หลังจากเลิกรา แฟนสาวสำนึกผิดแต่สายเกินไป
นาธาเนียล ฟรอสต์
## บทที่ 1

เมื่อเปิดโมเมนต์ ฉันเห็นรูปภาพและข้อความที่ต้วนหยูโพสต์
ข้อความระบุว่า "งานฉลองวันเกิดอายุ 21 ปี และวันวาเลนไทน์แรกกับเธอ"
ในภาพเป็นประวัติการโอนเงินที่เวินหรานส่งให้เขา 13,140 หยวน ตัวเลขที่มีนัยยะชัดเจน และรูปถ่ายอีกสองรูป แม้ในรูปจะมีแค่เพื่อนผู้ชายของเขา แต่ฉันก็เห็นเงาของเวินหรานสะท้อนอยู่บนกระจกชัดเจน
วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ครั้งที่ห้าของฉันกับเวินหราน เพื่อเซอร์ไพรส์เธอ ฉันได้ซื้อบ้านหลังหนึ่งเตรียมมอบให้เธอในวันพิเศษนี้
แต่เวินหรานบอกว่าเธอยุ่งกับงานมาก ไม่สามารถมาได้
ตอนนี้เมื่อเห็นโมเมนต์นี้ และโมเมนต์ที่เพิ่งโพสต์ไปไม่นาน ฉันรู้สึกว่าความสัมพันธ์ห้าปีของเราเหมือนเรื่องตลก
ต้วนหยูเป็นน้องชายเพื่อนสนิทของเวินหราน ทำงานบริษัทเดียวกับเธอ ทั้งคู่สนิทสนมกันมาก เรียกกันว่าพี่สาวน้องชาย
ตลอดห้าปีที่ฉันคบกับเวินหราน มีหลายครั้งที่เธออ้างว่าติดงานเพื่อหลีกเลี่ยงฉันไปอยู่กับต้วนหยูตามลำพัง ฉันเคยบ่นเรื่องนี้หลายครั้ง แต่ทุกครั้งเวินหรานกับต้วนหยูก็หัวเราะกลบเกลื่อนไป
ในสายตาคนอื่น พวกเขาอาจดูเหมือนคู่รักที่ไม่เคยห่างกัน
แล้วฉันล่ะ? ฉันเป็นอะไรกับเธอ?
ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเวินหราน
"ฮัลโหล? ที่รัก เป็นอะไรเหรอ?"
"ตอนนี้เธออยู่ไหน?"
ฉันพยายามกลั้นความโกรธไว้และถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด
"ที่บริษัทไง บอกแล้วไม่ใช่เหรอ? วันนี้บริษัทมีงานด่วน ฉันเลยไปฉลองวันวาเลนไทน์กับเธอไม่ได้ เธอกินอะไรอร่อยๆ ที่บ้านแล้วกันนะ วันหลังว่างๆ ฉันจะชดเชยให้แน่นอน"
"ที่บริษัท? แล้วทำไมฉันได้ยินเสียงดีเจล่ะ? เวินหราน เธอคงไม่ได้คิดว่าแฟนที่คบกันมาห้าปีเป็นคนโง่หรอกนะ?"
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเวินหรานก็อธิบายด้วยน้ำเสียงปกติว่า "เสียงดีเจอะไรกัน คงเป็นเธอได้ยินผิดแน่ๆ โอเคนะ ฉันรู้ว่าวันนี้ฉันไปฉลองวันวาเลนไทน์กับเธอไม่ได้ เธอคงเหงา...พรุ่งนี้ดีไหม? พรุ่งนี้ฉันจะกลับไปทำอาหารอร่อยๆ ให้เธอกิน"
"ไม่คุยแล้วนะ ตอนนี้ฉันกำลังยุ่ง เดี๋ยวกลับบ้านแล้วจะง้องอนเธอ"
พูดจบเธอก็วางสายทันที
ฉันรีเฟรชโมเมนต์ของต้วนหยูไม่หยุด ดูพวกเขาไปจากบาร์ไปคาราโอเกะ แล้วไปร้านอาหาร โรงแรมห้าดาว หัวใจฉันค่อยๆ จมดิ่งลงไป
ทันใดนั้น ท้องฉันปั่นป่วน เมื่อนึกถึงว่าแฟนที่เคยนอนเตียงเดียวกับฉันเคยขึ้นเตียงกับผู้ชายอื่น ถูกผู้ชายอื่นกอด ฉันก็รู้สึกคลื่นไส้จนแทบจะอาเจียนออกมา
จนดึกดื่น เวินหรานก็ยังไม่กลับบ้าน
แฟนที่คบกันมาห้าปีนอกใจไปมีคนอื่น พูดว่าไม่เจ็บปวดคงเป็นเรื่องโกหก
แต่หลังจากผ่านเรื่องราวมามากมาย ฉันก็ขี้เกียจไปทะเลาะกับเธอแล้ว คิดแล้วคิดอีก ฉันจึงโทรหาเบอร์ที่ไม่ได้ใช้มานานในสมุดโทรศัพท์
"ฮัลโหล?"
