บังคับรัก: จุดไฟรักในใจท่านประมุข
แมวเซนโซ
## บทที่ 1 ฉันจะรับผิดชอบต่อคุณ

"จะให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนคุณสักคืนได้ไหม? ฉัน... *สะอึก* จะให้เงินคุณเยอะเลย..."
เริ่นชูฉิงสะอึกเพราะฤทธิ์เหล้า เธอซ่อนผลตรวจมะเร็งไว้ในมือ แล้วขวางทางชายคนหนึ่งที่เดินอยู่ในระเบียงงานเลี้ยง
ตลอดมาเธอเป็นคนที่ทำตามกฎเกณฑ์ ไม่เคยทำอะไรที่เกินเลยมาก่อน
แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือการทรยศจากแฟนหนุ่ม!
ตอนนี้หมอบอกว่าเธอมีชีวิตอยู่ได้อีกแค่ปีเดียว
เธอไม่อยากทำตามกฎเกณฑ์อีกต่อไป ไม่อยากตายไปโดยที่ยังไม่รู้รสชาติของความรัก
"คุณต้องการฉัน?" ชายหนุ่มเอ่ยด้วยริมฝีปากบาง เสียงของเขาไพเราะดั่งสายลมยามค่ำที่พัดผ่านเสียงพิณ
"...ค่ะ" เธอพยักหน้าอย่างเลื่อนลอย
ชายตรงหน้ามีคิ้วคมและริมฝีปากบาง ดวงตาคมลึก เมื่อขนตาของเขากระพือ ราวกับจะปลุกความรู้สึกอันไม่สิ้นสุด
ทำให้เธอมีแรงปรารถนาที่จะครอบครองเขา!
ดวงตาของชายหนุ่มวาบวับ "ราคาที่ต้องจ่ายเพื่อได้ฉัน คุณจ่ายไหวหรือ?"
"ต้องจ่าย...ราคาแบบไหน?" สายตาของเธอตกอยู่ที่ริมฝีปากที่ขยับของเขา รู้สึกว่าริมฝีปากของเขาช่างงดงาม บางและคม เป็นประกายวาว
"รับผิดชอบฉัน จนกว่าจะตาย" เสียงของเขาดังขึ้นอีกครั้ง
"ได้...ฉัน ฉันจะรับผิดชอบคุณ จนกว่า...ฉันจะตาย"
ในเมื่อมีชีวิตเหลืออยู่แค่ปีเดียว คงจะ...ไม่เป็นไรนะ
พร้อมกับเสียงพูดที่จบลง เธอยืนเขย่งปลายเท้า จูบริมฝีปากของเขาอย่างตั้งใจ
ริมฝีปากที่นุ่มนวลและอบอุ่น...ที่แท้นี่คือความรู้สึกของการจูบสินะ ตอนอยู่กับเจียงหวยห้าปี เขาแค่จับมือเธอเท่านั้น แม้แต่จูบสักครั้งก็ไม่เคยให้
ตอนนั้น เธอน่าจะรู้แล้วว่าผู้ชายคนนั้นไม่ได้รักเธอ แทนที่จะโง่เขลาทุ่มเทให้เขาถึงห้าปี
เธอจูบเขาอย่างจริงจัง โดยไม่รู้ว่าเฉินจือไห่ที่เห็นทุกอย่างอยู่ไม่ไกล กำลังทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ
ไม่จริงใช่ไหม ผู้หญิงคนนี้กล้าแตะหน้าคุณชายรอง และยัง...จูบเขาด้วย
สิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าคือ คุณชายรองที่ปกติเย็นชา กลับยอมให้ผู้หญิงคนหนึ่งจูบแบบนี้
ในเมืองเหยียนเฉิง มีคำกล่าวว่าจะไปยั่วโทสะใครก็ได้ แต่อย่าไปยั่วคนตระกูลเวิน
เพราะคนตระกูลเวินล้วนเป็นคนบ้า
และในบรรดาคนบ้าทั้งหมด คงต้องยกให้คุณชายรองเวินเป็นคนที่บ้าที่สุด
เคยมีเจ้าพ่อคนหนึ่งไปยั่วโทสะเขา ผลคือเจ้าพ่อคนนั้นต้องคุกเข่าขอขมาอยู่หน้าบ้านตระกูลเวินสามวันสามคืน จนเกือบเอาชีวิตไม่รอด
หลังจากนั้น ในเมืองเหยียนเฉิงก็ไม่มีใครกล้ายั่วโทสะท่านผู้นี้อีก
แต่ตอนนี้ ในฐานะเลขาส่วนตัวของเวินมู่ชิง เฉินจือไห่เพิ่งเคยเห็นเจ้านายของเขายอมให้ผู้หญิงคนหนึ่งทำอะไรแบบนี้กับเขาเป็นครั้งแรก!
————
ในห้องโรงแรม
มือทั้งสองข้างของหญิงสาวถูกชายหนุ่มจับยกขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเดียว
ร่างที่เพรียวบางแข็งแรงของชายหนุ่มแนบชิดกับร่างของหญิงสาว
เสียงหายใจหอบ พร้อมความรู้สึกต้องห้ามที่กระตุ้นประสาทสัมผัส
"จะให้ฉันหยุดไหม?" เสียงเย็นชามีความแหบพร่า ราวกับกำลังพยายามกลั้นบางอย่างไว้
เริ่นชูฉิงกัดริมฝีปากล่างอย่างเขินอาย มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและงดงามผิดธรรมดาตรงหน้าด้วยสายตาพร่าเลือน
"ไม่ต้องหยุด..."
ในวินาถัดมา เขาดึงเสื้อผ้าบนร่างเธอออก
ผิวขาวผ่องเผยออกมาในอากาศ
ริมฝีปากของเขาจูบลงบนลำคอขาวของเธอ ฟันกดลงบนผิวเนื้อนุ่มนิ่ม ระมัดระวังแต่ก็กัดแรง
"อ๊ะ!" เธอร้องครางเบาๆ ด้วยความเจ็บ
แต่เขากลับพอใจที่เห็นรอยกัดบนลำคอเธอ ราวกับได้ประทับตราแห่งความเป็นเจ้าของลงบนร่างของเธอ
"ต่อจากนี้ เธอจะเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น!" ชายหนุ่มพูดเสียงต่ำ
คืนหนึ่งที่หลงระเริง จนกระทั่งวันรุ่งขึ้น เมื่อเริ่นชูฉิงตื่นขึ้นมา ทั้งตัวปวดเมื่อยไปหมด ร่างกายเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งราตรีรักเมื่อคืน
เธอแทบไม่กล้ามองชายหนุ่มที่ยังนอนหลับอยู่บนเตียง ทิ้งเงินไว้กองหนึ่งแล้วรีบจากไปอย่างรวดเร็ว!
ความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืน เป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบ แต่เธอก็ไม่เสียใจ แต่เธอกับชายหน้าหล่อคนนี้ คงไม่มีโอกาสได้พบกันอีกแล้วสินะ
เมื่อมาถึงบริษัท เจียงหวยรออยู่ในห้องประชุมแล้ว นอกจากนี้ยังมีผู้บริหารระดับสูงของบริษัทและซู่อวี๋เอ๋อ
เริ่นชูฉิงนั่งลงด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"การประชุมวันนี้ ผมมีเรื่องจะประกาศ" เจียงหวยลุกขึ้นยืน "ต่อไปนี้คุณซู่อวี๋เอ๋อจะมาดำรงตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายขายแทนผู้จัดการเริ่น!"
เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น ที่ประชุมตกอยู่ในความเงียบสนิท
เพราะความสามารถทางธุรกิจของเริ่นชูฉิงเป็นที่ประจักษ์ อาจกล่าวได้ว่าบริษัทนี้เติบโตขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของเธอ
แต่ตอนนี้กลับให้ซู่อวี๋เอ๋อที่ถูกส่งมาใหม่มาแทนที่ตำแหน่งของเริ่นชูฉิงเลยหรือ?
ซู่อวี๋เอ๋อลุกขึ้น ยิ้มพลางกล่าวว่า "สวัสดีทุกท่าน ต่อไปดิฉันจะนำพาฝ่ายขายของบริษัท ให้มีผลงานที่ดียิ่งขึ้น"
ทุกคนมองหน้ากันไปมา
มีผู้บริหารคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากว่า "คุณซู่ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีผลงานด้านการขายใดๆ เลย จู่ๆ มาเป็นผู้จัดการฝ่ายขาย มันไม่ยุติธรรมเกินไปหรือ แล้วพนักงานฝ่ายขายคนอื่นๆ จะคิดอย่างไร?"
คำถามเหล่านี้ทำให้ซู่อวี๋เอ๋อต้องกัดริมฝีปากล่าง สีหน้าลำบากใจ มองไปที่เจียงหวยด้วยสายตาน้อยใจ
เจียงหวยสีหน้าบึ้งตึง "ผมเป็นประธานบริษัท ที่ผมทำแบบนี้ ย่อมเพื่อการพัฒนาที่ดีขึ้นของบริษัท เรื่องนี้ตัดสินใจแล้ว! ห้ามใครคัดค้าน!"
"แล้วถ้าฉันคัดค้านล่ะ?" เสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นเริ่นชูฉิงที่เอ่ยปากอย่างสงบ!
สายตาของทุกคนพุ่งไปที่เริ่นชูฉิงในทันที
เจียงหวยขมวดคิ้ว ดวงตาฉายแววไม่พอใจ "ตอนนี้เธอยังต้องรับผิดชอบฝ่ายวิจัยและพัฒนา ที่ฉันทำแบบนี้ ก็เพราะเป็นห่วงเธอ อยากลดภาระของเธอ กลัวว่าเธอจะเหนื่อยเกินไป"
"เป็นห่วงฉัน?" เริ่นชูฉิงมองชายตรงหน้าด้วยสายตาเยาะหยัน
"เป็นห่วงฉัน แล้วให้ผู้หญิงคนอื่นมาแทนที่ตำแหน่งที่ฉันทุ่มเทสร้างมา?"
"เป็นห่วงฉัน แล้วแอบไปมีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นลับหลังฉัน?"
เมื่อวาน เธอออกจากโรงพยาบาล ถือผลตรวจยืนยันว่าเป็นมะเร็งอยู่ในมือ แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นภาพเขากับซู่อวี๋เอ๋อเปลือยกายอยู่ในออฟฟิศ
ตอนนั้นเองที่เธอรู้ว่า ในใจชายคนนี้ไม่เคยมีเธออยู่เลย
เจียงหวยเห็นสถานการณ์ควบคุมไม่ได้ จึงตวาดออกมา "เธอเป็นแค่พนักงาน ฉันต่างหากที่เป็นคนตัดสินใจ!"
เริ่นชูฉิงพลันหัวเราะขึ้นมา น้ำตาคลอเบ้า
สายตาที่เธอมองเจียงหวย เปลี่ยนจากโกรธแค้น ผิดหวัง ค่อยๆ กลายเป็นความเย็นชา
เธอควรขอบคุณเจียงหวย ที่ทำให้ความรู้สึกสุดท้ายที่มีต่อเขาในใจเธอ มลายหายไปจนหมดสิ้น!
หยุดหัวเราะ เธอเอ่ยว่า "เจียงหวย เรายกเลิกการหมั้นกัน"
"อะไรนะ?" เจียงหวยมองเริ่นชูฉิงด้วยความตกใจ
แม้แต่คนอื่นๆ ในห้องประชุม ก็ล้วนมีสีหน้าตกตะลึง
"ฉันบอกว่า เรายกเลิกการหมั้นกัน" เสียงของเริ่นชูฉิงดังราวกับหยกแตก กระแทกลงมาอย่างรุนแรง "ฉันจะลาออก ตั้งแต่นี้ต่อไป เราตัดขาดจากกัน ไม่เกี่ยวข้องกันทั้งเป็นและตาย ต่อให้ฉันตาย ก็หวังว่าคุณจะไม่มาปรากฏตัวในงานศพของฉัน!"
พูดจบ เริ่นชูฉิงลุกขึ้นเดินออกจากห้องประชุมไปทันที ไม่สนใจเสียงฮือฮาที่ดังขึ้นข้างหลัง!
อีกด้านหนึ่ง เวินมู่ชิงเดินออกจากโรงแรม และเฉินจือไห่ก็รออยู่ที่หน้าประตูแล้ว
"ตรวจสอบข้อมูลของเริ่นชูฉิงในช่วงหลายปีที่ผ่านมา" เวินมู่ชิงสั่ง
"เริ่นชูฉิง?" เฉินจือไห่งงงัน นี่เป็นชื่อที่ไม่คุ้นเคย
"ผู้หญิงเมื่อคืน"
เฉินจือไห่รับคำ แล้วถามอย่างระมัดระวัง "คุณชายรองรู้จักเริ่นชูฉิงมาก่อนหรือครับ?"
เพราะในสายตาของเฉินจือไห่ คุณชายรองไม่ใช่คนที่จะมีเซ็กส์ชั่วคืนกับผู้หญิงด้วยอารมณ์ชั่ววูบ
ในเมืองเหยียนเฉิง มีผู้หญิงมากมายที่อยากขึ้นเตียงกับคุณชายรอง แต่ไม่มีใครสำเร็จ แต่ผู้หญิงเมื่อคืน คุณชายรองกลับไม่ได้ปฏิเสธเลย
"อืม รู้จัก" เวินมู่ชิงตอบเรียบๆ
แต่ประโยคต่อมาของเขา กลับทำให้เฉินจือไห่ถึงกับตะลึง
"เธอคือพี่สาวของฉัน!"


## บทที่ 2 ที่แท้ก็เป็นเขา

ทุกคนรู้ดีว่า คุณชายรองเวินไม่มีพี่สาว มีเพียงพี่ชายลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งและน้องสาวลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งเท่านั้น
ท่านเฒ่าเวินมีบุตรชายสองคน บุตรชายคนเล็กหนีออกจากบ้านไปโดยไม่ทราบชะตากรรม
และยี่สิบปีหลังจากที่บุตรชายคนเล็กจากไป ท่านเฒ่าเวินได้พาเด็กคนหนึ่งกลับมาที่บ้านเวิน เด็กคนนั้นก็คือเวินมู่ชิง ซึ่งเป็นรุ่นที่สองของตระกูลเวิน
ส่วนบิดาของคุณชายรองเวินนั้น เสียชีวิตไปแล้วเมื่อ 17 ปีก่อน แล้วจะมีพี่สาวได้อย่างไร!
เมื่อเห็นสายตาตกใจของเฉินจือไห่ มุมปากของเวินมู่ชิงยกขึ้นเล็กน้อย "ยังไง คุณคิดว่าผมกำลังล้อเล่นหรือ?"
"แน่นอนว่าไม่ใช่" เฉินจือไห่รีบตอบ
เวินมู่ชิงหลุบตาลง สิบเจ็ดปีแล้ว ในที่สุดเขาก็ได้พบเธออีกครั้ง ได้พบผู้หญิงที่สามารถทิ้งเขาไปได้อย่างง่ายดายเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน!
————
ในบาร์ ลู่เหมียนเหมียนมองเริ่นชูฉิงแล้วพูดว่า "เธอยกเลิกการหมั้นกับเจียงหวยจริงๆ เหรอ?"
"ใช่ ตั้งแต่นี้ต่อไป ต่างคนต่างแต่งงาน ไม่เกี่ยวข้องกัน" เริ่นชูฉิงพูดเรียบๆ
"เธอไม่เสียดายเหรอ?" ลู่เหมียนเหมียนถาม
"มีอะไรให้เสียดายล่ะ ตอนนี้ฉันแค่อยากมีชีวิตที่ดีเพื่อตัวเองสักครั้ง" เริ่นชูฉิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ
"พูดดีมาก เจียงหวยมันเป็นใครกัน!" ลู่เหมียนเหมียนพูด
ทั้งสองชนแก้วดื่ม
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น "เอ๊ะ นี่ไม่ใช่ผู้จัดการเริ่นหรอกเหรอ? ทำไมวันนี้มาดื่มที่นี่ด้วยล่ะ?"
ชายร่างเตี้ยอ้วน หน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์เหล้าเดินเข้ามาใกล้เริ่นชูฉิง
เริ่นชูฉิงขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ นี่คือหวังเซิ่ง ลูกค้าของบริษัทเจียงไหว ตั้งแต่ติดต่องานกับเขา ก็รู้สึกได้ว่าเขาเป็นคนสกปรกและชอบเอาเปรียบ
"ได้ยินว่าเธอโดนเจียงหวยทิ้งแล้วยังโดนบริษัทไล่ออกด้วย ยังไง มาอยู่กับฉันไหมล่ะ" หวังเซิ่งพูดพลางจ้องมองด้วยสายตาลามก
"ฮ่าๆ งั้นผู้จัดการเริ่นคนนี้ก็โชคดีนะ โดนทิ้งแล้วยังมีท่านประธานหวังมาสนใจ!" ผู้หญิงที่มาด้วยกันพูดเยาะเย้ย
"ถ้าเธอบริการฉันให้ดีๆ ฉันก็จะจัดการหางานดีๆ ให้เธอ" หวังเซิ่งพูดพลางพยายามลวนลามเริ่นชูฉิง
เขาอยากจะกดผู้หญิงคนนี้ไว้ใต้ร่างมานานแล้ว!
เริ่นชูฉิงไม่ยอมให้อีกฝ่ายได้ดั่งใจ รีบผลักอีกฝ่ายออกทันที แล้วหันไปพูดกับลู่เหมียนเหมียนว่า "เหมียนเหมียน เราไปกันเถอะ"
"ได้" ลู่เหมียนเหมียนตอบรับ เจอคนแบบนี้ หนีไปก่อนดีกว่า
แต่ทั้งสองเดินได้ไม่กี่ก้าว ก็ถูกลูกน้องของหวังเซิ่งขวางไว้
"แม่นังนี่! ไม่รู้จักดื่มเหล้าก็ต้องกินยาขมสินะ!" หวังเซิ่งก้าวเข้ามาตบหน้าเริ่นชูฉิงทันที
ลู่เหมียนเหมียนโกรธจนจะพุ่งเข้าไป แต่ถูกลูกน้องของหวังเซิ่งจับไว้
เริ่นชูฉิงถูกหวังเซิ่งจับแขนไว้แน่น อีกฝ่ายคว้าขวดเหล้าขึ้นมา พยายามจะเทใส่ปากเธอ "วันนี้ฉันอยากให้เธอบริการ เธอก็ต้องบริการ!"
ลู่เหมียนเหมียนตาแดง ร้องอย่างสิ้นหวัง "หยุดนะ! หยุดเดี๋ยวนี้!"
เริ่นชูฉิงยกเท้าถีบหวังเซิ่งอย่างแรง หวังเซิ่งเจ็บจนสายตาดุร้ายขึ้น หันไปพูดกับคนรอบข้างว่า "วันนี้ใครจัดการให้ผู้หญิงคนนี้สงบได้ ฉันให้หนึ่งแสน..."
แต่เขายังพูดไม่ทันจบ มือข้างหนึ่งก็กดหัวเขาไว้แล้ว จากนั้นมืออีกข้างก็คว้าขวดเหล้าแก้วที่อยู่ข้างๆ แล้วทุบแตกดังปัง
เอาปากขวดที่แตกคมกริบจ่อที่หน้าของหวังเซิ่ง เศษแก้วคมกริบนั้นดูเหมือนจะแทงเข้าลูกตาได้ทุกเมื่อ!
ทันใดนั้น รอบข้างก็เงียบกริบ
เริ่นชูฉิงมองชายที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันตรงหน้าอย่างงงๆ
ชุดดำทั้งเสื้อและกางเกง สวมใส่บนร่างที่ดูเหมือนไม้แขวนเสื้อ
แสงไฟในบาร์ส่องลงบนใบหน้าของชายคนนั้น เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงาม
เย็นชาแต่ก็งดงาม! ทั้งความสงวนท่าทีและเสน่ห์รวมอยู่ในตัวคนคนนี้ ทำให้เธอรู้สึกคุ้นตา
"วันนี้อารมณ์ฉันดี เพราะฉะนั้นฉันจะเอาแค่ตาข้างเดียว ซ้ายหรือขวา เลือกเอา" ชายคนนั้นยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย พูดราวกับเป็นเรื่องธรรมดา
"แก..." หวังเซิ่งหน้าซีดสลับแดง หลังเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น "แกรู้หรือเปล่าว่าฉันเป็นใคร?"
"ทำไมฉันต้องรู้ว่าแกเป็นใคร? ตาซ้ายหรือตาขวา? ถ้าแกไม่เลือก งั้นฉันจะช่วยเลือกให้" ชายคนนั้นพูดเรียบๆ
"ถ้าแกกล้าทำร้ายฉัน ฉันจะไม่ปล่อยแกไว้..."
ฉึก!
เศษแก้วจากขวดเหล้าบาดลงบนใบหน้าของหวังเซิ่งเป็นรอยแผลเลือดสด
เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดของหวังเซิ่งดังก้องไปทั่วบาร์ ทำให้ทุกคนรอบข้างต่างตะลึง
"ตาซ้ายหรือตาขวา?" ชายคนนั้นถามต่อ
ความหนาวเย็นแล่นขึ้นมาตามแผ่นหลังของหวังเซิ่ง แววตาอำมหิตของอีกฝ่ายทำให้เขารู้สึกหวาดกลัว และทำให้เขาเข้าใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้ล้อเล่น แต่จะเอาดวงตาของเขาจริงๆ!
ขณะที่เศษแก้วในมือชายคนนั้นกำลังจะแทงเข้าตาของหวังเซิ่ง เสียงของเริ่นชูฉิงก็ดังขึ้นทันที
"อย่า..."
หากแทงตาของหวังเซิ่งจริงๆ เรื่องคงไม่จบแค่นี้แน่
แต่สิ่งที่เริ่นชูฉิงไม่คาดคิดคือ ชายคนนั้นเงยหน้ามองเธอแล้วยิ้มอย่างว่าง่าย "ได้"
แล้วก็เก็บมือกลับจริงๆ!
หวังเซิ่งและลูกน้องรวมถึงผู้หญิงที่มาด้วยแทบจะวิ่งหนีออกจากบาร์
พอออกมาจากบาร์ หวังเซิ่งก็พูดอย่างแค้นเคือง "รอดูเถอะ อย่าคิดว่าเรื่องนี้จะจบแค่นี้"
"เดี๋ยวก่อน!" ผู้หญิงที่มาด้วยจู่ๆ ก็หน้าซีดขาว แม้แต่น้ำเสียงก็เปลี่ยนไป "ผู้ชายคนเมื่อกี้คือ... เวินมู่ชิง คุณชายรองแห่งตระกูลเวิน"
"อะไรนะ?" คนอื่นๆ ตกใจ
"ไม่ผิดแน่ ฉัน... เคยเห็นเขาตอนไปกลุ่มบริษัทเวิน! เขาต้องเป็นเวินมู่ชิงแน่ๆ!" หญิงสาวยืนยันอย่างมั่นใจ
คนอื่นๆ มองหน้ากันเลิ่กลั่ก หวังเซิ่งแทบจะทรุดลงกับพื้น สีหน้าเหมือนเห็นผี!
————
ในบาร์ ลู่เหมียนเหมียนวิ่งมาหาเริ่นชูฉิง "ชูฉิง เธอเป็นยังไงบ้าง?"
"ฉันไม่เป็นไร" เริ่นชูฉิงตอบ แล้วหันไปพูดกับชายที่เดินมาหาเธอ "ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยเมื่อกี้"
"เธอเคยบอกว่าจะรับผิดชอบต่อฉันจนตาย ฉันก็ต้องไม่ให้เธอเป็นอะไรสิ" ชายคนนั้นพูด
ลู่เหมียนเหมียนที่อยู่ข้างๆ ทำหน้างง นี่... ชูฉิงเคยพูดแบบนี้กับเขาด้วยเหรอ?
ส่วนเริ่นชูฉิงก็ตกใจจนตาโต มองชายตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ
คำพูดนั้น... เธอจำได้ลางๆ ว่าเคยพูดกับผู้ชายที่ใช้เวลาคืนหนึ่งด้วยกัน นั่นหมายความว่าเขาคือ...
"จำไม่ได้หรือ หรือว่าไม่อยากรับผิดชอบแล้ว? พี่สาว!"
ม่านตาของเริ่นชูฉิงหดเล็กลงทันที ในความทรงจำของเธอ มีเพียงคนเดียวที่เรียกเธอว่าพี่สาวด้วยคำว่า "พี่สาว"
—นั่นคือลูกชายของลุงที่เคยอยู่กับแม่ของเธอช่วงหนึ่ง เพราะเธออายุมากกว่าเขาสองปี พวกเขาจึงเรียกกันว่าพี่น้องมาตลอด
"นาย... อาชิง?" คำพูดเหล่านี้แทบจะหลุดออกมาจากปากของเริ่นชูฉิงอย่างยากลำบาก
"อ้อ พี่สาวยังจำฉันได้นี่" เวินมู่ชิงยกมือขึ้นลูบแก้มที่เพิ่งโดนตบของเริ่นชูฉิงเบาๆ ขมวดคิ้วเล็กน้อยแทบไม่สังเกตเห็น
สมองของเริ่นชูฉิงสับสนวุ่นวาย ถ้าเขาคืออาชิง นั่นหมายความว่าคืนนั้นที่เธอใช้เวลากับเขา...
"เหมียนเหมียน ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเขา... เอ่อ เป็นการส่วนตัว" เริ่นชูฉิงหันไปพูดกับเพื่อนสนิท "เธอ—"
"โอเค งั้นฉันกลับก่อนนะ!" ลู่เหมียนเหมียนพูดอย่างรู้ความ ถึงแม้ตอนนี้เธอจะมีคำถามมากมาย แต่ก็ค่อยถามวันหลังได้
หลังจากส่งลู่เหมียนเหมียนขึ้นแท็กซี่ เริ่นชูฉิงก็หันไปมองเวินมู่ชิงที่ออกมาจากบาร์พร้อมกัน "นายเป็นอาชิงจริงๆ เหรอ?"
"แล้วการแอบอ้างว่าเป็นเขาจะมีประโยชน์อะไรล่ะ?" เวินมู่ชิงถามกลับด้วยรอยยิ้มกึ่งเยาะหยัน
"คืนนั้น นายจำฉันได้ตั้งแต่แรกเลยใช่ไหม?" เธอถาม
"อืม" เขาตอบรับ
"แล้วทำไมไม่ผลักฉันออก?" เริ่นชูฉิงพูดอย่างอ่อนแรง ถ้าเป็นคนอื่นก็ยังพอว่า แต่ทำไมต้องเป็นอาชิงด้วย
"ทำไมฉันต้องผลักเธอออกด้วยล่ะ?" เขาย้อนถาม
"นายเป็นน้องชายฉันนะ!" ถึงแม้ทางกฎหมายจะไม่มีความสัมพันธ์อะไร แค่อยู่ด้วยกันสองปี แต่... เธอถือว่าเขาเป็นน้องชายมาตลอด!
"แล้วไง ไม่รู้หรือว่าพี่สาวลืมไปแล้ว ตอนที่เธอกับแม่ของเธอ 'ขาย' ฉันให้คุณปู่ เธอพูดเองว่าฉันไม่ใช่น้องชายเธอ ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเธอทั้งนั้น" น้ำเสียงของเขาสุภาพและนิ่งเรียบ ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องธรรมดาๆ
ชั่วขณะนั้น อากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง จนแทบหายใจไม่ออก


