าปีได้อย่างไร?
เขาเกิดมาในตระกูลนักหลอมโอสถอันทรงเกียรติ แต่เพียงเรื่องการบ่มเพาะพลังให้ถึงอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับสอง เขายังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
แม้ว่าที่นี่จะเป็นแดนล่างอันต้อยต่ำ แต่การได้เกิดมาในตระกูลเช่นนี้ที่สามารถกลืนโอสถเป็นว่าเล่นดั่งกินขนมหวานได้ อย่างน้อยก็น่าจะสำเร็จถึงอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับสี่หรือไม่ก็สูงกว่านั้น?
เขาแทบอยากร้องไห้แต่กลับไม่มีน้ำตา จักรพรรดิโอสถผู้นี้แทบไม่รู้ว่าจะสรรหาคำพูดใดมาพรรณนาความรู้สึกตอนนี้
การใช้ร่างกายที่อ่อนแอเยี่ยงนี้ทดลองต้านพิษ นับว่าเย่หยวนสมควรตายยิ่งแล้ว แม้ว่าปัจจุบันฉิงหยุนซีจะได้เป็นผู้ครอบครองร่างกายนี้  แต่เขาก็ทำอะไรกับร่างนี้ได้ไม่มากนัก คงต้องค่อยๆทำไปทีละขั้นตอนอย่างใจเย็น
ในสายตาผู้อื่น การที่เย่หยวนคว้าโอสถมาแบบนั้น ทำให้ทุกคนรู้สึกว่านี่คือเย่หยวนตัวจริงอย่างไม่ต้องสงสัย
กระนั้นเองเย่ฮานแสยะยิ้มกล่าวว่า
“นี่! เจ้าอย่ามาหลอกข้าเสีย! นี่เจ้ากลัวพ่อผู้นี้จริงๆรึ?”
ตอนนี้ เย่ฮานเพิ่งรู้สึกว่าตนเองได้ทำหละหลวมผิดพลาดไป
‘เจ้าแสบนี่ ควรต้องไปแอบอ่านสูตรโอสถหรือไปแอบได้ยินผู้คนใช้กล่าวถึงเรื่องส่วนประกอบโอสถต้านพิษก็เป็นได้ แต่หากเจ้าแสบนี่สามารถแกล้งตบตาข้าได้ขนาดนี้ แสดงว่าอาการของมันก็ไม่น่าจะหนักมากนัก’
แน่นอนว่าเย่หยวนไม่คิดที่จะอธิบายเรื่องที่เขารู้สูตรยามาได้อย่างไร การที่เขาแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอันใดเลย จวบจนไปถึงแสร้งทำเป็นคนไร้ความสามารถ น่าจะเหมาะสมกับร่างนี้มากกว่า กล่าวได้ว่าการที่เขาแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไรเลยนับเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าเหนื่อยมากแล้วในตอนนี้ ต้องการพักผ่อนเสียหน่อย”
เย่หยวนอ้างกล่าวออกไปเช่นนั้นเพื่อต้องการให้คนทั้งคู่ออกไป
“หยวนเอ๋อ...เจ้าเพิ่งฟื้นจากอาการป่วยหนัก ต้องพักผ่อนให้มาก หากมีอะไรก็เรียกให้ลู่เอ๋อมาบอกพวกเรา”
แล้วพ่อแม่ของเขาก็พาทุกคนออกไปจากห้อง
เย่หยวน เริ่มทำสมาธิโคจรพลังปราณภายในร่างกาย เพื่อทำการดูดซับฤทธิ์โอสถต้านพิษ และขับพิษที่หลงเหลือออกไป
แต่ปริมาณพลังปราณในร่างกายของเขากลับเหลือน้อยเกินไป จึงสัมฤทธิผลไม่เป็นอย่างที่ควร จักรพรรดิโอสถเฉกเช่นเขาที่เพิ่งจะได้รับชีวิตใหม่ และเพิ่งรอดตายจากการถูกพิษกัดกร่อนร่างกาย ทว่าตอนนี้กลับต้องมาโมโหไม่ได้ดั่งใจจนจุกอกตายหรือนี่
ในขณะเดียวกัน กว่าร่างกายของเย่หยวนจะดูดซับฤทธิ์โอสถจนกระจายทั่วร่างพลันเกือบถึงเช้าพอดี ครานี้แค่การทำสมาธิขับพิษก็กินเวลาถึงสิบสองชั่วยามเชียว?
แต่การทำสมาธิเป็นเวลานานกลับเริ่มเห็นผลแล้ว ผิวพรรณของเย่หยวนตอนนี้ เริ่มสดใส และมีสีสันมากขึ้น ดูเหมือนว่าพิษในร่างกายของเขา ได้ถูกปรับให้เป็นกลางได้แล้ว
เรื่องนี้หาใช่เรื่องแปลกใหม่สำหรับเย่หยวนคนปัจจุบัน เพราะฉิงหยุนซีผู้นี้สำเร็จถึงจุดสูงสุดของศาสตร์แห่งโอสถ จนสามารถขับผลข้างเคียงจากโอสถต้านพิษไปได้อย่างง่ายดาย
คิดๆดูแล้ว แม้เจ้าของร่างเดิมจะไม่ใส่ใจเรื่องการฝึกฝนสักเท่าไหร่ แต่นี่ก็นับว่าโชคดีจริงๆ
ณ ปัจจุบัน ร่างนี้เปรียบเหมือนกระดาษเปล่าแผ่นหนึ่ง ฉิงหยุนซีจะจัดการอย่างไรก็ได้ตามใจชอบโดยไม่ต้องกังวลถึงอันตรายที่จะเกิดขึ้นกับร่างนี้ เพราะว่าหากเจ้าของร่างเดิมฝึกฝนวรยุทธบ่มเพาะสุ่มสี่สุ่มห้าล่ะก็  ฉิงหยุนซีคงต้องเสียเวลาอย่างมากเพื่อกู้คืนรากฐานอันสะเปะสะปะให้แก่ร่างกายนี้ใหม่ ดังนั้นการที่เจ้าของร่างเดิมมิได้ฝึกฝนบ่มเพาะอะไรสักอย่างเลย จึงทำให้เขาสบายใจขึ้นอย่างมาก
แม้พิษของหญ้าพิษทะลวงไส้นั้นจะมิได้สาหัสมากนัก แต่ผลข้างเคียงจากโอสถต้านพิษกลับรุนแรงพอสมควร จำนวนพิษเล็กน้อยที่ยังขับออกได้ไม่หมดยังพอแสดงอาการอยู่บ้าง ผนวกกับโอสถต้านพิษชนิดนี้ก็มีข้อด้อยตรงที่ไม่สามารถขับพิษทั้งหมดในร่างกายของเย่หยวนออกได้ หลังรุ่งอรุณไปแล้ว เขาจำต้องหายาสมุนไพรเพื่อมาขจัดภัยร้ายที่ซุกซ่อนหลงเหลืออยู่ในร่างกายของเขา มิฉะนั้นพิษนั้นอาจแสดงผลในภายภาคหน้า
ช่างโชคดีอะไรเยี่ยงนี้  ตระกูลเย่เป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงด้านหลอมกลั่นโอสถในรัฐฉิน การจะหาสมุนไพรจึงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอันใด
ยังคงมีเวลาเหลืออยู่บ้างก่อนจะรุ่งสาง เย่หยวนจึงใช้เวลาที่เหลือนี้ค่อยๆคิดวางแผนการใช้ชีวิตที่เกิดใหม่หลังจากนี้
เมื่อชาติที่แล้ว...ฉิงหยุนซีมักหมกมุ่นอยู่แต่กับเรื่องศาสตร์แห่งโอสถ จนลืมเรื่องศาสตร์แห่งการต่อสู้ไปโดยสนิท มิเช่นนั้นเขาคงอะไรได้บ้างกับเจ้าคนทรยศนั้นไม่มากก็น้อย
ฉิงหยุนซีเคยศึกษาวรยุทธบ่มเพาะพลังไว้บ้าง ก็เพื่อนำไปเป็นส่วนเสริมให้การหลอมกลั่นโอสถของตนมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น และเมื่อไรก็ตามที่ฝึกฝนจนสำเร็จในระดับหนึ่ง ผลลัพธ์ของทุกสิ่งอย่างก็มักจะดีขึ้นตามไปด้วยเช่นกัน และเหตุนี้ เขาจึงกลายมาเป็นจักรพรรดิโอสถที่อายุน้อยที่สุดแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์
ในปีนั้น เมื่อเขาได้ขึ้นกลายเป็นจักรพรรดิโอสถ เขาได้รับการยกย่องจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์โดยทั่วว่าเป็นอัจฉริยะที่เปรียบดั่งเทพเจ้าแห่งโอสถในรอบหมื่นปีเลยทีเดียว เพราะในหลายพันปีมานี้ กลับหาผู้ใดสามารถเทียบเทียมและก้าวย่างถึงระดับชั้นนี้ได้ไม่
แต่อย่างไรก็ตาม ความรุ่งเรืองเหล่านั้นกลับกลายเป็นเพียงหน้าประวัติศาสตร์หน้าหนึ่งเท่านั้น  เพราะในวันนี้ ไม่มีอีกแล้ว อัจฉริยะแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ฉิงหยุนซีผู้นั้น มีเพียงหนุ่มน้อยจากแดนล่างนามขานเย่หยวนผู้ที่กำลังก้าวเข้าสู่หนทางแห่งการแก้แค้น!
เมื่อต้องการแก้แค้นผู้ทรยศ ฉิงหยุนซีในชาตินี้จำต้องหมั่นฝึกฝนวรยุทธการต่อสู้ แม้ว่าคนทรยศผู้นั้นจะมีพรสวรรค์ทางด้านศาสตร์แห่งโอสถ ทว่านั้นกลับเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่ในด้านศาสตร์แห่งการต่อสู้ กล่าวได้ว่าเขาคืออัจฉริยะเลยทีเดียว หากต้องการชนะมัน เย่หยวนในชาตินี้จำต้องฝึกฝนอย่างหนัก
ก่อนอื่นก่อนใด สิ่งที่หนุ่มน้อยจากแดนล่างนี่ยังขาดแคลนอยู่มากก็คือ ทรัพยากรและวรยุทธต่างๆ แต่ดูเหมือนว่าสิ่งที่เย่หยวนคนปัจจุบันขาดแคลนที่สุดก็คือทรัพยากร
แต่ไม่ว่าจะในแดนล่างหรือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ นักหลอมโอสถล้วนเป็นผู้ที่ได้รับการยกย่องอยู่เหนือหัว และยิ่งไปกว่านั้นบิดาของฉิงหยุนซีนามว่าเฉินหยังซี เขาก็เป็นถึงจักรพรรดิโอสถอันดับหนึ่งในดินแดนศักดิ์สิทธิ์  แน่นอนว่าภายในตัวเขาได้รวบรวมเคล็ดวรยุทธต่างๆไว้มากมายนับไม่ถ้วน
แม้ว่าฉิงหยุนซีจะไม่ได้รับการยกย่องมากนักในด้านศาสตร์แห่งการต่อสู้ แต่เพื่อเพิ่มพูนประสิทธิภาพในกระบวนการหลอมโอสถ เขาจึงได้ศึกษาตำรามากมายเกี่ยวกับวรยุทธการต่อสู้ เพื่อเอาไว้พัฒนาพลังปราณ ดังนั้นแล้วการจะวรยุทธบ่มเพาะพลังที่เหมาะสมกับตัวเขาจึงหาใช่เรื่องยากเย็นอันใด
หลังจากลำดับความทรงจำเก่าๆจากชาติที่แล้ว ในที่สุดเย่หยวนก็ตัดสินใจที่จะบ่มเพาะฝึกฝนวรยุทธศักดิ์สิทธิ์นามว่า วรยุทธเก้าเซียนบูรพา เพราะเป็นวรยุทธที่เน้นหนักในเรื่องกระบวนท่าร่าย
วรยุทธชนิดนี้ เป็นวรยุทธเพาะบ่มพลังของยอดเซียนผู้ที่เลื่องชื่อยิ่งในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เขามีนามว่า จอมราชันวิญญาณ
ในครั้นนั้น เขาได้ขอความช่วยเหลือจากเฉินหยังซี แต่อย่างไรก็ตาม...ในตอนท้าย จอมราชันวิญญาณได้ตอบแทนเขาโดยการถ่ายทอดวรยุทธศักดิ์สิทธิ์ชนิดนี้ให้แทน ด้วยกระบวนท่าร่ายที่เด็ดขาดและทรงพลังนี้เอง จึงทำให้จอมราชันวิญญาณเป็นที่เลื่องลือทั่วทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ตำนานกล่าวขานไว้ว่า เขายังไม่เคยพ่ายแพ้ต่อผู้ใดในดินแดนศักดิ์สิทธิ์มาก่อนเลย ดังนั้น...วรยุทธเก้าเซียนบูรพา จึงกลายเป็นหนึ่งในสิบยอดวรยุทธที่ลึกลับที่สุด
ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ วรยุทธวิชาใดก็แล้วแต่ที่มีคำว่า‘ศักดิ์สิทธิ์’อยู่นำหน้า นั้นย่อมเป็นยอดวรยุทธที่สุดแสนล้ำลึกทั้งสิ้น แต่ละกระบวนท่าล้วนทำให้คู่ต่อสู้ถึงกับกระอักเลือด
ในปีนั้นเอง เมื่อวรยุทธศักดิ์สิทธิ์ วรยุทธเก้าเซียนบูรพานี้ได้ถูกเปิดเผยออกมา ทั่วทั้งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต่างต้องสั่นคลอนครั้งใหญ่หลวง เหล่ายอดฝีมือมากมายต่างเคลื่อนไหวเพื่อไขว่คว้าวรยุทธนี้มาเป็นของตน  ถึงขนาดมีวาจาเล่าขานกันปากต่อปากว่า ในปีนั้นมียอดฝีมือราชันเทวะนับหลายสิบรุมเข้าสัประยุทธ์เดือด ทว่าท้ายที่สุดทั้งหมดพลันต้องดับสิ้นภายใต้เงื้อมมือของจอมราชันวิญญาณ!
ในอดีต เขาผู้นี้เองเคยถูกจัดให้อยู่ในลำดับล่างๆกว่าทศวรรษ ก่อนจะพุ่งทะยานขึ้นสู่ระดับแนวหน้า จนกระทั่งขึ้นกลายมาเป็นจุดสูงสุดเพียงคนเดียวในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เพื่อที่จะแลกเปลี่ยนกับวรยุทธศักดิ์สิทธิ์ชนิดนี้ แทบไม่ต้องกล่าวถึงเลยว่า โอสถเม็ดนั้นที่หลอมกลั่นให้จอมราชันวิญญาณมันทั้งล้ำค่าและเป็นถึงโอสถระดับเก้าชั้นสูงสุด! หากมิใช่ยอดโอสถมีหรือจะได้ยอดวรยุทธศักดิ์สิทธิ์?
แน่นอนว่ากระบวนท่าพวกนี้ถูกถ่ายทอดให้กับผู้เป็นบิดาอย่างเฉินหยังซี และลูกชายของเขาที่เลื่องชื่อในด้านศาสตร์แห่งโอสถ  ซึ่งทั้งคู่ที่ได้รับถ่ายทอดกลับหาได้สนใจอันใดนัก จะมีก็เพียงเฉินหยังซีที่พยายามศึกษาวรยุทธศักดิ์สิทธิ์ วรยุทธเก้าเซียนบูรพามาก่อนบ้าง แม้จะเป็นเวลาไม่นานนัก แต่ความแกร่งกล้าที่เพิ่มทวีขึ้นนับว่ายอดเยี่ยมน่าประทับใจยิ่ง
ระหว่างการโคจรพลังปราณในแต่ละครั้ง จำต้องผสานรวมพลังปราณธรรมชาติฟ้าดินเข้ามาสู่ร่างกาย นี่คือพื้นฐานของการบ่มเพาะฝึกฝน
แม้ว่าพลังปราณเหล่านี้อาจดูเหมือนไม่มีความสำคัญสักเท่าไหร่ แต่ก็เป็นพื้นฐานที่สำคัญในการฝึกฝนวรยุทธบ่มเพาะเช่นเดียวกับการก่อร่างสร้างตึกสูงที่ต้องมีฐานล่างที่มั่นคงแข็งแกร่ง หากขาดพื้นฐานที่มั่นคงก็ไม่ต่างอะไรจากต้นไม้ที่ไร้รากที่วันหนึ่งอาจต้องล้มลงอย่างไม่เป็นท่า นี่เป็นความรู้พื้นฐานสำหรับผู้ฝึกฝนทุกคน แต่เมื่อเริ่มการบ่มเพาะพลังอย่างจริงๆจังๆ ผู้ฝึกฝนน้อยคนนักที่จะปฏิบัติตามและมีวินัย  มีผู้ฝึกฝนจำนวนไม่น้อยที่ใจร้อน รีบเร่งจนลืมพื้นฐานข้อนี้ไป ซึ่งนั่นเท่ากับการดับอนาคตของตนเองเลยทีเดียว
“ซู่ววว…”
สี่ชั่วยามผ่านไป เย่หยวนออกจากสมาธิและสูดลมหายใจเสียงยาว
“วรยุทธเก้าเซียนบูรพานี่ ช่างมีทรงพลังลึกซึ้งเหลือเกิน แม้พยายามฝึกฝนกว่าสี่ชั่วยาม พลังกลับเพิ่มขึ้นเท่าที่ควร แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงความบริสุทธิ์ของพลังปราณที่ไหลผ่านเส้นลมปราณอย่างชัดแจ้ง หากข้าฝึกฝนเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ อาจจะสามารถอยู่ยงคงกระพันได้ในดินแดนแห่งนี้?”
เย่หยวนผู้ที่เคยเป็นถึงจักรพรรดิโอสถเลื่องชื่อลือนามได้ประเมินพินิจแล้วว่า วรยุทธนี้ช่างวิเศษล้ำเลิศและเหมาะสมอย่างยิ่งกับตัวเขา
ระหว่างเวลาสี่ชั่วยามที่ผ่านมาพ้นไป  เย่หยวนได้โคจรพลังด้วยวรยุทธเก้าเซียนบูรพาเพื่อเพิ่มพละกำลังที่มีอยู่น้อยนิดของเจ้าของร่างเดิมให้เพิ่มทวีแกร่งขึ้น  พร้อมฟื้นฟูพลังกลับคืนลงในจุดตันเถียน
พลังปราณที่หลั่งไหลเข้าเติมเต็มจุดตันเถียนอีกครั้งช่างบริสุทธิ์และเข้มข้นยิ่งนัก
แต่การทำเช่นนี้ ปริมาณพลังปราณของเขากลับไม่ก้าวหน้าเท่าไหร่ ในทางตรงข้ามมันยิ่งลดปริมาณที่มีอยู่อันน้อยนิดให้ต่ำลงเข้าไปอีก หรือบางทีอาจต่ำจนไม่ถึงอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับหนึ่งเลยก็เป็นได้
แต่โชคยังดี ที่เจ้าของร่างเดิมไม่เคยฝึกฝนมาก่อน มิเช่นนั้น เย่หยวนคงต้องใช้ความพยายามและเวลาอย่างมากเป็นเท่าตัว เพื่อลบล้างรากฐานเก่าๆไปเสียก่อน นี่ถือได้ว่าในความโชคร้ายกลับยังมีความโชคดีหลงเหลืออยู่บ้าง
ณ เวลานี้ท้องนภายามอรุณสว่างไสว เย่หยวนลุกออกจากห้องตรงไปที่ห้องโอสถของตระกูลเย่เพื่อหาโอสถให้กับร่างนี้ แต่ขณะที่กำลังย่างก้าวออกจากห้อง เขาก็ได้ชนเข้ากับสาวน้อยร่างบางในชุดสีเขียว
............................................


## 0003 โอสถที่ผิดพลาด

ตอนที่ 3 โอสถที่ผิดพลาด
สาวน้อยร่างบางในชุดสีเขียวก็คือ ลู่เอ๋อ ซึ่งเป็นสาวใช้ประจำตัวของเย่หยวน มีหน้าที่คอยดูแลชีวิตประจำวันของเขา
ลู่เอ๋อ เป็นสาวน้อยหน้าตาดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับดวงเนตรบริสุทธิ์คู่นั้นของนางที่ดึงดูดความสนใจของผู้คน ด้วยชุดอาภรณ์สีเขียวนี้ทำให้สาวน้อยดูราวกับนางฟ้าในชุดสีเขียว
เย่หยวน จำเรื่องราวของลู่เอ๋อได้ดี เธอเป็นเพื่อนเล่นของเขาตั้งแต่วัยเด็กและเป็นคนเดียวที่เขาสนิทสนมรองจากพ่อและแม่ของเขา
ทั้งในและนอกบ้าน  ไม่มีผู้ใดเอ็นดูเย่หยวนสักนิด เว้นแต่ลู่เอ๋อเพียงคนเดียว แต่ไม่ว่าเขาจะเกเรสักเพียงใด ลู่เอ๋อก็จะคอยดูแลเย่หยวนด้วยหัวใจของนาง
ดังนั้น… ด้วยสัญชาตญาณ เย่หยวนจึงรู้สึกสนิทสนมกับลู่เอ๋อราวกับว่านางเป็นน้องสาวตัวน้อยของเขาคนหนึ่งเลย แต่ถึงกระนั้นเจ้าของร่างเดิมนี้ ก็มักสนุกกับการทำให้ลู่เอ๋อเสียน้ำตาอยู่เสมอ
จริงๆแล้ว แม้ว่าเย่หยวนจะเลวร้ายเพียงใด  แต่เขาก็ไม่เคยใช้กำลังบังคับข่มขู่ผู้หญิงแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่สนุกกับกลั่นแกล้ง แต่ก็มีบ้างบางครั้ง ที่ทำเกินกว่าเหตุ
จากความทรงจำที่สืบทอดจากร่างเดิมนี้  เย่หยวนพบว่าพรสวรรค์ของเจ้าของร่างเดิมนี้ไม่เลวนัก  นิสัยแย่ๆเหล่านี้ล้วนเกิดจากการถูกตามใจของเย่ฮานผู้เป็นบิดาจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบในเรื่องนี้
เพียงแต่ ความรักของบิดาเปรียบดั่งภูเขา เย่หยวนไม่สามารถตำหนิเย่ฮานได้ ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกว่าเย่ฮานช่างคล้ายคลึงกับบิดาของเขาเมื่อชาติที่แล้ว
“นะ-นายน้อย...ท่านหายดีแล้ว?”
ลู่เอ๋อตกอกตกใจยิ่งที่ชนเข้ากับเย่หยวนอย่างจัง นางเงยหน้าขึ้นมองและพบว่าเย่หยวนดูสดใสและแข็งแรงขึ้นหลายส่วนจากเมื่อวาน นางรู้สึกยินดีอย่างมาก
ความรู้สึกของลู่เอ๋อล้วนกลั่นออกมาจากใจจริง
เย่หยวนหัวเราะและพูดว่า
“ข้าดีขึ้นแล้ว นายน้อยของเจ้าเป็นผู้มีบุญ! หลังจากรอดตายจากวิกฤตครั้งนี้ อนาคตของข้าจากนี้ไปจะมีแต่ความสดใส”
“ฮิฮิ...นายน้อย ท่านตลกจัง ลู่เอ๋อดีใจตั้งแต่รู้ว่าท่านไม่ตายแล้ว ในวันข้างหน้า ท่านจะต้องเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างแน่นอน!”
คำพูดธรรมดาๆ พวกนั้นกลับมีความหมายลึกซึ้งกับผู้ฟังมาก
ไม่แน่ใจว่า เหตุใดลู่เอ๋อจึงมั่นใจเช่นนั้น หัวใจของเย่หยวนหยุดเต้น คิดดูแล้ว หญิงสาวช่างมีความคิดที่แปลก
เย่หยวน หัวเราะ แล้วก็พูดขึ้นว่า
“เอาล่ะ...ตามนายน้อยของเจ้ามา ไปเอาสมุนไพรที่หอโอสถได้แล้ว”
ลู่เอ๋อพยักหน้ารับคำสั่งและเดินตามเย่หยวนไปเงียบๆ
หอโอสถเป็นร้านขายโอสถที่ตระกูลเย่ก่อตั้งขึ้นมา เป็นสถานที่ที่ทรงอำนาจแห่งหนึ่งในรัฐฉินทีเดียวและทั้งหมดต้องยกความดีความชอบให้กับเซียนโอสถอย่างเย่ฮาน
ในรัฐฉินเล็กๆแห่งนี้ เพียงแค่ตำแหน่งเซียนโอสถที่เป็นจุดสูงสุดและยังเป็นที่เคารพนับถือของผู้คนมากหน้าหลายตา ดังนั้นไม่ต้องพูดถึงตำแหน่งเซียนโอสถของเย่ฮาน หอโอสถแห่งนี้จึงจัดเป็นสถานที่สำคัญแห่งหนึ่ง
ในรัฐฉินแห่งนี้ หากตำแหน่งเซียนโอสถเปรียบดั่งป้ายทองคำ หอโอสถแห่งนี้ก็เปรียบได้กับชื่อเสียงของตระกูลเย่และเป็นที่ทราบกันดีว่าเย่ฮานมิได้เข้าไปทำหน้าที่วินิจฉัยโรคให้กับผู้คน แต่อำนาจอิทธิพลของหอโอสถแห่งนี้ก็มิได้เสื่อมคลายลงอันใด หอโอสถสาขาใหญ่นั้นตั้งอยู่ใจกลางตัวเมืองและมีนักหลอมโอสถคอยเป็นผู้ตรวจวินิจฉัยโรคให้กับผู้คนทุกวัน หากไร้ซึ่งขุมพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่จริง เรื่องราวเช่นนี้คงเกิดขึ้นไม่มีทางเกิดขึ้นได้
เย่หยวนพาลู่เอ๋อเข้าไปด้านในของหอโอสถและก็มีสายตาหลายคู่เหลือบมองอยู่
เย่หยวนพลันเห็นเงาสะท้อนออกจากสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความกลัว เกลียดชังและดูถูกเหยียดจากเหล่าผู้ใต้บัญชาหรือก็คือลูกน้องของท่านพ่อเขา และนั่นทำให้เย่หยวนถึงกับส่ายหัวเบาๆ พลางคิดในใจว่า ‘เจ้าของร่างเดิมนี้น่าจะเลวร้ายมากทีเดียวที่สร้างปัญหาให้แม้แต่กับคนบริสุทธิ์พวกนี้!’
ปกติแล้วเย่หยวนจะไม่ข้องแวะกับเหล่าผู้ใต้บัญชาพวกนี้  เขาเดินตรงไปที่โต๊ะและบอกกับเด็กฝึกงานว่า
“ขอกระดาษและพู่กัน”
เด็กฝึกงานนี้รู้จักสถานะของเย่หยวนเป็นอย่างดีและไม่รอช้า เขารีบนำกระดาษและพู่กันไปวางไว้ด้านหน้าของเย่หยวนด้วยท่าทางเคารพนอบน้อม เย่หยวนเขียนรายการสมุนไพรที่เขาต้องการอย่างรวดเร็ว ก่อนยื่นให้กับเด็กฝึกงาน
เย่หยวนไม่สาธยายอะไรยืดยาว เขาออกคำสั่ง
“ไปนำยาสมุนไพรเหล่านี้มาให้ข้า ถ้ามีปัญหาอะไร ให้ไปถามท่านพ่อของข้า”
เด็กฝึกงานกวาดสายตามองรายการสมุนไพรทั้งหมดและรู้สึกโล่งอกที่สมุนไพรเหล่านั้นมูลค่าไม่สูงมากนัก  เขาเดินออกไป เพื่อจัดเตรียมสมุนไพรดังกล่าว
สมุนไพรเหล่านั้น เป็นสมุนไพรพื้นๆ แต่ใบสั่งยากลับไม่ใช่
เมื่อชาติที่แล้วของเขา เย่หยวนเป็นถึงจักรพรรดิโอสถ เขาศึกษาและจำสูตรยาได้ทุกชนิด ความรู้ของเขาในเรื่องยาสมุนไพร และผลข้างเคียงของมันนั้น อยู่ในระดับที่ล้ำลึก ด้วยเหตุนี้ เขาจึงได้ฉายาว่าอัจฉริยะและเกือบจะถูกขนานนามว่า จักรพรรดิโอสถแล้ว
เด็กฝึกงานนี้ ไม่รู้ถึงความตั้งใจของเย่หยวน  เขาเพียงแค่คิดว่า คุณชายจากตระกูลสูงส่งผู้นี้ เพียงแค่อยากเปลี่ยนมาหาเรื่องสนุกจากสมุนไพร ก็เท่านั้น
ในขณะที่เด็กฝึกงานกำลังจัดสมุนไพร เย่ หยวน ก็นำลู่เอ๋อมาคอยที่ห้องตรวจของหอโอสถ ได้มีนักหลอมโอสถที่ทำหน้าที่อยู่ เหลือบมองเย่หยวนด้วยสายตารังเกียจ แล้วจึงกลับมาทำการรักษาคนไข้ต่อ
นักหลอมโอสถที่ทำการรักษาอยู่ที่นี่ ล้วนอยู่ในระดับนักหลอมโอสถมืออาชีพทั้งสิ้น บางท่านเป็นผู้ติดตามที่เย่ฮานเชิญมาและพวกเขาล้วนมีตำแหน่งหน้าตาในรัฐฉินทั้งสิ้น
ผู้คนที่เข้ารับการรักษาล้วนแต่ป่วยเป็นโรคพิสดาร ที่คนธรรมดาไม่สามารถวินิจฉัยได้ หลังจากสังเกตเห็นการวินิจฉัยโรคของนักหลอมโอสถผู้นี้แล้ว เย่หยวนก็ได้แต่ส่ายหัวเงียบๆ
หากเย่หยวนทำการรักษาด้วยตัวเอง เขาคงออกใบสั่งโอสถที่เหนือล้ำกว่านี้มาก  เพียงแต่หากทำเช่นนั้น ทุกคนคงประหลาดใจเกินเชื่อถือ แต่ถึงอย่างไรสูตรโอสถที่นักหลอมโอสถผู้นั้นให้ ก็น่าจะได้ผลเช่นกัน ดังนั้นเย่หยวนจึงไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวอันใด
“คนต่อไป...” ผู้ช่วยนักหลอมโอสถส่งเสียงเรียกอย่างไร้ชีวิตชีวา
ชายร่างกำยำเดินตรงเข้ามา แต่ท่าทางของดูไม่ดีเลย ใบหน้าสีม่วงคล้ำของเขา มีพลังปราณที่อ่อนแอหมุนวนอยู่รอบหน้าผาก ยิ่งกว่านั้น เขาก็ไอไม่หยุดเสียด้วย ชัดเจนว่า…นั่นคืออาการของคนถูกพิษมา
นักหลอมโอสถผู้นั้นจับชีพจรอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกระดกลิ้นจนเกิดเสียง เขาคิ้วขมวดเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า
“พลังปราณในร่างกายของเจ้านั้นอ่อนแอมาก แม้พลังจะอยู่ในระดับแปด แต่เจ้าคงเข้าไปในป่าปลิดชีพมาใช่หรือไม่? เจ้าคงจะชอบพิษของงูเจ็ดปีศาจกระมัง?”
ชายร่างกำยำไม่ได้รู้สึกโกรธท่านหมอที่ประชดประชันเขาแม้แต่น้อย ในตรงกันข้าม เขากลับแสดงความชื่นชมอย่างออกหน้าออกตา พร้อมกับยิ้มให้กับท่านหมอ
“ท่านอาจารย์ช่างเก่งกาจ ข้าไร้ซึ่งหนทางและต้องเลี้ยงดูครอบครัว จึงต้องกลายมาเป็นนักล่าสัตว์อสูร ในอดีตข้าและพรรคพวกก็เพียงแค่เข้าสำรวจอยู่รอบนอกของป่าปลิดชีพเท่านั้น แต่ใครจะไปคาดคิดว่า ครั้งนี้จะไปเจอกับสัตว์อสูรอย่างงูเจ็ดปีศาจเข้า? นี่ข้ายังโชคดีเหลือเกิน ที่มีชีวิตรอดกลับมาได้ พรรคพวกของข้าอีกสองคน ตายคาปากของมันเลยทีเดียว”
หลังจากอธิบาย ชายร่างกำยำก็มีอาการเศร้าสร้อย แน่นอน เรื่องราวเหล่านั้นย้ำเตือนความทุกข์ใจที่เคยมี
งูเจ็ดปีศาจจัดเป็นสัตว์อสูรระดับสอง ทัดเทียมได้กับระดับอาณาจักรหลอมรวมวิญญาณของมนุษย์ ยิ่งไปกว่านั้นสัตว์อสูรเหล่านี้ยังมีพลังการต่อสู้เหนือกว่ามนุษย์อีกด้วย ชายร่างกำยำผู้นี้มีพลังอยู่ที่อาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับแปดและดูเหมือนว่าพรรคพวกของเขาก็คงไม่ต่างกันนัก แล้วจะไปสู้กับมันได้อย่างไรกัน? เขาคิดถูกแล้ว ที่หนีเอาตัวรอดออกมาในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อสุดท้าย
นักหลอมโอสถผู้นั้นพยักหน้าแล้วพูดว่า
“เจ้าโชคดีเป็นอย่างมาก งูเจ็ดปีศาจนี้ทั้งแข็งแรงและโหดเหี้ยม การที่เจ้าเอาชีวิตรอดออกมาได้ก็ถือว่าโชคดีอย่างมากแล้วจริงๆ หากเป็นที่อื่นคงไม่สามารถรักษาพิษของมันได้ แต่ที่นี่คือหอโอสถย่อมหาใช่ปัญหาไม่! แต่กระนั้นเอง...ราคาโอสถค่อนข้างสูง เจ้าคงทราบดีกระมัง?”
เมื่อชายร่างกำยำได้ยินเช่นนั้น ก็ยินดีเป็นอย่างมาก เขาเดินทางไปตามร้านขายโอสถมามากมาย แต่ละที่ล้วนบอกว่าสิ้นหวัง ไม่สามารถรักษาได้ ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ทราบอยู่แล้วว่า ค่ารักษาที่หอโอสถแห่งนี้ค่อนข้างสูง แต่หากเขามีทางเลือกอื่นคงไม่มาที่นี่เช่นกัน แต่เพราะเขารู้ดีว่าพิษนี้ได้กระจายไปทั่วร่างแล้ว หากเขาไม่ได้รับการรักษาโดยเร็ว เขาคงมีชีวิตได้อีกไม่เกินสองถึงสามวันนี้  ดังนั้นจึงจำเป็นต้องเดินทางมายังหอโอสถและเขาเชื่อมั่นอย่างยิ่งว่า นักหลอมโอสถของที่นี่เก่งกาจซะจนปราดตามองก็สามารถวินิจฉัยโรคของเขาได้
“อย่ากังวลไปเลยท่านอาจารย์ ข้าเก็บเงินมาหลายปีและจะนำมันมาเป็นค่ารักษาครั้งนี้ เพราะหากข้าเป็นอะไรไปล่ะก็ ครอบครัวของข้าคงต้องอยู่อย่างลำบาก หากท่านหมอรักษาพิษของงูเจ็ดปีศาจให้ข้าได้ ข้ายินดีจ่ายค่ารักษาทั้งหมดให้แก่ท่าน” ชายร่างกำยำไอไปพูดไป
ความมั่งคั่งและโอกาสมักมาพร้อมกับอันตราย  ชีวิตของคนนักล่าปีศาจล้วนเต็มไปด้วยอันตราย
ความจริงแล้ว…โอสถต้านพิษที่เย่ฮานปรุงขึ้นมาค่อนข้างได้ผลดี แต่อาการของเขาค่อนข้างหนัก การใช้โอสถถอนพิษเม็ดนั้นจึงไม่ค่อยเกิดประโยชน์อันใด ปกติแล้วเขาจะมีปฏิสัมพันธ์อันดีเฉพาะกับคนในตระกูลเท่านั้นและค่ารักษาที่เก็บในหอโอสถก็ค่อนข้างโหดร้ายไม่น้อย โอสถต้านพิษในระดับนั้น ชายร่างกำยำคนนี้ไม่มีทางจ่ายไหวแน่
เมื่อได้ยินเช่นนั้น นักหลอมโอสถผู้นั้นก็ไม่รอช้า รีบสั่งผู้ช่วยให้ไปเตรียมสมุนไพรเพื่อรอหลอมกลั่นโอสถทันที
“หญ้าเขียวหกชั่ง โสมทับทิมแดงหกชั่ง เครื่องในนกอินทรีเก้าชั่งและผสมดอกจันขาวลงไปด้วย หลังจากต้มจนเดือดแล้ว นำมาให้ชายผู้นี้ดื่ม จากนั้นก็เตรียมโอสถอีกสองชุดให้เขานำกลับบ้าน”
ผู้ช่วยนักหลอมโอสถรับคำสั่งและนำใบสั่งยานั้นส่งต่อไป เมื่อกลับมา เขากำลังจะเรียกคนไข้รายต่อไป แต่กลับมีใครบางคนยกมือหยุดเขาไว้ก่อน
...............................


## 0004 การซักถาม

ตอนที่ 4 การซักถาม
คนที่โบกมือขัดคือชายหนุ่มผู้เฝ้ามองเหตุการณ์อยู่ตลอด
เมื่อสังเกตเห็นว่าคนที่มาโบกมือขัดคือเย่หยวน ผู้ช่วยนักหลอมโอสถเริ่มลังเลเนื่องจากนายน้อยเย่นั้นเป็นบุตรชายเจ้าของหอโอสถที่นี่ แถมเขาเองก็ยังเคยได้ยินวีรกรรมแย่ๆของนายน้อยเย่หยวนมาก็เยอะ เขาจึงไม่กล้าขัดแต่อย่างใด
“ท่านลุงเฉิน สูตรโอสถนี้ไม่ถูกต้อง...มันอาจจะฆ่าเขาได้เลย”
เย่หยวนได้เดินเข้าไปใกล้ๆและกระซิบ
เย่หยวน ในตอนนี้นั้นไม่ใช่เย่หยวนผู้ไร้ค่าดุจเศษสวะอย่างแต่ก่อนแล้ว ท่านลุงเฉินได้ชื่อว่าเป็น นักหลอมโอสถแห่งหอโอสถแห่งนี้ก็แสดงว่าพวกเขาคือฝ่ายเดียวกัน ดังนั้นเย่หยวนจึงต้องกระซิบเพื่อมิให้คนอื่นได้ยิน
นักหลอมโอสถผู้นี้นามว่า เฉินเหมียว เป็นนักหลอมโอสถอยู่ในตระกูลเย่มาเป็นเวลาหลายปี เขาจึงเป็นคนที่ดูน่าเชื่อถืออย่างมาก...ถึงแม้ว่าฝีมือในด้านการหลอมโอสถ เขามิอาจทัดเทียมได้กับเย่ฮานก็จริง แต่เขาก็มีฝีมือที่ไม่ธรรมดาเช่นกัน หลังจากที่ได้ฟังเรื่องไร้สาระจากนายน้อยเย่ เขาก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนไปทันที
“นายน้อยเย่ ท่านกล่าวอันใดออกมารู้ตัวหรือไม่? ท่านกำลังทำให้คนรอบข้างตื่นตระหนก แถมการที่ท่านมาพูดแบบนี้มันมิใช่การทำร้ายธุรกิจของพ่อท่านทางอ้อมรึ? และหากเป็นแบบนั้น… พ่อของท่านคงไม่ใจอ่อนอย่างทุกทีแน่นอน!”
“ท่านจำต้องหมั่นศึกษาเล่าเรียนในวิชาโอสถให้มาก ไม่ใช่เพียงเพื่ออวดไปวันๆ แต่เพื่อตำแหน่งผู้นำตระกูลในอนาคต!”
“เหล่านักหลอมโอสถอย่างเรานั้นต้องสั่งสมประสบการณ์มากมายจนฝังลึกถึงกระดูกดำ เอาล่ะ...เจ้ากลับไปเถอะ ยังมีผู้ป่วยอีกมากที่กำลังรอการรักษา”
ความหมายในคำกล่าวของเฉินเหมียวชัดแจ้งเด่นชัดว่า ต้องการให้เย่หยวนออกไปจากหอโอสถ เขาเองก็เป็นคนที่ไม่ค่อยมีความอดทนเท่าไหร่นักกับเย่หยวน พ่อของเขาเป็นเสือหาใช่สุนัขไม่ ถึงแบบนั้น ไฉนเด็กคนนี้กลับเป็นลูกสุนัขชัดๆ หลายต่อหลายครั้งแล้วที่ เฉินเหมียวจำต้องผิดหวังในตัวเย่ฮานในฐานะผู้เป็นพ่อ
ในวันนี้ เศษสวะตระกูลเย่เดินสี่ขาคลานไปรอบๆพร้อมเชิดหน้าชูคอ อวดฉลาดอย่างโง่เขลา ไฉนเขายังเอาแต่ลูบศีรษะอีกฝ่ายเสมือนรักใครได้ลง? หากมิใช่เพราะเศษสวะตระกูลเย่คนนี้มิใช่บุตรชายของเย่ฮาน เขาคงตบปากฉีกไปแล้ว
หลังจากที่เย่หยวนสังเกตเห็นปฏิกิริยาของเฉินเหมียว เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายหาได้สนใจคำพูดของเขาไม่ เนื่องจากสูตรโอสถนี้ใช้กันอย่างแพร่หลายจากรุ่นสู่รุ่น ดังนั้นมันไม่มีทางผิดพลาดได้เลย
หากการวินิจฉัยอาการในครั้งนี้ของเฉินเหมียว มิได้กระทบต่อชื่อเสียงของหอโอสถโดยตรงล่ะก็ เย่หยวนเองก็ไม่คิดที่จะไปขัดเช่นกัน
แต่หากเฉินเหมียวยังคงสั่งโอสถชนิดนี้อยู่ คนร่างกำยำที่อยู่ตรงหน้านี้จะไม่เพียงรักษามิหาย แต่นั่นยังส่งผลให้พิษทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก และในท้ายที่สุดชายร่างกำยำผู้นี้อาจถึงแก่ความตาย
สำหรับผู้ป่วยในหอโอสถแห่งนี้ โดยส่วนใหญ่ล้วนเป็นนักล่าสัตว์อสูรและเนื่องด้วยนักล่าสัตว์อสูรเหล่านี้ต้องนำชีวิตไปเสี่ยงอันตรายอยู่ตลอดเวลา ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงบาดแผลตามร่างกายเลย แม้กระทั่งบาดแผลฉกรรจ์ลึกก็ยังมีให้เห็นเป็นอาจิน
เมื่อเขาพลาดท่าไปโดนพิษของสัตว์อสูรเข้า พวกเขาจำเป็นจะต้องไปรักษา…ดังนั้นนักล่าสัตว์อสูรเหล่านี้จึงเป็นแหล่งรายได้หลักของหอโอสถแห่งนี้
และหากชายคนนี้ได้ตายไปในฐานะคนไข้ของหอโอสถ มันจะทำให้ตระกูลเย่ของเขาเสื่อมเสียชื่อเสียงอย่างยิ่งยวด จวบจนกระทั่งอาจเป็นการเปิดโอกาสให้คู่แข่งบางรายได้มาชักจูงคนไข้กลุ่มนี้ออกไปก็เป็นได้ ดังนั้น… เย่หยวนมิอาจอยู่เฉยได้เลย
หลังจากพินิจอย่างถี่ถ้วนแล้ว เย่หยวนก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยืนสังเกตการณ์วินิจฉัยที่ผิดพลาดนี้ของเฉินเหมียว
เย่หยวนยืนนิ่งเฝ้าพินิจวิเคราะห์อย่างเงียบๆไม่กล่าวอันใดสักคำ ปล่อยให้อีกฝ่ายสาดวาจาหยามเหยียดใส่ จนลู่เอ๋อมิอาจทานทนได้อีกต่อไป นางโกรธอย่างมากและหันไปกล่าวกับเฉินเหมียวว่า
“นายน้อยมิได้พูดจาไร้สาระ! เขาจะต้องมีเหตุผลแน่นอน!”
เย่หยวนพลันเหลือบมองไปยังลู่เอ๋อเล็กน้อยด้วยอย่างประหลาดใจ พลางคิดในใจว่า เด็กสาวคนนี้เชื่อมั่นในตัวเขาขนาดนั้นเลยรึ?
ทั้งๆที่ตัวเขาในอดีตนั้นชอบกลั่นแกล้งนางมาตลอด กระทั่งว่าทำร้ายจิตใจนางจนร้องไห้มาแล้วก็มี แต่ไฉนลู่เอ๋อก็ยังเชื่อมั่นในตัวเขาอยู่ล่ะ?
นางเชื่อใจในตัวข้ามาก แต่เย่หยวนเองก็ทราบ วาจาคำกล่าวลอยๆเช่นนี้ของลู่เอ๋อ รั้นแต่ทำให้สถานการณ์เลวร้ายลง ผู้เชี่ยวชาญด้านโอสถอย่างเฉินเหมียวเป็นคนที่ชอบอยู่เงียบๆถือตนทระนงในศักดิ์ศรี มิต้องกล่าวถึงเลยว่า หากเขาโดนเซ้าซี้บ่อยเข้าจะเกิดอันใดขึ้น?
ในตอนนี้ สีหน้าของเฉินเหมียวเสมือนดูหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆ เขากล่าวตอบด้วยน้ำเสียงเย็นว่า
“เจ้าหนู...ฟ้าต่ำแผ่นดินสูงยังหารู้ยังไม่ด้วยซ้ำ เหตุใด...พวกเจ้าถึงไม่ลองอธิบายล่ะ ว่าข้าผิดพลาดตรงไหน?”
“สำหรับพิษงูเจ็ดปีศาจนั้น หากเย่ฮานอยู่ที่นี่ล่ะก็ เขาก็ควรทำหลอมกลั่นโอสถสูตรเดียวกับข้า แล้วเจ้าเป็นเพียง...บุตรชายของเขา ไฉนยังกล้ามีปัญหากับใบสั่งโอสถของข้าอีก?”
“ถ้าเจ้าอธิบายด้วยตัวเองไม่ได้ล่ะก็ วันนี้กลับไป...เจ้ารอโดนตีได้เลย!”
โดยปกติแล้ว เฉินเหมียวไม่เคยใช้วิธีแบบนี้กับนายน้อยของเขาเลย ซึ่งเขาเองก็มิได้มีเจตนาร้ายอันใดต่อเย่หยวนจริงๆ แต่วันนี้พวกเขาทั้งสองได้เข้ามายุ่มย่ามกับเรื่องการงาน รวมไปถึงชีวิตของผู้ป่วยอีกด้วย ดังนั้นหากเขาไม่พูดแบบนี้…สถานการณ์อาจยิ่งเลวร้ายลง และเขาอาจจะไม่เหลือที่ยืนในตระกูลเย่อีกต่อไป
ชายร่างกำยำตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้ามาก เขาไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ตอนมาหอโอสถ… เขาได้แต่ยืนตะลึงงันนิ่งๆอยู่แบบนั้น
เขาได้แต่สงสัยว่าทำไมเด็กเหลือขอตรงหน้าถึงยังกล้าเถียงไปแบบนั้น?
แม้ชื่อเสียงของเฉินเหมียวจะมิสามารถเทียบเทียมได้กับเย่ฮาน แต่เขาก็ยังเป็นที่เคารพนับถือในฐานะนักหลอมโอสถแห่งหอโอสถ แถมรองจากเย่ฮานแล้ว ก็เป็นเขาที่ทรงอำนาจที่สุด ณ แห่งนี้
นอกจากความสามารถในด้านศาสตร์แห่งโอสถแล้ว เขาก็ยังมีชื่อเสียงเลื่องลือในด้านอื่นๆเช่นกัน นับภาษาอะไรกับเด็กน้อยคนหนึ่ง...แม้แต่คนโง่ก็ยังสามารถตอบได้ว่าควรเชื่อใครมากกว่ากัน
ในทีแรก ชายกำยำผู้นี้ไม่รู้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้คือใคร แต่เมื่อได้ยินที่เฉินเหมียวเรียกว่า “นายน้อย” ทันทีทันใดเขาก็ทราบทันทีว่า...เด็กหนุ่มคนนี้คือ นายน้อยเศษสวะผู้ไร้ซึ่งความสามารถ
ในฐานะที่เป็นนักล่าสัตว์อสูรและเขาเองก็ไม่ได้โง่เกินไป เขารู้จักเย่หยวนจากชื่อเสียงและวีรกรรมยอดแย่ที่ทำไว้ในรัฐฉินดี นามขานเย่หยวน ช่างเลื่องชื่ออย่างมากจริงๆ
เมื่อคิดแบบนี้ ชายร่างกำยำพลันหัวเสียขึ้นในทันที เขาไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับใคร แต่ไฉนเด็กหนุ่มผู้นี้ถึงคิดจะฆ่าเขาแบบนี้กัน เด็กหนุ่มคนนี้มิได้เป็นเพียงเศษสวะ แต่กลับยังมีจิตใจอันแสนโหดร้าย!
“น้องชาย...ท่านอาจารย์เฉินกำลังวินิจฉัยอาการของข้าอยู่ ได้โปรดอย่าพึ่งมาขัดจังหวะเลย”
ชายร่างกำยำได้กล่าวขึ้นด้วยเสียงที่ต่ำทุ้ม แม้วาจาคำกล่าวจะดูสุภาพ แต่เห็นได้ชัดว่า… เขากำลังไล่เย่หยวนให้ออกไปไกลๆอยู่
ถ้าหากคนที่มาขัดขว้างเขามิใช่คนตระกูลเย่ คนอย่างเขาคงไม่กล่าวลั่นวาจาสุภาพเช่นนี้แน่นอน
“ท่านนักล่า โปรดใจเย็นลงก่อน ข้าขอเวลาเพียงครู่เดียวเท่านั้น”
“เฉินเหมียวผู้นี้...ใช้ชีวิตก็อยู่กับแต่เรื่องสมุนไพรและการหลอมโอสถ รักษาคนมาตั้งมากมาย รวมไปถึงเหล่านักล่าสัตว์อสูรเหล่านี้ก็เช่นกัน ไม่เคยถูกกล่าวหาว่า...การวินิจฉัยของตนนั้นจะเป็นอันตรายถึงขั้นคร่าชีวิตใคร เย่หยวน...ไหนเจ้าลองพูดมาสิว่าข้าผิดพลาดตรงไหน?!”
เพลิงโทสะภายในใจเฉินเหมียวยิ่งโหมทวีรุนแรงยิ่งขึ้น เขาถึงขั้นโพล่งลุกขึ้นยืน จากนั้นพลันจ้องเขม็งใส่เย่หยวน หวังเพื่อสั่งสอนบทเรียนให้แก่เจ้าเด็กคนนี้ ก่อนที่จะไล่ออกไป
“นี่...ท่านอาจารย์เฉิน พิษที่ข้าผู้นี้ได้รับไปนั้นอันตรายอย่างมากหากปล่อยไว้เป็นระยะเวลานานอาจกำเริบหนัก โปรดระงับโทสะและรักษาข้าก่อนดีกว่าหรือไม่? พวกเขาทั้งสองเป็นเพียงเยาวชนหนุ่มสาว หาได้รู้จักหนังสือไม่และเอาแต่เที่ยวเตร่ไปวันๆเท่านั้น”
ชายร่างกำยำได้กล่าวขึ้น โดยไม่คิดว่าเฉินเหมียวจะโกรธเกรี้ยวขนาดนี้จริงๆ
เมื่อเฉินเหมียว ได้ยินดังนั้นเขาก็โบกมือทันที
“ไม่ต้องกังวลไป ข้าแค่ต้องสั่งสอนบทเรียนให้สักหน่อย ไม่ได้ใช้เวลามากมายนักหรอก ข้าผู้นี้ให้คำสัตย์ถือหลักประกันได้เลยว่า เจ้ายังไม่ตายแน่นอนในเวลาอันสั้น หากวันนี้มิอาจชี้แจงในเรื่องศาสตร์แห่งโอสถของข้าให้กระจ่างชัด วันหน้าข้ายังจะไปมีหน้ารักษาใครได้อีก?”
เมื่อพูดเสร็จ เขาก็หันมาถามนายน้อยเย่ของเขาต่อ
“ว่าไง...ไฉนไม่พูดล่ะ?! หากเจ้าไม่สามารถอธิบายด้วยตัวเองได้ว่า ข้าผิดพลาดตรงไหน… วันหลังเจ้าก็อย่ากล่าวหาคนอื่นอีกรู้ไหม? โดยเฉพาะผู้ที่อาวุโสกว่า ข้าจะไปรายงานเรื่องนี้กับพ่อของเจ้า”
เย่หยวนยืนอยู่ข้างๆโดยไม่พูดอะไรใดๆ จนเมื่อเฉินเหมียวได้ถามเขาขึ้น เขาจึงเปิดปากและพูดว่า
“พิษที่ท่านนักล่าผู้นี้ได้รับ หาใช่พิษของงูเจ็ดปีศาจไม่”
“สหายของข้าที่ตายไปต่างสิ้นใจลงด้วยเขี้ยวของงูเจ็ดปีศาจชัดๆ อย่ามากล่าวหาว่าข้าจำชนิดงูผิดเลย ข้าเป็นนักล่าสัตว์อสูรมาไม่รู้นานเท่าไหร่แล้วมีหรือจะไม่ทราบ? แต่เหตุใดเจ้าถึงอยากให้ข้าตายนัก? ”
นักล่าสัตว์ได้กล่าวแทรกขึ้นมาก่อนที่เย่หยวนจะกล่าวจบ
“ฮ่าๆ...” เฉินเหมียวได้ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันที ก่อนที่จะพูดว่า
“เจ้าคงได้ยินแล้ว เลิกก่อร่างสร้างปัญหาให้คนอื่นได้แล้ว ข้าจะเรียกคนนำตัวเจ้าออกไป!”
เฉินเหมียวสามารถระบุพิษของนักล่าสัตว์ได้อย่างรวดเร็ว เมื่อนักล่าได้เล่าเหตุการณ์ให้ฟัง ดังนั้นเขาจะวินิจฉัยผิดพลาดได้อย่างไร?
นักล่าสัตว์อสูรผู้นี้เจนจัดมากประสบการณ์ เรียกได้ว่าตระกูลของเขาเป็นนักล่าสัตว์อสูรสืบทอดกันมาจากรู้สู่รุ่น จึงแทบเป็นไปไม่ได้เลยว่า ชายร่างกำยำผู้นี้จะระบุงูผิดชนิด
“ท่านไปเถอะ...ปล่อยให้ท่านอาจารย์เฉินรักษาข้าต่อ!”
“เจ้าชักจะซนเกินไปแล้ว! หากเป็นแบบนี้ต่อไป ธุรกิจของพ่อเจ้าอาจต้องพังเพราะเจ้า!”
“หากข้าให้กำเนิดบุตรชายนิสัยแบบนี้ ข้าก็ขอตายดีกว่า!”
ในเวลานั้นเอง เหล่าผู้คนที่อยู่รอบตัวเย่หยวนต่างรุมประณามหยามเหยียดเขา ทุกคนต่างเชื่อว่าเย่หยวนกุเรื่องขึ้นเพื่อให้คนอื่นๆหันมาสนใจ จึงเริ่มกล่าวไล่เย่หยวนไปในที่สุด
ในขณะเดียวกัน ลู่เอ๋อกลับมิเคยรู้สึกไม่มั่นใจขนาดนี้มาก่อน นางได้แต่ดึงแขนเสื้อของเย่หยวนเพื่อให้เขาถอยกลับไปในทันที แต่เย่หยวนกลับไม่ยอมขยับไปไหนเลย นางกลัวอย่างยิ่งว่าคนพวกนี้จะยิ่งทำให้เย่หยวนเป็นคนก้าวร้าวมากยิ่งขึ้นในอนาคต
หัวใจของเย่หยวนสัมผัสได้ถึงความเป็นห่วงนั้นได้ แต่เขาก็ยังส่ายหัวและตอบอย่างสงบเสงี่ยมว่า
“สิ่งที่เห็นด้วยตาอาจมิใช่สิ่งที่คิดเสมอไป ท่านนักล่า...ท่านมิได้โดนพิษของงูเจ็ดปีศาจ แต่ท่านน่ะ...โดนพิษของงูเมฆาเจ็ดสีต่างหากล่ะ!”
.................................


