มรรคาสู่สวรรค์
มาวนี่ (猫腻)
## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 1 เขตหวงห้ามสามพันลี้
แต่ไรมาปฐพีนี้ดิน น้ำ ลม ไฟ ล้วนสมบูรณ์
ที่แห่งนี้งามงดมีอันใดให้ต้องสงสัย
ฤาตั้งใจให้ข้าร่ายกลอนเชยชม
หมู่บุษบงส่งกลิ่นหอมฟุ้งทั่วทั้งหุบเขา
หญ้าน้ำลู่ลมเริงระบำ ก่อเกิดคลื่นน้ำเบาบาง
หากให้อวี้ชวน[footnoteRef:1]หยิบยืมสายน้ำเขาคงดีใจ
แม้นเซียนบนฟ้าคงมิได้คำนึงหา
วานสายน้ำช่วยส่งข้ากลับบ้านที
ยอดคีรีเหลือเพียงอาทิตย์อัสดง
หยดน้ำค้างเปียกซึมอาภรณ์ [1:  อวี้ชวน ฉายานามของกวีสมัยถังคนหนึ่ง]
(นำบทกวี ‘หลินเจียงเซียน เฟิงสุ่ยต้งจั้ว[footnoteRef:2]’ ของซูซื่อมาใช้เป็นคำปรารภ) [2:  หลินเจียงเซียน เฟิงสุ่ยต้งจั้ว ชื่อบทกวีภาษาจีนคือ 临江仙，风水洞作]
……
……
ทางตอนใต้ของแผ่นดินเฉาเทียน เทือกเขาเขียวขจีเทือกหนึ่งนอนทอดกายยาวเหยียดออกไปหลายพันลี้ ยอดเขาอันงดงามนับหลายร้อยแอบซ่อนตัวอยู่ภายใต้หมู่เมฆตลอดทั้งปี
สำนักชิงซาน ซึ่งเป็นสำนักบำเพ็ญพรตอันดับหนึ่งในใต้หล้าตั้งอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ชาวบ้านทั่วไปยากยลโฉมที่แท้จริงของสำนัก
ภายนอกสำนักมีหมู่บ้านแลเมืองธรรมดาตั้งกระจัดกระจาย ในนั้นมีเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งตั้งอยู่ตรงเนินเขาทิศตะวันตกเฉียงใต้ เหตุเพราะมีหมอกไหลจากในภูเขามารวมกันที่นี่ มันจึงได้นามว่าอวิ๋นจี๋
เมืองอวิ๋นจี๋ทิวทัศน์งดงาม เวลานี้เป็นต้นวสันตฤดูพอดี สายลมอ่อนโยนโชยผ่านใบหน้า ดอกหยางพลิ้วไหวลู่ตามลม หมอกขาวเบาบางคล้ายมีคล้ายไม่มี ราวกับดินแดนแห่งเซียนก็มิปาน
ชาวเมืองเดินไปมาตามปกติ ด้วยว่าคุ้นชินกับภาพแบบนี้มานาน ทว่าเหล่าอาคันตุกะต่างถิ่นบนเหลาสุราพากันอุทานชื่นชมมิขาดปาก
แต่อินซานที่นั่งอยู่ข้างหน้าต่างกลับคิดแต่จะกินหม้อไฟ
“โลกนี้มิมีปัญหาใดที่หม้อไฟหนึ่งมื้อจะแก้ไขมิได้ แม้นว่ามี เช่นนั้นก็ใช้หม้อไฟสองมื้อ....คำกล่าวนี้กำลังเป็นที่นิยมอย่างมากในหมิงตู ได้ยินว่ามันแพร่มาจากเจาเกอ แต่ข้ากลับคิดว่าน่าจะมาจากมณฑลอี้โจวมากกว่า พวกเจ้าเองก็รู้ว่าที่ดินแดนของพวกข้าทั้งปีมิเคยได้เห็นแสงอาทิตย์ ทั้งอับชื้นและหนาวเหน็บ เช่นนี้แล้ว ผู้ใดบ้างจะไม่ชื่นชอบหม้อไฟเล่า? หวังให้เห็ดเจริญงอกงามอย่างนั้นฤา? พวกเจ้าที่อยู่บนดินชื่นชอบ แต่พวกข้ากินมันมาหลายหมื่นปีจนเบื่อหน่ายเต็มที เวลานี้ข้าเพียงอยากลิ้มรสหม้อไฟแบบดั้งเดิมสักมื้อ จากนั้นกลับไปคุยโวโอ้อวด ข้ากระทำอันใดผิดหรือ?”
อินซานจ้องมองไส้เป็ดที่หมุนวนอยู่ในน้ำแกงสีแดงแลฮวาเจียว[footnoteRef:3] ที่ลอยขึ้นลงไม่หยุด ก่อนจะกลืนน้ำลายดังอึกแล้วเงยหน้าขึ้นมองดรุณีนางหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงข้าม [3:  ฮวาเจียว คือ พริกไทยชนิดหนึ่งของจีน]
ดรุณีนางนี้ผมสั้นดำขลับเป็นเงางาม ดวงตาและคิ้วทั้งสองงดงามดุจภาพวาด ทั้งอ่อนเยาว์แลไร้เดียงสา หากนางยิ้มขึ้นมา คงจักดูทะเล้นมิใช่น้อย ทว่านางหาได้ยิ้มไม่ หนังตาของนางตกเล็กน้อย กระทั่งขนตาที่เล็กเรียวก็มิได้กระดิกเลยแม้เพียงนิดเดียว ดูคล้ายดั่งภาพเหมือน หาใช่คนจริงๆ ไม่
ภายในห้องยังคงไร้ซึ่งความเคลื่อนไหว เสียงฝีเท้าของชาวบ้านที่สัญจรไปมานอกหน้าต่างดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ
อินซานกล่าวว่า “เอาล่ะ ข้ายอมรับว่าที่ตัวข้ายังอยู่ที่นี่ก็ด้วยปรารถนาจะชมเรื่องสนุก ทว่าเรื่องสนุกครานี้ ทั่วทั้งโลกแห่งการบำเพ็ญพรตมีผู้ใดมิปรารถนาจะชมเล่า? และเป็นเพราะเหตุนี้ พวกเจ้าเลยคิดกำจัดข้า? ไม่ถึงขนาดนั้นกระมัง ศิษย์น้องหญิงท่านนี้ เจ้าช่วยคลายเจ้าสิ่งนี้ให้ข้าหน่อยได้หรือไม่ ต่อให้มิปล่อยข้าไป แต่ก็ให้ข้าได้กินสักคำสองคำก่อนเถิด ผ้าขี้ริ้ววัวแลหลอดเลือดหัวใจ หากยังมิรีบตักขึ้นมา มันจักหมดความอร่อยเอาได้”
ไส้เป็ดจมลงก้นหม้อ ฮวาเจียวยังคงลอยขึ้นๆ ลงๆ ผ้าขี้ริ้วและหลอดเลือดหัวใจเดี๋ยวผลุบเดี๋ยวโผล่
อินซานมิอาจกินของเหล่านี้ได้ เนื่องเพราะมีโซ่โลหะสีเงินเส้นเล็กเส้นหนึ่งมัดร่างกายของเขาไว้แน่น เขาไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ ยิ่งไม่สามารถจับตะเกียบได้
สาวน้อยนั่งนิ่งมิไหวติง ไม่มีวาจาใดๆ เอ่ยออกมา
อินซานพลันกล่าวว่า “กระบี่ของเจ้าล่ะ? หากเจ้าใช้กระบี่บินลอบสังหารข้าก่อน ข้าย่อมมิอาจปัดป้อง ทว่าเวลานี้เจ้ากลับนั่งอยู่ตรงหน้าข้าเยี่ยงนี้ หรือเจ้ามิกลัวข้าโจมตีกลับ? เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าโซ่กระบี่เส้นนี้สามารถรั้งตัวข้าไว้ได้?”
สาวน้อยยังมิแยแสสนใจเขา
ในที่สุดอินซานจึงทำท่าทีขึงขังจริงจังพร้อมกล่าวว่า “สำนักชิงซานคือสำนักใหญ่แห่งวิถีกระบี่ เป็นผู้นำแห่งความถูกต้อง หรือคิดจะฆ่าโดยมิถามไถ่?”
ในที่สุดสาวน้อยก็เงยหน้าขึ้นมา ดวงตาแวววาวแลกระจ่างใส มิมีอารมณ์อื่นใดปะปนให้เห็น
เมื่อเห็นสายตาเยี่ยงนี้ อินซานพลันรู้สึกโล่งใจ แต่ทันใดนั้นเขากลับรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาตรงหว่างคิ้ว คล้ายดั่งมีหยาดฝนหยดหนึ่งตกลงมาตรงนั้น
กระบี่สั้นเล่มหนึ่งหยุดนิ่งอยู่กลางอากาศตรงหน้าเขา
เขาหารู้ไม่ว่าตรงหว่างคิ้วของเขาได้มีรูปรากฏขึ้นมารูหนึ่ง รูทั้งเล็กทั้งกลม ใช้คำว่าประณีตมานิยามก็ดูมิผิดนัก
เลือดสดๆ สายหนึ่งไหลออกมาจากหว่างคิ้วของเขาราวกับน้ำพุสายเล็กๆ ก่อนจะหยดลงไปในหม้อไฟ
โลหิตของศิษย์แห่งเผ่าหมิงเองก็ร้อนเช่นกัน แต่เมื่อเทียบกับน้ำแกงในหม้อไฟแล้วกลับเยียบเย็น น้ำแกงที่เดือดพล่านค่อยๆ สงบลง
พลังชีวิตในดวงตาของเขาหายไป คงเหลือไว้เพียงสีหน้าที่ยังคลางแคลงสงสัย
เปลวไฟอันเยือกเย็นนับหลายร้อยดวงลอยตามเจตน์กระบี่อันน่าครั่นคร้ามไปรอบเหลาสุรา เมื่อปะทะกับวัตถุพลันสลายหายไป นั่นคือเศษเพลิงวิญญาณของศิษย์แห่งเผ่าหมิง
สีหน้าสาวน้อยคร่ำเคร่ง สองคิ้วเลิกขึ้น หางตายกขึ้นตามติด ประดุจดั่งใบหลิวเรียวเล็กที่มีความแหลมคมอยู่ในตัวเขาเอง
แต่แค่อึดใจเดียว คิ้วของนางพลันร่วงตกลงมา คล้ายกำลังครุ่นคิดบางเรื่องอยู่
กระบี่สั้นเล่มนั้นบินออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะหายลับไปบนถนน
นิ้วของหญิงสาวขยับเล็กน้อย โซ่เหล็กที่รัดตัวอินซานเส้นนั้นแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสายหนึ่งร่วงตกลงบนข้อมือ ก่อนจะกลายเป็นสร้อยข้อมือสีเงิน
“ข้าเป็นศิษย์นอกสำนัก ไม่มีกระบี่”
หญิงสาวลุกขึ้นกล่าวกับอินซานที่หมดลมไปแล้ว
ศพของอินซานล้มไปบนพื้น
นางเปิดประตูห้อง สืบเท้าก้าวออกไป
เสียงหวีดร้องอุทานตกใจดังขึ้นภายในเหลาสุรา เหล่าแขกที่กำลังรับประทานอาหารแลนักท่องเที่ยวต่างพากันวิ่งกรูออกไปด้านนอกอย่างแตกตื่นลนลาน
หมอกเบาบางบนถนนยังมิทันจางหาย บุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งพลันปรากฏกายขึ้น สีหน้าเขาเฉยชา ใบหน้าซูบผอม สายตาเยือกเย็น แลดูมีความเป็นเซียนอยู่ในตัว
“มารชั่วเผ่าหมิงมาลอยหน้าลอยตาที่สำนักชิงซานของเรา ตายยังน้อยไปเสียด้วยซ้ำ”
ครั้นได้ยินคำพูดนี้ มีหรือที่ทุกคนจะมิรู้ถึงสถานะของบุรุษผู้นี้
อาคันตุกะต่างถิ่นตระหนกตกใจ พวกเขารีบคุกเข่าไปกับพื้น มิกล้าเงยหน้าสบตา
ชาวบ้านภายในเมืองเองต่างพากันหมอบกราบแนบพื้น ปากพร่ำเรียกขานท่านอาจารย์เซียน หากแต่เนื่องด้วยอาศัยอยู่อวิ๋นจี๋มานาน ได้ยินได้ฟังวีรกรรมของเซียนแห่งสำนักชิงซานมาก็มาก บางคราถึงขนาดได้พบพานท่านอาจารย์เซียน มิทันไรจึงตื่นจากความตระหนก ทั้งยังคิดว่าเรื่องราวในวันนี้มันผิดแผกไปจากปกติยิ่งนัก
เผ่าหมิงและมนุษย์รบราฆ่าฟันกันมายาวนานหลายหมื่นปี รากแค้นฝังลึกยากคลี่คลาย กระทั่งหลังนักพรตฉุนหยางแห่งสำนักชิงซานแลเสินหวงในครานั้นร่วมมือกันพิชิตกองทัพของหมิงซือได้ที่ต้าเจ๋อ ทั้งสองฝ่ายก็มิได้ทำศึกระหว่างกันเป็นเวลานานหลายปี ถึงขนาดแอบมีการติดต่อไปหากันอย่างลับๆ เสียด้วยซ้ำ ต่อให้เป็นสถานที่เฉกเช่นเมืองเจาเกอหรือจังหวัดเฟิงเตา ในเวลานี้หากจับมารร้ายของเผ่าหมิงได้ ขอเพียงมิใช่สายลับ ก็มักจะแค่ถูกส่งไปยังคุกสะกดมาร เพื่อรอโอกาสในการแลกเปลี่ยนคนหรือขู่เข็ญเอาทรัพย์สินเงินทองจากทางเผ่าหมิง ยิ่งไปกว่านั้นสำนักชิงซานยังเป็นสำนักเซียนที่ไม่ข้องแวะกับทางโลก กระทำการใดๆ ล้วนแต่เปิดเผยเรียบง่าย เหตุไฉนวันนี้ถึงได้ลงมือเหี้ยมโหดเพียงนี้?
สายลมพัดแผ่วเบา ม่านหมอกบนถนนจางหายหมดสิ้น คนหนุ่มสาวสิบกว่าคนรวมตัวอยู่หน้าเหลาสุรา สีหน้าท่าทางล้วนดูดี พวกเขาเป็นศิษย์นอกสำนักของชิงซาน
“คารวะอาจารย์เมิ่ง
ลูกศิษย์หนุ่มสาวทำความเคารพบุรุษวัยกลางคนผู้นั้น
ชายวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่าอาจารย์เมิ่งกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังปนเคารพเลื่อมใส “เรื่องสำคัญใกล้มาถึง ระวังตัวด้วย”
เหล่าลูกศิษย์ขานรับพร้อมเพรียง
อาจารย์เมิ่งกล่าวอีกว่า “เก็บกวาดเรียบร้อยแล้วกลับได้ อย่ารบกวนที่นี่นานนัก”
ดรุณีนางนั้นก้าวเดินออกมาจากเหลาสุรา
อาจารย์เมิ่งมองดูนาง สีหน้าอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย กล่าวว่า “ทำดีมากล่าเยวี่ย”
ครั้นกล่าวจบ ลำแสงกระบี่สายหนึ่งสะบัดวูบขึ้นมา ร่างกายเขาพลันหายไป
……
……
“ศิษย์พี่หญิง”
“ศิษย์พี่เจ้า”
เหล่าศิษย์ชิงซานกรูเข้ามาห้อมล้อมเด็กสาว ใบหน้าเปี่ยมด้วยความเคารพชมชื่น
เด็กสาวนามเจ้าล่าเยวี่ยอายุมิเกินสิบสองสิบสามปี ดูเยาว์วัยกว่าศิษย์ร่วมสำนักอย่างเห็นได้ชัด มิรู้เหตุใดจึงถูกขานเรียกศิษย์พี่หญิง ยามนางสั่งกำชับทุกคนเก็บกวาดโรงเตี๊ยมแลกำจัดร่องรอยที่เหลือ เพื่อให้มั่นใจว่าเศษซากวิญญาณของมารร้ายเผ่าหมิงผู้นั้นจักมิกลายสภาพ ก็ไม่เห็นผู้ใดแสดงท่าทีเคลือบแคลงสงสัย บารมีดูสูงส่งยิ่ง
“ท่านอาจารย์เซียนว่าไว้มิผิด เจ็ดวันก่อนยอดเขาเทียนกวง ประกาศเขตหวงห้ามสามพันลี้ มารชั่วนี้ยังกล้ารั้งรอมิจากไป ช่างรนหาที่ตายจริงๆ”
ศิษย์ผู้หนึ่งมองดูศพที่ถูกหามออกมาร่างนั้น กล่าวพลางส่ายหัวว่า “มิรู้มันกำลังคิดอันใดอยู่”
“พวกเราที่นี่ยังดี ได้ยินว่ากระทั่งเหล่าศิษย์พี่ที่ยอดเขาเหลี่ยงว่างต่างไปกำราบมารชั่วยังเมืองจั๋วเหอกันหมด ลำแสงกระบี่ส่องสว่างไปทั่วทั้งมณฑลหนานเหอ”
“มีอะไรน่าตกใจ? เมื่อคืนก่อน ผู้พิทักษ์ทั้งสี่พลันตื่นขึ้นมาพร้อมกัน แสงดาวที่มีอยู่ทั่วท้องฟ้าถูกพวกมันบดบังไปกว่าครึ่ง”
ขณะเหล่าลูกศิษย์พูดคุยอย่างออกรสออกชาติ เจ้าล่าเยวี่ยมิได้กล่าวอันใด หากแต่ทอดตามองไปยังท้องฟ้าสีเทาอึมครึม ไม่รู้กำลังครุ่นคิดเรื่องใดอยู่
เขาชิงซานมียอดเขาเก้ายอด ซ่อนกายอยู่ในหมู่เมฆ
เทียนกวงคือยอดเขาอันดับแรก เป็นที่พำนักของเจ้าสำนัก
ยอดสองนั้นคือเหลี่ยงว่าง ศิษย์หนุ่มสาวที่แข็งแกร่งที่สุดของสำนักต่างฝึกกระบี่ที่นี่
เวลาเจอเรื่องใหญ่เรื่องสำคัญที่แท้จริง ชิงซานจะเรียกรวมเหล่าศิษย์แล้วส่งไปประจำตำแหน่งต่างๆ  ทั้งยังป่าวประกาศเขตหวงห้ามไปทั้งแผ่นดิน
ห้ามมิให้เข้าออกตามอำเภอใจในระยะกี่ลี้จากเขาชิงซาน ผู้ใดขัดขืน สังหารสิ้นโดยมิต้องไถ่ถาม
ระยะหวงห้ามยิ่งไกล ยิ่งแสดงให้ถึงความสำคัญของเรื่องราว
ในอดีตก่อนที่นักพรตไท่ผิงจะเก็บตัวบำเพ็ญเพียรไม่ยอมออกมา สำนักชิงซานเคยประกาศเขตหวงห้ามแปดร้อยลี้ ทั่วทั้งแผ่นดินตกตะลึง
ระยะแปดร้อยลี้นับจากเขาชิงซาน คำสั่งหวงห้ามครอบคลุมหนึ่งในห้าของแผ่นดินเฉาเทียน
เพื่อให้ความร่วมมือกับคำสั่งหวงห้ามของสำนักชิงซานแล้ว ฝ่าบาทเสินหวงถึงขนาดส่งกองทัพนับหลายหมื่นเดินทางขึ้นเหนือเป็นเวลาหลายคืนติดต่อกัน เพื่อขู่แคว้นเสว่ที่อยู่ทางเหนือและเผ่าหมิงให้หวาดกลัว
แต่ครานี้สำนักชิงซานประกาศเขตหวงห้ามสามพันลี้?
มันจะเกิดเรื่องใหญ่แบบไหนขึ้นกันแน่?
ดวงตาของเจ้าล่าเยวี่ยพลันหรี่เล็กลง
นั่นเพราะท้องฟ้าอึมครึมที่นางจับจ้องอยู่พลันสว่างไสวขึ้นมา
พระอาทิตย์ลอยเด่นกลางนภา เมฆาเคลื่อนคล้อยสลายตัว หมู่ยอดเขาที่อยู่อีกฟากมองดูเลือนลาง ประดุจดั่งกระบี่ยักษ์จำนวนนับไม่ถ้วนกำลังจ่อเล็งไปยังท้องฟ้า
สายตาศิษย์คนอื่นๆ ทอดยาวตามนางไป ก่อนจะไปหยุดอยู่ระหว่างหมู่ยอดเขา
แสงอาทิตย์สาดส่องไปบนใบหน้าอันอ่อนเยาว์ของเหล่าศิษย์ สีหน้าทุกคนล้วนเต็มเปี่ยมไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธา
เหตุที่ประกาศเขตหวงห้ามสามพันลี้ราวกับจะมีกองทัพของศัตรูบุกเข้ามา นั่นเพราะวันนี้สำนักชิงซานกำลังจะมีเรื่องที่สำคัญที่สุดเรื่องหนึ่งในรอบพันปีเกิดขึ้น
ปรมาจารย์อาจิ่งหยางจะบรรลุเป็นเซียนแล้ว
.......................................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 2 หนึ่งกระบี่สะบั้นฟ้า
“ประเดี๋ยวไม่ว่าจะเกิดปรากฏการณ์ที่น่าตกตะลึงเพียงใด ก็อย่าได้แตกตื่นลนลาน”
ศิษย์ชิงซานขอร้องให้ชาวเมืองกลับบ้านของตน นักท่องเที่ยวต่างถิ่นที่มีจำนวนไม่มากต่างก็รีบกลับโรงเตี๊ยมเช่นเดียวกัน ไม่นานบนถนนก็มิเหลือผู้ใด
ศิษย์คนหนึ่งมองดูศพบนถนนร่างนั้น พลางเอ่ยถามอย่างสงสัยว่า “เพลิงวิญญาณของศิษย์เผ่าหมิงผู้นี้ธรรมดา พลังฝีมือต่ำต้อย เหตุใดถึงกล้ารั้งอยู่ที่นี่?”
ศิษย์อีกคนรับคำขึ้นมา “ใครจะรู้ล่ะ? บางทีมันอาจคิดอยากดูปรมาจารย์อาบรรลุกลายเป็นเซียนกระมัง ภาพอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ มีผู้ใดมิอยากดู?”
ทันใดนั้นลมพลันพัดโบก ใบไม้หลุดร่วงปลิดปลิว
เหล่าศิษย์แหงนหน้ามองฟ้า ลำแสงกระบี่นับหลายร้อยสายพุ่งตรงไปยังหมู่ยอดเขาจากทุกทิศทาง จากนั้นพลันมีแสงอันเป็นเอกลักษณ์ของอาวุธวิเศษอีกสิบกว่าสายพร่างพราวเจิดจ้าเต็มคุ้งฟ้า สุดท้ายเป็นฐานดอกบัวใหญ่ยักษ์ฐานหนึ่งลอยมาจากบนฟ้า พลังสภาวะอันแก่กล้าลอยฟุ้งเต็มนภา
“หรือนั่นจะเป็นเหล่าไท่จวินแห่งสำนักเสวียนหลิง”
“เจ้าสำนักอู๋เอินเหมิน!”
“รองอัครมหาเสนาบดีจิ้งจง!”
“ลำแสงกระบี่ที่พุ่งขึ้นไปบนฟ้าอันนั้น ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ หรือจะเป็นผู้นั้น?”
“เหล่าศิษย์พี่แห่งยอดเขาเหลี่ยงว่างกลับมาแล้ว หัวหน้าผู้อาวุโสแห่งยอดเขาซั่งเต๋อก็กลับมาแล้ว!”
“เจวี่ยนเหลียนเหรินก็มาด้วยหรือนี่?”
เหล่าลูกศิษย์ตะลึงลานจนมิสามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ หากไม่เป็นเพราะเหตุการณ์สำคัญที่จะอุบัติขึ้นในวันนี้ ไฉนเลยจะมีโอกาสได้เห็นผู้ยิ่งใหญ่พร้อมกันมากมายขนาดนี้
เจ้าล่าเยวี่ยมิได้สนใจแยแสเรื่องเหล่านี้ นางหิ้วร่างไร้วิญญาณของอินซานเดินออกไปนอกเมือง
……
……
อาจารย์เมิ่งผู้นั้นมิได้จากเมืองไป หากแต่ยืนอยู่บนต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งด้านนอกเมือง สายตามองไปยังยอดเขาสูงใหญ่ยอดนั้น อารมณ์สับสนเล็กน้อย
ปรมาจารย์อาจิ่งหยางสถานะสูงส่งยิ่ง เขาคือศิษย์น้องของท่านนักพรตไท่ผิง ทั้งยังเป็นผู้ที่ท่านเจ้าสำนักต้องขานเรียกอาจารย์อาคนเล็กด้วยความเคารพ
ว่ากันว่าปรมาจารย์อาผู้นี้พรสวรรค์เป็นเลิศเหนือมนุษย์ สร้างสรรค์บันทึกแห่งการบำเพ็ญพรตอันน่าเหลือเชื่อมาแล้วนับไม่ถ้วน ทว่าเก็บตัวบำเพ็ญเพียรอยู่บนยอดเขาที่เก้าอย่างเงียบๆ เป็นเวลายาวนาน น้อยครั้งนักที่จะพบคนนอก เหล่าศิษย์เอกในสำนักมีเพียงไม่กี่คนที่เคยได้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของปรมาจารย์อาผู้นี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเขาเลย
วันนี้ไม่เพียงแต่เจ้าสำนักใหญ่ๆ เท่านั้นที่มารวมตัวกัน กระทั่งผู้ยิ่งใหญ่ที่ใช้ชีวิตสันโดษอยู่ในโลกภายนอกอีกมากมายก็มาด้วยเช่นกัน
เขามิคาดคิดเลยว่ากระทั่งฉานจึแห่งฝอจง[1] ที่ผู้คนพากันร่ำลือผู้นั้นก็มาด้วย
ได้ยินว่าในส่วนลึกของชั้นเมฆอาจจะมีผู้ยิ่งใหญ่จากส่วนอื่นของแผ่นดินหลบซ่อนอยู่
เป็นเรื่องอัศจรรย์ที่ไม่เคยพบพานในรอบพันปีจริงๆ ด้วย
หากลำแสงกระบี่นั้นมาจากเทพกระบี่ แล้วเทพดาบเล่า?
อาจารย์เมิ่งเหม่อลอยเล็กน้อย
นามเหล่านั้นห่างไกลตัวเขาเกินไป
ยอดเขายอดนั้นห่างไกลจากเขายิ่งกว่า
เรื่องราวเกี่ยวกับปรมาจารย์อาผู้นั้น เขาเพียงเคยได้ยินข่าวลือบางส่วนเท่านั้น
ว่ากันว่าเมื่อครั้งหลังจากที่รับตำแหน่งเจ้าสำนักแล้ว ในตอนที่เจ้าสำนักเอ่ยถึงผู้อาวุโสที่เก็บตัวบำเพ็ญเพียรอยู่บนยอดเขาผู้นี้ เขาพูดเพียงอาจารย์อาคนเล็กไม่กี่พยางค์นี้แล้วไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาอีก ยังมีอะไรอีกหลายอย่างเกี่ยวกับอาจารย์อาคนเล็กผู้นี้ที่เจ้าสำนักไม่ได้กล่าวออกมา
เขาเข้าใจดีว่าเป็นเพราะเหตุใด ก็คล้ายกับที่ทั่วทั้งสำนักชิงซานต่างรู้ดีว่าเหตุใดเวลาที่อาจารย์ลุงเจี้ยนลวี่แห่งยอดเขาซั่งเต๋อเอ่ยถึงปรมาจารย์อาผู้นี้ถึงไม่เคยมีความเคารพยำเกรง มักจะมีเพียงเสียงแค่นหัวเราะเยือกเย็นอยู่ในลำคอ
ปรมาจารย์อาคนเล็กนั้นคือผู้ฝึกตนที่มีสภาวะแก่กล้าที่สุดในสำนักชิงซานไปจนถึงทั่วทั้งโลกแห่งการบำเพ็ญพรต
ทว่านับแต่ที่ย่างก้าวเข้าไปในเขาชิงซาน เขาก็เอาแต่เก็บตัวบำเพ็ญเพียรอยู่บนเขา น้อยครั้งที่จะปรากฏตัวต่อหน้าผู้คน ยิ่งมิต้องพูดถึงเรื่องแสดงฝีมือ
เขามิเคยเป็นตัวแทนของสำนักชิงซานเข้าร่วมงานชุมนุมเหมยฮุ่ย[2] มิเคยต่อสู้กับยอดฝีมือของราชสำนักแห่งเจาเกอ ไม่เคยประมือกับผู้เยี่ยมยุทธ์ของสำนักอื่นที่หลบซ่อนตัวอยู่ ในสงครามอย่างลับๆ ของฝ่ายธรรมะกับผู้อาวุโสของเผ่าหมิงก็มิเคยเห็นเขา กระทั่งในศึกที่สู้กับผู้บำเพ็ญเพียรของแคว้นเสวี่ยทั้งสามคราก็มิเคยเห็นเขาปรากฏกาย
บนเส้นทางแห่งพรตอันยาวนาน เขามิเคยทำอะไรเลย นอกจากบำเพ็ญเพียร
ถูกต้อง คงจะมีเพียงผู้ฝึกตนที่ไม่สนใจโลกภายนอกแลตัดขาดจากอารมณ์ความรู้สึกเช่นนี้ ถึงจะสามารถเดินไปถึงสุดทางของเส้นทางแห่งพรต และก้าวข้ามไปยังดินแดนที่สุดจะจินตนาการได้ถึงกระมัง
เพียงแต่การฝึกตนเช่นนี้...ต่อให้สภาวะของปรมาจารย์อาจะสูงส่งเพียงใด แล้วมันจะมีความหมายอันใดต่ออนุชนรุ่นหลังอย่างพวกเขากันเล่า? มันจะมีความหมายอันใดต่อสำนักชิงซานกันเล่า? มันจะมีความหมายอันใดต่อสรรพชีวิตในใต้หล้านี้กันเล่า?
แม้นจะน่าตกตะลึงเพียงใด ทว่าคำเล่าลือก็เป็นเพียงคำเล่าลือ ไม่มีทางที่จะอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงได้ เช่นนั้นไปดีกว่า
เมื่อมองดูยอดเขาสูงที่เดี๋ยวผลุบเดี๋ยวโผล่อยู่ในม่านหมอกยอดนั้น มุมปากเขาพลันมีรอยยิ้มขมขื่นเล็กน้อยปรากฏขึ้นมา
กระทั่งเขาเห็นเจ้าล่าเยวี่ยเดินหิ้วศพของมารร้ายเผ่าหมิงผู้นั้นออกไปนอกเมือง ความขมขื่นภายในรอยยิ้มพลันหายไป ในใจรู้สึกตกใจเล็กน้อย แต่ที่มากกว่านั้นคือปลื้มใจ
ขณะที่ทั่วทั้งโลกกำลังจับจ้องไปยังยอดเขายอดนั้น นางกลับไม่มอง
อายุเท่านี้ ไฉนใจถึงนิ่งสงบเพียงนี้?
มิเสียทีที่เป็นสาวน้อยอัจฉริยะที่ทั้งสำนักชิงซานแอบจับตามองดูอยู่
ทันใดนั้นเอง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาหายไป ก่อนจะมองไปทางยอดเขานั้นอีกครั้ง
ก็เหมือนดั่งที่เขาว่าไว้ คนที่มีสิทธิ์มองไปทางยอดเขานั้น เวลานี้ต่างมองไปทางนั้นกันหมดแล้ว
เมฆหมอกที่อยู่ระหว่างกลุ่มยอดเขาราวกับถูกมือยักษ์ข้างหนึ่งกวนไปมา มันหมุนวนอย่างรุนแรง จากนั้นกระจายตัวไหลออกไปรอบทิศ ค่อยๆ เผยให้เห็นท้องฟ้าที่ใสกระจ่าง
เงาตะคุ่มๆ สองสามเงาตรงส่วนลึกของชั้นเมฆถูกบีบให้เผยตัวออกมา เงาเหล่านั้นโค้งคำนับไปยังยอดเขาเทียนกวงของสำนักชิงซาน ดูคล้ายมิร้อนใจ แต่ความจริงแล้วกลับกระอักกระอ่วนอยู่มิน้อย
ไกลออกไปกว่านั้น เงาสีดำที่มีเปลวไฟเยือกเย็นลุกท่วมสองเงารีบถอยไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว แลดูทุลักทุเลยิ่งนัก
อาจารย์เมิ่งคาดเดาได้ว่าหนึ่งในนั้นน่าจะเป็นมหาปุโรหิตแห่งเผ่าหมิง แล้วอีกคนหนึ่งเล่า?
ข่ายพลังชิงซานมิได้เปิดฉากโจมตี บนยอดเขาเทียนกวงมีเสียงหัวร่อดังขึ้นมา สิ่งที่ปรากฏขึ้นมาในเวลาเดียวกันยังมีเจตน์กระบี่อันน่าครั่นคร้ามอย่างยิ่งยวดสายหนึ่งด้วย
เจตน์กระบี่กระจายตัวออกไปจากหมู่ยอดเขาคล้ายดั่งเกลียวคลื่น
ลำแสงกระบี่ส่ายหนึ่งพุ่งขึ้นมาจากหน้าผาราวกับถูกบีบบังคับให้ต้องตอบโต้ ก่อนจะลอยล่องออกไป
กระทั่งลำแสงกระบี่สายนั้นถอยร่นออกไปสามพันลี้ จนไปอยู่เหนือทะเลตะวันตก เจตน์กระบี่จากยอดเขาเทียนกวงจึงค่อยๆ สงบลง
“เจ้าสำนักลงมือแล้ว!” อาจารย์เมิ่งตกใจเล็กน้อย
คนที่มีคุณสมบัติพอจะทำให้เจ้าสำนักชิงซานใช้กระบี่แบกสวรรค์ ทั่วทั้งแผ่นดินมีเพียงไม่กี่คน
ลำแสงเยือกเย็นบนทะเลตะวันตกสายนั้น คือกระบี่ของเทพกระบี่อย่างนั้นหรือ?
……
……
ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น แม้นว่าบุคคลผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้นจะทยอยกันปรากฏกายออกมา ทว่ามันก็หาได้มีผลใดๆ ต่อยอดเขาที่เก้าไม่
ยอดเขาอันโดดเดี่ยวยังคงเงียบสงบ ราวกับไร้ซึ่งลมหายใจ
ทันใดนั้น พสุธาแลนภากาศพลันเปลี่ยนสี สายฟ้าสิบกว่าเส้นฉีกกระชากคุ้งฟ้าสีน้ำเงินคราม เสียงฟ้ากู่ร้องคำรามหลายสิบเสียงพุ่งตรงไปหายอดเขาโดดเดี่ยวนั้น!
ยังมิทันที่สายฟ้าและเสียงร้องคำรามที่ซ่อนเร้นพลังของฟ้าดินจะสัมผัสถูกยอดเขา พวกมันก็ถูกฟันจนแตกเป็นเสี่ยงๆ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นกลุ่มควัน
นั่นเป็นเพราะในยอดเขาโดดเดี่ยวนั้นมีลำแสงกระบี่สายหนึ่งปรากฏขึ้นมา
ไม่มีผู้ใดทราบว่ากระบี่นี้เมื่อเทียบกับกระบี่แบกสวรรค์ก่อนหน้านี้ ใครกันแน่ที่แข็งแกร่งกว่า
อย่าว่าแต่อาจารย์เมิ่งผู้นี้เลย ต่อให้เป็นยอดฝีมือที่อยู่ห่างออกไปสามพันลี้เหล่านั้นก็มองไม่ออกเช่นเดียวกัน
ลำแสงกระบี่ที่ปรากฏขึ้นบนยอดเขาโดดเดี่ยวนั้นดูมิคล้ายว่ามีอานุภาพใดๆ
นั่นเป็นกระบี่ที่แสนเรียบง่าย สะบัดขึ้นฟ้าตามอารมณ์
แต่เสียงฟ้าคำรามกลับสลายไปเมื่อเจอกับมัน
ลำแสงกระบี่ยังคงทะยานขึ้นไป
เกิดเป็นเสียงฟิ้วเบาๆ ดังขึ้นมา
บนท้องฟ้าสีน้ำเงินมีรอยแตกเล็กๆ ปรากฏขึ้นมารอยหนึ่ง
ลำแสงระยิบระยับดูคล้ายทองคล้ายหยกจำนวนนับไม่ถ้วนไหลลงมาจากในรอยแตกนั้น ก่อนจะสลายตัวเมื่อเจอกับสายลม กลายเป็นจุดแสงเล็กๆ นับไม่ถ้วน ส่องสว่างไปทั่วทั้งแผ่นดิน
หนึ่งกระบี่สะบั้นฟ้า?
เวลาที่เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรที่ยิ่งใหญ่ในบันทึกโบราณกลายเป็นเซียน ล้วนแต่อาศัยสภาวะที่ตนเองได้เพียรสร้างมาในการต้านทานเสียงฟ้าคำรามอย่างยากลำบาก จวบจนกระทั่งผ่านการทดสอบในท้ายที่สุด ฟ้าจึงหยุดคำราม ลำแสงระยิบระยับตกโปรยปรายลงมาประดุจดั่งนางฟ้าโปรยมวลดอกไม้ ถึงจะมองเห็นเส้นทางขึ้นสู่สวรรค์เส้นนั้นได้
ทว่าวันนี้ปรมาจารย์อาจิ่งหยางกลับมิได้รอให้ฟ้าคำรามเป็นคำรบที่สอง ก็ชิงสะบัดกระบี่ออกไปเสียก่อนแล้ว
หรือเขาคิดจะใช้กระบี่ของตัวเอง ฝืนเปิดทางสู่สวรรค์เส้นนั้น?
นี่คือความกล้าแบบไหนกัน! แล้วก็เป็นความมั่นใจในตัวเองแบบไหนกัน!
อาจารย์เมิ่งตะลึงลาน ใบหน้าขาวซีด ริมฝีปากสั่นเครือเล็กน้อย
เจ้าของลำแสงกระบี่บนทะเลตะวันตกนั้น อีกทั้งเหล่าผู้แข็งแกร่งที่รอชื่นชมวินาทีประวัติศาสตร์อยู่ในสำนักชิงซาน ต่างตกตะลึงจนมิอาจเปล่งวาจาออกมาเมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้
บนยอดเขาโดดเดี่ยว ลำแสงกระบี่ยังคงพุ่งทะยานขึ้นไปบนฟ้า
ลมพายุโหมกระหน่ำ ฟ้าคำรามกู่ก้องไม่หยุด
กระบี่นั้นมิได้แยแสสนใจแม้แต่น้อย มันเพียงมุ่งจะขึ้นไปเท่านั้น
หากบอกว่านี่คือบททดสอบสุดท้ายที่ฟ้าดินมอบให้แก่ผู้บำเพ็ญตนที่กำลังจะบรรลุกลายเป็นเซียน เช่นนั้นการตอบโต้ของลำแสงกระบี่นี้ก็เรียกได้ว่าไร้ซึ่งความเกรงใจ
การต่อสู้กันของพลังแห่งฟ้าดินและเจตน์แห่งกระบี่นั้นได้ขับไล่เมฆหมอกที่ปกคลุมอยู่บนหมู่ยอดเขาให้สลายตัวไป ในที่สุดยอดเขาทั้งเก้าของสำนักชิงซานก็ปรากฏสู่สายตาชาวโลกเป็นครั้งแรก ทว่ากลับมิมีผู้ใดสังเกตเห็น เนื่องจากสายตาของทุกคนต่างจับจ้องอยู่บนลำแสงกระบี่นั้น
ลำแสงกระบี่พุ่งเข้าใกล้ท้องฟ้าไม่หยุด
รอยปริแตกบนท้องฟ้าใหญ่ขึ้นทุกขณะ ลำแสงระยิบระยับที่ไหลลงมายิ่งจับตัวหนาขึ้น ทำเอาพสุธาและนภากาศยิ่งสว่างเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ
ไม่ว่าเป็นบ้านเรือนที่อยู่ในเมืองหรือถ้ำที่อยู่ระหว่างยอดเขาล้วนแต่ฉาบไว้ด้วยแสงสีทอง ราวกับดินแดนแห่งเซียนหรืออาณาจักรของเทพก็มิปาน
..............................................................................
[1] ฝอจงคือนิกายพุทธนิกายหนึ่ง
[2]งานชุมนุมเหมยฮุ่ย หมายถึง งานชุมนุมดอกเหมย


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 3 ชายหนุ่มชุดขาวที่ย่ำลงแม่น้ำสายนั้นอีกครั้ง
เจ้าล่าเยวี่ยหิ้วศพอินซานเดินออกไปนอกเมือง ฝีเท้าย่ำเหยียบไปบนหญ้าสีเขียว ดูปราดเปรียวแผ่วเบา
แสงสว่างเจิดจ้าจากฟากฟ้าสาดส่องมาบนร่างกายอันอรชรอ้อนแอ้นของนางจนทอดเป็นเงายาวเหยียดบนพื้น ก่อนจะค่อยๆ ถูกแสงที่สว่างยิ่งกว่ากลืนจนจางไป
เรื่องที่สำคัญที่สุดบนแผ่นดินกำลังอุบัติขึ้น ทว่านางกลับมิได้เหลียวหน้าแลมอง เพียงแต่จ้องดูเงาตรงหน้าที่เดี๋ยวเข้มเดี๋ยวอ่อนสลับสับเปลี่ยนกันไป คล้ายว่าเรื่องนี้น่าสนใจเสียยิ่งกว่าปรากฏการณ์ประหลาดที่กำลังเกิดขึ้นเสียอีก
ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นนาง แล้วก็ย่อมไม่มีใครสังเกตเห็นว่าในที่สุดสีหน้าของนางได้เกิดการเปลี่ยนแปลง
ริมฝีปากนางยกขึ้นเล็กน้อย กำลังยิ้มอยู่
บนหมู่ยอดเขาค่อยๆ มีเสียงกู่ร้องชื่นชมดังขึ้น
ในเมืองก็คล้ายมีเสียงโห่ร้อง
เมื่อแผ่นฟ้าแลพสุธายิ่งสว่างขึ้น เสียงโห่ร้องยิ่งดังขึ้น รอยยิ้มของนางก็ยิ่งกว้างขึ้น จนกระทั่งเผยให้เห็นลักยิ้มเล็กๆ บนพวงแก้ม ดูน่ารักอยู่ทีเดียว
นางรู้สึกดีใจจริงๆ แต่อีกใจหนึ่งก็รู้สึกเสียใจปนเสียดาย
หากได้อยู่ในยุคสมัยเดียวกับอัจฉริยะอย่างปรมาจารย์อา มันคงจะดีมิใช่น้อย
มิว่าจะเป็นการขอความรู้คำชี้แนะ หรืออะไรอย่างอื่น
เสียงโห่ร้องบนหมู่ยอดเขาพลันหายไป
ไม่มีอะไรน่าประหลาดใจ
ความเงียบในเวลานี้หมายถึงคำอวยพรและความปรารถนาดีที่งดงาม
เหมือนกับแสงที่ส่องสว่างไปบนโลก
แต่แน่นอน สุดท้ายแล้วยังคงมีความรู้สึกผิดหวังอยู่
ปรมาจารย์อาจิ่งหยางบรรลุเป็นเซียนแล้ว
ในที่สุดเจ้าล่าเยวี่ยก็หมุนตัว แลมองไปบนฟ้า
เมื่อมองดูรอยแตกที่ค่อยๆ จางหายไป อีกทั้งลำแสงกระบี่ที่เลือนรางจนใกล้จะมองไม่เห็น ไม่รู้เพราะเหตุใด สองคิ้วของนางพลันเลิกขึ้นเล็กน้อย
นางมองดูศพที่หิ้วอยู่ในมือ รอยยิ้มค่อยๆ หดหาย กลายเป็นความสงสัยปนไม่แน่ใจ
……
……
ม่านหมอกอบอวลด้วยความชุ่มชื้น สายธารเคียงคู่มิห่างหาย
ไม่ไกลจากตัวเมืองอวิ๋นจี๋มีลำธารสายหนึ่ง ลำธารสายนั้นนำพาหมอกเบาบางไหลอ้อมผาสูงแลเนินเขาไปไกลหลายสิบลี้ ก่อนจะไหลเข้าไปในหน้าผาของอีกยอดเขาหนึ่งใหม่อีกครั้ง
ไม่รู้ไหลเข้าหน้าผาไปไกลเท่าไร สายธารค่อยๆ กว้างขึ้น แสงสว่างค่อยๆ สว่างขึ้น ด้านในกลับมีโพรงหินอยู่โพรงหนึ่ง บนผนังฝังไว้ด้วยหยกล้ำค่าที่ยากพานพบได้บนโลก
ภายในโพรงหินเรียบง่าย มีเพียงเตียงหินที่เชื่อมต่อกับหน้าผาอยู่หลังหนึ่ง ด้านหน้าเตียงมีเบาะสานที่ผุพังวางอยู่สองอัน
บุรุษหนุ่มผู้หนึ่งยืนสองมือไพล่พลัง เอียงศีรษะมองดูเตียงหิน สายลมพัดโบกเป็นครั้งคราว ชุดขาวพริ้วตามลม
บนเตียงหินนอนไว้ด้วยคนผู้หนึ่ง ทั่วทั้งร่างอาบเลือด ทุกแห่งล้วนเต็มไปด้วยบาดแผล บางแผลแคบ บางแผลกว้าง บางแผลลึก บางแผลตื้น มิอาจแยกแยะได้เลยว่าถูกอาวุธชนิดใดทำร้ายกันแน่ เสื้อผ้าเองก็ขาดวิ่นไม่เป็นชิ้นดี ไหนเลยจะมองออกว่านั่นเป็นผ้าที่ถักทอขึ้นมาจากไหมฟ้า เข็มขัดเส้นนั้นยังคงสมบูรณ์ ไอชั่วร้ายจางๆ สายหนึ่งห่อหุ้มเข็มขัดเอาไว้ ประเดี๋ยวปรากฏประเดี๋ยวหาย นั่นคือเข็มขัดที่ทำจากเอ็นมังกรหมิงเจียว บนเข็มขัดมีแผ่นป้ายชิ้นหนึ่งห้อยไว้ ดูคล้ายว่าแกะสลักขึ้นมาจากไม้สีดำธรรมดา
คนผู้นี้ไร้ลมหายใจ เสียชีวิตไปนานแล้ว แต่สิ่งที่น่าแปลกคือบนใบหน้ายังคงมีไอหมอกปกคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง ไอหมอกหนาทึบจนไม่อาจมองเห็นใบหน้าได้ชัดเจน
บุรุษหนุ่มยืนอยู่หน้าเตียงหิน สายตามองดูคนผู้นั้นไม่พูดจา มิรู้ว่ากำลังครุ่นคิดอันใดอยู่
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดเขาจึงกล่าวออกมา
“น่าหงุดหงิด...จริงๆ”
เสียงของเขาชัดเจน แต่กลับแหบแห้งเล็กน้อย การพูดเชื่องช้ายิ่ง คล้ายปกติมิค่อยได้เอ่ยวาจา
แสงสว่างส่องไปในดวงตาเขา
ดวงตาของเขาดุจดั่งมหาสมุทร คล้ายเงียบสงบและใสกระจ่าง แต่กลับลึกและกว้างใหญ่จนสุดคณานับ ทั้งยังแอบซ่อนเกลียวคลื่นและลมพายุไว้จำนวนนับไม่ถ้วน
มีทั้งความไม่เข้าใจ ความโกรธเกรี้ยว ความเสียใจ ความเหนื่อยล้า อีกทั้งความเจนโลกที่ไม่สมกับอายุ
จากนั้นครู่หนึ่ง สรรพอารมณ์ในดวงตาของเขาพลันสลายหายไปจนหมด คงเหลือแต่เพียงความสงบนิ่ง
ดูคล้ายเมฆหมอกที่สลายตัวไปบนยอดเขาเก้ายอด และดูคล้ายแสงระยิบระยับที่ไหลลงมาจากบนฟ้าก่อนที่สุดท้ายจะสลายหายไป
“อิจฉาเจ้าเหมือนกันนะ ได้พักผ่อนเสียที แต่ข้ากลับยังต้องยุ่งอีกหลายปี”
บุรุษหนุ่มชุดขาวกล่าวกับคนตายที่อยู่บนเตียงหิน
เข็มขัดของคนตายขยับเล็กน้อย แผ่นป้ายไม้ชิ้นนั้นพลันหายไป
ลำแสงเยือกเย็นสายหนึ่งลอยออกมาจากเตียงหิน ก่อนจะบินวนรอบตัวเขาอย่างรวดเร็ว พลางส่องแสงวิบวับอยู่ในโพรงหินไม่หยุด ผ่านไปครู่หนึ่งจึงมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา
นั่นคือกระบี่บินเล่มหนึ่ง ยาวประมาณสองฉื่อ[1]  กว้างสองนิ้วมือ ตัวกระบี่มันวาวราวกระจก นอกจากนี้แล้วก็ไม่มีอะไรพิเศษ ทว่ากลับให้ความรู้สึกที่ไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง
บุรุษหนุ่มชุดขาวยกมือขวาขึ้น กระบี่บินร่วงหล่นลงมา เสียงแปะเบาๆ ดังขึ้นก่อนจะม้วนไปบนข้อมือของเขา สีของมันค่อยๆ คล้ำขึ้น ดูคล้ายสร้อยข้อมือธรรมดาเส้นหนึ่ง
บุรุษหนุ่มชุดขาวหมุนตัวเดินไปข้างสายธาร ภายในหัวพลันนึกถึงคำพูดที่คนๆ นั้นเคยกล่าวกับตนเมื่อครั้งอดีต
คนไม่มีทางย่ำลงไปในแม่น้ำสายเดิมสองครั้งได้
เป็นเช่นนี้จริงงั้นหรือ?
เขาเดินลงไปในแม่น้ำสายเล็กๆ พลางคิดถึงปัญหานี้
……
……
ไม่รู้สายน้ำไหลทะลุไหล่เขาไปไกลเท่าไร ก่อนจะทะลุออกไปยังอีกด้านหนึ่งของยอดเขากลายเป็นน้ำตกสายเล็กๆ ที่สูงสิบกว่าจ้าง[2]    ดูงดงามยิ่งนัก
ชายหนุ่มชุดขาวร่วงตกลงมาจากหน้าผาตามสายน้ำ เขาคิดเตรียมจะเดินไปบนผิวน้ำ ทว่าสองเท้ากลับเหยียบทะลุผิวน้ำร่วงตกลงไปในทะเลสาบ
กระทั่งจมลงไปถึงส่วนลึกของทะเลสาบ เมื่อสองเท้าสัมผัสพื้นทะเลสาบ เขาถึงได้พอเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น พลางรู้สึกตกใจเล็กน้อย
ทว่าเขาคล้ายจะไม่รู้ว่าควรใช้สีหน้าแบบไหนมาบรรยายความรู้สึกตกใจเช่นนี้ ด้วยเหตุนี้จึงดูเหมือนเขาเหม่อลอย
น้ำในทะเลสาบที่เย็นเล็กน้อยไม่อาจทำอะไรเขาได้ เขาลืมตามองไปรอบตัว ก่อนจะมองเห็นหินก้อนหนึ่งที่อยู่ใต้ทะเลสาบ
เขายกหินก้อนนั้นขึ้นมากอดไว้ แล้วเดินตามพื้นที่ลาดเอียงขึ้นไป ระยะห่างจากผิวน้ำหดสั้นลงเรื่อยๆ จนกระทั่งเดินพ้นจากผิวน้ำขึ้นมาบนฝั่ง
เสียงทึบเสียงหนึ่งดังขึ้น พื้นดินสั่นสะเทือน น้ำที่อยู่ริมฝั่งกระจายตัวเป็นระลอกคลื่นขนาดเล็ก นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเขาวางก้อนหินลง พอจะจินตนาการออกเลยว่าหินก้อนนี้หนักอึ้งเพียงใด
ทั้งร่างเขาเปียกโชก รู้สึกไม่สบายนิดหน่อย เขาขยับความคิดเตรียมจะใช้เพลิงจากกระบี่ทำให้ร่างกายแห้ง แต่กลับไม่มีอะไรปรากฏออกมา
เส้นผมที่กำลังมีน้ำหยดและเสื้อผ้าที่เปียกจนแนบชิดร่างกายเตือนเขาว่าในเวลานี้เขาควรจะก่อไฟ แต่หลังจากนั้นเขาก็คิดขึ้นมาได้ว่าตัวเองไม่เคยก่อไฟมาก่อน
เขาเอียงศีรษะ ย้อนคิดถึงหนังสือที่เขาเคยได้อ่านเมื่อหลายปีก่อนเหล่านั้น ก่อนจะใช้น้ำเสียงแหบแห้งพูดทวนออกมา “จำเป็นต้องใช้หญ้าแห้งและกิ่งไม้ขนาดเล็กใหญ่ไม่เท่ากัน”
หลังมั่นใจว่าน้ำที่อยู่ในหูซ้ายออกมาจนหมดแล้ว เขาก็เอียงหัวไปทางขวาแล้วค้นหาความทรงจำที่ฝังลึกเหล่านั้นต่อ พลางกล่าวว่า “หากไม่มีหินจุดไฟ ก็ใช้หินผลึกหรือใช้การหมุนไม้”
ริมฝั่งคือป่าผืนหนึ่ง เขาสืบเท้าเดินเข้าไปในป่า ยื่นมือออกไปลูบไล้แผ่วเบา กิ่งไม้ร่วงตกลงมา ไม่นานก็กองเป็นภูเขาขนาดย่อมๆ
เขาเลือกเอาแผ่นไม้ที่มีผิวเรียบที่สุดออกมาชิ้นหนึ่ง จากนั้นวางฝอยไม้ที่ได้จากใต้เปลือกไม้ลงไปด้านบนจำนวนหนึ่ง ความคิดขยับเล็กน้อย สร้อยเงินตรงข้อมือพลันเปลี่ยนเป็นกระบี่เล่มนั้นใหม่อีกครั้ง ก่อนจะลอยหยุดอยู่เหนือแผ่นไม้
ปลายกระบี่อันแหลมคมปักลงบนแผ่นไม้ที่อยู่ด้านล่างโดยมีฝอยไม้คั่นกลาง กระบี่หมุนขึ้นมาด้วยความเร็วอย่างที่ยากจะจินตนาการได้ ไม่นานก็มีสะเก็ดไฟปะทุขึ้นมา จากนั้นเป็นควัน แล้วก็มีเปลวไฟลุกขึ้น
เสื้อผ้าวางไว้บนกิ่งไม้ ไอน้ำลอยฟุ้งออกมา
ครั้นเห็นความหนาแน่นของไอน้ำและความเร็วที่มันลอยออกมา ชายหนุ่มก็คิดคำนวณได้อย่างง่ายดายว่าต้องใช้เวลาอีกสามเค่อ[3]  เสื้อผ้าจึงจะแห้งสนิท
จะใช้ช่วงเวลาที่รอคอยนี้กระทำอันใด สำหรับเขาแล้วมันมิใช่เรื่องที่จำเป็นต้องครุ่นคิดเลย
สำหรับเขาแล้ว เวลาทั้งหมดมีไว้เพื่อเป้าหมายเดียว
เขานั่งขัดสมาธิ หลับตาลงแล้วเริ่มสงบจิตภาวนา ท่าทางดูเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง
แต่จากนั้นเขาพลันลืมตาขึ้น ก่อนจะครุ่นคิดอย่างงุนงงว่า ‘เคล็ดเข้าสมาธิมันว่าอย่างไรนะ?’
.....................................................
ฉื่อ[1]   หน่วยวัดความยาวในสมัยก่อน โดยหนึ่งฉื่อยาวประมาณ 0.33 เมตร
จ้าง[2]  หน่วยวัดความยาวในสมัยก่อน โดยหนึ่งจ้างยาวประมาณ 3.33 เมตร
เค่อ[3] เป็นหน่วยบอกเวลา โดยหนึ่งเค่อคือเวลาประมาณ 15 นาที


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 4 เก้าวัน
ผ่านไปสามเค่อ บุรุษหนุ่มลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาหยิบอาภรณ์ที่แห้งสนิทดีแล้วจากบนกิ่งไม้มาสวมใส่ จากนั้นทอดตาไปอีกฟากมองดูยอดเขายอดหนึ่งที่หายลับไปในก้อนเมฆอีกครา ก่อนจะหมุนตัวเดินไปทางด้านล่างของแม่น้ำ
หากเทียบกับตอนที่เดินขึ้นมาจากทะเลสาบ ฝีเท้าของเขามีความมั่นคงขึ้นมาก คล้ายเรียนรู้ที่จะเดินเป็นแล้ว หรือไม่ก็คุ้นชินกับร่างกายนี้
ริมฝั่งแม่น้ำมีหมอก โชคดีไม่มีหินขรุขระ เดินเหินจึงมิลำบาก ใช้เวลาไม่นานนัก เขาก็เดินเลียบแม่น้ำออกจากเขาลูกนี้มายังหน้าหมู่บ้านแห่งหนึ่ง
ชาวนาที่กำลังพรวนดินอยู่ในนา ชายแก่ที่กำลังขับเกวียนลากฟาง หญิงสาวที่กำลังนำข้าวไปส่งให้แก่สามี เด็กเล็กที่กำลังเล่นกันอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าหมู่บ้าน ทุกคนต่างพากันหยุดเคลื่อนไหว ยืนตะลึงลานอยู่กับที่
บุรุษหนุ่มชุดขาวเดินเข้าไปในหมู่บ้าน
จอบในมือชาวนาตกลงบนพื้น เกือบจะทับถูกเท้าของตัวเอง
กล้องยาสูบในปากของชายแก่ร่วงตกลงมา ลาที่กำลังลากเกวียนถูกลวกจนส่งเสียงร้อง
หญิงสาวกอดหม้อข้าวไว้แน่น แต่ปากกลับอ้ากว้างเสียกว่าปากหม้อ
เหล่าเด็กๆ พลันแยกย้าย ต่างคนต่างวิ่งพลางส่งเสียงตะโกนไปทั่วหมู่บ้าน ในนั้นมีเด็กเล็กคนหนึ่งร่ำไห้ขึ้นมา
บุรุษหนุ่มชุดขาวหยุดฝีเท้า ไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น
เสียงฝีเท้าจำนวนมากดังอึกทึกขึ้นมา เหล่าชาวบ้านในหมู่บ้านมารวมตัวที่ปากทางเข้า สีหน้าดูเคารพยำเกรงแลตื่นเต้น
ภายใต้การนำของผู้อาวุโสคนหนึ่ง เหล่าชาวบ้านคุกเข่าลงไปกับพื้นอย่างทุลักทุเล ก่อนจะส่งเสียงตะโกนไม่พร้อมเพรียงขึ้นมา “คารวะท่านอาจารย์เซียน”
สีหน้าบุรุษหนุ่มชุดขาวมิแปรเปลี่ยน เมื่อกาลก่อนบางครั้งคราเขามาเดินเหินอยู่ในโลกปุถุชน ก็มักพบพานภาพเหตุการณ์เช่นนี้อยู่บ่อยครั้ง
ทว่าเขาก็พบความผิดปกติอย่างรวดเร็ว ไฉนชาวบ้านธรรมดาเหล่านี้จึงรู้ถึงสถานะที่แท้จริงของตนได้?
คำถามนี้ไม่มีคำตอบ เนื่องจากเขามิได้ถาม เหล่าชาวบ้านย่อมไม่มีทางตอบ
เหล่าชาวบ้านจ้องมองเขาอย่างกระตือรือร้น สีหน้าดูหวาดกลัวเล็กน้อย คล้ายเวลาที่มองดูแผ่นป้ายที่แขวนอยู่หน้าประตูศาลาว่าการในอำเภอ
แม้นถูกดวงตาหลายสิบคู่จ้องมองเช่นนี้ บุรุษหนุ่มกลับมิลนลาน หลังครุ่นคิดเพียงครู่จึงกล่าวว่า “ทุกคนเป็นอย่างไรบ้าง”
“คารวะอาจารย์เซียน!”
ผู้อาวุโสคนนั้นยังคงเป็นผู้นำ เหล่าชาวบ้านพากันกล่าวตามขึ้นมา
การพูดตอบโต้กันไปเช่นนี้มาดูคล้ายพิธีกรรมอะไรสักอย่าง
เหล่าชาวบ้านทำความเคารพอีกครั้ง เด็กเล็กบางคนที่ยังงุนงงไม่ทำความเคารพตามถูกบิดามารดาตีก้นไปทีสองที
น่าแปลกที่เด็กเหล่านั้นหาได้ร่ำไห้ไม่ พวกเขาเพียงแต่จ้องมองดูใบหน้าบุรุษหนุ่มผู้นั้น ดวงตาเบิกโต คล้ายกำลังมองดูลูกกวาดที่หายากที่สุดในโลกอยู่อย่างไรอย่างนั้น
ทุกคนตกอยู่ในความเงียบ ต้นไม้ใหญ่ไหวเอนเบาๆ ตามสายลม ส่งเสียงซ่าๆ ออกมา
ไม่มีชาวบ้านคนใดกล้าเอ่ยวาจา ทุกคนยืนโค้งตัวเล็กน้อย อยู่ในท่าทางแสดงความเคารพอย่างสุดซึ้ง
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร บุรุษหนุ่มชุดขาวพลันกล่าวว่า “ข้าจะพักอยู่ที่นี่ปีหนึ่ง”
ผู้อาวุโสคนนั้นตกใจ คล้ายไม่กล้าเชื่อหูของตน เหล่าชาวบ้านเองก็มีสีหน้าตะลึงลาน ในใจครุ่นคิดอาจารย์เซียนหมายความว่ากระไร?
ครั้นเห็นท่าทีตอบสนองของทุกคน บุรุษหนุ่มชุดขาวจึงค้นหาในความทรงจำของตน ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้อีกครั้ง คล้ายว่าเงินจะเป็นของสำคัญยิ่งในโลกปุถุชน
เขายื่นมือออกไปตรงหน้าผู้อาวุโสผู้นั้น ในฝ่ามือมีใบไม้ทองคำสิบกว่าแผ่น
หากเป็นเวลาปกติ เกรงว่าเหล่าชาวบ้านคงตื่นเต้นดีใจจนเป็นลมล้มพับไปแล้วเมื่อได้เห็นใบไม้ทองคำเหล่านี้ แต่ตอนนี้พวกเขาเพียงแต่เหลือบมองดูมัน ก่อนจะมองไปยังบุรุษหนุ่มชุดขาวอีกครั้ง
ในสายตาของพวกเขา บุรุษหนุ่มชุดขาวงดงามกว่าใบไม้ทองคำเหล่านี้มากนัก ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาจะรับใบไม้ทองคำเหล่านี้ไว้ได้อย่างไรกัน?
“อาจารย์เซียนมาพักที่นี่นับเป็นบุญวาสนาของพวกเรา”
ผู้อาวุโสคนนั้นกล่าวอย่างไม่สบายใจ “เพียงแต่หมู่บ้านแห่งนี้ยากจน ไม่มีที่พักเหมาะแก่การให้อาจารย์เซียนได้ใช้บำเพ็ญเพียรจริงๆ”
บุรุษหนุ่มชุดขาวไม่รู้ว่าในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ ผู้อาวุโสคนนี้ครุ่นคิดไปแล้วกี่เรื่องราว ทั้งมิรู้ว่าเหล่าชาวบ้านกำลังคิดอะไรอยู่
แน่นอน เขาเองมิได้ใส่ใจ เขารู้เพียงว่าอีกฝ่ายน่าจะตอบรับคำขอของตน สายตาเขากวาดมองดูชาวบ้าน สุดท้ายไปหยุดอยู่ที่เด็กผู้ชายคนหนึ่ง
เด็กชายคนนั้นผิวค่อนข้างคล้ำ ร่างกายกำยำ สีหน้าใสซื่อ ให้ความรู้สึกซื่อสัตย์ไม่มีพิษภัย
“เจ้าพักอยู่ไหน?”
บุรุษหนุ่มชุดขาวมองเด็กชายผู้นั้นพลางกล่าว
เด็กชายผู้นั้นงงงัน มิได้ตอบอะไรออกมา กระทั่งถูกบิดาที่ยืนอยู่ข้างกายฟาดหนักๆ ไปฝ่ามือหนึ่ง
“เกินหวา[1] ยังมิรีบนำทางอาจารย์เซียนอีก!”
ผู้อาวุโสผู้นั้นรีบตะโกนบอก
……
……
ในสวนทางตะวันตกของหมู่บ้าน บ้านพักค่อนข้างมืดสลัว
เด็กชายผู้นั้นทำตามที่บิดาสั่งกำชับไว้ระหว่างทาง เขาคำนับบุรุษหนุ่มชุดขาวอย่างเคารพนอบน้อม ก่อนเตรียมเดินออกไป
บุรุษหนุ่มชุดขาวพลันถาม “ชื่อเจ้า?”
เด็กชายหยุดฝีเท้า กล่าวว่า “หลิ่วเป่าเกิน”
บุรุษหนุ่มชุดขาวเงียบไปครู่ ก่อนถามขึ้นอีกครั้งว่า “อายุ?”
เด็กชายกล่าว “สิบขวบ”
“เป่าเกินไม่ไพเราะ”
บุรุษหนุ่มชุดขาวกล่าวว่า “หลังจากนี้เจ้าชื่อสือซุ่ย[2]”
เด็กชายเกาหัว
นับแต่นี้ไป เขาจึงได้ชื่อหลิ่วสือซุ่ย
……
……
ครั้นเดินออกมาจากสวน หลิ่วสือซุ่ยพลันถูกชาวบ้านทั้งหมู่บ้านรุมล้อมทันที
ผู้อาวุโสคนนั้นถามอย่างร้อนใจ “อาจารย์เซียนว่ากระไรบ้าง?”
หลิ่วสือซุ่ยกล่าวอย่างเลอะเลือน “เขาถามอายุข้า...แล้วยังตั้งชื่อให้ข้า”
ผู้อาวุโสได้ยินเช่นนี้พลันตกใจเล็กน้อย บิดาของเด็กชายดีใจอย่างยิ่ง มือของเขาถูไปถูมาไม่หยุด
ทว่าหลิ่วสือซุ่ยกลับมิชื่นชอบชื่อใหม่เท่าใดนัก เขากล่าวอย่างน้อยใจ “มีชื่อประหลาดเช่นนี้ที่ไหนเล่า”
ผู้เป็นบิดาง้างมือเตรียมตีบุตรชาย ทันใดนั้นพลันนึกถึงอาจารย์เซียนที่อยู่ในบ้าน จึงฝืนสะกดอารมณ์เอาไว้
ผู้อาวุโสกล่าวสั่งสอนว่า “อาจารย์เซียนประทานนามให้ นั่นถือเป็นบุญวาสนายิ่ง คนธรรมดายากที่จะได้รับโอกาสเช่นนี้ ห้ามพูดอะไรส่งเดช”
หลิ่วสือซุ่ยพลันนึกถึงคำพูดสองสามประโยคสุดท้ายที่พูดในบ้าน จึงรีบกล่าวว่า “แต่เขาบอกตัวเองมิใช่อาจารย์เซียน”
เหล่าชาวบ้านมิค่อยเข้าใจ ในใจครุ่นคิดหากท่านผู้นั้นมิใช่อาจารย์เซียนแล้วยังจะเป็นผู้ใด?
“ข้าว่าเขาดูคล้ายคนโง่”
หลิ่วสือซุ่ยพูดอย่างใสซื่อ “เขายังให้ข้าสอนเขาด้วยนะ”
ผู้อาวุโสถามอย่างลังเล “อาจารย์...เซียนให้เจ้าสอนกระไร?”
หลิ่วสือซุ่ยกล่าว “ปูเตียงพับผ้าห่ม ซักผ้าทำอาหาร ผ่าฟืนปลูกข้าว อืม เพียงเท่านี้แหละ ข้าจดจำได้ทุกคำพูด”
เหล่าชาวบ้านตกตะลึง ในใจครุ่นคิดกระทั่งเรื่องเหล่านี้ยังทำไม่เป็น หรือคนในบ้านผู้นั้นจะมิใช่อาจารย์เซียน หากแต่เป็นคนโง่จริงๆ?”
ทว่าผู้อาวุโสกลับหัวร่อขึ้นมา พลางกล่าว “ในเขาชิงซาน อาจารย์เซียนมีเด็กรับใช้คอยดูแล ดื่มน้ำค้าง กินผลไม้เซียน ท่านทำเรื่องเหล่านี้เป็นที่ไหนกันเล่า”
……
……
หลายวันหลังจากนั้น อาจารย์เซียนที่พักอยู่บ้านตระกูลหลิ่วผู้นั้นกลายเป็นสิ่งที่ทุกคนในหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ให้ความสนใจและกล่าวถึง
เหล่าชาวบ้านยอมรับในคำพูดของผู้อาวุโสไปโดยปริยาย พวกเขาเชื่อมั่นในตัวอาจารย์เซียนมิสงสัย
แต่สิ่งเดียวที่พวกเขามิเข้าใจคือ เหตุใดอาจารย์เซียนมิกลับชิงซาน กลับรั้งอยู่ที่หมู่บ้านเล็กๆ ในภูเขาแห่งนี้ ทั้งยังให้เจ้าเด็กตระกูลหลิ่วที่โชคดีนั่นสอนเขาทำเรื่องเหล่านี้ีอีก
ทว่าสิ่งที่หลิ่วสือซุ่ยซึ่งในเวลานี้ถูกเหล่าชาวบ้านพากันอิจฉาหรืออาจจะถึงขั้นริษยาไม่เข้าใจก็คือเรื่องที่ง่ายดายเพียงนี้ เหตุใดถึงมีคนทำไม่เป็นด้วย?
ภายในคืนนั้น เขาเริ่มสอนอีกฝ่ายปูเตียง เพราะอีกฝ่ายต้องนอน
รุ่งเช้าวันที่สอง เขายังต้องสอนอีกฝ่ายพับผ้าห่ม
จากนั้นเขาพบว่าอีกฝ่ายมิเคยทำเรื่องเหล่านี้มาก่อนเลยจริงๆ!
ครั้นเมื่อเขาพบว่าอีกฝ่ายทำเรื่องอื่นๆ ไม่เป็นเช่นกัน เขาครุ่นคิดว่าอีกฝ่ายนั้นโง่จริงๆ ด้วย
“เวลาเทน้ำอย่าเทข้าวออกมาด้วย!”
“ฟืนอย่าผ่าเล็กเกินไป แบบนั้นมันเผาได้ไม่นาน!”
“เกล็ดปลาไม่เอา เหงือกปลาก็ไม่เอา ดำๆ พวกนั้น...ก็ไม่เอา”
“หั่นทางซ้ายทีหนึ่ง หั่นทางขวาทีหนึ่ง อย่าหั่นจนขาด เท่านี้ก็ได้ซัวอี[1]ออกมาแล้ว ใช่ๆๆ”
“นั่นไม่ใช่มันเทศ นั่นมันมะระ...รีบวางลง ท่านแม่ไม่ชอบกินเจ้านั่นมากที่สุด”
……
……
เมื่อก่อนเขาเคยอ่านเจอในหนังสือว่ามีคนที่ไม่ทำงาน กระทั่งธัญพืชทั้งห้าก็ยังแยกไม่ออก เขามิเคยเชื่อมาก่อนว่าบนโลกจะมีคนเยี่ยงนี้อยู่จริง
กระทั่งเขาได้เจอกับบุรุษชุดขาว
ทว่าหลังจากนั้นเก้าวัน เขาก็เริ่มมิแน่ใจในความคิดของตัวเอง
ด้วยเพราะบุรุษหนุ่มชุดขาวใช้เวลาเพียงเก้าวันก็สามารถเรียนรู้ทุกสิ่งที่เขาสอนได้จนหมด
วันที่หนึ่ง บุรุษหนุ่มชุดขาวเรียนรู้การปูเตียงพับผ้า ผ่าฟืนต้มน้ำซึ่งเป็นเรื่องที่ง่ายที่สุด
วันที่สอง บุรุษหนุ่มชุดขาวเรียนรู้งานบ้านบางอย่างซึ่งมีความซับซ้อนยิ่งขึ้น ในสวนเล็กๆ ของบ้านตระกูลหลิ่วถูกปัดกวาดจนสะอาดสะอ้าน แลดูเหมือนใหม่
วันที่สาม บุรุษหนุ่มชุดขาวเริ่มทำอาหาร มองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่าจะฆ่าไก่แล่ปลา หั่นหอมปอกกระเทียมอย่างไร
วันที่สี่ วันที่ห้า วันที่หก....
วันที่เก้า พระอาทิตย์ลอยขึ้นฟ้าเหมือนอย่างทุกที บุรุษหนุ่มชุดขาวผ่าไม้ไผ่บางส่วนทำเป็นเก้าอี้นอนตัวหนึ่ง ฝีมือเทียบกับช่างฝีมืออาวุโสแล้วยังดีกว่าเสียอีก
……
……
ตอนนี้ ซัวอีหวงกวาที่บุรุษหนุ่มชุดขาวหั่นออกมาสามารถดึงได้ยาวถึงสองฉื่อ ความหนาแต่ละแผ่นเท่ากันมิผิดเพี้ยน ส่วนฟืนที่ผ่าออกมาก็สวยงามจนยากจะบรรยายได้
เห็นๆ อยู่ว่าเป็นน้ำแบบเดียวกัน เป็นข้าวแบบเดียวกัน ข้างในผสมชิ้นมันแบบเดียวกัน ใช้เตาและหม้อแบบเดียวกัน แต่ไฉนข้าวที่บุรุษหนุ่มชุดขาวหุงออกมา กลับหอมกว่าข้าวทั้งหมดทั้งมวลที่หลิ่วสือซุ่ยได้เคยกินมา
บุรุษหนุ่มชุดขาวยังก่อกำแพงในสวนขึ้นมาใหม่ด้วย มุมชายคาบ้านที่ไม่ได้ซ่อมแซมมาเป็นเวลานานก็จัดการซ่อมแซมจนเรียบร้อย ดูแล้วเหมือนบ้านใหม่อย่างไรอย่างนั้น
หลิ่วสือซุ่ยพบว่าเป็นไปได้ยากที่ตัวเองจะไม่รู้สึกสงสัยถึงสถานะของอีกฝ่ายอีกครั้ง
นอกจากอาจารย์เซียนแล้ว ยังมีใครสามารถทำเรื่องแบบนี้ได้อีก?
ยิ่งไปกว่าเขายังมิเคยเห็นบุรุษหนุ่มชุดขาวซักทำความสะอาดเสื้อผ้าของตนสักครั้ง
เขาไม่เข้าใจ ทำไมหลังทำเรื่องราวต่างๆ มากมายขนาดนี้ เหตุใดชุดสีขาวยังคงขาวได้เพียงนี้ คล้ายดั่งข้าวสารที่ดีที่สุดอย่างไรอย่างนั้น
.........................................................................
หวา[1]  คือคำที่ใช้เรียกเด็กน้อย
สือซุ่ย[2] หมายถึง สิบขวบ
ซัวอี[3]  คือซัวอีหวงกวา (蓑衣黄瓜) เป็นอาหารจีนชนิดหนึ่ง โดยเป็นศิลปะการใช้มีดชั้นสูงในการหั่นแตงกวาไม่ให้ขาดออกจากกัน แล้วแผ่ออกเป็นเส้นยาว


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 5 หนึ่งปี
กล้าข้าวสีเขียวงอกยาวถึงเอว ระยะห่างของแต่ละต้นล้วนแต่เท่ากัน เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน กล้าข้าวก็ล้วนแต่เป็นเส้นตรงดิ่ง กระทั่งเงาที่สะท้อนบนผิวน้ำก็เท่ากันมิผิดเพี้ยน
แม้แต่ชาวนาที่ฝีมือยอดเยี่ยมที่สุดในหมู่บ้านยังมิอาจทำเช่นนี้ได้
เมื่อเห็นภาพนี้ ปากของหลิ่วสือซุ่ยพลันหุบไม่ลงเป็นเวลานาน
ลมโชยพัดแผ่วเบา กล้าข้าวสีเขียวพลิ้วไหว ดูงดงามยิ่งนัก
บุรุษหนุ่มชุดขาวยืนอยู่บนคันดินพลางพยักหน้าเล็กน้อย ดูค่อนข้างพอใจในฝีมือของตน จากนั้นหมุนตัวเดินไปข้างหลัง ก่อนจะเอนกายนอนไปบนเก้าอี้ไม้ไผ่พร้อมหลับตา
หลิ่วสือซุ่ยมองดูแสงแดด กล่าวว่า “คุณชาย หลังจากนี้จะไปผ่าฟืนหรือไม่”
เนื่องเพราะบุรุษหนุ่มชุดขาวมิยอมรับว่าตนคืออาจารย์เซียน เหล่าชาวบ้านจึงปรึกษาหารือกัน ก่อนจะตัดสินใจเรียกอีกฝ่ายว่าคุณชาย
“พอเท่านี้แหละ” บุรุษหนุ่มชุดขาวกล่าวพลางหลับตา
หลิ่วสือซุ่ยมิเข้าใจความหมายของเขา กล่าวถามว่า “หรือจะหุงข้าวก่อน?”
บุรุษหนุ่มชุดขาวมิสนใจเขา
เวลานี้หลิ่วสือซุ่ยถึงได้เข้าใจความหมายของเขา ทว่ากลับมิเข้าใจว่าเหตุใดเขาถึงได้เปลี่ยนแปลงความคิดรวดเร็วถึงเพียงนี้
“ข้าเพียงอยากเรียน มิได้ชื่นชอบ”
บุรุษหนุ่มชุดขาวกล่าว “แม้นการแปรเปลี่ยนเป็นปุถุชนจะมีเหตุผล แต่มันก็หาได้เหมาะกับข้าไม่”
หลิ่วสือซุ่ยฟังมิเข้าใจ เพียงแต่ถามกลับไปว่า “เพราะเหตุใด?”
บุรุษหนุ่มชุดขาวกล่าว “เพราะข้าเกียจคร้าน ยิ่งไปกว่านั้นมิถนัด”
หลิ่วสือซุ่ยตื่นเต้นเล็กน้อย ถามว่า “เช่นนั้นคุณชายถนัดอันใด?”
ภายในหมู่บ้านมีข่าวลือว่าอาจารย์เซียนในเขาชิงซานล้วนแต่เป็นเทพที่สามารถโบกมือเรียกเสียงฟ้าคำราม เรียกกระบี่บินขึ้นไปบนฟ้าได้
บุรุษหนุ่มชุดขาวกล่าว “ตัดขาด”
สิ่งใดๆ บนโลกล้วนแต่มีจุดอ่อนอยู่
สิ่งที่เขาถนัดที่สุดคือหาจุดอ่อนเหล่านั้น จากนั้นทำให้มันขาดออก
อย่างเช่นอาวุธวิเศษ อย่างเช่นยอดเขา หรืออะไรอย่างอื่น
หลิ่วสือซุ่ยคิดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำตอบเช่นนี้ เขาอดรู้สึกผิดหวังขึ้นมาเล็กน้อยมิได้ พลางเกาศีรษะกล่าวว่า “มิน่าท่านถึงได้หั่นผักได้ดีขนาดนั้น”
มีลมพัด มีใบไม้ปลิดปลิวร่วงลงมา ปลายขั้วเรียบเนียน ราวกับถูกกระบี่จริงๆ ตัดออกก็มิปาน
มีเสียงร้องของจักจั่นดังขึ้น
นี่น่าจะเป็นเสียงจักจั่นแรกของหมู่บ้านในปีนี้
บุรุษหนุ่มชุดขาวลืมตา ก่อนจะทอดตามองไปทางหมู่ยอดเขาที่ซ่อนกายอยู่ในหมู่เมฆ
หลิ่วสือซุ่ยหยิบใบไม้ที่ร่วงตกลงมาใบนั้น จากนั้นมองดูใบหน้าด้านข้างของบุรุษหนุ่มพลางถามว่า “คุณชาย ท่านมีนามว่ากระไรกันแน่?”
บุรุษหนุ่มชุดขาวเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “จิ๋งจิ่ว[1]”
“จิ๋งจิ่ว?”
“บ่อน้ำ ที่เก้า”
“หมายถึงน้ำบ่อมิข้องเกี่ยวน้ำธาร เรื่องที่ไม่สมหวังมักเกิดขึ้น?”
“เคยเรียนหนังสืองั้นหรือ?”
“ในหมู่บ้านเคยมีคุณชายคนหนึ่ง ออกไปจากหมู่บ้านเมื่อปีที่แล้ว ได้ยินว่าจะไปสอบถงเซิง[2]  ที่อำเภอ”
“ข้าก็เคยเรียนมาเหมือนกัน”
“หืม?”
“ถ้าไม่เข้าใจก็มาถามข้าได้”
“ขอบคุณคุณชาย”
“อื้อ”
หลิ่วสือซุ่ยมองไปทางบุรุษหนุ่มชุดขาว เขามองดูใบหน้านี้มาเก้าวันแล้ว แม้นจะเคยชิน แต่ก็ยังรู้สึกเปล่งประกายเจิดจ้าอยู่เล็กน้อย เขาขยี้ตาโดยมิรู้ตัว
“ท่าน...อารมณ์ไม่ดีหรือเปล่า?”
บุรุษหนุ่มชุดขาวมองไปทางหมู่ยอดเขาที่อยู่ในหมู่เมฆอีกฟาก นิ่งเงียบมิกล่าววาจาใดเป็นเวลานาน จากนั้นพลันกล่าวว่า “ทำเรื่องเดิมซ้ำไปซ้ำมามิหยุด ยากที่จะไม่รู้สึกหงุดหงิด”
หลิ่วสือซุ่ยครุ่นคิด กล่าวว่า “หากว่า...เรื่องนั้นคือการกินเนื้อล่ะก็”
……
……
เวลาหนึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว ปลายฤดูใบไม้ผลิมาเยือนอีกครา
ความคิดเห็นของเหล่าชาวบ้านที่มีต่อบุรุษหนุ่มชุดขาวที่เรียกตัวเองว่าจิ๋งจิ่วแบ่งออกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งยืนกรานคิดว่าเขาคืออาจารย์เซียนที่มาจากชิงซาน อีกฝ่ายหนึ่งคิดว่าเขานั้นมิใช่อาจารย์เซียนจริงๆ หากแต่น่าจะเป็นคุณชายจากตระกูลขุนนางที่ตกยากจากเมืองหลวงเจาเกอ ทว่ามีจุดหนึ่งที่ทั้งสองฝ่ายเห็นพ้องต้องกัน นั่นคือพวกเขาไม่เคยเห็นคนที่เกียจคร้านเช่นนี้มาก่อน
ในเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมานี้ เหล่าชาวบ้านชื่นชอบที่จะไปเดินเล่นบริเวณบ้านตระกูลหลิ่ว ไม่ว่าสถานะที่แท้จริงของจิ๋งจิ่วจะเป็นใคร พวกเขาก็มักจะชื่นชอบมองดูเขา แต่ไม่ว่าพวกเขาจะไปเมื่อไร ก็มักจะเห็นจิ๋งจิ่วกำลังนอนอยู่เสมอ หากวันใดมีแสงแดด เขาก็จะนอนอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ภายในสวน หากวันใดฟ้ามืดครึ้ม เขาก็จะนอนอยู่บนเตียงภายในบ้าน หากวันใดอากาศร้อน เขาก็จะย้ายเก้าอี้ไม้ไผ่ไปนอนอยู่ใต้ต้นไม้ริมบ่อน้ำ หากวันใดหิมะตก เขาก็ย้ายกลับเข้ามาในบ้าน แต่กลับมักจะเปิดหน้าต่างทิ้งเอาไว้
หลังเก้าวันแรกสุดก็ไม่มีผู้ใดเห็นจิ๋งจิ่วทำงานบ้านอีก แม้นจะเป็นงานบ้านที่ง่ายที่สุดก็ตาม ทั้งปูเตียงพับผ้า ทั้งสวมเสื้อผ้ากินอาหารล้วนแล้วแต่เป็นหลิ่วสือซุ่ยเป็นผู้ดูแล กระทั่งเก้าอี้ไม้ไผ่ที่ตัวเขาใช้นอน ก็ยังเป็นหลิ่วสือซุ่ยเป็นคนย้ายไปย้ายมา
ทว่าเหล่าชาวบ้านยังคงรักษาความเคารพจากใจที่มีต่อจิ๋งจิ่วเอาไว้อยู่ เนื่องเพราะเวลาที่เหล่าเด็กๆ ภายในหมู่บ้านเรียนหนังสือ บางครั้งบางคราวเขาจะคอยชี้แนะให้ จากคำบอกเล่าของเด็กๆ ความรู้ของคุณชายอาจารย์เซียนนั้นลึกซึ้งกว่าคุณชายคนก่อนหน้าสามร้อยกว่าเท่า
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือจิ๋งจิ่วมีเงินเยอะมาก อีกทั้งยังใจกว้างมากด้วย แม้นในตอนแรกเหล่าชาวบ้านจะไม่กล้ารับเงินของเขา ทว่าการซ่อมแซมบูรณะศาลบรรพชนแลศาลเจ้าภายในหมู่บ้านล้วนแต่ใช้เงินของเขา ในตอนนี้กระทั่งถนนที่เชื่อมจากหมู่บ้านเข้าไปในอำเภอก็สร้างเสร็จไปแล้วมากกว่าครึ่ง แล้วเช่นนี้จะไม่ให้ชาวบ้านรู้สึกขอบคุณเขา รู้สึกเคารพเลื่อมใสเขาได้อย่างไร?
“คุณชาย เวลาท่านพักผ่อนต้องระวังหน่อยนะ อย่าได้ตกลงไปในบ่อล้ำอีกล่ะ”
หลิ่วสือซุ่ยแบกกิ่งไม้ที่เก็บมาจากบนเขาไว้บนหลัง สายตามองดูจิ๋งจิ๋วที่เอนกายนอนอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ ใจเป็นกังวลเล็กน้อย
เรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่ง เขาถูกบิดาสั่งสอนหนักๆ ไปทีหนึ่ง โดยบอกว่าเขาไม่ดูแลอาจารย์เซียนให้ดี
จิ๋งจิ่วที่นอนอยู่บนเก้าอี้ส่งเสียง ‘อืม’ ออกมา มิรู้ว่านั่นเป็นการตอบรับหรือเป็นเพราะนอนพักผ่อนอยู่ใต้เงาไม้แล้วรู้สึกสบายอย่างมากกันแน่
น่าจะเป็นเหตุผลข้อหลังมากกว่า นิ้วอันเรียวยาวของเขาเคาะไปบนเก้าอี้ไม้เบาๆ จังหวะฟังดูสะเปะสะปะ มิได้มีกฎเกณฑ์ใดๆ แต่กลับให้ความรู้สึกเกียจคร้านอย่างหนึ่ง
หลิ่วสือซุ่ยลังเลเล็กน้อย ก่อนจะวางกิ่งไม้ที่อยู่บนหลังลง
เขานั่งลงใกล้ต้นไม้ใหญ่ สองมือกอดเข่า สายตาจับจ้องไปยังเก้าอี้ไม้นั้น มิกล้าผ่อนคลายแม้เพียงครู่
ตอนนี้เขาอายุสิบเอ็ดปีแล้ว แต่ยังคงชื่อสือซุ่ยอยู่ จิ๋งจิ่วมิคล้ายจะมีท่าทีคิดเปลี่ยนชื่อให้เขา สือซุ่ยครุ่นคิด สาเหตุน่าจะเป็นเพราะคุณชายขี้เกียจ
ไม่ว่าจะชื่ออะไร เขาก็ยังซื่อสัตย์น่าเชื่อถืออยู่ ในเมื่อรับปากผู้เป็นบิดาเอาไว้แล้วว่าจะดูแลคุณชายให้ดี เช่นนั้นก็ต้องทำให้ได้
ยิ่งไปกว่านั้นเสียงเคาะเก้าอี้ของคุณชายจิ๋งจิ่วยังฟังดูน่าสนใจอย่างมาก เขาไม่รู้ว่าควรจะใช้คำพูดนิยามมันอย่างไรดี รู้เพียงแต่ว่าใจของตนสงบขึ้นเรื่อยๆ
สายลมอ่อนโยนลูบไล้ผ่านผิวน้ำ แสงแดดค่อยๆ จางลง ความมืดจับตัวหนาขึ้นทุกขณะ
“สองครั้งสุดท้าย หายใจออกเร็วเกินไป”
หลิ่วสือซุ่ยได้ยินเช่นนั้นพลันตกใจเล็กน้อย จากนั้นจึงได้สติขึ้นมา กล่าวว่า “เข้าใจแล้ว”
จิ๋งจิ่วลืมตาขึ้นแล้วมองไปยังบ่อน้ำ
สายลมยามเย็นหายไป ผิวน้ำนิ่งสงบ แลดูคล้ายกระจก
สายตาเขาจ้องมองดูใบหน้าบนผิวน้ำหน้านั้น ไม่กล่าวอันใดเป็นเวลานาน
ใบหน้านี้งดงามยิ่งนัก
ใบหน้านี้ไร้ที่ติ
หากบอกว่าใบหน้านี้งดงามดั่งภาพวาด เช่นนั้นจิตรกรที่วาดจะต้องเป็นผู้ที่มีฝีมือยอดเยี่ยมที่สุดในรอบหมื่นปีอย่างแน่นอน
แม้แต่โลกแห่งการบำเพ็ญพรตที่มีบุรุษแลสตรีโฉมงามจำนวนนับไม่ถ้วน เขาก็ยังมิเคยพานพบใบหน้าที่งดงามเช่นนี้มาก่อน
แสงดาวตกกระทบลงบนใบหน้านั้น ทั้งยังตกกระทบลงบนผิวน้ำ เส้นแสงขยับเล็กน้อย ทำให้ใบหน้านี้มีความรู้สึกคล้ายภาพลวงตา
นี่มิใช่ครั้งแรกที่เขาได้เห็นใบหน้านี้ของตัวเอง
ในตอนที่เขายืนอยู่ริมบ่อน้ำและได้เห็นใบหน้านี้ เขาถึงได้เข้าใจว่าเหตุใดในวันแรกที่เขามายังหมู่บ้านแห่งนี้ เหล่าชาวบ้านถึงได้มีปฏิกิริยาเช่นนั้น อีกทั้งหลังจากนั้นยังปักใจเชื่อว่าเขาคืออาจารย์เซียน
การที่มีใบหน้าแบบนี้ได้ ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่มีทางไม่พอใจ ต่อให้เป็นจิ๋งจิ่วก็ตาม
เขาเพียงแต่รู้สึกว่ามีจุดหนึ่งที่แปลกเล็กน้อย
เขาทอดตามองดูตัวเองที่อยู่บนผิวน้ำ จากนั้นยกมือขึ้นมาลูบไล้ใบหูของตน
นั่นคือใบหูที่กางคู่หนึ่ง ดูแล้วกลมกลึง สิ่งที่น่าสนใจก็คือเมื่ออยู่คู่กับใบหน้านี้มันไม่ได้ดูน่าเกลียด แต่กลับช่วยเพิ่มความน่ารักไม่น้อยทีเดียว
เขาเข้าใจว่าเป็นเพราะเหตุใด เพียงแต่ยังรู้สึกมิค่อยคุ้นชินเท่าไร
สายลมยามค่ำคืนโบกโชยขึ้นมาอีกครั้ง มันพัดพาใบหน้าอันงดงามไร้ที่ติบนผิวน้ำไป แล้วก็พัดพาความคิดที่อยู่ในใจเขาไปด้วย
ทุกสิ่งล้วนว่างเปล่าเหมือนภาพลวงตา คล้ายจะเป็นคำกล่าวของศิษย์น้องเหลียนแห่งสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ย
จิ๋งจิ่วเอนกายกลับไปบนเก้าอี้ไม้ไผ่ ในใจคิดอยากดื่มน้ำ แต่ก็พบว่ากาน้ำตั้งอยู่หน้าเก้าอี้ หากจะหยิบก็จำเป็นต้องลุกนั่ง ดังนั้นเขาจึงเหลือบมองไปทางหลิ่วสือซุ่ย
หลิ่วสือซุ่ยนั่งคู้อยู่ใต้ต้นไม้ กำลังถือหญ้าหยอกล้อหนอนสีเขียวอยู่ เขาสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมายังตน ครั้นเงยหน้าขึ้นมาถึงได้รู้ว่าเพราะเหตุใด จากนั้นจึงถอนใจ ลุกขึ้นเดินไปยังหน้าเก้าอี้ไม้ไผ่ ยกกาขึ้นมาเทน้ำส่งให้จิ๋งจิ่ว
จิ๋งจิ่วดื่มน้ำไป ก่อนจะปิดตาลงอีกครา
หลิ่วสือซุ่ยหาได้จากไปไม่ หากแต่นั่งยองๆ อยู่ข้างเก้าอี้ไม้ไผ่ ใช้มือลูบคางตัวเอง พลางจ้องมองดูใบหน้าจิ๋งจิ่วอย่างเหม่อลอย ภายในใจครุ่นคิดเหตุไฉนถึงได้หล่อเหลาเพียงนี้?
เขาได้เจอกับใบหน้านี้ทุกวัน ดังนั้นเขาจึงไม่เหมือนกับชาวบ้านคนอื่น เขารู้ว่าในเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมานี้ ความจริงแล้วใบหน้านี้มีการเปลี่ยนแปลง มิใช่หน้าตา หากแต่เป็น...ราศี
คุณชายมิได้เหม่อลอยเหมือนตอนแรก ดวงตาดูฉลาดเฉลียว แล้วก็มีชีวิตชีวามากขึ้น ความจริงแล้วคำพูดของเขาก็เยอะขึ้นกว่าแต่ก่อนมากด้วย
จิ๋งจิ่วหลับตา หลังจากนั้นไม่กี่อึดใจ เขาพลันลืมตาขึ้นอีกครั้ง
หลิ่วสือซุ่ยตกใจเล็กน้อย ในหนึ่งปีที่ผ่านมานี้ ไม่ว่าคุณชายจะนอนหลับ หรืองีบหลับ หรือสัปหงก เขาไม่เคยลืมตาเร็วขนาดนี้มาก่อน
“ท่านกำลังทำอะไรอยู่?”
จิ๋งจิ่วมองไปยังดวงดาวที่อยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน กล่าวว่า “ข้ากำลังคาดคะเนเหตุการณ์หลังจากนี้อีกสามปี”
หลิ่วสือซุ่ยเกาศีรษะ ภายในใจคิดปกติทุกวันท่านเอาแต่นอน แล้วนั่นกำลังทำอะไรอยู่ล่ะ?
จิ๋งจิ่วคล้ายล่วงรู้ว่าภายในใจเขากำลังคิดอันใดอยู่ จึงกล่าวว่า “ข้ากำลังคาดคะเนเหตุการณ์หลังจากนี้อีกสามพันปี”
หลิ่วสือซุ่ยดวงตาเพิงโพลง กล่าวว่า “สามพันปี?”
จิ๋งจิ่วถามว่า “หากเจ้าครุ่นคิดอย่างหนัก ทุ่มเทสมาธิทั้งหมด ใช้วลาที่มีอยู่นับไม่ถ้วนเขียนบทความที่ยอดเยี่ยมอย่างมากขึ้นมาบทความหนึ่ง ทั้งยังคิดว่าชั่วชีวิตนี้ไม่มีทางเขียนบทความที่ดีแบบนี้ออกมาได้อีกแล้ว แต่ผลสุดท้ายเจ้ากลับเลินเล่อทำบทความนั้นตกลงไปในเตาไฟจนถูกเผากลายเป็นเถ้าถ่าน เจ้าจะคิดอย่างไร?”
หลิ่วสือซุ่ยงุนงงไปครู่ก่อนจะได้สติขึ้นมา เขาใช้มือขวาลูบหน้าอกตัวเองแล้วกล่าวว่า “ไม่กล้าคิด คิดแล้วปวดใจ”
“ไม่ใช่ปวด หากแต่เป็นทุกข์” จิ๋งจิ่วเงียบเสียงไปครู่ ก่อนจะกล่าวว่า “ทุกข์ทรมานอย่างมาก”
ความทุกข์ทรมานเช่นนั้น ผู้ใดมิเคยประสบไม่มีทางเข้าใจ
ทุกข์จนไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป
ทว่าความทุกข์มันเป็นบทเรียนสอนเรา นอกจากเขียนบทความนั้นขึ้นมาใหม่ ยังจะทำอันใดได้อีก?
หลิ่วสือซุยกล่าวอย่างเห็นใจขึ้นมา “คนผู้นั้นคงได้แต่ต้องเขียนขึ้นมาใหม่กระมัง”
จิ๋งจิ่วกล่าว “มิผิด นอกจากเขียนขึ้นมาใหม่ ยังจะทำอันใดได้อีก?”
หลิ่วสือซุ่ยครุ่นคิดถึงเรื่องๆ หนึ่ง ก่อนจะกล่าวอย่างกังวลใจว่า “แต่คำและประโยคที่วิจิตรไพเราะในบทความเดิม อีกทั้งเรื่องราวที่ยอดเยี่ยมเหล่านั้นล้วนแต่จำไม่ได้แล้ว เช่นนี้จะทำอย่างไร?”
“จำไม่ได้ย่อมไม่สำคัญ คำพูดแลเรื่องราวเหล่านั้นจะเทียบความยอดเยี่ยมที่แท้จริงได้อย่างไร?”
จิ๋งจิ่วมองไปทางหมู่ยอดเขาที่อยู่ในม่านหมอกยามค่ำคืน กล่าวว่า “เขียนขึ้นมาใหม่อีกครั้งย่อมต้องเป็นบทความงดงามที่ดีกว่าเดิมแน่นอน”
หลิ่วสือซุ่ยครุ่นคิด ไม่รู้ว่านี่มันมีเหตุผลหรือไม่ ครั้นเมื่อคิดถึงคำพูดก่อนหน้า เขาจึงถามอย่างสงสัยขึ้นมาว่า “คุณชายท่านคาดการณ์ออกมาเป็นอย่างไร? หลังจากนี้สามปีน้ำฝนเป็นอย่างไรบ้าง?”
สายตาจิ๋งจิ่วมองไปในป่าที่อยู่ไม่ไกล กล่าวว่า “ข้าแค่คำนวณออกมาได้ว่าถึงเวลาแล้ว”
คืนนี้
สายลมยามค่ำคืนพัดแผ่วเบาขึ้นมา ชุดสีขาวพลิ้วไหว นักพรตวัยกลางคนที่ดูคล้ายบำเพ็ญเพียรมาอย่างยาวนานจนหลุดพ้นจากเรื่องทางโลกผู้หนึ่งลอยลงมายืนบนพื้น ด้านหลังสะพายกระบี่เล่มยาวเอาไว้เล่มหนึ่ง
หลิ่วสือซุ่ยตกใจ เขารีบไปหลบอยู่ด้านหลังเก้าอี้ไม้ไผ่
สายตานักพรตวัยกลางคนผู้นั้นมองมายังจิ๋งจิ่ว คิ้วขยับเล็กน้อย คล้ายรู้สึกแปลกใจ
.....................................................
จิ๋งจิ่ว[1]   ภาษาจีนคือ 井九 โดย 井 แปลว่าบ่อน้ำ แต่ในที่นี้หมายถึง น้ำในบ่อไม่ข้องเกี่ยวกับน้ำในธาร ส่วน 九 แปลว่าเก้า แต่ในที่นี้หมายถึงเรื่องราวที่ไม่คาดหวังมักจะเกิดขึ้นเสมอ
ถงเซิง[2]  คือการสอบระดับท้องถิ่น