ฉันยังไม่ทันพูดอะไร ก็ได้ยินเสียงหวานๆ ดังมาจากโทรศัพท์
"เป็นเธอนี่เอง ตัดสินใจได้แล้วเหรอ? ก่อนหน้านี้ยังบอกว่าเสียดายแฟนตัวน้อยของเธอ ไม่ยอมจากไปไม่ใช่เหรอ?"
"ไม่ให้ฉันเปลี่ยนใจบ้างเหรอ?"
"คราวนี้เธอต้องคิดให้ดีนะ ห้ามเปลี่ยนใจกะทันหัน หลังจากกลับไป จะไม่มีคนชื่อ 'ฉู่หยาง' อยู่ในเมืองฉางซานอีกต่อไป"
"เธอจะยังจำเธอได้ แต่เธอจะไม่ใช่แฟนของเธออีกต่อไป ตัวตนของเธอจะกลับไปเป็นประธานบริษัทหยางซืออีกครั้ง แน่ใจนะว่าจะกลับไป?"
"...แน่นอน ฉันตัดสินใจแล้ว"
หลังจากวางสาย ความโกรธของฉันกลับสงบลง


## บทที่ 2 ฉบับแก้ไข

ฉันรู้จักเวินหรานตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย พูดให้ชัดกว่านั้นคือ เธอเป็นเป้าหมายที่ฉันต้องพิชิต แต่สำหรับฉันแล้ว ฉันไม่เคยมองเธอเป็นแค่เป้าหมายที่เย็นชา แต่ทุ่มเทความจริงใจทั้งหมดให้กับเธอ แม้ว่าภารกิจจะสำเร็จแล้ว ฉันก็ไม่เคยคิดจะจากเธอไป
หลังเรียนจบ เธอรับช่วงบริษัทเล็กๆ ของพ่อแม่ต่อ ส่วนฉันใช้ประสบการณ์ที่สั่งสมมาเปิดบริษัทเล็กๆ ของตัวเอง
ในช่วงนั้น บริษัทที่เธอบริหารประสบปัญหาใหญ่ ถึงขั้นติดข่าวเรื่องค้างจ่ายเงินเดือนและมีข้อสงสัยในสัญญาจ้าง ปัญหาแล้วปัญหาเล่าเหล่านี้ ฉันต้องอดหลับอดนอนทำงานหนัก วิ่งหาคอนเนคชั่น ดื่มเหล้าจนกระเพาะเป็นแผล ถึงได้ช่วยแก้ไขให้เธอสำเร็จ
จนถึงตอนนี้ บริษัทที่เธอบริหารได้กลายเป็นบริษัทสื่อที่มีชื่อเสียงในเมืองฉางซาน ตัวเธอเองก็มีรายได้ปีละหลายล้าน ทำให้ผู้คนในเมืองฉางซานอิจฉาไม่น้อย
แต่สิ่งที่ฉันคาดไม่ถึงคือ ผู้หญิงที่เคยบอกว่าจะมอบชีวิตทั้งชีวิตให้ฉัน บัดนี้กลับพูดแต่คำโกหก แถมยังไปนอนกับผู้ชายคนอื่น!
