สืบแค้นคุณหนูสวมรอย
ตงเทียนเตอะหลิ่วเยี่ย (冬天的柳叶)
## บทที่ 1 ผิดตัว

ภาคหนึ่ง
ตอนที่ 1 ผิดคน
ควันไฟห้องครัว ร่องนาบ้านเรือน หมู่บ้านบนเขาที่ห่างไกลเงียบสงบถูกเสียงฝีเท้าควบมาอย่างเร่งรีบของม้าทำลายความสงบเงียบลง
คนกลุ่มหนึ่งมาจากนอกหมู่บ้าน ชายวัยกลางคนที่นำขบวนมาโปรยเหรียญทองแดงไปหนึ่งกำมือ ก็สืบข่าวที่ต้องการมาได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะควบตะบึงไปยังบ้านหลังหนึ่งท้ายหมู่บ้าน ชาวบ้านที่ว่างงานไม่มีอันใดให้ทำกันก็พากันรีบไล่ตามไป เดินไปก็พูดคุยคาดเดากันไปต่างๆ นานา
“คนจากครอบครัวของเด็กสาวผู้นั้นมาตามหานางแล้วกระมัง ข้าก็บอกแล้วเด็กสาวผู้นั้นต้องเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ คาดไว้ไม่ผิด!”
“ถุย ถุย ครั้งนี้ตาเฒ่าหวังสองผัวเมียสบายแล้ว”
…
กลุ่มคนนอกที่มากลุ่มนั้นไม่สนใจชาวบ้านที่ตามมาพร้อมคำวิพากษ์วิจารณ์ รีบตรงเข้าไปเคาะประตูหน้าของบ้านหลังนั้นพร้อมบอกจุดประสงค์ที่มา
“มารบกวนแล้ว ขอถามท่านลุงหน่อย สองวันก่อนได้ช่วยเหลือเด็กสาวผู้หนึ่งไว้ใช่หรือไม่” ชายวัยกลางคนประสานมือคำนับให้ชายชราที่มาเปิดประตูด้วยสีหน้าร้อนใจไม่อาจปิดบัง
ชายชราตกใจ ท่าทางทรงอำนาจของกลุ่มชายวัยกลางคนนี้ทำให้เขาไม่กล้ารอช้าให้เสียมารยาท รีบพยักหน้าตอบ “สองวันก่อนข้าไปเก็บฟืน ได้ช่วยเด็กสาวผู้หนึ่งไว้ ท่านคือ...”
ชายวัยกลางคนถอนหายใจเล็กน้อย กวาดสายตามองไปยังลานด้านในพลางอธิบายว่า “สองวันก่อน เด็กสาวจวนเราได้ขึ้นมาเที่ยวเล่นบนเขา ประสบเหตุตกหน้าผา คนที่จวนออกตามหากันมาตลอด วันนี้ได้ยินว่ามีลุงท่านหนึ่งในหมู่บ้านนี้ได้ช่วยเด็กสาวผู้หนึ่งกลับมา จึงได้มาตามหา…”
ชายวัยกลางคนชื่อว่าต้วนเหวินไป่ เป็นนายท่านรองของจวนรองเจ้ากรม เด็กสาวที่เขาเอ่ยถึงมิใช่บุตรสาวเขา แต่เป็นหลานสาวของเขา แซ่โค่ว นามว่าชิงชิง
สองวันก่อนโค่วชิงชิงขึ้นเขามาเที่ยวเล่นกับคุณหนูทั้งสามของจวนรองเจ้ากรม ไม่คาดคิดว่าจะประสบเหตุพลัดตกหน้าผา จึงได้เกิดเรื่องในวันนี้ขึ้น
ชายชราเชิญทุกคนเข้าไปในห้องโถง ชี้ไปยังห้องทางตะวันตกซึ่งมีม่านประตูเก่าคร่ำคร่า “เด็กคนนั้นอยู่ด้านใน...”
ในบรรดาผู้ติดตามของต้วนเหวินไป่มีเด็กสาวนางหนึ่งแต่งกายอย่างสาวใช้ เมื่อได้ยินดังนี้ก็รีบพุ่งเข้าไปทันที พอเห็นสาวน้อยที่นอนอยู่บนเตียงเตา[footnoteRef:1]ก็ถลาเข้าไปร้องเรียกพร้อมน้ำตาร่วงเผาะๆ ไม่หยุด “ฮือ ฮือ ฮือ คุณหนู ทำบ่าวตกใจแทบตาย…” [1:  炕 (คั่ง)  เตียงเตา หมายถึงเตียงอุ่นที่ก่อด้วยอิฐ ด้านล่างเป็นเตาสำหรับจุดให้ความร้อน ส่วนด้านบนจะปูทับด้วยฟูก พบมากในบ้านเรือนของชาวจีนทางเหนือซึ่งมีอากาศหนาวเย็น]
เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของสาวใช้ ต้วนเหวินไป่จึงก้าวเท้าเข้าไป พอเห็นสาวน้อยก็วางใจลงในที่สุด สีหน้าคล้ายกับได้ปลดภาระอันหนักอึ้งลง “ดีจริงๆ ที่ชิงชิงไม่เป็นอันใด…”
สาวน้อยที่นั่งพิงอยู่นมีเส้นผมยาวสลวยดำขลับตัดกับใบหน้าซีดขาวราวหิมะ ดวงตาสีนิลเผยระลอกคลื่นแห่งความสงสัยที่ผุดขึ้นในหัวใจ
นางไม่รู้จักสาวน้อยตรงหน้าที่เรียกตัวเองว่าบ่าว ส่วนชายวัยกลางคนที่เรียกนางว่า ‘ชิงชิง’ นางก็ไม่รู้จักเช่นกัน
นางกำลังเศร้าเสียใจกับการตายของมารดา ตอนเร่งเดินทางจึงเหม่อลอยจนพลัดตกเขาสลบไป พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็มาอยู่ที่บ้านองสามีภรรยาเฒ่าคู่นี้แล้ว สองสามีภรรยาเฒ่าจิตใจดีงาม ดูแลนางดีมาก เดิมคิดว่าพักผ่อนอีกสองวันก็จะขออำลา ไม่คิดว่าจะมีคนแปลกประหลาดกลุ่มนี้ปรากฏตัวขึ้น
พวกเขาเห็นนางเป็นสาวน้อยที่ชื่อ ‘ชิงชิง’ หากไม่ใช่มั่นใจว่าตนเองไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลง นางถึงกับคิดว่าเรื่องราวอัศจรรย์เหนือธรรมชาติจำพวกอาศัยร่างผู้อื่นคืนชีพที่มารดานางมักเล่าพวกนั้นจะเป็นจริงเสียแล้ว
บ่าวหญิงเห็นสาวน้อยนิ่งเงียบ ก็เริ่มตกใจ “คุณหนู เป็นอันใดไปหรือเจ้าคะ ได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือ…”
ต้วนเหวินไป่ถามด้วยสีหน้าห่วงใย
ไม่ว่าบ่าวหญิงหรือชายวัยกลางคน สีหน้าล้วนไม่เหมือนเสแสร้ง สาวน้อยลังเลเล็กน้อยก่อนเอ่ยขึ้นว่า “พวกท่านจำคนผิดแล้ว”
“คุณหนูพูดอันใดกันเจ้าคะ” บ่าวหญิงตกใจทันที จากนั้นก็คิดอันใดขึ้นมาได้ สีหน้าพลันแปรเปลี่ยน “คุณหนู คุณหนูคงไม่ใช่ตกกระแทกจนสูญเสียความทรงจำเหมือนเรื่องราวในนิยายพวกนั้นใช่ไหมเจ้าคะ”
ราชวงศ์ต้าซย่าอยู่เย็นเป็นสุขมาช้านาน เมืองหลวงก็เช่นกัน ตั้งแต่ขุนนางชนชั้นสูงระดับบนลงไปจนถึงชาวบ้านระดับล่าง ในบรรดาความบันเทิงที่ใช้เสพยามว่างก็มีนิยายอ่านเล่นรวมอยู่ด้วย สองปีมานี้ผู้คนล้วนหมกมุ่นอ่านกันมากยิ่งขึ้น
“ข้าไม่ใช่คุณหนูของพวกเจ้า” ในใจสาวน้อยรู้สึกสงสัยแทบไม่อยากเชื่อ แต่น้ำเสียงกลับนิ่งสงบ
ต้วนเหวินไป่มองประเมินสาวน้อยอย่างถี่ถ้วน แน่ใจว่าเป็นหลานสาวตนอย่างแน่นอน ไม่ว่าสมองของนางจะกระทบกระเทือนจนเกิดปัญหาจริง หรือว่าเล่นแง่อันใด ล้วนไม่ควรอยู่ที่หมู่บ้านนี้นานนัก เขาถอนหายใจเอ่ยเตือนว่า “ชิงชิง ตามอากลับจวนเถิด ให้หมอตรวจดูก่อนค่อยว่ากัน สองวันนี้ท่านยายคิดถึงเจ้าจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ”
สาวน้อยส่ายหน้า “พวกท่านจำคนผิดแล้วจริงๆ...”
“เช่นนั้นเจ้าคือใคร” ต้วนเหวินไป่ตัดบทซินโย่ว
“ข้าคือ...” สาวน้อยชะงักไป
ภาพศพเกลื่อนพื้นยังคงติดตา ทำให้นางอดหลับตาลงไม่ได้ พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาทั้งสองก็ลุ่มลึกลงจนแสงสว่างไม่อาจสาดส่องถึง
นางคือซินโย่วที่มายังเมืองหลวงเพื่อตามหาฆาตกรที่สังหารมารดานาง แต่กลับไม่อาจเอ่ยออกไปได้
“ชิงชิง ศีรษะกระแทกจนความทรงจำสับสนชั่วขณะไม่ใช่เรื่องแปลก เจ้าอย่าได้รู้สึกลำบากใจ”
ต้วนเหวินไป่กวาดตามองพลางเอ่ยน้ำเสียงเข้มว่า “ยังไม่รีบประคองคุณหนูลุกขึ้นอีก”
บ่าวหญิงสูงวัยรูปร่างกำยำแข็งแรงผู้หนึ่งก้าวเข้ามาแบกซินโย่วขึ้นด้วยการช่วยประคองของสาวใช้
ร่างกายซินโย่วยังไม่ฟื้นคืนดี ได้แต่หลุบตาลงเล็กน้อยยอมรับความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้นี้
ต้วนเหวินไป่หยิบก้อนเงินหยวนเป่า[footnoteRef:2]สองก้อนออกมาจากถุงเงิน เพื่อขอบคุณสองสามีภรรยาเฒ่า  [2:  ก้อนเงินลักษณะกระดกปลายสองข้างขึ้นในสมัยราชวงศ์หยวน หมิงและชิง เป็นโลหะแร่เงินและทอง ]
ชายชรารีบปฏิเสธทันที “มิได้ รับมิได้...”
หญิงชราที่เงียบมาตลอดก็โบกมือปฏิเสธเช่นกัน
“หากท่านลุงไม่รับ กลับจะแสดงว่าพวกเราไม่รู้จักบุญคุณ” ต้วนเหวินไป่ยัดก้อนเงินหยวนเป่าใส่มือ ชายชรา ก่อนจะก้าวออกไป
ลานด้านนอกมีคนในหมู่บ้านมามุงดูกันอยู่ไม่น้อย สายตามองไปยังร่างซินโย่วที่ถูกแบกไว้บนหลัง
“ก็ไม่รู้ตาเฒ่าหวังช่วยคุณหนูตระกูลใดไว้”
“ตาเฒ่าหวังโชคดีจริง”
ความคิดของชาวบ้านไม่ซับซ้อน ตาเฒ่าหวังช่วยคุณหนูตระกูลร่ำรวยไว้ คนในครอบครัวคุณหนูก็ย่อมมอบค่าตอบแทนเพื่อแสดงความขอบคุณที่มากเพียงพอจะทำให้ตาเฒ่าหวังมีเงินมีทองขึ้นมา
คำวิพากษ์วิจารณ์เบาๆ นี้เข้าหูซินโย่ว นางหันไปมอง
“ท่านปู่หวัง ท่านย่าหวัง รอให้ข้ารักษาตัวหายดีแล้วจะกลับมาเยี่ยมพวกท่านนะ”
ท่านแม่นางบอกว่าไม่ควรมีจิตคิดทำร้ายผู้อื่น แต่จิตป้องกันผู้อื่นก็ไม่อาจขาดตก หากเพราะนางทำให้สองผู้เฒ่าจิตใจดีถูกคนชั่วอิจฉาตาร้อน ก็เป็นความผิดของนางแล้ว
สองสามีภรรยาเฒ่ารีบเอ่ยว่า “คุณหนู กลับบ้านอย่างวางใจเถิด”
รถม้าจอดรออยู่ปากทางเข้าหมู่บ้าน พอซินโย่วถูกประคองขึ้นรถ รถม้าก็ค่อยๆ เคลื่อนห่างจากหมู่บ้านออกไปเรื่อยๆ
สองข้างทางภูเขาสูงเขียวขจี ทิวทัศน์บุปผางามค่อยๆ กลายเป็นร้านค้าเรียงราย ผู้คนไปมาขวักไขว่ อาศัยความที่บ่าวหญิงมั่นใจว่าคุณหนูตนสูญเสียความทรงจำ เมื่อรถม้าจอดสนิท ซินโย่วจึงพอรู้สภาพการณ์ทั่วไปของชิงชิง
คุณหนูท่านนี้นามว่าโค่วชิงชิง เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของบิดาผู้เป็นเจ้าเมืองตำแหน่งจือฝู่ เมื่อสี่ปีก่อนบิดาตายจากไปกะทันหันระหว่างเดินทางย้ายไปดำรงตำแหน่ง มารดาที่เดิมล้มป่วยอยู่ได้ยินข่าวร้ายก็อาการทรุดลง พยายามฝืนเค้นแรงเฮือกสุดท้ายจัดการให้คนส่งบุตรสาววัยสิบสองปีมายังเมืองหลวงอันเป็นบ้านเดิมของนางก่อนจะจากไป บุตรสาวที่รักของเจ้าเมืองจึงได้กลายเป็นคุณหนูนอก[footnoteRef:3]ของจวนรองเจ้ากรม มาได้เกือบสี่ปีแล้ว [3:  บ่าวรับใช้ในสมัยโบราณจะเรียนน้องสาวหรือพี่สาวลูกพี่ลูกน้องของเจ้านายน้อยในตระกูลว่า คุณหนูเปี่ยว คำว่าเปี่ยว แปลว่า นอก หมายถึงคุณหนูที่เป็นญาติลูกพี่ลูกน้องของเจ้านาย เป็นการแบ่งลักษณะเดียวกันระหว่างหลานในกับหลานนอกที่คุ้นเคยกันในสังคมชาวไทยเชื้อสายจีน ]
สาวใช้ชื่อว่าเสี่ยวเหลียน เป็นสาวใช้ที่โค่วชิงชิงพามาจากบ้าน ต้วนเหวินไป่ที่นำคนออกตามหาหลานสาวเป็นบุตรชายของอนุกับท่านตาโค่วชิงชิง ตอนนี้ผู้ที่ปกครองจวนรองเจ้ากรมก็คือต้วนเหวินซงท่านลุงใหญ่ของนาง ตำแหน่งรองเจ้ากรมพระราชยานหลวง[footnoteRef:4]  [4:  รองเจ้ากรมพระราชยานหลวง ตำแหน่งขุนนางขั้นสาม]
“ทำเอายายเป็นห่วงแทบแย่ ชิงชิงของยาย…” ซินโย่วเดินเข้ามาในห้อง ยังไม่ทันได้มองทุกคนในห้องก็ถูกหญิงชราแต่งกายหรูหราภูมิฐานโอบกอดเอาไว้
กลิ่นไม่คุ้นเคย กลิ่นอายคนแปลกหน้า
ซินโย่วขยับตัวอย่างอึดอัด ในที่สุดนายหญิงผู้เฒ่าก็ปล่อยนาง
“ชิงชิง เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่ ไม่สบายตรงไหนหรือไม่”
ผู้ที่เอ่ยถามก็คือหญิงอายุไม่ถึงสี่สิบผู้หนึ่ง สวมเสื้อคลุมยาวตัวนอกลายดอกสีน้ำตาลอ่อน ใบหน้าเผยรอยยิ้มห่วงใย ซินโย่วเดาว่าผู้นี้ก็คือเฉียวซื่อ[footnoteRef:5]ป้าใหญ่ของโค่วชิงชิง  [5:  หญิงที่แต่งงานแล้ว จะเรียกขานด้วยแซ่เดิม เติมท้ายด้วยคำว่า ซื่อ แปลว่าตระกูล ]
หญิงอีกคนดูแล้วอายุน้อยกว่าเฉียวซื่อเล็กน้อย สบตากับซินโย่วก็พยักหน้าแสดงการปลอบใจ ผู้นี้น่าจะเป็นจูซื่อป้ารองของโค่วชิงชิง
ห่างออกไปอีกหน่อยก็มีสาวน้อยสี่คน ไม่ทันที่ซินโย่วจะมองประเมิน นายหญิงผู้เฒ่าก็เอ่ยขึ้นว่า “เสี่ยวเหลียน ประคองคุณหนูกลับห้องไปก่อน ท่านหมอจะได้ไปตรวจตอนนี้เลย”
“เจ้าค่ะ” เสี่ยวเหลียนย่อตัวลงรับคำ ก่อนจะเข้ามาประคองซินโย่ว
สายตาซินโย่วมองไปที่ใบหน้าของเสี่ยวเหลียน พลันต้องยกมือปิดตา
ก่อนหน้านี้ไม่มีอันใดผิดปกติ แต่เมื่อครู่นางได้เห็นมือคู่หนึ่งคว้าหมอนใบนุ่มกดลงไปบนศีรษะของหญิงผู้หนึ่งเต็มแรง พอหญิงผู้นั้นหยุดดิ้นรน หมอนก็ถูกยกออก เผยให้เห็นใบหน้าหนึ่ง
นั่นก็คือ…ใบหน้าของเสี่ยวเหลียน


