หมอเทพเมืองใหญ่
Tomato
## บทที่ 1: เธอคือคู่หมั้นของฉัน

1 เมษายน 2017 วันเอพริลฟูล
กลุ่มบริษัทเฟยอวี้
ชั้น 20 ห้องผู้จัดการใหญ่
หลิวหรูเยี่ยนเบิกตากว้างมองชายตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ
"พูดอีกครั้งซิ!" หลิวหรูเยี่ยนมองเขาด้วยความตกตะลึง
"นี่ไง เขียนไว้ชัดเจนเลยว่าคุณคือคู่หมั้นของผม!" กั๋วอี๋เงยหน้าขึ้นมองหลิวหรูเยี่ยนเบาๆ แล้วพูดว่า "ผมมารับคุณไปแต่งงาน"
โครม...
หลิวหรูเยี่ยนก้นลื่นเกือบจะตกจากเก้าอี้หรูนั่น เธอรีบทรงตัวให้มั่น ขมวดคิ้วแล้วตวาดว่า "ไอ้คนบ้า! จะให้ฉันเรียกคนมาไล่ออกไปเดี๋ยวนี้เลยไหม!"
หลิวหรูเยี่ยนเป็นใคร? ประธานบริหารกลุ่มบริษัทเฟยอวี้ ผู้ควบคุมดูแลกลุ่มบริษัทเฟยอวี้ทั้งหมด
ในเมืองเจียงหนาน กลุ่มบริษัทเฟยอวี้ถือเป็นบริษัทใหญ่อย่างแท้จริง มีมูลค่าตลาดหลายพันล้านหยวน ส่วนหลิวหรูเยี่ยนนั้น เป็นสาวงามแห่งยุค เรียนโรงเรียนที่ดีที่สุด มัธยมที่ดีที่สุด มหาวิทยาลัยที่ดีที่สุด จนถึงมหาวิทยาลัยเยลเรียนด้านการจัดการการเงิน และเรียนต่อปริญญาโท-เอกติดต่อกัน ด้วยวัยเพียง 23 ปีก็ได้รับมอบหมายให้บริหารกลุ่มบริษัทเฟยอวี้แทนพ่อ ใช้เวลาเพียงสองปีก็เพิ่มมูลค่าตลาดของกลุ่มบริษัทเฟยอวี้ได้เป็นสองเท่า จนได้รับการขนานนามว่าเป็นดอกไม้ทองคำแห่งเจียงหนาน
คนที่อยากแต่งงานกับหลิวหรูเยี่ยนต่อแถวยาวจากเมืองเจียงหนานไปถึงเมืองเจียงเหนือ
แต่ไอ้หมอนี่ตรงหน้า แต่งตัวล้าสมัยสุดๆ รูปร่างหน้าตาก็ไม่ดูแลตัวเอง ใส่เสื้อยืดขาว กางเกงลำลอง สวมรองเท้าแตะสกปรก ผมยาวปรกตาแทบมองไม่เห็น มีแค่ใบหน้าที่พอดูได้บ้าง แต่ในบรรดาคนที่จีบหลิวหรูเยี่ยน คนที่หล่อกว่ากั๋วอี๋มีเยอะแยะเหมือนปลาในแม่น้ำ นับไม่ถ้วน เขากั๋วอี๋มีคุณสมบัติอะไรที่จะมาแต่งงานกับหลิวหรูเยี่ยน?
"ใช่แล้ว!" กั๋วอี๋สีหน้าเรียบเฉย มองสำรวจหลิวหรูเยี่ยนด้วยความสนใจ
ผิวขาวดั่งหิมะ เนื้อนวลดั่งหยก ใบหน้างดงามประณีต ริมฝีปากแดงเรื่อดั่งเชอร์รี่ แม้ยามโกรธก็น่าทะนุถนอม รูปร่างยั่วยวน ชุดทำงานกระชับเน้นทรวงอกอวบอิ่ม สูทตัวน้อยขับเน้นเอวบางอ้อนแอ้น
แต่ประโยคต่อมาแทบทำให้หลิวหรูเยี่ยนร้องไห้ด้วยความโมโห กั๋วอี๋พูดอย่างไม่ใส่ใจว่า "เป็นเมียของกั๋วอี๋ก็พอไปวัดไปวาได้!"
"นาย!" หลิวหรูเยี่ยนแทบจะกระอักเลือด
หลิวหรูเยี่ยนอยากร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก อยากหัวเราะแต่ก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันเอพริลฟูล คนคนนี้คงเป็นตัวตลกที่สวรรค์ส่งมาล้อเล่นกับเธอใช่ไหม?
แต่คนที่กล้ามาล้อเล่นกับเธอแบบนี้... คงยังไม่เกิดมาหรอกมั้ง? ลังเลอยู่นาน ในที่สุดหลิวหรูเยี่ยนก็ถอนหายใจ เพราะเธอจำลายมือของคุณปู่ได้ จดหมายฉบับนั้นเป็นลายมือของหลิวจางเจิ้ง ปู่ของหลิวหรูเยี่ยนจริงๆ
เฒ่าหลิวเขียนในจดหมายว่า 25 ปีก่อน ครอบครัวหลิวและกั๋วได้หมั้นหมายลูกในท้องไว้ ตอนนี้ถึงเวลาแล้ว ให้เด็กทั้งสองแต่งงานกัน
หลิวหรูเยี่ยนอยากตายเสียให้รู้แล้ว
"เดี๋ยวก่อน!" หลิวหรูเยี่ยนหมุนดวงตางาม พูดอย่างอ้อมค้อมว่า "กั๋วอี๋ เราไม่เคยเจอกันมาก่อน นายบอกว่าจะแต่งงานกับฉัน... คงไม่เต็มใจเท่าไหร่ใช่ไหม? อย่างไรเสียพวกเราก็เกิดในจีนใหม่ เติบโตใต้ธงแดง ได้รับการศึกษาแบบใหม่ เรื่องหมั้นหมายตั้งแต่ในท้องแบบนี้ ก็ควรจะ..."
"คำสั่งพ่อแม่ฝ่าฝืนยาก" แต่กั๋วอี๋ส่ายหน้า พูดว่า "ถ้าคุณไม่เต็มใจ ก็โทรหาคุณปู่ให้ยกเลิกการหมั้นสิ ผมจะไปเดี๋ยวนี้โดยไม่มีข้อแม้"
หลิวหรูเยี่ยนตะลึง
ให้ปู่ยกเลิกการหมั้น เป็นไปได้ยังไง? ปู่เป็นคนซื่อตรงมาทั้งชีวิต ถ้าตระกูลกั๋วยังรุ่งเรืองก็ว่าไปอย่าง แต่ตอนนี้ตระกูลกั๋วล่มสลายไปแล้ว แปดปีก่อน กลุ่มบริษัทกั๋วถูกคนอื่นทำให้ล้ม แม่ของกั๋วถูกบีบจนต้องกระโดดแม่น้ำตาย พ่อของกั๋วตอนนี้ก็เป็นบ้าอยู่คนเดียว การจะให้ปู่ยกเลิกการหมั้น มันไม่เท่ากับให้คนทั้งโลกหัวเราะเยาะว่าตระกูลหลิวไม่รักษาคำพูดหรอกหรือ?
หลิวหรูเยี่ยนลำบากใจ
อยากให้ปู่รักษาหน้า แต่ก็อยากยกเลิกการหมั้นนี้
"กั๋วอี๋..." หลิวหรูเยี่ยนกัดริมฝีปากแดง เงียบไปนานก่อนจะพูดว่า "ฉันรู้ว่าตอนนี้ครอบครัวนายลำบาก พ่อนายก็ป่วยหนัก งั้น... ฉันให้ห้าล้านหยวน ตั้งแต่นี้ต่อไปสองครอบครัวเราไม่ติดค้างอะไรกัน ดีไหม?"
กั๋วอี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนไม่อยากเชื่อ
หลิวหรูเยี่ยนไม่รู้จักกั๋วอี๋ เห็นเขาเงียบก็คิดว่าตกลง รีบหยิบเช็คมาเขียนห้าล้านหยวนแล้วยื่นให้กั๋วอี๋อย่างใจกว้าง
ห้าล้านหยวน สำหรับคนทั่วไปอาจหาทั้งชีวิตก็ไม่ได้ แต่สำหรับหลิวหรูเยี่ยนแล้วเป็นแค่เศษเงิน
กั๋วอี๋คลายคิ้ว ยิ้มบางๆ
"ตกลงแล้วใช่ไหม?" หลิวหรูเยี่ยนถามอย่างระแวง
"ตกลง" กั๋วอี๋พยักหน้า
หลิวหรูเยี่ยนถอนหายใจโล่งอก แต่เธอก็รู้สึกโล่งใจที่ไม่ได้คบหากับกั๋วอี๋ เงินห้าล้านนี้ไม่เพียงแต่เผยให้เห็นธาตุแท้ของคน แต่ยังช่วยให้เธอจัดการเรื่องที่กังวลใจได้สำเร็จ คุ้มค่าจริงๆ!
ตั้งแต่ตอนที่กั๋วอี๋รับเช็คไป สีหน้าของหลิวหรูเยี่ยนก็กลับมาเย็นชาดังเดิม
นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ตระกูลหลิวและตระกูลกั๋วก็ไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีกต่อไป บุญคุณที่ตระกูลกั๋วมีต่อตระกูลหลิวก็ถือว่าจบสิ้นลงแล้ว
ฉีก...
สิ่งที่หลิวหรูเยี่ยนคาดไม่ถึงคือ กั๋วอี๋ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เขาฉีกเช็คห้าล้านอย่างง่ายดาย ราวกับว่าสิ่งในมือไม่ใช่เงินห้าล้าน แต่เป็นเพียงกระดาษแผ่นเปล่า
"เธอ..." หลิวหรูเยี่ยนตาโต ตกใจ ลังเล สับสน...แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน
"ถึงฉันจะจน แต่ก็ไม่กินอาหารที่ได้มาจากการเหยียดหยาม" กั๋วอี๋ตอบอย่างเย็นชา
พรึ่บ...
กั๋วอี๋สะบัดมือ เศษกระดาษปลิวว่อนไปทั่ว
"นาย!" หลิวหรูเยี่ยนโกรธจัด เธอกำลังจะพูด
แต่ถูกกั๋วอี๋ขัด: "ตั้งแต่นี้ไป ครอบครัวหลิวและกั๋วไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีก"
พูดจบ กั๋วอี๋ก็ลุกขึ้น ด้วยความสูงหนึ่งเมตรแปดสิบ ทำให้ดูสง่างามและน่าเกรงขาม เขาก้าวเดินอย่างมั่นคงออกไปโดยไม่หันกลับมามองเลย
เย็นชา สูงส่ง...
มองเงาหลังของกั๋วอี๋ หลิวหรูเยี่ยนรู้สึกถึงความรู้สึกที่ซับซ้อน
"ฮึ! ทำตัวสูงส่ง เงินห้าล้านก็ไม่เอา" หลิวหรูเยี่ยนกัดริมฝีปาก ดวงตางามฉายแววโกรธ "ตระกูลกั๋วยากจนขัดสน แล้วจะทำตัวสูงส่งไปทำไม? เดี๋ยวก็ต้องมาขอร้องฉันเอง!"
...
ออกมาจากกลุ่มบริษัทเฟยอวี้
กั๋วอี๋เรียกแท็กซี่ไปโรงพยาบาล
จากไปแปดปี เรื่องราวในอดีตผ่านไปเหมือนควัน ทุกอย่างของตระกูลกั๋วไม่เหลืออยู่แล้ว ราวกับว่าเหตุการณ์อันเจ็บปวดนั้นเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
ยืนอยู่หน้าประตูโรงพยาบาล ได้กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่แสบจมูก
"ผมกลับมาแล้ว!" กั๋วอี๋เงยหน้ามองท้องฟ้าสีคราม หลับตา เพลิดเพลินกับแสงแดดอันอบอุ่น
กลับมาแล้ว ในที่สุดก็กลับมาแล้ว ทนทุกข์มาแปดปี เจ็บปวดมาแปดปี ทุกอย่างที่ทำมาก็เพื่อวันนี้
แปดปีก่อน แม่ถูกบีบให้กระโดดแม่น้ำฆ่าตัวตาย พ่อก็ทรุดลงนับแต่นั้น กลุ่มบริษัทกั๋วถูกคนชั่วแบ่งกันกิน บ้านหลังใหญ่ถูกยึด พ่อลูกสองคนถูกไล่ออกมาเหมือนหมา พ่อเสียสติไป...
"พ่อ พี่เฉิน จือหยวน ผมกลับมาแล้ว!" กั๋วอี๋ลืมตาขึ้นทันที
ในดวงตามีประกายฆาตกรรมพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ราวกับจะฉีกฟ้าให้แยกออก ความแค้นอันท่วมท้น ความดื้อรั้น และจิตสังหารนั้นดูเหมือนจะฆ่าทุกสิ่งมีชีวิตตรงหน้า
"ผมเคยบอกไว้ ไม่ตายก็ต้องแก้แค้น..."
"ผมจะทำให้สวรรค์ต้องเกรงกลัวผม ผมจะทำให้แผ่นดินต้องสั่นสะเทือนเพราะผม ผมจะทำให้โลกนี้บ้าคลั่งเพราะผม!"
ไฟโทสะในใจของกั๋วอี๋ลุกโชน


## บทที่ 2: ฉันกลับมาแล้ว

"คนนี้ดูดุร้ายจัง"
"หลีกให้ไกลหน่อย อย่าให้เป็นคนมาแก้แค้นที่โรงพยาบาลนะ"
ผู้คนมากมายต่างพากันหลีกห่างจากกั๋วอี๋
พลังงานในร่างกายของกั๋วอี๋หมุนวนรอบตัวเขา ก่อตัวเป็นกำแพงที่แน่นหนา และในสายตาของผู้คนรอบข้าง มันคือรังสีสังหาร คือรังสีอำมหิต คนฆ่าหมูทั้งชีวิตก็มีรังสีอำมหิตแค่นิดหน่อย แต่รอบตัวของกั๋วอี๋ รังสีอำมหิตถึงกับก่อตัวเป็นรูปร่างขึ้นมา
ฮึ่ก...
เขาถอนหายใจ กำแพงที่แน่นหนานั้นดูเหมือนจะหายไปในพริบตา
เขาก้าวเดินอย่างช้าๆ เข้าไปในโรงพยาบาล
ชั้นสี่
ยืนอยู่หน้าประตูห้องผู้ป่วย เขาลังเลที่จะเข้าไป แปดปีแล้ว ทุกอย่างเปลี่ยนไป ใครจะกล้าเผชิญหน้ากับญาติพี่น้อง?
เอี๊ยด...
ก่อนที่กั๋วอี๋จะผลักประตู ประตูห้องก็ถูกเปิดออกจากด้านใน
สบตากัน ดวงตาคู่สวยนั้นแดงก่ำด้วยน้ำตา เฉินอันฉีไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เด็กหนุ่มคนนั้นกลับมาแล้ว!
"เสี่ยวอี๋ นั่นเธอใช่ไหม?" ดวงตาคู่สวยของเฉินอันฉีจ้องมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ
แปดปีที่ไม่ได้พบกัน เธอยังคงเหมือนเดิม เธอยังไม่เปลี่ยนแปลง ราวกับดอกท้อที่บานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ เพียงแต่ในดวงตามีแววของความเหนื่อยล้า
"พี่สาวเฉิน!" กั๋วอี๋กางแขนออก ค่อยๆ โอบเฉินอันฉีเข้ามาในอ้อมกอด พูดว่า "เสี่ยวอี๋กลับมาแล้ว!"
"ดี ดีจัง!" เฉินอันฉีกอดกั๋วอี๋แน่น กลัวว่าเขาจะจากไปอีกครั้ง เธอพูดด้วยเสียงสะอื้น "กลับมาก็ดีแล้ว ต่อไปนี้...ห้ามไปไหนอีกนะ ฉันไม่อนุญาต!"
คำว่า "ไม่อนุญาต" นั้นบรรจุความห่วงใยนับพันนับหมื่น
ราวกับเป็นเพียงการจากลาชั่วคราว
แต่ผ่านไปแปดปี กลับยังมีความอบอุ่นเช่นนี้ มีเพียงความรู้สึกที่แท้จริงเท่านั้นที่จะทำเช่นนี้ได้
เฉินอันฉี เด็กกำพร้า
ถูกแม่ของกั๋วอี๋รับเลี้ยงเมื่อกว่ายี่สิบปีก่อน เติบโตในตระกูลกั๋วมาตลอด อายุมากกว่ากั๋วอี๋สามปี แปดปีก่อน หากไม่ใช่เพราะพี่สาวเฉิน กั๋วอี๋คงไม่อยู่ในโลกนี้แล้ว คนกลุ่มนั้นต้องการให้ตระกูลกั๋วสิ้นซาก เฉินอันฉีซ่อนกั๋วอี๋ไว้ในห้องใต้ดิน แม้จะถูกทรมาน ก็ไม่ยอมบอกที่ซ่อนของกั๋วอี๋ แต่ร่างกายของเฉินอันฉีก็มีบาดแผลที่ไม่อาจลบเลือนได้
บนเตียงผู้ป่วย พ่อของกั๋วมีสายตาเลื่อนลอย ใบหน้าซีดเหลือง จ้องมองเพดานอย่างเหม่อลอย ดูโง่เขลาตลอดเวลา
"พ่อเป็นแบบนี้ตลอดเลยหรือ?" กั๋วอี๋ถาม
"อืม!" เฉินอันฉีพยักหน้า พูดว่า "พ่อเป็นแบบนี้ตลอด ไม่มีอาการดีขึ้นเลย"
กั๋วอี๋สูดหายใจลึก เขาค่อยๆ ลูบมือที่แห้งกร้านของพ่อ เหตุการณ์ร้ายแรงเมื่อแปดปีก่อน คงสร้างความบอบช้ำถาวรให้กับเขา ครอบครัวแตกสลาย ภรรยาและลูกต้องพลัดพราก โชคดีที่มีเฉินอันฉีคอยดูแลอย่างทุกข์ยากตลอดแปดปีนี้
"พี่สาวเฉิน แปดปีนี้ ลำบากเธอมากแล้ว!" สีหน้าของกั๋วอี๋เย็นชาดั่งน้ำแข็ง
"เสี่ยวอี๋" เฉินอันฉีกัดริมฝีปากแดง พูดว่า "เธอกลับมาก็ดีแล้ว"
หลายปีมานี้ เฉินอันฉีต้องทนลำบากมามาก แต่โชคดีที่เธอผ่านมันมาได้ ตอนนี้เธอทำงานเป็นผู้จัดการแผนกในบริษัทแห่งหนึ่ง รายได้ไม่เลว เธอทุ่มเทรายได้เกือบทั้งหมดให้กับค่าห้องผู้ป่วยของพ่อกั๋ว ค่าห้องไม่ใช่น้อย เป็นห้องเดี่ยว ผู้ที่เข้าพักล้วนเป็นคนมีฐานะ เฉินอันฉีต้องฝากคนช่วยหาเส้นสายถึงได้ห้องเดี่ยวแบบนี้มา ตลอดหลายปีมานี้ เสียเงินไปไม่น้อย
เฉินอันฉีมองดูกั๋วอี๋ เด็กหนุ่มคนนี้
แววตาเปลี่ยนไปราวกับพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน ในดวงตามีความแน่วแน่ เย็นชาดั่งน้ำค้างแข็ง
ฮ่า...
เฉินอันฉีถอนหายใจ บางที หลายปีมานี้ เสี่ยวอี๋คงไม่ได้มีชีวิตที่ง่ายดายเช่นกัน
นอกประตู มีเสียงร้องไห้ดังมา
กั๋วอี๋ขมวดคิ้ว
"เฮ้อ เฒ่าตั๋งที่ห้องข้างๆ จากไปแล้วหรือ?" เฉินอันฉีตกใจเล็กน้อย พูดว่า "เสี่ยวอี๋ ไปส่งท่านเป็นครั้งสุดท้ายกับฉันเถอะ"
กั๋วอี๋ไม่อยากไป แต่เมื่อพี่สาวเฉินจะไป เขาย่อมไม่อาจปฏิเสธที่จะไปด้วย ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป เขาอยากจะอยู่เคียงข้างเธอตลอดเวลา ยี่สิบสี่ชั่วโมง
ห้องพักข้างๆ หรูหราอย่างเห็นได้ชัด
หญิงสาวอายุราวยี่สิบกว่าปีกำลังร้องไห้ น้ำตาไหลอาบแก้ม ในห้องเต็มไปด้วยผู้คน ดูจากการแต่งกายก็รู้ว่าแต่ละคนล้วนไม่ธรรมดา บนเตียง ชายชราคนหนึ่งนอนอยู่ ตาเบิกกว้าง ใบหน้าผอมแห้ง โหนกแก้มสูงชัด ราวกับกำลังกลั้นลมหายใจไว้ หากปล่อยลมหายใจนี้ออกมา ก็คงจะจากโลกนี้ไปในทันที
ที่ข้างเตียง
"ครูใหญ่หลิว จริงๆ แล้วช่วยไม่ได้เลยหรือ?" ชายวัยกลางคนสวมชุดสูทดำ ใส่แว่นตาขอบทอง มองชายชราที่ลุกขึ้นยืนข้างๆ อ้อนวอนว่า "แม้แต่ต่ออายุให้ได้สักสามเดือนก็ยังดี"
"เฮ้อ... เป็นความประสงค์ของสวรรค์ ชะตาสิ้นแล้ว" ชายชราหน้าแดงก่ำส่ายหน้าเบาๆ พูดว่า "เฒ่าตั๋งนั้นหมดอายุขัยแล้ว อวัยวะภายในเสื่อมสภาพ แม้แต่ต้าลั่วทิ้นเซียนก็ช่วยท่านไม่ได้!"
ทุกคนเศร้าโศกเสียใจ
ฮึ!
ทันใดนั้น เสียงแค่นหัวเราะดังขึ้นจากในกลุ่มคน
"ใคร?" ครูใหญ่หลิวขมวดคิ้ว
ทุกคนหันไปมองกั๋วอี๋ ชายหนุ่มที่ดูไม่เรียบร้อย กั๋วอี๋เงียบไม่พูดอะไร เฉินอันฉีรีบดึงมือกั๋วอี๋ กล่าวขอโทษครูใหญ่หลิวด้วยความละอายว่า "ขอโทษค่ะ เสี่ยวอี๋เขาไม่ได้ตั้งใจ"
"เมื่อกี้เป็นเจ้าที่แค่นเสียงใช่ไหม?" ครูใหญ่หลิวมองกั๋วอี๋
"ใช่!" กลับกลายเป็นว่า กั๋วอี๋เงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นจ้องมองอีกฝ่ายราวกับแสงดาบ
"เจ้าหมายความว่าอย่างไร?" ครูใหญ่หลิวเป็นปรมาจารย์ที่มีชื่อเสียงในประเทศ ได้รับการยกย่องว่าเป็นหมอผู้ช่วยเหลือผู้คน มีคนมั่งมีมากมายมาขอความช่วยเหลือจนธรณีประตูสึก
"อวดตัวเป็นปรมาจารย์ แต่กลับไร้ค่ายิ่งกว่าหมา" กั๋วอี๋มองเขาอย่างดูแคลน ในดวงตาวาบประกายเย็นชา พูดว่า "ชายชราผู้นี้ชะตายังไม่สิ้น ยังมีอายุขัยอีกสามปี แต่เจ้ากลับผลักเขาลงหลุมศพ"
"เจ้า!" ครูใหญ่หลิวได้ยินดังนั้น แทบจะกระโดดขึ้นมา
ทุกคนต่างตะลึง
ครูใหญ่หลิวมีชื่อจริงว่าหลิวกั๋วอี๋ เรียนการแพทย์มาตั้งแต่เด็ก สืบทอดวิชาจากจางหยวนซู ในประเทศได้รับการขนานนามว่าเป็นอาจารย์แห่งสวนแอปริคอท ฮัวโถ่กลับชาติมาเกิด
แต่บัดนี้ กลับถูกชายหนุ่มด่าจนหน้าชาไปหมด
"น้องชายคนนี้ ขอถามหน่อยว่าคุณคือ?" ชายใส่แว่นขอบทองคนเมื่อกี้รีบถาม
"ข้าน่ะหรือ?" กั๋วอี๋สีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง เผยรอยยิ้มเยือกเย็น พูดว่า "ข้าคือคนเดียวที่สามารถช่วยเขาได้!"
ฮือ...
ทุกคนต่างอุทานด้วยความตกใจ
"ฮ่าๆๆ..." ครูใหญ่หลิวได้ยินดังนั้น ก็หัวเราะเสียงดัง พูดว่า "วันนี้ หากเจ้าสามารถช่วยเฒ่าตั๋งได้ ข้าหลิวกั๋วอี๋จะยกน้ำชามาให้ และคารวะเจ้าเป็นอาจารย์"
ตอนนี้ บรรยากาศในห้องคึกคักขึ้นมา
เฉินอันฉีร้อนใจ เธอค่อยๆ ดึงมือกั๋วอี๋ พูดอย่างเร่งร้อนว่า "เสี่ยวอี๋ อย่าทำเรื่องบ้าๆ นะ ที่นี่... ไม่ใช่ที่ที่เราจะมาเล่นๆ ได้"
"พี่อันฉี อย่ากังวลไปเลย ผมจะไม่สร้างปัญหาให้พี่" กั๋วอี๋มีรอยยิ้มเฉพาะเวลาอยู่ต่อหน้าเฉินอันฉีเท่านั้น เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่น เอาใจใส่ เขาค่อยๆ ลูบแก้มเธอ พูดด้วยความเป็นห่วงว่า "ผมกลับมาแล้ว จะปกป้องพี่ไปชั่วชีวิต อวยพรให้พี่มีความสุขตลอดไป"
"ไอ้หนู เฒ่าตั๋งคงเหลือเวลาแค่หนึ่งธูปเท่านั้น ถ้าเจ้าไม่รีบ เจ้าตายแน่" ครูใหญ่หลิวแค่นเสียง ในน้ำเสียงแสดงให้เห็นชัดว่าดูถูกกั๋วอี๋
ตอนนี้ หญิงสาวที่ร้องไห้อยู่หน้าประตูเมื่อครู่ราวกับจับเส้นฟางเส้นสุดท้ายได้ มองกั๋วอี๋ด้วยสายตาอ้อนวอน พูดว่า "ขอร้องล่ะ ช่วยคุณปู่ของฉันด้วย ถ้าคุณช่วยท่าน ตระกูลตั๋งของเรา... จะ... ต้อนรับคุณอย่างแขกผู้มีเกียรติ ปฏิบัติด้วยมารยาท และจะตอบสนองทุกคำขอ!"
หญิงสาวงดงามมาก งามจนน่าหลงใหล น่าเสียดายที่ในใจของกั๋วอี๋มีเพียงมู่จื่อหรั่วและพี่สาวเฉินเท่านั้น