## 0005 กระอักเลือด

ตอนที่ 5 กระอักเลือด
“เจ้าไม่รู้หรอกว่าพวกข้ากำลังพูดถึงอะไรอยู่! และงูเมฆาเจ็ดสีอะไรกัน? ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน! นี่เจ้าคิดจะสร้างสัตว์ปีศาจมาหลอกลวงพวกเราอย่างนั้นหรือ?”
เฉินเหมียว ผู้แตกฉานในศาสตร์แห่งโอสถจากแคว้นฉิน และเขาเคยค้นคว้าเกี่ยวกับสัตว์อสูรเหล่านี้มาก่อน ซึ่งเขาเองก็ไม่เคยได้ยินชื่องูเมฆาเจ็ดสีมาก่อนเช่นกัน!
และถ้าคนอย่างเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนจริงๆ ก็ลืมคนที่ไม่เอาถ่านอย่างเย่หยวนไปได้เลย
“นายน้อยเย่ ท่านไม่เพียงดูหมิ่นท่านอาจารย์เฉินและข้า แต่ท่านยังดูหมิ่นพวกเราที่เป็นนักล่าสัตว์อสูรในที่นี้อีกด้วย! พวกเราในฐานะนักล่าสัตว์อสูร ใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตดำรงอาศัยภายใต้กรงเล็บของพวกมัน ก็ยังไม่เคยได้ยินชื่องูเมฆาเจ็ดสีมาก่อน ”
มาถึงตอนนี้ ชายร่างกำยำยิ่งรู้สึกว่า เย่หยวนมาที่นี่เพียงต้องการสร้างปัญหา ไร้ซึ่งอื่นใด เย่หยวนแค่ต้องการให้เขาได้รับอันตรายถึงชีวิต ดังนั้น เขาจึงไม่จำเป็นต้องมีมารยาทกับเย่หยวนอีกต่อไป และต้องการรู้เพียงว่า เย่หยวนมีเจตนาอันใดซ่อนอยู่กันแน่
ต่างคนต่างมีวิถีชีวิตของตนเอง แม้ว่าชายร่างกำยำจะดูไม่เป็นมิตรอยู่ตลอดเวลา แต่ความจริงแล้ว เขาค่อนข้างฉลาดหัวไวในบางเรื่อง เขาเชื่อว่า เฉินเหมียวจะสามารถช่วยชีวิตเขาได้ เขาจึงไม่พยายามเป็นปฏิปักษ์กับเฉินเหมียว และเลือกที่จะอยู่ฝ่ายเดียวของเฉินเหมียว ยิ่งไปกว่านั้น เขายังกล่าวอ้างไปถึงกลุ่มนักล่าสัตว์อสูร ทั้งนี้ก็เพื่อทำให้เย่หยวนจำต้องเผชิญพบกับสถานการณ์ที่ลำบากใจยิ่งขึ้น
แม้ว่าเย่หยวนจะไม่ยอมอ่อนข้อ ถอยให้กับคำกล่าวอ้างของเหล่านักล่าสัตว์อสูรก็ตาม แต่ตระกูลเย่คงไม่ยอมเป็นปฏิปักษ์กับเหล่านักล่าสัตว์อสูรเป็นแน่ในท้ายที่สุด
ผู้คนที่อยู่ที่นี่ ล้วนเป็นเหล่านักล่าสัตว์อสูรทั้งสิ้น หลังจากได้ยินการสนทนาพวกนี้ ความวุ่นวายจึงเกิดขึ้นทันที
“ถูกต้อง! งูเมฆาเจ็ดสีอะไรกัน! พวกข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน!”
“เป็นถึงทายาทรุ่นที่สองของตระกูล แต่กลับสร้างความขายหน้าให้กับท่านเซียนโอสถเย่ฮานยิ่ง เหอะ นายน้อยเย่! ดูเหมือนว่า ความรุ่งโรจน์ของตระกูลท่าน จำต้องถึงจุดสิ้นสุดในรุ่นนี้เสียแล้ว  งูเมฆาเจ็ดสีอะไรกัน?! ข้าบุกสำรวจทั่วป่าปลิดชีพมากว่าสามสิบปี แต่ก็ยังไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าจะมีสัตว์อสูรชนิดนี้มาก่อน ”
“พอกันที พอกันที พวกเราไปที่คฤหาสน์ดวงดาวกันดีกว่า หอโอสถที่เลื่องชื่อแห่งนี้คงจะต้องแปดเปื้อนมลทิน เพราะทายาทรุ่นสองคนนี้เสียแล้ว”
เย่หยวนยังคงยืนนิ่งเงียบ ไม่คิดว่าเฉินเหมียวจะรู้จักเขาดีเช่นนี้  นี่ถ้าเป็นเมื่อก่อน เจ้าตัวแสบเย่หยวนคงพังร้านไปนานแล้ว ทว่าตอนนี้ เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นสักนิด ราวกับว่าคนไข้พวกนี้ไม่ได้กำลังก่นด่าว่าร้ายเขา
อย่างไรก็ตาม เย่หยวนหาได้ใส่ใจกับผู้คนมากมายที่พบเจอในวันนี้ ไม่ว่าจะเป็นเฉินเหมียวที่มีสีหน้าคมคาย ที่มักอ้างเหตุผลและไม่เกรงกลัวสิ่งใด เขาควรปล่อยให้คนดื้อรั้นเช่นนี้ ต้องพบเจอกับสถานการณ์ที่ยากลำบากจึงจะดีที่สุด แต่หากปล่อยให้เรื่องดำเนินต่อไปโดยไม่ลงมือแก้ไขธุรกิจของตระกูลเย่คงต้องถูกทำลายด้วยน้ำมือคนหัวรั้นคนนี้แน่นอน
เย่หยวนกวาดตามองไปยังฝูงชนที่กำลังส่งเสียงโห่ร้องดังสนั่น ก่อนชะงักหยุดอยู่ที่กลุ่มคนที่กำลังโห่ร้องดีใจ  ทีแรก คนพวกนั้นก็โห่ร้องยินดี แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด เมื่อประสบพบสายตาของเย่หยวนที่เข้าจับจ้อง พวกเขากลับรู้สึกเย็นสะท้านขวัญขึ้นมาทันที
ในที่สุด สายตาของเย่หยวนก็ไปหยุดอยู่ที่บุคคลคนหนึ่งที่เป็นคนปลุกปั่นผู้คนให้ไปที่คฤหาสน์ดวงดาว ชายคนนั้นกำลังยืนยิ้มกริ่มหลังเกิดเหตุการณ์วุ่นวาย  ใบหน้าของเขาเปี่ยมล้นจิตสังหารหอบหนึ่ง สีหน้าเยือกเย็น น่าสะพรึงอย่างบอกไม่ถูก
เขาเป็นชายในวัยกลางคนผู้ดูเฉลียวฉลาด แต่งกายในชุดอาภรณ์เฉกเช่นเดียวกับนักล่าสัตว์อสูรคนอื่นๆ
ผู้คนรู้จักเขาในนามว่า หลิวอัน แต่กลับไม่มีใครรู้เลยว่า เขาคือไส้ศึกที่ทางคฤหาสน์ดวงดาวส่งเข้าไปแฝงตัวในกลุ่มนักล่าสัตว์อสูร ทุกครั้งที่มีนักล่าสัตว์อสูรพบเจอสิ่งล้ำค่าที่ป่าปลิดชีพ เขามักจะฆ่าและปล้นคนผู้นั้นทันที ก่อนจะส่งสิ่งของมีค่าเหล่านั้นไปยังคฤหาสน์ดวงดาว
ในรัฐฉินนี้ คฤหาสน์ดวงดาว ถือได้ว่าเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวของหอโอสถ
แต่จู่ๆ เสียงที่ดังสนั่นอยู่ๆก็เงียบลงในทันที ดั่งเสียงน้ำตกที่จู่ๆน้ำก็หยุดไหลไปซะอย่างนั้น ในขณะนี้ห้องโถงตกอยู่ในความเงียบ จนแม้เข็มสักเล่มตกก็คงได้ยิน ความเงียบช่างน่าสะพรึงกลัว
หลิวอันที่ตอนนี้ถูกเย่หยวนจับจ้องอยู่ เขาถึงกับขนลุกไปทั่วร่าง ในใจพลางคิดว่า
‘เกิดอะไรขึ้นกันแน่? เป็นที่รู้กันไปทั่วว่า ไอ้สวะเย่หยวนนั้น มีพลังปราณเพียงแค่ระดับหนึ่ง และคนที่มีพลังปราณระดับแปดอย่างตน สามารถฆ่าสวะอย่างเย่หยวนให้ตายได้ในฝ่ามือเดียวแท้ๆ แล้วเหตุใดกัน...เขาถึงรู้สึกเกริ่นกลัวขนาดนี้ได้ แม้ยามนี้ยังแทบไม่กล้าหายใจเสียงดังด้วยซ้ำ  ความรู้สึกนี้ราวกับว่ากำลังเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้สุดน่าสะพรึง?’
แรงกดดันสุดน่าสะพรึงหอบใหญ่ที่ปลดปล่อยออกจากกายเย่หยวน เป็นที่ประจักษ์แก่สายตาผู้คน นอกจากผู้คนที่อยู่ในห้องโถงนี้แล้ว เกือบทั้งหมดล้วนสัมผัสได้ถึงรัศมีแรงกดดันนี้ที่แผ่ออกมา นี่เป็นไปได้อย่างไร? ทั้งๆที่สวะเย่อ่อนแอเช่นนี้ เหตุใดจึงสามารถปลดปล่อยแรงกดดันที่รุนแรงมหาศาลเพียงนี้ได้?
หลิวอันรู้สึกราวกับเห็นภาพหลอน ความเงียบที่ยังคงครอบงำห้องโถงแห่งนี้ ย้ำเตือนให้เขาต้องทำอะไรสักอย่าง
รังสีฉาบเย็นของเย่หยวนที่แผ่สะพัดออกมาทำให้เขารู้สึกอึดอัดเจือนหายใจไม่ออก เขาต้องการออกจากสถานการณ์นี้โดยเร็วที่สุด ด้วยพลังอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับแปดของหลิวอัน กลับถูกข่มด้วยพลังอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับหนึ่งจริงๆอย่างนั้นรึ? ช่างน่าขันสิ้นดี!
หลิวอันตัดสินใจทำลายบรรยากาศบ้าๆเช่นนี้ลงทันที เร่งระดมรวบรวมพลังปราณทั้งหมดในร่าง แต่ขณะที่กำลังจะอ้าปาก เขากลับเผลอไปสบตากับเย่หยวนเสียก่อน...ทันใดนั้น!
ฟึบ!!
แรงกดดันสุดน่าสะพรึงขุมใหญ่ของเย่หยวน ทะลวงแทรกขึ้นผ่านดวงตาของเขาในทันที
ฝูงชนหันไปตามที่มาของเสียงนั่น และพบว่ามันดังออกมาจากทางหลิวอัน ในเวลานั้น ธารเลือดกระอักพ่นคำโตออกจากปากเขาฉับพลัน ร่างมิอาจทรงตัวจนกระเด็นไปถูกผู้คนจำนวนหนึ่งที่อยู่ด้านหลัง
เขาพยายามรวบรวมพลังปราณอีกครั้งเพื่อจะเอ่ยปากพูด แต่เย่หยวนก็ได้บีบเคล้นแรงกดดันอีกหอบหนึ่งจู่โจมผ่านทางสายตา และซัดเข้าไปที่ร่างเขาอีกระลอก และนั่นทำให้หลิวอันรู้สึกราวกับว่า หน้าอกของเขากำลังถูกทุบด้วยค้อนขนาดใหญ่ อีกทั้งร่างกายของเขายังได้รับบาดเจ็บมาก่อนด้วย เขากระอักเลือดสดอีกหลายคำไม่หยุดหย่อน และดูเหมือนตอนนี้เขาจะได้รับบาดเจ็บหนักกว่าเดิมอีกด้วย
“นายน้อย ท่านผู้นี้ดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บสาหัส ไยท่านไม่ให้ท่านอาจารย์เฉินรักษาเขาก่อนล่ะ?”
ลู่เอ๋อดึงแขนเสื้อของเย่หยวน และพูดด้วยความสงสาร
เย่หยวนคลี่สีหน้าสงสัยทันใด แต่อีกด้านก็รู้สึกดีใจ พลางคิดกับตนเองไปว่า สาวน้อยนางนี้ช่างเฉลียวฉลาดนัก
‘ยืมมือฆ่าคนอย่างนั้นรึ?’
เย่หยวนคิดในใจ ก่อนเอ่ยปากขึ้นกล่าวว่า
“อาจดูคล้ายอาการสาหัส แต่แท้จริงแล้ว นักล่าท่านนี้เพียงบาดเจ็บภายในเล็กน้อย ที่หอโอสถของเรามีโอสถบำรุงหัวใจอันเลื่องชื่ออยู่ ให้เขากินโอสถนั่นก็จะดีขึ้นเอง”
รอยยิ้มประดับใบหน้าของเย่หยวนช่างแสนสดใส ขณะจับจ้องไปที่หลิวอัน
ลู่เอ๋อเห็นสภาพที่สยดสยองของหลิวอัน  ยังไม่ทันที่เย่หยวนจะสั่งจบ นางก็รีบออกจากห้องเพื่อไปเอายา แต่หลิวอัน กลับรู้สึกตกใจสุดขีด
“ม-ไม่ต้อง มีคนไข้คนอื่นรอก่อนหน้าข้า ให้ข้ารักษาก่อน ดูจะไม่เป็นการสมควรนัก”
หลิวอันกล่าวตอบอย่างรู้สึกผิด
“นั่นหาใช่เหตุผลไม่ ข้ารู้ว่าท่านไม่เชื่อถือข้า ท่านกล่าวเองมิใช่หรือ ว่าท่านไม่เชื่อถือในคำร่ำลือของหอโอสถแห่งนี้? ข้าเชื่อว่า ทุกคนในที่นี้ ย่อมตระหนักดีว่า โอสถบำรุงหัวใจของหอโอสถแห่งนี้นั้น เลื่องชื่อเพียงใด หากใช้โอสถนี้รักษาอาการบาดเจ็บของท่าน มันต้องได้ผลอย่างแน่นอน”
เย่หยวนกล่าวด้วยความห่วงใย
เมื่อเขาพูดจบ แม้แต่เฉินเหมียวก็ยังพยักหน้าเห็นด้วย
“ถูกต้องแล้ว คราวนี้นายน้อยเย่กล่าวถูกต้อง แม้ว่าอาการบาดเจ็บของท่านไม่รุนแรงนัก แต่คงไม่ดี หากปล่อยไว้แบบนี้ โอสถบำรุงหัวใจจะช่วยให้อาการของท่านหายดีอย่างแน่นอน”
เย่หยวนกวาดตามองคนอีกสองสามคน แล้วก็ไปหยุดอยู่ที่ร่างของหลิวอัน คนอื่นไม่รู้ว่าเขารู้สึกอะไร พวกเขาจึงไม่ได้สังเกตเห็นว่า มีบางอย่างผิดปกติกับหลิวอัน
ตอนนี้ เย่หยวนแสร้งแสดงรู้สึกเป็นห่วงหลิวอันมาก แม้จะไม่มีใครรู้ว่า ในน้ำเต้าที่เขาถืออยู่นั้นคือยาอะไร แต่การช่วยเหลือชีวิตคนเป็นสิ่งที่ถูกต้อง
ก่อนที่บทสนทนาจะเริ่มขึ้น ลู่เอ๋อก็วิ่งกลับมาพร้อมกับโอสถบำรุงหัวใจ
“นี่ค่ะ… นายน้อย”
ลู่เอ๋อส่งโอสถให้กับเย่หยวนราวกับอยากได้หน้า
เย่หยวนหันกลับมารับโอสถเม็ดนั้นจากมือลู่เอ๋อ แล้วลูบหัวนาง ยิ้มและพูดว่า
“ลำบากเจ้าแล้วสินะ”
“ไม่ลำบากเลยนายน้อย...”
ลู่เอ๋อส่ายหัวด้วยความเขิน
แล้วเย่หยวน ก็หันไปทางฝูงคน และไม่มีใครเห็น มือที่เคลื่อนไหวของเขา แม้แต่ลู่เอ๋อ
หากมีใครสังเกตมือของเย่หยวน จะพบว่า ยานั่นไม่ได้อยู่ในมือเขา แต่อยู่ด้านบนของฝ่ามือ และในขณะเดียวกัน นิ้วของเย่หยวนก็ขยับด้วยความรวดเร็ว
หลังจากที่พูดคุยกับลู่เอ๋อ เย่หยวนก็เดินตรงไปที่หลิวอัน และส่งโอสถเม็ดหนึ่งให้แก่เขา
“นี่โอสถ… กลืนเข้าไปเร็วๆ”
หลิวอันรับโอสถเม็ดนั้นมา สีหน้าพลันเปลี่ยนไป
‘ไอ้เด็กเหลือขอนี่ มันรู้อะไรมากันแน่? มันไม่เคยเมตตาใครเลย แต่ไฉนจู่ๆก็รู้จักเป็นห่วงเป็นใยผู้อื่น’
หลิวอัน รู้สึกกระวนกระวาย และไม่สบายใจ เขากวาดตามองไปรอบๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ท่านอาจารย์เฉินที่ยืนอยู่ข้างเขา เขารีบลุกขึ้น และพูดว่า
“ท่านอาจารย์เฉิน ข้ามิใช่คนใจแคบ แต่ชื่อเสียงของนายน้อยเย่ไม่ค่อยจะดีนัก ข้าขอบอกจากใจว่า ข้ารู้สึกกังวลยิ่งนัก ท่านอาจารย์เฉิน ได้โปรดตัดสินใจแทนข้าด้วยเถิด!”
เมื่อเขาพูดเช่นนี้ ทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย แต่ลู่เอ๋อทนอยู่เฉยๆ ไม่ได้
“เจ้านี่ช่างอกตัญญูนัก! นายน้อยตระกูลเย่ ตั้งใจจะช่วยชีวิตเจ้า แต่เจ้ากลับคลางแคลงใจ สงสัยในตัวนายน้อย!”
“เอิ่ม… ทุกคนรู้ดีว่า นายน้อยของเจ้าเป็นคนอย่างไร ไม่น่าแปลก หากจะสงสัยในตัวเขา?”
ตอนนี้ หลิวอันรีบปฏิเสธที่จะกินโอสถทันที
เฉินเหมียวหันมองไปที่เย่หยวน ก่อนค้นพบว่าอีกฝ่ายดูนิ่งสงบเป็นอย่างมาก หาได้หัวเสียกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างใด นี่ทำให้เขารู้สึกฉงนใจนัก
พินิจมองไปที่โอสถในมือหลิวอัน เฉินเหมียวหยิบโอสถเม็ดนั้นขึ้นมาพิจารณาและดมกลิ่นเล็กน้อย แล้วพูดว่า
“นี่คือโอสถบำรุงหัวใจจริงๆ เจ้าไม่ต้องสงสัย กลิ่นของมันจะหอมเป็นพิเศษ ประสิทธิภาพของมันควรดีกว่าทั่วไปไม่น้อย หาใช่ว่าข้าต้องการบังคับให้เจ้ากิน แต่อาการบาดเจ็บของเจ้าตอนนี้ไม่เบาเลย หากไม่ระมัดระวัง มันจะมีผลต่อพลังปราณของเจ้าในอนาคต ข้าเพียงแนะนำให้กินโอสถเม็ดนี้ซะ”
หลิวอันงุนงงหนัก เป็นไปได้หรือไม่ว่า หลังจากที่เจ้าเด็กแสบนี่เพิ่งรอดตายมา ตอนนี้นิสัยก็พลันเปลี่ยนไปด้วย?
‘ท่านอาจารย์เฉิน ข้าเองก็รู้จักเขามานาน ท่านเป็นคนมีเกียรติ ไม่มีทางกล้าหลอกลวงข้าแน่’
เมื่อคิดเช่นนั้นหลิวอันจึงกล่าวขอบคุณและตบโอสถบำรุงหัวใจเม็ดนั่นเข้าปากทันที
........................................


## 0006 ปรับสูตรโอสถ

ตอนที่ 6 ปรับสูตรโอสถ
ทันทีที่โอสถตกถึงท้อง เขาก็มีสีหน้าที่ดีขึ้น ราวกับว่าอาการทั่วร่างได้ผ่อนคลายไม่น้อย
ประสิทธิภาพของโอสถตัวนี้ได้ผล!
ท่าทางที่ดีขึ้นของเขา ทำให้เย่หยวนรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงนั้น เมื่อเขาได้กลืนโอสถบำรุงหัวใจระดับสูงลงไป เย่หยวนก็ทำการจับชีพจรของเขาต่อทันที
“ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง?”
เย่หยวนถามด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม
“ขอบคุณท่านมาก นายน้อยเย่...ข้าต้องขอโทษจริงๆ ที่ข้ากล่าวเช่นนั้นไป โปรดมองข้ามสิ่งที่ข้ากล่าวเมื่อครู่นี้ไปด้วยเถิด อย่างไรก็ตาม...ข้าไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกินท่านแต่อย่างใด แต่ข้าไม่เคยได้ยินสัตว์อสูรชื่องูเมฆาเจ็ดสีมาก่อนเลย”
หลิวอันยังไม่ลืมภารกิจที่ต้องทำ ดังนั้นเมื่อดีขึ้น เขาจึงถามต่อในทันที
หลังจากความสนใจของทุกคนได้เปลี่ยนเป็นเรื่องอาการของหลิวอัน ทำให้ลืมเรื่องของเย่หยวนไปในทันที แต่เมื่อเขาเริ่มถามเรื่องนี้ขึ้นมาอีกครั้ง สายตาของทุกคนที่จับจ้องไปยังเย่หยวนด้วยสายตาแสนดูถูก
เย่หยวนยิ้มพร้อมกับหัวเราะออกมาเบาๆ
“อันที่จริง งูเมฆาเจ็ดสีนั้น เป็นชนิดงูที่กลายพันธุ์มาจากงูเจ็ดปีศาจ เพียงแค่ว่างูเจ็ดปีศาจนั้นสามารถพบเจอได้ตามปกติ ในขณะที่งูเมฆาเจ็ดสีจะพบได้ยากกว่ามาก งูพวกนั้นจะมีคุณสมบัติธาตุหยิน ดังนั้นพิษงูส่วนใหญ่จึงเป็นธาตุหยิน แต่ก็ยังมีงูบางชนิดที่มีพิษธาตุหยาง และสิ่งที่นักล่าสัตว์อสูรผู้นี้พบคืองูเมฆาเจ็ดสีที่เป็นธาตุหยาง ลักษณะของงูเมฆาเจ็ดสีนั้นแทบไม่แตกต่างจากงูเจ็ดปีศาจเลย แต่อย่างไรก็ตาม...ที่มันได้ชื่อว่า เมฆาเจ็ดสีเพราะลายผิวหนังของมันจะมีลายคล้ายๆเมฆาเจ็ดสีตามชื่อ”
เนื่องจากสัตว์ปีศาจตัวนี้มีขนาดที่ใหญ่ ดังนั้นนายพรานจึงไม่มีทางสังเกตได้อย่างละเอียดว่า… รอบตัวของงูมันมี ลายเมฆาเจ็ดสีจริงหรือไม่ เมื่อเป็นเช่นนี้...เขาจึงแยกไม่สามารถออกระหว่าง งูเมฆาเจ็ดสี กับ งูเจ็ดปีศาจ ได้นั้นเอง
“สัตว์อสูรทั้งสองตัวนี้มีธาตุที่ต่างกัน ดังนั้นหากพวกเราใช้โอสถแก้พิษธาตุหยางเพื่อไปล้างพิษหยางล่ะก็ นายพรานผู้นี้ถึงแก่ความตายแน่นอน”
เมื่อเย่หยวนพูดเสร็จ เขาก็สังเกตทางทีของเฉินเหมียวคล้ายฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้
สิ่งที่เย่หยวนพูดมานั้นฟังดูน่าเชื่อถืออย่างไม่มีข้อสงสัยใด ถ้าคนๆนี้กำลังทรมานอยู่ด้วยพิษธาตุหยางจริงๆ แล้วเขาให้โอสถแก้พิษธาตุหยางซ้ำไป มันจะเป็นอันตรายต่อเขาถึงชีวิต
อย่างไรก็ตาม เขาทั้งประหลาดใจและงงงวยกับเหตุการณ์ตอนนี้มาก นายน้อยเย่สามารถวินิจฉัยพิษนี้ได้อย่างไร? แม้สัตว์อสูรที่เย่หยวนกล่าวขึ้น เขาจะไม่รู้จักมาก่อนก็ตาม แต่นายน้อยเย่รู้ได้อย่างไรว่า พิษชนิดนี้มันแตกต่างกับพิษของงูเจ็ดปีศาจ?
“แม้ว่าสัตว์อสูรที่เจ้าเรียกว่า งูเมฆาเจ็ดสี นั้นจะมีอยู่จริง แล้วเจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่า นักล่าสัตว์อสูรท่านนี้โดนพิษของงูเมฆาเจ็ดสีจริงๆ?”
เฉินเหมียวเอ่ยถามอย่างเยือกเย็น
เย่หยวนยิ้มและตอบกลับว่า
“มันจะยากอันใด? เพราะงูเมฆาเจ็ดสีและงูเจ็ดปีศาจจะมีบรรพบุรุษเป็นสายพันธุ์เดียวกัน ดังนั้นอาการเมื่อโดนพิษจึงคล้ายกัน แต่ก็ไม่เหมือนกันทั้งหมด… ท่านลองกดจุดใต้รักแร้ของนักล่าท่านนี้ดู จุดที่ว่าห่างจากรักแร้เจ็ดนิ้วลงมา”
ชายร่างกำยำงงงวยเป็นอย่างมากในตอนนี้ เมื่อเฉินเหมียวพยักหน้าและได้ทำตามนายน้อยเย่กล่าว เขาวัดช่วงเจ็ดนิ้วใต้รักแร้ลงมาและลองกดทันที
แม้แรงที่กดไปจะไม่แรงมากนัก แต่นายพรานคนนี้แสดงสีหน้าที่เจ็บปวดอย่างมากออกมาชัดเจน
หลังจากนั้นเขาก็กระอักเลือดออกมา
เลือดที่กระอักพ่นออกมาจากปากนั้นกระเด็นเลอะทั่วพื้นพร้อมส่งกลิ่นเหม็นออกมา  คนที่สูดดมกลิ่นนี้เขาไป ต่างวิงเวียนศีรษะ...เห็นได้ชัดว่า พิษนี้ร้ายแรงแค่ไหน
“นี่มัน...”
เฉินเหมียวประหลาดใจอย่างมาก นักล่าสัตว์อสูรส่วนใหญ่มักจะโดนพิษของงูเจ็ดปีศาจ ดังนั้นจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เขาจะด่วนสรุปว่า นักล่าสัตว์อสูรคนนี้ก็โดนพิษชนิดนี้เช่นกัน  แต่อย่างไรก็ตาม เขารู้ดีว่าลักษณะของพิษงูเจ็ดปีศาจเป็นอย่างไร ดังนั้นสิ่งที่เขาเห็นตรงหน้ามันทำให้เขารู้ว่าไม่ใช่
แม้พิษของงูเจ็ดปีศาจจะมีฤทธิ์รุนแรงขนาดไหน แต่ก็ยังห่างไกลกับพิษที่อยู่ตรงหน้านี้มาก
เมื่อเขาเห็นภาพฉากที่ปรากฏ เขาก็ยอมรับผิดทันทีว่า การวินิจฉัยของเขาผิดพลาดจริงๆ แต่การที่จะกล่าวขอโทษเย่หยวนต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้คงเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงกล่าวสนทนากับเย่หยวนด้วยถ้อยคำที่อ่อนลงคล้ายมีอะไรซ่อนอยู่
นอกจากนี้ลักษณะคำพูดระหว่างกล่าวกับเย่หยวนก็ยังเปลี่ยนอีกด้วย จากเรียกเย่หยวนกลับกลายมาเป็นหยวนเอ๋อแทน เพราะตอนนี้เขาดูจะเอ็นดูเย่หยวนเป็นอย่างมาก โดยธรรมชาติ ด้วยสถานะของเฉินเหมียว เขาย่อมสามารถเรียกอีกฝ่ายว่า หยวนเอ๋อได้
อย่างไรก็ตามคำถามเหล่านี้ก็ยังทำให้คนรอบบริเวณฉงนใจยิ่งยวด
“หากได้รับพิษธาตุหยินจำต้องรักษาด้วยธาตุหยาง และหากได้รับพิษธาตุหยางก็ต้องรักษาด้วยธาตุหยิน ท่านลุงเฉิน ท่านเองก็มีความเข้าใจต่อศาสตร์แห่งโอสถลึกซึ้งยิ่ง ดังนั้นใบสั่งโอสถอันล่าสุดนี้ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรแล้ว ก็แค่สับเปลี่ยนสมุนไพรบางตัวที่มีธาตุหยางให้เป็นยาธาตุหยิน ในส่วนของหญ้าเขียวกับโสมทับทิมแดงไม่จำเป็นต้องเปลี่ยน เนื่องจากทั้งคู่เป็นเพียงสมุนไพรธาตุกลางทั่วไป แต่แกนอสูรนกอินทรีนั้นเป็นยาธาตุหยาง แม้แกนอสูรอินทรีที่มีฤทธิ์พิฆาตพิษงูเจ็ดปีศาจเป็นอย่างดีก็เถิด แต่พิษนี้มันก็มิใช่ของงูเจ็ดปีศาจ ดังนั้นควรเปลี่ยนจากแกนอสูรนกอินทรี เป็นแกนอสูรพังพอนลายอัสนี เท่านี้ก็ทำให้อาการทุเลาลงได้ แต่เนื่องจากพิษงูเมฆาเจ็ดสีนั้นมีฤทธิ์เผาไหม้อย่างรุนแรง...ดังนั้นจึงเป็นการดีที่สุดที่จะเพิ่ม ดอกลำโพงแกะสลักซึ่งอุดมไปด้วยธาตุหยินลงไปด้วยจะดีที่สุด”
เย่หยวนร่ายอธิบายได้อย่างคล่องแคล่วราวกับผู้ที่แตกฉานในด้านโอสถอย่างแท้จริง แต่อย่างไรก็ตาม...สิ่งที่เขาพูดออกมาทั้งหมดนั้นล้วนเป็นศัพท์ที่มีแต่ผู้เชี่ยวชาญด้านโอสถเท่านั้นที่จะเข้าใจ ดังนั้นคนรอบข้างที่ได้ฟังจึงไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย
ลู่เอ๋อมองไปยังนายหนุ่มของเขาและรู้สึกว่า...ไฉนวันนี้เขาช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน
“ทะ-ท่านอาจารย์ฉิน...สิ่งที่เขาพูดมันเป็นความจริงหรือไม่?”
ชายร่างกำยำถามอย่างลังเล
เฉินเหมียวเหลือบมองชายร่างกำยำ พร้อมส่ายหัวพร้อมรอยยิ้มที่ขมขื่นและกล่าวว่า
“ด้วยความสัตย์จริง ข้าปราศจากมั่นใจยิ่งในตอนนี้...แต่สิ่งที่ข้าการันตีได้เลยก็คือ เลือดที่จะกระอักพ่นออกมานั้น เมื่อพินิจดูแล้ว...มันไม่ใช่พิษของงูเจ็ดปีศาจแน่นอน”
“ตะ-แต่ท่าน...แม้แต่ท่านก็มิอาจมั่นใจได้ว่าสูตรโอสถของเขาจะปลอดภัยใช่ไหม? แล้วข้าจะทำอย่างไร!?”
ไม่ว่าชายผู้นี้จะศรัทธาในหอโอสถแค่ไหน แต่ชื่อเสียงที่แย่ๆของเย่หยวน มันก็เกินกว่าที่เขาจะเชื่อได้จริงๆ เนื่องด้วยความอคตินี้จึงทำให้เขาไม่สามารถไว้วางใจเย่หยวนลงได้
พิษที่อยู่ในร่างกายของชายผู้นี้ที่ได้รับการวินิจฉัยโดยเย่หยวน อาจเป็นเพียงเรื่องที่กุขึ้นทั้งหมด… ไม่มีใครสามารถพิสูจน์ได้ว่ามันเป็นความจริงหรือไม่ ดังนั้นเขาจะมั่นใจได้อย่างไร?
เฉินเหมียวพร้อมยกยิ้มและกล่าวว่า
“ข้าเองก็มิทราบว่าวิธีที่หยวนเอ๋อกล่าวไปจะรักษาได้จริงหรือไม่ แต่...ข้ารู้สึกได้ว่าวิธีที่เขากล่าวมานั้น มันสามารถรักษาเจ้าได้จริง”
“สิ่งที่ท่านไม่อาจยืนยันได้ว่าปลอดภัย แต่ท่านก็จะให้ผู้เคราะห์ร้ายอย่างข้าทานอีกรึ?”
ในขณะที่มีเสียงถกเถียงกันอย่างดังสนั่น จู่ๆสายตาฝูงชนต่างจับจ้องไปยังประตูและได้เห็นชายผู้หยาบคายเดินมาอย่างรวดเร็ว
“ทะ-ท่านผู้นำตระกูล” ผู้ช่วยที่อยู่ข้างๆเฉินเหมียวรู้ดีว่า บุคคลที่เพิ่งมาถึงเป็นใคร จึงรับถอยออกมาทันที
ผู้ชายคนนั้นคือ เย่ฮาน
“ท่านพ่อ?”
“ท่านผู้นำ”
เย่หยวนและเฉินเหมียวได้กล่าวออกมาพร้อมกันทันทีที่เห็นเย่ฮาน
เย่ฮานหยุดอยู่ตรงหน้าเย่หยวนพร้อมพยักหน้าเบาๆอย่างเห็นชอบและโล่งใจ ได้เห็นลูกของตนอธิบายแบบนั้นประจักษ์ต่อสายตาเขา
“ท่านนักล่าสัตว์อสูร แท้จริงแล้ว ท่านถูกพิษของงูเมฆาเจ็ดสีเข้าต่างหาก และมันก็หาใช่พิษของงูเจ็ดปีศาจแต่อย่างใด เนื่องจากวิธีแยกแยะพิษงูทั้งสองชนิดนี้เป็นเรื่องยากมากจึงทำให้อาจารย์เฉินวินิจฉัยผิดพลาด ข้าต้องขออภัยสำหรับเรื่องนี้จริงๆ”
“แล้วก็...ใบสั่งโอสถที่ลูกข้ากล่าวมานั้น มันไม่ผิดเพี้ยนแต่อย่างใด ท่านสามารถทานมันได้แน่นอน หากเกิดอะไรขึ้น...ทางหอโอสถจะรับผิดชอบทั้งหมดเอง ท่านคิดเห็นอย่างไรบ้าง?”
เย่ฮานนั้นเป็นคนที่มีตำแหน่งสูงในรัฐฉิน ปกติแล้วมันเป็นไปไม่ได้เลยที่สามารถพบเขาได้ที่นี่ แถมเขาก็ออกปากเองขนาดนี้ ดังนั้นยังจะมีเหตุผลอะไรที่ทำให้เขาลังเลอีก?
ดูเหมือนว่าเรื่อง นายน้อยตระกูลเย่ผู้ไร้ความสามารถ นั้นเป็นเพียงคำนินทาเกินจริง หรือบางทีมันอาจเป็นเพียงข่าวลือเท่านั้น แท้จริงแล้ว… เขาอาจจะมีความสามารถที่แท้จริงซ่อนแฝงอยู่
............................


## 0007 เลือดที่หลั่งออกจากทวารทั้งเจ็ด

ตอนที่ 7 เลือดที่หลั่งออกจากทวารทั้งเจ็ด
ณ ลานกว้าง แห่งหอโอสถ
เย่ฮานกำลังจ้องเขม็งมองเย่หยวน
“นี่เจ้าตัวแสบ...บอกข้ามาตรงๆ เหตุใดเจ้าจึงวินิจฉัยได้เยี่ยงนั้น?”
เย่หยวนจ้องมองพ่อของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ และตอบว่า
“ข้าเดาเอา”
“หืม! เมื่อวานนี้ข้าเกือบจะโดนเจ้าแหกตา เจ้าเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมาก บอกข้ามา… งูเมฆาเจ็ดสีคืออะไรกัน ข้าก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนเช่นกัน และตอนนี้ถ้าให้ข้าวินิจฉัยเจ้านั่น ข้าเกรงว่า ผลการวินิจฉัยก็คงไม่ต่างจากตาแก่เฉินแน่”
เมื่อหวนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ เย่ฮานก็อดหวั่นไหวไม่ได้ นี่หากไม่ใช่เพราะความฉลาดของลูกชายเขา วันนี้… ป้ายทองคำแห่งหอโอสถคงต้องถูกทำลายอย่างแน่นอน
หลังจากที่ชายร่างกำยำได้ดื่มโอสถนั่นไป ก็อาการดีขึ้นมาก เขารู้สึกซาบซึ้งบุญคุณของหอโอสถ และเย่หยวนเป็นอย่างมาก  ความหายนะกลับแปรเปลี่ยนเป็นเรื่องน่ายินดี เพราะเย่หยวนที่แปลกไปคนนี้
หลังจากนี้… เป็นที่คาดเดาได้ไม่ยากว่า หอโอสถแห่งนี้ จะยิ่งเป็นที่กล่าวขานมากขึ้นในหมู่นักล่าสัตว์ ผลประโยชน์ที่จะตามมาก็มหาศาล
“อะไรนะ? แม้แต่ท่านก็ไม่รู้อย่างนั้นรึ? ข้าคิดว่าคนที่ได้ร่ำเรียนวิชาหลอมโอสถระดับสูงเช่นท่านนั้น การรักษาอาการจากพิษชนิดนี้ น่าจะเป็นเรื่องง่ายๆ”
เย่หยวนแสร้งทำเป็นประหลาดใจ
“ง่ายอย่างนั้นหรือ? เจ้าไม่รู้รึว่า..ในรัฐฉินแห่งนี้ พ่อของเจ้าอาจเป็นมีตำแหน่ง แต่หากออกนอกรัฐแล้ว พ่อของเจ้าคนนี้กลับไม่มีอะไรเลย และตำแหน่งเซียนโอสถของข้า ก็เป็นเพียงแค่ประตูไปสู่เส้นทางหลอมโอสถที่ยิ่งใหญ่เท่านั้น  หากเปรียบรัฐฉินเป็นบ่อน้ำ ตัวข้าก็เป็นเพียงกบตัวหนึ่งในบ่อ  เพียงแต่ว่า ข้าอาจเป็นกบที่ตัวใหญ่กว่าตัวอื่นๆ  ยังมีอะไรอีกหลายอย่าง ที่ตัวข้าเองก็ไม่เข้าใจ”
หลังจากพูดจาดูถูกตนเองเสร็จ เย่ฮานคล้ายดูโศกเศร้าเล็กน้อย และนั่นทำให้เย่หยวนรู้สึกแปลกใจ จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เย่ฮานเป็นชายที่มีจิตวิญญาณของนักสู้และไม่เคยยอมแพ้ต่อสิ่งใดมาก่อน เขาไม่เคยเห็นท่านพ่อเผยความรู้สึกด้านนี้มาก่อน
เย่หยวนสัมผัสได้ว่าเย่ฮาน เผยสิ่งที่ซ่อนอยู่อีกด้านของเขาออกมา เพราะรู้ว่าลูกชายได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่มากพอที่จะรับรู้ได้แล้ว ตอนนี้เขาจึงรู้สึกเหมือนกับได้วางของหนักที่แบกไว้บนบ่าสองข้างลงเสียที ร่างกายทุกส่วนเบาอ่อนและผ่อนคลายขึ้นอย่างมาก
เย่หยวนสะท้านทั่วขั้วหัวใจ ตลอดหลายปีมานี้ หัวใจของท่านพ่อต้องแบกรับแรงกดดันหลายอย่างเพื่อลูกชาย แต่ก็ไม่เคยแสดงออกให้เขาได้รับรู้
เป็นอีกครั้ง… ที่เย่หยวนได้หวนอาลัยถึงชาติที่แล้ว ระลึกนึกถึงท่านพ่อของเขาอย่างเฉินหยางซี ความรู้สึกหลายหลากมากมายพลันปะทุขึ้นมา  เขาไม่อาจทนต่อคำพูดเหยียดหยามตนเองของเย่ฮานได้อีกต่อไป เขาจึงพูดออกไปว่า
“ท่านพ่อ ข้ารู้ว่าท่านต้องการจะถามอะไร จริงๆแล้วแม้แต่ตัวข้าเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ระหว่างที่ข้าถูกพิษและใกล้ตาย ข้าก็ได้พบเซียนท่านหนึ่งในฝัน เขาผู้นั้นได้ถ่ายทอดทั้งวิชาการต่อสู้และวิชาการหลอมโอสถอันลึกล้ำให้กับข้า ทีแรก...ข้าก็คิดว่ามันเป็นเพียงความฝัน แต่เมื่อข้าฟื้นขึ้นมา ข้าก็พบว่า ตัวข้าสามารถจดจำทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในฝันได้ยังชัดเจนและแม่นยำ ยิ่งไปกว่านั้น ข้าไม่เพียงแค่จดจำได้ แต่หากสามารถทำทุกอย่างได้จริง หากไม่ใช่เพราะเซียนท่านนั้น ท่านอาจไม่ได้พบข้าอีกครั้งก็เป็นได้”
เย่หยวนไม่อาจบอกกับเย่ฮานได้ว่าร่างของบุตรชายเขานั้น แท้ที่จริงได้ถูกดวงวิญญาณอื่นครอบครองเสียแล้ว  เขาไม่มีหนทางอื่น จึงจำต้องสร้างเรื่องหลอกลวงที่ใกล้เคียงกับความจริงมากที่สุด
เมื่อได้ยินคำบอกเล่าจากเย่หยวน  เย่ฮานได้แต่ปีติยินดี เมื่อคิดถึงว่า เซียนได้ถ่ายทอดวิชาอันลึกล้ำเข้าไปแทนที่ความคิดเพ้อฝันในหัวของบุตรชายเขา นี่เป็นเรื่องเหลือเชื่อสำหรับเขา  แต่การได้เซียนผู้นี้มาเป็นอาจารย์  เย่ฮานรู้สึกราวกับว่าหินก้อนใหญ่ที่ทับถมในหัวใจของเขามานานได้ถูกยกออกเสียที
“ทะ-ท่านเซียนผู้นั้น บอกเจ้าหรือไม่ว่าเขาเป็นใคร? อย่างน้อย ข้าจะได้ขอบคุณเขาได้ ที่ได้ช่วยชีวิตลูกชายของข้าไว้”
เย่หยวนส่ายหน้าและพูดว่า
“ท่านเซียนผู้นั้น ไม่ได้เปิดเผยชื่อของเขา และก็ไม่ได้บอกด้วยว่า เหตุใดจึงได้ช่วยชีวิตข้าไว้ เขาเพียงแต่ตั้งใจถ่ายทอดทักษะต่างๆให้กับข้า และเมื่อถึงเวลา เขาจะมาหาข้าอีกครั้ง”
“ถ้าเป็นเช่นนั้น...หากเจ้าพบกับท่านผู้นั้นอีก เจ้าอย่าลืมกล่าวขอบคุณท่านแทนพ่อของเจ้าด้วยล่ะ”
เย่ฮานกล่าวขึ้นอย่างเสียดาย
เย่หยวนคลี่ยิ้มอ่อนและบอกกับพ่อของเขาว่า
“แน่นอน… ท่านพ่อ ตอนนี้ข้ามีธุระบางอย่างต้องสะสาง ข้าขอตัวก่อน”
ในเวลาต่อมา… เย่หยวน ก็มาที่หอโอสถอีกครั้ง และพูดกับผู้ดูแลหอว่า
“ประเดี๋ยวจะมีคนมาพบข้า ให้พาเขาไปพบข้าที่คฤหาสน์ทางด้านตะวันตกของเมือง และนี่เป็นรายการสมุนไพรที่ต้องการ เจ้าช่วยเตรียมให้ข้าตามนี้”
ในตอนนี้หลิวอันรู้สึกพอใจกับตัวเองยิ่งนัก แต่ก็แค้นใจบ้างเล็กน้อย
เขารู้สึกพอใจที่เจ้าสวะเย่หยวนช่างโง่เขลาเสียจริง ที่มอบโอสถบำรุงหัวใจระดับสูงเช่นนั้นกับผู้อื่น  และโอสถบำรุงหัวใจนั่น ก็ดูเหมือนจะได้ผลดีทีเดียว เวลานี้… ไม่เพียงแค่อาการบาดเจ็บของเขาได้ทุเลาลงอย่างมาก แต่ดูเหมือนจุดประตูลมปราณทั่วร่างกายของเขากลับถูกทะลวงเปิดออกไปด้วย
เขาติดอยู่ที่อาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับแปดมานานหลายปี และดูเหมือนว่าจะไม่มีทางทะลวงไปถึงระดับเก้าได้เสียที หลิวอันเตรียมยื่นใบลาหยุดให้กับคฤหาสน์ดวงดาวชั่วคราว เพื่อทุ่มเทความพยายามทั้งหมดให้กับการบ่มเพาะพลัง หวังทะลวงขึ้นสู่อาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับเก้า
ที่เขาแค้นใจ ก็เพราะแผนการระหว่างเขา กับคฤหาสน์ดวงดาว ที่ได้วางไว้นั้น ล้มเหลวไม่เป็นท่าเพราะเจ้านายน้อยนั่น
เมื่อย้อนนึกถึงเหตุการณ์ครั้งนั้น  เขาคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก ว่าเหตุใดนายน้อยนั่น ถึงได้วินิจฉัยและสามารถรักษาพิษนั้นได้ เพราะแม้แต่ท่านผู้นำแห่งคฤหาสน์ดวงดาวอย่างหวังตงไห่ก็ยังไม่สามารถจัดการได้
หวังตงไห่มีฝีมืออยู่ในระดับเดียวกันกับเย่ฮาน  แต่หวังตงไห่กลับมีความรอบรู้ในด้านการหลอมโอสถมากกว่า  แล้วเป็นไปได้อย่างไร ที่สวะไม่เอาถ่านอย่างลูกชายของเย่ฮานจะสามารถเอาตัวรอดจากเหตุการณ์นั้นได้
และเขาก็อยู่ในเหตุการณ์ตลอด  ตอนนี้หลิวอันยิ่งคิดยิ่งปวดหัว เขาจะต้องรายงานเรื่องนี้ ให้กับท่านผู้นำแห่งคฤหาสน์ดวงดาวรับทราบ
หลิวอันไม่เชื่อว่าเย่หยวนจะเป็นผู้รักษาชายร่างกำยำนั้นได้ ต้องเป็นเย่ฮานที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้  เย่หยวนน่าจะเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่เย่ฮานใช้ให้เป็นผู้ที่อยู่เบื้องหน้าแทนเขา
“เย่ฮาน ช่างเฉลียวฉลาดนัก ข้าคงต้องกลับไปเตือนท่านเจ้าสำนักให้ระวังตัว”
หลิวอันเดินไปคิดไป และจู่ๆเขาก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ บริเวณใต้จมูกของเขาเปียกชื้นเล็กน้อย เมื่อเอามือแตะดู  เขารู้สึกตกใจมาก ที่พบว่ามือของเขาเต็มไปด้วยเลือดสดๆ
ภายในร้อนเกินไปอย่างนั้นหรือ?  ตลกสิ้นดี? พลังปราณของเขานั้นค่อนข้างแกร่งกล้า เป็นถึงอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับแปด แล้วนี่เป็นไปได้อย่างไร...ที่เลือดกำเดาจะไหล เพียงเพราะภายในร้อนเกินไป?
แต่เมื่อเขานึกถึงใบหน้าประดับยิ้มกว้างของเย่หยวน  ตัวเขาสั่นเทาเกินกว่าจะควบคุมได้
ทันใดนั้น เขารีบส่ายหัว และสลัดความคิดทั้งหลายออกไป หลิวอันไม่ใช่พวกมือสมัครเล่น แม้เขาจะไม่ได้ระดับสูงเช่นเดียวกับเฉินเหมียว  แต่เขาก็สามารถแยกแยะได้ระหว่างโอสถจริงกับโอสถปลอม  ซึ่งโอสถเม็ดนั้นเป็นโอสถบำรุงหัวใจจริงๆ และที่สำคัญมันยังเป็นโอสถระดับสูงเสียด้วย
น่าจะเป็นเพราะความร้อนภายในมากเกินไป
หลิวอันพยายามปลอบใจตัวเองด้วยการคิดเช่นนั้น แต่หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พบว่า ตนช่างอ่อนหัดเหลือเกิน
เพราะเวลานี้  เขามั่นใจแล้วว่า ตนถูกวางยาพิษอย่างแน่นอน
หลิวอันเป็นคนเจนจัดมากประสบการณ์ กินอยู่บนความเป็นความตายตลอดช่วงเวลาของชีวิต  แต่เวลานี้เขากลับรู้สึกกลัวตายเป็นอย่างมาก ในตอนนี้ร่างทั้งร่างของเขาเย็นราวกับน้ำแข็ง  เขาไม่เคยรู้สึกสิ้นหวังเหมือนในเวลานี้ แม้แต่ตอนที่ต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรที่ทรงพลังมหาศาล
...
ผู้ดูแลหอโอสถตกใจ  เมื่อเห็นคนกำลังเลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด  คนผู้นั้นดูไม่สนใจสิ่งใด นอกจากจับแขนเสื้อของเขา และถามหาแต่นายน้อยเย่
ผู้ดูแลร้านผงะและไม่รู้จะทำอย่างไร  แต่แล้ว...ก็นึกขึ้นมาได้ว่า นายน้อยสั่งไว้ก่อนจากไปว่า ให้พาคนที่เลือดท่วมตัวนี้ไปพบเขา
หลังจากที่คนผู้นั้นเดินออกไป  ผู้ดูแลร้านงุนงงเล็กน้อย “คนผู้นี้ช่างแปลกนัก เจ็บขนาดนั้น ไม่ถามหาท่านอาจารย์เฉิน แต่กลับถามหานายน้อยเพื่ออะไรกัน? หรือว่า...นายน้อยจะรู้วิธีรักษา?”
ทุกคนรวมทั้งหลิวอันต่างคิดว่า วันนี้ชายร่างกำยำนั้นคงจะปลอดภัยแล้ว และคงไม่มีธุระอะไรกับเย่หยวนอีก
.............................