## บทที่ 2 รู้ตัว

ตอนที่ 2 รู้ตัว
“คุณหนู เป็นอันใดไปหรือเจ้าคะ”
น้ำเสียงห่วงใยของเสี่ยวเหลียนดึงให้ซินโย่วหลุดออกจากภาพว่างเปล่า นางไม่ได้ตอบคำถามของเสี่ยวเหลียน แต่หันไปกวาดมองทุกคนในห้องเล็กน้อย
นายหญิงผู้เฒ่าที่ขอบตาแดงก่ำ นายหญิงใหญ่เฉียวซื่อที่มีสีหน้าห่วงใย นายหญิงรองจูซื่อที่เผยแววตาสงสารเห็นใจ สาวน้อยกระโปรงแดงที่ขมวดคิ้ว สาวน้อยเสื้อสีอ่อนหลุบตาเม้มริมฝีปากแน่น สาวน้อยชุดชมพูที่สีหน้ายากคาดเดา และเด็กผู้หญิงที่ยืนข้างจูซื่อด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น
ซินโย่วยังมองไปทางนายท่านรองต้วนเหวินไป่ที่ตั้งแต่เข้ามารายงานสถานการณ์แล้วก็ไม่ได้เอ่ยอันใดอีก ความเยียบเย็นหนึ่งเข้าจู่โจมจิตใจ บางทีการตกหน้าผาของโค่วชิงชิงอาจมิใช่อุบัติเหตุ
“ชิงชิง?” นายหญิงผู้เฒ่าส่งเสียงเรียกดังอย่างสงสัย
ซินโย่วนวดหว่างคิ้ว พลางอธิบายไปว่า “เมื่อครู่อยู่ๆ ข้าก็รู้สึกเจ็บตาน่ะเจ้าค่ะ”
นางรู้มาตั้งแต่เด็กแล้วว่า ดวงตาคู่นี้ของนางไม่เหมือนผู้อื่น นางมองเห็นเรื่องร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้นของคนผู้หนึ่งได้อย่างไม่มีสาเหตุบอกล่วงหน้า บ้างก็เท้าแพลง บ้างก็ศีรษะกระแทก บ้างก็…ตายด้วยอุบัติเหตุ แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกครั้งจะมองเห็นคนเดิม แต่พอได้เห็นมากขึ้น และเรื่องพวกนี้ก็มักจะเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน จึงไม่รู้สึกแปลกใจ ตอนแรกนางอาจยังตื่นตกใจ ทว่าต่อมาก็มองดูด้วยสีหน้าเป็นปกติ
“สองวันนี้ลำบากเจ้าแล้ว” นายหญิงผู้เฒ่าตบหลังมือซินโย่วเบาๆ ส่งสายตาบอกให้เสี่ยวเหลียนประคองนางไป ปล่อยให้หญิงรูปร่างกำยำแข็งแรงแบกไปยังที่พักของโค่วชิงชิง
ม่านสีเขียวลวดลายเรียบง่ายสะบัดไปมา ค่อยๆ กลับคืนสู่ความสงบ
นายหญิงผู้เฒ่าจึงได้หันมามองต้วนเหวินไป่บุตรชายอนุ ถามน้ำเสียงเข้มขึ้นว่า “ชิงชิงสูญเสียความทรงจำจริงหรือ”
ตอนต้วนเหวินไป่พาซินโย่วกลับมาก็ส่งคนมาแจ้งข่าวที่จวนล่วงหน้าแล้ว นี่คือสาเหตุที่เจ้านายในจวนต่างมารวมตัวกันที่เรือนนายหญิงผู้เฒ่า
“อาจจะกระแทกโดนศีรษะ จดจำผู้ใดไม่ได้แล้ว”
นายหญิงผู้เฒ่าสีหน้ายากคาดเดา เงียบไปครู่หนึ่งก็ถอนหายใจ “นางไม่เป็นอันใดก็ดีแล้ว เฉียวซื่อ ดูแลชิงชิงให้มากหน่อย หมอตรวจแล้วมีอันใดก็มาบอกข้าได้ตลอดเวลา”
เฉียวซื่อย่อตัวเล็กน้อย “สะใภ้ทราบแล้ว ท่านแม่โปรดวางใจ”
นายหญิงผู้เฒ่าเผยสีหน้าอ่อนล้า โบกมือให้ทุกคนออกไป
ซินโย่วหมอบอยู่บนหลังบ่าวหญิงเงียบๆ ประเมินมองสภาพแวดล้อมโดยรอบ
ระเบียงทางเดิน ภูเขาจำลอง ต้นไผ่เขียวขจี เดินผ่านประตูวงจันทร์ไปสองประตูก็มาถึงเรือนเล็กหลังหนึ่ง นี่ก็คือเรือนพักของโค่วชิงชิง ชื่อว่าเรือนหว่านฉิง
บ่าวในเรือนหว่านฉิงออกมารอรับ ประคองซินโย่วเข้าห้อง
เสาเตียงแกะสลักประณีตงดงามแขวนมุ้งสีอ่อน ข้างเตียงมีเก้าอี้กลมสีขาวปักลายดอกไม้สีฟ้าจัดวางไว้ โต๊ะเครื่องแป้งชิดกำแพงดูเหมือนว่างเปล่าอยู่สักหน่อย แจกันลายครามทรงเตี้ยริมหน้าต่างปักดอกพุดไว้เต็ม บางทีเพราะสองวันนี้โค่วชิงชิงเกิดเรื่อง บ่าวหญิงต่างไม่มีกะจิตกะใจเปลี่ยนดอกพุดขาวบริสุทธิ์ที่เริ่มเหลืองเหล่านั้น
ซินโย่วรับรู้ได้ทันทีว่า เรือนพักเช่นนี้สำหรับสาวน้อยอายุสิบหกแล้วเรียบง่ายเกินไป
ไม่ทันรอให้นางสำรวจมากไปกว่านี้ นายหญิงใหญ่ก็พาหมอเดินเข้ามา
หมอผู้นี้เป็นหมอหญิงอายุสี่สิบกว่า หลังตรวจดูอาการบาดเจ็บของซินโย่วอย่างละเอียดแล้ว ก็แจ้งอาการกับเฉียวซื่ออย่างละเอียด “ตามร่างกายคุณหนูมีบาดแผลถลอกหลายแห่ง ดีที่ไม่รุนแรงมากนัก ทายาตามเวลาก็จะไม่มีแผลเป็น แต่กายภายในของคุณหนูได้รับความกระทบกระเทือน ต้องพักรักษาตัวให้ดี…”
เฉียวซื่อฟังไปก็พยักหน้าไป “รบกวนท่านหมอแล้ว”
หมอหญิงเขียนเทียบยามอบให้เสี่ยวเหลียนพร้อมกำชับวิธีการต้มยา เฉียวซื่อนั่งลงบนเก้าอี้กลม เอ่ยปลอบใจซินโย่วด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เชื่อฟังคำท่านหมอ กินยาตามเวลา ต้องการสิ่งใดก็มาบอกป้าได้…”
พอเฉียวซื่อพาหมอหญิงออกไป ไม่มีคนนอกอยู่แล้ว ซินโย่วก็ถามเสี่ยวเหลียน “เมื่อครู่ตอนนายหญิงใหญ่พูดกับข้า เหตุใดเจ้าจ้องมองอยู่หลายที”
ตอนนั้นหมอหญิงกำลังกำชับอยู่ เสี่ยวเหลียนหันมาสนใจมองเฉียวซื่อ ย่อมต้องมีสาเหตุ
ดังคาด ได้ยินเสี่ยวเหลียนเอ่ยเบาๆ ว่า “แต่ไรมานายหญิงใหญ่ก็มีท่าทีเคร่งขรึม บ่าวเห็นนายหญิงใหญ่แสดงท่าทีสนิทสนมกับคุณหนูเช่นนี้เป็นครั้งแรกเจ้าค่ะ”
ซินโย่วเลิกคิ้วเล็กน้อย “กล่าวเช่นนี้ เมื่อก่อนนายหญิงใหญ่ไม่ดีกับข้าหรือ”
เสี่ยวเหลียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงลังเล “ก็มิใช่ว่าไม่ดี เพียงแต่…ค่อนข้างเกรงใจมากกว่าเจ้าค่ะ”
ซินโย่วพยักหน้า ชี้ไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง “หยิบกระจกมาหน่อย”
เสี่ยวเหลียนเดินไปดึงลิ้นชักออกมา แล้วก็หยิบกระจกขนาดเท่าฝ่ามือกลับมายืนข้างกายซินโย่ว เป็นกระจกหลิวหลีใสที่ส่องใบหน้าคนได้กระจ่างชัดเจน แม้ว่าจะบานเล็ก แต่ราคาย่อมไม่ธรรมดา
ซินโย่วมองไปที่ด้ามกระจก ด้ามไม้ฮวาหลีสูงค่าสลักรูปนกและดอกไม้ มองเห็นร่องรอยแห่งกาลเวลาอยู่บ้าง
เสี่ยวเหลียนรู้ว่าคุณหนูจำอันใดไม่ได้แล้ว จึงเอ่ยเตือนว่า “กระจกนี้ ตอนวันเกิดสิบขวบของคุณหนู นายท่านตั้งใจฝากคนซื้อมาจากเมืองหลวงโดยเฉพาะ ตอนนั้นคุณหนูชอบมาก ถือเล่นติดมือทุกวัน…”
“อย่างนั้นหรือ” ซินโย่วพึมพำ จ้องมองภาพใบหน้าในกระจกไม่กะพริบตา
วงหน้าดังภาพวาด จมูกงาม ปากแดงชาด นี่คือใบหน้าของนางอย่างแน่นอน
“พี่เสี่ยวเหลียน ยาต้มเสร็จแล้ว” สาวใช้นางหนึ่งมายืนตะโกนเรียกอยู่ที่หน้าประตู
เสี่ยวเหลียนรีบเดินออกไป ยกยาน้ำเข้ามาอย่างรวดเร็ว
กลิ่นยาฉุนแรงทำให้กลิ่นดอกพุดในห้องที่ยังหลงเหลืออยู่บ้างจางหายไป ซินโย่วสูดลมหายใจเบาๆ จำใจดื่มยาลงไป
ไม่ว่าคนเหล่านี้จำคนผิดด้วยเหตุใด โค่วชิงชิงเกิดเหตุร้ายอันใด นางจะต้องรักษาร่างกายให้หายก่อน จึงจะมีแรงรับมือได้
ความง่วงงุนเข้าโจมตี พอซินโย่วตื่นมาอีกครั้ง ก็เป็นยามค่ำคืนดึกดื่นแล้ว
เสี่ยวเหลียนนำอาหารที่รับมาจากห้องครัวใหญ่อุ่นร้อนในเตาปรนนิบัติให้ซินโย่วรับประทาน และยังสั่งให้สาวใช้ยกน้ำร้อนมาหนึ่งกะละมัง “คุณหนูยังมีบาดแผล อาบน้ำไม่ได้ บ่าวเช็ดตัวให้คุณหนูนะเจ้าคะ”
ซินโย่วย่อมไม่ปฏิเสธ
ไม่ได้อาบน้ำมาหลายวัน นางเองก็รู้สึกเหนียวตัวจนแทบทนไม่ไหวแล้วเช่นกัน
เสี่ยวเหลียนยื่นมือออกไปถอดเสื้อตัวนอกของซินโย่วออก เอ่ยน้ำเสียงไม่ชอบใจนัก “ชุดนี้ไม่ใช่ชุดเก่าของคุณหนู”
“เสื้อผ้าขาดแล้ว ชุดที่สวมอยู่เป็นชุดที่บุตรสาวท่านปู่หวังทิ้งไว้ก่อนออกเรือนไป”
“คุณหนู ตอนนั้นน่าจะเจ็บมาก หากรู้เช่นนี้ก็ไม่ควรขึ้นเขา…” เสี่ยวเหลียนบ่นอย่างปวดใจ ท่าทางการเช็ดตัวอ่อนโยนพลันชะงักงัน สายตาจับจ้องบนหัวไหล่ของซินโย่ว
หัวไหล่กลมมนของสาวน้อยเกลี้ยงเกลาขาวใส หยดน้ำสีแดงหยดหนึ่งชัดเจนสะดุดมาก
เสี่ยวเหลียนกะพริบตาเขม้นมอง ใช้ผ้าเช็ดหน้าอุ่นร้อนถูหยดน้ำเม็ดนั้นไปมา แต่สีแดงบนหัวไหล่หลังถูกขัดถูก็ยิ่งชัดขึ้น
ผ้าเช็ดหน้าร่วงหล่นลงในกะละมัง น้ำกระเด็นรอบทิศ เสี่ยวเหลียนผงะถอยหลังด้วยสีหน้าตกใจ
ไม่ใช่ตาลาย นั่นคือปานรูปหยดน้ำ!
ซินโย่วรู้สึกถึงความผิดปกติ ก็หันหน้าไปมองเสี่ยวเหลียน
เสี่ยวเหลียนเผยแววตาตกใจหวาดกลัวออกมา ปากสั่นระริกถามขึ้นว่า “เจ้า เจ้าเป็นใคร”
บนหัวไหล่คุณหนูของนางไม่มีปาน!
“ไยเจ้าจึงได้มีหน้าตาเหมือนคุณหนูเรา? คุณหนูเราเล่า?” เสี่ยวเหลียนแตกตื่นตกใจ หันหลังจะวิ่งออกไป
มือเย็นเล็กน้อยคว้าข้อมือนางเอาไว้ ด้านหลังมีเสียงดังขึ้นเย็นเยียบยิ่งกว่า “เจ้าจะไปไหน”
เสี่ยวเหลียนค่อยๆ หันใบหน้าซีดเผือดกลับมามอง เห็นใบหน้าที่เหมือนกับคุณหนูตนราวกับพิมพ์เดียวก็คล้ายดังเห็นผีร้าย พูดเสียงสั่นขึ้นว่า “ข้า ข้าจะไปรายงานนายหญิงผู้เฒ่า!”
“จากนั้นเล่า?” ซินโย่วถามนิ่งสงบ
“จากนั้น?” เสี่ยวเหลียนเริ่มทำอันใดไม่ถูก พูดจาวกวน “จากนั้นก็จับปีศาจเช่นเจ้าไว้ ตามหาคุณหนูเรากลับมา!”
มือที่คว้าข้อมือเสี่ยวเหลียนไว้ปล่อยลง
“เจ้าไปเถอะ”


