ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก
asfinch_yoounan
## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

บทนำ
"นี่... เฮ้ย ตื่นสิ!"
สี่ทุ่มครึ่งเป็นเวลานอนตามปกติของหญิงสาววัยเกือบสามสิบคนหนึ่ง ครั้นอยู่ๆ มีเสียงรบกวนดังเข้าหูหัวคิ้วเริ่มขมวดมุ่นทั้งที่เวลานี้ไม่น่ามีใครมาส่งเสียงรบกวนได้แล้ว
"ตื่นสิ นี่หลับหรือซ้อมตาย"
เธอซึ่งกำลังเคลิ้มเกือบหลับปรือตาขึ้นเล็กน้อยด้วยความรำคาญก่อนปิดตาลงไปอีก แสดงให้เห็นว่าไม่สนใจ
"นี่! ถ้ายังไม่ตื่นจะส่งไปลอยคอในบ่อจระเข้เลยนะ"
เสียงรบกวนดังเพิ่มขึ้นอีกระดับ แล้วยังแถมประโยคชวนลุกไปต่อยให้ลืมหน้าเก่าไปเลยกลางดึกอีกต่างหาก
"ลงไปลอยเองสิเว้ย!" ดวงตาเปิดกว้างพร้อมลุกพรวดขึ้นโวยออกไปเสียงเย็น "ว่าแต่นี่มัน...ที่ไหน?" รอบตัวมีปุยขาวดูนุ่มนิ่มฟุ้งกระจายไปสุดสายตา แน่นอนว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนของเธอแน่นอน
"ตื่นเสียทีนะ เราเรียกเสียเสียงแห้งโฮสต์ช่างขี้เซายิ่งนัก"
"โฮสต์? อะไรล่ะนั่น"
"โอ้ เราคือระบบที่จะส่งโฮสต์ไปเดินเล่นตามโลกต่างๆ ในนิยายที่คุณต้องการไม่ว่าเรื่องไหนเราสามารถส่งไปได้ทั้งนั้นเชิญใช้บริการได้เลย"
สตรีผู้ซึ่งยังมึนงงกับสภาพที่เห็นยิ่งมาได้ยินเสียงใครไม่รู้มาบอกว่าเป็นระบบอะไรนี่อีก คิ้วที่ขมวดมุ่นไม่คลายตอนนี้เพิ่มนิ้วกดนวดขมับเพิ่มเข้าไปอีกอย่าง "ฝันอะไรบรรเจิดแบบนี้เนี่ย ถึงอ่านนิยายแนวระบบมาหลายเรื่องแต่ก็ไม่ได้คลั่งไคล้ถึงขนาดต้องเก็บเอามาฝันแบบนี้นี่นา"
"โฮสต์ไม่ได้กำลังฝัน ระบบได้เลือกแล้วให้คุณเป็นผู้โชคดีได้รับประสบการณ์สุดสนุกจากนิยายมากมายในโลกได้ตามใจคุณ โดยมีระบบมอบภารกิจเล็กๆ น้อยๆ ให้ระหว่างอยู่ในนิยายเรื่องนั้นๆ ถ้าทำภารกิจสำเร็จยังมีรางวัลหลายอย่างให้คุณอีกด้วย ฉะนั้นขอให้สนุกกับโลกในนิยายต่างๆได้เลย"
"ไม่เอา"
"หา?"
"ขอโทษที ฉันชอบอ่านนิยายเข้าเส้นเลือดก็จริงแต่ไม่เคยอยากเข้าไปเดินเล่นในนิยายเรื่องไหนทั้งนั้น ฉันเป็นแค่ผู้รับสื่อที่ผู้เขียนสร้างขึ้นมา ไม่คิดเป็นผู้ร่วมเรื่อง ไปหาผู้โชคดีคนอื่นเถอะ" เธอผู้ยังไม่รู้ว่าตนโดนเลือกมาแบบมึนๆ ได้ไงยกมือขึ้นมาปัดไปมาตรงหน้า
"เดี๋ยวสิ การได้เข้าไปโลดแล่นในนิยายที่ชอบเป็นสิ่งที่นักอ่านตัวยงปรารถนาทั้งนั้นไม่ใช่หรือ"
"งั้นมั้ง แต่ละฉันไว้สักคนละกัน"
"แต่โลกในนิยายมันสนุกมากเลยนะ!"
เธอพยักหน้า "ใช่เลย ทุกเรื่องสนุกมากฉันถึงติดนิยายไงล่ะ นักเขียนแต่ละท่านช่างน่ารักจริงๆ สร้างโลกเหนือจินตนาการขึ้นมาให้นักอ่านเชื่อว่ามีจริงขึ้นมาได้ สร้างความสุขให้ทุกคนได้แบบไม่แบ่งแยกไม่จำกัดว่าวัยไหนเพศใดเชื้อชาติไหน ฉันยินดีตามอ่านไปตลอดชีวิต แต่ไม่ต้องการเข้าไปวิ่งเล่นในนิยายเรื่องไหนทั้งนั้น"
"ทำไมล่ะ ถ้าชอบมากย่อมอยากเข้าไปสัมผัสไม่ใช่หรือ ทั้งที่คุณได้โอกาสนั้นแล้วทำไมปฏิเสธเสียเล่า"
"คิดว่าคนนอกที่ไม่ใช่ตัวละครในเรื่องเข้าไปเนื้อเรื่องมันจะไม่เปลี่ยนหรือ ต่อให้ไม่มากก็น้อยย่อมมีการเปลี่ยนไป ฉันไม่ต้องการให้นิยายที่อ่านมาเปลี่ยนเป็นนิยายใครไม่รู้ อีกอย่างแต่ละเรื่องที่อ่านมาสนุกเมื่ออ่านแต่ไม่สนุกแน่ถ้าเข้าไปมีส่วนในเรื่อง มันน่าสะพรึงเกินไป ฉะนั้นถ้าใครอยากเข้าไปเดินเล่นก็ส่งคนนั้นไปละกัน ฉันขอผ่าน" จากยกมือปัดตอนนี้เปลี่ยนเป็นไขว้กากบาทแทนแล้ว
"ระบบไม่ใจร้ายส่งคุณเข้าไปในนิยายแบบไม่มีทักษะพิเศษให้หรอกนะ รับรองได้ว่าคุณเอาตัวรอดในโลกนิยายนั้นๆ ได้แน่นอน"
"ไม่เอา ทักษะอะไรก็ไม่เอา ไม่มีคนอื่นให้หลอกล่อแล้วหรือไง"
"มันก็มีนะ ก่อนหน้าก็มีหลายคน ต่างดีใจมากที่ได้เข้าไปในนิยายเรื่องโปรด"
เธอคนนี้พยักหน้าแล้วยิ้ม "ดีแล้ว ก็ให้คนที่เขาชอบรับไปละกัน" พลางกวาดตาไปรอบๆ อีกครั้ง "ว่าแต่ฉันจะตื่นจากฝันนี่เมื่อไหร่น่ะ พรุ่งนี้หนังสือที่พรีออเดอร์ไว้จะมาส่งด้วย แล้วยังขนมที่สั่งไว้ก็บอกจะมาส่งช่วงบ่าย อ้อสิบโมงเช้ามีหนังสือเปิดพรีร้อยออเดอร์แรกส่งฟรีต้องรีบกด สรุปฉันไม่ว่างเล่นด้วยนะ"
"โฮสต์ ระบบเลือกแล้วไม่สามารถเปลี่ยนได้จนกว่าภารกิจทั้งหมดจะเสร็จเรียบร้อย ถึงกลับไปได้"
"แต่ฉันไม่ว่าง บอกแล้วไงว่าพรุ่งนี้ยุ่ง"
"โฮสต์ไม่ต้องกังวล ต่อให้เข้าไปในโลกนิยายกี่สิบเรื่องเวลาในโลกของคุณก็ผ่านไปแค่คืนเดียว พอจบภารกิจโฮสต์จะตื่นขึ้นเองตามธรรมชาติ"
"ก็บอกว่าไม่ไงล่ะ คนที่อยากเข้าไปในนิยายมีเยอะแยะเลือกจากคนเหล่านั้นสิ"
"คือว่าระบบเลือกโฮสต์มาแล้ว ถ้าไม่อาจทำภารกิจให้สำเร็จได้โฮสต์จะไม่ได้ตื่นขึ้นในโลกความจริงอีกเลย"
"เฮ้ย! นี่มันข่มขู่แล้วยังมัดมือชกด้วยนี่หว่า! ระบบเฮงซวยนี่ ฉันจะร้องเรียน ใครเป็นผู้รับผิดชอบใหญ่สุดดูไว้ระบบของคุณกำลังบังคับผู้อื่นที่เขาไม่เต็มใจ ละเมิดสิทธิ์ส่วนบุคคล!!"
"โฮสต์ ระบบแค่ทำตามหน้าที่เท่านั้น!"
ไงล่ะ เสียงสั่นเลยนะ เจ้าพวกระบบน่าหมั่นไส้ เรื่องไหนแนวระบบล้วนน่าโมโหทั้งนั้น
"ฉันไม่ร้องเรียนก็ได้ ส่งกลับสิ" เธอยิ้มพราวอย่างชั่วร้าย
"ไม่ได้ ระบบได้ผูกโฮสต์ไว้กับโลกนิยายแล้ว นอกจากทำภารกิจให้สำเร็จแล้วอย่างไรก็กลับไม่ได้ ถ้าไม่ก็อย่างที่บอกไปก่อนหน้า ไม่ตื่นในโลกของโฮสต์อีกเลย"
ถ้าเอาภาษาพ่อขุนมาด่าสักยกคงไม่มีใครว่าใช่ไหม ไอ้นิยายแนวระบบมันน่าหงุดหงิดทุกเรื่องจริงๆ เว้ย โดนเองแล้ว โมโหเพิ่มสิบเท่าเลย!
"แต่ฉันไม่อยากไปเดินเล่นในนิยายเรื่องไหนที่เคยอ่านมาทั้งนั้นนี่นา บอกแล้วไงแต่ละเรื่องน่ากลัว" หวังว่าคงไม่มีการสุ่มบังคับนะ แต่ละเรื่องที่อ่านมาวินาศสันตะโรทั้งนั้น ตัวประกอบรับค่าตัวกลับบ้านกันรัวๆ
"ระบบก็บอกแล้วว่าเรามีทักษะพิเศษให้ แล้วยังมีรางวัลให้ด้วยเมื่อทำภารกิจสำเร็จ ไม่ทิ้งโฮสต์ให้เดียวดายแน่นอน"
"รางวัล... อะไร?"
"สำหรับหนอนหนังสืออย่างโฮสต์ก็คือ อ่านนิยายฟรีได้ทุกเรื่องตั้งแต่ต้นจนจบเรื่องทั่วทั้งโลกตั้งแต่ทำภารกิจสำเร็จไปตลอดชีวิตของโฮสต์"
อื้อหือรางวัลโคตรล่อใจ!
"ไม่แค่นั้นถ้าคุณสั่งเล่มก็ได้รับฟรีด้วยเช่นกัน เพียงคุณกดสั่งซื้อไม่มีจำกัดเล่มทางระบบจะจ่ายให้ทั้งหมด นั่นก็สิทธิ์ตลอดชีวิตเช่นกัน"
"แม้เจ้า! อ่านฟรี เล่มฟรี เท่าไหร่ก็ได้แบบนี้ก็ติดเบ็ดสิ!"
"คุณยอมรับภารกิจแล้วใช่ไหม?"
เอาวะ
"ในเมื่อมันไม่มีทางอื่น เล่นกันหน่อยก็ได้" เธอแทบตอบทั้งน้ำตา เพื่อหนังสือฟรีตลอดชีพ เพื่อนิยายที่รักคงต้องลองกันสักตั้ง
วงแหวนแสงกว้างราวสองเมตรปรากฏขึ้นที่พื้นโดยมีเธอยืนอยู่ตรงกลางแล้ววงแสงนั้นก็ลอยสูงขึ้นจากเท้าจนถึงหัวราวกำลังแสกนตัวตนของเธอ
[ยินดีต้อนรับสู่ระบบตกหนอนนิยาย ระบบหมายเลขอินฟินนิตี้ยินดีให้บริการด้วยใจ บัญชี จินตกช ได้รับการเปิดใช้และผูกกับระบบในระดับสูงสุดเรียบร้อย ภารกิจแรกของผู้เล่นคือการคุ้มครองพระเอกของเรื่องไปส่งยังเขตปลอดภัย ธีมโลกคือ วันสิ้นโลก ซอมบี้ ไวรัส พลังพิเศษ]
"เดี๋ยวนะเรื่องแรกก็เล่นโหดเลยหรือ แล้วมันมาจากเรื่องไหนล่ะ?" อย่างน้อยรู้ว่าเรื่องไหนยังหาทางรับมือได้สักหน่อย แต่... ที่เคยอ่านคุ้มครองพระเอกของเรื่องไปส่งเขตปลอดภัยมีด้วยหรือ มันมีแต่คุ้มครองนางเอก นายเอกไม่ใช่หรือไง
"เรื่องนี้โฮสต์ไม่เคยอ่านมาก่อน เพราะคุณเลือกว่าไม่เข้าไปในโลกนิยายที่เคยอ่าน ฉะนั้นระบบจึงจะส่งไปยังนิยายที่ไม่เคยอ่านมาก่อนให้ตามคำขอ"
ฉิบเป๋งแล้ว
"แล้วมีเนื้อเรื่องย่อให้อ่านหรือไกด์ไลน์บ้างไหม?"
"แน่นอนว่ามี เนื้อเรื่องทั้งหมดจะโหลดเข้าสู่สมองคุณโดยตรงหลังจากเข้าสู่โลกนิยายนั้นๆ"
โอเค อย่างน้อยก็ไม่ปล่อยลอยแพแหละนะ
จินตกชปาดเหงื่อที่หน้า ระหว่างรอนิยายเรื่องนี้ส่งตรงเข้าสู่สมอง "ว่าแต่ฉันยังสงสัย พระเอกเจออะไรหนักหนาแค่ไหนก็ไม่ตายไม่ใช่หรือแล้วยังต้องการให้ใครคุ้มครองอีกทำไม?"
"บางเรื่องคนเขียนก็ให้พระเอกหรือนางเอกตายเช่นกันนะ"
"นี่หมายความว่าเรื่องที่จะส่งฉันเข้าไปพระเอกมีบทตายชัวร์สินะ" อื้อหืองานหนัก
"ไม่ใช่หรอก เพียงแต่พอมีคนนอกที่ไม่ใช่ตัวละครในเรื่องเข้าไปเนื้อเรื่องก็เปลี่ยนจากเดิมแล้ว ฉะนั้นถ้าพระเอกตายขึ้นมาก็ไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ ฉะนั้นโฮสต์โปรดถนอมพระเอกด้วย"
ถึงได้บอกไงไม่อยากเข้าไปเดินเล่นในเรื่องไหนทั้งนั้น ทำงานนักเขียนเสียหมดก็คราวนี้แล้ว
จินตกชนึกปลงไปสิบระดับ
[ขณะรอเนื้อเรื่องเราจะมาเลือกทักษะพิเศษกัน ในโลกแรกนี้โฮสต์สามารถเลือกทักษะได้หนึ่งอย่างจากสองตัวเลือกนี้ 1 โฉมงามอ่อนแอผู้มีเสน่ห์ดึงดูดสูงสุด ซึ่งจะมีผู้มีพลังพิเศษคอยปกป้องอย่างซื่อสัตย์ตลอดเวลาแบบรักหลงโงหัวไม่ขึ้น ชี้นกเป็นไม้ชี้ไม้เป็นนกไม่จำกัดจำนวนคน ไม่ว่าใครก็หลงเสน่ห์และคอยปกป้องคุณ ทว่าพลังการต่อสู้ต่ำเตี้ยเรี่ยดินปล่อยทิ้งไว้คนเดียวไม่เกินนาทีก็เป็นปุ๋ยแล้ว 2 หน้าตาขี้ริ้ว ทว่าฝีมือและพลังต่อสู้ขั้นแม็กซ์ แล้วยังพัฒนาฝีมือต่อสู้ขึ้นได้อีกด้วย ทว่าหน้าตานั้นผู้คนแทบไม่อยากมองตรงๆ แต่ปล่อยทิ้งไว้อย่างไรก็ไม่ตาย คุณเลือกได้หนึ่งอย่าง]
ฟังนิยามหน้าตาที่ระบบบอกแล้วมั่นใจเลยว่าหน้าตาขี้ริ้วมันคงมีพลังทำลายสายตาขั้นแม็กซ์ด้วยแน่นอน
"ว่าแต่โฉมงามอ่อนแอจะคุ้มครองพระเอกได้ไงล่ะนั่น?" แบบนั้นมีแต่พระเอกปกป้องไม่ใช่หรือ
"ปกป้องด้วยฝีมือกลุ่มคนที่โดนเสน่ห์ดึงดูดมาไงล่ะ แค่พาตนเองไปเกาะติดพระเอกจนถึงเขตปลอดภัยเท่านี้ภารกิจก็สำเร็จแล้ว ไม่เหนื่อยอีกด้วย" ระบบแนะนำด้วยน้ำเสียงร่าเริงเหมือนกำลังดีใจเมื่อคนที่เลือกมายอมเล่นกันมันแล้ว
"ยืมมือคนอื่นเหนื่อยแทนว่างั้น"
"มันคือทักษะพิเศษเพื่อให้ผู้เล่นสนุก ปลอดภัยและไม่เหนื่อย แล้วยังสร้างโอกาสได้อยู่ใกล้อาหารตาอาหารใจในเวลาเดียวกัน ถือว่ามีแต่ได้กับได้ของโฮสต์เลยนะ"
อาหารตาอาหารใจคงจริงในเมื่อพวกตัวเอกทั้งหลายย่อมหน้าตาคุณภาพ แต่...
"ฉันเลือก 2"
ระบบอึ้งไปครู่ "เลือก 2 จริงๆ หรือ แบบว่าคุณไม่อยากเป็นที่รักและได้รับการปกป้องหรอกหรือ"
"บอกตามตรงตอนนี้ฉันอยากต่อยบางอย่างให้จำสภาพเก่าไม่ได้มากกว่านะสิ ฉะนั้นขอไปอาละวาดที่นั่นแทนละกัน ยังไงก็มีฝีมือต่อสู้ระดับแม็กซ์นี่นา"
'หน้าก็...ขี้ริ้วขั้นแม็กซ์ด้วยนะโฮสต์'
ระบบไม่สามารถพูดออกไปได้เนื่องจากรู้ตัวละว่าจินตกชอยากต่อยใคร
"เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะโฮสต์"
"ไม่เปลี่ยน ว่าแต่ขอเลือกเพศได้ไหม?"
"คุณไม่อยากเป็นผู้หญิงขี้ริ้วสินะ" ระบบเข้าใจ
"ฉันเบื่อที่ปวดท้องทุกเดือนอย่างเลี่ยงไม่ได้ต่างหาก ถ้ายังไงขอตัดขาดอาการปวดท้องแค่ในโลกนิยายก็ยังดี ได้หรือเปล่า" จินตกชยอมรับว่าอิจฉาบุรุษทั้งหลายที่ไม่ต้องมาปวดท้องจริงๆ
"ตามที่โฮสต์ต้องการ แต่ดูหน้าตาก่อนดีกว่าไหม"
ตรงหน้าจินตกชมีรูปจำลองสามมิติของชายหนุ่มคนหนึ่งปรากฏขึ้น ความสูงของร่างนั้นร้อยแปดสิบ รูปร่างสูงโปร่งท่าทางแข็งแกร่ง กล้ามเนื้อน้อยๆ ทั้งร่างดูแกร่งราวท่อนเหล็ก จัดว่าเป็นหนุ่มที่มีรูปร่างชวนมองจนเหลียวหลังยิ่งนัก ส่วนหน้าตาก็... ดังที่ดาราตลกท่านหนึ่งเคยพูดว่า ปลาบู่ชนเขื่อน แทบไม่กล้ามองตรงๆ จริงด้วย พลังทำลายล้างลูกตาแรงสูงเหลือจะกล่าว
"โฮสต์ยังเปลี่ยนใจทันนะ"
"ไม่ล่ะ เอาแบบนี้แหละ พลังแรงสูงในหลายๆ ด้านแบบนี้แหละดี" ปัญหายิ่งใหญ่ของเหล่าคนที่เข้าไปแทรกแซงเนื้อเรื่องนิยายคือเผลอไปสร้างความประทับใจให้ตัวเอกจนเนื้อเรื่องหลุดไปจากเดิมทั้งนั้น ซึ่งส่วนใหญ่ก็น่าตาคุณภาพมาก่อนแล้วตามมาด้วยนิสัยกับความฉลาดซึ่งแบบนั้นตกตัวละครหลักได้อยู่แล้ว ฉะนั้นถ้าไม่ให้เนื้อเรื่องเปลี่ยนหรือเผลอไปสร้างความประทับใจให้ตัวเอกคนไหนมากเกินไปหน้าตาแบบนี้จัดว่าถูกต้อง อีกอย่างหน้าชั่วใจทรามฝีมือเซียนจะเป็นคนดีก็ได้คนร้ายก็ไม่มีใครว่าเข้าทางฉันพอดี
รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงหงุงหงิงไม่ได้ดั่งใจจากระบบพิกล แต่ช่างมัน
[ระบบขอมอบทักษะ หน้าตาขี้ริ้วฝีมือต่อสู้ขั้นแม็กซ์ (กึ่งถาวร) และเนื้อเรื่องนิยายโลกที่เข้าไปเดินเล่นให้โฮสต์ ขอให้สนุกและทำภารกิจสำเร็จ]


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

เรื่องที่ 1 ซอมบี้ที่ดีต้องจับมือเป็น
บทที่ 1
เพื่อนิยายฟรีตลอดชีพ สู้เว้ย!!
ตรงหน้าคือท้องฟ้าสีส้มหมอกควันมืดครึ้มฟุ้งกระจายเต็มไปหมด อากาศที่สูดเข้าไปทำเอาแสบจมูกไม่น้อยแล้วยังเต็มไปด้วยกลิ่นเน่าชวนวูบอีกต่างหาก ครั้นพอมองไปรอบกายมุมปากกระตุกทันที นอกจากซากผุพังของสิ่งปลูกสร้างยังมีซากซอมบี้กระจายเกลื่อน ไม่รู้ว่าใครเป็นผู้ลงมือไว้ ทว่าตรงนี้นอกจากตนเองแล้วไม่มีสิ่งเคลื่อนไหวอื่นใดอีก
ร่างนี้เป็นคนจัดการหรือเปล่าหว่า รู้สึกว่าไม่ใช่อย่างไรพิกล
"ระบบอยู่หรือไม่?"
'ระบบพร้อมบริการยี่สิบสี่ชั่วโมง'
เสียงตอบกลับแสนร่าเริงชวนต่อยกันสักยกดังเข้ามาในหัวอย่างไว
"คือฉันลืมถามว่าถ้าภารกิจล้มเหลวมีการลงโทษไหม?" ถามแล้วเหลียวมองไปทิศทางหนึ่งซึ่งรู้สึกว่าได้ยินเสียงอะไรสักอย่างไกลๆ
'แน่นอนว่ามี'
"โทษแบบไหน?" เสียงเริ่มใกล้เข้ามาจินตกชหรี่ตามองอย่างตั้งใจ
'ไว้ภารกิจล้มเหลวโฮสต์ก็จะได้รู้เอง ตอนนี้ขอให้สนุกกับโลกนิยายธีมวันสิ้นโลก'
"เดี๋ยวขอถามอีกอย่างก่อน" จินตกชรีบเรียกไว้ก่อนเสียงระบบจะหายไป "ร่างที่ฉันใช้อยู่นี้เป็นตัวละครในเรื่องแต่แรกหรือสร้างเพิ่มเข้ามาใหม่"
'แน่นอนว่าหนึ่งในตัวประกอบเล็กจ้อยในเรื่องแบบผู้เขียนใช้ครั้งเดียวแล้วทิ้ง ไม่มีแม้แต่ชื่อ'
"เช่นนั้นฉันใช้ชื่อของฉันได้ใช่ไหม?" ต่อให้หน้าทำลายสายตาขั้นแม็กซ์แต่ใช้ชื่อตนเองยังคุ้น เวลาถูกเรียกจะได้ไม่เลิ่กลั่ก
'ได้ตามใจโฮสต์ หากมีข้อสงสัยใดอีกโฮสต์สามารถเรียกระบบได้ทุกเวลา'
จินตกชพยักหน้า "อือ ขอบคุณ"
แค่ช่วงที่คุยกับระบบในหัวก็มีเนื้อเรื่องทั้งหมดของนิยายเรื่องนี้ไหลผ่านตาอย่างรวดเร็ว ความเร็วแบบไม่น่าอ่านทันทว่ากลับได้ข้อมูลทั้งหมดแบบไม่ต้องอ่าน ทำให้จินตกชรู้ล่ะว่า นิยายเรื่องนี้ซอมบี้เคลื่อนไหวได้รวดเร็วน้องๆ ในเรื่องWWZ ทว่าการติดเชื้อนั้นใช้เวลานานถึงห้าวันหลังจากถูกกัด ฉะนั้นจึงมีเวลารักษาถ้ามีวัคซีน และคนที่สามารถวิจัยวัคซีนรักษาให้สำเร็จได้คือ ดร. ซอยล์ ไดเจส นั่นแหละพระเอกที่เธอต้องคุ้มกันไปส่งยังเขตปลอดภัยซึ่งก็คือฐานที่มั่นโคลเทค ฐานที่มั่นใหญ่อันดับหนึ่งของโลก เพียบพร้อมด้วยทรัพยากร อาวุธ นักรบและผู้คนคุณภาพสูง ส่วนทำไมพ่อคุณมาโชว์ตัวให้ซอมบี้ไล่กรี๊ดนั่นก็ออกมาเก็บทรัพยากรใหม่ๆ ไปวิจัยไงล่ะ ทว่าหนึ่งในผู้คุ้มกันของตนดันถูกฝ่ายอิจฉาตาร้อนจ้างให้หลอกมาเป็นอาหารจานหลักให้ซอมบี้เสียนี่
นักรบที่นี่ทุกคนมีพลังพิเศษมากน้อยแล้วแต่ท่านผู้เขียนจัดให้ แน่นอนว่าร่างตัวประกอบที่ใช้อยู่นี้ต่อให้ก่อนหน้าพลังมีแค่งอช้อน หากแต่ตอนนี้งอเสาไฟฟ้าแรงสูงได้ทั้งต้นล่ะเว้ย
"นายตรงนั้นน่ะ ช่วยด้วย!"
ระหว่างทำความเข้าใจตัวประกอบที่มาสวมร่างอยู่ชั่วคราวสิ่งที่ทำให้เกิดเสียงไกลๆ เมื่อก่อนหน้าก็วิ่ง เอ่อไม่สิ ขับยานพาหนะรูปร่างคล้ายรถจิ๊ปสีแดงเพลิงคันโตไม่มีล้อดิ่งมาทางที่จินตกชยืนอยู่ ด้วยความเร็วไม่ต่างจากเต่าวิ่งหนีภัยและมีฝุ่นฟุ้งอยู่ไกลๆ เหมือนอะไรฝูงใหญ่ไล่ตามมา
รถสีกระแทกตาเสียขนาดนั้น กลัวคุณซอมทั้งเมืองมองไม่เห็นหรือครับ ว่าแต่ความเร็วรถแบบนั้นอ่อยซอมบี้หรือไงพ่อคุณ
ครั้นคนขับรถมองเห็นคนที่ยืนอยู่ได้ชัดเจนเท้าเหยียบเบรกจนมิด ยานพาหนะทั้งคันแทบพลิกคว่ำจากการเบรกกะทันหันทั้งที่ความเร็วเท่าเต่าคลาน แสดงให้เห็นว่าศูนย์ถ่วงตัวยานพาหะนะใช้ไม่ได้ คนขับหน้าตาตื่นราวเห็นผีหลอกยามกลางวัน แต่ผีจริงก็วิ่งตามรถมาอยู่นี่หว่า
"คือนาย... ยังเป็นคนใช่ไหม?" ถามเสียงสั่นแบบไม่มั่นใจ
จินตกชโคลงหัว "ถามแบบนี้ไม่อยากมีปากไว้กินน้ำพริกแล้วงั้นสิ"
"คนเป็นจริงด้วย ว่าแต่นายมีพวกกี่คน?" คนขับยานพาหนะหน้าตาพอไปวัดไปวาได้ผมแดง ตาสีน้ำตาลใส่ชุดเครื่องแบบแปลกตาคาดว่าเป็นคนคุ้มกันถอนใจเฮือกใหญ่สายตากวาดมองไปทั่ว
จินตกชพลอยมองไปทั่วด้วยก่อนหันกลับมายังรถคันโต "พวกหรือ ไม่มีหรอก คนเดียวอย่างที่เห็นนี่แหละ"
คนขับรถหน้าถอดสีเพิ่มระดับจากไข่ต้มเป็นกระดาษชำระเนื้อหยาบไร้คนเหลียวแล "หรือนายเหลือตัวคนเดียว โธ่เวรแล้ว! แบบนี้เราหนีพวกมันไม่พ้นแน่ นึกว่ามีคนอื่นอีก ผู้รอดตายคนเดียวแบบนี้จบกัน!"
ก็ไม่รู้ว่าบ่นอะไรหรอกนะ แต่ฟังแล้วคันเท้ายุบยิบ
"ถ้านายยังจอดรถอยู่ตรงนี้คงได้ตายจริงแน่" หน้าต่างในรถด้านหลังคนขับเปิดออก ชายหนุ่มวัยสิบแปดสิบเก้ายื่นหน้าออกมาโวยใส่เจ้าคนขับ "เราไม่มีเวลามาช่วยพวกเหลือเดนหรอกนะ ไปได้แล้ว!" ปรายสายตาสุดดูถูกใส่คนขี้ริ้วนอกรถอย่างเจาะจงตัว
ฉันก็ไม่ได้ดูแย่ขนาดนั้นไม่ใช่หรือ ต้องเหยียดปานนั้นเลย
เจ้าคนขับรถรีบออกตัวทว่ารถยังไม่ทันขยับ ซอมบี้ตนหนึ่งพุ่งมาถึงรถแล้วกระแทกเข้าโครมใหญ่ แรงกระแทกทำเอารถแทบพลิกคว่ำ จากนั้นกองทัพซอมบี้เป็นร้อยก็พุ่งตามเข้าใส่ ต่อให้ตัวถังยานพาหนะคันนั้นแข็งมากเพียงใดโดนกระแทกหลายสิบครั้งเข้าก็ยุบตัวตามมาด้วยเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวจะแตกหักเสียเดี๋ยวนั้น ทำคนในรถแตกตื่น
"รีบลงจากรถเร็วเข้า!" คนขับรถพยายามเปิดประตูที่โดนกระแทกบุบหลายรอย
"ลงไปได้โดนซอมบี้กินพอดีสิ!" คนที่มองเหยียดจินตกชเมื่อครู่โวยตอบ
ซอมบี้มากมายไม่ได้ล้อมและจู่โจมแค่รถจิ๊ปแต่มันพุ่งเข้าใส่จินตกชที่ยืนเหวอสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะเพราะเพิ่งเคยเจอซอมบี้ระยะใกล้ชิดแบบนี้เป็นครั้งแรก แต่ทักษะที่ได้รับมาช่วยให้จินตกชขยับร่างการหลบหลีกเขี้ยวเล็บได้อย่างอัตโนมัติ
"เว้ยๆ! ใช้แรงงานกันตั้งแต่วินาทีแรกแบบนี้ ข้ามขั้นไปหน่อยไหม?" ในเมื่อมีทั้งฝีมือและพลังขั้นแม็กซ์ทั้งทียังไม่ได้เริ่มภารกิจจะเดี้ยงได้ยังไง แต่แม่จ๋าของจริงขยับได้ระยะประชิดแบบนี้ น่ากลัวเป็นบ้าเลย!!
สองมือจินตกชคว้าเหล็กแท่งหนึ่งซึ่งมีความยาวกว่าสองเมตรขึ้นมาใช้ต่างไม้พลอง พวกแรกพุ่งเข้ามาสิบตนเหล็กในมือฟาดกวาดขนานพื้นตัดครึ่งตัวได้ทั้งหมดในครั้งเดียวจากนั้นกระโจนออกไป ฟาดตัดคอทีละสิบกว่าตน ตนไหนเข้าในระยะไม่ขาดแค่คอ ยังมีแขนขา ตัว ไหล่ หลัง ครู่เดียวชิ้นส่วนซอมบี้กระจายเกลื่อน ใช่ว่าจินตกชสู้เก่งแต่แรก ที่ทำได้ขนาดนี้เพราะระบบให้มากระทั่งการเคลื่อนไหวร่างกายให้สอดคล้องกับความสามารถนั่นเอง ฉะนั้นจินตกชถึงแสดงเทพหน้าผีอยู่ต่อหน้าคนพวกนั้นไงล่ะ
เจ้าพวกบนรถยังไม่ได้ก้าวลงจากรถสักก้าวทางนี้ใช้เหล็กแท่งฟาดซอมบี้ร้อยกว่าตนจนเหลือแต่ซากเรียบร้อยแล้ว สร้างอาการอ้าปากค้างจนแมงมุมเข้าไปชักใยให้คนในรถได้ทุกคน
ทักษะสู้กับฝีมือขนาดนี้ ขีปนาวุธเดินได้ชัดๆ เลยนี่หว่า เพราะเป็นโลกซอมบี้หรือไงถึงใส่ทักษะมาเสียขนาดนี้
จินตกชลองเอาแท่งเหล็กผ่าหัวซอมบี้ดูว่ามีผลึกแก้วตามนิยายบอกไว้หรือเปล่า เจ้าพวกนี้มีแค่สมองเละๆ พร้อมกลิ่นอโรมาเธอราพีให้คุณแอบไปคายของเก่า
ต้องพวกระดับสูงสินะถึงมีผลึกแก้วเพิ่มพลังจิตที่ว่า
"นาย... เหลือเชื่อจริงๆ เลย นายเป็นพวกนักรบหรอกหรือ มิน่าถึงมาเดินอยู่คนเดียวได้" เจ้าคนที่เพิ่งใช้สายตาดูถูกไปเมื่อก่อนหน้าลงมาจากรถได้เสียที เจ้าตัวจับจ้องจินตกชอย่างตกตะลึงแล้วเบนหน้าหนีอย่างไว
ทีนี่นักรบคือสรรพนามเรียกพวกฝีมือต่อสู้กับพวกซอมบี้ได้ นักรบทุกคนเป็นที่ต้องการตัวของทุกเขต ยิ่งเขตไหนมีนักรบมากเขตนั้นยิ่งรุ่งเรือง จินตกชพยักหน้าส่งๆ
"นายมีจุดหมายที่ไหนหรือเปล่า ถ้าพวกฉันขอจ้างนายได้ไหม?" เจ้าเด็กวัยสิบเก้าถามพลางหันไปพยักหน้าให้บางคนในรถซึ่งไม่ใช่เจ้าคนขับรถ
"จ้างหรือ นายจะเอาอะไรมาจ้างฉัน?" ในโลกนี้เงินถือว่าเป็นแค่เศษกระดาษ
"สิทธิ์การอยู่อาศัยที่โคลเทคในฐานะพลเมืองชั้นหนึ่ง" น้ำเสียงนั้นทุ้มนุ่มหากแต่แฝงด้วยอำนาจอยู่ในที
มือเรียวสวยดันประตูด้านหลังที่บุบบู้บี้ออกอย่างแรง และตามมาด้วยเจ้าของเสียงซึ่งเป็นชายหนุ่มรูปร่างราวนายแบบ ขายาว เอวสอบ ผมสีแพตตินั่มบลอนด์ทรงรากไทรรวบไว้เรียบร้อย ดวงตาสีเหล้าองุ่นเยือกเย็นลึกล้ำเกินหยั่ง เขาสวมเสื้อผ้าลำลองแล้วทับด้วยเสื้อตัวยาวสีขาวบ่งบอกว่าเป็นนักวิทยาศาสตร์แน่ๆ ทว่าออร่าที่แผ่ออกมาส่งให้เขาดูสูงส่งราวราชาสักดินแดนก็ไม่ปาน
โอ้โห หล่อวัวหัวใจวายควายเปลี่ยนสายพันธุ์เลยจ้า
"ดร.ซอยล์ คุณอย่าเพิ่งลงมาสิครับมันอันตราย"
"อย่างไรรถคันนี้ก็ใช้ไม่ได้แล้ว จะให้ผมนั่งอุดอู้อยู่ในนั้นไปทำไม" ว่าพลางนวดตามตัว ท่าทางคงโดนกระแทกไปหลายครั้ง "คุณล่ะว่าอย่างไร รับการว่าจ้างนี้ไหม?" ดวงตาสีแดงอมม่วงหันมองจินตกชแล้วสะดุดไปนิดหนึ่งก่อนเนียนเบนสายตาไปด้านข้าง
หน้าตาฉันคุณภาพคับแก้วเลยไหมล่ะ บุญตาชะมัดได้เห็นสีหน้าปุเลี่ยนๆ ของพวกหล่อเทพ
"พวกนายเป็นคนของเขตโคลเทคงั้นหรือ?" จินตกชกวาดสายตาสำรวจทั้งสามคนอย่างไม่กลัวเสียมารยาท ซึ่งการทำแบบนี้เป็นสิ่งปกติไม่ว่าใครก็ย่อมต้องระวังตัวว่าอีกฝ่ายยังเป็นคนปกติอยู่
"ฉัน ซอยล์ ไดเจส เป็นนักวิจัยที่พอมีอิทธิพลในเขตโคลเทคอยู่บ้าง" หนุ่มหล่อทุกองศาตอบเสียงเรียบ แล้วหันมากวาดตาสำรวจจินตกชบ้าง
"ซอยล์ ไดเจส... นายคือคนที่คิดค้นวัคซีนรักษาอาการติดเชื้อระยะแรกให้หายได้นี่นา โอ้คนดัง" จินตกชแสดงท่าทางตกใจได้อย่างสมจริง "คนสำคัญอย่างนายทำไมมาอยู่ข้างนอกแบบมีผู้คุ้มกันแค่สองคนเองล่ะ แล้วยังพาหนะที่ขับเคลื่อนได้ช้ากว่าเวลาฉันเดินเสียอีก"
ผู้คุ้มกันทั้งสองหน้าเจื่อน เจ้าคนขับรถมายิ้มแหยก่อนพูดอย่างเจ็บใจ "ไม่ได้มีแค่ฉันกับไอแลนด์หรอกที่มาคุ้มกันดร. โดนเล่นงานระหว่างทางน่ะสิ อ้อ ฉันชื่อคริสเตนแล้วนาย"
"จินตกช เรียกจินต์ก็ได้" คำเดียวน่าจะเรียกง่ายกว่า เพราะดูจากสีหน้าทั้งสามคงออกเสียงไม่ถูก
ทั้งสามคนพยักหน้า "ที่นายว่ารถคันนี้ช้ากว่านายเดินนั่นก็โดนเล่นตุกติกมา ตอนออกมาจากโคลเทคยังปกติอยู่พอวิ่งมาได้พักใหญ่ก็มีปัญหาอย่างที่นานเห็น เราเลยโดนซอมบี้ไล่ตามมาเยอะแยะหน่วยคุ้มกันคนอื่นถ่วงเวลาให้พวกเราพาดร.หนีมา" ไอแลนด์กัดฟันท่าทางเจ็บใจที่โดนเล่นงานจากคนใน
"การที่ซอมบี้พวกนี้ตามมาถึงนี่ได้นั่นก็หมายความว่าหน่วยคุ้มกันคนอื่นคงไม่รอดแล้ว" คริสเตนเตะเท้าใส่หัวซอมบี้ที่กองอยู่ใกล้ๆ ระบายอารมณ์ หัวนั้นกระเด็นไปไกล และมันก็ไปปลุกความโชคร้ายอีกระลอกให้โผล่ขึ้นมา
ภายใต้กองหักพังที่สุมไว้ด้วยซากสารพัดอย่างขยับไหวรุนแรงแล้วถูกดันสูงขึ้นให้แตกกระจาย ซอมบี้ร่างใหญ่ทะยานออกมาจากกองของผุพังมันลงพื้นโครมใหญ่ทำเอาพื้นตรงนั้นยุบลงไปเล็กน้อย ก่อนส่งเสียงคำรามส่งคลื่นสั่นสะเทือน
แม่เจ้า!! นักกล้ามงั้นเหรอ ไม่เอาแบบนี้สิ พวกกล้ามหนาเกินแบบนี้เลยไปข้างหน้าเลย! จินต์ไม่ชอบพวกเล่นกล้ามที่สุดเลยจ้า!
ซอมบี้กล้ามโตยิ่งกว่านักเพาะกล้ามผิวสีฟ้าซีดทว่าเงาแวบราวทาน้ำมันไว้ กลอกดวงตาอันเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีดำอย่างรวดเร็วราวกำลังประเมินว่าอาหารพร้อมกินคนไหนน่ากินที่สุด แล้วพริบตามันก็เล็งเป้าหมายไปที่หนุ่มหล่อประดุจเทพเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่มแล้วพุ่งตัวมาด้วยความเร็วดุจกระสุนออกจากรังเพลิง
โครม!
ซัดเข้าเต็มแรงกับรถทั้งคันทำมันทะลุเข้าไปครึ่งตัว ติดแหง็กดิ้นกระแด่วๆ เพราะขาไม่ถึงพื้น แขนก็ติดกับตัวถังรถ ต่อให้เจ้าซอมบี้เร็วแค่ไหน ปฏิกิริยาตอบสนองของจินตกชดันเร็วกว่าผลักรถทั้งคันเข้าขวาง ไม่รู้ระบบยัดทักษะขั้นแม็กซ์ที่ว่านั้นมันเท่านักรบขั้นไหนของโลกนี้มาให้ แต่มันก็ช่วยให้ใจชื้นขึ้นเยอะว่าคงสามารถคุ้มครองพ่อถั่วเหลืองไปส่งเขตโคลเทคได้แบบครบสามสิบสองแน่นอน
ระบบอยากกรีดร้อง ชื่อพระเอกไม่ได้แปลว่าถั่วเหลืองนะโฮสต์!!
สามหนุ่มผู้มาจากเขตปลอดภัยเกือบได้อ้าปากค้างอย่างตะลึงจากฝีมือหนุ่มหน้าปลาบู่ชนเขื่อนอีกครั้งแน่ะ ดีที่ตั้งสติทันเลยไม่ปล่อยไก่เล้าที่สอง และแวบเดียวไก้เล้าที่สองก็ออกมาเกลื่อนกราดจนได้เมื่อจินต์ใช้แท่งเหล็กที่กลายเป็นเคียวยมทูตในสายตาหนุ่มทั้งสามเก็บซอมบี้ไปร้อยกว่าตนเมื่อก่อนหน้าพาดโครมเข้าที่รถแบบผ่าครึ่งเป็นสองซีกทั้งรถทั้งซอมบี้กล้ามโตในการฟาดครั้งเดียว
อื้อหือนี่แรงคนแน่หรือฟะ อ้อ ลืมไป นักรบที่นี่มีพลังจิตด้วยถึงร่างนี้ไม่มีพลังยกของให้ลอยได้อะไรแบบนั้น แต่พลังกายก๊อดซิล่า เอ๊ย กอริลลาจริงๆ
ผ่าซอมบี้ไปแล้วจินตกชถึงเห็นผลึกกลมๆ เท่าลูกแก้วขนาดสองเซนติเมตรกลิ้งออกมาจากหัวซอมบี้ เจ้าตัวเอาแท่งเหล็กเขี่ยมาดูใกล้ๆ ไม่ได้สนใจสายตาคนใกล้ตัวที่กำลังจ้องผลึกแก้วตาวาววับ จินต์ใช้เท้าเหยียบถูมันกับพื้นเป็นการทำความสะอาดเล็กน้อย
กลิ้งออกมาจากดงสมองเละๆ ใครกล้าหยิบไม่รู้ แต่ฉันหยิบไม่ลงเว้ย
พอโดนเช็ดให้สะอาดด้วยรองเท้าดอกยางรีดน้ำของคนหน้าผี สีสันแท้จริงของผลึกแก้วก็ปรากฏออกมา สีราวเปลวเพลิงของมันเด่นสุดแต้มด้วยอีกหลายสีดูราวโอปอลเพลิงสวยๆ สักเม็ด
"นั่นมันผลึกระดับขุนพลนี่นา" ไอแลนด์ขยับมือราวอยากพุ่งเข้าไปคว้ามาเหลือใจ แต่เกรงใจฝีมือพ่อหนุ่มหน้าสะพรึงเลยได้แค่มอง
"ไม่น่าเชื่อนายล้มซอมบี้ระดับขุนพลได้ง่ายปานนั้น ให้ตายเถอะนายยังไม่สังกัดเขตไหนเลยแน่หรือ?" คริสเตนต้องประเมินคนตรงหน้าใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วเบ้หน้า ราวการมองตรงๆ นั้นทำเวลาชีวิตเขาลดลงอย่างรวดเร็ว
จินตกชไหวไหล่แล้วพูดทีเล่นทีจริง "ฉันเพิ่งเก่งระดับนี้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเพราะงั้นยังไม่มีที่ไหนเก็บฉันไปเลี้ยงหรอก" ได้รับสายตาไอ้โกหกตอบกับมาสามคู่
"ฝีมือขนาดนี้มันคงมีได้ในสองสามชั่วโมงหรอกนะ" ไอแลนด์รู้สึกเหมือนโดนแกล้งแล้วอารมณ์เสีย
ทั้งที่พูดจริงแต่นั่นแหละใครเชื่อลงกันเหล่า จินตกชก็ไม่คิดอธิบายอะไรเพิ่มทั้งนั้น อย่างไรพูดไปพวกเขาก็ไม่เข้าใจ "ว่าแต่ผลึกนั่นใครเอาไหม?" ใช้แท่งเหล็กในมือเขี่ยไปทางพ่อถั่วเหลืองที่ยืนจ้องอย่างสนใจมากมายเช่นกัน
"นายไม่เอาหรือ มันช่วยให้พลังจิตพลังกายเพิ่มมากขึ้นได้อีกนะเว้ย ระดับขุนพลรับรองเพิ่มทีหลายระดับแน่" คริสเตนมองตามผลึกที่กลิ้งไปซบเท้าดร.ซอยล์ตาละห้อย
"แค่นี้ฉันก็เทพพอแล้ว ถ้าพวกนายอยากได้ก็เอาไปเลย" จินตกชกวาดตามองไปไกลๆ ราวกำลังตรวจดูว่ายังมีซอมบี้รอดสายตาอยู่ตรงไหนบ้างหรือเปล่า "และตอนนี้ฉันอยากได้ยานพาหนะอะไรก็ได้ที่ใช้เดินทางได้เร็วกว่าเดิน" ต่อให้มั่นใจว่าตัวคนเดียวเอาตัวรอดจนถึงเขตปลอดภัยได้ เพราะภารกิจคือคุ้มครองพระเอกไปส่ง...
จริงด้วยแค่คุ้มครองไม่ได้บอกว่าต้องปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนนี่นา แบบนี้ถ้าพ่อคุณเยินนิด โดนกัดโดนข่วนบ้างก็คงไม่ทำให้ภารกิจล้มเหลว ห้าวันกว่าจะกลายเป็นซอมบี้เอาไปส่งทันอยู่แล้ว
[เตือน!! นี่คือการเตือนความล้มเหลวของภารกิจคือพระเอกตายหรือเปลี่ยนสภาพจนคืนสู่สภาพเดิมไม่ได้ ฉะนั้นห้ามปล่อยตายและโดนซอมบี้กัดหรือข่วนเด็ดขาด!!]
ระบบกรีดร้องในหัวจินตกชเสียแทบเซวูบที่อยู่ๆ มีเสียงก้องแทบหัวระเบิด
โอเคๆ คุณระบบอินจัน พระเอกคือลูกรักสะบักสะบอมนิดหน่อยแต่รับรองฉันเอาไปส่งแบบไม่เปลี่ยนสายพันธุ์ใหม่แน่นอน
'อินจัน นั่นมันอะไร อย่าเปลี่ยนชื่อระบบเอาตามใจชอบสิโฮสต์!'
นอกจากเสียงกระฟัดกระเฟียดอันสูงปี๊ดยังให้ความรู้สึกว่ากำลังงอนจนแก้มพองอีกต่างหาก อือนั่นก็มโนเพ้อเจ้อไปนิด
เอาเป็นว่าฉันเข้าใจแล้วว่าความปลอดภัยทางกายพระเอกคืออันดับหนึ่ง แต่ความปลอดภัยทางใจไม่รับผิดชอบนะเพราะแค่ใบหน้าฉันก็ทำเขาเบ้หน้าหนีแล้ว
'ถึงได้บอกโฮสต์ไงว่าเลือกให้ดี!'
นี่ดีแล้วๆ อ้าวเงียบ
จินตกชแค่แอบคุยกับระบบในหัวแวบเดียวคริสเตนกับไอแลนด์ก็ช่วยกันรื้อของที่พอใช้ได้ออกมาจากรถมากองที่พื้นเรียบร้อยแล้ว
"เรายังเหลือเสบียงเล็กน้อยถ้ากินอย่างประหยัดคงได้สักสามถึงสี่วัน" ไอแลนด์จับห่อเล็กๆ รวมเป็นกองอย่างตั้งใจไม่ให้มากหรือน้อยต่างกันได้อย่างน่าทึ่ง
"แถวนี้ไม่มียานพาหนะใช้ได้เหลืออยู่แล้วล่ะ" คริสเตนกวาดตาไปทั่วแล้วส่ายหน้า
"นายรู้ได้ไงว่าไม่มี" จินตกชไม่เห็นว่าคริสเตนเดินไปไกลจากตรงนี้สักกี่ก้าว แล้วรู้ได้ไงว่าไม่มีในเมื่อรอบๆ เป็นเมืองร้างขนาดใหญ่
คริสเตนชี้ดวงตาสีน้ำตาลของตน "พลังพิเศษของฉันใช้แสกนผ่านสิ่งกีดขวางได้ แม้เห็นแค่เป็นรูปทรงไม่ลงรายละเอียดแต่แยกได้ว่ายังใช้ได้หรือไม่ได้สบาย" มันคือพลังจิตชนิดหนึ่งในโลกนี้นั่นเอง
"เจ๋งนี่หว่า แล้วนายมองเห็นได้ไกลแค่ไหนล่ะ?" มีเครื่องแสกนเดินได้นี่เองถึงรอดมาถึงตอนนี้ได้  จินตกชทึ่งจากใจของจริงดูดีกว่าอ่านเอาจากตัวหนังสือแบบเทียบกันไม่ติด
"หนึ่งกิโลเมตร"
ดวงตาสีน้ำตาลของจินตกชทอประกายระยับ "ส่วนใหญ่มีพลังแสกนได้แค่สามสี่ร้อยเมตรเท่านั้นนี่หว่า"
คริสเตนยืดอกท่าทางภูมิใจ "นายอย่าได้เข้าใจว่าฉันเป็นแค่คนขับรถเท่านั้น ฉันเป็นนักรบระดับ A เชียวนะ ไอแลนด์ก็ด้วย" พยักหน้าไปทางเด็กหนุ่มอายุสิบเก้า
"ระดับ A แล้วไง อย่างไรก็เทียบระดับ S อย่างนายไม่ได้อยู่แล้ว" หลังจากแจกแจงทุกอย่างแล้วเขาก็หยิบของที่แบ่งเป็นสี่ส่วนใส่เป้สะพายหลังอย่างเป็นระเบียบ "ฉันก็อยากให้แต่ละคนรับผิดชอบเสบียงส่วนตนเองหรอกนะ แต่ดูแล้วคงไม่ไหว ฉะนั้นฉันรับผิดชอบเอง" แน่ใจได้ว่าไม่ไหวนั่นคงหมายถึงดร.ซอยล์ แม้พ่อคุณสง่างามราวท่านชายผู้สูงศักดิ์ ร่างกายดูแข็งแรงต่างจากพวกใช้แต่สมองทั่วไปทว่าไม่ได้ดูบึกบึนเท่าคนคุ้มกันทั้งสอง แต่ก็ไม่แน่บางทีพ่อคุณอาจซ่อนรูปก็ได้ ในเมื่อกะด้วยสายตาน่าจะสูงกว่าร้อยเก้าสิบ
ถั่วเหลืองที่ต้นสูงเกินแบบนี้น่าหมั่นไส้ยังไงไม่รู้สิ
จินต์พยักหน้าเข้าใจ "จริงสิเขตโคลเทคไกลจากตรงนี้มากไหม ถ้าไม่ไกลเท่าไหร่จะได้เดินไป" ถามแล้วได้สีหน้าเจื่อนจืดจากไอแลนด์กับคริสเตนตอบกลับมา ส่วนดร.ซอยล์ให้ความสนใจรถคันหนึ่งมากกว่า เปิดดูเครื่องยนต์อยู่นี่นา
"จากตรงนี้ก็พันกว่ากิโลเมตรนั่นแหละ"
"เกินไปไหม พวกนายไม่ได้นั่งเครื่องบินออกมาแต่แรกใช่ไหมนั่น?" ได้ยินแล้วจินต์จะเป็นลม
"ทรัพยากรที่ฉันต้องการมันอยู่ไกลเองช่วยไม่ได้นี่นา" ซอยล์ปิดฝากระโปรงรถแล้วหันมาพูดจริงจัง "อีกไม่กี่กิโลก็ถึงบริเวณที่มีทรัพยากรที่ฉันต้องการ ถ้าไม่เกิดเรื่องเสียก่อนป่านนี้คงกลับใกล้ถึงโคลเทคแล้ว"
"คุณมาตามหาอะไรหรือ?" ในนิยายบอกแค่ว่ามาหาทรัพยากรใหม่แล้วเกิดเรื่องจนเหลือตัวคนเดียว จากนั้นก็หนีตายอย่างยากลำบากถึงสิบวันกว่าจะได้เจอคนของโคลเทคที่มาตามหา สภาพเกือบตายนั่นแหละ ขาดอาหารขาดการพักผ่อน สภาพจิตใจดิ่งสุด
ถึงการช่วยเขาไว้ตอนนี้คงทำเนื้อเรื่องเปลี่ยนไปเล็กน้อยแล้วแต่ทำไงได้ล่ะ ระบบส่งมาลงตรงนี้พอดีแบบนี้ให้คิดอย่างไรก็คือต้องการเปลี่ยนเนื้อเรื่องส่วนนี้ ฉะนั้นฉันขอทำภารกิจให้สำเร็จละกันเพื่อผลประโยชน์ แน่นอนว่ายืดอกยอมรับเลยว่าทำเพื่อผลประโยชน์ส่วนตนล้วนๆ อย่างไม่อายเลยด้วยในเมื่อมันคือความจริง
"เฟิร์น"
คำสั้นๆ จากปากพ่อถั่วเหลืองสามารถทำสมองจินตกชประมวลผลไม่ถูกไปชั่วขณะ


## ระบบจกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

บทที่ 2
เฟิร์นที่ว่าเป็นแท่งผลึกสีฟ้าน้ำทะเลโปร่งแสง รูปร่างคล้ายต้นเฟิร์นจริงๆขนาดเล็ก ฝังตัวอยู่ตามแง่งหินบางแห่งเท่านั้น ซอยล์เคยได้มาแท่งหนึ่งแล้วนำไปทดลองได้ผลว่ามันทำให้บาดแผลหายเร็วขึ้นกว่ารักษาปกติสิบเท่าร่วมทั้งทำให้กำลังฟื้นคืนเป็นปกติได้ในห้านาทีหลังจากดื่มยาผสมเฟิร์นที่ว่านี้ นั่นทำให้เขาตามหามาเกือบปี ครั้นได้ข่าวว่ามีอยู่แถวนี้เขาจึงมา ใช่ว่าไม่โดนห้ามแต่อย่างไรเขาก็อยากมาด้วยตนเอง เขาไม่วางใจให้พวกมือหยาบมาเก็บทรัพยากรล้ำค่าพวกนี้ไปให้เขาหรอก
ฟังคำอธิบายไปพยักหน้าไป นึกจินตนาการไปไกลแล้วว่าเจ้าเฟิร์นพวกนั้นต้องดูดีเหมือนอัญมณีมากแน่ๆ พลังมโนของหนอนหนังสือไม่ใช่เล่นๆ นะขอบอก
"งั้นเราก็ไปหาเฟิร์นพวกนั้นก่อนค่อยกลับไปที่โคลเทคละกัน นำทางไปเลย" ผายมือให้คนรู้ทางเดินนำไป
"ผมว่าเราเลิกล้มเถอะ เราควรรีบกลับนะครับเพื่อความปลอดภัย" ไอแลนด์ไม่เห็นด้วยที่จะไปต่อ
"ตอนนี้เราไม่มีรถแล้วด้วย ควรรีบเดินทางกลับนะครับดร.ซอยล์" คริสเตนรับผิดชอบไม่ไหวแน่ถ้าซอยล์เป็นอะไรไป
"มาจนถึงนี่แล้วให้กลับมือเปล่าหรือ ถ้านายกลัวก็กลับไปก่อนเลย" ซอยล์พูดอย่างเอาแต่ใจทว่ามันมีพลังน่ากริ่งเกรงจนสันหลังเย็นขึ้นมาฉับพลัน คริสเตนกับไอแลนด์ก้มหน้าไม่กล้าสบตาผู้ซึ่งเป็นแค่นักวิจัย
รัศมีพระเอกงั้นหรือ น่าเกรงใจมากมายเลยครับ
"เอาน่า ไหนๆ มาถึงนี่แล้วอย่างที่ดร.บอกนั่นแหละไปเก็บมาสักหน่อยก็ไม่เสียหายนี่นา ฉันระวังหลังให้เอง" จินตกชรับรองหนักแน่น เชื่อว่าทักษะที่ได้รับมาเมื่อครู่พิสูจน์แล้วว่าพึ่งพาได้จริง
หน้าตามองตรงๆ ทำใจรับไม่ไหวแต่ฝีมือกับน้ำเสียงหนักแน่นเชื่อถือได้ ผู้คุ้มกันทั้งสองยอมรับอย่างเลี่ยงเสียไม่ได้
"ตกลงแล้วก็ไปกัน ทางไหนรีบเลยถ้าได้เฟิร์นที่ว่ามาแล้วจะได้วางแผนเดินทางกลับโคลเทคทางที่ใกล้ที่สุด" จินตกชกระชับแท่งเหล็กในมือทำราวนี่เป็นอาวุธคู่กายเขาแล้ว
"เดินกลับไปทางนั้นราวๆ หนึ่งกิโลเมตร" ซอยล์พยักหน้าไปทางที่รถของเขาวิ่งหนีซอมบี้มา แล้วเดินนำออกไปทันที ตามด้วยผู้คุ้มครองทั้งสองแล้วปิดท้ายที่คนหน้าตาขี้ริ้วทว่าฝีมือระดับ S ในสายตาพวกเขา
ระหว่างเดินกลับไปหาเฟิร์นผลึกจินตกชเรียกระบบมาถามเรื่องคาใจ
อินจันทักษะที่ให้มาทำให้ฉันอยู่ระดับไหนหรือ?
'ตอนนี้โฮสต์อยู่ระดับ A... ระดับA นั่นแหละ แต่โฮสต์อย่าตั้งชื่อระบบตามใจชอบแบบนี้สิ'
ทำไมมีลังเลไปวูบหนึ่งด้วย หรือมีพลัส มีดับเบิล มีทริพเพิลต่อท้ายด้วย
'ไม่ใช่ขนาดถ่านไฟฉายนะ โฮสต์อยู่ในระดับ A จริงๆ ระบบให้การสนับสนุนระดับสูงสุดได้เท่านี้'
โอเค ฉันไม่ได้ว่าอะไรอย่ามาด้วยเสียงเหมือนเสียใจแบบนั้นสิ แค่ถามเพื่อความแน่ใจ เวลาเจอพวกระดับ S จะได้ระวังไว้ไม่ยื่นหัวไปให้เขาตบเล่น แต่ทำไมพวกเขาคิดว่าฉันอยู่ระดับ S ล่ะ?
'คงเพราะโฮสต์ลงมือโหดเหมือนหน้าตานะสิ บอกแล้วเลือกดีๆ'
ยังบ่นอีกแน่ะ พอจบ ฉันไปเก็บเฟิร์นแล้ว!
ระหว่างทางมีซอมบี้โชคร้ายมาให้ไอแลนด์ คริสเตน และจินตกชตบเล่นบ้างประปราย จนมาถึงผาหินสูงสักห้าเมตรได้มองไปซ้ายยาวจรดเส้นขอบฟ้า มองทางขวาห้าร้อยเมตรติดทะเลสาบ ซอยล์ยื่นมือไปเคาะตามผนังผาหินมันเปราะแบบเคาะเบาๆ หินร่วงกราว บริเวณที่หินเปราะร่วงลงไปมีผลึกสีน้ำทะเลใสรูปร่างเหมือนเฟิร์นต้นน้อยกระจุกกันอยู่
"อยู่แถวนี้จริงด้วย" ซอยล์ยิ้มอย่างยินดีจากนั้นลงมือเก็บใส่กล่องโลหะควบคุมคุณภาพอย่างทะนุถนอม "นายสามคนคอยระวังซอมบี้ละกันไม่ต้องช่วยฉันเก็บหรอก ผลึกพวกนี้บอบบางมือหยาบอย่างพวกนายคงทำพวกมันแตกหมด" สองคนทำตามไม่มีปากเสียงใดต่างจากอีกหนึ่งยื่นหน้าเข้าไปส่องผลึกเหล่านั้นระยะใกล้
"เจ้าพวกนี้สวยกว่าที่จินตนาการไว้เสียอีก" จินตกชชื่นชมความคิดของนักเขียนจากใจที่สามารถสร้างอะไรสวยๆ แบบนี้ขึ้นมาได้จริงๆ
"อย่ายื่นหน้าเข้าไปใกล้นัก!"
ฮัดชิ่ว! เพล้ง!
เฟิร์นผลึกแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยโดนจามใส่ครั้งเดียว
"เฮ้ย ทำไมมันแตก!"
"บอกแล้วว่ามันบอกบาง แตกแบบนี้ใช้ไม่ได้แล้ว" เสียงเขียวตาขุ่นใส่หนุ่มหน้าขี้ริ้วแล้วสะบัดหน้ากลับไปเก็บพวกที่ยังคงสภาพดีอยู่ "ไปทางโน้นเลย" ชี้ไปไกลลิบ ไอแลนด์พยักหน้าเรียกจินตกชให้มาทางตน อย่าเข้าไปเกะกะดร.
"ใครจะรู้ล่ะว่ามันบอบบางขนาดนั้นจามทีเดียวก็แตก... อ๊ะ ดูสิ มันกลายเป็นต้นจิ๋วๆ แน่ะ เว้ยนี่มันโคตรน่ารักเลยนี่หว่า" นึกว่าแตกไปนั่นตายแล้วซะอีกที่ไหนได้กลายเป็นเกิดต้นผลึกเล็กจิ๋วเยอะแยะเลย น่ารักกว่าพวกต้นใหญ่เสียอีก
ซอยล์ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ เขาไม่รู้มาก่อนเลยว่าเฟิร์นผลึกพวกนี้แตกแล้วเกิดใหม่ได้ ในห้องทดลองถ้าแตกก็เป็นผงคุณสมบัติพิเศษของมันสูญค่าหมดใช้อะไรไม่ได้อีก ผลึกตรงนี้คนละชนิดกับที่เคยได้มาหรือเพราะลมหายใจของจินตกชกันแน่ที่ทำให้เป็นเช่นนั้นเขาไม่รู้
"นายเป่าให้แตกอีกครั้งสิ" ยื่นมาให้ตรงหน้าต้นหนึ่ง สีหน้าอยากรู้อยากเห็นมากมาย
อือ พระเอกมีสีหน้าราวเด็กเจอสิ่งน่าสนุกแบบนี้ก็ดูดีไปอีกแบบนะ สมเป็นอาหารตาชะมัด
จินตกชมองแล้วหันไปเป่าต้นที่อยู่บนก้อนหินใกล้ตัวแทน แน่นอนว่าไม่แตก ไม่ขยับ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น "ต้นเมื่อกี้คงถึงอายุของมันพอดีมั้ง"
อ้าว กลายเป็นสีหน้าเบื่อโลกไปล่ะ เปลี่ยนไวดีเว้ย
เพราะไม่เป็นดังคาดซอยล์จึงหันกลับไปจัดการกับผลึกรูปร่างคล้ายเฟิร์นใส่กล่องที่เตรียมมาแบบไม่สนใจเจ้าคนขี้ริ้วอีกต่อไป จินตกชส่ายหน้าแล้วแซะจุดที่เฟิร์นกระจุกจิ๋วโผล่ขึ้นมาเมื่อครู่ขึ้นมาใส่กระเป๋านิดหนึ่งก่อนเดินไปหาคริสเตน
"นายคิดว่าใครต้องแบกไอ้กล่องนั่น?" ชี้หัวแม่มือกลับหลังไป
"แน่นอนว่าไม่ใช่ฉัน" ไม่ได้ถามแต่ไอแลนด์ออกตัวก่อนแล้วว่าไม่
"และก็ไม่ใช่ฉัน" จินตกชก็ไม่เอาด้วยหรอกนะ กำลังของเขาไม่ได้มีไว้แบกอะไรที่ไม่ใช่พระเอก
"โอเค นั่นคือฉัน" คริสเตนยกสองมือขึ้นเหมือนยอมแพ้ แล้วตอบรับอย่างจำยอมในเมื่อสองคนที่รู้แล้วว่าเก่งกว่าตนไม่ว่างมาทำอะไรแบบนั้น เขาเปลี่ยนเป็นกรรมกรแบกหามเองก็ได้
การอยู่ในที่ไม่คุ้นทำแต่ละคนเครียดไม่น้อย ผ่านไปครู่ใหญ่คุณดร.ยังเก็บผลึกน้อยๆ ไม่เลิกเสียที ไอแลนด์กับคริสเตนเงียบไม่มีเตือนหรือเร่งเจ้าตัวสักนิด จินตกชซึ่งเฝ้าระวังอยู่บนซากหักพังที่มีความสูงเท่าชั้นสองของตึกสักหลังชะเง้อไปทางหนึ่ง
"คุณถั่ว เอ๊ย คุณดร. ได้เวลาย้ายก้นออกจากตรงนี้แล้ว" ยกมือป้องตามองไปไกลๆ แล้วเหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นที่หน้า
"มีอะไรผิดปกติหรือ?" คริสเตนเงยหน้าขึ้นมองคนพูดแล้วผงะ ก้มหน้าลงอย่างไว "หน้าตาปกติก็ทำลายสายตาอยู่แล้วเพิ่มความเครียดเข้าไปแบบนั้นไม่สงสารสายตาคนอื่นบ้างเลยหรือไง"
"บ่นไร้สาระอะไรไม่ทราบ เดี๋ยวก็ช่วยส่งเสริมไปเป็นอาหารซอมบี้ให้หรอก" ว่าพลางกระโดดลงมาที่พื้นแล้วคุกเข่าลงเอาหูแนบพื้น "ทางทิศเก้านาฬิกามีอะไรไม่รู้ล่ะกำลังตรงมา ฝุ่นฟุ้งมาเลย แถมสียงแบบนี้น่าจะหลายร้อย"
"ดร. พวกเรารีบไปจากตนนี้เถอะครับ!" ไอแลนด์พุ่งเข้าไปคว้าทุกสิ่งอย่างลงกระเป๋าเว้นไว้แค่กล่องเก็บผลึกรูปร่างเฟิร์นที่ยังเปิดอยู่
"อีกเดี๋ยวหนึ่งได้ไหม?" ซอยล์ขอเวลาอีกนิดก่อนจะรู้สึกว่าร่างกายลอยสูงขึ้นจากพื้น
"เสี้ยววินาทีเดียวก็กลายเป็นอาหารซอมบี้แล้ว" จินตกชก็ไม่คิดว่าตนสามารถยกผู้ชายตัวโตขึ้นจากพื้นได้ราวหยิบผ้าสักผืน เพียงแต่ยามนี้ไม่มีเวลาแล้วจริงๆ "วิ่งตามฉันมาให้ไวด้วย!" ก้าวออกไปว่องไวแบบเสือชีต้าห์หนีภัย
"เดี๋ยว! ฉันวิ่งเองได้" คนโดนจับฟาดบ่ารู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก
"วิ่งล่อพวกมันหรือวิ่งรวมกลุ่มกับพวกมันล่ะ ร้อยทั้งร้อยคงไม่เหลือซากมาวิ่งกับพวกมันถึงสามนาทีแน่นอน" จินตกชไม่ได้ดูถูกพ่อคุณนะ แค่ตอนนี้ยังไม่พร้อมเจอผีกองทัพหนึ่งเท่านั้นถ้าเลี่ยงได้เลี่ยงเถอะ ถึงมีทักษะร้ายกาจแต่ ซอมบี้ก็ยังน่ากลัวอยู่ดีนะแม่จ๋า อย่างไรพื้นฐานฉันก็เป็นหนอนหนังสือเท่านั้น ที่ลุยเมื่อก่อนหน้าเพราะมันเลี่ยงไม่ได้ คราวนี้เลี่ยงได้ใครเทพเชิญ ฉันเป็นแค่หนอนขอผ่านละครับ!
"ปล่อยฉันลง!" เริ่มมีการขบเขี้ยวเคี้ยวฟันประกอบด้วยแล้ว
"โธ่ดร.ที่จินต์พูดมันก็ถูกนะ เราต้องรีบไปให้พ้นทางผ่านของพวกมัน" คริสเตนผู้แบกของพะรุงพะรังที่สุดสับเท้าเร็วจี๋ตามจี้สามคนด้านหน้า
"ผมว่าเราฟังที่จินต์บอกเถอะครับ ตอนนี้ผมได้ยินเสียงดังสนั่นจากฝีเท้าเป็นร้อยแล้วครับ ดีที่จินต์ได้ยินก่อนไม่เช่นนั้นความเร็วในการวิ่งของพวกเราย่อมหนีพวกมันไม่ทันแน่" ไอแลนด์ยอมรับว่าก่อนหน้าเขาไม่ได้ยินเสียงหรือมองเห็นสัญญาณว่ามีซอมบี้เป็นร้อยตนกำลังมาทางนี้ คนที่มีการตรวจจับระยะไกลแบบนี้แหละที่เขาอยากได้มาร่วมกลุ่มด้วยนานแล้ว
แม้มีการเตือนจากทั้งสองผู้ติดตามทว่าซอยล์ไม่รับฟัง "แค่ซอมบี้ร้อยสองร้อยคิดว่าฉันรับมือไม่ได้หรือไง" เจ้าตัวเงื้อมือกะว่าจะฟาดหลังเจ้าคนแบกตนเสียครั้งทว่ายังไม่ทันได้ฟาดกลับโดนโยนลงพื้นแบบไม่ทันตั้งตัว กลิ้งไปหลายตลบ ถลอกไปหลายแผล
"ถ้าเก่งขนาดนั้นก็ถ่วงเวลาไปละกัน ฉันไปหาที่ปลอดภัยก่อนล่ะ โชคดีนะพวกนาย ตายไปก็อย่ามาอาฆาตผิดคนล่ะ" พยักหน้าไปที่ซอยล์เสียครั้งว่านั่นแหละคนที่พวกนายควรอาฆาต จากนั้นจินตกชก็เผ่นจริงวิ่งแบบไม่เหลียวหลังเลย
"เฮ้ย! เอาจริงหรือนั่น!" คริสเตนร้องเสียงหลง ไม่คิดว่าจินตกชจะทิ้งพวกตนง่ายๆ แบบนี้
"เป็นเรื่องแล้วไงล่ะ!" เพียงโวยจบหันไปด้านหลังทั้งสามก็แทบหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ ซอมบี้ร้อยกว่าจริงๆ เห็นอยู่ลิบๆ พุ่งมาหาไวแทบหยิบอาวุธมาตอบโต้ไม่ทัน
ซอยล์ลุกขึ้นจากพื้นสีหน้ามืดทะมึน ทั้งโมโหทั้งอาฆาตเจ้าคนหน้าขี้ริ้วในมือเขามีมีดสั้นทรงอานุภาพทำลายล้าง แม้เขามีมันสมองชาญฉลาดแต่ก็มีฝีมือและพลังต่อสู้ในระดับ A เช่นกัน ทั้งสามช่วยกันฟาดฟันซอมบี้ที่เห็นพวกเขาเป็นอาหารโอชะ การเคลื่อนไหวรวดเร็ว พลังทำลายมากราวรถบรรทุกเบรกแตกพุ่งใส่ แล้วยังเล็บแหลมที่ห้ามโดนข่วนแม้เกิดแค่รอยขนแมวก็ไม่ได้
ซอยล์ตวัดมีดฟาดฟันทางขวามือแล้วโยนมีดสลับไปทางซ้าย เขาถนัดการใช้ทั้งสองมือ แล้วยังเคลื่อนไหวร่างกายได้ว่องไว ทั้งหมอบหลบ ทั้งเอี้ยวตัวหลบ ถีบให้กระเด็นห่างก็ได้ ทว่าจำนวนมากมายก็ทำเอาแย่ได้เช่นกัน
ไอแลนด์ใช้ปืนพกสั้นสองกระบอก พ่อคุณใช้พลังจิตเป็นกระสุนฉะนั้นถ้าพลังหมดนั่นแหละกระสุนถึงหมดไปด้วย แล้วยังใช้ปืนฟาดใส่กันไม่ให้เข้าใกล้ได้พร้อมกัน
คริสเตนใช้ปืนกลมือ ยิงได้ทั้งระยะใกล้ไกลแรงกระสุนระเบิดซอมบี้ได้ครั้งล่ะหลายตัว แต่ก็ไม่สามารถยิงต่อเนื่องได้เพราะมันใช้พลังจิตมาก ต้องพักหายใจสักยี่สิบวินาทีถึงสร้างกระสุนได้อีกครั้ง
"โธ่เว้ย ไอ้หน้าขี้ริ้วนั่นมันทิ้งกันจริงๆ หรือวะ!" คริสเตนหอบหายใจ เขาใช้ประบอกปืนฟาดซอมบี้ที่พุ่งเข้ามารุม เวลาที่ใช้ในการพักหายใจแทบไม่มี
"มันก็แบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง" พวกอยู่ตัวคนเดียวได้มันก็เอาแต่ตนเองเท่านั้นอยู่แล้ว ซอยล์ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาหงุดหงิดยิ่งนักที่ถูกทิ้งไปง่ายๆ แบบนี้  หรือเขาคาดหวังว่าจินตกชอาจต่างกับพวกคนที่เขารู้จักมาทั้งหลายหรืออย่างไร เขาเองก็ไม่เข้าใจ
จินตกชวิ่งหน้าตั้งมาไกลแค่ไหนไม่รู้พร้อมเสียงร้องเตือนสนั่นหวั่นไหวของระบบ เจ้าตัวหาเศษซากหักพังที่ดูแล้วมีความสูงมากที่สุดกระโดดขึ้นไปยืนป้องตามองออกไปที่เส้นขอบฟ้า แล้วสีหน้ายิ่งเครียด
"ซวยของจริงเลย ดันพาวิ่งมาทางนี้ด้วย ต้องเอาสามคนนั้นไปหลบทางไหนถึงพ้นฟะเนี่ย" บ่นแล้วทิ้งดิ่งตนลงมายังพื้นจากนั้นกระโจนออกไปรวดเร็วราวเหยี่ยวบิน "อินจันก็เลิกโวยเสียที คงไม่อยากให้ฉันจดลงบัญชีไว้ต่อยรวบยอดทีเดียวใช่ไหม ฉันทิ้งเจ้าสามคนนั้นมาทางนี้มีเหตุผลละกัน"
ได้ยินแบบนั้นระบบเงียบไปเลย เพราะจินกชทำให้เนื้อเรื่องเริ่มเปลี่ยนแล้วระบบเองก็ไม่รู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรต่อจากนี้ ทว่าโฮสต์ที่เลือกมาบอกว่ามีเหตุผลจึงทำได้แค่ตามดูว่าคิดทำอะไรต่อไป
เพราะอยู่ในที่แจ้งไร้ที่กำบังให้ไม่มีเวลาฟื้นตัว ยามนี้ทั้งสามจึงหอบตัวโยนแทบโดนซอมบี้ฉีกทึ้งอยู่รอมร่อ ต้องหันหลังพิงกัน ต่างรับมือในด้านหน้าตนเท่านั้นไม่สามารถขยับไปทางไหนได้เลย
"บ้าเอ๊ย ทำไมมันเยอะขนาดนี้" คริสเตนกำลังยื้อแย่งปืนกลของตนกับซอมบี้ที่กัดติดไม่ยอมปล่อย
ซอยล์ฟาดฟันจนแขนล้า รอบด้านเกลื่อนด้วยแขนขาเน่าเปื่อย ทว่าพวกซอมบี้ยังเหลืออีกเป็นร้อยตน  มือเท้าคมเขี้ยวไล่ล่าไม่มีลดละ ตวัดเข้าใกล้จนเกือบได้เงาหัว ทั้งสามก็หลายครั้ง ซอมบี้จู่โจมใกล้ถึงตัวมากขึ้นทุกขณะ ครั้นพอไอแลนด์ยิงพลาดทำให้ซอมบี้ตนหนึ่งพุ่งเข้าถึงตัวซอยล์ได้
"ดร.!"
คริสเตนตวัดปืนกลในมือซึ่งติดซอมบี้อีกตัวไปด้วย ฟาดใส่ซอมบี้ที่พุ่งเข้าใส่ซอยล์ส่งทั้งสองตัวกระเด็นออกไป
"เรายันได้อีกไม่นานแล้วผมกับคริสเตนจะหาทางจัดการพวกมันให้ได้มากที่สุด ดร.ใช้จังหวะนั้นหนีไปนะครับ" ไอแลนด์ยิงซอมบี้สองตัวที่กลิ้งตัวอยู่บนพื้นกันไม่ให้เผลอเข้าไปใกล้แล้วอาจเกิดเรื่องไม่คาดฝัน
"ฉันคนเดียวไม่มีทางรอดกลับไปโคลเทคได้แน่นอน" ซอยล์ยอมรับว่าตนไม่ได้เก่งกาจอย่างนักรบระดับ S ก่อนหน้าเขาแค่โมโหที่โดนจับฟาดบ่าเป็นสิ่งของเท่านั้น ตอนนี้เขานึกเสียใจนิดหน่อยแล้ว
ซอมบี้เจ็ดสิบกว่าตนส่งเสียงราวการข่มขวัญคนทั้งสามก่อนจู่โจมเข้ามาอย่างดุดันมากกว่าก่อนหน้า เหมือนพวกมันไม่ต้องการเสียเวลากับอาหารมื้อนี้ต่อไปแล้ว ปืนกลในมือคริสเตนโดนบีบทำลาย ปืนพกหนึ่งกระบอกของไอแลนด์โดนกัดแตกละเอียด มีดในมือซอยล์หักครึ่งติดปากซอมบี้ตนหนึ่งไป ไร้อาวุธก็เท่ากับตายไปแล้ว ทั้งสามหน้าซีด
"พวกนายสามคนยืนเฉยๆ ห้ามขยับนะเว้ย!"
เสียงตะโกนมาพร้อมเงาร่างสูงโปร่งกระโจนลงมากลางวง แท่งเหล็กในมือเงาร่างนั้นตวัดไปรอบทิศกวาดซอมบี้กระเด็นห่างออกไปหลายสิบเมตรที่ใกล้เกินขาดครึ่งตัวทั้งหมด ก่อนพุ่งออกไปดั่งลูกกระสุนออกจากรังเพลิงเข้ากวาดพวกที่เหลือแบบไม่ปล่อยรอดไปได้สักตน
ไอ้จินต์เว้ย! จำไว้มันคือตัวหนังสือในหน้ากระดาษเท่านั้น ไม่น่ากลัวอะไรหรอก ฟาดๆ มันเข้าไป
จินตกชแทบสะกดจิตตนเองให้ความกลัวลดลงแล้วกวาดพวกซอมบี้ตรงนี้ให้หมด ไม่เกินสองอึดใจพวกตัวเละทั้งหลายก็ไม่ลุกขึ้นมาจากพื้นอีกเลย
"จินต์!" คริสเตนแทบพุ่งเข้าไปกอดเจ้าของชื่อแน่ะถ้าไม่ติดแท่งเหล็กยันไว้ไม่ให้เข้ามา
"ไม่น่าเชื่อนายกลับมาจริงๆ" ไอแลนด์เองก็ไม่คิดว่าจินตกชจะกลับมาช่วย
"นาย... ไม่ได้หนีไปแล้วหรอกหรือ" ซอยล์ตกตะลึงอย่างปิดไม่มิด
จินตกชไหวไหล่ "ฉันได้ยินเสียงยานพาหนะหลายคันกำลังตรงมาทางนี้"
"อ้อ นายเลยรีบกลับมาเอาหน้างั้นสิ กลัวหน่วยช่วยเหลือมาถึงนายจะไม่ได้ไปเขตโคลเทคถ้าปล่อยพวกฉันไว้"
"นี่คุณถั่วเหลือง สมองที่มีเอาไว้ใช้คิดด้านอื่นที่ไม่ใช่งานวิจัยบ้างเถอะ เพื่อนน่ะไม่มีเลยใช่ไหมล่ะ" จินตกชไม่อยากเสียเวลาเถียงฉะนั้น แดกดันแทนละกัน ไอแลนด์กับคริสเตนหันหน้าไปแอบกลั้นหัวเราะทางอื่น
ซอยล์กัดฟันกรอด นึกอยากด่าให้สักหน่อย แต่ยังไงจินตกชก็ไม่ได้ทิ้งพวกตนไปจริงๆ นี่นาเขาเงียบให้ก็ได้
"นายบอกว่าได้ยินเสียงยานพาหนะหลายคัน หน่วยช่วยเหลือมาแล้วงั้นหรือ" ไอแลนด์มองซากปืนหนึ่งในสองของตนอย่างเสียดาย
"ใช่ที่ไหนเล่า เพราะได้ยินเสียงยานพาหนะพวกนั้นกับเสียงฝีเท้าสักพันหนึ่งได้ถึงโยนพวกนายทิ้งไว้แล้วล่วงหน้าไปดูเพื่อความแน่ใจว่าไม่ได้คิดไปเอง ยังไงฉันก็กลับมาช่วยพวกนายทันแน่นอน และตอนนี้มีเวลาแค่สิบนาทีในการหาที่ซ่อนให้พ้นจากสิ่งพวกนั้น"
"เดี๋ยวนะเสียงฝีเท้าเป็นพัน... มีซอมบี้ไล่ตามยานพาหนะพวกนั้นมาเป็นพันตนเลยหรือ?" คริสเตนยกสองมือกุมแก้มปากอ้ากว้าง
"ถึงบอกให้หาที่ซ่อนไงเล่า" ว่าแล้วมองหาไปทั่ว
"ซ่อน เยอะขนาดนั้นซ่อนยังไงถึงพ้นกันล่ะ!" คริสเตนเกือบลงไปนั่งมืดมนที่พื้นถ้าไม่ติดบาทาจากไอแลนด์ยันโครมให้หน้าคะมำไปเลย
"แทนที่มาโวยวายรีบช่วยกันคิดสิเว้ย"
"บริเวณนี้มีอะไรที่ไหนใช้ซ่อนตัวได้บ้างเล่า" ใช่ว่าไม่ช่วยซอยล์มองหาไปทั่วแล้วเจอแต่ซากหักพังที่ใช้เป็นกำบังไม่ได้สักที่
"เราจะลงไปหลบใต้ดิน หาจุดไหนมีทางลงไปใต้ดินบ้าง เร็วเลย" ไม่พูดเปล่าจินตกชออกวิ่งหาว่ามีตรงไหนมีห้องใต้ดินบ้าง อีกสามลากขาออกไปเดินหาอย่างเร็วเท่าที่ร่างกายยังอำนวย ซึ่งแต่ละก้าวของทั้งสามคนที่แทบหมดแรงช้าราวคนแก่อายุร้อยปีก้าวเดิน
ยิ่งเวลาเร่งรัดแต่ละคนยิ่งร้อนรน มองไปทางไหนล้วนไม่เห็นทำไอแลนด์หงุดหงิดจนเผลอระบายอารมณ์ด้วยการเตะเข้าที่ผนังผุพังโครมใหญ่ ผนังตรงนั้นพังลงมาเผยให้เห็นบันไดลงไปด้านล่าง
"ตรงนี้มีห้องใต้ดินล่ะ!"
ทั้งสามคนรีบวิ่งมาดู พอมาถึงจินตกชกระโดดลงไปทันที
"เจ้าบ้าทำอะไรแบบนั้นเกิดมีซอมบี้อยู่ด้านล่างเล่าเว้ย!"
"ไม่มีหรอกน่า ถ้ามีมันคงพุ่งออกไปแล้ว ข้างล่างนี่กว้างพอให้ลงมาซ่อนได้ ไม่มีตัวอะไรทั้งนั้น ลงมากันเลย" จินตกชไต่กลับขึ้นไป จากนั้นก็หาประตูท่าทางแข็งแรงมาปิดช่องทาง แม้ไม่สนิทนักแต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรกั้น
พอปิดทางเข้าเรียบร้อยแล้วไอแลนด์เอาแท่งแสงออกมาวางหนึ่งแท่งแล้วส่งขวดน้ำให้แต่ละคนดื่มสักนิด ก่อนเอาเสื้อคลุมปิดแสงจากแท่งแสงเมื่อเสียงดังสนั่นใกล้เข้ามารวดเร็วจนทั้งสี่แทบกลั้นหายใจ
โครม!!
ทางลงใต้ดินที่อุตส่าห์ปิดไว้แม้ไม่เรียบร้อยนัก แต่ไม่ต้องเคาะแบบถล่มราบอย่างนี้ก็ได้ไม่ใช่หรือไงฟะ


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

ตอนนี่ 3
ไม่ว่านายเป็นใครอยู่ตรงไหน ฉันสาบานว่าจะฟาดด้วยท่อนเหล็กให้จำไม่ได้เลยว่าเป็นใครมาก่อน
"ใครมันช่างขับรถโง่ได้โล่ขนาดนี้วะ" จินตกชกัดฟันกรอก มือข้างหนึ่งกำหมัดแน่นอีกมือบีบท่อนเหล็กสั่นระริก ต่อให้ระบบให้ระดับเทพขนาดไหนมา ท่ามกลางซอมบี้ความเร็วสูงเป็นพันตนก็ไม่ได้ช่วยไม่ให้คุณเปลี่ยนสายพันธุ์ใหม่แน่นอน
"บ้าเอ๊ย ทำไมต้องชนพนังตรงนี้ด้วย ทางให้ไปมีกว้างขวางนะเว้ย!" คริสเตนเคี้ยวฟันตามมา
"เงียบ แล้วขยับเข้าไปด้านใน ทำตัวเงียบๆ ไว้" ในเมื่อหลบไปจากตรงนี้ไม่ได้ก็ทำตัวเงียบๆ อยู่ในเงาห้องใต้ดินแทนก็ได้
เพิ่งดันสามหนุ่มเข้าไปติดผนังได้วินาทีเดียวจินตกชก็แทบยื่นหนังสือขอเป็นพันธมิตรกับซอมบี้ไล่ตีพวกตีนผีขับยานพาหนะเสียเต็มประดา ยานพาหนะมีกี่คันพ่อพุ่งชนผนังเหนือห้องใต้ดินมันทุกคัน จากที่เหลือกำบังสักเล็กน้อยยามนี้เปิดโล่งแบบซอมบี้วิ่งไม่ดูทางย่อมตกหลุมดักตรงนี้แน่นอน ไม่ทันขาดคำ ซอมบี้สิบกว่าตนร่วงลงมาให้ทั้งสี่ทัศนาระยะประชิด
ความเร็วของซอมบี้ที่ยังไม่ทันตั้งตัวกับคนที่ดักรอย่อมเทียบกันไม่ได้ จินตกชคว้าซอมบี้ตนหนึ่งมาเป็นกำบังแล้วตวัดแท่งเหล็กตัดคอทุกตนจากนั้นรีบดึงลำตัวที่ไร้การเคลื่อนไหวเข้ามาใช้กำบังมีเป็นสิบนับว่าพอใช้
"ช่วยกันจับไว้ให้ดีอย่าให้พวกข้างบนเห็นว่ามีคนเป็นอยู่ตรงนี้เด็ดขาด" ความรู้จากหนังสือเรื่องไหนหนังเรื่องใดที่น่าเอามาใช้พรางตัวได้ขุดค้นออกมาใช้อย่างไว "เงียบด้วย" สำทับอีกครั้งเมื่อเห็นว่าซอยล์อยากพูดอะไรสักอย่างซึ่งอ่านจากสีหน้าคงไม่ไหวกับกลิ่นอโรมาเธอรพีของพวกร่างเฟะนั่นแหละ
สามหนุ่มผู้ไม่เคยเจอการพรางตัวแบบนี้มาก่อนหน้าเขียวหน้าดำแต่ก็ยอมมุดอยู่ใต้ร่างเฟะที่จินตกชโยนใส่เป็นสิบร่าง เจ้าตัวเองก็นั่งพิงร่างเฟะสองร่างที่ดึงมาใช้อยู่เช่นกัน อาศัยหน้าตาขี้ริ้วเนียนเป็นซอมบี้เฝ้าสังเกตพวกที่พุ่งข้ามหลุมตรงนี้ไป
ด้วยความเร็วอันน่าทึ่งของยานพาหนะกับกองทัพซอมบี้การผ่านบริเวณนี้ไปจึงใช้เวลาไม่กี่นาที มันควรเป็นแบบนั้นถ้าไม่มีรถคันหนึ่งดิ่งลงมาในหลุมเสียอย่างนั้น หัวรถปักโครมลงมาถ้าไม่มีร่างซอมบี้กันให้คาดว่าหนุ่มทั้งสี่คงมีบางคนแบนติดพื้นห้องใต้ดิน
"นายบังคับยังไงวะ ไอ้โง่นี่!" คนในรถโวยเสียงดัง
"เว้ย ใครมันจะไปรู้ได้ว่ามีหลุมใหญ่ขนาดนี้อยู่กลางทาง"
"ถึงได้บอกไงให้ฉันขับเอง เป็นไงล่ะทีนี้!"
คงได้มีเถียงกันอีกหลายคำถ้าไม่มีเสียงโอดครวญอย่างน่าสงสารดังแทรกเสียก่อน "เจ็บจังเลยค่ะ หัวฉันกระแทกเบาะจนปูดเลยเนี่ย"
"ไหนครับคุณโรซ ปูดจริงด้วย เจ็บมากไหมครับ?"
"ขอโทษครับคุณโรซ ผมมันแย่จริงๆ เลย"
แล้วยังมีเสียงใครบ้างอีกไม่รู้ละ ท่าทางในรถคันนี้มีผู้โดยสารหลายคนแน่นอน ทว่าเจ้ารถคันใหญ่นี้ รูปร่างเหมือนรถตู้สิบเอ็ดที่นั่งที่จินตกชใช้บริการบ่อยฉะนั้นในรถมีหลายคนไม่แปลก แต่ที่แปลกคือฟังเสียงพวกเขาแล้วดูไม่กังวลกับสภาพติดหลุมท่ามกลางวงล้อมซอมบี้มากไปกว่าหัวปูดของคนที่ชื่อโรซ นั่นทำให้จินตกชขยับไปหาสามหนุ่มที่เกือบทำตัวเป็นเนื้อเดียวกับพนังห้อง
"ถ้าขอติดรถพวกเขาออกไปจากที่นี่ คิดว่าพวกเขาจะยอมไหม?" จินตกชถามเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สี่คน และขยับตัวให้น้อยที่สุดเพื่อไม่เป็นจุดสังเกต
"หัวรถทิ่มลงมาแบบนี้ยังคิดว่ากลับขึ้นไปวิ่งได้อีกหรือไง" ไอแลนด์ไม่ช่วยยกขึ้นแน่นอน ตอนนี้ซอมบี้มากมายกำลังพยายามชำแหละรถ ทว่ายานพาหนะคันนี้แข็งมาก กระแทกอย่างไรก็ไม่มีรอยบุบ
"มันปิดกั้นให้แบบนี้ก็ดีนะครับ" คริสเตนนึกขอบคุณเพราะรถคันนี้ทำให้พวกซอมบี้ลงมาในหลุมไม่ได้
"รถคันนั้นถอยหลังกลับขึ้นไปได้ ตัวถังแข็งขนาดแรงระเบิดยังทำให้เกิดรอยไม่ได้" ซอยล์จ้องกระจกด้านคนขับเขม็ง แม้รู้ว่าทางนั้นไม่รู้ว่าตรงนี้มีคนเป็นอยู่สี่คนก็ตาม "เราไม่รู้ว่าคนเหล่านี้เป็นยังไงอย่าเข้าไปยุ่งด้วยดีกว่า"
"แต่คนพวกนี้ให้เกียรติผู้หญิงนะ พวกนายก็ได้ยินที่คนพวกนั้นพูดกันนี่นา ไม่น่าแย่เท่าไหร่มั้ง" โลกในสภาพนี้ยังมีคนไม่เห็นผู้หญิงเป็นแค่สิ่งของ จินตกชคิดว่ามีค่าพอให้เจรจาด้วย
"นายแน่ใจได้หรือว่าผู้หญิงจริงๆ" ซอยล์ถามเสียงนิ่ง
จินตกชอึ้งไปชั่วขณะ "จริงด้วยแฮะ แค่ใช้เสียงหลบก็ได้แล้วนี่หว่า"
แค่ช่วงที่ทั้งสี่ปรึกษากันซอมบี้ตนหนึ่งก็แทรกตัวลงมาในห้องนี้ได้สำเร็จ มันคำรามเสียงก้องแล้วพุ่งเข้าจู่โจมตัวรถ แรงของมันน่ากลัวแบบไม่เคยเจอมาก่อน กระแทกโครมเดียวตัวรถที่หัวปักหลุดกระเด็นขึ้นด้านบนไปเลยแล้วยังสร้างรอยบุบที่ตัวถังหนึ่งรอยด้วย
คนในรถเลิกปลอบขวัญกันเป็นหวีดร้องอย่างขวัญเสียแทน ทางสี่หนุ่มก็ดันหลุดเสียงออกไปนิดหนึ่งเช่นกัน ไอแลนด์รีบปิดปากคริสเตนแล้วแต่ไม่ทัน ซอมบี้ตนนั้นหันขวับมาแค่เสี้ยววินาทีมันก็มาอ้าปากโชว์เขี้ยวให้นับในระยะประชิด ทว่าคนโดนชิดไว้ตัวนะเว้ย หวดแท่งเหล็กเข้าปากกะให้หัวขาดไปแล้วทว่านอกจากหัวไม่ขาดมันยังงับแท่งเหล็กติดปากดึงออกจากมือจินตกชยามกระเด็นออกไปนอกห้องใต้ดินเสียอย่างนั้น
"ฉิบเป๋ง หรือนี่คือระดับราชา!?" แม้ไม่อยากให้รู้ว่าอยู่ตรงนี้แต่ฟาดผีกระเด็นไปแบบนี้ใครก็เห็นทั้งนั้นแล้ว แต่จินตกชยังยกมือห้ามทั้งสามใต้ซากซอมบี้ไม่ให้ขยับตัวออกมาได้ทัน
"เฮ้ย นั่นคนเป็นหรือซอมบี้กันแน่น่ะ?" หนึ่งคนในรถตู้มองเห็นคนหน้าขี้ริ้วแล้ว
จินตกชจำเป็นต้องกระโดดขึ้นมาด้านบน กวาดตามองแล้วแทบกรี๊ดแตกขี้ขึ้นไปอยู่บนหัวสมอง
ถึงเป็นธีมซอมบี้แต่ไม่ต้องส่งมาทีทั้งเมืองแบบนี้ก็ได้ไม่ใช่หรือ คุณคนเขียนเมตตาตัวละครบ้างมันจะเสื่อมหรือไง!
หนอนหนังสือขี้ริ้วจะน้ำตาแตกแล้ว ยิ่งพวกมันพุ่งเข้าใส่อย่างต้องการชิมสักคำให้ได้จินตกชก็คว้าทุกอย่างใกล้มือฟาด ตี ทุบ ฟัน เท่าที่สติยังคิดออกตอบโต้ไป
"นักรบระดับ S นี่หว่า ฝีมือสุดยอดเลย"
"ช่วยเขา ดึงเขาขึ้นรถมาแล้วรีบออกไปจากตรงนี้กันเถอะค่ะ" โรซบอกให้คนขับเลื่อนกระจกลงเรียกเขา
"เขาโดนล้อมอยู่แบบนั้นวิ่งมาหาเรายากนะครับ"
"ทอมคะ ฉันเชื่อว่าคุณทำได้ค่ะ" เธอช้อนสายตาออดอ้อน ทำคนอื่นในรถอิจฉาตาลุก
ทอมยังไม่ทันลงไปอีกคนลงไปก่อนแล้ว จากนั้นก็โยนมีดเลเซอร์ไปให้จินตกช
"เฮ้ย รับ" จากนั้นก็เดินอาดๆ ใช้พลังจิตฟาดฟันทำลายทุกอย่างที่เข้ามาใกล้ได้แบบง่ายดาย
จินตกชรับมีดมาแล้วตวัดฟันซอมบี้ที่พุ่งเข้าใส่มากมาย พอมีอาวุธการตอบโต้จึงไม่ยากนัก แต่ก็ทำเอาหอบหายใจแทบไม่ทันกับจำนวนมากเกินไปไม่มีแม้แต่เวลาตื่นตาตื่นใจกับมีดเลเซอร์ที่เพิ่งเคยจับครั้งแรก
"ไปขึ้นรถเร็วเข้า คุณโรซต้องการให้นายไปด้วย" ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ราวทหารที่ฝึกฝนมาอย่างดี ท่าทางองอาจกล้าหาญ ซึ่งมีฝีมือน่ากลัวแบบไอแลนด์กับคริสเตนเทียบไม่ติดกรุยทางมาถึงจินต์ได้ไม่ยาก
"ต้องการให้ฉันไปด้วยทำไม?" ปากถามมือยังคงตวัดเคลื่อนไหวฟาดฟันไม่ให้ซอมบี้ตนไหนถึงเนื้อถึงตัวได้ เด็ดขาด
"ยังต้องถามอีกหรือ เห็นฝีมือฉันแล้วไม่ใช่หรือไง คิดว่าตัวคนเดียวสามารถรอดได้อีกกี่วัน" ทางนี้ก็ใช่ว่ายืนพูดเฉยๆ มือหนึ่งปัดป้องอีกมือต่อยออกไป พลังจิตที่หุ้มหมัดอยู่พุ่งออกไปป่นซอมบี้ได้ครั้งละไม่ต่ำกว่าสามสิบตน
นี่สิระดับ S ของจริงไม่ต้องมองก็สับพวกซอมบี้เป็นชิ้นๆ ได้
จินตกชปรายตาไปทางรถตู้แวบหนึ่ง "ทั้งที่โดนล้อมอยู่แต่นายลงมาแค่คนเดียวไม่มีเกรงกลัวแสดงว่าพวกในรถเองก็คงระดับเดียวกับนาย ยังอยากได้คนระดับต่ำกว่าอย่างฉันไปทำไม ลูกกระจ๊อกหรือไง" มีดที่ยืมมาใช้นี่ถนัดมือมากเลย ตวัดฟันแต่ละครั้งกำจัดได้สิบกว่าตนเลยทีเดียว
"มีเยอะเข้าไว้ช่วยให้รอดได้นานยิ่งขึ้น ไม่คิดเช่นนั้นหรือไง" ชายคนนี้ยังลงมือได้แบบสีหน้าไม่เปลี่ยนน้ำเสียงเรียบนิ่ง
"ยานพาหนะคันนั้นอัดคนได้อีกกี่คนล่ะ ฉันยังมีพวกอีกสามคนนะ" ไหนๆ เขาเสนอมาแล้วทั้งทีจินตกชขอแค่อาศัยนั่งไปบนหลังคารถก็ได้ แต่ซอยล์กับอีกสองคนนั่นคงปล่อยมานั่งรับลมบนหลังคาด้วยไม่ได้แน่นอน
"มีพวกด้วยหรือ?" เขาเหลียวมองหาว่าน่าจะซ่อนตัวอยู่ตรงไหน ทว่ากวาดตาไปทั่วยังไม่เห็นอยู่ตรงไหนทั้งนั้น "โดนเจ้าพวกนี้หิ้วไปกินแล้วหรือเปล่า"
"ยังอยู่ดีเว้ย" มีดในมือข้างหนึ่งฟาดฟันแล้วโยนไปอีกมือตวัดฟันต่อเนื่องได้อย่างน่าทึ่ง จากนั้นกระโดดขึ้นไปยังตึกร้างสามชั้นที่เวลานี้พังทรุดลงมาสูงจากพื้นไม่กี่เมตร แต่ยังพอให้ใช้พักหายใจได้สักเฮือก ชายคนนั้นกระโดดตามขึ้นมา แค่เท้าแตะพื้นพวกซอมบี้ก็พุ่งตามขึ้นมาแล้วโดนฟาดฟันร่วงลงไปกองทับกันกองใหญ่
"ไหนล่ะไม่เห็นมี" ท่าทางชายคนนี้ไม่ติดใจกับหนาตาขี้ริ้วของจินตกช ดูเขาสนใจฝีมือการต่อสู้มากกว่า
จินตกชชี้กลับหลังไปทางห้องใต้ดิน สายตาประสานกับซอมบี้ที่เขาฟาดกระเด็นไปพร้อมแท่งเหล็ก "ไง เอาอาวุธมาคืนฉันหรือไง" ทั้งที่ไม่ทักคงดีกว่าแต่จินตกชอดไม่ได้ ขอกวนเท้าสักนิด ไหนๆ อีกฝ่ายอุตส่าห์ตรงเข้ามาแบบมีเป้าหมายราวมันมีความคิดทักนิดหน่อยไม่เสียหายหรอกน่า
"ไม่มีอาวุธมา...คืน... จะฆ่าแก..." น้ำเสียงเย็นยะเยือกเสียดแทงประสาทดังออกมาจากปาก ซอมบี้ดวงตาขีดสีแดง
จินตกชผงะมีชายอีกคนผงะตามมาด้วย จากนั้นก็กระโดดไปคนละทางอย่างไว ฝ่ามือซอมบี้ตนนั้นฟาดโครมลงมาตึกพังทั้งหลัง แถมพวกซอมบี้ที่ล้อมทั้งสองอยู่อีกเกือบร้อยแหลกละเอียดไปด้วย
"ระดับราชา!" ชายคนนั้นมีสีหน้าเคร่งเครียดแล้วดึงมีดที่เหน็บอยู่ข้างเอวออกมา ใบมีดเป็นสีดำเงาวาวดูท่าทางคมไร้ที่ติ "ว่าแล้วมีซอมบี้รวมกันมากขนาดนี้ไม่มีใครบงการได้อย่างไร เฮ้ย ของดีเว้ย" รอยยิ้มอย่างชอบใจประดับพราวขึ้นมา
ประตูรถตู้เปิดออกชายหนุ่มสองคน หญิงสาวหนึ่งคนลงมา ในมือมีอาวุธมีคมท่าทางอันตรายไม่น้อยไปกว่าชายที่ลงมาก่อน และพริบตาทั้งสี่คนก็ตรงเข้าไล่ต้อนราชาซอมบี้โดยไม่สนว่าซอมบี้ตนอื่นเข้ามาเล่นงาน แต่คงไม่ต้องสนใจจริงนั่นแหละ พลังจิตกับฝีมือต่อสู้ของพวกนั้นส่งลูกหลงไปทั่วบริเวณจนไม่มีสิ่งใดเข้าใกล้ได้
เทพตีกัน หนอนอย่างฉันเผ่นสิรออะไร
จินตกชกำลังจะเนียนไถลตัวกลับลงไปซ่อนที่ห้องใต้ดินทว่าราชาซอมบี้ไม่ปล่อยเสียนี่ ทั้งที่รับมือนักรบระดับสูงถึงสี่คนยังมีช่องขว้างเศษปูนมีเหลี่ยมแหลมมาให้คนขี้ริ้วหงายหลังหลบเลียนแบบชายสวมโอเวอร์โค้ตจากหนังไตรภาคเรื่องหนึ่ง
"เล็งฉันทำไม ฉันไม่อร่อยหรอกเว้ย!"
ก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเคลื่อนไหวอย่างไรถึงลอดออกมาจากการล้อมกรอบของทั้งสี่คนตรงนั้นแล้วมาส่งกรงเล็บยาวสักสิบนิ้วแทงใส่กลางตัวคนขี้ริ้ว แน่นอนว่ายืนหงายหลังแบบพร้อมล้มลงพื้นไร้ทางหลบพ้นได้ ฉะนั้นจินตกชจึงใช้การหมุนตัวเข้าวงใน ฟาดโครมเข้ากลางตัวราชาซอมบี้ จากนั้นกระเด็นไปทางเดียวกันเสียอย่างนั้น
ว้าก!! เจ็บเว้ย! ยังกับกระแทกใส่ผนังปูนเลย เจ็บแทบอยากแหกปากดังๆ เลยเนี่ย ถ้ามีเวลาละก็นะ
ครั้นตั้งตัวได้รีบสปิงตัวขึ้นก็ต้องหลบหัวซุกหัวซุนแม้ราชายังมึนอยู่แต่ลูกน้องไม่ติดมึนนี่นา ซอมบี้มากมายรุมเข้ามา จินตกชอาศัยกระโดดไปตามหลังซอมบี้ให้ไวยิ่งกว่าออกจากวงล้อมพอลงพื้นได้ หันกลับมาฟันกวาดขนานพื้นตัดขาขาดได้หลายสิบตน แล้วเป็นฝ่ายบุกเข้าไปฟาดฟันแบบมั่วเข้าว่าอะไรอยู่ใกล้โดนหมด ทว่าในสายตาคนอื่นนั่นคือฝีมือต่อสู้อันน่าทึ่ง ไม่มีใครบ้าระห่ำเข้าชนกับซอมบี้ได้แบบนั้นด้วยตัวคนเดียว
การปะทะด้านบนเรียกความสนใจได้ทั้งจากคนเป็นและซอมบี้ นั่นจึงเป็นโอกาสให้ไอแลนด์ส่งสัญญาณให้คริสเตนกับซอยล์ออกมาจากที่ซ่อนแล้วขยับเข้าไปหารถตู้อย่างเงียบที่สุด
แม่จ๋า! ใครก็ได้เอาฉันออกไปจากตรงนี้ที จะร้องไห้แล้วนะเว้ย!
นั่นคือเสียงแหกปากสนั่นโลกของหนอนหนังสือจินตกชในใจ ทำไมเขาไม่แหกปากออกไปนะหรือ มันก็แค่กลัวจนร้องไม่ออกแล้วนั่นแหละ แต่ที่ซัดเละอยู่ในตอนนี้ได้ก็เพราะทักษะที่ระบบให้มานะสิ ให้มาแต่คันเร่งแล้วดันตัดสายเบรกออกเสียอย่างนั้น ฉะนั้นที่กำลังทำอยู่ในตอนนี้คือสติแตกไปแล้วนั่นเอง
จินตกชเริ่มหอบเพราะหน้าตาเหี้ยมอยู่แล้วเลยไม่มีใครรู้ว่าเขาต้องการความช่วยเหลือเหมือนกันนะ ทว่าสีหน้าที่แสดงออกมามันดูไม่ออกเลยไม่มีใครเข้าไปช่วย คอยกำจัดเฉพาะพวกที่พุ่งเข้ามาเล่นงานแค่ตนเองเท่านั้น
"ไอแลนด์ คริสเตน ไปช่วยจินต์สิ หมอนั่นจะหมดแรงแล้ว" แม้ค่อยๆ เข้าใกล้รถตู้แต่ซอลย์ยังคอยสังเกตคนหน้าขี้ริ้วไม่คาดสายตาจึงดูออกว่าทางนั้นเหนื่อยจนแทบหายใจไม่ทันแล้ว
"หมอนั่นซัดเละขนาดนั้นใครกล้าเข้าใกล้ได้ล่ะครับ ได้โดนลูกหลงตายไปด้วยพอดี" คริสเตนส่ายหน้าดิก มีดเลเซอร์ในมือคนขี้ริ้วตวัดฟันออกไปแต่ละครั้งทำชิ้นส่วนซอมบี้ขาดกระจายที่เป็นสิบๆ ตน เรี่ยวแรงแบบนั้นให้ตัดเหล็กยังได้เลยกระมัง
"ผมไปเอง" ไอแลนด์กระชับปืนพกเข้ามือ หนึ่งยิงเปิดทางออกไปทำให้คนทั้งสี่ที่มากับรถตู้สะดุ้งหันไปมอง อีกหนึ่งฝังลูกจ๊อกที่เกะกะทาง ไอแลนด์ยิงกันราชาซอมบี้ซึ่งกระโจนเข้าไปใกล้จินตกชให้ถอยห่างออกมา มันสามารถเอี้ยวตัวหลบกระสุน แล้วยังคว้าเศษหินเศษอิฐขว้างใส่ไอแลนด์เป็นการตอบโต้จากนั้นตรงเข้าเล่นงานจินตกชแบบกัดไม่ปล่อย
แทนที่จะใช้กรงเล็บเข้าฟาดใส่แบบครั้งแรกมันเตะใส่อย่างรวดเร็ว จินตกชกระโดดขึ้นจากพื้นแล้วพลิกตัวเตะสวนใส่ช่วงไหล่ราชาซอมบี้ทำมันเซไปด้านหน้าแต่มันก็ใช้จังหวะนั้นถีบกลับหลัง จินตกชลงพื้นได้หนึ่งขาแล้วใช้อีกขาเหวี่ยงเพิ่มแรงเอี้ยวตัวหลบลูกถีบนั้น แรงที่เกิดจากการถีบเกิดเป็นลมคมกริบพัดไปด้านหลังตัดพวกซอมบี้ตัวอื่นขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยมากมาย
จินตกชอาศัยจังหวะนี้วิ่งอ้อมไปด้านข้าง ราชาซอมบี้วกตัวกลับเตะใส่อีกครั้งทำให้จินตกชรีบไถลตัวหมอบไปกลับพื้นก่อนกลิ้งตัวถีบใส่ขาราชาซอมบี้ อีกฝ่ายกระโดดห่างออกไปด้านข้างหลบพ้นการจู่โจมจากนั้นทิ้งตัวลงสองขากระแทกโครมตรงที่จินตกชนอนอยู่ แน่นอนว่าใครรอรับบาทาผีกันเล่า เจ้าตัวกลิ้งหลบออกไปแล้วสปิงตัวขึ้นจากพื้นถอยห่างออกมาจนได้
"นอกจากพลังล้นเหลือยังมีฝีมือต่อสู้มือเปล่าด้วยแบบนี้ โกงไม่มีเกรงใจเลยเว้ยเฮ้ย" อยากโวยดังๆ หรอกนะ แต่ตอนนี้หอบจนเสียงขาดแล้ว
ดวงตาราชาหรี่ลงอย่างมุ่งร้ายเพิ่มระดับ กรงเล็บในสองมือมีไอสีดำหมุนวน
"เฮ้ย! มีพลังจิตอีกต่างหากเหรอ ผิดกติกาที่สุดในโลกเลย!!" จินตกชมือหนึ่งยกขึ้นฟ้าอีกมือดันใช้มีดชี้หน้าเสียนี่ กิริยาแบบนี้ไม่ใช่ท้าให้ชนกันตรงๆ ก็คือบอกว่าเข้ามาละก็พ่อฟันดับในดาบเดียวเลยนะเว้ย แน่จริงก็เข้ามา ทั้งที่ในความจริงจินตกชยกมีดให้สูงเท่ามืออีกข้างไม่ไหวแล้วต่างหาก
อีกสามสิบวินาทีฉันจะลงกองพื้นให้ดู ภารกิจแรกแววล้มเหลวก็มากวักมือเรียกเสียแล้ว โธ่ สิทธิ์หนังสือฟรีของฉัน
คิดอย่างสุดเสียดายแล้วก็ต้องรีบวกมือมาจับมีดให้มั่นคงแล้วดันออกไปตรงๆ เมื่อราชาซอมบี้ตวัดกรงเล็บสองมือส่งไอดำที่ดูด้วยตาเปล่าก็รู้ว่าเป็นพิษร้ายแรงส่งพลังทำลายเข้าใส่คนขี้ริ้ว
"จินต์!" ซอยล์ยื่นมือออกไปด้านหน้าในจังหวะเดียวกับจินตกชดันคมมีดออกไป บาเรียบางเบาเกาะติดอยู่ที่ตัวมีดส่งให้มีความแข็งและคมมากขึ้นอีกหลายเท่า
พริบตาคมมีดตัดผ่านไอพิษไปถึงตัวราชาซอมบี้สร้างรอยแผลขนาดใหญ่ให้แบบเกือบขาดครึ่งตัวถ้าราชาซอมบี้ชักเท้ากลับไม่ทัน
เลือดเน่าไหลโกรกทั้งที่ร่างนั้นไม่น่ามีของเหลวใดไหลออกมาได้แล้วแท้ๆ พื้นโดนเลือดพิษกัดกร่อนไอพิษฟุ้งกระจาย คนเป็นทั้งหมดเผ่นหน้าตั้ง ไอแลนด์ใช้ช่องว่างนี้พุ่งเข้าไปคว้าตัวจินตกชออกมาแล้วพาวิ่งหน้าตั้งห่างไอพิษที่ระเบิดออกมา ซอมบี้เกือบทั้งหมดโดนพิษร่วงเป็นใบไม้ร่วง คนเป็นทั้งหมดรวบรวมแรงทั้งหมดวิ่งหนี แต่คริสเตนกับซอยล์ไม่ได้ว่องไวปานนั้น ทว่าก็ได้รับความช่วยเหลือจากชายที่ส่งมีดให้จินตกชคว้าตัวเผ่นห่างออกมาได้ไกลลิบ
ไอพิษระเบิดออกมาอึดใจเดียวสลายหายไปทั้งหมด พร้อมราชาซอมบี้หายตัวไปด้วย ทุกคนต่างรู้ว่าราชาซอมบี้ไม่ตายแค่หนีไปเท่านั้น และยังได้รู้ว่าคนขี้ริ้วฝีมือสูงขนาดไหน
"คุณโรซตาแหลมจริงๆ เจ้านี่หน้าตายังกับผีแต่ฝีมือเทพชะมัด"
ตอนนี้พวกในรถเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงให้ชวนมาเข้าพวก ฝีมือระดับนี้ปล่อยผ่านไปเสียดายแย่
"นายสามคนคือพวกที่เขาบอก..." ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผู้ให้มีดเลเซอร์กับจินตกชวางคนที่คว้าติดมาลงพื้น ครั้นดูหน้าให้ชัดแล้วสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะไปเลยเมื่อเห็นใบหน้าคนที่ตนคว้าติดมือมา
ดวงตาสีเหล้าองุ่นคมกริบทรงอำนาจลึกลับที่ไม่อาจใช้ความรู้ของผู้คนทั้งหลายบรรยายได้ จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางเฉียบเม้นเล็กน้อย ความงามของบุรุษคนนี้ราวพระเจ้าบรรจงสร้างมาให้ประณีตที่สุด นั่นทำให้พวกในรถเปิดประตูลงมาตาค้างไปตามๆ กัน
"นี่คนจริงเหรอ"
"ในโลกแบบนี้ยังมีเทวทูตสถิตอยู่อีกหรือ"
"ใครบอกฉันทีว่านี่ไม่ใช่ภาพลวงตา"
คนทั้งรถขยี้ตาแล้วมองใหม่ราวไม่เชื่อสายตาตนเองว่าที่เห็นอยู่มีตัวตนอยู่จริง ก่อนจะค่อยเดินเข้าไปใกล้ โดยมีหญิงสาวเส้นผมสีทองอร่ามหน้าตางดงาม ดวงตากลมโตสีน้ำเงินหวานฉ่ำ ริมฝีปากอิ่มสีแดงดั่งลูกเชอร์รี่เดินนำหน้ามา
"สวัสดีค่ะ ฉันโรซ คุณเป็นใครกันคะ? เหตุใดมาอยู่แถวนี้?" น้ำเสียงหวานหูจากริมฝีปากสาวงามทำ ไอแลนด์กับคริสเตนใจเต้น ต่างจากจินตกชที่ยามนี้นอนหายใจหอบที่พื้นอย่างไม่เหลืออะไรอายทั้งนั้น
ซอยล์มองสบดวงตาสีน้ำเงินตรงๆ แรงดึงดูดอันแปลกประหลาดทำเขาตกอยู่ในภวังค์ไปครู่หนึ่ง ครั้นโดนจินตกชถีบขาเบาๆ เสียครั้งสติเขาจึงกลับมา ซอยล์ก้มมองคนขี้ริ้วที่นอนหมดสภาพบนพื้นแล้วยังอุตส่าห์เค้นแรงมาประทุษร้ายเขาแวบหนึ่งแล้วตอบโรซโดยไม่บอกว่าตนเป็นใคร
"ยานพาหนะของพวกฉันพังระหว่างออกมาเก็บทรัพยากร นี่ก็กำลังจะหาทางกลับโคลเทค แต่ก็มาเจอกองทัพซอมบี้ที่มาพร้อมพวกคุณนี่แหละ"
"พวกคุณเป็นคนของโคลเทคหรือคะ?" โรซมองซอยล์ ดวงตาทอประกายระยิบระยับให้ดูมีแรงดึงดูดมากขึ้นไปอีก ทว่าในสายตาจินตกชเจ้าหล่อนกำลังจ้องพ่อถั่วเหลืองเสียน้ำลายแทบหก
เก็บอาการบ้างก็ได้นะหล่อน
ซอยล์พยักหน้า การตอบรับแบบนี้ทำทุกคนที่อยู่ข้างกายโรซตาเป็นประกายมากขึ้น พอดีกับยานพาหนะอีกหลายคันที่ผ่านไปไกลวิ่งกลับมา
"เป็นอย่างไรบ้างครับคุณโรซ?!" ยานพาหนะยังไม่ทันจอดนิ่งคนในนั้นรีบพุ่งตัวออกมาตรงเข้ามาหาสาวน้อยผมทองผู้ดูอย่างไรก็เป็นศูนย์กลางของคนเหล่านี้
พอยานพาหนะทุกคันจอดเรียบร้อยคนทั้งหมดลงมาแล้ววิ่งมาห้อมล้อมโรซราวเธอเป็นคนสำคัญที่พวกเขาขาดไม่ได้
"ชายยี่สิบเอ็ด หญิงแปดคน แต่ละคนเป็นนักรบระดับ A-S เลยแฮะ เจ้าหล่อนเป็นคนสำคัญของที่ไหนล่ะ" จินต์ลุกขึ้นนั่ง มองคนกลุ่มใหญ่ที่กำลังถามไถ่พลางสำรวจว่าสาวเจ้ามีตรงไหนบาดเจ็บบ้างหรือเปล่าด้วยความเป็นห่วงอย่างแรง
[คุณพบผู้เข้ามาเดินเล่น โรซ ทักษะติดตัวโฉมงามอ่อนแอ]
'นั่นคือผู้เข้ามาเดินเล่นในนิยายเรื่องนี้เหมือนกับโฮสต์นั่นแหละ เพียงแต่ทางนั้นเลือกโฉมงามอ่อนแอ นี่แหละพลังแห่งทักษะโฉมงามที่สามารถดึงดูดได้ทุกเพศทุกวัย คุณมานึกเสียใจตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วล่ะ'
นั่นๆ น้ำเสียงสะใจมากขนาดนั้น ฉันจดเข้าบัญชีไว้แล้ว เจอเมื่อไหร่บอกลาหน้าเก่าได้เลยนะอินจัน
ขยับมือแบบพร้อมต่อยให้ลืมไปเลยว่าเคยเป็นระบบอะไรมาก่อน ระบบเงียบกริบในเสี้ยววินาที
โฮสต์ผู้โหดเหี้ยมเพิ่มแต้มอาฆาตเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้ว