## 0008 ความตายที่ใกล้เข้ามา

ตอนที่ 8 ความตายที่ใกล้เข้ามา
ณ ห้องหลอมโอสถทิศตะวันออกของเรือนพักเย่ฮาน
ลู่เอ๋อเบิกตาโตรู้สึกแปลกใจกับเม็ดยาสีดำนวลในมือของเย่หยวน
“โอ้โห… นายน้อย! ท่านกลายเป็นคนน่าทึ่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใด?”
เย่หยวนยิ้มพลางหยิกจมูกสีชมพูของลู่เอ๋อ และกล่าวอย่างไม่พอใจว่า
“แล้วนายน้อยของเจ้า ไม่น่าทึ่งตั้งแต่เมื่อใดล่ะ?”
เขาเพียงแค่จะหยอกล้อนางเล่นเท่านั้น แต่ลู่เอ๋อกลับจริงจัง นางครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนที่จะพยักหน้าตอบว่า
“เมื่อก่อนนายน้อยน่ะผู้คนต่างวิพากษ์วิจารณ์ท่านในทางเสียๆหายๆ ข้าก็ไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใด แต่ข้านึกเสมอว่านายน้อยของข้าเป็นคนดีและน่าประทับใจ แล้วนี่คือโอสถอะไร?”
เพียงหนึ่งวัน หลังจากที่เข้ามาอยู่ในร่างนี้ ลู่เอ๋อก็กลายเป็นคนสนิทของเขา เย่หยวนอธิบายอย่างไม่ปิดบัง
“มันคือยาพิษ แถมยังมีพิษรุนแรงมาก”
ลู่เอ๋อตกใจและถามว่า “หา? ไฉนท่านถึงหลอมกลั่นของแบบนี้ขึ้นมา?”
เย่หยวน ยิ้ม และตอบว่า
“ก็...หลอมกลั่นมาให้ใครบางคนกิน”
ลู่เอ๋อใคร่ครวญกับคำอธิบาย ก่อนที่จะถามด้วยใบหน้าซื่อๆว่า
“ข้าเข้าใจแล้ว นายน้อยหลอมยาพิษขึ้นมาเพื่อให้คนเลวๆกินนี่เอง”
เย่หยวนหัวเราะเสียงดังพูดว่า
“ไปกันเถอะ… คนเลวใกล้จะมาถึงที่นี่แล้ว เราจะไปคอยเขาที่ห้องโถง”
ขณะที่ทั้งสองคนกำลังเดินตรงไปที่ห้องโถง และสาวใช้ก็มารายงานว่า มีคนผู้หนึ่งใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดถามหาท่านและตอนนี้เขาก็ยืนอยู่ที่หน้าประตูเรือนพักของเย่หยวน สั่งให้ไปพาคนผู้นั้นเข้ามาพบ
ชั่วครู่ต่อมา สาวใช้ก็นำคนน่าสงสารผู้นั้นมาที่ห้องโถง เขาคือหลิวอัน
ทันทีที่เห็นเย่หยวน  หลิวอันก็วิ่งเข้าไปกอดขาของเขาไว้แน่นและโอดร้องอ้อนวอนว่า
“นายน้อยเย่… ได้โปรดเมตตาช่วยชีวิตข้าด้วยเถิด พวกเราไม่มีความแค้นต่อกัน เหตุใดท่านต้องทำให้ข้าถึงตายด้วย?!”
เย่หยวนมองหลิวอันด้วยสายตาเหยียดหยาม และเตะเขากระเด็นออกไป ก่อนที่จะนั่งลงและพูดว่า
“ไม่มีความแค้นต่อกันอย่างนั้นรึ? นี่เจ้าคงเห็นว่าข้าโง่มากกระมัง? ต่อให้โอสถบำรุงหัวใจของตระกูลเย่จะมีมากเพียงใด พวกเราก็ไม่มีทางนำมาให้กับสุนัขอย่างเจ้ากิน  เจ้าจงเลือกเอาเอง จะสารภาพเพื่อแลกกับโอสถถอนพิษ หรือเจ้าจะยอมตายเพราะพิษนั่น?”
หลังจากถูกเย่หยวนเตะกระเด็น หลิวอันก็ไม่กล้าคร่ำครวญแม้แต่นิด แต่กลับคลานเข้าไปใกล้เขามากขึ้น แต่ครั้งนี้ เขาไม่กล้ากอดเข่าเย่หยวนอีก  แต่เพราะตอนนี้พลังปราณของเย่หยวนอยู่เพียงอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับหนึ่ง  ดังนั้นแม้เขาจะเตะสุดกำลัง ก็มิได้ทำให้หลิวอันได้รับบาดเจ็บอะไรนัก
เย่หยวนหาได้กังวลว่า หลิวอันจะโต้ตอบเขาอย่างสุนัขจนตรอก  นั่นเพราะพลังของหลิวอันแตกกระจายไปทั่วร่าง และเขาไม่สามารถระดมพลังปราณใดๆได้เลยในตอนนี้
“นายน้อยเย่… ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าท่านกกำลังพูดเรื่องอะไร!  ข้าไปที่หอโอสถเพียงเพื่อไปรับการรักษา แม้ว่าจะขัดแย้งกับท่าน แต่ก็ไม่สมควรตาย ข้าเป็นเพียงชายตัวเล็กๆคนหนึ่ง ข้าขอร้องล่ะนายน้อยเย่  ได้โปรดรักษาพิษและไว้ชีวิตข้าไปเถิด”
หลิวอันพูดและร้องไห้สุดอดกลั้นคล้ายไม่สนศักดิ์ศรีอันใดอีกแล้ว
เย่หยวนมิเอ่ยปากอะไรตอบ ได้แต่มองสีหน้าที่ตื่นกลัวของหลิวอัน  จนกระทั่งความตายค่อยๆคืบคลานมาเรื่อยๆ
จนถึงตอนนี้ หลิวอันก็ไม่ยอมปริปากพูดและยังคงเชื่อว่า ไม่ว่าอย่างไรเย่หยวนก็ต้องให้ยาถอนพิษแก่เขา เพราะคิดแค่ว่าเย่หยวนเพียงต้องการกลั่นแกล้งเขาเท่านั้น
หลิวอันยอมทิ้งศักดิ์ศรีทั้งหมดเพื่อแลกกับโอสถถอนพิษขวดนี้
ถ้าหากมีคนรู้ความจริงเกี่ยวกับตัวตนของเขา เขาจะถูกตามล่าโดยนักล่าสัตว์อสูรอย่างแน่นอน
อย่างไรก็ตามหลังจากที่ เย่หยวนจ้องเขาเป็นเวลานานโดยไม่มีท่าทีอ่อนข้อให้ หัวใจของหลิวอันพลันตกไปอยู่ใต้ตาตุ่มแล้วในตอนนี้
เย่หยวนมองเขาพร้อมเผยรอยยิ้มอันเลือดเย็น รอยยิ้มนี้ทำให้เขารู้สึกหนาวสะท้านจับไขกระดูก
“นะ-นายน้อยเย่”
“ฮ่าๆ ไม่เป็นไร… หากเจ้ายังไม่อยากพูด ข้าก็รอได้ แต่เจ้าไม่รู้สึกรึว่า ตอนนี้อวัยวะภายในกำลังถูกแผดเผา?..”และอีกไม่ช้ามันก็จะสุก นั่นเพียงแค่เริ่มต้น… หากภายในของเจ้าสุกจนผิวภายนอกไม่สามารถรับไหว ในที่สุดผิวเหล่านั้นก็จะปริและระเบิด! ระเบิดออกมาอย่างกับแตงโมเลยล่ะ!”
ในขณะที่พูด เขาก็ทำท่าทางบรรยายไปด้วย ทั่วร่างของหลิวอันนั้นสั่นเทาไปหมด เหมือนที่เย่หยวนบรรยายเมื่อครู่และท้ายที่สุดก็จะระเบิดออกมาจริงๆ
จนถึงตอนนี้เขารู้ตัวแล้วว่า เขาได้ตกที่นั่งลำบากจริงๆ นายน้อยเย่จะต้องรู้อะไรบางอย่างแน่นอน
เขาได้คำนวณเหตุการณ์ทั้งหมดไว้ในหัวเรียบร้อยแล้ว ในระยะเวลาอันสั้น หัวใจของหลิวอันสงบลงอย่างรวดเร็ว นี่คือความสามารถพิเศษอันโดดเด่นของเหล่านักล่าสัตว์อสูร ที่ต้องเผชิญกับเหตุการณ์คับขันมานับไม่ถ้วน
หลิวอันเป็นคนค่อนข้างเด็ดขาด แผนการที่เขาคิดขึ้นไม่จำเป็นจะต้องใช้เวลาอะไรมากมายเลย โดยปกติตัวเขาจะไม่ค่อยเปิดเผยความคิดให้ผู้อื่นรับรู้ แม้จะมีแผนการบางอย่างอยู่ในหัวก็ตาม  ดังนั้น ท่าทางของเขาที่แสดงออกมาจึงยังคงดูน่าสงสารและหมดหวัง เพื่อทำให้เย่หยวนตายใจในท้ายที่สุด
หลิวอันลุกขึ้นและได้พูดอย่างร้อนใจว่า
“นะ-นายน้อยเย่ ข้าผิดไปแล้ว… ข้าจะไม่ปิดบังท่าน ข้าจะบอกทุกอย่างที่ข้ารู้ ขอเพียงท่านไว้ชีวิตที่ไร้ค่าของข้าด้วยเถิด”
เย่หยวนดูราวกับยินดี ที่ในที่สุดหลิวอันก็ยอมเผยความจริงออกมา… เขายิ้มและพูดว่า
“มันขึ้นอยู่กับว่า ข้อมูลที่เจ้าบอกข้านั้น มีค่ามากพอหรือไม่… หากไม่มากพอ ข้าคงจะไม่ยกโอสถถอนพิษนี้ ให้กับชีวิตที่ไร้ค่าของเจ้า”
หลิวอันตื่นเต้นอย่างยิ่งเมื่อได้ยิน เขาคงคิดว่าตัวเขาเองเป็นหมอจริงๆรึไง ทั้งๆที่จริงๆแล้วก็เป็นเพียงเด็กเอาแต่ใจคนหนึ่งและยังคิดว่าน้ำผึ้งเพียงไม่กี่หยด ก็สามารถทำให้หลิวอันปริปากออกมาได้
แต่ความจริงแล้ว ทุกอย่างมันไม่ได้อยู่นอกเหนือการคาดคะเนของเย่หยวนเลยแม้แต่น้อย  ชายร่างกำยำคนนั้นได้เดินเข้าร้านค้าโอสถหลายแห่ง และมีเพียงไม่กี่ร้านเท่านั้นที่รับรู้ได้ว่านี่คือพิษของงูเจ็ดปีศาจ แต่พวกเขาก็ไม่สามารถรักษาได้
อย่าพึ่งดูถูกเฉินเหมียวว่าไร้ฝีมือ เหมือนกับอย่าดูถูกเย่หยวน หากยังไม่เห็นอีกด้านของเขา เมื่อเฉินเหมียวเข้ามายังรัฐฉิน เขาก็ถูกจัดอันดับให้เป็นนักหลอมโอสถระดับแนวหน้าของรัฐ  เขายังสามารถวินิจฉัยและรักษาพิษจากงูเจ็ดปีศาจได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า… หมอท่านอื่นๆจะสามารถทำได้แบบเขา โชคดีที่หมอพวกนั้นไม่สามารถรักษาได้… มิเช่นนั้น ชายร่างกำยำคงตายเพราะพิษนั้นไปแล้ว
เมื่อทางเลือกของเขาเหลือไม่มาก เขาจึงเดินทางไปยังคฤหาสน์ดวงดาว และผู้นำแห่งคฤหาสน์ดวงดาว หวังตงไห่ก็ได้เฝ้าดูการวินิจฉัยนี้เช่นกัน
ซึ่งผลการวินิจฉัยของนักหลอมโอสถในคฤหาสน์ดวงดาวนั้นเหมือนกับของเฉินเหมียว แต่อย่างไรก็ตาม…หวังตงไห่ที่เฝ้าสังเกตการณ์วินิจฉัยอยู่ คล้อยหลังกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง จึงขอให้ชายร่างกำยำคนนี้ไปแสวงหาผู้เชี่ยวชาญที่เก่งกว่านี้เพื่อทำการรักษา
ภายในรัฐฉิน นอกเหนือจาก คฤหาสน์ดวงดาวแล้ว ก็มีเพียงหอโอสถเท่านั้น ฉะนั้นความหวังเดียวที่เหลืออยู่ของชายร่างกำยำในตอนนี้ คือการไปรักษาที่หอโอสถ หวังตงไห่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติและก็รู้ว่าเย่ฮานก็รู้สึกเช่นเดียวกัน แต่เขาก็ไร้หนทางรักษา
ในคราแรก ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นไปตามแผนที่วางไว้โดยหวังตงไห่ แต่ใครจะรู้ว่าผลจะกลับกลายเป็นเช่นนี้ นายน้อยเย่…สามารถหาทางรักษาพิษชนิดนี้ได้อย่างไม่คาดคิด จึงทำให้หลิวอัน ไม่สามารถทำอะไรได้เลย
“ฮ่าๆๆ จริงๆแล้ว เจ้าหวังตงไห่ ก็ร้ายไม่เบาในการวางแผนแบบนี้”
เย่หยวนหัวเราะพร้อมกับยิ้มเล็กน้อย
หวังตงไห่และพ่อของเย่หยวน นั้นเป็นคู่อริกัน ทั้งคู่อยู่ในตำแหน่งที่สูงเกี่ยวกับด้านโอสถภายในรัฐฉิน แม้หวังตงไห่จะเป็นคนที่มีพรสวรรค์ แต่ก็ไร้ซึ่งจรรยาบรรณ  นี่คือข้อแตกต่างจากเย่ฮาน
เย่หยวนนั้นคุ้นเคยกับหวังตงไห่ดี แม้ว่าทั้งสองตระกูลจะมิได้เป็นอริกันตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษ แต่ลูกชายของเขา…หวังหยวน คือคู่อริคนสำคัญของเขาในสำนักตันอู่
แม้เขาจะเป็นคู่อริกัน แต่ความจริงแล้ว… หวังหยวนนั้นเอาแต่ข่มเหงเย่หยวนอยู่ฝ่ายเดียว ตัวเย่หยวนกลับไม่สามารถตอบโต้ใดๆได้เลย แม้ว่าหวังหยวนจะมีนิสัยเหมือนเขา แต่ในบรรดานักเรียนในสำนักตันอู่ เขาถือเป็นเยาวชนที่มีฝีมือโดดเด่นอย่างมาก นอกเหนือจากจะสำเร็จอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับหกแล้ว เขายังเป็นผู้ช่วยนักหลอมโอสถแห่งสำนักตันอู่อีกด้วย
ท่ามกลางนักเรียนในสำนักตันอู่ หวังหยวนเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์อย่างมาก เมื่อเปรียบเทียบกับเย่หยวนแล้ว เย่หยวนไม่ติดฝุ่นเขาเลย
ในความเป็นจริง เรื่องที่เย่หยวนได้รับบาดเจ็บสาหัสจากพิษตอนนั้น เขาได้พยายามวิเคราะห์แล้ว ก็พบว่า…มีโอกาสสูงมาก ที่หวังหยวนจะเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลัง
‘ดี! ดีจริงๆ!  ความแค้นในคราก่อนยังไม่ได้ชำระ ความแค้นในคราใหม่ก็เริ่มขึ้นซะแล้ว สองพ่อลูกตระกูลหวัง… อย่าหวังว่าข้าจะให้อภัย! เมื่อเย่หยวน คิดได้เช่นนี้ เขาก็หัวเราะในใจอย่างเยือกเย็น’
“นะ-นายน้อยเย่ ข้าได้พูดทุกอย่างในสิ่งที่ข้าควรพูดไปแล้ว ดังนั้นท่านก็ควรจะ…”
หลิวอันกล่าวเสียงอันเบา
ตอนนี้เขาได้เปิดเผยแล้วว่า เขาคือไส้ศึกจากคฤหาสน์ดวงดาว ทั้งหมดที่เขากล่าวมาก็เพื่อให้เย่หยวนเชื่อใจเขา และหลอกเอาโอสถถอนพิษมา
เย่หยวนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ พร้อมกับโยนเม็ดโอสถที่ได้รับการปรุงใหม่ให้เขาและพูดว่า
“พูดได้ดี นี่รางวัลของเจ้า… โอสถถอนพิษ”
เมื่อหลิวอันได้รับโอสถถอนพิษมาเขาดีใจอย่างมาก… และรีบกลืนมันลงไปทันที และค่อยๆพยุงตัวขึ้นเพื่อทำสมาธิและดูดซับฤทธิ์โอสถถอนพิษ
แต่เมื่อเขาได้ทำสมาธิเพื่อดูดซับฤทธิ์ยานั้นไปสักพัก จู่ๆเขาก็เริ่มวิงเวียนศีรษะ และเมื่อเขาลืมตาขึ้น… เขาก็ได้พุ่งโจมตีเย่ หยวน อย่างรวดเร็วดุจเสือที่ขย้ำเหยื่อ เล็บเขาได้แทงเข้าไปยังลำคอของเย่หยวน
“อา! นายน้อย!!” ลู่เอ๋อ ที่อยู่ข้างๆได้กรีดร้องด้วยความตกใจ นางไม่คิดว่าจู่ๆเขาจะพุ่งมาบีบคอนายน้อยของนางแบบนี้
ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกได้ในทันทีว่า...มีบางอย่างผิดปกติกับร่างกายเขา เขาเป็นถึงนักล่าที่ต่อสู้กับสัตว์ปีศาจมามากมาย แต่ทำไม่แค่เด็กหนุ่มตัวเล็กๆอย่างเย่หยวน เขาถึงไม่สามารถปลิดชีพได้
เขาจึงย้ายกรงเล็บไปยังคอลู่เอ๋อแทน แต่หลังจากนั้นหลิวอันก็ล้มลงกับพื้นโดยตรง และเริ่มชักเกร็งอย่างรุนแรง ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวจนเสียรูปด้วยความเจ็บปวด
เย่หยวนดึงแขนลู่เอ๋อออกมาทันที  จากนั้นเขาก็มองหลิวอันที่นอนชักอยู่บนพื้นด้วยความสมเพช เขายิ้มออกมาอย่างเย็นชาพร้อมพูดว่า
“แม้ภัยธรรมชาติที่ว่าต้านยากแล้ว แต่ภัยที่มาจากความชั่วของตนนั้นต้านยากกว่าเป็นไหนๆ หากเจ้าไม่มีความคิดชั่วๆแบบนี้… ยาพิษทลายเครื่องใน ก็ไม่ทางออกฤทธิ์ได้เลย เพราะเจ้ามีความคิดชั่วๆ… เจ้าเลยต้องมาทนทุกข์ทรมานมากขึ้นแบบนี้”
“ทะ-ทำไม…”
หลิวอันพยายามกัดฟันพูดออกมา
เย่ หยวนยิ้มอ่อนๆพร้อมพูดว่า
“เจ้าคิดว่า โอสถบำรุงหัวใจที่ข้าให้ตอนอยู่ที่หอโอสถนั้น จะมีพิษจริงๆอย่างนั้นรึ? ความจริงแล้วนั้นเป็นโอสถบำรุงหัวใจของจริง  แต่โอสถเม็ดนั้นมันได้ถูกสกัดหลายต่อหลายครั้ง ดังนั้นฤทธิ์ของมันจึงเข้มข้นเป็นพิเศษ เจ้าจึงมีเลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด และไม่สามารถรวบรวมพลังปราณได้ ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงผลข้างเคียง จากโอสถที่เข้มข้นเกินไปเท่านั้น จริงๆแล้วมันไม่มีผลร้ายแรงต่อร่างกายเจ้าเลย เมื่อผลข้างเคียงนั้นหายไป… เจ้าก็จะกลับมาสมบูรณ์เหมือนเดิม ในทางกลับกัน… เจ้าจะแข็งแกร่งขึ้นอีกด้วย’
“ส่วนสิ่งที่เจ้าพึ่งกลืนลงไปเมื่อครู่ มันคือยาพิษชนิดหนึ่ง ที่มีชื่อว่า พิษสลายเครื่องใน หลังจากที่กลืนลงไป เจ้าจะเจ็บปวดอย่างรุนแรง… พิษจะเข้าไปทำลายลำไส้และอวัยวะต่างๆของเจ้า ทุกๆ หกชั่วยามในแต่ละวัน…ยาพิษจะออกฤทธิ์แบบนี้ไปเรื่อยๆ จนกว่าเจ้าจะสิ้นใจตาย”
หลิวอันได้ยินคำพูดของเย่หยวนชัดถนัดหูและดูเหมือนว่าในตอนนี้ อาการของเขายิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น
.............................


## 0009 การตอบโต้อย่างสุภาพชน

ตอนที่ 9 การตอบโต้อย่างสุภาพชน
ณ คฤหาสน์ดวงดาว
ปรากฏชายสองคนที่อยู่ในสถานที่ที่มองเห็นกระแสคนเข้าออกอย่างชัดเจน
ภายในคฤหาสน์ปรากฏชายวัยกลางคนในชุดสุภาพกำลังเดินวนไปมาอย่างกระวนกระวายใจ พร้อมชายวัยกลางคนอีกคนที่อยู่ข้างๆ แต่ดูสงบนิ่งกว่ามาก
“พี่ใหญ่ ไฉนถึงไม่มีข่าวคราวจากหลิวอันเลยล่ะ?”
“เป็นไปได้หรือไม่ว่าชายร่างกำยำนั้นจะถูกรักษาเย่ฮานสำเร็จแล้ว?”
คนที่กำลังพูดอยู่คือชายที่กำลังเดินวนไปมาอย่างกระวนกระวายใจรอบๆหวังตงไห่ เขาเป็นน้องชายของหวังตงไห่ และยังเป็นนักหลอมโอสถเช่นกัน ส่วนอีกคนที่ดูสงบนิ่งนั้นคือหวังตงไห่นั่นเอง
“ตงหยาง เจ้าสงบสติอารมณ์ก่อน ความสามารถของเย่ฮานมันก็ไม่ได้มากมายจนถึงขนาดสามารถรักษาพิษเหล่านั้นได้ พวกเรามานั่งรอข่าวดีได้เลย”
“พี่ใหญ่ หอโอสถเป็นศัตรูตัวฉกาจของเรามาเป็นเวลานานแล้ว และในที่สุดโอกาสทองเช่นนี้ก็มาถึง นี่แหละคือโอกาสที่จะได้แก้แค้นพวกนั้นเสียที แต่ถ้าหากพวกเราแก้แค้นไม่สำเร็จล่ะ?”
หวังตงหยางก้มหน้าพร้อมกัดฟันพูดเบาๆ
“ฮ่าๆ ตงหยางเมื่อไหร่เจ้าจะเลิกนิสัยคิดเล็กคิดน้อยแบบนี้เสียที มิเช่นนั้นเจ้าจะไม่มีทางบรรลุขึ้นเป็นเซียนโอสถได้เสียที หากยังเป็นแบบนี้?  พิษที่ชายร่างกำยำโดนเข้าไปนั้น…มันดูผิดประหลาดมาก  หากข้าเดาไม่ผิด มันคงเป็นพิษงูเมฆาเจ็ดสีกระมั่ง แต่ข้าก็ไม่มั่นใจว่ามันมีจริงหรือไม่? แต่ข้าเคยบังเอิญไปอ่านเจอเล็กน้อยเกี่ยวกับพิษชนิดนี้ หากใช่… ข้าก็เกรงว่า คฤหาสน์ดวงดาวแห่งนี้คงพบกับปัญหาอย่างแน่นอน  แต่อย่างไรก็ตามข้าก็โยนปัญหานี้ให้กับเย่ฮานไปเรียบร้อยแล้ว สมควรแล้วล่ะที่เจ้านั้นจะโชคร้าย แม้แผนการในครั้งนี้จะไม่สามารถถอนรากถอนโคนเย่ฮานได้ก็เถอะ แต่มันก็เป็นวิธีที่ดีที่สุด ที่จะลดความน่าเชื่อถือในธุรกิจเจ้านั้น”
หวังตงไห่กล่าวอย่างไร้ความกังวล
แม้ว่าหวังตงไห่จะกล่าวแบบนั้นก็ตาม แต่ความไม่สบายใจของหวังตงหยางก็ยังไม่จางหายไปอยู่ดี สังเกตได้จากใบหน้าของตงหยางที่ยังเหมือนเดิม จากนักหลอมโอสถระดับสูงก้าวข้ามไปเป็นเซียนโอสถเสมือนเป็นเรื่องง่าย แต่ในความเป็นจริงกลับยากเย็นแสนเข็ญนัก มิฉะนั้นคนที่อยู่ในระดับชั้นเซียนโอสถในรัฐฉินคงไม่มีน้อยเช่นนี้
แต่อย่างไรก็ตามความวิตกกังวลของเขาก็ยังไม่จางหายไป เขาจึงถามออกไปในทันทีว่า
“พี่ใหญ่ ไฉนข้ารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติไป เราไม่ลองส่งคนลงไปตรวจสอบสถานการณ์ที่นั่นเสียหน่อย?”
หวังตงไห่กลัวว่าหากเขากระโตกกระตากมากเกินไป จะทำให้เย่ฮานจับได้ในท้ายที่สุด เขาจึงส่งหลิวอันไปเพียงคนเดียวในการไปสืบเรื่องราว แต่ถ้าหากทางด้านนั้นเริ่มเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาหลิวอันก็ควรจะรีบมารายงานเขาไปนานแล้ว
เว้นแต่จะเกิดอะไรขึ้นระหว่างนั้นจริงๆ
“เอาล่ะ เจ้าส่งสักคนไปตรวจสอบดู”
หลังจากที่ครุ่นคิดสักครู่ หวังตงไห่ก็คล้อยเห็นด้วย
หวังตงไห่นั้นไม่ค่อยกังวลเท่าไหร่ว่า จะเกิดอันตรายกับหลิวอัน เพราะเขาเป็นถึงนักล่าสัตว์อสูรผู้มีพลังสูงถึงอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับแปด ซึ่งนั่นมิใช่ชนชั้นอ่อนด้อยเลย
หวังตงหยางรับคำสั่งและกำลังจะออกไปในทันที แต่จู่ๆก็มีเสียงเคาะประตูอย่างร้อนใจดังขึ้น
“ทะ-ท่านผู้นำ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! มีบางคนมาสร้างปัญหาถึงที่นี่!”
หื้มมม
ประตูตำหนักได้เปิดออกมาในทันทีโดยมีเสียงหวังตงไห่ กล่าวอย่างสงบว่า
“ใครกัน?”
“ใครกัน ช่างกล้าขนาดนี้ นี่มันมาหยามถึงที่นี่เลยรึ?!แล้วตอนนี้มันอยู่ที่ไหน?!”
เมื่อหวังตงหยางได้ยินเข้า อารมณ์ของเขาก็ได้ปะทุออกมาทันที
ใบหน้าของคนใช้ซีดลงพร้อมพูดว่า
“จะ-จริงๆแล้ว พวกนั้นก็ไม่ได้สร้างปัญหาอะไรหรอก…มะ-มันก็เป็นแค่เรื่องการรักษา”
เมื่อเห็นคิ้วของหวังตงไห่ที่ขมวดเข้มยิ่งขึ้น เขาก็รีบกล่าวต่อว่า
“ไม่ๆๆ ไม่ใช่แบบที่พวกท่านคิด แต่พวกนั้นเอาเรื่องการรักษามาบังหน้าเพื่อที่จะท้าทายพวกเรา”
“เจ้านั้นมันเป็นใคร?”
ความอดทนของหวังตงไห่ได้หมดลงแล้วในตอนนี้
“มะ-มันคือ สวะตระกูลเย่ ลูกของเย่ฮาน เย่หยวน!”
คนใช้พูดออกมาในขณะที่ร่างกายสั่นไปทั่วร่าง
“ก็แค่ขยะชิ้นหนึ่ง เจ้าจะกลัวไปทำไมกัน? เจ้าบ้าไปแล้วรึ? เรื่องแค่นี้จะถึงมารายงานถึงเจ้าสำนักเลยอย่างนั้นรึ?”
ขณะที่หวังตงหยางได้ยินว่าเป็นเย่หยวนเขาก็รีบไล่คนใช้ไปในทันที
“ช่างมันเถอะ ไหนลองออกไปดูหน่อย”
หวังตงไห่ได้ออกคำสั่ง
ทั้งสามได้เดินไปยังห้องโถงและเห็นชายหนุ่มกำลังนั่งด้วยท่าทีที่จองหอง บนเก้าอี้อันทรงเกียรติ
หวังตงไห่จ้องเขม็งไปยังเก้าอี้ตัวนั้นพร้อมกับต้องการจะจัดการเขาในทันที
ขณะที่หวังตงไห่กำลังเดินไปจัดการกับเย่หยวน เขาก็เหลือบไปมองใต้เท้าของเย่หยวน ก็ได้พบกับร่างของหลินอันที่กำลังนอนทุรนทุรายอย่างกับสุนัขบนพื้น  หัวใจของหวังตงไห่ได้เต้นแรงขึ้นมาในทันที
เมื่อเย่หยวนเห็นหวังตงไห่ปรากฏตัวออกมา เขาก็ลุกขึ้นและเดินไปหาด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม พร้อมพูดว่า
“ท่านผู้นำหวัง พอดี...หลานชายตัวน้อยๆคนนี้ มีเรื่องกะทันหันนิดหน่อย หวังว่าท่านคงไม่ถือสากัน”
ใบหน้าของหวังตงไห่กระตุกอย่างรุนแรง ในตอนนี้เขาอยากจะตบเย่หยวน ให้ตายคามือภายในฝ่ามือเดียวเลยด้วยซ้ำ แต่เขาก็จำต้องฝืนยิ้มพร้อมพูดว่า
“ไม่เป็นไร เราก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลกัน ข้าก็ตกใจในคราแรก…คิดว่ามีพวกขยะที่ไหนกล้ามาหาเรื่องกันถึงคฤหาสน์ดวงดาวของเราแบบนี้ หากวันหลังเจ้าจะมาละก็…เจ้าก็ควรแจ้งพวกเราให้ทราบล่วงหน้าก่อนจะดีกว่า พวกเราเองจะได้ไม่ตกใจแบบนี้”
แม้ว่าหวังตงไห่ อยากจะเลาะฟันออกจากปากเด็กหนุ่มคนนี้เพียงใด แต่เขาไม่ต้องการแสดงความเกลียดชังต่อหน้าคนไข้ในห้องโถงเช่นกัน เขาจึงเพียงแต่พูดไล่ไสส่งอ้อมๆเท่านั้น  ในความเป็นจริง…ทุกคนรู้ดีว่าคฤหาสน์ดวงดาวกับหอโอสถ นั้นเป็นศัตรูคู่อริกัน แต่ท่าทีที่แสดงออกมานั้นก็ยังดูสุภาพและรักใครกันดี แต่นั่นก็เพียงภายนอกเท่านั้น พวกเขาต่างเป็นคนที่เป็นหน้าเป็นตาของแต่ละตระกูล ดังนั้นหากเกิดการต่อสู้กันตรงนี้จริงๆ แล้วต่อไปใครจะกล้ามารักษากับพวกเขาอีกล่ะ?
เย่หยวนยิ้มในใจเมื่อเห็น หวังตงไห่พยายามกัดฟันพูดดีด้วย เขาจึงยิ้มพร้อมกับพูดกลับว่า
“...เพราะข้ากังวลมากไป ในการจะช่วยชีวิตผู้คน จึงทำให้ข้าไม่มีทางเลือกและได้กระโตกกระตากมาแบบนี้ข้าได้ยินคำเลื่องลือมานานแล้ว...เกี่ยวกับฝีมือการหลอมโอสถของท่าน ฟังว่าฝีมือของท่านเป็นอันดับหนึ่งแห่งรัฐฉิน ดังนั้นเมื่อเกิดเรื่องขึ้น...ข้าจึงนึกถึงท่านเป็นคนแรกทันที”
เมื่อได้ยินที่เย่หยวนพูดออกมาหวังตงไห่ ก็ประหลาดใจอย่างมาก…เพราะในครานี้ เจ้าเด็กนี่มันต่างไปจากทุกทีอย่างสิ้นเชิง
ถ้าคำพูดเหล่านี้ออกมาจากปากคนอื่นก็คงดี แต่กลับกันคำพูดเหล่านี้ดันออกมาจากปากของเย่หยวน                                          	ณ ห้องโถงแห่งคฤหาสน์ดวงดาวจึงได้เต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวายในขณะนั้น
ในคราแรก หวังตงไห่กลัวว่า เย่หยวนจะพาคนมาสร้างความวุ่นวายในคฤหาสน์ดวงดาวเสียอีก
คำพูดเหล่านั้นที่ออกมา ทำให้ผู้คนจำนวนมากในห้องโถงได้หันมาสนใจเขากันใหญ่ มากจนทั่วบริเวณนั้นไม่สามารถเดินผ่านไปมาได้แล้วในขณะนี้
คำพูดเหล่านั้น มีใจความว่า… หวังตงไห่คืออันดับหนึ่งแห่งรัฐฉิน และผู้คนโดยรอบได้ยินอย่างชัดเจน  แต่จริงๆแล้ว ผู้ที่บรรลุอาณาจักรรเซียนโอสถในรัฐฉิน ไม่ได้มีเพียงหวังตงไห่และเย่ฮานเท่านั้น นอกจากนี้ยังมีนักหลอมโอสถจากตระกูลราชวงศ์อีกด้วย
ถ้าหากคำพูดเหล่านี้แผ่กระจายไปถึงหูของพวกตระกูลราชวงศ์ละก็ หวังตงไห่จะถูกจับจ้องจากตระกูลราชวงศ์ทันที อย่างกับว่า เขาได้นั่งอยู่บนเข็มที่แหล่มคมนับพัน...หากพลาดแม้แต่นิดเดียว เข็มเหล่านั้นก็จะรุมทำร้ายเขาในทันที
พวกสายสืบของตระกูลราชวงศ์นั้นมีอยู่ทั่วทุกที่ในรัฐฉิน มีเพียงสวรรค์เท่านั้นที่ทรงทราบว่า ในบรรดาผู้คนที่อยู่ในห้องโถงนี้นั้น จะมีพวกสายสืบของตระกูลราชวงศ์หรือไม่
ในตอนนี้หวังตงไห่รู้สึกอึดอัดใจอย่างมาก  แต่เขาก็ต้องกัดฟันยิ้มและตอบเย่หยวนกลับไปว่า
“เจ้าพูดอะไรกันหลานข้า? อย่างข้าน่ะรึจะกล้าอวดอ้างตนเองว่า เป็นอันดับหนึ่งในรัฐฉิน?”
“อย่างข้าก็มีฝีมือไม่ต่างไปกับพ่อและลุงของเจ้านักหรอก อย่างไรก็ตาม ข้าก็รู้สึกแปลกๆที่หลานชายผู้นี้มาขอความช่วยเหลือจากคฤหาสน์ดวงดาวของเรา ทั้งๆที่พ่อของเจ้าก็สามารถช่วยได้ แต่ทำไมเจ้าก็ยังจะมาคฤหาสน์ดวงดาวแทน?”
เย่หยวนยิ้มและพูดว่า
“เหตุที่ข้ามา ณ ที่แห่งนี้ มีสองประการ ประการแรก เมื่อเกิดปัญหาข้าก็นึกถึงท่าน ผู้เป็นถึงอันดับหนึ่งแห่งรัฐฉินก่อนใคร ประการที่สอง จุดที่ข้าเห็นชายผู้นี้นั้นอยู่ใกล้กับที่นี่มากที่สุด”
ขณะที่เย่หยวนกล่าวเสร็จ เขาก็ได้ชี้ลงไปยังหลิวอันที่นอนทุรนทุรายอยู่บนพื้น ต่อมาสีหน้าของเย่หยวนก็เต็มไปด้วยความสงสารและพูดต่อว่า
“ข้าได้พบกับชายผู้นี้ เขาได้นอนชักด้วยความทรมานอยู่บนท้องถนน ด้วยความสงสาร…ข้าจึงรีบพาเขามายัง คฤหาสน์ดวงดาว เพื่อขอความช่วยเหลือในทันที แต่ใครจะไปรู้ว่า...อาการของเขานั้นยากที่จะวินิจฉัย ขนาดเปลี่ยนนักหลอมโอสถตั้งหลายท่านก็ยังไม่สามารถรักษาได้”
หวังตงไห่ตระหนักได้ในทันทีว่า เขาไม่ได้ประโยชน์ใดๆจากเหตุการณ์ในครั้งนี้เลย
ต้องมีบางอย่างผิดพลาด เมื่อวานนี้...หยวนเอ๋อพึ่งส่งข่าวกลับมาอยู่เลยว่า เขาได้วางแผน วางยาพิษแก่ลูกของเย่ฮานเพื่อปลิดชีพ แต่ทำไมวันนี้เขาถึงโผล่หน้ามาคฤหาสน์ดวงดาวได้?
แต่อย่าพึ่งพูดถึงเรื่องนั้นเลย ในตอนนี้เย่หยวนพบกับผู้เคราะห์ร้ายบางคนเข้า หากพบคนอื่น หวังตงไห่ก็ไม่แปลกใจนัก แต่คนที่เขาพบดันเป็นหลิวอันนี่สิ...มันเป็นเรื่องบังเอิญเกินไป
มันเป็นเรื่องที่ดีหากเขาสามารถรักษาความลับของตัวเขาไว้ได้ แต่ถ้าหากไม่ มันก็เท่ากับว่า...หลิวอันทรยศต่อคฤหาสน์ดวงดาว ข้อมูลต่างๆของหลิวอันไม่สามารถเปิดเผยต่อสาธารณะได้ นอกจากนั้นยังมีนักหลอมโอสถและนักล่าสัตว์อสูรจำนวนมากอยู่ที่นั่น เมื่อตัวตนของหลิวอันถูกเปิดเผยออกมาละก็...มันก็จะส่งผลต่อคฤหาสน์ดวงดาวอย่างมาก
แล้ว...เกิดอะไรขึ้นกับหลิวอัน? เขาได้เตรียมการมาอย่างสมบูรณ์แล้วแท้ๆก่อนที่หลิวอันจะออกไปยังหอโอสถ เขาเพียงแค่… ทำให้บางจุดที่ไม่สำคัญภายในร่างกายได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยเพื่อให้เนียนต่อการแฝงตัว แต่ทำไมเมื่อหลิวอันกลับมาถึงมีสภาพปางตายเช่นนี้?
ด้วยความสามารถของหมอในคฤหาสน์ดวงดาวแห่งนี้ หมอท่านนั้นได้แต่วินิจฉัยว่า...เขาถูกวางยาพิษ แต่หมอท่านนั้นก็จนปัญญาในการรักษา และในที่สุดก็ต้องไปเชิญหัวหน้าสำนักออกมาด้วยตัวเอง?
ในขณะนั้นหวังตงไห่คิดวิเคราะห์ทุกสิ่งอย่างที่เกิดขึ้น และเขาก็ตระหนักได้ว่า มันผิดปกติอย่างมาก หากเขาไม่สามารถรับมือไว้ได้เรื่องนี้จะเป็นเหตุให้คฤหาสน์ดวงดาวเสื่อมเสียเป็นแน่แท้
……………………………..


## 0010 ท้าทายด้วยพิษ 

ตอนที่ 10 ท้าทายด้วยพิษ
ในตอนนี้หวังตงไห่เจ็บใจอย่างมากที่ไม่ยอมส่งคนไปตรวจสอบที่หอโอสถเพิ่ม เขาได้แต่อดทนอดกลั้นต่อสถานการณ์ที่ไม่ชัดเจนแบบนี้ เขาได้แต่ภาวนาว่า...หลิวอันจะยังคงปกปิดความลับไว้ได้อยู่
“ทะ-ท่าน...ชะ-ช่วยข้า...ดะ-ด้วย”
หลิวอันได้แต่ร้องคร่ำครวญด้วยความทรมานพร้อมกับหมดสภาพอยู่บนพื้น
คำพูดของหลิวอันราวกับว่าเขารู้จักกับหวังตงไห่มาก่อน เมื่อหวังตกไห่ได้ยินเขาก็คิ้วขมวดขรึมยิ่งขึ้นไปอีก
“หืมมม? ท่านผู้นำหวัง ชายผู้นี้รู้จักกับท่านอย่างนั้นรึ?”
เย่หยวนเอ่ยถามแสร้งราวกับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรมาก่อนเลย
เขาตั้งใจจะพูดคำเหล่านี้ให้เสียงดังเพื่อให้ทุกคนได้ยิน ถึงแม้นคนอื่นๆที่ได้ฟังจะไม่รู้สึกอะไร แต่เมื่อคำพูดเหล่านี้เข้าหูหวังตงไห่มันกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ในใจหวังตงไห่เปี่ยมล้นความเกลียดชังสุดหัวใจยิ่งในตอนนี้ แต่ท่าทีที่แสดงออกมาก็ยังไม่กระโตกกระตากแต่อย่างใด
“เกรงว่าหลานชายกล่าวไปเรื่อยแล้ว ตระกูลหวังของข้ามีชื่อเสียงโด่งดังในรัฐฉิน มีนักล่าสัตว์อสูรมากมายที่เคยมารักษาในคฤหาสน์ดวงดาวแห่งนี้ ดังนั้นก็มิใช่เรื่องแปลกเลยที่เขาจะรู้จักข้า”
เย่หยวนปั้นหน้าเสมือนเข้าใจทันทีที่ได้ฟังและพูดว่า
“เป็นเช่นนี้นี่เอง แต่ว่า...ข้ายังไม่ได้กล่าวเลยว่าชายผู้นี้เป็นนักล่าสัตว์อสูร ท่านผู้นำหวัง…ท่านรู้ได้อย่างไร? 	หลานตัวน้อยๆผู้นี้รู้สึกศรัทธาในสายตาอันแหล่มคมของท่านยิ่งนัก”
ในทีแรก ผู้คนก็ยังไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นแต่หลังจากที่เย่หยวนกล่าวแบบนั้นไป ทุกคนก็เริ่มเข้าใจกับเหตุการณ์มากขึ้นจนส่งผลให้บรรยากาศในตอนนี้มันอึดอัดยิ่งขึ้น
หลิวอันเป็นเพียงนักล่าสัตว์อสูรที่มีพลังอยู่ที่อาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับแปด จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เขาจะเคยได้ยินชื่อเสียงอันลือเลื่องของหวังตงไห่ แต่สำหรับหวังตงไห่ กลับเป็นเรื่องแปลกที่จะรู้ว่าหลิวอันเป็นนักล่าสัตว์อสูร
อย่างไรก็ตามมันก็มิได้หมายความว่า หวังตงไห่จะไม่สามารถทำความรู้จักกับนักล่าสัตว์อสูรได้เลยสักคน ในทางตรงข้าม เขานั้นรู้จักนักล่ามากมาย และนักล่าเหล่านั้นล้วนอยู่ในระดับที่ไม่ต่ำกว่าอาณาจักรหลอมรวมวิญญาณทั้งสิ้น แต่เขาดันรู้จักนักล่าระดับปลายแถวอย่างหลิวอัน นี่เป็นไปได้อย่างไร?
ไม่มีผืนแผ่นดินใดไร้ซึ่งรอยแตก มีข่าวลือเกี่ยวกับคฤหาสน์ดวงดาวว่าได้แอบส่งคนไปแฝงตัวกับกลุ่มนักล่าสัตว์อสูร แถมยังลอบฆ่าพวกเขาเพื่อชุบมือแย่งชิงสมบัติ แต่มันก็เป็นเพียงข่าวลือเพราะไม่พบหลักฐานใดเลย...นอกจากนี้คฤหาสน์ดวงดาวยังมีอำนาจอย่างมากและยังหนุนหลังพวกนักล่าสัตว์อสูรอีกหลายคน  แต่ทั้งหมดก็ยังคงเป็นข่าวลือและคำบอกเล่าต่อๆกันมาเท่านั้น
เย่หยวนจงใจพูดหลอกล่อหวังตงไห่และสร้างคำถามเหล่านี้ให้แก่ผู้คนที่ได้ยินโดยรอบ ผู้คนที่ได้ยินต่างจินตนาการไปต่างๆนานาโดยความคิดของแต่ละคนว่า...แท้จริงแล้วหวังตงไห่มีอะไรปิดบังกันแน่
เมื่อมาถึงจุดนี้หวังตงไห่รู้สึกราวกับว่ามีม้าจำนวนนับหมื่นมาวิ่งกระหน่ำอยู่บนหัวใจ แต่เขาก็ไม่สามารถหยุดเย่หยวนได้เลยเช่นกัน อีกฝ่ายจงใจสร้างภาระก้อนนี้เอาไว้เพื่อให้หวังตงไห่มาเก็บกวาดด้วยตนเอง
“ฮ่าๆๆ หลานชายข้า...เจ้าคงไม่เข้าใจสถานการณ์นี้ดีพอ เพียงแค่มองก็รู้แล้วว่าชายผู้นี้มีความสามารถบางอย่างผนวกกับเขายังได้รับพิษที่แปลกประหลาดเยี่ยงนี้อีก ดังนั้นจึงมีโอกาสสูงมากที่เขาจะเป็นนักล่าสัตว์อสูร”
หวังตงไห่ได้อธิบายพร้อมกับฝืนหัวเราะ
ยามนี้เป้าหมายของเย่หยวนได้สำเร็จไปแล้ว ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะไม่ต่อความยาวสาวความยืดเรื่องนี้ แต่เขายังคงทิ้งคำถามให้แก่ผู้คนได้จินตนาการไปต่างๆนานาต่ออยู่ดี
“อย่างนั้นเองรึท่านผู้นำหวัง ข้าต้องขออภัยในความไม่รู้ของหลานตัวน้อยๆผู้นี้จริงๆ ข้าเองก็พึ่งถูกวางยาและเกือบตายเช่นกัน ดังนั้นข้าคงคิดมากจนเกินไป หลังจากเรื่องทั้งหมดนี้ มันทำให้ข้ารู้ว่าข่าวลือพวกนั้นมันช่างไร้สาระสิ้นดี”
“โอ้ พวกเราคุยกันจนลืมชายผู้นี้ไปสนิทเลย แต่พินิจดูจากสายตาของชายผู้นี้ที่มองยังท่าน...อย่างกับมองคนสนิทอย่างไรไม่รู้ ข้ารู้สึกได้...อ่า! ข้าพูดจาไร้สาระไปอีกแล้ว! ขะ-ข้าหมายถึง...เขามองท่านอย่างกับท่านเป็นผู้ช่วยชีวิตของเขาต่างหาก”
เย่หยวนเผยสีหน้าเสมือนรู้สึกผิดที่กล่าวอะไรพล่อยๆออกไป พร้อมกับก้มดูหลิวอันด้วยความเป็นห่วง
ไม่ว่าจะกรณีใดก็ตาม หาใช่ว่าต้องเย่หยวนจะเอาหวังตงไห่ให้ถึงตายด้วยคำพูดเหล่านี้ เขาพูดโจมตีหวังตงไห่น้อยมาก เพียงพูดจี้เฉพาะบางจุดเพื่อให้ผู้คนฉุกคิดขึ้นมาเฉยๆ
ในขณะนี้หวังตงไห่ไม่สามารถโต้แย้งใดๆได้เลย เพราะเย่หยวนไม่ยอมเปิดโอกาสเลยแม้แต่น้อย
หวังตงไห่ได้ขมวดคิ้วขณะที่มองหลิวอันที่นอนอยู่บนพื้นพร้อมสั่งคนใช้ว่า
“นำร่างชายคนนี้ไป...นำไปไว้ด้านหลังคฤหาสน์ สักครู่หนึ่งข้าจะตามไปวินิจฉัยเขาเอง”
ทันทีที่หวัง ตงไห่กล่าวเสร็จเย่หยวนก็ได้พูดแทรกขึ้น
“ท่านผู้นำหวัง ไม่ทราบว่าข้าและเหล่ามิตรสหายโดยรอบจะขอดูการรักษาของท่านได้หรือไม่? พวกเราต่างอยากจะเป็นสักขีพยานว่าฝีมืออันสุดยอดของผู้นำหวังจะยอดเยี่ยมเพียงใดกัน"
“ข้าทนไม่ได้เมื่อได้ยินคำนินทาต่างๆนานาเกี่ยวกับฝีมือท่าน ดังนั้นโอกาสนี้แหละที่ท่านจะได้พิสูจน์ฝีมือให้ประจักษ์แก่ทุกคน ใช่หรือไม่…พวกท่าน?”
เย่หยวนได้หันไปหาทางผู้คนพร้อมถามออกมา
ผู้คนต่างสนใจอย่างมากเมื่อได้ยิน โดยปกติโอกาสที่จะได้เห็นเจ้าสำนักหวังแสดงฝีมือต่อหน้าแบบนี้แทบเป็นไปไม่ได้เลย ดังนั้นทุกคนจึงได้ตะโกนสนับสนุนความคิดของเย่หยวนกลับไปในทันที
ตอนนี้หวังตงไห่ตระหนักได้ว่าเขากำลังอยู่บนหลังเสือและยากที่จะลงมาได้  เขาเหลือบมองไปที่เย่หยวนพร้อมสายตาเจืออาฆาตดั่งต้องการสับอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ แม้ตอนนี้เขาจะเป็นถึงเซียนโอสถ แต่ใครจะไปคิดว่า ตนกลับถูกบีบให้ทำการรักษาต่อหน้าฝูงชนโดยเด็กหนุ่มเพียงคนเดียว?
‘ได้! ในเมื่อเจ้าอยากเห็น ข้าก็จะถอนพิษให้เจ้าดู! ไม่มีพิษชนิดใดที่เขาไม่สามารถถอนได้ในรัฐฉินแห่งนี้ พิษที่ขยะอย่างเจ้าปรุงขึ้นมาเองยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย’
หวังตงไห่รู้จักเย่ฮานดี และเรื่องนี้ไม่ใช่แผนของเจ้าเย่ฮานอย่างแน่นอน
เย่ฮานที่เขารู้จักมักจะแข่งกันซึ่งๆหน้าอย่างมีเกียรติ แม้เขาจะอยู่ในสภาวะขำขันแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางส่งลูกชายของตนมาแบบนี้แน่นอน ดังนั้นเรื่องทั้งหมดจะต้องเป็นความคิดของเย่หยวนอย่างแน่นอน
ก็แค่สวะคนหนึ่ง ทว่าหวังจะทัดเทียมสวรรค์เลยอย่างนั้นรึ?
คงไม่มีอะไรดีใจไปกว่าการได้ตบสั่งสอนเจ้าขยะนี้ แม้จะทำไม่ได้ แต่เจ้านั้นก็เหมือนตบหน้าตัวเอง ตั้งแต่ก้าวเท้ามายังที่แห่งนี้แล้ว
หวังตงไห่ชูมือและตะโกนไปว่า
“เนื่องด้วยวันนี้เป็นวันดีที่ทุกคนต่างอยู่กันพร้อมหน้า ข้าจะแสดงฝีมือรักษาชายผู้นี้ต่อหน้าพวกท่าน พวกเจ้า...วางชายผู้นี้ลงซะ”
เมื่อผู้คนได้ยินดังนั้น มันก็ยิ่งกระตุ้นพวกเขาให้อยากดูเข้าไปใหญ่ พวกเขาอยากจะเห็นว่า...เย่หยวนผู้สร้างเรื่องมานับไม่ถ้วนจะสามารถท้าทายท่านผู้นำหวังแห่งคฤหาสน์ดวงดาวได้ซักกี่น้ำ
จนถึงตอนนี้แม้แต่คนโง่ก็ยังไม่เชื่อว่า เย่หยวนบังเอิญเจอชายผู้นี้ข้างทางจริงๆ และพิษที่ชายผู้นี้โดนเข้าก็น่าจะถูกปรุงโดยเย่หยวนแน่นอน
สำหรับชายที่โดนยาพิษผู้นี้ แม้จะไม่เหมือนตามข่าวลือก็ตาม แต่เขาก็มีอะไรบางอย่างกับคฤหาสน์ดวงดาวอย่างแน่นอน
หลายคนที่อยู่ตรงนี้ต่างเป็นผู้คนแถวนี้ทั้งนั้น และพวกเขาก็ต่างรู้ดีกับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนเช้าในหอโอสถ พวกเขาต่างปะติดปะต่อเหตุการณ์ต่างๆจากสิ่งที่เขาเห็นและต่างเดาไปต่างๆนานา แต่ส่วนใหญ่ก็ต่างเดาว่า ที่เย่หยวนมายังที่แห่งนี้ก็เพื่อใช้ยาพิษที่ตนปรุงขึ้นท้าทายท่านผู้นำหวัง
หวังตงไห่ก้มมองไปที่หลิวอันที่มีสภาพกึ่งเป็นกึ่งตาย ซึ่งเขาเองก็ยังไม่สามารถฆ่าเจ้านี้ได้ด้วย เจ้าหลิวอันไม่เพียงแค่ไร้ประโยชน์เท่านั้น แต่หากการถอนพิษครั้งนี้ล้มเหลว มันยังสร้างปัญหาอีกมากมายให้แก่เขาเช่นกัน
ในตอนนี้หลิวอันชักดิ้นชักงอไปมาด้วยความเจ็บปวด เสมือนกับปลาที่กำลังจะตาย
หวังตงไห่ไม่ต้องการที่จะหักหน้าตนเอง ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องรักษาหลิวอัน
หวังตงไห่ได้เปิดเปลือกตาของหลิวอันพร้อมกับวัดชีพจรของเขา จากนั้นก็ถอนเสื้อของเขาออกเพื่อตรวจร่างกายอย่างละเอียด จนเวลาผ่านไปครึ่งวัน...สถานการณ์ของเขาก็ค่อยๆมืดแปดด้าน หัวคิ้วแทบขมวดจนชนกันแล้วในตอนนี้
เขาไม่สามารถเสาะหาร่องรอยเพื่อรักษาใดๆได้เลย!
ระดับเซียนโอสถไม่สามารถวินิจฉัยชายผู้นี้ได้เลยว่าพิษที่เขาโดนคือพิษชนิดใด นี่เป็นเรื่องเกินความคาดหมายไปมาก ในความเป็นจริง...หลิวอันอาจร่วมมือกับเย่หยวนในการจัดฉากเรื่องนี้ขึ้นมา ทั้งนี้เพื่อหักหน้าหวังตงไห่
“พี่ใหญ่ อาการเป็นไงบ้าง?”
หวังตงหยางกล่าวด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีนัก ยามเห็นสีหน้าของผู้เป็นพี่
“เอาโอสถถอนพิษระดับสูงสุดมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ ไป!”
หวังตงไห่เอ่ยปากตะโกนสั่งขณะที่ตบมือเข้าหากัน ราวกับว่าเขาสามารถวินิจฉัยแถลงอาการได้แล้ว
“อะไรนะ?! โอสถถอนพิษระดับสูงสุด! นี่… นี่เป็นสิ่งที่ท่านพี่ทุ่มเทความพยายามอย่างมากในหลอมมันมิใช่รึ?  มันมีไว้สำหรับท่านจักรพรรดิ แต่พี่จะใช้มันกับเขา?”
“ทำตามที่ข้าสั่งซะ! จะมัวยืนพูดไร้สาระอะไรอยู่ล่ะ?”
ความอดทนของหวังตงไห่ได้หมดลงแล้ว ในตอนนี้เขากลายเป็นคนหงุดหงิดขึ้นมาทันที
……………………………..