## บทที่ 3 ตกใจตื่นจากฝั

ตอนที่ 3 ตกใจตื่นจากฝัน
เสี่ยวเหลียนมองดูสาวน้อย ค่อยๆ ดึงผ้าห่มบางมาคลุมกายเงียบๆ จากนั้นฝีเท้ากลับหยุดยิ่ง
“เหตุใดเจ้าจึงปลอมตัวเป็นคุณหนูของเรา” นางก้าวเข้าไปก้าวหนึ่ง รองเท้าปักเหยียบไปบนพื้นที่เปียกน้ำอย่างไม่ทันรู้ตัว
ซินโย่วเหลือบตาขึ้นมองพลางกล่าวด้วยสายตานิ่งสงบ “ข้าเปล่า ตอนนั้นข้าก็ได้บอกแล้ว ข้าไม่รู้จักพวกเจ้า พวกเจ้าจำคนผิดแล้ว”
เสี่ยวเหลียนเลิกคิ้วขึ้นท่าทางโมโห “แล้วเหตุใดเจ้าตามพวกเรามาเล่า”
ซินโย่วมองนางพลางเผยสีหน้าเยาะ “ข้าปฏิเสธได้หรือ”
เสี่ยวเหลียนนึกถึงภาพในตอนนั้น ก็อดชะงักไปไม่ได้
ในตอนนั้นคุณหนูผู้นี้นับได้ว่าแทบจะถูกนายท่านรองบังคับนำตัวกลับมา
หลังเงียบไปครู่หนึ่ง เสี่ยวเหลียนก็ขบริมฝีปากเอ่ยว่า “พักผ่อนก่อนสักคืน รอไว้พรุ่งนี้เช้า เจ้าค่อยตามข้าไปพบนายหญิงผู้เฒ่าพูดกันให้กระจ่าง”
ค่ำคืนค่อยๆ เงียบสงัดลง แว่วเสียงแมลงร้องลอดผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลักลายมงคลกระจ่างชัดเจน ซินโย่วมองเสี่ยวเหลียน แน่ใจว่าเป็นบ่าวที่ภักดีต่อนายตน ก็นับว่าเป็นผู้มีจิตใจดีงาม
นางจึงมีใจคิดคุยด้วยดีๆ
เสี่ยวเหลียนเห็นซินโย่วเงียบไป ก็ลังเลเล็กน้อย กระทืบเท้าเอ่ยว่า “เอาละ รอให้เจ้ารักษาตัวหายก่อนค่อยไปบอก!”
มุมซินโย่วปากเผยรอยยิ้มบาง “เจ้าคิดว่าพวกเขาจะเชื่อหรือ”
“แน่นอน...” เสี่ยวเหลียนหลุดปาก แต่พอมองใบหน้าที่แทบจะเหมือนกับคุณหนูตนทุกประการแล้ว ก็พูดไม่ออก
ยามนี้มองให้ดี คุณหนูผู้นี้มีรูปหน้าแตกต่างจากคุณหนูตนอยู่บ้าง เพียงแต่เพราะตอนกลางวันที่หานางพบนั้นตื่นเต้นดีใจเกินไป เดิมยามหญิงสาวปล่อยผมไม่ได้แต่งตัวให้เรียบร้อยก็แตกต่างกันเป็นปกติอยู่แล้ว จึงไม่ได้คิดมาก
“น้ำเสียงเจ้าต่างกับคุณหนูของเรา...” น้ำเสียงเสี่ยวเหลียนแผ่วลง
ความแตกต่างมี แต่ไม่มาก อย่างน้อยแม้นางฟังไม่ค่อยคล้าย แต่กลับคิดว่าเป็นเพราะร่างกายคุณหนูไม่สบาย ส่วนพวกนายหญิงผู้เฒ่าไม่เคยได้อยู่ร่วมกับคุณหนูทั้งวันคืน เกรงว่ายากจะสังเกตเห็นได้
ซินโย่วกระชับผ้าห่มบางแน่นขึ้นอีก เอ่ยน้ำเสียงเย็นเยียบ “หากพวกเขาไม่เชื่อ สถานะ ‘คุณหนูโค่ว’ เกรงว่าก็คงไม่ให้เจ้าอยู่ต่อแล้ว”
สีหน้าเสี่ยวเหลียนซีดเผือด นึกถึงฟางหมัวมัวแม่นมคุณหนู ตอนนั้นฟางหมัวมัว[footnoteRef:1]กับนางเข้าเมืองมาพร้อมกับคุณหนู พอทำผิดก็ถูกส่งไปโรงบ้านชานเมือง นางจึงไม่ได้พบกับคุณหนูอีก  [1:  หญิงรับใช้ที่แต่งงานแล้วหรือพอมีอายุสักหน่อยจะเรียกขานว่า หมัวมัว หรือ มามา บางครั้งหมัวมัวยังเป็นคำเรียกขาน แม่นม ]
หากนายหญิงผู้เฒ่าไม่เชื่อนาง ต้องคิดว่านางป่วยเสียสติ เกรงว่าจุดจบของนางคงเลวร้ายกว่าฟาง หมัวมัว และทันทีที่นางเกิดเรื่อง คุณหนูตัวปลอมยังอยู่ในจวน ผู้ใดจะรู้เรื่องคุณหนูกัน
“หากพวกนางเชื่อ...” ซินโย่วชะงัก
เสี่ยวเหลียนอดลืมตาขึ้นจ้องมองใบหน้าที่คุ้นเคยไม่ได้
ซินโย่วจ้องเสี่ยวเหลียนเขม็ง ถามขึ้นทีละคำว่า “เจ้าแน่ใจว่า พวกเขาอยากให้คุณหนูเจ้ายังมีชีวิตรอดอยู่หรือ”
สีหน้าเสี่ยวเหลียนปราศจากสีเลือดอย่างสิ้นเชิง “เจ้า เจ้าหมายความเช่นไร”
เทียบกับอาการตื่นตกใจของเสี่ยวเหลียนแล้ว สาวน้อยใต้แสงเทียนกลับดูสงบนิ่งกว่ามาก “คุณหนูทั้งสามจวนรองเจ้ากรมขึ้นเขาไปกับคุณหนูโค่ว มีเพียงคุณหนูโค่วพลัดตกหน้าผา เกรงว่ามีเพียงความเป็นไปได้ประการเดียวก็คือมิใช่อุบัติเหตุ แต่ควรค่าแก่การคิดให้มากอีกสักหน่อย เจ้าว่าไหม”
“เป็นไปไม่ได้ คุณหนูเราเป็นหลานสาวเพียงคนเดียวของนายหญิงผู้เฒ่า นายหญิงผู้เฒ่ารักคุณหนูมาก นายหญิงผู้เฒ่ายังบอกว่าจะให้คุณหนูหมั้นหมายกับคุณชายใหญ่ จะได้กระชับความสัมพันธ์เครือญาติให้ยิ่งแน่นแฟ้น…” เสี่ยวเหลียนปฏิเสธตามสัญชาตญาณ แต่สีหน้ากลับยิ่งย่ำแย่ลงเรื่อยๆ
ใช่แล้ว เห็นกันอยู่ว่าคุณหนูทั้งสี่ขึ้นเขาไปด้วยกัน เหตุใดมีเพียงคุณหนูนางพลัดตกหน้าผา เป็นเพราะคุณหนูดวงไม่ดีจริงหรือ
จวนรองเจ้ากรมมีคนตั้งมากมาย หากจะกล่าวถึงคนนอก แท้จริงก็มีเพียงโค่วชิงชิงกับนางสองนายบ่าว พอเกิดความระแวงขึ้นมา ก็ราวกับต้นหญ้าเติบโตหลังฝน ยิ่งงอกงามไปไกล
“แลกเปลี่ยนกันดีไหม” สาวน้อยกอดผ้าห่มบุฝ้ายสีอ่อนพิงหัวเตียงด้วยสีหน้านิ่งสงบ
ในใจเสี่ยวเหลียนสงบลงอย่างไร้เหตุผล “แลกเปลี่ยนอันใด”
“รอให้ข้ารักษาตัวหายดี ก็จะอ้างเหตุไปเยี่ยมท่านปู่หวัง พาเจ้าไปตามหาคุณหนูโค่ว และจากนั้นไม่ว่าตามหาคุณหนูเจ้าพบเมื่อใด ข้าก็จะให้ความร่วมมือยอมเปลี่ยนตัวกลับมาเงียบๆ”
เสี่ยวเหลียนอดพยักหน้าไม่ได้
เทียบกับมีเรื่องขึ้นมาตอนนี้และไม่รู้ผลที่จะตามมา เช่นนี้ย่อมรอบคอบกว่ามาก
“เช่นนั้นเจ้าต้องการอันใด” เสี่ยวเหลียนถามอย่างระแวง
ริมฝีปากซินโย่วโค้งขึ้น เห็นชัดว่ากำลังยิ้ม แต่กลับทำให้คนเห็นรู้สึกได้ถึงความขมเฝื่อน “ข้ามาเมืองหลวงมาตัวคนเดียว ต้องการที่พักอยู่พอดี ก่อนที่จะตามหาคุณหนูโค่วพบ ก็ให้ข้าอยู่ที่นี่ไปชั่วคราวก่อน”
นางไม่รู้ว่าฆาตกรสังหารมารดานางคือผู้ใด การมาตามหาฆาตกรเพื่อแก้แค้นในเมืองหลวงที่ไม่คุ้นเคยนี้ หากต้องการที่พักพิงสักแห่ง ก็มิสู้ได้สถานะปลอดภัยสักสถานะ
ยังจะมีการปกปิดใดดีไปกว่าการได้กลายเป็นอีกคนหนึ่ง?
สีหน้าเสี่ยวเหลียนแปรเปลี่ยนไปมา เม้มปากตัดสินใจเอ่ยว่า “หากว่า…หากว่าคุณหนูเราจากไปแล้ว เจ้าก็ดำรงสถานะคุณหนูต่อไปได้ แต่ข้ามีเงื่อนไข”
พอตั้งสติคิดให้ดีแล้ว คุณหนูตกลงจากหน้าผาสูงชันขนาดนั้น มีความเป็นไปได้สักเท่าไรกันที่นางจะกลับมาอย่างปลอดภัย
เสี่ยวเหลียนปาดน้ำตาสะอื้นไห้เอ่ยว่า “ขอให้เจ้าช่วยสืบว่าคุณหนูเราตกหน้าผาใช่อุบัติเหตุหรือไม่!”
หากเหลือสาวใช้เช่นนางเพียงผู้เดียว อย่าว่าแต่แอบสืบ จะได้อยู่ในจวนรองเจ้ากรมต่อไปหรือไม่ล้วนขึ้นกับเจ้านาย คุณหนูท่านนี้คิดจะใช้สถานะคุณหนูเพื่อหาที่พักพิงชั่วคราว นางไหนเลยจะไม่ต้องการสถานะ ‘คุณหนู’
ซินโย่วพยักหน้า “ตกลง”
เสี่ยวเหลียนสีหน้าผ่อนคลายลง ถามขึ้นว่า “ไม่ทราบว่าคุณหนูชื่อแซ่อันใด”
ซินโย่วหลุบตาลง “เดิมก็คิดอาศัยสถานะคุณหนูโค่ว ชื่อของข้าสำคัญอันใด”
เสี่ยวเหลียนเงียบไปครู่หนี่ง ก็ย่อเข่าลง “คุณหนู บ่าวจะเช็ดตัวให้ท่านต่อเจ้าค่ะ”
ซินโย่วพยักหน้า ตอบเบาๆ “ขอบคุณมาก”
“ควรแล้วเจ้าค่ะ” เสี่ยวเหลียนเดินไปที่ประตู ส่งเสียงเรียกสาวใช้ให้มาเปลี่ยนน้ำร้อน บิดผ้าเช็ดหน้าแห้งแล้วก็เช็ดตัวให้ซินโย่ว
เพิ่งก้าวเข้าสู่เดือนห้า ค่ำคืนก็เริ่มอบอ้าวแล้ว พลันมีความเย็นแตะลงบนหัวไหล่ ทำเอาซินโย่วสะดุ้งตกใจก่อนจะได้สติคืนมา นั่นคือน้ำตาของเสี่ยวเหลียน
หลังจากเช็ดตัวเสร็จ เปลี่ยนเป็นชุดตัวในที่คุณหนูโค่วไม่เคยสวมมาก่อน ซินโย่วก็พลันรู้สึกแห้งสบายตัวขึ้นมาก
“หากคุณหนูต้องการสั่งการใด บ่าวพักอยู่ห้องส่วนนอก” เสี่ยวเหลียนดับเทียน ก้าวออกไปด้วยฝีเท้าเบากริบ
แม้ว่าวันนี้ซินโย่วนอนไปแล้ว แต่ไม่นานความง่วงก็เข้าโจมตีอีกครั้ง เข้าสู่ความฝันด้วยสติสะลึมสะลือ
ในฝัน มือคู่หนึ่งออกแรงจนเส้นเอ็นปูดนูนขึ้นมา หมอนที่ปักดอกกล้วยไม้เคลื่อนออก เผยให้เห็นใบหน้าไร้สีเลือดของเสี่ยวเหลียน
เสียงดังกัมปนาท ซินโย่วลืมตาโพลงลุกขึ้นนั่ง
นอกหน้าต่างมีสายฟ้าฟาด ฝนตกลงมาแล้ว
ฝนหน้าร้อนมักจะมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ลมกรรโชกแรงใส่บานหน้าต่าง ซินโย่วเงี่ยหูฟัง คล้ายได้ยินเสียงสะอื้นไห้ที่พยายามกลั้นเอาไว้
ที่แท้เสี่ยวเหลียนยังไม่ได้นอน
ซินโย่วหรี่ตามองไปที่ประตู คิดถึงความฝันเมื่อครู่
นั่นมิใช่ฝันบอกเหตุ แต่ภาพที่ตนได้เห็นในตอนกลางวันยังคงฝังใจ จึงเก็บมาฝันซ้ำ
พอฝันซ้ำ ก็ทำให้นางได้สังเกตเห็นรายละเอียด เช่นชุดที่เสี่ยวเหลียนสวม ในภาพนั้นนางเห็นเพียงครึ่งท่อนบนของเสี่ยวเหลียน นางปักผมดอกไม้สีขาว ตัวเสื้อสีขาวล้วน
เช่นนั้น...ซินโย่วเคลื่อนสายตาไปที่หมอนหัวเตียง
หมอนนั้นยังมีไออุ่นของนางหลงเหลืออยู่ มีร่องรอยหนุนนอนของนาง มุมปลอกหมอนผ้าแพรต่วนสีน้ำตาลอ่อนมีใบกล้วยไม้เขียวดกและดอกกล้วยไม้บาน
ที่แท้ก็คือหมอนใบนี้
ซินโย่วยื่นมือออกไปหยิบหมอนปักดอกกล้วยไม้เล็กๆ ขึ้นมา