## บทที่ 3 ตามใจเขา

ร่างของเริ่นชูฉิงสั่นเทาเล็กน้อย
หลังจากที่พ่อของอาชิงเสียชีวิต คุณปู่ของเขาก็มารับตัวเขาไป แต่เขาไม่ยอมจากบ้านหลังนี้ไป สุดท้ายแม่ของเขาก็ยอมรับเงิน 500,000 หยวนเพื่อส่งมอบอาชิงให้กับคุณปู่ของเขา
เธอไม่มีวันลืมตอนนั้น ที่เขามองเธอด้วยดวงตาคมว่างเปล่าคู่นั้น "พี่สาว พี่ไม่ต้องการผมแล้วเหรอ?"
"พ่อของเธอไม่อยู่แล้ว ฉันก็ไม่ใช่พี่สาวของเธอ พวกเราไม่มีความสัมพันธ์อะไรกันทั้งนั้น" ตอนนั้นเธอต้องใจแข็งพูดกับเขาแบบนั้น เพราะเธอคิดว่าการที่เขาไปอยู่กับคุณปู่คือทางเลือกที่ดีที่สุดในตอนนั้น
"ดังนั้นคืนนั้น เมื่อพี่สาวบอกว่าต้องการผม ผมก็ยอมให้ เพราะอย่างไรก็ตาม ทุกอย่างที่พี่พูด ผมก็จะเชื่อฟังเสมอ ไม่ใช่หรือ?" เขาก้มตัวลง ริมฝีปากแตะเบาๆ ที่ลำคอของเธอ ทำให้รู้สึกจั๊กจี้
เริ่นชูฉิงรู้สึกอึดอัดจนต้องถอยหลัง แต่อีกฝ่ายกลับก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีก
"เป็นอะไรหรือ พี่สาวไม่ชอบให้ผมเข้าใกล้เหรอ?"
"พวกเราโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่สามารถทำแบบตอนเด็กๆ ได้อีก!" เธอพูด มือทั้งสองยันอกเขาไว้ พยายามผลักเขาออก "แล้วก็... เมื่อกี้แม้ว่าเธอจะช่วยฉัน แต่ก็ทำให้หวังเซิ่งคนเลวนั่นโกรธ ต่อไปคงต้องระวังตัว..."
เธอยังพูดไม่ทันจบ มือทั้งสองก็ถูกเขาจับรวบไพล่หลังอย่างง่ายดาย เขาโอบเอวเธอไว้ ร่างกายของทั้งสองแนบชิดกันทันที
ความนุ่มนิ่มของเธอสัมผัสกับความแข็งแกร่งของเขา
ใบหน้าของเริ่นชูฉิงแดงก่ำทันที
"พี่สาว พวกเราเคยทำอะไรที่ใกล้ชิดกว่าตอนเด็กๆ แล้วนะ" เสียงเย็นชาพึมพำเบาๆ ริมฝีปากของเขาถูไถที่มุมปากของเธอ ราวกับจะกลืนกินเธอได้ทุกเมื่อ "คืนนั้น พี่สาวเป็นคนต้องการผมก่อนไม่ใช่หรือ?"
ใช่ เธอเป็นคนต้องการเขาก่อน เริ่นชูฉิงเม้มริมฝีปากแห้งผาก ผ่านไปนานกว่าจะพูดได้ว่า "ขอโทษ... แล้วก็ หลายปีมานี้ เธออยู่ดีมีสุขหรือเปล่า?"
"ถ้าผมบอกว่าผมไม่ได้อยู่ดี พี่จะทำยังไง?" เขาย้อนถาม
"งั้นฉันจะเลี้ยงดูเธอเอง!" เธอพูดออกมาทันที แต่ในท่าทางแบบนี้ พูดคำแบบนี้ ดูจะตลกไปหน่อย
ดวงตาของเขาลึกลงๆ ริมฝีปากค่อยๆ เลื่อนมาที่ข้างหูเธอ ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดใบหูของเธอ ส่วนริมฝีปากนั้นค่อยๆ ดูดติ่งหูของเธอเบาๆ "แล้วพี่จะเลี้ยงดูผมยังไงล่ะ?"
แบบนี้ จะว่าเป็นการถามก็ไม่เชิง ดูจะเป็นการยั่วเย้ามากกว่า
เริ่นชูฉิงตัวสั่นเล็กน้อย "อาชิง อย่าทำแบบนี้"
"แต่คืนนั้นพี่สาวก็เคยทำแบบนี้กับผมเหมือนกันนะ"
เริ่นชูฉิงถึงกับพูดไม่ออกกับการกระทำของตัวเองในคืนนั้น ได้แต่พยายามสงบสติอารมณ์พูดว่า "ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน? ทำงานอะไร?"
"ไม่มีที่อยู่แน่นอน ส่วนงาน ต้องทำอะไรก็ทำไป"
แม้ว่าเขาจะมีที่พักในเมืองเหยียนเฉิงหลายแห่ง แต่ก็ไม่ได้อยู่ประจำที่ไหน ส่วนเรื่องงาน ตอนนี้เขาเป็นประธานกลุ่มเวินหยวน มีเรื่องมากมายในบริษัทที่ต้องจัดการ
แต่คำพูดนี้เมื่อเข้าหูเริ่นชูฉิงกลับให้ความรู้สึกอีกแบบ เธอคิดว่าเขาคงมีชีวิตที่ไม่ค่อยดีนัก
"งั้นเธอจะมาอยู่กับฉันก่อนไหม ถ้าเธออยากเปลี่ยนงาน ฉันก็ช่วยได้นะ" เธอพูด
"ทำไมต้องช่วยผมด้วยล่ะ?" เขาซุกหน้าลงที่ซอกคอเธอ พึมพำถาม
เพราะเขาคืออาชิง อาชิงที่เธอรู้สึกว่าติดค้างเขามากที่สุด!
"เพราะฉันเคยบอกว่าจะรับผิดชอบเธอ จนกว่าจะตาย" เธอพูดอย่างจริงจัง
แม้ว่าชีวิตของเธอจะเหลือเพียงปีเดียว แต่เธอก็ยังทำอะไรให้เขาได้อีกมาก สามารถทำให้เขามีชีวิตที่ดีขึ้นได้
เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ จู่ๆ ก็ยิ้ม มุมปากโค้งขึ้นเหมือนดึงดูดแสงแห่งฤดูใบไม้ผลิมาไม่สิ้นสุด "ได้ คราวนี้พี่สาวห้ามผิดคำพูดอีกนะ!"
————
ที่พักของเริ่นชูฉิงเป็นห้องชุดสามห้องนอนสองห้องนั่งเล่น พื้นที่ 110 ตารางเมตร ตอนที่ซื้อ ราคาบ้านยังไม่ได้พุ่งสูงเหมือนตอนนี้
คอนโดอยู่ในทำเลดี ตั้งอยู่ใจกลางเมือง ถ้าขายตอนนี้ ราคาก็คงเกือบถึงสิบล้านแล้ว
เริ่นชูฉิงให้ห้องรองที่ว่างอยู่ห้องหนึ่งกับเวินมู่ชิง แล้วพาเวินมู่ชิงไปซื้อเสื้อผ้าที่ห้างสรรพสินค้า
"ปกติเธอชอบแบรนด์อะไรหรือเปล่า?" เธอถาม
"ฉันชอบแบรนด์นี้มากเลย" เวินมู่ชิงชี้นิ้วไปที่ร้านค้าแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล
เริ่นชูฉิงมองตาม แทบจะสำลักน้ำลายตัวเอง
ที่เขาชี้ไปคือแบรนด์หรูระดับไฮเอนด์ เสื้อผ้าในร้านแต่ละชิ้นราคาหลักหมื่นถึงหลักแสนบาท
"พี่สาว จะซื้อให้ผมเหรอครับ?" เวินมู่ชิงก้มหน้าถามด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ
เริ่นชูฉิงกัดฟัน "ซื้อ!"
น้องชายของตัวเอง ยังไงก็ต้องตามใจสิ!
ทั้งสองเข้าไปในร้าน เริ่นชูฉิงชี้ไปที่เสื้อโค้ทที่นายแบบใส่ในโปสเตอร์ "ขอลองเสื้อโค้ทตัวนี้ในไซส์ที่เหมาะกับเขาหน่อยค่ะ"
เมื่อเวินมู่ชิงสวมเสื้อโค้ทเข้าไป ทำให้ทุกคนต้องตะลึง แม้แต่พนักงานที่เมื่อกี้ยังดูเฉยๆ ก็ยังแสดงสีหน้าทึ่ง
เริ่นชูฉิงมองดูเวินมู่ชิง ต้องยอมรับว่าเขาเป็นไม้แขวนเสื้อโดยกำเนิดจริงๆ ใส่ชุดนี้แล้วพร้อมกับใบหน้าแบบนี้ ดูดีกว่านายแบบในโปสเตอร์เสียอีก
แต่ราคา 38,000 บาทก็ไม่ใช่ถูกๆ เลยทีเดียว!
"พี่จะซื้อเสื้อนี้ให้ผมจริงๆ เหรอครับ?" เสียงทุ้มต่ำของเวินมู่ชิงดังขึ้นข้างหูเธอ
เริ่นชูฉิงมองคนตรงหน้า ภาพของเขาตอนเด็กผุดขึ้นในความทรงจำ
ในอดีต แม่ของเธอคลอดเธอมาโดยไม่ได้แต่งงาน และเธอไม่เคยรู้ว่าพ่อของเธอเป็นใคร
จนกระทั่งเธออายุ 9 ขวบ แม่ของเธอได้อยู่กินกับพ่อของอาชิง เธอและอาชิงจึงเรียกกันว่าพี่น้อง
ในตอนนั้น เธอมักจะรู้สึกเหมือนมีครอบครัวจริงๆ ราวกับว่าเธอมีทั้งพ่อและน้องชาย!
"อาชิง ต่อไปนี้พี่จะดีกับเธอ" เริ่นชูฉิงพึมพำ ดวงตาเรียวสวยจ้องมองเขา "ดังนั้น อะไรที่เธอชอบ พี่จะซื้อให้หมด"
ในตอนนั้นเอง มีผู้หญิงกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาในร้านพร้อมเสียงหัวเราะ เป็นซู่อวี๋เอ๋อและพวกของเธอ
พวกเธอชะงักเมื่อเห็นเริ่นชูฉิง
"ไม่นึกเลยว่าเริ่นชูฉิงจะมาเดินร้านหรูแบบนี้ด้วย นึกถึงสมัยก่อนนะ เธอเคยรับทุนนักเรียนยากจน กินแต่ขนมปังทุกวันน่าสงสารจริงๆ!"
เริ่นชูฉิงชายตามองคนพูด เป็นจ้าวเชี่ยนซัน เพื่อนสนิทของซู่อวี๋เอ๋อ และเป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยมหาวิทยาลัย
เธอไม่สนใจที่จะตอบโต้ เพียงแต่หันไปพูดกับพนักงานว่า "เอาเสื้อโค้ทตัวที่เขาใส่อยู่นี่แหละค่ะ"
"ได้ค่ะ" พนักงานตอบรับ
"หึ เริ่นชูฉิง นี่โดนเจียงหวยทิ้งแล้วก็เลยไปหาเด็กหน้าหวานมาเป็นเครื่องประดับเหรอ? แต่การที่เธอทำเป็นมีเงินทั้งที่จนๆ แบบนี้ เด็กหน้าหวานคนนี้รู้มั้ย?" จ้าวเชี่ยนซันเดินเข้ามาประชดประชัน
แต่เมื่อเธอเห็นหน้าเวินมู่ชิงชัดๆ ก็ต้องชะงัก นี่...เริ่นชูฉิงไปหาเด็กหน้าหวานที่หล่อขนาดนี้มาจากไหน
"ชูฉิง เธอก็อย่าไปทำอะไรเพราะโมโหเชี่ยนซันจนต้องซื้อเสื้อผ้าแพงๆ แบบนี้เลย ตอนนี้เธอก็ลาออกจากบริษัทแล้ว ไม่มีที่พึ่งพิงแล้วนะ" ซู่อวี๋เอ๋อพูดขึ้น
"อวี๋เอ๋อ เธอจะไปใจดีกับคนแบบนี้ทำไม เธอจะหาเงินได้สักเท่าไหร่กัน ที่ผ่านมาก็แค่อาศัยบริษัทของเจียงหวยเท่านั้น ก็เหมือนหมูที่ยืนอยู่บนกระแสลม มันก็บินได้ แต่หมูบางตัวกลับคิดว่าตัวเองบินได้จริงๆ!" จ้าวเชี่ยนซันเปรียบเทียบเริ่นชูฉิงเป็นหมู
คนอื่นๆ หัวเราะคิกคักตาม
เริ่นชูฉิงยิ้มเยาะ พวกเธอคิดว่าเธออาศัยเจียงหวย แต่ความจริงคือเจียงหวยต่างหากที่อาศัยเธอ ทำให้บริษัทเติบโตมาถึงทุกวันนี้
สินค้าที่ขายดี โปรเจกต์ที่ทำเงินในบริษัทเจียงไหว ไม่มีอะไรเลยที่ไม่ได้มาจากมือของเธอ
จ้าวเชี่ยนซันคิดว่าเริ่นชูฉิงที่เงียบไปคือยอมรับ จึงเดินไปหาเวินมู่ชิงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวน "มาอยู่กับฉันไหม? อะไรที่เริ่นชูฉิงให้ได้ ฉันก็ให้ได้ แถมให้ได้มากกว่าด้วย"
ในเมื่อเด็กหน้าหวานคนนี้หล่อขนาดนี้
จ้าวเชี่ยนซันมั่นใจว่าฐานะครอบครัวเธอดีกว่าเริ่นชูฉิงมาก บ้านเธอเปิดโรงงานเล็กๆ พ่อแม่ก็ให้เงินค่าขนมเยอะ จะเอาใจเด็กหน้าหวานสักคนมันก็ไม่ยากหรอก
เริ่นชูฉิงขมวดคิ้ว กำลังจะพูด แต่เวินมู่ชิงก็พูดขึ้นก่อน "คุณอยากให้ผมไปอยู่กับคุณเหรอ?"


## บทที่ 4 อย่าไป อยู่กับฉัน

"ฉันสามารถซื้อของให้คุณได้มากกว่านี้" จ้าวเชี่ยนซันรีบพูดขึ้น
เวินมู่ชิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มบาง
รอยยิ้มนั้นดุจสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิ ประกอบกับแววตาที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์ ทำให้จ้าวเชี่ยนซันรู้สึกหวั่นไหวในทันที
แม้แต่ซู่อวี๋เอ๋อที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็อดไม่ได้ที่จะมีแววตาตะลึงในความงามนั้น
"ถ้าจะให้ฉันไปกับคุณก็ไม่ใช่ไม่ได้" เวินมู่ชิงพูดพลางชี้นิ้วเรียวงามดุจหยกไปที่สินค้าหรูหราข้างๆ "แล้วพวกนี้ พวกนี้ และพวกนี้ คุณซื้อให้ฉันได้ไหม?"
พอได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของจ้าวเชี่ยนซันก็เปลี่ยนเป็นไม่สู้ดีในทันที
ของที่เขาชี้เมื่อครู่นี้ ถ้ารวมราคาทั้งหมดแล้ว ต้องไม่ต่ำกว่าสี่ห้าแสนแน่ๆ!
เวินมู่ชิงหัวเราะเบาๆ "ดูเหมือนว่าไม่มีเงินแล้วสินะ ในเมื่อไม่มีเงิน ก็อย่าพูดจาโอ้อวดแบบนี้!"
เขาพูดพลางหันไปทางเริ่นชูฉิง "ไปกันเถอะ!"
จ้าวเชี่ยนซันโกรธจัด ทนไม่ได้กับการถูกดูถูกแบบนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเสียหน้าต่อหน้าเริ่นชูฉิง!
เธอพลันยกมือขึ้นฟาดไปที่หน้าของเริ่นชูฉิง แต่ในวินาถัดมา เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดก็ดังออกมาจากปากของจ้าวเชี่ยนซัน
มือที่เธอยกขึ้นฟาดนั้น ถูกเวินมู่ชิงคว้าจับไว้เสียแล้ว
"ปล่อย... ปล่อยมือ..." จ้าวเชี่ยนซันร้องด้วยความเจ็บปวด
แต่เวินมู่ชิงกลับไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย กลับเพิ่มแรงบีบมือมากขึ้น
ซู่อวี๋เอ๋อรีบพูดกับเริ่นชูฉิง "ชูฉิง พวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ช่วยบอกให้คุณผู้ชายคนนี้ปล่อยมือก่อน เธอจะปล่อยให้มือของเชี่ยนซันหักจริงๆ หรือ?"
เริ่นชูฉิงขมวดคิ้ว เธอไม่ได้สนใจว่าจ้าวเชี่ยนซันจะโดนหักมือหรือไม่ แต่ถ้าอาชิงทำแบบนี้จริงๆ อาจจะมีเรื่องฟ้องร้องตามมาได้
"อาชิง ปล่อยเธอเถอะ" เริ่นชูฉิงพูด
"เธอจะให้อภัยเธอคนนี้หรือ?" เวินมู่ชิงเลิกคิ้ว
"อืม"
เวินมู่ชิงหลุบตาลง ปล่อยมือออก
"เชื่อฟังจังเลย" เริ่นชูฉิงแทบจะยกมือขึ้นลูบหน้าผากของเวินมู่ชิงโดยอัตโนมัติ แต่แล้วเธอก็หยุดการกระทำนั้นไว้!
ความเคยชินนี่ช่างร้ายกาจจริงๆ!
เมื่อก่อนตอนเด็กๆ ทุกครั้งที่เขาเชื่อฟัง เธอมักจะลูบหน้าผากเขาแบบนี้
แต่ตอนนี้...
ขณะที่เธอกำลังจะเก้ๆ กังๆ ดึงมือกลับ เขากลับคว้ามือเธอไว้ แล้วดึงมือเธอไปที่ริมฝีปากของเขา
ริมฝีปากของชายหนุ่มจูบลงบนฝ่ามือของหญิงสาว
ผู้คนรอบข้างต่างมองภาพนี้ด้วยความตะลึง
เริ่นชูฉิงรู้สึกว่าฝ่ามือร้อนผ่าว แต่นิ้วมือของเขากลับจับมือเธอแน่น ทำให้เธอไม่สามารถดึงมือกลับได้
"ฉันชอบให้เธอลูบฉัน ดังนั้นเธอลูบฉันได้บ่อยๆ" เสียงเย็นชาพูดตามตรง
คนรอบข้างต่างสูดหายใจเฮือก เริ่นชูฉิงรู้สึกร้อนที่แก้ม เขาไม่รู้หรือว่าคำพูดแบบนี้มันชวนให้เข้าใจผิดแค่ไหน?!
ซู่อวี๋เอ๋อมองเริ่นชูฉิงด้วยสายตาดูแคลน ถึงผู้ชายคนนี้จะหน้าตาดีแค่ไหนก็เถอะ ก็แค่เด็กหน้าหวานคนหนึ่ง จะไปเทียบกับเจียงหวยได้ยังไง
อีกไม่นานบริษัทของเจียงหวยก็จะเข้าตลาดหลักทรัพย์แล้ว และเธอก็จะได้เป็นภรรยาประธานบริษัท
ส่วนเริ่นชูฉิง ก็ไม่มีค่าอะไรอีกต่อไป!
หลังจากจ่ายเงินเสร็จ เริ่นชูฉิงกับเวินมู่ชิงก็จะออกไป ข้อมือของจ้าวเชี่ยนซันยังคงเจ็บมาก เห็นทั้งสองคนกำลังจะไป เธอก็รีบพูดด้วยน้ำเสียงขู่ "พวกแกจำไว้นะ เรื่องวันนี้ อย่าคิดว่า..."
เวินมู่ชิงหันกลับมามองจ้าวเชี่ยนซันด้วยสายตาเย็นชา ทำให้คำพูดที่เหลือของเธอติดอยู่ที่ลำคอ
ความหนาวเย็นแล่นขึ้นมาตามแผ่นหลัง
————
เริ่นชูฉิงซื้อของให้เวินมู่ชิงมากมายในห้างสรรพสินค้า ในที่สุดเธอก็เข้าใจว่าทำไมเศรษฐินีถึงชอบใช้เงินซื้อของให้คนหนุ่มๆ
ความสุขแบบนี้ ต้องลองถึงจะรู้จริงๆ
เหมือนตอนเด็กๆ ที่แต่งตัวให้ตุ๊กตาที่รักยังไงยังงั้น
โดยเฉพาะเวลาที่หนุ่มน้อยเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เธอ หัวใจแทบจะละลาย!
เมื่อทั้งสองเดินมาถึงหน้าห้างสรรพสินค้า เริ่นชูฉิงก็พูดว่า "รอตรงนี้สักครู่นะ ฉันจะไปเอารถมา"
แต่เวินมู่ชิงกลับไม่ตอบเธอ แต่กลับจ้องมองไปที่เงาร่างบางอย่างเบื้องหน้า สีหน้าของเขาซีดขาวลง
"เป็นอะไรไป?" เริ่นชูฉิงมองตามสายตาของเขาไป แล้วก็เห็นว่าเขากำลังมองไปทางป้ายรถเมล์ที่อยู่ไม่ไกล
เขาไม่ตอบเธอ ริมฝีปากบางเม้มแน่น ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยอย่างห้ามไม่อยู่
เป็นเธอหรือเปล่า? เป็นผู้หญิงที่ทำให้เขาฝันร้ายตั้งแต่เด็กคนนั้นหรือเปล่า?
ผู้หญิงที่ให้กำเนิดเขา ผู้ที่เขาควรจะเรียกว่าแม่คนนั้น?
"อาชิง อาชิง!" เสียงคุ้นเคยนั้นดังขึ้นข้างหูเขา ราวกับกำลังปลอบประโลมความกลัวทั้งหมดของเขา!
สายตาของเขาค่อยๆ กลับมาที่ใบหน้าตรงหน้า ใบหน้าที่งดงามอ่อนโยน เป็นคนที่เขาเกลียดชังอยู่ในใจมาสิบกว่าปี แต่ในตอนนี้กลับทำให้เขารู้สึกอุ่นใจ
ร่างกายที่สั่นเทาของเขาค่อยๆ สงบลง
"จะให้ฉันพาไปโรงพยาบาลไหม?" เริ่นชูฉิงถามด้วยความเป็นห่วง
"ไม่ต้องหรอก ผมไม่เป็นไร" เวินมู่ชิงถอนหายใจยาว ไม่ ถ้าผู้หญิงคนนั้นยังมีชีวิตอยู่จริง ตอนนี้ก็คงแก่แล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะดูเด็กขนาดนั้น
คงเป็นแค่คนที่หน้าตาคล้ายผู้หญิงในความทรงจำของเขาเท่านั้น
"จริงเหรอ?" เธอยังคงเป็นห่วง
"ไม่เป็นไรจริงๆ" เขาก้มตัวลงอย่างอ่อนล้า พิงศีรษะลงบนไหล่ของเธอ
แต่ทำไมคนที่ทำให้เขารู้สึกอุ่นใจได้ กลับเป็นผู้หญิงที่เคยทอดทิ้งเขาคนนี้ล่ะ?!
————
ฝันร้าย กลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง
ในความฝัน มีผู้หญิงคนหนึ่งหยิบสิ่งของที่หาได้มาตีเขา
อาจจะเป็นไม้บรรทัด อาจจะเป็นไม้ หรืออาจจะเป็นไม้กวาดเหล็ก ตีลงบนร่างกาย เจ็บปวดมาก
"ทำไมแกไม่ร้องไห้ล่ะ ร้องสิ! ร้องสิ!" ผู้หญิงคนนั้นตะโกนสุดเสียง ใบหน้าที่เคยงดงามบิดเบี้ยวน่าเกลียด
แต่เขากลับไม่รู้ว่าจะร้องไห้อย่างไร
ผู้หญิงที่ให้กำเนิดเขา มักจะตีเขาแบบนี้เสมอ ตีจนเขาบาดเจ็บทั่วร่าง แทบจะหมดลมหายใจ
"เป็นเพราะแก ทั้งหมดเป็นเพราะแก! ไอ้ตัวประหลาด!" ผู้หญิงคนนั้นตะโกน "แกมีประโยชน์อะไร ถึงฉันจะคลอดแกออกมา แต่ตอนนี้ก็ยังเข้าบ้านเวินไม่ได้ ไอ้แก่บ้านเวินนั่นไม่ยอมรับฉัน!"
"ถ้าฉันไม่คลอดไอ้ตัวประหลาดอย่างแกออกมาก็ดีแล้ว!"
"ถ้าไม่ได้คลอดแกออกมา ชีวิตฉันคงไม่เป็นแบบนี้ ตายไปซะ ตายไปซะ!"
ผู้หญิงคนนั้นตะโกนอย่างบ้าคลั่ง มือทั้งสองรัดคอเขา รัดจนเขาหายใจไม่ออก
ทรมานจัง... ทรมานจนเขาคิดว่า ถ้าตายไปจะสบายกว่าไหม?
บางทีเขาอาจจะไม่ควรเกิดมาจริงๆ?
"อาชิง! อาชิง ตื่นสิ!" เสียงคุ้นเคยนั้นดังขึ้นข้างหูเขาอีกครั้ง
ราวกับดึงเขาขึ้นมาจากห้วงลึกที่มืดมิด!
จนถึงตอนนี้ ก็มีเพียงคนเดียวที่ยังเรียกเขาว่า "อาชิง" นั่นก็คือ...
"พี่สาว..." เวินมู่ชิงค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือใบหน้างดงามอ่อนโยนนั้น
แสงไฟสีเหลืองนวล ตกกระทบบนใบหน้าของเธอ และในดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
เธอเป็นห่วงเขาจริงๆ หรือ?
ทั้งที่เคยใจร้ายเพราะเงิน บอกว่าจะไม่มีความเกี่ยวข้องกับเขาอีก!
"ใช่จ้ะ!" เธอหยิบกระดาษทิชชู่มาซับเหงื่อเย็นที่เต็มหน้าผากเขา "เมื่อกี้เธอฝันร้ายใช่ไหม? เหงื่อออกเยอะมากเลย"
ขนตาของเวินมู่ชิงสั่นไหวเบาๆ ใช่ เขาฝันร้าย!
ฝันถึงภาพที่แม่แท้ๆ ทารุณเขาในอดีต
"ฉันจะไปเอาผ้าขนหนูชุบน้ำมาเช็ดหน้าให้นะ" เริ่นชูฉิงพูดพลางลุกขึ้นเตรียมจะไปห้องน้ำ
แต่เธอเพิ่งก้าวไปได้ก้าวเดียว ข้อมือก็ถูกมือที่เต็มไปด้วยเหงื่อเย็นคว้าไว้
"อย่าไป อยู่กับผม!"