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

ตอนที่ 4
นักรบกลุ่มใหญ่ไร้สังกัดมารวมตัวกันได้เพราะสาวน้อยผู้งดงามดั่งกุหลาบบอบบางแสนสวยงามสร้างความแปลกใจให้ซอยล์ไม่น้อย เขาไม่คิดว่านักรบทั้งหลายยอมติดตามใครสักคนแบบไม่หวังประโยชน์ใดขอแค่ได้อยู่ใกล้ๆ เท่านั้นแบบคนเหล่านี้ มันดูผิดปกติ แต่คนพวกนั้นกลับยอมรับว่าพวกเขาขอแค่ได้ติดตามคุ้มครองโรซเท่านั้นก็พอแล้วในชีวิตของพวกเขา
"ไม่คิดว่ามันแปลกๆ บ้างหรือไง"
"อะไรแปลก?" จินตกชเงยหน้ามองคุณถั่วเหลือง เอ๊ย คุณดร.ซอยล์
"ทุกอย่าง" เจ้าตัวตอบทั้งสีหน้าและน้ำเสียงเคร่งเครียด
"ยกตัวอย่างให้เห็นหน่อย"
"สีหน้าเหมือนคนหลงจนโงหัวไม่ขึ้น สายตาเทิดทูนเหมือนอีกฝ่ายไม่ใช่มนุษย์เดินดิน กิริยานอบน้อมเสมือนข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ต่อเจ้านาย" ยิ่งพูดน้ำเสียงซอยล์ยิ่งกระด้าง บอกให้รู้ว่าเขาไม่ชอบใจ
นี่ทักษะโฉมงามใช้กับพระเอกไม่ได้หรอกหรือ!?
"ไม่รู้สึกว่าเธอน่าหลงใหล อยากปกป้องอยากอยู่ใกล้ตลอดเวลาบ้างหรือไง?" จินตกชหันมองไอแลนด์กับคริสเตนที่กำลังมองโรซตาละห้อย ท่าทางอยากพุ่งเข้าไปห้อมล้อมด้วยแต่ก็กลัวซอยล์ฝังลืมไว้นอกโคลเทคเลยยังยืนมองอยู่ตรงนี้
"ไรสาระ" มีสีหน้าเหม็นเบื่อแถมให้ด้วย
ผิดคาดเลย รัศมีพระเอกนี่มันลบล้างได้ทุกทักษะแทรกแซงหรือไง พวกลูกรักคุณนักเขียนนี่ช่างน่าหมั่นไส้ชะมัด
"อะไรสายตาแบบนั้น อยากมีเรื่องหรือไง"
"นี่นายเป็นพวกนักวิจัยตัวจริงหรือพวกอันธพาลสวมชุดกราวด์กันแน่ฟะ" ท่าทางพ่อคุณเถื่อนเสียไม่มี แต่ให้ตายสิเท่กินขาดเป็นบ้า
ถามไถ่และสำรวจจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครบาดเจ็บใดชายร่างสูงใหญ่ที่เคยส่งมีดให้จินตกชยืมเดินมาหาทั้งสี่
"ดูท่าขบวนรถของพวกฉันคงทำให้ที่ซ่อนตัวของพวกนายพังสินะ ถ้าอย่างไรแล้วพวกฉันไปส่งที่โคลเทคให้ละกัน"
พูดแบบนี้คือต้องการไปโคลเทคด้วยและให้ซอยล์รับรองพวกเขาว่าเป็นกลุ่มนักรบที่ช่วยไว้ละสิ แหมเป็นแผนที่คิดง่ายทำง่ายดีแฮะ แต่ได้ผลด้วยนะ
"จากตรงนี้ถึงโคลเทคพันกว่ากิโลเมตร ระหว่างทางรับรองว่าได้เจอพวกซอมบี้พอทั้งชีวิตเลยนั่นแหละ แน่ใจหรือที่จะเสี่ยงไปส่งพวกฉัน" ซอยล์กวาดตามองกลุ่มคนทั้งยี่สิบเก้าคนนั้น นับว่าจำนวนมากจนหนักใจมากกว่าอุ่นใจ
"จริงสิฉัน ดังเคิล" เขายื่นมือให้ซอยล์ "โลกนี้อยู่ตรงไหนก็เสี่ยงทั้งนั้นนั่นแหละ"
ชายหนุ่มตาสีเหล้าองุ่นมองมือนั้นนิ่งๆ ครู่หนึ่งแล้วยื่นมือไปจับ "ซอยล์  ทางนี้ไอแลนด์กับคริสเตน" แล้วใช้ขาสะกิดไม่เบานักที่หลังคนยังนั่งเล่น (จริงๆหมดแรงต่างหาก) ที่พื้นไปเสียครั้ง "เจ้าขี้ริ้วนี่จินต์"
"บอกเฉยๆ ไม่ต้องเพิ่มระบบสัมผัสด้วยไม่ได้หรือไง นายถั่วเหลือง" มั่นใจว่ากลางหลังมีรูปรอยเท้าพ่อคุณติดอยู่แน่นอน
"ใครถั่วเหลือง?" แผ่จิตสังหารไม่สมเป็นนักวิจัยสักนิดใส่ด้วยแน่ะ
"ก็ Soy ไม่ใช่หรือ" ถามด้วยสีหน้าใสซื่ออย่างเสแสร้งที่สุด
เท้ามาก่อนเลยให้หนอนหนังสือหลบแวบ "Soil เว้ย!" แยกเขี้ยวสีมุกสวยใส่ให้อีกนิด เพิ่มความหล่อได้หลายระดับ อู้ ไม่หลงครับ ไม่หลงเด็ดๆ
เห็นดังเคิลถอนใจเฮือกคาดว่าคงรับไม่ได้กับการโดนเมิน "ซอยล์หรือครับ รู้สึกว่าผมเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนนะ"
"คนที่คิดค้นวัคซีนรักษาผู้ติดเชื้อซอมบี้ระดับที่หนึ่งได้ไงล่ะ แล้วยังยาเพิ่มทักษะต่อสู้ ยาเพิ่มภูมิต้านทานพิษกัดกร่อน ยาเพิ่มความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อ ยาละลายพิษในพื้นดินทำให้สามารถเพาะปลูกพื้นได้อีกครั้ง รวมทั้งละลายพิษในน้ำด้วย แล้วยังสร้างพืชพิเศษฟอกอากาศพิษให้บริสุทธิ์ได้อีกอย่างด้วย" คำบรรยายสรรพคุณ เอ๊ย บรรยายตัวตนพ่อคุณมาจากปากสาวน้อยผมทองผู้เป็นที่รักของนักรบกลุ่มใหญ่ "หรือเขาก็คือ ดร. ซอยล์ ไดเจส นั่นเอง" พูดจบแล้วโปรยยิ้มหวาน ไม่แค่เหล่านักรบที่เธอตกมาแม้แต่ผู้คุ้มกันสองคนของซอยล์เองก็เคลิ้มไปไกล
"น่ารักขนาดนี้ สุดๆ ไปเลยแฮะ" จินตกชยอมรับว่าเธอดูดีมาก ก่อนรู้สึกสันหลังเย็นอย่างประหลาด
คุณถั่วเหลืองเขม่นฉันทำไมมิทราบ คิดจะเก็บเจ้าหล่อนเข้าฮาเร็มหลังจากนี้ก็ตามสะดวกเถอะ ฉันไม่เข้าไปแย่งหรอกน่า
"แต่ว่าตัวจริงหรือนี่ ดูดีไร้ที่ติอะไรอย่างนี้"
"นึกว่าพวกนายแบบที่ยังเหลืออยู่ในโลกนี้เสียอีก"
"ท่าทางเขาไม่เห็นเหมือนนักวิทยาศาสตร์เลยนะ เหมือนพวกราชามากกว่า"
เสียงซุบซิบเผ็ดร้อนแบบไม่เบาสักนิดดังเข้าหูสี่คนทางนี้เต็มๆ ซอยล์มีสีหน้าเย็นเหยียบมากขึ้นไปอีก คาดว่าเขาคงเบื่อไม่น้อยกับการที่มีคนมองเขาด้วยสายตาประกายราวเจอสมบัติที่ต้องคว้ามาให้ได้ไม่ว่าต้องใช้วิธีไหนแบบนั้น
โรซเดินมาหาทั้งสี่ "ให้เราได้ช่วยคุณเป็นการขอโทษเถอะนะคะ ดร.ซอยล์" เธอช้อนสายตาวิงวอนใส่ชายหนุ่มโดยตรง
พลังทำลายล้างสติขั้นแม็กซ์เลยนี่หว่า
จินตกชเห็นแสงออร่าสีทองแผ่ออกมาปกคลุมคนทั้งสองตัดขาดทุกสิ่งในโลกออกไป คาดว่านั่นแหละทักษะโฉมงามดึงดูดผู้ปกป้อง
ซอยล์ยืนนิ่งไปอึดใจหนึ่ง "งั้นก็รบกวนด้วย" น้ำเสียงอ่อนลงเยอะแต่ยังคงมีความเย่อหยิ่งแฝงอยู่
สาวเจ้ายิ้มอย่างงดงามแล้วหันไปหากลุ่มคนของตน "ทุกคนขึ้นรถค่ะ เราจะไปส่งดร.ซอยล์ที่โคลเทคกัน"
ถึงบอกว่าไปส่งแต่ที่จริงคือใช้โอกาสนี้เข้าไปอาศัยในโคลเทคนั่นเอง แต่กับคนโลกนี้มันจำเป็นแหละนะ
จินตกชมองโรซที่เวลานี้จับแขนซอยล์ดึงให้ไปขึ้นรถคันเดียวกับเธอ ซึ่งได้รับการต้อนรับจากสมาชิกทุกคนอย่างดี ส่วนไอแลนด์กับคริสเตนไปนั่งเบียดบนรถบรรทุกขนาดเล็ก
"นายอยากนั่งตรงไหนล่ะ?"
ไม่รู้ว่านี่ดังเคิลกำลังกวนบาทาอยู่หรือเปล่า เล่นผายมือไปยังหลังคารถแล้วเลื่อนไปยังที่วางของท้ายรถซึ่งเหลือที่ให้นั่งห้อยเท้าได้หนึ่งคน แล้วแถมท้ายที่บันไดสามขั้นเกาะท้ายยานพาหนะขนของอีกคันหนึ่ง
"เฮ้ย นี่หาเรื่องใช่ไหม" ถ้าไม่หมดแรงอยู่พ่อจะฟาดด้วยท่อนเหล็กให้ลืมหน้าเก่าไปเลย
"ก็ที่ในรถมันเต็มแล้ว อัดเข้าไปอีกคงไม่ไหว หรือนายอยากนั่งกระโปรงรถไปล่ะ" ชี้ไปยังรถบรรทุกเล็ก
จินตกชโคลงหัวแล้วเดินไปกระโดดขึ้นนั่งยังที่วางของ "ขอปืนกระบอกหนึ่งด้วย" จบคำปืนยาวกระบอกหนึ่งส่งให้ถึงมือทันที
"อย่าใช้กระสุนเปลืองนักล่ะ" กระสุนอีกหนึ่งกล่องส่งตามไปด้วย
คิดให้ฉันเป็นคนระวังหลังนี่หว่า แต่เอาเถอะ แบบนี้ภารกิจคงจบเร็วขึ้น
ขบวนยานพาหนะซึ่งมีถึงแปดคันแต่ไม่มีที่ให้จินตกชนั่งซะงั้นออกเดินทางอีกครั้ง โดยวกกลับไปทางที่ซอยล์พาเดินทางมา ทั้งที่ยานพาหนะแล่นเร็วมากแต่คนขี้ริ้วยังนั่งได้มั่นคงเหมือนนั่งเล่นบนเก้าอี้ในสวนอย่างไรอย่างนั้น
ดังเคิลเหลือบมองกระจกหลังหลายครั้งจนคนขับหัวเราะเบาๆ "สนใจเจ้านั่นมากเลยนะ เก่งขนาดนายยอมรับเลยหรือ"
"เก่งแบบพวกนายสิบคนรวมกันยังเทียบไม่ได้"
"ระดับ S หรือ?" เจ้าคนขับรถหันกลับไปมอง
"ขับรถอยู่มองข้างหน้าสิเว้ย ไอ้นี่!" ดังเคิลจับหัวให้หันกลับมา
ที่เจ้าคนขับยานพาหนะคันนี้ถามเพราะดังเคิลเปลี่ยนมานั่งอีกคันซึ่งคันนี้แหละที่จินตกชนั่งอยู่ที่วางของท้ายรถ แน่นอนว่านอกตัวรถ และนี่ก็เป็นหนึ่งในเจ็ดคันที่ไม่เห็นวีรกรรมคนหน้าขี้ริ้ว
ระดับ S สองคน A ห้าคน นอกนั้น B และก็คนจากนอกนิยาย คงรับภารกิจเดียวกันแน่เลย ดูจากท่าทางแม่คุณตอนพุ่งเข้าใส่นายถั่วเหลืองสิ
จินต์กวาดตามองไปทั่ว ใช่ว่าเขาระวังหลังให้หรอกนะ แค่กำลังชมทัศนียภาพของโลกในนิยายในธีมสิ้นโลกอยู่ต่างหาก ไกลๆ เห็นฝุ่นฟุ้งเหมือนการเคลื่อนพลของอะไรสักอย่าง ซึ่งในโลกแบบนี้มันจะเป็นอะไรได้ถ้าไม่ใช่ซอมบี้อยู่ไกลๆ ทว่าไม่ได้ใกล้เข้ามาคาดว่าคงไปทางอื่น ถึงไม่บอกคนในรถให้ระวังอะไร
ต่อให้ยานพาหนะสามารถทำความเร็วไปสองร้อยแปดสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงก็ไม่ได้ช่วยให้เดินทางได้เร็วอะไรนัก ในเมื่อทางสัญจรเต็มไปด้วยสิ่งกีดขวางเล็กใหญ่ มีตั้งแต่ซากยานพาหนะขนาดเล็กแบบคนเดียวยกไหวไปถึงพวกน้ำหนักร้อยกว่าตัน แล้วยังมีซอมบี้พุ่งเข้าใส่ได้ทุกเวลา การเคลื่อนไหวของพวกซอมบี้ไม่มีแบบแผนก็จริง เจอเมื่อไหร่แยกเขี้ยวพุ่งใส่เมื่อนั้น ทว่านี่แหละสุดอันตราย
แค่ชั่วโมงเดียวจินตกชก็ยิงจนกระสุนหมด ครั้นเคาะกระจกหลังให้คนด้านในส่งกระสุนมาอีกกลับได้รับการส่ายหน้า
"นายใช้เปลืองเกินไป ไม่จำเป็นต้องยิงทุกตนที่พุ่งเข้ามา" คนขับยานพาหนะคันนี้บอกเสียงเข้ม
"ถ้านายมีสามารถแบบไม่ต้องยิงทุกตนอย่างนั้นมาเปลี่ยนกันไหม เดี๋ยวขับให้ ฉันขับรถเป็น" จินตกชพูดอย่างไม่พอใจ มืออีกข้างแกว่งปืนไร้กระสุนแบบพร้อมโยนของไร้ประโยชน์ทิ้ง
ดังเคิลส่งกล่องใส่กระสุนผ่านหน้าต่างด้านหลังให้ "ใช้ประหยัดด้วย มันเหลือแค่ไม่กี่กล่องแล้ว"
"ที่จริงแล้วไม่ต้องให้ฉันมายุ่งยากระวังหลังก็ได้ไม่ใช่หรือ ตัวถังรถแข็งขนาดนี้โดนกัดโดนชนบ้างไม่เสียหายหรอกน่า" รับกล่องใส่กระสุนมาแล้วเอาพานท้ายปืนเคาะรถเบาๆ หลายครั้ง
"ไม่มีคนระวังหลังไม่ได้หรอก เวลาพวกซอมบี้กรูเข้ามาเป็นสิบเป็นร้อยทำให้รถพลิกคว่ำได้ง่ายๆ ฉะนั้นคนระวังหลังจึงสำคัญที่สุด"
จินตกชพยักหน้าแล้วยิ้มกว้างหลอนสายตาผู้คน "ว่าแต่คนล่าสุดที่ระวังท้ายให้กลายเป็นตัวช่วยให้พวกนายหนีมาถึงตอนนี้ได้กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาแล้วล่ะ?"
ทิ้งคนหนึ่งให้เป็นเหยื่อล่อแล้วพวกตนก็เปิดตูดแน่ว นิสัยสมเป็นคนในโลกที่ล่มสลายชะมัด
เจ้าคนขับยานพาหนะหลุดหัวเราะพรืดใหญ่ "ฉลาดนะ แต่ทำไงได้หากไม่มีตัวล่อคนเยอะขนาดนี้ไปไม่ถึงโคลเทคแน่นอน"
"นายหมายความว่าที่จริงแล้วมีเป้าหมายไปโคลเทคแต่แรกแล้วงั้นหรือ"
ทั้งสองไม่ปฏิเสธ ดังเคิลแค่ยักไหล่ "เขตปลอดภัยที่ดีที่สุดในโลกคือโคลเทค ไม่ว่าใครก็ต้องการเดินทางไปอยู่ที่นั่นทั้งนั้น คุณโรซเองก็ต้องการไปแต่แรกแล้ว"
"เพราะงั้นถึงถือโอกาสตามน้ำคุ้มครองซอยล์เสียเลย" จินตกชอ่านความคิดพวกนี้ออกแต่แรกแล้ว เขาโคลงหัวหลบกรงเล็บซอมบี้ตนหนึ่งที่วิ่งสวนขบวนมาทันลงมือได้ที่คันสุดท้ายพอดี
เจ้าซอมบี้กระโจนตามมายื่นมืออันเต็มไปด้วยกรงเล็บมาตรงหน้าจินตกช คนหน้าขี้ริ้วยิ้มแฉ่งพลางส่งมือไปตีมือนั้นเสียครั้ง
"กลับไปตัดเล็บก่อนแล้วฉันจะยอมจับมือด้วย" จากนั้นตามด้วยปากกระบอกปืนตบใส่กระเด็นไปไกลลิบเลย
ระหว่านั้นยังมีหลุดมาจู่โจมอีกหลายตนและจินตกชก็แค่ตบด้วยปืนเสียเป็นส่วนใหญ่ ยิงใส่ไปอีกแค่สี่ครั้งจนหลุดมาไกลและมาหยุดที่สิ่งเกะกะขวางทางขนาดใหญ่ นั่นคือยานพาหนะขนาดใหญ่ห้าคันถูกระเบิดขวางทาง ควันไฟยังหลงเหลือเล็กน้อย
"นี่มันยังกับเพิ่งถูกระเบิดเลยนะ" คนในยานพาหนะคันหน้าสุดลงไปดู
"ฝีมือคนที่ไม่ต้องการให้ซอยล์กลับไปได้ล่ะสิ" จินตกชพูดกับตนเองเสียงเบา แถวนี้ไม่มีร่องรอยปะทะกัน มีแค่ซากรถระเบิดขวางทาง คาดว่าคงเกิดขึ้นหลังกลุ่มของซอยล์โดนซอมบี้ไล่ไปแล้ว
"คงต้องอ้อมไปอีกทาง แย่เป็นบ้าแบบนี้เชื้อเพลิงจะพอหรือ" ดังเคิลกางแผนที่ดู หัวคิ้วมุ่นท่าทางหนักใจไม่มีปิดบัง
"พอหรือไม่ก็ต้องอ้อมอยู่ดี บ่นทำไมขึ้นรถแล้วเดินทางให้ไวดีกว่าไหม" จินตกชไม่สนว่าคนพวกนี้กังวลแค่ไหน เพราะถ้าให้เร็วจริงและประหยัดเชื้อเพลิงคือ ทิ้งอะไรที่ไม่จำเป็นให้หมด เอาแค่คนกับรถยานพาหนะสักสามคัน แล้วเอาเชื้อเพลิงคันอื่นมาสำรองแค่นี้ก็ทำให้ไปได้อีกไกลแล้ว ทว่ามองดูแล้วคนพวกนี้คงไม่ยอมนั่งเบียดกันแบบปลากระป๋องแน่ในเมื่อนั่งสบายเสียเคย ซ้ำโรซนั่งเพียงคนเดียวบนเบาะสามคนนั่งเสียด้วย รอบตัวมีทั้งเสื้อผ้าของใช้ของประดับ น้ำ ขนมขบเคี้ยวซึ่งไม่รู้ไปหามาจากไหน ท่าทางราวเจ้าหล่อนออกมาทัศนะศึกษากับเพื่อนๆ อย่างไรอย่างนั้น
แต่ตอนนี้มีซอยล์ไปนั่งด้วยอีกคน ของเกะกะทั้งหลายเลยไปอยู่บนบนเก้าอี้ด้านหลังซึ่งยังว่างอยู่อีกสองที่ เก็บไว้ให้ใครไม่รู้ รู้แค่จินต์ไม่มีสิทธิ์เข้าไปนั่งละกัน
ผลของการอ้อมทำให้ขบวนพาหนะมาติดแหง็กอยู่บนสะพานขาดในช่วงเวลาเกือบค่ำ พวกเขาจึงตัดสินใจขับย้อนกลับไปเล็กน้อยหาที่พักค้างคืน ในหมู่บ้านร้าง ถึงบอกหมู่บ้านร้างแต่มันก็มีสภาพไม่ต่างจากกองเศษซากหักพังที่พอลากมาใช้เป็นกำบังได้บ้างเท่านั้นเอง
การจัดเวรยามกะแรกคือคนของโรซทั้งหมดสี่คน กะสองคนของซอยล์สามคนของโรซหนึ่งคน หัวค่ำพวกเขาล้อมวงกินอาหารรอบกองไฟ สาวน้อยผมทองเกาะติดดร.หนุ่มแบบเงาตามตัวเลยก็ว่าได้ ซ้ำยังเอาอกเอาใจสารพัดจนน่าหมั่นไส้
"ถ้าไม่ติดว่าเป็นคนของโคลเทคฉันจะทิ้งไว้ที่นี่แหละ" สองสามคนที่นั่งห่างออกไปจ้องทั้งสองอย่างอิจฉา
"ตลกน่า ต่อให้ไม่ใช่คนของโคลเทคแต่นั่นคือดร.ซอยล์เลยนะเว้ย ขืนทิ้งก็โง่เกินเยียวยาแล้วล่ะ" เจ้าคนที่นั่งอยู่ในกลุ่มส่ายหน้า
"อิจฉาก็ให้ถูกคนหน่อย ขืนทำอะไรเขาเข้านายนั่นแหละจะโดนทิ้งไว้ที่นี่" ถึงไม่ชอบใจแต่เจ้าคนนี้ก็รู้ว่าอะไรควรไม่ควร
ขณะที่หนุ่มสาวกินมื้อค่ำกันอย่างสบายใจ คนขี้ริ้วก็ต้องมานั่งกินผักกาดแก้วหนึ่งต้นกับชีสก้อนเท่าหัวแม่มือหนึ่งก้อน ซึ่งแค่นี้มันพอยาไส้ที่ไหน
"ทำไมมันน้อยนิดอย่างนี้" ไม่อยากบ่นแต่มองพวกนั่งรอบกองไฟถือขนมปังก้อนใหญ่กินกับเนื้อกระป๋อง แล้วยังมีผลไม้กับเครื่องดื่มอีกต่างหาก ทว่าทำไมแต่ละคนจ้องผักกาดต้นนี้จังฟะ
"อย่าบ่นไปเลยน่า ปกติผักสดหากินยากจะตายและที่นายกินก็ไม่ใช่ผักธรรมดาทั่วไปด้วย" ดังเคิลเดินมาตรงนี้เมื่อไหร่ไม่รู้ เจ้าตัวจ้องผักหนึ่งต้นที่จินตกชกำลังแทะเป็นหนอนน้อยตัวหนึ่งอย่างสนใจ
"ไม่ธรรมดาตรงไหน กินยังไงก็ผักกาด" ถึงเขาชอบกินสลัด แต่ก็ไม่ได้กินทั้งต้นแบบนี้
"นั่นเป็นพืชที่ดร.ซอยล์เพราะพันธุ์ขึ้นมาใหม่ มันช่วยให้พลังจิตพลังกายฟื้นคืนได้อย่างรวดเร็ว หนึ่งต้นนั่นมีค่ายิ่งกว่ายานพาหนะสิบคันเสียอีก" ดังเคิลดูอยากได้สักใบจริงๆ จินตกชดึงส่งให้หนึ่งใบใหญ่อย่างใจกว้าง ดังเคิลไม่ปฏิเสธรับไปกินอย่างไว
จะว่าไปพ่อถั่วเหลือเดินเอามาให้เขาเองเลยนี่นา ในขณะที่ไม่มีใครมีผักกาดกินเลยแม้แต่ไอแลนด์กับคริสเตน
จินตกชจึงกลายร่างเป็นหนอนน้อยกินผักกาดต่อไปเงียบๆ จนหมด
ไม่เห็นพลังฟื้นคืนเท่าไหร่เลยแฮะ หรือเพราะนี่เป็นร่างตัวประกอบกันหว่า
จินตกชเข้าใจดีว่าซอยล์ให้ผักฟื้นพลังมาใช่ว่าพิศวาสเขา แค่ต้องการให้พลังของเขาฟื้นคืนมากๆ เพื่อรับมือพวกซอมบี้หลังจากนี้เท่านั้นเอง แต่ทำไมจงใจให้เขาคนเดียว คิดว่าคงเหลือแค่ต้นเดียวนี้แล้วนั่นแหละ
"จริงสิดังเคิล นายได้เก็บหินผลึกจากหัวซอมบี้มาบ้างหรือเปล่า เชือดไปเยอะขนาดนั้นน่าจะมีเป็นร้อยนะ"
"มีเวลาเก็บที่ไหนเล่า" ดังเคิลพูดจริง ไม่พูดถึงเขาก็ไม่เสียดายหรอก แต่พอจินตกชพูดถึงดังเคิลก็สบถเบาๆ "แบบนี้ใครมาเจอคงเก็บเพลิน น่าโมโหเว้ย"
"อย่ามัวแต่หัวเสียเลยน่า กินเสร็จแล้วก็เดินยามได้แล้ว" จินตกชผายมือออกไปข้างตัว แน่นอนว่าเดี๋ยวเขาก็หาที่นอนพักแล้ว แค่วันแรกก็เหนื่อยแทบขาดใจ ได้แต่คิดว่าคืนนี้คงไม่ต้องลุกขึ้นมาออกแรงกลางดึกเพิ่มนะ
ข้างกองไฟโรซผู้ถูกห้อมล้อมด้วยผู้หลงเสน่ห์ทั้งหลายชวนซอยล์คุยท่าทางราวรู้จักสนิทสนมกันมานานปี ภาพบาดตานั้นทำหนุ่มๆ นักรบไม่พอใจมากมายทว่าไม่มีใครกล้าบ่นต่อหน้าโรซสักคน
"ทรัพยากรที่คุณซอยล์ออกมาตามหาเป็นแบบไหนหรือคะ ฉันขอดูหน่อยได้ไหม?" สาวเจ้าช้อนสายตาอ่อนหวานใส่ชายหนุ่ม
ซอยล์พยักหน้าไปที่กล่องโลหะใบหนึ่งบนยานพาหนะ "อยู่ในกล่องนั้น มันเป็นแค่ผลึกรูปร่างคล้ายเฟิร์นต้นเล็กๆ ค่อนข้างเปราะบาง"
นอกจากโรซชายหญิงหลายคนที่นั่งอยู่ใกล้ต่างสนใจไม่น้อยเช่นกัน ซอยล์เลยให้คริสเตนเอาลงมาเปิดให้ดู
"น่ารักจังเลย!" โรซยื่นมือเข้าไปใกล้ก่อนโดนซอยล์ห้ามไว้
"ไม่ได้ครับ ถ้าไปแตะมันอาจแตกสลายได้ แล้วคุณสมบัติของมันจะสลายไปทั้งหมดครับ" ชายหนุ่มบรรจงปิดกล่องอย่างใส่ใจ
ถึงกลับเอามาให้ดู บางทีทักษะโฉมงามอ่อนแอคงมีผลกับพระเอกบ้างแน่ๆ
จินตกชส่ายหน้าดิกขณะใช้เสื้อกวาดพื้นที่เล็กน้อยให้พอนอนแล้วไม่เจ็บเนื้อหนังมากนัก ครั้นแนบหูลงพื้นแบบตั้งใจจะหลับพักให้ได้ในสิบวินาทีต้องลุกพรวดขึ้นจากพื้นแล้วพุ่งเข้าไปกดหัวซอยล์ลงติดพื้นโดยใช้มือข้างหนึ่งรองคางเขาไม่ให้กระแทกพื้น
โครม!!
เงาร่างรูปแบบมนุษย์ลอยข้ามหัวไปรวดเร็วแบบมองไม่ทันแต่ก็ตวัดปรอยผมคนทั้งสองขาดไปไม่น้อย ก่อนไปลงพื้นไกลลิบ แล้วไถลชนเศษซากระเกะระกะให้พังถล่มลงมาจนฝุ่นควันฟุ้ง
"อะไรน่ะ!?"
"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"
แต่ละคนที่นั่งล้อมรอบกองไฟยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น ต่างจับจ้องไปยังจุดที่เงาร่างนั้นผ่านแวบไปลง เสียงคำรามน่าสยดสยองดังสนั่น พลังเสียงพัดฝุ่นควันสลายหายไป ทำให้เห็นร่างนั้นจับด้วยแสงจากกองไฟและดวงจันทร์เต็มดวงชัดถนัดตา
"ฉิบเป๋ง ไอ้ราชาซอมบี้ขี้ตื้อ!"


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

ตอนที่ 5
สมองแต่ละคนเดือดพล่านจากความกลัว มีแค่นักรบระดับ S เท่านั้นที่คว้าอาวุธมาเตรียมพร้อมป้องกัน ดวงตามีขีดสีแดงจากร่างซีดสีเทากลอกไปมาช้าๆ ราวกำลังมองหาเป้าหมายทั้งที่ไม่น่ามีความคิดอื่นหลงเหลืออยู่นอกจากการฆ่าทุกสิ่งที่เคลื่อนไหวเท่านั้น
"อยู่... ตรงนั้น เอง...หรือ"
เสียงยังดังเข้าหูทุกคนไม่ครบประโยคราชาซอมบี้ก็มาเงื้อเล็บอยู่เหนือหัวคนขี้ริ้ว ความเร็วระดับดวงตามนุษย์มองตามไม่ทันขนาดดังเคิลยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าราชาซอมบี้เข้ามาใกล้ขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่
"หมายหัวฉันขนาดนี้ หลงเสน่ห์ฉันหรือไง" ถามขำๆ ผิดเวลาเป็นที่สุด จินตกชยอมรับว่าเจ้าราชาซอมบี้ตนนี้ตอนยังเป็นคนหล่อมากแน่นอนในเมื่อเทียบกับซอยล์แล้วด้อยกว่าเล็กน้อยเท่านั้นเองนี่นา
อีกฝ่ายไร้อารมณ์ขันโดยสิ้นเชิง ไอสังหารเข้มข้นจนไม่น่าเชื่อว่านี่ไม่ใช่สิ่งมีชีวิต กรงเล็บฟาดลงรวดเร็วกระแทกพื้นระเบิดเป็นหลุมกว้างในขณะที่จินตกชคว้าตัวซอยล์กระโดดถอยห่างออกมารวดเร็วยิ่งกว่าการจู่โจมของราชาซอมบี้ และยังไม่ลืมส่งเท้าถีบโฉมงามกระเด็นออกไปอีกทางรอดแรงระเบิดไปอย่างหวุดหวิด
ซอมบี้ไม่ปล่อยให้หนีห่างได้ตวัดพลังโจมตีต่อเนื่องคว่ำนักรบของโรซไปสิบกว่าคนในครั้งเดียว  แต่ละคนกลิ้งกระเด็นกระดอน ได้แผลเหวอะหวะเลือดโชกน่ากลัว  นั่นทำให้จินตกชที่เพิ่งส่งซอยล์ลงพื้นแล้วคว้าแท่งเหล็กกระโจนเข้าชนกับราชาซอมบี้ชะงัดไปแวบหนึ่ง  มันเป็นแวบที่เกือบถึงชีวิตถ้าเอี้ยวตัวหลบไม่ทัน กรงเล็บเฉี่ยวปรอยผมขาดไปเล็กน้อย จินตกชถอยห่างออกมาทว่าราชาซอมบี้ไล่ตามติด
พ่อคุณเราเพิ่งเจอกันวันนี้เองนะ ทำไมเหมือนแค้นมาหลายชาติแบบนี้!
ทั้งสองแลกฝีมือดุเดือดแบบสิ่งใดอยู่ใกล้ล้วนแตกละเอียด ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายทว่าไม่เป็นปัญหากับหนึ่งนักรบกับหนึ่งราชา ทุกครั้งที่กรงเล็บฟาดชนกับแท่งเหล็กจะมีประกายไฟวูบวาบระเบิดออกมา ลูกไฟตกกระจายเผาไหม้ครู่เดียวทั้งสองก็ฟาดฟันกันรวดเร็วท่ามกลางทะเลเพลิง ราวภาพลวงตาของผีร้ายสองตนช่วงชิงอำนาจกัน มันทำให้คนอื่นกลายเป็นคนดูที่ไม่อาจละสายตาไปจากทั้งสองได้
หายใจไม่ทันแล้ว แขนก็ชาไปหมด ให้ตายสิทำไมไม่มีใครเข้ามาช่วยเลยเนี่ย อย่าเป็นแค่คนดูสิทางนี้จะโดน KO ในอีกไม่กี่วินาทีแล้วนะเว้ย!! นี่มันไม่ใช่แค่ตัวอักษรแล้ว มันเป็นซอมบี้ที่มีตัวตนจริงๆ
เคร้ง!!
เสียงแตกหักดังก้อง เล็บทั้งสิบของราชาซอมบี้หักพร้อมแท่งเหล็กแตกกระจาย ทั้งสองถึงผละห่างจากกันจนได้
"ช่วยกันฝังมันสิเว้ย ยืนดูเฉยๆ ทำไม" จินต์เค้นเสียงลอดไรฟัน มือข้างหนึ่งคว้ามีดเลเซอร์มาจากพื้นซึ่งไม่รู้ใครในพวกนักรบที่โดนเล่นงานทำตกไว้ ดีที่แต่ละคนถูกช่วยห่างออกไปแล้ว
ดังเคิลได้สติก่อนจึงเป็นฝ่ายพุ่งเข้าไปจู่โจม พลังจิตพ่อคุณแข็งแกร่งกว่าทุกคน ทั้งที่เมื่อครู่ราชาซอมบี้เพิ่งปะทะเดือดกับคนขี้ริ้ว คงเสียพลังไปมากแล้วแน่นอนทว่ากับรับมือพลังจิตของดังเคิลได้ไม่ยากเสียอย่างนั้น นั่นจึงทำให้ทอมกับนักรบทั้งหมดที่ไม่บาดเจ็บกรูเข้าไปช่วยรุม
"เป็นไงบ้าง?" ซอยล์มองมือจินตกช มันสั่นจนแทบถือมีดไว้ไม่อยู่ เหงื่อพราวบนใบหน้าซีดขาว สภาพยามนี้ดูไม่ต่างจากศพตนหนึ่งเลยนั่นแหละ
"ไม่ต้องมาส่งสายตาเหมือนเห็นศพหรอกน่า ยังไม่ตาย" รู้ว่าหน้าไม่เจริญตาแบบนี้ใครจะมองอย่างเป็นห่วงได้ แต่ไม่ต้องแสดงออกตรงๆ แบบนั้นก็ได้ กลัวมีดในมือมันกระตุกผิดทางเป็นบ้า
ซอยล์ยักไหล่ท่าทางยียวนน่าเสยให้กระเด็นไปซบอกราชาซอมบี้เสียเต็มประดา "แค่เห็นว่าหมดแรงแล้วไม่ใช่หรือไง"
"ฉันหมดแรงแล้วนายจะเข้าไปลุยเองหรือไงล่ะ" ระหว่างต่อปากต่อคำก็ใช่ว่าได้อยู่เฉย ลูกหลงไม่น้อยยังคงพุ่งเข้าใส่ราวจินตกชเป็นแม่เหล็กดึงดูด "เว้ย ตีกันแบบไม่ต้องให้ทางนี้เอี่ยวด้วยไม่ได้หรือไง" ยกมีดปัดจนกำมีดไม่อยู่แล้ว
และมีดก็หลุดมือจนได้ มีดยาวดิ่งไปปักเข้ากลางหลังราชาซอมบี้อย่างเหมาะเหม็ง บังเอิญจนน่าโห่ร้อง ดวงตาขีดสีแดงตวัดขวับมาจ้องเขม็ง พริบตาร่างนั้นกลับมายืนตรงหน้าคนขี้ริ้วได้อย่างไม่น่าเชื่อ
"ไม่ได้ตั้งใจเลยนะเว้ย เฮ้ย!" เขายอมรับว่าตอนนี้แรงยกขาวิ่งหนีก็ไม่มีแล้ว แต่ยังโชคดีที่คว้ามีดยาวอีกเล่มจากพื้นขึ้นมาได้ทัน
มือเรียวสวยของบุรุษผู้อยู่ในห้องวิจัยเป็นส่วนมากกุมมือข้างที่ถือมีดจากด้านหลัง ซอยล์ยืนซ้อนหลังคนขี้ริ้ว พลังจิตจากชายหนุ่มส่งผ่านไปยังคนด้านหน้า แล้วซอยล์ก็ได้รับรู้ว่าทักษะต่อสู้ของจินตกชแข็งแกร่งขนาดไหน แค่รับพลังช่วยเหลือจากเขาไปเพียงนิดเดียวเจ้าตัวก็ตวัดมีดออกไปโต้กลับราชาซอมบี้แบบถล่มทลายจนทางนั้นถอยห่างออกไปเอง ซ้ำสภาพรุ่งริ่งแทบขาดเป็นชิ้นๆ
"แบบนี้เขาเรียกว่าการฮีลใช่เปล่า" ถามขำๆ แล้วพุ่งออกไปถีบราชาซอมบี้เต็มแรงส่งลอยไปตกไกลลิบแล้วกลิ้งไปอีกสิบตลบ จินตกชยังตามไป ตั้งใจจัดการให้เด็ดขาดจะได้ไม่ต้องเสี่ยงเงาหัวหายอีก ทว่านายซอมบี้ขี้ตื้อกลับอาศัยการกลิ้งเพิ่มแรงดีดตัวหายเข้าไปในเงามืด "อ้าวเฮ้ย หาย!" จินตกชกวาดตาไปทั่ว ในเวลากลางคืนถือว่าเสียเปรียบที่สุด แสงจันทร์สว่างแค่ไหนก็เทียบแสงแดดไม่ได้ เศษซากพังๆ กลายเป็นที่กำบังได้อย่างดีอีกต่างหาก
"บ้าเอ๊ย ระวังกันด้วย!" ดังเคิลกวาดตาไปทั่ว มันน่าขัดใจที่ไม่อาจมองทะลุสิ่งกีดขวางต่างๆได้
จินตกชปรายตาไปทางพวกไอแลนด์แวบหนึ่งคาดว่าทางนั้นคงไม่เป็นไร ในเมื่อมีสายตาดีๆ ของคริสเตนอยู่นี่นา ทางนี้สิโดนหมายหัวอย่างมึนๆ ฉะนั้นตอนนี้คงเข้าไปรวมกลุ่มด้วยไม่ได้
ทั้งที่เมื่อครู่ทุกคนต่างเห็นและเข้าใจว่าราชาซอมบี้หมายหัวจินตกช ทว่าเงามืดวูบไหวเพียงเสี้ยววินาทีมันก็มาถึงตัวกลุ่มนักรบที่ยืนหลังสุด
"ว้าก!"
ทั้งหมดหันทางเสียงนั้น ทันเห็นมืออันเต็มไปด้วยเล็บหักคว้าคอผู้โชคร้ายคนนั้นแล้วกลืนหายไปในความมืด ทิ้งไว้เพียงความวังเวงให้แต่ละคนรีบมายืนรวมกลุ่มกันพร้อมสอดส่ายสายตาระวังภัยไปรอบบริเวณ
"คนเมื่อกี้โดนลากตัวไปเป็นอาหารงั้นหรือ" คริสเตนเพิ่งเคยเจอซอมบี้มีความคิดแบบนี้เป็นครั้งแรก
"คงแบบนั้นแหละ แต่มันก็แปลกตามปกติพฤติกรรมซอมบี้ไม่มีจับเหยื่อแล้วลากไปกินที่อื่นแบบนี้นี่นา" ไม่แค่ซอยล์ที่รู้สึกประหลาด
"น่ากลัวว่าพวกเราคงเจอราชาที่มีความคิดเข้าแล้ว" ดังเคิลโยนไม้เข้าใส่กองไฟอีกหลายท่อน ราวเขาต้องการเพิ่มความสว่างให้มาที่สุด แม้การทำแบบนั้นอาจดึงดูดทั้งซอมบี้และสัตว์ร้ายมันก็ยังดีกว่ามืดแล้วมองไม่เห็น
"ไอ้แบบนั้นเลวร้ายที่สุดเลยนะเว้ย" ทอมยกมือกดหน้าผาก ยอมรับว่าเมื่อครู่กลัวจนสติแทบหลุด
"เดินทางกลางคืนก็เสี่ยง หาบ้านที่พอใช้เป็นกำบังดีกว่าอยู่ที่โล่งแบบนี้สักทีก่อนไหม" ไอแลนด์ชี้ไปยังเงามืดไกลๆ ดูรูปร่างเงาแล้วคงเป็นบ้านร้างสักหลัง
"ไปสิ ฉันเห็นด้วย" หลายคนพยักหน้าเห็นด้วย ท่าทางหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด
"นี่นาย! เมื่อกี้นายตั้งใจถีบฉันนี่นา เลวที่สุด!" ท่ามกลางความตึงเครียดของทุกคนโรซเดินเข้าไปชี้หน้าจินตกชแล้วโวยวายสุดเสียง "ฉันเป็นผู้หญิงอ่อนแอนะ นายสมควรปกป้องฉันมากกว่าใครทั้งนั้น"
มีจังหวะถีบหลบให้ก็ดีเท่าไหร่แล้วแม่คุณ ฉันน่ะเสี่ยงขาขาดเลยนะเว้ย
จินตกชอยากตอบกลับไปหรอกนะ ทว่าพอเห็นสายตาแต่ละคนกำลังประณามการกระทำต่อสาวน้อยอ่อนแอของเขาแบบไม่พูดอะไรแล้ว หุบปากไว้คงดีกว่า
"มันฉุกละหุกแบบนั้นฉันก็ทำได้แค่นั้นแหละ ถ้าทำให้ไม่พอใจขอโทษละกัน" เพราะตอนนี้เขาเหนื่อยมากแล้ว ไม่ต้องการมีเรื่องกับใครเพิ่มทั้งนั้นถึงยอมลงให้
"นั่นคือกิริยาของคนสำนึกผิดงั้นหรือ นายต้องคุกเข่าหัวจรดพื้นแล้วสัญญาว่าจะไม่ทำตัวกระด้างต่ำทรามแบบนี้ใส่ฉันอีก!" เธอชี้นิ้วแล้วตวัดลงพื้น น้ำเสียงเด็ดขาดทรงพลัง
"นี่มันเล่นใหญ่ไปไหมเธอ" จินตกชผงะ โฉมงามเอาแต่ใจแบบนี้ไหวหรืออินจัน
ยิ่งจินตกชท่าทางลังเลไม่ทำตามที่เธอสั่งมันยิ่งทำให้สีหน้าสาวงามงอง้ำจนดูน่ากลัวยิ่งกว่าหน้าขี้ริ้วของเขาเสียอีก เขาควรสร้างฉากดอกไม้บานเกาะแข้งขาพินอบพิเทาเธอใช่ไหม เพื่อภารกิจจะได้ราบรื่น... แต่ขอโทษเถอะ ปล้นยานพาหนะเจ้าพวกนี้แล้วชิ่งไปส่งพ่อถั่วเหลือเองดีกว่า
ต่อให้ชอบอาหารตาพวกนี้มากแค่ไหนฉันก็ไม่เลอะเลือนขนาดนั้น
ขยับมือแบบพร้อมกลายร่างเป็นโจรเมืองร้าง ปล้นยานพาหนะแล้วเตะภาระให้คนอื่นรับผิดชอบเดี๋ยวนี้แล้ว ทว่างานโจรไม่เป็นใจให้คนขี้ริ้วนี่สิ ยานพาหนะที่จอดรวมกันระเบิดตูมตามขึ้นมาส่งแรงอัดพัดคนกลุ่มนี้ล้มกลิ้ง ท่ามกลางระเบิดรุนแรงคือซอมบี้ตนหนึ่งซึ่งไม่ใช่ใครเลย คุณราชาเจ้าเดิมนั่นเอง
"ขี้ตื้อขนาดนี้คนงามไม่ถูกใจนะเว้ย" ไม่ว่าคนงามชายหรือหญิงที่จินตกชว่าล้วนพยักหน้า จริงๆ คือกำลังช็อกตาโตต่างหาก "ถ้าไม่ตายกันไปข้างคืนนี้คงไม่ได้พักกันล่ะ"
อินจันอยู่หรือเปล่า?
'ระบบพร้อมบริการยี่สิบสี่ชั่วโมง แต่โฮสต์ ระบบไม่ได้ชื่ออินจัน!'
เอาน่า ว่าแต่มีทักษะช่วยอะไรบ้างไหม อยู่ๆ ก็ส่งบอสระดับ SS มาแบบนี้หนอนอย่างฉันจะเหลือซากไหม
'ระบบมีให้กู้ล่วงหน้าเพื่อเพิ่มค่าทักษะที่มีอยู่ได้สามระดับ ได้แก่ระดับเริ่มต้นของผู้เล่นทั่วไป ระดับผู้เชี่ยวชาญขั้นต้น และระดับผู้ควบคุมความเป็นไปตามต้องการขั้นต้น ระบบแนะนำให้กู้แค่ระดับเริ่มต้นของผู้เล่นทั่วไปจะได้ไม่เป็นหนี้เกินกำลัง แต่ถ้าโฮสต์ต้องอยากลองเป็นหนี้ข้ามชาติกู้ระดับสูงขึ้นไปก็ได้ โฮสต์ต้องการหรือไม่'
ฟังแล้วรู้สึกเหมือนกำลังโดนแก๊งคอลเซ็นเตอร์ล่อลวงพิกลแฮะ หรือระหว่างที่เงียบหายไปจับงานแบบนั้นอยู่
'ระบบจะทำแบบนั้นได้ยังไง แค่ชื่อเสื่อมๆ จากโฮสต์ก็เกินพอแล้ว อย่าได้เพิ่มค่าความเสื่อมให้ระบบไปมากกว่านี้เลย!'
ไม่ต้องเร่งเสียงสุดวอลลุมแบบนั้นก็ได้ ว่าแต่กู้ล่วงหน้าต้องจ่ายด้วยอะไรน่ะ?
'หักจากนิยายที่โฮสต์จะได้รับหลังภารกิจเสร็จเรียบร้อย หากเรื่องที่คุณเข้าไปสร้างความประทับใจให้ผู้อ่านได้เพิ่มขึ้นจะได้รับจำนวนนิยายเพิ่มเป็นพิเศษอีกสามเรื่องจากเดิมที่ได้รับสิบเรื่องต่อหนึ่งภารกิจ'
เดี๋ยว ไหนบอกว่าทุกเรื่อง ได้แค่สิบเรื่องนี่มันยังไง!? ไม่ต้องมาเนียนเงียบเลยนะเว้ย
'เอาเป็นว่าจะอธิบายอย่างละเอียดหลังโฮสต์จบภารกิจที่เรื่องแรกนี้เรียบร้อยก่อน คุณจะกู้เพื่อเพิ่มทักษะชั่วคราวไหม?'
ได้แค่ชั่วคราวอีกต่างหาก เจ้าระบบหลอกลวงนี่ให้เจอก่อนเถอะจะซัดจำไม่ได้เลยว่าเคยเป็นระบบมาก่อน
'ใจร่มๆ ก่อน ในเมื่อเป็นการกู้ครั้งแรกระบบจะให้ทักษะแถมพิเศษเข้าไปอีกสองอย่างด้วย'
ตรงหน้าคือวิกฤติของจริงถ้ายังโยกโย้ต่อไป นอกจากภารกิจล่มบทลงโทษที่ยังไม่รู้ว่าอะไรทำงานขึ้นมาคงซวยยกระดับ ฉะนั้น
ฉันกู้ ผู้เล่นหน้าใหม่!
'เปิดการกู้ล่วงหน้าสำหรับผู้เล่นหน้าใหม่ คุณสามารถแลกรับทักษะเพิ่มได้ด้วยนิยายหกเรื่องต่อหนึ่งทักษะ ทว่าเมื่อคุณกู้ครั้งแรกคุณยังได้ทักษะแถมอีกสองทักษะ คุณต้องการทักษะใด'
พลังจิต ที่มากพอรับมือราชาซอมบี้ได้
'รับทราบ คุณได้ค่าพลังจิตเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งเท่าชั่วคราว ได้รับทักษะการมองเห็นคมชัดมากขึ้น ได้รับทักษะสะบั้นสุญญากาศ ค่าทักษะชั่วคราวนี้จะคงอยู่ห้าวัน ขอให้โฮสต์ก่อความวินาศวอดวายเลื่องลือไปทั่วโลก'
อวยพรอะไรฟะนั่น ไม่ได้ไปก่อการร้ายนะเว้ย
โวยได้แค่นั้นพ่อราชาซอมบี้ก็เริ่มอาละวาดอีกครั้ง ซ้ำครั้งนี้ร้ายแรงกว่าที่ผ่านมาเสียด้วย แม้แต่นักรบระดับ A ยังโดนปลิดลมหายใจง่ายดาย แล้วพวกระดับ B จะเหลืออะไร
"กรี๊ด อย่าเข้ามานะ!" โรซร้องสุดเสียงมือไม้คว้าทุกสิ่งขว้างใส่ราชาซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาใกล้
"เฮ้ย นั่นมันกล่องใส่เฟิร์นผลึก!" คริสเตนยกสองมือกุมแก้มเมื่อเห็นสาวเจ้าคว้าทุ่มออกไป ไอแลนด์กำลังจะพุ่งตัวไปเอากลับมาแต่ถูกจินตกชดึงตัวไว้ก่อน
"จะเข้าไปให้มันตัดหัวหรือไง"
เล็บตวัดครั้งเดียวกล่องโลหะพังยับของด้านในไม่ต้องหวัง เฟิร์นพวกนั้นแตกละเอียดทั้งหมด ซอยล์อ้าปากค้างอยากโวยสักอย่างแต่ไม่รู้จะหาคำไหนมาใช้ตอนนี้ดี ยิ่งแม่คุณวิ่งมาหลบด้านหลังคนที่เธอเพิ่งโวยวายใส่แล้วมุมปากแต่ละคนกระตุกเบาๆ
"นายต้องปกป้องฉันนะ ฆ่าเจ้าซอมบี้นั่นเดี๋ยวนี้!" โรซสั่งราวเธอเป็นเจ้านายคนขี้ริ้วอย่างไรอย่างนั้น
"ได้ๆ" ไม่ได้ทำตามที่เธอสั่งหรอก อย่างไรก็ต้องลงมือให้เด็ดขาดอยู่แล้วผสมโรงไปเลยละกัน หลังจากนี้ยังต้องพึ่งกลุ่มของเธออยู่นี่นา... คิดว่านะ
จินตกชดึงมีดออกมาจากมือคริสเตนแล้วกระโจนเข้าใส่ราชาซอมบี้ตรงๆ แม้เจ้านั่นยังยืนไร้รอยไหม้อยู่กลางกองเพลิง ทันทีที่จินตกชฟาดมีดยาวออกไปเกิดเป็นคมสุญญากาศดับไฟที่ลุกไหม้ได้ทั้งหมด ทักษะที่เพิ่มขึ้นทำให้จินตกชมองเห็นในความมืดได้ด้วย นั่นทำให้เขาสามารถรับมือการตอบโต้จากราชาซอมบี้ได้ทุกครั้ง พอพลังจิตเพิ่มขึ้นการเคลื่อนไหวก็ว่องไวขึ้นทรงพลังมากขึ้น
มือเท้า อาวุธทุกครั้งที่ประทะจะเกิดประกายไฟระเบิดออกเป็นวงกว้าง ส่งสะเก็ดไฟกระเด็นไปทั่ว สร้างความอันตรายให้รอบด้านจนแต่ละคนที่ดูอยู่ถอยห่างหาที่กำบังกันวุ่นวาย
"ถามหน่อยเถอะ หมายหัวฉันเนี่ยเพราะอะไร?" สองมือตอบโต้ไม่มีเสียจังหวะ จินตกชถามออกไปแบบไม่คาดหวังคำตอบ ทางราชาซอมบี้ก็ไม่น้อยหน้า พลังทำลายล้นหลามโต้กลับมือเป็นระวิงเช่นกัน
"... แก อันตราย ในหัวบอกว่าแก อันตราย" ราชาซอมบี้ชี้นิ้วที่หัวของมัน ปากขยับเปล่งเสียงแหบแห้งเสมือนเค้นเสียงออกมาจากเส้นเสียงที่แห้งไร้ความยืดหยุ่นไปนานแล้วออกมา
"เฮ้ย! สมองยังใช้ได้อีกเหรอเนี่ย" จินตกชตกใจจริงๆ ยามนี้ไม่สามารถมองซอมบี้ตรงหน้าเป็นแค่ตัวอักษรในหน้ากระดาษได้อีกต่อไป ยิ่งดวงตาที่มีขีดสีแดงกลอกไปมาได้อิสระ มองอย่างไรเจ้านี่ก็เป็นสิ่งมีชีวิตแน่นอน แค่ต่างชนิดกับมนุษย์เท่านั้นเอง
"แก ไม่ใช่คนพวกนั้น กลิ่นของแกไม่ใช่"
สัญญาณอันตรายแผ่เข้าปกคลุมไปทั่ว มันทำให้นักรบที่ติดตามโรซมาหลายคนทรุดลงอาเจียนจนแทบคายเครื่องในออกมาทางปาก บางคนล้มลงไปดิ้นทุรนทุรายที่พื้น ท่าทางเจ็บปวดจนหน้าเบี้ยว
"นี่มันจิตสังหาร ทำไมรุนแรงขนาดนี้" ไอแลนด์เค้นพลังจิตออกมาต้าน เขาดันซอยล์ไปด้านหลัง แน่นอนว่ามีโรซเกาะติดไปด้วย คริสเตนลงไปนั่งชันเข่าใบหน้าซีดไร้สีเลือด
ซอยล์ยกมือกุมคอท่าทางเหมือนกำลังขาดอากาศ "ให้ตายสิพลังมุ่งร้ายเข้มข้นอะไรอย่างนี้ จินต์สร้างความแค้นอะไรไว้กับเจ้าราชานั่นหรือไง"
คนอยู่ไกลยังโดนผลกระทบขนาดนั้นไอ้ที่อยู่ในระยะเผาขนน่ะหรือ แสบผิวเหมือนโดนทิงเจอร์ไอโอดีนราดลงบนแผลสดเลยนั่นแหละ
อ้าก!! แสบไปทั้งตัวเลยโว้ย แม่จ๋าหนอนชักกระแด่วๆ แล้ว
จินตกชแทบหลุดเสียงสบถยาวเป็นกิโลออกมาแล้วถ้ามีเวลา ตอนนี้เขาทุ่มสุดตัวใช้ทักษะทั้งหมดที่ระบบให้มาเพื่อคว่ำราชาซอมบี้ให้ได้
สัญญาเลยรอดจากเรื่องนี้ไปได้ต่อให้ต้องคุกเข่าขอร้องก็จะขอเรียนทักษะต่อสู้ระดับสูงให้ได้!
จากที่ฟันมั่วเข้าว่าเพื่อกันให้มีระยะห่างกลายเป็นจับมีดอย่างมั่นคงแล้วพุ่งเข้าใส่ตรงๆ ราชาซอมบี้คงเบื่อการไล่ต้อนแล้วเช่นกัน รวบกรงเล็บแล้วชนกับมีดตรงๆ เสียงแตกหักดังสนั่นเสียดแก้วหู เศษเล็บกับเศษมีดกระจายตัวออกไปรอบทิศ ทั้งที่เป็นแค่เศษชิ้นเล็กๆ กลับมีพลังทำลายใช่น้อย ปักลึกเข้าไปในผนังปูนและระเบิดละเอียด บ้างถล่มสิ่งของระเกะระกะให้พินาศกว่าเดิม
แม้ในมือคือมีดหักแต่ยังเหลือใบมีดอยู่หลายนิ้ว จินตกชแทงเข้าใส่ที่คอซอมบี้ แล้วกระโดดถีบเข้าที่ด้ามมีดส่งให้มันปักลึกจนทะลุด้านหลัง จากนั้นเตะเข้าต้นคอส่งราชาซอมบี้ล้มฟาดพื้นโครมใหญ่
"ตายไปแล้วก็ช่วยกลับสู่พื้นดินไปเสียที!" ส้นเท้าตอกลงท้ายทอยโครมใหญ่ แรงขนาดกระดูกคอหักและขาดกระเด็นออกจากร่าง "ไอแลนด์ เอามีดผ่าหัวเลย" ไหนๆ กลิ้งไปทางนั้นแล้ว
ตามที่บอก ไอแลนด์ใช้มีดพกฟาดลงกลางหัวผ่าเป็นสองซีก ผลึกสีขาวขุ่นมีเหลี่ยมมุมสะท้อนประกายสีรุ้งก้อนเท่าไข่ไก่กลิ้งออกมาจากหัวราชาซอมบี้ นั่นทำนักรบทั้งหลายตาเป็นประกาย มีเพียงคนของซอยล์เท่านั้นเบ้หน้า
"สมเป็นผลึกในหัวราชาจริงๆ" ไอแลนด์รู้สึกกลัวมากกว่าทึ่งกับไอดำเหมือนหมอกลอยฟุ้งอยู่รอบๆ ผลึกก้อนนั้น
"น่ากลัวแปลกๆ นะครับ" คริสเตนขยับห่างออกมา เจ้าตัวยังไม่มีแรงยืนด้วยซ้ำ ส่วนคนตัดหัวซอมบี้ยามนี้นอนหมดสภาพไม่อายใครแล้ว
"ผลึกนั่นสงสัยจะทำให้เลื่อนได้หลายระดับเลยนะ" คนขี้ริ้วพูดขำๆ ทั้งที่ยังนอนหอบตัวโยนอยู่ที่พื้น
"เอามานี่!" โรซคว้าไปถือไว้ทันที "ฉันขอละกัน" เธอพิจารณาผลึกแก้วอย่างชอบใจ ไม่สนใจสีหน้าใครทั้งนั้น
คนของโรซแม้อยากได้ผลึกก้อนนั้นแค่ไหนก็ไม่กล้าเอ่ยปากค้านเธอ ส่วนซอยล์หน้านิ่งแววตาเย็นเหยียบจนจินตกชต้องส่งสัญญาณให้ไอแลนด์ดึงพ่อคุณไว้
"ฉันอยากพักเต็มทีแล้ว ใครช่วยเป็นยามแทนทีได้ไหม" จินตกชเปลี่ยนเรื่องให้บรรยากาศตรึงเครียดลดลง ยามนี้คนเจ็บมีไม่น้อย เหลือที่ยังสมบูรณ์ดีไร้ริ้วรอยแค่เจ็ดคนเท่านั้น
ครู่ใหญ่กับการปักหลักที่พักใหม่ซึ่งก็คือบ้านร้างหลังที่ว่าเมื่อก่อนหน้านั่นแหละ พอถึงพื้นบ้านจินตกชก็ล้มลงพื้นแล้วกลิ้งไปติดผนังห้องจากนั้นขดตัวแล้วนอนเงียบเป็นตายไปเลย ปล่อยคนอื่นทำอะไรอีกก็เรื่องของเขา จินตกชของพักเก็บแรงก่อนล่ะ เขาถึงไม่รู้ตัวว่าซอยล์มานั่งอยู่ใกล้ๆ
เพราะแบบนี้แหละถึงบอกไงว่าเป็นแค่คนอ่านพอ ไม่อยากเข้าไปเดินเล่นในนิยายเรื่องไหนทั้งนั้น


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

ตอนที่ 6
พอแสงอาทิตย์ขึ้นคนขี้ริ้วก็ลุกขึ้นนั่ง สีหน้ายังงัวเงียยามกวาดตามองไปทั่ว เป็นวันแรกที่ตื่นขึ้นมาต่างโลกครั้นสบเข้ากับด้วงตาสีฟ้าของโรซจินตกชรู้สึกชาวาบไปทั้งร่างชั่วแวบ ก่อนได้ยินเสียงระบบดังขึ้นในหัว
'ทักษะต่อสู้ตอบโต้การคุกคามอัตโนมัติ'
ตอบโต้การคุกคาม... หรือเมื่อกี้โรซใช้พลังดึงดูดใส่ฉันงั้นหรือ
'ถูกแล้ว เพราะคุณเพิ่งตื่นจิตยังสับสนทำให้เธอโจมตีได้ง่าย แต่โฮสต์มีทักษะต่อสู้ขั้นแม็กซ์ รวมกับพลังจิตที่เพิ่มขึ้นชั่วคราวทำให้ไม่มีใครโจมตีคุณทางจิตได้อีก'
การลงทุนมีความเสี่ยง แต่ที่กู้มาถือว่าคุ้มแฮะ
คนขี้ริ้วฉีกยิ้มหลอกหลอนอย่างตั้งใจให้สาวสวยผมทอง แถมยกมือทักทายเล็กน้อยด้วย ก็ไม่รู้ทำไมการกระทำนี้เรียกสายตาเขียวปั๊ดจากพ่อถั่วเหลืองสาดใส่เขาเสียอย่างนั้น ส่วนคนได้รับยิ้มหันหน้าหลบอย่างไว คาดว่าคงเกือบหัวใจวายเลยกระมัง อย่าล้อเล่นกับหน้าตานี้ บอกเลย
อูย ลมหนาวพัดผิดฤดูแบบนี้ได้ไง พ่อคุณโมโหทางนั้นแล้วมาพาลทางนี้ไม่ได้สิ
"อ้อ จินต์ตื่นแล้วหรือ" สภาพคริสเคนเหมือนคนอดนอน คาดว่าเฝ้ายามเมื่อคืนคงไม่พ้นเจ้าตัว หนุ่มร่างใหญ่ส่งขวดน้ำให้
จินตกชรับมาแล้วกวาดตาสำรวจ "เมื่อคืนหลังฉันหลับไปแล้วมีเรื่องบ้าบออะไรเกิดขึ้นอีกหรือ ทางนั้นถึงได้ดูอารมณ์เสียงซะขนาดนั้น"
คริสเตนเหลือบมองซอยล์เสียครั้ง "เมื่อคืนคุณโรซขอสิทธิ์เป็นคนของโคลเทคนะสิ แล้วยังตามวอแวดร.ตลอดเวลา เกาะแขนจับมือนั่งเบียด ดร.เป็นคนที่ไม่ชอบให้ใครเข้าใกล้เกินไป ไม่ชอบให้ใครมาแตะตัวสักเท่าไหร่ด้วย เมื่อคืนเกือบได้นองเลือดแล้วแน่ะ ดีที่ไอแลนด์ช่วยปรามไว้ทัน"
นึกภาพไม่ออกหรอกว่าเมื่อคืนแต่ละคนเป็นอย่างไร แต่บรรยากาศมาคุจวนเจียนระเบิดจากกลุ่มนักรบของโรซกับพ่อถั่วเหลืองแล้วมันคงเลวร้ายมากแน่นอน
"มีสาวสวยมาออดอ้อนทำไมเขาไม่พอใจล่ะ" จินกชมองซอยล์สลับกับมองโรซ
"อย่างที่นายเห็นคุณโรซเธอเอากล่องเก็บเฟิร์นผลึกทุ่มใส่ราชาซอมบี้ทำให้ทั้งของทั้งกล่องเสียทั้งหมดแล้ว จะกลับไปหาอีกคงไม่เหลือแล้วล่ะ ในเมื่อตอนนั้นก็ซัดกันเละ คิดว่าแถวนั้นคงราบเรียบหมดแล้วแน่นอน" ไอแลนด์เดินมาสมทบ
จินต์นึกย้อนกลับไปนิดหนึ่ง "จริงด้วยแม่คุณคว้าอะไรได้ก็ทุ่มใส่ป้องกันตัวนี่นา ออกมาเสียเที่ยวนี่เองถึงหงุดหงิดแบบนั้น"
"นั่นเป็นส่วนหนึ่ง"
"ยังมีอีกเหรอ"
"นิสัยหล่อนแย่มาก คงไม่ต้องให้อธิบายยืดยาวฉลาดๆ อย่างนายน่าจะเข้าใจได้เองนะ" ไอแลนด์ย้ำเสียงหนักราวคนที่ถูกกล่าวถึงกลายเป็นศัตรูไปแล้ว
ทำเฟิร์นผลึกที่อุตส่าห์เสี่ยงตายไปเก็บมาเละ แย่งผลึกราชาซอมบี้ไปหน้าตาเฉย พูดจากดหัวราวคนอื่นๆ ราวทางนั้นเป็นแค่คนรับใช้อันต่ำต้อย ต้องการเข้าไปอยู่ในโคลเทคแบบอภิสิทธิ์ แต่มันก็เป็นสิ่งที่ผู้ได้รับทักษะโฉมงามอ่อนแอทำตัวเอาแต่ใจได้อย่างถูกต้องตามบทที่รับมานี่นา แม้น่าต่อยเรียกสติให้สักเปรี้ยงก็ตาม
"ซอยล์ไม่พอใจนั่นเข้าใจได้ แต่นายสองคนทำไมไม่พอใจไปด้วยล่ะ?" รัศมีพระเอกข่มได้ทุกอย่างนั่นไม่แปลก แต่ผู้ติดตามได้รับอิทธิพลไปด้วยงั้นหรือ
"สวย แต่นิสัยแย่แบบนั้นฉันขออยู่ห่างๆ ละกัน" ไอแลนด์เบ้ปาก
คริสเตนยิ้มแหย "บอกตามตรงเห็นครั้งแรกผมคิดว่าตนอยากถวายชีวิตปกป้องเธอ แต่นิสัยเธอที่แสดงให้เห็นทำผมอยากตบหัวตนเองสักร้อยที หลงมีความคิดแบบนั้นได้ยังไง"
ผลัวะ!
ดังฟังชัดพร้อมคริสเตนหัวทิ่มลงพื้นได้อย่างสวยงามจากฝีมือไอแลนด์นั่นแหละ
"ทำอะไรของนายเนี่ย!" มือข้างหนึ่งคลำหัวป้อย อีกมือชี้หน้าคนตบหัวทิ่ม
"ไหนอยากโดนตบเรียกสติไง บริการให้ฟรียังอยากได้อีกทีเหรอ" ถามพร้อมยิ้มเหี้ยมแบบนี้ให้คริสเตนเลือกอะไรได้ล่ะนอกจาก นั่งเจียมเนื้อเจียมตัวข้างๆ จินตกช สภาพน่าอนาถเหมือนหมาน้อยถูกรังแกแบบนี้เรียกเสียงหัวเราะใสๆ จากคนขี้ริ้วได้ไม่เบา
ซอยล์มองคนของเขาทั้งสามคนหยอกล้อกันแล้วหงุดหงิดที่ตนเข้าไปมีส่วนร่วมด้วยไม่ได้ เพราะติดสาวสวยนิสัยติดลบเกาะติดยิ่งกว่าติ่งเนื้องอก
"นายสามคนเตรียมตัวพร้อมแล้วใช่ไหม?" ทอมเดินมายื่นมีดยาวเล่มหนึ่งให้จินตกช
"เตรียมตัวอะไร?" เขาเพิ่งตื่นหน้ายังไม่ได้ล้างด้วยซ้ำ
"ก็ไปหาเสบียงกับยานพาหนะสิ คงไม่คิดเกาะติดแล้วให้พวกฉันรับผิดชอบชีวิตพวกนายหรอกนะ"
"ใครรับผิดชอบชีวิตใครกันแน่ ถ้าไม่ได้จินต์คิดว่าพวกนายคงไม่ได้มายืนค้ำหัวอยู่แบบนี้หรอก" คริสเตนยืนขึ้นเต็มความสูง แม้ไม่สูงกว่าแต่ก็ไม่เตี้ยให้ข่มได้ละกัน
"ไปก็ได้แต่ทำไมพวกฉันต้องไปทั้งสามคนด้วยล่ะ พวกนายว่างอยู่ตั้งหลายคน" ไอแลนด์พยักหน้าไปที่พวกนั่งกินมื้อเช้าแบบไม่คิดแบ่งมาให้ทางนี้สักนิด แต่ยังดีที่แบ่งให้ซอยล์กินด้วย
"ทางพวกฉันบาดเจ็บเกือบทุกคนเลยนะเว้ย จะเอาเปรียบคนเจ็บหรือไง"
"นายหมายความว่าพวกฉันไม่เจ็บเลยว่างั้น?" หัวคิ้วไอแลนด์ขมวดเข้าหากัน ส่งสัญญาณอันตราย
ก่อนทั้งสองได้แลกฝีมือหลังจากจ้องกันเขม็งจนแทบเห็นประกายไฟจินตกชก็ยกมือขึ้นตบแปะต่อหน้าทั้งสองครั้งหนึ่งเรียกสายตาทั้งสองมาที่ตน
"ฉันกับคริสเตนไปเอง ไอแลนด์นายอยู่ดูแลดร." พยักหน้าไปทางหนุ่มหล่อ "แล้วมีใครไปกับฉันอีกหรือเปล่า?"
"เดย์มี่ วัตต์ มิล เจสัน ออกไปก่อนพวกนายแล้ว" ทอมดูไม่ชอบใจนักที่ไอแลนด์ยังอยู่
"สี่คนเองหรือ ทั้งที่พวกนายมีกันตั้งสามสิบเอ่อไม่สิเหลือยี่สิบสองแล้ว พวกไม่บาดเจ็บเลยยังมีอีกตั้งแปดคน" จินตกชลองตวัดมีดที่รับมาดูพบว่ามันไม่เหมาะมือเอาเสียเลย
"เรามีคนเจ็บเยอะ คนคุ้มกันต้องเยอะสิ ไม่งั้นเกิดอะไรขึ้นได้ตายหมดพอดี"
เหตุผลฟังขึ้นจินตกชไม่ว่าไร เขาตอบรับในลำคอแล้วเดินไปหาซอยล์ พ่อคุณหน้าทะมึนมากมาย "รออยู่นี่คุณอย่าเพิ่มเรื่องละกัน"
"ฉันจะเพิ่มเรื่องอะไรได้" กัดฟันตอบเลยนั่น
จินตกชไหวไหล่แล้วล้วงกระเป๋าเสื้อส่งเจ้าต้นน้อยกระจุกหนึ่งที่เก็บมาให้เขา "ว่าจะเอาไปเลี้ยงเล่นสักหน่อย คุณดูแลมันด้วยละกัน คิดว่าคงพัฒนาแล้วขนาดอยู่ในกระเป๋าเสื้อมาตลอดยังไม่เป็นไรเลย" จับมือซอยล์แบออกมาแล้ววางเฟิร์นจิ๋วกระจุกน้อยที่แซะเก็บใส่เสื้อมาลงไป
ผลึกสีฟ้าใสเล็กจิ๋วทว่าตั้งใจมีชีวิตอย่างแข็งแรงสะท้อนแสงแดดเกิดประกายน้อยๆ น่ารักน่าเอ็นดู
"นี่นายเก็บพวกมันมาได้ยังไง?" สีหน้ามืดทะมึนของซอยล์จางลงอย่างรวดเร็ว หนุ่มหล่อยามมีรอยยิ้มย่อมทำคนตาพร่าได้ทั้งนั้นและคนของโรซรวมสาวเจ้าด้วยก็ตาค้างตามกันไป
"แซะใส่เป๋ามาไงล่ะ" ตอบง่ายแล้วกวาดตามองไปทางพวกที่กำลังกินเมื่อเช้าสบายอารมณ์ "ว่าแต่มีของกินอะไรแบ่งให้ฉันสักหน่อยไหม ตั้งแต่เมื่อคืนนอกจากผักกาดต้นเดียวยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย"
แต่ละคนยักไหล่ "ไม่เหลือแล้ว ไม่งั้นจะให้พวกนายไปหาเสบียงกับยานพาหนะหรือ" ดังเคิลขว้างกระป๋องเปล่าในมือทิ้ง "ถ้าฉันไม่ต้องอยู่คุ้มกันคงออกไปหาเสบียงตั้งแต่อาทิตย์ยังไม่ขึ้นแล้ว"
ไม่ว่าเหตุผลที่ยกมานั่นจริงแค่ไหนทว่ามีคนฝีมือสูงอยู่การันตีได้ว่าซอยล์ปลอดภัยแน่นอน แต่ไอแลนด์คงลำบากหน่อย จินตกชหวังว่าโรซคงไม่เล่นตุกติกมากไปกว่ายึดอาหารที่ไอแลนด์อุตส่าห์แบกมาไปแบ่งให้พวกตนกินหมดแบบนั้น
"งั้นฉันไปหาเอาดาบหน้าก็ได้ ระหว่างนี้ฝากดูแลเพื่อนฉันด้วย และฉันหวังว่าคงไม่มีใครสิ้นคิดเล่นอะไรไม่เข้าท่าระหว่างที่ฉันไม่อยู่ ราชาซอมบี้เมื่อคืนคงทำให้เข้าใจได้แล้วนะ" จินตกชจงใจหันไปยิ้มพลังทำลายสายตาแรงสูงใส่สาวเจ้าที่สะดุ้งเฮือกทันทีที่เขามองไป "ไปกันเถอะคริสเตน"
คล้อยหลังทั้งสองดังเคิลลอบมองซอยล์หลายครั้ง ราวกำลังชั่งใจว่าควรฟังคำเตือนของจินตกชหรือทำตามความต้องการของโรซที่มาขอร้องเขาเมื่อคืนตอนที่คนทั้งสี่หลับไปแล้ว
เพื่อให้ได้เป็นบุญคุณกับดร.ซอยล์ โรซจึงให้เขาจัดคนลอบกำจัดคนคุ้มกันทั้งสามของดร.เสีย จากนั้นพาเขาไปส่งที่โคลเทค เท่านี้ก็สามารถเรียกร้องค่าตอบแทนได้ตามใจแล้ว ทุกคนต่างเห็นด้วยถ้าทำให้เข้าไปอาศัยในโคลเทคได้ แต่ฝีมือของจินตกชใช่ใครต้านได้ง่ายๆ ต่อให้โรซยึดเอาผลึกแก้วของราชาซอมบี้มาให้เขาใช้ประโยชน์ในคราวนี้ เขายังไม่แน่ใจเลยว่าจะเอาชนะได้
ครู่หนึ่งดังเคิลจึงลอบปลีกตัวออกไปแบบไม่มีใครรู้ตัว แต่มันไม่รอดสายตาซอยล์ไปได้ ไอแลนด์ขยับเข้าไปกระซิบข้างหู
"ดร.ครับ คนพวกนี้วางแผนบางอย่างไว้แน่นอน เราจะเอาอย่างไรดีครับ?"
"นั่นสินะ คงคิดว่าจินต์กับคริสเตนเป็นพวกเคี้ยวง่ายกระมัง เจ้าหล่อนถึงให้ดังเคิลเอาผลึกราชาซอมบี้ไปใช้แบบนั้น" ก็ไม่รู้ทำไมซอยล์เชื่อมั่นว่าต่อให้ดังเคิลใช้ผลึกแก้วในหัวราชาซอมบี้ก็ไม่สามารถเอาชนะคนขี้ริ้วได้
"ถ้าทางนั้นไม่เป็นไร ทางนี้เล่าครับให้ผมลงมือเลยไหม?" ไอแลนด์ลอบกวาดตานับจำนวนพวกที่ต้องระวัง
ซอยล์มองเฟิร์นกระจุกน้อยในมือแล้วยิ้ม "ยังไม่ต้องเคลื่อนไหวใดทั้งนั้น รอสองคนนั้นกลับมาก่อน ไม่นานหรอก" พูดพลางเอาเฟิร์นกระจุกนั้นใส่กระเป๋าเสื้อ ในเมื่อมันแข็งแรงขนาดอยู่ในกระเป๋าเสื้อจินตกชได้ตลอดเวลาทั้งที่ไปสมบุกสมบันมาด้วย ย้ายมาอยู่ในกระเป๋าของเขาแทนก็ไม่น่าเป็นไรหรอกน่า
ต่อให้โลกเปลี่ยนไปอย่างไรดวงอาทิตย์ก็ยังทำหน้าที่ให้แสงสว่างได้เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือร้อนมากมายแทบกลายเป็นอาหารแห้งให้ซอมบี้เคี้ยวเล่นเสียหลายครั้งระหว่างทางหาเสบียง
"หิวจนจะกินซอมบี้ประทังชีวิตแทนแล้วเนี่ย ถ้ายังหาอะไรกินไม่ได้ ฉันจะเอาเจ้าพวกนี้มาย่างกินละนะ" จินตกชไม่ปิดบังสายตาหิวกระหาย พร้อมพุ่งเข้าไปงับให้จมเขี้ยวใส่พวกซอมบี้ซึ่งผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ตามซากตึก ครั้นพอสบตาคนขี้ริ้วแทนที่พวกมันจะพุ่งมาเล่นงานกลับหลบแวบ ราวไม่ต้องการเป็นฝ่ายถูกไล่กัดเสียอย่างนั้น
"ผมว่ามันไม่น่าเป็นของที่กินได้นะ" คริสเตนส่ายหน้ารัวเร็ว เขาไม่จัดว่าซอมบี้เป็นสิ่งที่กินได้แน่นอน
"ก็พูดไปอย่างนั้นแหละ ใครจะกินเข้าไปได้เล่า" อย่างไรซอมบี้ก็มาจากการกลายร่างของมนุษย์ กินได้ก็ไม่ใช่คนแล้วนั่นแหละ "อ๊ะ ตรงนั้นมีร้านอาหารสัตว์ด้วยนี่นา ดีเลยไปดูกัน" จินตกชตาวาวแล้วกระโจนไปว่องไวราวติดปีก
ภายในร้านมีชั้นวางของล้มระเกะระกะ ข้าวของถูกรื้อค้นจนไม่เหลืออะไรน่าเป็นเสบียงได้ ทว่าจินตกชยังเดินเอามือเคาะตามผนังไปทั่วๆ จนมาถึงมุมในสุดของร้าน
"ตรงนี้แหละ" ว่าแล้วยกชั้นเหล็กฟาดโครมเข้าไป อาหารกระป๋องของสุนัขกับของแมวหลายสิบกระป๋องกลิ้งออกมา"เยี่ยมยังไม่หมดอายุ มื้อนี้ได้กินเนื้อแล้ว" จินตกชนั่งลงกอบอาหารกระป๋องทั้งหมดมากองรวมกันในขณะที่คริสเตนยืนอึ้ง
"นั่นนายกำลังจะกินอาหารสุนัขหรือ!?"
"ขอบอกว่าอาหารให้หมาแมวน่ะดีต่อสุขภาพยิ่งกว่าอาหารของคนอีกนะเว้ย แถมหอมมากด้วย" ว่าแล้วส่งรสเนื้อและไก่ให้คริสเตนกระป๋องหนึ่ง ของตนเปิดรสกุ้งกับแซลม่อนตักใส่ปากอย่างไว
ดังว่าอาหารสัตว์พวกนี้กลิ่นหอมมาก คริสเตนผู้ไม่เคยเลี้ยงตัวอะไรมาก่อนทั้งนั้นจึงไม่รู้ว่าอาหารพวกนี้คนก็กินได้ แม้บางอย่างกลิ่นแรงไปหน่อยอย่างพวกรสตับหรือทูน่าในน้ำเกวี่ ยืนทำใจครู่หนึ่งจึงเอาเข้าปาก
"จืดไปนิดแต่ใช้ได้นี่หว่า"
"งั้นมื้อนี่เรามากินให้อิ่มก่อนที่เหลือค่อยเอากลับไป"
"ว่าแต่นายรู้ได้ไงว่ายังมีอาหารพวกนี้เก็บอยู่" คริสเตนเปิดกระป๋องรสไก่งวง เนื้อไก่ชิ้นโตหอมหวาน
"เดาเอา คิดว่าคนทั่วไปคงไม่อยากกินอาหารหมาแมว แล้วเห็นผนังร้านยังดีอยู่ห้องเก็บของน่าจะยังเหลืออยู่บ้างไม่นึกว่ามีเยอะขนาดนี้เหมือนกัน" มองเข้าไปในห้องขนาดเล็กที่เพิ่งโดนเจาะเมื่อครู่มีอาหารกระป๋องเป็นร้อยเรียงอย่างเป็นระเบียบ "คงต้องหายานพาหนะแข็งแรงสักคัน" จินตกชชะเง้อไปทางโรงเก็บของแม้รู้ว่าคงไม่เหลือรถคันไหนอยู่แต่เขาก็เห็นบอร์ดแผ่นหนึ่งทิ้งรวมๆ กับพวกกล่องลัง
จินตกชหยิบขึ้นมาตามความรู้เกี่ยวกับโลกนี้ที่ได้มาเจ้านี่คือบอร์ดบินได้ ทำความเร็วได้เป็นร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงใช้พลังไฟฟ้า ครั้นพอรื้อดูเจอแบตเตอร์รี่กับที่ชาร์ตพลังแสงอาทิตย์พอดี
"คริสเตนเราได้ของทุ่นแรงแล้ว"
"มันยังใช้ได้หรือ" เห็นความเก่าของมันแล้วคริสเตนไม่หวังสักนิด
จินตกชกดเปิดเครื่อง "ใช้ได้นี่ไง" มันลอยอยู่ข้างๆ สูงกว่าพื้นสิบนิ้ว  "เดี๋ยวนายเอาอาหารกระป๋องพวกนั้นกลับไปก่อน ฉันจะไปลองหายานพาหนะสักอย่าง"
"ได้ ระวังตัวด้วย" คริสเตนรู้ดีว่าทางดร.ทิ้งไว้แค่ไอแลนด์อันตรายไป และจินตกชเก่งพอเอาตัวรอดเพียงคนเดียวได้แน่นอน ทั้งสองจึงแยกกันทำหน้าที่ที่ตนทำได้ "กลับมาก่อนค่ำด้วยล่ะ"
"เออน่า" พอคริสเตนหายลับตาไปแล้วจินตกชรีบชิ่งไปห้องน้ำอย่างไว "ให้ตายสิร่างผู้ชายอะไรก็ดีหมดยกเว้น หนอนน้อยนี้แหละ ทำใจชินลำบากชะมัดเลยเว้ย!" จินตกชเริ่มคิดหนักนิยายเรื่องหน้าควรเลือกเปลี่ยนเพศอีกหรือเปล่า ยังดีที่ร้านอาหารสัตว์ห้องน้ำยังใช้ได้ แม้ไม่มีสายฉีดนวัตกรรมอันเลิศเลอที่สุดในโลกก็ตาม
โครม !
ไม่แค่ประตูห้องน้ำที่โดนถล่ม ทั้งร้านเลยกระมังที่โดนซัดปลิวไปตกไกลลิบ ดีที่ยามนี้จินตกชออกมายืนที่ถนนแล้ว ถ้าโดนกวนก่อนหน้านี้แค่นาทีเดียวคงฝันร้ายไปอีกนานแน่นอน
"ไม่ทราบว่ามีความแค้นใดกับห้องน้ำหรือคุณดังเคิล" จินตกชเดินอย่างไม่รีบร้อนใดไปยังร้านซ่อมรถตรงข้ามร้านอาหารสัตว์ แล้วหยิบประแจหักตัวหนึ่งขึ้นมารับมือมีดเลเซอร์ในมือชายคนหนึ่งที่พุ่งเข้ามาฟันใส่ ประกายไฟสะท้อนวูบวาบ
สี่คนที่ถูกอ้างว่ามาหาเสบียงพร้อมดังเคิลอีกคนล้อมเข้าจู่โจมคนขี้ริ้ว กินอิ่มแล้ว นอนพักเต็มที่แล้วพลังย่อมฟื้นคืนเต็มที่ซ้ำทักษะพิเศษยังใช้ได้อีกสี่วันฉะนั้นคนพวกนี้หรือทำอะไรเขาได้ ต่อให้ประแจไร้คมแต่เคลือบด้วยพลังจิตของเขาถ้าฟาดด้วยความเร็วก็ทำให้เกิดสายลมคมกริบบาดเข้าเนื้อเรียกเลือดออกมาได้เช่นกัน ซ้ำแรงฟาดหักกระดูกได้ไม่ยาก ไม่เกินสิบนาทีสี่คนที่มาก่อนดังเคิลลงไปนอนโอดโอยที่พื้น ดังเคิลเองก็โดนหักแขนไปข้างหนึ่งเช่นกัน
"คิดอะไรกันอยู่ล่ะนี่ เห็นอยู่ว่าเมื่อคืนฉันเพิ่งเก็บราชาซอมบี้ให้เห็นกันคาตาวันนี้คิดว่าตนเหนือกว่าราชาซอมบี้หรือไงถึงกล้าหาเรื่องฉันแบบนี้" จินต์ใช้เท้าดีดกระป๋องสีขึ้นมาถือไว้
"มันก็ไม่แน่ว่าพวกฉันสู้นายไม่ได้" ดังเคิลเอาแก้วผลึกราชาซอมบี้ออกมา เขาใช้สองมือดูดกลืนพลังในแก้วผลึก พริบตาไอพลังรอบกายเกิดเปลี่ยนแปลง ละอองสีดำเหมือนหมอกจางๆ แผ่ออกมา
นั่นไม่ดีแล้ว ฉันควรใส่เท้าสุนัขแบบไม่เหลียวหลังได้และกระมัง
ไม่รอให้ดังเคิลจู่โจมจินตกชขว้างกระป๋องสีใส่แล้วจ้ำอ้าวไม่มีเหลียวหลังว่องไวเกินกว่าดังเคิลไล่ตามทัน กว่าดังเคิลได้ลงมือทำอะไรสักอย่างเป้าหมายที่ต้องการเงาหัวดันเผ่นได้ไวจนจับทางไม่ทัน
"บ้าเอ๊ย! ทำไมมันไวอย่างนี้" ดังเคิลด่าตามหลังอีกหลายคำก่อนกระโจนตามไปอย่างเร็ว
ตามจริงนั้นจินตกชคว่ำดังเคิลลงได้แต่เขาขี้เกียจเสียพลังโดยใช่เหตุ ตอนนี้สิ่งเร่งด่วนคือหายานพาหนะสักคันไปรับซอยล์กับคนคุ้มกันทั้งสองของเขา แม้จินตกชไม่มีความคิดขัดขวางโรซแต่ถ้าแม่คุณหาเรื่องมากเกินไปเขาอาจไม่มีน้ำใจให้หรือไม่ก็เอาตัวเธอมาด้วยคนเดียวก็ได้ อย่างไรก็คนที่เข้ามาเดินเล่นในนิยายเหมือนกัน ช่วยได้ก็ช่วยเถอะ
ทางซอยล์เองหน้าเครียดไม่น้อย คนของโรซทั้งหมดทั้งพวกที่ยังแข็งแรงดีและพวกบาดเจ็บ ต่างหยิบอาวุธมายืนล้อมซอยล์กับไอแลนด์
"ต้องการอะไรหรือคุณโรซ" ซอยล์ถามเสียงเรียบอ่านอารมณ์ไม่ออกสักนิด
"ไหนว่าจะคุ้มกันดร.ไปส่งที่โคลเทคไง ท่าทางแบบนี้ดูอย่างไรก็มุ่งร้ายชัดๆ" ไอแลนด์เตรียมปืนพกพร้อมในสองมือแน่นอนว่าอีกกระบอกคือปืนของซอยล์ แม้ไม่อาจต้านคนพวกนี้ได้ทั้งหมด แต่เขาแน่ใจว่าถ่วงเวลาให้ซอยล์หนีออกไปจากวงล้อมได้แน่นอน
โรซส่งสีหน้าลำบากใจ "ฉันก็ไม่อยากบังคับคุณแบบนี้เลยนะคะซอยล์ คุณทำให้ฉันปวดใจเหลือเกินทั้งที่ฉันขอให้คุณช่วยดีๆ แล้วคุณยังทำไม่ใส่ใจทั้งที่เพื่อนๆ ของฉันกำลังเดือดร้อน" น้ำตาฉ่ำรื้นในสองตาราวจะหยาดหยดในไม่นานนี้ซึ่งนั้นทำให้พวกล้อมกรอบซอยล์เขม็งใส่ทั้งสองอย่างน่ากลัวเพิ่มขึ้น
"ผมบอกคุณไปแล้วว่าถ้าไปถึงโคลเทคในสามวันแล้วได้ฉีดวัคซีนย่อมรักษาชีวิตไว้ได้" ซอยล์ปรายตาใส่อย่างเย็นชา "แทนที่พวกคุณจะรีบหาทางเดินทางให้เร็วกับมาบีบผมให้ได้อะไรขึ้นมา"
"แกออกมาข้างนอกแบบนี้ไม่ติดวัคซีนมาบ้างเลยบอกไปใครเขาเชื่อกันเล่า เอาวัคซีนมา!" เพราะมีคนเจ็บหลายคนจากเขี้ยวเล็บซอมบี้ วัคซีนรักษาใช้ได้ผลถ้าอาการยังอยู่ในระยะแรก
ไอแลนด์จับจ้องสาวเจ้าอย่างขยะแขยง "ช่างคิดเอาแต่ได้เสียทุกอย่างเลยนะครับคุณโรซ อะไรสักอย่างที่คุณสามารถทำให้ดร.ได้ยังไม่มีสักนิด ไม่มีใครยอมเสียอยู่ฝ่ายเดียวหรอกพวกคุณก็รู้นี่นา"
"พวกฉันคุ้มกันคุณจนเจ็บแบบนี้ยังบอกไม่ทำอะไรให้อีกหรือ ช่างพูดออกมาได้"
"ช่างพูดออกมาได้ ผมคืนประโยคนี้ให้คุณละกัน" ซอยล์แค่นเสียงหัวเราะ "รอดจากราชาซอมบี้ได้จากฝีมือใครหรือครับ" เขาไม่อยากต่อปากต่อคำกับคนพวกนี้แล้วแต่คนของเขาอีกสองคนยังไม่กลับมานี่นา ยามนี้ซอยล์รวบจินตกชเป็นคนของเขาไปแล้ว
"เราไม่อยากใช้กำลังกับคุณ อย่างไรพวกฉันก็จะพาคุณไปส่งที่โคลเทคแน่นอนอยู่แล้ว" โรซยกมือขึ้นโบกเป็นสัญญาณให้จับตัวซอยล์เอาไว้ ทว่ายังไม่ทันได้ลงมืออาหารแมวกระป๋องหนึ่งขว้างเข้ามากลางวง แรงกระแทกทำให้กระป๋องระเบิดไปทางที่โรซยืนอยู่ ทั้งฝากระป๋องทั้งของในกระป๋องกระเด็นใส่เจ้าหล่อน
"ว้าย!"
นอกจากเลอะอาหารแมวแขนยังโดนบาดไปแผลหนึ่งด้วย
"คุณโรซ เป็นอย่างไรบ้างครับ!?" แต่ละคนรีบเข้าไปดูอาการเจ้าหล่อนก่อนหันมาเขม็งสายตาไปทางที่กระป๋องพุ่งมา
หนุ่มร่างใหญ่ยืนอยู่บนแอร์บอร์ด เส้นผมสีแดงปลิวไหวราวเปลวเพิงลุกไหม้ "พวกแกคิดจะทำอะไร?" น้ำเสียงเหี้ยมโหดยิ่งนัก ทำเอาพวกที่สบตาผงะเฮือก
"คริสเตน! นายกลับมาแล้ว จินต์ล่ะ?" ไอแลนด์รับถุงใส่ของขนาดใหญ่สองถุงลงมาวางให้
"จินต์ไปหายานพาหนะแล้วให้ผมกลับมาก่อน ว่าแต่เป็นอะไรหรือเปล่า" คริสเตนกวาดตาสำรวจทั้งสองอย่างละเอียด
"นิดหน่อย เจ้าพวกนี้กำลังข่มขู่ดร.เพื่อเอาวัคซีนน่ะ" ไอแลนด์ตอบขณะเปิดถุงดูว่าคริสเตนเอาอะไรมา "อาหารหมาแมวนี่มันอะไรของนาย"
"มันกินได้ครับ จืดไปนิดแต่ใช้ได้เลย" คริสเตนบอกพร้อมยิ้มกว้าง ทำไอแลนด์กับซอยล์มุมปากกระตุก "จินต์กับผมกินไปหลายกระป๋องแล้วครับ" ยืนยันได้ด้วยการตบพุงตนเอง
"นี่นายไม่เจอกับพวกดังเคิลหรอกหรือ?" หญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มโรซมีสีหน้าหวาดหวั่น
"ไม่รู้สิ คิดว่าหลังจากฉันกลับมาจินต์คงเจอแหละ แต่สีหน้าแบบนั้นมันทำไม?" คริสเตนเดินมายืนด้านหน้าซอยล์กับไอแลนด์ "ถ้าคิดกำจัดจินต์ก็ช่วยดึงความจำมาด้วยว่าเมื่อคืนใครกำจัดราชาซอมบี้ ถ้าคิดว่าเอาขนะคนระดับนั้นได้สมองพวกเธอคงเน่าเท่าพวกซอมบี้แล้วล่ะ"
แต่ละคนหน้าซีด "ถูกแล้วกับคนที่ฆ่าราชาซอมบี้ได้คงไม่มีใครทำอะไรเขาได้อีกแล้ว แต่มันก็ไม่แน่ในเมื่อดังเคิลมีแก้วผลึกของราชาซอมบี้" คนพวกนี้ยังตอบโต้กลับมาด้วยเสียงดังเหมือนตะโกน ราวเป็นการปลุกใจอย่างไรพิกล
"ผลึกนั้นจะทำให้ดังเคิลมีพลังเพิ่มขึ้นอีกสามถึงสี่เท่า ก่อนหน้าคงสู้ไม่ได้แต่เมื่อใช้ผลึกเจ้าคนหน้าอัปลักษณ์นั่นจะเหลืออะไร" แต่ละคนยิ้มเยาะเย้ย
คริสเตนยิ้มพราวอย่างชั่วร้าย "งั้นมาพนันกันไหมว่าคนที่จะกลับมาเป็นใคร"
แต่ละคนหน้าถอดสีกับความมั่นใจของทั้งสามคนนั้น แล้วขยับเข้าไปเบียดกัน ซุบซิบกันว่าคนขี้ริ้วน่ากลัวมากดังเคิลอาจเอาชนะไม่ได้ แต่พวกเขายังไม่อยากตายและไม่อยากกลายเป็นซอมบี้ด้วย จึงตั้งใจใช้พวกมากรุมทั้งสาม ครั้นเห็นสายตาพวกโรซมีแต่ความกังวลซอยล์ยิ้มเยาะนิดหน่อยแล้วล้วงมือเข้าใต้เสื้อตัวนอกที่สวมอยู่ กล่องโลหะเงาวาววางนิ่งอยู่ในมือที่ยื่นมาตรงหน้าโรซ
"ฉันมีติดตัวอยู่แค่สามโดสเท่านั้น เธออยากให้ใครบ้างเลือกเอาเองละกัน" ว่าพลางโยนกล่องโลหะขนาดเล็กนั่นใส่คนที่ยืนอยู่ข้างกายโรซ  "ไอแลนด์ คริสเตนระหว่างนี้นายสองคนห้ามบาดเจ็บจากพวกซอมบี้เด็ดขาด ฉันไม่มีวัคซีนติดตัวแล้ว" ซอยล์จงใจพูดดังๆ ให้ได้ยินกันทั่วๆ ใครอยากได้วัคซีนให้ไปตกลงกันเองซึ่งคนเจ็บเมื่อคืนมีถึงสิบสี่คน
"ทราบแล้วครับดร." ทั้งสองคนแอบยิ้มเยาะพวกโรซนิดหน่อย แบบนี้คงแตกแยกกันล่ะ ไม่ว่าใครก็ไม่อยากตายและไม่อยากเป็นซอมบี้รอดูเรื่องสนุกได้เลย
"ตอนนี้เป็นห่วงจินต์จังครับ ถ้าเจอกับดังเคิลไม่รู้จะบาดเจ็บอีกไหม" คริสเตนเปิดเนื้อไก่กระป๋องส่งให้ซอยล์ เจ้าตัวรับมาย่นจมูกนิดหนึ่ง
"ทางนั้นไม่ต้องห่วงหรอก นายก็เห็นเพิ่งซัดเละกับราชาซอมบี้แต่นอนพักแค่คืนเดียวก็คืนชีพได้แบบนั้น พวกดังเคิลไม่คณาหรอก อีกเดี๋ยวทางนี้คงเกิดเรื่องยิ่งกว่าแล้วล่ะ" อาหารแมวในมือสั่นแล้ว ไม่รู้ควรกินหรือวาง แต่เสียดายไอแลนด์จึงยอมกิน แล้วก็กินหมดกระป๋องอย่างไว เห็นแบบนั้นซอยล์จึงกินบ้าง อาหารที่พวกโรซให้มาเขายังไม่ได้กินเลยสักคำ มันคือการระวังตัวจากคนแปลกหน้าส่วนคนหน้าแปลกที่ไม่เห็นหัวเขานั่นอีกเรื่องหนึ่ง


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

ตอนที่ 7
ผู้บาดเจ็บแต่ละคนจับจ้องหลอดแก้วสามหลอดในกล่องโลหะขนาดเล็กที่ถูกเปิดออกอย่างคาดหวัง ทว่าคนเจ็บจากเขี้ยวเล็บซอมบี้มีเยอะกว่าจำนวนวัคซีนแต่ละคนจึงเริ่มมองกันอย่างไม่เป็นมิตร และนี่แหละเรื่องน่ากลัวยิ่งกว่าที่ซอยล์พูดถึง ทั้งสามคนทำเป็นมองไม่เห็นความขัดแย้งเงียบๆ นั้น ไม่สนใจช่วยใดเพิ่มอีก หลังจากกินอิ่มแล้วก็นั่งรอคนของตน
วิ่งมาไกลมากโขแล้วคนขี้ริ้วหยุดยืนทอดสายตาไปไกลก่อนยกมือป้องหูฟังเสียงรอบด้าน จินตกชตั้งใจวิ่งมาทางนี้เพราะได้ยินเสียงเครื่องยนต์ไม่ดังนักจากที่ไกลๆ รวมทั้งเสียงฝีเท้ามากมายดังมาจากทางเดียวกัน
"เอาล่ะมาดูกันสิว่าใครจะมาถึงก่อนกัน" ด้านหน้ามียานพาหนะสักอย่างวิ่งมาแน่นอนพร้อมกองทัพซอมบี้ หลังมีนักรบระดับ S ไล่กวดมา
ดังเคิลมาถึงไม่มีให้ซุ่มเสียงจู่โจมด้วยพลังจิตร้ายแรงทันที จินตกชกระโดดข้ามหัวเจ้าตัวกลับไปด้านหลังแล้วเตะกวาดใส่ขาทันทีที่ลงถึงพื้น ต่อให้ตอนนี้ร่างกายดังเคิลแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นจากพลังของผลึกแก้วทว่าทักษะที่ทางนี้ยอมกู้มาไม่ธรรมดา หักขาไม่ได้แต่ส่งให้กระเด็นได้ละกัน
"การพุ่งจู่โจมแบบไร้เสียงไม่ให้ฝ่ายตรงข้ามรู้ตัวถือว่าผ่านมาตรฐานเลยล่ะ" จินตกชยกหัวแม่มือให้อย่างถูกใจ เจ้าตัวขัดใจนักกับพวกซุ่มเล่นงานใครทำไมต้องส่งเสียงให้อีกฝ่ายรู้ตัวก่อนทุกครั้งที่ลงมือจู่โจมจากแทบทุกเรื่องที่เคยอ่านมา การจู่โจมแบบเงียบไร้เสียงของดังเคิลจึงถูกใจเขานัก
"นี่แกเป็นนักรบระดับไหนกัน?" ขาที่โดนเตะเมื่อครู่มีรอยช้ำปื้นใหญ่ น่ากลัวว่ากระดูกร้าวแน่นอน
จิมตกชยิ้มชั่วร้าย "ระดับไหนสำคัญกว่ากองทัพซอมบี้พวกนั้นหรือเปล่า" ผายมือไปทางด้านหลังดังเคิลให้เจ้าตัวหันกลับไปแล้วตาโต
ฝุ่นฟุ้งไล่ตามหลังรถบรรทุกคอนเทนเนอร์คันใหญ่ที่เหยียบมามิดคันเร่งทว่าไม่เร็วไปกว่าผู้ไล่กวดซึ่งแทบจะกลืนเข้าไปทั้งคันแล้ว ในรถจินตกชมองเห็นมีแค่คนขับกับอีกคนนั่งเบาะด้านข้าง สีหน้าทั้งสองหวาดกลัวแล้วยังมีโวยวายอะไรไม่รู้ล่ะไกลไม่ได้ยิน ดังเคิลเห็นแบบนั้นไม่รอช้าเผ่นหนีอย่างไวต่างจากคนขี้ริ้วยืนปักหลัก
รถบรรทุกกำลังโดนพวกซอมบี้ดึงไว้จินตกชจึงพุ่งออกไปรวดเร็วดุจกระสุนปืน ประแจในมือตวัดออกไปแบบขนานพื้นฟันพวกซอมบี้ขาดครึ่งตัวได้เกือบห้าสิบตนในการฟันครั้งเดียว ส่งให้พวกที่เกาะรถกระเด็นออกไปทั้งหมด คนบนรถมองผู้ลงมือราวเห็นเทพมาโปรด ทักษะที่ได้เพิ่มมาทำให้จินตกชใช้ทั้งพลังและฝีมือได้ยิ่งกว่าราชาซอมบี้เสียอีก เพียงไม่นานเขาก็เก็บกวาดซอมบี้ทั้งหมดจนไม่เหลือมาไล่กวดรถได้อีก รถบรรทุกจอดนิ่งตั้งแต่คนขี้ริ้วลงมือฟาดฟันครั้งแรก พอพวกซอมบี้โดนกวาดหมดคนในรถทั้งสองจึงเปิดประตูลงมา
หนึ่งคือหนุ่มหน้าตาบ้านๆ อีกหนึ่งเป็นหนุ่มโฉมงามท่าทางอ่อนแอขั้นสุด ผมสีน้ำตาลเปลือกไม้ ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลประกายฉ่ำวาวชวนใจเต้น ทั้งสองชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าจินตกชชัดๆ ก่อนโฉมงามผู้อ่อนแอจะพุ่งเข้ามากอดจินตกชแบบไม่ทันตั้งตัว
"ดีใจจริงๆ ครับที่มีนักรบระดับ S ตรงนี้ ขอบคุณจริงๆครับ" งอแงฟูมฟายโวยวายน้ำตานองหน้า ไม่มีเสแสร้งพ่อคุณกลัวจริงๆ และดีใจจากใจจริงที่เจอเขา
พ่อคุณหน้าบ้านๆ ผู้ขับรถก็ถอนใจโล่งอกดีใจไม่ปิดบัง "ขอบคุณที่ช่วยครับ คุณเก่งเหลือเชื่อมากเลยครับ"
[คุณพบ ผู้เข้ามาเดินเล่นในนิยาย อิลิเรีย ทักษะโฉมงานอ่อนแอ]
ก็ว่าอยู่รู้สึกว่างามและมีแรงดึงดูดมากมาย แต่เลือกเปลี่ยนเพศด้วยหรือนี่ นึกว่ามีแต่ฉันเสียอีกที่เลือกแบบนี้
จินตกชดันพ่อคุณออกจากอกเรียบเป็นไม้กระดานทั้งที่เลือกเปลี่ยนเพศแต่กลับเตี้ยกว่าจินตกชในร่างนี้ถึงหนึ่งฝ่ามือ คิดว่าอีกฝ่ายก็น่ารู้แล้วว่าเขาเป็นผู้เข้ามาเดินเล่นเช่นกัน
"ขอโทษครับผมดีใจมากไปหน่อย ผมอิลิก นั่นเพื่อนผมเอง เอลจิน" อิลิกถอยออกไปยืนกุมมือท่าทางอายไม่น้อยที่พุ่งไปกอดใครไม่รู้ "เราโดนเจ้าพวกนั้นไล่กวดมาตั้งแต่เมื่อเช้า คิดว่าไม่รอดเสียแล้ว" น้ำตาร่วงผล็อยๆ แล้วด้วย
"ระหว่างทางนายไม่หาใครคุ้มกันเลยหรือไง เขาดูเป็นคนธรรมดาเองนะไม่ใช่นักรบเสียหน่อย" ทีแรกจินตกชนึกว่าในรถบรรทุกจะมีกองกำลังสักกองอยู่เสียอีก ที่ไหนได้จอดนานขนาดนี้ยังไม่ได้ยินเสียงใดนั่นเท่ากับว่าในรถว่างเปล่านั่นเอง
"คุณพูดเรื่องอะไรน่ะครับ?" อิลิกมีสีหน้าตื่นตกใจนิดหน่อย
จินตกชกดเสียงลงต่ำแบบให้ได้ยินกันแค่สองคน "โฉมงามอ่อนแอ ผู้มีเสน่ห์ดึงดูดนักรบมาคุ้มครองตน นายได้รับภารกิจแบบไหนมาหรือ?"
"คะ... คุณ หรือว่า..." ใบหน้าขาวใสของอิลิกกลายเป็นขาวซีด
"ผู้เข้ามาเดินเล่นในนิยายเหมือนนายนั่นแหละ" จินตกชไม่รู้ว่านักรบของอิลิกหายไปไหนหมด แต่หวังว่าคงยังไม่ตาย ถ้าเป็นพวกใช้แล้วทิ้งแบบโรซจะโบกให้หัวทิ่มเลย
พริบตาที่จินตกชตามอารมณ์ไม่ทันจากซีดขาวเปลี่ยนเป็นบานฉ่ำยิ้มกว้างโผเข้ามากอดติดหนึบแถมมีหน้าซุกไซร้อกชาวบ้านให้ขนลุกพรึ่บทั้งตัวอีกต่างหาก
"แง!! ดีใจจังเลย มีคนอื่นนอกจากฉันด้วย ฉันกลัวจะตายอยู่แล้วเนี่ยเก็บฉันไปด้วยนะพี่ชาย!" อิลิกฟูมฟายไม่มีอายสักนิด นั่นทำจินตกชเอาสองมือยันหัวทว่าเจ้าปลาหมึกโฉมงามตัวนี้มือกาวสุดๆ ยันเท่าไหร่ก็ไม่หลุด
"เว้ย ปล่อยอะไรของเธอเนี่ย!" ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือจากเอลจิน พ่อหนุ่มหน้าธรรมดากลับยืนซึ้งใจกับพลังมโนของตนจนไม่สนใจสิ่งใดแล้ว
"ดีใจจังเลยครับที่อิลิกได้เจอนักรบระดับสูง แบบนี้คงไม่ต้องอกสั่นขวัญแขวนไปตลอดทางแล้ว"
"เดี๋ยวนะ มันต้องไม่พอใจที่มีคนอื่นมาแย่งบทในนิยายเรื่องเดียวกันไม่ใช่หรือยายนี่!"
"คุณไม่ต้องกังวล ฉันไม่มีความสามารถอะไรเลยแค่เข้ามาเพราะคิดว่าน่าสนุก แต่จริงๆ แล้วมันน่ากลัวมากเกินไป ฉันอยากกลับออกไปเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำแต่ภารกิจไม่สำเร็จก็กลับไม่ได้ พี่ชายเมตตาฉันด้วยนะ" เธอยังเกาะเหนียวแน่นไม่ปล่อย แถมช้อนสายตาประดุจลูกหมาตัวน้อยใส่จินตกชตรงๆ
ถ้าเป็นแมนแท้โดนสาวเกาะ... เอ่อ ตอนนี้มันก็หนุ่มเหมือนกันนี่หว่าเกาะแบบนี้คงดีใจ แต่ทางนี้ก็ไม่ใช่หนุ่มแท้นี่สิ
"ปล่อยก่อนเลยเธอ" ออกแรงยันให้อีกครั้งถึงยอมปล่อยมือจนได้ "ระบบของเธอไม่ได้บอกหรือตอนเจอฉันว่าเป็นผู้เข้ามาเดินเล่นเช่นกัน"
อิลิกส่ายหน้า "ไม่มีบอกนะ"
หัวคิ้วจินตกชงอเล็กน้อย หรือว่าโรซเองก็ไม่รู้ว่าฉันเป็นคนเข้ามาเดินเล่นเหมือนกัน เธอถึงพยายามใช้พลังกับฉันหลายครั้ง
"ว่าแต่ทำไมทักษะโฉมงามของพี่ชายถึง..." อิลิกยอมรับว่าไม่รู้จะหาคำไหนมาบรรยายได้จริงๆ
"ตามีปัญหาหรือไง หน้าอย่างนี้โฉมงามตรงไหนเล่า" นิสัยเธอช่างน่ามึน
"หมายความว่าพี่ชายเลือกทักษะนักรบสินะ"
"ทักษะนักรบ... ระบบของเธอมันมีให้เลือกอะไรบ้างนั่น?" จินตกชรู้สึกว่ามันชักแปลกๆ แล้วสิพวกระบบนี่
"มันมีโฉมงามอ่อนแอแต่จะมีพลังดึงดูดนักรบมาปกป้อง ทักษะนักรบที่ต่อสู้กับซอมบี้ได้ ทักษะผู้ค้นหามันมีพลังหาเส้นทางปลอดภัยได้ ทักษะสัตว์ป่ามีพลังเหมือนสัตว์ที่เราเลือก"
"ไม่มีทักษะขี้ริ้วพลังแม็กซ์หรือ"
"ไม่มีหรอกค่ะ" นอกจากส่ายหน้ารัวเร็วยังมียกมือขึ้นมาโบกไปมารัวๆด้วย "ถึงมีแต่ใครจะกล้าเลือกแบบนั้นกันคะ"
เจ้าระบบอินจันเอาอะไรมาให้เลือกฟะนี่ จบภารกิจก่อนเถอะต้องคุยกันหน่อยแล้ว
ระบบอินจันสันหลังเย็นวูบวาบ
"ทำไมเธอไม่หานักรบคุ้มครองล่ะ" จินตกชเดินไปดูรถบรรทุกมันยังมีสภาพดีทุกประการ
"ฉันแค่เข้ามาเที่ยวเล่นเท่านั้น ให้มีใครที่ไหนไม่รู้ล้อมหน้าล้อมหลังไม่เอาหรอกค่ะ" อิลิกส่ายหน้า
"พอเข้าใจ แล้วภารกิจล่ะทำอะไร?" เปิดดูตู้ด้านหลังว่างเปล่าดังที่คาด
"หานักรบมาคุ้มครองให้ได้อย่างน้อยหนึ่งคนค่ะ" ช้อนสายตาใส่อย่างเจาะจง "พี่ชายรับคุ้มครองฉันหน่อยได้ไหมล่ะ แค่ชั่วคราวแล้วเอาฉันไปส่งเขตปลอดภัยที่ไหนก็ได้สักที่ก็จบภารกิจแล้วค่ะ"
จินตกชไม่ขัดใจอะไรกับคำลงท้ายของหนุ่มโฉมงานตอนนี้ รู้สึกน่ารักดีด้วยซ้ำ "ฉันคุ้มครองให้ก็ได้ แต่เธอกับเอลจินต้องยอมรับให้กลุ่มของฉันใช้รถคันนี้ด้วย"
"พี่ชายมีกลุ่มด้วย" ท่าทางอิลิกยิ่งเหมือนลูกหมาตัวน้อยที่กำลังดีใจสุดขีด จินตกชพยักหน้า "ด้วยความยินดีเลยค่ะ"
"อ้อ ฉันชื่อ จินตกช เรียกจินต์ก็ได้"
"ภารกิจของพี่จินต์คืออะไรหรือ?" อิลิกไต่ขึ้นรถโดยมีจินตกชดันหลังขึ้นไป รถบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์ค่อนข้างสูงนี่นา แล้วถึงตามขึ้นไป ส่วนเอลจินนั่งรอยังที่นั่งคนขับเรียบร้อยแล้ว
"พาซอยล์กลับไปส่งโคลเทคอย่างปลอดภัย และห้ามเปลี่ยนสายพันธุ์เด็ดขาด"
"นั่นมันพระเอกของเรื่องเลยนะคะ อย่าบอกนะว่ากลุ่มของพี่จินตกชคือดร.ซอยล์" หนุ่มโฉมงามดูตื่นเต้นไม่น้อยที่อาจได้เจอพระเอกของเรื่องตัวเป็นๆ
จินตกชพยักหน้าแล้วบอกทางให้เอลจินขับไปตามที่บอก มันน่าทึ่งที่รถบรรทุกขนาดใหญ่ลอยขึ้นจากพื้นได้ แม้รถทั้งหลายในโลกนี้ไม่ใช้ล้อแต่ก็อดทึ่งไม่ได้
ลอยจากพื้นได้แบบนี้ดีชะมัดไม่ต้องกลัวน้ำท่วมเครื่องดับแล้ว
รถบรรทุกขนาดใหญ่บิดมาด้วยความเร็วสูงสุดย่อมทำให้คนกลุ่มใหญ่ได้ยินเสียงจึงรีบหาที่หลบกันวุ่นวาย ด้วยเกรงว่านอกจากรถอาจมีซอมบี้ตามติดมาด้วย ครั้นมาถึงบริเวณที่พักเมื่อคืนรถหยุดลง จินตกชกระโดดลงมากวาดตามอง ไม่เห็นเงาสักคน
"ไปไหนกันหมดแล้วเนี่ย ไม่ใช่ว่าทิ้งกันหรอกนะ เฮ้ นายถั่วเหลืองอยู่หรือเปล่า" เรียกแล้วเอียงตัวหลบแวบ ให้กระป๋องอาหารแมวลอยผ่านไป "อย่าเอามาขว้างเล่นสิ เดี๋ยวก็ไม่พอกิน" โวยแล้วหลบอีกหลายกระป๋องราวพ่อคุณใช้คนขี้ริ้วเป็นเป้าระบายอารมณ์
"บอกแล้วไงว่าไม่ใช่ถั่วเหลือง" ในมือซอยล์ยังมีอีกสองกระป๋อง พร้อมขว้างไปเพิ่มความขี้ริ้วให้บางคนอีกนิด
จินตกชยักไหล่เสียครั้งแล้วเดินไล่เก็บอาหารกระป๋อง "ว่าแต่หายไปไหนกันหมด ทำไมเหลือแค่พวกนายล่ะ?" ถามแล้วเงยมองถึงเห็นแต่ละคนเดินออกมาจากที่ซ่อน "อ้อ คงตกใจละสิที่ฉันกลับมาแบบตัวเป็นๆ" โปรยยิ้มพราวอย่างชั่วร้ายให้กลุ่มของโรซอย่างเต็มใจยิ่ง
นอกจากจินตกชกระโดดลงมาจากรถยามนี้มีอีกคนลงมาด้วย สองตาเจ้าตัวเป็นประกายระยับเมื่อมองเห็นหนุ่มหล่อผมสีแพลทตินั่มบลอนด์
"นั่นมันอะไรกันคะ รูปร่างราวถูกเทพเจ้าลำเอียงปั้นแต่งมาอย่างไร้ที่ติด ดวงตาสีเหล้าองุ่นแต่งแต้มด้วยประกายดาวประดุจมีกาแลกซี่เกิดใหม่ล่องลอย เส้นผมละเอียดเสมือนไหมทองเรียบลื่น ใบหน้าคมคายสมบูรณ์แบบริมฝีปากเซ็กซี่ เอวสอบขาเรียวยาว กลิ่นอายสูงศักดิ์ราวมิใช้ผู้เหยียบย่างในแดนมนุษย์ หล่อขนาดนี้ใช้สูตรโกงไหนมาคะ" สีหน้าพ่อโฉมงานเคลิ้มไปแบบต้องโบกเรียกสติสักทีแล้วนั่น
เอ่อ... ไอ้บรรยายเว่อวังอลังการนั่นมันอะไร
"นั่นใคร?" ซอยล์ชี้ใส่หน้าโฉมงามแบบไม่สนว่านั่นเสียมารยาท
"กรี๊ด น้ำเสียงไพเราะเย็นชาเสมือนทุ่งน้ำแข็งหมื่นปีไม่มีละลาย สำเนียงชัดเจนหนักแน่น ทำไมหล่อไร้ที่ติขนาดนี้"
ยังเพ้อไม่เลิกอีกหรือยายนี่ โบกเลยละกัน
จินตกชขยับมืออย่างมุ่งร้าย หัวคิ้วซอยล์งอเล็กน้อยท่าทางพ่อคุณคงกำลังคิดว่ายายนั่นสติครบหรือเปล่ากระมัง
"คนนั้นเป็นใครกัน ทำไมงดงามแบบนั้น"
"นั่นสิ ฉันมองแล้วใจเต้นแปลกๆ นะ"
"เขาดูคล้ายคุณโรซเลย"
เหล่านักรบของโรซเก็บอาการตะลึงงันกับรูปโฉมของอิลิกไม่อยู่ นั่นทำให้สาวงามผมทองชักสีหน้าไม่พอใจอย่างมากมาย
"นายนั่นเป็นใคร? แล้วดังเคิลอยู่ไหนทำไมไม่กลับมาพร้อมนาย" โรซจ้องคนขี้ริ้วเขม็ง น้ำเสียงถามกระด้างหู
จินตกชเอียงคอเล็กน้อย "ไม่ได้ไปกับดังเคิลสักหน่อย แล้วทำไมฉันต้องรู้ด้วยว่าเพราะอะไรเขายังไม่กลับมา ไม่เจอเขาระหว่างทางเสียด้วยสิถ้าไม่เชื่อถามคริสเตนสิ" พยักหน้าไปทางนักรบร่างใหญ่ข้างกองอาหารกระป๋อง
"ผมก็ไม่เจอนะครับ พอจินต์ให้ผมเอาอาหารกระป๋องกลับมาก่อนผมก็กลับมาเลย" คริสเตนไม่เจอใครระหว่างทางกลับสักคนด้วย
"เป็นไปไม่ได้!" โรซสวนกลับมาเสียงดัง "นายสองคนทำอะไรดังเคิลกับคนของฉัน จนตอนนี้ยังไม่มีใครกลับมาเลย"
"ไม่มีใครกลับมา... อิลิกระหว่างทางที่ผ่านมาเจอใครบ้างไหมนอกจากซอมบี้ที่ไล่รถพวกนายมา"
"ไม่มีนะ... หรือมีแล้วไม่ทันมองก็ไม่รู้นะพี่จินต์" อิลิกยอมรับว่าเขากับเอลจินไม่มองอะไรทั้งนั้นนอกจากทางที่ต้องขับผ่านไปให้ไว เอลจินพยักหน้าเขาก็ไม่ได้มองอะไรอื่นเช่นกัน
"พวกนายโกหก ฉันเข้าใจล่ะ พวกนายร่วมมือกันลอบเล่นงานคนของฉันใช่ไหม?!" โรซแสดงออกถึงความเป็นปฏิปักษ์ต่ออิลิกราวรับรู้ได้ว่าทางนี้มีพลังแบบเดียวกับตน
"พี่จินต์ คนสวยคนนั้นเขาเป็นอะไรมากหรือเปล่า?" มือสวยบอบบางดึงแขนเสื้อคนขี้ริ้วแสดงออกถึงความสนิทสนม
"ก็เป็นมากอยู่ แต่ไม่ต้องสนใจหรอกไม่เกี่ยวกัน มาทางนี้เถอะฉันจะแนะนำกลุ่มให้รู้จัก" จินตกชผายมือไปทางหนุ่มหล่อที่อิลิกเพ้อเจ้อไปเสียหลายบรรทัด "นั่นดร.ซอยล์ ส่วนคนตัวใหญ่นั่นคริสเตน ส่วนนั่นไอแลนด์"
"สวัสดีครับ ผมอิลิก ส่วนนี่ เอลจิน กลุ่มผมมีกันแค่สองคนนี้แหละครับ" อิลิกค้อมหัวให้อย่างสุภาพ
ซอยล์พยักหน้า "รถนั่นของพวกนายหรือ?"
"ใช่ครับ เราโชคดีเจอรถบรรทุกที่ยังใช้งานได้แล้วยังมีเชื้อเพลิงเต็มถัง ถ้าไม่เกิดเรื่องใดกับตัวรถจนแล่นไม่ได้ก็สามารถใช้ได้สี่เดือนเลยแหละครับ" เอลจินตบตัวรถเบาๆ ท่าทางภูมิใจเสมือนเป็นผู้สร้างขึ้นมาเองอย่างไรอย่างนั้น
"ถ้างั้นเดินทางกลับโคลเทคเดี๋ยวนี้เลย" ไม่ใช่เจ้าของรถ ไม่ใช่คนไปหามาด้วยทว่าซอยล์จับหลังคอเสื้อคนขี้ริ้วแล้วลากไปยังประตูรถทันที
"เฮ้ยเดี๋ยวสิ นายจะทิ้งกลุ่มโรซไว้แบบนั้นหรือไง"
"ทิ้ง" สั้นๆ แบบโค-ตะ-ระเลือดเย็น
"ใจร่มๆ ก่อนพ่อคุณ ต่อให้ทางนั้นสร้างความหงุดหงิดแค่ไหนก็เหลือความเป็นมนุษย์บ้างเถอะ ตู้บรรทุกมีที่ว่างเหลือเฟือ"
"ยายนั่นส่งคนไปฆ่านายระหว่างทางไม่ใช่หรือไง ยังอยากเก็บคนแบบนั้นไว้ข้างตัวอีก หรือหลงเสน่ห์หล่อน" เขม็งสายตาเย็นใส่ระยะเผาขนทำจินตกชลอบกลืนน้ำลายฝืดคอ
รัศมีพระเอกน่ากลัวจังครับคุณแม่
"ยังไงก็ฆ่าฉันไม่ได้หรอกน่า เอาไปด้วยใช้ผ่อนแรงตอนซอมบี้จู่โจมได้นะ ไม่ชอบแต่ใช้ประโยชน์ได้นี่นา" คนขี้ริ้วพยายามตะล่อมพ่อคุณด้วยความจริง อีกอย่างเขายังไม่ได้ถามเลยว่าภารกิจของโรซคืออะไร
แม้สีหน้าซอยล์บอกบุญไม่รับแต่ก็ไม่ว่าไรอีกเดินไปเปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่นหน้าเฉยเลย
ครับ พ่อคุณ พ่อเจ้าของเรื่อง
จินตกชเดินไปหาโรซ "ให้เวลาสองชั่วโมงในการรอคนที่ยังไม่กลับมา ถ้าเกินกว่านั้นพวกฉันจะไปก่อน ฉันบอกก็ได้ว่าเจอดังเคิลหลังส่งคริสเตนกลับมาก่อน และนักรบของเธอก็เผ่นหนีไปไหนไม่รู้พอกองทับซอมบี้ที่ไล่ตามรถของอิลิกโผล่มา ฉันเก็บซอมบี้พวกนั้นหมดแล้ว ส่วนคนของเธอเป็นอย่างไรต่อจากนั้นไม่รู้ด้วยหรอกนะ"
"เดี๋ยวสิ นายเป็นใครกันแน่ ทำไมพลังของฉันใช้ไม่ได้ผล ดร.ซอยล์กับคนของเขาด้วย นายทำอะไรพวกเขาใช่ไหม" โรซคว้าแขนคนขี้ริ้วไว้ แรงบีบทำหัวคิ้วจินตกชงอน้อยๆ
"ไหนว่าโฉมงามอ่อนแอ นี่มีแรงขนาดบีบแขนฉันแทบหักได้เลยนี่หว่า ตกลงเธอมีทักษะโกงอะไรบ้างเนี่ย" จินตกชกระตุกแขนออกจากมือเธอ
โรซหน้าซีดผงะห่างออกไป "ทักษะ... นี่นายก็เป็นคนที่เข้ามาเดินเล่นในเรื่องนี้เหมือนกันหรือ?" จินตกชไม่ตอบเขาแค่มองเธอนิ่งๆ "มาขัดขวางภารกิจฉันด้วยใช่ไหม?"
"ฉันยังไม่รู้เลยว่าภารกิจเธอคืออะไรจะขัดขวางได้ไงเล่า"
"นายเลือกทักษะนักรบมาละสิ" เป็นอีกครั้งที่จินตกชมองเธอนิ่งๆ "เพราะหน้าตาแบบนั้นคงดึงใครมาคุ้มครองไม่ได้หรอก" เธอยังมีหน้าเยาะเย้ยอีก "ภารกิจของฉันคือหานักรบติดตามหนึ่งร้อยคน ซึ่งนายทำคนของฉันเสียไปหลายคนแล้วฉันถึงต้องไปโคลเทคเพื่อหานักรบเพิ่มไงล่ะ ทางนายให้เดาคงไม่พ้นคุ้มครองพระเอกละสิ"
"ถูกต้อง ในเมื่อเรามีเป้าหมายคนละอย่างแต่ไปที่เดียวกันไม่ร่วมมือกันไปก่อนดีกว่าไหม หลังไปถึงโคลเทคแล้วก็ทางใครทางมันดีกว่าหาเรื่องกันตอนนี้ไหม" เพราะแน่ใจได้ว่าระหว่างทางต้องได้เจอกองทัพซอมบี้อีกมากแน่ จินตกชถึงหาตัวช่วยสักหน่อย คนเดียวไม่มั่นใจสักนิดว่าจะรอดไปจนส่งพ่อคุณถึงโคลเทคได้ แต่ไม่บอกเจ้าหล่อนหรอก
โรซใช้เวลาตัดสินใจครู่หนึ่ง "แล้วอาหารล่ะ"
"ถ้าพวกเธอกินอาหารหมาแมวได้ก็ไม่มีปัญหา ฉันแบ่งให้ได้"
"นายนั่นล่ะ?" หนุ่มสวยยามนี้ถูกนักรบของเธอล้อมหน้าล้อมหลังแนะนำตัวกันใหญ่
"เหมือนเธอ แต่ภารกิจแค่หานักรบคุ้มครองแค่คนเดียวแล้วพาไปส่งยังสถานที่ปลอดภัยภารกิจก็เสร็จแล้ว ซึ่งฉันรับคุ้มครองไปแล้ว ไม่ไปวุ่นวายกับคนของเธอแน่นอน"
"เช่นนั้นก็ดี หวังว่าระหว่างทางจะไม่มีการหักหลังกัน"
"ด้วยเกียรติของหนอนหนังสือเลย"