## 0011 จงเงียบไว้

ตอนที่ 11 จงเงียบไว้
หวังตงหยางไม่เคยเห็นพี่ใหญ่ของตนกระวนกระวายเช่นนี้มาก่อน ยามนี้ไม่กล้ารีรอและรีบไปเอาโอสถถอนพิษระดับสามขั้นสูงสุดมา
โอสถถอนพิษชนิดนี้เป็นชนิดที่ใช้ถอนพิษได้ทั่วไป นั่นหมายความว่า สามารถรักษาอาการบาดเจ็บจากพิษได้ทุกชนิด แต่ผลของโอสถก็ขึ้นอยู่กับว่าคนผู้นั้นถูกพิษชนิดใดมา
ซึ่งโอสถถอนพิษนี้สามารถรักษาได้เฉพาะพิษธรรมดาทั่วไปเท่านั้น เพราะเหตุนี้มันจึงเป็นที่นิยมใช้กันในวงกว้าง และเป็นชนิดที่ใช้ค่อนข้างได้ผลมากที่สุด
แต่ในสายตาของเย่หยวน โอสถถอนพิษชนิดนี้ จัดว่าเป็นยาถอนพิษที่ใช้สำหรับพิษที่มีความรุนแรงไม่มาก และมันน่าจะใช้รักษาพิษที่มีความรุนแรงเพียงระดับหนึ่งหรือสองเท่านั้น
ระดับของโอสถถอนพิษมีสูงถึงระดับห้า และเมื่อใดก็ตามที่ถูกพิษที่มีความรุนแรงเหนือระดับห้าขึ้นไป แน่นอนว่า โอสถถอนพิษย่อมช่วยอะไรพวกเขาไม่ได้นัก นั่นเพราะว่าพิษที่มีความรุนแรงเหนือระดับห้าขึ้นไปจัดว่าเป็นพิษชนิดพิเศษที่พบได้น้อยมาก โอสถถอนพิษจึงใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไป
โอสถถอนพิษชนิดนี้หลอมขึ้นมาโดยหวังตงไห่ และในรัฐฉินนี้ก็จัดว่ามิใช่โอสถถอนพิษธรรมดา ชั่วชีวิตที่เป็นนักหลอมโอสถของเขา… นี่คือโอสถถอนพิษระดับสามคุณภาพสูงอันดับต้นๆที่เขาเคยหลอมกลั่นขึ้นมา แม้เต่เย่ฮานเอง… ก็ยังไม่สามารถปรุงโอสถแก้พิษคุณภาพสูงเช่นนี้ได้
แม้ว่าทั้งคู่จะเป็นเซียนโอสถ แต่ทั้งสองคนต่างก็มีความชำนาญเฉพาะด้านของตน เย่ฮานนั้นด้อยกว่าในด้านการจัดการกับพิษ ซึ่งนี่คือเหตุผลว่า ทำไมเย่ฮานจึงให้เย่หยวนกินโอสถถอนพิษระดับสามที่คุณภาพต่ำเช่นนั้นไป  ในขณะที่หวังตงไห่กลับสามารถปรุงยาถอนพิษระดับสามได้ดีกว่า
โอสถถอนพิษนี้บ่งบอกถึงความเชี่ยวชาญที่หาผู้ใดเปรียบไม่ในรัฐฉินนี้  แม้แต่ท่านลุงเฉินก็มิอาจเทียบความสามารถด้านนี้กับหวังตงไห่ได้
เมื่อหวังตงหยาง ยื่นโอสถเม็ดนี้ให้กับหวังตงไห่ ใบหน้าเขาก็กระตุกอย่างแรง จะให้โอสถคุณภาพดีแบบนี้กับขี้ข้าอย่างหลิวอัน ช่างเสียของโดยแท้...
หวังตงไห่รับโอสถเม็ดนั้นไว้ ก่อนเหลียวจับจ้องไปที่เย่หยวนพลางส่งเสียงพึมพำในลำคอ โดยไม่คำนึงถึงผลลัพธ์ในวันนี้ เขาได้พ่ายแพ้ให้แก่เจ้าหนุ่มน้อยเสียแล้ว
เย่หยวนยืนนิ่งไม่ไหวติงมองหวังตงไห่ด้วยสีหน้าราบเรียบไร้อารมณ์ใดปรากฏ
หวังตงไห่พับแขนเสื้อของเขาขึ้น พร้อมเข้าประคองร่างหลิวอันลุกขึ้นนั่งอย่างไม่เต็มใจ ดัชนีหวังตงไห่จี้จุดไปที่ร่างหลิวอันอย่างรวดเร็ว ฝูงชนยังคงเห็นภาพนิ้ว ก่อนจะตามมาด้วยเสียงสูดไอเย็นอีกระลอก
แต่ละดัชนีของหวังตงไห่ที่จี้สกัดจุดลงไปบนร่างของหลิวอัน  เขาก็ร้องคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด  และเมื่อนิ้วสุดท้ายจี้สกัดลงไป หลิวอันพลันอ้าปากกว้างกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด หวังตงไห่หาได้ลังเลและรีบนำโอสถถอนพิษกรอกเข้าปากของหลิวอันทันที
หลังจากที่หลิวอันกลืนโอสถเม็ดนั้นลงไปแล้ว หวังตงไห่ก็หยุดการเคลื่อนไหวของเขาทันที หลิวอันที่ตอนนี้สูญเสียการทรงตัว ได้ทรุดฮวบลงไปอีกครั้งหนึ่ง
แปะ…แปะ…แปะ…
ณ เวลานี้ เสียงปรบมือเสียงชื่นชมดังไปทั่ว เย่หยวนถอนหายใจและยิ้มออกมา
“ข้าได้ยินนามขาน ดัชนีล่องหนของท่านเจ้าสำนักหวังมานานแล้ว ร่ำลือกันว่า ดัชนีล่องหนนี้ช่างล้ำเลิศ สามารถปลุกคนตายให้คืนชีพ และสามารถทำให้ผู้คนมีชะตากรรมที่เลวร้ายยิ่งกว่าตายก็ได้ ได้พบเห็นในวันนี้ ถือว่าเป็นบุญตาของข้าจริงๆ ช่างน่าเหลือเชื่อนัก!!”
หวังตงไห่หอบเล็กน้อยตระหนี่เป็นจังหวะ แน่ชัดแล้วว่าการสำแดงใช้กระบวนท่านี้มิใช่เรื่องง่าย เมื่อได้ยินคำชื่นชมที่แฝงไว้ด้วยความเย้ยหยันของเย่หยวนแล้ว ทำให้เขาแทบอยากจะฆ่าคนด้วยมือเปล่า
“อื้ม! โดยไม่ต้องสนใจว่าเป็นพิษอะไร ด้วยดัชนีล่องหนนี้และโอสถถอนพิษที่ข้าหลอมขึ้นมา เขาจะดีขึ้นราวกับเป็นคนละคนเลยทีเดียว”
ไม่ใช่เพราะว่าหวังตงไห่เป็นคนโอ้อวด แต่ในรัฐฉินนี้เขายังไม่เคยเผชิญหน้ากับปัญหาใด แล้วเขาไม่สามารถแก้ไขได้
“นั่นเป็นเรื่องที่น่ายินดี คราวนี้ก็รอดูว่า…อาการของชายผู้นี้จะเป็นเช่นไร และข้าหวังว่าเขาจะปลอดภัย”
เย่หยวนถอนหายใจ
น้ำเสียงของเย่หยวนช่างดูจริงใจราวกับว่าหลิวอันเป็นสหายเก่าแก่ของเขามานานหลายปี แต่สำหรับหวังตงไห่แล้ว คำพูดนั้นฟังราวกับเป็นคำเตือนล่วงหน้า
และราวกับจะยืนยันความคิดของหวังตงไห่ได้ทันทีที่เย่หยวนพูดจบ ทันใดนั้นหลิวอันก็กระอักเลือดออกมาเต็มปาก
หน้าของหวังตงไห่ซีดลงทันที  เขารีบเข้าไปประคองหลิวอัน และถามว่า
“เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง?”
“ทะ-ท่านผู้นำ ข้าเจ็บ...อ๊าก…ข้าเจ็บเจียนตายแล้ว!”
อาการที่ค่อยๆทุเลาลงของหลิวอันกลับปะทุขึ้นมาอีก เขาเจ็บปวดมาก จนนอนกลิ้งตกจากเตียงมาที่พื้น
เป็นที่แน่ชัดแล้วว่า…การรักษาเมื่อครู่ของหวังตงไห่มันไม่ได้ผล สิ่งนี้มิได้ช่วยถอนพิษออกจากร่างกาย แต่กลับไปกระตุ้นพิษในร่างกายของหลิวอันทำให้ยิ่งกำเริบแรงขึ้น
“ทำไม…ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?”
หวังตงไห่สับสนอย่างมาก แม้ว่าผลการรักษาในตอนนี้จะไม่เป็นที่พอใจนัก แต่เขาก็ทำสุดความสามารถแล้ว ไม่มีใครคาดคิดว่า พิษในตัวของหลินอันจะไม่ได้รับการถอน แต่กลับยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น
หลิวอันนอนกลิ้งไปมากับพื้นด้วยความเจ็บปวด และยังคงไม่มีใครเข้ามาช่วยเหลือเขา
“โอ้ว…แย่แล้ว?? ท่านผู้นำหวังดูเหมือนว่าดัชนีล่องหนกับโอสถถอนพิษของท่านใช้ไม่ได้ผล ซ้ำยังทำให้อาการของชายผู้นี้แย่ลงอีกด้วย ท่านดูสิ…อาการพิษของเขากำเริบหนักกว่าก่อนหน้านัก ข้าทนดูไม่ได้แล้ว หรือเป็นไปได้ไหมว่า…ท่านผู้นำหวังจะไม่มีวิธีอื่นสำหรับรักษาเขาแล้ว? คฤหาสน์ดวงดาวแห่งนี้ร่ำลือกันว่าเป็นอันดับหนึ่งในเมืองนี้มิใช่หรือ!”
เย่หยวนตั้งคำถามเพื่อปลุกระดมฝูงชนโดยรอบทันที
หวังตงไห่ไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้อีกต่อไป เขาชี้หน้าเย่หยวนพร้อมตะโกนว่า
“ไอ้สารเลว! เจ้าเอาอะไรให้เขากิน? เจ้าคิดจะใส่ความคฤหาสน์ดวงดาวของพวกเรารึ? อย่างเจ้าหรือจะมีคุณสมบัตินั้น!”
เย่หยวนแสร้งทำเป็นตกใจและตอบว่า
“เหตุใดท่านจึงพูดเช่นนั้นเล่าท่านผู้นำหวัง? ดังคำกล่าวว่า สร้างเจดีย์เจ็ดชั้นหรือจะสู้การช่วยหนึ่งชีวิต แล้วเหตุใด… ท่านจึงพูดกับข้าเช่นนี้? ชายผู้นี้กำลังทุกข์ทรมานกับความเจ็บปวด ข้าจะทนนิ่งดูดายได้อย่างไร? หรือว่าคฤหาสน์ดวงดาวนี้หาได้เก่งกาจสมดังคำร่ำลือ จึงไม่สามารถรักษาอาการถูกพิษของชายท่านนี้ได้”
“เจ้า!!”
นี่หากไม่ใช่เพราะประโยคสุดท้ายของเย่หยวน หวังตงไห่คงกระทืบเท้าออกไปจากที่นี่ทันที
ขณะที่เย่หยวนจ้องมองร่างที่เจ็บปวดอยู่นั้น เขาก็เอนตัวลงไปพูดกับหลิวอัน ว่า
“พี่ชายท่านนี้… ข้าได้พยายามอย่างดีที่สุดแล้ว เสาะหาทั่วทั้งเมือง หากแม้แต่คฤหาสน์ดวงดาวก็ยังไม่สามารถช่วยชีวิตของท่านได้ ข้าก็คงช่วยอะไรไม่ได้แล้ว เมื่อท่านไปสู่ปรภพก็อย่าได้ตำหนิข้าเลย”
หลิวอันที่ตอนนี้ไม่ต่างกับคนที่ตายไปแล้วครึ่งตัว เมื่อได้ยินคำพูดของเย่หยวนก็กลับพยายามฮึดขึ้นมา ใบหน้าที่หมองคล้ำ สายตาที่ไร้ชีวิตชีวา กลับมาเป็นประกายอีกครั้ง...
“ทะ-ท่านผู้นำหวัง! ได้โปรด ชะ-ช่วยชีวิตข้าด้วยเถิด ข้าช่วยท่าน ขะ-ขาย…”
หลิวอันทรมานกับความเจ็บปวดอย่างมาก เขาฝืนตัวเองให้พูดออกมาได้เพียงสองสามคำ
มาถึงตอนนี้…หลิวอันถูกเย่หยวนกระตุ้นให้คิดเพียงเรื่องจะเอาชีวิตรอดเท่านั้น  คำพูดในประโยคที่สองของเขา ราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมาใส่หวังตงไห่ แท้ที่จริงแล้วหวังตงไห่กำลังโกรธเย่หยวนสุดหัวใจ แต่ตอนนี้… เหงื่อเย็นกลับไหลบ่าท่วมร่างของเขาแทน
หวังตงไห่ไม่ปลอยให้หลิวอันพูดจนจบ เขารีบเอนตัวลงกล่าวตอบหลิวอันว่า
“อย่าได้กังวลไปเลย ข้าต้องรักษาเจ้าให้ได้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม”
ดวงตาของหวังตงไห่เต็มไปด้วยความจริงใจ ต่างจากความจริงใจที่เสแสร้งของเย่หยวน ความรู้สึกที่เขามีให้กับหลิวอัน ราวกับว่าพวกเขาเป็นสหายร่วมเป็นร่วมตายกันมา
ณ เวลานี้…ความอึดอัดไม่สบายใจที่ถูกเย่หยวนปลุกปั่นนั้น กลับค่อยๆสงบลงและแทนที่ด้วยความสงบเยือกเย็น
“ทะ-ท่าน จะ-เจ้านั่น…บอกกับข้าว่า พิษ…นั้นเรียกว่า พิษทะลวงเครื่องใน”
หลังจากพูดจบ หลิวอันก็นิ่งเงียบไป
“พิษทะลวงเครื่องใน…พิษทะลวงเครื่องในงั้นหรือ…” หวังตงไห่ พึมพำชื่อนั้นซ้ำแล้วซ้ำอีก ในขณะที่คิ้วก็ขมวดเข้าหากันมากขึ้น
ยิ่งเขาพูดชื่อนั้นซ้ำไปซ้ำมามากเท่าไหร่ เขายิ่งรู้สึกราวกับเคยได้ยินชื่อนี้จากที่ไหนมาก่อน
“พิษทะลวงเครื่องในอย่างนั้นรึ? พิษทะลวง…เครื่องใน?! ใช่แล้ว…พิษทะลวงเครื่องใน?! แต่...แต่จะ-เจ้าขยะนั่นรู้จักพิษทะลวงเครื่องในได้อย่างไรกัน?”
นัยน์ตาของหวังตงไห่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
หวังตงไห่พยายามรื้อฟื้นความทรงจำขึ้นทันที เขาเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน น่าจะเป็นเมื่อหลายปีก่อนนี้  ตอนที่อาจารย์ของเขาพูดถึงชื่อนี้!
เมื่อนึกย้อนกลับไปตอนนั้น…อาจารย์ของเขาเคยบอกไว้ว่า พิษชนิดนี้เป็นพิษร้ายแรงมากและไม่สามารถรักษาได้  พิษทะลวงเครื่องในนี้ แม้มิใช่พิษขั้นสูงอะไร ซึ่งความจริงแล้ว…มันเป็นเพียงพิษที่ค่อนข้างรุนแรงในบรรดาพิษระดับหนึ่งเท่านั้น ทว่านั้นกลับไม่มีวิธีรักษาที่ถูกต้องปรากฏเด่นชัด และท่านอาจารย์ของเขาผู้เป็นถึงราชันโอสถเสมือนก็บอกไว้เองว่า พิษชนิดนี้ไม่มีทางรักษาได้ ณ ปัจจุบันก็เป็นที่ประจักษ์แก่สายตาแล้วว่า พิษชนิดนี้ร้ายกาจเพียงใด
แต่...เย่หยวนจะหลอมโอสถพิษที่ร้ายแรงเช่นนี้ได้อย่างไรกัน? เว้นแต่จะเป็นฝีมือของเย่ฮาน?
ตอนนี้…หวังตงไห่ไม่อยากคิดถึงเรื่องนั้นอีก หลังจากนิ่งเงียบไปชั่วครู่ เขารู้ดีว่าไม่ว่าเขาจะทำเช่นไรก็ไม่มีทางช่วยชีวิตหลิวอันไว้ได้แน่
เมื่อเหตุการณ์เป็นเช่นนี้ เขาจำต้องเสียสละชีวิตของหลิวอัน!
ชื่อเสียงของเขาสำคัญกว่ามากนัก แต่หากเรื่องไส้ศึกในหมู่นักล่า ได้ถูกเปิดเผยออกไป ผลกระทบที่มีต่อคฤหาสน์ดวงดาวจะยิ่งมีเพิ่มมากขึ้น จากคำพูดของหลิวอัน ที่ยังพูดไม่จบประโยคเมื่อครู่นี้  เป็นที่ชัดเจนแล้วว่า หากหวังตงไห่ไม่สามารถช่วยชีวิตเขาไว้ได้ เขาจะต้องเปิดเผยด้านมืดของคฤหาสน์ดวงดาวต่อหน้าผู้คนอย่างแน่นอน  หากปล่อยให้เป็นเช่นนั้นผลที่ตามมาก็คงจะคาดเดาได้ยาก
หวังตงไห่สูดลมหายใจลึก และถอนหายใจ…“พิษชนิดนี้แพร่ลึกเข้าสู่ภายในมากแล้ว ข้าคงไร้ความสามารถแล้วตอนนี้เหลือเพียงหนทางสุดท้าย”
เมื่อพูดจบ…เขาก็สั่งให้คนจับหลิวอันขึ้นนั่ง สองมือยกขึ้นพับแขนเสื้อของตนอีกครั้ง และเริ่มใช้ดัชนีล่องหนเป็นคำรบสอง ทว่าคราวนี้กลับรุนแรงกว่าคราก่อนหน้ามาก
รอบตัวหลิวอันสว่างจ้า ทำให้เขาเห็นภาพลวงตา หวังตงไห่รมดลพลังปราณสร้างก่อลมพายุรอบตัวรุนแรง จนผู้คนไม่สามารถลืมตาได้
ขณะที่เย่หยวนยังคงจ้องมองพฤติกรรมของหวังตงไห่ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้าของเขา ดัชนีล่องหนนี้ อาจเป็นหนึ่งในวรยุทธสำหรับการต่อสู้ แต่ก็สามารถนำมาประยุกต์ใช้กับการรักษาได้เช่นกัน ในคัมภีร์ศาสตร์โอสถแห่งเต๋าเคยกล่าวไว้ ในความคิดของเย่หยวน มันช่างเชื่องช้า แต่ก็ทำให้เขาเข้าใจกระบวนดัชนีได้มากขึ้น
กระบวนดัชนีนี้สามารถช่วยชีวิตก็ได้หรือทำร้ายผู้อื่นก็ดีเช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้น หากตัดสินใจใช้ทำร้ายผู้อื่นมันก็นับเป็นวิธีสังหารชีวิตที่โหดร้ายเหลือเกิน กระบวนดัชนีนี้ใช้จี้สกัดจุดต่างๆบนร่างกายเช่นเดียวกับการฝังเข็ม แต่ตอนนี้ บริเวณที่หวังตงไห่จี้สกัดใส่นั้นล้วนเป็นจุดตายหมายเอาชีวิตอย่างชัดแจ้ง
ถึงกระนั้น…เย่หยวนก็ไม่คิดเปิดโปงเจตนาของหวังตงไห่  ในเมื่อเขาต้องการทำลายคนของเขาเอง เย่หยวนย่อมสงเคราะห์ให้ ยิ่งไปกว่านั้นด้วยความแข็งแกร่งของเย่หยวนในตอนนี้ ก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเอาชนะหวังตงไห่ เพราะตอนนี้กลับอ่อนแอเกินไป
ทันที่หวังตงไห่หยุดใช้ดัชนีล่องหน ร่างของหลิวอันก็หยุดหายใจทันทีและค่อยๆทรุดลงกับพื้น
“ช่างน่าทึ่งมาก…ท่านผู้นำหวัง! ท่านสำแดงใช้กระบวนดัชนีอันเลื่องลือ แล้วสามารถรักษาเขาจนตายได้! ช่างน่าประทับใจยิ่งนัก! ช่างน่าประทับใจยิ่งนัก!”
เย่หยวนร้องอุทานขึ้นพร้อมยิ้มบางเช่นเดิม
…………………………….


## 0012 เส้นโลหิตเก้าทมิฬ

ตอนที่ 12 เส้นโลหิตเก้าทมิฬ
ณ ตำหนักตระกูลเย่
ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นสมุนไพรที่ตั้งอยู่มุมห้อง
“นายน้อย ท่านคงดีใจอย่างมากกับเรื่องในคฤหาสน์ดวงดาว เจ้าสำนักหวังผู้ซึ่งแม้แต่นายท่านยังไม่สามารถรับมือได้ แต่ก็เสียท่าให้กับนายน้อย” ลู่เอ๋อกล่าวขึ้นขณะกำลังใช้พัดรูปใบไม้พัดอยู่
อ่างน้ำสมุนไพรที่เย่หยวนแช่นั้นมีขนาดมหึมา มันตั้งอยู่บนกองไฟที่ลู่เอ๋อกำลังพัดอยู่
วันนี้ที่คฤหาสน์ดวงดาวหวังตงไห่ได้รักษาหลิวอันจนถึงแก่ความตายนั้นทำให้ทุกคนตกตะลึงเป็นอย่างมาก นี่ถือเป็นข่าวใหญ่ที่ว่าคฤหาสน์ดวงดาวผู้มักโอ้อวดว่าตนคืออันดับหนึ่งแห่งรัฐฉินเสมอ แต่ในวันนี้ได้มีใครบางคนก้าวเท้าเข้าประตูแห่งนี้เพื่อมาตบหน้าพวกเขา ไม่ว่าผิวหน้าของหวังตงไห่จะหนาเพียงใด แต่ในท้ายที่สุดก็ถูกทำลายอย่างย่อยยับ
หลังจากการตายของหลิวอัน หวังตงไห่ก็ตัดสินใจปิดร้านในวันนั้นพร้อมกับไล่ทุกคนออกไปเพื่อหลีกเลี่ยงความลำบากใจเช่นนี้
ทุกคนในตอนนี้ได้รู้เรื่องของเขา ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ทราบว่ามันคือยาพิษทะลวงลำไส้ แต่พวกเขาก็พอจะเดาได้ว่ามันคือโอสถที่เย่หยวนหลอมขึ้น ทุกคนต่างรู้สึกว่าผืนแผ่นดินแห่งนี้ช่างเปลี่ยนไปไวนัก ก่อนหน้านี้เย่หยวนยังเป็นแค่สวะไร้ค่าคนหนึ่ง แต่ในตอนนี้เขาสามารถล้มเซียนโอสถแห่งยุคได้อย่างราบคาบ ทุกคนต่างรู้ว่าเมื่อวานนี้เย่หยวนกำลังจะตายเพราะพิษแท้ๆ หรือว่าแท้ที่จริงแล้ว ยาพิษนั้นจะเป็นโอสถวิเศษกันแน่?
แน่นอนว่าก็ยังมีอีกบางกลุ่มที่ไม่เชื่อว่าเย่หยวนจะลงมือทำด้วยตนเอง แต่เชื่อว่าผู้อยู่เบื้องหลังคือเย่ฮาน เพื่อต้องการจะล้มคฤหาสน์ดวงดาวเขาจึงยืมมือของลูกชายในการทำให้แผนสำเร็จ
แต่เมื่อคิดดีๆแล้วสำหรับเรื่องนี้ กลับทำให้พวกเขารู้สึกว่ามันไม่ใช่เลย
หากเย่ฮานมีความสามารถขนาดที่จะล้มได้จริงๆ พวกเขาคงไม่สู้กันยาวนานขนาดนี้หรอก?
การแข่งขันระหว่างสองตระกูลคงไม่ยาวนานแบบนี้แน่นอน ฉะนั้นข้อสันนิษฐานนี้จึงตกไป
แต่ทฤษฎีนี้ก็ยังคงเป็นข้อถกเถียงกันในโรงเตี๊ยมเมื่อผู้คนมาพบปะกันภายในรัฐฉิน
แต่เดิมเย่หยวนก็เป็นที่รู้จักของผู้คนอยู่แล้ว และตอนนี้ก็กลายเป็นว่าเขายิ่งดังเข้าไปใหญ่
“ฮ่าๆๆ...เป็นการเอาคืนนี่สนุกจริงๆ แม้เหตุการณ์ในวันนี้จะส่งผลอย่างมากต่อคฤหาสน์ดวงดาว แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงขนาดนั้น เจ้าสองพ่อลูกตระกูลหวังจะต้องมาแก้แค้นในไม่ช้าก็เร็ว เมื่อถึงตอนนั้นข้าจะทำให้พวกนั้นรู้ว่าการเอาคืนที่แท้จริงเป็นเช่นไร”
เสียงอันเยือกเย็นของเย่หยวนดังขึ้นในทันใดเมื่อกล่าวถึงพวกเขา
หลังจากที่ได้ร่างกายนี้มา ฉิงหยุนซียังมีหน้าที่จักต้องแก้แค้นให้แก่พ่อของเขาและยังต้องช่วยกำจัดตระกูลคู่อริรายนี้อีกด้วย นอกจากนี้การกระทำของคู่พ่อลูกตระกูลหวังมันก็ทำให้เขาไม่พอใจเป็นอย่างมาก
ในตอนนี้ความแข็งแกร่งของเย่หยวนยังอ่อนแอเกินไป อย่างมากก็ทำได้แค่ก่อกวนหวังตงไห่เล็กๆน้อยๆ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านั้น ในอนาคตเมื่อเขาแข็งแกร่งพอเขาจะกำจัดพ่อลูกคู่นี้ทิ้งซะ
ถ้าสำหรับคนอื่นอาจเป็นไปไม่ได้ แต่สำหรับเย่หยวนนั้นสองพ่อลูกตระกูลหวังก็เป็นแค่เพียงเศษฝุ่นบนเส้นทางแห่งการแก้แค้นที่แสนไร้ค่า เพียงว่าเขาจะต้องใช้เวลานิดหน่อย
“นั้นสินายน้อย หวังตงไห่คงโกรธแค้นท่านอย่างมากและต้องมาแก้แค้นในสักวันหนึ่ง ดังนั้นนายน้อย...ท่านจะต้องฝึกปรือให้หนักและข้าก็เชื่อว่าท่านต้องทำได้แน่นอน”
ลู่เอ๋อศรัทธาในตัวเย่หยวนอย่างไร้ข้อกังขาใดๆ
“ฮ่าๆ นายน้อยของเจ้าจะไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน โอ้…ใช่แล้วลู่เอ๋อ ดูทรงเจ้าแล้วก็ไม่เลวเลย ไฉนไม่มาลองฝึกศิลปะการต่อสู้ดูล่ะ?”
หลังจากที่อยู่ในห้องมาตลอดทั้งวัน จนในที่สุดก็มีโอกาสได้อยู่ด้วยกันกับลู่เอ๋อ และในที่สุดเขาก็ค้นพบว่าพลังปราณในร่างกายของลู่เอ๋อนั้นแทบไม่มีเลย หรือเรียกอีกอย่างว่า ลู่เอ๋อเป็นเพียงคนธรรมดาๆคนหนึ่งก็ได้ แต่เย่หยวนยังคงรู้สึกได้ถึงพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยมที่เร้นแฝงอยู่ในตัวลู่เอ๋อ
เมื่อนางได้ยินคำถามของเย่หยวน การแสดงออกของนางก็ดูเศร้าสร้อยลงทันที
“นายท่านเคยกล่าวว่า ลู่เอ๋อมีเส้นโลหิตเก้าทมิฬอยู่ภายในร่างกายและไม่สามารถฝึกฝนได้ มิเช่นนั้นหากข้าก้าวข้ามขีดจำกัดไปยังอาณาจักรที่สูงขึ้นในอนาคต ลู่เอ๋อจะตายทันที”
“เส้นโลหิตเก้าทมิฬ?”
เย่หยวนถามซ้ำอีกทีเพื่อความแน่ใจ ก่อนที่จะคว้าข้อมือของนางมาทันที
ตอนนี้มือของนางถูกเย่หยวนกุมไว้อยู่ จึงทำให้หัวใจนางเต้นแรงจนไม่เป็นจังหวะพร้อมกับใบหน้าของนางได้เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที ในหัวของนางไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการได้อยู่กับนายน้อยของนางแบบนี้ไปนานๆก็พอแล้ว
เย่ฮานตระหนักดีถึงอนาคตของลูกตนดี เขาจึงไม่ได้หวังอะไรในตัวลูกชายเขานัก ทว่าตั้งแต่ที่ลูกของเขาโดนวางยาพิษในครั้งนั้น ทุกสิ่งอย่างก็เปลี่ยนไป ลูกของตนมีความคิดที่เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น และยังกลายเป็นคนที่คอยห่วงใยคนรอบข้าง
เย่หยวนได้จับชีพจรตรงข้อมือลู่เอ๋อสักพักหนึ่งจนคิ้วของเขาได้กระตุกขึ้น พร้อมกับค่อยๆคลายมือออกจากนางแช่มช้า
“เอ่อ…นายน้อย ทั้งนายท่านและนายหญิงต่างปฏิบัติต่อลู่เอ๋อเฉกเช่นลูกสาวคนหนึ่งของพวกท่าน ถ้าลู่เอ๋อสามารถฝึกฝนได้พวกท่านคงสอนข้าไปนานแล้ว”
ที่ลู่เอ๋อพูดแบบนี้ออกไป เพราะกลัวว่าเย่หยวนจะเข้าใจเย่ฮานในเรื่องนี้ผิดไป
เย่หยวนค่อยๆวางมือลู่เอ๋อลงพร้อมยิ้มให้
“ลู่เอ๋อผู้ไร้เดียงสาของข้า เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว…แน่นอน พ่อข้าไม่โกหกเจ้า แต่เขาก็วินิจฉัยเจ้าพลาดไป ลู่เอ๋อ...บอกนายน้อยของเจ้ามาสิว่า เจ้าอยากฝึกฝนศิลปะการต่อสู้หรือไม่?”
“แน่นอนสินายน้อย!”
ลู่เอ๋อกล่าวตอบโดยไม่คิดเลย
“ดี! ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป...เจ้าจะต้องฝึกฝนร่วมกับข้า ข้าจะสอนวรยุทธบ่มเพาะพลังที่เหมาะกับความสามารถเจ้า และยังเป็นวรยุทธที่หาฝึกไม่ได้จากรัฐเล็กๆอีกด้วย”
เย่หยวนพูดออกมาด้วยความตื่นเต้น
“นะ-นายน้อย ท่านพูดจริงเหรอ?”
เมื่อลู่เอ๋อได้ฟังดังนั้นนางก็ดีใจอย่างมาก แต่ก่อนที่จะพูดอะไรไปมากกว่านั้น จู่ๆนางก็กลับมาเศร้าสร้อยอีกครั้ง
“นายน้อยไม่ต้องมาพูดปลอบลู่เอ๋อหรอก แม้นายท่านเป็นถึงเซียนโอสถก็ยังบอกว่าไม่มีทางเลย”
“ดังนั้นลู่เอ๋อจะฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ได้อย่างไร? แม้ว่าลู่เอ๋ออยากจะฝึกฝนแค่ไหน...แต่ลู่เอ๋อก็ไม่อยากตาย...ลู่เอ๋อยังอยากดูแลและอยู่เคียงข้างนายน้อยแบบนี้ต่อไป”
ความรู้สึกของนางได้ถูกส่งผ่านมายังหัวใจเย่หยวนโดยตรง เขาจึงยกมือและลูบศีรษะของลู่เอ๋อเบาๆและยิ้มให้
“ทำไมนายน้อยของเจ้าจะต้องโกหกล่ะ? พลังปราณในร่างกายเจ้าเป็นอะไรที่แตกต่างแต่พิเศษ แม้เส้นโลหิตเก้าทมิฬของเจ้าจะไม่สมบูรณ์...แต่ก็นับว่าหายากมาก ในการมีเส้นโลหิตเก้าทมิฬในร่างกายแบบนี้”
“ร่างกายนี้ไม่เพียงแค่สามารถเพาะปลูกพลังได้ ไม่ทางกลับกัน...หากเพาะปลูกพลังในร่างกายนี้ มันจะยิ่งทำให้พลังปราณของเจ้าก้าวล้ำกว่าผู้อื่นมาก หากสำนักอื่นๆรู้เขา...พวกเขาจะต่อสู้กันเพื่อแย่งชิงตัวเจ้ากันเลยทีเดียว”
มิใช่ว่าเย่ฮานไม่ต้องการให้ลู่เอ๋อฝึกฝน แต่เป็นเพราะความรู้ของเย่ฮานนั้นไม่สามารถเทียบกับเย่หยวนได้เลย และในความเป็นจริง เส้นโลหิตเก้าทมิฬนั้นเป็นตัวแปรสำคัญในการฝึกวรยุทธ นอกจากนี้คนที่มีมันเรียกได้ว่าน้อยมาก
เส้นโลหิตเก้าทมิฬที่เย่หยวนรู้จักมันแตกต่างจากที่เย่ฮานเข้าใจโดยสิ้นเชิง การที่ในร่างกายมนุษย์ได้มีเส้นโลหิตเก้าทมิฬอยู่ในร่างกายไม่ได้แปลว่าคนๆนั้นจะฝึกฝนไม่ได้ แต่เป็นเพราะพลังปราณชนิดนี้จะต้องอาศัยวรยุทธเฉพาะทางในการบ่มเพาะและเนื่องด้วยสภาพภูมิศาสตร์ที่อาศัยกันอยู่นั้นขาดแคลนทรัพยากรต่างๆที่จำเป็นอย่างมาก ดังนั้นคนในแถบนี้จึงไม่มีใครที่มีเส้นโลหิตเก้าทมิฬสามารถเพาะปลูกพลังได้เลยสักคน
หากปราศจากวรยุทธการเพาะปลูกที่เหมาะสม เส้นโลหิตเก้าทมิฬก็เป็นเพียงพลังปราศขยะชิ้นหนึ่งเท่านั้น
แท้จริงแล้วร่างกายของผู้มีเส้นโลหิตเก้าทมิฬมันจะจุติบนดินแดนศักดิ์สิทธิ์
และบังเอิญว่าในความทรงจำของเย่หยวนก็ยังมีวรยุทธที่เหมาะสมกับลู่เอ๋ออยู่
มันคือวรยุทธการบ่มเพาะของจอมราชันเหมันต์  เพราะภายในกายจอมราชันเหมันต์ก็มีเส้นโลหิตเก้าทมิฬเหมือนกับลู่เอ๋อเช่นกัน
ในขณะนี้ลู่เอ๋อมองอย่างไม่เชื่อเท่าไหร่
“นายน้อย...สิ่งที่ท่านกล่าวไปเป็นความจริงอย่างนั้นรึ? ท่านไม่ได้โกหกลู่เอ๋อใช่ไหม?”
“แน่นอน เส้นโลหิตเก้าทมิฬเป็นสิ่งที่หายากยิ่ง และหากมีวรยุทธที่เหมาะสมกับมันมันจะยิ่งทวีความเร็วในการพัฒนาขึ้นไปอีก ข้าจะสอนวรยุทธปราณเหมันต์ลวงสวรรค์ และหากนำมาผนวกเข้ากับความเฉลียวฉลาดของเจ้า ลู่เอ๋อ...ในอนาคตเจ้าจะเหนือยิ่งกว่าข้าซะอีก”
เย่หยวนกล่าวอย่างนุ่มนวล
หลังจากที่ลู่เอ๋อได้ยินดังนั้น สีหน้าของนางก็ยิ้มแย้มแจ่มใสขึ้นมาในทันที
“ฮิๆ ข้าไม่ได้ต้องการเหนือไปกว่านายน้อยเลยสักนิด ขอเพียงมีพลังมากพอที่จะอยู่เคียงข้างท่านได้ก็พอแล้ว ในอดีต...ท่านมักถูกกลั่นแกล้งอยู่บ่อยๆ เพื่อที่จะปกป้องจากคนพวกนั้นได้ ดังนั้นนี่เป็นเหตุผลว่าทำไมลู่เอ๋อถึงอยากจะฝึกฝน แต่ลู่เอ๋อกลัวว่าการที่ท่านมาฝึกให้ข้าแบบนี้… และข้าอาจไม่มีอะไรคืบหน้าเลย ลู่เอ๋อกลัวว่าจะเป็นภาระให้นายน้อย...”
เมื่อเย่หยวนรู้ถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของลู่เอ๋อ ว่านางต้องหารฝึกฝนเพื่อปกป้องตัวเขาเอง เขาก็รู้สึกว่าตนเองช่างอ่อนแอ เย่หยวนได้ปฎิญาณกับตนเองว่า…จะต้องแข็งแกร่งขึ้นภายในระยะเวลาเร็วที่สุด แม้ในชีวิตก่อนหน้าเขาจะไม่สามารถปกป้องคนที่เขารักได้ แต่ในครั้งนี้จะต่างออกไป!
“เอาล่ะ…ลู่เอ๋อของข้า น้ำร้อนได้ที่แล้ว เจ้าออกไปก่อนเถอะ...ข้าขอเวลาแช่อ่างสมุนไพรนี้สักหน่อย”
เย่หยวนกล่าว
เมื่อลู่เอ๋อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของนางก็เต็มไปด้วยความสงสัย
“นายน้อย…หากท่านอาบคนเดียวมันอาจจะเกิดเหตุการณ์ไฟไหม้แบบในอดีตอีก ตั้งแต่ตอนนั้นพวกเราก็แช่อ่างสมุนไพรด้วยกันตลอดมิใช่รึ? ทำไมจู่ๆวันนี้ท่านถึงกลายเป็นคนขี้อายไปได้?”
หัวใจของเย่หยวนเต้นแรงขึ้นๆ  แท้ที่จริงแล้วเย่หยวนไม่ต้องการให้หญิงสาวมาแช่น้ำร่วมอ่างเดียวกับเขา แต่หากเขายังปฏิเสธอยู่แบบนี้...ลู่เอ๋ออาจจะสงสัยก็เป็นได้
“ขะ-เข้าใจแล้ว งั้น...เข้ามาด้วยกันสิ...” เย่หยวนพูดออกไปอย่างเขินๆ
เมื่อลู่เอ๋อได้ยินดังนั้น นางก็ดีใจอย่างมากพร้อมปลดเสื้อผ้าแพรพรรณออก
……………………………