## บทที่ 3: มาหาข้าเพื่อต่อลมหายใจ!

"ช่างเถอะ!" กั๋วอี๋ส่ายหน้าพลางกล่าว "เขามาเจอฉัน ก็ถือว่าเป็นโชคชะตาแล้วกัน ฉันจะช่วยเขาเอง"
"รอก่อน!" ชายวัยกลางคนตวาดขึ้น
กั๋วอี๋มองอีกฝ่าย ในแววตาฉายแววรำคาญ
"เจ้ามีความมั่นใจแค่ไหน?" ชายวัยกลางคนถามเสียงเข้ม เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ไว้ใจคนแปลกหน้าที่โผล่มาอย่างกะทันหัน
"ร้อยเปอร์เซ็นต์!" กั๋วอี๋แค่นเสียง โรคเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้จะมีอะไรยาก?
"ช่างหยิ่งผยองเสียจริง!" ครูใหญ่หลิวพูดอย่างดูแคลน "ต่อให้อาจารย์จางหยวนซูของข้ามาเอง ก็คงไม่กล้าพูดว่ามั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์"
"ถ้าไม่เต็มใจก็ช่างเถอะ!" กั๋วอี๋หมุนตัวเดินจากไป
"พ่อคะ คุณปู่ใกล้จะไม่ไหวแล้ว" หญิงสาวน้ำตานองหน้าอ้อนวอน "ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ให้เขาลองดูเถอะค่ะ จะแย่ไปกว่านี้ได้อีกเหรอคะ?!"
เฒ่าตั๋งหายใจหอบแล้ว นี่ไม่ใช่สัญญาณที่ดี หากพลาดพลั้งนิดเดียว ก็อาจขาดใจตายได้
"ก็ได้ เชิญท่านเถอะ" ชายวัยกลางคนกัดฟัน ดูเหมือนจะตัดสินใจอย่างยากลำบาก
"ขอร้องล่ะค่ะ ช่วยรักษาคุณปู่ของหนูด้วย" หญิงสาวอ้อนวอนกั๋วอี๋
กั๋วอี๋ไม่รีบร้อน กล่าวว่า "ให้อยู่ในห้องแค่สามคน"
ทุกคนมองหน้ากัน
"ออกไปกันให้หมด!" ชายวัยกลางคนออกคำสั่ง
ครูใหญ่หลิวไม่ขยับ ชายวัยกลางคนไม่ไป เฉินอันฉีรู้สึกกระวนกระวายใจ
หญิงสาวที่น้ำตานองหน้าอยากจะอยู่ต่อ แต่ถูกชายวัยกลางคนไล่ออกไปอย่างไม่ไว้หน้า
คนออกไปหมดแล้ว ห้องก็โล่งขึ้นทันที
กั๋วอี๋ค่อยๆ เดินเข้าไป แก้สายรัดที่เอวออก หยิบถุงผ้าลายสีดำออกมาจากอก
ฉัวะ...
เห็นเขาสะบัดมือ
ถุงผ้าลายสีดำเปิดออก เผยให้เห็นแถวเข็มเงินวาววับต่อหน้าทุกคน
"เข็มเงิน?" ครูใหญ่หลิวแสดงความประหลาดใจ
การที่สามารถหยิบเข็มเงินออกมาได้ แสดงว่าเด็กคนนี้ก็เป็นคนในวงการเหมือนกัน แต่ว่า การจะใช้เข็มเงินช่วยชีวิตเฒ่าตั๋ง คงไม่ง่ายขนาดนั้น ครูใหญ่หลิวก็ถือว่าเป็นปรมาจารย์แพทย์แผนโบราณ มีวิชาเข็มเงินที่เก่งกาจ สืบทอดมาจากจางหยวนซู ได้รับการถ่ายทอด 'เข็มยุทธภพ 18 เข็ม' สามารถรักษาโรคร้ายแรงได้หลายอย่าง และเขาก็ใช้เข็มเงินช่วยยืดชีวิตเฒ่าตั๋งมาหลายครั้งแล้ว ตอนนี้ก็หมดปัญญาแล้ว
กั๋วอี๋ยื่นมือออกไป นิ้วมือเรียวยาวบอบบาง เขาหยิบเข็มเงินขึ้นมาหนึ่งเล่ม
ฉิว...
เข็มเงินพุ่งออกไป ปักลงที่จุดกลางคิ้วของเฒ่าตั๋งอย่างแม่นยำ
พลังลมปราณพุ่งผ่านเข็ม บางเบาดั่งเส้นไหม
ครูใหญ่หลิวตาโต ไม่เพียงแต่เขา แม้แต่ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ ก็ตะลึงงัน อ้าปากค้าง เฉินอันฉีจ้องมองกั๋วอี๋ด้วยดวงตางดงาม แปดปีไม่พบ เขา...เปลี่ยนไป เปลี่ยนจนแม้แต่เธอเองก็จำไม่ได้ บนตัวเขาดูเหมือนจะมีปริศนาซ้อนทับกันอยู่มากมาย
ฉิว ฉิว ฉิว...
เข็มเงินหลายสิบเล่มถูกกั๋วอี๋พุ่งออกไป ไม่มีคลาดเคลื่อนแม้แต่น้อย ปักลึกลงไปในเนื้อสามส่วน ไม่มีผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว
ตา หู จมูก คอ ถูกปิดกั้นทั้งหมด
กั๋วอี๋สูดลมหายใจเข้าลึก นิ้วมือแตะเบาๆ ที่จุดเทียนหลิงของเฒ่าตั๋ง
ป๊อบ...
ลวดลายวิญญาณกระจายออกเป็นวง ปลายเข็มเงินทั้งยี่สิบเอ็ดเล่มค่อยๆ มีเลือดดำไหลออกมา
"นี่..." ครูใหญ่หลิวนั่งไม่ติด
"ครูใหญ่หลิว นี่มัน..." ชายวัยกลางคนไม่เข้าใจเลย
"พระเจ้า!" ลูกตาของครูใหญ่หลิวแทบจะกระเด็นออกมาจากเบ้า เขาอุทานด้วยความตกใจ "นี่คือ 'เข็มทองยุคโบราณ' นี่...มีแต่ในม้วนโบราณเท่านั้นที่บันทึกไว้ เขา...เขาเรียนรู้ 'เข็มทองยุคโบราณ' มาได้"
เข็มทองยุคโบราณ
ศาสตร์การฝังเข็มที่สืบทอดมาตั้งแต่ยุคโบราณกาล ซึ่งเป็นแก่นแท้ของตำราเหวินตีน่งจิง
ว่ากันว่าเข็มทองยุคโบราณได้สูญหายไปนานแล้ว แล้วเขา...ได้มาจากที่ไหนกัน?
ครูใหญ่หลิวไม่มีเวลามาคิดเรื่องพวกนี้แล้ว เขาพยายามนึกถึงวิธีการฝังเข็มของกั๋วอี๋เมื่อครู่ แต่ก็นึกไม่ออกเสียที สุดท้ายจึงต้องล้มเลิกความพยายาม
เฒ่าตั๋งป่วยหนักจนถึงขั้นรักษาไม่หาย กั๋วอี๋ใช้เข็มทองยุคโบราณช่วยต่อลมหายใจให้
ด้วยว่าเฒ่าตั๋งอายุ 90 ปีแล้ว ร่างกายเสื่อมโทรมจนใกล้ถึงวาระสุดท้าย ที่ครูใหญ่หลิวช่วยให้มีชีวิตอยู่ได้อีกหนึ่งปีก็นับว่าไม่เลวแล้ว คราวนี้เขาโชคดีที่ได้พบกั๋วอี๋ เข็มทองยุคโบราณช่วยรักษาชีวิตเขาไว้ได้ชั่วคราว
"ถอน!"
กั๋วอี๋ตะโกนสั้นๆ
เข็มเงินทั้ง 21 เล่มกลับคืนมาหมด กั๋วอี๋ค่อยๆ เก็บถุงผ้าลายในมือแล้วซ่อนไว้ที่ท้อง
เฒ่าตั๋งที่เมื่อครู่ยังหายใจรวยรินถอนหายใจออกมา เขาค่อยๆ ฟื้นขึ้น สีหน้ากลับมีสีเลือดฝาดขึ้น
"พ่อ ท่านฟื้นแล้ว?" ชายวัยกลางคนตกใจ
"ข้าฝันว่าได้ไปเยือนประตูแดนผีมา!" เฒ่าตั๋งมองลูกชายด้วยสายตาซับซ้อน แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนล้า
"โชคดีที่น้องชายคนนี้ช่วยชีวิตท่านไว้!" ชายวัยกลางคนตื่นเต้นมาก
เฒ่าตั๋งหันไปมองกั๋วอี๋
อายุยังน้อย แต่ดวงตากลับลึกล้ำจนมองไม่ทะลุว่าเขาเป็นคนแบบไหน
คุณชายผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก ในฐานะผู้มีอำนาจแห่งมณฑลเจียงนาน เคยผ่านการรบมาหลายครั้ง บาดเจ็บนับครั้งไม่ถ้วน มีความดีความชอบมากมาย เป็นหนึ่งในพลเอกผู้อาวุโสที่ยังมีชีวิตอยู่ในประเทศ เคยเจอคนมามากมาย และตระกูลตั๋งยังเป็นตระกูลใหญ่อันดับหนึ่งของมณฑลเจียงนานอีกด้วย
"ขอบใจเจ้าหนุ่ม" คนใกล้ตายมักพูดจาไพเราะ ยิ่งกว่านั้นกั๋วอี๋ยังช่วยชีวิตเขา เฒ่าตั๋งมองกั๋วอี๋ด้วยสายตาอ่อนโยน
"ไม่เป็นไร!" กั๋วอี๋สีหน้าเย็นชา กล่าวว่า "ที่เราได้พบกันถือเป็นวาสนา"
"ข้า..." เฒ่าตั๋งชะงัก
แม้จะมีบุญคุณช่วยชีวิต แต่ความหยิ่งผยองที่แฝงอยู่ในคำพูดของกั๋วอี๋ ท่าทางที่ดูเหนือกว่านั้น ทำให้เขาเกิดความสงสัย
อ้า คนหนุ่มมีความสามารถ ก็สมควรเป็นเช่นนี้
"ข้าเพียงช่วยรักษาชีวิตท่านไว้ชั่วคราว" กั๋วอี๋มองเขาอย่างไร้อารมณ์ กล่าวว่า "หากต้องการมีชีวิตอยู่ต่อ อีกสามวันให้มาหาข้าที่วาฟู้สมัยใหม่เพื่อต่อชีวิต"
ทะนง องอาจ สง่างาม
ต่อชีวิต?!
ด้วยอำนาจของตระกูลตั๋งที่ครอบคลุมเจียงนาน ปกติมีแต่คนมาขอต่อชีวิตจากตระกูลตั๋ง ใครกล้าให้เฒ่าตั๋งไปขอต่อชีวิตด้วย? เมื่อเผชิญหน้ากับตระกูลตั๋งที่ยิ่งใหญ่ กลับกล้าพูดเช่นนี้ บางทีในโลกนี้อาจมีแค่กั๋วอี๋คนเดียว?
คนที่อยากรักษาเฒ่าตั๋งมีมากมายจนเดินรอบโลกได้ แต่กั๋วอี๋กลับให้คนมาหาเขาเองในอีกสามวัน ความแข็งแกร่งเห็นได้ชัด
มองครูใหญ่หลิวที่ตกตะลึง กั๋วอี๋ยืนประสานมือไว้ด้านหลัง ท่าทางเหนือกว่า เสียงเย็นชา "ท่านยอมรับหรือไม่?!"
"ข้ายอมรับ!" ครูใหญ่หลิวก้มหน้าก้มตา ไม่กล้าขัดขืนแม้แต่น้อย
ในโลกแห่งการแพทย์แผนโบราณ ผู้มีความสามารถคือครู ไม่ได้ยึดถือความอาวุโส กั๋วอี๋มีฝีมือเหนือกว่า ครูใหญ่หลิวไม่อาจไม่ยอมรับ แม้จะยกให้เป็นครู ก็ไม่รู้สึกอับอาย
"ฮึ!" กั๋วอี๋แค่นเสียง แล้วจูงเฉินอันฉีที่งุนงงออกไปจากที่นั่น
"น้องชาย แซ่อะไรหรือ?" ชายวัยกลางคนวิ่งตามออกมา
"ข้าแซ่กั๋ว" กั๋วอี๋ไม่หันกลับมา
"กั๋ว...คุณหมอกั๋ว" ชายวัยกลางคนพูดอย่างมั่นใจ มีความสามารถถึงเพียงนี้ ทำให้ครูใหญ่หลิวยอมรับด้วยใจ จะไม่ใช่ปรมาจารย์ได้อย่างไร?
หลิวกั๋วอี๋มองเงาร่างของกั๋วอี๋อย่างเหม่อลอย สีหน้าซีดเผือด ชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่า ส่วนตัวเขาอายุหกสิบกว่าแล้ว หลิวกั๋วอี๋เรียนแพทย์ตั้งแต่เด็ก สืบทอดวิชาจากจางหยวนซู อายุสิบห้าเที่ยวท่องไปทั่วสูงวัดใหญ่ทิศใต้และทิศเหนือกับอาจารย์ พบเจอโรคแปลกๆ มากมาย อายุยี่สิบเรียนจบ สืบทอดเข็มยุทธภพ 18 เข็ม อายุสามสิบลาจากประตูฝึกสอน ออกผจญภัยด้วยตัวเอง อายุสี่สิบกลายเป็นผู้มีชื่อเสียง ผู้คนเรียกว่าปรมาจารย์แพทย์แผนโบราณ ฮัวโถ่แห่งยุค อายุห้าสิบ ยิ่งได้ฉายาหลิวพ่อมด สามารถช่วยคนจากเจ้ากรรมนายเวรได้
แต่วันนี้ พ่ายแพ้ให้กับชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่า เขารู้สึกไม่ยอมรับ
"ครูใหญ่หลิว!"
"ไม่!" หลิวกั๋วอี๋ส่ายหน้า กล่าวว่า "ตั้งแต่วันนี้ ข้าไม่ใช่ครูใหญ่หลิวอีกต่อไป"
พูดจบ หลิวกั๋วอี๋ก็จากไปด้วยสีหน้าซับซ้อน
[PS: นิยายเรื่องใหม่อัปโหลดแล้ว ผลงานที่ทุ่มเทสุดๆ รับรองว่าจะไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง กรุณาเพิ่มเข้าชั้นหนังสือและให้ตั๋วแนะนำด้วยครับ]


## บทที่ 4: ฉันจะแก้แค้น

"พ่อคะ คุณปู่อยู่ไหน?" เด็กสาวที่ร้องไห้จนน้ำตานองหน้าเดินเข้ามา
"ถังรู่ คุณปู่ฟื้นแล้ว" ชายคนนั้นพูด
"คุณปู่..." ถังรู่ตื่นเต้นจนควบคุมตัวเองไม่ได้ วิ่งเข้าไปกอดเฒ่าตั๋งและร้องไห้เสียงดัง
"รูเอ้อร์ อย่าร้องไห้" เฒ่าตั๋งรู้สึกซาบซึ้ง แสดงความรักความอาทรออกมา
ตระกูลตั๋งเป็นตระกูลใหญ่มีทรัพย์สินมากมาย มีลูกหลานมากมาย แต่เฒ่าตั๋งรักถังรู่มากที่สุด ปู่หลานสองคนมักจะอยู่ด้วยกันเสมอ มีความผูกพันลึกซึ้ง เมื่อครู่ที่เฒ่าตั๋งเกือบจะจากไป มีเพียงถังรู่คนเดียวที่ร้องไห้จนหน้าตาเละเทะ จากนี้จะเห็นได้ว่าถังรู่มีความรักความผูกพันกับเฒ่าตั๋งลึกซึ้งมาก
"แล้วปรมาจารย์ที่ช่วยชีวิตคุณปู่ล่ะคะ?" ถังรู่รีบถาม
"กลับไปแล้ว!" เฒ่าตั๋งส่ายหน้า
"รูเอ้อร์ ให้คุณปู่พักผ่อนก่อน อีกสามวันเราต้องไปหาเขาเพื่อต่ออายุอีก" ชายคนนั้นถอนหายใจ
"คนอะไรกัน วางท่าใหญ่จัง"
"ใช่แล้ว กล้าดียังไงมาสั่งให้คุณปู่ของพวกเราไปหาเขา? ทำไมเขาไม่มาที่นี่เองล่ะ?"
"คุณปู่ก็อาการแบบนี้แล้ว คนคนนี้ช่างหยิ่งจองหองเหลือเกิน"
คนในตระกูลตั๋งหลายคนบ่นกัน เห็นได้ชัดว่ามีอคติต่อกั๋วอี๋ และเป็นอคติที่ไม่น้อยด้วย แม้แต่ถังรู่ก็แปลกใจ: "พ่อคะ ทำไมเขาไม่มาที่บ้านเราล่ะ?"
"เราเป็นฝ่ายขอความช่วยเหลือจากเขานะ" ชายคนนั้นพูด
"ตั้งจ้าน" เฒ่าตั๋งเอ่ยปาก "เจ้าไปสืบประวัติของเขามาให้ข้าที"
"ครับ ท่านพ่อ!" ตั้งจ้านพยักหน้า
ตั้งจ้านเป็นลูกชายคนเล็กสุดของเฒ่าตั๋ง ปีนี้อายุ 45 ปี เป็นหนึ่งในสมาชิกสำคัญของคณะกรรมการเมืองเจียงนาน เป็นข้าราชการระดับกรม ทั้งอนาคตและพื้นเพล้วนแต่ยอดเยี่ยม ถือเป็นคนดังในวงการการเมืองที่กำลังรุ่งโรจน์ อนาคตทางการเมืองสดใส
...
กลับมาที่ห้องผู้ป่วย
เฉินอันฉียังคงเงียบ
ชายหนุ่มไม่ใช่เด็กหนุ่มเมื่อแปดปีก่อนแล้ว เขามีวิชาอันล้ำเลิศ ทำให้ครูใหญ่หลิวผู้มีชื่อเสียงในมณฑลเจียงนานต้องหมองหม่น
"พี่สาวเฉิน ผมรู้ว่าพี่อยากถามอะไร!" กั๋วอี๋เห็นเธอเงียบจึงพูด "สิ่งที่ควรบอกพี่ ผมจะต้องบอกแน่นอน แต่! ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา"
"งั้น..." เฉินอันฉีเงยหน้าขึ้น
แววตาของกั๋วอี๋พลันฉายแววเย็นชาสองประกาย พูดว่า "ตระกูลหลิวแห่งเจียงเหนือ ตระกูลเฉินแห่งเหอตง ตระกูลหลีแห่งเจียงนาน... ผมจะให้พวกเขาชดใช้หนี้เลือดทีละคน เพื่อบูชาวิญญาณแม่ของผมบนสวรรค์!"
เฉินอันฉียิ่งรู้สึกทึ่ง
ชายหนุ่มไม่เคยลืมแค้นที่ฝังลึก เพียงแต่สะสมไว้ในส่วนลึกของหัวใจ
แปดปี เขาได้เห็นอะไรบ้าง?
แปดปี เขาได้ผ่านอะไรมาบ้าง?
ในช่วงแปดปี เขาไม่เคยนอนหลับสบาย ไม่เคยกินอิ่ม และไม่เคยลืม แค้นที่ฝังลึก จารึกไว้ในกระดูก
เฉินอันฉีส่ายหน้า พูดว่า "เสี่ยวอี๋ เลิกคิดเถอะ ทุกอย่างผ่านไปแล้ว พวกเขาก็ไม่ใช่พวกเขาคนเดิมแล้ว!"
ใช่แล้ว!
เวลาแปดปี ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไป ตระกูลหลิว ตระกูลเฉิน ตระกูลหลี ก็ไม่ใช่ตระกูลเล็กๆ เหมือนเมื่อก่อนแล้ว พวกเขากลายเป็นตระกูลผู้ดีที่ร่ำรวยและมีอิทธิพลในเมืองไปแล้ว จะให้กั๋วอี๋สั่นคลอนได้ง่ายๆ หรือ?
กั๋วอี๋นั่งบนเก้าอี้ นิ้วมือเคาะที่พนักเก้าอี้เบาๆ มองเฉินอันฉีด้วยสายตาอ่อนโยน พูดว่า "พี่สาวเฉิน พวกเขาไม่ใช่พวกเขาคนเดิมแล้ว เสี่ยวอี๋ก็ไม่ใช่เสี่ยวอี๋คนเดิมแล้วเช่นกัน"
เฉินอันฉีมองกั๋วอี๋
"เสี่ยวอี๋ เมื่อกี้เธอช่วยเฒ่าตั๋งได้ ทำไมไม่ช่วยพ่อล่ะ?" เฉินอันฉีถามขึ้นทันที
"โรคทางกายรักษาได้ง่าย แต่โรคในใจนั้น ไร้ทางรักษา" กั๋วอี๋มองพ่อของกั๋วแวบหนึ่ง
"ไร้ทางรักษา..." แววตาของเฉินอันฉีหม่นหมอง เกือบจะร้องไห้
ในตอนนั้น พยาบาลเดินเข้ามา
"หมดเวลาเยี่ยมแล้วค่ะ กรุณาออกไปได้แล้ว อย่ารบกวนผู้ป่วยพักผ่อนนะคะ!" พยาบาลเตือน
ออกจากโรงพยาบาล
เฉินอันฉีพากั๋วอี๋กลับไปที่วาฟู้สมัยใหม่
"เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่?" เฉินอันฉีถามอย่างสงสัย
"จริงๆแล้ว... ฉันกลับมาตั้งแต่หลายวันก่อนแล้ว" กั๋วอี๋ยิ้มบางๆ
เฉินอันฉีพยักหน้า ไม่พูดอะไรอีก พี่น้องสองคนเข้าใจกันดี
เฉินอันฉีลาครึ่งวัน ทั้งสองคุยกันที่บ้าน
เฉินอันฉีทำงานเป็นผู้จัดการแผนกที่กลุ่มบริษัทเฟยอวี้ แม้เงินเดือนจะสูง แต่เงินส่วนใหญ่ต้องใช้กับพ่อ เงินที่เหลือยังต้องเช่าบ้านและกินอาหาร ดูเหมือนจะค่อนข้างฝืดเคือง กั๋วอี๋กลับมา บ้านก็มีปากที่ต้องเลี้ยงเพิ่มอีกหนึ่ง
แม้เฉินอันฉีจะไม่พูด แต่กั๋วอี๋ก็รู้
"พี่สาวเฉิน เธอไปทำงานเถอะ" กั๋วอี๋มองเธอ
"ได้" เฉินอันฉีก็รู้ว่าบ้านลำบาก การลาหยุดจะถูกหักเงินเดือน
เฉินอันฉีออกไปแล้ว
กั๋วอี๋อยู่บ้านคนเดียว บ้านเรียบง่ายมาก สองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น ไม่มีแอร์ ไม่มีตู้เย็น โทรทัศน์ก็เป็นแค่ทีวีคองก้าขนาด 21 นิ้ว แม้บ้านจะดูเก่าๆ แต่ได้อยู่กับพี่สาวเฉิน ถึงแม้ต้องนอนข้างถนนกั๋วอี๋ก็ไม่สนใจ
สิ่งสำคัญคือ กั๋วอี๋กลับมาแล้ว!
"พี่สาวเฉิน ผมจะไม่ปล่อยให้พี่ยากจนแบบนี้อีกต่อไป!"
"ผมจะทำให้พี่รวยที่สุดในแถบนี้ มีอำนาจเหนือฟ้า!"
"ผมจะทำให้พี่เป็นผู้หญิงที่ผู้หญิงทั้งโลกต้องอิจฉา!"
กั๋วอี๋ระงับความโกรธในร่างกาย
ในห้อง ว่างเปล่า
นั่งขัดสมาธิ
วางมือบนหัวเข่า ในชั่วขณะนั้น กั๋วอี๋ดูเหมือนเข้าสู่สมาธิ ตรงหน้า มีแสงลอยๆ ร่างทองคำเล็กๆ ลอยอยู่
หากปรมาจารย์หลิวเห็น จะต้องตกใจจนลูกตาหลุด นี่คือเหวินตีน่งจิงที่สูญหายไป
กั๋วอี๋ ศิษย์ตรงสายของบรรพบุรุษเหนือหมิง
แปดปีก่อน บรรพบุรุษเหนือหมิงเห็นกั๋วอี๋ที่ใกล้ตายน่าสงสาร จึงช่วยชีวิตเขาไว้ ภายหลังพบว่าเขามีร่างบริสุทธิ์ จึงรับเป็นศิษย์ตรงสายรุ่นที่ 87 ติดตามบรรพบุรุษเหนือหมิงท่องโลก รักษาโรคช่วยคน หนึ่งปีต่อมา ถ่ายทอดวิธีการหัวใจของเหวินตีน่งจิง หลังจากนั้นหนึ่งปี กั๋วอี๋มีความก้าวหน้าเล็กน้อย แล้วพัฒนาอย่างก้าวกระโดด จนทะลุถึงขั้นร่างกายหยวน สามารถยืนหยัดด้วยตัวเอง จึงถูกบรรพบุรุษเหนือหมิงไล่ออกจากประตูฝึกสอน
เหวินตีน่งจิง แบ่งเป็นตอนบนและตอนล่าง ตอนบนรักษาโรคช่วยคน มีทั้งเข็มทองยุคโบราณและเข็มเงินต้ายี่สองชุดศาสตร์การฝังเข็ม ตอนล่างฝึกร่างกาย มีชุดวิธีการฝึกฝนที่สมบูรณ์ เป็นสิ่งที่คนมากมายใฝ่ฝัน
น่าเสียดายที่เหวินตีน่งจิงที่แพร่หลายในโลกปัจจุบันมีเพียงตอนบน แม้แต่ตอนบนก็ยังไม่สมบูรณ์ ไม่ต้องพูดถึงสองชุดศาสตร์การฝังเข็มอย่างเข็มทองยุคโบราณและเข็มเงินต้ายี่
การใช้เข็มทองยุคโบราณและเข็มเงินต้ายี่ อย่างน้อยต้องมีการฝึกร่างกายประกอบ ต้องถึงขั้นสุดยอดของการฝึกจิตจึงจะใช้ได้
กั๋วอี๋หลังจากเข้าสู่ประตูฝึกสอน ถูกบรรพบุรุษเหนือหมิงไล่ออก
วิธีการฝึกฝน เข้าสู่ร่างกายหยวน
อย่างที่ว่า อาจารย์พาเข้าประตู การฝึกฝนอยู่ที่ตัวคน กั๋วอี๋ก็นับว่าถึงยอดสุดของร่างกายหยวนแล้ว ในโลกนี้ คงยากที่จะมีคู่ต่อสู้ ดังนั้น บรรพบุรุษเหนือหมิงจึงให้เขาออกจากสำนัก ตั้งสำนักเอง ฝึกฝนด้วยตนเอง เป็นหมอผู้ช่วยเหลือผู้คน ช่วยคนจนแก้ปัญหา
ฮึ...
วิธีการฝึกฝน จะเป็นเรื่องชั่วข้ามคืนได้อย่างไร? กั๋วอี๋ฝึกฝนอย่างหนักหลายปี จึงถึงขั้นร่างกายหยวน นึกถึงอาจารย์บรรพบุรุษเหนือหมิง อายุห้าร้อยสามสิบปี ก็เพียงแค่ยอดสุดของการแปลงกายเป็นเทพ การจะก้าวข้าม ช่างยากเย็นเหลือเกิน?
กั๋วอี๋พ่นลมเสียงดัง ในดวงตาทั้งสองมีแสงที่จะกลืนกินฟ้า
"ยอดสุดของร่างกายหยวนนี้ ดูเหมือนจะใกล้ก้าวข้ามแล้ว!" กั๋วอี๋ครุ่นคิดเล็กน้อย พูดว่า "ถ้ามียาสมุนไพรช่วย ก็จะเร็วขึ้นอีก"
ขั้นร่างกายหยวน ในโลกนี้ คงยากที่จะมีคู่ต่อสู้
ถ้าสามารถเข้าสู่ขั้นตอนแห่งการเปลี่ยนแปลงพลัง คาดว่าจะสามารถเดินทั่วใต้หล้า
อยากปกป้องคนที่รัก อยากให้พี่สาวเฉินรวยที่สุดในแถบนี้ มีอำนาจเหนือฟ้า อย่างน้อยก็ต้องถึงขั้นตอนแห่งการเปลี่ยนแปลงพลัง
ซื้อยา!
กั๋วอี๋ตัดสินใจในใจ
ปล: ขอบคุณตี้หมิงที่เป็นหัวหน้าพันธมิตร ตี้หมิงเป็นแฟนตัวยงแล้ว และขอบคุณสาวไม่อ่อนโยน, เหยาเยว่, เทียนหยาหยวนอี้, และเพื่อนๆ ที่ควรพูดควรทำหลายคนที่ให้รางวัล ขอบคุณทุกคน หนังสือเล่มนี้มีตอนใหม่ทุกวันเวลา 9 โมงเช้าหนึ่งตอน เที่ยงหนึ่งตอน ขอบคุณทุกคน