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 6 ไปยังเขาโบราณ
นักพรตวัยกลางคนผู้นั้นนามอาจารย์หลี่ว์ มาจากยอดเขาซั่งเต๋อซึ่งเป็นยอดเขาที่สามของชิงซาน ตอนนี้สภาวะของเขาอยู่ในขั้นสมความนึกคิดบริบูรณ์ เนื่องจากความพยายามที่จะเข้าไปถึงขั้นมิประจักษ์สองครั้งก่อนหน้าไม่ประสบความสำเร็จ จึงจำต้องหยุดความพยายามที่จะเข้าไปถึงขั้นนั้นไว้ก่อน ตอนนี้รับหน้าที่เป็นอาจารย์ของศาลาหนานซง รับผิดชอบดูแลศิษย์นอกสำนักที่เข้ามาใหม่
ด้วยสถานะของเขา เดิมเขาไม่มีความจำเป็นต้องออกมาหาลูกศิษย์ด้วยตัวเอง แต่หลายปีมานี้คุณภาพของศิษย์ในศาลาหนานซงล้วนแต่ธรรมดาอย่างมาก มิอาจเทียบกับศิษย์จากส่วนอื่นได้ นี่ทำให้เขารู้สึกกดดันยิ่งนัก
ตอนนี้เขามิได้หวังจะสร้างชื่อเสียงอะไร เพียงหวังว่าตนจะสามารถฟูมฟักศิษย์ดีๆ ได้สักหลายคน หรือไม่ก็ได้รับยาวิเศษจากอาจารย์ แล้วสุดท้ายค่อยพยายามบำเพ็ญให้ถึงขั้นมิประจักษ์อีกครา
ในตอนที่เขาได้ยินข่าวคราวจากที่ไหนซักแห่งในยอดเขาที่เก้าว่าในหมู่บ้านเล็กๆ ที่ห่างไกลแห่งนี้มีสิ่งที่ควรแก่การที่เขาจะแวะมาชม เขาจึงรีบรุดมาโดยเร็ว
เขาซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้ คอยจับตาดูเด็กชายอายุสิบกว่าขวบคนนั้น ก่อนจะพบว่าข่าวคราวที่ได้ยินมามิผิด แม้นจะคอยจับตาดูอยู่ห่างๆ ก็ยังสัมผัสได้ถึงพรสวรรค์อันยอดเยี่ยมของอีกฝ่าย
ในตอนที่ใช้จิตจำแนกแห่งกระบี่กวาดออกไป เขายิ่งรู้สึกยินดีมากขึ้นกว่าเดิม --- เด็กคนนั้นคือเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด!
เพชรเม็ดงามเช่นนี้ อย่าว่าแต่บริเวณรอบเขาชิงซานเลย แม้นจะเป็นเมืองที่มีความเฟื่องฟูเหล่านั้น หรือกระทั่งเมืองเจาเกอ เกรงว่าต้องใช้เวลาหลายปีถึงจะมีคนเช่นนี้ปรากฏขึ้นมาสักคน อาจารย์หลี่ว์ไหนเลยจะมัวคิดถึงว่าจะทำเด็กชายคนนั้นตกใจหรือไม่ เขาปรากฏกายออกมาจากความมืด แต่ยังมิทันที่จะเอ่ยปากกล่าววาจาใดออกมา เขาพลันถูกอีกเรื่องหนึ่งดึงดูดความสนใจเอาไว้
เด็กชายคนนั้นตกใจ จึ่งไปหลบอยู่หลังบุรุษหนุ่มชุดขาวผู้หนึ่ง
เหตุที่เขาเกิดความรู้สึกระวังตัวขึ้นมา ก็เพราะในตอนที่เขาสังเกตดูเด็กชายจากระยะไกล เขาหาได้สังเกตเห็นบุรุษหนุ่มผู้นี้ไม่
อีกฝ่ายนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ข้างบ่อน้ำ
จิตจำแนกแห่งกระบี่ของเขาลอยไปตกบนตัวบุรุษหนุ่มชุดขาวผู้นั้นในทันที แต่เขากลับพบว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงคนธรรมดาที่ไม่ได้บำเพ็ญพรตมา ในร่างกายหาได้มีเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋า นี่ทำให้เขารู้สึกตกใจเล็กน้อย
ทว่าในตอนที่สายตาของเขามองไปยังใบหน้าของบุรุษหนุ่มชุดขาว เขายิ่งรู้สึกตกใจกว่าเดิม
เขาอยู่ในโลกแห่งการบำเพ็ญพรตมาหลายปี แต่ยังไม่เคยพบพานบุรุษคนไหนที่มีใบหน้างดงามเช่นนี้มาก่อน
อย่าว่าแต่ลูกหลานของตระกูลขุนนางชั้นสูงในเมืองเจาเกอเหล่านั้นเลย แม้นจะเป็นเหล่าศิษย์น้องหญิงบนยอดเขาชิงหรง หรือเหล่าศิษย์หญิงมีชื่อเสียงเรื่องความงดงามในสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยก็ยังไม่อาจเทียบกับใบหน้านี้ได้
แต่ไหนแต่ไรมา โลกแห่งการบำเพ็ญพรตเชื่อในหลักเหตุผลข้อหนึ่ง นั่นคือ ‘ผู้ที่ยอดเยี่ยมนั้นไม่ธรรมดา’
มิว่าจะสูงต่ำอ้วนผอมหรือรูปลักษณ์ภายนอกเป็นเช่นไร ขอเพียงมีความพิเศษมากพอ คนผู้นั้นจะต้องมีอะไรบางอย่างที่แตกต่างไปจากคนปกติทั่วไปอย่างแน่
กล่าวให้เข้าใจง่ายกว่านั้นก็คือ ‘เมื่อเรื่องราวผิดปกติ นั่นจะต้องมีอะไรที่แปลกอยู่แน่นอน’
ซึ่งคำว่างดงามนั้น แต่ไหนแต่ไรมาก็ได้รับการยกย่องสรรเสริญจากผู้บำเพ็ญเพียรมาโดยตลอด มิว่าจะเป็นต้นสนที่ขึ้นอยู่ตรงหน้าผาหรือกระบี่บินที่เหมือนลำแสง ขอเพียงงดงาม มันจะต้องแฝงเอาไว้ด้วยความไม่ธรรมดาเป็นแน่แท้
เมื่อเห็นใบหน้าอันงดงามของบุรุษหนุ่มชุดขาว ไหนเลยอาจารย์หลี่ว์จะไม่เกิดความประทับใจ เมื่อใช้จิตจำแนกแห่งกระบี่ทำการตรวจสอบดูอีกครา ก็พบว่าใจแห่งเต๋าของเขานั้นยังเยาว์วัยอยู่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าเลย
บุรุษหนุ่มชุดขาวอายุเยอะกว่าเด็กชาย ทว่าใจแห่งเต๋ากลับไม่อาจเทียบกันได้ พรสวรรค์แลสติปัญญาย่อมต้องห่างชั้นกันมาก
อาจารย์หลี่ว์เสียใจเล็กน้อย มิได้สนใจบุรุษหนุ่มผู้นั้นอีก เขามองไปทางหลิ่วสือซุ่ย ถามว่า “เจ้ารู้ใช่ไหมว่าข้าเป็นใคร?”
หลิ่วสือซุ่ยถูกคนแปลกหน้าที่จู่ๆ พลันปรากฏกายขึ้นมาผู้นี้ทำให้ตกใจอยู่ไม่น้อย เดิมก็มิกล้าที่จะโผล่หน้าออกมาอยู่แล้ว เมื่อได้ยินคำถามเช่นนี้ ไหนเลยจะกล้าเอ่ยปากออกไป เขาเพียงแต่กำแขนเสื้อของจิ๋งจิ่วไว้แน่น
จิ๋งจิ่วสังเกตดูเสื้อผ้าเครื่องประดับและกระบี่ที่สะพายอยู่บนหลังของนักพรตผู้นี้ พลันรู้ว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นลูกศิษย์รุ่นที่สาม ระดับขั้นการฝึกปรือยังห่างไกลจากขั้นมิประจักษ์มากนัก เพียงแต่มิรู้อีกฝ่ายนามว่ากระไร
นี่เป็นเรื่องปกติอย่างมาก
ลูกศิษย์ในสำนักและนอกสำนักของชิงซานรวมกันมีนับหลายพัน นอกจากพวกตาแก่ที่อยู่บนยอดเขาซั่งเต๋อแล้วยังมีเหล่าสตรีสูงวัยบนยอดเขาซีไหลอีก ใครจะสามารถจดจำคนทั้งหมดได้กัน
“ไม่เป็นไร” จิ๋งจิ่วบอก
ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ หลิ่วสือซุ่ยพลันรู้สึกเบาใจขึ้นมาก แต่ยังคงรู้สึกประหม่าอยู่เล็กน้อย เขายันกายลุกขึ้นมองไปทางนักพรตผู้นั้น ก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือเล็กน้อยว่า “หรือว่าท่านคือ...”
อาจารย์หลี่ว์กล่าวด้วยสีหน้าอ่อนโยนว่า “มิผิด ข้าคือนักพรตจากเขาชิงซาน หรือก็คืออาจารย์เซียนที่ปกติพวกเจ้าขานเรียกกัน”
เมื่อได้ยินคำว่าอาจารย์เซียน หลิ่วสือซุ่ยพลันหันไปมองจิ๋งจิ่วทันที
อาจารย์หลี่ว์นึกว่าเขาประหม่ามากเกินไป จึ่งยิ้มเล็กน้อย กล่าวว่า “เจ้าเรียกข้าว่าอาจารย์หลี่ว์ก็ได้”
หลิ่วสือซุ่ยเอ่ยถามด้วยความประหม่า “อาจารย์หลี่ว์...ท่านมาที่นี่ด้วยเรื่องอันใด?”
“ข้ามาถามเจ้า เจ้ายินดีเข้าสู่เส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียร และปรารถนาจะมีชีวิตยืนยาวหรือไม่?”
ครั้นได้ยินคำพูดนี้ จิ๋งจิ่วพลันรู้สึกทอดถอนใจเล็กน้อย ภายในใจครุ่นคิดผ่านมานานหลายปี แต่ก็ยังเป็นคำพูดประโยคนี้อยู่ มิเปลี่ยนไปเลยแม้แต่คำเดียว
หลิ่วสือซุ่ยยืนเหม่อลอยอยู่นานกว่าจะได้สติขึ้นมาใหม่ เขากล่าวอึกอักว่า “...ย่อมต้อง...ยินดีแน่นอน เพียงแต่...”
เด็กชายจากหมู่บ้านเล็กๆ ที่ปกติไม่มีอะไรน่าสนใจแม้เพียงนิดเดียว ถูกอาจารย์เซียนจากชิงซานให้ความสำคัญแล้วพาตัวไป นี่คือเรื่องราวที่ดีงามที่สุดที่เล่าสืบต่อกันมาภายในหมู่บ้าน เขาฟังเรื่องราวเหล่านี้มาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้เขาภายในหัวเขามึนงงไปหมด ไหนเลยจะเกิดความคิดคัดค้านได้ เพียงแต่ก็เหมือนกับที่เขาว่ามา เพียงแต่....
เขามองไปทางบ้านของตน บนใบหน้าอันเยาว์วัยมีความลังเลและความสับสน
อาจารย์หลี่ว์มิเพียงมิโกรธ แต่กลับยิ่งรู้สึกโล่งใจ “แม้นการบำเพ็ญพรตจะมิใช่เรื่องของโลกปุถุชน แต่พวกเราก็หาได้เหมือนหลวงจีนเหล่านั้นไม่ เรายังคงมาเหยียบโลกปุถุชนได้อยู่ ย่อมมิได้ตัดขาดสัมพันธ์ครอบครัวจนไร้ซึ่งเยื่อใย”
หลิ่วสือซุ่ยสับสนเล็กน้อย กล่าวว่า “จริงหรือ?”
อาจารย์หลี่ว์ยิ้มเล็กน้อย กล่าวว่า “ประเดี๋ยวข้าย่อมต้องไปพูดคุยกับบิดามารดาของเจ้า ภายหน้าก็ย่อมต้องให้เวลาเจ้าได้กลับบ้านมาเยี่ยมบิดามารดา หากเจ้ามิสามารถเข้าเป็นศิษย์ในสำนักได้ ก็สามารถช่วยเหลือสำนักจัดการเรื่องราวทางโลกต่างๆ ได้ ย่อมไม่มีทางขัดสนเรื่องเงินทองอย่างแน่นอน และจะยิ่งมีเวลาได้กลับมาเยี่ยมบ้านมากขึ้นด้วย หากคิดอยากดูแลหมู่บ้าน ก็ง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ...เพียงแต่ ข้าคิดว่าเจ้าคงไม่มีโอกาสเช่นนั้นหรอก”
เห็นได้ชัดว่าเขาเชื่อมั่นใจพรสวรรค์และคุณสมบัติของหลิ่วสือซุ่ยอย่างมาก
หลิ่วสือซุ่ยมองดูจิ๋งจิ่ว
อาจารย์หลี่ว์ประหลาดใจเล็กน้อย
จิ๋งจิ่วลุกขึ้นยืน กล่าวว่า “อยากไปก็ไป”
หลิ่วสือซุ่ยสีหน้ายินดี กล่าวว่า “ขอรับ คุณชาย”
ความประหลาดใจของอาจารย์หลี่ว์แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึง
ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่ห่างไกลเช่นนี้ เหตุไฉนถึงได้มีคุณชายที่รูปงามถึงเพียงนี้ได้?
เขามองดูจิ๋งจิ่ว พลันกล่าวว่า “เจ้าล่ะ? ยินดีตามข้าเข้าสู่เส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียร และปรารถนาจะมีชีวิตยืนยาวหรือไม่?”
……
……
อีกด้านหนึ่งของกำแพง คำพูดแลเสียงร่ำไห้ของสองสามีภรรยาตระกูลหลิ่วดังเล็ดรอดออกมา เพียงแต่พวกเขาจำคำเตือนของอาจารย์เซียนได้ จึงมิกล้าทำให้ในหมู่บ้านแตกตื่น ดังนั้นพวกเขาจึงพยายามทำให้เสียงเบาที่สุด
จิ๋งจิ่วนั่งอยู่ริมหน้าต่าง สายตาทอดมองดูดวงดาราที่อยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน นิ่งเงียบมิเอ่ยวาจาใจออกมา ไม่รู้กำลังครุ่นคิดเรื่องใดอยู่
รุ่งเช้าพรุ่งนี้อาจารย์หลี่ว์ผู้นั้นจะมาพาหลิ่วสือซุ่ย...และตัวเขาไปยังสำนักชิงซาน
หลิ่วสือซุ่ยเก็บข้าวของ เขาเป็นเด็กที่ขยันขันแข็ง แต่การเก็บข้าวของสัมภาระเช่นนี้ เขาเพิ่งจะเคยทำเป็นครั้งแรก ทว่าสีหน้าสับสนบนใบหน้าเล็กๆ นั้น มิใช่เพราะเหตุนี้ หากแต่เป็นเพราะจิตใจเขากำลังตกตะลึงอย่างรุนแรง สติยังคงเลอะเลือนมิฟื้นคืนมาทั้งหมด บางทีอาจเพราะเหตุนี้ เขาจึงมิได้ครุ่นคิดถึงความเป็นจริงที่ว่าจิ๋งจิ่วมิใช่อาจารย์เซียน
“เพียงเท่านี้ก็เป็นอันใช้ได้งั้นหรือ...”
เด็กชายยังคงพูดติดอ่างเล็กน้อย “อาจารย์เซียนผู้นั้นมิต้องใช้เวลาในการดูคุณธรรม...ของข้าหน่อยหรือ?”
จิ๋งจิ่วมองดูท้องฟ้านอกหน้าต่าง กล่าวว่า “นิสัย”
หลิ่วสือซุ่ยกล่าวว่า “ใช่ คำนี้แหละ”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เรื่องแบบนี้ย่อมต้องดูพรสวรรค์ นิสัยเแปรเปลี่ยนตามกาลเวลา จะดูได้อย่างไร? อีกอย่างหรือเจ้าคิดจริงๆ ว่าการที่เจ้าเป็นคนดีมันจะทำให้เจ้าไร้ศัตรู?”
หลิ่วสือซุ่ยเกาศีรษะ กล่าวว่า “หรือว่าไม่ใช่? ในหนังสือล้วนแต่ว่าไว้เช่นนี้”
จิ๋งจิ่วมิได้หมุนตัวกลับมา กล่าวว่า “แน่นอนว่ามิใช่ ผู้ที่ใจปล่อยวางต่างหากจึงจะไร้ศัตรู”
หลิ่วสือซุ่ยไม่เข้าใจคำพูดประโยคนี้ สายตามองดูแผ่นหลังของเขา ทว่าจู่ๆ ภายในใจพลันสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยว
……
……
ช่วงเวลาเช้าตรู่ ท้องฟ้าเริ่มสว่างรำไร ดวงอาทิตย์เริ่มเผยกายออกมาจากหมู่ยอดเขาที่อยู่อีกฟาก ไม่รู้เมื่อไรถึงจะลอยขึ้นมา
อาจารย์หลี่ว์มาแล้ว
สามีภรรยาตระกูลหลิ่วมาส่งหลิ่วสือซุ่ยตรงหน้าสวน พลางเช็ดน้ำตาอย่างเงียบๆ รู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย แต่ที่มากกว่านั้นคือดีใจ
เสียงฝีเท้าดังขึ้น จิ๋งจิ่วเดินออกมาจากภายในบ้าน สายลมยามเช้าพัดผ่านชุดสีขาว สองมือของเขาว่างเปล่า มิได้ถืออะไรออกมาด้วย
เมื่อเห็นภาพนี้ สองสามีภรรยาตระกูลหลิ่วอดนึกถึงเมื่อหนึ่งปีก่อนหน้านี้ขึ้นมาไม่ได้ ในตอนที่เขาเดินเข้ามาถึงปากทางเข้าหมู่บ้าน เขาก็คล้ายจะอยู่ในสภาพเช่นนี้เหมือนกัน
มารดาแซ่หลิ่วมองดูบิดาแซ่หลิ่ว คล้ายจะกล่าวอะไรออกมา แต่ก็หยุดไป
บิดาแซ่หลิ่วใช้สายตาตักเตือนมองดูนาง ก่อนจะกล่าวอย่างเคารพนอบน้อมว่า “คุณชาย ท่านจะเอาอะไรไปใช้ระหว่างทางด้วยหรือไม่? สือซุ่ยแบกไหว”
จิ๋งจิ่วมิได้สนใจ สองมือไพล่หลังก้าวเดินออกไปด้านนอกสวน
อาจารย์หลี่ว์ที่อยู่ด้านนอกสวนมองดูภาพเหตุการณ์นี้ สองคิ้วขมวดเล็กน้อย
ไม่มีผู้ใดรู้ว่าในโอ่งน้ำด้านหลังห้องพักปีกข้างของบ้าน มียาวิเศษสีเขียวอ่อนครึ่งเม็ดกำลังละลายอย่างช้าๆ จนกระทั่งสลายหายไปในน้ำจนมองไม่เห็นอีก
อาจารย์หลี่ว์พาจิ๋งจิ่วและหลิ่วสือซุ่ยเดินเข้าไปม่านหมอกยามเช้า ก่อนจะหายไปในสายหมอกอย่างรวดเร็ว
สองสามีภรรยาแซ่หลิ่วเดินปาดน้ำตากลับเข้าไปในบ้าน ทันใดนั้นไม่รู้ว่าควรทำอะไร ทั้งคู่ยืนงุนงงอยู่ครู่ จึ่งเริ่มปัดกวาดภายในบ้านและต้มน้ำทำกับข้าว
ไม่ว่าจะต้มโจ๊กหรือชงชาราคาถูก น้ำที่ใช้ก็ล้วนแต่เป็นน้ำที่อยู่ในโอ่งน้ำ
ในเวลานี้ มารดาแซ่หลิ่วถึงได้พบว่าภายในบ้านมีบางสิ่งหายไป
เก้าอี้ไม้ไผ่ตัวนั้นไม่อยู่แล้ว
……
……
มิรู้เหตุใด อาจารย์หลี่ว์ถึงไม่ได้เลือกที่จะขี่กระบี่บินกลับมายังสำนักชิงซาน หากแต่ใช้การเดินแทน
หลิ่วสือซุ่ยย่อมคิดไม่ถึงเรื่องเหล่านี้ เพราะเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าบนโลกจะมีคนสามารถขี่กระบี่ไปไหนมาไหนได้
ทว่าจิ๋งจิ่วกลับทราบดีว่าศิษย์รุ่นสามของสำนักชิงซานผู้นี้ เวลานี้อยู่ในขั้นสมความนึกคิด ตามหลักแล้วสามารถขี่กระบี่เดินทางไปมาได้อย่างอิสระ แม้นจะพาคนมาด้วยอีกสองคนก็มิเป็นปัญหา
เช่นนี้เหตุใดคนผู้นี้ถึงดึงดันที่จะเดินเท้า? กังวลว่าจะถูกผู้บำเพ็ญเพียรสำนักอื่นเห็นร่องรอยของกระบี่บิน แล้วจะก่อให้เกิดปัญหางั้นหรือ?
จิ๋งจิ่วไม่เข้าใจ ตามความคิดของเขา แม้นจะบอกว่าในตอนนี้ฝีมือของศิษย์สำนักชิงซานแต่ละรุ่นจะด้อยลงไปเรื่อยๆ แต่มันก็ไม่น่าจะแย่ถึงขนาดนี้
หมู่บ้านอยู่ห่างจากประตูสำนักชิงซานอย่างมากก็แค่ร้อยกว่าลี้ หากศิษย์ของสำนักชิงซานยังต้องระมัดระวังขนาดนี้เมื่ออยู่ในที่แบบนี้ เช่นนั้นก็เรียกได้ว่าขี้ขลาดตาขาว
อาจารย์หลี่ว์มิรู้ว่าจิ๋งจิ่วกำลังคิดอันใดอยู่ เขารีบพาบุรุษหนุ่มและเด็กชายเดินไปยังหมู่ยอดเขาที่ซ่อนตัวอยู่ในทะเลหมอกอย่างเงียบๆ และไม่เป็นที่สังเกต
วันที่สาม ทั้งสามเดินออกมาจากทะเลหมอก ภาพเบื้องหน้าพลันเปิดโล่งทันที
ยอดเขาเขียวขจีจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นตรงหน้า บางยอดวิจิตรงดงาม บางยอดสูงชันดูน่ากลัว บางยอดหน้าผาเรียบจนคล้ายกระจก ดูแล้วไม่สามาถปีนป่ายขึ้นไปได้ ทว่าบนยอดเขากลับมีร่องรอยคนอยู่อาศัย
ยอดเขาทั้งเก้าของชิงซานที่เล่าลือกันอยู่ที่นี่อย่างนั้นหรือ?
หลิ่วสือซุ่ยอุทานไม่ขาดปาก ทว่าจิ๋งจิ่วกลับไม่แม้แต่จะชายตามอง
ทั้งสามคนเดินไปบนทางที่ปูด้วยแผ่นหินขึ้นไปบนยอดเขา ไม่นานก็มองเห็นประตูหินบานหนึ่ง
ประตูหินดูเรียบง่าย ด้านบนมีตะไคร่น้ำเกาะเต็มไปหมด ดูมีความเก่าแก่ บนแผ่นป้ายด้านบนพอจะมองเห็นตัวหนังสือเขียนว่าศาลาหนานซงอยู่ลางๆ
ที่นี่คือประตูหนานซงของสำนักชิงซาน
เมื่อมองเห็นประตูบานนี้ ใบหน้าอาจารย์หลี่ว์พลันมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นมา เห็นได้ชัดว่ารู้สึกโล่งใจ
ตรงประตูเงียบสงัด เสียงนกในป่าเองก็มิได้ฟังดูน่ารำคาญ
ด้านล่างประตูมีโต๊ะไม้อยู่ตัวหนึ่ง บนโต๊ะไม้มีพู่กัน หมึกแลกระดาษวางไว้ ชายหนุ่มสวมชุดสีเทาคนหนึ่งนอนฟุบอยู่บนโต๊ะ
..........................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 7 บทเรียนแรก
อาจารย์หลี่ว์เดินเข้าไปเคาะโต๊ะ
ชายชุดเทาผู้นั้นตื่นขึ้นมา ก่อนจะขยี้ดวงตาที่แห้ง ครั้นเห็นว่าเป็นอาจารย์หลี่ว์พลันรู้สึกดีใจ แต่พอได้เห็นคราบดินเปียกที่อยู่ตรงปกเสื้อและรองเท้าก็ต้องรู้สึกตกใจ
“ศิษย์พี่หลี่ว์ เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
ก็เหมือนเด็กน้อยที่เรียนรู้ที่จะเดินเป็นแล้ว ย่อมไม่มีทางคิดกลับไปคลานอีกแน่ ผู้บำเพ็ญพรตที่เรียนรู้การขี่กระบี่เป็นแล้ว ใครยังคิดอยากกลับไปเดินอีกเล่า?
อาจารย์หลี่ว์กล่าวว่า “แค่อยากระวังเอาไว้หน่อย ไม่เช่นนั้นถ้าถูกทางสามด้านนั้นรู้เข้าแล้วมาแย่งคนไปจะทำอย่างไรเล่า?”
ชายชุดเทาผู้นั้นกล่าวว่า “ศิษย์สำนักเดียวกันทั้งนั้น ไม่ถึงขนาดนั้นกระมัง”
อาจารย์หลี่ว์กล่าวว่า “แล้วหากเป็นสำนักอื่นมาแย่งไปเล่า จะทำอย่างไร?”
ชายชุดเทายิ้มพลางกล่าว “ศิษย์พี่กล่าวเช่นนี้ ข้าชักอยากจะเห็นแล้วสิว่าท่านไปเจอกับเพชรเม็ดงามแบบไหนมา ถึงได้ตื่นเต้นเพียงนี้”
อาจารย์หลี่ว์ส่งสัญญาณบอกให้จิ๋งจิ่วและหลิ่วสือซุ่ยก้าวเข้ามา พลางกล่าวว่า “นี่คือหมิงกั๋วซิ่ง เป็นอาจารย์เซียนที่คอยจดบันทึกเข้าออกประตูทิศใต้ของสำนักเรา ก่อนที่จะเข้าเป็นศิษย์ในสำนัก พวกเจ้าต้องเรียกเขาว่าอาจารย์อา”
หลิ่วสือซุ่ยรีบตะโกน “อาจารย์อาหมิง”
หมิงกั๋วซิ่งมองเห็นจิ๋งจิ่ว เขาตกตะลึงไปเล็กน้อยก่อนจะได้สติขึ้นมา พลางกล่าวชมเชยไม่ขาดปาก “ช่างเป็นเด็กหนุ่มที่มีใบหน้างดงามราวรูปปั้นแกะสลัก ศิษย์พี่หลี่ว์ วันนี้ท่านโชคดีจริงๆ ด้วย”
“จะดีแต่รูปหรือเปล่าเดี๋ยวค่อยว่ากัน ที่ข้าเลือกคือคนเล็กต่างหาก”
อาจารย์หลี่ว์ถอนใจ พลางพูดออกมาต่อหน้าจิ๋งจิ่ว
ในช่วงเวลาสามวันที่เดินทางมา ความประทับใจที่เขามีต่อจิ๋งจิ่วยิ่งลดน้อยลงทุกที ถึงขนาดแอบรู้สึกเสียใจ
เขาไม่เคยเห็นใครที่เกียจคร้านเช่นนี้มาก่อน
แต่แน่นอน สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกไม่สบอารมณ์จริงๆ คือการที่หลิ่วสือซุ่ยซึ่งเป็นอัจฉริยะในสายตาเขาถูกคนเช่นนี้เรียกใช้งาน
อาจารย์อาหมิงผู้นั้นมองไปทางหลิ่วสือซุ่ยตามที่อาจารย์หลี่ว์บอก ก่อนจะเห็นลมหายใจของเด็กชายคนนั้นสะอาดบริสุทธิ์ สายตาแน่วแน่มั่นคง จึงอดพยักหน้าขึ้นมามิได้ ภายในใจครุ่นคิดว่าเป็นเด็กที่ไม่เลวจริงด้วย
กระทั่งเขาใช้จิตจำแนกแห่งกระบี่ตรวจสอบดู ก็อดรู้สึกตกใจขึ้นมาอย่างมากไม่ได้ ภายในใจตื่นเต้นจนกระทั่งสุ้มเสียงสั่นเครือขึ้นมา
“เมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด!”
อาจารย์หลี่ว์กล่าวยิ้มๆ “ถูกต้อง”
หมิงกั๋วซิ่งตะโกนอย่างร้อนใจ “เช่นนั้นมัวยืนเหม่อทำไมเล่า รีบเข้ามา!”
อาจารย์หลี่ว์พาจิ๋งจิ่วแลหลิ่วสือซุ่ยเดินเข้าประตูหินไป
หมิงกั๋วซิ่งลูบหน้าอกเบาๆ จากนั้นยิ้มพลางสบตาเขา ในที่สุดก็โล่งใจ
เมื่อผ่านเข้าประตูมาก็ถือเป็นศิษย์สำนักชิงซาน ผู้ใดก็อย่าได้คิดแย่งไป
อย่าว่าแต่สำนักบำเพ็ญพรตเหล่านั้นเลย แม้นเป็นคนจากเมืองเจาเกอก็ไม่มีประโยชน์ กระทั่งปู้เหล่าหลินกับเจวี่ยนเหลียนเหรินก็ไม่กล้าเหยียบเข้ามาที่นี่แม้เพียงก้าวเดียว
ในช่วงเวลาหลายร้อยหลายพันปีที่ผ่านมา ผู้ใดกล้าเข้ามาเหิมเกริมในสำนักชิงซาน?
หมิงกั๋วซิ่งยกพู่กันจุ่มลงไปในถาดหมึกพลางเปิดหน้าสมุด สายตามองดูหลิ่วสือซุ่ย ถามว่า “ชื่ออะไร?”
หลิ่วสือซุ่ยตอบอย่างประหม่าเล็กน้อย “หลิ่วสือซุ่ย”
หมิงกั๋วซิ่งงุนงงเล็กน้อย กล่าวว่า “ชื่อ มิใช่อายุ”
หลิ่วสือซุ่ยลืมตาโต กล่าวว่า “ข้าเรียกชื่อนี้ มิได้หรืออย่างไร?”
คราแรกเขาเองก็มิค่อยพอใจชื่อนี้สักเท่าไร ทว่าตอนนี้เคยชินเสียแล้ว ออกจะชอบเสียด้วยซ้ำ
“อย่าว่าแต่สือซุ่ยเลย ต่อให้เจ้าอยากชื่อว่านซุ่ย[1]ก็ไม่เป็นปัญหา”
หมิงกั๋วซิ่งยิ้มพลางกล่าว
เมื่อบันทึกข้อมูลของหลิ่วสือซุ่ยเสร็จเรียบร้อย เขาจึงมองไปทางจิ๋งจิ่ว ถามว่า “เจ้าล่ะ?”
แม้นจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่เมื่อได้เห็นใบหน้าที่แสนงดงามนั้น เขาก็ยังอดหรี่ตาลงมิได้ ภายในใจลอบส่งเสียงจุ๊ๆ ชมเชย
“จิ๋งจิ่ว คนเจาเกอ”
บุรุษหนุ่มมองไปทางยอดเขาโดดเดี่ยวที่อยู่อีกฟาก พลางตอบส่งๆ ออกมา
หมิงกั๋วซิ่งกำลังตื่นเต้น จึงมิได้ใส่ใจที่เขาเสียมารยาท หนำซ้ำยังพูดให้กำลังใจอย่างอ่อนโยนไปหลายประโยค จากนั้นหมุนตัวมองไปทางหลิ่วสือซุ่ย เตรียมจะสนทนากับเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดผู้นี้เสียหน่อย
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าหลิ่วสือซุ่ยมิได้ชายตามองเขาเสียด้วยซ้ำ หากแต่สืบเท้าเดินเข้าไปด้านในประตู เนื่องด้วยจิ๋งจิ่วออกเดินไปแล้ว
บนถนนขึ้นสู่เขา บุรุษหนุ่มชุดขาวเดินนำหน้า เด็กชายแบกสัมภาระเดินตามอยู่ด้านหลัง
ครั้นเห็นภาพนี้ หมิงกั๋วซิ่งตกใจยิ่งนัก กล่าวว่า “นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
“พวกเขาเป็นนายกับบ่าว”
อาจารย์หลี่ว์คิดถึงคำพูดที่บิดาแซ่หลิ่วพูดกับตน พลางขมวดคิ้วขึ้นมา
“เมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าเป็นบ่าวให้คนอื่นงั้นหรือ?” หมิงกั๋วซิ่งตกตะลึงอย่างมาก เขามองอาจารย์หลี่ว์พลางกล่าวว่า “ไม่ว่าก่อนนี้พวกเขาจะมีสัมพันธ์กันเช่นไร แต่ทันทีที่ผ่านเข้าประตูมา เรื่องในโลกปุถุชนจะไม่มีความหมายอีก หรือท่านไม่ได้บอกพวกเขาเรื่องนี้?”
อาจารย์หลี่ว์รู้สึกจนปัญญา เขาบอกเรื่องนี้อย่างชัดเจนตั้งแต่วันแรกแล้ว จิ๋งจิ่วมิได้ว่ากระไร กลับเป็นหลิ่วสือซุ่ยที่พูดอย่างไรก็ไม่ยอมฟัง
……
……
ม่านหมอกสลายตัวไปนานแล้ว ทว่าในสายลมกลับยังมีความชื้นอยู่ ทางขึ้นเขาราบเรียบ เวลาเดินค่อนข้างมีความสุขทีเดียว
หลิ่วสือซุ่ยมองดูหน้าผาแลยอดเขาที่อยู่รอบๆ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ภายในใจทั้งประหม่าทั้งตื่นเต้น
บางทีอาจเป็นเพราะได้รับอิทธิพลมาจากเขา หรืออาจเป็นเพราะความทรงจำที่ยาวนานกว่านั้นถูกกระตุ้นขึ้นมา สายตาของจิ๋งจิ่วจึงหยุดอยู่ที่ทิวทัศน์รอบๆ นานขึ้นกว่าเดิม
ทั้งคู่เดินเท้าไปด้วยอารมณ์เช่นนี้ ไม่นานก็เดินไปได้สิบกว่าลี้ จนมาถึงพื้นที่ราบริมผาที่อยู่กึ่งกลางภูเขา
บริเวณรอบๆ หน้าผาล้วนแต่เป็นต้นไม้สูงใหญ่ บริเวณนั้นมีกระท่อมฟางตั้งกระจัดกระจายอยู่หลายสิบหลัง
หมอกก่อตัวขึ้นมาอีกครั้ง กระท่อมฟางปรากฏกายตะคุ่มๆ อยู่ในหมอก หากมองอย่างละเอียด จะสามารถมองเห็นว่ากระท่อมแต่ละหลังล้วนแต่มีกำแพงกั้นไว้อยู่
เมื่อมาถึงพื้นที่ราบริมหน้าผา ทางแยกค่อยๆ เยอะขึ้น หลิ่วสือซุ่ยมิรู้ว่าควรเดินอย่างไรต่อ จึงมองไปทางจิ๋งจิ่ว
ด้านหลังหน้าผามีเสียงน้ำฟังเสนาะหู น่าจะเป็นน้ำพุที่ผุดจากใต้ดินตามธรรมชาติ แล้วก็มีเสียงดนตรีค่อยๆ ดังขึ้นมาคลอเคลียไปกับเสียงน้ำ ฟังดูยิ่งเลื่อนลอย
จิ๋งจิ่วสืบเท้าเดินไปทางนั้น หลิ่วสือซุ่ยเดินตามหลังไปติดๆ
ทั้งสองคนเดินตามเสียงจนทะลุผ่านป่าออกมา ก่อนจะมองเห็นสิ่งก่อสร้างหลังหนึ่งลางๆ อยู่ในม่านหมอก
แสงอาทิตย์พลันสาดลงมา พัดพาม่านหมอกให้สลายหายไป โฉมหน้าที่แท้จริงของสิ่งก่อสร้างปรากฏออกมา มันเป็นอาคารหลังใหญ่ชายคาสีดำกำแพงสีเทา ดูแล้วให้ความรู้สึกเย็นยะเยือกอยู่ไม่น้อย
ที่นี่คือหอกระบี่ของศาลาหนานซงแห่งสำนักชิงซาน ลูกศิษย์ที่เพิ่งเข้าสำนักมาใหม่จะต้องมาใช้ชีวิตและร่ำเรียนอยู่ที่นี่
เด็กหญิงชายจำนวนหลายสิบคนยืนอยู่บนลานตรงด้านหน้าหอกระบี่ ทุกคนล้วนแต่สวมชุดสีเขียวแบบเดียวกัน
อาจารย์หลี่ว์ยืนอยู่บนบันไดหิน กล่าวว่า “รอพวกเจ้าสองคนอยู่นั่นแหละ รีบมาเข้าแถว”
หลิ่วสือซุ่ยตกใจยิ่งนัก เขาหันไปถามจิ๋งจิ่วว่า “คุณชาย อาจารย์เซียนมาได้อย่างไร? ระหว่างทางข้าไม่เห็นเขานำหน้าพวกเราไปเลย”
เมื่อผ่านเข้าประตูขึ้นเขามา ก็มิต้องกังวลว่าจะเปิดเผยร่องรอยแล้วถูกสำนักอื่นมาแย่งตัวลูกศิษย์ไป อาจารย์หลี่ว์เพียงขี่กระบี่บินขึ้นมา ใช้เวลามินานก็มาถึงที่นี่
จิ๋งจิ่วทราบดีว่าเป็นเพราะเหตุใด ทว่าหลิ่วสือซุ่ยนั้นคิดไม่ถึง
เมื่อได้ยินเสียงอาจารย์หลี่ว์ ลูกศิษย์หลายสิบคนต่างหมุนตัวมองมาทางจิ๋งจิ่วแลหลิ่วสือซุ่ย สีหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ด้านหน้าหอกระบี่เต็มไปด้วยบรรยากาศที่เหมือนจะบอกว่า ‘ในที่สุดก็มาเสียที’
ลูกศิษย์เหล่านี้มาจากทั่วทุกสารทิศของแผ่นดิน พวกเขามาถึงศาลาหนานซงได้ชั่วระยะเวลาหนึ่งแล้ว แต่กลับยังไม่ได้รับการถ่ายทอดวิชาเซียนและวิชากระบี่ ต่างคนต่างรอจนรู้สึกร้อนใจ
ได้ยินว่าเป็นเพราะอาจารย์เซียนที่เป็นผู้ถ่ายทอดวิชากำลังรอลูกศิษย์คนหนึ่งอยู่
เพื่อลูกศิษย์เพียงคนเดียว ถึงขนาดให้คนมากมายขนาดนี้มาเฝ้ารอและสิ้นเปลืองเวลา พวกเขาย่อมต้องรู้ว่าอาจารย์เซียนให้ความสำคัญกับศิษย์ผู้นี้อย่างมาก
ลูกศิษย์เหล่านี้ล้วนแต่เป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ที่อาจารย์เซียนแห่งสำนักชิงซานคัดเลือกมาเองกับมือ พวกเขามั่นใจว่าตนเองจะต้องเหยียบไปบนเส้นทางสู่สวรรค์ได้อย่างแน่นอน เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์เช่นนี้ พวกเขาย่อมต้องเกิดความรู้สึกอยากรู้อยากเห็นในตัวศิษย์ใหม่ ขณะเดียวกันก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดความรู้สึกอคติขึ้นในใจได้
พวกเขาล้วนแต่เป็นศิษย์นอกสำนักที่เพิ่งเข้ามาในชิงซาน จึงไม่สามารถใช้จิตจำแนกแห่งกระบี่ในการตรวจสอบดูพรสวรรค์ของหลิ่วสือซุ่ยได้ สายตาส่วนใหญ่ย่อมไปตกอยู่ที่ตัวจิ๋งจิ่ว
เสียงอุทานตกใจเบาๆ ดังขึ้นมาในหมู่ลูกศิษย์อย่างไม่อาจควบคุมได้ จากนั้นแปรเปลี่ยนเป็นเสียงพูดคุยอย่างตื่นเต้น ฟังดูคล้ายเสียงฝูงผึ้ง
“คนผู้นี้ทำไมถึงได้หล่อเหลาถึงเพียงนี้?”
“ใบหน้านี้เกิดมาอย่างไรกัน?”
“ความมีสง่าราศีเองก็มิใช่ธรรมดา ไม่แน่อาจเป็นลูกขุนนางจากเจาเกอก็เป็นได้”
โดยเฉพาะเหล่าลูกศิษย์ผู้หญิงที่พอมองใบหน้าที่หล่อเหลานั้นแล้ว มิรู้เหตุใดถึงรู้สึกใบหน้าร่อนผ่าว จึ่งหมุนตัวกลับไป ยกมือขึ้นมาพัดแก้มเบาๆ
ลูกศิษย์ผู้ชายคนหนึ่งพลันกล่าวขึ้นมา “พวกเจ้ามิรู้สึกว่าใบหูของเขามันแปลกประหลาดหรือ?”
ทุกคนหันมองดู ถึงได้พบว่าบุรุษหนุ่มชุดขาวผู้นั้นมีใบหูที่กางคู่หนึ่ง ดูแล้ว....
“ช่างน่ารักเสียจริง”
เด็กหญิงผู้หนึ่งมองดูจิ๋งจิ่วพลางกล่าวพึมพำออกมา
อาจารย์หลี่ว์กระแอมเล็กน้อย
เด็กหญิงเด็กชายที่ยินดีขึ้นเขามาบำเพ็ญเพียรย่อมมีความมุ่งมั่นที่จะฝึกฝนตน ครั้นได้ยินการเตือนของผู้เป็นอาจารย์ ทุกคนพลันเฝ้าระวังดูใจของตนอย่างเงียบๆ มิได้มองดูจิ๋งจิ่ว และมิได้พูดคุยกันอีก
ด้านหน้าหอกระบี่เงียบสงบอย่างมาก
ภายใต้การเตือนด้วยสายตาของอาจารย์หลี่ว์ จิ๋งจิ่วกับหลิ่วสือซุ่ยเดินมายืนอยู่ด้านหลังของแถว
“นี่คือเคล็ดการฝึกขั้นแรก พวกเจ้าต้องศึกษาให้ดี”
อาจารย์หลี่ว์สะบัดแขนเสื้อ หนังสือเล่มบางหลายสิบเล่มบินออกมาจากในหอกระบี่ ดูคล้ายดั่งใบไม้ที่ปลิวกระจัดกระจาย ก่อนจะหล่นลงในมือของศิษย์ทุกคนอย่างแม่นยำ
ภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้านี้ช่างมหัศจรรย์ยิ่งนัก ไม่ว่าจะเป็นหลิ่วสือซุ่ยหรือเหล่าลูกศิษย์ต่างก็ส่งเสียงอุทานออกมาอย่างตกตะลึง
“บนโลกมีผู้บำเพ็ญพรตมากมาย แต่ละสำนักต่างมีวิถีของตน สภาวะแบ่งแยกหลากหลาย แต่เนื้อแท้แล้วมิต่างกัน สิ่งที่พวกเจ้าต้องเรียนในตอนนี้คือวิธีการเข้าสู่สภาวะขั้นเริ่มต้น”
อาจารย์หลี่ว์ส่งสัญญาณให้ลูกศิษย์เปิดหนังสือเล่มนั้นออก กล่าวว่า “วิถีการบำเพ็ญของสำนักชิงซานเราง่ายมาก ขั้นเริ่มต้นแบ่งได้เป็นสองสภาวะย่อย หนึ่งคือมีกฎเกณฑ์”
ในที่สุดก็ได้ฟังวิธีการบำเพ็ญเพียรที่แท้จริง สีหน้าเหล่าลูกศิษย์แปรเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาอย่างมาก สายตามองดูตัวหนังสือที่อยู่บนหนังสือ หูตั้งใจฟังทุกคำพูดของอาจารย์
“สิ่งใดคือมีกฎเกณฑ์? คัมภีร์หนานหัวกล่าวไว้ว่า : จิตรักษากาย กายรักษาจิต หมุนเวียนไปตามวิถีและกฎเกณฑ์ สิ่งนี้เรียกสันดาน”
“เรื่องที่พวกเจ้าต้องทำคือฝึกฝนวิธีการเข้าสู่สภาวะขั้นแรกให้ชำนาญ เสริมสร้างร่างกายให้แข็งแรง หล่อหลอมความมุ่งมั่นให้แข็งแกร่ง ปรับปรุงบุคลิกลักษณะ เช่นนี้ถึงจะสามารถทำให้ร่างกายแลจิตใจเชื่อมทะลุถึงกัน และเมื่อเชื่อมโยงถึงกันแล้วก็จะเป็นเช่นนี้ไปตลอด”
“จากนอกกลับสู่ใน เมื่อสภาวะมีกฎเกณฑ์สมบูรณ์พร้อม เมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าในร่างกายพวกเจ้าถึงจะมีความมั่นคง สามารถฟันฝ่าความวุ่นวายสับสนภายในจิตใจ เติบโตอย่างแข็งแกร่ง และเข้าสู่สภาวะรักษาจิตซึ่งเป็นสภาวะขั้นที่สอง”
เมื่อได้ฟังถึงตรงนี้ ลูกศิษย์บางคนเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าเผยให้เห็นสีหน้าปรารถนาและคาดหวัง
“สิ่งใดคือรักษาจิต? บันทึกหวายกล่าวไว้ว่า : รักษาจิตให้นิ่งสงบ ร่างกายจักแข็งแกร่ง”
“ขั้นนี้เรียกได้ว่าเป็นส่วนขยายของขั้นมีกฎเกณฑ์ พูดอีกอย่างคือเป็นการก้าวกระโดดครั้งแรกของผู้บำเพ็ญพรต เพราะเมื่อมาถึงขั้นนี้ จิตใจของผู้บำเพ็ญพรตจะแปรเปลี่ยนเป็นแน่วแน่ ตอบสนองต่อพลังวิญญาณที่อยู่บนโลกได้โดยธรรมชาติ เมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าค่อยๆ เจริญเติบโต เส้นลมปราณค่อยๆ ถือกำเนิด สามารถดูดซับพลังวิญญาณที่อยู่บนโลกมาแปรเปลี่ยนเป็นปราณก่อกำเนิด นี่ก็คือการใช้พลังวิญญาณในธรรมชาติมาหล่อเลี้ยงพลังวิญญาณของคน กระทั่งทะเลวิญญาณถูกเติมเต็ม ก็จะถือได้ว่าบรรลุสภาวะขั้นเริ่มต้นได้สำเร็จ ส่วนอย่างไรจึงจะถือว่าสมบูรณ์ นั่นก็ต้องดูสติปัญญาและความกล้าของพวกเจ้า...”
เสียงของอาจารย์หลี่ว์มิได้ดังเท่าไร แต่กลับลอยไปเข้าหูของศิษย์ทุกคนอย่างชัดเจน
ดวงอาทิตย์ลอยขึ้นไปอยู่กลางศีรษะ ม่านหมอกสลายตัวไปนานแล้ว แสงแดดเจิดจ้า ค่อนข้างร้อนอยู่ทีเดียว
ทว่าไม่มีศิษย์คนใดพร่ำบ่นร้อนออกมา ทุกคนตั้งใจฟังการสั่งสอนของอาจารย์เซียน จนคล้ายสัมผัสไม่ได้ถึงความร้อนของแสงอาทิตย์อย่างไรอย่างนั้น
ในขณะที่ลูกศิษย์ผู้ชายคนหนึ่งที่มาจากจังหวัดเล่อหลางกำลังรู้สึกตื่นเต้นกับเหล่าสภาวะที่อาจารย์เซียนกำลังพูดสอนอยู่ เขาพลันได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังมาจากข้างกาย
เขาเหลียวหน้าไป ก่อนจะมองเห็นภาพๆ หนึ่ง สีหน้าตกตะลึงไปทันที
หลิ่วสือซุ่ยกำลังรินชาให้จิ๋งจิ่ว
ชาที่เทออกมาจากกานั้นเย็นไปนานแล้ว ไม่มีไอร้อนอะไรลอยออกมา
ทว่าเสียงชาที่ไหลลงไปในถ้วยยังคงฟังดูใสกระจ่าง ราวกับน้ำพุธรรมชาติอย่างไรอย่างนั้น
จิ๋งจิ่วรับถ้วยชาไปดื่มจนหมด ก่อนจะส่งกลับไป
หลิ่วสือซุ่ยเก็บป้านชาและถ้วยชาเรียบร้อย จากนั้นหยิบพัดกลมออกมาจากห่อสัมภาระ แล้วเริ่มพัดให้จิ๋งจิ่ว
เสียงลมที่ออกมาจากพัด ฟังดูชัดเจนยิ่งนักเมื่ออยู่ด้านหน้าหอกระบี่อันเงียบสงบ
.................................................................
ว่านซุ่ย[1]  หมายถึง หมื่นปี


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 8 เมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด
เสียงชาเสียงลม แต่ละเสียงลอยเข้าหู
ลูกศิษย์หลายคนสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวทางด้านหลัง ต่างคนต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก
อาจารย์หลี่ว์มองเห็นความเคลื่อนไหวทางด้านหลัง สองคิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย คล้ายรู้สึกมิพอใจ นิ้วมือขวาที่ไพล่อยู่ด้านหลังดีดออกมาเบาๆ
ชิ้ง!
เสียงกระบี่อันเยือกเย็นสายหนึ่งดังสะท้อนไปมาด้านหน้าหอกระบี่
เหล่าลูกศิษย์ใจสั่นเล็กน้อย สติพลันฟื้นคืน ก่อนจะรีบหันหน้ากลับมา
บริเวณพื้นที่ราบริมผาเงียบสงัด กระทั่งเสียงนกร้องบนต้นไม้เองก็หายไปจนหมด
สายตาอาจารย์หลี่ว์กวาดมองดูเหล่าศิษย์ ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่จิ๋งจิ่วและหลิ่วสือซุ่ยเป็นเวลาครู่หนึ่ง สุดท้ายจึงไปหยุดอยู่ที่หมู่ยอดเขาสามสี่ยอดที่อยู่ไกลออกไป
“ทุกคนตั้งใจหน่อย ข้าหาได้สนใจไม่ว่าความสามารถ พรสวรรค์แลสติปัญญาของพวกเจ้าเป็นอย่างไร ทุกคนต้องพยายามบรรลุขั้นมีกฎเกณฑ์ให้ได้ในสามเดือน เช่นนี้จึงจะมีหวังบรรลุขั้นรักษาจิตจนบริบูรณ์ได้ในสามปี จากนั้นถึงจะมีโอกาสถูกรับเป็นศิษย์ในสำนัก กลายเป็นศิษย์ชิงซานที่แท้จริง สิ่งที่สำนักเราฝึกฝนคือวิถีกระบี่สวรรค์ สิ่งที่เน้นหนักคือรวดเร็วเด็ดขาด การบำเพ็ญเพียรในช่วงเริ่มต้นมิยากเข็ญ แม้นเป็นคนโง่เขลาเพียงใด ขอเพียงทุ่มเทเวลา แรงกายแลแรงใจฝึกฝน สักวันจักบรรลุได้อย่างแน่นอน ทว่าหนทางสู่สวรรค์ยาวไกลเท่าไร? การเดินไปบนเส้นทางนั้นยิ่งไกลจักยิ่งลำบาก ยอดเขายิ่งสูงยิ่งอันตราย ระยะทางเพียงไม่กี่ร้อยจ้างในตอนท้ายกลับยากลำบากดั่งปีนป่ายขึ้นฟ้า ฉะนั้นหากภายในสามปีพวกเจ้ามิสามารถเข้าเป็นศิษย์ในสำนักได้ เช่นนั้นหนทางสู่สวรรค์เส้นนี้ พวกเจ้าจะมิเดินต่อก็ช่าง”
เขารู้สึกทอดถอนใจขึ้นมาเล็กน้อย คำพูดที่พูดให้เหล่าลูกศิษย์ฟังนี้ คือสิ่งที่เขาได้ประสบพบเจอมาด้วยตนเอง
บัดนี้เขาบรรลุถึงขั้นสมความนึกคิด สามารถขี่กระบี่บินไปไหนมาไหนได้อย่างใจนึก สังหารคนในสิบก้าว โลหิตมิกระเซ็นแปดเปื้อนอาภรณ์ สำหรับคนทั่วไปบนโลกแล้ว เขาเป็นเหมือนดั่งเซียนกระบี่ หากอยู่ในคฤหาสน์ของเหล่าเสนาบดีของราชวงศ์ในเมืองเจาเกอ เขาจะต้องได้รับการเคารพยกย่องแลปรนนิบัติเป็นอย่างดีแน่
แต่ที่สำนักชิงซาน เขาไม่อาจเข้าไปสู่สภาวะมิประจักษ์ได้ อายุขัยก็จะมีจำกัด ยิ่งไม่ต้องหวังจะบรรลุสภาวะใหญ่ๆ ที่เหลือหลังจากนี้ แล้วก็ย่อมไม่มีทางกลายเป็นคนที่สำนักให้ความสำคัญแน่
ก็เหมือนในตอนนี้ เขาได้แต่ต้องมาสอนเหล่าศิษย์นอกสำนักที่มิรู้เรื่องรู้ราวอะไรเหล่านี้ที่ศาลาหนานซง แม้นสำหรับสำนักแล้ว นี่จะเป็นเรื่องที่สำคัญยิ่งก็ตาม ทว่า....
เสียงที่ฟังดูเยาว์วัยเสียงหนึ่งดึงอาจารย์หลี่ว์กลับมาจากภวังค์
“อาจารย์เซียน หากพวกเราบำเพ็ญเพียรได้ราบรื่น เช่นนั้นก็จะมีโอกาสได้เข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน[1]หลังจากนี้อีกสามปีหรือไม่?”
มิรู้ว่าลูกศิษย์เด็กชายที่พูดคนนี้ไปได้ยินเรื่องบางเรื่องของสำนักชิงซานมาจากไหน ถึงได้รู้ว่าสำหรับลูกศิษย์หนุ่มสาวแล้ว การชุมนุมเฉิงเจี้ยนคือการทดสอบที่สำคัญที่สุด
อาจารย์หลี่ว์งุนงงเล็กน้อย จากนั้นจึงยิ้มขึ้นมา เขาหาได้ตอบคำถามไม่ สำหรับเขาแล้ว การที่ลูกศิษย์ในวัยนี้ถามปัญหานี้ มันช่างไร้เดียงสาเสียจริงๆ
ค่อยๆ มีเสียงพูดคุยแลเสียงหัวร่อเบาๆ ดังขึ้นมา เพื่อนศิษย์คนอื่นช่วยอธิบายให้ฟัง ลูกศิษย์เด็กชายผู้นั้นถึงได้รู้ว่าที่แท้มีแต่ศิษย์ที่บรรลุขั้นตั้งมั่นจนบริบูรณ์ จึงจะมีสิทธิ์เข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนได้
ถัดจากมีกฎเกณฑ์คือรักษาจิต นี่คือสภาวะขั้นเริ่มต้น จากนั้นคือปัญญาเห็นแจ้ง แล้วจึงเป็นตั้งมั่น....
ศิษย์นอกสำนักที่เพิ่งเข้าสำนักมา ยังห่างจากสภาวะตั้งมั่นอยู่ถึงสี่ขั้น
“คิดจะบรรลุขั้นตั้งมั่นจนบริบูรณ์ในเวลาสองปี?”
มีลูกศิษย์กล่าวเยาะเย้ยว่า “เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นอัจฉริยะเหมือนอย่างศิษย์พี่เจ้างั้นหรือ?”
“ข้าหวังว่าเจ้าจะตามล่าเยวี่ยทัน”
เสียงๆ หนึ่งดังขึ้นมา ทำเอาทุกคนตกตะลึง
ทว่าไม่มีใครกล้าหัวเราะเยาะเย้ยอีกฝ่าย
เพราะคนที่กล่าวคืออาจารย์หลี่ว์
แต่คนที่อาจารย์หลี่ว์พูดด้วย หาได้ใช่ลูกศิษย์ที่คิดอยากจะเข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนคนนั้นไม่
เมื่อมองตามสายตาอาจารย์หลี่ว์ไป เหล่าลูกศิษย์ก็มองไปยังด้านหลังแถว ก่อนจะไปหยุดที่ตัวคนๆ หนึ่ง
หลิ่วสือซุ่ยงุนงงไปครู่ก่อนจะได้สติขึ้นมา เขาชี้ตัวเองพลางกล่าว “ท่านหมายถึงข้าหรือ?”
อาจารย์หลี่ว์กล่าว “ถูกต้อง ข้าหวังว่าเจ้าจะกลายเป็นความตกตะลึงอีกครั้งหนึ่งของยอดเขาทั้งเก้าของชิงซาน”
……
……
เหล่าศิษย์นอกสำนักสลายตัว บางคนท่องเคล็ดการบำเพ็ญเพียรขั้นต้นที่ถืออยู่ในมือไม่หยุด บางคนยืนเหม่อมองแสงอาทิตย์อยู่ท่ามกลางหมู่ไม้ แบ่งแยกออกเป็นกลุ่มๆ อย่างชัดเจน
หลังศิษย์รุ่นเยาว์เหล่านี้เข้ามาสู่สำนักชิงซาน ภาพเหตุการณ์เช่นนี้ได้เกิดขึ้นมาแล้วหลายครั้ง เวลานี้พวกเขายังแบ่งกลุ่มตามถิ่นกำเนิดและสถานะบนโลกอยู่ แต่หลังจากนี้คงต้องมาดูกันที่สภาวะการบำเพ็ญเพียรของแต่ละคน
ทว่าวันนี้มีอะไรบางอย่างที่แตกต่างไปจากทุกที ไม่ว่าจะเป็นลูกศิษย์ที่เกิดในตระกูลร่ำรวยหรือเด็กที่มาจากครอบครัวที่ยากจน ต่างมองไปยังที่ๆ หนึ่ง
แม้แต่ลูกศิษย์ที่กำลังตั้งใจท่องหนังสือหรือเหม่อมองแสงอาทิตย์ ก็ยังคอยเหลือบมองไปทางด้านนั้นอยู่ตลอดเวลา
ตรงที่ๆ จิ๋งจิ่วแลหลิ่วสือซุ่ยยืนอยู่
บางคนมองดูจิ๋งจิ่ว แต่หลายคนกำลังมองดูหลิ่วสือซุ่ย ไม่มีผู้ใดที่จะลืมคำพูดก่อนที่อาจารย์หลี่ว์จะเดินจากไปประโยคนั้น
ใครบ้างที่จะคิดถึงลูกศิษย์ที่อาจารย์เซียนให้ความสำคัญที่สุด มิใช่บุรุษหนุ่มชุดขาวที่มีรูปโฉมงดงามผู้นั้น หากแต่เป็นเด็กชายที่ดูเหมือนคนรับใช้ของเขา
เด็กชายผู้นั้นมีอะไรวิเศษกันแน่?
เด็กหนุ่มที่เยาะเย้ยเพื่อนร่วมสำนักก่อนหน้านี้นามเซวียหย่งเกอ เขาเป็นลูกหลานของตระกูลใหญ่โตในจังหวัดอวี้โจว ในตระกูลของเขามีปรมาจารย์อาผู้หนึ่งบำเพ็ญพรตอยู่ที่ยอดเขาซื่อเยวี่ยซึ่งเป็นยอดเขาที่หก ตอนนี้เขากำลังสอบถามในเรื่องนี้อยู่
ไม่นานนักก็มีข่าวที่ได้รับการยืนยันส่งกลับมา
เด็กชายคนนี้คือเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด!
สายตาที่เหล่าลูกศิษย์มองไปทางหลิ่วสือซุ่ยเต็มไปด้วยความตะลึงลาน
แต่สิ่งที่แตกต่างไปจากก่อนหน้านี้คือนอกจากความตกตะลึงแล้ว พวกเขามิได้แสดงสีหน้าริษยาอีก แม้แต่สีหน้าอิจฉาก็หามีไม่
ความแตกต่างระหว่างพวกเขากับอีกฝ่ายมีมากเกินไป เรียกได้ว่าอยู่กันคนละระดับชั้น อิจฉาไปแล้วมีประโยชน์อันใด?
สำนักชิงซานมีลูกศิษย์อัจฉริยะที่มีพรสวรรค์โดดเด่นจำนวนนับไม่ถ้วน ทว่าในหลายปีมานี้มีเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดปรากฏขึ้นมากี่คน?
นอกจากศิษย์พี่เจ้าผู้นั้นแล้ว ก็มีเพียงศิษย์พี่จัวแห่งยอดเขาเทียนกวงที่ท่านเจ้าสำนักรับไว้เป็นศิษย์ก้นกุฏิผู้นั้น!
แล้วตอนนี้ในหมู่พวกเขามีคนแบบนี้ปรากฏตัวขึ้นมา จะไม่ให้พวกเขาตกตะลึงได้อย่างไร?
เซวียหย่งเกอผู้นั้นทราบข่าวเร็วที่สุด จึงตื่นขึ้นมาจากความตกตะลึงเร็วที่สุด เขามิได้สนใจศิษย์ร่วมสำนักคนอื่นที่ยังคงมีสีหน้าเลอะเลือนเหล่านั้น หากแต่เดินเข้าไปยืนตรงหน้าหลิ่วสือซุ่ย ใบหน้าเผยรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยน
“ศิษย์น้องหลิ่ว พวกเราทุกคนต่างจะมีบ้านพักให้ได้ใช้พักผ่อน เจ้าคิดจะเลือกตรงไหนหรือ? หากมิกังวลว่าจะรำคาญเสียงลำธารในเวลากลางคืน แถวแรกหลังที่สี่นับเป็นตัวเลือกที่ไม่เลวเลยทีเดียว อยู่ไม่ไกลจากหอกระบี่ สามารถขอคำชี้แนะจากอาจารย์เซียนได้บ่อยๆ อีกทั้งด้านนอกบ้านพักยังมีดอกเจิ้งหยางปลูกไว้ด้วย ดอกไม้ส่งกลิ่นหอม สวยงามแลเงียบสงบ ส่งผลให้จิตใจนิ่งสงบ เป็นประโยชน์ต่อการฝึกของพวกเราทีเดียว”
ลูกศิษย์บางคนตามไม่ทัน ภายในใจครุ่นคิดศิษย์พี่เซวียที่ปกติหยิ่งยโสเย็นชา เหตุใดวันนี้ถึงได้ดูเป็นมิตรเพียงนี้? ลูกศิษย์บางคนฝืนยิ้มแห้งๆ ออกมา ภายในใจครุ่นคิดศิษย์พี่เซวียตอบสนองได้รวดเร็วเสียจริง ไม่มีผู้ใดรู้ว่าดอกเจิ้งหยางนั้นส่งผลดีต่อการบำเพ็ญพรตได้จริงหรือไม่ แต่ถ้าสามารถได้อยู่ใกล้ชิดกับเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดผู้นั้น นั่นจะต้องเป็นประโยชน์ต่อการบำเพ็ญพรตของเขาอย่างแน่นอน
เซวียหย่งเกอมิได้รับคำตอบจากหลิ่วสือซุ่ย เนื่องเพราะหลิ่วสือซุ่ยทราบว่าจิ๋งจิ่วไม่มีทางเลือกที่พักตรงนี้แน่
หลิ่วสือซุ่ยส่งยิ้มขอบคุณให้เซวียหย่งเกอ จากนั้นแบกสัมภาระเดินไปทางหอกระบี่ แล้วขอป้ายประตูบ้านพักสองหลังตรงภูเขาด้านหลังจากผู้ดูแล
เมื่อมองดูบุรุษชุดขาวและเด็กชายที่เป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดเดินลึกเข้าไปในทางเดิน เหล่าลูกศิษย์พากันตกใจจนพูดไม่ออก
เซวียหย่งเกอส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจ กล่าวว่า “ช่างแปลกประหลาดเสียจริง”
เมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดมาเป็นคนรับใช้ให้คนอื่น ผู้ใดไม่คิดว่ามันประหลาดบ้าง?
เสียงพูดคุยด้านหน้าหอกระบี่ดังขึ้นมา ในนั้นย่อมต้องมีคนหัวเราะเยาะจิ๋งจิ่วอยู่เป็นแน่
เด็กผู้หญิงเหล่านั้นมีได้สนใจเรื่องเหล่านี้ หากแต่มองไปยังทางเดินนั้น
เด็กหญิงคนหนึ่งกล่าวเสียงเบาๆ ขึ้นมาว่า “คุณชายจิ๋งจิ่วผู้นั้น....ช่างรูปงามเสียจริง”
เด็กหญิงอีกคนกล่าวขึ้นมาว่า “ได้ยินว่าเขาเป็นคนเจาเกอ มิรู้ว่าเป็นคุณชายจากบ้านไหนกัน”
……
……
ตรงส่วนลึกของทางเดิน ในป่าที่อยู่ห่างจากลำธารมีบ้านพักอยู่ติดกันสองหลัง
แสงอาทิตย์ถูกพุ่มไม้บดบังไว้ ภายในบริเวณบ้านพักมองเห็นได้อย่างชัดเจน
ประตูด้านหน้าถูกเปิดออก หลิ่วสือซุ่ยวางสัมภาระลงพลางกวาดตามองดูรอบๆ ก่อนจะปัดม้าหินตัวหนึ่งจนสะอาด จากนั้นเตรียมเก็บกวาด
“ไฉนเจ้าถึงรู้ว่าข้าไม่ชื่นชอบกลิ่นดอกเจิ้งหยาง?”
จิ๋งจิ่วนั่งลงบนม้าหิน พลางมองดูเขาอย่างสนใจ
ในเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมานี้ เขาพูดคุยกับหลิ่วสือซุ่ยไม่น้อย ทว่าอารมณ์เช่นนี้กลับน้อยครั้งนักที่จะได้เห็น
“ข้าไม่ทราบหรอก แต่ศิษย์พี่...ผู้นั้นบอกว่าบ้านพักอยู่ติดลำธาร”
หลิ่วสือซุ่ยกล่าวว่า “เสียงลำธารดังขนาดนั้น คุณชายชื่นชอบการนอน จะยอมอยู่ที่นั่นได้อย่างไร”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “นั่นสิ ลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท”
ภายในสวนเงียบสงบยิ่งนัก บ้านพักดูคล้ายกระท่อม แต่ความจริงแล้วด้านในคือถ้ำหิน ภายในบ้านสะอาดสะอ้าน เรียกได้ว่าไม่มีฝุ่นจับแม้แต่นิดเดียว
หากปกติไม่มีศิษย์มาพักอาศัย ความสะอาดเช่นนี้คงจะอยู่อย่างนี้ไปตลอด
เรื่องที่หลิ่วสือซุ่ยต้องทำมีไม่มาก งานปูเตียงพับผ้าห่มถูกจัดการเสร็จอย่างรวดเร็ว เขายกผลไม้ที่ผู้ดูแลแบ่งให้ก่อนหน้านี้เข้ามาในบ้านถาดหนึ่ง ก่อนจะวางลงบนโต๊ะหินหน้าจิ๋งจิ่ว
ครั้นเห็นสีหน้าไม่สบายใจบนใบหน้าเด็กชาย จิ๋งจิ่วพลันกล่าว “กลับไปที่พักของเจ้าเถอะ ถ้าอยากอ่านหนังสือเล่มนั้นก็ตั้งใจอ่านให้ดี”
หลิ่วสือซุ่ยเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าแดงเรื่อเล็กน้อย “ข้ามิใช่ว่าร้อนใจอยากรีบกลับไปอ่านเคล็ดการฝึกเล่มนั้น”
จิ๋งจิ่วรู้ว่าเป็นเพราะเขาได้ยินคำพูดเยาะเย้ยของเหล่าลูกศิษย์คนอื่น ถึงได้รู้สึกไม่สบายใจเช่นนี้ จึ่งยิ้มเล็กน้อย มิกล่าวกระไร
……
……
ลมภูเขาพัดโชย หยาดน้ำค้างสีขาวหยดลงมา
จิ๋งจิ่วจ้องมองผนังถ้ำด้านใน ความรู้สึกทอดถอนใจค่อยๆ เอ่อขึ้นมา สิ่งของยังคงเหมือนเดิม แต่คนไม่อยู่แล้ว เพียงแต่มันผ่านมานานเท่าไรแล้ว?
เขานั่งลงข้างหน้าต่าง พลิกเปิดหนังสือเล่มบางที่อยู่ในมือเล่มนั้น
เคล็ดการฝึกขั้นต้นของสำนักชิงซาน
ง่ายมาก ทั้งยังคุ้นเคยเป็นอย่างดี เมื่อเทียบกับกาลก่อนแล้วมีอยู่สองจุดเล็กๆ ที่เปลี่ยนไป
การเปลี่ยนแปลงสองจุดนี้ค่อนข้างน่าสนใจ แต่เขาก็ดูได้ไม่นานเท่าไร
ดวงตาจิ๋งจิ่วค่อยๆ หลับลง
เคล็ดการฝึกขั้นต้นเล่มนั้นวางอยู่บนขา
สายลมไหลเข้ามาในถ้ำ ค่อยๆ พัดโชยเสื้อผ้าเขาอย่างแผ่วเบา พัดจนหน้าหนังสือพลิกเปิดอย่างรวดเร็ว ประเดี๋ยวเปิดไปข้างหน้า ประเดี๋ยวเปิดไปข้างหลัง
หน้าหนังสือพลิกเปิดอย่างรวดเร็ว ตัวหนังสือมองดูไม่ชัดเจน มีเพียงรูปคนเล็กๆ ที่วาดอยู่บนหน้าหนังสือที่ขยับเขยื้อนมิหยุด
คนเล็กๆ คนนั้นประเดี๋ยวยืนม้าด้วยท่าทางแปลกๆ ประเดี๋ยวยืนตรงเหมือนต้นสน หลายๆ ครั้งปล่อยหมัดออกมาชุดหนึ่ง ดูดุดันและขยันขันแข็งยิ่งนัก
ทว่าจิ๋งจิ่วกลับนอนหลับไปแล้ว
……
……
ในตอนที่เขาตื่นขึ้นมา อาทิตย์ยามเย็นได้คล้อยตกไปยังด้านล่างหมู่ยอดเขา ท้องฟ้าบางส่วนยังคงมีสีแดงราวกับชาดทาปากหลงเหลืออยู่ บนพื้นราบริมผาที่อยู่ไม่ไกลตกอยู่ในความมืดจนมองอะไรไม่เห็น
เสียงเปิดประตูดังขึ้น หลิ่วสือซุ่ยผลักประตูบ้านวิ่งเข้ามา พลางตะโกนอย่างตื่นเต้นด้วยใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ “คุณ คุณ คุณ คุณชาย!”
จิ๋งจิ่วนึกถึงความทรงจำเมื่อหลายปีก่อนเหล่านั้นขึ้นมา พลางกล่าวเตือนเขาว่า “ต่อไปอย่าตะโกนเรียกคนอยู่ด้านนอกอย่างนี้อีก จะถูกตีเอาได้”
หลิ่วสือซุ่ยยกแขนเสื้อขึ้นมาเช็ดเหงื่อบนใบหน้าพลางผงกหัวติดต่อกัน เขาคล้ายอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพูดไม่ออก สีหน้าดูร้อนใจยิ่งนัก
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เข้าใจแล้วหรือ?”
หลิ่วสือซุ่ยพลันคุกเข่าลงตรงหน้าเขา ก่อนจะโขกศีรษะไปบนพื้น
................................................................................
งานชุมนุมเฉิงเจี้ยน[1]  หมายถึง งานชุมนุมสืบทอดกระบี่


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 9 แล้วแต่เจ้า
ก่อนหน้านี้หลิ่วสือซุ่ยกลับไปอ่านเคล็ดการบำเพ็ญเพียรขั้นต้นเล่มนั้นยังที่พักของตน เขาอ่านอย่างจริงจังและตั้งใจ ไม่นานก็จดจำเนื้อหาทั้งหมดได้
เวลานั้นพระอาทิตย์ยังไม่ตกดิน เขาเริ่มฝึกร่างกายตามหนังสือ
แรกเริ่มก็เป็นท่าทางต่างๆ จากนั้นเป็นการยืนคันธนูและสะพานโค้ง สุดท้ายจึงเป็นเพลงหมัดชุดหนึ่ง
เพลงหมัดชุดนั้นมิยาก หากแต่ต้องออกแรงต่อเนื่อง ค่อนข้างใช้เวลาอยู่ทีเดียว การหายใจของเขาเริ่มลำบากขึ้นมาอย่างมาก จนไม่สามารถฝึกต่อไปได้
แต่ขณะที่เขาเตรียมจะล้มเลิกการฝึก หน้าอกของเขาพลันขยับขึ้นมา การหายใจเข้าสู่จังหวะที่มีความแปลกประหลาดอย่างหนึ่ง แต่มันกลับสอดรับกับการออกแรงในตอนที่ปล่อยหมัดได้อย่างสมบูรณ์แบบ
จริงอยู่ที่จังหวะการหายใจแบบนั้นมันแปลกประหลาด ประเดี๋ยวทอดยาวประเดี๋ยวกระชั้น ดูคล้ายไม่มีกฎเกณฑ์ใดๆ ทว่าหลิ่วสือซุ่ยกลับคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่มีทางใช้มันออกมาได้
นั่นคือวิธีการหายใจที่จิ๋งจิ่วสอนเขาเมื่อครั้งยังอยู่ที่หมู่บ้าน
แม้นกระทั่งตอนนี้ เขาก็ยังมิรู้ว่าวิธีการหายใจเช่นนี้เรียกว่าเคล็ดลมหายใจประตูหยก แต่ตัวเขาที่ดูคล้ายจะงุ่มง่ามเลอะเลือน ทว่าความจริงแล้วฉลาดหลักแหลมนั้นรู้ดีว่านี่มันหมายความว่ากระไร
จิ๋งจิ่วมิได้กล่าวกระไร หากแต่มองดูเขา
หลิ่วสือซุ่ยเข้าใจความหมายของเขา จึ่งรีบยันกายลุกขึ้น
เมื่อครั้งที่อยู่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน จิ๋งจิ่วเหลือบมองดูเขาก็รู้ได้ทันทีว่าเขาคือเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดซึ่งหาได้ยากยิ่ง มิเช่นนั้นคงไม่เลือกเขา
ในเวลานี้หนึ่งปีมานี้ จิ๋งจิ่วไม่ได้สอนอะไรเขามากนัก หากแต่ถ่ายทอดเคล็ดลมหายใจประตูหยกซึ่งเป็นพื้นฐานที่สุดให้
แม้นจะเป็นพื้นฐาน แต่กลับสำคัญยิ่ง เมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าของหลิ่วสือซุ่ยถูกรักษาเอาไว้อย่างดี ขอเพียงคนจากสำนักชิงซานมิได้เป็นคนตาบอด เช่นนั้นก็ไม่มีทางที่จะปล่อยเขาให้หลุดมือไปเป็นแน่
ทว่าหลิ่วสือซุ่ยใช้เวลาเพียงครึ่งวันก็ค้นพบความยอดเยี่ยมของเคล็ดลมหายใจประตูหยกแล้ว นี่ออกจะเหนือความคาดหมายของเขาไปเสียหน่อย สติปัญญาของเจ้าเด็กนี่ดีกว่าที่เขาจินตนาการเอาไว้เสียอีก
“เจ้ามิต้องขอบคุณข้า” จิ๋งจิ่วกล่าว “เจ้าเองก็เคยสอนข้า ข้าเพียงแค่แลกเปลี่ยนเท่านั้น”
หลิ่วสือซุ่ยครุ่นคิด ผ่าฟืนทำกับข้าวมันเทียบกับการบำเพ็ญเพียรได้ด้วยหรือ?
จิ๋งจิ่วกล่าวอีกว่า “การบำเพ็ญเพียรต้องการความแน่วแน่และใจที่สงบ พวกงานต่างๆ ในสวนจะมีคนมาคอยดูแลจัดการ เจ้ามิต้องมาที่นี่บ่อยๆ หรอก”
หลิ่วสือซุ่ยกล่าวอย่างร้อนใจ “คุณชายท่านมิต้องการข้าแล้วหรือ?”
จิ๋งจิ่วมิชอบถกเถียง เขายกมือบอกอีกฝ่ายว่าไม่ต้องกล่าวกระไรอีก สายตามองออกไปยังสวนที่อยู่นอกหน้าต่าง พบว่าพื้นที่ใหญ่มิใช่น้อย หากต้องปัดกวาดคงยุ่งยากทีเดียว ทั้งเรื่องส่วนตัวเขาก็มิชอบให้คนแปลกหน้ามาวุ่นวาย
“อย่างนั้นก็แล้วแต่เจ้า”
……
……
ใบไม้หลุดร่วงลงมาตามลม ก่อนจะไหลลงไปตามสายธาร
เวลาเหมือนดั่งสายน้ำ ไม่นานก็ผ่านไปสิบกว่าวัน
เหล่าศิษย์นอกสำนักของศาลาหนานซงฝึกฝนอย่างหนักทั้งกลางวันกลางคืนมิได้เกียจคร้าน ทุกคนต่างขยันขันแข็ง ไม่มีใครกล้าเอ้อระเหยแม้แต่คนเดียว
ทั่วทุกที่บนที่ราบริมผาสามารถมองเห็นเหล่าลูกศิษย์วัยเยาว์กำลังฝึกฝนร่างกาย บางคนยืนม้า บางคนหลังพิงต้นสน แต่หลายคนกำลังฝึกเพลงหมัดอยู่
ตั้งแต่เช้าตรู่ยันอาทิตย์ตกดิน เสียงออกหมัดดังมิขาด เสียงตะโกนดังมิหยุด ช่วงต้นฤดูร้อน สายลมพัดโบก ใบไม้หลุดร่วงตามลม เหล่านกในป่ายิ่งมิได้อยู่กันอย่างสงบ
คนที่ออกหมัดได้ดี ก็พอจะมองเห็นควันสีขาวได้ลางๆ
เมื่อเห็นภาพเหล่านี้ อาจารย์หลี่ว์ค่อนข้างพึงพอใจ พลางครุ่นคิดภายในสามเดือนน่าจะมีลูกศิษย์มากกว่าครึ่งเข้าสู่สภาวะขั้นแรกได้สำเร็จ
ในเวลานี้หลิ่วสือซุ่ยเดินออกมาจากด้านในหอกระบี่
อาจารย์หลี่ว์มองดูเขา รู้สึกยิ่งพึงพอใจ ใบหน้ามีรอยยิ้มเล็กน้อย ภายในใจครุ่นคิดมิเสียทีที่เป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด มิทำให้ผิดหวังจริงด้วย
จากการพิเคราะห์ของเขา อย่างมากอีกไม่กี่วัน หลิ่วสือซุ่ยจักสามารถเข้าสู่สภาวะรักษาจิตได้สำเร็จ และหากคำนวณตามความเร็วนี้ อีกหนึ่งปีข้างหน้า เด็กคนนี้มีโอกาสที่จะฝึกไปจนสภาวะรักษาจิตอยู่ในขั้นบริบูรณ์
หากศาลาหนานซงมีลูกศิษย์อัจฉริยะที่สามารถเข้าเป็นศิษย์ในสำนักภายในหนึ่งปีได้ล่ะก็....
เมื่อคิดถึงศิษย์พี่เมิ่งที่ตอนนี้อยู่บนยอดเขาซั่งเต๋อผู้นั้น ความปรารถนาภายในใจเขาก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ
หากมิเป็นเพราะโชคดีไปเจอกับเจ้าล่าเยวี่ยเข้า ไฉนเลยศิษย์พี่เมิ่งผู้นั้นจะมีโชคชะตาที่ดีเช่นนี้ได้
สายตาอาจารย์หลี่ว์เคลื่อนตามหลิ่วสือซุ่ยไป ครั้นเมื่อเห็นเขาเดินเข้าไปในบ้านพักหลังนั้น รอยยิ้มพลันหดหาย สองคิ้วขมวดขึ้นมา
บ้านพักหลังนั้นเป็นของจิ๋งจิ่ว
ไม่ว่าจะเป็นเขาหรือว่าศิษย์นอกสำนักเหล่านั้น ต่างก็ไม่รู้ว่าในเวลาสิบกว่าวันนี้ จิ๋งจิ่วทำอะไรไปบ้าง
เมื่อเลยเวลาเที่ยงวัน ก็จะเห็นจิ๋งจิ่วนอนตากแดดอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวหนึ่ง แล้วก็ไม่รู้ว่าเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวนั้นมาจากไหน
นับวันอาจารย์หลี่ว์ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองมองอะไรพลาดไป
แต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจจริงๆ นั้นมิใช่ความไม่ได้เรื่องของจิ๋งจิ่ว หากแต่เป็นเรื่องที่จนถึงวันนี้แล้ว หลิ่วสือซุ่ยยังคงมองตัวเองเป็นเด็กติดตาม หรือพูดอีกอย่างก็คือคนรับใช้ของจิ๋งจิ่วอยู่
ให้ความสำคัญสำนักแลอาจารย์เซียน ให้ความเคารพเพื่อนร่วมสำนัก หลิ่วสือซุ่ยมิได้ตระหนักถึงเรื่องเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย เขายังคงปฏิบัติตัวเหมือนเมื่อครั้งที่อยู่ในหมู่บ้าน ทุกวันคอยดูแลชีวิตความเป็นอยู่ของจิ๋งจิ่ว
ทุกวันหลังฝึกฝนอย่างหนัก เขายังต้องไปที่บ้านพักหลังนั้นเพื่อทำงานต่างๆ
ทุกคราที่เห็นภาพนี้ มิว่าจะเป็นอาจารย์หลี่ว์หรือเหล่าลูกศิษย์ก็ล้วนแต่รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องที่น่าขบขันยิ่งนัก แล้วก็ย่อมต้องเกิดความรู้สึกไม่พอใจในตัวจิ๋งจิ่วอย่างมากด้วย
หากว่าตามกฎเกณฑ์ หรือพูดอีกอย่างก็คือธรรมเนียมปฏิบัติของสำนักชิงซานแล้ว ปกติน้อยครั้งมากที่จะมีการแทรกแซงการบำเพ็ญเพียรของศิษย์นอกสำนัก ทว่าความคิดที่อยู่ภายในใจของอาจารย์หลี่ว์อันนั้น นับวันจะยิ่งรุนแรงขึ้น จนเขาใกล้จะสะกดเอาไว้ไม่อยู่แล้ว
เขาไม่ต้องการให้บุรุษหนุ่มที่มีดีแต่รูปโฉมที่งดงามผู้นั้นมาถ่วงเวลาอัจฉริยะที่มีอนาคตสดใสที่สุดของสำนักชิงซาน
เขาคิดอยากจะหาโอกาสเหมาะๆ แยกนายบ่าวคู่นี้ออกจากกัน ถึงขนาดกำลังครุ่นคิดว่าควรจะหาเหตุผลไล่จิ๋งจิ่วออกไปจากสำนักหรือไม่?
……
……
กลางดึกเงียบสงัด หลิ่วสือซุ่ยกลับมายังที่พักของตน เขาผลักประตูด้านหน้าเข้ามา ก่อนจะเห็นอาจารย์หลี่ว์ยืนอยู่ตรงสวน
เขาเป็นเด็กที่ฉลาดเฉลียวยิ่งนัก เพียงปราดเดียวก็เดาได้ว่าอาจารย์เซียนมาด้วยเหตุใด สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นขาวซีด
อาจารย์หลี่ว์มองเห็นสีหน้าเขาเปลี่ยนไป กล่าวว่า “คงมิต้องให้ข้าพูดอะไรแล้วกระมัง”
หลิ่วสือซุ่ยกัดริมฝีปาก มิกล่าวกระไร
อาจารย์หลี่ว์คิดไม่ถึงว่าเขาจะดื้อดึงปานนี้ จึ่งกล่าวเสียงเบาๆ ว่า “ผู้บำเพ็ญพรตไม่สนใจโชคชะตา สายตามองดูคนที่อยู่เบื้องล่าง แล้วจะไปเป็นคนใช้ให้ผู้อื่นได้อย่างไร?”
หลิ่วสือซุ่ยก้มหน้ากล่าวว่า “คุณชายมีบุญคุณต่อข้า ข้าต้องตอบแทนเขา”
อาจารย์หลี่ว์ขมวดคิ้วกล่าวว่า “ข้าไม่สนว่าเจ้ากับเขามีความสัมพันธ์กันอย่างไรในโลกปุถุชน ทว่าเมื่อมาอยู่ที่นี่ เรื่องราวในอดีตต้องตัดขาดให้สิ้น สิ่งที่สำนักชิงซานเราฝึกปรือคือวิถีกระบี่ สิ่งที่ต้องรักษาคือใจแห่งกระบี่ หรือกระทั่งความสามารถในการตัดสินใจแค่นี้ เจ้าก็ยังไม่มี?”
หลิ่วสือซุ่ยยังคงก้มหน้า กล่าวเสียงสั่นเครือเล็กน้อย “หากอาจารย์เซียนจะไล่คุณชายไป เช่นนั้นข้าก็ไม่ขอฝึกแล้วเช่นกัน”
อาจารย์หลี่ว์ได้ยินเช่นนี้พลันโกรธเล็กน้อย เนื่องเพราะการบำเพ็ญพรตคือความฝันของคนธรรมดามากมายบนโลก แต่เขากลับคิดจะละทิ้งมันเพียงเพราะคนอื่น?
แต่ทันใดนั้น ความโกรธภายในใจเขาพลันแปรเปลี่ยนเป็นความชื่นชมเล็กๆ หลิ่วสือซุ่ยตัดสินใจเด็ดขาดเช่นนี้ มันก็ตรงกับวิถีแห่งกระบี่ของชิงซานมิใช่หรือ?
อาจารย์หลี่ว์มองไปในดวงตาของหลิ่วสือซุ่ย กล่าวว่า “ข้าจะเคารพความปรารถนาของเจ้า ไม่บีบบังคับไล่เขาออกไป แต่เจ้าต้องจำไว้ เจ้าเป็นผู้มีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญพรตอย่างแท้จริง อยู่เหนือกว่าคุณชายผู้นั้นของเจ้ามากนัก ไม่ว่าเจ้าจะสามารถปรับตัวเข้ากับการเปลี่ยนแปลงนี้ได้หรือไม่ การเปลี่ยนแปลงมันยังคงเกิดขึ้นอยู่ดี สุดท้ายก็จะมีวันหนึ่งที่เขาตามฝีเท้าเจ้ามิทัน อยู่ห่างกับเจ้าคนละชั้นเมฆ ไม่มีทางได้พบกันอีก ข้าเพียงหวังว่าก่อนถึงเวลานั้น เจ้าจะไม่ถูกเขาถ่วงเอาไว้”
เมื่อกล่าวจบ เขาก็เดินออกจากที่พักไป
หลิ่วสือซุ่ยเงยหน้าขึ้นมา สีหน้าเลื่อนลอย
จากนั้นเขามองไปยังบ้านข้างๆ ที่ถูกความมืดปกคลุม สีหน้าดูลังเล
.................................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 10 คุณชายเพียงแค่กลัวความยุ่งยาก
เช้าตรู่วันที่สอง หลิ่วสือซุ่ยกลับมาอีก เขาปัดกวาดในสวน ไปรับอาหารเช้า เก็บใบไม้มากองจนดูสวยงาม
จิ๋งจิ่วมองดูเขาเงียบๆ
คำพูดที่อาจารย์หลี่ว์กล่าวกับหลิ่วสือซุ่ยเมื่อคืน เขาล้วนแต่ได้ยินทั้งหมด
ต่อให้เขามิได้ยิน อาจารย์หลี่ว์ก็คงจงใจทำให้เขาได้ยิน
อาจารย์หลี่ว์หวังว่าเขาจะรู้ตัว หรือไม่ก็เป็นฝ่ายไล่หลิ่วสือซุ่ยไปเอง เนื่องด้วยรู้สึกอับอายขายหน้า
จิ๋งจิ่วเข้าใจอาจารย์หลี่ว์ดี หากเปลี่ยนเป็นตัวเขา ก็คงกระทำเช่นนี้เหมือนกัน
คนที่บำเพ็ญพรตจะเอาเวลามาใช้กับเรื่องเหล่านี้ได้อย่างไรกัน
หากหลิ่วสือซุ่ยรับฟังคำชี้แนะของอาจารย์หลี่ว์ เขาก็เข้าใจดีเช่นกัน หากเปลี่ยนเป็นตัวเขา ก็คงกระทำเช่นนี้เหมือนกัน
ต่อหน้าธรรมวิถี ไม่มีกระทั่งฟ้าดิน นับประสาอะไรกับคุณชายกันเล่า
แต่สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงคือหลิ่วสือซุ่ยนอนครุ่นคิดทั้งคืน สุดท้ายวันนี้ยังคงมาทำเรื่องเหล่านั้นอยู่ ทั้งยังดูแข็งขันกว่าแต่ก่อนอย่างเห็นได้ชัด
จิ๋งจิ่วพลันรู้สึกใคร่รู้ เจ้าเด็กนี่คิดอย่างไรกันแน่
ทว่าในเมื่อหลิ่วสือซุ่ยมิได้ฟังคำแนะนำของอาจารย์หลี่ว์ เขาก็ย่อมไม่มีทางไล่หลิ่วสือซุ่ยไปเพียงเพราะเรื่องแปลกๆ อย่างเกียรติและศักดิ์ศรี
การมีใครสักคนที่คุ้นเคยกับชีวิตความเป็นอยู่ของตนมาช่วยดูแลชีวิตประจำวันนั้นมิใช่เรื่องง่าย ในช่วงเวลาอันยาวนานก่อนหน้านี้ เขาไม่เคยมีมาก่อน
หลิ่วสือซุ่ยทำงานช่วงเช้าเสร็จเรียบร้อย เขาชงชากาหนึ่งวางไว้บนโต๊ะ จากนั้นยกเก้าอี้ไม้ไผ่ตัวนั้นออกมาจากในโพรงถ้ำ
จิ๋งจิ่วเอนกายลงบนเก้าอี้ไม้ไผ่รับแสงอาทิตย์ยามเช้า ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย นิ้วมือเคาะเบาๆ ไปบนที่วางแขนบนเก้าอี้ ฟังดูมิเป็นจังหวะ
วันนี้หลิ่วสือซุ่ยมิได้ไปหอกระบี่ เขายืนคันธนูอยู่ในสวน สองแขนคล้ายเหวี่ยงตามอารมณ์ แต่กลับรวดเร็วยิ่งนัก
หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงมิได้สนใจเสียงเคาะเก้าอี้ของจิ๋งจิ่ว แต่หลังได้รับการยืนยันเมื่อหลายวันก่อน เขาก็เริ่มตั้งใจฟังมันโดยไม่รู้ตัว
ไม่มีจังหวะก็เป็นจังหวะอย่างหนึ่ง มันยังคงแสดงถึงจังหวะสั้นยาวและการเว้นช่วงของลมหายใจ
ครั้นเมื่อดวงอาทิตย์ลอยข้ามหมู่ยอดเขา ในที่สุดหลิ่วสือซุ่ยก็ฝึกฝนร่างกายเสร็จเรียบร้อย ใบหน้าเล็กๆ ชุ่มไปด้วยเหงื่อ ร่างกายรู้สึกปวดเมื่อย
เขามิได้รู้สึกลำบากอะไร ในทางกลับกัน เขารู้สึกมีความสุขอย่างยิ่ง
เขาเหลียวหน้ากลับไปมองดูจิ๋งจิ่วที่หลับตานอนอยู่บนเก้าอี้ไม้ อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
อยู่ด้วยกันมาปีหนึ่ง เขารู้ว่าในหลายๆ คราจิ๋งจิ่วดูคล้ายกำลังหลับ แต่ที่จริงมิได้หลับ
“คุณชาย....”
หลิ่วสือซุ่ยลังเลเล็กน้อย เขามิเคยทำเรื่องเช่นนี้มาก่อน แต่เมื่อคิดถึงใบหน้าคร่ำเคร่งของอาจารย์หลี่ว์เมื่อคืนนี้ ในที่สุดเขาก็ปลุกความกล้าตัวเองขึ้นมา กล่าวเสียงเบาๆ ว่า “....ท่านอย่าขี้เกียจเช่นนี้ได้หรือไม่?”
หลิ่วสือซุ่ยรู้ว่าคุณชายเกียจคร้านยิ่งนัก เก้าอี้ไม้ไผ่ที่อยู่ใต้ตัวเขาในเวลานี้คือเครื่องพิสูจน์ แล้วก็มิรู้ว่าเขาย้ายเก้าอี้นี้มาจากในบ้านได้อย่างไร
เขายังรู้อีกว่าคุณชายเป็นคนฉลาดเฉลียวยิ่งนัก ทั้งยังมีความสามารถมากด้วย แต่การเข้ามายังสำนักชิงซานนั้นมิใช่เรื่องง่าย เมื่อมีโอกาสได้สัมผัสกับหนทางการเป็นเซียนแลวิถีกระบี่ เช่นนั้นจะมัวเกียจคร้านเยี่ยงนี้ต่อไปได้อย่างไรกัน?
หากคุณชายยังคงเกียจคร้านเช่นนี้ต่อไป แล้วจะผ่านการสอบเป็นศิษย์ในสำนักได้อย่างไร? หากถูกอาจารย์เซียนไล่ออกไปจริงๆ จะทำอย่างไร?
ต่อให้เป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด แต่เด็กน้อยก็มิสามารถปกปิดอารมณ์ความรู้สึกที่แท้จริงของตนเอาไว้ได้
ครั้นเห็นสีหน้าเป็นกังวลบนใบหน้าหลิ่วสือซุ่ย จิ๋งจิ่วพลันตกตะลึง จากนั้นจึ่งยิ้มขึ้นมา
……
……
คืนวันนั้น จิ๋งจิ่วยืนอยู่ในสวน สองมือไพล่หลัง สายตาทอดมองหมู่ยอดเขาที่อยู่ภายใต้ดวงดารา นิ่งเงียบไม่พูดกระไร
เขาไม่ได้เชื่อฟังคำเตือนของหลิ่วสือซุ่ยแล้วไปย่างเท้าปล่อยหมัด ฝึกฝนร่างกายให้นอกในประสาน พยายามทำให้สภาวะขั้นมีกฎเกณฑ์บริบูรณ์ เพื่อสร้างฐานที่ดีแก่การบำเพ็ญเพียรในอนาคต
เขาไม่จำเป็นต้องทำ
หากใช้ระดับของผู้บำเพ็ญพรตธรรมดามาแบ่ง เขาได้ก้าวข้ามขั้นมีกฎเกณฑ์ และเข้าสู่ขั้นรักษาจิตไปนานแล้ว
กล่าวให้ตรงกว่านั้นคือ ตอนที่เขาเหยียบลงไปในลำธารภายในถ้ำครานั้น เขาก็ได้บรรลุสู่สภาวะรักษาจิตไปแล้ว
หากมองย้อนกลับไปในช่วงเวลาหลายหมื่นปีของชิงซาน เขาน่าจะเป็นคนที่บรรลุสู่ขั้นรักษาจิตได้เร็วที่สุดแล้ว
เขามิได้รู้สึกหยิ่งผยอง เพราะการที่เขาสามารถทำเช่นนี้ได้ ก็เนื่องด้วยความพิเศษของร่างกายในตอนนี้
ความล้ำลึกมหัศจรรย์ของมัน ผู้บำเพ็ญพรตอย่างอาจารย์หลี่ว์ย่อมมิสามารถมองออก
สรรพสิ่งในใต้หล้า มีได้ย่อมมีเสีย
เขาหยิบเอายาวิเศษสีเขียวอ่อนออกมาเม็ดหนึ่งโยนใส่ปาก เคี้ยวสองสามที ก่อนจะกลืนลงไปในท้อง
เขาดื่มชาที่เย็นแล้วคำหนึ่ง ส่ายหัวเล็กน้อย รู้สึกรสชาติธรรมดายิ่งนัก
หากอาจารย์หลี่ว์แลอาจารย์เซียนคนอื่นของชิงซานได้มาเห็นภาพนี้ เกรงว่าพวกเขาคงตะลึงลานจนลืมรักษาใจแห่งกระบี่เป็นแน่
ยาวิเศษสีเขียวอ่อนนั้นชื่อยาจื่อเซวียน[1] เป็นยาที่ดีที่สุดที่ผู้บำเพ็ญพรตสามารถกินได้ในขณะที่ฝึกอยู่ในช่วงขั้นต้น
สำหรับเหล่าศิษย์ที่บรรลุถึงขั้นรักษาจิต ยาจื่อเซวียนหนึ่งเม็ดจะเท่ากับการฝึกอย่างหนักเป็นเวลาหนึ่งปี
เพียงเท่านี้ก็พอจะรู้แล้วว่ายานี้ล้้ำค่าเพียงใด มีแต่ศิษย์ที่มีพรสวรรค์ที่สุดเท่านั้นจึงจะมีโอกาสได้กินยานี้
กระทั่งเหล่าศิษย์สืบทอดในยอดเขาทั้งเก้าของชิงซานเมื่อครั้งสมัยที่อยู่ในสภาวะขั้นต้น ก็มีเพียงไม่กี่คนที่เคยใช้ยานี้
ทว่าจิ๋งจิ่วกลับกินยาวิเศษอันล้ำค่านี้เหมือนของกินเล่น
ด้วยจำนวนและความถี่ในการกินยาจื่อเซวียนของเขา หากเป็นศิษย์นอกสำนักธรรมดา บางทีใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วยามก็สามารถทำให้ขั้นรักษาจิตบริบูรณ์ได้แล้ว
แต่แน่นอน ความเป็นไปได้ที่มากกว่านั้นคือในครึ่งชั่วยามแรก ศิษย์นอกสำนักผู้นั้นคงต้องตายไปก่อนเพราะปริมาณปราณก่อกำเนิดที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
จิ๋งจิ่วไม่ตาย ถึงขนาดมิรู้สึกกระไร
ยังคงเป็นเพราะเหตุผลนั้น ร่างกายของเขามีความพิเศษอย่างมาก สามารถดูดซับพลังชีวิตในธรรมชาติได้อย่างราบรื่น ขณะเดียวกันยังสามารถแบกรับพลังชีวิตในธรรมชาติได้มากกว่า
ปัญหาอยู่ที่ว่า....มันมากเกินไป
ทะเลวิญญาณของเขาคล้ายดั่งมหาสมุทร ทั้งยังเป็นมหาสมุทรที่ลึกจนมองมิเห็นก้น หากคิดจะใช้พลังชีวิตในธรรมชาติมาถมมหาสมุทรนี้จนเต็ม มิรู้ว่าต้องใช้เวลานานเท่าไร แม้นเขาจะกินยาจื่อเซวียนต่อเนื่อง มันก็ยังช้าอย่างมาก อีกทั้งฤทธิ์ยายังมีเวลาจำกัดอีกด้วย
หากทะเลวิญญาณไม่เต็ม เมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าเติบโตอย่างโดดเดี่ยว ก็จักมิสามารถแปรเปลี่ยนเป็นผลแห่งกระบี่และเข้าสู่การบำเพ็ญเพียรในขั้นต่อไปได้ เช่นนั้นเขาจะทำอย่างไร?
หากคำเล่าลือที่ว่าในดินแดนแห่งฌานมีอาวุธวิเศษที่สามารถเปลี่ยนแปลงแก้ไขเวลาได้เป็นความจริง บางทีเขาอาจจะประหยัดเวลาลงได้บ้าง แต่เขารู้ว่าอาวุธวิเศษเช่นนั้นไม่มีอยู่จริง ดังนั้นเวลานี้เขาจึงทำได้เพียงรอ
เขาคิดคำนวณจนกระจ่าง อีกสามวันหลังจากนี้ ยาจื่อเซวียนจะไม่มีประโยชน์อันใดต่อเขาอีก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงยาธรรมดาเหล่านั้นเลย
ต่อให้เขาดูดซับพลังชีวิตจากธรรมชาติอย่างต่อเนื่อง อย่างน้อยก็ยังต้องใช้เวลาอีกปีกว่าถึงจะสามารถถมทะเลวิญญาณจนเต็มได้
ยังต้องใช้เวลาอีกนานขนาดนั้นเลยหรือ ช่างยุ่งยากเสียจริง
หากเขาไม่ต้องการตกเป็นที่สนใจของคนอื่นและก่อให้เกิดปัญหายุ่งยาก เขาก็สามารถขยันบำเพ็ญเพียรทุกวันเหมือนอย่างศิษย์นอกสำนักเหล่านั้น อดทนให้เวลาหนึ่งปีกว่านี้ผ่านพ้นไป
แต่เขาไม่มีทางทำเช่นนั้น นอกจากเหตุผลข้อนั้นซึ่งเป็นความลับที่สุดแล้ว อีกสาเหตุคือเขาคิดว่าการทำเช่นนี้มันยุ่งยากอย่างมาก
ถูกต้อง เขาเพียงกลัวความยุ่งยาก หาใช่ว่าเขาเกียจคร้านจริงๆ ไม่
ช่วงเวลาหนึ่งปีที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้าน เวลาส่วนใหญ่เขาใช้ไปกับการนอน นั่นเพราะเขาต้องการทำความเข้าใจและทำความเคยชินกับร่างนี้
เก้าวันแรกเขาเพียงทำการหลอมรวมในขั้นต้นเท่านั้น หากคิดอยากควบคุมส่วนที่เล็กละเอียดที่สุดเหล่านั้นในร่างกาย เขายังต้องการเวลามากกว่านี้
เขาเองก็มิได้หลอกลวงสือซุ่ย ในเวลาที่นอนหลับนั้น นอกจากหลอมรวมในขั้นแรกแล้ว เขายังครุ่นคิด คาดคะเน คำนวณอะไรหลายอย่างจริงดั่งที่เขาว่า
เขาจำเป็นต้องครุ่นคิดว่าเหตุใดตนเองจึงมาอยู่ที่นี่
เขาจำเป็นต้องคาดคะเนอดีตและอนาคต
เขาจำเป็นต้องคำนวณสถานการณ์และผลดีผลเสีย
กระทั่งทำสองขั้นตอนนี้เสร็จเรียบร้อย เขาจึงกลับมายังสำนักชิงซาน จากนั้นพบว่าตนเองนอกจากรอคอยแล้ว ก็ไม่มีเรื่องใดให้ทำอีก
นี่คือประสบการณ์ที่เขาไม่เคยมีมาก่อน
“นี่คือความน่าเบื่องั้นหรือ?”
จิ๋งจิ่วรับรู้ได้ถึงอารมณ์ที่ไม่เคยประสบพบเจอมาก่อนนี้ เขาครุ่นคิดอย่างไม่แน่ใจว่า “คนอย่างข้า รู้สึกเบื่อเป็นด้วยงั้นหรือ?”
..................................................................................
[1]จื่อเซวียน แปลว่า ม่วงดำ