## บทที่ 4 ออกโรง

ตอนที่ 4 ออกโรง
ฝนฟ้าคะนอง เสียงสะอื้นไห้ของเสี่ยวเหลียนถูกเสียงฝนฟ้าคะนองนี้กลบเอาไว้แทบไม่ได้ยิน
นิ้วมือเรียวยาวราวหยกลูบดอกกล้วยไม้บนหมอน ในใจซินโย่วพลันหนักอึ้ง ตอนเสี่ยวเหลียนเกิดเรื่องนางปักดอกไม้ขาวบนศีรษะและสวมชุดขาว เป็นเพราะการตายของคุณหนูโค่วหรือ
แต่ตอนนี้นาง…คือ ‘คุณหนูโค่ว’
กระแสไอเย็นวาบกลางหลังทำให้ซินโย่วไม่ทันได้รู้สึกถึงความกลัว แต่รู้สึกถึงความเย็นวาบ
หลังนางกลับมาจากข้างนอก ได้เห็นมารดานางและบรรดาน้าๆ ที่เห็นนางโตมาต้องตายอนาถ ก็ไม่มีสิ่งใดทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวได้อีกแล้ว
“เสี่ยวเหลียน”
เสียงเคลื่อนไหวด้านนอกลนลานเล็กน้อย สักครู่หนึ่งเสี่ยวเหลียนก็ก้มหน้าเดินเข้ามา “คุณหนู มีอันใดสั่งการหรือเจ้าคะ”
ในห้องมืดสลัว มีแสงจากฟ้าแลบทำลายความมืดลง แสงสว่างวาบขึ้นในห้องทีหนึ่ง เสี่ยวเหลียนเห็นสาวน้อยปล่อยผมนั่งอยู่ แววตาดำลุ่มลึกน่ากลัว
เห็นชัดว่าเป็นแววตาทั้งสองที่เหมือนคุณหนูตน แต่กลับทำให้นางรู้สึกกลัวอย่างไร้เหตุผล
“เสี่ยวเหลียน ลองเล่าเรื่องคุณหนูโค่วให้ข้าฟังอีกรอบ” น้ำเสียงซินโย่วยังคงเรียบเย็นสงบนิ่งต่างจากลมฝนกระโชกแรงนอกหน้าต่าง
เสี่ยวเหลียนตั้งสติแล้วเอ่ยรับคำเบาๆ “เจ้าค่ะ”
วันรุ่งขึ้นซินโย่วตื่นค่อนข้างสาย เพิ่งจะล้างหน้าบ้วนปาก ไม่ทันได้กินอาหารเช้า สาวใช้ก็มารายงานว่าคุณหนูทั้งสามมา
ดูจากเวลาแล้ว พวกนางน่าจะตรงมาจากหลังคำนับนายหญิงผู้เฒ่ายามเช้า ซินโย่วแสดงท่าทางบอกให้เสี่ยวเหลียนไปเชิญพวกนางเข้ามา
ผ้าม่านเลิกขึ้น สาวน้อยสามคนเดินเข้ามา
สาวน้อยที่เดินนำมาสวมชุดกระโปรงสีแดงชาด ผิวขาวปากแดงดุจดอกกุหลาบเบ่งบาน ซินโย่วรู้จากคำบอกเล่าของเสี่ยวเหลียนว่ารองเจ้ากรมต้วนมีบุตรสาวสามคน มีเพียงคุณหนูรองต้วนอวิ๋นหวาที่ถือกำเนิดจากนายหญิงใหญ่เฉียวซื่อ ก็คงเป็นสาวน้อยกระโปรงแดงผู้นี้
สาวน้อยสองคนที่ตามมาด้านหลังเล็กน้อย คนที่อายุมากกว่าวงคิ้วงาม วงหน้าพริ้งเพรา น่าจะเป็นคุณหนูใหญ่ต้วนอวิ๋นหว่าน อีกคนเป็นสาวน้อยดวงตาเมล็ดซิ่ง[footnoteRef:1] น่าจะเป็นคุณหนูสามต้วนอวิ๋นหลิง  [1:  ดวงตาเมล็ดซิ่ง มีลักษณะคล้ายอัลมอนด์ จะหมายถึงเรียวตาไม่ยาวนัก หัวตาหางตามน ลูกตาดำกลมชัดเจน มักหมายถึงดวงตากลมโต]
โค่วชิงชิงขึ้นเขาไปเที่ยวกับสามพี่น้องนี้ ส่วนคุณหนูสี่ต้วนอวิ๋นเยี่ยนอายุยังน้อย วันนั้นไม่ได้ออกจากบ้านไปกับบรรดาพี่สาว
ตามความเห็นซินโย่ว หากโค่วชิงชิงตกหน้าผาไม่ใช่อุบัติเหตุ ผู้ลงมือย่อมต้องเป็นหนึ่งในสามคนนี้
ต้วนอวิ๋นหวายืนนิ่งอยู่ข้างเตียง ก้มลงมองซินโย่วที่นั่งพิงหมอนอยู่ จ้องมองอย่างไม่ปิดบัง “น้องชิง เจ้าสูญเสียความจำจริงหรือ”
“กระแทกโดนศีรษะ จำไม่ค่อยกระจ่างเท่าไรเจ้าค่ะ” ซินโย่วตอบตามจริงพลางแอบสังเกตสีหน้าต้วนอวิ๋นหวา สายตาอีกฝ่ายถึงกับมีแววลิงโลดดีใจขึ้นมาแวบหนึ่ง
ต้วนอวิ๋นหวานั่งลงบนเก้าอี้กลม ยิ้มเล็กน้อยเอ่ยว่า “น้องชิงไม่ต้องร้อนใจไป ค่อยๆ พักรักษาตัวให้ดี แม้ว่าคิดอันใดไม่ออก ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อการดำรงชีวิตภายหน้า”
“พี่หวากล่าวได้ถูกต้อง”
คุณหนูใหญ่ต้วนอวิ๋นหว่านข้างๆ เอ่ยขึ้นอย่างแปลกใจ “น้องชิงสูญเสียความทรงจำไปแล้วไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงได้...”
นางมองไปทางต้วนอวิ๋นหวา ความหมายแฝงก็คือ ในเมื่อสูญเสียความทรงจำ เหตุใดยังจำต้วนอวิ๋นหวาได้
ซินโย่วหันไปสนใจต้วนอวิ๋นหว่าน เอ่ยอธิบายไปว่า “ข้าถามเสี่ยวเหลียนถึงรูปโฉมพวกพี่มาแล้ว”
ต้วนอวิ๋นหว่านมองเสี่ยวเหลียนทีหนึ่ง ยิ้มปลอบใจ “ยังดีมีเสี่ยวเหลียน วันหน้าน้องชิงมีอันใดไม่เข้าใจก็มาถามพี่ได้ตลอดเวลา”
“ขอบคุณพี่หว่าน” ซินโย่วพยักหน้ารับ มองไปทางคุณหนูสามต้วนอวิ๋นหลิง
ตั้งแต่เข้ามาในห้อง ต้วนอวิ๋นหลิงก็ไม่ได้เอ่ยอันใด ยามนี้ซินโย่วมองมา นางถึงกับยังเหม่อลอย
“น้องสาม...” ต้วนอวิ๋นหว่านแตะต้วนอวิ๋นหลิงเบาๆ
ต้วนอวิ๋นหลิงจึงได้สติคืนมาทันที แววตาสว่างวาบขึ้นเอ่ยว่า “พี่ชิง พี่รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง ดีขึ้นบ้างหรือยัง”
“เมื่อวานกินยาไปแล้ว รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว” ซินโย่วตอบทุกคำถามด้วยท่าทางอารมณ์ดีอย่างยิ่ง
สายตาต้วนอวิ๋นหลิงมองไปยังใบหน้าที่ยังคงซีดขาวของนาง แววตาสับสนอยู่บ้าง เอ่ยว่า “เช่นนั้นพี่ชิงพักผ่อนให้ดีๆ…”
ต้วนอวิ๋นหวาลุกขึ้นยืน “น้องชิงก็พักผ่อนให้ดีๆ เถอะนะ พวกเราไม่รบกวนน้องชิงแล้ว”
“เสี่ยวเหลียน ไปส่งคุณหนูทั้งสามแทนข้าด้วย”
ซินโย่วมองตามทั้งสามคนออกไปแล้วพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
คุณหนูรองต้วนอวิ๋นหวาเผยสีหน้าดีใจกับการสูญเสียความจำของคุณหนูโค่ว คุณหนูใหญ่ต้วนอวิ๋น หว่านค่อนข้างใส่ใจกับการสูญเสียความจำของคุณหนูโค่ว ส่วนปฏิกิริยาคุณหนูสามต้วนอวิ๋นหลิงก็ยิ่งน่าค้นหา
การได้พบปะสนทนากับคุณหนูทั้งสามจวนรองเจ้ากรมทำให้ยิ่งรู้สึกว่าการตกหน้าผาของคุณหนูโค่วไม่ธรรมดาเสียแล้ว
เสี่ยวเหลียนกลับเข้าห้องเห็นซินโย่วกำลังครุ่นคิดก็เอ่ยว่า “บ่าวจะไปยกอาหารเช้าเข้ามาให้คุณหนู”
ซินโย่วเหลือบตามองเสี่ยวเหลียนเดินไปที่ประตูเกือบชนกับคนที่มา
“คุณหนูสาม...”
“ไม่ได้ชนถูกกระมัง” ต้วนอวิ๋นหลิงออกไปแล้วก็กลับมา ยิ้มขอโทษเสี่ยวเหลียน พลางเดินเข้ามาอธิบาย “ตอนเดินอยู่ ข้าพบกว่าต่างหูหลุดหายไป อาจจะตกอยู่ที่เรือนพี่ชิง …”
“เช่นนั้นบ่าวช่วยท่านหาดู...”
ต้วนอวิ๋นหลิงโบกมือ “ไม่ต้อง เจ้าไปทำงานเถอะ”
เสี่ยวเหลียนมองไปทางซินโย่ว เห็นนางพยักหน้า ก็ถอยออกไปเงียบๆ
ต้วนอวิ๋นหลิงก้มลงมองหา สายตาส่องประกายเอ่ยว่า “ตกอยู่ที่นี่จริงด้วย!”
“หาเจอแล้วก็ดี” สายตาซินโย่วมองไปยังใบหูขวาของต้วนอวิ๋นหลิงแล้วต่อไปยังต่างหูไข่มุกในมือนาง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ
“เช่นนั้นข้าก็ไม่รบกวนพี่ชิงแล้ว”
“น้องหลิงค่อยๆ เดินนะ”
ต้วนอวิ๋นหลิงกำต่างหูกำลังจะหันหลังไป พลันหยุดฝีเท้าลง “รบกวนพี่ชิงช่วยใส่ให้ข้าหน่อยได้หรือไม่”
ซินโย่วอึ้งไปเล็กน้อย พลันยิ้มเอ่ยว่า “ได้สิ”
ต้วนอวิ๋นหลิงนั่งลงบนเก้าอี้กลมข้างเตียง ค่อย ๆ โน้มตัวลง
ซินโย่วใส่ต่างหูให้คนอื่นเป็นครั้งแรก ยังดีที่นางมือนิ่ง จึงช่วยต้วนอวิ๋นหลิงใส่ได้อย่างสบาย
“ขอบคุณพี่ชิง” ต้วนอวิ๋นหลิงลูบไข่มุกละมุนที่ห้อยอยู่ มองรอยยิ้มบางของซินโย่วพลางลังเลครู่หนึ่ง “พี่ชิง ตอนต้นฤดูใบไม้ผลิ พวกเราขึ้นเขาไปไหว้พระด้วยกัน นักพรตบอกว่าพี่ดวงชงประสบเคราะห์ จะเกิดเหตุเภทภัย หากเป็นดังที่คาดไว้ ก็คงเป็นเรื่องเมื่อหลายวันก่อน วันหน้าพี่ก็ระวังหน่อยก็แล้วกัน อย่าได้ออกไปนอกบ้านมากนัก แม้อยู่ในบ้าน…ก็ต้องระวังให้มาก”
“ข้ารู้แล้ว ขอบคุณน้องหลิงที่เตือน”
“เช่นนั้นพี่ชิงก็พักผ่อนเถอะ” ต้วนอวิ๋นหลิงลุกขึ้นขอตัว เดินออกจากห้องส่วนนอกก็เจอกับเสี่ยวเหลียนที่ยกอาหารเข้ามา
เสี่ยวเหลียนยกถาดเอี้ยวตัวหลบ “คุณหนูสามค่อยๆ เดินนะเจ้าคะ”
ต้วนอวิ๋นหลิงพยักหน้า รีบก้าวออกจากเรือนหว่านฉิงไปทันที
ซินโย่วไตร่ตรองคำพูดของต้วนอวิ๋นหลิง เห็นเสี่ยวเหลียนเข้ามาก็ถามขึ้นว่า “ตอนต้นฤดูใบไม้ผลิ คุณหนูโค่วไปไหว้พระ มีนักพรตตรวจดวงชะตาให้นางหรือ”
เสี่ยวเหลียนมีสีหน้าไม่รู้เรื่อง “ตอนต้นฤดูใบไม้ผลิ คุณหนูหลายท่านไปไหว้พระด้วยกัน แต่ตอนพบกับนักพรต พวกบ่าวรออยู่ด้านนอก ไม่รู้ว่านักพรตเอ่ยอันใดเจ้าค่ะ”
“อย่างนั้นหรือ” ซินโย่วรับช้อนกระเบื้องที่เสี่ยวเหลียนส่งมา ค่อยๆ กินโจ๊ก
ก็หมายความว่า ‘คุณหนูโค่ว’ ที่สูญเสียความทรงจำ ไม่อาจอาศัยเสี่ยวเหลียนพิสูจน์ความจริงเท็จของคำพูดคุณหนูสามได้ แต่คำเตือนในคำพูดของคุณหนูสามชัดเจนมาก เป็นความห่วงใยต่อพี่สาวลูกพี่ลูกน้องผู้นี้แท้จริง หรือว่าคุณหนูสามรู้อันใดมา แต่ก็อาจเป็นพวกขโมยร้องเรียกให้จับขโมยเพื่อเบี่ยงเบนก็เป็นได้
วันนี้พวกที่มาสืบความย่อมไม่ได้มีเพียงแค่สามสาวพี่น้อง ซินโย่วจึงไม่รีบร้อนวิเคราะห์
พอรับประทานอาหารเสร็จ ยาก็ต้มก็พร้อมแล้ว
ซินโย่วคิดถึงรสขมเฝื่อนของยาเมื่อวานแล้วก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ แต่ไม่กล่าวอันใดมาก รับชามยาจากมือเสี่ยวเหลียนจิบไปคำหนึ่ง สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนเล็กน้อย พร้อมกับคายยาใส่ผ้าเช็ดหน้า
“คุณหนูเป็นอันใดไปหรือเจ้าคะ”
ซินโย่วจ้องมองยาในชาม คิ้วยิ่งขมวดแน่น
ยาชามนี้คล้ายว่าไม่เหมือนกับเมื่อวาน