## บทที่ 5: แกเป็นใครกัน

ตงเหรินถัง เมืองเจียงนาน
กั๋วอี๋เดินวนเวียนอยู่ในร้าน สมุนไพรที่นี่แพงมาก โสมอายุสิบปีราคาหลายหมื่น ส่วนโสมอายุสามสิบปีราคาหลายแสน
"มีโสมร้อยปีไหม?" กั๋วอี๋ถาม
พนักงานในร้านมองเขาแวบหนึ่ง ขมวดคิ้วพลางตอบว่า "โสมร้อยปีราคาขึ้นอยู่กับน้ำหนัก ที่ร้านเราถูกที่สุดก็ราคาแปดแสนขึ้นไป คุณ..."
กั๋วอี๋ได้ยินแล้วอึ้งไป
หลายปีมานี้ เขาท่องเที่ยวไปทั่วโลกกับบรรพบุรุษเหนือหมิง แม้จะรักษาโรคช่วยคน แต่ไม่เคยรับค่าตอบแทนแม้แต่สตางค์เดียว อาศัยแต่โชคชะตา กั๋วอี๋เพิ่งกลับมา ในกระเป๋าแทบไม่มีเงินเลย แล้วจะมีแปดแสนได้อย่างไร?
ขณะที่กั๋วอี๋กำลังลังเลอยู่นั้น
"นี่เธอเหรอ?" มีเสียงดังมา
กั๋วอี๋หันไป นั่นไม่ใช่หลิวหรูเยี่ยนคู่หมั้นของเขาหรอกหรือ? กั๋วอี๋ไม่พูดอะไร
"ซื้อโสมเหรอ?" หลิวหรูเยี่ยนยิ้มเยาะ พูดว่า "โสมร้อยปี? ถูกที่สุดราคาแปดแสนแปดหมื่น แพงที่สุดสามล้านเจ็ดแสนแปดหมื่น เธอจะซื้อรากไหน?"
ข้างๆ หลิวหรูเยี่ยนมีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ อายุพอๆ กับเธอ ชายคนนั้นหลงรักเธอมาก
"หรูเยี่ยน คนนี้เป็นใครเหรอ?" ชายข้างๆ มองสำรวจกั๋วอี๋
"คู่หมั้นในนามของฉัน!" หลิวหรูเยี่ยนตอบตรงๆ
"หา?!" ชายหนุ่มตกใจมาก เมื่อมองกั๋วอี๋ สายตาไม่เป็นมิตรเลย มีแววอิจฉาริษยา
หลิวจื่อเฮิง ทายาทกลุ่มบริษัทตระกูลหลิว ผู้ติดตามหลิวหรูเยี่ยนอย่างซื่อสัตย์ แม้จะไม่เคยได้รับความสนใจจากเทพธิดาในดวงใจ แต่เขาก็ไม่เคยยอมแพ้ พยายามติดตามตลอดมา หลิวจื่อเฮิงยิ้มเยาะ "แต่งตัวขี้เหร่แบบนี้ ก็แค่ไอ้บ้านนอก จะมีคุณสมบัติอะไรมาเป็นคู่หมั้นของเธอ?"
"ฉันก็ไม่อยากหรอก เป็นเพราะคุณปู่รุ่นก่อนจัดการไว้" หลิวหรูเยี่ยนพูดอย่างรำคาญ น่าเสียดายที่กั๋วอี๋ไม่แยแสอะไรเลย
ฮึ!
กั๋วอี๋แค่นเสียงเย็นชา หมุนตัวเดินจากไป
"หยุดนะ!" หลิวหรูเยี่ยนตะโกนห้าม
กั๋วอี๋หันมามองเธอ สำหรับผู้หญิงคนนี้ เขายิ่งรู้สึกไม่ชอบขึ้นเรื่อยๆ ตอนแรกพบ เขาเคยหลงใหลในความงามของเธอบ้าง แต่การกระทำและคำพูดของเธอได้ทำลายภาพลักษณ์นั้นจนหมดสิ้น กั๋วอี๋ยิ้มเยาะ "เธอมีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้ฉันหยุด ถ้าไม่ใช่เพราะนึกถึงบุญคุณบรรพบุรุษ ฉันฆ่าเธอไปนานแล้ว!"
"เชี่ย!" หลิวจื่อเฮิงได้ยินแล้วโกรธ "แกเป็นใครมาจากไหน!"
"หนึ่ง!"
"ไอ้เวร แกยังจะมาเก่งอีก?"
"สอง!"
"กูต้องสั่งสอนแกให้ได้ ไอ้หมานี่!"
"สาม!"
ในดวงตาของกั๋วอี๋ปรากฏแววฆาตกรรม เห็นได้ชัดว่ากำลังจะลงมือ
"เดี๋ยวก่อน!" หลิวหรูเยี่ยนเห็นกั๋วอี๋โกรธ รีบห้ามทั้งสองคน ถ้ากั๋วอี๋ทำร้ายหลิวจื่อเฮิง กั๋วอี๋ต้องตายแน่ อิทธิพลของตระกูลหลิวไม่ใช่สิ่งที่เขาจะต้านทานได้ ไม่ว่าอย่างไร ตระกูลหลิวและกั๋วก็มีความสัมพันธ์กันมาแต่โบราณ ทั้งด้วยเหตุผลและอารมณ์ เธอควรปกป้องกั๋วอี๋ หลิวหรูเยี่ยนรีบพูด "ฉันรู้ว่าเธอเอาโสมไปให้พ่อ ฉันให้เธอเอง!"
พูดจบ หลิวหรูเยี่ยนรีบสั่งให้คนเอาโสมที่ดีที่สุดให้เขา
กั๋วอี๋รับโสมมา ยิ้มเยาะ "ข้าไม่เคยติดค้างใคร ยิ่งไม่มีวันติดค้างตระกูลหลิวของเจ้า"
พูดจบ เขาโยนเขี้ยวหยกชิ้นเล็กๆ ให้ เขี้ยวหยกมีขนาดเล็กกว่าฝ่ามือเด็กทารก แต่เรียบลื่นมาก ดูไม่ธรรมดาเลย
"เขี้ยวหยกนี้มีค่ามหาศาล คุ้มค่าโสมร้อยราก วันหน้าข้าต้องมาเอาคืน"
พูดจบ เขาเดินจากไปด้วยท่าทางสง่างาม
"เขี้ยวหยกบ้าอะไร?" หลิวหรูเยี่ยนขมวดคิ้ว สีหน้าดูถูก พูดว่า "ยังกล้าคุยโวว่าคุ้มค่าโสมร้อยราก ช่างฝันไปเถอะ!"
"เชี่ย มันคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ?" หลิวจื่อเฮิงโมโห
หลิวหรูเยี่ยนมองแผ่นหลังของกั๋วอี๋
ทะนง เย็นชา แผ่รังสีฆาตกรรม
หลิวหรูเยี่ยนรู้สึกว่า ชายหนุ่มคนนี้ดูแตกต่างจากที่เธอคิดไว้
บางที เหตุการณ์เมื่อแปดปีก่อนอาจทำร้ายจิตใจเขามาก จึงทำให้เขามีนิสัยหยิ่งผยองเช่นนี้ ความหยิ่งผยองที่ซ่อนความต่ำต้อยไว้เบื้องหลัง
ช่างเถอะ เห็นแก่ความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างสองตระกูลในอดีต ถ้าช่วยได้ก็ช่วยหน่อย แค่เขาไม่บังคับให้ฉันแต่งงานก็พอ อีกอย่าง กั๋วอี๋คนนี้ มันคู่ควรด้วยหรือ!
กลุ่มบริษัทเฟยอวี้ มีทรัพย์สินหลายพันล้าน ร้านตงเหรินถังเกือบทั้งหมดในมณฑลเจียงนานล้วนอยู่ภายใต้กลุ่มบริษัทเฟยอวี้ โสมร้อยปีหนึ่งรากมีค่ามหาศาล แต่กลับยกให้ง่ายๆ แสดงให้เห็นถึงความร่ำรวยและใจกว้าง
"หรูเยี่ยน เธอปล่อยให้เขาไปง่ายๆ แบบนั้นเหรอ?" หลิวจื่อเฮิงถาม
"แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ?" หลิวหรูเยี่ยนถามเสียงเย็นชา
"ก็ไม่มีอะไรหรอก ตัวตลกแบบนั้น ไม่คู่ควรจะพูดถึงด้วยซ้ำ" หลิวจื่อเฮิงส่ายหน้า
...
โสมร้อยปี ใช้ในการปรุงยาทิพย์ ให้ผลดีมาก
ตามที่บันทึกไว้ในคัมภีร์เหวินตีน่งจิงภาคต้น ยาทิพย์ช่วยชีวิตคน การฝังเข็มต่ออายุ
แน่นอน ยาทิพย์ก็สามารถช่วยให้กั๋วอี๋บรรลุระดับฮวาฉีจิ้งได้ หากสำเร็จ ตนก็จะสามารถท่องไปทั่วโลกได้อย่างอิสระ ไม่มีใครสามารถคุกคามตนได้อีก ระดับเหลียนฉีจิ้งมีพลังพันชั่ง หมัดสามารถทำลายหิน ระดับซวนถีจิ้งมีพลังหมื่นจิน ยกหม้อทองแดง ทำลายหินยักษ์ได้ ส่วนระดับฮวาฉีจิ้ง สามารถตัดภูเขาผลักทะเล ใช้นิ้วเจาะทะลุหิน
การปรุงยาทิพย์ที่แท้จริงไม่ใช่เรื่องง่าย แค่โสมร้อยปีรากเดียวไม่พอ ยังต้องการสมุนไพรอีกมาก แต่มีโสมร้อยปีรากนี้ ก็สามารถปรุงยาทิพย์แบบย่อส่วนได้
คิดแล้วก็ลงมือทันที
กั๋วอี๋ขังตัวเองอยู่ในห้อง
หยิบหม้อทองแดงขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋า ยัดโสมเข้าไปในหม้อ ใช้มือทั้งสองควบคุมไฟอ่อนเพื่อกลั่น
กั๋วอี๋ไม่ใช่อาจารย์ผู้หลอมยา เพียงแต่ได้เรียนรู้บ้างจากการอยู่ข้างกายบรรพบุรุษเหนือหมิง
ใช้พลังงานทั้งหมด ในที่สุดก็กลั่นสำเร็จ
โสมรากใหญ่หนึ่งราก กลั่นได้เพียงยาล้างไขสันหลังสองเม็ดขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลือง หรือพูดอีกนัยหนึ่ง นี่ไม่นับว่าเป็นยาล้างไขสันหลังที่สมบูรณ์ เป็นเพียงยาล้างไขสันหลังแบบย่อส่วน ประสิทธิภาพไม่ถึงหนึ่งในสิบของยาล้างไขสันหลังแท้ แต่ก็เพียงพอแล้ว ใช้หนึ่งเม็ดน่าจะพอให้ตนทะลุผ่านเยื่อนั้นได้
ระหว่างนั้น เฉินอันฉีกลับมาครั้งหนึ่ง นำอาหารเย็นมาให้กั๋วอี๋ ปล่อยให้เขาอยู่บ้านคนเดียว ยังนำคอมพิวเตอร์มาให้หนึ่งเครื่อง หวังว่าเขาจะไม่เบื่อ
แต่เธอไม่รู้ว่า กั๋วอี๋ไม่สนใจสิ่งเหล่านี้เลย
คิดดูแล้ว ที่นี่ไม่เหมาะกับการบรรลุจริงๆ ดังนั้น เขาจึงเขียนโน้ตทิ้งไว้ให้เฉินอันฉี แล้วออกจากหมู่บ้าน
ภูเขาไป๋จางเฟิง
เส้นชีพจรแห่งพลังงานวิญญาณของมณฑลเจียงนาน สูงร้อยจั้ง ราวกับถูกฟันด้วยดาบวางไว้ที่นี่
กั๋วอี๋หาที่ลับบนยอดเขาเพื่อพยายามบรรลุ หากบรรลุได้ ก็จะอยู่อย่างสบายใจ หากไม่ได้ ก็ไม่เสียดาย
นั่งสมาธิ เข้าสู่สมาธิ
อมยาล้างไขสันหลังไว้ในปาก
ป๊อบ...
ภูเขาไป๋จางเฟิงสมกับเป็นเส้นชีพจรแห่งพลังงานวิญญาณของเมืองเจียงนาน มีพลังงานเวทย์อุดมสมบูรณ์ มากกว่าในหมู่บ้านหลายเท่า เข้าสู่สมาธิไม่นาน พลังงานเวทย์โดยรอบก็หลั่งไหลมาไม่ขาดสาย กั๋วอี๋เริ่มนำพลังตามวิธีในคัมภีร์เหวินตีน่งจิงภาคปลาย
การนำพลังเป็นวิธีฝึกฝนขั้นพื้นฐานที่สุด ตามชื่อ คือการนำพลังงานเวทย์จากภายนอกเข้าสู่กั้งกิงบาตั๋วในร่างกาย แล้วตกตะกอนในทุกซอกทุกมุมของร่างกาย
กลางคืน
มืดมาก
บนยอดภูเขาไป๋จางเฟิง ราวกับท้องฟ้าแจ่มใส พลังงานเวทย์มหาศาลพัดกวาดมา ก่อตัวเป็นหมอกหนาบนยอดเขา ในหมอกมีเงาแสงกะพริบไม่หยุด
หนึ่งวันหนึ่งคืน ผ่านไปในพริบตา
สามวันสามคืน ผ่านไปในชั่วขณะ
ฮึ่ก...
ในหมอกหนา มีเสียงหายใจดังขึ้น
"มาแล้ว!" กั๋วอี๋หลับตา ในที่สุดร่างกายก็รู้สึกถึงแรงกดดันที่ตกลงมาจากฟ้า
ป๊อบ...
เขารีบกัดยาล้างไขสันหลังเม็ดนั้น ในทันใดนั้น ร่างกายก็รู้สึกเบาสบาย ในยาล้างไขสันหลัง หวานล้ำ พลังงานเวทย์อันเกรียงไกรไหลเข้าสู่ร่างกาย บรรเทาแรงกดดันนั้น
ปล: ขอร้องให้ทุกคนช่วยโหวตตั๋วแนะนำสักใบ


## บทที่ 6: ไม่มีมนุษย์คนใดในโลกนี้จะขวางข้าได้

โครม...
พลังกดดันนั้นกระแทกเข้าสู่ทุกซอกมุมของร่างกาย
ครั้งที่หนึ่ง...
ครั้งที่สอง...
นับครั้งไม่ถ้วน...
ความเจ็บปวดมากมายจนไม่อาจบรรยาย ในขณะที่กำลังจะทนไม่ไหว
แสงสว่างสายหนึ่งส่องลงมา
ภายในร่างกาย ราวกับมีสายฝนชโลมลงมา
"สำเร็จแล้ว!" กั๋วอี๋ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ร่างกายมีคราบดำสกปรกเต็มไปหมด นี่คือพิษที่ถูกขับออกมาหลังจากการเบิกบาน กั๋วอี๋ลุกขึ้นยืน รู้สึกว่าร่างกายเบาสบายขึ้นหลายเท่า เขารู้สึกว่าร่างกายเต็มไปด้วยพลัง ภูเขาลูกนี้ในสายตาของเขาดูเหมือนจะทำลายได้ด้วยนิ้วเดียว
กั๋วอี๋เงยหน้ามองท้องฟ้า กล่าวว่า "ในโลกนี้ ไม่มีใครสามารถขวางทางข้าได้อีกแล้ว!"
โดยไม่รู้ตัว เวลาผ่านไปสามวัน
ภูเขาไป๋จางเฟิงมีพลังงานเวทย์มากขึ้น พลังงานเวทย์ที่รวมตัวกันอยู่บนยอดเขายังไม่กระจายตัว บนยอดเขามีเมฆหมอกล้อมรอบ ดูมีกลิ่นอายของพลังฟ้าประทาน กั๋วอี๋ยิ้มบาง สถานที่แห่งนี้สมกับเป็นเส้นชีพจรแห่งพลังงานวิญญาณจริงๆ ใต้ภูเขามีพลังงานเวทย์ที่เข้มข้นซ่อนอยู่ หากไม่ใช่เพราะตนรวบรวมไว้ คงยากที่จะก่อตัวขึ้นได้
ตอนลงจากเขา เป็นช่วงบ่ายของวันที่สาม
กั๋วอี๋มาถึงหน้าหมู่บ้าน เห็นรถออดี้สีดำ รุ่น A6 เก่า ติดป้ายทะเบียนสีขาว หน้ารถมีใบอนุญาตผ่านทางของคณะกรรมการจังหวัดทหาร
ถังรู่มาขอพบกั๋วอี๋ด้วยตัวเอง แต่หาตัวไม่เจอสักที รอตั้งแต่เช้าจนบ่าย แม้จะเป็นเดือนเมษายนที่ไม่ร้อน แต่การรอคอยทำให้เธอกระวนกระวายใจ เลือดลมปั่นป่วน มีเม็ดเหงื่อละเอียดผุดขึ้นบนใบหน้า
"ไอ้บ้านี่ อ้างตัวเป็นคุณหมอกั๋ว แต่กลับผิดคำพูด" ถังรู่เม้มริมฝีปากแดง แสดงความโกรธ ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู
กระโปรงสั้น กระชับก้นงอน เสื้อสีขาวขับเน้นเอวบางอ้อนแอ้น รูปร่างเซ็กซี่ ดึงดูดสายตาคนเดินผ่านไปมา
ถังรู่โกรธมาก แต่หาคนระบายอารมณ์ไม่ได้
กั๋วอี๋ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับถังรู่เลย เดินผ่านหน้ารถไป
"เอ้ เอ้ นั่นคุณนี่!" ดวงตาของถังรู่เป็นประกาย รีบวิ่งตามไป คว้าแขนกั๋วอี๋ไว้ พูดว่า "คุณ...คุณคือคุณหมอกั๋ว"
กั๋วอี๋สะบัดแขนเบาๆ
ถังรู่ถอยหลังไปหลายก้าว
"มีอะไร?" กั๋วอี๋มองด้วยสายตาดูแคลนผู้คนทั้งปวง
ถังรู่ตกใจมาก ถึงแม้ตัวเองจะเติบโตในค่ายทหาร มวยทหารก็ฝึกจนชำนาญ เทควันโด คาราเต้ก็ได้สายดำ แต่เมื่อครู่นี้กลับไม่มีทางสู้เลย
"ฉัน..." ถังรู่ร้อนใจ "คุณไม่ได้บอกหรอกหรือว่าวันนี้จะมาต่ออายุให้?"
กั๋วอี๋ชะงัก ถามว่า "แล้วคนไข้อยู่ไหน?"
"คุณปู่ของฉันป่วยอยู่ แน่นอนว่าฉันต้องมารับคุณไปสิ!" ถังรู่รีบพูด
"ฮึ!" กั๋วอี๋สะบัดแขนเสื้อ เดินจากไป
"คุณหมายความว่าไง?" ถังรู่โกรธมาก
ตระกูลตั๋งอันยิ่งใหญ่ ร่ำรวยที่สุดในแถบนี้ มีอำนาจในราชสำนัก ในมณฑลเจียงนาน ใครบ้างที่ไม่ประจบเอาใจตระกูลตั๋งเหมือนสุนัขรับใช้ แต่ไอ้หมอนี่...ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียเลย ถังรู่เองก็ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก มีคนมาจีบมากมายราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า นับไม่ถ้วน ไม่เคยโดนปฏิเสธแบบนี้มาก่อน
เห็นกั๋วอี๋เดินไปโดยไม่หันกลับมามอง น้ำตาของถังรู่คลอเบ้า
"คนใจร้าย นายมันคนใจร้าย!" ถังรู่โกรธจนตัวสั่น
โอกาส
ไม่ใช่อยากได้ก็ได้ ยิ่งไม่ใช่อยากให้ก็ให้ได้ บางคนช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง นิสัยของกั๋วอี๋ ไม่เคยประจบสอพลอ ยิ่งไม่โลภลาภยศ ยึดถือการทำตามใจปรารถนา เมื่อตนให้โอกาสแล้ว เขาไม่รู้จักถนอมก็ช่างเถอะ
ต่อให้ตระกูลตั๋งยิ่งใหญ่แค่ไหน จะเป็นไร? ด้วยพลังของกั๋วอี๋ เพียงดีดนิ้วก็ทำให้สลายเป็นผุยผงได้
หากพูดถึงความร่ำรวย ด้วยความสามารถของกั๋วอี๋ การสร้างอาณาจักรรุ่งเรืองภายในหนึ่งปี จะยากอะไร?
ไม่แย่งชิง ไม่ฉกฉวย ไม่ประจบ ไม่หลงใหล...
ธรรมชาติของผู้ฝึกฝนเพื่อเป็นอมตะ
เมื่อกลับถึงบ้าน เฉินอันฉีรอคอยอย่างกระวนกระวายอยู่ที่หน้าประตู
กั๋วอี๋บอกว่าจะกลับมาในสามวัน แต่สามวันผ่านไปแล้วก็ยังไม่เห็นเขากลับมา
"เสี่ยวอี๋" ดวงตาของเฉินอันฉีเป็นประกายเมื่อเห็นกั๋วอี๋
"พี่สาวเฉิน ขอโทษที่ทำให้พี่เป็นห่วง" กั๋วอี๋พูดด้วยสีหน้าสำนึกผิด
"ขอแค่เธอปลอดภัยก็พอ!" เฉินอันฉีถอนหายใจด้วยความโล่งอก ตลอดสามวันนี้ เธอรอคอยทั้งวันทั้งคืน กลัวว่ากั๋วอี๋จะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน
"ฉันจะไปทำอาหารเย็นให้" เฉินอันฉีพูด
"ดีครับ!" กั๋วอี๋พยักหน้าเบาๆ พูดว่า "ไม่ได้ลิ้มรสฝีมือของพี่สาวเฉินมานานแล้ว"
แปดปีที่จากกัน โลกเปลี่ยนแปลงไปมาก
แปดปีก่อน ฝีมือการทำอาหารของพี่สาวเฉินก็ดีแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นอย่างไร?
อาหารเย็นอร่อย มีหลายอย่างมาก
เฉินอันฉีถามว่า "เสี่ยวอี๋ กลับมาครั้งนี้มีแผนอะไรไหม?"
"แก้แค้น!" กั๋วอี๋เอ่ยสองคำ
การแก้แค้นเป็นสิ่งที่กั๋วอี๋ไม่กล้าลืม ตลอดแปดปีนี้ สิ่งที่คิดมากที่สุดคือการแก้แค้น บัดนี้กลับมาแล้ว และผ่านขั้นตอนแห่งการเปลี่ยนแปลงพลังแล้ว จะไม่แก้แค้นได้อย่างไร?
เฉินอันฉีมองกั๋วอี๋ด้วยความกังวล ความแค้นรุนแรงเกินไป จิตสังหารเข้มข้นเกินไป เธอกังวลว่ากั๋วอี๋จะก่อเรื่องวุ่นวาย
"การแก้แค้นไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ในชั่วข้ามคืนนะ" เฉินอันฉีพูดด้วยความกังวล
"ใช่!" กั๋วอี๋พยักหน้าหนักแน่น
สำหรับกั๋วอี๋แล้ว การฆ่าคนเป็นเพียงเรื่องง่ายดายเท่าการพยักหน้า แม้จะต้องฆ่าทุกชีวิตในใต้หล้าก็ตาม หากสามารถแลกกลับมาซึ่งชีวิตของแม่ได้ เขายินดีที่จะฆ่าคนนับพันจากตระกูลหลิว ตระกูลเฉิน และตระกูลหลี แต่น่าเสียดาย แม้จะฆ่าพวกเขาทั้งหมด แล้วจะได้อะไรขึ้นมา?
กั๋วอี๋ต้องการให้พวกเขาสูญเสียทุกสิ่ง ครอบครัวแตกสลาย ภรรยาและลูกแยกจากกัน ต้องระหกระเหินไร้ที่อยู่...
ความแค้นฝังลึก ความอาฆาตรุนแรง
จิตใจที่เต็มไปด้วยการฆ่าฟันยังคงเจ็บปวดอยู่ตลอดเวลา
"หรือว่า..." เฉินอันฉีพูด "หางานทำก่อน ให้ชีวิตมั่นคงก่อน?"
กั๋วอี๋มองเฉินอันฉีแวบหนึ่ง แล้วพูดว่า "พี่สาวเฉิน พี่ก็รู้ว่าผมไม่ชอบให้ใครมาควบคุม"
เฉินอันฉีจึงไม่พูดอะไรอีก
"พี่สาวเฉิน พี่วางใจเถอะ ผมจะหาเงินเอง" กั๋วอี๋เสริม
"ไม่!" เฉินอันฉีส่ายหน้า พูดว่า "ไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน ฉันเลี้ยงเธอได้ไปตลอดชีวิต"
กั๋วอี๋มองดวงตาของเฉินอันฉี ที่ยังคงสวยงามและน่าสงสารเหมือนเดิม กั๋วอี๋พูดอย่างจริงจังว่า "พี่สาวเฉิน ผมเคยบอกแล้วว่า ผมจะทำให้พี่ร่ำรวยที่สุดในแผ่นดิน มีอำนาจเหนือทุกคน ผมจะปกป้องพี่ไปตลอดชีวิต อวยพรให้พี่ปลอดภัยชั่วนิรันดร์!"
พรืด...
เฉินอันฉีหัวเราะออกมา รอยยิ้มงดงามราวกับดอกท้อ "แค่เธอมีความตั้งใจแบบนี้ ฉันก็พอใจแล้ว!"
ผู้หญิงล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตที่ใช้อารมณ์ คำพูดเพียงประโยคเดียวของผู้ชายก็ทำให้พวกเธอยอมถอดเสื้อผ้า ยอมเอาชีวิตเข้าแลก เฉินอันฉีก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง คำพูดของกั๋วอี๋จึงทำให้เธอรู้สึกดีเช่นกัน
"พักผ่อนเร็วๆ หน่อย!" เฉินอันฉีสั่ง
ค่ำคืน
มืดมาก
กั๋วอี๋นอนอยู่บนเตียงไม้ ไม่สามารถหลับได้
เขาดูเหมือนจะลืมไปว่า ในโลกนี้ยังต้องการสิ่งที่เรียกว่าเงิน ตลอดแปดปี เขาไม่เคยแตะต้องเงิน จนไม่มีความเข้าใจเกี่ยวกับเงินอีกต่อไป จิตใจของกั๋วอี๋ไร้ซึ่งความปรารถนาและความต้องการ มุ่งแสวงหาทางใหญ่เพียงอย่างเดียว ยิ่งไปกว่านั้น เงินเป็นเพียงวัตถุภายนอก จึงมองเงินเป็นเพียงดั่งขยะ
แต่ตอนนี้ เขาได้กลับมาสู่โลกเดิม กลับมาสู่ชีวิตเดิม ดังนั้น จึงต้องการเงิน!
กั๋วอี๋ไม่มีเงินติดตัวแม้แต่สตางค์เดียว แม้ว่าจะมีวิธีหาเงินนับหมื่นวิธี แต่ก็ต้องรักษาเต้าหมิงจิ้งไว้
ps: ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ให้การสนับสนุน ได้แก่ จิ่วจิ่ว, เหยาปู้เค่อจี้, โม่ซี, เหวินปั๋ว, เจวี๋ยซื่อโฉ่วหนาน, เฉียนคีมู่โหยว~ซังซู่ เป็นต้น


## บทที่ 7: กลั่นยา (ขอบุ๊คมาร์คและแนะนำ)

การหาเงิน ไม่เพียงแต่จะช่วยแบ่งเบาภาระของพี่สาวเฉินเท่านั้น แต่ยังทำให้ตัวเองสามารถซื้อยาสมุนไพรล้ำค่าได้มากขึ้น อย่างเช่นโสมร้อยปีที่ถือว่าเป็นยาประสาทระดับสูง หากสามารถหาโสมพันปีมาได้สักต้น นั่นจะเป็นประโยชน์อย่างมากต่อการฝึกฝนของตน
ฉึก...
กั๋วอี๋รีบลุกขึ้นทันที
การกลั่นยา
แม้จะไม่ใช่จุดแข็งของกั๋วอี๋ แต่สำหรับผู้ฝึกฝนศาสตร์อาคมในขั้นตอนแห่งการเปลี่ยนแปลงพลังแล้ว มันไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร กั๋วอี๋สามารถกลั่นยาบางอย่างได้อย่างง่ายดาย เพื่อใช้บำรุงจิตใจและช่วยเหลือผู้คน
แต่การกลั่นยานั้นไม่ใช่เรื่องง่าย
การกลั่นยาต้องใช้สมุนไพรจึงจะสำเร็จ ไม่เช่นนั้น แม้แต่แม่ครัวฝีมือดีก็ไม่อาจทำอาหารโดยไม่มีข้าวสารได้
ไม่มีเงิน ก็ไม่สามารถซื้อสมุนไพรได้
ห้องของเฉินอันฉี
"พี่สาวเฉิน" กั๋วอี๋เคาะประตูห้องของเฉินอันฉี
"เสี่ยวอี๋ เธอ..." เฉินอันฉีมองดูกั๋วอี๋แล้วถามด้วยรอยยิ้ม "มีอะไรหรือ นอนไม่หลับหรือ?"
"ผมอยาก..." กั๋วอี๋แสดงท่าทางเก้อเขิน
แม้จะเป็นผู้ฝึกฝนศาสตร์อาคม แต่การขอเงินจากคนธรรมดา หากเรื่องนี้แพร่ออกไป จะไม่ทำให้คนหัวเราะเยาะหรอกหรือ? แต่พี่สาวเฉินเป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตของกั๋วอี๋ ดังนั้น เพื่อพี่สาวเฉิน กั๋วอี๋ยอมวางหน้าลง อีกอย่าง การที่ตนหาเงิน ก็เพื่อเลี้ยงดูเธอไม่ใช่หรือ? เพื่อมอบบ้านที่มั่นคงให้เธอไม่ใช่หรือ?
เฉินอันฉีเป็นคนฉลาด เธอเข้าใจความหมายของกั๋วอี๋ทันที
"เธอต้องการเงินใช่ไหม?" เฉินอันฉียิ้มแล้วพูดว่า "เมื่อไม่กี่วันก่อน ฉันได้ยินโห้วสามพูดว่า พวกเธอมีงานเลี้ยงรุ่นมะรืนนี้ เธอกลับมาแล้ว ก็ควรไปพบปะเพื่อนๆ บ้าง ฉันจะให้เงินเธอไว้ซื้อเสื้อผ้าสักชุดดีๆ ไปงานเลี้ยงรุ่น จะได้ไม่เสียหน้า"
"โห้วสาม?" กั๋วอี๋ทำหน้างุนงง
ก่อนที่กั๋วอี๋จะนึกออกว่าคนนี้เป็นใคร เฉินอันฉีมีแววตาซับซ้อนผ่านไป "ไม่...ไม่มีอะไร!"
พูดจบ เธอรีบหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาจากตู้เสื้อผ้า เทเงินในกระเป๋าออกมาทั้งหมด ไม่เหลือแม้แต่ใบเดียว มอบให้กั๋วอี๋ทั้งหมด
ในดวงตาของกั๋วอี๋มีแววความซาบซึ้งที่แทบสังเกตไม่เห็น
แม้ว่ากั๋วอี๋จะเป็นคนมักน้อย แต่การกระทำของเฉินอันฉีก็ทำให้กั๋วอี๋ซาบซึ้งจริงๆ
ถือเงินไว้ กั๋วอี๋พูดอย่างจริงจังว่า "พี่สาวเฉิน ให้เวลาผม ผมจะมอบความรุ่งเรืองตลอดชีวิตให้พี่"
"เสี่ยวอี๋ พี่ไม่ต้องการความรุ่งเรืองตลอดชีวิต พี่ต้องการแค่ให้เธอปลอดภัย!" เฉินอันฉีรู้สึกในใจว่า การกลับมาครั้งนี้ของกั๋วอี๋ต้องไม่ธรรมดาแน่ เธอกังวลมากเกี่ยวกับกั๋วอี๋ที่เป็นแบบนี้ โดยเฉพาะความสามารถที่กั๋วอี๋แสดงออกมาตอนช่วยเฒ่าตั๋ง
"แน่นอน!" กั๋วอี๋พยักหน้า
...
ตอนกลางคืน แปดโมง
บนถนนมีคนมากมาย กั๋วอี๋หาร้านขายยาแห่งหนึ่ง ซื้อโสม ตังกุย เขากวางอ่อน และกิมเสียนเหลียน...
สมุนไพรไม่มาก แต่ราคาแพงมาก
เงินสองพันกว่าหยวนที่เฉินอันฉีให้มา พริบตาเดียวก็หมดไม่เหลือแม้แต่สตางค์เดียว
ถือถุงสมุนไพรใหญ่กลับบ้าน
ล็อคประตูห้อง ไม่สนใจเรื่องภายนอก
หม้อทองแดงขนาดฝ่ามือวางอยู่บนโต๊ะ กั๋วอี๋ตัดสินใจกลั่นเม็ดยาฮุยฮุนตันและเม็ดยาชิงซินตันบางส่วน
เม็ดยาฮุยฮุนตันเหมาะสำหรับผู้ที่สูญเสียวิญญาณ มีสรรพคุณในการทำให้จิตใจสงบและรักษาวิญญาณ ดีกว่ายาตะวันตกที่เรียกกันมากมายนัก ส่วนเม็ดยาชิงซินตัน เหมาะสำหรับผู้ที่มีเลือดลมแปรปรวน มีโรคหัวใจและหลอดเลือด แม้แต่คนที่เป็นอัมพาตครึ่งซีก โรคหลอดเลือดสมอง เส้นเลือดในสมองตีบ ก็รับประทานแล้วหายขาดแน่นอน
แน่นอน คุณภาพของยาทิพย์ขึ้นอยู่กับความสามารถของอาจารย์ผู้หลอมยา
แบ่งสมุนไพรเป็นสองส่วน เทลงในหม้อ
กั๋วอี๋ใช้มือขวาประคองหม้อทองแดง บนฝ่ามือมีหมอกขาวลอยขึ้นมา
ดูเหมือนหมอกขาว แต่ที่จริงแล้วนี่คืออุณหภูมิที่เกิดจากการเผาไหม้จนถึงขีดสุด กองไฟนี้มีอุณหภูมิ 1,230 องศา เป็นไฟอ่อน ที่เรียกว่าไฟอ่อนเพราะอุณหภูมิของเปลวไฟค่อนข้างต่ำ เปลวไฟมีความเสถียร ดังนั้นจึงเหมาะสำหรับการกลั่นยา แต่เมื่ออุณหภูมิเกิน 2,000 องศา จะกลายเป็นไฟศักดิ์สิทธิ์ ไฟศักดิ์สิทธิ์นั้นรุนแรงและไม่เสถียร ผู้ที่อยู่ต่ำกว่าขั้นตอนแห่งการเปลี่ยนแปลงพลังจะควบคุมได้ยาก และอาจย้อนกลับมาทำร้ายตัวเอง
มีคำกล่าวว่า ไฟอ่อนใช้กลั่นยา ไฟศักดิ์สิทธิ์ใช้ฆ่าคน
กั๋วอี๋ได้บรรลุถึงขั้นตอนแห่งการเปลี่ยนแปลงพลังแล้ว จึงนับว่าเป็นผู้ฝึกฝนศาสตร์อาคมที่สามารถควบคุมไฟศักดิ์สิทธิ์ได้
เม็ดยาฮุยฮุนตันและเม็ดยาชิงซินตันเป็นยาทิพย์ระดับต่ำ แต่เนื่องจากสมุนไพรที่ใช้มีคุณภาพแย่มาก ดังนั้นยาทิพย์ที่กลั่นออกมาจึงมีสมบัติพิเศษไม่แรงนัก เพื่อเพิ่มสมบัติพิเศษของยาทิพย์ กั๋วอี๋จำเป็นต้องใส่พลังวิญญาณเล็กน้อยลงในหม้อทองแดง
ป๊อบ...
"สำเร็จแล้ว!" กั๋วอี๋ยิ้มน้อยๆ
พลิกมือ
หม้อทองแดงเปิดออก ข้างในมีเม็ดยาฮุยฮุนตันสามเม็ดนอนนิ่งอยู่ ขนาดเท่าถั่วเหลือง ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง ชื่นใจ
"ไม่เลว" กั๋วอี๋เก็บยาสามเม็ดใส่อก
ทำตามขั้นตอนเดิม ไม่นานก็กลั่นเม็ดยาชิงซินตันได้อีกสามเม็ด ยาทิพย์ทั้งหกเม็ดสำเร็จแล้ว กั๋วอี๋เก็บใส่อก
วันรุ่งขึ้น ในยามเช้าตรู่ กั๋วอี๋เดินทางไปยังถนนซีเจียในเมืองเจียงหนาน
ถนนซีเจียเป็นตลาดสมุนไพรจีนของเมืองเจียงหนาน ที่นี่มีคนหลากหลาย มีทั้งแพทย์จีนที่มีชื่อเสียง หมอพื้นบ้านที่เดินทางไปทั่ว และตำมะก๊กที่หลอกลวงผู้คน เมื่อมาถึงถนนซีเจีย ที่นี่เป็นตลาดขนาดใหญ่
ตามสองข้างทาง มีแผงขายของมากมาย ทั้งขายยา รักษาคน...
กั๋วอี๋หามุมหนึ่ง ไม่ร้องขายเหมือนคนอื่น ไม่ติดป้าย แค่ยืนอยู่ตรงนั้น
"เฮ้ เด็กน้อย เจ้ามาทำอะไรตรงนี้?" ข้างๆ ชายชราที่ตั้งแผงคนหนึ่งมองกั๋วอี๋ ชายชราสวมแว่นตาดำกลมโต ไว้หนวดเคราสองข้าง ดูตลกขบขัน
"ขายยา!" กั๋วอี๋ตอบเรียบๆ
"ยาอยู่ไหน?" ชายชราโบกพัดพับ
"ในกระเป๋า!" กั๋วอี๋นั่งลงบนพื้น ไม่สนใจสายตาดูถูกของคนรอบข้าง
กั๋วอี๋เป็นใครกัน? เขาคือศิษย์ตรงสายรุ่นที่ 87 ของบรรพบุรุษเหนือหมิง นั่นเป็นสถานะที่สูงส่งเพียงใด? จำเป็นต้องสนใจความคิดของพวกสามัญชนเหล่านี้ด้วยหรือ? หากเขาต้องการ เพียงดีดนิ้วเดียว คนพวกนี้ก็จะกลายเป็นเถ้าธุลี น่าเสียดายที่เขาจะไปคิดมากกับพวกเขาทำไม? เหมือนกับว่า มนุษย์ผู้สูงส่งจะไปคิดมากกับมดบนพื้นดินสักกี่ตัวหรือ?
ชายชราหัวเราะ: "เจ้าหนุ่มเจ้ามาหลอกลวงใช่ไหม?"
กั๋วอี๋ไม่ตอบ เพียงมองเขาแวบหนึ่ง
ชายชราผู้นี้มาขายยาฆ่าแมลง เห็นได้จากป้ายที่แผงของเขาเขียนว่า: แมลงสาบไม่ตาย ข้าตาย หนูไม่ตาย ข้าตาย
"เด็กน้อย อย่าดูถูกยาของข้า นี่เป็นยาที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ!" ชายชราพับพัด กล่าวว่า: "ฆ่าแมลงได้ทุกชนิด ไม่ว่าจะเป็นแมลงสาบ หนู ปลวก ไม่มีอะไรที่ข้าจัดการไม่ได้!"
ขณะที่ชายชรากำลังโอ้อวด
เอี๊ยด...
ทันใดนั้น รถบีเอ็มดับเบิลยูสีดำคันหนึ่งจอดด้วยความเร็วสูงที่ปากซอยตะวันตก หน้ารถจอดพอดีตรงหน้ากั๋วอี๋
หญิงสาวชุดยาวสีขาวคนหนึ่งอุ้มเด็กอายุสองขวบ ร้องไห้คร่ำครวญ ราวกับคนเสียสติ ร้องว่า: "ปรมาจารย์ ปรมาจารย์ท่านใดช่วยชีวิตลูกข้าด้วย!"
ที่ปากซอยตะวันตก ผู้คนต่างพากันมามุงดู
หญิงสาวร้องไห้อย่างน่าเวทนา เศร้าโศกเสียใจ เด็กในอ้อมกอดหน้าซีดเหลือง แขนขาห้อยตกตามธรรมชาติ ดูเหมือนกำลังจะสิ้นใจ
"เฮ้อ..." ชายชราโบกพัดเบาๆ
"ท่านถอนหายใจทำไม?" กั๋วอี๋ลุกขึ้น กำลังจะเดินเข้าไป
"ช่วยไม่ได้แล้ว" ชายชราส่ายหน้า กล่าวว่า: "ผู้หญิงคนนี้ชื่อเยี่ยเส่าอวี่ เป็นเจ้าของร้านเภสัชชื่อดัง มีทรัพย์สินนับพันล้าน เปิดร้านขายยาในเมืองเจียงหนานหลายแห่ง ช่วงก่อนหน้านี้ ลูกชายของเธอป่วยเป็นโรคประหลาด แพทย์ทั้งในและต่างประเทศต่างหมดปัญญา คงใกล้จะไม่รอดแล้ว เลยมาลองเสี่ยงดวงกับแพทย์จีน"
หญิงสาวร้องไห้จนเสียงแหบแห้ง
"ใครสามารถรักษาลูกข้าได้ ข้าจะตอบแทนด้วยเงินก้อนใหญ่" เยี่ยเส่าอวี่ตะโกน
ps: ขอตั๋วแนะนำและการติดตาม นอกจากนี้ ผู้บริจาคระดับหัวหน้าจะได้รับตอนพิเศษเพิ่มหนึ่งตอน