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 11 ดั่งดอกไม้
บริเวณรอบๆ ศาลาหนานซงล้วนแต่มีศิษย์นอกสำนักกำลังฝึกฝนร่างกายกันอย่างหนัก
เวลาพวกเขาออกหมัด ดูคล้ายเต็มไปด้วยพละกำลัง ดุดันน่าเกรงขาม ทว่าความจริงแล้วพวกเขาระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง ---- การควบคุมพลังอย่างแม่นยำคือหัวใจสำคัญของการฝึกในขั้นแรก ยิ่งไปกว่านั้นในตอนแรกมีศิษย์คนหนึ่งพลั้งมือทำกิ่งไม้ของต้นไม้โบราณกิ่งหนึ่งหักลงมา สีหน้าของเหล่าผู้ดูแลดูแย่อย่างมาก
ในอดีตผู้ดูแลเหล่านี้ก็เป็นศิษย์นอกสำนักเช่นเดียวกัน เพียงแต่เพราะไม่สามารถเข้าไปเป็นศิษย์ในสำนักได้ เวลานี้จึงมาเป็นผู้ดูแลอยู่ที่ศาลาหนานซง พวกเขาย่อมไม่หวาดกลัวศิษย์นอกสำนักเหล่านี้
ทันใดนั้นพลันมีเสียงแคร่กเสียงหนึ่งดังขึ้น กิ่งไม้ขนาดค่อนข้างใหญ่กิ่งหนึ่งตกลงมา
ลูกศิษย์คนหนึ่งเก็บหมัดที่เริ่มชาเล็กน้อยกลับ สีหน้าเหม่อลอยมองไปยังที่ๆ หนึ่ง คล้ายลืมเรื่องที่ว่ามีเหล่าผู้ดูแลคอยจับตาดูอยู่ไปเสียสนิท
เสียงผัวะทุ้มต่ำเสียงหนึ่งดังขึ้น ต้นไม้โบราณต้นหนึ่งถูกต่อยจนเป็นรูตื้นๆ ผิวไม้แตกร้าว ลูกศิษย์คนนั้นเก็บหมัดที่มีเลือดไหลกลับมา คล้ายว่าไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อย
ลูกศิษย์คนหนึ่งที่ยืนพิงต้นสนด้วยท่าคันธนูนั่งลงไปกองกับพื้น
ภาพเหตุการณ์ที่คล้ายกันนี้เกิดขึ้นพร้อมกันในหลายๆ ที่ ภายในป่าตกอยู่ในความวุ่นวาย
จากนั้นมีเสียงพูดคุยดังขึ้นมา
“เกิดอะไรขึ้น?”
“พวกเจ้ากำลังดูอะไร?”
“ออกมาแล้ว!”
“คนๆ นั้นออกมาแล้ว!”
บริเวณที่ราบริมผา ลมจากหมัดค่อยๆ หายไป ควันสีขาวเองก็หายไปเช่นกัน จู่ๆ ทุกอย่างพลันตกอยู่ในความเงียบ
ผู้ดูแลสองสามคนเดินออกมาจากด้านในหอกระบี่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย พวกเขามองตามสายตาของเหล่าลูกศิษย์ไปยังที่ๆ หนึ่ง สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยเช่นกัน
ลมโชยแผ่วเบา ต้นหญ้าไหวเอนเล็กน้อย ชุดขาวพลิ้วไหว คนๆ นั้นออกมาจากที่พักแล้วอย่างนั้นหรือ?
……
……
หลังเข้าประตูหนานซานมาได้สิบกว่าวัน จิ๋งจิ่วมิเคยปรากฏกายต่อหน้าผู้คนมาก่อน
สำหรับลูกศิษย์ที่อยู่ตรงที่ราบริมผาเหล่านี้แล้ว บุรุษหนุ่มชุดขาวผู้นี้มีความลี้ลับและแปลกประหลาดยิ่งนัก
วันนี้เป็นวันแรกที่เขาออกมาจากที่พัก ย่อมต้องดึงดูดสายตาประหลาดใจและสงสัยใคร่รู้จำนวนมาก
แม้นจะถูกสายตาจำนวนมากขนาดนี้จับจ้อง ทว่าจิ๋งจิ่วมิได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย เขาเดินสองมือไพล่หลังออกมาจากป่า มุ่งตรงไปยังหอกระบี่
เด็กสาวใบหน้าสะสวยคนหนึ่งปลุกความกล้าให้ตัวเอง กล่าวว่า “ศิษย์น้องจิ๋ง เป็นอย่างไรบ้าง”
จิ๋งจิ่วเหลือบมองดูนาง หลังมั่นใจว่าตนมิรู้จักอีกฝ่าย สืบเท้าเดินต่อไปข้างหน้าต่อ
เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้ มีคนกล่าวขึ้นมาอย่างโมโหว่า “กระทั่งพยักหน้าสักหน่อยก็ยังไม่ยอมงั้นหรือ?”
หญิงสาวผู้นั้นรีบกล่าวว่า “ศิษย์น้องพยักหน้านะ”
คำพูดนี้มิผิด ลูกศิษย์หลายคนที่อยู่ในระยะใกล้ต่างมองเห็นได้อย่างชัดเจน จิ๋งจิ่วพยักหน้าจริงๆ
เพียงแต่มุมในการพยักหน้าของเขามันน้อยอย่างมาก มองดูแล้วคล้ายก้อนหินที่ถูกลมพัดจนเขยื้อนเล็กน้อยอย่างไรอย่างนั้น หากไม่มองอย่างละเอียด เกรงว่าคงยากที่จะสังเกตเห็นได้
“นั่นพยักหน้าหรือว่าทำทาน?” มีลูกศิษย์หัวเราะเยือกเย็นพลางกล่าวว่า “เกิดมารูปงาม ตระกูลร่ำรวย แล้วจะอวดดี ทำตัวหยิ่งผยองเช่นนี้ได้งั้นหรือ? เหตุใดเขาไม่คิดบ้างว่าสำนักชิงซานของพวกเรานั้นเป็นสถานที่สำหรับฝึกฝนตนเองบนธรรมวิถี สิ่งต่างๆ ในโลกปุถุชนมีประโยชน์อันใด? ตอนนี้เขาถือดีอะไรมาทำตัวหยิ่งจองหอง เวลานี้ศิษย์น้องสือซุ่ยต่างหากถึงจะเป็นคนที่ยอดเยี่ยมที่สุด บ่าวในตอนแรกพลันกลายเป็นคนที่ตัวเองไม่อาจเทียบชั้นได้ เขาคงรู้สึกอับอายแน่ หลายวันมานี้ถึงไม่ยอมออกมา”
สำหรับเรื่องที่จิ๋งจิ่วไม่ยอมออกมาจากบ้าน มีคนพูดกันไปต่างๆ นาๆ บางคนบอกเขาเกียจคร้าน แต่ลูกศิษย์หลายๆ คนต่างคิดว่าเป็นเพราะเหตุผลนี้
หญิงสาวที่ทักทายจิ๋งจิ่วผู้นั้นคิดอยากจะแก้ต่างให้เขา แต่กลับไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร เพราะมองอย่างไรมันก็เป็นอย่างที่ศิษย์คนนั้นว่าไว้
ไม่ว่าใครหากตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับจิ๋งจิ่วเช่นนี้ ก็คงจะรู้สึกกระอักกระอ่วนหรืออับอายขายหน้ากระมัง
……
……
ภายในหอกระบี่ ลูกศิษย์สิบกว่าคนนั่งอยู่บนพื้น ไม่ได้พลิกอ่านหนังสือที่อยู่ในมือ หากแต่กำลังพูดคุยอะไรกันอยู่
เซวียหย่งเกอที่มีภูมิหลังที่ดีนั่งอยู่ในตำแหน่งที่สะดุดที่สุด ทว่าเขาไม่ใช่คนที่ถูกรายล้อม ความจริงแล้วเหล่าลูกศิษย์รวมทั้งเขากำลังนั่งล้อมหลิ่วสือซุ่ยอยู่
ทุกคนน่าจะกำลังพูดคุยกันเรื่องปัญหาในการบำเพ็ญเพียร เห็นได้ชัดว่าภาพเหตุการณ์เช่นนี้มิได้เพิ่งเกิดเป็นครั้งแรก บนใบหน้าเล็กๆ ของหลิ่วสือซุ่ยมิได้มีอารมณ์วิตกกังวลอะไร
เมื่อได้ยินเขาใช้น้ำเสียงที่ฟังดูอ่อนเยาว์กล่าวเรื่องการเตรียมตัวบรรลุสภาวะ บนใบหน้าเหล่าลูกศิษย์เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้มีสีหน้าประจบประแจง หากแต่เป็นความรู้สึกเคารพ
ในสายตาของลูกศิษย์ผู้หญิงสองคนที่มองดูหลิ่วสือซุ่ยคล้ายมีความรู้สึกชื่นชม
แม้นอาจารย์หลี่ว์และหลิ่วสือซุ่ยมิได้กล่าว แต่ลูกศิษย์บางคนเดาออกว่าหลิ่วสือซุ่ยได้บรรลุเข้าขั้นรักษาจิตสำเร็จแล้ว
สามารถบรรลุขั้นรักษาจิตได้ในเวลาอันสั้นแค่นี้ ทั้งอายุยังน้อยเท่านี้ มันช่างน่าตื่นตะลึงจริงๆ
ใครจะรู้ได้ล่ะว่าในอนาคต เมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดผู้นี้จะเดินไปได้ไกลแค่ไหน?
“เจ้ามานี่หน่อย”
เสียงที่ฟังดูราบเรียบและไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกเสียงหนึ่งดังขึ้น บรรยากาศความสงบและความมีสมาธิภายในหอกระบี่ถูกทำลาย
เหล่าลูกศิษย์หันหน้ากลับไปมองปากทางเข้าหอกระบี่ แสงอาทิตย์ที่สาดลงมาถูกชุดขาวโบกสะบัดจนเป็นรัศมีสวยงาม
ลูกศิษย์หญิงสองคนนั้นตกตะลึงจนเกือบหลุดอุทานออกมา ทั้งสองคนรีบเอามือปิดปากไว้
เหล่าลูกศิษย์ผู้ชายตอบสนองได้ช้ากว่าเด็กผู้หญิงสองคนนั้นมากนัก หลังจากนั้นครู่หนึ่งพวกเขาถึงจะได้สติขึ้นมา ก่อนพบว่าผู้ที่มาคือจิ๋งจิ่ว
อารมณ์ภายในดวงตาของทุกคนที่มองจิ๋งจิ่วดูสับสน นอกจากความตกใจแล้ว ในสายตาเหล่านั้นยังมีความเห็นใจ สงสารแลเย้ยหยัน ทั้งยังมีความรังเกียจและไม่พอใจ
ก็เหมือนกับที่ศิษย์ที่อยู่ท่ามกลางต้นไม้ผู้นั้นกล่าวไว้ เหล่าศิษย์ในศาลาหนานซงต่างคิดว่าสาเหตุที่จิ๋งจิ่วมิยอมออกจากที่พัก เนื่องเพราะหลิ่วสือซุ่ยฝึกปรือได้ก้าวหน้าเหนือเขา เพียงแต่เหตุใดวันนี้เขาถึงออกมา?
เซวียหย่งเกอมองจิ๋งจิ๋ว จากนั้นยิ้มเยาะพลางกล่าวว่า “มิเห็นหรือว่าพวกเรากำลังคุยกันเรื่องบำเพ็ญเพียร? อีกอย่าง เจ้าสั่งใคร? มานี่หน่อย? เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร? ยังมองตัวเองเป็นคุณชายอีกหรือ?”
ไม่มีใครตอบรับคำพูดของเซวียหย่งเกอ แม้แต่เสียงพูดของตัวเขาเองก็ยังเบาลงเรื่อยๆ จนกระทั่งเงียบหายไป เนื่องเพราะภาพหลิ่วสือซุ่ยถูกคำพูดของเขายั่วยุ หน้าดำหน้าแดงมิสนใจใยดีจิ๋งจิ่ว ซึ่งเป็นภาพที่เขาอยากเห็นมากที่สุดหาได้เกิดขึ้นไม่
ในขณะที่เขากล่าวคำพูดนี้ หลิ่วสือซุ่ยก็ได้วิ่งไปหาจิ๋งจิ่ว กล่าวว่า “คุณชาย ท่านยอมออกมาแล้วหรือ!”
มิว่าผู้ใดก็มองออก เขารู้สึกดีใจจริงๆ ใบหน้าเบ่งบานไปด้วยรอยยิ้ม คล้ายดอกไม้ก็มิปาน
……
……
ครั้นกลับมายังที่พักของจิ๋งจิ่ว หลิ่วสือซุ่ยยังคงอยู่ในสภาพตื่นเต้น ถามเขามิหยุดเหตุใดวันนี้จึงออกมา ต่อไปจะออกมาบ่อยๆ ใช่หรือไม่ เป็นเพราะคิดตกแล้ว เตรียมบำเพ็ญเพียรใช่หรือไม่
เป็นครั้งแรกที่จิ๋งจิ่วรู้สึกเจ้าเด็กนี่น่ารำคาญ จึ่งยกมือขวาขึ้นมา
หลิ่วสือซุ่ยรีบปิดปาก
“ตอนเช้าหลังเจ้าออกไป ข้าคิดขึ้นได้ว่าลืมเรื่องหนึ่งไป จึงไปตะโกนเรียกเจ้า”
จิ๋งจิ่วคิดเล็กน้อย ก่อนกล่าวอธิบายออกมาประโยคหนึ่ง “ข้ามิใช่มิยอมออกไป หากแต่ขี้เกียจที่จะออกไป”
หลิ่วสือซุ่ยพยักหน้าหงึกๆ แสดงออกว่าตัวเองเข้าใจ ก่อนจะถามอย่างใคร่รู้ว่า “คุณชายหาข้าด้วยเรื่องอันใด?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เจ้าบรรลุสภาวะแล้วหรือ?”
หลิ่วสือซุ่ยมิกล้าสบตา ก้มหน้าพลางกล่าว “อาจารย์เซียนไม่ให้ข้าพูด...”
อาจารย์หลี่ว์มิให้เขาพูด ด้วยกลัวกระทบต่อการบำเพ็ญของศิษย์คนอื่น อัจฉริยะเหมือนอย่างเขาอาจกระตุ้นให้ศิษย์ร่วมสำนักฮึกเหิมที่จะมุ่งไปข้างหน้า ทั้งยังอาจจะทำลายความมั่นใจของศิษย์ร่วมสำนักได้เช่นกัน
ที่หลิ่วสือซุ่ยมิได้บอกจิ๋งจิ่ว นอกจากเหตุผลนี้ ยังเป็นเพราะความคิดอื่นอีก
หลายวันมานี้เขาได้ยินได้ฟังคำพูดมามากมาย คำชมเชยของศิษย์ร่วมสำนักทำให้เขามีความสุข แต่คำเยาะเย้ยที่มีต่อคุณชายทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก
เขามิอาจแยกแยะได้ว่าคำพูดเหล่านั้นเป็นจริงหรือไม่ หากเป็นจริง คุณชายจะรู้สึกอับอายขายหน้าเพราะตัวเองบรรลุสภาวะหรือไม่?
เขาเองก็ทราบดีว่าความคิดของตนดูไร้เดียงสา คุณชายความรู้ล้ำลึก รอบรู้ทุกสิ่ง เพียงแต่เกียจคร้านไปหน่อยเท่านั้น แล้วจะมาใส่ใจเรื่องเหล่านี้ได้อย่างไร เพียงแต่ถ้าเกิดว่า....
“ดื่มชาถ้วยนี้เสีย”
จิ๋งจิ่วมิได้คิดว่าเด็กน้อยกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ เขาเพียงแต่อยากจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จเรียบร้อยโดยไว จากนั้นไปทำเรื่องฆ่าเวลาอื่นที่เขาค้นพบในช่วงหลายวันมานี้ต่อ
หลิ่วสือซุ่ยรับชาไป พลางถาม “ในชามีอะไรหรือ?”
นี่เป็นครั้งแรกที่จิ๋งจิ่วออกจากที่พักไปเรียกเขากลับมา ชาถ้วยนี้ย่อมมิใช่ชาธรรมดาแน่
“ข้าใส่ยาลงไปเม็ดหนึ่ง มันจะช่วยให้สภาวะรักษาจิตของเจ้ามีความมั่นคง”
จิ๋งจิ่วมิได้บอกเด็กชายว่าในชามียาจื่อเซวียนอันล้ำค่าอยู่ และมิได้เตือนเขาว่าอย่างแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป
หลิ่วสือซุ่ยมิได้ดื่มชา หากแต่มองเขาด้วยสีหน้าไม่มั่นใจ พลางกล่าว “อาจารย์เซียนก็ให้ยามาสองสามเม็ด ฤทธิ์ยาจะขัดกันหรือเปล่า?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ยาพวกนั้นไม่ดี ไม่กินก็ไม่เป็นไร”
หลิ่วสือซุ่ยส่งเสียงอื้อรับคำ มิถามอะไรต่อ จากนั้นดื่มชาในถ้วยไปจนหมด
เห็นๆ อยู่ว่ากำลังช่วยเขา มองดูเขาดื่มชาอย่างไม่ลังเล ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด จิ๋วจิ่วกลับรู้สึกค่อนข้างมีความสุข
หลังตื่นขึ้นมาจากในถ้ำนั้น บุรุษหนุ่มชุดขาวก็ไม่ได้รู้สึกสุขใจมานานแล้ว
“อาศัยว่าวันนี้ข้าอารมณ์ดี...เอาล่ะ ความจริงแล้วค่อนข้างธรรมดา แต่...ค่อนข้างน่าเบื่อ ใช่แล้ว น่าเบื่อ”
จิ๋งจิ่วกล่าว “มีสิ่งใดไม่เข้าใจก็รีบถามข้ามา”
การเลี้ยงดูฟูมฟักศิษย์ของชิงซานนั้นพิกลนัก เพียงโยนตำราเคล็ดการฝึกขั้นต้นให้ แล้วก็มิสนใจอะไรอีก แม้นหลิ่วสือซุ่ยจะเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด ทว่าก็ยังเป็นผู้บำเพ็ญพรตในขั้นต้นอยู่ มีคำถามมากมายเกี่ยวกับการบำเพ็ญเพียรที่เขาใคร่อยากถามจิ๋งจิ่วมานานแล้ว ก็เหมือนกับครั้งที่อยู่ในหมู่บ้าน เพียงแต่มิกล้า ครั้นเวลานี้พบว่าอารมณ์ของจิ๋งจิ่วมิเลวจริงอย่างที่ว่า แสดงว่าเขาอาจจะเบื่อจริง ไหนเลยจะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือไปได้
“ขอรับ คุณชาย!”
……
……
คนหนึ่งถาม คนหนึ่งตอบ ไปๆ มาๆ เช่นนี้มิหยุด แสงอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ เงาไม้ค่อยๆ ทอดยาว เวลาเย็นมาถึง
ในที่สุดหลิ่วสือซุ่ยก็เข้าใจปัญหาเกี่ยวกับการบำเพ็ญเพียรทั้งหมด
คำตอบของจิ๋งจิ่วคล้ายดั่งคมกระบี่ที่คมที่สุดในโลก สามารถตัดความสัมพันธ์อันซับซ้อนได้ง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ ทำให้โฉมหน้าแท้จริงของการบำเพ็ญปรากฏออกมา แท้ที่จริงแล้วมันง่ายดายและชัดเจน
เมื่อมองดูจิ๋งจิ่ว สายตาของหลิ่วสือซุ่ยเต็มเปี่ยมไปด้วยความชื่นชม เขารู้ว่าคุณชายเป็นคนที่ยอดเยี่ยม แต่ไม่รู้ว่าคุณชายจะยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ เวลานี้เมื่อมาครุ่นคิดดู ความกังวลใจของตนเหล่านั้นมันช่างไร้เดียงสาจริงๆ ด้วย
หลิ่วสือซุ่ยหยิบเอาขนมเปี๊ยะแลผลไม้แห้งที่ผู้ดูแลแบ่งมาให้ แบ่งให้แก่จิ๋งจิ่วตามปกติ จากนั้นเตรียมกลับออกไป
แต่วันนี้จิ๋งจิ่วกลับเรียกให้เขาอยู่นานอีกหน่อย
เขามองดูตาหลิ่วสือซุ่ย พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ความจริงข้าเองก็มีเรื่องอยากถามเจ้า”
หลิ่วสือซุ่ยตกใจเล็กน้อย กล่าวว่า “เรื่องใดหรือคุณชาย?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เหตุใดเจ้าถึงทำเช่นนี้?”
หลิ่วสือซุ่ยครุ่นคิด ก่อนจะเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร จึงกล่าวว่า “คุณชายมี...”
จิ๋งจิ่วยกมือขึ้น
หลิ่วสือซุ่ยรีบเก็บเสียง
สิ่งที่เขาต้องการถามมิได้เกี่ยวกับการพูดคุยเหล่านั้น และมิได้เกี่ยวกับเรื่องอื่นด้วย
“เจ้าเป็นเด็กฉลาด จิตใจดี มีความหนักแน่นที่มิเข้ากับอายุ อีกทั้งเจ้ามีการแยกแยะผิดชอบชั่วดีที่ถึงแม้จะไร้เดียงสา แต่ก็แน่วแน่ยิ่งนัก”
จิ๋งจิ่วมองดูดวงตาเขา กล่าวว่า “เช่นนั้นเหตุใดเจ้าถึงยังอยู่ข้างกายข้าล่ะ?”
...................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 12 ความเงียบภายในหอกระบี่
คำพูดนี้เข้าใจยากนัก เพราะไม่มีความสัมพันธ์ทางเหตุและผลใดๆ ไม่มีการเริ่มต้นและลงท้าย
มิรู้ว่าหลิ่วสือซุ่ยฟังเข้าใจหรือไม่ แต่อย่างไรเสีย เขาก็มิได้ตอบคำถามจิ๋งจิ่ว
เขาก้มหน้า กัดริมฝีปาก ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมเอ่ยปากพูดออกมา ดูคล้ายเด็กดื้อที่กระทำผิดแล้วไม่ยอมรับว่าตัวเองทำผิด ปัญหาอยู่ที่ว่า ยิ่งทำเช่นนี้พ่อแม่ก็ยิ่งรู้ว่าลูกต้องไปทำผิดมาอย่างแน่นอน
ก็คล้ายกับตอนนี้ มิว่าใครต่างก็รู้ว่าเขาฟังเข้าใจในสิ่งที่จิ๋งจิ่วว่ามาอย่างแน่นอน
จิ๋งจิ่วมิได้ถามเขาอีก
หลังตื่นขึ้นมาในเช้าวันที่สอง สือซุ่ยตักน้ำมาให้เขาล้างหน้า จากนั้นหวีผมให้เขา
หวีไม้ลื่นไหลไปตามผมสีดำขลับ
สือซุ่ยคล้ายจะกล่าวอะไรแต่ก็หยุดไว้ หลังลังเลอยู่ครู่จึงรวบรวมความกล้าขึ้นมา กล่าวว่า “คุณชาย พวกศิษย์พี่เองก็มีคำถามอีกหลายคำถามอยากขอคำชี้แนะจากท่านเช่นเดียวกัน”
จิ๋งจิ่วเหลียวหน้ากลับมามองดูเขา
สือซุ่ยก้มหน้ากล่าวว่า “เมื่อวานพวกเรากำลังคุยกันถึงปัญหาบางอย่าง ตกเย็นท่านช่วยชี้แนะข้า กลับไปข้าก็เลยบอกพวกเขา พวกเขายังมีคำถามบางอย่างที่ไม่เข้าใจ บางอันข้าตอบได้ บางอันข้าก็ไม่เข้าใจเช่นกัน ก็เลย...”
จิ๋งจิ่วมิแปลกใจ เดิมสือซุ่ยก็เป็นเด็กที่มีจิตใจอ่อนโยนอยู่แล้ว ในเมื่อเมื่อคืนวานเขามิได้ห้ามเขามิให้เอาเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เรื่องนี้ย่อมต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน
กฎของสำนักชิงซานเป็นเช่นนี้ เหล่าศิษย์นอกสำนักยากที่จะได้รับคำชี้แนะและการช่วยเหลือจากผู้เป็นอาจารย์ พวกเขาได้แต่ต้องอาศัยสติปัญญาและความขยันของตนในการก้าวเดินไปข้างหน้า ดังนั้นโอกาสที่จะสามารถช่วยเหลือตนเองตอบปัญหาจึงมีค่าอย่างมาก
“มันยุ่งยากน่ะสิ...” จิ๋งจิ่วถอนใจ
สือซุ่ยพบว่าเขามิได้โกรธอะไร จึงรู้ว่ามีโอกาส ดังนั้นจึงรีบกล่าวว่า “เมื่อครั้งที่พวกข้าเรียนหลังสืออยู่ในหมู่บ้านแล้วไม่เข้าใจ ท่านก็ยินดีสอนพวกข้ามิใช่หรือ?”
“ก็ใช่ ข้าเห็นแก่ที่เจ้าตั้งใจดูแลข้า อีกทั้ง...มันน่าเบื่อ อีกอย่างถ้าไม่แสดงอะไรออกมา ข้าเกรงว่าจะถูกไล่ออกไปจากหมู่บ้านจริงๆ”
จิ๋งจิ่วคล้ายกำลังพูดกับตัวเอง แต่สายตาคอยมองดูหลิ่วสือซุ่ยตลอดเวลา
เวลานี้สือซุ่ยถึงได้รู้ว่าเขาเดาเจตนาตนเองออกแต่ต้นแล้ว จึงเขินอายก้มหน้าลงไป
จิ๋งจิ่วลูบศีรษะเขา กล่าวว่า “เจ้าเป็นเด็กดี ต่อไปตั้งใจบำเพ็ญเพียรก็พอ มิต้องใส่ใจคนอื่นมากนัก”
สือซุ่ยคิดในใจท่านเองก็โตกว่าข้าไม่เท่าไร เหตุใดถึงชอบใช้พูดโดยใช้น้ำเสียงเหมือนผู้ใหญ่ล่ะ
……
……
เมื่อเดินเข้าไปในหอกระบี่ จิ๋งจิ่วมองเห็นศิษย์รุ่นเยาว์จำนวนหลายคน
เมื่อวานศิษย์เหล่านี้ก็อยู่ในหอกระบี่เช่นกัน การที่สามารถถกความรู้เกี่ยวกับสภาวะรักษาจิตกับหลิ่วสือซุ่ยได้ น่าจะถือเป็นคนที่มีพรสวรรค์โดดเด่นในบรรดาศิษย์นอกสำนักรุ่นนี้แล้ว
เมื่อเห็นจิ๋งจิ่ว สีหน้าพวกเขาพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมาเล็กน้อย
คำพูดเยาะเย้ยที่มีต่อจิ๋งจิ่วทั่วบริเวณศาลาหนานซงในหลายวันมานี้ ส่วนหนึ่งก็มีคำเยาะเย้ยของพวกเขาอยู่เช่นกัน
------ เจ้าเป็นคนโง่เขลาแห่งการบำเพ็ญเพียร เด็กรับใช้กลับเป็นอัจฉริยะ สถานะกลับตาลปัตร เหตุใดจึงยังมีหน้าอยู่ที่นี่อีก?
ตอนนี้ดูเหมือนคำพูดเหล่านี้จะเป็นการตบลงไปที่หน้าของพวกเขาอย่างหนัก แถมยังรุนแรงอย่างมากด้วย
มิใช่ว่าทุกคนที่อยู่ตรงนี้จะกำลังรอคำอธิบายของจิ๋งจิ่วอยู่ อย่างเช่นเซวียหย่งเกอ
ปรมาจารย์อาของเซวียหย่งเกอคือผู้อาวุโสแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ยซึ่งเป็นยอดเขาที่หก เขาสัมผัสกับการบำเพ็ญเพียรมาแต่เล็ก สำหรับเขาแล้วเคล็ดการบำเพ็ญเพียรขั้นต้นมิได้ยากอะไร เขามองดูจิ๋งจิ่วพลันกล่าวเยาะเย้ยว่า “อาศัยว่าที่บ้านมีเงินมีอำนาจ เคยอาจหนังสือเพียงไม่กี่เล่มแล้วคิดว่าตัวเองจะสามารถชี้แนะคนอื่นได้งั้นหรือ? ใครกันแน่ที่เป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด?”
จิ๋งจิ่วหาได้สนใจเขาไม่ หากแต่มองไปทางศิษย์เหล่านั้น กล่าวว่า “ว่ามา”
เซวียหย่งเกอเห็นเขามิแยแสตน จึ่งรู้สึกโกรธ ขณะกำลังจะพูดเสียดสีอีกสักสองประโยค พลันมองเห็นดวงตาของหลิ่วสือซุ่ย
ดวงตาคู่นั้นกระจ่างใส ทั้งยังมีความไร้เดียงสา ทว่าเวลานี้กลับมีความตั้งอกตั้งใจ ทั้งคล้ายมีความดุร้ายแฝงไว้อยู่ เหมือนกับลูกเสือที่กำลังจับจ้องเหยื่อของตน
ไม่รู้เหตุใด เซวียหย่งเกอพลันรู้สึกร่างกายหนาวเย็นขึ้นมาเล็กน้อย เขารู้ว่าหลิ่วสือซุ่ยคือเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดที่สำนักชิงซานให้ความสำคัญ หากตัวเองหาเรื่องขึ้นมา คงไม่มีทางได้เปรียบอะไรแน่ จึงได้แต่ส่งเสียงหัวเราะหึๆ พลางหมุนตัวเดินออกจากหอกระบี่ไป
จิ๋งจิ่วมิได้สนใจคำพูดของเซวียหย่งเกอ แล้วก็มิได้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในสายตาของหลิ่วสือซุ่ยด้วย เมื่อเห็นลูกศิษย์เหล่านั้นยังเหม่อลอย เขาจึงกล่าวขึ้นมาอีกครั้ง “คำถาม?”
เหล่าลูกศิษย์จึ่งได้สติขึ้นมา
ถ้าไม่เป็นเพราะเมื่อวานได้ยินหลิ่วสือซุ่ยยอมรับด้วยตัวเองว่าคำถามเหล่านั้นล้วนแต่เป็นจิ๋งจิ่วช่วยอธิบายให้ฟัง พวกเขาย่อมไม่มีทางขอคำชี้แนะจากจิ๋งจิ่วเป็นแน่ แต่พวกเขาล้วนแต่เป็นผู้ที่มีใจมุ่งบำเพ็ญเพียร ขอเพียงตัดสินใจไปแล้วก็จะไม่ลังเลอีก พวกเขาจึงหยิบเอาแผ่นกระดาษที่เตรียมไว้ล่วงหน้ายื่นให้จิ๋งจิ่ว ท่าทีดูมีมารยาทยิ่งนัก
จิ๋งจิ่วรับแผ่นกระดาษเหล่านั้นมา สายตากวาดมองอย่างรวดเร็ว จากนั้นเงยหน้าขึ้นมามองทุกคน ถามว่า “เหล่านี้ล้วนไม่เข้าใจ?”
น้ำเสียงของเขาราบเรียบ เสียงมิได้เน้นหนักไปที่คำว่า ‘ล้วน’ มิได้มีนัยยะของการเยาะเย้ยเสียดสีแม้แต่น้อย
คำว่าล้วนที่เขาพูดมา มีความหมายว่าทั้งหมด มิใช่การคาดไม่ถึง
แต่เมื่อน้ำเสียงที่ราบเรียบเช่นนี้และความฉงนสนเท่ห์ในดวงตาของเขารวมเข้าด้วยกัน มันกลับให้ความรู้สึกที่ยากอธิบายหลายอย่าง
คล้ายว่าสำหรับเขาแล้ว การที่คนเราติดอยู่กับคำถามที่อยู่บนกระดาษเหล่านั้น มันคือสิ่งที่ยากจะเข้าใจได้เสียจริง
พูดอีกอย่างคือ เขายากจะจินตนาการได้ว่าบนโลกจะมีคนที่โง่เขลาเช่นนี้อยู่ หรือพูดอีกอย่างคือมีคนโง่อยู่มากมายขนาดนี้
เหล่าลูกศิษย์รู้สึกอึดอัด
จิ๋งจิ่วหยิบเอากระดาษออกมาแผ่นหนึ่ง จากนั้นเงยหน้ามองทุกคน
เด็กหญิงคนหนึ่งก้าวออกมาอย่างลังเล ก่อนจะกล่าวอย่างหวาดกลัวว่า “ศิษย์น้องจิ๋ง อันนั้นข้าเขียนเอง”
จิ๋งจิ่วมิได้มองนาง เขากล่าวออกไปตรงๆ ว่า “ความคิดตรงนี้ของเจ้าผิดแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างทะเลวิญญาณและผลแห่งกระบี่ ด้วยสภาวะของเจ้าในตอนนี้ ไม่จำเป็นต้องไปครุ่นคิดอะไรมากนัก มิเช่นนั้นจะกระทบต่อความรู้ความเข้าใจในการโคจรปราณก่อกำเนิดก่อนหน้านี้ และก่อให้เกิดความคลาดเคลื่อน ส่วนแนวคิดตรงนี้ ประเดี๋ยวข้าจะเขียนให้เจ้า”
จากนั้นเขาหยิบเอากระดาษแผ่นที่สองออกมา
ลูกศิษย์ผู้ชายคนหนึ่งยกมือขวาขึ้นมาอย่างประหม่า
จิ๋งจิ่วยังคงไม่เงยหน้ามองเขา สายตามองคำถามที่อยู่บนกระดาษ กล่าวว่า “รินน้ำพุสวรรค์สู่เศียรเกล้าที่กล่าวในเคล็ดการฝึก มิได้หมายถึงการดึงเอาพลังชีวิตในธรรมชาติมาใช้ หากแต่เป็นการเชื่อมใจกับกายเข้าด้วยกัน เช่นนี้จึงจะสามารถรับรู้ได้ถึงพลังชีวิตในธรรมชาติ กระทั่งขั้นนี้เจ้ายังทำไม่ได้ แล้วคิดอยากแยกจิตออกจากกาย มันย่อมต้องผิดอย่างแน่นอน ส่วนควรจะทำอย่างไรนั้น เอาไว้ข้าจะวาดให้เจ้าดู”
จากนั้นเขาก็หยิบเอากระดาษแผ่นที่สามออกมา
……
……
“ความหมายของประโยคนี้เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ไม่มีโอกาสเป็นไปได้เลย”
“เจ้าเข้าใจผิดแล้ว เมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าสามารถแห้งตายได้”
“แผนผังเส้นลมปราณเจ้าวาดผิดแล้ว จะกลายเป็นอัมพาตเอาได้”
“ด้านหน้าเจ้าเข้าใจมิผิด แต่ด้านหลังผิดแล้ว”
“ด้านหน้าเจ้าเข้าใจผิด ด้านหลังย่อมต้องผิดเช่นกัน”
“จากด้านหน้าจนถึงด้านหลัง เจ้าเข้าใจผิดทั้งหมดเลย”
……
……
ภายในหอกระบี่ที่เงียบสงบมีเสียงจิ๋งจิ่วดังสะท้อนไปมา
เนื้อหาในคำพูดเหล่านี้ฟังดูตรงไปตรงมา จนคล้ายจะดูใจร้ายอยู่บ้าง แต่น้ำเสียงของเขากลับสงบยิ่งนัก พูดอีกอย่างคือราบเรียบ ไม่มีได้น้ำเสียงขึ้นลง ยิ่งฟังไม่ออกถึงอารมณ์ใดๆ
แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ ก็ยิ่งฟังได้ชัดเจน ยิ่งมีความน่าเชื่อถือ ยิ่งมีอานุภาพ
ศีรษะของเหล่าศิษย์หนุ่มสาวก้มต่ำลงเรื่อยๆ ใบหน้าเองก็แดงขึ้นเรื่อยๆ
เรื่องที่พวกเขาครุ่นคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก เหตุใดอีกฝ่ายกลับอธิบายให้เข้าใจได้โดยใช้คำพูดที่ง่ายที่สุด ทำให้ตนเองรู้ถึงความผิดพลาด?
จิ๋งจิ่วเดินไปด้านหลังโต๊ะ รับเอาพู่กันที่หลิ่วสือซุ่ยส่งมา จากนั้นเริ่มเขียนตัวหนังสือไปบนกระดาษ ซึ่งนี่ก็คือเรื่องที่เขารับปากลูกศิษย์เหล่านั้นเอาไว้ว่าจะทำ
เหล่าลูกศิษย์ห้อมล้อมเข้ามาดูอย่างตั้งใจ ไม่มีใครพูดจา กระทั่งการหายใจก็ดูจะเบาลงกว่าเดิม
หอกระบี่ยิ่งเงียบขึ้น
แสงอาทิตย์ยามเช้าค่อยๆ สาดส่อง ดวงอาทิตย์ลอยล่องขึ้นเหนือยอดเขา
เสียงหนึ่งดังขึ้นมา
“พวกเจ้ากำลังทำอะไรอยู่?”
อาจารย์หลี่ว์เดินเข้ามาในหอกระบี่ สายตามองดูภาพเหตุการณ์นี้ สองคิ้วขมวดขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะมองไปทางจิ๋งจิ่วที่ถูกทุกคนห้อมล้อมอยู่พลางกล่าวว่า “แล้วเจ้ากำลังทำอะไรอยู่?”
........................................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 13 เผยความสามารถครั้งแรก
เหล่าลูกศิษย์พากันคำนับอาจารย์หลี่ว์ ก่อนจะรีบอธิบายว่าศิษย์น้องจิ๋งจิ่วผู้นี้กำลังช่วยตนเองคลายข้อสงสัย
อาจารย์หลี่ว์สีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย สายตามองดูจิ๋งจิ่วที่ยังคงยกพู่กันเขียนหนังสืออยู่หลังโต๊ะ ภายในใจครุ่นคิดเจ้าหนุ่มนี่มีความสามารถอันใด ถึงได้กล้าพูดปดบอกตนจะไขปัญหาให้ ต้องการทำให้เหล่าศิษย์เข้าใจผิดเสียมากกว่า จากนั้นพลันคิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างจิ๋งจิ่วแลหลิ่วสือซุ่ย จึ่งยิ่งรู้สึกตระหนกขึ้นมา กล่าวเสียงเบาว่า “เอามาให้ข้าดูหน่อย”
ในเวลานี้ จิ๋งจิ่วเขียนตัวหนังสือตัวสุดท้ายเสร็จเรียบร้อย หลิ่วสือซุ่ยเห็นเขามิได้มีท่าทีคัดค้านอะไร สองมือจึงหยิบกระดาษนั้นส่งให้แก่อาจารย์หลี่ว์
อาจารย์หลี่ว์รับแผ่นกระดาษเหล่านั้นมา เตรียมตัวจะตำหนิสักชุดหนึ่ง กระทั่งได้เห็นคำพูดบนกระดาษเหล่านั้น ภายในลำคอกลับส่งเสียงอุทานประหลาดใจออกมาเบาๆ
เหล่าลูกศิษย์ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น จึงได้แต่ยืนรออยู่ด้านข้างอย่างกระวนกระวาย
อาจารย์หลี่ว์หรี่ตาลงเล็กน้อย มิได้กล่าวกระไรอีก หากแต่เริ่มพลิกอ่านกระดาษเหล่านั้นอย่างตั้งใจ
ภายในหอกระบี่ยิ่งเงียบขึ้นกว่าเดิม
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
ยิ่งอ่านไปเรื่อยๆ อาจารย์หลี่ว์ก็ยิ่งตกใจ
เคล็ดการบำเพ็ญขั้นแรกของสำนักชิงซานมิยาก เทียบกับสำนักอื่นแล้วถือว่าง่ายกว่า หากได้เคยสัมผัสความรู้เกี่ยวกับการบำเพ็ญมาก่อนที่จะเข้าสำนัก ก็น่าจะผ่านมันไปได้อย่างมิยากเย็นอะไร
หลิ่วสือซุ่ยและลุูกศิษย์นอกสำนักส่วนใหญ่มิเคยสัมผัสกับการบำเพ็ญเพียรมาก่อน พวกเขาย่อมต้องเจอกับปัญหาที่ยากเข้าใจหลายอย่าง
ต่อให้จิ๋งจิ่วเป็นลูกหลานของตระกูลใหญ่โตในเมืองเจาเกอและมีความรู้ในด้านนี้ ทว่าสายตาและความสามารถที่คำพูดบนกระดาษเหล่านั้นได้แสดงออกมามันช่างยอดเยี่ยมจริงๆ
พรสวรรค์แลสติปัญญาของเขาสูงส่งถึงเพียงนี้เลยหรือนี่?
อาจารย์หลี่ว์มองดูจิ๋งจิ่ว สายตาอ่อนโยนขึ้นกว่าเดิม
ครั้นพออ่านไปถึงหมายเหตุบนกระดาษแผ่นสุดท้าย เขาก็อดที่จะขมวดคิ้วขึ้นมาไม่ได้ ในใจคิดอยากจะสั่งสอนจิ๋งจิ่วสักประโยคสองประโยค แต่เนื่องด้วยรู้สึกชื่นชม จึงสะกดอารมณ์นั้นเอาไว้
เขาส่งกระดาษคืนให้หลิ่วสือซุ่ย กวาดตามองดูเหล่าศิษย์พลางกล่าวเสียงเบาว่า “พวกเจ้ารู้ไหมเหตุใดพวกเราสำนักชิงซานจึงให้แค่เคล็ดการฝึกแก่ศิษย์นอกสำนัก แต่มิได้อธิบาย? เพราะสำนักอยากจะดูสติปัญญาแลนิสัยของพวกเจ้าแต่ละคน จะได้ใช้วิธีการสอนที่เหมาะสมได้ วันนี้พวกเจ้าไม่รู้จึ่งไปขอคำชี้แนะจากเพื่อนร่วมสำนัก ดังนั้นข้าจะไม่ลงโทษ แต่คราวหน้าห้ามมิให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก”
เหล่าลูกศิษย์รับคำและกล่าวว่าคราวหน้ามิกล้าทำเช่นนี้อีก ทว่าในใจกลับครุ่นคิดเหมือนคำตอบเหล่านั้นของจิ๋งจิ่วจะถูกต้องทั้งหมด
แต่ภายในบรรยากาศแบบนี้ เสียงของจิ๋งจิ่วพลันดังขึ้นมา
“วิธีนี้มันช่างโง่เขลายิ่งนัก สมควรจะเปลี่ยนได้แล้ว”
ภายในหอกระบี่เงียบเสียงทันที เหล่าศิษย์ตกตะลึง ภายในใจครุ่นคิดศิษย์น้องจิ๋งจิ่วมิเพียงแต่จะรอบรู้ ที่แท้ยังกล้าอย่างมากด้วย
เขากล้าแสดงความคลางแคลงสงสัยในกฎสำนักต่อหน้าอาจารย์เซียน!
อาจารย์หลี่ว์ตะลึงลาน จากนั้นจึงโมโหจนหัวเราะออกมา ในใจนึกคิดเจ้าหนุ่มนี่ก็ช่างไร้เดียงสาจนน่ารัก กล้าบอกว่ากฎของชิงซานไม่ถูกต้อง สมควรเปลี่ยนเสีย...เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นเจ้าสำนักงั้นหรือ?
เวลานี้จิ๋งจิ่วมีอารมณ์ที่จะพูดคุยอย่างที่ยากจะได้เห็นในเวลาปกติ เขามิได้สนใจสีหน้าของอาจารย์หลี่ว์และเพื่อนรวมสำนัก หากแต่กล่าวต่อว่า “อย่างเช่นยอดเขาชิงหรง....”
หลิ่วสือซุ่ยมองดูสีหน้าอาจารย์หลี่ว์ จึงรีบดึงแขนเสื้อเขา
เรื่องที่เหล่าลูกศิษย์กังวลมากที่สุดมิได้เกิดขึ้น
คำพูดหลังจากนั้นของจิ๋งจิ่วถูกเสียงที่จู่ๆ ก็ดังสนั่นขึ้นมาเสียงหนึ่งขัดจังหวะเอาไว้
เสียงดังสนั่นนั้นมาจากด้านนอกหอกระบี่ น่าจะมาจากที่ไกลๆ เพราะเสียงดังสะท้อนไปมาระหว่างหมู่ยอดเขา เป็นเวลานานก็ยังมิเงียบหายไป
เหล่าลูกศิษย์วิ่งออกไปด้านนอกหอกระบี่ สายตามองขึ้นไปบนฟ้า ก่อนจะพบว่ามีเพียงก้อนเมฆบางๆ ลอยอยู่เล็กน้อย มิได้มีร่องรอยของสายฟ้าเลย
อีกทั้งต่อให้มีฝนตกฟ้าร้องจริงๆ มันก็ไม่สามารถทำลายการคุ้มกันของข่ายพลังชิงซานได้ เสียงที่ดังสนั่นราวฟ้าคำรามนั้นคือสิ่งใดกันแน่?
สุดท้ายอาจารย์หลี่ว์และจิ๋งจิ่วจึงเดินออกมาจากหอกระบี่ ทั้งสองคนย่อมต้องรู้ว่าเสียงนั้นคืออะไร
“ตรงนั้น!”
มีลูกศิษย์ตะโกนขึ้นมาอย่างตื่นเต้น
ชั้นเมฆบางๆ กลายเป็นรูโหว่จนมองเห็นได้อย่างชัดเจน หากมองขึ้นไปจากบนพื้น จะสามารถมองเห็นท้องฟ้าสีน้ำเงิน คล้ายกับแผ่นกระเบื้องลายคราม
ลำแสงกระบี่สายหนึ่งบินกลับมาจากรูโหว่บนก้อนเมฆ ก่อนจะบินฉวัดเฉวียนไปมาบนท้องฟ้า
เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้ แล้วครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่เล่าลือกันมาเหล่านั้น เหล่าลูกศิษย์ถึงเข้าใจว่ามีคนกำลังขี่กระบี่บินอยู่
เสียงที่ดังสนั่นเมื่อครู่ น่าจะเป็นเสียงระเบิดที่เกิดขึ้นจากการแหวกอากาศในตอนที่ขี่กระบี่บิน
เพียงแต่มิรู้ว่าผู้ที่ขี่กระบี่บินเป็นศิษย์พี่คนไหนในสำนัก
“ขี่กระบี่ครั้งแรกก็สามารถทะลวงเมฆและขับเคลื่อนเสียงฟ้าคำรามได้ มิเสียทีที่เป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด!”
อาจารย์หลี่ว์มองลำแสงกระบี่ที่บินอยู่บนฟ้าพลางกล่าวอุทานชื่นชม
ครั้นได้ยินคำพูดนี้ เหล่าลูกศิษย์ถึงได้รู้ว่าผู้ที่ขี่กระบี่บินอยู่คือใคร พวกเขายิ่งตื่นเต้น พูดคุยกันไม่หยุด
บนใบหน้าของศิษย์หญิงผู้นั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกชื่นชม ภายใต้อารมณ์ความรู้สึกที่ตื่นเต้น เธอตะโกนเสียงดังขึ้นมา
บริเวณรอบๆ หอกระบี่ไปจนถึงระหว่างหมู่ยอดเขาล้วนแต่มีเสียงตะโกนโห่ร้องดังขึ้น
เมื่อเห็นลำแสงกระบี่ที่เดี๋ยวลอยขึ้นเดี๋ยวลอยลงอยู่บนท้องฟ้า วิถีการเคลื่อนที่ไม่นิ่ง ส่ายไปส่ายมาไม่หยุด จิ๋งจิ่วจึงส่ายศีรษะ
เห็นได้ชัดว่าคนที่ขี่กระบี่บินผู้นั้นไม่มีประสบการณ์ ทว่ากลับเน้นที่ความเร็ว สำหรับเขาแล้วมันยังแย่อยู่มาก
ไม่นานลำแสงกระบี่นั้นพลันเคลื่อนที่นิ่งขึ้น ดูคล้ายเส้นสีขาวที่อยู่บนท้องฟ้าสีคราม ตรงดิ่งไม่เบนออกไปไหน
นี่ค่อนข้างเหนือไปจากที่จิ๋งจิ่วคาดคิดเอาไว้ เขากล่าวว่า “ไม่เลวนี่”
ลำแสงกระบี่นั้นบินกลับไประหว่างหมู่ยอดเขา ก่อนจะหายลับไปจนมองไม่เห็น มีเสียงโห่ร้องดังลอยขึ้นมา มิรู้ลอยมาจากไหน
บรรยากาศตื่นตระหนกด้านหน้าหอกระบี่หายไปจนหมด ใบหน้าของเหล่าลูกศิษย์เผยให้เห็นถึงความยินดี
จิ๋งจิ่วมิเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น ภายในใจครุ่นคิดก็แค่ขี่กระบี่บินสำเร็จเท่านั้นมิใช่หรือ เหตุใดทั้งในและนอกสำนักชิงซานถึงได้มีเสียงโห่ร้องดังขึ้นมา?
หลิ่วสือได้ยินเขาถาม จึงกล่าวขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ “ก็นี่คือศิษย์พี่ใหญ่”
จิ๋งจิ่วถาม “ใคร?”
หลิ่วสือซุ่ยเบิ่งตาโตกล่าวว่า “ศิษย์พี่เจ้าอย่างไรเล่า”
จิ๋งจิ่วครุ่นคิด จึงถามต่อ “แล้วคือใคร?”
เวลานี้หลิ่วสือซุ่ยจึงนึกขึ้นได้ว่าคุณชายเพิ่งออกจากที่พักครั้งแรกเมื่อวานนี้ มิคุ้นเคยกับเรื่องราวต่างๆ ภายในสำนัก ดังนั้นจึงรีบอธิบายให้ฟัง
จิ๋งจิ่วครุ่นคิด วันที่ผ่านเข้าประตูสำนักมาวันแรกนั้น ก็มีลูกศิษย์เคยกล่าวถึงเด็กหญิงอัจฉริยะแซ่เจ้าผู้หนึ่ง คล้ายจะมีนามว่าล่าเยวี่ย
เจ้าล่าเยวี่ยผู้นี้เข้าสำนักชิงซานตอนอายุสิบสองปี ใช้เวลาเพียงหนึ่งปีก็สามารถบำเพ็ญจนบรรลุขั้นรักษาจิตได้จนบริบูรณ์ กลายเป็นศิษย์ในสำนัก
ว่ากันว่านางเข้าเป็นศิษย์ในสำนักได้ไม่ถึงสามเดือน ก็ได้รับการยอมรับจากกระบี่โบราณเล่มหนึ่งบนยอดเขาอวิ๋นสิง
หลิ่วสือซุ่ยกล่าวว่า “ยอดเขาอวิ๋นสิงคือยอดเขาที่สี่ ตลอดทั้งปีถูกปกคลุมอยู่ในหมู่เมฆ บนยอดเขามีกระบี่จำนวนนับไม่ถ้วนแอบซ่อนอยู่ตามก้อนหินและหน้าผา ดังนั้นจึงมีอีกนามหนึ่งว่ายอดเขากระบี่”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เรื่องนี้ข้ารู้ ว่าเรื่องนางต่อ”
หลิ่วสือซุ่ยกล่าวว่า “ตอนนี้ศิษย์พี่เจ้าอายุเพียงสิบสี่ปี แต่สามารถขี่กระบี่บินได้แล้ว เช่นนั้นจะต้องบรรลุขั้นปัญญาเห็นแจ้งจนบริบูรณ์ หรืออาจจะเข้าไปถึงขั้นตั้งมั่นแล้ว”
จิ๋งจิ่วเหลือบมองดูเขา กล่าวว่า “จากนั้นล่ะ”
หลิ่วสือซุ่ยครุ่นคิดคุณชายไม่ใช่คนที่เหมาะจะรับฟังเรื่องราวเลยจริงๆ ได้ฟังเรื่องราวที่น่าตกตะลึงเช่นนี้ ไม่คิดว่าควรจะแสดงสีหน้าตะลึงลานหน่อยหรือ?
มีลูกศิษย์กล่าวว่า “หลายปีมานี่ โลกแห่งการบำเพ็ญเพียรมีอัจฉริยะอายุน้อยปรากฏตัวขึ้นมามากมาย อย่างลั่วไหวหนาน ถงเหยียน ไป๋เจ่า คนเหล่านี้ล้วนแต่มีชื่อโด่งดัง อายุยังน้อยก็สามารถเข้าสู่สภาวะขั้นที่สี่ได้แล้ว...อีกทั้งสำนักชิงซานของเรานับตั้งแต่ที่ปรมาจารย์อาบรรลุกลายเป็นเซียน ก็ขลาดแคลนสุดยอดอัจฉริยะเช่นนี้ไป แม้นเหล่าศิษย์พี่บนยอดเขาเหลี่ยงว่างจะแข็งแกร่ง แต่ก็คล้ายจะขาดอะไรบางอย่างไป...”
มีลูกศิษย์อีกคนแค่นหัวเราะออกมา กล่าวว่า “นั่นเพราะคนภายนอกมีตาหามีแววไม่ มิรู้ว่าเหล่าศิษย์พี่บนยอดเขาเหลี่ยงว่างแสวงหาธรรมวิถีด้วยการต่อสู้ มิได้สนใจชื่อเสียงของสิ่งที่เรียกว่าสภาวะอะไรเทือกนั้นเลย”
ลูกศิษย์คนนั้นกล่าวว่า “พวกเราย่อมต้องรู้ว่าเป็นเช่นนั้น แต่ลูกศิษย์สำนักอื่นไม่ยอมรับ”
“เจ้าอย่าลืมสิ ศิษย์พี่จัวกำลังเก็บตัวอยู่บนยอดเขาเทียนกวง เมื่อไรที่เขาออกมา จะต้องสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแผ่นดินแน่”
“สุดท้ายแล้วศิษย์พี่จัวก็ตัวคนเดียว ต้นไม้โดดเดี่ยวยากจะกลายเป็นป่าได้ ศิษย์พี่เจ้าได้ทำลายทุกบันทึกการบำเพ็ญเพียรทั้งหมดที่มีในรอบหนึ่งร้อยปีที่ผ่านมาของชิงซานลง ภายในงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนในอีกสองปีหลังจากนี้ นางจะต้องกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่บนวิถีกระบี่ที่แท้จริงแน่ สามารถอยู่ในระดับเดียวกับอัจฉริยะหนุ่มสาวในโลกภายนอกเหล่านั้น ไม่แน่อาจเทียบเท่ากับฉานจึแห่งวัดกั่วเฉิงรูปนั้นก็เป็นได้”
ลูกศิษย์กล่าวอีกว่า “ได้ยินว่าเวลานี้ทุกยอดเขาต่างกำลังแย่งชิงศิษย์พี่เจ้ากันแล้ว ใช่หรือไม่อาจารย์หลี่ว์?”
อาจารย์หลี่ว์ยิ้มเล็กน้อย กล่าวว่า “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว แต่สุดท้ายก็ต้องดูว่าตัวนางอยากเลือกเคล็ดกระบี่ของยอดเขาไหน”
ตอนที่ศิษย์คนนั้นกล่าวถึงฉานจึแห่งวัดกั่วเฉิงผู้นั้น ภายในใจจิ๋งจิ่วครุ่นคิดว่าในที่สุดก็ได้ยินชื่อที่รู้จักเสียที
ศิษย์หญิงนามเจ้าล่าเยวี่ยผู้นั้นถูกสำนักชิงซานฝากความหวังไว้ว่าจะสามารถเปรียบกับนักบวชน้อยผู้นั้นได้หรือนี่ ดูเหมือนจะไม่เลวจริงๆ
..................................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 14 อีกหนึ่งปี
กลางดึกเงียบสงัด ที่พักของจิ๋งจิ่วมีแขกคนแรกนอกจากหลิ่วสือซุ่ยมาเยือน
เขารู้ว่าอีกฝ่ายจะมา จึ่งยืนรออยู่ด้านในที่พักล่วงหน้า
หาใช่เพื่อแสดงความเคารพ หากแต่เพราะเขามิคุ้นชินที่จะให้คนอื่นเข้ามาในถ้ำของตน ถึงแม้นโพรงที่เขาอาศัยอยู่ในตอนนี้จะไม่อาจเรียกว่าถ้ำได้ก็ตาม
อาจารย์หลี่ว์มิทราบเรื่องเหล่านี้ จึงแอบปลื้มใจในความเฉลียวฉลาดและความมีมารยาทของเขา
“คำตอบที่เจ้าเขียนให้เพื่อนร่วมสำนักในตอนเช้าเหล่านั้นล้วนถูกต้อง”
อาจารย์หลี่ว์หยิบเอากระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ กล่าวว่า “เพียงแต่คำถามสุดท้ายเจ้าตอบผิดแล้ว”
จิ๋งจิ่วมิเข้าใจ ในใจครุ่นคิดตนเองจะตอบผิดได้อย่างไร จึงรับกระดาษแผ่นนั้นมาอ่านดู จึงพอเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น
“คำตอบนี้หลังจากที่เจ้าทำความเข้าใจแล้ว เจ้าจะพบว่าเป็นเพราะเจ้าไม่เข้าใจคำพูดท่อนนี้ในเคล็ดการฝึก เจ้าจึงตอบผิด ความจริงแล้วคำพูดท่อนนี้คือคำตอบใหม่ของเคล็ดการฝึกเล่มนี้”
อาจาร์หลี่ว์มองเขาด้วยสีหน้าอ่อนโยนพลางกล่าวว่า “แน่นอนว่าย่อมมิอาจกล่าวโทษเจ้าได้ ความจริงแล้วหลายปีมานี้ ความเข้าใจที่สำนักชิงซานมีต่อเคล็ดการบำเพ็ญเล่มนี้ล้วนแต่ผิด”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ไม่ ความเข้าใจที่สำนักมีก่อนหน้านี้มิผิด หากแต่เป็นวิธีอธิบายคำตอบนี้ต่างหากที่ผิด”
อาจารย์หลี่ว์ยิ้มเล็กน้อย กล่าวว่า “นี่เป็นวิธีการอธิบายคำตอบที่ปรมาจารย์อาเขียนขึ้นมาใหม่ด้วยตัวท่านเองในกาลก่อนนั้น แล้วจะผิดได้อย่างไร?”
เคล็ดการฝึกขั้นต้นของสำนักชิงซานในเวลานี้มีอยู่สองจุดที่ถูกแก้ไขให้แตกต่างไปจากเคล็ดการบำเพ็ญเมื่อครั้งอดีต ซึ่งล้วนแต่เป็นลายมือของจิ่งหยาง
จิ๋งจิ่วย่อมต้องทราบถึงเรื่องนี้ ทั้งยังทราบอีกว่าในสองจุดนั้น มีอยู่จุดหนึ่งที่ทำการแก้ไขผิด
“มิว่าผู้ใดก็ล้วนแต่ทำผิดพลาดได้ ไม่ว่าเขาผู้นั้นจะเป็นศิษย์นอกสำนักหรือว่าปรมาจารย์อาก็ตาม”
จิ๋งจิ่วกล่าว
อาจารย์หลี่ว์สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย ในใจครุ่นคิดคำพูดนี้ช่างน่าขันสิ้นดี
เขาครุ่นคิดถึงตอนช่วงเช้า ที่จิ๋งจิ่วกล่าวว่าวิธีการสั่งสอนศิษย์นอกสำนักของสำนักมิถูกต้อง กฎควรทำการปรับเปลี่ยน....
“จริงอยู่ที่สติปัญญาแลพรสวรรค์ของเจ้านั้นมิเลวอย่างยิ่ง อันความคิดเองก็มีความละเอียดลออ แต่นี่มิใช่เหตุผลที่เจ้าจะทำอะไรตามใจได้”
อาจารย์หลี่ว์มองเขาพลางกล่าวเสียงเบา “ศิษย์ของสำนักชิงซานเราต้องมีความทะนง แต่ห้ามมิให้ถือดีเด็ดขาด”
ถือดีงั้นหรือ?
ครั้นครุ่นคิดถึงสองจุดบนเคล็ดการฝึกขั้นต้นที่ทำการแก้ไขผิดพลาดนั้น จิ๋งจิ่วพลันทอดถอนใจ
ในครานั้นจิ่งหยางนับเป็นคนที่ถือดีที่สุดในโลกจริงๆ เขาถึงได้ทำผิดพลาดเช่นนี้และเช่นนั้น
ครั้นเห็นเขานิ่งเงียบ อาจารย์หลี่ว์นึกว่าเขาฟังเข้าใจ จึงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและปรารถนาดี “ไม้ใหญ่ในป่าลึก มักจะถูกลมพัดจนล้ม กระบี่ออกจากเก้าขุนเขา ย่อมต้องเจอกับลมพายุโหมกระหน่ำ คนเราเมื่อใดที่โดดเด่นมีความสามารถ มักจะถูกผู้อื่นอิจฉาริษยาได้ง่าย หากคิดอยากจะเดินไปได้ไกลบนหนทางแห่งการบำเพ็ญเพียร ก็ควรเรียนรู้ที่จะเก็บความถือดีของตนเอาไว้ แม้นคิดอยากจะช่วยศิษย์ร่วมสำนัก ก็สามารถใช้วิธีอื่นได้ แต่มิควรทำลายกฎของสำนัก”
“แต่กฎนี้มันโง่เขลาจริงๆ” จิ๋งจิ่วกล่าว “คนที่อยู่บนยอดเขาชิงหรงผู้นั้นถือกำเนิดที่หนานไจ้ มิได้ร่ำเรียนหนังสือ ครานั้นตอนที่ยังเป็นศิษย์นอกสำนักอ่านเคล็ดการฝึกขั้นต้นไม่เข้าใจ หากไม่มีคนสอนนางอ่านหนังสือ มิเท่ากับว่าชิงซานปล่อยให้อัจฉริยะผู้นี้หลุดมือไปหรอกหรือ?”
ครั้นได้ยินคำพูดประโยคแรก อาจารย์หลี่ว์รู้สึกโมโหยิ่งนัก เตรียมจะว่ากล่าวตักเตือนสักประโยคสองประโยค แต่พอได้ฟังคำพูดประโยคหลังของเขา ก็อดตกใจขึ้นมาเล็กน้อยมิได้?
“เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
เรื่องราวที่ว่านี้คือเรื่องราวของเจ้าแห่งยอดเขาชิงหรงคนปัจจุบัน มันมิได้ถือเป็นความลับ เพียงแต่เป็นเกร็ดประวัติที่คนส่วนใหญ่ไม่ทราบ ทว่าจิ๋งจิ่วเป็นเพียงศิษย์นอกสำนัก แล้วเขาไปฟังเรื่องนี้มาจากไหน?
จิ๋งจิ่วครุ่นคิด เรื่องที่ตนเองมองเห็นเด็กน้อยคนนั้นฝึกฝนร่ำเรียนเขียนอ่านอย่างหนักคืนแล้วคืนเล่ากับตาตัวเองก็ต้องบอกเจ้าด้วยอย่างนั้นหรือ?
อาจารย์หลี่ว์ครุ่นคิด หรือเจ้าหนุ่มนี้ก็เหมือนกับจัวหรูซุ่ยและเหล่าศิษย์ที่อยู่บนยอดเขาเหลี่ยงว่างเหล่านั้น ล้วนแต่เป็นตัวหมากที่ทางสำนักวางเอาไว้ก่อนล่วงหน้า?
การวางหมากครั้งนี้ เป็นฝีมืออาจารย์ลุงอาจารย์อาบนยอดเขาไหนกันแน่?
……
……
เวลาเหมือนดั่งสายน้ำ
พริบตาก็ผ่านไปหนึ่งปี
เป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิอีกครา
หลิ่วสือซุ่ยก้าวออกมาจากหอกระบี่ เดินไปตามทางหินเข้าไปในป่า
เหล่าศิษย์นอกสำนักหลายสิบคนที่อยู่ตรงพื้นราบริมผาเห็นภาพนี้จนชินชา ทุกคนต่างรู้ว่าเขากำลังมุ่งไปที่ใด มิมีผู้ใดรู้สึกว่าเป็นเรื่องแปลก ต่างคนต่างกล่าวทักทายเขา
หลิ่วสือซุ่ยพยักหน้าส่งยิ้มเล็กน้อยตามมารยาท
ตอนนี้เขาอายุสิบสองปี ในอีกมุมหนึ่งควรจะเรียกเขาว่าชายหนุ่มได้แล้ว
หน้าตาท่าทางของเขายังคงใสซื่อน่าคบหา เพียงแต่สายตาดูมีความสงบมากขึ้นกว่าเดิม บุคลิกเองก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก เดินพลางยิ้มเล็กน้อย ดูมั่นอกมั่นใจยิ่งนัก
เมื่อเห็นหลิ่วสือซุ่ยเดินเข้าไปในที่พักหลังนั้น เหล่าศิษย์พลันจับกลุ่มกัน แล้วเริ่มพูดคุยกันขึ้นอีกครั้ง
ในฐานะที่เป็นศิษย์ที่ทางสำนักชิงซานให้ความสำคัญ ทุกความเคลื่อนไหวของหลิ่วสือซุ่ยจึงถูกคนจับตามอง
เมื่อคืนที่ผ่านมา ทุกคนต่างรู้ว่าเขาได้สมัครขอทดสอบเข้าเป็นศิษย์ในสำนัก
มีเพียงผู้ที่บรรลุขั้นรักษาจิตจนบริบูรณ์จึงจะสามารถตอบสนองกับหน่อกระบี่ และมีสิทธิ์เข้าไปเป็นศิษย์ในสำนัก
ปัญหาอยู่ที่ว่า หลิ่วสือซุ่ยเพิ่งจะเข้าสำนักชิงซานมาได้เพียงปีเดียวเท่านั้น
ในช่วงเวลาหลายร้อยหลายพันปีที่ผ่านมา มีเพียงปรมาจารย์อาที่บรรลุกลายเป็นเซียนผู้นั้นที่ใช้เวลาเพียงครึ่งปีก็สามารถเข้าเป็นศิษย์ในสำนักได้
จัวหรูซุ่ยซึ่งเป็นศิษย์ก้นกุฏิของเจ้าสำนักชิงซาน ตอนนี้เก็บตัวอยู่บนยอดเขาเทียนกวง ในครานั้นเขามาจากเป่ยเฮ่อเซวียน ใช้เวลาอยู่หนึ่งปีครึ่งจึงสามารถเข้าเป็นศิษย์ในสำนักได้
อัจฉริยะอย่างเจ้าล่าเยวี่ย ก็ใช้เวลาอยู่หนึ่งปีเต็ม
ไม่มีผู้ใดคิดว่าหลิ่วสือซุ่ยจะสามารถผ่านการทดสอบครั้งนี้ได้ แม้เขาจะเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดที่หาได้ยากยิ่ง แต่ในสายตาของเหล่าศิษย์ เขายังไม่อาจเทียบศิษย์พี่เจ้าได้
มีความคิดหนึ่งบอกว่า หากไม่เป็นเพราะหลิ่วสือซุ่ยแบ่งสมาธิไปทำเรื่องอื่น บางทีโอกาสสำเร็จของเขาอาจจะมากกว่านี้
เรื่องอื่นที่ว่า ย่อมต้องหมายถึงเรื่องต่างๆ ในที่พักของจิ๋งจิ่วเหล่านั้น
และเพราะเรื่องเหล่านี้ หลายคนจึงรู้สึกไม่พอใจจิ๋งจิ่วอย่างยิ่ง คิดว่าเขากำลังถ่วงการบำเพ็ญเพียรของหลิ่วสือซุ่ย ไม่รู้ว่าสิ่งใดควรไม่ควร บางคนถึงขนาดคิดว่าเขาริษยาหลิ่วสือซุ่ย จึงจงใจทำเช่นนี้
แน่นอนว่ามีบางคนหาได้คิดเช่นนี้ไม่ พวกเขารู้สึกขอบคุณจิ๋งจิ่ว เนื่องจากจิ๋งจิ่วมิได้ฟังคำเตือนของอาจารย์หลี่ว์ เขายังคอยมาชี้แนะคำถามที่ยากจะเข้าใจให้แก่ศิษย์คนอื่นอยู่เป็นครั้งคราว
อาจารย์หลี่ว์เองก็ค่อยๆ เลิกจับตามองดูจิ๋งจิ่ว และไม่ได้คิดว่าเขาเป็นศิษย์ที่อาจารย์แห่งยอดเขาไหนสักแห่งเลือกเอาไว้ล่วงหน้าอีก
เพราะจิ๋งจิ่วเกียจคร้านยิ่งนัก
เขามิเคยเข้าร่วมการเดินเวรตรวจตรารอบชิงซานกับศิษย์นอกสำนักคนอื่น กระทั่งเหตุผลในการไม่เข้าร่วมก็ยังเกียจคร้านที่จะหา ทุกคราล้วนแต่ฝากให้หลิ่วสือซุ่ยเป็นคนมาขอร้อง
แล้วก็ไม่เคยมีใครเห็นเขาฝึกฝนร่างกายทำการบำเพ็ญเพียรเลย
คนเยี่ยงนี้ แม้นความรู้จะลึกซึ้งปานใด สติปัญญาจะดีเลิศแค่ไหน สุดท้ายก็ไร้ความหมาย
……
……
เมื่อเดินเข้าไปในที่พัก รอยยิ้มมั่นใจของหลิ่วสือซุ่ยแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแห้งๆ จนปัญญา
ในเวลาหนึ่งปีมานี้เขาเคยเตือนจิ๋งจิ่วไปแล้วหลายครั้ง แต่จิ๋งจิ่วก็มิได้รับฟัง ทุกวันยังคงนอนเหม่อลอยอาบแสงแดดอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่
เพียงแต่มิรู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่ข้างเก้าอี้ไม้ไผ่มีจานกระเบื้องใบหนึ่งมาตั้งอยู่ ภายในจานกระเบื้องมีทรายสะอาดอยู่จำนวนหนึ่ง
หลิ่วสือซุ่ยเคยสังเกตดูอย่างตั้งใจ พบว่าทรายภายในจานมีปริมาณมากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงตอนนี้กินพื้นที่หนึ่งในสามของจานไปแล้ว
มิรู้ว่าจานกระเบื้องแลทรายเหล่านี้ใช้ทำอะไร จิ๋งจิ่วมิเคยอธิบาย แต่เห็นได้ว่าเขาให้ความสำคัญกับเจ้าสิ่งนี้อย่างยิ่ง กระทั่งหลิ่วสือซุ่ยก็มิให้จับต้อง
“คุณชาย เมื่อคืนข้าไปพูดกับอาจารย์หลี่ว์แล้ว...ว่าข้าเตรียมจะเข้าร่วมการทดสอบเป็นศิษย์ในสำนัก”
หลิ่วสือซุ่ยมองดูจิ๋งจิ่ว พลางกล่าวอย่างประหม่าว่า “ข้ารู้สึกจริงๆ ว่าข้าสามารถทำได้ ข้าถึงไปพูด”
จิ๋งจิ่วเหลือบมองดูเขา กล่าวว่า “ผ่านมาปีกว่าแล้ว หากเจ้ายังทำไม่ได้ นั่นสิถึงจะมีปัญหา”
หลิ่วสือซุ่ยพลันได้สติขึ้นมา เมื่อครั้งที่อยู่ในหมู่บ้านคุณชายก็เคยสอนวิธีการหายใจให้กับตน เท่ากับว่าตนได้เริ่มฝึกบำเพ็ญเพียรตั้งแต่ก่อนที่จะเข้าสู่ชิงซาน เขาแอบรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย อย่างนี้ต่อให้ตนเองสามารถผ่านการทดสอบเข้าเป็นศิษย์ในสำนัก ก็ไม่อาจถือเป็นคนที่เร็วที่สุดได้ แต่จากนั้นเขาก็ดีใจขึ้นมา รู้สึกมีความมั่นใจมากขึ้นกว่าเดิม
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ต่างก็เป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด เจ้ามิอาจด้อยกว่าคนนั้น...ใครนะ”
หลิ่วสือซุ่ยรู้สึกจนปัญญา กล่าวว่า “ศิษย์พี่เจ้าล่าเยวี่ย”
จิ๋งจิ่วกล่าว “อ้อ”
บรรยากาศในที่พักพลันนิ่งเงียบขึ้นมา
มิใช่ว่าไม่มีอะไรจะพูดต่อ หากแต่เป็นเพราะหลิ่วสือซุ่ยคิดถึงเรื่องอื่นอีกมากมาย
มาถึงสำนักชิงซานได้ปีหนึ่ง ได้พบเจอผู้คนและเรื่องราวที่เมื่อครั้งที่อยู่ในหมู่บ้านคาดคิดไม่ถึง เขาเติบโตขึ้นด้วยความเร็วอย่างที่ยากจะจินตนาการได้
ยิ่งเขาเข้าใจมากขึ้น ก็ยิ่งรู้สึกไม่สงบ
มิว่าจะเป็นวิธีการหายใจเมื่อครั้งที่อยู่ในหมู่บ้านหรือว่าเรื่องราวมากมายที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น ล้วนแต่แสดงให้เห็นว่าจิ๋งจิ่วมีความลับมากมาย
ความลับเหล่านั้นจะเป็นปัญหาหรือไม่? จะเป็นเพียงปัญหาของพวกเขาหรือเป็นปัญหาของสำนักชิงซาน?
มิรู้นิ่งเงียบไม่นานเท่าไร ในที่สุดหลิ่วสือซุ่ยจึงถามเสียงเบาๆ ว่า “คุณชาย ท่านเป็นสายลับของสำนักอื่นหรือเปล่า?”
......................................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 15 ในที่สุดก็ถึงเวลาแยกจาก
จิ๋งจิ่วพลันงุนงง กล่าวถามว่า “อะไรนะ?”
หลิ่วสือซุ่ยกล่าวอย่างหวาดกลัว “หากท่านเป็นสายลับของสำนักอื่น เช่นนั้นท่านก็รีบไปเสียเถอะ ข้ามิบอกผู้อื่น”
เวลานี้จิ๋งจิ่วถึงได้เข้าใจความหมายของเขา จึงยิ้มพลางส่ายหัว จากนั้นวางเม็ดทรายที่คีบอยู่ในนิ้วมือลง
เมื่อหนึ่งปีก่อนเขาเคยถามหลิ่วสือซุ่ยว่าเหตุใดจึงยังอยู่ข้างกายเขา
หลิ่วสือซุ่ยไม่ยอมตอบ คล้ายจะฟังมิเข้าใจ ทว่าจิ๋งจิ่วรู้ว่าเขาฟังคำถามของตนเข้าใจ
เวลานั้นหลิ่วสือซุ่ยได้เกิดความคลางแคลงสงสัยในตัวเขาแล้ว ถึงขนาดจงใจจัดฉากตอบคำถามครั้งนั้นขึ้นมา เนื่องเพราะอยากให้เขาทำความดีความชอบให้แก่สำนักบ้าง เพื่อเป็นผลดีแก่ตัวเขาในอนาคต จริงอยู่ที่ความคิดและการวางแผนเช่นนี้มันช่างเด็กน้อยแลไร้เดียงสา แต่สำหรับเด็กชายคนหนึ่งแล้ว ยังหวังจะให้เขาทำอะไรได้มากกว่านี้อีก?
หลังจากวันนั้น หลิ่วสือซุ่ยก็มิเคยพูดถึงเรื่องทำนองนั้นอีก จนกระทั่งวันนี้ ในที่สุดเขาก็ถามออกมา
เนื่องเพราะเขากำลังจะเข้าเป็นศิษย์ในสำนัก กลายเป็นศิษย์สำนักชิงซานที่แท้จริง มิได้เป็นแค่เพียงเด็กรับใช้ของจิ๋งจิ่วอีก
จิ๋งจิ่วมิได้ผิดหวัง ยิ่งมิได้รู้สึกโกรธเคือง หากแต่รู้สึกน่ารัก
นี่มิใช่การทรยศหักหลัง เพียงแค่เติบโตขึ้นเท่านั้น
ดังนั้นเขาจึงยิ้มออกมา
เขายิ้มได้งดงามนัก ราวกับก้อนน้ำแข็งที่ไม่ละลายมาเป็นเวลาหมื่นปีในที่สุดก็ถูกแสงอาทิตย์ในฤดูใบไม้ผลิหลอมละลาย จากนั้นมีดอกบัวที่สวยสดงดงามดอกหนึ่งงอกออกมา
หลิ่วสือซุ่ยมองรอยยิ้มของเขาจนตาลาย จึงกล่าวอุทานออกมาว่า “คุณชายยังคงรูปงามถึงเพียงนี้”
จิ๋งจิ่วมองดูใบหน้าที่สะท้อนอยู่บนจานกระเบื้อง กล่าวว่า “นั่นสิ ผ่านมาสองปีแล้ว ยังรู้สึกไม่ชินเท่าไร”
หลิ่วสือซุ่ยได้สติขึ้นมา ก่อนจะถามอย่างไม่สบายใจว่า “คุณชาย ท่านเป็นใครกันแน่?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้ามิอยากบอกเจ้า”
หลิ่วสือซุ่ยก้มหน้าซึมเซา ส่งเสียงอื้อในลำคอ
จิ๋งจิ่วมองดูท่าทางของเขา จึงกล่าวปลอบใจว่า “เอาเป็นว่าข้ามิใช่สายลับ”
หลิ่วสือซุ่ยครุ่นคิดจริงจัง พบว่าเป็นเช่นนั้นจริง จึงมิรู้สึกกังวลใจอีก
คนที่รูปโฉมงดงามเหมือนอย่างคุณชาย จะเป็นสายลับได้อย่างไรกัน? ยิ่งไปกว่านั้นเขายัง...เกียจคร้านถึงเพียงนี้
บนโลกมีสายลับที่เกียจคร้านเช่นนี้ที่ไหนกัน? ทั้งวันเอาแต่เหม่อลอยอยู่ในที่พัก จะไปสืบอะไรได้?
……
……
เหล่าศิษย์นอกสำนักทั้งหมดของศาลาหนานซงต่างมารวมตัวกันอยู่หน้าหอกระบี่ เหล่าผู้ดูแลเหล่านั้นก็มาด้วยเช่นกัน
หลิ่วสือซุ่ยยืนอยู่บนบันไดหินหันหน้ามองกลับไป ในใจวิตกกังวลเล็กน้อย มิได้เป็นเพราะสายตาที่บ้างคาดหวังบ้างริษยาเหล่านั้น หากแต่เป็นเพราะจิ๋งจิ่วมิได้มาจริงอย่างที่คิดเอาไว้
อาจารย์หลี่ว์ตบบ่าเขา กล่าวว่า “ไม่มีปัญหา”
เขารู้ดีว่าตนเองมิใช่คนแรกที่ค้นพบว่าหลิ่วสือซุ่ยคือเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด แต่หลิ่วสือซุ่ยคือคนที่เขาพากลับมาจากหมู่บ้านแห่งนั้น ในหนึ่งปีมานี้เขาให้การเอาใจใส่และปกป้องหลิ่วสือซุ่ยอย่างดีที่สุด เขาคิดว่าตัวเองก็เข้าใจหลิ่วสือซุ่ยเป็นอย่างดีเช่นกัน เด็กคนนี้ไม่เพียงแต่จะมีพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยม สติปัญญาที่ไม่ธรรมดา ที่สำคัญกว่านั้นคือมีความสัตย์ซื่อ ขยันบำเพ็ญเพียร ฝึกปรือพื้นฐานได้ดีเยี่ยม โอกาสที่วันนี้จะผ่านการทดสอบมีสูงมาก
จากนั้นเขาก็ครุ่นคิดถึงคนที่เดิมทีตัวเองก็ให้ความสำคัญอย่างมากอีกคนหนึ่ง นั่นคือจิ๋งจิ่ว สำหรับเขาแล้ว พรสวรรค์ของจิ๋งจิ่วธรรมดา สติปัญญาก็ธรรมดา แต่ความสามารถในการวิเคราะห์และความรอบรู้ยอดเยี่ยมเหนือกว่าศิษย์ธรรมดาทั่วไปอย่างมาก บางทีอาจจะเหนือกว่าเขาเสียด้วยซ้ำ เพียงแต่...บุรุษหนุ่มผู้นั้นไม่มีใจแสวงหาความก้าวหน้าเลย เมื่อครึ่งปีก่อนเขาเคยใช้จิตจำแนกแห่งกระบี่มองดูครั้งหนึ่ง พบว่าจิ๋งจิ่วยังไม่มีเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋างอกออกมา นี่ทำให้เขาผิดหวังเป็นอย่างยิ่ง
อาจารย์หลี่ว์มิได้ครุ่นคิดเรื่องนี้อีก เขากล่าวกับหลิ่วสือซุ่ยว่า “จำไว้ ใจที่ไม่ฟุ้งสำคัญที่สุด”
หลิ่วสือซุ่ยพยักหน้า ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องที่ดูเหมือนจะเป็นห้องธรรมดาห้องหนึ่งที่อยู่ด้านในหอกระบี่ โดยมีอาจารย์แลเพื่อนร่วมสำนักยืนมองดูอยู่
ผู้ที่รับผิดชอบการทดสอบครั้งนี้คืออาจารย์เซียนท่านหนึ่งจากยอดเขาซีไหลซึ่งเป็นยอดเขาที่หก และยังมีหมิงกั๋วซิ่งซึ่งเป็นอาจารย์เซียนที่ทำการจดบันทึกอยู่ด้านนอกประตูศาลาหนานซงครานั้นด้วย
“คารวะอาจารย์อาหมิง คารวะอาจารย์อาท่านนี้”
จวบจนวันนี้หลิ่วสือซุ่ยก็ยังมิเคยเข้าไปในยอดเขาทั้งเก้า ทว่าชื่อเสียงของเขาได้ขจรขจายไปทั่วยอดเขาทั้งเก้าแล้ว
เมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด ย่อมต้องคนที่สำนักชิงซานให้ความสำคัญในการเลี้ยงดู ผู้ใดกล้าดูแคลน?
อาจารย์อาจากยอดเขาซีไหลผู้นั้นพยักหน้าด้วยสีหน้าอ่อนโยน หมิงกั๋วซิ่งดีใจเป็นอย่างยิ่ง เขายิ้มพลางตบบ่าหลิ่วสือซุ่ย
เพราะชื่อของหลิ่วสือซุ่ย เขาเป็นคนที่เขียนมันลงไปบนสมุดรายชื่อด้วยตัวเอง ในอนาคตหากเด็กคนนี้มีชื่อเสียงไปทั่วทั้งแผ่นดิน ก็นับเป็นเกียรติของเขาเช่นเดียวกัน
หมิงกั๋วซิ่งคิดถึงบุรุษหนุ่มชุดขาวที่ใบหน้าหล่อเหลางดงามอย่างยิ่งคนนั้น จึ่งถามว่า “ช่วงนี้คุณชายของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
หลิ่วสือซุ่ยมิรู้ว่าควรจะตอบอย่างไร
อาจารย์อาจากยอดเขาซีไหลผู้นั้นเหลือบมองหมิงกั๋วซิ่ง ก่อนใช้สายตาสอบถาม
หมิงกั๋วซิ่งใช้มือขวาวาดไปบนใบหน้า อาจารย์อาที่มาจากยอดเขาซีไหลท่านนั้นทราบทันทีว่าเขาพูดถึงใคร ก่อนจะยิ้มเล็กน้อย มิได้ว่ากระไร
“ไม่ว่าหลังจากนี้เจ้าจะผ่านการทดสอบหรือไม่ เนื้อหารายละเอียดในการทดสอบ โดยเฉพาะความรู้สึกที่รับรู้ในนั้น ห้ามเจ้านำไปบอกคนอื่น”
อาจารย์อาที่มาจากยอดเขาซีไหลท่านนั้นหุบยิ้ม ก่อนจะมองหลิ่วสือซุ่ยพลางกล่าว
หลิ่วสือซุ่ยนิ่งเงียบไปครู่จึ่งส่งเสียงตอบรับ
หมิงกั๋วซิ่งและอาจารย์อาท่านนั้นเดินออกไปจากห้อง พลางปิดประตู
หลิ่วสือซุ่ยเดินไปหน้าโต๊ะ ก่อนจะสูดหายใจอย่างตื่นเต้น
บนโต๊ะมีแท่นวางของตั้งอยู่ตัวหนึ่ง บนแท่นมีวัตถุทรงยาวอยู่อันหนึ่ง สีดำขลับ แต่ผิวนอกเรียบลื่นเป็นมันวาว คล้ายมีกลิ่นอายอันเยือกเย็นแผ่กระจายออกมา
นี่คือหน่อกระบี่
หลิ่วสือซุ่ยสงบสติอารมณ์ วางมือไปบนหน่อกระบี่ จากนั้นหลับตา แล้วเริ่มขับเคลื่อนปราณก่อกำเนิดที่ไหลเวียนอยู่ในเส้นลมปราณ
หน่อกระบี่สามารถรับรู้ถึงปริมาณปราณก่อกำเนิดของผู้บำเพ็ญพรต แล้วก็สามารถไหลย้อนขึ้น เพื่อทำการสะท้อนทะเลวิญญาณออกมาอย่างละเอียด
มีเพียงทะเลวิญญาณที่ถูกถมจนเต็ม จึงจะสามารถหล่อเลี้ยงเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าให้เติบโต้ และทำให้ผลแห่งกระบี่งอกออกมาได้
ผู้บำเพ็ญพรตที่ไม่มีหวังออกผลแห่งกระบี่ ย่อมไม่มีสิทธิ์เข้าเป็นศิษย์ในสำนักของชิงซาน
……
……
เสียงหวึ่งดังขึ้น
เสียงนั้นฟังดูทุ้มต่ำ ทว่าความจริงกลับชัดเจนแจ่มแจ้ง ราวกับกระบี่จำนวนนับไม่ถ้วนฟาดฟันใส่กันในเวลาเดียวกัน
หมิงกั๋วซิ่งแลอาจารย์อาจากยอดเขาซีไหลที่อยู่ด้านนอกประตูสบตากัน ในใจเปี่ยมด้วยความรู้สึกตกตะลึงและยินดี
เป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดอย่างที่ร่ำลือจริงด้วย ถึงกับสามารถทำให้หน่อกระบี่ส่งเสียงสะท้อนได้รุนแรงเพียงนี้!
เด็กคนนั้นเพิ่งจะบำเพ็ญเพียรมาได้เพียงหนึ่งปี ตอนนี้เพิ่งจะอายุได้เพียงสิบสองปีเท่านั้น!
……
……
หลังจากนั้นครึ่งชั่วยาม หลิ่วสือซุ่ยก้าวเดินออกมาจากหอกระบี่
อาจารย์หลี่ว์ ลูกศิษย์คนอื่นและเหล่าผู้ดูแลที่อยู่ด้านนอกหอกระบี่ได้ยินเสียงกระบี่นั้นแล้ว แต่ยังคงมองเขาอย่างวิตกกังวล
หลิ่วสือซุ่ยพยักหน้า จากนั้นฉีกยิ้มดีใจขึ้นมา
อาจารย์หลี่ว์ปลื้มปีติยิ่งนัก เหล่าลูกศิษย์นอกสำนักตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้น เสียงโห่ร้องยินดีดังออกไปไกล
เสียงโห่ร้องดังลอยมาถึงที่พักที่อยู่ในป่าลึกหลังนั้น จิ๋งจิ่วยิ้มขึ้นมา
เขามิเคยคิดมาก่อนว่าหลิ่วสือซุ่ยจะไม่ผ่านการทดสอบเป็นศิษย์ในสำนัก เขาจึงเกียจคร้านที่จะไปดู
เมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด ฝึกปรือพื้นฐานมาก่อนเป็นเวลาครึ่งปี ทั้งยังกินยาจื่อเซวียนไปแล้วเม็ดหนึ่ง มีหรือที่จะไม่ผ่าน?
นอกเสียจากคนผู้นั้นจะมีทะเลวิญญาณที่ลึกจนยากหยั่งถึงอย่างเขา ทว่าบนโลกนี้ไหนเลยจะมีเขาคนที่สองได้?
ประตูถูกผลักออก หลิ่วสือซุ่ยวิ่งเข้ามา แต่กลับพูดอะไรไม่ออก
เขาไม่รู้ว่าควรจะแสดงความรู้สึกของตนออกมาอย่างไร
คิดไม่ถึง จิ๋งจิ่วลุกยืนขึ้นมาจากเก้าอี้ไม้ไผ่
เขายืนไพล่หลังมองดูหลิ่วสือซุ่ย จากนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบและจริงจังว่า “ธรรมวิธียากลำบากและยาวไกล น้อยนักที่จะมีคนเดินเคียงไปด้วยจนสุดทาง เจ้าได้ก้าวเดินไปบนเส้นทางแล้ว ยิ่งต้องตั้งใจ จากกันครานี้คงยากได้พบพาน หากแม้นลืมเลือนก็จงปล่อยมันไป มิต้องคอยหวนคิดจดจำ เช่นนั้นไม่ดี”
หลิ่วสือซุ่ยงุนงงก่อนจะเข้าใจว่าเขากำลังพูดอะไร จึงกล่าวอย่างโมโหว่า “ข้าไม่มีทางลืม”
......................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 16 ข้าดูเจ้าผิดไป
หลิ่วสือซุ่ยจากที่ราบริมผาไป มุ่งหน้าสู่หมู่ยอดเขา มิหวนกลับมาอีก
ภาพสุดท้ายที่เขาทิ้งเอาไว้คือใบหน้าเล็กๆ ที่แดงเรื่อขึ้นมาด้วยความรู้สึกโกรธและดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาเนื่องเพราะต้องลาจาก
คนเดียวที่เห็นภาพนี้คือจิ๋งจิ่ว แต่ไม่นานเขาก็ลืมภาพนี้ไป
ก็เหมือนกับคำพูดที่เขากล่าวกับหลิ่วสือซุ่ย ธรรมวิถียาวไกล คนมิอาจจดจำเรื่องราวที่ผ่านมาทั้งหมดได้ แล้วก็มิจำเป็นต้องจดจำด้วย
หากมองจากมุมนี้ เขาเป็นคนที่เกิดมาเพื่อบำเพ็ญเพียรจริงๆ
หลังหลิ่วสือซุ่ยจากไป จิ๋งจิ่วยังคงใช้ชีวิตเหมือนเดิม เพียงแต่ตอนนี้เขาต้องปูเตียงพับผ้าห่มด้วยตัวเอง ภายในที่พักดูเงียบเหงาไปถนัดตา นี่ทำให้เขาต้องใช้เวลาอยู่หลายวันจึงคุ้นชิน
ในช่วงเวลานี้ คำพูดเยาะเย้ยถากถางที่เหล่าศิษย์นอกสำนักมีต่อเขายิ่งมีมากขึ้นกว่าเดิม
หลิ่วสือซุ่ยเข้าไปเป็นศิษย์ในสำนัก แต่เขากลับยังอยู่ที่นี่ ไม่ว่าผู้ใดก็ต้องมองว่านี่เป็นเรื่องที่น่ากระอักกระอ่วนยิ่งนัก
ทว่าจิ๋งจิ่วกลับมิรู้สึกกระไร เขายังคงอาศัยอยู่ในที่พัก วางเม็ดทรายลงไปในจานกระเบื้องนั้นอย่างเงียบๆ วันละนิดวันละหน่อย
มิใช่ว่าเขาถนัดในการอดทนอดกลั้น หากแต่เพราะเขามิได้ใส่ใจ
แต่อาจารย์หลี่ว์มิอาจอดทนได้ คืนวันหนึ่งเขามายังที่พักอีกครั้ง
เขาใช้จิตจำแนกแห่งกระบี่ตรวจสอบจิ๋งจิ่วอย่างละเอียดอีกครา พบว่าในร่างกายจิ๋งจิ่วยังคงไม่มีเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋า จึงอดรู้สึกผิดหวังมิได้
ไม่มีเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋า เส้นลมปราณไม่กำเนิด แล้วจะดูดซับพลังชีวิตในธรรมชาติได้อย่างไร?
ไม่มีปราณก่อกำเนิด เมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าจะแปรเปลี่ยนเป็นต้นไม้ใหญ่ แล้วออกผลแห่งกระบี่ได้อย่างไร?
จนถึงตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่าจิ๋งจิ่วมิใช่ศิษย์ที่อาจารย์เซียนแห่งยอดเขาใดยอดเขาหนึ่งรับไว้เป็นศิษย์ล่วงหน้า
ที่จิ๋งจิ่วสามารถชี้แนะศิษย์ร่วมสำนักได้ ล้วนแต่เป็นเพราะความรอบรู้และความสามารถในการพิเคราะห์ที่ยอดเยี่ยมของเขา
“คาดคะเนโดยไม่มีอะไรใช้อ้างอิง แต่กลับถูกต้องถึงเก้าในสิบ ดูเหมือนตระกูลของเจ้าจะมิใช่ธรรมดาจริงด้วย”
อาจารย์หลี่ว์มองดูเขาพลางกล่าว “เชื่อว่าในเมืองเจาเกอ ตระกูลของเจ้าก็คงมิใช่ตระกูลธรรมดาเช่นกัน”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ในบ้านมีหนังสืออยู่ไม่น้อย”
“พรสวรรค์มิอาจพึ่งพาได้ การคุยเล่นเกี่ยวกับธรรมวิถีนั้นไร้ประโยชน์ นอกเสียจากเจ้าคิดเพียงจะใช้มันไปสอบ มิยอมอดทนฝึกฝนร่างกาย เช่นนั้นก็อย่าได้หวังจะบรรลุสู่ขั้นรักษาจิตได้ สุดท้ายแล้วมันก็จะกลายเป็นความว่างเปล่า”
อาจารย์หลี่ว์ถอนหายใจ กล่าวว่า “ข้าครุ่นคิดอยู่นาน หากเจ้าดึงดันเช่นนี้ ข้าสามารถแนะนำให้เจ้าไปเป็นผู้ดูแลอยู่ในที่ๆ หนึ่งได้ เมื่ออยู่ที่นั่น สิ่งที่ต้องทำในแต่ละวันมีเพียงจัดหนังสือ ศึกษาความรู้ต่างๆ ดูแล้วน่าจะเหมาะสมกับเจ้า”
จิ๋งจิ่วรู้ว่าเขาหมายถึงยอดเขาซื่อเยวี่ย ยอดเขาแห่งนั้นเป็นยอดเขาที่ใช้เก็บคัมภีร์ฝึกพรตและเคล็ดกระบี่ของสำนักชิงซาน เพื่อให้เหล่าศิษย์ได้ใช้ค้นหาธรรมวิถีจากกองบันทึกโบราณ
อาจารย์หลี่ว์กล่าวต่อว่า “ที่นั่นเจ้าสามารถทำประโยชน์ให้แก่สำนักได้เช่นเดียวกัน บางทีอาจจะได้รับยาเซียนช่วยยืดอายุขัย เพียงแต่จะไม่มีสิทธิ์ได้การถ่ายทอดเพลงกระบี่อีก แต่ว่า...อย่างไรซะเจ้าก็ไม่ได้ต้องการมันอยู่แล้ว”
จิ๋งจิ่วแปลกใจ คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเป็นห่วงตนจริงๆ ถึงขนาดจัดแจงหนทางที่ดูเหมาะสมเอาไว้ให้กับตน
ทว่าเขาย่อมไม่ตอบรับอย่างแน่นอน เขาไม่ชื่นชอบยอดเขาซื่อเยวี่ย ยิ่งไปกว่านั้นอีกปีหนึ่งเขาก็จะไปจากที่นี่แล้ว
……
……
ฤดูใบไม้ผลิมาเยือนอีกครา ปุยขาวของเมล็ดหลิวลอยเต็มฟ้า
เวลาสามปีตามที่กำหนดไว้ผ่านไปแล้วกว่าครึ่ง เหล่าศิษย์นอกสำนักของศาลาหนานซงยิ่งรู้สึกเป็นกังวล ทุกช่วงเวลาล้วนแต่ใช้ไปกับการบำเพ็ญเพียร ทั่วทุกที่บนพื้นที่ราบริมผาสามารถมองเห็นควันสีขาวลอยขึ้นมาเป็นสาย
ตอนนี้ศิษย์ส่วนใหญ่ล้วนแต่เข้าสู่สภาวะรักษาจิตแล้ว หลายๆ คนอย่างเซวียหย่งเกอถึงขนาดมองเห็นความเป็นไปได้ที่จะถมทะเลวิญญาณจนเต็ม
มีเพียงส่วนน้อยที่โง่เขลาหรือเกียจคร้านเกินไปถึงจะมองไม่เห็นความหวังใดๆ
แน่นอน คนที่มีโอกาสเข้ามายังสำนักชิงซานแต่กลับยังคงเกียจคร้านตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ก็มีอยู่แค่คนเดียว
“เจ้ามาหาข้ามีเรื่องอะไร?”
อาจารย์หลี่ว์มองดูจิ๋งจิ่วที่ยืนอยู่ตรงหน้าพลางกล่าว
เขารู้สึกเฉยชากับการที่จิ๋งจิ่วไม่แสวงหาความก้าวหน้าไปเสียแล้ว ถึงแม้อีกฝ่ายจะออกจากที่พักมาหาตนที่หอกระบี่ ซึ่งน้อยครั้งนักที่จะเห็นอีกฝ่ายทำเช่นนี้ แต่นี่ก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสนใจอะไร
“ข้าเตรียมจะไปจากนี่” จิ๋งจิ่วกล่าว
อาจารย์หลี่ว์ยกถ้วยชาขึ้นมาเตรียมจิบสักคำสองคำ ครั้นได้ยินคำพูดนี้ มือของเขาพลันหยุดค้างกลางอากาศ
เขาล้มเลิกความคิดเรื่องจิ๋งจิ่วไปนานแล้ว ทว่า...สุดท้ายแล้วก็ยังมีความรู้สึกเสียดายในความสามารถและยังไม่อยากยอมแพ้ เขาจึงมิได้ไล่อีกฝ่ายออกจากสำนัก ท้ายที่สุดกลับเป็นอีกฝ่ายที่คิดจะยอมแพ้อย่างนั้นหรือ? กระทั่งนอนฆ่าเวลาไปวันๆ ก็ไม่คิดจะทำแล้ว?
อาจารย์หลี่ว์รู้สึกเบื่อเล็กน้อย เขายิ้มเฝื่อนกล่าวว่า “เจ้าคิดจะไปที่ใด?”
จิ๋งจิ่วครุ่นคิดเล็กน้อย กลาวว่า “เรื่องที่ว่าจะไปยอดเขาไหน ตอนนี้ข้ายังคิดไม่ออก”
“อย่างนั้นเจ้าไปคิดเองแล้วกัน ไม่ว่าจะไปหมู่บ้านนั้นหรือว่าเมืองเจาเกอ สุดท้ายมันก็เป็นเรื่องของเจ้า...ช้าก่อน!”
อาจารย์หลี่ว์พลันได้สติขึ้นมา ถามว่า “เจ้าว่าอะไรนะ? พูดอีกรอบซิ?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ข้าบอกว่าข้าคิดไม่ออกว่าจะไปยอดเขาไหน”
อาจารย์หลี่ว์ถามอย่างไม่แน่ใจ “เจ้าหมายถึงยอดเขาทั้งเก้า?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ถูกต้อง ข้าเตรียมจะเข้าไปเป็นศิษย์ในสำนัก”
อาจารย์หลี่ว์รู้สึกสงสัยในหูของตน กล่าวว่า “เจ้ารู้ไหมว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่?”
“ทะเลวิญญาณของข้าเต็มแล้ว สภาวะขั้นรักษาจิตก็น่าจะถือว่าบริบูรณ์แล้ว”
เมื่อมาคิดดูแล้ว การทำสมาธิอย่างต่อเนื่องทั้งวันทั้งคืนและการดูดซับพลังชีวิตในธรรมชาติโดยมิหยุดหย่อนในช่วงเวลาสองปีมานี้ ถึงแม้จะเป็นจิ๋งจิ่วก็รู้สึกเบื่อหน่ายอยู่เหมือนกัน
อาจารย์หลี่ว์ไม่เชื่อเรื่องนี้ เขาขยับความคิดเคลื่อนจิตจำแนกแห่งกระบี่ให้ไปปกคลุมร่างกายของจิ๋งจิ่วเอาไว้ และเตรียมพร้อม จะใช้กฎสำนักมาสั่งสอนจิ๋งจิ่วหนักๆ สักครั้งทันทีที่เปิดโปงคำโกหกของเขาได้
ในเวลานี้เขารู้สึกโกรธขึ้นมาจริงๆ แล้ว
……
……
เสียงเพล้งดังขึ้น
แก้วชาตกลงบนพื้น แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ
น้ำชาหกเต็มพื้น ไอน้ำร้อนลอยฟุ้งขึ้นมาไม่หยุด คล้ายควันสีขาวที่ลอยขึ้นมาจากศีรษะของเหล่าศิษย์ที่กำลังฝึกฝนอย่างขยันขันแข็งอยู่ในป่า
อาจารย์หลี่ว์มองจิ๋งจิ่ว ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกตกตะลึงและเหลือเชื่อ
ภายในหอกระบี่เงียบงัน
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
อาจารย์หลี่ว์รู้สึกสับสน จากนั้นกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือเล็กน้อยว่า “ข้าไม่ได้ดูผิดใช่ไหม?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ท่านไม่ได้ดูผิด”
ทั้งคู่นิ่งเงียบเป็นเวลาครู่ใหญ่
น้ำชาบนพื้นค่อยๆ เย็นลง ไม่ได้มีควันขาวลอยออกมาอีก
ในที่สุดอาจารย์หลี่ว์ก็ใจเย็นลง แต่สายตาที่มองดูจิ๋งจิ่วยังคงคล้ายเหมือนกำลังมองดูเทพเซียน ในคำพูดมีความรู้สึกขอโทษและเสียใจแฝงเอาไว้อย่างชัดเจน “ที่แท้...ข้าดูผิดไปเอง”
จิ๋งจิ่วตบไหล่ของเขา กล่าวว่า “นี่ไม่ใช่ความผิดของท่าน”
……
……
ลำแสงกระบี่สายหนึ่งส่องสว่างไปทั่วทั้งที่ราบริมผา สายลมฤดูใบไม้ผลิอันอบอุ่นแปรเปลี่ยนเป็นเยือกเย็น
อาจารย์เซียนจากยอดเขาซีไหลขี่กระบี่บินมาถึง
เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้ เหล่าศิษย์พากันหยุดฝึกฝน แล้วไปรวมตัวกันอยู่หน้าหอกระบี่
ทุกคนต่างเดาได้ จะต้องมีลูกศิษย์ที่เข้ารับการทดสอบเป็นศิษย์ในสำนักอย่างแน่นอน ต่างคนต่างรู้สึกตื่นเต้น
ใครจะกลายเป็นศิษย์ในสำนักคนที่สองของศาลาหนานซงต่อจากหลิ่วสือซุ่ย?
มีคนคิดว่าน่าจะเป็นศิษย์พี่หยวนจากจังหวัดเล่อหลาง มีคนเดาว่าอาจจะเป็นศิษย์น้องอวี้ซานที่มีพรสวรรค์ยอดเยี่ยม
ลูกศิษย์หลายคนคิดว่าคนๆ นั้นน่าจะเป็นเซวียหย่งเกออย่างแน่นอน
แต่หลังจากนั้นเหล่าลูกศิษย์ก็พบว่าทั้งสามคนที่พวกเขาพูดถึงล้วนแต่ยังอยู่ข้างกาย มิได้อยู่ในหอกระบี่
สีหน้าเซวียหย่งเกอคร่ำเคร่ง เขาอยู่ห่างจากสภาวะรักษาจิตบริบูรณ์อีกไม่ไกล เดิมคิดว่าตัวเองจะกลายเป็นคนที่สองของศาลาหนานซงต่อจากหลิ่วสือซุ่ย ใครจะไปคิดถึงว่าจะถูกคนอื่นชิงตัดหน้าไปก่อน
เขาจับจ้องไปที่ปากทางเข้าหอกระบี่ ในใจครุ่นคิดอย่างแค้นใจว่าเป็นผู้ใดกันแน่ที่ปกปิดได้มิดชิดถึงเพียงนี้ มิได้มีวี่แววให้เห็นเลยแม้แต่น้อย
ลมโชยผ่านชุดสีขาว ภายใต้การนำของอาจารย์หลี่ว์ จิ๋งจิ่วเดินเข้าไปในหอกระบี่
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ทุกคนพากันตกตะลึงจนมิอาจกล่าววาจาได้
พวกเขารู้ว่าจิ๋งจิ่วชาญฉลาด ปัญญาเป็นเลิศ แต่ก็รู้ด้วยว่าคนผู้นี้มิแสวงหาความก้าวหน้า เกียจคร้านผิดวิสัย ไม่มีใครเคยเห็นเขาลุกขึ้นมาฝึกฝนเลยแม้แต่ครั้งเดียว
แต่คนแบบนี้กลับสามารถบรรลุสภาวะขั้นรักษาจิตได้จนบริบูรณ์อย่างนั้นหรือ? คนแบบนี้มีสิทธิ์เข้าร่วมการทดสอบเป็นศิษย์ในสำนักอย่างนั้นหรือ?
สีหน้าเซวียหย่งเกอดูแย่ยิ่งนัก
หากเป็นศิษย์นอกสำนักคนอื่นที่บังเอิญโชคดีชิงนำหน้าเขาไปก้าวหนึ่ง แม้นเขาจะรู้สึกโกรธ แต่เขาก็สามารถยอมรับความจริงนี้ได้
แต่คนผู้นั้นกลับเป็นจิ๋งจิ่วที่เขาดูแคลนมากที่สุด?
“เป็นไปได้อย่างไร!”
เขาพูดอย่างโกรธแค้น “ทะเลวิญญาณของมันจะเต็มได้อย่างไร? อาจารย์หลี่ว์ตรวจสอบดีแล้วหรือเปล่า?”
...................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 17 มิใช่ความหนาวเหน็บที่เกิดขึ้นในวันเดียว
“น่าขันสิ้นดี ผู้ใดจะเข้าทดสอบเป็นศิษย์ในสำนักก็ได้อย่างนั้นหรือ?”
เซวียหย่งเกอเปิดประเด็น ลูกศิษย์บางคนก็ตะโกนสำทับขึ้นมา
เมื่อศิษย์น้องอวี้ซานพบว่าวันนี้มีคนแย่งทดสอบเข้าเป็นศิษย์ในสำนักก่อนตน เดิมรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่เมื่อนางเห็นว่าคนผู้นั้นคือจิ๋งจิ่ว ความรู้สึกผิดหวังทั้งหมดแปรเปลี่ยนเป็นประหลาดใจและยินดี
“ทำไมจะมิได้เล่า? ความสามารถของศิษย์น้องจิ๋งเป็นอย่างไร มีผู้ใดในศาลาหนานซงมิรู้บ้าง? ข้าว่าพวกเจ้าก็เพียงแต่ริษยาเท่านั้น” นางมองเหล่าลูกศิษย์ที่มีเซวียหย่งเกอเป็นผู้นำ แค่นหัวเราะกล่าวว่า “เป็นเพราะปกติเยาะเย้ยศิษย์น้องเอาไว้บ่อยครั้ง เวลานี้เลยรู้สึกอับอายใช่หรือไม่?”
ในช่วงเวลาสองปีที่อยู่ในศาลาหนานซง บางครั้งคราวจิ๋งจิ่วจะช่วยศิษย์ร่วมสำนักเหล่านี้ไขปัญหาข้อข้องใจ แม้นจำนวนครั้งไม่เยอะ แต่สำหรับผู้ที่มิเคยสัมผัสกับการบำเพ็ญเพียรมาก่อนกลับเป็นการช่วยเหลือที่สำคัญยิ่ง ศิษย์บางคนเลือกที่จะลืมการช่วยเหลือเหล่านี้และมองจิ๋งจิ่วเป็นคนแปลกหน้า ศิษย์บางคนเคยได้รับการช่วยเหลือ แต่กลับเยาะเย้ยถากถางจิ๋งจิ่ว ทว่าสุดท้ายแล้วก็ยังมีหลายคนที่รู้สึกขอบคุณ พวกเขายืนอยู่ฝั่งศิษย์น้องอวี้ซาน กล่าวต่อว่าเซวียหย่งเกอแลศิษย์เหล่านั้นจนพูดไม่ออก ทั้งยังส่งเสียงโห่ร้องให้กำลังใจจิ๋งจิ่วที่เดินเข้าไปในหอกระบี่
……
……
“ข้านึกว่าเขาจะมนุษย์สัมพันธ์แย่เสียอีก”
ครั้นได้ยินเสียงโห่ร้องที่ดังมาจากด้านนอกหอกระบี่ หมิงกั๋วซิ่งรู้สึกแปลกใจ
อาจารย์เซียนที่มาจากยอดเขาซีไหลผู้นั้นยิ้มกริ่ม กล่าวว่า “อันที่จริงก็เป็นคนที่มีชื่อเสียงเหมือนกัน”
ครั้นกล่าวจบ ทั้งสองคนพลันมองไปทางประตูห้องที่ปิดแน่น
พวกเขาใคร่รู้ว่าสุดท้ายแล้วจิ๋งจิ่วจะผ่านการทดสอบเป็นศิษย์ในสำนักหรือไม่ ความกังวลใจนี้ยังมากกว่าเมื่อครั้งที่หลิ่วสือซุ่ยทำการทดสอบเมื่อหนึ่งปีก่อนเสียอีก
ศิษย์นอกสำนักของศาลาหนานซงกลุ่มนี้มีชื่อเสียงไปทั่วทั้งเก้ายอดเขา
ผู้ที่มีชื่อเสียงมากที่สุดย่อมต้องเป็นหลิ่วสือซุ่ยที่เป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด จากนั้นก็เป็นจิ๋งจิ่ว มิว่าใครต่างก็ทราบว่าสำนักชิงซานมีบุรุษชุดขาวรูปงามผู้หนึ่งเข้ามาเป็นศิษย์ กระทั่งศิษย์ผู้หญิงจากยอดเขาชิงหรงยังหาเหตุผลมาเยือนศาลาหนานซงอยู่หลายครา ด้วยคิดอยากเห็นว่าเขาหน้าตาเป็นอย่างไรกันแน่
เพียงแต่จิ๋งจิ่วเอาแต่อยู่ในที่พักของตน ศิษย์หญิงจากยอดเขาชิงหรงเหล่านั้นจึงได้แต่ต้องกลับไปด้วยความผิดหวัง
หากเพียงแต่เกิดมารูปงาม คงไม่ทำให้จิ๋งจิ่วมีชื่อเสียงถึงเพียงนี้ สิ่งสำคัญคือเขาเกียจคร้านอย่างยิ่ง...
ความแตกต่างเช่นนี้ ช่างเหมาะจะกลายเป็นประเด็นให้พูดคุยเสียจริง
ก็เหมือนกับที่หมิงกั๋วซิ่งกล่าวมา และก็เป็นเพราะสองข้อนี้ หลายคนจึงคิดว่ามนุษย์สัมพันธ์ของจิ๋งจิ่วน่าจะแย่ยิ่งนัก
------- ไม่แสวงหาความก้าวหน้าทำให้คนดูถูก เกิดมารูปงามกลับทำให้คนอิจฉาริษยาได้ง่าย
ใครจะไปคาดคิด ตอนนี้จิ๋งจิ่วมิเพียงแต่จะบรรลุขั้นรักษาจิตบริบูรณ์ แต่เขายังมีสหายร่วมสำนักที่ยืนอยู่ข้างเดียวกับเขามากมายขนาดนี้ด้วย
ทันใดนั้นเอง เสียงกระบี่ที่ชัดเจนเสียงหนึ่งดังออกมาจากในประตูห้องที่ปิดแน่น ก่อนจะแผ่กระจายออกไปทุกทิศทุกทางรอบที่ราบริมผา
หมิงกั๋วซิ่งและอาจารย์เซียนจากยอดเขาซีไหลสบตากัน ใบหน้าเผยให้เห็นรอยยิ้ม
เสียงกระบี่นี้เมื่อเทียบกับเสียงกระบี่ที่เกิดขึ้นจากฝีมือของหลิ่วสือซุ่ยแล้วยังต่างกันมาก แต่ก็ถือว่าดังชัดเจน
บริเวณด้านหน้าประตูหอกระบี่ อาจารย์หลี่ว์เองก็ได้ยินเสียงกระบี่นี้เช่นกัน ร่างกายเขาพลันผ่อนคลาย สีหน้าเผยให้เห็นความรู้สึกทอดถอนใจ
ภายในห้องเงียบสงบ จิ๋งจิ่วเก็บสายตาที่มองไปยังหน่อกระบี่สีดำกลับมา จากนั้นหมุนตัวเดินออกไปนอกห้อง
นอกจากตัวเขาแล้ว ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเขาไม่ได้เอามือวางไว้บนหน่อกระบี่เลย ทั้งยังไม่ได้เดินปราณก่อกำเนิดทั้งหมดด้วย
หากเขาทำเหมือนอย่างศิษย์ธรรมดาคนอื่นที่เข้าร่วมการทดสอบเป็นศิษย์ในสำนัก หน่อกระบี่คงถูกเขาหลอมจนกลายเป็นก้อนเหล็กแน่
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาเพียงแต่เหลือบมองดูหน่อกระบี่เท่านั้น
……
……
ประตูหอกระบี่เปิดออก อาจารย์หลี่ว์พาจิ๋งจิ่วเดินออกมา สายตามองดูเหล่าลูกศิษย์ที่มีสีหน้าแตกต่างกันไป พลางยิ้มออกมา
เสียงโห่ร้องแสดงความยินดีดังขึ้น ทั้งยังคล้ายได้ยินเสียงถอนใจและถ่มน้ำลายดังแทรกขึ้นมาด้วย
เมื่อเห็นเหล่าศิษย์ร่วมสำนักที่ก้าวเข้ามาแสดงความยินดี จิ๋งจิ่วตอบรับน้ำใจอย่างเงียบๆ ทว่ากลับรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
เขาจำได้ว่าตนมิได้พูดคุยปราศรัยอะไรกับคนเหล่านี้นัก ทั้งยังไม่ได้รู้สึกมีมิตรภาพอันใดด้วย กระทั่งชื่ออีกฝ่ายก็ยังจำได้เพียงสองสามคนเท่านั้น
เด็กหญิงที่รวบผมขึ้นไปคนนั้นชื่ออวี้ซานหรือจินซานนะ?
เมื่อกลับมาที่พัก สายตากวาดมองไปรอบด้าน เขานิ่งเงียบเพียงครู่ ก่อนจะเดินจากไป มิได้มีความอาลัยอาวรณ์ใดๆ หลงเหลืออยู่
เก้าอี้ไม้ไผ่ตัวนั้นและจานทรายก็หายไปด้วย
……
……
หมู่ยอดเขาชิงซานเร้นกายอยู่ในหมู่เมฆตลอดทั้งปี ครั้นมาถึงยอดเขาทั้งเก้าที่ร่ำลือกัน เมฆหมอกถึงจะจางลงไปไม่น้อย
ตลอดทั้งปีชั้นเมฆบนยอดเขาเทียนกวงกลับไม่สลายหายไปไหน เพียงแต่เมื่อเทียบกับมวลเมฆที่ม้วนตัวไปมาบนยอดเขาอวิ๋นสิงแล้วยังถือว่าเบาบางกว่ามาก
บนพื้นหน้าผาบนยอดเขามีหมอกสีขาวไหลเอื่อยราวกับทะเลหมอก ประตูหินโบราณและอาคารขนาดใหญ่ปรากฏกายตะคุ่มๆ อยู่ไกลๆ ดูคล้ายดินแดนแห่งเซียน
ฟิ้วๆๆๆๆ เสียงแหวกอากาศดังขึ้น แสงกระบี่ส่องสว่างบนยอดผา ทะเลหมอกก่อเกิดเกลียวคลื่น จากนั้นจึงค่อยๆ สงบลง
กระบี่บินห้าเล่มลอยค้างอยู่เหนือทะเลหมอกอย่างเงียบๆ รูปร่างของกระบี่บินเหล่านี้ บางเล่มเก่าแก่เรียบง่าย แต่แฝงไว้ด้วยความเยือกเย็น บางเล่มคมกระบี่กระจายตัวไปรอบๆ ความรู้สึกกดดันอย่างที่ยากบรรยายได้แผ่กระจายออกมา
กระบี่สามฉื่อ!
กระบี่สุญตา!
กระบี่พิณอำไพ!
กระบี่สุริยันหวนกลับ!
กระบี่กาลนาน!
กระบี่ของเจ้ายอดเขาในสำนักชิงซาน มาอยู่ที่นี่ห้าเล่มจากทั้งหมดเก้าเล่ม
กระบี่แบกสวรรค์ของยอดเขาเทียนกวงยังคงเป็นกระบี่ของเจ้าสำนัก มิเผยตัวง่ายๆ
กระบี่มิคำนึงแห่งยอดเขาเสินม่อได้ติดตามปรมาจารย์อาจิ่งหยางไปยังอีกโลกหนึ่งแล้ว
ส่วนกระบี่ไร้อัตตาแห่งยอดเขาเหลี่ยงว่างก็หายสาบสูญไปเป็นเวลาหลายปีแล้ว อีกทั้งยอดเขาแห่งนั้นยังเป็นสถานที่ิที่ศิษย์หนุ่มสาวใช้ฝึกฝนใจแห่งกระบี่ มักจะไม่ข้องเกี่ยวกับเรื่องราวในสำนักชิงซาน
แต่เหตุใดกระบี่น้ำขึ้นแห่งยอดเขาปี้หูถึงไม่ปรากฏตัว? หรือยอดเขาที่อยู่ในอันดับเจ็ดแห่งนี้จะเกิดเรื่องอะไรขึ้น?
ยอดผาเงียบสงบ สำหรับเรื่องที่กระบี่น้ำขึ้นไม่ปรากฏกาย มิมีผู้ใดเอ่ยถาม
เสียงที่ฟังดูชราเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากในกระบี่สามฉื่อ
บางทีอาจเนื่องด้วยรูปร่างของกระบี่ของเจ้าแห่งยอดเขาซั่งเต๋อเล่มนี้เป็นเหลี่ยมเป็นมุม เสียงนี้จึงฟังดูไม่กลมมน
เจ้าของเสียงนี้คือหยวนฉีจิงผู้เป็นเจ้าแห่งยอดเขาซั่งเต๋อ และยังเป็นกฎแห่งกระบี่ของชิงซาน ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดและเยือกเย็น
“วันก่อนหนังสือปูนบำเหน็จและการทำโทษได้ถูกส่งไปยังทุกยอดเขาแล้ว หากไร้ข้อสงสัย วันนี้จะได้ตกลงกัน”
เจ้าสำนักมิปรากฏกาย คนที่มีตำแหน่งสูงสุดในชิงซานจักเป็นหยวนฉีจิง อีกทั้งเขากุมอำนาจสำคัญเอาไว้ในมือ นิสัยสันโดษและเยือกเย็น จึงมีน้อยคนนักที่จะคัดค้านความเห็นของเขา
วันนี้เองก็เช่นเดียวกัน เสียงหลายเสียงดังออกมาจากในกระบี่สามสี่เล่มนั้น “ไร้ข้อสงสัย”
ในกระบี่...มีเสียงที่นุ่มนวลน่าฟังดังขึ้นมา คาดว่าน่าจะเป็นเจ้าแห่งยอดเขาชิงหรง
“อีกไม่ช้าศาลาหนานซงจะมีศิษย์หลายคนที่เข้ามาเป็นศิษย์ในสำนัก แล้วยังมีอัจฉริยะอย่างหลิ่วสือซุ่ยอีก ศิษย์หลานหลี่ว์ถือว่าทำความดีความชอบให้แก่สำนักอย่างใหญ่หลวง เราควรจะมอบรางวัลให้แก่เขามากเสียหน่อย”
ในกระบี่สามฉื่อไม่มีเสียงดังขึ้นมา หยวนฉีจิงยอมรับในข้อเสนอแนะของเจ้าแห่งยอดเขาชิงหรง
ในจุดนี้มิได้เหนือความคาดหมายของแต่ละยอดเขา เนื่องเพราะทุกคนต่างทราบว่าอาจารหลี่ว์แห่งศาลาหนานซงเป็นศิษย์สายตรงของเขา
เสียงของเจ้าแห่งยอดเขาอวิ๋นสิงดังออกมาจากในกระบี่สุญตา “นับแต่ปรมาจารย์อาบรรลุกลายเป็นเซียน ชื่อเสียงของสำนักเราก็ขจรขจายยิ่งกว่าแต่ก่อน คาดว่าในเวลาสิบกว่าปีคงมิมีผู้ใดกล้าก่อกวน ทุกครั้งที่คิดถึงว่าภายหน้าต้องประมือกับเผ่าหมิง และยอดฝีมือจากเจาเกอในงานชุมนุมเหมยฮุ่ยเหล่านั้น อีกทั้งต้องเจอกับสัตว์ประหลาดกินน้ำแข็งเหล่านั้น ข้าก็รู้สึกเป็นกังวลใจขึ้นมา โชคดีที่หลังจากศิษย์หลานจัวแล้วยังมีล่าเยวี่ย แล้วตอนนี้ยังมีสือซุ่ยอีก นี่ทำให้ข้ารู้สึกวางใจขึ้นมาก”
เจ้ายอดเขาชิงหรงกล่าว “ศิษย์หลานจัวกำลังเก็บตัว ล่าเยวี่ยกำลังฝึกหนักอยู่บนยอดเขาของท่าน เพียงแต่หลิ่วสือซุ่ยยังเด็กเกินไป ถ้ายังไงเราเรียกเขาขึ้นยอดเขาก่อนดีหรือไม่?”
เสียงหยวนฉีจิงดังขึ้นอีกครา ยังคงเป็นเสียงที่เยือกเย็นอยู่ “ข้ากำลังครุ่นคิดว่าหลิ่วสือซุ่ยนั้นใช่เมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดจริงหรือไม่ ตอนที่เจ้าล่าเยวี่ยถือกำเนิดในเมืองเจาเกอนั้นมีคนของสำนักเราคอยตามอยู่ข้างกายตลอด จึงรู้สถานการณ์ของนางเป็นอย่างดี ทว่าหลิ่วสือซุ่ยผู้นี้ล่ะ?”
น้ำเสียงของเจ้าแห่งยอดเขาชิงหรงเยือกเย็นขึ้นกว่าเดิม กล่าวว่า “ศิษย์พี่มิต้องกังวล ข้าได้ตรวจสอบดูหลิ่วสือซุ่ยด้วยตัวข้าเอง ไม่มีปัญหา”
นี่จึงทำให้หยวนฉีจิงทราบว่านางเคยไปดูหลิ่วสือซุ่ยมาแล้ว หลังนิ่งเงียบไปครู่จึงถามว่า “เมื่อไร?”
เจ้ายอดเขาชิงหรงกล่าว “หนึ่งปีก่อน”
ตามหลักแล้ว เมื่อเจ้ายอดเขาชิงหรงเคยตรวจสอบแล้ว ทั้งยังมีเจตนาปกป้องชัดเจนเพียงนี้ หยวนฉีจิงก็ควรจะรามือแต่เพียงเท่านี้ ทว่าเขายังคงกล่าวต่อไปว่า “ข้าเองก็เคยตรวจสอบเด็กคนนี้เหมือนกัน ก่อนเข้าสำนักเขาเคยเรียนเคล็ดการหายใจที่หาได้ยากอย่างหนึ่งมา ข้านึกสงสัยว่าเขาจะเป็นสายลับ เราควรตรวจสอบให้รัดกุมยิ่งขึ้น”
น้ำเสียงของเจ้ายอดเขาชิงหรงกลับมิปรวนแปร กล่าวอย่างราบเรียบว่า “ในเมื่อท่านตรวจสอบแล้ว เช่นนั้นก็น่าจะทราบว่าเขามิใช่สายลับอย่างแน่นอน”
กระบี่สามเล่มที่เหลือยังคงนิ่งเงียบ แต่เจ้ายอดเขาสามยอดที่เหลือที่แอบซ่อนตัวอยู่ด้านหลังกระบี่ ซึ่งอาจอยู่ห่างออกไปหลายสิบลี้กลับได้ยินคำพูดนี้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง ครั้นได้ยินความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของเจ้ายอดเขาชิงหรง ก็ทราบว่าการสนทนาวันนี้คงพอแต่เพียงเท่านี้
เป็นไปดังคาด หลังเจ้ายอดเขาชิงหรงกล่าวจบ หยวนฉีจิงก็มิได้ว่ากระไรอีก
แต่เจ้ายอดเขาชิงหรงเองก็มิได้ดึงดันจะเรียกตัวหลิ่วสือซุ่ยเข้ามายังยอดเขาทั้งเก้าก่อนเวลา
จากนั้นเพียงครู่ กระบี่บินห้าสายสลายตัวคนละทิศละทาง ทะเลหมอกบนยอดเขากลับคืนสู่ความสงบ ราวกับมิเคยมีเรื่องใดเกิดขึ้นมาก่อน
……
……
บนยอดเขาซั่งเต๋อหนาวเหน็บ โดยเฉพาะหลังจากลำแสงกระบี่นั้นบินกลับเข้าไปในโพรงหิน อุณหภูมิพลันลดต่ำอย่างฉับพลัน บนผนังหินมีน้ำค้างแข็งเกาะในพริบตา
ยอดเขาแห่งนี้รับผิดชอบตรวจตราทั่วทั้งสำนักชิงซาน กระบี่หลักนามสามฉื่อ
ที่มาของนามกระบี่นี้มิได้มาจาก ‘สามฉื่อเหนือศีรษะมีเทพปกปักษ์’ หากแต่มาจาก ‘น้ำแข็งหนาสามฉื่อ มิได้เกิดขึ้นในวันเดียว’
ในส่วนลึกของถ้ำ ชายชราผู้หนึ่งมองดูน้ำค้างแข็งที่เกาะอยู่บนผนัง นิ่งเงียบมิพูดจา
หยวนฉีจิงเจ้าแห่งยอดเขาซั่งเต๋อ ผู้ควบคุมกฎแห่งกระบี่ สถานะแลอำนาจในชิงซานเป็นรองเพียงเจ้าสำนัก นิสัยเย็นชา เป็นที่เกรงกลัวของเหล่าลูกศิษย์มาโดยตลอด
“ดูเหมือนลูกศิษย์นามหลิ่วสือซุ่ยผู้นั้น จะเป็นคนที่ยอดเขาใดยอดเขาหนึ่งเลือกไว้ล่วงหน้าแล้ว”
ผู้ที่กล่าวคืออาจารย์กระบี่วัยกลางคนนามฉือเยี่ยน เป็นศิษย์น้องที่อยู่ยอดเขาเดียวกับหยวนฉีจิง ดูเหมือนเขาจะได้ยินการสนทนาครั้งนี้ทั้งหมด
ลึกลงไปในดวงตาของหยวนฉีจิงมีความเยือกเย็นและเด็ดขาดสว่างวาบขึ้นมา
หลายปีมานี้ เรื่องราวแบบนี้ในสำนักชิงซานนับวันจะยิ่งมีมากขึ้นเรื่อยๆ เพื่อให้มั่นใจว่าการสืบทอดจะไม่ขาดช่วง ทั้งยังสามารถสร้างชื่อเสียงให้ขจรขจาย แต่ละยอดเขาจึงมักเตรียมการไว้ก่อนล่วงหน้า คอยหาลูกศิษย์ที่มีพรสวรรค์และให้การช่วยเหลือ หรือบางครั้งก็แอบถ่ายทอดเคล็ดวิชาให้ เมื่อมีความสัมพันธ์ล่วงหน้าเช่นนี้ ในงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนในภายภาคหน้าก็จะชิงคนได้ง่าย
ศิษย์หลานอัจฉริยะแซ่จัวที่เก็บตัวบำเพ็ญเพียรอยู่บนยอดเขาเทียนกวงในเวลานี้ก็ได้รับแผ่นป้ายหยกมาจากเจ้าสำนักตั้งแต่อายุหกขวบแล้ว
เหล่าศิษย์หนุ่มสาวที่อยู่บนยอดเขาเหลี่ยงว่างก็ได้รับการติดต่อจากยอดเขาแต่ละยอดเอาไว้ก่อนที่จะผ่านประตูเข้าสู่สำนัก ส่วนเจ้าล่าเยวี่ยนั้นถูกคนของสำนักชิงซานคอยคุ้มครองปกป้องตั้งแต่ยังมิลืมตาดูโลก กระทั่งอายุสิบสองปีจึงถูกพาตัวเข้าสำนัก เพียงแต่มีอยู่ปัญหาหนึ่ง นั่นคือจนถึงตอนนี้ก็ยังมิมีผู้ได้ล่วงรู้ว่าเจ้าล่าเยวี่ยถูกยอดเขาไหนพบตัวเข้า บางทีปริศนานี้คงต้องรอให้ถึงงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนที่จะจัดขึ้นในอีกหนึ่งปีหลังจากนี้ถึงจะคลี่คลาย
แต่แน่นอน เนื่องเพราะกฎเกณฑ์ของสำนักชิงซาน มาตรแม้นเตรียมตัวไว้ล่วงหน้า ยอดเขาแต่ละยอดก็มิแน่ว่าจะชิงตัวศิษย์ที่ตนหมายปองไว้ได้ แต่ถึงอย่างไรมันก็ย่อมต้องดีกว่าการไม่เตรียมตัวไว้เลย
คำพูดที่ฉือเยี่ยนกล่าวมาก็ตั้งอยู่บนการวิเคราะห์นี้ เพียงแต่เขายังรู้สึกสงสัยใคร่รู้ เหตุใดหลังจากเจ้ายอดเขาชิงหรงกล่าวเช่นนั้น ศิษย์พี่ถึงมิกล่าวกระไร หรือศิษย์พี่รู้อยู่แล้วว่าเคล็ดการหายใจที่ศิษย์นามหลิ่วสือซุ่ยผู้นั้นฝึกมาล่วงหน้าคือเคล็ดการหายใจอะไร?
“เคล็ดลมหายใจประตูหยก”
น้ำเสียงของหยวนฉีจิงเยือกเย็นยิ่ง คล้ายกำลังอยู่ในพายุหิมะก็มิปาน
ฉือเยี่ยนได้ยินพลันตกใจเล็กน้อย ในใจครุ่นคิดที่แท้หลิ่วสือซุ่ยคือคนที่เจ้าสำนักเลือกไว้ มิน่าเจ้าแห่งยอดเขาชิงหรงจึงมิได้กล่าวออกมา ส่วนศิษย์พี่เองก็มิได้ว่ากระไร
ครุ่นคิดถึงตรงนี้ เขารู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ทั้งยังแอบรู้สึกโกรธเคือง
ดูเหมือนในงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนหลังจากนี้อีกหนึ่งปี ไม่ว่าจะเป็นศิษย์พี่หรือตนเองก็คงหมดหนทางที่จะชิงตัวหลิ่วสือซุ่ยมาแล้ว
แม้นในสำนักชิงซาน สถานะของยอดเขาซั่งเต๋อจะพิเศษเพียงใด แต่จะให้ไปเทียบกับยอดเขาเทียนกวงของเจ้าสำนักได้อย่างไร
“มีศิษย์หลานจัวแล้ว ศิษย์ครึ่งหนึ่งบนยอดเขาเหลี่ยงว่างก็ล้วนแต่เป็นศิษย์ของเขา เวลานี้ยังจะเอาหลิ่วสือซุ่ยอีก...”
ฉือเยี่ยนถอนหายใจ กล่าวว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดอีกคนหนึ่ง ไม่ว่าอย่างไรพวกเราก็มิอาจปล่อยให้หลุดมือไปได้”
แม้นจะกล่าวเช่นนี้ แต่เขากลับไม่มีความมั่นใจ หากมองไปในทุกๆ ยอดเขาของชิงซาน มีผู้ใดบ้างไม่ต้องการตัวเจ้าล่าเยวี่ยมาเป็นผู้สืบทอด?
เขาครุ่นคิดถึงเรื่องๆ หนึ่ง กล่าวว่า “ในช่วงสองปีมานี้ ศิษย์หลานหลี่ว์ที่ศาลาหนานซงนั้นไม่เลวเลยทีเดียว ได้ยินว่ามีศิษย์อีกคนหนึ่งผ่านการทดสอบเป็นศิษย์ในสำนัก ให้ข้าไปตรวจสอบดูสักหน่อยหรือไม่?”
หยวนฉีจิงกล่าวสีหน้าราบเรียบ “ชื่ออะไร?”
ฉือเยี่ยนกล่าว “จิ๋งจิ่ว”
หยวนฉีจิงส่งเสียงเหอะ กล่าวว่า “เจ้าคนขี้เกียจนั่นรึ?”
....................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 18 หนึ่งไม่สอง
ฉือเยี่ยนยิ้มเจื่อน เขาทราบดีว่าศิษย์พี่ชิงชังคนแบบไหนมากที่สุด กาลก่อนต่อให้กล่าวถึงปรมาจารย์อา สีหน้าเขาก็มิได้ดีเท่าไร เหตุนี้จึ่งรีบเปลี่ยนหัวข้อพูดคุย กล่าวว่า “เดิมข้าคิดว่าวันนี้แต่จะยอดเขาจะไถ่ถามถึงเรื่องยอดเขาปี้หูเสียอีก”
หยวนฉีจิงยิ้มเยือกเย็นกล่าวว่า “ศิษย์น้องเจ้าสำนักมิให้ถาม ผู้ใดกล้าถาม?”
ฉือเยี่ยนกล่าวอย่างไม่สบายใจ “ต่อให้มิถาม อย่างไรก็น่าจะมีคำตอบให้”
หยวนฉีจิงกล่าว “ก็บอกไปว่าศิษย์น้องเหลยถูกปู้เหล่าหลินและเผ่าหมิงร่วมมือกันลอบโจมตีที่เมืองเจาเกอ ได้รับบาดเจ็บ กำลังรักษาตัวอยู่”
ฉือเยี่ยนพยักหน้า มิกล่าวกระไร
เขาย่อมต้องรู้ว่านี่มิใช่ความจริง
เหลยพั่วอวิ๋น เจ้าแห่งยอดเขาปี้หูเสียสติไปเสียแล้ว
ในตอนที่เขาถูกส่งตัวจากยอดเขาเทียนกวงมายังยอดเขาซั่งเต๋อ เขาก็สติวิปลาสไปแล้ว
หยวนฉีจิงเดินไปยังส่วนที่ลึกสุดของถ้ำ มายืนอยู่หน้าบ่อน้ำ
ปลายยอดเขาซั่งเต๋ออยู่ห่างจากพื้นดินมิรู้กี่พันจ้าง แม้นในผนังถ้ำจะมีน้ำอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีทางที่จะตักขึ้นมาใช้ได้
แต่ที่นี่กลับมีบ่อน้ำ ช่างเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดเสียจริง
ปากบ่อดำมืด มิรู้ลึกเท่าไร
ทั่วทั้งสำนักชิงซาน มีเพียงเหล่าบุคคลสำคัญที่แท้จริงจึงจะรู้ว่าบ่อน้ำลึกแห่งนี้เชื่อมต่อไปยังคุกกระบี่ที่อยู่ใต้ดิน
ในคุกกระบี่แห่งนั้นคุมขังปีศาจที่ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่อยากเผชิญหน้า แล้วก็ยังมีเหล่าผู้ทรยศ
เสียงร้องโหยหวนเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากใต้บ่อน้ำอันมืดมิด
ต้นเสียงนั้นน่าจะอยู่ห่างไกลอย่างยิ่ง ฟังดูเลือนราง แต่ความโกรธแค้นและความคุ้มคลั่งที่แอบซ่อนอยู่ในเสียงนั้นกลับชัดเจนเป็นอย่างยิ่ง
“ต่อให้ไม่มีหนึ่ง อย่างนั้นสองเล่า!”
เสียงตะโกนนั้นซ่อนเร้นไว้ด้วยความคับแค้นใจ ราวกับเสียงร่ำไห้ของภูตผีก็มิปาน ทำเอาผู้ที่ได้ยินรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา
ฉือเยี่ยนบรรลุขั้นคเนจรมาหลายปี เรียกได้ว่าเป็นเซียนกระบี่ แต่เมื่อได้ยินเสียงร้องโหยหวนนี้ สีหน้าก็ยังแปรเปลี่ยนเป็นขาวซีด
อาจเป็นเพราะเมื่อไม่นานก่อนหน้านี้ คนวิกลจริตที่อยู่ในส่วนลึกที่สุดของคุกกระบี่ผู้นี้ยังคงเป็นเจ้าแห่งยอดเขาปี้หูซึ่งมีสถานะสูงส่งยิ่งในสำนักชิงซานกระมัง?
เขากล่าวถามว่า “เราควรทำอย่างไรดี? จะขังศิษย์พี่เหลยเอาไว้เช่นนี้ไปตลอดก็คงมิได้ เขาเอาแต่ตะโกนประโยคนั้น แล้วก็มิรู้ว่าหมายถึงอะไร และจะไปตรวจสอบอย่างไร?”
“เหตุใดจึงขังเอาไว้ตลอดมิได้? ไม่ว่าเขาจะวิปลาสด้วยเหตุใด แล้วก็ไม่ว่าตอนที่เขาลงมือจะเสียสติจริงหรือไม่ แต่เมื่อกล้าเหิมเกริมต่อหน้าเจ้าสำนัก เช่นนั้นก็มีเหตุผลให้ถูกคุมขัง”
หยวนฉีจิงมองดูก้นบ่อ เมื่อได้ยินเสียงตะโกนโหยหวนนั้น สีหน้าเปลี่ยนเป็นดูแย่ยิ่งนัก
“ไม่มีหนึ่ง สองเล่า!”
“ไม่มีหนึ่ง สองเล่า!”
ฉือเยี่ยนฟังประโยคนี้ไม่เข้าใจ
ทั่วทั้งชิงซานมีเพียงไม่กี่คนที่เข้าใจประโยคนี้
เขาฟังเข้าใจ
เขายังรู้ด้วยว่า อาจเป็นเพราะประโยคนี้ เหลยพั่วอวิ๋นถึงได้เสียสติ
แต่ถ้าหากเจ้าสำนักทำให้เขาเสียสติ ไฉนจึงไม่ปล่อยให้เขาตายไปเสีย? คนตายต่างหากจึงจะไม่มีวันพูด ไม่ว่าจะเป็นความจริงหรือคำพูดเลอะเลือน
เหตุใดเจ้าสำนักถึงยังส่งเขามาที่ยอดเขาซั่งเต๋อ? เป็นเพราะเห็นใจ? หรือว่า....
เจ้าคิดจะใช้เจ้าบ้านี่มาหยั่งเชิงอะไรข้าอย่างนั้นหรือ?
……
……
จิ๋งจิ่วลูบสร้อยข้อมือที่ร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย สองเท้าก้าวเดินเข้าไปในหอเล็กๆ หลังนั้น
หอเล็กหลังนี้ตั้งอยู่ด้านหลังศาลาหนานซง เมื่อเดินไปตามทางภูเขาเจ็ดลี้ จู่ๆ มันก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ราวกับม่านพลังสายหนึ่งที่ขวางกั้นระหว่างทั้งสองโลกเอาไว้
เขารู้ว่าเหตุใดสร้อยข้อมือจึงร้อนผ่าวขึ้นมา เนื่องเพราะภาพเหมือนของผู้เป็นเจ้าของรุ่นก่อนๆ ของมันตั้งอยู่ในหอเล็กหลังนี้
หอเล็กหลังนี้มีภาพเหมือนของเจ้าสำนักรุ่นก่อนๆ และบุคคลสำคัญของชิงซานตั้งไว้อยู่
ยอดเขาเหลี่ยงว่างคือตัวแทนของสำนักชิงซานในการออกไปสู้รบกับโลกภายยอก เป็นยอดเขาที่โลหิตหลั่งชโลมเยอะที่สุด เจ้าแห่งยอดเขารุ่นก่อนๆ ย่อมต้องมีสิทธิ์ถูกขานเรียกเป็นบุคคลสำคัญ
ทว่าผู้บำเพ็ญพรตอายุยืนยาว ต่อให้จุดจบของเจ้าแห่งยอดเขาเหลี่ยงว่างส่วนใหญ่จะสู้รบจนตัวตาย แต่ภายในหอเล็กแห่งนี้กลับมีรูปภาพของเจ้าแห่งยอดเขาเหลี่ยงว่างตั้งอยู่เพียงเจ็ดรูป
จิ๋งจิ่วไล่มองดูภาพทั้งเจ็ดตามเจตจำนงของสร้อยข้อมือ ส่วนภาพของปรมาจารย์แต่ละรุ่นที่ดูสะดุดตากว่า เขากลับมิได้มอง
เมื่อเดินไปสุดทางเดิน เขาหยุดยืนอยู่หน้าภาพเหมือนรูปหนึ่ง รูปเหมือนนั้นดูเแล้วยังใหม่ น่าจะเพิ่งแขวนเอาไว้ไม่ถึงปี
นั่นคือภาพเหมือนของนักพรตจิ่งหยาง
จิ๋งจิ่วมองดูใบหน้าที่ดูคล้ายจริงแต่ก็คล้ายภาพลวงตาบนภาพเหมือนนั้นอย่างเงียบๆ เขาจ้องมองอยู่นาน ก่อนจะกล่าวว่า “ข้าเกือบลืมไปแล้วว่าเจ้าหน้าตาเป็นอย่างไร”
เมื่อเดินออกมาจากหอเล็กแห่งนั้น ก็จะถือว่าออกจากโลกปุถุชน มายังประตูด้านในของสำนักชิงซาน
จิ๋งจิ่วเงยหน้ามองขึ้นไป ก่อนจะเห็นยอดเขาอื่นๆ ของชิงซานอันตรธานหายไป คงเหลือเพียงยอดเขาเก้ายอดที่ตั้งตระหง่านอยู่ภายใต้ท้องฟ้า
ก้อนเมฆระหว่างยอดเขาหยุดนิ่งมิไหวติง ลอยนิ่งเหมือนดั่งร่มดั่งฝาครอบ ตำแหน่งที่เบาบางที่สุดบางราวกับกระดาษ ทิวทัศน์งดงามเกินบรรยาย
อาจารย์หลี่ว์ยืนรอเขาอยู่นอกหอ ครั้นมองเห็นเขาคล้ายคิดคำนึง จึงอมยิ้มขึ้นมาโดยมิรู้ตัว ภายในใจครุ่นคิดในที่สุดก็ได้เห็นเด็กหนุ่มคนนี้คิดอะไรได้บ้าง
จากนั้นพลันคิดถึงตนเองเมื่อครั้งที่ได้เข้ามาในสำนักและเห็นยอดเขาทั้งเก้าเป็นคราวแรก ก็ตะลึงลานเช่นนี้เหมือนกัน จึ่งอดทอดถอนใจมิได้
หลายปีมานี้เขาไม่อาจบรรลุเข้าขั้นคเนจรได้เสียที อายุขัยมีจำกัด หนทางข้างหน้าไม่แน่นอน จึงได้แต่ต้องจากยอดเขาทั้งเก้ามาเป็นอาจารย์เซียนฝึกสอนอยู่นอกสำนัก
หากมิเป็นเพราะบังเอิญได้ยินคำพูดนั้นและอดทนเสาะหาอยู่โดยรอบเมืองอวิ๋นจี๋ จนในที่สุดก็ได้เจอตัวหลิ่วสือซุ่ยและจิ๋งจิ่วอยู่ที่หมู่บ้านแห่งนั้น บางทีชีวิตของเขาหลังจากนี้คงจะต้องอยู่ที่ศาลาหนานซงไปตลอด ไหนเลยจะเป็นเหมือนอย่างตอนนี้ได้ เวลานี้เขาได้รับยาวิเศษชั้นยอดเนื่องเพราะทำความดีความชอบให้แก่สำนัก ทั้งยังได้กลับไปยังยอดเขาซั่งเต๋อเพื่อบำเพ็ญเพียรต่อ ไม่แน่อาจจะมีโอกาสบรรลุขั้นคเนจรจริงๆ ก็เป็นได้
“ศิษย์น้องจิ๋ง เจ้ากำลังคิดอันใดอยู่?” อาจารย์หลี่ว์ยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว
ขอเพียงเข้าเป็นศิษย์ในสำนัก ก็จะเรียกขานกันเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้อง เพราะต่างก็เป็นศิษย์รุ่นที่สาม ส่วนที่ว่าจะติดตามอาจารย์คนไหน นั่นเป็นเรื่องหลังจากงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน แต่แน่นอนว่าจะต้องถูกอาจารย์บนยอดเขานั้นๆ ชอบพอด้วยเช่นกัน
อาจารย์หลี่ว์มาจากยอดเขาซั่งเต๋อ ก็ย่อมหวังให้จิ๋งจิ่วได้ขึ้นไปบำเพ็ญที่ยอดเขาซั่งเต๋อ
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “นักพรตจิ่งหยางบรรลุเป็นเซียน มิใช่ตายเสียหน่อย เหตุใดรูปของเขาจึงถูกแขวนอยู่ในหอ?”
อาจารย์หลี่ว์ตะลึง ไหนเลยจะคิดถึงว่าเขาจะถามคำถามนี้ออกมา ในใจครุ่นคิดศิษย์น้องจิ๋งมิธรรมดาจริงอย่างที่คาด ไม่รู้มีศิษย์มากมายเท่าไรที่เคยมองดูรูปปรมาจารย์แต่ละรุ่นในหอแห่งนั้น แต่ใครบ้างจะคิดถึงจุดนี้?
คำถามนี้เขาไม่อาจตอบได้ จึงได้แต่ยิ้มเจื่อนกลับไป จากนั้นกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ข้าจะกลับไปเก็บตัวบำเพ็ญบนยอดเขา จากกันครานี้มิรู้เมื่อไรจึงจะได้พบพานกันอีก ศิษย์น้องรักษาตัวด้วย”
จิ๋งจิ่วมองเขาพลางกล่าว “ข้าคิดว่าท่านคงไม่มีปัญหาอะไร”
อาจารย์หลี่ว์ยิ้มเจื่อนอีกครั้ง ในใจคิดศิษย์น้องจิ๋งช่างเป็นคนที่ยอดเยี่ยมจริงๆ
……
……
ระหว่างหมู่เขาเก้ายอดมีลำธารอยู่สายหนึ่ง สายธารไหลแยกไปตามสิ่งก่อสร้าง ที่พักหรือหอสูงต่างๆ นอกจากนี้บริเวณหน้าผายังมีถ้ำอยู่อีกมากมาย
ก่อนหน้างานชุมนุมเฉิงเจี้ยนที่จัดขึ้นทุกสามปี เหล่าศิษย์หนุ่มสาวที่ถูกเรียกเข้ามาในสำนักจะมาร่ำเรียนวิถีกระบี่กันที่นี่
ไม่รู้เป็นเพราะเหล่าศิษย์มักจะมาล้างกระบี่กันในลำธารหรือเป็นเพราะเหตุผลอะไรอย่างอื่น ลำธารสายนี้จึงได้ชื่อว่า ‘ธารสี่เจี้ยน[1]’
และขั้นการบำเพ็ญขั้นนี้ของศิษย์ชิงซานจึงถูกเรียกว่าล้างกระบี่
ที่นี่เหล่าลูกศิษย์จำเป็นต้องบรรลุขั้นปัญญาเห็นแจ้งและขั้นตั้งมั่นทั้งสองสภาวะย่อยให้ได้ จนกระทั่งสัมผัสกับสภาวะใหญ่ขั้นที่สาม จึงจะมีสิทธิ์เข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน
หากในงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนถูกอาจารย์แห่งยอดเขาสักแห่งต้องตาเข้า ศิษย์คนนั้นก็จะกลายเป็นศิษย์สายตรง และได้สัมผัสกับเคล็ดกระบี่ที่แท้จริงของสำนักชิงซาน
แต่แน่นอน ศิษย์คนนั้นก็สามารถขอเข้าไปอยู่บนยอดเขาเหลี่ยงว่างได้ หากศิษย์พี่ที่หยิ่งยะโสมองไม่เห็นใครอยู่ในสายตาเหล่านั้นถูกใจล่ะก็
ในสำนักชิงซาน สถานะของยอดเขาเหลี่ยงว่างนั้นพิเศษอย่างยิ่ง
บนยอดเขาแห่งนี้ไม่มีการสืบทอด และไม่มีอาจารย์ แต่ศิษย์บนยอดเขาสามารถรับการถ่ายทอดวิชาอันเข้มงวดจากอาจารย์ของยอดเขาทั้งเก้าได้
เพราะยอดเขาเหลี่ยงว่างคือกระบี่ของสำนักชิงซาน
นอกจากการบำเพ็ญเพียรแล้ว เรื่องที่สำคัญที่สุดของศิษย์บนยอดเขาเหลี่ยงว่างก็คือเป็นตัวแทนสำนักชิงซานออกไปต่อสู้ยังโลกภายนอก เข่นฆ่าสังหารเหล่าปีศาจที่น่ากลัวและผู้แข็งแกร่งของเผ่าหมิง
การกลายเป็นศิษย์บนยอดเขาเหลี่ยงว่างย่อมต้องมีอันตรายอย่างมากแน่นอน แต่ความก้าวหน้าที่ได้จากการต่อสู้มิหยุดหย่อนก็จะมากตามไปด้วยเช่นเดียวกัน
สิ่งสำคัญกว่านั้นก็คือ นี่ถือเป็นเกียรติอันสูงส่ง
หากฝึกฝนอย่างลำบากลำบนในธารสี่เจี้ยนแล้วก็ยังไม่สามารถบรรลุสภาวะสองขั้นนั้นได้ เช่นนั้นก็จะไม่สามารถเข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนได้ แล้วก็ยิ่งไม่มีทางถูกแต่ละยอดเขาเลือกเป็นศิษย์สายตรงได้ เช่นนั้นจะทำอย่างไร?
เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นน้อยนัก แต่มิใช่ว่าจะไม่เคยเกิดขึ้น
จิ๋งจิ่วมาถึงธารล้างสี่เจี้ยน ในตอนที่เจอกับอาจารย์อาที่มาจากยอดเขาซีไหลผู้นั้น คำถามแรกที่เขาได้ยินก็คือคำถามนี้
เขาตั้งใจครุ่นคิด จากนั้นกล่าวว่า “ข้าไม่เคยคิดถึงคำถามนี้มาก่อน”
เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนจริงๆ แต่เมื่อคนอื่นได้ฟัง คำพูดนี้กลับฟังค่อนข้างอวดดี
อาจารย์อาจากยอดเขาซีไหลผู้นั้นมิเพียงไม่โกรธ แต่กลับยิ้มขึ้นมาอีกด้วย เขาตบบ่าจิ๋งจิ่ว กล่าวว่า “สมแล้วที่เป็นจิ๋งจิ่ว ช่างเป็นคำตอบที่สมบูรณ์แบบจริงๆ”
...............................................................................
[1]ธารสี่เจี้ยน แปลว่า ธารล้างกระบี่