## บทที่ 5 อยากกอดไหม

เริ่นชูฉิงหันไปมองเวินมู่ชิง
เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย กำลังเงยหน้ามองเธอ ดวงตาคมที่เคยเต็มไปด้วยเสน่ห์ ตอนนี้กลับดูว่างเปล่า เหมือนตอนที่เขายังเด็ก
และเสียงที่แหบพร่าเล็กน้อยนั้น ราวกับการวิงวอน
"ฉันแค่จะไปหยิบผ้าขนหนูเท่านั้น" เธออธิบาย
"ฉันไม่ต้องการผ้าขนหนูอะไรทั้งนั้น แค่อยู่เป็นเพื่อนฉันเหมือนเมื่อก่อนก็พอ!" เขาพูดอีกครั้ง
เริ่นชูฉิงชะงัก เหมือนเมื่อก่อนงั้นหรือ?
เมื่อก่อนเขาก็มักจะตื่นเพราะฝันร้าย ตอนนั้นเธอจะกอดเขา นอนเป็นเพื่อนเขา อยู่กับเขาตลอดคืนยาวนานจนถึงรุ่งเช้า
แต่ตอนนี้ พวกเขาต่างก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว!
"ไม่ได้หรือ?" ความเงียบของเธอ ทำให้ดวงตาคมของเขาฉายแววผิดหวัง
"ไม่ใช่!" เธอถอนหายใจทันที ยิ้มบาง "งั้นก็เหมือนตอนเด็กๆ นั่นแหละ"
เขากางแขนทั้งสองข้างออกทันที กอดเธอแน่น
เริ่นชูฉิงครางในลำคอ อ้อมกอดของเขาแทบทำให้เธอหายใจไม่ออก แต่มือที่สั่นเบาๆ นั้น เหมือนคนที่กำลังจะจมน้ำ พยายามจับยึดแผ่นไม้ชิ้นสุดท้ายเอาไว้
เขาซุกหน้าลงที่อกเธอ ขาของทั้งสองพันกันอยู่ ทุกลมหายใจของเขาที่ผ่านชุดนอนบางๆ ทำให้เธอรู้สึกร้อนผิดปกติ
"พี่สาว ตอนนั้นที่ไม่เอาผม พี่เคยเสียใจบ้างไหม?" เวินมู่ชิงพูดขึ้นทันที
ร่างของเริ่นชูฉิงแข็งค้างไปชั่วขณะ เสียใจหรือ? จริงๆ แล้วแม้กระทั่งวันนี้ เธอก็ยังไม่เสียใจ เพราะถ้าตอนนั้นให้เขาไปกับเธอและแม่ บางทีชีวิตของเขาอาจจะแย่กว่านี้ก็ได้
"ดูเหมือนพี่สาวจะไม่เสียใจเลยนะ" เขาหัวเราะเบาๆ
เสียงหัวเราะนั้น กดทับลงบนหัวใจเธอ ทำให้หัวใจเธอปวดร้าว
มือทั้งสองของเธอค่อยๆ ลูบผมเขา เหมือนตอนที่เขายังเด็ก ลูบเบาๆ ทีละนิด "อาชิง พี่จะดีกับเธอมากๆ ต่อจากนี้ ครั้งนี้ เว้นแต่พี่ตาย ไม่งั้นพี่จะไม่ทิ้งเธออีกแล้ว จริงๆ นะ!"
หนึ่งปี ปีสุดท้ายนี้ เธอจะทำดีกับเขาให้ถึงที่สุด!
"จริงหรือ?" เขาค่อยๆ หลับตาลง "งั้นผมก็จะรอดูว่าพี่สาวจะดีกับผมยังไง"
ถ้าวันใดเธอผิดคำสาบาน สิ่งที่รอเธออยู่ก็คือความพินาศ!
————
รู้สึกเหมือนไม่ได้นอนหลับสบายขนาดนี้มานานแล้ว!
เหมือนคืนนั้น คืนที่อยู่กับเธอในโรงแรม หลังจากนั้น เขาก็หลับสบายมาก
แต่ว่า เมื่อคืนกับคืนนั้นก็ต่างกัน เมื่อคืน พวกเขาแค่กอดกันนอน เหมือนตอนที่ยังเด็ก
ตอนที่ยังเด็ก...
ดวงตาของเวินมู่ชิงฉายแววเย็นชา ไม่ใช่บอกตัวเองไปแล้วหรือว่า ทุกอย่างในตอนนั้น สำหรับเขาแล้ว ไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว!
ลงจากเตียง หลังจากล้างหน้าแปรงฟันเสร็จเขาก็เดินออกจากห้องนอน แต่กลับพบว่าบนโต๊ะในห้องอาหาร มีอาหารเช้าวางอยู่ พร้อมกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่ง
บนกระดาษโน้ตเขียนว่า:
อาชิง พี่ทำโจ๊กไว้ให้นิดหน่อย กินกับกับข้าวได้เลย ในตู้เย็นมีนม อุ่นในไมโครเวฟก็ใช้ได้แล้ว พี่ต้องไปจัดการงานที่บริษัทก่อน
ลงท้ายว่า พี่สาว
เวินมู่ชิงหยิบกระดาษโน้ตแผ่นนั้นขึ้นมา มองอย่างเหม่อลอย
ครู่หนึ่งต่อมา เขาเอานมออกจากตู้เย็น เทใส่แก้วแล้วอุ่น
จากนั้นก็หยิบชามตะเกียบ นั่งที่โต๊ะอาหาร กินอาหารเช้าที่เริ่นชูฉิงเตรียมไว้ให้
หนึ่งชั่วโมงต่อมา เวินมู่ชิงขึ้นรถเบนท์ลีย์สีดำที่จอดอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้าน
บนรถ เฉินจือไห่เลขาส่วนตัวอดไม่ได้ที่จะถาม "คุณชายรอง นี่ท่านตั้งใจจะอยู่ด้วยกันกับคุณหนูเหรินคนนี้หรือครับ?"
"ก็ประมาณนั้น" เวินมู่ชิงยิ้มบางๆ "น่าสนุกดีไม่ใช่หรือ?"
น่าสนใจ?
เฉินจือไห่สะดุ้งโดยไม่รู้ตัว
ครั้งสุดท้ายที่คุณชายรองพูดว่า "น่าสนใจ" คือตอนที่เจ้าพ่อคนหนึ่งจากเมืองเหยียนเฉิงคุกเข่าอยู่หน้าบ้านเวิน และสุดท้ายก็ถูกหักแขนไปข้างหนึ่ง
คราวนี้ไม่รู้ว่าคุณหนูเหรินคนนี้จะจบลงเช่นไร!
และสิ่งที่ทำให้เฉินจือไห่ประหลาดใจที่สุดก็คือ คุณหนูเหรินคนนี้เคยเป็นพี่สาวที่ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดของคุณชายรอง
"แต่ถ้าท่านเฒ่ารู้เรื่องนี้แล้วถามขึ้นมา..." เฉินจือไห่พูดต่อ
"เรื่องเล็กๆ แค่นี้ ท่านเฒ่าไม่สนใจหรอก ถ้าถามก็บอกไปตามตรง" เวินมู่ชิงพูดอย่างไม่ใส่ใจ
สำหรับท่านเฒ่าเวินแล้ว สิ่งที่สนใจมีเพียงใครที่แข็งแกร่งกว่าเท่านั้น
ในบ้านเวิน แม้แต่การฆ่าฟันกันเองก็ไม่เป็นไร เพราะสิ่งที่ท่านเฒ่าต้องการคือการคัดเลือกผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดมาสืบทอดตระกูลเวินเท่านั้น!
————
เริ่นชูฉิงมาที่บริษัทเพื่อเก็บของบนโต๊ะทำงานและส่งมอบงานให้กับแผนกวิจัยพัฒนาและแผนกขาย
พนักงานทั้งสองแผนกพยายามรั้งเธอไว้อย่างสุดความสามารถ
"ผู้จัดการเริ่น คุณจะลาออกจริงๆ หรือคะ? ถ้าไม่มีคุณแล้ว แผนกวิจัยพัฒนา..." แผนกวิจัยพัฒนาสามารถพัฒนาผลิตภัณฑ์ที่ได้รับความนิยมของบริษัทได้ก็เพราะเริ่นชูฉิง
ยิ่งไปกว่านั้น เริ่นชูฉิงยังถือสิทธิบัตรหลายรายการอีกด้วย
ตอนนี้เริ่นชูฉิงลาออกจากบริษัท ผลิตภัณฑ์ที่มีสิทธิบัตรเหล่านั้น บริษัทก็ไม่สามารถใช้ได้อีกต่อไป การวิจัยพัฒนาคงจะได้รับผลกระทบอย่างมาก
"ผู้จัดการเริ่น คุณอยู่กับบริษัทมาตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง แผนกขายก็อยู่ภายใต้การดูแลของคุณมาตลอด ผลงานก็ดีมาก อย่าเพิ่งรีบลาออกเลย พวกเราจะลองคุยกับท่านประธานเจียงดู บางทีท่านประธานเจียงอาจจะยกเลิกการตัดสินใจในที่ประชุมก็ได้!"
เริ่นชูฉิงยิ้ม มองดูเพื่อนร่วมงานตรงหน้าที่เคยทำงานด้วยกัน "ฉันตัดสินใจแล้วที่จะลาออก"
"แต่ว่า..."
ในตอนนั้นเอง เจียงหวยและซู่อวี๋เอ๋อก็เดินเข้ามา
เจียงหวยเห็นกล่องกระดาษใส่ของส่วนตัวข้างๆ เริ่นชูฉิง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย "เธอจะไปจริงๆ หรือ?"
"หรือว่านายคิดว่าฉันกำลังล้อเล่น?" เริ่นชูฉิงพูดอย่างขบขัน
"ชูฉิง ฉันหวังว่าเธอจะแยกแยะเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงาน ถ้าเธอไม่พอใจฉันและต้องการยกเลิกการหมั้น ฉันก็ยินยอม แต่เรื่องหนึ่งก็คือเรื่องหนึ่ง เธอไม่ควรเอาเรื่องงานมาเกี่ยวข้องด้วย" เจียงหวยพูด
เริ่นชูฉิงหัวเราะเยาะ จากปากของเขาพูดออกมา ราวกับว่าการยกเลิกการหมั้นเป็นความผิดของเธอ
"ชูฉิง เจียงหวยให้ฉันมาช่วยงานที่บริษัท รับผิดชอบแผนกขาย ไม่ได้มีเจตนาจะกระทบกระเทือนเธอนะ อย่าคิดมากเลย เขาแค่หวังว่าฉันจะช่วยแบ่งเบาภาระงานส่วนหนึ่งของเธอ ลดภาระของเธอลง" ซู่อวี๋เอ๋อพูดอย่างหน้าซื่อใจคด
เจียงหวยพูดต่อ "ใช่แล้ว เธอต้องดูแลสองแผนก ภาระหนักเกินไป กำลังก็อาจจะไม่พอ ดังนั้นฉันเลยให้อวี๋เอ๋อมาช่วยแบ่งเบา ไม่ได้ตั้งใจจะปลดเธอจริงๆ ถ้าเธอไม่เต็มใจ ก็ยังสามารถเป็นที่ปรึกษาแผนกขาย ยังคงรับผิดชอบงานแผนกขายต่อไปได้"
"ที่ปรึกษา?" เริ่นชูฉิงมองเจียงหวยอย่างเยาะหยัน "นายให้คนที่ไม่มีประสบการณ์การขายและผลงานจริงมาแทนตำแหน่งของฉัน แล้วให้ฉันมาแก้ไขความผิดพลาดของเธองั้นเหรอ? เจียงหวย นายคิดว่าฉันโง่หรือไง?"
สีหน้าของซู่อวี๋เอ๋อเปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม ถ้าไม่ใช่เพราะสถานที่ไม่เหมาะสม เธอคงระเบิดอารมณ์ออกมาแล้ว
"ทำไมเธอพูดกับอวี๋เอ๋อแบบนี้?" เจียงหวยโกรธ
"เจียงหวย นายจะเทิดทูนซู่อวี๋เอ๋อเป็นนางในดวงใจ จะดีกับเธอยังไงก็ได้! พวกนายจะแอบคบกันก็ไม่เป็นไร แต่อย่ามาทำตัวเป็นทั้งตัวร้ายแล้วก็ทำดี อย่ามาทำเป็นว่าห่วงใยฉัน มันทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยง!"
"เธอพูดอะไรเหลวไหล!" สีหน้าของเจียงหวยเคร่งขรึม "เธอจะพูดอะไรเกี่ยวกับฉันก็ได้ แต่เธอต้องขอโทษอวี๋เอ๋อ!"
ขอโทษบ้านแกสิ!
เริ่นชูฉิงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดไฟล์เสียงบันทึก:
"อวี๋เอ๋อ รอพี่นะ พี่จะยกเลิกการหมั้นกับเธอ"
"คุณทำใจได้เหรอ? อ๊ะ...อย่า...อย่าจูบแรงขนาดนั้นสิ อ๊ะ...เบาๆ หน่อย" เสียงหายใจหอบ ใครๆ ก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
"มีอะไรให้ทำใจล่ะ คนที่พี่รักมีแต่เธอคนเดียวเท่านั้น ไม่เคยรักเริ่นชูฉิงเลย!"
เสียงของเจียงหวยและซู่อวี๋เอ๋อดังออกมาจากโทรศัพท์
ทันใดนั้น ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึง!


## บทที่ 6 คู่รักสารเลว

สายตาของทุกคนจ้องมองไปที่ใบหน้าของเจียงหวยและซู่อวี๋เอ๋อทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความเข้าใจ
ไม่แปลกที่ท่านประธานเจียงพยายามอย่างหนักที่จะให้คนที่ไม่มีประสบการณ์ด้านการขายมาเป็นหัวหน้าฝ่ายขาย ในที่สุดก็มีคำอธิบายที่สมเหตุสมผล
เจียงหวยจ้องมองเริ่นชูฉิงด้วยความตกใจและโกรธ "เธอ..."
"ดังนั้นเจียงหวย อย่ามาพูดอะไรกับฉันเรื่องแยกแยะเรื่องส่วนตัวกับงาน และอย่ามาอ้างว่าทำเพื่อฉัน ฉันไม่มีเวลามาแสดงละครกับนาย!" เริ่นชูฉิงพูดอย่างไม่ไว้หน้า สายตาจับจ้องไปที่ซู่อวี๋เอ๋อ
"และหลังจากที่เธอปฏิเสธเจียงหวยในตอนนั้น ฉันยังเก็บขยะคนนี้มา ช่วยเขาสร้างธุรกิจ ผ่านความยากลำบากมามากมาย ฉันช่างโง่จริงๆ! แต่เธอฉลาดกว่าฉัน รู้จักฉวยโอกาสที่มีอยู่แล้ว เป็นเมียน้อยได้เก่ง ขึ้นตำแหน่งได้สำเร็จ"
เริ่นชูฉิงเสียดสีอย่างไม่ปรานีใดๆ!
ใบหน้าของเจียงหวยแดงก่ำในทันที
ส่วนซู่อวี๋เอ๋อหน้าซีดขาว ร่างกายสั่นเทาด้วยความโกรธ โดยเฉพาะสายตาของคนรอบข้างที่มองมาที่เธอ มีทั้งความดูถูกและรังเกียจ!
"เริ่นชูฉิง ฉันให้โอกาสเธอเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าเธอขอโทษตอนนี้ ฉันจะไม่ถือสาหาความ..."
แต่คำพูดของเจียงหวยยังไม่ทันจบ ก็ถูกเริ่นชูฉิงขัด
"เจียงหวย ดูเหมือนนายจะคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่เกินไปแล้ว แต่ก่อนที่ฉันยอมฟังคำพูดของนาย เพราะฉันรักนาย แต่ตอนนี้ ทำไมฉันต้องฟังคำพูดของนายด้วย? ขอโทษ? นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร?"
เริ่นชูฉิงมองเจียงหวยด้วยสายตาดูถูก แล้วอุ้มกล่องกระดาษที่บรรจุของส่วนตัวของเธอเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
เจียงหวยสีหน้าเคร่งเครียด มองไปรอบๆ พนักงานบริษัท
"ผมหวังว่าพวกคุณจะเข้าใจว่า คำพูดของเริ่นชูฉิงเมื่อสักครู่เป็นการใส่ร้ายป้ายสี ผมจะให้ฝ่ายกฎหมายของบริษัทจัดการเรื่องนี้ และหวังว่าพวกคุณจะไม่แพร่ข่าวลือ! นอกจากนี้ คุณซู่อวี๋เอ๋อเป็นหัวหน้าฝ่ายขาย หวังว่าทุกคนจะให้ความเคารพและร่วมมือในการทำงานกับเธอ!"
พูดจบ เขาก็พาซู่อวี๋เอ๋อกลับเข้าไปในออฟฟิศ
"เจียงหวย ตอนที่ฉันปฏิเสธนาย มันไม่ใช่ความตั้งใจของฉัน เป็นเพราะครอบครัวของฉัน... พวกเขาไม่ยอมรับ ฉัน..." ซู่อวี๋เอ๋อพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย น้ำตาคลอเบ้า
เจียงหวยรีบโอบกอดซู่อวี๋เอ๋อและปลอบใจ "เธอไม่ต้องสนใจคำพูดของเริ่นชูฉิง"
"ฉันทนไม่ได้ที่เธอไปหาหนุ่มน้อยข้างนอก แต่กลับมาโยนความผิดทั้งหมดให้นาย!" ซู่อวี๋เอ๋อพูดอย่างจงใจ
"หนุ่มน้อย?"
"ใช่ค่ะ วันนั้นฉันไปเดินห้างกับเชียนซัน เห็นเธอพาผู้ชายหนุ่มคนหนึ่งไปซื้อเสื้อผ้าแบรนด์เนม ดูสนิทสนมกันมากเลยค่ะ!"
ดวงตาของเจียงหวยฉายแววโกรธ เขาเสียใจที่ก่อนหน้านี้ยังรู้สึกผิดต่อเริ่นชูฉิง ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนั้นจะไปเลี้ยงหนุ่มน้อยข้างนอก!
"ต่อไปฉันจะช่วยนายเอง!" ซู่อวี๋เอ๋อซบอยู่ในอ้อมกอดของเจียงหวยอย่างอ่อนหวาน "เริ่นชูฉิงยังคิดว่าบริษัทขาดเธอไม่ได้ อะไรที่เธอทำได้ ฉันก็ทำได้เหมือนกัน แถมยังทำได้ดีกว่าด้วย!"
เริ่นชูฉิงเป็นแค่ตัวแทนของเธอ เธอต่างหากที่เป็นตัวจริง
ไม่มีเหตุผลที่สิ่งที่เริ่นชูฉิงทำได้ เธอจะทำไม่ได้
ตอนนี้พนักงานเก่าอาลัยอาวรณ์เริ่นชูฉิงแล้วยังไง ต่อไปพวกเขาก็ต้องมาประจบประแจงเธอ!
แค่เธอดูแลเจียงหวยให้ดี ทุกอย่างที่เธอต้องการก็จะมีเอง ส่วนเริ่นชูฉิง เดี๋ยวเธอจะให้เจียงหวยสั่งแบนในวงการ อยากรู้นักว่าเริ่นชูฉิงจะหางานดีๆ ได้อีกไหม
————
"เธอออกมาจริงๆ เหรอ? แถมยังปล่อยเสียงบันทึกที่เจียงหวยกับซูเสี่ยวซานแอบคบกันด้วย?" ลู่เหมียนเหมียนจ้องมองเพื่อนสนิท
"อืม" เริ่นชูฉิงตอบ ถ้าไม่ใช่เพราะเจียงหวยกับซู่อวี๋เอ๋อน่ารังเกียจเกินไป เธอคงไม่ปล่อยเสียงบันทึกนี้
ลู่เหมียนเหมียนทำเสียงจิ๊จ๊ะ "อยากเห็นจริงๆ ว่าตอนนั้นหน้าตาคู่รักสารเลวเป็นยังไง น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ แต่ตอนนี้เธอลาออกแล้ว หางานใหม่ได้หรือยัง?"
"ฉันไม่คิดจะหางานทำอีกแล้ว" เริ่นชูฉิงพูด
หนึ่งปี เธอเหลือเวลาอีกแค่หนึ่งปีเท่านั้น ในปีนี้เธอยังมีอะไรอีกมากมายที่ต้องทำ ไม่อยากเสียเวลาไปกับการทำงาน
"ไม่หางานเหรอ?" ลู่เหมียนเหมียนประหลาดใจ "เธอตั้งใจจะนอนกินต่อไปเหรอ?"
"ก็ประมาณนั้นแหละ" เธอตอบ
"แต่ตอนนี้เธอมีทั้งบ้าน รถ เงินเก็บ แถมยังมีสิทธิบัตรอีกตั้งเยอะ แค่อาศัยค่าลิขสิทธิ์พวกนั้น เธอก็นอนรับเงินได้แล้ว จริงๆแล้วไม่ทำงานก็ไม่เป็นไร" ลู่เหมียนเหมียนพูด นึกดูแล้วเพื่อนรักของเธอก็มีคุณสมบัติพอที่จะนอนกินได้
แต่ชูฉิงอายุแค่ 28 ก็จะนอนกินแล้ว ทั้งที่มีความสามารถด้านการขายที่เก่งขนาดนั้น รวมถึงพรสวรรค์ในการคิดค้นน้ำหอม คิดดูแล้วก็น่าเสียดายที่จะนอนกินนะ
"อ้อใช่ ว่าแต่ ผู้ชายที่ช่วยเธอที่บาร์วันนั้น เขาเป็นอะไรกับเธอกันแน่? ที่เขาพูดว่าจะรับผิดชอบน่ะ หมายความว่ายังไง?" ลู่เหมียนเหมียนเปลี่ยนหัวข้อสนทนาทันที
สีหน้าของเริ่นชูฉิงเปลี่ยนไปอย่างประหลาด
"เป็นอะไรไป? อย่าบอกนะว่าเธอกินเขาแล้วไม่ยอมรับผิดชอบนะ" ลู่เหมียนเหมียนแซว
พูดถูกจุดเลย!
"เอ่อ! เขาเป็นน้องชายฉัน!" เริ่นชูฉิงพูดอย่างเขินอาย
"น้องชาย?!" ลู่เหมียนเหมียนตาโต "น้องชายเธอไม่ใช่อายุแค่ 16 หรอกเหรอ! เธอมีน้องชายโตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"
ผู้ชายคนนั้นดูยังไงก็น่าจะอายุ 25-26 แล้วนะ!
"เขาเป็นน้องชายที่ไม่ได้มีสายเลือดเดียวกัน ตอนนั้นแม่ฉันกับพ่อเขาเอ่อ... อยู่ด้วยกันช่วงหนึ่ง พวกเราก็เลยเรียกกันว่าพี่น้อง หลังจากพ่อเขาเสียชีวิตกะทันหัน คุณปู่ก็พาเขาไป ฉันเพิ่งได้เจอเขาอีกครั้งเมื่อไม่กี่วันก่อนนี้เอง"
แต่ไม่คิดว่าการพบกันอีกครั้งของพวกเขา จะเป็นบนเตียง!
อาชิงช่างบริสุทธิ์ แต่กลับถูกเธอ... คิดถึงตรงนี้ เริ่นชูฉิงรู้สึกอยากทุบตัวเองให้ตายไปเลย
ลู่เหมียนเหมียนทำเสียงจิ๊จ๊ะ "งั้นเธอก็โชคดีมากเลยนะ ได้น้องชายที่หล่อขนาดนี้ พอดีเลย เธอก็เพิ่งเลิกกับเจียงหวยไม่ใช่เหรอ ลองพัฒนาความสัมพันธ์กับน้องชายเธอดูสิ"
เริ่นชูฉิงรู้สึกอึดอัด "เขาเป็นน้องชายฉันนะ"
"แล้วไงล่ะ ไม่ได้มีสายเลือดเดียวกัน ไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางกฎหมาย แค่เรียกกันตอนเด็กๆเท่านั้นเองนี่!" ลู่เหมียนเหมียนยุ
"ถึงจะเป็นแบบนั้น ก็เป็นไปไม่ได้หรอก เธอก็อย่าคิดมากเลย" เธอเหลือเวลาแค่หนึ่งปีเท่านั้น
การที่ได้พบกับอาชิงในปีสุดท้ายนี้ ก็ถือว่าสวรรค์เมตตาแล้ว
ตอนนี้เธอไม่คิดเรื่องความรักอีกแล้ว ในปีสุดท้ายนี้ การได้พบกับอาชิงอีกครั้ง ก็ถือเป็นโชคดีอย่างมากแล้ว
หลังจากบอกลาลู่เหมียนเหมียน เริ่นชูฉิงก็กลับมาที่อพาร์ตเมนต์
ในห้องไม่ได้เปิดไฟ ดูเย็นชาและเดียวดาย
เหมือนตอนที่เธออยู่คนเดียว
อาชิง... ยังไม่กลับมาเหรอ? เริ่นชูฉิงวางกล่องกระดาษในมือลง จู่ๆก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา
เขาจะไม่กลับมาหรือเปล่า? พูดถึงเรื่องนี้ เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเลย แม้แต่ว่าเขาเคยอยู่ที่ไหน ทำงานที่ไหนก็ไม่รู้!
ถ้าเขาไม่กลับมาจริงๆ แล้วเธอจะไปตามหาเขาที่ไหน?!
ในตอนนั้นเอง ในห้องที่เงียบสงัด จู่ๆก็มีเสียงเลื่อนประตูดังขึ้น ตามด้วยเวินมู่ชิงที่เดินออกมาจากห้องน้ำ เขามีผ้าขนหนูพันรอบเอวเท่านั้น ท่อนบนเปลือยเปล่า หยดน้ำกำลังไหลลงมาตามเส้นผมของเขา