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

บทที่ 8
สองชั่วโมงผ่านไปยังคงไร้วี่แววนักรบทั้งห้าของโรซที่ออกไปหาเสบียง แม้น่าเป็นห่วงแต่พวกเขาเสียเวลารอไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ในเมื่อหลายคนเริ่มแสดงสีหน้ากระสับกระส่าย คงกังวลว่าอาจไปถึงโคลเทคไม่ทันแล้วไม่สามารถหาวัคซีนมารักษาได้คงไม่แคล้วกลายเป็นซอมบี้
"รอนานกว่านี้ไม่ได้แล้วนะครับ" คริสเตนนั่งยองพิงรถสายตากวาดไปไกลๆ "ไม่เห็นวี่แววคนเป็นเลยครับ แต่มีพวกซอมบี้อยู่ทางนั้นสองตน"
"ฉันก็ว่าควรไปได้แล้วล่ะ อยู่แบบนี้ล่อเป้าน่าดู" จินตกชยืนระวังภัยอยู่บนหลังคาตู้คอนเทนเนอร์ ส่วนคนอื่นขึ้นไปนั่งในรถแบบพร้อมเดินทางทุกเวลาแล้ว ไม่มีแม้ยื่นหน้าออกมาช่วยระวังอันตราย
ขี้เกียจหรือเห็นแก่ตัวครับพวกคุณ
"ทิ้งข้อความไว้ให้พวกเขาสักหน่อยละกัน หวังว่ากลับมาอ่านได้ละก็นะ" ไอแลนด์เอามีดเลเซอร์มากรีดแผ่นปูนในบริเวณนั้นเป็นข้อความ
เพราะสายมากแล้วเอลจินจึงขับรถด้วยความเร็วสูงสุดไปตามทางที่ไอแลนด์บอก เก้าอี้ข้างคนขับของรถคอนเทนเนอร์นั้นกว้างมาก สี่ห้าคนนั่งได้สบาย ฉะนั้นในห้องคนขับถึงมีซอยล์ อิลิก โรซและไอแลนด์เข้าไปนั่งอยู่ด้วย ส่วนคริสเตนกับจินตกชอยู่บนหลังคา ต่อให้ในตู้มีที่ว่างเหลือเฟือทั้งสองก็ไม่อยากเข้าไปนั่งส่งรังสีเขม่นกันให้เปลืองพลังโดยใช่เหตุหรอก สู้เอามาระวังภัยในการเดินทางได้ประโยชน์กว่า
ทักษะที่เพิ่มขึ้นทำให้จินตกชตรวจจับกองทัพซอมบี้ได้จากระยะไกลจึงส่งสัญญาณให้เอลจินเปลี่ยนเส้นทางเป็นอ้อมพวกมันไปให้ไกลก่อนมันได้ยินเสียง การอ้อมทำให้เจอสะพานเกือบขาดซึ่งกว่าจะผ่านมาได้ทำเอาเครียดจนลำไส้แทบบิด ทว่าพอข้ามสะพานแล้วกลับเหลือแค่ทางเดียวต้องขับผ่านกลางเมืองร้างซึ่งยามนี้มั่นใจได้โดยไม่ต้องให้เห็นกับตาว่าซอมบี้มากมายคงรอต้อนรับอยู่ในเมืองแน่นอน
"เอาไงดี ไม่มีทางเลี่ยงไปทางอื่นเลยด้วย แต่ถ้าผ่านเมืองนี้ออกไปได้ ขับรถไปอีกวันเดียวก็ถึงโคลเทคแล้วล่ะ" ไอแลนด์ขึ้นมายืนบนหลังคาด้วยหลังจากรถจอดดูสถานการณ์อยู่นอกเมือง
สีหน้าทุกคนตึงเครียดมากขึ้น ต่างคนไม่อยากออกไปเจอกองทัพซอมบี้ในยามนี้สักนิด คนเจ็บหลายคนเริ่มออกอาการไม่ดี ได้แต่คิดว่าจะไม่กลายร่างระหว่างทางทั้งที่ตามจริงแล้วโดนกัดหรือโดนข่วนนั้นมีเวลาแค่วันเดียวเท่านั้น หลังจากนั้นต่อให้ได้รับวัคซีนก็เปล่าประโยชน์ ทว่าแต่ละคนทำเป็นไม่รับรู้ทั้งที่รู้แก่ใจอยู่แท้ๆ การทำแบบนี้ยิ่งทำให้ซอยล์มองคนพวกนี้อย่างเหยียดหยามแบบไม่ปิดบัง
"เก็บสีหน้าบ้างไม่ได้หรือคุณ" คนขี้ริ้วเอาปากกระบอกปืนจิ้มหลังพ่อคุณที่ออกมายืนนอกรถเพราะทนอึดอัดที่มีโรซอยู่ในระยะสามเมตรไม่ได้
ซอยล์หันมากดสายตาเย็นเฉียบใส่คนขี้ริ้ว "มีปัญหากับหน้าคนอื่นด้วยหรือไง"
"มี ต่อยได้ต่อยไปแล้ว" บอกตามตรงหมั่นไส้เป็นบ้า ถึงพ่อคุณคืออาหารตาชั้นเลิศแต่นิสัยแบบนี้ปัดลงถังไป
ซอยล์ขมวดคิ้วยกยิ้มมุมปากท่าทางก่อกวนอวัยวะติดพื้นมากมาย "เพราะหน้าตนเองเป็นแบบนั้นเลยอยากต่อยคนอื่นให้มีหน้าแบบเดียวกันหรือไง"
ผลัวะ!
เข้าเต็มๆ กลางพุงพ่อคุณส่งลงไปนั่งกุมท้องข้างรถทันที และทำให้คนอื่นๆ ผวาเฮือกโดยเฉพาะไอแลนด์กับคริสเตน
"มันไม่มีข้อไหนบัญญัติไว้สักหน่อยว่าเวลาต่อยต้องที่หน้าเท่านั้น" ยืนค้ำหัวโปรยยิ้มเยาะเย้ยให้อย่างตั้งใจ นั่นทำเอาพ่อหนุ่มหล่อกัดฟันกรอด ด่าไม่ออกมันจุก
"ทำแบบนี้จะดีหรือพี่จินต์ นั่นคือภารกิจของพี่นะ" อิลิกกระโดดลงจากรถแล้วเดินตามจินตกชที่เดินออกไปสำรวจบริเวณใกล้ๆ หลังส่งพระเอกลงไปนั่งด่ายาวเหยียดข้างรถ
"แค่เอาไปส่งที่ปลอดภัยโดยสายพันธุ์ไม่เปลี่ยนเท่านั้น โดนบ้างเล็กๆ น้อยๆ แบบนั้นไม่สะเทือนหรอกน่า"
"สะเทือนนะระดับของพี่แค่ไหน แล้วทางนั้นแค่ไหน" อิลิกกังวลจริงๆ และมันก็ทำให้จินตกชเพิ่งนึกได้
"ฉิบเป๋ง จริงด้วยข้างในแตกหักบ้างหรือเปล่าเนี่ย!?" ว่าแล้วกระโจนพรวดกลับมาตรงหน้าพ่อคุณแล้วยื่นมือไปคลำพุงตรวจอย่างไว
"ทำอะไรของนาย!" ซอยล์สะดุ้งสุดตัวสองมือจับมือเจ้าคนลวนลามในสายตาแน่น แต่แรงที่ต่างกันทำให้ไม่ช่วยให้ห้ามอันใดได้สักนิด
"อยู่เฉยๆ สิ ฉันแค่ดูว่าที่ต่อยไปทำอะไรแตกหักบ้างหรือเปล่า ขอโทษทีลืมคิดไปว่าร่างกายนายไม่ได้แข็งแกร่งเท่านักรบอย่างฉัน" จินตกชรู้สึกผิดจริงๆ
สีหน้าเป็นห่วงจากใจจริง ของคนขี้ริ้วทำซอยล์อึ้งไปเลย เขาไม่เคยบอกใครว่าเขามีพลังในการอ่านความรู้สึกคนอื่นได้ว่ากำลังมีความรู้สึกแบบไหน มันไม่ใช่การอ่านใจแต่เป็นอ่านความรู้สึกและที่เขายอมเชื่อในตัวจินตกชก็เพราะอ่านได้แต่แรกแล้วว่าคนคนนี้ไม่สนใจตัวตนพิเศษอย่างเขาสักนิด แม้มีปิดบังไว้หลายอย่างแต่ก็ไม่คิดร้ายหรือเอาเปรียบต่อเขาเลยแม้แต่น้อย
"ไม่รอให้ฉันกระอักเลือดเสียก่อนล่ะ"
"โอเคขอโทษ ฉันผิดเอง ฉะนั้นตอนนี้กลับขึ้นรถได้แล้ว จะไปเปิดทางให้" จินตกชก้มหัวอย่างสำนึกผิด
"เปิดทาง?" ซอยล์โดนจินตกชจับเอวยกส่งขึ้นรถ
จินตกชชี้นิ้วข้ามบ่าตนเองไปทางเมืองร้าง "ความหมายตรงตามที่บอกนั่นแหละ ตามมาให้ไวละกัน" ว่าแล้วดึงดาบเลเซอร์ที่ได้มาจากเอลจิน "ไอแลนด์ คริสเตนเข้าไปอยู่ในรถด้วย อิลิกขึ้นรถสิ!"
สั่งเสียงเฉียบขาดแล้วกระโจนออกไปรวดเร็วราวกระสุนทะยานออกจากรังเพลิง ดาบตวัดนำออกไปถล่มสิ่งกีดขวางเสียงสนั่นก้องไปทั้งเมือง กลายเป็นจุดสนใจให้พวกซอมบี้ที่หลบอยู่ตามเงามืดพุ่งออกมามากมายนับพัน ครู่เดียวแทบกลืนคนที่กระโจนออกไปให้หายไปจากสายตาทว่าเสี้ยววินาที ราวทุกคนมองเห็นเส้นแสงสีทองตวัดไปมาในความมืดมิด
ซอมบี้มากมายล้มลงบ้างแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทางตรงหน้าเปิดกว้าง จินตกชส่งสัญญาณให้ตามมา ส่วนตัวเขาก็พุ่งออกไปฟาดฟันเปิดทาง พลังทำลายและความว่องไวยิ่งกว่าความเร็วของรถบรรทุกที่วิ่งตามมาด้านหลังจนทำให้อดคิดไม่ได้ว่านั่นอาจไม่ใช่คนอีกต่อไปแล้ว ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมงก็พุ่งออกมาจากฝูงซอมบี้ในเมืองร้างแล้วเหยียบมิดคันเร่งทะยานไปด้านหน้าไม่มีลดความเร็วสักนิด บนหลังคามีคนขี้ริ้วนอนหงายกางแขนขาหอบหายใจตัวโยน
"เขาจะไม่ตกลงไปใช่ไหม?" คริสเตนชะเง้อออกไปดูจากช่องหลังคาที่เปิดได้
"อย่าไต่ขึ้นมา ฉันไม่รู้ว่าเลือดซอมบี้มีพิษแค่ไหน" ต่อให้ฝีมือสูงแค่ไหนกระโจนเข้าไปในวงล้อมแบบนั้น ไม่โดนเขี้ยวเล็บก็ต้องโดนเลือดเน่ากระเซ็นใส่อยู่ดี เพราะงั้นยามนี้ทั้งตัวถึงดำคล้ำอยู่นี่ไง
"วิ่งไปแบบนี้ไม่หยุดอีกวันเดียวก็ถึงโคลเทคแล้ว นายอดทนหน่อยนะ" อย่างไรร่างกายพวกนักรบมีความต้านทานสูงกว่าคนทั่วไป สามถึงสี่วันนั่นแหละถึงติดเชื้อซอมบี้หากได้แผลจากพวกมัน คริสเตนยื่นน้ำขวดเล็กให้
จินตกชรับมาเปิดดื่มหมดในสองอึก "พวกบาดเจ็บของโรซอาการเป็นไงบ้างแล้ว?"
"ไม่ดีเท่าไหร่ ตอนนี้แยกกลุ่มนั่งหัวท้ายสองกลุ่มล่ะ พรุ่งนี้คงมีถีบลงจากรถบ้างแน่นอน" เห็นดวงตาขวางของคนพวกนั้นแล้วคริสเคนคาดเดาได้ไม่ยาก
"บอกเอลจินขับยาวไปเลยอย่าหยุดพักเด็ดขาดไม่งั้นโดนกวดทันแน่นอน" คงเพราะทักษะที่เพิ่มขึ้นกระมังทำให้ยามนี้จินตกชรับรู้ได้ว่ามีซอมบี้กองทัพใหญ่กำลังไล่กวดมา นำด้วยราชาตนใหม่ที่เขารู้จักเสียด้วย
คริสเตนเย็นสันหลังยะเยือกขึ้นมาเช่นกัน เจ้าตัวพอรับรู้ได้ถึงจิตสังหารจากที่ไกลๆ เพียงแต่ไม่ชัดเจนทว่าพอจินตกชพูดแบบนี้เขาก็แน่ใจว่าสังหรณ์ร้ายน่าจะเป็นจริงเสียแล้ว "ว่าแต่นายยังไหวหรือเปล่า"
"ถ้าเห็นกำแพงของโคลเทค พลังฉันคงฟื้นเต็มหลอด" จินตกชพูดที่เล่นทีจริงเรียกมะเหงกจากคริสเตนได้หนึ่งที
"นี่เป็นห่วงนะเว้ย ยังทำเป็นเล่นอีก" แล้วผลุบลงไปด้านล่างทันที
นี่พูดจริงเลยนะ ขอแค่ส่งซอยล์กับอิลิกเข้าโคลเทคได้ก็ไม่ต้องกังวลอะไรแล้ว
ภายในรถอิลิกอยากตีตั๋วไปนั่งบนหลังคากับจินตกชเสียเต็มประดา ในเมื่อคุณพระเอกแผ่จิตเย็นเหยียบออกมาแบบไม่สนใจคนอื่นเลยสักนิดทั้งที่ต้องการกันไม่ให้โรซเข้ามาเกาะแกะเท่านั้นแท้ๆ
'ไม่ต้องเผื่อแผ่มาทางนี้ด้วยไม่ได้หรือคะ อาหารตาเขย่าขวัญแบบนี้ไปที่ชอบๆ เถอะนะคะ หมายถึงฉันนะคะไม่ใช่คุณพระเอก'
อิลิกหารู้ไม่ว่าโดนซอยล์รวบไปด้วยนั่นตั้งใจ ก็ดันแสดงออกว่าสนิทสนมกับจินตกชให้เห็นมากไปนี่นา ซึ่งซอยล์เองก็ไม่รู้ทำไมเขาหงุดหงิดกับเจ้าคนหน้าเสียปากเสียนั่นแบบนี้
ยามกลางคืนรถยังคงแล่นต่อไป แน่นอนว่ามีการพุ่งเข้ามาจู่โจมจากพวกซอมบี้ระหว่างทาง ทว่าจินตกชผู้เพิ่มทักษะมาเต็มแม็กซ์มองเห็นในความมืดได้จึงเก็บกวาดรอบๆ รถไปตลอดทางได้สบาย จนแสงยามเช้าส่องสว่างพวกเขาถึงเห็นกำแพงทอดตัวยาวที่เส้นขอบฟ้าไกล
"นั่นแหละเขตโคลเทค"
ไม่แค่ใจทุกคนเต้นแรงดีใจอย่างไม่มีเก็บอาการเท่านั้น บางคนแทบกระโดดทว่าความรู้สึกนั้นมีอยู่แค่ไม่นาน  คงมีแค่จินตกชเท่านั้นที่ยิ้มไม่ออกแต่แรก รถบรรทุกเบรกจนแทบพลิกคว่ำเมื่อในตู้เกิดการต่อสู้กันเพราะบางคนอาการกำเริบแล้วไม่ยอมลงจากรถ ดึงดันจะไปให้ได้ทั้งที่เปลี่ยนเป็นซอมบี้ไปครึ่งค่อนตัวแล้ว ซ้ำด้านนอกยังมีซอมบี้มืดฟ้ามัวดินรอต้อนรับราวรู้ว่าพวกเขากำลังมา
"บ้าเอ๊ยเยอะขนาดนี้ประตูไม่มีทางเปิดให้พวกเราเข้าไปแน่"
"ขืนเปิดซอมบี้พวกนี้คงพุ่งเข้าไปราวน้ำป่าไหลหลาก"
"กว่าจะถึงประตูกำแพงสักไมล์ได้นะนั่น ซอมบี้หมื่นหรือมากกว่านั้น เฮ้อ พอติดต่อกองกำลังด้านในให้ออกมาช่วยซัพพอร์ตสักหน่อยได้ไหม ฉันคนเดียวไม่ไหวนะ" จินตกชแทบโบกธงขาวมันเสียเดี๋ยวนั้น เมื่อวานใช้ความกล้าหมดทั้งชีวิตแล้ว ตอนนี้เหลือแค่ความปอดแหก
"นี่ก็กำลังพยายามติดต่ออยู่ สัญญาณไม่ดีเสียเลย" ไอแลนด์กำลังใช้เครื่องมือสื่อสารในรถซึ่งของพวกเขาพังไปหมดแล้ว ไม่งั้นคงติดต่อให้มาช่วยตั้งนานแล้วล่ะ
"รีบหน่อย ราชาซอมบี้ที่ตามหลังมาใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว อย่างน้อยต้องฝ่าไปให้ใกล้ประตูที่สุดเท่าที่ทำได้ก่อนราชามาถึงนะ ไม่งั้นจบเห่แน่" จินตกชยกมือป้องหูฟังเสียง ส่วนด้านหน้าก็เริ่มรับรู้แล้วว่ามีอาหารจานเด็ดอยู่ไม่ห่างจากพวกมัน
"พวกมันยังไม่รู้ตัวใช่ไหมพี่จินต์" อิลิกยื่นหน้าออกมาจากรถ แล้วถูกมือหยาบดันกลับเข้าไป
"อย่าโผล่ออกมาสิเว้ยมันอันตราย คุณด้วย" เขม็งสายตาดุจริงใส่ชายหนุ่มที่ทำท่าจะลงมาจากรถให้หดขากลับทันที
ในตู้คอนเทนเนอร์ยังมีเสียงโครมครามครู่หนึ่งประตูหลังเปิดออกโครมใหญ่พร้อมร่างหลายร่างโดนถีบลงไปกองนิ่งที่พื้นถนน
"บ้าเอ๊ย รีบหาทางเข้าเร็วๆ สิ พวกฉันไม่อยากกลายเป็นซอมบี้นะเว้ย!" แต่ละคนเลือดโชกจากเขี้ยวเล็บซอมบี้ กลิ่นเลือดนั้นกระตุ้นให้กองทัพซอมบี้หน้ากำแพงหันกลับมาทุกตนทันที พริบตาคลื่นซอมบี้ขนาดยักษ์ก็พุ่งเข้ามา
จินตกชแทบน้ำตาไหลเป็นน้ำตก เวลาทำใจไม่มีเลยจริงๆ เจ้าตัวกระโดดเข้าไปกลางคลื่นซอมบี้เป็นด่านหน้าอย่างจำใจที่สุด
"ตามมา!" จินตกชอดนึกถึงการ์ตูนเรื่องหนึ่งขึ้นมาไม่ได้ ท่ามกลางหมอกควันมืดทึบมองไม่เห็นด้านหน้า พระรองของเรื่องทุ่มฝีมือนำทางให้ ด้านหลังของเขาช่างเท่จนแทบน้ำตาไหล ทำไมเขาถึงตัดสินใจทำอย่างนั้นฉันในตอนนี้เข้าใจแล้ว มันไม่ใช่ภารกิจมันก็แค่ อยากให้บางคนมีชีวิตต่อไปเท่านั้น ทั้งที่เบื้องหลังมีคนจริงๆ แค่สองคนแต่เขาอยากให้คนทั้งรถรอดปลอดภัยต่อไปอีกนานๆ นี่นา
แม้มีฝีมือและพลังมากมายปานใดหากแต่เมื่อตัวคนเดียวปะทะกับซอมบี้นับหมื่นมันก็ไม่ต่างเอามีดปอกผลไม้ฟันตะม่อสะพาน ทว่าจินตกชยังคงมุ่งไปด้านหน้าเปิดทางให้กว้างที่สุด
เหล่าผู้คนในรถมองตามหลังคนที่นำทางให้ทั้งที่ร่างนั้นเล็กจ้อยเต็มไปด้วยเลือดเน่าของพวกซอมบี้ ทว่าพวกเขารู้สึกราวเห็นแสงสว่างนำทางที่จะพาพวกเขาไปถึงที่ปลอดภัยได้แน่นอน ผ่านไปครึ่งไมล์ ทางโคลเทคก็ติดต่อเข้ามาจนได้
"ที่ติดต่อเข้ามาคือใครกัน?" ทางนั้นถามห้วนๆ
"ผมเอง" สั้นๆ แต่ได้ยินเสียงอื้ออึงดังตามมาจนฟังไม่ได้สรรพ
"ดร.ซอยล์คุณปลอดภัยหรือครับ!?"
"ตอนนี้ยังปลอดภัยอยู่แต่ถ้าไม่มีใครออกมาช่วย เจอกันอีกทีไม่เป็นซอมบี้ก็คงเป็นเศษเนื้อ" เขาพูดตามสถานการณ์จริง และได้ยินเสียงสั่งการวุ่นวายไปหมดดังแทรกเข้ามา
"หน่วยจู่โจมทั้งสิบกำลังออกไป ได้โปรดอดทนอีกสองนาทีนะครับ"
"ข้างหน้ามีคนเปิดทางให้อยู่ เล็งให้ดีอย่าให้โดนเขาล่ะ"
"รับทราบครับ"
ป้อมปืนบนกำแพงคือสัญญาณตอบรับแรกที่ดี ก่อนประตูเปิดออกนักรบร้อยกว่าคนกรูออกมาพร้อมอาวุธครบมือ การเก็บกวาดซอมบี้จนมาถึงคนขี้ริ้วใช้เวลาไปพอประมาณ หัวหน้าหน่วยนักรบกวาดตามองจินตกชแวบหนึ่งแล้ววิ่งผ่านไปอย่างไว
'คุณพบ แอสเทรีย มาร์เรน นางเอกของเรื่อง สถานะนักรบระดับ S กำลังพัฒนาความสัมพันธ์กับพระเอก'
นางเอกหรือ สวยสง่ามากเลยค่ะ แล้วยังแข็งแกร่งแบบนี้คุ้มครองพ่อถั่วเหลืองได้แน่นอน
"ซอยล์คะ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม!?" หญิงสาวหน้าตางดงามราวดอกไม้บอกบางทว่าแผ่รังสีความแข็งแกร่งออกมาได้ยิ่งกว่าบุรุษร่างสูงใหญ่ที่ตามหลังเธอมาหลายเท่า
"แอสเทรีย เธอออกมาเองเลยหรือ" ซอยล์กำลังจะลงจากรถแต่ถูกห้ามไว้
"อย่าลงมา ไปจอดที่ประตูก่อนแล้วค่อยลงมา" จินตกชโยนมือซอมบี้ที่คว้าติดมือมากระแทกประตูรถเป็นการห้าม "รีบไปทั้งหมดนั่นแหละ ยังมีทางโน้นใกล้จะมาถึงแล้ว" เขาพยักหน้าไปยังเส้นขอบฟ้าด้านหลัง ฝุ่นฟุ้งลอยขึ้นสูงจนเห็นเป็นกำแพงสีแดงคล้ำ
"นั่นมันอะไร?" แอสเทรียและเหล่านักรบทั้งหมดต่างประหลาดใจ
"ราชาซอมบี้กับกองทัพของเขาไงล่ะ" จินตกชตอบง่ายๆ ทำทุกสายตาหันมายังเขา แล้วพร้อมใจกันเบนหนี คาดว่ากลับเข้าไปคงแย่งยาล้างตากันวุ่นวายแน่นอนเจ้าตัวเลยแถมหัวเราะหลอกหลอนตบท้ายให้อีกเล็กน้อย
"ราชาซอมบี้! นายกำจัดมันไปแล้วไม่ใช่หรือ?" ซอยล์เห็นกับตาแล้วยามนี้ดันมาบอกว่าราชาซอมบี้กำลังมาอีกได้ไง
"มันไม่ได้มีราชาตนเดียวนี่นา ซ้ำราชาตนนี้พวกเขาน่าจะรู้จักดีเสียด้วย" พูดพลางบุ้ยใบ้ไปทางสาวผมทอง
"นายหมายความว่าอย่างไร?" โรซจ้องกลับตาวาวอย่างเอาเรื่อง
จินตกชไหวไหล่ไม่ตอบแล้วผายมือไปทางประตูกำแพงสูง "เชิญท่านผู้สำคัญทั้งหลายเข้าไปเขตปลอดภัยก่อนเถอะ มัวแต่ชักช้ารู้ไหมมันเกะกะ" ฝุ่นฟุ้งไกลลิบใกล้เข้ามาราวทางนั้นมีความเร็วเสียง พริบตามีดเลเซอร์ในมือคนขี้ริ้วก็ปะทะกับเขี้ยวแหลมยาวแข็งราวเพชรของราชาซอมบี้ที่พุ่งใส่คอเขาก่อนสิ่งใด "รีบไปสิเว้ย!"
โรซปากคอสั่น มือสั่นระริกชี้ไปยังราชาซอมบี้ "ดะ... ดังเคิล ทำไมถึงเป็นแบบนั้นล่ะ!?"
ถูกแล้วราชาซอมบี้ร่างสีฟ้าเทาซีดที่กำลังจู่โจมใส่คนขี้ริ้วก็คือดังเคิลนั่นเอง
"ฝืนใช้ผลึกแก้วราชาทั้งที่พลังของตนไม่พอก็เป็นแบบนั้นไงล่ะ ตามปกติผลึกแก้วจะยอมรับผู้ที่กำราบมันลงได้โดยปริยาย ถ้าจินตกชเอาไปใช้ความเข้ากันได้คือร้อยเปอร์เซ็นต์ ถ้าคนอื่นฝืนใช้จะเป็นอย่างที่เห็น นอกจากคุณจะอยู่ระดับ SS นั่นถึงใช้ได้แม้ไม่ใช่ผู้กำราบราชาตนนั้นๆ ก็ตาม" ไอแลนด์ยอมอธิบายยืดยาวเมื่อเห็นสีหน้าสุดน่าสมเพชของโรซกับนักรบของเธอ ในกลุ่มซอมบี้มีหน้าตาคุ้นๆ อีกสี่คนด้วย
"จินต์คนเดียวไม่น่ารับมือไหวแล้วนะ" ซอยล์สีหน้าเครียด แม้มองตามการปะทะระหว่างคนขี้ริ้วกับราชาซอมบี้ไม่ทันแต่รับรู้ความรู้สึกหนักใจจากคนขี้ริ้วได้ชัดเจน
"ฉันไปช่วยเขาเอง คุณรีบกลับเข้าไปหลังกำแพงเร็วๆ เลยค่ะ"
ไวเท่าความคิดแอสเทรียพุ่งเข้ามาร่วมวงด้วยนักรบระดับ S สองคนยังทำได้แค่ถ่วงเวลา การเคลื่อนไหวของราชาซอมบี้ว่องไวรวดเร็วจนเห็นเป็นแค่ภาพติดตาทว่าทั้งสองกลับรับมือได้อย่างเหลือเชื่อ
"เก่งนี่ ผิดหน้าตาเลย" แอสเทรียยังมีแก่ใจชื่นชมคนขี้ริ้ว
จินตกชยิ้มรับเพิ่มความหลอน "หน้าตาเกี่ยวไรกับฝีมือเล่าคุณ" ดาบเลเซอร์ในมือจงใจฟาดฟันแค่ราชาซอมบี้ ในเมื่อซอมบี้ทั่วไปมีนักรบของโคลเทคยันไว้ให้อยู่
"คุณอยู่ในสังกัดใครหรือ สาวสวยคนนั้น หรือหนุ่มสวยคนนั้น?" แอสเทรียก็ไม่คาดสายตาจากราชาซอมบี้
"ไม่คิดว่าอยู่ในสังกัดพ่อถั่วเหลืองบ้างหรือครับ" ฟาดดาบใส่แขนราชาซอมบี้ทำแขนทางนั้นขาดกระเด็น จึงเป็นจังหวะให้ถอยห่างออกมาจากวงต่อสู้ได้ แน่นอนว่าแอสเทรียย่อมไม่ทิ้งโอกาสนี้รีบกระโจนตามออกมาเช่นกัน
"ถั่วเหลืองงั้นหรือ คุณนี่ไม่เคยตายเลยสินะ" แอสเทรียหลุดหัวเราะ "คนสุดท้ายที่กล้าเรียกเขาว่าถั่วเหลืองเพิ่งกลายเป็นอาหารซอมบี้เมื่อปีก่อนจากนั้นก็ไม่มีใครเรียกเขาอย่างนั้นอีกเลย"
"ดุร้ายขนาดนั้นเลยหรือ" ก้มหัวหลบกรงเล็บแหลมที่ตวัดเข้ามาแล้วถีบส่งกระเด็นไปกระแทกซอมบี้อีกเป็นสิบกลิ้งตามกันไป
"เขามีพลังจิตที่อ่านอารมณ์ผู้คนได้แล้วยังใช้บงการได้ถ้าเขาต้องการ ระดับ S ยังเสียสติเพราะพลังของเขามาแล้ว แต่ถ้าไม่ล้ำเส้นจนสุด ซอยล์ก็ไม่ทำร้ายใครก่อนเด็ดขาด แน่ละว่าเส้นความอดทนของเขาสูงมากอย่างเหลือเชื่อเลยเช่นกัน"
จินตกชเหลียวไปมองรถบรรทุกซึ่งเวลานี้แล่นช้าเป็นเต่าคลานฝ่ากองทัพซอมบี้โดยมีกลุ่มนักรบคอยคุ้มกันไปเกือบถึงประตูกำแพงแล้วแวบหนึ่ง "ผู้สร้างใส่คุณสมบัติสมเป็นพระเอกที่สุดในโลกให้เลยนะนั่น แบบนั้นคงทำคนรักคนหลงนับไม่ถ้วนเลยกระมัง"
แอสเทรียส่งสีหน้าไม่เข้าใจว่าจินตกชพูดอะไร ซึ่งธรรมดาตัวละครย่อมมีกำแพงบางอย่างกั้นให้ไม่รู้ สำหรับพวกเขาที่นี่คือโลกที่มีชีวิตจริงไม่ใช่แค่ตัวอักษร ต่างจากผู้โดนเตะโด่งเข้ามาเดินเล่น แค่มองว่าเหล่านี้คือตัวอักษรเท่านั้นกดลบหรือป้ายด้วยน้ำยาลบคำผิดก็จบ แต่เจอแบบนี้จินตกชยอมรับว่าไม่สามารถมองทุกอย่างเป็นแค่ตัวอักษรได้แม้แต่อย่างเดียว พวกเขา ไม่สิ ทุกสิ่งที่เห็นที่สัมผัสคือความจริงคือชีวิตในอีกโลกหนึ่ง ในเมื่อจักรวาลมีโลกธาตุเป็นอนันต์นี่นา ถ้าที่นี่เป็นโลกหนึ่งที่มีจริงก็ไม่แปลกอะไร
จินตกชไม่รู้ว่าผู้เดินเล่นคนอื่นคิดอย่างไรต่อโลกในนิยาย ทว่ายามนี้เขาคิดไปแล้วว่ามันเป็นโลกที่มีชีวิตจริงๆ ฉะนั้นเขาซึ่งมาจากด้านนอกเมื่อมีความสามารถพอให้คนที่นี่ปลอดภัยผ่านไปอีกวันได้ เขาจึงขอทำให้สุดเท่าที่ทำได้ละกัน
รถบรรทุกคอนเทเนอร์แล่นฝ่าซากซอมบี้ไปถึงประตูจนได้ นักรบสิบกว่าคนคุ้มกันซอยล์กับทุกคนบนรถลงจากรถตรงไปที่ประตู แอสเทรียเห็นอย่างนั้นจึงส่งสัญญาณให้นักรบทุกคนถอนตัวก่อนเธอจะใช้พลังจิตจัดการผลักซอมบี้ออกไปเป็นวงกว้างส่งผลให้กองทัพซอมบี้กระเด็นห่างออกไปหลายร้อยเมตร
"รีบมาเร็วเข้าคุณน่ะ!" แอสเทรียเรียกคนขี้ริ้วพร้อมกระโจนไปทางประตูอย่างว่องไว
จินตกชวิ่งตามไปติดๆ ก่อนชะงักเท้าเมื่อตรงหน้ามีหน้าต่างเรืองแสงสีฟ้าโผล่ขึ้นมา ในหัวได้ยินเสียงประกาศจากระบบ
'คุณทำภารกิจสำเร็จแล้ว อีกห้านาทีคุณจะถูกถอนตัวออกจากนิยายเรื่องนี้'
ภารกิจเรียบร้อยแล้วงั้นอิลิกก็ อ้อสำเร็จแล้วเหมือนกันแฮะ
จินตกชเห็นสีหน้าอิลิกมองอากาศตรงหน้าก็รู้ล่ะว่าคงมีหน้าต่างปรากฏขึ้นมาเหมือนที่เขาเห็นเมื่อครู่ นั่นจึงทำให้จินตกชหยุดฝีเท้าลงซึ่งมันห่างจากประตูร้อยกว่าเมตร นักรบคนอื่นวิ่งไปอยู่หน้าประตูทั้งหมดแล้ว และบานประตูก็เปิดให้คนทยอยเข้าไปแล้วด้วย
"จินต์ รีบมาสิ"
"พี่จินต์รีบมาสิคะ!" อิลิกตะโกนเร่งเมื่อเห็นราชาซอมบี้ที่โดนแอสเทรียซัดกระเด็นไปเมื่อครู่กำลังพุ่งตรงเข้ามา
มือกำเป็นหมัดยกขึ้นได้ระยะพอดีเสยเข้าปลายคางราชาซอมบี้ส่งปลิวไปตกไกลลิบแล้วกลิ้งไปอีกหลายเมตรก่อนมันจะได้พุ่งผ่านตัวเขาไป
"คิดว่าคงต้องมีใครสักคนคอยกันเจ้านี่น่ะ ไม่งั้นมันตามเข้าไปด้วยแน่" จินตกชตวัดดาบในมือตัดร่างซอมบี้อีกหลายสิบตัวที่พุ่งเข้ามาใกล้ พวกมันเคลื่อนไหวได้เร็วแบบนี้ถ้าไม่มีใครคอยกันให้สักคนหลุดเข้าไปได้เป็นเรื่องแน่นอน
"ไม่จำเป็นขนาดนั้น บนกำแพงมีพลปืนเขาจะคุ้มกันให้ รีบมาเร็ว!" ซอยล์บอกเสียงหนัก
จินตกชไหวไหล่ท่าทางยียวนก่อกวนเท้าชาวบ้านมากมาย "นายนั่นแหละกลับเข้าไปเร็วๆ เลยมันเกะกะไม่รู้หรือไงอยู่ตรงนี้หาประโยชน์ไม่ได้"
ไหนๆ จะไปแล้วพูดกวนเท้าพระเอกส่งท้ายหน่อยละกัน ดูมุมปากพ่อคุณสิกระตุกน่ากลัวเลย
จินตกชตั้งใจชนกับราชาซอมบี้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนต้องออกไปจากโลกนี้
"มานี่เดี๋ยวนี้ จินตกช!" ซอยล์ตะโกนเรียกคนขี้ริ้ว น้ำเสียงนั้นแฝงอำนาจสั่งการแบบที่นักรบระดับไหนก็ขัดขืนไม่ได้ แม้แต่คนนอกอย่างจินตกชยังต้องฝืนแทบตายที่จะไม่กระโจนไปหาพ่อคุณเสียเดี๋ยวนั้น
นี่หรือพลังบงการของพระเอก อย่างกับเซลล์ทั้งหมดในร่างพร้อมใจกันคุกเข่าให้พ่อคุณทันทีอย่างไรอย่างนั้น
จินตกชหันกลับไปพลางส่ายหน้า "ไม่เอาน่าพ่อถั่วเหลืองอย่ามาใช้พลังกันแบบนี้สิ ฉันน่ะทำตามสัญญามาส่งคุณถึงเขตปลอดภัยเท่านั้น สัญญาย่อมจบแล้วหลังจากนี้ก็ทางใครทางมัน"
"ว่าไงนะ จะให้ฉันไปลากคอนายมาเองงั้นหรือ" กดเสียงโหดเหี้ยมทำลายล้างจิตชาวบ้านมากมาย นั่นทำเซลล์ทั้งร่างคนขี้ริ้วเจ็บแปลบแทบลงไปดิ้นที่พื้น
พลังพ่อคุณช่างโหดร้าย ดูสิทำเซลล์ทั้งร่างแทบแตกเป็นผงแน่ะ
คนหน้าตาขี้ริ้วยกเท้าขวาขึ้นเหยียบซากซอมบี้แล้วถลกขากางเกงขึ้นเผยให้เห็นขาข้างนั้นชัดๆ
"ฉันเหลือเวลาอีกชั่วโมงกว่าๆ เท่านั้น ฉะนั้นอย่าเสียเวลากับคนตายเลยนะ ดร.ซอยล์"
"แผลที่ขานั่นหรือว่า... ที่คุณถีบโรซให้พ้นจากราชาซอมบี้ตนนั้น" คริสเตนปากคอสั่น ทำไมตอนนั้นเขาถึงไม่เห็นว่าจินตกชโดนเล็บราชาซอมบี้
"นาย... ทำไมไม่บอก!" สีหน้าซอยล์พลันหม่นคล้ำ หากเขาสังเกตสักหน่อยไม่มีทางเอาวัคซีนให้โรซไปแน่นอน
"ที่จริงไม่ใช่แค่เล็บราชาซอมบี้หรอกก่อนหน้านั้นก็โดนกัดไว้แล้วเพียงแต่ร่างการมีภูมิต้านทางสูงเลยยื้อเวลาได้ ถ้าไม่โดนราชาซอมบี้ก็น่าจะอีกเดือน ตอนเจอนายคิดว่าคงรอดแล้ว ทว่านี่แหละผลของการหลอกใช้นายราชาซอมบี้เลยมาตบฉันหัวทิ่มถึงที่อยู่นี่ไง"
"นายโกหก ฉันอ่านความรู้สึกผู้คนได้ นายไม่มีความคิดหลอกใช้ใครตรงข้ามนายต้องการให้ใครอื่นมีชีวิตต่อไปแม้แค่วันเดียวก็ตามถ้านายทำได้"
เดี๋ยวนะ พลังพระเอกอันตรายเกินไปแล้ว ฉะนั้นต้องรีบเผ่นด่วนๆ เหลือเวลาอีกแค่สองนาทีต้องตบราชาซอมบี้ให้จบในครั้งเดียว!
จินตกชยกสองมือขึ้นอย่างยอมแพ้ "ฉันยอมๆ คุณแอสเทรียพาซอยล์กลับเข้าไปได้แล้ว ถ้าฉันไม่ตายไปพร้อมราชาตนนั้นมันคงอันตรายต่อพวกคุณมากกว่าฉะนั้น... ไปก่อนนะ" ไม่ให้ใครได้ห้ามอีกจินตกชพุ่งออกไปสู่กองทัพซอมบี้ดั่งลูกธนูที่หลุดออกไปจากมือ
"จินตกช!"
"พี่จินต์!"
ยังได้ยินเสียงตะโกนดังสั่นสะเทือนเซลล์ทั้งร่างจากพระเอกของเรื่องที่กำลังโดนนางเอกของเรื่องพยายามดึงตัวกลับเข้าไป แล้วยังอิลิกอีกคนที่โดนคริสเตนแบกเข้าไป ไม่งั้นจะวิ่งออกมาให้ได้ และสุดท้ายเสียงประตูปิดตัวลง พอดีกับปลายดาบเลเซอร์เสียบจากคางทะลุหัวดังเคิล
"มันไม่ใช่ความผิดอะไรของนายเลยที่เอาผลึกไปใช้ ทักษะโฉมงามนั่นมันแย่ชะมัด และก็ขอโทษที่เข้ามาเปลี่ยนเนื้อเรื่องจนนายกลายเป็นแบบนี้" จินตกชตวัดดาบฟันผลึกในหัวราชาซอมบี้แตกละเอียด ตนเองก็ล้มลงเพราะร่างโดนมือข้างหนึ่งของราชาซอมบี้ทะลวงควักเอาหัวใจออกมาเช่นกัน


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

บทที่ 9
ความเจ็บทำให้จินตกชแหกปากสนั่นชักดิ้นชักงออย่างไม่เหลืออะไรให้อายอีกต่อไป
"เจ็บเป็นบ้าเลย ถึงไม่ตายจริงแต่มันเจ็บจริงไม่อิงตัวแสดงแทนเลยนะเว้ย!" ยังคงกลิ้งขลุกๆ อยู่บนพื้นซึ่งโปร่งแสงจนมองเห็นทุกด้านราวลอยอยู่บนปุยเมฆ ก่อนถอนใจเฮือกแล้วลุกขึ้นนั่ง
"ยินดีกับโฮสต์ด้วยที่สามารถเคลียร์นิยายเรื่องแรกได้อย่างงดงามตราตรึงใจยิ่งนัก"
"งดงามอะไรเล่า ตายอนาถตัวเป็นรูลมพัดผ่านสบายเลยนะ" แยกเขี้ยวใส่ระบบที่มองไม่เห็นให้อย่างพองาม "นี่ไม่เห็นบอกแต่แรกเลยว่ามีคนอื่นในเรื่องเดียวกันด้วย แล้วยังภารกิจต่างกันอีกต่างหาก ตกลงเนื้อเรื่องเดิมยังเหลือดีอยู่ไหม" ถึงเป็นแค่คนอ่านก็เครียดแทนคนเขียนได้นะ
"เนื้อเรื่องในเวลาที่โฮสต์และคนเล่นอื่นเข้าไปวุ่นวายเท่ากับเป็นอีกเรื่องไปแล้ว เปรียบไปคงเหมือนฟิกชั่นนั่นเอง ไม่มีส่วนทำให้เนื้อเรื่องเดิมเปลี่ยนแปลงใดสบายใจได้ ส่วนที่มีคนอื่นด้วยนั่นเป็นเรื่องปกติ ในโลกนี้ไม่ได้มีแค่ระบบอินฟินนิตี้เท่านั้นยังมีระบบในชื่ออื่นอีกมากมายในการเฟ้นหาผู้เข้าไปเดินเล่นในนิยาย"
จินตกชถอนใจอย่างโล่งอกที่นิยายต้นฉบับไม่เปลี่ยนแปลง ก่อนพยักหน้าเข้าใจ "งั้นอิลิเลียเป็นคนในโลกเดียวกับฉันหรือเปล่า? โรซด้วย"
"คนที่เข้าไปเดินเล่นอาจมาจากโลกเดียวกันกับโฮสต์และมาจากโลกอื่น ในเมื่อคุณรู้และยอมรับได้ด้วยใจว่าโลกธาตุมีเป็นอนันต์ คนจากดาวดวงอื่นย่อมมีแน่นอน รวมทั้งภารกิจที่แตกต่างอาจไม่เกี่ยวกันร่วมมือกันหรือขัดขวางกันซึ่งก็แล้วแต่ว่าได้รับมาแบบใด"
"มีขัดขวางกันด้วยหรือ แบบนั้นทางนี้ยอมแพ้แต่แรกล่ะนะ" เขาเป็นหนอนหนังสือไม่ใช่เบอร์เซิร์กเกอร์
"แต่ถ้าภารกิจล้มเหลวนอกจากบทลงโทษยังไม่สามารถกลับไปโลกเดิมของตนด้วยโฮสต์ยอมได้หรือ"
จินตกชแทบยกเท้าก่ายหน้าผาก "ตกลงรางวัลกับบทลงโทษมันยังไงบอกมาให้ละเอียดเลยนะ ไม่งั้นอย่าหาว่าทางนี้ไม่ทำตามกติกาล่ะ" หมอนหนังสือผู้พกพาความขบถมาเต็มวิญญาณกดเสียงเข้ม และระบบก็คงรู้จึงรีบอธิบายอย่างไว
"รางวัลสำหรับความสำเร็จคือนิยายฟรีสิบเรื่องไม่จำกัดว่าหนึ่งเรื่องมีกี่เล่มฟรีตลอดชีพ"
"แล้วที่บอกว่าทุกเรื่องล่ะ!?" เขาไม่ได้ความจำสั้นนะ ถึงได้ยินจากตอนกู้แล้วว่าได้แค่สิบเรื่องทว่าแรกเลยที่เขายอมตกลงเพราะบอกว่าทุกเรื่องนี่นา
"นั่นโฮสต์ต้องสะสมความสำเร็จไปเรื่อยๆ จนถึงจุดเต็มที่ แค่ภารกิจในนิยายเรื่องเดียวได้สิบเรื่องถือว่าเยอะมากแล้วนะโฮสต์" ระบบไม่กล้าบอกว่าคนอื่นได้แค่สามเรื่องต่อภารกิจในนิยายหนึ่งเรื่องเองนะ ที่โฮสต์จินตกชได้เยอะขนาดนี้เพราะใช้ตัวเลือกภารกิจยากที่สุดนี่นา
จินตกชจิ๊ปาก "แล้วบทลงโทษล่ะ"
"บทลงโทษกรณีล้มเหลวคือ นิยายของนักเขียนท่านหนึ่งที่มีจะหายไปจากโลกของโฮสต์ทั้งหมดทุกงาน และนักเขียนคนนั้นจะกลายเป็นคนที่ทำอาชีพอื่นซึ่งไม่เกี่ยวกับงานเขียนใดๆ ทั้งสิ้น และคนทั้งโลกไม่มีใครจำนักเขียนกับงานทุกเรื่องของนักเขียนผู้นั้นได้ว่าเคยเป็นนักเขียนมาก่อนแม้แต่โฮสต์เองก็ตาม"
"อะไรนะ!! นิยายหายทั้งหมด ตัวตนเปลี่ยนไม่มีใครจดจำได้ เดี๋ยวๆ นั่นมันเลวร้ายมากเลยนะ..." จินตกชหน้าซีดถ้างานที่ชอบหายไปเหมือนไม่เคยมีมาก่อนแล้วยังลืมว่าเคยมีอยู่อีกด้วย "ว่าแต่บอกได้หรือเปล่าว่านักเขียนท่านไหนจะหายไปบ้าง?"
"หรือโฮสต์กำลังชั่งใจว่าคนไหนหายไปได้คนไหนไม่ได้"
"ใช่ที่ไหนเล่า!! คนไหนก็หายไม่ได้ทั้งนั้น งานและตัวตนของทุกท่านมีคุณค่าทั้งนั้น นักเขียนใช่แค่คนสักแต่เขียน ท่านเหล่านั้นคือผู้สร้างสรรค์โลกที่ไม่มีให้มีขึ้นมา ไม่ว่ามีคนชอบโลกของนักเขียนท่านนั้นมากน้อยแค่ไหนก็ไม่ใช่สิ่งมาตัดสินว่าควรหายไปทั้งนั้น ที่ถามก็เพื่อความแน่ใจว่าระบบไม่ลำเอียงเอานักเขียนท่านไหนมากดดัน เพราะสำหรับฉันท่านไหนก็สำคัญทั้งนั้นต่อให้ไม่เคยอ่านงานของท่านนั้นมาก่อนก็ตาม!" จินตกชกำสองมือแน่น สีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาวาวอย่างน่ากลัว
'ก็เพราะแบบนี้ไงโฮสต์ถึงถูกเลือกมา'
"ระบบไม่มีการลำเอียงแน่นอน"
"เหรอ" จินต์ลากเสียงยาว "แล้วไอ้ขี้ริ้วพลังแม็กซ์เนี่ยมายังไง ของคนอื่นมีแค่นักรบพลังสูง ไม่เอียงเลย...แค่ใกล้คว่ำ (จากหมัดของทางนี้) แล้วใช่ไหม"
"โฮสต์ใจเย็น อย่าแผ่รังสีสังหารแบบนี้ระบบใจคอไม่ดี เรามาต่อกันที่การกู้ของคุณเถอะนะ"
"อะไรอีกก็ว่ามา"
"รางวัลที่ทำภารกิจสำเร็จคือนิยายสิบเรื่อง เนื่องจากคุณใช้สิทธิ์กู้ล่วงหน้าไปหกเรื่องทำให้เหลือนิยายเข้าคลังสี่เรื่อง ทว่าฉากจากไปของคุณในเนื้อเรื่องสร้างความตื้นตันและชื่นชมให้ผู้อ่านได้มากมายจึงได้รับเพิ่มเติมพิเศษอีกสามเรื่อง ทำให้เวลานี้คลังเก็บของคุณมีนิยายเจ็ดเรื่อง"
[ทักษะขี้ริ้วพลังแม็กซ์เพิ่มระดับ ทักษะการมองเห็นคมชัดเพิ่มเป็นวิสัยทัศน์ระยะไกลขั้นต้น ทักษะสะบั้นสุญญากาศเพิ่มระดับขั้นต้น]
"นั่นมันทักษะแถมไม่ใช่หรือ?"
"เพราะโฮสต์ทำภารกิจสำเร็จทักษะที่ยืมเพียงชั่วคราวจึงเปลี่ยนเป็นทักษะติดตัวในระดับขั้นต้น ทุกทักษะยังพัฒนาเพิ่มได้เรื่อยๆ ขอแค่คุณขยัน"
"ฝันเอาหรือเปล่าถามหาความขยันจากหนอนหนังสือ แต่ถ้าให้แข่งอ่านหนังสือละก็จัดมา"
'โฮสต์ให้ความร่วมมือเหลือเกิน (ประชด) ระบบน้ำตาจะไหล'
"จริงสิอินจันมีทักษะอะไรให้เรียนบ้างหรือเปล่า พวกศิลปะการต่อสู้ หรือภาษา ไม่ก็พวกปรุงอาหารอะไรแบบๆ นั้นน่ะ" แม้ฝีมือต่อสู้ที่ผ่านมาจัดว่าเหลือเชื่อแล้วแต่ก็ยังต้องกู้เพิ่มอยู่เลย จินตกชไม่อยากทำภารกิจล้มเหลวหรือหมดตัวเพราะการกู้
"ไม่ว่าโฮสต์เข้าไปเดินเล่นในนิยายเรื่องไหน คุณจะมีทักษะพื้นฐานที่จำเป็นขั้นต้นติดตัวละครนั้นๆ โดยอัตโนมัติถ้าต้องการเป็นผู้เชี่ยวชาญก็สามารถเรียนเพิ่มเติมที่โลกนั้นๆ ได้ ถ้าเรียนจะมีความก้าวหน้าเร็วกว่าตัวละครในเรื่องสองเท่า และโฮสต์ระบบไม่ได้ชื่ออินจัน"
"ได้รับทางลัดขี้โกงแบบนี้รู้สึกเหมือนมีเบื้องหลังพิกลนะ" เท่าที่เคยอ่านมาไม่ว่าเรื่องไหนก็มีการเรียนอยู่ในมิติระบบแบบใช้เวลายาวนานทั้งนั้น แต่ระบบนี้แปลกซัปพอร์ตทุกอย่างใจกว้างผิดปกติ
"ระบบกำลังเอาเหยื่อชิ้นใหญ่พิเศษมากๆ มาตกโฮสต์ไงล่ะ" เสียงตอบกลับมาพร้อมพลุดอกไม้บานฉ่ำโปรยปรายเต็มฟ้า
แน่ะ มีการยอมรับเสียงชื่นบานอีกต่างหาก
จินตกชยกมือนวดขมับ "อาเถอะโดนหลอกมาอยู่ตรงนี้แล้วนี่นา ยอมโดนหลอกต่ออีกหน่อยก็ได้"
พลุหลากสีกับลูกโปร่งโปรยปรายกันเลย ราวกำลังเฉลิมฉลองที่ตกหนอนตัวใหญ่ได้อย่างไรอย่างนั้น และนั่นทำให้จินตกชสังหรณ์ร้ายขึ้นมาฉับพลัน
"เช่นนั้นโฮสต์คงพร้อมไปเดินเล่นในนิยายเรื่องถัดไปแล้ว รับรองเรื่องนี้โฮสต์จะได้เหาะเหินเดินอากาศราวเทพเซียนเลยทีเดียว" น้ำเสียงร่าเริงจนน่าหมั่นไส้
"เดี๋ยว! เป็นเรื่องที่ฉันเคยอ่านหรือเปล่า?"
"คุณเลือกแต่แรกแล้วว่าไม่เข้าไปในเรื่องที่เคยอ่านฉะนั้นทุกเรื่องที่ระบบสุ่มให้จึงไม่มีเรื่องที่โฮสต์เคยอ่านสักเรื่องแน่นอน"
"ฉิบเป๋ง เปลี่ยนการเลือกไม่ได้แล้วหรือนี่ งั้นเลือกเรื่องล่ะ ฉันเลือกเองได้ไหม"
"ขอแสดงความเสียใจโฮสต์ไม่สามารถเลือกเรื่องได้ตามใจ"
ฉันควรยืนไว้อาลัยให้ตนเองแล้วใช่ไหม
"อีกยี่สิบวินาทีจะทำการส่งโอสต์ไปเดินเล่นยังนิยายเรื่องใหม่ ขอให้ก่อการถล่มทลายจนเลื่องลื่อเป็นตำนาน"
ถล่มทลายเป็นตำนาน พูดจาชวนต่อยปากแบบนี้สักวันได้โดนแน่ เจ้าระบบอินจัน! จินตกชขออาฆาตล่ะ
"ภารกิจของโฮสต์คือการเตะส่งพระเอกเข้าไปปิดด่านเพื่อเทินดาร์กออกมาทำลายล้างโลก"
"เฮ้ย! ภารกิจชั่วร้ายแบบนั้นได้ด้วยเหรอ เทินดาร์กมาตบชาวบ้านเข้าใจได้แต่เทินดาร์กมาทำลายโลก... เอ๊ะ หรือทำลายแล้วถึงก่อกำเนิดใหม่ล่ะนั่น?" หลายเรื่องที่เคยอ่านก็มีพล็อตราวๆ นั้น เรื่องที่กำลังจะเข้าไปคงแนวนั้นกระมัง
ฟ้ากว้างอากาศดีที่สุดในโลก เมื่อได้สูดจากบนฟ้าไร้สิ่งใดกั้นขวาง... ขอสบถออกสื่อไม่ได้สักครู่นะ ส่งยังไงให้มาลอยเป็นเศษขยะกลางฟ้าแบบนี้เนี่ย อยากให้จดเข้าบัญชีเพิ่มอีกงั้นหรือระบบอินจัน!
ถูกแล้วยามนี้จินตกชกำลังลอยหรือตกไม่รู้อยู่กลางท้องฟ้า ชายผ้าสีดำบางเบาซึ่งคาดว่าเป็นชายเสื้อปลิวราวม่านไหมต้องลมดูแล้วสวยดีไม่หยอก
ร่างนี้เป็นใครฟะ?
คิดแล้วสำรวจความทรงจำอย่างไว หนุ่มตัวประกอบพลังระดับลูกจ๊อก อยู่ในสำนักเซียนบนเขาฮุ่ซาน ฝึกวิชาเซียนมาสิบปีแล้วยังคงเป็นได้แค่ศิษย์ชั้นล่างสุดสูงกว่าศิษย์แรกเข้าสำนักขั้นเดียว หน้าตาหรือ... นั่นแหละขี้ริ้วได้โล่ หน้าหักฟันเหยินคิ้วตกปากหนาผิวหน้าขรุขระเป็นถนนลูกรัง แถมดำเตี้ยอีกต่างหาก ผมหยาบกระด้างยุ่งเหยิง สรุปง่ายๆ ขี้ริ้วตรงตามเงื่อนไขที่จินตกชต้องการพอดี ส่วนชื่อก็ ผานเฉียงเต้า (โจร, ผู้ร้าย) แค่ชื่อก็เรียกหารอยเท้าชาวบ้านแล้ว พ่อแม่ ไม่สิ ท่านนักเขียนตั้งแบบหมั่นไส้เข้าว่าหรือไง
และตอนนี้เสี่ยวผานของเรากำลังโชว์ท่องกระบี่ให้ศิษย์ใหม่ดูเพื่อสร้างความนับถือ ทว่าบินมาได้สองอึดใจพลังดันหมดเสียแล้วจินตกชถึงมาสูดอากาศในฟ้ากว้างอยู่นี่ไง หัวใจวายจากความกลัวไปแล้วหรือไงพ่อคุณ
กระบี่ยังไม่หลุดจากเท้าจินตกชจึงสั่งให้มันบินตรงไปด้านหน้าด้วยความเร็วสูงสุด ลองดูสิว่าตนสามารถสั่งได้หรือไม่ ด้วยทักษะจำเป็นที่ใช้ได้โดยอัตโนมัติทำให้เขารู้วิธีท่องกระบี่รวมทั้งทุกสิ่งที่เสี่ยวผานร่ำเรียนมา
จากตกจนได้ยินเสียงหวีดร้องของพวกศิษย์ใหม่ดังสนั่นพริบตากลายเป็นท่องกระบี่ด้วยความเร็วสูงพาร่างหนุ่มขี้ริ้วพุ่งไปด้านหน้าเลียบยอดไม้ใต้ผาราวการโฉบของนกเหยี่ยว ทิ้งเสียงโวยวายของเหล่าศิษย์ใหม่ไว้ด้านหลังจนได้ยินแค่เสียงลมพัดผ่านเท่านั้น
รู้สึกดีเป็นบ้า แบบนี้กระมังนักซิ่งทั้งหลายถึงชอบบิดกันหมดไมล์ ซิ่งอีกแป๊บค่อยกลับละกัน
ใครมันจะไปรู้ว่าอีกแป๊บที่ว่านั่นเป็นการเรียกหายนะเข้าตัวแบบไม่ตั้งใจแต่แดนเซียนจัดให้ สายฟ้าจากไหนไม่รู้ล่ะทั้งที่ฟ้าใสแดดสวยผ่าตูมลงกลางตัวอย่างเหมาะเหม็งส่งดิ่งลงไปซบพื้นด้วยความคิดถึงอย่างแรง นอกจากดำเป็นถ่านควันลอยกรุ่นยังจมพื้นไปอีกสามนิ้ว ถ้ามีฝาโลงปิดลงมาเป็นของแถมนี่จะพอดีมากเลย
ไม่เล่นแบบนี้สิ เรื่องก่อนเจอกองทัพซอมบี้ตั้งแต่ชั่วโมงแรกที่เข้าไปยืนเซ่อ เรื่องนี้สามนาทีแรกก็เจอฟ้ามาโปรดแล้ว ไม่คิดว่าแกล้งแบบจงใจมากไปหรือไง


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

เรื่องที่ 2 ฉันปิดด่านเทินดาร์กมาตบพระเอกแทนได้ไหม
ตอนที่ 1
การพยายามขุดตนเองออกมาจากหลุมที่ตกลงมาจากการท่องกระบี่ใช่ง่าย เซลล์ทั้งร่างร้องไห้งอแงจากความเจ็บทั้งแรงกระแทกทั้งโดนฟ้าผ่า จินตกชในร่างเสี่ยวผานนั่งหมดสภาพต่อให้พลังแม็กซ์แค่ไหนโดนเข้าไปขนาดนี้กว่าจะฟื้นตัวได้คงอีกพักใหญ่
"ว่าแต่แถวนี้มันที่ไหนกันหว่า?" เพิ่งได้มองสำรวจสถานที่ ป่าไม้ใบหญ้าทว่ายามนี้โก๋นเป็นวงกว้างคาดว่าคงโดนสายฟ้าด้วยนั่นแหละ กวาดตามองได้แวบเดียวก็ต้องเผ่นหน้าตั้ง
สายฟ้าเจ้าเก่าแต่เส้นใหม่ดิ่งลงมาเหมือนจินตกชมีสายล่อฟ้าส่วนตัวติดตั้งไว้ คนทั้งแท่งกับความเร็วแสงมันจะหลบพ้นได้อย่างไร ตูมที่สองต้อนรับคนขี้ริ้วมาเยือนนิยายแนวเทพเซียน ชาดิกไหม้เกรียมควันกรุ่นรอบสอง จินตกชไม่ได้แหกปากส่งเสียงสักแอะ ไม่ใช่อะไรเจ็บชาจนร้องไม่ออกน้ำตาไหลไม่รู้ตัว  เจ้าตัวแทบลงไปชักดิ้นชักงอที่พื้นถ้าไม่กลัวกลิ้งแล้วเจ็บกว่าเดิม แต่บางทีเจ็บจนชาแบบนั้นอาจไม่รู้สึกแล้วก็ได้
"บ้าเอ๊ย มันอะไรกันถึงเคยอ่านบทความของนักวิทย์ว่าถ้ามีเมฆฝนในระยะสามสิบกิโลเมตรถึงทางนี้แดดเปรี้ยงๆ สายฟ้าก็พุ่งมาถึงได้ แต่ที่นี่ไม่น่าเป็นแบบนั้น หรือมีใครผ่านด่านเคราะห์และนี่คือทัณฑ์สายฟ้า... แล้วมันพุ่งมาหาฉันได้ไง!" บ่นพลางสปริงตัวขึ้นจากฟื้นแล้วตวัดมือขึ้นฟ้าแบบครึ่งวงกลม
"สะบั้นสุญญากาศ!"
คมดาบสุญญากาศระดับเริ่มต้นชนกับสายฟ้าอีกเส้นพอดีเกิดเสียงดังสนั่นแก้วหูแทบดับ สะเก็ดไฟเล็กๆ น้อยๆ กระจายไปทั่ว ใช่ว่าจินตกชรู้ว่าสายฟ้ากำลังผ่าลงมาเขาแค่สัมผัสได้ถึงอันตรายจึงตวัดมือออกไป จากนั้นก็ได้โต้กับสายฟ้าอีกหลายครั้ง บริเวณรอบตัวเปลี่ยนสภาพจนไม่เหลือเค้าเดิม
"ทำไมในทุกเรื่องผู้บำเพ็ญต้องผ่านด่านเคราะห์ด้วยฟะ แล้วยังบอกว่าทัณฑ์สวรรค์มีเพราะสวรรค์อิจฉา ตลกชะมัด ถ้าสวรรค์มีความนึกคิดแบบนั้นจริงแสดงว่าจิตวิญญาณแห่งสวรรค์ใจแคบหรือ ไม่มีทางเลย สวรรค์คือแดนที่รองรับผู้มีพลังแบบมนุษย์จินตนาการไม่ถึงจิตวิญญาณแห่งแดนนั้นยิ่งครองพลังคนละมิติกับผู้อาศัยเลยด้วยซ้ำแล้วจะมาอิจฉาเนี่ยนะ คิดได้นะเว้ยชาวมนุษย์ ถ้าบอกว่ามันคือด่านทดสอบความแน่วแน่ทั้งจิตและกายนั่นน่าเชื่อถือมากกว่า แต่ไม่ว่าท่านผู้เขียนจัดมาแบบไหน มันก็ไม่ควรดิ่งมาซบอกแบนๆ ของฉันไม่ใช่เหรอ ไอ้ฟ้าผ่ากลางแจ้งเนี่ย!!" จินตกชของประท้วง แต่ก่อนหน้านั้นมือเป็นระวิงกับการสะบั้นสายฟ้าอยู่เนี่ย ทักษะที่มีแค่ขั้นเริ่มต้นฉะนั้นไม่สามารถลบล้างได้ทั้งหมด หักล้างได้แค่ครึ่งเดียวอีกครึ่งรับไปเต็มๆ จากที่ขี้ริ้วอยู่แล้วยามนี้อัปลักษณ์จนสวรรค์หลับหูหลับตาแล้วล่ะ
สายสุดท้ายผ่าโครมลงมาพอดีทักษะหมดเช่นกันจินตกชเลยไหม้เกรียมส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายสัตว์อสูรแถวนั้นได้อย่างร้ายกาจ ทว่าเจ้าตัวไร้แรงขยับแม้แต่ปลายนิ้ว คาดว่าภารกิจที่รับมาในเรื่องนี้ล้มเหลวเสียกระมัง ทั้งโมโหทั้งเจ็บใจในความไม่ได้เรื่องของตน
โฮรก!
สัตว์อสูรร่างเหมือนหมาป่าทว่ามีใบหน้ายาวคล้ายงูพิษสิบกว่าตัวพุ่งเข้าใส่ก่อนถึงตัวคนขี้ริ้ว สายพลังทำลายสีทองอร่ามฟาดโครมกำจัดพวกมันได้ทั้งหมดในครั้งเดียว จินตกชมองไปทางที่สายพลังพุ่งมา
'คุณพบพระเอก ลู่เยวี่ยสือ ผู้บำเพ็ญเพียรระดับจินตานขั้นปลาย'
อย่าบอกนะว่าสายฟ้าเมื่อครู่มาจากพ่อคุณผ่านด่านเคราะห์ ไม่น่าใช่นะ สภาพพ่อคุณเรี่ยมเชี่ยมเกินไป เยินนิดฝุ่นเกาะหน่อยก็ไม่มี แต่หน้าตาที่สุดของคุณภาพเหมือนพระเอกทุกเรื่อง
ผมดำดุจขนนกกาน้ำยาวตรงสวมกว้านหยกแดงไว้อย่างเรียบร้อย รูปร่างสูงโปร่งเอวสอบขายาวน่าอิจฉา ดวงตาสีดำมีประกายราวท้องฟ้ายาวค่ำอันเต็มไปด้วยประกายแสงดวงดาว ฮั่นฝูที่สวมอยู่สีชาว ส่งให้เขาดูบริสุทธิ์และสูงส่งประดุจเซียนบนสวรรค์แล้วคนแบบนี้จะเทินดาร์กเพื่อทำลายโลก... ไม่เห็นเหตุผลให้เขาทำแบบนั้นได้เลยครับอินจัน
"เจ้า ผานเฉียงเต้าใช่ไหม?"
จำไม่ได้ไม่แปลกครับ สภาพเกรียมขนาดนี้แผนกพิสูจน์หลักฐานยังร้องหาแม่เลยนะ ไม่ได้โม้
"ก็ข้านะสิ มีใครในโลกหน้าตาแบบนี้อีกเล่า เจ้าศิษย์น้องความจำสั้น" ใช่แล้วครับ พระเอกเป็นศิษย์น้องเพราะเข้าสำนักทีหลังแต่พรสวรรค์เหนือกว่าอาจารย์ในสำนักทุกท่านเสียอีก นี่แหละลูกรักนักเขียนส่วนฉันก็ตัวประกอบใช้แล้วทิ้งทั่วไป
ลู่เยวี่ยสือขมวดคิ้วสายตาบ่งบอกความไม่ชอบใจที่ถูกศิษย์พี่ผู้เกือบถูกมองว่าเป็นสวะพูดใส่แบบนั้น "ความจำเจ้าต่างหากกระมังที่สั้น ถึงลืมไปว่าต้องเรียกข้าอย่างไร"
ฉิบเป๋งเลี้ยว เนื้อเรื่องเว้ยพระเอกตอนนี้อยู่ในฐานะอะไร
'เนื้อเรื่องผ่านตาด้วยความเร็วสูง เปิดใช้ทักษะวิสัยทัศน์ระยะไกลขั้นต้นทำให้เนื้อหาทั้งหมดเข้าสู่ความทรงจำ'
การแต่งกายยามนี้บวกกับหยกพกห้อยข้างเอวทำให้ทั้งยุทธภพรู้ว่าตอนนี้พระเอกรักษาการณ์รองเจ้าสำนัก ไม่ว่าศิษย์คนไหนยกเว้นแค่ผู้อาวุโสรุ่นเดียวกับเจ้าสำนักเขาฮู่ซานเท่านั้นต้องทำความเคารพและเรียกเขาว่ารองเจ้าสำนัก
"ท่านรองเจ้าสำนักขอบคุณที่เมตตาช่วยเหลือข้าน้อย" จินตกชเปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงนอบน้อมสุดชีวิตหวังว่าคุณท่านจะใจกว้างไม่ถือสาหาความ ถ้าตอนนี้มีรอยบาทาเพิ่มเขาคงกลับดาวหนังสืออย่างไม่ลังเล
ชายหนุ่มปรายตาใส่อย่างเหยียดหยาม แล้วหันหลังเดินจากไปเสียง่ายๆ ปล่อยคนขี้ริ้วหาทางพาสภาพสุดอนาถกลับสำนักเอง ซึ่งจินตกชไม่ว่าไรอยู่แล้ว เขาชินกับการดูแลตนเองทำอะไรทุกอย่างด้วยตนเองมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เจ็บเองก็หายเองสิรอใครเมตตาทำไม
จินตกชค่อยๆ เดินลากขาไปตามความทรงจำว่าอีกสองลี้มีเมืองใหญ่แห่งหนึ่งอยู่ ไปหายากินยาทาเอาที่นั่นละกัน กำลังจะเดินไปสายตาเหลือบไปเห็นกระบี่เล่มที่เอามาแว้นจนร่วงวางนิ่งอยู่ไม่ไกล จึงยื่นมือออกไปด้านหน้า
"มา" สั่งเสียงหนักแน่นเลียนแบบนิยายบางเรื่อง ไม่รู้หรอกว่าเรียกมาได้หรือเปล่าเพราะในเรื่องนี้ไม่มีบอกไว้ ทว่าได้ผลกระบี่เล่มนั้นลอยลิ่วมาสู่มือ "เรียกได้ด้วยแฮะพลังเสี่ยวผานใช่เล่นนี่หว่า" เอ่ยชมร่างที่อาศัยแบบหารู้ว่านั่นพลังขั้นแม็กซ์ของตนต่างหาก เหมือนเรื่องก่อน ถ้าพลังของเสี่ยวผานท่องกระบี่ได้เร็วกว่าเดินนิดหน่อย จินตกชก็ท่องกระบี่ได้แบบเอฟวันนั่นแหละ สายฟ้าที่โดนนั่นด้วย เสี่ยวผานตัวจริงโดนเข้าไปคงกลายเป็นผงตั้งแต่เปรี้ยงแรกแล้ว ไม่มีโอกาสมาไหม้เกรียมแบบจินตกชหรอก
"ว่าแต่คมกระบี่บิ่นหมดเลย สายฟ้านั่นโหดเอาเรื่องจริงๆ ซ่อมได้ไหมหว่า" ลองสะบัดๆ แล้วเก็บด้วยวงแหวนมิติ ซึ่งมีความกว้างห้าลูกบาศก์เมตรเลยทีเดียว เก็บของได้มากมาย "ในเมืองมีร้านนี่นาเอาไปให้ดูสักหน่อยดีกว่า" ว่าแล้วลากขากระโผลกกระเผลกไปตามทางกว่าจะถึงเมืองเล่นเองหอบลิ้นยาว
มองหาร้านหมอก่อนเป็นอันดับแรก ทว่าสายตาดันเหลือบไปเห็นชายหนุ่มหญิงสาวกับเด็กชายตัวน้อยกำลังพูดบางอย่างกับชายกลุ่มหนึ่ง ถ้าแค่คุยธรรมดาจินตกชคงไม่ยืนฟัง
"ทั้งตัวเล็กทั้งผอมเจ้ายังเรียกตั้งสามสิบเหรียญ ข้าไปซื้อที่ดูดีกว่านี้น่าจะคุ้มค่ากว่า" ชายร่างสูงใหญ่หนวดดกจ้องเจ้าตัวเล็กแล้วส่ายหน้า
"เห็นแบบนี้มันใช้งานได้มากกว่าที่ท่านเห็นนะ สามสิบเหรียญสมค่าของมันแล้ว" ชายหนุ่มที่จับไหล่เด็กชายพูดพลางผลักไปให้กลุ่มชายหนวดดกดูชัดๆ
คนในกลุ่มสองคนนั่งลงพิจารณาท่ามกลางสายตาหวาดกลัวของเด็กคนนั้น "พอใช้ได้อยู่เหมือนกัน นายท่านซื้อไว้เถอะ"
หนุ่มสาวสองคนได้ยินอย่างนั้นยิ้มหน้าบานทันที ครู่เดียวเหรียญทองสามสิบเหรียญก็ส่งให้สองคนนั้น
"แล้วพวกข้าจะเอามาขายใหม่ในท้องครั้งนี้น่าจะแฝดด้วย" สาวเจ้าลูบท้องซึ่งนูนออกมาเล็กน้อย
"เออ เอาที่ดีๆหน่อยล่ะ"
"ได้สินายท่าน"
มันเป็นการค้าขายคน ในเรื่องบอกว่าพ่อแม่ขายลูกกินเป็นเรื่องปกติ แทบหาไม่เจอแล้วด้วยซ้ำครอบครัวที่ไม่เคยขายลูก มันเป็นการหาเงินได้ง่ายที่สุด ซ้ำการคลอดลูกของเรื่องนี้มีความปลอดภัยแบบสองร้อยคนจะมีเสียชีวิตสักคนเท่านั้น ขายง่ายราคาดีไม่ต้องสนใจว่าเด็กที่ขายไปเจออะไรบ้างในอนาคต สามสิบเหรียญทองเมื่อครู่พอให้ทั้งสองใช้ชีวิตได้สบายถึงสามปี แต่คนแบบนั้นหรือไม่กี่เดือนก็หมดแล้ว
จินตกชยืนอึ้งรู้ว่านี่คือนิยายและตนไม่มีทางเปลี่ยนแปลงสิ่งใดได้ พระเอกเองก็โดนขายทว่ายังโชคดีหลังจากโดนใช้แรงงานหนักมาสี่ปีท่านอาจารย์ไปเจอเข้าเห็นพรสวรรค์เลยซื้อตัวมา เลี้ยงดูสั่งสอนให้เป็นเจ้าสำนักคนต่อไปโดยไร้ความรัก แค่เอามาใช้งานเท่านั้น พอพระเอกขึ้นเป็นเจ้าสำนักก็จะกลายเป็นมือเท้าที่ซื่อสัตย์ต่ออดีตเจ้าสำนัก ที่ฮู่ซานก็ซื้อคนมาใช้แล้วทิ้งมากมายเช่นกัน
ที่จริงมันก็ทุกสำนักทั้งธรรมและอธรรมต่างใช้แล้วทิ้งทั้งนั้นมันกลายเป็นเรื่องปกติก็ในเมื่อเรื่องมันกำหนดมาแบบนี้นี่นา ซึ่งแบบนี้มันเป็นแนวที่จินตกชไม่ชอบอ่านเลย ถ้าหลงอ่านไปไม่กี่ตอนก็เลิกอ่าน ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมพระเอกต้องทำลายโลกนี้แล้วสร้างกฎเกณฑ์ใหม่ ระหว่างที่โดนใช้แรงงานหนักน้องชายน้องสาวที่โดนขายมาด้วยกันโดนทารุณกรรมจนตาย พวกนั้นทำราวน้องทั้งสองของเขาไม่ใช่คน ส่วนตัวเขาโดนหักแขนสองข้างต้องใช้ปากคาบของใช้แรงงาน ส่วนพ่อแม่ไม่ต้องถามถึงไม่เคยใส่ใจแล้วยังมีบางครั้งเอาเด็กมาขายอีกด้วย
พลังฝ่ายเซียนช่วยให้กวาดล้างผู้ทรงอำนาจทั้งโลกได้ก็จริงอยู่แต่ต้องใช้เวลานับร้อยๆ ปี ความเหนื่อยยากนั้นทำคนอ่านทั้งหลายท้อใจแทนพระเอก ระบบจึงส่งเขามาช่วยเร่งความสำเร็จให้พระเอกได้พลังทำลายที่รุนแรงมากขึ้นในเวลาสั้น พระเอกถึงจะทำลายทุกอย่างแล้วเริ่มใหม่ได้ไวทันใจนักอ่านทั้งหลาย และวิธีนั้นก็คือเข้าไปปิดด่านให้ธาตุไฟเข้าแทรกแล้วเทินดาร์กออกมาถล่มโลกนั่นเอง
"ที่เจอวันนี้สภาพจิตใจพระเอกเสถียรมากปิดด่านตอนนี้ก็ไม่โดนธาตุไฟเข้าแทรกหรอก ต้องทำยังไงพ่อคุณถึงจะสติแตกได้นะ" จินตกชมองเด็กคนนั้นอีกครู่หนึ่งแล้วเดินจากไป ทำใจให้ยอมรับว่าเป็นแค่คนอ่านเท่านั้น ไม่ใช่นักบุญ ตามทางเดินมีทาสใช้แรงงานมากมาย ถูกด่าทอถูกเฆี่ยนตี ถูกทุบตีทำร้ายมีตลอดทาง "โลกแบบนี้พังไปเลยก็ดีนะ"
"อะไรพัง?"
"ลู่เยวี่ยสือ!" จินตกชไม่รู้เลยว่าพระเอกมายืนอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ พอเขาส่งเสียงเข้มๆ เลยทำทางนี้ผงะเลิ่กลั่กแล้ว "เจ้า เอ๊ยท่านรองเจ้าสำนักอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่"
ลู่เยวี่ยสือจ้องคนขี้ริ้วนิ่งๆ "มันแปลกที่เจ้าไม่โวยวายไม่อาละวาดพาลใส่คนอื่น ทั้งที่ปกติเจ้าคงดิ้นพล่านไม่หยุดแล้ว"
นิสัยผานเฉียงเต้าคือปากเสียนิสัยเสียอารมณ์รุนแรง ทำร้ายคนอ่อนแอกว่าระบายอารมณ์เสมอเมื่อไม่ได้ดั่งใจ ฉะนั้นเมื่อมาถึงเมืองอย่างแรกที่เจ้าตัวประกอบคนนี้ควรทำคืออาละวาดทำร้ายคนพังร้านค้า เพราะงั้นยามนี้ร้านค้าต่างๆ ถึงมองมาอย่างหวั่นใจปนรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง ถ้าไม่ให้ผิดปกติเขาต้องทำแบบนั้นทว่าเขาไม่ใช่ผานเฉียงเต้านี่นา
"ข้าเบื่อที่จะทำแบบนั้นแล้ว" จินตกชโคลงหัวแล้วมองหาร้านขายยา ในวงแหวนเก็บของมีเหรียญให้ใช้จ่ายได้มากโข ซื้อยากินยาทาชั้นดีได้แน่นอน
"เหอะ สันดานมันเบื่อแล้วเลิกได้ด้วยหรือไง" ลู่เยวี่ยสือแค่นเสียงทั้งดูถูกทั้งรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง
จินตกชจงใจมองพระเอกตรงๆ แล้วกวาดตาไล่ตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วไล่ตั้งแต่เท้าจรดหัวจากนั้นยักไหล่ แล้วเดินจากมา เขาเห็นร้านขายยาแล้ว ไม่เสียเวลาต่อปากต่อคำอย่างหาประโยชน์ไม่ได้แล้วล่ะ
สีหน้าลู่เยวี่ยสือนิ่งเย็นลงอีกระดับเขาจ้องตามแผ่นหลังของคนขี้ริ้วที่เดินผละไปแบบไม่สนใจเขาสักนิด ผลุบหายเข้าร้านขายยา ชั่งใจครู่หนึ่งแล้วก้าวตามไป ความแปลกไปที่อธิบายไม่ได้ของผานเฉียงเต้าทำเขารู้สึกไม่เข้าใจตนเองที่ทำไมยังไม่กลับสำนักแต่มาตามดูพฤติกรรมเสียอย่างนั้น เขามาเพราะเห็นสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์ผ่าลงมาในเขตสำนักฮู่ซานทั้งที่บนฟ้าไร้เมฆ นั่นทำให้เขารู้ว่ามีใครบางคนกำลังผ่านด่านเคราะห์และใช้ใครสักคนบริเวณนั้นเป็นตัวตายตัวแทนในการรับสายฟ้า ลู่เยวี่ยสือจึงออกไปดูบริเวณสายฟ้าฟาดลงมาแต่ใครจะคิดว่าคนที่โดนเวทตัวตายตัวแทนคือศิษย์สวะของสำนัก
"สายฟ้าระดับนั้นไม่ได้เบาเลย เหตุใดเจ้าสวะนั่นถึงไม่เป็นไรเลย"
ถ้าจินตกชได้ยินคงสวนกลับไปด้วยเสียงร้อยแปดสิบหลอดแล้วว่าเป็นเว้ย เกรียมจนแผนกชันสูตรร้องไห้อยู่เนี่ย
ภายในร้านขายยาเถ้าแก่เจ้าของร้านแม้รังเกียจแต่ก็แสดงออกตรงๆ ไม่ได้ ทำได้แค่พินอบพิเทาให้คนขี้ริ้ว
"ท่านเซียนต้องการสิ่งใดหรือขอรับ?" กัดฟันถามเลยนั่นแหละ
ยิ้มแค่ปากไม่ถึงตาของเถ้าแก่ทำจินตกชไม่อ้อมค้อมเพื่อจะได้ไม่ต้องอึดอัดใจนานนักทั้งสองฝ่าย
"ข้าต้องการยาฟื้นฟูดีที่สุดเดี๋ยวนี้"
เถ้าแก่หน้าเจื่อนอึ้งไปครู่หนึ่งกว่าจะเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก "ท่านเซียนยานั้นมีทว่ามันแพงมากนะขอรับ ถ้าท่านต้องการมันเอ่อ..."
"เท่าไหร่?" ทองคำแท่งวางลงบนโต๊ะตรงหน้าเถ้าแก่ ทำเจ้าของร้านผงะ "ถ้าไม่พออีกแท่งก็ได้" จินตกชหยิบออกมาจากวงแหวนมิติแล้ววางทับลงไปอีกสองแท่ง
"พอ พอขอรับ ข้าจะรีบไปเอามาเดี๋ยวนี้!" เถ้าแก่รีบคว้าแท่งทองคำแล้วรีบเข้าไปหลังร้านราวกลัวว่าคนขี้ริ้วจะเอามันกลับคืน
ครู่เดียวดังที่บอกเถ้าแก่เอาขวดหยกขนาดเล็กจิ๋วมีลวดลายเมฆาสีขาวมาส่งให้จินตกชอย่างนอบน้อม "ยาขวดนี้เป็นยาฟื้นฟูสภาพดีที่สุดเท่าที่ร้านข้ามี นอกจากทำให้บาดแผลหายทั้งหมดแล้วยังทำให้พลังทิพย์ฟื้นคืนได้ถึงครึ่งหนึ่งเลยทีเดียวขอรับ"
"ดีขนาดนั้นเลยหรือ?" ถามพลางหยิบขวดมาเปิดแล้วเทลงปากทันที
"อ๊ะ แต่มัน...!"
เถ้าแก่ยังพูดไม่ทันจบเจ้าคนขี้ริ้วก็แหกปากสนั่นร้าน
"อ้าก! เผ็ด!!เผ็ดอะไรขนาดนี้ โฮก!" จินตกชกำลังจะพ่นไฟได้แล้ว
ปกติยาในโลกเซียนมันต้องขมทะลุไส้ไม่ใช่เหรอ เผ็ดเหมือนกินพริกปีศาจครึ่งกิโลแบบนี้ คนกินเผ็ดน้อยอย่างฉันก็ตายสิฟะ!
จินตกชชักดิ้นชักงอให้ชาวบ้านสายตาพังอีกครั้งแถมครั้งนี้มีส่วนเสริมปากเจ่อเป็นปากเป็ดให้แสลงตามากขึ้นอีกเท่าตัวทำเถ้าแก่กับเด็กรับใช้ในร้านแหกปากสนั่นเพราะโดนพลังหลอนแรงสูง ส่วนคนนอกร้านกำลังทำตัวไม่ถูกเมื่อเห็นสภาพคนด้านใน
"ท่านเซียนเป็นอย่างไรบ้างขอรับ แย่แล้วเจ้าไปเอาน้ำตาลมาเร็ว!" เถ้าแก่สั่งเด็กในร้าน
"ไม่เอาน้ำตาล เอานม เอานมมาให้ข้าถ้วยหนึ่ง!" นอกจากน้ำแข็งแล้วจินตกชพอคิดออกได้ว่าอะไรช่วยให้ความเผ็ดลดลง
นมถ้วยใหญ่ส่งให้จินตกชรับมาดื่มเข้าไปสองสามอึกแล้วอมไว้ในปากจนแก้มป่องครู่หนึ่งถึงกลืนลงไป จากนั้นก็ดื่มจนหมดถ้วย "ขอบใจ" เงยหน้าขึ้นยิ้มให้แล้วต้องหุบยิ้มอย่างไว ในเมื่ออีกฝ่ายเบ้หน้าเลยนี่นา
นมถ้วยนี้พระเอกเอามาให้หรอกหรือ มีน้ำใจผิดปกติจนน่าขนลุกเลยวุ้ย ว่าแต่ทำไมพ่อคุณมาอยู่ตรงนี้อีกล่ะ?
"ท่านเซียนเป็นอย่างไรบ้าง?" เถ้าแก่คงกำลังกลัวว่าผานเฉียงเต้าจะเอาเรื่อง เจ้าตัวประกอบคนนี้ยิ่งอารมณ์ร้ายอยู่ด้วย
"คราวหน้าช่วยบอกก่อนด้วยว่ายาของท่านรสเป็นอย่างไร อย่าให้ข้าแหกปากเป็นเจ๊กตื่นไฟอีกล่ะ" อายนะขอบอก ถึงทั้งหนาทั้งด้าน หน้าเขาน่ะแต่ยังอายเป็นนะ
"ข้าต้องขออภัยจริงๆ ยาส่วนใหญ่ไม่รสแรงแบบนี้หรอกขอรับ ทว่ายาขวดนี้ปรุงไว้อย่างพิเศษนอกจากให้ผลรวดเร็วยังไม่มีผลตกค้างใดอีกด้วยขอรับ" เถ้าแก่รีบบรรยายถึงความพิเศษเพื่อเบี่ยงความสนใจของผานเฉียงเต้า
ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มขี้ริ้วพยักหน้าอย่างเข้าใจ ในเมื่อยามนี้สภาพยับเยินเกินผ้าขี้ริ้วกำลังฟื้นคืนรวดเร็วแบบมองเห็นด้วยตาเปล่า อึดใจเดียวบาดแผลหายพลังฟื้นครึ่งหนึ่งดังที่เถ้าแก่ว่า
"นี่มันยอดเยี่ยมมากเลยเถ้าแก่ ท่านมีอีกสักสองสามขวดไหม ข้าซื้อ" จินตกชไม่ขี้เหนียวกับตัวช่วยชั้นเลิศแบบนี้แน่นอน เพราะหลังจากนี้รับรองได้ว่ามียับเยินเกินกระดาษชำระใช้แล้วทิ้งแน่นอน ฉะนั้นของตัวช่วยพลังแรงสูงติดเป๋าให้อุ่นใจไว้ก่อนละกัน
"ท่านเซียนจะเอายานี้อีกหรือขอรับ"
"แน่นอนสิ ทำไมหรือท่านไม่อยากขาย?"
เถ้าแก่มีสีหน้าลังเลอย่างน่าแปลก ก่อนท่านพระเอกจะไขข้อข้องใจให้คนขี้ริ้ว
"เจ้าเป็นผู้บำเพ็ญเพียรนอกจากบาดแผลจากสายฟ้าด่านเคราะห์บาดแผลอื่นย่อมหายได้ด้วยพลังทิพย์ หรือเจ้าลืมไปแล้วว่าตนเป็นผู้บำเพ็ญเพียรคนหนึ่ง"
"ข้าไม่ลืมแต่อยากได้ของวิเศษไว้เผื่อบ้างไม่ได้หรือไง อีกอย่างข้าซื้อไม่ได้ปล้นชิงสักหน่อย"
ขอบใจที่ช่วยอธิบายหรอกนะแต่ไอ้น้ำเสียงเย่อหยิ่งใช้กดหัวคนอื่นแบบนั้นขัดใจเว้ย เดี๋ยวฉันก็เทินดาร์กมาตบให้เสียเองหรอก
ลู่เยวี่ยสือแค่นเสียงขึ้นจมูกเสียครั้งแล้วสะบัดหน้าเดินออกจากร้านไป พริบตาก็หายไปกับฝูงชน คนขี้ริ้วมองตามไปครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า
"หน้าตาดี แต่นิสัยน่าบูรณะเป็นบ้า"
"ท่านมากกว่าเขา"
"เมื่อกี้เถ้าแก่ว่าไงนะ" สะบัดหน้าฉับมาทางคนบ่นเบาๆ
"ข้าแค่ถามว่าท่านจะเอายาอีกกี่ขวดขอรับ" เถ้าแก่เหงื่อแตกซิก
"มีกี่ขวดล่ะข้าเหมา" พร้อมโปรยทองคำแท่งแบบฉันรวยเห็นไหม


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

ตอนที่ 2
แค่ย่างเท้าลงบนลานหน้าสำนักฮู่ซานเสียงตะเบ็งจนแก้วหูเต้นระบำก็พุ่งเข้ามากระแทกหูทำเอาเกือบลงไปซบพื้น พร้อมเจ้าของเสียงพุ่งมาไวราวงูฉกเหยื่อ
"เจ้าไปไถลถึงไหนมา ศิษย์ใหม่ทั้งหลายบอกว่าเจ้าตกจากกระบี่ เดือดร้อนให้ข้าต้องส่งคนลงไปหาที่ก้นเหวเสียพักใหญ่ ที่ไหนได้เจ้ากลับไปเที่ยวเล่นในเมืองเสียอย่างนั้น เย็นนี้หากเจ้าทำความสะอาดลานฝึกแห่งนี้ไม่เสร็จ ไม่ต้องกินข้าวและไม่ต้องกลับหอนอน!" เจ้าคนสั่งมีร่างใหญ่โตกว่าผานเฉียงเต้าเท่าตัว สูงใหญ่เต็มไปด้วยพลังเหนือกว่าแบบดูออกได้ง่ายๆ
"ไห่ซือเจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ได้ไปเที่ยวเล่น ข้าไปหาซื้อยากินต่างหาก ไม่รู้ไอ้บ้าที่ไหนเลื่อนระดับ ทำสายฟ้าผ่าใส่ข้าเสียอย่างนั้น" พอมีเวลาจินตกชถึงทบทวนว่าทำไมสายฟ้าถึงมาผ่าลงทั้งที่ตนไม่ใช่คนกำลังเลื่อนระดับ มีความเป็นไปได้ว่าคงมีใครเอาเขาเป็นตัวตายตัวแทน เพียงแต่เป็นใครใช้วิธีการโหดแบบนี้เขาไม่ปล่อยลอยนวลสบายแน่ๆ เจอก่อนเถอะจะเอาให้เข็ดจนเกิดใหม่เลยนั่นแหละ
"นี่เจ้ากำลังบอกว่าที่ร่วงลงไปนั่นเพราะโดนสายฟ้าด่านเคราะห์?" คนขี้ริ้วพยักหน้า แม้ก่อนหน้าไม่ใช่แต่หลังจากนั้นโดนจริงนี่นา "ที่จริงแล้วทุกคนเห็นอยู่ว่ามีสายฟ้าผ่าลงไปแถวก้นเหว แต่เจ้ารอดมาได้นี่หลบทันหรือตอบโต้... โชคช่วยให้หลบทันละสิ" สรุปเองเสร็จสรรพ
"แหงสิ เจ้าคิดว่าอย่างข้าโต้สายฟ้าพวกนั้นได้หรือไง ถ้าทำได้ข้าคงไม่อยู่แค่นี้" ผานเฉียงเต้าตัวจริงทำไม่ได้แน่นอนแต่เสี่ยวผานคนนี้ตีกลับไปหมดแล้ว อีกเดี๋ยวจะไปตีไอ้คนเอาเขามาเป็นตัวตายตัวแทนด้วย
"แต่อย่างไรบทลงโทษเจ้าอาจารย์ผู้ดูแลกำหนดมาแบบนี้แล้ว เจ้าก็ทำไปละกัน" ไห่ซือตัดบท
"เจ้าไม่ช่วยข้าสักหน่อยหรือไง ลานฝึกกว้างขนาดนี้" จินตกชผายมือไปข้างตัว ลานฝึกกว้างกว่าสนามฟุตบอลสองสนามรวมกันเสียอีก
"ข้ายังมีงานอื่นรับผิดชอบช่วยเจ้าไม่ได้หรอก" ว่าแล้วเดินจากไปทันที ปล่อยคนขี้ริ้วยืนอึ้งอยู่หน้าลาน
จินตกชกำลังคิดว่าควรทำความสะอาดอย่างไร เงาร่างสง่างามในชุดสีขาวท่องกระบี่ข้ามหัวไปสู่ประตูใหญ่ด้านหน้า ศิษย์น้องศิษย์พี่มากมายรีบออกมาต้อนรับ
มีคนห้อมล้อมยกย่องแบบนั้นพ่อคุณคงไม่เลือกเข้าสู่สายดาร์กแน่ หรือจี้ย้ำปมสมัยก่อนที่เขาไร้กำลังดีหว่า โอยวิธีแบบนั้นฉันยังรังเกียจเลยให้ทำแบบนั้นฉันเข้าสู่สายดาร์กเองแล้วไปตบอินจันแทนดีกว่า ไม่ได้แมรี่ซูแค่ใจเขาใจเราเท่านั้น
ไม้กวาดธรรมดาวางไว้ข้างลานกองใหญ่ให้รู้ว่าผู้ทำความสะอาดลานฝึกย่อมมีจำนวนมาก กะดูแล้วไม้กวาดมีถึงสามร้อยด้าม ทว่ายามนี้มันถูกหยิบมาใช้แค่หนึ่ง แน่นอนว่าแค่กวาดทุกสิ่งอย่างมารวมกันแล้วเผาทิ้งหรือไม่ก็ใส่ถุงรอทิ้งสำหรับเสี่ยวผานยามนี้สบายมาก แต่เขาจะทำให้มันเสร็จทำไมเล่า นอนดูดาวข้างนอกก็ดีเหมือนกัน อากาศดีขนาดนี้ให้เข้าไปนอนอุดอู้กับบรรดาศิษย์คนอื่นจินตกชไม่เอาด้วยล่ะ
ต้นไม้ใหญ่หลายต้นรอบลานฝึกเอาไว้ให้ร่มเงายามกลางวันคือที่สิง เอ๊ย ที่พึ่งในยามนี้ หลังจากออกแรงกวาดลานพอเป็นพิธีคนขี้ริ้วก็มากลิ้งดุ๊กดิ๊กอยู่ใต้โคนต้นหนึ่ง
"พื้นดินที่นี่กลิ่นหอมจัง เพราะมีพลังทิพย์สถิตอยู่มากมายหรือไงนะ" พึมพำกับตนเองแล้วต้องสปริงตัวขึ้นจากพื้นอย่างไว อยู่ๆ ตรงที่นอนอยู่เกิดระเบิดกลายเป็นหลุมขนาดย่อม
"เขาให้ทำความสะอาดลานฝึกไม่ใช่หรือเหตุใดเจ้ามานอนขี้เกียจแบบนี้เล่า" หนึ่งในศิษย์ระดับผู้คุมกฎมาถึงไม่มีบอกกล่าวจู่โจมเอาตายเสียอย่างนั้น
"ผู้คุมกฎเสอทุ่ยมาถึงก็ลงมือเลยนะขอรับ ถ้าข้าหลบไม่ทันท่านจะทำความสะอาดลานฝึกแทนข้าหรือขอรับ?"
"กล้ายอกย้อนข้าแบบนี้ สงสัยอยากอดข้าวสักเดือนเพิ่มด้วยล่ะสิ" เสอทุ่ยยกมือลูบคางท่าทางอยากเพิ่มโทษให้ผานเฉียงเต้าจนเนื้อเต้น
"ท่านอยากอดเป็นเพื่อนข้าไหมเล่า" ถามแบบไม่ใส่ใจนักแล้วเอียงตัวหลบแวบ เมื่อกระแสพลังเส้นหนึ่งพุ่งใส่ "ขอแรงกว่านี้อีกขอรับ จะได้กวาดใบไม้ไปในตัว"
"ผานเฉียงเต้า ข้าไม่ใช่สวะอย่างเจ้า แค่เจียดเวลามานี่ข้าก็เสียดายมากแล้ว" เสอทุ่ยกัดฟันกรอด เมื่อครู่แปลกใจเล็กน้อยที่เจ้าขี้ริ้วหลบได้ถึงสองครั้ง
"เช่นนั้นแต่แรกท่านผู้อยู่บนหิ้งก็ไม่ควรลงมาแถวกองสวะสิ ลงมาเองแล้วมาโวยวายให้ได้อะไร" โต้กลับแล้วต้องสาวเท้าเร็วจี๋เพื่อยืมพลังชาวบ้านกวาดลาน ความเร็วของเสี่ยวผานยามนี้ต่อให้เซียนระดับจินตานขั้นต้นยังไล่ไม่ทันฉะนั้นแค่วิ่งไปวิ่งมาหลอกล่อเสอทุ่ยให้ใช้พลังกวาดลานอย่างหวังผลที่สุด ไม่สิ ฟาดใส่เพื่อลบเงาหัวเขาต่างหาก จินตกชหลบในระยะเฉียดฉิวนั้นไม่ยาก ยิ่งอีกฝ่ายยั่วยุง่ายด้วยฉะนั้นจึงได้แรงงานกวาดลานดั่งใจ
บนหอสูงหนึ่งในสิบหอของฮู่ซานมีแสงสว่างจากตะเกียงให้รู้ว่าผู้อยู่ในห้องนั้นยังไม่พักผ่อน นอกระเบียงชายชราท่านหนึ่งกำลังมองเหตุการณ์ในลานฝึกเงียบๆ หนึ่งอึดใจชายชราท่านนั้นก็หายไปจากระเบียง
"เจ้าคือคนที่โดนฟ้าผ่าใส่เมื่อกลางวันเช่นนั้นหรือ?"
จินตกชเบรกตัวโก่งเกือบได้เสยชายชราร่างเล็กสูงแค่อกเขาที่อยู่ๆ มาปรากฏตัวกลางลู่วิ่งเสียอย่างนั้น ทว่าแรงส่งมาเร็วขนาดนั้นย่อมเบรกไม่ทัน จินตกชจึงสปริงตัวข้ามหัวชายชราไปลงอีกฝั่งแล้วจ้ำอ้าวไม่เหลียวหลังด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิมหลายเท่า แน่นอนว่าเสอทุ่ยไล่ตามไม่ทันแล้วยามนี้ ไวเท่าที่ทำได้ด้วยความสามารถทั้งหมดซึ่งไวจนเหลือแค่ภาพติดตา แล้วเลี้ยวหายไปทางตรงไปหลังเขาไกลลิบ
ผู้เฒ่าท่านนี้เป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งฮู่ซานนี่หว่า ดึกดื่นไม่หลับนอนมาโผล่อะไรตรงนี้!
วิ่งมาอีกลี้ครึ่งถึงหยุดแล้วเหลียวกลับไปดู รอบด้านมืดมิดแต่ไม่เป็นปัญหามองเห็นในความมืดได้จากทักษะวิสัยทัศน์ระยะไกลขั้นต้น แล้วก็แทบกระโดดตัวลอย ร่างเล็กของชายชรายืนชิดแทบติดหลัง
"แว้ก!"
ผู้เฒ่าตามติดยิ่งกว่าผีชัตเตอร์ ขออนุญาตกรี๊ดก่อนได้ไหม
"ดูเจ้าต่างไปจากเดิม สายฟ้าด่านเคราะห์นั่นเปลี่ยนคนได้ระดับนี้เชียว?"
"ท่าน... ดูออกด้วยเหรอ?" ขยับห่างออกมาห้าก้าวอย่างไว สัญชาตญาณบอกว่าท่านผู้เฒ่าอันตรายร้ายแรงเลี่ยงการปะทะร้อยเปอร์เซ็นต์ฉะนั้นอย่าพยายามปั้นเรื่องหลอกลวง คุยกันด้วยเหตุผลคงทำให้รอดได้
ผู้ชราจับจ้องร่างขี้ริ้วตรงหน้าราวต้องการมองให้ทะลุถึงตัวตนด้านในทว่าทางนั้นมองกลับมาด้วยสีหน้าเหลอหลาไร้พิษภัยที่สุดในสามโลก แม้รับรู้ได้ว่ามีพลังบางอย่างในร่างประหลาดกว่าผู้อื่นแต่ไม่รู้สึกถึงพิษภัยใด ซ้ำยังดูน่าสนใจกว่ามนุษย์คนไหนที่เคยเจอมา
"เจ้าเป็นศิษย์ของหูฉานใช่หรือไม่" ผู้ชราหลับตาครุ่นคิดแล้วพูดออกมา
จินตกชสาวเท้าถอยหลังห่างออกไปอีกสามก้าวให้ได้ระยะปลอดภัยที่สุด "ใช่ขอรับ ข้าเป็นศิษย์ที่เพิ่งหลุดจากสถานะศิษย์เพราะไร้ฝีมือเกินทน ท่านอาจารย์จึงตัดข้าออกจากสถานะศิษย์ของท่านให้ไปใช้สถานะศิษย์รับใช้ของอาวุโสท่านไหนก็ได้ในสำนักโดยห้ามอ้างชื่อออกไปเด็ดขาดขอรับ" สถานะที่ว่าก็คนรับใช้ทั่วไปนั่นเอง ต่ำกว่าศิษย์เข้าใหม่เสียอีกในเมื่อโลกนี้กำหนดไว้ว่าพลังอำนาจคือทุกสิ่งผิดชอบชั่วดีแทบไม่มีในเรื่องนี้ ผู้เขียนเน้นพลังการต่อสู้ ชื่อเสียงอำนาจ สาวสวยเนื้อนมไข่และพระเอกผู้เทพฆ่าทำลายได้อย่างถูกต้องทุกประการแบบไร้เหตุผลรองรับก็ได้ แนวระเบิดพลังเอามัน แต่แนวนี้ถ้าเขียนดีมันก็สนุกนะ เพียงแต่จินตกชไม่ค่อยอ่านเท่านั้นเอง
มีแววว่าหลังจากนี้ฉันคงเจอแนวที่ไม่ชอบอีกมากมายแน่เลย ไว้อาลัยตนเองล่วงหน้าเลยได้ไหม
"หมายความว่ายามนี้เจ้าไม่ได้เป็นศิษย์หูฉานแล้ว"
"เอาง่ายๆ ก็ตามนั้นขอรับ"
ผู้ชราพยักหน้า "เช่นนั้นนับแต่นี้เจ้ามาเป็นศิษย์ข้า การฝึกสอนเริ่มตั้งแต่เดี๋ยวนี้!" มือเหี่ยวย่นตวัดออกมาด้านหน้าเร็วแบบจินตกชมองตามไม่ทัน ข้อมือกับต้นขามีโซ่ห้อยตุ้มถ่วงมัดพันไว้อย่างแข็งแรง ตัวเขาอยู่ในท่านั่งม้ามีตุ้มสุดหนักถ่วงทั้งแขนขา
"เดี๋ยว นี่มันอะไรกัน!?" คนขี้ริ้วแทบแหกปากจากน้ำหนักที่ถ่วงอยู่
"ฝึกในท่านี้ไปจนฟ้าสว่าง ถ้าเจ้าแอบอู้นั่งพักน้ำหนักจะเพิ่มขึ้นเท่าตัวรวมทั้งเวลาฝึกเพิ่มขึ้นตามไปด้วย เอาล่ะตั้งใจให้ดี" สั่งจบก็หายแวบไปเสียเฉยๆ
"ถามสักคำก่อนไหมว่าอยากเป็นศิษย์ท่านหรือเปล่า แล้วถ้าเสอทุ่ยมาเจอข้าตอนนี้ล่ะ เจ้านั่นคงไม่ปล่อยให้ยืนอยู่แบบนี้แน่" บ่นถึงก็มาเลยเชียวนั่น
เสอทุ่ยวิ่งหน้าตาตื่นราวสัตว์ร้ายตามล่าเหยื่อที่หายไป และมาเจอเหยื่อยืนล่อเป้าอยู่ในลานเล็กหลังเขามือเท้าไร้อิสระอีกต่างหาก
"ไม่รู้ว่าใครลงโทษเจ้า แต่แบบนี้ดีมากนี่หว่า" เจ้าร่างยักษ์ย่างสามขุมอย่างมุ่งร้าย แล้วสิ่งที่คาดไว้ก็เกิดขึ้น
หมัดหนักแบบต่อยหน้าหัน รัวใส่ ทั้งตัวแล้วยังมีขาถีบเตะ พอล้มน้ำหนักลูกตุ้มก็เพิ่มทันทีทำให้ต้องรีบลุกขึ้นมารับมือเท้าเสอทุ่ยอีก จินตกชไม่รู้ว่าเพราะทักษะการต่อสู้ขั้นแม็กซ์หรือเปล่าถึงไม่รู้สึกเจ็บมากอย่างที่คิด แม้มีปากแตกเลือดซึมรอยฟกช้ำมากมายก็ตาม
หรือฉันด้านหนาเป็นทางหลวงแผ่นดินแล้วเนี่ย
ทีแรกจินตกชว่าจะโต้กลับให้ลงไปคุยกับไส้เดือนอยู่เชียวแต่พอมันไม่ได้หนักหนาอย่างที่คาดเลยปล่อยไปก่อน สถานะตอนนี้ยิ่งต่ำต้อยอยู่ขืนมีเรื่องมากไปโดนขับออกจากสำนักล่ะแย่แน่ คิดแบบนั้นเลยยอมให้เสอทุ่ยซ้อมต่อไป โดยลืมไปแล้วว่ายามนี้ตนได้กลายเป็นศิษย์หนึ่งในผู้อาวุโสผู้ร่วมก่อตั้งฮู่ซานแล้ว สถานะสูงกว่าเสอทุ่ยมากมายและรองจากพระเอกระดับเดียวเท่านั้น
"จำไว้คราวหน้าหากเจ้ากล้าปากสุนัขใส่ข้าอีก ข้าจะทุบกระดูขาทั้งสองข้างของเจ้าให้ละเอียด" ข่มขู่อย่างที่เจ้าตัวคิดว่าน่ากลัวที่สุดแล้วถึงเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี ส่วนจินตกชก็แทบกระอักเลือด... จากน้ำหนักตุ้มถ่วง
เพราะล้มกลิ้งเสียหลายครั้งทำให้น้ำหนักตุ้มถ่วงเพิ่มขึ้นมากมาย เวลาที่ต้องฝึกในท่านั่งม้าก็ยาวออกไปด้วย ทีแรกเขาคิดว่าผู้เฒ่าจะรู้ได้ไงว่าเขาแอบอู้ มันมีของที่คล้ายนาฬิกาน้ำโปร่งแสงปรากฏขึ้นมาทันทีที่เขาล้ม และมันก็เพิ่มขึ้นไม่หยุดจนกว่าเขาจะลุกขึ้นมานั่งม้าต่อ จากหนึ่งถังตอนนี้หกถังแล้วและปริมาณน้ำยังไม่ลดเลยสักถังคาดว่าคงเริ่มลดลงเมื่ออาทิตย์ขึ้น มันหมายความว่านั่นคือเวลาที่จินตกชต้องอยู่ในท่านั่งม้าเพิ่มนั่นเอง
เสอทุ่ย แค้นนี้ต้องมีคนรับผิดชอบ
ยามเส้นแสงจับที่ขอบฟ้าลานเล็กก็เต็มไปด้วยคนมุงเป็นร้อย หลังจากทยอยมาเพราะได้ยินจากบรรดาศิษย์คนต่างๆที่ตื่นเช้ามาหุงหามื้อเช้ากับพวกเดินตรวจตรามาเจอเข้า เสียงอื้ออึงชี้มือชี้ไม้ซุบซิบกันอลหม่านถึงสภาพศิษย์สวะว่าผู้ใดกันที่ทำแบบนี้และทำไปเพื่ออะไรก่อนศิษย์ทั้งหลายแหวกทางให้คนผู้หนึ่งเดินมา
"ผานเฉียงเต้า เจ้ากำลังทำอะไร?" ลู่เยวี่ยสือกดสายตาเยือกเย็น น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเหมือนแถมพายุน้ำแข็ง
"ถ้าเจ้าระคายเคืองสายตาก็ไม่ต้องมองสิ มาสาดน้ำแข็งใส่ข้าแต่เช้าทำไม" เค้นเสียงตอบแล้วแทบวูบ นี่ถ้าไม่มีพลังขั้นแม็กซ์คงลงไปกองให้นาฬิกาถังน้ำเพิ่มเป็นร้อยถังแล้วกระมัง อาทิตย์เพิ่งขึ้นด้วย กว่าเจ้าหกถังนั่นไหลหมดทางนี้อาจไปคุยกับรากมะม่วง อ้อที่นี่ไม่มีงั้นคุยกับรากต้นพลับแทนก็ได้
"ข้าระคายเคืองตาอะไร ข้ากำลังถามว่าเจ้าทำแบบนี้ ไม่สิ ใครสั่งให้เจ้าทำแบบนี้?" ลู่เยวี่ยวสือมองเห็นพลังทิพย์จากนาฬิกาถังน้ำได้ชัดเจน ทว่าเขาไม่อยากเชื่อว่าผู้อาวุโสระดับนั้นยังเจียดเวลามาลงโทษศิษย์สักคนในสำนัก แม้ศิษย์คนนั้นชั่วช้าจนคนทั่วแผ่นดินประมาณหรือเลิศเลอยิ่งกว่าใครท่านก็ไม่เคยยื่นมือเข้ามา มันเกิดอะไรขึ้น แม้แต่ตนยังไม่เคยได้รับการชี้แนะจากท่านนี้สักครั้ง
"ใครงั้นหรือ... ก็ตาเฒ่า...เอ๊ย  อาจารย์ข้านะสิ" อยู่ๆ ก็เย็นสันหลังวาบจนต้องรีบเปลี่ยนคำเรียกผู้เฒ่าอย่างไว
"อาจารย์... เจ้าไม่ได้พูดเล่นใช่ไหม?"
นั่นหรือว่าพระเอกดูออกว่านาฬิกาน้ำพวกนั้นเกิดจากพลังผู้ใด
"เจ้าคิดว่าท่านนั้นเอามาพูดเล่นได้หรือไง ต่อให้ข้ากินดีหมีหัวใจเสือมาอย่างละร้อยก็ไม่กล้าหรอกเว้ย" แค่หาทางเตะโด่งพระเอกเข้าไปปิดด่านเทินดาร์กเท่านั้นจำเป็นต้องมาฝึกวิชาแทบล้มประดาตายแบบนี้ด้วยหรือไง ฉันมีอะไรเข้าตาปู่แกได้เนี่ย ถึงระบบบอกว่าเรียนรู้วิชาต่างๆ ในเรื่องเพิ่มได้  หนอนหนังสืออย่างฉันอยากเรียนแค่อ่านไว อ่านได้วันละสามสี่เล่มนั่นแหละสอนสิรีบพุ่งเข้าไปเรียนเลยเชียว แต่เสริมสร้างความแข็งแกร่งไว้ตีกับชาวบ้านแบบนี้ขอผ่านเถอะ "ท่านให้ข้าฝึกท่านั่งม้าถึงดวงอาทิตย์ขึ้นถ้าแอบอู้เวลาฝึกจะเพิ่มขึ้น" บุ้ยใบ้ไปที่ถังน้ำ
"ท่านให้เจ้าฝึก... เขารับเจ้าเป็นศิษย์?... เรื่องจริง?"
อย่าว่าพระเอกไม่เชื่อเลยฉันเองยังเชื่อไม่ลง
"นี่เจ้ากำลังบอกว่ามีอาจารย์ท่านไหนให้เจ้าฝึกร่างกายอยู่งั้นหรือ ใครอยากได้สวะอย่างเจ้าเป็นศิษย์กัน"
"นั่นสิ ไม่ใช่ว่ากำลังถูกลงโทษหรือไง" ศิษย์พี่ศิษย์น้องมากมายหัวเราะกันครืน
จินตกชอยากบอกดังๆ ว่าถ้ามันเป็นการลงโทษเขาคงดีใจมากเลยเพราะพอรับโทษเรียบร้อยแล้วก็จบ แต่พอนึกถึงสีหน้าแววตาท่านผู้เฒ่าเมื่อคืนแล้วคอหดอย่างไว
นั่นสินะ ที่อยู่ๆ นึกครึ้มใจรับเขาเป็นศิษย์คงเป็นแค่ความคิดเลอะเลือนเพราะชราแล้วนั่นแหละ
โป้ก! เสียงดังไพเราะจากลูกพลังจากไหนไม่รู้ซัดเข้าหลังหัวทำเอาคนขี้ริ้วแทบหน้าคะมำดีที่ทรงตัวได้ทันไม่งั้นเวลากับน้ำหนักคงเพิ่มขึ้นอีก แม้ไม่มีใครรู้ว่าเมื่อครู่คนขี้ริ้วเซขาปัดไปวูบหนึ่งจากลูกพลังนอกจากลู่เยวี่ยสือกับคนโดนแล้ว ทุกคนต่างเข้าใจว่าจินตกชจะหมดแรงยืนแล้วนั่นเอง
เขามีวิชาอ่านใจระยะไกลหรือไงถึงรู้ว่าทางนี้คิดอะไร
ถึงบ่นโวยวายฟูมฟายโลกถล่มในใจทว่าร่างกายยังคงยืนหยัดอยู่ในท่านั่งม้า ก็ลองล้มสิ นาฬิกาน้ำได้เพิ่มอีกพอดี ท้องก็ส่งเสียงคร่ำครวญมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องสักอย่างแม้แต่น้ำ แถมวันนี้วี่แววได้กินอะไรสักอย่างดูแล้วไม่มีเช่นกัน
ว่าแต่น้ำในถังนาฬิกานั่นกินได้ไหมหว่า หิว กระหาย อยากกินหัวชาวบ้านเว้ย!
"เจ้าศิษย์อ่อนหัดของข้าคนนี้มีอะไรน่าดูหรือไร พวกเจ้าถึงทิ้งหน้าที่ประจำวันมามุงดูราวไม่เคยเห็นมาก่อนแบบนี้" น้ำเสียงเนิบนาบพอๆ กับการย่างเท้าใกล้เข้ามาของท่านผู้เฒ่าทำฝูงชนแหวกเป็นทางกว้างได้โดยไม่ต้องสั่ง สภาพเดียวกับตอนที่พระเอกเดินมาเลยนั่น เพียงแต่ยามนี้แม้แต่พระเอกก็หลบไปยืนด้านข้างด้วยเช่นกัน
"ท่านอาวุโสกังจวี้ ท่านกล่าวเช่นนั้นหมายความว่าท่านรับเจ้าสวะ เอ๊ย ผานเฉียงเต้าเป็นศิษย์ของท่านหรือขอรับ?" ไห่ซือถามอย่างไม่เชื่อที่ได้ยิน และมีศิษย์ทุกคนตรงนั้นไม่เชื่อเข่นกัน
อาวุโสร่างเล็กเดินมือไพล่หลังมายืนตรงหน้าคนขี้ริ้ว "เจ้าแอบอู้จนถังน้ำเยอะขนาดนี้เลยหรือเสี่ยวผาน"
"ไม่ใช่ความผิดข้าสักนิดนะท่านอาจารย์ เมื่อคืนข้าโดนหาเรื่องเสียยับเยิน ท่านดูสิท่านดู" โปรดอย่างสายตาเบลอยามนี้เชียวนะปู่ไม่งั้นข้าจะ... แอ้ก
ชัวร์แล้วปู่แก เอ๊ย ท่านอาจารย์อ่านใจได้
คนขี้ริ้วลงไปนองแบ็บที่พื้นจากพลังสุดหนักที่ฟาดใส่แบบคนมองทันมีแค่พระเอกคนเดียวนอกนั้นยังสีหน้าเคร่งเครียดจากเรื่องที่เหลือเชื่อที่เพิ่มได้รู้
"ขอโทษขอรับข้าไม่ปากสุนัขแล้ว ท่านอย่าหาเรื่องเพิ่มนาฬิกาน้ำให้ข้าอีกเลย แค่นี้ข้าก็จะหักเป็นท่อนๆ แล้ว" กว่าจะตะกายขึ้นมาอยู่ในท่านั่งม้าอีกครั้งได้สั่นกราวไปทั้งตัว ถังน้ำเพิ่มมาอีกสองถัง น้ำหนักที่ตุ้มถ่วงเพิ่มขึ้น แต่เพิ่มเท่าไหร่อย่าถามจินตกชไม่รู้จริงๆ รู้แค่ถ้าไม่ยืนหยัดให้ครบเวลาปู่ เอ๊ย ท่านอาจารย์ไม่ปล่อยเขาแน่
"เป็นผู้น้อยก็ควรรู้จักเคารพผู้ใหญ่ รู้ความแบบนี้อาจารย์จะลดการลงโทษให้เจ้าสักหน่อยละกัน" เพียงพูดจบนาฬิกาถังน้ำหายแวบไปสองถัง นั่นทำจินตกชค่อยยิ้มออก
"ท่านอาจารย์ ไหนๆ ท่านก็เมตตาข้าแล้วให้ข้าได้กินอะไรสักหน่อยเถอะ ตั้งแต่เมื่อวานยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยแม้แต่น้ำสักหยด" คนขี้ริ้วพยายามปั้นสีหน้าให้น่าสงสารพร้อมช้อนสายตาอ้อนทว่าหน้าตาอันอุดมไปด้วยพลังทำลายสายตาแรงสูงแบบนั้นใครมองตรงๆ ก็แทบกระอักเลือด ขนาดท่านอาวุโสกังจวี้ยังเบนหน้าหนีอย่างไว แล้วคนอื่นๆ หรือไม่แตกฮือ
"กินลูกท้อนี่แล้วฝึกต่อไป" กังจวี้โยนลูกท้อผลเท่ากำปั้นให้จิตกชแล้วเจ้าตัวก็หายแวบไป เจ้าตัวรีบยกมือรับนั่นทำเอาได้ยินเสียงกระดูกแขนร้องกร๊อบหนึ่งเลย คงเพราะรีบเคลื่อนไหวทั้งที่มีตุ้มถ่วงน้ำหนักซึ่งไม่รู้ว่าตอนนี้หนักไปกี่กิโลแล้ว
เจ็บ... ถ้าแหกปากตอนนี้จะมีใครล้มตายไหมนะ มั่นใจพลังเสียงนะขอบอก
จินตกชงับลูกท้อไว้เต็มปากเพื่อไม่ให้เสียงแหกปากลอดออกไปได้ แล้วรีบแทะอย่างไวราวกลัวใครเข้ามาแย่ง ทว่าในความจริงแล้วหิวจนหน้ามืด ตอนนี้ถ้ามีใครเข้ามาแย่งเจ้าตัวคงกินเจ้าคนนั้นเข้าไปด้วยแน่นอน
"ไม่น่าเชื่อเจ้าสวะนั่น เอ๊ย จะ เจ้าเฉียงเต้านั่นน่ะ ศิษย์ของท่านอาวุโสกังจวี้"
"โลกนี้เป็นอะไรไปแล้ว ถ้าเป็นศิษย์พี่ลู่เยวี่ยสือข้าจะไม่กังขาเลย เป็นเจ้าสวะนั่นได้ยังไง"
"เรื่องใหญ่แบบนี้ท่านเจ้าสำนักกับผู้อาวุโสท่านอื่นรู้เรื่องหรือยัง"
ศิษย์คนอื่นๆ ต่างหน้าซีดท่าทางหวาดหวั่นมากกว่าอิจฉา ทว่าบางคนกลับมีสีหน้าสมเพชราวกำลังรอชมเรื่องสนุกหลังจากนี้
ลู่เยวี่ยสือจับจ้องคนขี้ริ้วสีหน้าทวีความไม่เข้าใจ รู้ว่าอีกฝ่ายแตกต่างจากที่เห็นอยู่เสมอทว่าไม่อาจเข้าใจได้ว่าแปลกอย่างไร มันไม่ใช่การแสดงออกภายนอกที่แปลกเท่านั้นพลังที่รู้สึกได้ก็ต่าง เสมือนว่าภายในไม่ใช่ผานเฉียงเต้าแต่เป็นบางคนที่เขาเคยรู้จัก
แต่เขาไม่รู้จักใครมาก่อนทั้งนั้นนี่นา แล้วทำไมถึงมีเงาแผ่นหลังของใคร... นำทางราวแสงของดวงดาวที่ไม่มีวันคว้ามือถึงผ่านแวบเข้ามาได้ล่ะ


