นักศึกษาฝึกงานทายาทเศรษฐี
Oliver Blackwood
## บทที่ 1 ฉบับปรับปรุง

อู๋ จื้อหยวน กอดฉันด้วยความดีใจพร้อมกับถือจดหมายรับรองการฝึกงาน แล้วพูดถึงอนาคตของเราว่า "เสี่ยวมู่ เธอต้องได้บรรจุเป็นพนักงานประจำนะ! ฉันถึงจะพาเธอกลับไปเจอพ่อแม่ฉันได้ เราจะแต่งงานกันหลังเรียนจบ แล้วก็รีบมีลูกตอนที่บริษัทยังมีสวัสดิการลาคลอดแบบได้เงินเดือน!"
ฟังดูแปลกๆ แต่ฉันไม่ได้คิดอะไรมาก ได้แต่พยักหน้ายิ้มหวานตอบรับเขาไปว่า "ไม่เป็นไรหรอก ถึงไม่ได้เป็นพนักงานประจำ ฉันก็จะไปเจอพ่อแม่เธอ อยู่กับเธอ"
ฉันคบกับอู๋ จื้อหยวนมาสามปีกว่า ฉันเป็นคนเก็บตัว เขาไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วฉันเป็นเศรษฐีนี
เขามาจากครอบครัวชนชั้นกลาง แต่เราเป็นรักแรกของกันและกัน เขาเป็นคนขยันและมุ่งมั่น ฉันเชื่อมั่นในตัวเขา
"แค่เรารักกันจริงๆ ก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ? เราจะมีความสุขด้วยกันไปตลอดชีวิต!" ในเมื่อฉันมีเงินมากขนาดนี้ หลังแต่งงานกับฉัน ชีวิตเขาก็คงไม่ลำบาก
แต่ไม่คิดว่าคำพูดของฉันจะทำให้สีหน้าของอู๋ จื้อหยวนเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที
เขาปล่อยมือฉัน มองด้วยสายตาจริงจังแล้วพูดว่า "เสี่ยวมู่! ความคิดเธอช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน! ไม่มีฐานะทางการเงิน เราจะมีชีวิตที่มีความสุขได้ยังไง?! ยังไงเธอก็ต้องได้บรรจุเป็นพนักงานประจำให้ได้"
การได้เป็นพนักงานประจำไม่ใช่เรื่องยากสำหรับฉัน เมื่อเจอกับคำพูดเย็นชาของเขา ฉันที่ยังจมอยู่ในห้วงรักก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร
แต่ฉันคิดผิดไป
วันแรกที่เข้าทำงาน พวกเราก็โดนหัวหน้า PUA เข้าแล้ว
เสียง "ปัง" ดังขึ้น เอกสารถูกเหวี่ยงลงตรงหน้านักศึกษาฝึกงานทุกคน
ฉันตกใจมาก ขมวดคิ้วมองคนที่เหวี่ยงเอกสาร
หัวหน้าโดยตรงของฉัน จ้าว อี้น่า
"ทุกคนฟังให้ดี! ถึงพวกเธอจะผ่านการคัดเลือกหลายขั้นตอนเข้ามาได้ แต่สุดท้ายก็จะบรรจุแค่บางส่วนเท่านั้น! เดือนนี้ทุกคนต้องทำงานหนักเหมือนวัวควาย!"
"คนใหม่ต้องตื่นมาสู้! ไม่พยายามแล้วจะสร้างอนาคตได้ยังไง! การทำงานล่วงเวลาเป็นเรื่องปกติและเป็นสัญลักษณ์ของความมุ่งมั่น! นี่คือการปูทางสู่อนาคตของพวกเธอ!"
"สู้ๆ! กลุ่ม Ding Tai ยินดีต้อนรับทุกคน!"
คำพูดให้กำลังใจของเธอฟังดูน่าตื่นเต้น แต่ฉันกลับรู้สึกไม่สบายใจ
ฉันขมวดคิ้วถามไปว่า "แล้วมีค่าล่วงเวลาไหม? ถ้าทำงานของตัวเองเสร็จแล้วก็ต้องอยู่ทำงานล่วงเวลาด้วยเหรอ?"