## บทที่ 7 น้องชายของเธอ

เริ่นชูฉิงมองภาพตรงหน้าอย่างตะลึง
ในตอนนี้ เวินมู่ชิงราวกับมีเสน่ห์ดึงดูดทางเพศแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ทำให้ไม่อาจละสายตาไปจากเขาได้
ราวกับรู้สึกถึงสายตาของเธอ เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมงามคู่นั้นสบประสานกับดวงตาของเธอ
เขาค่อยๆ เดินมาหยุดตรงหน้าเธอ สองมือยันตู้เตี้ยด้านหลังเธอ หยดน้ำจากเส้นผมเปียกๆ ไหลลงมาตามปอยผมของเขา หยดลงบนใบหน้าของเธอ
"เปียกน้ำแล้ว" เขาพึมพำเบาๆ ริมฝีปากแตะลงบนแก้มเธอ ดูดซับหยดน้ำบนใบหน้าของเธอ
เริ่นชูฉิงเพิ่งได้สติ กำลังจะผลักเวินมู่ชิงออก แต่กลับได้ยินเสียงเขาดังขึ้นข้างหู "พี่สาวกลับมาแล้วเหรอ!"
ประโยคธรรมดาๆ แต่กลับทำให้เริ่นชูฉิงรู้สึกจุกในลำคอขึ้นมาทันที
นานแค่ไหนแล้วที่ไม่มีใครพูดประโยคนี้กับเธอ
ต่างจากบ้านที่เงียบเหงาในอดีต ตอนนี้ในบ้านมีคนเพิ่มขึ้นมาอีกคน!
"อืม ฉันกลับมาแล้ว" เธอถอนหายใจยาว แล้วยิ้มตอบ
"ในเมื่อพี่สาวกลับมาแล้ว ช่วยเช็ดผมให้ผมหน่อยสิ ตอนเด็กๆ พี่สาวชอบเช็ดผมให้ผมทุกครั้งเลยนะ" เสียงของเขายังคงกระซิบข้างหูเธอ
"ได้" เธอตอบรับ รับผ้าขนหนูจากมือเขา ดึงเขาไปที่โซฟาข้างๆ ให้เขานั่งลง กำลังจะเช็ดผมให้เขา แต่เขากลับรวบเอวเธอทันที ดึงเธอให้นั่งบนตักของเขา
"ฉันยืนเช็ดก็ได้นะ!" เริ่นชูฉิงรีบพูด ท่าทางแบบนี้ใกล้ชิดเกินไป ไม่เหมือนพี่น้อง แต่เหมือนคนรักมากกว่า
"ผมชอบให้พี่สาวเช็ดผมให้แบบนี้" เขาพูด
เพราะเธอนั่งอยู่บนตักเขา ตอนนี้เธอจึงสูงกว่า เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าที่งดงามสมบูรณ์แบบนั้นปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอ
หยดน้ำจากเส้นผมไหลลงมาตามแก้ม หยดลงบนไหล่ กระดูกไหปลาร้า... แล้วไหลลงสู่แผงอกที่กำยำ หน้าท้องที่เป็นมัดกล้าม ชวนให้จินตนาการ...
อย่ามองลงไปอีกเลย!
เริ่นชูฉิงพูดกับตัวเองในใจ รีบเอาผ้าขนหนูคลุมศีรษะของเวินมู่ชิง เช็ดผมให้เขา
จนกระทั่งผมของเขาแห้งครึ่งหนึ่ง เธอจึงส่งผ้าขนหนูคืนให้เขา
"เรียบร้อยแล้ว แบบนี้เป่าด้วยไดร์หน่อยก็แห้งเร็ว เดี๋ยวฉันไปเอาไดร์มา" เธอพูดพลางเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง หยิบไดร์เป่าผม
แต่พอเธอกลับมาที่ห้องนั่งเล่นอีกครั้ง กลับพบว่าเวินมู่ชิงกำลังถือกรอบรูปอันหนึ่ง สายตาจ้องมองที่รูปในกรอบ
นั่นคือ... ของส่วนตัวที่เธอเอากลับมาจากออฟฟิศ
และรูปในกรอบเล็กนั้นคือรูปคู่ของเธอกับเจียงหวย
"ผู้ชายคนนี้ เป็นคนที่พี่สาวรักใช่ไหม?" เสียงทุ้มต่ำของเวินมู่ชิงดังขึ้น ดวงตาคมกริบคู่นั้นเงยขึ้นมองเริ่นชูฉิง
ร่างของเธอสั่นเล็กน้อย "เป็นแฟนเก่าที่เลือกผิดคนน่ะ ตอนนี้เลิกกันแล้ว! เดี๋ยวของที่เกี่ยวกับเขาทั้งหมด ฉันจะเอาไปทิ้งหมด!"
ความเย็นชาในดวงตาของเขาค่อยๆ จางหาย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม "ผมก็คิดว่าพี่สาวมีรสนิยมไม่ดีเลย ถึงได้เลือกไอ้นี่ แล้วตอนนี้พี่ไม่รักเขาแล้วใช่ไหม?"
"แน่นอนว่าไม่รักแล้ว ฉันมีแรงไปรักเขาทำไม สู้เอามารักเธอดีกว่า!" เริ่นชูฉิงพูด
เธออยากชดเชยทุกสิ่งที่ไม่เคยให้อาชิงในอดีต อย่างน้อยในขณะที่เธอยังมีชีวิตอยู่ เธออยากให้เขาได้รับความรักมากมาย
"พี่จะ... รักผมเหรอ?" เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองเธอไม่วางตา
"แน่นอนสิ" สายตาของเขาราวกับมีเวทมนตร์บางอย่าง ทำให้มือทั้งสองของเธอยกขึ้นประคองใบหน้าของเขา พินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด
แม้ว่าหน้าตาของเขาจะเปลี่ยนจากความน่ารักในวัยเด็กมาเป็นความหล่อเหลาของชายหนุ่มที่เติบโตเต็มที่ แต่ยังคงเห็นเค้าโครงใบหน้าในวัยเด็กอยู่
"อาชิง ฉันจะรักเธอนะ ให้ความรักเธอมากมาย สำหรับฉัน เธอคือน้องชายที่สำคัญ เป็นครอบครัวของฉัน!" เธอพึมพำ
ขนตาของเขากระตุกเล็กน้อย น้องชายงั้นเหรอ?
แต่เธอรู้ไหม? ตั้งแต่วินาทีที่เขาร่วมรักกับเธอ เขาก็ไม่เคยมองเธอเป็นพี่สาวอีกเลย!
"แล้วตอนนี้ฉันก็ลาออกจากงานแล้วด้วย มีเวลาว่างเยอะ จะได้อยู่กับเธอมากขึ้น อยากได้อะไร ฉันซื้อให้ได้หมด ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินนะ พี่สาวมีเงินเยอะ อะไรที่เธออยากได้ ฉันจะพยายามให้ได้ทุกอย่าง" เธอพูดต่อ
เขาเผยอริมฝีปากบางเบา "แล้วถ้าสิ่งที่ผมต้องการคือพี่สาวล่ะ พี่สาวจะให้ผมได้ไหม?"
เธอชะงัก สบตากับดวงตาลึกล้ำของเขา แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน "แน่นอนว่าให้สิ เพราะฉันเป็นพี่สาวของเธอไง" แต่ถึงอย่างไร เธอก็จะอยู่เคียงข้างเขาได้แค่หนึ่งปีเท่านั้น
แต่เธอจะจัดการเรื่องหลังความตายให้เรียบร้อย แม้หลังจากเธอตายไปแล้ว เขาก็จะมีชีวิตที่ดีได้!
เริ่นชูฉิงหยิบไดร์เป่าผม ช่วยเป่าผมให้เวินมู่ชิง
เวินมู่ชิงหลุบตาลง สายตาตกไปที่กรอบรูปที่มีภาพถ่ายคู่ของเริ่นชูฉิงกับเจียงหวย ในภาพนั้นเริ่นชูฉิงยิ้มสดใส สายตาที่มองเจียงหวยเต็มไปด้วยความรักอันอ่อนหวาน ช่างน่า...ระคายตาจริงๆ!
————
อาหารเย็นเป็นฝีมือของเริ่นชูฉิง เป็นเพียงกับข้าวสามอย่างกับซุปหนึ่งถ้วย ดูเรียบง่ายไปหน่อย
"ต่อไปถ้าอยากกินอะไร บอกพี่ได้เลยนะ หรือจะออกไปกินข้างนอกก็ได้ ร้านแพงๆ ก็ไม่เป็นไร" เริ่นชูฉิงพูด
เวินมู่ชิงพยักหน้าเบาๆ ก้มหน้ากินข้าวโดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ
"รสชาติแย่หรือเปล่า?" เริ่นชูฉิงอดถามไม่ได้
"ไม่หรอก ผมชอบอาหารที่พี่สาวทำ" เวินมู่ชิงตอบ
เริ่นชูฉิงยิ้ม แม้ว่าฝีมือของเธอจะธรรมดา แต่เธอก็ดีใจที่อาชิงชมว่าอร่อย
"อ้อใช่ คุณปู่ของเธอล่ะ ตอนนี้อยู่ที่ไหน? แล้วก่อนหน้านี้เธออยู่ที่ไหน? แล้วก็ทำงานที่ไหน?"
เริ่นชูฉิงถามคำถามติดๆ กันหลายข้อ
เพราะว่าเธอรู้จักเขาน้อยมาก ถ้าเขาไม่กลับมาจริงๆ เธอก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปตามหาเขาที่ไหน
"ผมไม่อยากพูดถึง พี่สาวจะโกรธผมไหม?" เวินมู่ชิงย้อนถาม
เริ่นชูฉิงชะงักเล็กน้อย แล้วพูดว่า "ไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร" เมื่อเขาไม่อยากเล่าเรื่องของตัวเอง เธอก็จะไม่ถาม
"แต่ว่าต้องให้เบอร์โทรศัพท์พี่ไว้นะ จะได้ติดต่อกันได้" เริ่นชูฉิงพูด
"ครับ" เวินมู่ชิงตอบรับ
"แล้วก็ เธอดูเหมือนจะไม่เคยถามเลยว่าทำไมพี่ถึงอยู่คนเดียว" เริ่นชูฉิงพูดอีก ราวกับว่าเขาไม่สนใจสถานการณ์ของเธอเลย
ดวงตาของเวินมู่ชิงวูบไหว เพราะเขารู้เรื่องราวทั้งหมดของเธอดี
"จริงๆ แล้ว หลังจากพ่อของเธอเสียชีวิต แม่ของพี่ก็แต่งงานใหม่หลังจากนั้นไม่กี่ปี" เริ่นชูฉิงพึมพำ
แต่ก่อนแต่งงาน แม่ของเธอเคยอยู่กินกับลุงคนหนึ่ง และเพราะเหตุนี้ เธอจึงได้รู้จักเด็กผู้ชายอีกคน...เด็กผู้ชายที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับอาชิง
แต่เรื่องพวกนี้ไม่จำเป็นต้องเล่าให้อาชิงฟัง
เริ่นชูฉิงหยุดชั่วครู่ แล้วพูดต่อ "หลังจากนั้น แม่กับพ่อเลี้ยงก็เสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถชน พวกเขามีลูกด้วยกันหนึ่งคน เป็นน้องชายของพี่ ชื่อหานชูหยวน ตอนนี้อยู่กับญาติทางตระกูลฮั่น อ้อ เธออยากดูรูปเสี่ยวหยวนไหม?"
เธอพูดพลางเปิดอัลบั้มในโทรศัพท์ เลือกรูปหนึ่งออกมา
ในภาพเป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ถ่ายด้านข้างเล็กน้อย หน้าตาหมดจดงดงาม ผิวขาวผ่อง ยืนอยู่ใต้ต้นท้อ กลีบดอกท้อร่วงหล่นตามสายลม ให้ความรู้สึกเหมือนใบหน้างามคู่ดอกท้อแดง โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นที่เหมือนดอกท้อ ทำให้คนจดจำได้
"สวยใช่ไหม" เริ่นชูฉิงยิ้มตาหยี ราวกับกำลังอวดอะไรบางอย่าง
เวินมู่ชิงเงยหน้ามองรอยยิ้มบนใบหน้าเธอ จู่ๆ ก็รู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นช่างน่าระคายตา
หลังกินข้าวเสร็จ เริ่นชูฉิงเก็บโต๊ะ พูดกับเวินมู่ชิงว่า "อาชิง ช่วยเอาไดร์เป่าผมไปเก็บที่ลิ้นชักโต๊ะในห้องพี่หน่อย"
เวินมู่ชิงรับคำ หยิบไดร์เป่าผมเดินเข้าห้องนอนของเริ่นชูฉิง
ทันใดนั้น เธอที่กำลังจะเอาชามไปล้าง ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ สะดุ้งโหยง!
แย่แล้ว ผลตรวจมะเร็งจากโรงพยาบาลอยู่ในลิ้นชักนั่น
ถ้าอาชิงเปิดลิ้นชักเจอ...
คิดได้ดังนั้น เริ่นชูฉิงก็วิ่งปรู๊ดจากครัวเข้าห้องนอนของตัวเอง


## บทที่ 8 ฉันเป็นอะไรสำหรับเธอ

เมื่อเห็นเวินมู่ชิงกำลังจะเปิดลิ้นชัก เริ่นชูฉิงก็ตะโกนขึ้นทันทีว่า "อาชิง!"
เวินมู่ชิงหันไปมองเริ่นชูฉิง "มีอะไรหรือ?"
"ก็แค่...อยู่ๆ อยากถามว่าเดี๋ยวจะไปเดินตลาดกลางคืนด้วยกันไหม" เริ่นชูฉิงเดินเข้าไปหา แย่งไดร์เป่าผมจากมือของเวินมู่ชิง รีบเอาใส่ลิ้นชักแล้วปิดมันทันที
ตอนนี้เธอถึงได้รู้สึกโล่งใจ
อาชิงคงไม่ทันเห็นผลการตรวจของเธอ
"ตลาดกลางคืนที่เราเคยไปตอนเด็กๆ ตอนนี้ก็ยังเปิดอยู่ อยากไปดูไหม?"
เวินมู่ชิงจ้องมองเธอครุ่นคิด ผ่านไปครู่หนึ่งจึงพูดช้าๆ ว่า "ได้ ไปดูกันหน่อยก็ดี"
ตลาดกลางคืนหวู่ซานเปิดมาหลายปีแล้ว คึกคักมาก
"ที่นี่คนเยอะ ระวังอย่าให้พลัดหลงกันนะ" เริ่นชูฉิงจับมือเขาไว้
เวินมู่ชิงก้มมองมือที่จับเขาไว้
มือของเธอเรียวบาง ผิวค่อนข้างขาว หลังมือมีเส้นเลือดปูดขึ้นมาเล็กน้อย ฝ่ามือไม่นุ่มนวล แถมยังรู้สึกได้ถึงรอยด้านด้วย
นี่ไม่ใช่มือของคนที่ถูกตามใจ เขาเคยเห็นมือผู้หญิงที่สวยกว่ามือเธอมามากมาย
แต่มือคู่นี้กลับทำให้เขารู้สึกผูกพัน!
"พี่สาวกลัวว่าเราจะถูกคนเบียดจนหลงทางอีก หาตัวผมไม่เจอใช่ไหม?"
เสียงของเวินมู่ชิงทำให้เริ่นชูฉิงชะงัก ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาอีกครั้ง
ใช่แล้ว ครั้งหนึ่งพวกเขาเคยพลัดหลงกันในตลาดกลางคืนแห่งนี้ ตอนนั้นเธอตามหาเขาอย่างบ้าคลั่ง กลัวมากว่าจะหาเขาไม่เจอ
จนกระทั่งในที่สุด ก็เห็นเขายืนนิ่งอยู่ที่มุมแผงขายของในตลาด
เขายืนนิ่งไม่ขยับเหมือนตุ๊กตาไร้ชีวิต
เธอวิ่งเข้าไปกอดเขา น้ำตาที่กลั้นไว้ก็ไหลออกมาไม่หยุด!
"ตอนนั้น ตอนที่พี่สาวหาผมเจอ ผมรู้สึกซาบซึ้งใจมากเลยนะ แต่เดิมผมคิดว่าพี่สาวตั้งใจทิ้งผมเสียอีก" เวินมู่ชิงพึมพำ
"พี่จะไม่ทิ้งเธอหรอก" เริ่นชูฉิงกำมือเขาแน่นขึ้นอีก
ทั้งสองเดินดูของในตลาด ทันใดนั้น สายตาของเริ่นชูฉิงก็สะดุดกับสมุดปกสีชมพูเล่มหนึ่ง
มันคือสมุดบันทึกความปรารถนา 100 ข้อ
100 ความปรารถนา... ไม่รู้ว่าเวลาที่เหลืออีกหนึ่งปีจะพอหรือเปล่า แต่เริ่นชูฉิงก็ซื้อสมุดเล่มนั้นมา
เวินมู่ชิงมองสมุด "ไม่นึกว่าพี่สาวจะสนใจสมุดความปรารถนาแบบนี้"
เริ่นชูฉิงยิ้ม "แต่ก่อนไม่สนใจหรอก แต่ตอนนี้อยากลองเขียนดู ไปกันเถอะ ไปดูอย่างอื่นต่อ!"
เธอพูดพลางหมุนตัว แต่บังเอิญชนเข้ากับคนที่อยู่ข้างหลัง
"ขอโทษค่ะ!" เริ่นชูฉิงรีบขอโทษ แต่พอสายตาเห็นคนที่เธอชน เธอก็ชะงักค้าง!
นั่นเป็นใบหน้าที่หล่อเหลาสวยงาม แม้จะยังมีความเยาว์วัยอยู่บ้าง แต่ก็ดึงดูดสายตาอย่างรุนแรง ร่างสูงผอมของเขาทำให้สาวๆ หลายคนในตลาดต้องเหลียวมอง
เวินมู่ชิงที่ยืนอยู่ข้างๆ หรี่ตาลง
รูปถ่ายของวัยรุ่นคนนี้ เขาเพิ่งเห็นเมื่อไม่นานมานี้เอง
"เสี่ยวหยวน..." เริ่นชูฉิงเรียกชื่อวัยรุ่นตรงหน้าเบาๆ
ดวงตาคู่สวยค่อยๆ เงยขึ้นมองเริ่นชูฉิง แต่ในม่านตากลับไม่มีความรู้สึกใดๆ ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า
กลับเป็นหญิงวัยกลางคนที่ยืนข้างๆ วัยรุ่นที่มองเริ่นชูฉิงด้วยสายตาเกลียดชัง "เธอมีหน้ามาเรียกชื่อเสี่ยวหยวนด้วยหรือ!"
พูดจบก็จะลากตัววัยรุ่นจากไป
"รอก่อน!" เริ่นชูฉิงขวางทาง "ฉันเป็นพี่สาวของเขา ขอคุยกับเสี่ยวหยวนสักหน่อย แค่ไม่กี่คำก็ได้!"
เธอวิงวอน ท่าทางต่ำต้อยถึงที่สุด
ครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่า วันหนึ่งเมื่อเธอมีความสามารถ เธอจะพาเสี่ยวหยวนมาอยู่ด้วย จะทำหน้าที่พี่สาวให้ดี ส่งเสียให้เรียน ดูเขาแต่งงานมีลูก แต่ตอนนี้... ทุกอย่างเป็นไปไม่ได้แล้ว
เมื่อมองดูเด็กหนุ่มตรงหน้า เธอพึมพำว่า "เสี่ยวหยวน ฉันคือพี่สาวของเธอ ขอโทษนะที่หลายปีมานี้ไม่ได้มาเยี่ยม แต่ฉันยังคง..."
"เพล้ง!"
เสียงตบหน้าดังขึ้น ตัดบทคำพูดของเธอ
"เธอมีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าเป็นพี่สาวของเขา ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ พ่อแม่ของเสี่ยวหยวนจะต้องตายด้วยหรือ!" หญิงวัยกลางคนพูดด้วยความเคียดแค้น
แก้มข้างหนึ่งของเริ่นชูฉิงบวมแดงขึ้นมาทันที
ผู้คนรอบข้างหลายคนหันมามอง
เด็กหนุ่มมองด้วยสายตาเฉยชา ราวกับไม่สนใจที่เริ่นชูฉิงถูกตบ
"ให้ผมจัดการผู้หญิงคนนี้ให้พี่สาวไหม?" เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหูของเริ่นชูฉิงอย่างกะทันหัน เป็นเวินมู่ชิงที่ก้มตัวกระซิบข้างหูเธอ
แค่เธอพูดคำเดียว เขาก็พร้อมจะทำให้มือของผู้หญิงคนนั้นพิการก็ได้!
"ไม่ต้อง" เริ่นชูฉิงเม้มริมฝีปากพูด
หญิงวัยกลางคนพูดกับเริ่นชูฉิงด้วยความเคียดแค้น "ต่อไปอย่ามาปรากฏตัวต่อหน้าเสี่ยวหยวนอีก!"
พูดจบ เธอก็รีบจูงหานชูหยวนจากไป
เริ่นชูฉิงยืนนิ่งอยู่กับที่ จนร่างของเด็กหนุ่มหายลับไปจากสายตา
เธอหันไปยิ้มขื่นให้เวินมู่ชิง "ขอโทษนะ ที่ต้องให้คุณมาเห็นภาพแบบนี้"
เวินมู่ชิงเงียบไม่พูดอะไร จูงมือเริ่นชูฉิงออกจากตลาดกลางคืน มาที่ริมถนนที่มีคนน้อยด้านข้าง
"เจ็บไหม?" นิ้วมือขาวดั่งหยกของเขาลูบไล้ที่แก้มบวมแดงของเธอ
"ไม่เป็นไร" เธอตอบเรียบๆ
"ทำไมไม่โต้ตอบ?" เวินมู่ชิงจ้องมองรอยแดงบนแก้มของเธอ รู้สึกว่ามันช่างแสบตาเหลือเกิน
เธอเงียบไป
"หรือว่า สิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นพูดเป็นความจริง พี่สาวเป็นคนทำให้พ่อแม่ของน้องชายเสี่ยวหยวนต้องตายจริงๆ?" เสียงของเวินมู่ชิงในความมืดของราตรี ฟังดูทั้งต่ำและเย็นชาเป็นพิเศษ
เริ่นชูฉิงตัวสั่น พูดอย่างขมขื่น "ตอนนั้น แม่กับพ่อเลี้ยงทะเลาะกันในรถเรื่องที่ฉันจะเรียนมหาวิทยาลัยหรือไม่ สุดท้ายก็เกิดอุบัติเหตุ การตายของพวกเขา ฉันก็มีส่วนรับผิดชอบจริงๆ"
ในกล้องบันทึกภาพในรถ มีการทะเลาะกันครั้งสุดท้ายของพวกเขา และเสียงกรีดร้องในตอนที่เกิดอุบัติเหตุ
เหมือนฝันร้าย ที่คอยดังก้องอยู่ข้างหูเธอตลอดหลายปีมานี้
ถ้าตอนนั้นเธอไม่ยืนกรานจะเรียนมหาวิทยาลัย ทุกอย่างจะไม่เกิดขึ้นใช่ไหม?
"ฉันเห็นน้องชายของพี่สาว ดูเหมือนจะไม่มีความรู้สึกอะไรกับพี่สาวเลยนะ" เสียงของเวินมู่ชิงดังขึ้นอีกครั้งอย่างไม่คาดคิด
"เสี่ยวหยวนอายุแค่ 7 ขวบตอนที่พ่อแม่ประสบอุบัติเหตุ ตอนนั้นฉันยังเป็นแค่นักเรียน สิทธิ์ในการปกครองเลยตกเป็นของป้าของเขา ก็คือผู้หญิงที่เราเพิ่งเจอเมื่อกี้" เริ่นชูฉิงบีบชายเสื้อด้วยมืออย่างกระอักกระอ่วน "แต่ไม่ว่าจะยังไง ฉันก็ยังเป็นพี่สาวของเขา ระหว่างเรามีสายเลือดที่ตัดไม่ขาด!"
"แล้วฉันล่ะ?" เวินมู่ชิงก้มตัวลง สายตาจ้องตรงเข้าไปในดวงตากลมโตของเริ่นชูฉิง "ระหว่างเรา ไม่มีสายเลือดผูกพัน สำหรับพี่สาว ฉันเป็นอะไร?"
เริ่นชูฉิงรู้สึกติดขัดที่ลำคอ ชั่วขณะนั้น รู้สึกว่าสายตาของเขาเหมือนเชือกที่รัดคอเธอแน่น ทำให้เธอพูดไม่ออก
นิ้วมือของเขาลูบผ่านรอยบวมบนใบหน้าของเธออีกครั้ง "ฉันไม่ชอบให้มีรอยบาดเจ็บจากคนอื่นบนใบหน้าพี่สาว ถ้าจะมีรอยบาดเจ็บ ก็ต้องเป็นรอยที่ฉันทำเท่านั้น"
พูดพลาง นิ้วมือของเขาก็จับคางของเธอไว้ ริมฝีปากแนบลงบนแก้มของเธอ ดูดดื่มตรงที่บวมแดง
"เจ็บ..." เริ่นชูฉิงอดร้องออกมาไม่ได้
"ความเจ็บนี้ ฉันเป็นคนทำ!" เขาพูดเสียงต่ำ
ในขณะนั้น รถคันหนึ่งจอดอยู่ที่สี่แยก รอไฟแดงเปลี่ยนเป็นเขียว
บนรถ ซู่อวี๋เอ๋อกำลังคุยโทรศัพท์อวดสร้อยข้อมือไข่มุกที่เจียงหวยซื้อให้กับเพื่อน แต่สายตาของเจียงหวยกลับเหลือบไปเห็นเงาร่างข้างถนนโดยบังเอิญ แล้วก็ชะงักไป
นั่นคือเริ่นชูฉิง!
และตอนนี้เธอกำลังกอดกับผู้ชายคนหนึ่ง ชายคนนั้นกำลังจูบเธออยู่ เขาเป็นใคร? เป็นหนุ่มหน้าตาดีที่อวี๋เอ๋อเคยพูดถึงใช่ไหม?
ขณะที่กำลังคิด จู่ๆ ชายคนนั้นก็ราวกับรู้สึกได้ หันหน้ามามองทางนี้
ในชั่วขณะนั้น หัวใจของเจียงหวยกระตุกวูบ ใบหน้านี้คือ...