## 0013 การสนทนาระหว่างพ่อลูก

ตอนที่ 13 การสนทนาระหว่างพ่อลูก
ในระหว่างแช่อ่างสมุนไพรครั้งนี้เย่หยวนเขินอายเป็นอย่างมากและพยายามให้ความสนใจกับการดูดซับฤทธิ์สมุนไพรแทนเพื่อขจัดสารพิษที่ตกค้างอยู่ในร่างกาย
สมุนไพรที่ใช้สำหรับแช่นี้คือ สมุนไพรระดับหนึ่งและสองเท่านั้นไม่ได้มีฤทธิ์อะไรโดดเด่นเป็นพิเศษ แต่เย่หยวนก็ยังสามารถสกัดฤทธิ์สมุนไพรเหล่านี้ให้คุ้มประโยชน์สูงสุดของมันได้
คนส่วนใหญ่มักคิดว่า ยิ่งสมุนไพรระดับสูงเท่าไหร่ก็จะยิ่งมีฤทธิ์ที่ดีต่อร่างกายมากขึ้นเท่านั้น แต่ในความเป็นจริงเรื่องระดับชั้นกลับไม่ค่อยสำคัญสำหรับเย่หยวนเท่าไหร่นัก ไม่ว่าจะเป็นนักสู้หรือนักหลอมโอสถ แต่ทักษะขั้นพื้นฐานย่อมเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด หากรากฐานยิ่งแน่นเท่าไหร่อนาคตก็จะยิ่งแกร่งขึ้นเท่านั้น
ในชีวิตก่อนหน้าฉิงหยุนซีเคยใช้เวลามากกว่าสิบปีในการตั้งหน้าตั้งตาศึกษาสมุนไพรและโอสถที่มีระดับต่ำกว่าสามทั้งสิ้น เวลาที่ผ่านไปนั้นไม่ได้ไร้ค่าอะไรเลย ทักษะพื้นฐานของเขามั่นคงเสถียรเป็นอย่างมากและมากซะจนเป็นที่กล่าวขวัญกันในวงกว้างเลยก็ว่าได้ สำหรับเขาที่ได้กลายเป็นจักรพรรดิโอสถภายในระยะเวลาไม่กี่สิบปีได้ นับเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อแล้ว แถมยังเป็นจักรพรรดิโอสถที่อายุน้อยที่สุดอีกด้วย
เสาะหาทั่วดินแดนศักดิ์สิทธิ์ หากเป็นเรื่องโอสถละก็...แทบไม่มีใครสามารถชนะเขาได้เลย นั้นจึงเป็นสาเหตุว่า ทำไมเขาถึงถูกยกย่องว่าเป็นผู้ที่มีโอกาสในการก้าวมารับตำแหน่งจอมเทพโอสถมากที่สุดในรอบแสนปี
แท้จริงแล้วเย่หยวนนั้นต้องการที่จะใช้วัตถุดิบชั้นสูงในการหลอมกลั่นโอสถ แต่ในตอนนี้เขายังไม่มีความแข็งแกร่งพอที่จะทำอะไรแบบนั้น เพราะเขายังอ่อนแอเกินไป!
มิเช่นนั้นเย่หยวนคงไม่ใช้เพียงยาพิษระดับชั้นแค่นั้นในการแก้แค้นคฤหาสน์ดวงดาวแน่นอน นั้นคือขีดจำกัดที่เขาสามารถหลอมได้แล้วในตอนนี้ ซึ่งเพียงเท่านี้แม้แต่หวังตงไห่ก็ไม่สามารถถอนพิษทะลวงเครื่องในได้แล้ว
แต่ในตอนนั้นก็มีความเสี่ยงค่อนข้างมากที่หวังตงไห่อาจพลิกสถานการณ์มาได้เปรียบ หากเป็นเช่นนั้นก็เท่ากับว่าเย่หยวนยกก้อนหินมาทับขาตนเอง
และที่จริงแล้วหวังตงไห่ก็เคยได้ยินชื่อพิษทะลวงเครื่องในมาก่อนกัน เว้นแต่เขารู้จักพิษชนิดนี้น้อยเกินไป แต่หากเขารู้มากกว่านี้ละก็...ผลของเหตุการณ์คงไม่เป็นแบบนี้แน่
ความแข็งแกร่ง!
เย่หยวนถอนหายใจลึกๆขณะที่กำลังดูดซับฤทธิ์สมุนไพรเหล่านี้ในอ่างไม้ขนาดยักษ์ ตอนนี้เขาจำเป็นที่จะต้องเร่งพัฒนาความแข็งแกร่งของตน หากไร้ซึ่งพลังก็ไม่สามารถปกป้องคนที่รักได้
ด้วยสภาพในปัจจุบันของเย่หยวนไม่ต้องให้กล่าวถึงเลย อย่าว่าแต่หวังตงไห่...แค่หวังตงหยางเขาก็รับมือไม่ไหวแล้ว
เย่หยวนเชื่อว่าหลังเหตุการณ์ในครั้งนี้ หวังตงไห่คงมองเย่หยวนเป็นลวดหนามในสายตาของเขาแน่นอน และเขาต้องการที่จะกำจัดเย่หยวนโดยเร็วที่สุด นอกจากนี้ด้วยนิสัยของหวังตงไห่ ไม่มีทางถอดใจในแผนการบดขยี้หอโอสถเป็นแน่ ในตอนนี้เขาอาจจะกำลังว่าแผนแก้แค้นอยู่ก็เป็นได้
หากถึงตอนนั้น…เขาไม่มีพลังมากพอที่จะต่อกรกับอีกฝ่ายอย่างในวันนี้ มันคงจะสร้างแรงกดดันให้ท่านพ่อเป็นอย่างมากเป็นแน่
“นายน้อย นายท่านรออยู่ข้างนอกมาสักพักหนึ่งแล้ว”
ในขณะที่เย่หยวนกำลังครุ่นคิดต่างๆนานา ลู่เอ๋อที่แช่สมุนไพรเสร็จก่อนได้เข้ามารายงาน
“ไฉนเจ้าไม่มาบอกข้าให้เร็วกว่านี้ล่ะ ข้าแค่แช่สมุนไพรเอง หาต้องเกรงใจไม่ มันอาจเป็นเรื่องคอขาดบาดตายก็เป็นได้”
ถ้าให้เย่หยวนเดา ท่านพ่อคงมาเตือนเรื่องของหวังตงไห่และคงคุยถึงแผนรับมือ
“ในทีแรกลู่เอ๋อก็จะรีบเข้ามารายงานทันที แต่นายท่านห้ามข้าเอาไว้… เพราะกลัวไปรบกวนนายน้อย ลู่เอ๋อขออภัย...”
เมื่อเย่หยวนได้ยินดังนั้น เขาจึงรีบตอบกลับทันทีว่า
“เจ้าทำดีแล้ว…ลู่เอ๋อของข้า นายน้อยของเจ้าผิดเองที่พูดแบบนั้น ข้าขอโทษ...เจ้าไม่โกรธข้าใช่ไหม?”
เมื่อนางได้ยิน นางได้ยิ้มในใจพร้อมตอบกลับว่า
“ลู่เอ๋อไม่โกรธเลยสักนิด ลู่เอ๋อทราบดีว่า…นายน้อยรักและเคารพนายท่าน นายท่านก็ดูแลข้าดั่งลูกสาวคนหนึ่ง 	ดังนั้นลู่เอ๋อก็รักและเคารพนายท่านเช่นกัน ดังนั้นทำไมลู่เอ๋อจะต้องโกรธ?”
เย่หยวนรู้สึกโล่งใจเมื่อได้ยินคำตอบของนาง
“ฮ่าๆ เจ้าออกไปรอข้างนอกแล้วไปบอกพ่อข้าให้รอสักหน่อย ข้าขอแต่งตัวก่อนสักครู่”
ลู่เอ๋อพยักหน้าและเดินออกไป
ณ ห้องหนังสือของเย่ฮาน ภายในห้องมีเพียงคู่พ่อลูกตระกูลเย่เท่านั้น และพวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่
“หยวนเอ๋อ สิ่งที่เจ้าทำลงไปในวันนี้มันทำให้ข้าสะใจดีจริงๆ ข้าคิดว่าในตอนนี้ชื่อเสียงหวังตงไห่คงพังพินาศลงไม่น้อย ฮ่าๆๆ...มันเป็นความแค้นที่สั่งสมมาหลายปีแล้วและเป็นครั้งแรกด้วยที่ ข้าเห็นเจ้านั้นมีสีหน้าแบบนี้”
หลังจากที่เย่ฮานกล่าวเสร็จ เขาพลันระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมา
เห็นได้ชัดว่าช่วงสองสามปีที่ผ่านมา หวังตงไห่ข่มขู่ขมเหงเย่ฮานอยู่ฝ่ายเดียว แต่ในตอนนี้เย่ฮานสามารถหัวเราะได้อย่างสบายใจขึ้นมาก แม้เย่ฮานจะทนมาตลอด แต่วันนี้ความคับแค้นทั้งหมดภายในใจเสมือนถูกระบายออกมา ถึงแม้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าตงไห่ในตอนนั้นจะไม่ใช่เขา แต่จริงๆแล้วมันควรจะเป็นการต่อสู้ระหว่างลูกของพวกเขามากกว่า?
เมื่อเขาเห็นพ่อของเขาระเบิดเสียงหัวเราะออกมาขนาดนี้ มันก็ทำให้เขารู้สึกยินดีเป็นอย่างมาก
“ท่านพ่อควรขอบคุณท่านเซียนที่เข้าฝันข้า เขาได้มาเข้าฝันพร้อมกับกล่าวว่า...ข้าจะทำให้หวังตงไห่ได้รับผลกรรมที่ทำไว้เอง ดังนั้นทุกอย่างที่สำเร็จได้ไม่ใช่เพราะลูกชายคนนี้ แต่เป็นท่านเซียนต่างหาก”
เย่ฮานโบกมือไปมาพร้อมหัวเราะ
“เจ้าไม่ต้องถ่อมตนขนาดนี้ก็ได้ ข้าภูมิใจจริงๆที่เจ้าได้แสดงความสามารถในวันนี้ แต่ข้าก็ต้องขอเตือนเจ้าเสียหน่อย หวังตงไห่เป็นคนที่ร้ายกาจมาก เจ้านั้นคงยิ่งร้ายกาจขึ้นหลังเจอกับเหตุการณ์ในวันนี้ แต่ข้าก็ยังคงรับประกันความปลอดภัยของเจ้าได้ หากเจ้าอยู่ที่ตำหนักตระกูลเย่ของเรา แต่เมื่อเจ้ากลับไปยังสำนักตันอู่ อำนาจพ่อเจ้าเองก็ไม่สามารถคุ้มครองเจ้าได้เช่นกัน ดังนั้นในตอนนี้เจ้าไม่ควรกลับไปยังสำนักตันอู่เด็ดขาด...เจ้าจะต้องอยู่แต่ในตำหนักของเราเข้าใจหรือไม่?”
เย่หยวนถอนหายใจเสียงยาว ไม่น่าแปลกเลยว่าทำไมเย่หยวนคนเก่าถึงได้เอาแต่ใจและเกเรแบบนี้ นั้นเป็นเพราะความเอาใจลูกที่มากเกินไปของเย่ฮาน เย่หยวนไม่อยากเป็นดั่งนกน้อยในกรงทองแบบนั้น และสำนักตันอู่ก็เป็นจุดหมายต่อไปที่เขาต้องไป
“ท่านพ่อ…ข้าจะต้องกลับไปยังสำนักตันอู่ แม้ว่าข้าจะไม่ซ้อนตัวอยู่ในตำหนักตลอดไป แต่ข้าคงต้องซ่อนตัวสักระยะหนึ่งเสียก่อน แต่การที่ท่านจะให้ข้าซ่อนตัวตลอดไป ข้าคงไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ แม้ท่านจะนำอาจารย์มาสอนข้าในตำหนักโดยไม่ให้ออกไปไหน...แต่การที่ไม่ให้ข้าออกไปไหนแบบนั้น ข้าก็ไม่มีวันเก่งกาจได้เลย ท่านไม่คิดเช่นนั้นรึ?”
สำหรับเย่หยวน หวังตงไห่ไม่ได้อยู่ในสายตาเขาเลยแม้แต่น้อย ถ้าแค่หวังตงไห่ยังกำราบไม่ได้ เรื่องที่เขาจะไปแก้แค้นบนดินแดนศักดิ์สิทธิ์ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย การที่กลับไปยังสำนักตันอู่...มันคือโอกาสทองของเขาที่จะเจอผู้มีพรสวรรค์มากมายในนั้น คนพวกนั้นจะทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น หากไม่เคยเผชิญหน้ากับปัญหาเลย…ก็ไม่มีวันแกร่งขึ้น ดั่งบุปผาเลี้ยงในตำหนักเรือนจะไม่มีวันแกร่งกล้ากว่าบุปผาที่พยายามเติบโตตามข้างทางเสมอ
ในชีวิตก่อนหน้าฉิงหยุนซีเป็นดั่งบุปผาเลี้ยง แม้ดินแดนที่เขากำเนิดมาจะมียอมฝีมือมากมาย...แต่ประสบการณ์การต่อสู้จริงนั้นกลับมีน้อยมาก ดังนั้นในชีวิตนี้เขาจะต้องจริงจังกับการฝึกมากกว่าชีวิตก่อนหลายสิบเท่าทวี
“นี่เจ้า...หยวนเอ๋อ ข้าก็ผิดเองที่หวงเจ้าเกินไป ข้าในฐานะผู้เป็นพ่อของเจ้า...ข้าก็อยากปกป้องเจ้าเท่าที่กำลังข้าไหว เจ้าจะต้องระวังโลกภายนอกให้มาก…เจ้าก็อย่าดื้ออย่าซน หากเกิดปัญหาขึ้นให้รีบกลับมาหาข้าทันที และเมื่อถึงตอนนั้นขอให้ข้าผู้เป็นพ่อได้ช่วยเจ้าเถิด อย่าพยายามฝืนอย่างตอนที่เจ้ากินยาพิษอีกล่ะ...ข้าไม่อยากรับข่าวร้ายอะไรแบบนั้นอีกแล้ว”
“สบายใจได้ท่านพ่อ เพราะข้าก็ยังปลอดภัยดีและในอนาคตก็ไม่มีใครสามารถทำอะไรข้าได้อีกต่อไป”
เย่หยวนได้พูดขึ้นด้วยแววตาที่เชื่อมั่นในตนเองอย่างแรงกล้า เมื่อเย่ฮานเห็นดังนั้นเขาก็รู้สึกได้ทันทีว่า ณ ตอนนี้ลูกเขาได้โตขึ้นอีกขั้นหนึ่งแล้ว
“ต้องอย่างงี้สิ! ลูกข้า! ตั้งแต่บัดนี้พวกเราทั้งสองยังต้องกลัวใครอีก? ก็ไอ้แค่หวังตงไห่อย่างนั้นหรือ? ในภายภาคหน้าข้าจะให้หวังตงไห่อยู่ภายใต้ฝ่าเท้าของพวกเรา!”
ด้วยความสามารถและความคิดของลูกชายตนในตอนนี้ ทำให้เย่ฮานรู้สึกมั่นใจขึ้นอย่างมาก
เย่หยวนเค้นหัวเราะเงียบภายในใจ เขาตระหนักดีถึงขีดกำจัดของพ่อของตน และพ่อคนนี้อาจเหนือกว่าหวังตงไห่ได้ก็จริง แต่เขาไม่มีทางเหยียบหวังตงไห่ได้มิดแน่นอน หากอยู่ในสถานการณ์ตอนที่ไม่มีเย่หยวน
แต่กลับกัน...ในตอนที่เย่หยวนยังอยู่ เย่ฮานสามารถทำให้หวังตงไห่อยู่ใต้เท้าของเขาได้อย่างแน่นอน
ขณะที่เย่หยวนกำลังจะเดินจากไป เย่ฮานก็ได้ทักถามอะไรบางอย่างออกมา
“นี่เจ้า...วันนี้เจ้ากินอะไรเข้าไปรึ? ข้ารู้สึกได้ว่า…ตอนนี้เจ้ามีพลังปราณสูงกว่าปกติ น่าจะสูงกว่าอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับหนึ่งเลยด้วยซ้ำ แถมเจ้าหลอมโอสถระดับสูงได้อย่างไร?”
เย่หยวนรู้นิสัยท่านพ่อดีว่า พ่อของเขานั้นเป็นพวกคลั่งไคล้ในเรื่องโอสถ เมื่อเขาเผชิญกับปัญหา เขามักจะสนใจแต่ปัญหาตรงหน้าเท่านั้นโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างใดๆเลย เห็นได้ชัดเลยว่า… ปัญหานี้มันได้คาใจอยู่ตลอดทั้งวัน
ในความคิดของเขา เขาคิดว่ายาพิษที่เย่หยวนใช้ท้าทายหวังตงไห่จนหมดหนทางรักษา มันคือยาพิษระดับสาม แต่ว่าลูกชายเขาอยู่เพียงอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับหนึ่งเท่านั้น ดังนั้นมันเป็นไปไม่ได้เลยที่ลูกชายเขาจะหลอมโอสถระดับนี้ขึ้นมาได้
หากอยู่ในอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับหนึ่ง แค่หลอมโอสถระดับสองยังแทบเป็นไปไม่ได้เลย...โอสถระดับสามยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ทางด้านเย่หยวนก็ไม่คิดจะปิดบังอะไรกับพ่อของเขา เขาจึงตอบกลับว่า
“ท่านพ่อ… ยาพิษนั้นมีชื่อว่า ยาพิษทะลวงเครื่องใน และมันก็มิใช่ยาพิษชั้นสูงแต่อย่างใด มันเป็นเพียงยาพิษระดับหนึ่งเท่านั้น ท่านก็รู้อยู่แล้วว่า...ข้ามีขีดจำกัดถึงแค่ไหน”
เย่ฮานยิ้มทื่อแข็งพลางแข็งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยอุทานขึ้นด้วยความตกใจ
“ยาพิษระดับหนึ่ง?...เป็นไปได้อย่างไร?!”
หากลูกชายของเขาไม่พูดออกมาเอง เขาก็ไม่มีทางเชื่อว่า…นั่นจะเป็นเพียงยาพิษระดับหนึ่ง
“ระ-ระดับหนึ่งจริงรึ?”
เย่ฮานกลืนน้ำลายอึดใหญ่ด้วยความหวั่นเกรง เขาไม่อยากเชื่อเลยว่านี่จะเป็นความจริง
“ยาพิษระดับหนึ่งสามารถทำได้ขนาดนี้เชียวรึ?!”
เย่หยวนได้หยิบพู่กันและกระดาษมา จากนั้นก็เขียนสูตรยาพิษทะลวงเครื่องในลงไป
รวมถึงวิธีสกัดพิษอีกด้วย เมื่อเขาเขียนเสร็จเขาก็นำไปให้พ่อของเขาดู
เย่ฮานได้รับสูตรยาพิษชนิดนี้ และพยายามทำความเข้าใจอย่างละเอียด
ทันทีที่เห็นสีหน้าที่ตึงเครียดของพ่อ เขาก็รู้ทันทีว่า...ในสองสามวันนี้เขาคงไม่ได้เห็นหน้าพ่อแน่นอน
…………………………….


## 0014 โอสถทลายลมปราณ

ตอนที่ 14 โอสถทลายลมปราณ
วันรุ่งขึ้นเย่หยวนไปยังหอโอสถอีกครั้ง
เย่หยวนรู้สึกได้ว่าสายตาของคนที่อยู่ในหอโอสถมองเขาต่างไปจากเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง ทุกคนล้วนมองไปยังนายน้อยเย่ด้วยความชื่นชม
เขาเคยเห็นสายตาที่มองเขาด้วยความชื่นชมมานับไม่ถ้วนจากชีวิตก่อนหน้า เย่หยวนจึงไม่ค่อยสนใจกับสิ่งเหล่านี้เท่าไหร่ ที่วันนี้เขามายังหอโอสถก็เพื่อมาเอาสมุนไพรต่างๆ เพื่อนำไปเสริมสร้างความแข็งแกร่งแก่ตนเองให้เร็วที่สุด โดยการใช้โอสถเป็นตัวกระตุ้น
เนื่องจากภายในร่างนี้มีจิตวิญญาณของจักรพรรดิโอสถสิงสู่อยู่ จึงไม่มีทางเลยว่าเขาจะเลือกสรรสมุนไพรไม่เป็น
ในตอนนี้เขาได้มีสูตรโอสถอยู่ในใจแล้ว แต่โอสถที่เขาสามารถปรุงได้นั้นมีน้อยเกินไป เขาสามารถหลอมโอสถได้เพียงระดับหนึ่งเท่านั้น ยังดีที่มีความทรงจำและทักษะของจักรพรรดิโอสถดั่งกาลอดีตอยู่ในร่าง  มิเช่นนั้น...แค่อาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับหนึ่งอย่างเดียวคงทำได้เพียงเศษโอสถเท่านั้น
เขาใช้เวลาเกือบทั้งคืนในการค้นหาสูตรโอสถระดับหนึ่งที่เหมาะสมกับตัวเย่หยวนมากที่สุด และเขาก็นึกออกว่าในบรรดายาระดับหนึ่ง มีโอสถชนิดหนึ่งนามว่า โอสถทลายลมปราณอยู่และโอสถชนิดนี้ก็เหมาะสมกับเขาในตอนนี้ที่สุดแล้ว
โอสถทลายลมปราณ เป็นโอสถที่มีไว้ทลายขีดจำกัดของพลังปราณ และยังมีไว้บำรุงและเสริมสร้างความแข็งแกร่งอีกด้วย
มันเป็นโอสถระดับหนึ่งที่สามารถเพิ่มพลังปราณ ทั้งยังช่วยในการบ่มเพาะพลังเป็นอย่างดี แต่ก็ยังมีโอสถอีกหนึ่งตัวที่ผู้คนต่างนิยมกันอย่างมากก็คือ โอสถทลายแก่นแท้แห่งปราณ
แต่หากคนธรรมดากินยาชนิดนี้เข้าไปเป็นปริมาณมาก แทนที่จะเพิ่มพลังปราณกลับกัน…มันกลับสร้างความเจ็บปวดต่อร่างกายอย่างมากแทน
โอสถทลายแก่นแท้แห่งปราณเป็นเพียงโอสถชนิดเดียว ที่หากกินเข้าไปมันจะช่วยย่นระยะเวลาการฝึกฝนได้หลายเดือนเลยทีเดียว เรียกได้ว่าการก้าวขึ้นสู่อาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับเก้า มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย แต่อย่างไรก็ตาม...การตามหายาทลายแก่นแท้แห่งปราณนั้นยากพอๆกับการตามหาขนนกวิหคอมตะอย่างไงอย่างนั้น เฉพาะแค่ตระกูลราชวงศ์และลูกหลานของขุนนางชั้นสูงเท่านั้นที่จะสามารถหามาใช้ได้
แต่โอสถทลายลมปราณ เป็นโอสถที่ได้รับการต่อยอดจากยาทลายแก่นแท้แห่งปราณอีกทีหนึ่ง เรียกได้ว่า...โอสถตัวนี้มีฤทธิ์ที่เหนือกว่ายาทลายแก่นแท้แห่งปราณอยู่หลายเท่า ดังนั้นมันจึงเป็นทางเลือกที่เหมาะที่สุดแล้วสำหรับเย่หยวน เพื่อเสริมสร้างพลังปราณของเขาเป็นการด่วน แน่นอนว่าเย่หยวนในปัจจุบันมีสูตรโอสถระดับสูงจนผู้คนตะลึงอีกมากมาย หากเขาได้กินโอสถเหล่านี้เขาไป...เขาจะแกร่งขึ้นอย่างแน่นอน เพียงแต่ว่าตอนนี้เขายังอ่อนแอเกินไปที่จะหลอมสร้างขึ้นมา
“นายน้อยเย่ ที่ท่านมาวันนี้ก็เพื่อเอาสมุนไพรกระมัง?”
เมื่อผู้คุมหอโอสถเห็นเย่หยวน เขาก็เดินมาทักเย่หยวนด้วยสีหน้ายิ้มแย้มในทันที ซึ่งแตกต่างจากเมื่อวานลิบลับ
เย่หยวนตอบกลับพร้อมรอยยิ้มเล็กน้อยพูดว่า
“ถูกต้อง นี่เป็นสมุนไพรที่ข้าต้องการ…ช่วยเตรียมให้ข้าอย่างละสามชุด”
เย่หยวนส่งรายชื่อสมุนไพรให้ผู้คุมหอในทันที มันเป็นรายชื่อสมุนไพรที่เป็นวัตถุดิบในการหลอมโอสถทลายลมปราณ แม้คุณภาพโอสถชนิดนี้จะเหนือกว่ายาทลายแก่นแท้แห่งปราณ แต่วัตถุดิบที่ใช้ล้วนแต่เป็นสมุนไพรระดับหนึ่งทั้งสิ้นที่สามารถหาซื้อได้ทั่วๆไป แน่นอนว่าในหอโอสถแห่งนี้ก็มีสมุนไพรเหล่านี้แน่นอน
เมื่อผู้คุมหอกวาดตามองไปที่ใบรายชื่อสมุนไพรของเย่หยวน ทว่าจู่ๆสีหน้าเขาก็ดูหม่นหมองในทันที เมื่อเย่หยวนสังเกตเห็นจึงได้ทักถามไปว่า
“มีอะไรผิดพลาดอย่างนั้นรึ?”
“นายน้อยเย่ สมุนไพรที่ระบุไว้ในใบรายชื่อเหล่านี้…ข้าสามารถเตรียมให้ท่านได้หมด เว้นแต่...หญ้าหกแฉก”
ผู้คุมหอได้เผยสีหน้าลำบากใจออกมา
เมื่อเย่หยวนได้ยินดังนั้นเขาก็ประหลาดใจอย่างมาก
“ตามที่ข้ารู้...หญ้าหกแฉกนั้นมีน้อยมากก็จริง แต่มันก็เป็นสมุนไพรที่สามารถหาได้ทั่วไป เป็นไปได้รึที่หอโอสถแห่งนี้จะไม่มีให้ข้า ข้าขอเพียงสามส่วนเอง?”
เมื่อผู้คุมได้ยินที่เย่หยวนผู้เขาก็หัวเราะออกมาเล็กน้อยพร้อมตอบกลับว่า
“นายน้อยเย่ หอโอสถของเราย่อมเตรียมพร้อมเสมอ...และหญ้าหกแฉกนั้นพวกเราก็มีอยู่พอดีสามส่วน แต่ทั้งสามส่วนนั้นก็ได้ถูกจองไปแล้วโดยใครบางคน พร้อมกับวางเงินจองไว้เสร็จสรรพตั้งแต่เมื่อวาน”
เมื่อมาถึงจุดนี้ ในใจของผู้คุมหอโอสถก็กล้าๆกลัวๆหลังพูดเสร็จ...เขากลัวว่าเมื่อนายน้อยได้ยินดังนั้นแล้วเขาจะโกรธขึ้นมา ถ้าเกิดนายน้อยเย่ไม่พอใจขึ้นมาละก็...ทั้งวันเขาอาจไม่ได้ทำงานอย่างสงบสุขเป็นแน่อย่างในอดีต แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน…มันทำให้พวกเขารู้ว่า นายน้อยเย่ของพวกเขาได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง  คงมีเพียงสวรรค์เท่านั้นที่ทรงทราบ เมื่อนายน้อยเย่ได้ยินดังนั้น เขาจะโกรธหรือไม่
เมื่อได้เห็นสีหน้าของนายน้อยที่ดูไม่กระวนกระวายใจเท่าใด ผู้คุมหอโอสถพลันรู้สึกโล่งใจขึ้นทันตา เขาไม่คิดเลยว่าภายในเวลาวันเดียว คนๆหนึ่งจะสามารถเปลี่ยนตัวเองได้ขนาดนี้?
“ทราบไหมว่าใครกันที่จองสมุนไพรเหล่านี้?”
“ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูรุ่นราวคราวเดียวกับท่าน นอกจากนี้เขายังต้องการสมุนไพรชนิดนี้โดยด่วนอีกด้วย”
ผู้คุมหอโอสถรีบตอบกลับในทันที
เย่หยวนได้ถามต่อทันทีว่า
“เขาได้บอกหรือไม่ว่า…เขาเอาสมุนไพรเหล่านี้ไปหลอมโอสถชนิดใด? ข้าต้องการคุยกับเขา”
เมื่อผู้คุมได้ยินดังนั้น เขาก็ตระหนักได้ทันทีว่า…เย่หยวนต้องการจะบังคับให้ผู้จองคนนั้นยกเลิกให้ได้ หากเกิดเรื่องเช่นนี้อาจส่งผลเสียงอย่างมากต่อชื่อเสียงหอโอสถ
เย่หยวนเห็นสีหน้าที่ไม่สบายใจของผู้คุม เขาจึงรีบกล่าวต่อว่า
“สบายใจได้ ข้าไม่ทำเรื่องเสียชื่อเสียงแน่นอน”
ในตอนนี้ผู้คุมไม่สามารถบอกได้ว่า นายน้อยเย่ตรงหน้าเขามันใช่นายน้อยคนเดิมอย่างที่ผ่านๆมาหรือไม่ แต่เมื่อเห็นว่านายน้อยเย่ไม่มีเจตนาที่จะมาทำลายชื่อเสียง และดูเหมือนว่าเขาต้องการเพียงส่วนลำต้นของหญ้าหกแฉกเพียงสามส่วนเท่านั้น
“ชายหนุ่มท่านนั้นได้กล่าวว่า เขาจะมาเอามันในรุ่งเช้า…ในตอนนี้เขาคงกำลังเร่งฝีเท้ามาที่นี่อยู่ก็เป็นได้?”
ผู้คุมหอได้บอกความจริงไป
ผู้คุมได้แต่ถอนหายใจและได้แต่ภาวนาว่า อย่างให้เกิดปัญหาใดๆขึ้นเลย…ไม่ใช่ว่าเขาไม่เชื่อใจนายน้อยเย่ แต่ที่ผ่านมานายน้อยเย่ต่างทิ้งความประทับใจและความระถึกมากมายให้พวกเขาต้องมาสะสางตลอด
หลังจากที่เย่หยวนได้นั่งจิบชาไปสักพัก จู่ๆก็ได้ยินเสียงประตูหอโอสถเปิดในทันที
“เถ้าแก่ ข้ามารับหญ้าหกแฉกที่จองไว้เมื่อวาน”
“เอ่อ...”
ผู้คุมหอได้แสดงสีหน้าที่ลำบากใจขึ้นมาอีกครั้ง
ชายหนุ่มคนนี้น่าจะมีอายุราวสิบห้าถึงสิบหกปี เมื่อได้เห็นสีหน้าการแสดงออกของผู้คุมหอ เขาก็โกรธอย่างมาก
“เถ้าแก่ เมื่อวานเราตกลงกันแล้วมิใช่รึ? แถมท่านก็รับเงินมัดจำไปแล้วด้วย แล้วไฉนท่านถึงกลับคำแบบนี้!”
“โดยปกติ ทางเราจะไม่กลับคำพูดอย่างแน่นอนหากลูกค้าได้วางเงินมัดจำไว้แล้ว ข้าเพียงอยากทราบว่าเหตุใดท่านถึงต้องการที่จะซื้อหญ้าหกแฉกเพียงเท่านั้นเอง?”
คนที่พูดแทรกขึ้นคือ เย่หยวน
เมื่อชายหนุ่มได้ยิน เขาก็ได้หันศีรษะมองไปโดยรอบเพื่อหาต้นเสียง ยามนี้ปรากฏเป็นชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันในชุดผ้าไหม เมื่อเจอต้นเสียงเขาจึงตอบกลับอย่างห่วนๆว่า
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้า?”
ผู้คุมตกใจอย่างมากเมื่อได้ยินการตอบกลับของชายหนุ่ม เจ้าหนุ่มคนนี้ยังอยากมีชีวิตอยู่หรือปล่าว? ขณะที่ผู้คุมกำลังจะพูดขึ้น...แต่จู่ๆก็หยุดลงโดยสายตาของนายน้อยเย่ที่หันมาห้ามเอาไว้
เย่หยวนพูดกลับว่า
“แน่นอน มันไม่ใช่เรื่องที่ข้าควรยุ่ง แต่ข้าแค่สงสัยเฉยๆว่า เหตุใดเจ้าถึงซื้อสมุนไพรเหล่านี้แทนที่จะซื้อตัวโอสถสำเร็จรูปไปเลยน่าจะง่ายกว่า”
“โอสถระดับหนึ่งมีเพียงไม่กี่ชนิดที่มีหญ้าหกแฉกเป็นส่วนประกอบ และหากให้ข้าเดา...มันมีความเป็นไปได้อยู่เพียงสามทางเลือก ทางเลือกที่หนึ่งคือ...เจ้าต้องการหญ้าหกแฉกก็เพื่อจะไปหลอมโอสถจิตเทวะ ซึ่งเป็นโอสถที่มีผลต่อการบ่มเพาะพลัง เพื่อก้าวขึ้นสู่อาณาจักรหลอมรวมวิญญาณต่อไป”
“แต่ดูแล้ว เจ้าน่าจะอยู่เพียงอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับสี่เท่านั้น จึงมิน่าใช่ทางเลือกแรกที่กล่าวไป ส่วน...ทางเลือกที่สองก็คือ เจ้าจะนำหญ้าหกแฉกไปหลอมโอสถบำรุงหัวใจ เพื่อนำไปบำรุงและเสริมสร้างความแข็งแรงของหัวใจ โอสถชนิดนี้เหมาะสำหรับผู้ที่ติดอยู่ในปัญหาคอขวดไม่สามารถพัฒนาไปต่อได้ แต่เมื่อสังเกตดูแล้ว...เจ้าไม่น่าจะมีปัญหาคอขวดแต่อย่างใด”
“แต่ก็ยังมีความเป็นไปได้อีกหนึ่ง นั้นคือทางเลือกที่สาม...โอสถฟื้นคืนร่างกาย โอสถประเภทนี้จัดอยู่ในโอสถรักษาระดับหนึ่ง ท่านคงกำลังร้อนใจในการรีบมาเอาสมุนไพรตัวนี้เพื่อไปหลอมกลั่น หวังจะนำไปรักษาคนสำคัญบางคนอยู่ใช่หรือไม่?”
เมื่อชายหนุ่มได้ยินสิ่งที่เย่หยวนวิเคราะห์ไปทั้งหมด เขาก็ตกตะลึงอย่างมาก
เขาตะลึงอย่างมากที่ว่า… เหตุใดเขาถึงมีความรู้ความเข้าใจด้านโอสถลึกซึ้งขนาดนี้กัน และเขายิ่งตะลึงหนักยิ่งขึ้นเมื่อสิ่งที่เขาวิเคราะห์ไปนั้นถูกต้องทั้งหมด
การวิเคราะห์ของเย่หยวนนั้นราวกับว่า เขาสามารถรู้สิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้าของชายหนุ่มผู้นี้ดั่งเล่าให้ฟัง และสิ่งที่เย่หยวนกล่าวมาล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น
…………………………………..


## 0015 ผู้หยั่งรู้ด้านโอสถ

ตอนที่15 ผู้หยั่งรู้ด้านโอสถ
ชายหนุ่มผู้นี้นามว่าถังอวี่ และเขาก็อยู่ในสำนักตันอู่เช่นเดียวกับเย่หยวน แต่สิ่งที่แตกต่างจากเย่หยวนคือ...เขาสามารถสอบเข้าได้ด้วยความสามารถของตัวเอง
และในความเป็นจริงผู้ที่มีพรสวรรค์ส่วนใหญ่มักจะมาจากตระกูลขุนนาง มีเพียงผู้มีพรสวรรค์ไม่กี่คนที่มาจากตระกูลธรรมดาทั่วไป ตระกูลที่ใหญ่กว่ามักได้เปรียบกว่าพวกตระกูลธรรมดาเป็นปกติ รวมไปถึงด้านทรัพยากรก็มีเพียบพร้อมกว่า ดังนั้นจึงไม่แปลกเลยที่พวกมีพรสวรรค์จากตระกูลธรรมดาๆจะถูกเบียดตกไป
วรยุทธ โอสถเสริมความแข็งแกร่ง และเงินตรา นี่คือสิ่งที่ตระกูลชั้นสูงได้เปรียบกว่าพวกสามัญชนที่แม้ว่าจะทำงานหนักตลอดชีวิตก็ไม่มีทางมีสิ่งเหล่านี้ได้ ทั้งหมดนี้คือความแตกต่างระหว่างตระกูลธรรมดากับตระกูลชั้นสูง
ถังอวี่สามารถสอบเข้าสำนักตันอู่ได้ และฝีมือของเขาก็อยู่ในระดับทั่วไป การที่เขาอยู่ในอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณได้ในวัยเพียงแค่นี้ ก็ถือว่าไม่ได้โดดเด่นอะไร แต่เขาก็ไม่ถึงกับไร้ฝีมือสักทีเดียว
จากระดับสามไปยังสี่นั้นค่อนข้างมีอุปสรรคอย่างมาก แต่ความสามารถในการก้าวข้ามอุปสรรคของเขานั้นเรียกได้ว่า ไม่จำเป็นจะต้องใช้โอสถหรือทรัพยากรใดๆเลย มันแสดงให้เห็นแล้วว่า…ถังอวี่ นั้นมีพรสวรรค์ในด้านเส้นทางการต่อสู้อย่างมาก
พ่อของถางหนุนมีนามว่า ถางซ่งไฮว่ เขาเป็นนักล่าสัตว์อสูรผู้มีประสบการณ์ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาเขาได้เผชิญหน้ากับสัตว์อสูรที่ร้ายกาจมานับไม่ถ้วนในป่าปลิดชีพ ที่ทำไปทั้งหมดก็เพื่ออนาคตที่สดใสของลูกชายของตน
แต่ท้ายที่สุด หากบทจะเจอก็ต้องเจอ...ถางซ่งไฮว่เผชิญพบสัตว์อสูรที่ยากเกินต่อกรในป่าปลิดชีพ แม้เขาจะรอดตาย...แต่เขาก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส
ถังอวี่เป็นเด็กที่ฉลาดและกตัญญู เขาเห็นพ่อของตนได้รับบาดเจ็บด้วยตาคู่นี้แทบทุกวัน แม้เขาจะฝึกฝนศาสตร์แห่งการต่อสู้ แต่เขาก็ยังต้องการที่จะฝึกปรือในด้านศาสตร์แห่งโอสถไปด้วยเช่นกัน เพื่อนำมารักษาพ่อของตน หากเขาไม่ต้องมาเสียเวลากับการฝึกฝนการหลอมโอสถละก็...ป่านนี้ความสำเร็จในด้านการต่อสู้คงไม่อยู่ไกลเกินเอื้อมแบบในปัจจุบันนี้เป็นแน่
แม้กระทั่งในด้านโอสถ เขาเองก็มีความรู้ค่อนข้างตื้นเขินนัก
เพื่อที่จะสนับสนุนถังอวี่ เพื่อสนับสนุนทรัพยากรสำหรับบ่มเพาะพลัง ในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมาถางซ่งไฮว่ได้ลดค่าใช้จ่ายของตัวเองต่างๆ นานา นั้นหมายความว่าถังอวี่นั้นไม่สามารถที่จะซื้อยาสำเร็จรูปได้ แต่ถังอวี่ไม่ต้องการให้พ่อของตนตายต่อหน้า เขาจึงตัดสินใจที่จะลองพยายามหลอมโอสถฟื้นฟูร่างกายขึ้นมา เพื่อนำมารักษาพ่อให้หายดี
เมื่อถังอวี่มนึกถึงจุดนี้ เขาได้วางท่าทีไม่แยแสแต่อย่างใด จากนั้นก็ยกมือขึ้นและชี้ไปยังเย่หยวนพร้อมพูดขึ้นอย่างจริงใจว่า
“พี่ชายคนนั้นน่ะ...ในตอนนี้ข้ากำลังติดปัญหา อารมณ์ไม่ดีอย่างมาก ดังนั้นข้าก็ขออภัยที่ขะ...”
เย่หยวนรู้ดีว่าเขาจะพูดอะไร จึงยิ้มและตอบกลับทันทีว่า
“เพราะท่านต้องการช่วยชีวิตคนที่ท่านรัก...ท่านเลยกล่าวแบบนั้น ข้าเข้าใจ”
ถังอวี่ลังเลเล็กน้อย ก่อนที่จะถามออกไปว่า
“การที่ท่านพูดแบบนั้น ท่านคงต้องการหญ้าหกแฉกเหมือนกันมิใช่หรือไง?”
ถังอวี่เป็นคนหัวไว จากคำพูดของเย่หยวนก่อนหน้า เขาเดาได้ทันทีว่าเย่หยวนคงต้องการสิ่งๆเดียวกับเขาเป็นแน่ และนั้นก็คือเหตุผลที่ทำให้เขากล่าวห้วนๆในทีแรก
เย่หยวนไม่คิดจะปิดปังแต่อย่างใด เขาได้ตอบตามความจริงว่า
“ท่านกล่าวถูกต้องแล้ว ข้าต้องการใช้ประโยชน์บางอย่างจากหญ้าหกแฉกจำนวนสามส่วน แต่ข้าก็พึ่งรู้เหตุผลที่ท่านต้องการมันเช่นกัน ท่านพอที่จะเชื่อใจข้าและนำข้าไปหาผู้ป่วยได้หรือไม่...บางทีข้าอาจจะช่วยช่วยเหลืออะไรได้บ้าง?”
หากเย่หยวนกล่าวแบบนี้ทันทีที่เจอหน้าถังอวี่ เขาคงสบถออกมาแล้ว แต่เพราะคำพูดวิเคราะห์ของเย่หยวนในตอนแรกนั้นทำให้เขาตะลึงเป็นอย่างมาก ทำให้เขารู้ถึงทักษะด้านโอสถของอีกฝ่ายในทันที
และในความเป็นจริง ถังอวี่ก็ไม่ค่อยมั่นใจนักในฝีมือของตนเองเช่นกัน แต่อย่างน้อยเขาก็ยังมั่นใจในสูตรโอสถฟื้นฟูร่างกายที่ได้มา และเหตุผลที่เขาซื้อหญ้าหกแฉกไปมากถึงสามส่วน ก็เพราะเอามาเผื่อล้มเหลว
เขาจะต้องทำการรักษาพ่อของเขาโดยด่วน  ถังอวี่ลังเลไปครู่หนึ่งก่อนที่จะพูดว่า
“แล้วท่านเป็นใครมาจากไหน แม้แต่นามท่านข้าก็ไม่รู้?”
“ข้าแซ่เย่ นามจริงว่าหยวน”
เย่หยวนตอบโดยไม่ปิดบังแต่อย่างใด
“เย่หยวน?”
ถังอวี่ค่อนข้างคุ้นเคยกับชื่อนี้อย่างมาก และกำลังคิดว่าเคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อน
เมื่อผู้คุมหอโอสถที่อยู่ใกล้ๆได้ยินนายน้อยของเขากล่าวชื่อแซ่ของตนเองออกมา
ผู้คุมได้กล่าวกับตัวเองในใจว่า
“หากเป็นแบบนี้ไม่ดีแน่!”
ชื่อเสียงเย่หยวนนั้นดังสนั่นไปทั่วรัฐฉิน
ตามที่คาดไว้ เมื่อถังอวี่ได้ยินชื่อพร้อมกับการที่คนๆนี้อยู่ในหอโอสถแห่งนี้ด้วยละก็...เขาก็นึกออกทันที
“เจ้า...เจ้าอยู่ในอันดับสุดท้ายในการจัดอันดับในสำนักตันอู่ เจ้ามันผ้าขี้ริ้วเย่หยวน?”
ถังอวี่กล่าวออกมาทันที
เย่หยวนได้ถอนหายใจทันที เขาไม่รู้เลยว่าก่อนที่เข้าจะสิงร่างนี้ เย่หยวนตัวจริงได้ก่อวีรกรรมอะไรมาบ้างกันแน่ ชีวิตของเจ้านี้มันล้มเหลวขนาดไหนกันแน่!
“ถูกต้องแล้ว ข้านามว่าเย่หยวน แต่ท่านไม่ควรปฏิเสธข้าในสถานการณ์เร่งด่วนเช่นนี้ หากข้าเดาถูกต้อง…เจ้าคงไม่มั่นใจว่าจะหลอมโอสถฟื้นฟูร่างกายได้สำเร็จใช่หรือไม่?”
“นะ-นั้น...” คำพูดของเย่หยวนนั้นได้จี้ไปในหัวใจของถังอวี่มากขึ้น
“หากมันเกินมือของข้าจริงๆ ข้าจะเรียกพ่อของข้ามารักษาพ่อเจ้าในทันทีและจะช่วยเจ้าหลอมโอสถฟื้นคืนร่างกายให้อีกด้วย เจ้าว่าไงล่ะ?” เย่หยวนกล่าวแทรกในทันที
เมื่อเย่หยวนเห็นว่าท่าไม่ดี เขาจึงอ้างชื่อพ่อของตนมาเป็นหลักประกัน แววตาของถังอวี่เป็นประกายในทันที เมื่อเย่หยวนบอกว่าเย่ฮานจะมารักษาให้ด้วยตัวเอง
“นี่เจ้าพูดจริงรึ?”
“แน่นอน ข้าพูดความจริงทุกประการ...หากไม่มั่นใจ งั้นพวกเรามาเขียนสัญญากันดีไหม?”
ถังอวี่รู้สึกไม่ดีอย่างมากหากไม่เชื่อใจคนที่ต้องการจะช่วยเช่นนี้ แต่มีเดิมพันเป็นถึงชีวิตของพ่อถังอวี่ แถมชื่อเสียงของเย่หยวนก็ไม่ค่อยจะดีอีก...ที่เขาคิดไว้คือ หากเย่หยวนรักษาพ่อเขาสำเร็จจริงๆ เขาคงต้องกล่าวขอโทษเย่หยวนทีหลัง
หลังจากถังอวี่ตัดสินใจได้แล้ว เขาก็ยื่นมือออกมาจับมือเย่หยวนและพูดว่า
“หากท่านสร้างปัญหาขึ้นละ นายน้อยเย่?”
เย่หยวนจับมือกับถังอวี่ด้วยความยินดีพร้อมตอบกลับว่า
“ข้ายินดีชดใช้ เถ้าแก่…ไปหยิบสัญญามาให้ข้า”
ผู้คุมหอโอสถไม่รอช้า รีบวิ่งไปหยิบสัญญาในทันที เมื่อเย่หยวนลงนามเสร็จสิ้น สีหน้าของถังอวี่ก็ดูจะผ่อนคลายขึ้นหลายส่วนในทันใด
ณ ตอนนี้ผู้คุมกำลังมองสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ข้างหน้า มันปรากฏเป็นภาพฉากที่ ขาทั้งสองกำลังเดินออกไปจากหอโอสถด้วยกัน ผู้คุมไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นภาพอะไรแบบนี้...เขารู้ดีว่าเย่หยวนในอดีตมักจะไม่พูดคุยสุงสิงกับใครง่ายๆ แต่ในตอนนี้กลับไม่ใช่แล้ว...ตั้งแต่ที่เขารอดจากพิษครั้งนั้น นายน้อยเย่ก็ได้เติบโตขึ้นแล้วจริงๆ
ที่ดินทุกตารางฉื่อในรัฐฉินนั้นเปรียบเสมือนทองคำแท่ง แม้อาชีพนักล่าสัตว์อสูรจะมีรายได้สูงกว่าคนทั่วไป แต่ถางซ่งไฮว่ก็ไม่สามารถซื้อที่อยู่อาศัยอะไรใหญ่โตได้ เพราะเขานำเงินทั้งหมดไปสนับสนุนลูกชายของเขาในการฝึกปรือศาสตร์แห่งการต่อสู้
ดูจากขนาดบ้านก็เท่ากับของคนธรรมดาทั่วไป ภายในบ้านนั้นดูมืดอับแสง ทันทีที่เย่หยวนย่างก้าวเข้าในบ้าน กลิ่นสมุนไพรหอบหนึ่งพลันตีขึ้นใส่จมูกของเขาในทันที
“ดอกบัวสงบจิต ต้นสนสีแดง ผลบุปผาทอง...สมุนไพรเหล่านี้ล้วนเป็นวัตถุดิบในการหลอมโอสถระดับหนึ่ง ดูเหมือนว่าเจ้ายังคงมีฝีมือในการหลอมโอสถอยู่เพียงระดับหนึ่ง แถมโอสถที่เจ้ากำลังจะปรุงขึ้นคือโอสถระดับหนึ่งอันดับต้นๆอีกด้วย คงกลัวว่าจะหลอมกลั่นผิดพลาด ถึงซื้อหญ้าหกแฉกมามากถึงสามส่วนใช่หรือไม่?”
เย่หยวนพยายามประเมินความสามารถของถังอวี่ด้วยถ้อยคำที่สุภาพที่สุด
เย่หยวนจงใจแสดงความสามารถเพื่อให้ถังอวี่เชื่อใจเขาบ้าง เนื่องจากชื่อเสียงแย่ๆของตนเองในอดีตมันเยอะเกินไป เขาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากแสดงความสามารถต่อหน้าถังอวี่
การที่เย่หยวนแสดงความสามารถออกมาแบบนี้ มันมิได้สร้างความไม่พอใจแก่ถังอวี่เลย กลับกัน…มันได้สร้างความตกตะลึงให้แก่ถังอวี่แทน การที่เย่หยวนพึ่งย่างก้าวมายังบ้านของตน…แถมสมุนไพรที่ต้มไว้ยังอยู่ด้านในสุดของบ้าน แต่เขาก็สามารถใช้จมูกแยกแยะสมุนไพรได้อย่างละเอียดเพียงการดมในคราเดียว  อย่างกับว่าคนที่อยู่ข้างๆเขาในตอนนี้คือเซียนโอสถ? แม้แต่อาจารย์ในสำนักก็ยังไม่สามารถทำเช่นนี้ได้!
…………………………………


## 0016 กระตุ้นด้วยคำพูด

ตอนที่ 16 กระตุ้นด้วยคำพูด
“ถูกอย่างที่ท่านคิด...ท่านคงศึกษาด้านโอสถมาอย่างดี ท่านจึงมีฝีมือขนาดนี้…ข้าอังอวี่ ผู้ได้ยินข่าวลือมามากเกี่ยวกับท่านจนกล่าวดูหมิ่นท่านแบบนั้น ข้ารู้สึกละอายยิ่งนัก”
เมื่อได้เห็นความสามารถของเย่หยวน อังอวี่ได้ตระหนักทันทีว่า ก่อนหน้านี้เขาได้กล่าวไม่ดีกับเย่หยวนไปมาก…เขาจึงรีบกล่าวขอโทษอย่างรวดเร็ว
เขากล่าวสรรเสริญเย่หยวนในใจ ที่เย่หยวนสามารถเปลี่ยนตัวเองจากอดีตที่ไม่สู้ดีนัก ดังนั้นเขาจึงกล่าวขอโทษอย่างตรงไปตรงมา...นี่คือสิ่งที่สหายควรทำแก่กัน
ระหว่างทางที่มานี่ อังอวี่ได้เล่าเกี่ยวกับเรื่องราวตระกูลของเขา จนเย่หยวนก็รู้ว่า อังอวี่เองก็อยู่ในสำนักตันอู่เช่นกัน จึงไม่น่าแปลกใจไฉนเขาถึงทราบว่าเย่หยวนอยู่ในอันดับสุดท้ายของสำนักตันอู่
เย่หยวนตอบกลับด้วยรอยยิ้มพร้อมกล่าวว่า
“ท่านไม่ต้องจำเป็นต้องขอโทษ ในอดีตข้ามีชื่อเสียงที่มืดมนอย่างที่ท่านรู้ ในตอนที่ข้ายังเยาว์วัย ข้ามักถูกพ่อบังคับให้ศึกษาสมุนไพรเหล่านี้เป็นประจำ...ดังนั้นข้าจึงจำได้เล็กๆน้อยๆ”
ณ จุดนี้อังอวี่ไม่กล้าที่จะพูดห้วนกับเย่หยวนอีกต่อไป เขารีบตอบกลับทันทีว่า
“นายน้อยเย่ช่างอ่อนน้อมถ่อมตน โปรดเข้ามาเถิด...เชิญ”
ขณะที่อังอวี่พาเย่หยวนเข้าไปในบ้าน เมื่อเดินเข้ามาเย่หยวนพลันได้ยินเสียงลมหายใจที่อ่อนระทวย และต้นเสียงนั้นได้นอนอยู่บนเตียงไม้ ไม่จำเป็นต้องบอกก็รู้ว่า ผู้ที่นอนโทรมอยู่คือพ่อของอังอวี่ ถางซ่งไฮว่
“ยะ-หยุน…หยุนเอ๋อ...แค่กๆ...เป็นงะ-ไง… แค่กๆ...บ้าง?”
สภาพของถางซ่งไฮว่นั้นดูไม่ค่อยดีนัก เขาไออย่างรุนแรง...แม้จะพูดเป็นประโยคยังยาก จากนั้นเขาก็พยายามที่จะลุก
อังอวี่เห็นดังนั้น จึงรีบไปพยุงตัวพ่อเขาทันที
“ท่านพ่อ ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าลุกโดยพลการ”
“ฮ่าๆๆฮะ… แค่กๆ ...ตะ-ต่อไปนี้… ขะ-ข้า… ข้าคงไม่สามารถ… ดูแลเจ้าได้อะ-อีกแล้ว” แค่กๆ...จะ-เจ้าต้อง...ดูแลตะ-ตัวเองให้ดี”
เห็นได้ชัดเลยว่าถางซ่งไฮว่ ไร้หนทางใดๆ...ในตอนนี้เขาจึงพูดสั่งเสียก่อนที่ไม่มีโอกาสใดๆอีก
น้ำตาของอังอวี่ได้หลั่งออกมาทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น และพูดอย่างสำลักน้ำตาว่า
“ท่านพ่อไม่...ท่านห้ามพูดเช่นนี้อีก ขะ-ข้า… ข้าจะหาหนทางมารักษาท่านแน่นอน! ข้านำหญ้าหกแฉกกลับมาแล้ว ข้าจะรีบไปหลอมโอสถให้ทันที!”
หลังจากพูดเสร็จ อังอวี่ก็ได้ลุกขึ้นแต่เขาก็ถูกรั้งไว้โดยพ่อของเขา
“ม-ไม่...ไม่จำเป็นต้อง...แค่กๆ...มันไร้ประโยชน์...”
มิใช่ว่าโอสถฟื้นฟูร่างกายจะไม่สามารถรักษาเขาได้ แต่เขารู้ดีว่าทักษะการปรุงยาของลูกตนไม่ได้ยอดเยี่ยมถึงขนาดหลอมมันได้โดยสมบูรณ์ อย่างน้อยที่สุด… ถางซ่งไฮว้ก็ต้องการให้ลูกของตนเก็บสมุนไพรเหล่านี้เอาไว้ใช้ในยามฉุกเฉิน ยังดีกว่ามาทิ้งให้กับชีวิตที่ใกล้ตายคนหนึ่ง
“แค่กๆ...ทะ-ทำ…ไม...มีแขกมา… แค่กๆ...ทำไม…ไม่เชิญเขานั่ง?”
ถางซ่งไฮว่ได้สังเกตว่า…วันนี้ได้มีบางคนนอกเนื่องจากลูกของตนมาที่บ้าน และกำลังยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้อง
เมื่อได้ยินพ่อของตนพูดเช่นนี้ อังอวี่จึงรีบหันไปหาเย่หยวนพร้อมพูดว่า
“นายน้อยเย่ ข้าขอร้อง...โปรดรักษาพ่อข้าด้วยเถิด ข้ายินดี...ยินดีเป็นทาสรับใช้ท่านไปชั่วชีวิต! ท่านจะตีจะเฆี่ยนข้าอย่างสัตว์ตัวหนึ่งก็ยังได้!”
แม้ว่าชื่อเสียงขออังอวี่จะไม่ดีเท่าไหร่ แต่ก็เห็นได้ชัดเลยว่า…เขาเป็นคนกตัญญูมากแค่ไหน คำพูดเหล่านี้นั้นมันแสดงให้เห็นว่าเขารักพ่อของตนแค่ไหน
คำพูดและท่าทางของเขาทำให้ส่วนลึกของจิตใจเย่หยวนได้รับการตอบรับทันที
“ข้าและเจ้าเป็นดั่งพี่ดั่งน้อง แล้วไฉนถึงพูดเช่นนี้กัน? ให้ข้ามองเจ้าเป็นสัตว์ตัวหนึ่งอย่างนั้นรึ? เร็วเข้า!...นำท่านลุงนอนลง ข้าจะวินิจฉัยเดี๋ยวนี้แหละ!”
เย่หยวนได้ยืนมือขวาออกไปเพื่อวัดชีพจรของถางซ่งไฮว่ เมื่อถางซ่งไฮว่รู้สึกตัวว่ามีคนมาวัดชีพจร… เขาก็เร่งชักมือออกทันที
“มะ-ไม่...แค่กๆ...ไม่จำเป็นหรอก...เจ้าหนุ่ม...ข-ขอบคุณ”
“ท่านพ่อ!”
เมื่ออังอวี่ได้เห็นการกระทำของพ่อตนเอง เขาก็ยิ่งร้อนใจมากขึ้น
เย่หยวนรู้ดีว่า ถางซ่งไฮว่ไม่อยากสร้างภาระให้ลูกชายของตน เพราะอย่างไรเขาก็ต้องตายแน่นอน และอีกเหตุผลหนึ่งก็คือ...เขาไม่คิดว่าเด็กอย่างเย่หยวนคงไม่สามารถรักษาอาการที่สาหัสขนาดนี้ได้
เย่หยวนไม่ได้โกรธแต่อย่างใด จากชีพจรที่เขาสัมผัสเมื่อสักครู่นี้ แม้เพียงเสี้ยวอึดใจ แต่เขาก็วินิจฉัยได้ทันที เขาจึงถามขึ้นว่า
“ท่านลุง… หากข้าเดาไม่ผิด ท่านคงได้รับบาดเจ็บจากแรดวายุฟ้าใช่หรือไม่?”
พออังอวี่ได้ยินดังนั้น เขาก็ตกใจทันที
“ทะ-ท่านรู้ได้อย่างไร...ท่านเพิ่งจับชีพจรไม่ทิ้งเสี้ยวอึดใจเท่านั้น?!”
แต่ถางซ่งไฮว่ก็ยังคงนิ่งไม่ไหวติง เขาได้ไอจนแทบไม่สามารถปะติดปะต่อคำพูดได้
“นะ-นี่… แค่กๆ… ยะ-หยุน… หยุนเอ๋อ...ชะ-ชายหนุ่ม...แค่กๆ...ชายหนุ่มผู้นี้… คือใครกัน?”
“ท่านพ่อ...นี่นายน้อยเย่ เขามาเพื่อรักษาท่าน!” เมื่ออังอวี่เห็นพ่อของตนไอไม่หยุด อย่างกับว่าหัวใจเขาได้ดิ่งลงสู่เหวลึก
เมื่อพิจารณาสถานการณ์ เย่หยวนได้ขมวดคิ้วในทันที...หนึ่งในสิ่งสำคัญในการรักษาผู้คน คือจะต้องแก้ที่จิตใจผู้ป่วยก่อน หากถางซ่งไฉว่ยังสิ้นหวังและอยากตายอยู่แบบนี้ ต่อให้กินโอสถครอบจักรวาลไป ก็มิอาจช่วยชีวิตเขาได้
ด้วยสายตาคู่นี้ของเย่หยวน เขาสามารถเห็นได้อย่างชัดแจ้งว่า อาการบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้ ก็คงอยู่ไม่พ้นคืนนี้เกรงจะสิ้นใจก่อนแน่นอน หากแค่นี้ยังช่วยไม่ได้...การจะหวนคืนสู่บัลลังก์จักรพรรดิโอสถอีกครั้งก็อย่าหวัง และดูจากสภาพปัจจุบัน… มันสาหัสเกินกว่าจะใช้โอสถฟื้นฟูร่างกายรักษาแล้ว
เย่หยวนจึงตัดสินใจจะใช้โอสถที่มีฤทธิ์รุนแรงยิ่งกว่า
“ช่างเถิดท่านพี่ถาง...เหตุใดจะต้องช่วยชีวิตคนไร้น้ำใจเช่นนี้ด้วย? ในเมื่อเขาไม่อยากมีชีวิตอยู่ก็คงต้องปล่อยให้เขาตายนั่นแหละ”
อังอวี่สับสนอย่างมากเมื่อได้ยิน จริงแล้ว…เย่หยวนตั้งใจจะช่วยพ่อเขาจริงๆหรือไม่? และเมื่อได้ยินเย่หยวนดูหมิ่นพ่อของตน เขาก็โกรธอย่างมาก
“นี่ท่าน! ที่พ่อข้าได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ก็เพราะทำเพื่อข้า แล้วเหตุใดท่านจึงพูดเยี่ยงนี้?”
“แค่ก…เจ้าหนุ่ม…คำพูดยั่วยุของเจ้า...มะ-ไม่…ไม่มีประโยชน์หรอก”
อังอวี่อาจไม่เข้าใจ แต่ชายผู้เจนจัดผ่านโลกมานานอย่างถางซ่งไฮว่มีหรือจะไม่เข้าใจ
เย่หยวนไม่คิดอยู่แล้วว่า สรรพสิ่งใดล้วนง่ายดายราบรื่นไปเสียหมดอยู่แล้ว เขายิ้มอย่างเยือกเย็นและพูดว่า “ท่านคิดเช่นนั้นหรือ? ในเมื่อวาจายั่วยุท่านกลับใช้ไม่ได้ผล เช่นนั้นข้าก็จะรักษาท่านด้วยวิธีนี้ก็แล้วกัน หากวันข้างหน้าหากท่านพี่ถางต้องตายอย่างไร้ค่าอยู่ข้างถนนหนทาง แล้วไปพบเจอท่านในปรภพ ดูซิว่าท่านจะมีหน้าตอบเขาว่าอย่างไร”
ในที่สุด… อารมณ์แสนแน่นิ่งคล้ายคนใกล้ตายของถางซ่งไฮว่พลันถูกกระตุ้นขึ้นทันใด เขาหันเหลียวมองหันควันและพูดว่า
“ท่านหมายความว่าอย่างไร?”
“ท่านพูดเองมิใช่รึว่า ข้ายั่วยุท่านไม่ได้ผล? แล้วเหตุใดท่านจึงถามอะไรมากมาย? ข้าเพียงเห็นแก่ความกตัญญูของท่านพี่ถางเท่านั้น ข้าจึงตกลงที่จะช่วยชีวิตท่าน แต่ดูเหมือนว่าความกตัญญูของเขาคงไม่เป็นที่ชื่นชมเสียแล้ว ที่กล่าวไปเมื่อครู่ล้วนเป็นความจริงแน่นอนในอนาคต แต่ช่างมันเถอะ เอาล่ะ… ข้าตัดใจเลิกคิดเรื่องช่วยชีวิตท่านแล้ว ลาก่อน” เมื่อพูดจบ เย่หยวนก็หันหลังกลับและเดินจากไปทันที
“ช้าก่อน!”
ถางซ่งไฮว่ และอังอวี่ตะโกนออกไปพร้อมกัน
“ท่านลุงยังมีอะไรอีกรึ?”
เย่หยวนหาได้สนใจอังอวี่ และถามถางซ่งไฮว่น้ำเสียงเย็นชา…
“ขะ-ข้า…อยากรู้ว่า…ที่เจ้าหนุ่มพูดสักครู่นี้…หมายความเช่นไร…ที่ท่านเพิ่งพูดไปเมื่อครู่”
ประโยคที่ว่า อังอวี่จะนอนตายข้างถนนนั้น ช่างทิ่มแทงหัวใจของเขาจริงๆ
“อะไรกัน...ท่านก็แค่คนกำลังจากตายคนหนึ่ง แล้วยังจะอยากรู้อันใดอีก? กับแค่ชีวิตของตนเองยังมองว่าไร้ค่า แค่ชีวิตของตนยังรักษามันไว้ไม่ได้ ยังจะนับประสาอะไรกับชีวิตลูกล่ะ? หากนี่ไม่เรียกไร้น้ำใจแล้วจะให้เรียกว่า?”
คล้อยหลังพูดจบ เย่หยวนก็ยิ้มเยาะเย้ยออกมา
“ตะ-ตราบ… เท่าที่...ทะ-ท่านจะยอมบอก… แค่กๆ...ข้ายินดี...ให้ท่านรักษา…”
ดูเหมือนวันนี้ถางซ่งไฮว่จะพูดมากเกินไป จึงทำให้อาการของเขาทรุดหนักขึ้น
เย่หยวนยังคงมองอย่างเหยียดหยาม เขายิ้มเยือกเย็นและพูดว่า
“ท่านคิดหรือไม่ว่า หลังจากที่อังอวี่เข้าไปศึกษาที่สำนักตันอู่แล้ว อนาคตของเขาจะเป็นเช่นไร?”
“แล้ว…จะเป็นเช่นไรรึ?”
ถางซ่งไฮว่ถามด้วยความสงสัยอย่างมาก
“สำนักตันอู่ หาใช่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์อย่างที่ท่านคิดไว้ แต่มันเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความป่าเถื่อน ข้าเชื่อว่าท่านพี่ถางคงไม่เคยเล่าเรื่องพวกนี้ให้ท่านฟังใช่หรือไม่?”
เย่หยวนถามขณะมองไปที่อังอวี่
อังอวี่เผยสีหน้าให้เห็นถึงความอัดอั้นตันใจ และก็พยักหน้าแทนคำตอบ ถางซ่งไฮว่รู้จักลูกชายตนเองดี เขามั่นใจว่าลูกชายของเขาไม่โกหกแน่ หัวใจของเขาบีบคั้นมากขึ้น
เย่หยวนพูดต่ออีกว่า
“ที่สำนักตันอู่นั้น เป็นสถานที่ที่รวบรวมผู้มากความสามารถไว้มากมาย และเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยการแข่งขันที่เข้มข้น บางทีอาจจะป่าเถื่อนมากกว่าโลกข้างนอกเสียด้วย! การจะแข็งแกร่งขึ้นนั้น ต้องแลกมาด้วยการฆ่าผู้แข็งแกร่งคนอื่นๆ แม้ว่าท่านพี่ถางจะมีพรสวรรค์ที่ไม่เลวนัก แต่ก็ไม่ได้เก่งกาจจนไร้คู่ต่อสู้ และที่สำคัญเขาก็เป็นเพียงแค่ชาวบ้านธรรมดาๆคนหนึ่ง ที่ไม่มีแหล่งสนับสนุนอะไร เขาเป็นได้เพียงแค่บันไดหิน ให้ผู้อื่นก้าวข้ามไปเท่านั้น ในวันข้างหน้าเขาอาจถูกกำจัด หรือหากสามารถเอาชีวิตรอดมาได้ เขาก็จะเป็นได้เพียงนักล่าสัตว์อสูรเท่านั้น ในสำนักตันอู่ มีคนเช่นนั้นอยู่มากมาย และท่านคิดว่าจะมีนักล่าสัตว์อสูรสักกี่คนกันที่จะสามารถมีชีวิตที่มั่นคงและปลอดภัย?”
ตัวเขาเองถางซ่งไฮว่ก็เป็นนักล่าสัตว์อสูรเช่นเดียวกัน เขาจึงเข้าใจสถานการณ์ของนักล่าเหล่านี้ดี เมื่อคิดว่าลูกชายของเขาต้องมาเจริญรอยตามเขา ถางซ่งไฮว่รู้สึกว่าแม้ต้องตาย...เขาก็คงตายตาไม่หลับแน่
“เจ้าหนุ่ม…ตอนนี้…แค่กๆ…ขะ-ข้าผิดไปแล้ว ได้โปรด… ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บให้แก่ข้าด้วยเถิด? ขะ-ข้ายินดีจ่ายเงินค่ารักษาให้กับท่าน…”
ที่จริงแล้ว ถางซ่งไฮว่ไม่ได้ตั้งใจจะสร้างความลำบากให้กับลูกชายของเขา ดังนั้นเมื่อพบว่าหากเขาตาย ลูกชายของเขาจะยิ่งพบกับความยากลำบากมากขึ้นแทน เมื่อเขารู้เช่นนี้…มันก็ยิ่งทำให้เขาไม่อยากตายเข้าไปใหญ่
…………………………………