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

ตอนที่ 3
นั่งม้าพร้อมลูกตุ้มถ่วงน้ำหนักทั้งคืน วิ่งรอบอาณาบริเวณสำนักฮู่ซานสิบรอบซึ่งมันกินเนื้อที่ของภูเขาสิบลูก แบกถังน้ำใส่หินเต็มวิ่งขึ้นลงบันไดพันขั้นสิบเที่ยว จากนั้นต่อยลมหมื่นครั้ง ซ้อมฟาดฟันกระบี่อีกหมื่นครั้ง ทำทั้งหมดครบในแต่ละวันถึงพักกินข้าว ถ้าเหลือเวลาให้นั่งสมาธิ แต่เวลาที่เหลือครั้งใดไม่ได้นั่งหรอกสมาธิ นอนตาย เอ๊ย นอนสมาธิเสียมากกว่า จากนั้นก็จะโดนท่านอาจารย์เตะโด่งร่วงไปตีนเขา แล้วก็ต้องวิ่งหน้าตาตื่นกลับขึ้นมาให้ทันเวลาหนึ่งถ้วยชา ถ้าช้าได้ฝึกท่านั่งม้าพร้อมตุ้มถ่วงน้ำหนักเพิ่มขึ้นอีก ทำแบบนี้ซ้ำทุกวันเวลาถึงผ่านไปราวติดปีกโดยจินตกชไม่มีทั้งโอกาสและเวลาเข้าใกล้ลู่เยวี่ยสือเลย มีเวลาแค่พักหายใจก็ถือว่ามหัศจรรย์แล้ว
สองปีแล้วที่จินตกชโดนฝึกโหดแบบนั้นทว่าจนวันนี้เขาก็ยังมีสภาพราวซากแห้งหาทางกลับหลุมไม่ถูกทุกวันหลังฝึกเสร็จ คลานมาตามพื้นแบบไม่เหลืออะไรให้อายทั้งนั้นเพื่อมาขอข้าวสักชามที่โรงครัว แค่ฝึกทุกวันจินตกชก็ไม่มีเวลาไปทักทายสนิทสนมกับใครเป็นพิเศษประกอบกับสภาพไม่ต่างจากเศษขยะทุกวันไม่เปลี่ยนขนาดฝึกมาสองปี ทำศิษย์คนอื่นต่างเลิกสนใจ จากเกรงใจถึงเกรงกลัวที่ผานเฉียงเต้ากลายเป็นศิษย์ของท่านกังจวี้ กลัวว่าวันหน้าเก่งกาจขึ้นมาจะกลับมาคิดบัญชีพวกตน เอาเข้าจริงฝึกเท่าไรก็ไม่พัฒนาทำให้ทุกคนมองอย่างสมเพชมากขึ้นไปอีก
"แม้ท่านอาจารย์เป็นเซียนผู้ยิ่งใหญ่แต่สวะก็ยังเป็นสวะอยู่วันยังค่ำ มันไม่กลายเป็นหยกไปได้หรอก" เสอทุ่ยเทน้ำชาจืดชืดลงชามข้าวในมือคนขี้ริ้วจนล้นไหลนองพื้น พลางแค่นยิ้มใส่อย่างเย้ยหยัน "ท่านผู้อาวุโสช่างมีความอดทนสูงเหลือเกินที่ยังพยายามสั่งสอนสวะอย่างเจ้า ดูสิสองปีเจ้าทำสิ่งใดให้ท่านภูมิใจบ้าง เฉียงเต้าเอ๋ย เจียมเงาหัวของเจ้าบ้างเถอะ"
ศิษย์คนอื่นในโรงอาหารต่างแสยะยิ้มอย่างสาแก่ใจที่มีคนพูดแทนให้แล้ว
จินตกชยกชามข้าวขึ้นมาพลุ้ยใส่ปาก ตั้งหน้าตั้งตากินไม่สนคำเย้ยหยันเหล่านั้น ตอนนี้เขาต้องการอาหารลงท้องมากกว่าสิ่งใดทั้งนั้น ซ้ำข้าวน้ำชาก็รสดีมากเสียด้วย อยากได้อีกสักชามแต่ขออย่างไรคนครัวก็ไม่เคยให้เพิ่ม คนอื่นขอได้ แต่เขาไม่ได้ ฮือ ช่างลำเอียงเหลือเกิน
"นี่เจ้าเมินข้างั้นหรือ"
ผลัวะ! ชามข้าวในมือจินตกชกระเด็นจากแรงเตะของเสอทุ่ยไปตกไกลลิบแล้วแตกเป็นหลายเสี่ยง ข้าวอีกครึ่งชามกระจายเกลื่อน "ถ้าอยากกินนักก็ไปเลียเอาที่พื้นละกัน" พอได้รังแกคนขี้ริ้วแล้วคนเหล่านั้นต่างหัวเราะชอบใจกันยกใหญ่ หลายคนยุให้คลานไปกินข้าวชามนั้น บางคนทนดูไม่ไหวลุกเดินออกจากโรงอาหารไปไม่สนใจช่วยเหลือใดทั้งนั้น เป็นแบบนี้มาสองปีจนจินตกชชินแล้ว ทว่าวันนี้ต่างออกไป
"เสอทุ่ย การกลั่นแกล้งศิษย์สำนักเดียวกันเจ้าคิดว่าผิดบ้างหรือไม่" ความเย็นยะเยือกแผ่ปกคลุมทั้งโรงอาหารก่อนเจ้าของเสียงเดินมาถึงเสียอีก
"ท่านรองเจ้าสำนัก" เสอทุ่ยปากคอสั่น แทบยืนไม่อยู่
"ไม่นึกว่าแค่วันแรกของเดือนนี้ข้ามาเดินตรวจความเรียบร้อยที่โรงอาหารก็ได้เห็นเรื่องเช่นนี้" ลู่เยวี่ยสือกดสายตาเย็นเฉียบใส่พวกส่งเสียงยุเมื่อครู่ แต่ละคนก้มหน้างุดต่างจากคนขี้ริ้วใช้โอกาสนี้คว้าถ้วยชามใส่ข้าวใส่กับข้าวของใครไม่รู้ใกล้มือมาพลุ้ยใส่ปาก ไม่สนใจสักนิดว่าบรรยากาศตอนนี้เป็นอย่างไร "เจ้ายังนั่งกินได้หน้าตาเฉยอีกหรือ" มุมปากพ่อคุณกระตุกส่งสัญญาณอันตราย ทว่าผู้รับสัญญาณไม่เห็นอะไรในสายตาทั้งนั้นนอกจากอาหารประทังชีพตรงหน้า
"แน่นอน ในเมื่อข้ายังต้องกินอยู่นี่นา" จากหนอนหนังสือกลายเป็นหนูพันธุ์เล็กชนิดหนึ่งกักตุนอาหารไว้เต็มแก้มสองข้าง กระนั้นยังคงกอบโกยใส่ปากไม่หยุด ทั้งสร้างความอ่อนใจแปลกๆให้ลู่เยวี่ยสือแบบเจ้าตัวนึกอยากตบสองแก้มนั่นให้คว่ำพิกล
"อย่างไรก็ตามกฎที่ว่าห้ามศิษย์สำนักเดียวกันทะเลาะกันนอกจากการประลองฝีมือแล้ว เสอทุ่ยถือว่าครั้งนี้เจ้าผิด ข้าจะลงโทษเจ้าสถานเบาก่อน ถ้ามีให้เห็นอีกครั้งเจ้าจะได้รับโทษเป็นสองเท่า" ดวงตาสีดำวาวคมเหมือนมีศัสตราล้ำอำนาจแฝงอยู่กวาดมองไปทั่วโรงอาหารซึ่งไม่กว้างนักเสียครั้ง ก่อนให้ศิษย์ติดตามพาเสอทุ่ยตามไปรับโทษ
"ว่าแต่เจ้า เอ่อ ท่านรองเจ้าสำนักไม่กินอะไรบ้างหรือ?" จินตกชถามหลังจากกวาดอาหารทุกชามใกล้มือลงท้องหมดแล้ว
"ข้าเลยขั้นอิ่มทิพย์มาหกปีแล้ว เจ้าลืมหรือไง"
"ลืมจริงด้วยแฮะ" สองมือตบแปะ จินตกชลืมไปเลยว่าพระเอกไม่ต้องกินดื่ม ไม่ต้องนอนมาหลายปีแล้วต่างจากผานเฉียงเต้าและศิษย์ใหม่คนอื่น อ้อศิษย์เก่าส่วนใหญ่ก็ยังกินดื่มอยู่ เนื่องจากเลื่อนขั้นไม่ขึ้นแต่ก็ยังดีกว่าคนขี้ริ้วทุกคน
"เจ้านี่มัน!" สีหน้าคนขี้ริ้วยามพูดจากวนบาทาเขาชวนมือเท้าขยับอย่างมุ่งร้ายดีแท้ ดีที่เขาห้ามตนเองได้ไม่งั้นเขาคงได้เตะโด่งเจ้านี่ออกไปนอกโรงอาหารด้วยตนเองไปแล้ว
"เสี่ยวผาน เจ้าคิดว่ามีเวลานั่งเล่นเหลืออยู่อีกหรือไร"
น้ำเสียงเขย่าประสาทดังมาจากไหนไม่รู้ มันดังก้องในโรงอาหารให้ผานเฉียงเต้าสปริงตัวขึ้นจากพื้นหน้าตาตื่น
"ท่านไม่ให้ข้ามีเวลาชาร์ตแบตบ้างเลยไม่ได้นะท่านอาจารย์ ทางนี้ยังต้องกินดื่มอยู่นะ!" เผ่นออกไปจากโรงอาหารแบบบินออกไปเลย แล้ววิ่งหน้าตั้งทว่าเซซ้ายขวาไปตลอดทางแล้วหายลับไปหลังแนวต้นสนหลังเขา
ลานฝึกขนาดเล็กหลังเขาล้อมรอบด้วยต้นสนหนาทึบคือสถานที่ฝึกประจำของจินตกช ซึ่งไม่มีใครเข้ามาใช้ลานนี้ได้ถ้ากังจวี้ไม่อนุญาต
"นับแต่วันนี้อาจารย์จะปิดด่านเลื่อนขั้นระหว่างนี้เจ้าอย่าได้ขี้เกียจเด็ดขาด หากแอบอู้แม้เพียงนิดเจ้าจะได้รู้ว่าอยู่ไม่สู้ตายเป็นอย่างไร" กังจวี้กำชับเจ้าลูกศิษย์
"โห ท่านอาจารย์ มีที่ไหนกันจะทำให้ศิษย์ของตนอยู่ไม่สู้ตาย เขามีแต่ส่งเสริมจนเสียคน ให้ท้ายไม่ลืมหูลืมตาทั้งนั้นท่านอย่าแหวกแนวนักสิขอรับ โอ๊ย!" พูดจบมือเหี่ยวย่นพุ่งมาดึงหูเจ้าขี้ริ้วได้ไวจนหลบไม่ทัน ตามจริงขยับหลบไม่ได้อยู่แล้ว "โอ๊ยๆ อาจารย์ หูข้าจะขาดแล้ว"
"ให้มันขาดไปเลยดีไหม"
"ช่วยเพิ่มความขี้ริ้วให้ข้านั่นไม่ว่าไร แต่ท่านช่วยเพิ่มแบบไม่เจ็บตัวมากไม่ได้หรือขอรับ" ยกมือนวดหูป้อยๆ ท่าทางน่าสงสารเสียกังจวี้อดส่ายหน้าไม่ได้
"เจ้านี่ช่างแปลกเสียจริง ถูกใครหาเรื่องก็ไม่ใส่ใจ ถูกฝึกหนักแทบล้มประดาตายก็ฝึกไปบ่นไปแต่ก็ไม่มีขาดตกบกพร่อง เป็นศิษย์คนอื่นเจอการฝึกของข้าเข้าไปไม่ร้องขอความช่วยเหลือจากอาวุโสคนอื่นในวันเดียวให้รู้ไป" กังจวี้ยกมือลูบเคราที่คางซึ่งจัดแต่งไว้อย่างสวยงาม
"การสั่งสอนของท่านช่วยให้ข้าเก่งขึ้นได้จริงนี่นา ตอนนี้ข้าพอรู้แล้วว่าพลังที่มีในมือสามารถใช้แบบไหนได้บ้าง ซ้ำร่างกายเริ่มตามพลังที่มีทันแล้วด้วย จากที่มีพลังแต่ร่างการอ่อนไปทำให้สิ้นเปลืองพลังไปโดยใช่เหตุ" จริงดังที่ระบบบอกเขาสามารถเรียนรู้และฝึกฝนอย่างหวังผลจากในนิยายเรื่องที่เข้ามาเดินเล่นได้
กังจวี้พยักหน้าท่าทางชอบใจไม่น้อย "ข้ามองคนไม่ผิด เจ้ามีพรสวรรค์สูงยิ่งกว่าลู่เยวี่ยสือเสียอีก แต่ดูเจ้าต้องการเก็บซ่อนมันไว้เพื่อการใดกัน"
"ไม่ได้ตั้งใจเก็บซ่อนเลยท่านอาจารย์ แค่พลังข้าเพิ่งตื่นเท่านั้นเองนี่พูดจริงนะ มันตื่นตอนโดนสายฟ้าซึ่งไม่รู้ว่าใครเอาข้าเป็นตัวตายตัวแทนข้าถึงโต้สายฟ้าคืนไปรอดมาได้ นี่ถ้าพลังไม่ตื่นข้าคงไปตื่นที่โลกคนตายแล้วขอรับ" การที่ตนดูแปลกไปเพราะพลังตื่นนั้นเชื่อถือได้เพราะบางคนมีการตื่นรู้ตอนใกล้ลงโลงยังมี ฉะนั้นจินตกชอ้างแบบนี้ไม่แปลกอันใด
"ทว่าข้าก็ยังเห็นว่าเจ้าแปลกอยู่ดี" ดวงตาท่านเซียนราวมองทะลุเห็นว่ามีคนอื่นอยู่ภายใน
"แปลก ข้าแปลกอย่างไรหรือท่านอาจารย์?"
"ให้เข้าใจง่ายก็คือ เจ้าไม่ใช่ผานเฉียงเต้าแต่เป็นใครอื่นที่เข้ามาอยู่ในร่างนั้นแทน ข้าว่าเจ้าเฉียงเต้าคงตายไปตั้งแต่สายฟ้าเส้นแรกแล้วกระมัง เพียงแต่เจ้ามาอยู่ในร่างนั้นได้อย่างไร ข้าสงสัยอยู่" ท่านอาจารย์พูดตรงเสียจินตกชแทบกระอัก
สองมือยกคารวะอย่างนอบน้อม "ท่านอาจารย์ ท่านช่างสมกับผู้กำลังจะบรรลุเป็นเซียนขึ้นไปสวรรค์จริงๆ ขอรับ ตามที่ท่านเข้าใจ ผานเฉียงเต้าตายไปตั้งแต่รับสายฟ้าส่วนข้าลืมตาขึ้นมาก็มาอยู่ในร่างนี้และกำลังจะโดนสายฟ้าอีกเส้นฟาดข้าเลยเค้นพลังที่มีออกมาโต้กับสายฟ้าพวกนั้น"
"เช่นนั้นเจ้าเป็นผู้ใด?"
"หนอนหนังสือคนหนึ่งที่อ่านหนังสือดึกเกินแล้วฝันเลอะเทอะขอรับ"
"หนอนหนังสือที่ไหนโต้กับสายฟ้าด่านเคราะห์ของผู้เลื่อนสู่ระดับเสิ่นเซียนได้กัน เช่นนั้นเจ้าคงไม่พ้นหนอนหนังสือในหอเก็บคัมภีร์แดนสวรรค์แล้วกระมัง"
"ข้าพูดจริงนะท่านอาจารย์" จินตกชกล่าวอย่างหนักแน่น "ข้าเป็นแค่คนที่ชอบอ่านหนังสือแต่ก็มีพลังนิดหน่อยให้เอาตัวรอดได้ แต่พอท่านอาจารย์มาสอนให้ข้าถึงเข้าใจวิธีการใช้พลังและฝีมือที่มีมากขึ้นแม้ตอนนี้แสดงออกมาไม่ได้เพราะท่านไม่อนุญาตแต่ข้าก็รู้ว่าตนนั้นพัฒนาขึ้นบ้างเล็กน้อยแล้ว ฉะนั้นข้าไม่อู้การฝึกแน่นอนท่านปิดด่านได้อย่างสบายใจขอรับ" จินตกชเองตั้งใจไว้แล้วว่าจะเรียนรู้วิชาต่อสู้ของที่นี่ให้ได้มากที่สุดได้โอกาสแล้วทั้งที
ท่าทางใฝ่รู้ของเจ้าลูกศิษย์ขี้ริ้วไม่มีเสแสร้งนั่นทำกังจวี้พอใจมาก "เจ้าแท้จริงแล้วมีนามว่ากระไร?"
"จินตกช ขอรับ ท่านอาจารย์เรียกข้าว่าจินต์ก็ได้ขอรับ ออกเสียงง่าย"
"จินต์ อือ เป็นนามที่ดี" กังจวี้เรียกกระบี่เล่มหนึ่งออกมาจากอากาศ เขาตวัดมันออกไปเพียงแผ่วเบา แค่นั้นก็ทำจินตกชสันหลังเย็นแล้ว
กระบี่วิเศษ! อายพลังอะไรขนาดนั้น แค่มองยังรับรู้ได้ว่ามันสามารถฟันภูเขาทั้งลูกให้ขาดออกจากกันได้ด้วยการฟันแค่ครั้งเดียว
"คิดว่าเจ้าน่าจะใช้ดาบหรือกระบี่เช่นกัน ฉะนั้นข้าจะแสดงให้เจ้าดูครั้งหนึ่งแล้วจงฝึกฝนให้ดี หลังข้าออกมาจากด่านจะดูสิว่าเจ้าก้าวหน้าแค่ไหน ถ้าไม่กระเตื้องข้าโยนเจ้าลงไปฝึกในแดนมารแน่"
"ท่านจะปิดด่านกี่ปีเล่าท่านอาจารย์ ข้าเดาว่าไม่ต่ำกว่ายี่สิบปี นานแบบนั้นท่านให้ข้าฝึกโดยไร้การอนุญาตด้วยหรือ แบบนั้นข้าว่าคงหาความก้าวหน้าไม่ได้กระมัง" จินตกชขยับมือเท้าที่แสนหนักให้รู้ว่ายังมีตุ้มถ่วงติดอยู่เพียงแต่คนทั้งหลายมองไม่เห็นเท่านั้น
"แน่นอนว่าถึงข้าไม่อนุญาตเจ้าก็เคลื่อนไหวได้อย่างปกติหลังจากชินกับน้ำหนักเหล่านั้น ในเมื่อเจ้ายังไม่ได้ใช้พลังแท้จริงทั้งหมดออกมาเลยนี่นา ถูกไหมเสี่ยวจินต์"
คนขี้ริ้วยกสองมือยอมแพ้ "ขืนดึงออกมาใช้ตลอดเวลาข้าได้หมดแรงจริงสิขอรับ มันต้องเก็บไว้บ้างเผื่อเหตุฉุกเฉินเหมือนที่โดนสายฟ้าวันนั้น อ้อ ระหว่างที่ท่านอาจารย์ปิดด่านถ้าข้าเจอคนที่ใช้ข้าเป็นตัวตายตัวแทน ขออนุญาตตบให้คว่ำได้ไหมขอรับ?" ตั้งความหวังไม่แค่ตบล่ะมันต้องฝังสถานเดียว
"อยากทำอะไรก็ทำไปแต่ไม่อนุญาตให้ปลดออก"
จินตกชอยากลงไปนั่งวนนิ้วที่พื้นเสียเดี๋ยวนั้น แค่คิดว่าต้องพยายามให้เคลื่อนไหวได้ปกติที่สุดโดยมีน้ำหนักพันจินถ่วงอยู่แล้วร้องไห้นำไปก่อนเลยละกัน
"อย่ามัวแต่ไร้สาระ ดูวิถีกระบี่ของข้าให้ดี แล้วฝึกให้คล่อง" กังจวี้วาดกระบี่เล่มงามออกไปข้างกาย จินตกชพุ่งออกมาจากหลุมดำแล้วจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวไม่มีคลาดสายตาสักเสี้ยววินาที ในเมื่อตนมีทักษะสะบั้นสุญญากาศซึ่งคล้ายการฟาดฟันด้วยกระบี่นี่นา "หลังจากนี้ก็เอากระบี่ไม้เล่มนี้ไปฝึกเอา" แล้วโยนกระบี่ไม้เล่มหนึ่งมาให้คนขี้ริ้ว
"นี่มันหนักมากเลยขอรับ ไม้หรือหิน?" ไม่แน่ใจเลยว่ากระบี่เล่มนี้เป็นไม้หนักอย่างน่ากลัว
ผู้เฒ่าส่ายหน้าดุกดิก "แค่กระบี่ไม้เจ้ายังบ่นหนัก แบบนี้หรือจะถือกระบี่วิเศษได้"
"ข้าไม่ใช้กระบี่ขอรับ ใช้อากาศต่างกระบี่ขอรับ" ตอนนี้จินตกชยอมรับทักษะที่ได้มาช่างดีเหลือเกินอาวุธที่ไม่ต้องถือต้องแบกให้เมื่อย ใช้เมื่อไหร่ก็ได้
"กระบี่อากาศหรือ ไหนแสดงให้ดูสิ" กังจวี้สนใจขึ้นมาแล้วสิว่าเจ้าเด็กน้อยคนนี้มีฝีมือขนาดไหน
จินตกชตั้งท่าแล้วตวัดมือออกไปแบบขนานพื้น "สะบั้นสุญญากาศระดับเริ่มต้น!" กระแสลมพัดวูบทำใบไม้ปลิวหลายใบ สองสามใบโดนตัดขาด นั่นทำจินตกชอ้าปากค้าง "ทำไมมันเบากว่าพัดลมเบอร์หนึ่งอีกเนี่ย!!" เขาแทบกรีดร้องครั้นเหลียวไปมองท่านอาจารย์ยกมือนวดขมับท่าทางหมดความหวังพิกล
หรือพลังระดับแม็กซ์ที่นี่คือกระจอกมาก
"เอาล่ะ ข้าต้องไปปิดด่านแล้วเจ้าก็หมั่นฝึกซ้อมอย่าได้เหลวไหลเด็ดขาดเข้าใจไหม จินตกช" น้ำเสียงเข้มแววตาคมกริบ พลังทิพย์ที่แผ่ออกมาก็น่ากลัว "สำหรับวันนี้เจ้ากลับไปพักได้แล้ว พรุ่งนี้ค่อยเริ่มฝึกจริงจังอีกครั้ง"
"เช่นนั้นข้าเดินไปส่งท่านอาจารย์นะขอรับ" ใจหนึ่งอยากเห็นสถานที่ปิดด่านเลื่อนขั้นของสำนัก อีกใจพักไม่ลงรู้สึกตนอ่อนด้อยเหลือเกิน
ระหว่างเดินขึ้นเขาจินตกชยังเดินเซไปเซมาตลอดทาง น้ำหนักที่ถ่วงอยู่ทำให้ก้าวตรงๆ ไม่ได้จริงๆ ทั้งที่ฝึกฝนมาสองปีแล้ว กังจวี้ลอบสังเกตศิษย์ขี้ริ้วมาตลอดทาง
'ทั้งที่โดนสะกดพลังไว้ทั้งหมดยังเรียกออกมาใช้ฟาดฟันใบไม้ที่ข้าเคลือบพลังทิพย์ไว้ขาดจากกันได้ เด็กคนนี้มีพลังแฝงอยู่ระดับไหนกัน แล้วยังแบกน้ำหนักพันจินฝึกซ้อมตามที่สั่งได้ครบทุกอย่างทุกวัน หลังจากนี้ไม่เลื่องชื่อในทั่วหล้าก็ประหลาดแน่นอน'
จินตกชไม่รู้เลยว่านอกจากแบกน้ำหนักแล้วยังโดนเชือกจับเซียนซึ่งหลอมไว้ในตุ้มถ่วงสะกดพลังไว้ด้วย ที่แสดงออกมาได้นั้นบอกให้รู้ว่าทักษะสะบั้นสุญญากาศของเจ้าตัวเพิ่มระดับแล้ว แค่เจ้าตัวไม่รู้เท่านั้น
ถึงบอกให้พักได้แล้วค่อยเริ่มต้นฝึกอีกครั้งวันพรุ่งแต่ขอโทษเถอะ ส่งท่านอาจารย์เรียบร้อยก็สว่างคาตาแล้ว ไม่รู้เดินมากี่ยอดเขา เดินกลับก็คือการฝึกกลายๆ นี่เอง ฉะนั้นตอนนี้ก่อนเริ่มฝึกจริงจังอีกครั้งจินตกชจึงขอแวะไปโรงครัวก่อน
"อาวุโสกังจวี้ปิดด่านเลื่อนขั้นแล้วหรือ?" ไม่รู้ว่าลู่เยวี่ยสือนั่งอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหนรอบกายถึงมีละอองน้ำค้างเกาะอยู่พราวทั้งตัว พอแสงอาทิตย์ส่องกระทบเกิดประกายระยิบระยับ ส่งให้ดูสูงส่งราวเทพเซียนบนสวรรค์แอบมานั่งเกียจคร้านในแดนมนุษย์อย่างไรอย่างนั้น
ยอมรับนะว่าพระเอกนี่อาหารตาขั้นแม็กซ์แท้จริง
จินตกชพยักหน้า "เจ้า เอ๊ย ท่านรองเจ้าสำนักเล่ามานั่งทำอันใดแต่เช้าตรงนี้ ข้าไม่คิดว่าท่านเดินตรวจตราจนเหนื่อยเลยมาหาที่นั่งพักแน่นอน" กวาดตามองไปทั่วบริเวณอันเงียบสงบในส่วนพำนักของกังจวี้ซึ่งมีเขตแดนตราไว้ทำให้ไร้คนอื่นเข้ามาวุ่นวาย แต่ยังอนุญาตให้ระดับสูงในสำนักเข้ามาได้ตามสบาย
ลู่เยวี่ยสือจ้องคนขี้ริ้วนิ่งๆ อึดใจ นั่นทำให้คนโดนจ้องสันหลังเย็นพิกล "ทั้งที่ไม่รู้ว่าปิดด่านครั้งนี้ใช้เวลานานแค่ไหน เหตุใดอาวุโสกังจวี้ถึงยังไม่ปลดตุ้มถ่วงน้ำหนักที่มัดเจ้าไว้กันเล่า"
"มองเห็นด้วยหรือ ขนาดท่านอาวุโสหลายท่านยังมองไม่เห็นเลย" จินตกชยกตุ้มถ่วงที่มือขวามาแกว่งเล่นตรงหน้าพระเอกเสียเลย
"ข้าไม่ได้ตาบอด" มือเรียวสวยทว่าเปี่ยมด้วยพลังทิพย์แบบสัมผัสได้ทั้งจากตาเปล่าและอากาศรอบกายยื่นมาจับตุ้มน้ำหนัก "นี่มันหนักกี่จินกัน?" เขาไม่คิดว่าตุ้มเล็กแค่ก้อนเต้าหู้ยี้ที่เห็นจะหนักแทบถือไม่ไหว
"ไม่รู้สิ อะไรข้าพูดจริงไม่เคยแยกชั่งนี่นา" อยู่ๆ พ่อคุณก็ตาขวางเหมือนเข้าใจว่าเขาพูดจากวนบาทา "แต่ถ้าน้ำหนักรวมทั้งหมดก็พันจิน" นี่ฉันนึกว่ากำลังเล่นอยู่ในการ์ตูนตามล่าบอลเรื่องหนึ่งเลยนะ ฮึกๆ ชุดฝึกถ่วงน้ำหนัก
"เจ้าแบกน้ำหนักขนาดนี้ตลอดสองปีแต่ยังไม่พัฒนาขึ้นอีกสักนิดเลยงั้นหรือ" ตั้งแต่วันแรกที่กังจวี้รับคนขี้ริ้วเป็นศิษย์ก็โดนฝึกแบบนี้มาตลอด ทว่าเมื่อใดที่เห็นสภาพเจ้าตัวไม่ต่างจากวันแรก หลังจากฝึกตามที่กังจวี้สั่งเสร็จเรียบร้อยสภาพคลานไปโรงครัวเกิดขึ้นทุกวัน "เจ้าไร้พรสวรรค์ขั้นสุดหรือไง"
"ใครมันจะลูกรักแบบนายกันเล่า ถ้าไม่มีอะไรแล้วข้าไปโรงครัวล่ะ"
"เดี๋ยว! เจ้าจะปลดตุ้มถ่วงนั่นออกได้ยังไง" ลู่เยวี่ยสือสีหน้าจริงจังเสียจินตกชผงะเลย
"ถึงเวลาก็สลายไปเอง"
"เมื่อไร?"
คนขี้ริ้วส่ายหน้า "พักหนึ่ง อย่าถามต่อ ข้าระบุไม่ได้หรอกว่าพักที่ว่าเมื่อไหร่ ข้าหิวมากแล้วไม่พูดต่อละ" จินตกชรีบพูดดักก่อนเร่งฝีเท้าให้เร็วที่สุด ทว่าในสายตาลู่เยวี่ยสือความเร็วนั่นเหมือนคนป่วยอาการใกล้ตายลากสังขารจากไปมากกว่า
การฝึกโหดตามที่กังจวี้สั่งไว้ผ่านไปอีกเกือบหนึ่งเดือนข่าวใหญ่เกี่ยวกับการประลองเพื่อทดสอบฝีมือผู้บำเพ็ญเพียรรุ่นใหม่จากทั้งภพในรอบแปดปีก็เวียนมาถึง ศิษย์ทั้งหมดของฮู่ซานต่างหมายมั่นปั้นมือว่าต้องมีชื่อให้รู้จักทั่วหล้าในครั้งนี้ให้ได้ ทว่าเว้นไว้คนหนึ่งทุกวันนี้ยังคงคืบคลานอย่างไม่เหลืออะไรให้อายไปโรงครัวทุกวัน พอท่านอาจารย์ไม่อยู่ข้าวหนึ่งชามกับสองสามคำที่เคยได้รับเหลือแค่ข้าวหนึ่งถ้วยกับคือเศษผักขยุ้มโปะลงบนข้าว กินได้คือกินกินไม่ได้ก็ต้องกิน ในเมื่อไม่เหลือแรงไปหาอะไรอื่นกินเลยนี่นา
จินตกชไม่เคยคิดเลยว่าฉากตัวละครโดนแกล้งสารพัดในนิยายแท้จริงแล้วมันเลวร้ายแค่ไหน พอเจอกับตัวถึงเข้าใจว่าทำไมหลายตัวละครถึงเทินดาร์กมาเชือดทิ้งทั้งหมด เหตุผลของการกลั่นแกล้งมีทั้งไม่ชอบหน้า ชอบรังแกคนที่อ่อนแอกว่าง แสดงอำนาจให้คนหมู่มากเห็น รวมทั้งสนุกที่ได้เห็นคนอื่นเจ็บปวด หลายครั้งจินตกชเองก็อยากลุกขึ้นไปกระทืบคนพวกนั้นเป็นการตอบโต้แต่พอคิดว่าอีกเดี๋ยวเจ้าพวกนี้ก็โดนพระเอกกวาดหมดโลกแล้วปล่อยไว้ก่อนก็ได้... จริงๆ คือไม่มีแรงหาเรื่องเข้าตัวเพิ่มแล้วต่างหากเล่า
ฝึกทุกวันทำไมร่างกายไม่ชินกับความหนักของตุ้มถ่วงสักทีนะ ฉันก็แปลกใจ
จินตกชแกว่งตุ้มถ่วงเล่นระหว่างนั่งพักพลางคิดเรื่อยเปื่อย แน่ละว่ามันจะชินได้อย่างไร ทุกเช้าน้ำหนักตุ้มถ่วงเพิ่มสองจินทุกวัน ยามนี้กี่พันจินแล้วอย่ารู้เลย เมื่อใดที่เจ้าตัวเคลื่อนไหวได้อย่างคนปกตินั่นคือตุ้มถ่วงเพิ่มน้ำหนักถึงขีดที่กำหนดไว้แล้วซึ่งนั่นอีกครึ่งปี การฝึกนี้กังจวี้วางรากฐานความแข็งแกร่งให้จินตกชทั้งทางร่างกายและวิญญาณ รวมทั้งพัฒนาฝีมือการใช้ทักษะอย่างแนบเนียนแม้แต่เจ้าตัวก็ไม่รู้
'โลกนี้คือสถานที่ฝึกฝนให้พัฒนาได้มากที่สุดเพราะหลังจากนี้จะมีแต่เรื่องโหดๆ รอโฮสต์อยู่ทั้งนั้น สู้ๆ นะโฮสต์คนเก่ง'
ระบบส่งกำลังใจให้ล้านหน่วย
ส่วนคนรับกำลังใจยามนี้ นอนแบ็บเป็นเศษขยะกลางลานฝึกซ้อมขนาดเล็ก วันนี้ก็ยังคงสภาพขี้ริ้วได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

ตอนที่ 4
อีกสิบวันถึงวันรวมตัวเดินทางไปลานประลองซึ่งศิษย์ที่จะเข้าร่วมประลองทดสอบไม่จำกัดจำนวน ต่างเตรียมตัวกันอย่างคึกคัก ทั้งที่ยุ่งมากยังมีบางคนเจียดเวลาอันล้ำค่ามาถากถางคนขี้ริ้วถึงที่
"ไงล่ะขยันฝึกแทบตายสุดท้ายสวะก็ยังเป็นสวะอยู่ดี ชาตินี้เจ้าเลิกหวังสร้างชื่อดีกว่าไหมผานเฉียงเต้า" เสอทุ่ยกับอีกสี่คนต่างมาเยาะเย้ยด้วยการติดของวิเศษเต็มตัวมาแบบกะอวดราวเด็กๆ
"ช่างน่าสงสารท่านอาวุโสกังจวี้เหลือเกิน ศิษย์เช่นนี้ทำชื่อเสียงด่างพร้อยหมด"
"เจ้าสวะอย่าได้โผล่หน้าไปให้ใครเห็นเลยนะเว้ยพวกข้าอายแทน"
คำพูดถากถางเหน็บแนมมากมายไม่ได้สะเทือนคนขี้ริ้วสักนิด เจ้าตัวยังคงฟาดกระบี่ไม้ใส่อากาศต่อไป
ไอ้บทดูถูกคนอื่นนี่มันต้องมีในทุกเรื่องเลยใช่ไหม แต่ก็นะเพิ่มสีสันให้เห็นว่าตัวประกอบแบบนี้ใช้แล้วทิ้งของจริง แต่ทำไมตัวประกอบต้องมากระแนะกระแหนใส่ตัวประกอบใช้แล้วทิ้งด้วยกันฟะ ควรเอาบทแบบนี้ไปใส่กับตัวเอกทั้งหลายไม่ใช่หรือ อ้อ ลืมไป เนื้อเรื่องตอนนี้ไม่เกี่ยวกับต้นฉบับจริงฉะนั้นมีอะไรไม่ตามเส้นเดิมก็ปกติแหละนะ
"เชอะทำเมินหรือ" ในเมื่อผานเฉียงเต้าทำเป็นไม่สนใจ เสอทุ่ยจึงซัดพลังใส่ข้อพับเข่าทำคนขี้ริ้วหงายหลังกระแทกพื้นโครมใหญ่ อีกสี่คนที่มาด้วยหัวเราะกันครืน
จินตกชอยากเอากระบี่ไม้ในมือฟาดให้เสียคนละที แต่รู้ตัวดีว่ายามนี้เปล่าประโยชน์ลุกขึ้นจากพื้นยังต้องเอากระบี่ยันพื้น วิ่งไล่ตีเจ้าพวกนั้นฝันเอาเถอะ
"ข้าไม่เข้าใจแฮะว่าทำไมพวกเจ้าถึงมาเสียเวลาแกล้งข้าอยู่อีก ไม่ใช่ว่าตอนนี้เขาเรียกรวมพลเพราะมีแขกสำคัญมาเยือนหรือไง ไปช้านี่อยากโดนลงโทษหรืออยากเป็นจุดสนใจล่ะ"
เสียงคล้ายกระดิ่งทองเหลืองถูกตีดังกังวานมาครู่หนึ่งแล้วแต่เจ้าห้าคนนี้ทำเหมือนไม่ได้ยินเสียอย่างนั้น ครั้นพอจินตกชพูดแบบนั้นต่างมีสีหน้าเหลอหลาวูบหนึ่งก่อนกลายเป็นตื่นตระหนก
"บ้าเอ๊ย! เสียงมันดังตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!"
"ทำไมไม่ได้ยินแต่แรกเนี่ย!"
ทั้งห้าคนทิ้งความสนใจคนขี้ริ้วต่างวิ่งหน้าตั้งกลับไปยังโถงหน้า ซึ่งจินตกชมั่นใจว่าไม่ทันแน่นอนต่อให้ท่องกระบี่ก็ตามในเมื่อลานฝึกนี้อยู่ห่างจากโถงใหญ่รับแขกข้ามเขาสองลูกนี่นา ภูเขาแต่ละลูกมีสะพานทอดไล่ระดับลงไปถึงยี่สิบตัวแต่ละตัวยาวหนึ่งลี้
ขนาดฉันเปิดใช้ทักษะเต็มอัตรายังไม่มั่นใจว่าจะทันเลย แต่...
"ทำไมเจ้ายังอยู่แถวนี้?" บุรุษหล่อเหลาเกินผู้เกินคนนั่งหลบมุมสายตาคนอื่นอ่านคัมภีร์อะไรไม่รู้ท่าทางตั้งใจเสียเต็มประดายังไม่มีทีท่าขยับก้นจากที่นั่ง "หรืออยากลองโดนท่านเจ้าสำนักลงโทษดูบ้างล่ะนั่น" เดี๋ยวนี้จินตกชชินแล้วกับการมีพระเอกมานั่งเล่นอยู่ในลานฝึกเล็กแห่งนี้ แรกๆ ว่าประหลาดเหมือนพระเอกวางแผนใดไว้หรือเปล่าครั้นมาทุกวันไม่มีอะไรทั้งนั้นนอกจากอ่านคัมภีร์ที่ถือติดมาบ้างนั่งสมาธิเฉยๆ บ้างนั่งโง่ๆ มองท้องฟ้าไม่มีรบกวนการฝึกฝนของเขาสักนิดเลยช่างเขาเถอะ
"แค่โถงหน้าข้าบินไปไม่ถึงหนึ่งจิบชาก็ถึงแล้ว" ลู่เยวี่ยสือยังไม่ละสายตาจากคัมภีร์ในมือ
ครับพ่อคุณ พ่อเทพมาเอง แต่ทำไมชอบมาอยู่แถวนี้ตลอดเลยฟะ ตั้งแต่อาจารย์ปิดด่านไปพระเอกก็โผล่มาสิงลานนี้แทนเสียอย่างนั้น ให้บอกว่ามาจับตาดูฉันก็ไม่น่าใช่ ไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้น
"เจ้าตอบไม่ตรงที่ข้าถาม" จินตกชจงใจใส่แรงกดดันในเสียงทว่าพ่อคุณแค่เหลือบตามามองแวบหนึ่งแล้วปิดคัมภีร์
"แค่หาที่เงียบๆ อ่านหนังสือ"ตอบพลางเรียกกระบี่วิเศษประจำตัวออกมา "ดังที่เจ้าพวกนั้นพูดนั่นแหละ ตั้งใจจะเป็นสวะอีกนานแค่ไหน ทั้งที่ตุ้มถ่วงแค่นั้นเจ้าใช้มันฟาดคนพวกนั้นยังได้"
คนขี้ริ้วยักไหล่ "ท่านอาจารย์ให้ข้าเลิกเป็นสวะเมื่อไหร่ข้าก็เลิกเมื่อนั้นแหละ"
ลู่เยวี่ยสือส่ายหน้าและกระโดดขึ้นกระบี่บินออกไปอย่างรวดเร็ว เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไม เวลาอยู่ในที่มีคนขี้ริ้วอยู่เขาจะรับรู้ได้ถึงความสงบของจิตรอบๆ ราวมีกำแพงบางอย่างแผ่ออกไปปิดกั้นอารมณ์มากมายของผู้คนไม่ให้เข้ามากระทบได้อย่างไร้ที่ติ แม้แต่เข้าไปปิดด่านเลื่อนขั้นยังหาความสงบระดับนั้นไม่ได้
'เจ้ามีพลังใดกันแน่ ผานเฉียงเต้า'
พระเอกเผ่นหายลับตาไปแล้วจินตกชถึงวางกระบี่ไม้ลงแล้วยกมือเปล่าข้างหนึ่งขึ้นเหนือหัว "ลองใช้สักหน่อยละกัน" รวบรวมพลังไว้ที่มือข้างนั้นแล้วตวัดออกไป "สะบั้นสุญญากาศ!" ผลการฝึกมาสองปียามนี้ยังติดตุ้มถ่วงทว่าฟาดฟันออกไปได้สิบกว่าเมตรแล้ว จากที่แต่ก่อนสองเมตรก็กระอักลงไปชักกระแด่วๆ "แบบนี้ค่อยใจชื้นหน่อย ถ้าปลดตุ้มถ่วงออกคงได้สองร้อยสามร้อยเมตรแน่"
สองมือขยับแบบอยากบีบคอใครสักคน และใครที่ว่าไม่พ้นพระเอกนั่นแหละ
"ทำอย่างไรดี จนตอนนี้ยังคิดไม่ออกเลยว่าจะส่งพระเอกเข้าไปปิดด่านเทินดาร์กได้ยังไง อินจัน"
'ระบบพร้อมให้บริการทุกเวลา แต่โฮสต์ไม่ใช่อินจันสิ'
"ภารกิจมีกำหนดเวลาไหม ฉันรู้สึกว่าเสียเวลาไปมากยังไม่รู้จะทำให้สำเร็จได้ไงเลยเนี่ย" หรือฉันเทินดาร์กเสียเองดีฟะ
'ภารกิจไม่มีกำหนดเวลา อย่างไรในโลกเทพเซียนการเรียนรู้ต่างๆ ย่อมใช้เวลาหลายสิบปี ความสัมพันธ์ต่างๆ ก็เช่นกัน โฮสต์เคยอ่านนี่นาไม่มีเทพเซียนเรื่องไหนใช้เวลาสั้นในการดำเนินเรื่องสักเรื่องเผลอๆ อาจหลายร้อยปี แต่สำหรับผู้เดินเล่นมันก็แค่ครู่เดียวอยู่ดี'
"ก็จริง ว่าแต่ในเรื่องนี้มีผู้เดินเล่นคนอื่นนอกจากฉันหรือเปล่า ถ้ามีจะได้ระวังไว้" จินตกชไม่อยากเจอคนแบบโรซสักเท่าไหร่
'มีหรือไม่โฮสต์เห็นก็รู้ได้อยู่แล้ว ไม่มีอะไรต้องกังวลนี่นา หรือคุณกลัวคนอื่นมาแย่งทำภารกิจ ซึ่งเรื่องนั้นไม่ต้องกังวล ผู้เข้ามาเดินเล่นจะได้รับภารกิจต่างกัน'
"นั่นแหละน่ากังวล ถ้าภารกิจเดียวกันคงหาแนวร่วมมาช่วยกันได้บ้าง แบบนี้ฉันก็ลำบากอยู่คนเดียวสิ" จินตกชหยิบกระบี่ไม้ขึ้นมาฟาดอากาศต่อ "แต่แบบนี้แสดงว่ามีคนที่เข้ามาเดินเล่นคนอื่นแน่นอน คนเดิมหรือคนใหม่?"
'ระบบไม่ได้รับรายละเอียดตรงนี้ ฉะนั้นจะรู้ก็เมื่อเจอผู้เดินเล่นคนอื่นที่ว่านั่นพร้อมโฮสต์"
"ช่างเถอะ ว่าแต่มีคำแนะนำอะไรบ้างไหม วิธีเตะโด่งพระเอกไปปิดด่านเทินดาร์กเนี่ย... อย่าเงียบสิ เฮ่ ระบบ อินจัน... ให้คำปรึกษาหน่อยก็ไม่ได้" ต่อให้อยากโวยอีกแต่ไม่มีใครอยู่ฟังแล้ว เจ้าตัวเลยฝึกฟาดฟันกระบี่คนเดียวต่ออีกครู่หนึ่งก่อนหยุดพักแล้วเลื่อนมือหยิบหยกพกรูปดอกกล้วยไม้ขนาดเล็กจิ๋วออกมาดู
เอาไว้เผื่อฉุกเฉินงั้นหรือ...
หยกชิ้นนี้กังจวี้ให้ไว้นั่นเอง ส่วนจินตกชจะใช้มันหรือไม่ยามนี้ยังไม่รู้ แต่เจ้าตัวขอไม่ต้องใช้จนภารกิจสำเร็จคงดีที่สุด จินตกชไม่ชอบการเจ็บตัวเลยสักนิดกลับตัวตอนนี้น่าจะไม่ทันแล้วแน่ๆ ฉะนั้นหาเรื่องเจ็บตัวให้น้อยที่สุดแทนละกัน
โถงหน้าของสำนักใช้รับรองแขกผู้มาเยือนยามนี้เต็มไปด้วยแถวศิษย์ในสำนักยืนอย่างเป็นระเบียบเป็นการอวดศักดาของฮู่ซานต่อสายตาผู้มาเยือน
"สำนักท่านยังคงยิ่งใหญ่ไม่มีถดถอยเหมือนบางที่จริงๆ" ผู้มาเยือนมีร่างสูงใหญ่ท่าทางองอาจประดุจนักรบ สร้างความยำเกรงให้ผู้พบเห็นได้แบบไม่ต้องแสดงอะไรก็ทำแต่ละคนไม่กล้ามองหน้าตรงๆ แล้ว
"ท่านกล่าวหนักไปแล้ว สำนักฮู่ซานสองสามปีนี้หาศิษย์ยอดเยี่ยมไม่ได้สักคน" เจ้าสำนักฮู่ซานเป็นบุรุษร่างสูงผอมท่าทางเจ้าเล่ห์ไม่น่าคบหาสักนิด ทว่ากลับมีทั้งฝีมือและพลังล้ำเลิศอย่างหาผู้เทียบเทียมยาก ฉะนั้นไม่น่าคบเพียงใดเมื่อมีผลประโยชน์ย่อมมองข้ามได้ทั้งนั้น "ข้านึกว่าพวกท่านจะไปรอที่สนามทดสอบเลยเสียอีก แวะมาที่นี่ก่อนมีธุระใดเช่นนั้นหรือ? ท่านเจียงเจินกู" เจ้าสำนักถามตรงประเด็น
เจียงเจินกูหัวเราะเสียงดัง "แค่อยากเห็นผู้สืบทอดของท่านก่อนผู้ใดเท่านั้นเอง ได้ข่าวว่ารูปงามยิ่งแล้วยังฝีมือล้ำเลิศ สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็นท่านว่าจริงไหม" กล่าวแล้วกวาดตาไปทั่วแน่นอนว่าเป้าหมายยังไม่โผล่มา เพราะยามนี้ยังท่องกระบี่จากลานด้านหลังกลับมาอยู่
สายลมวูบใหญ่พัดมาพร้อมกลิ่นหอมเย็นของเครื่องหอมชั้นสูงซึ่งไม่รู้ว่าปรุงมาจากสิ่งใดบ้างนั้นทำให้กลุ่มผู้มาเยือนซึ่งมีจำนวนเกือบร้อยคนหันไปมองทางที่ลมพัดมาอย่างพร้อมเพรียง แล้วต้องตาค้าง
บุรุษสูงสง่าในชุดสีขาวบนกระบี่ไร้ที่ติทั้งรูปร่างหน้าตา ทั้งบุคลิกแล้วยังพลังทิพย์ที่รับรู้ได้ว่าโดดเด่นเกินใครเทียม
"ศิษย์ลู่เยวี่ยสือคารวะท่านอาจารย์เจ้าสำนัก ขออภัยที่มาช้าขอรับ" เจ้าตัวค้อมหัวลงอย่างนอบน้อมกล่าวอย่างสุภาพ
"เจ้าออกตรวจตราความเรียบร้อยทั่วฮู่ซานตั้งแต่เช้ากลับมาในเวลานี้ได้ถือว่าเร็วมากแล้ว เจ้าอย่าได้รู้สึกผิดเลย"
"นี่เองหรือศิษย์รักของท่าน เอียนฮุยจง" เจียงเจินกูกวาดตามองชายหนุ่มชุดขาวหัวจรดเท้าพลางทึ่งออกทางสีหน้า "ช่างน่าเสียดายนักที่สำนักข้าไร้คนดองกับสำนักท่านได้ อ๊ะ จะว่าไปลูกสาวคนเล็กของข้าก็พอใช้ได้นา"
คำพูดของเจียงเจินกูทำคนของเขาร้อยกว่าคนชักสีหน้าไม่พอใจต่อลู่เยวี่ยสือทว่ายังพอรู้ว่าอีกฝ่ายเหนือกว่าจริงดังว่า คนไหนก็เทียบไม่ได้
"ลูกสาวคนเล็กท่านพามาด้วยหรือ?" เอียนฮุยจงปรายตาไปทางคนของเจียงเจินกู
"ถูกแล้วนางรบเร้าให้ข้าพาไปดูการทดสอบครั้งนี้ให้ได้ เอี๋ยนเอ๋อ มาคารวะท่านอาเอียนฮุยจงสิลูก" หันไปยิ้มกว้างทางกลุ่มคนของตน "เอี๋ยนเอ๋อล่ะ?" เจ้าของชื่อไม่เดินออกมาให้เห็นสักที
"ท่านเจ้าสำนัก... คุณหนูเล็กหายไปไหนไม่ทราบขอรับ ตอนเดินเข้ามายังอยู่เลยขอรับ" คนรายงานตัวสั่นเหงื่อแตกซิก
"ว่าไงนะ ลูกข้าหายไปไหนตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ พวกเจ้าดูแลคุณหนูกันยังไง!" ไอพลังน่ากลัวระเบิดออกมาชั่วแวบแค่นั้นก็ทำให้ศิษย์ของทั้งสองสำนักล้มคะมำไม่เป็นท่าตามกันไป มีแค่ไม่กี่คนยืนอยู่ได้แน่นอนว่าพระเอกคือหนึ่งในคนกลุ่มนั้น
"อาวุโสเจียงใจเย็นก่อนขอรับ หากบุตรตรีของท่านหายไปในเขตฮู่ซานข้าจะให้ศิษย์ทั้งหมดช่วยตามหาเอง" เอียนฮุยจงพยักหน้าให้ลู่เยวี่ยสือ เขาคงให้คนอื่นมาวิ่งไปทั่วในบ้านตนเองไม่ได้
"ขอรับท่านอาจารย์" ลู่เยวี่ยสือรีบสั่งการให้ศิษย์ทั้งหมดออกไปตามหาคุณหนูเจียงอวี้เอี๋ยนทันที ความกว้างของสำนักฮู่ซานต้องใช้เวลาพักหนึ่ง เอียนฮุยจงให้ศิษย์ส่วนหนึ่งรับรองคนของเจียงเจินกู ตนก็นั่งรออยู่ในโถงรับรองพลางชวนคุยสัพเพเหระไปเรื่อย
"แย่จริงหลงทางเสียแล้ว" มือเรียวสวยยกขึ้นป้องตาขณะกวาดมองจากบนยอดไม้สูงไปทั่วบริเวณแล้วขมวดคิ้วมุ่น "เพราะอากาศดีวิวสวย แค่เผลอเดินเล่นหน่อยเดียว ใครจะคิดว่ากว้างขนาดนี้ซ้ำแถวนี้ไม่มีใครให้ถามทางได้เลยด้วย ทำอย่างไรดี" บ่นไปหันมองไปทั่วและไปสะดุดเข้าที่ร่างหนึ่งไกลลิบ "ตรงนั้นมีคน" รีบทิ้งดิ่งลงพื้นแล้วทะยานไปยังทิศที่มองเห็นคนทันที
แค่อึดใจเดียวก็มายืนในลานเล็กที่มองเห็นคนคนหนึ่งยืนอยู่เมื่อครู่ "พี่ชาย ข้าหลงทางท่านพอบอกหน่อยได้ไหมว่าตรงนี้คือที่ไหน?"
[คุณเจอผู้เข้ามาเดินเล่น อิลิเลีย]
อีกแล้วหรือ!?
คนขี้ริ้วสะดุ้งเฮือกหันไปทางต้นเสียงอย่างอัตโนมัติ นั่นทำเอาคนทักชะงักอึ้งราววิญญาณเผ่นออกจากร่าง
สาวน้อยวัยสิบสี่สิบห้าก้มหน้าลงถามเสียงตะกุกตะกะ "ทะ ท่านพอจะบอกข้าสักหน่อยได้ไหมเจ้าคะ ว่าตรงนี้คือที่ไหน?"
คราวนี้ไม่เปลี่ยนเพศแล้วนี่ หน้าตาจัดว่าดีเชียวแหละแต่แบบนี้ไม่น่าใช่โฉมงามอ่อนแอนี่นา
"ทางนั้น ข้ามเขาไปสองลูกก็ถึงโถงใหญ่รับรองแขกแล้ว" จินตกชตอบเสียงห้วนแล้วหันกลับไปฝึกกระบี่ต่อ
"ท่านทราบได้อย่างไรว่าข้าจะไปโถงรับรองแขก?" สาวน้อยเงยมองซึ่งยามนี้เขาหันหลังให้อยู่
"ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ไม่มีการรับศิษย์ใหม่และวันนี้มีแขกมาเยือน ถ้าคนแปลกหน้าไม่ใช่แขกก็คือผู้บุกรุกนั่นแหละ แต่เจ้าไม่มีจิตสังหารฉะนั้นตัวเลือกเหลือแค่แขกที่หลงทางมา" ปากตอบไปมือตวัดกระบี่ออกท่าฟาดฟันเรื่อยไป
"พี่ชายน่าทึ่งมาก มีเหตุผลช่างสังเกต ข้าชื่อเจียงอวี้เอี๋ยน ขอทราบนามท่านได้ไหม?" รอยยิ้มเป็นมิตรราวลูกหมาตัวน้อยจับจ้องคนขี้ริ้วที่เริ่มเลิ่กลั่ก
"บอกทางให้แล้วรีบไปเสีย มันเกะกะการฝึกซ้อมของข้า" จินตกชตอบไม่ตรงแถมไล่ส่งอีกต่างหาก
สาวน้อยหน้าหงอยลงฉับพลัน "ขอโทษเจ้าค่ะ" แล้วถอยหลังเดินช้าๆ พอดีมีกระแสลมกรุ่นกลิ่นหอมบางเบาพัดมาให้เงยหน้ามอง
"เจ้าใช่คุณหนูเจียงอวี้เอี๋ยนหรือไม่?" บุรุษร่างสูงโปร่งบนกระบี่วิเศษถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มทรงอำนาจ
"ว้าย นี่มันคืออะไรคะ ร่างกายสัดส่วนทองคำ ดูแข็งแกร่งประดุจทวยเทพบนแดนสวรรค์ ดวงตาประกายระยิบระยับยิ่งกว่าแสงจากดวงดาว ผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบชั้นดีตีราคาไม่ได้ น้ำเสียงทรงอำนาจเสมือนเสียงมังกรไพเราะยิ่งกว่าเครื่องดนตรีในมือเทพดวงอาทิตย์ นายแบบชิดซ้าย ดาราชิดขวาช่างเจิดจ้าบาดนัยน์ตาอะไรแบบนี้!!"
เพ้อเจ้อเวลาเจอพระเอกสามสี่บรรทัดนั้นนิสัยเฉพาะของเจ้าหล่อนหรือเปล่า
จินตกชรู้สึกเหมือนเห็นภาพการ์ตูนตาหวานสมัยก่อนที่กำลังยกมือป้องตากันแสงเจิดจรัสจากการปรากฏตัวของพระเอกของสาวน้อยอิลิเลีย
"พระเอกนี่นาเจิดจรัสขนาดนั้นมันปกติเฟ้ย" จินตกชบ่นเบาๆ กับตนเองแล้วสะดุ้งเฮือกเมื่อสาวน้อยกับหนุ่มหล่อเทพหันมามองเจ้าตัวเป็นตาเดียวกัน
"ว่าไงนะคะ? เมื่อกี้บอกว่าพระเอก" สาวเจ้าไม่แค่จ้องเดินเข้ามาหาคนขี้ริ้วทันที
"พระเอก... มันคืออะไร?" นี่กระโดดลงมาจากกระบี่จับจ้องมาอย่างต้องการคำตอบสวยๆ หากไม่สวยคนต้องตอบอาจได้สวยแทน
หูผีเกินไปไหม ฉันพูดเบากว่ากระซิบอีกนะ เจ้าพวกไม่ใช่คน
แค่ช่วงที่บ่นในใจแวบเดียวสาวน้อยก็มาเดินวนรอบตัวคนขี้ริ้ว ดวงตากลมโตจากสาวเจ้าหรี่ลงขณะกวาดตาช้าๆท่าทางพิจารณาอย่างละเอียด
"คงไม่ใช่หรอกน่า มันสามารถบังเอิญได้ง่ายแบบนั้นเลยหรือไง แต่หน้าตาขี้ริ้วขนาดนี้จะมีใครเลือกอีกล่ะนอกจาก..." จ้องจนแทบทะลุแล้วยังมีพลังทิพย์แผ่ออกมาอย่างน่ากลัวแบบคนที่เจอในโลกก่อนเทียบไม่ติด
[ผู้เดินเล่น อิลิเลีย บทบาทลูกสาวคนสุดท้องของเจียงเจินกู เจ้าสำนักหมานไป่ หนึ่งในผู้มีพลังทิพย์ล้ำเลิศแห่งยุค ทักษะพัดกวาดวงกว้างขั้นต้น ทักษะนักรบขั้นกลาง ทักษะทนทานขั้นกลาง ทักษะจับความรู้สึกขั้นต้น]
เว้ย! ทักษะเยอะอะไรอย่างนั้น ไม่ได้เจอแวบเดียวแม่คุณอัพสกิลไวไปไหม แต่เดี๋ยว มีจับความรู้สึกด้วย!! แม่จ๋าเทพไป
"พี่จินต์..."
ปิดกั้นการคุกคาม!
จินตกชมองเธอนิ่งๆ ครู่หนึ่ง "เจ้าเรียกใคร?" แน่นอนว่าน้ำเสียงกระด้างแบบให้รู้โดยไม่ต้องแก้ตัวว่าเจ้ากล้าเอาชื่อใครมาเรียกเขา ถ้าตอนนี้จินตกชเห็นหูเล็กกับหางจิ๋วตกลู่ของลูกหมาสักตัวตรงหน้าก็ไม่ผิดสักเท่าไหร่
"ขอโทษเจ้าค่ะ... ข้าคงหวังเกินไป เสียมารยาทแล้ว" สีหน้าเจ้าหล่อนราวคนถูกรังแกอย่างร้ายแรงนั่นทำลู่เยวี่ยสือตาขุ่นแผ่จิตเข้มๆ ออกมาทันที
เดี๋ยวสิพ่อคุณ ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอเลยนะ
คนขี้ริ้วผงะเฮือก "เฮ้ย เจ้าเขม่นข้าแบบนี้ทำไม ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะเว้ย"
"ยัง... งั้นต่อไปจะทำใช่ไหม"
"นั่นคือสิ่งที่คาใจเหรอ ไม่สิ มาตามหานางไม่ใช่เหรอ เอาไปเร็วๆ เลยเกะกะการฝึกของข้า!" จินตกชเอากระบี่ไม้จิ้มไล่เจ้าหล่อน ให้บังเอิญมีศิษย์คนอื่นโผล่มาเห็นพอดี
"เฮ้ยนั่นเจ้าทำอะไร!? เจ้าสวะนี่กล้าทำร้ายคุณหนูเจียงเชียวหรือ" คนของสำนักฮู่ซานหนึ่งสองสามสี่ตะโกนโวยวายชี้มือใส่คนขี้ริ้ว
ฉากเข้าใจผิดโง่ๆ แบบนี้มันเอาไว้เล่นฆ่าเวลากับพวกตัวสำคัญนะ ตัวประกอบกระจอกไม่ต้องก็ได้เสียเปล่าไม่ใช่หรือไงแต่เล่นด้วยก็ได้ฟะ
"เออ อย่างที่พวกเจ้าเห่านั่นแหละ ข้าอยากรังแกมีไรเปล่า"
แหมการพูดอย่างตัวประกอบเกรดต่ำเต็มขั้นนี่มันรู้สึกดีไม่หยอกเลยแฮะ
"ไอ้เจ้าสวะ เจ้าอยากให้ฮู่ซานโดนเพ่งเล็งหรือไง!" หลายคนช่วยกันโวยวาย
"เข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ ข้ามาเกะกะพี่ชายท่านนี้เองจะถูกดุก็... เป็นเรื่องธรรมดา ฮึก" สาวน้อยน้ำตาคลอน้ำเสียงสั่นราวคนเพิ่งถูกรังแกอย่างหนักมาจริงๆ "ขะ... ข้า ผิดเองเจ้าค่ะ" น้ำตาแม่นางน้อยร่วงผล็อยๆ แบบเรียกหารอยบาทามาประดับคนขี้ริ้วแบบไม่ต้องขอร้องจากใคร
ศิษย์สำนักเดียวกันกับคนขี้ริ้วย่างสามขุมเข้ามา ท่าทางเช่นนี้รับรองได้ว่าเละ ไม่ว่าฝ่ายไหนเละย่อมไม่ดีทั้งนั้น คนขี้ริ้วสบถออกสื่อไม่ได้ในใจร้อยคำแถมอาฆาตข้ามเรื่องใส่ยายเด็กนั่นอีกต่างหาก
"ข้าว่าพวกเจ้าไม่มีเวลามาเอาเรื่องข้าอยู่กระมัง ไม่รีบพายายนั่นกลับไปเดี๋ยวเจียงเจินกูก็ทุบโถงหลักทิ้งให้หรอก" พูดพลางถอยออกไปตั้งหลังห่างๆ ทว่าไม่รู้เมื่อไหร่ที่มือน้อยจับชายเสื้อเขาไว้แน่นทำให้ขยับห่างออกมาได้ไม่กี่ก้าวเท่านั้น "เฮ้ย ยายนี่ปล่อยนะเว้ย" กระตุกสุดแรงเสียงผ้าขาดแควกใหญ่ ไม่รู้เรี่ยวแรงเจ้าหล่อนมากขนาดไหนถึงดึงขาดได้เหมือนดึงกระดาษราคาถูก
"กรี๊ด!" เสียงแหลมเล็กของสาวน้อยดังลั่น
ฉันต่างหากที่ต้องกรี๊ด หล่อนมาดึงเสื้อชาวบ้านขาดจนฉันเกือบโชว์ท่อนบนแล้วมากรี๊ดทำบ้าอะไร!
จินตกชรีบดึงเศษเสื้อที่เหลือขึ้นมาปิดเนื้อตัวอย่างไว ต่อให้นี่เป็นร่างผู้ชายแต่ขอโทษเถอะ ข้างในไม่ใช่เว้ย
"ฉันต่างหากที่เสียหาย ยายนี่เดี๋ยวพ่อก็ส่งไปคุยกับรากมะม่วงให้หรอก!" เตรียมฝังให้จริงตามพูด
ผ้าเนื้อบางเบาสีหวานไม่รู้หล่อนเอามาจากไหนสะบัดเข้าคลุมร่างคนขี้ริ้ว พร้อมตรงเข้ามากระซิบข้างหู "พี่จินต์จริงด้วยสินะ" เจ้าหล่อนผละห่างออกไปเล็กน้อยแล้วยิ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์
ถูกจู่โจมอย่างตั้งตัวไม่ทันทำคนขี้ริ้วยืนนิ่งไปชั่วขณะ "เจ้าพูดถึงใครกัน...!" แล้วต้องหลบแวบ
"ใช่หรือไม่พิสูจน์ได้ค่ะ" ไม่ต้องพูดมากใดอีก เจียงอวี้เอี๋ยนลงมือฟาดพลังทิพย์ใส่แบบถล่มทลาย แล้วยังตามไปซ้ำด้วยกระบี่วิเศษประจำกายแบบเอาถึงตาย ลู่เยวี่ยวสือกระโจนเข้าไปห้ามทว่านางพลิ้วตัวหลบได้รื่นไหลราวสายน้ำ แล้วตามติดจู่โจมใส่คนขิ้ริ้วที่ดูอย่างไรก็เสียเปรียบเห็นๆ ทว่าหลบหลีกพลังร้ายแรงที่ฟาดเข้าใส่ได้ราวกำลังหยอกล้อ
"เป็นบ้าอะไรเนี่ยแม่คุณ เป็นวันนั้นของเดือนหรือไง!" ยิ่งตกใจยิ่งหลุดคำพูดที่ไม่ใช่ของโลกนี้มากขึ้น
"พิสูจน์ไงคะ ถ้าใช่พี่จินต์ฝีมือเท่านั้นไม่ละคายได้แน่นอน" สีหน้ายิ้มแย้มจนน่าหมั่นไส้ของสาวน้อยทำจินตกชเท้ากระตุกจนได้
พริบตาแค่ช่องว่างเท่าแมลงปอบินผ่านได้เท่านั้น ทว่าจินตกชกลับพุ่งผ่านมาถึงตัวเจียงอวี้เอี๋ยนแล้วส่งมะเหงกใส่หัวเจ้าหล่อนไปโป๊กใหญ่ มะกรูดลูกสวยปูดขึ้นมาจับจองที่บนหัวเจ้าหล่อนหนึ่งลูกทันที
"ใครไม่ระคายฟะ โดนเข้าไปนี่เดี้ยงไปอีกหลายวันเลยนะเว้ย" โวยแล้วต้องสปริงตัวห่างออกมาพร้อมโยกตัวหลบสายพลังคมกริบที่ตามกระหน่ำแบบไม่ยอมแพ้เด็ดขาด
"เจ้าทั้งสองคนหยุดเดี๋ยวนี้!" ลู่เยวี่ยสือตะโกนแทรกเข้ามา
"ให้เจ้าหล่อนหยุดก่อนสิ" จินตกชยังคงหลบหลีกแบบหืดขึ้นคอ ตุ้มถ่วงน้ำหนักทำเจ้าตัวแทบหายใจไม่ทันแล้ว
"เดี๋ยวก็เลิกแล้วเจ้าค่ะ ขอเวลาอีกถ้วยชาเดียว" สองมือเต็มไปด้วยพลังน่ากลัว ยิ่งไล่อีกฝ่ายยิ่งหลบได้รื่นไหลเร็วขึ้นเรื่อยๆ จับยากราวกำลังไล่กวดสายลมเลยก็ว่าได้
[อิลิเลียเปิดใช้ทักษะพัดกวาดวงกว้าง]
เดี๋ยว!! ถึงขนาดเอาทักษะมาใช้เลยเหรอ แค้นฉันมาแต่ชาติปางไหนแม่คุณ
มันไม่ใช่พลังทิพย์แต่เป็นพลังจิตเฉพาะผู้เข้ามาเดินเล่นเท่านั้น จึงต่างจากพลังธรรมชาติที่นี่ ตูมเดียวเล่นเอาทั้งลานพินาศย่อยยับพัดศิษย์ฮู่ซานคนอื่นกระเด็นไปไกลลิบ ส่วนพระเอกยืนต้านอยู่ได้แต่ก็ได้ไปหลายแผล ส่วนจินตกชหลังติดผนังหินสองมือยกยอมแพ้มีสาวเจ้าใช้เข่ากดหน้าอกมือหนึ่งจ่อคอ อีกมือค้ำผนัง
ช่างเป็นท่าทางที่น่าผวาเหลือจะกล่าวแล้วครับ
"ประหลาดจังเลยค่ะ ไม่คิดว่าพลังแค่นี้พี่จินต์รับมือไม่ไหวได้อย่างไร มีปัญหาที่ร่างกายหรือเปล่าคะ?" เลื่อนสายตาจากหน้าตาขี้ริ้วแบบเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวลงล่างไปเรื่อยๆ
"พอเลยนอกจากลวนลามฉันทางกายแล้วยังต่อด้วยสายตาหรือไงยายนี่" จินตกชสับเข้ากลางหน้าผากให้ครั้งหนึ่งก่อนผลักเข้าหล่อนออกไปแล้วลุกขึ้นนั่งหอบหายใจตัวโยน บอกให้รู้ว่าปัญหาอยู่ที่ร่างกายจริงๆ
"พี่จินต์มีปัญหาที่ร่างกายจริงๆ หรือคะ?" สองมือตะปรบเข้าไปลูบคลำทั่วตัวอย่างว่องไวอีกครั้ง
"เฮ้ย คราวก่อนมือปลาหมึกคราวนี้มือปลาไหลหรือไง!" ตีมือเข้าไปเพี๊ยะหนึ่งแล้วขยับห่างออกมา "ไม่เจอพักเดียวฝีมือพัฒนาอย่างน่ากลัวเลยเชียว"
"พักเดียวอะไรคะ ฉันไปเดินเล่นสะสมมาอีกสิบสองเรื่องเลยนะคะกว่าจะได้เจอพี่น่ะ"


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

บทที่ 5
ระยะเวลาที่อิลิเลียบอกทำให้จินตกชอึ้งแท้จริง ทั้งที่ทางนี้เพิ่งเข้ามาเป็นเรื่องที่สอง หรือบางทีก่อนเจอกันในโลกซอมบี้อิลิเลียอาจเข้ามาเดินเล่นในเรื่องอื่นหลายเรื่องแล้วก็ได้ นั่นเป็นสิ่งที่จินตกชเพิ่งนึกถึงเพราะคิดว่าตนเข้ามาแค่เรื่องที่สองเลยเผลอนึกไปว่าคนอื่นก็คงแบบเดียวกับตน
"นี่หมายความว่าเจ้าทั้งสองรู้จักกันอยู่ก่อนแล้วเช่นนั้นหรือ?" ลู่เยวี่ยสือเห็นว่าเลิกสู้กันแล้วถึงถามแทรก
อิลิเลียยกมือขึ้นชูข้างหนึ่ง "รู้จักและตามหามานานเลยเจ้าค่ะ นึกว่าชาตินี้จะไม่เจอแล้วเสียอีก นับว่าข้ายังมีโชคเจ้าค่ะ" ตอบแล้วหันมาส่งสายตาวิบวับทำคนขี้ริ้วขนลุกซู่
ลู่เยวี่ยสือพยักหน้ารับว่าเข้าใจ "อย่างไรเสียเจ้าควรกลับไปหาบิดาเจ้าก่อน หายออกมาไม่บอกกล่าวพวกข้าถึงต้องออกมาหาอยู่นี่"
"เจ้าค่ะ ข้าจะกลับไปหาท่านพ่อเดี๋ยวนี้ อ๊ะ จริงด้วยพี่จินต์ห้ามเผ่นหายไปไหนก่อนด้วยนะ เดี๋ยวมาค่ะ" ว่าแล้ววิ่งหน้าตั้งไปอย่างไว
"ยายนั่นหลงทางไม่ใช่หรือ วิ่งไปแบบนั้นเดี๋ยวได้หลงเพิ่มหรอก" จินตกชพูดยังไม่ทันขาดคำแม่คุณก็วิ่งฝุ่นตลบกลับมา
"ข้าไปโถงรับรองไม่ถูกเจ้าค่ะ" สีหน้าคาดหวังว่าจินต์จะพานางไปส่งทว่าคนขี้ริ้วดึงพระเอกมาตรงหน้า
"เขามาตามหาเจ้าฉะนั้นให้เขาพาไปสิ ข้าจะฝึกต่อ" จินตกชยังไม่พร้อมโดนลากไปหาเรื่องเข้าตัวเพิ่ม แน่ใจว่าหลังจากนี้พวกที่โดนลูกหลงเมื่อกี้คงได้เอาเรื่องที่เขาถูกสาวเจ้าไล่ตีไปลือกันทั่วสำนักในข้ามวันแน่ๆ แล้วบิดาเจ้าหล่อนในนิยายเรื่องนี้ก็จะมาแจกหมัดให้เขาถึงที่
"พี่จินต์ไปส่งข้าไม่ได้หรือเจ้าคะ?" ช้อนสายตาอ้อนแบบน่าเอ็นดูที่สุดอย่างที่โฉมงามทั้งหลายทำได้ทว่าทางนี้มันด้าน ภูมิต้านทานการคุกคามสูง นอกจากยิ้มเหี้ยมให้แล้วยังแถมเครื่องหมายฟักทองให้ด้วย
"ธุระไม่ใช่เว้ย"
แทนที่อิลิเลียจะจะเสียใจหรือโกรธเธอกลับหัวเราะเสียงหวานใส "แบบนี้แหละใช่เลยนิสัยพี่จินต์" เธอหันไปก้มหัวให้ลู่เยวี่ยสืออย่างสุภาพ "รบกวนท่านนำทางข้าไปยังโถงรับรองด้วยเจ้าค่ะ"
ลู่เยวี่ยสือปรายตามองคนขี้ริ้วที่กำลังตวัดมือไล่เจ้าหล่อนอย่างไร้มารยาทยิ่งทว่าเจ้าหล่อนกับทำปากยู่เหมือนน้อยใจแต่ยังตอแยไม่เลิก "เชิญคุณหนูเจียง"
"เดี๋ยวข้ามานะ ท่านห้ามแอบหนีไปไหนเลยเชียวไม่งั้นข้าจะให้คนทั้งสำนักหมานไป่พลิกแผ่นดินตามหา" สั่งแบบคนเป็นคุณหนูแท้จริง
จินตกชยักไหล่ "คิดว่าหาเจอได้แน่หรือถ้าข้าคิดเผ่นจริง" รอยยิ้มท้าทายแบบไม่สำนึกสังขารตอนนี้ดูเย่อหยิ่งสมเป็นตัวตนคนขี้ริ้วอย่างน่าประหลาด และมันก็ทำให้ลู่เยวี่ยสือหัวคิ้วขมวดตามอิลิเลีย
"พี่จินต์" สองมือสาวเจ้าขยับเหมือนอยากบีบคอใครสักคน ใครสักคนที่คาดว่าเป็นเป้าหมายกลับหลุดเสียงหัวเราะแบบที่พระเอกไม่เคยได้ยินมาก่อน
"ไม่ไปไหนหรอกน่า ยังต้องฝึกซ้อมที่นี่อีกพักใหญ่ รีบๆไปได้แล้วเดี๋ยวพ่อเจ้าได้มาตามเองแล้วข้าจะซวย" ทั้งที่หน้าตาเห็นแล้วชวนฝันร้าย รอยยิ้มหลอกหลอนยิ่งกว่าพวกหาหลุมไม่เจอทว่า เหมือนหน้าตายามนี้เป็นแค่หน้ากากที่เอาไว้ปกปิดบางอย่างทำให้ไม่อาจเห็นตัวตนแท้จริงที่คาดเดาไม่ถูกอย่างไรอย่างนั้น ทว่ากลับมีแรงดึงดูดอย่างน่าประหลาด
'เจ้าไม่ใช่ผานเฉียงเต้าจริงๆ ดูสิว่าข้าจะกระชากหน้ากากของเจ้าออกมาได้หรือไม่'
ลู่เยวี่ยสือนึกสนุกขึ้นมาเล็กน้อย
พอเจียงเจินกูเจอลูกสาวก็ไม่รอช้ารีบพาคนของตนทั้งหมดล่วงหน้าไปลานทดสอบทันทีไม่ฟังคำขอร้องจากลูกสาวสักนิด ทำสาวน้อยอาละวาดแต่ก็ไม่สามารถขัดใจบิดาได้ผลที่สุดก็โดนลากตัวติดมือไปจนได้
"นั่นหมายความว่านางโดนบิดาของนางพาไปสนามทดสอบแล้วสินะ ดี จะได้ไม่มาก่อกวนข้า" นึกถึงที่โดนคุณเธอไล่ตีจนแทบเละแล้วยามนี้อย่าเพิ่งเจออีกนับว่าดี
"ทั้งที่นางแทบไม่เคยออกมาจากสำนักหมานไป่แต่ดูเหมือนเจ้ากับนางรู้จักกันมานาน ไปรู้จักกันมาตั้งแต่เมื่อไหร่หรือ?" เพราะยังเหลือเวลาก่อนคนของสำนักฮู่ซานจะเดินทางไปสนามทดสอบลู่เยวี่ยสือถึงมาที่ลานเล็ก คนขี้ริ้วยังคงฝึกฝนตนอยู่ในลานตามลำพัง
"รู้จักก่อนมาเข้าสำนัก" จินตกชตอบไปแบบไม่คิดอะไรเพราะมันคือความจริง แล้วตวัดมือสร้างคมกระบี่อากาศขึ้นมาฟาดใส่กองไม้ แน่นอนว่าได้รอยเท่าแมวข่วนหนึ่งรอย
ลู่เยวี่ยสือเงียบไปครู่ใหญ่จนจินตกชคิดว่าเจ้าตัวคงไม่ถามอะไรแล้ว "ทำไมนางเรียกเจ้าว่าจินต์ ไม่ใช่เฉียงเต้า"
อย่างไรจินตกชมีเวลาแต่งเรื่องรออยู่แล้ว "ตอนนั้นข้าบอกนางว่าชื่อจินต์ คิดหลอกคุณหนูของหมานไป่ให้เลี้ยงข้าวเลี้ยงขนมรวมทั้งจะขอให้นางพาเข้าสำนักของนาง แต่มันไม่ราบรื่นเพราะพี่เลี้ยงนางขวางไว้ก่อนข้าเลยได้มาเข้าที่ฮู่ซานแทน ไม่นึกว่านางตามหาข้าเสียอย่างนั้นแสดงข้ามีเสน่ห์ไม่น้อยนี่หว่า" ยืดอกพลางหัวเราะท่าทางหลงตนเองเสียเต็มประดา
"โกหกได้โง่มาก" พระเอกด่าเข้าให้ทำจินตกชเสียหายหนึ่งจุด "ข้าจะบอกให้สักหน่อยเจ้าจะได้ลดความโง่ลงบ้าง ข้าอ่านความรู้สึกผู้คนได้ การโกหกของเจ้าโง่ที่สุดเท่าที่ข้าเจอมา"
อ่านความรู้สึกได้! นั่นมันพลังของซอยล์ไม่ใช่หรือ?!
สีหน้าเหลอหลาของคนขี้ริ้วบอกให้รู้ว่าตกใจจนทำอะไรไม่ถูกจริงๆ
"เจ้าเป็นใครกันแน่ จินต์" ลู่เยวี่ยสือกดเสียงหนักจิตน่าสะพรึงแผ่ออกมาปกคลุมทั่วบริเวณเป็นคนอื่นคนกลัวจนยืนไม่อยู่แล้วแต่คนขี้ริ้วยังยืนนิ่งจ้องกลับได้อย่างน่าทึ่ง
ทางนี้ก็อยากถามเหมือนกันแหละ แถมเรียกระบบไปสิบครั้งแล้วเงียบฉี่ไม่มีสัญญาณตอบกลับสักนิด แบบนี้มันไม่ปกตินะ
"เจ้าเชื่อเรื่องภพชาติไหมล่ะ"
"มันเกี่ยวอะไรหรือไง"
"เกี่ยวมากเลย ข้าคือชาติที่แล้วของผานเฉียงเต้า" พระเอกหน้าเหวอบ้างแล้ว "ข้าในชาตินี้ตายตั้งแต่โดนด่านเคราะห์สายแรก แล้วข้าก็โดนดึงมาโต้กลับสายฟ้าพวกนั้นแทน มันน่าโมโหที่มีบางคนใช้ข้าในชาตินี้เป็นตัวตายตัวแทนรับด่านเคราะห์แทน ข้าต้องหาเจ้าคนนั้นให้เจอแล้วเอาคืนให้สาสม นั่นคือเป้าหมาย แต่ไม่รู้ว่าไปเข้าตาท่านอาจารย์ได้อย่างไร แทนที่จะได้ตามหาคนที่เล่นงานข้ากลายมาฝึกแทบตายอยู่เนี่ย" แม้ไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมดแต่ก็ใกล้เคียงสุดๆ เพียงพอให้เชื่อได้ละกัน
ลู่เยวี่ยสือไม่คาดว่าจะได้คำตอบแบบนี้ แต่ไม่เชื่อเลยก็ไม่ได้ในเมื่อเขาอ่านความรู้สึกผู้อื่นได้ คนตรงหน้าไม่ได้โกหกแต่บางเรื่องไม่บอกให้กระจ่าง "หน้าตาเจ้าชาติก่อนก็เป็นแบบนี้หรือ?"
"ถามทำไม?"
"แค่ไม่คิดว่าคนเราจะอัปลักษณ์ได้ทุกชาติเท่านั้น" ท่าทางพูดจริงจังน่าแปลกใจทว่าจินตกชไม่สนใจ
คนขี้ริ้วพยักหน้า "อย่างน้อยก็ไม่ฟันเหยินแบบนี้" นั่นหมายถึงหน้าตาในโลกซอมบี้ที่ผ่านมาไงล่ะ
"เจ้าไม่อยากเปลี่ยนให้มันดูดีกว่านี้บ้างเลยหรือไง" แม้เขาไม่สนใจรูปลักษณ์ภายนอกนักแต่เจริญตาบ้างก็ได้
จินตกชชี้หน้าตนเอง "ข้าพอใจสภาพหนังหน้าข้าที่สุด พวกหล่อสวยล่มบ้านล่มเมืองนั่นไปอยู่ห่างๆ ข้าเลย" เข้าใจหรอกว่าผู้เลอโฉมสร้างความประทับใจให้คนพบเห็นได้ง่าย และมันคงทำให้ภารกิจราบรื่นกว่าพวกหน้าบ้านๆ แต่จินตกชไม่ต้องการพึ่งหน้าตา มันคงเป็นความอวดดีนั่นแหละที่อยากทำให้สำเร็จโดยไม่ใช่ตัวสำคัญ
"แต่ข้าไม่ชอบ" ท่าทางจริงจังเสียจินตกชผงะเลย
"นั่นมันปัญหาของเจ้าไม่ใช่ปัญหาของข้า"
มามีปัญหาอะไรกับหน้าคนอื่นเขาเล่า ตกลงหมอนี่คือนายถั่วเหลืองหรือเปล่านะ ไม่สิเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วพระเอกของเรื่องไม่ใช่ผู้เข้ามาเดินเล่นสักหน่อย หรือนี่เป็นนิยายจากคนเขียนคนเดียวกันธีมนิสัยถึงคล้ายกัน แต่ส่วนใหญ่ไม่ให้พลังซ้ำกันนี่นา แปลกๆแฮะ
"เจ้าจะตามหาคนที่ใช้เวทตัวตายตัวแทนได้ยังไง" อยู่ๆ พ่อคุณก็เปลี่ยนเรื่องเสียอย่างนั้น
"แค่หาว่าใครผ่านด่านเคราะห์ช่วงเวลาที่ข้าโดนสายฟ้าก็รู้แล้ว อย่างไรก็ไม่มีใครผ่านด่านซ้ำเวลากันอยู่แล้วนี่นา" หาไม่ยากแต่ออกไปหาไม่ได้นี่สิที่ทำจินตกชอัดอั้นตันใจ
"ถ้าเจอแล้วเจ้าคิดว่าสามารถเอาชนะได้หรือไง สายฟ้าระดับนั้นผู้เลื่อนระดับสูงกว่าข้าเสียอีก" ด่านเคราะห์สายฟ้าวันนั้นทำหลายร้อยคนที่มองเห็นล้มหมดสติ บางคนเลือดออกเจ็ดทวาร บางคนกระตุกชักเกือบตาย แม้แต่เขาเองยังเผลอกำสองมือแน่น
จินตกชเห็นสีหน้าลู่เยวี่ยสือยามนี้แล้วนึกอยากกวนบาทาขึ้นมาเฉยๆ "ดูให้ชัดๆ ข้านี่แหละที่โต้สายฟ้าพวกนั้นกลับไปได้ เจ้าคิดว่าคนที่ทำได้แบบนั้นไม่มีความสามารถในการฝังไอ้คนที่ต้องหาตัวตายตัวแทนหรือไง อย่างน้อยในตอนนี้ข้าก็คงอยู่ระดับเดียวกับเจ้านั่นแล้วล่ะ" นั่นคือการอวดอ้างอย่างน่าหมั่นไส้ที่สุด ทว่าพอคิดถึงความจริงมันเป็นดั่งผานเฉียงเต้าพูดจริงๆ ด่านเคราะห์ในการเลื่อนระดับถ้าทนได้ก็ผ่านยิ่งโต้กลับไปได้นั่นย่อมเหนือยิ่งกว่า
"ในเมื่อเจ้าร้ายกาจเช่นนี้เหตุใดถึงตายแล้วมาเกิดเป็นผานเฉียงเต้าได้เล่า" ลู่เยวี่ยสือเริ่มยอมรับว่าคนขี้ริ้วตรงหน้าอาจมีระดับเหนือกว่าตัวเขา
"ลู่เยวี่ยสือเอ๋ย สรรพสิ่งไม่มีสิ่งใดอมตะ เมื่อเกิดขึ้นย่อมดำรงอยู่ชั่วขณะ ซึ่งชั่วขณะที่ว่านั้นอาจยาวนานยิ่งกว่าภูผาหรือสั้นแค่พริบตานั่นแล้วแต่ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมาเป็นอะไร ทว่าเมื่อถึงจุดหนึ่งมันก็จะดับสิ้นไป ไม่มีสิ่งใดเป็นนิรันดร์ ผู้ใดอวดอ้างว่าเป็นอมตะเท็จทั้งนั้นมันแค่อยู่มายาวนานกว่าสิ่งอื่นเท่านั้นและในจุดหนึ่งก็ดับสิ้นไปอยู่ดี เจ้าก็รู้อยู่ไม่ใช่หรือ ผู้ปกครองสูงสุดแห่งแดนสวรรค์เปลี่ยนมากี่รุ่นแล้ว เพราะงั้นเก่งกาจแค่ไหนทรงพลังเพียงใดล้วนตายได้เหมือนกันทั้งนั้น" เขาไม่ได้คิดถกเครียดกฎไตรลักษณ์กับพระเอกนะ แค่บอกความเข้าใจง่ายๆของตนเท่านั้น ทว่าพระเอกหน้าเคร่งเครียดเหมือนกำลังคิดหนักเสียอย่างนั้น
"งั้นหรือ ถึงจุดหนึ่งมันก็จบสิ้น... งั้นก็ได้เวลาของมันแล้วล่ะ" ต่อให้นั่นเป็นการบ่นกับตนเองทว่าจินตกชได้ยินชัดเจน
หรือคุณพระเอกเริ่มอยากเข้าสายดาร์กแล้ว ถ้าเป็นแบบนั้นก็เยี่ยมไปเลย
"ท่านรองเจ้าสำนัก รีบมาเถอะขอรับเราจะเดินทางกันแล้ว" ศิษย์ระดับสูงสี่คนท่องกระบี่มาตาม พวกนี้ส่งสายตาไม่พอใจใส่จินตกช
"ทำไมพักนี้ท่านรองเจ้าสำนักถึงชอบมาที่นี่นักนะ"
"มาช่วยสั่งสอนเจ้าสวะนั่นไงล่ะ"
ว่าแล้วเจ้าพวกนี้ก็หัวเราะก่อนหุบปากเงียบเสียงก้มหน้างุดเมื่อเจอจิตสังหารจากรองเจ้าสำนักแผ่ออกมา คนอื่นกลัวหงอแต่คนขี้ริ้วแค่ไหวไหล่ราวไม่รู้สึกรู้สาเพราะหนังหนาเกินทั้งที่จิตสังหารนี้เผื่อแผ่มาให้อย่างเต็มใจ
"เจ้านี่มันด้านจริงๆ" ลู่เยวี่ยสืออดว่าเหน็บแนมไม่ได้
"อยากให้ข้ากลัวเจ้าต้องเลื่อนขึ้นไปอีกสามระดับนะ แล้วข้าจะยอมแสดงสีหน้ากลัวให้" ก่อกวนบาทาเพิ่มอีกนิด แม้พระเอกเท้ากระตุกยังหลบแวบห่างออกมาส่งสีหน้าหลอกหลอนได้อย่างสบาย
ถ้ามีเวลาอีกนิดลู่เยวี่ยสือคงได้ลงเท้าไล่ตีให้หมอบสักครั้งทว่ายามนี้ต้องออกเดินทางแล้วเจ้าตัวจึงฝากความแค้นนี้ไว้ก่อน กลับมาเอาเรื่องแน่ คนรับฝากลอยหน้าลอยตามีท้าให้เพิ่มดอกเบี้ยด้วย
คล้อยหลังผู้เดินทางออกไปสนามทดสอบสำนักฮู่ซานเงียบเหงาลงถนัดตา ยามนี้เหลือแค่ศิษย์รุ่นเยาว์เฝ้าอยู่แค่ยี่สิบกว่าคน คนงานอีกสามสิบกว่าคน จินตกชใช้เวลานี้อ่านเนื้อเรื่องอีกครั้ง เหตุการณ์นี้จะทำให้พระเอกได้เจอกับนางเอกผู้มาจากสำนักเซียนฝ่ายธรรมะอันโด่งดังเป็นที่สองของโลก รวมทั้งจอมมารคู่ปรับเผยโฉมออกมาก่อกวนการทดสอบและหวังจับตัวนางเอกด้วย พระเอกช่วยนางเอกจากจอมมารเกิดความสัมพันธ์อันดีแล้วเส้นทางช่วยโลกของพระเอกก็เปิดกว้างขึ้นโดยมีนางเอกเป็นผู้สนับสนุนอย่างเป็นทางการ ฮิ้ว
เป็นการดำเนินเรื่องปกติทั่วไป มีนางเอกคอยช่วยเหลือแบบนี้พระเอกจะเสียศูนย์เข้าเทินดาร์กได้ไงล่ะ หรือฉันควรไปช่วยจอมมารก่อกวน ไม่ได้สิ แค่หยุดฝึกตามที่อาจารย์สั่งไว้ตุ้มถ่วงก็หนักเพิ่ม ฉันไม่แบกภูเขาไปหารอยบาทาชาวบ้านเข้าตัวแน่เพราะงั้นเลิกคิดได้เลย
กระบี่ไม้ตวัดต่อเนื่องอย่างรวดเร็วเกิดคลื่นอากาศมากมาย แต่พลังนั้นแค่สายลมแผ่วๆ พัดใบไม้ร่วงได้เท่านั้น ทว่าการฝึกฝนนี้กลับทำให้จินตกชใช้สะบั้นสุญญากาศได้ตรงเป้าตามใจต้องการมากขึ้นแบบไม่ต้องเล็งก็โดนแม้แค่กวาดตาผ่านแวบเดียว เขาตัดใบไม้ทุกใบตามที่เล็งไว้ได้ครบในการฟันครั้งเดียว นั่นทำให้เขาเข้าใจแล้วว่าการฝึกเหล่านี้ช่วยให้เก่งกาจขึ้นได้จริง ไม่รู้ว่าเรื่องต่อๆ ไปโหดหินแค่ไหนมีทักษะต่อสู้แน่นไว้ก่อนดีที่สุด จินตกชจึงไม่ขี้เกียจฝึกซ้อมตามที่กังจวี้สั่งไว้แม้แต่อย่างเดียวไงล่ะ
ทางสนามทดสอบเกิดเรื่องตามที่จินตกชรู้จอมมารก่อเรื่องใหญ่โตถล่มทลายจริงๆ สำนักเซียนทั้งหลายต้องร่วมมือกันต้าน จอมมารเรื่องไหนเรื่องนั้นเลยเก่งแบบฉายเดี่ยว ส่วนฝ่ายต้านก็หมาหมู่ เอ๊ย พลังพันธมิตรรวมตัวกันสู้ ความถล่มทลายเลยเพิ่มขึ้นคนเจ็บมากมาย คนจบสิ้นไปก็มาก เรียกว่าสูญเสียครั้งใหญ่หลังจากสงบสุขมานาน แต่ก็ไล่จอมมารถอยกลับไปได้ ทำให้แต่ละสำนักตะหนักได้ว่าพวกตนนั้นหย่อยยานในการฝึกฝนมากแค่ไหน ถ้ามีพลังฝีมือมากกว่านี้คงไม่เสียไปมากมายพวกเขาจึงรวมตัวกันตัดสินใจ เอามนุษย์ธรรมดาที่มีอยู่มากมายทั่วโลกมาใช้หลอมเป็นอาวุธบ้าง เป็นยาพิษยาวิเศษเพิ่มพลังเป็นของวิเศษแบบใช้ครั้งเดียวทิ้งกันใหญ่โต เพราะยังติดความเกียจคร้านในการฝึกฝน
สาเหตุที่ใช้คนเพราะหาง่ายและเลือดเนื้อเป็นสิ่งมีค่าดีที่สุดในการใช้ทำสิ่งของวิเศษต่างๆ ยิ่งมีวิญญาณบรรจุด้วยยิ่งทำให้ได้ของคุณภาพดีต่อให้ใช้ได้แค่ครั้งเดียวหมดสภาพก็ตาม ฉะนั้นมีเยอะเข้าไว้ชดเชยได้ ผู้บำเพ็ญเพียรทั้งหลายจึงออกล่าคนธรรมดามาใช้ไม่เกรงกลัวกฎใด
"น่าขยะแขยงที่สุด แม้แต่สำนักหมานไป่ก็เช่นกัน ฉันห้ามคนของสำนักจนโดนท่านพ่อจับโยนเข้าไปสำนึกผิดในห้องบรรพชนแล้วเนี่ย" สาวน้อยอิลิเลียมาถึงก็ฟูมฟายโวยวายมากมายต่อโลกตอนนี้ นี่ถ้าไม่โดนเท้าคนขี้ริ้วที่รู้ทันยันหน้าเข้าให้หนึ่งครั้ง เจ้าหล่อนคงพุ่งมาเกาะติดอกเป็นเนื้องอกแล้ว
"แล้วคนสำนึกผิดมานั่งโวยอยู่ตรงนี้ไม่กลัวโดนตามมาลากคอกลับหรือไง"
"ขนาดเวทในห้องบรรพชนยังขังฉันไม่ได้ใครกล้ามาตามเล่า อีกอย่างพวกนั้นไม่รู้ว่าฉันหนีไปไหนสักหน่อย" คุณเธอกระทืบเท้าแบบโมโหจนยืนเฉยไม่ได้
จากที่อิลิเลียเล่าให้ฟังทั้งหมด เรื่องนี้ดำเนินมาต้นเรื่องเองกว่าพระเอกจะฝึกฝนจนเก่งกาจยังล้มลุกคลุกคลานอีกพักใหญ่ เหตุการณ์ใหญ่ยังอีกเยอะ
"มันเป็นไปตามเนื้อเรื่องถึงไม่ชอบอย่างไรก็เปลี่ยนไม่ได้ ทำภารกิจของตนให้สำเร็จก็พอไหม ว่าแต่ภารกิจเธอคืออะไรล่ะ?"
"การเอาแต่ใจแบบพวกคุณหนูทั้งหลายจนได้แต้มเต็มก็ออกจากเรื่องได้หรือถ้ายังอยู่ต่อก็ได้ค่ะ" พูดด้วยท่าทางเหนียมอายน่าเท้ากระตุกมากมาย "แล้วพี่จินต์ละ"
ทำไมภารกิจเธอมันง่ายนักฟะ ระบบโคตรลำเอียง
"ของฉันคือส่งพระเอกไปปิดด่านเทินดาร์กออกมาทำลายโลกนี้ ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าต้องทำยังไงถึงทำให้พระเอกปิดด่านเทินดาร์กได้" พูดแล้วท้อแท้
"ทำไมต้องเทินดาร์ก ในเรื่องไม่มีนะคะ?" ไม่แปลกที่สาวเจ้าแปลกใจ เพราะจินตกชอ่านทั้งหมดแล้วไม่มีบทนี้จริงๆ
"ระบบของฉันบอกว่าตามเรื่องมันช้ากว่าพระเอกจะเก่งจนทำลายโลกได้ ไม่ทันใจนักอ่านเลยให้มาช่วยส่งเข้าไปเทินดาร์กออกมาถล่มโลกให้ไวนะสิ เปลี่ยนเส้นเรื่องเดิมเฉยเลย ดีที่มันไม่กระทบต้นฉบับเดิม ฉันถามมาแล้วได้รับการยืนยันว่าเปลี่ยนแบบนี้ก็คล้ายๆ ฟิกชั่นของเรื่องน่ะ" นิยายดังย่อมมีคนเขียนฟิกเจอได้แบบปกติ ต่อให้ฟิกมันสีเทาๆ แต่ถ้าไม่ใช้หาประโยชน์เข้าตัวก็ไม่มีใครว่าอะไร ยอมรับได้ในวงกว้างเชียวแหละฉันเองก็อ่านแล้วยังแอบส่งโดเน็ตให้บางเรื่องด้วย
"ดูจากฝีมือในสนามทดสอบกับโต้จอมมารได้สูสี ไม่ต้องเทินดาร์กก็น่าเอาชนะได้แล้วล่ะค่ะ" อิลิเลียส่ายหน้ารัวเร็วราวกำลังพยายามลบภาพน่ากลัวที่ผุดเข้ามาในหัว
"ใช่ไหมล่ะถึงตันอยู่นี่ไง ฉันยิ่งไม่ฉลาดอยู่ด้วยคิดแผนบรรเจิดแบบนักเขียนทั้งหลายไม่ออกหรอก" วันนี้คนขี้ริ้วยังคงยืนท่านั่งม้าต่อไป "จริงสิฉันมีเรื่องสงสัยขอถามหน่อย"
"อะไรหรือคะ?"
"เธอบอกว่าหลังเจอฉันในโลกซอมบี้ไปเดินเล่นในเรื่องอื่นมาอีกสิบสองเรื่อง ที่เจอฉันนั่นไม่ใช่โลกแรกหรอกหรือ"
อิลิเลียพยักหน้า "โลกที่เจอพี่จินต์นั่นเป็นโลกที่สี่ที่ฉันเข้าไปเดินเล่นแล้วค่ะ หลังจากนั้นก็ไปเดินเล่นอีกสิบสองโลกอย่างที่บอก เจอโรซไปสองโลกด้วยเจ้าหล่อนยังน่ารังเกียจเหมือนเดิม และฉันก็คิดว่าจะได้เจอพี่จินต์อีกไหมเลยถามระบบของฉัน ระบบบอกว่าพี่จินต์เลือกโลกระดับสูงซึ่งมีความอันตรายมากไม่มาเดินเล่นกับเรื่องเบาๆ อย่างที่ฉันเลือกเข้าไปหรอกค่ะ ฉันเลยลองเลือกเรื่องที่มันอันตรายร้ายแรงแล้วก็เจอพี่จินต์จริงๆ ด้วย ดีที่ฉันตัดสินใจอยู่ต่ออีกหน่อยถึงแต้มเต็มแล้วก็ตาม" สีหน้าดีใจเหลือหลายทำจินตกชขนลุกพิลึก "พี่จินต์คงเข้าไปเดินเล่นมาเยอะแล้วสินะคะถึงเก่งแบบนั้น หรือฉันควรเลือกเรื่องโหดๆ บ้างนะ แต่มันก็น่ากลัวมากเลย"
"เธอเลือกระดับเรื่องได้ด้วย"
"ได้สิคะ ที่จริงทุกคนเลือกได้ว่าอยากเข้าไปเรื่องไหน แล้วยังมีปรับระดับจากร้ายแรงให้ซอร์ฟลงได้ด้วยนะคะ ถ้าต้นฉบับระดับสูงเกินไปเราขอให้ปรับความร้ายแรงลงได้ แล้วยังเลือกว่าจะเล่นเป็นตัวไหนได้ด้วยค่ะ ภารกิจก็เลือกได้ เพียงแต่เลือกแล้วถ้าล้มเหลวโทษหนักกว่าระบบจัดให้"
"โทษที่ได้รับคืออะไรบ้างล่ะนั่น?"
"มันมีตั้งแต่เล็กๆ น้อยๆ ไปถึงโหดมากเลยค่ะ ประมาณโดนโยนไปสู้กับสัตว์อสูรระดับ A สิบชั่วโมง ของสะสมพังหรือสูญหาย ระดับภารกิจในเรื่องถัดไปโหดมากขึ้นฉะนั้นทำภารกิจที่ได้รับมาในแต่ละครั้งให้ลุล่วงดีที่สุดค่ะ" อิลิเลียบอกอย่างจริงจัง แสดงว่าน่าจะเคยล้มเหลวมาบ้างแน่นอน
ทำไมมันต่างจากระบบอินจันจังเลยฟะ แบบนี้ถ้าเจอโรซหรือคนอื่นคงต้องถามกันสักหน่อยแล้ว
"ว่าแต่ทำไมพี่จินต์ถึงเลือกหน้าตาราวๆ นี้เรื่อยเลยคะ อย่างพี่จินต์ฝีมือขนาดนั้นบวกหน้าตาเพิ่มอีกนิดแม้แต่พระเอกก็ตกได้แน่นอน แต่พอหน้าตาแบบนี้มัน... ก็ดีนะคะไม่มีใครสนใจดี" เจ้าหล่อนยิ้มกรุ่มกริ่มให้จินตกชขยับห่างออกไปนิด
ฉันว่าสายตายายนี่พิกลแล้วนะ
"บอกไว้ก่อนเลยฉันเลือกเปลี่ยนเพศมานะ"
"แล้วทำไมหรือคะ?" เอียงคออย่างน่ารักถามแบบปกติธรรมดา ซึ่งแบบนี้ทำให้น่าเอ็นดูเพิ่มขึ้นได้จริง
"จริงสิยุคนี้แล้วมันก็ปกติแหละนะ" จินตกชยอมรับสังคมสมัยนี้อยู่แล้วน่า "แล้วนี่อยากเจอฉันทำไม ถึงขนาดถามหาจากระบบเลยนี่นา"
แล้วสาวน้อยน่ารักก็กลายร่างเป็นลูกหมาน้อยในสายตาจินตกช "ฉันยังไม่ได้ตอบแทนอะไรพี่จินต์เลยนี่นา พี่ช่วยฉันแล้วชิ่งหนีไปอย่างเท่ๆ แบบนั้นทั้งน่าเจ็บใจทั้งอึ้งเชียวแหละ ขนาดพระเอกยังหัวเสียเลย ซอยล์แทบโยนโรซออกไปนอกกำแพงแน่ะ ดีที่คุณนางเอกห้ามทันไม่งั้นคุณเธอเละแน่"
"ดูพ่อถั่วเหลืองไม่น่าเป็นคนเกรี้ยวกราดแบบนั้นเลยนี่นา"
"ยิ่งกว่าต้นฉบับร้อยเท่าเลยค่ะ พระเอกน่ากลัวมากแบบราชาซอมบี้เป็นแค่ขี้ฝุ่นเลยถ้าเทียบกับเขา นี่พูดจริงนะพี่จินต์ พลังอ่านความรู้สึกแล้วยังบัญชาได้ตามใจนั่นสยองมาก ทำลายเซลล์อะไรก็ได้ไม่ว่าสิ่งมีชีวิตหรือไม่มีชีวิต เอ๊ะ จะว่าไปลู่เยวี่ยสือก็ทำให้เซลล์แตกสลายได้นี่นา ตอนเขาฝ่าฝูงมารไปช่วยนางเอกก็ใช้พลังแบบเดียวกัน"
ไม่จริงน่า นายถั่วเหลืองจริงๆ เหรอ