## บทที่ 9 ฉันไม่ใช่เขา

"ทำไมล่ะ ไฟเขียวแล้วนะ ทำไมไม่ขับ" ซู่อวี๋เอ๋อที่นั่งข้างๆ คุยโทรศัพท์เสร็จแล้ว เห็นไฟข้างหน้าเปลี่ยนเป็นสีเขียว จึงเอ่ยปากถาม
"ไม่...ไม่มีอะไร" เจียงหวยละสายตากลับมา เหยียบคันเร่ง ขับผ่านแยกไป
เมื่อครู่คงเป็นเขาตาฝาดไปแน่ๆ ผู้ชายคนนั้น เป็นถึงบุคคลระดับสูง จะเป็นไปได้ยังไงที่จะมาอยู่ข้างๆ เริ่นชูฉิง
คงเป็นแค่หนุ่มหน้าตาดีที่มีหน้าตาคล้ายๆ กันแน่ๆ!
————
"นายก็เป็นน้องชายของฉัน ถึงเราจะไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด แต่นายก็เป็นครอบครัวของฉัน" เริ่นชูฉิงพยายามหันหน้าหนีพลางพูด
"งั้นระหว่างฉันกับไอ้หมอนั่น ใครสำคัญกว่ากันสำหรับเธอ" เขาจ้องมองเธอพลางถาม น้ำเสียงแฝงความริษยาที่แทบสังเกตไม่เห็น
"สำหรับฉัน พวกนายสำคัญเท่ากันทั้งคู่!" เธอตอบ
นิ้วมือของเขาลูบไล้ริมฝีปากของเธอเบาๆ นุ่มนวลและอบอุ่น ทำให้เขานึกถึงรสจูบบนริมฝีปากนั้น ทันใดนั้น แววตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นลึกล้ำ ความปรารถนาบางอย่างพลุ่งพล่านอยู่ในร่างกาย
"ฉันไม่ชอบคำว่า 'ทั้งคู่' นะ ถ้าฉันไม่ใช่คนที่สำคัญที่สุดสำหรับเธอ งั้นฉันขอให้เธอไม่ต้องให้อะไรฉันเลยดีกว่า เหมือนตอนนั้นที่ทิ้งฉันไป มันจะได้ชัดเจนกว่า!" เวินมู่ชิงพูดเสียงต่ำ
เริ่นชูฉิงรู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมาตามสันหลังทันที สัญชาตญาณบางอย่างทำให้เธออยากถอยหลังหนี อยากสร้างระยะห่างระหว่างพวกเขา
แต่ในวินาถัดมา มือของเขาก็รวบเอวเธอ ดึงเธาเข้าสู่อ้อมกอดของเขา
"งั้นเธอจะทิ้งฉันอีกครั้งหรือ" เขาก้มหน้ามองเธอพลางถาม
ดวงตาคู่นั้นลึกราวกับทะเลลึก เงียบสงบไร้คลื่น แต่กลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนจะถูกกลืนกินได้ทุกเมื่อ
ครั้งหนึ่ง ดวงตาคู่นี้ เมื่อตอนที่เธอบอกว่าพวกเขาไม่มีความสัมพันธ์อะไรกัน มันมองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า ราวกับยอมรับชะตากรรมที่ถูกเธอทอดทิ้ง
สายตาแบบนั้น เธอจะไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต และไม่อยากให้ดวงตาคู่นี้ต้องแสดงแววตาแบบนั้นอีก
"ไม่ ฉันจะไม่ทิ้งนายอีกแล้ว" เธอได้ยินเสียงตัวเองพูดออกมาแบบนั้น
มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ภูเขาในฤดูใบไม้ผลิยังไม่งดงามเท่า!
"ดีมาก นี่เป็นทางเลือกที่พี่สาวตัดสินใจเอง ดังนั้น อย่าได้เสียใจนะ!" เสียงกระซิบ ราวกับดนตรีที่ไพเราะที่สุด ดังก้องอยู่ข้างหูเธอ
————
ตระกูลเวิน ตระกูลอันดับหนึ่งแห่งเมืองเหยียนเฉิง
แต่ก็ถูกขนานนามว่าเป็นตระกูลคนบ้า
ตระกูลเวินยึดถือกฎแห่งการคัดเลือกโดยธรรมชาติ ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะอยู่รอด!
ในตระกูลเวิน ไม่มีความผูกพันทางสายเลือด แม้แต่ญาติพี่น้อง ก็พร้อมจะแทงข้างหลัง พร้อมจะฆ่ากันตาย
ในรุ่นของท่านเฒ่าเวินเมื่อก่อน นอกจากท่านเฒ่าแล้ว พี่น้องคนอื่นๆ ล้วนตายหมด
ดังนั้นจึงมีคนพูดว่า พี่น้องของท่านเฒ่าเวินล้วนถูกเขากำจัด อาจกล่าวได้ว่าเขาได้สืบทอดตระกูลเวินโดยเหยียบย่ำบนซากศพของพี่น้อง
และในตอนนี้ ในห้องรับแขกของคฤหาสน์ใหญ่ครอบครัวเวิน ท่านเฒ่าเวินมองหลานชายคนเล็กด้วยสายตาคมกริบ
"ได้ยินว่าเจ้าไปอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง?"
เวินมู่ชิงนั่งอยู่บนโซฟา เล่นไฟแช็กเก่าๆ อย่างเกียจคร้าน "คุณปู่มีข่าวคราวไวดีนะครับ"
เมื่อท่านเฒ่ารู้ว่าเขาอยู่ร่วมกับเริ่นชูฉิง ตัวตนของเริ่นชูฉิง คงจะรู้กันหมดแล้วแน่!
"ข้าจำได้ว่าตอนที่ข้าจ่ายเงินพาเจ้าไป เด็กผู้หญิงคนนั้นเคยพูดว่า ไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับเจ้าอีกแล้ว เจ้าคงไม่ได้ลืมไปใช่ไหม" ท่านเฒ่าเวินเตือน
"จะลืมได้อย่างไรล่ะครับ" เวินมู่ชิงยิ้ม แต่แววตากลับเย็นชา ประโยคนั้น เขาไม่เคยลืมแม้แต่วันเดียว
"แล้วเจ้ายังไปอยู่กับนางอีก?"
"น่าสนใจไม่ใช่หรือ?" มุมปากของเขายิ่งยกสูงขึ้น
ราวกับนายพรานที่พบเหยื่อที่น่าสนใจ จึงต้องแกล้งเล่นกับเหยื่อให้สนุกก่อนที่จะฆ่ามัน
"ถ้าเจ้าคิดว่าผู้หญิงคนนั้นน่าสนใจ อยากจะเล่นสนุกก็ไม่เป็นไร แต่จำไว้ อย่าเป็นเหมือนพ่อของเจ้า ที่ยอมสละทุกสิ่งที่ควรได้เพื่อผู้หญิง" ท่านเฒ่าเวินเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชา
สำหรับลูกชายคนเล็กที่ไร้ความสามารถ เขายังไม่เคยให้อภัย และแน่นอน ก็ไม่อนุญาตให้นำอัฐิของลูกชายไปฝังในสุสานตระกูลเวิน
ตั้งแต่ตอนที่ลูกชายคนเล็กทิ้งทุกอย่างของตระกูลเวินไปเพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง เขาก็ถือว่าไม่มีลูกชายคนนี้อีกต่อไป!
แต่หลานชายคนนี้ทำให้เขาพอใจมาก
ทั้งฉลาดหลักแหลม ทั้งโหดเหี้ยม และกระหายเลือด!
ในสายตาของเขา มีเพียงคนแบบนี้เท่านั้นที่จะนำพาตระกูลเวินให้รุ่งเรืองตลอดไป!
เขาฝากความหวังไว้กับหลานชายคนนี้มาก
เวินมู่ชิงก้มมองไฟแช็กเก่าๆ ในมือ ไฟแช็กอันนี้เคยเป็นของพ่อ ว่ากันว่าเป็นของขวัญแทนใจที่แม่มอบให้พ่อในตอนนั้น
ตอนที่คุณปู่พาเขาไป เหตุผลที่เขานำไฟแช็กอันนี้ติดตัวไปด้วย ก็เพื่อเตือนตัวเองว่าอย่ายอมสละทุกอย่างเพื่อผู้หญิง!
"ผมไม่มีทางเป็นเหมือนพ่อแน่นอน ผมไม่ใช่เขา!"
————
เริ่นชูฉิงนั่งยองๆ อยู่หลังเงาต้นไม้หน้าประตูโรงเรียนมัธยม มองนักเรียนที่เดินเข้าออกโรงเรียน มองหาร่างที่เธออยากพบในหมู่คนเหล่านั้น
เสี่ยวหยวน... ตอนที่พวกเขาแยกจากกัน เขายังมีอายุแค่ 7 ขวบ
เพราะหลังจากแม่คลอดเสี่ยวหยวน ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง และพ่อเลี้ยงก็ยุ่งกับงาน เสี่ยวหยวนจึงถูกส่งไปอยู่กับย่าที่บ้านนอก จนกระทั่งเสี่ยวหยวนอายุ 7 ขวบ จึงกลับมาเรียนในเมือง
แต่ใครจะคิดว่า หลังจากเสี่ยวหยวนกลับมาเมืองไม่นาน ก็เกิดอุบัติเหตุรถชน เธอสูญเสียทั้งแม่และพ่อเลี้ยง ส่วนเสี่ยวหยวนก็สูญเสียพ่อแม่แท้ๆ ของเขา!
เนื่องจากตอนนั้นเธอยังเป็นนักเรียน สิทธิ์ในการปกครองจึงตกเป็นของป้าของเสี่ยวหยวน ซึ่งก็คือน้องสาวของพ่อเลี้ยง
และเธอแทบจะสละมรดกทั้งหมด หวังเพียงว่าป้าของเสี่ยวหยวนจะดูแลเขาให้ดี
ตอนนี้ ไม่รู้ว่าเธอจะได้เจอเสี่ยวหยวนอีกกี่ครั้ง! คิดถึงตรงนี้ เริ่นชูฉิงอดที่จะยิ้มขมขื่นไม่ได้
ญาติทางฝั่งเสี่ยวหยวนทั้งหมดต่างรังเกียจและเกลียดชังเธอ แม้ตามกฎหมายเธอจะมีสิทธิ์เยี่ยม แต่คนตระกูลฮั่นก็ไม่ยอมให้เธอเยี่ยมเลย!
ในตอนนั้นเอง เธอก็เห็นร่างของหานชูหยวน!
วัยรุ่นร่างสูงผอม ในชุดเสื้อเชิ้ตขาวกับกางเกงดำเรียบง่าย ให้ความรู้สึกสะอาดสดชื่น ประกอบกับใบหน้าที่งดงาม ย่อมมีผู้หญิงหลายคนเดินตามเป็นธรรมดา
เริ่นชูฉิงเข้าใจผู้หญิงที่เดินตามหานชูหยวนดี เพราะหน้าตาของเสี่ยวหยวนนั้น รวมจุดเด่นของทั้งพ่อและแม่ โดยเฉพาะดวงตาคมเหมือนตาแมว สวยมาก และเหมือนดวงตาของแม่มาก!
แต่ก่อนแม่ชอบบอกเธอว่า "ฉิงฉิง รู้ไหมว่าอะไรที่สวยที่สุดในตัวแม่? ก็คือดวงตาคู่นี้ไง แม่น่ะ อาศัยดวงตาคู่นี้ที่ดึงดูดคน ถึงได้มีชีวิตที่ดีขึ้นเรื่อยๆ"
ทันใดนั้น มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งเข้าไปหา ใบหน้าแดงก่ำ ยื่นจดหมายรักให้หานชูหยวน แต่หานชูหยวนกลับไม่รับ เพียงแต่พูดอะไรบางอย่างกับเธอ จากนั้นสีหน้าของผู้หญิงคนนั้นก็เปลี่ยนเป็นแย่มาก และคนรอบข้างเธอก็มองหานชูหยวนด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ
เสี่ยวหยวนพูดอะไรไป? ในขณะที่เริ่นชูฉิงกำลังคิด ก็ได้ยินผู้หญิงคนนั้นพูดเสียงดังว่า "แล้วเธอล่ะ? เธอคิดว่าเธอสามารถพิสูจน์ความรักด้วยการตายได้เหรอ?"
"แน่นอนสิ!" ใบหน้าขาวของวัยรุ่นเผยรอยยิ้มสดใส "ถ้าแค่นี้ยังทำไม่ได้ แล้วฉันจะเชื่อได้ยังไงว่าเธอรักฉันจริงๆ อย่างที่เธอพูด?"
"เธอบ้าไปแล้ว!" ผู้หญิงคนนั้นตะโกนอย่างโกรธเคือง
หานชูหยวนก้มตาลงอย่างไม่ใส่ใจ "ดังนั้น ความรักที่เธอบอกว่ามีให้ฉัน ก็แค่นี้เอง ใช่ไหม?"
ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธ โกรธจนยื่นมือไปผลักหานชูหยวน!
หานชูหยวนมองมือที่ผลักมาอย่างเฉยชา แต่ไม่ได้หลบ กลับปล่อยให้แรงผลักนั้นดันเขาไปกลางถนน
รถยนต์คันหนึ่งกำลังแล่นมา ดูเหมือนจะชนหานชูหยวน นักเรียนที่เห็นเหตุการณ์หน้าประตูโรงเรียนต่างกรีดร้องด้วยความตกใจ


## บทที่ 10 บาดแผลของเธอ

เด็กสาวที่ผลักหานชูหยวนนั้น ใบหน้าของเธอซีดขาวในทันที
แต่ในวินาทีที่รถกำลังจะชนหานชูหยวนนั้น ร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว กอดเขาแล้วกลิ้งไปด้านข้าง
รถวิ่งผ่านข้างตัวพวกเขาไป
"เสี่ยวหยวน! เป็นอะไรหรือเปล่า มีอะไรบาดเจ็บไหม?" เริ่นชูฉิงตะโกนถามด้วยความกังวล
หานชูหยวนค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง คนที่ช่วยชีวิตเขา—คนที่เขาควรจะเรียกว่าพี่สาว!
แต่ตั้งแต่เด็กจนโต เวลาที่เขาได้อยู่กับเธอนั้น นับครั้งได้ด้วยนิ้วมือ!
"ทำไมต้องช่วยผมด้วย?" เสียงใสๆ แบบวัยรุ่นดังออกมาจากปากของเขา
"นายเป็นน้องชายของพี่ พี่ก็ต้องช่วยสิ!" เริ่นชูฉิงตอบอย่างเป็นธรรมชาติ
"น้องชาย? แต่ผมไม่เคยคิดว่าคุณเป็นพี่สาวเลยนะ" หานชูหยวนพูดเรียบๆ
สีหน้าของเริ่นชูฉิงซีดลงเล็กน้อย "ฉัน...ฉันรู้ แต่ยังไงสำหรับฉัน นายก็เป็นน้องชาย เป็นคนที่ฉันยอมสละชีวิตเพื่อช่วย!"
ดวงตาของหานชูหยวนวาววับ จู่ๆ ก็โน้มตัวเข้าไปใกล้หูของเริ่นชูฉิง กระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน "แต่รู้ไหม? เมื่อกี้ผมเห็นรถวิ่งมาแล้ว เลยตั้งใจให้ตัวเองถูกผลัก"
ม่านตาของเริ่นชูฉิงหดตัวทันที มองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ "ทำไม?"
"เพราะผมอยากรู้ว่าผมจะตายไหม น่าเสียดายที่ดูเหมือนจะไม่ตายนะ" หานชูหยวนเบ้ปาก ลุกขึ้นยืนมองเริ่นชูฉิงที่ยังนั่งอยู่บนพื้นจากที่สูง "ต่อไปอย่าทำเรื่องไร้สาระแบบนี้อีก ผมไม่ต้องการให้คุณช่วย!"
ดวงตาคู่สวยนั้นเต็มไปด้วยความเฉยชาต่อความเป็นความตาย ราวกับว่าเขาไม่สนใจแม้แต่ชีวิตของตัวเอง!
จนกระทั่งหานชูหยวนจากไป เริ่นชูฉิงถึงค่อยๆ ได้สติ
"เอ๊ะ แขนของคุณมีเลือดออกนะ!" มีคนข้างๆ ร้องอุทานขึ้น
เริ่นชูฉิงถึงได้สังเกตเห็นว่า ที่ข้อศอกของเธอมีเลือดซึมออกมา เลือดสีแดงเข้มซึมผ่านแขนเสื้อเชิ้ตสีขาว ดูเด่นชัดเป็นพิเศษ
"ไม่เป็นไร" เริ่นชูฉิงก้มหน้า เดินกะเผลกออกไปจากหน้าประตูโรงเรียน
ไม่ไกลนัก มีรถเบนท์ลีย์สีดำจอดอยู่ และคนในรถได้เห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นหน้าโรงเรียนเมื่อครู่
"คุณชายรอง จะ...ให้คนไปช่วยทำแผลให้คุณหนูเหรินไหมครับ?" เฉินจือไห่เอ่ยถาม
เวินมู่ชิงมองผ่านกระจกรถ เห็นร่างของเริ่นชูฉิงที่เดินกะเผลกจากไป
เลือดที่ซึมผ่านแขนเสื้อของเธอ ทำให้ดวงตาของเขาแสบร้อน
เวินมู่ชิงเล่นไฟแช็กเก่าๆ ในมือ สำหรับเขาแล้ว นี่เป็นแค่เกมเท่านั้น เพราะอยากดูว่าตอนนี้เธอที่บอกว่าจะรับผิดชอบต่อเขา จะรับผิดชอบได้ถึงขั้นไหน!
"ไม่ต้อง ไปบริษัทเถอะ" เวินมู่ชิงพูดเรียบๆ
เขาไม่ใช่พ่อ ดังนั้นจึงไม่มีทางเป็นเหมือนพ่อที่ทุ่มเททุกอย่างให้ผู้หญิง แล้วสุดท้ายก็ถูกผู้หญิงทำร้ายจนบาดเจ็บทั้งตัว!
————
เริ่นชูฉิงไปโรงพยาบาล ทำแผลเล็กน้อย
ตอนนี้เธอเป็นมะเร็งเม็ดเลือด การห้ามเลือดจึงยากกว่าคนทั่วไป แม้แต่หมอที่ห้องฉุกเฉินที่ช่วยทำแผลให้เธอยังพึมพำ "เลือดของคุณห้ามยากจังเลยนะ คุณน่าจะตรวจดูหน่อย เจาะเลือดดูค่าเม็ดเลือด"
"ไม่ต้องค่ะ ฉันเป็นมะเร็งเม็ดเลือด เลือดเลยห้ามยากกว่าคนทั่วไปหน่อย" เริ่นชูฉิงตอบ เธอเห็นความสงสารและเห็นใจในดวงตาของหมอที่เคยชินกับความเป็นความตาย
ด้วยว่า อายุขนาดนี้ เป็นโรคแบบนี้ ยังเด็กเกินไป
เธอยิ้ม อย่างน้อยเธอก็รู้ว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ได้อีกหนึ่งปี สามารถจัดการเรื่องหลังความตายของตัวเองได้
หลังออกจากโรงพยาบาล เริ่นชูฉิงกลับไปที่อพาร์ตเมนต์ แต่กลับพบว่าเวินมู่ชิงอยู่บ้านแล้ว
ร่างสูงโปร่งนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น ให้ความรู้สึกถึงการมีตัวตนที่แรงกล้าจนไม่อาจมองข้าม
"พี่สาวเป็นอะไรหรือ บาดเจ็บหรือ?" เวินมู่ชิงจ้องมองขาที่เดินกะเผลกของเริ่นชูฉิง และผ้าพันแผลสีขาวที่พันอยู่ที่ข้อศอกถาม
"ฉันล้มลงโดยไม่ได้ตั้งใจ ข้อเท้าพลิก แล้วก็ถลอกนิดหน่อย แต่ได้ไปหาหมอมาแล้ว ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอก" เริ่นชูฉิงแกล้งยิ้มเหมือนไม่มีอะไร
เขาเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ "ดูเหมือนจะล้มหนักอยู่นะ"
"แค่ดูเหมือนจะหนัก จริงๆ อีกสองสามวันก็หาย หิวแล้วใช่ไหม วันนี้เราสั่งอาหารกันดีไหม อยากกินอะไร?"
ขณะที่เธอกำลังจะหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า เขาก็คว้ามือเธอไว้ทันที "พี่สาวโกหกผมหรือเปล่า?"
"ไม่นะ" เธอตอบ
แววตาเขาวูบไหว น่าเสียดาย เมื่อครู่เธอโกหกเขา
"ถ้างั้น ถ้าผมกับหานชูหยวนตกน้ำพร้อมกัน พี่จะช่วยใคร?"
คำถามที่ไม่คาดคิดทำให้เธอตั้งตัวไม่ทัน "อะไรนะ?"
"ผมกับหานชูหยวน ตกน้ำพร้อมกัน พี่จะช่วยใคร?" เขาถามซ้ำ
ดวงตาคมกริบคู่นั้น ราวกับรู้ว่าบาดแผลวันนี้ของเธอเกิดขึ้นได้อย่างไร!
"ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนั้นจริงๆ ฉันจะทุ่มเทสุดความสามารถเพื่อช่วยพวกเธอทั้งสองคน!" เริ่นชูฉิงตอบ เพราะสำหรับเธอ ไม่สามารถเลือกได้
"แต่ถ้าช่วยทั้งสองคนไม่ได้ล่ะ? ถ้าต้องมีคนตายหนึ่งคนล่ะ? แล้วพี่สาวจะเลือกใคร?" เสียงของเขาดังขึ้นอีกครั้งอย่างเย็นชา
เริ่นชูฉิงยิ้มบางๆ ทันที "ถ้าจำเป็นต้องมีคนตายหนึ่งคนจริงๆ ฉันก็จะเลือกให้ฉันตาย แล้วให้พวกเธออยู่รอด"
เขาขมวดคิ้ว รอยยิ้มของเธอในตอนนี้ ดูเหมือนมีบางอย่างที่จับต้องไม่ได้ ราวกับสายลมที่ไม่อาจรั้งไว้ได้ แม้ว่าเธอจะอยู่ตรงหน้าเขา แต่กลับไม่อาจจับต้องได้
ในอกของเขา ความหงุดหงิดที่ไม่อาจสลัดทิ้งได้พลันผุดขึ้นมา!
"พี่ไม่มีทางตาย!" เวินมู่ชิงพูดขึ้นทันที "ถึงพี่จะเลือกที่จะตาย ผมก็จะไม่ยอมให้พี่ตาย!"
ตราบใดที่เขาไม่อนุญาต เธอก็ตายไม่ได้!
เริ่นชูฉิงยกมือข้างที่ไม่บาดเจ็บขึ้นลูบใบหน้าของเวินมู่ชิงเบาๆ "ใช่แล้ว ฉันจะไม่ตายง่ายๆ หรอก!"
แต่... ก็คงมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานนัก
เธอไม่อยากให้เขามองเธอด้วยสายตาที่รู้ว่าเธอกำลังจะตาย แต่อยากใช้เวลาหนึ่งปีที่เหลืออยู่กับเขาอย่างมีความสุข
ดังนั้นจึงจำเป็นต้องปิดบังเขา หวังเพียงว่าวันหนึ่งเขาจะให้อภัยเธอ!
————
ยามค่ำ หลังอาบน้ำเสร็จ เวินมู่ชิงอุ้มเริ่นชูฉิงกลับห้องนอนของเธอ วางเธอลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง
"ขอบคุณนะ" เธอพูด
แต่เขากลับนั่งอยู่ที่ขอบเตียง ไม่ได้ลุกไปทันที กลับก้มลงมองข้อเท้าที่บวมแดงของเธอ "พี่บอกว่าไปหาหมอมาแล้ว มียาลดบวมไหม?"
"อ๋อ มี อยู่ในกระเป๋าน่ะ" เธอตอบ
เขาจึงหยิบยาออกมาจากกระเป๋าของเธอ เปิดฝา แล้วทายาให้เธออย่างระมัดระวัง
ยาเย็นๆ ภายใต้การนวดของนิ้วมือเขา ทำให้ข้อเท้าที่บวมแดงรู้สึกสบายขึ้น
แต่หลังจากทายาเสร็จ นิ้วมือของเวินมู่ชิงก็ไม่ได้ละจากข้อเท้าของเธอ กลับบีบข้อเท้าเธอเบาๆ
"เป็นอะไรหรือ?" เริ่นชูฉิงถามอย่างแปลกใจ
"ข้อเท้าพี่สาวเล็กจัง รู้สึกเหมือนแค่บีบเบาๆ ก็จะหักได้เลย" เขาพึมพำ
"ฉันไม่ใช่แก้วนะ จะหักง่ายๆ ได้ยังไง" เริ่นชูฉิงหัวเราะ
"ถ้าบีบกระดูกข้อเท้าให้หัก พี่สาวก็คงไปไหนไม่ได้สินะ" เขาจ้องข้อเท้าของเธอ น้ำเสียงจริงจัง ทำให้เริ่นชูฉิงตัวแข็งทื่อ
ราวกับว่าเขาจะทำแบบนั้นจริงๆ!