## บทที่ 8: เซียนเชียวหยาง

พวกหมอผีเห็นเงินตาโต รีบวิ่งเข้ามากันใหญ่ ในนั้นมีชายคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมสีฟ้าเดินแหวกฝูงชนออกมา รับเด็กน้อยมาวางนอนราบกับพื้น ถึงแม้เยี่ยเส่าอวี่จะไม่อยากปล่อยมือ แต่เด็กน้อยก็ใกล้จะไม่ไหวแล้ว จำเป็นต้องลองทุกวิถีทาง
ชายเสื้อคลุมสีฟ้าไม่รีบร้อน หยิบยาทิพย์คุณภาพต่ำๆ ยัดใส่ปากเด็ก จากนั้นก็ควักเครื่องรางไร้ค่าออกมาวางบนตัวเด็ก
"นั่นคือเซียนเชียวหยาง มีฝีมือพอสมควร น่าจะช่วยเด็กได้!"
ผู้คนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกัน
เฮ้อ...
เสียงถอนหายใจดังขึ้น
ตอนนั้น ชายแก่ใส่แว่นดำถามกั๋วอี๋ด้วยความสงสัยว่า "ท่านถอนหายใจทำไม เซียนเชียวหยางลงมือเอง คงไม่มีปัญหาอะไรมากหรอก"
"ไร้ประโยชน์!" กั๋วอี๋หัวเราะเยาะ พูดว่า "นี่ไม่ใช่การรักษาคน แต่เป็นการฆ่าคนชัดๆ!"
กั๋วอี๋พูดเสียงดัง คนรอบข้างได้ยินกันหมด
"ไอ้หนุ่ม อย่าอาศัยความที่ยังเด็กไม่รู้เรื่องแล้วพูดจาเหลวไหล"
"ใช่ อายุยังน้อย พูดจาไร้สาระอะไร?"
ทุกคนต่างโกรธกั๋วอี๋
เซียนเชียวหยางเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก มองกั๋วอี๋อย่างดูถูก ถามว่า "เจ้ามีวิธีหรือ?"
ที่เขาถามเช่นนี้ ก็เพียงต้องการแสดงความถ่อมตนของเซียนเชียวหยางต่อหน้าผู้คนเท่านั้น โดยไม่รู้ว่ากั๋วอี๋ไม่ใช่คนธรรมดา กั๋วอี๋หัวเราะเยาะ "ระหว่างท่านกับหลิวกั๋วอี๋ ใครมีฝีมือแพทย์เหนือกว่ากัน?"
"แน่นอนว่าต้องเป็นครูใหญ่หลิว!" พอได้ยินเช่นนั้น เซียนเชียวหยางรีบค้อมคำนับไปทางทิศตะวันออก พูดว่า "ครูใหญ่หลิวคือซิงหลินเซินโส่วแห่งเมืองเจียงหนาน ช่วยชีวิตผู้คน รักษาโรคภัย ข้าเป็นเพียงหมอผีเร่ร่อนคนหนึ่ง จะไปเทียบกับครูใหญ่หลิวได้อย่างไร?"
"เซียนเชียวหยาง ท่านถ่อมตัวเกินไปแล้ว"
"ใช่ ถึงท่านจะสู้ครูใหญ่หลิวไม่ได้ แต่ก็ไม่เลวนะ"
ทุกคนต่างยกยอปอปั้น
"งั้นท่านก็ไม่มีค่าอะไร" กั๋วอี๋หัวเราะเยาะ พูดว่า "หลิวกั๋วอี๋ยังต้องมาเป็นศิษย์ข้า เรียกข้าว่าอาจารย์ แล้วท่านจะเป็นอะไร?"
ฮึ่ย...
ทุกคนสูดหายใจเฮือก
เคยเห็นคนหยิ่งยโส แต่ไม่เคยเห็นใครหยิ่งยโสขนาดนี้ เคยเห็นคนโอหัง แต่ไม่เคยเห็นคนโอหังถึงเพียงนี้
"ไอ้เด็กปากเสีย อย่าได้โอหัง!" เซียนเชียวหยางหน้าเขียว เขาไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ด่าออกมาทันที "เจ้าด่าข้าก็แล้วไป แต่กล้าดูหมิ่นชื่อเสียงครูใหญ่หลิว ข้าจะ..."
พูดถึงตรงนี้ เซียนเชียวหยางก็ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อ
ชายแก่ใส่แว่นดำค่อยๆ ถอยห่างจากกั๋วอี๋ ดูเหมือนจะแยกตัวออกห่าง กลัวว่าเมื่อฟ้าผ่ากั๋วอี๋จะโดนลูกหลง เขาเงียบไม่พูด โบกพัดไปมา แหงนหน้ามองฟ้า คำนวณด้วยนิ้วมือ
"จะซัดเจ้าเด็กนี่!" เซียนเชียวหยางอัดอั้นตันใจ
"ถ้าข้ารักษาเขาได้ล่ะ?" กั๋วอี๋สร้างความโกรธให้ทุกคนแล้ว วันนี้ถ้าไม่รักษาเด็กคนนี้ให้หาย คงออกจากที่นี่อย่างปลอดภัยไม่ได้
"ถ้าเจ้ารักษาเขาได้..." เซียนเชียวหยางกัดฟัน พูดว่า "ข้า...จะตัดลิ้นปิดปาก ถอนตัวจากวงการตลอดไป!"
"ไม่จำเป็นขนาดนั้น แค่คุกเข่าต่อหน้าทุกคน โขกศีรษะสามที เรียกข้าว่าอาจารย์!" กั๋วอี๋สีหน้าเย็นชา
"ได้!" เซียนเชียวหยางพยักหน้า ถามว่า "แล้วถ้ารักษาไม่ได้ล่ะ?"
"แล้วแต่ท่านจะจัดการ!" กั๋วอี๋ไม่สนใจ เดินเร็วๆ เข้าไป
เยี่ยเส่าอวี่ผ่านโลกธุรกิจมาหลายปี พบผู้คนมามากมาย บรรยากาศพิเศษบนตัวกั๋วอี๋ทำให้เธอตกใจ เธอรีบคุกเข่าลง "ปรมาจารย์ ช่วยลูกข้าด้วย ข้า...ข้าจะตอบแทนอย่างงาม"
"ไม่ต้อง!" กั๋วอี๋โบกมือ พูดว่า "โรคของลูกเจ้าง่ายมาก ถูกคนวางคาถา เอาวิญญาณฟ้าไป ข้าแค่ใช้ยาคืนวิญญาณเม็ดเดียวก็พอ แต่ยาคืนวิญญาณราคาหนึ่งแสนต่อเม็ด เจ้าจะซื้อไหม?"
"ซื้อ!" เยี่ยเส่าอวี่พูดอย่างหนักแน่น "ขอเพียงรักษาลูกข้าได้ ไม่ว่าหนึ่งแสน ล้านหนึ่ง หรือสิบล้าน ข้าก็ซื้อ!"
"ดี!" กั๋วอี๋พยักหน้า
พูดจบ กั๋วอี๋ก็หยิบยาทิพย์สีดำขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองออกมาจากอก ยัดเข้าปากเด็ก
ทุกคนมีวิญญาณฟ้า วิญญาณดิน และวิญญาณมนุษย์ ที่เรียกว่าสามวิญญาณหกวาระ ขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้ ตอนนี้วิญญาณฟ้าของเด็กถูกคนเอาไป แน่นอนว่าอยู่ได้ไม่นาน เห็นได้ว่าคนที่วางคาถาช่างโหดร้าย กล้าลงมือกับเด็กอายุสองขวบ ช่างน่าชัง
แม้ว่าผู้ฝึกฝนเพื่อเป็นอมตะจะไม่มีความปรารถนาและทำตามใจชอบ แต่กั๋วอี๋ก็เป็นคนที่เพิ่งเริ่มฝึกฝนในภายหลังและมีจิตใจที่ดีงาม
ภายใต้สายตาของทุกคน กั๋วอี๋หยิบถุงผ้าลายออกมา
ฉัว...
พลิกฝ่ามือ ถุงผ้าลายเปิดออก เข็มเงินสองแถวส่องประกาย
"ว้าว นี่...นี่คือเข็มเงินใช่ไหม?"
"สมแล้วที่เป็นผู้ฝึกฝนเพื่อเป็นอมตะ ถึงกับรู้วิชาเข็มเงิน"
หลายคนอุทานด้วยความประหลาดใจ
ในฝูงชน เต้าจางเฉียงหยางมีสีหน้าแปรปรวน จิตใจเขาสับสน เขาหวังว่าจะรักษาเด็กคนนี้ให้หาย เพราะเด็กเป็นผู้บริสุทธิ์ แต่ถ้ารักษาเด็กหาย เขาก็ต้องคุกเข่าก้มหัว ชายแก่ใส่แว่นดำโบกพัด ในดวงตามีประกายวาบผ่าน
"ศาสตร์การฝังเข็มของข้าไม่ธรรมดา เข็มละหนึ่งแสน เจ้ายินดีหรือไม่?" กั๋วอี๋ถาม
"ยินดี!" เยี่ยเส่าอวี่ตอบทันทีโดยไม่ลังเล
ฉิว ฉิว...
สามเข็มถูกปักลงบนจุดสวรรค์ ดิน มนุษย์ ตามลำดับ
เข็มเงินสามเล่มเรียงกัน ส่องประกายวาววับ เลือดดำค่อยๆ ไหลออกมาจากปลายเข็ม ไม่นาน เด็กก็ลืมตาขึ้น และร้องเรียกต่อหน้าทุกคนว่า: "แม่!"
"ตงตง ตงตง" เยี่ยเส่าอวี่ร้องไห้ทันที
"เก็บ!" กั๋วอี๋ตะโกน
เข็มเงินสามเล่มถูกเก็บกลับเข้าถุงผ้าลายอย่างรวดเร็ว
"วิญญาณฟ้ากลับคืน สามวิญญาณรวมกัน" กั๋วอี๋มองเยี่ยเส่าอวี่แล้วพูดว่า: "ลูกชายเจ้าไม่เป็นไรแล้ว แต่ตอนนี้เขายังอ่อนแอมาก ต้องการยาชิงซินตันหนึ่งเม็ดเพื่อเสริมรากฐาน ยานี้ราคาหนึ่งแสนต่อเม็ด เจ้าจะซื้อหรือไม่?"
"ซื้อ ซื้อ ซื้อ!" เยี่ยเส่าอวี่กอดลูกชายแน่น
การได้กลับคืนมาหลังจากสูญเสีย นี่คือปาฏิหาริย์ของชีวิต ลูกชายคือที่พึ่งทางใจเพียงหนึ่งเดียวของเยี่ยเส่าอวี่ หากเสียเขาไป เธอคงมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้ อย่าว่าแต่แสนเดียว แม้ต้องทุ่มทรัพย์สมบัติทั้งหมด ก็ต้องซื้อ ซื้อ ซื้อ!
"เก่งมาก!"
"พระเจ้า! หมอน้อยคนนี้ถึงกับช่วยคนจากมือเจ้ากรรมนายเวร?"
ผู้คนต่างอุทาน
ใครในเมืองเจียงนานไม่รู้ว่าลูกชายของเยี่ยเส่าอวี่เป็นโรคประหลาด เสียเงินไปนับล้าน หาหมอผู้เชี่ยวชาญทั้งในและต่างประเทศมามากมาย แต่ก็รักษาไม่หาย วันนี้อาการเด็กทรุดหนัก ลมหายใจรวยริน เห็นได้ชัดว่าใกล้จะไม่ไหวแล้ว หมอแก่คนหนึ่งในโรงพยาบาลได้พบกับเยี่ยเส่าอวี่ บอกให้เธอพาลูกมาลองเสี่ยงโชคที่ถนนซีเจีย ดูว่าจะได้พบปรมาจารย์แพทย์แผนโบราณหรือไม่ ไม่คิดว่าจะได้พบจริงๆ
กั๋วอี๋เก็บเข็มเงิน หยิบยาชิงซินตันหนึ่งเม็ดจากกระเป๋า ส่งให้เยี่ยเส่าอวี่
"รวมทั้งหมดห้าแสน!" กั๋วอี๋พูดอย่างตรงไปตรงมา
รอบข้างไม่มีใครพูดอะไร
แม้ห้าแสนจะแพง แต่ชีวิตลูกชายของเยี่ยเส่าอวี่มีค่ามากกว่าห้าแสนแน่นอน
"ปรมาจารย์ ข้าให้ท่าน!" เยี่ยเส่าอวี่รีบหยิบเช็คเปล่าจากกระเป๋า เขียนจำนวนห้าแสนลงไปอย่างรวดเร็ว แล้วยื่นให้กั๋วอี๋อย่างนอบน้อม
กั๋วอี๋ไม่รีบรับเช็คนั้น
หันไปมองเต้าจางเฉียงหยางด้วยสีหน้าเรียบเฉย เต้าจางเฉียงหยางรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า ผู้คนกลับหัวเราะเหมือนดูละคร
"ท่านเต้าจาง ต้องคุกเข่าขอเป็นศิษย์แล้วนะ"
"ฮ่าๆ..."
ทุกคนหัวเราะครื้นเครง ดูเหมือนยิ่งมีเรื่องให้ดูก็ยิ่งสนุก
เต้าจางเฉียงหยางสูดหายใจลึก คิดในใจว่า ช่างเถอะ ใครใช้ให้ฝีมือสู้เขาไม่ได้ สมควรแล้ว
จากนั้น เต้าจางเฉียงหยางคุกเข่าลง แล้วก้มหัวสามครั้ง ขณะที่เขากำลังจะขอเป็นศิษย์ กั๋วอี๋โบกมือ รับเช็คห้าแสน แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
PS: ขอบคุณนักอ่าน ┳泡8喝9玩10尚?┳, เหยาปู้เค่อจี้, ตี้หมิง, พี่โคล่า@, นักอ่าน1844457018 สำหรับการสนับสนุน


## บทที่ 9: ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ (ขอความกรุณากดติดตามและตั๋วแนะนำ)

เมื่อมองแผ่นหลังของกั๋วอี๋ เซียนเฉียวหยางมีสายตาที่ซับซ้อน
ส่วนชายแก่ใส่แว่นดำที่อยู่ข้างๆ มีสายตาเจ้าเล่ห์ พูดว่า "ไอ้หนุ่มคนนี้มีฝีมือไม่เลวนี่"
"แน่นอน เก่งกว่าไอ้คนขายยาเบื่อหนูอย่างแกเยอะ" ทุกคนโต้กลับ
ออกมาจากถนนซีเจีย
กั๋วอี๋รู้สึกเบาสบายทั้งตัว วันนี้โชคดีได้เงินห้าแสนง่ายๆ แต่ใครกันนะที่จะใช้เวทมนตร์กับเด็กอายุสองขวบ? แถมยังเอาแต่วิญญาณฟ้าไปด้วย?
วิญญาณฟ้าควบคุมจิ้งชี่เฉินของคน วิญญาณดินควบคุมอวัยวะทั้งเจ็ดและแขนขาทั้งแปด ส่วนวิญญาณมนุษย์ควบคุมชีวิตของคน
การเอาวิญญาณฟ้าไป เท่ากับขโมยจิ้งชี่เฉินของคนไป คนจะอ่อนเพลีย ไม่มีแรง และค่อยๆ สิ้นชีวิต
กั๋วอี๋ก็ไม่อยากคิดอะไรมาก เยี่ยเส่าอวี่ก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตน อีกอย่าง แค่คนธรรมดาเหมือนมด จะต้องไปห่วงทำไม? ตายก็ตายไป เกี่ยวอะไรกับตน? ในใจตนมีแต่พี่สาวเฉินกับจือหยวนเท่านั้น
คิดถึงตรงนี้ กั๋วอี๋เงยหน้ามองท้องฟ้า สีฟ้าสดใสไร้เมฆ ไม่รู้ว่าตอนนี้จือหยวนเป็นอย่างไร เธออยู่ที่ไหน สบายดีหรือเปล่า?
"เฮ้ กั๋วอี๋!"
ทันใดนั้น รถปอร์เช่ คาเยนน์คันหนึ่งจอดข้างกั๋วอี๋ ที่ที่นั่งคนขับ ชายคนหนึ่งใส่แว่นกันแดดสีฟ้าโผล่หน้าออกมา
กั๋วอี๋มองเขา ดูเหมือน... จะไม่รู้จักคนคนนี้
"เฮ้ย นายจริงๆ ด้วย?" ชายคนนั้นรีบถอดแว่นออก พูดอย่างตกตะลึง "ฉันโห้วสามไง"
โห้วสาม?
ในหัวของกั๋วอี๋นึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมาทันที
แปดปีก่อน ตระกูลกั๋วมีทรัพย์สินหลายร้อยล้าน รุ่งเรืองและภูมิใจ กั๋วอี๋เป็นลูกคุณหนูที่เสเพล มีเพื่อนฝูงล้อมรอบ โห้วสามก็เป็นหนึ่งในนั้น ปกติก็เรียกพี่เรียกน้องกัน แต่พอตระกูลกั๋วล่มสลาย ตอนที่กั๋วอี๋ตกอับ โห้วสามก็รีบตัดความสัมพันธ์ ยังพาคนมาเรียกเก็บหนี้ถึงบ้านอีก
พี่น้องที่ทรยศแบบนี้ กั๋วอี๋ไม่สนใจแม้แต่น้อย
"เฮ่ๆ..." โห้วสามกระโดดลงจากรถ ท่าทางภูมิใจ
เขามองสำรวจกั๋วอี๋อย่างสงสัย แปดปีก่อน กั๋วอี๋เคยใช้เขาเหมือนหมา ถ้าไม่ใช่ว่าไอ้นี่หายตัวไป เขาจะต้องทรมานมันให้ตาย สวรรค์มีเมตตา ส่งไอ้นี่กลับมาให้เขาอีกครั้ง ต้องเอาความอับอายที่เคยได้รับคืนสิบเท่า หรือร้อยเท่าสิ
โห้วสามยิ้มพูดว่า "กั๋วอี๋ นาย... ตอนนี้ทำมาหากินยังไง?"
กั๋วอี๋ไม่พูด
ไม่โกรธ ไม่ดีใจ ไม่เศร้า
ท่าทีเย็นชาเหมือนสายลม สูงส่งเหมือนจันทร์เพ็ญแบบนี้ กลับทำให้โห้วสามโกรธ
โห้วสามกลั้นความโกรธในใจไว้ แล้วพูดว่า "อ้อ พรุ่งนี้พวกเรามีงานเลี้ยงรุ่น นายก็คงไม่ได้เจอเพื่อนๆ มานานแล้วใช่ไหม? ไปรวมตัวกันพรุ่งนี้ไหม?"
"ไม่สนใจ!" กั๋วอี๋ส่ายหัว
"อย่าทำแบบนี้สิ เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันนะ" โห้วสามจะปล่อยโอกาสอวดได้ยังไง? เขายิ้มพูดว่า "พรุ่งนี้ดูเหมือนหลิวถิงก็จะไปด้วย"
หลิวถิงเคยเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของจือหยวน
แปดปีก่อน ในช่วงที่เขาตกต่ำที่สุด เธอเคยช่วยเหลือเขา ให้ที่พักพิง และเพราะแบบนั้นถึงได้โดนตระกูลหลิวทำร้าย เกือบเอาชีวิตไม่รอด ถ้าพูดว่าในโลกนี้ เขาติดค้างใครมากที่สุด? นอกจากพี่สาวเฉินกับจือหยวนแล้ว คงเป็นหลิวถิงนี่แหละ
ถ้าได้เจอหลิวถิง อาจจะรู้ที่อยู่ของจือหยวนก็ได้
"ได้!" กั๋วอี๋พยักหน้า พูดว่า "พรุ่งนี้เจอกันที่ไหน? ฉันจะไป!"
"พรุ่งนี้มาเจอกันที่บริษัทฉันก่อน แล้วค่อยไปด้วยกัน" โห้วสามตอบ พร้อมบอกที่อยู่บริษัทให้กั๋วอี๋ เขาเชื่อว่ากั๋วอี๋ต้องมาแน่ เพราะอยากรู้ที่อยู่ของมู่จื่อหรั่ว ต้องถามหลิวถิงแน่
ถึงแม้โห้วสามจะรู้ดีว่าหลิวถิงไม่รู้เรื่องมู่จื่อหรั่วเลย แต่ก็ไม่ได้บอกกั๋วอี๋ เขาแค่อยากหลอกให้กั๋วอี๋มา แล้วจะได้อวดต่อหน้า สุดท้ายจะบอกกั๋วอี๋ว่าเขาไม่ใช่โห้วสามที่ให้เหยียบย่ำ ให้รังแกเหมือนแปดปีก่อนแล้ว
กั๋วอี๋หันหลังเดินจากไป
"ไอ้นี่ แต่งตัวแบบนี้ เก้าในสิบต้องเป็นพวกต้มตุ๋นในถนนซีเจียแน่ๆ!" โห้วสามยิ้มแยกเขี้ยว เขาตัดสินว่ากั๋วอี๋เป็นตำมะก๊กที่หลอกลวงผู้คนแล้ว เขาขับรถจากไปอย่างภาคภูมิใจ ท่าทางเหมือนคนเลวที่ได้ดี
...
สำหรับคนอย่างโห้วสาม กั๋วอี๋ย่อมไม่เก็บมาใส่ใจ
กลับมาที่วาฟู้สมัยใหม่
มองเห็นรถเบนซ์คันหนึ่งจอดอยู่ที่หน้าประตูแต่ไกล ทั้งสองข้างของรถเบนซ์มีชายร่างกำยำสองคนยืนอยู่ สวมชุดสูทสีดำ ใส่แว่นกันแดด ดูน่าเกรงขาม ผู้คนในหมู่บ้านต่างพากันเดินเลี่ยง
กั๋วอี๋กวาดตามองดู ชายทั้งสองคนนั้นมีร่างกายแข็งแรงมาก แต่คนแบบนี้กั๋วอี๋สามารถจัดการได้ภายในไม่กี่วินาที
คนธรรมดา ไม่ว่าจะฝึกฝนร่างกายมาดีแค่ไหน ก็เป็นเพียงแค่นักเลงหัวไม้เท่านั้น ผู้ที่ฝึกฝนเพื่อเป็นอมตะ แม้แต่ผู้ที่เพิ่งเริ่มต้นขั้นตอนแรกของการฝึกฝนกำลังภายในก็สามารถจัดการกับนักเลงพวกนี้ได้อย่างง่ายดาย แล้วจะพูดถึงกั๋วอี๋ที่อยู่ในขั้นตอนแห่งการเปลี่ยนแปลงพลังทำไม?
"ปรมาจารย์" ในตอนนี้ ตั้งจ้านก้าวลงมาจากรถ
"ท่านมาทำไม?" กั๋วอี๋ถามเสียงเย็น
"ข้า..." ตั้งจ้านประนมมือ กล่าวว่า "ปรมาจารย์ เมื่อวานลูกสาวข้าได้ล่วงเกินท่าน วันนี้บิดาของข้ามาขอร้องท่านด้วยตนเองเพื่อขอต่ออายุ!"
"วาสนาขาดแล้ว ไม่ต้องพูดอีก" กั๋วอี๋สะบัดมือแล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
ตั้งจ้านมองดูกั๋วอี๋ ขมวดคิ้วแน่น
ไอ้หนุ่มคนนี้ หยิ่งผยองเกินไปแล้ว คนเราจะหยิ่งก็ได้ จะผยองก็ได้ แต่ก็ต้องรู้จักชั่งน้ำหนักตัวเองด้วยว่ามีดีแค่ไหน ไอ้หนุ่มคนนี้ก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง อาศัยที่มีความรู้ด้านการแพทย์นิดหน่อยก็หลงตัวเอง คนแบบนี้ ในวงการราชการไม่มีทางยืนหยัดได้ แม้แต่ในสังคมก็ยากที่จะอยู่รอด อย่างที่ว่า เหล็กแข็งเกินไปย่อมหักง่าย
"ไม่มาหรือ?" ในรถ เฒ่าตั๋งสวมชุดตั๋งซำ ลืมตาขึ้นเล็กน้อย
"ท่านพ่อ..." ตั้งจ้านก้มหน้า กล่าวว่า "ไอ้หนุ่มคนนี้หยิ่งผยองเกินไปแล้ว จะให้..."
"ไม่!" เฒ่าตั๋งโบกมือ
ความคิดในใจลูกชายของตน จะไม่รู้ได้อย่างไร? แต่ว่า เด็กคนนี้ก็มีความหยิ่งผยองจริงๆ แต่สามารถทำให้หลิวกั๋วอี๋ยอมรับได้ ก็ถือว่ามีความสามารถอยู่บ้าง
ปรมาจารย์แพทย์แผนโบราณ มีความสามารถไม่ธรรมดา สมควรที่จะมีความหยิ่งผยอง
"ครอบครัวธรรมดา แปดปีก่อนหายตัวไป กลับมาตอนนี้กลับกลายเป็นปรมาจารย์แพทย์แผนโบราณ" เฒ่าตั๋งหลับตา พูดกับตัวเอง "แปดปีนี้ เขาได้ผ่านอะไรมาบ้าง?"
"ท่านพ่อ ได้ยินรูเอ้อร์บอกว่า ไอ้หนุ่มคนนี้มีพลังแข็งแกร่งมาก" ตั้งจ้านเอ่ยขึ้น
"ข้าขอคิดดูก่อน..."
ทันใดนั้น เฒ่าตั๋งลืมตาขึ้น ดวงตาที่ขุ่นมัวนั้นเปล่งประกายออกมาสองแสง "หรือว่า..."
"ท่านพ่อ เป็นอะไรหรือ?" ตั้งจ้านถามด้วยความตกใจ
"หรือว่าเขาคือปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้?" เฒ่าตั๋งอุทานด้วยความประหลาดใจ
"ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้คืออะไร?" ตั้งจ้านไม่เข้าใจ
"ในโลกนี้ มีคนบางคนที่มีความสามารถไม่ธรรมดา สามารถเหาะเหินเดินอากาศ เดินบนน้ำ ใช้พลังทำร้ายผู้อื่น" สีหน้าของเฒ่าตั๋งดูซับซ้อน กล่าวว่า "บางคนยังสามารถกลั่นยาและสร้างเวทมนตร์และตราสาร รักษาโรคและต่ออายุ คนเหล่านี้ก็คือปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ในตำนาน"
ตั้งจ้านมีชีวิตมาสี่สิบห้าปี นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินเรื่องที่เรียกว่าปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ แต่ฟังดูแล้ว ดูเหมือนจะเก่งกาจมาก
"ท่านพ่อ งั้น..." ตั้งจ้านถาม
"ยังไม่ต้องทำอะไร" เฒ่าตั๋งพูดเสียงนุ่ม "หากเขาเป็นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้จริง พวกเราต้องผูกมิตรกับเขาให้ได้ สำหรับเจ้า สำหรับตระกูลตั๋ง ล้วนมีประโยชน์มหาศาล"
"ครับ!" ตั้งจ้านพยักหน้า
ตระกูลตั๋ง ร่ำรวยที่สุดในท้องถิ่น มีอำนาจบารมีถึงฟ้า
ทั้งหมดนี้ อาศัยชื่อเสียงของเฒ่าตั๋ง พลเอกที่มีไม่กี่คนในจีน เขาค้ำจุนตระกูลตั๋งอันยิ่งใหญ่ หากเฒ่าตั๋งล้มลง ตระกูลตั๋งย่อมแตกกระเจิงดุจลิงเมื่อต้นไม้ล้ม ไม่เพียงเท่านั้น ยังต้องเผชิญกับการคุกคามจากตระกูลอื่นๆ อีกด้วย
หากสามารถผูกมิตรกับปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ได้ และสนับสนุนตั้งจ้านอย่างเต็มที่ ทายาทตระกูลตั๋ง ใครกล้าก่อกวน? ตระกูลอื่น ใครกล้าล่วงเกิน?
"ไปกันเถอะ!" เฒ่าตั๋งพูดเนิบๆ
การต่ออายุนั้นสำคัญแน่ แต่ด้วยฐานะและตำแหน่งของเฒ่าตั๋ง จะไปขอร้องคนอื่นอย่างไร้ยางอายได้อย่างไร? เรื่องต่ำต้อยเช่นนี้ เขาไม่ทำ!
จากนั้น รถเบนซ์ก็ค่อยๆ เคลื่อนออกไป
...
[ps: กรุณากดติดตามและโหวตแนะนำ นอกจากนี้ การบริจาคสามารถเพิ่มตอนพิเศษได้]