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 19 สรรพสิ่งรวมเป็นหนึ่ง
ถูกต้อง อาจารย์อาจากยอดเขาซีไหลผู้นั้นรู้จักจิ๋งจิ่ว
ศิษย์ในสำนักร้อยกว่าคนที่อยู่ข้างธารล้างสี่เจี้ยนล้วนแต่รู้จักจิ๋งจิ่ว
แม้นในสองปีนี้เขาจะอยู่ที่ศาลาหนานซงมาโดยตลอด และเพิ่งเข้ามาเป็นศิษย์ในสำนักได้ไม่นาน แต่เขาเป็นที่รู้จักของคนส่วนใหญ่มานานแล้ว
แน่นอนว่าย่อมมิได้เป็นเพราะคำตอบอันยอดเยี่ยมที่เขาให้มา หากแต่เป็นเพราะผู้คนพากันเล่าลือว่าเขามีใบหน้าที่งดงามยิ่ง และมีความเกียจคร้านอย่างที่ยากจะจินตนาการได้
ในตอนที่จิ๋งจิ่วเดินเข้ามาในศาลาสี่เจี้ยน เสียงพูดคุยคึกคักพลันหยุดลง สายตานับไม่ถ้วนจับจ้องมาที่เขา
ศาลาสี่เจี้ยนจะแบ่งชั้นเรียนตามสภาวะของลูกศิษย์และความสามารถที่แสดงออกมาตอนที่เป็นศิษย์นอกสำนัก ที่แห่งนี้มีศิษย์หนุ่มสาวสิบกว่าคนที่เพิ่งเข้ามาเป็นศิษย์ในสำนักเหมือนอย่างจิ๋งจิ่ว
จิ๋งจิ่วชินชากับการตกเป็นเป้าสายตามานานแล้ว เขาก้าวเดินไปข้างหน้า จากนั้นนั่งลงตรงข้างหน้าต่างซึ่งเป็นตำแหน่งที่ไม่เป็นที่สะดุดตา
แต่ต่อให้ตำแหน่งจะไม่สะดุดตาเพียงใด ใบหน้าเขายังคงโดดเด่นยิ่งนัก กระทั่งอาจารย์เซียนที่เป็นผู้ฝึกสอนยังอดเหลือบมองดูเขามิได้ในตอนที่เดินเข้ามาในศาลาสี่เจี้ยน
อาจารย์เซียนท่านนี้ราศีมิธรรมดา ลึกล้ำจนมิอาจคาดคะเน เขาคือหลินอู๋จือ ศิษย์รุ่นที่สามจากยอดเขาเทียนกวง
หลินอู๋จือมิได้ชื่นชอบแสดงพลังและความสามารถออกมาเหมือนอย่างศิษย์พี่ศิษย์น้องที่ไปอยู่บนยอดเขาเหลี่ยงว่าง และมิได้มีชื่อเสียงบารมีเหมือนอย่างจัวหรูซุ่ยที่เก็บตัวบำเพ็ญเพียรอยู่ แต่เมื่อเป็นศิษย์สายตรงของท่านเจ้าสำนัก เช่นนั้นการที่ให้เขามาถ่ายทอดความรู้วิถีกระบี่ขั้นพื้นฐาน ก็แสดงให้เห็นว่าสำนักชิงซานให้ความสำคัญกับการฝึกขั้นล้างกระบี่เพียงใด
แต่แน่นอนว่าอาจเป็นเพราะการพูดจาของหลินอู๋จือนั้นน่าสนใจ จึงเหมาะจะทำให้ผู้เรียนวิถีกระบี่เบื้องต้นเหล่านี้เกิดความสนใจ
“สำนักชิงซานของพวกเราคือสำนักอะไร?”
หลินอู๋จือหาได้อยากฟังคำตอบของเหล่าลูกศิษย์ไม่ เขายิ้มพลางพูดต่อว่า “แน่นอนว่าไม่ใช่สำนักฌาน แล้วก็ไม่ใช่สำนักเวทมนตร์กับสำนักไฟ พวกเราคือสำนักกระบี่”
จิ๋งจิ่วมองไปนอกหน้าต่าง ดูต้นหลิวที่อยู่ริมธารเหล่านั้น ในใจครุ่นคิดผ่านมาหลายปีแล้ว ก็ยังคงเป็นคำพูดไร้สาระที่ดูเหมือนจะน่าสนใจ แต่ความจริงแล้วกลับน่าเบื่อเหล่านี้อยู่
มิรู้ว่าเวลานี้หลิ่วสือซุ่ยอยู่ที่ไหน ใช้ชีวิตเป็นอย่างไรบ้าง
เขาคิดว่าในเวลานี้น่าจะมีเสียงหัวเราะดังขึ้นมาแล้ว
เป็นดั่งคาด ภายในศาลาสี่เจี้ยนมีเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสุขของเหล่าลูกศิษย์หนุ่มสาวดังขึ้นมา
หลินอู๋จือยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าวต่อว่า “สำนักกระบี่ก็ย่อมต้องฝึกฝนกระบี่ สิ่งที่พวกเราต้องเข้าใจเป็นอันดับแรกก็คือกระบี่ บนโลกมีสำนักที่ฝึกฝนกระบี่เยอะแยะมากมาย อู๋เอินเหมินก็ใช้กระบี่ ปู้เหล่าหลินก็ใช้กระบี่ เจี้ยนซีไหลผู้นั้นก็ใช้กระบี่ แต่เหตุใดจึงมีแต่พวกเราชิงซานเท่านั้นที่ถูกขนามนามว่าเป็นวิถีกระบี่ขนานแท้ เพราะชิงซานมีเก้ายอด เก้ายอดมีเก้ากระบี่ เก้ากระบี่สามารถพิชิตใต้หล้า!”
จิ๋งจิ่วครุ่นคิด เวลานี้อาจจะมีเสียงปรบมือดังขึ้น
เป็นไปตามคาด ในศาลาสี่เจี้ยนมีเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องด้วยความตื่นเต้นของเหล่าศิษย์ชายหญิง
“กระบี่แห่งยอดเขาเทียนกวงนามแบกสวรรค์ ความหมายคือแบกรับภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ของสวรรค์ เพลงกระบี่เองก็ชื่อแบกสวรรค์ กระบี่ของเจ้าแห่งยอดเขาซั่งเต๋อนามสามฉื่อ ใช้เคล็ดกระบี่หิมะไหล กระบี่ของเจ้าแห่งยอดเขาอวิ๋นสิงนามสุญตา ใช้เคล็ดกระบี่วิหคสวรรค์ กระบี่ของเจ้าแห่งยอดเขาชิงหรงนามพิณวิจิตร ใช้เคล็ดกระบี่ไร้จุดจบ กระบี่ของเจ้าแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ยนามสุริยันหวนกลับ ใช้เคล็ดกระบี่สุริยัน กระบี่ของเจ้าแห่งยอดเขาซีไหลนามกาลนาน ใช้เคล็ดกระบี่เจ็ดดอกเหมย กระบี่ของเจ้าแห่งยอดเขาปี้หูนามน้ำขึ้น ใช้เคล็ดกระบี่แปดทิศ”
เหล่าศิษย์เห็นหลินอู๋จือกล่าวถึงตรงนี้พลันหยุดไป จึงอดสงสัยขึ้นมามิได้ มีศิษย์ใจกล้ายกมือขึ้นถามว่า “ยอดเขาที่้เก้าล่ะขอรับ?”
หลินอู๋จือกล่าวว่า “กระบี่ของยอดเขาเสินม่อนามมิคำนึง ใช้เคล็ดกระบี่เก้ามรณา เพียงแต่กระบี่เล่มนั้นในตอนที่ปรมาจารย์อาจิ่งหยางบรรลุกลายเป็นเซียนได้ถูกนำไปด้วย”
เหล่าศิษย์พบว่าในกระบี่เก้าเล่มขาดกระบี่ไปเล่มหนึ่ง ถามว่า “แล้วยอดเขาเหลี่ยงว่างล่ะขอรับ?”
“กระบี่หลักของยอดเขาเหลี่ยงว่างนามไร้อัตตา” หลินอู๋จือถอนหายใจ กล่าวว่า “มันถูกเอาไปด้วยตอนที่ปรมาจารย์อาจิ่งหยางบรรลุกลายเป็นเซียนเช่นเดียวกัน”
จิ๋งจิ่วยังคงมองนอกหน้าต่าง
สร้อยเงินบนมือเขาเส้นนั้นสะท้อนแสงอาทิตย์ ส่องประกายออกมาเล็กน้อย
ในศาลาสี่เจี้ยนมีเสียงพูดคุยดังขึ้นมา
ปรมาจารย์อาจิ่งหยางบรรลุกลายเป็นเซียนย่อมต้องเป็นเรื่องดี เพียงแต่จะไปก็ไปสิ เหตุใดต้องเอาสุดยอดกระบี่สองเล่มนี้ไปด้วย?
หากเขาเอาแค่กระบี่มิคำนึงของยอดเขาที่เก้าไปด้วยก็คงไม่มีอะไร แต่เหตุใดจึงต้องเอากระบี่ไร้อัตตาของยอดเขาเหลี่ยงว่างไปด้วยล่ะ?
เก้ากระบี่หายไปสอง ไม่ว่าจะมองอย่างไร ความแข็งแกร่งของสำนักชิงซานก็ถือว่าเกิดความเสียหายอย่างหนัก
เมื่อได้ยินเสียงพูดคุยกันของเหล่าลูกศิษย์ หลินอู๋จือสองคิ้วขมวดขึ้นมา พลางกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า
“ปรมาจารย์อาบรรลุกลายเป็นเซียนถือเป็นเกียรติของสำนักชิงซาน และเป็นเกียรติของกระบี่ทั้งสองเล่มด้วย”
เขามองดูเหล่าศิษย์ที่นั่งเงียบพลางกล่าวว่า “เพราะเสียกระบี่ไปสองเล่มเลยทำให้ความแข็งแกร่งหายไป? พวกเจ้าต้องเข้าใจเสียก่อน กระบี่แปรเปลี่ยนตามคน ขอเพียงคนแข็งแกร่ง กระบี่ที่เขาใช้ก็จักแข็งแกร่ง หากวันหนึ่งพวกเจ้าสามารถบำเพ็ญเพียรจนถึงขั้นทะลวงสวรรค์ เช่นนั้นกระบี่ของพวกเจ้าก็มีสิทธิ์ที่จะกลายเป็นกระบี่ของเจ้าแห่งยอดเขาแทนกระบี่ไร้อัตตาและกระบี่มิคำนึง”
ได้ยินเช่นนี้ เหล่าศิษย์มีสีหน้าต่างกันไป ความคิดภายในใจเองก็ไม่เหมือนกัน
ลูกศิษย์บางคนถูกกระตุ้นจนเกิดความทะเยอทะยาน ลูกศิษย์บางคนรู้สึกบนไหล่หนักอึ้ง ลูกศิษย์หลายคนนั้นรู้สึกว่าเรื่องนี้มิเกี่ยวข้องอะไรกับตน
พวกเขาเพิ่งเข้ามาในสำนักได้ไม่นาน บรรลุสภาวะเพียงขั้นรักษาจิตบริบูรณ์เท่านั้น หนทางที่จะบรรลุสู่ขั้นทะลวงสวรรค์ยังอยู่อีกห่างไกลยิ่งนัก
แม้นพวกเขาจะเป็นอัจฉริยะจริงๆ พวกเขาก็หาได้มีความมั่นใจว่าจะเดินไปถึงจุดนั้นบนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรได้
มองไปทั่วทั้งแผ่นดิน ผู้ที่บรรลุถึงขั้นทะลวงสวรรค์ได้มีเพียงหยิบมือ ในสำนักชิงซานก็มีเพียงเจ้าสำนักคนเดียวเท่านั้น
ครั้นเห็นสีหน้าเหล่าศิษย์ หลินอู๋จือทราบว่าพวกเขากำลังครุ่นคิดอันใดอยู่ กล่าวว่า “ไม่ว่าสุดท้ายจะเดินไปได้ไกลเท่าไร หากพวกเจ้าไม่มีความมุ่งมั่นที่จะเดินไปจนถึงที่สุด เหตุใดจึงย่ำขึ้นมาบนเส้นทางที่ยากลำบากนี้? ข้าวต้องกินทีละคำ ทางต้องเดินทีละก้าว หนึ่งก้าวไม่เดิน แล้วจะถึงพันลี้ได้อย่างไร?”
เหล่าศิษย์สีหน้าตะลึงลานเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนี้
หลินอู๋จือกล่าวว่า “วันนี้หลังได้รับคัมภีร์กระบี่ไปแล้ว พวกเจ้าต้องตั้งใจศึกษา ขยันฝึกปรือ เข้าใจหรือไม่?”
ไม่ว่าจะฟังเข้าใจจริงหรือไม่ เสียงตอบของเหล่าศิษย์ก็ยังดังขึ้นมาโดยพร้อมเพียงกัน “เข้าใจแล้วขอรับ!”
หลินอู๋จือพยักหน้า บรรยายวิชาของตนเองต่อ
“เนื้อหาคัมภีร์กระบี่ลึกซึ้ง เพียงพอให้พวกเจ้าได้ใช้ฝึกฝนก่อนถึงงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน ในงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนต้องมีอาจารย์ยอมรับก่อน พวกเจ้าถึงจะสามารถเลือกเรียนสุดยอดเคล็ดกระบี่เหล่านั้นได้ และก่อนหน้าที่จะเรียนรู้วิถีกระบี่ สิ่งแรกที่พวกเจ้าต้องทำคือฝึกพื้นฐานให้แน่น เร่งทำให้สภาวะของตนขยับขึ้น มิเช่นนั้นแล้วกระบี่ในมือของพวกเจ้า มันก็มิต่างอะไรกับเศษเหล็ก”
“ในขั้นล้างกระบี่ สิ่งที่พวกเจ้าต้องผ่านไปให้ได้ก็คือสภาวะใหญ่ขั้นที่สอง”
“สำนักเราแบ่งสภาวะใหญ่ขั้นที่สองออกเป็นสองสภาวะย่อย ได้แก่ปัญญาเห็นแจ้งและตั้งมั่น”
“สิ่งใดเรียกปัญญาเห็นแจ้ง? กายตั้งมั่นมิเคลื่อนไหว แต่ปัญญาเดินทางไปสู่ดินแดนลี้ลับ ในขั้นนี้ พวกเจ้าต้องเอาทะเลวิญญาณรดลงไปบนเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋า ช่วยให้มันเติบใหญ่ จนกระทั่งกลายเป็นต้นไม้สูงเสียดฟ้า และออกผลแห่งกระบี่”
“ผลกระบี่ออกผล เจตน์กระบี่ถือกำเนิด ก่อเกิดสายสัมพันธ์อันเหนียวแน่นกับกระบี่บิน เช่นนี้จึงจะสามารถควบคุมกระบี่ให้โจมตีศัตรูได้”
“ในขั้นนี้เรียกอีกอย่างว่าออกผล ดังนั้นข้าจึงครุ่นคิดมาโดยตลอด เมื่อครั้งที่วัดกั่วเฉิง[1]เพิ่งสร้างเสร็จ คนผู้นั้นได้เคยแอบเรียนเคล็ดกระบี่ของพวกเราหรือไม่?”
……
……
จิ๋งจิ่วดึงสายตากลับมาจากด้านนอกหน้าต่างและรับเอาเคล็ดกระบี่ที่ผู้ดูแลแจกให้ เมื่อพลิกเปิดหน้าแรก ก็ได้เห็นตัวหนังสือที่คุ้นตา
ภายในศาลาสี่เจี้ยนที่มีเสียงหัวเราะดังขึ้นไม่ขาดสาย แต่เขานิ่งเงียบมิกล่าวอันใด
……
……
“เช่นนั้นอะไรคือตั้งมั่น?”
“ตั้งจิตมั่นมิฟุ้งซ่าน ผสานรวมเป็นหนึ่ง ความหมายของประโยคนี้คือหากมุ่งมั่นเดินไปบนธรรมวิถี ท้ายที่สุดย่อมต้องผสานเป็นหนึ่งกับมันได้อย่างแน่นอน”
“ในขั้นนี้ ปราณก่อกำเนิดจะไหลเวียนไปในร่างกายคล้ายสายน้ำสีเงิน แปรเปลี่ยนเป็นปราณกระบี่ ผลแห่งกระบี่ค่อยๆ กลายเป็นทอง นั่นคือสัญญาณของโอสถกระบี่กำลังก่อเกิด”
“โอสถกระบี่ก่อเกิด เจตน์กระบี่กลายเป็นจริง กระบี่บินสามารถตัดหินสะบั้นทอง ภายในสิบจ้างสั่งการดั่งใจคิด เพียงสายตาเหลือบมอง ก็สามารถสังหารคนได้”
“สำหรับพวกเจ้าแล้ว เรื่องที่น่าจะตื่นเต้นมากที่สุดคงจะเป็นการขี่กระบี่”
“ถูกต้อง ขอแสดงความยินดีกับพวกเจ้าล่วงหน้า ขอเพียงสามารถสร้างโอสถกระบี่ขึ้นมาได้ พวกเจ้าก็จะสามารถขี่กระบี่ได้ หากปราณกระบี่มากพอ ก็จะสามารถบินไปถึงยอดเขาเทียนกวงได้”
“แต่แน่นอนว่ายังมีข้อดีอีกอย่างหนึ่งอยู่ ก็เหมือนกับที่ข้าได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ เมื่อบรรลุถึงขั้นนี้ พวกเจ้าก็จะสามารถเข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน และกลายเป็นศิษย์สายตรงของยอดเขาใดยอดเขาหนึ่งได้”
……
……
เสียงหัวร่อมีความสุขภายในศาลาล้างกระบี่ยังคงดังอยู่
จิ๋งจิ่วเพียงแต่มองดูตัวอักษรสี่ตัวบนหน้าแรกของคัมภีร์กระบี่ที่คุ้นเคยนั้น คล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่างอยู่
……
……
“เมื่อครู่มีคนถาม สภาวะขั้นนี้กับขั้นเบื้องต้นไม่เหมือนกัน สภาวะขั้นนี้ไม่สามารถตัดสินระดับความก้าวหน้าในการบำเพ็ญเพียรด้วยทะเลวิญญาณได้ เช่นนั้นเกณฑ์ในการตัดสินคืออะไร?”
“คำถามนี้ง่ายดายยิ่งนัก อย่างน้อยสำหรับสำนักชิงซานของเราก็ง่ายดายอย่างมาก”
“เผ่าหมิงดูเพลิงวิญญาณ วัดกั่วเฉิงดูใจแห่งฌาน พวกเราดูผลแห่งกระบี่ หากทุกคนต่างออกผลแห่งกระบี่ได้ เช่นนั้นจะตัดสินอย่างไร? อย่างนั้นก็ต้องดูความสามารถในการขี่กระบี่ของพวกเจ้า”
“กระบี่ของเจ้าสามารถสังหารศัตรูที่อยู่ห่างไปร้อยจ้าง นั่นคือสมความนึกคิด”
“กระบี่ของเจ้าสามารถบินออกไปได้สิบกว่าลี้แล้วสังหารศัตรู นั่นคือคเนจร”
“หากกระบี่เจ้าสามารถบินไปได้ไกลพันลี้ นั่นคือทะลวงสวรรค์”
“หากกระบี่เจ้าสามารถทะลวงขึ้นไปบนฟ้า แล้วสังหารเทวบุตรมารต่างแดนได้ เช่นนั้นเจ้าก็คือผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของแผ่นดินเฉาเทียน”
……
……
เกณฑ์การตัดสินเช่นนี้มิเพียงเรียบง่าย หยาบกระด้าง ฟังดูแล้วออกจะไร้เหตุผลเสียด้วยซ้ำ เหล่าศิษย์ภายในศาลาสี่เจี้ยนพากันพูดคุยถกเถียงกันขึ้นมา แต่เมื่อดูสีหน้าของหลินอู๋จือมิคล้ายหลอกลวง จึงได้แต่ต้องเชื่อ
มิว่าโลกภายโลกจะวุ่นวายอย่างไร จิ๋งจิ่วยังคงจ้องมองตัวหนังสือบนหน้าแรกของคัมภีร์กระบี่นั้น
---- สรรพสิ่งรวมเป็นหนึ่งกระบี่
..........................................................
[1]กั่วเฉิง แปลว่า ออกผล


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 20 ไถ่ถามถึงกระบี่ของผู้อาวุโสชุดดำ
หลังผ่านไปครู่ใหญ่ จิ๋งจิ่วจึงดึงสายตากลับมา พร้อมเงยหน้าขึ้น
และในเวลานี้เอง เขาก็ได้ยินคำพูดสุดท้ายในชั้นเรียนนี้ของหลินอู๋จือพอดี
“การจะทำเช่นนี้ได้ อันดับแรกพวกเจ้าต้องหากระบี่ที่เป็นของตนให้เจอเสียก่อน”
……
……
หลินอู๋จือพาศิษย์สิบกว่าคนออกมาจากศาลาสี่เจี้ยน เดินเลียบตามลำธารสี่เจี้ยนขึ้นไป ไม่นานก็มาถึงหน้ายอดเขาแห่งหนึ่ง
เมื่อเทียบกับยอดเขาแห่งอื่นแล้ว พืชพรรณต้นไม้บนยอดเขาแห่งนี้ดูน้อยยิ่งนัก และก็ไม่มีป่าที่หนาทึบด้วย มองทอดออกไปจะเห็นแต่เพียงผาหินขรุขระ ดูรกร้างอย่างยิ่ง
บริเวณหน้าผาด้านล่างยอดเขามีโพรงเล็กๆ อยู่มากมาย ปากโพรงมีขนาดเล็ก ขอบของมันราบเรียบอย่างยิ่ง คล้ายดั่งถูกอะไรบางอย่างแทงออกมาก็มิปาน
ยอดเขาครึ่งหนึ่งถูกเมฆหนาทึบบดบังเอาไว้ แทบจะไม่สามารถมองเห็นได้
ที่นี่คือยอดเขาที่สี่ของชิงซาน ยอดเขาอวิ๋นสิง
แต่ศิษย์ของชิงซานนิยมขานเรียกมันว่ายอดเขากระบี่ เนื่องเพราะในยอดเขาแห่งนี้แอบซ่อนกระบี่เอาไว้จำนวนนับไม่ถ้วน รอวันที่นายของพวกมันมาพบเข้า
ยอดเขาอวิ๋นสิงมีความพิเศษอย่างมาก ตลอดทั้งปีเมฆหมอกไม่กระจายไปไหน ยอดเขาเปียกชื้น อีกทั้งบริเวณหน้าผาแอบซ่อนเจตน์กระบี่เอาไว้จำนวนนับไม่ถ้วน การใช้ชีวิตอยู่ที่นี่จึงลำบากอย่างยิ่ง ดังนั้นเหล่าศิษย์ของยอดเขาอวิ๋นสิงจึงฝึกฝนและอยู่อาศัยกันที่ด้านล่างยอดเขา ส่วนเจ้ายอดเขานั้นปฏิบัติหน้าที่อยู่ที่ยอดเขาเทียนกวง
ในตอนที่บุคคลสำคัญของชิงซานกำลังจะสิ้นอายุขัย พวกเขามักจะมายังยอดเขาแห่งนี้ และคืนกระบี่บินของตนสู่ยอดเขา
แต่แน่นอน หากบุคคลสำคัญผู้นั้นปรารถนาจะฝังกระบี่บินไปพร้อมกับตน ก็ไม่มีใครที่จะคัดค้านเขา
ทว่านับแต่ก่อตั้งสำนักชิงซานขึ้นมา ต่อให้จำนวนของบุคคลสำคัญที่คืนกระบี่สู่ยอดเขาจะมากแค่ไหน ก็ไม่มีทางที่จะมากไปกว่าจำนวนกระบี่ที่ศิษย์รุ่นหลังเอาไปได้
เหตุใดยอดเขาแห่งนี้จึงมีกระบี่เยอะเพียงนี้? กระบี่เหล่านี้แรกสุดแล้วมาจากที่ไหน? ไม่มีใครตอบคำถามนี้ได้
มีคนบอกว่ายอดเขากระบี่แห่งนี้คือเตาหลอมกระบี่ที่ถือกำเนิดขึ้นมาตามธรรมชาติ มีคนกล่าวว่ายอดเขาแห่งนี้คือสุสานขนาดใหญ่ที่เกิดจากซากศพของผู้แข็งแกร่งของอารยธรรมยุคก่อนที่ทำสงครามกันแล้วร่วงตกลงมาทับถมกัน แต่หลายปีมานี้สำนักชิงซานได้ทำการสำรวจดูอย่างละเอียด ก็หาได้พบหลักฐานที่เกี่ยวข้องไม่
เหล่าศิษย์ยืนอยู่ตรงตีนเขา สายตามองขึ้นไปยังยอดเขาที่อยู่ในก้อนเมฆ หูฟังหลินอู๋จือบรรยาย น้ำตาค่อยๆ เอ่อล้นขึ้นมา ศิษย์บางคนร่ำไห้ออกมา
พวกเขาย่อมมิใช่เพราะว่าหวนคิดถึงเรื่องราวในอดีต และมิได้เป็นเพราะซาบซึ้งในสิ่งที่ปรมาจารย์รุ่นก่อนๆ ทำ หากแต่เป็นเพราะถูกเจตน์กระบี่แยงดวงตา
ในยอดเขาแห่งนี้มิรู้มีกระบี่แอบซ่อนอยู่กี่พันกี่หมื่นเล่ม เมื่อเจตน์กระบี่รวมตัวกัน แม้นจะอยู่ห่างออกมาไกลขนาดนี้ มันก็ยังไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาซึ่งเป็นศิษย์ที่เพิ่งจะเข้ามาในสำนักได้ไม่นานจะทนรับได้
จะขึ้นยอดเขากระบี่แห่งนี้อย่างไร? หรือจะให้ค้นหาด้านล่างหน้าผาดูว่ามีกระบี่หรือไม่?
ศิษย์บางคนแอบครุ่นคิด
หลินอู๋จือรู้ว่าเหล่าศิษย์กำลังคิดอันใดอยู่ เขาเองก็มิได้โกรธ หากแต่ยิ้มพลางกล่าวว่า “สิ่งที่พวกเจ้าคิดได้ ศิษย์รุ่นก่อนๆ เองก็ย่อมคิดได้เช่นกัน ข้าจะบอกพวกเจ้า โพรงที่อยู่บนหน้าผาด้านล่างยอดเขาเหล่านี้คือโพรงกระบี่ มิรู้ว่าถูกค้นหามาแล้วกี่ปี หากพวกเจ้าสามารถหากระบี่ออกมาได้ นั่นก็ถือเป็นความสามารถของพวกเจ้า โชคเองก็ถือเป็นความสามารถเหมือนกันใช่หรือเปล่า?”
เหล่าศิษย์กล่าวอะไรไม่ออก ในใจครุ่นคิดเพียงแค่ยืนอยู่ด้านล่างภูเขายังยากลำบากขนาดนี้ หรือพวกเขาต้องปีนขึ้นไปยังด้านบนยอดเขากระบี่จริงๆ หรืออาจจะต้องขึ้นไปถึงยอดเขา?
หลินอู๋จือกล่าวเตือนว่า “อย่าลืมเสียล่ะ ยิ่งขึ้นไปสูง กระบี่บินก็จะยิ่งวิเศษ”
มีศิษย์คนหนึ่งพลันคิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ กล่าวถามว่า “ได้ยินว่าศิษย์พี่เจ้าฝึกกระบี่อยู่บนยอดเขากระบี่?”
หลินอู๋จือพยักหน้ากล่าวว่า “มิผิด ในเวลานี้นางก็น่าจะอยู่ในก้อนเมฆ”
เหล่าศิษย์ตกตะลึง พากันพูดคุยซุบซิบกัน
เพียงแค่พวกเขายืนอยู่ตรงตีนเขาก็สามารถรับรู้ได้ถึงความรู้สึกกดดันที่แผ่ออกมาจากในหมู่เมฆที่อยู่บนยอดเขากระบี่แล้ว หากต้องเดินเข้าไปในหมู่เมฆนั้น มันจะเป็นความรู้สึกที่น่ากลัวแบบไหนกัน?
เพราะกระทั่งอาจารย์ของยอดเขาอวิ๋นสิงก็ยังไม่อยากจะอยู่บนยอดเขานานนัก แต่เจ้าล่าเยวี่ยกลับฝึกฝนอยู่บนยอดเขา?
“เอากระบี่บนยอดเขากระบี่ ก็ถือเป็นการทดสอบความมุ่งมั่นและปัญญาของพวกเจ้า”
ปัญญาที่กล่าวไว้ในประโยคนี้มีความหมายที่ลึกซึ้งอย่างเห็นได้ชัด ทว่าหลินอู๋จือมิได้กล่าวอธิบายอะไรมากนัก
“จิตใจของเจ้าล่าเยวี่ยมั่นคงแน่วแน่ เป็นแบบอย่างที่ดีของศิษย์รุ่นที่สาม พวกเจ้าต้องเรียนรู้จากนาง”
กล่าวจบประโยคนี้ เขาก็เหลือบมองไปทางจิ๋งจิ่ว
จิ๋งจิ่วเข้าใจเจตนาของเขา มิได้หมุนตัวหลบหลีก และมิได้ตอบอะไรกลับไป หากแต่มองไปบนหมู่เมฆที่อยู่บนยอดเขา ในใจครุ่นคิด “เจตน์กระบี่หลอมกายา?”
เจตน์กระบี่หลอมกายาเป็นวิชาที่ยากลำบากและอันตรายอย่างยิ่ง โดยปกติแล้ว นอกจากผู้ฝึกกระบี่ที่ใกล้สิ้นอายุขัยแล้ว ไม่มีผู้ใดจะใช้วิชานี้ เนื่องเพราะมันอันตรายเกินไป
เจ้าล่าเยวี่ยคือคนที่สำนักชิงซานตั้งใจเลี้ยงดูฟูมฟัก หนทางข้างหน้าสดใส ยิ่งกว่านั้นยังอายุเพียงสิบปี ยังมีเวลาอีกมากในการบำเพ็ญเพียร แต่นางกลับตัดสินใจก้าวเดินบนเส้นทางที่แสนยากลำบากและอันตรายนี้
นี่ทำให้จิ๋งจิ่วเกิดความรู้สึกชื่นชมนางขึ้นมาเล็กน้อย
ขณะที่หลินอู๋จือกล่าวบรรยาย ผู้ดูแลของยอดเขาอวิ๋นสิงสามสี่คนก้าวเดินออกมาจากในหอตรงตีนเขา ก่อนจะเริ่มลงบันทึกชื่อของจิ๋งจิ่วและคนอื่น ขณะเดียวกันก็แจกป้ายกระบี่
พวกเขาบอกกล่าวเหล่าศิษย์ที่เพิ่งเข้ามาในสำนักอย่างใจเย็นว่าป้ายกระบี่ใช้อย่างไร จะรู้ได้อย่างไรว่าตนไม่ไหวแล้ว หากพบเจออันตรายควรทำอย่างไร
ลูกศิษย์เหล่านั้นตกตะลึง เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด ศิษย์บางคนอดถามขึ้นมาไม่ได้ว่า “หรือวันนี้ต้องขึ้นเขาไปเอากระบี่?”
วันนี้คือวันแรกที่ศิษย์หลายๆ คนเข้ามาเป็นศิษย์ในสำนัก รวมทั้งจิ๋งจิ่วด้วย แต่ผลปรากฏว่าต้องมาเจอการท้าทายเช่นนี้อย่างนั้นหรือ?
หลินอู๋จือมองดูพวกเขา ยิ้มพลางกล่าวว่า “หรือพวกเจ้าเพิ่งรู้ว่าการขึ้นเขาไปเอากระบี่นั้นเป็นบทเรียนแรกของสำนักชิงซานเรา?”
……
……
ทันใดนั้นเอง ผู้ดูแลของยอดเขาอวิ๋นสิงที่กำลังทำการบันทึกชื่อแซ่เหล่านั้นพลันหยุดความเคลื่อนไหว สายตามองไปยังที่ๆ หนึ่ง
ครั้นเมื่อเห็นคนผู้นั้นเดินมาทางยอดเขากระบี่ เหล่าผู้ดูแลสีหน้าคร่ำเคร่ง จากนั้นรีบถอยไปยืนด้านข้าง โค้งตัวคำนับ ดูเคารพนอบน้อมยิ่ง
เหล่าลูกศิษย์ตกใจเล็กน้อย ในใจครุ่นคิดว่าคนสำคัญคนไหนมาเยือน จึงมองตามไปตามทางที่เดินเข้ามา
คนผู้นั้นคือผู้อาวุโสสวมชุดสีดำคนหนึ่ง ผมขาวเต็มศีรษะ ใบหน้าเหี่ยวย่น มิรู้อายุเท่าไร แล้วก็ดูไม่ออกว่ามีอะไรพิเศษ
สีหน้าหลินอู๋จือเองก็แปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมา สองมือประสานอยู่ด้านหน้า โค้งตัวเล็กน้อย กล่าวเสียงอ่อนโยนว่า “น้อมส่งอาจารย์อาม่อ”
ผู้อาวุโสชุดดำหยุดฝีเท้ามองดูเขา พร้อมยกมือขึ้นมาประสานรับการคำนับ จากนั้นมองดูจิ๋งจิ่วแลคนอื่นๆ พลางกล่าวถามว่า “นี่เป็นศิษย์ในสำนักชุดใหม่หรือ?”
“หลังจากนี้ยังจะมีตามเข้ามาอีกขอรับ” หลินอู๋จือตอบ
ผู้อาวุโสชุดดำมองดูเหล่าศิษย์วัยเยาว์ บนใบหน้าเผยให้เห็นรอยยิ้มอ่อนโยน กล่าวว่า “ไม่เลวๆ ดีๆๆ แข็งแกร่งกว่าสมัยพวกข้าไม่น้อยทีเดียว”
เพียงแค่กวาดตามองดูเล็กน้อย ผู้อาวุโสชุดดำก็ใช้จิตจำแนกแห่งกระบี่มองดูสภาวะของศิษย์เหล่านี้จนชัดเจน
ผู้อาวุโสชุดดำพูดคุยกับเหล่าศิษย์สองสามประโยค ถามว่ามาจากไหน แล้วไปฝึกบำเพ็ญเพียรตอนอยู่นอกสำนักที่ไหน สีหน้าอ่อนโยน คำพูดคำจาค่อนข้างให้กำลังใจ เหล่าศิษย์ไม่รู้ว่าผู้อาวุโสคนนี้คือใคร เพียงเห็นอากัปกิริยาของหลินอู๋จือและเหล่าผู้ดูแล ก็คาดเดาว่าน่าจะเป็นบุคคลสำคัญอย่างมากคนหนึ่ง ไหนเลยจะกล้าแสดงความไม่พอใจ จึงกล่าวตอบไปอย่างระมัดระวัง
หลินอู๋จือยืนฟังอยู่ด้านข้างอย่างเงียบๆ มิได้พูดแทรกจังหวะ และมิได้เร่งเร้า
จิ๋งจิ่วรู้สึกแปลกใจ ชิงซานทั้งเก้ายอด ไม่มีอาจารย์กระบี่บนยอดเขาไหนจะสวมชุดดำ
ตอนนี้เขามองสภาวะของผู้อาวุโสชุดดำผู้นี้ไม่ออก แต่เขาสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจน อีกฝ่ายดูอ่อนแอทั้งกายและใจ น่าจะไม่อาจเทียบหลินอู๋จือได้
เหตุใดหลินอู๋จือถึงเคารพนอบน้อมคนผู้นี้ถึงเพียงนี้?
เขาพลันคิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
ในเวลานี้เอง ผู้อาวุโสชุดดำมองมาทางเขาพอดี สีหน้าตะลึงเล็กน้อย กล่าวว่า “เด็กคนนี้หล่อเหลาเสียจริง”
หลินอู๋จือยิ้มพลางกล่าว “ทุกคนต่างรู้ว่าเขารูปงาม นั่นเป็นเพราะอาจารย์อาคัดหนังสืออยู่บนยอดเขาซื่อเยวี่ยทุกวัน มิได้ใส่ใจเรื่องเหล่านี้”
ผู้อาวุโสชุดดำยิ้มๆ มองไปทางจิ๋งจิ่วพลางกล่าวอย่างจริงจัง “หลังจากนี้พยายามเข้าล่ะ”
จิ๋งจิ่วมิได้ตอบ หากแต่มองเขาอย่างเงียบๆ
ผู้อาวุโสชุดดำรู้สึกแปลกประหลาดเล็กน้อย
บรรยากาศเองก็แปลกประหลาดขึ้นมา
ลูกศิษย์สามสี่คนพยายามส่งสายตาบอกจิ๋งจิ่ว ทว่าจิ๋งจิ่วกลับทำเหมือนมองไม่เห็น เขายังคงมองผู้อาวุโสชุดดำคนนั้นอย่างเงียบๆ
หลินอู๋จือหรี่ตาเล็กน้อย เตรียมจะสั่งสอนจิ๋งจิ่วสักหน่อย แต่ผู้อาวุโสชุดดำคนนั้นโบกมือห้าม ก่อนจะยิ้มเยาะตัวเองขึ้นมา พลางหมุนตัวเดินไปทางยอดเขากระบี่
“ไปแล้วหรือขอรับ?”
หลินอู๋จือกล่าวถาม
“ไปแล้ว”
ผู้อาวุโสชุดดำตอบ
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้นมา
“ตอนนี้กระบี่ของท่านเป็นอย่างไรบ้าง?”
จิ๋งจิ่วมองแผ่นหลังของผู้อาวุโสชุดดำพลางกล่าว
..................................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 21 กระบี่กลับสู่ชิงซาน
ผู้อาวุโสชุดดำหยุดฝีเท้า หมุนตัวกลับมามองจิ๋งจิ่ว ใบหน้าเผยให้เห็นสีหน้าประหลาดใจ กล่าวว่า “มิได้ใช้มานาน ข้าเองมิแน่ใจ”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เช่นนั้นแล้ว ให้ข้าลองดูได้หรือไม่?”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ หลินอู๋จือสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย เหล่าผู้ดูแลของยอดเขาอวิ๋นสิงและลูกศิษย์เองก็มองไปที่เขา
ผู้อาวุโสชุดดำมองดูเขา นิ่งเงียบเป็นเวลานาน ก่อนกล่าวว่า “ได้สิ นั่นก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของเจ้า”
จากนั้นเขาเดินไปทางยอดเขากระบี่ต่อ
หลินอู๋จือมองจิ๋งจิ่ว เหล่าลูกศิษย์เองก็รู้สึกแปลกใจ
เมื่อครู่ตอนที่อาจารย์ลุงท่านนั้นถาม เจ้ามิยอมตอบ เวลานี้อาจารย์ลุงจะไป เจ้ากลับกล่าวคำพูดเช่นนี้ออกมา เจ้าหมายความว่าอย่างไรกันแน่?
ผู้อาวุโสชุดดำเงยหน้ามองดูยอดเขากระบี่ที่อยู่ในหมู่เมฆ
เสียงกระบี่เสียงหนึ่งดังขึ้น
แสงจากกระบี่ส่องสว่างหน้าผาที่อยู่ด้านล่างยอดเขา
ผู้อาวุโสชุดดำขี่กระบี่บินฉวัดเฉวียนตามลมขึ้นไป ร่างกายมิได้โค้งงออีก หากแต่ยืดตรงราวกับศิษย์หนุ่มสาวที่เพิ่งเข้ามายังสำนักชิงซาน
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ร่างกายของเขาหายลับไปในหมู่เมฆ ไม่สามารถมองเห็นตัวเขาได้อีก
……
……
……
……
เสียงร้องของกระบี่จำนวนนับไม่ถ้วนดังขึ้นมาบนยอดเขา
เหล่าลูกศิษย์ไม่รู้ว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น สีหน้าตะลึงลานพูดอะไรไม่ออก
เหล่าผู้ดูแลของยอดเขาอวิ๋นสิงตะโกนว่า “กระบี่อาจารย์ลุงม่อกลับคืนชิงซาน!”
ยอดเขาทั้งเก้าต่างตอบรับ เสียงของเหล่าลูกศิษย์ชิงซานดังขึ้นมา “ขอแสดงความยินดี กระบี่ผู้อาวุโสม่อกลับคืนชิงซาน!”
ยอดเขาเทียนกวงมีเสียงกระบี่ดังยาว
ระฆังโบราณบนยอดเขาซั่งเต๋อสั่นพ้อง
ยอดเขาชิงหรงเมฆหมอกปกคลุม
……
……
“อาจารย์อาม่อจัดระเบียบคัมภีร์ต่างๆ อยู่บนยอดเขาซื่อเยวี่ยมาร้อยกว่าปี วันนี้....”
สายตามทอดมองยอดเขา หลินอู๋จือมิได้กล่าวประโยคนี้จนจบ กระบอกตาเปียกชื้นขึ้นมาเล็กน้อย
กล่าวกันว่าผู้บำเพ็ญพรตต้องตัดขาดอารมณ์ให้สิ้น แต่จะมีกี่คนที่ทำได้ ยิ่งไปกว่านั้นสิ่งที่สำนักชิงซานบำเพ็ญเพียรก็หาใช่เต๋าไม่ หากแต่เป็นกระบี่
เมื่อเห็นกระบี่ วันหน้าก็มิอาจพบพานกันอีก แล้วจะมิให้เศร้าเสียใจได้อย่างไร
เวลานี้เหล่าลูกศิษย์ถึงได้เข้าใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น อาจารย์ลุงม่อที่พูดคุยกับตนเองอย่างอ่อนโยนเมื่อครู่นี้ได้...จากโลกนี้ไปแล้ว
เขามายังยอดเขากระบี่ เพียงเพื่อเอากระบี่ของตนคืนแก่ชิงซาน
เขาหวังว่าในศิษย์รุ่นหลัง จะมีคนที่สามารถสืบทอดกระบี่เล่มนั้นของตนได้
เมื่อมองดูยอดเขากระบี่ ภายในใจของเหล่าลูกศิษย์พลันมีอารมณ์และความรู้สึกที่พูดไม่ออก เป็นความรู้สึกหนักอึ้ง
บางทีนี่ต่างหากที่เป็นวิชาแรกของชิงซาน
พวกเขามองไปทางจิ๋งจิ่วอีกครั้ง
เมื่อครู่จิ๋งจิ่วกล่าวกับอาจารย์ลุงม่อว่าจะใช้กระบี่ของเขา มันหมายความว่าอย่างไร? หมายความเช่นนั้นอย่างนั้นหรือ?
หลินอู๋จือมองไปทางจิ๋งจิ่ว กล่าวว่า “ข้ามิรู้ว่าเหตุใดเจ้าถึงรู้ว่าอาจารย์อาม่อเตรียมคืนกระบี่แก่ชิงซาน และข้าก็มิรู้ว่าที่เจ้าพูดประโยคนั้นออกไปเพราะคิดปลอบโยนท่าน หรือคิดเอาใจท่าน เพื่อให้ท่านเอากระบี่เล่มนั้นวางไว้ในตำแหน่งที่ต่ำลงมาหน่อย ข้าเพียงอยากบอกเจ้าไว้ว่าเจ้าได้กระตุ้นความหยิ่งทะนงสุดท้ายของศิษย์พี่ม่อขึ้นมาแล้ว ตำแหน่งของกระบี่เล่มนั้นอยู่ใกล้ยอดเขามากที่สุด”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ดังนั้นแล้ว?”
หลินอู๋จือจ้องมองดวงตาเขา กล่าวว่า “ในเมื่อรับปาก เช่นนั้นก็ต้องทำให้ได้ มิเช่นนั้นไม่ว่าเจ้าจะเป็นศิษย์ที่ยอดเขาไหนเลือกไว้แล้วล่วงหน้า ข้าก็จะไม่ยอมให้เจ้าเข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน”
เหล่าลูกศิษย์ได้ยินคำพูดนี้ ต่างรู้สึกตกใจยิ่งนัก สายตาที่มองดูจิ๋งจิ่วเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกเห็นใจ
ทุกที่บนยอดเขากระบี่ล้วนแต่เต็มไปด้วยเจตน์กระบี่อันน่ากลัว ยิ่งสูงเจตน์กระบี่ก็ยิ่งรุนแรง ยอดเขาอยู่ในส่วนลึกของชั้นเมฆ ด้วยสภาวะของพวกเขาในเวลานี้ จะเดินขึ้นไปถึงนั่นได้อย่างไร?
“พูดมาก รู้สึกมาก เรื่องมาก ล้วนมิใช่เรื่องดี”
หลินอู๋จือพูดจบประโยคนี้ พลันขี่กระบี่บินออกไป
คำพูดประโยคนี้ย่อมต้องพูดกับจิ๋งจิ่ว เพื่อตอบโต้พฤติกรรมที่เขาแสดงต่ออาจารย์ลุงม่อแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ยก่อนตาย
เวลานี้เหล่าศิษย์ถึงได้เข้าใจ หลินอู๋จือมิได้รังเกียจจิ๋งจิ่ว หากแต่ให้ความสำคัญกับเขาอย่างมาก
ผู้ดูแลของยอดเขาอวิ๋นสิงคนหนึ่งแจกจ่ายป้ายกระบี่ให้กับศิษย์สิบกว่าคน พลางกล่าวกำชับ “ในยอดเขากระบี่ีมีกระบี่ที่ปรมาจารย์รุ่นก่อนๆ ทิ้งเอาไว้ ดังนั้นพวกเจ้าต้องระมัดระวังกิริยามารยาทในตอนที่ค้นหากระบี่ ห้ามตะโกนวิ่งเล่นเด็ดขาด แน่นอนว่าที่นี่ยังมีกระบี่ไร้นายอีกจำนวนมาก ไม่ว่าพวกเจ้าจะเจอกระบี่อะไร ขอเพียงทำให้มันตอบรับการเรียกของเจ้าได้ ก็ถือว่าสำเร็จ ถ้าหลงทางหรือพลัดตกได้รับบาดเจ็บ หรือมีเรื่องที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น ขอเพียงบีบป้ายกระบี่นี้ให้แตก ก็จะมีคนไปช่วยเจ้า”
ลูกศิษย์คนหนึ่งมองขึ้นไปยังหน้าผาเหล่านั้น กล่าวว่า “ง่ายแค่นี้หรือ?”
หลังผ่านการบำเพ็ญเพียรฝึกฝนร่างกายมาตอนที่เป็นศิษย์นอกสำนัก ร่างกายของศิษย์ในสำนักเหล่านี้ก็แข็งแกร่งว่าคนธรรมดามาก กระโดดเบาๆ ก็ไปได้ไกลหลายจ้าง ความอดทดเองก็มากเป็นพิเศษ
เขาครุ่นคิดว่ายอดเขากระบี่แม้นสูงชัน แต่อย่างไรก็สามารถปีนขึ้นไปได้ เจตน์กระบี่แม้นรุนแรง ก็สามารถใช้แรงใจความมุ่งมั่นในการยืนหยัดสู้ได้ ขอเพียงไม่เข้าไปในส่วนที่มีเมฆปกคลุมอยู่ เขามั่นใจว่าตนเองจะสามารถเคลื่อนไหวไปมาได้โดยมิเป็นปัญหา
ผู้ดูแลของยอดเขาอวิ๋นสิงผู้นั้นมิกล่าวกระไร หากแต่มองดูลูกศิษย์ผู้นั้น มุมปากยกขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มเล็กๆ ที่ยากจะสังเกตเห็น
ลูกศิษย์ที่สามารถเข้ามาบำเพ็ญเพียรในสำนักได้ล้วนแต่เป็นคนหนุ่มสาวที่ชาญฉลาด ครั้นเห็นรอยยิ้มนี้ มีหรือจะไม่เข้าใจ
ลูกศิษย์คนนั้นใบหน้าขาวซีดเล็กน้อย โค้งคำนับพลางกล่าวว่า “ขอศิษย์พี่ได้โปรดชี้แนะด้วย”
ผู้ดูแลนอกสำนักของชิงซานล้วนแต่เป็นลูกศิษย์ที่ไม่สามารถบรรลุสภาวะรักษาจิตได้ ผู้ดูแลในยอดเขาทั้งเก้าคือลูกศิษย์ที่ไม่ได้ถูกเลือกในงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน การที่ขานเรียกพวกเขาศิษย์พี่มันก็เป็นเรื่องที่สมควร
“พวกเจ้ายังอยู่แค่ขั้นรักษาจิต ไม่มีหวังที่จะหากระบี่ได้ เข้าสู่ขั้นปัญญาเห็นแจ้งก่อนค่อยว่ากันใหม่”
ผู้ดูแลของยอดเขาอวิ๋นสิงคนนั้นกล่าวว่า “ต่อให้พวกเจ้าหากระบี่พบ แล้วกระบี่นั้นจะตามเจ้าหรือเปล่า? ในโลกปุถุชนมีชายหนุ่มหญิงสาวที่ลุ่มหลงในความรักมากมายขนาดนั้น นั่นเพราะเหตุใด”
มีลูกศิษย์ถามขึ้นมาว่า “ต้องใช้เวลาประมาณเท่าไร พวกเราถึงจะเอากระบี่ได้สำเร็จ?”
“ลูกศิษย์ธรรมดาต้องใช้เวลาสามปีถึงจะสามารถมีกระบี่ของตัวเองได้ ลูกศิษย์ที่มีพรสวรรค์ มีสติปัญญาและโชคอาจจะใช้เวลาเร็วกว่านั้นหน่อย”
ผู้ดูแลแห่งยอดเขาอวิ๋นสิงชี้ไปยังยอดเขากระบี่ที่อยู่ในหมู่เมฆ พลางกล่าว “ศิษย์น้องเจ้าใช้เวลาสามเดือน พวกเจ้าต้องใช้เวลาเท่าไรก็คิดเอาเองแล้วกัน”
ครั้นพูดจบ เขาก็เดินกลับไปยังหอที่อยู่ด้านล่างยอดเขา ปล่อยลูกศิษย์หนุ่มสาวสิบกว่าคนเอาไว้ที่นี่
ลูกศิษย์สิบกว่าคนสบตากันมิกล่าวกระไร ภายในใจครุ่นคิดหลังจากนี้ควรทำอย่างไรดี?
เจ้าล่าเยวี่ยเป็นคนที่อัจฉริยะที่สุดในบรรดาศิษย์รุ่นที่สาม แล้วก็เป็นต้นแบบของศิษย์ธรรมดาเหล่านี้ด้วย ถ้ากระทั่งนางยังใช้เวลาสามเดือน เช่นนั้นพวกเขาก็ยิ่งมิต้องคิดเลย
ยิ่งไปกว่านั้นผู้ดูแลคนนี้ยังพูดเอาไว้ชัดเจน ด้วยสภาวะรักษาจิตของพวกเขาในเวลานี้ ถึงจะเข้าไปในยอดเขากระบี่ก็ไม่ได้มีความหมายใดๆ
“ในเมื่อนี่เป็นวิชาแรกที่สำนักมอบให้พวกเรา จะไม่เรียนให้จบก็ไม่ได้”
ศิษย์แซ่จู้คนหนึ่งสีหน้ามุ่งมั่น เขามองทุกคนพลางพูดเสียงเบาว่า “แม้นพวกเรามิอาจรับรู้ได้ว่ากระบี่อยู่แห่งหนใด แต่พวกเราก็สามารถเข้าไปทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมในยอดเขากระบี่ก่อนได้ เพื่อเตรียมตัวสำหรับวันหน้า”
“มิผิด ผู้ดูแลของยอดเขาอวิ๋นสิงได้มอบป้ายกระบี่ให้พวกเรา ก็น่าจะหมายความเช่นนี้”
ลูกศิษย์หญิงคนหนึ่งพยักหน้า กล่าวว่า “อาจาร์หลินเคยบอกว่ายอดเขากระบี่สามารถฝึกความมุ่งมั่น ไม่แน่เขาหรืออาจารย์คนอื่นอาจจะกำลังแอบจับตามองพวกเราอยู่ แล้วพวกเราจะไม่ไปได้อย่างไร?”
ลูกศิษย์ทุกคนถูกคำพูดสองประโยคนี้พูดเกลี้ยกล่อม ต่างคนต่างตะโกนออกมาว่าไปด้วยกัน สีหน้าดูตื่นเต้นยิ่งนัก
จิ๋งจิ่วมิได้กล่าวกระไร เขายืนนิ่ง ดูค่อนข้างสะดุดตา
สายตาจำนวนมากต่างมองไปที่เขา
ลูกศิษย์ทุกคนต่างรู้ว่าเขาขึ้นชื่อเรื่องความเกียจคร้าน แต่เมื่อคิดถึงว่าในเมื่อเขาสามารถเข้ามาเป็นศิษย์ในสำนักได้ บางทีเขาอาจจะเปลี่ยนแปลงไปบ้างแล้ว
คำพูดที่อาจารย์หลินกล่าวกับเขา คือคำขอที่ไม่มีการยอมอ่อนข้อ ทั้งยังเป็นความคาดหวังที่สูงมาก
จิ๋งจิ่วพยักหน้าให้ทุกคน ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปยังนอกยอดเขา
เวลาเหล่าลูกศิษย์จึงรู้ว่าเขาตรียมจะออกไปแล้ว
ลูกศิษย์แซ่จู้ผู้นั้นกล่าวอย่างตะลึงลานว่า “เจ้าบอกว่าจะไปเอากระบี่ของอาจารย์ลุงม่อมิใช่หรือ?”
ศิษย์คนอื่นเองก็ตกตะลึง ในใจครุ่นคิดหรือคนผู้นี้จะเป็นอย่างที่เล่าลือจริง?
ในเวลานี้เอง ภายในป่าด้านตะวันตกของยอดเขากระบี่มีคนกลุ่มหนึ่งเดินออกมา
คนเดินนำหน้าเป็นชายหนุ่ม ร่างกายสวมชุดสีขาว ใบหน้าหล่อเหลา คิ้วเรียวราวกระบี่ สีหน้าเฉยเมยคล้ายน้ำแข็ง บุคลิกดูมิธรรมดา
สิ่งที่น่าตกตะลึงกว่านั้นคือด้านหลังเขามิได้แบกกระบี่ --- หรือจะบอกว่าเขาอายุเพียงเท่านี้ก็สามารถสร้างโอสถกระบี่ และเข้าสู่สภาวะมิประจักษ์ได้แล้ว?
เหล่าผู้ดูแลของยอดเขาอวิ๋นสิงเดินเข้าไปพูดคุยประโยคสองประโยค ทุกคนถึงได้รู้ว่า ที่แท้คนผู้นี้คือกู้หาน หนึ่งในอาจารย์เซียนที่สอนอยู่ที่ศาลาสี่เจี้ยน
กู้หานยังมีอีกสถานะหนึ่งที่สำคัญกว่า
เขาคือศิษย์พี่สามแห่งยอดเขาเหลี่ยงว่าง
ยอดเขาเหลี่ยงว่างเรียกได้ว่าเป็นศูนย์รวมเหล่าลูกศิษย์ชายหญิงที่มีพรสวรรค์ที่สุดของสำนักชิงซาน กู้หานสามารถอยู่ในอันดับสามได้ วิธีกระบี่ของเขาคงต้องแข็งแกร่งมากทีเดียว
เมื่อมองดูกู้หาน ใบหน้าของเหล่าลูกศิษย์แสดงสีหน้าเคารพและชื่นชมออกมา
จิ๋งจิ่วมิได้เหลือบมองดูกู้หานแม้เพียงนิดเดียว หากแต่มองดูข้างกายกู้หานเงียบๆ
ข้างกายกู้หานมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่
นับตั้งแต่ที่เจอกันตรงปากทางเข้าหมู่บ้านก็ผ่านมาเป็นเวลาสามปีแล้ว สือซุ่ยได้กลายเป็นสือซานซุ่ย[1]
ตอนนี้เขากลายเป็นเด็กหนุ่ม คิ้วยังคงตรงเหมือนเดิม ดวงตายังคงสัตย์ซื่อ ใบหน้ายังคงดำ
ฝึกฝนอยู่ที่ยอดเขาทั้งเก้ามาเป็นเวลาหนึ่งปี หลิ่วสือซุ่ยเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ดูสุขุมเยือกเย็น สีหน้าราบเรียบ
เขามองมายังที่ๆ หนึ่ง สายตาดูคลางแคลงสงสัย จากนั้นจึงเปลี่ยนเป็นดีใจอย่างรวดเร็ว
“อาาา!”
หลิ่วสือสุ่ยตะโกนออกมาเสียงดัง พลางวิ่งเข้ามาหาจิ๋งจิ่ว
............................................................
สือซานซุ่ย[1]  หมายถึง สิบสามขวบ