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

ตอนที่ 6
พลังอ่านความรู้สึก พลังบัญชาให้ทุกคนทำตามอย่างขัดขืนไม่ได้เป็นพลังของดร.ซอยล์ ตามที่นักเขียนบรรยายไว้ซึ่งมันจะแข็งแกร่งขึ้นหลังจากกลับมาจากโดนหักหลังในตอนนั้น ทว่ายามนี้มันมีอยู่กับพระเอกลู่เยวี่ยสือพระเอกในนิยายอีกเรื่อง ซึ่งแบบนี้มันผิดปกติ นักเขียนต่อให้คนเดียวกันก็ไม่เอาพลังมาใส่ซ้ำกันแน่นอน ส่วนถ้าใครก๊อปก็ไม่ใส่แบบโจ่งแจ้งเช่นนี้เขาต้องมีการบิดเบือนเล็กน้อย แต่นี่มันตรงเป๊ะ พระเอกไม่ใช่ผู้เข้ามาเดินเล่นแล้วพ่อคุณมีพลังแบบเดียวกันได้ไง หรือตอนนี้ฉันอยู่ในนิยายแนวระบบของพระเอกที่พระเอกท่องไปตามโลกต่างๆ กันแน่
"อิลิก โลกซอมบี้เรื่องก่อนกับเทพเซียนเรื่องนี้คนเขียนคนเดียวกันหรือเปล่า"
"ไม่ค่ะ คนละคนกัน ฉันอ่านมาแล้วทั้งสองเรื่องค่ะ พลังของซอยล์เป็นแบบนั้นจริงๆ ส่วนพลังของลู่เยวี่ยสือคือทำได้ทุกอย่างค่ะ เพราะงั้นถ้าทำให้เซลล์แตกได้ก็น่าเป็นได้ค่ะ" อิลิเลียเองก็แปลกใจเล็กน้อยตอนเห็น แต่พอนึกถึงต้นฉบับแล้วเข้าใจได้ ต่างจากจินตกชที่เห็นว่ามันผิดปกติมาก
"พลังซ้ำกันแบบนี้ได้หรือ?"
"ได้สิคะ ที่โลกถ้าพลังไหนฮิตมากก็เอาใส่พระเอกนางเอกแทบทั้งนั้น มันเหมือนธีมโลกนิยายนั่นแหละคะ"
โลกไหนกันที่ทำแบบนั้น
"ไม่เหมือนเฟ้ย พลังถือเป็นอัตลักษณ์แต่ละตัวละคร คล้ายได้แต่ไม่ใช่ก๊อปพาสแบบนั้น นี่มันเหมือนเอาตัวละครจากเรื่องหนึ่งมาใส่อีกเรื่องเลยนะ แบบนั้นมันยำเรื่องแล้ว"
"ไม่นี่คะ พระเอกมีพลังทำอะไรก็ได้รวมทุกเรื่องก็เป็นเรื่องธรรมดานี่คะ เขาเขียนแบบนี้กันทั้งนั้น พี่จินต์เองอ่านมาเยอะถึงเลือกโลกระดับสูงไม่ใช่หรือคะ" สีหน้าท่าทางของอิลิเลียไม่มีความรู้สึกแปลกกับสิ่งที่พูดออกมาเลย นั่นทำให้จินตกชฉุกคิดขึ้นมาอีกเรื่อง
"อิลิก เธอเป็นคนของดาวไหนหรือ?" แทบกลั้นใจถาม
"มาจากดาวเดียวดับพี่จินต์นั่นแหละค่ะ"
"ถ้ามาจากที่เดียวกันไม่คิดว่าพระเอกแต่ละเรื่องมีพลังเหมือนกันมันแปลกหรือไง"
อิลิเลียขมวดคิ้ว "ไม่แปลกเลยค่ะ พี่จินต์ลืมไปหรือเปล่าว่าอย่างนิยายแนวบุกดันเจี้ยนพระเอกมักกากก่อนแล้วได้ระบบพิเศษมาช่วยให้ลุยเดี่ยวได้ใหญ่โตมีตั้งกี่เรื่อง อาชีพฮิตทั้งหลายที่พระเอกแต่ละเรื่องเลือกก็อาชีพเดียวกัน แล้วยังพวกเทพเซียนก็ใช้วิชาเหมือนๆ กันทั้งนั้น พระเอกเป็นมาเฟียก็เยอะแยะ รวย หล่อ เลว ลูกน้องมากมายนั่นก็ตลาดเลย ทั้งพลังทั้งความบังเอิญพิเศษทั้งหลายมันก็พล็อตเดียวกัน ถ้าวิเคราะห์จริงๆไม่ต่างกันสักนิด แต่ที่ทำให้ทุกเรื่องต่างกันคือการดำเนินเรื่องของนักเขียนแต่ละท่าน เสน่ห์ของนักเขียนแต่ละท่านนี้แหละที่ทำให้ตัวละครมีชีวิตต่างกันแม้แนวเดียวกันพลังเดียวกันก็ตาม" อิลิเลียยืดอกอธิบายท่าทางราวผู้รู้กำลังโปรดหนอนหนังสือฝึกหัด
"เออ จริงแฮะ" คิดตามแล้วจินตกชชักเห็นด้วย "ฉันคงคิดมากไปเอง พระเอกมีพลังเทพๆ เหมือนกัน... แต่คำเรียกพลังก็น่าจะต่างกันไม่ใช่เหรอ" เข้าใจแต่รู้สึกเหมือนยังมีเรื่องติดใจยังไงไม่รู้สิเว้ย
"ให้เรียกอย่างไรล่ะคะ พลังที่ใช้อ่านความรู้สึกได้กับพลังบัญชา หรือควรทับศัพท์ด้วยคำเท่ๆ ดีละ" สาวน้อยถามเหมือนอยากได้คำเรียกทักษะเท่ๆ ของตนอย่างไรอย่างนั้น
จิยตกชโปรยยิ้มหลอกหลอน "เอาทักษะขี้ริ้วพลังแม็กซ์บ้างไหมเล่า"
อิลิเลียส่ายหน้ารัวเร็ว "ขอแค่นักรบที่พัฒนาได้ก็พอแล้วค่ะ"
จินตกชหัวเราะในลำคอแล้วเปลี่ยนจากท่านั่งม้ามาเป็นการย่างเท้าแบบค่ายกล "แล้วนี่คิดออกจากเรื่องเมื่อไหร่ล่ะ อีกไม่นานจะเกิดการไล่กวาดล้างสำนักเซียนต่างๆ ของพวกมารแล้ว ถึงตอนนั้นเละไม่มีคนช่วยไม่รู้ด้วยนะ"
"ถึงตอนนั้นก็มาพึ่งพี่จินต์ไงคะ ขนาดพลังบัญชาของดร.ซอยล์ที่ไม่มีสิ่งใดขัดขืนได้พี่จินต์ยังตอกกลับหน้าหงายได้เลย แค่จอมมารขี้ผงค่ะ" คนพูดเชื่อมั่นเสียยังกับเป็นคนเขียนบทเอง
"มะเหงกให้ ตัวใครตัวมันสิเว้ย" ว่าแล้วสะบัดมือไล่ไปด้วย สาวน้อยถูกไล่ดิ่งเข้ามาไล่ตะครุบ แน่นอนว่าหลังจากชินกับตุ้มถ่วงน้ำหนักแล้วหลบหลีกแค่นี้ไม่ยาก
"พี่จินต์" อิลิเลียลากเสียงยาว แล้วพุ่งเข้าไล่ตะปรบราวแมวยักษ์ล่าเหยื่อ ทว่าเหยื่อขี้ริ้วว่องไวดุจสายลม ทั้งสองเลยไล่กันโครมครามให้คนที่มาเห็นยืนอึ้ง
"พวกเจ้าทำอะไร?" ที่ถามนั่นเพราะตอนนี้ทั้งสองคนไล่กวดกันอยู่นั่นอิลิเลียทำหินปูลานพังไปเป็นแถบ หลังคาเรือนพักเปิดเปิง ระเบียงหักพัง ต้นไม้โค่นไปหลายต้น ตะเกียงประดับสวนล้มแตกกระจาย ส่วนคนโดนไล่กระโดดไปทางนั้นทีทางนี้ทีราวเป็นลูกนกตัวน้อยตั้งใจหลอกล่อแมว
พอได้ยินเสียงเย็นชาทุ้มต่ำทั้งสองคนชะงักกึกเหลียวไปมองพร้อมกัน ก่อนกระโดดกลับลงมาที่ลานฝึก
"คุณหนูเจียง ไม่นึกว่าท่านอยู่ที่นี่ด้วยมีธุระใดกับคนของฮู่ซานเช่นนั้นหรือ?" คำถามธรรมดาเมื่อมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมายืนอยู่ในเขตบ้านตน ทว่าตัวตนของเขาคงน่ากลัวไปหน่อยมันเลยทำให้สาวน้อยขยับไปเกาะแอบด้านหลังคนขี้ริ้ว
"ข้า... ข้ามีเรื่องสำคัญต้องคุยกับพี่จินต์เลยแวะมาหาเขาเจ้าค่ะ ท่านรองเจ้าสำนักอย่าได้ใส่ใจข้าเลย" สองมือเกาะคนขว้างหน้าแน่นแทบกลายเป็นการกอดแล้ว
"ออกไปห่างหน่อยก็ได้" เอามือยันหัวแม่คุณอย่างไม่จริงจังนัก "อย่างที่ยายนี่ เอ๊ย นางบอกนั่นแหละเรามีเรื่องคุยกันนิดหน่อย แล้วท่านรองเจ้าสำนักเล่ามีธุระใดท่านถึงมาที่นี่"
ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่าจินตกชรู้สึกว่าสายตาลู่เยวี่ยสือยามมองอิลิเลียน่ากลัวกว่าปกตินิดหน่อย
"ท่านเจ้าสำนักเรียกทุกคนในฮู่ซานไปรวมตัวกันที่ลานใหญ่ หากเขตเรือนของท่านอาวุโสกังจวี้ไม่มีเขตแดนปิดกั้นเสียงข้าก็ใช้เสียงเรียกรวมทุกคนได้โดยไม่ต้องมาเองแล้ว" ลู่เยวี่ยสือลดความแข็งกร้าวทางจิตลงเล็กน้อย เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตอนนี้ถึงอารมณ์ไม่ดีขึ้นมาเฉยๆ
"รวมพลทั้งหมด แบบนี้ตุ้มถ่วงน้ำหนักได้เพิ่มความหนักพอดีสิ" ยังฝึกตามที่อาจารย์สั่งไว้ไม่ครบแล้วหยุดเสียก่อนได้แบกน้ำหนักเพิ่มอีกแน่นอน แค่คิดก็อยากลงไปนอนแบ็บที่พื้นแล้ว "จริงสิ เจ้ารออยู่นี่แหละขืนโผล่ไปด้วยเดี๋ยวก็มีคนรายงานไปยังบ้านเจ้าทีนี้ก็หาที่ซุกหัวใหม่ได้เลย"
อิลิเลียพยักหน้า "งั้นข้าจะซ่อมที่นี่รอไปพลางๆนะ"
"ห้ามเติมอะไรพิลึกเข้าไปในสวนล่ะ" สั่งเสียงเข้มแล้วจินตกชก็รีบวิ่งตามลู่เยวี่ยสือไปอย่างไว พ่อคุณก้าวปกติแต่กลับไปได้ไวจนทางนี้ต้องวิ่ง
"เจ้าคิดทำอะไรเก็บซ่อนนางไว้เช่นนั้นหรือ" ความไม่พอใจแบบไม่ปิดบังแผ่ออกมาจากตัวคนพูด
"แล้วจะให้ไล่นางไปหรือไง บอกตามตรงข้าไม่มีความสามารถขนาดนั้น" จินตกชพูดจริงตราบเท่าที่อาจารย์ยังไม่อนุญาต แม้เด็กสิบขวบถือไม้ไล่ตีเขายังต้องเปิดแน่วเลย
"นางจะพาปัญหาใหญ่โตมาให้เจ้า"
"รู้อยู่แต่ทำไงได้เล่า" ทางนี้ก็จำยอมเหมือนกัน อะไรที่อยากรู้หลายอย่างถามได้จากผู้เดินเล่นด้วยกันเท่านั้นนี่นา เป็นมิตรดีกว่าเป็นศัตรูนะครับ ไม่รู้ว่าเพราะตอบแบบไม่คิดอะไรแล้วดันไปกระตุกต่อมไหนพระเอกเข้าพ่อคุณก้าวครั้งเดียวไปลิบตาเลย ทำให้จินตกชต้องเค้นแรงที่เหลือแค่น้อยนิดวิ่งตามไปสุดชีวิต
"เฮ้ยๆ รีบอะไรขนาดนั้นพ่อคุณ"
ความต่างแบบนี้มันน่าโมโหยังไงไม่รู้สิเว้ย ไอ้คุณพระเอกในนิยายเทพเซียนมันผีเข้าผีออกทุกเรื่องเลยหรือไง
ในลานหน้าสำนักฮู่ซานแน่นขนัดไปด้วยศิษย์ทุกรุ่น และคนงานทั้งหมด ทำให้เสียงดังจอแจยิ่งกว่าเทศกาลประจำเมืองเสียอีก ทว่าพอท่านเจ้าสำนักก้าวออกมากวาดตามองทั้งหมดจากชั้นสองของเรือนใหญ่ทุกคนปิดปากสนิททันที
"ที่ข้าเรียกพวกเจ้าทุกคนมาในวันนี้เพราะยามนี้หลายสำนักถูกพวกมารโจมตีจนพังทลาย ข้าจึงต้องการให้พวกเจ้าจัดเวรยามให้เข้มงวดขึ้น รวมทั้งเดินตรวจตรามากขึ้น หากมีสิ่งใดผิดปกติอนุญาตให้ลงมือได้ทันที จงอย่าให้พวกมารได้ใจไปมากกว่านี้" เสียงตอบรับจากทุกคนของฮู่ซานดังกระหึ่ม "ข้าขอมอบหมายให้เจ้าลู่เยวี่ยสือคอยดูแลสำนัก ระหว่างนี้ข้ากับเหล่าอาวุโสทั้งหลายต้องไปหารือกับเจ้าสำนักอื่นที่สำนักปินก่วน" เจ้าสำนักไม่เสียเวลาพูดมากแม้สักนิด เขาสั่งจบก็โยนหน้าที่ให้ลู่เยวี่ยสือเป็นคนแบ่งเวรยามตรวจตราส่วนตนกับพวกอาวุโสซึ่งมีห้าสิบกว่าคนท่องกระบี่ไปสำนักปินก่วนทันที
รีบร้อนไปไหมท่านเจ้าสำนัก ทำเป็นหนีตายไปได้กว่าจอมมารจะบุกมาฮู่ซานมันอีกตั้งครึ่งปีนะ
จินตกชเองก็โดนเดินเวรยามด้วยลู่เยวี่ยสือจัดให้เดินกลางคืนหลังฝึกซ้อมประจำวันเสร็จสิ้น แม้ขอบคุณที่ช่วยไม่ให้ตุ้มถ่วงน้ำหนักเพิ่ม แต่เวลาพักผ่อนก็หายไปด้วย จินตกชพาสังขารอันแสนกรอบล่องลอย... เอ่อ เดินแบบซอมบี้คุณภาพต่ำตามศิษย์คนอื่นที่เดินยามในเวลาเดียวกัน
"เจ้าเดินให้มันเหมือนคนหน่อยไม่ได้หรือผานเฉียงเต้า" หนึ่งในคนเดินยามด้วยเห็นเจ้าคนขี้ริ้วแล้วนึกว่ามีผีเดินตามหลัง
"นี่ข้าก็เค้นแรงออกมาแทบหมดแล้วนะ" น้ำหนักตุ้มถ่วงเพิ่มจากเมื่อยามกลางวันตอนนี้ยังไม่ลดเลยด้วย จากแปดเก้าร้อย ตอนนี้ทะลุหนึ่งตันไปแล้วมั้ง นี่ถ้าไม่ใช่โลกเทพเซียนแบกน้ำหนักขนาดนี้ไม่แคล้วลงไปนอนคุยกับไส้เดือนนานแล้ว ซึ่งในความจริงมันเกินหนึ่งตันไปนานแล้วแค่เจ้าตัวไม่รู้เท่านั้น
"ให้ตายเถอะต้องมาเดินยามกับเจ้าด้วยแบบนี้น่ารำคาญชะมัด" ว่าแล้วเจ้าคนพูดก็สาวเท้าว่องไวขึ้น "ข้าล่วงหน้าไปก่อนดีกว่า ใครอยากเดินเป็นเต่าคลานก็ตามใจ"
"ข้าไปด้วย" ว่าแล้วทั้งกลุ่มก็กระโจนจากไปอย่างรวดเร็วทิ้งผานเฉียงเต้าไว้ท่ามกลางความมืด แน่นอนว่าคบไฟที่ถือมาโดนแย่งไปด้วย ครู่เดียวคนขี้ริ้วก็ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยว
"คิดว่าฉันมองในความมืดไม่เห็นงั้นหรือ วิสัยทัศน์ระยะไกลขั้นต้น" แค่เสี้ยววินาทีเขาก็มองเห็นทุกอย่างได้ราวกลางวันแล้วสะดุ้งตัวลอยเมื่อสบเข้ากับสายตาวาววับหลังเงาไม้ "เว้ย! อิลิกเจ้าบ้านี่ อย่ามาทำตัวลับๆ ล่อๆ สิเว้ย" เกือบเท้ากระตุกยันหน้าหงายแล้วไหมล่ะ
"พี่จินต์หิวแล้วใช่ไหมล่ะ" ก้อนแป้งขาวนุ่มอุ่นกำลังดีเต็มตะกร้าส่งให้หนุ่มขี้ริ้ว
"แต้งกิ๊วเจ้าน้องรัก" เปลี่ยนสีหน้าไวปานกิ้งก่าแล้วรับมายัดใส่ปากไม่มีเกรงใจแล้ว หิวจนกินวัวได้ทั้งฟาร์มแล้วก็ว่าได้  "มีอะไรหรือหน้าเครียดเชียว"
"พี่จินต์ไม่รู้สึกถึงสายตาน่ากลัวจากไหนไม่รู้แถวๆ นี้บ้างหรือ?" เหลียวล่อกแล่กแล้วกระแซะเข้ามาจนติดจินตกช
"อ้อ บนยอดไม้โน่น ยืนอยู่พักใหญ่แล้ว" บุ้ยใบ้ไปแต่ยังตั้งใจกินเจ้าก้อนแป้งนุ่มฟู
จากจุดที่ทั้งสองยืนอยู่ถึงยอดไม้ที่เจ้าของสายตาอยู่ไกลแบบข้ามเขาหนึ่งลูกเลยนั่นแหละ แน่นอนว่าอิลิเลียหันไปตามที่จินตกชบุ้ยใบ้แล้วไม่เห็นอะไรทั้งนั้นนอกจากความมืดของป่าในระยะเจ็ดเมตรซึ่งถือว่าพัฒนามากแล้วสำหรับทักษะนักรบ นั่นคือที่เธอมองเห็นได้มากสุดในความมืด ส่วนจินตกชชื่อทักษะบอกแล้วระยะไกล ย่อมไกลตามชื่อสองลี้ครึ่งคือระยะที่มองเห็นได้ในขณะนี้ และเขายังรับรู้ด้วยว่านอกจากคนบนยอดไม้ยังมีอีกคนใกล้เข้ามา นั่นเป็นคนที่เขารออยู่พอดี เลยทำให้เขาหลุดหัวเราะอย่างนึกสนุกขึ้นมาไม่ได้
"พี่จินต์หัวเราะแบบนี้รู้สึกเหมือนกำลังวางแผนร้ายเลยคะ" อย่างน้อยหัวเราะแบบนี้ก็เคยเห็นตอนจินต์วางแผนกวาดซอมบี้วินาศสันตะโรมาแล้ว จำติดตา
จินตกชไหวไหล่ไม่ตอบอะไรแค่จ้องมองไปยังยอดไม้นิ่งๆ
ทางคนยืนอยู่บนยอดไม้เองรู้แล้วเช่นกันว่าทางนั้นรู้ตัวแล้วจึงกระโดดลงจากยอดไม้ พริบตาพร้อมกระแสลมพัดมาวูบหนึ่งร่างนั้นก็มายืนอยู่ตรงหน้าผานเฉียงเต้ากับเจียงอวี้เอี๋ยนได้ราวภูตผี
"ไม่ยักรู้ว่าท่านรองเจ้าสำนักก็ต้องออกมาตรวจตราเองเช่นกัน" จินตกชนึกว่าคุณพระเอกคงอยู่สบายเพราะตอนนี้เขาใหญ่สุดในสำนักแล้วนี่นา ที่ไหนได้มีความรับผิดชอบสมเป็นรักษาการณ์แทนจริงๆ
"ถ้าเจ้ารู้สึกได้ถึงพลังที่ปรกคลุมไปทั่วโลกในยามนี้คงลอยหน้าลอยตาอยู่แบบนี้ไม่ได้หรอก" จิตมารเข้มข้นแผ่ขยายไร้ที่สิ้นสุดไปทั่วหล้า เจ้าตัวไม่อยากคาดเดาเลยว่าจอมมารแท้จริงทรงอำนาจแค่ไหน จากที่ปะมือกันเล็กน้อยที่สนามทดสอบ ลู่เยวี่ยวสือยอมรับจากใจว่าทางนั้นเหนือกว่าหลายขุม เขายามนั้นเหมือนแมวที่ยืนอยู่หน้าพยัคฆ์หนทางชนะนั่นไม่มี ดีที่ทางนั้นมาแค่หยอกเล่นแล้วกลับไปเฉยๆ
"มันมีอะไรแย่ๆ ปนอยู่ในอากาศงั้นหรือ?" จินตกชกวาดตามองไปไกลยังไม่เห็นสิ่งใดแปลกตาทั้งนั้น
ลู่เยวี่ยสือปรายตาใส่อย่างดูแคลน "นึกว่าดีขึ้นบ้างแล้ว ยังเป็นสวะเหมือนเดิมหรือไง"
แทนที่คนขี้ริ้วจะโกรธที่โดนว่าแบบนั้นเจ้าตัวกลับยืดอกยอมรับหน้าชื่นตาบาน "แน่นอน สวะมันจะกลายเป็นหยกได้ยังไงเล่า เจ้าหวังอะไรอยู่หรือไง"
"ใช่ ข้าหวัง" หนักแน่นทั้งน้ำเสียงและแววตาที่จ้องมองมา ทำเอาจินตกชผงะพร้อมอิลิเลียที่เกาะหลังอยู่ด้วย "หวังว่าเจ้าไม่ใช่คนเห็นแก่ตัวเลวร้ายดังก่อน หวังว่าเจ้าเป็นเรี่ยวแรงอีกหนึ่งที่ช่วยพาฮู่ซานให้ยิ่งใหญ่ต่อไปไม่ว่าเจอกับสิ่งใด"
"ข้ามีอะไรให้เจ้าคิดแบบนั้นได้กัน เห็นอยู่ว่าตอนนี้ข้าก็ยังเป็นสวะอยู่เหมือนเดิม" เพิ่มเติมคือมีผี เอ๊ย สาวเกาะหลัง อันนี้ไม่ได้พูดออกไป
ลู่เยวี่ยสือขมวดคิ้วท่าทางเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่พูดเพราะจินตกชยกมือขึ้นห้ามเสียก่อน พร้อมกับทั้งสองคนหันขวับไปจ้องเงาดำที่กำลังก้าวออกมาจากใต้ต้นไม้
"อยู่ที่นี่จริงๆ ด้วยคุณหนูอวี้เอี๋ยน ท่านอาจารย์เป็นห่วงท่านแทบคลั่งแล้วนะขอรับ แอบหนีออกมาแบบนี้ใช้ไม่ได้จริงๆ" ชายหนุ่มร่างผอมเกร็งหน้าตาจัดว่าดีได้ระดับมาตรฐานทั่วไป แต่ห้ามเอาไปเทียบกับพระเอกเด็ดขาดเพราะจากหยกจะกลายเป็นตะไคร่ทันที
"นั่นเจ้า หวางปัง ทำไมเจ้ารู้ว่าข้าอยู่ที่นี่?" อิลิเลียหน้าซีดฉับพลัน แสดงออกว่าไม่ชอบและเกรงกลัวชายคนนั้น
"แค่เวทตามหาง่ายๆ ข้าใช้ได้อยู่แล้ว... นั่นเจ้ายังไม่ตายอีกหรือ... เป็นไปได้ยังไง!?" หวางปังชะงักเท้าที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้คนทั้งสามเมื่อมองเห็นใครคนหนึ่งชัดถนัดตา
ผานเฉียงเต้าหัวเราะเสียงหลอกหลอนเบาๆ "ตายไปแล้วที่เห็นอยู่นี่คือผีดิบมาทวงแค้นกับคนที่เอาข้าเป็นตัวตายตัวแทนรับสายฟ้าแทนไงล่ะ เพราะข้าตายตาไม่หลับ" จินตกชค้นหาความจำในหัวอย่างรวดเร็วถึงพบว่าเสี่ยวผานเคยเจอหวางปังในเมือง แล้วโดนหลอกไปมอมเหล้าจากนั้นก็โดนเวทแทนตัวเข้าไปแบบไม่รู้อะไรเลย "ขอขอบใจที่เจ้าเอาตัวมาให้ข้าแก้แค้นถึงที่" สองมือคนขี้ริ้วขยับแบบพร้อมลงมือคิดบัญชีแค้น
เจ้าคนหน้าตาขี้ริ้วดูขึงขังจริงจังจะแก้แค้นเขาให้ได้ ทว่าในสายตาหวางปังมันไร้สาระจนไม่แม้เจียดเวลามอง "ข้าไม่มีเวลามาสนใจผีสวะอย่างเจ้าหรอก คุณหนูกลับได้แล้วขอรับ" เจ้าตัวจ้องคนที่ยังเกาะหลังผานเฉียงเต้าอย่างน่ากลัว
"ไม่เอา ข้าไม่กลับไปกับเจ้าเด็ดขาด" อวี้เอี๋ยวเกาะหลังคนด้านหน้าแน่นมากขึ้นไปอีก นั่นทำให้เสี่ยวผานสังหรณ์ร้าย พริบตาการจู่โจมลบเงาหัวก็เกิดขึ้น
มือเคลือบด้วยพลังทิพย์พุ่งเข้าใส่หน้าเสี่ยวผานก่อนได้ปักดวงตาสักข้างมือนั้นโดนกระบี่ในฝักฟาดหดกลับไปเสียก่อน หวางปังยังไม่หยุดตวัดมือซึ่งมีเล็บแหลมคมกริบเข้าใส่คนที่เข้ามาขว้าง ลู่เยวี่ยสือยังคงใช้กระบี่ในฝักรับได้ทุกกระบวน แล้วยังมีฟาดกลับใส่ไหล่ สีข้าง แขน สุดท้ายหน้าผากส่งให้หวางปังหงายหลังเซไปหลายก้าว
"ลู่เยวี่ยสือ เข้ามาขวางเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร หรือพวกเจ้ารวมหัวกันล่อลวงคุณหนู!" หวางปังชี้หน้าคนสอดมือเข้ามา
"ข้าสอดมือเพราะเจ้าไม่คิดพาคุณหนูเจียงกลับไปแบบยังมีลมหายใจต่างหาก การลงมือเมื่อครู่ของเจ้าล้วนต้องการปลิดลมหายใจ เจ้าคงไม่ได้มาพานางกลับสำนักหมานไป่แน่นอน" เจ้าตัวก้าวมายืนบังคนทั้งสองไว้  "นอกจากนั้นข้ายังสัมผัสถึงจิตมารในร่างเจ้าได้ไม่น้อย ทั้งที่เจ้าเพิ่งผ่านการเลื่อนขั้นแต่กลับไปเข้ากับพวกมาร สิ้นคิดนัก"
สองมือหวางปังกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ "ถ้าไม่ใช่เพราะตอนเลื่อนขั้นข้าโดนสายฟ้าจนแทบดับสิ้นข้าหรือจะเลือกทางนี้ ทั้งที่ข้าเลื่อนจากหนิงม่ายเท่านั้นแต่สายฟ้านั่นมันเทียบเท่าระดับหยวนอินแล้ว แค่สายเดียวร่างข้าก็แทบแตกสลายถ้าไม่ได้ความช่วยเหลือจากจอมมารข้าคงไม่ได้มายืนตรงนี้!"
ลู่เยวี่ยสือเหลียวมองคนขี้ริ้วด้านหลังที่ยังหน้าเอ๋อเหมือนไม่เข้าใจว่าหวางปังพูดอะไร
"เจ้าทำให้ด่านเคราะห์เลื่อนระดับไปด้วยงั้นหรือ ชั่วร้ายมาก"
"เจ้าว่าใคร!" สายตาพระเอกจ้องมาที่ตนแบบเจาะจงอย่างนี้อาจมีต่อยกันก่อนสักยกก็ได้
"จะว่าไปทำไมเจ้าไม่ตายผานเฉียงเต้า ถึงเจ้าบอกว่าเป็นผีดิบแต่ผีดิบที่ไหนหายใจได้กันเล่า!" สายพลังระเบิดมากมายพัดใส่ทั้งสามทันทีไม่มีบอกกล่าวล่วงหน้า แรงระเบิดทำต้นไม้แถวนั้นหักโค่นเป็นวงกว้าง แต่เป้าหมายยังยืนเรี่ยมเชี่ยมไร้แม้รอยเขม่าดำ
ลู่เยวี่ยสือกางเขตแดนป้องกันได้ไวยิ่งกว่าพลังของหวางปัง จากนั้นเขาก็พุ่งออกไปตวัดกระบี่ที่ยังคงอยู่ในฝักเข้าใส่หวางปัง ทางนั้นเอี้ยวตัวหลบแล้วเตะเสยเข้ามา ลู่เยวี่ยสือใช้จังหวะนี้สวนกลับกระบี่ฟาดขา มืออีกข้างอัดเข้ากลางตัวส่งหวางปังตัวงอปลิวไปตกไกลลิบ แล้วกลิ้งไปอีกสิบตลบ
"ลู่เยวี่ยสือมือเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง!?" ทั้งที่เป็นฝ่ายจู่โจมทว่ามือพระเอกกับแตกยับ จินตกชจับขึ้นมาดู
"ตายแล้วทำไมมือแตกยับแบบนั้น" อิลิเลียมองมือพระเอกสลับกับหันไปมองคนที่กระเด็นไปไกล ทว่ามันหลุดระยะมองเห็นของเธอไปนะสิ
พริบตาเงาร่างเคลือบด้วยจิตสังหารเย็นเยียบพุ่งเข้าใส่ทั้งสาม เล็บแหลมตวัดฟาดฟันหวังฆ่าทั้งหมดในครั้งเดียว ทว่าดาบไม้รับไว้พร้อมทั้งโยนยาฟื้นฟูคุณภาพสูงที่ซื้อมาจากในเมืองให้ลู่เยวี่ยสือ "เข้าทรงวิญญาณเม่นหรือไง" ทั่งร่างหวางปังเต็มไปด้วยหนามแหลมมีพิษ
"นี่คือพลังที่ท่านจอมมารให้มาไงล่ะ หนามของข้าแข็งยิ่งกว่าอาวุธวิเศษของพวกเจ้ามากมายนัก!"
ทั้งเล็บแหลมทั้งหนามแหลมมีพิษจู่โจมเข้าใส่คนขี้ริ้ว จากเมื่อครู่สภาพเหมือนซอมบี้คุณภาพต่ำเพียงเสี้ยววินาทีกลายเป็นราชาซอมบี้ไปแล้ว สองมือทางนี้ปัดป้อง สองเท้าเหวี่ยงใส่ไม่มีกลัวหนามตำ มันตำได้ให้รู้ไปสิที่เหวี่ยงไปตุ้มถ่วงน้ำหนักทั้งนั้น
"เว้ยนี่มันอะไร เจ้าใช้พลังอะไรกัน!"
หนามแตกหักกระจาย โดนอัดเข้าไปตรงๆ กระดูกหักทันทีพ่นเลือดเป็นฝอยตามมา ยังตั้งตัวไม่ทันก็โดนกระบี่ในมือลู่เยวี่ยสือฟันเข้าอีกแผลใหญ่ เลือดที่สาดออกมามีสีดำปะปนอยู่ด้วย
"เลือดมาร" จิตสังหารเข้มข้นแผ่ออกมาจากร่างลู่เยวี่ยสือ มันทำให้สัตว์ทั้งหลายในป่าเผ่นหนีกันวุ่นวาย
"จิตขนาดนี้ไม่ต้องเทินดาร์กก็ชนะขาดแล้วค่ะ" อิลิเลียพุ่งเข้าไปเกาะจิตกชทว่าคว้าได้แต่ลม คนขี้ริ้วหลบแวบ
"หลบไปห่างๆ ก่อน" สำหรับคนมีทักษะต่อสู้ระดับแม็กซ์ย่อมมองเห็นได้ว่าพลังของหวางปังยามนี้คว่ำพระเอกได้แน่นอน
หนทางสู่ปิดด่านนำเสนอให้อย่างนี้เลยหรือ แบบนี้มันเหมือนส่งฉันมาฝึกวิชามากกว่าส่งมาทำภารกิจนะเว้ย


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

บทที่ 7
สองคนนั้นไม่เสียเวลาลองเชิงกันสักนิด แค่ช่วงที่จินตกชให้อิลิเลียไปหลบห่างๆ สองคนนั้นก็ปะมือกันจนต้นไม้ล้มระเนระนาด พื้นระเบิดเลือดสาดกันคนละแผล รวดเร็วไม่น่ามองตามทันทว่าจินตกชมองตามทันทุกกระบวนท่า แม้แต่สายพลังพิเศษเล็กๆ ที่กระจายตัวออกมาทางนี้ก็มองเห็น
"ถล่มทลายขนาดนี้ยังไม่ทันใจนักอ่านอีกเหรอคะ" อิลิเลียหลบลูกหลงจนหืดขึ้นคอ เศษพลังเศษหินเศษไม้ปลิวว่อนสุดอันตราย
จินตกชโยกตัวหลบเศษสิ่งของมากมายเช่นกัน "หวางปังยังไม่ได้แสดงพลังแท้จริงสักนิดนะ ขนเม่นนั่นแค่ของเล่นที่เอามาใช้แล้วทิ้งเท่านั้น"
"ใช้แล้วทิ้ง..." ทักษะนักรบของสาวเจ้ายังตามมิติพลังของสองคนนั้นไม่ทันจึงดูไม่ออกว่ายามนี้ลู่เยวี่ยสือเริ่มเป็นฝ่ายถอยแล้ว
แม้มันคือเตะกวาดทว่าเต็มไปด้วยพลังทำลายร้ายแรง แรงกวาดจึงพังทลายทุกสิ่งที่ตวัดผ่านแม้ลู่เยวี่ยสือฟาดฟันกระบี่ต้านได้ทันยังโดนอัดจนแทบกระอัก ครั้นชะงักเท้าก็เป็นจังหวะให้หวางปังสาดพลังเข้าใส่แบบต่อเนื่อง ทำให้ทั้งสองแลกฝีมือกันอีกครั้ง คราวนี้บริเวณครึ่งลี้รอบตัวสองคนนั้นแหลกละเอียด จินตกชกับอิลิเลียโกยฝุ่นตลบไปตั้งหลักไกลลิบยังไม่พ้นลูกหลงพลังมากมาย ราวต้องการรวบคนขี้ริ้วเข้าไปในการต่อสู้นี้ให้ได้
"พี่จินต์ แบบนี่ไม่ดีแล้วนะคะ เจ้าบ้านั่นคิดรวบพวกเราเข้าไปด้วยนี่นา!" อิลิเลียเค้นพลังออกมาต้านสุดกำลัง ทักษะนักรบใช้ออกมาสูงสุด ต่างจากจินตกชยามนี้ยืนเฉย ที่ขยับอยู่มีแค่ชายชุดที่สวมเท่านั้น
การฝึกท่านั่งม้าทำให้กำลังขากับศูนย์ถ่วงแน่นขนาดนี้เลยหรือ พายุพลังต้นไม้โค่นยังทำให้ความรู้สึกเหมือนลมจากพัดลมเบอร์หนึ่งเท่านั้นเอง อาจารย์กังจวี้จงเจริญ
"น่าจะได้เวลาเตะโด่งเจ้านั่นไปซบเท้าจอมมารแล้วละ" จินตกชชี้มือไปยังวงต่อสู้ "สะบั้นสุญญากาศขั้นต้น"
คมอากาศเพียงหนึ่งถูกบีบอัดเป็นเส้นเล็กเท่าเส้นด้ายพุ่งออกไปทะลุทะลวงทุกพลังเข้าเป้าหมายตรงๆ ทั้งที่เล็กจิ๋วทว่ากลับระเบิดร่างเป้าหมายเป็นรูขนาดกำปั้นลอดได้ ซ้ำที่โดนระเบิดไปนั่นคือหัวใจอีกด้วย หวางปังกระอักเลือดออกมามากมาย
"กลับไปฟ้องท่านจอมมารของเจ้าก่อนดีกว่าไหม ข้ารู้ว่าแค่นั้นเจ้าไม่ตายหรอก แต่ถ้ายังอยากต่ออีกข้าพร้อมส่งเจ้าไปเป็นอาหารไส้เดือนเช่นกัน" ขยับตัวแบบพร้อมพุ่งเข้าไปกุดหัวให้เดี๋ยวนั้น
"ว่าไงนะ ร่างโหว่งขนาดนั้นไม่ตายเหรอ!?" อิลิเลียผงะ สีหน้าหวาดผวา
"มีอะไรน่าตกใจ ซอมบี้ก็เจอมาแล้วไม่ใช่หรือไง"
"หวางปังเจ้ากลายเป็นมารไปแล้ว... หรือใครใช้ร่างนั้นอยู่แน่" ลู่เยวี่ยสือหอบตัวโยน ถ้าเมื่อครู่จินตกชไม่ยื่นมือเข้าช่วยเขาคงบาดเจ็บหนักกว่านี้ ปราณมารที่จู่โจมเขามาจากจอมมารใช้ผ่านร่างหวางปัง ราววางแผนจะเล่นงานเขาไว้แต่แรกถึงส่งเจ้านี่มายามเจ้าสำนักไม่อยู่
หวางปังยกมือลูบอกเสียครั้งรูใหญ่บนร่างหายแวบ "สมแล้วที่ข้ารู้สึกว่าเจ้าอันตรายควรกำจัดเสียแต่แรก ไม่นึกว่ายังมีตัวอันตรายอีกหนึ่งด้วย" ดวงตาแดงเลือดกลอกมายังหนุ่มขี้ริ้ว "แปลก ทำไมข้ารู้สึกว่าเจ้าอันตรายยิ่งกว่าเจ้าหนุ่มนั่น"
จินตกชยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาระดับอกส่งเครื่องหมายหยาบคาย "อ้อ ที่รู้สึกอันตรายเพราะข้าลบเงาหัวร่างที่เจ้าใช้อยู่ในตอนนี้ได้ไงล่ะ ไม่เชื่อลองดูได้" สีหน้าแป้นแล่นขั้นสุด
แค่พูดจบพลังมารร้อนดังไฟนรกพุ่งออกมาจากสองมือหวางปังมันพัดโหมเผาไหม้ภูเขาทั้งลูกได้ในพริบตาทว่าเป้าหมายใช้ความเร็วที่มองด้วยตาไม่ทันคว้าลู่เยวี่ยสือกับเจียงอวี้เอี๋ยนกระโจนข้ามมายังภูเขาอีกลูกได้อย่างไม่น่าเชื่อ
"ผานเฉียงเต้า จะ เจ้าทำได้ยังไง!" พระเอกที่ติดมือมาหน้าตื่นไม่คิดว่าอีกฝ่ายสภาพเหมือนคนใกล้หมดลมทำแบบนี้ได้
พอลงพื้นจินตกชปล่อยทั้งสองคนแล้วกระโจนขึ้นฟ้า กระบี่ไม้ปรากฏเข้ามือฉับพลัน เสี้ยววินาทีตวัดฟันออกไปชนกับร่างที่พุ่งตามมาผ่าเป็นสองซีก
"โอ้พลาดไปนิดว่าจะตัดหัวดันผ่าครึ่งเสียได้ ฝีมือข้าช่างไม่เอาไหนเลยเนอะ" ยิ้มยียวนทำลายสายตาจอมมารยืมร่างให้กระอักไปเลย "กลับไปหาคนใหม่เลียแผลใจแทนเจ้าหวางปังเถอะนะ" พลังจิตรอบกายส่องสว่างก่อนมารวมกันในมือข้างที่ไม่ได้ถือกระบี่ จินตกชฟาดออกไปเหมือนสายฟ้าเปรี้ยงเดียวร่างที่โดนผ่าครึ่งสลายเป็นผงแล้วจึงลงสู่พื้น
"พี่จินต์กำจัดได้แล้วใช่ไหม?" ลิอิเลียวิ่งมากวาดตาสำรวจไปทั่วร่างคนขี้ริ้วเลยได้รับมะเหงกไปหนึ่งครั้ง
"อย่ามาลวนลามด้วยสายตาเว้ย หงางปังนั่นเก็บไปแล้วส่วนจอมมารอีกไม่นานคงยกพลมาบุกฮู่ซาน ที่โดนไปนั่นคงได้แผลถลอกบ้างนิดหน่อย แต่ศักดิ์ศรีโดนถล่มตรงๆ มาเอาคืนอย่างไวแน่นอน" จินตกชขยับร่างกายดูสภาพตนเอง "โอ้เคลื่อนไหวได้ปกติแล้วนี่แสดงว่าตุ้มถ่วงน้ำหนักถึงขีดจำกัดของมันแล้ว ต้องขอบคุณเจ้าหวางปังเหมือนแฮะ" ว่าแล้วลองกระโดดเล่นไปมา
"เจ้าบอกว่าที่ยืมร่างหวางปังคือจอมมารงั้นหรือ"
"อือ ทางนั้นคงรู้ว่าต่อไปเจ้าจะกลายเป็นเสี้ยนหนามในการครองโลกเลยต้องการกำจัดเจ้าเสียตั้งแต่เนิ่นๆ" คนขี้ริ้วมองลู่เยวี่ยสือแล้วยื่นยาฟื้นฟูให้อีกขวด "ปราณมารที่เจ้าโดนเข้าไปมันเป็นพลังเฉพาะเพื่อทำลานจินตันของเจ้าพลังทิพย์อย่างเดียวขจัดมันได้ไม่หมดหรอก"
ลู่เยวี่ยสือรับมาถือไว้ "ดูเจ้าไม่แปลกใจเลยทั้งที่จอมมารบุกมาเมื่อครู่"
"มีอะไรแปลกเล่า ตอนนี้มารบุกเข้าทำลายไปทั่วอย่างไรมันก็ต้องมาฮู่ซานสักวันอยู่แล้ว มาวันนี้หรือวันอื่นก็ต้องมา" ในเมื่อรู้เนื้อเรื่องดีวิธีรับมือนั้น... ไม่มีหรอก มาก็สู้มีอยู่เท่านั้นแหละ ในเมื่อจอมมารพลังล้นเหลือคู่ปรับพระเอกนี่นา ส่วนตัวประกอบอย่างจินตกชก็ใช้แล้วทิ้งนั่นแหละครับท่านผู้อ่าน
ลู่เยวี่ยสือกำสองมือแน่นหอบหายใจแรงแม้ปราณมารกำลังกัดกินจินตันของเขาทว่าเจ้าตัวยังไม่ยอมดื่มยา "ข้านึกว่าพลังฝีมือที่มียามนี้สูงส่งแล้วรับมือจอมมารที่สนามทดสอบได้จนใครๆ ก็กล่าวชม แต่ใครรู้เล่าว่านั่นจอมมารแค่หยอกเล่นเท่านั้น"
"วิสัยมารก็แบบนั้นแหละ แต่ถ้าให้พูดตามจริงเจ้าตอนนี้น่าจะอยู่ระดับต่ำกว่าข้าเสียอีกนะลู่เยวี่ยสือ" อย่าหาว่าเขายกตนเลย ถ้าซัดกันจริงจินตกชมั่นในใจว่าคว่ำพ่อคุณได้แน่
ลู่เยวี่ยสือจ้องคนพูดเขม็งแล้วให้ผงะกับความเยือกเย็นของอีกฝ่าย ท่าทางเหลาะแหละเมื่อก่อนหน้าหายไปหมด คนที่ยืนอยู่ตรงหน้ายามนี้คล้ายเงาร่างบางคนที่เขาเคยเห็นในความฝันซ้อนทับได้พอดี ยิ่งอ่านความรู้สึกอีกฝ่ายแล้วให้ขมวดคิ้ว
ไม่ตระหนกสักนิด เหมือนตัวตนจอมมารเป็นสิ่งปกติที่มีอยู่ การบุกมายิ่งปกติควรเป็น
ลู่เยวี่ยสือไอเลือดออกมาคำใหญ่
"เฮ้ย บอกให้กินยาไงเล่าเดี๋ยวก็ตายจริงหรอก" จินตกชไม่รังเกียจใช้แรงงานจับกรอกหรอกนะขอบอก อยากทำมากมายด้วย แต่พระเอกไม่เปิดโอกาสให้ดื่มเองเฉยเลย ไม่แสดงสีหน้าสักนิดกับความเผ็ดของยาที่ดื่มเข้าไปด้วย
ฮึ่ย ขัดใจมากมาย
ความวินาศที่หวางปังทำไว้เรียกให้คนของฮู่ซานนับร้อยรีบมาดู แน่นอนว่าคนพวกนั้นไม่เห็นคนทั้งสามหรอกเพราะทางนี้อยู่ที่ภูเขาอีกลูกนี่นา
"เจ้าควรรายงานเจ้าสำนักนะ หลังจากนี้ฮู่ซานโดนจอมมารเพ่งเล็งมากกว่าสำนักอื่นแน่นอน และเป็นไปได้หาทางเลื่อนระดับให้ไวอีกนิดก็ดี" จินตกชยกมือป้องตามองฝ่าความมืด ไม่มีใครรู้ว่าสายตาเขาไปตกที่ใดนอกจากเจ้าตัวซึ่งมีสีหน้าเคร่งเครียด
ไอชั่วร้ายพวกนั้นมันมุ่งมาที่ฮู่ซานจริงๆ ด้วย อย่าบอกนะที่เจ้าสำนักเผ่นไปนั่นเพราะรู้ล่วงหน้าว่าจอมมารจะบุกที่นี่ในไม่กี่วันนี้
"เจ้าหมายความว่าจะให้คนพวกนั้นปิดด่านฝึกวิชาเพิ่มงั้นหรือ" เสียงโวยวายตื่นตกใจจากผู้คนบนเขาอีกลูกไม่น่าสนใจสักนิด
"ข้าหมายถึงเจ้าต่างหาก พลังในยามนี้ของเจ้ารับมือจอมมารไม่ไหวหรอก ถ้าเลื่อนได้อีกสักนิดคงพอสูสี" คนขี้ริ้วไม่อ้อมค้อมล่ะ ตอนนี้เป็นโอกาสแล้วนี่นา
"ข้าไม่คิดว่าจอมมารให้เวลาข้าได้ปิดด่านเลื่อนระดับหรอก" ลู่เยวี่ยสืออ่านความรู้สึกได้ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะว่ามีไอมารพุ่งตรงมาปกคลุมฮู่ซานอยู่ในตอนนี้ ซ้ำยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นทุกขณะ ต่อให้เขาอยากเพิ่มระดับก็ไม่มีเวลาแล้ว
"จอมมารไม่ให้เวลาเจ้าแต่ข้าให้"
ลู่เยวี่ยสือกับอิลิเลียมองจินตกชอย่างไม่เข้าใจ
"เอาเป็นว่าข้าสามารถคว่ำจอมมารให้เผ่นกลับไปรักษาตัวได้สักพักละกัน แน่นอนว่าพักนั้นได้หลายปีเชียวแหละ" ยิ้มหลอกหลอนอย่างมั่นใจที่สุด ทว่ากลับให้ความเชื่อมั่นได้จากใจว่าทำได้จริงดังพูด
"แสดงว่าพี่จินต์จะเอาจริงในการปะทะนี้แล้วสินะคะ" อิลิเลียยิ้มกว้าง "เช่นนั้นฉันร่วมด้วยค่ะ รับรองว่าไม่ถ่วงแข้งขาแน่นอน" แล้วยกมือตะเบ๊ะ
"เผ่นให้ทันตอนเขาซัดกันเละให้ได้ก่อนเถอะแม่คุณ" นิ้วมือยกดีดหน้าผากให้เสียทีหนึ่ง จินตกชไม่ได้ดูถูกเจ้าหล่อนสักนิด แค่ไม่คาดหวังเลยต่างหาก
สาวเจ้าทำปากยื่น "เห็นแบบนี้ฉันก็มีทั้งพลังทิพย์และทักษะไม่น้อยนะคะ ไม่ได้อยู่เฉยๆ นะ ฝึกฝนเท่าที่ไหวด้วย" ยกแขนขึ้นมาเบ่งกล้าม ซึ่งมันแห้งเหมือนไม้กิ่งเล็กเท่านั้น เลยได้สายตาสมเพชทับถมเพิ่มให้อีกอย่างส่งสาวเจ้าลงไปนั่งวนนิ้วที่พื้นเลย
"ดูพวกเจ้าเชื่อถือกันมากเลยนะ" ถึงจินตกชเคยบอกว่าคิดหลอกใช้เจียงอวี้เอี๋ยนเมื่อตอนเด็ก ทว่ายามนี้มองอย่างไรเจียงอวี้เอี๋ยวเชื่อมั่นในตัวผานเฉียงเต้าอย่างไม่มีความกังขาใดเลยแม้สักน้อย เจ้าตัวพร้อมตามหลังไปแม้ด้านหน้าคือความตายก็ตาม
"ถูกแล้วเจ้าคะ นอกจากพี่จินต์แล้วข้าไม่เชื่อถือใครทั้งนั้นแม้แต่ตนเองยังเชื่อไม่ได้เท่าเชื่อพี่จินต์เลยเจ้าค่ะ" เจ้าหล่อนพูดอย่างหนักแน่น นั่นทำจินตกชขนลุกพรึบทั้งตัวขยับห่างออกไปหลายก้าว
"พูดอะไรของเธอเนี่ย ขนลุกนะเว้ย!" ยกแขนขึ้นมาลูบเสียหลายครั้ง
"ฉันเชื่อว่าพี่จินต์ตบจอมมารหัวทิ่มได้แน่นอนต่อให้ฆ่าไม่ได้แต่ทำให้ทางนั้นกลับไปรักษาตัวหลายปีได้แน่นอน ฉะนั้นท่านลู่เยวี่ยสือปิดด่านเลื่อนระดับได้เลยเจ้าค่ะ เพียงแต่รีบหน่อยอย่าหลายปีนักนะเจ้าคะ"
"ข้าทำเช่นนั้นไม่ได้ ห้าปีนี้ท่านอาจารย์ไม่อนุญาตให้ข้าปิดด่านเลื่อนขั้นเด็ดขาด" ลู่เยวี่ยสือพูดอย่างขมขื่น
"ทำไม!?" จินตกชกับอิลิเลียถามขึ้นพร้อมกัน
"ท่านอาจารย์เคยบอกว่าการปิดด่านของข้าไม่ทำให้เลื่อนระดับได้ ฝืนปิดด่านไปก็เสียเวลาเปล่าสู้เอามาฝึกฝนตามที่ท่านสอนจะเลื่อนระดับได้มากกว่า" ใช่ว่าเขาไม่เคยขอทว่าท่านอาจารย์ไม่เคยอนุญาตสักครั้ง
คนขี้ริ้วจับจ้องลู่เยวี่ยสือตรงๆ แววตานั้นทำเอาคนถูกจ้องสันหลังเย็นรู้สึกอันตรายร้ายแรงได้ฉับพลัน นั่นทำให้เขากระชับกระบี่ในมือแน่นแบบพร้อมตอบโต้ทันทีถ้ามีการจู่โจม
"คิดว่าเอาชนะข้าในยามนี้ได้หรือเปล่า?" จินตกชถามง่ายๆ
ไม่ต้องใช้เวลาคิดแม้สักชั่วจิบชา "แน่นอน ถึงยามนี้เจ้าเคลื่อนไหวได้ไม่ติดขัดแล้วก็ตาม"
จินตกชพยักหน้า "แล้วแบบนี้ล่ะ" พลังจิตระดับแม็กซ์หลอมรวมกับพลังจากการฝึกฝนเกือบสามปีแผ่ออกมาชั่วแวบพุ่งตรงเข้าชนพระเอกตรงๆ ทำเอาทางนั้นสะท้านเฮือกแล้วตวัดกระบี่เข้าใส่แบบอัตโนมัติ แล้วลู่เยวี่ยสือก็หน้าเปลี่ยนสีเก็บสีหน้าตระหนกไม่ได้
กระบี่วิเศษประจำกายถูกมือเปล่าจับไว้อย่างมั่นคงไม่ว่าออกแรงดึงกลับมากแค่ไหนก็ไม่ขยับออกจากมือคนขี้ริ้วที่จับไว้หลวมๆ
"ข้าว่าตอนนี้เจ้าคงต้องแหกกฎเสียกระมัง ฮู่ซานต้องการผู้ทรงอำนาจที่สามารถปกป้องสำนักได้ แต่เจ้าในยามนี้กระจอกยิ่ง ข้าไม่อยากเอาความจริงมาพูดสักเท่าไหร่เพราะคงกระทบใจเจ้าเกินไป ทว่าอย่างไรก็ต้องพูด เจ้าสำนักเลี้ยงเจ้าไว้เพื่อเป็นตัวตายตัวแทนรับด่านเคราะห์ในการเลื่อนขั้นเท่านั้น ซึ่งอีกสิบเดือนก็ใช้เจ้าได้แล้ว อย่ามาทำเป็นไม่รู้ เจ้ารู้ดีอยู่ทุกเวลา" จินตกชพูดอย่างจริงจัง "อ่านความรู้สึกได้ระดับเจ้ายังมีใครในทั่วหล้าปิดบังความรู้สึกแท้จริงจากเจ้าได้อีก เลิกหลอกตนเองเสียทีลู่เยวี่ยสือ เจ้าไม่มีเวลามาเสียอย่างเปล่าประโยชน์นานกว่านี้แล้ว"
"เลี้ยงไว้เป็นตัวตายตัวแทนหรือคะ?... โหดร้ายนะแบบนั้น" สาวเจ้าอ่านต้นฉบับมาแล้วพระเอกรักและเคารพอาจารย์เจ้าสำนักจากใจ ทำทุกอย่างตามคำสั่งไม่เคยขัดว่านอนสอนง่ายเพื่อให้ได้รับความรักความเอาใจใส่จากทางนั้น เชื่อฟังราวสุนัขเชื่องๆ แต่ตามต้นฉบับเลี้ยงไว้เป็นหุ่นเชิดเท่านั้นนี่นา เนื้อเรื่องเปลี่ยนแบบนี้เธออดมองจินตกชอย่างกังวลไม่ได้
"เจ้า... รู้อย่างนั้นหรือ?" ปราณทิพย์ผสมด้วยจิตสังหารแผ่ออกมาแม้เจ้าตัวพยายามกดข่มไว้ก็ตาม
"รู้สิ ในเมื่อโดนมากับตัวนี่นา"
"ถ้าข้าปิดด่านแล้วจอมมารบุกมาเล่า เท่าที่เหลืออยู่ในสำนักยามนี้ไม่มีทางต้านไหวแน่นอน" แม้เขาไม่ชอบหลายคนในสำนักฮู่ซานนี้แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าต้องการให้พินาศ
"บอกแล้วไงว่าข้าจะต้านไว้ให้ คงอีกห้าหกวันนั่นแหละกว่าจอมมารจะบุกมา อย่างน้อยก็คงส่งใครมาสำรวจอีกครั้งก่อนว่าตอนนี้อาวุโสทั้งหลายไม่อยู่จริงๆ ถึงมา" จินตกชทบทวนเนื้อเรื่องในหัวอีกครั้ง "ห้าหกวันนั่นท่านเจ้าสำนักกับอาวุโสทั้งหลายคงกลับมาถึงพอดี ฉะนั้นเจ้ามีเวลาตัดสินใจว่าจะแหกกฎแค่เวลาที่ว่าเท่านั้น ออกมาจากปิดด่านแล้วโดนเจ้าสำนักลงโทษหรือรอจอมมารมาฆ่าล้างสำนักล่ะ"
ลู่เยวี่ยสือนิ่งเงียบเหมือนคนกำลังครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง อิลิเลียขยับเข้าไปติดจินตกช
"เนื้อเรื่องเปลี่ยนจริงหรือคะพี่จินต์" เธอกระซิบด้วยภาษาอื่นซึ่งในโลกนี่ไม่มีใช้
"เปลี่ยนสิ ตั้งแต่ภารกิจของฉันโดนกำหนดมาแบบนั้นมันก็เปลี่ยนแล้ว" จินตกชตอบกลับด้วยภาษาเดียวกัน
ทั้งสองไม่คาดครั้นคำตอบจากพระเอกในยามนี้ จินตกชขอไปดูว่าคนบาดเจ็บว่ามีมากไหมจากการบุกถล่มของหวางปังและมีเจียงอวี้เอี๋ยนตามไปด้วย ปล่อยให้ลู่เยวี่ยสือคิดตัดสินใจเงียบๆ คนเดียว ทว่าที่พระเอกคิดกลับเป็นเรื่องแรงผลักดันให้เขาอยากเก่งขึ้นไม่ใช่เพื่อโค่นล้มจอมมาร ปกป้องสำนักหรือทำลายโลก เขาอยากเก่งกาจมากขึ้นเพื่อให้ใครบางคนยอมรับว่าเทียบชั้นกันได้มากกว่า
เจ้าคนที่มักทิ้งเงาเบื้องหลังที่แข็งแกร่งไว้ ส่วนเจ้าตัวก็พุ่งทะยานออกไปอย่างไม่คิดหวนคืน เมื่อใดที่ตัดสินใจพุ่งออกไปก็เหมือนลูกศรที่ถูกปล่อยออกไป ไม่ทำลายเป้าหมายพินาศก็ทำลายตนเองย่อยยับ ทว่าไม่เคยมีความลังเลในการตัดสินใจสักนิด มันจะมีสิ่งใดหรือสาเหตุไหนใช้ดึงไว้ได้บ้างหรือไม่
ยามนี้ลู่เยวี่ยสือยิ่งรู้สึกว่าเวลาไม่มีแล้วเช่นกัน คนผู้นั้นเตรียมตัวพร้อมพุ่งออกไปแล้วถ้าเห็นเป้าหมายในสายตา และไม่มีสิ่งใดห้ามเขาได้ทั้งสิ้น
ศิษย์ฮู่ซานเป็นร้อยตื่นตกใจกับสภาพภูเขาหนึ่งลูกที่ยามนี้ยังมีควันไฟลอยกรุ่นอยู่หลายจุด ต่างโวยวายอย่างหวาดกลัว ส่วนคนเจ็บกำลังได้รับการช่วยเหลือ คนหายคนตายกำลังตรวจจำนวน ลู่เยวี่ยสือตามมาสั่งการหลังจินตกชกับอิลิเลียมายืนเฝ้ากองผู้เสียชีวิตได้ครู่หนึ่งแล้ว
"นี่แค่ยืมร่างเองนะ ถ้ามาจริงฮู่ซานคงเหลือแต่ชื่อแน่เลย" พอมาเดินดูในที่ถูกทำลายของจริงแล้วสันหลังอิลิเลียเย็นเฉียบขึ้นมาเลย "พี่จินต์แน่ใจไหมว่าต้านไหว"
"ไหวอยู่แล้วเห็นเอ๋อๆ แบบนี้ก็มีดีพอโชว์บ้างล่ะน่า ขอแค่พวกผู้อาวุโสกลับมาช่วยแนวหลังด้วยนะ ถ้าให้ฉายเดี่ยวก็จองคิวแผนกชันสูตรได้เลย" ไม่ได้ออกไปช่วยอะไรพวกเขาแต่ก็ยืนดูใกล้ชิดกองร่างคลุมผ้าละกัน
"ว่าแต่เราไม่มีที่ยืนดูดีกว่านี้แล้วหรือคะ?" ต่อให้ที่กองๆ อยู่นั่นแท้จริงแล้วเกิดจากตัวอักษรเท่านั้นแต่ตอนนี้สี่มิติจนแยกไม่ออกแล้วว่านั่นไม่ใช่ของจริง
"อยากออกไปช่วยหรอกนะแต่ไม่มีใครอยากให้ช่วยนี่นา ยืนเฝ้ากองนี้ให้พวกเขาไปละกัน" จินตกชเลือกหน้าที่รับผิดชอบได้ดี ตอนนี้ใครก็ไม่ว่างมาดูแลกองห่อผ้านี้ทั้งนั้น ครั้นหันมาเห็นคนขี้ริ้วเฝ้าอยู่คราแรกสะดุ้งคิดว่าใครคืนชีพ มองอีกทีเจ้าสวะขี้ริ้วนี่เอง และมันก็ทำให้ใครก็ตามที่เผลอหันมาเจอสะดุ้งทุกคน เป็นที่ขำเบาๆ ของผู้เข้ามาเดินเล่นทั้งสองไม่น้อยทว่าหัวเราะออกไปไม่ได้
กว่าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยก็ล่วงเลยมาถึงบ่ายของอีกวัน จดหมายด่วนส่งไปถึงเจ้าสำนักกับเหล่าผู้อาวุโสหลายชั่วยามแล้ว คาดว่าทั้งหมดคงรีบกลับมา ถ้าไม่แวะพักไถลที่ไหนห้าหกวันกลับถึงฮู่ซานแน่นอน ถ้าเกินกว่านั้นอาจเกิดเรื่องระหว่างทางหรือไม่ก็ไม่คิดกลับมาเอาตัวรอดโดยทิ้งสำนักชั่วคราวเรื่องสงบแล้วกลับมาก่อตั้งใหม่
คนขี้ริ้วยืนมองท้องฟ้าในลานเล็กหน้าเรือนพักของกังจวี้ ต้นสนขยับไหวตามแรงลมที่พัดพาลางร้ายสู่ฮู่ซาน
ภารกิจยังไม่สำเร็จแต่แววตายอนาถมากวักมือเรียกแล้วนี่สิ มีไฟท์แก้ตัวให้หรือเปล่านะ
จินตกชเครียดจริงจัง ถ้าล้มเหลวนักเขียนท่านหนึ่งรวมทั้งผลงานทั้งหมดจะกลายเป็นไม่มี สำหรับหนอนหนังสือแล้วบทลงโทษนั้นร้ายแรงยิ่งกว่าตนเองโดนลบเสียอีก
"ผานเฉียงเต้า" ลู่เยวี่ยสือมาเงียบๆ แบบจินตกชกับอิลิเลียไม่รู้ตัวเลยจนเขาส่งเสียง
"ว่าไงหรือ?" สีหน้าพระเอกที่ทั้งสองเห็นยามนี้เหมือนคนตัดสินใจบางเรื่องเด็ดขาดแล้ว
"ข้าจะปิดด่านเลื่อนระดับ เจ้าแน่ใจหรือว่าถ้าท่านอาจารย์กับเหล่าผู้อาวุโสกลับมาจะกันไม่ให้พวกเขาไปลากข้าออกมาได้"
ก็ไม่รู้ว่าทำไมจินตกชถึงคิดว่าลู่เยวี่ยสือกำลังขอให้ตนช่วยอยู่ เจ้าตัวไหวไหล่ "อย่ากังวลเลย ข้าน่ะหนายิ่งกว่าแอสฟัลต์ราดถนนอีกผู้เฒ่าผู้แก่เหล่านั้นผ่านข้าไปลากเจ้าออกมาก่อนเวลาไม่ได้แน่นอน"
ลู่เยวี่ยสือไม่เข้าใจที่จินตกชใช้เปรียบเทียบว่ามันคืออะไรหัวคิ้วพ่อคุณงอมาชนกันเลย
จินตกชหัวเราะหลอกหลอน "ถ้าเจ้าตัดสินใจแล้วรีบไปเถอะ ส่วนเจ้าพวกนั้นถ้าถามหาว่าเจ้าหายไปไหนข้ารับหน้าเอง" พยักหน้าไปทางศิษย์ฮู่ซานกลุ่มหนึ่งกำลังเดินตรวจตราผ่านไป
ลู่เยวี่ยสือพยักหน้าน้อยๆ แม้ตัดสินใจดีแล้วแต่เขายังกังวลว่าหลังจากออกมาจากปิดด่านฮู่ซานจะยังเหลืออยู่หรือไม่รวมทั้งคนที่ราวลูกธนูขึ้นสายพร้อมยิงทุกเวลาคนนี้ล่ะ จะยังอยู่ไหม
ลู่เยวี่ยสือท่องกระบี่มายังภูเขาที่ใช้ปิดด่านเลื่อนระดับ มันมีคูหาถ้ำมากมายและมีค่ายกลแข็งแกร่งยากที่สิ่งใดสามารถทำลายได้ หนึ่งในคูหามากมายนี้กังจวี้ปิดด่านเลื่อนระดับอยู่ ฉะนั้นออกไปช่วยฮู่ซานไม่ได้แน่นอนแต่ยังทิ้งลูกศิษย์ร้ายกาจไว้หนึ่งคนราวรู้ว่าต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่นอน ในเมื่ออาวุโสกังจวี้เชื่อมั่นในตัวผานเฉียงเต้า เขาเชื่อบ้างก็คงได้ คิดเช่นนั้นแล้วเจ้าตัวก็เดินหายเข้าไปในคูหาลึกสุดของถ้ำ


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

บทที่ 8
สี่วันท้องฟ้าเหนือสำนักฮู่ซานยามนี้มืดทะมึนไปด้วยมารหลากสายพันธุ์บินกันเกลื่อนฟ้า ทางพื้นดินก็มีกองทัพมารนับไม่ถ้วนเช่นกัน พวกมารทำการปิดล้อมภูเขาหลักของสำนักฮู่ซานได้อย่างรวดเร็วจนแทบไม่มีใครหนีออกไปได้ทัน ยามนี้จึงทำได้แค่ตั้งหลักสู้อยู่หน้าโถงหลักที่ใช้รับรองแขกคนสำคัญทั้งหลาย
"เท่านี้เองหรือสำนักฮู่ซานไหนว่ามีคนเก่งมากมายไง เจ้าคนที่กล้าท้าทายจอมมารของพวกข้าเล่าอยู่ไหน" มารท่าทางองอาจร่างสูงใหญ่ตวัดอาวุธมีคมในมือออกไปขณะพูด พลังทำลายพัดกวาดกระเบื้องบนหลังคาแตกกระจายเกิดรูโหว่ขนาดใหญ่
"ข้าเบื่อที่ต้องเล่นกับขยะพวกนี้แล้วนะ" มารระดับขุนพลอีกหนึ่งตนนั่งหาวบนหลังสัตว์อสูรตัวยักษ์ "ไปแต่ละที่มีแต่ขยะเมื่อไหร่จะเจอหยกบ้างนะ"
"อยากได้หยกก็ไปร้านขายเครื่องประดับสิ มาผิดที่เองแล้วบ่นทำไม" จินตกชมองประเมินกองพลมารมากมายมหาศาลครู่หนึ่งแล้วยกมือกดขมับพลางเดินออกมานอกโถงรับรอง
คราวซอมบี้ว่าเยอะแล้ว เทียบตอนนี้ไม่เห็นฝุ่นเลยเว้ย
ทุกสายตาเย็นเฉียบพุ่งมายังคนพูดทันที ก่อนเบ้หน้าตามกันไป
"อะไรฟะนั่น คนหรือผี!"
"อัปลักษณ์สิ้นดี หน้าแบบนั้นยังกล้าเอาออกมาให้ผู้คนเห็นอีกหรือไอ้นี่"
"ทำไมข้าต้องมาสายตาเสียกับของแบบนี้ด้วย!"
มารระดับขุนพลสามตนโวยวายใหญ่โต ก่อนอาวุธในมือมารร่างใหญ่จะตวัดเข้าใส่คนขี้ริ้ว
"อย่าอยู่ให้ระคายตาเลยไอ้นี่"
แรงทำลายพัดกวาดทุกสิ่งรอบด้านระเบิดไปไกล แล้วยังทำศิษย์ฮู่ซานอีกหลายสิบคนเจ็บระนาวด้วย ดีที่ได้คุณหนูเจียงกางพลังป้องกันแรงทำลายถึงลดทอนลงได้บ้าง ไม่เช่นนั้นคงมีใครตายจากการลงมือนี้แน่นอน
"ไงล่ะไม่เหลือแม้แต่ซากเลยไหม" มารผู้ลงมือแสยะยิ้มแล้วมองเลยมายังสาวเจ้า "ใช้ได้นี่ยายหนู อนาคตไกลถ้ายังรอดไปได้นะ"
สาวเจ้ายกมือขึ้นข้างหนึ่ง "ไม่คิดรอดไปจากนี้อยู่แล้วเจ้าค่ะ ตั้งใจว่าจะใช้โอกาสนี้ออกไปอยู่แล้ว แต่ก่อนไปขอวัดฝีมือกับขุนพลสักตนก่อนนะเจ้าคะ" ยิ้มให้อย่างสดใสผิดอารมณ์มากที่สุด
เพราะไม่คิดว่าจะได้รับการตอบกลับมาแบบนี้ทำเอาขุนพลมารร่างใหญ่อึ้งไปเลย ไม่แค่นั้นอีกสองอึ้งเช่นกัน
"นางคงสติไม่ครบนัก"
"คงแบบนั้น แต่พลังใช้ได้นะ"
"นางอยากวัดฝีมือกับเจ้านี่นา ให้นางสมหวังสักหน่อยสิ" มารที่นั่งอยู่บนหลังสัตว์อสูรช่วยส่งเสริม
มารร่างใหญ่มึนงงนิดหน่อยกับความคิดนาง "เอาสิ ถ้าเจ้าทำให้ข้าได้สักแผลจะละเว้นชีวิตให้ละกัน" แสยะยิ้มเหี้ยมได้น่ากลัวยิ่ง คนของฮู่ซานบางคนถึงกับเข่าอ่อนต่างจากคุณหนูเจียงยังยืนได้อย่างมั่นคง
"น่ากลัวมาเลยเจ้าค่ะ แค่แผ่ปราณมารออกมาก็ทำหลายคนหมดสติได้แล้ว" อิลิเลียกลืนน้ำลายฝืดคอ
"ก็เจ้านี่ระดับขุนพลนี่นาแม่นางน้อย ไหนแสดงให้พวกข้าดูสิความกล้าเมื่อครู่" อีกหนึ่งขุนพลผู้มีใบหน้าสวยหวานยกมือให้สัญญาณ พอตวัดมือลงอาวุธประจำตัวขุนพลมารร่างใหญ่ก็มาถึงคอคุณหนูเจียงแล้ว
ทั้งที่ควรเห็นศีรษะสาวเจ้าตกพื้นแต่เปล่าเลย เสี้ยววินาทีอาวุธถูกเตะส่งขึ้นฟ้าแล้วสาวเจ้าก็กระโจนเข้าใส่ดุจแมวป่าดุร้าย
"ทักษะนักรบขั้นกลาง พัดกวาดวงกว้าง!" ลมพายุทำลายล้างแบบทอนาโดลูกใหญ่ก่อตัวในเสี้ยววินาทีแล้วถล่มใส่พวกมาร ทั้งบนพื้นทั้งบนฟ้า ถล่มทลายเป็นวงกว้างเก็บกวาดมารเล็กมารน้อยไปหลายร้อยในครั้งเดียว ส่วนขุนหลมารทั้งสามกลิ้งไม่เป็นท่าไปหนึ่ง อีกสองถอยหลังไปหลายก้าว ต่างจับจ้องสาวน้อยอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนกลายเป็นหงุดหงิดเหลือทน
"นางเด็กนี่อย่าอยู่เลย!" หนึ่งขุนพลมารหน้าสวยที่ล้มกลิ้งกระโจนจากพื้นมาฟาดฟันพลังใส่สาวเจ้า ก่อนเจ้าร่างใหญ่ตามมาสมทบ
อิลิเลียไม่ห่วงสวยอยู่แล้วกลิ้งตัวหลบ วิ่งหน้าตั้ง คลานเป็นแมวก็เอา ยิ่งทั้งสองร่วมมือกันถล่ม สายพลังมากมายเฉี่ยวไปมาสุดอันตราย แล้วยังไล่กวดกัดไม่ปล่อย
"จะหลบเก่งอะไรนักหนานังเด็กนี่!" ทุ่มใส่กะลบเงาหัวได้แน่นอนทว่าทางนี้ปัดป้องแล้วไถลผ่านราวปลาในน้ำ
"เป็นเจ้ารู้ว่าโดนแล้วเจ็บยังรอรับไหมเล่า โวยวายอะไรใช้สมองหน่อยค่ะ" กระโดดข้ามหัวหนึ่งส่งเท้ายันไหล่อีกตนแล้วลอยขึ้นไปบนฟ้า สองมือมีลูกพลังที่ประคองไว้เมื่อก่อนหน้าแล้วทุ่มใส่ทันที ขุนพลร่างใหญ่ฟาดอาวุธออกไปชนกันกลางอากาศ เกิดระเบิดรุนแรงพัดกวาดทุกสิ่งพินาศ ใครโดนลูกหลงบ้างไม่มีเวลาดู ขุนพลมารตามไล่ล่าแบบไม่ให้มีจังหวะพักหายใจ
ในเมื่ออยู่ในโลกเทพเซียนอิลิเลียใช่ว่านั่งๆ นอนๆ เป็นคุณหนูเอาแต่ใจเก็บแต้มให้ครบอย่างเดียว เธอเองก็ใช้โอกาสนี้ฝึกฝนตนดังที่เคยบอกจินตกชจริงๆ
"ฉันน่ะไม่เอาอีกแล้วได้การเลือกให้คนอื่นปกป้องอย่างเดียว มันน่าสมเพชที่สุด!" ทักษะนักรบรวมกับพลังฝีมือที่ฝึกฝนมา ทำให้รับมือขุนพลมารได้อย่างน่าทึ่ง แม้แต่ขุนพลอีกหนึ่งผู้นั่งดูยังไม่คาดคิด
"ยายหนูนั่นเป็นใครกันแน่"
"รับมือพวกเราถึงสองตนได้ มันไม่ธรรมดาแล้ว"
"ฮู่ซานมีศิษย์ฝีมือดีขนาดนี้เชียวหรือ"
พวกมารทั้งหลายต่างหันไปซุบซิบกัน
"ไม่ใช่ศิษย์ฮู่ซานหรอก นางคือคุณหนูคนเล็กของเจียงเจินกูน่ะ ชื่อเจียงอวี้เอี๋ยน" คนตอบยืนกอดอกพิงเสาหินแตกหักต้นหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากขุนพลมารมากนัก
"เฮ้ย นั่นเจ้ายังไม่ตายอีกเหรอ!?" ขุนพลมารที่เคยนั่งหาวบนหลังสัตว์อสูรชี้นิ้วมาที่คนพูด ซึ่งไม่ใช่ใครเลยผานเฉียงเต้าสุดขี้ริ้วคนนี้เอง
"ยังมีขา มีเงาด้วยนะ คิดว่าตายไหมล่ะ" ตอบแบบยียวนก่อกวนส้นเท้าประชาชีมากมาย
ปราณมารแบบร้อนดังไฟนรกพัดใส่ไม่มีบอกล่วงหน้า ขุนพลมารคงเหลืออดกับนิสัยเชิญชวนบาทาของผานเฉียงเต้าเลยทุ่มใส่เสียราวจะเปลี่ยนแดนมนุษย์ให้กลายเป็นนรกเพลิงร้อน
"งั้นตายของจริงมันเดี๋ยวนี้เลยละกัน"
"แว้ก! ดับเพลิงต้องจิ้มเบอร์ไหนเนี่ย ใครรู้บ้างเรียกดับเพลิงที!" ผานเฉียงเต้าวิ่งพล่านตื่นตกใจมากมายท่ามกลางทะเลเพลิง
"พี่จินต์ ที่นี่มีดับเพลิงให้เรียกที่ไหนเล่า" คุณหนูเจียงเสียศูนย์ไปวูบหนึ่งเลย ไม่คิดว่าพี่ชายขี้ริ้วจะลืมได้
"ไม่มีเหรอ งั้นก็ต้องดับเองสินะ" มือข้างหนึ่งตวัดออกไปกระแสพลังบางเบาทว่าดับทะเลเพลิงหายวับได้ทั้งหมดในพริบตา "ดับไม่ยากนี่ หรือฉันควรไปทำงานหน่วยดับเพลิงหลังจากนี้ดีนะ" ยิ้มสดใสทำลายสายตาผู้เห็นได้สิบระดับ กระอักเลือดตามกันไป
"จะ... เจ้านี่มันอะไรกัน เพลิงของข้าไม่ใช่เพลิงทั่วไปนะเว้ย" ขุนพลมารกัดฟันกรอด ก่อนจะตาโตแทบถลนออกจากเบ้าเพราะหมัดสุดหนักพุ่งมาถึงหน้าแล้วซัดเข้าไปเต็มเหนี่ยว ส่งปลิวไปพร้อมฝนเลือด ไปตกพื้นไกลลิบแถมกลิ้งไปอีกยี่สิบตลบ
"เบาไปไหมนั่น?" มองหมัดตนเองสลับกับขุนพลที่โดนซัดปลิวไป
"แบบนั้นไม่เรียกเบาแล้วค่ะ" คุณหนูเจียงเห็นจมูกขุนพลมารตนนั้นยุบหายไปเลยนี่นา
"ฉันหมายความว่าเจ้าขุนพลมารตนนั้นตัวเบาไปหรือเปล่าต่างหาก นึกว่าซัดเข้าไปแบบนั้นแล้วคงทำให้หน้าหงายเท่านั้น" นี่เขาใช้พลังในระดับที่เคยซัดราชาซอมบี้ปลิวเพราะคาดว่าขุนพลมารน่าจะเจ๋งกว่าเลยทุ่มฝีมือหน่อย ใครจะคิดว่าปลิวไปแบบนั้น
เจียงอวี้เอี๋ยนมือหนึ่งกดขมับอีกมือปัดป้องอาวุธในมือขุนพลร่างใหญ่ แม้การแบ่งความสนใจไปทางอื่นนอกจากการต่อสู้ตรงหน้าถือว่าอันตรายมาก แต่คุณหนูเจียงก็ไม่อาจปล่อยผ่านได้ "พี่จินต์จริงจังหน่อยค่ะ จอมมารอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นักนะคะ" เธอรับรู้ถึงปราณมารไร้ขอบเขตมาครู่หนึ่งแล้ว และปราณมารนั้นใกล้เข้ามาทุกที อย่างน้อยยามนี้ควรเก็บพวกขุนพลให้หมดก่อนไม่เช่นนั้นคนเจ็บคงเยอะแยะแน่หลังจากนี้
"จอมมารที่ว่านั่นคือคนที่นั่งตั้งห้างบนหลังเสือดำมีปีกนั่นใช่เปล่า" คนขี้ริ้วชี้ไปยังสัตว์อสูรร่างใหญ่สีดำที่เพิ่งบินมาถึง บนหลังสัตว์บินตัวนั้นมีร่างขาวสว่างดึงดูดสายตาทุกชีวิตตรงนั้นได้ทั้งหมด
สองมือสาวเจ้ายกกุมแก้มก่อนจะทุ่มแรงทั้งหมดวิ่งมากระแซะติดคนขี้ริ้วอย่างรวดเร็ว "จอมมารจริงๆ ด้วย มาเร็วไปไหมคะ!?" ปากคอสั่นน้ำตาปริ่มจะร่วงจากความกลัวแล้ว
บุรุษบนหลังสัตว์อสูรรูปงามประดุจเทพ เส้นผมสีขาวหยักศกเล็กน้อยปล่อยสยายไปกับแผ่นหลัง ดวงตาสีน้ำเงินเขียว ทั้งร่างดูอัดแน่นด้วยพลังอันหยั่งไม่ถึง
นี่คืออีกหนึ่งลูกรักคุณนักเขียนสินะ คุณภาพล้นแก้วแล้วล่ะ
"นั่นก็หล่อไม่น้อยหน้าพระเอกเลยนะ ทำไมไม่เห็นชมเลยล่ะ" มองคนที่เกาะติดด้วยความประหลาดใจ
อิลิเลียส่ายหน้ารัวเร็ว "มันน่ากลัวจนสมองว่างไปเลยค่ะ เห็นแล้วรู้สึกเหมือนตกลงไปในร่องน้ำแข็งแถวขั้วโลกอย่างไรอย่างนั้น"
"จอมมาร นั่นมันจอมมารนี่นา"
"ทำไมจอมมารมาที่นี่"
"ต้องหนี พวกเราหนีเร็ว!!"
ชาวฮู่ซานแตกตื่นวิ่งหนีกันวุ่นวายในเวลาเช่นนั้นมีหรือพวกมารยอมปล่อยผ่าน กองกำลังมารจู่โจมเข้าทำร้ายมันจึงเกิดเป็นการต่อสู้โกลาหลไปทั่วบริเวณอีกครั้ง หลังจากชะงักจากการปะทะกับขุนพลเมื่อครู่
"ท่านจอมมารขออภัยขอรับที่พวกข้ายังจัดการทุกอย่างไม่เรียบร้อย" ขุนพลมารร่างใหญ่คุกเข่าตรงหน้าจอมมารซึ่งมีร่างกายเท่าคนธรรมดา
"ถ้ายังมีลู่เยวี่ยสืออยู่มันก็ธรรมดาที่พวกเจ้ายังทำลายฮู่ซานไม่ได้ ว่าแต่มันอยู่ไหนแล้วล่ะ หรือพวกเจ้าช่วยกันส่งมันไปนรกแล้ว" ดวงตาสีน้ำเงินเขียวทอประกายงดงามขณะกวาดมองแล้วไปหยุดที่ชายหนุ่มหน้าตาขี้ริ้วที่ยืนอยู่กับลูกสาวคนเล็กของเจียงเจินกู
อิลิเลียกระตุกชายเสื้อคนที่เธอเกาะอยู่ "พี่จินต์พวกเราหนีกันบ้างเถอะ" กวาดมองไปทั่วเพื่อประเมินว่าทางไหนฝ่าออกไปง่ายที่สุด
"มีคนของหมานไป่มาช่วยเช่นนั้นหรือ" จอมมารทีท่าทีราวกำลังเจอเรื่องสนุกเพิ่มขึ้น
"ไม่ใช่ขอรับ ไม่รู้ว่าทำไมนางถึงมาอยู่ที่นี่แต่ข้ายอมรับว่านางเก่งมาก" ขุนพลร่างใหญ่กดสายตาดุดันใส่สาวเจ้าซึ่งนั่นไม่ได้ทำให้คุณหนูเจียงเกรงกลัวสักนิด แลบลิ้นตอบกลับไปเสียเลย "นางเด็กนั่น!"
"เหมือนเจ้ามีเรื่องกับนางอยู่เลยนั่น"
"ขอรับ ข้าปะทะกับนางอยู่เมื่อครู่ขอรับ" เจ้าขุนพลรายงานตรงๆ ราวกำลังขอโอกาสต่ออีกครั้งจากเมื่อครู่
จอมมารกดสายตาเย็นยะเยือกลงที่คนขี้ริ้วอย่างเจาะจง "ลู่เยวี่ยสืออยู่ไหน ทำไมถึงมีเจ้าตัวอันตรายนี้มาแทน"
"ตั้งแต่บุกมาถึงพวกข้ายังไม่เจอลู่เยวี่ยสือเลยขอรับ ไม่รู้เลยว่ามันหายไปไหน แม้แต่จิตก็จับไม่ได้" ขุนพลผู้มีเส้นผมสีเพลิงซึ่งก็คือเจ้าตนที่นั่งหาวอยู่บนหลังสัตว์อสูรไม่ใช่แค่ยืนเฉยเจ้าตัวพยายามแผ่จิตตรวจสอบตลอดเวลาแต่ก็คว้าน้ำเหลว
"หาไม่เจอ... ออกจากสำนักพร้อมพวกขี้ขลาดด้วยหรือไง" น้ำเสียงจอมมารบ่งบอกการดูถูก
"ลู่เยวี่ยสือแค่ออกไปซื้อเหล้าที่เมืองข้างๆ น่ะ คาดว่าอีกพักใหญ่ถึงจะกลับมาฉะนั้นตอนนี้ช่วยนั่งรอเฉยๆ แล้วเลิกรังแกศิษย์สำนักเดียวกับข้าก่อนได้ไหม" เป็นคำตอบแบบที่ชวนให้มือเท้าพวกมารกระตุกมากมาย ขุนพลแต่ละตนเขม็งตาเหี้ยมโหดใส่อย่างพร้อมเพรียง "ช่างลำเอียงแท้ ทางโน้นล่ะถามหาจังส่วนทางนี้ก็อยากลบเงาหัวให้จัง ข้าละน้อยใจ" บ่นพลางโคลงหัวไปมาอย่างคนสุดเอือมแปลกๆ
"พี่จินต์จะเรียกหาคนมาลบเงาหัวแบบนี้ไม่ได้"
"ทำไมล่ะ?" ถามซื่อๆ
"เพราะมันไม่มาแค่หนึ่งนะสิคะ!" ว่าแล้วยกสองมือผลักข้ามไหล่คนขี้ริ้วไปด้านหน้า กันพลังทำลายที่พุ่งเข้ามาแล้วตามมาด้วยอาวุธด้ามใหญ่ทว่าทั้งสองหมอบหลบพร้อมกัน จากนั้นก็พุ่งหลบออกไปคนละทางไล่หลังไปด้วยแรงระเบิดร้ายแรง
แรงทำลายทำโถงใหญ่พังทลายลงทั้งหมด คนเจ็บมากมายไม่สามารถหลบหนีได้เมื่อพวกมารมากกว่าล้อมไว้ทุกทาง พวกที่อยู่บนเขาลูกอื่นก็มีกองทัพมารไปไล่ล่ามากมายเช่นกัน ยามนี้คนที่เหลือมารวมตัวกันเป็นก้อนอยู่กลางลานใหญ่ ซึ่งแต่ละคนสภาพไม่ดีนัก
"ทำไมท่านเจ้าสำนักกับพวกผู้อาวุโสยังไม่กลับมาอีก มันห้าวันแล้วนะ" เสอทุ่ยโอดครวญ ฟันกระทบกันกึกๆ อย่างหวาดกลัวจับจิต
"แบบนี้พวกเราตายหมดแน่ทำยังไงดี" ไห่ซือทรุดลงไปนั่งกุมหัวตัวสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะพุ่งเข้าไปหามารใกล้ตัว "พวกท่านไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าจะทำทุกอย่างที่ท่านต้องการ!"
"ศิษย์พี่ไห่ซือ ท่านทำบ้าอะไร!?" ศิษย์คนอื่นๆ ไม่อยากเชื่อการกระทำนี้
"ไม่อยากตายงั้นหรือ งั้นฆ่าเจ้าพวกนั้นสิ แล้วข้าจะยอมไว้ชีวิตให้ ใครไม่อยากตายก็ก้มหัวให้พวกข้า แล้วฆ่าพวกต่อต้านให้หมด" ขุนพลมารตนหนึ่งตะโกนก้อง
หลายคนสิ้นคิดร้องขอชีวิตจากพวกมารตามไห่ซือ แล้วหันมาทำร้ายคนสำนักเดียวกันตามที่พวกมารต้องการ นั่นทำให้จินตกชเตะส่งเศษหินใส่คนพวกนั้นขับไล่คนเห็นแก่ตัวพวกนั้นออกไป
"แม้เจ้านิสัยไม่น่าคบแต่ข้าไม่เคยคิดเลยว่าพวกเจ้ากล้าแม้แต่เข้าพวกกับมารเพื่อให้รอดชีวิตแบบนี้เลย ไห่ซือ" จินตกชไม่รู้ว่าจะทำภารกิจให้เสร็จสิ้นได้อย่างไรถึงอยากมีชีวิตอยู่อีกสักพัก เพราะผลการทำภารกิจล้มเหลวมันเลวร้ายมาก ทว่ายามนี้ตายก่อนแล้วค่อยขอโอกาสแก้ตัวทีหลังละกัน
"เจ้าว่าพวกข้าแบบนั้นมันไม่ถูกใครบ้างไม่รักชีวิต การมีอยู่ของพวกข้ามีค่ามากกว่าไอ้สวะอย่างเจ้ามากมายนัก ฉะนั้นเจ้าก็ตายไปซะ" ไห่ซือกำกระบี่ประจำตัวพุ่งเข้าฟาดฟันศิษย์น้องที่อ่อนด้อยกว่าตัวมัน
"ช่างกล้าพูดออกมาได้นะคะ ทำไมถึงมีนิสัยสวะแบบนี้" อิลิเลียพุ่งเข้าไปรับมือแทนศิษย์ฮู่ซานที่ไม่ไหวแล้ว
"สวะมันท่านมากกว่ากระมัง คบหากับเจ้าสวะนั่นได้แบบนั้น" ไห่ซือฟาดฟันกระบี่ใส่รวดเร็วทว่าไม่เร็วไปกว่าฝ่ามือล้วนๆ เสยคางแล้วตามด้วยพลังทิพย์อัดเข้ากลางตัวส่งกระเด็นไปซบเท่าขุนพลมารได้เหมาะเหม็ง
"ต้องการต่อกับข้าอีกรอบแล้วสินะ" ขุนพลมารร่างใหญ่แสยะยิ้มเหี้ยมเตะเศษขยะพ้นทาง แล้วพุ่งมาถึงเธอในพริบตา พลังทำลายร้ายแรงคงได้ลบเงาหัวเธอถ้าเจ้าขุนพลไม่โดนเตะส่งไปตกไกลถึงสิบจั้งจากฝีเท้าคนขี้ริ้ว
อิลิเลียอย่างกรีดร้องให้โลกแตก กลัวจนจะร้องไห้แล้ว
"พี่จินต์!" เจ้าหล่อนซุกหน้าเข้ากับหลังของหนุ่มขี้ริ้ว ตัวสั่นเป็นลูกนก
"ออกไปจากเรื่องเสียเดี๋ยวนี้เลย" จินตกชบอกขณะสายตาจับอยู่ที่จอมมาร
"แล้วพี่จินต์ล่ะ?"
จินตกชถอนใจเฮือกหนึ่ง "จะตบกบาลจอมมารสักทีน่ะ"
คำตอบแบบนี้มันเหมือนตอนนี้จินตกชตัดสินใจออกไปสู้ตายกับราชาซอมบี้หน้าประตูทางเข้าโคลเทคและมันก็ทำให้อิลิเลียเลิกตัวสั่น
"ไม่เอาค่ะ ถ้าพี่จินต์ยังไม่ไป ฉันก็ขออยู่ต่อให้ถึงที่สุด แค่ขุนพลมารฉันไหวค่ะ!" ดวงตาสาวเจ้าเป็นประกายวาววับ จับจ้องขุนพลมารทั้งสามแบบพร้อมลงสนามรบอีกครั้งแล้ว "เปิดทักษะทั้งหมด" ไอพลังจากสาวเจ้าทำกองทัพมารผงะขุนพลมารทั้งสามสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาฉับพลัน
"เฮ้ยๆ ยายเด็กนั่นยังมีพลังระดับนี้เลยหรือ"
"ให้ตายสิ อายุเพียงเท่านั้นไม่น่ามีพลังระดับนี้ได้นี่นา"
ไม่แค่เหล่าขุนพลที่นึกหวั่นพลังที่แผ่ออกมาจากคุณหนูเจียง แม้แต่จอมมารยังสนใจฉะนั้นการเปิดฉากจู่โจมก่อนจึงมาจากจอมมาร เส้นพลังแค่เล็กน้อยทว่าแรงทำลายร้ายเหลือพุ่งใส่อิลิเลียชั่วแวบ และถูปัดทิ้งจากมือหนุ่มขี้ริ้ว
"อย่ารังแกผู้หญิงสิ ไม่งามเลยคุณจอมมาร" แม้อยู่ท่ามกลางอันตรายร้ายแรงทว่าคนขี้ริ้วยังพูดด้วยน้ำเสียงตำหนิทีเล่นทีจริงได้อย่างน่าโมโห "อิลิก ถ้าเจอกันเรื่องหน้าเดี๋ยวเลี้ยงหมูกระทะนะ"
"สัญญาณนะพี่จินต์" สาวเจ้าตาพราวระยับ คาดหวังเต็มที่
"แน่นอน" ยื่นนิ้วก้อยให้เกี่ยวด้วย ลิอิเลียรีบยื่นนิ้วก้อยมาเกี่ยว แล้วกระโจนออกไป สีหน้าไร้ซึ่งความหวาดกลัวจากนั้นเปิดการถล่มเต็มกำลัง
จอมมารแค่นเสียงหัวเราะเย้ยหยันราวการดิ้นรนนี้ช่างไร้สาระในสายตายิ่งนัก แค่แผ่จิตสังหารพร้อมปราณมารออกมาแค่ชั่วแวบก็ทำคนของฮู่ซานทั้งสำนักล้มลงไปชักที่พื้นท่าทางเจ็บปวดเหมือนใครจับร่างเหล่านั้นบิดอย่างแรง
"ตายให้หมด" มือเรียวสวยอย่างไม่น่าเป็นมือมารยกขึ้นแล้วเจ้าของมือถึงกับเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ ไม่แค่เจ้าของมือเท่านั้นมารทั้งหมดที่อยู่ในฮู่ซานนั่นแหละตกตะลึง
มือหนาหยาบตบกบาลให้ผลัวะใหญ่จริงตามที่ลั่นวาจาไว้ แม้ไม่ทำให้ทางนั้นหัวทิ่มแต่ก็ทำจอมมารตกตะลึงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน และนั่นทำให้พลังมารที่ใช้ออกมาสลายสิ้น
"นี่เจ้ามาถึงตัวข้าได้อย่างไร!?" มือข้างที่ยกขึ้นเปลี่ยนทิศมาคว้าคอคนขี้ริ้วซึ่งคว้าได้แค่อากาศ คนขี้ริ้วหายแวบมาลงพื้นได้อย่างมั่นคง
"เอาล่ะได้ตบกบาลแล้ว สบายใจ" พูดแล้วฉีกยิ้มสะใจไม่กลัวผลร้ายหลังจากนี้
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า" อิลิเลียถึงกลับหลุดหัวเราะเสียงดัง "สมเป็นพี่จินต์ที่สุดเลยค่ะ FC พี่นะคะ"
"เจ้าอัปลักษณ์นั่นไม่ได้ตายดีแน่" ขุนพลร่างใหญ่สมเพชออกทางสีหน้า
"ถ้าทำได้นะคะ"
"เจ้าสองคนนี้เป็นลูกวัวเพิ่งเกิดหรือไง" สีหน้าเชื่อมั่นว่าหนุ่มขี้ริ้วจะเล่นงานจอมมารให้ยับได้ของสาวน้อยสร้างความกังขาให้เจ้าตัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
"ไม่ใช่วัวนะ เป็นหนอนต่างหาก" อิลิเลียบอกสถานะให้เข้าใจเสียใหม่
"คิดว่าข้าเป็นเพื่อนเล่นให้ยอกย้อนได้หรือไง!" เมื่อครู่ขุนพลตนนี้รู้สึกนับถือคุณหนูเจียงขึ้นมาเล็กน้อยแล้วเชียว นางกลับไร้หัวคิด
"คุณไม่ใช่เพื่อนฉันคะ และที่พูดนั่นไม่ได้ยอกย้อน มันคือความจริง พี่จินต์คือหนอนหนังสือผู้พลิกโลก (นิยายเรื่องที่เข้ามา) ได้ตัวจริงเสียงจริง" ชูหัวแม่มือให้อย่างคนเชื่อถือหมดใจ
"เจ้าสองคนมันยังไง ไม่กลัวเกรงความตายหรืออย่างไร?" ขุนพลร่างใหญ่ยอมรับว่าประหลาด ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเจอใครแสดงออกราวกองทัพตรงหน้าเป็นแต่สิ่งเล็กน้อยที่พบเจอได้ทุกวัน ไม่กังวล ไม่หวาดกลัว ยังคงมีสีหน้าทีเล่นทีจริงได้อย่างไม่เสแสร้ง
อิลิเลียโคลงหัวเล็กน้อย "อย่างไรก็ตายแน่นอนอยู่แล้ว ฉะนั้นแทนที่เอาแต่กลัวสู้ใช้มันเป็นแรงผลักดันให้ได้ทำอะไรสักอย่างที่ไม่กล้าทำสักครั้งในชีวิตมันน่าสนุกกว่าหนีหัวซุกหัวซุนนะว่าไหม" อย่างไรเธอก็น่ารักอยู่แล้วพอเพิ่มรอยยิ้มไม่เสแสร้งเข้าไปแม้นั่นคือขุนพลมารผู้ไม่เคยมีมนุษย์คนไหนอยู่ในสายตาได้ยังชะงักไปชั่วขณะ ต่างจากจอมมาร
แววตาจอมมารยามนี้เหมือนมังกรโดนแตะเกล็ดย้อน "ข้าจะไม่ให้แม้มดสักตัวหลุดรอดไปจากฮู่ซานได้" จิตสังหารผสมปราณมารเข้มข้นไร้ขีดจำกัดพวยพุ่งออกมาจากรอบกาย แม้แต่มารทั้งหลายยังรีบหนีกันวุ่นวาย ขุนพลมารทั้งสามต่างถอยหนีไปตั้งหลักไกลลิบเช่นกัน
"อิลิก ช่วยป้องกันพวกนั้นที เอาแค่เท่าที่ไหวไม่ต้องดันทุรังล่ะ" ชี้นิ้วกลับหลังไปยังพวกฮู่ซานไร้กำลังหนีนอนแบ็บรอคนมาเชือด
"ได้ค่ะ" กระโจนมายืนปักหลักตรงหน้าคนของฮู่ซานแล้วกางเขตแดนด้วยพลังทั้งหมด "บางทีฉันคงไปก่อน แต่จะพยายามไปให้ช้าที่สุดค่ะ!" หากหนีออกไปก่อนจินตกชปะทะจอมมารคงไม่ต้องเจ็บตัว แต่อิลิเลียไม่อยากรู้สึกเหมือนตอนที่จินตกชส่งพวกเธอเข้าเขตปลอดภัยแล้วพุ่งออกไปสู้กับราชาซอมบี้เพื่อให้ภัยคุกคามนั้นไม่มีโอกาสคุกคามผู้ใดได้แบบนั้นอีกแล้ว เธอถึงเลือกรับทักษะนักรบแล้วไม่เปลี่ยนอีกเลยเพื่อว่าถ้าได้เจออีกครั้งจะไม่เป็นคนที่รับการปกป้องอย่างเดียวแบบนั้นอีกเด็ดขาด
จินตกชยิ้มแล้วพยักหน้า "เอาละฉันเองก็ขอแหกสัญญาณที่ให้กับอาจารย์เช่นกัน ถ้าได้เจออีกจะรับโทษอย่างไม่โอดครวญเลยนะท่านอาจารย์" มือหนึ่งกระตุกหยกรูปดอกกล้วยไม้เล็กจิ๋วออกมาจากข้างเอวแล้วกำลงไป หยกแตกเป็นผง ตุ้มถ่วงน้ำหนักที่ไม่มีผู้ใดมองเห็นสลายสิ้น พลังจิตกับทักษะที่ถูกสะกดไว้ปลดปล่อยออกมาฉับพลัน อายพลังนั้นทำพื้นสะเทือน
"คว่ำเจ้าไม่ลงแต่ทำให้กลับไปรักษาตัวได้หลายปีแน่นอน" หยกที่กังจวี้ให้ไว้คือสิ่งปลดปลดผนึกทั้งหมดนั่นเอง รับมาแล้วคิดว่าไม่ต้องใช้ก็ได้ แต่ตอนนี้ไม่ได้แล้ว อย่างไรต้องตัดกำลังให้ลู่เยวี่ยสือมีเวลามากที่สุด "เปิดทักษะทั้งหมด สะบั้นสุญญากาศระดับก้าวหน้าขั้นต่ำแบบต่อเนื่อง" รอบกายปรากฏคมอากาศนับพัน เพียงตวัดมืออกไปคมพลังพวกนั้นฟาดฟันออกไป ต่อให้ทางนั้นเป็นจอมมารก็ยังมีเจ็บ
ไม่ว่าหลบไปทางไหนคมอากาศยังคงฟาดฟันถล่มแบบไม่มีช่องว่างเหลือให้ถอยแม้สักนิด สิ่งที่ทำได้คือตั้งรับเต็มกำลัง มันเป็นครั้งแรกที่จอมมารรู้สึกว่าตนกำลังโดนไล่ต้อน
"นี่เจ้า! พลังแบบนี้มันอะไรกัน" จอมมารกุมอกบาดแผลใหญ่เลือดไหลโกรก สีหน้าทั้งตกใจทั้งตื่นเต้นราวการจู่โจมเมื่อครู่ทำเจ้าตัวได้เจอเรื่องสนุกแล้ว "แบบนี้สิค่อยคุ้มกับการมาฮู่ซาน หวังว่าเจ้าจะทำให้ข้าสนุกได้นานสักหน่อย เจ้ามนุษย์อัปลักษณ์"
"จัดไปอย่าได้รอช้าเลยพี่ท่าน" ตอบรับพร้อมยื่นมือไปกระดิกนิ้วเรียก ความองอาจมั่นใจพร้อมยิ้มยียวนก่อกวนบาทาชาวบ้านโปรยให้อย่างเจาะจง
พริบตาทั้งสองก็ปะทะกันร้อยกว่ากระบวนท่าทำเอาภูเขาทั้งลูกหายแวบ กองทัพมารเกือบหายไปครึ่งจากลูกหลงดีที่พวกขุนพลช่วยกันป้องกันได้ทัน ทางคนของฮู่ซานได้คุณหนูเจียงป้องกันแต่ก็ไม่ดีเท่าไรนัก ตอนนี้ใบหน้าสาวน้อยซีดไร้สีเลือด พลังของทั้งสองทำเธอแทบกระอัก
[ภารกิจของท่านลุล่วงเรียบร้อยแล้ว รางวัลจะถูกส่งเข้าคลังเก็บโดยอัตโนมัติ]
อยู่ๆ ข้อความก็เด้งเข้ามาแทรกระหว่างการปะทะเดือด นั่นทำให้จินตกชยิ้มออกมาจากใจจริงๆ ได้รางวัลนั้นดีใจแน่นอนทว่าที่มากกว่าคือไม่ทำให้ผลงานใครและนักเขียนคนไหนหายไปแน่นอนแล้ว แม้ไม่รู้ว่าทำไมพระเอกที่ปิดด่านไปแล้วถึงธาตุไฟเข้าแทรกก็ตาม ทว่ายามนี้เจ้าตัวพร้อมทุ่มหมดหน้าตักเพื่อให้พระเอกมีเวลาเทินดาร์กออกมาถล่มโลกแล้ว


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

บทที่ 9
ภายในถ้ำปิดด่านลู่เยวี่ยสือยังคงรับรู้ถึงความรู้สึกต่างๆ จากทุกสิ่งได้อย่างชัดเจน และที่ชัดกว่าใครคือความมั่นคงในตัวตนของผานเฉียนเต้า พอปิดด่านได้วันเดียวเขาก็รับรู้ได้ว่าคนที่เขาเห็นแค่เงาเลือนร่างก็คือผานเฉียงเต้าในยามนี้นั่นเอง ครั้งอยากออกไปกลับออกไม่ได้เขตแดนแข็งแกร่งผนึกเขาไว้ให้อยู่ในถ้ำนี้หากไม่มีการเลื่อนระดับจะไม่สามารถออกไปได้ ความกังวลต่างๆ ความรู้สึกด้านลบมากมายที่ฝังอยู่ในใจถาโถมเข้ามา ทำให้ธาตุไฟเข้าแทรกจนได้ จึงทำให้ภารกิจของจินตกชลุล่วงนั่นเอง
คงเป็นเพราะไม่ได้เจอคนที่ทำให้ต้องต่อสู้อย่างจริงจังมานานกระมังยามนี้จอมมารกำลังสนุกที่ได้ไล่ต้อนคนขี้ริ้วให้จนมุม ปราณมารไร้ที่สิ้นสุดใช้ออกมาฟาดฟันไล่ล่าไม่ให้มีเวลาพักหายใจทว่ายังคงโดนโต้กลับมาให้ประหลาดใจได้ทุกครั้ง
"น่าประหลาดนะ พลังฝีมือของเจ้าไม่คล้ายพลังทิพย์ของพวกเซียนสักเท่าไหร่ และไม่ใช่พลังฝ่ายมารแน่นอน เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่" ยามนี้แผลใหญ่บนร่างกายหายสนิทแล้ว เจ้าตัวจึงสร้างมิติแยกออกมาเพื่อกักจินตกชไว้โดยไม่ให้ผู้ใดเข้ามาแทรกได้
"โลกกว้างใหญ่มิติล้วนมากมีฉะนั้นพลังในแดนอื่นไม่ได้มีแค่เซียนกับมารหรอกนะ ข้าเป็นอะไรนั้นไม่สำคัญหรอก เพราะอย่างไรเจ้าก็ฆ่าข้าได้อยู่แล้ว" ภายในมิตินี้คนภายนอกยังมองเห็นและได้ยินที่ทั้งสองพูดกันทุกคน
"พูดถึงความตายของตนได้ไม่มีเกรงกลัวเช่นนี้ยิ่งประหลาด รู้ว่าเอาชนะข้าไม่ได้แต่ก็ยังพุ่งเข้ามา ยื้อเวลาให้ใครอยู่หรือไง"
จินตกชผายมือไปยังคนของฮู่ซานซึ่งสะดุ้งไปตามๆ กันเมื่อจอมมารหันไปมอง "เดิมพันว่าท่านเจ้าสำนักกำลังเดินทางกลับมาพร้อมเหล่าผู้อาวุโสอยู่นะสิ แค่ยื้อเอาไว้ให้กลับมาถึงพวกเขาก็ไม่เป็นไรแล้ว"
จอมมารหัวเราะเสียงดังทันที "เจ้าโง่ เจ้าสำนักของพวกเจ้ากับไอ้แก่พวกนั้นมันเดินทางกลับมาเสียที่ไหน จนตอนนี้ยังหดหัวอยู่ในปินก่วน มารที่ข้าส่งไปเฝ้าดูเพิ่งรายงานมาเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน" นั่นคือความเย้ยหยันหรือสมเพชหรือทั้งสองอย่างก็ได้ที่แสดงออกทางสีหน้าจอมมาร
"สีหน้าแบบนี้ดูดีชะมัด คนหล่อนี่อย่างไรก็เจริญตา" แทนที่หนุ่มขี้ริ้วจะมีความหวาดวิตกหรือหวาดกลัวกับเรื่องที่เขาบอก ทว่าเปล่าเลยเจ้าตัวยังมีหน้ามาพูดชื่นชมใบหน้าผู้อื่นอีก
"สติเจ้าไม่ครบหรืออย่างไร" จอมมารรู้สึกกังขาเป็นครั้งแรกต่อมนุษย์สักคน
"นั่นสิ บางทีก็คิดว่าตนไร้สติแปลกๆโดยเฉพาะช่วงพรีออเดอร์หนังสือ ช่วงส่งฟรี ช่วงของแถมอลังการงานเทพ มือมันกดไปก่อนสมองประมาณผล จากนั้นก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงานตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อตเพื่อเอาเงินมาเปย์หนังสือ แล้วก็ปั่นงานแล้วก็เปย์หนังสืออีกวนลูปนรกที่เข้าแล้วออกไม่ได้จริงๆ"
แน่นอนว่าการเพ้อเจ้อแบบออกแอคชั่นเวอร์เต็มที่ทำเอาชาวมารอึ้งอย่างยกระดับ แม้แต่จอมมารยังผงะเนื่องด้วยรู้สึกว่าไอ้นี่มันเพี้ยนเต็มขั้นนี่หว่า
"เป็นไอ้บ้าก็อย่าได้คิดว่าจะได้รับการอภัยให้รอดชีวิตนะเว้น เจ้าอัปลักษณ์!" ขุนพลมารหน้าสวยโวยเสียงดังก้องไปทั้งภูเขา
จินตกชโคลงหัว "ข้าไม่คิดรอดไปจากสถานการณ์นี้อยู่แล้ว เพียงแต่อยากเชื่อว่าถ่วงเวลาแล้วอาจมีใครกลับมาช่วยคนเหล่านั้นสักคนก็ยังดี ไม่ใช่คนของฮู่ซานก็ได้"
"ตื่นจากฝันเถอะเจ้าเด็กน้อย" สองมือจอมมารประคองพลังสังหารไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เจ้าตัวกรีดรอยยิ้มหล่อเหลาได้น้อยกว่าพระเอกนิดหน่อยแล้วซัดพลังนั้นออกมา
"ทักษะสะบั้นสุญญากาศแบบต่อเนื่อง!"
คมพลังอากาศฟาดฟันกับพลังมารสนั่นหวั่นไหว จินตกชพุ่งตัวออกไปด้วย สองมือสองเท้าเคลือบด้วยพลังจิตหมัดแรกจอมมารหยุดไว้ได้ หมัดที่สองตามไปแล้วต่อด้วยเตะตัดขา ทางนั้นปัดป้องได้ง่ายดายทว่าฝีมือยามนี้แค่เฉี่ยวก็ทำจอมมารได้เห็นเลือดของตนไม่มากก็น้อยแล้ว
พลังที่ไม่รู้จักทำให้จอมมารต้องสร้างระยะห่างระหว่างตนกับผานเฉียงเต้า
'ประมาทไม่ได้เลย จู่โจมเข้าไปเท่าไหร่มันปัดทิ้งแค่ให้ลอดเข้ามาเล่นงานข้าถึงตัวได้เท่านั้น ขนาดยับเยินแบบนั้นยังไม่มีสีหน้ากังวลสักนิด เก็บซ่อนอะไรไว้อีกหรือไง'
พลังฝีมือขั้นแม็กซ์ทำได้แค่รอยแผลแมวข่วนเนี่ยนะ ระดับมันต่างกันเกินไปไหม
พอได้ระยะห่างให้พักหายใจสักครู่จินตกชอดโวยวายในใจไม่ได้ แล้วยังมีข้อสงสัยนิดหน่อยด้วย "นี่ท่านจอมมาร ท่านบุกแดนมนุษย์เพื่ออะไรหรือ? ไหนๆ ข้าคงไม่รอดอยู่แล้วเมตตาตอบให้หายคาใจหน่อยได้ไหม" แม้ในต้นฉบับบอกว่าจอมมารทะเยอทะยานต้องการครองโลกแล้วก็ถูกพระเอกขว้างไว้ เหตุผลคืออะไรในเรื่องไม่เห็นบอก
จอมมารแค่นเสียงหัวเราะเล็กน้อย "แค่อยากได้โลกนี้ ต้องมีอะไรอื่นอีกหรือไง" ไม่ตอบเปล่ายังคงเดินหน้าฟาดฟันด้วยพลังทำลายร้ายแรงใส่ผานเฉียงเต้า ทางนี้หลบในระยะเฉียดฉิวแล้วพุ่งเข้าใส่ไม่ว่ากี่ครั้งก็กระโจนฝ่าพลังร้ายแรงเข้ามาฟาดฟันด้วยกระบี่อากาศที่มีความคมน่ากลัว จอมมารยอมรับว่าสะบั้นสุญญากาศที่เจ้าตัวเรียกนั้นถ้าโดนเข้าตรงๆ มีเจ็บหนักจนต้องพักรักษาตัวหลายปีแน่นอน จอมมารถึงเพิ่มระดับการทำลายมากขึ้น แน่ละว่าทางนี้เอาทุกอย่างที่มีออกมาโต้ไม่มีกลัวตาย การปะทะนี้ทำเอาพวกมารทั้งหมดตรงนั้นและคนของฮู่ซานยอมรับในตัวตนของคนขี้ริ้วจากใจอย่างไม่รู้ตัว ทว่าขณะตอบโต้จนแทบไม่มีเวลาหายใจจินตกชยังตะโกนขอความช่วยเหลือ
"อิลิก! ลองเลียบเคียงถามขุนพลตรงนั้นให้หน่อยสิว่าเหตุผลในการบุกแดนมนุษย์จริงๆ คืออะไรกันแน่ ฉันรู้สึกว่ามันมีมากกว่าความทะเยอทะยานนะ" ทางนี้ไม่ตอบมากกว่านั้นแน่ถึงโยนไปทางนั้นแทน ในเมื่อจินตกชพอรู้ว่าขุนพลร่างใหญ่ตนนั้นค่อนข้างยอมรับในตัวตนของเจียงอวี้เอี๋ยนระดับหนึ่งแล้ว คงได้ความง่ายกว่า
"ฉันจะถามได้เรื่องหรือคะ?" หันไปสบตาขุนพลร่างใหญ่ ที่อยู่ไม่ไกลนักทั้งที่ตอนหนีลูกหลงเขาควรหลบไปทางเดียวกับพวกมารแต่กลับมาอยู่ใกล้ขนาดนี้แม้มีมารอีกหลายสิบตนอยู่แถวนั้นด้วยแต่มันก็บังเอิญไปนิดจริงด้วย "ท่านขุนพลข้าถามได้ไหม?" ช้อนสายตาราวลูกแมวตัวน้อยทั้งที่ยามนี้ยับเยินแทบจะตายเดี๋ยวนั้นแล้ว
"ถึงข้าบอกว่าไม่ได้เจ้าก็จะถามอยู่ดีไม่ใช่หรือไง" สาวน้อยพยักหน้ารัวๆ แล้วยิ้มแฉ่งตอบรับง่ายจนน่าโมโหพิกลในความคิดขุนพลมาร "แดนมารมีแต่ความแห้งแล้ง อาหารแทบไม่เหลือแล้วอีกไม่กี่ปีแดนมารคงไม่เหลือพื้นที่ให้อาศัยได้ ท่านจอมมารถึงต้องการยึดครองแดนมนุษย์ไงเล่า" ถึงบอกไปก็ไม่ได้ทำให้ท่านจอมมารยึดครองโลกนี้ไม่ได้ขุนพลมารตนนั้นถึงยอมบอกให้
"ทำสงครามแย่งพื้นดินเพราะปลูกนี่เอง" อิลิเลียเข้าใจ "ลำบากแย่เลยนะคะ หลังจากนี้ก็สู้ๆ นะ" ก็ไม่รู้ทำไมเธออยากให้กำลังใจพวกมารสักนิด ถึงยิ้มให้อย่างจริงใจ
ขุนพลมารอีกตนกำลังจะโวยที่เจ้าร่างใหญ่ลดตัวไปพูดกับมนุษย์ถึงกับชะงักกับรอยยิ้มของสาวเจ้า แม้ไม่ใช่โฉมงามล่มบ้านล่มเมืองแต่รอยยิ้มไร้เสแสร้งมันให้พลังกระทบกระเทือนได้มากกว่า
"แห้งแล้งอีกแล้วหรือ ทำไมชอบเขียนให้แดนมารแห้งแล้งทรัพยากรขาดแคลนแทบทุกเรื่องเลยนะ อุดมสมบูรณ์นายทุนมาเองบ้างไม่ได้หรือไง" โวยแล้วก้มตัวหลบนั่นทำให้ไม่เห็นว่าว่าจอมมารเข้ามาประชิดตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ ฝ่ามืออัดแน่นด้วยปราณมารฟาดเข้ากลางหลัง ส่งจินตกชดิ่งลงไปกระแทกพื้นโครมใหญ่ กระอักเลือดออกมากองโตทันที
"พี่จินต์!" อิลิเลียทิ้งหน้าที่คุ้มครองคนของฮู่ซานแล้วพุ่งตรงไปหาคนขี้ริ้วทันที ทว่ากลับโดนจอมมารตวัดปราณมารคมกริบใส่ มันรวดเร็วจนไม่มีใครห้ามทัน เห็นอีกครั้งคุณหนูเจียงก็ล้มลงจมกองเลือดเสียแล้ว อิลิเลียไม่ได้มีร่างการแข็งแกร่งเท่าจินตกชรวมทั้งไม่ได้มีพลังแข็งแกร่งให้พอรักษาชีวิตไว้อีกสักครู่ได้ เธอถูกดีดออกไปจากนิยายเรื่องนี้ทันที
"อิลิเลีย!" ถึงรู้ว่าไม่ได้ตายจริงแค่โดนดีดออกจากนิยายทว่าเห็นแบบนี้คาตาจินตกชก็ไม่อาจห้ามความรู้สึกโมโหที่พุ่งขึ้นสูงสุดในยามนี้ได้ "สะบั้นสุญญากาศระดับก้าวหน้าต่อเนื่อง!"
มันคือการเค้นพลังทั้งหมดออกมาใช้ฟาดฟันทุกสิ่งหลายร้อยครั้งในการจู่โจมเพียงพริบตา แม้เป็นจอมมารผู้ล้ำอำนาจการต้านทักษะที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างเข้มข้นสองปีนี้เข้าไปตรงๆ ย่อมให้ผลตามที่จินตกชต้องการ
"ท่านจอมมาร!" ขุนพลมารทั้งสามพุ่งมาอยู่ข้างกายจอมมารที่ยามนี้เลือดนองเกือบทั้งร่าง จากบาดแผลฉกรรจ์ ส่วนผู้สร้างบาดแผลใช้ทุกอย่างจนหมดอย่างแท้จริง แต่ก็ยังยืนอยู่ได้
"มัน... ทำได้ยังไง..." ถามได้แค่นั้นก็กระอักเลือดออกมาอีกไม่น้อย
จินตกชก็อยากตอบบางอย่างให้หรอกนะทว่าแรงหายใจสักเฮือกยังแทบไม่เหลือครั้นจะอ้าปากพูดใดสักอย่างบนฟ้าปรากฏเมฆดำทะมึนปกคลุมทั่วฟ้าอย่างรวดเร็วสายฟ้าแล่นเปรียะประตามก้อนเมฆดูสุดอันตราย สัญญาณนี้ทำพวกมารหวาดผวา
"ด่านเคราะห์! ทำไมมันเกิดขึ้นได้ล่ะ ถอยออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้!!" เหล่าขุนพลรีบพาจอมมารกับพวกมารทั้งหลายหนีให้พ้นรัศมีสายฟ้า ทว่ายังอดไม่ได้ที่จะหันไปมองคนขี้ริ้วซึ่งรู้ได้เลยว่านั่นแหละตัวต้นเหตุให้ด่านเคราะห์เกิดขึ้น
เดี๋ยวนะ นั่นอย่าบอกนะว่ามาเพื่อฉันโดยเฉพาะ ไม่ได้บำเพ็ญอะไรเลยนะนอกจากฝึกร่างกายให้แข็งแกร่ง
"อย่าบอกนะว่ารอเอาคืนครั้งก่อนอยู่นานแล้วน่ะ เอาเถอะฉันไร้แรงต้านแล้วเชิญส่งมาได้ตามใจเลย"
เพราะอยู่ใกล้แบบชนจมูกเลยถึงเห็นสายฟ้าเป็นสีแดงสวยอย่างน่าประหลาด ซ้ำเส้นใหญ่อย่างคิดว่าชาตินี้ไม่น่าได้เห็นจากที่ไหนอีกนอกจากที่นี่ ใหญ่กว่าที่โต้กลับในวันแรกที่เข้ามาในนิยายเป็นร้อยเท่าเลยกระมัง แน่ละว่าระดับนี้เปรี้ยงเดียวร่างผานเฉียงเต้าก็คงแหลกเป็นผงทันที ทว่าจินตกชตั้งใจว่าจะพยายามรับให้ได้สักสามหรือสี่ครั้งเพื่อใช้สายฟ้านี้ขับไล่พวกมารไปในตัว ฉะนั้นจึงกัดฟันทนรับความเจ็บปวดจากด่านเคราะห์ แล้วก็ทนให้สายฟ้าผ่าใส่ได้ถึงสี่ครั้งจริงๆ ระหว่างโดนฟ้าผ่าใส่จิตกชไม่รู้เลยว่าจอมมารและเหล่ามารที่จากไปมองกลับมาด้วยสายตาแบบใด คนของฮู่ซานก็เช่นกัน เพราะหลังจากรับสายฟ้าครั้งที่สี่เขาก็ไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว
คิดว่าคงได้กลับไปยังที่กว้างเหมือนแดนเมฆทันทีทว่าจินตกชกลับมองเห็นตนลอยอยู่บนฟ้ากว้าง ด้านล่างคือแผ่นดินแห้งแล้งกว้างไกลจรดเส้นขอบฟ้า โครงกระดูกสิ่งมีชีวิตใดบ้างเจ้าตัวดูไม่ออกกระจายเกลื่อนทั้งเล็กทั้งใหญ่ ก่อนเงาร่างผอมแห้งราวกิ่งไม้ใกล้ผุพังหลายร่างเดินคุ้ยเขี่ยพื้นดินไร้ชีวิตหาอะไรก็ได้พอใช้ประทังชีวิต ครั้งเจอแมลงตัวเล็กรีบจับใส่ปากเคี้ยวกลืนราวกลัวใครแย่ง ร่องดินขนาดใหญ่คล้ายว่าเคยเป็นแม่น้ำแห้งเป็นฝุ่นแดงไร้วี่แววน้ำนานจนลืมไปแล้วมันเคยแม่น้ำสักสาย พืชสักต้นไม่มีร่องรอยเหลือในแดนนี้
แดนมาร ทำไมผู้เขียนถึงชอบเขียนให้แห้งแล้งไร้ชีวิตเกือบทุกเรื่องเลยนะ อุดมสมบูรณ์บ้างก็ได้ไม่ใช่หรือไง
นอนแบ็บอย่างหมดสภาพที่สุดบนแดนเมฆอีกครั้ง รู้สึกเหมือนร่างกายยังชาดิกจากการโดนสายฟ้าฟาดใส่ จินตกชไม่อยากขยับส่วนใดทั้งสิ้นภารกิจครั้งนี้สมบุกสมบันเหลือจะกล่าว
"ยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจลุล่วงด้วยดี รางวัลครั้งนี้จึงได้เต็มจำนวนถูกส่งเข้าคลังเก็บของคุณเรียบร้อยแล้ว" น้ำเสียงระบบร่าเริ่งมากมีพลุกับกระดาษหลากสีชิ้นน้อยโปรยราวฝนตก
ลุล่วงได้ดีตรงไหน เกรียมทั้งขาไปขากลับเลยนะเว้ย
จินตกชลุกขึ้นนั่งปัดกระดาษสีออกจากหัว "อินจันไม่มีอะไรอธิบายเพิ่มต่อฉันบ้างหรือไง"
"โฮสต์ต้องการให้อธิบายเรื่องใดเพิ่งหรือ?"
"ระดับความยากง่ายในนิยายเรื่องที่เข้าไปเดินเล่น อิลิเลียบอกว่ามันปรับได้ต่อให้นิยายเรื่องนั้นยากมากแค่ไหนก็ปรับให้เบาลงได้ ทำไมฉันถึงไม่ได้รับการแนะนำอะไรแบบนั้นบ้าง"
"เพราะระดับของโฮสต์ไม่สามารถปรับระดับให้ง่ายลงได้ไงล่ะ" จินตกชตาเขียวขึ้นมาเลย "ใจร่มๆ ก่อนที่ปรับไม่ได้เพราะโฮสต์เลือกทักษะแรกในระดับแม็กซ์มันจึงเป็นการล็อกไว้ว่านิยายทุกเรื่องที่คุณจะเข้าไปเดินเล่นได้ต้องอยู่ในระดับส่งเสริมทักษะของโฮสต์ให้เปล่งประกาย ห้ามกดทักษะคุณลงเด็ดขาด"
"นี่หมายความว่าฉันเลือกผิดเองงั้นหรือ"
"ตามปกติแล้วไม่ว่าชายหรือหญิงที่ได้มีโอกาสเข้าไปเดินเล่นครั้งแรกล้วนเลือกโฉมงามอ่อนแอทั้งนั้นเพื่อเป็นการสำรวจว่าในนิยายเป็นอย่างไร แล้วค่อยเปลี่ยนในครั้งต่อไป ทว่าคุณเลือกตัวล็อกแต่แรกแล้วยังเลือกไม่เข้าไปในเรื่องที่เคยอ่านอีกด้วยระดับความยากจึงเพิ่มระดับเข้าไปอีก ซึ่งระบบไม่สามารถช่วยเหลือใดในค่าที่ถูกล็อกไว้แล้วได้ แต่ระบบสามารถให้กู้ล่วงหน้าเพิ่มทักษะได้ทุกเวลาและทุกทักษะที่โฮสต์ต้องการยกเว้นการคืนชีพคนที่เสียชีวิตไปแล้วนอกนั่นระบบซัพพอร์ตได้ทุกอย่าง โดยไม่จำกัดระยะเวลาในการจ่ายคืนการกู้"
"ทำไมไม่อธิบายให้ละเอียดทั้งหมดแต่แรกเล่า ถ้ารู้แต่แรกฉันก็ไม่เลือกแบบนี้หรอกเฟ้ย!" พลาดเองโวยมากก็ไม่ได้ จินตกชลงล้มตัวลงกลิ้งไปกลิ้งมาที่พื้นอีกครั้ง
"ระบบแนะนำทุกเรื่องให้โฮสต์รู้ได้ในระดับพื้นฐานเท่านั้น จนกว่าโฮสต์จะเลื่อนสู่ระดับผู้เชี่ยวชาญขั้นสูงก่อนถึงได้สิทธิ์รู้ทุกอย่างได้ทั้งหมด"
"ผู้เริ่มต้นรู้ได้แค่ขั้นเริ่มงั้นสิ"
"ถูกแล้วเพื่อไม่ให้ผู้เดินเล่นสับสนกับข้อมูลที่มากเกินจำเป็น"
"งั้นไอ้ระดับที่ว่ามันมีอะไรบ้าง ถ้าไม่รู้เลยฉันก็เดินไปอย่างไร้เป้าหมายนะ" จินตกชเลิกกลิ้งเปลี่ยนเป็นนอนคว่ำเหยียดแข้งขา
"ระดับขั้นมีตั้งแต่ ระดับเริ่มต้น ระดับก้าวหน้าขั้นต่ำ ก้าวหน้าขั้นกลาง ก้าวหน้าขั้นสูง ระดับผู้เชี่ยวชาญขั้นต่ำ เชี่ยวชาญขั้นสูง ระดับควบคุมความเป็นไปขั้นต่ำที่สุด ควบคุมขั้นต่ำ ควบคุมขั้นกลาง ควบคุมขั้นสูง ระดับบัญชาการ ทั้งหมดมีสิบเอ็ดระดับตอนนี้คุณอยู่ที่ ระดับก้าวหน้าขั้นต่ำ"
"แต่ละระดับขั้นมีลายระเอียดเพิ่มไหม"
"มีแต่ตอนนี้คุณยังไม่ได้รับสิทธิ์การเข้าถึงจนกว่าจะเลื่อนถึงระดับผู้เชี่ยวชาญขั้นสูง"
"อีกสี่ขั้นเชียวหรือ แต่ละขั้นเลื่อนยากแบบครั้งนี้หรือเปล่า" ท่าทางแสดงออกว่าเหนื่อยมากจริงๆ
"ขึ้นอยู่กับตัวโฮสต์เอง เรื่องที่เพิ่งออกมานั้นคือเรื่องที่ทำให้พื้นฐานทุกอย่างของคุณพัฒนาได้ที่สุดเพื่อหลังจากนี้คุณจะได้รับมือกับทุกการต่อสู้ได้แบบไม่ยากนักอีกต่อไป เพราะทุกเรื่องของโฮสต์จะเข้าไปเดินเล่นคือความยากระดับแม็กซ์ แม็กซีมั่ม และอิคซิด"
ตาโตเท่าไข่นกกระจอกเทศ แล้วเด้งดึ๋งขึ้นจากพื้นราวติดสปริง "เดี๋ยวนะเฮ้ย! ระดับนั้นจะฆ่ากันหรือไง ไม่คิดมีแบบมาร์ชแมลโลว์ แคนดี้ คอททอน ให้บ้างเลยหรือไง!!"
"โฮสต์เลือกล็อกค่าไว้แต่แรกเองระบบไม่สามารถเปลี่ยนให้ได้"
ย้ำจริงนะนั่น ใช่สิทางนี้เซ่อเอง
จินตกชถอนใจเฮือกยาว "แต่ละระดับมีหลายคนใช่ไหม รวมทั้งฉันอาจเจอ ไม่สิคงได้เจอพวกระดับสูงสุดอันตรายในเรื่องต่อๆ ไปใช่ไหมถึงส่งฉันไปฝึกเดือดมาแบบนั้น" นอนคิดมาพักหนึ่งแล้วพอสรุปได้แบบนั้น
"โฮสต์ปราดเปรื่องที่สุด"
"ไม่ต้องมาแขวะฉัน ไอ้ระบบแก๊งคอลเซนเตอร์!"
"ระบบเปล่า ระบบบริการทุกอย่างด้วยความจริงใจ"
"แล้วมันใครหลอกล่อฉันมาอยู่ตรงนี้"
ระบบเงียบเหมือนตายจากไปเรียบร้อย
"เอาเถอะเลิกนอกเรื่องก่อน ตอนนี้ฉันอยากได้เรื่องไหนที่มันฮิลใจได้บ้างสภาพแดนมารที่เพิ่งเห็นก่อนกลับออกมาแย่ชะมัด ทำไมต้องเขียนให้เลวร้ายแบบนั้นด้วยนะ แล้วเกือบทุกเรื่องก็มาแนวเดียวกันหมด ชาวมารก็เป็นสิ่งมีชีวิตเหมือนกันนะเว้ยรักพวกเขาบ้างไม่ได้หรือไงคุณนักเขียนทั้งหลาย ถึงมันเป็นสาเหตุให้ก่อสงครามกับแดนอื่นได้ดีที่สุดแต่อ่อนโยนให้บ้างก็ได้ อินจันสุ่มเรื่องที่มันมีแนวโน้มฮิลใจได้ให้ที" ต่อให้เป็นเรื่องที่มีความยากขั้นแม็กซ์แต่ถ้าให้ความสบายใจได้จะไม่อิดออดล่ะ
"โฮสต์อยากเปลี่ยนสภาพแดนมารบ้างไหม จากแห้งแล้งให้มีความสมบูรณ์สักเจ็ดในสิบส่วนของแดนมาร"
"ทำยังกับเปลี่ยนได้ คนเขียนเขากำหนดมาแล้วแบบนั้น"
"โฮสต์สามารถรับภารกิจตามหาสิ่งของมาเปลี่ยนสภาพแดนมารได้โดยไม่กระทบต่อต้นฉบับเดิม ทว่าทำให้แดนมารในโลกอื่นๆ ดีขึ้นได้ รวมทั้งจะทำให้แนวโน้มการเขียนของนักเขียนเพิ่มพื้นที่สมบูรณ์ให้แดนมารได้อีกด้วย และแน่นอนว่าภารกิจสำเร็จคุณก็ยังคงได้รับรางวัลเช่นเดิม"
"หาสิ่งของ... ไม่ใช่ชิ้นเดียวใช่ไหม?" จินตกชลุกขึ้นนั่งถามเสียงจริงจัง แสดงออกว่ากำลังตั้งใจฟัง
"ถูกแล้ว หามาให้มากที่สุดก็จะเปลี่ยนได้มากที่สุด และการสุ่มนิยายแม้ระดับแม็กซ์แต่การันตีได้ว่าทุกเรื่องมีสิ่งของที่โฮสต์ตามหาอย่างน้อยหนึ่งชิ้นแน่นอน"
"หาอะไร? ต่อชิ้นช่วยแดนมารได้มากแค่ไหน?" ไม่ว่านี่คือการหลอกล่อให้ทำอะไรสักอย่างแต่แรกแล้วหรือไม่เขาก็ยอมกระโดดลงไปด้วยตนเอง
"ของที่ช่วยแดนมารได้คือ แพรร์สโตน (หินอธิษฐาน) มีพลังมากแค่ไหนขึ้นอยู่กับขนาดของมัน"
ภาพลูกกลมเหมือนคริสตัลใสมีลวดลายคล้ายแผนที่ดวงดาวลอยเด่นภายใน ขนาดหนึ่งนิ้วครึ่งลอยเด่นทอประกายวิววับกลางอากาศตรงหน้าจินตกช
"นี่คือขนาดใหญ่สุด ขนาดเล็กสุดคือหนึ่งเซนติเมตร ทุกชิ้นมีลักษณ์ภายนอกและพลังเหมือนกันต่างกันที่ขนาดเท่านั้น ขอเพียงโฮสต์เก็บรวบรวมมาได้ยิ่งเยอะยิ่งช่วยแดนมารได้มากเท่านั้น"
"รวบรวมให้เยอะเหรอ ทำยังกับมันมีเยอะหาง่ายงั้นแหละ ทั้งที่บอกว่าแต่ละเรื่องมีอย่างน้อยหนึ่งชิ้นเท่านั้นอยู่หยกๆ เดาได้เลยว่ามากสุดคงมีแค่สองชิ้นต่อเรื่องหนึ่ง และส่วนใหญ่มีแค่หนึ่งแล้วยังหายากแบบพลิกทั้งเรื่องหาอีกต่างหาก ถูกไหม" ถ้าหาง่ายคงไม่จัดเป็นภารกิจระดับแม็กซ์หรอก
"โฮสต์เข้าใจได้ถูกต้อง" เสียงตบมือเกรียวกราวดังสนั่น ได้ยินแล้วมุมปากกระตุก
"ปิดเสียงประกอบรสนิยมต่ำนั่นไปเลยนะ ฉันกำลังจริงจัง" เสียงเขียวพร้อมขยับมือเหมือนจะใช้ทักษะถล่มทลายเสียเดี๋ยวนั้น ระบบเงียบกริบทันที "ถ้าฉันรับภารกิจนี้มีข้อควรระวังอะไรเพิ่มเติมหรือเปล่า"
"ทุกเรื่องที่โฮสต์เข้าไปเดินเล่นต่อจากนี้จะเจอกับผู้เดินเล่นคนอื่นซึ่งมีฝีมือสูงทั้งนั้น ผู้เดินเล่นทุกคนปะทะกันได้แล้วชิงเอารางวัลทุกอย่างในคลังที่อีกฝ่ายมีไปได้ แต่ห้าฆ่ากันเด็ดขาด ผู้ฝ่าฝืนจะโดนลงโทษสลายวิญญาณ หรือคือตายในโลกจริงนั่นเอง ทว่าถ้าตายด้วยฝีมือตัวละครในเรื่องแค่ภารกิจล้มเหลวเหมือนเดิม"
"กฎหละหลวมไปนะ ถ้าผู้เดินเล่นสร้างสถานการณ์ให้สิ่งที่อยู่ในเรื่องฆ่าตัวละครล่ะ"
"เรื่องนั้นโฮสต์ไม่ต้องกังวล ต้องชนะด้วยตนเองเท่านั้นถึงชิงของในคลังไปได้ ไม่ว่าวางแผนให้สิ่งที่อยู่ในเรื่องนั้นฆ่าผู้เข้าไปเดินเล่นได้ก็แค่ภารกิจล้มเหลว ไม่สามารถชิงสิ่งใดจากคลังเก็บได้ ถ้าอยากได้ก็มีแค่เอาชนะให้ได้เท่านั้น"
"เข้าใจล่ะ ฉันรับภารกิจนี้" จินตกชฮึดสู้สักครั้ง "พอรับภารกิจนี้แล้วจะมีเปลี่ยนหรือมีภารกิจอื่นแทรกอีกหรือเปล่า"
"มีบ้างเล็กน้อยทว่าไม่ยากล้มเหลวได้ไม่มีบทลงโทษ ถ้าสำเร็จก็ได้รางวัล ส่วนการเก็บแพรร์สโตนเป็นงานหินของจริง ซึ่งไม่มีใครรับทำกันเปอร์เซ็นต์หาเจอต่ำมาก รู้ว่ามีในเรื่องที่เข้าไปแต่หาไม่เจอจนใช้เวลาหมดอายุขัยในเรื่องนั้นแล้ววนกลับเข้าไปใหม่ก็ยังหาไม่เจอก็ได้ ฉะนั้นจึงไม่มีใครเลือกภารกิจนี้เลย" ระบบไม่ได้บอกออกไปว่าหินอธิษฐานนี้ทำให้สิ่งที่ต้องการเป็นจริงได้ทุกอย่างเว้นแค่คนตายคืนชีวิตกับความเป็นอมตะเท่านั้น แน่นอนว่าแท้จริงแล้วไม่ได้ให้เก็บมาช่วยแดนมารเท่านั้นยังมีเรื่องต้องใช้แพรร์สโตนเรื่องอื่นที่ไม่สามารถบอกจินตกชได้ในยามนี้อีกเรื่องด้วย
จินตกชแทบสบถล้านคำ "เปลี่ยนภารกิจเลยเชียว เพิ่งบอกไปหยกๆ ให้อธิบายรายละเอียดครบๆด้วย"
"ไม่สามารถยกเลิกได้เมื่อโฮสต์ตอบตกลงแล้ว" ระบบรับรู้ถึงสัญญาณอันตราย
"ถ้าทดสอบทักษะสะบั้นสุญญากาศระดับก้าวหน้าแถวนี้คงไม่มีใครซวยหรอกเนอะ" โปรยยิ้มเหี้ยมแบบราชาซอมบี้ให้คะแนนเต็มสิบ
[ขอให้โฮสต์โชคดีในนิยายธีมโลกเวทมนต์]
แสงเจิดจ้าสว่างจนลืมตาไม่ขึ้น แล้วจินตกชก็รู้สึกเหมือนโดนโยนออกไปด้วยความเร็วแสง
"เฮ้ย! ไล่ส่งแบบนี้เลยเหรอ!!"