## บทที่ 11 ความสงสัย

"เธอ..." เริ่นชูฉิงรู้สึกคอแห้งผาก
เวินมู่ชิงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ยิ้มให้เธอ "ผมแค่ล้อเล่นน่ะ ผมจะไปทำให้ข้อเท้าพี่สาวแตกได้ยังไงกัน" อีกอย่าง ถ้าจะไม่ให้เธอไปไหนได้ ก็มีวิธีอื่นอีกมากมาย ไม่จำเป็นต้องทำให้ข้อเท้าแตกหรอก
เริ่นชูฉิงถอนหายใจโล่งอก เธอคิดอะไรอยู่กันนะ อาชิงแค่ล้อเล่นกับเธอเท่านั้น แต่เมื่อกี้เธอกลับเชื่อจริงๆ เสียด้วย!
"แต่พี่สาวครับ ต่อไปนี้พี่จะไม่ทิ้งผมไปอีกจริงๆ ใช่ไหม?" เขาถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เริ่นชูฉิงมองเวินมู่ชิง ตอบว่า "ไม่ทิ้งแล้ว ต่อไปนี้ไม่ว่าพี่จะไปไหน ถ้าน้องอยากไปด้วย เราก็จะอยู่ด้วยกันตลอด" จนกว่าเธอจะตาย!
สายตาของเขาจับจ้องที่ใบหน้าเธอ แววตาดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย "งั้นดี เรามาเกี่ยวก้อยกัน!"
พูดจบ เขาก็ยื่นนิ้วก้อยข้างขวาออกมาก่อน
เริ่นชูฉิงรู้สึกตะลึง เกี่ยวก้อย... เธอเคยสอนเขาเรื่องนี้มาก่อน
เธอยื่นนิ้วก้อยออกไปเกี่ยวกับนิ้วของเขา "เกี่ยวก้อยสัญญา ใครผิดสัญญาต้องตายร้อยปี"
แค่ร้อยปี ช่างยาวนานเหลือเกิน
เมื่อเวินมู่ชิงเดินออกจากห้องนอนของเริ่นชูฉิง เขาก้มมองนิ้วก้อยข้างขวาของตัวเอง "พี่สาว อย่าลืมสิ่งที่สัญญากับผมวันนี้นะ ถ้าหลอกผม ผมจะไม่ยอมปล่อยพี่ไปเด็ดขาด"
พูดจบ เขาก็จูบเบาๆ ที่นิ้วก้อย - ตรงที่นิ้วก้อยของเธอเคยสัมผัส
ราวกับว่าความอบอุ่นของเธอยังคงหลงเหลืออยู่ที่นั่น
ในดวงตาคมของเขามีความผูกพันที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันสังเกต!
————
ช่วงนี้เจียงหวยรู้สึกกังวลใจตลอด คืนนั้นผู้ชายที่ยืนอยู่กับเริ่นชูฉิง เป็นเวินมู่ชิงจากตระกูลเวินจริงหรือ?
เวินมู่ชิงแทบไม่เคยปรากฏตัวในสื่อ เขาเคยเห็นเวินมู่ชิงแค่ครั้งเดียวในงานธุรกิจ แถมยังอยู่ห่างกันพอสมควร
เวินมู่ชิงกับเริ่นชูฉิง คิดยังไงก็ไม่น่าจะมีความเกี่ยวข้องกันเลย!
อีกอย่าง คืนนั้นฟ้ามืดแล้ว เขาก็นั่งอยู่ในรถมองออกไป อาจจะมองผิดก็ได้ บางทีผู้ชายคนนั้นอาจจะแค่หน้าคล้ายเวินมู่ชิงเท่านั้น
แต่ถึงอย่างนั้น เจียงหวยก็ยังขับรถมาที่บ้านของเริ่นชูฉิง
"เราคุยกันหน่อย!" พอเห็นเริ่นชูฉิง เจียงหวยก็พูดทันที
เริ่นชูฉิงยิ้มเยาะ "ฉันไม่คิดว่าเรามีอะไรต้องคุยกัน"
"เธอลาออกกะทันหัน งานที่ต้องส่งมอบบางส่วนยังไม่เรียบร้อย โดยเฉพาะงานส่งมอบที่แผนกวิจัยและพัฒนา" เจียงหวยพูด
แผนกวิจัยและพัฒนาก่อนหน้านี้อยู่ในความรับผิดชอบของเริ่นชูฉิง หลังจากเริ่นชูฉิงจากไป งานส่วนใหญ่ที่แผนกวิจัยและพัฒนาก็หยุดชะงัก
แต่เจียงหวยไม่ได้รู้สึกว่าเริ่นชูฉิงสำคัญอะไรนัก ในเมื่อมีเงินพอ เขาก็หาคนที่เก่งกว่ามาทำวิจัยและพัฒนาได้ ในความคิดของเขา เริ่นชูฉิงไม่ใช่คนที่ไม่สามารถทดแทนได้
ที่พูดแบบนี้ตอนนี้ ก็แค่เพื่อให้ได้คุยกับเริ่นชูฉิงต่อเท่านั้น
เริ่นชูฉิงขมวดคิ้ว "ก็ได้ เราคุยกันได้ แต่เปลี่ยนที่" เธอมีของวิจัยบางอย่างและสมุดบันทึกยังอยู่ที่ห้องแล็บในบริษัท ก็ควรจะไปจัดการให้เรียบร้อย
แต่เธอไม่อยากให้เจียงหวยก้าวเข้ามาในบ้านที่เธออยู่กับอาชิง มันจะทำให้สถานที่ของเธอสกปรก!
ทั้งสองจึงมาที่ภัตตาคารหรู ซึ่งเจียงหวยเป็นคนเลือก
"นี่เป็นร้านอาหารที่ผมมาบ่อย อาหารก็ใช้ได้" เจียงหวยพูด
เริ่นชูฉิงมองสำรวจสูทแบรนด์เนมที่เจียงหวยสวมใส่ และนาฬิกาข้อมือราคากว่าล้านที่เขาสวม
ก็สมควรแล้ว ตอนนี้เจียงหวยรวยแล้ว แม้แต่ร้านอาหารที่ต้องจ่ายหลายพันต่อมื้อแบบนี้ ก็กลายเป็นที่ที่เขามาบ่อยๆ
"ดูเหมือนคุณจะพาซู่อวี๋เอ๋อมาที่นี่บ่อยๆ สินะ เพราะตอนก่อนคุณไม่เคยพาฉันมาที่นี่เลย" เริ่นชูฉิงพูดเสียงเย็นชา
สีหน้าของเจียงหวยฉายแววเก้อกระดาก "ก็เพราะคุณไม่ชอบที่หรูหราแบบนี้นี่"
เริ่นชูฉิงมองอีกฝ่ายอย่างเยาะหยัน "ใครบ้างที่ไม่ชอบของดีๆ แต่ก่อนฉันโง่เอง คิดแต่ว่าคุณกำลังเริ่มธุรกิจ อยากช่วยคุณประหยัด พูดถึงคบกันมา 5 ปี คุณไม่เคยซื้อของขวัญอะไรให้ฉันเลย แต่ซู่อวี๋เอ๋อกลับมีของแบรนด์เนมเต็มตัว เจียงหวย คุณช่างใจกว้างจริงๆ"
เจียงหวยโกรธจนหน้าแดง "พอได้แล้ว เริ่นชูฉิง คนที่บอกจะยกเลิกหมั้นจะเลิกกันก็คือคุณ! ป่านนี้แล้วยังจะมาบ่นอะไรอีก!"
เริ่นชูฉิงมองคนตรงหน้า แต่แววตากลับสงบนิ่ง "เจียงหวย คุณพูดถูก ฉันเองที่ไม่ต้องการคุณ!"
หัวใจเขาสั่นสะท้านขึ้นมาทันที แววตาเย็นชาของเธอทำให้ใจเขาหวั่นไหว ราวกับมีบางสิ่งที่สูญเสียไปอย่างสิ้นเชิง
ไม่! เขาได้มันมาแล้ว ได้อวี๋เอ๋อที่เขาคิดถึงตลอดมาแล้ว
ส่วนเริ่นชูฉิง ตั้งแต่แรกเขาแค่สงสารที่เธอชอบเขามาตลอด ถึงได้คบกับเธอเท่านั้นเอง!
เขาทำหน้าที่แฟนอยู่กับเริ่นชูฉิงมาห้าปี เธอก็ควรจะพอใจได้แล้ว!
"เรื่องแผนกวิจัยและพัฒนา อีกไม่กี่วันฉันจะกลับไปส่งมอบงานด้านการพัฒนาผลิตภัณฑ์ ส่วนที่เป็นของบริษัทก็จะให้ทีมวิจัยของบริษัทดำเนินการต่อ แต่ผลิตภัณฑ์ที่เป็นของส่วนตัวฉัน ฉันจะเอากลับไป" เริ่นชูฉิงพูด
"ในเมื่อเป็นผลิตภัณฑ์ที่พัฒนาในห้องแล็บของบริษัท ก็ควรเป็นของบริษัททั้งหมด!" เจียงหวยรีบพูดทันที
"ในสัญญาที่ฉันเซ็นตอนแรกระบุไว้ชัดเจนว่า งานวิจัยส่วนตัวสามารถใช้ห้องแล็บของบริษัทได้ และฉันจะจ่ายค่าใช้จ่ายตามเวลาที่ใช้ ซึ่งฉันก็จ่ายให้บริษัทไปแล้ว ทางการเงินมีบันทึกทั้งหมด" เริ่นชูฉิงพูด
สีหน้าเจียงหวยเปลี่ยนเป็นไม่พอใจ แต่นี่ก็ไม่ใช่จุดประสงค์หลักที่เขานัดเจอเริ่นชูฉิงวันนี้
"ก็ได้ ผลิตภัณฑ์ส่วนตัวคุณก็เอากลับไปได้ แล้วก็ ผมอยากถามอะไรคุณอย่างหนึ่ง คุณรู้จักคนของบ้านเวินไหม?"
คำถามที่ไม่คาดคิดนี้ทำให้เริ่นชูฉิงชะงัก "บ้านเวิน บ้านเวินไหนเหรอ?"
"ในเมืองเหยียนเฉิงมีบ้านเวินกี่ตระกูลกัน?" เจียงหวยพูด "คุณรู้จักคุณชายรองเวินไหม?"
ขณะถามคำถามนี้ เจียงหวยรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา พยายามสังเกตสีหน้าของเริ่นชูฉิงอย่างละเอียด
"ฉันจะไปรู้จักคนของบ้านเวินได้ยังไง ยิ่งเป็นคุณชายรองเวินที่มีชื่อเสียงโด่งดังนั่น" เริ่นชูฉิงหัวเราะเยาะ
แม้จะไม่เคยเจอคุณชายรองเวิน แต่ชื่อเสียงความ "บ้า" ของเขาก็เป็นที่เลื่องลือ
ในเมืองเหยียนเฉิง เขาว่ากันว่าจะไปหาเรื่องใครก็ได้ แต่อย่าไปหาเรื่องคุณชายรองเวินคนนี้ เพราะถ้าไปยั่วโมโหเขาเข้า อาจถึงขั้นอยากตายยังตายไม่ได้!
ตอนนี้เริ่นชูฉิงยังไม่ได้เชื่อมโยงคุณชายรองเวินกับอาชิง
เพราะแต่ก่อนอาชิงไม่ได้ใช้แซ่เวิน แต่ใช้แซ่ของแม่แท้ๆ คือแซ่หลิน ชื่อหลินชิง ส่วนแซ่เวินนั้น เป็นตอนที่เขากลับไปอยู่บ้านเวินแล้วเปลี่ยน จากนั้นก็ใช้ชื่อตามลำดับขั้นของรุ่นมู่ในตระกูลเวิน
เจียงหวยมองสีหน้าของเริ่นชูฉิง ดูไม่เหมือนแกล้งทำ
งั้นผู้ชายที่เขาเห็นคืนนั้น เป็นแค่คนที่หน้าคล้ายคุณชายรองเวินจริงๆ?
คิดถึงตรงนี้ เจียงหวยก็ถอนหายใจโล่งอก
ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้น "ทำไมพวกคุณถึงมาอยู่ที่นี่?"


## บทที่ 12 นี่คือสิ่งที่เธอมอบให้ฉันหรือ

สีหน้าของเจียงหวยแข็งค้างไปทันที เริ่นชูฉิงหันไปมอง เห็นซู่อวี๋เอ๋อกับจ้าวเชี่ยนซันเดินเข้ามา
"เริ่นชูฉิง เธอไม่รู้จักอายเลยนะ ตอนนี้เจียงหวยคบกับอวี๋เอ๋อแล้ว แต่เธอยังไม่ยอมเลิกราอีก เธอติดใจการเป็นมือที่สามหรือไง?"
จ้าวเชี่ยนซันเห็นเริ่นชูฉิงก็รีบพูดเสียงดังขึ้นมาทันที เห็นได้ชัดว่าต้องการให้คนรอบข้างได้ยิน
ซู่อวี๋เอ๋อทำท่าอดทนและน้อยใจ "เชียนซัน อย่าพูดแบบนั้นเลย ฉันเชื่อว่าชูฉิงไม่ใช่คนแบบนั้น อีกอย่างเจียงหวยก็ไม่ได้รักเธอ ฉันก็ไม่อยากให้ชูฉิงต้องเจ็บ"
ช่างแสดงความใจดีจริงๆ!
เริ่นชูฉิงอยากจะปรบมือให้ซู่อวี๋เอ๋อเสียจริง!
"เธอไม่อยากให้ฉันเจ็บงั้นเหรอ? แต่เธอรู้ดีว่าฉันกับเจียงหวยกำลังคบกันอยู่ แต่เธอก็แอบคบกับเขาลับหลังฉัน ซู่อวี๋เอ๋อ ตอนนั้นเธอไม่เคยคิดบ้างเหรอว่าฉันจะเจ็บ?" เริ่นชูฉิงหัวเราะเยาะพูด
คนรอบข้างที่หันมามองเพราะจ้าวเชี่ยนซันตั้งใจพูดเสียงดัง ตอนนี้เริ่มมองซู่อวี๋เอ๋อด้วยสายตาดูถูก
ที่แท้ผู้หญิงคนนี้นี่เองที่เป็นมือที่สาม!
สีหน้าของซู่อวี๋เอ๋อซีดลง
จ้าวเชี่ยนซันรีบพูด "เธอโดนทำร้ายก็สมควรแล้ว เธอรู้ดีว่าเจียงหวยรักอวี๋เอ๋อ แต่เธอก็ยังจงใจคบกับเจียงหวยตอนที่อวี๋เอ๋อไปเรียนต่างประเทศ! น่าเสียดายที่เธอเสียแรงเปล่า เจียงหวยบอกเองว่าอวี๋เอ๋อคือดวงดาวแห่งโชคลาภของเขา ถ้าไม่มีอวี๋เอ๋อ เขาคงไม่ประสบความสำเร็จขนาดนี้!"
ดวงดาวแห่งโชคลาภ? เริ่นชูฉิงยิ้มออกมาทันที หันไปมองเจียงหวย "เธอคิดว่าความสำเร็จของบริษัทตอนนี้ เป็นเพราะซู่อวี๋เอ๋อเป็นดวงดาวแห่งโชคลาภของเธองั้นเหรอ?"
สายตาของเธอทำให้เจียงหวยรู้สึกไม่มั่นใจ แต่แล้วเขาก็จ้องกลับมาที่เริ่นชูฉิง "ใช่แล้วจะเป็นไร ถ้าไม่ใช่เพื่ออวี๋เอ๋อ ฉันคงไม่คิดจะเริ่มธุรกิจ และคงไม่ได้ทุกอย่างที่มีในตอนนี้"
เริ่นชูฉิงรู้สึกว่าผู้ชายตรงหน้านี้กำลังทำลายมาตรฐานต่ำสุดของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า
เธอทุ่มเททำงานให้บริษัทของเขาอย่างขยันขันแข็ง ทุ่มเทแรงกายแรงใจ ทำงานไม่มีวันหยุด แต่ผู้ชายคนนี้กลับมองว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดา
แต่กลับยกย่องคนที่ไม่เคยช่วยอะไรบริษัทเลยว่าเป็นดวงดาวแห่งโชคลาภ
"อ้อ ที่แท้เธอคิดว่าทุกอย่างที่เธอมีตอนนี้เป็นเพราะซู่อวี๋เอ๋อ งั้นก็หวังว่าเมื่อเธอสูญเสียทุกอย่างไป ซู่อวี๋เอ๋อจะยังอยู่ข้างเธอ ไม่ใช่ทิ้งเธอไปเหมือนตอนนั้นโดยไม่แม้แต่จะสนใจ" เริ่นชูฉิงพูดเสียงเย็น
สีหน้าเจียงหวยไม่ดี ซู่อวี๋เอ๋อทำหน้าน้อยใจ "ฉัน... ฉันไม่ได้..."
เริ่นชูฉิงไม่สนใจคู่รักสารเลวนี่ ลุกขึ้นจะเดินออกไป
"เริ่นชูฉิง เธอพูดแบบนี้กับอวี๋เอ๋อได้ยังไง เธอกำลังสาปแช่งความรักของพวกเขาใช่ไหม? ไม่นึกเลยว่าเธอจะใจร้ายขนาดนี้!" จ้าวเชี่ยนซันยกมือขึ้นตบหน้าเริ่นชูฉิงทันที
เริ่นชูฉิงไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าถูกตบจนเบี่ยงไปด้านข้าง แก้มแดงขึ้นมาทันที
จ้าวเชี่ยนซันภูมิใจ คนอย่างเริ่นชูฉิง ตบไปก็แล้วไป "ฉันบอกให้รู้ไว้เลย ถ้าเธอยังกล้าพูดแบบนี้กับอวี๋เอ๋ออีก..."
เธอยังพูดไม่ทันจบ เสียง "แปะ" ก็ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นเริ่นชูฉิงที่ตบหน้าจ้าวเชี่ยนซันอย่างแรง
จ้าวเชี่ยนซันยกมือกุมแก้ม พูดอย่างไม่อยากเชื่อ "เธอกล้าตบฉัน?"
เริ่นชูฉิงหัวเราะ "เธอตบฉันได้ ทำไมฉันจะตบเธอไม่ได้ล่ะ?"
"เธอรู้ไหมฉันเป็นใคร? รู้ไหมพ่อฉัน ลุงฉันเป็นใคร..."
แต่คำพูดของเธอก็ถูกขัดขึ้นอีก "ก็แค่อาศัยพ่อกับลุงเท่านั้นแหละ ส่วนตัวเธอเองไม่ได้เป็นอะไรเลย เธอตบฉัน ทำไมฉันจะตบเธอกลับไม่ได้?"
จ้าวเชี่ยนซันแทบจะกัดฟันจนแตก
"เริ่นชูฉิง แกคอยดูเถอะ!"
เริ่นชูฉิงเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
จ้าวเชี่ยนซันจ้องมองแผ่นหลังของเริ่นชูฉิงด้วยความแค้น เธอจะต้องเอาคืนการถูกตบวันนี้ให้ได้สิบเท่า!
ในตอนนั้นเอง ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามา "คุณเจียงหวยใช่ไหมครับ ผมกู่ซาน ผู้ช่วยพิเศษของคุณฉิน ประธานบริษัท GGK คุณฉินทราบว่าคุณอยู่ที่ร้านอาหารนี้ อยากจะพบคุณครับ"
เจียงหวยและอีกสองคนได้สติกลับมา
จ้าวเชี่ยนซันที่ตอนแรกยังมีสีหน้าดุร้าย พอได้ยินคำพูดนี้ก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที
GGK แคปิตอล เธอก็เคยได้ยินมาก่อน เป็นกลุ่มทุนใหม่ที่น่าจับตามอง ทุกโครงการที่บริษัทนี้ลงทุนล้วนประสบความสำเร็จ
ด้วยเหตุนี้ GGK จึงกลายเป็นตำนานที่ไม่เคยพ่ายแพ้ในวงการการลงทุนในช่วงไม่กี่ปีมานี้
ถ้าเธอสามารถรู้จักกับบุคคลสำคัญแบบนี้ได้ มันก็จะเป็นทุนอย่างหนึ่งสำหรับเธอเช่นกัน
"ได้ครับ เชิญทางนี้" เจียงหวยพูดด้วยท่าทีสุภาพนอบน้อม
ซู่อวี๋เอ๋อและจ้าวเชี่ยนซันรีบตามไปติดๆ
กู่ซานขวางทางไว้ทันที "คุณฉินเชิญแค่คุณเจียงเท่านั้น"
เจียงหวยรีบชี้ไปที่ซู่อวี๋เอ๋อพลางพูดว่า "คนนี้คือคุณซู่อวี๋เอ๋อ หัวหน้าฝ่ายขายของบริษัทเรา การร่วมมือกับทาง GGK จะให้คุณซูเป็นผู้รับผิดชอบทั้งหมด"
แต่เดิมการร่วมมือระหว่างบริษัทกับ GGK ทางนั้นระบุให้เริ่นชูฉิงเป็นผู้รับผิดชอบ ตอนนี้เริ่นชูฉิงลาออกแล้ว ก็เปลี่ยนมาเป็นซู่อวี๋เอ๋อแทนตามธรรมชาติ
"งั้นคนนี้ก็คงเป็นคนที่ไม่เกี่ยวข้องสินะ" กู่ซานมองจ้าวเชี่ยนซันด้วยสายตาเย็นชา
"คุณเจ้าเป็นเพื่อนของพวกเรา" เจียงหวยพูด
"คนที่ไม่เกี่ยวข้อง ไม่มีคุณสมบัติที่จะพบคุณฉิน" กู่ซานพูด
สีหน้าของจ้าวเชี่ยนซันซีดขาวลงทันที
ซู่อวี๋เอ๋อมองจ้าวเชี่ยนซันด้วยสีหน้าขอโทษ "เชียนซัน ขอโทษนะ เธอ... กลับไปก่อนดีไหม เดี๋ยวฉันจะติดต่อไปหาเธอ"
จ้าวเชี่ยนซันพยักหน้าอย่างฝืนๆ แล้วรีบจากไป
เจียงหวยและซู่อวี๋เอ๋อตามกู่ซานไปถึงห้องรับรองห้องหนึ่ง
ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟาในห้อง
ชายคนนั้นสวมชุดสูทสีอ่อน ใบหน้าหล่อเหลา สูทเปิดอยู่ เสื้อเชิ้ตสีเข้มด้านในไม่ได้ติดกระดุมสองเม็ดบน เผยให้เห็นหน้าอกที่แข็งแรงอยู่รางๆ
แขนเสื้อของเขาพับขึ้น แขนท่อนล่างดูมีพลังความเป็นชายชัดเจน
แม้จะมีใบหน้าที่สง่างามละเอียดอ่อน แต่กลับให้ความรู้สึกดิบเถื่อน
ราวกับว่าเป็น... สัตว์ร้ายที่สวมหน้ากากมนุษย์!
แต่สัตว์ร้ายตัวนี้กลับดึงดูดผู้คนอย่างประหลาด ทำให้คนรู้สึกอยากพิชิต
ซู่อวี๋เอ๋อรู้สึกว่าเมื่อเอาเจียงหวยมาเทียบกับชายคนนี้ ดูไม่ได้เลย
คนนี้คือ... ประธาน GGK แคปิตอล?
"คุณฉิน นานไม่ได้พบกัน" เจียงหวยทักทายอย่างกระตือรือร้น "ผมกำลังจะติดต่อคุณฉินในอีกไม่กี่วันเพื่อคุยเรื่องการร่วมลงทุนพอดี!"
ฉินจิ่งจือเงยหน้าขึ้นมองเจียงหวยอย่างเกียจคร้าน "วันนี้ที่ผมเชิญท่านประธานเจียงมา ก็เพื่อจะคุยเรื่องการลงทุนนี่แหละ ได้ยินว่าผู้จัดการเริ่น เริ่นชูฉิง ลาออกจากบริษัทของคุณแล้ว จริงไหม?"
สีหน้าของเจียงหวยแข็งค้าง "ผู้จัดการเริ่นลาออกเพราะเรื่องส่วนตัวบางอย่างครับ"
"อ้อ เรื่องส่วนตัวอะไรหรือ?" ฉินจิ่งจือเลิกคิ้วถาม
"นี่... เธอไม่ได้บอก" เจียงหวยได้แต่ตอบอย่างกระอักกระอ่วน "แต่การลาออกของผู้จัดการเริ่นก็เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย งานร่วมลงทุน บริษัทเราจะให้ผู้จัดการซู ซู่อวี๋เอ๋อ รับผิดชอบทั้งหมดแทน"
ซู่อวี๋เอ๋อรีบก้าวไปข้างหน้า ยิ้มให้ฉินจิ่งจือพลางยื่นมือออกไปพูดว่า "คุณฉิน สวัสดีค่ะ ฉันคือซู่อวี๋เอ๋อ"
แต่ฉินจิ่งจือกลับไม่มีท่าทีจะจับมือด้วยเลย แม้แต่จะมองซู่อวี๋เอ๋อสักแวบก็ไม่
"ท่านประธานเจียง ผมจำได้ว่าตกลงกันไว้แต่แรกแล้วว่า การร่วมมือครั้งนี้จะให้ผู้จัดการเริ่น เริ่นชูฉิง เป็นผู้รับผิดชอบทั้งหมด แต่ตอนนี้คุณกลับเอาของแบบนี้มาให้ผม?"