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 22 การโบยบินครั้งแรกของลูกเป็ดขี้เหร่
เนื่องเพราะวิ่งเร็วเกินไป แขนทั้งสองข้างของหลิ่วสือซุ่ยจึงลู่ไปด้านหลัง ดูคล้ายลูกเป็ดน้อย ค่อนข้างตลกและน่ารัก
จิ๋งจิ่วยืนรอเขาอยู่ที่เดิม มุมปากมีรอยยิ้มที่คล้ายมีคล้ายไม่มี
หลิ่วสือซุ่ยวิ่งมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าจิ๋งจิ่ว
เพราะวิ่งเร็วเกินไป หยุดก็กะทันหันเกินไป บนพื้นหญ้าจึงถูกเท้าของเขาลากจนเป็นรอยสองรอย ร่างกายโงนเงนไปข้างหน้าข้างหลัง ครู่หนึ่งถึงจะหยุดนิ่งได้
ภาพนี้ดูแล้วค่อนข้างน่าขัน ในบรรดาลูกศิษย์ที่มาพร้อมจิ๋งจิ่วมีคนหลุดหัวร่อออกมา
แต่เสียงหัวร่อก็หายไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาเดาได้ว่าหนุ่มน้อยผู้นี้คือเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดที่ร่ำลือกันผู้นั้น
หลิ่วสือซุ่ยยืนอยู่หน้าจิ๋งจิ่ว สีหน้าตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง เขายื่นมือคิดอยากจะคว้ามือจิ๋งจิ่วเอาไว้ แต่พลันรู้สึกไม่เหมาะสม จึ่งรีบดึงมือกลับไปกำเป็นกำปั้นเอาไว้
……
……
กลุ่มคนที่เดินออกมาจากในป่าเห็นภาพนี้ ต่างพากันรู้สึกแปลกใจ
เพราะเวลาปกติหลิ่วสือซุ่ยเพียงรู้จักแต่การบำเพ็ญเพียรฝึกกระบี่ ใช้ชีวิตน่าเบื่อยิ่ง นิสัยเรียบง่ายและถ่อมตน น้อยครั้งที่จะเห็นเขาตื่นเต้นเพียงนี้
“คนผู้นี้คือใคร?” กู้หานถาม
มีลูกศิษย์กล่าวว่า “อาจารย์กู้ คนผู้นี้น่าจะเป็นจิ๋งจิ่วที่หลิ่วสือซุ่ยกล่าวถึงบ่อยๆ ขอรับ”
ได้ยินเช่นนี้ คนกลุ่มนั้นถึงได้เข้าใจว่าเหตุใดหลิ่วสือซุ่ยจึงตื่นเต้นเพียงนี้
กู้หานมองใบหน้าจิ๋งจิ่ว คิ้วเลิกเล็กน้อย รู้สึกไม่สบอารมณ์
มิรู้ว่าเพราะใบหน้านั้นงดงามเกินไป หรือเป็นเพราะสีหน้าบนใบหน้านั้นราบเรียบเกินไป จึงดูแตกต่างกับหลิ่วสือซุ่ยอย่างชัดเจน
……
……
ในขณะเดียวจิ๋งจิ่วกำลังเตรียมเอ่ยปากพูด เสียงอันเยือกเย็นเสียงหนึ่งพลันดังขึ้น
“เจ้ากำลังทำอะไร?”
จิ๋งจิ่วมองไป ก่อนพบว่าคนที่กล่าวคือลูกศิษย์จากยอดเขาเหลี่ยงว่างนามกู้หานผู้นั้น
หลิ่วสือซุ่ยตะลึงเล็กน้อย ก่อนรีบอธิบาย “อาจารย์กู้ ท่านนี้คือ...”
กู้หานมิได้ปล่อยให้เขากล่าวจนจบ หากแต่กล่าวด้วยน้ำเสียงเฉยเมยว่า “ข้าเคยบอกเจ้าแล้ว ในเวลาที่สำคัญเช่นนี้ ห้ามมิให้เรื่องใดมาทำให้เจ้าเสียสมาธิ”
ความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดประโยคนี้ชัดเจนอย่างยิ่ง เขามิได้สนใจเลยว่าจิ๋งจิ่วคือใคร
“เข้ามารับโทษด้วยตัวเอง” กู้หานกล่าว
จิ๋งจิ่วมองเขา
หลิ่วสือซุ่ยรีบโบกมือให้เขา ก่อนจะเดินกลับไปหากู้หาน
คนอ้วนที่รวบผมไปด้านหลังผู้หนึ่งก้าวออกมาจากด้านหลังกู้หาน สองมือประคองวัตถุที่ห่อด้วยผ้าชิ้นหนึ่งเอาไว้ เขาใช้นิ้วมือที่อวบอ้วนแต่คล่องแคล่วแกะสายรัดออก ก่อนจะเผยให้เห็นกระบองท่อนหนึ่งที่อยู่ด้านใน
เมื่อเห็นภาพนี้ ภายในกลุ่มคนมีเสียงฮือฮาขึ้นมา สายตาที่มองไปยังหลิ่วสือซุ่ยมีความเห็นอกเห็นใจ แต่ที่มากกว่านั้นกลับเป็นความอิจฉา
ลูกศิษย์ที่ก้าวเดินออกมาจากในป่าเหล่านั้น ในสายตาพวกเขาเองก็มีอารมณ์ความรู้สึกเช่นนี้เหมือนกัน
กระบองท่อนนั้น มิใช่กฎกระบี่ของสำนักชิงซาน หากแต่เป็นกฎของยอดเขาเหลี่ยงว่าง
กู้หานจะใช้กฎของยอดเขาเหลี่ยงว่างลงโทษหลิ่วสือซุ่ย เช่นนั้นก็เท่ากับกำลังสั่งสอนหลิ่วสือซุ่ยในฐานะศิษย์สายตรงของยอดเขาเหลี่ยงว่าง
สำหรับเหล่าลูกศิษย์ในสำนักที่ปรารถนาจะถูกยอดเขาเหลี่ยงว่างเลือกตัวไปในงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน การดูแลสั่งสอนเช่นนี้มันคุ้มค่าที่จะอิจฉาเสียจริง
ท่อนไม้แข็งๆ ฟาดลงไปบนแผ่นหลังหลิ่วสือซุ่ย เกิดเป็นเสียงทึบหนักๆ
เวลารับโทษ ย่อมไม่สามารถเคลื่อนปราณก่อกำเนิดมาคุ้มครองร่างกายได้ หลิ่วสือซุ่ยจึงได้แต่ต้องฝืนรับความเจ็บปวด
ท่อนไม้ฟาดลงไม่หยุด เสียงทึบดังขึ้นไม่หยุด
หลิ่วสือซุ่ยเจ็บปวด ในดวงตาเต็มไปด้วยหยดน้ำตา แต่เขากลับยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ขยับไปไหน
เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์นี้ จิ๋งจิ่วมิได้กล่าวกระไร
ทันใดนั้นเอง เขาพลันรับรู้ได้ถึงอะไรบางอย่าง สายตาเหลือบมองไป ก่อนจะเห็นสายตาเยือกเย็นของกู้หาน
เขามองอีกฝ่ายอย่างเงียบๆ
หลิ่วสือซุ่ยสังเกตเห็นสายตาของเขา จึงฝืนทนความเจ็บปวดส่ายหัวไม่หยุดเพื่อบอกเขาอย่าได้ทำอะไรวู่วาม
จิ๋งจิ่วนิ่งเงียบอยู่ครู่ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปด้านนอกยอดเขา
คนอยู่มากมายขนาดนี้ แต่มีเพียงกู้หานที่สังเกตเห็น ในขณะที่หมุนตัว เขาเองก็ส่ายหัวเช่นกัน
……
……
“พอได้แล้ว”
กู้หานส่งสัญญาณบอกว่าการลงโทษสิ้นสุด เขามองดูแผ่นหลังจิ๋งจิ่วที่เดินห่างออกไป สองคิ้วขมวดขึ้นมาเล็กน้อย
คนอ้วนผู้นั้นดึงไม้กระบองกลับ ก่อนใช้ผ้าสีเขียวห่อเก็บเอาไว้อย่างดี จากนั้นจึงมองตามสายตาเขาไป ดวงตาหรี่ลงพร้อมยิ้มขึ้นมา แต่ในดวงตากลับเผยให้เห็นถึงประกายอันเยือกเย็น
“เป็นอย่างไรบ้าง? ลูกศิษย์ผู้นี้มีชื่อเสียงอย่างมาก วันนี้ได้พบเจอ สมกับที่ร่ำลือไว้เลย รูปงามจนน่าอิจฉาจริงๆ”
ในฐานะที่เป็นศิษย์ของยอดเขาเหลี่ยงว่าง พวกเขาไหนเลยจะสนใจเรื่องหน้าตาซึ่งเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ที่เขาถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง ย่อมต้องหมายถึงพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรและความสามารถแฝงของจิ๋งจิ่ว
กู้หานกล่าว “เมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าธรรมดา ความสามารถธรรมดา หากเขามิแสวงหาความก้าวหน้าเหมือนอย่างที่เล่าลือกันจริงๆ เช่นนั้นก็คงจะเตรียมยาวิเศษเอาไว้เยอะมาก ถึงสามารถบรรลุสภาวะได้ในสองปี”
คนอ้วนกล่าว “เขาอาจจะเป็นคุณชายอยู่ในราชวงศ์เจาเกอ ในมือมียาวิเศษล้ำค่าอยู่มันก็เป็นเรื่องปกติ ทั้งยังได้ยินว่าหัวสมองเขาดีมาก ถ้ายังไงลองคุยกับเขาดูไหม?”
กู้หานกล่าว “กระบี่ของยอดเขาเหลี่ยงว่างใช้ฆ่าคน ต่อให้ฉลาด มีความรู้รอบตัวมากแค่ไหนมันก็ไร้ประโยชน์ หากสามารถใช้ยาวิเศษในการเดินไปบนธรรมวิธีได้ อย่างนั้นยังจะบำเพ็ญเพียรไปทำไมอีก?”
ขณะที่พูดพวกเขาก็มิได้หลบหลีกหลิ่วสือซุ่ย หลิ่วสือซุ่ยได้ยินเช่นนี้พลันร้อนใจขึ้นมา เขาคิดอยากจะแก้ต่างให้กับจิ๋งจิ่ว
สำหรับเขาแล้ว หากคุณชายสามารถเข้ามาอยู่ในยอดเขาเหลี่ยงว่างได้ล่วงหน้าเหมือนกัน นั่นย่อมต้องเป็นเรื่องที่ดีที่สุด
“ลูกศิษย์ของยอดเขาเหลี่ยงว่าง ไม่สามารถเป็นคนรับใช้ของใครได้ เจ้าจงจำข้อนี้ไว้”
กู้หานมองดูหลิ่วสือซุ่ย น้ำเสียงมีความแน่วแน่เด็ดขาดที่ห้ามมิให้สงสัย “อย่าได้ไปมาหาสู่กับเขาอีก
หลิ่วสือซุ่ยตะลึง
กู้หานมิได้สนใจเขา หากแต่พาลูกศิษย์กลุ่มหนึ่งเดินเข้าไปในยอดเขากระบี่
หลิ่วสือซุ่ยยืนอยู่กับที่ นิ่งเงียบเป็นเวลานาน สุดท้ายก็เดินตามเขาขึ้นไป
……
……
เมื่อมองดูคนกลุ่มนั้นเดินขึ้นไปยังหน้าผาของยอดเขากระบี่ มีลูกศิษย์คนหนึ่งที่ไม่ทราบสถานการณ์ของศาลาสี่เจี้ยนกล่าวถามอย่างไม่เข้าใจว่า “อาจารย์กู้เป็นอาจารย์เซียนของห้องแรกมิใช่หรือ? หรือพวกเขายังมิได้เอากระบี่?”
ผู้ดูแลของยอดเขาอวิ๋นสิงกล่าวว่า “ศิษย์น้องหลิ่วเอากระบี่ไปได้ตั้งแต่ครึ่งปีก่อนแล้ว”
เหล่าลูกศิษย์ยิ่งรู้สึกแปลกใจ ในใจครุ่นคิดเช่นนั้นพวกเขายังขึ้นไปทำอะไรบนยอดเขากระบี่?
คนกลุ่มนั้นที่มีกู้หานเป็นผู้นำเดินขึ้นไปบนยอดเขากระบี่ ยิ่งเดินยิ่งไกล จนกลายเป็นจุดดำๆ แถวหนึ่งบนหน้าผา
ลูกศิษย์เหล่านี้ไม่มีอาจารย์นำทาง พวกเขาย่อมไม่กล้าเดินตามขึ้นไป จึงได้แต่ยืนมองอยู่ด้านล่างยอดเขา
เวลาเคลื่อนผ่านไป ผู้ดูแลของยอดเขาอวิ๋นสิง อาจารย์และนักเรียนมารวมกันมากขึ้น มีลำแสงกระบี่อีกสิบกว่าสายทะลวงขึ้นฟ้า แต่ละยอดเขามีคนเดินทางมา ทั้งยังมีอาจารย์อารุ่นที่สองมาที่นี่สองคน
นี่คล้ายจะเป็นสัญญาณบอกว่าหลังจากนี้จะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น
……
……
ทางเดินค่อยๆ สูงขึ้น อากาศค่อยๆ เบาบาง สภาพภูมิประเทศยิ่งชันขึ้นเรื่อยๆ แต่ละก้าวที่ย่างออกไปล้วนยากลำบาก
เหล่าศิษย์หนุ่มสาวหยุดฝีเท้า ยืนอยู่ที่เดิม รับรู้ถึงเจตน์กระบี่ที่อยู่รายรอบ ใช้มันเพื่อลับคมความมุ่งมั่น พัฒนาการบำเพ็ญเพียร
กู้หานและคนอ้วนผู้นั้น อีกทั้งหลิ่วสือซุ่ยยังคงก้าวเดินไปข้างหน้า
ไม่รู้ว่าเดินมานานเท่าไร ทิวทิศน์ที่อยู่รอบกายค่อยๆ เลือนราง หมอกจับตัวหนาขึ้นเรื่อยๆ น่าจะเป็นหมอกที่มาจากขอบของชั้นเมฆ
เมื่อมาถึงนี่ ไอกระบี่ที่แผ่กระจายออกมาจากตัวยอดเขายิ่งทวีความน่ากลัว หลิ่วสือซุ่ยใบหน้าแดงก่ำ ลมหายใจถี่กระชั้น
เพราะเขาอายุยังน้อย ระยะเวลาในการบำเพ็ญเพียรก็สั้น
แต่การที่เขาสามารถเดินมาถึงนี่ได้ มันก็แข็งแกร่งกว่าศิษย์ร่วมสำนักที่ยังอยู่ด้านล่างไม่รู้เท่าไรแล้ว
คนอ้วนผู้นั้นหอบหายใจเล็กน้อย มือเท้าเอวกล่าวว่า “ไม่รู้วันนี้ล่าเยวี่ยอยู่หรือไม่”
กู้หานสีหน้าเหมือนปกติ เจตน์กระบี่ในยอดเขากระบี่และความสูงเช่นนี้มิอาจทำอะไรเขาได้
ได้ยินคนอ้วนพูดเช่นนี้ เขามองไปทางยอดเขาที่อยู่ลึกเข้าไปในก้อนเมฆ นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงโบกมือขึ้นมา คล้ายพยายามปัดเป่าภาพที่ไม่สบอารมณ์บางภาพให้หายไป
ทันทีที่มือของเขาโบกสะบัด บริเวณหน้าผาพลันมีลมแรงพัดขึ้นมา เมฆหมอกถูกพัดจนสลายหายไป ภาพรอบตัวพลันชัดเจนแจ่มแจ้ง
ด้านหน้าพวกเขามีผาขาดอยู่แห่งหนึ่ง หากเดินต่อไปอีกก้าวต้องตกลงไปอย่างแน่นอน ผนังหินตรงหน้าผาเรียบลื่นไร้ต้นหญ้า ไม่มีตำแหน่งไหนให้ใช้คว้าจับยืมแรงได้เลย
หลิ่วสือซุ่ยเดินไปริมผา สายตามองไปเบื้องล่าง
ที่นี่อยู่ห่างจากพื้นดินพันกว่าจ้าง ถึงแม้หลังการบำเพ็ญเพียร สายตาของเขาจะดียิ่งกว่านกอินทรี แต่เขายังคงไม่สามารถมองเห็นสภาพเบื้องล่างได้อย่างชัดเจน เขามองเห็นเพียงจุดดำเล็กๆ จำนวนหลายจุด
จุดดำเล็กๆ แต่ละจุดคือคน เมื่อคิดถึงว่ามีคนมากมายขนาดนี้กำลังจ้องมองตนอยู่ เด็กหนุ่มยิ่งรู้สึกประหม่า ลมหายใจยิ่งถี่กระชั้นขึ้น
เขาท่องเคล็ดกระบี่เงียบๆ พยายามสงบสติอารมณ์ กระทั่งลมหายใจเริ่มช้าลง เขาจึงค่อยๆ ยกมือขวาขึ้น
เสียงฟิ้วดังขึ้น กระบี่บินยาวประมาณสองฉื่อ ตัวกระบี่มันวาวราวกระจกเล่มหนึ่งบินออกมาจากในแขนเสื้อของเขา
กระบี่บินฉวัดเฉวียนไปมากลางอากาศ จากนั้นลอยค้างกลางอากาศด้านนอกหน้าผา ก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาตามความคิด
ขอเพียงก้าวเท้าไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง เขาก็จะสามารถยืนไปบนกระบี่
ปัญหาอยู่ที่ว่า บนโลกนี้มีกี่คนที่มีความกล้าที่จะสืบเท้าก้าวนี้ออกไป?
เดินหน้าหนึ่งก้าว คือท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ไพศาล
ถอยหลังหนึ่งก้าว คือโลกปุถุชนอันวุ่นวาย
……
……
มิว่าเรื่องใดก็มิอาจครุ่นคิดนานนัก
ยิ่งคิดนาน ก็ยิ่งเกิดปัญหาได้ง่าย
หลิ่วสือซุ่ยจ้องมองดูหมู่เมฆที่อยู่นอกยอดเขา สีหน้าขาวซีดเล็กน้อย ยังไม่อาจก้าวเท้าก้าวนี้ออกไปได้
กู้หานพูดด้วยสีหน้าราบเรียบอยู่ด้านหลังเขาว่า “ข้าให้เวลาเจ้าอีกสิบอึดใจ หากเจ้าไม่ก้าวออกไป ข้าจะผลักเจ้าออกไปเอง”
“ไม่ต้อง” หลิ่วสือซุ่ยพลันหันหน้ามาพูดกับเขา “อาจารย์กู้ ข้ายังจะพบคุณชายอีก”
พูดจบ เขาก็ก้าวเดินออกไป
กู้หานได้ยินเช่นนี้จึงโกรธเล็กน้อย เขาเลิกคิ้วเตรียมทำอะไรสักอย่าง จากนั้นพลันเห็นภาพเหตุการณ์นี้
หลิ่วสือซุ่ยเดินไปในอากาศด้านนอกหน้าผา
เท้าขวาของเขาวางลงไป เหยียบลงไปบนกระบี่อย่างมั่นคง
กระบี่บินจมลงไปด้านล่างประมาณครึ่งฉื่อจึ่งหยุดนิ่ง
จากนั้น เท้าซ้ายของเขาก็เหยียบลงไปบนกระบี่
ลมหนาวหวีดหวิว ปะทะหน้าผาของยอดเขากระบี่ แล้วก็พัดโบกเสื้อผ้าบนตัวเขา
หลิ่วสือซุ่ยกางแขนทั้งสองข้าง ขาทั้งสองย่อลงเล็กน้อย โคลงเคลงไปซ้ายทีขวาทีเพื่อพยายามหาสมดุล
บนใบหน้าของเขามองไม่เห็นความหวาดกลัวใดๆ มีเพียงแต่สมาธิที่แน่วแน่
กู้หานพลันคิดถึงภาพที่หลิ่วสือซุ่ยวิ่งไปหยุดอยู่ตรงหน้าจิ๋งจิ่วอย่างกะทันหันก่อนหน้านี้
ลมม้วนกลับลงมาจากหน้าผา ร่างกายของหลิ่วสือซุ่ยโน้มไปด้านหน้า
คนอ้วนที่ยืนอยู่บนผาคนนั้นตกใจจนสะดุ้งเล็กน้อย
มิรู้ว่าหลิ่วสือซุ่ยตะโกนอะไรออกมา เขายืมแรงลม ก่อนจะบินออกไปในท้องฟ้า
นี่เป็นการขี่กระบี่ครั้งแรกของเขา ยังไม่สามารถทำให้เกิดเป็นลำแสงกระบี่ได้ เขาทำได้เพียงวาดเป็นเงาลางๆ เท่านั้น
เงากระบี่สายนั้นบินฉวัดเฉวียนไปในหมู่เมฆ ประเดี๋ยวหยุดประเดี๋ยวเปลี่ยนทิศทาง ทั้งยุ่งเหยิงและวุ่นวาย ดูแล้วอันตรายยิ่งนัก
ใต้หน้าผาที่อยู่ลึกลงไปมีเสียงอุทานตกใจและเสียงตะโกนดังขึ้นมา
คนอ้วนหน้าขาวซีด พร่ำบ่นกับตัวเองมิหยุดว่า “หากสือซุ่ยตกลงไปตาย...เจ้าสำนักจะไล่เราออกจากสำนักหรือเปล่า?”
กู้หานมิกล่าวอะไร เขาเพียงแต่จ้องมองดูเงากระบี่ที่อยู่ห่างจากหน้าผาออกไปไกลทุกที
ไม่ว่าหลิ่วสือซุ่ยจะขี่กระบี่ได้น่าหวาดเสียวเพียงใด หรือกระทั่งมีอยู่สองครั้งที่เกือบจะพลัดตกลงไปเบื้องล่าง สีหน้าเขาก็มิได้แสดงถึงความกังวลแม้แต่น้อย เขาเพียงแต่หรี่ตาเล็กลงเรื่อยๆ
ด้วยสภาวะ อายุและประสบการณ์ของหลิ่วสือซุ่ย การที่เริ่มเรียนขี่กระบี่ในตอนนี้ถือเป็นการฝืนอย่างมาก และการที่ฝืนก็ย่อมหมายถึงความเสี่ยง ดังนั้นเขาจึงมิได้บอกกล่าวศิษย์ร่วมสำนักคนอื่นในยอดเขาเหลี่ยงว่าง แล้วก็มิได้รายงานผู้เป็นอาจารย์
แต่เขารู้ว่าในตอนที่ตนเองพาหลิ่วสือซุ่ยเดินขึ้นยอดเขากระบี่ เหล่าผู้อาวุโสในยอดเขาทั้งเก้าน่าจะคาดเดาได้แล้ว บนชั้นเมฆในเวลานี้น่าจะมีอาจารย์อาที่อยู่ในสภาวะขั้นคเนจรกำลังจับจ้องอยู่ และพร้อมที่จะลงมือช่วยเหลือทุกเมื่อ
มิรู้ผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดวิถีการเคลื่อนไหวของเงากระบี่สายนั้นก็นิ่งเสียที สามารถมองเห็นร่างกายของหลิ่วสือซุ่ยได้อย่างชัดเจน
ความเร็วของกระบี่เร็วขึ้นทุกขณะ จนกระทั่งแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสายหนึ่งพุ่งขึ้นไปยังด้านบนยอดเขากระบี่ แหวกทะลุชั้นเมฆ มิรู้ไปยังแห่งหนใด
........................................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 23 เจอกันอีกครา
กู้หานรู้ว่าหลิ่วสือซุ่ยไปที่ใด
เมื่อครั้งที่เขาขี่กระบี่ที่ยอดเขากระบี่ได้สำเร็จเป็นครั้งแรก เขาก็ขึ้นไปยังด้านบนชั้นเมฆเช่นกัน
ขี่กระบี่บินคือจินตนาการอันสุดแสนมหัศจรรย์ของผู้บำเพ็ญเพียร หลังจากที่ขี่ได้สำเร็จ นั่นก็เป็นความรู้สึกที่สุดแสนมหัศจรรย์ มีผู้ใดไม่คิดอยากขึ้นไปดูว่าท้องฟ้านี้มันสูงเพียงใด?
เบื้องล่างมีเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีดังลอยขึ้นมา กู้หานมองไปยังยอดเขา ในใจครุ่นคิดสำนักชิงซานมีได้มีเจ้าเพียงคนเดียวที่เป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด
เมื่อมองดูสายตาเขา คนอ้วนรู้ว่าเขากำลังคิดอันใดอยู่ จึงกล่าวเตือนว่า “ศิษย์น้องมิยินดีเข้ายอดเขาเหลี่ยงว่าง คิดว่านางคงมีแผนการของตนอยู่เป็นแน่ ศิษย์พี่อย่าได้โกรธเลย”
กู้หานมิได้รับคำ หากแต่กล่าวว่า “สือซุ่ยกำลังอยู่ในช่วงสำคัญของการบำเพ็ญเพียร อย่าให้เขาเจอกับเจ้าคนไร้ประโยชน์นั่น จะเกิดผลกระทบเอาได้”
คนอ้วนงุนงงเล็กน้อย ก่อนจะรู้ว่าเขาหมายถึงจิ๋งจิ่ว
……
……
จิ๋งจิ่วกลับมายังถ้ำของตน
รูปแบบของถ้ำที่นี่ไม่เหมือนกับโพรงหินที่อยู่ตรงศาลาหนานซงเหล่านั้น ถ้ำในเวลานี้คือถ้ำจริงๆ
ถ้ำตั้งอยู่บนหน้าผาตรงสองข้างของลำธารสี่เจี้ยน ทั้งเงียบสงบ ไม่มีใครรบกวน ทิวทัศน์เองก็งดงาม
ทุกรุ่งเช้าจะมีผลไม้หายากถาดหนึ่งและน้ำสะอาดเหยือกหนึ่งปรากฏอยู่ตรงหน้าถ้ำ ผลไม้หายากนี้ย่อมต้องวิเศษกว่าเมื่อครั้งที่เป็นศิษย์นอกสำนักอย่างแน่นอน ผู้ที่รับผิดชอบในการจัดหาก็มิใช่ผู้ดูแลอีก หากแต่เป็นผู้ดูแลกระบี่
ในฐานะที่เป็นสำนักกระบี่อันดับหนึ่ง ฐานรากและการสั่งสมของสำนักชิงซานนั้นยากที่จะจินตนาการได้จริงๆ
วิธีการแบบนี้จิ๋งจิ่วเห็นมาแล้วมากมาย เขาย่อมไม่เกิดความรู้สึกอันใด หลังเลือกผลไม้ที่ดูดีมากินเรียบร้อย เขาก็โยนผลไม้ที่เหลือให้เหล่าวานรที่อยู่ในป่าด้านหลังถ้ำ จากนั้นจึงเอนกายนอนไปบนเก้าอี้ไม้ไผ่
เขาหยิบคัมภีร์กระบี่จากในหน้าอกออกมากวาดตาดูเล็กน้อย จากนั้นมิได้อ่านมันต่ออีก
สถานการณ์ในเวลานี้มิได้ต่างจากตอนที่อยู่ศาลาหนานซงนัก ทะเลวิญญาณของเขาลึกล้ำกว้างใหญ่เกินไป หากคิดจะแปรเปลี่ยนมันให้กลายเป็นสิ่งที่ใช้หล่อเลี้ยงเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าจนกลายเป็นผลแห่งกระบี่ได้ สิ่งที่เขาต้องการ นอกจากเวลาแล้วก็คือเวลา
โชคดีที่เวลาที่ต้องใช้ในครั้งนี้สั้นกว่าครั้งก่อนมาก ยิ่งไปกว่านั้นหากเขาคิดอยากจะขึ้นเขาไปเอากระบี่ ก็ไม่จำเป็นต้องทำให้กลายเป็นโอสถกระบี่ด้วย
เขาหยิบทรายขาวขึ้นมาจำนวนหนึ่ง คิดอยากจะวางลงไปในจานกระเบื้อง แต่กลับพบว่าวันนี้จิตมิค่อยสงบ
สำหรับเขาแล้วนี่เป็นเรื่องที่แทบจะไม่เคยเกิดขึ้น ดังนั้นเขาจึงเก็บจานกระเบื้องและทรายกลับไป จากนั้นหลับตาแล้วเริ่มทำสมาธิ
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร เขาลืมตาขึ้นมาใหม่อีกครั้ง
ดวงอาทิตย์ลาลับ ดวงดาวส่องแสง
สือซุ่ยยืนอยู่หน้าเก้าอี้ไม้ไผ่
คล้ายยังอยู่ข้างบ่อน้ำเมื่อสามปีก่อน
“คุณชาย”
หลิ่วสือซุ่ยคำนับเขาอย่างดีใจ ครั้นคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อกลางวัน จึ่งอธิบายว่า “ท่านอย่าได้โกรธเคืองศิษย์พี่กู้เลย เขาเป็นคนดี เพียงแต่เข้มงวดไปหน่อยเท่านั้น”
จิ๋งจิ่วฟังคำพูดนี้ พลันพบเห็นปัญหาหนึ่ง จึงเลิกคิ้วถามว่า “ศิษย์พี่?”
หลิ่วสือซุ่ยยิ้มอย่างขวยเขิน กล่าวว่า “อันที่จริงข้าควรเรียกเขาอาจารย์กู้ เขาคิดว่าความสามารถของข้าพอใช้ได้ บอกว่าจะเลือกข้าในงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน จึงอนุญาตให้ข้าเรียกเขาศิษย์พี่เป็นการส่วนตัวได้
เขามิได้มีความโอ้อวดได้ใจ เพียงแต่ดีใจอย่างมากเท่านั้น
จิ๋งจิ่วยิ้ม มิได้กล่าวกระไร
หลิ่วสือซุ่ยคิดว่าเขากำลังหัวเราะตน อดใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อยมิได้ เขามิรู้ควรทำอะไร จึงลุกยืนขึ้นไปปูเตียงและจัดแจงของบนฟูกแทนจิ๋งจิ่ว
เมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดที่สำนักชิงซานให้ความสำคัญที่สุด ลูกศิษย์อัจฉริยะที่ยอดเขาเหลี่ยงว่างปรารถนาจะได้ตัวมา กำลังปูเตียงให้กับศิษย์ที่เพิ่งเข้ามาเป็นศิษย์ในสำนัก แถมยังทำอย่างเต็มใจถึงเพียงนี้
หากมีคนเห็นภาพนี้เข้า คงตะลึงลานจนพูดอะไรไม่ออก
สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือ จิ๋งจิ่วเองก็มิได้มีท่าทีคัดค้าน
ปูเตียงเสร็จ เก็บกวาดด้านหน้าถ้ำเสร็จเรียบร้อย เขาจึงเริ่มพรรณนาเรื่องราวที่ตนเองได้ทำและพบเจอกับใครในหนึ่งปีมานี้ให้จิ๋งจิ่วฟัง
จิ๋งจิ่วฟังอย่างเงียบๆ บางครั้งยิ้ม บางครั้งตอบกลับไปประโยคหนึ่ง
เขามิได้หงุดหงิด มิได้หลับตา มิได้นอนหลับ ไม่เหมือนเมื่อครั้งที่อยู่ในหมู่บ้านตอนแรก
หลิ่วสือซุ่ยรู้สึกกลุ้มใจ เพราะเขาพูดแต่เพียงฝ่ายเดียว
ความจริงเขาอยากรู้ว่าในหนึ่งปีมานี้ จิ๋งจิ่วใช้ชีวิตในศาลาหนานซงอย่างไร เหตุใดจู่ๆ ถึงขยันขันแข็งขึ้นมา? เหตุใดจึงสามารถบรรลุขั้นรักษาจิตจนบริบูรณ์และผ่านการทดสอบเข้ามาเป็นศิษย์ในสำนักได้?
จิ๋งจิ่งคล้ายไม่มีความต้องการจะกล่าวเรื่องเหล่านี้
เป็นเพราะไม่เจอกันหนึ่งปี จึงเกิดความรู้สึกแปลกหน้าอย่างนั้นหรือ?
หลิ่วสือซุ่ยคิดถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง จึ่งลุกยืนอย่างตื่นเต้น พลางกล่าวกับจิ๋งจิ่วว่า “คุณชาย ข้าแนะนำท่านให้รู้จักกับศิษย์พี่กู้ดีหรือไม่! ด้วยพรสวรรค์แลสติปัญญาของท่าน จะต้องได้รับการชื่นชมจากเขาเป็นแน่ แม้นเขามิอาจรับปากว่าจะเลือกท่านขึ้นเขาในงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน แต่เขาจะต้องยินดีสอนเพลงกระบี่ให้ท่านแน่ เมื่อถึงตอนนั้นพวกเราก็จะสามารถฝึกฝนด้วยกันได้”
จิ๋งจิ่วไม่แม้แต่จะครุ่นคิด เขาส่ายหัวพลางกล่าว “ไม่ต้อง”
หลิ่วสือซุ่ยงุนงง กล่าวว่า “คุณชายท่านอาจจะไม่รู้ ยอดเขาเหลี่ยงว่างเป็นสถานที่ที่ยอดเยี่ยมที่สุดในสำนักชิงซานของเรา บนยอดเขาล้วนแต่เป็นศิษย์หนุ่มสาวรุ่นที่สาม ไม่มีเจ้าแห่งยอดเขา แต่อาจารย์จากทุกยอดเขาจะเลือกวันเวลามาที่ยอดเขาเหลี่ยงว่างเพื่อสอนวิชา นี่หมายความว่าขอเพียงเป็นศิษย์ยอดเขาเหลี่ยงว่าง ก็จะได้เรียนรู้เคล็ดวิชาของทั้งเก้ายอดเขา...”
สุ้มเสียงของเขาเบาลงเรื่อยๆ จนกระทั่งเงียบหายไป
เนื่องจากจิ๋งจิ่วยังคงเฉยเมยมิสนใจ
หลิ่วสือซุ่ยรู้สึกผิดหวัง
จิ๋งจิ่วมองดูสีหน้าบนใบหน้าเล็กๆ ของเขา กล่าวอธิบายสองประโยค
“ข้ารู้สึกมิสนใจ เพราะข้าไม่ชอบยอดเขาเหลี่ยงว่าง อืม แล้วก็ศิษย์พี่กู้ของเจ้าผู้นั้นด้วย”
หลิ่วสือซุ่ยตกตะลึง เขามิเคยคิดมาก่อนว่าจะมีคนไม่ชื่นชอบยอดเขาเหลี่ยงว่าง!
“ยอดเขาเหลี่ยงว่างคือกระบี่แห่งชิงซาน ลูกศิษย์บนยอดเขามีหน้าที่ลาดตระเวนป้องกันมิให้ปู้เหล่าหลินและมารชั่วเผ่าหมิงแอบเข้ามา ทั้งยังเป็นตัวแทนชิงซานเข้าร่วมงานชุมนุมเหมยฮุ่ยที่จัดขึ้นทุกสิบปี เรียกได้ว่าการฝึกปรือของพวกเขาอยู่ที่การต่อสู้ที่ไม่หยุดหย่อน ทุกปีจะมีผู้ที่ต้องนองเลือดเสียสละจำนวนมาก แต่ก็ไม่มีศิษย์คนไหนถอยหนีมาก่อน เป็นไปได้อย่างไรที่ลูกศิษย์ชิงซานจะไม่ชื่นชอบที่นี่?”
เขามองดูจิ๋งจิ่ว พลางกล่าวชักจูงอย่างจริงจังว่า “ยังมีศิษย์พี่กู้ เขาเป็นคนดีจริงๆ นะขอรับ”
“จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่ชอบ คำพูดนี้ผิดแล้ว”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “อย่างเช่นศิษย์พี่กู้ของเจ้าผู้นั้น เขาเป็นคนดีหรือเปล่าข้าหาได้สนใจไม่ ต่อให้เขาเป็นปราชญ์ ข้าก็ไม่ชื่นชอบ”
หลิ่วสือซุ่ยตะลึงลาน พลางรู้สึกว่าแม้นประโยคนี้จะฟังดูไม่มีเหตุผล แต่เขากลับหาไม่เจอว่าผิดตรงไหน
“อย่างไรซะข้าก็เถียงสู้ท่านไม่ได้”
หลิ่วสือซุ่ยรู้สึกน้อยใจ เพราะเขาคิดไม่เข้าใจจริงๆ ว่าคนดีๆ อย่างศิษย์พี่กู้ เหตุใดจิ๋งจิ่วจึงมิชื่นชอบ
เพราะเมื่อตอนกลางวัน ศิษย์พี่กู้ใช้กฎของยอดเขาลงโทษตนอย่างนั้นหรือ?
อย่างนั้นยอดเขาเหลี่ยงว่างล่ะ?
หลิ่วสือซุ่ยยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว เขานิ่งเงียบมิกล่าวอันใด
……
……
หลังออกมาจากถ้ำริมผา แล้วเดินไปตามทางบนภูเขาประมาณครึ่งลี้ หลิ่วสือซุ่ยถึงจะเหยียบขึ้นไปบนกระบี่แล้วบินขึ้นไป
เขาไม่อยากให้จิ๋งจิ่วมองเห็นภาพนี้ เพราะกังวลว่าจะทำร้ายจิตใจอีกฝ่าย
กระบี่บินบินเลียดหน้าผาขึ้นมา ไม่นานก็ทะลวงก้อนเมฆจนมาถึงท้องฟ้ายามค่ำคืนที่อยู่สูงลิบ
ลมหนาวถาโถมเข้ามา หลิ่วสือซุ่ยมิได้ใช้ปราณกระบี่ห่อหุ้มร่างกายเอาไว้ ทว่าเขาไม่เพียงแต่จะไม่รู้สึกหนาว หากแต่รู้สึกร้อนเสียด้วยซ้ำ
สำหรับเขาแล้ว การขี่กระบี่บินนั้นเป็นเรื่องที่น่าตื่นเต้นที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย
เมื่อมองดูชั้นเมฆที่อยู่ใต้ดวงดารา เมื่อมองดูธารสี่เจี้ยนที่อยู่ด้านล่าง เมื่อมองดูหมู่ยอดเขาที่อยู่ไม่ไกลนัก เขาก็อดส่งเสียงตะโกนออกมาไม่ได้ จากนั้นเมื่อได้สติรู้ตัวก็รีบเอามืออุดปากแล้วมองไปรอบๆ
……
……
จิ๋งจิ่วเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำคืน
เสียงตะโกนนั้นดังมาจากท้องฟ้าที่อยู่สูงลิ่ว เหล่าลูกศิษย์ในสำนักที่อยู่ริมธารน่าจะไม่มีใครได้ยิน แต่สำหรับเขาซึ่งมีความสามารถในการได้ยินเหนือกว่าคนอื่นกลับได้ยินมันชัดเจนราวกับดังอยู่ข้างหู
เขาฟังออกว่านั้นเป็นเสียงของสือซุ่ย ทั้งยังฟังออกถึงความตื่นเต้นที่อยู่ในสุ้มเสียง
สภาวะของหลิ่วสือซุ่ยรุดหน้าอย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้ ใช้เวลาเพียงหนึ่งปีก็สามารถขี่กระบี่บินได้แล้ว เขามิได้รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย
ความยอดเยี่ยมของเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดจะยิ่งแสดงออกมาให้เห็นหลังจากที่ได้เข้ามาเป็นศิษย์ในสำนัก
ยอดเขาเหลี่ยงว่างได้เริ่มวางแผนล่วงหน้า คิดอยากได้ตัวหลิ่วสือซุ่ยในงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน ถือว่าเจ้าพวกนั้นมีสายตาที่ไม่เลว
เพียงแต่กลิ่นอายของยอดเขาเหลี่ยงว่างในเวลานี้ มันทำให้เขารู้สึกไม่ชื่นชอบเลยจริงๆ
เขาลูบสร้อยที่อยู่บนข้อมือ ในใจครุ่นคิด เอาล่ะ ตั้งแต่แรกเขาก็มิได้ชื่นชอบยอดเขาเหลี่ยงว่างอยู่แล้ว นี่คือข้อพิสูจน์
“ศิษย์พี่? คนดี? อะไรกันเนี่ย...”
..................................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 24 เก้าคืน
คืนวันที่สอง หลิ่วสือซุ่ยมายังถ้ำของจิ๋งจิ่วอีกครา เขามิได้รั้งอยู่นานนัก เพียงกล่าวไม่กี่ประโยคก็จากไป
ในฐานะที่เป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดที่สำนักชิงซานฝากความหวังไว้ ตอนนี้ความกดดันที่หลิ่วสือซุ่ยต้องแบกรับนั้นหนักอึ้งยิ่งนัก ในบรรดาศิษย์ในสำนักเองก็มีลูกศิษย์ที่มีพรสวรรค์ยอดเยี่ยมอยู่มากมาย แม้นมิอาจเทียบเขา แต่ก็ฝึกปรือหนักกว่าเขา ยิ่งตอนนี้เขาติดตามกู้หานเพื่อเรียนกระบี่ ต้องพบเจอกับความเข้มงวดที่ผิดมนุษย์มนาของยอดเขาเหลี่ยงว่างเป็นประจำ เขาย่อมมิอาจปล่อยให้ตัวเองผ่อนคลายได้
ในคืนที่สาม หลิ่วสือซุ่ยมาเยือน เขาปูเตียงพับผ้าห่ม เทน้ำชายกน้ำให้จิ๋งจิ่ว
จิ๋งจิ่วสังเกตเห็นขาซ้ายของเขาก้าวเดินมิค่อยสะดวก จากนั้นพบเห็นด้านหลังลำคอของเขามีบาดแผลอยู่แห่งหนึ่ง
“ถูกตีอีกแล้วหรือ?”
หลิ่วสือซุ่ยรีบอธิบาย “มิได้เกี่ยวข้องกับศิษย์พี่กู้ เป็นแผลที่ได้รับมาตอนประลองกระบี่”
จิ๋งจิ่วมิได้กล่าวกระไรอีก
บางทีอาจเป็นเพราะตนเองโกหก หรือบางทีอาจเป็นเพราะพยายามปกป้องกู้หานต่อหน้าจิ๋งจิ่ว หลิ่วสือซุ่ยพลันรู้สึกบรรยากาศกระอักกระอ่วนขึ้นมา
“อย่างนั้นคุณชาย...ข้าไปก่อนล่ะ?”
จิ๋งจิ่วมิได้สนใจเขา
ลมด้านนอกถ้ำพัดขึ้นมา ลำแสงกระบี่ส่องสว่างขึ้นตรงมุมหนึ่งของความมืด ก่อนจะหายลับไปในพริบตา
จิ๋งจิ่วเงยหน้าขึ้น สายตามองไปทางนั้น นิ่งเงียบมิกล่าวกระไร
เขารู้จักวิถีปฏิบัติของยอดเขาเหลี่ยงว่างดี ศิษย์ทุกคนที่ถูกพวกเขาให้ความสำคัญ จะต้องถูกควบคุมอย่างเข้มงวด ความกดดันที่หลิ่วสือซุ่ยต้องแบกรับนั้นหนักหนาสาหัสอย่างมาก
ในคืนวันที่สี่ ประตูที่พักเขาถูกเปิดออกอีกครั้ง แต่คนที่มาคืนนี้มิใช่หลิ่วสือซุ่ย หากแต่เป็นคนอ้วนที่เคยเจอหน้ากันเมื่อครั้งที่อยู่บนยอดเขากระบี่
“ข้าชื่อหม่าหัว ชื่อมิได้มีอะไรพิเศษ อยู่ในอันดับที่สามสิบเจ็ดของยอดเขาเหลี่ยงว่าง ก็มิได้มีอะไรพิเศษเช่นนี้ แต่ข้าย่อมต้องสำคัญกว่าเจ้าอย่างมาก แม้นเจ้าจะเป็นที่รู้จักมากกว่าข้าก็ตาม จุดประสงค์ที่ข้ามาในคืนนี้เจ้าน่าจะรู้แจ้งดี ถูกต้อง ข้ามาถ่ายทอดคำพูดแทนศิษย์พี่กู้ซาน หลังจากนี้เจ้าอย่าได้มาเจอหน้าสือซุ่ยอีก เจ้ามิต้องรีบร้อนที่จะพูด ข้ารู้ว่าเจ้าดูแคลนวิธีการแบบนี้ ยิ่งไปกว่านั้นขอเพียงเจ้าไม่เข้ามาเป็นศิษย์ของยอดเขาเหลี่ยงว่าง พวกเราก็ไม่มีเหตุผลต้องไปยุ่งวุ่นวายกับเจ้า แต่เจ้าอย่าลืมเสียล่ะ ตอนนี้สือซุ่ยกำลังเรียนกระบี่กับพวกข้าอยู่”
หม่าหัวมองจิ๋งจิ่ว ยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว “ตอนนี้ทุกวันสือซุ่ยต้องรับโทษตามกฎของยอดเขา บาดเจ็บไม่หนัก แต่ก็เจ็บปวด เจ้าว่านี่เป็นเพราะเหตุใด?”
จิ๋งจิ่วมองดูเขา
หม่าหัวกล่าวต่อว่า “ตอนอยู่ศาลาหนานซง สือซุ่ยสามารถไม่บำเพ็ญแล้วคอยติดตามเจ้าได้ แต่เจ้าก็รู้ ตอนนี้เขาทำแบบนั้นมิได้”
จิ๋งจิ่วรู้ว่าเขาพูดความจริง ในฐานะที่เป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด เมื่อมาถึงยอดเขาทั้งเก้าและได้เจอกับเคล็ดกระบี่ที่ทุกคนต่างปรารถนานั้น ใครบ้างจะปล่อยให้มันหลุดมือไป?
“แน่นอน พวกเราจะไม่บังคับให้เขาเลือก”
หม่าหัวยิ้มพลางกล่าว “ความจริงแล้ว หากเขาไม่สามารถมาหาเจ้าได้ เจ้าก็ไปหาเขาได้มิใช่หรือ”
คำพูดนี้แฝงความหมายที่ลึกซึ้งเอาไว้ แต่สำหรับจิ๋งจิ่วแล้วมันมิต่างอะไรกับก้อนหินที่อยู่ในธารน้ำตื้นๆ ที่สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน
จิ๋งจิ่วรู้สึกแปลกใจ “เจ้าคิดจะให้ข้าเข้าไปยังยอดเขาเหลี่ยงว่าง?”
หม่าหัวมองเขายิ้มๆ กล่าวว่า “ความคิดของข้ากับกู้ซานมิเหมือนกัน ข้ามิได้สนใจว่าเจ้าจะกินยาวิเศษหรือทำอย่างไรจึงเข้ามาเป็นศิษย์ในสำนักได้ ข้าเพียงรู้ว่าเจ้าเกียจคร้านยิ่งนัก แต่เจ้าก็ยังคงเดินมาถึงขั้นนี้ได้ นั่นแสดงให้เห็นว่าเจ้าเองก็เป็นอัจฉริยะที่แท้จริงคนหนึ่งเช่นนั้น และสิ่งที่ยอดเขาเหลี่ยงว่างชื่นชอบมากที่สุดก็คืออัจฉริยะ”
ปัญหาอยู่ที่ว่า จิ๋งจิ่วมิชื่นชอบเหลี่ยงว่าง
เขาชี้ไปยังด้านนอกถ้ำ เป็นสัญญาณบอกว่าส่งแขก
รอยยิ้มของหม่าหัวมิจางหายไป หากแต่ยิ่งกว้างขึ้น กล่าวว่า “น่าสนใจ น่าสนใจ”
……
……
คืนวันที่ห้า หลิ่วสือซุ่ยมาหา
จิ๋งจิ่วมองไม่เห็นรอยบาดแผลบนร่างกายเขา แต่มองเห็นความเหนื่อยล้าบนใบหน้าเขา ทั้งยังมองเห็นความลังเลที่อยู่ในดวงตาของเขา
ภายในถ้ำเงียบสงบ หลิ่วสือซุ่ยเก็บกวาดเรียบร้อย จากนั้นมายืนตรงหน้าเขา ก้มหน้าพลางกล่าว “ฝึกกระบี่ลำบากนัก วิชามีมากมาย ข้ามิสามารถ....”
จิ๋งจิ่วยกมือขึ้นมา สือซุ่ยเข้าใจความหมายความเขา มิกล่าวอันใดอีก
“เดิมการบำเพ็ญเพียรมันก็ต้องใช้ความมุ่งมั่นอยู่แล้ว”
หลิ่วสือซุ่ยเงยหน้าขึ้น มองไปยังใบหน้าด้านข้างของจิ๋งจิ่ว
จิ๋งจิ่วกำลังอ่านคัมภีร์กระบี่ ดูมีสมาธิอย่างยิ่ง
หลิ่วสือซุ่ยรู้ว่าเขาเพียงแค่มิอยากมองหน้าตน
คุณชายเกียจคร้านยิ่งนัก แต่ไหนแต่ไรมามิเคยอ่านหนังสือมาก่อน
……
……
ในคืนวันที่หก หลิ่วสือซุ่ยมิได้มา
ในคืนวันที่เจ็ด เขามา
ในคืนวันที่แปด เขามิได้มา
ในคืนวันที่เก้า
จิ๋งจิ่วเงยหน้ามองนอกหน้าต่าง แน่ใจว่าเป็นเวลาดึกมากแล้ว เขาคงมิได้มาอีก
จากนั้น เขาก็มิได้มองออกไปนอกหน้าต่างอีก
……
……
วันเวลาหลังจากนั้นยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เรียกได้ว่าไม่มีอะไรให้พูดถึง
ลูกศิษย์ในศาลาสี่เจี้ยนบำเพ็ญเพียรกันอย่างขยันขันแข็ง ในทุกๆ วัน ลูกศิษย์สิบกว่าคนที่เข้ามาในสำนักพร้อมกับเขาจะปีนขึ้นยอดเขากระบี่ไม่หยุด ได้ยินว่ามีบางคนที่มองเห็นความหวังที่จะประสบความสำเร็จแล้ว มีเพียงจิ๋งจิ่วที่ยังคงเป็นเหมือนเมื่อครั้งอยู่ที่ศาลาหนานซง ทุกวันนอนอาบแสงแดด วางเม็ดทรายลงไปในจานอย่างตั้งใจ รอคอยเวลาให้ทะเลวิญญาณอันกว้างใหญ่ไพศาลแปรเปลี่ยนเป็นสารอาหารที่ต้องใช้ในการหล่อเลี้ยงผลแห่งกระบี่
ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนเป็นคนที่ผิดแผกไปจากคนอื่นอีกครั้ง
แต่สิ่งที่แตกต่างไปจากเมื่อครั้งที่อยู่ศาลาหนานซงก็คือ อาจารย์เซียนนามหลินอู๋จือที่มาจากยอดเขาเทียนกวงผู้นั้นเพียงแต่รับผิดชอบตอบคำถามให้แก่เหล่าลูกศิษย์ มิได้สนใจเรื่องที่เขาไม่เคยเข้าเรียนเลย
ตอนแรกลูกศิษย์คนอื่นเองก็รู้สึกสงสัยเช่นกัน หลังผ่านการสังเกตไปช่วงหนึ่ง ก็พบว่าเขาเป็นดั่งที่ร่ำลือกันจริง จึงมิได้ไปสนใจอีก กระทั่งการพูดคุยถึงเขาก็มิได้มาก
เพราะวิถีกระบี่ทั้งยากเข็ญและอันตราย จำเป็นต้องทุ่มเทและขยันขันแข็ง ไหนเลยจะมีเวลามาสนใจผู้อื่น
ผ่านไปหลายวัน สถานที่่อื่นอย่างศาลาเป่ยเฮ่อก็ส่งศิษย์ที่ผ่านการทดสอบกลุ่มใหม่เข้ามากลุ่มหนึ่ง ศาลาหนานซงเองก็มีลูกศิษย์มาอีกหลายคน รวมไปถึงเซวียหย่งเกอ ศิษย์น้องอวี้ซาน และชายหนุ่มแซ่หยวนจากจังหวัดเล่อหลางผู้นั้นด้วย ดูเหมือนการจากไปของอาจารย์หลู่จะมิได้ส่งผลกระทบอะไรต่อพวกเขามากนัก
ในศาลาสี่เจี้ยน เซวียหย่งเกอโพนทะนาเรื่องความเกียจคร้านและนิสัยที่ไม่ดีของจิ๋งจิ่ว น่าเสียดายที่ไม่ได้รับการตอบรับเท่าไร
ศิษย์น้องอวี้ซานและชายหนุ่มจากจังหวัดเล่อหลางพูดแก้ต่างให้จิ๋งจิ่ว ทั้งยังตั้งใจแวะไปเยี่ยมจิ๋งจิ่วครั้งหนึ่งด้วย
จิ๋งจิ่วยังคงมิเข้าใจ แต่การแสดงออกดูเป็นมิตรกว่าครั้งที่อยู่ศาลาหนานซงมากนัก
เขาจำชื่อของศิษย์น้องอวี้ซานได้ ทั้งยังเชิญนางและชายหนุ่มจากจังหวัดเล่อหลางคนนั้นกินผลไม้ด้วย
ในคืนวันนั้น วานรภูเขาสองตัวมาถึง ครั้นพบว่าไม่มีผลไม้กิน จึงอดรู้สึกแค้นใจมิได้
เวลาไหลไปอย่างแช่มช้าและเงียบสงบ
หลิ่วสือซุ่ยแอบมาหาเขาสองครั้ง ปูที่นอนพับผ้า ปัดกวาดที่อยู่อาศัยแทนเขา พูดกับเขาอีกสองสามประโยค
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความกดดันในตอนนี้มีมากเกินไป หรือเป็นเพราะการบำเพ็ญเพียรมันยากลำบากเกินไป คำพูดของเขายิ่งน้อยลงทุกวัน
ผ่านไปอีกสองสามวัน จิ๋งจิ่วจึงได้ทราบจากศิษย์น้องอวี้ซาน ที่แท้งานชุมนุมเฉิงเจี้ยนได้ทำการกำหนดวันเวลาเรียบร้อยแล้ว เป็นต้นฤดูใบไม้ผลิในปีหน้า
เมื่อคำนวณอย่างละเอียด เหลือเวลาอีกเพียงครึ่งปีก็จะถึงงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน
งานชุมนุมเฉิงเจี้ยนครั้งนี้ คนที่ถูกคาดหวังมากที่สุดย่อมต้องเป็นเจ้าล่าเยวี่ย เรียกได้ว่าเป็นที่จับตามองของทุกคน ว่ากันว่ากระทั่งสำนักอื่นก็ยังพูดคุยกันถึงเรื่องนี้ ว่านางถูกยอดเขาไหนเลือกตัวเป็นผู้สืบทอดเอาไว้ล่วงหน้ากันแน่ และสุดท้ายตัวนางเองจะเลือกเป็นผู้สืบทอดยอดเขาไหน
นอกจากเจ้าล่าเยวี่ย คนที่ได้รับความสนใจมากที่สุดก็คือหลิ่วสือซุ่ย
ทุกคนต่างรู้สึกใคร่รู้ถึงความเร็วในการบำเพ็ญเพียรของเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดผู้นี้
ตอนนี้หลิ่วสือซุ่ยสร้างโอสถกระบี่ได้สำเร็จ หากสามารถบรรลุขั้นตั้งมั่นจนบริบูรณ์ได้ เขาก็จะมีสิทธิ์เข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน และจะต้องกลายเป็นคนที่แต่ละยอดเขาต่างแย่งตัวกันแน่
หากเป็นแบบนั้น เขาก็จะกลายเป็นผู้สืบทอดที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์อันดับที่สอง
……
……
รุ่งเช้าอีกวัน จิ๋งจิ่วออกจากถ้ำ
เขาจะไปหาหลิ่วสือซุ่ย
................................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 25 ต้องมีกระบี่
หลิวสือซุ่ยติดตามกู้หานฝึกกระบี่ แต่ยังไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปยังยอดเขาเหลี่ยงว่างได้ เขายังต้องฝึกกระบี่อยู่ริมธารสี่เจี้ยน
จิ๋งจิ่วรู้จักที่แห่งนั้น เพียงแต่กระทั่งถ้ำของตนก็ยังมิเคยก้าวออกมา เขาย่อมไม่เคยไปที่แห่งนั้น
เมื่อเดินเลียบธารสี่เจี้ยนขึ้นไป ผิวน้ำค่อยๆ กว้างขึ้น จนกระทั่งถึงปลายสุด ภาพที่อยู่ตรงหน้าคือผนังหินเรียบลื่นที่สูงหลายร้อยจ้าง
น้ำใสกระจ่างไหลเอื่อยลงมาจากบนผนังหิน ก่อเกิดเป็นคลื่นกระเพื่อมเล็กๆ จำนวนนับไม่ถ้วนในตอนที่ไหลผ่านโพรงกระบี่เหล่านั้น ดูแล้วงดงามยิ่ง
บนผิวน้ำที่อยู่ห่างออกไปหลายจ้างมีก้อนหินกลมโผล่พ้นน้ำอยู่แถวหนึ่ง ผิวของมันกลมเกลี้ยงและเปียกชื้น ยากที่จะยืนให้มั่นคงได้
ลูกศิษย์สิบกว่าคนยืนฝึกกระบี่อยู่บนก้อนหิน
เจตน์กระบี่หนาแน่น บางครั้งมีเสียงลมถูกฉีกกระฉากดังขึ้นมา ลำแสงสีขาวสว่างวาบ มีกระบี่บินไปบินมาอยู่ตลอดเวลา
กระบี่บางเล่มแทงทะลุเข้าไปในผาหิน จากนั้นบินกลับมา สีหน้าของลูกศิษย์ทั้งสุขุมและมั่นใจ
กระบี่บางเล่มยังอยู่ห่างจากผาหินอีกหลายจ้างก็ร่วงตกลงไปในน้ำ ลูกศิษย์เหยียบลงไปในน้ำเพื่อหยิบกระบี่กลับมา ดูทุลักทุเลยิ่ง สีหน้าเองก็ดูอับอาย
ลูกศิษย์บางคนยืนอยู่ริมผาที่ไกลออกไป สายตามองดูภาพเหล่านี้ด้วยความอิจฉา
พวกเขายังไม่สามารถเอากระบี่จากยอดเขากระบี่ได้ แต่ศิษย์ร่วมสำนักเหล่านี้กลับสามารถบังคับกระบี่ให้บินทะลุผนังที่อยู่ห่างออกไปสิบกว่าจ้าง เข้าสู่สภาวะตั้งมั่น
จิ๋งจิ่วมองเห็นหลิวสือซุ่ยยืนอยู่บนก้อนหินที่อยู่ในลำธาร จึงเดินเข้าไป
เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา เหล่าศิษย์พากันตกตะลึง มีเสียงพูดคุยซุบซิบดังขึ้นมา
คล้ายกับคราวที่เขาเดินออกมาจากที่พักเป็นครั้งแรกเมื่อตอนที่อยู่ศาลาหนานซง
หลิวสือซุ่ยเก็บกระบี่ สายตามองดูรูกระบี่ที่ชัดเจนบนผนังหิน รู้สึกพึงพอใจในความรุดหน้าของตน จากนั้นจึงมองเห็นจิ๋งจิ่ว
เขาประหลาดใจอย่างมาก จากนั้นจึงเกิดความรู้สึกไม่สบายใจอย่างรุนแรง เนื่องจากไม่สะดวกที่จะพูด เขาจึงส่ายหัวให้จิ๋งจิ่ว ก่อนจะใช้สายตาบอกให้เขากลับไปก่อน ประเดี๋ยวตัวเองค่อยไปหา
ไม่ทันแล้ว
กู้หานสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวด้านหลังร่างกาย เขาหมุนตัวกลับไปมองจิ๋งจิ่ว สีหน้าเย็นชากล่าวว่า “มีธุระ?”
สายตาหลายสิบคู่จ้องมองไปที่จิ๋งจิ่ว
จิ๋งจิ่วมองเขา มิกล่าวกระไร
ไม่ใช่ว่าทุกคนจะมองเห็นสายตาของจิ๋งจิ่ว แต่ทุกคนต่างรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าเขาหมายถึงอะไร
-----หากไม่มีธุระ ข้าจะมาที่นี่ทำอะไร?
ในเมื่อเป็นแบบนี้ คำถามนี้ของเจ้าก็ย่อมต้องเป็นคำพูดไร้สาระ
บรรยากาศริมน้ำพลันอึดอัดขึ้นมา
เหนือความคาดหมาย กู้หานมิได้แสดงความโกรธออกมา หากแต่ถามว่า “ธุระอะไร?”
จิ๋งจิ่วตอบ “มิเกี่ยวกับเจ้า”
ริมน้ำมีเสียงซุบซิบ ไม่ว่าจะเป็นลูกศิษย์เหล่านั้นหรือว่าอาจารย์ต่างก็ตกใจอย่างมาก
ลูกศิษย์ธรรมดาคนหนึ่ง หาญกล้าพูดกับศิษย์พี่กู้หานแห่งยอดเขาเหลี่ยงว่างด้วยท่าทีเช่นนี้!
จิ๋งจิ่วมิได้เจตนาจะเหยียดหยามกู้หาน เขาไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าเหตุใดสายตาของทุกคนจึงดูตะลึงลานถึงเพียงนี้
เขาเพียงแต่ตอบคำถามของกู้หานเท่านั้น
เรื่องที่เขาจะทำ มันไม่เกี่ยวกับกู้หานจริงๆ
แต่เขาคิดไม่ถึงว่า สำหรับคนอื่นๆ แล้ว คำตอบขอบเขามันหมายถึงอะไร
หลิวสือซุ่ยตกใจอย่างยิ่ง เขารีบวิ่งกลับมาจากในแม่น้ำ
เขาคิดจะอธิบายแทนจิ๋งจิ่ว แต่กลับถูกกู้หานห้ามไว้
“ผ่านมาครึ่งปีแล้ว สภาวะของเจ้ามิได้มีความคืบหน้าแม้แต่น้อย เงาของผลแห่งกระบี่ก็ไม่มี”
กู้หานมองจิ๋งจิ่วด้วยสีหน้าราบเรียบ กล่าวว่า “ได้ยินเจ้าบอกว่าจะใช้กระบี่ของอาจารย์อาม่อ เจ้าคิดว่าเจ้ามีคุณสมบัตินี้งั้นรึ?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “มี”
……
……
ริมน้ำเงียบเชียบ
เสียงพรืดเสียงหนึ่งดังขึ้น มีคนหลุดหัวเราะออกมา
คนอื่นๆ พากันครุ่นคิดว่าจิ๋งจิ่วจะตอบโต้การสั่งสอนของกู้หานอย่างไร แต่ไม่มีใครคิดถึงว่าเขาจะใช้คำพูดเพียงแค่คำเดียว
ในตอนที่เขาพูดคำว่า ‘มี’ ออกไป กระทั่งคิดเขาก็มิได้หยุดคิดเสียด้วยซ้ำ
สีหน้าของกู้หานแปรเปลี่ยนเป็นคร่ำเคร่ง เขากล่าวเสียงเย็นชาว่า “อาศัยเพียงยาวิเศษ ไม่มีทางที่จะเหยียบไปบนหนทางสู่สวรรค์ที่แท้จริงได้ เจ้าล้มเลิกความคิดนี้เสียเถอะ”
ครั้งนี้ คนที่ตอบออกไปกลับมิใช่จิ๋งจิ่ว หากแต่เป็นเสียงที่อ่อนโยน แต่กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยอำนาจเสียงหนึ่ง
“หนทางสู่สวรรค์ ผู้ใดสามารถกำหนดได้ว่าวิธีไหนเป็นวิธีที่ถูกต้อง?”
คนอื่นๆ พากันกระจายตัว กู้หานเองก็โน้มตัวเล็กน้อย
ผู้ที่มาคืออาจารย์อาเหมยหลี่แห่งยอดเขาชิงหรง ใบหน้าเหมือนดั่งดอกเหมยที่อยู่กลางหิมะ งดงามแต่ไม่สง่า ดูมีความเย็นยะเยือกอยู่ในตัว
นางมองกู้หานพลางกล่าวว่า “ไม่ว่าใครจะเป็นคนชี้แนะแนวทาง แต่การบำเพ็ญฝึกฝนก็ขึ้นอยู่กับตัวของแต่ละคน จิ๋งจิ่วจะบำเพ็ญเพียรอย่างไร มันก็มิได้เกี่ยวข้องกับเจ้า เจ้าไม่ควรไปยุ่งกับเขา”
กู้หานกล่าวด้วยสีหน้าราบเรียบ “ข้าย่อมมิไปสนใจความเป็นความตายของเขา เพียงอยากจะสั่งสอนปากของเขาเท่านั้น”
กลุ่มคนแตกกระจายอีกครั้ง ศิษย์น้องอวี้ซานและชายหนุ่มแซ่หยวนจากจังหวัดเล่อหลางรีบพาหลินอู๋จือเข้ามา
หลินอู๋จือมองกู้หาน ยิ้มพลางกล่าวว่า “ศิษย์น้องกู้ จิ๋งจิ่วเป็นคนในชั้นเรียนของข้า ต่อให้คิดจะสั่งสอน ก็คงมิต้องลำบากถึงเจ้า”
กู้หานสูดหายใจลึก ก่อนจะจ้องมองจิ๋งจิ่วแล้วหมุนตัวเดินออกไป
“เจ้าตัดสินใจเองแล้วกันว่าหลังจากนี้จะเดินอย่างไร”
คำพูดนี้เขาย่อมมิได้พูดกับจิ๋งจิ่ว หากแต่พูดกับหลิวสือซุ่ย ความหมายก็ชัดเจนอย่างยิ่ง
หากเวลานี้หลิวสือซุ่ยรั้งอยู่ข้างกายจิ๋งจิ่ว มิยอมเดินตามเขามา อย่างนั้นหลังจากนี้ก็อย่าได้หวังจะขึ้นยอดเขาเหลี่ยงว่างอีกเลย
หลิวสือซุ่ยมองจิ๋งจิ่ว แล้วก็หันกลับไปมองกู้หานที่อยู่อีกฝั่ง บนใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยสีหน้าลังเลและลำบากใจ
จิ๋งจิ่วหมุนตัวเดินไปอีกด้าน
เมื่อมองดูแผ่นหลังของเขา บนใบหน้าของอาจารย์อาเหมยหลี่จากยอดเขาชิงหรงผู้นั้นมีสีหน้าชื่นชมปรากฏขึ้นมา
“จิ๋งจิ่ว เจ้าพยายามอีกหน่อยจะดีกว่า รีบไปเอากระบี่มาแล้วค่อยว่ากัน”
นางกล่าวกับจิ๋งจิ่วที่เดินห่างออกไป
จิ๋วจิ่วมิหันหน้ากลับมา แล้วก็มิได้หยุดฝีเท้า
“เอ่อ...เช่นนั้นก็ได้”
……
……
ครั้นเห็นจิ๋งจิ่วหายไปจากโค้งลำธาร อาจารย์อาเหมยหลี่หรี่ตาลงเล็กน้อย มิรู้กำลังคิดอันใดอยู่
หลินอู๋จือเดินมาข้างกายนาง ยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว “อาจารย์อา ยอดเขาชิงหรงก็สนใจจิ๋งจิ่วอย่างนั้นหรือ?”
อาจารย์อาเหมยหลี่เหลือบมองเขา กล่าวว่า “หากนี่เป็นความคิดของเจ้าสำนัก เช่นนั้นข้าย่อมมิอาจแย่ง”
หลินอู๋จือกล่าวว่า “เป็นความปรารถนาของอาจารย์อามั่ว เขาอยากดูว่าจิ๋งจิ่วมีหวังหรือไม่”
อาจารย์อาเหมยหลี่แค่นหัวเราะ กล่าวว่า “เช่นนั้นพวกเจ้าก็อย่าได้คิดเลย ขอเพียงจิ๋งจิ่วสามารถเข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนได้ เขาจะต้องเข้ายอดเขาชิงหรงของพวกข้าอย่างแน่นอน เจ้าลองดูหน้าตาของเจ้าเด็กนั่นสิ หากไม่เข้ายอดเขาของพวกข้า แล้วยังจะไปที่ไหนได้?”
ทั้งสองคนสบตากัน ก่อนจะต่างคนต่างแยกย้ายไป
สำหรับสำนักชิงซานแล้ว งานชุมนุมเฉิงเจี้ยนมีอิทธิพลต่อการสืบทอดและอิทธิพลภายในของแต่ละยอดเขาอย่างมาก
หากสามารถได้ตัวลูกศิษย์ที่ยอดเยี่ยมอย่างแท้จริงมาสักคน เช่นนั้นอีกหลายสิบปีหรือหลายร้อยปีหลังจากนี้ บนยอดเขาก็อาจจะมีสุดยอดผู้แข็งแกร่งที่สามารถบรรลุขั้นแหวกทะเลปรากฏขึ้นมาได้
ถ้าหากพลาดลูกศิษย์ที่ยอดเยี่ยมคนนั้นไปแล้ว เช่นนี้ก็เท่ากับเป็นการมอบตำแหน่งผู้แข็งแกร่งนั้นให้กับยอดเขาอื่นไป
เห็นได้ชัดว่าจิ๋งจิ่วนั้นเป็นลูกศิษย์ที่ไม่ธรรมดา ผู้ใดบ้างที่จะไม่ให้ความสนใจ? หากสุดท้ายพิสูจน์แล้วว่าเขาเป็นเพียงคนไร้ประโยชน์จริงๆ อย่างนั้นก็ช่างประไร แต่ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกครึ่งปีกว่าจะถึงงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน หากครั้งนี้เข้าร่วมไม่ได้ก็ยังมีครั้งหน้า แล้วใครบ้างจะละทิ้งความหวังทั้งหมดที่มีไปล่วงหน้า?
คงจะมีเพียงยอดเขาเหลี่ยงว่างที่ไม่จำเป็นต้องมีการสืบทอดและไม่ขาดแคลนอัจฉริยะเท่านั้น ถึงจะมีคนอย่างกู้หานปรากฏตัวขึ้น
……
……
เหตุใดเหมยหลี่แห่งชิงหรงและหลินอู๋จือถึงมาแก้ไขปัญหาแทนตน จิ๋งจิ่วรู้แจ้งเป็นอย่างดี แต่เขามิได้ใส่ใจ
จนถึงตอนนี้ ตัวเขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่าอยากจะไปยอดเขาไหน
เมื่อกลับมายังถ้ำ เขากางมือออก สายตาจ้องมองดูยาสีน้ำเงินอ่อนที่อยู่ในมือ นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง
ยานี้มีชื่อว่ายาเสวียนจี้ มีประโยชน์อย่างมากต่อการทำให้โอสถกระบี่ของลูกศิษย์ที่บรรลุขั้นตั้งมั่นมีความคงที่และแน่นอน แล้วก็ย่อมล้ำค่าอย่างมากด้วย
เมื่อวานศิษย์น้องอวี้ซานบอกกับเขาเรื่องงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน เขาจึงคิดว่าสือซุ่ยอาจจำเป็นต้องใช้ จึงทำให้เกิดการเดินทางในวันนี้ จากนั้นก็พบเจอเรื่องราวในวันนี้
เมื่อคิดถึงสายตาที่กู้หานมองตนก่อนเดินจากไป จิ๋งจิ่วเลิกคิ้วเล็กน้อย บนใบหน้าอันงดงามมีรอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นมา ก่อนจะกล่าวพึมพำกับตัวเองว่า “น่าสนุก”
สำหรับจิ๋งจิ่วแล้ว ความน่าเบื่อเป็นอารมณ์ที่ยากจะพบได้ ความน่าสนุกเองก็เช่นเดียวกัน
กู้หานก่อนจะไปได้จ้องมองดูเขา พลางใช้จิตจำแนกแห่งกระบี่สำรวจดูทั้งในและนอกร่างกายเขารอบหนึ่ง
วางอำนาจและดุดัน ไม่มีเหตุผลและดูแคลน
จิ๋งจิ่วมิได้พบพานเรื่องแบบนี้มานานหลายปีแล้ว
นี่ทำให้เขามิค่อยชินเท่าไร แล้วก็มิค่อยชื่นชอบเท่าไร
เมื่อก่อน หากต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้และเกิดความรู้สึกมิชื่นชอบ ตนเองจะทำเช่นไร?
จิ๋งจิ่วคิดอย่างเงียบๆ
หากมิชื่นชอบ ย่อมต้องสังหารภายในหนึ่งกระบี่
แน่นอนว่าตอนนี้ทำไม่ได้
โทษกู้หานยังไม่ถึงตาย
เขามิใช่คนที่ชื่นชอบการฆ่า
สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือต้องสังหารอีกฝ่ายภายในหนึ่งกระบี่....
อันดับแรก เจ้าต้องมีกระบี่ก่อน
ตอนนี้เขาไม่มีกระบี่
ยิ่งไปกว่านั้นหากไม่มีกระบี่ ก็ย่อมไม่สามารถเข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนได้
ดูเหมือนตัวเองคงจะต้องมีกระบี่สักเล่มจริงๆ แล้ว
สร้อยบนข้อมือเขาสั่นไหวเบาๆ
“จะเอาแต่ใช้เจ้าไม่ได้”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ยิ่งไปกว่านั้นข้ารับปากเสี่ยวม่อไว้แล้ว”
……
……
ต้องมีกระบี่
กระบี่อยู่บนยอดเขากระบี่
จิ๋งจิ่วต้องไปยอดเขากระบี่
.............................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 26 เห็นดวงตาคู่หนึ่ง
ในเวลากลางดึกอันเงียบสงัด ด้านล่างยอดเขาไร้ซึ่งผู้คน ผู้ดูแลของยอดเขาอวิ๋นสิงเองก็ไม่ได้สังเกตเห็นถึงการมาของจิ๋งจิ่ว
บนแผนที่ที่อยู่ในหอเล็กๆ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงตำแหน่งของป้ายกระบี่มองเห็นแค่เพียงว่าป้ายกระบี่ของเจ้าล่าเยวี่ยนั้นอยู่ในส่วนลึกของชั้นเมฆที่อยู่ห่างไกลออกไป
ส่วนแผ่นป้ายกระบี่ที่เป็นของจิ๋งจิ่วยังคงนอนอยู่นิ่งๆ ตรงมุมหนึ่งของถ้ำ
วานรสามสี่ตัวปีนป่ายไปมาอยู่บนหน้าผานอกถ้ำ
จิ๋งจิ่วเดินขึ้นยอดเขากระบี่
ในยอดเขากระบี่ไร้ซึ่งต้นไม้ บนก้อนหินตรงหน้าผาล้วนแต่เต็มไปด้วยเจตน์กระบี่ัอันรุนแรง นอกจากต้นหญ้าแล้ว ก็ยากจะมีพืชพรรณอื่นๆ เจริญเติบโตอยู่ที่นี่ได้
ส่วนสัตว์ป่าก็มองไม่เห็นแม้แต่ตัวเดียว หากมองออกไป ก็จะเห็นแค่เพียงความรกร้างและบรรยากาศที่ไร้ซึ่งชีวิต
สำหรับลูกศิษย์ธรรมดาแล้ว การเดินอยู่ในยอดเขากระบี่นั้นเป็นเรื่องที่ยากลำบากอย่างยิ่ง ต่อให้เป็นลูกศิษย์ที่หากระบี่ได้สำเร็จแล้ว ทุกครั้งที่คิดถึงความรู้สึกบนยอดเขากระบี่ ก็ยังเกิดความรู้สึกหวั่นใจขึ้นมาทุกครั้ง แต่สำหรับจิ๋งจิ่วแล้ว ยอดเขากระบี่ก็เหมือนกับที่อื่น ล้วนแต่เป็นที่ๆ ไม่มีอะไรพิเศษ
เขาเดินอยู่บนยอดเขาราวกับเดินอยู่บนพื้นราบ แม้มิได้รวดเร็วปานโบยบิน แต่ก็ถือว่าเร็วอย่างมาก
ไม่ว่าจะเจอกับหน้าผาที่สูงชันอย่างไร เขาก็มิได้ใช้มือปีนป่าย แล้วก็มิได้รู้สึกว่าเขาต้องออกแรงแต่อย่างได้ สรุปแล้วก็คือเขาเดินขึ้นไปได้อย่างสบายๆ
ไม่นาน เขาก็มาถึงช่วงกลางของยอดเขา มาถึงชายขอบของชั้นเมฆ
หากในเวลานี้มีคนมองขึ้นมาจากด้านล่าง ก็จะมองเห็นเขาเป็นเพียงจุดสีดำในกองก้อนหินจุดหนึ่งเท่านั้น
คนที่สามารถมาถึงขอบของชั้นเมฆได้ในการขึ้นยอดเขากระบี่ครั้งแรกล้วนแต่เป็นศิษย์ในสำนักที่ยอดเยี่ยม
ลูกศิษย์ที่สามารถเดินเข้าไปในชั้นเมฆได้นั้นยิ่งหาได้ยาก
จิ๋งจิ่วเดินเข้าไป
……
……
ยอดเขาอวิ๋นสิง เมฆเคลื่อนไหวล่องลอยอยู่ตลอดเวลา
ชั้นเมฆที่หนาทึบและชุ่มชื้นขยับเขยื้อนไปมาไม่หยุด ทัศนวิสัยเบื้องหน้าถูกบดบังจนมืดมิด
เจตน์กระบี่ที่นี่มีปริมาณมากกว่า มีความรุนแรงมากกว่า หากเป็นลูกศิษย์ธรรมดา เพียงไม่กี่อึดใจก็คงจะแบกรับการโจมตีของเจตน์กระบี่เอาไว้ไม่อยู่
เจตน์กระบี่และความมืดมิดเหล่านี้มิอาจทำอะไรจิ๋งจิ่วได้ ในทางกลับกัน หลังขึ้นมาถึงชั้นเมฆ เขาก็มิต้องปิดบังร่องรอยของตนเองอีก แต่ละย่างก้าวมีความรวดเร็วขึ้น จนร่างกายเขากลายเป็นเหมือนควันบางๆ สายหนึ่ง หนึ่งก้าวไปได้ไกลหลายสิบจ้าง หูสองข้างลู่ลม คอยฟังเสียงรอบกาย เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่พบเจออุปสรรคใดๆ
มิรู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร จิ๋งจิ่วหยุดฝีเท้าลง
ที่นี่น่าจะอยู่ห่างจากปลายสุดของยอดเขามิไกลนัก การวิเคราะห์ของหลินอู๋จือถูกต้อง ก่อนที่อาจารย์อาม่อแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ยผู้นั้นจะลาโลกไป เขาได้ถูกคำพูดของประโยคนั้นของจิ๋งจิ่วกระตุ้นความหยิ่งทะนงเป็นครั้งสุด จึงสามารถทำลายขีดจำกัด คืนกระบี่สู่ยอดเขาได้สูงขนาดนี้
จิ๋งจิ่วรับรู้ได้ถึงเจตน์กระบี่นับหลายร้อยรอบกายอย่างเงียบๆ เจตน์กระบี่เหล่านี้มีจำนวนน้อยลง แต่กลิ่นอายแห่งการฆ่าฟันกลับทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น เมื่อวิเคราะห์ดูแล้ว กระบี่น่าจะอยู่สูงขึ้นไปอีก เขาจึงกระโดดทะยานขึ้นไป
ไร้ซึ่งซุ่มเสียงใดๆ เท้าทั้งสองข้างของเขาแตะลงพื้น
ก้อนเมฆที่หนาทึบค่อยๆ กระจายตัวออก
จิ๋งจิ่วมองเห็นดวงตาคู่หนึ่ง
ดวงตาคู่นั้นสวยงามยิ่ง ตาขาวดั่งสายน้ำสีเงิน ตาดำดำขลับเป็นมันวาว
หากเป็นคนธรรมดา การที่จู่ๆ มาเจอดวงตาคู่หนึ่งอยู่ในก้อนเมฆบนยอดเขากระบี่เช่นนี้คงต้องตกใจเป็นแน่
เช่นเดียวกัน เจ้าของดวงตาคู่นั้นก็น่าจะตกใจเช่นเดียวกัน
แต่จิ๋งจิ่วและเจ้าของดวงตาคู่นั้นล้วนมิใช่คนธรรมดา
ดังนั้นจึงไม่มีเสียงร้องตกใจ มีเพียงความเงียบ
การที่มองเห็นแต่ดวงตาของอีกฝ่าย แสดงให้เห็นว่าใบหน้าของพวกเขาเข้าใกล้กันอย่างมาก
“ขอโทษ ข้ามิรู้ว่ามีคนอยู่”
จิ๋งจิ่วกล่าว
การหายใจของเขาทำให้เกิดลมเบาๆ เส้นผมปอยหนึ่งพลิ้วผ่านดวงตา คล้ายกิ่งหลิวที่ลากผ่านผิวน้ำ
จิ๋งจิ่วถอยหลังไปก้าวหนึ่ง จึ่งมองเห็นใบหน้าอีกฝ่าย
ใบหน้านั้นเองก็สวยงามอย่างมาก แม้นจะไม่งดงามเท่าเขา แต่ก็ถือได้ว่างดงามดั่งภาพวาด
เพียงแต่คิ้วของสาวน้อยค่อนข้างสั้น ดำขลับยิ่งนัก อีกทั้งผมเองก็สั้นอย่างมาก สั้นอย่างมาก
บนเส้นผมและใบหน้าของสาวน้อยล้วนแต่มีฝุ่นเกาะอยู่ ดูสกปรก คล้ายมิได้อาบน้ำมาเป็นเวลานาน
ที่นี่เป็นหน้าผา ตรงหน้าผามีถ้ำที่สูงขนาดครึ่งตัวคน
สาวน้อยนั่งขัดสมาธิอยู่ด้านใน คล้ายรูปปั้นหิน
จิ๋งจิ่วคิดขึ้นมาได้ว่านางน่าจะเป็นใคร
อาศัยอยู่บนยอดเขากระบี่มาหลายปี ฝึกฝนวิชาเจตน์กระบี่หลอมกายา ทั่วทั้งสำนักชิงซานมีอยู่คนเดียว
เจ้าล่าเยวี่ย
“เจ้าเป็นใคร?”
เจ้าล่าเยวี่ยถาม
น้ำเสียงของนางไพเราะ ชัดเจนดุจเสียงกระบี่ หางเสียงตวัดสูงเล็กน้อย คล้ายกระบี่ที่ถูกสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วงรินรดจนโค้งงอ ก่อนที่สุดท้ายจะดีดกลับมา
“จิ๋งจิ่ว”
เจ้าล่าเยวี่ยครุ่นคิด กล่าวว่า “ข้าคล้ายเคยได้ยินเรื่องเจ้า”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าเองก็เคยได้ยินเรื่องเจ้า”
เจ้าล่าเยวี่ยเอียงศีรษะมองใบหน้าเขา พลันกล่าวว่า “เจ้ามิได้รูปงามเหมือนที่เล่าลือกัน”
“อาจเพราะเล่าลือกันเกินจริง”
จิ๋งจิ่วพยักหน้าให้นาง ก่อนจะออกจากหน้าผาแล้วขึ้นไปยังด้านบน
เจ้าล่าเยวี่ยมิได้สนใจเขา มิได้ได้ครุ่นคิดอะไร หากแต่หลับตาลง แล้วรับรู้ถึงเจตน์กระบี่ที่อยู่รอบกายต่อ
ปล่อยใจให้ว่าง รับเข้ามาและใช้ออกไป อาศัยสรรพสิ่งมาเติมเต็ม
ลมหายใจของนางขยับขึ้นลงตามเจตน์กระบี่ จากนั้นค่อยๆ สงบลง แปรเปลี่ยนเป็นแช่มช้า จนกระทั่งทอดยาวราวไร้ซึ่งช่องว่าง
หัวใจของนางเองก็เต้นช้าขึ้่น ท่ามกลางเสียงหวีดหวิวของลมบนหน้าผาและเจตน์กระบี่ที่สับสนวุ่นวาย ยากที่จะได้ยินเสียงเต้นของหัวใจ
……
……
จิ๋งจิ่วอ้อมมายังหน้าผาแห่งหนึ่งที่อยู่ตรงตีนยอดเขาทางตะวันตกของยอดเขากระบี่
เขายังคงครุ่นคิดถึงเจ้าล่าเยวี่ย
มิรู้เป็นเพราะได้ยินชื่อนี้บ่อยครั้งหรือเปล่า เขารู้สึกค่อนข้างคุ้นหู อีกทั้งรู้สึกคล้ายเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน
และยังมีดวงตาที่สีดำสีขาวแบ่งแยกชัดเจนคู่นั้น เขารู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
ในสายตาของคนอื่น เจ้าล่าเยวี่ยที่คนสำคัญของสำนัก เป็นที่รักของอาจารย์ ขอเพียงงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนผ่านไป นางก็จะเจิดจรัสฉายแสง สายตาของนางเฉียบคมและมีชีวิตชีวา
ทว่าในสายตาของจิ๋งจิ่ว สายตาของนางกลับมิธรรมดา คล้ายแอบซ่อนอะไรบางอย่างไว้ และยังมีความโศกเศร้าแฝงอยู่ด้วย
แต่มันมิได้เกี่ยวกับเขา
เขามองไปรอบๆ หลังมั่นใจแล้วว่ากระบี่ที่ตนตามหาอยู่ที่นี่ จึงขยับความคิด แผ่จิตจำแนกแห่งกระบี่ออกไป
ภายในพื้นที่หลายร้อยจ้างที่จิตจำแนกแห่งกระบี่ของเขาปกคลุม หรือในบางพื้นที่ที่ไกลกว่านั้น เหล่ากระบี่ที่แอบซ่อนอยู่ในหน้าผาต่างตอบสนองออกมา
ก้อนหินขยับเขยื้อน คล้ายถูกลมพัดผ่าน เศษหินร่วงตกลงมา
เจตน์กระบี่จำนวนนับไม่ถ้วนยื้อแย่งกันพุ่งออกมา แต่หลังสัมผัสกับจิตจำแนกแห่งกระบี่ของเขา เจตน์กระบี่เหล่านั้นก็วกกลับไปเข้าในหน้าผาทันที มิยอมออกมาอีก
คล้ายกับกระต่ายที่รับรู้ได้ถึงอันตรายก็มิปาน
หากมีคนมองเห็นภาพนี้ คงต้องรู้สึกว่าน่าสนใจอย่างมากแน่
แต่ไม่มีใครที่จะมองเห็นภาพที่อยู่ในชั้นเมฆบนยอดเขากระบี่
นอกเสียจากจะอยู่ในนั้น
บนหน้าผาทางฝั่งตะวันออกจากยอดเขากระบี่ เจ้าล่าเยวี่ยลืมตา นางรับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ ของเจตน์กระบี่ในอากาศ ในใจครุ่นคิดเกิดเรื่องอะไรขึ้น?
ในอีกด้านหนึ่งของยอดเขา
จิ๋งจิ่วรับรู้ได้ถึงการถอยหนีและการนิ่งเงียบของเจตน์กระบี่เหล่านั้น จึงกล่าวว่า “พวกเจ้าอย่าได้รู้สึกว่ามิคู่ควรกับข้า”
เขาชะงักไปเล็กน้อย แล้วจึงกล่าวขึ้นมาอีกว่า “แน่นอน พวกเจ้านั้นมิคู่ควรกับข้าจริงๆ”
สุดท้ายเขากล่าวว่า “แต่ว่า ข้าหาได้สนใจไม่”
เหล่ากระบี่ในยอดเขายังคงนิ่งเงียบ
“ข้าจะไม่เป็นเหมือนอย่างเมื่อก่อนที่เอาแต่อยู่ในเขา”
จิ๋งจิ่วเข้าใจความคิดของพวกมัน เขาครุ่นคิดพลางกล่าวว่า “ครั้งนี้ข้าคิดจะออกไปดูโลกภายนอก”
เจตน์กระบี่ยื้อแย่งกันพวยพุ่งออกมา
...............................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 27 ปลายยอดเขาเกิดเรื่อง
เจ้าล่าเยวี่ยที่อยู่ห่างออกไปสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของเจตน์กระบี่อีกครา ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย ภายในใจครุ่นคิด หรือจะเกี่ยวข้องกับลูกศิษย์หนุ่มเมื่อครู่นี้
จากนั้นครู่หนึ่ง นางส่ายหัว
นางอยู่กับเจตน์กระบี่พวกนี้มานาน รู้ว่าเจตน์กระบี่ไร้ซึ่งปัญญา มีเพียงแค่อารมณ์
หากอารมณ์ที่เจตน์กระบี่เหล่านี้มีต่อนางคือรักใคร่และทะนุถนอม เช่นนั้นอารมณ์ของเจตน์กระบี่เหล่านั้นในตอนนี้คือ....ยอมจำนน?
เจตน์กระบี่จะยอมจำนนต่อกระบี่เท่านั้น มิใช่คน
หรือยอดเขานี้มีกระบี่เล่มใหม่ถือกำเนิดขึ้นมา?
……
……
ท่ามกลางเจตน์กระบี่ที่อบอวลทั่วทั้งภูเขา ในที่สุดจิ๋งจิ่วก็หาเจตน์กระบี่ที่ตนเองต้องการพบ
เจตน์กระบี่นับหลายร้อยสายรับรู้ได้ถึงความปรารถนาของเขา จึงค่อยๆ สงบลง แล้วกลับเข้าไปในยอดเขา
จิ๋งจิ่วเดินมายังด้านหน้าของหน้าผา
กระบี่เล่มหนึ่งค่อยๆ โผล่ออกมาจากหน้าผา ดูแล้วช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก
กระบี่ทั้งเล่มเป็นสีดำ ประกายดูหม่นหมองเล็กน้อย ดูแล้วธรรมดา หากว่ากันเรื่องระดับความบริสุทธิ์ของเจตน์กระบี่ เมื่อเทียบกับกระบี่อื่นแล้วมิถือว่าโดดเด่น ออกจะด้อยกว่าด้วยซ้ำ
นี่คือกระบี่ของอาจารย์อาม่อที่ลาโลกไปเมื่อครึ่งปีก่อน
แล้วก็เป็นกระบี่ที่จิ๋งจิ่วต้องการ
จิ๋งจิ่วยืดมือไปลูบไล้กระบี่ พลันพบว่ากว้างใหญ่อย่างที่คิดไว้จริงๆ จึงผงกศีรษะอย่างพึงพอใจ
ในขณะที่เตรียมจะหยิบกระบี่ เขาพลันพบอะไรบางอย่าง จึงเงยหน้ามองไปทางตะวันออก
……
……
เจตน์กระบี่บนยอดเขาพุ่งพล่าน ชั้นเมฆจับตัวหน้าทึบ ไม่มีแสงสว่างสามารถเล็ดลอดลงไปได้ ยากที่มองเห็นสิ่งที่อยู่ด้านใน แล้วก็ไม่สามารถใช้เจตน์กระบี่ตรวจสอบดูได้
สภาพแวดล้อมที่นี่เรียกได้ว่าตกอยู่ในความมืดอย่างแท้จริง
หากคิดอยากจะมองเห็นภาพที่อยู่ห่างออกไปร้อยจ้าง อย่างน้อยก็ต้องบรรลุถึงขั้นมิประจักษ์ หากอยากจะมองเห็นไกลกว่านั้น ก็จำเป็นต้องบรรลุสภาวะที่สูงกว่านั้น
สำหรับจิ๋งจิ่วแล้ว นี่มิใช่ปัญหา สภาวะของเขายังต่ำต้อยอยู่ แต่เจตน์กระบี่ที่อัดแน่นอยู่เต็มภูเขามิอาจทำอะไรเขาได้ ในทางกลับกัน มันกลับช่วยให้เขามองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนอย่างมาก
เขามองเห็นอินทรีเหล็กตัวนั้นตกลงมาตรงด้านหน้าหน้าผา
อินทรีเหล็กเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงหนึ่งเดียวที่สามารถมีชีวิตอยู่บนยอดเขาแห่งกระบี่ได้
ขนของอินทรีเหล็กแข็งแกร่งดุจเหล็ก กระดูกแข็งดั่งหินวิญญาณ ทั่วทั้งร่างล้วนแต่เป็นวัตถุดิบสำหรับทำลูกธนูที่ล้ำค่าที่สุด
หากมิเป็นเพราะมีจำนวนน้อยเกินไปจนไม่สามารถนำมาใช้ในทางทหารได้ อีกทั้งถูกเอามาใช้เป็นวิหคเฝ้าระวังของชิงซาน เกรงว่าวิหคชนิดนี้คงจะถูกทางราชสำนักกำจัดจนสิ้นซากไปแล้ว
นั่นคือนกอินทรีวัยเยาว์ตัวหนึ่งที่ได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก มันกระเสือกกระสนอยู่ตรงหน้าผา ไม่สามารถลุกยืนได้ ช่วงท้องมีโลหิตไหลออกมามิหยุด
ไม่รู้ว่าอินทรีตัวนี้ถูกกระบี่ของศัตรูด้านนอกทำร้าย หรือโชคไม่ดีถูกหน่อกระบี่ที่ถือกำเนิดขึ้นมาในยอดเขาเล่นงานจนได้รับบาดเจ็บ
จิ๋งจิ่วครุ่นคิด
สรรพสิ่งบนโลก ต่างมีวิถีเกิดดับเป็นของตน เขาไม่คิดจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ เพียงแต่คิดอยากดูว่าหลังจากนี้จะเกิดเรื่องอะไรขึ้น
เจ้าล่าเยวี่ยนั่งอยู่ในหน้าผา
เวลานี้นางฝึกวิชาเจตน์กระบี่หลอมกายาจนมาถึงช่วงที่สำคัญที่สุด จึงไม่สามารถลุกขึ้นส่งเดชได้
นางมองดูอินทรีเหล็กที่กำลังดิ้นรนตัวนั้นอย่างเงียบๆ ในดวงตาไม่มีความเห็นใจ แล้วก็ไม่มีอารมณ์อื่น
จิ๋งจิ่วมองนางอย่างเงียบๆ
เจ้าล่าเยวี่ยขยับแล้ว
นางยกมือขึ้น ลำแสงกระบี่สีเขียวสายหนึ่งพุ่งออกมาจากแขนเสื้อ มาถึงตรงหน้าอินทรีเหล็กตัวนั้น
จิ๋งจิ่วเลิกคิ้วเล็กน้อย
เมื่อดูจากการควบคุมกระบี่ นางได้เข้าสู่สภาวะสมความนึกคิดแล้ว
มิเสียทีที่เป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด เพียงแต่มิรู้ว่าเหตุใดนางจึงต้องปิดบังความจริงนี้ไว้ด้วย จนกระทั่งตอนนี้สำนักชิงซานก็ยังมิมีผู้ใดล่วงรู้เรื่องนี้
เจ้าล่าเยวี่ยมิได้ปลิดชีพช่วยให้อินทรีตัวนั้นพ้นจากความทุกข์ทรมาน
ลำแสงกระบี่สีเขียวพุ่งกลับมา พร้อมกับพาอินทรีตัวนั้นกลับมาด้วย
นางฉีกชายเสื้อออกมา ก่อนจะทำแผลให้มันอย่างระมัดระวัง
เมื่อเห็นภาพนี้ จิ๋งจิ่วส่ายหัว ก่อนจะเงยหน้ามองไปอีกด้านหนึ่ง
ชายวัยกลางคนสวมชุดสีเทาผู้หนึ่ง มิรู้ว่ามาปรากฏกายอยู่ตรงหน้าผาที่อยู่ห่างออกไปร้อยจ้างตั้งแต่เมื่อใด
ในยอดเขาที่เต็มไปด้วยเจตน์กระบี่และความมืดมิด ด้วยสภาวะของเจ้าล่าเยวี่ยในตอนนี้น่าจะมองไม่เห็นเขา
นางก้มหน้าทำแผลให้นกอินทรีต่อ จนกระทั่งทำเสร็จเรียบร้อย จึ่งเงยศีรษะขึ้นมาแล้วมองไปทางด้านนั้น
ที่แท้ นางมองเห็นอีกฝ่ายแต่แรกแล้ว
“มิเสียทีที่เป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด วิถีกระบี่ยอดเยี่ยม คิดไม่ถึงว่าจะสามารถมองเห็นข้าจากระยะไกลขนาดนี้ได้”
ชายวัยกลางคนที่สวมชุดเทานั้นมองดูเจ้าล่าเยวี่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย พลางกล่าวว่า “มิน่าเจ้าพวกที่อยู่บนยอดเขาเหลี่ยงว่างถึงอยากได้ตัวเจ้าจนแทบจะเป็นบ้า”
เจ้าล่าเยวี่ยมองไปยังตำแหน่งที่อีกฝ่ายยืนอยู่ในความมืด กล่าวถามว่า “ท่านเป็นใคร?”
ชายกลางคนชุดเทากล่าว “ข้าแซ่จั่ว”
เจ้าล่าเยวี่ยนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนจะกล่าวว่า “ที่แท้ก็อาจารย์อาจั่วแห่งยอดเขาปี้หู”
ด้านหลังอาจารย์อาจั่วผู้นี้มิได้แบกกระบี่เอาไว้ วิถีกระบี่ของเขาน่าจะบรรลุเข้าสู่ขั้นมิประจักษ์ไปแล้ว
อาจารย์อาจั่วมองนกอินทรีในมือเจ้าล่าเยวี่ย พลางกล่าว “เจ้านกตัวน้อยนี่ไม่สามารถขัดจังหวะการบำเพ็ญเพียรของเจ้าได้ ทว่ามันกลับหยั่งความลึกตื้นของเจ้าได้ มิคาดเลยว่าเจ้าจะปิดบังสภาวะที่แท้จริงของตัวเองเอาไว้ อายุเพียงเท่านี้ก็สามารถบรรลุขั้นสมความนึกคิดได้แล้ว ช่างน่าตกใจจริงๆ”
เจ้าล่าเยวี่ยวางนกอินทรีที่บาดเจ็บตัวนั้นเอาไว้ข้างหลังตน มิกล่าวกระไร
อาจารย์อาจั่วกล่าวต่อว่า “ตอนนี้ข้าอยากจะรู้สองเรื่อง หนึ่ง เจ้าเป็นศิษย์สืบทอดที่ยอดเขาไหนเลือกไปกันแน่? หรือจะเป็นท่านเจ้าสำนัก? อีกอย่างหากเจ้าไม่ตายไปอย่างเงียบๆ ในคืนนี้ ภายภาคหน้าก็มิรู้ว่าเจ้าจะเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์แห่งการบำเพ็ญเพียรไปอย่างไรบ้าง เมื่อคิดถึงตรงนี้ ข้าก็รู้สึกอดรนทนมิไหว”
เขาจะสังหารเจ้าล่าเยวี่ย
สำนักชิงซานมองเจ้าล่าเยวี่ยเป็นเหมือนดั่งสมบัติล้ำค่า แต่กลับมีคนคิดสังหารนาง?
จิ๋งจิ่วยืนอยู่ในความมืด สายตามองไปยังคนที่อยู่ไกลออกไปผู้นั้น หูฟังบทสนทนานี้ ในใจเกิดความรู้สึกไม่เข้าใจ
หรือคนผู้นี้จะเป็นสายลับจากสำนักอื่น? หรือเป็นมือสังหารที่เจาเกอแอบซ่อนเอาไว้ในสำนักชิงซาน?
ในสถานที่ที่หยวนฉีจิงคอยจับตาดูอยู่ กลับมีลายลับ? นี่เป็นเรื่องที่ยากจะจินตนาการได้
อาจารย์อาจั่วแห่งยอดเขาปี้หูเพียงแต่แสดงความทอดถอนใจของตัวเองออกมา หาได้คิดรอคำตอบของเจ้าล่าเยวี่ยไม่
สิ้นเสียงของเขา จากระยะที่ห่างออกไปร้อยกว่าจ้าง จิตสังหารที่เบาบางแต่เย็นยะเยือกสายหนึ่งได้พุ่งเข้ามาหาเจ้าล่าเยวี่ย
เขาเป็นผู้แข็งแกร่งที่บรรลุสภาวะขั้นมิประจักษ์ แม้นจะเผชิญหน้ากับศิษย์รุ่นหลังที่ความสามารถมิเทียบเท่าตน แต่ก็ยังคงแสดงความระมัดระวังอย่างมาก เนื่องจากคนที่เขาต้องการปลิดชีพคือเจ้าล่าเยวี่ย
เขาได้ทำการหยั่งเชิงดูแล้ว สภาวะที่แท้จริงของเจ้าล่าเยวี่ยคือสมความนึกคิด เช่นนั้นเขาก็จะมิก้าวเข้าไปในระยะหนึ่งร้อยจ้างจากตัวเจ้าล่าเยวี่ย
แม้นจะบรรลุสภาวะขั้นสมความนึกคิดจนบริบูรณ์ แต่ระยะสังหารที่ไกลที่สุดของกระบี่บินก็แค่เพียงหนึ่งร้อยจ้างเท่านั้น
ต่อให้เจ้าล่าเยวี่ยจะอัจฉริยะเพียงใด ก็มิอาจโจมตีจากระยะไกลขนาดนี้ได้
และในระยะเท่านี้ เขาซึ่งเป็นผู้บรรลุสภาวะมิประจักษ์ เพียงแค่สะบัดมือก็สามารถสังหารอีกฝ่ายได้แล้ว
นี่จะเป็นการต่อสู้ที่รู้ผลแพ้ชนะอยู่ก่อนแล้ว
จิ๋งจิ่วมองดูท้องฟ้ายามค่ำคืน แน่ใจว่าหากใช้กระบี่ส่งข่าวคงมิทันการ
“ข้าไม่เข้าใจความหมายของท่านอาจารย์อา”
เจ้าล่าเยวี่ยยังคงนั่งอยู่ในถ้ำ ไม่รู้ว่าเพราะอยู่ในช่วงสำคัญของการฝึกเจตน์กระบี่หลอมกายาจึงมิอาจออกไปได้ หรือเป็นเพราะนางได้ยอมแพ้แล้ว
“เวลามาล้วนวุ่นวาย แต่เวลาจะไปยังไงก็ต้องรู้เหตุผล”
อาจารย์อาจั่วกล่าวว่า “ที่ข้าต้องสังหารเจ้า เพราะเจ้ากำลังสืบเรื่องนั้น”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ข้าไม่รู้ว่าท่านกำลังพูดถึงเรื่องใด”
อาจารย์อาจั่วกล่าว “เจ้ามิควรสืบเรื่องนั้น เรื่องเหล่านั้นเจ้าไม่มีสิทธิ์สืบ”
เจ้าล่าเยวี่ยมองเขาอย่างเงียบๆ กล่าวว่า “ที่แท้...มีเรื่องจริงๆ ด้วย”
“ต้องมีแน่นอน มิเช่นนั้นเหตุใดเจ้าแห่งยอดเขาจึงเสียสติ? เหตุใดข้าต้องเสี่ยงมาสังหารเจ้า”
อาจารย์อาจั่วมองนาง พลางกล่าวอย่างทอดถอนใจ “ความจริงข้าไม่เข้าใจ หนทางข้างหน้าของเจ้าสว่างไสว เหตุใดในสามปีนี้กลับเอาแต่สืบเรื่องนี้ เจ้ารู้ได้อย่างไร? แล้วเหตุใดต้องสืบ? อีกทั้ง...เจ้าสืบไปถึงไหนแล้ว? หากมิเป็นเพราะข้ามีคนรู้จักอยู่ในเจวี่ยนเหลียนเหริน ข้าคงคิดไม่ถึงว่าเจ้ากำลังสืบอยู่”
น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจและเสียดาย ดูเหมือนเขาจะมิอยากลงมือกับจ่าวล่าเยว่จริงๆ
จิ๋งจิ่วฟังดูเงียบๆ มิกล่าวกระไร ทั้งมิได้ปรากฏกายด้วย
“ฆ่าข้า แล้วท่านได้คิดถึงผลที่จะตามมาหรือไม่?
เจ้าล่าเยวี่ยมองดูความมืดพลางกล่าว
นางเป็นอนาคตที่ได้รับความรักจากสำนักชิงซาน ทั้งยังมีสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับยอดเขาใดยอดเขาหนึ่งด้วย
ต่อให้ชายชุดเทาจะเป็นอาจารย์อาของนาง แต่ขอเพียงกล้าลงมือกับนาง จุดจบคงจะเลวร้ายอย่างมาก
อาจารย์อาจั่วถอนใจพลางกล่าว “ผลลัพธ์ของเรื่องบางเรื่องมันร้ายแรงกว่าการสังหารเจ้านับหมื่นเท่า แต่พวกเราก็ยังจะทำ”
..................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 28 สบตากันท่ามกลางดอกไม้โลหิต
“นอกจากนี้ยังต้องขอบคุณการบำเพ็ญเพียรอย่างหนักของเจ้า เชื่อว่าวันพรุ่งนี้คงมิมีผู้ใดล่วงรู้เรื่องที่เจ้าตายด้วยน้ำมือข้าอย่างแน่นอน”
อาจารย์อาจั่วกล่าวยิ้มๆ ว่า “ที่นี่คือเหนือสุดของยอดเขากระบี่ ต่อให้เป็นผู้ที่บรรลุสภาวะแหวกทะเล แต่หากไม่ใช้จิตจำแนกตรวจดูก็ไม่มีทางรู้ได้ว่าที่นี่เกิดเรื่องใดขึ้น”
“หากมิอยากให้ผู้อื่นล่วงรู้ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนี้ เช่นนั้นสิ่งแรกที่ท่านต้องทำก็คือฆ่าข้าให้ตายเสีย”
เมื่อกล่าวจบประโยค เจ้าล่าเยวี่ยพลันโบกสะบัดมือ ลำแสงกระบี่สีเขียวพุ่งออกมาจากแขนเสื้อ บินฉวัดเฉวียนอย่างรวดเร็วอยู่ตรงด้านหน้าหน้าผา
กระบี่สีเขียวคล่องแคล่วปราดเปรียว เคลื่อนไหวรวดเร็วจนกลายเป็นม่านลำแสงสีเขียวจางๆ ดูคล้ายหนาแน่นจนมิมีช่องว่างใดๆ ให้ลอดผ่าน
เมื่อเห็นภาพนี้ อาจารย์อาจั่วกล่าวชมเชย “ใกล้บรรลุขั้นสมความนึกคิดจนบริบูรณ์แล้วหรือนี่ ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ”
ภายในความมืด จิ๋งจิ่วเองก็พยักหน้า นอกจากสภาวะที่เจ้าล่าเยวี่ยแสดงออกมาแล้ว สิ่งที่เขารู้สึกชื่นชมมากกว่าก็คือฝีมือของนาง
----ในเมื่อไม่มีโอกาสให้ได้ลอบโจมตี เช่นนั้นก็สู้เรียกกระบี่ออกมาทำการป้องกันก่อนดีกว่า
แต่ที่น่าเสียดายก็คือ สภาวะของเจ้าล่าเยวี่ยกับอีกฝ่ายแตกต่างกันมากเกินไป แม้นจะป้องกันก็ป้องกันเอาไว้ไม่อยู่
จิ๋งจิ่วได้ข้อสรุปออกมาอย่างรวดเร็ว ราตรีนี้เจ้าล่าเยวี่ยมิแคล้วต้องถูกปลิดชีพเป็นแน่ ยกเว้นก็แต่จะมีเรื่องที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น
เจตน์กระบี่บนยอดเขาอวิ๋นสิงวุ่นวาย ท้องฟ้ามืดมิด กลิ่นอายเจตน์กระบี่แปรเปลี่ยนนับไม่ถ้วน แต่สิ่งเดียวที่มิเปลี่ยน...คือตัวเขา
“สู้ไม่ได้...”
จิ๋งจิ่วทอดถอนใจ
สภาวะของเขาตอนนี้ยังต่ำต้อย มิสามารถช่วยเหลืออีกฝ่ายได้ นอกเสียจากชายชุดเทาผู้นั้นจะมิเคลื่อนไหว
แต่ว่า จะมีผู้ใดยืนอยู่เฉยๆ รอให้เขายื่นมือเข้าไปบ้างเล่า?
จิ๋งจิ่วมองดูสร้อยข้อมือของตน ในใจครุ่นคิดว่ายังมีวิธีอะไรอื่นบ้าง?
เวลานี้ การต่อสู้ได้เริ่มขึ้นแล้ว
ผลแพ้ชนะของการต่อสู้ครั้งนี้ไม่มีอะไรให้ต้องลุ้น เรียกได้ว่าเป็นการต่อสู้ที่บาดเจ็บอยู่เพียงฝ่ายเดียว
สายลมกรรโชก หมู่เมฆวุ่นวายสับสน กระบี่บินสีเทาที่ดูเรียบง่ายเล่มหนึ่ง พริบตาพุ่งข้ามระยะหนึ่งร้อยจ้างมายังด้านหน้าของหน้าผา
เสียงปะทะกันของกระบี่บินที่ฟังดูแน่นขนัดและแผ่วเบาดังขึ้นมา
บนม่านลำแสงที่เกิดขึ้นจากกระบี่สีเขียวนั้น มีประกายไฟปรากฏขึ้นมาหลายสิบจุดแทบจะในเวลาเดียวกัน
จิ๋งจิ่วมองเห็นอย่างชัดเจน ประกายไฟที่ดูคล้ายเล็กจ้อยเหล่านั้น ความจริงแล้วแอบซ่อนพลังของสายฟ้าที่มีแรงปะทะที่น่ากลัวอย่างยิ่งยวดเอาไว้
เคล็ดกระบี่แปดทิศของยอดเขาปี้หูช่างเกรี้ยวกราดรุนแรงยิ่งนัก
เพียงไม่กี่อึดใจ ม่านลำแสงที่เกิดจากกระบี่เล่มเล็กสีเขียวก็ถูกกระบี่ที่แอบซ่อนพลังสายฟ้าฉีกกระชากลงอย่างง่ายดาย
กระบี่สีเขียวเล่มเล็กตกลงบนพื้น ดูคล้ายเศษเหล็ก
เจ้าล่าเยวี่ยนั่งขัดสมาธิอยู่ภายในถ้ำ มิสามารถหลบหลีกได้
เสียงทึบๆ ดังขึ้นหลายเสียง กระบี่บินสีเทาที่อยู่เรียบง่ายแทงเข้าใส่ร่างกายของนางติดต่อกันก่อนจะบินกลับไป คงเหลือไว้เพียงรูเลือดเจ็ดรู
รูเลือดเจ็ดรูนั้นแทงทะลุร่างกายของนาง โลหิตสดๆ ไหลออกมาไม่หยุด ช่างดูทารุณยิ่งนัก
เจ้าล่าเยวี่ยใบหน้าขาวซีด นั่งพิงผนังถ้ำ มุมปากหลั่งโลหิต สายตาดูเลือนราง
การโรมรันต่อสู้ของวิถีกระบี่ แต่ไหนแต่ไรมาก็ล้วนแต่เรียบง่ายและเด็ดขาดเช่นนี้ เพียงแค่พริบตาก็สามารถตัดสินแพ้ชนะ หรือกระทั่งความเป็นความตายได้
คำกล่าวที่ว่าผู้แข็งแกร่งย่อมแข็งแกร่งอยู่วันยังค่ำ ได้สะท้อนออกมาให้เห็นในการต่อสู้ระหว่างกระบี่บินอย่างชัดเจน หรืออาจจะโหดร้ายกว่าเสียด้วยซ้ำ
ฝ่ายที่มีสภาวะต่ำกว่า กระบี่ของเจ้าไม่มีวันสัมผัสถูกตัวคู่ต่อสู้ได้ แล้วจะเอาชนะคู่ต่อสู้ได้อย่างไร?
“สุดท้ายเจ้ายังมีอะไรอยากจะพูดอีกหรือไม่?”
อาจารย์อาจั่วค่อยๆ สืบเท้าก้าวเข้ามายังด้านหน้าของหน้าผา จากนั้นมองดูเจ้าล่าเยวี่ยด้วยสีหน้าราบเรียบพลางกล่าว
นี่มิใช่การหยอกล้อหรือเหยียดหยามที่ผู้แข็งแกร่งกระทำต่อผู้อ่อนแอกว่าก่อนที่จะตาย
หากเขายินดี ในเวลานี้เจ้าล่าเยวี่ยคงตายไปแล้ว
เพียงแต่ผู้ที่อยู่เบื้องหลังเขาใคร่รู้ว่าเจ้าล่าเยวี่ยคิดอยากจะสืบเรื่องใด และสืบไปแล้วมากน้อยเท่าไร
สิ่งสำคัญที่สุดก็คือนางสืบเรื่องนี้เพราะได้รับคำสั่งจากใครมา ยอดเขาชิงหรงหรือว่ายอดเขาเทียนกวง?
คนใกล้ตาย คำพูดมักเชื่อถือได้
เขาหวังจะได้รับข้อมูลที่มีค่าบางอย่าง
เจ้าล่าเยวี่ยเงยหน้าขึ้นมองเขาพลางกล่าว “สิ่งที่ข้าอยากพูดก็คือ ท่านไม่ควรอยู่ใกล้ข้าขนาดนี้”
ในเวลานี้ที่นางเริ่มพูด การเปลี่ยนแปลงพลันเกิดขึ้น
สร้อยตรงข้อมือของนางพลันแปรเปลี่ยนเป็นแสงสีเงิน ดูคล้ายอสรพิษที่โผล่ขึ้นมา พริบตาพลันยืดยาวกลายเป็นโซ่ที่รัดตัวอาจารย์อาจั่วไว้!
เสียงแคว่กดังขึ้น บนชุดสีเทาของอาจารย์อาจั่วมีรอยฉีกขาดปรากฏขึ้นมาหลายรอย
“อาศัยเพียงของแค่นี้ แล้วคิดจะรอดไปได้งั้นรึ?”
อาจารย์อาจั่วมองนางพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
กระบี่บินสีเทาเรียบง่ายเล่มนั้นปรากฏขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะฟันลงไปบนโซ่กระบี่เส้นนั้น
เสียงเคร้งดังชัดเจน
ตรงตำแหน่งที่กระบี่บินสีเทาและโซ่เหล็กปะทะกัน เกิดเป็นประกายไฟขนาดเท่ากำปั้นระเบิดออกมา
ทว่าโซ่เหล็กมิได้ขาดลงดั่งที่เขาคิดไว้
อาจารย์อาจั่วสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย ในใจครุ่นคิดมันเกิดอะไรขึ้น?
โซ่กระบี่รัดแน่นจนจมลงไปในร่างกายของเขา เพียงแค่พริบตา โลหิตสดๆ ก็หลั่งไหลออกมา
อาจารย์อาจั่วส่งเสียงอึกด้วยความเจ็บปวด ทั้งตกใจและโกรธเกรี้ยวยิ่งนัก
เวลาที่ศิษย์นอกสำนักของชิงซานออกลาดตระเวน พวกเขามักจะพกโซ่กระบี่ติดตัวเอาไว้ เพื่อช่วยพวกเขาในการไล่สังหารอสุรกายและควบคุมศัตรู
โซ่กระบี่เหล่านั้นเป็นอาวุธวิเศษที่ธรรมดาที่สุด มิอาจเทียบได้แม้กระทั่งกระบี่บินที่ระดับต่ำที่สุดเสียด้วยซ้ำ
เหตุใดกระบี่เซียนของเขาจึงไม่สามารถตัดโซ่กระบี่เส้นนี้ได้?
เจ้าสิ่งนี้มันคืออะไรกัน? มันทำขึ้นมาจากอะไรกันแน่?
ในระยะเวลาสั้นๆ อาจารย์อาจั่วครุ่นคิดไปหลายเรื่อง จึ่งคาดเดาได้ว่าโซ่กระบี่เส้นนี้มีปัญหา ดูแล้วมิธรรมดา
ไม่แน่อาจจะเป็นอาวุธวิเศษที่อาจารย์เซียนคนใดคนหนึ่งในยอดเขาทั้งเก้าหรืออาจจะเป็นท่านเจ้าสำนักมอบให้เจ้าล่าเยวี่ยเอาไว้คุ้มครองตัว!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ อาจารย์อาจั่วรู้สึกเสียใจที่ตัวเองมิได้ระวังมากพอ
แต่เขาก็มิได้หวาดกลัว แล้วก็มิได้กังวลใจ
ต่อให้โซ่กระบี่เป็นอาวุธวิเศษ แต่สภาวะของเจ้าล่าเยวี่ยยังต่ำต้อยเกินไป ร่างกายบาดเจ็บหนัก แล้วจะเปลี่ยนแปลงผลลัพธ์สุดท้ายได้อย่างไร?
“เจ้าคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะฆ่าข้าได้งั้นหรือ?”
เขาจ้องมองดวงตาของเจ้าล่าเยวี่ย มิได้ปิดบังความโกรธและจิตสังหารของตนเองเลยแม้แต่น้อย
กระบี่บินสีเทาที่ดูธรรมดานั้นบินกลับมาตรงหน้าเขา ก่อนจะถูกเขากลืนลงไป
โอสถกระบี่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เจตน์กระบี่จำนวนนับไม่ถ้วนพวยพุ่งออกมาจากร่างกายของเขา ราวกับเป็นกระบี่เล่มเล็กๆ ที่คอยหยุดโซ่กระบี่ที่กำลังหดเข้ามาเรื่อยๆ ก็มิปาน
ชั้นเมฆกระจายตัวออกเป็นเส้นเล็กๆ แสงดาวส่องลงมาบนร่างกายของเจ้าล่าเยวี่ย
ผมสั้นของนางกระเซอะกระเซิงและใบหน้าล้วนแต่เต็มไปด้วยโลหิต แต่มิได้ดูน่าหวาดกลัว เพราะสายตาของนางยังคงเยือกเย็น ดูคล้ายลูกสัตว์ป่าที่พร้อมจะสู้ตายเป็นครั้งสุดท้าย
กระบี่บินถูกทำลาย โซ่กระบี่ถูกกันเอาไว้ หลังจากนี้จะทำอย่างไร?
เจ้าล่าเยวี่ยออกหมัด
สิ่งที่นางใช้คือเพลงหมัดพื้นฐาน
หรือก็คือเพลงหมัดที่ศิษย์นอกสำนักของศาลาหนานซงเหล่านั้นเฝ้าฝึกฝนอย่างลำบากยากเข็ญทุกวัน
เพลงหมัดนี้ธรรมดายิ่งนัก เป็นแค่เพียงเพลงหมัดที่ช่วยให้ศิษย์นอกสำนักเข้าสู่สภาวะมีกฎเกณฑ์ได้
ไม่เคยมีใครคิดมาก่อน ว่าเพลงหมัดนี้จะมาปรากฏอยู่ในการต่อสู้ระหว่างเซียนกระบี่สองคน
เพลงหมัดของนางมิได้มีอะไรพิเศษ เพียงแต่ถูกต้องยิ่งนัก เหมือนกับรูปคนที่อยู่บนหน้าหนังสือทุกประการ
เพราะว่าถูกต้อง ดังนั้นจึงแม่นยำ
กำปั้นสิบกว่าหมัดกระหน่ำลงบนร่างกายของอาจารย์อาจั่วเหมือนดั่งห่าฝน
กำปั้นของเจ้าล่าเยวี่ยเล็กอย่างมาก แต่ก็แข็งอย่างมาก
ต่อให้เป็นร่างกายของผู้บรรลุสภาวะมิประจักษ์ที่ถูกปราณกระบี่ชำระล้างมาก็ยังไม่อาจทนรับได้
เสียงผัวะๆ ดังขึ้น บนชุดสีเทานั้นมีรอยกำปั้นสิบกว่าหมัดจมลงไป
อาจารย์อาจั่วกระอักโลหิตออกมาคำหนึ่ง
ข้อมือเจ้าล่าเยวี่ยกระตุกเล็กน้อย โซ่กระบี่พันรอบคอของเขา จากนั้นดึงเขาออกไปยังด้านหน้าหน้าผา ขาทั้งสองข้างที่ขัดสมาธิมาโดยตลอดพลันเตะออกเหมือนดั่งสายฟ้า กระแทกเข้าใส่กลางหลังของอีกฝ่าย
อาจารย์อาจั่วกระอักโลหิตออกมาอีกคำ
ขาทั้งสองข้างของเจ้าล่าเยวี่ยยันหลังของเขาเอาไว้ ส่วนตัวนางหงายไปด้านหลัง โซ่กระบี่ที่อยู่ในมือถูกดึงจนเป็นตึงเส้นตรง
นางคิดจะใช้แรงของร่างกาย ตัดหัวของอีกฝ่ายลงมา
โซ่กระบี่สั่นอย่างรุนแรง ก่อนจะค่อยๆ ขยับเขยื้อนไปบนร่างกายของอาจารย์อาจั่วอย่างช้าๆ พร้อมส่งเสียงเสียดสีที่ดังแสบแก้วหูออกมา
“มิเสียทีที่เป็นเจ้าล่าเยวี่ย แต่เช่นนี้มิสามารถสังหารข้าได้”
อาจารย์อาจั่วหอบหายใจพลางกล่าว
กระบี่บินสีเทาขวางโซ่กระบี่เอาไว้ตรงลำคอ
คิดไม่ถึงว่าจะถูกศิษย์รุ่นหลังที่มีสภาวะต่ำต้อยกว่าเขาบีบคั้นจนตกอยู่ในสภาพทุลักทุเลเช่นนี้ นี่ทำให้เขารู้สึกโมโหยิ่งนัก
แต่ก็เหมือนที่เขากล่าวไว้ อาศัยเพียงการโจมตีเช่นนี้ จ่าวล่าเยวี่ยมิอาจฆ่าเขาได้
ในเวลาส่วนใหญ่มิสามารถใช้ความกล้า สติปัญญาหรืออะไรอย่างอื่นมาชดเชยความแตกต่างระหว่างสภาวะได้
โลหิตยังคงไหลออกมาจากร่างกายเจ้าล่าเยวี่ยไม่หยุด เนื่องเพราะใช้แรงออกไป โลหิตจึงไหลออกมาเร็วกว่าก่อนหน้านี้
สีหน้านางแปรเปลี่ยนเป็นขาวซีด สายตายิ่งดูเลือนลาง
นางรู้ว่าเมื่อไรที่ตนเองไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะจับโซ่กระบี่เส้นนั้นไว้ พริบตานั้นความตายก็จะมาเยือน
ในเวลานี้ ก้อนเมฆบนปลายสุดของยอดเขากระจายตัวอีกครา แสงดาวสาดส่องลงมา
อาจารย์อาจั่วมองดูภาพเหตุการณ์ตรงหน้า ทันใดนั้นพลันตะลึงลาน
แม้นโซ่กระบี่เล่มนั้นจะรัดอยู่ที่คอเขา แต่สายตาของเขาก็ยังถูกดึงดูดเอาไว้
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ตรงหน้าเขาพลันมีคนผู้หนึ่งปรากฏกายขึ้นมา
เป็นบุรุษหนุ่มสวมใส่ชุดสีขาว
……
……
ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย เขายังถูกดึงดูดสายตาเอาไว้ นั่นย่อมมิได้เป็นเพราะบุรุษหนุ่มชุดขาวนั้นรูปงามเกินไป
เขาเพียงแต่ไม่เข้าใจ บุรุษหนุ่มชุดขาวผู้นี้ปรากฏตัวขึ้นได้อย่างไร
อาจารย์อาจั่วตกตะลึง อีกทั้งยังสับสน จนเหมือนจะลนลาน
ก่อนที่จะทำร้ายอินทรีตัวนั้น เขาได้ตรวจสอบดูรอบๆ แล้ว ก่อนจะแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดอยู่
ในการสนทนาและการต่อสู้หลังจากนั้น เขาก็มั่นใจว่ารอบๆ ยอดเขาไม่มีสุ้มเสียงอื่นใดอีก --- ทั้งเสียงหายใจ เสียงหัวใจเต้น แล้วก็ย่อมไม่มีเสียงฝีเท้า
บุรุษหนุ่มชุดขาวคล้ายปรากฏตัวออกมาจากความว่างเปล่า แล้วก็คล้ายว่ายืนอยู่ตรงนี้มาโดยตลอด
ปัญหาก็คือ หากเขายืนอยู่ตรงหน้าผานี้มาโดยตลอด เหตุใดตนเองถึงมองไม่เห็น? กระทั่งการรับรู้ก็ไม่รู้สึกเลยแม้แต่น้อย?
สามารถปกปิดร่องรอยของตัวเองเอาไว้ได้อย่างมิดชิด หรืออีกฝ่ายจะเป็นผู้ที่บรรลุถึงขั้นคเนจร?
ไม่ ต่อให้บรรลุขั้นคเนจรก็มิอาจทำเช่นนี้ได้
หรืออีกฝ่ายจะเป็นผี?
ในเวลาสั้นๆ อาจารย์อาจั่วครุ่นคิดถึงเรื่องราวมากมาย คิดถึงความเป็นไปได้มากมาย ทว่าคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก
จิ๋งจิ่วมิได้ให้เวลาอีกฝ่ายครุ่นคิดนานนัก เขายกมือขึ้นมา
อาจารย์อาจั่วรับรู้ได้ถึงความอันตรายที่รุนแรง ดวงตาหดเล็ก คิดอยากจะหนีไป แต่กลับถูกโซ่กระบี่และขาทั้งสองข้างที่อยู่ด้านหลังรั้งเอาไว้
มือของจิ๋งจิ่ววางลงไปตรงลำคอของอาจารย์อาจั่ว
เสียงเสียดสีที่แสบแก้วหูจนยากจะทนฟังได้ดังขึ้น ประกายไฟแตกกระจาย ดูงดงามยิ่งนัก
ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว
เสียงร้องของอาจารย์อาจั่วเงียบลงพร้อมกับเสียงเสียดสีที่หยุดลง
เสียงพลั่กเบาๆ ดังขึ้น
ศีรษะของอาจารย์อาจั่วหลุดร่วงลงมาราวกับผลไม้ที่สุกงอม
ใบหน้าของเจ้าล่าเยวี่ยปรากฏออกมา ดวงตาก็ปรากฏออกมา ยังคงเป็นสีดำขาวที่แยกกันชัดเจน
โลหิตสดๆ พุ่งกระฉูดออกมาจากลำคอของศพที่ขาดออก ดูคล้ายดอกไม้ไฟในงานเฉลิมฉลอง แล้วก็เหมือนกับน้ำพุที่พวยพุ่งขึ้นสู่ฟ้า
ทั้งสองคนสบตากัน โดยมีดอกไม้โลหิตสีแดงที่ฟุ้งกระจายเต็มท้องฟ้าคั่นกึ่งกลางเอาไว้
........................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 29 ข้าเป็นคนฆ่าเอง
อาจารย์อาที่บรรลุสภาวะมิประจักษ์คนหนึ่งของยอดเขาปี้หูเสียชีวิต ว่ากันว่าเขาถูกคนสังหาร
ตำแหน่งที่พบศพของอาจารย์อาผู้นั้นคือริมลำธาร ว่ากันว่าสภาพศพของเขาน่าหวาดกลัวยิ่งนัก ทั้งศีรษะถูกคนตัดออก
นี่เป็นเรื่องที่โหดร้ายที่สุดของยอดเขาทั้งเก้าของชิงซานในช่วงหลายปีมานี้
ว่ากันว่าอาจารย์อาผู้นั้นเป็นคนสนิทของเจ้ายอดเขาปี้หูและได้รับความไว้วางใจอย่างมาก ตอนนี้เจ้ายอดเขาปี้หูกำลังรักษาอาการบาดเจ็บอยู่ เดิมอารมณ์ของเหล่าลูกศิษย์ในยอดเขาก็มิสู้ดีอยู่แล้ว ตอนนี้จู่ๆ ยังมาเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก นี่ย่อมต้องทำให้เกิดความโกรธเกรี้ยวอย่างมาก ยอดเขาซั่งเต๋อได้รับความกดดันอย่างหนักหนาสาหัส
หากเป็นสายลับที่แข็งแกร่งของสำนักอื่นแฝงตัวเข้ามาในยอดเขาทั้งเก้า เช่นนั้นก็ย่อมต้องเป็นความผิดพลาดของยอดเขาซั่งเต๋อ
แต่ความเป็นไปได้นี้ไม่สูงนัก เนื่องเพราะหากมียอดฝีมือที่สามารถสังหารผู้บรรลุสภาวะมิประจักษ์ได้จริง ข่ายพลังชิงซานย่อมต้องรู้ตัวอย่างแน่นอน
ความเป็นไปได้ที่มากกว่านั้นก็คืออาจารย์อาแห่งยอดเขาปี้หูผู้นั้นเสียชีวิตด้วยน้ำมือของคนในสำนักเดียวกัน
หากเป็นเช่นนี้จริง ยอดเขาซั่งเต๋อที่รับผิดชอบตรวจสอบทุกยอดเขาก็ยิ่งต้องเป็นแกนนำในการสืบสวน
ยอดเขาซั่งเต๋อได้ส่งผู้ดูแลและลูกศิษย์จำนวนมากออกไปสืบสวน แต่กลับหาเบาะแสเงื่อนงำใดๆ ไม่เจอ
ไม่ว่าจะเป็นยอดฝีมือแห่งยอดเขาอื่นที่เคยมีความแค้นกับผู้ตายแห่งยอดเขาปี้หูผู้นั้น หรือว่าผู้อาวุโสสองสามคนที่มีอารมณ์รุนแรง ในอดีตเคยมีประวัติที่ไม่ดี ในคืนวันนั้นก็ล้วนแต่มีพยานยืนยันได้
เรื่องนี้คล้ายกับมีเมฆหมอกปกคลุมเอาไว้เเป็นชั้นๆ
เหล่าลูกศิษย์ที่ลำธารสี่เจี้ยนมีสภาวะที่ต่ำต้อย พวกเขาย่อมไม่มีส่วนข้องเกี่ยวกับเรื่องนี้ การสืบสวนของยอดเขาซั่งเต๋อก็ไม่มีทางที่จะถามมาถึงพวกเขา แต่พวกเขาเองก็สามารถรับรู้ได้ว่าบรรยากาศในช่วงนี้มีปัญหานิดหน่อย เหล่าอาจารย์เซียนที่รับผิดชอบในการสอนวิชาดูผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด หลังสอบถามเรื่องราวจนรู้ต้นสายปลายเหตุ ทุกคนก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัว บรรยากาศยิ่งตกอยู่ในความเงียบ
หลิ่วสือซุ่ยเป็นคนที่มิค่อยกล่าววาจามากนัก หากว่ากันตามหลักแล้ว แม้นเขาจะเงียบกว่าปกติ มันก็ยากที่จะมีใครสังเกตเห็นได้ ทว่าหม่าหวากลับรู้สึกว่าเขามีบางอย่างผิดปกติ เพราะนอกจากเงียบกว่าเดิมแล้ว เวลาหลิ่วสือซุ่ยฝึกกระบี่ เขามักใจลอยบ่อยครั้งด้วย ในช่วงเวลาสองวันนี้มีอยู่หลายครั้งที่เขาเกือบพลาดทำร้ายตัวเอง นี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นให้เห็นมิบ่อยนัก
หม่าหวาคิดอยากหยั่งเชิงดู แต่ก็คิดขึ้นมาได้ว่าอันที่จริงหลิ่วสือซุ่ยยังเป็นเพียงเด็กอายุสิบกว่าขวบ การที่จู่ๆ ได้ยินเรื่องราวเช่นนี้ สภาพจิตใจไม่สงบมันก็เป็นเรื่องธรรมดา
คงจะมีเเพียงสาวน้อยสัตว์ประหลาดอย่างเจ้าล่าเยว่กระมังถึงจะได้ไม่ได้รับผลกระทบกระไร?
เขาทอดตามองไปทางยอดเขากระบี่ที่ถูกเมฆหมอกปกคลุม พลางครุ่นคิดเช่นนี้
……
……
ในคืนวันเดียวกัน หลิ่วสือซุ่ยไปยังถ้ำของจิ๋งจิ่ว เขาไม่ได้ไปที่นั่นนานมากแล้ว
จิ๋งจิ่วแปลกใจเล็กน้อย
ใบหน้าหลิ่วสือซุ่ยดูขาวซีด ดวงตาแดงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าไม่ได้นอน
จิ๋งจิ่วนึกว่าเขากังวลเรื่องงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน จึงยื่นมือไปลูบศีรษะของเขา กล่าวว่า “เจ้าเหมาะกับยอดเขาเหลี่ยงว่างอย่างมาก พวกเขาต้องรับเจ้าอย่างแน่นอน”
หลิ่วสือซุ่ยเงยหน้า พลันถามว่า “คุณชาย...ท่านเป็นคนทำหรือเปล่า?”
จิ๋งจิ่วส่งเสียงอืม ฟังไม่ชัดว่าหางเสียงตวัดขึ้นหรือลง
หลิ่วสือซุ่ยมองเขา สายตาแข็งทื่อเล็กน้อย กล่าวว่า “คืนวันนั้น...ข้ามาท่าน แต่ท่านไม่อยู่ที่นี่”
จิ๋งจิ่วถึงได้รู้ว่าคืนวันนั้นหลิ่วสือซุ่ยมาหาตน คิดว่าคงไม่เจอตน เจอแต่เพียงป้ายกระบี่ชิ้นนั้นเป็นแน่
เขายิ้มขึ้นมา กล่าวว่า “เจ้าคิดว่าข้าสามารถฆ่าคนผู้นั้นได้?”
ลูกศิษย์ขั้นล้างกระบี่ที่ไม่มีแม้กระทั่งกระบี่ จะไปสังหารผู้ที่บรรลุสภาวะขั้นมิประจักษ์ได้อย่างไร?
ที่การสืบสวนของยอดเขาซั่งเต๋อมิได้เข้าใกล้ธารสี่เจี้ยน ก็ด้วยเหตุผลนี้
อย่าว่าแต่จิ๋งจิ่วเลย กระทั่งลูกศิษย์ที่ยอดเยี่ยมที่บรรลุสภาวะได้ค่อนข้างสูงในห้องเรียนแรกของศาลาสี่เจี้ยน ก็ยังไม่ตกเป็นเป้าหมายสงสัย
ครั้นได้ยินคำพูดจิ๋งจิ่ว สีหน้าของหลิ่วสือซุ่ยดูสับสน
“เมื่อคืนพวกศิษย์พี่กู้บอกว่าตรงลำคอของอาจารย์อาที่ตายไปผู้นั้นเรียบลื่น มือสังหารน่าจะเป็นยอดฝีมือระดับขั้นคเนจร หรือไม่ก็ใช้สุดยอดกระบี่”
“ข้าจำได้ชัดเจน ท่านเคยบอกว่าสิ่งที่ท่านถนัดที่สุดก็คือ....ตัดขาด”
“คืนก่อนหน้านี้ คุณชายท่านไปที่ไหนมา?”
“คุณชาย ข้ารู้สึกกลัวจริงๆ”
จิ๋งจิ่วมองดูใบหน้าเล็กๆ ของหลิ่วสือซุ่ย
เป็นครั้งแรกที่เขาพบว่าใบหน้าของหลิ่วสือซุ่ยสามารถขาวได้ถึงเพียงนี้
เขาย่อมสามารถปิดบังหลิ่วสือซุ่ยได้ เขาสามารถหาเหตุผลร้อยแปดพันเก้ามาอธิบายได้อย่างง่ายดาย เหตุใดตนเองที่มิเคยออกจากถ้ำ คืนวันนั้นกลับออกไปจากถ้ำ อย่างเช่นเขาไปผจญภัยที่ยอดเขากระบี่มา เขาไปดูพวกวานรเล่นสนุกมา.....เพราะเขาทราบดี หลิ่วสือซุ่ยเพียงแค่ต้องการเหตุผลปลอบใจจากเขาเท่านั้น
แต่มิรู้เพราะเหตุใด เขาถึงไม่ได้ทำเช่นนี้
“ใช่”
“อา?”
“คนผู้นั้น ข้าเป็นคนฆ่าเอง”
ภายในถ้ำตกอยู่ในความเงียบ สามารถได้ยินเสียงธารสี่เจี้ยนที่ไหลเอื่อยอยู่ด้านล่างหน้าผาได้อย่างชัดเจน
จากนั้นเสียงลมหายใจของหลิ่วสือซุ่ยยิ่งฟังดูก็ยิ่งว้าวุ่นขึ้นทุกขณะ
สีหน้าเขายิ่งเขาซีด
“คุณชาย...ท่าน...เป็นใคร...กันแน่?”
ที่ศาลาหนานซงเมื่อสามปีก่อน หลิ่วสือซุ่ยเคยถามคำถามนี้กับจิ๋งจิ่วแล้ว ไม่ใช่แค่เพียงครั้งเดียว
วันนี้ เขาถามมันออกมาอีกครั้ง
เขารู้ว่าจิ๋งจิ่วมีความลับ อีกทั้งจิ๋งจิ่วไม่คิดอยากข้องเกี่ยวกับยอดเขาเหลี่ยงว่าง เช่นนั้นความลับเหล่านี้อาจจะมีปัญหา
แต่ถึงอย่างไรเขาก็คาดไม่ถึงเลยว่า จิ๋งจิ่วจะ...สังหารอาจารย์ในสำนัก!
“ข้าเป็นใครไม่สำคัญ เรื่องนี้เจ้าสามารถรายงานอาจารย์ได้ หรือไม่ก็...ศิษย์พี่ของเจ้าผู้นั้น ความจริง ก่อนหน้านี้เมื่อนานมาแล้วเจ้าก็ควรทำเช่นนี้”
จิ๋งจิ่วกล่าว
ในศาลาหนานซงเช่นเดียวกัน เขาเองก็เคยถามคำถามนี้กับหลิ่วสือซุ่ย ไม่ใช่แค่เพียงครั้งเดียวเช่นกัน
หลิ่วสือซุ่ยก้มหน้ากล่าวว่า “ข้ารู้ความลับของคุณชาย เพราะท่านไม่เคยคิดปิดบังข้า หลายครั้งท่านคิดช่วยข้า”
อย่างเช่นการหายใจในหมู่บ้าน อย่างเช่นยาวิเศษที่ละลายอยู่ในชาเม็ดนั้น เหล่านี้ล้วนแต่เป็นความลับของจิ๋งจิ่ว แต่มันกลับเป็นผลประโยชน์ของเขา
“เจ้าคิดมากไปแล้ว” จิ๋งจิ่วยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว “เพราะกลัววุ่นวายต่างหาก เวลานั้นเจ้ากับข้าอยู่ด้วยกันทุกวัน มันวุ่นวายเกินไปถ้าต้องมาปิดบังเจ้า”
เพียงแค่วุ่นวายงั้นหรือ?
หลิ่วสือซุ่ยยันกายลุกขึ้นเดินออกไปนอกถ้ำ แลดูน่าสงสาร
จากหมู่บ้านมาสามปี จากเด็กชายเติบโตเป็นชายหนุ่ม สุดท้ายก็ยังแตกต่างกัน
ตรงปากถ้ำ หลิ่วสือซุ่ยหยุดฝีเท้า ใบหน้ามิได้เหลียวกลับ เขาถามด้วยเสียงสั่นเครือเล็กน้อย “...อาจารย์อาผู้นั้น...เป็นคนเลวงั้นหรือ?”
จิ๋งจิ่วก้มหน้าอ่านเคล็ดกระบี่ มิได้ตอบคำถามนี้
หลิ่วสือซุ่ยยืนอยู่ตรงปากถ้ำ มิยอมจากไป
มิรู้ผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดเสียงของจิ๋งจิ่วก็ดังขึ้น
“เมื่อยืนในมุมของข้า เขาย่อมต้องเป็นคนเลว”
หลิ่วสือซุ่ยเดินจากไปโดยมิกล่าวกระไร
……
……
จิ๋งจิ่วไม่เคยคิดว่าหลิ่วสือซุ่ยจะกล่าวฟ้องตนหรือไม่
เพื่อที่จะกลับมายังสำนักชิงซาน เขาคิดคำนวณอยู่ในหมู่บ้านนั้นเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม แม้นต้องพบกับการเปลี่ยนแปลงมากมาย แต่เขาก็ยังมีวิธีรับมืออยู่มากพอ
แน่นอน อาจจะเป็นเพราะเขาไม่อยากครุ่นคิดถึงปัญหานี้
เวลานี้เขากำลังคิดถึงเรื่องอีกเรื่องหนึ่งอยู่
รุ่งเช้า ดวงอาทิตย์ยังอยู่ตรงหมู่ยอดเขา เสียงธารสี่เจี้ยนดังชัดเจน
เขามองดูธารน้ำ ในใจครุ่นคิด
ในตอนที่ดวงอาทิตย์ลอยพ้นยอดเขา เขาครุ่นคิด
จนกระทั่งช่วงกลางวัน แสงอาทิตย์เจิดจ้า เขาหันหน้ากลับไปมองยอดเขาที่ถูกเมฆหมอกปกคลุมตลอดทั้งปีที่อยู่อีกฟากหนึ่ง พลางครุ่นคิด
“ไปดูหน่อยดีกว่า”
เขากล่าวพึมพำกับตัวเอง
พูดว่าจะไปดูก็ไปดู เขาออกจากถ้ำ เดินเลียบแม่น้ำสี่เจี้ยนไปทางยอดเขาแห่งนั้น
ทุกครั้งที่เขาออกมา มักจะดึงดูดสายตาและเสียงซุบซิบได้เป็นจำนวนมาก ครั้งนี้ก็มิต่างกัน
เมื่อคำนวณอย่างถี่ถ้วนแล้ว ในช่วงเวลาครึ่งปีที่เขาเข้ามาเป็นศิษย์ในสำนัก นี่เป็นครั้งที่สามที่เขาออกจากถ้ำมาปรากฏตัวต่อหน้าผู้คน
คนที่เกียจคร้าน หรือพูดอีกอย่างคือเก็บตัวเองเหมือนอย่างเขา แม้นจะเป็นโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรที่เคยชินกับการไปไหนมาไหนคนเดียวก็ยังพบเห็นได้น้อยนัก
ในตอนที่เขาเดินผ่านผาหินที่อยู่ปลายสุดของธารน้ำ แล้วเดินต่อไปทางยอดเขาทั้งเก้า สายตาที่มองมาทางเขายิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ เสียงซุบซิบพูดคุยก็ดังขึ้นเรื่อยๆ
หากไปทางนั้น ก็น่าจะเป็นยอดเขากระบี่
“หรือเจ้านั่นคิดจะไปเอากระบี่?”
เหล่าลูกศิษย์ที่ยืนฝึกกระบี่บินอยู่ในแม่น้ำพากันหยุดเคลื่อนไหว
หม่าหวามองดูจิ๋งจิ่วที่อยู่อีกฟาก พลางกล่าวพึมพำ
จากนั้นเขาพลันสังเกตเห็น หลิ่วสือซุ่ยมิได้รับผลกระทบใดๆ เขายังคงตั้งใจฝึกกระบี่ของตนต่อไป
............................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 30 คนแปลกประหลาดเข้ามาในเมฆ
หลายคนต่างรู้ ตั้งแต่วันแรกที่จิ๋งจิ่วเข้ามาเป็นศิษย์ในสำนัก เขาก็บอกแล้วว่าจะไปเอากระบี่ของอาจารย์อาม่อแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ย
ตอนแรกเริ่ม หลายคนยังคิดคาดเดาไปว่าเขาจะสร้างความตกตะลึงให้แก่ทุกคนได้เหมือนเมื่อครั้งที่อยู่ศาลาหนานซงหรือไม่ แต่เมื่อเวลาไหลผ่านไป นับวันก็ยิ่งมีน้อยคนที่เชื่อว่าเขาจะทำเรื่องนี้สำเร็จ กระทั่งศิษย์น้องอวี้ซานและลูกศิษย์แซ่หยวนจากจังหวัดเล่อหลางที่มาจากศาลาหนานซงก็มิได้คาดหวังในตัวเขาอีก
เวลาครึ่งปีผ่านไป อย่าว่าแต่ไปเอากระบี่เลย กระทั่งยอดเขากระบี่ จิ๋งจิ่วก็ยังไม่เคยไปเลยแม้เพียงครั้งเดียว
นี่กลายเป็นประเด็นพูดคุยที่ธารสี่เจี้ยนพากันพูดถึงมากที่สุด สำหรับผู้ที่มิชื่นชอบจิ๋งจิ่ว อาทิเช่นเซวียหย่งเกอและศิษย์ที่ยอดเยี่ยมของห้องเรียนแรกเหล่านั้น นี่ย่อมต้องเป็นเรื่องน่าขายหน้าของจิ๋งจิ่ว
แต่วันนี้ จิ๋งจิ่วกลับคล้ายจะไปเอากระบี่
“ไปเอากระบี่แล้ว!”
“จิ๋งจิ่วจะไปเอากระบี่แล้ว!”
ทุกที่ในศาลาสี่เจี้ยนล้วนแต่มีเสียงตะโกนดังขึ้นมา
ลูกศิษย์หลายสิบคนพากันวิ่งกรูออกไปข้างนอก
หลินอู๋จือแปลกใจ จากนั้นพลันพบว่าอาจารย์อาเหมยหลี่ได้จบการสอนห้องเรียนที่สามก่อนเวลา ก่อนจะขี่กระบี่บินออกไป มองดูทิศทางแล้วก็เป็นยอดเขากระบี่เช่นกัน
……
……
ในตอนที่จิ๋งจิ่วเดินขึ้นยอดเขากระบี่ เขามิได้รู้เลยว่าเหมยหลี่และอู๋หลินจือได้มาถึงที่นี่ก่อนล่วงหน้า แล้วก็มิได้รู้เลยว่าในตอนที่เขาเดินขึ้นยอดเขากระบี่ จะมีศิษย์ขั้นล้างกระบี่จำนวนที่มากได้ยินเรื่องนี้ต่างพากันออกมาดู แม้แต่ศิษย์จากยอดเขาอื่นเองก็มาดูเช่นเดียวกัน เพราะเขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าการที่ตัวเองขึ้นยอดเขากระบี่จะถูกคนอื่นเข้าใจผิดว่าเขาจะไปเอากระบี่