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

เรื่องที่ 3 โบราณสถานแบบนี้พี่ลาขาด
ตอนที่ 1
ยังคงเป็นท้องฟ้าสวยสดใสไร้เมฆหมอกบดบังทัศนียภาพกว้างไกลสุดสายตา นกสีสันสวยงามมองมายังสิ่งมีชีวิตไร้ปีกที่ไม่รู้ว่าทำไมมาลอยอยู่บนฟ้าได้อย่างแปลกใจ แน่นอนว่าผู้ไร้ปีกเองก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่าทำไมส่งมาแบบลอยฟ้าแบบนี้ ยืนบนพื้นแต่แรกมันไม่น่าจดจำหรือไง พื้นดินใกล้เข้ามาทุกขณะเพื่อกันการกระแทกพื้นจินตกชจึงตวัดมือออกไป เปิดใช้สะบั้นสุญญากาศเต็มพิกัด ให้เกิดแรงลมชะลอการตก ทว่ายามนี้ทักษะของเขาพัฒนาแบบก้าวกระโดดไปแล้วพอใช้ออกมาเต็มแรงจึงเกิดพลังฟาดฟันร้ายแรงสู่เบื้องล่างซึ่งไม่รู้ว่าสิ่งมีชีวิตบางฝูงใช้สีพรางกายซุ่มจู่โจมคนกลุ่มหนึ่งอยู่พอดี
ตูมใหญ่แบบกวาดเรียบแถมพื้นเป็นแอ่งกว้างอีกต่างหาก ส่วนคนทำแอ่งลงสู่พื้นด้วยท่ายืนอย่างมั่นคง คะแนนเต็มสิบ
"จะ เจ้า ลงมาจากไหนกัน?" คนถามเงยหน้ามองฟ้าหลังฝุ่นควันจางลง ไม่มีสิ่งใดให้คิดได้ว่าคนที่ลงสู่พื้นขี่สิ่งใดมาสักอย่าง
"พลังกวาดล้างอะไรขนาดนี้" อีกคนยกมองมือกุมอกเก็บความตื่นตระหนกไม่อยู่
"เผ่าบีสท์มีพลังขนาดนี้เชียวหรือ?" หญิงกลางคนหนึ่งเดียวตะลึงงันจนปล่อยไม้เท้าหลุดจากมือ
อย่าว่าแต่สามคนนั้นตะลึงเลยจินตกชเองก็อึ้ง พื้นที่ลงมามีเศษซากเขา เขี้ยว กระดูก ชิ้นใหญ่โตเท่าตัวเขาเลยก็ว่าได้ แต่ตอนนี้เจ้าของสิ่งเหล่านี้เละจนจำสภาพเก่าไม่ได้แล้ว
"ร่างนี้เป็นใครกัน ทำไมพลังทำลายมากมายแบบนี้" บ่นกับตนเองเบาๆ เสียงรายงานดังขึ้นในหัวทันที
[ชื่อ ซีวิลล์ เผ่าบีสท์ เพศชาย สายพันธุ์แทสมาเนีย ความบ้าระห่ำเต็มสิบ สติน้อยนิดพลังอ่อนด้อย ถูกไล่ออกจากถิ่นฐานเพราะมีเรื่องวิวาทไปทั่ว ลักษณะจัดว่าอัปลักษณ์ในสายตาชาวบีสท์ทุกเผ่าเนื่องจาก ฟันทื่อ เขี้ยวเกไม่เป็นระเบียบเสียงคำรามแหบแห้งไร้พลัง ขนสากหยาบกระด้าง เตี้ยกว่ามาตรฐานสิบสองนิ้ว]
เอาละฉันรู้แล้วว่าร่างนี้เป็นใคร ว่าแต่ทำไมมันไปลอยฟ้าจนตกลงมาที่นี่ได้ล่ะ?
เปิดอ่านเนื้อหานิยายแบบเร่งด่วน
ซีวิลล์ถูกไล่ออกจากเผ่าเพราะนิสัยเกะกะระรานสมองน้อยไร้ความคิด ก่อเรื่องจนเผ่าใกล้เคียงยื่นคำขาดถ้าไม่ไล่ออกไปอาจลงมือฆ่าทิ้งให้เอง เจ้าตัวเดินทางออกมาก็มีเรื่องไปทั่วจากความฉลาดทางอารมณ์ต่ำที่ไปลอยอยู่บนฟ้าเพราะโดนจอมเวทคนหนึ่งวาร์ปส่งให้ไปตายไกลๆ หลังจากมีเรื่องกัน ซึ่งนั้นทำให้ซีวิลล์จบชีวิตไปแล้วจริงๆ จินตกชจึงเข้ามาแทนที่ โลกนี้ผู้ใช้เวทมนต์ได้ยิ่งใหญ่ที่สุด ความสามารถอื่นสำคัญรองลงมา ต่อให้มีพลังต่อสู้และฝีมือล้ำเลิศแค่ไหนก็ยังต่ำชั้นว่าคนที่ใช้เวทมนต์ได้อยู่ดี ส่วนอาชีพที่ได้รับความนิยมที่สุดคือนักผจญภัย มีกิลด์ต่างๆ มากมาย มีสมาคมนักผจญภัยประจำทวีปให้มารับงาน มีการจัดอันดับและการแข่งขันระหว่างกิลด์ในการบุกโบราณสถานเก็บของมีค่า แน่นอนว่าตามโบราณสถานย่อมมียามเฝ้า ยามเฝ้าแต่ละที่เป็นสิ่งมีชีวิตอันตรายร้ายแรงทั้งนั้น การบุกโบราณสถานทุกที่มีความเสี่ยงแต่คุ้มค่าต่อการลงทุน พระเอกเป็นจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุคอะไรที่เขาต้องการล้วนเอามาได้ทั้งนั้น ไม่มียามเฝ้าโบราณสถานตนใดหยุดเขาได้ พบกับนางเอกที่ป่วยเป็นโรคร้ายต้องใช้ยาวิเศษในโบราณสถานที่อันตรายที่สุดในโลกรักษา และพระเอกก็ไปถล่มเสียแทบหายไปจากแผนที่ได้ยาได้สมบัติกองเท่าภูเขากลับไป ช่วยนางเอกจบแบบแฮปปี้
สรุปเจ้าคนมหาโกงก็คือพระเอกอยู่ดี
จินตกชไหวไหล่อย่างเข้าใจแต่หมั่นไส้เหลือจะกล่าว ส่วนสามคนที่เห็นอยู่นั่นก็เป็นนักผจญภัยระดับล่างพบเจอได้ทั่วไป ราคาค่าตัวถูก รับงานง่ายๆ ประมาณหาของตามสถานที่มีมอนสเตอร์พลังต่ำ กำจัดมอสเตอร์ขนาดเล็กคุ้มกันคนเดินทาง ต่อยตีพวกโจรกระจอก ถ้าโจรมีระดับก็ดับเองนั่นแหละ
ทางนี้ตัวประกอบ ทางนั้นก็ตัวประกอบเช่นกันฉะนั้นดีกันไว้ไม่เสียหายหรอกน่า
"สวัสดีพวกท่าน นี่ที่ไหนพอรู้ไหม?" จินตกชโปรยยิ้มพิมพ์ใจ ทว่าหน้าตาตอนนี้มันไม่ต่างจากแสยะโชว์เขี้ยวเตรียมงับคอชาวบ้าน ทำทั้งสามผงะเฮือกแล้วตั้งท่าพร้อมทุ่มพลังทุกอย่างใส่ถ้ามีการจู่โจม
"ที่นี่คือหมู่บ้านปอนเชที่มีมอนสเตอร์บุกเข้ามาก่อกวน พวกฉันรับงานมากวาดล้างพวกมันแล้ว... เจ้าก็ตกลงมา" ลุงผมสีน้ำตาลแดงถือดาบอย่างระมัดระวัง สองตาจับจ้องเผ่าบีสท์เขม็ง
"เจ้าเป็นใคร มาจากไหน?" อีกหนึ่งลุงใช้ดาบเช่นกัน
"ฉันโดนจอมเวทคนหนึ่งโยนมากะให้มาตายไกลๆ น่ะ แต่มาไกลแค่ไหนไม่รู้นะไม่รู้ว่าหมู่บ้านปอนเชห่างจากเมืองที่ฉันโดนโยนมาแค่ไหน ว่าแต่ไหนล่ะพวกมอนสเตอร์ที่พวกท่านมากำจัด" เหลียวมองไปทั่วบริเวณเจอแค่กระดูกกับเขาสัตว์แตกหักชิ้นใหญ่เกลื่อนไปทั่ว
สามมือชี้มายังพวกแตกหักรอบตัวบีสท์ขี้ริ้ว "นั่นแหละ เจ้าถล่มพวกมันจนเหลือแค่เท่าที่เห็นแล้ว"
จินตกชกวาดตามองอีกครั้ง "เป็นตัวที่ค่อนข้างใหญ่ตัวหนึ่งสินะ" พยักหน้าอย่างพอใจผลงานสะบั้นสุญญากาศในยามนี้
"ตัวใหญ่กว่ารถม้าสามเท่าและไม่ใช่ตัวเดียว" บีสท์ขี้ริ้วเอียงคออย่างฉงน "หนึ่งฝูง สิบสี่ตัว เละหมดในการทำลายครั้งเดียวของเจ้า"
ในหัวจินตกชมีภาพรถม้าสิบสี่คั้นจอดรวมกันแล้วเกิดระเบิดกระจายจนเหลือแต่ซากเล็กน้อย... ต้องเป็นระเบิดที่รุนแรงแค่ไหนถึงทำให้เหลือเศษซากเพียงเล็กน้อยเท่านี้
ทักษะฉันพัฒนาไปขนาดไหนเนี่ย อาจารย์กังจวี้ขอบพระคุณมากค่ะ
"ฉันว่าพวกมันโดนกำจัดหมดแล้วแบบนี้ก็ดีไม่ใช่หรือ พวกท่านสามารถไปรับเงินค่าจ้างได้แล้วด้วย ไม่เหนื่อยแล้วยังได้ค่าจ้างดีแล้วๆ" แม้ไม่รู้ว่าพวกที่โดนตนส่งไปเกิดใหม่หมดแล้วคือมอนสเตอร์อะไร ประเมินสามคนนี้จากสายตาแล้วคาดว่างานนี้ไม่น่ายากมากเท่าใด ต่อให้เป็นมอนสเตอร์ตัวใหญ่แต่พลังติดลบก็ไม่มีอะไรน่ากลัว
ทั้งสามคนมองหน้ากันครู่หนึ่ง "จริงของเจ้า ลำพังพวกฉันสามคนคงไม่สามารถกำจัดมอนสเตอร์พวกนี้ได้แต่แรกแล้ว ตามตรงแล้วคงต้องขอบใจเจ้าที่ช่วยกำจัดพวกมันทั้งหมด" ลุงผมสีน้ำตาลแดงยกมือลูบหน้า "ฉันชื่อนาธาน ส่วนสองคนนี้เพื่อนที่คบกันมานาน พินเดอร์กับลูอิซ"
"ฉันซีวิลล์ เป็นบีสท์สายพันธุ์แทสมาเนีย" ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ทำทั้งสามคนอึ้งแทบเบนหน้าหนีพลังทำลายสายตาไม่ทัน
"ขอโทษเถอะนะ อย่าหาว่าฉันปากเสียเลย ทำไมสภาพเจ้ามันแย่มากแบบนั้น หรือเจ้าเคยบาดเจ็บหนักมาก่อน" ลูอิซจับจ้องราวกำลังตรวจดูว่าบีสท์ขี้ริ้วตนนี้บาดเจ็บอยู่หรือเปล่าแล้วเบ้หน้าหนีไปปิดตาอีกครั้ง
"สภาพนี้ฉันเป็นมาแต่เกิดแล้ว และเพราะเป็นแบบนี้เลยค่อนข้างเป็นที่รังเกียจของคนส่วนมากนั่นแหละ แต่ฉันไม่สนล่ะ หน้าก็หน้าฉันแต่ไม่รู้ทำไมมันไปหนักหัวชาวบ้านเสียอย่างนั้น" ส่ายหน้าดุกดิกราวเบื่อพวกมองแต่ภายนอกที่เจอมาเยอะจนนับไม่ถ้วน
"ว่าแต่เจ้ามีเรื่องกับจอมเวทท่านไหนมาหรือ?" นาธานตรวจดูว่าชิ้นส่วนมอนสเตอร์มากมายพวกนี้เก็บกลับไปขายได้บ้างหรือเปล่า
"ไม่รู้จักหรอก เขาไม่พอใจหน้าตาฉันเลยใช้เวทส่งไปบนฟ้าให้ตกลงมาตาย แต่บังเอิญว่าฉันมีฝีมือพอตัวเลยยังอยู่ดีนี่แหละ" หัวเราะแล้วยกมือเสยขนแสนแห้งสากบนหน้าผาก
กระด้างมือเป็นบ้า อยากได้แชมพูขนสวยสักขวดแล้วสิ
"พวกผู้ใช้เวทก็แบบนั้นแหละ อ๊ะ ข้าไม่ได้รวมเจ้าด้วยหรอกนะ ลูอิซ!" โดนสายตาพิฆาตจากจอมเวทหนึ่งเดียวในกลุ่มพุ่งใส่เสียพินเดอร์ต้องรีบยกเขามอนสเตอร์ขึ้นมากันอย่างไว นาธานกับจินตกชหลุดหัวเราะพรืดใหญ่
"พวกท่านเก็บของพวกนี้ทำไมหรือ?" จินตกชหยิบกระดูกชิ้นใหญ่เท่าตัวเขาขึ้นจากพื้นมากวาดตาดูอย่างพิจารณา
ทั้งสามคนอ้าปากค้างไปเลย ต่างคิดขึ้นมาเหมือนกันว่าบีสท์ร่างเท่าคนธรรมดาทำไมแรงเยอะขนาดนั้น ที่เคยเจอมาแรงเยอะก็จริงแต่ต้องรูปร่างสูงใหญ่กว่านี้สองเท่า
"ชิ้นส่วนพวกนี้ขายได้ทั้งนั้น ยิ่งกระดูกมอนสเตอร์ระดับสูงยิ่งราคาแพง ถ้าขนไปทั้งหมดได้พวกฉันคงมีเงินส่งกลับไปที่หมู่บ้านให้ผ่านฤดูหนาวไปได้ไม่ยากแน่เลย" นาธานจับมากองรวมกันแล้วเอาเชือกมัด แค่นั้นก็ทำลุงแกหอบตัวโยนแล้ว
"ส่งเงินกลับไปหมู่บ้าน?" รื้อค้นในเนื้อเรื่องแล้วไม่มีเหตุผลตรงนี้ในเรื่องนี่นา ทั้งสามคนมองหน้ากันเหมือนเมื่อครู่เผลอหลุดปากออกไปตอนนี้เลยไม่รู้ว่าควรบอกต่อไหม ทว่าเจ้าบีสท์ขี้ริ้วส่งสายตาอยากรู้มากมาย
"หมู่บ้านของพวกฉันตั้งอยู่ในแดนกันดารพืชผลใดๆ แทบไม่มีแต่ก็ไม่สามารถย้ายออกจากหมู่บ้านได้เพราะทุกคนป่วยจากคำสาป ถ้าไปที่ใดจะทำให้ที่นั้นพบกับความวิบัติ ชาวบ้านทั้งหมดจึงถูกจอมเวทของราชาใช้แผ่นดินนั้นกักขังไว้ต้องการให้ทั้งหมดตายไปตามธรรมชาติโดยไม่มีผู้ใดรู้ ฉันสามคนเป็นคนที่ออกไปไปทำงานนอกหมู่บ้านเลยไม่ต้องคำสาป พวกฉันจึงมาเป็นนักผจญภัยเพื่อหาเงินซื้อยาซื้ออาหารส่งกลับไปยังหมู่บ้าน รวมทั้งตามหาวิธีการล้างคำสาปซึ่งข่าวสารพวกนี้เป็นนักผจญภัยหาได้มากกว่าคนธรรมดาหลายเท่า"
"มันก็เสี่ยงน่าดูแหละนะเพราะพวกฉันฝีมือธรรมดามาก ครั้งนี้พวกฉันพลาดรับงานมาแบบไม่พิจารณาให้ดีเกือบตายทั้งหมดแล้ว ขอบคุณเจ้ามาก" ลูอิซค้อมหัวให้จินตกชหลบแวบไปด้านข้าง
วัยขนาดนี้ยังต้องทำงานเสี่ยงตายแบบนี้ไม่ไหวนะคุณคนเขียน
"แล้วพวกท่านต้องการเบ๊สักคนไหมล่ะ ฉันรับรองว่าเบ๊คนนี้ราคาถูกมาก ขอแค่พาฉันไปลงทะเบียนนักผจญภัยด้วยแค่นี้จะไม่คิดค่าจ้างใดตลอดหนึ่งปี ใช้ได้ตามชอบเลย" ใจหนึ่งอยากช่วยทั้งสาม อีกใจโอกาสตามหาแพรร์สโตนตามโบราณสถานกับคนมีประสบการณ์ปล่อยผ่านไม่ได้เด็ดขาด
การเสนอตัวของบีสท์ขี้ริ้วทำทั้งสามอึ้งไปครู่ใหญ่ "เก่งกาจอย่างเจ้าเนี่ยนะจะมาเป็นเบ๊ให้พวกฉัน" นาธานไม่เชื่อเด็ดๆ
"ก็ไม่ได้เก่งอะไรขนาดนั้น ว่าแต่ไม่เอาหรือ?" เปิดขายอย่างลดราคาขั้นสุดแล้วด้วยนะ
"พวกฉันรับแค่งานเล็กๆ เท่านั้น ไม่ต้องให้ระดับเจ้ามาเป็นเบ๊หรอก ตามตรงกลัว" พินเดอร์ส่ายหน้ารัวเร็ว พลังขนาดนั้นเกิดไม่พอใจพวกเขาขึ้นมาได้กลายเป็นคนสาบสูญไม่รู้ตัวได้พอดีสิ
"ตอนนี้ฉันว่างมากเลยนะ ไม่สนใจสักหน่อยจริงหรือ" พยายามแผ่ออร่าเป็นมิตร เลี้ยงง่ายใช้งานง่ายใส่ทั้งสาม
"หนึ่งปีเจ้าไม่คิดค่าจ้างจริงนะ" ลูอิซยอมรับว่ายังกลัวทว่าท่าทางซีวิลล์ไม่เหมือนคนที่กำลังโกหกพวกเธอ
"แน่นอน แต่ต้องให้ฉันได้เป็นนักผจญภัยก่อนนะ แล้วจะไปไหนทำอะไรก็ได้เลย" จินตกชคิดว่าหนึ่งปีคงพอกับการเก็บความรู้จำเป็นในเรื่องนี้
แม้ทั้งสามยังกังขาเล็กน้อยทว่าก็ยอมตกลงจนได้
"เช่นนั้นเจ้ามาช่วยขนกระดูกกับเขามอนสเตอร์พวกนี้กลับเข้าเมืองด้วยสิ" ตอนนี้นาธานมัดได้หลายกองโตล่ะ
"ได้เลย"
อินจัน ฉันมีเรื่องรบกวนหน่อย
'โฮสต์...'
ทำไมเสียงอ่อยแบบนั้นล่ะ หรือป่วย แต่ระบบไม่น่าป่วยได้นี่นา
'คือว่า เกิดความผิดพลาดขึ้นทำให้โฮสต์เข้าไปในช่วงเวลาก่อนพระเอกเกิดสิบปี ฉะนั้นในสิบปีนี้ไม่ว่าตามหาแพรร์สโตนที่ไหนก็ไม่สามารถหาเจอได้เพราะเนื้อเรื่องยังไม่มีการเคลื่อนไหว ต้องอีกสิบปีถึงมีข่าวแพรร์สโตน...'
อินจันเอาฉันกลับไปที่แดนเมฆเดี๋ยวนี้เลยได้ไหม
'โฮสต์จะกลับมาทำไมหรือ?'
แค่อยากรู้ว่าสะบั้นสุญญากาศเต็มกำลังจะฟาดไปถึงฐานระบบได้หรือไม่เท่านั้นเอง
'โฮสต์เรียกระบบมาทำไมหรือ มีธุระใช่ไหมล่ะ บอกมาเลยระบบพร้อมซัพพอร์ตทุกประการ!'เสียงสั่นเสียงแตกเลยนั่น 'จริงๆนะ คุณต้องการสิ่งใดระบบจัดหาได้ทั้งหมดแน่นอน'
จินตกชทบต้นทบดอกไว้ในใจแล้ว รอให้เจอก่อนเถอะพ่อ(?) จะคิดทั้งหมดในครั้งเดียวเลย
มีกระเป๋ามิติถุงมิติเก็บของอะไรแบบนั้นบ้างไหม ไม่ก็คลังเก็บของส่วนตัวแบบเกมออนไลน์แบบนั้นน่ะ
'มีอยู่แล้วคุณต้องการกว้างขนาดไหนกำหนดได้เลย'
หน้าต่างโฮโลแกรมคลังเก็บของแบบเกมเด้งขึ้นตรงหน้าพื้นที่ระบุไว้คือหนึ่งพันลูกบาศก์เมตร และมีช่องปลีกย่อยให้เก็บของ
จะกว้างไปไหน คิดว่าฉันจะเก็บคฤหาสน์สักแห่งหรือไง
'ค่าคลังคือหนังสือสี่เรื่อง โฮสต์จะจ่ายเลยหรือไว้ก่อนก็ได้'
ว่าไงนะ ไม่ใช่ว่าใช้ฟรีหรอกหรือ
ข่มขู่แบบพร้อมกับไปฝังฐานระบบด้วยความเต็มใจยิ่ง
'โฮสต์ ถ้ารับไปฟรีจะใช้ได้แค่ในเรื่องนี้เท่านั้น แต่ถ้าจ่ายคลังนี้จะเป็นของคุณตลอดไปไม่ว่าอยู่ในเรื่องไหนก็เรียกใช้ได้ต่อให้ในเรื่องนั้นไม่มีเวทมนต์ก็ตาม' รีบอธิบายอย่างไว แถมใช้เสียงน่าสงสารอีกต่างหาก
จินตกชนิ่งคิดอึดใจหนึ่งแล้วพยักหน้า
ได้ จ่ายเลย แต่อย่าลืมว่าฉันชดเข้าบัญชีไว้แล้วสิบปีที่เสียเปล่านี้ อินจัน
'คลังนี้เป็นของโฮสต์แล้ว ขอให้อาละวาดให้สนุก ระบบต้องรีบกลับไปปิดปรับปรุงชั่วคราวแล้ว'
ตัดฟุบไปราวสัญญาณล่ม จินตกชแค่ไหวไหล่แล้วยิ้มอย่างชั่วร้าย
ทางนั้นเผ่นหนีไปแล้วบีสท์ขี้ริ้วจึงกลับสู่เรื่องตรงหน้า เขาเดินไปที่กองกระดูกยื่นมือไปแตะ "เก็บ" ทั้งหมดหายแวบแล้วไปปรากฏอยู่ในคลังสองช่องแยกเป็นกระดูกหนึ่งช่อง เขาหนึ่งช่อง
"เจ้ามีถุงมิติด้วยหรือ!?" พินเดอร์มองหาแต่ไม่เห็นอะไรที่น่าใช่จากตัวซีวิลล์สักอย่าง "เก็บไว้ไหนกัน"
หน้าจอลอยเด่นอยู่ตรงหน้าจินตกชทว่าคนในเรื่องนี้คงมองไม่เห็น เพราะไม่ใช่ของที่มีในเรื่อง
"เอาเป็นว่าฉันเก็บของได้เยอะละกัน เห็นไหมได้ฉันเป็นเบ๊มีแต่ได้กับได้นะ" พูดพลางสั่งปิดคลังเก็บของแล้วเพิ่งนึกได้ ถูกส่งมาก่อนพระเอกเกิดแล้วเนื้อเรื่องก่อนหน้าที่กำลังเจออยู่นี่คืออะไร ภาคแยกหรืออย่างไร?
สมาคมนักผจญภัยสาขาย่อยแม้ไม่ใหญ่โตราวปราสาทแต่ก็ไม่น้อยหน้าคฤหาสน์หรู นักผจญภัยหลายสิบคนเดินเข้าออกตลอดเวลา ก่อนจะหลบไปยืนแอบๆ ติดผนังเมื่อนักผจญภัยกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา ทั้งกลุ่มเป็นผู้ใช้เวทระดับสูง แต่ละคนท่าทางหยิ่งจองหองไม่เห็นหัวใครแม้แต่เจ้าหน้าที่ในสมาคม
จินตกชมองสำรวจคนกลุ่มนั้นครู่หนึ่งลูอิซรีบดึงเจ้าตัวให้ตามมา "อย่ามองพวกเขาแบบนั้นเดี๋ยวได้โดนโยนขึ้นฟ้าอีกหรอก"
จินตกชอยากบอกว่าคนกลุ่มนั้นโยนเขาไม่ได้หรอกมีแต่เขานี่แหละจะส่งไปคุยกับไส้เดือนให้ "นี่เราจะไปต่อที่ไหนหรือ?" มองกระดานข่าวที่มีภารกิจมากมายติดอยู่หลังลูอิซลากเขาติดมือมา
"ไหนๆ ก็เป็นงานแรกของซีวิลล์นี่นา เลือกมาหนึ่งงานเลย"
"ฉันเลือกได้สินะ" ไม่ลังเลแม้เสี้ยววินาทีกระตุกกระดาษแผ่นหนึ่งแล้วดิ่งไปยังเจ้าหน้าที่รับลงทะเบียนภารกิจทันที ไวเกินทั้งสามห้ามทัน เพราะมัวแต่อ้าปากค้าง
"ไหวหรือภารกิจระดับโกลด์เชียวนะ" เจ้าหน้าที่เขม็งมองแวบหนึ่งแล้วเบนหน้าหนีอย่างไว "มอนสเตอร์พวกนี้อยู่กันเป็นฝูงใหญ่ เพราะงั้นภารกิจนี้ถึงถูกทิ้งไว้เป็นปีแล้ว ตอนนี้ที่นั่นคงกลายเป็นรังของมันไปแล้ว"
"ไม่เป็นไรพวกฉันไหว" จินตกชเห็นนอกจากเงินภารกิจจำนวนมหาศาลยังมีค่าหัวมอนสเตอร์พวกนี้ตามจำนวนที่กำจัดได้เพิ่มอีกอย่างด้วย อาจเป็นการบุ่มบ่ามเกินไปกับการทดสอบตนเองทว่าจินตกชอยากรู้ว่าระดับของตนตอนนี้ดีขึ้นกว่าเดิมแค่ไหนจากการปะทะกับราชาซอมบี้ครั้งแรก ถ้าไม่ไหวก็ขอให้ระบบช่วยสามคนนั้นหนีละกัน
ตลอดทางนาธาน พินเดอร์ ลูอิซราวคนวิญญาณออกจากร่างเดินตามบีสท์ขี้ริ้วราวการล่องลอยของผีอย่างไรอย่างนั้น ที่จริงสามารถซื้อรถม้ามาใช้ได้ทว่าจินตกชอยากเดินดูบ้านเมืองกับสภาพแวดล้อมในที่ต่างๆ ของนิยายเรื่องนี้เลยขอเดินชมให้ชุ่มปอดสักหน่อย
"ถ้าเราเดินกันช้าแบบนี้กว่าจะถึงที่หมายไม่ใช้เวลาเป็นเดือนหรือไง ใช้บริการทางเวทไหม?" หลังจากเดินดูจนไม่เหลืออะไรให้ดูแล้ว จินตกชชี้จึงไปยังสถานีบริการรับส่งด้วยเวท ราคาคิดตามระยะทาง
"ทางเวทมันแพงนะ" นาธานส่ายหน้ารัวเร็ว
"แต่เมื่อกี้ขายชิ้นส่วนที่เก็บมาได้เยอะเลยไม่ใช่หรือ" เหรียญทองกองมหึมาคาดว่าใช้ได้เกือบครึ่งปีเลยนั่นแหละ แน่นอนว่าก่อนออกเดินมาถึงนี่จินตกชลากทั้งสามเข้าร้านอุปกรณ์เวทซื้อถุงมิติเก็บเหรียญใบหนึ่ง ซึ่งกว่าทั้งสามจะยอมตัดใจควักเงินซื้อได้เสียเวลากล่อมพักใหญ่เลย ให้เก็บในคลังของเขานั้นได้หรอก แต่เพื่อความสบายใจให้พวกเขาเก็บเองดีกว่า
"นั่นต้องส่งกลับไปที่หมู่บ้าน" พินเดอร์ยอมเดินไกลๆ เพื่อลดค่าใช้จ่ายต่อให้ใช้เวลานานหน่อยก็ตาม
"ใช้ก่อนเถอะน่า เดี๋ยวก็ได้กลับมาอีกยี่สิบเท่าแล้ว" บีสท์ขี้ริ้วขยับมือขยับเท้าอย่างอยากออกไปดูโลกกว้างเร็วๆ เต็มทีจนแทบเก็บอาการไม่อยู่แล้ว
ทั้งสามส่ายหน้าอย่างไรก็ไม่ยอมจ่ายราคาแพงเพื่อเดินทางเด็ดขาด อีกเหตุผลคือไม่อยากไปถึงที่หมายเร็วด้วย  กลัวจนแทบวิ่งกลับไปที่สมาคมเพื่อยกเลิกสัญญาจ้างแม้ต้องจ่ายค่าเสียเวลาก็ตามเสียเดี๋ยวนี้แล้ว
จินตกชยกมือกดขมับ "จากหมู่บ้านปอนเช่ถึงบริเวณงานที่รับมาถ้าเดินทางเดือนหนึ่งคิดว่าค่ากินใช้ระหว่างทางมันถูกกว่าจ่ายค่าทางเวทเดินทางแวบเดียวงั้นหรือ ต่อให้ระหว่างทางไม่เข้าพักที่ไหนไม่ซื้ออาหารแล้วไปหากินเอาตามป่า จะไม่เจอมอนสเตอร์บ้างเลยใช่ไหม ไม่มีความเสี่ยงใดเลยว่างั้น" แม้จินตกชไม่เรื่องมากที่กินที่นอนหรือออกแรงเพิ่มทว่า อยากให้แต่ละงานเสร็จไวๆ นี่นา
"แต่... มันน่ากลัวนี่ พวกฉันอยากได้เวลาทำใจ เดี๋ยวนั่นเจ้าจะไปไหน!?" ลูอิซยังพูดไม่จบบีสท์ขี้ริ้วเดินไปตกลงราคากับจอมเวทที่ทางเวทแล้ว จากนั้นจ่ายด้วยเงินของซีวิลล์แทบหมดที่มีอยู่ตัดปัญหายืดเยื้อของสามคนนั้น
"ไปกันได้แล้ว กลุ่มอื่นเขาจะได้เดินทางบ้าง" เบ๊หัวหน้ากลุ่มพยักหน้าไปยังทางเวทที่เตรียมพร้อมให้อย่างรวดเร็ว
การเดินทางด้วยเวทข้ามมิติไม่ได้ตื่นใจเท่าที่คิด มันไม่ต่างกับตอนระบบส่งเขาเข้ามาในนิยาย ค่อนข้างนุ่มนวลกว่าด้วยซ้ำ ครั้นมาถึงปลายทางซึ่งเดินทางออกมาจากหมู่บ้านปลายทางเวทอีกสามชั่วโมงตรงหน้าคือฝูงมอนสเตอร์เกลื่อนพื้นที่ราวกำลังดูสารคดีสัตว์ป่าในทุ่งสวันน่า
กะคร่าวๆ ด้วยวิสัยทัศน์ระยะไกล น่าจะไม่ต่ำกว่าหมื่นตัว นี่คือเท่าที่เห็น แล้วยังตามโพงใต้ดินอีกล่ะ สงสัยต้องม้วนหางกลับไปอย่างไร้ยางอายแล้วสิฉัน


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

ตอนที่ 2
ขนาดจินตกชยังอึ้งแล้วสามคนข้างตัวจะเหลือหรือ ทั้งสามคนแทบกลั้นหายใจแล้วย่องออกไปจากตรงนี้อย่างไว แม้ว่าตรงนี้อยู่ไกลกว่าจุดที่มอนสเตอร์พวกนั้นยึดเป็นอาณาเขตของพวกมันถึงครึ่งไมล์ก็ตาม จินตกชมองเห็นด้วยทักษะ ส่วนทั้งสามคนนั้นมองด้วยเวทของลูอิซ
ประมาทไปอย่างมากที่คิดว่าจะสามารถรับงานระดับโกลด์ได้ มันควรเริ่มที่ระดับไอรอนสินะ
"ขอโทษนะทุกท่านคิดว่าควรถอยกลับแบบเงียบๆ กันเถอะ ค่าปรับเดี๋ยวช่วยหามาจ่ายให้นะครับ" จินตกชยอมรับว่าความหลงตนว่าเจ๋งมันมีกันทุกคน ขนาดตนเองแค่ได้เข้ามาเดินเล่นสองเรื่องก็ดันคิดไปว่าตนเป็นคนเก่งทำอะไรก็ได้คนหนึ่งแล้วไงล่ะ ล้มไม่เป็นท่า
"งั้นพวกเราไปฝึกซ้อมแถวโบราณสถานที่มีคนเคลียร์แล้วดีไหม อย่างน้อยมันก็ยังมีหินเวทกับมอนสเตอร์ระดับล่างๆ ให้เก็บมาขึ้นเงินได้อยู่นะ" ลูอิซรีบสนับสนุน และมีนาธานกับพินเดอร์พยักหน้ารัวๆ ทั้งสามคนไม่โทษบีสท์ขี้ริ้วที่เชื่อมั่นในพลังของตนถึงเลือกงานยาก เพราะพลังที่เห็นตอนพบกันครั้งแรกมันก็สมควรที่เจ้าตัวจะเชื่อว่าตนเก่งกาจพอให้รับงานระดับโกลด์ได้แล้ว แม้ในความจริงจินตกชกวาดล้างมอนสเตอร์ทั้งหมดที่เห็นได้แน่นอนถ้าคิดจะสู้จริง ทว่าเจ้าตัวไม่ใช่คนมั่นใจเกินร้อยแบบพระเอกทั้งหลาย รวมทั้งไม่ชอบอวดดีโดยไม่จำเป็นจึงเหมาว่าตนไม่ไหวไปก่อนแล้ว ซึ่งนั่นทำให้เสียโอกาสสร้างชื่อไปแต่ใครสนใจเล่า หนอนน้อยไม่บ้าชื่อเสียงบ้าแต่หนังสือเท่านั้น
ในเมื่อตกลงได้ด้วยดีทั้งสี่จึงพากันไปจ่ายค่าผิดสัญญาแล้วถึงเดินทางไปยังโบราณสถานเก่าแก่ซึ่งถูกนักผจญภัยนับหมื่นคนเยียบย่างจนแทบไม่เหลืออะไรให้ค้นหาแล้ว คนที่มายังโบราณสถานนี้แค่ฝึกฝีมือกับมอนสเตอร์ขนาดเล็กแต่ดุร้ายเก็บหินเวทก้อนเล็กๆ และฝึกต้านกับดักสารพัดรูปแบบซึ่งยามนี้มีหลายกลุ่มเช่นกัน และนั่นจินตกชถึงรู้ว่านักผจญภัยเริ่มแรกล้วนมาซ้อมฝีมือที่นี่ก่อนทั้งนั้น
ฉันข้ามขั้นไปนี่เอง เอาล่ะแก้ตัว!
"เราจะเข้าไปเริ่มที่ทางเข้าสู่ห้องเก็บสมบัติ แม้ตอนนี้ห้องนั้นว่างเปล่าแล้วแต่มันมีกับดักซึ่งพอถูกทำลายไปแล้วพักหนึ่งมันจะฟื้นสภาพกลับมาใช้ได้เหมือนเดิม จึงเป็นที่ฝึกประสามสัมผัสที่ดีมากเชียวแหละ" พินเดอร์มาซ้อมมือที่นี่บ่อย เพื่อให้ตนว่องไวพอในการรับมือมอนสเตอร์
"แล้วพอผ่านกับดักไปแล้วมีจุดพักก่อนเข้าไปยังห้องสมบัติ ในนั้นก็มีมอนสเตอร์แอบเข้ามาอาศัยหลายชนิด ฝึกล่าได้ไม่น้อย" นาธานตบดาบข้างเอว
"ถึงทางเข้าแล้วล่ะ เลือกเอาเลยว่าจะไปทางไหน ทุกทางไปบรรจบที่ห้องสมบัติทั้งนั้น ต่างกันแค่กับดักยากง่ายในแต่ละทาง และกับดักในทุกทางสลับความยากง่ายไม่ซ้ำกันด้วยฉะนั้นจะเหมาว่าเคยเข้าไปทางไหนง่ายอย่าได้หวังว่าครั้งต่อไปจะง่ายอีก ฉันเคยเลือกทางเดิมสามครั้งแล้วไม่เหมือนกันสักครั้ง ฉะนั้นตรงนี้คือวัดดวง" ลูอิซกวาดตามองทางเดินทอดยาวสิบช่องทางตรงหน้า
ระหว่างที่ทั้งสามอธิบายยังมีนักผจญภัยหลายกลุ่มเลือกเส้นทางและเงียบหายไปตามช่องทางที่เลือก แน่นอนว่าแต่ละทางเข้าได้คนเดียว ถ้าจะเข้าไปทางเดียวกันก็ต้องรอจนกว่าม่านพลังตรงทางเข้าเปิดออก แต่ละทางพอมีใครเข้าไปจะมีม่านพลังปิดกั้นไม่ให้ใครเข้าไปอีกจนผ่านไปครู่ใหญ่ม่านพลังหายไปคนอื่นก็เข้าไปได้
"วัดดวงหรือ... ฉันเป็นพวกดวงติดลบเสียด้วยสิ หวังว่ามันจะไม่ยากเกินไป" จินตกชเลือกทางที่ดูสะอาดที่สุด
น่าจะมีคนผ่านทางนี้มากที่สุด แสดงว่ามันคงง่ายแน่เลย
"เจอกันที่ห้องสมบัตินะ" ลูอิซเลือกช่องทางติดกัน นาธานกับพินเดอร์เลือกที่ห่างออกไปสี่ช่อง
"เดี๋ยวเจอกัน" ว่าแล้วจินตกชก็สาวเท้าอย่างระวังเข้าไป เริ่มการผจญภัยได้!
ทันทีที่ก้าวพ้นปากทางเข้ามาด้านในเป็นทางเดินใหญ่โตปูด้วยหินเหมือนถนนโรมัน ผนังด้านข้างเป็นอิฐขนาดใหญ่เรียงไว้อย่างงดงาม คบไฟสลักจากหินรูปทรงดอกทิวลิปสองข้างทางสว่างยิ่งกว่าไฟตามทางด่วนเสียอีก เพดานสูงราวสี่เมตรทรงโค้งมีรูปสลักมอนสเตอร์น่าเกรงขาม
"ไฟที่คบนั่นไฟเวทสินะ" มันเป็นดวงกลมลอยอยู่เหนือคบไฟเล็กน้อยนี่นา "เอาล่ะมีกับดักอะไรบ้างไม่รู้ ลองวิ่งเต็มกำลังก่อนละกัน" ขยับแข้งขาแล้วพุ่งออกไปด้วยการกระโจนไปลงกลางทางและถีบส่งไปด้านข้าง จากนั้นก็วิ่งด้วยการถีบส่งตัวข้ามไปมาตามผนังสองฝั่งโดยไม่ลงพื้นด้วยความเร็วดุจสายลม
ทักษะการเคลื่อนไหวของร่างกายได้รับการฝึกถ่วงน้ำหนักจากเรื่องก่อนทำให้ยามนี้ก้าวเดียวไปได้ไม่ต่ำกว่าร้อยเมตร ด้วยความเร็วแบบไล่กวดจับหางนกนางแอ่นทันทำให้จินตกชผ่านเส้นทางนั้นมาแบบไม่เจออะไรเลยสักอย่าง กว่าเจ้าตัวจะรู้ว่าทางมันช่างโล่งไม่มีกับดักสักอย่างก็สองเท้าลงพื้นหน้าห้องขนาดใหญ่ไร้ผู้คน
"ว่าแล้วเชียวทางสะอาด ไม่มีกับดักเลยนี่นา"
[คุณได้รับหนึ่งร้อยเหรียญทองจากการผ่านเส้นทางกับดักด้วยเวลาเร็วที่สุด]
เหรียญทองร่วงลงมากองตรงหน้าพร้อมข้อความสีทองลอยเด่นตรงหน้า ทำจินตกชสะดุ้งเล็กน้อย ไม่คิดว่ามีอะไรแบบนี้ในเรื่องด้วยทั้งที่ตามเนื้อเรื่องเดิมมันไม่มี หรืออาจเพราะเขามาอยู่ก่อนเวลาในเนื้อเรื่องเริ่ม ฉะนั้นจึงมีอะไรแบบนี้เพิ่มเข้ามาในเมื่อเป็นโลกธีมเวทมนต์นี่นา
"ตกลงแล้วเส้นทางนั้นมีกับดักด้วยหรือ... ไม่เห็นเจอ?" มองเหรียญกองน้อยครู่หนึ่งโกยเก็บเข้าคลั่งแล้วยิ้มชั่วร้าย "ไหนๆ คนอื่นยังมาไม่ถึงฉะนั้น กลับไปเก็บเหรียญอีกทางก่อนละกัน" ว่าแล้วก็วิ่งด้วยความเร็วเท่าเดิมแต่วิ่งบนพื้นอย่างเดียวกลับไป ตอนนี้ถึงรู้สึกว่ามีของมีคมมากมายพุ่งออกมาจู่โจมทว่าด้วยความเร็วของบีสท์ขี้ริ้วทำให้อาวุธทุกชิ้นปักพื้นปักผนังไป ไม่แม้แต่เฉี่ยวใกล้ตัว
วิ่งมาถึงทางเลือกจินตกชวิ่งเข้าไปอีกทางไม่มีหยุดพักแล้วกระโจนออกตัวด้วยความเร็วดุจสายลม เส้นทางนี้มีเวทจำพวกไฟซึ่งใหญ่กว่าลูกไฟธรรมดา หอกไฟ ธนูไฟจะพุ่งออกมาใส่ผู้บุกรุกทว่าคนวิ่งผ่านเส้นทางเร็วเกินไป กว่ากับดักทำงานคนบุกรุกก็ไปเสียไม่เห็นฝุ่นแล้ว ทำกับดักทั้งหลายหน้าม้านไปเลย ผ่านมาถึงหน้าห้องสมบัติยังไม่เจอใครและได้เหรียญทองเพิ่มอีกร้อยห้าสิบเหรียญด้วยการทำลายสถิติเร็วกว่าเดิม นั่นทำให้หนอนหนังสือสุดงกวิ่งกลับไปอีกรอบ และเปลี่ยนไปอีกทาง
[นี่มันเป็นทางที่มีกับดักนะ ปะทะกับกับดักหน่อยสิเว้ย!]
ถึงกลับมีข้อความสีทองเด้งขึ้นกลางอากาศตรงหน้าจินตกชในขณะที่ตั้งท่าวิ่งเต็มฝีเท้าอีกครั้งในช่องทางที่สาม
"ปะทะหรือ จัดไปตามคำขอ" ก้าวออกไปแล้วตวัดมือ "สะบั้นสุญญากาศ!"
คมอากาศเส้นใหญ่หลายสิบเส้นทะยานออกไปฟาดฟันถล่มทลายเป็นการเปิดฉากแรกหลังจากนั้นก้าวอาดๆไม่เร่งรีบอีก อะไรโผล่มาพ่อคุณฟาดฟันแบบไม่กลัวที่นี่ถล่มทับเพราะไม่เหลือซากให้ถล่มแล้วนั่นแหละ ทะลุออกมายืนหน้าห้องสมบัติอีกครั้งมีร่องรอยว่านักผจญภัยสักกลุ่มมาถึงและเข้าไปในห้องแล้ว ทว่าสามคนกลุ่มเขายังไม่มา จินตกชเลยวิ่งกลับไปอีกครั้งตามทางที่ถล่มเละและมีข้อความโวยวายฟูมฟายมากมายลอยขึ้นมารัวๆ
[เจ้ามนุษย์ชั่วร้าย จะวิ่งกลับไปอีกทำไมนัก]
[พอแล้ว เดี๋ยวพวกข้าก็พังหมดพอดี!]
[จะไปไหนก็ไปสิเว้ย!]
เป็นอีกครั้งที่จินตกชเดินถล่มเละ ก็แบบว่าพลังจิตผสานกับสะบั้นสุญญากาศ ธนูเป็นร้อยมาจากทุกทางฟันทิ้งหมด ใบมีดยักษ์จากผนังฟาดฟันไม่เหลือซาก ก้อนหินยักษ์กลิ้งต่อกันเป็นสิบเต็มทางเดินฟาดฟันแปรสภาพเป็นหินถมทางไป ตลอดทางไม่เหลืออะไรในสภาพเดิมสักอย่าง จนมาถึงหน้าห้องสมบัติอีกครั้ง จำนวนเหรียญทองครั้งนี้ถึงหนึ่งพันเหรียญทีเดียว
"กลับไปอีกทางละกัน" ตั้งท่าจะวิ่งกลับไป ให้ต้องโยกตัวหลบกระสุนเหรียญทองที่มาเป็นห่าฝนแน่นอนว่าจินตกชหลบได้หมด
[ไปไกลๆเลย ไอ้มนุษย์ชั่ว!]
เหรียญทองปาใส่รัวๆ วูบเดียวถึงห้าพันเหรียญ บีสท์ขี้ริ้วเก็บใส่คลังอย่างชื่นบาน
[ถ้าเจ้ากลับไปวิ่งมาอีกครั้งจะสาปให้เจ้ากลายเป็นคนที่ขี้เหร่ที่สุดในโลกเลยเชียว!]
จินตกชชี้หน้าตนเองแล้วยืดตัวเต็มความสูง "หน้าแบบนี้ฉันยังไม่สะเทือนเลย คิดว่าเพิ่มอะไรได้อีกล่ะ"
[…]
ว่าแล้วจินตกชก็หัวเราะ ทั้งที่น้ำเสียงแหบแห้งหน้าตาดูไม่ได้แต่เสียงหัวเราะนั้นกับกังวานใสพลอยให้รู้สึกว่าเจ้าบีสท์ขี้ริ้วนี่น่าเอ็นดูแปลกๆ เสียอย่างนั้น "โอเค ฉันไม่ก่อกวนแล้ว ว่าแต่เธอคือใคร ระบบของโบราณสถานนี้งั้นหรือ?"
[ถูกแล้ว ที่นี่คือโบราณสถานอัลฮาซาน โบราณสถานเก่าแก่ที่สุดในโลกที่พำนักสุดท้ายของเผ่าพันธุ์แห่งอำนาจอันเรืองรองเมื่อเจ็ดหมื่นปีก่อน]
"ที่พำนักสุดท้าย... นั่นมันสุสานหรือเปล่า?" ในเรื่องนี้มีสุสานโบราณหลายแห่ง แต่ละแห่งล้วนอันตรายร้ายแรงต่างจากโบราณสถานอย่างอื่น แต่ถ้าที่นี่คือสุสานก็คงโดนนักผจญภัยเคลียร์เรียบร้อยไปแล้วล่ะ ถึงใช้เป็นที่ฝึกซ้อมมือของพวกมือใหม่ได้ "นี่ ทำไมเงียบล่ะ พวกระบบนิสัยแบบนี้ทั้งนั้นหรือไง ไม่ต้องการตอบก็เงียบตัดบทเสียอย่างนั้น" จินตกชส่ายหน้าดุกดิก
"รอนานไหมซีวิลล์" ลูอิซเดินออกมาจากทางเส้นหนึ่ง เสื้อผ้าเยินเล็กน้อย " บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่าสภาพเจ้าดูแย่นะ"
ถูกทักแบบนั้นจิตกชถึงสำรวจตนเอง ทั้งตัวดำด้วยเขม่าและฝุ่น เสื้อผ้าเปื้อนจนจำสีเดิมไม่ได้ ทั้งตัวมอมเป็นลูกหมาคลุกฝุ่น "ไม่เป็นไร แค่ฟกช้ำเล็กน้อย" ที่ว่าฟกช้ำนั่นกับดักในโบราณสถานนะ ไม่ใช่ตัวเขา
[ไม่เล็กน้อยเว้ย!]
ตัวอักษรสีทองขนาดห้าคูณห้าเมตรเด้งมาลอยตรงหน้าเจ้าบีสท์ขี้ริ้วทันที ทำเจ้าตัวผงะเล็กน้อยแล้วหัวเราะ
"มีอะไรน่าขำหรือไง" ลูอิซแปลกใจที่อยู่ๆ เจ้าบีสท์ขี้ริ้วก็หัวเราะขึ้นมาเฉยๆ
"ไม่เห็นหรือ?" จินตกชมองอักษรตัวมหึมาสลับกับลูอิซ
[เธอไม่เห็นหรอก เพราะเธอไม่มีศักยภาพพอที่จะมองเห็น]
จินตกชกำลังจะถามเพิ่มหน่อยทว่าอีกสองคนเดินออกมาสมทบพอดี ทั้งสองลุงเยินเล็กน้อยให้ลูอิซใช้เวทรักษาเสียก่อนถึงเข้าอดีตห้องเก็บสมบัติ
"ถ้าไม่เป็นไรงั้นเราเข้าไปข้างในเถอะ" พินเดอร์ออกแรงผลักประตูบานใหญ่ มันเปิดออกโดยง่าย
แค่ประตูเปิดจินตกชก็จับไหล่พินเดอร์แล้วดึงกลับหลังมาอย่างไว พร้อมทั้งอีกมือตวัดคมสุญญากาศเข้าใส่สิ่งมีชีวิตตัวเล็กเขี้ยวแหลมคมแล้วยังถืออาวุธจำพวกขวานฟันเข้าใส่คนที่เปิดประตู ลงมือครั้งเดียวแต่เก็บพวกซุ่มจู่โจมได้เป็นสิบตัวในครั้งเดียว
"ตัวอะไรนั่น?" มอนสเตอร์หนึ่งกลุ่มใหญ่ตรงหน้าระบุไม่ได้ว่าสายพันธุ์ไหน ส่วนสูงของพวกมันเท่าเด็กสิบขวบ รูปร่างกลมป้อมแขนขาสั้นทว่าเคลื่อนไหวว่องไวผิดรูปร่าง ตัวสีเขียวหางยาวแบบหางกิ้งก่า ตาดำหรี่เล็ก หน้ายาวแบบหมาป่ายืนด้วยสองขาถืออาวุธมีคมจำพวกขวาน พวกมันส่งเสียงคำรามข่มขวัญใส่ทั้งสี่
มอนสเตอร์ขนาดเล็กใช้จำนวนเยอะกว่าผสานกำลังจู่โจมเข้ามาจากทุกทิศ กองหน้าอย่างจินตกชมีหรือถอยได้ มันเป็นการทดสอบฝีมือได้พอดี พลังจิตใช้ปัดป้อง คมสุญญากาศตวัดฟาดฟัน พุ่งทะลวงเข้าไปอย่างเต็มฝีมือต่อให้อีกฝ่ายจำนวนเยอะก็ไม่ได้ทำให้ต้านบีสท์ล่าเนื้อไหว ครู่เดียวมอนสเตอร์ทั้งฝูงกลายเป็นซากพร้อมบริเวณรอบๆ เข้าไปด้วย
"ใช้ได้อยู่นี่นาที่ฝึกมา" ขยับสองมืออย่างพอใจผลความวินาศที่เพิ่งสร้างหมาดๆ "เป็นที่ซ้อมฝีมือเริ่มแรกได้ดีจริงด้วยครับ" จินตกชกระโดดไปทั่วๆ ราวกำลังสำรวจว่ายังเหลือซ่อนอยู่ตรงไหนอีกหรือเปล่า ไม่ได้สนใจสีหน้าอึ้งจนสติบินของผู้ร่วมปาร์ตี้อีกสามเลยสักนิด
"เขาเก็บเรียบได้ง่ายไปไหม พวกเรารวมกันยังใช้เวลาสองสามชั่วโมงกว่าจะกำจัดหมด" นาธานอยากลงไปนั่งวนนิ้วที่พื้น รู้สึกตนช่างกระจอกเหลือเกิน
"เผ่าบีสท์นี่นาฝีมือแค่นี้ธรรมดา" ลูอิซหมุนไม้เท้าในมือสีหน้าบ่งบอกความอิจฉาเล็กน้อย
พินเดอร์พูดไม่ออก รู้ว่าตนใช้เวลาหลายสิบปีกว่าจะเป็นนักผจญภัยได้แบบนี้ แต่เจ้าบีสท์ขี้ริ้วนั่นทั้งน่าอิจฉาและน่าโมโห
"เป็นห้องเก็บสมบัติที่กว้างและว่างเปล่ามากๆ เลยนะเนี่ย" กวาดตามองไปทั่วห้องรู้ว่าไม่เหลือสิ่งมีค่าอะไรทั้งนั้นแล้วแต่ก็ยังมีรอยเท้าคนเข้ามายังห้องนี้มากมายอยู่ดี "กลุ่มก่อนหน้าพวกเราก็เข้ามาในห้องนี้นะ ทำไมเขาไม่เก็บมอนสเตอร์พวกนี้กันล่ะ" จินตกชมั่นใจว่าที่ไปวิ่งเล่นกับพวกกับดักใช้เวลาไม่นานตอนที่เห็นร่องรอยนักผจญภัยกลุ่มหนึ่งเข้าห้องสมบัติห้องนี้ คิดว่าอาจได้เจอกันในห้องด้วยซ้ำ
"คงเปิดแล้วโดนจู่โจมเลยปิดแล้วไปต่อห้องอื่นกระมัง" อย่างไรโบราณสถานแห่งนี้ก็มีห้องเป็นร้อย เจอพวกนี้ฝูงใหญ่ไม่มีใครบ้าพุ่งเข้าชนแบบเจ้าบีสท์ขี้ริ้วคนนี้หรอก พินเดอร์แค่นหัวเราะ
"ห้องอื่นหรือ?" จินตกชกวาดตามองไปทั่วห้องเสียครั้ง อย่างไรทักษะวิสัยทัศน์ระยะไกลเก็บรายละเอียดได้ทั้งหมดในครั้งเดียวอยู่แล้วต่อให้บางจุดอยู่ในเงาจนมองไม่ออกว่ามีอะไรอยู่ก็ตาม "อ๊ะ ตรงนั้นมีทางจริงด้วย" ชี้ไปสุดห้องในเงามืดแสงจากคบเพลิงส่องไปไม่ถึง
พินเดอร์มองตามมือชี้แล้วมีสีหน้าฉงน ลูอิซกับนาธานก็ไม่ต่างกัน "ข้าไม่เห็นมีทางอะไรตรงไหนเลยนะ" ลุงผมสีน้ำตาลแดงชะเง้อออกไปสุดตัว
"ข้าก็ไม่เห็น" พินเดอร์ยกมือป้องตา ทั้งสามเคยเข้ามาในห้องสมบัติสามครั้งแล้วไม่เห็นมีทางไหนอีกนอกจากประตูหน้าที่เปิดอยู่นี้
จินตกชกระโดดครั้งเดียวไปลงยังจุดที่เขาชี้เมื่อครู่ซึ่งมันอยู่สุดห้องกว้างแล้วยังอยู่ในเงามืด พลางยื่นมือออกไป
"มือเจ้าหายไปแล้ว!" ลูอิซยกสองมือปิดปาก มือบิสท์ขี้ริ้วจมหายเข้าไปในผนังเสียเกือบถึงข้อศอก
"ไม่ได้หาย ตรงนี้มีทางซ่อนไว้แล้วใช้ลวดลายหลอกตาบวกกับค่อนข้างมืดทำให้มองเห็นลำบาก ดูถ้าเวทตรวจจับสิ่งผิดปกติใช้ในห้องนี้ไม่ได้ด้วยสินะ"
พอทั้งสามเดินมาถึงยังคงยืนอึ้งราวมองไม่ออกอยู่ดีว่ามีทางจนจินตกชต้องเดินเข้าไปครึ่งตัวถึงพอมองออกว่ามันมีทางจริงๆ
"ใช้ทั้งลวดลายและการหักเหของแสงในการพรางไว้หรือนี่ ง่ายแต่ได้ผลเพราะเวทตรวจจับใดก็ไม่มีปฏิกิริยาแน่นอน" ลูอิซลองใช้เวทตรวจสอบ ไม่มีสิ่งใดตอบกลับมาจริงดังที่จินตกชบอกเมื่อครู่ "นี่ถ้าไม่มีซีวิลล์มาด้วยพวกเราก็คงไม่รู้ว่ามันมีทางแบบนี้ด้วย" แค่เดินถอยห่างออกมาสองก้าวก็มองไม่ออกแล้วว่ามีทาง
จินตกชเหลียวมองสำรวจเส้นทางเล็กน้อย "นี่เหมือนไม่มีใครผ่านมานานเลยนะ ไหนบอกว่ากลุ่มอื่นไปห้องอื่นแล้วไงเขาไม่ได้ใช้ทางนี้กันหรอกหรือ?" ไม่แค่ฝุ่นหนาเป็นศอก ใยแมงมุมเต็มทางไปหมด
"น่ากลัวว่ายังไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่ามีทางทางนี้ พวกเขาแค่ไม่เข้ามาในห้องนี้แต่เดินไปห้องอื่นจากทางหลักนอกห้องต่างหากเล่า" ทินเดอร์สาวเท้าช้าๆ ทางนี้ไม่มีคบไฟจึงอาศัยแต่ดวงแสงที่ลูอิซเสกขึ้นมาส่องทางซึ่งก็ไม่ได้สว่างมากนัก สามคนเดินอย่างระวังด้วยเกรงว่าอาจมีกับดักรออยู่ทว่าบีสท์หนึ่งเดียวก้าวฉับๆ อย่างไม่สนใด
มองเห็นในความมืดมองเห็นได้ไกลลิบ ทักษะนี้มันยอดเยี่ยม ดีชะมัดที่ได้แถมมาด้วย
เดินเข้ามาพักใหญ่ยังไม่มีสัญญาณใดว่ามีอันตรายหรือมีสิ่งมีชีวิตใดอื่นนอกจากทั้งสี่ จนมาถึงห้องปลายทางซึ่งมีความกว้างไม่มากนัก
"ทางตันหรือนี่" นาธานยกมือกดหน้าผากท่าทางผิดหวังไม่น้อย
"ตรงไหนคือทางตันล่ะ มันมีทางตั้งห้าทางเลยนะ" จินตกชเดินเข้าไปใกล้ผนังแล้วเอียงคอมองเข้าไปจากนั้นขยับไปด้านข้างสี่ก้าวชะเง้อหน้าจมผนังแล้วถอยออกมาขยับไปอีกเล็กน้อย "แต่ละทางไม่มีร่องรอยว่าเคยมีใครผ่านในเร็วๆ นี้มาก่อนทั้งนั้น เอาไง?" หันมาถามความเห็นคนทั้งสาม
"พรางไว้แบบเดียวกับที่เราเข้ามาเองหรือ" พินเดอร์ไม่รู้ควรทึ่งหรือกลัวดีแล้วก้าวมาจนหน้าชนผนังแล้วเขาถึงมองออกมามันมีทาง "สายตาบีสท์ดีแบบนี้ทั้งนั้นหรือเปล่า"
"ไม่รู้สิ" จินตกชตอบจริง เขาไม่รู้หรอกว่าบีสท์สายตาดีแค่ไหน อาจดีกว่าเขาก็ได้ "ว่าแต่ไปทางไหนดีล่ะ"
นาธาน พินเดอร์ ลูอิซค่อยๆ สำรวจทางทั้งห้าสีหน้าหนักใจไม่มีปิดบัง ทั้งสามกำลังหนักใจเพราะไม่รู้เลยว่าทางพวกนี้มีสิ่งใดรออยู่ และปลายทางไปถึงที่ใด ต่อให้ปลายทางมีสมบัติที่ยังไม่มีใครค้นพบทั้งสามก็ไม่อยากเข้าไปท้าทายหรอก พวกเขารู้ประมาณตนดี ขณะทั้งสามตัดสินใจ จินตกชกำลังสำรวจผนังห้องอีกด้าน
ตรงนี้มีลวดลายอะไรด้วยแฮะ เหมือนช่อใบมะกอกสานเป็นมงกุฎรองรับดวงดาวบนรัศมีสิบแฉก หรือเปล่านะนั่น
มือหยาบปัดฝุ่นบนลวดลายเกิดเสียงคล้ายสลักบางอย่างทำงานดังแผ่วเบาแต่จินตกชได้ยินชัดเจน ทว่ายังไม่ทันรู้ว่าอะไร แผ่นหินตรงหน้าพลิกขึ้นเหมือนกระดานหก
"ว้าก!" งัดตัวบิสท์ขี้ริ้วพลิกเทเข้าไปในทางด้านหลังแล้วปิดสนิททันที
"ซีวิลล์!" ทั้งสามวิ่งมาช่วยกันทั้งดึงทั้งดันแผ่นหินที่เห็นพลิกเอาตัวคนเข้าไปเมื่อครู่มันไม่ขยับสักนิด
"ทำไงละทีนี้?"
สามคนถูกทิ้งอย่างจำยอมไว้ตรงทางที่ไม่เคยผ่าน ต่างวิตกกังวล
"เดินกลับทางเดิมแล้วไปรอที่ห้องสมบัติก่อนไหม อย่างไงมันก็มีแค่มอนสเตอร์เล็กๆ เท่านั้น" นาธานไม่เสี่ยงบ้าเข้าไปในทางที่ไม่รู้เด็ดขาด ลูอิซกับพินเดอร์พยักหน้า ทั้งสามจึงเดินกลับไปตั้งหลักรอที่ห้องสมบัติ ส่วนบีสท์ขี้ริ้วกำลังลื่นลงสู่ทางลาด
ถึงการเล่นสไลด์เดอร์มันสนุกแต่ตอนนี้ฉันว่ามันไม่ใช่เวลานะ
ปลายทางของกับดักพวกนี้ไม่มีหอกดาบรออยู่ปากทางก็ต้องมีมอนสเตอร์ระดับบอสรออยู่ ไม่ว่าอะไรทักษะทั้งหมดถูกเปิดใช้แล้วพร้อมทุ่มใส่ทุกอย่างปลายทาง อึดใจจินตกชเห็นแสงปลายทางหัวคิ้วเจ้าตัวขมวดมุ่นทักษะที่เตรียมใช้ถล่มทุกอย่างต้องปิดลงเหลือแค่วิสัยทัศน์ระยะไกล
สุดทางที่พุ่งออกมาคือมอสหนานุ่มก้อนใหญ่ตกลงไปแล้วนุ่มยิ่งกว่าเตียงน้ำ เจ้าตัวจมลงไปจนมิดแล้วเด้งขึ้นมาลงพื้นอย่างมั่นคง แล้วกวาดตาสำรวจสถานที่ สิ่งแรกที่เข้ามาทักทายในสายตาคือ โครงกระดูกชาวบ้านขาวจั๊วะเงาแวบดูสุขภาพดีสุดๆ กระจัดกระจาย โลงหินแตกหักทว่ายังดูออกว่าแกะสลักไว้อย่างงามวิจิตรและคงประดับด้วยของมีค่ามากมายแน่นอน เพียงแต่ยามนี้ของมีค่าไม่เหลือแล้ว ป้ายหินแตกหัก ของหลายอย่างที่จินตกชไม่รู้จักผุพังกระจายเกลื่อนเช่นกัน
"สุสานจริงๆ ด้วย"


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

ตอนที่ 3
จิตกชเงยขึ้นมองทางที่เขาตกลงมามันดูเหมือนทางลัดไม่ก็ช่องระบายอากาศ แต่การที่มีมอสรองรับอยู่พอดีก็ทำให้เข้าใจว่าเป็นทางลัดได้มากกว่า แล้วจึงย้ายสายตากลับมายังโถงผนังเรียบไร้รอยผุพังเพดานสูงสามเมตรไม่กว้างนักอันเต็มไปด้วยโลงหินแตกหัก กระดูกใครไม่รู้จักกระจายเกลื่อนดูแล้วน่าสงสารพิกล ประตูทางเข้ามายังห้องนี้กองอยู่ที่พื้นครึ่งบานอีกครึ่งหักเป็นเศษหินไปแล้ว ทว่าร่องรอยพวกนี้ดูเก่าอย่างน่าประหลาด ทั้งที่ไม่รู้ว่ามีใครเข้ามาบุกรุกตั้งแต่เมื่อใด แค่ความรู้สึกบอกว่านานมากที่สุสานนี้โดนบุกรุกอย่างโหดร้าย
อย่างกับมิติเวลาในโถงสุสานนี้ต่างจากด้านนอกพิกล เหมือนมีม่านพลังบางๆ ลอยอยู่ในนี้เลยแฮะ
จินตกชกวาดตามองไปทั่วๆ อีกครั้ง หินแต่ละก้อนในโถงนี้เรียงตัวสวยงามเหมือนเพิ่งสร้างเสร็จไม่นาน รูปสลักทั้งหลายก็ดูใหม่และงดงามราวมีชีวิตพาให้เดินเข้าไปดูใกล้ๆ จนได้ "คนที่เข้ามาบุกรุกถ่อยไปนะเว้ย รื้นค้นแล้วยังทำลายอีก เอาไปแต่ของมีค่าไม่ได้หรือไง" หลายเรื่องที่อ่านมาก็เป็นแบบนี้ ทำไมต้องทำลาย ถ้ามียามเฝ้าแล้วตีกันเละแบบนั้นเละเทะไม่ว่าทว่าห้องนี้มองอย่างไรก็ไม่มียาม แค่สุสานธรรมดาทำไมต้องทำลายแบบนี้ด้วย
แน่นอนว่าจินตกชไม่คิดหยิบอะไรไปจากที่นี่ทั้งนั้น ต่อให้หยิบขึ้นมาดูอย่างสนใจแต่ก็วางกลับคืน
"ฉันควรออกไปได้แล้วอย่างไรสุสานก็ไม่ควรอยู่นานเกินไป" ว่าแล้วสาวเท้าว่องไวอย่างระวังกระนั้นยังก้าวแล้วเหยียบลงไปบนกระดูกท่อนหนึ่งหักกระจาย "เว้ย ขอโทษค่ะ!" กระดูกท่อนนั้นแตกละเอียดจำสภาพเก่าไม่ได้เลย "ขืนปล่อยไว้แบบนี้ใครเข้ามาอีกคงได้เหยียบเละแน่"
หนอนน้อยรู้ว่ามันแค่สิ่งที่เกิดขึ้นมาจากตัวอักษรที่รังสรรค์จากนักเขียนเท่านั้นแต่เห็นกองเกลื่อนแบบนี้แล้วสงสารจับใจ จากหนอนหนังสือเลยเปลี่ยนเป็นกรรมกรขุดเจาะชั่วคราว มีทั้งพลังจิตทั้งทักษะแค่ชั่วโมงกว่ากระดูกทั้งหมดลงไปเรียงตัวในหลุมกว้างยาวหลายเมตรที่จินตกชขุดขึ้นมา เขาทำได้แค่เอาลงไปเรียงให้เป็นระเบียบเท่านั้นไม่เป็นรูปร่างใดก่อนเอาดินที่ขุดไว้ทั้งหมดกลบเรียบร้อย เอาป้ายชื่อที่ยังพอดูได้เท่าที่มีมาปักเรียงให้
"ขอให้พักผ่อนอย่างสงบ ไปสู่ภพภูมิที่ดีนะ อย่าโกรธอย่าอาฆาตที่เหยียดกระดูกหักไปนะคะ" ยกมือไหว้ท่วมหัวแล้วโกยอ้าวออกจากห้องนั้นอย่างไว จึงทำให้ไม่เห็นว่าแผ่นโลหะขนาดเท่าบัตรเครดิตร่วงจากเพดานลงไปในคอเสื้อด้านหลังแผ่นหนึ่ง ระหว่างวิ่งออกไปแค่ไม่กี่ก้าวสายตาที่ดีเกินไปดันมองเห็นทางแยกที่พรางไว้อย่างแนบเนียนจากการหักเหของแสงอีกทางทำเอาจินตกชเบรกตัวโก่ง ใช่ว่าอยากเบรกแต่กับดักน่ากลัวทำงานนะสิ
โกเลมรูปร่างเทอะทะสูงเท่าคนธรรดมาสิบกว่าตัวกรูออกมาจากทางนั้นเข้าจู่โจม ใช้สะบั้นสุญญากาศจัดการได้แน่ถ้าทางนั้นแค่พุ่งเข้ามาจู่โจมด้วยหอกดาบทั่วไป ทว่ามันล้ำไปไกลด้วยเปิดนำมาด้วยแสงเลเซอร์ยิงมาเป็นห่ากระสุน นั่นทำจินตกชสบถออกสื่อไม่ได้ร้อยคำสองเท้าสับว่องไวไม่มองหน้าใครทั้งนั้น ครู่เดียวทั้งผนังทั้งเส้นทางถล่มทลายฝุ่นควันฟุ้งเต็มไปหมด ทว่าไม่เป็นปัญหาในการโกยหน้าตั้งของคนขี้ริ้ว คมสุญญากาศอากาศฟาดฟันออกไปหลายร้อยครั้ง กว่าจะล้มได้สักตัวเพื่อเปิดทางหนี
"นี่มันยุคอะไร ทำไมมีปืนเลเซอร์ด้วยฟะ!"
เลเซอร์พวกนั้นผ่านอะไรเป็นตัดขาดหมดได้ราวหั่นวุ้น ทางนี้ต้องฟาดฟันแทบตายกว่าจะกันไม่ให้โดนตนเองได้ในแต่ละครั้ง
"แข็งไปไหมครับ สร้างมาจากหินอะไรเนี่ย!" เห็นอยู่ว่าเป็นหินแต่แข็งขนาดสะบั้นสุญญากาศระดับก้าวหน้ายังต้องฟาดใส่เป็นร้อยครั้งกว่าจะทำลายได้สักตัว "เอาเกล็ดมังกรมาสร้างหรือไงพี่ท่าน" โวยวายแล้วยิ่งวิ่งเร็วกว่าเดิม ที่น่าร้องไห้คือโกเลมพวกนี้ดันไล่กวดตามติดไว้ด้วยความเร็วเกือบหายใจรดต้นคอเขาแน่ะ
รูปร่างสุดเทอะทะแต่ทำไมเคลื่อนไหวได้เร็วแบบนี้
ซัดกันโครมครามไปตลอดทางแบบทำโบราณสถานสะเทือนได้เลยนั่นแหละ นั่นทำให้คนที่เข้ามาฝึกซ้อมทุกคนทุกกลุ่มต่างสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นถึงมีแผ่นดินไหวแบบนี้
"ฝึกซ้อมมือใหม่มันต้องหินขนาดนี้เลยเหรอ มาตรฐานสูงไปไหมครับคุณนักเขียน" ไม่อยากโวยวายให้ใครเอาไปนินทาแต่ขอโทษเถอะโกเลมตามจี้พวกนี้โหดเกินไปนะครับ!!
โวยไปตลอดทางเอี้ยวตัวหลบเลเซอร์ กลิ้งหลบมือเท้าหินๆ ฟาดฟันผลักให้ห่างออกไป เตะสกัดขาแล้วแหกปากด้วยความเจ็บเองในขณะที่โกเลมไม่สะเทือนสักนิด จากนั้นก็กระโดดเป็นกบหลบการจู่โจมลบเงาหัวของพวกโกเลม สภาพทุลักทุเลแบบใครมาเห็นเข้าคงเอาไปนินทาตลอดชีพ แต่อย่างนั้นแหละจินตกชเหลืออะไรให้อายล่ะ เหลือเงาหัวดีกว่านะ
วิ่งโครมครามมาอีกสองอึดใจทะลุถึงห้องกว้างมีคนหลายกลุ่มรวมๆ ยี่สิบคนได้ทั้งนั่งพักทั้งพูดคุยถึงแรงสะเทือนนี้ก่อนจะแตกฮือหลบโกเลมกันวุ่นวาย
"โกเลมพวกนี้มาจากไหน!"
"ทำไมมันแข็งขนาดนี้" นักดาบฟาดเข้าไปทีเดียวดาบหักครึ่งกระเด็นไปเลย
"เวทใช้กับพวกมันไม่ได้ผลด้วย!" ระดมพลังเวทซัดใส่ ไม่ว่าลูกไฟ ระเบิดไฟ น้ำแข็ง ลมพายุล้วนไม่สะเทือน ส่วนคนที่พาโกเลมมาใช้โอกาสนี้เร่งความเร็วทิ้งห่างพวกตัวหิน แต่ไม่รู้ว่าเขาโดนล็อกเป้าหรือไงเลเซอร์เป็นสิบยิงไล่ตามหลังให้ถล่มทลายหินร่วงกราวน่าอันตรายแรงระเบิดจากด้านข้างก็กระแทกเสียซี่โครงแทบออกมาโบกธงขาว
"บนหัวฉันมีเป้าอยู่หรือไง ไปที่ไหนก็มีแต่ผู้ประทุษร้ายเนี่ย" เรื่องแรกก็ราชาซอมบี้ เรื่องถัดมาก็สายฟ้าด่านเคราะห์ มาเรื่องนี้โกเลมเป็นฝูงวิ่งไล่มาแบบคิดถึงเงาหัวคุณอย่างแรงเอามาประเคนพวกข้าเสียดีๆ
สองเท้ากระโดดเหยียบกำแพงที่พังจากการจู่โจมของพวกโกเลมส่งตนเองขึ้นไปลอยกลางอากาศแบบล่อเป้า หัวยิงเลเซอร์ของพวกโกเลมหันมาเล็งทันที จินตกชเปิดทักษะเต็มกำลังสะบั้นสุญญากาศเสริมด้วยพลังจิตขั้นแม็กซ์ฟาดฟันออกไปแบบต่อเนื่องคมพลังนับร้อยตัดผ่านเลเซอร์ไปกระแทกตัวโกเลม สร้างรอยร้าวได้มากมาย
"ขอแรงช่วยกันถล่มทีครับ ไม่งั้นพวกเราทั้งหมดได้ตายแน่!"
จินตกชตะโกนระหว่างลงพื้นทันทีที่เท้าแตะพื้นเจ้าตัวพุ่งเข้าใส่โกเลมตัวใกล้ที่สุด ผลักออกไปเต็มแรงส่งมันกระเด็นไปกระแทกตัวอื่นให้เสียกระบวนจากนั้นรีบถอยหลัง ทว่าช้ากว่ามือโกเลมตัวหนึ่งคว้าขาเขาได้ข้างหนึ่งแล้วเหวี่ยงขึ้นด้านบน จินตกชรีบใช้คมสุญญากาศตัดแขนโกเลมตัวนั้น ในระยะประชิดพลังจึงใช้ได้ผลดีกว่าใช้จากระยะไกล แขนเจ้าโกเลมขาดแต่ยังไม่หลุดจากขามันล็อกแน่นเป็นประแจปากตายเสียอย่างนั้น  พอมีน้ำหนักถ่วงสมดุลในการลอยตัวย่อมเสียไปด้วย แม้น้ำหนักแค่นี้แทบไม่รู้สึกเพราะเขาแบกมามากกว่านี้เป็นร้อยเท่า แต่พอถ่วงเข้าไปก็ทำให้การเคลื่อนไหวสะดุดไปเล็กน้อยทำให้ลงพื้นแล้วกลิ้งตัวหลบการกระทืบใส่แทบไม่ทัน ห่างแค่นิ้วเดียว
ครั้นสปริงตัวขึ้นจากพื้นก็หลุดสบถออกมาให้สื่อเซ็นเซอร์ เขามายืนอยู่เสียกลางวงโกเลมหินเลยนี่นา
"ชิบเป๋งแล้ว ดันผ่ากลิ้งไม่ดูทาง!!"
หัวยิงเลเซอร์หันมาทางเดียวกันและพริบตาที่มันยิงออกมาจินตกชอาศัยความคล่องตัวคว้าเอวโกเลมตัวหนึ่งใช้เป็นหลักเหวี่ยงตัวลอดใต้หว่างขาตัวหนึ่งออกมานอกวง เฉียดฉิวให้ปลายขนไหม้ส่งกลิ่นโชย ส่วนพวกโกเลมโดนเลเซอร์จากการหันเป็นวงกลมจึงโดนกันเองจนพังทั้งหมด ถือว่าโชคดีไป
"หันเข้าเป็นวงกลมแบบนั้นมันก็ต้องโดนตัวตรงข้ามอยู่แล้วสิ ดีที่พวกมันไม่ฉลาด" ยกมือกุมอกถอนหายใจเสียวิญญาณแทบออกมาทางปาก
"นี่มันบ้าอะไรกัน โกเลมพวกนี้มาจากไหน" นักผจญภัยหลายกลุ่มเมื่อครู่เจ็บกันระนาวและกำลังใช้เวทรักษาอยู่ ส่วนคนที่ไม่เจ็บอะไรกล้าๆ กลัวที่จะเข้าใกล้ซากโกเลม ต่างจากบีสท์ขี้ริ้วนั่งลงดูว่าโกเลมพวกนี้มีอะไรให้เก็บได้บ้าง
"โห หินเวทระดับแรร์ทั้งนั้นเลย" แกนในตัวโกเลมทั้งหมดเป็นผลึกหินเวทหายากราคาประเมินไม่ได้เพราะเป็นของในโบราณสถานเก่าแก่ที่สุดในโลก
"นายคงไม่เก็บทั้งหมดหรอกนะเว้ย พวกข้าก็ช่วยจัดการพวกมันนะ"
"จริงด้วย ดูสิพวกข้าเจ็บกันตั้งหลายคน"
"พวกฉันลงมือเยอะที่สุดด้วย"
ในเมื่อมีจำนวนคนมากกว่าย่อมไม่เห็นบีสท์ขี้ริ้วในสายตาอยู่แล้ว จินตกชเก็บหินเวทมาแค่ชิ้นเดียวแล้วยืนขึ้น
"เชิญแบ่งกันตามสบายเลย" แล้วถอยห่างออกมาจากห้องนั้น เสียเอะอะแย่งของกันจะจบอย่างไรเขาไม่สนใจ ตอนนี้ต้องหาห้องเก็บสมบัติให้เจอก่อนหวังว่าทั้งสามคนคงรออยู่ที่นั่น
วิ่งมาพักหนึ่งถึงเบรกตัวโก่งเพราะเพิ่งนึกได้ว่าไม่รู้ตอนนี้ตนอยู่ตรงไหนห้องเก็บสมบัติอยู่ตรงไหน
"ระบบโบราณสถานคุณอยู่ไหม?" เงียบกริบเหมือนสัญญาณล่ม "คุณอารักษ์โบราณสถานอัลฮาซาน"
[อะไร? เจ้าบีสท์ขี้ริ้ว]
"ห้องสมบัติอยู่ตรงไหนหรือ ห่างจากที่ฉันอยู่มากไหมฉันต้องรีบไปหาเพื่อนน่ะ" จินตกชใช้น้ำเสียงนอบน้อมและสุภาพที่สุด เกือบแถมยิ้มสยามให้ด้วยแล้วดีนึกขึ้นมาได้ว่าร่างนี้ยิ้มล่ะบันเทิงแน่
แทนการตอบมีแผนที่โปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าและมีจุดกากบาทสีแดงที่ห้องหนึ่งส่วนจุดสีทองแทนตำแหน่งเจ้าตัวขี้ริ้วที่รู้เพราะมีอักษรตัวเป้งสีแดงขึ้นว่าเจ้าบีสท์ขี้ริ้วเหนือจุดแสงสีทอง
"ขอบคุณที่เมตตาขอรับ" แล้วกระโจนออกไปเสมือนสัตว์ป่าหลุดออกจากกรงขัง ทำความเร็วได้มากกว่ายามฝ่ากับดักทั้งหมดพอถึงบันไดลงก็กระโดดลงไปทีละสิบขั้นพอมาถึงพื้นก็ออกวิ่งอีกครั้งก่อนนึกขึ้นมาได้ว่าไม่ใช่หรือเปล่าดันมาถึงบันไดอีกชั้นและกระโดดลงมาแล้วด้วย
"ฉันตกลงมาด้านล่างนะตอนลงไปที่สุสานถึงพื้นดินด้วย แล้ววิ่งออกมาหนีพวกโกเลมไม่ได้ขึ้นบันไดที่ไหนไม่รู้สึกว่าขึ้นเนินด้วย แล้วทำไมยังลงมาอีกสองชั้นล่ะ?" ครั้นหยุดฝีเท้าเพราะคิดว่ามีตรงไหนไม่ถูกต้องหมอบหลบลงติดพื้นอย่างไว พ้นคมดาบสิบกว่าเล่มฟันแบบขนานพื้นจากมือโกเลมรูปร่างบางกว่าพวกแรก "นี่อย่าบอกนะว่าหลอกมาเชือดทิ้งน่ะคุณอารักษ์!" ถูกประชิดตัวขนาดนี้ไม่มีจังหวะให้ถอยห่างได้ เจ้าตัวจึงใช้มือปัดเบี่ยงทิศทางดาบในมือโกเลมที่ฟันเข้ามาเท่าที่ทำได้
[อย่ามากล่าวหากันนะเว้ยเจ้าบีสท์ขายไม่ออก ห้องสมบัติย่อมมียามเฝ้ารู้อยู่ยังโวยวายเหมือนไม่ได้เอาสมองมาตอนเกิดหรือไง]
โอ๊ย อารักษ์อะไรปากร้ายแบบนี้
"ก่อนหน้าไม่มียามอะไรแบบนี้สักหน่อย มีแค่กับดักตามทางนิดหน่อยเองนี่นา" โวยไปสองมือปัดป้องสองเท้าขยับว่องไวหลบหลีกก่อนจะสะดุดขาโกเลมตัวหนึ่งทางนั้นใช้โอกาสนี้ฟาดดาบเข้าใส่ จิตกชสวนกลับไปด้วยหมัดอย่างไว และเปรี้ยงเดียวทำทางนั้นแตกกระจาย "พวกนี้เปราะกว่าพวกแรกนี่นา" ในเมื่อทำลายได้ไม่ยากจิตกชจึงกระโจนเข้าไปเป็นผู้ล่าแทน
หลบดาบตัวหนึ่งต่อยเสยกระเด็นไป หมุนตัวถีบส่งอีกตัวที่พุ่งเข้ามาด้านหลังก่อนจะฟาดคมดาบสุญญากาศแบบต่อเนื่องเข้าใส่เก็บกวาดได้ทั้งหมด จากนั้นก็สาวเท้าหน้าตั้งอีกครั้ง
"มันมีโกเลมกี่รุ่นกี่ตัวกันเนี่ย!" คว่ำไปอีกเป็นสิบโผล่ออกมาเสริมเป็นร้อยแถมมีสารพัดรูปแบบอีกต่างหาก มีกระทั้งรูปร่างสัตว์ป่า ไล่ล่าเหมือนจินตกชเป็นของหายากที่ต้องชิงมาให้ได้
ฝีมือที่ฝึกฝนมาพลังจิตทั้งหมดทักษะเปิดใช้หมดหน้าตักแม้ทำให้เจ้าตัวราวอาวุธทำลายล้างเคลื่อนที่ทว่าศัตรูมากมายซ้ำทำลายยากเจ๋งแค่ไหนก็ทำเจ้าตัวหอบตัวโยนจนมุมที่ประตูห้องหนึ่งจนได้ ห่างออกไปห้าเมตรรายล้อมด้วยโกเลมหลายขนาด
"นี่แค่ที่ฝึกพวกมือใหม่จริงหรือ แบบนี้หมายความว่าฉันอ่อนเป็นหนอนจริงๆ ใช่ไหม" จินตกชไม่อยากยอมรับเลยฝีมือที่ฝึกฝนมาต่ำต้อยยิ่งกว่ามือใหม่ของที่นี่เสียอีก
[มือใหม่อะไรของเจ้า โบราณสถานแห่งนี้ระดับยูนิตเฟ้ย อย่ามาเข้าใจเอาตามใจชอบนะเจ้าขี้ริ้ว รู้ไหมมันเสียมารยาท!]
"ยูนิต!! บ้าแล้ว ก็ไหนว่าโดนเคลียร์จนไม่เหลืออะไรแล้วไงล่ะเขาถึงใช้เป็นที่ฝึกซ้อมพวกมือใหม่กันน่ะ"
[เคลียร์ อย่าพูดให้ขำ พวกนั้นผ่านได้แค่ส่วนยอมให้ผ่านเท่านั้น แต่ก็มีบางพวกชั่วซุ่มรอจนได้โอกาสใช้กลโกงลงไปยังสุสานแล้วรื้อค้นทำลายอย่างชั่วร้ายซึ่งเจ้าพวกนั้นตายหมดแล้วหลังก้าวออกจากห้องสุสาน โกเลมกลุ่มแรกที่เจ้าเจอนั่นแหละบดทำลายแบบไม่เหลือซาก]
เสียงบรรยายไม่ต่างจากกำลังฟังนิยายสยองขวัญยามเที่ยงคืนทำเอาสันหลังจินตกชเย็นยะเยือก
"แล้วห้องสมบัติเล่ามีคนบอกว่าของมีค่ากองเท่าภูเขาในห้องนั้นแต่ขนออกไปหมดแล้วนี่นา"
[เหรียญทองเครื่องประดับอัญมณีพวกนั้นคือของมีค่าของพวกเจ้างั้นหรือ ตาต่ำเสียจริง]
"พูดยังกับว่ามีอะไรอื่นมีค่ามากกว่าของที่ว่านั่นเลยนะ อ๊ะๆ ไม่ต้องบอกฉันไม่อยากได้ของมีค่าของโบราณสถานนี้หรอกนะ ถ้าไม่ใช่แพรร์สโตน" พูดแล้วนึกได้ว่าเนื้อเรื่องจะไม่เริ่มถ้าพระเอกยังไม่เกิด
[แน่นอนว่าโบราณสถานแห่งนี้ไม่มีแพรร์สโตนแต่ก็มีสิ่งอื่นที่ผู้ใดได้รับไปจะกลายเป็นผู้เหนือกว่าคนทั้งโลก]
ของแบบนั้นเดี๋ยวพระเอกก็มาเอาไปเองแหละ
"ไหนๆ เราก็คุยกันมาพักใหญ่แล้วช่วยบอกโกเลมพวกนี้ทีได้ไหมว่าฉันไม่ได้มาเอาสมบัติอะไรทั้งนั้น แค่หลงทางและฉันอยากออกไปจากโบราณสถานแล้ว รับปากเลยว่าจะไม่เข้ามาอีกแน่นอน" สองมือยกขึ้นอย่างคนยอมแพ้ ทำลายโกเลมไปหลายสิบเหลืออีกเป็นร้อย หนอนหนังสือหมดแรงแล้ว
[ทางนี้สั่งอะไรไม่ได้หรอก พวกมันมีหน้าที่กำจัดผู้บุกรุกที่กล้าบุกเข้ามาในส่วนหวงห้ามและพวกมันจะไม่เลิกไล่ล่าจนกว่าผู้บุกรุกจะหายไป]
"เจ้าอารักษ์ไม่มีใครคบ!" จินตกชกัดฟันกรอดยังไม่ทันทำอะไรอีกแสงสว่างเล็กน้อยรอดออกมาจากหลังบีสท์ขี้ริ้ว แน่นอนว่าเขาไม่เห็นเพราะแสงนั้นสว่างน้อยกว่าแสงหิ่งห้อยเสียอีก บานประตูที่พิงอยู่เปิดออกฉับพลันทำให้เจ้าตัวหงายหลังล้มโครมเข้าไปหลังประตู
สองตามองเห็นห้องโถงกว้างเพดานสูงลิบทรงโค้งเหมือนท้องพระโรงในปราสาทยุคกลาง ภายในเป็นผนังหินดูใหม่ราวเพิ่งสร้างเสร็จ ไร้คบไฟทว่าสว่างด้วยละอองแสงสีทองกระพริบวิบวับลอยอยู่เกลื่อนห้อง พื้นยกสูงด้านในสุดมีแท่นหินขนาดใหญ่ด้านบนคือผลึกมานาสีทองอร่ามแผ่ไอพลังมหาศาลแบบไม่มีสิ่งใครวัดค่าพลังของมันได้ สองข้างทางคือหุ่นหินผสมโลหะรูปร่างเหมือนคนธรรมดาทว่าสูงสง่าดุจเทพนักรบรักษาบังลังก์
"หุ่นพวกนั้นคงไม่ใช่โกเลมเคลื่อนไหวได้แบบเจ้าพวกนี้หรอกนะ ถ้าใช่ฉันตายแน่" หนอนหนังสือคนนี้อาจลงไปนอนคุยกับญาติใต้ดินในเร็วๆ นี้เสียละกระมัง เวลางอแงมีไม่มากโกเลมด้านนอกฟาดอาวุธใส่จินตกชรีบกลิ้งตัวเข้าไปในห้องนั้น โกเลมด้านนอกหยุดชะงักเหมือนพวกมันไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาในห้องนี้ได้ "เหมือนฉันจะรอดแล้วนะ" นอนแผ่หอบหายใจที่พื้นจนพลังฟื้นถึงลุกขึ้นเดินสำรวจหาทางออก
แม้เจ้าผลึกขนาดใหญ่แบนแท่นโดดเด่นสะดุดตาทว่ามันไม่สามารถเรียกความสนใจจากบีสท์ขี้ริ้วซึ่งกวาดตาสำรวจไปทั่วห้องเพื่อหาทางออกไปจากที่นี้ได้แม้แต่น้อย เดินผ่านไปเคาะผนังฝั่งหนึ่งแบบระวังตัวสุดชีวิตเหลือบมองพวกหุ่นสูงท่วมหัวตลอดเวลาไม่มีอะไรผิดปกติ เดินข้ามไปอีกฝั่งไล่เคาะไปตลอดฝั่งยังคงตันแน่นไร้ช่องทางลับ
"ไม่เอาน่าต้องมีทางลับผ่านออกไปจากห้องนี้สักทางที่ที่ไม่ใช่ประตูหน้าสิ ขืนออกไปทางเดิมได้โดนโกเลมพวกนั้นสับเละพอดี" ยังคงเดินสำรวจอย่างมีความหวัง วิสัยทัศน์ระยะไกลเปิดใช้เต็มที่เก็บรายละเอียดไปทั่วจนที่สุดก็ไปหยุดยังแท่นหินบนพื้นยกสูง "ตรงนั้นหรือ"
จินตกชรีบวิ่งขึ้นไปที่แท่นหินทว่าสันหลังเย็นยะเยือกขึ้นมาฉับพลันเจ้าตัวชะงักเท้า โกเลมหินทั้งโถงหันมามองเจ้าตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แล้วตามด้วยการขยับตัวของพวกมัน
"ชิบเป๋งแล้ว หรือเจ้าพวกนี้คิดว่าฉันจะขโมยผลึกมานาแท่งนี้" ในเมื่อเจ้าตัวกำลังตรงไปหาผลึกแท่งนั้นนี่นา "จะมโนอะไรเรื่องของพวกนายฉันแค่หาทางออกเว้ย!" ไม่คิดอะไรให้เสียเวลาอีกจินตกชพุ่งตัวไปยังแท่นหินรวดเร็ว
ระยะทางแค่ไม่กี่ร้อยเมตรไม่น่าเป็นปัญหาถ้าพวกที่ขวางทางไม่ใช่โกเลมนักรบ ดาบหินในมือโกเลมตัวหนึ่งตวัดฟาดแค่เฉี่ยวแต่ก่อเกิดแรงระเบิดน่ากลัว แล้วยังมีแรงทำลายพื้นที่อีกหลุมใหญ่
"ของแบบนี้นอกจากพระเอกแล้วใครมันจะล้มได้ฟะ พลังทำลายล้างขนาดนี้แล้วยังฝีมือดาบระดับปรมาจารย์อีก เว้ยโกง!" ทางนั้นใช้ดาบทางนี้ก็คมสุญญากาศฟาดฟันปัดป้องกันมือเป็นระวิง ต่อให้หักล้างกันได้พอดีแต่เสียเปรียบเรื่องจำนวนไม่นานคงรู้ผล ถึงบอกว่าไม่นานแต่กับจินตกชที่ฝึกความอดทนมาแบบมหาศาลก็ยันได้หลายชั่วโมงนั่นแหละ แต่จะมัวทำแบบนั้นอยู่ทำไมมีจังหวะหนีได้ก็หนีสิ
พวกโกเลมนักรบแสดงให้เห็นถึงฝีมือดาบอันเหนือชั้นทั้งการผสานกำลังและจังหวะจู่โจม จินตกชเลือกทักษะพลังระดับแม็กซ์แล้วยังได้รับการฝึกสอนจากผู้บำเพ็ญฝีมือของจริง จากเรื่องก่อนเจ้าตัวยังไม่ได้ใช้วิชาดาบที่กังจวี้แสดงให้ดูก็ตายเสียก่อนแล้ว ตอนนี้อย่างไรก็ต้องลองใช้แล้ว เจ้าตัวสงบใจลง สองมือวางข้างตัว เพียงเสี้ยววินาทีก็ตวัดออกไปรวดเร็วกว่าดาบในมือโกเลมพวกนั้นหลายเท่า
"สะบั้นสุญญากาศสรรพคราส!"
คมอากาศที่ปรากฏขึ้นเป็นสีดำอมม่วงถูกจินตกชตวัดออกไปเป็นวงกลมสมบูรณ์ พลังทำลายพุ่งออกไปแบบสามร้อยหกสิบองศา ตัดผ่านทุกห้วงอากาศฟาดฟันทำลายอาวุธในมือโกเลมทุกตัวรวมทั้งดีดพวกมันกระเด็นไปกระแทกผนังโถงได้ทั้งหมดในครั้งเดียว ถ้าจินตกชมีทักษะสะบั้นสุญญากาศในระดับผู้เชี่ยวชาญการลงมือนี้จะป่นทุกอย่างเป็นผงรวมทั้งห้องนี้ด้วย ยามนี้ทำลายอาวุธและดีดห่างออกไปได้ถือว่าดีมากแล้ว
ทางด้านหน้าเปิดโล่งแล้วบีสท์ขี้ริ้วพุ่งออกไปสุดตัวแล้วกระโดดสองขาถีบแท่งผลึกสีทองบนแท่นกลิ้งตกไปอีกด้าน บนแท่นมีโพงใหญ่พอที่เขาจะทิ้งดิ่งลงไปได้ ใครจะรอให้โกเลมตั้งตัวได้เล่าเจ้าตัวกระโดดลงไปทันทีแต่ยังช้าไปกว่าหอกด้ามหนึ่งในมือโกเลมขว้างมาปักใส่หลังคอ แรงกระแทกแบบนั้นไม่แค่หมดสติมันควรแทงทะลุคอไปเลยแต่เปล่า หอกด้ามนั้นแตกกระจายเป็นเศษชิ้นเล็กๆ และแรงกระแทกนั้นก็ทำให้จินตกชหมดสติระหว่างตกลงไปในโพงนั้น
พอผู้บุกรุกหายไปแล้วและไม่ได้หยิบฉวยสิ่งใดในโถงติดมือไปด้วยการไล่ล่าจึงหยุดลง เหล่าโกเลมช่วยกันยกแท่งผลึกขึ้นมาตั้งอย่างเรียบร้อยและกลับไปยืนประจำตำแหน่งเดิม รอยพังทลายในห้องฟื้นคืนสภาพอย่างรวดเร็ว ไม่ถึงอึดใจทุกสิ่งกลับเป็นปกติเสมือนเมื่อครู่ไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้นในห้องนี้ทั้งนั้น
"นี่มันก็ผ่านไปหนึ่งวันแล้วนะเราจะนั่งรออยู่แบบนี้อย่างเดียวหรือ" พินเดอร์หมุนขนมปังก้อนหนึ่งในมือ
"ก็แล้วจะให้ไปตามหาตรงไหนล่ะ ทางลับที่ซีวิลล์เจอก็แผ่ความรู้สึกน่าสยดสยองออกมาเสียขนาดนั้น ฉันยอมรับว่ากลัวจนแทบก้าวขาไม่ออก" นึกถึงทางแยกห้าทางในห้องปิดทึบห้องนั้นแล้วนาธานสันหลังเย็นไม่หาย
ลูอิซพลิกขนมปังบนตะแกรงย่างเหนือกองไฟที่พวกเธอก่อไว้ในห้องนี้แล้วใช้อุ่นขนมปังรอบีสท์ขี้ริ้ว "ฉันเองก็กลัวจนก้าวข้าไม่ออกเหมือนกัน หลังทางแยกเหล่านั้นอาจเป็นห้องที่ยังไม่มีใครเคลียร์ก็ได้"
ถ้าเป็นก่อนหน้าเจอทางเหล่านั้นพินเดอร์กับนาธานคงบอกว่าลูอิซคิดไปเอง แต่ตอนนี้ไม่รู้ทำไมทั้งสองเชื่อหมดใจขึ้นมาว่าส่วนที่เคลียร์ได้ของโบราณสถานแห่งนี้อาจแค่ส่วนเล็กๆ เท่านั้นกระมัง และยังมีสิ่งลึกลับเกินกว่านักผจญภัยทั้งหมดในภูมิภาคนี้รับมือไหวเก็บซ่อนอยู่
แน่นอนว่าความคิดของทั้งสามถูกต้อง โกเลมในห้องท้องพระโรงแค่ตนเดียวก็สามารถกำจัดนักผจญภัยระดับ A ได้ไม่ยากทว่าที่เอาจินตกชไม่อยู่เพราะทางนี้ไม่ใช่ระดับ A ทั่วไป
ด้านหลังทั้งสามปรากฏทางเวทขนาดคนคนหนึ่งร่วงออกมาได้ บิสท์ขี้ริ้วร่วงออกมาจากทางเวทนั้นแล้ววงเวทก็หายไป
ทั้งสามคนได้ยินเสียงด้านหลังรีบหันกลับไปมองพร้อมตั้งท่าซัดพลังใส่ทุกสิ่งถ้าเป็นมอนสเตอร์ ก่อนจะเห็นว่าใครกองอยู่ตรงนั้น
"ซีวิลล์!"