## บทที่ 5 เบื้องหน้า

ตอนที่ 5 เบื้องหน้า
ซินโย่วปาดยาที่มุมปาก ถามขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “ยาวันนี้ ผู้ใดต้ม”
“บ่าวต้มเองเจ้าค่ะ ต่อมาให้เจี้ยงซวงเฝ้าไว้...” สีหน้าเสี่ยวเหลียนแปรเปลี่ยน “ยานี้มีปัญหา?”
ซินโย่วส่ายหน้า “มีปัญหาหรือไม่ก็ไม่อาจรู้ได้ เพียงแต่รู้สึกว่ารสชาติไม่เหมือนอยู่บ้าง”
น้าซย่าผู้แลอาหารการกินของมารดานางมีฝีมือในการทำอาหาร ทำให้นางมีประสาทรับรู้รสชาติดี รสชาติแตกต่างก็มิได้หมายถึงว่ายาจะมีปัญหา แต่อยู่ในจวนรองเจ้ากรมอันตรายรอบด้าน นางจำเป็นต้องรอบคอบ
“กากยายังอยู่หรือไม่”
“กากยาเมื่อวานให้เจี้ยงซวงไปเทไปไว้ที่พุ่มไม้ริมกำแพงแล้ว ของวันนี้ยังไม่ได้ทิ้งไป” สีหน้าเสี่ยวเหลียนยิ่งเคร่งเครียดขึ้น มั่นใจไปแล้วว่ายามีปัญหา
ซินโย่วคิดแล้วก็ถามขึ้นว่า “คุณหนูโค่วมีเงินทองสะสมหรือไม่”
“มีเจ้าค่ะ”
ซินโย่วกระซิบบอกเบาๆ “แอบไปเก็บกากยามา แล้วอ้างว่าไปซื้อผลไม้เชื่อมให้ข้า ออกไปหาร้านหมอที่ไกลจากจวนรองเจ้ากรมสักหน่อย จ้างท่านหมอตรวจดูหน่อย…”
เสี่ยวเหลียนฟังไปก็พยักหน้าไป จัดการยาน้ำที่เหลือนี้ก่อน แล้วค่อยสั่งให้บ่าวในเรือนหว่านฉิงไปจัดการ ถือโอกาสที่คนกำลังยุ่งเก็บกากยามา ก่อนจะออกจากจวนไป
เสี่ยวเหลียนออกไปไม่นาน สาวใช้ก็มารายงานว่านายหญิงรองพาคุณหนูสี่มา
“ชิงชิง วันนี้ดีขึ้นบ้างไหม” เทียบกับท่าทางสงบเสงี่ยมเมื่อวานตอนอยู่ในเรือนนายหญิงผู้เฒ่า วันนี้จูซื่อเผยรอยยิ้ม ท่าทางสนิทสนมอยู่มาก
คุณหนูสี่ต้วนอวิ๋นเยี่ยนยืนอยู่ข้างกายมารดา ตั้งแต่เข้ามาเรียกพี่ชิงคำเดียวก็ไม่ส่งเสียงอีก
ซินโย่วรู้สึกสะกิดใจขึ้นมา
ต้วนอวิ๋นเยี่ยนอายุไม่ถึงสิบขวบ กำลังอยู่ในวัยที่ร่าเริงช่างเจรจา แต่กลับห่างเหินกับพี่สาวลูกพี่ลูกน้องที่มาอยู่จวนรองเจ้ากรมได้สี่ปีแล้ว ไม่รู้ว่าเพราะอายุต่างจึงไม่เล่นด้วยกัน หรือว่าผู้ใหญ่กำชับไว้
“รบกวนท่านป้ารองมาเยี่ยมแล้ว ข้าเพิ่งกินยาไป รู้สึกดีขึ้นมากแล้ว”
“เช่นนั้นก็ดี กินยากินข้าวตามเวลา ไม่นานก็หายดี…” จูซื่อกำชับน้ำเสียงอ่อนโยน นั่งอยู่พักหนึ่งก็พาบุตรสาวกลับไป
ซินโย่วส่งสายตาบอกให้สาวใช้เปิดของขวัญที่จูซื่อนำมา นอกจากของบำรุงธรรมดาทั่วไป ยังมีโสมภูเขามีอายุต้นหนึ่งด้วย
จวนรองเจ้ากรมเป็นตระกูลบัณฑิต กล่าวตรงๆ ก็คือไม่ค่อยมีเงินทอง ส่วนนายหญิงรองจูซื่อเป็นสะใภ้ของบุตรชายอนุไม่มีทางได้แตะต้องงานดูแลตระกูล ของขวัญเยี่ยมไข้นี้เรียกได้ว่าสูงค่ามาก
เดิมซินโย่วมีชีวิตที่อิสรเสรี ตอนนี้กลับต้องคิดให้มากอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะสภาพแวดล้อมดำรงชีวิตทำให้ต้องเป็นเช่นนี้
จากนั้นนายหญิงผู้เฒ่ากับนายหญิงใหญ่ก็พากันมาเยี่ยม ตอนใกล้เที่ยงเสี่ยวเหลียนก็กลับมา
“เป็นอย่างไรบ้าง” ตอนถามในใจซินโย่วก็พอรู้อยู่บ้างแล้ว
ตอนไม่มีคนอยู่ เสี่ยวเหลียนก็ไม่ปิดบังอาการตกใจ เอ่ยเสียงสั่นเครือเอ่ยว่า “คุณหนู ยา…มีปัญหา!”
“ดื่มน้ำก่อน ค่อยๆ พูด”
เสี่ยวเหลียนคว้าแก้วน้ำมาดื่มไปหลายอึก ปลายนิ้วมือที่กำแก้วไว้อดสั่นเทาไม่ได้ “ท่านหมอตรวจดูกากยาแล้ว ยาวันนี้มีเพิ่มมาอย่างหนึ่ง แม้มีฤทธิ์ระงับปวด แต่ขัดกับยาปรับธาตุบำรุงโลหิตของยาชุดนี้ ผู้ป่วยร่างกายอ่อนแอกินแล้ว หากเบาจะปวดท้องอาเจียน หากหนักจะสลบจนเสียชีวิตได้…”
ซินโย่วฟังเงียบๆ จนจบ สีหน้ายังคงไม่แปรเปลี่ยน “ตามคนในเรือนหว่านฉิงมาให้หมด”
“คุณหนู...” เสี่ยวเหลียนสีหน้าไม่เข้าใจ พร้อมกับโทสะคุกรุ่น
ในจวนรองเจ้ากรม ถึงกับมีคนคิดทำร้ายคุณหนู!
“ไปตามมา”
สบตาดวงตาดำขลับคู่นี้แล้ว ในใจเสี่ยวเหลียนก็นิ่งลง ย่อเข่ารับคำ “เจ้าค่ะ”
ไม่นาน สองบ่าวหญิง สองสาวใช้ ก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าซินโย่ว
“พวกเจ้าคงได้ยินมาแล้วว่า ข้าตกหน้าผาศีรษะถูกกระแทก มีบางเรื่องก็จำไม่ค่อยได้แล้ว เมื่อวานกลับมายังไม่ทันได้มีเวลา วันนี้พวกเจ้าแนะนำตนเองสักหน่อยก็แล้วกัน” ซินโย่วเริ่มมองไปทางสาวใช้ที่ชื่อเจี้ยงซวงก่อน
เจี้ยงซวงย่อเข่าลง “บ่าวชื่อเจี้ยงซวง ปกติดูแลหน้าที่ปัดกวาดห้อง ทำงานจิปาถะตามคำสั่งพี่เสี่ยวเหลียนเจ้าค่ะ”
สาวใช้อีกคนเอ่ยว่า “บ่าวชื่อหานเสวี่ย ทำหน้าที่เฝ้าประตูและไปที่ต่างๆ ตามคำสั่งคุณหนู”
บ่าวหญิงวัยกลางคนที่อายุอ่อนกว่าเล็กน้อยอีกคนเอ่ยว่า “บ่าวรับหน้าที่กวาดพื้นในลาน เมื่อก่อนคุณหนูเรียกบ่าวว่า หวางมามา”
บ่าวหญิงวัยกลางคนคนสุดท้ายที่เอ่ยขึ้นอายุราวห้าสิบกว่า สีหน้าระมัดระวังกิริยา ดูแล้วซื่อสัตย์รู้หน้าที่ “สามีบ่าวแซ่หลี่ ทำงานใช้แรงงานทั่วไปในเรือนเจ้าค่ะ”
ซินโย่วจ้องมองพลางเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน “หลี่หมัวมัว อายุไม่น้อยแล้ว ทำงานหนักไม่ลำบากหรือ”
หลี่หมัวมัวรีบเอ่ยว่า “คุณหนูล้อเล่นกับบ่าวแล้ว งานพวกนี้ล้วนเป็นงานที่บ่าวทำจนชินแล้ว คุณหนูไม่รังเกียจบ่าวมือไม้เงอะงะก็พอแล้วเจ้าค่ะ”
“ที่ไหนกันเล่า” ซินโย่วส่งสายตามองเสี่ยวเหลียน “เสี่ยวเหลียน หยิบแหวนเงินวงนั้นมาหน่อย”
เสี่ยวเหลียนสีหน้าตกใจ รีบเดินไปที่ข้างตู้เปิดหีบออก ลังเลเล็กน้อยก่อนจะหยิบแหวนเงินเกลี้ยงจากแหวนสิบกว่าวงขนาดไม่เท่ากันออกมา
“หลี่หมัวมัวลำบากเจ้าแล้ว”
หลี่หมัวมัวสีหน้าตกใจ “คุณหนู มิได้เจ้าค่ะ มิได้เจ้าค่ะ...”
แม้เสี่ยวเหลียนไม่เข้าใจซินโย่วปฏิบัติต่อหลี่หมัวมัวไม่เหมือนผู้อื่น แต่กลับเคลื่อนไหวว่องไว ดึงมือ หลี่หมัวมัวมาสวมให้นางด้วยตนเอง “ในเมื่อคุณหนูตกรางวัลให้แล้ว หลี่หมัวมัวก็อย่าได้ปฏิเสธ รีบลองว่าพอดีหรือไม่”
“คือ คือว่าไม่ได้เจ้าค่ะ...” หลี่หมัวมัวยังคงปฏิเสธ ท่าทางเหมือนไม่ยินดีทำตาม
ซินโย่วมองอยู่ข้างๆ ไม่เอ่ยถึงสองสาวใช้ แต่เห็นสายตาหวางมามาที่จ้องมองหลี่หมัวมัวฉายแววริษยาอย่างเห็นได้ชัด
พอทั้งสี่คนกลับไปแล้ว เสี่ยวเหลียนถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจว่า “คุณหนู เหตุใดตกรางวัลให้เพียงหลี่หมัวมัว”
หากต้องการซื้อใจคน ก็ไม่จำเป็นต้องซื้อใจบ่าวหญิงใช้แรงงานผู้หนึ่ง
“เพียงแค่รู้สึกว่ามือหลี่หมัวมัวเหมาะกับการสวมแหวนมากก็เท่านั้น” ซินโย่วลูบคลำนิ้วมือ
สาวน้อยนิ้วเรียวยาวขาวละมุน แต่กลับว่างเปล่าไร้เครื่องประดับใด เสี่ยวเหลียนคิดถึงนิ้วมือที่ป้อมอ้วนและหยาบของหลี่หมัวมัว ก็อดมีสีหน้าพูดไม่ออกไม่ได้
ซินโย่วกลับรู้สึกว่าอารมณ์ดีไม่เลว
เจ้าของมือคู่นั้นที่แท้ไกลสุดขอบฟ้า แต่ใกล้เพียงเบื้องหน้า
“คุณหนู ท่านรู้ได้อย่างไรว่ามีแหวนเงิน” เสี่ยวเหลียนถามคำถามที่สงสัยอีกคำถามหนึ่ง
กล่องใส่เครื่องประดับเงินและทองเหล่านั้น กุญแจอยู่ในมือนางมาตลอด
ซินโย่วได้ยินก็ยิ้มเอ่ยว่า “ข้ารู้สึกว่าคุณหนูโค่วคงมิใช่ไม่มีแม้แต่แหวนเงินกระมัง”
เสี่ยวเหลียนอึ้งพูดไม่ออก ในใจรู้สึกแย้งอยู่ครู่หนึ่ง ก็ไปอุ้มกล่องไม้หนึ่งบนโต๊ะเครื่องแป้งมาก่อน แล้วก็ไปขนกล่องไม้อีกสองใบในตู้ออกมา พอเปิดออกดู
ในกล่องไม้ล้วนเป็นเครื่องประดับงานฝีมือประณีต เหมาะสำหรับสาวน้อยสวมใส่ ปิ่นปักผมและเครื่องประดับหยกในกล่องแค่มองก็รู้ว่าราคาไม่ธรรมดา
“ของเหล่านี้ล้วนเป็นของคุณหนู” สีหน้าเสี่ยวเหลียนไม่อาจปิดบังความภูมิใจ “ยังมีผ้าอีกสองสามหีบ ล้วนอยู่ในห้องฝั่งตะวันตก”
หากมีคนคิดว่าคุณหนูตนถูกรับมาเลี้ยง แต่ความจริงสมบัติคุณหนูมากยิ่งกว่าคุณหนูหลายท่านในจวนมาก
ซินโย่วเงียบไปครู่หนึ่ง ก็ถามขึ้นว่า “มีแค่พวกนี้หรือ”
เสี่ยวเหลียนอดอึ้งไปไม่ได้ มองเห็นสมบัติเต็มหีบแล้วก็ลังเลเอ่ยขึ้นว่า “พวกนี้…น้อยมากหรือ”
“เจ้าเคยบอกว่า ท่านปู่คุณหนูโค่วค้าขายในช่วงแผ่นดินวุ่นวายจนร่ำรวย แต่กลับมีบุตรชายเพียงคนเดียว บิดาคุณหนูโค่วเรียนหนังสือสอบเป็นขุนนางถึงระดับเจ้าเมือง ยังมีบุตรสาวเช่นคุณหนูโค่วเพียงผู้เดียว สี่ปีก่อน มารดาคุณหนูโค่วก่อนตายได้ส่งคุณหนูโค่วมาเมืองหลวง เช่นนั้นสมบัติสองชั่วอายุคนของตระกูลโค่วอยู่ที่ใด”
เสี่ยวเหลียนนิ่งอึ้ง สีหน้าจากสับสนเริ่มกลายเป็นตกใจ พึมพำว่า “บ่าว บ่าวไม่รู้…”
ซินโย่วเห็นเช่นนี้ก็อดถอนหายใจไม่ได้
สี่ปีก่อน เสี่ยวเหลียนเข้าเมืองหลวงมาพร้อมกับโค่วชิงชิงอายุเพียงสิบเอ็ด ไม่รู้เรื่องพวกนี้ก็มิใช่เรื่องแปลก
แต่อย่างไรต้องมีคนรู้