## บทที่ 13 ชายที่น่ากลัว

ซู่อวี๋เอ๋อหน้าแดงด้วยความอับอาย สายตาไร้ที่พึ่งมองไปทางเจียงหวย
เจียงหวยรีบพูดว่า "คุณหนูซูเป็นหัวหน้าฝ่ายขายของบริษัทเรา เธอเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในการรับผิดชอบการร่วมมือกับ GGK ทั้งหมด"
ฉินจิ่งจือพูดอย่างเกียจคร้านว่า "แล้วหัวหน้าที่คุณพูดถึงคนนี้ เคยมีผลงานอะไรบ้าง? หรือเคยรับผิดชอบความร่วมมือขนาดใหญ่อะไร หรือมีผลงานที่น่าประทับใจอื่นๆ?"
เจียงหวยพูดไม่ออก ความจริงแล้ว ซู่อวี๋เอ๋อไม่มีอะไรเลย
แค่มีปริญญาจากต่างประเทศที่ไม่เกี่ยวกับการขายเลยสักนิด
"คุณฉิน ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่" ซู่อวี๋เอ๋อทำหน้าน่าสงสาร ที่หางตามีน้ำตาเอ่อคลอ
เธอรู้ว่าท่าทางแบบนี้ของเธอมักจะกระตุ้นสัญชาตญาณการปกป้องของผู้ชาย
แต่ฉินจิ่งจือกลับไม่แม้แต่จะมองซู่อวี๋เอ๋อ เขาพูดกับเจียงหวยว่า "ตอนแรกที่ผมตัดสินใจลงทุนในบริษัทของคุณ เพราะเห็นความสามารถในการพัฒนาและการขายของเริ่นชูฉิง คุณคงไม่คิดว่าไม่มีเธอ บริษัทของคุณจะยังมีคุณค่าเท่าเดิมหรอกนะ"
สีหน้าของเจียงหวยเปลี่ยนเป็นยากจะทน แม้แต่ซู่อวี๋เอ๋อก็ตกใจ
เป็นไปไม่ได้ GGK สนใจบริษัทของเจียงหวยเพราะเริ่นชูฉิง?!
"เมื่อเริ่นชูฉิงออกจากบริษัทแล้ว ผมว่าพวกเราก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว คุณไปได้" ฉินจิ่งจือพูดพลางลุกขึ้นเตรียมจะไป
แต่ตอนนี้เจียงหวยจะยอมให้อีกฝ่ายจากไปแบบนี้ได้อย่างไร
"คุณฉิน เราคุยกันได้..." เขายื่นมือจะคว้าตัวฉินจิ่งจือ
แต่ในวินาถัดมา เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดก็ดังออกมาจากปากของเจียงหวย
เห็นกู่ซานจับมือขวาของเจียงหวยไว้ ดึงเขาออกไปก่อนที่มือจะแตะตัวฉินจิ่งจือ
"คุณ... คุณปล่อยเขาเร็ว... ปล่อยเขา!" ซู่อวี๋เอ๋อที่อยู่ข้างๆ ตกใจร้องออกมา
แต่กู่ซานไม่ได้ปล่อยมือ กลับมองไปที่ฉินจิ่งจือ
เจียงหวยเจ็บจนหน้าซีดไร้เลือด เหงื่อเม็ดโตๆ ผุดออกมาที่หน้าผากไม่หยุด รู้สึกเหมือนจะเป็นลมไปด้วยความเจ็บปวด
"ผมเป็นคนที่ไม่ชอบคนที่ไม่รู้จักกาลเทศะที่สุด" ฉินจิ่งจือพูดเรียบๆ
"ผม... ผมแค่อยากคุยกับคุณฉิน... อีกครั้ง ไม่ได้มีเจตนาร้าย..." เจียงหวยรีบพูด
"ผมจะยกโทษให้คุณครั้งนี้ แต่บทเรียนก็ต้องมีบ้าง หักนิ้วสักนิ้วก็พอ" ฉินจิ่งจือพูดเบาๆ ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องธรรมดาทั่วไป
ก่อนที่ซู่อวี๋เอ๋อจะทันได้ตั้งตัว ก็ได้ยินเสียง "แกร๊ก" ของกระดูกหัก ตามด้วยเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของเจียงหวย แล้วเขาก็ทรุดลงกับพื้น กุมมือขวาแน่น
นิ้วชี้ขวาของเขาถูกหักไปแล้ว
ซู่อวี๋เอ๋อตกใจจนสูดหายใจเฮือก มองฉินจิ่งจืออย่างไม่อยากเชื่อ "คุณทำแบบนี้ได้ยังไง?"
"ทำไมผมจะทำไม่ได้?" ฉินจิ่งจือถามกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ในตอนนี้ ซู่อวี๋เอ๋อทั้งตัวสั่นไม่หยุด รู้สึกว่าสายตาของชายตรงหน้าที่มองเธอ เหมือนกำลังมองวัตถุไร้ชีวิต
ราวกับในสายตาเขา เธอเป็นเพียงสิ่งของที่ไม่มีชีวิต
ดังนั้นเขาถึงสามารถพูดคำพูดแบบนี้ออกมาได้โดยไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย
จนกระทั่งในห้องรับรองเหลือเพียงซู่อวี๋เอ๋อและเจียงหวยสองคน ร่างของซู่อวี๋เอ๋อก็ยังสั่นไม่หยุด
ผู้ชายคนนี้... น่ากลัวเหลือเกิน!
———
เมื่อเริ่นชูฉิงกลับถึงอพาร์ตเมนต์ เวินมู่ชิงยังไม่กลับมา เธอเดินเข้าห้องน้ำ ส่องกระจก
แก้มด้านซ้ายบวมแดง ดูน่ากลัวมาก
แม้ว่าเธอจะอยากใช้รองพื้นปกปิด แต่คงไม่สามารถปกปิดได้ในเร็วๆ นี้ ได้แต่ประคบเย็นแล้วทายาลดบวม
ขณะกำลังคิดอยู่ จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นข้างหูเธอ "หน้าเธอเป็นอะไร?"
เธอสะดุ้ง หันไปมอง ก็เห็นเวินมู่ชิงยืนอยู่ที่ประตูห้องน้ำ
"คุณกลับมาแล้วเหรอ" เธอพูด
เขาขมวดคิ้ว เดินเข้าห้องน้ำ ยกมือจับคางเธอ "เกิดอะไรขึ้น?"
"แค่เรื่องเล็กน้อย ไม่มีอะไร" เธอตอบอย่างไม่ใส่ใจ
"เรื่องเล็กน้อย?" เขาใช้นิ้วกลางลูบไล้บริเวณที่บวมแดงบนใบหน้าเธอ ทันใดนั้นเธอก็ร้องด้วยความเจ็บปวด
"ใครตบ?" น้ำเสียงของเวินมู่ชิงเย็นชาลงกว่าเดิม "ป้าของเสี่ยวหยวนน้องชายเธออีกแล้วใช่ไหม?"
"ไม่ใช่!" เริ่นชูฉิงรีบปฏิเสธ "เป็นจ้าวเชี่ยนซัน เพื่อนสมัยมหาลัยของฉัน คุณก็เคยเห็นเธอที่ห้างสรรพสินค้า"
"แล้วเธอยอมให้เขาตบเหรอ?" เขาถาม
"แน่นอนว่าไม่ใช่ ฉันก็ตบกลับไปเหมือนกัน" ดังนั้นก็ถือว่าหายกัน "ไม่ต้องห่วง ฉันก็ตบไม่เบาเหมือนกัน หน้าเธอคงไม่ดีไปกว่าฉันหรอก"
เวินมู่ชิงหลุบตาลง "ในเมื่อเธอรู้จักตอบโต้ แล้วทำไมตอนที่ป้าของหานชูหยวนตบเธอ เธอถึงไม่ตอบโต้ล่ะ?"
ดวงตาของเริ่นชูฉิงฉายแววขมขื่น เพราะพวกเขาเป็นคนของตระกูลฮั่น เป็นป้าที่เลี้ยงดูเสี่ยวหยวนอยู่
ถึงแม้เธอจะถูกตบ ถูกดูถูก หรือแม้แต่ถูกพวกเขาทำเรื่องร้ายแรงกว่านั้น เธอก็จะอดทน
สิ่งที่เธอติดค้างเสี่ยวหยวน คงไม่มีวันชดใช้ได้หมดจนกว่าเธอจะตาย
บรรยากาศรอบข้างเงียบงันไปชั่วขณะ
จู่ๆ เวินมู่ชิงก็ก้มหน้าลง ใช้ปลายลิ้นไล้แก้มของเริ่นชูฉิง เธอสะดุ้งและพยายามถอยหลังโดยสัญชาตญาณ
แต่เวินมู่ชิงได้ใช้มือข้างหนึ่งรั้งเอวเธอไว้ อีกมือจับคางเธอ ไม่ให้เธอขยับแม้แต่น้อย!
"อาชิง คุณ..."
ริมฝีปากของเขาจูบแก้มที่บาดเจ็บของเธอ กระตุ้นความเจ็บปวดบนแก้ม
"เจ็บ!" เธอร้องออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
"ในเมื่อเจ็บ ก็จงจำบทเรียนนี้ไว้ ต่อไปอย่าให้ใครตบอีก แม้ว่าเธอคิดว่าตบกลับได้ก็ไม่ได้ ฉันเคยบอกแล้วว่าฉันไม่ชอบให้พี่สาวมีรอยแผลจากคนอื่น ถ้าจะมีแผล ก็ต้องเป็นแผลที่ฉันทำให้เท่านั้น!" เขาพูดเสียงต่ำ
"แต่ว่า..." เริ่นชูฉิงยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ริมฝีปากของเวินมู่ชิงก็ไล้จากแก้มไปที่มุมปาก คาง...
"พี่สาวแค่บอกฉันว่าจำได้หรือไม่?"
เธอรู้สึกว่าทุกที่ที่เขาจูบผ่านร้อนผ่าวไปหมด "อาชิง อย่าทำแบบนี้..."
แต่เขาทำเหมือนไม่ได้ยิน ริมฝีปากยังคงไล้ลงไปเรื่อยๆ จูบที่ลำคอ ไหปลาร้า... ทุกจูบนำมาซึ่งความเจ็บปวด ทิ้งรอยจูบไว้บนร่างกายเธอทีละรอย
"จำได้หรือยัง?" เสียงเย็นชานั้น กับจูบที่ร้อนผ่าวนี้ ดูเหมือนจะตรงข้ามกันอย่างชัดเจน
สมองของเธอแทบจะว่างเปล่าไปหมด จนกระทั่งเธอร้องออกมา "จำ... จำได้แล้ว..." เขาถึงได้หยุดการกระทำ แล้วยิ้มให้เธอเบาๆ
"ในเมื่อพี่สาวจำได้แล้ว ก็ดี งั้นฉันจะทายาให้พี่สาว"
————
จ้าวเชี่ยนซันโดนเริ่นชูฉิงตบไป จะยอมเลิกราง่ายๆ ได้อย่างไร
เริ่นชูฉิงทำให้เธอเสียหน้าขนาดนี้ เธอต้องเอาคืนให้ได้!
แต่สิ่งที่เธอคาดไม่ถึงก็คือ ก่อนที่เธอจะกลับบ้านไปร้องไห้ฟ้องพ่อ พ่อกลับโกรธจัดตะโกนใส่เธอตอนกลางคืน "เธอไปทำอะไรข้างนอกกันแน่ ทำไมถึงไปทำให้คุณชายรองเวินไม่พอใจล่ะ?"
จ้าวเชี่ยนซันตกใจ "ฉัน... ฉันไม่รู้จักคุณชายรองเวินด้วยซ้ำ"
"แล้วทำไมบริษัทที่ร่วมมือกับโรงงานเราด้วยดีมาตลอด จู่ๆ ก็โทรมาบอกว่าจะยกเลิกความร่วมมือทั้งหมด? แถมยังบอกว่าเป็นเพราะเธอทำให้คุณชายรองเวินไม่พอใจ!" พ่อของเธอถามอย่างดุดัน
จ้าวเชี่ยนซันงุนงงไปหมด คุณชายรองเวิน เธอก็เคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับคนคนนี้
แต่ด้วยระดับการคบหาของเธอ จะไปรู้จักคุณชายรองเวินได้อย่างไร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการทำให้เขาไม่พอใจ!
"ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันไม่รู้จักคุณชายรองเวินจริงๆ นะคะ!" จ้าวเชี่ยนซันร้อนใจ
"เธอคิดว่าฉันไม่รู้หรือไง ปกติเธอชอบทำตัวเหลิงๆ ข้างนอก ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เธอไปทำให้เขาไม่พอใจเข้าโดยไม่ตั้งใจ!" พ่อเจ้าพูด "ยังไงก็ตาม ตอนนี้เธอต้องไปขอให้คุณชายรองยกโทษให้ ถ้าเรื่องนี้แก้ไขไม่ได้ ทั้งครอบครัวเราก็จบ!"
จ้าวเชี่ยนซันกัดริมฝีปากล่างด้วยความกังวล ไปขอให้คุณชายรองเวินยกโทษให้? คนบ้าที่มีชื่อเสียงในเมืองเหยียนเฉิงคนนั้นน่ะหรือ?!


## บทที่ 14 เป็นเพียงเกม

วันรุ่งขึ้น พ่อเจ้าพาจ้าวเชี่ยนซันมาคอยอยู่หน้าบ้านตระกูลอุ่น จนในที่สุดก็เห็นรถของเวินมู่ชิงแล่นมาถึง
ทั้งสองรีบเดินเข้าไปหา
เฉินจือไห่ที่นั่งด้านหน้าลงจากรถ
พ่อเจ้าจำเฉินจือไห่ได้ว่าเป็นเลขาส่วนตัวของคุณชายรองเวิน เขาเคยมีโอกาสได้พบกันครั้งหนึ่งในงานเลี้ยง
"เลขาฯ เฉิน ผม...ผมคือเจ้า กว่างฟา จากโรงงานชิ้นส่วนเจ้า ขอความกรุณาช่วยให้ผมได้พบคุณชายรองด้วยครับ!" เจ้า กว่างฟาพูดพลางจ้องมองไปที่รถสีเทาเงินคันนั้นที่อยู่ด้านหลังเฉินจือไห่
เวินมู่ชิงคงอยู่ในรถคันนั้น
"คุณชายรองไม่ชอบให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องมารบกวน" เฉินจือไห่พูดอย่างเป็นทางการ "เชิญเจ้าลาวานกลับไปเถอะครับ"
สีหน้าของเจ้า กว่างฟาซีดลงทันที ถ้าต้องกลับไปอย่างนี้ โรงงานก็จะต้องจบแน่!
"วันนี้ผมพาลูกสาวมาขอโทษคุณชายรองโดยเฉพาะ! ลูกสาวผมไม่รู้จักประสา ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ทำให้คุณชายรองไม่พอใจ ขอคุณชายรองโปรดให้อภัยด้วย!" พ่อเจ้าตะโกนดังลั่น
คำพูดนี้แน่นอนว่าไม่ได้พูดให้เฉินจือไห่ฟัง แต่พูดให้เวินมู่ชิงที่อยู่ในรถฟัง
จ้าวเชี่ยนซันก็รีบใช้น้ำเสียงน่าสงสารร้องตามทันที "คุณชายรอง ฉัน...ไม่รู้จักประสา ทำผิดไป ขอท่านโปรดให้อภัย ขอเพียงท่านยอมให้อภัย ฉันยอมทำทุกอย่าง!"
กระจกรถด้านหลังค่อยๆ เลื่อนลงมาเล็กน้อย เสียงเย็นชาดุจน้ำแข็งดังออกมาจากในรถ "ในเมื่อคุณเจ้าชอบตบหน้าคนนัก งั้นลองตบหน้าตัวเองดูบ้างไหมล่ะ?"
อะไรนะ? จ้าวเชี่ยนซันชะงักไปชั่วขณะ เสียงนี้ ทำให้เธอรู้สึกคุ้นหู ราวกับเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน
แต่ถ้าเธอเคยพบคุณชายรองเวินคนนี้ เธอต้องจำได้แน่ๆ สิ!
แต่พ่อเจ้ากลับตอบสนองก่อน เขาตบหน้าจ้าวเชี่ยนซันทันที
ใบหน้าของเธอที่โดนเริ่นชูฉิงตบมายังไม่ทันหายบวมเลย!
คราวนี้กลายเป็นบวมซ้ำบวมเพิ่ม รอยบวมแดงยิ่งเห็นชัดขึ้นไปอีก
"พ่อคะ!" จ้าวเชี่ยนซันเจ็บจนน้ำตาจะไหล
"เธอยังไม่รีบลงมือ หรือจะให้ฉันลงมืออีก? ก็เพราะเธอไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำนี่แหละ ถึงทำให้คุณชายรองโกรธ!" พ่อเจ้าดุด่า
จ้าวเชี่ยนซันย่อมเข้าใจถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ ตอนนี้ได้แต่ยกมือขึ้นตบหน้าตัวเอง
ป้าบ! ป้าบ! ป้าบ!
เสียงตบดังต่อเนื่องหน้าคฤหาสน์ใหญ่ครอบครัวเวิน
"ฉันกลับรู้สึกว่า ตอนคุณเจ้าตบหน้าคนอื่นนั้น ใช้แรงมากกว่านี้นะ" เสียงเย็นชาดังออกมาจากในรถอีกครั้ง
พ่อเจ้าจ้องลูกสาวตาเขียว "เธอยังไม่ออกแรงให้มากกว่านี้อีก!"
ตอนนี้จ้าวเชี่ยนซันอยากจะร้องไห้จริงๆ แล้ว
เธอได้แต่ใช้แรงมากขึ้น ตบหน้าตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่นานแก้มทั้งสองข้างก็บวมสูงขึ้นมา
แต่เวินมู่ชิงก็ไม่มีทีท่าจะบอกให้หยุดเลย
จ้าวเชี่ยนซันจึงต้องตบต่อไป
เธอพยายามมองไปที่เบาะหลังของรถ อยากเห็นว่าคุณชายรองเวินหน้าตาเป็นอย่างไร และเธอไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจ!
แต่กระจกรถที่เลื่อนลงมาก็ถูกเลื่อนขึ้นไปอีกครั้ง และการจะมองผ่านกระจกรถเข้าไปเห็นหน้าคนที่นั่งอยู่ด้านหลังนั้นเป็นไปไม่ได้เลย
เวินมู่ชิงชายตามองจ้าวเชี่ยนซันที่อยู่นอกรถ ในเมื่อผู้หญิงคนนี้กล้าทำร้ายเริ่นชูฉิง แบบนี้ก็สมควรแล้ว
แต่...ทำไมเขาถึงต้องช่วยเริ่นชูฉิงแก้แค้นด้วยล่ะ?
ทั้งที่เริ่นชูฉิงเคยทิ้งเขาไป ทั้งที่การอยู่ข้างเริ่นชูฉิงตอนนี้ สำหรับเขาแล้วก็เป็นแค่เกมที่น่าสนใจเท่านั้น
แต่ทุกครั้งที่เห็นเธอบาดเจ็บ เขากลับไม่รู้สึกสะใจ ตรงกันข้าม กลับมีความรู้สึกไม่สบายใจผุดขึ้นมาในอก ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด
จ้าวเชี่ยนซันไม่รู้ว่าตัวเองตบหน้าตัวเองไปกี่ครั้งแล้ว จนกระทั่งรถของเวินมู่ชิงค่อยๆ แล่นผ่านเธอเข้าไปในบ้านตระกูลอุ่น เธอถึงได้หยุดมือ น้ำตานองหน้า แก้มทั้งสองข้างบวมจนแทบจำไม่ได้ มุมปากมีเลือดซึม
นี่...คุณชายรองให้อภัยหรือยังนะ?
รถจอดหน้าตัวบ้านหลัก
เวินมู่ชิงลงจากรถ เดินเข้าไปในบ้าน ก็เห็นท่านเฒ่าเวินนั่งอยู่บนโซฟา
"เกิดเสียงอะไรขึ้นข้างนอกน่ะ?" ท่านเฒ่าเวินถาม
"แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น" เวินมู่ชิงตอบอย่างไม่ใส่ใจ
"บางครั้งเรื่องเล็กๆ ก็กลายเป็นเรื่องใหญ่ได้ ถ้าเห็นว่าใครไม่ถูกใจก็จัดการถอนรากถอนโคนไปเลย อย่าปล่อยให้เป็นภัยในภายหลัง" ท่านเฒ่าเวินเตือน
เวินมู่ชิงยิ้มจาง เขายังไม่จำเป็นต้องลงทุนลงแรงขนาดนั้นเพื่อเริ่นชูฉิง
ท้ายที่สุดแล้ว นี่ก็แค่เกม เกมที่เล่นฆ่าเวลายามเบื่อเท่านั้น
————
ตอนกลางคืน เมื่อเวินมู่ชิงกลับมาที่อพาร์ตเมนต์ เริ่นชูฉิงกำลังทำถุงหอมอยู่
พอเห็นเวินมู่ชิง เริ่นชูฉิงก็ยื่นถุงหอมให้เขา "ให้นาย"
"ให้ฉัน?" ดวงตาเขาฉายแววสงสัย
"ข้างในใส่ยาหอมที่ฉันผสมเป็นพิเศษ นายนอนไม่ค่อยหลับใช่ไหม? เอาไว้ข้างหัวเตียงจะช่วยให้นอนหลับสบายขึ้น กลิ่นจะอยู่ได้ประมาณหนึ่งเดือน แค่เปลี่ยนผงหอมข้างในทุกเดือนก็พอ" เริ่นชูฉิงบอก
เวินมู่ชิงก้มมองถุงหอมในมือ "ทำไม?"
"อะไรนะ?" เธอมองเขาอย่างงุนงง
"ทำไมต้องทำอะไรแบบนี้ให้ฉัน?" เขาถามอีกครั้ง
"ก็เพราะนายคืออาชิง น้องชายของฉันไง" เธอตอบอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับเหตุผลนี้มากพอแล้ว
"น้องชาย?" เวินมู่ชิงโน้มตัวเข้าไป บีบเริ่นชูฉิงให้ติดกำแพง สองมือยันข้างตัวเธอ กักเธอไว้ในอ้อมกอด "พี่สาวคิดว่า น้องชายจะทำแบบนี้กับพี่สาวเหรอ?"
พูดจบ เขาก็ก้มลงจูบริมฝีปากเธอ
"อืม..." เริ่นชูฉิงถูกบังคับให้เงยหน้าขึ้น
หลังจากจูบจบ ริมฝีปากเขาราวกับยังอาลัยอาวรณ์ จูบไล้ไปตามคางเธอ ฟันขบเบาๆ และนิ้วเรียวยาวก็เล่นกับติ่งหูเล็กๆ ของเธอ
เริ่นชูฉิงตัวแดงไปหมด แต่ก็ผลักเวินมู่ชิงออกไม่ได้
"หรือว่าพี่สาวคิดว่า แบบนี้ก็ยังเป็นน้องชายอยู่?" เขาพึมพำเบาๆ
เธอตอบด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ "ถึง...ถึงไม่ใช่น้องชาย ฉัน...ฉันก็จะดีกับนายอยู่ดี เพราะนายคืออาชิง แค่นี้ก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง"
"งั้นเหรอ?" เวินมู่ชิงยิ้มเบาๆ ทันใด "ถ้าอย่างนั้น ถ้าวันหนึ่งฉันทำผิดร้ายแรงกับเธอ เธอก็จะให้อภัยฉัน?"
"ให้" เธอตอบโดยไม่ลังเล
ในเวลาที่เหลืออยู่ เธอแค่หวังว่าจะได้อยู่กับอาชิงอย่างดี มี "ครอบครัว" อยู่เคียงข้าง ได้ชดเชยสิ่งที่เคยทำผิดต่อเขาในอดีต
มุมปากเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้ม "งั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นถุงหอมนี้ ฉันรับไว้ละ"
เริ่นชูฉิงรู้สึกว่าตอนนี้หัวใจเต้นเร็วขึ้น
และในหัวเธอก็ผุดคำว่า "คนไม่ได้งามตา แต่ใจเราเองที่หลง" ขึ้นมาทันที
พระเจ้า เธอเป็นอะไรไปนี่?!
จนกระทั่งอีกหลายวันต่อมาเมื่อเจอลู่เหมียนเหมียน ในหัวเธอก็ยังผุดภาพรอยยิ้มของเวินมู่ชิงขึ้นมาเป็นระยะ
"เธอว่า ถ้าผู้หญิงคนหนึ่งชอบนึกถึงรอยยิ้มของผู้ชายคนหนึ่งบ่อยๆ มันหมายถึงอะไร?" เธอถาม
"หมายถึงเธออยากจะนอนกับเขาไง!" ลู่เหมียนเหมียนพูดจาหยาบคาย
เริ่นชูฉิงเกือบสำลักน้ำลายตัวเอง
"ที่เธอพูดถึงเมื่อกี้ ไม่ใช่น้องชายที่เธอรับเป็นน้องตอนเด็กๆ หรอกเหรอ พวกเธออยู่ด้วยกันตอนนี้ ถ้าจะมีอะไรกันก็ไม่แปลกหรอก" ลู่เหมียนเหมียนพูด
"ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น" เริ่นชูฉิงตอบอย่างกระดากอาย ความจริงคือก่อนจะมาอยู่ด้วยกัน ก็เกิดเรื่องขึ้นแล้ว
"อ้อใช่ เธอรู้เรื่องจ้าวเชี่ยนซันไหม?" ลู่เหมียนเหมียนเริ่มนินทาอย่างตื่นเต้น "ได้ยินว่าเธอไปทำให้ใครเขาไม่พอใจ โดนตบจนหน้าบวมเหมือนหมู ต้องไปรักษาที่โรงพยาบาล หลายวันมานี้ก็ขังตัวอยู่แต่ในบ้านไม่ออกมาไหน แถมโรงงานที่บ้านเธอก็มีปัญหาเรื่องเงินทุนด้วย อาจจะล้มละลายก็ได้!"
เริ่นชูฉิงไม่คิดว่าจ้าวเชี่ยนซันจะเจอเรื่องแบบนี้
แต่เธอก็ไม่สนใจหรอกว่าจ้าวเชี่ยนซันไปทำให้ใครไม่พอใจ ยังไงก็ไม่เกี่ยวกับเธอ
ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงว่าเป็นเบอร์ของเจียงหวย!