ฉันจัดกระเป๋าเสื้อผ้าอย่างง่ายๆ เรียบเรียงความคิด นั่งอยู่บนโซฟาทั้งคืน ในหัวมีแต่ภาพความหวานชื่นของเราในอดีต
จนฟ้าสาง เวินหรานก็ยังไม่กลับมา
ฉันตั้งใจจะไปบอกลาเธอเป็นครั้งสุดท้าย จึงขับรถไปที่บริษัท แต่พอถึงหน้าประตู ยามกลับไม่ยอมให้ฉันเข้าไม่ว่าจะพูดอย่างไร
"คุณ... คุณฉู่หยางใช่ไหมครับ?"
"ใช่ คุณน่าจะเคยเห็นผมนะ ผมเป็นแฟนของท่านเวินของคุณ"
ยามถูมือไปมา พูดยิ้มๆ ว่า "ขอโทษนะครับ ตอนนี้ท่านเวินกำลังยุ่งกับงาน ไม่สะดวกพบแขก"
"ยังงั้นหรอ แม้แต่ผมก็เป็นแขกด้วยเหรอ?"
ฉันหัวเราะเยาะตัวเอง ถาม
"เอ่อ... ยังไงตอนนี้ท่านเวินไม่พบใครทั้งนั้น ผมก็แค่ยามตัวเล็กๆ อย่าทำให้ผมลำบากใจเลยครับ"
ในขณะที่ฉันกำลังเถียงกับยามอยู่นั้น เวินหรานกับต้วนหยูก็เดินออกมาจากตึก พอเห็นฉัน สีหน้าเธอก็แสดงความตกใจออกมาชัดเจน
"ฉู่หยาง? ทำไมมาที่นี่?"
"ฉันเป็นแฟนเธอ แค่มาบริษัทเธอก็ไม่ได้แล้วเหรอ?" ฉันหัวเราะเยาะ
"ฉันก็ไม่ได้มีความหมายอะไร แค่มาดูว่างานเธอคืบหน้าถึงไหนแล้ว"
ฉันมองไปที่ต้วนหยูที่อยู่ข้างหลังเธอ แล้วหัวเราะเยาะ
"ตอนนี้ดูเหมือนฉันจะมาผิดเวลา รบกวนท่านเวินกับแฟนหนุ่มนัดเดทกันหรือเปล่า?"
"นาย... นายพูดอะไรน่ะ?"
เวินหรานมองฉันอย่างโกรธๆ รีบเดินมาจะจับแขนฉัน
แต่ฉันเห็นรอยจูบเต็มไปหมดที่คอเธอ จึงรีบถอยหลังด้วยความขยะแขยง ขมวดคิ้ว
"ฉู่หยาง ฉันรู้ว่านายยังโกรธเรื่องเมื่อวาน แต่นายก็รู้ว่าบริษัทเรากำลังอยู่ในช่วงเติบโต งานยุ่งหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ นายเป็นผู้ชาย จะมาจู้จี้เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ได้ไง?"
"อีกอย่าง ฉันกับเสี่ยวอวี่ก็แค่เป็นเพื่อนกัน เขายังเด็ก ทำงานในบริษัทฉัน มีอะไรไม่รู้ก็มาถามฉัน ฉันเป็นเจ้านายก็ต้องตอบเขาสิ ใช่ไหม?"
"ตอบคำถามจนขึ้นเตียงเลยเหรอ? พี่น้องคู่นี้สนิทกันจริงๆ เลยนะ!"
ฉันอดเสียดสีไม่ได้
"ฉู่หยาง!"
อาจเพราะคำพูดของฉันทำให้เวินหรานเสียหน้า เธอสีหน้าบึ้งตึง ตวาดว่า "จะทะเลาะก็กลับไปทะเลาะที่บ้าน ต่อหน้าเสี่ยวอวี่ นายทำตัวเป็นแบบอย่างที่ดีหน่อยไม่ได้หรือไง?"
หลังดุฉันแล้ว ท่าทีเธอก็อ่อนลง
"พอเถอะที่รัก ฉันกับเสี่ยวอวี่ยังมีนัดทานข้าวอีกมื้อ คืนนี้กลับบ้านแล้วเราไปทานข้าวด้วยกัน ชดเชยวันวาเลนไทน์เมื่อวาน ได้ไหม?"