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

ตอนที่ 4
ไม่รู้ล่ะว่าจินตกชมาอยู่ตรงนั้นได้อย่างไรแต่ทั้งสามก็รีบเข้าไปดูเจ้าบีสท์ขี้ริ้ว สภาพนั้นยับเยินไม่ต่างจากพวกที่ไปผ่านกลางฝูงมอนสเตอร์ขนาดใหญ่มาอย่างไรอย่างนั้น ลูอิซช่วยรักษาให้ด้วยเวทต้องใช้เวลาระยะหนึ่งสภาพยับเยินถึงดูดีขึ้นแต่เจ้าตัวยังไม่ได้สติ
"เขาไปทำอะไรมานะ"
"วิ่งหนีโกเลมนะสิ" ตอบกลับไปทั้งที่ยังไม่ลืมตา
"ฟื้นแล้วหรือเป็นอย่างไรบ้าง?" นาธานกวาดตามองสภาพเยินได้ที่ของบีสท์หนุ่ม ไม่อยากคิดเลยว่าไปเจออะไรมาแค่ไหน
จินตกชลุกขึ้นนั่งพลางยกมือนวดต้นคอ แน่ใจว่าโดนหอกพุ่งใส่จังๆ ทว่าไม่มีรอยแผลมันประหลาดจนอดดึงเสื้อดูไม่ได้การดึงนี้ทำให้แผ่นโลหะตกลงไปอยู่ที่เอวก่อนมีใครเห็น
ไม่มีรอยเลือดแสดงว่าหอกด้ามนั้นไม่ถึงตัวฉันหรือ ไม่มีทางรู้สึกถึงแรงกระแทกเข้าท้ายทอยเต็มรักเลยนะ ต่อให้ไม่มีแผลแต่มันเป็นจุดที่ทำให้ถึงตายได้ง่ายๆ เลยนี่นา
จินตกชยังคงคลำหลังคอจนพินเดอร์ดึงคอเสื้อด้านหลังดู
"เฮ้ย ทำอะไรของนาย!"
"อะไรเล่าก็เห็นลูบไม่เลิก ขนแหว่งเป็นแอ่งเลยนี่หว่ามีรอยแดงเล็กน้อยด้วยแฮะ" ว่าพลางจิ้มนิ้วลงไปทำบีสท์ขี้ริ้วทะลึ่งพรวดขึ้นจากพื้น
"โทษทีฉันบ้าจี้ อย่าจิ้มแบบนี้อีก" รีบดึงคอเสื้อขึ้นมาบังหลังคอ "ว่าแต่พวกนายรออยู่ที่นี่ตลอดเลยหรือ" มีกองไฟกับขนมปังบนตะแกรงย่างอีกต่างหาก ทำอย่างกับมาตั้งแค้มป์
"พวกเรารอนายอยู่ในห้องนี้ทั้งวันไม่ให้หาอะไรกินได้ไงเล่า" พินเดอร์ส่ายหน้าแล้วลุกเดินกลับไปนั่งข้างกองไฟเพื่อหยิบขนมปังออกมาจากตะแกรงเพราะได้กลิ่นไหม้โชยออกมาแล้ว
"นายเถอะไปเจออะไรมาถึงยับเยินเสียขนาดนั้น" นาธานเดินตามพินเดอร์กลับไปที่กองไฟ
"รีบออกจากโบราณสถานนี้กันก่อน เร็วเลย แล้วจะเล่าให้ฟังข้างนอก" จินตกชเหลียวล่อกแล่กราวกลัวว่าจะมีโกเลมตนไหนแอบซุ่มมองอยู่พลางเร่งให้ทั้งสามเก็บของ
"ยังมีอะไรน่ากลัวในที่โดนเคลียร์จนพรุนแบบนี้ด้วยหรือไง" พินเดอร์ไม่เห็นว่ามีสิ่งใดน่ากลัวนอกจากกับดักตามทางเดิน
จินตกชมองหน้าคนพูด "แน่ใจหรือว่าไม่รู้สึกอะไรเลยก่อนหน้านี้ มันสะเทือนไปทั้งโบราณสถานเลยไม่ใช่หรือ"
"นายเป็นคนทำให้มันสะเทือนงั้นหรือ!?" สามคนถามเสียงดังไม่ต่างจากตะโกน
บีสท์ขี้ริ้วยิ้มแหย "ไม่ใช่ทั้งหมดแต่ก็มีส่วนแหละนะ และฉันคิดว่าเราคงต้องส่งรายงานนี้ให้ทางสมาคมนักผจญภัยด้วย ไม่งั้นอาจมีผู้เสียชีวิตเพราะความไม่รู้ได้"
"หรือมันจะเกี่ยวกับการที่นักผจญภัยบางกลุ่มเข้ามาซ้อมฝีมือแล้วหายตัวไปอย่างลึกลับ"
"จริงสิมันมีข่าวแบบนั้นด้วยนี่นา แต่ก็น้อยจนอดคิดไม่ได้ว่าคนพวกนั้นอาจไม่ได้เข้ามาแต่แรกก็ได้" นาธานสาวเท้าตามบีสท์หนุ่มที่เดินว่องไวไม่เกรงใจกับดักตามทางซึ่งไม่รู้ทำไมกับดักทั้งหลายไม่ทำงานปล่อยทั้งสี่เดินผ่านสบาย
"เห็นทางแยกพวกนั้นแล้วก็น่ารู้นี่นาว่าหายไปแบบไหน ฉันมั่นใจว่าคนที่หายไปไม่มีโอกาสได้กลับมาแบบฉันแล้วล่ะ...!" บีสท์หนุ่มยกมือห้ามคนที่เดินตามมาทั้งสาม "ข้างหน้ามีคน ท่าทางอันตรายมากด้วย"
"อยู่นี่เองหรือเจ้าบีสท์ตัวต้นเหตุ" ชายหนุ่มกล้ามใหญ่ท่าทางไม่ต่างจากนักรบกระหายเลือดแสยะยิ้มเหี้ยม
"หินมานาที่แกหยิบจากโกเลมไปด้วยนั่นเอามาให้พวกข้าเสียดีๆ ถ้าไม่อยากหายสาบสูญแบบบางกลุ่มในโบราณสถานนี้" ทางนี้เป็นจอมเวทระดับกลาง แผ่ไอพลังออกมากดดันสร้างความหวาดกลัวให้ทั้งสี่จนสามคนเหงื่อซึมแผ่นหลัง
จินตกชหรี่ตามองนอกจากสองคนท่าทางน่ากลัวยังมีลูกกระจ๊อกอีกกลุ่มใหญ่ตามหลังมาด้วย แต่ละคนดูไม่ยับเยินมากนักไม่ใช้เวทรักษาเรียบร้อยแล้วก็คงฝีมือสูงถึงไม่โดนโกเลมพวกนั้นซ้อมยับ
"ในเมื่อพวกนายฝีมือสูงขนาดนั้นน่าจะได้จากพวกโกเลมมาหลายชิ้นแล้วอย่างกกับที่ฉันเอามาชิ้นเดียวเลยน่า" เขาเอามาแค่ชิ้นเดียวเองยังอยากจะแย่งอีกนิสัยไม่ดีเลยตัวประกอบพวกนี้
พวกต้องการชิงหินมานาเดินมาปิดทางพร้อมเตรียมอาวุธออกมาแสดงเจตนาว่าเต็มใจใช้กำลัง ถ้าเจ้าบีสท์ขี้ริ้วไม่ให้ของที่พวกมันต้องการ
จินตกชมองประเมินคนพวกนี้อีกครั้งแล้วถอนใจเสียครั้ง "พวกรอเก็บผลประโยชน์หลังคนอื่นเหนื่อยจนหมดแรงนี่เอง นี่คงวิ่งหนีโกเลมหางจุกตูดเลยละสิ" อย่าหาว่าปากเสียเลยแต่เจ้าพวกชุบมือเปิบแบบนี้ต้องซัดให้หนัก
"ไอ้บีสท์อัปลักษณ์นี่ อยากหายสาบสูญนักใช่ไหม!?" ท่าทางกระหายเลือดของกลุ่มนักผจญภัยที่ผันตนมาเป็นโจรทำพวกลูอิซเตรียมพร้อมสู้เช่นกันแม้รู้ว่าพวกนี้เก่งกว่าก็ตาม
"เอามาจากศพพวกแกก็ได้ ฆ่ามัน!"
กระสุนพลังเวทสารพัดรูปแบบบินมาก่อนเป็นสิ่งแรกทว่าบีสท์ขี้ริ้วพุ่งออกไปพร้อมตวัดมือส่งสะบั้นสุญญากาศใส่แบบกวาดในวงกว้าง นอกจากลบล้างพลังเวทเหล่านั้นทั้งหมดยังพุ่งเข้าถึงตัวจอมเวทในพริบตา ลูกถีบแบบเต็มแรงส่งเข้ากลางตัวส่งปลิวไปกระแทกผนังพังทะลุไปเลย
"แรงอะไรวะนั่น!" เจ้าคนโวยปลิวตามไปจากการวกกลับมาเตะส่งตามไปติดๆ แล้วตวัดมือส่งคมสุญญากาศออกไปรอบทิศอีกครั้ง นอกจากส่งพวกหาเรื่องนั่งกุมแผลเลือดไหลโกรกยังทำผนังแถวนั้นพังไปอีกแถบใหญ่
"เว้ย แรงไปหรือนี่" จินตกชไม่นึกว่าผนังแถวนี้เปราะ ในเมื่อห้องก่อนที่โดนไล่ยังแทบไม่มีรอยจากการใช้คมสุญญากาศเลยนี่นา
"นี่แกทำได้ยังไง อั่ก!"
ลูกพลังเวทจากลูอิซอัดเข้าเต็มหน้าส่งเจ้ากล้ามใหญ่หน้าหงายแล้วตามด้วยบาทาแสนหนักจากบีสท์ขี้ริ้วเตะเสยคางให้หนึ่งครั้งส่งลงไปนอนนับดาวทันใจ
"ฉันคว่ำโกเลมได้นะเว้ย แล้วพวกนายเอาความมั่นใจไหนมาคิดว่าจะสามารถแย่งหินมานาไปจากฉันได้" จินตกชไม่ใช่คนชอบดูถูกใครแต่กับพวกนี้ขอเว้นไว้สักกลุ่มละกัน "ถ้ามาให้เห็นอีกครั้งฉันจะส่งพวกนายไปนอนพักในสุสานให้" แล้วรีบพาทั้งสามออกจากโบราณสถานนี้
ตลอดการเดินทางไปยังสมาคมนักผจญภัยจินตกชเล่าให้ทั้งสามฟังว่าไปเจออะไรมารวมทั้งความจริงที่ว่าโบราณสถานแห่งนั้นแท้จริงแล้วส่วนที่เคลียร์ได้แค่ส่วนนอกซึ่งเป็นส่วนที่อนุญาตให้เข้ามาได้เท่านั้น ส่วนโบราณสถานแท้จริงนั่นยังไม่มีสิ่งใดเข้าถึงได้ตั้งแต่สร้างเสร็จเมื่อเจ็ดหมื่นปีก่อน รายงานนี้สร้างความตื่นตะลึงให้นักผจญภัยทั้งโลก และนั่นจึงเป็นเหตุให้นักผจญภัยมากมายเดินทางมาเพื่อบุกโบราณสถานอัลฮาซานอีกครั้ง
การบุกเคลียร์ครั้งนี้ทำให้ได้รู้ว่ายามเฝ้าทรงอำนาจแบบกลุ่มไหนก็ต้านไม่ได้ ขนาดรวมกันเป็นปาร์ตี้ขนาดใหญ่เกือบร้อยคนยังไม่สามารถฝ่าโกเลมร่างมนุษย์ซึ่งมีเพียงแค่สิบตัวได้สักคน แล้วยังมีโกเลมรูปร่างประหลาดอีกเป็นร้อยที่พร้อมทำให้นักผจญภัยผู้เชื่อว่าตนมีฝีมือร้ายกาจกลายเป็นคนสาบสูญในโบราณสถานแห่งนี้ตลอดเวลา
จากโบราณสถานที่มือใหม่เข้ามาซ้อมฝีมือกลายเป็นโบราณสถานอันตรายร้ายแรงอันดับหนึ่งของมหาทวีปในเดือนเดียว ข่าวจริงไปทั่วทั้งโลกและมันก็ทำให้นักผจญภัยมากมายเอาชีวิตมาทิ้งอย่างแท้จริง ยิ่งในตลาดมีหินมานาที่ได้จากโกเลมในอัลฮาซานยืนยันด้วย ยิ่งทำให้นักผจญภัยยอมถวายชีวิตหาทางเคลียร์โบราณสถานให้ได้
"กิลด์ใหญ่สี่กิลด์ที่เข้าไปในอัลฮาซานต่างแย่งพื้นที่กันน่าดูเลยตอนนี้"
"นายคิดว่ากิลด์ไหนจะเคลียร์ได้"
"กิลด์ไหนเคลียร์ได้หรือไม่ฉันไม่รู้ รู้แค่ตอนนี้แทบพินาศทุกกิลด์ที่เข้าไปท้าทายแล้วนั่นแหละ"
"เมื่อวานก็เห็นหามออกมาเป็นสิบ แบบไร้ลมหายใจนะ"
ตามร้านเหล้า ตามสถานที่ร้านอาหารต่างพูดคุยถึงเรื่องนี้กันทั้งนั้น ต่างอยากรู้ว่าในโบราณสถานแห่งนั้นเก็บสิ่งใดไว้กันแน่ แค่หินมานาจากโกเลมยังประเมินค่าไม่ได้ สิ่งที่โกเลมพวกนั้นพิทักษ์อยู่จะล้ำค่าเพียงใด
"มีแต่คนอยากพิชิตอัลฮารานทั้งนั้นเลยนะ" ลูอิซเดินไปทางไหนล้วนได้ยินแต่คนพูดถึงเรื่องเดียวเลย
"ค้นพบใหม่หลังจากที่คิดว่าเคลียร์ไปแล้วนี่นา แล้วยังพลิกความเข้าใจว่าเป็นแค่โบราณสถานเก่าแก่ธรรมดาแบบหน้ามือเป็นหลังมืออีกด้วยย่อมเรียกความสนใจจากพวกชอบท้าทายให้หวังไปสร้างชื่อได้มากมายก็ปกตินะ" จินตกชได้แต่อวยพรทุกท่านจากใจ แต่ตนนั้นไม่ขอเหยียบย่างไปอีกเป็นครั้งที่สองล่ะ โกเลมในห้องนั้นยังตามมาหลอกหลอนถึงในฝันให้สะดุ้งตื่นได้หลายครั้งหลังจากกลับถึงที่พัก แล้วเจอว่ามีโลหะแผ่นเท่าบัตรเครดิตติดมาด้วย ครั้นให้เอาไปคืนก็กลัวจนขอละไว้ก่อนเก่งกว่านี้จะเอาไปขว้างอัดหน้าพวกโกเลมแล้วโกยไม่เหลียวหลังให้ดู ตอนนี้ก็เก็บไว้ในคลังก่อน
ทั้งสี่นั่งคุยเล่นกันอีกเล็กน้อยก่อนไปส่งเงินที่ได้จากการขายหินมานาจากโกเลมซึ่งมากมายจนทั้งสามเกรงใจเจ้าบีสท์ขี้ริ้วเพราะพวกเขาไม่ใช่คนที่สู้จนได้มาทว่าจินตกชก็ยังยกเงินเกือบทั้งหมดให้ และเก็บไว้ใช้บ้างเล็กน้อย ก่อนทั้งสี่จะออกเดินทางค้นหายาแก้คำสาปตามข่าวสารที่ได้รับมา ซึ่งทั้งสี่ไม่เฉียดเข้าไปใกล้โบราณสถานอัลฮาซานอีกเลยจนเวลาล่วงเลยไปเจ็ดปีเต็ม ชื่อเสียงนักผจญภัยของทั้งสี่เลื่องลือไม่แพ้กิลด์ชั้นนำของแต่ละทวีป กลุ่มนักผจญภัยสี่คนอายุไม่น้อยทว่ารับงานระดับโกลด์ไปจัดการเกือบร้อยงานแล้วและไม่มีงานไหนล้มเหลว แม้หลายกิลด์อยากได้ตัวแต่ทั้งสี่ไม่คิดเข้ากิลด์ไหนทั้งนั้น
หมู่บ้านเล็กกลางป่าเขายามนี้เต็มไปด้วยเสียกรีดร้องอย่างหวาดกลัว เสียงร้องไห้ เสียงคำรามสั่นประสาทของพวกมอนสเตอร์ กลิ่นเหม็นไหม้แสบจมูก กลิ่นเลือดฟุ้งตลบไปทั้งหมู่บ้าน มอนสเตอร์ร่างสูงใหญ่สามเมตรรูปร่างคล้ายหมาป่ามีเขากระทิงตามตัวยังมีเปลือกแข็งเหมือนสวมชุดเกราะ ทำให้ต้านทานอาวุธมีคมและพลังเวทได้อย่างน่ากลัว ทั้งฝูงซึ่งมีจำนวนสามสิบตัวบุกทำลายหมู่บ้านในบริเวณชายป่าหลายหมู่บ้านแล้ว ทางการส่งทหารมาหลายกองกลับถูกฆ่าจนหมดสิ้น ทำให้ต้องประกาศจ้างนักผจญภัยในราคาแพง ภารกิจนี้เทียบเท่าระดับโกลด์ซึ่งหลายกิลด์เรียกค่าตอบแทนสูงจนทางการไม่สามารถจ่ายไหว ทำให้มอนสเตอร์ฝูงนั้นบุกทำลายไปเรื่อยๆ สร้างความเสียหายทั้งชีวิตและพื้นที่อยู่อาศัย
"บ้าเอ๊ย พวกมันน่ากลัวเกินไปแล้ว พลังเวทฉันจะหมดแล้วนะเว้ย!" จอมเวทคนหนึ่งในกลุ่มนักผจญภัยที่รับงานมาตะโกนสุดเสียง กลุ่มของเขามีถึงสิบคนทว่ายามเหลือแค่สี่ที่ยังพอเหลือพลังสู้อยู่บ้าง
"ไม่เอาแล้วขืนสู้ต่อได้ตายแน่ ฉันไม่อยู่แล้ว!" หนึ่งในสี่หันหลังวิ่งหนีทันทีที่พูดจบ อีกสองเห็นแบบนั้นรีบวิ่งตามไปทันทีมันจึงทำให้อีกหกคนซึ่งบาดเจ็บไม่น้อยพลอยพากันหนีด้วย
"ฉันก็ไม่เอาแล้ว ใครจะเอาชีวิตมาทิ้งกันวะ"
"รอด้วยสิเว้ยพวกแก!" จอมเวทเองก็ไม่สนใจแล้วหนีเอาตัวรอดแบบไม่สนใจคนของหมู่บ้านนี้แล้ว
"ท่านนักผจญภัย อย่าทิ้งพวกเราไปอย่างนี้ ได้โปรดเถอะ!" ชาวบ้านหลายคนพยายามห้ามและขอความเมตตาทว่ากลับถูกนักผจญภัยเหล่านั้นนั้นถีบล้ม แล้วยังใช้เวทซัดใส่จนได้รับบาดเจ็บกันระนาว
"พวกแกก็ช่วยตนเองสิเว้ย ใครจะมาตายกับพวกแกเล่า!" มีถ่มน้ำลายใส่เสียครั้งแล้วพากันใช้หินมานาเพิ่มพลังในการเคลื่อนไหวให้เร็วกว่าปกติในการหนีออกจากหมู่บ้าน ไม่แม้สนใจเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของคนที่กำลังถูกมอนสเตอร์ฉีกร่าง
ตรงหน้าเด็กชายวัยห้าขวบซึ่งมีเส้นผมสีน้ำตาลไหม้คือร่างยักษ์ของมอนสเตอร์อ้าปากกว้างโชว์เขี้ยวแหลมคมแบบพร้อมขย้ำเด็กชายในคำเดียว ดวงตาสีน้ำเงินเข้มจับจ้องมัจจุราชสี่ขาด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังจากก้นบึ้งของวิญญาณ เส้นผมสีน้ำตาลไหม้เปลี่ยนเป็นสีขาวในแวบเดียวจากความกลัวถึงที่สุดทว่าเสี้ยววินาทีความสิ้นหวังนั้นได้ถูกทำลายสิ้น
เผ่าบีสท์ร่างสูงสง่ากระโจนมาลงตรงหน้าคั่นกลางระหว่างเด็กชายตัวน้อยกับมอนสเตอร์ตัวยักษ์แล้วตวัดดาบผลึกสีแดงในมือออกไปเพียงครั้งเดียวทว่ากลับมองเห็นคมดาบมากมายทะยานออกไปฟาดฟันพวกสี่ขาร่างขาดกระจัดกระจายถึงห้าตัวในครั้งเดียว ความตั้งใจฟาดฟันมอนสเตอร์ทั้งหมดทำให้เจ้าตัวไม่ทันมองว่ามีหน้าต่างโฮโลแกรมเด้งขึ้นมาแวบหนึ่ง เจ้าตัวไม่สนใจหน้าต่างจึงปิดไปเพื่อไม่รบกวนวิสัยทัศน์ที่กำลังใช้อย่างเต็มที่ในยามต่อสู้
"ไหนว่าทนทานอาวุธมีคมไงล่ะ ยุ่ยยังกลับเต้าหู้" น้ำเสียงแหบแห้งเยาะเย้ยใส่พวกสี่ขาติดเกราะมาอย่างมั่นใจว่าไม่มีใครล่าพวกมันได้ทว่ายามนี้ บีสท์ขี้ริ้วคนหนึ่งกำลังเขย่าขวัญพวกมันได้อย่างร้ายกาจ "ฝากช่วยดูคนเจ็บทีครับ เจ้าสี่ขาพวกนี้ผมเก็บเอง" แล้วพุ่งออกไปลงกลางฝูงให้พวกมันแตกฮือไปคนละทางอย่างไวทว่ายังมีตัวที่ช้า ดาบสีแดงตวัดกวาดแบบขนานพื้นฟันขาทั้งสี่ขาดกระเด็น แล้วพุ่งเข้าไปฟันจากบนลงล่างผ่าครึ่งตัวไปเลย
"เข้าสู่โหมดล่าเหยื่อแล้วใช่ไหมนั่น" นักเวทสูงวัยใช้เวทรักษาแบบครั้งเดียวรักษาได้นับสิบคน
"ไม่ว่าเมื่อไหร่เจ้าซีวิลล์เวลาล่าไม่หมดไม่เลิกเลยนะ" เห็นบีสท์ขี้ริววิ่งไล่ทุกตัวไม่มียอมปล่อยแล้วนักดาบสูงวัยคนนี้ได้แต่ส่ายหน้า
"เรื่องสนุกของเขาก็รู้อยู่" ลุงผมดำยิ้มขำขณะช่วยพยุงเด็กชายผมขาวขึ้นจากพื้น "ไม่เป็นไรนะเจ้าหนู"
เพราะไม่มีบาดแผลตรงไหนทั้งสามจึงไม่รู้ว่าเด็กคนนี้ก่อนหน้าหวาดกลัวตนแทบเสียสติถ้าบีสท์ขี้ริ้วมาไม่ทัน ทว่ามันก็ช้าไปกว่าจะเห็นสีผมเด็กคนนี้เปลี่ยนเพราะความกลัว ทั้งสามจึงคิดว่าไม่เป็นไรแล้วนั่นเอง เด็กชายกวาดตามองซากมอนสเตอร์ก่อนจะมองตามไปยังเผ่าบีสท์ที่กำลังไล่ล่าด้วยดาบผลึกใสสีแดง
เท้าสุดหนักถีบมอนสเตอร์ตัวหนึ่งกระเด็นไปกระแทกอีกตัว อีกสองตัวตบกรงเล็บใส่บีสท์คนนั้นถีบตัวโดยใช้ขาของตัวด้านข้างเป็นฐานพุ่งอ้อมไปด้านหลังตัวที่ตบกรงเล็บแล้วฟาดดาบลงที่คอตัดขาดเป็นสองท่อน แล้วพุ่งเข้าใส่อีกตัวตวัดดาบฟันแบบรัวเร็วเกินกว่าสายตาคนทั่วไปมองทันเข้าใส่ถึงสิบครั้งในพริบตา ส่งลงไปกองพื้นนอนนิ่งไร้ลมหายใจ จากนั้นกระโจนไปล่าอีกสามตัวสุดท้ายด้วยความเร็วที่เหนือกว่าวิ่งแซงพวกมันไปด้านหน้าพร้อมฟาดฟันดาบใส่ด้วย ส่งพวกมันเป็นชิ้นๆ ได้แบบไม่รู้ตัว การฟาดฟันต่อสู้นั้นช่างตระการตาให้ชาวบ้านทั้งหมดไม่อาจละสายตาไปจากเผ่าบีสท์คนนั้นได้ แค่ครู่เดียวจริงๆ มอนสเตอร์ร้ายทั้งฝูงเหลือเพียงแค่ซากเป็นอันเก็บพวกมันได้ทั้งหมด เจ้าตัวยืนกวาดตาไปทั่วๆ ท่ามกลางซากศพและทะเลเลือดทั้งที่มันเป็นภาพที่น่ากลัวมากแต่คนทั้งหมดกลับรู้สึกว่าดูดีและเหมาะสมกับบีสท์คนนั้นยิ่งนัก จินตกชเห็นว่าไม่เหลือมอนสเตอร์แล้วจึงเก็บดาบแล้วเดินกลับมาดูสภาพชาวบ้าน
"ไม่เป็นไรแล้วนะ ขอโทษที่มาช้าไปหน่อย" แม้ไม่ใช่ความผิดของตนที่มีคนเจ็บคนตายมากมายในหมู่บ้านนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะมีคนรับงานนี้ก่อนแล้วเขาคงไม่มาช้าแบบนี้ ถ้ารับงานปราบมอนสเตอร์ที่นี่ให้เร็วกว่านี้คงไม่ทำให้สูญเสียมากแบบนี้แน่นอน
"ไม่ครับ แค่พวกท่านมาแล้วยังกำจัดพวกมันทั้งหมดเท่านั้นพวกข้าก็ขอบคุณมากแล้วครับ"
"ขอบคุณที่มาช่วยพวกเรา"
"ขอบคุณท่านผู้กล้า" ชายวัยกลางคนยกมือท่วมหัวน้ำตาซึม
"ไม่ใช่ผู้กล้า แค่นักผจญภัยระดับกลางๆ เท่านั้นครับ" ได้ยินแบบนั้นขนทั้งตัวบีสท์ขี้ริ้วลุกพรึบเลย สะพรึงแรงนะขอบอก "ข้าออกไปตรวจดูรอบหมู่บ้านก่อนนะว่ายังมีพวกมันเหลืออยู่หรือเปล่า" พูดจบก็กระโจนออกไปทันที เจ้าตัวไปได้ไวเกินใครมองตามทัน
ภายในป่ามีร่องรอยหักพังจากฝีมือมอนสเตอร์มากมายทว่าจินตกชใช้วิสัยทัศน์ระยะไกลกวาดตาไปทั่วไม่พบมอนสเตอร์หลงเหลืออยู่แม้แต่ตัวเดียวในบริเวณนี้แล้ว เจ้าตัวจึงเดินไกลออกไปอีกแล้วกระโดดขึ้นไปมองทั่วๆ จากที่สูงจนแน่ใจว่าไม่เหลือแล้วจริงๆ จึงกลับมายังหมู่บ้านซึ่งลูอิซ นาธาน พินเดอร์ช่วยดูแลคนเจ็บและจัดการทุกเรื่องเรียบร้อยแล้ว
"ไง ได้ความว่าไงบ้าง?" นาธานเห็นบีสท์หนุ่มกลับมาพลางมองไปทั่วราวหาอะไรบางอย่าง
"มอนสเตอร์ฝูงนั้นไม่เหลือแม้แต่ตัวเดียวแล้ว ว่าแต่ทำไมหมู่บ้านพังขนาดนี้ล่ะก่อนพวกเรามามีนักผจญภัยอีกกลุ่มมาถึงก่อนไม่ใช่หรือ พวกนั้นหายไปไหนหมด?" นอกจากชาวบ้านแล้วไม่เห็นคนที่ท่าทางเป็นนักผจญภัยได้สักคน อย่างน้อยพวกก่อนหน้าควรเหลือสักคนสองคนสิถ้าสู้ไม่ไหว
"หนีไปหมดแล้ว ก่อนพวกท่านมาแค่ไม่กี่นาที"
เสียงตอบอยู่ต่ำกว่าระดับสายตามากโขบีสท์หนุ่มจึงก้มมองหาเจ้าของเสียง เด็กชายผมขาวสูงแค่เอวเขา กำลังจ้องมองเผ่าบีสท์ด้วยดวงตาสีน้ำเงินแฝงประกายคมกล้า เพียงสบตาจินตกชก็รู้ว่านี่เป็นตัวละครหลักแน่นอนแต่บทบาทไหนเขาไม่รู้
เด็กคนนี้อนาคตยิ่งใหญ่แน่นอน
"เจ้าเป็นเด็กที่ท่าทางแกร่งกล้ามากเลยนะ เติบโตไปต้องยิ่งใหญ่แน่" มือหยาบยกลูบหัวเด็กชายพร้อมโปรยรอยยิ้มเอ็นดู ใครเห็นย่อมคิดว่าแสยะเขี้ยวข่มขู่แต่เด็กชายกลับยิ้มตอบ แม้เจือด้วยความเศร้าอยู่บ้างแต่ก็ดูดีมากมาย
"ข้าจะแข็งแกร่งขึ้นแบบท่านให้ได้" เจ้าตัวตั้งใจไว้ตั้งแต่เห็นเผ่าบีสท์เพียงคนเดียวกำจัดมอนสเตอร์ฮอร์ฟ๊อกซ์แล้ว ความเก่งกาจไร้ที่ตินั่นกลายเป็นแรงผลักดันให้เจ้าตัวตัดสินใจกับอนาคตตนต่อจากนี้
"เจ้าทำได้แน่นอน" ถึงไม่รู้ว่าผู้เขียนให้บทใดกับเด็กคนนี้ ทว่าตอนนี้มันกลายเป็นโลกคู่ขนานของนิยายเรื่องหลักไปแล้วฉะนั้นอะไรก็เกิดขึ้นได้ในโลกนี้
หลักจากช่วยจัดการให้เข้าที่เข้าทางดีแล้วทั้งสี่ก็เดินทางกลับไปรายงานยังสมาคมนักผจญภัยว่าภารกิจที่รับมาเสร็จเรียบร้อยดีแล้ว พร้อมทั้งรับงานใหม่เพื่อหาเงินให้ทั้งสามส่งกลับหมู่บ้านและโบราณสถานที่มียาแก้คำสาป ซึ่งครั้งนี้ได้รับข่าวดีเสียที
"ยาแก้คำสาปที่พวกท่านถามถึงได้ข่าวแล้วนะครับ" พนักงานส่งรายละเอียดให้ทั้งสี่แผ่นหนึ่ง "เป็นโบราณสถานที่อยู่ในป่าติดชายแดน ต้องระวังมากหน่อยเพื่อไม่เกิดการพิพาทระหว่างแดน อย่างไรอย่าไปขัดใครเข้าล่ะ" เพราะสนิทกันแล้วถึงเตือนอย่างหวังดี
"ขอบคุณเตฟาน พวกเราจะระวังให้มากแน่นอน" นาธานยิ้มกว้าง ถ้าได้ยาแก้คำสาปมาพวกเขาจะได้เลิกทำงานเสี่ยงภัยแบบนี้สักที แม้ตอนนี้ชื่อเสียงเลื่องลือมันก็มาจากซีวิลล์ทั้งนั้น เจ้าตัวคนเดียวเก็บเรียบทุกอย่าง พวกเขาสามคนแค่คอยช่วยอยู่ด้านหลังเล็กๆ น้อยๆ จนถึงกลับไม่ต้องทำอะไรเลยก็ได้นอกจากป้องกันตนไม่ให้บาดเจ็บเท่านั้นเอง
"นั่นไง กลุ่มนั้นไงที่ว่ามีนักผจญภันวัยดึกสามคนกับเผ่าบีสท์หนึ่งคนรับงานไหนไม่มีคำว่าล้มเหลว"
"ใช่กลุ่มนั้นจริงด้วย"
"อยากเข้าไปคุยด้วยจัง พวกเขาจะมองนักจญภัยตัวเล็กๆ อย่างพวกเราไหมนะ"
"ไม่มีทาง พวกเขาเจ๋งกว่าพวกใช้เวทระดับสูงจากกิลด์ใหญ่ๆ เสียอีก"
เสียงซุบซิบกับสายตาร้อนแรงของผู้คนในสมคมทำสามในสี่หน้าม้านจนต้องรีบลากเจ้าบีสท์ที่กำลังจับจ้องกระดานภารกิจตาเป็นมันออกไปอย่างไว
"เอ๋ จะไปแล้วเหรอ? ระหว่างทางเก็บสักงานด้วยไหม?" ส่งสายตาอยากอาละวาดสุดใจทว่าสามผู้สูงวัยยกมือไขว้กากบาท ความเห็นแค่หนึ่งจึงตกไป
"แค่บุกโบราณสถานที่เดียวก็หมดแรงแล้ว" รายละเอียดแผ่นนั้นส่งให้จินตกช
เจ้าตัวรับมากวาดตาอ่านครั้งเดียวจำได้ทั้งหมด "ชายแดนนั่งรถม้าก็สิบเจ็ดวัน เดินเท้าหนึ่งเดือน ทางเวทชั่วโมงเดียว... ไปเลยไหม?"
"ไปหาอะไรกินก่อนเถอะ" บางครั้งพินเดอร์ก็ปวดหัวกับความชอบออกแรงเหมือนแรงไม่มีวันหมดของเจ้าบีสท์ขี้ริ้วเหลือเกิน
ร้านอาหารเจ้าประจำได้ต้อนรับทั้งสามพร้อมสายตาคนจากโต๊ะอื่นทั้งลอบมองทั้งจับจ้องแล้วตามมาด้วยเสียงกระซิบกระซาบสนั่นร้าน ลูอิซ พินเดอร์ นาธาน ก้มหน้าก้มตากินอย่างไว ต่างจากจินตกชซึ่งกำลังคาดหวังว่าโบราณสถานชายแดนที่กำลังจะไปนี้คงมีแพรร์สโตน ในเมื่อมีแจ้งเตือนว่าเนื้อเรื่องเคลื่อนไหวแล้วตั้งแต่สามปีก่อน
พระเอกมีตัวตนแล้วสินะ จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุดหน้าตาจะเป็นอย่างไรหว่าคาดหวังได้ใช่ไหม อีกสิบปีคงได้ยินชื่อบ้างแน่นอน


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

ตอนที่ 5
ชื่อเสียงของจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่คนล่าสุดเป็นที่ฮือฮาไปทั้งทวีปจากการพ่ายแพ้ให้กับนักดาบ โลกนี้เวทมนต์สูงส่งที่สุดทุกคนรู้ดีฉะนั้นข่าวจอมเวทระดับแพลทินั่มคนหนึ่งแห่งมหาทวีปพ่ายแพ้นักดาบ จึงสร้างความตื่นตะลึงให้ผู้คนทั้งในวงการและนอกวงการได้อย่างร้ายกาจ ข่าวนี้ทำนักผจญภัยมากมายทึ้งหัวราวคนบ้า จอมเวททั้งหลายล้วนยอมรับข่าวนี้ไม่ได้ ต่างเชื่อว่ามันแค่เรื่องแต่งขึ้นมากลั่นแกล้งฝ่ายผู้ใช้เวทหาความจริงได้ไม่
"โห นักดาบคนไหนกันเอาชนะไจร่า หัวหน้ากิลด์อันดับห้าของโลกได้ มหาเทพสงครามมาเกิดหรือไง" บนกระดานข่าวล้วนเต็มไปด้วยประกาศข่าวนี้ ทว่าจอมเวททั้งหลายไม่ยอมรับทำให้ไม่สามารถลงรูปนักดาบคนที่ว่าได้ บีสท์หนุ่มกวาดตาไปทั่วกระดานข่าวซึ่งมีความใหญ่โตกินผนังหนึ่งด้านพอดีด้วยหวังว่าจะมีภาพหรือแค่ชื่อก็ยังดีของนักดาบคนนั้นให้เห็นสักภาพ
"อย่ามองหาอย่างเปล่าประโยชน์เลยซีวิลล์ ข่าวที่สร้างขึ้นมาแกล้งพวกผู้ใช้เวทมันจะมีใครกล้าเอาหน้าตนเองมาให้ใช้อ้างกันเล่า" พนักงานประจำสมาคมนักผจญภัยส่ายหน้าดิกกับข่าวลือใหญ่โตนี้
"ฉันว่ามันเป็นข่าวจริงนะ แค่ชื่อไจร่าก็ไม่มีใครกล้าเอามาพูดพล่อยๆ แล้ว เป็นข่าวดังแบบนี้ต้องมีมูลจริงบ้างล่ะ" บีสท์หนุ่มพูดอย่างมั่นใจ
"มันก็จริงข่าวแบบนี้หากไม่มีความจริงเลยไม่มีทางหลุดออกมาได้ขนาดนี้ แต่อย่าพูดไปจะดีกว่า ผู้ใช้เวททั้งหลายจะเขม่นเอา" เขาเองก็เชื่ออยู่ใช่น้อย ทว่าพูดมากไปอาจมีเรื่องถึงตัวได้ จึงเตือนเจ้าบีสท์ขี้ริ้วสักหน่อยด้วย
จินตกชยักไหล่ท่าทางยียวนไม่น้อย "ผู้ใช้เวทคนไหนอยากเขม่นฉันบ้างล่ะ" ในภูมิภาคนี้ต่างรู้จักเจ้าบีสท์ขี้ริ้วคนนี้ดีว่ามันเถื่อนแค่ไหน ยี่สิบปีที่ผ่านมาเก็บเรียบทั้งภารกิจทั้งผู้มาหาเรื่อง น่าเสียดายที่สิบปีก่อนปาร์ตี้สี่คนอันลือชื่อได้จบลง สามในสี่เลิกเป็นนักผจญภัยและกลับบ้านเกิดจึงเหลือแค่เจ้าบีสท์ขี้ริ้วที่ยังบุกโบราณสถานแบบฉายเดี่ยวไปทั่ว โดยทำตัวแปลกด้วยการบุกแต่ไม่เก็บสมบัติใดนอกจากเหรียญทอง ราวเจ้าตัวแค่ชอบเข้าไปก่อกวนยามเฝ้าโบราณสถานให้สาดคำด่าออกสื่อไม่ได้เป็นการบริหารสมองอย่างไรอย่างนั้น
"เออ เจ้าเก่ง แล้วจะรับงานนี้ไหม?" กระดาษแผ่นหนึ่งส่งให้ "มีแนวโน้มว่าอาจมีผลึกมานาระดับสูงหลายชิ้นอยู่ในนั้น" เพราะรู้จักกันมานานทำให้รู้ว่าเจ้าบีสท์คนนี้กำลังตามหาผลึกมานาบางชนิดอยู่แน่ๆ ถึงไม่รู้ว่าชนิดไหนแต่ถ้ามีข่าวเกี่ยวกับผลึกระดับสูงเขาจะรีบส่งข่าวให้ทันที
"นี่มันนิทานจากยุคไหนหรือ ช่วยเจ้าหญิงจากมังกรเนี่ย" จินตกชแทบยกเท้าก่ายหน้าผาก ภารกิจในแผ่นกระดาษคือการไปช่วยเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรเคฟทาวีคที่ถูกมังกรลักพาตัวไป แน่นอนว่าที่อยู่ของมังกรย่อมมีภูเขาสมบัติขนาดใหญ่รออยู่ด้วย
"เจ้าอ่านผิดนะ ช่วยมังกรแล้วลากเจ้าหญิงกลับมาส่งคืนอาณาจักรต่างหาก" พยักหน้าให้จินตกชอ่านใหม่ เจ้าตัวอ่านอีกครั้งชัดๆ แล้วหน้าเหวอไปเลย
"นี่มันคำร้องของมังกรนี่หว่า ค่าตอบแทนคือสมบัติของมังกรขนไปได้เท่าที่ต้องการ เนื่องด้วยมังกรบินผ่านเคฟทาวีคแล้วไปสะดุดตาเจ้าหญิงเข้าเลยโดนจับ ซ้อมยับ ตอนนี้มังกรเดือดร้อนมาก ช่วยด้วย... อะไรฟะเนี่ย" ไม่แค่บีสท์ขี้ริ้วหรอกที่สบถแบบนั้น คนรับคำร้องของสมาคมเองก็สบถออกสื่อไม่ได้มาทุกคนแล้ว "แต่เออแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ" ยกนิ้วหัวแม่มือให้เลย จินตกชยอมรับว่าชอบเทพนิยายแบบนี้มากกว่าจริงๆ
การเดินทางจากถิ่นที่อยู่ปัจจุบันของบีสท์หนุ่มถึงอาณาจักรเคฟทาวีคใช้เวลาครึ่งชั่วโมงเมื่อใช้ทางเวททว่าครั้งนี้จินตกชไม่รีบจึงใช้การเดินเท้า ถึงบอกว่าเดินเท้าแต่ทักษะเพิ่มเติมด้วยพลังจิตเข้าไปด้วยเขาก็เดินทางได้ไวไม่ต่างจากฝีเท้าเสือชีตาร์เวลาวิ่งเต็มแรงนั่นแหละ
ที่จินตกชใช้การเดินทางแบบนี้เพราะต้องการถามรายละเอียดภารกิจที่รับมาจากคนในแต่ละหมู่บ้านว่าตกลงเรื่องมันอย่างไรกันแน่ แม้ข้อมูลที่ได้เพิ่มมาจะมีเรื่องไร้สาระเติมเข้ามามากมายแต่ก็สามารถแยกได้ว่าข้อมูลไหนจริงข้อมูลไหนเท็จ ทว่าสรุปได้ว่าเจ้าหญิงบุกไประรานมังกรถึงรังจริง แล้วยังยึดรังมังกรไม่ยอมกลับบ้านกลับช่องเดือดร้อนให้มังกรต้องว่าจ้างนักผจญภัยมาช่วย แต่ก็มีอีกข่าวนั้นคือทางอาณาจักรเคฟทาวีคจ้างนักผจญภัยระดับสูงจากหลายกิลด์ให้ไปช่วยเจ้าหญิง โดยกล่าวว่ามังกรลักพาตัวไป คำร้องนี้มีติดอยู่บนกระดานข่าวในสาขาย่อยของสมาคมนักผจญภัยในหมู่บ้านที่ผ่านมาพอดีด้วย
จินตกชยืนอ่านคำร้องบนกระดานภารกิจหัวคิ้วยับย่นกับข้อความใส่ร้ายมังกรเสียมากมาย แล้วตบท้ายด้วยรางวัลใหญ่โต ทั้งตำแหน่งขุนนางทั้งสมบัติทั้งหมดของมังกร แล้วยังสิทธิ์พิเศษในที่ดินอีกผืนใหญ่
"เข้าใจละนะว่าเป็นอาณาจักรที่ร่ำรวยมากจากทัพยากรธรรมชาติ แต่ให้เสียขนาดนี้ราวกับประกาศหาลูกเขยเลยนะนั่น"
"สนใจหรือไงเจ้าบีสท์อัปลักษณ์" นักผจญภัยกลุ่มห้าคนมีจอมเวทถึงสี่คนถามด้วยน้ำเสียงดูถูก
"อย่างเจ้าอย่าฝันดีกว่า แค่เดินไปหน้าประตูวังเขาก็โยนเจ้าออกมาแล้ว"
"ข้าว่าเขาน่าจะส่งสุนัขยามมาไล่มากกว่า"
แค่มองก็รู้แล้วว่าห้าคนนี้คงรับภารกิจนี้แน่นอน หนึ่งในสี่เดินมาดึงกระดาษคำร้องแล้วไปยังโต๊ะลงทะเบียน คนเดียวที่ไม่ใช่ผู้ใช้เวทเดินหงอยๆ ตามไป
เบ๊ประจำกลุ่มนั่นเอง ต่อให้มีฝีมือดาบไม่น้อยแต่พออยู่กับพวกจอมเวทแล้วโดนข่มแบบนั้นปกติแหละนะ เพราะแบบนี้ไงฉันถึงอยู่คนเดียวหลังจากช่วยส่งพวกลูอิซถึงฝั่งแล้ว
จินตกชไม่สนใจคำค่อนขอดเหล่านั้นเขากวาดตามองกระดานภารกิจอีกครั้งไม่มีงานไหนน่าสนใจจึงผละออกมาก่อนชะงักเท้าหันกลับไปมองยังมุมเสาต้นหนึ่ง
เด็กชายวัยน่าจะสิบสามสิบสี่กำลังจ้องกระดานภารกิจอย่างคาดหวัง
งานนี้งั้นหรือ?
จินตกชหันกลับไปดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาแล้วเดินไปที่โต๊ะลงทะเบียนรับภารกิจ เด็กคนนั้นวิ่งตามมาทันที
"ท่านจะรับภารกิจนี้ใช่ไหม?" เจ้าตัวช้อนสายตาน่าสงสารกล้าๆ กลัวๆ มองคนตัวสูง
เผ่าบีสท์อย่างไรก็ดูน่ากลัวทั้งนั้นยิ่งมีหน้าตาขี้ริ้วเพิ่มเข้าไปอีกอย่าง สภาพโดยรวมมองอย่างไรก็ไร้ความเป็นมิตรทว่าเด็กชายกลับรู้สึกว่าเผ่าบีสท์คนนี้ให้ความรู้สึกน่าวางใจยิ่งกว่ากลุ่มผู้ใช้เวทที่เพิ่งเดินออกไปเมื่อครู่เสียอีก
"ล่าหนูป่า งานนี้เจ้าเป็นคนว่าจ้างเองหรือ?" จินตกชรู้อยู่แล้วแต่ก็ถามเพื่อความแน่ใจ ประสาทสัมผัสของบีสท์ดีกว่าคนนับพันเท่ากลิ่นที่ติดกระดาษอยู่คือกลิ่นของเด็กคนนี้
"ข้ามีเงินจ่ายนะครับ" เจ้าตัวยืนยันหนักแน่น
จินตกชถอนใจเฮือกหนึ่ง "แค่หนูป่าทำเจ้าเดือดร้อนนักหรือไง"
"มันมีหลายตัวและมันก็กินพืชผลของบ้านข้าจนหมด แรงที่ลงไปทั้งปีไม่เหลืออะไรเลย พ่อถึงให้ข้าเอาค่าจ้างมาที่สมาคมนักผจญภัยหวังว่าจะมีใครรับภารกิจ"
จินตกชดูจำนวนค่าจ้างแล้วพยักหน้า ล่าหนูป่าร้อยเหรียญถือว่าไม่มากไม่น้อย ไหนๆ ก็ทางผ่านเขาถึงรับงานให้ได้อยู่แล้ว ทว่าสิ่งน่าแปลกใจนิดหน่อยคือเด็กคนนี้ขับรถม้าเข้าเมืองมาคนเดียว รถม้าคันใหญ่แบบขนของได้เป็นตัน บ้านที่มีรถม้าไว้ขนผลผลิตคันใหญ่ขนาดนี้คงไม่มีที่ดินผืนเล็กแน่ หนูป่ากินผลผลิตหมดได้น่ากลัวว่างานนี้เขาอาจโดนหลอกรับงานไม่คุ้มอีกแล้วก็ได้ แต่จินตกชไม่ถือสา เขาถึงว่าซ้อมมือก่อนลงงานใหญ่ละกัน
นั่งโยกเยกไปตามทางพร้อมฟังเด็กชายแนะนำตนเองว่าชื่อ แฟรต เป็นลูกเจ้าของที่ดินผืนหนึ่งที่กำลังถูกหนูป่าก่อกวนพูดคุยอย่างร่าเริงไปตลอดทาง ทั้งเรื่องเล็กน้อยอย่างพวกพืชผักไปจนถึงข่าวร้อนเกี่ยวกับเจ้าหญิงของอาณาจักรที่ถูกมังกรลักพาตัวไป ออกจากเมืองจนสู่เขตชนบทต้นไม้สองข้างทางสูงลิ่วจินตกชได้ยินเสียงเหมือนเกิดการต่อสู้อยู่บนทางด้านหน้าซึ่งไกลเกินกว่าเด็กชายรับรู้
"ข้างหน้ามีใครกำลังสู้กับอะไรสักอย่างอยู่ ขับรถม้าให้ช้าลงหน่อย" เจ้าตัวเงี่ยหูฟัง "หนึ่งคนนักดาบกับฝูงหมาป่าอสูร ทำไมมันออกมายามกลางวังแบบนี้กันนะ" แค่ฟังจินตกชก็แยกแยะได้ว่าว่าเสียงเหล่านั้นเกิดจากอะไรบ้าง ครั้นเข้าไปใกล้จนเข้าระยะการมองเห็นของคนธรรมดา ท่ามกลางซากหมาป่าอสูรหลายสิบตัวคือบุรุษร่างสูงสง่าเส้นผมสีขาวสะท้อนแสงสว่างเรืองรองเหมือนเขารวมแสงทั้งหมดเอาไว้
โฮก แสบตา! เผ่าบีสท์มองเห็นได้ดีกว่าคนธรรมดาเป็นพันเท่านะ แล้วยังวิสัยทัศน์ระยะไกลของฉันอีก ไม่บอดวันนี้จะบอดวันไหน
จินตกชยกมือปิดตาแทบไม่ทัน เพราะอีกฝ่ายสว่างไสวเกินไปเลยไม่สามารถเห็นได้ว่าหน้าตาเป็นอย่างไรในตอนนี้ แต่ดูจากเด็กชายที่นั่งอยู่ข้างๆ คาดได้เลยว่าหนุ่มคนนั้นหล่อระดับเทพ ใช้เวลาไปครู่หนึ่งถึงปิดทักษะทั้งหมดที่มีได้ ให้เหลือแค่ฝีมือที่มีของเผ่าบีสท์เท่านั้น
"นี่พี่ชายกำจัดเองทั้งหมดเลยหรือ?" เด็กชายกวาดตามองท่าทางทึ่งสุดใจ
ชายหนุ่มหน้าตาคุณภาพแบบเข้าใจว่าเป็นพระเอกก็ไม่เกินไปแน่นอน ดวงตาสีน้ำเงินเข้มคมวับ วงหน้านิ่งเยือกเย็นทว่าหล่อเหลาแบบพวกที่บอกว่าคนหล่อเทพม้วนเสื่อลงข้างทางไป พี่ท่านเป็นเทพหลงทางมาจากไหนหรือเปล่า รูปร่างยิ่งนายแบบมาเองชัดๆ แต่กลับดูแข็งแกร่งอย่างพวกนักดาบของจริง ดาบเล่มยาวในมือชโลมด้วยเลือดสีแดงสด เจ้าตัวตวัดออกไปเสียครั้งเลือดที่เปรอะดาบทั้งหมดกระเด็นออกไปไม่เหลือติดแม้สักหยด ใบดาบแวววาวไม่น้อยหน้าเส้นผมขาวสว่างของเขา แล้วเขายังสวมชุดสีดำซึ่งมันยิ่งเน้นให้ดูอร่ามเรืองมากขึ้นไปอีก
เอาเข้าไปพ่อคุณเอ๊ย ไม่สงสารดวงตาคนอื่นบ้างหรือไง เข้าใจแล้วไอ้ที่บอกว่าตัวละครส่องแสงแยงตาเป็นอย่างไร
ชายหนุ่มเก็บดาบเข้าฝักแล้วหันมามองรถม้า ดวงตานิ่งสนิทเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นบีสท์ขี้ริ้วที่นั่งอยู่ข้างเด็กชาย
ไม่ต้องแสดงออกว่าตกใจขนาดนั้นก็ได้ ไม่เคยเห็นคนขี้ริ้วหรือไงครับ
"นายเป็นนักผจญภัยหรือ?" ไม่มีตราสัญญาลักษณ์อาณาจักรไหนติดตัวทำให้คาดเดาว่าน่าเป็นเช่นนั้น
ชายหนุ่มผมขาวพยักหน้า "แล้วพวกเจ้าล่ะ?" กวาดตามองสำรวจทั้งสองด้วยดวงตาคมกริบทำเอาเด็กชายแฟรตตัวเกร็งไปเลย
"นักผจญภัยน่ะฉันคนเดียว เด็กคนนี้เป็นผู้ว่าจ้างภารกิจ และตอนนี้ก็กำลังเดินทางไปทำงานพอดี"
"คนเดียว... ใช่ว่ามีกลุ่มอยู่หรอกหรือ" ดูพ่อคุณแปลกใจไม่ปิดบังสีหน้า
"กลุ่มเคยมีแต่พวกเขาเลิกและกลับถิ่นฐานไปแล้วเหลือแค่ฉันที่ยังเป็นนักผจญภัยอยู่ ตอนนี้ก็เลยฉายเดี่ยวมาสิบปีแล้ว ฉะนั้นเรื่องฝีมือมั่นใจได้แน่นอน" อวดอ้างตนเองสักหน่อยเลย ไม่ได้อิจฉาพ่อคุณที่ทั้งหล่อทั้งเก่งหรอกนะ แค่ไม่อยากได้ยินคำดูถูกหรือเหน็บแนมที่เจอมันแทบทุกครั้งจากทุกคนที่ไม่รู้จักเวลาเจอครั้งแรกเท่านั้นแหละ แบบว่าเบื่อจะฟังแล้ว แต่พ่อคุณแปลกกว่าใคร แค่พยักหน้ารับว่าเข้าใจที่พูด
"ขอติดรถม้าไปด้วยได้หรือไม่?"
"อ๊ะ ได้ครับ เชิญพี่ชายเลย" เด็กชายรีบผายมือเชื้อเชิญไปด้านหลังท่าทางกระตือรือร้นสุดๆ
นี่ถ้ามีหางคงตีพั่บๆ แล้วเจ้าเด็กนี่
"ผมชื่อแฟรตนะครับ พี่ชายบีสท์คนนี้ซีวิลล์เป็นนักผจญภัยที่ผมจ้างมา แล้วพี่ชายล่ะครับ"
"ยูเกรน" ตอบสั้นๆ หน้านิ่ง
นั่นมันชื่อพระเอกไม่ใช่หรือ แต่พระเอกผมสีน้ำตาลไหม้ ของคู่กายคือไม้เท้าในตำนานแล้วยังเป็นจอมเวทแห่งยุค ไม่ใช่นักดาบ แต่ยูเกรนคนนี้มองมุมไหนก็นักดาบตัวจริง ในเรื่องมีตัวละครชื่อเดียวกับพระเอกด้วยหรือ? อ๊ะ จริงด้วยไม่มีหน้าต่างโฮโลแกรมแจ้งเตือนว่าเจอพระเอก เช่นนั้นยูเกรนคนนี้ก็ไม่ใช่พระเอกของเรื่อง อาจเป็นพระรองหรือตัวประกอบสินะแบบนี้คบหากันได้
จินตกชยิ้มแล้วยื่นมือให้ "ฉันก็เป็นนักดาบยินดีที่ได้รู้จักนะยูเกรน"
ยูเกรนยื่นมือมาจับพลางผงกหัวให้เล็กน้อย "เช่นกันคุณซีวิลล์"
"เรียกซีวิลล์เฉยๆ ก็พอ"
"คุณเป็นรุ่นพี่ แล้วยังมีชื่อเสียงขนาดขุนนางอาณาจักรยังเคยทาบทามให้ไปทำงานด้วย" แม้ไม่เคยเจอกันมาก่อนแต่ยูเกรนก็รู้ข่าวเกี่ยวกับบีสท์ขี้ริ้วคนนี้ไม่น้อย
"เห? มีข่าวแบบนั้นด้วยเหรอ ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลยนะ" จินตกชเสมองไปทางอื่น กิริยาแบบนี้ใครก็ดูออกว่าโกหก "ว่าแต่นายกำลังจะไปไหนหรือถึงมาอยู่แถวนี้" เรียกความสนใจไปเรื่องอื่นอย่างไว
"กำลังเดินทางไปช่วยเจ้าหญิงแห่งอาณาจักรเคฟทาวีคจากมังกร"
แม้จ๋า นี่ฉันต้องฟาดดาบกับหมอนี่เพื่อปกป้องมังกรหรือเปล่า ท่าทางจะเทพมาเองเสียด้วย
"ข้าก็กำลังไปที่นั่นเช่นกัน"
หนุ่มผมขาวมีสีหน้าฉงนนิดหน่อย "แฟรตบอกว่าจ้างคุณทำงาน"
"ล่าหนูป่าระหว่างทางนิดหน่อยน่ะ ไหนๆ เป็นทางผ่านแล้วทั้งทีถือว่าอุ่นเครื่องไงล่ะ" จินตกชมั่นใจว่าหนูป่าที่รออยู่ไม่แค่สิบยี่สิบตัวแน่นอน ทว่าเจ้าตัวไม่ว่ากระไร ต่อให้พันตัวก็ไม่คณาฝีมือยามนี้แล้ว
ยูเกรนส่งเสียงในลำคอแบบเข้าใจที่บีสท์หนุ่มบอกและไม่ได้พูดอะไรอีกจนรถม้าวิ่งมาถึงหมู่บ้านขนาดใหญ่ กะด้วยสายตาน่าจะมีผู้อยู่อาศัยเกินสามร้อยคน
"หมู่บ้านเธอคึกคักดีเหมือนกันนี่นา" จินตกชมองสำรวจไปทั่ว เพราะเป็นหมู่บ้านที่ไม่เคยเดินทางผ่านมาก่อน
"ปกติมันคึกคักกว่านี้อีกครับถ้าไม่มีหนูป่าจู่โจม" เด็กชายถอนใจเฮือกใหญ่สีหน้าหนักใจมากมาย "พี่ยูเกรนจะลงที่ไหนดีครับ ร้านอาหาร บ้านเช่า ร้านอาวุธ ร้านขายของชำ"
"จะไปกำจัดหนูป่าไม่ใช่หรือ" เจ้าตัวพูดเรียบๆ นิ่งๆ
"นายจะไปล่าหนูด้วยงั้นหรือ?" จินตกชไม่คิดว่านักดาบหนุ่มคนนี้อยากล่าหนูฆ่าเวลาด้วยเสียอย่างนั้น ทางนั้นพยักหน้าแทนการตอบ
แฟรตเลยพาทั้งสองมายังท้ายหมู่บ้านมีบ้านหลังใหญ่กับที่ดินเพราะปลูกขนาดใหญ่มีร่องรอยถูกทำลายพืชผลเสียหายทั้งหมดรวมทั้งตัวการทำลายยังกัดกินพืชผลเหล่านั้นไม่มีเกรงกลัว
"น่าจะสี่ห้าร้อยตัวได้นะ ค่าจ้างร้อยเหรียญ เจ้าพวกนี้ค่าตัวถูกจังตัวละไม่ถึงเหรียญด้วย" จินตกชพูดขำๆ ทว่าเด็กชายหนึ่ง หนุ่มผมขาวหนึ่งไม่ขำด้วยสักนิด
"หนูป่าฝูงขนาดนี้ค่าจ้างร้อยเดียว นั่นมันหลอกมาทำงานเกินตัวชัดๆ" ยูเกรนเขม็งสายตาน่ากลัวใส่เด็กชายซึ่งยามนี้ยืนตัวลีบอยู่ข้างรถม้า
สำหรับหนูป่าตัวเท่าแกะโตเต็มวัยพวกนี้กำจัดสิบตัวก็ร้อยเหรียแล้ว เท่าที่เห็นตรงหน้าห้าพันเหรียญยังถือว่าถูกไปด้วยซ้ำ หนูป่าพวกนี้เขี้ยวเล็บแหลมคม พลังทำลายมหาศาล เคลื่อนไหวว่องไวยิ่งอยู่เป็นฝูงมันหายนะชัดๆ
จินตกชมองยูเกรนอย่างไม่เข้าใจ "พวกมันกำจัดง่ายราคาถูกก็สมเหตุสมผลแล้วนี่นา" กวาดหนูป่างานแบบนี้เขาทำมาจนไม่จำแล้วว่าส่งหนูเป็นปุ๋ยไปกี่ตัวแล้ว
"ง่ายถ้ามันมีไม่กี่ตัว หลายร้อยแบบนี้มัน... ระวัง!"
แค่ช่วงที่ทั้งสองมัวแค่พูดเรื่องความถูกแพงของเป้าหมายภารกิจ หนูป่าทั้งหมดหันมาเล็งทั้งสองเป็นอาหารจานถัดไปแล้ว ที่ว่าสองเพราะแฟรตวิ่งกลับไปหมู่บ้านตั้งแต่ส่งทั้งสองลงจากรถม้าแล้ว ไม่อยู่ฟังหรอกว่าทั้งสองคนพูดอะไรกันบ้างหลังจากนั้น
หนูป่าตัวใหญ่เท่าแกะโตเต็มวัยพุ่งเข้าจู่โจมทั้งสองแบบมือฟ้ามัวดินทว่าแค่ดาบในมือบีสท์ขี้ริ้วออกจากฝักก็ฟาดฟันแถวหน้าที่จู่โจมเข้ามาขาดครึ่งตัวได้ทั้งหมด จากนั้นเหยื่อน่าอร่อยที่กินไม่ได้ของพวกหนูก็เป็นฝ่ายกระโจนไปลงกลางฝูงหนูแล้วโปรยยิ้มเลือดเย็น
"ถึงฉันน่าอร่อยแต่ไม่ใช่ของกินได้เสียด้วย"
ดาบผลึกสีแดงตวัดออกไปเป็นวงแหวนแบบขนานพื้นกวาดหนูรอบตัวไปอีกเป็นสิบ หนูตัวอื่นๆ พุ่งเข้าใส่จากทุกทาง ในเมื่ออยู่กลางฝูงแล้วทางถอยไม่มี ดาบในมือตวัดฟาดฟันลื่นไหลไปทุกทางรอบกายรวดเร็วจนเห็นเป็นเส้นสายสีแดงวาดผ่านไปมารอบตัวผสมด้วยเลือดแดงฉานสาดกระเซ็น เป็นภาพที่ดูแล้วน่าสยองมากในสายตาคนธรรมดาทว่ายูเกรนมองการล่าของจินตกชแบบทึ่งที่สุด
'เขาทรงฝีมือจริงๆ ยิ่งกว่าเมื่อสิบสามปีก่อนแบบเทียบกันไม่ได้เลย'
ยูเกรนแทบไม่ต้องทำอะไรเลย ไม่มีหนูป่าตัวไหนรอดคมดาบในมือบีสท์หนุ่มมาถึงนักดาบผมขาวแบบมีชีวิต ทว่าซากหนูปลิวมาให้หนุ่มผมขาวปัดทิ้งหลายครั้ง แต่การยืนดูเฉยๆ ก็ต้องเปลี่ยน หนูป่าตัวใหญ่กว่าวัวปรากฏตัวออกมาจากโพลงใต้ดิน
"เจ้าพวกนี้ระดับขุนพล ใต้ดินคงมีบอสของพวกมัน" ยูเกรนชักดาบออกมาแล้วแทงลงพื้นดิน ดูเหมือนไม่รุนแรงแต่พื้นที่กลับระเบิดเป็นแอ่งกว้างเสียอย่างนั้น
"จะระเบิดพื้นก็ช่วยบอกก่อนได้ไหม" จินตกชไม่อยากบ่นแต่ตอนนี้เจ้าตัวหัวทิ่มลงไปนอนก้นโด่งอยู่ในแอ่งระเบิดนั่นโดยมีซากหนูป่าหลายตัวกองทับอยู่
"ไว้บ่นทีหลังนั่น" ยูเกรงพยักหน้าไปยังหนูป่าเขี้ยวโง้งน้ำลายไหลย้อยตัวใหญ่กว่าวัวสามเท่า มันพ่นลมหายใจฟืดฟาดแบบใกล้คลั่งที่มีคนมาก่อกวนรังของมัน
บอสหนูป่ากระโจนเข้าใส่พร้อมหนูยักษ์อีกสิบตัวซึ่งสิบตัวนั้นจินตกชยินดีต้อนรับเต็มที่ส่วนบอส เหมือนอยากเล่นกับยูเกรนมันจึงตรงเข้าใส่ชายหนุ่มไม่สนใจบีสท์ขี้ริ้วสักนิด เขี้ยวไล่งับไม่มีหยุด เล็บตะปรบใส่รัวเร็ว หางฟาดรุกไล่ดักทุกทางไม่ให้หนุ่มผมขาวถอยห่างออกไปได้ แน่นอนว่ายูเกรงก็เหมือนจินตกชลองได้สู้แล้วไม่มีถอย เจ้าตัวเอี้ยวตัวหลบไปมาในระยะเฉียดฉิวไม่มีเปลืองแรงพอเห็นช่องว่าดาบในมือไม่มีพลาด ทุกครั้งที่ลงมือเป็นได้เห็นเลือด ขนแข็งเป็นแท่งเหล็กก็ไม่ช่วยอะไร ฟาดฟันไม่กี่ครั้งหัวบอสหนูป่าก็กระเด็นตกพื้นแล้วกลิ้งมาส่งสีหน้าบูดบึ้งใส่บีสท์ขี้ริ้วซึ่งเก็บกวาดหนูป่าได้ทั้งหมดพอดี
"รู้น่าว่าหน้าตาฉันทำลายสายตาแล้วกลิ้งมามองส่งท้ายทำไม" เตะกลิ้งกลับไปให้คนส่งมา พอดีว่าคนส่งมาเก็บดาบเข้าฝักแล้ว "ในโพรงยังมีลูกหนูป่าอยู่หรือเปล่านะ" ชะเง้อดูแล้วส่ายหน้าถึงมีก็คงแบนแต๋จากฝีมือถล่มของยูเกรนไปแล้วนั่นแหละ
ภารกิจเสร็จเรียบร้อยกลับเข้าหมู่บ้านรับค่าจ้างพร้อมโว้ยใส่แฟรตกับคนในหมู่บ้านที่ไม่ให้รายละเอียดงานจริงๆ เพราะกลัวจ่ายไม่ไหว ถ้าเป็นคนอื่นหมู่บ้านนี้โดนกวาดไปด้วยแน่ เพียงแต่จินตกชขี้คร้านเอาเรื่องแต่ก็ลั่นวาจาไว้ว่าจะไม่รับงานว่าจ้างใดของคนในหมู่บ้านนี้อีกเด็ดขาด แล้วจึงเดินทางไปยังรังมังกรโดยมียูเกรนร่วมทางไปด้วย


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

ตอนที่ 6
ระหว่างทางไปรังมังกรจินตกชนึกถึงเนื้อเรื่องว่าเป็นอย่างไร เนื้อเรื่องช่วงนี้พระเอกมาช่วยเจ้าหญิงด้วยนั่นทำให้มังกรถูกกำจัด พอพาเจ้าหญิงกลับไปส่งพระราชาพยายามเกลี้ยกล่อมให้พระเอกอยู่เป็นขุนนางแล้วยังจะยกเจ้าหญิงให้ แน่นอนว่าพระเอกไม่เอาแล้วเดินทางไปยังโบราณสถานสุดอันตรายนั่นจึงได้พบกับนางเอก
สรุปว่าฉันต้องฟาดดาบกับพระเอกเพื่อปกป้องมังกรจริงๆ หรืออาจแถมซัดกับนักดาบแถวนี้อีกคนด้วย... อุ้มมังกรวิ่งหนีเถอะ
จินตกชคิดอย่างเคร่งเครียดแม้ตนมีฝีมือพอตัว แต่ถ้าจะต้องลุยกับพระเอกน่ากลัวว่าต้องจองโรงพยาบาลล่วงหน้า และหวังว่าจะไม่ต้องจองโลงเผื่อไว้ด้วย
"เป็นกังวลความปลอดภัยของเจ้าหญิงหรือ?" ยูเกรนเห็นว่ายิ่งใกล้ถึงรังมังกรจินตกชดูเคร่งเครียดมากขึ้นทุกที
ใครกังวลอะไรแบบนั้นกัน ฉันกลัวตีกับพระเอกต่างหาก จอมเวทแห่งยุคเลยนะเว้ย
"นายไม่กังวลหรือไง เจ้าหญิงโดนมังกรพามาหลายสิบวันแล้ว ไม่รู้ทำอะไรพินาศ เอ๊ย ไม่รู้เป็นอย่างไรบ้าง" ยิ่งคิดแววตายิ่งมีความกังวล
"อยากเป็นขุนนางอาณาจักรเคฟทาวีคขนาดนั้นเลยหรือไง"
"ถามอะไร คนอย่างฉันถ้าอยากเป็นขุนนางที่ไหนก็อ้าแขนรับทั้งนั้นไม่ต้องรอช่วยเจ้าหญิงของแดนไหนก่อนหรอกเฟ้ย" การันตีได้จากผลงานที่ผ่านมา หลายอาณาจักรยอมมองข้ามหน้าตาขี้ริ้วยื่มไมตรีให้จินตกช เจ้าตัวแค่ไม่รับเท่านั้น
หนุ่มผมขาวมองบีสท์หนุ่มเขี่ยกองไฟเอาของกินที่ห่อใบไม้โยนเข้าไปเผาจนสุกออกมา "นั่นสินะระดับคุณตำแหน่งอะไรก็คว้ามาได้ทั้งนั้นถ้าต้องการ" แล้วก้มลงเขี่ยห่อใบไม้ของตนออกมาจากกองไฟบ้าง
"แล้วนายล่ะไปช่วยเจ้าหญิงหวังอะไรหรือ?" หากต้องรับมือพระเอกกับยูเกรนคนนี้อีกคนด้วยเขาขอฟังความต้องการเผื่อยื่นข้อเสนอให้มาร่วมมือกันดีกว่า ระวังพลังเวทแล้วยังต้องระวังดาบอีกด้วยก็ไม่ไหวนะ
"แค่ช่วยคนที่กำลังเดือดร้อนได้ก็ดีแล้วเท่านั้น ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ" เจ้าตัวตอบนิ่งๆ สองมือแกะห่อใบไม้หยิบของกินที่เผาสุกแล้วขึ้นมาใส่ปาก
"นักบุญมาก! คนรับงานหวังค่าจ้างอย่าฉันรู้สึกเจ็บปวดนิดหน่อยเลยแฮะ" ทำงานแลกค่าจ้างมันเรื่องปกติ แต่ทำงานการกุศลแบบนี้หายาก ยูเกรนคนนี้นิสัยดีกว่าพระเอกยูเกรนหลายเท่าเลยเว้ย พระเอกในเรื่องบรรยายนิสัยไว้ว่าต้องการอะไรต้องได้ในเมื่อตนมีอำนาจล้นฟ้า ฉะนั้นทรัพย์สมบัติ ชื่อเสียง สาวงามล้วนตกเป็นของพระเอกทั้งนั้น เป็นพวกอ่านไปหมั่นไส้ไป แต่ก็ชอบฉากต่อสู้มันๆจนเลิกอ่านแนวนี้ไม่ได้สักที
"ทำงานแล้วรับค่าจ้างเป็นเรื่องถูกแล้วจะมารู้สึกเจ็บปวดทำไม ฉันก็แค่ทำอะไรตามใจเท่านั้น"
"ได้ยินแบบนี้พวกเรามาร่วมทางกันดีไหม ไปช่วยเจ้าหญิงด้วยกัน" ชายหนุ่มหน้าตาดีพอใช้ได้เดินเข้ามาร่วมวงสนทนาโดยไม่มีใครเชิญ "ไม่ได้ตั้งใจแอบฟังหรอกนะพอดีเดินมาแล้วมันได้ยินเข้า ว่าไงสนใจร่วมทางไปกับพวกฉันไหม?"
"แค่หมอนนี่นะที่ไม่รับค่าจ้าง ฉันยังเอาอยู่" จินตกชชี้หน้าตนเองให้รู้ว่า ตนไม่ใช่นักบุญแบบหนุ่มผมขาว ได้การเขม็งตาขุ่นเล็กน้อยตอบกับมา
"แย่จริงแบบนี้ตัวหารก็เพิ่มขึ้นอีกสิ" ด้านหลังคนพูดมีทั้งนักเวทนักดาบนักสู้ด้วยมือเปล่ารวมแล้วสิบห้าคนทีเดียว จัดมาเยอะเหมาะใช้ข่มขู่คนอื่นที่สุด
แต่ละคนในกลุ่มสิบห้าคนจับจ้องยังหนึ่งนักดาบหนึ่งเผ่าบีสท์ แล้วต่างเบ้หน้าเมื่อมองบีสท์หนุ่มชัดๆ แล้วหันไปกระซิบกระซาบถึงหน้าตาอันเป็นเอกลักษณ์ของของเจ้าบีสท์นั่น
เห็นสายตาคนพวกนั้นจินตกชก็รู้แล้วว่าอีกเดี๋ยวคงได้ออกแรงโดยใช่เหตุ ทว่าเขานั้นสุดขี้เกียจเปลืองแรงอะไรแบบนั้นในยามนี้เสียด้วย "ฉันว่าพวกนายอย่ามาเปลืองแรงเปลืองสมองคิดเขี่ยพวกฉันให้พ้นทางเลยดีกว่า เก็บแรงไว้สู้กับมังกรดีกว่าไหม ถ้ากับมอนสเตอร์อื่นข้ายอมเล่นด้วยแต่กับมังกรอย่าเสียแรงก่อนจะดีกว่า" เป็นเขาทำแบบนั้นแน่นอนแล้วคนพวกนี้ล่ะ
"ดังที่นายว่า ฉันก็ไม่อยากเสียแรงโดยใช่เหตุเช่นกัน แต่ใครรับรองได้ล่ะว่านายสองคนจะไม่เข้าไปฉวยผลประโยชน์ในภายหลัง"
"ไม่มีใครรับรองได้ทั้งนั้น ถึงอย่างไรฉันสองคนก็ตั้งใจไปที่รังมังกรตัวนั้นอยู่ดี"
สีหน้าแต่ละคนชักดำทะมึนแววตาเย็นเฉียบ ท่าทางไม่อยากพูดกันด้วยปากแล้ว เห็นแบบนั้นจินตกชไหวไหล่ท่าทางยียวนเล็กน้อย
"ฉันสองคนเก่งนะเว้ย" แสดงออกแบบพร้อมมีเรื่องซึ่งแบบนั้นทำยูเกรนหัวคิ้วขมวด
"เพิ่งบอกว่าทำแบบนั้นมันเสียแรงเปล่าอยู่ไม่ใช่หรือ แต่ท่าทางนายตอนนี้คือพร้อมมีเรื่องทุกเวลาเลยนะ" หนุ่มผมขาวไม่เห็นคนกลุ่มนี้ในสายตาอยู่แล้วต่อให้มีนักเวทถึงห้าคนในกลุ่มแล้วอย่างไร คว่ำจอมเวทหรือสำหรับเจ้าตัวไม่ยากสักนิด
กลุ่มนักผจญภัยสิบห้าคนระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น "ทีแรกว่าจะช่างมันก่อนแต่ปากดีแบบนี้ ก็หายไปเลยละกัน" สัญญาณลงมือรุมสกรัมสิบห้าต่อสองจากหัวหน้ากลุ่มส่งให้นักดาบสี่คนในกลุ่มชักอาวุธพุ่งเข้าฟันใส่ทั้งสองทันที
ขาเรียวยาวแตะเข้าที่ข้อมือนักดาบคนหนึ่งแรงแบบทำแขนหักดาบหลุดมือกระเด็นไปตกไกลลิบ แน่นอนว่าฝีเท้านั่นมาจากหนุ่มผมขาว ลงเท้าแรกก็โหดเหี้ยมให้บีสท์ขี้ริ้วผงะเล็กน้อย
พ่อคุณดุร้ายชะมัด
จินตกชแค่ใช้มือปัดป้องให้วิถีดาบเบนออกจากตัวไม่เรียกเลือดเนื้อจากผู้จู่โจมเหมือนเขากำลังประเมินความสามารถของคนกลุ่มนี้ ครั้งนักดาบอีกสามที่กำลังตั้งใจฟาดฟันเอาตายโดนปัดไล่ง่ายดาย นักสู้มือเปล่าจึงเข้ามาร่วมวงด้วย สนับมือเหล็กกล้าพุ่งเข้าใส่จินตกชหลบแวบหมัดนั้นพุ่งเลยไปปะทะต้นไม้หักโค่นในทันที
"แรงดีใช้ได้เลย" จินตกชยกหัวแม่มือให้ก่อนยกเท้าถีบเข้ากลางตัวทีเดียวกระเด็นไปหลายเมตร ตกพื้นแล้วยังกลิ้งไปอีกหลายตลบรุนแรงแบบหมดสติไปเลย ครั้นหันไปทางนักดาบแล้วให้ผงะรอบสอง ยูเกรนส่งลงไปนอนพื้นหมดแล้ว "นายลงมือโหดไปไหม" ใต้ร่างเหล่านักดาบแอ่งน้ำสีแดงเป็นวงกว้างเชียว
"ฉันไม่ใช่คนดีขนาดปล่อยพวกหาเรื่องได้ตลบหลังหรอกนะ" น้ำเสียงเย็นน้อยกว่าแววตาที่กำลังจับจ้องนักเวทเสียอีก และไม่รอให้เสียเวลายูเกรนกระโจนออกไป จอมเวทซัดพลังน่าสะพรึงออกมากันทว่ามันช่างเปล่าประโยชน์
คมดาบฟาดฟันรวดเร็วสลายพลังเวทแล้วไปถึงตัวตวัดวูบเดียว บาดแผลใหญ่แบบถึงชีวิตเกิดขึ้นแบบเจ้าตัวไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโดนเข้าไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ยูเกรนไม่หยุดแค่นั้น พริบตาที่เขาก้าวออกไปอีกครั้งปลายดาบแหลมคมถึงไหล่นักเวทอีกคนแล้วฟันออกไปพร้อมยกเท้าถีบนักเวทอีกคนที่ยังยืนตะลึง ส่งนักเวทสามคนลงไปนอนร้องโอดโอยอย่างเจ็บปวด
เมื่อกี้เร็วแทบมองไม่ทัน แล้วยังพลังฝีมือขนาดลบล้างพลังเวทได้ง่ายดายแบบนั้น ถ้าหมอนี่เป็นพระเอกอีกคนฉันก็ไม่เถียงเด็ดๆ
"นี่แกทำได้ยังไง พวกฉันเป็นนักเวทนะเว้ย!" จอมเวทหัวหน้ากลุ่มร่ายเวทรวดเร็ว พลังเวทที่เห็นแล้วน่ากลัวไม่น้อยแต่มันไม่ได้ใช้ประโยชน์ใด
ไม่รู้ว่าดาบในมือยูเกรนตวัดออกไปเมื่อไหร่พลังเวทสลายสิ้นพร้อมมือข้างที่ประคองเวทเมื่อครู่ร่วงลงพื้น จอมเวทแหกปากดังสนั่น เลือดที่แขนพุ่งเป็นน้ำพุ แล้วพริบตาเงาร่างผมขาวพุ่งออกไป นักผจญภัยกลุ่มนั้นทั้งหมดก็หมดสิทธิ์ไปช่วยเจ้าหญิง
"มีผู้ใช้เวทแค่นี้ไม่ตายหรอก" เก็บดาบระหว่างปรายสายตาเย็นเฉียบใส่คนกลุ่มนั้น
แรกเริ่มที่หาเรื่องจินตกชคิดแค่ว่าจะตัดกำลังให้มีคนบุกรังมังกรน้อยลงหน่อยเท่านั้น แต่ตอนนี้น้อยคนใช่ว่าความอันตรายลดลง นักดาบคนเดียวน่ากลัวกว่าจอมเวทร้อยคนเสียอีกกระมัง
"เอ่อ... ย้ายที่พักดีกว่าไหม" ถามไปอย่างนั้นแหละตอนนี้จินตกชกำลังกลบกองไฟกันไฟไหม้ป่า เขาไม่สามารถทำใจพักแรมตรงที่เพิ่งนองเลือดได้หรอกนะ
ยูเกรนเดินตามไปเงียบๆ เจ้าตัวกวาดตามองไปในความมืดแบบคนที่รับรู้ว่าในป่ามีคนซุ่มซ่อนอยู่อีกมาก แน่นอนว่าบางทีถ้าเมื่อครู่ยูเกรนไม่ลงมือเด็ดขาดแบบนั้นอาจมีกลุ่มอื่นลอบจู่โจมอีกก็ได้ ในเมื่อใครก็ไม่อยากให้ส่วนแบ่งโดนหารมากขึ้นทั้งนั้นนี่นา ทว่าใครจะรู้เล่าว่าบีสท์ขี้ริ้วรับงานจ้างนายจ้างคนละคนกับนักผจญภัยคนอื่น
เดินมาอีกพักใหญ่แม้มีสายตาแอบมองในความมืดทว่าไม่มีใครกล้าปรากฏตัวออกมาหาเรื่องอีก จินตกชจึงหาที่พักแรมแล้วก่อกองไฟขึ้นใหม่ อาหารเมื่อก่อนหน้าไม่ได้กินครั้นจะเผาใหม่มันเสียเวลา อาหารแห้งคือทางเลือกและเนื้อแห้งกับขนมปังแข็งโป๊กชิ้นใหญ่ก็ส่งมาตรงหน้า
"เมื่อกี้ยังไม่ได้กินไม่ใช่หรือ" ยูเกรนส่งเสบียงที่เขาพกติดตัวให้บีสท์หนุ่มแล้วดึงผ้าห่มออกมาจากกระเป๋ามิติที่ข้างเอว
"ขอบใจ" แม้ขนมปังแข็งไปนิดแต่กินได้ ถึงแม้ในคลังเก็บของของจิตกชมีขนมปังนุ่มๆ เก็บอยู่แต่เขาไม่เอาออกมาให้อีกฝ่ายเสียน้ำใจหรอก ขณะแทะของกินไปเขาก็เอาใบคำร้องออกมาอ่านอีกครั้ง แน่นอนว่าทุกกลุ่มย่อมมีใบคำร้องติดมาทั้งนั้นเพื่อใช้เป็นหลักฐานยามรับค่าจ้าง
ยูเกรนมองกระดาษคำร้องนั่นแล้วหัวคิ้วขมวด "ใบคำร้องนั่นได้มาจากใครหรือ?"
"จากสมาคมนักผจญภัยเขตที่ฉันสังกัดนะสิ" เจ้าตัวตอบพลางไล่สายตาอ่านใหม่อีกครั้งตั้งแต่อักษรแรกไล่ไปเรื่อยๆ ใช่ว่าเจ้าตัวคิดว่ามันผิดปกติตรงไหนถึงเอาออกมาอ่าน จินตกชกำลังเดิมพันกับคนตรงหน้าว่าจะแยกความต่างของกระดาษแผ่นนี้ได้หรือไม่
"ขอฉันดูหน่อยได้ไหม?"
จิตกชส่งกระดาษแผ่นนั้นให้
"นี่คือภาษาอะไร?" สีหน้าแววตาเคร่งเครียดเงยมองบีสท์ผู้นั่งตรงข้ามกองไฟกับตน
"อ่านออกไหม?" แทนการตอบเจ้าตัวถามกลับไปและได้รับการส่ายหน้า "ผู้ว่าจ้างฉันกับผู้ว่าจ้างที่นายรับคงเป็นคนละคนกันแล้วล่ะ"
"หมายความว่าอย่างไร คนที่ส่งคำร้องว่าจ้างยังสมาคมนักผจญภัยคือราชาแห่งเคฟทาวีคนี่นา ยังมีใครอื่นอีกหรือ?" หากไม่ใช่ราชาแล้วผู้ใดสามารถจ่ายค่าตอบแทนเทียบเท่าที่ราชาให้ได้อีกล่ะ
"นายรับภารกิจจ้างของราชาแห่งเคฟทาวีคมาเหมือนคนกลุ่มนั้นใช่ไหม?"
ยูเกรนนิ่งไปครู่หนึ่ง "ไม่ได้รับ บอกแต่แรกแล้วไงว่าไปช่วยคนเดือดร้อนเฉยๆ อีกอย่างฉันแค่อยากรู้ว่ามังกรทรงอำนาจแค่ไหนถึงใช้พลังรังแกผู้อ่อนแอกว่า เลยว่าจะลองล่ามังกรดูสักครั้ง"
"ที่ว่าไปช่วยเฉยๆนั่นไม่ได้พูดเล่นจริงน่ะ!?" จินตกชอึ้งไปแวบหนึ่งเลย พ่อนักบุญจะไปปราบมังกรฟรีๆ ของจริง
"ฉันเหมือนคนชอบพูดล้อเล่นงั้นหรือ?" เห็นหน้าพ่อคุณก็รู้แล้วว่าการล้อเล่นมันห่างไกลหนุ่มคนนี้แน่นอน "ว่าแต่คุณเถอะรับภารกิจจ้างจากใครมา" เขายังจ้องกระดาษในมือสลับกับหน้าบีสท์หนุ่มขี้ริ้ว
จินตกชยื่นมือไปคว้ากระดาษแผ่นนั้นกลับมา "บอกไปนายก็ไม่เชื่อหรอก เอาเป็นถึงรังมังกรก่อนก็รู้เอง" ทว่าหนุ่มผมขาวยังต้องการคำตอบสายตาที่เขม็งมาทำบีสท์ขี้ริ้วสันหลังเย็น "ยอมๆ ฉันรับภารกิจจ้างจากมังกรที่ถูกกล่าวหาว่าลักพาตัวเจ้าหญิง" เครื่องหมายคำถามเด้งขึ้นมาบนหน้ายูเกรนทันที จินตกชจึงเล่าถึงเนื้อความในกระดาษภารกิจและคำร้องขอความช่วยเหลือ
สีหน้ายามนี้บอกให้รู้ว่ายูเกรนทำความเข้าใจเรื่องที่จินตกชเล่าให้ฟังอย่างลำบากที่สุด หัวคิ้วพ่อคุณขมวดแทบชนกัน ตาขวาง ปากเม้มเป็นเส้นตรงแผ่รังสีไม่น่าคบ เอ๊ย ไม่น่าเข้าใกล้ออกมาเข้มข้น
"มังกรเดือดร้อนจนต้องส่งคำร้องให้ช่วย ไม่เคยได้ยินมาก่อน แน่ใจหรือว่ามันเรื่องจริง" ที่ยูเกรนว่ามานั้นถูกแล้วไม่เคยมีมังกรตัวไหนในโลกร้องขอความช่วยเหลือจากเผ่าพันธุ์อื่นยิ่งขอให้นักผจญภัยช่วยยิ่งไม่มี แล้วภารกิจที่บิสท์คนนี้รับมาคืออะไร
"ไปถึงรังมังกรเดี๋ยวก็รู้เองแหละว่าจริงหรือหลอก" ไม่ว่าอย่างไรสมบัติมังกรก็น่าสนใจมากสำหรับจินตกชผู้คาดหวังว่าอาจมีแฟรร์สโตนอยู่ในกองสมบัตินั้น
ต่อให้ยังเชื่อไม่ลงแต่ทั้งสองก็มาถึงรังมังกรตัวต้นเหตุจนได้ หน้าถ้ำกว้างสูงกว่าตึกห้าชั้นมีนักผจญภัยกับทหารของอาณาจักรเคฟทาวีคยืนอยู่เป็นร้อยคน
"ถ้าทั้งหมดนั้นบุกเข้าไปต่อให้มังกรทรงอำนาจแค่ไหนคงโดนกำจัดได้แน่นอน" ยูเกรนแค่นเสียงขณะกวาดตามองคนกลุ่มใหญ่
"นั่นสิ ไม่ดีแน่ฉะนั้นต้องเข้าไปให้ถึงตัวมังกรก่อนคนพวกนี้" ว่าพลางเดินห่างปากถ้ำไปทางป่ามืดครึ้ม
"นายจะไปไหน?" ยูเกรนเดินตามมา
"หาทางลัดเข้ารังมังกรไงล่ะ" ตามเนื้อเรื่องบุกรังมังกรช่วยเจ้าหญิงมีจริงและมันมีทางลับให้ผ่านเข้าไปถึงด้านในสุดซึ่งถูกไม้พุ่มเตี้ยบังไว้ไม่ห่างจากปากทางเท่าไหร่นัก พระเอกเจอทางนี้เพราะเข้ามาสอยกระต่ายแถวนี้พอดี ฉะนั้นเขาหวังว่าจะไม่เจอพระเอกซุ่มตบกระต่ายตอนนี้นะ ถ้าเจอขึ้นมาคงได้ให้ยูเกรนนักดาบรับหน้าแทนไปละกัน
มุดๆไปตามพุ่มไม้ครู่หนึ่งเหลือบไปเห็นทางที่ว่าพอดี จินตกชรีบแหวกพุ่มไม้ไปที่ทางนั้นแล้วมุดเข้าไป ทางเข้าค่อนข้างเตี้ยทำให้ต้องคลานเข้าไปสักสามอึกใจจึงกว้างขึ้นให้พอยืนได้ จึงยืนขึ้นแล้วก้าวว่องไวลึกเข้าไป ตามจริงแล้วทางนั้นมืดมิดแต่ทักษะวิสัยทัศน์ระยะไกลทำให้มองเห็นได้สบาย
"นายเดินช้าหน่อยได้ไหม มันมืดฉันมองเห็นไม่ชัด" คนด้านหลังตามมาอย่างทุลักทุเล แม้สงสัยว่าจินตกชรู้ว่ามีทางเข้านี้ได้อย่างไร แต่ก็ไม่ได้ถามออกไป
นั่นแหละจินตกชถึงเพิ่งนึกได้ว่ามียูเกรนตามมาด้วย เจ้าตัวเอาลูกแก้วบรรจุเวทแสงออกมาจากคลังเก็บของเป็นแสงส่องทางให้คนด้านหลังเพียงไม่นานก็เห็นแสงสว่างปลายทาง จินตกชยื่นหน้าออกไปเล็กน้อยเพื่อดูสถานการณ์ ยูเกรนยืนซ้อนหลังทั้งที่เจ้าตัวเป็นเผ่ามนุษย์แต่ความสูงแทบไม่ต่างกันยื่นหน้าออกไปบ้าง กองสมบัติอร่ามเรืองสูงเป็นภูเขากลางโถงใหญ่โตแบบแหงนคอตั้งบ่า แสงจากลูกไฟเวททำให้ทั้งโถงสว่างราวอยู่กลางแจ้ง ทั้งสองมองไปยังยอดภูเขาสมบัติ มังกรตัวใหญ่โตเกล็ดสีแดงนอนหมอบอยู่แทบเท้าสาวน้อยผมทองในชุดฟูฟ่องสีเขียวอ่อน
[คุณเจอผู้เข้ามาเดินเล่นอิลิเลีย ผู้รับบทเจ้าหญิงแห่งเคฟทาวีค สถานะปัจจุบันคือจอมเวทระดับโกลด์มาสเตอร์ติดอันดับเจ็ดสิบเก้าจากร้อยระดับจอมเวทแห่งยุคในโลก]
บีสท์ขึ้นริ้วรีบผลุบกลับมาหลังติดผนังหน้าซีดเหงื่อตกสองมือกุมแก้ม อ้าปากค้างท่าทางตระหนกราววิญญาณจะพุ่งออกมาทางปาก นั่นทำยูเกรนผวาเฮือกห่างไปห้าก้าว
นอกจากพระเอกแล้วยังมีอีกหนึ่งหรือนี่ เว้ยคิดว่าฉันมีกี่ชีวิตกันอินจัน!
จินตกชกลืนน้ำลายฝืดคอแล้วลอบมองอีกครั้ง ท่าทางเจ้าหญิงคนนั้นเย่อหยิ่ง แผ่จิตน่ากลัวออกมากดดันทุกสิ่งแล้วยังแววตาทอดมองราวมังกรตัวนั้นเป็นแค่สัตว์เลี้ยงเล็กๆ ที่เจ้าตัวจะทำอย่างไรกับมันก็ได้ ความรู้สึกเหมือนลูกหมาตัวน้อยน่าเอ็นดูที่เคยเห็นไม่มีเหลืออยู่ตรงไหนเลยสักนิด
"นายรู้จักเจ้าหญิงคนนั้นงั้นหรือ"
"หา!?"
"ก็ความรู้สึกของนายตอนเห็นหน้าเมื่อครู่คือตกใจจากการเจอคนรู้จักที่ดูเปลี่ยนไปนี่นา"
"หน้าฉันมีแต่ขนแบบนี้อ่านอะไรได้ด้วยหรือไงเล่า" ไม่ว่าแสดงสีหน้าแบบไหนแต่หน้าเสือแทสมาเนียขนเต็มมันมีอะไรให้อ่านได้นอกจากพลังทำลายสายตา
"อ่านจากความรู้สึก"
ยูเกรนคงไม่รู้ว่าคำตอบเรียบๆ นั้นทำจินตกชสะเทือนไปทั้งร่าง เจ้าตัวกลายเป็นฝ่ายผงะห่างหนุ่มผมขาวออกมาด้วยท่าทางเคร่งเครียดและระวังตัวขึ้นมาทันที
"ซีวิลล์?" ยูเกรนรับรู้ได้ว่ายามนี้บีสท์ตรงหน้ากำลังหวาดหวั่นต่อตัวเขาซึ่งไม่ใช่จากพลังฝีมือทว่าเป็นตัวตนของเขาทั้งที่ตลอดทางเจ้าตัวไม่มีความรู้สึกแบบนี้ต่อสิ่งใดสักนิด
ฉันควรทำความเข้าใจอย่างไร ทุกเรื่องมันจะมีคนที่มีความสามารถเดียวกันในระดับตัวสำคัญแบบนี้มันไม่มีทางเป็นเรื่องปกติแล้ว ตกลงแล้วคนคนนี้คือใคร!!?
ต่อให้อิลิกเคยบอกว่าพลังแบบไหนเป็นที่นิยมก็จะเอามาใช้ในนิยายทั้งนั้นแต่คำเรียกนิยามของแต่ละเรื่องควรต่างกันสิ ไม่ใช่ตรงกันราวออกมาจากปากคนเดิมแบบนี้ ยิ่งถ้าเป็นคนเดียวกันจริง... มีคดีกันไว้บานเบอะ ฉันตายแน่
ดวงตาของหนุ่มผมขาวสั่นไหวเมื่อรับรู้ได้ว่าจินตกชกำลังหวาดระแวงตน ครั้นเขาจะพูดอะไรสักอย่างบีสท์ตรงหน้ายกมือขึ้นห้าม
"ตัวตนของนายที่ฉันสงสัยเอาไว้ก่อนตอนนี้ต้องหาทางช่วยมังกรจากเจ้าหญิงกับกองทัพผู้มาช่วยเหลือเสียก่อน คนเหล่านั้นเข้ามาเกือบถึงโถงนี้แล้ว" สองมือตบแก้มตนเองเรียกสติ จินตกชโยนความสงสัยทั้งหมดทิ้งไปก่อน แล้วกลับไปโฟกัสเรื่องที่ต้องทำยามนี้ที่สุด ความตึงเครียดรอบกายสลายแวบเปลี่ยนเป็นหงุดหงิดเล็กน้อยยามมองเจ้าหญิง
"ได้" ทางนั้นตอบเสียงเบาสั้นๆ
"ทำไมท่าทางซังกะตายแบบนั้น นี่ฉันหวังพึ่งฝีมือนายอยู่นะถ้าไล่ยายเจ้าหญิงนั่นให้ห่างจากมังกรก่อนคนพวกนั้นเข้ามาถึงไม่ได้เราแย่แน่" จินตกชเตรียมออกไปท้าทายจอมเวทระดับโกลด์มาสเตอร์แล้วแต่คนข้างตัวยังหงอยแปลกๆ
"จะให้ทำอะไรล่ะ?" ยูเกรนไม่รู้เลยว่าจินตกชวางแผนใดไว้ ระหว่างทางไม่มีบอกสักอย่าง
มือบีสท์หนุ่มชี้ไปยังเจ้าหญิง "ฝัง เอ๊ย ไล่ยายนั่นออกไปห่างๆ มังกรแล้วเดี๋ยวฉันไปเอามังกรออกมาเอง" ขยับมือขยับเท้าแบบพร้อมลงมือ แล้วก้าวออกไปชี้หน้าหาเรื่องเข้าตัวทันที "เฮ้ย ฉันมาช่วยแล้ว!" บีสท์ขี้ริ้วตะโกนออกไปสุดเสียง นั่นทำเอาโถงสะเทือนเรียกสายตาเจ้าหญิงกับมังกรมาที่ตนทันที
ยังไม่มีใครส่งเสียงใดอีกเจ้าหญิงก็ต้องรีบหลบวูบแล้วก้าวถอยหลังมานับสิบก้าวเมื่อดาบเล่มหนึ่งพุ่งมาถึงตัวรวดเร็วแบบหลบแทบไม่ทัน ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างเมื่อเห็นผู้จู่โจมชัดเจน
"ตายแล้วนี่มันพระเอกหล่อเทพเกินผู้เกินคนไกลไปแล้วนะคะ แล้วดูรูปร่างเพรียวบางทว่าเต็มไปด้วยพลังหยั่งไม่ถึงนั่นสิ นิ้วมือก็เรียวสวยเหมือนศิลปะกระเบื้องเคลือบประเมินค่าไม่ได้ ดวงตาสีน้ำเงินนั่นอัญมณีประดับยอดมงกุฎยังอายเมื่อเอามาเทียบ บุญตาจริงๆ เลยค่ะ!" ทั้งที่เพิ่งโดนดาบฟาดใส่ประสงค์ให้เจ็บหนักทว่าเจ้าหญิงยังมีแก่ใจชื่นชมผู้จู่โจมจากใจจริงราวสติมีปัญหา แน่นอนว่าความรู้สึกนั้นยูเกรนอ่านได้ง่ายๆ มันจึงทำให้เจ้าตัวชะงักไปแวบหนึ่ง แถมอีกหนึ่งชะงักตามไปด้วย
พระเอกหรือ ยูเกรนคนนั้นเป็นพระเอก ได้ไง?! หน้าต่างโฮโลแกรมไม่เด้งสักหน่อยตอนเจอพ่อคุณ
"เพ้อเจ้ออะไรของท่านหรือเจ้าหญิง" เจ้าตัวยกดาบขึ้นสูงแล้วฟาดลงพื้นทำเอาอะไรบ้างไม่รู้ละระเบิดกระจายไปทุกทิศ ถ้าโดนเข้าไปมีเจ็บหนักแน่นอน
"ว้าย เดี๋ยวสิคะทำไมมาโจมตีฉันล่ะคะ!?" เจ้าหญิงรีบใช้เวทต้านแต่แรงทำลายเหนือกว่าทำเอาเวทเธอสลายแวบเลยโดนสมบัติหลายชิ้นตกใส่ให้หัวปูดหัวโนหลายที่ "เจ้ามังกรมาช่วยฉันเดี๋ยวนี้!" เจ้าหญิงรู้ว่าหนุ่มผมขาวคนนี้ฝีมือสูงกว่าแบบเทียบกันไม่ได้ หากสู้กันจริงเธอคงดับอนาถแบบไม่รู้ตัว
มังกรตัวโตได้ยินเสียงสั่งจึงขยับตัวขึ้นยืน แล้วจับจ้องยังผู้บุกรุกทั้งสองอย่างน่ากลัว


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

ตอนที่ 7
จินตกชยกมือตบหน้าตนเสียครั้งหนึ่งเพื่อเรียกสติ ไม่รู้เลยว่ายูเกรนที่เดินทางมาด้วยกันคือพระเอก จากจอมเวทกลับกลายเป็นนักดาบ ความสามารถพระเอกเปลี่ยนแบบหน้ามือเป็นหลังมือเช่นนี้ไม่รู้ว่าเนื้อเรื่องต่อไปจะเป็นอย่างไรแล้ว บีสท์ขี้ริ้วหัวเราะอย่างปวดประสาทก่อนจะสะบัดหน้าแล้วพุ่งตัวออกไปด้วยความเร็วแบบมังกรยังมองไม่ทัน พริบตามังกรตัวยักษ์ก็โดนบีสท์หนุ่มอุ้มท่าเจ้าหญิงวิ่งหนีออกจากโถงถ้ำใหญ่ได้แบบไม่น่าเชื่อ นั่นทำเอาเจ้าหญิงยืนอ้าปากค้างต่างจากหนุ่มผมขาวตวัดดาบฟาดภูเขาสมบัติเสียครั้ง แรงฟาดทำให้เกิดระเบิดตูมใหญ่ของมีค่าทั้งหลายปลิวว่อนบังการมองเห็นได้พอดีแล้ววิ่งตามจินตกชไปอย่างไว
"ดะ เดี๋ยว เจ้ามนุษย์ เรี่ยวแรงเจ้ามากขนาดไหนเนี่ย!?" มังกรแดงไม่เคยโดนใครอุ้มมาก่อนห่อตัวกลมไม่รู้จะทำความเข้าใจอย่างไรดีแล้ว ตื่นตกใจยิ่งกว่าใครก็มันนี่แหละ มนุษย์ทั้งหลายบุกรังมังกรไม่มากำจัดมันเพื่อชื่อเสียงก็หวังสมบัติของมัน อุ้มมันวิ่งหน้าตั้งแบบนี้เพิ่งเคยเจอ "แล้วนี้เจ้าจะพาข้าไปไหน?"
"เจ้ายื่นเรื่องจ้างนักผจญภัยมาช่วยจากเจ้าหญิงนั่นไม่ใช่หรือไง ฉันรับภารกิจนั้นมาพอดี" จินตกชยังคงอุ้มมังกรตัวยักษ์วิ่งผ่านเข้าไปด้านใน แน่นอนว่าวิสัยทัศน์ระยะไกลทำให้เจ้าตัวมองเห็นเส้นทางได้ไกลลิบ จึงวิ่งได้แบบไม่มีกังวลว่าจะพามังกรไปเสยผนังถ้ำตรงไหน
"เจ้ารับงานของข้างั้นหรือ!?" ทำใจกล้าส่งเรื่องไปยังสมาคมนักผจญภัยเพื่อว่าจ้างจริง แต่ก็เผื่อใจไว้แล้วว่าคงไม่มีใครรับงานของมัน
"อือ" จินตกชพยักหน้าให้
"แล้ว... เขาล่ะ" สบตาสีน้ำเงินของหนุ่มผมขาวที่วิ่งตามมาได้แบบไร้เสียงแล้วเจ้ามังกรเย็นสันหลังวูบวาบ
'ท่านนักดาบ จิตสังหารท่านน่ากลัวกว่าดรากอนเฟียร์อีกนะ'
มังกรแดงอยากเหลือตัวจิ๋วๆ แล้วผลุบหายเข้าไปหลบในเสื้อเผ่าบีสท์ที่กำลังพามันหนีอยู่ในตอนนี้เสียเต็มประดา ยอมรับว่ากลัวมากอย่างไม่เหลืออะไรให้อายแล้วล่ะ
จินตกชเองก็อึ้งนะถ้าไม่มีทักษะวิสัยทัศน์ระยะไกลระดับก้าวหน้าคงไม่รู้ว่ายูเกรนวิ่งตามมา ไม่รู้พ่อคุณมีวิชาแบบไหนถึงวิ่งได้ไวแล้วยังไร้เสียงเหมือนจำพวกเสือที่เดินวิ่งไร้เสียงเลย
ถ้าเป็นนักฆ่าละก็ไม่มีใครรอดมือเขาได้แน่ๆ
"เขามาช่วยส่งเจ้าหญิงกลับน่ะ" จินตกชไม่ต่อว่าส่งกลับไปไหนนะ เจ้าตัวยังคงก้าวว่องไวไปยังคูหาลึกสุดของรังมังกร
"เจ้าเคยมารังข้าหรือไงถึงวิ่งไม่มีหลงไม่มีสะดุดแบบนี้" มังกรแดงแปลกใจยิ่งนัก บีสท์ตนนี้ทำราวถ้ำนี้เป็นสวนหลังบ้านของตนวิ่งได้แบบไม่ต้องถาม
นอกจากมองเห็นระยะไกลยังรับรู้ด้วยว่าเส้นทางมีลักษณ์อย่างไร กว้าง แคบ แค่ไหน
"ฉันจะเคยมาได้ไงเล่า แต่เอาเป็นว่าไม่พาเจ้าไปเสยหินงอกหินย้อยในรังเจ้าละกัน" ครั้นทะลุจากทางยาวที่วิ่งมาหลายเลี้ยวก็มาสุดที่โถงใหญ่สว่างไสวด้วยมอสเรืองแสงกับกองสมบัติใหญ่ยิ่งกว่ากองในโถงก่อนหลายเท่า "ไปขนมาจากไหนนักเนี่ย" บีสท์ขี้ริ้วยกมือกดขมับท่าทางอ่อนอกอ่อนใจต่อเจ้ามังกรนักสะสมเหลือจะกล่าว
"เจ้ามาส่งสีหน้าเหม็นเบื่อใส่ข้าเพราะกองสมบัติแบบนี้ไม่ถูกนะ มังกรทุกตัวชอบสมบัติทั้งนั้นแค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ มาเรื่องจ้างพวกเจ้าก่อนเถอะ ถ้ายายเจ้าหญิงนั่นตามมาถึงโถงนี้ข้าตายแน่" ทั้งที่เป็นมังกรแต่ดูเจ้าตัวกลัวเจ้าหญิงมากจริงๆ
"เจ้าโดนเจ้าหญิงคนนั้นข่มขู่จริงๆ งั้นหรือ?" ประเมินจากพลังของมังกรแดงตัวนี้แล้วคงใช้เวลาสักพักหนึ่งนักดาบอย่างเขาถึงปราบลงได้ ทว่าความรู้สึกที่ยูเกรนอ่านได้จากเจ้ามังกรไม่มีโกหก
"เจ้านักดาบน้อยเอ๋ย เจ้าหญิงคนนั้นไม่ได้มีแค่พลังเวทน่ากลัวเท่านั้นยังมีฝีมือที่ข้าไม่รู้จักอีกด้วยนางร้ายกาจที่สุดเท่าที่ข้าเคยเจอมนุษย์มาเลย" ความหวาดกลัวของมังกรตัวนี้แม้สร้างความประหลาดใจให้ยูเกรนแต่มันยังน้อยกว่าความความรู้สึกหงุดหงิดที่แผ่ออกมาจากบีสท์ขี้ริ้วเมื่อนึกถึงเจ้าหญิงคนนั้นที่เจารับรู้ได้
"ขนาดมังกรยังเกรงเจ้าหญิงคนนั้นแต่ดูนายมีแค่ไม่พอใจที่ต้องมาเจอเธออย่างเดียวเลยนะ" ในเมื่ออ่านความรู้สึกได้แม้เล็กน้อยก็ไม่รอดสายตา
บี้สท์ขี้ริ้วไหวไหล่แล้วแค่นเสียงอย่างหัวเสีย "ตามที่นายอ่านได้ ฉันไม่พอใจอย่างมากที่ยายนั่นมาทำตัวนักเลงแถวนี้" นอกจากทักษะร้ายกาจหลายอย่างยังมีพลังเวทระดับโกลด์มาสเตอร์อีกต่างหาก ผู้เดินเล่นคนอื่นมีความสามารถโกงใช่ไหม ในขณะที่เขาต้องพยายามแทบล้มประดาตายกว่าทักษะแต่ละอย่างจะพัฒนาให้สักขั้น
"นี่เจ้ารู้จักเจ้าหญิงอิลิเลียเป็นการส่วนตัวงั้นหรือ?" มังกรแดงผงะอย่างตกใจ ไม่คิดว่าเผ่าบีสท์ขี้ริ้วขนาดไม่กล้ามองตรงๆ รู้จักกับเจ้าหญิงน่ากลัวคนนั้น
"เจ้าหญิงอิลิเลียหรือ... ยายนั่นชื่ออิลิเลียด้วยเหรอ?"
"อิลิเลีย นัวร์ลีส เจ้าหญิงที่สามแห่งเคฟทาวีค จอมเวทระดับโกลด์มาสเตอร์เป็นหน้าตาของประเทศนั้นเชียวนะ มาช่วยยังไงไม่รู้ชื่อคนที่มาช่วยเนี่ย" มังกรแดงกลัวแทนเลยถ้าเจ้าหญิงอิลิเลียรู้ว่าบิสท์คนนี้ไม่รู้ชื่อจักคนดังอย่างเธอ
"ฉันไม่ได้มาช่วยยายเจ้าหญิงนั่น ทำไมต้องรู้ชื่อด้วยเล่า" ว่าแล้วต้องรีบเปิดเนื้อเรื่องอย่างไว ชื่อเจ้าหญิงคืออิลิเลียจริงๆ ด้วย
ตัวละครชื่อเดียวกันความเข้ากันได้ก็จะเป็นร้อยเปอร์เซ็นต์ มิน่าถึงดูน่ากลัวขนาดนั้นสินะ
"จริงของเจ้า ว่าแต่พวกเจ้ามีวิธีไล่ยายเจ้าหญิงนั่นกลับไปยังไงล่ะ ถ้าให้ดีอย่าให้มาก่อกวนข้าอีกด้วยจะดีที่สุด" มังกรแดงขอร้องจากใจ ระหว่างที่เจ้าหญิงอยู่ที่นี่เธอใช้มันเสียน่วมเลย
"ไม่ให้มาก่อกวนอีกคงยากในเมื่อใครๆ ก็รู้แล้วว่ารังของเจ้าอยู่ที่นี่ ย้ายรังไปอยู่ที่ใหม่เสียเถอะเพื่อความปลอดภัย" ยูเกรนรู้ดีว่าพวกจอมเวทเจ้าคิดเจ้าแค้นมากแค่ไหน ต่อให้เจ้าหญิงโดนกลุ่มคนที่พวกเขาเห็นตรงทางเข้าพาตัวกลับไปได้ อีกสักพักเจ้าหล่อนคงแอบออกมาบุกรังมังกรอีกแน่นอน
"งั้นย้ายรังกันเถอะ" จินตกชตัดสินใจให้แล้ว
"เดี๋ยวสิ ข้าจะหาที่อยู่ใหม่อย่างเร่งด่วนแบบนี้ได้ที่ไหนเล่า แล้วยังสมบัติพวกนี้อีก ข้าไม่ยอมไปตัวเปล่าหรอกนะ!" กอดภูเขาสมบัติฟูมฟายใหญ่โต ถึงบอกว่ากอดกองสมบัติแต่ถ้าให้มองตามจริงแล้วมันเหมือนมังกรตัวจิ๋วเกาะอยู่บนยอดภูเขาขนาดเล็กสักลูกนั่นแหละ
"เหอะ สมบัติกองแค่นี้ทำเป็นเรื่องมาก" จินตกชยกมือแตะ "เก็บ" สั่งสั้นๆ สมบัติทั้งหมดหายแวบส่งให้มังกรตัวโตที่นอนฟูมฟายอยู่บนยอดกองร่วงตุบลงมาจุ๊บพื้นอย่างแรง จุกจนร้องไม่ออกไปเลยครู่หนึ่งเลย
"สมบัติของข้าหายไปไหนหมด!" ครั้นลุกขึ้นมาได้มังกรแดงแหกปากดังสนั่นวิ่งวนไปมาราวสติแตก ที่ของสะสมมาเกือบทั้งชีวิตหายไปในพริบตา
"เงียบเลยเชียว แหกปากให้ชาวบ้านรู้ว่าอยู่ตรงไหนหรือไง!" หมัดล้วนๆ ซัดเปรี้ยงเข้าข้างแก้มมังกรนอกจากพ่นเลือดเป็นฝอยตามมายังดิ่งลงไปซบพื้นได้ไวทันใจคนต่อยอีกต่างหาก
'แรงคนแน่นะ!'
มังกรตัวยักษ์หวาดผวา เวทมนต์ซัดมันเละได้นั่นไม่แปลก แต่นี่แรงกายธรรมดากลับชกมันหน้าซบพื้นได้ เจ้านี่เป็นแค่เผ่าบีสท์แน่หรือ
"สมบัติของเจ้าฉันเก็บไว้ในคลังหมดแล้ว จะเก็บเจ้าเข้าไปด้วยก็ได้นะ" ขยับมือแบบพร้อมฆาตกรรมแล้วยัดเข้าคลังเก็บของให้เจ้ามังกรสะดุ้งโหยงแล้วเผ่นไปหลบด้านหลังยูเกรน ทั้งที่มันตัวใหญ่ขนาดนั้นจะหลบได้ยังไง "ไปกันเถอะ มัวช้าอยู่จะ...!"
ตูม!!
พูดยังไม่จบผนังถ้ำระเบิดเป็นรู้กว้างยิ่งกว่าทางที่ใช้วิ่งมาเมื่อครู่เสียอีก ฝุ่นควันฟุ้งกระจายบดบังการมองเห็นทว่าที่อยู่ในโถงนี้มีคนธรรมดาที่ไหน ต่างรู้ได้ว่าการระเบิดนี้มาจากพลังเวทร้ายแรงของใคร
"มาหลบอยู่นี่เองหรือเจ้ากิ้งก่ายักษ์ ฉันอุตส่าห์ให้เป็นสัตว์เลี้ยงกลับคิดหนี รู้ไหมว่ามีสิ่งมีชีวิตมากมายแค่ไหนอยากให้ฉันเลือกเป็นสัตว์เลี้ยง คงต้องลงโทษให้สำนึกสักหน่อยแล้ว" เจ้าหญิงอิลิเลียพูดอย่างเย็นชา ท่าทางเย่อหยิ่งแบบผู้เหนือกว่าเหยียบย่ำผู้อ่อนแอ มังกรแดงเกาะหลังหนุ่มผมขาวแน่น
"ข้าย้ายรังแน่ๆ เดี๋ยวนี้เลยฉะนั้นเจ้าสองคนไล่ยายเจ้าหญิงนั่นไปที!" มังกรโวยวายอย่างไร้มาดสัตว์ในตำนานผู้ทรงอำนาจ ยามนี้มันอาจกลายสภาพเป็นกิ้งก่ายักษ์ธรรมดาเท่านั้นไปแล้วจริงๆ ก็ได้
เจ้าหญิงเพิ่มความระวังตัวมากขึ้นทันทีเมื่อหนุ่มผมขาวเลื่อนมือไปจับด้ามดาบข้างเอว แค่ตวัดเบาๆ เมื่อก่อนหน้าก็ลบล้างพลังเวทของเธอได้ ความเก่งกาจสมเป็นพระเอกแบบนั้นเธอต้องระวังตัวที่สุดไม่งั้นคงแย่แน่และภารกิจของเธอก็จะล้มเหลวด้วย ส่วนเผ่าบีสท์อีกคนนั้นแค่เห็นแวบเดียวก็สะดุดใจสุดๆ แล้ว
'ใช่หรือเปล่านะ'
ที่ตามมามีเหตุผลสองเรื่อง เรื่องแรกเพื่อภารกิจอีกเรื่อง บีสท์สุดขี้ริ้วคนนั้นอาจเป็นคนรู้จัก แต่เพราะยังไม่เห็นฝีมือต่อสู้จึงไม่รู้ว่าใช่หรือเปล่า ฉะนั้นตอนนี้ถล่มไปก่อนเลยเพื่อพิสูจน์
พลังเวทในมือรวดเร็วเสริมเข้าไปด้วยทักษะนักรบขั้นกลางทำให้สามารถเคลื่อนไหวได้ว่องไวแล้วยังทนทานสูงด้วยฉะนั้นเธอจึงกลายเป็นนักรบเวทมนต์ซึ่งหายากในโลกนี้ และนี่แหละที่ทำให้มังกรแดงพายแพ้ยับเยิน ทว่าฝีมือเหล่านี้ไม่ได้ทำให้ยูเกรนหนักใจนัก เจ้าตัวฟาดฟันโต้กลับไปได้รวดเร็วไม่แพ้กัน ทั้งสองแลกฝีมือกันแค่ชั่วขณะแต่ทำโถงนี้ระเบิดกระจายภูเขาทั้งลูกสะเทือนราวจะถล่มลงมา แล้วเพดานถ้ำก็ยุบลงมาให้จินตกชวิ่งมาหลบใต้ท้องมังกรเสียอย่างนั้นจนได้
"เฮ้ย ทำไมเจ้าเอาข้าเป็นโล่แบบนี้เล่า!" เจ้ามังกรต้องใช้พลังทำลายเพดานตูมใหญ่กลายเป็นโพรงกว้างมองเห็นท้องฟ้าเลย
"มีที่หลบชั้นดีไม่ใช้ก็เสียเปล่าสิ" ลอยหน้าลอยตาพูดได้ไม่มีอายสักนิด ทำมังกรแดงนึกอยากงับหัวให้เสียเต็มประดาแต่ไม่มีจังหวะทำได้เพราะต้องใช้พลังไปกับการตบตีลูกหลงมากมายจากฝีมือนักดาบนักเวทเสียก่อน
เวททำลายล้างถูกใช้ออกมาแบบต่อเนื่องแล้วผู้ใช้เวทยังพุ่งตามออกไปจู่โจมระยะประชิดด้วยทักษะนักรบอย่างเชี่ยวชาญ ยูเกรนปัดป้องด้วยดาบแล้วตรงเข้าไปตวัดดาบฟาดฟันใส่พลังเวทจากนั้นวกดาบกลับมาปัดการจู่โจมระยะประชิดด้วยมือเท้าเคลือบพลังเวทของเจ้าหญิง แล้วพลิกเป็นฝ่ายไล่ล่าแทน คมดาบไล่ตามได้ไวเหมือนเงาติดตัวไม่ว่าอิลิเลียหลบไปทางไหนล้วนไม่พ้นต้องได้แผลสักแห่ง กว่าเจ้าหญิงถอยห่างออกมาใช้เวทรักษาตัวได้ก็แทบกระรุ่งกระริ่ง แต่ยูเกรนไม่ให้เวลาเวทรักษาได้ทำงานเต็มที่พริบตาเจ้าตัวมาถึงหน้าปลายดาบพุ่งตรงเข้าใส่ ด้วยความกลัวอิลิเลียทิ้งตัวลงพื้นทำให้รอดคมดาบไปได้ ทว่าดาบที่พุ่งมาเลยไปด้านหลังนั้นทำให้ผนังถ้ำระเบิดหายไปทั้งหมดกลายเป็นทางกว้างไกลถึงโถงที่เจอกันครั้งแรกเลยทีเดียว
"พลังทำลายอะไรขนาดนี้คะ!" เจ้าหญิงหวาดผวาแทบน้ำตาแตกรีบคลานหนีเป็นแมลงตัวน้อยหนีภัย แต่พระเอกไม่ปล่อยไปง่ายๆ ดาบวกกลับมารวดเร็วฟาดตูมเข้าให้ส่งเจ้าหล่อนปลิวไปเป็นเศษขยะเลย แล้วไปตกไกลลิบก่อนกลิ้งไปอีกหลายตลบ
"นั่นเจ้าหญิงนะ ไม่ถนอมหน่อยเลยหรือเดี๋ยวเคฟทาวีคก็ตามคิดบัญชีพอดี" แม้ปากพูดอย่างนั้นแต่จินตกชชูนิ้วหัวแม่มือให้อย่างอารมณ์ดีสุดๆ และมีมังกรชูให้สองมือตามมาด้วย
"แค่นี้ไม่ตายหรอกน่า" พูดอย่างไม่ใส่ใจสักนิด "นักรบเวทมนต์ได้แค่นี้เองหรือ" มองเจ้าหญิงอย่างดูถูกไม่มีปิดบังสีหน้า
"เจ้าอย่าประมาณนั่นไม่ใช่ฝีมือทั้งหมดของเธอ ยังมีมากกว่านั้น... ข้างหลัง!" มังกรแดงเสียงสั่นชี้ขาหน้าไปด้านหลังยูเกรน
เจ้าหญิงลุกขึ้นมาทั้งร่างอาบด้วยพลังเวทสีทองความยับเยินก่อนหน้าหายแวบ เจ้าหล่อนยกมือเสยผมแล้วรวบไปมัดไว้ด้านหลัง "พระเอกนี่พลังโกงมากแค่ไหนกัน จากเวทเป็นดาบก็ไม่ได้ลดความโหดเลย ฉันคงต้องลงแรงเต็มที่แล้วล่ะนะ" เธอชกหมัดใส่อีกมือสีหน้าท่าทางต่างจากเมื่อครู่ราวเป็นคนละคน "แล้วก็บีสท์คนนั้นน่ะ รวบไปด้วยเลยละกัน!" ชี้หน้าแบบเจาะจงตัว
บีสท์หนุ่มส่งสีหน้าฉงนนิดๆ ก่อนยักไหล่ท่าทางยียวนก่อกวนบาทาขั้นสุด "รอดคมดาบยูเกรนมาให้ได้ก่อนเถอะคุณเจ้าหญิง"
"เปิดทักษะทั้งหมด พัดกวาดวงกว้างขั้นกลาง!"
เวททำลายล้างมาแบบพายุหมุนห้าลูกถล่มทลายทุกอย่างได้แบบรังมังกรทั้งรังพังในเวลาไม่ถึงห้านาที นักผจญภัยกับทหารของเคฟทาวีคที่บุกเข้ามาวิ่งหนีตายกันวุ่นวาย ต่างจากยูเกรนฟาดฟันให้เป็นช่องกันพลังเหล่านั้นได้ ส่วนบีสท์ขี้ริ้วยังคงหลบใต้ท้องมังกรก่อนจะเผ่นออกมาเพราะเจ้ามังกรคุณภาพต่ำโดนพลังเวทนี้เข้าไปลงไปนอนชักกระแด็กๆ ที่พื้นน้ำตานองหน้าอีกต่างหาก เป็นที่อ่อนใจต่อคนที่เอามาเป็นบังเกอร์หลบภัยยิ่งนัก
"ทำไมมังกรกระจอกแบบนี้" จินตกชส่ายหน้าดิก ถึงพลังที่เห็นน่าทึ่งไม่น้อย แต่สำหรับเจ้าตัวมันไม่ยากเลยในการโต้กลับเพียงแต่มีบังเกอร์ให้ดึงมาใช้ทั้งทีเรื่องอะไรเขาต้องเปลืองแรงด้วยเล่า ตอนนี้ขอเป็นคนดูที่ดีก่อนละกัน ถ้าพระเอกไม่ไหวค่อยลงไปเล่นด้วย ซึ่งมั่นใจว่าได้เป็นแค่คนดูอย่างเดียวแน่นอน
ต่อให้เจ้าหญิงท่องเวทได้ไวแค่ไหนยังไม่ทันกับความเร็วในการจู่โจมด้วยดาบของยูเกรน แค่พริบตาเจ้าตัวมาเงื้อดาบอยู่เหนือหัวเจ้าหญิงแล้ว ฟันลงไปรวดเร็วย่อมสร้างแผลได้แน่นอน เจ้าหญิงใช่ว่ายืนเฉยรับคมดาบเวทเสริมความแข็งแกร่งของร่างกายทำให้ได้แผลไม่ลึกนัก แล้วถอยห่างออกมาสาดลูกพลังเวทเข้าใส่ไม่ให้มีเวลาพักหายใจ เกิดระเบิดทำลายพื้นที่จนแทบจำไม่ได้ว่าเคยเป็นรังมังกรมาก่อน ยามนี้หลุมแอ่งมากมาย ทั้งสองยังโต้ฝีมือกันแบบไม่มีใครยอมใคร เวททุกบทล้วนพลังทำลายแรงสูงทว่าคมดาบของพระเอกอันตรายยิ่งกว่า ตวัดฟาดฟันแต่ละครั้งแทบเปลี่ยนรูปแผ่นดิน
นักผจญภัยที่มาช่วยเจ้าหญิงหลบไปดูการต่อสู้นี้ห่างๆ ต่างประหลาดใจว่าทำไมนักดาบคนนั้นจู่โจมเจ้าหญิงหวังฝังลงดินอีกต่างหาก
"ฝีมือดาบแบบนั้นเหมือนเคยเห็นมาก่อนนะ" นักผจญภัยระดับโกลด์คนหนึ่งป้องตามอง
"คุ้นแน่ถ้านายอยู่ในนครหลวงตอนนักดาบผมขาวโค่นล้มจอมเวทไจร่า หมอนั่นแทบผ่านครหลวงเลยกระมัง" คนนี้เห็นมากับตาแล้ว
"ข่าวนั่นไม่ใช่ฝ่ายที่อิจฉาท่านไจร่ากุขึ้นหรอกหรือ?" นักผจญภัยอีกเป็นสิบหูผึ่งหันไปมองคนพูดทันที
"กุที่ไหนเล่า เรื่องสะเทือนทวีปแบบนั้นพวกหัวหน้ากิลด์แทบไม่เชื่อสายตา นักดาบหนุ่มคนนั้นใช้แค่ดาบฟาดฟันทำลายพลังเวททุกระดับไม่เหลือแม้ไอเวท ไม่รู้พลังฝีมือขนาดนั้นมาจากมนุษย์คนหนึ่งได้อย่างไร"
"ถ้าเขาคือนักดาบคนในข่าว ตอนนี้เขาไล่ต้อนเจ้าหญิงทำไม?" พอรู้ว่านักดาบผมขาวคนนั้นเป็นใครจากที่คิดว่าดูสถานการณ์สักพักแล้วจะเข้าไปช่วยลังเลขึ้นมาเลย
"หรือเจ้าหญิงทำอะไรให้เขาโมโห" คนหนึ่งออกความเห็น
"ฝีมือขนาดคว่ำจอมเวทระดับแพลทินั่มได้ ระดับโกลด์มาขัดใจ... จะเหลืออะไรล่ะนั่น" ไม่รู้หรอกว่าเหตุผลคืออะไรแต่ใครกล้าเข้าไปแทรกยามนี้เล่า แม้แต่พวกทหารยังยืนเกาะกลุ่มกันอย่างหวาดกลัวเลย
"ต้องช่วยเจ้าหญิงนะ พวกเรามาช่วยเจ้าหญิง แต่ นักดาบคนนั้นน่ากลัวกว่ามังกรเสียอีก" หัวหน้ากองทัพอัศวินผู้นำคนมาช่วยเจ้าหญิงไม่กล้าสอดมือเข้าไปยามนี้
อิลิเลียทุ่มทุกทักษะเสริมพลังให้เวทของตนสุดกำลังแล้ว แต่ยูเกรนยังคงเดินหน้าฟาดฟันทุกอย่างทิ้งได้ราวเขากำลังถางหญ้าเกะกะทางเดิน เวทรักษาก็ใช้แทบหมดแรงแล้วเช่นกัน ยามนี้ทำได้แต่ถอยออกไปยืนหอบตัวโยนอยู่ห่างๆ ทางพระเอกมีเหงื่อที่หน้าไม่กี่เม็ด หายใจยังปกติแสดงให้เห็นว่ายังไม่ได้ใช้ฝีมือทั้งหมด พอเจ้าหญิงถอยห่างออกมายูเกรนจึงหยุดมือแล้วหันไปถามจินตกช
"เอาไงต่อ ตัดแขนขาสั่งสอนไม่ให้มาก่อกวนมังกรอีกสักขาไหม?" ถามด้วยสีหน้านิ่งสนิท ทำเอาคนได้ยินผวาเฮือก
"ตัดแขนขาหรือ... น่าสนใจแฮะ" จินตกชแสยะยิ้มอย่างถูกใจความคิดนี้
"เดี๋ยวสิคะ! ฉันแค่ต้องการมังกรมาเป็นสัตว์เลี้ยงเท่านั้นนะ ทำไมต้องขวางด้วยเราไม่เคยมีความแค้นต่อกันสักหน่อย" ตลอดการปะทะกับยูเกรนอิลิเลียพยายามส่งลูกหลงไปทางบีสท์ขี้ริ้ว แต่ทางนั้นเอามังกรมาเป็นบังเกอร์ได้อย่างร้ายกาจทำให้ไม่ต้องแสดงฝีมือใดออกมาเลย และไม่สนใจด้วยว่าเจ้ามังกรโวยวายหัวปูดหัวโน เกล็ดแตกเลือดกระฉูดแค่ไหน
"ความแค้นไม่มีจริงนั่นแหละ เพียงแต่พวกฉันรับภารกิจช่วยมังกรจากมือเจ้าหญิงนักเลงมานะสิ" โชว์ใบภารกิจให้ดูด้วยเลย "ฉะนั้นเธอก็กลับบ้านกลับเมืองไปซะ ถ้าพูดไม่รู้เรื่องอาจต้องทิ้งแขนขาไว้แถวนี้บ้างก็ได้นะคุณเจ้าหญิง" โปรยยิ้มข่มขู่แบบตัวร้ายมาเองให้อย่างจงใจ
"ภารกิจช่วยมังกร?" ไม่แค่เจ้าหญิงที่มีสีหน้าฉงน กลุ่มคนที่มาช่วยก็เช่นกัน
"ช่วยมังกร... ใครจ้างฟะนั่น"
"แล้วใครจ่ายค่าจ้าง?"
ต่างย้ายสายตาไปยังมังกรแดงซึ่งตอนนี้เลิกน็อกคาพื้นมายืนขึ้นอย่างมั่นคงแล้วรีบอธิบาย
"ข้านี่แหละจ้าง พวกเจ้าปิดหูปิดตาอยู่หรือไงถึงไม่รู้ว่าเจ้าหญิงคนนั้นนิสัยยังไง แล้วพวกเจ้ายังสุมหัวกันมาบุกรังของข้าอีก นี่ข้าต้องย้ายที่อยู่เลยนะเว้ย เจ้าพวกมนุษย์บ้า!" แล้วมันก็ฟูมฟายใหญ่โตไม่กลัวเสียชื่อเสียงสัตว์ในตำนาน
ใช่ว่าผู้คนไม่รู้ไม่เคยได้ยินชื่อเสียงเจ้าหญิงที่สามแห่งเคฟทาวีคคนนี้ ทว่าให้บอกคนอื่นว่าเจ้าหญิงเป็นอันธพาลรังแกมังกรแบบนั้นคงไม่ดีต่อภาพลักษณ์ของประเทศสักเท่าไหร่ ฉะนั้นมันเลยกลายเป็นเจ้าหญิงโดนมังกรลักพาตัวมานั่นเอง
"ฉันก็ไม่ได้อยากรังแกใครนะ แต่มันเป็นภารกิจนี่นา" อิลิเลียทำปากยื่นอย่างไม่พอใจที่โดนมองอย่างระแวง
"ภารกิจ?... มีใครจ้างท่านมาจับมังกรเช่นนั้นหรือ" จินตกชหวังว่ามันไม่ใช่ภารกิจจากระบบ
อิลิเลียอ้ำอึ้งเหมือนไม่รู้จะบอกอย่างไรดีซึ่งนั่นทำให้จินตกชถอนใจเฮือกใหญ่ "ว่าจะไม่ยุ่งแล้วเผ่นไปเงียบๆ แล้วเชียว" ดาบผลึกสีแดงชักออกจากฝัก "ย้ายก้นกลับบ้านช่องเธอไปซะเจ้าหญิงอิลิเลีย" ดาบในมือเผ่าบีสท์ตวัดรวดเร็วเห็นเป็นเงาแวบเดียวพื้นที่เป็นหลุมบ่อกลายเป็นพื้นราบเรียบไกลสุดสายตา นอกจากยูเกรนกับมังกรแดงล้วนโดนน็อกด้วยแรงอัดสุญญากาศนอนหมดสติทั้งหมด
"นี่มันพลังอะไรกัน" มังกรแดงปากคอสั่น มันว่าหนุ่มผมขาวน่าสะพรึงแล้ว บีสท์ขี้ริ้วคนนี้น่ากลัวมากกว่าหลายขุม
ยูเกรนส่ายหน้า "ถ้านายลงมือเองแต่แรกคงไม่ต้องเสียเวลาแบบนี้"
จินตกชยิ้มขำ "ไม่เสียเวลาอะไรขนาดนั้นหรอกน่า เอาล่ะย้ายบ้านเถอะ" หันไปบอกมังกรแดง
"ไปไหนล่ะ?" มันไม่รู้เลยว่าย้ายจากตรงนี้แล้วไปที่ไหนถึงปลอดภัย
"ไปตามที่ฉันบอกละกัน มีหมู่บ้านที่เจ้าอยู่ได้อย่างปลอดภัยแน่นอน" ว่าแล้วกระโดดขึ้นหลังมังกร ยูเกรนตามขึ้นไปด้วยแล้วมังกรแดงตัวใหญ่ก็ทะยานขึ้นฟ้า บินออกไปด้วยความเร็วเต็มที่หายไปที่เส้นขอบฟ้า