## 0017 เชื่อใจข้าหรือไม่

ตอนที่ 17 เชื่อใจข้าหรือไม่?
“นายน้อยเย่ อาการพ่อข้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
ถังอวี่ถามอย่างไม่สบายใจ
ถังอวี่เป็นมือสมัครเล่นและไม่ค่อยมั่นใจในการวินิจฉัยของตนเองนัก และตอนนี้เย่หยวนก็แสดงให้เขาเห็นแล้วว่า ตัวเย่ หยวนเองนั้นมีฝีมือที่เหนือกว่าตัวเขาเองมาก ดังนั้นเย่หยวนคือความหวังของเขาทั้งหมดในขณะนี้
ทันทีที่เย่หยวนขมวดคิ้วขึ้น หัวใจของถังอวี่พลันราวกับว่าตกลงไปในเหวลึก
“แรดวายุฟ้านั้นมีพละกำลังที่แข็งแกร่งแถมยังรวดเร็วมากอีกด้วย โชคดีมากที่ท่านลุงคนนี้สามารถรอดชีวิตกลับมาได้ จากที่ข้าวินิจฉัยเมื่อสักครู่...ปอดของเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส หัวใจของเขายังมีโอกาสล้มเหลวได้ทุกเมื่อ...ตอนนี้ชีวิตของเขาอยู่ในสภาพครึ่งเป็นครึ่งตาย”
เย่หยวนเผยสีหน้าที่ดูมืดมิดทันทีหลังกล่าวเสร็จ
หัวใจของถังอวี่ค่อยๆสลายไปเมื่อได้ยินดังนั้น คำพูดของเย่หยวนแทนที่จะเป็นถางซ่งไฮว่ที่ควรใจสลาย กลับกันสีหน้าของถางซ่งไฮว่กลับมีสีหน้าที่เรียบสงบ สิ่งที่เขาเห็นในตอนนี้คือความเป็นและความตายเท่านั้น เขารู้ดีว่าตนเองบาดเจ็บสาหัสแค่ไหน… ซึ่งเป็นเหตุผลที่ว่า ทำไมเขาถึงได้ตัดสินใจเช่นนี้ในทีแรก
และเมื่อได้ยินคำวินิจฉัยของเย่หยวนเข้าไป ยามนี้เขายิ่งมั่นใจเลยว่า การคาดเดาของเขานั้นถูกต้อง
“นายน้อยเย่...ท่านไม่ต้องพูดต่อแล้ว...”
ในตอนนี้ถังอวี่ไม่อยากได้ยินอะไรอีกต่อไปแล้ว และเย่หยวนก็รู้สึกได้ถึงความสิ้นหวังที่อยู่ภายในจิตใจเขาจากคำพูดเพียงไม่กี่คำ
อย่างไรก็ตามเย่หยวนก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เย่หยวนนั่งคิ้วขมวดอยู่ครู่หนึ่งเกี่ยวกับปัญหาในตอนนี้
และเวลาก็ผ่านเลยไป...ในขณะนี้บริเวณโดยรอบถูกกลืนไปด้วยความเงียบสงัด...
มันเงียบซะจนถังอวี่ไม่สามารถทนมันได้อีกต่อไป ถังอวี่จึงรวบรวมความกล้าและเอ่ยปากถามเย่หยวนในทันทีว่า
“นายน้อยเย่...เรื่องนี้มันเกินมือท่านไปจริงๆ ข้าว่า...ท่านลองเชิญพ่อของท่านมาช่วยดีไหม?”
เย่หยวนได้เงยศีรษะขึ้นและจ้องถังอวี่ สายตาของเย่หยวนช่างเรียบสงบ… แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป
ถังอวี่รู้สึกได้ถึงความหยั่งรู้ที่ออกมาจากแววตาเย่หยวน จึงกล่าวขอโทษออกไป
“ข้าขอโทษ...ไม่ใช่ว่าข้าดูถูกฝีมือท่าน…แต่...”
“ข้ารู้ว่าเจ้าหมายถึงอะไร แต่ข้าอยากจะบอกอะไรเจ้าสักนิด...”
“ไม่รู้ว่าเจ้าจะเชื่อข้าหรือไม่ว่า…อาการของท่านลุงผู้นี้หนักเกินกว่าพ่อข้าจะช่วยได้ นั้นรวมไปถึง...หวังตงไห่หรือแม้แต่วู่เถาเฟยก็ไม่อาจช่วยได้”
เย่หยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
วู่เถาเฟยที่เย่หยวนกล่าวมาคือ…หัวหน้าสมาคมนักหลอมโอสถในรัฐฉิน
ภายในรัฐฉินแห่งนี้...ผู้ที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในบรรดานักหลอมโอสถได้แก่ หวังตงไห่และเย่ฮาน แต่ทั้งสองคนนั้นก็ยังมีฝีมือที่ด้อยกว่า เซียนโอสถอย่างวู่เถาเฟย  วู่เถาเฟยเป็นถึงคนจากตระกูลราชวงศ์ และในตอนนี้การที่เย่หยวนกล่าวว่า…แม้แต่วู่เถาเฟยยังไม่สามารถรักษาได้ นั้นหมายถึงพ่อของถังอวี่นั้นไม่มีโอกาสรอดเลยแม้แต่น้อย
เมื่อคำพูดบ้าๆเช่นนี้เข้าหูถังอวี่ หากเป็นเรื่องอื่นเขาคงไม่ตอบโต้กลับแน่นอน แต่การที่เย่หยวนกล่าวอะไรบ้าๆเช่นนี้ออกมา นั้นหมายถึง เย่หยวนกำลังบอกว่าอย่างไรพ่อของตนก็จะตายแน่นอน ทำไมเขาถึงพูดแบบนี้ล่ะ? เจ้านั้นคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? สุดท้ายก็เป็นแค่ผ้าขี้ริ้วอยู่ดี
“นายน้อยเย่ นี่ท่าน...”
“หยุนเอ๋อ...ให้เจ้าหนุ่มนั้น...พูดให้จบก่อน...”
ถางซ่งไฮว่กล่าวแทรกถังอวี่
ถังอวี่ประหลาดใจเล็กน้อย เย่หยวนได้พยักหน้าและพูดต่อว่า
“ข้าเพียงแค่บอกว่าพวกเขาไม่สามารถรักษาท่านลุงได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า...ท่านลุงจะไม่เหลือหนทาง”
ถังอวี่รู้สึกมีความหวังขึ้นทันทีเมื่อได้ยิน ถังอวี่จึงเอ่ยปากถามอย่างร้อนใจว่า “นายน้อยเย่ ท่านมีแผนแล้วรึ?”
“ใช่…และแผนนี้ก็ขึ้นอยู่กับเจ้า...ท่านพี่ถาง”
“ข้า?” ถังอวี่ถามย้ำเย่หยวนอีกที ถังอวี่ไม่รู้เลยว่าในตอนนี้เย่หยวนกำลังมีแผนอะไรอยู่กันแน่ และก็ไม่ทราบเลยว่าเหตุใดต้องเป็นตัวเขาเอง
เย่หยวนพยักหน้าและพูดต่อว่า
“ท่านพี่ถาง ข้ารู้ดีว่า...ชื่อเสียงของข้าในอดีตนั้นไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ข้าจึงขอถามเป็นครั้งสุดท้ายว่า...ท่านเชื่อใจข้าหรือไม่?”
เมื่อได้ยินเย่หยวนถามแบบนี้ ถังอวี่ก็ตระหนักได้ถึงเรื่องบางอย่าง ในฐานะที่เป็นคนหัวไว หากเขาไม่เข้าใจเจตนาที่แฝงอยู่ในคำถามของเย่หยวน เขาก็เป็นได้เพียงคนโง่คนหนึ่ง
“นายน้อยเย่… ท่านหมายถึง...หญ้าหกแฉกอย่างนั้นรึ?” ถังอวี่ถามอย่างลังเล
“ถูกต้อง”
เย่หยวนหาได้ปฏิเสธพร้อมกับกล่าวยอมรับไปตามตรง
ในความจริง ความแตกต่างระหว่างดินแดนศักดิ์สิทธิ์ กับ แดนล่างในเรื่องของโอสถนั้นเรียกได้ว่า ห่างกันหลายสิบร้อยขุม แม้จะเป็นโอสถระดับหนึ่งในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ แต่โอสถเหล่านั้นก็ยังถูกแบ่งว่าจะอยู่ในระดับกลางหรือระดับสูงขึ้นอยู่กับคุณภาพ
แต่โอสถระดับสูงในรัฐฉิน มันก็เป็นเพียงยาระดับต่ำทันทีเมื่ออยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ทั้งความลึกล้ำและคุณภาพของโอสถ ในแดนล่างเช่นนี้ไม่อาจเทียบกับโอสถในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ได้เลย
หากจะให้กล่าวก็คือ ในความเป็นจริงแล้ว มันเป็นไปไม่ได้เลยที่...เย่หยวนจะสามารถหลอมโอสถระดับหนึ่งขั้นสูงออกมาได้โดยพลังของตนเองในปัจจุบัน  แต่เหตุผลเดียวที่ทำให้เย่หยวนมั่นใจว่าจะสามารถปรุงมันขึ้นมาได้ เนื่องจากในอดีต เขาเคยเป็นถึงจักรพรรดิโอสถ ดังนั้นเขาจึงสามารถหลอมโอสถที่ทลายขีดจำกัดของพลังปราณตนเองได้โดยใช้วรยุทธหลอมทรงประสิทธิภาพต่างๆ เพื่อรีดพลังปราณที่มีอยู่เพียงน้อยนิดออกมาให้เกิดประโยชน์มากที่สุด และใช้มันหลอมโอสถอย่างพิถีพิถัน เมื่อหลอมสำเร็จและกินลงไป เขาจะมีพลังปราณที่สูงขึ้นเป็นทวีในข้ามคืนแน่นอน
แต่โอสถระดับหนึ่งขั้นสูงนั้นก็เป็นเพียงโอสถระดับต่ำในสายตาเย่หยวนอยู่ดี
อย่างไรก็ตามโอสถระดับหนึ่งขั้นสูงในแดนล่างชั้นต่ำแบบนี้ ไม่สามารถรักษาอาหารบาดเจ็บของถางซ่งไฮว่ได้เลย เขาจำเป็นจะต้องใช้โอสถระดับหนึ่งขั้นกลางของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น แต่ความแข็งแกร่งของเย่หยวนในตอนนี้ ก็ยังต่ำเกินไปที่จะหลอมกลั่นขึ้นมา
ดังนั้นเขาจึงให้ทางเลือกแก่ถังอวี่ หากถังอวี่เลือกไม่เชื่อใจเย่หยวน...ชะตากรรมของเขาและถังอวี่ก็จะจบลงที่นี่ และก็จะไม่มีใครสามารถช่วยถางซ่งไฮว่ได้อีก
“ละ-แล้วข้าให้ท่านไป แล้วท่านเกิดกลับคำ?...ถะ-ถ้า...ถ้าเกิด...”ถังอวี่เริ่มตื่นตระหนกมากขึ้น
ภายใต้จิตสำนึกของถังอวี่ได้บอกว่า เย่หยวนเป็นคนน่าเชื่อถือ แต่เมื่อถึงคราวจะต้องเลือกจริงๆ ถังอวี่ก็ไม่รู้เลยว่าเขาควรทำอย่างไรดี ในความคิดของเขาขณะนี้ เขาคิดว่า หากเย่หยวนไม่สามารถรักษาพ่อเขาได้จริงๆ...เขาคงต้องใช้หญ้าหกแฉกเพื่อปรุงยาฟื้นคืนร่างกาย และนั้นก็เป็นความหวังสุดท้ายของเขา
“นะ-นายน้อยเย่… มะ-ไม่ใช่ว่า...ข้าไม่เชื่อใจท่าน...”
ถังอวี่สับสนจนพูดอะไรไม่ถูกแล้วในตอนนี้
“ยะ-หยุนเอ๋อ ให้..ให้สิ่งนั้นกับเจ้าหนุ่มนี้ไป...”
ในสถาการณ์กดดันเช่นนี้ ได้มีเสียงของถางซ่งไฮว่แทรกขึ้น เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ
เขาเหลียวหันกลับมองพ่อตนเองทันที จากนั้นพวกเขาก็ได้มองตากัน… นี่คือสายสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูก ในขณะนี้อย่างกับว่าพวกเขากำลังสื่อสารกันด้วยสายตา
ในท้ายที่สุดพวกเขาก็ต่างพยักให้กัน ถังอวี่ได้กัดฟันพร้อมรอยยิ้มและหันมาหยิบหญ้าหกแฉกให้เย่หยวนและกล่าวว่า
“นายน้อยเย่… โปรดรับมันไป”
เย่หยวนหาได้ร้อนใจคว้ามาแต่อย่างใด เขาค่อยๆยื่นมือไปรับกล่องอย่างใจเย็น
“ข้าขอเวลาหนึ่งวัน ในวันพรุ่งนี้ข้าจะรีบมาที่นี่ทันที แต่ตอนนี้อาการของท่านลุงมันคงเป็นเรื่องยากเกินที่จะอดทนรอจนพรุ่งนี้”
“ดังนั้นข้าจะฝังเข็มเพื่อรักษาเสถียรภาพของเขาเพื่อไม่ให้ทรุดลงไปมากกว่านี้”
ถังอวี่มีสีหน้าที่ดีขึ้นทันทีและพูดว่า
“ลำบากท่านแล้วนายน้อยเย่”
เนื่องจากเย่หยวนไม่ได้นำเข็มทองคำติดตัวมาด้วยเลย เขาจึงต้องวิ่งกลับไปยังหอโอสถเพื่อไปนำเข็มมา
หลังจากที่เย่หยวนออกไป ถังอวี่ก็ได้ถามพ่ออย่างไม่ค่อยสบายใจว่า
“ท่านพ่อ ถึงข้าจะรู้ว่า...นายน้อยเย่จะมีทักษะและความรู้ด้านโอสถอย่างแท้จริง แต่ชื่อเสียงในอดีตของเขามันก็แย่มาก ข้ารู้สึกเหมือนว่า...ข้ากำลังเล่นพนันโดยมีชีวิตท่านเป็นเดิมพัน”
หลังจากที่ถางซ่งไฮว่ไอออกมาอย่างรุนแรง เขาก็ยิ้มให้ลูกที่มีสีหน้าตึงเครียดพร้อมพูดว่า “คะ-คิดว่า...ข้าจะ...ไม่รู้ถึงอาการของตนเองรึ? ...เจ้าหนุ่มนั้นกล่าวถูก… แล้ว...แม้จะ… เป็นวู่เถาเฟย...มะ-มัน...ก็ไร้ประโยชน์”
“ดะ-ดังนั้น...มันเป็น...การเดิมพัน...ที่… ที่ไม่มีอะไรจะเสีย เรา… เหลือเพียงการ… เดิมพันครั้ง… นี้...แล้วล่ะ”
“ทะ-ท่านพ่อ...ท่านพูดจริงอย่างนั้นรึ?”
เห็นได้ชัดแจ้ง ถังอวี่ไม่เคยคาดคิดเลยว่า อาการของพ่อตนจะรุนแรงถึงเพียงนี้
ถางซ่งไฮว่ส่ายหัว...
“จะ-เจ้าหนุ่มนั้น...หาใช่พวกบ่อน้ำตื้นเขิน หยุนเอ๋อ… มะ-ไม่ว่า...ผลในอนาคต… จะเป็นเช่นระ-ไร...เจ้าจงเฝ้าติดตาม...เจ้าหนุ่มนั้นไว้...”
ถังอวี่ไม่คิดเลยว่าพ่อของตนจะประเมินเย่หยวนสูงแบบนี้ แต่ความสามารถของเขากับเย่หยวน แตกต่างกันอย่างฟ้ากับเหว… และมันได้รับการพิสูจน์ตั้งแต่เย่หยวนเหยียบบ้านหลังนี้แล้ว
“ท่านพ่อ ไม่ต้องห่วงข้า...ข้าไม่ใช่คนเนรคุณ ตราบเท่าที่นายน้อยเย่รักษาท่านได้ ข้าจะเต็มใจรับใช้เขาไปชั่วชีวิต ชีวิตของข้าจะเป็นของเขา...ข้าสัญญา!”
…………………………………


## 0018 งปราณที่เพิ่มพูน

ตอนที่ 18 พลังปราณที่เพิ่มพูน
เมื่อได้เห็นฝีมือการฝังเข็มของเย่หยวนที่พลิ้วไหวเชี่ยวชาญประดุจสายน้ำ ถังอวี่ก็ยิ่งมั่นใจมากขึ้น ในตอนนี้เขาตระหนักได้ว่า แท้ที่จริงแล้วเย่หยวนนั้นไม่ได้แย่อย่างที่เคยได้ยินมาเลย
“ท่านพ่อ… ท่านเป็นไงบ้าง? รู้สึกดีขึ้นหรือไม่?”
หลังจากเข็มทองคำอันสุดท้ายได้ฝังลงไป ถังอวี่ก็เอ่ยถามออกมาอย่างร้อนใจ
สีหน้าของถางซ่งไฮว่ในตอนนี้ดูดีขึ้นมาก ใบหน้าจากที่ขาวซีดแปรเปลี่ยนเป็นดูมีชีวิตชีวามากขึ้น ยิ่งไปกว่านั้นอาการไอก็ยังลดลงอีกด้วย ตอนนี้เขารู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างมาก
แม้ว่ายังหายใจติดขัดอยู่บ้าง แต่เขาก็สามารถพูดได้คล่องขึ้นกว่าก่อนหน้า
ทักษะกระบวนฝังเข็มของเย่หยวนหาใช่กระบวนฝังเข็มธรรมดาทั่วไป แต่เป็นกระบวนที่เขาคิดค้นขึ้นมาเอง โดยเย่หยวนตั้งชื่อทักษะนี้ว่า เจ็ดสิบสองประตูอัสนี และครั้งหนึ่งทักษะชุดนี้นั้นเคยใช้ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์มาก่อนและมันมีความสามารถที่มองไม่เห็นซ่อนเร้นอยู่
แต่แน่นอนว่าตัวเขาในขณะนี้ไม่สามารถดึงพลังของเจ็ดสิบสองประตูอัสนีออกมาได้ทั้งหมด เขาทำได้เพียงใช้ทักษะนี้ในการรักษาระดับความสมดุลของร่างกายถางซ่งไฮว่เท่านั้น
“การฝังเข็มนี้สามารถบรรเทาได้เพียงอาการเบื้องต้น แต่ไม่สามารถรักษาต้นเหตุของอาการได้… ดังนั้นก่อนที่ผลของการฝังเข็มจะหมดไป พรุ่งนี้ข้าจะรีบกลับมาให้ทันเวลา”
เมื่อพูดเสร็จเย่หยวนก็กล่าวคำอำลาและจากไปทันที
เย่หยวนกลับไปยังหอโอสถ เพื่อไปนำสมุนไพรที่เหลือในการหลอมโอสถทลายลมปราณ จากนั้นเขาก็มุ่งหน้าไปยังห้องหลอมโอสถทันทีพร้อมกับกล่องหญ้าหกแฉก
โอสถทลายลมปราณเป็นเพียงยาระดับหนึ่งขั้นต่ำแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น ซึ่งเหมาะสำหรับเย่หยวนในตอนนี้อย่างมากสำหรับการบ่มเพาะพลัง ถึงเขาจะมีโอสถระดับหนึ่งที่ดีกว่าสำหรับการเสริมสร้างความแข็งแกร่ง แต่ปัจจุบันเขายังอ่อนแอเกินไป แต่ตราบใดที่ความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้น เขาก็จะสามารถหลอมโอสถระดับที่สูงกว่านี้ได้แน่นอน
สำหรับเย่หยวน การหลอมโอสถทลายลมปราณกลับง่ายมาก หลังจากที่เวลาผ่านไปสามชั่วยาม… เขาก็ออกจากห้องหลอมโอสถพร้อมขวดโอสถ
สิ่งที่จะต้องทำถัดไปคือ...การบ่มเพาะพลังเข้าญาณ ดังนั้นเขาจึงต้องหาห้องที่เงียบสงบปราศจากเสียงรบกวนใดๆ และสั่งคนรับใช้ว่าห้ามเข้ามารบกวนเด็ดขาดจากนั้นเขาก็เริ่มทำสมาธิเข้าญาณ
เขาคลี่ลืมตาขึ้นพร้อมจ้องไปยังขวดโอสถที่ตั้งอยู่ตรงหน้า เย่หยวนขมวดคิ้วเบาๆด้วยความไม่พอใจอย่างมากกับการหลอมในครั้งนี้ วัตถุดิบที่เขาเตรียมไว้มีอย่างละสามชุด และเมื่อตอนปรุงเสร็จเขาได้หลอมโอสถขึ้นมาทั้งหมดยี่สิบหกเม็ด ประกอบด้วยโอสถขั้นกลางสิบห้าเม็ด โอสถขั้นสูงอีกแปดเม็ด  และโอสถขั้นยอดเยี่ยมอีกสามเม็ด
ยาสมุนไพรนั้นสามารถแบ่งได้หลายระดับขั้น ขั้นต่ำ ขั้นกลาง ขั้นสูง ขั้นยอดเยี่ยม และขั้นเหนือฟ้า
หากเป็นในอดีต ถ้าเขาต้องการจะปรุงโอสถระดับหนึ่งอย่างโอสถทลายลมปราณล่ะก็ อย่างน้อยระดับขั้นที่แย่สุดที่หลอมออกมาได้คงเป็นขั้นยอดเยี่ยม แต่ในตอนนี้เขาทำได้เพียงโอสถชั้นขยะเท่านั้น และนี่เป็นสิ่งที่ทำให้เขาไม่พอใจอย่างมาก
หากเหล่านักหลอมโอสถแห่งรัฐฉินสามารถอ่านความคิดของเย่หยวนได้ เขาอาจจิตตกจนฆ่าตัวตายไปแล้ว เพราะเพียงโอสถที่อยู่ตรงหน้าเย่หยวนในขณะนี้ มันก็สุดยอดจนต้องกล่าวขอบคุณสวรรค์เลยทีเดียว แต่พวกเขาคงตกใจอย่างมาก หากรู้ว่าในความคิดของเย่หยวน โอสถเหล่านี้กลับเป็นได้แค่ยาขยะเท่านั้น สำหรับพวกเขา โอสถระดับชั้นนี้เรียกได้ว่าต้องพึ่งโชคล้วนๆถึงจะบังเอิญหลอมโอสถได้ทรงประสิทธิภาพขนาดนี้ บางทีอาจต้องใช้โชคทั้งชีวิตของพวกเขา ถึงจะสามารถหลอมโอสถระดับชั้นนี้ได้สักเม็ด
เย่หยวนถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขารู้ดีว่าไม่มีอะไรที่สามารถช่วยเขาได้เลย เนื่องจากร่างกายนี้ในอดีตไม่เคยหลอมโอสถเลยสักครั้ง จึงทำให้พลังจิตวิญญาณในร่างกายค่อนข้างอ่อนแออย่างมาก และสิ่งที่สำคัญที่สุดในการหลอมโอสถคือพลังจิตวิญญาณ ทำให้โอสถทลายลมปราณที่ปรุงออกนั้นแบ่งออกได้ถึงสามขั้น...และได้โอสถขั้นยอดเยี่ยมเพียง 3 เม็ดเท่านั้น
เขาคว้าขวดโอสถเปิดจุกออกทันทีพร้อมเทเม็ดโอสถออกมา ยามนี้หยิบเฉพาะโอสถที่เป็นขั้นยอดเยี่ยมเท่านั้น ก่อนจะกลืนมันลงไปโดยตรง
ทันทีที่โอสถตกถึงกระเพาะอาหาร พลังปราณทั่วร่างก็เริ่มพลุ่งพล่านขึ้นต่อเนื่อง พลังปราณสายใหญ่ไหลผ่านเส้นลมปราณไปทั่วทุกซอกมุมของร่างกายเขา เมื่อรู้สึกเช่นนี้...เขาก็ไม่รีรอแต่อย่างใด เขาเริ่มโคจรใช้วรยุทธเก้าเซียนบูรพาเพื่อบ่มเพาะพลังในทันที หลังจากที่ใช้วรยุทธเก้าเซียนบูรพาเป็นตัวกระตุ้นพลังแล้ว เขาก็รู้สึกถึงความปั่นป่วนของพลังปราณในร่างกายเขา
วรยุทธเก้าเซียนบูรพา สามารถแบ่งได้เป็นสามบท คือบทกายมนุษย์ บทปฐพี และบทสวรรค์ แน่นอนว่าในตอนนี้เย่หยวนยังอยู่ในบทกายมนุษย์อยู่  แต่ละบทนั้นสามารถแบ่งได้อีกสามขั้นย่อย แต่ละขั้นกอปรไปด้วยเนื้อหาที่เกี่ยวกับวรยุทธต่อสู้อีกด้วย
นั่นคือจุดเด่นของวรยุทธเก้าเซียนบูรพา และอานุภาพของวรยุทธต่อสู้ในแต่ละขั้นนั้น ก็ทรงพลังอย่างหาที่เปรียบไม่
ที่จอมราชันวิญญาณไร้เทียมทานที่สุดในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นเพราะเขาสำเร็จวรยุทธต่อสู้ในขั้นสุดท้ายของบทสวรรค์แห่งเก้าเซียนบูรพาได้แล้ว วรยุทธต่อสู้ในขั้นสุดท้ายมีชื่อว่า วรยุทธเก้าสุริยันสวรรค์ไร้ต้าน อานุภาพของมันยามถูกปลดปล่อย มีรัศมีทำลายล้างกว้างไพศาลนับหลายพันลี้ ซึ่งในระยะหลายพันลี้ที่ว่าทุกสรรพสิ่งจะถูกแผดเผาจนเหลือแต่ความว่างเปล่า มันมีพลังการทำลายล้างที่น่ากลัวอย่างยิ่งยวด
และวรยุทธขั้นแรกในบทกายมนุษย์นั้นมีชื่อว่า… ดัชนีจิตเทพ มันเป็นวรยุทธต่อสู้ที่จะปลดปล่อยพลังปราณของตนออกจากปลายนิ้ว และหากฝึกฝนจนชำนาญพลังการทำลายล้างจะสูงมาก สูงจนสามารถทำลายก้อนหินหรือแผ่นโลหะได้อย่างง่ายดาย
หลังจากผ่านไปสองชั่วยาม ฤทธิ์ของโอสถทลายลมปราณเม็ดแรกได้ถูกดูดซับโดยเย่หยวนจนหมด แต่เขาก็ยังรู้สึกว่ามีพลังบางส่วนที่ยังขาดหายไปก่อนที่จะก้าวสู่อาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับสอง
เย่หยวนจึงกลืนโอสถทลายลมปราณขั้นยอดเยี่ยมเม็ดที่สองต่ออย่างไม่ลังเล และได้ทำสมาธิต่อทันที เมื่อผ่านไปอีกสองชั่วยาม เขาก็ตบเม็ดที่สามเข้าปากไม่ขาดช่วง
เวลาได้ผ่านไป...รุ่งเช้าอันสดใส เส้นเลือดเส้นเอ็นทั่วทั้งร่างกายของเย่หยวนได้บวมขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับอาการปวดล้า ปริมาณฤทธิ์โอสถที่ดูดซับไป มันได้ถึงขีดจำกัดของร่างกายเขาแล้ว หากยังฝืนกินโอสถต่อไป เส้นเลือดในร่างกายคงบวมจนแตกออกและตายในที่สุด เมื่อเขาลืมตาขึ้น...เขาก็ตรวจสอบพลังปราณในร่างกายอีกครั้ง ในตอนนี้เขาอยู่ในอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับสามและขาดพลังอีกเพียงเล็กน้อยก็จะสำเร็จระดับสี่ จนถึงตอนนี้เย่หยวนใช้โอสถขั้นยอดเยี่ยมไปสามเม็ด และขั้นสูงอีกหกเม็ด ผลของมันก็ไม่ถือว่าเสียเปล่าสักทีเดียว
จากระดับสามไปยังระดับสี่ ทุกคนในรัฐฉินมักจะพบกับปัญหาคอขวดขนาดย่อมเสมอ และบางคนก็ไม่สามารถก้าวข้ามปัญหาคอขวดเหล่านี้ได้จนวันสุดท้ายของชีวิตก็ไม่สามารถผ่านไปได้
แต่ปัญหาคอขวดขนาดย่อมนี้ไม่ใช่ปัญหาเลยสำหรับเย่หยวน เนื่องจากเขาเคยอยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่เหนือกว่าแดนล่างแห่งนี้มาก่อน ดังนั้นปัญหาเช่นนี้ไม่อาจจะสร้างปัญหาใดๆให้กับเขาได้เลย ตราบเท่าที่พลังปราณของเขามากพอ เขาก็จะสามารถสำเร็จระดับสี่ได้ทันที
ภายในคืนเดียว เขาก็สามารถบรรลุได้ถึงสองระดับย่อย แต่เย่หยวนเกรงว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ จะทำให้รากฐานของตนจะไม่มั่นคงพอ ด้วยประสบการณ์ที่ผ่านมาของเย่หยวน...เขาจะไม่กระทำเด็ดขาด หากเป็นผลเสียมากกว่าได้ แม้ว่าเขาจะต้องการความแข็งแกร่งเพียงใด แต่เขาก็ไม่ต้องการให้ความโลภเหล่านี้มาทำลายอนาคตของเขาเพียงเพราะความใจร้อนในการอยากแข็งแกร่งขึ้นเร็วๆ เขาเพียงแค่อยากเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง
ในอีกสองถึงสามวันข้างหน้าเป้าหมายหลักของเย่หยวนคือ การสร้างรากฐานของอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณให้แข็งแรงและมั่งคงกว่านี้ จากนั้นเขาถึงจะพัฒนาความแข็งแกร่งของตนต่อไป
แน่นอน เพราะวรยุทธเก้าเซียนบูรพาจึงทำให้พลังปราณของเย่หยวนนั้นทั้งแข็งแกร่งและบริสุทธิ์กว่าผู้ที่อยู่ในระดับสามทั่วไป และหากเป็นคนอื่นๆที่ใช้โอสถทลายลมปราณ พวกเขาคงกินแค่โอสถชั้นสูงสองเม็ดและขั้นยอดเยี่ยมอีกเม็ดเดียวเท่านั้น ก็สามารถยกระดับตนเองจากระดับหนึ่งให้เป็นอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับสามได้
ดังนั้นการที่เย่หยวนใช้มากกว่าคนอื่นถึงสามเท่า จึงส่งผลให้พลังปราณของเย่หยวนทั้งแข็งแกร่งและบริสุทธิ์กว่าคนอื่นๆที่อยู่ในระดับเดียวกันถึงสามเท่าเช่นกัน! ไม่น่าแปลกเลยว่า เหตุใดจอมราชันวิญญาณถึงได้มีพลังอำนาจมากมายปานนี้ และหากมีใครสักคนสามารถใช้วรยุทธเก้าเซียนบูรพาในการบ่มเพาะพลังจนก้าวไปยังอาณาจักรพลังที่สูงยิ่งๆขึ้นไป โดยที่เขาคนนั้นมีพลังปราณไร้ขีดจำกัด หากมีคนเช่นนั้นจริง เขาจะต้องแกร่งกล้าจนไร้คู่มือทัดเทียมแม้แต่คนเดียว
แต่หากให้เขาคนนั้นลองนึกถึงความเป็นจริงสักนิดว่าพลังของตนนั้นมันมีเพียงน้อยนิดเท่านั้น...เขาคงใช้วรยุทธเก้าเซียนบูรพาพัฒนาพลังของตนเองให้เพียงพอต่อการหลอมโอสถระดับหนึ่งชั้นกลางของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นเป็นพอ
“ถึงเวลาแล้ว… เวลาช่วยชีวิตท่านลุงถาง กรณีนี้ต้องหลอมโอสถฟื้นหัวใจมรกตเท่านั้น”
เย่หยวนลุกขึ้นและได้บิดตัวเล็กน้อยก่อนที่จะเปิดประตูออกไป
ทันทีที่ก้าวออกจากประตู เขาได้เห็นลู่เอ๋อเดินแกว่งมือไปมาด้วยสีหน้าที่มีความสุข นางยิ้มพร้อมทักว่า
“นายน้อย ท่านจะออกไปไหนรึ?”
“หึม! นี่เจ้า?...เจ้าสำเร็จอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับหนึ่งแล้วรึ?”
เย่หยวนกล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้มทันทีที่สัมผัสได้ถึงพลังปราณในร่างนางได้ ในตอนนี้นางได้สำเร็จระดับหนึ่งได้แล้ว ทั้งๆที่เขาพึ่งสอนวรยุทธปราณเหมันต์ลวงสวรรค์ไปให้เมื่อวันก่อนแท้ๆ!
ลู่เอ๋อพยักหน้าเบาๆและถามกลับว่า
“นายน้อย...ระ-หรือว่า ลู่เอ๋อบ่มเพาะพลังช้าไป?”
เย่หยวนได้แต่หัวเราะเมื่อได้ยินเช่นนั้น
“เจ้าตัวน้อยของข้า อย่าพูดจาแบบนี้ต่อหน้าคนอื่นเชียว ไม่งั้นจะถูกหาว่าเจ้าหยามพวกเขาเป็นแน่ การบ่มเพาะพลังของเจ้านั้นสำเร็จเร็วเกินไป เร็วซะจนทำให้คนอื่นรู้สึกด้อยค่าไปเลย!”
ลู่เอ๋อพึ่งก้าวสู่เส้นทางแห่งบ่มเพาะพลัง ดังนั้นนางจึงไม่เข้าใจถึงระยะเวลาโดยทั่วไปของการบ่มเพาะพลัง และเมื่อนางได้ยินดังนั้นนางก็เผยรอยยิ้มออกมาทันที รอยยิ้มของนางมันช่างสดใสและงดงาม...
“จริงๆเหรอท่าน! ละ-แล้ว...ในอนาคตข้าจะค่อยๆอยู่ช่วยเหลือท่านได้ใช่หรือไม่?”
“ฮ่าๆ แน่นอน! ลู่เอ๋อ… เจ้าเป็นคนสำคัญของข้าและในตระกูลของเรา… เจ้าคือที่คนพิเศษที่สุด!”
“ไปกันเถอะ...ตามนายน้อยของเจ้ามาไป นายน้อยของเจ้าขอไปสะสางเรื่องบางเรื่องให้เสร็จก่อนและในวันรุ่งขึ้น ข้าจะพาเจ้าไปที่สำนักตันอู่เอง”
เย่หยวนกล่าวขึ้นพร้อมกับหัวเราะอย่างปรีติยินดี
……………………………….