"ไม่ต้องแล้ว"
ฉันหลบมือที่เธอจะมากอด พูดเสียงเย็น "ฉลองวันวาเลนไทน์ แต่ต้องพ่วงคนที่สาม? ฉันไม่เคยได้ยินว่ามีวันวาเลนไทน์แบบนี้ด้วย"
"เอ่อ... พี่เขย ผมต้องพูดอะไรกับพี่หน่อยแล้ว"
ต้วนหยูก้าวมาข้างหน้า ยืนบังหน้าเวินหราน เหมือนสามีที่กำลังปกป้องภรรยา
มองแบบนี้ ฉันกลับกลายเป็นคนร้ายที่มาทำลายความรักของพวกเขาหรือ?
คิดถึงตรงนี้ ฉันอดขำไม่ได้
"พี่เขย ถ้าผมจำไม่ผิด พี่อยู่กับพี่หรานมานานแล้วใช่ไหมครับ? ความดีของเธอที่มีต่อพี่ พวกเราทุกคนเห็นกันหมด พี่เป็นผู้ชาย ไม่เข้าใจเธอก็ช่างเถอะ แต่ทำไมถึงมาทะเลาะกับเธอเพราะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ล่ะครับ?"


## บทที่ 3

ฉันยังไม่ทันได้พูดอะไร เขากลับกล่าวหาฉันเสียก่อน
ต้วนหยูตั้งใจเพิ่มระดับเสียงให้ดังขึ้น ชัดเจนว่าต้องการข่มขู่ฉัน พนักงานหลายคนรอบข้างมองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"นั่นไม่ใช่สามีของท่านเวินหรอกหรือ?"
"สามีอะไรกัน ก็แค่เรียกกันไปงั้น พวกเขายังไม่ได้จดทะเบียนสมรสด้วยซ้ำ ฉันว่าท่านเวินเหมาะกับน้องหนุ่มคนนั้นมากกว่า"
"ฮ่าๆ ไม่นึกว่าท่านเวินของเราจะชอบเด็กๆ"
"ไม่แปลกใจเลยที่เดือนนี้ต้วนหยูมาทำงานกับท่านเวินตลอด..."
เมื่อได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้าง สีหน้าของเวินหรานก็ยิ่งดูแย่ลงเรื่อยๆ เธอฝืนยิ้มแล้วพูดว่า "ฉู่หยาง ฉันรู้ว่าคุณยังโกรธอยู่ เรามีอะไรจะคุยกันก็ขึ้นรถไปคุยกันดีกว่า"
"โอ้ พี่หรานพูดถูก พี่เขย ไปที่รถผมกันเถอะ พอดีเลย จะได้ให้พี่ดูรถใหม่ของผมด้วยว่าเป็นยังไง"
ต้วนหยูหัวเราะในลำคอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจที่ปิดไม่มิด
เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ฉันถึงได้เห็นลักษณะของรถคันนั้น
มันเป็นรถใหม่จริงๆ แต่นั่นเป็นรถที่เวินหรานเพิ่งซื้อเมื่อไม่นานมานี้ แม้แต่ป้ายทะเบียนก็เป็นเลขที่ฉันเลือกด้วยตัวเอง!
หลังจากขึ้นรถ ต้วนหยูนั่งที่ที่นั่งคนขับ ส่วนเวินหรานก็นั่งที่นั่งข้างคนขับอย่างเป็นธรรมชาติ
ฉันกำลังจะนั่งที่เบาะหลัง แต่บังเอิญเห็นกล่องสีชมพูอ่อนสองกล่องวางอยู่บนเบาะหลัง
ในกล่องหนึ่งมีชุดชั้นในยั่วยวนอย่างมาก และอีกกล่องหนึ่งเป็นถุงยางอนามัยที่ใช้ไปแล้วครึ่งกล่อง ฉันสังเกตเห็นคราบต้องสงสัยบนเบาะรถหลายจุด ทำให้รู้สึกคลื่นไส้
"อ๊วก—"
"ที่รัก คุณเป็นอะไรไป?"
"ไม่มีอะไร... แค่รู้สึกคลื่นไส้นิดหน่อย"
ฉันไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะกล้าเปิดเผยถึงขนาดนี้!
บนรถ เวินหรานพยายามเปลี่ยนเรื่องคุย เริ่มพูดคุยเรื่องงานล่าสุด ส่วนเรื่องเมื่อวานนี้ เธอและต้วนหยูไม่พูดถึงเลยแม้แต่คำเดียว
ทันใดนั้น ต้วนหยูหันมามองฉันแล้วถามด้วยรอยยิ้ม "พี่เขย ผมได้ยินมาว่าหุ้นส่วนสาวสวยที่บริษัทของพี่ชวนพี่ไปทำงานที่เมืองหลวง แต่พี่ปฏิเสธไป จริงหรือครับ?"