จริงๆ แล้วฉันมาที่นี่เพื่อเป็นเพื่อนแฟน ไม่ได้มาทำงานจริงๆ
ยิ่งไปกว่านั้น ในฐานะผู้ถือหุ้นรายใหญ่อันดับสองของบริษัท ฉันก็พอรู้กฎระเบียบของบริษัท บริษัทเราไม่มีวัฒนธรรมแบบหมาป่า
เรามีบรรยากาศที่ให้ความสำคัญกับมนุษยธรรม แต่ไม่คิดว่าที่แผนกของจ้าว อี้น่าจะเปลี่ยนไปแบบนี้
หรือว่าพี่ชายฉันปรับกฎใหม่?
น่าเสียดายที่ตอนนี้เขากำลังไปพักผ่อนต่างประเทศกับพี่สะใภ้ คงไม่มีเวลามาสนใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของฉัน
"เธอ! ชื่อมู่ซีใช่ไหม?" จ้าว อี้น่าหรี่ตา กอดอก เชิดหน้าขึ้นมองฉันด้วยสายตาเย่อหยิ่ง พูดเสียงเย็นว่า "ทำไมเธอถึงเห็นแก่ตัวแบบนี้? ทำงานตัวเองเสร็จแล้วไม่รู้จักช่วยคนอื่นทำบ้างเหรอ?"
"แล้วอีกอย่าง! ติ่งไท่ให้เงินเดือนฝึกงานสูงขนาดนี้แล้ว เธอยังจะโลภอยากได้ค่าล่วงเวลาอีก?"
คำถามติดๆ กันของเธอทำให้ฉันงง
นี่มันชัดเจนว่าเอาขนไก่มาทำเป็นธงอำนาจรังแกคนใหม่ไม่ใช่เหรอ?
ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้ว นี่คือการที่เธอจะใช้พวกเราเป็นทาสตั้งแต่วันแรกที่เข้าบริษัท
ฉันรู้สึกโกรธ อยากจะโต้แย้งด้วยเหตุผล แต่อู๋ จื้อหยวนกลับจับมือฉันไว้ใต้โต๊ะ
ฉันหันไปมอง เขาใช้สายตาบอกให้ฉันหยุดพูด แล้วรีบพูดแก้ต่างให้ฉันว่า "พี่น่าครับ เธอไม่ได้มีเจตนาแบบนั้น แค่ไม่รู้เลยถามดูเฉยๆ"
เมื่อได้ยินแฟนพูดอย่างต่ำต้อยแบบนั้น ฉันก็ต้องกลืนความโกรธไว้ ภายใต้การส่งสัญญาณไม่หยุดของเขา ฉันก็ต้องอัดอั้นพูดว่า "ค่ะ หนูไม่ได้มีเจตนาแบบนั้น"
เมื่อได้ยินแบบนั้น เธอก็เหลือบมองฉันเย็นชาแล้วเดินจากไป
หลังจากนั้นเธอก็โยนงานที่ยุ่งยากซับซ้อนมาให้ฉันกองแล้วกองเล่า
เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะคำถามที่กล้าถามเมื่อกี้ทำให้เธอโกรธ เธอจึงจับตาดูฉัน และเริ่มกลั่นแกล้งฉันเป็นชุด
ตอนเที่ยง อู๋ จื้อหยวนลากฉันไปที่ทางเดิน และสั่งสอนฉันยกใหญ่
"เสี่ยวมู่ ทำไมเธอถึงพูดกับพี่น่าแบบนั้น เธอเป็นหัวหน้าดูแลนักศึกษาฝึกงาน มีอำนาจตัดสินว่าใครจะได้บรรจุ ถ้าทำให้เธอไม่พอใจแล้วเธอจะได้บรรจุยังไง!" เขาถอนหายใจหนักๆ แล้วพูดสอนฉันต่อ "ติ่งไท่ไม่ใช่ที่ที่ใครก็เข้ามาได้ แค่ความสามารถแบบเธอได้เข้ามาก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว ถ้าเธอได้บรรจุเป็นพนักงานประจำ ฉันถึงจะพาเธอกลับไปเจอพ่อแม่ฉัน เข้าใจไหม?"
ฉันงงนิดหน่อย การได้บรรจุเป็นพนักงานประจำมันเกี่ยวอะไรกับการไปเจอพ่อแม่เขา?