## บทที่ 15 ที่แท้เขาก็มาแล้ว

เริ่นชูฉิงรับโทรศัพท์
"ชูฉิง เรามาเจอกันหน่อย สมุดบันทึกการวิจัยของเธอ ฉันตั้งใจจะคืนให้เธอ" เสียงของเจียงหวยดังมาจากโทรศัพท์
"ได้ เจอกันที่ไหน?" เธอถาม
ในสมุดเล่มนั้นของเธอ มีเนื้อหาการวิจัยส่วนตัวของเธออยู่มาก ไม่ใช่การวิจัยผลิตภัณฑ์ของบริษัท
เจียงหวยบอกที่อยู่
วันนี้เจียงหวยเลือกห้องส่วนตัวในคลับแห่งหนึ่ง
สิ่งที่ทำให้เริ่นชูฉิงแปลกใจคือ นิ้วชี้ข้างหนึ่งของเจียงหวยยังมีเฝือกพันอยู่
แต่เธอไม่สนใจสภาพของเจียงหวย เพียงแต่ถามว่า "สมุดล่ะ?"
"ผมเอาสมุดมาด้วย แต่เรื่องความร่วมมือกับ GGK แคปิตอลก่อนหน้านี้ ผมหวังว่าคุณจะกลับมาบริษัทเพื่อรับผิดชอบต่อ" เจียงหวยพูด
เริ่นชูฉิงหัวเราะเยาะ "เจียงหวย ฉันลาออกไปแล้ว ตอนนี้คุณให้ฉันกลับมารับผิดชอบเรื่องความร่วมมือกับ GGK แคปิตอล คุณคิดว่าฉันเป็นอะไร?"
เจียงหวยขมวดคิ้ว แต่เมื่อนึกถึงท่าทีของฉินจิ่งจือ ก็กัดฟันพูดว่า "คุณจะเรียกร้องเงื่อนไขอะไร ก็ว่ามาได้"
"ไม่ว่าจะเงื่อนไขอะไร ฉันก็จะไม่กลับไปบริษัท" เธอพูดเสียงเย็น
สีหน้าของเจียงหวยยิ่งดูลำบากใจ "เริ่นชูฉิง ถ้าคุณยอมช่วยรับผิดชอบเรื่องนี้ ผมจะให้หุ้นบริษัท 10% กับคุณ!"
เธอยิ้มอย่างเรียบเฉย บริษัทนี้เธอกับเจียงหวยร่วมกันก่อตั้ง แผนกวิจัยและพัฒนากับแผนกขาย สองแผนกที่สำคัญที่สุด เธอรับผิดชอบเองทั้งหมด แต่มาถึงวันนี้ เจียงหวยพูดถึงหุ้น 10% ราวกับว่ากำลังเมตตาสงเคราะห์
"ไม่ต้องหรอก หุ้นคุณเก็บไว้เองเถอะ คืนสมุดให้ฉันได้แล้ว!" เธอพูด
"ถ้าคุณไม่ตกลง สมุดนั้นคุณก็อย่าหวังจะได้คืน ผมสามารถเอาเนื้อหาในสมุดไปเผยแพร่ในนามบริษัท ต่อให้คุณจะฟ้องร้อง ก็คงชนะไม่ได้ เพราะเนื้อหาในสมุดนั้น คุณทำในช่วงที่ทำงานที่บริษัท" เจียงหวยขู่
เริ่นชูฉิงมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา "ที่แท้คุณก็เลวทรามยิ่งกว่าที่ฉันคิดไว้!"
เจียงหวยรู้สึกอึดอัด แต่เพื่อความร่วมมือกับ GGK เขาก็ไม่สนใจหน้าตาแล้ว!
"แค่คุณยอมตกลง ผมก็จะไม่ทำแบบนั้น!"
"จะทำยังไงก็ตามใจ แต่ถ้าคุณจะเผยแพร่ในนามบริษัทจริงๆ ก็เตรียมใจไว้ให้ดี บริษัทของคุณอาจจะพังพินาศไปเลยก็ได้!" เริ่นชูฉิงพูดจบก็เดินออกจากห้องไป!
เจียงหวยรีบวิ่งตามออกไป "ชูฉิง รอก่อน..."
แต่เขายังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเสียงอื่นขัดจังหวะ "เจียงหวย ช่วยฉันด้วย!"
เจียงหวยหันไปมอง เห็นซู่อวี๋เอ๋อกำลังยืนอยู่ไม่ไกล ถูกผู้ชายหลายคนล้อมไว้ หนึ่งในนั้นกำลังโอบเอวซู่อวี๋เอ๋อและกำลังดึงตัวเธอ
และชายที่กำลังโอบเอวซู่อวี๋เอ๋อนั้น เขารู้จัก เป็นคนที่เขาไม่กล้าล่วงเกินในเมืองเหยียนเฉิง
เจียงหวยรีบเข้าไปหา ยิ้มประจบพูดว่า "คุณชายหวัง นี่คืออวี๋เอ๋อแฟนของผม เธอมาหาผม รบกวนคุณชายให้ผมพาแฟนผมไปด้วยครับ"
"แฟน? แฟนของนายไม่ใช่คุณหนูเหรินคนนั้นหรอกหรือ!" สายตาของหวังเส้าฉวนจ้องมองเริ่นชูฉิงอย่างลามก
เริ่นชูฉิงขมวดคิ้ว หวังเส้าฉวนคนนี้เธอก็เคยเจอ ตอนที่เจรจาธุรกิจกับตระกูลหวัง เคยลวนลามเธอ แต่ไม่สำเร็จ!
ได้ยินว่าคลับนี้ก็มีหุ้นของตระกูลหวังด้วย
ด้วยเหตุนี้ ตอนนี้เขาลวนลามซู่อวี๋เอ๋ออยู่ในคลับ พนักงานคลับทั้งหมดก็ทำเป็นมองไม่เห็น
"ผมจะกล้าโกหกคุณชายได้ยังไง ผมเลิกกับชูฉิงแล้ว อวี๋เอ๋อเป็นแฟนผมจริงๆ" เจียงหวยรีบพูด
หวังเส้าฉวนหัวเราะลั่น พูดกับเริ่นชูฉิงว่า "เริ่นชูฉิง รู้อย่างนี้ตอนนั้นเธอมาอยู่กับฉันก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ?"
"น่าเสียดาย ฉันไม่อยากอยู่กับใครทั้งนั้น" เธอก้าวเท้าจะเดินจากไป
หวังเส้าฉวนยกมือขึ้น คนข้างๆ เขาก็รีบขวางทางเริ่นชูฉิงไว้ทันที
หวังเส้าฉวนพูดกับเจียงหวยว่า "เจียงหวย วันนี้พวกพี่กินเหล้า อยากหาคนมาเป็นเพื่อน แฟนเก่ากับแฟนใหม่ของนาย เลือกเอาคนหนึ่งไป ที่เหลืออีกคน ก็อยู่เป็นเพื่อนพวกพี่ดื่มเหล้า!"
แม้จะพูดว่าดื่มเหล้า แต่ใครๆ ก็รู้ว่าคนที่อยู่ อาจจะต้องเจอเรื่องสกปรกอะไรบ้าง
เจียงหวยสีหน้าซีดลง เมื่อเผชิญกับสายตาน่าสงสารของซู่อวี๋เอ๋อ แม้ว่าเริ่นชูฉิงจะเกี่ยวข้องกับความร่วมมือกับบริษัท GGK แต่อวี๋เอ๋อคือคนที่เขาคิดถึงมาตลอดหลายปีนี้!
ตอนนี้ในที่สุดอวี๋เอ๋อก็ได้เป็นแฟนของเขา เขาได้สาบานไว้ว่าจะปกป้องอวี๋เอ๋อ!
ไม่อาจขัดใจหวังเส้าได้ ดังนั้นถึงตอนนี้ก็ต้องเสียสละเริ่นชูฉิงแล้ว!
"ชูฉิง ขอโทษนะ เอ่อ... เธอช่วยไปต้อนรับคุณหวังหน่อย" ในตอนนี้ เจียงหวยถึงกับไม่กล้ามองหน้าเริ่นชูฉิง
สำหรับการตัดสินใจเช่นนี้ของเจียงหวย เริ่นชูฉิงไม่รู้สึกแปลกใจเลยแม้แต่น้อย และเธอ... ในใจตอนนี้ไม่มีความรู้สึกใดๆ เลย ดังนั้น เธอคงไม่ได้รักเจียงหวยอีกต่อไปแล้วสินะ
เสียงหัวเราะของหวังเส้าฉวนดังขึ้นข้างหู "ดูเหมือนว่าคุณหนูเหรินจะต้องมาดื่มกับพวกพี่ๆ วันนี้แล้ว"
"เจียงหวยยังไม่มีสิทธิ์มาตัดสินใจแทนฉัน" เธอพูดเสียงเย็น
"ยังไง ให้หน้าก็ไม่เอา จะให้พวกเราลงมือจริงๆ เหรอ?" หวังเส้าฉวนสีหน้าบึ้งตึง ลงมือกับเริ่นชูฉิงทันที
เริ่นชูฉิงโยนกระเป๋าใส่หวังเส้าฉวน แล้วหมุนตัววิ่งหนี
แต่ทันใดนั้น ข้อเท้าก็เจ็บขึ้นมา เป็นเพราะบาดแผลที่ได้รับตอนช่วยเสี่ยวหยวนหลบรถยังไม่หายดี
ชั่วพริบตา เริ่นชูฉิงก็ถูกหวังเส้าฉวนจับตัวได้
"จับตัวเธอไว้ให้ดี กูไม่เชื่อว่าวันนี้จะจัดการผู้หญิงคนนี้ไม่ได้!"
ทันใดนั้น ก็มีคนจับเริ่นชูฉิงไว้แน่น
หวังเส้าฉวนแสดงรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยราคะ แล้วเทยาขวดเล็กๆ เข้าปากเริ่นชูฉิงทันที "ในเมื่อเธอไม่เต็มใจขนาดนี้ กูจะทำให้เธอต้องมาอ้อนวอนกูเอง!"
เริ่นชูฉิงใจหายวาบ เธอพอจะเดาได้ว่านี่คือยาอะไร
เธอดิ้นรนสุดแรง ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องหนีให้ได้!
เมื่อมือของหวังเส้าฉวนยื่นมาหาเธอ เธอก็กัดเขาโดยสัญชาตญาณ!
"อีตัวดี ปล่อยเดี๋ยวนี้!" หวังเส้าฉวนร้องด้วยความเจ็บปวด
แต่เธอไม่ยอมปล่อย กัดแน่นไว้ ในร่างกายมีความร้อนผ่าวพลุ่งขึ้น ในปากเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด!
หวังเส้าฉวนทุบตีเธออย่างบ้าคลั่ง และผู้ชายที่มากับหวังเส้าฉวนก็พยายามดึงเริ่นชูฉิงออกสุดแรง
ร่างกายเจ็บมาก!
ความรู้สึกเจ็บปวดพร้อมกับความร้อนผ่าวนั้นยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ สติสัมปชัญญะดูเหมือนจะค่อยๆ จางหายไป
ในตอนนี้ เธอทุ่มเทพลังทั้งหมดไปกับการกัดไว้ไม่ยอมปล่อย
จะตายไหม? จะตายที่นี่หรือ?
เดิมคิดว่าตัวเองยังมีเวลาอีกหนึ่งปี แต่ไม่คิดว่าอาจจะต้องตายที่นี่!
ถ้าเธอตายไป อาชิงจะเสียใจเพื่อเธอไหม?
หางตาของเริ่นชูฉิงเหลือบเห็นเจียงหวยที่ยืนแข็งทื่ออยู่ไม่ไกล ตอนนี้เจียงหวยกำลังกอดซู่อวี๋เอ๋อไว้แน่น
ผู้ชายคนนี้ที่เคยบอกว่าจะปกป้องและรักเธอ ตอนนี้กลับปกป้องผู้หญิงอีกคน
แล้วใครจะมาปกป้องเธอล่ะ? คงไม่มีแล้วสินะ คงไม่มีคนแบบนั้นอีกแล้ว!
ในตอนที่เริ่นชูฉิงเกือบจะหมดสติไปด้วยความเจ็บปวด จู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้น!
"หยุด!"
เริ่นชูฉิงสะดุ้ง เสียงนั้น...
เธอปล่อยปาก พยายามหันหน้าไปทางต้นเสียง... ร่างที่คุ้นเคยปรากฏในสายตาที่พร่ามัว
และเจียงหวยที่ยืนอยู่ข้างๆ สายตาตกอยู่ที่ร่างที่วิ่งเข้ามา ม่านตาหดเล็กลงฉับพลัน
คนคนนั้นคือ...


## บทที่ 16 เธอต้องการฉันจริงๆ หรือ

อาชิง!
เริ่นชูฉิงมองเงาร่างนั้นอย่างตกตะลึง
หวังเส้าฉวนที่ถูกเธอกัดจนเลือดไหลที่มือ ตอนนี้ถูกเวินมู่ชิงเตะจนล้มลงไปกับพื้น
ส่วนคนอื่นๆ ที่เดิมทีช่วยหวังเส้าฉวนจับตัวเธอไว้ ตอนนี้ต่างปล่อยมือออกโดยไม่รู้ตัว
หวังเส้าฉวนร้องด้วยความเจ็บปวด พยายามเงยหน้าขึ้นมา แต่กลับเห็นเวินมู่ชิงที่ยืนมองเขาจากด้านบนอย่างดูแคลน
ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นทันที ความหนาวเย็นแล่นขึ้นมาตามแผ่นหลัง
เวินมู่ชิง ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้?!
ในชั่วขณะต่อมา หวังเส้าฉวนก็ถูกจับที่คอและถูกเวินมู่ชิงยกขึ้นจากพื้น ราวกับเป็นสินค้าชิ้นหนึ่ง
นิ้วเรียวยาวนั้นราวกับแท่งเหล็ก บีบรัดคอของเขาแน่น ทำให้เขาหายใจลำบากมากขึ้นเรื่อยๆ
ในหัวของเขาพลันนึกถึงคำเตือนของผู้อาวุโสในครอบครัว "เส้าฉวน ในเมืองเหยียนเฉิงนี้ ใครก็ตามที่อยู่รุ่นเดียวกับเจ้า ถ้าเจ้าไปมีเรื่องด้วย ทางบ้านเราก็ช่วยจัดการได้ แต่คนตระกูลเวิน อย่าไปยุ่งเด็ดขาด โดยเฉพาะไอ้หนูเวินมู่ชิงคนนั้น มันเป็นคนบ้ามาแต่เกิด!"
คนบ้า...
ก็สมกับเป็นคนบ้าจริงๆ!
ทั้งที่กำลังทำเรื่องฆาตกรรม แต่กลับทำหน้าเฉยเมย ราวกับชีวิตคนในสายตาเขาไม่มีค่าอะไรเลย!
หวังเส้าฉวนพยายามดิ้นรนเพื่อส่งเสียง แต่เพราะถูกบีบคอไว้ จึงแทบจะไม่มีเสียงใดๆ หลุดออกมา
คอถูกบีบแน่นขึ้นเรื่อยๆ การหายใจก็ยิ่งยากลำบากมากขึ้น
ความกลัวตายปกคลุมหวังเส้าฉวน
ส่วนคนข้างๆ ต่างตกตะลึง ไม่มีใครกล้าเข้าไปขัดขวาง
จนกระทั่งเสียงแหบแห้งของหญิงสาวทำลายความเงียบนั้น
"อา...ชิง..." เริ่นชูฉิงเรียกอย่างยากลำบาก "ฉัน...ฉันรู้สึกไม่ดีเลย..."
ร่างกายร้อนผ่าว สิ่งที่ถูกป้อนเข้าไปเมื่อครู่กำลังออกฤทธิ์
เวินมู่ชิงโยนหวังเส้าฉวนทิ้งไปด้านข้างทันที รีบเดินไปหาเริ่นชูฉิง แล้วอุ้มร่างที่อ่อนระทวยของเธอขึ้นมา
ใบหน้าของเริ่นชูฉิงแดงก่ำ เหงื่อผุดออกมาที่หน้าผากจนผมหน้าม้าเปียกชื้น
ดวงตากลมโตที่เคยใสซื่อนั้น ตอนนี้เต็มไปด้วยความต้องการ
เวินมู่ชิงรู้สึกหนักใจ อุ้มเริ่นชูฉิงไว้ แล้วเหยียบลงบนหน้าอกของหวังเส้าฉวนอย่างแรง "แกให้อะไรเธอกิน?"
หวังเส้าฉวนร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด รีบตอบว่า "แค่...แค่ยาชุนฉิงเท่านั้น"
ดวงตาของเวินมู่ชิงหรี่ลง ชื่อยาชุนฉิงนี้เขาก็เคยได้ยิน เป็นยาต่ำช้า ไม่มียาแก้ แต่ก็ไม่ทำอันตรายต่อร่างกาย
เห็นคนในอ้อมแขนทรมานมากขึ้นเรื่อยๆ เวินมู่ชิงจึงเหยียบกระดูกซี่โครงของหวังเส้าฉวนจนหัก แล้วอุ้มเริ่นชูฉิงจากไป
หวังเส้าฉวนเจ็บจนแทบจะหมดสติ พวกพ้องของเขารีบจะไล่ตามไปแก้แค้นให้
หวังเส้าฉวนไม่สนใจความเจ็บปวด รีบตะโกนว่า "อย่า...อย่าไป..."
นั่นคือเวินมู่ชิง คนที่พวกเขาไม่กล้าไปยุ่งด้วย!
แต่...ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แฟนเก่าของเจียงหวยหรอกหรือ? ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มาเกี่ยวข้องกับเวินมู่ชิง?!
และในตอนนี้ เจียงหวยกับซู่อวี๋เอ๋อก็กำลังสงสัยเช่นกัน
เจียงหวยทำหน้าไม่อยากเชื่อ ถ้าพูดว่าคืนนั้นเขาอาจจะมองผิด แต่เมื่อครู่ที่เขาเห็นนั้น เป็นเวินมู่ชิงจริงๆ!
แต่...เริ่นชูฉิงเคยบอกเขาว่าไม่รู้จักคนตระกูลเวินนี่นา!
และคนอย่างเริ่นชูฉิงที่ไม่มีพื้นเพอะไร จะมาเกี่ยวข้องกับคุณชายรองเวินได้อย่างไร?
หรือไม่ก็อาจเป็นเพราะว่าชายคนนี้เพียงแค่หน้าตาคล้ายกับเวินมู่ชิง?
ซู่อวี๋เอ๋อพึมพำว่า "ไอ้หน้าหล่อ เป็นไอ้หน้าหล่อคนนั้นใช่ไหม?"
"ไอ้หน้าหล่ออะไร?" เจียงหวยหันมาถามด้วยความแปลกใจ
"ก็ไอ้หน้าหล่อที่ฉันกับจ้าวเชี่ยนซันเห็นเดินด้วยกันกับเริ่นชูฉิงที่ห้างสรรพสินค้าวันนั้นไง เริ่นชูฉิงยังซื้อเสื้อโค้ทราคาหลายหมื่นให้เขาด้วย" ซู่อวี๋เอ๋อพูด
สีหน้าของเจียงหวยเปลี่ยนไป นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?
ถ้าเป็นเวินมู่ชิงจริง เขาจะยอมให้ผู้หญิงจ่ายเงินซื้อเสื้อผ้าให้ได้ยังไง?
"เป็นอะไรไป ทำหน้าแบบนั้น?" ซู่อวี๋เอ๋อมองสีหน้าซีดเผือดของเจียงหวยด้วยความไม่พอใจ "หรือว่าเสียใจ? เสียใจที่เลือกฉัน? แต่ตอนนี้เริ่นชูฉิงก็ไม่เป็นไรนี่ แค่ไม่รู้ว่าไอ้หน้าหล่อคนนั้นที่ทำให้หวังเส้าบาดเจ็บแบบนั้น จะโดนเล่นงานหนักแค่ไหน!"
น้ำเสียงของซู่อวี๋เอ๋อเต็มไปด้วยความดูถูก ต่อให้ไอ้หน้าหล่อนั่นช่วยเหลือสาวงามแล้วไง สุดท้ายก็ต้องโดนตระกูลหวังกดให้จมดิน!
อีกไม่นานไอ้หน้าหล่อคนนี้ก็คงจะหายตัวไปจากเมืองเหยียนเฉิงแล้ว!
แต่สิ่งที่เจียงหวยกำลังคิดกลับเป็น... ถ้าไอ้หน้าหล่อคนนั้นเป็นเวินมู่ชิงจริง คนที่จะซวยก็คงเป็นตระกูลหวังนั่นแหละ!
————
เวินมู่ชิงอุ้มเริ่นชูฉิงออกมาจากคลับ แล้วขึ้นรถทันที
"คุณหนูเหรินเป็นอะไรไหม? ต้องไปโรงพยาบาลไหม?" เฉินจือไห่เข้ามาถาม ใครๆ ก็เห็นว่าเริ่นชูฉิงที่อยู่ในอ้อมกอดของเวินมู่ชิงตอนนี้ดูไม่ปกติ
เวินมู่ชิงลังเลครู่หนึ่ง ยาปลุกเร้าอารมณ์แบบนี้ ไปโรงพยาบาลก็แก้ไม่ได้ ถึงตอนนี้ วิธีเดียวที่ทำได้ก็คือ...
"ไปโรงแรมที่ใกล้ที่สุด!" เวินมู่ชิงพูดเสียงเย็น
เฉินจือไห่เข้าใจความหมาย
หลังจากขึ้นรถ เฉินจือไห่ก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังโรงแรมห้าดาวที่ใกล้ที่สุด
ส่วนเวินมู่ชิงที่นั่งอยู่เบาะหลัง อุ้มเริ่นชูฉิงไว้ ใบหน้าหล่อเหลานั้นแสดงความกังวลที่เฉินจือไห่ไม่เคยเห็นมาก่อน
"อาชิง ฉัน... ฉันทรมานมาก..." เริ่นชูฉิงขยับตัวเบียดชิดเวินมู่ชิง ร่างกายร้อนขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกแปลกประหลาดนี้ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัว
ราวกับว่าร่างกายไม่อยู่ในการควบคุม มีบางอย่างกำลังพลุ่งพล่าน
"ไม่เป็นไร เธอจะไม่เป็นอะไร" เวินมู่ชิงพูดเสียงต่ำ นิ้วมือลูบรอยแผลบนแก้มของเธอ
นี่คือบาดแผลที่เธอได้รับตอนต่อสู้กับพวกหวังเส้าฉวน
ทำไมใบหน้าของเธอถึงต้องมีบาดแผลอยู่เรื่อยๆ ด้วย?
และบาดแผลเหล่านี้ทำให้เขารู้สึกแสบตามาก!
แววตาของเวินมู่ชิงยิ่งมืดมนขึ้นเรื่อยๆ
รถมาถึงโรงแรมอย่างรวดเร็ว
เวินมู่ชิงถอดเสื้อนอกของตัวเองออกมาคลุมใบหน้าและร่างกายท่อนบนของเริ่นชูฉิง แล้วอุ้มเธอเดินเข้าโรงแรมอย่างรวดเร็ว!
เริ่นชูฉิงมึนงงไปหมด เมื่อเวินมู่ชิงวางเธอลงบนเตียงนุ่มในโรงแรม เธอก็พลิกตัวทับร่างเขาโดยสัญชาตญาณ
"อาชิง... อาชิง..." เธอเรียกชื่อเขา ความปรารถนาอันรุนแรงในร่างกายเกือบจะระเบิดออกมา
เธอขยับเบียดชิดเขาโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากจูบเบาๆ ที่แก้ม ริมฝีปาก ลำคอ และไหปลาร้าของเขา... ราวกับว่าการกระทำเช่นนี้จะช่วยบรรเทาความทรมานในร่างกายได้
เวินมู่ชิงปล่อยให้คนตัวเล็กบนร่างเขาจูบเขาอย่างสับสนวุ่นวาย
คนที่สามารถทำอะไรกับเขาได้ตามใจชอบแบบนี้ คงมีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น!
แม้จะรู้ว่าที่เธอเป็นแบบนี้เพราะฤทธิ์ยา แต่ทำไมในใจเขาถึงแอบรู้สึกคาดหวังบางอย่างขึ้นมาล่ะ!
ตอนที่เริ่นชูฉิงกำลังจะดึงเสื้อผ้าของเวินมู่ชิงออกอย่างลนลาน มือของเขาก็จู่ๆ กดมือเธอไว้
"พี่สาว เธออยากได้ฉันจริงๆ หรือ?" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นในอากาศอย่างกะทันหัน!
เธอมีน้องชายสามคน สองคนแรกไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับเธอ คนสุดท้ายมีแม่เดียวกันแต่พ่อคนละคน
น้องชายคนแรกเกลียดเธอ
น้องชายคนที่สองโกรธแค้นเธอ
น้องชายคนที่สามหลีกเลี่ยงเธอ

เธอยิ้ม
น้องชายคนแรกไม่รู้ว่าเธอเกือบตายเพื่อเขาที่ชายหาดอันหนาวเย็น
น้องชายคนที่สองไม่รู้ว่าเพื่อเขา เธอยอมให้ผู้คนเข้าใจผิดว่าเธอเป็นคนชั่วร้าย
น้องชายคนที่สามไม่รู้ว่า ในปีสุดท้ายของชีวิตเธอ เธอนับถอยหลังวันเวลาเพื่อเขาทุกวัน

ต่อมา น้องชายคนแรกตาแดงก่ำ กอดเธอแน่นพลางพูดอย่างคลุ้มคลั่งว่า "ถ้าพี่ตาย ผมจะตายตามพี่ไปด้วย"
น้องชายคนที่สองคุกเข่าตรงหน้าเธอ จับชายเสื้อเธอพลางวิงวอน "ขอร้องล่ะ...อย่าทิ้งผมไปอีกได้ไหม?"
น้องชายคนที่สามอยากจะให้เลือดทั้งหมดของเขากับเธอ "พี่สาว ให้ผมใช้ชีวิตของผมแลกกับชีวิตของพี่ได้ไหม?"