โชคดีที่เขารู้ว่านี่เป็นเวลากลางวัน จึงไม่ได้วิ่งเหมือนอย่างคืนวันนั้น หากแต่เดินขึ้นไปอย่างมั่นคง
ไม่นานเขาก็ปีนขึ้นหน้าผา ความเร็วมิเร็วนัก แต่ก็มิได้เชื่องช้า
……
……
ด้านล่างยอดเขากระบี่เงียบสงัด
เหล่าผู้ดูแลของยอดเขาอวิ๋นสิงพากันส่ายหัว ตะลึงลานไม่พูดไม่จา
เหล่าลูกศิษย์พากันอ้าปากค้าง ต่างคนต่างพูดอะไรไม่ออก
ตอนแรกสุดที่นี่มิได้เงียบสงัดเช่นนี้ หากแต่จะได้ยินเสียงเยาะเย้ยถากถางจิ๋งจิ่วดังขึ้นมาอยู่ตลอดเวลา
แต่ในตอนที่พวกเขามองเห็นภาพจิ๋งจิ่วเดินขึ้นไปบนยอดเขา คำพูดดูถูกเหล่านั้นถูกเสียงสูดหายใจด้วยความตกใจดังขึ้นแทนที่
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดเหล่าลูกศิษย์พลันได้สติขึ้นมา เสียงซุบซิบพูดคุยดังขึ้นมิหยุด
“เขาเพิ่งขึ้นยอดเขากระบี่เป็นครั้งแรกมิใช่หรือ? เหตุใดจึงเดินได้มั่นคงขนาดนี้”
“เป็นไปได้อย่างไร? ผ่านผาปากอินทรีไปแล้ว นี่มันเกินหกร้อยจ้างไปแล้วมิใช่หรือ?”
“พวกเจ้าว่าเขายังเดินไปได้ไกลเท่าไร? เดินอีกหนึ่งร้อยจ้างหรือ?”
“คงมิใช่ว่าเขาจะเดินเข้าไปในเมฆตั้งแต่ครั้งแรกหรอกนะ!”
“ช่างยอดเยี่ยมเสียจริง...ปิดบังความสามารถเอาไว้จริงด้วย แต่ได้ยินว่ากระบี่ของอาจารย์อาม่ออยู่ด้านบนสุดของยอดเขา คงเป็นไปได้ยากที่จะเอาได้”
“รีบดูเร็ว! เขาเข้าไปในเมฆแล้ว!”
“เขาเข้าไปในเมฆจริงๆ ด้วย!”
……
……
จิ๋งจิ่วมิทราบว่าการขึ้นยอดเขากระบี่ของตน จะมีผู้ชมมากมายขนาดนี้
ต่อให้รู้ เขาก็หาได้สนใจไม่ เขาเพียงแต่เดินตามจังหวะของตนเองไปเรื่อยๆ
ไม่นาน เขาก็เดินเข้าไปในเมฆ ไม่สามารถมองเห็นตัวเขาได้อีก หลงเหลือไว้ก็แต่เพียงเสียงอุทานที่ดังอยู่ด้านล่างยอดเขา และเสียงทอดถอนใจที่ฟังดูมิค่อยพอใจเท่าไร
หากเขาหยุดยืนโบกมือก่อนเข้าไปในเมฆ มันจะหล่อเหลาเพียงใดกัน?
หลินอู๋จือหมุนตัวเตรียมกลับธารสี่เจี้ยน สายตาไปสบเข้ากับอาจารย์อาเหมยหลี่
“สายตาอาจารย์อามั่วมิธรรมดาจริงด้วย”
เขามองอาจารย์เหมยหลี่พลางกล่าว “ขอโทษด้วย ดูเหมือนเด็กคนนี้ พวกเราคงต้องแย่งกันเสียแล้ว”
บนใบหน้าอันงดงามของอาจารย์อาเหมยหลี่เต็มไปด้วยความเย็นยะเยือก กล่าวว่า “ข้าจะพูดอีกครั้ง เจ้าลองดูใบหน้าของเด็กคนนั้น เขาย่อมต้องเข้ายอดเขาชิงหรงของพวกเรา....ศิษย์พี่มั่วอัปลักษณ์เยี่ยงนั้น เขายังมีหน้ารับเด็กคนนี้ไว้เป็นศิษย์อีกอย่างนั้นหรือ?”
……
……
เมื่อมาถึงด้านตะวันออกของยอดเขากระบี่และหาหน้าผาด้านนั้นจนพบ จิ๋งจิ่วพลันหยุดฝีเท้า
เวลานี้เป็นเวลากลางวัน สามารถมองเห็นได้ชัดเจนขึ้น ถ้ำนั้นมีความลึกเพียงสามฉื่อ สามารถให้คนๆ หนึ่งเข้าไปนั่งขัดสมาธิอยู่ด้านในได้พอดี
เจ้าล่าเยวี่ยนั่งอยู่ด้านใน คล้ายเมื่อสองวันก่อน
โลหิตของนางหยุดไหล ใบหน้าซีดขาว ดูเหมือนอาการบาดเจ็บจะสาหัสยิ่งนัก
จิ๋งจิ่ววางตะกร้าผลไม้ที่ถืออยู่ในมือลง กล่าวว่า “กินอันนี้”
ผลไม้เหล่านี้เขาให้วานรที่อยู่บนหน้าผาเก็บมาให้ก่อนที่จะออกมาจากถ้ำ รสชาติเปรี้ยวฝาด แต่มีประโยชน์ต่อการบำรุงเลือดลมอย่างมาก
จากนั้น เขาหยิบเอายาเม็ดหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ ก่อนจะวางลงตรงหน้านาง
เจ้าล่าเยวี่ยเงยหน้าขึ้นมามองเขา พลางกล่าว “ทำไมศพถึงถูกพบ?”
จิ๋งจิ่วประหลาดใจเล็กน้อย
นางรู้เรื่องที่เกิดขึ้นด้านล่างยอดเขาได้อย่างไร? หากบอกว่าในยอดเขาทั้งเก้ามีคนช่วยนางอยู่ เหตุใดคนผู้นั้นถึงไม่ช่วยนางรักษาอาการบาดเจ็บ?
เจ้าล่าเยวี่ยคล้ายล่วงรู้ว่าเขากำลังคิดอันใดอยู่ จึงกล่าวว่า “ข้ามีวิธีของข้า”
จิ๋งจิ่วมิได้ซักไซร้ เพราะเขาหาได้สนใจเรื่องนี้ไม่
แต่เจ้าล่าเยวี่ยกลับจ้องมองดวงตาเขา คิดอยากจะได้คำตอบ
“ข้ามิได้ฆ่าคนมานาน เริ่มลืมเลือนไปแล้วว่าหลังจากนั้นควรทำอย่างไร”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “อีกทั้งจัดการศพ มันยุ่งยากน่ะสิ...”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวว่า “ดังนั้นเจ้าก็เลยโยนไว้ข้างแม่น้ำ?”
จิ๋งจิ่วถาม “ไม่อย่างนั้นล่ะ?”
เจ้าล่าเยวี่ยรู้สึกชายหนุ่มผู้นี้ช่างแปลกประหลาดนัก แปลกประหลาดกว่าตนเองเสียอีก
“เจ้าเป็นใครกันแน่”
นางย่อมต้องรู้ว่าเขาคือจิ๋งจิ่ว จิ๋งจิ่วที่รูปงามไร้ที่ติ
แต่จิ๋งจิ่วคือใครกันเล่า? เป็นสายลับที่ราชวงศ์ส่งมาอย่างนั้นหรือ?
จิ๋งจิ่วมองนาง ยิ้มเล็กน้อยพลางถาม “แล้วเจ้าล่ะ เจ้าเป็นใครกัน?”
เขาย่อมต้องรู้ว่านางคือเจ้าล่าเยวี่ย เจ้าล่าเยวี่ยที่มีเพียงหนึ่งเดียว ไม่มีสอง
แต่เจ้าล่าเยวี่ยเป็นใครกันล่ะ? เป็นกองหนุนที่ถูกใครบางคนเรียกมาอย่างนั้นหรือ?
จิ๋งจิ่วมิกังวลว่าเจ้าล่าเยวี่ยจะเปิดโปงเขา
หากถูกคนพบว่านางสังหารอาจารย์อาแห่งยอดเขาปี้หู ต่อให้นางเป็นเจ้าล่าเยวี่ย นางก็ต้องมีปัญหาเช่นเดียวกัน
หากนางบอกว่าอาจารย์อาผู้นั้นคิดฆ่านาง...จะมีกี่คนที่เชื่อนาง?
ดังนั้นเรื่องนี้จึงต้องกลายเป็นความลับเท่านั้น
จิ๋งจิ่วแน่ใจแล้วว่าอาการบาดเจ็บของนางน่าจะไม่เป็นอะไรมาก จึงหมุนตัวเตรียมลงจากเขา
ทันใดนั้นเขาพลันนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงกล่าวว่า “ข้านึกออกแล้ว เมื่อก่อนข้าฆ่าคนก็ไม่เคยฝัง”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “มิกลัวถูกคนพบเข้า?”
“เหตุใดต้องกลัว?”
“กลัวถูกคนแก้แค้น กลัว...ความยุ่งยาก?”
“ถูกแก้แค้น? ตอนแรกสุดก็มีอยู่หลายครั้ง ภายหลังไม่มีผู้ใดกล้า ดังนั้นจึงมิได้ยุ่งยากอะไร”
พูดจบประโยคนี้ จิ๋งจิ่วก็เดินออกจากยอดเขากระบี่ไป
เมื่อกลับมายังด้านล่างยอดเขา และมองเห็นสายตาเสียดายของศิษย์ร่วมสำนักเหล่านั้น เขาถึงได้นึกขึ้นว่าตัวเองคล้ายจะลืมเรื่องบางเรื่องไป
……
……
การเดินทางขึ้นไปยอดเขากระบี่ของจิ๋งจิ่วได้สร้างความตื่นตะลึงให้แก่ริมฝั่งทั้งสองด้านของธารสี่เจี้ยนอย่างมาก แม้นเขาจะเอากระบี่เซียนของอาจารย์ม่อกลับมาไม่สำเร็จ แต่ภายในศาลาสี่เจี้ยนก็มิได้ยินเสียงเยาะเย้ยถากถางใดๆ อีก อย่างมากก็มีเพียงเสียงถอนใจด้วยความเสียดาย รวมไปถึงเหล่าศิษย์พี่ที่ฝึกฝนอยู่ในขั้นล้างกระบี่มาหลายปีจนมีสภาวะที่ล้ำลึกเหล่านั้น ตอนนี้เวลาพวกเขาพูดคุยถึงจิ๋งจิ่ว ในน้ำเสียงก็จะมีความเคารพอยู่ไม่น้อย เนื่องเพราะในวันนั้นหลายคนต่างมองเห็นว่าเขาปีนยอดเขากระบี่เป็นครั้งแรกก็เดินเข้าไปในเมฆได้แล้ว
ส่วนเรื่องที่อาจารย์อาแห่งยอดเขาปี้หูผู้นั้นถูกสังหาร ยอดเขาซั่งเต๋อยังคงสืบสวนอย่างคร่ำเคร่ง แต่ในสองข้างธารสี่เจี้ยนไม่ค่อยมีใครพูดถึงเรื่องนี้แล้ว ไม่มีใครเคยพบอาจารย์อาผู้นั้น ย่อมไม่มีความรู้สึกผูกพันกระไร อีกทั้งเรื่องนี้ยังห่างไกลจากตัวพวกเขานัก
ไม่มีใครเชื่อว่าลูกศิษย์ขั้นล้างกระบี่จะสามารถสังหารเซียนกระบี่ที่บรรลุสภาวะขั้นมิประจักษ์ได้
นอกจากเจ้าซื่อบื้อหลิ่วสือซุ่ย
จิ๋งจิ่วยิ้มพลางครุ่นคิด
..................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 31 ชาหนึ่งกาไม่มีความหมาย
ไม่มีใครมาถามจิ๋งจิ่ว คนของยอดเขาซั่งเต๋อเองก็มิได้ปรากฏตัวขึ้นแล้วพาเขาไปยังคุกกระบี่อันเยือกเย็น
เห็นได้ชัดว่าหลิ่วสือซุ่ยมิได้บอกใครเรื่องที่เขาไม่ได้อยู่ในถ้ำคืนนั้น
เขาได้รู้มาจากทางศิษย์น้องอวี้ซานว่าในช่วงนี้ การฝึกฝนของหลิ่วสือซุ่ยนั้นยิ่งยากลำบากมากขึ้น ดูแล้วยากลำบากกว่าเมื่อสามปีก่อนเสียอีก อีกทั้งเจ้าหนุ่มนั้นยังนิ่งเงียบขึ้นกว่าเดิม มิรู้ว่าวันๆ กำลังคิดสิ่งใดอยู่ เพียงแต่รู้ว่าสภาวะของเขากำลังรุดหน้าขึ้นด้วยความเร็วที่ยากจะจินตนาการได้
จิ๋งจิ่วพอจะเข้าใจถึงสาเหตุของการที่หลิ่วสือซุ่ยฝึกหนักและนิ่งเงียบ ด้วยเหตุนี้ เขาเองก็มีแต่ต้องนิ่งเงียบเหมือนกัน
ลูกศิษย์ขั้นล้างกระบี่คนอื่นเองก็กำลังฝึกฝนอย่างหนัก ทุกวันจะมองเห็นเงาคนจำนวนมากบนยอดเขากระบี่ บางคนก็สามารถเดินไปถึงขอบนอกของชั้นเมฆได้
ในเวลาหลายวันหลังจากนั้นก็มีลูกศิษย์สามารถเอากระบี่จากบนยอดเขากระบี่ได้สำเร็จคนแล้วคนเล่า ริมธารสี่เจี้ยนจะได้ยินเสียงหัวร่ออย่างมีความสุข เสียงร้องประหลาดและเสียงที่มีความเจ็บปวดอยู่ตลอดเวลา
สำหรับกระบี่เซียนที่ได้มาอย่างยากลำบาก เหล่าลูกศิษย์ย่อมต้องรู้คุณค่าของมันอย่างมาก แม้นจะใช้คำว่ารักจนมิอาจวางมือมานิยามก็ยังมิพอ ไม่ว่าจะเป็นเวลาเรียนหรือเวลากินข้าว พวกเขาก็จะพกกระบี่ไว้ข้างกาย คอยเลียนแบบลักษณะท่าทางของเหล่าศิษย์พี่หญิงและชายอย่างระมัดระวัง ทั้งยังใช้เชือกที่อ่อนนุ่มที่สุดมามัดมันเอาไว้แล้วสะพายเอาไว้ด้านหลัง
ส่วนควรจะใช้เชือกชนิดไหน มัดแบบไหนจึงจะดูดีที่สุด สร้างภาระให้กับตัวกระบี่น้อยที่สุด ย่อมต้องกลายเป็นประเด็นที่เหล่าศิษย์ในศาลาสี่เจี้ยนพูดคุยกันมากที่สุด
มีลูกศิษย์บางคนกระทั่งเวลาเข้าห้องน้ำหรือเข้านอนก็ยังกอดกระบี่เอาไว้ข้างกาย
เหตุการณ์แบบนี้ดำเนินไปจนกระทั่งอาจารย์อาเหมยหลี่แห่งยอดเขาชิงหรงรู้สึกโกรธ ถึงจะค่อยๆ ลดน้อยลง
……
……
จิ๋งจิ่วมิได้ออกจากถ้ำ เรื่องราวเหล่านี้ล้วนแต่เป็นศิษย์น้องอวี้ซานและชายหนุ่มแซ่หยวนจากจังหวัดเล่อหลางผู้นั้นบอกเล่าให้เขาฟัง
สำหรับเขาแล้ว เรื่องเหล่านี้เป็นเพียงเรื่องราวไม่สำคัญที่แทรกเข้ามา ซึ่งมิจำเป็นต้องไปใส่ใจอะไรมาก
เรื่องราวที่เจอกับเจ้าล่าเยวี่ยบนยอดเขากระบี่และสังหารอาจารย์อาแห่งยอดเขาปี้หูในคืนนั้น สำหรับเขาแล้วก็เป็นเรื่องไม่สำคัญเช่นเดียวกัน
เขาคิดว่าเจ้าล่าเยวี่ยเฉลียวฉลาดมากพอ นางน่าจะรู้ว่าคนสองคนที่มีความลับควรรักษาระยะห่างระหว่างกันเอาไว้ อย่างนั้นเรื่องนี้คงจะจบลงเพียงเท่านี้
แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่าการคาดคะเนของตนจะเกิดข้อผิดพลาดนิดหน่อย
ดังนั้นเขาจึงมีชื่อเสียงขึ้นมาอีกครั้ง เรียกได้ว่ามีชื่อเสียงมากกว่าแต่ก่อนเสียอีก
ข่าวคราวข่าวหนึ่งแพร่กระจายไปยังสองฝั่งของธารสี่เจี้ยน
คนที่ได้ยินข่าวนี้พากันตะลึงลานอย่างยิ่ง
ภายในศาลาสี่เจี้ยนตกอยู่ในความโกลาหล ทุกคนพากันพูดคุยถกเถียงกัน
เซวียหย่งเกอส่งเสียงประหลาดออกมา จากนั้นตะโกนว่า “เป็นไปได้อย่างไร!”
จากนั้นเขาคิดว่ามีบางอย่างแปลกๆ คล้ายเมื่อครั้งที่อยู่ที่ศาลาหนานซง ตนเองก็เคยมีความรู้สึกแบบเดียวกันนี้
ข่าวนี้ทำให้กระทั่งเหล่าอาจารย์เซียนที่สอนอยู่ในศาลาสี่เจี้ยนอย่างเหมยหลี่พากันตกใจ
อาจารย์อาแห่งยอดเขาชิงหรงผู้นี้และหลินอู๋จือต่างมีความคาดหวังในตัวจิ๋งจิ่วอย่างล้ำลึก แต่พวกเขาเองก็คิดไม่ถึงเลยว่าจิ๋งจิ่วจะมีชื่อเสียงรวดเร็วขนาดนี้
ตรงหน้าผาที่อยู่ปลายสุดของลำธาร เจ้าอ้วนหม่าหวายื่นผ้าฝ้ายให้แก่หลิ่วสือซุ่ยที่ทั้งตัวเปียกโชก สายตามองดูเขาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม กล่าวว่า “เจ้ารู้หรือไม่? คุณชายของเจ้าคนนั้นมีชื่อเสียงอีกแล้ว”
มือที่กำลังเช็ดหน้าของหลิ่วสือซุ่ยหยุดชะงัก เขานิ่งเงียบไปครู่ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา พลางถามอย่างวิตกังวลว่า “ทำไมหรือ?”
“เจ้าล่าเยวี่ยเสร็จสิ้นการฝึกฝนบนยอดเขากระบี่ และกลับมายังธารสี่เจี้ยนแล้ว”
หม่าหวากล่าวอย่างทอดถอนใจ “ดูเหมือนว่า นางจะสำเร็จวิชาเจตน์กระบี่หลอมกายาแล้วจริงๆ”
หลิ่วสือซุ่ยตกตะลึง
เจ้าล่าเยวี่ยเป็นต้นแบบของลูกศิษย์ธรรมดาทั้งหมด และยังเป็นต้นแบบของเขาด้วย เขามิเคยพบเจอกับศิษย์พี่ที่ผู้คนพากันร่ำลือผู้นี้มาก่อน
ศิษย์พี่เสร็จสิ้นการฝึกฝนบนยอดเขากระบี่ นี่ย่อมต้องเป็นเรื่องใหญ่ เพียงแต่เรื่องนี้...มันเกี่ยวข้องอย่างไรกับคุณชายกันล่ะ?
“ปัญหาอยู่ที่ หลังเจ้าล่าเยวี่ยลงจากยอดเขา นางมิได้ไปคารวะอาจารย์ที่ศาลาสี่เจี้ยน มิได้กลับไปยังถ้ำของตน หากแต่ไปยังถ้ำของจิ๋งจิ่ว”
สายตาหม่าหวามองไปยังด้านล่างของลำธาร พลางกล่าวอย่างทอดถอนใจ “เวลานี้นางกำลังพูดคุย...กับจิ๋งจิ่วอยู่”
หลิ่วสือซุ่ยโล่งใจ ภายในใจแอบครุ่นคิดคุณชายย่อมมิใช่ธรรมดา และก็มีเพียงอัจฉริยะอย่างศิษย์พี่ล่าเยวี่ยเท่านั้นที่เขาจะยินดีพูดคุยด้วยสักหลายประโยค
เมื่อคิดถึงวันเวลาที่ผ่านมา เวลาที่จิ๋งจิ่วอยู่กับเขา แต่ไหนแต่ไรมามิค่อยพูดจา นี่จึงทำให้เขาพลันรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ
หม่าหวาดึงสายตากลับมามองดูเขา กล่าวว่า “เจ้าไม่อยากไปดูหรือ?”
หลิ่วสือซุ่ยส่ายหัว วางผ้าฝ้ายปูลงไปบนหิน รอตากแดดจนแห้ง ก่อนจะเดินกลับลงไปในลำธารแล้วเริ่มตั้งใจฝึกกระบี่ต่อ
หม่าหวามองดูร่างกายเล็กผอมที่อยู่บนแม่น้ำ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย
เขาไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเจ้านี่กันแน่
ในช่วงหลายวันนี้ หลิ่วสือซุ่ยนิ่งเงียบขึ้นกว่าเดิม แล้วก็ตั้งใจฝึกมากกว่าเดิม คล้ายในที่สุดก็เจอเป้าหมายอะไรบางอย่าง แล้วก็คล้ายกำลังแบกรับความกดดันอะไรบางอย่าง
วิถีของยอดเขาเหลี่ยงว่างนั้นอยู่ที่ความเพียรและความอดทน การแสดงออกของหลิ่วสือซุ่ยควรจะเป็นเรื่องที่ดี แต่เขามักรู้สึกมีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง
หม่าหวาเดินกลับมายังศาลาธรรมชาติที่เกิดจากเงาต้นไม้จำนวนมาก เขามองกู้หานพลางกล่าวถาม “ตอนนี้ท่านยังคิดว่าจิ๋งจิ่วเป็นพวกไร้ประโยชน์อีกหรือไม่?”
กูหานกล่าวสีหน้าราบเรียบ “เอากระบี่มาไม่ได้ล้วนเป็นพวกไร้ประโยชน์ แม้นเขาจะเป็นอัจฉริยะในสายตาของทั้งโลกก็ตาม”
หม่าหวาเข้าใจความหมายของเขา มิกล่าวกระไรอีก
……
……
การเรียนที่ริมฝั่งธารสี่เจี้ยนจบสิ้นลง ลูกศิษย์สิบกว่าคนกรูกันออกมาจากศาลาสี่เจี้ยน มาถึงริมฝั่งธาร
พวกเขาบางคนล้างกระบี่ในลำธาร บางคนก็ล้างผลไม้ในลำธาร บางคนแสร้งทำเป็นจับกลุ่มคุยกัน
แต่ความจริงแล้ว พวกเขาทุกคนต่างกำลังมองดูหน้าผาที่อยู่อีกฟากหนึ่งของฝั่งแม่น้ำ
ตรงหน้าผามีก้อนหินตั้งเรียง ด้านหลังก้อนหินคือถ้ำแห่งหนึ่ง เทียบกับถ้ำอื่นบนหน้าผามิได้มีอะไรต่างกัน
เวลานี้ ตรงด้านหน้าถ้ำมีเงาคนตะคุ่มๆ อยู่สองคน
“ใช่ศิษย์พี่เจ้าจริงหรือ?”
“เจ้าดูผิดหรือเปล่า?”
“อวี๋คุนเข้ามาเป็นศิษย์ในสำนักพร้อมกับศิษย์พี่ เคยอยู่กับศิษย์พี่ในศาลาสี่เจี้ยนมาหลายสิบวัน เขาจะมองผิดได้อย่างไร?”
“ศิษย์พี่เจ้าลงเขามาแล้วจริงๆ หรือ? อย่างนั้นเหตุใดนางจึงไปอยู่ในนั้น?”
“รีบดูเร็ว!” นางกำลังพูดกับจิ๋งจิ่วจริงๆ ด้วย!”
……
……
เหล่าลูกศิษย์ที่อยู่ข้างลำธารพูดคุยถกเถียงกันเสียงเบาๆ ทั้งตื่นเต้นและประหม่า
สำหรับพวกเขาแล้ว เจ้าล่าเยวี่ยคือศิษย์พี่ที่น่าเคารพมากที่สุด ขณะเดียวกันก็เป็นเทพธิดาที่พวกเขามิอาจเอื้อมถึง
มิว่าผู้ใด่างก็รู้ว่าศิษย์พี่เจ้ามีนิสัยเย็นชาและพูดน้อย ไม่ว่ากับใครก็เหมือนกัน ล้วนแต่รู้สึกห่างเหิน กระทั่งยอดเขาเหลี่ยงว่างที่อยากจะได้ตัวนางมาโดยตลอด นางก็ยังมิยอมเข้าใกล้ เช่นนั้นเหตุใดนางเพิ่งจะเสร็จการฝึกฝนอันยากลำบากบนยอดเขามา ถึงได้มาหาจิ๋งจิ่ว?
สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ นางกำลังพูดคุยกับจิ๋งจิ่วอยู่จริงๆ
หรือว่าจิ๋งจิ่วจะมีอะไรที่ยอดเยี่ยมอยู่จริงๆ?
เมื่อหลายวันก่อน การเข้าไปในเมฆบนยอดเขากระบี่ของเขาได้สร้างความตกตะลึงให้กับหลายคน แต่สุดท้ายเขาก็เอากระบี่ลงมาไม่ได้ ไม่ถือว่ายอดเยี่ยมอะไร
“ในช่วงสองปีกว่านี้ไม่เคยเห็นศิษย์พี่จิ๋งทำอะไร แต่ทุกครั้งที่ถึงช่วงเวลาสำคัญ เขามักจะทำเรื่องที่น่าตกตะลึงอยู่เสมอ ช่างแอบซ่อนความสามารถเอาไว้จริงๆ”
ชายหนุ่มแซ่หยวนจากจังหวัดเล่อหลางมองดูภาพที่อยู่ฝั่งตรงข้าม พลางกล่าวอย่างอิจฉา
ในเวลานี้มีใครบ้างไม่อิจฉาจิ๋งจิ่ว?
“หรือว่าศิษย์พี่ใหญ่ก็เป็นคนธรรมดา?”
นี่ลูกศิษย์คนหนึ่งกล่าวขึ้นมาอย่างไม่เข้าใจ
ทุกคนถามหมายความว่าอย่างไร
ลูกศิษย์คนนั้นยกมือขึ้นมาวาดบนใบหน้า
ทุกคนจึงเข้าใจความหมายของเขา ก่อนจะพากันหัวร่อพลางด่าทอขึ้นมา
“ข้ารู้แล้ว!” เซวียหย่งเกอพลันโบกไม้โบกมือขึ้นมา พลางกล่าวอย่างขุ่นเคืองว่า  “ทุกวันจิ๋งจิ่วจะต้องแอบไปฝึกวิชาในตอนกลางคืน แล้วก็มานอนกลางวันเป็นแน่ เสแสร้งทำเป็นไม่เดือดเนื้อร้อนใจ มิเช่นนั้นเหตุใดจึงเดินเข้าในเมฆของยอดเขากระบี่ได้ ทั้งยังรู้จักกับศิษย์พี่ใหญ่ด้วย ข้าเคยเห็นคนแบบนี้มามากตอนที่อยู่ในโรงเรียนในเมือง! ไอพวกจอมปลอม!”
……
……
ในสายตาของศิษย์ร่วมสำนักที่อยู่ริมฝั่งตรงข้ามของลำธาร จิ๋งจิ่วนั้นเป็นคนที่น่าอิจฉามากที่สุด แต่เขายังคงเป็นเหมือนปกติ ไม่ได้พูดอะไรมาก
เขายังคงนอนอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่นั่น หากมิเป็นเพราะวานรที่อยู่ด้านหลังหน้าผาเคลื่อนย้ายก้อนหินก้อนใหญ่มาสองก้อน เขาก็ยังไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้าล่าเยวี่ยควรจะนั่งตรงไหน
“อาการบาดเจ็บหายดีแล้ว?”
“อืม”
“เจตน์กระบี่หลอมกายาสำเร็จแล้ว?”
“อืม”
คำพูดของจิ๋งจิ่วน้อย คำพูดของเจ้าล่าเยวี่ยก็มิได้มาก
สำหรับเรื่องนี้ เขารู้สึกดีมาก
หลิ่วสือซุ่ยเองก็ดีมาก เพียงแต่บางครั้งค่อนข้างขี้บ่นไปหน่อย
เขาไม่มีประสบการณ์ในการคุยเล่นมากนัก จึงนึกว่าบทสนทนาจบลงเพียงเท่านั้น จากนั้นมองไปทางจานกระเบื้องใหม่อีกครั้ง ในมือหยิบทรายขึ้นมาจำนวนหนึ่ง แล้วครุ่นคิดว่าควรจะวางไว้ตรงไหน
เจ้าล่าเยวี่ยมิได้กล่าวกระไร สองตาปิดลง แล้วเริ่มครุ่นคิดอย่างเงียบๆ ภายใต้แสงอาทิตย์ และคอยซึมซับพลังวิญญาณในธรรมชาติ
อาการบาดเจ็บในคืนวันนั้นส่วนใหญ่หายดีแล้ว ยาวิเศษที่จิ๋งจิ่วให้นางเอาไว้เม็ดนั้นก็ช่วยนางได้เป็นอย่างมาก แต่การอาศัยที่ยอดเขากระบี่มาหนึ่งปีกว่า ฝึกเจตน์กระบี่หลอมกายาจนสำเร็จ ร่างกายของนางได้รับความเสียหายหลายแห่ง เส้นลมปราณเองก็มีรูเล็กๆ อยู่หลายแห่ง พลังของโอสถกระบี่เองก็ได้รับผลกระทบ สิ่งเหล่านี้จำเป็นต้องใช้เวลาค่อยๆ ทำให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร นางลืมตาขึ้นมา ก่อนจะพบว่าดวงอาทิตย์คล้อยต่ำไปทางทิศตะวันตกแล้ว
จิ๋งจิ่วยังคงหนีบทรายเหล่านั้นเอาไว้ มองดูจานกระเบื้อง ท่าทางเหมือนตอนแรกเริ่มมิผิดเพี้ยน
ราวกับเวลาผ่านไปเพียงพริบตา
เจ้าล่าเยวี่ยมองดูเขา รู้สึกว่าชายหนุ่มผู้นี้ลึกล้ำมิอาจเข้าใจได้
ที่ว่าลึกล้ำมิอาจเข้าใจได้นั้นมิใช่สภาวะ หากแต่เป็นสิ่งอื่น
การที่สามารถมีความอดทนที่น่ากลัวเช่นนี้ได้ จะต้องมิใช่คนธรรมดาแน่
จิ๋งจิ่วคล้ายกำลังเล่นหมากรุก ดูลังเลมิแน่ใจว่าจะวางหมากอย่างไร
สายตาเจ้าล่าเยวี่ยทอดมองไปบนจานกระเบื้อง มองดูทรายเล็กละเอียดที่กองอยู่ตรงกลางจานเหล่านั้นอยู่เป็นเวลานาน จากนั้นกล่าวว่า “มีความหมาย”
จิ๋งจิ่วเงยหน้าขึ้นมา พลางเหลือบมองนาง กล่าวว่า “มีความหมาย”
เขาคิดไม่ถึงเลยว่าสาวน้อยผู้นี้จะสามารถมองเห็นความหมาย
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ยากเกินไป ข้าไปล่ะ”
เห็นได้ชัด แม้นนางจะรู้สึกมีความหมาย แต่ก็ไม่คิดว่าควรจะเอาเวลาที่มีค่าที่สุดมาใช้กับเรื่องแบบนี้
จิ๋งจิ่วกล่าว “เชิญ”
……
……
ผ่านไปอีกหลายวัน เจ้าล่าเยวี่ยกลับมาใหม่
เมื่อเห็นลำแสงกระบี่สายนั้นตกลงตรงหน้าถ้ำของจิ๋งจิ่ว เหล่าลูกศิษย์ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามของลำธารยังคงตกตะลึง
“มาแล้ว?”
จิ๋งจิ่วพบว่าผมของนางยังคงสั้น ยุ่งเหยิง มีฝุ่นเกาะเป็นชั้น คล้ายต้นหญ้าในที่รกร้าง
มิรู้ว่าเป็นเพราะภาพที่อยู่ในจิตจำแนกแห่งกระบี่นี้ชัดเจนเกินไปหรือไม่ เขาพลันรู้สึกกระหายน้ำขึ้นมา
เวลานี้ไม่มีหลิ่วสือซุ่ยชงชาให้ น้ำในกาน้ำชาของเขาเป็นน้ำจากบนภูเขาที่วานรไปตักมาให้ทุกวัน
กาน้ำชาอยู่บนโต๊ะหิน เขาอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่
เขากำลังจะเอื้อมมือไป พลันนึกขึ้นได้ว่าข้างกายมีคน จึงเหลือบมองไปทางเจ้าล่าเยวี่ย
เจ้าล่าเยวี่ยถาม “หมายความว่าอย่างไร?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “เทน้ำให้ข้าหน่อย”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ไม่”
“เอ่อ”
เวลานี้จิ๋งจิ่วถึงได้เข้าใจ นางมิใช่หลิ่วสือซุ่ย
น้ำจากบนภูเขาใสสะอาด รสชาติมิได้ด้อยไปกว่าชา
ด้านหนึ่งเขาดื่มน้ำที่อยู่ในถ้วย อีกด้านหนึ่งก็ครุ่นคิด
.....................................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 32 กระบี่เหล็กปกคลุมแม่น้ำและขุนเขา
“ข้าไม่รู้ว่าคืนนั้นเจ้าสังหารเขาได้อย่างไร แต่ข้ารู้ว่าปราณกระบี่ของเจ้าเปี่ยมไปด้วยพลัง บางทีอาจจะมิได้ด้อยไปกว่าข้าเลยด้วยซ้ำ”
เจ้าล่าเยวี่ยมองเขา กล่าวว่า “ข้าไม่เข้าใจว่าคนเกียจคร้านเยี่ยงเจ้าทำเช่นนั้นได้อย่างไร”
นับตั้งแต่ที่รู้เรื่องราว หรือเรียกได้ว่าตั้งแต่เกิดมา นางก็สัมผัสและเตรียมตัวเพื่อการบำเพ็ญเพียรอยู่ภายใต้การจับตามองของสำนักชิงซานมาโดยตลอด
ทุกรุ่งเช้าเมื่อลืมตาขึ้นมา นางก็จะเริ่มฝึกร่างกาย ทำสมาธิ จนเข้ามายังสำนักชิงซานก็เริ่มฝึกกระบี่ ไม่เคยแอบเกียจคร้านเลยแม้เพียงครู่เดียว
เรียกได้ว่าทุกการหายใจของนาง ล้วนแต่กำลังบำเพ็ญเพียร
นางเคยได้ยินเรื่องราวของจิ๋งจิ่ว ทราบว่าเขาขึ้นชื่อเรื่องความเกียจคร้าน แต่หลังเกิดเหตุการณ์บนยอดเขาคืนนั้น นางก็คิดว่านี่เป็นข่าวลือที่เป็นเท็จ
จนกระทั่งได้มาเห็นด้วยตาตัวเองสองครั้งนี้ นางจึงได้พบว่าเขาเป็นคนเกียจคร้านจริง
นางไม่เคยพบเห็นคนที่เกียจคร้านเช่นนี้มาก่อน ไม่เคยพบเห็นคนที่ทำให้พรสวรรค์ของตนเองต้องสูญเปล่าเช่นนี้มาก่อน
สิ่งที่นางยิ่งไม่เข้าใจก็คือ คนที่เกียจคร้านเช่นนี้ เหตุใดจึงสามารถบำเพ็ญเพียรจนมีปราณกระบี่ที่เปี่ยมไปด้วยพลังขนาดนี้ได้
นางใคร่รู้คำตอบของคำถามนี้ ใคร่รู้มากกว่าสถานะที่แท้จริงของจิ๋งจิ่วเสียอีก
“เจ้ารู้ว่าหรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงมาเรียนกระบี่ที่สำนักชิงซาน?”
จิ๋งจิ่วมองดูนางพล่างกล่าว “เพราะที่นี่มิเคยสนใจว่าลูกศิษย์จะบำเพ็ญเพียรอย่างไร จะบำเพ็ญเพียรอย่างไรก็ล้วนแต่ทำได้ทั้งสิ้น”
แต่ภายในใจเขาเพิ่มเหตุผลเข้าไปอีกประโยคหนึ่ง แน่นอนว่าเป็นเพราะเขาค่อนข้างคุ้นเคยกับที่นี่
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดอยากจะฝึกอะไร แล้วคิดอยากจะปิดบังสิ่งใด ทว่าการที่เจ้าทำเช่นนี้ มันกลับจะกลายเป็นที่สนใจของทุกคนได้ง่าย”
จิ๋งจิ่วกล่าว “จงใจปิดบัง ข้าคิดว่ามันยุ่งยาก”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “แม้นจะถูกคนรู้ความลับของเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
“ไม่มีผู้ใดสามารถเก็บงำความลับไปได้ตลอด ของปลายแหลมที่อยู่ในกระเป๋า ช้าเร็วก็ต้องแทงกระเป๋าจนทะลุออกมา”
จิ๋งจิ่วกล่าว “เมื่อก่อนข้าเคยมีประสบการณ์ทำนองนี้มาก่อน ทุกวันพระอาทิตย์ล้วนแต่ลอยขึ้นไป แต่บนท้องฟ้ามิอาจมีเมฆปกคลุมบดบังไปได้ตลอด หากเจ้ามัวแต่พยายามทำให้คนที่อยู่ด้านล่างมองไม่เห็นแสงสว่างของเจ้า นั่นจะกลายเป็นเรื่องที่ลำบากอย่างยิ่ง หรืออาจเรียกได้ว่าโง่เขลา”
เจ้าล่าเยวี่ยค่อยๆ เหลียวหน้ามามองเขา ก่อนถามอย่างมิแน่ใจ “เจ้าเปรียบตัวเองเป็นพระอาทิตย์?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ก็แค่เปรียบเปรยเท่านั้น”
“ยอดเขาชิงหรงมีศิษย์พี่หลายคนแอบพูดคุยถึงข้า บอกว่าข้าหลงตัวเอง”
เจ้าล่าเยวี่ยนิ่งเงียบไปครู่ จากนั้นกล่าวว่า “ข้าคิดว่าข้าสู้เจ้าไม่ได้”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าคิดว่าเจ้าน่าจะเข้าใจความหมายของข้า”
เจ้าล่าเยวี่ยมิกล่าวกระไร
นางรู้ว่าจิ๋งจิ่วคิดอยากจะบอกอะไร
นางเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด เป็นอัจฉริยะแห่งวิถีกระบี่ เป็นที่โปรดปรานของสำนักชิงซาน นับแต่ถือกำเนิดขึ้นมา ก็มีสายตาจำนวนนับไม่ถ้วนคอยจับจ้องอยู่ หลังเข้ามาในสำนัก นางก็เลือกวิธีการฝึกฝนที่อันตรายอย่างเจตน์กระบี่หลอมกายา บางทีมันอาจจะเกี่ยวกับวิชานี้ เพราะแบบนั้นนางจึงสามารถหลบซ่อนอยู่ในส่วนลึกของชั้นเมฆบนยอดเขากระบี่ มิถูกใครพบเห็น
นางนิ่งเงียบมิเอ่ยวาจา ดูดื้อรั้นดึงดัน
จิ๋งจิ่วยกมือขึ้น ลูบผมของนาง
เจ้าล่าเยวี่ยเลิกคิ้ว ถลึงตามองเขา จิตสังหารพวยพุ่ง
จิ๋งจิ่วดึงมือกลับ สีหน้าไม่แปรเปลี่ยน กล่าวว่า “เจ้าควรไปล้างผมและบำเพ็ญเพียรก็พอ มิจำเป็นต้องทำตนเองจนมีสภาพเช่นนี้”
เจ้าล่าเยวี่ยสะบัดศีรษะแรงๆ เศษฝุ่นร่วงตกลงมา ดูคล้ายสุนัขที่เพิ่งกลับมาถึงบ้านหลังจากออกไปเที่ยวเตร่ข้างนอกมาทั้งวัน
“ข้าลืมไปแล้ว”
พูดจบประโยคนี้ นางพลันขี่กระบี่บินไปยังถ้ำของตนที่อยู่ด้านบนของหน้าผา
จิ๋งจิ่วรู้สึกตนเองคล้ายจะลืมอะไรบางอย่างไปเช่นเดียวกัน
ผ่านไปไม่นาน เจ้าล่าเยวี่ยกลับมาใหม่ นางเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ ผมสั้นสีดำยังมีน้ำหยด
ถ้ำที่นางอาศัยอยู่ย่อมต้องดีกว่าถ้ำของศิษย์ธรรมดาทั่วไป ตำแหน่งก็อยู่ด้านบนสุดของหน้าผา แต่กลับมีน้ำพุร้อนที่เหล่าอาจารย์เซียนนำมาให้จากยอดเขาซีไหล
จิ๋งจิ่วมองดูผมของนาง
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ปราณกระบี่ใช้ปลิดชีพคน จะมาใช้กับเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร”
จิ๋งจิ่วคิดอยากจะกล่าวอะไร ทันใดนั้นพลันหันไปมองท้องฟ้าทางตะวันออก
บนท้องฟ้ามีเสียงหวีดแหลมเล็กดังขึ้นมาหลายเสียง
ชั้นเมฆถูกฉีกกระชาก ก่อเกิดเป็นเมฆเส้นตรงหลายเส้น ดูแล้วคลับคล้ายลูกธนู
เสียงดังสนั่นอื้ออึง ตรงกลางชั้นเมฆเดือดพล่าน ไม่นานหลังจากนั้น ลำแสงกระบี่สายหนึ่งก็พุ่งทะลวงออกมาจากก้อนเมฆ มายังท้องฟ้าเหนือธารสี่เจี้ยน
ลำแสงกระบี่พิสุทธิ์และเจิดจ้า ระดับชั้นสูงส่ง แผ่กระจายเจตน์กระบี่ที่รุนแรงอย่างมากออกมา ผู้ที่ขี่กระบี่น่าจะเป็นผู้ที่บรรลุสภาวะขั้นสูง แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด กระบี่บินเล่มนี้ถึงไม่มั่นคง กวัดแกว่งไปมาคล้ายชายหนุ่มในหมู่บ้านที่ร่ำสุราจนเมามาย ทั้งคล้ายกระเรียนป่าที่ตกใจกลัวจนไม่รู้จะไปทางไหน
ลำแสงกระบี่บินฉวัดเฉวียนไปมาตรงหน้าผาริมฝั่งธารสี่เจี้ยน ประเดี๋ยวขึ้น ประเดี๋ยวลง
เสียงที่ฟังดูโศกเศร้าคร่ำครวญเสียงหนึ่งดังมาจากบนกระบี่ ก่อนจะกระจายไปรอบทิศ
“แม้นไม่มีหนึ่ง แล้วสองล่ะ!”
“ไม่มีหนึ่ง สองล่ะ?”
เสียงตะโกนของผู้ที่ขี่กระบี่ดังสะท้อนไปทั่วทั้งหุบเขา
เจตน์กระบี่อันน่าหวาดกลัวแผ่ลงมาอยู่ตลอดเวลา ธารน้ำคลุ้มคลั่ง บนหน้าผามีรอยปริแตกเป็นทางยาวอย่างชัดเจน เศษหินร่วงตกลงมา
ในยอดเขาอื่นที่อยู่ห่างออกไปมีลำแสงกระบี่พุ่งขึ้นมา น่าจะศิษย์สายตรงกำลังเร่งรุดตามมา
ศิษย์ขั้นล้างกระบี่ที่อยู่ข้างลำธารถูกเหล่าอาจารย์เรียกให้เข้าไปหลบอยู่ในศาลาสี่เจี้ยน
เมื่อฟังเสียงตะโกนคร่ำครวญบนท้องฟ้า มองดูหน้าผาถูกเจตน์กระบี่กวาดผ่าน ก้อนหินแลต้นไม้สูงเสียดฟ้าถูกตัดขาดอย่างน่าเศร้าใจ เหล่าลูกศิษย์ใบหน้าขาวซีด รู้สึกหวาดกลัวเป็นยิ่งนัก
นี่มันเกิดอะไรขึ้น? คนผู้นั้นเป็นใคร? เหตุใดจึงคุ้มคลั่งและน่าหวาดกลัวถึงเพียงนี้?
……
……
เจ้าล่าเยวี่ยเดินมาถึงริมผา สายตามองดูลำแสงกระบี่อันคุ้มคลั่งนั้น ในดวงตาเผยให้เห็นความเป็นปรปักษ์และการเฝ้าระวัง
จิ๋งจิ่วมองดูนางอย่างเงียบๆ ในใจคิดใคร่รู้ว่าแหล่งที่มาของอารมณ์ทั้งสองนี้คืออะไร?
ครั้นอยู่ห่างจากธารสี่เจี้ยนได้สิบกว่าลี้ ลำแสงกระบี่จากยอดเขาอื่นก็หยุดลง น่าจะเป็นเพราะได้รับคำสั่งมา
ลำแสงกระบี่ที่คุ้มคลั่งรวดเร็วยิ่งนัก ผู้ที่ีขี่มันก็แข็งแกร่งยิ่งนัก ศิษย์สายตรงธรรมดาของยอดเขาต่างๆ มิใช่คู่ต่อสู้ เข้าไปก็มีแต่ตายเปล่า ดังนั้นลำแสงกระบี่ร้อยกว่าสายจึงแค่เฝ้าระวังอยู่ด้านนอก จัดตั้งค่ายกระบี่ขึ้นมาจำนวนหลายสิบค่าย ทั้งเพื่อป้องกันตนเอง ขณะเดียวกันก็เพื่อป้องกันมิให้คนบ้าที่ขี่กระบี่ผู้นั้นหนีรอดไปได้
หลังค่ายกระบี่ของศิษย์จากยอดเขาต่างๆ จัดตั้งเสร็จเรียบร้อย ฟ้าดินพลันเปลี่ยนสี
ชั้นเมฆกระจายตัวออก กระบี่เหล็กรูปร่างสี่เหลี่ยมเล่มหนึ่งลอยลงมาจากบนท้องฟ้า
กระบี่เหล็กสี่เหลี่ยมส่ายไปมาตามแรงลมก่อนจะยืดยาวออก กลายเป็นหลังคาทรงโค้งใหญ่สิบกว่าจ้าง ครอบกระบี่บินที่คุ้มคลั่งเล่มนั้นเอาไว้ ก่อนจะกดมันลงไปยังพื้นที่เนินเขาที่อยู่ห่างออกไปหลายลี้
เสียงกัมปนาทดังสนั่นคล้ายฟ้าคำราม ด้านหลังหลังคากระบี่เล่มนั้นมีเสียงดังขึ้นมาไม่หยุด
ก้อนหินที่อยู่บนพื้นที่เนินเขาตรงนั้นถูกสั่นสะเทือนจนลอยขึ้นมาจากพื้น กระเด็นกระดอนไปมาราวกับสิ่งมีชีวิต
การสั่นสะเทือนอันน่าหวาดกลัวแผ่กระจายมาถึงธารสี่เจี้ยน น้ำในลำธารเดือดพล่าน พุ่งชนหน้าผาจนกระเซ็นซ่าน ไม่รู้ว่ามีปลามากน้อยเท่าไรที่ถูกแรงสั่นสะเทือนกระแทกจนตายทั้งเป็น
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม ในที่สุดการต่อสู้ก็หยุดลง กระบี่เหล็กสงบนิ่ง ดูคล้ายแผ่นเหล็กจริงๆ
ไม่รู้ว่าคนผู้นั้นที่ถูกกระบี่เหล็กครอบเอาไว้เป็นตายร้ายดีอย่างไรบ้าง
ปลาที่ตายไปจำนวนนับไม่ถ้วนลอยขึ้นมาเหนือผิวน้ำ ดูคล้ายเหรียญเงินที่พ่อค้าที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองเจาเกอโปรยลงไปในแม่น้ำ
หน้าผาที่ถูกกระบี่คุ้มคลั่งเล่มนั้นฟันขาดค่อยๆ ไหลร่วงลงไปในแม่น้ำ ก่อเกิดเป็นคลื่นยักษ์จำนวนนับไม่ถ้วน และทำให้เกิดเสียงถอนหายใจไม่รู้มากน้อยเท่าไร
“นี่คือพลังของสภาวะขั้นแหวกทะเลงั้นหรือ?”
เจ้าล่าเยวี่ยที่มองดูภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอีกฟากนึงกล่าวออกมา
จิ๋งจิ่วเดินมาข้างกายนาง กล่าวว่า “หยวนฉีจิงมิได้ลงมือด้วยตนเองมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว ข้าคิดว่าเขาคงจะบรรลุขั้นแหวกทะเลจนบริบูรณ์ และเข้าสู่ขั้นทะลวงสวรรค์ไปแล้ว”
เจ้าล่าเยวี่ยมองเขา
หากคำพูดนี้เป็นความจริง สำนักชิงซานก็จะมียอดคนที่บรรลุขั้นทะลวงสวรรค์เพิ่มอีกคน นี่จะต้องสั่นสะเทือนไปทั้งแผ่นดินแน่
แต่จิ๋งจิ่วรู้ได้อย่างไร? แล้วเหตุใดเขาต้องบอกตนเอง?
.......................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 33 บ่อน้ำเก่าๆ ที่อยู่ในพายุหิมะ
เหล่าศิษย์ที่อยู่ริมฝั่งลำธารสี่เจี้ยนไม่กล้าพูดคุยถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนั้น แต่ยังคงมีการแอบพูดคุยกันอย่างลับๆ ไม่นานก็มีข่าวแพร่ออกมา พวกเขาจึงได้รู้ว่ากระบี่บินที่น่าหวาดกลัวในวันนั้นคือกระบี่น้ำขึ้น และคนบ้าผู้นั้นย่อมต้องเป็นเหลยพั่วอวิ๋น เจ้าแห่งยอดเขาปี้หู
ว่ากันว่าเจ้ายอดเขาปี้หูถูกเผ่าหมิงและปู้เหล่าหลินร่วมมือกันลอบสังหารที่เมืองเจาเกอ ได้รับบาดเจ็บสาหัส กำลังรักษาตัวอยู่ในที่แห่งหนึ่ง ไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะปรากฏตัวต่อหน้าศิษย์ยอดเขาต่างๆ ในสภาพที่คุ้มคลั่งเช่นนี้ คล้ายกับธาตุไฟเข้าแทรกก็มิปาน นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?
ไม่มีใครให้คำตอบได้ เรื่องราวค่อยๆ เงียบหายไป หน้าผาที่ถูกลำแสงกระบี่ของเหลยพั่วอวิ๋นตัดขาดถูกอาจารย์จากยอดเขาซีไหลซ่อมแซมกลับคืนดั่งเดิม ไม่มีร่องรอยความเสียหายใดๆ หลังผ่านไปคืนหนึ่งก็คล้ายเรื่องนี้มิเคยเกิดขึ้น
แต่คำพููดคร่ำครวญและคุ้มคลั่งประโยคนั้นยังคงดังสะท้อนไปทั่วทุกยอดเขา
“แม้นไม่มีหนึ่ง แล้วสองเล่า!”
“ไม่มีหนึ่ง สองเล่า?”
คำพูดนี้ไม่มีประโยคขึ้นต้นและลงท้าย มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่? ไม่มีใครสามารถบอกได้
เมื่อนึกย้อนถึงการตายอย่างน่าประหลาดของอาจารย์อาแห่งยอดเขาปี้หูผู้นั้น เรื่องราวทั้งหมดนี้ก็ยิ่งเต็มไปด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด
จิ๋งจิ่วรู้ความหมายของคำพูดประโยคนี้ แล้วก็รู้ว่าเหตุใดก่อนตายเหลยพั่วอวิ๋นจึงเอาแต่คิดถึงเรื่องนี้
เขายืนสองมือไพล่หลังอยู่ริมผา สายตามองดูท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิด รู้สึกว่าที่แห่งนี้คล้ายดั่งบ่อน้ำเก่าแห่งหนึ่ง หว่างคิ้วมีความรู้สึกเบื่อหน่ายปรากฏขึ้นมาเล็กน้อย
……
……
ปลายสุดของยอดเขาซั่งเต๋อ อากาศหนาวเหน็บเสียดกระดูก หากอยู่ที่นี่ ไม่ว่าจะอยู่ในสภาวะขั้นไหนก็ต้องรักษาสติให้ตื่นรู้เอาไว้ตลอดเวลา
หยวนฉีจิงเดินเข้าไปในส่วนลึกของถ้ำ ก้มหน้ามองลงไปยังด้านล่างของบ่อน้ำ นิ่งเงียบไม่กล่าวกระไรอยู่เป็นเวลานาน
น้ำค้างแข็งเกาะตัวเป็นสีขาวอยู่บนผนังถ้ำ ผมของเขาเองก็มีสีขาวเพิ่มขึ้นมาเช่นเดียวกัน แต่นี่หาได้เกี่ยวข้องกับความหนาวเย็นไม่
เมื่อคืนเพื่อที่จะคุมตัวเหลยพั่วอวิ๋นเอาไว้ เขาใช้วิถีกระบี่ที่เรียนรู้มาจากโลกภายนอกเมื่อครั้งที่ยังเป็นหนุ่ม ผลลัพธ์ที่ออกมายอดเยี่ยม แต่เขาก็ต้องสูญเสียปราณกระบี่ไปเป็นจำนวนมาก อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาอีกร้อยวันถึงจะฟื้นกลับคืน
ลูกศิษย์และผู้ดูแลของยอดเขาซั่งเต๋อสามสิบกว่าคนคุกเข่าอยู่ด้านหลังเขา รอคอยการลงโทษจากเขา
ในฐานะที่เป็นผู้ที่มีอำนาจอันดับที่สองของสำนักชิงซาน เขามีสิทธิ์ที่จะตัดสินอนาคตหรือความเป็นความตายของคนจำนวนมากได้ แต่เขาก็มิได้ทำเช่นนี้ หากแต่ยกมือขึ้นมาเพื่อบอกให้ทุกคนออกไป
การที่สามารถปล่อยตัวเหลยพั่วอวิ๋นออกมาจากคุกกระบี่ที่มีการคุ้มกันแน่นหนาได้ ย่อมต้องมิใช่คนธรรมดาแน่ ลูกศิษย์และผู้ดูแลเหล่านี้ไม่สามารถทำอะไรได้
ปัญหาอยู่ที่ว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงต้องปล่อยตัวเหลยพั่วอวิ๋นออกมา?
หยวนฉีจิงทอดตามองไปทางยอดเขาเทียนกวงที่อยู่นอกถ้ำ ในใจครุ่นคิดว่านี่เป็นการยืมดาบฆ่าคน หรือคิดจะหยั่งเชิงตนเองกันแน่?
“เรื่องในวันนั้น...ต้องตามสืบ อย่าหยุดล่ะ”
เขาใช้น้ำเสียงแหบแห้งค่อยๆ กล่าวออกมา
ผู้ดูแลและเหล่าลูกศิษย์ต่างออกไปจากถ้ำหมดแล้ว เหลือเพียงฉื่อเยี่ยน ศิษย์น้องที่เขาไว้วางใจมากที่สุดที่ยังอยู่ที่นี่
ฉือเยี่ยนกล่าว “ทางยอดเขาเหลี่ยงว่างมีข่าวคราวมา...แต่ว่ายากที่จะแน่ใจได้ ข้าเองก็มิค่อยเชื่อ”
“ในเมื่อมีข่าวคราว เช่นนั้นก็ควรสืบให้ลึกลงไป เพียงแต่ว่า...”
หยวนฉีจิงชะงักไปเล็กน้อย กล่าวว่า “งานชุมนุมเฉิงเจี้ยนใกล้เข้ามาแล้ว อย่าทำอะไรให้มันเอิกเกริกเกินไป”
เมื่อได้ยินคำว่างานชุมนุมเฉิงเจี้ยน ฉื่อเยี่ยนพลันคิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ กล่าวว่า “จิ๋งจิ่วผู้นั้น...มิจำเป็นต้องดูต่อไปจริงหรือขอรับ?”
ไม่ว่าจะเป็นใคร ขอเพียงได้รับความสนใจจากเจ้าล่าเยวี่ย คนผู้นั้นก็สมควรถูกจับตามองมากขึ้น
เมื่อเห็นศิษย์พี่มิกล่าวกระไร ฉื่อเยี่ยนจึงยิ้มเจื่อน พลางกล่าวว่า “หลายปีมานี้ ลูกศิษย์ที่ยินดีมายอดเขาซั่งเต๋อของพวกเรา นับวันจะน้อยลงทุกที”
งานชุมนุมเฉิงเจี้ยนคือเวทีที่ให้ยอดเขาทั้งเก้าของชิงซานได้คัดเลือกลูกศิษย์สืบทอด
แต่สำหรับลูกศิษย์ที่ยอดเยี่ยมและมีความสามารถแฝงอยู่เหล่านั้น นี่ก็เป็นโอกาสให้พวกเขาได้เลือกยอดเขาเช่นกัน?
หลายปีมานี้ ยอดเขาเทียนกวงซึ่งเป็นยอดเขาที่เจ้าสำนักพำนักอยู่ ย่อมต้องเป็นสถานที่ที่ลูกศิษย์คิดอยากจะไปมากที่สุด
ยอดเขาซั่งเต๋ออำนาจล้นฟ้า เพลงกระบี่ชั้นหนึ่ง หยวนฉีจิงคือศิษย์พี่ของเจ้าสำนัก แต่ลูกศิษย์ที่ลงชื่อมายังยอดเขาซั่งเต๋อในช่วงหลายปีมานี้มีจำนวนน้อยลงทุกที
ยอดเขาเหลี่ยงว่างสามารถคัดเลือกคนที่ีมีความสามารถจากลูกศิษย์ของยอดเขาอื่นๆ ได้ น้อยครั้งที่พวกเขาจะเลือกศิษย์สืบทอดล่วงหน้า ยอดเขาซื่อเยวี่ยก็เน้นไปทางศึกษาค้นคว้า ยอดเขาซีไหลจัดการเรื่องราวต่างๆ ในชิงซาน ลูกศิษย์ที่ลงชื่อขึ้นเขามีค่อนข้างน้อย แต่ตอนนี้จำนวนลูกศิษย์ที่ยินดีมาเป็นศิษย์สืบทอดที่ยอดเขาซั่งเต๋อกลับมีจำนวนน้อยกว่ายอดเขาปี้หูกับยอดเขาอวิ๋นสิงเสียอีก ยิ่งมิต้องพูดถึงยอดเขาชิงหรงเลย นี่เป็นเพราะเหตุใด? เพราะบรรยากาศบนยอดเขาซั่งเต๋อมันหนักอึ้งเกินไป เพราะว่าคุกกระบี่น่ากลัวเกินไป หรือเป็นเพราะลูกศิษย์ต่างพากันหวาดกลัวพวกเขา?
“เจ้าตัวเกียจคร้านนั่นหรือ?”
หยวนฉีจิงแค่นหัวเราะ พลางกล่าว “มีหรือที่เจ้าพวกที่อยู่บนยอดเขาเหลี่ยงว่างจะปล่อยมันไป?”
ฉื่อเยี่ยนมิเข้าใจคำว่าปล่อยที่ศิษย์พี่กล่าว ว่ามันหมายถึงอะไร
หยวนฉีจิงกล่าวว่า “เจ้ามิต้องไปคิดถึงเรื่องอื่น ไปดูก่อนว่ามีโอกาสจะชิงยอดเขาปี้หูมาได้หรือไม่”
……
……
เวลาค่อยๆ เดินไปอย่างแช่มช้าแต่มั่นคง ผ่านไปไม่นานก็มาถึงช่วงต้นเหมันต์
ว่ากันว่าเพื่อตอบรับคำขอของยอดเขาชิงหรง ท่านเจ้าสำนักเห็นด้วยที่จะเปิดช่องบนข่ายพลังชิงซานเพื่อให้ลมหนาวและหิมะจากโลกภายนอกโปรยปลิวเข้ามาในยอดเขาทั้งเก้า
เมื่อมองดูเกล็ดหิมะที่โบยบินเต็มท้องฟ้า จิ๋งจิ่วพลันเกิดความรู้สึกอีกอย่างหนึ่งขึ้นมา ตัวเองคล้ายจะลืมเรื่องอะไรบางอย่างไป
เขาเริ่มทำการคาดคะเน แต่กลับมิได้อะไร รู้สึกยิ่งแปลกขึ้นเรื่อยๆ
หลังออกจากหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนั้นกลับมายังชิงซาน เขามีความรู้สึกหลายอย่างที่ก่อนหน้านี้มิเคยมีมาก่อน อย่างเช่นเบื่อหน่าย อย่างเช่นสนุกสนาน อย่างเช่นลืมเลือน....
เขาไม่มีทางลืมเลือน อย่างนั้นก็อธิบายได้เพียงว่า ต้นเหตุของความรู้สึกนี้ก็คือภายใต้จิตสำนึกของตัวเขากำลังหลบหนีอะไรบางอย่างอยู่
เพราะเหตุใด? เพราะตัวเขาเคยชินกับชีวิตเกียจคร้านเช่นนี้งั้นหรือ?
ในวันแรกที่หิมะตกลงมา เจ้าล่าเยวี่ยได้มาอีกครั้ง
นางทำสมาธิอยู่ในถ้ำสิบกว่าวัน วิเคราะห์สิ่งที่ได้รับมาจากบนยอดเขากระบี่จนหมด อาการบาดเจ็บในจุดเล็กๆ ล้วนแต่หายเป็นปลิดทิ้ง
หิมะสีขาวตกลงมาบนหน้าผา ตกลงมาบนกำแพงที่พัก ตกลงมาบนร่างกายนาง
ภายในโลกสีขาว คิ้วสีดำเข้มคู่นั้นของนางถูกขับจนดูเด่นชัดอย่างชัดเจน คล้ายกับดวงตาของนาง
เมื่อเห็นลำแสงกระบี่สายนั้นตกลงมายังด้านหน้าถ้ำของจิ๋งจิ่ว ริมฝั่งตรงข้ามของธารสี่เจี้ยนพลันมีเสียงอุทานเสียใจดังขึ้นมา
“ศิษย์พี่มาอีกแล้ว!”
“ทำไมนางถึงมาอีกแล้ว?”
“ครั้งที่เจ็ด! นี่มันครั้งที่เจ็ดแล้วนะ!”
เหล่าลูกศิษย์ต่างชกอกกระทืบเท้าหรือไม่ก็เอามือมาทาบที่หน้าอก ด้วยผิดหวังและเสียใจกับการตัดสินใจของผู้ที่เป็นต้นแบบของพวกเขา
“ข้าเกิดในเดือนล่าเยวี่ย จึงได้ชื่อนี้มา”
เจ้าล่าเยวี่ยมองดูสร้อยข้อมือของตน กล่าวว่า “ในพายุหิมะ”
จิ๋งจิ่วครุ่นคิดนี่คือการคุยเล่นอย่างนั้นหรือ? เขาเคยคุยเล่นกับหลิ่วสือซุ่ย กับเจ้าล่าเยวี่ยก็เคยคุยหลายครั้ง แม้นจะยังไม่ชินว่าเหตุใดผู้คนถึงเอาเวลาว่างมาใช้คุยเล่น แต่อย่างน้อยเขาก็รับรู้ถึงการมีอยู่ของเรื่องแบบนี้ อีกทั้งยังรู้ว่าการคุยเล่นนั้นจำเป็นต้องมีประเด็นพูดคุยอะไรบางอย่างในการเริ่มสนทนา
เขาไม่ถนัดในการหาประเด็นมาพูดคุย อย่างน้อยเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเจ้าล่าเยวี่ย เขาก็รู้อยู่เพียงเรื่องเดียว
“ตอนงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน เจ้าจะเลือกยอดเขาไหน?”
ยอดเขาทั้งเก้าจะเลือกลูกศิษย์ที่ตัวเองชอบพอในงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน แต่ถ้าลูกศิษย์ผู้นั้นเป็นที่ต้องการอย่างมาก เช่นนั้นสถานการณ์ก็จะเปลี่ยนไป
สาวน้อยอัจฉริยะอย่างเจ้าล่าเยวี่ยย่อมต้องมีสิทธิ์เลือกมากกว่า
นางจะเลือกยอดเขาในภายในงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน นี่เป็นเรื่องที่สำนักชิงซาน ไปจนถึงโลกแห่งการบำเพ็ญพรตที่อยู่ภายนอกต่างใคร่รู้
แต่ด้วยเหตุผลต่างๆ นาๆ จึงไม่เคยมีใครถามคำถามนี้ต่อหน้านางมาก่อน
จนกระทั่งจิ๋งจิ่วรู้สึกคล้ายกำลังจะเริ่มคุยเล่นขึ้นมา
เจ้าล่าเยวี่ยมิได้ตอบคำถาม หากแต่มองดูยอดเขาที่อยู่ท่ามกลางหิมะเหล่านั้น นิ่งเงียบมิกล่าวกระไร
ในสายตาของศิษย์ร่วมสำนักและอาจารย์ นางค่อนข้างหยิ่งยโส โดดเดี่ยว พูดน้อยและเย็นชา แต่ในสายตาของจิ๋งจิ่ว นางเป็นเหมือนสาวน้อยที่ดื้อรั้น ดูแล้วรู้สึกน่าสงสาร
จิ๋งจิ่วยกมือขึ้นมาคล้ายจะลูบผมสั้นๆ ของนาง แต่กลับวางมือลงไป กล่าวว่า “อย่าคิดมาก”
เจ้าล่าเยวี่ยดึงสายตากลับมา ก่อนจะมองดูเขาพลางกล่าว “ข้าจะไปยอดเขากระบี่เพื่อเตรียมตัวครั้งสุดท้าย”
ที่บอกว่าเตรียมตัว ย่อมหมายถึงงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน
นางฝ่าหิมะมาพูดประโยคนี้กับเขา เพียงเพื่อจะบอกลา
การบอกลามักเป็นเรื่องที่เศร้าเสียใจ แต่มันไม่เหมาะจะใช้กับจิ๋งจิ่ว
“ไว้พบกัน”
เขากล่าวกับนาง
พบหนทางแห่งการบำเพ็ญเพียรอันเนิ่นนาน พบกันมีมาก พบกันใหม่ก็มีอยู่ สิ่งที่มีมากที่สุดคือการจากลา จากนั้นก็มิได้พบกันอีก
เขาพบเห็นสุขทุกข์พบจากมามากมาย ดังนั้นเวลานี้เขาจึงแสดงออกได้เฉยชาอย่างมาก
เมื่ออยู่ต่อหน้าเวลา นอกจากวางเฉยแล้ว ยังจะทำสิ่งใดได้อีก?
……
……
เจ้าล่าเยวี่ยจากธารสี่เจี้ยนไป มุ่งหน้าไปทางยอดเขากระบี่
นางมิได้ขี่กระบี่ มิได้เป็นเพราะกระบี่สีเขียวเล่มเล็กนั้นได้รับความเสียหาย หากแต่เป็นเพราะเหตุผลอื่น
ที่ปลายสุดของธารสี่เจี๋ยน นางถูกกู้หานขวางเอาไว้
……………..................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 34 คนสองคนบนก้อนหินริมธาร
เจ้าล่าเยวี่ยรู้ว่ากู้หานคิดถามสิ่งใด แต่นางมิได้คิดตอบคำถาม หากแต่สืบเท้าเดินต่อไปเบื้องหน้า
“หยุด!”
กู้หานกล่าวเสียงทุ้มต่ำ
เขาสูดหายใจ สะกดอารมณ์ของตนเองเอาไว้ สายตามองดูแผ่นหลังของนางพลางกล่าว “ยอดเขาอื่นล้วนแต่ชรา อนาคตของชิงซาน อยู่ที่พวกเรา…”
เจ้าล่าเยวี่ยมิได้รอให้เขากล่าวจบ
“ท่านผิดแล้ว อนาคตของชิงซานอยู่ที่ข้า หาใช่พวกท่านไม่”.
ครั้นกล่าวจบ นางก็สืบเท้ามุ่งหน้าไปทางยอดเขากระบี่ ก่อนจะหายไปในพายุหิมะอย่างรวดเร็ว
กู้หานจ้องมองจุดดำที่หดเล็กลงเรื่อยๆ ในพายุหิมะ พลางครุ่นคิดอย่างเงียบๆ “เช่นนั้นจิ๋งจิ่วล่ะ? เหตุผลที่เจ้าสนใจมันคืออะไรกันแน่?”
พายุหิมะกระโชก กระบี่บินปรากฎขึ้นมา เขายกเท้าเดินขึ้นไปบนกระบี่ มุ่งหน้าทวนลม กลายเป็นควันสีขาว
หลังบินขึ้นไปไม่นาน กู้หานก็มาถึงยอดเขาที่งดงามแห่งหนึ่งทางตะวันตกเฉียงใต้
ยอดเขางดงาม แต่ตรงที่ราบริมผา ทุกหนทุกแห่งล้วนแต่สามารถมองเห็นแสงกระบี่ที่รวดเร็วและดุดัน จิตสังหารรุนแรง กลิ่นอายสงครามคละคลุ้ง แม้แต่เกล็ดหิมะที่ร่วงลงมาจากฟ้ายังถูกหลอมละลายจนกลายเป็นควัน
นี่คือยอดเขาเหลี่ยงว่าง ยอดเขาที่สองของชิงซาน
ลูกศิษย์ที่นี่ล้วนแต่เป็นลูกศิษย์ที่ยอดเยี่ยมที่สุดจากแต่ละยอดเขา ศิษย์ส่วนใหญ่ได้บำเพ็ญเพียรจนถึงขั้นมิประจักษ์ไปแล้ว แล้วก็มีบางคนที่บรรลุถึงขั้นคเนจร
กู้หานชื่นชอบความรู้สึกแบบนี้ยิ่งนัก
คล้ายกับศิษย์ส่วนใหญ่ของยอดเขาเหลี่ยงว่าง เขาเองก็มิชื่นชอบวิธีการของยอดเขาอื่นๆ รวมไปถึงงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนด้วย พวกเขามองว่าสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงการกระทำที่แสนน่าเบื่อที่แต่ละยอดเขาใช้เพื่อหาผู้มาสืบทอดพวกเขาและแย่งชิงคนที่มีความสามารถเท่านั้น นอกจากทำให้เกิดปัญหาขัดแย้งภายในแล้วก็มิได้มีประโยชน์อื่นใดเลย
ลำแสงกระบี่หายไปในถ้ำที่อยู่ปลายสุดของยอดเขาเหลี่ยงว่าง
“มัวแต่ยืนมองอยู่ข้างๆ เช่นนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว ไม่รู้เหตุใดล่าเยวี่ยถึงดูเป็นปฏิปักษ์กับพวกเรา”
กู้หานมองดูแผ่นหลังนั้นพลางกล่าว
“เดี๋ยวทางศิษย์น้องข้าจะไปพูดเอง แต่เจ้าต้องมั่นใจนะว่าทางชิงเอ๋อร์กับสือซุ่ยจะไม่เกิดปัญหา”
คนผู้นั้นกล่าวถามโดยมิได้หมุนตัวกลับมา “นอกจากนี้ ข้าอยากรู้ว่าตอนนี้เจ้ามองจิ๋งจิ่วอย่างไรกันแน่?”
กู้หานนิ่งเงียบไปครู่ กล่าวว่า “ข้าไม่ชอบมัน”
คนผู้นั้นหมุนตัวกลับมา ใบหน้างดงาม สีหน้าดูอ่อนโยน
เขาคือกั้วหนานซาน ศิษย์คนแรกของเจ้าสำนักชิงซาน แล้วยังมีอีกสถานะหนึ่งคือหัวหน้าลูกศิษย์ของยอดเขาเหลี่ยงว่าง
“หม่าหวาพิสูจน์แล้วว่าความคิดของเขาถูกต้อง”
กั้วหนานซานยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว “แต่ข้าก็ยังสนับสนุนวิธีของเจ้า หากไม่สามารถผ่านบททดสอบได้ ต่อให้มีพรสวรรค์แค่ไหนมันก็ไร้ความหมาย เจ้าเด็กนั่นถูกเจ้าดูแคลนไปหลายครั้งหลายครั้ง แต่กลับไม่กล้าแม้แต่จะชักกระบี่ แล้วในอนาคตจะพิชิตความชั่วร้ายและพิทักษ์วิถีธรรมเพื่อชิงซานของเราได้อย่างไร?”
กู้หานสีหน้าราบเรียบ กล่าวว่า “เจ้านั่นกระทั่งกระบี่ก็ยังไม่มี แล้วจะชักกระบี่ได้อย่างไร?”
……
……
หิมะตกหนักขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นค่อยๆ หายไป ต้นหญ้าที่แห้งเหลืองกลับกลายเป็นสีเขียวใหม่อีกครั้ง ต้นวสันตฤดูกลับมาเยือนอีกครา
งานชุมนุมเฉิงเจี้ยนใกล้จะเริ่มขึ้น
ว่ากันว่าเจ้าล่าเยวี่ยเสร็จสิ้นการฝึกฝนอย่างหนักบนยอดเขากระบี่และกลับลงมาแล้ว ทว่ายังไม่มีใครพบเจอนาง แม้แต่ในถ้ำของจิ๋งจิ่วก็ไม่มี
สำหรับชิงซานแล้ว งานชุมนุมเฉิงเจี้ยนถือเป็นเรื่องที่สำคัญอย่างยิ่ง แต่ละฝ่ายย่อมต้องให้ความสำคัญกับมันอย่างมาก
ปลายสุดของลำธารสี่เจี้ยนมีที่นั่งมาจัดวางเอาไว้เรียบร้อย บนผนังหินที่ยาวหลายร้อยจ้างมีก้อนหินขนาดใหญ่ที่เหล่าอาจารย์เซียนแห่งยอดเขาซีไหลใช้พลังเคลื่อนย้ายมาเป็นแท่นสำหรับรับชมงานชุมนุม ก้อนหินยักษ์กว้างขวางยิ่งนัก สามารถบรรจุคนได้หลายพันคน แล้วยังมีเมฆขาวและสายน้ำเล็กๆ บนหน้าผาไหลเคียงคู่ ดูแล้วช่างให้ความรู้สึกเหมือนดินแดนแห่งเซียน
ลูกศิษย์ธรรมดาที่อยู่ข้างแม่น้ำกำลังทำการฝึกวิชาอย่างตื่นเต้น บางครั้งมักจะอดใจมองขึ้นมาบนฟ้ามิได้
เหล่าศิษย์พี่แห่งยอดเขาเหลี่ยงว่างที่ออกไปขจัดความชั่วร้ายยังโลกภายนอกและเหล่าอาจารย์แต่ละยอดเขาที่อยู่ในที่ต่างๆ อย่างเมืองเจาเกอต่างทยอยกลับมา
ที่น่าสะดุดตาที่สุดก็คือเหล่าตัวแทนจากสำนักต่างๆ ที่มาชมงานชุมนุม วัดกั่วเฉิงมีสมณะมาสิบกว่ารูป เมืองเจาเกอมีเจ้าหน้าที่จากราชสำนักมาสามสี่คน สำนักอื่นที่มีสัมพันธ์อันดีกับชิงซานอย่างเช่นสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ย สำนักเสวียนหลิงก็ได้ส่งบุคคลสำคัญที่เป็นผู้อาวุโสของสำนักมา ได้ยินว่าแม้แต่กระทั่งสำนักเฟิงเตาที่อยู่ห่างไกลในดินแดนทางเหนือก็ยังส่งคนมา
เหล่าศิษย์ในสำนักที่ฝึกฝนขั้นสี่เจี้ยนอยู่ในแม่น้ำมาเป็นเวลาหลายปี ขอเพียงมีความมั่นใจ ก็สามารถลงชื่อเข้าร่วมงานชุมนุมได้
เจ้าล่าเยวี่ยและหลิ่วสือซุ่ยที่เป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดย่อมต้องเป็นที่จับตาของทุกคน ได้ยินว่าแม้แต่กระทั่งผู้อาวุโสท่านหนึ่งแห่งสำนักเสวียนหลิงก็ยังเคยสอบถามถึงสถานการณ์ของหลิ่วสือซุ่ย ส่วนเจ้าล่าเยวี่ยนั้นเป็นคนสำคัญที่ทุกคนต่างจับตามอง หากไม่เป็นเพราะไม่สะดวก เกรงว่าสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยคงจะรุดไปหานางแล้ว
ทุกคนต่างใคร่รู้ว่าเจ้าล่าเยวี่ยจะเลือกยอดเขาไหนในงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน
ในขณะเดียวกัน การเปิดเผยของคำตอบนี้ยังเป็นการคลี่คลายปริศนาที่รบกวนสำนักชิงซานมาเป็นเวลาหลายปีด้วย
ในอดีตเมื่อครั้งก่อนที่เจ้าล่าเยวี่ยจะลืมตาดูโลก สำนักชิงซานก็รู้ล่วงหน้าแล้วว่านางคือเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด แล้วก็คอยให้การปกป้องอย่างลับๆ มาจนถึงตอนนี้ นี่เป็นฝีมือของใครกันแน่?
นอกจากเจ้าล่าเยวี่ยและหลิ่วสือซุ่ย ยังมีลูกศิษย์อีกสิบกว่าคนที่ถูกจับตามองอยู่เช่นเดียวกัน
ลูกศิษย์เหล่านี้ได้แสดงให้เห็นถึงความยอดเยี่ยมในระหว่างที่ฝึกฝนอยู่ในขั้นล้างกระบี่ ในจำนวนนั้นมีอยู่สามคนที่ถูกยอดเขาเหลี่ยงว่างจับจ้องเอาไว้ล่วงหน้าเหมือนอย่างหลิ่วสือซุ่ย ตั้งแต่เมื่อปีที่แล้วก็เริ่มเรียนอยู่ในห้องแรกโดยมีกู้หานเป็นผู้สอนด้วยตัวเอง ในนั้นยังมีลูกศิษย์คนหนึ่งนามกู้ชิงซึ่งมีสภาวะสูงที่สุด สูงจนสำนักให้ความสำคัญอย่างมาก
หากไม่มีอะไรผิดคาด ลูกศิษย์นามกู้ชิงผู้นี้จะต้องเป็นศิษย์สืบทอดได้อย่างราบรื่นแน่นอน
กู้ชิงมิเป็นที่รู้จักนัก เนื่องเพราะเขาเรียนกระบี่อยู่ในยอดเขาเหลี่ยงว่างในฐานะเด็กติดตาม น้อยครั้งนักที่จะปรากฏตัวในธารสี่เจี้ยน ด้วยเหตุนี้จึงดูค่อนข้างลึกลับ
ในสายตาของผู้ที่รู้เรื่องราว พลังสภาวะของกู้ชิงนั้นเหมือนจะเหนือกว่าเจ้าล่าเยวี่ยอยู่หน่อยด้วยซ้ำ น่าจะถือเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาศิษย์ขั้นล้างกระบี่รุ่นนี้แล้ว
เพราะเขาเป็นเด็กติดตามของกั้วหนานซาน ผู้ซึ่งเป็นหัวหน้าลูกศิษย์แห่งยอดเขาเหลี่ยงว่าง ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเป็นน้องชายแท้ๆ ของกู้หานด้วย
……
……
ก่อนงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนจะเริ่ม สำนักชิงซานมีเรื่องที่สำคัญยิ่งเรื่องหนึ่งต้องจัดการ
นั่นคือการสืบทอดตำแหน่งเจ้าแห่งยอดเขาปี้หู
การตายของเหลยพั่วอวิ๋นซึ่งเป็นเจ้าแห่งยอดเขาปี้หูคนก่อนยังมิได้มีการประกาศออกมาว่าสาเหตุเป็นเพราะเหตุใด ยิ่งไปกว่านั้นนี่เป็นเรื่องของสำนักชิงซาน ดังนั้นจึงจัดการอย่างเงียบเชียบที่สุด
นอกจากเจ้าสำนักและเจ้าแห่งยอดเขาอื่นๆ แล้ว ไม่มีผู้ใดได้รับชมการต่อสู้นั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเหล่าตัวแทนจากแต่ละสำนักที่มารับชมงานชุมนุมเลย
ในคืนนั้น ลำแสงกระบี่ส่องสว่างไปทั่วทั้งเก้ายอดเขา
เจตน์กระบี่พวยพุ่งฉวัดเฉวียนไปมาบนท้องฟ้าและแผ่นดิน ข่ายพลังชิงซานเริ่มทำงาน ผู้พิทักษ์ทางเหนือลืมตา บดบังแสงดวงดาวจำนวนนับไม่ถ้วน สุดท้ายจึงตัดสินแพ้ชนะ
ผู้อาวุโสที่อาศัยอยู่บนยอดเขาปี้หูอย่างสันโดษคนหนึ่งเอาชนะฉื่อเยี่ยนแห่งยอดเขาซั่งเต๋อ รับตำแหน่งเจ้าแห่งยอดเขาคนต่อไปได้สำเร็จ
……
……
แสงแรกของวันสาดส่อง ยอดเขาทั้งเก้าตื่นขึ้นมา ปลายสุดของลำธารมีเสียงคนจำนวนนับไม่ถ้วนลอยมา
จิ๋งจิ่วมองไปทางด้านนั้น จากนั้นเดินไปยังอีกฝั่งของลำธาร เข้าไปในศาลาสี่เจี้ยน ก่อนจะเคาะประตู
ทุกคนต่างไปยังผาหินตรงปลายสุดของลำธาร ภายในศาลาสี่เจี้ยนเงียบสงัด ตามหลักแล้วมันควรจะว่างเปล่าไม่มีใครอยู่
หลินอู๋จือไม่ได้ออกไป คล้ายว่ากำลังรอเขาอยู่
“ข้านึกว่าเจ้าจะไม่มาเสียแล้ว”
เขามองจิ๋งจิ่ว ยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าเคยชินกับการคิดแล้วทำเลย”
หลินอู๋จือพลิกเปิดสมุดลงชื่อที่เตรียมเอาไว้ พลางยื่นพู่กันให้เขา
จิ๋งจิ่วรับพู่กันมา ก่อนจะเขียนชื่อของตนลงไปบนสมุด
“อาจารย์มั่วชื่นชมเจ้าจริงๆ เห็นแก่ที่ข้ารอเจ้าอยู่ที่นี่ เจ้าก็ลองพิจารณาเขาหน่อยแล้วกัน”
หลินอู๋จือตบไหล่ของเขา กล่าวว่า “ถึงแม้...เขาจะหน้าตาดูไม่ดีเท่าไรก็ตาม”
จิ๋งจิ่วครุ่นคิด กล่าวว่า “ข้ามิได้สนใจเรื่องความงาม”
หลินอู๋จือมองดูใบหน้าของเขาพลางถอนใจ ในใจครุ่นคิดมันก็ใช่ อย่างไรเสียก็ไม่มีใครรูปงามเท่าเจ้าแล้ว
จิ๋งจิ่วเดินออกไปนอกศาลาสี่เจี้ยน
หลินอู๋จือเก็บสมุดลงชื่อ เตรียมส่งไปเก็บที่ยอดเขาซื่อเยวี่ย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองแผ่นหลังของเขา ทันใดนั้นพลันคิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
กระบี่ล่ะ? ทำไมเจ้าถึงยังไม่ไปเอากระบี่?
……
……
ที่ปลายสุดของธารสี่เจี้ยน ริมฝั่งทั้งสองด้านมีเหล่าศิษย์ที่รอเข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนยืนรออยู่เต็มไปหมด
บนหน้าผาทั้งสองด้านที่สูงหลายร้อยจ้าง ยังมีคนอยู่อีกมากมาย ดูแล้วน่าจะมาจากยอดเขาทั้งเก้า
บนหน้าผามีเมฆหมอกปกคลุม ไม่สามารถมองเห็นภาพด้านในได้อย่างชัดเจน เหล่าบุคคลสำคัญของสำนักชิงซานและตัวแทนจากสำนักต่างๆ ที่มาชมงานชุมนุมคงจะอยู่ในนั้นเป็นแน่
มิรู้ว่าปีนี้สำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยจะส่งใครมา? ด้วยสถานะของศิษย์น้องเหลียนเกรงว่าคงไม่มาด้วยตัวเอง คนที่มาจะเป็นลูกศิษย์ของนางหรือเปล่า?
ครั้นมองดูหน้าผาที่อยู่ในสายหมอก จิ๋งจิ่วพลันคิดถึงศัตรูบางคนขึ้นมา
ริมฝั่งลำธารครึกครื้น ทุกที่ล้วนคราคร่ำไปด้วยผู้คน
“ศิษย์พี่จิ๋ง ทางนี้!”
ศิษย์น้องอวี้ซานลุกขึ้นยืนโบกมือมาทางเขา เพื่อบอกว่านางได้แย่งที่นั่งดีๆ เอาไว้ให้เขาแล้ว
จิ๋งจิ่วมองไป พบว่าที่นั่งนั้นหากใช้ชมงานชุมนุมก็ถือว่าไม่เลวจริงๆ แต่คนเยอะเกินไป
เขาชื่นชอบความเงียบ ไม่ชอบความวุ่นวาย ไม่อยากไปในที่ที่มีคนเยอะๆ
สายตาเขาไปตกอยู่ในตำแหน่งที่เงียบสงบที่สุดของริมฝั่งแม่น้ำ
ที่นั่นไม่ได้อยู่ห่างไกล หากแต่เป็นจุดที่อยู่ใกล้หน้าผามากที่สุด เป็นหินสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่อยู่ในแม่น้ำ
เหตุที่มันเงียบสงบ เป็นเพราะบนก้อนหินที่คนผู้หนึ่งยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยว
เจ้าล่าเยวี่ยอยู่ที่นั่น
ไม่มีลูกศิษย์กล้าเข้าใกล้นาง
จิ๋งจิ่วเดินเข้าไป ก่อนจะนั่งลงข้างนาง
.................................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 35 ที่แท้เขาก็คือจิ๋งจิ่ว
เจ้าล่าเยวี่ยเหลือบมองเขา กล่าวว่า “มาแล้วหรือ?”
จิ๋งจิ่วส่งเสียงอือ สายตามองไปยังริมฝั่งอีกด้านซึ่งสะดุดตาอย่างมากเช่นกัน
ลูกศิษย์หนุ่มสาวสิบกว่าคนยืนอยู่ตรงนั้น สีหน้าสุขุมและมั่นใจ ล้วนแต่เป็นนักเรียนของกู้หานในห้องแรก
จิ๋งจิ่งรู้จักหลิ่วสือซุ่ยเพียงคนเดียว เขาย่อมไม่รู้ว่าในนั้นมีใบหน้าที่ไม่คุ้นอยู่สองคน
จิ๋งจิ่วมองเขา
หลิ่วสือซุ่ยเหลียวหน้าไปอีกทาง
……
……
เหล่าลูกศิษย์มองไปรอบๆ โดยไม่รู้ว่าตนเองก็กำลังถูกจับตามองอยู่เช่นเดียวกัน
บริเวณหน้าผาและบนเสาหินขนาดใหญ่เหล่านั้น แล้วก็บนยอดเขาที่มีเมฆหมอกปกคลุม มีสายตาจำนวนมากมองลงมายังริมฝั่งแม่น้ำ แล้วยังมีคนอีกหลายคนถือพู่กันและกระดาษคอยจดอะไรบางอย่างอยู่
เจ้าของสายตาและพู่กันกระดาษเหล่านั้นล้วนแต่เป็นบุคคลสำคัญในยอดเขาทั้งเก้า พวกเขาจะตัดสินใจว่าวันนี้จะเลือกศิษย์คนไหนเป็นศิษย์สืบทอด และจะละทิ้งศิษย์คนไหน
การดูแลลูกศิษย์ในสำนักของสำนักชิงซานดูเหมือนมิเข้มงวด คล้ายกับที่พวกเขาปล่อยให้ศิษย์นอกสำนักเอาเคล็ดวิชากระบี่ไปเรียนรู้ด้วยตัวเอง ทว่าความจริงแล้วแต่ละยอดเขานั้นคอยจับตาดูเหล่าลูกศิษย์ที่ฝึกฝนในขั้นล้างกระบี่อยู่ คอยตรวจสอบดูนิสัย แนวโน้ม สภาวะและความสามารถของศิษย์แต่ละคนอย่างละเอียดถี่ถ้วน
“กู้ชิงมิต้องไปคิดแล้ว เขาจะต้องกลับไปยอดเขาเหลี่ยงว่างแน่นอน”
“สถานการณ์ของหลิ่วสือซุ่ยยังมิแน่ชัด ถึงแม้เขาจะต้องถูกเรียกไปยังยอดเขาเหลี่ยงว่างแน่ แต่บางทีเขาอาจจะตามยอดเขาใดยอดเขาหนึ่งไปเรียนกระบี่ก่อนก็เป็นได้”
“สภาวะของฉี่หยวนเหลียงยังไม่ค่อยนิ่ง แต่ในเรื่องการขี่กระบี่นั้นมีพรสวรรค์ทีเดียว สามารถขยับลำดับขึ้นมาได้ น่าลองพยายามดู”
“ทางซือคงอี้หมิน ข้าได้ไปคุยกับมารดาของเขาแล้ว อื้อ ใช้เส้นสายทางสำนักเสวียนหลิงมา มารดาของเขาให้สัญญา ขอเพียงพวกเราเลือกเขา เขาก็จะมาอยู่กับพวกเรา”
“เซวียหย่งเกอน่าจะเข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนครั้งหน้า ปรมาจารย์อาของเขาบอกว่าหากพวกเรายินดีเลือกเขาในครั้งหน้า เช่นนี้ครั้งนี้เขาก็ช่วยพวกเราคุยกับฉีเฟยอิงให้”
“สองปีมานี้ฉีเฟยอิงเรียนกระบี่อยู่กับศิษย์พี่กู้หาน เกรงว่าคงมิง่ายที่จะเกลี้ยกล่อม”
“ก็บอกไปว่าในอนาคตหากจะไปยอดเขาเหลี่ยงว่าง พวกเรามิขัด แต่ต้องไปในนามศิษย์ของยอดเขาเรา”
“อย่างนั้นก็เลื่อนลำดับของเขาขึ้นมา ให้อยู่ต่อจากซือคงอี้หมิน”
การพูดคุยทำนองนี้เกิดขึ้นในบริเวณหน้าผามิหยุด
อาจารย์ของยอดเขาทั้งเก้าและศิษย์สายตรงมองดูศิษย์หนุ่มสาวที่อยู่ริมลำธารเหล่านั้น พร้อมกับทำการคาดคะเนความเป็นไปได้ต่างๆ ไม่หยุด พู่กันจรดลงไปบนกระดาษเขียนชื่อคนแล้วคนเล่า ในระหว่างนั้นก็มีบางชื่อที่ดูขีดฆ่าไป บางชื่อก็ถูกเลื่อนขึ้นมาอยู่ด้านบน บรรยากาศตรึงเครียดอย่างมาก
นี่ก็คืองานชุมนุมเฉิงเจี้ยนของชิงซาน
ไม่ใช่ว่ายอดเขาไหนคิดอยากจะเลือกลูกศิษย์คนไหนเป็นผู้สืบทอดแล้วจะได้ดั่งใจหวัง เนื่องเพราะมีโอกาสอย่างมากที่ต้องไปแย่งชิงกับยอดเขาอื่น
ตำแหน่งของยอดเขาเทียนกวงมีความพิเศษมากที่สุดในบรรดายอดเขาทั้งเก้า ปกติลูกศิษย์ที่พวกเขาเลือกไปล้วนแต่ไม่มีทางปฏิเสธ
ส่วนยอดเขาซั่งเต๋อนั้นค่อนข้างกระอักกระอ่วน ลูกศิษย์หนุ่มสาวที่เลือกเข้ายอดเขานับวันจะน้อยลงทุกที
ยอดเขาเหลี่ยงว่างสามารถเลือกคนจากทุกยอดเขาได้ทุกเมื่อ ไม่ใช่ว่าจะต้องเลือกในงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนเพียงอย่างเดียว แต่สถานการณ์ในวันนี้แตกต่างออกไป ลูกศิษย์ที่ชื่อกูชิงผู้นั้นจะเลือกลงชื่อไปยอดเขาเหลี่ยงว่าง และเพื่อเตรียมตัวสำหรับงานชุมนุมเหมยฮุ่ยในอีกหลายปีหลังจากนี้ คนอย่างกั้วหนานซานมีหรือจะปล่อยเจ้าล่าเยวี่ยกับหลิ่วสือซุ่ยไป?
เช่นนี้แล้ว ทางเลือกของยอดเขาอวิ๋นสิงและยอดเขาปี้หูก็จะยิ่งน้อยลง จึงจำเป็นต้องระมัดระวังในการเลือกและทำการคาดคะเนความเป็นไปได้ต่างๆ ล่วงหน้า
……
……
กั้วหนานซานเป็นศิษย์อันดับแรกของเจ้าสำนัก แล้วก็เป็นหัวหน้าลูกศิษย์ของยอดเขาเหลี่ยงว่าง หลายปีมานี้เขาพาศิษย์ร่วมสำนักหนุ่มสาวออกไปกำจัดความชั่วร้ายที่โลกภายนอก หลั่งโลหิตต่อสู้กับมารชั่วเผ่าหมิงและสัตว์ประหลาดที่อยู่ทางเหนือเหล่านั้น ทว่าบนร่างกายเขากลับไม่ได้มีกลิ่นอายฆ่าฟันอันเย็นชาเลย ในทางกลับกัน กลิ่นอายที่ออกมาจากตัวเขากลับมีความอ่อนโยนอย่างมาก
คนที่ีมีความคิดและความสามารถ สายตาย่อมยาวไกล สำหรับหลายๆ เรื่องบนโลกนี้ เขามิได้มีความอาลัยอาวรณ์ใดๆ
เขามองดูคนสองคนบนก้อนหิน คนหนึ่งนั่ง คนหนึ่งยืน ก่อนจะกล่าวออกมาอย่างเสียดาย “ดูเหมือนจะไม่ได้จริงๆ”
คำพูดนี้มีสองความหมาย
หลายวันก่อนหลังเจ้าล่าเยวี่ยลงจากยอดเขากระบี่ เขาก็ได้เข้าไปคุยกับนางอย่างจริงจัง
แต่จนท้ายที่สุด เจ้าล่าเยวี่ยก็มิได้รับปากว่าจะเข้ายอดเขาเหลี่ยงว่าง
ส่วนความหมายที่สอง ย่อมหมายถึงเรื่องที่จิ๋งจิ่วยังเอากระบี่มาไม่ได้ จึงไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนในครั้งนี้
“ต่อให้ได้ ข้าก็คิดว่าไม่ได้”
กู้หานกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
หม่าหวายิ้มขึ้นมา บนใบหน้าที่กลมมนเกิดเป็นรอยเหี่ยวย่น กล่าวว่า “ไม่ได้ก็ไม่ได้”
เช่นนั้นข้อสรุปสุดท้ายก็คือไม่ได้
จิ๋งจิ่วไม่ได้
หลินอู๋จือเดินเข้ามาจากใต้หน้าผา
กั้วหนานซานพยักหน้า
หลินอู๋จือเองก็พยักหน้า
ทั้งสองคนล้วนแต่เป็นศิษย์สายตรงของเจ้าสำนัก แต่มิรู้เหตุใดจึงดูค่อนข้างเย็นชา
หลินอู๋จือพลันหยุดฝีเท้า กล่าวว่า “จิ๋งจิ่วลงชื่อแล้ว”
กั้วหนานซานเงียบไปครู่ จากนั้นกล่าวว่า “นั่นเป็นเรื่องดี”
กู้หานกล่าวเสียงเยือกเย็น “เจ้านั่นคิดจะทำอะไรอีก?”
หม่าหวาหรี่ตา ยังคงเป็นรอยยิ้มที่ดูไร้พิษภัย แต่ภายในดวงตากลับเผยให้เห็นประกายเยือกเย็น
“อาจารย์อามั่วคิดอยากได้ตัวเขามาตลอด ตอนนี้ดูแล้ว สายตาของท่านเฉียบคมกว่าศิษย์รุ่นหลังอย่างพวกเราจริงๆ”
หลินอู๋จือมองดูเขาพลางกล่าว
กั้วหนานซานกล่าว “ข้าเองก็คาดหวังในตัวเจ้าหนุ่มนี่มาโดยตลอด”
“งั้นหรือ? เหตุใดข้าจึงดูไม่ออก”
หลินอู๋จือเหลือบมองกู้หาน คล้ายจะยิ้มแต่ก็มิได้ยิ้ม พลางกล่าว
“ศิษย์น้องกู้เพียงคิดจะทดสอบเขาดูเท่านั้น”
กั้วหนานซานกล่าว “เขาหยิ่งผยองเกินไป หากได้รับแรงกดดันอย่างเหมาะสม จะช่วยให้เติบโตได้”
หลินอู๋จือทอดถอนใจกล่าวว่า “ผ่านมาหลายปีแล้ว ข้ายังคงไม่ชินกับวิธีการพูดเองเออเองของพวกท่าน”
กั้วหนานซานกล่าว “นั่นเพราะเจ้ายังมองนักเรียนที่เจ้าสอนผู้นี้ไม่ออก”
หลินอู๋จือเลิกคิ้วเล็กน้อย พลางกล่าว “ข้าใคร่ฟัง”
กั้วหนานซานมองไปทางก้อนหินที่อยู่ในลำธารก้อนนั้น กล่าวว่า “คำว่าเกียจคร้าน ความจริงแล้วเป็นสภาพอย่างหนึ่ง ไม่มีความรักต่อทุกสรรพสิ่งบนโลก เอาแต่จ้องมองลงมาจากที่สูง สำหรับสำนักชิงซานของเราและผู้คนในใต้หล้านี้ ความหยิ่งยโสโอหังเช่นนี้หาได้มีประโยชน์อันใดไม่ หากเขาไม่สามารถตื่นรู้ในจุดนี้ ก็ไม่มีสิทธิ์จะเข้ามายังยอดเขาเหลี่ยงว่างของข้า”
หลินอู๋จือยิ้มเยาะพลางกล่าว “หรือท่านไม่เคยคิดมาก่อนว่าเขาอาจจะมิได้อยากไปยังยอดเขาเหลี่ยงว่างเลย? พวกท่านทำแบบนี้นอกจากจะทำให้เขาไม่พอใจแล้ว ยังจะมีประโยชน์อันใดอีก?”
“เข้าสู่ยอดเขาเหลี่ยงว่างเป็นเกียรติของศิษย์ชิงซานทุกคน วันหนึ่งเขาจะเข้าใจในจุดนี้เอง”
กั้วหนานซานมองเขา พลางกล่าวอย่างอ่อนโยน “ศิษย์น้อง หากเจ้ายอมรับว่าเจ้ามิอาจเทียบข้าได้ อย่างนั้นเจ้าก็ควรยืนอยู่ข้างข้ามิใช่หรือ?”
หลินอู๋จือมองเขานิ่งๆ จากนั้นพลันกล่าว “ข้าคิดว่าวันนี้ท่านอาจจะต้องผิดหวัง ยิ่งไปกว่านั้น...ถึงสองครั้ง”
……
……
ก้อนหินก่อนนั้นอยู่ในลำธารด้านหน้าสุด ดูสะดุดตายิ่งนัก
สายตาจำนวนมากต่างมองไปบนนั้น
ทุกคนต่างจับจ้องไปที่เจ้าล่าเยวี่ย แต่ก็ยังมีสายตาจำนวนมากที่หันไปมองข้างกายนาง
บุรุษหนุ่มชุดขาวที่นั่งอยู่บนก้อนหินผู้นั้น ท่าทางที่ดูเกียจคร้านดึงดูดสายตาอย่างยิ่ง เนื่องเพราะเขาหน้าตาหล่อเหลาเกินไป
“นั่นคือจิ๋งจิ่วงั้นหรือ? รูปงามจริงๆ ด้วย”
“ศิษย์พี่สี่ ปีก่อนที่พวกท่านไปยังศาลาหนานซง ท่านไม่เห็นเขาจริงๆ หรือ? อย่างนั้นก็น่าเสียดายจริงๆ นะ”
เหล่าศิษย์หญิงสาวแห่งยอดเขาชิงหรงมองดูข้างแม่น้ำพลางพูดคุยกันอย่างตื่นเต้น
นี่เป็นครั้งแรกที่พวกนางได้เห็นจิ๋งจิ่ว ถึงแม้นจะเคยได้ยินข่าวลือมามากมาย แต่วันนี้ได้มาเห็นกับตา ถึงได้รู้ว่าข่าวลือนั้นมิอาจสู้ตาเห็นได้
จิ๋งจิ่วรูปงามยิ่งนัก
“วันนี้เขาจะเข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนหรือเปล่า?”
เหล่าลูกศิษย์ยอดเขาชิงหรงมองไปทางอาจารย์อาเหมยหลี่ด้วยสายตาที่มีความหวัง
เหมยหลี่ส่ายศีรษะ กล่าวว่า “รอครั้งหน้าแล้วกัน”
เหล่าลูกศิษย์ยอดเขาชิงหรงรู้สึกผิดหวัง
เหมยหลี่เองก็เช่นกัน
แขนเสื้อทั้งสองข้างของจิ๋งจิ่วพลิ้วตามลม เห็นได้ชัดว่ามิได้แอบซ่อนกระบี่เอาไว้ ดูเหมือนจะไม่มีปาฏิหาริย์ใดๆ เกิดขึ้น เขายังไม่สามารถเอากระบี่เล่มนั้นมาได้
ตอนนี้สิ่งที่เหมยหลี่กังวลใจมากก็คือก็การตัดสินใจของเจ้าล่าเยวี่ยหลังจากนี้
ในบรรดายอดเขาทั้งเก้า ยอดเขาชิงหรงและยอดเขาซีไหลมีลูกศิษย์ผู้หญิงมากที่สุด โดยเฉพาะยอดเขาชิงหรงที่ส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นศิษย์ผู้หญิงที่มาฝึกกระบี่
สำหรับนางแล้ว เจ้าล่าเยวี่ยที่เป็นเมล็ดพันธุ์แห่งแต่กำเนิดเพศหญิงที่หาได้ยากเช่นนี้ สมควรที่จะมาอยู่ยอดเขาชิงหรง
แต่แน่นอน นางคิดว่าชายหนุ่มรูปงามเหมือนอย่างจิ๋งจิ่วเองก็สมควรมาอยู่ที่ยอดเขาชิงหรงเช่นกัน
สายลมสดชื่นไหลเอื่อย พัดพาเมฆหมอกสลายตัวไป เผยให้เห็นมุมหนึ่งของม่านผ้าแพร
เสียงที่กระจ่างใสและอ่อนโยนเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากหลังม่าน “ล่าเยวี่ยยังไม่ตอบรับหรือ?”
เหมยหลี่กล่าวอย่างเคารพ “มิผิดเจ้าค่ะ ท่านเจ้ายอดเขา แต่ได้ยินว่านางก็มิได้ตอบรับที่อื่นเช่นเดียวกัน พวกเราน่าจะยังมีหวังอยู่”
“อืม...ชายหนุ่มชุดขาวข้างกายนางคือใคร?”
“นั่นคือจิ๋งจิ่ว”
“ที่แท้เขาคือจิ๋งจิ่ว”
................................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 36 งานชุมนุมเริ่มขึ้น
งานชุมนุมเฉิงเจี้ยนเริ่มต้นขึ้น
คนที่ก้าวออกเป็นคนแรกคือศิษย์ขั้นล้างกระบี่นามเฉินหลิน
เฉินหลินเข้ามาเป็นศิษย์ในสำนักได้เจ็ดปีแล้ว เมื่อห้าปีก่อนหน้าเขาเอากระบี่ได้สำเร็จ และในที่สุดก็ฝึกจนถึงขั้นตั้งมั่นบริบูรณ์ได้ในปีนี้ และมีสิทธิ์เข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน
การบำเพ็ญเพียรและการรอคอยมาเป็นเวลาหลายปีทำให้เขามีความสุขุมที่ดูไม่เข้ากับอายุ เขามิได้สนใจสายตาจากรอบๆ และความกดดันจากการที่ขึ้นเวทีเป็นคนแรก หากแต่เริ่มแสดงความสามารถของตัวเองอย่างตั้งใจ
ลำแสงกระบี่ที่ใสกระจ่างและเยือกเย็นสายหนึ่งพุ่งออกไปจากแขนเสื้อ ทิ้งร่องรอยที่ชัดเจนเอาไว้บนผนังหินที่มีน้ำไหลหยดลงมารอยหนึ่ง จากนั้นบินม้วนกลับมา
มิรอให้กระบี่เข้าใกล้ เขาพลันถีบตัวกระโดดขึ้นไปยืนบนกระบี่ จากนั้นเริ่มขี่กระบี่โดยบินไปกลับบริเวณหน้าผา ดูคล่องแคล่วชำนาญ
หน้าผาเงียบเชียบไร้ซุ่มเสียง
แท่นหินที่อยู่เหนือหน้าผาสูงขึ้นไปล้อมรอบไว้ด้วยหมู่เมฆ ทูตจากสำนักเสวียนหลิง อาคันตุกะจากต้าเจ๋อ ตัวแทนจากเมืองเจาเกอ แล้วยังมีหัวหน้าอารามหลี่ว์ถังแห่งวัดกั่วเฉิง สำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยที่เป็นมิตรกับสำนักชิงซานมาโดยตลอด และตัวแทนจากสำนักกระบี่อีกสามสี่สำนักนั่งประจำตำแหน่งของตน ต่างคนต่างนิ่งเงียบ ไม่พูดจา
ปีนี้เป็นปีแรกที่สำนักจิ้งจงส่งตัวแทนมาชมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนของสำนักชิงซาน ตัวแทนผู้นั้นไม่มีประสบการณ์ แล้วก็มิได้สังเกตเห็นถึงความเงียบของบริเวณหน้าผา เมื่อเป็นลูกศิษย์นามเฉินหลินผู้นั้นขี่กระบี่ได้อย่างคล่องแคล่ว บินไปมาระหว่างยอดเขาได้อย่างใจนึก ภายในใจเขาจึงนึกชื่นชม พลันปรบมือพร้อมกล่าวชมเชยไปสองสามประโยค
เฉินหลินกลับมายังก้อนหินที่อยู่ในลำธาร
ผู้อาวุโสเหอจากยอดเขาซื่อเยวี่ยที่รับผิดชอบดำเนินงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนมองดูเขา พลางกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เจ้าคิดสืบทอดยอดเขาไหน?”
ในที่สุดสีหน้าเฉินหลินก็แปรเปลี่ยนเป็นวิตกกังวลขึ้นมา เขากล่าวด้วยเสียงอันเบาว่า “ศิษย์ไร้ความสามารถ มิกล้าเลือก”
ในขณะที่พูด เขามองไปยังตำแหน่งที่มีอาจารย์จากยอดเขาต่างๆ รวมตัวกันเยอะที่สุด ในใจรู้สึกมีหวังและหวั่นใจ
ในงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน อาจารย์แต่ละคนจากในเก้ายอดเขาสามารถเลือกศิษย์สืบทอดได้เพียงคนเดียว จำนวนมีจำกัด ดังนั้นจึงมีความระมัดระวังอย่างมาก
เฉินหลินรู้ว่าสภาวะการบำเพ็ญเพียรของตนเองมิได้โดดเด่นเมื่อเทียบกับศิษย์ร่วมสำนัก มิกล้าคาดหวังให้แต่ละยอดเขามาแย่งชิงตน จึงได้แต่หวังว่าจะมีสักที่มาเลือกตนไป
บริเวณหน้าผายังคงเงียบเชียบ ไม่มีเสียงใดๆ ดังขึ้นมา
เวลาเดินผ่านไป ความเงียบแปรเปลี่ยนเป็นความกระอักกระอ่วน
เหล่าลูกศิษย์ริมฝั่งแม่น้ำที่ไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนมองดูเขาด้วยสีหน้าลำบากใจ
ศิษย์น้องอวี้ซานเบือนหน้าหนี ตื่นเต้นจนมิกล้ามองดู
ภายใต้ความเงียบจนน่าหวาดกลัว เฉินหลินยังคงรักษาความสุขุมเอาไว้ ใบหน้าเงยขึ้นด้วยความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว คล้ายกำลังรอคอยการพิพากษาสุดท้ายอยู่
เขารู้ว่าหากในเวลานี้ตนเองก้มหน้า หรือแสดงความเศร้าเสียใจออกมาแม้เพียงเล็กน้อย ก็อาจจะถูกเหล่าอาจารย์มองว่าใจกระบี่มิมั่นคง
เช่นนั้นเขาก็คงต้องรอไปอีกสามปี
ทูตจากจิ้งจงเองก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจ มองดูสายของแขกที่อยู่รอบๆ รู้สึกว่ามือสองข้างที่ยกขึ้นมาปรบมือเมื่อครู่ไม่รู้ควรจะวางไว้ที่ไหน เขาไม่เข้าใจจริงๆ ลูกศิษย์ผู้นี้ยอดเยี่ยมเปี่ยมด้วยความสามารถ หากอยู่ในสำนักจงจิ้งจะต้องเป็นศิษย์ที่สำนักให้ความสำคัญอย่างแน่นอน แต่ที่ชิงซาน...กลับไม่มีคนต้องการ?
ในที่สุดก็มีเสียงดังขึ้นบนหน้าผา
ทางยอดเขาอวิ๋นสิงปรึกษาหารือ อาจกำลังคิดว่าในลูกศิษย์คนสำคัญหลังจากนี้ ยอดเขาตนคงมิอาจแย่งชิงสู้ยอดเขาอื่นได้ จึ่งตัดสินใจรับเฉินหลินเอาไว้
“เจ้ายินดีติดตามผู้อาวุโสเฉิงเรียนรู้เคล็ดกระบี่วิหคสวรรค์หรือไม่?”
เฉินหลินปลื้มปิติ กล่าวเสียงสั่นเครือว่า “ศิษย์ยินดี!”
กล่าวจบ เขาก็รีบขี่กระบี่ขึ้นไปบนหน้าผา ไปยืนอยู่กับเหล่าศิษย์ร่วมสำนักของยอดเขาอวิ๋นสิง
……
……
มีลูกศิษย์ทยอยออกมาแสดงสภาวะและวิชากระบี่ของตน
ลูกศิษย์ในสำนักที่ฝึกฝนอยู่ข้างธารสี่เจี้ยนอย่างยากลำบากมาเป็นเวลาหลายปีล้วนแต่ฝึกปรือจนถึงขั้นตั้งมั่นบริบูรณ์แล้ว ลูกศิษย์สองสามคนถึงขนาดบรรลุไปถึงขั้นสมความนึกคิดเบื้องตน ขี่กระบี่ได้ดั่งใจนึก บินไปมาระหว่างยอดเขาราววิหคเหินลม เคล็ดกระบี่มีความชำนาญ กระบี่บินพริ้วไหว ก่อเกิดเป็นม่านลำแสง ภายในสิบก้าว แม้แต่น้ำตกก็มิอาจเล็ดรอดผ่านไปได้
ฉี่หยวนเหลียง ซือคงอี้หมิน ฉีเฟยอิง รายชื่อที่ปรากฏอยู่บนบันทึกบ่อยครั้งเหล่านี้ถูกเลือกไปหลังจากยื้อแย่งกันอยู่พักหนึ่ง
บนหน้าผาเงียบเชียบ ทูตจากสำนักจิ้งจงได้รับบทเรียนจากก่อนหน้านี้ มิได้แสดงความคิดเห็นอันใดอีก บางครั้งเหลือบมองไปยังแท่นหินที่อยู่ในส่วนลึกของหมู่เมฆ ในใจครุ่นคิดมิรู้ว่าเจ้าสำนักชิงซานเดินทางมาที่นี่ด้วยตนเองหรือเปล่า หรือเขากำลังฝึกวิชาเต๋าอันลี้ลับเหมือนอย่างนักพรตไท่ผิงผู้เป็นอาจารย์ของเขาอย่างที่ร่ำลือ
หัวหน้าอารามหลี่ว์ถังจากวัดกั่วเฉิงหลับตา ลูกประคำที่อยู่ในมือค่อยๆ ขยับ
ศิษย์หญิงจากสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยอยู่กับเหล่าศิษย์หญิงของยอดเขาชิงหรง พวกนางซึ่งเดิมคุ้นเคยกันดีอยู่แล้วพากันกระซิบกระซาบพูดคุยอะไรบางอย่าง เสียงหัวร่อที่ฟังดูสดใสราวเสียงระฆังดังขึ้นมาบ่อยครั้ง
“น่าเบื่อจริงๆ”
อาคันตุกะจากสำนักงเสวียนหลิงนั่งอยู่บนแท่นหินตรงหน้าผาฝั่งตะวันตก
ดรุณีอายุสิบสามสิบสี่คนหนึ่งจ้องมองดูสายน้ำไหลที่อยู่ในรอยแตกของหินตรงใต้เท้าตน ดวงตารู้สึกแสบพร่าเล็กน้อย
นางขยี้ดวงตา หาวออกมาทีหนึ่ง กระดิ่งเล็กๆ ที่ติดอยู่บนติ่งหูส่งเสียงกริ๊งๆ ฟังดูสดใส
กระดิ่งเล็กๆ คู่นั้นเป็นสีเงิน หรือดรุณีผู้นี้จะเป็นทูตกระดิ่งเงินที่มีสถานะสูงส่ง?”
“เจ้าจะไปรู้อะไร?”
หญิงสาวที่แต่งงานแล้วผู้หนึ่งลูบศีรษะของนางอย่างเอ็นดู กล่าวว่า “สำนักชิงซานคือสำนักใหญ่แห่งวิถีกระบี่ การแสดงเคล็ดกระบี่ดูคล้ายน่าเบื่อ แต่ความจริงแล้วกลับมิธรรมดา”
“ปัญหาคือมันไร้รสชาติเกินไป กระบี่หนึ่งไป กระบี่หนึ่งมา มีอันใดน่าดู”
สาวน้อยแห่งสำนักเสวียนหลิงผู้นั้นบ่นพึมพำ “หากรู้ว่าน่าเบื่อแบบนี้ ข้าคงไม่มาหรอก”
ทันใดนั้นด้านล่างหน้าผามีเสียงดังขึ้นมา นางยืนขึ้นมองดู พบกลุ่มคนแตกตื่นเล็กน้อย จึงอดรู้สึกสนใจขึ้นมาไม่ได้ สายตามองดูเด็กหนุ่มรูปร่างผอมที่เดินมาถึงลำธารคนนั้น กล่าวว่า “อาจารย์อา ท่านรีบดูเร็ว! นั่นมันเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดที่ท่านชี้ให้ข้าดูเมื่อครู่นี้มิใช่หรือ?”
……
……
หลิ่วสือซุ่ยเดินมาถึงลำธาร
ริมฝั่งทั้งสองด้านมีเสียงอุทานเบาๆ ดังขึ้นมา
บริเวณหน้าผาเองก็มีความเคลื่อนไหว สายตาจำนวนนับไม่ถ้วนทอดมองลงมา
ด้านบนหน้าผา หัวหน้าอารามหลี่ว์ถังแห่งวัดกั่วเฉิงลืมตา อาคันตุกะจากต้าเจ๋อลุกขึ้นยืน ทูตจากจิ้งจงเดินมาถึงริมผา ทอดตามองลงไปด้านล่าง
เหล่าอาคันตุกะที่มาชมงานชุมนุมแสดงความสนใจต่อหลิ่วสือซุ่ยอย่างมาก หรือพูดอีกอย่างคืออยากรู้อยากเห็น
ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรต่างรู้ว่าหลิ่วสือซุ่ยนั้นเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด อีกทั้งเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดคนที่สามของสำนักชิงซานในช่วงเวลาสิบปีที่ผ่านมา
เมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดเป็นอัจฉริยะแห่งการบำเพ็ญเพียรที่หาได้ยากยิ่ง ในสำนักทั่วๆ ไป ช่วงเวลาร้อยปีหาเจอสักคนก็ถือว่าไม่เลวแล้ว โชคของสำนักชิงซานทำให้ผู้คนรู้สึกอิจฉากันอย่างมาก
จัวหรูซุ่ยและเจ้าล่าเยวี่ย คนหนึ่งมาจากซีไห่ ส่วนอีกคนมาจากเมืองเจาเกอ ชาติตระกูลต่างมิใช่ธรรมดา มีความข้องเกี่ยวกับโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรมิใช่น้อย ทั้งยังถูกพบได้ค่อนข้างง่าย แต่ได้ยินว่าหลิ่วสือซุ่ยผู้นี้อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ ที่ห่างไกลมาแต่เด็ก ก่อนเข้าสู่สำนักมิได้สัมผัสกับการบำเพ็ญเพียรมาก่อน แล้วไปถูกสำนักชิงซานค้นพบได้อย่างไร?”
เมื่อมองดูเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่บนแม่น้ำ แต่ละสำนักต่างรู้สึกสับสน
หลิ่วสือซุ่ยมิได้รับผลกระทบใดๆ เขายืนอยู่บนก้อนหินในแม่น้ำ ยังคงแสดงกระบี่ออกมาได้อย่างง่ายดาย
กระบี่บินปรากฏกายขึ้น ไม่มีเงา กระทั่งลำแสงกระบี่ก็หามีไม่ คล้ายแค่ชั่วพริบตาก็มาถึงผาหินที่อยู่ห่างออกไปสิบจ้างแล้ว
ไร้ซึ่งสุ้มเสียงใดๆ สายน้ำที่ไหลเอื่อยมิได้เกิดคลื่นกระเพื่อมเลยแม้แต่วงเดียว บนผาหินมีรูเล็กๆ ที่กลมมนปรากฏขึ้นมารูหนึ่ง
ดูคล้ายภาพที่ไม่มีอะไรแปลก บริเวณหน้าผามีเสียงอุทานตกใจดังขึ้นมาเบาๆ
สองนิ้วในมือซ้ายของหลิ่วสือซุ่ยประกบกัน เขาใช้เคล็ดกระบี่ที่พบเห็นได้บ่อยที่สุดในคัมภีร์กระบี่ กระบี่บินกลับมาจากผาหิน
เขาดูคล้ายก้าวลงไปในลำธารโดยมิได้คิดอะไร ก่อนจะเหยียบลงไปบนกระบี่อย่างพอดิบพอดี จากนั้นลอยตามกระบี่ขึ้นไป กระบี่บินทิ้งเงาตามหลังเอาไว้สายหนึ่ง ความเร็วเพิ่มขึ้นฉับพลัน แปรเปลี่ยนเป็นแสงสว่างสายหนึ่ง เพียงไม่กี่อึดใจก็บินออกนอกหน้าผา ก่อเกิดเสียงหวีดที่ค่อนข้างเสียดหู ก่อนจะทะลวงก้อนเมฆออกไป
ทุกคนเงยหน้ามองขึ้นไป ก่อนจะเห็นเขาเปลี่ยนเป็นจุดดำจุดหนึ่งบนท้องฟ้า ลอยเหนือความสูงของยอดเขาทั้งเก้าขึ้นไป
จากนั้นครู่หนึ่ง หลิ่วสือซุ่ยขี่กระบี่บินกลับมา หน้ามิแดงใจมิเต้น ลมหายใจสงบนิ่ง ทำการคำนับอย่างเงียบๆ คล้ายตนเองมิได้ทำอะไรเลย
บริเวณหน้าผาตกอยู่ในความเงียบ จากนั้นพลันมีเสียงตะโกนชื่นชมระเบิดออกมา
“เยี่ยม! เยี่ยม! เยี่ยม!”
กระบี่บินของหลิ่วสือซุ่ยคล้ายเรียบง่าย แต่ความจริงแล้วกลับมั่นคงเป็นอย่างยิ่ง ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ ที่สูญเปล่า เป็นรูปแบบวิถีกระบี่ที่สำนักชิงซานเฝ้าตามหา
แม้นสภาวะเขายังต่ำต้อย แต่การที่เด็กหนุ่มอายุสิบสี่ปีสามารถแสดงความยอดเยี่ยมออกมาได้เพียงนี้ ทั้งยังมีรูปแบบของผู้ยิ่งใหญ่แฝงเอาไว้อยู่ แล้วจะมิให้ผู้คนพากันชื่นชมได้อย่างไร
“นี่คือเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดงั้นหรือ?”
สาวน้อยจากสำนักเสวียนหลิงผู้นั้นกล่าวงึมงำอยู่ในลำคอ
อายุเพียงเท่านี้ก็เป็นทูตกระดิ่งเงิน ประวัติความเป็นมาของนางย่อมมิใช่ธรรมดา พรสวรรค์แลสายตาเองก็มิได้แย่ รู้ว่าหลิ่วสือซุ่ยเหมือนแสดงความสามารถออกมาอย่างง่ายๆ แต่ความจริงแล้วกลับมิใช่ง่าย ทว่าสำหรับนางที่ชื่นชอบดูความสนุกสนานแล้ว นี่ยังไม่ถือว่าสนุกสนานพอ
ทันใดนั้น สายตาของนางพลันสว่างขึ้นมา สติสั่นสะเทือน
ลูกศิษย์ชายหนุ่มที่สีหน้าดูเยือกเย็นผู้หนึ่งเดินขึ้นไปบนก้อนหินที่อยู่บนแม่น้ำ ก่อนจะยืนประจันหน้ากับหลิ่วสือซุ่ย
“ศิษย์น้องหลิ่ว ช่วยชี้แนะด้วย”
.......................................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 37 เจ้าหนุ่ม เจ้าคิดจะทำอันใด
ศิษย์ผู้นี้นามหลินอิงเหลียง เป็นศิษย์ร่วมชั้นเรียนของหลิ่วสือซุ่ย ขณะเดียวกันก็ติดตามกู้หานเพื่อร่ำเรียนกระบี่ เป็นลูกศิษย์ที่ยอดเขาเหลี่ยงว่างให้ความสำคัญเช่นเดียวกัน
มิรู้ว่าการที่เขาก้าวออกมาท้าทายหลิ่วสือซุ่ยในเวลานี้ เป็นแผนการของยอดเขาเหลี่ยงว่าง หรือเป็นตัวเขาเองที่อดรนทนมิได้ที่หลิ่วสือซุ่ยเป็นที่จับตามองมากเกินไป
“ศิษย์พี่หลิน เชิญ”
หลิ่วสือซุ่ยยกมือคารวะ กระบี่บินลอยค้างอยู่ตรงหน้ามือทั้งสองข้าง นี่คือการคำนับกระบี่
การหลินอิงเหลียงเป็นฝ่ายเข้ามาท้าทายเช่นนี้ เขาเองก็รู้สึกแปลกใจ แต่แค่พริบตาก็ปรับอารมณ์ให้กลับมาสงบนิ่ง หว่างคิ้วเองก็หาได้มีอารมณ์แตกตื่นลนลานไม่
คล้ายดั่งวิจารณ์ที่จิ๋งจิ่วมีต่อเขาในตอนแรก ชายหนุ่มผู้นี้เฉลียวฉลาด จิตใจดี มีความเพียรและความมุ่งมั่นที่ดูไม่สมกับอายุ
น้อยมากที่ชายหนุ่มเช่นนี้จะเปลี่ยนแปลงเพราะได้รับผลกระทบจากโลกภายนอก สิ่งที่เรียกว่ายืดหยัดรักษาใจเดิมเอาไว้อย่างเหนียวแน่นก็คือเช่นนี้
หลิ่วสือซุ่ยและหลินอิงเหลียงยืนห่างกันสิบกว่าจ้าง
สายน้ำไหลผ่านก้อนหิน ส่งเสียงซ่าๆ แผ่วเบา
ระยะสิบกว่าจ้าง เป็นขอบเขตการโจมตีที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดของสภาวะขั้นตั้งมั่น
สาวน้อยจากสำนักเสวียนหลิงผู้นั้นยืนอยู่ริมผา ดวงตาเบิ่งโตมองดูภาพเบื้องล่าง รู้สึกใคร่รู้ใครกันแน่จะเป็นผู้ชนะ?
อีกไม่นานคำตอบก็ออกมาแล้ว การเปรียบกระบี่ของสำนักชิงซานล้วนแต่เริ่มขึ้นอย่างฉับพลัน และจบลงอย่างรวดเร็ว
บนผิวน้ำมีเส้นสีขาวสองเส้น
ลำแสงกระบี่สองสายส่องสว่างหน้าผา จากนั้นพลันหายไป
กระบี่บินของหลิ่วสือซุ่ยหยุดอยู่ตรงหน้าหลินอิงเหลียง ห่างจากหว่างคิ้วเขาสามนิ้ว
กระบี่ของหลินอิงเหลียงเองก็หยุดอยู่ตรงหน้าหลิ่วสือซุ่ย ห่างประมาณหนึ่งฉื่อ
กระบี่บินสองเล่มดูคล้ายหยุดพร้อมกัน แต่ในสายตาของยอดฝีมือแห่งวิถีกระบี่ที่อยู่บนหน้าผาเหล่านั้น ความจริงแล้วกระบี่ทั้งสองเล่มแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด
กระบี่ของหลิ่วสือซุ่ยรวดเร็วกว่าของอีกฝ่ายมากกว่าเสี้ยววินาที
ในเวลาปกติ เวลาเสี้ยววินาทีนั้นเป็นเวลาที่ไม่ถึงชั่วพริบตา ชายังมิทันเย็น กลิ่นหอมยังมิทันจางหาย
แต่ในการเปรียบกระบี่ เวลาเสี้ยววินาทีนั้นเพียงพอจะใช้ตัดสินแพ้ชนะ หรือแม้กระทั่งความเป็นความตาย
ยิ่งไปกว่านั้นกระบี่ของหลิ่วสือซุ่ยอยู่ใกล้กว่ากระบี่ของหลินอิงเหลียง
……
……
“จบแล้วหรือ?”
สาวน้อยจากสำนักเสวียนหลิงมองดูภาพบนลำธาร ดวงตาเบิกโพลงพลางกล่าว
นางมักจะเห็นเหล่าศิษย์พี่ในสำนักประลองกันอยู่ในสำนักบ่อยครั้ง หากทั้งสองฝ่ายมีสภาวะทัดเทียมกัน ก็มักต้องสู้กันอยู่นาน บางคราวอาจสู้กันแต่เช้าตรู่จนถึงพระอาทิตย์ตกดินก็ยังมิอาจตัดสินแพ้ชนะได้
ใครจะไปคิดบ้างว่าการประลองของศิษย์ร่วมสำนักของชิงซานจะเรียบง่ายเพียงนี้ จะรวดเร็วเพียงนี้ แต่เหนือสิ่งอื่นใด...มันก็ดูน่าเบื่อจริงๆ นั่นแหละ
หญิงสาวที่แต่งงานแล้วผู้นั้นกล่าวว่า “แต่ไรมา สำนักชิงซานมิได้ให้ความสำคัญกับท่าทางความสวยงามหรืออะไรอื่น หากสนใจแต่เพียงพลังและความเร็วของกระบี่ เคล็ดกระบี่ในยอดเขาทั้งเก้าเหล่านั้นล้วนเป็นแค่การใช้แนวทางแห่งธรรมที่แตกต่างกันมาบัญญัติในสองเรื่องนี้ เมื่อใช้ในการต่อสู้ เพียงหนึ่งกระบี่ก็สามารถปลิดชีพได้ อันตรายยิ่งนัก ดังนั้นที่ผ่านมาจึงมีน้อยคนนักที่กล้ามาวุ่นวายกับพวกเขา”
สาวน้อยผู้นั้นกล่าว “เช่นนั้นมันก็เกิดการพลั้งพลาดทำให้บาดเจ็บได้ง่ายมิใช่หรือ? อย่างนั้นปกติพวกเขาฝึกกระบี่กันอย่างไร?”
หญิงสาวที่แต่งงานแล้วกล่าว “มิผิด ดังนั้นศิษย์ในสำนักชิงซานจึงมิค่อยประลองกันเอง หากมีการประลองกันก็จะมีอาจารย์คอยดูแล อีกทั้งนอกเหนือจากงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนและงานชุมนุมซื่อเจี้ยน[1] ก็ห้ามมิให้เล็งกระบี่ใส่หัน จะทำได้ก็แค่เพียงเล็งเป้าหมายไปที่ใดที่หนึ่งทางด้านขวาของร่างกายอีกฝ่ายเท่านั้น”
สาวน้อยกล่าวถามอย่างไม่เข้าใจ “ไม่อาจฝึกกระบี่ด้วยการต่อสู้จริงได้ แล้วฝีมือจะรุดหน้าได้อย่างไร?”
หญิงสาวที่แต่งงานแล้วสีหน้าเยือกเย็นเล็กน้อย กล่าวว่า “ด้วยเหตุนี้สำนักชิงซานถึงได้มีสถานที่อย่างยอดเขาเหลี่ยงว่าง”
สาวน้อยกล่าว “อาา ข้ารู้จักยอดเขาเหลี่ยงว่าง ศิษย์พี่บอกว่าที่นั่นมีแต่คนแปลกประหลาดที่เยือกเย็นไร้ความรู้สึก...”
หญิงสาวที่แต่งงานแล้วยิ้มพลางเปลี่ยนประเด็น กล่าวว่า “เจ้าอย่าได้คิดว่าวิถีกระบี่มันน่าเบื่อ หากเปลี่ยนเป็นเจ้าไปยืนอยู่ในลำธาร เจ้าจะสามารถหลบกระบี่ของหลิ่วสือซุ่ยได้หรือไม่?”
ครั้นคิดถึงกระบี่บินที่ไร้ซึ่งซุ่มเสียงนั้น สาวน้อยพลันส่งเสียงเหอะออกมาในลำคอ กล่าวว่า “ต่อให้หลบมิได้ แต่ข้าก็สามารถวางค่ายกลกระดิ่งวิญญาณล่วงหน้าได้ กระบี่ของเขาจะแทงเข้ามาได้อย่างไร?”
หญิงสาวที่แต่งงานแล้วกล่าว “หากพวกเจ้ากำลังสนทนาเล่นกันอยู่ หรือไม่ก็อยู่ในโรงน้ำชาที่มีโต๊ะเพียงไม่กี่ตัวคั่นกลางเอาไว้ ทันใดนั้นเขาพลันโจมตี หรือเจ้าคิดว่าเจ้ายังจะตั้งค่ายกลได้ทัน?”
สาวน้อยนึกภาพตามที่อาจารย์อากล่าว ไม่รู้เหตุใด จู่ๆ นางพลันรู้สึกเย็นยะเยือก ก่อนจะกัดฟันพลางกล่าว “เช่นนั้นข้าก็จะอยู่ห่างเขาออกไป กระบี่บินของเจ้านั้นอย่างมากก็สามารถโจมตีได้สิบกว่าจ้าง...ข้าจะตั้งค่ายกลกระดิ่งวิญญาณเอาไว้นอกระยะสิบจ้าง ไม่สิ นอกระยะยี่สิบจ้าง กว่ากระบี่บินของเขาจะโจมตีเข้ามา ข้าก็หยิบยืมพลังวิญญาณในธรรมชาติมาได้มากพอ จากนั้นก็สังหารเขาซะ!”
หญิงสาวที่แต่งงานแล้วยิ้มๆ มิกล่าวกระไรอีก แต่ภายในใจกลับครุ่นคิด หากเจ้าเผชิญหน้ากับศิษย์ชิงซานที่บรรลุสภาวะขั้นสมความนึกคิด สามารถใช้กระบี่บินสังหารคนได้ที่ระยะร้อยจ้าง แล้วแบบนั้นเจ้าจะรับมืออย่างไร? หรือมากไปกว่านั้น เหล่ายอดคนที่บรรลุสภาวะขั้นแหวกทะเลของสำนักชิงซานเหล่านั้นสามารถใช้กระบี่บินสังหารคนที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบลี้ เจ้าจะป้องกันได้อย่างไร แล้วหากอีกฝ่ายบรรลุขั้นทะลวงสวรรค์เล่า?
หรือวันๆ เจ้าจะเอาแต่ซ่อนตัวอยู่ใต้ดิน หรือหลบอยู่ในกระดองเต่าวิญญาณ หรือใช้ชีวิตอยู่ในข่ายพลังที่มองไม่เห็นแสงเดือนแสงตะวัน?
เมื่อครุ่นคิดถึงชีวิตอันน่าเศร้าของผู้หลบหนีกระบี่ที่มีชื่อเสียงที่สุดในโลกแห่งการบำเพ็ญพรตทั้งสาม นางพลันมองไปยังทะเลหมอกที่หนาทึบซึ่งเป็นที่อยู่ของเจ้าสำนักชิงซาน ภายในใจเกิดความรู้สึกหวาดกลัว
คำพูดสนทนาเหมือนอย่างที่อาจารย์อาคุยกับศิษย์หลานของสำนักเสวียนหลิง กำลังเกิดขึ้นในหลายๆ ที่
แม้นเหล่าลูกศิษย์ที่เข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนจะยังมีสภาวะต่ำต้อย แต่การได้มาเห็นการแสดงวิถีกระบี่ของสำนักชิงซานกับตาตัวเอง มันย่อมต้องเป็นประโยชน์ต่อการบำเพ็ญเพียรของเหล่าลูกศิษย์ในสำนักตัวเองอย่างมากแน่นอน แขกตัวแทนจากสำนักต่างๆ ที่มาชมงานชุมนุมมีหรือจะปล่อยให้โอกาสแบบนี้หลุดรอดไป พวกเขาพากันอธิบายการประลองกระบี่ที่ดูคล้ายไม่มีอะไรก่อนหน้านี้ด้วยเสียงเบาๆ
……
……
หลิ่วสือซุ่ยยืนอยู่บนก้อนหินในลำธาร นิ่งเงียบไม่พูดจา
เมื่อถูกห้อมล้อมด้วยสายตาและเสียงโห่ร้องจำนวนนับไม่ถ้วน เขาก็ยากที่จะสงบสติอารมณ์ในเป็นปกติได้ ทันใดนั้นเขาพลันมองไปยังมุมหนึ่ง
จิ๋งจิ่วนั่งอยู่บนก้อนหิน มองมาที่เขาพร้อมรอยยิ้ม
หลิ่วสือซุ่ยมิรู้คิดถึงสิ่งใด เบือนหน้าหนีไป รู้สึกลนลาน
แม้นหลินอิงเหลียงจะแพ้การประลองกระบี่ครั้งนี้ แต่การแสดงออกของเขาก็ยอดเยี่ยมอย่างมาก กระบี่บินมั่นคงและเฉียบคม
อาจารย์ของยอดเขาซื่อเยวี่ยผู้หนึ่งส่งคำเชื้อเชิญ เขาเลือกที่จะรับคำเชิญ ในระหว่างนี้ ยอดเขาเหลี่ยงว่างกลับนิ่งเงียบ ไม่รู้ว่านี่หมายความว่ากระไร
หลังจากนี้ก็จะเป็นการกำหนดทิศทางอนาคตของหลิ่วสือซุ่ย
บนหน้าผาพลันเงียบขึ้นมา ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังไม่มีใครพูดอะไร
สาวน้อยแห่งสำนักเสวียนหลิงรู้สึกแปลกใจ จึงกล่าวว่า “เขาเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดมิใช่หรือ? เหตุใดจึงไม่มีใครต้องการ? แม้นเขาจะหน้าดำไปหน่อย หน้าตาไม่หล่อเหลา แต่เขาก็ชนะนี่นา!”
อาจารย์อาของนางยิ้มพลางกล่าว “เด็กโง่ ไม่มีคนต้องการที่ไหนเล่า ที่เป็นแบบนี้เพราะคนต้องการเขาเยอะมากต่างหาก”
สุดท้ายหลิ่วสือซุ่ยจะต้องไปยอดเขาเหลี่ยงว่างแน่นอน แต่เขาจะไปยังยอดเขาเหลี่ยงว่างในฐานะอะไรก็เป็นเรื่องที่สำคัญอย่างมากเช่นกัน
เพื่อที่จะได้ตัวเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดผู้นี้ไปเป็นผู้สืบทอดกระบี่ มิรู้ว่ายอดเขาทั้งเก้าแอบไปพูดคุยกันก่อนล่วงหน้ามาแล้วกี่ครั้ง ต่างคนต่างใช้วิธีของตัวเอง
เมื่อหนึ่งปีก่อนยอดเขาชิงหรงได้แนะนำให้เรียกหลิ่วสือซุ่ยเข้ามายังยอดเขาทั้งเก้า แม้นจะไม่สำเร็จ แต่ก็ถือเป็นการแสดงความปรารถนาดี
แต่ยอดเขาซั่งเต๋อกลับมิยอมใช้วิธีตามปกติ หากแต่เตรียมจะสืบเรื่องเขา...คิดจะใช้วิธีนี้มาเตรียมวางแผนล่วงหน้า
ทว่าก่อนที่หลิ่วสือซุ่ยจะเข้ามาสำนัก เขาได้เรียนรู้เคล็ดการหายใจประตูหยกแล้ว
นั่นคือเคล็ดวิชาที่ท่านเจ้าสำนักเป็นคนถ่ายทอดให้
เป็นไปดั่งคาด ในส่วนลึกของเมฆหมอกที่ก่อนหน้านี้เงียบสงัดมาโดยตลอดพลันมีเสียงที่อ่อนโยนดังขึ้นมา
“หลิ่วสือซุ่ย เจ้ายินดีติดตามผู้อาวุโสไป๋เรียนกระบี่หรือไม่?”
นี่คือเสียงของเจ้าสำนักชิงซานงั้นหรือ?
ลูกศิษย์ธรรมดาหลายคนและแขกที่มาร่วมชมต่างคิดในใจ
ท่านเจ้าสำนักรับจัวหรูซุ่ยไว้เป็นศิษย์ก้นกุฏิ นับแต่นั้นมิรับลูกศิษย์อีก
ไป๋หรูจิ้งเป็นผู้อาวุโสแห่งยอดเขาเทียนกวง บรรลุสภาวะแหวกทะเลขั้นสูงสุด การที่สามารถติดตามร่ำเรียนกระบี่กับยอดคนเช่นนี้ได้ ย่อมต้องเป็นโอกาสอันดีอย่างยิ่ง
เมื่อหนึ่งปีก่อนแต่ละยอดเขาก็คาดเดาถึงเรื่องนี้ได้แล้ว แต่ในตอนที่ได้ยินคำพูดประโยคนี้ พวกเขาถึงได้มั่นใจว่าหลิ่วสือซุ่ยนั้นเป็นหมากที่เจ้าสำนักวางเอาไว้ล่วงหน้าดั่งที่คาดไว้จริง
มิรู้เป็นเพราะผิดหวังหรือเป็นเพราะเหตุผลอันใด ทุกคนยังคงนิ่งเงียบ
หลิ่วสือซุ่ยมองไปทางหน้าผา
กู้หานพยักหน้าเล็กน้อย
หลิ่วสือซุ่ยกล่าวว่า “ศิษย์ยินดีขอรับ”
พูดจบประโยคนี้ เขาพลันขี่กระบี่บินขึ้นไปในหมู่เมฆ มีลูกศิษย์สายตรงของยอดเขาเทียนกวงเข้ามารับเขาเข้าไป
“ให้เขาติดตามอาจารย์อาไป๋เรียนกระบี่หนึ่งปี ปูพื้นฐานให้ดี ก็สามารถให้เขาออกไปหาประสบการณ์ได้แล้ว”
กั้วหนานซานกล่าว
กู้หานกล่าว “สือซุ่ยมิทำให้ศิษย์พี่ผิดหวังแน่นอน”
ส่วนเมื่อถึงตอนนั้นผู้อาวุโสไป๋จะอนุญาตให้หลิ่วสือซุ่ยไปยอดเขาเหลี่ยงว่างหรือไม่ สำหรับพวกเขาแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องที่จำเป็นต้องคิดเลย
เหล่าศิษย์หนุ่มสาวของสำนักชิงซาน มีผู้ใดไม่อยากมายอดเขาเหลี่ยงว่างบ้าง? แล้วก็ไม่มีอาจารย์มาห้ามด้วย เพราะนี่คือกฎ
……
……
จำนวนศิษย์ที่ยืนรอถูกเลือกตัวอยู่ข้างลำธารมีจำนวนน้อยลงเรื่อยๆ
ยอดเขาอวิ๋นสิง ยอดเขาซื่อเยวี่ย ยอดเขาชิงหรง ยอดเขาซีไหลล้วนแต่เลือกลูกศิษย์ที่ตัวเองหมายตาเอาไว้แต่แรกแล้ว กระทั่งยอดเขาซั่งเต๋อก็ยังเลือกลูกศิษย์ที่มีความสามารถไม่เลวไปสองคน มีเพียงยอดเขาปี้หูที่ก่อนหน้านี้เป็นที่นิยมที่ยังคงอ้างว้าง แย่งชิงกับยอดเขาอื่นไปหลายครั้งก็ล้วนแต่พ่ายแพ้ ไม่มีศิษย์คนไหนเลือก มิว่าผู้ใดต่างก็รู้ว่าเป็นเพราะเกี่ยวข้องกันเรื่องนั้น มีลูกศิษย์สามคนที่แสดงฝีมือได้ธรรมดาเกินไป จึงไม่มียอดเขาไหนเลือกไป พวกเขาจึงได้แต่รอเข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนในครั้งหน้า หรือไม่ก็ยอมแพ้ แล้วเลือกไปเป็นผู้ดูแลอยู่ยอดเขาใดยอดเขาหนึ่ง
จิ๋งจิ่วสังเกตเห็นหลิ่วสือซุ่ยเหลือบมองดูกู้หานก่อนที่รับปากเป็นผู้สืบทอดกระบี่
ภาพนี้ทำให้เขารู้สึกว่า...น่าสนใจ
“เกิดอะไรขึ้นระหว่างเจ้ากับเขากันแน่?”
เจ้าล่าเยวี่ยถาม
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้ามิรู้ว่าเจ้าจะสนใจเรื่องเหล่านี้ด้วย”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “มนุษย์และผู้พิทักษ์ล้วนเหมือนกัน ต่างก็มีความอยากรู้อยากเห็น”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าเองอยากรู้เช่นเดียวกันว่าเจ้าเตรียมจะไปยอดเขาไหนกันแน่ ชิงหรงหรือซื่อเยวี่ย?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “เจ้าล่ะ? ยังมิออกไปอีก?”
จิ๋งจิ่วยิ้มเล็กน้อยกล่าว “เจ้ารู้ว่าข้าเตรียมออกไปสืบทอดกระบี่?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “คนเกียจคร้านเยี่ยงเจ้า จะปล่อยให้เวลาเสียเปล่าได้อย่างไร”
ปกติแล้ว หากบอกว่าคนๆ หนึ่งเกียจคร้าน ก็มักจะบอกว่าเขาชื่นชอบเสียเวลา
นางบอกจิ๋งจิ่วเกียจคร้าน แต่กลับคิดว่านั่นเป็นเพราะเขาไม่อยากเสียเวลา
นี่เป็นการตีความที่น่าสนใจจริงๆ
“ข้าเองก็มิชอบถูกคนจ้องมอง” เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว
เมื่อวันที่หิมะตกครั้งแรกปีที่แล้ว พวกเขาเคยสนทนาถึงเรื่องนี้
“ก็เหมือนที่เจ้ากล่าวมา ไม่มีทางที่จะมีก้อนเมฆบดบังพระอาทิตย์ไปทุกวันได้ พระอาทิตย์อยู่ตรงนั้น ผู้ใดบ้างจะไม่มอง?”
นางมองใบหน้าด้านข้างของจิ๋งจิ่ว กล่าวต่อว่า “ดังนั้นเวลาที่ควรก้าวออกมา ยังไงก็ต้องก้าวออกมา”
จิ๋งจิ่วกล่าว “เจ้ากล่าวถูกต้อง แต่ถ้ามิอยากถูกคนจับจ้อง ความจริงแล้วยังมีอีกวิธี”
เจ้าล่าเยวี่ยถาม “ทำอย่างไร?”
“กลายเป็นพระอาทิตย์ที่แท้จริง”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ลำแสงเจิดจ้า เช่นนี้แล้ว ก็จะมีน้อยคนที่กล้าจ้องมองเราตรงๆ”
ครั้นกล่าวจบ เขาก็ยันกายลุกขึ้นแล้วเดินลงลำธารไป
ลูกศิษย์ที่อยู่ริมลำธารมิรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร ต่างพากันแตกตื่นเล็กน้อย
ผู้อาวุโสแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ยที่เป็นผู้ดำเนินงานงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนกล่าวถามอย่างไม่เข้าใจ “เจ้าหนุ่ม เจ้าคิดจะทำอะไร?”
จิ๋งจิ่วกล่าวอย่างมิเข้าใจ “สืบทอดกระบี่ไง”
ผู้อาวุโสแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ยพลิกเปิดสมุดรายชื่อไปหน้าสุดท้าย ก่อนจะพบชื่อเขาจริงๆ
ริมฝั่งธารมีเสียงพูดคุยดังอื้ออึง
เซวียหย่งเกอลุกขึ้นยืน ชี้นิ้วไปทางจิ๋งจิ่ว อดกลั้นอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็มิได้กล่าวคำพูดประโยคนั้นออกมา
ศิษย์น้องอวี้ซานยกมือปิดปาก
ชายหนุ่มแซ่หยวนจากจังหวัดเล่อหลางสีหน้าเลอะเลือน ในใจครุ่นคิดศิษย์พี่จิ๋งเอาอีกแล้วหรือ?
........................................................................
[1]งานชุมนุมซื่อเจี้ยน หมายถึง งานชุมนุมทดสอบกระบี่