ทำไมเขาถึงย้ำเรื่องนี้บ่อยจัง?


## บทที่ 2 หลังการแก้ไข

ยิ่งไปกว่านั้น วันแรกของการทำงาน ทำไมเขาถึงได้เรียก จ้าว อี้น่า ว่า "พี่น่า" อย่างเป็นธรรมชาติขนาดนั้น
แฟนแบบนี้ทำให้ฉันรู้สึกแปลกหน้าไปบ้าง
เห็นได้ชัดว่าเขาตื่นเต้นกับการฝึกงานครั้งนี้มาก ฉันพยักหน้าและตกลงกับเขาชั่วคราว "อืม เข้าใจแล้ว หลังเลิกงานเราจะไป..."
ฉันยังพูดไม่ทันจบ เขาก็ปิดปากฉันทันทีและกำชับว่า "อ้อใช่ อย่าบอกใครนะว่าเราคบกันอยู่ ฉันต้องไปทำงานก่อนแล้ว"
พูดจบ เขาก็หมุนตัวจากไปทันที
ฉันได้แต่เดินตามหลังเขาออกจากบันไดหนีไฟ พอออกมาก็เห็น จ้าว อี้น่า ยืนจ้องฉันอยู่ที่หน้าประตู ราวกับว่าเธอตั้งใจรอจับผิดฉันอยู่ตรงนี้ เธอพูดกับฉันว่า "เพิ่งวันแรกของการทำงาน แกก็แอบหนีงานซะแล้ว!"
"ตอนนี้เป็นเวลาพักเที่ยงไม่ใช่เหรอ" ฉันทำหน้างงๆ แล้วยื่นมือถือที่แสดงเวลามาตรฐานปักกิ่งให้เธอดู พร้อมชี้ไปที่เพื่อนนักศึกษาฝึกงานคนอื่นในทีมและพูดว่า "พวกเขายังนอนอยู่เลยนั่น"
"งานที่ได้รับมอบหมายทำเสร็จหรือยัง? ยังไม่เสร็จก็กล้าไปพักเหรอ?" จ้าว อี้น่า ถูกฉันแย้งจนต้องแค่นเสียงหึ สีหน้าไม่พอใจพูดว่า "อยากเก็บของกลับบ้านพรุ่งนี้เลยใช่ไหม?"
พูดจบ เธอก็เดินจากไปด้วยส้นสูง ทิ้งไว้เพียงเงาร่างที่เดินกระเดียดกระเดี้ยว
งานของคนหลายคนถูกโยนมาให้ฉันคนเดียวทำ และยังต้องทำให้เสร็จภายในวันนี้อีก
แต่เพราะฉันเพิ่งสัญญากับแฟนว่าจะไม่ทำให้ความหวังดีของเขาต้องเสียเปล่า ฉันเลยตัดสินใจอดทนกับเธออีกสักหน่อย
โชคดีที่ฉันมีความสามารถมาก แค่ช่วงบ่ายเดียวก็จัดการเอกสารทั้งหมดที่เธอมอบหมายให้เรียบร้อย แยกประเภทและส่งเข้าอีเมลของเธอเรียบร้อยแล้ว
พอดีห้าโมงครึ่ง ถึงเวลาเลิกงานพอดี
จ้าว อี้น่า เดินออกมาจากห้องทำงานเล็กๆ ของเธอ เห็นทุกคนยังยุ่งอยู่ก็พูดด้วยความพอใจว่า "คืนนี้ไปทานข้าวด้วยกันนะทุกคน! บริษัทเลี้ยง!"