## บทที่ 6 พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง

ตอนที่ 6 พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง
เสี่ยวเหลียนไม่ได้โง่ เพียงแต่ตอนติดตามคุณหนูตนเข้าเมืองหลวงมาอายุน้อยเกินไป บางเรื่องไม่มีคนชี้แนะก็ไม่ทันคิด แต่พอตอนนี้ซินโย่วเอ่ยเช่นนี้ ก็ราวกับแทงทะลุกระดาษปิดหน้าประตูขาด ทำให้นางได้มองเห็นโฉมหน้าหนึ่งที่ไม่น่ามองของจวนรองเจ้ากรมที่แลดูดำรงอยู่กันอย่างอบอุ่นและสามัคคี
ยามนี้สีหน้านางพลันซีดขาว สายตาส่องประกายน่ากลัว เพราะไฟโทสะทอประกายขึ้น เอ่ยว่า “ท่านจะบอกว่า สมบัติเหล่านั้น...สมบัติเหล่านั้น...”
“ความจริงเป็นอย่างไรก็ยังไม่อาจสรุปได้ เพียงแต่ตอนนี้เราแน่ใจได้ว่ามีคนวางแผนทำร้ายคุณหนูโค่ว ข้าจึงได้คาดเดาไปในทางที่เลวร้ายที่สุดเท่านั้น”
“ต้องมุ่งหมายต่อทรัพย์สมบัติคุณหนูเป็นแน่!” เสี่ยวเหลียนขอบตาแดงก่ำ อารมณ์พลุ่งพล่านขึ้นมา “คุณหนูเข้าเมืองหลวงมาสามปี ไม่เคยย่างกรายออกนอกประตู หนึ่งปีมานี้ หลังไว้ทุกข์นายท่านกับนายหญิงครบปี จึงได้ออกจากบ้างสองสามครั้ง ปกติอยู่ในจวนก็ไม่พูดมากอันใด ไม่หาเรื่องใส่ตัว มีเหตุขัดแย้งกับคุณหนูรองแค่สองครั้ง...”
“มีเหตุขัดแย้งกับคุณหนูรอง?” ซินโย่วเลิกคิ้วมองเสี่ยวเหลียน
ก่อนหน้านี้ตอนเสี่ยวเหลียนเอ่ยถึงคุณหนูรองไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องนี้
เสี่ยวเหลียนเผยสีหน้าเก้กังอยู่บ้าง น้ำเสียงแผ่วลงไปเล็กน้อย “ก็ไม่นับว่าขัดแย้งอันใด คุณหนูรองหาเรื่องคุณหนู แต่คุณหนูไม่ได้ตอบโต้กลับ”
“เล่ามาให้ละเอียด”
“หน้าหนาวปีที่แล้ว คุณหนูทำแถบผ้ารัดศีรษะให้กับนายหญิงผู้เฒ่าเส้นหนึ่ง นายหญิงผู้เฒ่าดีใจมาก บอกว่าจะให้คุณหนูเป็นหลานสะใภ้ใหญ่ จะได้กระชับสัมพันธ์เครือญาติให้ยิ่งแน่นแฟ้น คุณหนูรองมาได้ยินคำพูดนี้เข้า ก็มาต่อว่าคุณหนูต่อหน้า บอกว่าอย่าได้หวังในสิ่งที่ไม่ควรหวัง บ่าวไม่ได้เอ่ยกับท่าน ก็เพราะรู้สึกว่าเรื่องนี้เกี่ยวพันถึงคุณชายใหญ่ ดูไม่ค่อยดีนัก…”
เสี่ยวเหลียนคิดถึงเรื่องคุณหนูถูกคุณหนูรองเอาเรื่องจนคืนนั้นซบหมอนร่ำไห้ ก็อดน้ำตาร่วงไม่ได้
ซินโย่วรอให้เสี่ยวเหลียนสงบลงแล้ว ก็ถามถึงแม่นมของโค่วชิงชิง “โรงบ้านที่ฟางหมัวมัวไปอยู่ห่างจากที่นี่ไม่ไกลกระมัง”
“ไม่ไกล นั่งรถม้าก็แค่ราวหนึ่งชั่วยาม”
“เช่นนั้นก็รอให้ฟางหมัวมัวมาก่อนก็แล้วกัน” ซินโย่วชี้ไปที่กล่องไม้ บอกให้เสี่ยวเหลียนนำไปเก็บ
ผู้ที่มาอยู่ในจวนรองเจ้ากรมพร้อมกับโค่วชิงชิงก็มีเพียงเสี่ยวเหลียนกับฟางหมัวมัวสองคน ฟางหมัวมัวน่าจะรู้เรื่องที่มารดานางจัดการเรื่องการแต่งงานของบุตรสาว ฟางหมัวมัวอยู่จวนรองเจ้ากรมไม่ถึงหนึ่งปีก็ทำความผิดถูกขับออกไป ตอนนี้ดูท่าแล้วไม่ค่อยชอบมาพากลนัก
เสี่ยวเหลียนมีสีหน้าตกใจ “ฟางหมัวมัวจะมาได้อย่างไร”
“หลังจากฟางหมัวมัวไป คุณหนูโค่วไม่เคยเอ่ยขอให้นางกลับมาหรือ”
แม้แต่เรื่องขัดแย้งระหว่างต้วนอวิ๋นหวากับโค่วชิงชิงก็เล่าแล้ว เสี่ยวเหลียนก็รู้สึกว่าไม่มีอันใดต้องปิดบังซินโย่วอีก “ไม่เคย คุณหนูเป็นคนรักหน้าตา รู้สึกว่าฟางหมัวมัวทำให้นางเสียหน้า แม้เห็นอยู่ว่าคิดถึงฟางหมัวมัวมาก แต่ทว่าแต่ไรมาไม่เคยเอ่ยถึงว่าต้องการให้ฟางหมัวมัวกลับมา”
ซินโย่วยิ้มกล่าวว่า “ข้าหน้าหนา ข้าต้องการให้ฟางหมัวมัวกลับมาก็แล้วกัน”
ได้ยินซินโย่วเน้นย้ำเช่นนี้ เสี่ยวเหลียนก็อดปิดปากตนเองไม่ได้
“เป็นอันใดไปหรือ”
“ท่านไม่เพียงแต่ชิมออกว่ายามีปัญหา แสร้งทำป่วยก็เป็น ท่านมีความสามารถมากจริงๆ” น้ำเสียงเสี่ยวเหลียนตระหนกตกใจอย่างมาก
ซินโย่ว “…” คำชมเหล่านี้ไม่เอ่ยดีกว่าไหม
หลังเที่ยงเมื่อพักผ่อนเสร็จ พอซินโย่วตื่นมาก็มองไปนอกหน้าต่าง ดูใบกล้วยเขียวสดเพราะฝนชะล้างฆ่าเวลา สาวใช้หานเสวี่ยก็มารายงานว่ามีคุณชายสองท่านมา
จวนรองเจ้ากรมมีคุณชายสองท่าน คุณชายใหญ่ต้วนอวิ๋นเฉิน เป็นบุตรชายของรองเจ้ากรมกับเฉียวซื่อ คุณชายรองต้วนอวิ๋นหลางเป็นบุตรชายของต้วนเหวินไป่กับจูซื่อ ทั้งสองคนเรียนหนังสืออยู่ที่สำนักศึกษากั๋วจื่อเจี้ยน[footnoteRef:1] มาเยี่ยมยามนี้ได้น่าจะขออนุญาตลามาเป็นการเฉพาะ [1:  สถาบันการศึกษาระดับชาติในสมัยโบราณ]
ต้วนอวิ๋นเฉิน...ซินโย่วเอ่ยชื่อนี้ขึ้นมาในใจ
คนที่ทำให้ต้วนอวิ๋นหวาพูดจาว่าร้ายคุณหนูโค่ว ควรพบหน้ากันให้เร็วหน่อยจริงๆ
หานเสวี่ยเปิดม่านประตูออก เด็กผู้ชายสองคนเดินเข้ามา ไม่สิ คนที่เดินนำหน้ามาน่าจะบอกได้ว่าเป็นชายหนุ่ม
“น้องชิง น้องดีขึ้นแล้วหรือยัง” คุณชายรองต้วนอวิ๋นหลางปีนี้อายุสิบหก มากกว่าโค่วชิงชิงไม่มากนัก รีบก้าวมาข้างเตียงกางขานั่งสง่างาม สองตากระจ่างใสประเมินมองซินโย่ว
“ดีขึ้นมากแล้ว พี่ๆ ตอนนี้ควรจะกำลังเรียนหนังสืออยู่กระมัง...”
ต้วนอวิ๋นหลางรีบโบกมือ “น้องชิงเกิดเหตุ พี่กับพี่ใหญ่ไหนเลยจะยังมีกะจิตกะใจเรียนหนังสือได้ พวกท่านพ่อไม่อยากให้พวกเรามาทำให้วุ่นวายเพิ่มขึ้น จึงไม่ยอมให้พวกเราไปตามหา…”
ต้วนอวิ๋นหลางเป็นคนพูดมาก ซินโย่วยิ้มฟัง แววตาเหลือบมองไปทางชายหนุ่มที่ยืนห่างออกไป
ต้วนอวิ๋นเฉินสวมชุดสีคราม สวมหมวกหรูจิน[footnoteRef:2] เห็นชัดว่าแต่งกายคล้ายกับต้วนอวิ๋นหลาง แต่กลับมีราศีโดดเด่น แลดูเจ้าสำราญอยู่ไม่น้อย [2:  หมวกสี่เหลี่ยมทรงแข็ง ที่เหล่าขุนนางและบัณฑิตสมัยหนึ่งนิยมสวมใส่ พร้อมกับสวมเสื้อย้อมสีคราม ]
นี่คือชายหนุ่มที่อาศัยเพียงแค่หน้าตาก็ดึงดูดหญิงสาวได้
ซินโย่วกำลังคิดเช่นนี้ สายตาก็อดไปหยุดที่ใบหน้าต้วนอวิ๋นเฉินนานอยู่สักหน่อยไม่ได้
“น้องชิงไม่เป็นไร พวกเราก็วางใจ เจ้ารักษาสุขภาพให้ดี อีกสองวันข้ากับน้องรองจะมาเยี่ยมเจ้าใหม่”
ต้วนอวิ๋นเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนก่อนคิดจะเดินออกไป เมื่อครู่เสียงฝีเท้าด้านนอกฟังดูเร่งร้อนใจทำให้ซินโย่วรู้สึกได้ว่าเขากลับมาอย่างรีบร้อน
ได้ฟังเสี่ยวเหลียนสาธยายมา คุณหนูโค่วไม่ใช่เด็กสาวที่ทำให้ผู้อื่นรังเกียจ ต้วนอวิ๋นเฉินพยายามหลบเลี่ยงนางเช่นนี้ เกรงว่าเป็นเพราะเรื่องล้อเล่นที่ต้องการกระชับความสัมพันธ์เครือญาติให้ยิ่งแน่นแฟ้นของนายหญิงผู้เฒ่าเป็นแน่
เขาไม่ยินดีหมั้นหมายแต่งงานกับน้องสาวลูกพี่ลูกน้องผู้นี้
การแต่งงานนี้ ต้วนอวิ๋นหวาไม่ยินดี ต้วนอวิ๋นก็เฉินไม่ยินดี นายหญิงใหญ่เฉียวซื่อจะคิดอย่างไร
นึกถึงเสี่ยวเหลียนบอกว่าปกติเฉียวซื่อมีแต่ท่าทีเกรงใจกับโค่วชิงชิง คำตอบนี้ก็เดาไม่ยาก
ซินโย่วเอาแต่จ้องมองต้วนอวิ๋นเฉินนิ่งเงียบ เห็นชัดว่าทำให้เขาเข้าใจผิดเข้าแล้ว ชายหนุ่มท่าทางสุภาพอ่อนโยนคิ้วเข้ม เอ่ยน้ำเสียงเย็นเยียบเล็กน้อย “พี่กับน้องรองยังต้องกลับไปสำนักศึกษาอีก ไม่รบกวนน้องชิงพักผ่อนแล้ว”
เทียบกับต้วนอวิ๋นเฉินที่แทบจะหลบเลี่ยงแล้ว เห็นชัดว่าต้วนอวิ๋นหลางยังอยากอยู่ต่อ พอเดินไปถึงประตูก็วกกลับมา ชี้ไปที่สมองตนเองพลางถามขึ้นอย่างอยากรู้ว่า “น้องชิง เจ้าสูญเสียความทรงจำจริงหรือ”
“อืม”
“ก็ดี...”
“หืม?” ครั้งนี้คนที่ส่งเสียงก็คือเสี่ยวเหลียน สาวใช้ทำแก้มป่องเอ่ยตำหนิ “คุณชายรอง ท่านพูดจาเช่นนี้ได้อย่างไรกัน หรือคิดว่าคุณหนูจำอันใดไม่ได้แล้ว เงินที่ติดค้างคุณหนูเราก็ไม่ต้องคืนแล้ว?”
ต้วนอวิ๋นหลางรีบมองไปที่ประตู ทำท่าปิดปากเสี่ยวเหลียน “เสี่ยวเหลียน ขอร้องล่ะ เบาหน่อยได้หรือไม่ หากให้พี่ใหญ่รู้ว่าข้ามายืมเงินน้องชิงไปซื้อนิยายมาอ่านคงแย่แน่ เจ้าออกไปรอที่ห้องส่วนนอกก่อน ข้ามีเรื่องพูดกับน้องชิง...”
เสี่ยวเหลียนเห็นซินโย่วพยักหน้าเล็กน้อย ปล่อยให้ต้วนอวิ๋นหลางผลักออกไปห้องส่วนนอก
“พี่หลางมีอันใดอยากพูดกับข้าหรือ” เผชิยหน้ากับชายหนุ่มที่วกกลับมานั่งลงบนเก้าอี้กลมใหม่อีกรอบ ซินโย่วก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
คุณชายรองผู้นี้ดูแล้วก็รู้สึกได้ว่านิสัยเหมือนเด็ก ไม่มีทางเกี่ยวข้องกับเหตุที่เกิดกับคุณหนูโค่ว อดทนคุยต่อไปสองสามคำ ไม่แน่อาจถามอะไรออกมาได้บ้าง
“น้องชิงไม่โมโหคำพูดเมื่อครู่ของพี่หรือ” ต้วนอวิ๋นหลางถามอย่างลังเล
ในใจเขากำลังคิด ผู้ใดจะรู้ว่าถึงกับหลุดปากออกไปได้
“พี่อวิ๋นหลางยินดีที่เห็นข้าสูญเสียความทรงจำหรือ” ซินโย่วเลิกคิ้วถามขึ้น “หากพี่อวิ๋นหลางบอกเหตุผลได้ ข้าก็ไม่โมโหแล้ว”
ต้วนอวิ๋นหลางสายตาวาบขึ้น ครู่หนึ่งจึงได้เอ่ยว่า “ก่อนหน้านี้น้องชิงเอาแต่เศร้าหมองด้วยเรื่องของท่านน้าและน้าเขยที่จากไป พี่รู้สึกว่าลืมเรื่องเศร้าเสียใจไปได้ก็ดี”
“เช่นนี้นี่เอง” ซินโย่วยิ้ม
หากไม่ใช่เมื่อครู่เหลือบเห็นท่าทางพยายามหาหนทางของต้วนอวิ๋นหลาง นางอาจจะเชื่อเข้าแล้ว
ต้วนอวิ๋นหลางคิดว่ากลบเกลื่อนผ่านไปได้แล้ว คุยเล่นต่ออีกสองสามคำ ก็แสร้งถามขึ้นเหมือนไม่ตั้งใจ “น้องชิงจำพี่กับพี่ใหญ่ไม่ได้แล้วหรือ”
ซินโย่วหลุบตาลง “จำไม่ได้แล้ว แต่การได้พบกับพี่รองวันนี้ไม่รู้สึกแปลกหน้า แต่กลับรู้สึกห่างเหินกับพี่ใหญ่...”
ต้วนอวิ๋นหลางสีหน้าไม่ผ่อนคลายลง “พี่ใหญ่ดำรงตนเคร่งขรึมจริงจัง น้องชิงรู้สึกเหินห่างก็เป็นเรื่องธรรมดา น้องชิง พี่ขอบอกกับน้องว่า อย่าเห็นว่าพี่ใหญ่ท่าทางอ่อนโยนอบอุ่น ความจริงยังนอนกรน ชอบแคะเท้า สิบกว่าวันไม่อาบน้ำ…”
เสี่ยวเหลียนหูผึ่งฟังอยู่อีกด้านหนึ่งของม่านประตู ตาโตอ้าปากค้าง