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 38 กระบี่ล่ะ
ความเคลื่อนไหวตรงแม่น้ำทำให้อาจารย์ของแต่ละยอดเขาที่อยู่บนหน้าผาสังเกตเห็นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลามขึ้นไปยังแท่นหินที่อยู่เหนือหน้าผาขึ้นไป
ศิษย์น้องของสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยนางหนึ่งที่เพิ่งกลับมาจากตรงตำแหน่งของสำนักชิงหรงมองไปอีกฟากหนึ่งอย่างสงสัย พลางกล่าว “คนผู้นี้คือใคร รูปงามยิ่งนัก”
ลูกศิษย์ของสำนักเฟิงเตาผู้หนึ่งขมวดคิ้วกล่าวว่า “ดูจากความวุ่นวายแล้ว คนผู้นี้น่าจะมีชื่อเสียงอย่างมากในชิงซาน”
……
……
กู้หานมองดูบริเวณลำธาร สีหน้าดูแย่ขึ้นมา
กั้วหนานซานตบบ่าเขา ยิ้มเล็กน้อยมิกล่าวกระไร
หม่าหวาคล้ายมองไม่เห็นภาพนี้ ยิ้มพลางด่าว่า “เจ้านี้มันหน้าไม่อายจริงๆ สืบทอดกระบี่อะไรของมัน”
……
……
นั่นสิ ไม่มีกระบี่ แล้วจะสืบทอดกระบี่ได้อย่างไร?
จิ๋งจิ่วสองมือว่างเปล่า แขนเสื้อปลอดโปร่ง ไหนเลยจะมีกระบี่ได้?
ครึ่งปีก่อน จิ๋งจิ่วขึ้นยอดเขากระบี่เป็นครั้งแรกก็สามารถเดินเข้าไปในชั้นเมฆได้อย่างง่ายดาย ดังนั้นทุกคนจึงคิดว่าเขาคงใช้เวลามินานก็สามารถเอากระบี่ได้สำเร็จ แต่หลังจากนั้นก็ไม่มีใครเห็นเขาขึ้นยอดเขากระบี่อีก
เช่นนั้นเขาก็ย่อมมิได้เอากระบี่เซียนที่อาจารย์ม่อทิ้งไว้เล่มนั้นลงมา
อาจารย์หลายๆ คน รวมไปถึงอาจารย์อาเหมยหลี่ก็รู้สึกไม่พอใจ แต่ก็จำเป็นต้องยอมรับในความจริงที่ว่าจิ๋งจิ่วมิได้เป็นอัจฉริยะเหมือนอย่างหลิ่วสือซุ่ย อาจต้องรอถึงงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนในอีกสามปีข้างหน้า เขาถึงจะเข้าใจ และฉายแสงของตัวเองออกมา
แต่ใครจะไปคิดถึงว่าเวลานี้จิ๋งจิ่วกลับก้าวออกมา
หรือเขาเอากระบี่มาได้สำเร็จแล้ว?
เช่นนั้นเขาไปเอากระบี่มาเมื่อไร?
กระบี่ล่ะ?
……
……
นั่นสิ กระบี่ล่ะ?
ครั้นได้ยินเสียงพูดคุยรอบๆ เหล่านั้น จิ๋งจิ่วถึงฉุกคิดขึ้นมาว่าตนเองลืมอะไร
มิน่าในครึ่งปีมานี้เขามักจะรู้สึกว่าตนเองลืมอะไรบางอย่างไป
ถูกต้อง เขาลืมกระบี่เล่มนั้น
เมื่อครึ่งปีก่อนในคืนนั้น เขากับเจ้าล่าเยวี่ยร่วมมือกันสังหารอาจารย์แห่งยอดเขาปี้หูที่บรรลุสภาวะขั้นมิประจักษ์ผู้นั้น จากนั้นเขาก็ได้เอากระบี่เล่มนั้นลงมาด้วย
เขาเอากระบี่เล่มนั้นไปวางไว้ที่ไหนแล้ว?
จิ๋งจิ่วเริ่มหวนคิดขึ้นมาอย่างจริงจัง
เวลานั้นมือซ้ายของเขาหิ้วศพนั่น มือขวาถือกระบี่ อีกทั้งต้องถือศีรษะอันนั้น รู้สึกว่ามิค่อยสะดวก จึงเอาศีรษะเสียบไปบนกระบี่
กระบี่เล่มนั้นย่อมต้องอาบเลือด ครั้นกลับมาถึงถ้ำ คราบเลือดดูสะดุดตายิ่งนักเมื่ออยู่ใต้แสงไฟ
เขารู้สึกว่าการล้างกระบี่มันยุ่งยาก เลยโยนให้วานรที่อยู่บนหน้าผาเอาไปจัดการทำความสะอาด
จากนั้น...เขาก็ลืมเรื่องนี้ไป ลืมให้วานรเอากระบี่เล่มนั้นกลับมา
ใช่แล้ว เป็นแบบนี้นี่เอง
กระบี่ น่าจะยังอยู่ในมือวานรเหล่านั้น
เขาคิดว่าเรื่องนี้ใช้เวลาไม่นานเท่าไร แต่มันก็ต้องใช้เวลานิดหน่อย
สีหน้าผู้อาวุโสแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ยผู้นั้นดูมิดีเท่าไร เขาถามด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า “กระบี่ล่ะ?”
เขาเห็นสองมือจิ๋งจิ่วว่างเปล่า ในใจครุ่นคิดนอกเสียจากเจ้าจะสร้างโอสถกระบี่ได้สำเร็จ และเข้าสู่สภาวะมิประจักษ์ มิเช่นนั้นแล้วข้าก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าเจ้าจะเอากระบี่ออกมาได้อย่างไร
“รอเดี๋ยว” จิ๋งจิ่วกล่าว
จากนั้นเขามองไปทางหน้าผาที่อยู่ท้ายลำธาร พลางถามว่า “กระบี่ล่ะ?”
หน้าผาเต็มไปด้วยต้นไม้หนาทึบ สิ้นเสียงเขา ใบไม้พลันสั่นไหว เสียงวานรดังขึ้นมาไม่หยุด
ในป่าวุ่นวายเล็กน้อย คลับคล้ายมีฝุ่นลอยฟุ้งขึ้นมา มิรู้มีวานรมากน้อยเท่าไรส่งเสียงร้อง เสียงร้อยค่อยๆ เบาห่างออกไป
ผ่านไปไม่นานนัก เสียงวานรค่อยๆ ดังใกล้เข้ามา น่าจะวิ่งกลับมาอีกครั้ง
ป่าไม้สั่นไหว ฝุ่นควันลอยฟุ้ง วานรสิบกว่าตัวปีนขึ้นไปบนยอดไม้
มีวานรตัวหนึ่งยืนอยู่บนจุดที่สูงที่สุดของป่า แขนยาวๆ ของมันโบกไปมามิหยุด พลางส่งเสียงร้องที่ฟังดูเร่งเร้า
ในมือวานรตัวนั้นถือกระบี่เอาไว้เล่มหนึ่ง
……
……
บนหน้าผาริมลำธารล้วนแต่เป็นผู้บำเพ็ญเพียร ความสามารถในการมองเห็นแหลมคมกว่าคนธรรมดามิรู้กี่เท่า พวกเขามองเห็นภาพตรงบริเวณหน้าผาอย่างชัดเจนแต่แรกแล้ว
เมื่อเห็นภาพนี้ สีหน้าของหลายคนต่างดูมิดีเท่าไร สีหน้ากู้หานยิ่งคร่ำเคร่งคล้ายพายุฝนที่กำลังก่อตัว
สำหรับศิษย์สำนักชิงซานแล้ว กระบี่บินคือสหายที่พวกเขาไว้วางใจมากที่สุด เป็นสหายร่วมรบที่แน่วแน่ที่สุด
พวกเขาทะนุถนอมกระบี่ของตนเองยิ่งนัก นอนหลับด้วยกันทุกคืน เช็ดถูทำความสะอาดทุกวัน บำรุงรักษาทุกเวลา
ใครจะไปคิดบ้างว่าหลังจิ๋งจิ่วเอากระบี่มาได้สำเร็จ เขากลับโยนกระบี่ให้วานรเหล่านั้นเอาไปเล่น
สำหรับอาจารย์อาม่อที่ลาโลกไปแล้ว สำหรับยอดเขาซื่อเยวี่ย สำหรับคำว่ากระบี่ นี่คือการลบหลู่!
วานรตัวนั้นโยนกระบี่ลงมา
แม้นจะคล้ายมนุษย์เพียงใด แต่สุดท้ายมันก็เป็นเพียงแค่ลิงตัวหนึ่ง มิอาจควบคุมทิศทางให้ดีได้
กระบี่เล่มนั้นหมุนควงกลางอากาศ มองดูแล้วต้องตกลงในลำธารเป็นแน่
เมื่อเห็นภาพนี้ สีหน้าบางคนยิ่งดูแย่กว่าเดิม ผู้อาวุโสจากยอดเขาซื่อเยวี่ยผู้นั้นส่งเสียงเหอะในลำคอ เตรียมขี่กระบี่ออกไปรับกระบี่ แต่ก็หยุดลงอย่างรวดเร็ว
เนื่องเพราะ จิ๋งจิ่วยกมือขึ้นมา
……
……
กระบี่เล่มนั้นพลันหยุดกลางอากาศ มิได้หมุนควงอีก
เสียงฟิ้วดังขึ้น กระบี่เล่มนั้นร่วงตกลงมา แปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสายหนึ่ง ก่อนจะหายไปข้างลำธาร
สายตาจำนวนนับไม่ถ้วนมองไปบนมือขวาของจิ๋งจิ่ว
ในมือเขากำกระบี่เอาไว้เล่มหนึ่ง
แสงกระบี่เล่มนั้นสลัวลง ตัวกระบี่ทั้งกว้างทั้งตรง นั่นคือกระบี่เซียนที่อาจารย์ม่อแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ยคืนกลับสู่ชิงซานเมื่อปีที่แล้วเล่มนั้น
ทุกคนตะลึงลาน
ก่อนหน้านี้กระบี่เล่มนั้นลอยอยู่กลางอากาศเหนือผิวลำธารหลายสิบจ้าง
จิ๋งจิ่วยื่นมือ กระบี่พลันร่วงเข้าสู่มือของเขา
นี่คือการรับกระบี่ มิใช่การออกกระบี่ ทว่าระยะห่างไกลขนาดนี้ก็ยังสามารถเรียกกลับมาได้ แสดงให้เห็นว่าเขาได้บรรลุสภาวะตั้งมั่นจนบริบูรณ์แล้ว!
เช่นนั้นเขาก็ย่อมมีสิทธิ์เข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน
เซวียหย่งเกอกล่าวกับคนที่อยู่ข้างกายอย่างตื่นเต้น “ข้ารู้อยู่แล้วว่าข้าเดามิผิด! มันจะต้องแอบฝึกฝนอย่างหนักอยู่ในถ้ำทุกวันทุกคืนแน่! ช่าง...ช่างเสแสร้งจริงๆ!”
……
……
ผู้คนต่างตกใจ หลังตั้งสติได้ก็มีหลายคนมิพอใจ
บางคนมิพอใจเพราะรู้สึกว่าตนเองอาจพลาดอะไรบางอย่างไป อาทิเช่นอาจารย์อาเหมยหลี่แห่งยอดเขาชิงหรง
จิ๋งจิ่วเอากระบี่ได้สำเร็จ เหตุใดนางจึงไม่รู้เรื่องนี้?
นางมองไปทางหลินอู๋จือที่กำลังยิ้มเล็กน้อยมิกล่าวกระไร พลันรู้ว่าเขาคาดเดาได้ล่วงหน้าแล้ว สีหน้าจึงอดเปลี่ยนเป็นดูแย่ขึ้นมามิได้ ในใจทราบว่าอีกฝ่ายชิงนำตนเองไปก่อนแล้วก้าวหนึ่ง
บางคนมิพอใจเนื่องเพราะท่าทีของจิ๋งจิ่ว
“เจ้ากระทำกับกระบี่ของผู้อาวุโสตามอำเภอใจเช่นนี้ มันจะไร้ซึ่งความเคารพเกินไปหน่อยหรือเปล่า”
น้อยครั้งนักที่รอยยิ้มบนใบหน้ากลมๆ ของหม่าหวาจะหายไป กลายเป็นสีหน้าคร่ำเคร่ง
จิ๋งจิ่วเหลือบมองเขา
หากเป็นเวลาปกติ เขาไม่มีทางสนใจชายอ้วนผู้นี้แน่นอน แต่วันนี้เป็นงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน มีแขกจากด้านนอกมาชม เขาคิดว่าตนเองควรจะมีกิริยาท่าทางที่งดงามกว่านี้
“นี่คือกระบี่ของข้า”
นอกจากประโยคนี้ เขามิได้อธิบายอะไรอีก
นี่คือกระบี่ที่เขานำลงมาจากยอดเขากระบี่ นี่คือกระบี่ของเขา
เรื่องราวต่างๆ ในอดีต หนึ่งกระบี่ตัดขาด
ไม่มีคำว่ากระบี่ตกทอดของผู้อาวุโสใดๆ ทั้งสิ้น
เขาคิดอยากจะทำอะไรก็ทำ
เมื่อได้ยินคำตอบนี้ กู้หานและหม่าหวาพลันนึกถึงบทสนาที่เกิดขึ้นในสถานที่เดียวกันเมื่อครั้งนั้น
ครานั้นกู้หานถามจิ๋งจิ่วอย่างเย้ยหยันว่ามีคุณสมบัติพอที่จะใช้กระบี่ของอาจารย์อาม่ออย่างนั้นหรือ? คำตอบของจิ๋งจิ่วเองก็เรียบง่ายอย่างมาก นั่นคือคำว่า ‘มี’ เพียงคำเดียว
เขาถนัดที่จะใช้คำเพียงคำเดียวหรือเพียงประโยคเดียวมาจบการสนทนาที่น่าเบื่อหน่าย
เนื่องเพราะในตอนที่เขาพูดคำนั้นหรือประโยคนั้น เขามิเคยลังเลมาก่อน มิเคยครุ่นคิดมาก่อน มีความรู้สึกราวกับว่ามันสมควรเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว
“รู้สึกไม่สบอารมณ์เลยจริงๆ”
หม่าหวาทอดถอนใจ
สีหน้ากู้หานยิ่งทวีความเยือกเย็น
“ในเมื่อมีกระบี่ เช่นนั้นก็ชักกระบี่ได้แล้วสิ?”
กั้วหนานซานกล่าว
สีหน้าเขายังคงอ่อนโยน มีรอยยิ้มเล็กน้อย
แต่หม่าหวากลับเห็นความเย็นยะเยือกเล็กน้อยในดวงตา พลันเข้าใจความหมายของเขา จากนั้นหันไปกำชับศิษย์ที่อยู่ข้างกายเบาๆ
กู้หานพลันกล่าวว่า “ให้กู้ชิงไป”
หม่าหวาตกใจเล็กน้อย ในใจครุ่นคิดว่าให้ความสำคัญกับเจ้านั่นเกินไปหรือเปล่า
จริงอยู่ที่การเอากระบี่ก่อนหน้านี้ของจิ๋งจิ่วนั้นงดงาม แต่สุดท้ายแล้วเขาก็เป็นเพียงศิษย์ในขั้นล้างกระบี่ ไม่เห็นต้องให้ความสำคัญขนาดนี้เลย
กั้วหนานซานนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนจะกล่าวว่า “แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน”
ในเมื่อจิ๋งจิ่วโอหังกว่าที่คิดเอาไว้ เช่นนั้นก็สมควรพบเจอกับความพ่ายแพ้ที่หนักหนาสาหัส แบบนั้นจึงจะสามารถเติบโตได้อย่างรวดเร็ว
เขาคิดว่าตนเองคิดเช่นนั้น
……
……
ลมเย็นโชยมา ผิวน้ำกระเพื่อมมิเป็นระเบียบ
ลูกศิษย์คนหนึ่งก้าวออกจากมาริมฝั่งอีกด้าน ก่อนจะก้าวเดินลงไปในลำธาร
สายลมพัดแผ่วเบา ชายเสื้อพลิ้วไหว คล้ายดั่งเทพเซียนกำลังโบยบิน
“โอ้ คนที่มาใหม่คนนี้รูปงามทีเดียว”
ดรุณีจากสำนักเสวียนหลิงผู้นั้นกล่าว “แม้นจะมิเท่ากับคนที่ยืนอยู่ตรงข้ามก็ตาม”
คนที่นางกล่าวถึงย่อมหมายถึงจิ๋งจิ่ว
จิ๋งจิ่วมองดูชายหนุ่มผู้นั้น รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
ลูกศิษย์ที่อยู่ริมลำธารเองก็กำลังพูดคุยกัน เนื่องเพราะหลายคนมิเคยเห็นหน้าชายหนุ่มผู้นี้มาก่อน
ผู้ที่รู้เรื่องราวบางคนอธิบายให้ฟัง พวกเขาจึงรู้ว่าคนผู้นี้คือกู้ชิงที่เล่าลือกัน
ลูกศิษย์จากแต่ละยอดเขาต่างรู้สถานะของกู้ชิงอยู่ก่อนแล้ว บริเวณยอดเขาเริ่มแตกตื่นขึ้นมา
.................................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 39 กู้ชิงที่โกรธเกรี้ยว
กู้ชิงคือน้องชายแท้ๆ ของกู้หาน และเป็นเด็กติดตามของกั้วหนานซาน
เขามิใช่เมล็ดพันธุ์แห่งเต่าแต่กำเนิด แต่พรสวรรค์ก็โดดเด่นอย่างมากเช่นกัน และเนื่องเพราะกู้หาน หลังเขาลืมตาดูโลกได้ไม่นานก็ถูกส่งตัวมายังยอดเขาเหลี่ยงว่าง หลายปีมานี้ติดตามร่ำเรียนกระบี่กับกั้วหนานซานมาโดยตลอด
ในบรรดาศิษย์ขั้นล้างกระบี่รุ่นใหม่ สภาวะและความสามารถของเขาไม่เป็นสองรองใคร ในสายตาของคนที่รู้จักยอดเขาเหลี่ยงว่าง เขาอาจจะแข็งแกร่งกว่าเจ้าล่าเยวี่ยเสียด้วยซ้ำ
เพียงแต่หลายปีมานี้เขาอยู่แต่ในยอดเขาเหลี่ยงว่าง น้อยครั้งที่จะปรากฏตัวที่ธารสี่เจี้ยน ด้วยเหตุนี้จึงมีเพียงไม่กี่คนที่รู้ถึงการมีอยู่ของเขา
กู้ชิงก้าวขึ้นไปบนก้อนหินที่อยู่ในลำธาร ก่อนจะหยุดฝีเท้าลง
เสียงพูดคุยบนหน้าผาและริมธารยังไม่หยุด หากแต่กลับยิ่งดังขึ้นเรื่อยๆ
กู้ชิงมิได้ก้าวต่อไปข้างหน้า
ตำแหน่งคือสิ่งที่สำคัญที่สุด
ก้อนหินที่เขายืนอยู่ อยู่ห่างจากตำแหน่งของจิ๋งจิ่วอยู่หลายสิบจ้าง
นี่หมายความว่าอย่างไร? ระยะห่างไกลขนาดนี้มันเกินกว่าระยะโจมตีของสภาวะขั้นตั้งมั่นไปแล้ว หรือกู้ชิงจะบรรลุเข้าสู่สภาวะสมความนึกคิดทั้งๆ ที่ยังเป็นศิษย์ขั้นล้างกระขี่? อีกทั้งมิใช่เพิ่งจะบรรลุ หากแต่มีความสามารถในการโจมตีของสภาวะสมความนึกคิดอย่างแท้จริง?
ต่างคนต่างตกตะลึง เวลานี้ทุกคนถึงได้รู้ว่ายอดเขาเหลี่ยงว่างแอบซ่อนชายหนุ่มอัจฉริยะที่สุดยอดเช่นนี้เอาไว้
สีหน้ากั้วหนานซานสงบนิ่ง
กู้ชิงเป็นเด็กติดตามของเขามาหลายปี อันที่จริงแล้วความสัมพันธ์ของพวกเขาคล้ายครึ่งศิษย์ครึ่งอาจารย์ เขารู้ดีว่าความสามารถและสภาวะของกู้ชิงเป็นอย่างไร
เดิมเขาคิดจะใช้กู้ชิงมากำราบความฮึกเหิมของเจ้าล่าเยวี่ย แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจิ๋งจิ่วกลับก้าวออกมาก่อน อีกทั้งกู้หานก็แสดงความต้องการนี้ออกมา
เขาทราบถึงความรู้สึกของกู้หาน จึ่งมิได้ห้ามปราม
ส่วนผลของการประลองกระบี่ครั้งนี้ ย่อมไม่มีอะไรผิดคาดแน่นอน
กู้หานจ้องมองจิ๋งจิ่วที่อยู่ด้านล่าง มุมปากมีรอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นมา
เมื่อหนึ่งปีก่อนตอนที่เจอจิ๋งจิ่วครั้งแรกตรงด้านล่างยอดเขากระบี่ เขาก็รู้สึกมิชื่นชอบอีกฝ่าย เนื่องเพราะหลิ่วสือซุ่ย และเพราะเหตุผลอะไรบางอย่างที่อธิบายได้ไม่ชัดเจน
หม่าหวาหัวเราะหึหึพลางกล่าว “หยกมิเจียระไน ก็หาประโยชน์อันใดมิได้ หวังว่าในตอนที่ศิษย์น้องจิ๋งค้นพบเส้นทางที่ถูกต้อง เขาจะเข้าใจความหวังดีของศิษย์พี่”
……
……
ในงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน เหล่าศิษย์สามารถแสดงความสามารถในการขี่กระบี่ที่ตนเองถนัดที่สุดออกมา แต่ในตอนที่มีคนมาขอท้าสู้ ทางที่ดีที่สุดอย่าได้ปฏิเสธ
วิถีการฝึกกระบี่ของสำนักชิงซาน ดูแคลนการหลบหลีกการต่อสู้เช่นนี้ยิ่งนัก
ดังนั้นในตอนที่หลินอิงเหลียงออกมาท้าทายหลิ่วสือซุ่ย จึงไม่มีอาจารย์คนไหนคิดว่ามันไม่ถูกต้อง หลิ่วสือซุ่ยเองก็ตอบรับคำท้าอย่างเป็นธรรมชาติ
แต่ทุกคนต่างรู้ว่าจิ๋งจิ่วแตกต่างจากศิษย์ธรรมดาทั่วไป ใครจะรู้บ้างว่าคนเกียจคร้านอย่างเขาจะแสดงปฏิกิริยาออกมาอย่างไร
ศิษย์ที่มาจากศาลาหนานซงอย่างเซวียหย่งเกอและศิษย์น้องอวี้ชิงเองก็เหมือนกัน ศิษย์หลายๆ คนต่างกำลังคิดว่าเขาจะพูดอะไรแปลกประหลาดอย่าง ‘ข้าไม่สู้กับเจ้า’ ออกมาหรือเปล่า
สาเหตุที่เหล่าลูกศิษย์คิดเช่นนี้ นอกจากเป็นเพราะนิสัยของจิ๋งจิ่วแล้ว ยังเป็นเพราะมองไม่เห็นความหวังที่จิ๋งจิ่วจะเอาชนะได้แม้แต่น้อย
ต่อให้จิ๋งจิ่วบรรลุสภาวะขั้นตั้งมั่นจนบริบูรณ์ แล้วจะไปเอาชนะคู่ต่อสู้ที่เป็นอัจฉริยะที่บรรลุสภาวะขั้นสมความนึกคิดไปก่อนล่วงหน้าได้อย่างไร?
ระยะห่างหลายสิบจ้าง กระบี่ของเจ้ามิอาจแตะต้องได้แม้กระทั่งร่างกายของอีกฝ่าย แล้วจะเอาชนะอีกฝ่ายได้อย่างไร?
ในเมื่อต้องพ่ายแพ้อย่างไม่ต้องสงสัย เช่นนั้นการยอมแพ้ย่อมต้องเป็นทางเลือกที่มีความเป็นไปได้ แม้นจะขายหน้าก็ตาม
“เชิญ”
กู้ชิงประกบสองมือคาระ กระบี่บินพุ่งออกมาจากแขนเสื้อ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้า ทำการคำนับกระบี่
จิ๋งจิ่วกล่าว “ได้”
เขามิได้ยอมแพ้
บริเวณหน้าผาและริมลำธารตกอยู่ในความวุ่นวายเล็กน้อย
มีคนรู้สึกน่าเสียดาย มีคนรู้สึกพึงพอใจ และมีคนถอนใจ
มีหลายคนคิดว่าภาพที่เกิดขึ้นหลังจากนี้ คงต้องน่าอับอายยิ่งนัก
ศิษย์น้องอวี้ชิงเอามือกุมใบหน้า ชายหนุ่มแซ่หยวนของจังหวัดเล่อหลางกล่าวปลอบโยนนางด้วยเสียงแผ่วเบา
“นี่คือการขัดเกลาที่ว่าอย่างนั้นหรือ? หรือพวกเจ้าเพียงแค่ต้องการทำให้เขาอับอาย?”
เจ้าล่าเยวี่ยเงยหน้ามองบนหน้าผา
เหล่าลูกศิษย์ของยอดเขาเหลี่ยงว่างยืนอยู่ตรงนั้น
นางย่อมต้องคิดถึงตอนที่สู้กับอาจารย์อาจั่วแห่งยอดเขาปี้หูในชั้นเมฆบนยอดเขากระบี่คืนนั้น
ความแตกต่างของสภาวะมิอาจชดเชยได้ด้วยพรสวรรค์และวิธีการ
ต่อให้จิ๋งจิ่วแอบซ่อนอาวุธวิเศษที่สามารถปกป้องคุ้มครองร่างกายได้เอาไว้เหมือนอย่างนาง แต่เขาจะใช้มันออกมาต่อหน้าทุกคนได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้นหากคืนนั้นไม่มีความช่วยเหลือของจิ๋งจิ่ว นางคงจะตายภายใต้คมกระบี่ของอาจารย์อาจั่วไปแล้ว
ขณะที่นางกำลังครุ่นคิดถึงเรื่องเหล่านี้ กู้ชิงพลันชิงลงมือ
ก็เหมือนกับลูกศิษย์ที่ออกมาแสดงฝีมือก่อนหน้านี้ การออกกระบี่ของเขาเรียบง่ายยิ่งนัก
ในระหว่างที่แขนเสื้อโบกสะบัด ลำแสงกระบี่ปรากฏออกมา จากนั้นพลันหยุดชะงัก
บนผิวน้ำมีเส้นสีเทาปรากฏขึ้นมาเส้นหนึ่ง
กระบี่บินที่ดูมีความเก่าแก่เล่มนั้น แค่พริบตาก็พุ่งออกไปหลายสิบจ้าง ความเร็วและพลังมิได้ลดน้อยลง มันพุ่งตรงไปยังใบหน้าของจิ๋งจิ่ว
ดวงตาของเจ้าล่าเยวี่ยหดเล็กลง
กู้ชิงมิเพียงแต่จะบรรลุเข้าสู่ขั้นสมความนึกคิด แต่ยังบรรลุจนใกล้จะบริบูรณ์แล้วด้วย ใกล้เคียงกับสภาวะที่แท้จริงของนาง
ในตอนที่กระบี่บินของกู้ชิงมาถึงด้านหน้าของจิ๋งจิ่ว เขายังคงมิขยับ ดูคล้ายตกใจกลัวจนเลอะเลือน
นี่ย่อมมิใช่เหตุผลที่แท้จริง ทุกคนต่างรู้ดี นั่นเป็นเพราะกระบี่ของกู้ชิงรวดเร็วเกินไป รวดเร็วจนลูกศิษย์ธรรมดามิสามารถทำการตอบโต้ใดๆ ออกมาได้
หลังจากนั้น กระบี่บินเล่มนั้นจะไปหยุดอยู่ตรงหน้าจิ๋งจิ่ว ห่างจากหว่างคิ้วเขาเพียงไม่กี่นิ้ว
กู้ชิงกล่าวว่าขอบคุณที่ออมมือด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ผลแพ้ชนะถูกตัดสิน
ทุกคนต่างคิดว่าจะได้เห็นภาพนี้
แต่ภาพนี้ก็หาได้เกิดขึ้นไม่
เสียงหนึ่งดังขึ้นมาบนผิวน้ำ ก่อนจะแผ่กระจายออกไปโดยรอบ
เสียงนั้นทั้งดัง ทั้งชัดเจน
สายลมกวาดผ่านผิวลำธาร
เส้นสีเทาพลันหยุดชะงัก
กระบี่บินเล่มนั้นเอนเอียงลงไปด้านล่าง ร่วงหล่นลงไปในลำธาร ผิวน้ำแตกกระจาย
ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ
สายตาตกตะลึงจำนวนนับไม่ถ้วนจ้องมองไปยังจิ๋งจิ่ว
มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
จิ๋งจิ่วยืนอยู่บนก้อนหินในลำธาร คล้ายมิได้ขยับเขยื้อนเลยแม้เพียงน้อย
เขายกกระบี่ขึ้นมาอย่างสบายๆ คล้ายนายพรานที่ถือไม้กระบอง กำลังมองหาไก่ป่าที่อยู่ในป่า
ในตอนที่กระบี่บินของกู้ชิงมาถึงตรงหน้า เขาก็แค่เหวี่ยงกระบี่ขึ้นมาเช่นนี้ ก่อนจะหวดลงไป
กระบี่เล่มนั้นถูกกระบี่ของเขาฟันใส่ คล้ายไก่ป่าที่ถูกหวดด้วยไม้กระบอง ก่อนจะตกลงไปในลำธารโดยมิทันได้ส่งเสียงอะไร
ทุกอย่างเงียบสงัด เสียงสายน้ำดังชัดเจน
กู้ชิงรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงโลหิตในร่างกายของตนกำลังไหลเวียนอย่างรวดเร็ว
ตอนแรกสุด เขามิค่อยแน่ใจนักว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของตน
จนกระทั่งเขามองเห็นกระบี่ที่คุ้นตาเล่มนั้นนอนอยู่ในลำธาร
ใบหน้าเขาร้อนผ่าว สีหน้ากลับขาวซีดขึ้นเรื่อยๆ ในส่วนลึกของดวงตาคล้ายมีเปลวไฟเริ่มลุกโชน
เขาเงยหน้ามองจิ๋งจิ่วอย่างรวดเร็ว ในดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและความโกรธแค้น จากนั้นตะโกนเสียงดังลั่น
“อ๊ากกก!”
เมื่อเสียงตะโกนดังขึ้น กระบี่ที่อยู่ในลำธารเล่มนั้นบินขึ้นมาอีกครั้ง
ครั้งนี้ ความเร็วของกระบี่เร็วขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด พลังทำลายเองก็น่าตกใจยิ่งนัก
สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นก็คือหยดน้ำที่เกาะอยู่บนตัวกระบี่ยังมิทันได้ไหลลงมาก็แปรเปลี่ยนกลายเป็นไอน้ำเสียแล้ว ในเวลานี้กระบี่เล่มนี้ร้อนแรงเพียงใด มิต้องบอกก็คงทราบได้
ในตอนที่กระบี่บินมาถึงกลางลำธาร ตัวกระบี่พลันลุกไหม้ขึ้นมา!
เปลวเพลิงสายหนึ่งส่องสว่างหน้าผา พุ่งตรงเข้าไปหาจิ๋งจิ่ว ดูน่าหวาดกลัวยิ่งนัก
……
……
“กระบี่สุริยัน!”
“ทำไมเขาถึงใช้เพลงกระบี่นี้ได้!”
บริเวณหน้าผามีเสียงอุทานตกใจดังขึ้นมานับไม่ถ้วน
มหาบรรพตที่ดวงสุริยามิอาจข้ามผ่าน!
เพลงกระบี่ที่กู้ชิงใช้เห็นได้ชัดว่าเพลงกระบี่ของยอดเขาซื่อเยวี่ย
ผู้คนพากันตกตะลึง
ผู้อาวุโสที่เป็นผู้ดำเนินงานชุมนุมผู้นั้นสีหน้าดูแย่ขึ้นมา
ลูกศิษย์ของยอดเขาเหลี่ยงว่างสามารถเรียนเพลงกระบี่ของเก้ายอดเขาได้ตามใจชอบ กู้ชิงอาศัยอยู่ยอดเขาเหลี่ยงว่างมาตั้งแต่เด็ก การที่เขาเรียนเพลงกระบี่สุริยันจึงมิใช่เรื่องแปลกอะไร
แต่ปัญหาอยู่ที่ตอนนี้กู้ชิงยังเป็นเพียงศิษย์ขั้นล้างกระบี่ ยอดเขาเหลี่ยงว่างแอบถ่ายทอดเพลงกระบี่ของเก้ายอดเขาให้เขาล่วงหน้า นี่มิใช่เรื่องที่สมควรจะเอามาแสดงให้ทุกคนเห็น
สำหรับลูกศิษย์ธรรมดาที่ไม่มีพื้นภูมิหลังเหล่านั้น นี่มันไม่ยุติธรรม
ครั้นเห็นกู้ชิงใช้เคล็ดกระบี่สุริยันของยอดเขาซื่อเยวี่ยออกมา หลายๆ คนบนหน้าผารู้สึกไม่พอใจ
แต่พวกเขาก็รู้ว่าเหตุใดกู้ชิงจึงย่อมเสี่ยงเปิดเผยความสามารถที่แท้จริงของตัวเองออกมา แม้นหลังจากนี้อาจต้องถูกลงโทษก็ตาม
เพราะเวลานี้เขาโกรธอย่างมาก คิดเพียงแต่จะใช้วิธีที่ง่ายดายที่สุดมาเอาชนะจิ๋งจิ่ว
ในการปะทะครั้งก่อนหน้า เขาพ่ายแพ้อย่างยับเยิน
แม้นจะเป็นเพราะประมาทศัตรู แต่กระบี่สุดรักของตนถูกศิษย์ร่วมสำนักที่มีสภาวะต่ำต้อยผู้หนึ่งใช้วิธีที่สุดแสนจะหยาบกระด้างและไร้ซึ่งความงดงามมาเอาชนะ...ใครจะสามารถทนได้?
กระบี่ที่ลุกไหม้ทะยานเข้าไปหาจิ๋งจิ่วราวกับมังกรไฟที่น่าหวาดกลัว
เมื่อเห็นภาพนี้ เจ้าล่าเยวี่ยครุ่นคิดในใจหากตนเองไม่คิดอยากหลบคมกระบี่ ก็มีแต่ต้องอาศัยใจแห่งกระบี่ชิงลงมือเสียก่อน
นางรู้ดีว่าจิ๋งจิ่วมิได้แอบซ่อนสภาวะเอาไว้ จึงไม่สามารถพยายามทำการโจมตีกลับอย่างไม่คาดคิดเหมือนอย่างนางได้ แต่นางก็มิได้กังวลใจ มิรู้เป็นเพราะสิ่งที่เจอในคืนนั้นหรือเป็นเพราะเหตุผลอื่น แต่นางรู้สึกเชื่อใจในตัวบุรุษชุดขาวผู้นี้ยิ่งนัก นางรู้สึกว่าเขาจะต้องมีวิธีรับมืออย่างแน่นอน
เวลานี้สีหน้าจิ๋งจิ่วจริงจังขึ้นมานิดหน่อย
..................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 40 เสียงหัวร่อของสายธาร
เวลานี้สภาวะของเขายังต่ำต้อย หากมิดูให้ดี อาจทำให้ยุ่งยากได้
เขาจ้องมองเปลวไฟเส้นนั้น ตวัดกระบี่ฟาดลงไป
เสียงเคร้งทึบๆ ดังขึ้นมา!
กระบี่ของเขาฟันลงไปยังปลายสุดของเปลวไฟอย่างแม่นยำอีกครั้ง
สะเก็ดไฟแตกกระจาย กระบี่ของกู้ชิงถูกฟาดจนร่วงตกลงไปในลำธาร เหมือนกับภาพเมื่อครู่ไม่มีผิดเพี้ยน
เสียงฟู่วๆ ดังขึ้นมา น้ำในลำธารที่อยู่รอบกระบี่กลายเป็นไอน้ำสีขาว
จิ๋งจิ่วมองดูกระบี่ในมือ ในใจแอบคิดมิเลว เป็นกระบี่ที่ทั้งกว้างทั้งหนาจริงด้วย แข็งแรงเหมาะมือยิ่งนัก
แต่ว่า เขามิคิดจะเปิดโอกาสให้อีกฝ่ายมีโอกาสโจมตีอีก เท้าเขาเหยียบไปบนก้อนหินที่อยู่ในลำธาร สืบเท้าเข้าไปหากู้ชิง
เหล่าคนที่ชมการต่อสู้ต่างตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก
หากบอกว่าครั้งแรกกู้ชิงประมาทศัตรู มิได้แสดงฝีมือเต็มที่ อย่างนั้นครั้งนี้ล่ะ?
ครั้งนี้เพลงดาบที่กู้ชิงใช้หาใช่เพลงกระบี่ธรรมดาไม่ หากแต่เป็นเพลงกระบี่ของยอดเขาซื่อเยวี่ยที่พุ่งออกไปด้วยพลังแห่งเปลวเพลิง เหตุใดจึงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้?
“เป็นไปได้อย่างไร?”
ครั้นเห็นจิ๋งจิ่วย่างเข้ามา กู้ชิงใบหน้าซีดเผือด ปากบ่นพึมพำ
ริมแม่น้ำ เซวียหย่งเกอคิดในใจ ในที่สุดก็มิใช่ตนเองที่พูดประโยคนี้ออกมา
ผลแพ้ชนะยังมิทราบ การประลองกระบี่ย่อมต้องดำเนินต่อไป กู้ชิงใช้พลังใจอันมหาศาลสงบสติอารมณ์ใหม่อีกครั้ง ท่องเคล็ดกระบี่เรียกกระบี่กลับมา ก่อนจะฟันลงไปยังจิ๋งจิ่วอีกครั้ง
ยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เสียงเคร้งดังฟังชัด กระบี่ของเขาถูกฟันตกลงไปในลำธารอีกครั้ง
กู้ชิงแผดเสียงคำราม ขับปราณกระบี่ในร่างกายของมาจนหมด จากนั้นเรียกกระบี่บินกลับมาแล้วเปิดฉากโจมตีอย่างบ้าคลั่งอีกคราหนึ่ง
จิ๋งจิ่วเลิกคิ้ว
เมื่อเห็นภาพนี้ เจ้าล่าเยวี่ยรู้ว่าเขาเริ่มหงุดหงิดแล้ว
มือซ้ายของจิ๋งจิ่วจับไปบนด้ามกระบี่ กลายเป็นท่าจับกระบี่ด้วยสองมือ
เสียงเป๊งดังสนั่น
คล้ายดั่งระฆังแตกที่อยู่ด้านหลังเขาวัดกั่วเฉิงที่มีชื่อเสียงใบนั้นได้ถูกคนตีอีกครั้ง
กระบี่ของกู้ชิงลอยคว้างขึ้นไปกลางอากาศ สูญเสียการควบคุม มันหมุนควงไม่หยุดพร้อมส่งเสียงวึงๆ ออกมา ฟังดูคล้ายคนกำลังร่ำไห้
สุดท้ายกระบี่เล่มนั้นลอยเป็นเส้นโค้ง ก่อนจะกลายเป็นจุดดำตกลงไปในป่าที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยจ้าง
สายตาตกตะลึงจำนวนนับไม่ถ้วนมองตามมันไป
เงาดำภายในป่าดูวุ่นวาย ฝุ่นควันฟุ้งขึ้นมาอีกครั้ง เสียงร้องตื่นเต้นของเหล่าวานรดังลอยมา
จิ๋งจิ่วเดินเข้าไปหากู้ชิง
ระยะห่างระหว่างพวกเขามิใช่หลายสิบจ้างเหมือนอย่างตอนแรกอีก หากแต่เหลืออยู่ไม่ถึงสามฉื่อ
จิ๋งจิ่วถือกระบี่
กระบี่ของกู้ชิงอยู่อีกฟากหนึ่ง
สถานการณ์ค่อนข้างกระอักกระอ่วน
นี่ถือว่ารู้แพ้ชนะแล้วหรือเปล่า?
จิ๋งจิ่วมิได้กล่าวคำว่าขอบคุณที่ออมมือออกมา
กู้ชิงเองก็ย่อมไม่มีทางพูดคำว่ายอมแพ้ออกมาเป็นแน่
“หมุนตัว”
จิ๋งจิ่วกล่าวกับเขา
ในเวลานี้กู้ชิงจิตใจสับสนวุ่นวาย เขาพลันหมุนตัวตามที่จิ๋งจิ่วบอกทันที
ผัวะๆๆ!
จิ๋งจิ่วยกกระบี่ตีไปที่หลังของเขาสามที จากนั้นเก็บกระบี่กลับมา
ในตอนที่ทำเรื่องนี้ เขามิได้มองไปทางหน้าผา
“พอแล้ว!”
บริเวณหน้าผามีเสียงต่อว่าอย่างโกรธเกรี้ยวของกู้หานดังขึ้นมา “เจ้าคิดจะลบหลู่ยอดเขาเหลี่ยงว่างอย่างนั้นรึ!”
จิ๋งจิ่วหมุนตัวเตรียมจากไป ครั้นได้ยินคำต่อว่านี้ เขาพลันเงยหน้ามองขึ้นไปบนหน้าผา
เขามองกู้หาน ก่อนจะหันไปสบตากับกั้วหนานซาน
จากนั้นเขาหมุนตัว ยกกระบี่ตีไปที่หลังของกู้ชิงอีกทีหนึ่ง
“ขอบคุณที่ออมมือ”
คนที่ทราบว่าก่อนหน้านี้เกิดเรื่องอะไร ในตอนแรกที่จิ๋งจิ่วเริ่มตีกู้ชิง พวกเขาเหล่านั้นก็คาดเดาได้แล้วว่าจิ๋งจิ่วตีให้ยอดเขาเหลี่ยงว่างดู เพียงแต่มิได้กล่าวกระไรออกมา
ครั้งนี้กู้หานเอ่ยปาก เขายังจงใจหมุนตัวกลับไปตีกู้ชิงอีกครั้ง นั่นก็เท่ากับเป็นการบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมาแล้ว
ใช่ ข้าตีให้เจ้าดู แล้วยังไง?
สีหน้ากู้หานโกรธเกรี้ยว
หม่าหวาหรี่ตา รู้สึกรังเกียจยิ่งนัก
มีเพียงกั้วหนานซานที่ยังรักษาความสุขุมเอาไว้ มิรู้ครุ่นคิดอันใดอยู่
“เจ้าทำได้อย่างไร?”
จิ๋งจิ่วได้ยินเสียงจึงหันมองไป พบว่าคนที่พูดคือกู้ชิง
สายตากู้ชิงหาได้มีความโกรธแค้น หากแต่มีเพียงความเศร้าสร้อย และที่มากกว่านั้นคือสับสน
เขาไม่เข้าใจ เห็นๆ อยู่ว่าตนเองบรรลุสภาวะขั้นสมความนึกคิดจนบริบูรณ์แล้ว จิ๋งจิ่วนั้นบรรลุเพียงขั้นตั้งมั่น แต่เหตุใดคนที่พ่ายแพ้กลับเป็นตนเอง?
ต่อให้อัจฉริยะเพียงใด ต่อให้ขยันฝึกฝนเพียงใด สุดท้ายกู้ชิงก็ยังเป็นเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่ง หากไม่รีบปลดปล่อยอารมณ์เช่นนี้ออกมา มีโอกาสสูงมากที่ใจกระบี่ของเขาจะได้รับความเสียหาย
จิ๋งจิ่วครุ่นคิดว่าควรจะอธิบายอย่างไรดี
“กระบี่ของเจ้ายังไม่เร็วพอ ข้าเลยมองเห็นได้อย่างชัดเจน”
เขากล่าวต่อว่า “และกระบี่ของข้าก็ค่อนข้างเร็ว”
กู้ชิงงงงัน
“วิถีกระบี่ต้องการเพียงสองอย่าง ความเร็วและพลัง สิ่งอื่นนอกเหนือจากนี้ล้วนไม่สำคัญ ใช่แล้ว ยังมีกระบี่ ควรจะมีกระบี่ที่ดีด้วย”
จิ๋งจิ่วกล่าว “กระบี่ของเจ้าไม่เลว ดีกว่ากระบี่ของข้าเล่มนี้เสียอีก ดังนั้นข้าจึงมิได้ไปฟาดฟันกับเจ้า หากแต่ใช้ตัวดาบฟาดไปเท่านั้น”
กู้ชิงคิดถึงตอนที่ประลองกระบี่ก่อนหน้านี้ พบว่าเป็นเช่นนั้นจริงๆ
ไม่ว่าจะใช้คำว่าเหวี่ยงหรือคำว่าฟาด ก็ล้วนแต่อธิบายถึงวิธีของจิ๋งจิ่ว ที่ดูคล้ายหยาบกระด้างและไม่งดงาม แต่ความจริงแล้วกลับเป็นการควบคุมกระบี่ที่มีความละเมียดละไมมากที่สุด
“ยังมีอีกไหม?”
“ไม่มีแล้ว”
“ง่ายดายเพียงนี้หรือ?”
อารมร์สับสนของกู้ชิงยังมิจางหายไปจนหมด
“เดิมกระบี่มันก็เป็นสิ่งที่มีความเรียบง่ายที่สุด มันมิใช่สิ่งอื่นใด หากแต่เป็นแค่กระบี่เท่านั้น”
จิ๋งจิ่วมองเขาพลางกล่าว “บินอยู่บนฟ้าคือกระบี่ กำอยู่ในมือก็คือกระบี่ เข้าใจหรือยัง?”
กู้ชิงคล้ายกำลังครุ่นคิด ก่อนจะคำนับอย่างตั้งใจ แล้วถอยกลับไปริมแม่น้ำ
จิ๋งจิ่วมองไปทางหน้าผา จากนั้นยื่นนิ้วชี้มือขวา แล้วแกว่งไปมา
เขากำลังบอกเหล่าวานรว่าอย่าก่อความวุ่นวาย ให้รีบเอากระบี่ของเด็กหนุ่มผู้นั้นกลับมา
แต่ในสายตาของคนอื่น เขากำลังแกว่งนิ้วชี้ไปทางกลุ่มยอดเขาเหลี่ยงว่าง
ลูกศิษย์หลายคนต่างทราบดี ศิษย์พี่กู้หานมิชื่นชอบจิ๋งจิ่ว เขาเคยพยายามทำให้จิ๋งจิ่วอับอาย เพียงแต่ถูกอาจารย์อาเหมยหลี่และอาจารย์เซียนหลินอู๋จือห้ามเอาไว้
ในความคิดของพวกเขา การกระทำของจิ๋งจิ่วในวันนี้ย่อมต้องเป็นการสั่งสอนยอดเขาเหลี่ยงว่าง และเป็นการจงใจตบหน้ากู้หาน
ภายในเมฆ อู๋หลินจือมองดูหลิ่วสือซุ่ยที่ยืนอยู่ข้างกาย ยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว “เขากำลังระบายอารมณ์แทนเจ้าอยู่?”
เขารู้ว่าจิ๋งจิ่วเกลียดความยุ่งยากที่สุด
ประลองกระบี่ชนะแล้ว เหตุใดจิ๋งจิ่วยังต้องยกกระบี่ขึ้นมาตีหลังกู้ชิงอีกสามทีด้วย?
นี่มิใช่การทำให้อับอาย หากแต่เป็นการแก้แค้น
เมื่อหนึ่งปีก่อนตอนที่จิ๋งจิ่วเพิ่งเข้ามาเป็นศิษย์ในสำนัก เขาเจอกับหลิ่วสือซุ่ยที่ด้านล่างยอดเขากระบี่
หลิ่วสือซุ่ยยินดีอย่างมาก เขาวิ่งตะบึงเข้ามาหาจิ๋งจิ่ว กู้หานมิพอใจ ใช้กฎของยอดเขาเหลี่ยงว่างตีหลิ่วสือซุ่ยไปหลายที
ภายหลัง หลิ่วสือซุ่ยแอบมาหาจิ๋งจิ่ว ก็ถูกตีไปอีกสองที
เรื่องเหล่านี้ผ่านมานานแล้ว
จิ๋งจิ่วมิเคยกล่าวกระไร
ที่แท้ เขาจดจำเรื่องนี้มาโดยตลอด
สายตามองดูชายที่อยู่ตรงริมน้ำ หลิ่วสือซุ่ยสีหน้าเรียบเฉย ดูค่อนข้างเคร่งขรึม
ทันใดนั้น เขาพลันหลุดหัวเราะออกมานิดหนึ่ง
จากนั้นเขารีบสำรวมจิตใจ วางท่าทีเหมือนมิได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
……
……
ทุกคนจับจ้องไปยังจิ๋งจิ่วที่ยืนอยู่บนก้อนหินในลำธาร ต่างคนต่างตกตะลึงจนพูดไม่ออก
แขกจากสำนักอื่นที่มาชมงานชุมนุมต่างเดินมายังริมหน้าผา สายตาทอดมองดูภาพที่อยู่เบื้องล่าง พร้อมกับส่งเสียงซุบซิบพูดคุยอะไรบางอย่าง
ไม่ว่าจะเป็นสาวน้อยจากสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยหรือทูตที่วางท่าทีเคร่งขรึมจากสำนักเฟิงเตา ต่างก็ถูกการประลองกระบี่เมื่อครู่นี้ทำให้ตกตะลึงไปไม่น้อย
เห็นๆ อยู่ว่าสภาวะที่จิ๋งจิ่วแสดงออกมามิได้สูงส่งกระไร เหตุใดจึงสามารถเอาชนะกู้ชิงได้ เขาใช้เพลงกระบี่อะไรกันแน่?
...............................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 41 แย่งคน
ไม่มีผู้ใดได้ยินคำพูดระหว่างจิ๋งจิ่วและกู้ชิงหลังจากนั้น หลายคนมิเข้าใจว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น รู้เพียงว่าเขาร้ายกาจยิ่งนัก สามารถก้าวข้ามสภาวะและเอาชนะคู่ต่อสู้ของตัวเองได้ อาจารย์ในยอดเขาทั้งเก้าอยู่กับวิถีกระบี่มาเป็นเวลาหลายปี พวกเขาสังเกตเห็นความไม่ธรรมดาบางอย่างในการประลองกระบี่ครั้งนี้
ยังมิได้เข้าสู่สภาวะมิประจักษ์ ทว่าจิ๋งจิ่วสามารถไล่ตามวิถีการเคลื่อนที่ของกระบี่บินโดยอาศัยเพียงตาเปล่าได้ นั่นคือความสามารถในการมองเห็นที่น่าตกใจเพียงใด จะขนานนามมันว่าเนตรกระบี่ก็ดูจะมิเกินไปนัก อีกทั้งปราณกระบี่ของเขายังเต็มเปี่ยมอย่างมาก สามารถเหวี่ยงกระบี่ด้วยความรวดเร็วที่ยากจะจินตนาการได้ ด้วยเหตุนี้จึงทำให้สามารถโจมตีถูกกระบี่ของกู้ชิงได้อย่างแม่นยำ
สามารถโจมตีถูกกระบี่ของคู่ต่อสู้ มิได้หมายความว่าจะสามารถเอาชนะกระบี่ของคู่ต่อสู้ได้
เหล่าอาจารย์ของยอดเขาทั้งเก้าต่างมองเห็นอย่างชัดเจน ทุกครั้งที่จิ๋งจิ่วสะบัดกระบี่ เขาจะบิดข้อมือของตนเองเล็กน้อย ใช้ส่วนที่หนาที่สุดของกระบี่ของตนสัมผัสกับส่วนที่บางที่สุดของกระบี่ของกู้ชิง ปัญหาอยู่ที่เขารู้ได้อย่างไรว่าส่วนที่บางที่สุดของกระบี่ของกู้ชิงคือส่วนใด? นี่ไม่มีคำอธิบายใดๆ ทั้งสิ้น บอกได้เพียงว่าจิ๋งจิ่วเกิดมาพร้อมกับสัมผัสต่อกระบี่ที่เฉียบคมอย่างมาก
ทักษะการใช้กระบี่เช่นนี้มีความซับซ้อนยิ่งนัก ทว่าจิ๋งจิ่วกลับใช้มันออกมาได้อย่างง่ายดาย เพราะการปล่อยกระบี่ของเขามีความลื่นไหล จนให้ความรู้สึกที่เป็นธรรมชาติ ทำเอาเหล่ายอดเขาอวิ๋นสิ่งที่ขึ้นชื่อเรื่องเพลงกระบี่อันงดงามประณีตยังต้องลอบชมในใจ
แต่สิ่งที่ทำให้คนรู้สึกประทับใจมากที่สุดกลับเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
เมื่อหนึ่งปีก่อน จิ๋งจิ่วบอกว่าตนเองจะใช้กระบี่ที่อาจารย์อาม่อแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ยทิ้งเอาไว้เล่มนั้น มีคนคิดว่าเขาฉวยโอกาส มีคนคิดว่าเขาจิตใจดี จนในเวลานี้ ผู้คนถึงได้รู้ว่าแท้ที่จริงเป็นเพราะเขาชื่นชอบความกว้างหนาและแข็งแรงของกระบี่เล่มนี้ มันสามารถแสดงจุดเด่นในด้านปราณกระบี่อันมากมายก่ายกองและเนตรกระบี่อันยอดเยี่ยมของเขาได้อย่างเต็มที่
ใจกระบี่สงบนิ่งถึงเพียงนี้ สัมผัสกระบี่เฉียบคมขนาดนี้ อีกทั้งมีความเข้าใจในกระบี่อย่างถ่องแท้มาแต่กำเนิดเช่นนี้ นี่หมายความว่ากระไร?
หมายความว่าจิ๋งจิ่วมีพรสวรรค์ในด้านวิถีกระบี่อันน่าตกใจยิ่งนัก
หากบอกว่าจัวหรูซุ่ย เจ้าล่าเยวี่ย หลิ่วสือซุ่ยเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดที่เหมาะสมจะบำเพ็ญพรตมากที่สุด เช่นนั้นเขาก็คือผู้ที่สมควรใช้กระบี่แต่กำเนิด!
สำนักชิงซานคือสำนักกระบี่อันดับหนึ่งในใต้หล้า แล้วพวกเขาจะปล่อยให้ลูกศิษย์เช่นนี้หลุดมือไปได้อย่างไรกัน?
……
……
ในเมฆหมอกที่เงียบสงัดมาเป็นเวลานาน ผู้อาวุโสคนหนึ่งก้าวออกมา
ผู้อาวุโสคนนั้นใบหน้าค่อนข้างอัปลักษณ์ ผิวดำคล้ำ นั่นคือผู้อาวุโสมั่วแห่งยอดเขาเทียนกวง
ผู้อาวุโสมั่วเดินมายังริมผา มองดูจิ๋งจิ่วที่อยู่ริมธาร ก่อนจะถูมือไปมาอย่างประหม่าแล้วกล่าวว่า “จิ๋งจิ่ว เจ้ายินดีติดตามข้าร่ำเรียนกระบี่หรือไม่?”
สิ้นประโยคนี้ บริเวณหน้าผาที่เดิมเงียบสงบพลันแตกตื่นขึ้นมาทันที
“จิ๋งจิ่ว เจ้ายินดีสืบทอดกระบี่ของยอดเขาปี้หูหรือไม่?”
“ข้าขอสัญญากับเจ้าในนามเจ้าแห่งยอดเขาซีไหล ขอเพียงเจ้ายอมมายอดเขาของเรา ยอดเขาของเราจะ...”
“เพลงกระบี่วิหคสวรรค์ของยอดเขาอวิ๋นสิงต่างหากที่เหมาะสมกับเด็กหนุ่มผู้นี้มากที่สุด พวกเจ้าจะแย่ง....”
ครั้นได้ยินเสียงตะโกนยื้อแย้งเหล่านี้ ฉือเยี่ยนที่เมื่อคืนได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นขาวซีดยิ่งกว่าเดิม
เขาถอนใจออกมา ครุ่นคิดอย่างจนปัญญาว่าเมื่อมิได้เตรียมตัวมาก่อนล่วงหน้า แล้วยอดเขาซั่งเต๋อจะไปยื้อแย่งกับยอดเขาอื่นได้อย่างไร?
ผู้อาวุโสมั่วกล่าวไปได้เพียงประโยคเดียวก็ถูกขัดจังหวะ สีหน้าแดงก่ำด้วยความโมโห เพียงแต่ดูมิค่อยออกเท่าไร
“หุบปาก!”
แต่ไหนแต่ไรมาผู้อาวุโสมั่วเป็นคนอารมณ์ดี แต่บางครั้งเมื่อคนอารมณ์ดีถูกยั่วให้โมโห กลับดูน่ากลัวกว่าคนทั่วไปนัก
สายน้ำที่ไหลลงมาจากบนผาหินถูกเจตน์กระบี่กระแทกจนแตกกระจาย กลายเป็นหยาดฝนที่ตกลงมาเต็มท้องฟ้า
เสียงถกเถียงบนหน้าผาค่อยๆ เงียบสงบลง
“ก่อนหน้านี้พวกเจ้าคิดว่าเจ้าหนุ่มนี่เป็นพวกไร้ประโยชน์มิใช่รึ? เหตุใดตอนนี้จึงเปลี่ยนแล้วล่ะ?”
ผู้อาวุโสมั่วมองดูแต่ละยอดเขาที่ไร้ซึ่งความละอาย กล่าวว่า “พวกเจ้ายังมีหน้ามาแย่งกับข้าอีกอย่างนั้นรึ”
คำพูดนี้ตรงไปตรงมา คนจากยอดเขาปี้หู ยอดเขาอวิ๋นสิง ยอดเขาซีไหลไร้คำพูดตอบโต้ จึงได้แต่นิ่งเงียบ
อาจารย์มั่วมองไปทางจิ๋งจิ่ว บนใบหน้าอัปลักษณ์พยายามยิ้มอย่างอ่อนโยนออกมา กล่าวว่า “เจ้ารู้ว่าข้าไม่เหมือนกับเจ้าพวกนี้ ข้าชื่นชมเจ้ามาโดยตลอด แม้ครึ่งปีมานี้เจ้าจะมิเคยไปยอดเขากระบี่เลยแม้แต่ครั้งเดียว แต่ข้าก็ยังเชื่อมั่นว่าวันนี้เจ้าต้องมาปรากฏตัวตรงหน้าข้า”
เวลานี้เหมยหลี่พลันก้าวออกมาริมผา แค่นหัวเราะอย่างเยือกเย็นพลางกล่าว “ข้าไม่มีสิ่งให้ต้องละอาย ตอนที่ข้ามองเห็นความพิเศษของเด็กคนนี้ ศิษย์พี่มั่วท่านยังมิรู้เลยว่าเขาคือใคร”
ผู้อาวุโสมั่วได้ยินเช่นนั้นจึงพูดอะไรไม่ออก
เหมยหลี่เหลือบมองไปทางหลินอู๋จือที่อยู่อีกฟากหนึ่ง กล่าวว่า “ข้าเคยบอกไว้แต่แรกแล้ว จิ๋งจิ่วต้องเข้ายอดเขาชิงหรงของพวกข้าเท่านั้น ใครกล้ามาแย่งกับข้า อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ”
ในเวลานี้ น้ำเสียงที่จริงใจและอ่อนโยนเสียงหนึ่งพลันดังขึ้น
“ศิษย์น้องเหมยกล่าวผิดแล้ว หากบอกว่าใครมองเห็นความพิเศษของเขาได้ก่อน ก็มีสิทธิ์รับเขาเข้ายอดเขา เช่นนั้นเกรงว่ายอดเขาซื่อเยวี่ยของข้าคงจะเป็นอันดับแรกเสียแล้ว”
คนที่กล่าวคือเจ้าแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ย นักพรตกว่างหยวน
เหมยหลี่สีหน้ากวาดกลัวเล็กน้อย โน้มกายคำนับ แต่กลับมิยอมถอย กล่าวว่า “เรื่องนั้นข้ากลับมิทราบ ท่านนักพรตสนใจจิ๋งจิ่วตั้งแต่เมื่อไรกัน”
นักพรคกว่างหยวนกล่าวอย่างทอดถอนใจ “นั่นเป็นเรื่องเมื่อสองปีก่อน ตอนนั้นข้าได้ยินว่าที่ศาลาหนานซงมีลูกศิษย์ที่มีสติปัญญาและความรอบรู้เหนือคน ตอนนั้นข้าได้ให้คนไปบอกศิษย์หลานหลี่ว์ ถามศิษย์ผู้นั้นว่ายินดีมายอดเขาซื่อเยวี่ยของข้าหรือไม่ จิ๋งจิ่ว เจ้ายังจำเรื่องนี้ได้ใช่หรือไม่?”
จิ๋งจิ่วพยักหน้า
เหมยหลี่ถึงได้รู้ว่ามีเรื่องเช่นนี้อยู่ นางกล่าวอย่างจนปัญญาว่า “ท่านนักพรต เวลานั้นท่านเพียงต้องการเขาไปเป็นผู้ดูแลอยู่ที่ด้านล่างยอดเขา ไหนเลยจะมองเห็นพรสวรรค์ในวิถีกระบี่ของเขา?”
……
……
ช่วงเวลาที่คึกคักที่สุดของงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนในวันนี้ก็คือเวลานี้
แต่ละยอดเขาต่างต้องการตัวจิ๋งจิ่วไปเป็นผู้สืบทอดกระบี่ เจ้ามีเหตุผลของเจ้า ข้ามีความตั้งใจเดิมของข้า ต่างฝ่ายต่างมิยอมถอย
ตอนหลิ่วสือซุ่ยออกมายังไม่มีการแย่งชิงที่รุนแรงถึงเพียงนี้ เนื่องเพราะแต่ละยอดเขาต่างรู้ว่าเขาน่าจะเป็นหมากที่เจ้าสำนักวางเอาไว้
จิ๋งจิ่วมิได้มีพื้นภูมิหลังใดๆ ทั้งสิ้น เช่นนั้นแต่ละยอดเขาจะปล่อยเขาหลุดมือไปได้อย่างไร
ครั้นเห็นเหล่าอาจารย์ถกเถียงกันมิยอมอ่อนข้อ กระทั่งเจ้าแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ยยังออกหน้าด้วยตัวเอง เหล่าศิษย์ที่อยู่ริมธารต่างพากันตกตะลึง
ลูกศิษย์สิบกว่าคนที่ทยอยเข้ามายังศาลาหนานซงในช่วงหลายปีมานี้รู้สึกเป็นเกียรติอยู่ลึกๆ ในใจ ศิษย์น้องอวี้ซานมองดูจิ๋งจิ่วที่ยืนอยู่บนก้อนหิน ยิ่งรู้สึกตื่นเต้นจนใบหน้าแดงเรื่อเล็กน้อย นางใช้กำปั้นเล็กๆ ทุบไปบนร่างกายเด็กหนุ่มแซ่หยวนที่มาจากจังหวัดเล่อหลาง เด็กหนุ่มแซ่หยวนเจ็บปวด แต่กลับมิกล้าส่งเสียง ดูน่าสงสารยิ่งนัก
การโต้เถียงมิอาจดำเนินต่อไปแบบนี้ได้ ตอนนี้อำนาจในการเลือกอยู่ในมือจิ๋งจิ่ว
“จิ๋งจิ่ว เจ้าเลือกยอดเขาไหน?”
ผู้อาวุโสจากยอดเขาซื่อเยวี่ยที่ดำเนินงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนมองเขาด้วยสีหน้าคร่ำเคร่งพลางถาม จากนั้นก้มศีรษะเล็กน้อย แล้วใช้เสียงกระซิบกระซาบที่มีเพียงตนเองและจิ๋งจิ่วเท่านั้นที่ได้ยินกล่าวว่า “บอกตามตรง ยอดเขาซื่อเยวี่ยของข้าสิ่งอื่นไม่มี แต่ยาวิเศษผลไม้วิญญาณนั้นเรียกได้ว่ามีให้กินไม่หมดไม่สิ้น เจ้ายอดเขาเองก็มีของบางสิ่งที่กระทั่งเจ้าสำนักก็ยังเอามาไม่ได้ สิ่งเหล่านี้พวกข้าสามารถให้เจ้าได้”
จิ๋งจิ่วยิ้ม
เมื่อครั้งที่เขาคาดคะเนคำนวณอยู่ในหมู่บ้านก่อนหน้านี้ แผนการของเขาคือเข้าไปยังยอดเขาปี้หู แต่ตอนนี้เหลยพั่วอวิ๋นได้ตายไปแล้ว เขาไปยอดเขาปี้หูก็มิได้มีประโยชน์เท่าไร
เหมยหลี่ค่อนข้างเอาใจใส่เขา อีกทั้งก่อนหน้านี้ยังแสดงความตั้งใจจะให้เขาเป็นผู้สืบทอดกระบี่ แต่เป็นเพราะเหตุผลบางอย่าง ทำให้เขามิว่าอย่างไรก็ไม่มีวันไปยอดเขาชิงหรงเด็ดขาด
การบำเพ็ญเพียรของยอดเขาซีไหลคือการพบปะผู้คน แต่เขามิชื่นชอบการพบปะผู้คน
การบำเพ็ญเพียรของยอดเขาอวิ๋นสิงคือการพบปะกระบี่ แต่สำหรับเขาแล้วมันไม่มีความจำเป็น
ความกดดันในการบำเพ็ญเพียรของยอดเขาซื่อเยวี่ยค่อนข้างน้อย การใช้ชีวิตค่อนข้างสบาย ทว่าเหล่าลูกศิษย์บนยอดเขานอกจากต้องคอยจัดระเบียบตำราต่างๆ แล้ว ยังต้องคอยดูแลพวกสวนผลไม้ยาสมุนไพรที่ล้ำค่าเหล่านั้นด้วย ซึ่งมีความยุ่งยากยิ่งนัก ที่สำคัญที่สุดคือยอดเขาซื่อเยวี่ยมีวานรอยู่เยอะที่สุด ตั้งแต่เช้าจรดเย็นส่งเสียงร้องน่ารำคาญมิหยุด นี่ทำให้เขาไม่ชื่นชอบเอาเสียเลย
เช่นนี้แล้ว ยอดเขาเทียนกวงกลับกลายเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด หลินอู๋จือนั้นนิสัยมิเลว มั่วฉื่อแม้นจะยังพูดจาติดอ่างเหมือนอย่างกาลก่อน แต่นิสัยก็ซื่อตรงจริงใจเหมือนอย่างกาลก่อนเช่นกัน อีกทั้งหากสืบทอดกระบี่ของยอดเขาเทียนกวง เขาก็จะกลายเป็นศิษย์สายเดียวกับหลิ่วสือซุ่ยอีกครั้ง เมื่อคิดถึงว่าใบหน้าดำๆ นั้นจะแสดงสีหน้าออกมาอย่างไร จิ๋งจิ่วก็รู้สึกสนุกขึ้นมา
ขณะที่เขาเตรียมตัวจะตัดสินใจ ทันใดนั้นพลันมองเห็นสาวน้อยที่อยู่บนก้อนหิน ภายในหัวเขาพลันมีความคิดหนึ่งปรากฏขึ้นมา
“ข้าขอคิดดูก่อน”
จิ๋งจิ่วกล่าวกับผู้อาวุโสแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ยผู้นั้น
ผู้อาวุโสแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ยดูผิดหวัง แต่เขาก็ยังกล่าวตามกฎว่า “ได้ แต่เจ้าต้องทำการตัดสินใจก่อนที่งานชุมนุมเฉิงเจี้ยนจะจบลง”
เขาผิดหวังที่จิ๋งจิ่วมิได้ทำการตัดสินใจว่าจะเข้ายอดเขาซื่อเยวี่ยออกมาในทันที คนที่มีความคิดเช่นนี้ยังมีเหมยหลี่แห่งยอดเขาชิงหรง และผู้อาวุโสมั่วจากยอดเขาเทียนกวง
บางคนผิดหวังที่จิ๋งจิ่วแสดงความโอหังออกมามากเกินไป เหล่าผู้อาวุโสให้ความสำคัญกับเจ้า แต่เจ้ากลับมัวแต่เลือก คิดว่าตัวเองเก่งมากอย่างนั้นหรือ?
จิ๋งจิ่วเดินกลับไปยังก้อนหิน
เจ้าล่าเยวี่ยมองเขาพลางกล่าว “ยอดเยี่ยม”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ธรรมดา”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “พรสวรรค์ทางวิถีกระบี่ของเจ้าอยู่ในสามอันดับแรกที่ข้าเคยเจอมา”
จิ๋งจิ่วกล่าวอย่างจริงจัง “ข้าคิดว่าพรสวรรค์ทางวิถีกระบี่ของตัวเองเป็นหนึ่งในชิงซาน”
เจ้าล่าเยวี่ยมิรู้ควรจะกล่าวกระไร นางเดินผ่านตัวเขาไปยังลำธาร
สายตาจำนวนนับไม่ถ้วนจับจ้องมาที่นาง
ภายในใจทุกคน ความตกตะลึงที่จิ๋งจิ่วนำมาเมื่อครู่ได้ถูกสะกดเอาไว้ชั่วคราว
เจ้าล่าเยวี่ยจะสืบทอดกระบี่ของยอดเขาไหน? แท้ที่จริงแล้วนางเป็นหมากที่ยอดเขาไหนวางเอาไว้ล่วงหน้ากันแน่?
นี่เป็นปัญหาที่รบกวนสำนักชิงซาน ไปจนถึงโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรกว่าครึ่งมานานหลายปี ในที่สุดวันนี้ก็จะได้คำตอบเสียที
.............................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 42 ข้าปรารถนาไปจะยอดเขาที่เก้าของชิงซาน
ลำแสงกระบี่พุ่งออกมาจากแขนเสื้อ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าเจ้าล่าเยวี่ย นั่นคือกระบี่เล่มเล็กสีเขียว
กระบี่สีเขียวเล่มนี้ดูเก่าแก่ นอกจากนั้นก็มิได้มีอะไรที่ดูพิเศษ
ครั้นนั้นเจ้าล่าเยวี่ยเพิ่งเข้ามาเป็นศิษย์ในสำนักได้สามเดือนก็ได้รับการยอมรับจากกระบี่สีเขียวที่อยู่บนยอดเขากระบี่ สร้างความตกตะลึงให้กับหลายคน แต่ก็มีหลายคนที่รู้สึกเสียดาย
คุณภาพเนื้อกระบี่เล่มนี้ค่อนข้างธรรมดา
สำหรับพวกเขาแล้ว หากเจ้าล่าเยวี่ยอดทนอีกสักหน่อย นางมีโอกาสที่จะได้กระบี่ที่ดีกว่านี้
นางเตรียมปล่อยกระบี่ แต่กลับถูกห้ามเอาไว้
ผู้อาวุโสแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ยที่ดำเนินงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนผู้นั้นมองนางอย่างเมตตา พลางกล่าว “เจ้ามิจำเป็นต้องดูแล้ว”
หากเปลี่ยนเป็นศิษย์ที่ยอดเยี่ยมบางคน ในเวลานี้อาจจะยืนกรานที่จะแสดงความสามารถของตนเองออกมาเหมือนศิษย์ร่วมสำนักคนอื่น เช่นนี้ก็จะสามารถสะท้อนความยุติธรรมของสำนักออกมาได้ แต่มิรู้เป็นเพราะได้รับอิทธิพลจากจิ๋งจิ่วหรือเป็นเพราะนางรู้สึกว่าการแสดงกระบี่มันน่าเบื่อ มันยุ่งยาก เจ้าล่าเยวี่ยจึงมิได้กล่าวกระไร หากแต่เก็บกระบี่กลับเข้าไปในแขนเสื้อใหม่อีกครั้ง
แน่นอนว่าไม่มีใครขอท้านาง
กู้ชิงซึ่งเป็นคนเดียวที่มีสิทธิ์ขอท้านาง ได้พ่ายแพ้ด้วยน้ำมือจิ๋งจิ่วไปแล้ว
เช่นนั้นหลังจากนี้ก็จะเป็นช่วงที่น่าดึงดูดที่สุดในงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน ---- เลือกและถูกเลือก
สถานการณ์ในเวลานี้แตกต่างไปจากตอนที่แย่งชิงจิ๋งจิ่วกันอย่างดุเดือดเมื่อครู่นี้ บริเวณหน้าผาเงียบสงัดยิ่งนัก อีกทั้งยังมีความรู้สึกตรึงเครียดเพิ่มขึ้นมาด้วย
“ดูเหมือนทุกคนจะรู้ดีว่าควรทำอย่างไร”
ผู้อาวุโสจากยอดเขาซื่อเยวี่ยสีหน้าเคร่งขรึม สายตามองไปยังคนของแต่ละยอดเขาที่อยู่บนหน้าผาพลางกล่าว “เช่นนั้นก็ตามลำดับแล้วกัน”
ครั้นได้ยินประโยคนี้ ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น
ดูแล้ว เหมือนจะเคยเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นในประวัตศาสตร์งานชุมนุมเฉิงเจี้ยนของสำนักชิงซาน
ในตอนที่ทุกยอดเขาต่างต้องการตัวศิษย์ผู้หนึ่ง หากการแย่งชิงดุเดือดมากเกินไป อาจจะก่อให้เกิดปัญหาได้ง่าย
ในเวลานี้แบบนี้จำเป็นต้องมีการกำหนดขั้นตอนล่วงหน้า
ยอดเขาทั้งเก้าจะพูดคุยกับศิษย์ผู้นั้นตามลำดับ
ความจริงแล้วลำดับในที่นี้เป็นการเรียงลำดับขึ้นมาจากท้าย ยอดเขาที่อยู่อันดับท้ายสุดจะเป็นคนเริ่มก่อน
ยอดเขาที่ก้าวออกมาเป็นคนแรกสุดคือยอดเขาปี้หู
อาจารย์ลุงผู้บรรลุสภาวะขั้นคเนจรที่เพิ่งกลายเป็นเจ้ายอดเขาปี้หูเมื่อคืนนี้คนนั้นกล่าวออกมาสองสามประโยค
จากนั้นเจ้ายอดเขาซีไหลก็ออกมากล่าวสองสามประโยค
เห็นได้ชัด พวกเขามิได้มีความมั่นใจแม้เพียงน้อยว่าจะได้ตัวเจ้าล่าเยวี่ยมา เพียงแต่แนะนำจุดเด่นของยอดเขาตัวเอง และพูดเชิญชวนเล็กน้อยเท่านั้น
เจ้าแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ยเตรียมรับจิ๋งจิ่วเป็นศิษย์ ดังนั้นผู้ที่ก้าวออกมาจึงเป็นผู้อาวุโสอีกท่านหนึ่ง
สุ้มเสียงอันอ่อนโยนของเจ้ายอดเขาชิงหรงดังสะท้อนอยู่เป็นเวลานาน ผู้คนถึงได้รู้ว่าหญิงสาวที่มีสภาวะและความอาวุโสสูงที่สุดในสำนักชิงซานผู้นี้มีมุ่งมั่นอย่างมากที่จะได้ตัวเจ้าล่าเยวี่ยมา
ยอดเขาอวิ๋นสิงใคร่ครวญถึงเรื่องที่เจ้าล่าเยวี่ยฝึกฝนอย่างหนักอยู่บนยอดเขากระบี่มาตลอดระยะเวลาสองปีนี้ คิดว่าฝั่งตนเองน่าจะมีโอกาสอยู่ไม่น้อย จึงใช้เวลาพร่ำพรรณนาอยู่เป็นเวลานาน
จากนั้นเป็นยอดเขาซั่งเต๋อ
งานชุมนุมเฉิงเจี้ยนในครั้งนี้ ยอดเขาซั่งเต๋อยังคงไม่เป็นที่สนใจของเหล่าศิษย์เหมือนอย่างที่แล้วมา หลายคนคิดว่าพวกเขาคงไม่มีโอกาสเท่าไร
ไม่มีใครคาดคิดว่าเสียงอันเยือกเย็นและทรงพลังเสียงหนึ่งจะดังขึ้นมา
“เจ้าคืออนาคตของชิงซาน หากเจออาจารย์ไม่ดี ก็มีแค่จะถ่วงการบำเพ็ญเพียรของเจ้า ให้ข้าเป็นอาจารย์ของเจ้าดีกว่า”
หยวนฉีจิง เจ้าแห่งยอดเขาซั่งเต๋อที่มิได้รับศิษย์มาเป็นเวลานานหลายปี และแทบจะไม่ได้เข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนกลับปรากฏตัวขึ้น ทั้งยังตัดสินใจถ่ายทอดเพลงกระบี่ด้วยตัวเอง!
แม้นยอดเขาซั่งเต๋อจะไม่เป็นที่สนใจของเหล่าศิษย์ แต่หยวนฉีจิงคือใคร? เขาคือกฎกระบี่ของชิงซาน!
ในยอดเขาทั้งเก้า ใครจะมีความอาวุโสมากกว่าเขา มีอำนาจและสถานะมากกว่าเขา มีสภาวะลึกล้ำกว่าเขา และมีสิทธิ์รับเจ้าล่าเยวี่ยไว้เป็นศิษย์มากกว่าเขา?
เสียงฮือฮาดังขึ้นมา จากนั้นพลันเงียบลงอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ
ในเวลานี้พลันมีการเปลี่ยนแปลงที่เหนือความคาดหมายเกิดขึ้นอีกครา
“เสี่ยวล่าเยวี่ย เจ้ายินดีติดตามข้าเพื่อเรียนกระบี่หรือไม่?”
เสียงนั้นอ่อนโยนและห่างไกล คล้ายสายลมชุ่มชื้นที่พัดมาจากชายฝั่ง ก่อนจะตกลงบนหัวใจของทุกคน
ทุกคนตกตะลึงอย่างมาก
เพราะนั่นเป็นเสียงของเจ้าสำนัก
มิน่าก่อนหน้านี้ผู้อาวุโสไป๋แห่งยอดเขาเทียนกวางจึงออกหน้ารับหลิ่วสือซุ่ยไว้เป็นศิษย์สืบทอดกระบี่ ที่แท้ท่านเจ้าสำนักคิดจะเอาสิทธิ์ของตัวเองให้กับเจ้าล่าเยวี่ย
หรือว่าเจ้าล่าเยวี่ยจะเป็นคนที่เจ้าสำนักเลือกเอาไว้แต่แรกแล้ว?
หรือว่าในที่สุดปริศนานั้นจะได้รับการคลี่คลาย?
ปัญหาอยู่ที่หลายปีก่อนเจ้าสำนักได้รับจัวหรูซุ่ยไว้เป็นศิษย์ก้นกุฏิ หรือเขาคิดจะแหวกกฎ?
จัวหรูซุ่ย หลิ่วสือซุ่ย แล้วยังมีเจ้าล่าเยวี่ย หากเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดทั้งสามคนล้วนไปอยู่ที่ยอดเขาเทียนกวง....
บรรยากาศบริเวณหน้าผาแปรเปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นมา
ไม่ว่าจะเป็นยอดเขาชิงหรงหรือยอดเขาอวิ๋นสิงที่เวลาปกติจะติดตามยอดเขาเทียนกวงเพียงยอดเขาเดียวก็ยังเกิดความรู้สึกไม่พอใจ
กระทั่งยอดเขาปี้หู ยอดเขาซื่อเยวี่ยและยอดเขาซีไหลที่ปกติมิค่อยได้ออกความคิดเห็นก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ
มิสิทธิ์อะไร?
แต่ใครจะหาญกล้าไปแย่งตัวศิษย์กับท่านเจ้าสำนัก?
“ให้นางเลือกเองแล้วกัน”
เสียงของหยวนฉีจิงเยือกเย็นยิ่งนัก
มีเพียงเขาเท่านั้นที่สามารถหยุดไม่ให้เจ้าสำนักพูดต่อได้
เพราะในอดีตเขาเป็นศิษย์พี่ร่วมยอดเขากับเจ้าสำนัก
“ไม่เลว”
เจ้ายอดเขาชิงหรงกล่าว “เยวี่ยเอ๋อร์ เจ้าใจเย็นลงหน่อย อย่าปล่อยให้เรื่องบางเรื่องมาทำให้จิตใจของสับสนวุ่นวาย จะเลือกอย่างไรก็ได้ มิต้องกลัว”
เจ้าล่าเยวี่ยมิได้กล่าวกระไร
ไม่ว่าจะเป็นการที่จู่ๆ ยอดเขาซั่งเต๋อพูดขึ้นมา หรือการเชื้อเชิญด้วยตัวเองของเจ้าสำนัก ล้วนแต่มิอาจทำให้สีหน้าของนางแปรเปลี่ยนได้
จนกระทั่งในเวลานี้ เมื่อได้ยินคำพูดของเจ้ายอดเขาชิงหรงประโยคนี้ คิ้วที่ดกดำราวกระบี่ของนางพลันเลิกขึ้น ดวงตาเปล่งประกาย
จากเมืองเจาเกอมายังชิงซาน จากศาลาหนานซงมาเป็นศิษย์ในสำนัก คนจำนวนนับไม่ถ้วนต่างอยากรู้ว่านางจะเลือกสืบทอดกระบี่ของยอดเขาไหน
นางมิเคยบอกกล่าวความคิดของตนเองมาก่อน กระทั่งท่าทีที่เล็กน้อยที่สุดก็ยังมิเคยเผยออกมา ทุกอย่างก็เพื่อรอคอยโอกาสนี้
“เลือกอย่างไรก็ได้งั้นหรือ?”
นางทวนคำพูดของเจ้ายอดเขาชิงหรงอีกครั้ง
หยวนฉีจิงกล่าวเสียงเยือกเย็น “ถูกต้อง ไม่มีผู้ใดจะหยุดเจ้าได้”
สายตาเจ้าล่าเยวี่ยทอดข้ามหน้าผาสูงไป มองไปยังที่ใดที่หนึ่งของยอดเขาทั้งเก้าที่เร้นกายอยู่ในก้อนเมฆอีกฟากหนึ่ง
คนบางคน รวมไปถึงเจ้ายอดเขาชิงหรงพลันรู้สึกได้ว่าต้องเกิดเรื่อง แต่คิดจะหยุดยั้งมันก็มิทันการเสียแล้ว
“ยอดเขาเสินม่อ”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวเบาๆ
……
……
“อะไรนะ?”
“นางว่าอะไรนะ?”
……
……
เจ้าล่าเยวี่ยยิ้มเล็กน้อย พวงแก้มสองข้างมีลักยิ้มตื้นๆ ปรากฏขึ้นมา
“ข้าบอกว่า ข้าจะสืบทอดกระบี่ของยอดเขาเสินม่อ”
……
……
บริเวณหน้าผาตกอยู่ในความเงียบ ทุกคนตะลึงลาน หลายคนนึกว่าตนเองฟังผิดไป
สายตาจำนวนนับไม่ถ้วนมองไปยังเจ้าล่าเยวี่ย
ไม่มีใครคาดคิดว่านางจะปฏิเสธท่านเจ้าสำนักและหยวนฉีจิง แล้วไปเลือกยอดเขาเสินม่อ!
ยอดเขาเสินม่อคือยอดเขาที่เก้าของชิงซาน
ปัญหาคือ เหตุใดนางจึงเลือกยอดเขานี้?
เสียงของเจ้ายอดเขาชิงหรงดังขึ้นอีกครั้ง
เสียงของนางมิได้อ่อนโยนเหมือนเวลาปกติอีก หาแต่มีความเยือกเย็นและคร่ำเคร่งเพิ่มขึ้นมาไม่น้อย
“เจ้ารู้ใช่ไหมว่าในช่วงเวลาหลายร้อยปีที่ผ่านมา ยอดเขาเสินม่อมิเคยเข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนเลย?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “รู้ เพราะปรมาจารย์อาจิ่งหยางมิเคยรับศิษย์มาก่อน”
ในเวลานี้หลายร้อยปีที่ผ่านมา ยอดเขาที่เก้าของชิงซานมีเพียงจิ่งหยางคนเดียวเท่านั้น”
จิ่งหยางตั้งใจแสวงหาแต่ธรรมวิถี มิเคยคิดเรื่องสืบทอดอะไรพวกนั้นมาก่อน
สำนักชิงซานเคยชินกับเรื่องที่ยอดเขาเสินม่อมิเคยเข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนมานานแล้ว
“ในเมื่อรู้ เหตุใดเจ้ายังเลือกยอดเขาที่เก้าอีก?”
ในน้ำเสียงของเจ้ายอดเขาชิงหรงแฝงไว้ด้วยความดุร้าย “อีกไม่กี่ปี ยอดเขาที่เก้าก็จะทำการสืบทอดขึ้นมาใหม่ แต่นั่นเป็นเรื่องที่ศิษย์น้องของเจ้าต้องเป็นคนคิด”
ก่อนที่จิ่งหยางจะบรรลุกลายเป็นเซียน ต่อให้เขาไม่รับศิษย์ ก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไร
ตอนนี้สำนักชิงซานจะปล่อยให้ยอดเขาเสินม่อว่างเปล่าเช่นนี้ได้อย่างไร?
ในกฎของสำนักชิงซานกล่าวไว้อย่างชัดเจน หากไม่มีใครมาสืบทอดกระบี่ในงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนครบสามครั้ง การสืบทอดของยอดเขานั้นจะถือเป็นอันสิ้นสุด และทำการเปิดสายกระบี่ขึ้นมาใหม่
ปัญหาคือ ยอดเขาเสินม่อที่ทำการเปิดสายกระบี่ขึ้นมาใหม่จะยังคงเป็นยอดเขาเสินม่อที่นางอยากไปอยู่หรือเปล่า?
เจ้าล่าเยวี่ยมองไปทางหน้าผา นิ่งเงียบเป็นเวลานาน
ภาพเหตุการณ์ต่างๆ เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว หลั่งไหลออกมาราวกับสายน้ำที่ไหลลงมาตามผาหิน
ตั้งแต่เล็กนางเฉลียวฉลาดกว่าผู้อื่น เมื่อครั้งที่ยังเป็นเด็กก็อ่านหนังสือครบสามพันเล่ม
จากนั้น นางก็เริ่มเตรียมตัวบำเพ็ญเพียรและบำเพ็ญเพียร
การบำเพ็ญเพียรเป็นเรื่องที่ลำบากยากเข็ญ จืดชืดและน่าเบื่อ อีกทั้งมักจะสร้างความเจ็บปวดให้แก่ร่างกายและจิตใจ
ในเมืองเจาเกอ นางเป็นลูกสาวของขุนนางผู้หนึ่ง แต่นางลำบากว่าอสูรหิมะที่อยู่ในแคว้นเสวี่ยเสียอีก
หลังมาถึงชิงซาน นางก็ยิ่งขยันขันแข็งจนไม่สามารถบรรยายได้ หากใช้คำพูดของอาจารย์เมิ่งที่กล่าวไว้ในตอนแรก นางขยันขันแข็งจนดูไม่เหมือนอัจฉริยะเลยแม้แต่น้อย
เด็กหญิงอายุสิบสามสิบสี่นั่งบำเพ็ญเพียรอยู่บนยอดเขากระบี่ ไม่ทันไรก็ผ่านไปสามปี เส้นผมยุ่งเหยิง ใบหน้าสกปรกเลอะเทอะ ทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยฝุ่น นางทำไปเพื่อสิ่งใด?
เพื่อมีสิทธิ์สืบทอดกระบี่และมีสิทธิ์ได้เลือกอย่างอิสระ
“ทำไมน่ะหรือ? เพราะข้าไม่อยากเห็นยอดเขาใหม่อะไรนั่น”
นางกล่าวว่า “ข้าจะสืบทอดยอดเขาเสินม่อ”
เจ้าแห่งยอดเขาชิงหรงนิ่งเงียบไปครู่ จากนั้นถามว่า “เหตุใดเจ้าต้องทำเช่นนี้?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “เพราะข้าคือศิษย์สืบทอดที่ปรมาจารย์อาจิ่งหยางเลือกเอาไว้”
จิ๋งจิ่วนั่งอยู่บนก้อนหิน สายตามองดูน้ำในลำธาร ในใจครุ่นคิดเป็นเช่นนี้นี่เอง
.....................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 43 ข้าก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน
คำตอบที่คนจำนวนนับไม่ถ้วนใคร่รู้ได้เปิดเผยออกมาในเวลานี้
คำตอบนี้ดูคล้ายไม่มีอะไรผิดปกติ แต่หากครุ่นคิดให้ดีจะพบว่ามันแฝงความหมายเอาไว้นับไม่ถ้วน
หน้าผาตกอยู่ในความเงียบเป็นเวลานาน ผู้คนต่างตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก
สุดท้ายเป็นเจ้ายอดเขาชิงหรงที่ทำลายความเงียบ ใช้น้ำเสียงที่เยือกเย็นถามไปว่า
“เขาบรรลุเป็นเซียนไปแล้ว เจ้าจะไปร่ำเรียนกระบี่กับใคร? กระบี่มิคำนึงเองก็ติดตามเขาไป แล้วเจ้าจะสืบทอดกระบี่อะไร?”
อาคันตุกะที่มาชมงานชุมนุมต่างสังเกตเห็นว่าตอนที่เจ้าแห่งยอดเขาชิงหรงกล่าวถึงนักพรตจิ่งหยางนั้นมิได้ใช้คำแสดงความเคารพ มิได้ขานเรียกอาจารย์อา หากแต่เรียกเขาเฉยๆ แต่มิรู้เพราะเหตุใด ไม่ว่าจะเป็นเจ้าสำนักชิงซานหรือหยวนฉีจิงต่างก็มิได้กล่าวกระไร คล้ายสำหรับพวกเขาแล้ว นี่ถือเป็นเรื่องปกติอย่างมาก
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ตามกฎเก่าของชิงซาน ขอเพียงข้าสามารถขึ้นยอดเขาเสินม่อ และเอากระบี่มิคำนึงมาได้ ก็จะถือว่าสืบทอดกระบี่สำเร็จ”
ขอเพียงสืบทอดกระบี่สำเร็จ เช่นนั้นการสืบทอดของยอดเขาที่เก้าของชิงซานก็จะไม่ขาดลง ส่วนจะเรียนกระบี่อย่างไรนั้น ตอนนี้นางมิได้ใส่ใจเลย
บนหน้าผามีเสียงอันเย็นยะเยือกของหยวนฉีจิงดังขึ้นมา
“ยอดเขาเสินม่อปิดกั้นตัวเอง นอกเสียจากข่ายพลังชิงซานจะเปิดสายกระบี่ขึ้นมาใหม่ ถึงจะสามารถเปิดทางได้ หากเจ้าต้องการสืบทอดสายกระบี่ของยอดเขาเสินม่อ ข่ายพลังชิงซานย่อมไม่สามารถช่วยเจ้าได้ หนทางขึ้นสู่ยอดเขาอันตรายยิ่งนัก อย่าว่าแต่เจ้าที่เป็นเพียงศิษย์ธรรมดาที่ยังอยู่ในขั้นสมความนึกคิดเลย กระทั่งเหล่าอาจารย์อาที่อยู่ในขั้นคเนจรก็ยังมีโอกาสริบหรี่ที่จะรอดออกมาได้ เช่นนี้แล้วเจ้ายังจะไปอีกงั้นหรือ?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ในเมื่อข้าต้องการสืบทอดกระบี่ของปรมาจารย์อา แล้วข้าจะกลัวได้อย่างไร?”
กระบี่ของยอดเขาเสินม่อนามมิคำนึง ใช้เคล็ดกระบี่เก้ามรณา
หมายถึงตายเก้าครั้งมิเสียใจ
หยวนฉีจิงนิ่งเงียบไปครู่ จากนั้นกล่าวว่า “ดีๆๆ”
คำว่าดีสามคำนี้เขาพูดโดยไร้ซึ่งความรู้สึก มิรู้ว่าเป็นการชมเชยในความกล้าของเจ้าล่าเยวี่ย หรือมิรู้ว่าจะพูดอะไร
“ที่แท้...เจ้าก็เป็นศิษย์ที่อาจารย์อาคนเล็กเลือกเอาไว้ อายุเพียงเท่านี้กลับมีความกล้าขนาดนี้ มิเสียทีที่เป็นคนที่อาจารย์อาคนเล็กเลือกมา ข้าอนุญาตเจ้า”
ในน้ำเสียงของเจ้าสำนักชิงซานเต็มไปด้วยความรู้สึกทอดถอนใจและหวนคิดถึงความหลัง และยังมีความรู้สึกชื่นชม
น้ำเสียงของหยวนฉีจิงยังคงเยือกเย็น “หากเจ้าล้มเหลมและรอดตายกลับมาได้ ภายในสามปีห้ามมิให้สืบทอดกระบี่ เจ้ายังต้องมาบำเพ็ญเพียรด้วยตัวเองอยู่ที่ข้างลำธาร เข้าใจหรือไม่?”
การลงโทษนี้ดูเหมือนธรรมดา แต่ความจริงแล้วกลับหนักหนาสาหัสยิ่งนัก
ในเวลาสามปีไม่สามารถสัมผัสกับเคล็ดกระบี่อันลึกซึ้งที่แท้จริงได้ ทั้งยังไม่มีอาจารย์คอยชี้แนะ ต่อให้เจ้าล่าเยวี่ยจะเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด แต่การบำเพ็ญเพียรของนางก็จะลำบากยากเข็ญยิ่งนัก อย่างน้อยก็จะช้ากว่าศิษย์ร่วมสำนักที่สืบทอดกระบี่สำเร็จไปแล้วเหล่านั้น และในด้านการบำเพ็ญเพียร หากช้าไปก้าวหนึ่ง ทุกอย่างก็จะช้าไปหมด ผลลัพธ์ที่หนักหนาสาหัสเช่นนี้ ผู้ใดจะยอมรับได้?
บนใบหน้าของอาคันตุกะหลายคนเผยให้เห็นสีหน้ามิอาจทนได้ แล้วนับประสาอะไรกับเหล่าศิษย์ของชิงซาน หลายๆ คนคิดอยากขอร้องแทนเจ้าล่าเยวี่ย
แต่ในฐานะที่เป็นผู้คุมกฎกระบี่แห่งชิงซาน คำพูดของหยวนฉีจิงนั้นคือคำอธิบายกฎสำนักที่ทรงพลังที่สุด ต่อให้เป็นเจ้าสำนักก็มิอาจปฏิเสธได้โดยง่าย
กั้วหนานซานเดินมาริมผา ทำความเคารพเหล่าอาจารย์ที่อยู่ด้านบนพลางกล่าวว่า “เช่นนั้นให้ศิษย์น้องเจ้าเข้ายอดเขาเหลี่ยงว่างได้หรือไม่ขอรับ?”
ทุกคนเข้าใจความหมายของเขา นึกในใจมิเสียทีที่เป็นหัวหน้าลูกศิษย์ของชิงซาน ทั้งฉลาดและมีไหวพริบ
เจ้ายอดเจ้าชิงหรงกล่าว “ข้าคิดว่าได้”
หยวนฉีจิงนิ่งเงียบมิเอ่ยวาจา
ทุกคนรู้สึกโล่งขึ้นมาทันที
เมื่ออยู่ที่ยอดเขาเหลี่ยงว่างจะสามารถสัมผัสกับเพลงกระบี่ทั้งหมดของทุกยอดเขาได้
ส่วนที่หยวนฉีจิงบอกว่าเจ้าล่าเยวี่ยมิสามารถสืบทอดกระบี่ได้...ขนาดกู้ชิงที่เป็นศิษย์ขั้นล้างกระบี่ยังแอบเรียนเคล็ดกระบี่สุริยันของยอดเขาซื่อเยวี่ย อย่างนั้นยังมีอะไรให้ต้องกังวล?
นอกจากวัดกั่วเฉิง สำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ย สำนักเสวียนหลิงแล้ว ในหมู่อาคันตุกะที่มาชมชุมนุมยังมีคนที่มีสถานะค่อนข้างพิเศษอยู่ด้วย --- นั่นคือองค์ชายสองคนจากเมืองเจาเกอ
ในโลกปุถุชนพวกเขาคือบุคคลที่มีสถานะสูงส่งอำนาจล้นฟ้า แต่ในสถานที่บำเพ็ญเพียรที่อยู่นอกโลกปุุถุชนอย่างสำนักชิงซาน พวกเขากลับต้องสงบเสงี่ยม
นับแต่ตอนเริ่มต้นจนถึงตอนนี้ องค์ชายสองคนนี้นิ่งเงียบมาโดยตลอด ใบสีหน้ามีรอยยิ้มสำรวม
แต่มิรู้เพราะเหตุใด ในเวลานี้จู่ๆ พวกเขากลับลุกขึ้นยืนส่งเสียงชื่นชมการตัดสินใจของสำนักชิงซานและความกล้าของเจ้าล่าเยวี่ย
ไม่มีผู้ใดเข้าใจว่าเหตุใดองค์ชายทั้งสองคนจึงทำเช่นนี้
ตามหลักแล้ว พวกเขาควรจะคิดว่าสำนักชิงซานทำแบบนี้มันปากว่าตาขยิบ แม้นจะไม่แสดงความคิดเห็นออกมาต่อหน้า แต่มันก็ไม่มีเหตุผลใดให้ชื่นชม
เจ้าล่าเยวี่ยเดินจากในลำธารกลับมานั่งลงบนก้อนหิน
ตั้งแต่ที่งานชุมนุมเฉิงเจี้ยนเริ่มต้นขึ้นจนมาถึงตอนนี้ นางยืนอยู่ตลอด ยังมิได้นั่งลงเลย
บนสีหน้าของนางมองไม่เห็นความผิดปกติใดๆ แต่จิ๋งจิ่วกลับสังเกตเห็นที่มุมขมับของนางมีรอยเปียกชื้น เห็นทีนางคงจะรู้สึกตื่นเต้นอยู่มิน้อยเช่นกัน
เขาถามว่า “เจ้าอยากขึ้นเขาลูกนั้นขนาดนี้เลยหรือ?”
เจ้าล่าเยวี่ยมิได้กล่าวกระไร
จากนั้นยอดเขาเหลี่ยงว่างก็รับกู้ชิงไป ลูกศิษย์อีกหลายคนที่เหลือต่างก็เข้าสู่ยอดเขาที่ตนเองต้องการ
ผู้อาวุโสแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ยที่เป็นผู้ดำเนินงานชุมนุมมองมาทางจิ๋งจิ่ว พลางถามว่า “เจ้าคิดเสร็จหรือยัง?”
ในเวลานี้หลายคนถึงนึกขึ้นมาได้ว่าบุรุษหนุ่มชุดขาวที่ทำให้ทั้งงานชุมนุมตกตะลึงผู้นี้ยังไม่ได้ทำการตัดสินใจออกมาเลย
การตัดสินใจของเจ้าล่าเยวี่ยสร้างความตกตะลึงอย่างมาก จนทำให้บางคนลืมเรื่องนี้ไป
ไม่มีใครคิดถึงว่าต่อไปยังจะมีความตกตะลึงเกิดขึ้นอีก
“คิดเสร็จแล้ว” จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าก็ขอเลือกยอดเขาเสินม่อเช่นกัน”
บนหน้าผาตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง จากนั้นเป็นเสียงซุบซิบพูดคุย
เซวียหย่งเกออ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออก
สองมือของศิษย์น้องอวี้ชิงประคองแก้มมองดูจิ๋งจิ่ว สีหน้าลุ่มหลงจนมิอาจควบคุมได้
เจ้าล่าเยวี่ยงุนงงเล็กน้อย นางมองดูใบหน้าของเขา รู้สึกตนเองนับวันจะยิ่งไม่เข้าใจคนผู้นี้
จิ๋งจิ่วก็เลือกยอดเขาเสินม่ออย่างนั้นหรือ?
ทุกคนตะลึงลาน ในใจครุ่นคิดวันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
……
……
ท้องฟ้ายามสายัณห์มืดครึ้ม อาทิตย์อัสดงคล้อยผ่านยอดเขาเสินม่อ เมฆหมอกบางเบาจนแทบไม่มี ภาพทิวทัศน์และป่าไม้บนภูเขาชัดเจนยิ่งนัก ทุกอย่างดูปกติ มีทางขึ้นเขาหลายทางที่มุ่งสู่ยอดเขา ตอนที่ผ่านผาขาดดูค่อนข้างอันตราย แต่สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรแล้วนั้นมิใช่เรื่องยากอะไร
เหล่านี้ล้วนเป็นภาพลวงตา
หลังนักพรตจิ่งหยางบรรลุกลายเป็นเซียน ยอดเขาเสินม่อก็ถูกปิดตาย นอกเสียจากข่ายพลังชิงซานจะเปิดสายกระบี่ขึ้นมาใหม่ มิเช่นนั้นก็ไม่สามารถเปิดออกได้ ยิ่งมิต้องพูดถึงเรื่องที่จะเข้าไป
เจ้าล่าเยวี่ยต้องการสืบทอดกระบี่ของยอดเขาเสินม่อ เรียกได้ว่าแทบจะไม่มีโอกาสสำเร็จเลย
ผู้อาวุโสแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ยคนนั้นกล่าวว่า “ขอเพียงพวกเจ้าสามารถขึ้นไปบนยอดเขา และหากระบี่มิคำนึงพบ ก็จะถือว่าพวกเจ้าสืบทอดกระบี่ของท่านนักพรตจิ่งหยางสำเร็จ”
เจ้าล่าเยวี่ยพยักหน้า
กั้วหนานซานกล่าว “ศิษย์น้อง หากมีปัญหาก็ถอยกลับมา อย่าได้ดันทุรัง”
กู้หานมองนางพลางกล่าวว่า “เหตุใดฝืนตัวเองเช่นนี้ แต่ถึงอย่างไรก็ระวังตัวด้วย”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวกับกั้วหนานซาน “ขอบคุณสำหรับความหวังดีที่ศิษย์พี่กล่าวกับข้าก่อนหน้านี้ แต่ต่อให้ล้มเหลว ข้าก็คงไม่ไปยอดเขาเหลี่ยงว่าง ขออภัยด้วย”
เมื่อครู่ที่กั้วหนานซานกล่าวคำพูดนั้น ก็เพื่อจะเหลือทางถอยเอาไว้ให้กับนาง และเพื่อได้รับการเห็นด้วยจากท่านเจ้าสำนัก ส่วนเรื่องอันตราย...เมื่อมีท่านเจ้าสำนักและยอดฝีมือของชิงซานคอยจับตาดูอยู่มากมายขนาดนั้น ไม่ว่าข่ายพลังปิดกั้นที่ปรมาจารย์อาจิ่งหยางเหลือทิ้งเอาไว้จะร้ายกาจเพียงใด เขาเชื่อว่าเจ้าล่าเยวี่ยคงมิถึงกับต้องตายอยู่บนนั้น
“ความจริงแล้ว...เจ้าอาจต้องตายจริงๆ”
จิ๋งจิ่วเงยหน้ามองดูยอดเขาสีเขียวที่อยู่ในท้องฟ้ายามสายัณห์อันเงียบสงบ ท่าทางจริงใจ
ยอดเขาเสินม่อเงียบสงบเกินไป ภาพทิวทัศน์ก็ชัดเจนเกินไป มิว่าจะเป็นหน้าผาแปลกๆ หรือป่าที่รกทึบก็ล้วนแต่ไม่มีเสียงใดๆ ราวกับเป็นภาพลวงตา
ความเงียบสงัดเช่นนี้ มักจะหมายถึงอันตรายที่แท้จริง
“ไม่ว่าอย่างไรข้าก็จะขึ้นไปดู ว่าแต่เจ้า...”
เจ้าล่าเยวี่ยมองเขา กล่าวว่า “ในเมื่ออันตรายเช่นนี้ ความจริงเจ้ามิจำเป็นต้องตามข้าไปก็ได้”
จิ๋งจิ่วกล่าว “เจ้าคิดมากไปแล้ว ข้าเพียงใคร่รู้ว่าข้างบนมีอะไร เมื่อมีคนเปิดทางอยู่ข้างหน้า ข้าจะได้มิต้องเปลืองแรง”
เจ้าล่าเยวี่ยไม่มีอารมณ์มาครุ่นคิดว่าคำพูดนี้ของเขาจริงหรือเท็จ กล่าวว่า “เช่นนั้นก็ตามมาให้ดี”
“จิ๋งจิ่ว ระ...ระวัง...ตัวด้วย”
ผู้อาวุโสมั่วถูมือทั้งสองข้าง พล่างกล่าวอย่างตื่นเต้น
จิ๋งจิ่วพยักหน้า จากนั้นมองไปข้างกายเขา
หลิ่วสือซุ่ยยืนอยู่ที่นั่น บนใบหน้าเล็กๆ เปี่ยมไปด้วยความกังวล ในตอนที่จิ๋งจิ่วมองมา เขาพลันทำหน้าบึ้งตึง ดูไปก็น่ารักอยู่ทีเดียว
จิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ยมุ่งหน้าไปยังยอดเขา
......................................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 44 ยอดเขาที่ถูกตัดขาด
ด้านหน้ายอดเขาเสินม่อมีคนอยู่ร้อยกว่าคน
ลูกศิษย์ขั้นล้างกระบี่ธรรมดาอย่างเซวียหย่งเกอ ศิษย์น้องอวี้ชิงต่างกลับไปยังริมลำธาร และกำลังรอคอยข่าวคราวอย่างตื่นเต้น จะกลัวก็แต่คืนนี้พวกเขาคงนอนไม่หลับเป็นแน่
เหล่าอาคันตุกะที่มาชมงานชุมนุมมิรู้เป็นเพราะมารยารหรือใคร่รู้จริงๆ กันแน่ พวกเขากลับยังคงอยู่ที่นี่
องค์ชายที่มาจากเมืองเจาเกอสองคนนั้นมองดูเงาทั้งสองคนที่อยู่ด้านล่างยอดเขา สีหน้ามีความกังวลที่ไม่สามารถปิดบังเอาไว้ได้
สาวน้อยจากสำนักเสวียนหลิงเบิ่งตาโต พลางกล่าว “นี่สิถึงจะน่าสนุก”
เหล่าศิษย์หญิงของสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยและยอดเขาชิงหรงยืนอยู่ด้วยกัน พวกนางซุบซิบพูดคุยอะไรบางอย่างด้วยเสียงเบาๆ สายตาเหลือบมองดูด้านล่างยอดเขาบ่อยครั้ง
ยอดเขาชิงหรงอยู่ใกล้กับยอดเขาเสินม่อมากที่สุด ในหมู่เมฆระหว่างยอดเขามีเงาตะคุ่มๆ ของรถลากขนาดใหญ่
คนที่อยู่ตรงหน้ายอดเขาเสินม่อไม่เยอะ แต่การสืบทอดกระบี่ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาหลายปีครั้งนี้ มิรู้ว่าดึงดูดความสนใจจากคนในยอดเขาทั้งเก้ามากน้อยเท่าไร
เมื่อเห็นภาพสองคนที่อยู่ตรงด้านหน้ายอดเขา สีหน้ากู้หานดูหม่นหมองอย่างมาก เรียกได้ว่าดูแย่กว่ากว่าตอนที่กู้ชิงถูกจิ๋งจิ่วตีเสียอีก
ก่อนหน้านี้เจ้าล่าเยวี่ยมิตอบรับความห่วงใยของเขา กระทั่งมองก็ยังไม่เหลือบมองเขาเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ตอนนี้นางกลับเดินเคียงคู่กับจิ๋งจิ่ว สนทนาพูดคุยกันอยู่ตลอดเวลา
ภาพนี้ทำให้เขารู้สึกไม่สบอารมณ์จริงๆ ชายหนุ่มผู้นั้นเป็นเหมือนเหลือบไรที่คอยวนเวียนอยู่รอบตัวศิษย์น้อง ไยศิษย์น้องต้องสนใจมันด้วย?
กั้วหนานซานตบบ่าเขาเพื่อปลอบใจ
……
……
เมื่อมาถึงหน้ายอดเขาเสินม่อ สภาพแวดล้อมยิ่งดูเงียบสงัด บรรยากาศเองก็ยิ่งดูแปลกขึ้นกว่าเดิม
บนหน้าผาที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยจ้างมีน้ำตกสายเล็กๆ ไหลลงมา แต่กลับไม่มีเสียงใดๆ
เวลาค่ำคืนมาถึง สายลมที่เย็นสบายพัดผ่านยอดไม้ ยังคงไม่มีเสียงใดๆ
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เจ้าล่าเยวี่ยยืนอยู่ตรงหน้ายอดเขา มองดูภาพแปลกๆ เหล่านี้ ก่อนจะค่อยๆ เข้าใจเหตุผล
ภายในยอดเขาเสินม่อมีข่ายพลังกระบี่ จุดประสงค์ของข่ายพลังกระบี่มิใช่เพื่อสังหารคนที่มาจากภายนอก หากแต่เป็นการตัดขาด
ข่ายพลังกระบี่นี้ตัดขาดยอดเขาเสินม่อกับโลกภายนอก กลายเป็นยอดเขาต้องห้ามที่แท้จริง
ขณะเดียวกัน ข่ายพลังกระบี่อันนี้ก็ปลดปล่อยเจตน์กระบี่จำนวนนับไม่ถ้วนออกมาคล้ายดั่งผ้าแพร แบ่งพื้นที่ภายในยอดเขาออกเป็นพื้นที่เล็กๆ ไม่รู้มากน้อยเท่าไร
เสียงภายในยอดเขาถูกปิดกั้นเอาไว้ในพื้นที่เล็กๆ แต่ละอัน คนที่อยู่ภายนอกไม่สามารถได้ยินได้
เวลานี้สามารถมองยอดเขาเสินม่อเป็นเหมือนอัญมณีที่มีรอยแตกร้าวจำนวนนับไม่ถ้วนอยูภายใน ดูคล้ายเป็นรูปเป็นร่าง แต่ความจริงแตกออกไปนานแล้ว
ก็เหมือนที่หยวนฉีจิงกล่าวไว้ ต่อให้เป็นยอดฝีมือแห่งวิถีกระบี่ที่บรรลุขั้นคเนจร ซึ่งสามารถขี่กระบี่ไปยังที่ต่างๆ บนแผ่นดินได้อย่างใจนึก ก็ไม่สามารถเข้าไปในยอดเขาเสินม่อในตอนนี้ได้แม้เพียงก้าวเดียว
ตอนนี้สภาวะของเจ้าล่าเยวี่ยเพียงแค่ขั้นสมความนึกคิดบริบูรณ์ แล้วจะขึ้นไปบนยอดเขาได้อย่างไร?
จิ๋งจิ่วมองดูแผ่นหลังของนาง ภายในใจคิดอยากรู้คำตอบนี้
เขารู้ดีกว่าใคร นี่เป็นเรื่องที่นางไม่มีวันทำสำเร็จ
……
……
สายลมยามค่ำคืนหอบม้วนใบไม้สีเขียวใบหนึ่งที่อยู่บนทางขึ้นเขาเข้าไปในยอดเขา
ไร้ซึ่งซุ่มเสียงใดๆ ใบไม้สีเขียวใบนั้นถูกตัดออกเป็นชิ้นเล็กๆ สิบกว่าชิ้น จากนั้นค่อยๆ ลอยร่วงตกลงพื้น
มิน่าใต้ต้นไม้สองข้างทางจึงมีเศษใบไม้กองเป็นชั้นๆ เหมือนพรม สีเขียวสีเหลืองผสมกัน น่าดูยิ่งนัก
เศษใบไม้เหล่านี้น่าจะเป็นใบไม้ที่ตกลงมาแล้วถูกข่ายพลังกระบี่ตัดขาดแล้วกองรวมกันมาเป็นเวลาสามสี่ปี ส่วนต้นไม้ น้ำตก ก้อนหินแปลกๆ ที่มีอยู่แต่เดิมในยอดเขานั้นมิได้รับผลกระทบใดๆ ขอเพียงยังอยู่ในตำแหน่งและลักษณะเดิม แม้จะเคลื่อนออกตามตำแหน่งเล็กน้อย ก็จะมิถูกข่ายพลังกระบี่โจมตี
เมื่อเห็นภาพนี้ ผู้คนที่อยู่ด้านนอกยอดเขาพากันรู้สึกวิตกกังวล
หลิ่วสือซุ่ยใบหน้าซีดขาวเล็กน้อย กำหมัดไว้แน่น สายตาที่กู้หานจ้องมองเจ้าล่าเยวี่ยดูเป็นกังวลยิ่งนัก
เจ้าล่าเยวี่ยมองดูทางขึ้นเขาที่อยู่ตรงหน้า มองดูอยู่นาน คล้ายจะมองความลับของยอดเขาเสินม่อให้ทะลุปรุโปร่ง
ระหว่างก้อนหินมีรอยแตกอยู่รอยหนึ่ง นั่นคือเส้นแบ่งระหว่างโลกภายนอกและภายในยอดเขาเสินม่อ
ทันใดนั้น นางพลันหลับตา แล้วก้าวข้ามเส้นนั้นไป
เสียงฟึบเบาๆ ดังขึ้น บนแขนเสื้อของนางมีรอยขาดปรากฏขึ้นมา ดูไปแล้วเหมือนว่าถูกกระบี่ที่คมกริบที่สุดตัดขาด
หลังก้าวข้ามเส้นนั้นมา นางก็หลับตาหมุนตัวไปทางซ้ายแล้วก้าวออกไปสามก้าว ก่อนจะถอยหลังแปลกๆ อีกสองก้าว ฝีเท้าขยับเขยื้อนเล็กน้อย
มุมหนึ่งของชายเสื้อปลิวตกลงมา แต่ไม่มีเสียงใดๆ เพราะนางได้เข้าไปในยอดเขาแล้ว
“อาา นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” สาวน้อยแห่งสำนักเสวียนหลิงผู้นั้นกล่าวอย่างประหลาดใจ
อาจารย์อาของนางและหลายๆ คนต่างมองเข้าใจแล้ว
ในเมื่อดวงตาและหูไม่สามารถแยกแยะได้ว่าเจตน์กระบี่อยู่ที่ใด ไม่สามารถมองหากฎเกณฑ์ของข่ายพลังกระบี่ได้ เจ้าล่าเยวี่ยจึงปิดตา แล้วใช้เพียงแค่จิตจำแนกแห่งกระบี่ในการรับรู้ถึงเจตน์กระบี่
นี่ย่อมอันตรายอย่างมาก
จิ๋งจิ่วเองก็ขยับเหมือนกัน
การเคลื่อนไหวของเขาเชื่องช้า ดูแล้วเก้ๆ กังๆ
เนื่องเพราะเขาเลียนแบบการเคลื่อนไหวของเจ้าล่าเยวี่ย
เขาแยกการเคลื่อนไหวของเจ้าล่าเยวี่ยออก จากนั้นทำการรวมมันเข้าด้วยกันอย่างแม่นยำใหม่อีกครั้ง
เขายกเข่าขึ้นมา ก้าวข้ามเส้นที่อยู่บนก้อนหิน จากนั้นหมุนซ้าย หนึ่งก้าวสองก้าวสามก้าว จากนั้นถอยหลัง หนึ่งก้าวสองก้าว
ในขณะที่ทำการเคลื่อนไหวเหล่านี้ เขาทำการปรับเปลี่ยนเล็กน้อยสองครั้ง ตรงตำแหน่งที่เจ้าล่าเยวี่ยถูกเจตน์กระบี่ตัดชายเสื้อ เขากลับก้าวข้ามไปได้อย่างปลอดภัย
เจ้าล่าเยวี่ยและจิ๋งจิ่วหายไปบนทางขึ้นเขา
หลังจากนั้นครู่ใหญ่ ด้านนอกยอดเขาเสินม่อถึงมีเสียงพูดคุยดังขึ้นมา
สาวน้อยแห่งสำนักเสวียนหลิงผู้นั้นกล่าวอย่างทอดถอนใจออกมา “อย่างนี้ก็ได้หรือ”
ไม่รู้ว่านางกำลังชื่นชมในสติปัญญาและความกล้าของเจ้าล่าเยวี่ย หรือว่ากำลังถอนใจให้กับความหนาของหนังหน้าของจิ๋งจิ่ว
หลินอู๋จือยิ้มเจื่อน กล่าวว่า “ฉวยโอกาสพลิกแพลงก็ถือเป็นความสามารถ ศิษย์น้องจิ๋งช่าง...”
กู้หานกล่าวเสียงเบาๆ “ไร้ยางอาย!”
……
……
เจ้าล่าเยวี่ยหลับตาเดินไปบนทางขึ้นเขาของยอดเขาเสินม่อ บางครั้งหมุนตัว บางครั้งถอยหลัง บางครั้งกระโดดขึ้น ความเร็วในการก้าวเดินเชื่องช้า
เดิมนางคิดอยากลองดูว่าจะสามารถออกไปจากทางขึ้นเขา แล้วขึ้นไปทางหน้าผาหรือป่าได้หรือได้ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเจตน์กระบี่บริเวณหน้าผาจะหนาแน่นมากกว่าเสียอีก กลับกลายเป็นทางขึ้นเขานั้นเดินได้ง่ายกว่า
จิ๋งจิ่วเดินตามหลังนาง นางขยับเขาก็ขยับ นางหยุดเขาก็หยุด การเคลื่อนไหวเหมือนกันทุกอย่าง ดูคล้ายเงามตามตัวนางไม่มีผิด เพียงแต่ในบางเวลาเขาจะทำการปรับเปลี่ยนการเคลื่อนไหวเล็กน้อย ทำให้ตัวเองไม่ถูกเจตน์กระบี่เฉือนเข้าเหมือนอย่างนาง
บนเสื้อผ้าของเจ้าล่าเยวี่ยมีรอยขาดเล็กๆ อยู่มากมาย อาศัยเพียงจิตจำแนกในการรับรู้ถึงเจตน์กระบี่ ยังไงก็ไม่มีทางที่จะทำอย่างสมบูรณ์แบบได้ มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เจตน์กระบี่สายหนึ่งร่วงหล่นตามกิ่งไม้กิ่งหนึ่งลงมา ก่อนจะเฉียดแก้มของนางและตัดผมสีดำของออกไปหลายเส้น โชคดีที่นางผมสั้น จึงมิได้ดูเด่นชัดอะไร
แต่รอยแผลบนติ่งหูของนางกลับชัดเจนยิ่งนัก
จิ๋งจิ่วมองดูภาพข้างหน้าพลางกล่าว “ข้าเหนื่อยแล้ว”
เจ้าล่าเยวี่ยหมุนตัวมองเขา มิได้กล่าวกระไร นางขัดสมาธินั่งลง แล้วเริ่มดูดซับพลังชีวิตในธรรมชาติ พักฟื้นพลังให้กับตัวเอง
ข่ายพลังกระบี่ของยอดเขาเสินม่อคือการอาศัยเจตน์กระบี่ตัดขาดความว่างเปล่า กระทั่งแสงสว่างก็ยังเกิดการหักเห แต่ระดับความเข้มข้นของพลังชีวิตในธรรมชาติยังคงปกติ
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เจ้าล่าเยวี่ยลืมตา มองไปทางปลายยอดเขาที่ยังคงอยู่ห่างไกล นิ่งเงียบมิพูดอะไร
ต่อให้สามารถใช้พลังชีวิตในธรรมชาติมาฟื้นฟูปราณกระบี่และพลังกายได้ทุกเมื่อ แต่การเดินแบบนี้ เมื่อไรถึงจะเดินไปถึง?
ในระหว่างที่เดินมา จิ๋งจิ่วมองดูนางหลับตาเดินอยู่บนทางเดินที่เต็มไปด้วยเจตน์กระบี่จากด้านหลัง ทันใดนั้นพลันคิดถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
หลังเจ้าล่าเยวี่ยเข้ามาเป็นศิษย์ในสำนัก นางก็ฝึกวิชาเจตน์กระบี่หลอมกายาอยู่บนยอดเขากระบี่มาโดยตลอด
เหตุใดนางต้องฝึกวิชาที่อันตรายเช่นนี้ด้วย? เพียงแค่เพราะนางไม่ชอบถูกสายตาของคนอื่นจับจ้องอย่างนั้นหรือ? ไม่ ตอนนี้ดูแล้ว เหตุผลอันนั้นมันชัดเจนอย่างมาก
“ที่แท้ เจ้าก็เตรียมตัวเพื่อวันนี้มาโดยตลอด”
“ถูกต้อง”
“ทำไม?”
จิ๋งจิ่วเป็นคนที่พูดไม่เยอะ แล้วก็ไม่ได้มีความอยากรู้อยากเห็นเหมือนผู้พิทักษ์ชิงซาน แต่นี่เป็นครั้งที่สามที่เขาถามคำถามนี้แล้ว
เจ้าล่าเยวี่ยยังมิตอบคำถามเขา หากแต่ลุกขึ้นยืนแล้วเดินต่อไปข้างหน้า
...................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 45 ข้ากลัวว่าจะไม่ทัน
เส้นทางขึ้นเขาภายในยอดเขาเสินม่อคับแคบ อีกทั้งยังทรุดโทรมอย่างมาก บันไดหินสูงต่ำไม่เท่ากัน บางที่กระทั่งบันใดหินก็ยังไม่มี
นักพรตจิ่งหยางมิเคยลงจากเขามาก่อน ที่นี่ไม่มีลูกศิษย์ ทุกๆ สองสามปี เวลาเจ้าสำนักพาผู้อาวุโสมายอดเขาเสินม่อเพื่อเยี่ยมเยียนก็จะขี่กระบี่บินมา ทางขึ้นเขาไร้คนใช้งาน นานวันเข้าย่อมต้องผุพัง
ยิ่งเดินเข้าไปยังส่วนลึกของยอดเขาเสินม่อ ทางขึ้นเขาก็ยิ่งทรุดโทรม ข่ายพลังกระบี่่ที่ปิดกั้นก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น
แม้นจะระมัดระวังเพียงใด บาดแผลบนร่างกายของเจ้าล่าเยวี่ยก็ยิ่งมีมากขึ้นเรื่อยๆ โลหิตสดๆ ค่อยๆ ย้อมเสื้อผ้าจนเป็นสีแดง
เจตน์กระบี่หลอมกายามิสามารถทำให้นางหลบหลีกอันตรายที่มีทั้งหมดในข่ายพลังกระบี่ไปได้ แล้วก็ไม่สามารถต้านทานการเชือดเฉือนของเจตน์กระบี่เหล่านั้นได้ด้วย
จิ๋งจิ่วสองมือไพล่หลังเดินตามอยู่ด้านหลังนาง
“ข้าเหนื่อยแล้ว” เขากล่าว
เจ้าล่าเยวี่ยหยุดฝีเท้า ขัดสมาธินั่งลงไป ก่อนจะดูดซับพลังชีวิตในธรรมชาติเพื่อฟื้นฟูพลังของตน
มิรู้ผ่านไปนานเท่าไร นางลืมตาขึ้นอีกครั้ง
“เหตุใดเจ้าต้องตามข้ามา?”
นางมองดูจิ๋งจิ่ว ก่อนจะมั่นใจว่าบนร่างกายของเขาไม่มีบาดแผลใดๆ “ตอนนี้ดูแล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องตามข้ามาเลย”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าบอกแล้ว ข้าเพียงใคร่รู้”
ในขณะที่พูด เขาไม่ได้มองนาง หากแต่จ้องมองไปในจานกระเบื้องที่อยู่ตรงหน้า ในมือคีบเม็ดทรายเอาไว้ กำลังครุ่นคิดว่าควรจะวางไว้ตรงไหนดี
เมื่อมองดูเม็ดทรายที่ถูกกองขึ้นมาใหม่ในจานกระเบื้อง และครุ่นคิดถึงพื้นที่ภายในยอดเขาเสินม่อที่ถูกเจตน์กระบี่แบ่งแยกออกเป็นส่วนๆ เจ้าล่าเยวี่ยคล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
นางลุกขึ้นยืน มองดูทางขึ้นเขาที่เงียบสงัดจนทำให้เกิดความรู้สึกกริ่งเกรงขึ้นในใจ หลังนิ่งเงียบอยู่ครู่ นางสะบัดข้อมือ ก่อนจะกำโซ่กระบี่ที่เปลี่ยนมาจากสร้อยข้อมือ
โซ่กระบี่ที่ดูคล้ายธรรมดาเส้นนี้เคยใช้รัดตัวอาจารย์อาจั่วแห่งยอดเขาปี้หูที่บรรลุสภาวะมิประจักษ์ นี่ย่อมมิใช่โซ่กระบี่ธรรมดา
จิ๋งจิ่วครุ่นคิดมิน่าคืนนั้นถึงรู้สึกคุ้นตากับโซ่กระบี่เส้นนี้
เขารู้ว่าเจ้าล่าเยวี่ยคิดใช้โซ่กระบี่สำรวจเส้นทาง จึงส่ายศีรษะ
การตัดสินใจนี้ชาญฉลาดอย่างมาก แต่มันไม่ใช่ทางเลือกที่ดี
เจ้าล่าเยวี่ยถาม “ทำไม?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ไม่คับขันจริงๆ ก็อย่าใช้มัน เพราะมีคนกำลังมองดูเราอยู่”
ยอดเขาเสินม่อมีข่ายพลังกระบี่ปิดกั้นเอาไว้อยู่ ด้านนอกยอดเขามิสามารถมองเห็นภายในยอดเขาได้ มีความลึกลับเสียยิ่งกว่าชั้นเมฆบนยอดเขากระบี่เสียอีก
เจ้าล่าเยวี่ยครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ ทั้งยังรู้สึกว่าหนทางข้างหน้าช่างยากลำบาก ดังนั้นจึงเตรียมใช้วิธีที่แข็งแกร่งที่สุดที่ตนเก็บซ่อนเอาไว้อยู่
แต่ไม่ว่าเรื่องใดก็ล้วนแต่มีข้อยกเว้น
เหล่าผู้อาวุโสที่บรรลุสภาวะทะลวงสวรรค์สามารถมองทะลุหมอกอันหนาทึบได้
หากมองไปทั่วทั้งแผ่นดิน คนที่บรรลุขั้นทะลวงสวรรค์นั้นมีอยู่เพียงไม่กี่คน แต่น่าเสียดายที่สำนักชิงซานอาจมีคนที่บรรลุถึงสภาวะนั้นอยู่สองคน
จิ๋งจิ่วเชื่อว่าสองคนนั้นมิได้มายังธารสี่เจี้ยนด้วยตัวเองจริงๆ หากแต่ใช้กระบี่ส่งเสียงมา ในเวลานี้น่าจะมองดูที่นี่อยู่บนยอดเขาของตัวเอง
เจ้าล่าเยวี่ยนึกขึ้นได้ว่าเขาเคยบอกตน หยวนฉีจิงอาจจะแอบบรรลุเข้าสู่สภาวะทะลวงสวรรค์ไปแล้ว
เช่นนั้นคนที่จิ๋งจิ่วกำลังระมัดระวังและป้องกันคือใคร? เจ้าสำนักหรืออาจารย์ลุงผู้เป็นกฎแห่งกระบี่?
เจ้าล่าเยวี่ยเก็บโซ่กระบี่ ก่อนจะมุ่งหน้าเดินไปบนเส้นทางต่อ
ครั้งนี้ความเร็วของนางเร็วขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย จำนวนครั้งที่ถูกเจตน์กระบี่เชือดเฉือนก็น้อยลงไปมาก มิรู้ว่าเกี่ยวข้องกับเม็ดทรายที่ถูกกองขึ้นมาใหม่ในชามกระเบื้องหรือไม่
……
……
ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง
“ข้าเหนื่อยแล้ว”
จิ๋งจิ่วกล่าวเป็นครั้งที่สาม
เจ้าล่าเยวี่ยหยุดฝีเท้า ลืมตามองไปทางยอดเขา
นางเดินมาเป็นเวลานานแล้ว ปลายสุดของยอดเขาเสินม่อคล้ายยังอยู่ที่ปลายขอบฟ้า
“ข้าประเมินตัวเองสูงเกินไป”
เจ้าล่าเยวี่ยนิ่งเงียบไปครู่ จากนั้นกล่าวว่า “ยอดเขาของปรมาจารย์อานี้ จะขึ้นไปง่ายๆ ได้อย่างไร”
คำพูดนี้มีความหมายสองชั้น
“เจ้าทำได้ไม่เลวแล้ว”
น้ำเสียงของจิ๋งจิ่วราบเรียบ แต่ฟังดูจริงใจยิ่งนัก
เจ้าล่าเยวี่ยกินยาลงไป ก่อนจะเริ่มพันแผลให้กับตัวเอง เมื่อดูจากยาและของใช้ต่างๆ แล้ว นางเตรียมตัวมาพร้อมทีเดียว
จิ๋งจิ่วมิได้ช่วยนางทำอะไร เพียงแต่ยืนมองอยู่ข้างๆ
เงียบสงบ มักจะดูเย็นชา
เขาคล้ายเป็นเพียงผู้ที่ชมอยู่ข้างๆ เท่านั้น
……
……
จิ๋งจิ่วกับเจ้าล่าเยวี่ยเข้าไปในยอดเขาเสินม่อ ผู้คนที่อยู่ด้านนอกยอดเขามองไม่เห็นพวกเขาอีก
ยอดเขาต้องห้ามที่ว่าก็คือเช่นนี้ ไม่ว่าจะเป็นสายตาหรืออะไรก็ตาม ก็ล้วนแต่ถูกกั้นเอาไว้ภายนอก
ผู้คนมองดูทางขึ้นเขาที่เงียบเหงานั้น ในใจมีอารมณ์ที่แตกต่างกันออกไป
สาวน้อยจากสำนักเสวียนหลิงแอบอิงอยู่ในอ้อมอกของอาจารย์อาพลางหาวออกมา
นางนอนหลับไปสองครั้งแล้ว แต่ยังคงยืนกรานมิยอมจากไป
นางคิดว่านี่เป็นเรื่องที่น่าสนุกที่สุดในการเดินทางมาชิงซานครั้งนี้ จึงมิอยากจะพลาดตอนจบของเรื่องราว
ไม่ว่าตอนจบที่ว่านั้นจะโศกเศร้าหรือน่ายินดีก็ตาม
องค์ชายสองคนที่มาจากเมืองเจาเกอสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล มิรู้ว่ากำลังกังวลผู้ใด และเพราะเหตุใดจึงกังวล
ปลายสุดของยอดเขาเทียนกวาง เมฆหมอกลอยคว้างดุจทะเล เงาร่างสูงใหญ่เงาหนึ่งยืนอยู่ริมหน้าผา สายตามองไปยังทิศทางใดทิศทางหนึ่งของหมู่ยอดเขา
ผู้อาวุโสมั่วที่เพิ่งกลับมาจากยอดเขาเสินม่อมองดูเงาร่างนั้น สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
“ศะ..ศิษย์พี่เจ้าสำนัก...อีกเดี๋ยว...ตอนที่....ท่านช่วย...สาวน้อยผู้นั้น ท่านอย่าลืม...จะ...จิ๋งจิ่วด้วยนะ”
บนปลายสุดของยอดเขาซั่งเต๋อ ภายในถ้ำที่เยือกเย็นราวกับถ้ำน้ำแข็ง หยวนฉีจิงอยู่บนข้างบ่อน้ำที่ลึกจนมองไม่เห็นก้น นิ่งเงียบอยู่เป็นเวลานาน มิรู้กำลังครุ่นคิดอันใดอยู่
ฉือเยี่ยนรีบเข้ามา ก่อนจะส่งเสียงไอพลางรายงานสถานการณ์ทางยอดเขาเสินม่อออกมา
หยวนฉีจิงเดินออกมานอกถ้ำ มองดูทะเลเมฆที่อยู่ใต้แสงดาวและยอดเขาโดดเดี่ยวที่โผล่พ้นชั้นเมฆที่อยู่อีกฟากหนึ่ง จากนั้นยิ้มเยือกเย็นพลางกล่าว “ช่างรนหาที่ตายจริงๆ”
ไม่รู้ว่าคำพูดประโยคนี้ของเขาหมายถึงเจ้าล่าเยวี่ยหรือจิ๋งจิ่ว หรือว่าหมายถึงพวกเขาทั้งสองคน?
……
……
ปลายยอดเขาอยู่ตรงหน้า มิได้อยู่ตรงขอบฟ้าอีก แต่ความจริงแล้วมันยังอยู่ห่างออกไปอีกสองพันกว่าจ้าง
ท้องฟ้าดำมืดเหมือนหมึกสีดำ ก้อนเมฆที่ลอยนิ่งๆ อยู่ตรงปลายยอดเขาสะท้อนแสงดาวออกมา ดูสะดุดตาเหมือนกระดาษสีขาว
ทั่วทั้งร่างของเจ้าล่าเยวี่ยล้วนเต็มไปด้วยโลหิต บนเสื้อผ้าล้วนเต็มไปด้วยรอยกระบี่ กระทั่งผ้าพันแผลก็ยังถูกฟันจนขาดอีกครั้ง ดูน่ารันทดยิ่งนัก
“เจ้าอยากรู้ใช่ไหมว่าเหตุใดข้าถึงต้องขึ้นเขานี้ให้ได้?”
นางนั่งพิงต้นสนต้นหนึ่ง
นี่เป็นครั้งแรกที่นางเป็นฝ่ายหยุดเดินก่อน
สีหน้านางขาวซีด สายตามิได้แน่วแน่เหมือนอย่างเวลาปกติ ดูค่อนข้างเหนื่อยล้า
จิ๋งจิ่วเดินไปหน้านาง พร้อมยื่นใบไม้ใบใหญ่ให้ใบหนึ่ง ในใบไม้รองน้ำค้างที่ใสสะอาดเอาไว้
ไม่ทันรู้เนื้อรู้ตัว ค่ำคืนได้มาถึงช่วงที่มืดที่สุด รุ่งอรุณกำลังจะมาถึง
เจ้าล่าเยวี่ยรับเอาใบไม้นั้นมา ก่อนจะจรดริมฝีปากแล้วดื่มลงไป
จิ๋งจิ่วกล่าว “เพราะเหตุใด?”
“เพราะข้าเป็นศิษย์สืบทอดที่ปรมาจารย์อาจิ่งหยางเลือกเอาไว้จริงๆ”
เจ้าล่าเยวี่ยมองดูปลายยอดเขาพลางกล่าว “พวกเจ้าน่าจะคิดว่าข้าพูดจาเลอะเลือน และกำลังหาข้องอ้าง แต่นี่คือความจริง”
ตอนที่อยู่ริมธาร นางบอกตนเองคือลูกศิษย์สืบทอดที่ปรมาจารย์อาจิ่งหยางเลือกเอาไว้ ไม่มีใครแสดงความสงสัยในคำพูดของนาง เนื่องเพราะไม่มีใครสามารถไปเชิญปรมาจารย์อาจิ่งหยางที่บรรลุเป็นเซียนไปแล้วให้กลับมายืนยันได้ แต่ก็เป็นเหมือนอย่างที่นางว่า ความจริงแล้วมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เชื่อคำพูดนี้ นักพรตจิ่งหยางมุ่งสู่ธรรมวิถี หลายร้อยปีมิเคยรับศิษย์มาก่อน แล้วเหตุใดจึงจะรีบนางเป็นศิษย์?
จริงอยู่ที่สำหรับโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร เมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดนั้นยอดเยี่ยมอย่างมาก แต่สำหรับนักพรตจิ่งหยางแล้วมันไม่ได้มีความพิเศษอะไรเลย
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าเชื่อเจ้า”
ไม่มีความลังเล และไม่มีการครุ่นคิด เป็นคำพูดที่เป็นปกติอย่างมาก
“ขอบคุณ”
นอกจากขอบคุณความเชื่อใจของเขา ยังมีเหตุผลอื่นอยู่อีก
นางกล่าวว่า “หากไม่เป็นเพราะเจ้า ข้าคงมาไม่ได้ไกลขนาดนี้”
ตลอดทางที่ผ่านมา จิ๋งจิ่วบอกว่าตนเองเหนื่อยอยู่หลายครั้ง
ความจริงแล้ว นั่นล้วนแต่เป็นช่วงที่นางเหนื่อยล้าจนถึงขีดสุด
นางมิรู้ว่าเหตุใดจิ๋งจิ่วจึงวิเคราะห์ได้แม่นยำเพียงนี้ แต่นางรู้สึกขอบคุณเขาอย่างมาก
ดูแล้วเหมือนจิ๋งจิ่วฉวยโอกาสเดินตามนาง คอยเลียนแบบวิธีการเดินข้ามข่ายพลังของนาง เขาถึงไม่ได้รับบาดเจ็บ
แต่เจ้าล่าเยวี่ยรู้ว่านี่มิใช่ความจริง เหตุผลที่แท้จริงคือเขารู้จักข่ายพลังกระบี่ของยอดเขาเสินม่อเป็นอย่างดี
หากไม่เป็นเพราะต้องอยู่เป็นเพื่อนนาง เขาคงขึ้นไปถึงปลายยอดเขานานแล้ว
หากไม่มีเขาอยู่เป็นเพื่อน และไม่มีคำชี้แนะที่ดูเหมือนมิได้ตั้งใจเหล่านี้ นางเพียงคนเดียวไม่มีทางจะเดินมาถึงตรงนี้ได้
จิ๋งจิ่วกล่าว “ต่อให้เจ้าเป็นคนที่ถูกเลือก ก็มิจำเป็นต้องรีบร้อนขนาดนี้”
หากเจ้าล่าเยวี่ยเพียงแต่กังวลว่ายอดเขาเสินม่ออาจจะถูกตัดสายสืบทอด นางสามารถไปฝึกฝนยังยอดเขาเหลี่ยงว่างอีกสามปีได้
เจ้าล่าเยวี่ยในอีกสามปีหลังจากนี้น่าจะแข็งแกร่งกว่าตอนนี้มาก งานชุมนุมเฉิงเจี้ยนครั้งหน้าค่อยลองขึ้นเขาใหม่ โอกาสสำเร็จน่าจะมีมากกว่า
“ข้ารีบร้อนจริงๆ”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “เพราะข้ากลัวว่าจะไม่ทัน”
จิ๋งจิ่วคิดในใจหรือข้ายังต้องอุ้มเจ้าด้วย?
เจ้าล่าเยวี่ยคิดในใจ ข้ามิอาจบอกเจ้าเรื่องความลับที่แท้จริงนั้นได้
ข้าเพียงแค่อยากขึ้นไปบนยอดเขา ดูว่ากระบี่เล่มนั้นอยู่หรือไม่ คนผู้นั้นอยู่หรือไม่
นางกล่าวว่า “ข้าอยากนอนครู่หนึ่ง”
จิ๋งจิ่วกล่าว “นอนตอนนี้ ยากจะตื่นขึ้นมาได้”
นางมองดูยอดเขา กลาวว่า “ข้าเหนื่อยจริงๆ ลืมไปแล้วว่าผ่านมาสามปีหรือสี่ปี”
กล่าวจบประโยคนี้ นางพลันหลับตาลง หลังพิงต้นสนต้นนั้นแล้วหลับไป ไม่นานนักก็มีเสียงกรนเบาๆ ดังขึ้นมา
ขนตาของนางเรียวยาว มิขยับเขยื้อนแม้เพียงน้อย
ผมของนางสั้นยิ่งนัก ปลิวยุ่งเหยิงตามลม
ดูเหมือนนางจะเหนื่อยจริงๆ
จิ๋งจิ่วเงยหน้ามองดูหน้าผาอันเงียบสงัดนั้น ในใจเกิดความรู้สึกเสียใจเล็กน้อย
เขามิได้เสียใจที่เลือกขึ้นเขามาพร้อมกับสาวน้อย
การปิดกั้นของยอดเขาเสินม่อแข็งแกร่งมากเกินไป กระทั่งตัวเขาในตอนนี้ยังรู้สึกยุ่งยาก นี่ช่างเป็นเรื่องที่น่าอายจริงๆ
.............................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 46 ดูก็ดูสิ
แน่นอน ความจริงแล้วเขายังมีวิธีในการขึ้นไปบนยอดเขาอยู่อีก เพียงแต่ก็เหมือนกับที่เขากล่าวเอาไว้กับเจ้าล่าเยวี่ย ในเวลานี้เป็นไปได้มากว่ามีคนกำลังจับตามองทางนี้อยู่
เจ้าสำนักและหยวนฉีจิงสามารถมองเห็นที่นี่ได้ หากพวกเขายินดีล่ะก็
หากเป็นเวลาอื่น จิ๋งจิ่วคงมิยอมเดินขึ้นไปยังปลายสุดของยอดเขาต่อแน่ หากแต่เลือกที่จะเดินกลับ แต่ว่า....
เขาเหลือบมองดูเจ้าล่าเยวี่ย ในใครครุ่นคิดสาวน้อยคนนี้คงจะผิดหวังอย่างมากกระมัง?
“อย่างนั้น...ดูก็ดูสิ”
เขามองไปทางยอดเขาที่อยู่ในส่วนหนึ่งของทะเลหมอกเหล่านั้นพลางกล่าวเสียงเบาๆ
เขายื่นนิ้วมือออกไปแตะสร้อยที่อยู่บนข้อมือของเจ้าล่าเยวี่ยเบาๆ
ไร้ซึ่งซุ่มเสียงใดๆ สร้อยข้อมือลอยออกมาจากข้อมือของสาวน้อย ก่อนจะกลายเป็นโซ่กระบี่่แล้วถูกเขากุมเอาไว้ในมือ
มิรู้เพราะเหตุใด โซ่กระบี่ที่ไม่ธรรมดาเส้นนี้ถึงยอมฟังคำสั่งของเขา
ความคิดของเขาขยับเล็กน้อย โซ่กระบี่พุ่งตัวออกไปราวอสรพิษ โอบรัดร่างกายเจ้าล่าเยวี่ยเอาไว้
เขาปลดกระบี่ลงมาจากหลัง ครุ่นคิดเล็กน้องจึงเก็บกลับไป จากนั้นหิ้วเจ้าล่าเยวี่ยเดินขึ้นไปบนยอดเขา
วิธีของเขาช่างชาญฉลาด ตำแหน่งที่โซ่กระบี่และร่างกายของนางสัมผัสกันสามารถรับแรงได้เท่าเทียมกัน
เจ้าล่าเยวี่ยถูกเขาหิ้วเอาไว้ในมือ คล้ายกับนอนดูบนเปลญวน นอนหลับอย่างสบาย มิได้ตื่นขึ้นมา
……
……
จิ๋งจิ่วเดินขึ้นยอดเขา ท่วงท่าย่อมแตกต่างจากเจ้าล่าเยวี่ย
เขามิได้มาคอยระมัดระวัง เดินสามก้าวถอยสองก้าว ประเดี๋ยวหมุนขวา ประเดี๋ยวแฉลบเล็กน้อยเหมือนเจ้าล่าเยวี่ย
เขามิได้ทำอะไรเป็นพิเศษเลย หากแต่เดินไปเฉยๆ
เดินไปบนทางขึ้นเขาสองก้าว เขาก็พบกับเจตน์กระบี่สายหนึ่ง
เสียงเพล้งดังขึ้น ทั้งชัดเจนและกังวาน บนชุดขาวมีรอยขาด
เขาก้าวไปข้างหน้าต่อ มิได้หยุดชะงักแม้เพียงน้อย ราวกับไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ
ขณะที่ก้าวไปบนทางขึ้นเขา ฝีเท้าของเขาเร็วขึ้นทุกขณะ เจตน์กระบี่ที่พบเจอยิ่งทวีจำนวนมากขึ้น เสียงที่ดังชัดเจนก็ยิ่งเร่งเร้ามากขึ้น
เพล้งๆๆๆ! เหมือนพายุฝนที่โหมกระหน่ำลงมา แล้วก็เหมือนสายธนูจำนวนนับไม่ถ้วนที่ขาดผึง แล้วก็เหมือนกระบี่จำนวนนับไม่ถ้วนที่ปะทะเข้าด้วยกัน
เสียงกระบี่ดังขึ้นไม่ขาดสาย พื้นที่ที่ถูกข่ายพลังกระบี่กั้นเอาไว้ถูกฝืนเปิดออก เสียงดังสะท้อนไปทั่วทั้งหน้าผา แล้วก็ไม่สามารถดังออกไปด้านนอกได้ เสียงสะท้อนค่อยๆ ผสมเข้าด้วยกัน จนยิ่งทุ้มต่ำขึ้น ยิ่งน่ากลัวขึ้น คล้ายเสียงฟ้าคำรามที่กวาดผ่านทางขึ้นเขาอย่างไม่หยุดย่อน
หากในเวลานี้มีคนอยู่บนทางขึ้นเขา เกรงว่าคงจะถูกเสียงกระบี่นับพันนับหมื่นที่รวมกันเป็นเหมือนเสียงฟ้าคำราม สั่นสะเทือนจนสูญเสียการได้ยินแน่
เจ้าล่าเยวี่ยมิได้ตื่นขึ้นมา สีหน้านางแดงเรื่อ หลับอย่างสบาย ดูเหมือนจิ๋งจิ่วจะปกป้องนางได้ดีมาก
……
……
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร ท้องฟ้ายังคงมืดมิด แสงแรกของวันยังมาไม่ถึง
ปลายยอดเขาเสินม่ออยู่ตรงหน้า
บริเวณระหว่างยอดเขาและหน้าผา มีศาลาสองสามแห่งปรากฏขึ้นมาลางๆ
จิ๋งจิ่วหยุดฝีเท้า นวดเฟ้นใบหน้า
จากด้านล่างเดินมาถึงที่นี่ ชนเจตน์กระบี่จำนวนมากขนาดนั้นจนแตก แม้นจะเป็นเขา ใบหน้าก็ยังเกิดความรู้สึกชา
ชุดเขาของเขามีความพิเศษยิ่งนัก น้ำไฟมิอาจกล้ำกราย สามารถต้านทานกระบี่บิน แต่ในเวลานี้กลับฉีกขาดจนไม่เหลือสภาพเดิม
เศษผ้าหลายสิบเส้นพาดแขวนอยู่บนตัวเขา เผยให้เห็นร่างกายที่ขาวปานหยกขาว ดูทุลักทุเลยิ่งนัก
บริเวณหน้าผาพลันมีเสียงลมสะอึกสะอื้นมิหยุด ฟังดูเศร้าโศกเสียใจ คล้ายภูตผีกำลังร่ำไห้
เพลิงวิญญาณอันเยือกเย็นหลายสิบดวงลอยออกมาจากรอยแตกบนหน้าผาที่อยู่ข้างหน้า จากนั้นค่อยๆ รวมตัวกันกลายเป็นใบหน้าที่ดูอัปลักษณ์และดุร้าย ดูแล้วค่อนข้างน่าหวาดกลัว
“มิน่าตอนนั้นมั่วฉือถึงได้ฉายาว่าวิญญาณแห่งหมิง น่าเกลียดจริงด้วย”
จิ๋งจิ่วมองดูวิญญาณแห่งหมิงที่ปล่อยกลิ่นอายอันน่าหวาดกลัวออกมา พลางส่ายหน้า
หลายปีก่อน นักพรตไท่ผิงเก็บตัวบำเพ็ญเพียร ผู้บำเพ็ญเพียรของราชวงศ์ของเผ่าพันธุ์มนุษย์และแคว้นเสวี่ยทำศึกกันบนที่ราบหิมะหลานหลิง
เจ้าสำนักพาผู้นำแห่งวิถีกระบี่ของยอดเขาทั้งเก้าเข้าโรมรันช่วยเหลือ ในสำนักชิงซานเหลือเพียงศิษย์ธรรมดาคอยคุ้มกัน
ในเวลานี้นั้นเอง ทางเจวี่ยนเหลียนเหรินได้ทำข้อมูลที่สำคัญยิ่งหลุดรั่วออกไป ข้อมูลเหล่านั้นตกอยู่ในมือหมิงซือ
หมิงซือผู้นี้พาลูกน้องเข้ามาในยอดเขาทั้งเก้าผ่านทางรูรั่วบนข่ายพลังชิงซานที่บันทึกเอาไว้ในข้อมูล โดยคิดจะชิงของบางอย่างไป
พวกเขาคิดไม่ถึงว่าของสิ่งนั้นจะมิได้อยู่ในคุกกระบี่บนยอดเขาซั่งเต๋อ หากแต่อยู่บนยอดเขาเสินม่อ
หมิงซือคำนวณดูแล้ว คิดว่าจิ่งหยางน่าจะเก็บตัวบำเพ็ญเพียรอยู่ โอกาสนี้จึงมิอาจปล่อยให้หลุดมือไปได้
ชั่วชีวิตของจิ่งหยาง เวลาส่วนใหญ่จะเก็บตัวบำเพ็ญเพียร ด้วยเหตุนี้เขาจึงมิได้คำนวณผิดพลาด
แต่หมิงซือคิดไม่ถึงว่าในตอนที่พวกเขาเหยียบเข้ามาในชิงซาน ผู้พิทักษ์ทั้งสี่ได้ตื่นขึ้นมาพร้อมกัน ดังนั้นจิ่งหยางจึงออกมาจากการเก็บตัว
เมื่อเผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งของเผ่าหมิงเหล่านั้น จิ่งหยางใช้เพียงหนึ่งกระบี่ก็สังหารจนสิ้น
หมิงซือเองก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส จนเกือบหนีออกมาไม่ได้
เนื่องจากเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความลับบางอย่างของชิงซาน และเกี่ยวข้องกับเจวี่ยนเหลียนเหริน ดังนั้นมันจึงถูกเก็บไว้เป็นความลับสุดยอด
ทางเผ่าหมิงเองก็ย่อมไม่มีทางป่าวประกาศความพ่ายแพ้ในครั้งนี้ออกมา ดังนั้นจนถึงตอนนี้จึงมีเพียงไม่กี่คนที่รู้เรื่องนี้
หลังเจ้าสำนักชิงซานกลับมา เขารู้สึกว่าควรเก็บกวาดเศษซากเพลิงวิญญาณเสียหน่อย อย่างน้อยก็ควรจัดการกับซากศพที่นอนเกลื่อนกลาดอยู่บนยอดเขาเสินม่อ
จิ่งหยางรู้สึกยุ่งยาก ยอดเขาเสินม่อไม่มีลูกศิษย์ และไม่มีแขกมาเยือน เหตุใดต้องทำให้วุ่นวายด้วย
ดังนั้นซากศพของเผ่าหมิงเหล่านั้นจึงกระจัดกระจายอยู่บนหน้าผาอย่างนั้น ถูกลมฝนชะล้างนานวันเข้าก็แปรเปลี่ยนเป็นโครงกระดูก จากนั้นจึงเปลี่ยนเป็นฝุ่นธุลี
ส่วนเศษซากเพลิงวิญญาณเหล่านั้นยังคงอยู่อย่างนั้น จนตอนนี้กลายเป็นเหมือนวิญญาณแค้นอย่างไรอย่างนั้น
วิญญาณแค้นที่ก่อร่างมาจากเศษซากเพลิงวิญญาณนี้ไม่มีสติปัญญา มีเพียงความความเคียดแค้นและความคิดชั่วร้าย สำหรับลูกศิษย์ธรรมดาแล้วอาจจะค่อนข้างยุ่งยาก
แต่ในสายตาของจิ๋งจิ่ว เศษเพลิงวิญญาณเหล่านี้มิได้ต่างอะไรกับควันที่เกิดจากการเผาไหม้ไม่หมดของฟื้นชื้นๆ ที่อยู่ในเตาเลย
“ถอยไป”
เขาหิ้วเจ้าล่าเยวี่ยเดินขึ้นไปยังยอดเขา
ในตอนที่เดินผ่านวิญญาณเผ่าหมิงที่น่ากลัวนั้นมา เขามิได้หยุดชะงักแม้เพียงนิดเดียว
วิญญาณเผ่าหมิงดวงนั้นส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนแสบแก้วหูออกมา มันคิดจะกลืนจิ๋งจิ่วลงท้อง
ทันใดนั้น วิญญาณหมิงแตกกระจายกลายเป็นเพลิงแห่งหมิงอันเยือกเย็นสิบกว่าดวง เพลิงแห่งหมิงเหล่านั้นส่งเสียงร้องน่าหวาดกลัวออกมา พวกมันพยายามหนีขึ้นไปยังปลายยอดเขา แต่หนีไปได้ไม่ไกลเท่านั้นก็ตกลงบนผาอย่างไร้เรี่ยวแรง ก่อนจะกลายเป็นกลุ่มควันแล้วสลายหายไป
“รอให้พวกมันรวมตัวกันแล้วค่อยจัดการ ง่ายกว่าไปไล่ตามหาพวกมันจริงด้วย”
จิ๋งจิ่วคิดเช่นนี้ ก่อนจะเดินเข้าในศาลาเล็กๆ ที่อยู่บนปลายสุดของยอดเขา หอแห่งนี้ก็เหมือนกับสิ่งก่อสร้างส่วนมากของชิงซาน ที่ด้านหลังศาลามีถ้ำอยู่แห่งหนึ่ง
ที่นี่คือถ้ำของจิ่งหยางในอดีต
วัสดุที่ใช้สร้างศาลาย่อมต้องเป็นไม้ยักษ์ที่ล้ำค่าที่สุด บนพื้นปูไว้ด้วยหยกงามสีขาว การตกแต่งภายในดูมิธรรมดา ทุกรายละเอียดล้วนสมบูรณ์แบบ
แต่เห็นได้ชัดว่าที่แห่งนี้ร้างคนอยู่อาศัยมาเป็นเวลานานแล้ว ไม่ว่าจะเป็นคานหรือบนพื้นที่ปูไว้ด้วยหยกล้วนแต่มีฝุ่นจับเป็นชั้นบางๆ
จิ๋งจิ่วเดินไปหน้ากำแพง ยื่นมือไปบิดไข่มุกราตรีที่อยู่บนกำแพง
เสียงครึกๆ ดังขึ้น พื้นสั่นสะเทือนเบาๆ มิรู้สิ่งใดกำลังเริ่มขยับเขยื้อน
ลมเย็นพัดเข้ามา ละอองฝุ่นที่จับตัวอยู่บนคานและพื้นถูกพัดจนฟุ้งกระจายออกไปนอกศาลา ไม่นานภายในถ้ำก็สะอาดหมดจด ไม่มีฝุ่นจับแม้เพียงน้อย
จิ๋งจิ่ววางเจ้าล่าเยวี่ยไว้บนพื้น ก่อนจะเดินวนอยู่ในศาลารอบหนึ่ง บางครั้งยื่นมือไปลูบไล้ผนังหิน เสา แล้วก็ข้าวของเครื่องใช้เหล่านั้น
สุดท้ายเข้ามายังตรงกลางศาลา สองมือไพล่หลังมองไปรอบๆ ในใจรู้สึกทอดถอนใจ
เขาคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะได้กลับมาเห็นสิ่งเหล่านี้เร็วขนาดนี้
เจ้าล่าเยวี่ยเปลี่ยนแปลงแผนการของเขา แต่ตอนนี้ดูแล้ว มันก็ไม่เลวเหมือนกัน
เขาเดินเข้าไปในถ้ำ จากนั้นกดไปบนผนังหินที่อยู่ด้านในสุดเบาๆ ผนังหินขยับเขยื้อนอย่างไร้ซุ่มเสียง เผยให้เห็นห้องทำสมาธิห้องหนึ่ง
ภายนอกห้องแขวนเสื้อผ้าเอาไว้สิบกว่าชุด เน้นสีขาวเป็นหลัก ดูค่อนข้างสะอาดสะอ้าน
นิ้วมือของจิ๋งจิ่วไล้ไปบนเสื้อผ้าเหล่านี้อย่างแผ่วเบา สุดท้ายจึงหยุดลง
เขาเลือกชุดสีขาวชุดหนึ่ง มิได้พอดีตัวเท่าไรนัก ถือว่าพอใส่ได้
..............................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 47 ท่านเซียนพาขึ้นยอดเขา
ตอนที่จิ๋งจิ่วกลับมายังหน้าศาลา เจ้าล่าเยวี่ยได้ตื่นขึ้นมาแล้ว
นางมองไปรอบกายอย่างระมัดระวัง กระบี่สี่เขียวบินวนรอบตัวอย่างเงียบๆ พร้อมที่จะโจมตีออกไปทุกเมื่อ
นางพอจะเดาได้ว่าที่นี่ืคือที่ไหน แต่ยังรู้สึกไม่กล้าเชื่อ ดังนั้นจึงรู้สึกวิตกกังวล
กระทั่งจิ๋งจิ่วเดินออกมา สีหน้านางจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย พลางถามว่า “นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ก็เหมือนที่เจ้าเห็น พวกเรามาถึงยอดเขาแล้ว”
เสียงของเจ้าล่าเยวี่ยสั่นเครือเล็กน้อย “ที่นี่คือถ้ำของปรมาจารย์อาอย่างนั้นหรือ?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “เกรงว่าจะใช่”
เจ้าล่าเยวี่ยเก็บกระบี่สีเขียว สายตาจ้องมองไปในดวงตาของเขา หลังนิ่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่จึงถามออกมาว่า “เจ้าทำได้ยังไง?”
นางเดาได้แต่แรกแล้วว่าจิ๋งจิ่วน่าจะมีวิธีขึ้นเขาอยู่ แต่ในตอนที่เขาทำได้จริงๆ อีกทั้งยังพานางขึ้นมาถึงยอดเขาด้วย นางยังคงรู้สึกตกใจอย่างมาก
จิ๋งจิ่วครุ่นคิด กล่าวว่า “ตอนที่เจ้าหลับไป จู่ๆ มีเซียนหนวดขาวคนหนึ่งปรากฏกายขึ้นแล้วพาพวกเรามาที่นี่ จากนั้นจึงหายตัวไป”
เจ้าล่าเยวี่ยมองเขา มิกล่าวกระไร
จิ๋งจิ่วกล่าว “เรื่องนี้ไม่ดีหรือ?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ไม่ดี”
จิ๋งจิ่วกล่าว “เจ้าพอมีโอกาสที่จะเชื่อบ้างไหม?”
เจ้าล่าเยวี่ยมองเขา พลางกล่าวอย่างจริงจังออกมา “ข้ามิใช่หลิ่วสือซุ่ย”
จิ๋งจิ่วถอนใจ “ดูเหมือนข้าต้องคิดเรื่องใหม่แล้ว”
เจ้าล่าเยวี่ยถาม “เจ้าเป็นใครกันแน่?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าเองก็กำลังหาคำตอบอยู่เช่นกัน”
……
……
ภายในถ้ำที่นักพรตจิ่งหยางทิ้งเอาไว้มีเก้าอี้หินอยู่ตัวหนึ่ง บนเก้าอี้มีเบาะรองนั่ง บนเบาะใช้ดิ้นทองปักลายดอกไม้และนกอย่างง่ายๆ ไม่รู้ถูกนั่งทับมาเป็นเวลานานเท่าไร สีสันของดิ้นทองจางลง กระทั่งรูปดอกไม้และนกเหล่านั้นก็ดูไม่ค่อยชัดเจน แต่ยังไม่ฉีกขาด อีกทั้งเบาะรองนั่งนี้หนายิ่งนัก
จิ๋งจิ่วนั่งลงไปอย่างไม่เกรงใจ จากนั้นมองดูเจ้าล่าเยวี่ยกำลังค้นหาบางสิ่งภายในถ้ำ
“เจ้ากำลังหากระบี่เล่มนั้น?”
เจ้าล่าเยวี่ยหยุดฝีเท้า มองดูเขาพลางถามอย่างไม่เข้าใจ “หรือเจ้าไม่คิดอยากหากระบี่เล่มนั้น?”
จิ๋งจิ่วคิดอยากจะพูดอะไรบางอย่างกับนาง แต่นางได้เดินไปที่อื่นแล้ว
เจ้าล่าเยวี่ยค้นดูทั้งนอกถ้ำและในถ้ำจนทั่ว แต่ก็ยังหากระบี่เล่มนั้นไม่พบ ครั้นใช้จิตจำแนกรับรู้ ก็ไม่มีเสียงสะท้อนใดๆ กลับมา
นางเดินไปริมผา ค้นหาในป่า ในใจคิดว่าหรือกระบี่จะอยู่ในยอดเขา แต่ยอดเขาเสินม่อกว้างใหญ่ขนาดนี้ ตนเองจะไปหาเจอได้อย่างไร?
ดวงอาทิตย์ยามเช้าที่อยู่ทางหมู่ยอดเขา แสงสว่างยามรุ่งอรุณส่องไปบนเมฆขาว แต่ด้านล่างยอดเขายังคงมืดสลัวอยู่
สีหน้าเธอขาวซีดเล็กน้อย
“เป็นอะไร?”
จิ๋งจิ่วเดินมาข้างกายนาง
เจ้าล่าเยวี่ยก้มหน้า คล้ายเด็กน้อยที่ทำอะไรผิดมา “ข้าหากระบี่เล่มนั้นไม่เจอ”
จิ๋งจิ่วกล่าว “สืบทอดกระบี่ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร พวกเราไปยอดเขาเหลี่ยงว่างได้”
ตอนที่กล่าวประโยคนี้ เขาคล้ายจะลืมไปกว่ายอดเขาเหลี่ยงว่างย่อมต้องต้อนรับเจ้าล่าเยวี่ยแน่นอน แต่พวกเขาจะต้อนรับตนด้วยหรือไม่?”
“ไม่ใช่เรื่องสืบทอดกระบี่”
เจ้าล่าเยวี่ยครุ่นคิด หากปรมาจารย์อาจิ่งหยางบรรลุเป็นเซียนไม่สำเร็จ และกระบี่เล่มนั้นยังอยู่ในยอดเขาเสินม่อ ก็แสดงว่าเขาอาจจะยังรักษาอาการบาดเจ็บอยู่ที่นี่
หากกระบี่เล่มนั้นไม่อยู่แล้ว เช่นนั้นเกรงว่าตัวเขาก็คงไม่อยู่เหมือนกัน
นางพอจะเดาได้ว่าจิ๋งจิ่วน่าจะมีความสัมพันธ์อะไรบางอย่างกับปรมาจารย์อาจิ่งหยาง แต่นางไม่รู้ว่าควรจะพูดกับเขาดีหรือไม่
นางนั่งลงไปริมผา สองมือกอดเข่า สีหน้าอ้างว้างโดดเดี่ยว
นี่เป็นครั้งแรกที่จิ๋งจิ่วได้เห็นอารมณ์ที่อ่อนแอเช่นนี้บนใบหน้าของนาง
ตอนที่เจอกันบนยอดเขากระบี่ครั้งแรก เขาก็มองออกแล้วว่าในส่วนลึกภายใต้ดวงตาของสาวน้อยผู้นี้มีความรู้สึกโศกเศร้าแอบซ่อนเอาไว้อยู่
คืนนี้หลายเรื่องราวล้วนมีคำตอบออกมา
“ปรมาจารย์อาตายแล้ว”
เจ้าล่าเยวี่ยมองดูเทือกเขาที่สงบนิ่ง พลางคิดถึงถ้ำที่อ้างว่างและว่างเปล่า ในใจครุ่นคิดขึ้นมา
นางบ่นพึมพำ “ที่แท้ก็ตายแล้วจริงๆ”
เช่นนั้นทุกสิ่งที่นางทำมาตลอดสี่ปีนี้ มันยังมีความหมายอะไรอีก?
ความรู้สึกกลัดกลุ้มที่ได้แต่ต้องเก็บเอาไว้ในใจ ไม่สามารถบอกผู้อื่นได้ อีกทั้งความรู้สึกเหนื่อยล้าและเจ็บปวด ในพริบตานี้พลันล้นทะลักออกมา
เสียงเคร้งดังขึ้น
กระบี่สีเขียวหักเป็นสองท่อนร่วงหล่นลงพื้น สูญเสียพลังวิญญาณทั้งหมดที่มี
พรืด! เจ้าล่าเยวี่ยกระอักโลหิตออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะสลบไป
เมื่อเห็นภาพนี้ จิ๋งจิ่วรู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย
ในอดีตเขาไม่เคยมีอารมณ์แบบนี้มาก่อน ถึงแม้นจะมีมันก็เป็นเรื่องสมัยยังเป็นหนุ่ม เขาลืมมันไปนานแล้ว
นับแต่ที่เหยียบเข้ามาในชิงซานอีกครั้ง อารมณ์แบบนี้กลับปรากฏขึ้นมาสองสามครั้ง อย่างเช่นตอนที่หลิ่วสือซุ่ยดื่มชาถ้วยนั้น อย่างเช่นตอนนี้
“เขายังไม่ตาย”
จิ๋งจิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “เขาเพียงแค่เกือบตายเท่านั้น”
กล่าวจบประโยคนี้ เขายกมือขวาขึ้น
เสียงแปะเบาๆ ดังขึ้น
ฝ่ามือของเขาประทับลงไปกลางศีรษะของเจ้าล่าเยวี่ย
สายลมพัดมา ชุดขาวพลิ้วไหว กลิ่นอายที่ยากจะบรรยายได้สายหนึ่งแผ่กระจายไปบนยอดเขา
ปราณกระบี่หลั่งไหลเข้าไปในศีรษะของเจ้าล่าเยวี่ยอย่างไม่ขาดสาย ช่วยปกป้องใจกระบี่ที่บาดเจ็บสาหัสของนาง จากนั้นค่อยๆ บำรุงซ่อมแซม
ไม่รู้ว่าผ่านไม่นานเท่าไร หลังมั่นใจแล้วว่านางไม่เป็นไร จิ๋งจิ่วจึงดึงมือขวากลับมา
เขากลับเข้ามาในถ้ำ ใช้ผ้าผืนหนึ่งชุบน้ำ จากนั้นเดินกลับไปริมผาแล้วประคองนางขึ้นมา แล้วเริ่มเช็ดหน้าเช็ดตาให้นาง
เขาเช็ดอย่างละเมียดละไม รายคราบเลือดและฝุ่นดินบนใบหน้าของสาวน้อยถูกเช็ดออกไปจนสะอาด
เขามองดูผมสั้นที่ฟูฟ่องและยุ่งเหยิงของนาง ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะเดินกลับไปในถ้ำ หยิบหวีไม้จันทราออกมาหนึ่งเล่ม แล้วเริ่มหวีผมให้นาง
หวีไม้จันทราที่แฝงเร้นไอเย็นเอาไว้เหมาะที่สุดที่จะเอามาใช้หวีผม
ผมสั้นอันยุ่งเหยิงของสาวน้อยแปรเปลี่ยนเป็นเรียบลื่นอย่างรวดเร็ว คราบฝุ่นที่อยู่บนผมเองก็หายไปจนหมดสิ้น
จิ๋งจิ่วด้านหนึ่งหวีผมให้นาง อีกด้านหนึ่งก็พูดกับตัวเอง
“ที่แท้บ้านเจ้าแซ่เจ้าหรือ”
“แต่คืนนั้นมันหิมะตกปรอยๆ นี่นา มิใช่พายุหิมะเสียหน่อย”
“อีกอย่าง เกิดในเดือนล่าเยวี่ยก็เลยชื่อล่าเยวี่ยอย่างนั้นหรือ? ชื่อนี้ก็ไม่ได้ดีเท่าไรเลย”
……
……
เจ้าล่าเยวี่ยตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะพบว่าตนเองอยู่ในถ้ำของปรมาจารย์อาจิ่งหยาง แต่ครั้งนี้มิได้อยู่บนพื้นเย็นๆ หากแต่อยู่บนเตียงหยกอุ่นๆ หลังหนึ่ง
ความแตกต่างในการดูแลเช่นนี้ มิได้ทำให้นางเกิดความคิดเชื่อมโยงอะไรมากนัก เพราะเวลานี้อารมณ์ของนางค่อนข้างสับสน ไม่รู้ว่าเมื่อครู่ตอนที่สลบไป นางได้พูดอะไรที่ไม่ควรพูดออกไปหรือเปล่า
ตอนที่นางมองเห็นตัวเองในกระจก นางพลันรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง เหตุใดใบหน้าของนางถึงได้สะอาดสะอ้านเพียงนี้ แล้วยังมี....
นางลืมความกังวลและการคาดเดาเรื่องตัวตนที่แท้จริงของจิ๋งจิ่วที่มีก่อนหน้านี้ไปจนหมด หากแต่รีบพุ่งออกไปนอกถ้ำแล้วกล่าวว่า “เจ้าทำอะไรกับข้า?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าไม่ได้ทำอะไร”
“ไม่ได้ทำอะไร? อย่างนั้นจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร?”
เจ้าล่าเยวี่ยชี้ไปบนผมของตัวเองพลางกล่าว
ผมสั้นๆ ของนางถูกหวีขึ้นมาแล้วมัดเป็นมวยเล็กๆ เอาไว้มวยหนึ่ง ชี้ขึ้นไปบนฟ้า
จิ๋งจิ่วกล่าว “ทำไมหรือ?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวอย่างโมโห “เจ้ามามัดเปียชี้โด่แบบนี้ให้ข้าทำไม! ข้าไม่ใช่เด็กเสียหน่อย!”
“ผมเจ้าสั้นขนาดนี้ จะไปมัดเป็นเปียได้อย่างไร นี่เรียกว่ามวยต่างหาก”
จิ๋งจิ่วมองนางพลางกล่าวอย่างจริงจัง “อีกทั้งข้าคิดว่ามันน่ารักดี”
....................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 48 ที่แท้เจ้าก็อยู่ตรงนี้มาตลอด
เจ้าล่าเยวี่ยมีน้ำโหขึ้นมาจริงๆ แล้ว
จิ๋งจิ่วรีบกล่าว “ข้าคิดเรื่องใหม่ขึ้นมาได้อีกเรื่อง พูดอีกอย่างคือเป็นเรื่องที่ต่อเนื่องจากเรื่องเมื่อครู่นี้ จะฟังหรือไม่?”
เจ้าล่าเยวี่ยเลิกคิ้วเล็กน้อย กล่าวว่า “เซียนอาวุโสคนนั้นอีกงั้นหรือ?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ใช่ เมื่อครู่ตอนที่เจ้าสลบไป เซียนอาวุโสผู้นั้นกลับมาอีก เขารู้ว่าเจ้ากำลังหากระบี่เล่มหนึ่งอยู่ ก็เลยบอกกับข้า”
เจ้าล่าเยวี่ยคิดถึงความลับที่อยู่บนตัวของชายหนุ่มผู้นี้ อีกทั้งเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องเหล่านั้น จึงรีบกล่าวขึ้นมาอย่างตื่นเต้น “เจ้ารู้ว่ากระบี่เล่มนั้นอยู่ที่ไหนอย่างนั้นหรือ?”
จิ๋งจิ่วมองดูนาง ยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าว “เขาบอกว่า...ความจริงแล้วกระบี่เล่มนั้นอยู่บนมือของเจ้ามาโดยตลอด”
เจ้าล่าเยวี่ยรู้สึกไม่เข้าใจ นางมองไปบนสองมือของตน ทันใดนั้นพลันสังเกตเห็นสร้อยเงินที่อยู่บนข้อมือเส้นนั้น
หรือว่า...เขาหมายถึงเจ้านี่?
อารมณ์ของนางสั่นไหว สร้อยเงินลอยขึ้นมาอย่างไร้ซุ่มเสียง ก่อนจะกลายเป็นโซ่กระบี่สีเงินเส้นหนึ่ง ลอยค้างอยู่กลางอากาศ
จิ๋งจิ่วยื่นมือออกมา
เจ้าล่าเยวี่ยมองดูเขาเงียบๆ ก่อนจะเอาโซ่กระบี่ส่งให้เขา
มือซ้ายของจิ๋งจิ่วกำด้ามกระบี่ มือขวากำโซ่กระบี่ไว้แน่น ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนทั้งสองมือลงไปด้านล่าง
เสียงแตกเปรี๊ยะปร๊ะดังถี่ ช่องว่างระหว่างฝ่ามือของเขากับโซ่กระบี่มีประกายไฟสีเงินกระเด็นออกมา
เศษชิ้นส่วนสีเงินกระเด็นร่วงลงมา ผิวโลหะของโซ่กระบี่หลุดลอก คล้ายกับงูลอกคราบก็มิปาน ก่อนจะเผยให้เห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของตัวกระบี่ที่อยู่ด้านใน
สีของกระบี่เล่มนั้นแดงฉาน คล้ายปะการัง แล้วก็คล้ายโลหิตสดๆ
เจ้าล่าเยวี่ยมองดูกระบี่เล่มนี้ ปากกล่าวงึมงำขึ้นมา “งดงามจริงๆ...นี่คือกระบี่มิคำนึงอย่างนั้นหรือ?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ถูกต้อง นี่คือกระบี่มิคำนึง”
เขายื่นกระบี่มาตรงหน้าเจ้าล่าเยวี่ย
เจ้าล่าเยวี่ยนิ่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายไม่ได้รับกระบี่มา
“กระบี่เล่มนี้เจ้าเป็นคนพบ เช่นนั้นก็ย่อมต้องเป็นของเจ้า”
กระบี่มิคำนึงมิได้เป็นเพียงกระบี่ธรรมดาเล่มหนึ่ง หากแต่หมายถึงการสืบทอดของยอดเขาเสินม่อ เป็นมรดกที่จิ่งหยางส่งต่อให้ศิษย์
เจ้าล่าเยวี่ยหยิ่งทะนงยิ่งนัก นางไม่ยินยอมรับของขวัญเช่นนี้ สองตามองดูจิ๋งจิ่วพลางถาม “เจ้าเป็นศิษย์ของปรมาจารย์อา? หรือเจ้าเป็นผู้สืบทอดที่แท้จริงของปรมาจารย์อา?”
จิ๋งจิ่วครุ่นคิด กล่าวว่า “ถ้าว่ากันในแง่หนึ่งแล้ว ทั้งสองข้อล้วนแต่ใช่ทั้งสิ้น”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “เช่นนี้กระบี่เล่มนี้ก็ยิ่งสมควรเป็นของเจ้า”
จิ๋งจิ่วกล่าว “เจ้าเคยบอกว่า เขาเลือกเจ้าเป็นศิษย์สืบทอดของยอดเขาเสินม่อ”
“ข้ามิเคยพบเจอปรมาจารย์อา ข้ารู้เพียงว่าในอดีตตอนที่เขาเดินทางผ่านเมืองเจาเกอ เขาได้เจอกับท่านแม่ของข้า ตอนนั้นข้าซึ่งยังอยู่ในท้องของท่านแม่ถูกเขาชี้ตัวให้เป็นศิษย์สืบทอดกระบี่ สำนักชิงซานส่งอาจารย์มาคอยปกป้องข้า ดังนั้นยังไม่ทันจะได้ลืมตาดูโลก ข้าก็ถูกลิขิตให้เป็นคุณหนูในตระกูลขุนนางที่ไม่ธรรมดาเสียแล้ว ข้าไม่จำเป็นต้องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์เพื่อประโยชน์ของตระกูล แล้วก็ไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมงานเลี้ยงทางสังคมที่น่าเบื่อหน่ายเหล่านั้น ข้าไม่ต้องกังวลว่าจะถูกส่งตัวเข้าวังหลวง ชีวิตของข้าเป็นชีวิตที่ถูกอวยพรเอาไว้”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ความงดงามและการถูกอิจฉาริษยาทั้งหมดล้วนแต่เป็นปรมาจารย์อาเป็นผู้มอบให้ข้า แต่ว่า...ข้าไม่เคยพบเจอเขา ข้าไม่สามารถค้นพบถึงความลับของกระบี่เล่มนี้ ข้าไม่มีความสามารถที่จะขึ้นยอดเขาเสินม่อ เช่นนั้นแล้วข้าจะไปมีคุณสมบัติเป็นผู้สืบทอดที่แท้จริงของเขาได้อย่างไรกัน?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “บางทีเขาอาจจะมิได้คิดเช่นนี้”
เจ้าล่าเยวี่ยเงยหน้ามองเขา
จิ๋งจิ่วกล่าว “ความสามารถของเจ้าและความปรารถนาของเจ้ามิใช้สิ่งสำคัญ เพราะความปรารถนาของเขาชัดเจนอย่างยิ่ง เจ้าสวมใส่สร้อยกระบี่อันนี้ตั้งแต่เกิดมา นั่นแสดงว่าเขาตั้งใจให้เจ้าเป็นผู้สืบทอดของยอดเขาเสินม่อตั้งแต่แรกเริ่มแล้ว มิเช่นนั้นเขาจะเอากระบี่มิคำนึงไว้ข้างกายเจ้าทำไม?”
เจ้าล่าเยวี่ยนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ นางเหลือบมองดูจิ๋งจิ่วเล็กน้อย มิได้กล่าวกระไรอีก จากนั้นเดินเข้าไปยังแท่นกระบี่ที่อยู่ในส่วนลึกของถ้ำ ก่อนจะเอากระบี่มิคำนึงเสียบเข้าไปด้วยสีหน้าจริงจัง
……
……
ราตรีอันยาวนานผ่านพ้นไป แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องสว่างปลายยอดเขาอันสูงเด่น ด้านล่างยอดเขายังคงมืดครึ้มอย่างมาก
ผู้คนที่อยู่ด้านล่างยอดเขาสลายตัวไปแล้วไม่น้อย ในบรรดาอาคันตุกะที่มาร่วมงาน สมณะแห่งวัดกั่วเฉิงรูปนั้นและองค์ชายจากเมืองเจาเกอสองคนนั้นยังอยู่ สาวน้อยจากสำนักเสวียนหลิงผู้นั้นยังคงยืนหยัดที่จะอยู่ ส่วนศิษย์แห่งยอดเขาทั้งเก้าอย่างกั้วหนานซาน หลินอู๋จือ กู้หาน ย่อมต้องอยู่รอจนถึงท้ายที่สุด
เดิมทุกคนก็มิได้มีความมั่นใจว่าเจ้าล่าเยวี่ยและจิ๋งจิ่วจะสามารถขึ้นไปถึงยอดเขาได้อยู่แล้ว เวลาหนึ่งคืนผ่านพ้นไป กระทั่งความหวังสุดท้ายก็ถูกทำลายลง เพียงแต่ทุกคนไม่เข้าใจ เหตุใดจนป่านนี้ท่านเจ้าสำนักถึงยังไม่ลงมือช่วยพวกเขาออกมาอีก พวกเขายังสบายดีอยู่หรือเปล่า? พบเจอกับอันตรายอะไรหรือเปล่า?
ทันใดนั้น ภายในยอดเขาเสินม่อพลันมีสายลมอันรุนแรงพัดขึ้นมา
ลมแรงพัดกระโชก ต้นไม้ในป่าโยกไหวไปมาไม่หยุด เศษใบไม้ที่กองเป็นชั้นหนาๆ อยู่ด้านล่างต้นไม้ฟุ้งลอยขึ้นมาตามลม ก่อนจะเริงระบำอย่างบ้าคลั่งเต็มท้องฟ้า ภาพนี้ดูแล้วช่างงดงามตระการตายิ่งนัก
กั้วหนานซานหวั่นใจขึ้นมาเล็กน้อย เหตุใดจึงได้ยินเสียงในยอดเขาเสินม่อ?
ยังไม่ทันที่เขาจะได้ครุ่นคิดอะไร พลันมีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นอีก
ลมพายุหอบเอาเศษไปใบไม้ปลิวลอยขึ้นไปจนถึงด้านบนของยอดเขาเสินม่อ จนในที่สุดก็สัมผัสกับหน้าผาที่ถูกแสงแดดยามเช้าส่องสว่าง
ราวกับแสงแดดยามเช้าได้จุดไฟให้เศษใบไม้เหล่านั้นลุกไหม้ขึ้นมา บริเวณหน้าผามีเปลวไฟขนาดใหญ่ลุกโชน ไร้ซึ่งซุ่มเสียง แต่กลับโหมไหม้อย่างคุ้มคลั่ง
นั่นหาใช่เปลวไฟจริงๆ ไม่ มันแผ่กระจายแสงสว่างอันเจิดจ้าออกมา แต่กลับไร้ซึ่งความร้อนใดๆ
หน้าผาและป่าของยอดเขาเสินม่อถูกส่องสว่าง เพียงพริบตาก็ดูคล้ายเวลากลางวัน
ยังมิทันจบสิ้น หน้าผาและป่าเหล่านั้นเริ่มเปล่งแสงออกมาจากตัวเอง แสงสว่างจำนวนนับไม่ถ้วนสาดกระจายออกมาจากด้านในของมัน
ทุกคนมองเห็นข่ายพลังกระบี่ที่แบ่งแยกพื้นที่ได้อย่างชัดเจน ยอดเขาเสินม่อคล้ายดั่งผลึกแก้วขนาดยักษ์ที่ปริร้าวแต่ยังมิแตกออก ภายในแบ่งออกเป็นหลายหน้าจำนวนนับไม่ถ้วน ลำแสงถูกหักเห ดูงดงามจนยากจะบรรยายได้
ลำแสงยิ่งหนาแน่นขึ้นทุกขณะ ยิ่งส่องสว่างขึ้นทุกขณะ เส้นแสงที่แบ่งแยกพื้นที่ในยอดเขาเหล่านั้นดูเลือนรางขึ้นเรื่อยๆ จนถึงช่วงเวลาหนึ่ง ในฟ้าดินพลันมีเสียงเบาๆ ดังขึ้น
เหมือนกับเปลวไฟเมื่อครู่ เสียงนี้หาใช่เสียงจริงๆ ไม่ ทว่าในใจของทุกคนกลับรับรู้ถึงมันได้อย่างชัดเจน
ไม่ว่าจะเป็นจิตจำแนกแห่งกระบี่ ใจแห่งฌาน หรือทะเลแห่งการรับรู้ ก็ล้วนแต่ได้ยินเสียงนี้
นี่คือเสียงกระบี่
ดั่งแจกันเงินที่ปริแตก
ดั่งลูกประคำที่ตกลงไปในถาด
ดังชัดเจนยิ่งนัก
……
……
สายลมพัดอ่อนโยน แสงยามเช้าค่อยๆ แผ่กระจาย
เปลวไฟตรงหน้าผาได้หายไปแล้ว เสียงกระบี่เสียงนั้นก็ลอยหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ยอดเขาเสินม่อตั้งตระหง่านอยู่ใต้นภา ยังคงสงบเงียบ น่าเกรงขาม
ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ภูเขาก็ยังคงเป็นภูเขาลูกนั้นอยู่
แต่ทุกคนต่างรู้ ภูเขาลูกนี้ได้เปลี่ยนไปจากเดิมแล้ว
ข่ายพลังกระบี่ปิดกั้นถูกยกเลิก ยอดเขาเสินม่อปรากฏขึ้นในโลกมนุษย์อีกครา
ยอดเขาที่เก้าของชิงซานสืบทอดต่อไป!
เมื่อเห็นยอดเขาโดดเดี่ยวที่อยู่ใต้แสงอาทิตย์ยามเช้า กั้วหนานซานนิ่งเงียบมิกล่าวกระไร หลินอู๋จือสีหน้าทั้งประหลาดใจและยินดี กู้หานผิดหวังพูดอะไรไม่ออก
สาวน้อยแห่งสำนักเสวียนหลิงขยี้ดวงตาที่สะลึมสะลือ กล่าวถามว่า “เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ?”
ผู้อาวุโสแห่งยอดเขาซื่อเยวี่ยที่ดำเนินงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนกล่าวอย่างทอดถอนใจ “ขอแสดงความยินดีกับอาจารย์อาคนเล็กที่สายสืบทอดยังมิสิ้นสุด”
อีกฟากหนึ่งมีเสียงเจ็บปวดของเจ้าแห่งยอดเขาชิงหรงดังลอยมา
“คิดไม่ถึงว่าจะได้เห็นเขาลูกนี้เร็วขนาดนี้”
..............................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 49 สลายตัว
ข่าวงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนของชิงซานแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว
ตามหลักแล้ว งานชุมนุมเฉิงเจี้ยนเป็นเพียงแค่เรื่องภายในของสำนักชิงซาน อีกทั้งผู้ที่เกี่ยวข้องยังมีแค่ศิษย์ระดับล่างด้วย เดิมไม่ควรจะสร้างความตื่นตะลึงได้มากมายขนาดนี้ แต่งานชุมนุมเฉิงเจี้ยนครั้งนี้มีเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิดเข้าร่วมถึงสองคน อีกทั้งยังมีอัจฉริยะแห่งวิถีกระบี่ปรากฏตัวขึ้นมาอีกคนหนึ่งด้วย ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ....สองในสามคนนี้เลือกที่จะสืบทอดกระบี่ที่ยอดเขาเสินม่อ อีกทั้งยังประสบความสำเร็จด้วย!
ยอดเขาเสินม่อปรากฏกายขึ้นอีกครา ข่าวนี้สร้างความตกตะลึงไปทั่วทุกจังหวัดในดินแดนทางใต้ ไม่นานก็แพร่ไปถึงเมืองเจาเกอ จังหวัดเฟิงเตาที่อยู่เหนือขึ้นไป กระทั่งเผ่าหมิงและแคว้นเสวี่ยก็ยังได้รับทราบข่าวนี้อย่างรวดเร็ว เพราะในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร สถานะของยอดเขาที่เก้าแห่งชิงซานนั้นมิธรรมดา เพราะที่นี่มีถ้ำที่พำนักของนักพรตจิ่งหยางอยู่
ในอดีตน้อยครั้งนักที่นักพรตจิ่งหยางจะปรากฏกายบนโลกภายนอก ทั้งถ่อมตนและลี้ลับ แต่ผู้ใดบ้างกล้ามองข้ามการมีอยู่ของเขา?
การที่สำนักชิงซานสามารถเป็นผู้นำแห่งพรรคฝ่ายธรรมะได้ในเวลานี้ ใครกล้าบอกว่ามิเกี่ยวข้องกับนักพรตจิ่งหยาง?
ยอดเขาเสินม่อถูกเปิดออกอีกครั้ง ใครจะรู้บ้างว่าศิษย์สืบทอดผู้นั้นจะกลายเป็นนักพรตจิ่งหยางคนที่สองหรือไม่?
แล้วจะไม่ให้สำนักบำเพ็ญพรตเหล่านั้นและเมืองเจาเกอวิตกกังวลได้อย่างไร
แล้วเผ่าหมิงและแคว้นเสวี่ยจะไม่กังวลใจได้อย่างไร
เช่นนี้แล้ว ชื่อเสียงของเจ้าล่าเยวี่ยก็จะยิ่งขจรขจายไปในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรมากขึ้น
ในอดีตโลกแห่งการบำเพ็ญพรตต่างรู้ว่านางเป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด แต่เนื่องจากอายุยังน้อย สุดท้ายยังต้องดูพัฒนาการในอนาคต แต่ตอนนี้นางสืบทอดกระบี่แห่งยอดเขาเสินม่อได้สำเร็จ พวกเขาย่อมต้องหันกลับมามองนางใหม่ ขณะเดียวกัน หลายคนต่างรู้แล้วว่าศิษย์ที่ตามนางขึ้นยอดเขาเสินม่อผู้นั้น คล้ายมีนามว่า...จิ๋งจิ่ว?
……
……
เหล่าลูกศิษย์ของชิงซานต่างใคร่รู้ว่าปรมาจารย์อาจิ่งหยางทิ้งสิ่งใดเอาไว้บนยอดเขาบ้าง
ในเมื่อปรมาจารย์มิได้นำกระบี่มิคำนึงติดตัวไปด้วย เช่นนั้นไม่แน่ว่าบนยอดเขาเสินม่ออาจจะมีของล้ำค่าอย่างอื่นอยู่อีกก็เป็นได้ อย่างเช่นเคล็ดกระบี่เก้ามรณา
ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้ เหล่าลูกศิษย์จะรู้สึกอิจฉาเจ้าล่าเยวี่ยและจิ๋งจิ่ว
แน่นอน ความกล้าและความเด็ดเดี่ยวที่เจ้าล่าเยวี่ยแสดงออกมาในงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนครั้งนี้ทำให้พวกเขารู้สึกนับถือยิ่งนัก ดังนั้นคนที่พวกเขารู้สึกอิจฉาจริงๆ ก็คือจิ๋งจิ่ว
“หากมิเป็นเพราะศิษย์น้องเปิดทางให้ ไหนเลยมันจะขึ้นไปบนยอดเขาเสินม่อได้?”
กู้หานกล่าวด้วยสีหน้าเยือกเย็น “คืนนั้นพวกเราต่างก็เห็นแล้ว วิธีของมันไร้ยางอายแค่ไหน ข้าว่า เราควรจะยกเลิกสิทธิ์สืบทอดของมันเสีย”
กั้วหนานซานเข้าใจถึงความรู้สึกของเขา เพียงแต่ถ้าหากเจ้าล่าเยวี่ยมิว่ากระไร ใครจะไปใช้เหตุผลนี้ยกเลิกสิทธิ์ของจิ๋งจิ่วได้
หลินอู๋จือมองกู้หาน คล้ายยิ้มคล้ายมิยิ้มกล่าวว่า “หรือตอนนี้เจ้ายังมิรู้ตัวว่าเจ้ามองจิ๋งจิ่วผิดมาโดยตลอด?”
“ไม่ต้องพูดแล้ว”
ผู้อาวุโสไป๋หรูจิ้งกล่าวกับหลินอู๋จือว่า “แม้นเจ้าจะเป็นแรกที่ค้นพบพรสวรรค์ของจิ๋งจิ่ว แต่ก็อย่าได้ปกป้องเขาจนเกินไปนัก เพราะเจ้ากับกู้หานต่างก็เป็นศิษย์สายเดียวกันของยอดเขาเทียนกวง”
หลินอู๋จือมิได้กล่าวกระไรอีก
ผู้อาวุโสไป๋หรูจิ้งกล่าวกับหลิ่วสือซุ่ยที่อยู่ข้างหลังว่า “ประเดี๋ยวเจ้าไปที่ลานต้อนรับ แล้วรอส่งแขกกลับ จากนั้นให้คนไปส่งเจ้ากลับบ้าน”
……
……
ในวันที่สองของงานชุมนุมเฉิงเจี้ยน เหล่าลูกศิษย์ใหม่มารวมกันส่งอาคันตุกะของสำนักต่างๆ ที่มาชมงาน นี่คือมารยาทของสำนักชิงซาน แล้วก็เป็นธรรมเนียม
แน่นอน สำนักชิงซานเองก็จะส่งอาจารย์ผู้อาวุโสที่มีสถานะเท่าเทียมกับแขกอาคันตุกะมาด้วย ส่วนลูกศิษย์อย่างกั้วหนานซาน หลินอู๋จือ กู้หานเองก็ปรากฏตัวด้วยเช่นกัน
รอบๆ ลานต้อนรับที่อยู่ด้านหน้ายอดเขาซีไหลห้อมล้อมไว้ด้วยต้นสนจำนวนนับไม่ถ้วน ดูคล้ายเปลวเพลิงสีเขียว น่าดูยิ่งนัก
ศิษย์สืบทอดกระบี่ใหม่ยี่สิบกว่าคนยืนอยู่บนลานต้อนรับ เตรียมส่งอาคันตุกะออกจากสำนัก
จิ๋งจิ่ว เจ้าล่าเยวี่ย หลิ่วสือซุ่ยยืนอยู่ใต้เงาไม้ รอบกายไร้ผู้คน
มิใช่จงใจกีดกัน และมิใช่เหตุผลอื่น หากแต่เป็นภาพที่เกิดขึ้นเองอย่างเป็นธรรมชาติ
ในสายตาของเหล่าศิษย์สืบทอดใหม่ ทั้งสามคนเดิมทีก็แตกต่างจากพวกเขาอยู่แล้ว
โดยเฉพาะสายตาที่พวกเขามองเจ้าล่าเยวี่ย ยิ่งมีความเคารพกริ่งเกรงมากขึ้นกว่าแต่ก่อน
ไม่มีผู้ใดรู้ถึงสถานการณ์อย่างละเอียดที่เกิดขึ้นบนยอดเขาเสินม่อเมื่อคืนนี้ ทุกคนต่างคิดว่าเป็นฝีมือของเจ้าล่าเยวี่ย เวลานี้ยังคงมองเห็นบาดแผลที่อยู่บนใบหน้าของนางได้อยู่ พอจะจินตนาการได้เลยว่าระหว่างทางนางต้องพบเจอกับอันตรายอย่างไรบ้าง ส่วนจิ๋งจิ่ว...ทั่วทั้งร่างกายมองไม่เห็นบาดแผลเลยแม้แต่น้อย คล้ายกับคนที่มิได้เป็นอะไรเลย แล้วจะไปดูเหมือนคนที่ออกแรงได้อย่างไร
หลิ่วสือซุ่ยคิดถามจิ๋งจิ่วว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ได้รับบาดเจ็บหรือเปล่า แต่สุดท้ายก็สะกดความใคร่รู้เอาไว้
จิ๋งจิ่วยืนอยู่ข้างเจ้าล่าเยวี่ย ทั้งรับรู้ได้ถึงสายตาที่มองมาเหล่านั้น ในใจครุ่นคิดหากเจ้าล่าเยวี่ยมิแก้เปียเล็กๆ นั่นออก สายตาที่มองมาเหล่านี้จะเกิดการเปลี่ยนแปลงหรือไม่?
เหล่าอาคันตุกะทยอยลงมาจากยอดเขาซีไหล
หัวหน้าอารามหลี่ว์ถังแห่งวัดกั่วเฉิงพูดคุยกับเจ้ายอดเขาซีไหลอยู่ภายในอาราม องค์ชายแห่งเมืองเจาเกอสองคนกำลังพูดคุยถึงเรื่องเก่าๆ กับผู้อาวุโสไป๋หรูจิ้ง กั้วหนานซานคอยยืนฟังอยู่ข้างๆ
เดิมสถานการณ์เช่นนี้จะใช้สำหรับแลกเปลี่ยนความคิดความรู้สึก เหล่าศิษย์หนุ่มสาวของแต่ละสำนักย่อมต้องมีการพูดคุยกัน ลูกศิษย์ที่มีชื่อเสียงมานานอย่างหลินอู๋จือและกู้หานรู้จักกับลูกศิษย์หลายๆ คนของแต่ละสำนัก การพูดคุยย่อมต้องเป็นไปอย่างธรรมชาติ แต่ลูกศิษย์ใหม่อย่างฉี่หยวนเหลียง ซือคงอี้หมินต่างมีอาการประหม่า เวลาพูดจาจึงติดขัดเล็กน้อย
ลูกศิษย์หญิงของสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยยังคงยืนอยู่กับเหล่าศิษย์หญิงของยอดเขาชิงหรงเหมือนอย่างปกติ
จิ๋งจิ่วคิดถึงศิษย์น้องเหลียนขึ้นมา จึ่งเหลือบมองไปทางนั้น คิดไม่ถึงว่าจะถูกศิษย์หญิงเหล่านั้นมองเห็น บนใบหน้ามีรอยยิ้มที่สดใสปานระฆังเงินปรากฏขึ้นมา
สาวน้อยแห่งสำนักเสวียนหลิงเดินกระโดกกระเดกมาหาหลิ่วสือซุ่ย ก่อนจะกล่าวกับเขาว่า “วันหน้าไปเยือนสำนักข้าบ้างนะ”
หลิ่วสือซุ่ยประหม่าเล็กน้อย มิรู้ควรกล่าวกระไร จึงพยักหน้าตอบรับไป
สาวน้อยคนนั้นเดินมาหาเจ้าล่าเยวี่ย ก่อนจะกล่าวกับนางว่า “พี่สาวท่านเก่งจังเลย วันหน้าไปเยือนสำนักข้าบ้างนะ ข้าจะหากระดิ่งดีๆ เอาไว้ให้ท่าน”
จิ๋งจิ่วสังเกตเห็นกระดิ่งเงินคู่หนึ่งที่ห้อยอยู่ที่ติ่งหูของสาวน้อย ในใจครุ่นคิดอายุเพียงเท่านี้กลับเป็นถึงทูตกระดิ่งเงิน มิรู้ว่านางเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสท่านไหนของสำนักเสวียนหลิง เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ในใจเขาครุ่นคิดภายหน้าหากตนเองจะออกไปท่องโลกภายนอก ก็น่าจะทำกระดิ่งเงินไว้สักคู่หนึ่ง
กระดิ่งเงินของสำนักเสวียนหลิงมีชื่อเสียงอย่างมากในโลกแห่งการบำเพ็ญพรต ไม่ใช่สิ่งที่อาวุธวิเศษธรรมดาจะมาเปรียบได้
เจ้าล่าเยวี่ยรู้ดีในจุดนี้ ครั้นเห็นสาวน้อยกล่าวอย่างจริงใจ นางจึงกล่าวว่า “เช่นนั้นข้าจะหากระบี่ดีๆ ให้เจ้าสักเล่ม”
สาวน้อยสำนักเสวียนหลิงได้ยินเช่นนี้ ดวงตาพลันเป็นประกาย กล่าวว่า “ตกลงตามนี้”
จากนั้นนางมองไปทางจิ๋งจิ่ว
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าก็อยากได้กระดิ่งเหมือนกัน”
สาวน้อยตกใจเล็กน้อย กล่าวว่า “พวกเขาบอกเจ้าไร้ยางอาย ดูเหมือนจะเป็นจริงอย่างที่ว่า”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าเพียงแต่บอกความต้องการ เจ้าจะปฏิเสธก็ได้”
สาวน้อยครุ่นคิด กล่าวว่า “มีเหตุผล ข้าขอลูกกวาดจากท่านแม่ ท่านสามารถปฏิเสธไม่ให้ข้ากินได้ แต่นี่ไม่อาจว่าข้าไร้ยางอายได้”
จิ๋งจิ่วกล่าว “การเปรียบเปรยนี่เหมาะสมยิ่งนัก”
เจ้าล่าเยวี่ยกับหลิ่วสือซุ่ยฟังอยู่ข้างๆ ในใจครุ่นคิดเหมาะสมตรงไหน...นางเป็นแค่สาวน้อย ไม่ใช่แม่เจ้าเสียหน่อย
สาวน้อยเอียงศีรษะมองดูจิ๋งจิ่ว กล่าวว่า “กระดิ่งเงินข้าสามารถให้เจ้าได้ แต่ห้ามเจ้าไปสำนักของข้า”
จิ๋งจิ่วถาม “เพราะเหตุใด?”
สาวน้อยกล่าวอย่างจริงจัง “เจ้ารูปงามเกินไป ข้ากังวลว่าท่านแม่อาจคิดอยากจะแต่งงานให้แก่เจ้า”
จิ๋งจิ่วครุ่นคิด กล่าวว่า “เป็นเหตุผลที่ดี”
สาวน้อยสำนักเสวียนหลิงเดินกระโดกกระเดกจากไป ได้ยินนางบอกว่านางกับอาจารย์อาเตรียมจะยืมเรือแห่งความว่างจากต้าเจ๋อล่องกลับไป
หัวหน้าอารามหลี่ว์ถังของวัดกั่วเฉิงเดินออกมา พลางเหลือบมองจิ๋งจิ่วจากไกลๆ มิรู้ว่าเขาพูดคุยอะไรกับเจ้าแห่งยอดเขาซีไหลตอนอยู่ในอาราม
องค์ชายสองคนจากเมืองเจาเกอเดินเข้ามาหาเจ้าล่าเยวี่ย ก่อนจะกล่าวกับนางอย่างเอ็นดูคล้ายผู้อาวุโส “มีจดหมายอะไรจะฝากกลับไปไหม?”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ไม่ต้อง”
ลูกศิษย์ที่สืบทอดกระบี่สำเร็จและกลายเป็นศิษย์สายตรงของชิงซาน จะสามารถลากลับไปเยี่ยมบ้านได้ช่วงระยะเวลาหนึ่ง
นี่คือเรื่องที่อาจารย์หลี่ว์รับปากหลิ่วสือซุ่ยเอาไว้
เจ้าล่าเยวี่ยกระทั่งจดหมายก็มิได้เขียน นางย่อมไม่มีทางกลับไปเมืองเจาเกอแน่นอน ไม่ว่าใครต่างก็รู้ว่านางมุ่งมั่นสู่ธรรมวิถี องค์ชายสองคนนั้นก็มิได้แปลกใจอะไร
หลิ่วสือซุ่ยเตรียมกลับหมู่บ้านไปเยี่ยมพ่อแม่ เขามองดูจิ๋งจิ่ว ลังเลอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะถามว่า “ท่านอยากได้อะไรหรือไม่?”
จิ๋งจิ่วครุ่นคิด กล่าวว่า “ตัดไม้ไผ่กลับมาซักสองสามต้น อย่าเอาที่อยู่ข้างบ่อน้ำ มันชื้นเกินไป เอาที่อยู่หลังเขา หากสามารถย้ายมาปลูกที่นี่ได้ก็จะยิ่งดี”
เจ้าล่าเยวี่ยเหลือบมองเขา ภายในใจครุ่นคิดนี่คิดจะทำอะไรอีก?
หลิ่วสือซุ่ยถาม “ขาเก้าอี้เสียหรือ?”
จิ๋งจิ่วพยักหน้า กล่าวว่า “พนักพิงก็ทะลุเป็นรูแล้ว”
...........................................................................