"มู่ซี งานเสร็จหรือยัง? จะไปทานข้าวด้วยกันก่อนแล้วค่อยมาทำต่อไหม?" เซียว เหยา นักศึกษาฝึกงานที่นั่งข้างๆ ฉันโผล่หน้ามาถาม
แต่ฉันยังไม่ทันตอบ จ้าว อี้น่า ก็ขมวดคิ้วพูดกับฉันว่า "คนที่ทำงานไม่เสร็จไม่มีสิทธิ์ไปทานข้าวกับพวกเรา"
ในบรรดานักศึกษาฝึกงานสิบคน มีแค่ฉันที่ได้รับมอบหมายงาน ดังนั้นคนที่ทำงานไม่เสร็จที่เธอพูดถึงก็คือฉันคนเดียว
"ฉันทำเสร็จแล้วนะคะ" ฉันยักไหล่พูดอย่างไม่ใส่ใจ "ส่งเข้าอีเมลให้คุณแล้ว ฉันจัดเรียงไฟล์ตามปีและเดือน ทั้งหมดเป็นแผนธุรกิจที่ยกเลิกไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน"
พวกนั้นล้วนเป็นเอกสารที่ไม่ได้ใช้แล้ว เห็นได้ชัดว่า จ้าว อี้น่า แค่อยากข่มขู่ฉันถึงได้ให้ฉันทำงานที่ไม่สำคัญ ซ้ำซ้อน และเสียเวลาเสียแรงแบบนี้
ฉันยอมรับว่าโชคไม่ดี วันแรกของการทำงานก็ทำให้เธอไม่พอใจเสียแล้ว
แต่ภารกิจหลักของฉันคือมาคบหากับแฟน ดังนั้นฉันจึงไม่ได้ใส่ใจเธอสักเท่าไหร่
ฉันหยิบบัตรพนักงานออกมาแตะลงเวลาเลิกงานต่อหน้าทุกคน แล้วพูดกับ เซียว เหยา ที่เพิ่งชวนฉันไปงานเลี้ยงด้วยความหวังดีว่า "ฉันอยากไปกับแฟน..."
น่าเสียดายที่ฉันพูดได้แค่ครึ่งประโยคก็ถูก อู๋ จื้อหยวน ขัดจังหวะ เขามองไปที่ จ้าว อี้น่า ด้วยความตื่นเต้นและถามว่า "พี่น่า พวกเราจะไปทานข้าวที่ไหนกันครับ?"


## บทที่ 3

ฉันต้องหยุดพูดกลางคัน รีบส่งสัญญาณให้เขาดูโทรศัพท์ แล้วส่งข้อความไปหาเขา
ฉัน: "คุณจะไปกินข้าวกับพวกเขาด้วยเหรอ?"
ฉัน: "เรากินข้าวกันสองคนไม่ดีกว่าหรือ?"
แฟนที่รัก: "เสี่ยวมู่ การกินข้าวที่บริษัทจ่ายให้เป็นการสร้างทีม และเป็นรูปแบบสำคัญในการสร้างความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงาน"
แฟนที่รัก: "พี่น่าเชิญด้วยความจริงใจ พวกเราต้องตอบรับ"
แฟนที่รัก: "อีกอย่าง วันนี้เธอก็โดนเขาเล่นงานไปแล้ว คืนนี้เธอควรไปดื่มอวยพรเขาและขอโทษให้จบๆ ไป"
เขาส่งข้อความมาหลายข้อความเพื่อโน้มน้าวให้ฉันไปร่วมงานเลี้ยงคืนนี้ บอกว่าให้ดื่มอวยพรจ้าว อี้น่าที่โต๊ะอาหารและเอาใจเธอหน่อย แล้วเดือนนี้ก็จะไม่มีการแบ่งแยกและการกลั่นแกล้งแบบวันนี้อีก
ฉันมักจะเชื่อฟังเขาเสมอ คิดว่าคนที่สุภาพเรียบร้อยและเรียนเก่งอย่างเขาพูดอะไรก็มีเหตุผลทั้งนั้น ฉันเองก็เกิดมาพร้อมช้อนเงินช้อนทอง ไม่เคยต้องกังวลเรื่องปากท้อง ไม่ค่อยเข้าใจกฎเกณฑ์แฝงในสังคมพวกนี้ ดังนั้นคำแนะนำที่เขาให้มาฉันก็รับมาทั้งหมด ถือว่าเป็นการลองสัมผัสชีวิตมนุษย์เงินเดือน
สถานที่จัดงานเลี้ยงคือภัตตาคารไท่เหอต้าโจ่วโหลว โรงแรมห้าดาว เป็นทรัพย์สินในชื่อของฉัน เป็นของขวัญวันเกิดที่พ่อให้ตอนฉันอายุสิบแปด บอกว่าให้ฉันเรียนรู้การบริหารการเงิน