## บทที่ 10: ต้มซุปวิญญาณ

ชุมชนบ้านพักตากอากาศซีเจียง
ที่นี่เป็นย่านบ้านพักตากอากาศที่หรูหราที่สุดในเมืองเจียงนาน เป็นที่รวมตัวของเหล่าคนรวยและชนชั้นสูงของเมืองเจียงนานกว่าครึ่ง บ้านพักตากอากาศที่นี่มีราคาหลายสิบล้านหยวน ทางฝั่งตะวันออกติดแม่น้ำ บ้านพักตากอากาศยิ่งมีราคาแพงจนน่าตกใจ
บ้านพักตระกูลหลิวตั้งอยู่ใจกลางชุมชน
หลิวหรูเยี่ยนรู้สึกไม่สบายใจมากในช่วงนี้
จู่ๆ ก็มีคู่หมั้นโผล่มา ไม่เพียงแต่โยนเช็คใส่หน้าเธอ ยังดูถูกเธออย่างรุนแรง ความโกรธแค้นนี้ เธอยังกลืนไม่ลงเลย
"หรูเยี่ยน เจ้ากลับมาแล้วหรือ?" หลิวจางเจิ้งนั่งอยู่บนโซฟา ไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์
หลิวหรูเยี่ยนขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดว่า "คุณปู่ ทำไมท่านแต่งตัวเหมือนหมอผีอีกแล้วล่ะ?"
หลิวจางเจิ้งสวมเสื้อคลุมยาวสีเทา ใส่แว่นตาดำทรงกลม มีหนวดเคราสองเส้นห้อยอยู่บนริมฝีปาก ดูตลกน่าขัน หากกั๋วอี๋เห็นเข้า คงจะรู้ว่าเขาคือคนขายยาเบื่อหนูที่ถนนซีเจียนั่นเอง
"ข้าก็ทำเพื่อพ่อเจ้าไม่ใช่หรือ?" หลิวจางเจิ้งถอนหายใจ พูดว่า "พ่อเจ้าเป็นโรคประหลาด ตอนนี้ กลุ่มบริษัทเฟยอวี้มีเจ้าคนเดียวที่ต้องแบกรับไว้"
"แต่ท่าน..." หลิวหรูเยี่ยนกำลังจะต่อว่าเขา แต่ก็รู้สึกว่าไม่สุภาพ
"พูดถึงเรื่องนี้" หลิวจางเจิ้งพูดอย่างตื่นเต้น ไม่มีท่าทีของผู้อาวุโสเลยสักนิด พูดว่า "วันนี้ข้าพบปรมาจารย์แพทย์แผนโบราณที่ถนนซีเจีย เขาสามารถช่วยคนตายให้ฟื้นคืนชีพได้ ถ้าเชิญเขามารักษาพ่อเจ้าได้ ข้าคิดว่าน่าจะมีความหวัง!"
หลิวจางเจิ้งรักลูกชายมาก เมื่อลูกชายเป็นโรคประหลาด เขาจึงต้องแต่งตัวปลอมตัวไปที่ถนนซีเจียทุกวันเพื่อดูว่าจะได้พบปรมาจารย์แพทย์หรือไม่
"คุณปู่ หลานบอกท่านกี่ครั้งแล้ว" หลิวหรูเยี่ยนพูดอย่างหนักใจ "คนพวกนั้นที่ถนนซีเจีย ล้วนแต่เป็นตำมะก๊ก ส่วนใหญ่เป็นพวกหลอกลวง ถ้ามีปรมาจารย์แพทย์แผนโบราณจริงๆ อย่างที่ท่านว่า เขาจะไปอยู่ที่สถานที่อัปมงคลนั่นหรือ? คงตั้งสำนักของตัวเอง สร้างลัทธิไปแล้ว"
พูดจบ หลิวหรูเยี่ยนก็วางกระเป๋าลงบนโต๊ะกาแฟ
ตุ้บ...
เขี้ยวหยกชิ้นหนึ่งตกลงมาจากกระเป๋า
"นี่คืออะไร?" หลิวจางเจิ้งเห็นเขี้ยวหยกนั้นทันที
"พูดถึงเรื่องนี้แล้วโมโห" หลิวหรูเยี่ยนโกรธจัด เล่าความผิดของกั๋วอี๋ อยากจะเชือดเนื้อเถือหนังเขา บดกระดูกโปรยเถ้า แน่นอนว่ามีการเติมแต่งเรื่องราวด้วย
หลิวจางเจิ้งฟังแล้วสีหน้าเคร่งเครียด พูดว่า "ตระกูลกั๋วช่างไม่รู้จักบุญคุณ ก็ได้ เมื่อเขาใจร้ายเช่นนี้ ก็อย่าโทษว่าตระกูลหลิวไร้น้ำใจ ข้านึกถึงมิตรภาพระหว่างสองตระกูล ไม่ถือสาที่ตระกูลกั๋วตกอับ ยกหลานสาวให้แต่งงานกับเขา แต่เขากลับกล้าดูถูกตระกูลหลิวเช่นนี้ หึ!"
"ใช่เลย!" หลิวหรูเยี่ยนกัดฟันพูด "ใครจะอยากได้เขา เย่อหยิ่งจองหอง!"
นึกถึงท่าทางหยิ่งผยองของกั๋วอี๋ หลิวหรูเยี่ยนอยากจะต่อยตาเขาให้บวม! ชัดเจนว่าเป็นแค่คุณชายตกอับ แต่กลับทำตัวเหมือนไม่มีใครดีเท่าเขา กั๋วอี๋มีอะไรดีนักหรือ?!
"แต่ว่า เขี้ยวหยกนี้..." หลิวจางเจิ้งเล่นเขี้ยวหยกอย่างสนใจ ถามว่า "ได้มาจากไหน?"
"ก็เขานั่นแหละ" หลิวหรูเยี่ยนเล่าเรื่องที่กั๋วอี๋ใช้เขี้ยวหยกชำระหนี้
"ช่างวางท่าเสียจริง!" หลิวจางเจิ้งมีความประทับใจต่อกั๋วอี๋แย่ลงอีกสามระดับ ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ "แค่เขี้ยวหยกชิ้นเดียว กล้าอวดอ้างว่าจะใช้แทนโสมเก่าร้อยราก ฝันไปเถอะ!"
"ใช่เลย!" หลิวหรูเยี่ยนฉวยโอกาสนินทากั๋วอี๋
หลิวจางเจิ้งเกิดความคิดใหม่ในใจอย่างรวดเร็ว หนุ่มที่หยิ่งผยองเช่นนี้ จะคู่ควรกับหลานสาวผู้เพียบพร้อมของเขาได้อย่างไร?
...
ที่ฮัวฝู้สมัยใหม่ กั๋วอี๋กลับถึงบ้าน
วันนี้ถือว่าได้ทำธุรกิจหนึ่งรายการ กั๋วอี๋ได้เปลี่ยนเช็คเป็นเงินสดระหว่างทางแล้ว
เงินสดห้าแสนหยวน ก็ไม่มาก แค่ห้ามัดเท่านั้น
เพื่อความสะดวกในการติดต่อกับเฉินอันฉี กั๋วอี๋ซื้อโทรศัพท์มือถือหนึ่งเครื่อง เลือกโนเกียรุ่นธรรมดาที่ถูกที่สุด และซื้อซิมการ์ดหนึ่งอัน ระหว่างทางยังซื้อสมุนไพรบางอย่างมาบำรุงร่างกายให้เฉินอันฉีด้วย
ในช่วงแปดปีที่ผ่านมา เฉินอันฉีทำงานทั้งวันทั้งคืน ดูแลพ่อ สีหน้าไม่ค่อยดี สภาพร่างกายและจิตใจก็ไม่ค่อยดี หากให้ยาทิพย์เธอทันที เธออาจจะไม่ยอมรับ ดังนั้น กั๋วอี๋จึงเลือกวิธีที่เธอยอมรับได้ คือการรักษาด้วยยาจีน
กลับถึงบ้าน
กั๋วอี๋หยิบหม้อใบใหญ่มา แล้วเทสมุนไพรลงไป ไฟธรรมดาคงไม่สามารถดึงสรรพคุณของสมุนไพรออกมาได้แน่นอน
กั๋วอี๋เลือกที่จะใช้พลังวิญญาณในการต้มน้ำด้วยไฟอ่อน
การกระทำเช่นนี้ถือเป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากรอย่างไร้ค่า เหมือนกับการต้มน้ำหนึ่งหม้อแต่กลับใช้เงินเป็นฟืนในการต้ม
พลังวิญญาณของผู้ฝึกฝนศาสตร์อาคมนั้นมีค่ามาก ไม่ควรใช้อย่างสุรุ่ยสุร่าย เพราะการเติมพลังนั้นยากลำบากมาก ต้องใช้การหายใจดูดซับพลังงานวิญญาณแห่งฟ้าดินเพื่อเปลี่ยนเป็นพลังวิญญาณในร่างกาย หรือไม่ก็ต้องใช้ยาเก็บรวมวิญญาณเพื่อเติมพลังวิญญาณในร่างกายอย่างรวดเร็ว
วิธีแรกใช้เวลานาน วิธีหลังใช้เงินมาก
ยาเก็บรวมวิญญาณต้องใช้สมุนไพรจีนจำนวนมาก และสมุนไพรเหล่านั้นต้องใช้เงินมากในการซื้อ ที่กั๋วอี๋ทำเช่นนี้ก็เพื่อต้มซุปวิญญาณให้เฉินอันฉีอาบ แม้ว่าซุปวิญญาณนี้จะไม่ดีเท่ายาทิพย์ แต่ก็สามารถเสริมสร้างร่างกายให้แข็งแรง ทำให้ผิวพรรณของเฉินอันฉีดีขึ้น อีกทั้งยังทำให้เธอดูอ่อนเยาว์และมีพลังชีวิตที่เปล่งปลั่งมากขึ้น
เขาวางมือทั้งสองข้างบนผนังหม้อ ปล่อยไฟอ่อนออกมา
น้ำในหม้อเดือดอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็มีไอขาวพวยพุ่ง กลิ่นสมุนไพรหอมฟุ้ง นับเป็นของชั้นยอดในโลกมนุษย์
ประมาณครึ่งชั่วโมง พลังวิญญาณในร่างของกั๋วอี๋ถูกใช้ไปเกือบหมด เหงื่อไหลลงมาจากหน้าผาก
"พอได้แล้ว" กั๋วอี๋พูดกับตัวเอง
ครั้งนี้ กั๋วอี๋ใช้ไฟอ่อนหลายร้อยองศาในการต้ม ครึ่งชั่วโมงผ่านไป น้ำในหม้อเหลือเพียงหนึ่งในสาม ทั้งหมดถูกเคี่ยวจนเหลือแต่สารสกัดที่เข้มข้น
ในตอนนั้น เฉินอันฉีกลับมา
"เสี่ยวอี๋ เธอกำลังต้มยาเหรอ?" เฉินอันฉีถามขณะเดินเข้ามา
กั๋วอี๋เหงื่อท่วมใบหน้า ตอบว่า "พี่เฉิน ผมเห็นว่าสีหน้าพี่ไม่ค่อยดี เลยไปซื้อสมุนไพรมาจากถนนซีเจียเพื่อต้มให้พี่อาบน้ำ"
"เสี่ยวอี๋..." เฉินอันฉีรู้สึกสงสารจึงช่วยเช็ดหน้าให้กั๋วอี๋ แต่ในใจกลับคิดว่า ถนนซีเจียนั้นมีแต่พวกต้มตุ๋น เด็กโง่คนนี้คงถูกหลอกแน่ๆ แต่ก็ช่างเถอะ นี่ก็เป็นความตั้งใจดีของเสี่ยวอี๋ เธอไม่ควรทำให้มันสูญเปล่า
"พี่เฉิน อากาศเข้าฤดูร้อนแล้ว รักษาโรคฤดูหนาวในฤดูร้อน พี่รีบไปแช่น้ำสมุนไพรนี้เถอะ" กั๋วอี๋กำชับ นี่เป็นซุปวิญญาณที่เขาใช้พลังวิญญาณเกือบหมดตัวในการต้ม ในโลกนี้ นอกจากเฉินอันฉีและมู่จื่อหรั่วแล้ว ก็ไม่มีใครที่คู่ควรให้เขาทำแบบนี้อีก
"ได้ๆๆ!" เฉินอันฉีพยักหน้า
แม้จะรู้ว่ากั๋วอี๋ถูกหลอก แต่เธอก็ไม่พูดอะไร เสี่ยวอี๋ต้องทนทุกข์ทรมาน ผ่านความอัปยศอดสูมามากมาย ไม่รู้ว่าเขาผ่านแปดปีที่ผ่านมาได้อย่างไร แล้วเธอจะกล้าตำหนิเขาได้อย่างไร? เงินหายก็หาใหม่ได้ เธอไม่อยากให้เสี่ยวอี๋ต้องเสียใจแม้แต่น้อย
เธอถอดเสื้อผ้าและนอนลงในอ่างไม้
สบายจัง!
เฉินอันฉีมีความรู้สึกแบบนี้เพียงอย่างเดียว ไม่นานความง่วงก็เข้าครอบงำ เธอนอนแช่อยู่กว่าชั่วโมง
เมื่อเฉินอันฉีตื่นขึ้นมา เธอรู้สึกว่าร่างกายเบาสบายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับความเหนื่อยล้าที่สะสมในร่างกายหายไปในพริบตา เฉินอันฉีรู้สึกแปลกใจ คิดว่าอาจเป็นเพราะได้นอนหลับพักผ่อน จึงทำให้ร่างกายสดชื่น? เธอไม่เคยคิดเลยว่าซุปวิญญาณนี้มีประโยชน์ต่อร่างกายมากขนาดไหน อีกทั้งยังช่วยขจัดโรคร้ายที่แฝงอยู่ในร่างกายของเธอจนหมดสิ้น
"ได้ผลดีทีเดียว" กั๋วอี๋เห็นเฉินอันฉีแล้วคิดในใจ สีหน้าดีขึ้นมาก พลังชีวิตก็เปล่งปลั่งขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนว่าต่อไปจะต้องต้มซุปวิญญาณให้พี่เฉินบ่อยๆ
เฉินอันฉีเป็นคนที่มีความงามตามธรรมชาติ เป็นผู้หญิงที่ภายนอกอ่อนโยนแต่ภายในเข้มแข็ง หลังจากแช่ซุปวิญญาณแล้ว ยิ่งดูเหมือนดอกบัวที่เพิ่งผุดขึ้นจากน้ำ งดงามจนไม่อาจบรรยาย
อาหารเย็นวันนี้พิเศษกว่าทุกวัน
กั๋วอี๋เป็นผู้ฝึกฝนศาสตร์อาคม และเป็นปรมาจารย์ขั้นตอนแห่งการเปลี่ยนแปลงพลัง อาหารห้าธัญพืชสำหรับเขาแล้วมีหรือไม่มีก็ได้ พลังงานเวทย์ในอากาศคือสิ่งที่หล่อเลี้ยงชีวิตของกั๋วอี๋ ขั้นตอนแห่งการเปลี่ยนแปลงพลัง กลืนกินลมหายใจเพื่อบำรุงจิตวิญญาณ นี่คือขอบเขตของเขา
"พรุ่งนี้มีงานเลี้ยงรุ่นเหรอ?" เฉินอันฉีถาม
"อืม!" กั๋วอี๋พยักหน้าเบาๆ เขาลังเลครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "วันนี้เจอโห้วสาม!"
"อ๊ะ..." เฉินอันฉีชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าซับซ้อน พูดว่า "ต่อไปอย่าไปยุ่งกับคนแบบนั้นเลย"
"ผมรู้ครับ!" กั๋วอี๋พยักหน้า
คนเลวที่ทรยศต่อมิตรภาพแบบนี้ กั๋วอี๋จะไปคบค้าสมาคมด้วยได้อย่างไร? ถึงแม้โห้วสามจะมีทรัพย์สินเป็นล้านหรือสิบล้าน แล้วอย่างไร? เขาไม่คู่ควร!
กั๋วอี๋รู้สึกสงสัยอยู่บ้าง หลายครั้งที่พูดถึงโห้วสาม พี่เฉินดูเหมือนจะมีเรื่องที่พูดไม่ได้ เป็นเพราะอะไรกันแน่? ความสงสัยแวบผ่านใจกั๋วอี๋เพียงครู่เดียว แล้วเขาก็ไม่พูดอะไรอีก
...
ps: ขอบคุณเหมิงเยว่และผู้ที่บริจาค ช่วยโหวตแนะนำกันเยอะๆ นะครับ


## บทที่ 11: ความโกรธแห่งการเผาสวรรค์

บ่ายวันรุ่งขึ้น
งานเลี้ยงรุ่น
เพื่อสืบหาร่องรอยของมู่จื่อหรั่ว กั๋วอี๋จำเป็นต้องเข้าร่วมงานเลี้ยงรุ่น
ตามหาเบาะแส
กั๋วอี๋รีบตามหาบริษัทของโห้วสามจนเจอ เป็นบริษัทยาชื่อบริษัทยาแพทย์เจียงจง จำกัด ยุคนี้ธุรกิจยามีกำไรสูงสุด บริษัทของโห้วสามไม่ใช่บริษัทยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย แม้ภายนอกจะเป็นบริษัทยา แต่ที่จริงเป็นเพียงนายหน้าค้ายา ลับหลังมันทำเรื่องชั่วช้ามากมาย รับซื้อยาหมดอายุแล้วเปลี่ยนบรรจุภัณฑ์ใหม่ หลายปีมานี้มันรวยไม่น้อยจากการทำเช่นนี้
บริษัทตั้งอยู่ที่ถนนสถานีหน้าเขต CD นครเจียงนาน
สามห้องติดกัน พื้นที่สองถึงสามร้อยตารางเมตร ตกแต่งหรูหรา
ตอนนี้ในบริษัทมีคนมารวมตัวกันไม่น้อยแล้ว กั๋วอี๋มาค่อนข้างช้า
โห้วสามกำลังอารมณ์ดี ภูมิใจนำเสนอบริษัทให้เพื่อนร่วมรุ่นฟัง พร้อมคุยโวถึงประวัติการสร้างธุรกิจของตน แฟนสาวของโห้วสามยืนอวดเพชรบนมือข้างๆ ดูเย้ายวนน่าหลงใหล
"เฮ้อ หลายปีมานี้ลำบากจริงๆ" โห้วสามแกล้งบ่น แต่ที่จริงภูมิใจ
"ประธานโหว คุณพอใจได้แล้วนะ"
"ใช่ บ้านหรู รถหรู แฟนสาวสวย มีครบหมด"
ทุกคนพากันประจบ
หลิวถิงกำลังคุยกับเพื่อนผู้หญิงอีกไม่กี่คนที่มุมห้อง
"เอ้า ดูสิใครมา?" โห้วสามเห็นกั๋วอี๋ทันที
ทุกคนหันไปมอง
เสื้อยืดสีเทา กางเกงขาสั้นสีดำ สวมรองเท้าแตะสกปรก ผมปรกตา แรกเห็นนึกว่าขอทานมา
"กั๋วอี๋!"
"เป็นกั๋วอี๋จริงๆ เหรอ?"
"พระเจ้า ไอ้นี่หายไปแปดปี ทำไมกลับมา?"
ทุกคนตกตะลึง
หลิวถิงตาค้าง เธอมองกั๋วอี๋เหม่อลอย ชายหนุ่มคนนั้นกลับมาแล้ว! เขาไม่มีความหล่อเท่สง่างามเหมือนแปดปีก่อน ไม่มีความโอ่อ่าที่ใช้เงินเหมือนดิน มีแต่...ความมอซอสกปรก
เขาผ่านอะไรมา? ดวงตาที่เต็มไปด้วยร่องรอยกาลเวลา สงบนิ่งราวกับบ่อน้ำโบราณพันปี
หลิวถิงรู้สึกเจ็บปวดในใจ เขาไม่ใช่เขาคนเดิมแล้ว เขาในความทรงจำ...หายไปจริงๆ หรือ?
กั๋วอี๋ค่อยๆ เดินเข้าไป พูดว่า "ขอโทษครับ มาสาย!"
"ไม่สายหรอก ไม่สาย" โห้วสามดึงกั๋วอี๋ ยิ้มพูดว่า "เสี่ยกั๋ว นี่...เดินมาเหรอ?"
กั๋วอี๋ไม่พูด เพียงมองดวงตาทุกคู่
ตกใจ เยาะเย้ย ถากถาง...
กั๋วอี๋รู้สึกขำในใจ
พวกนี้คิดว่าแค่เงินทองจะครอบงำทุกอย่างได้ ไม่รู้ว่าด้วยพลังของตน ต่อยหวัง เจี้ยนหลิน เตะม้า ฮวาเถิง จะยากอะไร?
เพียงแต่ตนมุ่งมั่นฝึกฝน ตั้งใจแสวงหาหลักการสำคัญในใจ เพื่อพิสูจน์ตนในจักรวาล อีกนับร้อยปี ใครจะเป็นผู้ปกครอง หัวเราะท้าทายในยุทธภพ!
"จุ๊ๆ รถหรูของนายเมื่อก่อนไปไหนล่ะ?" โห้วสามมองกั๋วอี๋ตั้งแต่หัวจรดเท้า ยิ้มพูด "ทำไมเดินมา? เสื้อผ้าชุดนี้...คนสวนในหมู่บ้านฉันยังไม่ใส่แบบนี้ ให้หมาใส่ยังดีกว่า ฮ่าๆ..."
"ฮ่าๆ..." บางคนหัวเราะตามโห้วสาม
คนเลวย่อมมีจิตใจเลว
โห้วสามเคยถูกกั๋วอี๋ใช้เหมือนหมา ตอนนี้โห้วสามพยายามใช้วิธีของตนเรียกศักดิ์ศรีคืน ไม่รู้ว่าเขากับกั๋วอี๋ตอนนี้ต่างกันราวหิ่งห้อยกับจันทร์ ฝุ่นละอองกับจักรวาล
"โห้วสาม นายเกินไปแล้ว" หลิวถิงออกมายืนขวาง
"เกินไปยังไง?" โห้วสามยิ้มพูด "ฉันแค่พูดความจริง"
หลิวถิงจ้องโห้วสามด้วยดวงตางาม พูดว่า "กั๋วอี๋ก็เป็นเพื่อนร่วมรุ่นเรา ถึงครอบครัวจะตกต่ำ แต่นายก็ไม่ควรดูถูกคนอื่นแบบนี้"
"ใช่ เราก็เป็นเพื่อนร่วมรุ่นกันนะ!"
ผู้หญิงสองคนออกมาต่อว่าโห้วสามพร้อมกัน
เมื่อโห้วสามเห็นสถานการณ์เช่นนั้น เขาก็พูดติดๆ กันว่า "ช่างมันเถอะ ช่างมันเถอะ ไม่ถือสาพวกนายหรอก วันนี้งานเลี้ยงรุ่น ฉันจะเลี้ยงทุกคนเอง"
"ดีเลย"
"ประธานโหวนี่รวยจริงๆ เลย"
ทุกคนพากันหัวเราะ
คนพวกนี้ กั๋วอี๋จำชื่อไม่ได้แล้ว มีแต่หลิวถิงที่ยังจำได้ และผู้หญิงอีกคนที่เพิ่งช่วยพูดให้เมื่อกี้ ดูเหมือนชื่อเชวี่มี่
สิบกว่าคน ห้าคัน
รถ Cayenne ของโห้วสามเป็นรถหรู ส่วนคันอื่นๆ แค่รถธรรมดาทั่วไป
สาวๆ หลายคนแย่งกันขึ้นรถ Cayenne ของโห้วสาม ที่นั่งข้างคนขับ แฟนของโห้วสามนั่งประจำที่ไม่ยอมขยับ ด้านหลังมีสาวสามคนเบียดกันอยู่
"กั๋วอี๋ รถเราเต็มแล้ว ขอโทษนะ เธอต้องลำบากหน่อยแล้ว" โห้วสามยิ้มกว้างพูด
ไอ้หมอนี่ชัดเจนว่าตั้งใจกลั่นแกล้งกั๋วอี๋ รถคันหน้าว่างโล่ง เพื่อนๆ ที่ขับรถรู้ว่าโห้วสามตั้งใจจะทำให้กั๋วอี๋อับอาย จึงไม่เข้าไปยุ่ง แค่ยืนดูอยู่เฉยๆ
หลิวถิงทนดูไม่ได้แล้ว "กั๋วอี๋ นั่งรถฉันสิ"
กั๋วอี๋ไม่ได้สนใจ เขาพอดีมีเรื่องจะคุยกับหลิวถิง ดังนั้นเขาจึงขึ้นรถ Volkswagen Magotan คันหน้า
ทุกคนขึ้นรถครบแล้ว รถก็ออกตัว
ในรถเงียบกริบ
หลิวถิงมองออกไปนอกหน้าต่างตลอด หลังจากผ่านไปสักพัก เธอก็ถามว่า "แปดปีที่ผ่านมา นายไปไหนมา"
น้ำเสียงเครียดมาก เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังกดความรู้สึกบางอย่างไว้ในใจ
"ขอโทษ" กั๋วอี๋พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่ได้ติดค้างใครไว้ เขาถามว่า "เธอรู้ไหมว่าจื่อหรั่วอยู่ที่ไหน"
"นายยังห่วงเธออยู่เหรอ" หลิวถิงหัวเราะเย็นชา พูดว่า "ฉันนึกว่านายลืมเธอไปแล้วซะอีก"
"ฉัน..." กั๋วอี๋ถอนหายใจ
"หลังจากช่วยนาย ตระกูลหมู่ก็กลายเป็นเป้าหมายที่พวกเขาจะจัดการทันที" หลิวถิงหัวเราะอย่างเศร้าสร้อย พูดว่า "ปีนั้น ตระกูลหมู่ล่มสลาย มู่จื่อหรั่วลาออกกลางคัน แล้วก็หายไปจากโลกนี้ ฉันไม่เคยเจอเธออีกเลย"
กั๋วอี๋รู้สึกใจหายวาบ
เขาคิดว่าตัวเองเป็นปรมาจารย์ขั้นตอนแห่งการเปลี่ยนแปลงพลัง สามารถควบคุมอารมณ์ได้ดี แต่เขาพบว่าตัวเองคิดผิด
เขาลืมไม่ได้ เขาไม่สามารถลืมได้
เด็กสาวที่เติบโตมาด้วยกัน ที่เคยจับมือเขาและสาบานว่าจะอยู่กับเขาไปตลอดชีวิต ปีนั้น ตระกูลกั๋วล้มละลาย พวกคนชั่วมาทวงหนี้ จนแม่ต้องกระโดดแม่น้ำตาย เธอ...นำเงินทั้งหมดที่มีเพียงไม่กี่ล้านมาขอร้อง แต่พวกคนชั่วไม่ยอมปล่อย
ไม่คิดว่า เธอจะถูกลากเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย
แกร๊ก...
ก้อนหินในมือแตกเป็นผุยผง
แค้น!
ความแค้นในใจท่วมท้น ตอนนี้ เขาอยากจะบุกเข้าไปในตระกูลหลีแห่งเจียงนานทันที ฆ่าพวกคนชั่วให้หมด ใช้เลือดของพวกมันบูชาวิญญาณแม่ที่จากไป ใช้วิญญาณของพวกมันเผาความแค้นในใจ!
แต่ว่า!
ต้องไม่ให้คนพวกนี้ตายง่ายๆ ความตายที่ทรมานที่สุดไม่ใช่ความเจ็บปวดทางร่างกาย แต่เป็นการทรมานทางจิตใจ กั๋วอี๋จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยดวงตาที่ลุกโชน ในใจคิดอย่างแค้นเคือง "ข้าจะให้พวกมันได้ลิ้มรสบิงเฮียนกี๋อู๋เทียน ไฟนรก และซือสุ่ยหมิงเหอ ข้าจะให้พวกมันได้รู้จักความทุกข์ทรมานในโลก และความทุกข์ที่ไม่มีวันได้เกิดใหม่ชั่วนิรันดร์"
รถมาถึงสถานที่แห่งหนึ่ง
คลับบันเทิงดาจ่างหนานเป่ย
ราคาแพงมาก
"พี่โหว วันนี้เราจะเที่ยวที่นี่จริงๆ เหรอครับ" ผู้ชายคนหนึ่งถาม
"แน่นอน!" หยางเสี่ยวหลี่แฟนสาวของโห้วสามพูดอย่างภาคภูมิใจ "ที่นี่ลุงของโห้วสามก็ถือหุ้นอยู่ด้วย วันนี้มาเที่ยวที่นี่ พวกนายเที่ยวให้สนุกเลย ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น!"
"เยี่ยมเลย!" พวกผู้ชายต่างใฝ่ฝันที่จะมาเที่ยวสถานที่แบบนี้
ได้ยินมาว่าในสถานที่ตั้งสมาคมแม่น้ำใหญ่แห่งใต้และเหนือมีสาวสวยเยอะมาก วันนี้ในที่สุดก็ได้มาสัมผัสด้วยตาตัวเอง
โห้วสามภูมิใจ โอบเอวหยางเสี่ยวหลี่ มือบีบก้นอวบๆ ของเธอเป็นระยะ ทำให้เธอส่งเสียงครางด้วยความเสน่หาทุกครั้ง