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

ตอนที่ 8
เจ้าหญิงอิลิเลียนั่งหน้างอรู้สึกเสียหน้ามากมายตนเป็นจอมเวททว่าแพ้ยับเยินต่อนักดาบ ในโลกที่จอมเวทเป็นใหญ่แบบนี้เธอคงโดนคนทั้งเคฟทาวีคเยาะเย้ยจนไร้ที่ยืนแน่นอนทว่านั่นไม่ได้ทำให้เธอค้างคาใจได้เท่าฝีมือบีสท์ขี้ริ้วตนนั้น ฝีมือดาบนั่นคุ้นมากแต่ทางนั้นกลับใช้ดาบจริงๆ ถ้าใช้แค่มือสร้างคมดาบสุญญากาศขึ้นมาคงมั่นใจได้ ทว่าทางนั้นไม่ได้ใช้มือเปล่าและไม่ได้บอกว่าใช้ทักษะประจำตัวด้วย
"เจ้าหญิงกลับเถอะขอรับ ถ้าท่านต้องการมังกรเป็นสัตว์เลี้ยงค่อยหาตัวใหม่เถอะ" หัวหน้ากองอัศวินกล่าวอย่างลำบากใจ
"เราต้องการมังกรตัวนั้น เราไม่เลิกแน่!" อิลิเลียบอกอย่างหนักแน่น อ้างถึงมังกรแต่แท้จริงแล้วเล็งบีสท์ที่มาช่วยมังกรต่างหาก ในเมื่อคาใจมากขนาดนี้ก็ต้องตามไปพิสูจน์
หัวหน้ากองอัศวินสีหน้ามืดมนทันที "ท่านได้โปรดอย่าเป็นศัตรูกับนักดาบคนนั้นเลยขอรับ" อิลิเลียไม่เข้าใจความลำบากใจของหัวหน้ากองอัศวินในตอนนี้
"นักดาบคนไหน?" ในเมื่อมีสองคนแน่นอนว่าพระเอกนั่นเธอไม่เขี่ยอีกเด็ดขาด ภารกิจยังไม่สำเร็จจะมาโดนพระเอกเชือดทิ้งตอนนี้ไม่ได้
"ก็หนุ่มผมขาวไงขอรับ นั่นคือยูเกรนนักดาบที่เอาชนะท่านจอมเวทไจร่าในข่าวลือไงล่ะขอรับ ข้าเห็นมากับตา เขาแทบลบทั้งเมืองทั้งที่ไม่ใช่พลังเวท ฝีมือดาบล้วนๆ เท่านั้น" ใช่ว่านักผจญภัยคนนี้อยากพูดแทรกแต่อัศวินหลายคนสะกิดขอร้องให้เขาช่วยพูดจะได้ไม่พากันไปตายทั้งหมด
อิลิเลียกลืนน้ำลายฝืดคอ "ยูเกรนคนนั้นคือนักดาบที่ว่านั่นเองหรือ" ข่าวใหญ่โตนั่นได้ยินมาเช่นกัน ยามนี้เธอแทบยกมือท่วมหัว โชคดีที่เธอในตอนนี้มีตำแหน่งเจ้าหญิงคุ้มหัวอยู่ ถ้าเป็นคนธรรมดาอาจดับอนาถไปแล้ว
กองอัศวินกับนักผจญภัยทั้งหมดพยักหน้า ทำเจ้าหญิงอึ้งไปครู่หนึ่ง
"แล้วเผ่าบีสท์คนนั้นล่ะพวกเจ้ารู้จักไหม?"
กองอัศวินส่ายหน้านักผจญภัยหลายคนด้วยแต่ก็มีอีกหลายคนมีสีหน้าเหมือนกลืนยาขมก่อนจะกล่าวอย่างชื่นชมผสมหวาดกลัว
"บีสท์คนนั้นเป็นนักผจญภัยที่ร้ายกาจที่สุดขอรับ ตัวคนเดียวแต่สามารถเคลียร์ภารกิจระดับโกลด์ได้เป็นสิบงานในช่วงสิบปีนี้ แล้วยังฉายเดี่ยวบุกโบราณสถานไปทั่วโดยไม่เอาอะไรออกมาเลยเหมือนเจ้าตัวเข้าไปซ้อมมือกับยามเฝ้าเท่านั้น โบราณสถานบางที่ถึงกลับปิดประตูใส่หน้าไม่ให้เข้ากันเลย เป็นนักผจญภัยแรงค์สูงสุดของภาคตะวันออกนี้แล้วขอรับ"
"ไฮท์แรงค์งั้นหรือ... แล้วฝีมือล่ะ!? เขาใช้ดาบแบบนั้นตลอดเลยหรือเปล่า?" อิลิเลียตาเป็นประกายขึ้นมาเลย หากเป็นคนที่เธอคิดระดับแค่นั้นปกติมาก
"ใช้ดาบเช่นนั้นมาตลอดขอรับ เพียงแต่วิชาค่อนข้างแปลก แม้ตวัดดาบออกมาครั้งเดียวแต่กลับมีคมพลังนับสิบนับร้อยฟาดฟันทำลายได้เป็นวงกว้างตามใจเจ้าตัวเลยด้วย" คนพูดทั้งทึ่งทั้งเกรง ไม่เคยเจอวิชาดาบน่ากลัวแบบนั้นมาก่อน ทางยูเกรนไม่มีคมดาบมากมายแบบนั้นแต่แค่ดาบเดียวก็พินาศจนจำสภาพเดิมไม่ได้แล้ว ถ้าสองคนนั้นร่วมปาร์ตี้กันกิลด์ใหญ่ของโลกก็คงเอาไม่อยู่
"เขาสังกัดสาขาไหน บีสท์คนนั้นน่ะ!?" พุ่งเข้าไปตะปรบคอแล้วจ้องตาระยะประชิด ทำคนโดนจ้องหน้าซีดปากสั่นผวากับจิตสังหารของเจ้าหญิงน่าดู
"สาขาเมืองโทแพซของรับ"
"ที่มีโบราณสถานอัลฮาซานตั้งอยู่น่ะหรือ?" ตอนนี้โบราณสถานนั้นกลายเป็นระดับอันตรายร้ายแรงของมหาทวีปที่ยังไม่มีใครเคลียร์ได้อย่างแท้จริงไปแล้ว แน่นอนว่าอิลิเลียนึกอยากไปบุกดูสักครั้งเหมือนกันแค่รอให้จัดการภารกิจเรียบร้อยก่อนเถอะ เธอไม่พลาดลองเคลียร์อัลฮาซานสักครั้งซึ่งถ้ารู้ว่าขนาดจินตกชยังเผ่นไม่เหลียวหลัง อิลิเลียจะไม่ไปเหยียบที่นั้นเด็ดขาด
"เจ้าหญิงกลับเถอะขอรับ แล้วค่อยหาข่าวมังกรตัวอื่นเถอะขอรับถ้าท่านต้องการมาเป็นสัตว์เลี้ยงสักตัวจริงๆ" หัวหน้าอัศวินพยายามเกลี่ยกล่อมให้ล้มเลิกจากมังกรแดงตัวนั้น พวกเขายอมรับว่าไม่กล้าเป็นศัตรูกับนักดาบผมขาวคนนั้นจริงๆ
"ไม่! เราจะไปรอสองคนนั้นที่โทแพซ" ตราบเท่าที่ยังไม่แน่ใจว่าไม่ใช่เธอจะตามเกาะติดบีสท์คนนั้นไม่เลิกแน่นอน
บีสท์คนที่ว่านั่งอยู่บนหลังมังกรที่กำลังบินข้ามเทือกเขาสูงสู่ป่าทึบกว้างใหญ่สุดสายตา รู้สึกหนาวสันหลังเยือกหนึ่งทำเอาเลิ่กลั่กเลย
หรือเจ้าอิลิกสงสัยว่าเป็นฉัน แต่อย่างว่าแหละ หน้าตาขี้ริ้วนี่มันเลือกใหม่ไม่ได้แล้วด้วย ส่วนทักษะถ้าใช้ออกไปย่อมรู้แน่นอน ฉะนั้นอยู่ให้ห่างเจ้าหล่อนไว้ก่อนดีกว่า ไม่อยากกลายเป็นเรื่องเข้าใจผิดให้ลำบากในภายหน้า
"ตรงนั้นมีหมู่บ้านด้วย ในป่าลึกแบบนี้ทำไมมีหมู่บ้านได้ล่ะ?" เจ้ามังกรแดงนึกแปลกใจ ในป่าแบบนี้มอนสเตอร์มากมายหมู่บ้านตั้งอยู่ได้แสดงว่าคนในหมู่บ้านนี้ต้องฝีมือสูงทั้งนั้นแน่นอน
"ลงไปที่หมู่บ้านนั้นเลย" จินตกชชี้ไปยังลานกว้างกลางหมู่บ้าน
"นั่นคือหมู่บ้านอะไรหรือ?" ยูเกรนก็เพิ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรก เขาไม่คาดคิดเช่นกันว่าในป่าลึกแบบนี้มีคนอยู่อาศัยได้ด้วย
"หมู่บ้านเทลซิน บ้านเกิดของสามคนในปาร์ตี้ฉันเมื่อก่อนไงล่ะ"
"นักดาบสองคนกับนักเวทหนึ่งคนเมื่อสิบปีก่อนน่ะหรือ?" ปาร์ตี้นั้นโด่งดังสุดๆ ไปเลยและนั่นจึงกลายเป็นจุดเริ่มต้นให้จอมเวททั้งหลายกริ่งเกรงต่อนักดาบขึ้นมาไม่น้อย
"อือ" จินตกชตอบยิ้มๆ สีหน้าแววตายามเอ่ยถึงสามคนนั้นดูคิดถึงไม่น้อย ตลอดเวลาที่ร่วมทางกันจินตกชช่วยสอนการใช้ดาบให้พินเดอร์กับนาธานไม่น้อย ทำให้ลุงทั้งสองยกระดับฝีมือขึ้นมากมาย ส่วนลูอิซจินตกชก็สรรหาไอเทมชั้นเลิศมาให้ใช้ไม่ขาดมือถึงทำให้ชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วทวีปไงล่ะ
มังกรตัวยักษ์ร่อนลงพื้นอย่างนุ่มนวลท่ามกลางสายตาพร้อมมีเรื่องของชาวบ้านนั่นทำเอาเจ้ามังกรแดงหูลู่เก็บหางเข้าท้องอย่างไว
"อย่าเพิ่งตีตายนะพินเดอร์ เจ้ากิ้งก่านี่อ่อนแอ" จินตกชรีบกระโดดลงมาจากหลังมังกร เมื่อเห็นลุงคนหนึ่งกระชับดาบเข้ามือแบบพร้อมเชือดผู้แปลกหน้าที่กล้าขี่มังกรมาลงกลางหมู่บ้าน
"ซีวิลล์ อะไรเนี่ยนายไม่เจอปีเดียวไปล่อลวงมังกรที่ไหนมาเนี่ย!?" พินเดอร์เก็บดาบแล้วเดินมาตบไหล่บีสท์ขี้ริ้ว
"ใครที่ไหนทำอะไรแบบนั้น อย่าพูดจาหาคุกตารางมาให้สิเว้ยตาลุงนี่" จินตกชถลึงตาใส่ทำลุงแกผงะเฮือก แบบว่าไม่เจอกันนานภูมิต้านทานพลังทำลายสายตาตกแล้วนะสิ ทว่าพอเห็นเป็นซีวิลล์ทุกคนจึงลบแรงกดดันน่ากลัวทั้งหมดทิ้ง ต่างเดินมาทักทายเจ้าบีสท์ขี้รั้วที่ไม่ได้เจอหน้านานปี
"ไปถึงไหนมาเนี่ยถึงคว้ามังกรติดมือมาได้แล้วยัง..."
อึ้งจนเรียบเรียงคำพูดไม่ถูกกันชั่วขณะเมื่อหนุ่มผมขาวกระโดดลงจากหลังมังกรมายืนข้างบีสท์ขี้ริ้ว
"พระเจ้า นี่คนหรือเทพยดา ซีวิลล์นายไปล่อลวงมาจากไหน?"
"นอกจากมังกรยังไปล่อลวงเทพยดาอีกด้วย!"
"ตายแล้วนี่คนหรือเทพที่หลงทางมา"
"หล่อมลังเมลืองอะไรแบบนี้ กรี๊ด!!"
ไม่แค่สาวๆ หรอกนะที่หน้าร้อนฉ่า ที่เลยวัยไปแล้วกับที่ไม่ใช่สาวยังกรี๊ด จินตกชเข้าใจแต่ก็อดรู้สึกหมั่นไส้ไม่ได้ และเจ้ามังกรแดงก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน กลอกตามองบนเลยนี่นา
ใช่ค่ะ การถูกกรี๊ดใส่อย่างชื่นชมคือลิขสิทธิ์ของพระเอก แต่ถ้ากรี๊ดเสมือนโดนผีหลอกนั่นตัวประกอบรับไปเต็มๆ
ปล่อยให้ตื่นตาตื่นใจกันจนชุ่มปอดแล้วนั่นแหละจินตกชถึงถามหาลูอิซ เพราะตอนนี้หัวหน้าหมู่บ้านคือจอมเวทคนนั้นแหละ
"ลูอิซอยู่ไหนหรือพินเดอร์?" ชาวหมู่บ้านรุมล้อมขนาดนี้ทว่ายังไม่เห็นหัวหน้าหมู่บ้านอยู่ตรงไหน
"ไปเก็บกวาดถ้ำหลังหมู่บ้านตั้งแต่นายติดต่อมาว่าจะเอากิ้งก่ามาปล่อยตัวหนึ่งไงล่ะ" พินเดอร์คิดอยู่ว่ากิ้งก่าที่จินตกชว่าน่าจะเป็นมังกรสักตัวแน่นอน เพราะเจ้านี่คงไม่เอามาแค่กิ้งก่าจริงๆ ที่วิ่งอยู่ตามป่าและก็จริงตามคาด "ไม่รู้ว่าจะอยู่ได้หรือเปล่านะไม่ได้เข้าไปดูหลายปีเลย" ว่าพลางเดินนำไป
จินตกชเดินตามไปโดยมียูเกรนตามไปด้วยนั่นทำให้เจ้ามังกรแดงรีบคลาน... จริงๆ มันหมอบต่ำเหมือนคิดว่าทำแบบนั้นแล้วจะพ้นสายตาชาวบ้านตามหลังทั้งสามไปด้วย พ้นแนวรั้วต้นไม่ออกมาไม่ไกลจึงเห็นปากถ้ำกว้างมีไม้เลื้อยหลากสายพันธุ์ปกคลุมทำให้ดูลึกลับยากต่อการเข้าถึงได้ไม่น้อย
"เป็นถ้ำที่มองดูดีจัง" เจ้ามังกรแดงเหลียวมองไปทั่วบริเวณหน้าปากถ้ำ มีทั้งต้นไม้ใหญ่หนาทึบ ต้นหญ้ารกสูงเลยเอวไม้พุ่มเตี้ยเบียดกันแน่นจนเหลือทางเดินเล็กๆ เส้นเดียว
"อ้าวมากันแล้วหรือ" นาธานเดินออกมาถึงปากถ้ำพอดี ก่อนชะงักเท้าเพราะมองเห็นกิ้งก่าแดงที่อุตส่าห์หมอบคลานตามทั้งสามมาด้วยท่าทางมั่นใจว่าไม่มีใครเห็น
"มีอะไรที่ต้องเก็บกวาดในถ้ำด้วยหรือ?" นอกจากเอาของเก่ามาสุมๆไว้จากตอนที่เขามาพักครั้งก่อนก็ไม่น่ามีอะไรเกะกะแล้วนี่นา
"ของที่นายเอามาสุมไว้นั่นแหละ คิดว่าสิบสามปีของมันเยอะแค่ไหน เก็บเข้าคลังของนายไปเลยเชียวนะ" ลูอิซเดินมาถึงก็กดเสียงหนักเลย "อ้อนั่นหรือกิ้งก่าที่ว่า" ส่งยิ้มพิมพ์ใจให้เจ้าตัวแดง แม้ลูอิซอายุมากแล้วทว่ายามแย้มยิ้มกลับมองดูงดงามราวดอกไม้คลี่บานในยามเช้า ทำเอามังกรแดงสมองว่างไปชั่วขณะ ดีที่มีสีแดงอยู่แล้วเลยไม่มีใครนอกจากยูเกรนรับรู้ว่าหัวใจเจ้ามังกรเต้นผิดจังหวะขึ้นมาเสียอย่างนั้น
หนุ่มผมขาวเหลือบตามองเจ้ามังกรแวบหนึ่งแล้วถอนใจเบาๆ
"อยู่ที่นี่ไม่ต้องกังวลว่าใครจะมาทำร้ายหรอก เขตแดนสร้างจากหินมานาโบราณทั่วหมู่บ้านนั่นกับชื่อเสียงของพวกลูอิซคุ้มภัยให้เจ้าได้แน่นอน" จินตกชเดินเข้าไปในถ้ำ ภายในกว้างและมีคูหาแยกออกไปอีกสามทาง "สมบัติของเจ้าเอาคืนไป" ของมีค่ามากมายกองเป็นภูเขาร่วงโครมลงมาจากกลางอากาศ
"นั่นมันของสะสมของข้าทั้งหมดเลยนี่นา ถุงเก็บของของเจ้าจุได้แค่ไหนกันเนี่ย?" เจ้ามังกรแดงปลื้มปริ่มน้ำตาซึมที่ได้เจอกับของสะสมของตนเองอีกครั้ง
"สมบัติของเจ้าน่าจะเท่าๆ กับที่ซีวิลล์หามากองทิ้งไว้ที่หมู่บ้านเทลซินนี่เลยนะ" ทั้งสามคนดูไม่ตื่นเต้นกับกองสมบัตินี่สักเท่าไหร่
"กองเท่ากัน" เจ้ามังกรมองหาไม่เห็นกองสมบัติอื่นตรงไหน แต่สามคนนี่ก็ดูไม่สนใจกองสมบัติของมันเลยจริงๆ
"อยู่ในถุงกองนั้นนะสิ" ถุงมิติเก็บของร้อยใบกองอยู่มุมเล็กๆ ของถ้ำ ดูป่องเกือบแตกทุกใบอีกต่างหาก
"ก็คนในหมู่บ้านต้องกินต้องใช้ไม่ใช่เหรอ อีกอย่างใช่ว่าฉันหามาคนเดียวเสียหน่อย พวกลูอิซเองก็ใช่ย่อยนะ" ระหว่างที่ออกไปลุยด้วยกันทั้งสามคนงกยิ่งกว่าจินตกชเสียอีก เก็บทุกอย่างที่สามารถเก็บได้ เขาเสียอีกเลือกเก็บแค่ของขายได้บางชิ้นแต่ถ้าเป็นเหรียญทองไม่ปล่อยหลุดแม้เหรียญเดียว
ลูอิซไหวไหล่ "แล้วพ่อหนุ่มที่มาด้วยนั่นล่ะใครกัน รู้สึกเหมือนเคยเจอมาก่อนนะ"
"คุ้นหรือ?" จินตกช พินเดอร์ นาธาน มองหนุ่มผมขาวเป็นตาเดียวกัน ก่อนจินตกชจะย้อนเนื้อเรื่องอีกครั้งอย่างไว
"เด็กจากหมู่บ้านที่พวกเราเคยช่วยไว้เมื่อ... สิบสามปีก่อน"
หน้าต่างโฮโลแกรมเด้งขึ้นมาตรงหน้าจินตกชในส่วนกล่องข้อความมีหนึ่งข้อความที่ยังไม่ได้อ่านตั้งแต่สิบสามปีก่อนซึ่งยามนี้อัพเดทเป็นล่าสุดแล้ว บีสท์ขี้ริ้วจิ้มดูแล้วแทบแอบไปนั่งหลบมุมวนนิ้ว
[คุณพบพระเอก ยูเกรน ในสภาพเปลี่ยนไปเพราะความหวาดกลัวและสิ้นหวังทว่าได้รับความหวังกับเป้าหมายชีวิตใหม่แล้ว ปัจจุบันคือนักดาบอันดับหนึ่งของโลก ระดับอีปิคมาสเตอร์]
ขอแหกปากเป็นภาษาก่อกำเนิดได้ไหม อิจฉา เอ๊ย! เกลียดเว้ย!! เข้าใจนะว่าพระเอกมันมหาเทพทั้งนั้นแต่แหมเว้ยตอนอ่านมันสนุกมาก พอเจอเข้าจริงโมโหจริงๆ นะคุณคนเขียน
จินตกชอยากประทุษร้ายระบบอินจันที่ส่งเขามาเจออะไรแบบนี้เสียเต็มประดา ถ้าตอนนี้อยู่ในแดนเมฆแห่งนั้นจะไม่รอช้าสะบั้นสุญญากาศเต็มกำลังให้สักร้อยครั้งเลยเชียว
"ตอนนั้นขอบคุณมากครับ เพราะได้พวกคุณช่วยไว้ถึงมีผมในตอนนี้" ยูเกรนค้อมหัวให้ผู้สูงวัยทั้งสามอย่างสุภาพ
เห็นเด็กน้อยที่โตขึ้นมาอย่างมีคุณภาพที่สุดแล้วผู้สูงวัยย่อมดีใจ ลูอิซพยักหน้าอย่างยินดี "เป็นนักผจญภัยมันงานเสี่ยงแต่ดูแล้วเธอคงมีฝีมือไม่น้อย"
"ล้มไจร่าจนเป็นข่าวไปทั่วทวีปได้ น้อยไหมล่ะ" จินตกชแค่อยากเห็นว่าสามคนนี้จะหลุดสีหน้าแบบไหน เพราะเขามั่นใจว่าข่าวลือนั้นต้องมาถึงหมู่บ้านนี้ด้วยแน่นอน แล้วจิตกชก็รู้ว่าอาการหัวใจจะวายเพราะเห็นหน้าชาวบ้านที่มีพลังทำลายร้ายแรงเป็นอย่างไร อ้าปากค้าง ลูกตาแทบเด้งออกจากเบ้า สองขากุมแก้ม สีตก หางเก็บเข้าท้อง ถูกแล้วนั่นคือสภาพมังกรแดงตัวนั้นนั่นแหละ ส่วนสามผู้สูงวัยแค่สติบินยืนตัวแข็งเท่านั้น
"เจ้าจะแสดงออกเหมือนพวกไร้สติแบบนั้นทำไมฟะ" ซัดให้หนึ่งเปรี้ยง ทำเลือดกำเดามังกรกระฉูดเลย
"เจ้าไม่ให้ตกใจได้เหรอ! ไจร่าคือใคร หัวหน้ากิลล์ก๊อดเดส หนึ่งในห้ากิลล์ใหญ่ของโลกนะเว้ย แล้วคนที่ใช้แค่ดาบเท่านั้นสามารถเอาชนะได้แบบไร้ริ้วรอยนั่นนับเป็นตัวอะไร ยังใช่คนอยู่หรือเปล่า เจ้าถามใจตนเองดูสิเจ้าขี้ริ้ว!" โวยใส่ระยะน้ำลายกระเด็นท่วมหน้าให้จินตกชคว้าโล่อันหนึ่งจากกองสมบัติมังกรมาใช้แทนร่มกันน้ำลาย
นั่นน่ะคือคนที่ควรเป็นจอมเวทอันดับหนึ่งของโลกนะ แค่เปลี่ยนเป็นนักดาบก็ยังอันดับหนี่งอยู่ดี พระเอกนี่หว่า
"คนเขามีศักยภาพสูงมีอะไรน่าประหลาดเล่า อีกอย่างคงใช้เวลาฝึกฝนมาไม่น้อยฉะนั้นเก่งกาจไม่ใช่เรื่องแปลกจนต้องตกใจแบบนั้นสักหน่อยควรบอกว่าเก่งมากต่างหาก" หมั่นไส้ส่วนหมั่นไส้ แต่ความมานะพยายามจนเก่งขนาดนี้ได้น่าชื่นชมแท้จริง
"จริงด้วย เก่งมากๆเลย มันน่าทึ่งที่สุดตอนได้ยินข่าวนั้น" พินเดอร์ชูนิ้วหัวแม่มือให้เลย
"จริง เจ้าเก่งมาก ยายไจร่านั้นนิสัยสมควรโดนสั่งสอนที่สุด เจ้าทำให้นักดาบทั้งโลกบูชาเลยนะ" นาธานพูดจริงตอนได้ยินข่าวเขาร่าเริงไปหลายวันเลย
"ขอบคุณ" น้ำเสียงนุ่มๆ กับรอยยิ้มของพระเอกมีพลังฆ่าคนตายได้แค่ไหนพระเอกคนนี้ก็มีแบบนั้นแหละ แค่ยิ้มเดียวก็ทำชาวบ้านล้มตายแล้ว
ยิ้มเดียวละลายทั้งโลก พลังโกงแบบนี้... ยอม
จินตกชไม่ได้ถามว่าทำไมยูเกรนเปลี่ยนมาเป็นนักดาบเพราะเหมือนรู้อยู่กลายๆแล้วจึงหันไปหาเรื่องเจ้ามังกรแดงตัวยักษ์ดีกว่า "ฉันหาบ้านใหม่ให้แล้วแถมยังไล่ส่งเจ้าหญิงไปแล้วฉะนั้นค่าจ้าง" จ้องกองสมบัติมังกรตาเป็นมันพร้อมสองมือขยับแบบพร้อมกอบโกยแล้ว
มังกรแดงแทบน้ำตาตก ของรักของหวงทั้งนั้นแต่ได้รู้ได้เห็นเต็มสองตากับฝีมือน่าสะพรึงของนักดาบสองคนนี้แล้วต่อให้จะเอาทั้งหมดมันก็ห้ามไม่ได้
"เจ้าอยากได้อะไร เอาเท่าไหร่ก็หยิบไปได้เลย" กลั้นใจพูดอย่างสุดเสียดาย แต่ยังไม่ตายค่อยสะสมใหม่ละกัน
พอได้รับอนุญาตจินตกชตรงเข้าไปรื้อค้นทำสมบัติปลิวว่อนทั้งโถง
"เขาหาอะไรนั่น?" รื้อกระจายไม่สนว่าจะทำอะไรพังไปบ้างหรือเปล่า "เฮ้ย เบามือหน่อย เดี๋ยวแตก นั่นหักแล้ว!" มังกรยักษ์กรีดร้อง
"ไม่รู้สิ บุกไปทั่วแต่นอกจากเหรียญทองแล้วไม่เก็บอะไรสักอย่าง ของมีค่าอื่นยกให้พวกเราทั้งหมดตลอด"
"เคยถามนะเขาบอกว่าแพรร์สโตน มันคืออะไรหรือเจ้ารู้จักบ้างหรือเปล่า?" พินเดอร์ถามเจ้ามังกร
มังกรยักษ์ส่ายหน้า "ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย"
"หินอธิฐานงั้นหรือ?" ยูเกรนก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนเช่นกัน
รื้อค้นแบบหวังผลที่สุด ทักษะวิสัยทัศน์ระยะไกลกวาดไปทั่วใช้งานได้ยิ่งกว่าการแสกนเสียอีก เพียงไม่กี่อึดใจกลับวางมือแล้วถอนใจเฮือกใหญ่โดยไม่หยิบสมบัติชิ้นใดเป็นของตนสักชิ้น
"ไม่มี" สั้นๆ กับท่าทางผิดหวังมากมายของจินตกชทำเจ้ามังกรรู้สึกผิดขึ้นมาเลยที่ไม่มีสิ่งของที่บีสท์คนนี้ต้องการ "ยูเกรนเจ้าจะเอาอะไรก็เอา" ผายมือไปกองสมบัติซึ่งกระจายเกลื่อนถ้ำ
"นายไม่เอาอะไรเลยหรือ?"
"ไม่เอาหรอก ไม่มีที่ฉันหาอยู่นี่นา" จินตกชเดินออกมาจากกองสมบัติท่าทางเซ็งจับจิต
ถึงไม่ใช่สิ่งที่ต้องการแต่ของสะสมของมังกรย่อมล้ำค่าทั้งนั้นทว่าในสายตาจินตกชไม่ต่างจากขยะ นั่นคือความรู้สึกที่ยูเกรนอ่านได้จากตัวบีสท์ขี้ริ้ว
"อย่างน้อยเหรียญทองพวกนี้ก็เป็นทองคำจริงๆ นี่นา" กอบขึ้นมาแล้วยื่นไปตรงหน้าบีสท์ขี้ริ้ว ทางนั้นส่ายหน้า
"เหรียญทองฉันมีจนแทบล้นคลังแล้ว นี่คงต้องออกไปหาข่าวสารที่ทวีปอื่นอีกแล้วกระมัง" บ่นไปพลางเรียกระบบอินจันซึ่งเงียบหายไปนานเหมือนระบบล่มแล้วกู้คืนไม่ได้
อินจันล่มไปแล้วหรือเปล่าหายไปหลายปีแบบนี้
'ระบบไม่ได้ล่มนะโฮสต์นั่นแหละไม่เรียกใช้เลย' ส่งเสียงตอบกลับมาแบบฟูมฟายปนงอนที่จินตกชทำราวลืมไปแล้วว่ามีระบบอยู่ด้วยตลอดเวลา ไม่สนใจแม้แต่นิด
ก็ไม่มีอะไรต้องใช้นี่จะเรียกทำไม
ตอบตรงทิ่มแทงใจให้กระอักไปเลย
'งั้นที่เรียกนี่คือมีเรื่องใช้ใช่ไหม?'
แน่นอน ฉันอยากได้ทักษะที่สามารถตามหาเป้าหมายที่ต้องการได้ จนตอนนี้ฉันยังหาแพรร์สโตนไม่เจอเลยสักชิ้น วนไปหลายทวีปจนโบราณสถานเหม็นขี้หน้าฉันหมดแล้ว ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปคงเข้าโบราณสถานไหนไม่ได้แน่
ผลจากการบุกไปทั่วเพื่อหาแพรร์สโตนทำให้ยามเฝ้าโบราณสถานทั้งหลายคุ้นหน้าบีสท์ตนนี้กันทั้งหมดแล้วด้วยหน้าตาเอกลักษณ์เสียขนาดนั้น ยามเฝ้าทั้งหลายเลยพากันตั้งค่าหัวในหมู่ยามเฝ้าด้วยกัน ค่าหัวที่ว่าก็คือใครเตะโด่งไล่ออกมาจากโบราณสถานหรือไม่ก็กันไม่ให้เข้าไปได้จะได้รับหินมานาบริสุทธิ์จากห้วงเวลาเก่าก่อนมาเสริมเวทคุ้มครองโบราณสถานของตน เพราะงั้นพักหลังนี้เลยมีโบราณสถานปิดประตูใส่หน้าบีสท์ขี้ริ้วคนนี้กันตรงๆ ได้ไงล่ะ
'โฮสต์ชั่วร้ายเองนี่นา ก่อกวนจนยามเฝ้าโบราณสถานขึ้นบัญชีดำ'
มาว่าฉันแบบนั้นไม่ถูกนะ ถ้ารู้ว่าของที่ต้องการอยู่ที่ไหนฉันไม่บุกไปรื้อค้นแบบนั้นทุกที่หรอกน่า
การรื้อค้นของจินตกชก็นั่นแหละ พลิกทุกซอกมุมด้วยพลังจิตขั้นแม็กซ์รวมกับทักษะทำลายล้าง บุกที่ไหนที่นั่นแทบเหลือแต่โครงสร้างภายนอกที่ยังดูดี กว่าโบราณสถานพวกนั้นฟื้นคืนสภาพได้ใช้เวลาหลายเดือน โบราณสถานผุพังตามกาลเวลาเท่านั้นส่วนพังจากฝีมือผู้บุกรุกทั้งหลายสามารถฟื้นคืนสภาพได้ใช้เวลามากน้อยตามสภาพที่ถูกพัง ซึ่งจินตกชพังเกินมาตรฐานไปเยอะมากชื่อจึงไปขึ้นบรรทัดแรกในบัญชีดำ
'ทักษะที่ช่วยโฮสต์ตามหาของที่ต้องการมีแน่นอน ค่าทักษะจ่ายด้วยนิยายสองเรื่องยาวหรือรับทำภารกิจย่อย คุณเลือกได้ในสองอย่างนี้'
จินตกชแทบมีสีหน้าโลกกำลังถล่มดีที่หน้าตาตอนนี้ดูไม่ออก
ฉันมีสิทธิ์เลือกอะไรกับเขาได้ด้วยเหรอ ประหลาดเกินไปแล้ว ต้องมีแผนชั่วร้ายอยู่เบื้องหลังแน่ๆ!!
ระบบถึงกลับหมดคำพูดต่อปฏิกิริยาเกินคาดเดาของโฮสต์ที่มันดูแลอยู่


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

ตอนที่ 9
ยูเกรนมองๆ สมบัติของมังกรที่เกลื่อนพื้นครู่หนึ่งแล้วทิ้งเหรียญที่กอบมาเมื่อครู่ลงไปรวมด้วย เจ้าตัวก็ดูไม่ต้องการของชิ้นไหนของมังกรเช่นกัน นั่นยิ่งทำให้เจ้ามังกรแดงเฉาลงไปอีกระดับก่อนจะฟูมฟายงอแงเป็นที่น่าเท้ากระตุกมากมาย
"สมบัติของข้าไม่ได้ด้อยค่าไร้ราคาขนาดนั้นนะเว้ย เจ้าสองคนมาทำแบบนี้ได้ยังไง!" ลงไปดิ้นพล่านๆ ที่พื้นเป็นที่อนาถสายตายิ่งนัก
"ต่อหน้าคนที่ไม่ต้องการอะไรก็ไม่มีค่าหรอก เจ้าเข้าใจหน่อยเถอะนะ" ลูอิซลูบหัวปลอบใจนั่นทำเจ้ามังกรฉวยโอกาสอ้อนขอความเห็นใจทันที
"ข้าเสียใจเหลือเกิน สมบัติที่ข้าสะสมมาแทบทั้งชีวิตถูกมองอย่างไร้ค่าแบบนั้น จิตใจข้าเจ็บปวดนะ" การฟูมฟายนี้ทำจินตกชมือขยับแบบเตรียมขอดเกล็ดมังกรสักสิบยี่สิบชิ้นมาขายทอดตลาด สัญญาณอันตรายนี้ทำเจ้ามังกรผวาเฮือก
"ถ้าเจ้าไม่อยากถูกมองด้อยค่าเท่าไอ้ที่กองๆ อยู่นั่นก็คิดดูสิว่าพอมีข้อมูลแพรร์สโตนบ้างไหม" ที่ระบบบอกคือต้องหาแพรร์สโตนชิ้นแรกให้เจอก่อนแล้วใช้มันนำทางไปชิ้นต่อไป แต่นี่ชิ้นแรกสิบกว่าปีแล้วยังหาไม่เจอข่าวความน่าจะเป็นสักนิดก็ไม่มี
"ของที่เจ้าว่ามานั่นมันมีรูปแบบไหนล่ะ บางทีเจ้ากับข้าอาจเรียกคนละอย่างก็ได้" มังกรแดงพูดเสียงเป็นการเป็นงาน จินตกชยื่นมือมาแบด้านหน้า
รูปผลึกทรงกลมโปร่งใสบนผิวพื้นมีลวดลายคล้ายแผนที่ลอยเด่นอยู่กลางฝ่ามือบิสท์ขี้ริ้ว แสงสว่างจากนอกถ้ำส่องมากระทบบางเบาทำให้เกิดประกายสีรุ้งระยิบระยับ ทำทั้งคนทั้งมังกรมองตาค้างไปเลย
เจ้ามังกรยื่นหน้ามาจ้องระยะประชิด "สวยอย่างน่าประหลาดเลยนะนี่แต่ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนเลยแฮะ" เจ้ามังกรยกเท้าหน้าแตะคางท่าทางครุ่นคิด "เอาเถอะข้าแนะนำให้เจ้าไปถามคนผู้หนึ่งได้ เขารอบรู้เกี่ยวกับโลกนี้เกือบทุกเรื่อง คงช่วยเจ้าได้บ้างนั่นแหละ"
"ใครที่เจ้าว่า แล้วอยู่ที่ไหน?" ดวงตาจินตกชเป็นประกาย ยี่สิบกว่าปีเขาแทบรู้จักโบราณสถานทั้งโลกแล้วกระมัง บุกหาจนขึ้นบัญชีดำทว่ายังหาข้อมูลเกี่ยวกับเจ้าผลึกนี้ไม่เจอสักนิด
"คนคนนั้นอยู่ในโบราณสถานอันตรายร้ายแรงแบบมังกรยังไม่อยากเฉียดเข้าไปใกล้ มอนสเตอร์ที่อาศัยในโบราณสถานแห่งนั้นมีสายเลือดสัตว์ในตำนานทั้งนั้น คาดว่านักผจญภัยอย่างพวกเจ้าน่าจะรู้จักดีอยู่แล้วด้วย"
ในหมู่นักผจญภัยมีรายชื่อโบราณสถานห้ามเฉียดกายเข้าไปสามแห่งนั่นคือ กิลเมดัชแห่งทะเลทรายน้ำเงิน มามาทัวร์ลันแห่งไอซ์เอจ เยินโลปัวร์แห่งทุ่งหญ้า และตอนนี้เพิ่มอัลฮาซานขึ้นมาเป็นสี่แห่งแล้ว แน่นอนว่าอัลฮาซานตัดออกได้เลย
"ที่ไหน?"
"กิลเมดัช" เจ้ามังกรใช้น้ำเสียงหลอกหลอนตอบกลับมา
นักผจญภัยทั้งหมดตรงนั้นแทบยกเท้าก่ายหน้าผาก ลูอิซ นาธาน พินเดอร์ต่างเหลียวไปมองจินตกชเป็นตาเดียวกัน คาดหวังว่าเจ้าบีสท์ขึ้ริ้วจะไม่ขอให้พวกตนร่วมทางไปด้วย
"ทะเลทรายน้ำเงินรังของพวกเวิร์มดรากอนพิษ แล้วยังมีไฮยีน่าดำตัวใหญ่เท่ารถม้ากระจายตัวหากินทั่วทะเลทรายด้วย รอบโบราณสถานแห่งนั้นมีพืชพิษขึ้นเป็นกำแพงสูงมีแมลงพิษทำรังอยู่เป็นร้อยชนิด แล้วยังมีกับดักเวทสังหารหลายชั้นคลุมโบราณสถานอยู่ด้วย ไม่น่าเฉียดเข้าใกล้จริงๆ" จินตกชพึมพำแววตาเคร่งเครียด
"พูดเสียอย่างกับเจ้าเคยไปแถวนั้นมาแล้วเช่นนั้นแหละ" มังกรแดงไม่รู้รายละเอียดขนาดนั้นมันรู้แค่ว่าเป็นสถานที่อันตรายแบบมังกรไม่เข้าใกล้เท่านั้นเอง
"อา ไปมาครั้งหนึ่งน่ะ ไม่ได้ตั้งใจแค่ผ่านไปเจอเท่านั้นไม่ได้เข้าใกล้เกินไปด้วย" จินตกชรีบอธิบายเมื่อเห็นสีหน้าสี่คนหนึ่งตัวตื่นตกใจ คงคิดว่าเจ้าบีสท์นี่บ้าถึงขนาดบุกหนึ่งในโบราณสถานอันตรายนั้นเลยเหรอ "ถึงฉันบุกไปทั่วแต่ก็รู้น่าว่าได้แค่ไหน ไม่ทำอะไรเกินตัวหรอก" ทนอยู่มายี่สิบกว่าปียังไม่ได้ข่าวใดเลยเรื่องอะไรจะหาเรื่องตายง่ายๆ เล่า แต่ตอนนี้คงต้องเสี่ยงตายกันหน่อยแล้ว
"มันอันตรายมากเลยนะ โบราณสถานแห่งนั้นไร้คนเหยียบย่างเข้าไปสักหกสิบปีแล้ว กลุ่มล่าสุดหกสิบปีก่อนเข้าไปแล้วสาบสูญไปเลย" พินเดอร์ยังคงตามข่าวนักผจญภัยอยู่ต่อให้วางมือแล้วก็ตาม "นายคงไม่ไปเพราะแค่มังกรตัวนี้คาดเดาหรอกใช่ไหม?" สีหน้าลุงแกเป็นกังวลจริงๆ
จินตกชขยับไปตรงหน้ายูเกรน "ฉันจำเป็นต้องได้แพรร์สโตนมาฉะนั้นช่วยลดตัวลงมาร่วมปาร์ตี้บุกกิลเมดัชกับฉันหน่อยได้ไหม?" ยกสองมือกุมตรงหน้าแบบที่คนเขาใช้ขอร้องกัน แล้วยังช้อนสายตาอ้อนวอนซึ่งไม่รู้ว่าพลังทำร้ายสายตานั้นจะทำยูเกรนน็อกไปเลยหรือเปล่า
ยูเกรนอึ้งไปชั่วขณะไม่คิดว่าบีสท์คนนี้จะขอร้องใครง่ายๆ แบบนี้ เขาถอนใจเฮือก "นายจะเอาอะไรมาจ้างผมล่ะ บุกโบราณสถานอันตรายร้ายแรงระดับยูนิตราคาไม่ถูกนะครับ"
"นายอยากได้อะไรล่ะ ฉันเป็นเบ๊ไปล่าให้ได้ทุกอย่างเลยนา" นี่ก็ไม่เคยใส่ใจว่าระดับตนไปเป็นเบ๊นั่นมากไป แต่จินตกชไม่สนหรอก ขอแค่เกาะขาพระเอกได้ตอนนี้ยอมทั้งนั้น
"หมายความว่าหลังจากได้ข่าวที่คุณต้องการแล้วคุณจะยังร่วมปาร์ตี้กับผม" ยูเกรนถามเสียงหนักราวไม่ให้อีกฝ่ายปฏิเสธได้
ร่วมตี้กับพระเอกหรือ ถ้าได้แพรร์สโตนมาฉันก็ตั้งใจชิ่งจากเรื่องนี้แต่... ไหนๆ อยู่มายี่สิบกว่าปีแล้วต่ออีกพักก็ได้ อย่างไรเวลาทางนั้นก็ไม่เดินนี่นา
"ได้เลย" ยื่นมือให้พร้อมรอยยิ้มทำลายล้างสายตาเพิ่มระดับ ให้เจ้ามังกรกระอักลงไปพ่นเลือดที่พื้น
"เจ้า... ถ้าเป็นไปไห้อย่ายิ้มเลย ข้าจะตาย"
"แค่จะเองหรือนึกว่าตายเลยเสียอีกฉันจะได้ยึดทรัพย์ให้หมด" ว่าพลางหัวเราะที่เล่นทีจริงทำเจ้ามังกรเด้งตัวจากพื้นขึ้นมากอดกองสมบัติอย่างหวงแหนทันที
"ไม่ให้แล้ว ใครจะตายง่ายๆ แบบนั้นกัน" ส่งเสียงโห่ใส่แบบไม่ยอมให้บีสท์ขี้ริ้วมีส่วนแบ่งสมบัติของมันเด็ดขาด ซึ่งแบบนั้นทำจินตกชหัวเราะมากขึ้นไปอีก
มันเป็นสิ่งประหลาด พอบีสท์ขี้ริ้วหัวเราะออกมาจากใจจริงเขาจะมองดูราวเป็นอีกคน ที่ดูดีและมีความน่าสนใจจนละสายตาไปไม่ได้ นั่นเป็นสิ่งที่ลูอิซรู้สึกมาตลอดตั้งแต่ร่วมปาร์ตี้กัน แต่เธอไม่รู้ว่าความต่างนี้มาจากสิ่งใดในตัวบีสท์คนนี้ ยูเกรนผู้อ่านความรู้สึกได้รู้สึกคุ้นรอยยิ้มกับความรู้สึกแปลกราวเป็นอีกคนแบบนี้มาก่อน เขามั่นใจว่าเคยเจอบีสท์คนนี้ในสภาพคนอื่นมาก่อนแน่นอน
"ก่อนหน้านั้นต้องเอาใบภารกิจไปแจ้งว่าเรียบร้อยแล้วที่สาขาโทแพซ ไม่งั้นมันจะค้างคา เอ้า! ประทับตราว่างานเรียบร้อยแล้วด้วย" ส่งกระดาษคำร้องให้เจ้ามังกร และเหมือนรอเวลานี้มานาน เท้าใหญ่โตฟาดตูมลงมากะเอาคนถือแผ่นกระดาษแบนเป็นแผ่นด้วย ทว่าน่าเสียดายที่ตอนนี้จินตกชกระโดดขึ้นมาลอยตัวอยู่ตรงหน้ามังกรแดง
"ซบพื้นไป" สั้นๆ เปรี้ยงเดียวส่งลงไปนอนน้ำตานองที่พื้นเลย ก่อนจะจับขาใหญ่โตแปะลงบนแผ่นกระดาษ ตรงช่องรายเซ็นปรากฏชื่อเจ้ามังกรแดงในภาษามังกรซึ่งแต่ละคนอ่านไม่ออกนอกจากบีสท์ขี้ริ้ว
"ลังซีควาซ... ชื่อพิลึกชะมัด"
"เจ้านี่มันยังไงอ่านภาษามังกรออกด้วย!" ตาเจ้ามังกรแทบถลนออกจากเบ้า บนโลกหามนุษย์อ่านภาษามังกรออกแล้วยังออกเสียงได้แบบนับได้ด้วยนิ้วมือ เผ่าบีสท์คนนี้เหนือความคาดเดาเกินไปแล้ว
ความเข้าใจทางภาษาทุกภาษาในนิยายทุกเรื่องคือความสามารถจำเป็นอัตโนมัติที่ระบบให้มา มันจึงไม่แปลกเลยที่จินตกชรู้ทุกภาษาในนิยายเรื่องนั้นๆ ผู้เดินเล่นคนอื่นก็เช่นกัน
บีสท์ขี้ริ้วไหวไหล่แล้วตอบแบบไม่สนใจนัก "รู้พอเอาตัวรอดได้ละกัน เอาละกลับเข้าหมู่บ้านเถอะปล่อยเจ้านี่จัดบ้านไป" จินตกชชวนทุกคนกลับหมู่บ้านไปเตรียมของสำหรับเดินทางไปบุกโบราณสถานกิลเมดัชรวมทั้งกลับไปส่งใบคำร้อง
สมาคมนักผจญภัยสาขาย่อยโทแพซยังคงมีคนเดินเข้าออกมากหน้าหลายตาตลอดเวลา อีกฝั่งถนนตรงข้ามสมาคมมีร้านอาหารขนาดใหญ่พร้อมที่พักแรมให้ผู้เดินทางทั้งหลายเข้าพักได้ตลอดทั้งปี ยามนี้บนชั้นสองของร้านสาวน้อยผมทองคนหนึ่งเหมาโต๊ะตรงระเบียงหนึ่งตัวมาสี่วันแล้ว สายตาเจ้าหล่อนจับจ้องไปยังประตูหน้าสมาคมซึ่งยังคงไม่เห็นเงาคนที่ต้องการ
เสียงถอนหายใจจากโต๊ะใกล้ๆ ดังหลายครั้งแล้วตลอดสี่วันนี้รวมกันน่าจะเกินพันครั้งแล้วกระมัง
"เบื่อขนาดนั้นก็กลับเคฟทาวีคไปสิเราไม่ได้ล่ามพวกเจ้าไว้สักหน่อย" สายน้อยผมทองพูดโดยไม่หันมามองเจ้าของเสียงถอนหายใจเมื่อครู่
"เจ้าหญิงขอรับ มังกรในโลกมีมากมายทำไมต้องเจาะจงมังกรตัวนั้นด้วยเล่า ถ้าทำให้นักดาบคนนั้นไม่พอใจขึ้นมาจริงๆ อาจไม่แค่เจ้าหญิงนะขอรับที่จะหายไปจากโลกนี้ บางทีเคฟทาวีคอาจหายไปจากแผนที่ด้วย" หัวหน้าอัศวินแอบหลั่งน้ำตาเงียบๆ ในใจ
แน่นอนว่าการหาเรื่องพระเอกคงทำให้ได้รับผลดั่งที่ว่า ทว่าเป้าหมายของเธอไม่ใช่พระเอกนี่นา บิสท์คนนั้นต่างหากที่ติดใจอยู่ ที่จริงเธออยากแอบมาคนเดียวแต่ถ้ากลับเข้าวังไปให้เห็นหน้าก่อนกว่าจะแอบบออกมาได้อีกคงยาก แม้เธอเป็นนักรบเวทมนต์แต่ก็ไม่ได้ทรงฝีมือเท่าพี่สาวคนโตซึ่งอยู่ในระดับแพลทินั่มมาสเตอร์
'พี่จินต์คงอยู่ระดับยูนิตแม้เป็นเพียงนักดาบ แต่ทำไมพระเอกถึงเปลี่ยนจากจอมเวทแห่งยุคกลายเป็นนักดาบแห่งยุคแทนได้นะ?'
อิลิเลียคิดเรื่อยเปื่อยสายตาเหม่อไปไกล ห้าปีที่เธอมาอยู่นิยายเรื่องนี้ไม่เคยสนใจนักดาบคนไหนมาก่อนจึงไม่รู้เรื่องบีสท์ที่ชื่อซีวิลล์ ครั้นยามนี้สืบหาข่าวทั้งหมดแล้วตะลึงลูกตาแทบเด้งออกจากเบ้า ยิ่งเมื่อวานได้รับข้อมูลว่าก่อนมาใช้ดาบผลึกแดงเขาใช้มือเปล่าสร้างคมดาบแล้วยังลุยกับโกเลมในโบราณสถานอัลฮาซานจนได้ผลึกมานาที่ประเมินค่าไม่ได้มาด้วยนั่นทำให้อิลิเลียอยากชกหน้าตนเองสักร้อยครั้ง
"ทำไมฉันถึงลืมไปได้นะว่าพี่จินต์ใช้คมสุญญากาศ ซึ่งแบบนั้นหมายความเป็นนักดาบ ถ้าสนใจข่าวพวกนักดาบเก่งๆ แล้วโผล่ไปดูบ้างคงไม่พลาดแบบนี้" ซบหน้าลงครางหงุงหงิงที่โต๊ะท่าทางราวลูกหมาตัวน้อยถูกเจ้านายสั่งงดอาหารหนึ่งวัน
จินตกชเองก็นั่งเซ็งอยู่บนหลังคาอาคารสมาคมนักผจญภัยมาครู่ใหญ่แล้วเช่นกัน ครั้นเห็นอิลิเลียซบหน้ากับโต๊ะเจ้าตัวรีบใช้โอกาสนี้เผ่นลงพื้นแล้วพุ่งเข้าประตูสมาคารวดเร็วแบบคนธรรมดามองตามไม่ทันตามหลังมาด้วยพระเอกของเรื่อง การที่ทั้งสองคนอยู่ๆ ปรากฏตัวขึ้นทำเอาคนในอาคารหลุดเสียงตกใจ
"อะไรเล่ายังไม่ชินหน้าตาฉันอีกหรือไง" จินตกชเดินไปยืนหน้าพนักงานที่ส่งภารกิจนี้ให้เขา
"คนเขาตกใจเพราะพวกนายเข้ามาเหมือนผีต่างหากเว้ย" รับกระดาษมาตรวจทานพลางบ่นเสียงดังฟังชัด พนักงานคนอื่นๆ พยักหน้าแบบใช่เลยทำเจ้าบีสท์หัวเราะกบเกลื่อน
"ว่าแต่มีข่าวอะไรเจ๋งๆบ้างหรือเปล่าช่วงนี้" รับบัตรประจำตัวกลับมาหลังลงบันทึกผลงานล่าสุดเรียบร้อย
"เอาแบบกรองแล้วหรือเอาแค่ลือ" พูดพลางคลี่กระดาษงานหนึ่งบึกในมือเป็นรูปพัด เหมือนต้องการให้เจ้าบีสท์ขี้ริ้วเลือกสักงาน
"เอาทั้งสองข่าว อ้อ ช่วงนี้ไม่รับงานนะ จะไปทัวร์โบราณสถานสักที่น่ะ" พนักงานสมาคมทุกคนส่งสีหน้าอ่านได้ว่าอีกแล้วหรือ "และก็ตอนนี้มีปาร์ตี้ด้วย" ชี้หัวแม่มือไปด้านหลัง
"กลุ่มสามคนงั้นหรือ?" สีหน้าประหลาดใจยังไม่ทำให้หัวคิ้วจินตกชขมวดได้เท่าที่ได้ยินจำนวนคน เจ้าตัวหันขวับไปด้านหลังแล้วแทบกระโดด
สาวน้อยผมทองกำลังจ้องมาที่ตนจากหลังโต๊ะที่เข้าไปแอบ แสดงออกว่าไม่กล้าเข้ามาใกล้เนื่องด้วยโดนยูเกรนเขม็งใส่แต่ยังไม่วายชูมือข้างหนึ่งขึ้นจนสุด ประกาศให้รู้ว่าฉันอยู่ในปาร์ตี้นั้นด้วย
เผ่นเข้ามาไวขนาดนั้นยังมองทันอีกหรือ พัฒนาทักษะถึงขั้นไหนแล้วฟะ
ตามจริงแล้วอิลิเลียไม่เห็นทั้งสองหรอก แต่ที่แอบเข้ามาเพราะได้ยินเสียงโวยวายจากความตกใจของพวกพนักงานนั่นแหละ อยากรู้ว่ามีเรื่องอะไรถึงมาเจอพอดี
จินตกชกลอกตามองบนเสียครั้ง "ยายนั่นไม่เกี่ยวแค่ฉันกับยูเกรน"
"ยูเกรน!"
แตกฮือทั้งสมาคมเลยทั้งพนักงานและนักผจญภัยที่แอบด่อมๆ มองๆ อยู่ตลอดเวลา
"คนที่คว่ำไจร่าได้งั้นหรือ... หล่อเป็นบ้า"
"หล่ออย่างกับไม่ใช่มนุษย์"
"นักดาบ... ทำฉันอยากเปลี่ยนสายอาชีพเลยแฮะ"
ตรงนี้มีแต่คนมองยูเกรนอย่างชื่นชม ไม่มีใครดูถูกนักดาบสักคน เนื่องด้วยสาขานี้เห็นเผ่าบีสท์หน้าตาขี้ริ้วคนนั่นมาเป็นสิบปีย่อมรู้ดีว่าฝีมือดาบของจินตกชเทพขนาดไหน จึงไม่มีใครกล้าดูถูกนักดาบในภาคส่วนนี้อีกเลย
"แล้วใครเป็นหัวหน้าปาร์ตี้?"
"ฉันไง" จินตกชชี้ตนเอง พนักงานสมาคมมองเลยไปยังหนุ่มผมขาว เห็นเจ้าตัวพยักหน้า จึงบันทึกลงไป
พอเป็นปาร์ตี้แล้วล่าอะไรได้หรือรับภารกิจแล้วค่าจ้างจะต้องหารตามจำนวนคนในปาร์ตี้ คนเป็นหัวหน้าจะได้มากสุด
"ว่าแต่เมื่อกี้บอกว่ามีข่าวไม่ใช่หรือ ว่าไง?" จินตกชถามขณะไล่สายตาบนใบแจ้งภารกิจที่คลี่เป็นพัดอยู่ตรงหน้า ว่ามีงานไหนสามารถรับได้ระหว่างเดินทางไปโบราณสถานกิลเมดัช
"ข่าวแรกแค่ลือ ไจร่ารวบรวมคนตามล่านักดาบที่หักหน้าตนเพื่อเอาคืนให้สาสม" บุ้ยใบ้ไปยังนักดาบผมขาว "ข่าวกรองแล้ว กิลล์แสงสุริยากับก๊อดเดสของไจร่ารวมกำลังกันจะบุกโบราณสถานอัลฮาซาน"
"สองกิลล์ใหญ่จะบุกอัลฮาซาน... ฉันจะไว้อาลัยให้" แค่นึกถึงที่ไปวิ่งตับแสบมาจินตกชขอละไว้ในฐานที่เข้าใจว่าก่อนออกจากนิยายเรื่องนี่จะเอาแผ่นโลหะไปคืน แบบว่านั่นคือการยอมเดี้ยงนั่นแหละ
"ที่นั่นมียามเฝ้าเป็นโกเลมทั้งนั้นนี่นา ถ้าเป็นคนพวกนั้นก็น่าเคลียร์ได้นะ" ยูเกรนคือคนที่รู้จักพลังเวทของไจร่าดีที่สุด แค่คนเดียวคงไม่ไหวแต่ถ้าทั้งกิลล์คงไม่ยาก
จินตกชยกมือขึ้นมาโบกผ่านไปมาตรงหน้ารัวๆ "ไม่มีทาง ฉันยังวิ่งลืมตายมาแล้ว บอกได้เลยว่าที่นั่นล้ำยุคเกินกว่ารับมือได้" โกเลมยิงแสงเลเซอร์เลยนะเว้ย อาวุธล้ำๆ ขนาดนั้นมาอยู่ในยุคแบบนี้ได้ไงฉันยังงงใจคนเขียนอยู่เลย
"นั่นมันเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนไม่ใช่หรือที่นายไปบุกมา เวทสำหรับรับมือโกเลมพวกนั้นมีเพิ่มขึ้นมาอีกหลายบทแล้ว นายไม่กลับไปลองบุกอีกครั้งหรือไง"
จินตกชส่ายหน้ารัวเร็ว "เอาไว้ฉันอยากตายเมื่อไหร่แล้วจะไปละกัน"
"ขนาดนั้นเลยเหรอ" ถึงขนาดเจ้าบีสท์นักบุกโบราณสถานพูดแบบนี้น่ากลัวว่าอัลฮาซานคงอันตรายกว่าอีกสามแห่งในตำนานเสียกระมัง "แล้วนี่จะไปภารกิจไหนต่อล่ะ" เห็นเลือกแล้วเลือกอีกก็ยังไม่ตัดสินใจเสียที
"อันไหนอยู่ในทางผ่านไปเมืองโลเลซบ้างล่ะ" อ่านรายละเอียดแล้วห่างจากทางไปโบราณสถานกิลเมดัชทั้งนั้น
"ไม่มีหรอก นายก็รู้แถวนั้นนักเวทแข็งแกร่งเยอะ รับทำงานเองหมดแล้ว อยากไปเดินเล่นที่ทะเลทรายบ้างหรือไง"
"อือ เปลี่ยนบรรยากาศสักหน่อยน่ะ" ไม่กล้าบอกว่าจะไปบุกกิลเมดัช เดี๋ยวแตกตื่นอีก
"งั้นไปเที่ยวเล่นเฉยๆ บ้างก็ดีนา แบบว่าเฉียดไปดูโบราณสถานชื่อดังสักนิดอะไรแบบนั้น" กลายเป็นว่าพนักงานสมาคมแนะนำให้ไปดูโบราณสถานนั้นเสียนี่
จินตกชพยักหน้าแล้วออกจากสมาคมพร้อมยูเกรนและมีอิลิเลียแอบซุ่มตามแบบมองอย่างไรก็เห็น ก็แม่คุณพุ่งไปหลบตามสิ่งของข้างทางไม่ว่ากองฟาง รถม้า หัวมุม พุ่มไม้ซ้ำมีใต้กระโปรงชาวบ้านอีกต่างหาก
แม่คุณเอ๊ย เสื่อมหมดแล้ว
ยูเกรนปรายตามองอิลิเลียสองสามครั้ง "ให้ตามมาแบบนั้นหรือตัดทิ้ง"
คำถามแสนง่ายทว่าความหมายหนาวสันหลังยิ่ง "อย่าพูดจาโหดเหี้ยมแบบนั้นด้วยหน้าเรียบเฉยได้ไหม มันเพิ่มความน่ากลัวขึ้นมาอีกร้อยเท่าเลยนะ" จินตกชสยองแทนแม่คุณที่กำลังลอบตามมาด้วยคะแนนติดลบ "ปล่อยไปเถอะ อยากตามก็ให้ตามมาเดี๋ยวก็รู้ว่าจะเจออะไรรออยู่"
หลังจากพายูเกรนไปกินมื้อกลางวันที่ร้านเจ้าประจำเรียบร้อยแล้วก็ไปต่อที่บริการเดินทางด้วยทางเวทเพื่อย่นระยะทาง แค่บอกจุดหมายก็ทำพนักงานทางเวทหน้าเหวอ
"เอาจริงเหรอนี่ไปแค่ดูหรือลงเรด?"
จินตกชยักไหล่ "นั่นสิยังไงดีนะ" ตบด้วยรอยยิ้มน่าสยองให้พนักงานทางเวทหุบปากอย่างไว
แสงสว่างทางเวทดับลงพร้อมเงาร่างผู้เดินทางทั้งสองจางหายไป อิลิเลียถึงออกมาจากที่แอบตามแล้วจ่ายหนักง้างปากพนักงานพร้อมให้ส่งเธอตามทั้งสองไปโดยไม่ให้บอกพวกอัศวินที่กำลังตามหาเธอว่าส่งเธอไปที่ไหน


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

ตอนที่ 10
อากาศทะเลทรายแสนแห้งแล้งแค่สูดเข้าไปก็แสบคอแสบจมูกแล้วสำหรับคนธรรมดานะ ทว่าคนแถวนี้ชินแล้วมีแค่พวกมาจากที่อื่นนั่นแหละโผล่ออกมาจากทางเวทแล้วหายใจเฮือกแรกก็ไอจนหน้าแดง ครู่หนึ่งถึงปรับตัวได้และคนที่เป็นแบบนั้นคือสาวน้อยผมทอง ไอน้ำตาน้ำมูกไหลจนใครก็ไม่กล้าบอกว่านั่นคือคนรู้จัก ยิ่งยามนี้ออกมาแล้วไม่เห็นเผ่าบีสท์กับพระเอกผมขาวอยู่ตรงไหนในคลองสายตาด้วย เจ้าหล่อนยิ่งมีสีหน้าเหลอหลาเพิ่มสภาพดูไม่ได้มากขึ้นไปอีก
"ยายหนูเอ๊ย เอาผ้าไปเช็ดหน้าเช็ดตาสักหน่อยเถอะ ดูไม่ได้เลย" หญิงชราผู้ใจดีคนหนึ่งส่งผ้าเช็ดหน้าเนื้อนิ่มให้เธอ อิลิเลียรับมาพลางขอบคุณ
"ท่านยายท่านเห็นเผ่าบีสท์หน้าตาขี้ริ้วกับชายหนุ่มผมขาวหน้าตาหล่อมากผ่านมาทางนี้บ้างไหม?" โดดเด่นขนาดนั้นอย่างไรต้องจำได้แน่นอน
"ชายหนุ่มผมขาวงามราวเทพบุตรที่มาถึงก่อนเจ้าน่ะหรือ"
"ใช่แล้วท่านยายเห็นใช่ไหม?" อิลิเลียแทบพุ่งเข้าไปจับเขย่า
"เห็นเดินไปทางนั้นแน่ะ บอกตามตรงหนุ่มคนนั้นทำทุกคนมองเหลียวหลังเชียวแหละ" พูดพลางมีหน้าระเรื่อประกอบ ซึ่งอิลิเลียเข้าใจ หน้าตาพระเอกแม้แต่บุรุษแท้ยังใจสั่น ไม่ใช่สวยแต่หล่อเหลางดงามไร้ที่ติ
ก็ไม่รู้ทำไมแต่อิลิเลียคิดว่าพระเอกผมสีขาวดูดีที่สุดจริงๆ ดีกว่าต้นฉบับเดิมมากมาย
'ตัวละครผมขาวนี้ช่างขี้โกงตาใสชะมัด'
บอกขอบคุณท่านยายคนนั้นแล้วรีบเดินไปทางที่บอกอย่างรวดเร็ว ทว่าเดินวนหาไปมาจนผ่านไปหลายชั่วโมงฟ้ามืดไปครู่ใหญ่แล้วแต่เมืองไม่มืดมิดคบไฟเวทตามจุดต่างๆ ส่องสว่างมองเห็นได้ทุกซอกมุม สว่างจนตาพร่า
"ทำไมต้องให้มันสว่างขนาดนี้เนี่ย โอยแสบตา" สาวเจ้าเดินผ่านคบไหนต้องยกมือป้องตากันแสงเสียทุกครั้ง
พ่อค้าร้านแผงลอยได้ยินเธอบ่นขณะเธอเลือกผลไม้บนแผงของตน "สว่างขนาดนี้เพื่อป้องกันมอนสเตอร์ขนาดเล็กแอบลอบเข้ามาในเมืองไงล่ะ พวกตัวเล็กบ้างชนิดอันตรายร้ายแรงมากด้วย บางชนิดตัวเท่าแมลงมันสามารถมุดเข้าร่างกายแล้วกัดกินจากภายใน บางชนิดตัวเท่ากำปั้นดูดเลือดเหยื่อแห้งเป็นซากได้ในสองสามนาที พวกนี้มากันเป็นฝูง"
"ฝูงหนึ่งร้อยสองร้อยตัว แต่พวกมันกลัวแสงไงล่ะ" พ่อค้าอีกแผงช่วยเสริม
"และสว่างแบบนี้ทั้งคืนทำให้ร้านขายของอย่างพวกเรามีรายได้เพิ่มอีกด้วย เดี๋ยวพอฝ่ายขายกลางวันเก็บร้านไปขายกลางคืนก็มาเปิดร้านแทน รายได้หมุนเวียนตลอดเวลา" คนค้าขายทั้งหลายตรงนั้นต่างยิ้มกว้างอย่างยินดี อิลิเลียพยักหน้าเข้าใจ
"ว่าแต่พวกท่านเห็นชายหนุ่มผมสีขาวพกดาบยาวหนึ่งด้ามกับเผ่าบีสท์หน้าตาขี้เหร่บ้างไหม?" ไหนๆ พวกเขาใจดีช่วยไขข้อข้องใจเรื่องคบไฟแล้วถามอีกเรื่องเขาคงไม่ว่ากัน
"เห็นสิ คนอะไรหล่อไร้ที่ติทำมองตามคอแทบเคล็ดแน่ะ" พ่อค้าขายผลไม้ตรงหน้าอิลิเลียหลับตาทบทวนภาพแล้วมีสีหน้าเคลิ้มฝันแน่นอนว่าผู้ค้าขายแถวนั้นมีสีหน้าแบบเดียวกัน
"คนรู้จักของแม่หนูหรือ?" ลุงขายผลไม้ถาม
อิลิเลียพยักหน้ารัวๆ "ทั้งสองคนนั่นเป็นปาร์ตี้เดียวกับฉัน พวกเขาจะมากิลเมดัช เขาบอกว่าอันตรายเลยไม่เอาฉันมาด้วยฉันเลยแอบตามมานี่แหละค่ะ" มาทะเลทรายน้ำเงินมันก็มีแค่ที่เดียวที่เธอคาดเดา
"นี่แม่หนูเป็นนักผจญภัยหรอกหรือ" สีหน้าพ่อค้าแม่ค้าทึ่งจากใจ ไม่คิดว่าสาวน้อยน่ารักท่าทางบอบบางใจกล้าพูดถึงโบราณสถานกิลเมดัชออกมาแบบไม่มีหวั่นเกรงสักนิด
"แม่หนูควรรออยู่ที่นี่เถอะนะ มันอันตรายจริงๆ พวกฉันเข้าใจสองคนนั้นที่ไม่พาหนูไปด้วยนะ"
"ฉันเป็นจอมเวทระดับโกลด์มาสเตอร์ค่ะ" ยื่นเหรียญตราสีทองให้ดูชัดๆ ทำชาวบ้านชาวเมืองผงะไปตามๆ กันแล้วหันไปกระซิบกระซาบกันวุ่นวาย
"ไม่น่าเชื่อเด็กอย่างหนูเป็นจอมเวทระดับโกลด์"
"มินาเล่าถึงดูไม่กลัวกิลเมดัชเลย"
"แต่อย่าประมาทนะ พวกมั่นใจในตนเองเอาชีวิตไปทิ้งมานักต่อนักแล้ว อย่างไรฉันก็ยังยืนยันว่าควรรอสองคนนั้นกลับมาที่เมืองโลเลซนี่ดีกว่าอยู่ดีแหละ" ลุงพ่อค้ายังคงเป็นห่วง
"ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ แต่อย่างไรฉันก็จะตามไปอยู่ดีค่ะ" สายตามั่นคงอย่างคนตัดสินใจเด็ดขาดแล้วทำลุงพ่อค้าถอนใจเฮือก
"งั้นก็รีบหน่อยเถอะ สองคนนั้นออกประตูเมืองฝั่งตะวันออกไปตั้งแต่ยังไม่ค่ำ" ชี้ไปทางประตูเมืองซึ่งยามนี้ยังเปิดอยู่ "อีกสามชั่วโมงประตูก็ปิดแล้ว"
"ขอบคุณมากค่ะ!" อิลิเลียไม่เสียเวลาสักวินาทีกระโจนออกไปด้วยทักษะนักรบของตน พริบตาก็ออกประตูเมืองไปแบบทหารยามมองไม่ทันด้วยซ้ำว่ามีคนผ่านไป ทางแผงขายของอ้าปากค้างที่อยู่ๆ สาวน้อยก็หายแวบราวผีหลอก
"จอมเวทระดับโกลด์นี่น่ากลัวจริงๆ"
ทะเลทรายน้ำเงินไม่ได้มีทรายสีน้ำเงินมันมีเม็ดทรายสีนวลตามปกติทว่ายามกลางคือเมื่อมีแสงจันทร์ส่องลงมากระทบพื้นทรายจะเรืองแสงสีน้ำเงินอ่อนจางทำให้เห็นเป็นทรายสีน้ำเงินทอดไปไกลสุดสายตา เกิดเป็นความงดงามอันเยือกเย็นแสนประหลาด
"สวยขนาดนี้เลยหรือ คนเขียนนี่จินตนาการสุดยอดไปเลย" อิลิเลียยืนมองอย่างชื่นชมสุดใจ แม้ในสายตาระยะไกลมีไฮยีน่าดำตัวใหญ่หลายตัวขยับใกล้เข้ามาอย่างมุ่งร้ายแต่สาวเจ้ายังคงชื่นชมทิวทัศน์ตรงหน้าแบบไม่สนใจสักนิด
พริบตาปากอ้ากว้างเขี้ยวแหลมคมเรียงเป็นตับก็มาถึงตรงหน้า ไฮยีน่าอ้าปากพร้อมขย้ำเหยื่อทว่าไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นเหยื่อ เพียงดีดนิ้วพลังเวทสังหารพุ่งออกไประเบิดพวกมันทุกตัวได้ในครั้งเดียว
"อย่ามาขัดตอนฉันชื่นชมสิ่งสวยงามในนิยายได้ไหม โลกจริงหาแบบนี้ไม่ได้เสียด้วย" เธอปรายตามองซากไฮยีน่าดำอย่างเย็นชา
ดั่งที่จินตกชบอกไฮยีน่าดำกระจายตัวหากินอยู่ทั่วทะเลทรายน้ำเงินแล้วใต้ผืนทรายยังเป็นรังของเวิร์มดรากอน ซึ่งตามจริงแล้วเวิร์มที่ว่าก็ตรงตัว หนอนยักษ์ตัวเป็นขบวนรถด่วน ดุร้ายและพลังทำลายล้างสูงเลยมีคนเอามันไปเทียบกับมังกรหลังจากนั้นมันเลยได้ชื่อดรากอนพ่วงท้ายมาด้วย
พอบนพื้นทรายมีกลิ่นเลือดรุนแรงหนอนตัวยักษ์ที่นอนนิ่งใต้ผืนทรายราวถูกเชื้อเชิญให้โผล่ขึ้นมากินอาหารมื้อใหญ่ พวกมันพุ่งขึ้นมาจากพื้นทรายหลายตัวแล้วตรงเข้ากัดกินซากไฮยีน่าโดยรวบเอาอิลิเลียเข้าไปด้วย
"กินเจ้าพวกนั้นไปแบบไม่ต้องยุ่งกับฉันไม่ได้หรือไงยะ!" สองมือเธอเรืองด้วยแสงเวทจากนั้นก็ไม่ต้องพูดอะไรกันอีก
พายุพลังเวทกับพลังทำลายของเวิร์มดรากอนปะทะกันอยู่ไกลๆ แต่ไม่ไกลเกินการมองเห็นของนักดาบทั้งสองผู้ยืนอยู่กลางฝูงไฮยีน่าดำร้อยกว่าตัว
"ตรงโน้นน่าจะเป็นยายเจ้าหญิงนะ" ท่าทางจินตกชสนุกมากมายที่เห็นการปะทะเดือดในจุดนั้น
"นายให้ความสนใจเจ้าหญิงนั่นน่าไม่น้อยเลยนี่" ยูเกรนขมวดคิ้ว ตรงหน้ามีสัตว์ร้ายอันตรายเป็นร้อยตัวทว่าเจ้าบีสท์ขี้ริ้วยังมีแก่ใจมองคนไกลอีก
"หงุดหงิดอะไรนั่น" ทางนี้พร้อมเชือดแล้วเช่นกัน ดาบผลึกแดงชักออกจากฝักมากระชับเข้ามือ "ถ้าเชือดเจ้าพวกนี้แล้วได้เหรียญได้ไอเทมก็ดีหรอกนะ" ว่าแล้วกระโจนออกไปเป็นฝ่ายล่าทันที
"นายยังงกอะไรอีกเล่า" นึกถึงถุงมิติป่องใกล้แตกร้อยกว่าลูกที่หมู่บ้านเทลซินแล้ว คิดไม่ออกเลยว่าใส่อะไรไว้มากแค่ไหน
"ไม่รู้อะไรซะแล้วพ่อนักบุญ คนเราต้องกินต้องใช้มีเยอะไว้มันไม่ขอข้าวกินหรอก" เพราะระหว่างเดินทางคนเดียวเก็บเหรียญจนติดเป็นนิสัยไปแล้วนะสิถ้ามีระบบล่าแล้วได้เหรียญแบบในเกมจินตกชอาจบ้าบอไล่บุกไปทั่วมากกว่านี้ก็ได้ เก็บประสบการณ์พร้อมเก็บเงิน ฉันจะเป็นนักผจญภัยที่ล่ำรวยที่สุดในโลกให้ดู
พูดกันไปแต่ละคนก็ตวัดดาบฟาดฟันมอนสเตอร์โชคร้ายฝูงใหญ่ ทำให้พวกมันเข้าใจเสียใหม่ว่าผู้ล่าใช่ว่าต้องตัวโตกว่าพวกมันและใช่ว่าต้องมีเขี้ยวเล็บแหลมยาวไว้ข่มขวัญ มอนสเตอร์ร้อยกว่าตัวกับนักดาบระดับยูนิตสองคนใช้เวลาไม่เกินสองอึดใจทั้งฝูงก็กลายเป็นซากแต่ทางระดับโกลด์สิยังมีแสงสีเสียงตระการตาไม่เลิกรา
"ทางโน้นคงอีกพักใหญ่... ปล่อยไว้ตรงนั้นละกันเนอะ" จินตกชหันไปยิ้มกว้างให้ยูเกรน แสดงออกว่าสนุกมากมายที่ยายเจ้าหญิงนั่นกำลังลำบาก ทำเอาหนุ่มผมขาวอึ้งไปเลย
"นึกว่าเป็นห่วง กลับสะใจมากเสียอย่างนั้น นายมั่นใจว่าเจ้าหญิงนั่นสู้ไหวหรือดีใจถ้าเจ้าหญิงนั่นโดนเล่นงานจนเละกันแน่" ความรู้สึกที่อ่านได้มันแปลกพิกล
"ทั้งสองอย่าง" ตอบได้แบบไม่ใช้เวลาคิดสักวินาที "เพียงแต่ยายนั่นสู้ไม่ไหวก็จะแบบนั้นน่ะ" ชี้นิ้วหัวแม่มือกลับไปด้านหลังที่ยามนี้สนามต่อสู้เคลื่อนที่ใกล้ทางนี้เข้ามาทุกขณะ
"พามาทางนี้งั้นหรือ" ยูเกรนเขม็งตาใส่พร้อมตวัดดาบออกไปทุกเวลา
บีสท์ขีริ้วกดมือยูเกรนไว้ "ไม่เอาน่า เผ่นเถอะ ให้ยายนั่นได้หมดสภาพเสียมั่งก่อน" หัวเราะอย่างชั่วร้ายแล้วออกวิ่งรวดเร็ว ยูเกรนเก็บดาบแล้ววิ่งตามไป
การแกล้งทิ้งในครั้งนี้ทำอิลิเลียลำบากจริง ทั้งเวิร์มดรากอนทั้งไฮยีน่าดำทั้งกับดักเวทโบราณที่ซุกซ่อนอยู่ใต้ผืนทราย ทุกสิ่งในทะเลทรายแสนสวยนี้ล้วนเอาชีวิตคุณได้ทุกเวลา ทักษะต่อสู้ระดับสูงของตนรวมเข้ากับพลังเวทยังไม่อาจพาตนเองรอดพ้นไปจนถึงเขตโบราณสถานกิลเมดัชได้ หลังจากปะทะกับมอนสเตอร์หลายร้อยตัวอิลิเลียก็มาจนมุมหน้าดงพืชพิษไร้ยาแก้ หากโดนหนามแหลมคมของพวกมันขีดข่วนเพียงเล็กน้อยเธอได้โดนดีดออกจากนิยายเรื่องนี้และภารกิจที่รับมาย่อมล้มเหลว บทลงโทษไม่ทำให้ตายก็จริงแต่ก็เป็นอะไรที่ไม่น่าจดจำสักน้อย อิลิเลียจึงเค้นพลังของทักษะทั้งหมดออกมาใช้ต้านศัตรูรอบทิศ
'บีสท์นั่นคือพี่จินต์หรือเปล่าก็ยังไม่แน่ใจ ภารกิจก็กำลังล้มเหลว ฉันมันอวดดีจริงๆ ที่คิดว่าระดับตนเองทำอะไรในนิยายเรื่องนี้ก็ได้ นิยายเรื่องนี้ปรับไปสู่ระดับสูงสุดแล้วหรือเปล่านะตามที่เคยอ่านมามันไม่น่ากลัวขนาดนี้นี่นา'
ตามที่อิลิเลียสงสัย ทุกเรื่องที่จินตกชถูกส่งเข้ามาระดับจะปรับสูงขึ้นสู่ขีดสุด ฉะนั้นลืมต้นฉบับเก่าไปได้เลย ตรงนี้คือเรื่องคู่ขนานนั่นแหละ และผู้เดินเล่นคนไหนก็ตามบังเอิญเลือกเรื่องที่จินตกชเข้ามาไม่ว่าก่อนหรือหลังล้วนรับความซวยนี้ไปด้วยทันที รวมทั้งภารกิจก็เพิ่มระดับความยากขึ้นโดยอัตโนมัติเช่นกัน ซ้ำบทลงโทษยังเพิ่มระดับร้ายแรงตามไปอีกอย่างด้วย และรายละเอียดตรงนี้ระบบของแต่ละคนจะไปบอกให้รู้หลังออกจากโลกที่มีจินตกชเดินเล่นแล้วเกิดภารกิจล้มเหลว
"แงพี่จินต์!" เอาเข้าจริงอิลิเลียก็ร้องเรียกสนั่นอยู่ดี ยามนี้สภาพเจ้าหล่อนไม่ต่างจากลูกหมาตัวน้อยคลุกฝุ่น มอมแมมไปทั้งตัวหัวกระเชิงเป็นพงหญ้า รอยฟกช้ำดำเขียวพราวทั้งตัว "พี่จินต์ช่วยด้วยค่ะ!!" เจ้าหล่อนฟูฟายโวยวายไม่มีอายทำคนได้ยินยกมือกดหน้าผาก
เผ่าบีสท์หูดีอยู่แล้วเสริมด้วยพลังจิตระดับแม็กซ์ทำเอาได้ยินเหมือนงอแงอยู่ตรงหน้าเลย "ให้ตายสิ ทำไงยายนั่นยึดติดกับฉันจังฟะ"
"จะกลับไปช่วยงั้นหรือ?"
"ไม่ได้หรือ?" แม้ตอนนี้เขาเป็นหัวหน้าปาร์ตี้ตัดสินใจทำอะไรลูกทีมต้องไปด้วย เพียงแต่ลูกทีมเขาคือพระเอกนะสิ ใครสั่งได้ล่ะ
ยูเกรนไม่พูดอะไรแค่พยักหน้าไปทางที่กำลังซัดกันเละอยู่เป็นการบอกว่าก็ไปสิ
การวิ่งหนีไม่ทำให้รอดไปจากเขี้ยวของเวิร์ดรากอนได้แน่นอน แต่อิลิเลียทำได้แค่วิ่งเลาะไปตามกำแพงพืชพิษ อยากใช้เวททะลวงกำแพงอยู่หรอกทว่าตอนนี้พลังไม่พอแม้แต่ทำให้เกิดบาดแผลบนผิวหนอนยักษ์พวกนั้นยังทำไม่ได้เลย แล้วอยู่ๆ พื้นเกิดสะเทือนทำให้เธอล้มกลิ้ง เวิร์ดรากอนสามหัวพุ่งขึ้นมาดักหน้าทางวิ่งของเธอ
"บ้าน่ามีตัวแบบนี้ในเรื่องด้วยหรือ ตอนอ่านไม่เห็นเจอเลย"
เสียงคำรามของมันดังสนั่นจนอิลิเลียต้องยกมือปิดหูกันแก้วหูแตกก่อนกลิ้งตัวหลบการจู่โจมของเจ้าสามหัว ตัวใหญ่กว่าเวิร์มปกติสามเท่าแต่ว่องไวกว่าหลายเท่า ถ้าเธอไม่ใช่นักรบเวทมนต์คงลงท้องมันไปแล้ว เขี้ยวของมันแค่เฉี่ยวยังทำเอาอิลิเลียกระเด็นไปไกลได้แผลรอยใหญ่ ปากใหญ่โตทั้งสามดิ่งเข้าใส่ทั้งที่สาวเจ้าตัวนิดเดียวแค่ปากเดียวยังไม่พอเลยพุ่งเข้ามาทีสามปากแบบนี้เธอนึกอยากมีเครื่องยิงจรวดแบบทีเดียวสี่ลูกเหลือเกิน แม่จะป้อนให้อิ่มเลยเชียว
คิดเพ้อไปนิดแล้วเค้นพลังออกมาสร้างโล่โปร่งแสงป้องกัน มันกลับเปล่าประโยชน์โดนกระแทกครั้งเดียวโล่แตกกระจาย พร้อมเวิร์มดรากอนสามหัวกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแบบนับจำนวนไม่ถ้วนตกโครมครามข้างกายอิลิเลียเสียอย่างนั้น
"ไง คุณเจ้าหญิงสภาพดูไม่ได้เลยนี่" บิสท์ขี้ริ้วยืนก้มมองเธอจากบนกองซากเวิร์มดรากอนตัวยักษ์ และมีหนุ่มผมขาวยืนตรงข้ามกันก้มมองเธอนิ่งๆ
ไม่ว่าบีสท์คนนั้นใช่จินตกชหรือไม่ทว่าหนุ่มผมขาวคือพระเอกซึ่งทรงฝีมือของจริง ถ้าเธอหาทางเกาะขาได้อย่างไรต้องรอดแน่นอน ทั้งที่คิดแบบนั้นแต่สองตาสีน้ำเงินมีน้ำตาคลอกลับจ้องเป๋งยังเผ่าบีสท์
"พี่จินต์ พี่ใจร้ายที่สุดไหนบอกว่าเจอกันอีกครั้งจะเลี้ยงหมูกระทะฉันไงล่ะ" อิลิเลียตัดพ้อสองมือยกปิดหน้าสะอึกสะอื้น
จินตกช์ยกยิ้มมุมปาก "พอเลยฝีมือแสดงติดลบขนาดนั้น เอาความมั่นใจไหนมาเชื่อว่าท่านกำลังร้องไห้หรือเจ้าหญิง" น้ำเสียงนั้นช่างบ่งบอกถึงความไร้น้ำใจที่สุด
ในเมื่อคนตรงหน้าไม่ตกหลุมพรางอิลิเลียจึงเปลี่ยนสีหน้าฉับพลัน "พี่จินต์จริงๆด้วย การแสดงของฉันมีพลังเวทช่วยเสริมไม่ว่าใครก็ดูไม่ออก มีแค่ทักษะวิสัยทัศน์ระยะไกลเท่านั้นที่มองทะลุได้" เธอพูดอย่างมั่นใจก่อนความมั่นใจนั่นจะโดนทำลายย่อยยับ
"นายดูไม่ออกหรือ?" หันไปถามยูเกรน
"ห่วยเสียขนาดนั้นทำไมคิดว่าดูไม่ออกล่ะ" พระเอกขมวดคิ้วสายตาเย็นเฉียบ หากเจ้าหล่อนยังแสดงมากกว่านี้อาจมีมือกระตุก เพราะตอนนี้มันกุมด้ามแน่นแบบพร้อมชักออกมาฝากแผลให้เจ้าหล่อนสักแผลแล้วนี่นา
"กรี๊ด ไม่รวมพระเอกสิคะ นั่นลูกรักนักเขียนอะไรก็หลอกไม่ได้อยู่แล้ว" สาวเจ้าผงะห่างออกไปจนหลังแทบติดกำแพงพืชพิษ
"ไม่ถูกหลอกอะไรเล่า เห็นเชื่อตัวร้ายทุกอย่าง หูเบาไร้เหตุผล นางเอกนายเอกพูดอะไรไม่มีเชื่อ กว่าจะรู้ว่าโง่ก็กลายเป็นพันธุ์ทางโฮ่งๆ ทั้งนั้น" ใช่ว่าไม่รู้ว่าตนผสมโรงแบบนี้ย่อมเป็นการยอมรับว่าตนคือจินตกชจริงๆ แต่ก็อยากด่าพระเอกพวกนั้นนี่นา สมองมีไว้เพื่อหาเรื่องยัดเยียดความชั่วเลวใส่นางเอกนายเอก พอกลายเป็นโฮ่งเต็มขั้นก็มาตามง้อขอคืนดี บางทีอ่านแล้วก็อยากเอาเท้าลูบหน้าให้สักทีสองทีแล้วบอกว่าฉันไม่ยก นางเอก นายเอกให้หรอกเว้ย!
พอได้ยินจินตกชวิจารณ์พระเอกดวงตาอิลิเลียเป็นประกายทันที "พี่จินต์จริงด้วย!"
พริบตาเจ้าหญิงผมทองก็พุ่งมากางสองมือกว้างแบบจะกอดบีสท์ขี้ริ้วแต่ก็ต้องเบรกตัวโก่งกับคมดาบคั่นกลางไม่รู้ว่าถูกชักออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่
"คิดอะไรอยู่กันแน่เจ้าหญิงอิลิเลีย" น้ำเสียงเจ้าของดาบเย็นเฉียบ "ไม่ใช่ว่าตามมาเพื่อแก้แค้นที่โดนพวกฉันเล่นงานเรื่องมังกรหรือไง"
"เปล่านะคะ... จริงๆไม่เกี่ยวเลย... เชื่อหน่อยเถอะค่ะ" สบตาพระเอกแล้วอิลิเลียจะร้องไห้ เสียงสั่นตอนนี้ไม่ได้แสดงเลยสักนิด กลัวจนแทบหมอบกราบขอขมาพ่อคุณเสียเดี๋ยวนี้แล้ว
สภาพอิลิเลียตอนนี้ทำบีสท์ขี้ริ้วกลั้นขำจนตัวสั่น
เยี่ยมมากค่ะ พระเอก


## ระบบตกหนอนหนังสือไปเปิดไฟท์ที่ต่างโลก

ตอนที่ 11
ไม่ว่ายอมรับหรือไม่ยอมรับอิลิเลียแน่ใจว่าเผ่าบีสท์คนนี้ใช่จินตกชแน่นอน ก็จะมีใครอีกเล่าที่สามารถวิจารณ์พระเอกให้เสียหายแบบนั้นได้ถ้าไม่ใช่คนที่เข้ามาเดินเล่นในนิยายเหมือนๆ กันและเป็นคนที่ไม่สนเกาะแข้งขาพระเอกเป็นงานหลักเหมือนผู้เดินเล่นคนอื่นทำเมื่อได้เจอพระเอก
"ออกไปห่างหน่อยได้ไหมเกาะติดแบบนี้ไม่เห็นสายตาพระเอกหรือไง" ถึงไม่รู้ทำไมยูเกรนไม่พอใจที่ตอนนี้อิลิเลียมากระแซะติดเขาอยู่ แต่แบบนี้มันน่ากลัวมากเลยนะ
ฉันกลัวลูกหลงนะเว้ย ฝีมือดาบของพระเอกลบเงาหัวฉันได้ง่ายยิ่งกว่าหายใจสักเฮือกเสียอีก
"ออกไปห่างจะได้โดนเชือดนะสิคะ พระเอกน่ากลัวขนาดนั้น" อิลิเลียเองก็รู้ว่าทางนั้นพร้อมมือกระตุกทุกเวลา ซึ่งเธอพอรู้ว่าเพราะอะไร "คือ... ที่จับมังกรนั่นมาเป็นสัตว์เลี้ยงเป็นภารกิจที่ระบบมอบให้นะพี่จินต์ จริงๆ นะ" นี่แหละเหตุผลที่เธอเข้าใจว่าทำให้พระเอกไม่พอใจคิดว่าเธอเป็นเจ้าหญิงนิสัยร้ายกาจเหยียบย่ำผู้อื่น เธอจึงช้อนสายตาน่าเวทนาสุดชีวิตใส่คนที่มั่นใจว่าช่วยเธอไม่ให้โดนพระเอกส่งออกจากนิยายก่อนเวลาได้ด้วยพลังเต็มร้อย
สายตาร้อนแรงนั่นทำเท้าจินตกชกระตุกจนได้ ถีบแบบไม่มีถนอมสักนิดทั้งที่อีกฝ่ายเป็นเจ้าหญิงนะ ก็แบบว่าอิลิเลียมีทักษะนักรบร่างกายถึกทนทานกว่าคนทั่วไปหลายเท่าถีบพุ่งไปซบพื้นแทบเท้าพระเอกไม่ทำให้เจ็บๆ คันๆ เท่าไรหรอกน่า "ไปอธิบายให้เขาฟังเองสิ สู้ๆนะ" หัวเราะตบท้ายอย่างคนกำลังสนุกที่ได้แกล้งคนอื่นอย่างมากมาย
สายตาพระเอกเย็นชาน่ากลัวให้อิลิเลียอดคิดไม่ได้ว่าทำไมผู้เขียนชอบสร้างพระเอกเย็นชาหน้านิ่งชอบแผ่จิตสังหารให้ผู้คนหวาดผวาด้วย เป็นมิตรสว่างไสวบ้างมันสร้างยากนักหรือไง
'ฉันดับอนาถแน่แล้วค่ะ'
"ฉัน... ขอโทษค่ะ ไม่ได้ตั้งใจแกล้งมังกรตัวนั้นเลยนะคะแต่มันเป็นภารกิจที่ไม่ทำไม่ได้ค่ะ ฉันจะถูกลงโทษรวมทั้งต้องจ่ายค่าล้มเหลวอย่างแพงมากด้วยค่ะ" หมอบราบไปกับพื้นอย่างนอบน้อมที่สุดแล้ว
ยูเกรนนิ่งมองอยู่ครู่หนึ่ง "ภารกิจอะไร ใครสั่ง?"
ทั้งที่อีกฝ่ายคือเจ้าหญิงแล้วคนถามเป็นคนธรรมดาสามัญเท่านั้นทว่าพระเอกนี่นา ย่อมมีรัศมีสูงส่งยิ่งกว่าตัวละครไหนๆ ต่อให้คนตรงหน้าคือเทพก็ยังต้องด้อยกว่าเขาอยู่ดี
"ภารกิจคือต้องจับสัตว์ในตำนานหรือไม่ก็สัตว์โบราณมาเป็นสัตว์เลี้ยงอย่างน้อยหนึ่งตัว ส่วนผู้ใดสั่งไม่สามารถบอกรายละเอียดได้จริงๆ ค่ะ ไม่ได้มีเจตนาอะไรมากกว่านั้นเลยจริงๆ" ยกสองมือขึ้นมากุมตรงหน้าแทบคลานเข่าเข้าไปเกาะเท้าพระเอกแล้ว
ยูเกรนถอยหลังออกมาเล็กน้อย "ชนชั้นสูงอย่างพวกเจ้าอยากทำอะไรก็ทำไม่สนใจสิ่งใดผู้ใดทั้งนั้น ให้ฉันเชื่อได้อย่างไรว่าเธอไม่มีเจตน่ากลั่นแกล้งอวดเบ่งอำนาจรังแกผู้อื่นเอาสนุกกันล่ะ"
"สาบานด้วยเกียรติของนักเวทเลยค่ะ ฉันทำทุกอย่างเพื่อให้ภารกิจลุล่วงเท่านั้นจริงๆ ไม่มีเจตน่ากลั่นแกล้งรังแกใครเลยสักนิด!" เจ้าหล่อนเผ่นพรวดจากพื้นขึ้นมาชูนิ้วสาบานสีหน้าจริงจัง
"ถ้าแค่จับเป็นสัตว์เลี้ยงเธอก็ควรจับไปเฉยๆ สิ ไอ้ท่าทางเหยียดว่าผู้อื่นต่ำต้อยกว่าที่แสดงให้เห็นที่รังมังกรนั่นมันอะไร" แม้จิตกชรู้ว่านิสัยแต่ละคนไม่ใช่สิ่งที่ตนจะเข้าไปก้าวก่าย แต่ว่านิสัยบางอย่างของบางคนก็ทำใจยอมรับยากถึงได้ทำเป็นไม่รู้จักอยู่นี่ไง ไม่เช่นนั้นอาจมีเท้ากระตุก
"ในคู่มือจับสัตว์ในตำนานบอกไว้ว่าต้องทำให้อีกฝ่ายรู้สึกต่ำต้อยจนต้องเงยหน้ามองเท่านั้นถึงจะเชื่องนี่คะ" ว่าแล้วเอาหนังสือปกแข็งสีน้ำตาลแดงเล่มหนาออกมาจากถุงมิติประคองสองมือส่งให้จินตกช
เจ้าตัวรับมาเปิดดูและมียูเกรนยื่นหน้าเข้ามาดูด้วย แค่หน้าแรกทั้งสองคนก็แทบคว้างทิ้ง "ใครมันเขียนขึ้นมาฟะ ควรค่าต่อการจับมาบูรณะสมองที่สุดเลยว่าไหม" หันไปถามยูเกรนซึ่งหัวคิ้วขมวดมุ่น แสดงออกว่าควรแวะไปเยี่ยมคนเขียนหนังสือเล่มนี้สักครั้งจริงๆ "แล้วนี่ต้องจับแต่มังกรหรือเปล่า?"
อิลิเลียส่ายหน้า "ตัวอะไรก็ได้ที่เป็นสัตว์ในตำนานหรือสัตว์โบราณ เล็กใหญ่ไม่จำกัดค่ะ"
"งั้นทำไมไม่หาซื้อไข่มาฟักเอาล่ะ ถ้าไม่จำกัดแค่เลี้ยงตั้งแต่ออกจากไข่ไม่ง่ายกว่าหรือไง" แทนที่จะเชื่อที่เขียนในหนังสือควรขว้างทิ้งนั่น เชื่อความรู้พื้นฐานว่าฟักออกมาจากไข่เห็นสิ่งใดเคลื่อนไหวได้มันก็เข้าใจว่าคือแม่ของมัน จินตกชว่าแบบนั้นง่ายกว่ามาไล่จับตัวใหญ่แล้วฝึกให้เชื่องตั้งเยอะ
"ทำแบบนั้นง่ายจริงค่ะ แต่ตัดใจยากนะคะพี่จินต์" ผู้เข้ามาเดินเล่นนั้นสักวันก็ต้องออกไปแล้วทิ้งออกไปได้ง่ายๆ หรือ เพราะงั้นเธอถึงมาไล่จับพวกตัวโตเต็มวัยจะได้ไม่มีความผูกพันมากจนตัดใจทิ้งไปไม่ได้
"ถูกของเธอ ฉันลืมไปเพราะภารกิจของฉันไม่มีแบบนี้ ฉันคิดน้อยไปจริงๆ" จินตกชยอมรับว่าไม่ทันคิดถึงเหตุผลนี้จริง ฉะนั้นการกระทำที่ผ่านมาต่อเจ้ามังกรแดงของอิลิเลียจึงยอมให้ได้สักครั้ง "แต่หลังจากนี้ถ้าจับอะไรไปเลี้ยงเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จก็เลือกไอ้ที่ไม่สร้างอันตรายให้ผู้คนต้องเหยียบไว้ใต้เท้าละกัน"
อิลิเลียพยักหน้าแล้วรับคำอย่างหนักแน่น "ค่ะ พี่จินต์"
"พี่จินต์... หมายถึงนายหรือ?" ยูเกรนถามเสียงเรียบทว่าสายตาคาดคั้นจนบีสท์ขี้ริ้วหูลู่
จินตกชกระแอมเบาๆ "เป็นอีกชื่อของฉันน่ะ"
ดังที่รู้ยูเกรนสามารถอ่านความรู้สึกคนได้ เขาจึงรู้ว่าซีวิลล์ไม่ได้โกหก จินต์ เป็นอีกชื่อของเขาจริง ยูเกรนไม่ถามอะไรเพิ่มเขาพยักหน้ารับรู้ "เอาไงต่อจากนี้ เดินทางต่อหรือพักแรมสักคืนก่อน" แม้การพักแรมในทะเลทรายอันตรายแต่ยังน้อยกว่าเดินไปเรื่อยๆ ซึ่งไม่รู้ว่าจะเจออะไรระหว่างทางบ้าง
จินตกชกวาดตามองสำรวจไปไกลแค่ไหนยูเกรนกับอิลิเลียไม่รู้หรอก "แถวนี้มีแค่ไฮยีน่าดำออกล่า คงเป็นอาณาบริเวณล่าเหยื่อของพวกมัน เพราะงั้นพักแถวนี้ก็ดี รับมือมอนสเตอร์ชนิดเดียวถึงเยอะแต่ไม่ยาก"
"พี่จินต์มองเห็นได้ไกลแค่ไหนแล้วคะ?" อิลิเลียมองฝ่าความมืดออกไปได้ไกลสักห้าร้อยเมตรได้ทว่าเชื่อได้ว่าจินตกชมองเห็นได้ไกลกวาเธอหลายเท่าแน่นอน
บีสท์ขี้ริ้วยักไหล่ท่าทางก่อกวนอวัยวะเบื้องล่างน่าดู "เดาสิ"
อิลิเลียชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งแล้วเพิ่มเป็นสอง "หนึ่งกิโล ไม่สิคงสองกิโลเมตรแล้วมากกว่า"
"ตามนั้นละกัน" จินตกชยิ้มขำแล้วเรียกคลังเก็บของออกมาเอาของที่ต้องการ "ก่อกองไฟก่อนแล้วตั้งแค้มป์กันเถอะ"
ยูเกรนอึ้งจริงจังกับอาหารสดใหม่ในหม้อใบใหญ่ที่กำลังเดือดพล่านอีกไม่นานก็กินได้ เนื้อสันชิ้นโตหั่นสามย่างเนยส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย ขนมปังกรอบนอกนุ่มในพูนตะกร้าใบใหญ่ แล้วยังเต็นท์นอนหลังโตท่าทางแข็งแรงแบบเกิดพายุทรายก็ไม่ปลิวเพราะตอกหมุดผูกไว้อย่างแน่นหนา โต๊ะวางอาหาร เก้าอี้สนาม ผ้าห่มหนานุ่มกันอากาศหนาวจัดในทะเลทรายได้แน่นอน แล้วยังขนมขบเคี้ยวกองใหญ่ ผลไม้สดๆ หนังสืออ่านเล่นหลายเล่ม
"นายเอาของแบบนี้ใส่มาให้เปลืองเนื้อที่ในถุงมิติทำไม" ยูเกรนว่ามันแบบนี้มันใช้เนื้อที่แบบเสียเปล่า ควรเอาไว้เก็บอาวุธ ยาวิเศษของวิเศษต่างๆ สิ
"ไม่เปลืองเท่าไหร่หรอกน่า" จินตกชพูดจริง คลังเก็บของที่ระบบให้มามีเนื้อที่พันลูกบาศก์เมตร ยัดคฤหาสน์สามสี่หลังเข้าไปยังได้ หรือปราสาททั้งแห่งยังเหลือเนื้อที่อีกมากโข
"ไหนหรือคะถุงมิติของพี่จินต์?" อิลิเลียมองหาหลังจากเธอจัดการวางเขตแดนบริเวณที่พักเสร็จเรียบร้อยแล้ว
"คลังเก็บของ เธอไม่มีหรือ?"
อิลิเลียอึ้งไปครู่หนึ่งแล้วหยิบถุงมิติข้างเอวขึ้นมาให้ดู "มีแต่ถุงนี้ค่ะ"
"แลกซื้อมาจากระบบน่ะ กลับไปแล้วก็ลองถามดูละกัน อ้อ แพงมาก" กู้ทั้งค่าทักษะทั้งค่าคลังเก็บของแล้วยังทักษะพิเศษที่เพิ่งต่อราคากับอินจันเมื่อวันก่อนอีก ไม่รู้ตอนนี้เหลือนิยายในคลังเก็บถึงห้าเรื่องหรือเปล่า... หนทางอ่านฟรีตลอดชีพช่างลำบากและยาวไกลยิ่งนัก
"กลับไปนี่ฉันต้องหามาบ้างแล้ว" เจ้าตัวหมายมาด ที่เก็บของเจ๋งๆ แบบนั้นใครไม่อยากได้กันเล่า
"มากินมื้อค่ำกันก่อนเถอะ เดี๋ยวเย็นชืดหมด" จินตกชเอาเนื้อย่างกับสตูในหม้อจัดใส่จานวางบนโต๊ะ พร้อมผักสดขนมปังกับซอสเพิ่มรสชาติอีกหลายอย่าง ก่อนจะผายมือเชิญคนกินทั้งสอง
"ถ้ามีไวน์แดงสักแก้วคงดีมากเลย" อิลิเลียหั่นเนื้อชิ้นโตให้พอดีคำแล้วส่งเข้าปาก เคี้ยวจนแก้มป่อง สีหน้าปลื้มปริ่มกับรสอาหารฝีมือจินตกชมากมาย
"ฉันไม่ดื่มเครื่องดื่มมีแอลกอฮอล์ มีแค่น้ำเปล่า กาแฟและก็นมเอาอะไร?" หยิบที่ว่าทั้งหมดออกมาวางตรงหน้า "นายล่ะเอาอะไร"
"น้ำเปล่า" ต่อให้ในถุงมิติมีเหล้าราคาแพงเก็บอยู่ยูเกรนก็ไม่เอาออกมาในเมื่อทางนั้นบอกไม่ดื่ม
"น้ำเปล่าเช่นกันค่ะ"
ถึงเลยช่วงเวลาเย็นไปนานแล้วแต่ยังไม่ดึกนักและกองไฟที่พักของทั้งสามค่อนข้างเด่นมากกลางทะเลทรายเวิ้งว้างฉะนั้นมันย่อมกลายเป็นเป้าสายตาสัตว์นักล่า แน่นอนว่าไม่ใช่สัตว์ธรรมดา จินตกชกำลังเก็บโต๊ะเข้าคลังพื้นดินเกิดสะเทือนราวกำลังเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ หนอนทะเลทรายตัวเท่าขบวนรถไฟนับสิบพุ่งขึ้นมาจากพื้นทราย
"หนอนพวกนี้อะไร?" อิลิเลียกำลังอ่านหนังสือแนะนำเกี่ยวกับโบราณสถานกิลเมดัชพูดเสียงเย็น เพราะการปรากฏตัวของเจ้าพวกนี้ทำแก้วกาแฟของเธอหกกระจาย เครื่องดื่มโต้รุ่งของเธอโดนพื้นทรายดื่มแทนเสียแล้ว
ยูเกรนเงยหน้าจากดาบที่กำลังเช็ดทำความสะอาดขึ้นมองหนอนตัวยักษ์สีม่วงคล้ำล้อมรอบที่พักด้วยสีหน้าเรียบเฉยครั้งหนึ่ง แล้วก้มลงเช็ดดาบต่อเหมือนพวกตัวยักษ์ไม่มีอะไรให้สนใจ
"เวิร์มดรากอน... ไม่ใช่แบบนี้สิ ไม่เห็นมีตรงไหนเป็นดรากอนได้เลย" จินตกชบ่นอย่างคนผิดหวังมากมาย
"พี่จินตกชตั้งความหวังว่าหน้าตาพวกมันจะเป็นอย่างไรหรือ?"
"หัวมันควรเป็นหัวแบบมังกรสิ ต่อให้ไร้ขาก็ไม่ควรไร้กระดูกแบบนี้" ชี้หน้าพวกหนอนแล้วโวยวายราวเจ้าพวกนั้นรวมหัวกันรังแกเขาอย่างร้ายกาจ
"หนอนก็คือหนอนจะเป็นมังกรได้ยังไง"
เจ้าพวกไร้กระดูกคงฟังเข้าใจว่ายูเกรนว่าพวกมัน หนอนยักษ์หลายตัวพุ่งใส่ทางทิศที่ชายหนุ่มนั่งอยู่ และนั่นจึงเป็นการพิสูจน์ว่าพลังเวทของอิลิเลียแข็งแกร่งแค่ไหน ชนเข้าโครมเดียวหนอนยักษ์หน้ายู่ไปตามๆ กัน ลงไปชักดิ้นชักงอท่าทางเจ็บมากมาย
"คงไม่ปล่อยให้มันพุ่งชนทั้งคืนหรอกนะ" แม้พวกมันเข้ามาไม่ได้แต่ก็ทำให้พื้นสะเทือนแล้วยังเสียงกระแทกกับเสียงโหยหวนซึ่งจินตกชไม่รู้ว่านั่นคือเสียงคำรามหรือเสียงร้องจากความเจ็บที่พุ่งชนหน้ายู่กันแน่
"แต่ถ้าเก็บพวกมันทั้งหมดคงพักตรงนี้ต่อไม่ได้นะพี่จินต์" อิลิเลียไม่ยอมนอนมองหน้าหนอนไม่เจริญตาพวกนี้ทั้งคืนแน่ๆ
"ฉันกับยูเกรนเชือด แล้วเธอค่อยฝังไว้ใต้ทราย โอเคไหม?" แบ่งหน้าที่อย่างไว เขาเองก็ไม่คิดนอนมองเจ้าพวกนี้ทั้งคืนเช่นกัน
ไม่ต้องให้ตอบรับยูเกรนก็เดินออกไปจากอาณาเขตเวทที่อิลิเลียกางไว้ คมดาบตวัดฟาดฟันออกไปรวดเร็วแบบตาเนื้อมองไม่ทัน ก่อนเจ้าตัวจะพุ่งเข้าไปกลางดงหนอนแล้วตวัดดาบอีกสี่ห้าครั้ง หนอนยักษ์หนังเหนียวทนทางต่อพลังเวทระดับสูง เลือดมีพิษร้ายแรง เขี้ยวแหลมคมก็กลายเป็นเศษซาก เลือดพิษสาดกระเซ็นเหมือนฝนตกอยู่ครู่หนึ่งทว่ามันไม่เปื้อนพระเอกเลยแม้แต่หยดเดียว จิตของเจ้าตัวป้องกันทุกอย่างได้หมด
"แม่จ๋า พระเอกน่ากลัวเกินไปไหม" เจ้าหญิงผมทองอ้าปากค้าง
เพียงครู่เดียวยูเกรนก็ส่งพวกหนอนทะเลทรายไปโลกหน้าทั้งหมด เจ้าตัวสะบัดดาบเสียครั้งคราบเลือดบนตัวดาบกระเด็นออกไปหมดสิ้น "นั่นงานท่านเจ้าหญิง" ชี้ไปยังซากหนอนขณะเดินเข้ามานั่งข้างกองไฟ ก่อนรินกาแฟใส่แก้วแล้วยกขึ้นมาจิบท่าทางสงบนิ่งเหมือนเมื่อครู่ไม่ได้ออกไปโชว์ฝีมือดาบเขย่าขวัญผู้คน
อิลิเลียรีบรับช่วงต่อกรรมกร เวทที่ใช้ออกไปแทนที่จะฝังกลายเป็นเผาไหม้กลายเป็นขี้เถ้าทั้งหมดในเวลาไม่กี่อึดใจ ใช่ว่าเธออยากโชว์พลังเวทเกทับพระเอก แค่รนจนท่องเวทผิดต่างหาก
'แง อย่าเขม่นแบบนั้นสิคะคุณพระเอก ฉันแค่ท่องเวทผิดบทเท่านั้นเอง'
ยูเกรนเหลือบตามองนิ่งๆ ครู่หนึ่งแล้วเลิกสนใจ ทว่าครู่เดียวนั้นทำอิลิเลียหายใจไม่ทั่วท้องเชียวแหละ ต่างจากจินตกชที่มองทั้งสองสลับไปมาแล้วส่ายหน้าก่อนกระโจนพรวดไปเก็บข้าวของทั้งหมดเข้าคลัง
"รีบไปจากตรงนี้ ตามฉันมาเร็ว!" พริบตาบีสท์ขี้ริ้วก็พุ่งตัวออกไปไกลลิบให้ทั้งสองคนวิ่งตามไปเกือบไม่ทัน ยังไม่ได้ถามอะไรทั้งสองได้ยินเสียงคำรามของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ด้านหลังพอหันกลับไปเจ้าหญิงผมทองหลุดเสียงกรี๊ดสนั่น
"นั่นมันโครโนซอรัส... หรือเปล่า?" อิลิเลียไม่แน่ใจกับสัตว์โบราณร่างยักษ์หน้าแหลมคล้ายจระเข้หกขา ซึ่งขาแต่ละข้างน่าจะยาวสามเมตร ตั้งแต่หัวจรดปลายหางคาดว่าเกินสิบห้าเมตรแน่ๆ นอกจากผิวหนังหนาเหมือนสวมเกราะมันยังมีเขาแหลมบิดเป็นเกลียวคู่โต
เจ้าตัวยักษ์นั่นไม่ได้มาแค่ตัวเดียวมันมาถึงห้าตัวทำพื้นทรายฟุ้งกระจายสูงขึ้นฟ้าไปนับสิบเมตร พวกมันไล่กวดมาได้เร็วจนตอนนี้แทบหายใจรดต้นคอทั้งสาม
"ตัวแบบนี้มันน่ามีอยู่แค่ในทะเลไม่ใช่หรือไง มาวิ่งฝุ่นตลบแบบนี้ได้ไง!" อิลิเลียผวาไม่เก็บสีหน้า
"แล้วตรงนี้ไม่ใช่ทะเลที่ไหนล่ะ" จินตกชยังพูดจาตลกชวนตายได้อย่างน่าตบรางวัลยิ่งนัก
"มันควรอยู่ในทะเลที่เป็นน้ำค่ะพี่จินต์ ไม่ใช่ทะเลที่มีแต่ทรายไร้น้ำสักหยดแบบนี้!" เจ้าหญิงผมทองโวยออกไปสุดเสียง นึกหมั่นเขี้ยวคนพูดไม่ใช่น้อย
"ทะเลทรายก็คือทะเลมาก่อนฉะนั้นมีเจ้าพวกนี้ไม่แปลกตรงไหน ดูสิมันวิวัฒนาการจากครีบเป็นขาแล้วยังมีหกขาเลยด้วย คงอยู่มานานปีตัวถึงใหญ่กว่าวาฬสีน้ำเงินโตเต็มวัยสี่เท่าแบบนั้น"
"ตัวขนาดนี้คงอยู่มาเป็นพันปีแล้วมั้ง" อิลิเลียไม่เคยคาดคิดเลยว่ามอนสเตอร์ยักษ์พวกนี้จะมีจิตสังหารให้สันหลังเย็นยะเยือกลมหายใจติดขัด เรี่ยวแรงที่มีพาลจะหมดไปด้วย
"ไม่ถึง เจ้าพวกนี้อายุหลักร้อยเท่านั้น... จริงสิ เอาเจ้าพวกนี้เป็นสัตว์เลี้ยงไหม?" ถามเหมือนล้อเล่นแต่สีหน้าจินตกชจริงจังน่ากลัว
อิลิเลียส่ายหน้ารัวเร็ว "ตัวแบบนี้ใครอยากเลี้ยงกันคะ ฉันไม่มีปัญญาหาอาหารมาให้มันกินหรอก"
"ให้มันหาเองไง"
สาวเจ้ายังคงส่ายหน้า "ที่อยู่อีกล่ะ ยิ่งถ้าฉันไม่อยู่แล้วใครจะรับเลี้ยงต่อคะ"
"ไม่อยู่แล้วก็ปล่อยกลับ" ทางออกทุกอย่างดูง่ายเมื่อออกมาจากปากบีสท์ขี้ริ้วทว่าเจ้าหญิงยังคงส่ายหน้า
"ไม่เอาค่ะ!" ยังคงยืนยันหนักแน่น จินตกชไหวไหล่ท่าทางอ่อนใจน้อยๆ
"ไม่เอาก็ไม่เอา งั้นเร่งฝีเท้าหน่อย อ้อ ระวังตามทางด้วย" บิสท์ขี้ริ้วพาทั้งสามวิ่งผ่าเข้าไปกลางฝูงไฮยีน่าดำ พวกมันแตกตื่นวิ่งหนีกันวุ่นวายทว่าฝีเท้าเจ้าพวกนี้ไม่เร็วไปกว่ามอนสเตอร์ยักษ์ที่ไล่กวดมา ไฮยีน่าดำฝูงใหญ่เลยกลายเป็นอาหารให้โครโนซอรัสกลายพันธุ์แทนคนทั้งสาม แต่ยังมีอีกสองตัววิ่งไล่ตามมา ราวมันเบื่อเนื้อสุนัขแล้วอยากกินเนื้อคนมากกว่า
ทิศทางที่จินตกชพายูเกรนกับอิลิเลียวิ่งมายังมีฝูงสัตว์ร้ายอีกหลายชนิด แน่นอนว่าพวกมันกลายเป็นอาหารแบบไม่รู้ตัว แล้วยังมีพืชพิษร้ายแรงให้เบี่ยงทิศหลบกันวุ่นวายในขณะที่เจ้าตัวยักษ์สองตัวที่ไล่ตามมาเหยียบย่ำทุกสิ่งไม่มีรู้สึกใด พืชพิษมากมายหลากสายพันธุ์ราบเป็นหน้ากลอง ไม่กี่อึดใจวิ่งไล่กันมาจนมองเห็นเงาดำเป็นกำแพงยาวที่เส้นขอบฟ้า นั่นทำให้ทั้งสามรู้ว่ากำลังใกล้โบราณสถานกิลเมดัชเข้าไปทุกทีแล้ว
พริบตาที่ผ่านโอเบรีสกำหนดเขตแดนของกิลเมดัชเข้าไปกับดักเวทด่านแรกทำงานทันที หอกแสง ธนูแสงพุ่งออกมาจากอากาศว่างเปล่าลายท้องฟ้า ตกลงพื้นราวห่าฝนไร้ช่องทางหลบหนีในเมื่อพื้นทรายกว้างไร้ที่กำบังทว่าทั้งสามคนปลอดภัยดีแบบไม่ได้ออกแรงเพิ่มจากการวิ่งสักนิด ในเมื่อพริบตาที่กับดักทำงานจินตกชหันกลับมาคว้ายูเกรนกับอิลิเลียพุ่งมาหลบใต้ท้องเจ้าตัวยักษ์ที่กำลังตะลึงว่าตนดันเผลอไล่กวดจนล่วงเข้ามาในเขตอันตรายร้ายแรง
หนังหนาไม่ต่างจากใส่เกราะหนาสุดแข็งแกร่งต้านทานพลังเวทของนักเวทระดับซิลเวอร์ได้สบายกลับไม่สามารถทานทนต่ออาวุธแสงเหล่านั้นได้ อึดใจเดียวเจ้าตัวยักษ์ทั้งสองกลายสภาพเป็นหมอนปักเข็ม พวกมันคำรามอย่างเจ็บปวด ครั้นเค้นแรงถอยหนี หอกแสงอีกละรอกพุ่งตามมา คราวนี้มันมีขนาดใหญ่เท่าตัวคนแทงทะลุลงมาปักข้างตัวคนที่หลบอยู่ใต้ท้องมอนสเตอร์ยักษ์แบบอีกแค่นิ้วเดียวได้ปาดจมูกเจ้าตัวไปด้วยแน่นอน
"แสดงออกว่าไม่ต้อนรับแบบตรงๆ เลยแฮะ" จินตกชรู้ว่าตนไม่เป็นที่ต้อนรับของโบราณสถานทั้งหลายแต่ไม่นึกว่าแม้แต่กิลเมดัชก็รังเกียจเขาด้วย
ความเสียหายทางใจแบบนี้เรียกค่าเสียหายได้จากใครบ้าง
จินตกช หนอนหนังสือธรรมดาเข้านอนแต่หัวค่ำเพื่อจะได้ตื่นให้ทันรอพรีหนังสือชุดพรีเมี่ยมวันรุ่งขึ้นแต่ทำไมอยู่ๆก็โดนปลุกให้มาเป็นหนอนหนังสือพันธุ์สงครามเสียได้ ราชาซอมบี้ลงข้างทางไป เทพเซียนไปเล่นไกลๆ มอนสเตอร์อย่ามาเกะกะเดี๋ยวพ่อ(?)ส่งไปคุยกับไส้เดือนเลย หนอนพันธุ์เทพสงครามจะเดินเว้ย!