น่าแปลกที่บอกว่าเป็นค่าใช้จ่ายที่บริษัทจ่ายให้ บิลที่บริษัทพี่ชายฉันมาใช้บริการที่นี่ ฉันยกเว้นให้ทั้งหมด
แต่ความคิดของพ่อฉันล้าสมัยไปหน่อย เขาไม่รู้ว่าตอนนี้ฉันไม่จำเป็นต้องไปเรียนรู้การทำธุรกิจหรือบริหารการเงิน ฉันแค่ต้องจ้างคนที่เก่งเรื่องธุรกิจและการเงินมาช่วยก็พอ ด้วยเหตุนี้ มีแค่ผู้บริหารระดับสูงเท่านั้นที่รู้ว่าฉันเป็นเจ้าของที่นี่
"พวกคุณคงไม่ค่อยมีโอกาสได้มากินที่นี่สินะ" จ้าว อี้น่าพาพวกเราเข้าห้องวีไอพีด้วยท่าทางภูมิใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความพอใจและการอวดอ้าง "แค่พวกคุณได้บรรจุเป็นพนักงานของบริษัทในอีกหนึ่งเดือน ต่อไปก็จะมีโอกาสเยอะ ไท่เหอต้าโจ่วโหลวเป็นร้านเดียวที่บริษัทติ่งไท่เลือกใช้สำหรับงานเลี้ยงสังสรรค์และงานประจำปี"
"ที่บริษัทติ่งไท่มีโอกาสเยอะมาก แค่คุณตั้งใจทำงาน ไม่กี่เดือนคุณก็สามารถซื้อบ้านได้" จ้าว อี้น่าวาดฝันให้ทุกคนพร้อมกับอวดความสามารถของตัวเอง "ตอนนี้ฉันได้เงินเดือนละเท่ากับเงินดาวน์บ้านหนึ่งหลังเลยนะ"
เมื่อได้ยินแบบนั้น เหล่านักศึกษาฝึกงานทั้งหมดต่างอุทานด้วยความทึ่ง แม้แต่แฟนฉันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉา พร้อมกับมีความมุ่งมั่นในดวงตาเพิ่มขึ้น เขาแอบส่งข้อความมาหาฉัน "เสี่ยวมู่ พวกเราต้องได้บรรจุให้ได้ หลังจากได้บรรจุแล้วผมจะตั้งใจทำงาน ไม่เกินสามปี ผมจะเก็บเงินให้พอแต่งงานกับเธอ!"
เมื่อเห็นข้อความนี้ ฉันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีใจ ความไม่พอใจที่ถูกกลั่นแกล้งหายไปหมดสิ้น
ฉันดีใจมากที่ในแผนอนาคตของเขามีฉันอยู่ด้วย ฉันก็วางแผนว่าหลังจากหนึ่งเดือนนี้จะพาเขาไปเยี่ยมญาติและรับซองแดง แบบนี้เขาไม่ต้องถึงสามวันก็แต่งงานกับฉันได้แล้ว
ขณะที่ฉันก้มหน้าลงเพลิดเพลินกับการแอบส่งข้อความกับแฟนและสัมผัสความสุขของการแอบคุยกัน แต่วินาทีถัดมาก็มีเงาดำปรากฏบนหน้าจอของฉัน
มีคนแอบดูโทรศัพท์ฉัน!
หลังจากจบมหาวิทยาลัย ฉันและแฟนของฉันได้รับตำแหน่งฝึกงานในบริษัทชั้นนำระดับ Fortune 500
แต่เมื่อได้รับจดหมายรับรอง ฉันกลับพบว่าบริษัทนี้เหมือนจะเป็นของพี่ชายฉัน และฉันยังเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัทนี้ด้วย?!
แฟนของฉันกอดฉันด้วยความตื่นเต้นและฝันถึงอนาคตของเรา แต่ฉันกลับคิดว่าจะปิดบังสถานะความร่ำรวยของฉันอย่างไรดี
เขาเป็นคนซื่อสัตย์และขยันขันแข็ง ฉันเชื่อมั่นในตัวเขา ไม่อยากให้ความรักของเราถูกทำลายด้วยเงินทอง
แต่เมื่อเราเริ่มทำงาน ฉันกลับรู้สึกมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าทัศนคติของแฟนฉันดูจะไม่ค่อยถูกต้องนัก?