## บทที่ 12: ฉันจะต้องตอบแทนบุญคุณ

เจ้าสุพรรณ
ห้องวีไอพีนี้มีค่าใช้จ่ายขั้นต่ำ 8,800 หยวน ไม่รวมค่าเจ้าหญิงและดีเจ และไม่รวมค่าบริการ
"ว้าว แพงจังเลย?"
"นี่มันเกมเผาเงินหรือไง?"
สาวๆ ต่างอุทานด้วยความตกใจ
"พวกเธอสนุกให้เต็มที่เลย ไม่ต้องสนใจเรื่องเงิน!" โห้วสามทำท่าเหมือนเศรษฐีใหม่ พูดว่า "อยากดื่มอะไร อยากกินอะไร สั่งมาได้เลย"
"ประธานโหวใจป้ำจริงๆ!" ทุกคนโห่ร้องด้วยความยินดี
โห้วสามเดินมาหน้ากั๋วอี๋ แล้วยิ้มเยาะพูดว่า "คุณชายกั๋ว คงไม่ได้เห็นสถานที่แบบนี้มานานแล้วสินะ?"
กั๋วอี๋ไม่พูดอะไร สีหน้าดูถูก
"ไอ้เวร ทำเป็นวางท่า?" โห้วสามเยาะเย้ยถากถาง พูดว่า "มึงไม่ใช่คุณชายกั๋วเมื่อแปดปีก่อนแล้ว กูบอกให้รู้ไว้เลย ตอนนี้มึงยังสู้ขอทานก็ไม่ได้ วันนี้พามึงมาที่นี่ก็เพื่อให้มึงรู้ว่า ต่อไปนี้กูโห้วสามไม่ใช่คนที่มึงจะมาวางท่าใส่ได้อีกแล้ว"
ฮ่าๆๆ...
ทุกคนหัวเราะลั่น
"ประธานโหว อย่าไปใส่ใจคนแบบนี้เลยครับ"
"ใช่แล้ว ไปสนใจคนแบบนี้ มีแต่จะทำให้รสนิยมของคุณต่ำลง!"
กลุ่มหนุ่มสาวต่างพากันเยาะเย้ย
สำหรับคนเล็กๆ ที่ได้ดีแบบนี้ กั๋วอี๋ไม่เคยใส่ใจ ผู้ฝึกฝนศาสตร์อาคม จะไปถือสาคนธรรมดาทำไม? อีกอย่าง วันนี้มางานเลี้ยงรุ่น จุดประสงค์หลักก็เพื่อหาหลิวถิง สอบถามเรื่องของมู่จื่อหรั่ว
กั๋วอี๋และหลิวถิงนั่งลงที่มุมห้อง ทั้งสองต่างเงียบ ผ่านไปแปดปี ทุกอย่างเปลี่ยนไป สบตากัน แต่กลับไม่มีคำพูดใด
"ขอบคุณที่เคยช่วยฉันตอนนั้น" กั๋วอี๋สูดหายใจลึก พูดว่า "คราวนี้กลับมา ฉันต้องตอบแทนบุญคุณ"
"ตอบแทน?" หลิวถิงมองกั๋วอี๋อย่างเยาะหยัน พูดว่า "จะตอบแทนยังไง?"
"ให้โอกาสเธอหนึ่งครั้ง!" กั๋วอี๋มองหลิวถิงอย่างเย็นชา
ท้ายที่สุดแล้ว มนุษย์กับเซียนก็คนละทาง สิ่งที่กั๋วอี๋ช่วยได้ก็มีแค่นี้ ถ้าหลิวถิงชอบ เขาจะให้เธอร่ำรวยหนึ่งชาติ หรือสงบสุขหนึ่งชาติ ถ้าเธอต้องการ เขาถึงขั้นจะมอบรากเซียนให้เธอ ช่วยให้เธอก้าวสู่หนทางแห่งเซียน
หลิวถิงกลอกตา ยิ้มพูดว่า "กั๋วอี๋ นายคิดว่าฉันโง่หรือไง?"
"ไม่คิด!" กั๋วอี๋ส่ายหน้า
"ถ้าไม่คิด แล้วยังกล้ามาแสดงตัวเป็นเทพต่อหน้าฉันอีก?" หลิวถิงยิ้มเยาะ
กั๋วอี๋ยิ้มเย็น
ช่างเถอะ ถ้าเธอไม่เชื่อ ฉันจะต้องพิสูจน์ทำไม? ปรมาจารย์ขั้นแปลงกายให้เป็นก๊าซ จำเป็นต้องอธิบายกับคนธรรมดาด้วยหรือ?
กั๋วอี๋พิงอยู่ที่มุม ถือแก้วไวน์แดงจิบเบาๆ ไวน์นี้ไม่เลว หอมหวานกลมกล่อม
ในห้องคึกคัก ทุกคนร้องเพลงอย่างสนุกสนาน
หยางเสี่ยวหลี่โชว์เสียงอย่างเต็มที่ เพื่อพิสูจน์ความไพเราะของเสียงเธอ ผู้หญิงคนนี้ เคยมีแฟนเก้าสิบเก้าคน โห้วสามเป็นแฟนคนที่หนึ่งร้อย ถือว่าครบร้อยคนพอดี ผู้หญิงเจ้าชู้คนนี้ นิสัยปล่อยตัว
ดื่มเหล้าเยอะ ก็ต้องวิ่งเข้าห้องน้ำ
ออกจากห้องน้ำ หยางเสี่ยวหลี่เห็นชายร่างกำยำคนหนึ่ง เปลือยอก ขนหน้าอกดกหนา หลังสักมังกรดำ
"ไฮ..." หยางเสี่ยวหลี่ทักทายก่อน
"อีตัวดี อยากโดน**?" ชายร่างกำยำหัวเราะหึๆ
"พี่ชาย น้องสาวชอบแบบพี่เลย" หยางเสี่ยวหลี่กัดริมฝีปากแดง ส่งสายตายั่วยวน
"ดี วันนี้จะให้เธอได้เห็นของดี!" ชายร่างกำยำหัวเราะลั่น มือทั้งสองคว้าตัวหยางเสี่ยวหลี่กดลงบนอ่างล้างมือ ปลดเข็มขัด แสดงให้เห็นพรสวรรค์อันยิ่งใหญ่
"ว้าว พี่ชาย ของพี่ใหญ่จังเลย!" ตาของหยางเสี่ยวหลี่เป็นประกาย
"ฮ่าๆ..." ชายร่างกำยำไม่รู้จักอาย เริ่มตึ้กๆ ที่หน้าประตูห้องน้ำ
โห้วสามปวดฉี่ ดื่มเหล้าไปสองแก้ว ก็ปวดฉี่แล้ว
ออกจากห้องวีไอพีเดินไปห้องน้ำ
ตกตะลึง!
นั่นไม่ใช่แฟนที่เพิ่งคบกันมาสองเดือนหรอกหรือ? เธอ...ถูกคนกดลงบนอ่างล้างมือ สีหน้าเจ็บปวด กัดฟันแน่น ไอ้เวร มีคนกล้าข่มขืนแฟนกู?! ในชั่วขณะนั้น เลือดในร่างพลุ่งพล่าน แอลกอฮอล์ทะลุสมอง
โห้วสามหยิบขวดเบียร์ขึ้นมาจากมุมกำแพง
โป๊ก!
เสียงแตกดังกังวาน
ขวดเบียร์แตกกระจายทันที เศษแก้วกระจัดกระจายเต็มพื้น
"โอ๊ย..." ชายร่างใหญ่ร้องด้วยความเจ็บปวด เขาหันมามองโห้วสาม
"แกกล้า...ข่มขืนแฟนฉัน!" โห้วสามโกรธจัด ตาแดงก่ำ
"ไอ้เวร!" ชายร่างใหญ่สะบัดมือ ทำให้โห้วสามกระเด็นไป แล้วด่าว่า "ไอ้หน้าโง่ กูบอกมึงเลยว่าตอนนี้นางเป็นแฟนกูแล้ว!"
พูดจบ ชายร่างใหญ่ก็ทำท่าเหมือนลูกสูบต่อหน้าโห้วสาม
ถูกรบกวนจนหมดอารมณ์ เขาจึงยอมแพ้อย่างรวดเร็ว
ชายร่างใหญ่รัดเข็มขัด แล้วใช้มือเดียวจับร่างผอมบางของโห้วสามขึ้นมา
"เชี่ย กูบอกมึงเลย ลุงกูเป็นผู้ถือหุ้นสถานที่ตั้งสมาคมแม่น้ำใหญ่แห่งใต้และเหนือ เป็นคนในวงการ!" โห้วสามตะโกนด้วยความมั่นใจ "มึงเอาไม่อยู่หรอก!"
โป๊ก...
ชายร่างใหญ่โยนโห้วสามลงพื้น พูดอย่างดูถูก "งั้นเหรอ? กูอยู่ห้องวีไอพี 8 รอมึงพาคนมา"
พูดจบ ชายร่างใหญ่ก็ลากหยางเสี่ยวหลี่เข้าห้องไป
ก่อนจะไป เขาพูดว่า "ถ้ามึงไม่มา พวกกูสิบกว่าคนจะข่มขืนแล้วฆ่า ข่มขืนแล้วฆ่านางซ้ำ"
โห้วสามมองดูเขาจากไป
"แม่ง กบฏแล้ว" โห้วสามโกรธจัด
ในห้อง ทุกคนวิ่งออกมา
"โห้วสาม โทรเรียกลุงมึงมาสิ"
"ใช่ ให้เขาพาคนมา ถนนบาร์นี่ ชื่อลุงมึงใช้ได้ผล"
เพื่อนร่วมชั้นพูดกันคนละคำสองคำ
โห้วสามรีบพยักหน้า
ไม่นาน ลุงของโห้วสาม โหวต้าเฉียงก็มาถึง เป็นชายร่างกำยำ พาลูกน้องมาสองคน เมื่อรู้เรื่องของหลานชาย โหวต้าเฉียงก็หัวเราะพูดว่า "กล้ามาก่อเรื่องในเขตของข้า โหวต้าเฉียง ไม่อยากอยู่แล้วสิ?"
"ลุงครับ ช่วยผมด้วย" โห้วสามรีบพูด
"ไป ให้พวกเจ้าได้เห็นของจริง" โหวต้าเฉียงโบกมือ
โหวต้าเฉียงสมัยก่อนเป็นแค่นักเลงเล็กๆ ต่อมาสร้างชื่อได้บ้าง ในถนนบาร์ก็ถือว่าเป็นคนมีอิทธิพล จึงกล้าทำท่าดุดัน ไม่เกรงกลัวใคร
จากนั้น กลุ่มคนก็เดินไปที่ห้องวีไอพี 8 อย่างยิ่งใหญ่ เชวี่มี่จับมือหลิวถิง หลิวถิงจับมือกั๋วอี๋ กั๋วอี๋เดิมไม่อยากไป แต่ถูกหลิวถิงลากมา หลิวถิงบอกว่า "นายก็ไปดูด้วย จะได้รู้ว่าอะไรคือความเหิมเกริมที่แท้จริง!"
กั๋วอี๋พูดไม่ออก ได้แต่ตามไป
"คราวนี้พวกมันตายแน่"
"โหวต้าเฉียงมีอิทธิพลในแถวนี้ คราวนี้โห้วสามได้หน้าแล้ว"
เพื่อนผู้ชายหลายคนรู้จักโหวต้าเฉียง พวกเขาจึงอยากไปดูเรื่องสนุก
"ให้พวกแกดูฝีมือลุงฉันหน่อย" โห้วสามภูมิใจ ทำท่าเหมือนคนได้ดิบได้ดี
โป๊ก...
ในเขตของตัวเอง ย่อมไม่ต้องเกรงใจใคร โหวต้าเฉียงแสดงความดุดัน เตะประตูห้องเปิดออก
"ไอ้หนูคนไหนกล้ารังแกหลานข้า?" โหวต้าเฉียงเข้าไปด้วยความโกรธ
โห้วสามยิ่งทำท่าองอาจ อาศัยบารมีคนอื่น เพื่อนร่วมชั้นทยอยเข้ามา
ในห้อง มีผู้ชายกว่าสิบคน หยางเสี่ยวหลี่ถูกพวกเขาถอดเสื้อผ้าจนหมด กำลังลวนลาม
โห้วสามเห็นชายร่างใหญ่ที่มีขนอกดกนั่นทันที เขารีบตะโกนว่า "คนนั้นแหละ!"
ชายกว่าสิบคนมองโหวต้าเฉียง บนใบหน้ามีรอยยิ้มเย็นชา
โหวต้าเฉียงเข้ามาแล้ว ก็รู้สึกเสียใจทันที


## บทที่ 13: คุ้มครองเจ้าชั่วนิรันดร์

บนโซฟาตัวยาว มีชายร่างผอมนั่งอยู่ตรงกลาง เขามีรูปร่างผอมแห้ง ดวงตาคมเหมือนเหยี่ยว จมูกงุ้มเหมือนจะงอยปากนก นั่งไขว่ห้างพลางคีบซิการ์ไว้ในมือ สวมเสื้อคลุมยาวผ้าลินิน คอห้อยสร้อยปัทมะจันทร์ดาว ข้อมือสวมนาฬิกาโปรตุเกสจากอิเคีย บรรยากาศแห่งความมั่งคั่งแผ่ซ่านออกมา
ชายผู้นั้นชายตามองโหวต้าเฉียงอย่างดูแคลน พูดว่า "แกคือไอ้ลิงใช่ไหม?"
"พี่ชายหลง" โหวต้าเฉียงรู้สึกหนาวสะท้านวูบขึ้นมาตามแผ่นหลังจนถึงศีรษะ
หลงห้า คือฮ่องเต้หวงผู้ครองอำนาจใต้ดินที่แท้จริงของเมืองเจียงนาน ผูกขาดธุรกิจงานดินและวัสดุก่อสร้างทั้งหมดในเมืองเจียงนาน มีทรัพย์สินนับร้อยล้านหยวน และมีชื่อเสียงใหญ่โตในวงการเจียงหู ที่สำคัญที่สุดคือ หลงห้ามีผู้อุปถัมภ์ที่ทรงอิทธิพล เป็นที่ใฝ่ฝันแต่ยากจะเอื้อมถึงของใครหลายคน นอกจากนี้ หลงห้ายังโหดเหี้ยมมาก เบาสุดก็ทำให้พิการ หนักสุดก็ฆ่าทิ้ง หลงห้าดำเนินธุรกิจในเมืองเจียงนานมาหลายปี สามารถรักษาอำนาจไว้ได้มั่นคง ย่อมต้องมีวิธีการของเขา
เมื่อเทียบกับเขาแล้ว โหวต้าเฉียงแทบไม่ต่างอะไรกับผงธุลี
"ลุง! ช่วยสั่งสอนพวกมันทีสิ!" โห้วสามเห็นแฟนสาวถูกถอดเสื้อผ้า โกรธจนหน้าแดง
ตบ!
โหวต้าเฉียงหันไปตบหน้าโห้วสามทันที ตาลุกวาว "ไอ้เด็กเวร! ลืมตาดูให้ดีๆ ว่าคนตรงหน้าเป็นใคร!"
"เขา..." โห้วสามแทบจะถูกตบจนตาย ตาเห็นดาวระยิบระยับ เจ็บจนน้ำตาไหลพราก
"นี่คือพี่ชายหลง!" โหวต้าเฉียงตะโกนด้วยความโกรธ
ฮึ่ก...
คนด้านหลังพากันสูดหายใจเฮือก
ในเมืองเจียงนาน ใครบ้างไม่รู้จักพี่ชายหลง? แม้ไม่เคยเห็นตัวก็ต้องเคยได้ยินชื่อเสียง ช่างสูงส่งและน่าเกรงขามเพียงใด
"แม่เจ้า นี่...คือพี่ชายหลง?"
"แย่แล้ว แย่แล้ว!"
เพื่อนๆ พากันแลบลิ้นอย่างตกใจ คราวนี้โห้วสามซวยแล้ว ทุกคนต่างหดคอกันหมด
"คุกเข่า!" โหวต้าเฉียงตะโกนเสียงดัง
ตึง...
โห้วสามคุกเข่าลงทันทีโดยไม่ลังเล
โหวต้าเฉียงประนมมือ กล่าวว่า "พี่ชายหลง ผมสอนลูกไม่ดี วันนี้หลานชายล่วงเกินพี่ชายหลง ผมขอแทนเขาขอขมาพี่ชายหลง พรุ่งนี้ผมจะจัดเลี้ยงที่หวังเจียงหลัว หวังว่าพี่ชายหลงจะเห็นแก่หน้าผมโหวต้าเฉียง ปล่อยเขาไปสักครั้ง!"
หลงห้าเคาะนิ้วบนหัวเข่า
สายตากวาดมองฝูงชน แล้วพูดเรียบๆ ว่า "ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่หมู หมา ลิง ก็มีหน้ามีตา? หน้าของข้าหลงห้าช่างถูกๆ เหลือเกิน?"
"พี่ชายหลง" โหวต้าเฉียงขมวดคิ้ว พูดว่า "ถ้าพี่ชายหลงไม่เห็นแก่หน้าผม ก็ต้องเห็นแก่หน้าพี่ชายตงสิ?"
แววฆาตกรรมวาบผ่านใบหน้าหลงห้า
ฉาง...
ด้านข้าง ชายร่างกำยำกว่าสิบคนลุกขึ้นพร้อมกัน
โหวต้าเฉียงเห็นท่าไม่ดี คว้าตัวโห้วสามจะวิ่งหนี
โครม...
ชายร่างกำยำข้างๆ ใช้มือเดียวยกเก้าอี้ฟาดลงบนแผ่นหลังของโหวต้าเฉียง โหวต้าเฉียงล้มลงทันที กระอักเลือดออกมา
กั๋วอี๋ที่อยู่ด้านหลังตาเป็นประกาย
ชายร่างกำยำที่เพิ่งลงมือมีพละกำลังไม่เลว ทั้งความเร็วและพลังการโจมตี แม้ในหมู่คนธรรมดาก็ถือว่าโดดเด่น แต่สำหรับกั๋วอี๋แล้ว จัดการคนแบบนี้ง่ายดายมาก แม้แต่ทุกคนในที่นี้รวมกัน ก็คงไม่สู้แม้แต่นิ้วเดียวของกั๋วอี๋ คนธรรมดาจะเทียบกับปรมาจารย์ขั้นตอนแห่งการเปลี่ยนแปลงพลังได้อย่างไร กั๋วอี๋ไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตาจริงๆ แต่ตอนนี้เขาจะไม่ออกมือแน่นอน
เรื่องไม่เกี่ยวกับตัว ยืนดูอยู่ห่างๆ อีกอย่าง เขาจะช่วยโห้วสามทำไม?
"ไอ้ลิง!" หลงห้าค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ยิ้มอย่างเย็นชา "แม้แต่ตงจื่อก็ต้องคุกเข่าพูดกับข้า"
"พี่ชายหลง ผมผิดไปแล้ว" โหวต้าเฉียงคุกเข่าบนพื้น "ขอท่านไว้ชีวิตพวกเราด้วย"
"วันนี้ไม่มีใครได้ไปไหนทั้งนั้น" หลงห้ามองทุกคนอย่างเนิบนาบ สายตาจับจ้องไปที่เหล่าสาวๆ เขาพูดอย่างสนใจว่า "จุ๊ จุ๊ พวกเธอดูน่าสนใจดีนี่ ดูผิวพรรณสดใสมาก"
"พี่หลง ผมขอมอบผู้หญิงทั้งห้าคนนี้ให้พี่" โหวต้าเฉียงรีบพูดขึ้น
หลงห้ายิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันเหลืองๆ สองแถว ทำเอาสาวๆ ตกใจถอยหลังกรูด ทุกคนต่างเสียใจที่มาดูเรื่องวุ่นวายในครั้งนี้
"ก็ดี พวกเราเก็บสาวๆ พวกนี้ไว้ ที่เหลือไสหัวไปให้หมด!" หลงห้าเป็นคนหื่น ใครๆ ก็รู้
ชายร่างกำยำสองคนก้าวออกมาจับตัว ทุกคนถอนหายใจโล่งอก
"ไม่นะ!" เสียงกรีดร้องดังขึ้น หลิวถิงและเชวี่มี่ตกใจจนหน้าซีด
"หยุด!" จู่ๆ ก็มีเสียงดังมาจากมุมห้อง
ทุกคนหันไปมอง
"กั๋วอี๋?"
"เชี่ย ไอ้นี่จะทำอะไร?"
พวกผู้ชายพึมพำด่า
"กั๋วอี๋ แกบ้าหรือไง?" โห้วสามแทบไม่กล้าหายใจ เขาด่ากั๋วอี๋ว่า "แกอยากตาย อย่ามาลากพวกเราตายด้วย"
โหวต้าเฉียงก็ด่าว่า "ไอ้หนู อย่าทำให้พวกเราต้องตายเลย!"
กั๋วอี๋ไม่สนใจคนพวกนั้น ค่อยๆ เดินออกมาจากมุมห้อง เขาเดินตรงไปที่หน้าหลงห้า
หลงห้าขมวดคิ้ว เขาเคยผ่านโลกมามาก เจอผู้คนมานับไม่ถ้วน แต่คนตรงหน้านี้กลับทำให้เขาคาดเดาไม่ถูก เสื้อผ้าดูไม่ได้ แต่บารมีกลับไม่ธรรมดา ร่างกายแผ่พลังออกมาอย่างแรงกล้า ทำให้หลงห้ารู้สึกแปลกๆ
ดวงตา!
หลงห้าจ้องตาอีกฝ่าย ใสกระจ่างไร้คลื่น ดวงตาคู่นี้ทำให้คนคาดเดาที่มาไม่ออก คนแบบนี้ หรือจะมีพื้นเพแข็งแกร่ง หรือเป็นแค่คนโง่ แต่เมื่อมาคบหากับพวกโห้วสาม คงไม่มีอะไรมาก น่าจะเป็นพวกหลัง หลงห้าคิดในใจ อย่างไรก็ตาม ในเมืองเจียงนาน หลงห้าไม่กลัวใครทั้งนั้น
"ผู้หญิงสองคนนี้ ผมดูแล" กั๋วอี๋ชี้ไปที่เชวี่มี่และหลิวถิง มองหลงห้าพลางพูดว่า "คนอื่นจะฆ่าจะแกง ไม่เกี่ยวกับผม!"
ที่ปกป้องหลิวถิง เพราะเธอมีบุญคุณกับตน ที่ปกป้องเชวี่มี่ เพราะตอนอยู่ที่ฮัวซาน คอมปานี เธอเคยพูดช่วยเหลือตน ในโลกนี้ เหตุและผลหมุนเวียน ผู้ช่วยเหลือผู้อื่น ย่อมได้รับความช่วยเหลือ ผู้ทำร้ายผู้อื่น ย่อมถูกทำร้าย
"วันนี้เจอผีแน่ๆ หมาแมวอะไรก็กล้าออกมา?" หลงห้าจ้องกั๋วอี๋ด้วยสายตาเย็นชา พูดว่า "แกเป็นใครกัน?"
"ผมอยากให้คุณตาย คุณก็ต้องตาย อยากให้คุณมีชีวิต คุณก็ต้องมีชีวิต" กั๋วอี๋พูดอย่างไม่ใส่ใจ "ในโลกนี้ ไม่มีใครช่วยคุณได้อีกแล้ว"
โห้วสามแทบจะร้องไห้
พ่อมึงสิ กล้าพูดกับพี่หลงแบบนี้? กั๋วอี๋มันบ้าไปแล้วจริงๆ? แม้แต่การเล่นใหญ่ก็ต้องมีขอบเขตสิวะ? กล้ามาเล่นใหญ่ต่อหน้าพี่หลง ถึงแกจะเป็นราชาแห่งการเล่นใหญ่ก็ไม่มีประโยชน์
โห้วสามเสียใจจนร้องไห้ ทำไมเมื่อวานถึงได้เจอไอ้บ้านี่ เสียใจจริงๆ ที่ชวนมันมางานเลี้ยงรุ่น คราวนี้แย่แล้ว ถ้าพี่หลงไม่ฆ่าตัวเองก็แปลก โห้วสามมองโหวต้าเฉียงด้วยสีหน้าหวาดกลัว ตอนนี้ โหวต้าเฉียงก็เหมือนพระพุทธรูปดินข้ามแม่น้ำ ยังช่วยตัวเองไม่ได้ จะกล้าพูดอะไรได้
หลิวถิงยืนอยู่ข้างหลังกั๋วอี๋ เธอมองเงาร่างของชายหนุ่ม สูงใหญ่ สง่างาม
น้องชาย ผ่านไปแปดปี ได้มองอีกครั้ง ทำไม ฉันถึงมองหน้าเธอไม่ชัด?
"กั๋วอี๋..." หลิวถิงเรียกด้วยความกังวล
"ไม่ต้องกลัว!" กั๋วอี๋มองหลิวถิง นิ้วเรียวยาวลูบใบหน้าหลิวถิงเบาๆ พูดว่า "มีผมอยู่ จะปกป้องคุณให้ปลอดภัยชั่วชีวิต"
"เธอ..." หลิวถิงตกตะลึง
แปดปีแล้ว คนๆ หนึ่งเปลี่ยนไปจนตัวเองจำไม่ได้ เงาร่างที่เคยทำให้ตัวเองเงยหน้ามอง ที่เคยทำให้ตัวเองติดตาม ตอนนี้ทำไมถึงกลายเป็นหมอกขาวหนาทึบ อยากมอง ก็มองไม่เห็น อยากสัมผัส ก็สัมผัสไม่ถึง
"ไอ้นี่บ้าไปแล้ว!"
"แย่แล้ว แย่แล้ว พวกเราตายแน่!"
เหล่าผู้ชายหน้าซีด ผู้หญิงยิ่งขาสั่น
[ps:มีใครอ่านอยู่บ้างไหม? ช่วยคอมเมนต์หน่อยได้ไหม?]