## 0019 การสมคบคิด

ตอนที่ 19 การสมคบคิด
หลายวันมานี้คฤหาสน์ดวงดาวนั้นเงียบสงัดเป็นป่าช้า ชื่อเสียงที่สั่งสมมาได้ถูกหอโอสถนั้นช่วงชิงไปหมดสิ้น
นับตั้งแต่เหตุการณ์ที่เย่หยวนมาเมื่อวันนั้น หวังตงไห่ก็ปลีกวิเวกเก็บตัวอยู่แต่ในตำหนัก และเมื่อมีแขกมาเยี่ยมก็ปฏิเสธท่าเดียว สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อตอนนั้นมันทำให้หวังตงหยางกังวลอย่างมาก เขาต้องการส่งคนไปฆ่าเย่หยวน เพื่อตัดปัญหาชิ้นโตออกไปจากชีวิตของพี่ตน แต่ก็ถูกห้ามโดยพี่ชายของตนเอง... เมื่อเขาไม่ได้รับการยินยอมจากพี่ชาย เขาจึงไม่กล้าออกคำสั่งใดๆ สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือ... ไปเยี่ยมพี่ชายของตนที่ตำหนักในทุกๆวัน เขาหวังไว้ว่าการทำแบบนี้จะทำให้พี่ของตนเลิกเก็บตัวเร็วขึ้น
ในขณะนี้หวังตงหยางกำลังเดินไปที่ห้องพักของพี่ชายอย่างร้อนใจ เห็นได้ชัดเลยว่า… ในตอนนี้ความอดทนของเขามันเกินจะทนไหวแล้ว
“พี่ใหญ่ หากท่านยังไม่ออกมา… ข้าจะส่งคนไปสังหารเจ้าขยะนั้นเอง ท่านทำให้ข้าไม่มีทางเลือก!”
ในตอนนี้หวังตงหยางได้หมดความอดทนแล้ว
หวังตงหยาง ไม่ได้รับยินเสียงใดๆตอบกลับมา... หวังตงหยางสุดจะทนแล้วในตอนนี้ เขาได้ยกเท้าขึ้นเตรียมที่จะทำลายประตูตรงหน้า... แต่เมื่อกำลังจะถีบออก ก็มีเสียงหวังตงไห่ออกมาจากห้อง
“ตงหยาง… เข้ามา”
เมื่อได้ยินหวังตงหยางก็รู้สึกดีใจอย่างมากและได้เปิดประตูเข้าไปทันที
“พะ-พี่ใหญ่ เหตุใดท่านถึงเอาแต่เก็บตัวเช่นนี้ล่ะ...”
หวังตงหยางกลัวว่า การที่พี่ชายของตนเอาแต่เก็บตัวอยู่แบบนี้ อาจหมายถึง เขาคงละอายใจจนอยากปลิดชีพของตนให้จบสิ้นไปอย่างเงียบๆ แต่ใครจะคิดว่าภาพตรงหน้าที่ตงหยางเห็น กลับเป็นภาพฉากที่พี่ชายของตนนั่งดื่มสุราจอกพริ้มท่าทีที่สบายอารมณ์เช่นนี้?
ท่าทีของหวังตงไห่ปราศจากร่องรอยความโศกเศร้าหรือขุ่นมัว ภาพที่หวังตงหยางคิดเอาไว้ในหัวมันช่างแตกต่างกับสิ่งที่เห็นโดนสิ้นเชิง ในความเป็นจริงใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและแววตาที่ดูมีพลัง ราวกับว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสองวันก่อนมันไม่เคยเกิดขึ้น
สีหน้าที่ประหลาดใจของหวังตงหยางที่ปรากฏออกมานั้น มันทำให้หวังตงไห่เข้าใจสิ่งที่น้องของตนคิดทั้งหมด หวังตงไห่ได้ยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า
“ตงหยาง ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่า… เมื่อเจ้าเผชิญกับปัญหาอย่าพึ่งตื่นตระหนกให้มากนัก ในรัฐฉินแห่งนี้ส่วนหนึ่งเป็นของพวกเรา แต่ก็ยังมีอีกส่วนที่เป็นของเย่ฮาน”
“เจ้าคิดรึว่าหากสังหารเย่หยวนที่เป็นเพียงมือเท้าแล้วจะสามารถชนะได้? จนกว่าส่วนมันสมองอย่างเย่ฮานจะถูกกำจัด ในตอนนั้นแหละ… จะเป็นชัยชนะของพวกเรา”
“ตะ-แต่พี่ใหญ่ ข้าไม่ทนหรอกที่เจ้าขยะนั้นมาฉีกหน้ากันแบบนี้!”
“คฤหาสน์ดวงดาวยังจะเปิดต่อได้อย่างไรหากยังถูกฉีกหน้ากันแบบนี้! เมื่อเกิดเหตุเช่นนี้แล้ว… ก็อย่าหวังอยู่รวมโลกกันเลย?!”
“การทำธุรกิจน่ะ... มันไม่ใช่แค่เรื่องผลกำไรหรือความมั่งคั่ง พวกเราจะต้องสร้างความน่าเชื่อถือให้แก่ธุรกิจของพวกเราอีกด้วย แม้ว่าบางทีถึงคราวจะต้องนองเลือด… พวกเราก็ต้องทำ แต่จะต้องทำอย่างลับๆ มันจะได้อะไรหากเจ้าร้อนใจและนำคนไปสังหารเขาโต้งๆแบบนี้… นอกจากจะไม่ได้อะไรเลย มันจะทำให้ความน่าเชื่อถือของคฤหาสน์ดวงดาวลดลงอย่างมากอีกด้วย”
“พะ-พี่...”
“เจ้าสบายใจได้... ไปนั่งพักก่อนสักครู่ แล้วไปคุมคฤหาสน์ดวงดาวต่อก็พอแล้ว ส่วนเรื่องเย่หยวนเจ้าไม่ต้องกังวลไป ข้าได้เตรียมการไว้หมดแล้ว”
ดวงตาของหวังตงหยางเปล่งประกายขึ้นทันทีเมื่อได้ยิน และถามอย่างรวดเร็วว่า
“เตรียมการที่ว่า… หมายถึง?”
หวังตงไห่เผยรอยยิ้มแสยะขึ้นบนมุมปากพร้อมกล่าวว่า
“เจ้านั้นก็แค่อาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับหนึ่ง แล้วไยพวกเราต้องลงมือเอง? ในตอนนี้หากไม่พบตัวเขา… ก็แสดงว่าเจ้านั้นคงกลับไปยังสำนักตันอู่ และตามที่ข้าคาดไว้หลังจากกลับไปที่นั่นเพียงสองสามวัน ก็คงได้ยินข่าวเจ้านั้นเกิดอุบัติเหตุจนถึงแก่กรรม... แล้วมันก็เป็นเพียงอุบัติเหตุเท่านั้น จะไม่มีใครสาวถึงตัวเราได้เลย”
“สิ่งที่พี่ใหญ่ตั้งใจก็คือ...”
“ข้าได้จ้างนักฆ่าโม่ซานเพื่อดำเนินการเรื่องนี้ไว้แล้ว เขาไม่มีทางล้มเหลวเด็ดขาดในเมื่อเป้าหมายก็แค่ระดับหนึ่งเท่านั้น”
“ฮ่าๆๆ!”
หวังตงหยางระเบิดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความสะใจและได้ตะโกนออกมาอย่างชื่นชม
“ที่แท้พี่ใหญ่ก็วางแผนไว้หมดแล้วนี่เอง ข้าผู้เป็นน้องช่างประจับใจยิ่งนัก!”
“ไฉนข้าถึงคิดไม่ได้... เพียงจ้างนักฆ่าโม่ซานที่มีความสามารถในการลอบสังหารดั่งเงาและมีความน่าเชื่อถือสุดในสิบราตรี ไม่ว่าใครต่างได้ยินชื่อต่างต้องขวัญกระเจิง คราวนี้แหละเจ้าขยะนั้น... ไม่มีทางหลีกหนีความตายได้แน่!”
“อืม... โม่ซานคือคนที่เด่นที่สุดและน่าเชื่อถือที่สุดในบรรดากลุ่มของนักลอบสังหารแห่งสิบราตรี ตั้งแต่ที่ลูกข้า… หยวนเอ๋อลอบวางยาเจ้านั้นให้ถึงแก่กรรมพลาดไป ข้าก็ส่งสาสน์ไปหาลูกข้าแล้วว่า เจ้านั้นกำลังกลับไปยังสำนัก แถมเจ้านั้นยังกล้ามาท้าทายข้า… หวังตงไห่ผู้นี้ เจ้าเด็กสารเลวนั้นจะต้องอยู่ไม่อยู่สุข!”
บุคลิกของหวังตงไห่ได้ดูเย็นชาขึ้นทันทีเมื่อเขากล่าวคำเหล่านี้ออกมา
“ที่ท่านกล่าวมาก็ถูก แต่ใครจะไปรู้ว่าเจ้าขยะนั้นไปเอาพิษร้ายแรงเช่นนั้นมาจากไหน? มิเช่นนั้นคงไม่กล้าท้าทายพวกเราขนาดนี้? โดยปกติเจ้าขยะนั้นก็ไม่มีปัญญาทำอะไรได้ตั้งแต่เกิดจนตายนั่นแหละ หากจะบอกว่าเจ้านั้นปรุงพิษนั้นด้วยตนเองยิ่งลืมไปได้เลย เพราะเจ้านั้นเป็นเพียงพวกขยะระดับหนึ่งเท่านั้น”
ในสายตาของหวังตงหยาง เย่หยวนก็เป็นแค่เศษเดนชีวิตเท่านั้น
หวังตงไห่หัวเราะลั่นราวกับว่ามิได้สนใจเรื่องของเย่หยวนมากนัก ในสายตาของหวังตงไห่ เย่หยวนหาใช่คู่มือของเขาเลยสักนิด อย่างมากก็เป็นเพียงแค่เศษหินเล็กๆในชีวิตของเขา
“หากเหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นโดยมีเย่ฮานอยู่เบื้องหลังจริงๆละก็… เจ้านั้นได้ทำให้ข้าโกรธจริงๆแน่! คฤหาสน์ดวงดาวของเราจะต้องทำลายหอโอสถให้ราบ ไม่ว่าสหายหรือคนใกล้ตัวของเย่ฮาน ข้าจะให้พวกมันต้องทิ้งขว้างมันอย่างไร้ค่า!”
เมื่อกล่าวเสร็จ หวังตงไห่ก็ได้หยิบโอสถบางชนิดออกจากแขนเสื้อและส่งให้หวังตงหยางด้วยความระวัง หวังตงหยางหยิบโอสถเม็ดนั้นขึ้นมาจ้องสักครู่หนึ่ง แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี นักหลอมโอสถทุกคนในขณะนี้ไม่มีใครสามารถรับรู้ถึงระดับโอสถที่เย่หยวนหลอมได้เลย เมื่อหวังตงหยางนึกดูอยู่สักครู่เขาก็เดาว่า โอสถเม็ดนี้คงเป็นโอสถทลายแก่นแท้แห่งลมปราณ
“พี่ใหญ่ นี่มัน...?”
“โอสถชนิดนี้มีชื่อว่า โอสถผสานแก่นแท้ ซึ่งมีฤทธิ์เช่นเดียวกับโอสถทลายแก่นแท้แห่งลมปราณ แต่โอสถผสานแก่นแท้ จะมีประสิทธิภาพเหนือกว่าโอสถทลายแก่นแท้แห่งลมปราณถึงครึ่งเท่า เจ้าลองคิดตาม... หากคฤหาสน์ดวงดาวของเราเริ่มจำหน่ายโอสถตัวนี้ในปริมาณที่มาก?”
หวังตงไห่ไม่สามารถปกปิดความภาคภูมิใจบนใบหน้าของตนได้เลย
หวังตงหยางยังมีความรู้น้อยกว่าพี่ชายตนมาก เขาไม่เคยรู้เลยว่า... ยาผสานแก่นแท้จะมีฤทธิ์เช่นนี้ด้วย หลังจากฟังคำอธิบายของพี่ชาย… หัวใจของหวังตงหยางก็เริ่มเต้นแรงด้วยความดีใจอีกครั้ง
เมื่อโอสถเม็ดนี้ถูกขายออกไปสู่ท้องตลาด แน่นอนว่ามันจะเป็นการฆ่าคู่แข่งทางอ้อม!
แม้โอสถผสานลมปราณจะช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งก็จริง แต่หากกินมันตอนยังอยู่เพียงระดับหนึ่ง... โอสถตัวนี้ก็จะไม่ค่อยมีผลเท่าไหร่นัก หลังจากที่บรรลุอาณาจักรแก่นแท้แห่งลมปราณระดับห้าแล้ว มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะบรรลุระดับหกต่อได้
ทุกวินาทีมีค่าอย่างมากสำหรับเส้นทางแห่งการต่อสู้ เมื่ออายุมากขึ้นศักยภาพของมนุษย์ก็จะค่อยๆถูกบีบให้อ่อนแอลง ดังนั้นระยะเวลาที่มีจำกัดเช่นนี้จึงทำให้ทุกคนต้องการที่จะแกร่งขึ้นภายในช่วงที่ยังมีโอกาสอยู่ นั้นแสดงให้เห็นว่ายาผสานแก่นแท้นั้นมันจำเป็นแค่ไหน
“พี่ใหญ่ แล้วราคาทุนในการหลอมโอสถผสานแก่นแท้มันประมาณเท่าไหร่กัน?”
ในฐานะที่เป็นนักหลอมโอสถเช่นกัน และตงหยางก็ไม่ใช่คนโง่… เขาจึงถามคำถามนี้ออกไปทันที
“สบายใจได้ โอสถผสานแก่นแท้เป็นเพียงโอสถระดับหนึ่ง ซึ่งมีราคาทุนสูงกว่ายาทลายแก่นแท้แห่งปราณไม่มาก”
“เยี่ยม… เยี่ยมจริงๆ! ครานี้แหละ... หอโอสถจะต้องปิดฉากอย่างสมบูรณ์ด้วยยาผสานแก่นแท้ของเรา!”
ทั้งสองคนพี่น้องต่างระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมๆกัน
ณ บ้านตระกูลถาง
ถางซ่งไฮว่พึ่งกินโอสถที่เย่หยวนหลอมมาให้เสร็จใหม่ๆ จากนั้นเขาก็ได้ทำสมาธิเพื่อดูดซับฤทธิ์โอสถเหล่านั้น
โอสถที่เย่หยวนหลอมมาให้ถางซ่งไฮว่กินเข้าไปมีชื่อว่า โอสถฟื้นหัวใจมรกต และโอสถชนิดนี้ไม่เคยปรากฏขึ้นในรัฐฉิน แต่เนื่องด้วยความอุดมสมบูรณ์ในหอโอสถ มีสมุนไพรครบเบ็ดเสร็จ จึงสามารถเสาะหาส่วนประกอบสำหรับหลอมโอสถชนิดนี้มาได้
โอสถฟื้นหัวในมรกต เป็นโอสถที่มีฤทธิ์ในการรักษาอาการบาดเจ็บภายในโดยตรง ฤทธิ์ของโอสถฟื้นหัวใจมรกตนั้นจะเหนือกว่าโอสถฟื้นฟูร่างกาย ไม่เพียงช่วยฟื้นฟูหัวใจของถางซ่งไฮว่ แต่ยังไปช่วยซ่อมแซมอวัยวะภายในอื่นๆในร่างกายอีกด้วย ตราบเท่าที่ถางซ่งไฮว่ยังดูดซับฤทธิ์โอสถได้เรื่อย เขาจะสามารถดูดซับมันได้นานถึงสามวันเต็ม
ในห้องรับแขกของตระกูลถาง ถางหยุนโค้งคารวะมอบคันธนูให้แก่เย่หยวน
“คราวนี้มันถึงเวลาแล้ว หากข้าไม่ได้รับความเมตตาจากท่าน... วันนี้คงเป็นวาระสุดท้ายของพ่อข้าแล้ว โปรดรับการคำนับนี้ไว้เถิด”
เย่หยวนยกมือเชิงห้ามถางหยุนพร้อมรอยยิ้มและพูดว่า
“ท่านพี่ถาง ท่านไม่ต้องมาสุภาพกับข้าเช่นนี้ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นจากความกตัญญูของท่านต่างหากล่ะ เมื่อข้าเห็นตอนที่ท่านร้อนใจไปดูอาการพ่อท่าน... มันทำให้ข้าเห็นภาพสะท้อนตอนที่ข้าโดนวางยาพิษเมื่อไม่กี่วันก่อน”
“และอีกอย่าง... ที่พ่อท่านพ้นวิกฤตเช่นนี้ได้เป็นเพราะการตัดสินใจของท่านเอง หากเมื่อวานท่านไม่มอบหญ้าหกแฉกให้ข้า...ข้าก็ไม่มีทางรักษาท่านลุงผู้นี้ได้”
เมื่อถางหยุนฟังที่เย่หยวนกล่าวออกมา เขาก็จับสัมผัสพลังปราณของเย่หยวนในทันที ยามนี้ถึงกับตะลึงหนักที่พลังปราณของเย่หยวนกลายมาเป็นระดับสามได้ภายในข้ามคืนเท่านั้น!
“นี่ท่าน... ภายในคืนเดียวท่านสามารถบรรลุได้ถึงสองระดับย่อยเลยอย่างนั้นรึ? เป็นไปได้อย่างไร?!”
ในตอนนี้เขาเชื่อคำพูดของพ่อตนอย่างสนิทใจแล้วที่ว่า ‘เจ้าหนุ่มคนนี้หาใช่บ่อน้ำตื้นเขิน’ เมื่อเขาสัมผัสถึงพลังปราณของเย่หยวนในตอนนี้ มันทำให้เขาประหลาดใจอย่างมาก
สำนักตันอู่ เป็นสถานที่ที่รวบรวมเหล่าผู้มีพรสวรรค์ ถางหยุนก็เห็นผู้ที่มีพรสวรรค์มาก็มาก แต่เขาไม่เคยได้ยินว่า มีคนสามารถบรรลุได้ถึงสองระดับย่อยภายในคืนเดียว มันเป็นสิ่งที่ไม่มีทางเป็นไปได้เลย
เย่หยวนยิ้มและตอบกลับว่า
“ก็เพราะการตัดสินใจของท่านไงล่ะ… ข้าถึงพัฒนาได้เพียงนี้ท่านพี่ถาง”
เย่หยวนใช้โอกาสนี้กล่าวขอบคุณ แต่หากให้คนอื่นมากินโอสถทลายลมปราณแบบที่เขาทำ พวกคนอื่นๆคงไม่กล้ากินมากเช่นเขา เพราะมันอาจทำให้เส้นลมปราณในร่างกายรับไม่ไหวและระเบิดออกมา แต่ที่เย่หยวนกล้าเป็นเพราะความรู้ในด้านโอสถของเขานั้นแตกฉานกว่าคนธรรมดาหลายร้อยเท่านัก ไม่ใช่แค่ปริมาณการกินที่มากเท่านั้น... แต่เขายังกล้าใช้วรยุทธเก้าเซียนบูรพาเป็นตัวกระตุ้นอีก ทั้งหมดที่กล่าวมา... นั้นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงพัฒนาได้รวดเร็วเช่นนี้
การพัฒนาที่ก้าวกระโดดเช่นนี้มันทำให้เขาประหลาดใจ ถางหยุนได้มองไปยังรอยยิ้มของเขา
“ภายในระยะเวลาอันสั้นเพียงนี้เองรึ? ข้าดูด้อยค่าไปเลยเมื่อเทียบกับท่าน... และข้ารู้สึกละอายยิ่งนักที่ก่อนหน้าที่ข้าระแวงในตัวท่าน!”
“ฮ่าๆๆ... ท่านคิดมากเกินไปแล้วท่านพี่ถาง ข้ายังมีโอสถที่ช่วยในการบ่มเพาะพลังเหลืออยู่บ้าง... ข้าจะให้โอสถเหล่านั้นกับท่าน ส่วนเรื่องอาการพ่อของท่านสบายใจได้ อีกไม่นานเขาก็จะกลับมาเป็นปกติแน่นอน”
“อ่อ… ท่านพี่ถาง ท่านสามารถพาข้ากลับไปยังสำนักตันอู่ได้หรือไม่?”
“แน่นอน... แต่หลังจากที่พ่อข้าออกจากการทำสมาธิและดูไม่มีอาการแทรกซ้อนใดๆแล้ว ข้าจะพาท่านไปสำนักตันอู่ทันทีในวันพรุ่งนี้”
“อ่อแล้ว... โอสถที่ข้าจะให้ท่านพี่ถางไป ขอให้ท่านเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ… อย่าได้ไปเล่าให้ใครฟัง”
เมื่อได้ยินที่เย่หยวนพูดแบบนั้น ถางหยุนก็รู้ได้ทันทีว่าโอสถที่เย่หยวนจะให้นั้นหาใช่โอสถธรรมดาทั่วไป ดังนั้นเขาจึงตอบกลับอย่างจริงจังว่า “ท่านไม่ต้องกังวล ข้า… ถางหยุนขอสัญญา”
โอสถทลายลมปราณนั้นหาใช่โอสถที่มีค่าอะไรเลยในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ แต่มันมีค่าอย่างมาก และมากซะจนไม่มีใครควรได้มันมาครอบครองในเขตเมืองไร้ความเจริญของแดนล่างอย่างรัฐฉินแห่งนี้และเย่หยวนก็ไม่ค่อยอยากเปิดเผยอะไรมากมายกับคนทั่วไป เพราะเรื่องพวกนี้อาจสร้างปัญหาให้เขาได้ในอนาคต
…………………………………..


## 0020 เดินทางกลับ

ตอนที่ 20 เดินทางกลับ
ในเมืองที่เต็มไปด้วยผู้คน เย่หยวนยืนอยู่หน้าประตูเมือง ข้างๆเขาปราณเป็นเย่ฮานและท่านแม่ที่กำลังร่ำลาลูกชายของพวกตนกันอยู่
“หยวนเอ๋อ แม้จะเดินทางเพียงครึ่งวัน แต่อย่าได้ประมาทไป ด้วยนิสัยของเจ้าตงไห่ ยิ่งไม่ควรประมาทเด็ดขาด วีรกรรมของเจ้าในครั้งนี้มันสร้างความอัปยศต่อเจ้าตงไห่มาก ดังนั้นยิ่งต้องระวังเป็นพิเศษ ข้าจึงส่งอาปิงและอาฉางเดินทางไปพร้อมกับเจ้าด้วย ทั้งสองติดตามข้ามาก็หลายปี ข้าจึงวางใจสองคนนี้ที่สุด พวกเขาจะไปติดตามเจ้าตลอดการเดินทาง”
เย่ฮานพยายามวางแผนรับมือให้รอบคอบที่สุดเพื่อปกป้องลูกของตน
หวังตงไห่รู้นิสัยของเย่ฮ่าน เย่ฮานก็รู้นิสัยของหวังตงไห่ดี ดังนั้นเขาจึงส่งลูกน้องคนสนิททั้งสองไปคุ้มกันเย่หยวน แต่ในท้ายที่สุดก็ถูกปฏิเสธโดยเจ้าตัว
“ท่านพ่อ มันเป็นเพียงการเดินทางสั้นๆ... นอกจากนี้ยังมีพี่ถางร่วมทางด้วยอีก แม้ว่ามันแค้นเคืองพวกเราเพียงใด แต่ก็ไม่มีทางส่งคนมาสังหารข้าซึ่งๆหน้าขนาดนี้แน่”
เย่หยวนยังคงปฏิเสธพร้อมรอยยิ้มสีบาง
“หยวนเอ๋อ... ฟังที่ข้าพูด นิสัยของเจ้าตงไห่ทั้งชั่วช้าและเลือดเย็นเป็นที่สุด หาใช่เรื่องแปลก… หากมันจะมาโจมตีเจ้าซึ่งๆหน้า และมิใช่เรื่องแปลกหากมันจะส่งคนมาลอบฆ่าอย่างไร้ศักดิ์ศรี”
เย่ฮ่านพยายามอธิบายถึงความเป็นจริงเพื่อโน้มน้าวลูกของตน
ทั้งคู่เคยเกือบสูญเสียลูกของตนไปแล้วครั้งหนึ่ง และพวกเขาก็ไม่ต้องการให้มันเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้นอีก
อย่างไรก็ตามเย่หยวนก็ยังคงยิ้มและส่ายหัว แสดงให้เห็นว่า ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ยังคงยืนยันคำเดิม
“เจ้านี่มันหัวแข็งจริงๆ”
เย่ฮานทราบดี เย่หยวนในตอนนี้หาใช่เย่หยวนที่ไม่เอาถ่านแบบในอดีต บางทีอาจมีอะไรเกิดขึ้นในระหว่างตอนที่เขาโดนพิษครั้งนั้น เมื่อวานนี้... ตอนลูกชายของตนปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าเขา เย่ฮานเองก็ตกใจอย่างมากเช่นกันเมื่อสัมผัสถึงพลังปราณของลูกตนเอง ยามนั้นแทบไม่เชื่อสายตา ลูกของตนจะสำเร็จอาณาจักรแก่นแท้แห่งลมปราณระดับสามได้แล้ว แม้เขาจะรู้ว่ามีเซียนมาเข้าฝันและสอนสั่งลูกเขา แต่เขาก็ไม่คิดเลยว่า ลูกของตนจะพัฒนาได้รวดเร็วเหลือเชื่อขนาดนี้
แต่เมื่อลองพินิจคิดดูให้ดี ท่านเซียนคนนั้นอาจมีเคล็ดวิชาลึกลับมาถ่ายทอดให้ลูกของตน จึงทำให้พัฒนาได้รวดเร็วเช่นนี้ ยามคิดได้แบบนั้น เย่ฮานก็รู้สึกสบายใจขึ้นมากโข บางทีลูกของตนในตอนนี้อาจได้เรียนรู้สิ่งต่างๆมากมายจนเกินกว่าจะเป็นเย่หยวนคนเดิมที่เย่ฮานรู้จักไปแล้ว
“เช่นนั้นก็ช่างมันเถิด บางทีเจ้าก็จำเป็นต้องการเผชิญและแก้ไขปัญหามันด้วยตนเองเสียบ้าง ลูกชายของพวกเราก็ไม่ใช่เด็กน้อยดั่งเมื่อก่อนแล้ว”
เย่ฮานถอนหายใจ
เย่หยวนได้คำนับพ่อและแม่ของตน ก่อนจะออกเดินทางไปพร้อมกับถังอวี่และลู่เอ๋อ
เย่หยวนรู้ดีว่าการเดินทางในครั้งนี้จะไม่ราบรื่นอย่างแน่นอน แต่เขาก็ต้องการที่จะเผชิญกับมันด้วยตนเอง เขาอยากใช้โอกาสนี้เพื่อทำให้ตนเองแกร่งขึ้น
เย่หยวนในตอนนี้เป็นผู้แตกฉานในด้านโอสถ และจากประสบการณ์ที่สั่งสมมานาน ทำให้เขาเห็นและเรียนรู้สิ่งต่างๆมามากมายรวมไปถึงวรยุทธการต่อสู้อีกด้วย แม้เขาจะเรียนรู้สิ่งต่างๆมามากมาย แต่ก็ใช่ว่าเขาจะแข็งแกร่งเสมอไป มิเช่นนั้นเย่หยวนคงกลับขึ้นสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไปนานแล้ว
ในชีวิตก่อนหน้าเขาเอาแต่ศึกษาเรื่องโอสถจนละเลยเรื่องศาสตร์แห่งการต่อสู้ แม้ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์จะมีวรยุทธการต่อสู้ที่สูงส่งมากมาย แต่ในเมื่อเขาไม่สนใจที่จะฝึกมันก็ไร้ประโยชน์
เขาจะนำสิ่งที่ได้ศึกษาจากชีวิตก่อนหน้ามาเปลี่ยนให้เป็นความแข็งแกร่งแก่ตัวเขา?
เย่หยวนรู้ดีว่าในตอนนี้เขาจะต้องสู้ สู้และสู้เท่านั้น!
หนทางเดียวที่จะชำระแค้นในอดีตได้คือการเดินหน้าต่อสู้ไปเรื่อยๆ เขาจะต้องแข็งแกร่งมากกว่านี้ แกร่งกล้ามากพอที่จะฆ่าคนทรยศและกลับขึ้นสู่จุดสูงสุดแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง!
หากไร้ซึ่งประสบการณ์สัประยุทธ์ต่อสู้ของจริงแล้วล่ะก็ เย่หยวนก็จะไม่มีวันแข็งแกร่งขึ้น และทุกสิ่งที่ฝึกปรือมาก็จะไร้ประโยชน์ทันที
ดังนั้นเขาไม่ต้องการเติบโตภายใต้การปกป้องของเย่ฮานอยู่แบบนี้ และนั้นก็ยังเป็นเหตุผลที่เขาเลือกที่จะกลับไปยังสำนักตันอู่เพื่อแข่งขันกับเหล่าผู้มีพรสวรรค์คนอื่นๆ
และการเดินทางไปยังสำนักตันอู่นี่แหละ คือความท้าทายแรกของเขา
สำนักตันอู่ไม่ได้ตั้งอยู่ภายในรัฐฉิน แต่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือที่ห่างจากรัฐฉินประมาณร้อยลี้ บริเวณใกล้กับป่าปลิดชีพ มันคือสถานที่รวบรวมเหล่าผู้มีพรสวรรค์มากมาย
เย่หยวนกับกลุ่มของเขาไม่ได้รีบร้อนเดินทางแต่อย่างใด พวกในทางกลับกัน... เขาทั้งสามขี่ม้าเที่ยวชมบรรยากาศโดยรอบอย่างสบายอกสบายใจ
“อ่อ... ข้ายังไม่ได้แสดงความยินดีเลย ข้าขอแสดงความยินดีที่ท่านพี่ถางสามารถบรรลุอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับห้าได้สำเร็จ”
เดิมทีพลังปราณของถังอวี่นั้นอยู่จุดสูงสุดของระดับสี่แล้ว และเมื่อเขาได้กินโอสถทลายลมปราณที่เย่หยวนให้ไปเมื่อวานนี้ มันจึงทำให้เขาสามารถบรรลุระดับห้าได้สำเร็จ แต่หากไม่ได้โอสถของเย่หยวนช่วยไว้ล่ะก็ แม้จะให้เขาฝึกฝนมากแค่ไหนเขาก็ไม่มีทางสำเร็จระดับห้าได้เร็วแบบนี้แน่นอน
“ไม่ใช่เพราะตัวข้าเลย เพราะโอสถที่ท่านให้ข้าต่างหาก โอสถที่ท่านให้มันช่างวิเศษโดยแท้ กล่าวได้ว่าฤทธิ์ของมันเหนือกว่าโอสถทลายแก่นแท้แห่งปราณหลายเท่าเลยทีเดียว ข้ากินไปแค่เม็ดเดียว… ก็สามารถสำเร็จระดับห้าได้อย่างง่ายดาย”
จนถึงขณะนี้เขายังจำความรู้สึกเมื่อกลืนมันลงไปได้อยู่เลย หลังจากที่กลืนมันเข้าไป... พลังปราณทั่วร่างของเขาก็ได้พลุ่งพล่านขึ้นในทันที เขารู้สึกได้ทันทีว่าพลังปราณของเขานั้นแกร่งขึ้น เขาเข้าใจแล้วว่า ทำไมเย่หยวนจึงสามารถบรรลุได้ถึงสองระดับย่อยในชั่วข้ามคืน
แต่สิ่งที่เขาไม่รู้เลยก็คือ เย่หยวนนั้นได้กินโอสถทลายลมปราณขั้นยอดเยี่ยมไปหมดแล้ว นอกจากนั้นปริมาณที่เย่หยวนกินลงไปยังมากกว่าที่ถังอวี่กินหลายเท่านัก ซึ่งโอสถเหล่านี้ยังเหมาะสำหรับผู้ที่ยังมีพลังไม่เกินอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับหก
ในแต่ละระดับแห่งอาณาจักรแก่นแท้แห่งลมปราณนั้นไม่ใช่ว่าจะสามารถสำเร็จกันได้ง่ายๆอย่าง หนึ่งบวกหนึ่งเท่ากับสอง ยิ่งระดับของคุณสูงขึ้นเท่าไหร่… มันยิ่งจะต้องใช้พลังปราณมากขึ้นเรื่อยๆตามระดับที่คุณอยู่เท่านั้น เช่น หากอยู่ในระดับห้าและต้องการไปยังระดับหก... จักต้องเริ่มเก็บตั้งแต่ระดับหนึ่งไปยังห้าใหม่ ถึงจะสามารถเริ่มต้นไปยังระดับหกได้ และพลังปราณของเย่หยวนก็ยังอยู่เพียงระดับสามเท่านั้นเอง
“ฮ่าๆๆ เจ้าก็อย่าสร้างเรื่องให้ข้าล่ะท่านพี่ถาง เมื่อกลับไปยังสำนักตันอู่แล้ว... ห้ามไปบอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด”
หวังตงไห่มั่นใจว่าจะสามารถล้มหอโอสถได้โดยยาผสานแก่นแท้ของตน แต่โอสถทลายลมปราณของเย่หยวนนั้นเหนือชั้นกว่าโอสถผสานแก่นแท้อยู่มาก หากตงไห่จำหน่ายโอสถของตนออกไปล่ะก็... มันก็คงถึงคราวที่เย่หยวนจะต้องเปิดเผยความลับนี้เป็นแน่
ชีวิตก่อนหน้าของเย่หยวน เขาใช้เวลาและความพยายามเนิ่นนานยิ่ง กว่าจะก้าวขึ้นยืนอยู่บนจุดสูงสุดได้... ดังนั้นเขาจึงมองคนออกว่าแต่ละคนมีนิสัยใจคออย่างไรเว้นแต่ผู้ทรยศคนนั้น ดังนั้นในตอนนี้แม้เขาจะอยู่กับถังอวี่ไม่นาน... แต่เขาก็มองถังอวี่ออกในทันทีว่าเป็นคนแบบไหน ถังอวี่เป็นผู้ที่มีความกตัญญูอันน่ายกย่อง และแน่นอนว่าเขาไม่ใช่พวกมีเล่ห์เหลี่ยมแต่อย่างใด ยิ่งไปกว่านั้น... ถังอวี่ก็ยังเชื่อใจในตัวเย่หยวนมากอีกด้วย ตัวเย่หยวนเองก็เห็นถึงพรสวรรค์ของถังอวี่... นั้นเป็นเหตุผลว่าทำไมเย่หยวนจึงมอบโอสถทลายลมปราณให้แก่ถังอวี่
แน่นอนว่า เวลาเย่หยวนทำอะไรมักจะคิดล่วงหน้าเสมอ และในตอนนี้เย่หยวนก็มีพวกของตนถึงสองคนแล้ว หลังจากที่ตนกลับไปยังสำนักตันอู่ แน่นอนว่าเพียงตัวคนเดียวไม่สามารถจะจัดการกับปัญหาได้หมด หากเขามีพวกที่เชื่อถือได้ แม้จะไม่มากแต่ก็ย่อมทำอะไรได้ง่ายขึ้นแน่นอน
“อย่ากังวลไปเลยท่าน ถังอวี่คนนี้แยกแยะผิดชอบชั่วดีเป็น... ข้าตระหนักดีว่าทำไมถึงเปิดเผยเรื่องยานี้ไม่ได้ อ่อท่าน...ข้ามีคำถามน่ะ ทั้งๆที่ท่านมีความสามารถขนาดนี้แล้วแท้ๆ แต่ไฉนยังจะกลับไปสำนักตันอู่อีกล่ะ?”
ถังอวี่หาใช่คนโง่ เมื่อเขาได้เห็นถึงความสามารถที่เหนือชั้นเช่นนี้ของเย่หยวน และเขาก็มั่นใจว่าความสามารถนั้นอยู่เหนือกว่าทุกคนในรัฐฉินไปแล้ว แต่ทำไมเย่หยวนยังต้องการกลับไปยังสำหนักตันอู่อีก?
แต่ถังอวี่ก็ยังมีอีกคำถามหนึ่งที่ยังคาใจเขาอยู่และเขาก็ไม่กล้าถามเย่หยวนออกไป เพราะเกรงว่าเย่หยวนจะเข้าใจเขาผิดไป นั้นคือเรื่องที่… เขาเรียนรู้สิ่งเหล่านี้มาจากไหนกันแน่? และยังไม่รวมถึงเรื่องโอสถที่ใช้รักษาพ่อเขาอีก โอสถชนิดนั้นมันไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อนในรัฐฉิน หรือแม้แต่โอสถทลายลมปราณนี่อีก ถังอวี่รู้ดีว่าโอสถเหล่านี้ขนาดเย่ฮานผู้เป็นพ่อเย่หยวนก็ยังไม่สามารถหลอมขึ้นมาได้
อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่กล้าถามคำถามเหล่านี้ออกไป และปล่อยให้คาใจแบบนี้ต่อไป เว้นแต่เย่หยวนจะเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมาเอง เนื่องจากเรื่องเหล่านี้มันเป็นเรื่องส่วนตัว
“สำนักตันอู่นั้นเป็นสถานที่ที่รวมเหล่าหัวกะทิในรัฐฉิน ดังนั้นข้าจะพลาดโอกาสเช่นนี้ได้อย่างไร?”
“ฮ่าๆ ในความคิดของข้าแม้พวกเขาจะเก่งแค่ไหน แต่พวกเขาก็ดูด้อยค่าไปเลยเมื่อเทียบกับนายน้อยเย่”
เย่หยวนได้ส่ายหน้าและกล่าวสั้นๆว่า
“เหนือฟ้ายังมีฟ้าเสมอ”
“เป็นเพราะข้าโชคดีต่างหากที่พบเจอกับบางสิ่ง นั้นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมข้าถึงเปลี่ยนแปลงตนเองได้ขนาดนี้ แต่ความแข็งแกร่งของข้าก็ยังอ่อนแอยิ่งนัก หัวกะทิที่ไม่สามารถพัฒนาตนเองต่อได้... ในท้ายที่สุดก็เป็นได้แค่บันไดหินให้แก่ผู้อื่นเท่านั้น”
เมื่อถังอวี่ได้ยินเช่นนั้น เขาก็เข้าใจถึงเหตุผลที่เย่หยวนยังต้องการไปสำนักตันอู่ และในเวลาเดียวกัน... เขาก็รู้สึกชื่นชมเย่หยวนอย่างมากกับคำพูดที่กล่าวไปเมื่อครู่
ในความเป็นจริงเย่หยวนก็ไม่อยากจะหลอกคนอื่นว่า ที่เขาเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เป็นเพราะโชค แต่หากเขาพูดความจริงออกไปก็ไม่มีใครเชื่ออยู่ดี และสำหรับเย่หยวนในตอนนี้ เขาต้องการที่จะล้างพิษที่ยังตกค้างอยู่ในร่างกาย ซึ่งเป็นเรื่องที่ยากมาก
ในหมู่หัวกะทิแห่งสำนักตันอู่ พวกเขาแต่ละคนต่างหยิ่งยโสเป็นอย่างมาก และในสายตาพวกเขาคนอื่นๆเป็นเพียงพวกสวะไร้ฝีมือเท่านั้น
ถังอวี่เชื่อว่าในไม่ช้า... เย่หยวนจะสามารถฉายแวว แสดงความสามารถอันเหลือเชื่อของเขาออกมาให้เป็นที่ประจักษ์ได้ภายในสำนักตันอู่ และแม้แต่พวกหัวกะทิเหล่านั้น ก็ยังไม่อาจเทียบเคียงเขาได้
“เอาล่ะ… คิดว่าพวกเจ้าคงจะเหนื่อยกันแล้ว หลังจากที่เดินทางมาสักพักหนึ่ง พักสักหน่อยเป็นอย่างไร?”
จู่ๆเย่หยวนก็ตะโกนออกมา ในขณะที่ถังอวี่ยังคงคิดเรื่องพรสวรรค์ของเย่หยวนไปเรื่อย
…………………………………..


## 0021 นักฆ่าระดับทองแดง

ตอนที่ 21 นักฆ่าระดับทองแดง
โช่วหยินหัวเสียอย่างมากตั้งแต่สองวันที่แล้ว
ในฐานะนักฆ่าระดับทองแดงแห่งโม่ซาน กลุ่มเป้าหมายที่ต้องไปสังหารล้วนเป็นนักสู้อาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับเจ็ดขึ้นไปทั้งสิ้น แต่ภารกิจในครานี้ที่เขาได้รับดันให้ไปสังหารพวกมือใหม่อย่างแก่นแท้แห่งปราณระดับหนึ่ง
ขึ้นชื่อว่าเป็นนักฆ่าระดับทองแดง มันแสดงให้เห็นถึงความสามารถที่ได้รับการยอมรับในกลุ่มนักฆ่าระดับหนึ่งแล้วและพลังของโช่วหยินอยู่ในระดับแก่นแท้แห่งปราณระดับเจ็ด ดังนั้นเป้าหมายส่วนใหญ่ก็จะอยู่ในระดับเดียวกับเขาหรือบางทีอาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ แต่ในคราวนี้ภารกิจของเขาคือการสังหารมือใหม่ ทำให้ภารกิจนี้คือหนึ่งในความอัปยศของเขา
โช่วหยินเป็นนักฆ่าที่ทะเยอทะยาน เป้าหมายของตนคือการขึ้นเป็นนักฆ่าระดับทองคำ ดังนั้นการฝึกฝนในโม่ซานที่เขาได้รับจึงค่อนข้างหนักหน่วง การปกปิดร่องรอยและการปลิดชีพภายในการโจมตีครั้งเดียว เขาได้ศึกษาสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดด้วยความเพียรพยายาม นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาถึงแข็งแกร่งได้รวดเร็วเช่นนี้
เพื่อกระตุ้นศักยภาพของตน โช่วหยินมักจะขอรับภารกิจที่ท้าทายอยู่เสมอ และเคยมีครั้งหนึ่งเขาได้รับภารกิจที่มีเป้าหมายเป็นถึงแก่นแท้แห่งปราณระดับเก้า แต่ภารกิจนั้นก็ทำอันตรายเขาไม่ได้เลยแม้แต่รอยขีดข่วน จึงทำให้กลุ่มนักฆ่าหันมาสนใจเขามากขึ้นและส่งภารกิจให้เขามากขึ้นนับตั้งแต่นั้น
แต่ในคราวนี้เป้าหมายของเขาเป็นแค่มือสมัครเล่นที่ไม่มีความสามารถใดๆ และเป้าหมายอายุยังแค่สิบห้าปีแถมพลังก็อยู่เพียงแก่นแท้แห่งปราณระดับหนึ่งเท่านั้น ดูอย่างไรเป้าหมายในคราวนี้ก็เป็นเพียงแค่เศษโคลนเท่านั้นแท้ๆ หากนายจ้างไม่ยัดเงินมามากขนาดนี้... เขาคงปฏิเสธไปนานแล้ว
และในเมื่อมันต้องทำ เขาเพียงแค่กระดิกนิ้วก็สามารถจัดการเศษโคลนนี้ได้แล้ว
แต่อย่างไรก็ตามด้วยความเป็นมืออาชีพของโช่วหยิน เมื่อเขารับมาแล้ว… เขาก็ต้องทำมันให้ดีที่สุด และตอนนี้เขาก็เตรียมการทุกอย่างไว้หมดแล้ว
นักฆ่ามากมายต่างใช้เลือดของพวกเขาในการสั่งสอนและหล่อหลอมโช่วหยินขึ้นมา ดังนั้นการออกไปทำภารกิจในครั้งนี้มันเหมือนกับการที่สิงโตออกไปล่ากระต่าย
ในอดีตที่ผ่านมาได้มีนักฆ่าระดับทองแดงจากโม่ซานมากมายที่ออกไปฆ่าเป้าหมายกันซึ่งๆหน้าเพียงเพราะพวกเขาดูถูกเป้าหมายของตนมากเกินไป จนในท้ายที่สุดก็จบลงด้วยความตายของพวกเขาเอง
นอกจากนี้เขายังได้คาดการอีกว่า... พ่อของเป้าหมายได้วางแผนป้องกันโดยการส่งคนมาคุ้มกันเป้าหมายอย่างแน่นอน ซึ่งเรื่องนี้มันสร้างความลำบากต่อโช่วหยินอย่างมาก
แต่ถึงกระนั้นโช่วหยินก็ยังคงมั่นใจอย่างมากในฝีมือการฆ่าของตน ตราบเท่าที่สภาพอากาศเป็นใจและสภาพภูมิศาสตร์ในบริเวณนั้นจะไม่ลำบากต่อการซุ่มโจมตีจนเกินไป เขามั่นใจอย่างมากว่าจะสามารถลอบสังหารเป้าหมายได้แน่นอน
แต่เมื่อได้มาเห็น… ใครจะคิดว่าพ่อของเป้าหมายจะโง่เช่นนี้ ในการส่งคนคุ้มกันมาสองคนแถมหนึ่งในนั้นจะเป็นหญิงสาวอีกด้วย
หึหึ... เจ้าได้ก้าวขามายังปรโลกข้างหนึ่งแล้ว และในตอนนี้เจ้าก็ไม่อาจถอยกลับได้อีกแล้ว!
ในขณะนี้โช่วหยินกำลังมองกลุ่มของเย่หยวนจากที่ไกลๆ เรารู้สึกตื่นเต้นอย่างมากจนหัวใจของเขาแทบพุ่งออกมา
หลังจากที่พวกเขาออกจากเมืองได้สักพัก โช่วหยินก็ได้เฝ้าติดตามพวกเขาไปเรื่อยๆโดยยังไม่คิดลงมือใดๆ โช่วหยินได้ตรวจสอบเส้นทางจากตัวเมืองไปยังสำนักตันอู่เรียบร้อยหมดแล้ว และเขาก็กำหนดจุดที่ใช้เป็นที่ลอบสังหารเรียบร้อย
พวกเจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะให้เวลาพวกเจ้าไปชื่นชมและเพลิดเพลินกับทัศนียภาพบนโลกมนุษย์ให้เต็มอิ่มก่อนที่ข้าจะส่งพวกเจ้าไปยังปรโลก
ฮ่าๆ...จงสนุกกับชีวิตที่ยังเหลืออยู่ให้เต็มที่กันซะ จงใช้เวลาชีวิตที่ยังเหลืออยู่ทำในสิ่งที่พวกเจ้าอยากทำไปเถิด
โช่วหยินหัวเราะลับๆภายในใจอย่างเลือดเย็น
เมื่อโช่วหยินเห็นว่าพวกเขาใกล้จะมาถึงสำนักตันอู่แล้ว โช่วหยินจึงเริ่มเคลื่อนไหว... เขาได้ไปยังจุดที่ตนเตรียมการไว้ตรงข้างหน้าพวกเย่หยวน เขาได้วิเคราะห์เส้นทางเป็นเวลานานก่อนลงมือจริง... และเขาก็คิดแล้วว่าจุดๆนี้คือจุดลอบสังหารที่ดีที่สุด บริเวณที่โช่วหยินดักซุ่มนั้นเป็นบริเวณที่มีโขดหินขนาดใหญ่มากมาย มันจึงง่ายต่อการลอบสังหารอย่างมาก...ในตอนนี้เขาเตรียมพร้อมที่จะปลิดชีพเย่หยวนโดยการโจมตีเพียงครั้งเดียว
ทางด้านขวามือของเขา กลุ่มของเย่หยวนกำลังเดินทางมาใกล้จุดที่เขาวางไว้แล้ว
เอาล่ะ... ถึงเวลาตายของพวกเจ้าแล้ว!
ในขณะที่โช่วหยินกำลังจะพุ่งตัวออกไปเขาก็ตกใจอย่างมาก
“เอาล่ะ... คิดว่าพวกเจ้าคงเหนื่อยกันแล้วหลังจากที่เดินทางกันมาสักพักได้ พักเสียหน่อยว่าอย่างไร?”
คำพูดเหล่านี้ได้ลอยออกไปเข้าหูของโช่วหยินเข้า
ไร้เสียงตอบรับใดๆ...
เจ้าเด็กคนนี้... มันรู้แผนการของข้าอย่างนั้นรึ?
พวกมันคงพยายามล่อลวงให้ข้าออกไปอย่างนั้นรึ?
หึหึ... ต้องใช่แน่ๆ!
ดูเหมือนว่าโช่วหยินจะประเมินเจ้าเด็กคนนี้ต่ำเกินไป เจ้าเด็กนั้นคงรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่า... จะมีคนส่งนักฆ่ามาปลิดชีพเขา ดังนั้นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเจ้าเด็กนั้นถึงส่งคนคุ้มกันแค่สองคนเท่านั้น? เพราะคนคุ้มกันที่เหลือได้ซุ่มติดตามเจ้าเด็กนั้นมาตลอด แต่ข้าไม่รู้สึกเลยสักนิด!
แต่... มันเป็นไปได้จริงๆรึนี่?
และอย่างมากพลังของคนติดตามที่เหลือก็คงพอๆกับเจ้าเด็กนั้น เพราะเป็นไปไม่ได้เลยหากพวกที่เหลือจะซุ่มติดตามโดยที่ข้าไม่รู้ตัว เว้นแต่จะมีพลังที่พอๆกับเจ้าเด็กนั้น!
ในฐานะนักฆ่าระดับทองแดงแห่งโม่ซาน โช่วหยินมั่นใจในความสามารถการพรางตัวของตนอย่างมาก หากพวกที่ซุ่มติดตามมีพลังระดับอาณาจักรหลอมรวมวิญญาณละก็... ก็เป็นไปได้อยู่ที่พวกเขาจะสามารถซ่อนพลังตนเองจากสายตาโช่วหยินได้ แต่จากที่ดูแล้ว... ผู้คุ้มกันที่อยู่ใกล้ตัวเป้าหมายที่สุดย่อมจะเก่งที่สุด และทั้งสองคนนั้นก็มีพลังอยู่แค่อาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณเท่านั้น
ดังนั้นพวกที่เหลือคงมีพลังไม่พ้นสองคนนี้แน่นอน... แต่ทำไมข้าจึงไม่รู้สึกตัวเลยล่ะ!
แต่ช่างเถอะ ไม่ว่าอย่างไร... หากเจ้าพวกนั้นมาถึงจุดสังหารแล้วละก็เขาจะส่งเป้าหมายของตนไปปรโลกด้วยมือข้างนี้ของข้าเอง
“นายน้อย เกิดอะไรขึ้น?” ลู่เอ๋อไม่เข้าใจว่าทำไมสีหน้าของนายน้อยนางดูเคร่งขรึมเช่นนี้ นางจึงถามเอ่ยปากถามออกมา
แต่ถางอวี่มีความตื่นตัวค่อนข้างสูงและหัวไวพอ เมื่อเย่หยวนกล่าวแบบนั้น... ถางอวี่ก็รู้ตัวในทันที
“ฮ่าๆ คงเป็นแค่หัวขโมยทั่วไป… ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก”
เย่หยวนพูดอย่างไม่ค่อยสนใจ
แม้เห็นเย่หยวนกล่าวเช่นนี้ แต่ถางอวี่ก็ยังคงระแวงอยู่
“นายน้อยเย่ เจ้านั้นมันซ่อนตัวอยู่ที่ใดกัน?”
“โอ้ ก็อยู่หลังโขดหินก้อนนั้นไง... ข้าเดาว่า เจ้านั้นคงรอให้พวกเราไปถึงระยะก่อนจึงค่อยพุ่งออกมาโจมตีพวกเรา”
อารมณ์ของโช่วหยุนเพิ่งจะผ่อนคลายได้ไม่นาน เขาก็กลับมาตกใจอีกครั้งเมื่อได้ยินเย่หยวนกล่าวแบบนั้น เพราะคนที่อยู่หลังโขดหินในตอนนี้ก็คือเขาเองมิใช่หรือ?
เจ้านั้น... คิดจะกดดันข้ารึ?
ข้า… โช่วหยิน เป็นถึงนักฆ่ามืออาชีพ ข้าไม่มีทางหลงกลเจ้าหรอกเด็กน้อย... การหลอกล่อของเจ้า ข้าดูออกหมดแล้ว!
“นี่... เจ้าก็คิดมากเกินไป มัวแต่คิดมากแบบนี้มันไม่ดีต่อสุขภาพจิตเจ้าหรอก”
เย่หยวนได้ตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง
โช่วหยินสะดุ้งทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น
ในฐานะนักฆ่า โช่วหยินได้รับการฝึกฝนทางด้านจิตใจให้แข็งแกร่งมานับไม่ถ้วน... แต่เพียงคำพูดไม่กี่คำของเย่หยวน มันก็ทำให้หัวใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะเลย
บะ-บ้าน่ะ… มันเป็นไปได้อย่างไร!? อีกฝ่ายเป็นเพียงระดับหนึ่งเท่านั้นแท้ๆ!
เจ้าเด็กบ้านั้น…มันอ่านความคิดของข้าออกได้อย่างไรกัน!?
และจู่ๆเสียงเหล่านั้นก็หยุดลง โช่วหยินได้ยินเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆเข้าใกล้โขดหินที่เขาซ่อนอยู่เรื่อยๆ…
โช่วหยินตระหนักแล้วว่า... เขานั้นอับโชคอย่างมากในขณะนี้ เย่หยวนได้รู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเขากำลังจับตามองอยู่ตลอดและพยายามกดดันเขา
ในตอนนี้โย่วหยินไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนอกจากออกไปเผชิญหน้ากับพวกเขาทั้งสาม
เมื่อเขาได้พุ่งออกไป... ก็พบกับทั้งสามคนและหนึ่งในนั้นได้เผยรอยยิ้มแปลกๆให้แก่เขา
ซึ่งคนที่เผยรอยยิ้มแบบนั้นออกมาเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเป้าหมายของเขา เย่หยวนนั้นเอง
“จะ-เจ้า… รู้ตัวได้อย่างไรกัน?”
โช่วหยินถามออกมาด้วยความวิตก
เขาไม่เข้าใจเลยว่าทั้งๆที่เป็นเพียงระดับหนึ่งแท้ๆ แต่ทำไมถึงรู้ว่าเขาได้แอบซุ่มได้กัน
สิ่งที่เขาอยากรู้ที่สุดคือ... การพรางตัวของตนผิดพลาดตรงไหนกัน?!
นักฆ่าระดับทองแดงแห่งโม่ซาน ได้พ่ายให้กับเหล่ามือใหม่ทั้งสามคนนี้น่ะรึ?
“เจ้าอยากรู้อย่างนั้นรึ... ว่าข้ารู้ได้อย่างไร?”
เย่หยวนดูราวกับไม่ค่อยเต็มใจที่จะบอกเท่าไหร่
เขาไม่สามารถบอกนักฆ่าคนนี้ได้ว่า เขาสามารถสัมผัสจิตสังหารที่แผ่ออกมาจากตัวนักฆ่าผู้นี้ได้
“ช่างเถอะ! มันถึงเวลาตายของพวกเจ้าแล้ว!”
ในตอนที่โช่วหยินกำลังจะพุ่งโจมตี จู่ๆเขาก็หยุดชะงักไปในทันที
“นะ-นี่เจ้า! แก่นแท้แห่งปราณระดับสามอย่างนั้นรึ?!... ไม่ใช่ตามที่ข้อมูลบอกไว้หนิ!”
……………………………….