## บทที่ 7 แม่นม

ตอนที่ 7 แม่นม
ซินโย่วได้ยินต้วนอวิ๋นหลางพูดจบ ก็ยิ้มถามขึ้นว่า “พี่รองต้องการพูดแค่เรื่องพวกนี้หรือ”
“อ้อ คุยเล่น คุยเล่นเท่านั้น น้องชิง เจ้าพักรักษาตัวให้ดีๆ นะ อีกสองวันข้าค่อยมาเยี่ยมเจ้าใหม่”
ต้วนอวิ๋นหลางกลบเกลื่อนผ่านไป ก่อนจะรีบเดินออกไป
ต้วนอวิ๋นเฉินรอต้วนอวิ๋นหลางออกมาอยู่ที่ลาน พอเดินออกจากเรือนหว่านฉิงก็กระซิบเตือนว่า “น้องรอง เจ้าก็โตแล้ว การไปมาหาสู่กับน้องชิงก็ควรระวังธรรมเนียมด้วย”
ต้วนอวิ๋นหลางสีหน้าแปลกใจ “น้องชิงเกิดเรื่องใหญ่เช่นนี้ พวกเรามาเยี่ยมไม่ใช่เรื่องที่สมควรหรือ ไม่ระวังธรรมเนียมตรงไหนหรือ”
“ห้องนอนน้องชิง จะอยู่นานได้อย่างไร”
ต้วนอวิ๋นหลางโต้กลับด้วยสัญชาตญาณ “ข้าเห็นพี่จู๋มาพักที่จวนเราหลายครา พี่ใหญ่ก็มิใช่ชิดใกล้สนิทสนมหรือ”
“น้องรอง!”
เห็นสีหน้าเข้มของต้วนอวิ๋นเฉิน ต้วนอวิ๋นหลางรีบเอ่ยว่า “ทราบแล้วๆ วันหน้าข้าจะระวัง”
แม้ต้วนอวิ๋นหลางให้ความเคารพพี่ชายที่เรียนหนังสือเก่งมากผู้นี้มาตลอด แต่ครั้งนี้ในใจเขารู้สึกว่าไม่เป็นธรรมกับน้องชิง
เห็นชัดว่าพี่ใหญ่ปฏิบัติต่อน้องชิงและพี่จู๋ต่างกัน ยังดีที่น้องชิงจำอันใดไม่ได้แล้ว วันนี้ได้ยินคำพูดเขาพวกนั้นก็คงไม่คิดเสียดายพี่ใหญ่แล้ว
เรือนหว่านฉิง
ซินโย่วถามเสี่ยวเหลียนอย่างไม่แสดงท่าทีว่า “คำพูดคุณชายรองเจ้าได้ยินใช่ไหม”
เสี่ยวเหลียนพยักหน้า พลันลังเลว่าควรเปิดโปงวาจาเหลวไหลของคุณชายรองหรือไม่
ซินโย่วกอดหมอน ปลายนิ้วลูบไล้หมู่ดอกกล้วยไม้เบาๆ “เสี่ยวเหลียน คุณหนูโค่วมีใจปฏิพัทธ์ต่อคุณชายใหญ่ใช่หรือไม่”
วาจาเอ่ยถามกะทันหัน ทำให้เสี่ยวเหลียนอ้าปากค้าง ลืมเอ่ยตอบ
ซินโย่วเองก็ไม่รีบร้อนต้องการคำตอบ วางหมอนไว้ด้านหลังก่อนจะพิงลงไป
“ไม่มีเรื่องเช่นนี้เจ้าค่ะ แต่ไรมาคุณหนูล้วนเชื่อฟังผู้ใหญ่...” จากนั้นแววตาก็เข้มขึ้น เสี่ยวเหลียนนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะอึกอักว่า “คุณหนูไว้ทุกข์ให้นายท่านกับนายหญิงมาตลอด จะมีใจคิดเรื่องพวกนี้ได้อย่างไร…หลังจากนายหญิงผู้เฒ่าเอ่ยเช่นนั้นออกมา คุณหนูจึงได้ให้ความสนใจต่อคุณชายใหญ่…”
ซินโย่วเห็นท่าทางอธิบายอย่างอึกอักของเสี่ยวเหลียนก็เริ่มเรียบเรียงข้อมูล
ไม่ว่าโค่วชิงชิงเริ่มมีใจปฏิพัทธ์ต่อต้วนอวิ๋นเฉินเมื่อใด อย่างไรนางกับนายหญิงผู้เฒ่าก็ยินดีกับการแต่งงานนี้ แต่บ้านใหญ่[footnoteRef:1]ไม่ยินดี  [1:  บุตรชายคนโตแต่งงานแล้วก็คือบ้านใหญ่ ในที่นี้หมายถึงครอบครัวต้วนเหวินซง บุตรชายคนรองแต่งงานแล้วก็คือบ้านสอง ในที่นี้หมายถึงครอบครัวของต้วนเหวินไป๋]
ภัยถึงแก่ชีวิตของโค่วชิงชิง เพราะเรื่องการแต่งงานนี้ หรือว่าเรื่องทรัพย์สมบัติ หรือทั้งสองเรื่อง
“นอกจากเรื่องพวกนี้ คุณหนูโค่วก็ไม่มีเรื่องใดกับผู้ใดอีกแล้วใช่หรือไม่”
“ไม่มีแล้วจริงๆ” เสี่ยวเหลียนเอ่ยตอบท่าทางเก้กัง
“เช่นนั้นก็ดี เตรียมตัวเรื่องที่หารือกันก่อนหน้านี้สักหน่อย”
กลางดึก ซินโย่วพลันปวดท้องไม่หยุด ทนถึงฟ้าสางจึงได้หมดสติไป
ทั้งเรือนหว่านฉิงวุ่นวายกันไปหมด เจี้ยงซวงกับหานเสวี่ยสองสาวใช้ตกใจเอาแต่ร้องไห้ “พี่เสี่ยวเหลียน ทำอย่างไรดี”
“หานเสวี่ย เจ้าไปที่เรือนนายหญิงผู้เฒ่า...” เสี่ยวเหลียนหน้าซีดกระทืบเท้าร้อนใจ “เอาเถอะ ข้าไปเองดีกว่า พวกเจ้าดูแลคุณหนูให้ดี!”
ฟ้ายังมืดอยู่ ลมยามเช้าเริ่มพัดปะทะเข้ากับใบหน้าของสาวใช้ที่วิ่งตะบึง ให้ความรู้สึกเย็นสดชื่น
เรือนพักนายหญิงผู้เฒ่าชื่อว่าหรูอี้ถัง ยามนี้ประตูลานด้านนอกเปิดแล้ว สาวใช้และบ่าวสูงวัยเริ่มทำงานกันแล้ว เสี่ยวเหลียนวิ่งเข้ามารวดเร็วราวสายลม หอบหายใจเอ่ยว่า “ข้า ข้าต้องการพบนายหญิงผู้เฒ่า!”
“น้องเสี่ยวเหลียน นี่เจ้าเป็นอันใดไปหรือ” สาวใช้นางหนึ่งถามอย่างแปลกใจ
เสี่ยวเหลียนคว้ามือสาวใช้ “คุณหนูเราล้มป่วยแล้ว ข้าต้องการพบนายหญิงผู้เฒ่า!”
สีหน้าร้อนใจของเสี่ยวเหลียนกับแรงมือทำให้สาวใช้ตกใจ รีบเข้าไปรายงานทันที
“คุณหนูนอกล้มป่วยหรือ” คนสูงวัยมักตื่นเช้า ยามนี้นายหญิงผู้เฒ่าล้างหน้าบ้วนปากเสร็จแล้ว กำลังค่อยๆ ดื่มน้ำอุ่นแก้วหนึ่งอยู่ พอได้ยินสาวใช้รายงานก็รีบให้เสี่ยวเหลียนเข้ามา
เสี่ยวเหลียนพุ่งเข้าไปคุกเข่าลงตรงหน้านายหญิงผู้เฒ่า ใบหน้านองไปด้วยน้ำตา “นายหญิงผู้เฒ่า รีบช่วยคุณหนูเราด้วย คุณหนูไม่ค่อยดีแล้ว...”
“เหตุใดคุณหนูเจ้าจึงไม่ค่อยดีแล้ว เมื่อวานไม่ใช่ว่ายังดีๆ อยู่หรือ” นายหญิงผู้เฒ่าตวาดถามดัง
เสี่ยวเหลียนซุกหน้าลงเอ่ยว่า “ตอนกลางวันคุณหนูก็ยังดีๆ อยู่ แต่พอเที่ยงคืนก็ปวดท้องขึ้นมา ทนมาจนถึงยามฟ้าใกล้สางก็หมดสติไปเจ้าค่ะ…”
“เหลวไหล ในเมื่อเริ่มปวดท้องตั้งแต่เที่ยงคืน เหตุใดจึงปล่อยมาถึงตอนนี้เพิ่งมารายงาน” นายหญิงผู้เฒ่าสั่งการให้สาวใช้ไปตามหมอพร้อมกับเดินออกไป
เสี่ยวเหลียนรีบตามไปพลางร้องไห้อธิบายว่า “คุณหนูไม่ให้มารายงาน เกรงว่าจะรบกวนการนอนของนายหญิงผู้เฒ่า รอให้ฟ้าสางค่อยมาเจ้าค่ะ”
กลุ่มคนพากันเดินไปยังเรือนหว่านฉิง นายหญิงผู้เฒ่าเห็นหลานสาวนอนหลับตาสีหน้าซีดขาว ก็เอ่ยเรียก “ชิงชิง...” นายหญิงผู้เฒ่าส่งเสียงเรียกดังพร้อมกับกุมมือซินโย่วเอาไว้
มือนั้นเย็นมาก คล้ายรับรู้อันใดได้ พลันคว้ามือนายหญิงผู้เฒ่าไว้ด้วยสัญชาตญาณ เสียงพึมพำดังเล็ดลอดออกจากปากสาวน้อย “แม่นม...”
นายหญิงผู้เฒ่าฟังไม่ชัด “ชิงชิง เจ้าว่าอันใดนะ”
“แม่นม แม่นม...” สาวน้อยสลบไม่ได้สติเอาแต่ร้องเรียกเช่นนี้