## บทที่ 14: วิธีการฆ่ามนุษย์มีมากมายนับไม่ถ้วน

หลงห้าตกตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะลั่น "ฮ่าๆๆ..."
ภายในห้องเงียบสงัด เสียงหัวเราะของหลงห้าดังก้องอย่างหยิ่งผยอง อหังการ
เขามีฐานะที่จะหยิ่งผยอง มีคุณสมบัติที่จะอหังการ
ในฐานะราชาใต้ดินแห่งเมืองเจียงนาน ประธานกรรมการกลุ่มนิ่งหว่าน กลับมีคนกล้าพูดจาท้าทายเขาเช่นนี้ หลงห้าไม่ได้เจอคนที่หยิ่งผยองบ้าระห่ำแบบนี้มานานแล้ว
"ไอ้หนู ทั่วทั้งมณฑลเจียงนาน คนที่กล้าพูดแบบนี้กับข้ามีไม่กี่คน" บรรยากาศรอบตัวหลงห้าพลันเปลี่ยนไป เขาจ้องกั๋วอี๋เขม็ง พูดว่า "ยิ่งไม่ต้องพูดถึงในเมืองเจียงนาน เจ้าเป็นคนแรก!"
"อย่าว่าแต่เจ้าเลย แม้แต่ทั่วทั้งทวีป ข้าอยากให้ใครมีชีวิต ก็ให้มีชีวิต อยากให้ใครตาย ก็ให้ตาย!" กั๋วอี๋พูดอย่างดูแคลน
ผู้ฝึกฝนศาสตร์อาคม ทำตามใจปรารถนา มุ่งตรงสู่จิตใจ อยากฆ่าก็ฆ่า จะต้องเกรงใจอะไร? หากทำให้โมโห ฆ่าทุกคนในห้องนี้ก็ไม่ต้องกลัวอะไร?
"เชี่ย!" หลงห้าโกรธจัด ตะโกนว่า "อาเถา จัดการมัน!"
ชายร่างกำยำคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านหลังหลงห้า สูงสองเมตร กล้ามเนื้อเต็มตัว สวมเสื้อกล้ามสีขาว รอยสักน่ากลัวมาก ใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อย่น อาเถาเป็นมือปราบอันดับหนึ่งของหลงห้า แข็งแกร่งมหาศาล หมัดสามารถทำลายหิน เคยต่อยคนจนสมองแตกมาแล้ว อาเถาเดินเข้ามา หัวเราะเยาะ "ไอ้หนู วันนี้ข้าจะบิดแขนแกออกทั้งเป็น!"
กั๋วอี๋เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง คนระดับนี้ เพียงลมหายใจเดียวก็ฆ่าได้ ไม่จำเป็นต้องใช้แรงมากมาย
แต่เพื่อไม่ให้หลิวถิงตกใจ กั๋วอี๋พยายามหลีกเลี่ยงความรุนแรง
"ตายซะ!" อาเถาพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว หมัดพุ่งเข้าใส่
กั๋วอี๋ยืนนิ่ง ยื่นมือจับหมัดของอีกฝ่าย
อาเถาขมวดคิ้ว ย่อตัวลง ออกแรงอย่างหนัก เขาพบความผิดปกติอย่างรวดเร็ว กั๋วอี๋ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย แม้ตนเองจะใช้แรงสุดกำลัง อีกฝ่ายกลับยืนนิ่งราวกับรูปปั้น สีหน้ายังคงเรียบเฉย ใบหน้าของอาเถาแดงก่ำราวกับก้นลิง
กั๋วอี๋ออกแรงทันที อาเถาใบหน้าแดงก่ำ ร่างกายบิดเบี้ยวตามทิศทางที่แขนถูกบิด แขนอยู่ในท่าที่ผิดธรรมชาติ
กร๊อบ...
แขนของอาเถาหักทันที
แขนข้างหนึ่งถูกกั๋วอี๋บิดจนผิดรูป
อ๊าาา!!
เสียงกรีดร้องสนั่นฟ้าดังขึ้น แขนข้างนั้นห้อยต่องแต่งอยู่บนร่างของอาเถา แกว่งไปมา ผู้คนรอบข้างสีหน้าซีดเผือดทันที
สีหน้าหลงห้าเปลี่ยนไป ก่อนที่ใครจะทันตั้งตัว ความโกรธพลุ่งพล่าน "ยังยืนงงอะไรกันอยู่ หยิบอาวุธ เข้าไปพร้อมกัน!"
ฉัวะๆๆ...
ด้านหลัง ชายฉกรรจ์กว่าสิบคนพุ่งเข้ามา พวกเขาดึงดาบออกจากหลัง ใบหน้าดุร้าย แผ่รังสีฆาตกรรม
"แย่แล้ว แย่แล้ว!" โห้วสามและคนอื่นๆ ร้องตกใจ ต่างพากันหลับตา ในหัวคล้ายจะเห็นภาพกั๋วอี๋ถูกฟันจนเละเป็นศพ
"กั๋วอี๋ ระวัง!" หลิวถิงตะโกนด้วยความเป็นห่วง
กั๋วอี๋ยืนบังหน้าหลิวถิง สีหน้ายังคงเรียบเฉย
"ไอ้หนูนี่ตายแน่!" โหวต้าเฉียงคิดในใจ ลูกน้องของหลงห้าพวกนี้แข็งแกร่งมาก แต่ละคนเก่งกาจในการต่อสู้และฆ่า ฝีมือไม่ธรรมดา และไม่ใช่คนดี ตอนนี้ ไอ้หนูนี่ทำร้ายอาเถา ทำให้หลงห้าโกรธ ด้วยนิสัยของหลงห้า ไอ้หนูนี่คงไม่มีชีวิตรอดถึงพรุ่งนี้
ในตอนที่อีกฝ่ายพุ่งเข้ามา
ฉิวๆๆ...
กั๋วอี๋กางฝ่ามือ โบกเบาๆ แสงสีเงินวาบผ่าน
"อ๊า!"
"แขนข้า เจ็บจะตาย!"
"เท้าข้า!"
ทุกคนล้มลงกันหมด กั๋วอี๋ไม่ได้ขยับเขยื้อน ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่ได้ขยับเท้าแม้แต่ก้าวเดียว แต่อีกฝ่ายกว่าสิบคนที่เก่งกาจกลับล้มลงกันหมด
"โอ้โห นี่...นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"
"ไอ้หมอนี่เป็นนักฝึกหัดด้วยหรือ?"
โหวต้าเฉียงตกตะลึง
โห้วสามก็ไม่คาดคิดว่า แปดปีที่ไม่ได้เจอกัน กั๋วอี๋จะฝึกฝนวิชาต่อสู้จนเก่งกาจขนาดนี้? ไม่แปลกที่เมื่อครู่ดูไม่หวั่นเกรงอะไรเลย ที่แท้ก็มีฝีมือนี่เอง!
หลิวถิงมองกั๋วอี๋ด้วยความตกตะลึง วันนี้...เป็นวันที่น่าประหลาดใจที่สุดในชีวิตของเธอ
ตอนที่เจอกั๋วอี๋ เธอคิดว่าเขาไม่เพียงแต่ตกอับ แต่ยังอ่อนแอและไร้ค่า แต่ภาพที่เห็นตรงหน้านี้ได้เปลี่ยนความคิดของเธอที่มีต่อกั๋วอี๋โดยสิ้นเชิง หลิวถิงอ้าปากค้าง เขา...ฝึกฝนวิชาต่อสู้มาเพื่อแก้แค้นใช่ไหม?
แปดปีที่ไม่ได้เจอกัน ที่แท้เขาไปฝึกวิชาต่อสู้มา? ความดุดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขา เป็นผลมาจากความชิงชังในใจใช่ไหม?
กั๋วอี๋ค่อยๆ เดินไปทางหลงห้า
หลงห้าก็คือหลงห้า หวงตี้ใต้ดินแห่งเมืองเจียงนาน ผู้ผ่านโลกมามาก เขายืนอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อน มองกั๋วอี๋ด้วยสายตาเย็นชา พูดว่า "ดูเหมือนจะเป็นนักฝึกหัดสินะ? ไม่แปลกที่กล้าหาญขนาดนี้ แต่...เจ้าคิดว่ามีวิชาต่อสู้นิดหน่อยแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นหรือ?"
"ข้าบอกแล้วว่า ข้าอยากให้เจ้ามีชีวิตก็มีชีวิต อยากให้เจ้าตายก็ตาย" กั๋วอี๋ยังคงสีหน้าเรียบเฉย ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องไม่สำคัญ หรือพูดอีกอย่างก็คือ การฆ่าหลงห้าไม่ต่างอะไรกับการฆ่ามด
หลงห้าสีหน้าบึ้งตึง "วิชาต่อสู้สูงส่งแค่ไหนก็กลัวมีด นี่ไม่ใช่ยุคอาวุธโบราณแล้ว"
"เจ้าลองดูก็ได้!" กั๋วอี๋เงยหน้าขึ้นทันที
ดวงตาคู่นั้น ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมาย เห็นความเปลี่ยนแปลงมานับไม่ถ้วน ราวกับผิวน้ำทะเลหลังคลื่นลมสงบ เรียบนิ่งดั่งกระจกเงา แต่กลับไม่มีใครมองเห็นว่าใต้กระจกบานนั้นมีอะไรซ่อนอยู่
ในดวงตานั้น หมอกมารพลิ้วไหว ดั่งคลื่นยักษ์ที่น่าสะพรึงกลัว
ฆ่าหลงห้า ง่ายนิดเดียว!
วิธีการฆ่าคนมีมากมาย วิชาทำร้ายผู้อื่นก็มีนับไม่ถ้วน ด้วยความสามารถของกั๋วอี๋ สามารถฆ่าคนจากระยะไกล ทำร้ายด้วยลมหายใจ หลงห้าคนเดียว กั๋วอี๋ไม่เห็นอยู่ในสายตาจริงๆ จะฆ่าเขา? ไม่จำเป็นต้องโกรธเลย
บรรพบุรุษเหนือหมิงถ่ายทอดเก้าท่าพลังเหนือมนุษย์ หกท่าเทพธรรมให้กั๋วอี๋ เพียงท่าเดียวก็สามารถทำลายภูเขา ถมทะเล เรียกเพลิงแท้จากสวรรค์ได้ การฆ่าพวกเขาเหลือเฟือ
กั๋วอี๋โบกนิ้วในอากาศ ทำตราผนึก
เก้าท่าพลังเหนือมนุษย์ท่าแรก เทคนิคตราผนึกห้วงเปล่า
พลังงานเวทย์รวมตัว ก่อร่างสร้างตัว กลายเป็นดาบคมกริบที่มองไม่เห็น เพียงแค่กั๋วอี๋คิด หลงห้าก็จะถูกตัดหัวขาดจากร่าง
"ใครกล้าก่อเรื่องที่นี่?" เสียงหนึ่งดังมาจากด้านนอก
ทุกคนหันไปมอง
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามา มีคนอื่นๆ ตามหลังมาด้วย
"พี่ชายตง?" โหวต้าเฉียงทำท่าเหมือนเจอผู้ช่วยเหลือ
"ลิง?" หลิวเสี่ยวตงขมวดคิ้ว สีหน้าไม่พอใจ
หลิวเสี่ยวตงเป็นเจ้าของธุรกิจใหญ่แห่งสูงวัดใหญ่ทิศใต้และทิศเหนือ วันนี้เขาจัดเลี้ยงแขกผู้มีเกียรติที่นี่ ไม่คิดว่าจะมีคนมาก่อเรื่อง ต้องรู้ว่าแขกผู้มีเกียรตินี้เป็นผู้นำคณะกรรมการเมืองเจียงนาน สำคัญมาก เมื่อครู่ที่เขาเห็นเหตุการณ์นี้ ส่งผลเสียอย่างร้ายแรง
ขณะที่หลิวเสี่ยวตงกำลังจะต่อว่า
"คุณหมอกั๋ว?!" เสียงหนึ่งดังขึ้น
กั๋วอี๋หันไป เห็นตั้งจ้านกำลังมองเขาด้วยความประหลาดใจ กั๋วอี๋ขมวดคิ้ว เขาไม่คิดว่าจะได้เจอตั้งจ้านที่นี่
หลิวเสี่ยวตงตกใจ รีบเดินไปต้อนรับอย่างนอบน้อม พูดอย่างถ่อมตัวว่า "เลขาธิการตั้ง ท่าน...รู้จักไอ้หนุ่มคนนี้หรือ?"
"ไอ้หนุ่มอะไรกัน?" ตั้งจ้านจ้องเขา พูดว่า "เขาก็คือคุณหมอกั๋วที่ข้าเคยเล่าให้เจ้าฟังไง!"
"อ๊ะ!" หลิวเสี่ยวตงตาเหลือกลาน
ตอนนี้ หลงห้าก็ลุกขึ้นยืน รีบพูดอย่างนอบน้อมว่า "เลขา...เลขาธิการตั้ง!"
"หลงห้า?" ตั้งจ้านมองหลงห้า ถามเสียงดุ "เกิดอะไรขึ้น?"
หลงห้าเห็นตั้งจ้านแล้ว ไม่กล้าพูดอะไร เพราะตั้งจ้านเป็นที่พึ่งเบื้องหลังของตน ถ้าไม่มีตั้งจ้าน ตนเองก็คงไม่มีวันได้มาถึงระดับนี้ เมื่อหลงห้าได้ยินตั้งจ้านเรียกกั๋วอี๋ว่าคุณหมอกั๋ว หลงห้าก็รู้สึกหนาวสะท้านในใจ รู้ทันทีว่าตนเองก่อเรื่องใหญ่เข้าแล้ว
[PS: ขอบคุณตี้หมิง, คุณไม่มีวันเจอคนที่สองเหมือนฉัน, หนุ่มโสด^_^, เจ สำหรับการสนับสนุน ยังคงขอรับการสนับสนุนต่อไป]


## บทที่ 15: คุณหมอกั๋ว (ขอตั๋วแนะนำด้วยครับ)

หลงห้าก้มหน้าลง ไม่กล้าพูดอะไร เขาแอบเหลือบมองกั๋วอี๋ แต่อีกฝ่ายกลับยังคงมีท่าทางสงบนิ่งราวกับปรมาจารย์ผู้เหนือโลก
ตั้งจ้านเข้าใจสถานการณ์ทันที
"ไอ้เลว กล้าดียังไงมาล่วงเกินคุณหมอกั๋ว!" ตั้งจ้านสีหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็ง
"เลขาธิการตั้ง ผมผิดไปแล้ว!" หลงห้าทำหน้าเจื่อนๆ
"มาบอกฉันมีประโยชน์อะไร?" ตั้งจ้านจ้องหลงห้าเขม็ง พูดว่า "รีบไปขอขมาคุณหมอกั๋วเดี๋ยวนี้!"
"ครับ!" หลงห้าพยักหน้ารัวๆ เดินไปหน้ากั๋วอี๋ ประนมมือคำนับ "คุณหมอกั๋ว ผมขอโทษจริงๆ ผม...ขอกราบขออภัย หากท่านไม่พอใจ จะลงโทษผมอย่างไรก็ได้!"
ทันใดนั้น ห้องก็เงียบกริบ
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่กั๋วอี๋
หลิวถิงดวงตางามหวานเหลือบมอง ปากอ้าค้างจนแทบจะยัดไข่เข้าไปได้
'คุณหมอกั๋ว?'
'อยากให้มีชีวิตก็มี อยากให้ตายก็ตาย'
ที่แท้ นี่คือความมั่นใจของเธอสินะ?
แปดปีไม่เจอ กั๋วอี๋ เธอผ่านอะไรมาบ้าง?
แม้หลิวถิงจะไม่รู้ว่าตั้งจ้านมีที่มาอย่างไร แต่คนที่ทำให้พี่ชายตงและหลงห้าต้องนอบน้อมขนาดนี้ ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ และที่น่าตกใจที่สุดคือ แม้แต่ตั้งจ้านยังให้ความเคารพกั๋วอี๋ ถึงขั้นเรียกว่าคุณหมอกั๋ว!
"เฮ้อ เขา...เป็นคุณหมอกั๋วบ้าอะไร?" โห้วสามขมวดคิ้ว พูดว่า "ก็แค่คุณชายตกอับคนหนึ่งไม่ใช่หรือ?"
ผัวะ...
โหวต้าเฉียงตบหัวโห้วสามทันที ตวาดเสียงดัง "หุบปาก!"
โหวต้าเฉียงคลุกคลีในวงการมาหลายปี มีเรื่องอะไร คนแบบไหนที่ไม่เคยเจอ?
แม้เขาจะไม่เคยเจอตั้งจ้าน แต่ชื่อเสียงของพี่ชายตงและหลงห้าจะไม่เคยได้ยินได้อย่างไร? จากนี้ก็เห็นได้ว่าตั้งจ้านไม่ใช่คนธรรมดา แม้แต่เขายังต้องให้ความเคารพไอ้หนุ่มคนนั้น แสดงว่าต้องมีที่มาไม่ธรรมดาแน่ แต่หลานชายที่ไม่รู้จักกาลเทศะของตนกลับยังกล้าดูถูกเขา ช่างอยากตายเสียจริง
เพื่อนร่วมชั้นต่างก็ตกตะลึง
จุดสนใจทั้งหมดอยู่ที่กั๋วอี๋คนเดียว
กั๋วอี๋ค่อยๆ เดินไปหาหลงห้า พูดเสียงเรียบ "ฆ่าเจ้า แค่ลงมือครั้งเดียวก็พอ วันนี้ตั้งจ้านช่วยชีวิตเจ้าไว้ ข้าจะให้เกียรติเขาสักครั้ง!"
คำพูดแม้จะเบา แต่แรงกดดันกลับมหาศาล
หลงห้าเคยเจอผู้คนมามากมาย แต่ไม่เคยเจอคนที่มีพลังกดดันมหาศาลเช่นกั๋วอี๋มาก่อน ทุกก้าวที่กั๋วอี๋เดิน เขารู้สึกเหมือนมีภูเขาหนักอึ้งทับลงมาบนตัว จนเหงื่อเย็นไหลโซมหลัง หลงห้าไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า ไม่เพียงแต่เขา คนอื่นๆ ก็เช่นกัน ทุกคนต่างรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลนั้น
"คุณหมอกั๋ว พวกเรา...คุยกันข้างนอกดีไหม?" ตั้งจ้านรีบพูด
"ฮึ!" กั๋วอี๋หมุนตัวเดินออกจากห้อง
ทุกคนในห้องถอนหายใจโล่งอก
"พระเจ้า!" หลงห้าทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เสื้อด้านหลังเปียกชุ่มไปหมด
"รีบไป!" โหวต้าเฉียงลากโห้วสามออกไปอย่างรวดเร็ว คนอื่นๆ ก็ตกใจวิ่งหนีกันไปหมด
ตั้งจ้านวิ่งตามกั๋วอี๋ออกมา รีบพูดว่า "คุณหมอกั๋ว บิดาของผมล้มป่วยเมื่อวาน ขอร้องให้คุณหมอกั๋วช่วยรักษาด้วย ตระกูลตั๋งจะตอบแทนอย่างงาม!"
กั๋วอี๋ไม่สนใจ เดินต่อไปข้างหน้า
"คุณหมอกั๋ว" ตั้งจ้านกัดฟัน พูดว่า "บิดาของผมเป็นคนซื่อตรงทั้งชีวิต ทำแต่ความดี แม้แต่เพียงเหตุผลนี้ ขอให้ท่านช่วยรักษาด้วยเถิด"
กั๋วอี๋หยุดเดิน
ตั้งจ้านดีใจมาก รีบเดินเข้าไปใกล้ พูดด้วยน้ำเสียงเกือบวิงวอนว่า "คุณหมอกั๋ว หากท่านช่วยรักษาบิดาของผม ตระกูลตั๋งจะไม่มีวันลืมบุญคุณนี้!"
"ก็ได้!" กั๋วอี๋มองตั้งจ้าน พูดว่า "วันนี้เจ้าช่วยข้าครั้งหนึ่ง ข้ากั๋วอี๋ไม่เคยติดค้างใคร ถือว่าตอบแทนบุญคุณนี้แล้วกัน พรุ่งนี้ ข้าจะไปที่คฤหาสน์ของเจ้า ช่วยต่อลมหายใจให้เฒ่าตั๋ง!"
"ครับๆๆ!" ตั้งจ้านพยักหน้ารัวๆ
พูดจบ ตั้งจ้านรีบถามว่า "คุณหมอกั๋ว ขอเบอร์โทรศัพท์ท่านได้ไหม?"
กั๋วอี๋ให้เบอร์โทรศัพท์แก่อีกฝ่าย ตั้งจ้านถือโทรศัพท์ไว้ราวกับได้ของล้ำค่า ในใจเต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม
"พรุ่งนี้ผมจะให้คนไปรับคุณที่วาฟู้สมัยใหม่!" ตั้งจ้านรีบพูด
"อืม!" กั๋วอี๋หันหลังเดินจากไป
แม้น้ำเสียงจะเย็นชา แต่ตั้งจ้านกลับไม่รู้สึกอะไรเลย ดูเหมือนจะคิดว่านี่เป็นเรื่องปกติ ก็ปรมาจารย์นี่นา ใครจะไม่มีนิสัยดื้อรั้นบ้างล่ะ?
เดินไปไม่นาน มีเสียงตะโกนว่า: "หยุด!"
กั๋วอี๋หยุดฝีเท้า เสียงนี้เขาจำได้ เป็นเสียงของหลิวถิง
หลิวถิงเพิ่งเห็นกั๋วอี๋แสดงฝีมือ ในใจย่อมไม่อาจสงบได้ เธอวิ่งตามออกมา
กั๋วอี๋หันไปมองหลิวถิง ถามว่า: "คุณตามหาผมหรือ?"
"คุณมีฝีมือขนาดนี้ ทำไมไม่แก้แค้น?" หลิวถิงจ้องมองกั๋วอี๋อย่างเย็นชา
กั๋วอี๋ไม่พูดอะไร
"คุณต้องกำลังแสร้งทำตัวลึกลับ หลอกลวงพวกเรา!" หลิวถิงแสดงสีหน้าบิดเบี้ยว ตะโกนอย่างคลุ้มคลั่ง: "กั๋วอี๋ ตอบฉันสิ! มู่จื่อหรั่วต้องหนีไปต่างถิ่นเพราะตระกูลคุณล่มสลาย เฉินอันฉีมีแผลเต็มตัวจนเกิดบาดแผลในใจ เหว่ยไต๋หลินขาพิการเพราะคุณ ช่างน่าเวทนา จางเสียวเค่อถูกคนร้ายฆ่าแล้วหล่อซีเมนต์ใส่ถังทิ้งลงแม่น้ำ คนมากมายต้องพัวพันเพราะคุณ บางคนครอบครัวแตกสลาย แต่คุณกลับไม่สนใจไม่ไยดี คุณยังเป็นผู้ชายอยู่หรือ?"
กั๋วอี๋จ้องมองหลิวถิงอย่างเย็นชา ในดวงตาเต็มไปด้วยสังหารที่ท่วมท้น
"ผมไม่ได้ไม่สนใจไม่ไยดี" กั๋วอี๋ค่อยๆ เดินเข้าไปหาหลิวถิง แล้วพูดว่า: "แค่... ผมไม่อยากให้พวกมันตายเร็วเกินไป ผมจะให้พวกมันได้รับความทรมานที่แสนสาหัสที่สุดในโลก ผมจะให้พวกมันเป็นเหมือนผม สูญเสียทุกอย่าง ไร้ที่อยู่ ครอบครัวแตกสลาย"
"ดี ฉันจะรอดู" หลิวถิงจ้องมองกั๋วอี๋อย่างเย็นชา พูดว่า: "รอดูว่าคุณจะทำตามที่สัญญาได้ไหม!"
กั๋วอี๋หันหลังเดินจากไป
ในชั่วขณะนั้น น้ำตาร้อนๆ ไหลรินลงมา
แม้ว่ากั๋วอี๋จะดูไร้ความปรารถนา ไร้น้ำใจ แต่เมื่อได้ยินว่าเหว่ยไต๋หลินขาพิการเพราะตน จางเสียวเค่อถูกคนร้ายหล่อซีเมนต์ใส่ถังทิ้งลงแม่น้ำ ความเกลียดชังในใจเขายิ่งท่วมท้น ความเจ็บปวดในใจยิ่งคลุ้มคลั่ง ไม่ว่าจะเป็นเหว่ยไต๋หลินหรือจางเสียวเค่อ แต่ก่อนก็เป็นแค่เพื่อนธรรมดาของเขา แต่ในยามคับขัน พวกเขากลับยอมสละชีวิตเพื่อช่วยเขา และเพราะเหตุนี้ พวกเขาจึงถูกคนชั่วทำร้าย
ทุกย่างก้าวของกั๋วอี๋ ทำให้ใบไม้ร่วงบนพื้นปลิวว่อน ความโกรธแค้นอันบ้าคลั่งนั้นกลายเป็นกำแพงทึบในอากาศ พัดพาใบไม้ร่วงบนพื้นให้กองสูงขึ้นตลอดทาง
หลิวถิงมองเงาร่างของกั๋วอี๋
ในดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน
'ผมกลับมาต้องตอบแทนบุญคุณแน่!'
'ให้โชคชะตาดีๆ แก่คุณสักตอน'
'มีผมอยู่ ต้องคุ้มครองให้คุณปลอดภัยตลอดชีวิต!'
คำพูดของกั๋วอี๋ ดังก้องอยู่ในหัวของหลิวถิงไม่หยุด
"คุณหมอกั๋ว..." หลิวถิงสะดุ้งตื่น พูดว่า: "ความหยิ่งผยองของคุณ มาจากสิ่งนี้หรือ?"
ยามโคมไฟเริ่มสว่าง
หน้าคลับบันเทิงดาจ่างหนานเป่ย
โหวต้าเฉียงทิ้งโห้วสามไว้ที่หน้าประตูแล้วจากไป เขาต้องไปขอโทษเฉินเสียวตง
โห้วสามตบอกตัวเอง
"เชี่ย กั๋วอี๋นี่มันปรมาจารย์ตรงไหน?"
"ใช่!"
"เขาก็แค่คุณชายที่ตกอับเท่านั้นแหละ!"
เพื่อนๆ พากันตะโกนด่า
โห้วสามขมวดคิ้ว เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าทั้งหมดนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? อีกอย่าง ชายวัยกลางคนที่ใส่แว่นตาขอบทองคนนั้นเป็นใครกัน? ทำไมเจ้าพ่อใหญ่สองคนของเมืองเจียงหนานถึงได้นอบน้อมต่อเขา แต่ชายวัยกลางคนคนนี้กลับเรียกกั๋วอี๋ว่าปรมาจารย์?
ไม่ กั๋วอี๋มันเป็นปรมาจารย์บ้าอะไร เขาต้องแสร้งทำตัวลึกลับที่ถนนซีเจีย แต่งตั้งตัวเองเป็นปรมาจารย์แน่ๆ ส่วนชายวัยกลางคนคนนั้น ไม่ก็จำผิดคน ไม่ก็ถูกกั๋วอี๋หลอก ถึงได้ทำตัวแบบนั้น ตอนนี้กั๋วอี๋ก็แค่หมาขี้เรื้อนตัวหนึ่งเท่านั้น ตอนนี้แค่เขาเหยียบสักที ก็ตายแล้ว
[การโหวตหนังสือเป็นคุณธรรม มะเขือเทศรักทุกคน]


## บทที่ 16: พบเยี่ยเส่าอวี่อีกครั้ง

ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นในใจของโห้วสาม
"โหาวจง คุณว่ายังไงครับ?" เพื่อนร่วมชั้นหลายคนถาม
"ฮึ..." โห้วสามหัวเราะเบาๆ พูดว่า "เมื่อวานผมเจอกั๋วอี๋ที่ปากซอยตะวันตก ไอ้หมอนี่กำลังชูป้ายใหญ่หลอกลวงชาวบ้านอยู่ คงจะหลอกไอ้นามสกุลถังคนนั้นได้แล้วล่ะ!"
"อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง!"
"ผมก็ว่าแล้วว่าไอ้หมอนี่ดูไม่เหมือนปรมาจารย์เลยสักนิด"
เพื่อนร่วมชั้นหลายคนพลันเข้าใจ
ธรรมชาติของมนุษย์นั้นเห็นแก่ตัว โดยเฉพาะอย่างยิ่งทนไม่ได้ที่จะเห็นคนอื่นดีกว่าตัวเอง กั๋วอี๋ก็แค่คุณชายตกอับคนหนึ่ง อย่างที่เขาว่ากัน ฟิงหวงที่ไม่มีขนก็ยังด้อยกว่าไก่ ตอนนี้กั๋วอี๋แม้แต่ไก่ก็ยังสู้ไม่ได้
...
กลับถึงบ้าน
เฉินอันฉีเข้านอนแต่หัวค่ำแล้ว
กั๋วอี๋ก็กลับสู่ความสงบ
เขาต้องการความสงบใจ ต้องการปลีกวิเวก ความโกรธจะทำให้ซิ่วเหว่ยของเขาตกอยู่ในอันตราย เขาไม่ใช่คุณชายที่มีแต่ความโกรธและตะโกนด่าเหมือนแปดปีก่อนแล้ว ตอนนี้กั๋วอี๋มีความคิดเป็นของตัวเอง และมีพลังที่แข็งแกร่งมาก
แต่คำพูดของหลิวถิงทำให้เขานอนไม่หลับ
พี่น้องที่ถูกตัวเองลากเข้ามาพัวพัน เพื่อนที่ถูกตัวเองพาเดือดร้อน ครอบครัวที่ถูกตัวเองดึงเข้ามาเกี่ยว
การกลับมาครั้งนี้ ไม่เพียงแต่ต้องตอบแทนบุญคุณ แต่ยังต้องไถ่บาปให้ตัวเองด้วย
คืนนี้ กั๋วอี๋ฝันถึงอาจารย์ของเขา บรรพบุรุษเหนือหมิง ที่สั่งสอนอบรมเขา สอนฝีมือแพทย์ ถ่ายทอดฝาซู่ และยังสอนหลักการดำเนินชีวิตให้เขา กั๋วอี๋เคารพอาจารย์ของเขาจากใจจริง
"เจ้าต้องจำไว้ว่า หลักการเป็นคนมีหกประการ" บรรพบุรุษเหนือหมิงพูดอย่างจริงจัง "ควบคุมใจ ควบคุมการกระทำ ควบคุมตนเอง..."
ครั้งนี้ที่บรรพบุรุษเหนือหมิงให้เขากลับมา เพื่อต้องการให้เขาเพิ่มพูนซิ่วเหว่ย
ผู้ฝึกฝน ไม่อาจดื้อรั้นเพียงลำพัง ยิ่งไม่อาจปิดตัวเองอยู่แต่ในกรอบ
บรรพบุรุษเหนือหมิงสังกัดสำนักเต๋าชิงในยุคโบราณ ใช้การแพทย์เข้าสู่เส้นทาง ใช้เต๋าในการรักษา พูดง่ายๆ คือใช้การรักษาผู้คนเป็นวิธีการฝึกฝน ผ่านการรักษาผู้คนเพื่อเพิ่มพูนซิ่วเหว่ยของตน บรรลุเป้าหมายในการช่วยเหลือสรรพชีวิต ทำให้จิตใจมั่นคง และเพิ่มพูนซิ่วเหว่ย
กั๋วอี๋เข้าใจว่าที่อาจารย์ให้เขากลับมาก็เพื่อให้เขาได้ฝึกฝนในโลก
ความฝันสับสนวุ่นวาย
เมื่อกั๋วอี๋ตื่นขึ้นมาก็เป็นเช้าวันรุ่งขึ้นแล้ว เฉินอันฉีทิ้งกระดาษแผ่นหนึ่งไว้ บอกกั๋วอี๋ว่าอาหารเช้าอยู่บนโต๊ะแล้ว ให้เขากินอาหารเช้าตรงเวลา
มองดูลายมือบนโต๊ะ รอยยิ้มที่หาได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าของกั๋วอี๋
กินอาหารเช้าอย่างเรียบง่าย
หลังอาหารเช้า กั๋วอี๋วางแผนจะไปที่ถนนซีเจียอีกครั้ง
เพราะว่าในมือยังมียาล้างไขสันหลังสองเม็ด และเม็ดยาชื่อชิงซินตันสองเม็ด คุณภาพของยาทิพย์นี้ไม่เป็นไปตามที่เขาคิด ดังนั้นเขาจึงวางแผนจะขายมันออกไป แล้วใช้เงินที่ได้ไปซื้อสมุนไพรที่ดีกว่า เพื่อปรุงยาทิพย์ที่ดีกว่า
และการกลับมาครั้งนี้ อาจารย์ก็สั่งกำชับเขาไว้ว่า ต้องใช้ซิ่วเหว่ยทั้งหมดที่มี ทำความดีช่วยเหลือผู้คนในฐานะหมอ
ดังนั้น กั๋วอี๋จึงวางแผนจะตั้งแผงที่ถนนซีเจีย ตรวจรักษาคนทุกวัน โดยเฉพาะคนยากจน นับเป็นการฝึกฝนอย่างหนึ่งของเขา การฝึกฝนไม่ได้อยู่ที่ขนาดใหญ่หรือเล็ก แต่อยู่ที่จิตใจ หากสามารถช่วยบรรเทาความทุกข์ทรมานจากโรคภัยให้กับประชาชนระดับล่างได้ ก็นับเป็นการฝึกฝนทางจิตใจอย่างหนึ่ง อาจารย์เคยบอกว่าจิตใจของเขายังไม่มั่นคง หากไม่ฝึกฝนในโลก อาจพังทลายได้ง่าย จิตใจเป็นรากฐาน ซิ่วเหว่ยเป็นตึกใหญ่ รากฐานไม่มั่นคง ตึกก็จะพัง
จัดการเรียบร้อยอย่างง่ายๆ กั๋วอี๋รีบเร่งมุ่งหน้าไปยังถนนซีเจีย
บนถนนซีเจีย ผู้คนยังคงสัญจรไปมา
หลังจากเหตุการณ์เมื่อวานนี้ ผู้คนบนถนนซีเจียหลายคนจำกั๋วอี๋ได้ แต่ในฐานะแพทย์ด้วยกัน พวกเขาต่างก็ไม่คิดว่าฝีมือแพทย์ของตนด้อยกว่าใคร แม้จะเจอกั๋วอี๋ พวกเขาก็เพียงแค่ยิ้มบางๆ เท่านั้น
"ปรมาจารย์" จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
กั๋วอี๋หันไปมอง ที่แท้ก็คือเยี่ยเส่าอวี่จากเมื่อวาน
"เป็นเธอหรือ?" กั๋วอี๋มองเธอ
"ดีจังเลย ดีจังเลย!" เยี่ยเส่าอวี่ตื่นเต้นมาก พูดว่า "ปรมาจารย์ ไม่คิดว่าวันนี้จะได้เจอท่านที่นี่อีก ดีจริงๆ"
"เธอมีธุระอะไรกับข้าหรือ?" กั๋วอี๋ถาม
"ยาทิพย์ที่ท่านขายให้ฉันเมื่อวาน ยังมีอีกไหมคะ?" เยี่ยเส่าอวี่ถามอย่างร้อนรน "เมื่อคืนลูกชายฉันกินยาของท่านแล้ว อาการดีขึ้นมาก แถมเช้านี้สีหน้าก็เปล่งปลั่ง กระโดดโลดเต้น เหมือนไม่เคยป่วยมาก่อนเลย ฉันเลยอยากซื้ออีกเม็ดเพื่อให้เขากินต่อ ท่านวางใจได้ ฉันจะจ่ายเป็นสองเท่า!"
"ไม่ต้อง!" กั๋วอี๋โบกมือ พูดว่า "หนึ่งแสนก็พอ"
พูดจบ กั๋วอี๋ก็ส่งยาชิงซินตันให้เธอหนึ่งเม็ด
"ขอบคุณค่ะ ขอบคุณค่ะ!" เยี่ยเส่าอวี่ตื้นตันจนแทบร้องไห้
ยาชิงซินตันนี้สำคัญกับเธอมาก ลูกชายคือดวงใจของเธอ เพื่อลูก เธอยอมเสียสละทุกอย่าง แม้กระทั่งชีวิต เหตุการณ์เมื่อวานเกือบทำให้เธอตกใจตาย โชคดีที่กั๋วอี๋ช่วยไว้ ไม่เช่นนั้นคงต้องเสียใจไปชั่วชีวิต
เยี่ยเส่าอวี่รีบเขียนเช็คมูลค่าหนึ่งแสน กั๋วอี๋เก็บเช็คไว้แล้วมองซ้ายมองขวา
เยี่ยเส่าอวี่ดูเหมือนจะสังเกตเห็นท่าทางของกั๋วอี๋ เธอถามอย่างสงสัยว่า "ปรมาจารย์ ท่าน...มีธุระอะไรหรือคะ?"
"อืม!" กั๋วอี๋พยักหน้า พูดว่า "ข้าตั้งใจจะหาที่ตั้งแผงที่ถนนซีเจียนี่ เพื่อรักษาคน"
"หา?" เยี่ยเส่าอวี่ตกใจ
ปรมาจารย์ระดับนี้ กลับจะมาตั้งแผงที่ถนนซีเจียแบบนี้? มารักษาคนที่นี่? เยี่ยเส่าอวี่งุนงงไปหมด แม้เธอจะไม่รู้เรื่องการแพทย์ แต่ฝีมือที่กั๋วอี๋แสดงออกมาเมื่อวาน เป็นระดับปรมาจารย์อย่างแน่นอน แม้แต่อวี๋อี้ในเมืองจิงตูก็คงทำได้แค่นี้เท่านั้น คนระดับนี้ ไปที่ไหนก็ต้องได้รับการต้อนรับแน่นอน แต่ทำไมถึงมารักษาคนที่ถนนซีเจียนี้ล่ะ? คิดถึงตรงนี้ เยี่ยเส่าอวี่ก็ตัดสินใจในใจทันที ปรมาจารย์ระดับนี้ต้องเป็นซิงหลินเซินโส่วแน่ ถ้าสามารถดึงตัวมาอยู่บริษัทของตนได้ ต้องกำไรแน่นอน
เยี่ยเส่าอวี่พูดอย่างไม่แสดงอาการว่า "ปรมาจารย์ ถ้าท่านไม่รังเกียจ ท่านมาตรวจรักษาที่ร้านยาของฉันได้นะคะ"
"หืม?" กั๋วอี๋เลิกคิ้ว
เห็นกั๋วอี๋สนใจ เยี่ยเส่าอวี่รีบพูดว่า "ฉันมีร้านยาหลายแห่ง ที่ถนนซีเจียนี้ก็มีร้านยาจีนอยู่แห่งหนึ่ง ถ้าท่านยินดี ฉันจะจัดพื้นที่ให้ท่านพอใจเพื่อตรวจรักษาคนไข้ เป็นไงคะ?"
"ได้!" กั๋วอี๋พยักหน้า
มีร้านยาจีนก็พอใจแล้ว สำคัญที่สุดคือในร้านยาจีนมียาสมุนไพรมากมายให้ใช้
"ส่วนค่าตอบแทน..." เยี่ยเส่าอวี่ยิ้ม พูดว่า "ปรมาจารย์มีความคิดเห็นอย่างไรคะ"
"ไม่ต้อง!" กั๋วอี๋โบกมือ พูดว่า "ข้ารักษาคนไข้ ไม่รับค่ารักษา"
ฮึ่ก...
เยี่ยเส่าอวี่สูดหายใจลึก ตรวจรักษาคนไข้แต่ไม่รับค่ารักษา? จะหาเงินจากไหน? เยี่ยเส่าอวี่รีบควบคุมอารมณ์ พูดว่า "ค่ะ ค่ะ งั้นปรมาจารย์ตามฉันไปที่ร้านยามิงหยางก่อนไหมคะ?"
"อืม!" กั๋วอี๋พยักหน้า เดินไปพร้อมกับประสานมือไว้ด้านหลัง
ร้านยามิงหยางถือเป็นร้านยาใหญ่ในเมืองเจียงนาน แม้จะไม่เท่าตงจีถัง แต่ก็มีชื่อเสียงและความน่าเชื่อถือของตัวเอง
ร้านยามิงหยางที่ถนนซีเจียนี้ใหญ่มาก
เนื่องจากแถวถนนซีเจียส่วนใหญ่เป็นแพทย์จีน ที่นี่จึงตอบสนองความต้องการของประชาชน เน้นขายยาสมุนไพรจีน
[ขอบคุณ迩不会遇见第二个莪.,齐明,大猫 สำหรับการสนับสนุน ขอบคุณครับ]