## 0022 ก้าวพริบตา

ตอนที่  22 ก้าวพริบตา
โช่วหยินใช้เวลาถึงสองวันในการเตรียมตัว และข้อมูลที่เขามีคือเป้าหมายของตนเป็นเพียงระดับหนึ่งเท่านั้น แต่เป้าหมายที่เขากำลังเผชิญอยู่ในขณะนี้ไม่ใช่อย่างที่ข้อมูลบอกเลย...เขาตระหนักได้ถึงพลังในตัวเย่หยวนทันทีว่า… เป็นอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับสาม
สำหรับโช่วหยิน ไม่ว่าจะเป็นระดับหนึ่งหรือระดับสามก็มีค่าไม่ต่างกัน อย่างไรๆก็เป็นเพียงเศษโคลนที่สามารถฆ่าทิ้งได้ในทันที
ทุกๆสามระดับในอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณนั้นถือว่าเป็นพื้นดินเดียวกัน แต่เมื่อจากระดับสามไปยังระดับสี่ แม้จะดูเล็กน้อยแต่อย่าได้ประมาทเลยทีเดียว ความแข็งแกร่งของระดับสามและระดับสี่นั้นแตกต่างกันอย่างมาก เพราะระดับสามและระดับสี่เป็นดั่งรอยต่อขนาดใหญ่ที่ยากต่อการก้าวข้ามมาได้ เรียกได้ว่าการพัฒนาจากระดับสี่ไปยังห้า ยังง่ายกว่า การพัฒนาจากระดับสามไปยังสี่
ในขณะที่โช่วหยินผู้เป็นระดับเจ็ดนั้นอยู่เหนือกว่าเย่หยวนถึงสองรอยแยกขนาดใหญ่ เขาจึงไม่รู้สึกว่าเย่หยวนจะสร้างปัญหาให้แก่เขาได้เลยแม้แต่น้อย
แต่สิ่งที่โช่วหยินสงสัยคือ…ข้อมูลที่นายจ้างนำมาให้นั้นไม่ถูกต้องหรือว่าเจ้าเด็กนี้สามารถพัฒนาตนเองได้เร็วแบบนี้?
และโช่วหยินก็เชื่อในข้อแรกมากกว่า เพราะไม่มีทางเลยที่จะสามารถพัฒนาได้แบบนี้ภายในสองสามวัน การที่จะฝึกฝนจากอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับหนึ่งไปยังระดับสาม ไม่มีทางทำได้ภายในเวลาอันสั้นแน่นอน
มันคงเป็นเรื่องตลกหากเกิดขึ้นจริง?
“นายน้อยเย่ เจ้านี้คงเป็นปัญหาใหญ่ของพวกเราซะแล้ว...ในระหว่างนี้ข้าจะถ่วงเวลาให้เอง นายน้อยและลู่เอ๋อจงหนีไป อีกเพียงประมาณสิบลี้ก็น่าจะถึงสำนักตันอู่แล้ว จากนั้นก็เร่งตามคนมาช่วย!”
ถางอวี่ชักดาบขึ้นทันทีหลังพูดเสร็จและย่างเท้าก้าวขึ้นหน้าบังเย่หยวนและลู่เอ๋อไว้
เขารู้แค่เพียงเป้าหมายของนักฆ่าผู้นี้คือเย่หยวน แต่เขาก็ไม่สามารถรับรู้ได้ถึงพลังของนักฆ่าผู้นี้ได้เลย เขารับรู้ได้เพียงว่านักฆ่าคนนี้ไม่ได้รับมือง่ายๆแน่นอน แต่นายน้อยเย่นั้นมีบุญคุณต่อเขาและพ่อเขา แถมยังให้โอสถเสริมพลังระดับสูงอีกด้วย อาจกล่าวได้อีกอย่างว่าเย่หยวนคือผู้มีพระคุณอย่างมหาศาลต่อชีวิตเขา และสิ่งที่กำลังจะทำอยู่ตรงหน้าคือ การชดใช้พระคุณนั้นด้วยชีวิต
แม้ถางอวี่จะเป็นผู้มีพรสวรรค์ด้านการต่อสู้แห่งสำนักตันอู่ก็ตาม แต่เมื่อเทียบกับโช่วหยินผู้มีประสบการณ์การต่อสู้และการฆ่ามันนับครั้งไม่ถ้วน ถางอวี่ก็ไม่อาจเทียบเคียงโช่วหยินได้เลย และการที่ถางอวี่บอกว่าจะถ่วงเวลาไว้ให้ นั้นหมายถึงเขาพร้อมที่จะสละชีวิตของตนแล้ว
ในบรรดาทั้งสามคน ถางอวี่คือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด… ดังนั้นเขาจึงไม่ลังเลที่จะออกตัวมาปกป้องเลย
เมื่อเห็นท่าทีของถางอวี่ที่ราวกับกำลังเผชิญกับปัญหาที่หนักอึ้ง ลู่เอ๋อก็เริ่มร้อนใจในทันที
“นายน้อยหนีไป...ลู่เอ๋อกับพี่ถางจะคอยถ่วงเวลาไว้ให้เอง!”
เมื่อเย่หยวนเห็นลู่เอ๋อเอาตัวบางๆของนางมาบัง เย่หยวนพลันหัวเราะพร้อมพูดว่า
“ลู่เอ๋อเจ้าเด็กโง่ อย่างเจ้าจะทำอะไรได้ มาหลบหลังข้าเร็ว”
“ไม่! ลู่เอ๋อจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!”
ลู่เอ๋อตะโกนออกมา
เมื่อพินิจเห็นการกระทำของถางอวี่และลู่เอ๋อ เย่หยวนแอบรู้สึกขำเล็กน้อย แต่ลึกๆแล้ว เขาเองรู้สึกประทับใจกับการกระทำเช่นนี้ของทั้งสองคนมาก
ประการแรก...มนุษย์มักเผยธาตุแท้ออกมาในยามที่ตกอยู่ในสภาวะวิกฤต และการกระทำของทั้งสองคนนี้...มันเกินความคาดหมายของเย่หยวนอย่างมาก เขาไม่คิดเลยว่า ลู่เอ๋อจะห่วงชีวิตนายน้อยของตนมากกว่าชีวิตของนางเสียเอง และไม่น่าเชื่อว่าคนที่พึ่งรู้จักอย่างถางอวี่จะออกมาปกป้องเขาด้วย แม้ว่าการช่วยชีวิตพ่อของถางหนุนจะเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่สำหรับถางอวี่แล้วนั้นคือนาทีชีวิตของพ่อเขา ดังนั้นเขาจึงต้องการจะชดใช้บุญคุณนั้นด้วยชีวิตของตนเอง
ประการที่สอง ทั้งๆที่พวกเขารู้ว่านักฆ่าที่อยู่ตรงหน้านั้นมีฝีมือที่ร้ายกาจอย่างมาก และหากเลือกที่จะปะทะแน่นอนว่าพวกเขาได้ตายอย่างแน่นอน...แต่พวกเขาก็ยังจะเลือกเส้นทางนั้น
“ฮ่าๆๆ! เป็นฉากที่ซึ้งกินใจดีจริงๆ! เย่หยวน มันคงจะดีหากเจ้าหุบปากตั้งแต่แรก อ่อแล้วก็ น้องสาวคนนั้นน่ะ...เจ้าช่างงดงามและมีเสน่ห์เหลือเกิน ข้าชักจะทนไม่ไหวแล้วล่ะ...”
โช่วหยินได้ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันที
ณ ตอนนี้โช่วหยินมั่นใจอย่างมากกว่า ที่เย่หยวนสัมผัสคิดการมีอยู่ของเขาได้ เขาจะต้องมีวรยุทธอะไรบางอย่างเป็นแน่ และเขาก็สนใจวรยุทธนั้นอย่างมาก ดังนั้นไม่ว่าอย่างไร เขาก็จะเค้นวรยุทธนั้นออกจากปากเย่หยวนให้ได้
นอกจากนี้ก็ยังมีสาวน้อยน่ารักที่มากับเย่หยวนอีก และนางก็ช่างงดงามเกินใจเสียเหลือเกิน ดังนั้นเขาจะปล่อยโอกาสทองแบบนี้ได้อย่างไรกัน?
“พวกเจ้า หลีกทางไปซะ!”
เย่หยวนดึงลู่เอ๋อและถางอวี่กลับไปยังด้านหลังของเขา ใบหน้าของเย่หยวนในตอนนี้คลี่เผยรอยยิ้มออกมา แต่มันเป็นรอยยิ้มที่เยือกเย็นเกินพรรณนา
เมื่อโช่วหยินเห็นรอยยิ้มเช่นนั้น จู่ๆหัวใจของเขาก็ได้เต้นแรงขึ้น… แรงขึ้น....
และจู่ๆร่างกายของเขาพลันสั่นเทาขึ้นโดยไม่รู้ตัว
กะ-เกิดอะไรขึ้น?
โช่วหยินนั้นเป็นนักฆ่ามืออาชีพและฆ่าสังหารมาแล้วเป็นนับร้อยศพ แม้จะยืนอยู่กลางหิมะหรือต่อให้เป้าหมายที่อยู่ตรงหน้าจะเป็นคนระดับอาณาจักรหลอมรวมวิญญาณ เขาก็ไม่เคยสั่นขนาดนี้
มันไม่ทางเป็นไปได้...เขากำลังสั่นให้กับเป้าหมายที่เป็นเพียงอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับสามที่อยู่ตรงหน้า!
โช่วหยินรู้สึกได้ว่าสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นในวันนี้… ทุกอย่างมันผิดปกติอย่างมาก ภารกิจนี้ควรจะเป็นภารกิจง่ายๆเท่านั้นมิใช่รึ? เหตุใดมันถึงผิดปกติมากเช่นนี้กัน?
“โดยปกติแล้ว ข้าและเจ้าไม่เคยมีเรื่องต่อกันมาก่อน ในคราแรกข้าแค่อยากเจรจาและหาทางออกสำหรับเรื่องนี้โดยคุยกันด้วยเงิน แต่ดูเหมือนคงไม่จำเป็นแล้ว...เนื่องจากแกกล้าคิดเรื่องอกุศลกับลู่เอ๋อ ดังนั้น...แกคงต้องตายแล้วล่ะ อย่าถือโทษโกรธข้าละกัน”
เมื่อพูดจบเย่หยวนได้เผยให้เห็นถึงแววตาอันเลือดเย็นออกมา เมื่อโช่วหยินได้เห็น เขาก็สั่นสะท้านไปถึงขั้วกระดูกดำเลยทีเดียว
เมื่อมาถึงจุดนี้ เย่หยวนได้กินโอสถบางอย่างที่เขาเตรียมไว้ก่อนออกเดินทางเข้าไป
เนื่องจากเย่หยวนรู้อยู่แก่ใจดีว่า การเดินทางนี้จะไม่ราบรื่นเป็นแน่ เขาจึงได้หลอมโอสถบางชนิดเตรียมเอาไว้
โอสถชนิดนี้มีชื่อว่า โอสถจิตห้าธาตุ มันถูกหลอมขึ้นโดยสมุนไพรทั้งห้าที่มีคุณสมบัติธาตุแตกต่างกันคือ ธาตุทอง ไม้ ไฟ น้ำ และดิน มันเป็นโอสถสำหรับผู้ที่อยู่อาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณ หลังจากที่กินเข้าไปพลังปราณจะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล และเพิ่มขึ้นจนไปหยุดอยู่ที่จุดสูงสุดแห่งอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณภายในระยะเวลาหนึ่ง!
“ฮ่าๆๆ! แค่เศษโคลนระดับสาม...ไม่ว่าเจ้าจะมีกี่ร้อยชีวิตก็ฆ่าข้าไม่ได้หรอก!”
ในตอนนี้ทั้งอารมณ์และสภาพจิตใจของโช่วหยินนั้นไม่สงบและลุ่มร้อนใจอย่างมาก ที่เขาพูดออกไปก็เพื่ออารมณ์เหล่านั้นให้หายไป
และในวินาทีนั้น ชิ้งงง! ดาบของโช่วหยินที่ซ่อนไว้ได้พุ่งออกมา
ในฐานะที่เป็นนักฆ่า ไม่ว่าวิธีใด… โช่วหยินก็ต้องสังหารเป้าหมายให้ได้ ดังนั้นเขาได้ติดตั้งอาวุธไว้ใต้ชายเสื้อของตน โช่วหยินหัวเราะด้วยความสะใจในขณะที่ดาบนั้นกำลังพุ่งไปยังหน้าเย่หยวน
“นายน้อยเย่… ระวัง!”
ถางอวี่และลู่เอ๋อได้ตะโกนดังลั่นอย่างพร้อมเพรียง
แต่เสียงของพวกเขาก็ไม่มีทางเร็วไปกว่าดาบนั้นได้ ดาบของโช่วหยินได้เสียบเข้าไปในร่างของเย่หยวนทันที
“นายน้อย!”
“นายน้อยเย่!”
ทั้งถางอวี่และลู่เอ๋อได้เห็นฉากที่ไม่ควรเห็นก่อนที่จะร้องไห้ออกมา
แต่โช่วหยินรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดแปลกไป ทั้งๆที่ดาบของเขาเสียบเข้ากลางลำตัวของเย่หยวนไปแล้วแท้ๆ แต่ทำไมมือของเขาถึงไม่รู้สึกถึงอะไรเลยล่ะ?
ไม่ว่าเหตุผลนั้นคืออะไรโช่วหยินได้ชักดาบออกมาก่อนอย่างรวดเร็วเพื่อป้องกันตัว และร่างของเย่หยวนก็ได้ล้มลงไปทันที แต่เขาก็ยังสงสัยอยู่ดีว่าทำไมถึงรู้สึกแปลกเช่นนี้
สิ่งที่เขาจำได้ก็คือ...ก่อนที่จะโจมตีเย่หยวน มันได้หยิบโอสถอะไรบางอย่างออกมากินก่อนแต่เขาก็คิดแค่ว่า โอสถเพียงเม็ดเดียวก็คงไม่สามารถสร้างปัญหาอันใดกับเขาได้ แต่หากเป้าหมายเป็นคนอื่น… เขาก็คงไม่เปิดโอกาสให้กินโอสถเช่นนี้แน่
ข้าคงวิตกเกินไปกับแค่คนๆหนึ่งที่ตายลงไปแล้ว
ในตอนนี้เย่หยวนตายลงไปแล้วและศพของเขาก็อยู่ตรงหน้าประจักษ์ชัด ถึงจะเป็นแบบนั้นแต่ในใจของเขา ก็รู้สึกแปลกๆอยู่ดี… เพราะเหตุใดกัน?
ทันใดนั้น จู่ๆศพของเย่หยวนที่ถูกแทงโดยโช่วหยินก็ค่อยๆจางหายไปจนเหลือแต่ความว่างเปล่า!
สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าโช่วหยิน มันยังติดตาเขาอยู่เลย!
“ฮ่าๆ...มันไม่อันตรายไปหน่อยรึ ที่เจ้าแสดงให้ข้าเห็นเมื่อสักครู่น่ะ?”
เสียงของเย่หยวนทำให้โช่วหยินสะดุ้งโหย่งในทันที
ปะ-เป็นไปไม่ได้!...ข้าแทงแกไปแล้วนิ!
“ก้าวพริบตา! นั้นมันก้าวพริบตาจริงๆ!”
ถางอวี่ตะโกนออกมาทันที
“นายน้อย...นั้นมันยอดไปเลย ท่านยังปลอดภัยดี!”
ลู่เอ๋อตะโกนออกมาอย่างตกใจและโล่งใจในเวลาเดียวกัน
“ฮ่าๆๆ แน่นอนข้ายังปลอดภัยดี ดวงของนายน้อยเจ้าน่ะ… แข็งยิ่งกว่าภูผา!”
“นายน้อยเย่...ท่านเคลื่อนไหวรวดเร็วจนใช้ก้าวพริบตาได้! แถมท่านก็ยังดึงประสิทธิภาพสูงสุดของมันได้อีกด้วย นี่มันพรสวรรค์ระดับพระเจ้าโดยแท้!”
ถางอวี่ตะลึงอย่างมากเมื่อได้เห็นการใช้วรยุทธนี้ของเย่หยวน
“ไม่หรอก...ก็แค่วรยุทธธรรมดาทั่วไป”
สำหรับคนอื่นๆวรยุทธก้าวพริบตานั้นเป็นวรยุทธที่ใช้ยากมาก และยังต้องมีทักษะการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วอย่างมาก แต่พลังในตอนนี้ของเย่หยวนมันไม่ใช่เรื่องยากเลย
วรยุทธก้าวพริบตา อาจจะดูสุดยอดยิ่งหลากประโยชน์ แต่มันเองก็มีข้อจำกัดอยู่ ก้าวพริบตาสามารถใช้ได้แค่ในรัศมีเล็กๆเท่านั้น และมันเป็นเพียงวรยุทธระดับหนึ่งจึงไม่ใช่วรยุทธที่เก่งกาจอะไรปานนั้น
แต่เนื่องจากชีวิตก่อนหน้าของเย่หยวนนั้นเกิดในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ วรยุทธระดับพิ้นฐานเช่นนี้จึงเป็นไปมิได้เลยที่จะไม่เคยฝึกฝนติดตัวมาบ้าง แต่สำหรับแดนล่างสามัญชนแบบนี้เป็นอะไรที่ใช้และควบคุมยากในระดับหนึ่ง แม้แต่ในสำนักตันอู่ วรยุทธก้าวพริบตาก็หาใช่สิ่งที่ฝึกปรือกันได้โดยง่าย
ไม่ต้องพูดถึงในอดีต เขาสามารถใช้มันอย่างคล่องแคล่ว เนื่องด้วยเหตุผลข้างต้นเอ่ยไป และรวมไปถึงในอดีตระดับการบ่มเพาะพลังของเย่หยวนเองก็อยู่สูงจนเกินขอบเขตที่ผู้คนแดนล่างทั้งมวลจะจินตนาการได้
…………………………………


## 0023 ข้าจะใช้เพียงนิ้วเดียว

ตอนที่ 23 ข้าจะใช้เพียงนิ้วเดียว
แท้จริงแล้วที่เย่ฮานส่งเย่หยวนไปยังสำนักตันอู่เพียงเพราะแค่อยากให้เย่หยวนมีสหายที่เป็นระดับหัวกะทิและได้อะไรติดไม้ติดมือกลับมาบ้าง
แม้เย่หยวนจะไม่ได้อะไรกลับมาเลย แต่อย่างน้อยๆ… ก็สามารถอ้างชื่อเสียงของเหล่าหัวกะทิเพื่อขู่ให้คนกลัวได้
ด้วยระดับพลังในตอนนี้ของเย่หยวน เขาสามารถใช้วรยุทธก้าวพริบตาได้ก็จริง แต่นั่นกลับไม่สามารถดึงประสิทธิภาพที่แท้จริงออกมาได้ทั้งหมด
แม้ว่าวรยุทธนี้จะเคยใช้ได้อย่างคล่องแคล่วในตอนที่อยู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์... แต่ในความเป็นจริง ตอนนี้แค่ควบคุมมันก็ยังลำบาก ดังนั้นก็ไม่ถือว่าสามารถใช้ได้อย่างสมบูรณ์
หลายวันที่ผ่านมา เย่หยวนได้พยายามนึกและลำดับเรื่องราวความทรงจำของเจ้าของร่างคนเก่าอยู่ โดยอาศัยเหตุการณ์สำคัญต่างๆที่ผ่านมาและได้เจอกับความทรงจำในห้องเรียน เขาจึงพยายามนึกถึงสิ่งที่อาจารย์ในตันอู่สอนเขาในตอนนั้น... และหนึ่งในนั้นคือ วรยุทธก้าวพริบตา จึงทำให้เขานึกวรยุทธนี้ออก
แต่วรยุทธก้าวพริบตาที่เย่หยวนกำลังใช้อยู่ขณะนี้ ไม่ได้ลอกตามแบบในความทรงจำทั้งหมด เขาได้ประยุกต์เข้ากับวรยุทธก้าวพริบตาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่เคยฝึกติดตัวด้วยความเข้าใจของตนเอง จึงทำให้วรยุทธก้าวพริบตาที่ใช้อยู่ขณะนี้ มันแข็งแกร่งกว่าที่อาจารย์ในสำนักตันอู่เคยสอนไม่รู้กี่เท่า
“ไม่น่าแปลกใจเลย ไฉนเจ้าถึงนำคนคุ้มกันมาเพียงเท่านี้... เพราะก้าวพริบตาของเจ้าช่างแกร่งกล้าและน่าประทับใจยิ่งนัก ดูเหมือนข้าจะประเมินเจ้าต่ำไป... ข้อมูลที่นายจ้างส่งมามันแตกต่างอย่างสิ้นเชิง”
โช่วหยินรู้ว่าวรยุทธก้าวพริบตาไม่ใช่วรยุทธลับประจำตระกูลแต่อย่างใด และก้าวพริบตาเป็นเพียงการเคลื่อนไหวด้วยความเร็วสุดในช่วงเวลาและระยะสั่นๆ จึงทำให้วรยุทธนี้ไม่มีประโยชน์กับการลอบสังหารแต่อย่างใด นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาไม่ฝึกวรยุทธนี้
ระดับความเชี่ยวชาญในศิลปะการต่อสู้นั้นถูกแบ่งออกเป็นหลากหลายขั้น
ขั้นริเริ่ม ขั้นปฐพี ขั้นปฐพีกึกก้อง ขั้นสวรรค์ลือลั่น และขั้นหมื่นมายาเคียงฟ้าหรือก็คือขั้นสมบูรณ์แบบ
อย่างไรก็ตามโช่วหยินรู้ดีถึงกลไกของวรยุทธนี้ นั้นคือ การเคลื่อนที่เร็วจนมองไม่ทันและเกิดภาพซ่อน และอย่างน้อยๆความเชี่ยวชาญก็ต้องอยู่ในขั้นสวรรค์ลือลั่น ถึงจะสามารถเคลื่อนไหวเร็วจนเห็นภาพลวงตาได้แบบนี้ นี่แหละคือความน่ากลัวของความเชี่ยวชาญขั้นสวรรค์ลือลั่น
ตั้งแต่ที่เขาเป็นนักฆ่ามา เขาไม่เคยเจอผู้ใดที่มีความเชี่ยวชาญด้านการเคลื่อนไหวขนาดนี้มาก่อน แถมฝ่ายตรงข้ามก็ยังเป็นเพียงอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณเท่านั้น แต่ภายใต้พลังอันน้อยนิดก็ยังมีความสามารถที่มีระดับความเชี่ยวชาญสูงถึงเพียงนี้
จึงไม่ต้องสงสัยเลยว่า ทำไมเจ้าเด็กนี้ถึงกล้าเผชิญหน้ากับเขาแบบนี้ เพราะเจ้านี่มันมีของดีซ่อนอยู่
ในฐานะนักฆ่า โช่วหยินได้ฝึกฝนวรยุทธการเคลื่อนไหวมามากมายจนชำนาญ  แม้จะได้ฝึกฝนมามากมาย… แต่ก็ยังขาดความเชี่ยวชาญอีกเล็กน้อยถึงจะกลายเป็นขั้นสวรรค์ลือลั่นได้
แม้จะยังไม่ถึงขั้นนั้น แต่เขาก็คิดว่าระหว่างขั้นปฐพีกึกก้องกับขั้นสวรรค์ลือลั่น เขาเหลือเพียงจุดเล็กๆเพื่อข้ามมันไป ทว่าสำหรับระดับความเชี่ยวชาญในวรยุทธนั้น แต่ละระดับมันห่างยิ่งกว่าสวรรค์และพื้นโลกยิ่งนัก
ความหมายของขั้นสวรรค์ลือลั่น คือ... การฝึกฝนศิลปะการต่อสู้นั้นๆจนอยู่ในจุดสูงสุดและไม่สามารถหาจุดบกพร่องใดๆได้เลยแม้แต่น้อย ไม่เว้นแม้แต่... พวกสัตว์ประหลาด แม้จะมีสัญชาตญาณที่น่าทึ่งเพียงใด แต่ก็เป็นการยากที่จะฝึกจนสำเร็จขั้นสวรรค์ลือลั่น
และในส่วนของขั้นหมื่นมายาเคียงฟ้าหรือขั้นสมบูรณ์แบบ คือผู้ที่ฝึกฝนจนยืนอยู่บนจุดสุดยอดของศาสตร์นั้นๆ... และได้ต่อยอดสิ่งๆนั้นให้แกร่งและเหนือขั้นขึ้นไปอีก หรือบางคนอาจจะสร้างวรยุทธของตนขึ้นมาใหม่โดยการวิวัฒนาการจากศาสตร์แบบเก่าๆเป็นพื้นฐาน
แม้ผู้คนต่างต้องการสำเร็จขั้นหมื่นมายาเคียงฟ้าที่มหาโหดเกินกว่าจะฝึกสำเร็จ... จนเรียกได้ว่าการงมเข็มในมหาสมุทรนั้นยังง่ายกว่า นี่จึงเป็นเหตุผลว่า… ทำไมขั้นนี้ถึงชื่อว่า “มายา” เพราะขั้นนี้มันอาจไม่มีจริงก็เป็นได้ และโดยทั่วไปของการฝึกฝน... การฝึกจนถึงขั้นสวรรค์ลือลั่น ก็ถือเป็นความสำเร็จอันสูงสุดในชีวิตแล้ว
โช่วหยินค่อนข้างมั่นใจกับการเคลื่อนไหวของตนเอง แต่เขาก็ไม่ต้องการที่จะแพ้เศษโคลนตรงหน้าเขาอีกด้วย
“ถึงเจ้าจะเยินยอข้าสักเพียงใด อย่างไรเจ้าก็ตายอยู่ดี”
เย่หยวนพูดอย่างเลือดเย็น
“ฮ่าๆๆ เจ้านี่ชอบเล่นตลกกับข้าจริงๆ...”
จากนั้นโช่วหยินก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
“ฟ้าต่ำแผ่นดินสูงเจ้าคงหารู้จักไม่!”
“ข้ายอมรับว่าการเคลื่อนไหวของตัวข้านั้นด้อยกว่าเจ้า แต่ข้าไม่คิดว่าสองคนข้างๆเจ้าจะเคลื่อนไหวได้ชำนาญถึงขั้นสวรรค์ลือลั่นหรอก… จริงไหม?”
“ข้าอยากรู้จริงๆ… ว่าเศษโคลนระดับสามอย่างเจ้าจะปกป้องพรรคพวกจากการโจมตีของข้าได้รึไม่!”
เขานั้นชำนาญด้านการสังหารอย่างมาก รวมไปถึงทักษะการวิเคราะห์เป้าหมายก็เช่นกัน
หลังจากที่เย่หยวนหลบการโจมตีของเขาได้ เขาก็ได้พยายามหาวิธีอื่น... และเห็นได้ชัดว่าสองคนที่อยู่ข้างๆเย่หยวนคือจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุด!
ถังอวี่ยังพอทำเนา แต่ลู่เอ๋อนี่สิ... ในสถานการณ์เช่นนี้ นางไม่ต่างอะไรกับลูกแกะที่รอความตายในสายตาของโช่วหยิน
การเคลื่อนไหวของเจ้าเร็วนักใช่ไหม? งั้นขอดูหน่อยเถอะว่าจะรับมือกับข้าอย่างไรหากจะต้องปกป้องอีกสองคนไปด้วย?
แม้เย่หยวนจะได้ยินคำพูดเช่นนั้นไป แทนที่สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนไปเป็นความร้อนใจ... แต่ไม่ใช่เลยสักนิด ใบหน้าของเขายังเผยให้เห็นถึงรอยยิ้มอันเยือกเย็นอยู่
และในเสี้ยววินาทีนั้น... ทุกคนต่างตกตะลึงในทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง ตอนนี้มวลพลังปราณปริมาณมหาศาลพลันพวยพุ่งออกจากร่างกายของเย่หยวนอย่างบ้าคลั่ง!
จุดสูงสุดแห่งอาณาจักรแก่นแท้ลมปราณระดับสาม!
อาณาจักรแก่นแท้ลมปราณระดับสี่!
อาณาจักรแก่นแท้ลมปราณระดับห้า!
อาณาจักรแก่นแท้ลมปราณระดับหก!
ระดับพลังของเย่หยวนสูงจนก้าวข้ามระดับสามไปสู่ระดับสี่ และระดับสี่ไปยังระดับห้าอย่างรวดเร็ว... จนในที่สุดก็มาหยุดลงตรงที่ระดับหก
เมื่อโช่วหยินได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า เขาก็ตกใจเป็นอย่างมาก และตะลึงงันค้างแข็งซะจนไม่สามารถขยับแขนขาไปไหนได้เลย
“ปะปะ-เป็นไปไม่ได้!?” โช่วหยินค่อยๆสูดลมหายใจเข้าลึกๆด้วยความหวาดกลัว
จู่ๆเขาก็นึกถึงฉากตอนที่เย่หยวนกินยาในตอนนั้นทันทีจากนั้นก็พยายามนึกถึงความเป็นไปได้ หรืออาจจะเป็นผลของยาตัวนั้น?
แม้ว่าเขาจะเคยได้ยินว่ามียาบางชนิดที่เมื่อกินไปแล้วจะเพิ่มพลังได้ระยะหนึ่ง แต่เขาไม่เคยได้ยินเลยว่า… มียาที่เมื่อกินเข้าไปแล้วจะสามารถก้าวข้ามอาณาจักรได้แบบนี้ แถมมันยังเพิ่มขึ้นถึงสามระดับ!
สิ่งที่เกิดขึ้นมันเหนือความหมายของโช่วหยินไปมาก เมื่อเย่หยวนได้กินโอสถประหลาดนี้เข้าไป... ภารกิจนี้คงไม่ได้จบง่ายๆอย่างการหั่นผักซะแล้ว?
ถึงแม้ว่าจะเป็นอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับหก ที่ด้อยกว่าระดับเจ็ด แต่… เย่หยวนมีวรยุทธก้าวพริบตาที่อยู่ในขั้นสวรรค์ลือลั่น ดังนั้นมันอาจมีความเป็นไปได้ว่า... เย่หยวนจะสามารถล้มเขาได้
โช่วหลินรู้สึกว่าทุกสิ่งที่เกิดคิดในวันนี้มันแปลกมาก และเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็ได้สร้างความประหลาดใจมากมายแก่เขา เขาได้คิดย้อนไปถึงความรู้สึกแรกที่ได้รับภารกิจนี้มาทันที... ว่าทำไมเขาถึงได้ภารกิจที่แสนง่ายเช่นนี้ด้วย แต่ ณ ตอนนี้... เขากลับรู้สึกเสียใจอย่างมากที่ได้รับภารกิจนี้มา
แต่อย่างไรก็ตามไม่ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะต้องจัดการภารกิจนี้ให้จงได้... มิเช่นนั้นมันอาจส่งผลเสียต่อฐานะนักฆ่าของตนในโม่ซานก็เป็นได้
หลังกลืนยาประหลาดลงไปพลังของเย่หยวนก็ได้พุ่งขึ้นอย่างมหาศาลและขณะนี้ก็ได้หยุดลงอยู่ที่ระดับหก ดังนั้นในความคิดของโช่วหยิน... คิดว่าตอนนี้แหละ คือโอกาสทองที่จะสังหารเย่หยวน
นั้นเป็นเพราะมันยังอยู่ในระดับที่โช่วหยินสามารถจัดการกับเย่หยวนได้อยู่
สายตาเพชรฆาตของโช่วหยินได้เปลี่ยนจากเย่หยวนเป็นลู่เอ๋อในทันที....
“ตายซะ!”
โช่วหยินได้พุ่งไปยังลู่เอ๋อด้วยความเร็วทั้งหมดที่มี
มันเร็วจนไม่มีใครรู้สึกตัว... ลู่เอ๋อได้แต่ยืนอยู่นิ่งๆโดยไม่ตอบสนองอันใดเลย จนกระทั่งดาบได้อยู่ตรงหน้านาง
รอยยิ้มอันน่ากลัวของโช่วหยินเผยออกมาเมื่อได้เห็นใบหน้าอันงดงามของนางใกล้ๆ ก่อนที่จะวาดดาบลงไปยังคอของนาง
หึ... ขอดูหน่อยว่า เจ้าเศษโคลนจะทำหน้าอย่างไรเมื่อนางได้ตายลง ฮ่าๆ
แต่ในขณะที่ดาบของโช่วหยินจะถึงคอลู่เอ๋อ...
ชิ้งงงง!
ดาบที่อยู่ในมือของโช่วหยินได้กระเด็นออกไปพร้อมกับปรากฏสีหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ และจู่ๆเขาก็ถูกพลังบางอย่างอัดเข้าจนตัวเขาก็กระเด็นออกไปในทันที
ในเสี้ยววินาทีที่โช่วหยินกำลังเหวี้ยงดาบ เย่หยวนได้พุ่งตัวมารับลู่เอ๋อด้วยก้าวพริบตา
จากนั้นเย่หยวนก็ได้ใช้เพียงนิ้วเล็กๆผลักดาบนั้นออกไปแผ่วเบา เพียงแค่นั้นก็สามารถปัดการโจมตีและทำให้ดาบกระเด็นออกไปได้!
นี่คือ ดัชนีจิตเทพ!
เย่หยวนสามารถใช้ดัชนีจิตเทพได้แล้ว... หลังจากที่เพาะปลูกพลังอยู่หลายวัน จนในที่สุดดัชนีจิตเทพของเขาก็ได้อยู่ในขั้นริเริ่มไปเรียบร้อย
แม้จะเป็นขั้นริเริ่ม... แต่เมื่อใช้ร่วมกับพลังปราณที่สูงอย่างแก่นแท้แห่งปราณระดับหก ดังนั้นโช่วหยินจึงไม่สามารถทนต่อพลังนั้นได้
โช่วหยินได้นอนอยู่บนพื้น อ๊อค!... เขากระอักพ่นเลือดสดออกมาคำโต
เย่หยวนช้อนสายตาจับจ้องไปยังโช่วหยินที่นอนอยู่บนพื้น พร้อมพูดว่า
“ข้าจะใช้เพียงนิ้วเดียวเท่านั้น ไม่ว่าเจ้าจะหนีได้หรือไม่ก็ตาม... ก็ขึ้นอยู่กับฝีมือเจ้าแล้ว”
ตอนนี้อวัยวะภายในของโช่วหยินได้รับบาดเจ็บ ราวกับว่าถูกของแข็งกระแทกอย่างแรง
เห็นได้ชัดว่าเจ้าเด็กนี้มันแกล้งปกปิดพลังเอาไว้... เพื่อให้ข้าตายใจ! เจ้านี้มันแข็งแกร่งเกินไป!
ตอนนี้เขาต้องการที่จะหนี!
โช่วหยินรู้ดีว่าหากปล่อยไปแบบนี้ เย่หยวนฆ่าเขาแน่นอน เห็นได้ชัดว่าเย่หยวนโกรธอย่างมากในตอนที่เขาพุ่งไปโจมตีลู่เอ๋อ
โช่วหยินได้ใช้แรงทั้งหมดที่มีในขณะนี้เพื่อหลบหนี เมื่อเขาเริ่มออกวิ่ง… เขาไม่เคยรู้สึกวิ่งได้เร็วขนาดนี้มาก่อนเลย ใช่แล้ว!... ในตอนนี้ การเคลื่อนที่ของเขามันได้ก้าวข้ามไปยังขั้นสวรรค์ลือลั่นแล้ว!
ฮ่าๆ... ช่างมีความสุขอะไรเช่นนี้!
ข้าสามารถหนีออกมาได้!
ขะ-ขะ-ข้าสามารถ...
โช่วหยินได้แต่กรีดร้องอยู่ในใจและจากนั้นสติเขาก็ค่อยๆเลือนราง...
………………………


## 0024 สุนัขที่ดีมักไม่ลืมตีนตัวเอง

ตอนที่ 24 ห
เย่หยวนเฝ้าดูโช่วหยินหนีตายสุดชีวิต เมื่อเห็นโช่วหยินเริ่มวิ่งออกไป เย่หยวนเพียงแค่ชี้นิ้วไปทางอีกฝ่ายและรวบรวมพลังปราณไปยังปลายนิ้วโดยใช้วรยุทธเก้าเซียนบูรพา
พลังปราณได้ถูกรวบรวมไว้ตรงปลายนิ้วที่ชี้ไปยังโช่วหยิน จากนั้นเย่หยวนก็ยิงพลังนั้นออกมา พลังปราณที่พุ่งออกไปดั่งลูกธนูได้พุ่งทะลุขั้วหัวใจของโช่วหยินในทันที
พลังปราณที่พุ่งออกไปมันทั้งเร็วและรุนแรงจนโช่วหยินไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด ร่างของเขาก็ยังคงวิ่งต่อไปสักพักและในท้ายที่สุดก็ได้ล้มลง หลังจากที่ล้มลงไปสติของเขาก็ค่อยๆจางหายไป
มันแสดงให้เห็นว่าดัชนีจิตเทพนั้นมีพลังการทำลายที่สูงมาก เนื่องจากแทนที่พลังปราณที่ออกมาจะกระจายตัว แต่กลับกัน พลังปราณทั้งหมดได้ถูกอัดแน่นอยู่ตรงปลายนิ้วและพุ่งออกมาเป็นเส้นเดียว แถมยังผนวกเข้ากับพลังปราณที่สูงอย่างแก่นแท้แห่งปราณระดับหกอีก เรียกได้ว่าสามารถปลิดชีพได้ภายในอึดใจเดียว
แต่ก็แน่นอนว่าทุกๆวรยุทธย่อมมีจุดอ่อน และจุดอ่อนของดัชนีจิตเทพคือ แม้จะมีพลังทำลายล้างสูง แต่ก็แลกมากับเวลาในการรวบรวมพลังที่นานเกินไป นั้นเป็นเหตุผลว่าทำไมเย่หยวนถึงลงมือช่วยลู่เอ๋อช้าแบบนี้
และถ้าหากในตอนนั้นโช่วหยินตัดสินใจโจมตีไปที่เย่หยวนในขณะที่กำลังรวบรวมพลังอยู่ โช่วหยินอาจมีโอกาสรอดมากกว่านี้
แต่ด้วยความประหลาดใจต่างๆที่เย่หยวนมอบให้แก่โช่วหยิน มันจึงทำให้โช่วหยินเลือกที่จะไม่โจมตีเขา แถมในตอนท้าย เย่หยวนใช้เพียงนิ้วผลักเขาให้กระเด็นอีก มันยิ่งทำให้โช่วหยินหวาดกลัวจนต้องการที่จะหลบหนีออกไป
และในตอนที่เขาพยายามจะวิ่งหนีออกไป นั้นทำให้เย่หยวนมีเวลารวบรวมพลังจนถึงขีดสุดนั้นเอง
แม้ตั้งแต่ตอนแรกเย่หยวนจะดูประมาทต่อการต่อสู้ครั้งนี้ แต่แท้ที่จริงแล้วเขาค่อยๆสร้างความได้เปรียบทีละนิดโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว
ก่อนอื่นเย่หยวนได้พูดจายั่วยุเพื่อให้ชีพจรโช่วหยินเต้นเร็วขึ้น จึงทำให้สมาธิของอีกฝ่ายลดลง และหลังจากที่เย่หยวนกลืนโอสถจิตห้าธาตุลงไป เขาก็ใช้ก้าวพริบตาและดัชนีจิตเทพเพื่อบดขยี้ความเชื่อมั่นของโช่วหยินลงไปซ้ำ และในท้ายที่สุดก็ปลิดชีพโช่วหยินทันที
แม้มันจะดูเหมือนทุกอย่างราบรื่น แต่ทุกขั้นตอนล้วนสร้างความกดดันให้แก่เย่หยวน
แม้ว่าเย่หยวนจะมีไผ่ตายต่างๆเก็บซ่อนไว้อยู่ แต่ความแข็งแกร่งของเขาก็ยังคงต่ำเกินไป ถ้าไม่ใช่เพราะโอสถจิตห้าธาตุ และวรยุทธดัชนีจิตเทพล่ะก็ เขาคงไม่สามารถทำอะไรโช่วหยินได้เลย
“ท่านพี่ถาง ถึงเวลาเดินทางต่อแล้ว”
เย่หยวนพูดกับถังอวี่เบาๆ แม้จะพูดเช่นนั้นแต่ถางหนุนก็ยังไม่ละสายตาจากร่างโช่วหยินที่กำลังนอนอยู่บนพื้น
ถังอวี่ตกใจกับการโจมตีเมื่อสักครู่ของเย่หยวนเป็นอย่างมาก ถึงขั้นตะลึงไปชั่วครู่ จนกระทั่งเย่หยวนเรียก เขาจึงจะรู้สึกตัวและหันไปตอบกลับว่า
“อ่า...นะ-นั้นสิ”
ถังอวี่ยังคงตะลึงกับเรื่องการณ์สักครู่ เขาได้ขึ้นไปยังหลังม้าและทั้งสามก็เริ่มออกเดินทางอีกครั้งไปยังสำนักตันอู่
...
เมื่อผ่านช่วงโขดหินยักษ์จำนวนมากมาได้ บริเวณรอบข้างก็กว้างขึ้นในทันที...สิ่งที่อยู่ตรงหน้าของพวกเขาในตอนนี้คือ สิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่คล้ายหอคอยที่มีหลายชั้น
นี่คือ...สำนักตันอู่!
มันเป็นสถานที่ที่รวมศาสตร์ต่างๆ มากมายภายในรัฐฉินแม้จะเป็นเช่นนั้น แต่...สำนักตันอู่ก็เน้นไปทางศาสตร์ด้านการต่อสู้เป็นหลัก และอีกสิ่งหนึ่งคือสำนักตันอู่ก็ไม่ได้ถูกก่อตั้งโดยรัฐฉิน
ในส่วนของดินแดนทางทิศใต้ที่ติดกับป่าปลิดชีพ ได้รับการขนานนามว่า...สิบเมฆาราตรี
สิบเมฆาราตรีคือชื่อของรัฐต่างๆ ที่มีอยู่สิบรัฐและรัฐฉินก็เป็นหนึ่งในนั้น เหตุผลที่ทั้งสิบรัฐได้ชื่อว่าสิบเมฆาราตรีเป็นเพราะสิบรัฐนี้ได้อยู่ภายใต้การปกครองของนิกายเมฆาราตรี
นิกายเมฆาราตรีมีต้นกำเนิดมาจากบรรพบุรุษผู้ฝึกปรือในศาสตร์แห่งโอสถ ดังนั้นแผนผังลำดับชั้นภายในนิกายนี้จะแบ่งออกเป็นฝ่ายโอสถและฝ่ายยุทธ ซึ่งนี่คือเหตุผลที่ก่อตั้งสำนักตันอู่ขึ้นมา
ขณะที่พวกเขาทั้งสามกำลังเดินเข้าประตูและมุ่งหน้าไปยังที่พักของพวกเขา จู่ๆ ก็ได้มีคนกลุ่มหนึ่งมาหยุดไว้ซะก่อน
“โอ้! ยังกล้าเสนอหน้ามาที่นี่อีกรึ? ไม่คิดเลยว่าหนังหน้าจะหนาได้เพียงนี้ ทั้งๆ ที่พวกเขาก็ไล่เจ้าออกไปแล้ว แต่เจ้าก็ยังไม่ยอมออกรึไงกัน ยังอุส่ามีชีวิตรอดกลับมาอีก กลับมาให้กระทืบเล่นหรือไง”
หนึ่งในกลุ่มคนที่อยู่ข้างหน้าพวกเขาทั้งสามได้พูดจาถากถางออกมาในทันที
เขามีนามว่าเฟยหยางปิง เป็นลูกน้องผู้ซื่อสัตย์ของหวังหยวน และเย่หยวนในอดีตก็ถูกพิษจากการประลองครั้งนั้นกับชายคนนี้จนทำให้เสียชีวิตในที่สุด
กลุ่มคนกลุ่มนี้ส่วนใหญ่มาจากตระกูลสามัญชนทั่วไป ภายในสำนักตันอู่ ผู้ที่มาจากตระกูลสามัญเหล่านี้มักจะติดตามรับใช้ผู้ที่มาจากตระกูลชั้นสูงเพื่อความอยู่รอด เฉพาะผู้ที่มีพรสวรรค์อย่างแท้จริงเท่านั้นที่จะได้รับการดูแลอย่างดีจากทางสำนัก
“สุนัขที่ดีมักไม่ลืมตีนตัวเอง และเจ้าก็ลืมมันไปแล้ว”
เย่หยวนหาได้ใส่ใจกับคำพูดเหล่านั้นเลย
ก็ตามที่เย่หยวนบอกไป...คนดีมันไม่ลืมภูมิฐานของตนเอง ก็เหมือนกับสุนัขที่ไม่เคยลืมรอยเท้าของมัน?
“นี่เจ้า! เย่หยวน...ดูท่าอยากตายอีกนักรึ!”
สำหรับคนที่รู้จักกับเฟยหยางปิงเป็นอย่างดีจะรู้ว่าการที่เอาเขาไปเปรียบกับสุนัขคือข้อห้ามเด็ดขาด
“หืม...อย่างเจ้าน่ะรึ?”
เย่หยวยถามอย่างเมินเฉย
“หึ หลังมิได้เจอเจ้ามาสองสามวัน...ดูเจ้าจะปัญญาอ่อนขึ้นมาก!”
“ก็แค่แก่นแท้แห่งปราณระดับนะ-หนึ่ง.... นี่...นี่เป็นไปได้อย่างไร? จะ-เจ้า..ระดับสาม?”
เฟยหยางปิงเพ่งสายตาจ้องเขม็งไปยังเย่หยวนอีกหลายที ก่อนสูดหายใจเข้าลึกๆ เดิมที่เย่หยวนเป็นเพียงขยะระดับหนึ่งเท่านั้น แต่เพียงแค่ไม่กี่วัน เขาสามารถพัฒนาจนก้าวขึ้นสู่ระดับสามได้แล้ว!
เฟยหยางปิงยังคงคิดว่าสัมผัสของตนผิดเพี้ยนไป จึงค่อยๆตรวจสอบใหม่อีกคราโดยละเอียด ก่อนจะพบว่า เย่หยวนสำเร็จระดับสามไปแล้วจริงๆ นี่...มันเป็นไปได้อย่างไร?
“ว่าไงเจ้าสุนัข...เจ้าตาบอดอย่างอย่างนั้นรึ? ยังไม่สามารถวัดพลังได้...ทั้งๆที่จ้องข้านานแบบนี้?”
คำพูดของเย่หยวนทำให้เฟยหยางปิงกระตุกมุมปากเล็กน้อย
และเมื่อเขาฟื้นคืนจากความตื่นตะลึง เฟยหยางปิงก็ตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง
เขาทราบดีว่าพ่อของเย่หยวนคือเย่ฮานผู้เป็นถึงเซียนโอสถ มีความเป็นไปได้สูงว่า พ่อของเขาอาจทุ่มทุนจำนวนมากในการหลอมโอสถบ่มเพาะพลัง จนทำให้เย่หยวนสำเร็จถึงสองระดับย่อยภายในเวลาอันสั้น และสิ่งเหล่านี้อาจเป็นไปได้
เรื่องแบบนี้สามารถเกิดขึ้นได้จริง มีวิธีมากมายในการเพิ่มพลังของตนเองขึ้นมาอย่างฉับพลัน แต่ก็ต้องแลกมาด้วยพื้นฐานที่ไร้ความมั่นคง
และเขาเคยได้ยินวรยุทธนอกรีตชนิดหนึ่งนามว่า วรยุทธกลืนกินวิญญาณ คือการถ่ายโอนพลังจากอีกคนสู่อีกคน แต่มันก็ต้องแลกกับอายุขัยที่ลดลงตามพลังที่ได้มา
เพียงไม่กี่วันเย่หยวนสำเร็จแก่นแท้แห่งปราณระดับสามได้ เย่ฮานผู้เป็นพ่ออาจรู้ดีว่าลูกของตนไร้ซึ่งพรสวรรค์และกลัวถูกคนอื่นๆรังแก เขาจึงใช้วิธีอะไรบางอย่างที่คล้ายๆกับวรยุทธกลืนกินวิญญาณมายกระดับให้แก่ลูกของตน
เมื่อเฟยหยางปิงได้ปะติดปะต่อเรื่องต่างๆ เข้าด้วยกัน  เขาก็ได้หัวเราะอย่างเยือกเย็น ผู้ที่ไร้ซึ่งฝีมือแต่ที่เก่งได้เพราะพึ่งพาสิ่งของ ต่อให้เป็นระดับห้า...เย่หยวนก็ไม่คนามือเขาเลย
เฟยหยางปิงมีพลังอยู่ที่อาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณระดับสี่ ซึ่งสูงกว่าเย่หยวนอยู่หนึ่งระดับ ดังนั้นเขาไม่จำเป็นต้องกลัวแต่อย่างใด
“ฮ่าฮ่าฮ่า เป็นโชคของเจ้าที่มีพ่อฝีมือดี กระนั้นเอง แม้จะแข็งแกร่งขึ้นแบบนี้ แต่มันก็ช่างไร้ค่า สุดท้ายเจ้าก็แค่ไอ้ขยะที่พึ่งพาแต่พ่อ!”
เฟยหนางปิงเหลือบมองเย่หยวนเจือแววตาแสนเหยียดหยาม
เย่หยวนรู้ดีว่าเฟยหนางปิงกำลังคิดอะไรอยู่ในตอนนี้ แต่เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายมิได้สื่อออกมาโดยตรง
“นั้นสิ... แต่ข้าก็ภูมิใจที่มีพ่อที่ทั้งเก่งและมีชื่อเสียง แต่อย่างเจ้าเคยได้รับอะไรดีๆ แบบข้าหรือไม่? ข้าได้ยินมาว่าพ่อของเจ้าก็เป็นเพียงคนใช้ขี้ข้าตระกูลอื่น แถมที่เจ้าเข้ามาในสำนักตันอู่ได้ ก็เพราะพ่อของเจ้าไปขอขมาอ้อนวอนเจ้านายมา บางที...อาจถึงขั้นเลียเท้าเจ้านายเลยกระมัง?”
“อ่อแล้วก็...หลังจากสำเร็จวิชาจากที่นี่ เจ้าจะไปสืบทอดตำแหน่งคนใช้ต่อจากพ่อเจ้าไหม? มันเป็นอาชีพอันส่งเกียรติของตระกูลเจ้าเลยมิใช่รึ? ฮ่าๆ...ช่างน่าประทับใจยิ่งนัก!”
ที่เย่หยวนรู้ว่าพ่อของเฟยหยางปิงเป็นคนใช้ ก็เพราะเขาได้เสาะค้นความทรงจำของเย่หยวนในอดีต
ในความทรงจำมันปรากฏไว้ว่า...พ่อของเฟยหยางปิงเป็นพ่อบ้านตระกูลหวัง และเขาขอร้องให้ตระกูลหวังออกหน้าให้ลูกของตนได้เข้าไปยังสำนักตันอู่ มิฉะนั้น ลำพังแค่พรสวรรค์ของเฟยหยางปิงเพียงอย่างเดียวคงไม่สามารถเข้ามาที่นี่ได้แน่นอน
แต่หากนำเขาและถังอวี่มาเปรียบเทียบกันคงไม่ได้ แม้ในตอนแรกพวกเขาทั้งสองจะอยู่ในระดับสี่เหมือนกัน แต่เฟยหยางปิงอายุมากกว่าถังอวี่ถึงสองปี และแม้ถังอวี่จะเป็นตระกูลสามัญชน แต่เขาก็ยังได้รับการสนับสนุนด้านทรัพยากรต่างๆ จากพ่อของเขา ในขณะที่เฟยหยางปิงก็อยู่ที่ระดับสี่เช่นกัน แต่เนื่องด้วยไร้การสนับสนุนใดๆ แถมยังด้อยพรสวรรค์อีก อย่างมากเขาก็สำเร็จเพียงชั้นต้นของอาณาจักรหลอมรวมวิญญาณ ดีไม่ดีอาจได้ติดอยู่ในอาณาจักรแก่นแท้แห่งปราณจนชั่วชีวิตก็เป็นได้
“นี่แก!!”
เฟยหยางปิงตะโกนลั่นระเบิดความโกรธจัดออกมาในทันที เรียกเขาเป็นสุนัขยังไม่พอ ยังมาดูถูกพ่อของตนต่อหน้าคนอื่นอีก นี่มันเกินไปแล้ว!
เฟยหยางปิงเหลียวหลังหันไปมองพรรคพวกของตน แม้จะไม่มีใครกล้าหัวเราะ แต่ก็สามารถบอกได้ทันทีว่า ทุกคนคงกำลังหัวเราะเขาอยู่ภายในใจ ดูได้จากใบหน้าแต่ละคนที่กำลังกลั้นขำพร้อมหลบหน้าเขาสุดกำลัง
“สุนัขอย่างเจ้าจะทำอะไรข้า? จะกัดข้าอย่างนั้นรึ?”
เย่หยวนยื่นแขนออกมาเชิงล่อให้อีกฝ่ายมากัด ก่อนยิ้มกล่าวต่อว่า
“มาเร็วเจ้าสุนัข! มากัดแขนข้ามา!”
“ฮ่าๆๆๆ!”
ในคราวนี้ทุกคนไม่สามารถกลั้นหัวเราะได้อีกต่อ พวกเขาต่างระเบิดเสียงหัวเราะลั่นดังสนั่นในทันทีที่ได้ยิน
ทุกคนต่างหัวเราะเยาะที่เย่หยวนเอาอีกฝ่ายไปเปรียบกับสุนัข
“เย่หยวน! ข้าขอท้าประลองกับเจ้าตัวต่อตัว! หวังว่าเจ้าจะกล้าพอ!”
เฟยหยางปิงชี้ไปยังหน้าเย่หยวนด้วยความโกรธ
สำนักตันอู่ไม่ได้มีข้อห้ามให้ต่อสู้กัน แต่พวกเขาจะต้องนำเรื่องความขัดแย้งนั้นๆ ไปแจ้งกับทางสำนักก่อน...และมีกฎที่ควรรู้คือ ทางสำนักห้ามให้ฆ่าฝ่ายตรงข้ามโดยไม่ได้รับอนุญาต..มิเช่นนั้นจะโดนลงโทษจากทางสำนักทันที
แต่หาก ถ้าทั้งสองฝ่ายได้ตกลงทำสัญญาณกันว่าสามารถฆ่าอีกฝ่ายได้...ไม่ว่าจะเป็นทางสำนักหรืออาจารย์ก็ไม่มีสิทธิ์ห้าม หรือแม้แต่เจ้าตัวก็ไม่อาจมาขอยกเลิกทีหลังได้
เย่หยวนประหลาดใจอย่างมากและถามว่า
“เจ้าต้องการอะไรกันแน่ถึงอยากประลอง?”
“เจ้ากลัวอย่างนั้นรึ? หากกลัวเจ้าก็มากราบเท้าข้าพร้อมพูดว่า‘ข้าเป็นสุนัข’สามครั้ง!”
เฟยหยางปิงคิดว่าเย่หยวนคงกลัวที่กล้ามาพูดหยามเขา
“ไหนๆ...พูดสิว่าข้าคือสุนัขสามครั้ง!”
ทันทีที่เฟยหยางปิงพูดเสร็จ เขาก็ตั้งใจว่าจะเตะตัดขาเย่หยวนให้ล้มลง
“ฮ่าๆๆ!”
คนรอบตัวต่างระเบิดหัวเราะอีกครั้ง
เฟยหยางปิงหวังตบสั่งสอนเจ้าขยะนี้สักสองสามครั้ง เขาตะโกนออกมาด้วยความโกรธว่า
“เย่หยวน แกมันไอ้ขี้ขลาด! แค่ต่อสู้กันเล็กน้อยก็ยังไม่กล้า! แกมันไอ้ขยะ!!”
“เจ้าสุนัขตัวนี้มันดื้อจริงๆ! สงสัยพ่อสุนัขคงไม่เคยสอนลูกสุนัขอย่างเจ้ามา ตั้งแต่ออกมาต้อนรับเจ้านายมันหน้าประตูก็ทำท่าจะกัดซะล่ะ หากไม่ตีสุนัขอย่างเจ้าบางคงไม่เชื่องง่ายๆ”
เย่หยวนพูดพร้อมรอยยิ้ม
.......................................................
จักรพรรดิโอสถแห่งยุคถูกคนทรยศวางแผนให้ร้าย

ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา...ใต้หล้าจึงไร้ซึ่งนามฉิงหยุนซี

ทว่ายามเขานึกว่าทุกสิ่งนี้จบสิ้นแล้ว กลับเกิดปาฏิหาริย์ขึ้น เขาตื่นขึ้นมาอีกครั้งด้วยร่างใหม่นาม... เย่หยวน

เขาคนนี้จะมุ่งสู่วิถีโอสถอีกครา

จากจุดสูงสุดสู่จุดต่ำสุด จากบุคคลผู้มากเสียงชื่นชม กลายมาเป็นเศษสวะที่ผู้คนต่างรังเกียจ

นี่คือเส้นทางแห่งการล้างแค้น เพื่อทวงคืนสรรพสิ่งในกาลอดีตกลับคืนมา!

‘ข้าจักทลายสวรรค์ให้สิ้น...ด้วยโอสถในมือข้า!’