## มรรคาสู่สวรรค์

ตอนที่ 50 เรียกอาจารย์อาสิ
ก้อนเมฆคล้อยเคลื่อนไปยังสี่มุมของท้องฟ้า เผยให้เห็นแผ่นนภาสีครามผืนหนึ่ง นั่นคืออุโมงค์ที่ข่ายพลังชิงซานเปิดออก
ฐานดอกบัวแห่งวัดกั่วเฉิงหายไปในขอบฟ้าพร้อมกับลำแสงสีทองสายหนึ่ง หลังจากนั้น รถลากบินของเมืองเจาเกอ เรือแห่งความว่างเปล่าของต้าเจ๋อต่างทยอยกันออกไปจากภูเขา
จากนั้น ลำแสงดาบอันเยือกเย็นสายหนึ่งพลันส่องสว่างไปทั่วนภา ก่อนจะมุ่งหน้าไปทางเหนือ
ครั้นเห็นภาพนี้ บนใบหน้าของศิษย์ชิงซานเช่นกั้วหนานซานต่างเผยให้เห็นสีหน้าที่ระมัดระวังขึ้นมา
สำนักเฟิงเตาตั้งอยู่ทางเหนืออันห่างไกล แม้นจะบอกว่ามิได้มีความแค้นอะไรระหว่างสำนักชิงซาน แต่ฝ่ายหนึ่งฝึกดาบ ฝ่ายหนึ่งฝึกกระบี่ ไม่ว่าจะในสายตาชาวโลก หรือในใจของลูกศิษย์ของทั้งสองฝ่ายต่างก็แอบเกิดการเปรียบเทียบอยู่ในใจ และการแอบเปรียบเทียบนี้ก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบายได้
ปีนี้เป็นปีแรกที่สำนักเฟิงเตาส่งทูตมาเข้าร่วมงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนของสำนักชิงซาน ทูตที่มาผู้นั้นนิ่งเงียบมิค่อยพูดจา ตั้งแต่ต้นจนจบกล่าวเพียงไม่กี่ประโยคเท่านั้น ใครจะคาดคิดบ้างว่าสภาวะของเขาจะสูงส่งเพียงนี้ เมื่อมาคิดดูแล้ว มิเสียทีที่เทพแห่งดาบเป็นยอดคนที่บรรลุสภาวะขั้นทะลวงสวรรค์ คิดไม่ถึงว่าจะสามารถรวบรวมผู้บำเพ็ญเพียรอันแข็งแกร่งได้มากขนาดนี้ แม้นจะอยู่ในดินแดนทางเหนืออันรกร้าง
งานชุมนุมเฉิงเจี้ยนจบลงแต่เพียงเท่านี้ เรื่องที่เหลือหลังจากนี้คือกิจการภายในของสำนักชิงซาน ส่วนเรื่องนี้จะก่อให้เกิดผลแบบใด อย่างน้อยในเวลานี้ก็ยังไม่มีผู้ใดทราบ
ต้นสนที่อยู่บนลานต้อนรับไหวเอนแผ่วเบา กั้วหนานซานเดินออกมาจากในอาราม ก่อนหน้านี้เขาได้พูดคุยตกลงกับองค์ชายทั้งสองของเมืองเจาเกอเรื่องแผนการและจำนวนคนที่ศิษย์ยอดเขาเหลี่ยงว่างจะส่งไปสนับสนุนดินแดนทางเหนือในปีหน้า ในเวลานี้จิตใจกำลังสงบ เขาพากู้หานมาอยู่ตรงหน้าเจ้าล่าเยวี่ยและจิ๋งจิ่ว
เขายิ้มเล็กน้อย พลางกล่าว “ศิษย์น้อง ยินดีด้วย”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ขอบคุณศิษย์พี่”
กั้วหนานซานกล่าว “จากที่ข้ารู้มา ด้านบนยอดเขาเสินม่อน่าจะไม่มีเคล็ดกระบี่เก้ามรณาอยู่บนนั้น”
เจ้าล่าเยวี่ยมิได้กล่าวกระไร
กั้วหนานซานมองนาง พลางกล่าวต่อว่า “จะลองมายอดเขาเหลี่ยงว่างไหม?”
ในงานชุมนุมเฉิงเจี้ยนเมื่อวานนี้ เขาก็ได้เสนอคำแนะนำนี้ไปแล้ว อีกทั้งยังได้รับการเห็นชอบอย่างกรายๆ จากท่านเจ้าสำนักด้วย
ไม่ว่าจะสืบทอดกระบี่อย่างไร สุดท้ายก็ต้องเรียนกระบี่ ยอดเขาเสินม่อไม่มีเคล็ดกระบี่เก้ามรณา แล้วเจ้าล่าเยวี่ยจะเรียนอะไร?
หากนางยินดีเข้าสู่ยอดเขาเหลี่ยงว่าง นางก็จะสามารถสัมผัสกับเคล็ดกระบี่อันล้ำลึกของอีกแปดยอดเขาที่เหลือได้อย่างสบาย
แน่นอน นางยังคงรักษาสถานะศิษย์สืบทอดของยอดเขาเสินม่อเอาไว้ได้ด้วย
ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน ข้อเสนอของกั้วหนานซานก็ล้วนแต่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเจ้าล่าเยวี่ย
เจ้าล่าเยวี่ยมิได้ตอบรับ
“เมื่อวานข้าได้บอกไปแล้ว ต่อให้สืบทอดกระบี่ล้มเหลว ข้าก็ไม่ไปยอดเขาเหลี่ยงว่าง”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ นางก็มิได้ว่าอะไรอีก แต่เหล่าลูกศิษย์ที่อยู่บนลานต้อนรับต่างเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของนาง ตอนนี้นางสืบทอดกระบี่สำเร็จแล้ว นางยิ่งไม่มีทางไปยอดเขาเหลี่ยงว่าง
กั้วหนานซานนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนจะกล่าวว่า “ศิษย์น้อง เจ้ามิพอใจอะไรยอดเขาเหลี่ยงว่างหรือเปล่า?”
กู้หานพลันเอ่ยปากขึ้นมา “หากการกระทำบางอย่างของข้าทำให้ศิษย์น้องไม่พอใจ นั่นเป็นเพราะข้าจัดการได้ไม่เหมาะสม ข้ายินดีขอโทษเจ้า”
ครั้นได้ยินคำพูดนี้ เหล่าลูกศิษย์ที่อยู่บนลานต้อนรับต่างตกตะลึง ในใจครุ่นคิดศิษย์พี่สามแห่งยอดเขาเหลี่ยงว่างผู้หยิ่งยโสเยือกเย็นขอโทษผู้อื่นเป็นเหมือนกันหรือนี่?
การกระทำบางอย่างที่เขาว่า มันหมายถึงสิ่งใด?
จิ๋งจิ่วมองดูเงียบๆ ในใจครุ่นคิดยอดเขาเหลี่ยงว่างช่างมีความพยายามในการแย่งคนที่มีความสามารถจริงๆ ดูเหมือนความคิดของศิษย์หนุ่มสาวเหล่านี้จะแน่วแน่กว่าแต่ก่อนเสียอีก
ทว่าพวกเขาไม่เข้าใจ เจ้าล่าเยวี่ยมิใช่คนอย่างที่พวกเขาคิด เช่นนั้นพวกเขาก็มีแต่ต้องกลับไปมือเปล่าอย่างแน่นอน
“ข้ามิได้ไม่พอใจอะไรยอดเขาเหลี่ยงว่าง”
เจ้าล่าเยวี่ยมิได้กล่าวต่อว่าตนเองก็มิได้ไม่พอใจอะไรกู้หานเช่นกัน หากแต่กล่าวต่อว่า “เพียงแต่ ข้าเพียงคิดอยากเรียนเพลงกระบี่ของปรมาจารย์อาจิ่งหยางเท่านั้น”
กั้วหนานซานมองนางพลางกล่าว “แต่ปรมาจารย์อาจิ่งหยางมิอยู่แล้ว”
จิ๋งจิ่วฟังคำพูดนี้แล้วรู้สึกมิค่อยสบอารมณ์ ก็เหมือนกับตอนที่เห็นภาพเหมือนในหอหลังเล็กก่อนหน้านี้
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าว “ไม่มีเคล็ดกระบี่ มิได้หมายถึงทั้งหมด ก็เหมือนจิ๋งจิ่ว เขาไม่เคยร่ำเรียนกระบี่ของยอดเขาซื่อเยวี่ย แต่ก็สามารถเอาชนะกู้ชิงได้”
ครั้นได้ยินชื่อกู้ชิง กั้วหนานซานเลิกคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย สีหน้ากู้หานเปลี่ยนเป็นดูแย่ขึ้นมา
จิ๋งจิ่งพลันสังเกตเห็น ศิษย์สืบทอดที่เข้ามาใหม่ล้วนแต่ยืนอยู่บนลานต้อนรับ แต่กลับไม่เห็นเงาของกู้ชิง
“จริงอยู่ที่พรสวรรค์ทางวิถีกระบี่ของศิษย์น้องจิ๋งยอดเยี่ยม ทักษะการใช้กระบี่ที่แสดงออกมาบนธารสี่เจี้ยนเมื่อวานนี้ก็วิเศษนัก แต่ถ้าหากเจ้าพบเจอกับผู้ที่แข็งแกร่งจริงๆ ล่ะ?”
กั้วหนานซานมองไปทางจิ๋งจิ่วพลางกล่าว
จิ๋งจิ่วคิดไม่ถึงว่าจะมีเรื่องของตนเองด้วย
“แน่นอน ข้ามิได้คิดว่าสิ่งที่ศิษย์น้องจิ๋งพยายามลองทำบนวิถีกระบี่มันเป็นเรื่องที่ผิดอะไร”
กั้วหนานซานมองดูเขาพลางยิ้มเล็กน้อย จากนั้นกล่าวต่อว่า “ในทางกลับกันข้าเห็นด้วยกับสิ่งที่เจ้าทำ หากเจ้าเคยไปที่ยอดเขาเหลี่ยงว่าง เจ้าจะรู้ว่าวิถีกระบี่ที่ศิษย์ของยอดเขาเหลี่ยงว่างฝึกฝนคือการเรียนรู้ว่าจะสังหารศัตรูอย่างไร มิสนใจวิธีการ ต่อให้ในมือไร้กระบี่ก็ต้องสังหารคน เมื่อดูเช่นนี้แล้ว ความจริงศิษย์น้องจิ๋งนั้นเหมาะกับยอดเขาเหลี่ยงว่างอย่างมาก”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้านึกว่าพวกท่านไม่ชอบข้าเสียอีก”
กั้วหนานซานกล่าว “ศิษย์พี่กู้เพียงแค่อยากจะขัดเกลาเจ้า พวกเราอยากดูว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความกดดัน เจ้าจะมีความกล้าที่จะชักกระบี่หรือไม่ และเมื่อวานเจ้าก็ได้พิสูจน์ตัวเองแล้ว”
เหล่าศิษย์หนุ่มสาวที่อยู่บนลานต้อนรับต่างรู้สึกประหลาดใจ พวกเขาพบว่ายอดเขาเหลี่ยงว่างคิดอยากจะเรียกจิ๋งจิ่วเข้าไปจริงๆ
จิ๋งจิ่วมิได้กล่าวกระไร
กั้วหนานซานมองดูเขา พลางกล่าวต่อว่า “หากปรารถนาจะบรรลุไปบนธรรมวิธี ก่อนอื่นก็จำเป็นต้องเคี่ยวกรำร่างกายให้หนัก ฝึกฝนจิตใจ ขัดเกลาความมุ่งมั่น จึงจะสามารถก้าวไปข้างหน้าได้อย่างห้าวหาญ เจ้าน่าจะเข้าใจในหลักเหตุผลนี้”
จิ๋งจิ่วส่ายหัวพลางกล้าว “วิถีการฝึกฝนของพวกเราแตกต่างกัน สำหรับข้าแล้ว วิถีของพวกท่านมันผิด”
ลมเย็นพัดผ่านต้นสน เสียงใบไม้สั่นไหวคล้ายเสียงคลื่นในทะเล บนลานต้อนรับเงียบสงัด
กั้วหนานซานยังคงยิ้มเล็กน้อย กล่าวว่า “โปรดชี้แนะ”
“พวกท่านคิดว่าควรจะเพิ่มแรงกดดันจากภายนอกเข้าไปให้มากพอ จึงจะทำให้ใจแห่งกระบี่ของเหล่าศิษย์แน่วแน่มิหวั่นไหว”
จิ๋งจิ่วหมายถึงการฝึกสอนที่เข้มงวดและโหดร้ายที่ยอดเขาเหลี่ยงว่างใช้กับเหล่าลูกศิษย์ แล้วก็หมายถึงเรื่องที่พวกเขากดดันหลิ่วสือซุ่ยและจงใจข่มเขาด้วย
“นี่คือการฝึกจากนอกเข้าใน ข้ามิชื่นชอบ ข้าคิดว่าการบำเพ็ญเพียรมันเป็นเรื่องของตัวเราเอง มันควรเป็นความรู้ตัวที่เกิดจากในไปสู่นอก แน่นอนว่าสำหรับศิษย์ทั่วไปแล้ว วิธีไหนมันได้ผลมากกว่า ข้าเองก็มิแน่ใจ ส่วนที่ว่าข้ามิชื่นชอบพวกท่านหรืออคติไปเองนั้น เอาไว้ต่อไปข้าจะพยายามมองพวกท่านอย่างเป็นกลาง”
จิ๋งจิ่วยื่นมือไปตบไหล่กั้วหนานซาน แสดงออกว่าให้กำลังใจ
กั้วหนานซานเป็นศิษย์อันดับหนึ่งของท่านเจ้าสำนัก เป็นหัวหน้าลูกศิษย์ของยอดเขาเหลี่ยงว่าง เรียกได้ว่าเป็นผู้นำของศิษย์รุ่นที่สาม เขาทำอะไรเปิดเผย นิสัยอ่อนโยน เรียกได้ว่าแตกต่างจากเหล่าศิษย์บนยอดเขาเหลี่ยงว่างที่นิสัยเย็นชาและมองไม่เห็นผู้อื่นอยู่ในสายตาเหล่านั้น แต่เวลาศิษย์ธรรมดาพบเจอเขา มีใครบ้างไม่เกรงกลัว จะมีใครเป็นเหมือนจิ๋งจิ่วที่กล้าใช้น้ำเสียงเช่นนี้พูดกับเขา? อีกทั้งยังไปตบไหล่เขา!
บนลานต้อนรับเงียบกริบ
มิรู้เพราะเหตุใด นอกจากอาการตกตะลึงเล็กน้อยในตอนแรกแล้ว กั้วหนานซานมิได้มีอาการโกรธเกรี้ยวเลย คล้ายว่าสิ่งที่จิ๋งจิ่วทำมันเป็นเรื่องที่สมควร
เขามองจิ๋งจิ่ว คล้ายมองดูอาจารย์อย่างไรอย่างนั้น
ความรู้สึกเช่นนี้...มันแปลกประหลาดยิ่งนัก ไม่ดีเลย เขาขมวดคิ้วขึ้นมา
กู้หานจ้องมองจิ๋งจิ่ว พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ไม่เคารพอาจารย์ ไม่รู้จักละอาย เจ้าคิดว่าเจ้าตามศิษย์น้องขึ้นยอดเขาที่เก้าแล้วจะทำอะไรตามใจชอบได้อย่างนั้นหรือ? เจ้าอย่าได้พยายามเข้าไปยังยอดเขาเหลี่ยงว่างอีกล่ะ หากเจ้ามิสนใจ เช่นนั้นข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าหลังจากนี้เจ้าจะเรียนกระบี่อะไร!”
สืบทอดกระบี่ของยอดเขาเสินม่อ แต่กลับไม่มีเคล็ดกระบี่ สำหรับทุกคนแล้ว นี่คือปัญหาที่ใหญ่ที่สุดของเจ้าล่าเยวี่ยและจิ๋งจิ่วในเวลานี้
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “นี่เป็นปัญหาของพวกเรา”
พวกเรา
เมื่อได้ยินคำนี้ ความอดทนของกู้หานขาดผึง มุมปากกระตุกขึ้นมาเล็กน้อย เขามองเจ้าล่าเยวี่ยพลางกล่าว “ศิษย์น้อง...คนที่ไร้ยางอายเยี่ยงนี้...”
เจ้าล่าเยวี่ยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
จิ๋งจิ่วกล่าว “เจ้าผิดแล้ว”
กู้หานยิ้มเยือกเย็นพลางกล่าว “ข้าพูดผิดตรงไหน? เจ้าคิดว่าการที่มองไม่เห็นทางขึ้นเขา แล้วจะเดาไม่ได้อย่างนั้นหรือว่าเจ้าขึ้นไปยอดเขาได้อย่างไร? ตอนนี้ศิษย์ในยอดเขาทั้งเก้า มีผู้ใดบ้างมิรู้ถึงความไร้ยางอายของเจ้า?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ข้าหมายถึงการขานเรียกของเจ้ามันผิด ตอนนี้เจ้ามิอาจเรียกนางว่าศิษย์น้องได้อีก หากแต่ต้องเรียกนางว่าเจ้ายอดเขา หรือไม่ก็อาจารย์อา”
สายลมพัดผ่านต้นไม้ เสียงซ่าๆ ดังขึ้น คล้ายเป็นเสียงตอบรับ
บนลานต้อนรับที่เงียบสงัด ครั้นเหล่าศิษย์ได้ยินคำพูดนี้ รู้สึกน่าขันยิ่งนัก แต่ในตอนที่ครุ่นคิดอย่างถี่ถ้วน พวกเขากลับแตกตื่นกันขึ้นมา
จิ๋งจิ่วมิได้พูดจาส่งเดช
เจ้าล่าเยวี่ยสืบทอดกระบี่ยอดเขาเสินม่อสำเร็จ ก็ควรจะถือเป็นศิษย์ที่ถือกำเนิดขึ้นมาใหม่ของปรมาจารย์อาจิ่งหยาง พูดอีกอย่างก็คือในตอนนี้นางมีความอาวุโสเทียบเท่ากับเจ้าสำนัก หยวนฉีจิงและเจ้าแห่งยอดเขาต่างๆ รวมทั้งเหล่าผู้อาวุโสเหล่านั้นด้วย!
ไม่ว่าจะเป็นกั้วหนานซานหรือกู้หาน ต่อให้พวกเขาเป็นหัวกะทิในบรรดาศิษย์รุ่นที่สาม หากเจอนางก็ต้องขานเรียกนางเจ้ายอดเขา หรือไม่ก็อาจารย์อา!
กั้วหนานซานสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ได้สติขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เขายิ้มแห้งๆ พลางส่ายศีรษะ
กู้หานเกรี้ยวโกรธจนหัวร่อออกมา เขามองจิ๋งจิ่วพลางกล่าว “หรือข้ายังต้องเรียกเจ้าว่าอาจารย์อาด้วย?”
จิ๋งจิ่วกล่าว “ใช่น่ะสิ”
กู้หานตะลึงลาน
เหล่าศิษย์ที่อยู่บนลานต้อนรับต่างตะลึงลาน
เมื่อวานนี้เจ้าล่าเยวี่ยและจิ๋งจิ่วยังเป็นเพียงศิษย์ขั้นล้างกระบี่ธรรมดาๆ แต่วันนี้กลับกลายเป็นผู้อาวุโสของทุกคน?
“เอ่อ ข้านึกขึ้นได้ว่ามีบางเรื่องที่อาจารย์สั่งมาแล้วข้ายังมิได้จัดการเลย”
สาวน้อยจากยอดเขาชิงหรงผู้หนึ่งพูดขึ้นมากับเพื่อนของนางโดยมิได้มองมาทางจิ๋งจิ่ว จากนั้นจึงเดินออกไปจากลานต้อนรับ
ไม่นาน ด้วยเหตุผลต่างๆ นาๆ เหล่าลูกศิษย์ที่อยู่บนลานต้อนรับพากันสลายตัวไป ก่อนออกไปก็มิได้เข้ามาร่ำลากั้วหนานซานและกู้หานเหมือนอย่างทุกที
ไม่เช่นนั้นจะให้ทำอย่างไร? หรือจะให้พวกเขาขานเรียกจิ๋งจิ่วว่าอาจารย์อาจริงๆ?
กั้วหนานซานหัวเราะแห้งๆ ขึ้นมา กล่าวว่า “อาจารย์อา”
กู้หานสีหน้าบึ้งตึง หมุนตัวเดินจากไป
...........................................................................
ข้าคือกระบี่

พันลี้ปลิดชีพคน... สิบก้าวไม่ยอมเดิน

พันลี้ปลิดชีพคน... สิบก้าวไม่อยากเดิน

พันลี้ปลิดชีพคน... สิบก้าว? ไม่เดิน!!!

-------------------

ผู้เป็นนายคือบุรุษหนุ่มลึกลับผู้มาพร้อมกับใบหน้าที่หล่อเหลาและใบหูที่กางดูน่ารัก 

ผู้เป็นบ่าวคือเด็กชายใสซื่อผู้เป็นเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าแต่กำเนิด 

หนึ่งนายหนึ่งบ่าวเดินทางมายังสำนักชิงซานซึ่งเป็นสำนักบำเพ็ญพรตอันดับหนึ่งแห่งแผ่นดิน เพื่อเข้าสู่เส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียร 

ทว่าในระหว่างที่อยู่ในสำนัก ผู้เป็นนายกลับเอาแต่นอน ในสายตาคนอื่นเขาคือคนที่เกียจคร้านอย่างไม่มีใครเทียบได้

ส่วนผู้เป็นบ่าวกลับขยันฝึกฝนจนบรรลุสภาวะขั้นต้นในเวลาอันสั้น

แต่สิ่งที่ไม่มีใครรู้คือ

สาเหตุที่ผู้เป็นบ่าวสามารถบรรลุสภาวะได้อย่างรวดเร็ว เป็นเพราะเคล็ดการหายใจที่ผู้เป็นนายเคยสั่งสอนให้...

บุรุษหนุ่มรูปงามผู้นี้คือใครกันแน่ ไฉนจึงเอาแต่นอนเกียจคร้านทั้งวันเช่นนี้?!