เขาเน้นเสียงคำว่า "สาวสวย" เป็นพิเศษ
เวินหรานแค่นเสียงเบาๆ "นายพูดเรื่องนี้ตอนนี้ มีเจตนาอะไรกันแน่?"
"ฉู่หยางจะตกลงได้ยังไง? ถึงแม้ว่าโอกาสที่เมืองหลวงจะดีกว่า แต่ถ้าเขาไปเมืองหลวง ฉันก็ต้องอยู่ที่เมืองฉางซานต่อไป ตอนนั้นเราก็ต้องอยู่กันคนละที่..."
"ใครบอกว่าฉันไม่ตกลง?"
ฉันขัดจังหวะการพูดไม่หยุดของเธอ หยิบบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าแล้วจุด
"โอกาสดีขนาดนี้ ฉันจะพลาดได้ยังไง"
ตอนนี้ในใจฉันไม่มีความรู้สึกอะไรเลย แถมยังยิ้มให้เวินหรานที่กำลังตกตะลึงด้วย
จริงๆ แล้ว ที่ที่ฉันจะไปก็คือเมืองหลวง แต่ในเมืองหลวง ตัวตนของฉันจะไม่ใช่แฟนของเวินหราน หรือซีอีโอของบริษัทเล็กๆ อีกต่อไป แต่เป็นกรรมการของบริษัทระดับนานาชาติอย่าง "หยางซือ"
"เวินหราน เธอก็รู้นิสัยฉัน ฉันเป็นคนที่ทนไม่ได้กับความไม่ซื่อสัตย์ เธอไปนอนกับผู้ชายคนอื่น ส่งรูปเปลือยมาที่มือถือฉัน เธอคิดว่าฉันจะคบกับเธอต่อได้หรือ?"
"แต่งงานเหรอ? ฉันว่าเธอคงสมองเสื่อมแล้วละ ถึงคิดว่าฉัน ฉู่หยาง จะแต่งงานกับคนนอกใจแบบเธอ"
ฉันขมวดคิ้วแล้วพูดเรียบๆ "พอแล้ว ฉันพูดมาถึงตรงนี้แล้ว สรุปง่ายๆ สิ่งที่ฉันอยากจะบอกเธอมีแค่ประโยคเดียว"
"เลิกกัน"
"ตั้งแต่นี้ต่อไป ฉู่หยางอย่างฉัน กับเวินหรานอย่างเธอ ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกันอีกแล้ว!"
เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ สีหน้าของเวินหรานก็เปลี่ยนไปทันที
ในวันวาเลนไทน์ ผมซื้อบ้านหลังหนึ่งให้เวินหราน เพื่อเซอร์ไพรส์เธอ
วันนี้ควรจะเป็นวันที่ผมทำภารกิจสำเร็จและกลับไปยังโลกเดิม แต่หลังจากใช้ชีวิตร่วมกับเวินหรานมาห้าปี ผมก็ตกหลุมรักเธอลึกซึ้ง ผมอยากทิ้งทุกอย่างที่มีและใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายกับเธอในโลกนี้
แต่สิ่งที่ผมไม่คาดคิดคือคืนนี้เวินหรานไม่กลับบ้าน และผมได้รับภาพที่ทำให้ผมช็อกในโทรศัพท์
มันเป็นภาพเปลือยของเวินหราน และคนที่ส่งมาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นน้องชายของเพื่อนสนิทเวินหราน!
ทันใดนั้น ภาพถูกลบไป
"ขอโทษครับพี่เขย เมื่อกี้กดผิด"
"พี่เขยคงไม่เห็นที่ผมส่งไปใช่ไหมครับ?"
ผมไม่ได้ไปทะเลาะกับเวินหราน แค่เก็บกระเป๋าเงียบๆ เตรียมกลับไปยังโลกที่ผมเคยอยู่
ในเมื่อคุณเลือกที่จะทรยศ ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป
ทุกอย่างที่ผมให้คุณในโลกนี้ ผมจะเอาคืนทั้งหมด!