## บทที่ 17: สามรักษาสามไม่รักษา

เข้าไปในร้านยา
ในร้านยามีคนแก่คนหนึ่งขายยาอยู่ เขากำลังตรวจรักษาคนไข้ที่มาซื้อยา คนแก่คนนี้เป็นเพียงหมอกึ่งมือสมัครเล่นที่เยี่ยเส่าอวี่จ้างมาจ่ายยาเท่านั้น ไม่มีใบประกอบโรคศิลป์ แน่นอนว่าการที่เขารักษาคนไข้ก็เป็นเพียงความหวังดีเท่านั้น
"โรคของคุณต้องใช้ตังกุยสองชั่ง เฮ่อโถวูครึ่งชั่ง..." คนแก่ลูบเคราพลางพูด
"ครับ ครับ!" คนไข้พยักหน้ารัวๆ
คนแก่มีใบหน้าที่ดูใจดี มีลักษณะคล้ายปรมาจารย์ ทำให้คนหลงเชื่อได้ง่ายจากรูปลักษณ์ภายนอก
"หุบปาก!" กั๋วอี๋เดินเข้าไปตวาดเสียงดัง
"เจ้า!" คนแก่ตกตะลึง เขามองกั๋วอี๋แล้วถามว่า "ไอ้เด็กผมเหลือง เจ้าพูดอะไร?"
"พูดถึงท่านนั่นแหละ!" กั๋วอี๋ขมวดคิ้วพูดว่า "คนผู้นี้ใบหน้าเหลือง ตาไม่มีประกาย ม่านตาผิดปกติ ชัดเจนว่าเป็นโรคทางเดินอาหาร ยาที่ท่านจ่ายให้เขาคืออะไร? ไม่เพียงแต่ไม่ได้ผล ยังจะทำร้ายคนอื่นอีก"
คนแก่ตกใจมาก
คนไข้มีสีหน้างุนงง
"เซียนลิน ฟังคุณหมอท่านนี้เถอะ" เยี่ยเส่าอวี่รีบพูดขึ้น
"เขา..." คนแก่อ้าปากค้าง
"คุณหมอ ท่านว่าควรจ่ายยาอย่างไร?" เยี่ยเส่าอวี่ถาม
กั๋วอี๋ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ตังกุยสองชั่ง กิมเสียนเหลียนหนึ่งชั่ง จิ้งหรีดทองสี่ชั่ง... สุดท้ายใช้น้ำตาปลาเป็นตัวนำยา ต้มน้ำสามถ้วยให้เหลือหนึ่งถ้วย"
"ครับ ครับ!" คนไข้พยักหน้ารัวๆ
คนแก่ไม่อยากเชื่อ เด็กคนนี้แค่มองปราดเดียวก็รู้ว่าคนไข้เป็นโรคอะไร ช่างน่าอัศจรรย์เหลือเกิน การตรวจรักษาแบบแพทย์จีนมีสี่วิธีคือ ดู ฟัง ถาม คลำ แต่เด็กคนนี้ใช้แค่วิธีแรกคือการดูเท่านั้น ก็รู้ถึงโรคของคนไข้แล้ว
หลังจากคนไข้จากไป คนแก่ถามว่า "ประธานเย่ คนผู้นี้เป็นใครกันหรือ?"
"เขาคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตลูกชายฉันไว้!" เยี่ยเส่าอวี่รีบตอบ
"ฮึ่ม..."
คนแก่อ้าปากค้าง สูดหายใจลึก หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่จึงพูดว่า "ไม่นึกเลย ไม่นึกจริงๆ... วีรบุรุษออกจากคนหนุ่ม คลื่นลูกหลังในแม่น้ำแยงซีผลักดันคลื่นลูกหน้าจริงๆ"
"คุณหมอ ท่านแซ่อะไรคะ?" เยี่ยเส่าอวี่ถามอย่างนอบน้อม
"ข้าแซ่กั๋ว ชื่อเดี่ยวตัวอี๋!" กั๋วอี๋ตอบ
"คุณหมอกั๋ว ท่านดูว่าจะให้ที่ทำงานของท่านอยู่ตรงนี้เป็นอย่างไร?" เยี่ยเส่าอวี่ชี้ไปที่จุดที่เด่นที่สุดในห้องโถง
ปรมาจารย์เช่นนี้ ย่อมต้องต้อนรับอย่างสมเกียรติ
อีกอย่าง ฝีมือของเขาเก่งกาจถึงเพียงนี้ หากอยู่ในร้านยามิงหยางของตน ก็จะเป็นป้ายโฆษณาที่มีชีวิตทีเดียว คนทั้งเมืองต่างรู้ว่าลูกชายของตนเป็นโรคที่รักษาไม่หาย แต่ตอนนี้คุณหมอกั๋วรักษาให้หายแล้ว เมื่อข่าวแพร่ออกไป คนจะต้องแห่กันมาอย่างแน่นอน
คิดถึงตรงนี้ เยี่ยเส่าอวี่ก็เห็นภาพร้านยาของตนมีรายได้มากมายในแต่ละวัน
"ไม่!" กั๋วอี๋ส่ายหน้า
"คุณหมอกั๋วไม่พอใจตรงไหนหรือคะ?" เยี่ยเส่าอวี่รีบถาม
"ข้าต้องการตรงนั้น!" กั๋วอี๋ชี้ไปที่มุมห้องที่ไม่เด่นมากแห่งหนึ่ง ตรงนั้นแสงไม่ค่อยดี และไม่ใช่มุมที่เด่นที่สุด
แม้เยี่ยเส่าอวี่จะไม่เข้าใจความตั้งใจของกั๋วอี๋ แต่เธอก็ตกลง "ได้ค่ะ!"
"ข้าจะตั้งกฎก่อน!" กั๋วอี๋มองเยี่ยเส่าอวี่
"เชิญคุณหมอว่ามาค่ะ" เยี่ยเส่าอวี่พยักหน้า
"ข้ามีสามรักษาและสามไม่รักษา!" กั๋วอี๋พูด
"หา?" เยี่ยเส่าอวี่งง
"เด็กกำพร้าและแม่ม่าย รักษา! คนแก่ คนอ่อนแอ คนป่วย คนพิการ รักษา! คนที่ข้าอยากรักษา รักษา!" กั๋วอี๋พูดเสียงเรียบ "สามไม่รักษา คนที่รังแกคนดีแต่กลัวคนชั่ว ไม่รักษา! ขุนนางฉ้อราษฎร์บังหลวง ไม่รักษา! คนที่ข้าไม่อยากรักษา ไม่รักษา!"
"ใช่ๆๆ!" เยี่ยเส่าอวี่พยักหน้าซ้ำๆ
เธอไม่กล้าเรียกร้องอะไรจากกั๋วอี๋เพราะคนไข้ไม่ใช่ตัวเอง ในเมื่อกั๋วอี๋เป็นปรมาจารย์ อำนาจการตัดสินใจอยู่ในมือเขา เหตุผลที่เธอเชิญกั๋วอี๋มาตรวจคนไข้ที่ร้านยาของเธอก็เพราะต้องการใช้ชื่อเสียงของเขาเป็นป้ายโฆษณาและฝีมือการรักษาที่เป็นเลิศของเขาเท่านั้น
ขณะที่กั๋วอี๋กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง
โนเกียในกระเป๋าก็ดังขึ้น
รับสายแล้วปรากฏว่าเป็นถังรู่โทรมา
"คุณหมอกั๋ว คุณอยู่ที่ไหนคะ?" ถังรู่ถามอย่างสุภาพ หลังจากถูกตั้งจ้านดุไปครั้งนั้น เธอก็เชื่อฟังขึ้นมาก เพราะเกี่ยวข้องกับอาการป่วยของคุณปู่ เธอจึงต้องยอมอ่อนข้อให้กั๋วอี๋และทำตัวดีๆ
"ผมอยู่ที่ถนนซีเจีย!" กั๋วอี๋ตอบสั้นๆ
"ได้ค่ะ ฉันจะรีบไปรับคุณเดี๋ยวนี้!" ถังรู่พยักหน้า
หลังวางสาย กั๋วอี๋ก็สั่งเยี่ยเส่าอวี่ให้เตรียมโต๊ะหนึ่งตัวเก้าอี้หนึ่งตัวไว้ที่มุมนั้น
เฒ่าลินมองกั๋วอี๋ชี้โน่นชี้นี่สั่งเยี่ยเส่าอวี่อย่างงงๆ ไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของตัวจริง
ไม่นานรถออดี้สีดำก็จอดที่หน้าร้านยามิงหยาง
เอี๊ยด...
ถังรู่เปิดประตูรถ ขาขาวเรียวยาวของเธอดึงดูดสายตาจนคนที่เดินผ่านต้องหยุดมอง
"คุณหมอกั๋ว" ถังรู่ยิ้มทักทายอย่างสุภาพ
หญิงสาวสวมเสื้อยืดสีขาวกับกระโปรงสั้นสีดำ ทั้งสวยและน่ารัก ทั้งเย้ายวนและมีเสน่ห์ กระโปรงสั้นสีดำกระชับก้นงอนของเธอพอดิบพอดี ดูยั่วยวนเป็นพิเศษ ใบหน้าของถังรู่งดงามหาตัวจับยาก ดวงหน้าประณีตงดงามอย่างยิ่ง
"อืม!" กั๋วอี๋พยักหน้า ไม่หวั่นไหวต่อความงาม
เยี่ยเส่าอวี่เห็นถังรู่ โดยเฉพาะเมื่อเห็นท่าทีนอบน้อมของถังรู่ต่อกั๋วอี๋ เธอก็ตกตะลึง
ถังรู่เป็นทายาทรุ่นหลังของตระกูลตั๋ง แต่เธอเป็นหลานสาวที่ตั้งเจินเทียนรักและตามใจที่สุด สถานะของเธอในตระกูลตั๋งถือว่าเป็นไข่มุกในมือ การที่เธอให้ความเคารพกั๋วอี๋ขนาดนี้ แสดงว่ากั๋วอี๋ไม่ใช่คนธรรมดา
สุดท้าย มองดูกั๋วอี๋ขึ้นรถออดี้จากไป
"ดูเหมือนฉันจะประเมินคุณต่ำไปนะ!" เยี่ยเส่าอวี่หมุนดวงตางาม
แต่เดิมคิดว่าเขาเป็นแค่หมอที่มาตรวจรักษาคนไข้เท่านั้น ไม่คิดว่าฐานะและตำแหน่งของเขาจะทำให้ตระกูลตั๋งให้ความเคารพและนับถือถึงเพียงนี้ เยี่ยเส่าอวี่เริ่มมีความคิดในใจทันที ดูเหมือนต่อไปเธอต้องประจบเอาใจชายหนุ่มคนนี้ให้ดี ต้องสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเขา
บนรถออดี้
กั๋วอี๋นั่งที่นั่งข้างคนขับ นั่งเคียงข้างถังรู่ ทั้งสองไม่พูดอะไร บรรยากาศดูอึดอัดเล็กน้อย
ถังรู่รู้สึกงงๆ ด้วยความงามและความสามารถของเธอ มีคนมาจีบกี่คนแล้วในเมืองเจียงนาน? ด้วยฐานะและชาติตระกูลของเธอ คนจีบจากตระกูลผู้ดีมั่งมีก็มากมายนับไม่ถ้วน แต่ตั้งแต่ขึ้นรถมา ชายคนนี้ไม่เคยมองหน้าเธอตรงๆ สักครั้ง
จนถังรู่เริ่มสงสัยในความงามของตัวเอง
วันนี้ถังรู่ตั้งใจแต่งตัวแต่งหน้ามาเป็นพิเศษ แต่ไม่คิดว่าจะได้ผลลัพธ์แบบนี้
ถังรู่เป็นฝ่ายเอ่ยก่อน: "คุณหมอกั๋ว วันนั้น...ขอโทษจริงๆ ค่ะ ฉันใจร้อนไป!"
"ไม่ต้องพูดอะไรมาก!" กั๋วอี๋ส่ายหน้า
"ฉันแค่อยากให้คุณปู่หายป่วย!" ถังรู่พูด
"อืม!" กั๋วอี๋พยักหน้า
ดูเหมือนกั๋วอี๋กับถังรู่จะไม่มีอะไรคุยกัน
ถังรู่เริ่มร้อนใจ คิดว่ากั๋วอี๋ยังโกรธอยู่ เธอรีบจอดรถข้างทาง มองกั๋วอี๋ด้วยสายตาอ้อนวอน พูดว่า: "คุณหมอกั๋ว ฉันขอร้องคุณจริงๆ ช่วยรักษาคุณปู่ของฉันด้วย วันนั้นฉันไม่ได้ตั้งใจ"
"ขับรถไป!" กั๋วอี๋ขมวดคิ้ว
ถังรู่น้ำตาจะไหล เห็นกั๋วอี๋เย็นชาขนาดนี้ จึงได้แต่ขับรถต่อไป
[ขอตั๋วแนะนำด้วย ทุกคนมีตั๋วแนะนำ อย่าปล่อยให้เสียเปล่า โหวตให้หมอเทพเมืองใหญ่]


## บทที่ 18: ไม่มีใครที่ข้าช่วยไม่ได้

รถยนต์มาถึงที่ว่าการจังหวัด
ที่ประตูทางเข้ามีป้อมยาม ภายในมีทหารตำรวจพิทักษ์ในชุดเครื่องแบบยืนอยู่ สะพายปืนกลรุ่น 95 ดูน่าเกรงขาม
หน้าต่างรถเปิดออก ตรวจบัตรผ่าน แล้วจึงอนุญาตให้ผ่าน
ที่ว่าการจังหวัดมีการจัดสวนที่สวยงามมาก มีภูเขาจำลองและน้ำพุ เมื่อเข้ามาข้างใน กั๋วอี๋รู้สึกได้ทันทีว่ามีจิตรภายในแห่งความชั่วร้ายอยู่ในที่ว่าการจังหวัดแห่งนี้ คนทั่วไปคงไม่รู้สึก แต่ในฐานะผู้ฝึกฝนศาสตร์อาคม กั๋วอี๋รู้สึกไวต่อจิตรภายในแห่งความชั่วร้ายนี้มาก แม้ในระยะสั้นจะไม่ส่งผลกระทบต่อร่างกายมากนัก แต่หากอยู่เป็นเวลานานก็จะส่งผลร้ายแรง เหมือนกบที่ถูกต้มในน้ำอุ่น
รถจอดที่หน้าบ้านหลังหนึ่งซึ่งแยกเป็นเอกเทศ
"ถึงแล้ว!" ถังรู่เตือนเบาๆ
ในตอนนั้น ทหารยามคนหนึ่งเปิดประตูรถ กั๋วอี๋ก้าวลงจากรถ
"ตามฉันมา!" ถังรู่นำทาง
ที่นี่คือสถานพักฟื้นที่ทางคณะกรรมการจังหวัดจัดไว้ให้เฒ่าตั๋งโดยเฉพาะ เฒ่าตั๋งมีตำแหน่งสูงส่ง ผู้นำคณะกรรมการจังหวัดจึงไม่กล้าละเลย ถึงขนาดจัดทีมแพทย์มืออาชีพไว้ให้
เมื่อวาน เฒ่าตั๋งมีอาการกำเริบ ตั้งใจจะไปโรงพยาบาล แต่สุดท้ายก็ถูกย้ายมาที่นี่
กั๋วอี๋เดินตามถังรู่เข้าไป ที่นี่มีจิตรภายในแห่งความชั่วร้ายหนักกว่าเดิม กั๋วอี๋ขมวดคิ้ว
เดินผ่านระเบียงยาว สองข้างมีบ่อโบราณอย่างละบ่อ ตามหลักฮวงจุ้ย บ่อโบราณทั้งสองนี้ขัดกับดวงชะตาและทำลายฮวงจุ้ย ที่พักที่ดีๆ กลับถูกทำลายลงอย่างน่าเสียดาย
กั๋วอี๋ไม่ได้สนใจมากนัก เดินเข้าไปข้างในโดยตรง
ในห้อง เฒ่าตั๋งนอนอยู่บนเตียง สภาพไม่ค่อยดี ดูอ่อนเพลีย ดวงตาเลื่อนลอย
ในบรรดาพี่น้องตระกูลตั๋ง มีเพียงตั้งจ้านที่อยู่เฝ้าข้างกาย
"คุณหมอกั๋ว ท่านมาแล้ว?" ตั้งจ้านยิ้มต้อนรับ
"อืม!" กั๋วอี๋พยักหน้าเบาๆ
เฒ่าตั๋งมองกั๋วอี๋ ยิ้มบางๆ "ท่านปรมาจารย์ รบกวนท่านแล้ว"
"ไม่ถือว่ารบกวน!" กั๋วอี๋โบกมือ พูดว่า "การที่ข้ารักษาท่าน ถือเป็นการชำระบุญคุณของตระกูลตั๋ง หลังจากนี้ ข้ากับตระกูลตั๋งก็ไม่มีความเกี่ยวข้องกันอีก!"
คำพูดแฝงความหยิ่งทะนงอย่างชัดเจน
ถังรู่ขมวดคิ้วมอง คนคนนี้หยิ่งเกินไป ราวกับว่าในโลกนี้นอกจากเขาแล้ว ไม่มีใครที่จะเทียบกับเขาได้ ถังรู่ไม่ชอบเขาจริงๆ หากไม่ใช่เพราะต้องการความช่วยเหลือ นางก็คงไม่ยอมลดตัวอ้อนวอนเขาเช่นนี้ ถังรู่เป็นคนหยิ่ง และภาคภูมิใจในตัวเอง ย่อมไม่ขอร้องใครง่ายๆ
เฒ่าตั๋งยิ้มบางๆ ไม่พูดอะไร
อายุยังน้อย แต่เป็นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ และมีฝีมือแพทย์เยี่ยมยอด แค่สองอย่างนี้ ก็มีสิทธิ์ที่จะหยิ่งได้
"นอนลง!" กั๋วอี๋สั่ง
"ได้!" เฒ่าตั๋งพยักหน้า
กั๋วอี๋ยื่นมือจับคอเฒ่าตั๋ง
"ท่าน!" ถังรู่ตกใจมาก
แม้แต่อวี๋อี้จากจิงตูที่มาตรวจอาการคุณปู่ ก็ไม่เคยรุนแรงขนาดนี้
"เงียบ!" ตั้งจ้านจ้องถังรู่ พูดว่า "คุณหมอกั๋วกำลังตรวจอาการ ห้ามรบกวน"
ถังรู่หุบปาก ไม่พูดอะไร
ในห้องมีแค่ไม่กี่คน ค่อนข้างเงียบ ครั้งนี้ กั๋วอี๋มาด้วยจุดประสงค์เพื่อการรักษา เขาพอเข้าใจอาการของเฒ่าตั๋ง สมัยก่อนตอนถือปืนรบ ได้รับบาดแผลภายในหลายแห่ง หลายปีมานี้เขาทนมาด้วยร่างกายที่แข็งแรง แต่ตอนนี้อายุมากแล้ว ก็ทนไม่ไหว อีกทั้งอวัยวะภายในก็เริ่มเสื่อมโทรม ชีวิตก็เกือบถึงขีดจำกัดแล้ว จึงเกือบก้าวเข้าสู่ประตูแดนผี
กั๋วอี๋จับคอเขา แล้วก็จับจุดสำคัญต่างๆ เช่น จุดชีพจร ศูนย์ประสาท หลิ่งไถ่...
ผ่านไปครู่หนึ่ง เฒ่าตั๋งถามว่า "ท่านปรมาจารย์ ยังพอมีทางรักษาไหม?"
"ตั้งแต่ข้าลงมือ ไม่เคยพลาดพลั้ง" กั๋วอี๋มองเขาเรียบๆ พูดว่า "มีแต่คนที่ข้าไม่อยากรักษา ไม่มีคนที่ข้ารักษาไม่หาย"
ฮึ่ก...
ไม่ว่าจะเป็นเฒ่าตั๋งหรือตั้งจ้าน ต่างก็ตกตะลึงกับคำพูดของกั๋วอี๋
คนหนุ่ม ช่างองอาจจริงๆ แต่ไม่รู้ว่าเขามีความสามารถจริงหรือแค่คุยโว?
"ถ้าเช่นนั้น ขอเชิญท่านปรมาจารย์ลงมือเถิด" ตั้งจ้านพูดอย่างนอบน้อม
เฒ่าตั๋งเคยบอกไว้ว่าจะต้องผูกมิตรกับกั๋วอี๋ให้ได้ ตั้งจ้านจึงไม่กล้าขัดคำสั่ง ชีวิตนี้เขาเชื่อฟังคำสั่งของเฒ่าตั๋งมาตลอด จึงก้าวหน้าราบรื่นมาถึงระดับนี้ได้ เจ้าพ่อตังหลินทำธุรกิจการค้า เอ้าซานตังเฉิงดำรงตำแหน่งสำคัญในเขตทหาร ทั้งสามคนในตระกูลตั๋งล้วนไม่ใช่คนธรรมดา
แม้จะเป็นเช่นนั้น ในประเทศก็ยังมีตระกูลมากมายที่หมายจะโค่นล้มตระกูลตั๋ง
ตอนนี้เฒ่าตั๋งป่วยหนัก ยิ่งทำให้ตระกูลเหล่านั้นจ้องตาเป็นมัน รอแต่เฒ่าตั๋งล้มลง พวกเขาก็จะโจมตีตระกูลตั๋งทันที ดังนั้นไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องรักษาสัมพันธ์ที่ดีกับกั๋วอี๋ การได้ผูกมิตรกับปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้นั้นมีแต่ได้กับได้สำหรับตระกูลตั๋ง
กั๋วอี๋ไม่พูดอะไร เปิดถุงผ้าลายสีดำออก
ฉัว...
พลิกฝ่ามือขึ้น เข็มเงินเหล่านั้นราวกับถูกควบคุมด้วยพลังลึกลับ ลอยขึ้นกลางอากาศ นิ่งสนิทไม่ขยับ
"จุดหมิงเหมิน!" กั๋วอี๋ตะโกน
ป๊อบ...
เข็มเงินเล่มหนึ่งปักลงบนจุดหมิงเหมิน
"ซวนสู!"
ป๊อบ...
เข็มเงินอีกเล่มปักลงบนจุดซวนสู
เข็มเงินที่ลอยอยู่กลางอากาศเหมือนทหารที่รอถูกเรียกชื่อ
"จงสู!"
"กินสุก!"
"หลิ่งไถ่!"
...
กั๋วอี๋เอ่ยปากร่ายไปเรื่อยๆ
ส่วนตั้งจ้านกับถังรู่ที่อยู่ข้างๆ ตกตะลึงไปแล้ว
ครั้งที่แล้ว ถังรู่ไม่เคยเห็นกั๋วอี๋ใช้เข็ม เธอจึงไม่รู้ว่าความสามารถที่แท้จริงของเขาอยู่ตรงไหน แต่ตอนนี้ เธอรู้สึกเหมือนได้เห็นโลกที่แปลกประหลาดพิสดาร ทุกอย่างดูเหมือนขัดกับกฎวิทยาศาสตร์
ทำไมเข็มเงินถึงลอยนิ่งกลางอากาศได้?
ทำไมเข็มเงินถึงเชื่อฟังคำสั่งของกั๋วอี๋?
คำถามมากมายผุดขึ้นในใจของถังรู่ เธอเอามือปิดริมฝีปากแดง ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย แต่ตัวตนของกั๋วอี๋กลับยิ่งดูลึกลับในใจเธอ ถังรู่รู้สึกตกตะลึงอย่างสุดซึ้ง
นี่คือ...สิ่งที่เธอภาคภูมิใจใช่ไหม?
ต้องเป็นอย่างนั้นแน่นอน!
เข็มทองสามสิบหกเล่มปักเรียงรายจากหัวจรดเท้า
ตอนนี้ กั๋วอี๋ล้วงยาล้างไขสันหลังขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลืองออกมาจากอก พูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจโต้แย้งได้ว่า "กินมันซะ!"
เฒ่าตั๋งไม่กล้าสงสัย รีบอ้าปากกลืนลงไป
ทันทีที่ยาล้างไขสันหลังถูกกลืนลงท้อง เขาก็รู้สึกว่าร่างกายเริ่มร้อนขึ้นเล็กน้อย ในท้องราวกับมีลูกไฟกำลังลุกไหม้
"ร้อนจัง!" เฒ่าตั๋งพูด
"คุณให้คุณปู่กินอะไร?" ถังรู่ถาม
กั๋วอี๋ไม่สนใจ เขายื่นมือลูบจุดเทียนหลิงบนศีรษะของเฒ่าตั๋ง เฒ่าตั๋งก็หมดสติทันที
"นี่คุณ!" ตังรูตกใจ
"หุบปาก!" กั๋วอี๋จ้องเธอด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว พูดว่า "พูดอีกคำฉันจะโยนเธอออกไป!"
ช่างเป็นคำพูดที่แข็งกร้าว!
นี่คือที่ของตระกูลตั๋ง และกั๋วอี๋ก็เป็นคนแรกที่กล้าพูดกับถังรู่แบบนี้ และนี่ไม่ใช่ครั้งแรก! ถังรู่เชื่อว่านี่จะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายด้วย
แม้ตั้งจ้านจะหวาดกลัว แต่เขาเลือกที่จะเชื่อใจกั๋วอี๋
[วันนี้ไม่มีใครให้รางวัล เศร้าจัง]
[ผลงานยอดนิยมจากต้นหอม]

แปดปีก่อน ครอบครัวของเขาล่มสลาย ไร้ที่พึ่งพิง

แปดปีให้หลัง เขากลับมาด้วยความแค้น พร้อมความแค้นที่เผาผลาญฟ้า

ข้าจะทำให้ซังเทียนต้องเกรงกลัวข้า ข้าจะทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือนเพื่อข้า ข้าจะทำให้โลกนี้คลั่งไคล้เพราะข้า

กั๋วอี๋!

ชายผู้เลือดเย็น หยิ่งผยอง และดูแคลนสรรพชีวิตทั้งปวง

ตำนานของผู้กล้าที่องอาจ เกรียงไกร และกล้าท้าทายสรรพชีวิตเก้าฟ้า