นายหญิงผู้เฒ่าหน้าบึ้งมองไปทางเสี่ยวเหลียน
เสี่ยวเหลียนปาดน้ำตาสะอึกสะอื้นเอ่ยว่า “พอคุณหนูหมดสติไปก็เอาแต่ร้องเรียกเช่นนี้…”
นายหญิงผู้เฒ่าได้ยินก็สีหน้าแปรเปลี่ยนไปมา พอหมอหญิงรีบมาตรวจอาการซินโย่วแล้วก็ถามขึ้นทันทีว่า “ท่านหมอ เป็นอย่างไรบ้าง”
หมอหญิงวิเคราะห์ว่า “คุณหนูชีพจรเต้นวิกฤต น่าจะเพราะอาการบาดเจ็บภายในทรุดลง ข้าจะลองจ่ายยาชุดหนึ่งดูก่อน หากไม่ดีขึ้น นายหญิงผู้เฒ่าก็ไปเชิญหมอมีชื่อท่านอื่นดีกว่า”
นายหญิงผู้เฒ่าสีหน้ายิ่งย่ำแย่ลง ดีที่รอให้เสี่ยวเหลียนต้มยาเสร็จประคองซินโย่วดื่มลงไปแล้ว หมอหญิงตรวจชีพจรอีกครั้ง ชีพจรก็ดีขึ้นมาก แต่นางยังคงไม่ได้สติ ปากก็ยังร้องเรียกแม่นมไม่หยุด
เสี่ยวเหลียนโขกศีรษะดังพร้อมกับเอ่ยว่า “นายหญิงผู้เฒ่า ขอท่านได้โปรดเรียกตัวฟางหมัวมัวกลับมาเถอะเจ้าค่ะ คุณหนูได้ยินเสียงฟางหมัวมัวอาจจะตื่นขึ้นมา…”
นายหญิงผู้เฒ่าเงียบไปเป็นนานก่อนจะพยักหน้า
ใกล้ค่ำ รถม้าคันหนึ่งที่ไม่สะดุดตาก็มาจอดลงที่จวนรองเจ้ากรม เป็นสตรีมีอายุราวสี่สิบกว่าหน้าตากระจ่างงาม สตรีผู้นั้นก้าวเดินรวดเร็วตามบ่าวนำทางมายังเรือนหว่านฉิง เห็นสาวน้อยนอนบนเตียงก็ปรี่เข้าไปคุกเข่า “คุณหนู คุณหนู ท่านตื่นเถิด บ่าวมาหาคุณหนูแล้ว…”
พูดไปแล้วก็แปลก สาวน้อยที่หลับตานิ่งคล้ายได้ยินเสียงร้องเรียก แพขนตากะพริบเบาๆ ดิ้นรนคล้ายพยายามจะตื่นขึ้นมา
เสี่ยวเหลียนสีหน้าดีใจ “ฟางหมัวมัว คุณหนูได้ยินแล้ว ท่านเรียกดังอีกหน่อย!”
ฟางหมัวมัวรีบพยักหน้า ตะโกนดังยิ่งขึ้น
เปลือกตาสาวน้อยสั่นไหว ในที่สุดก็ลืมตาตื่นขึ้น
“คุณหนู!” ฟางหมัวมัวดีใจมาก กุมมือซินโย่วไว้เต็มแรง
ซินโย่วกะพริบตาปริบๆ แววตาเลื่อนลอยเริ่มกระจ่างใส
นายหญิงผู้เฒ่าก้าวเข้ามา “ชิงชิง เจ้ารู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง”
“ท่านยาย ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร” ซินโย่วมองอย่างสงสัย ก่อนจะเบนสายตาไปยังฟางหมัวมัว ก็พลันตกใจนิ่งอึ้ง น้ำตาร่วงริน “แม่นม แม่นมเองหรือ”
“บ่าวเองเจ้าค่ะ คุณหนูยังจำบ่าวได้…”
นายหญิงผู้เฒ่าได้ยินเสียงร้องไห้ของฟางหมัวมัว แววตาก็เข้มขึ้น
ชิงชิงสูญเสียความทรงจำไปแล้ว ทว่ายังจำแม่นมนางได้
“ท่านยาย...”
นายหญิงผู้เฒ่าเปลี่ยนสีหน้าอ่อนโยนเอ่ยว่า “ชิงชิง เจ้าว่าอย่างไร”
สาวน้อยกวาดตามองฟางหมัวมัวทีหนึ่ง เอ่ยน้ำเสียงขลาดกลัวว่า “ให้แม่นมอยู่กับข้าต่อ…ได้หรือไม่ ไม่รู้เหตุใด ชิงชิงจำแม่นมได้เพียงผู้เดียว…”
นายหญิงผู้เฒ่าจ้องมองฟางหมัวมัวพลางพยักหน้า “เช่นนั้นก็อยู่ต่อไปก็แล้วกัน”
“ขอบคุณนายหญิงผู้เฒ่า ขอบคุณนายหญิงผู้เฒ่า” ฟางหมัวมัวโขกศีรษะซาบซึ้ง
ซินโย่วแอบสบตากับเสี่ยวเหลียน กระดกมุมปากเล็กน้อย


## บทที่ 8 สมบัติตระกูล

ตอนที่ 8 สมบัติตระกูล
การหมดสติไปครั้งนี้ของซินโย่วไม่เพียงทำให้นายหญิงผู้เฒ่าตกใจ ยังมีนายหญิงใหญ่เฉียวซื่อกับนายหญิงรองจูซื่อ
ตลอดทางกลับจากเรือนหว่านฉิง เฉียวซื่อที่เดินอยู่ข้างกายนายหญิงผู้เฒ่าถามอย่างแปลกใจว่า “ไม่คิดว่าชิงชิงสูญเสียความทรงจำแล้วจะจำได้เพียงแม่นมนาง”
นายหญิงผู้เฒ่าสายตาเข้มขึ้น เอ่ยน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “น่าจะเพราะการหมดสติครั้งนี้ ขึงเริ่มค่อยๆ จำได้แล้ว”
เฉียวซื่อชะงักฝีเท้า แต่มุมปากก็พลันแย้มยิ้ม “หากเป็นเช่นนี้ก็ดีมาก การลืมเรื่องในอดีตอย่างไรก็ไม่ค่อยดีนัก”
นายหญิงผู้เฒ่าคล้ายว่าเหนื่อยล้าแล้ว ไม่เอ่ยอันใดอีก ให้สาวใช้ประคองกลับเรือนหรูอี้ถัง
เฉียวซื่อกับจูซื่อแยกกันเดินกลับเรือนพักตนเอง ริมฝีปากไร้รอยยิ้ม
“เหลียนหมัวมัว เจ้าว่าความทรงจำคุณหนูนอกฟื้นคืนมาแล้วหรือยัง”
เหลียนหมัวมัวเป็นคนสนิทที่ติดตามเฉียวซื่อออกเรือนมา ได้ยินก็ถามอย่างลังเล “ล้วนกล่าวกันว่าสมองถูกกระทบกระเทือนยากจะคาดการ อาจจะจำไม่ได้ไปตลอดชีวิต และก็อาจเป็นไปได้ว่าจะนึกขึ้นมาได้กะทันหัน คุณหนูนอกอายุยังน้อย หายเร็ว…”
ใกล้ถึงเรือนหย่าซินย่วนที่พักเฉียวซื่อแล้ว นางยืนนิ่งยิ้มมุมปาก “ใช่ อายุยังน้อย หายเร็ว”
เรือนหว่านฉิง
กลิ่นยาตลบอบอวล เสียงร่ำไห้ของฟางหมัวมัวกับเสี่ยวเหลียนยังคงดังอยู่
ฟางหมัวมัวร้องไห้ที่ได้กลับมาพบกับคุณหนูอีกครั้งหลังจากกันไปนาน เสี่ยวเหลียนร้องไห้เพราะหวั่นเกรงเรื่องคุณหนู ไม่รู้ว่าจะเป็นหรือตาย ตกอยู่ในอันตราย
พอเป็นเช่นนี้ ซินโย่วก็พยายามทำใจให้นิ่งสงบมากกว่าปกติ “เสี่ยวเหลียน ไปยกน้ำร้อนมากะละมังหนึ่ง ให้ฟางหมัวมัวล้างหน้าล้างตาก่อน”
เสี่ยวเหลียนรับคำออกไปยกกะละมังน้ำร้อนมา
ฟางหมัวมัวล้างหน้าแล้ว ขอบตาก็แดงก่ำยิ่งขึ้น จับจ้องมองแต่ใบหน้าซินโย่วอย่างไม่อาจตัดใจละสายตาไปได้ “ไม่ได้พบกันสามปี คุณหนูโตขึ้นมาก และก็ผอมลง”
ซินโย่วยิ้มอ่อนโยน
หลังมีความคิดที่จะให้ฟางหมัวมัวกลับมา นางได้ปรึกษากับเสี่ยวเหลียนแล้ว ว่าจะไม่เผยสถานะตน เวลาสามปีเพียงพอจะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง นางเชื่อว่านางจะไม่ทำให้ฟางหมัวมัวสังเกตเห็น
“คุณหนู ก่อนหน้านี้เอ่ยกับนายหญิงผู้เฒ่าว่าจำบ่าวได้ หมายความเช่นไรเจ้าคะ” เห็นสีหน้าซินโย่วยังพอมีกำลังวังชา ฟางหมัวมัวจึงถามเรื่องที่ตนสงสัยออกไป
ซินโย่วมองเสี่ยวเหลียนทีหนึ่ง
เสี่ยวเหลียนเล่าเรื่องโค่วชิงชิงตกหน้าผาสูญเสียความทรงจำ ก่อนหน้านี้ได้รับการกำชับมาจากซินโย่วแล้ว จึงเล่าไปอย่างไม่ได้ปกปิดเรื่องใด
ฟางหมัวมัวฟังจบ ก็กอดซินโย่วร้องไห้อย่างปวดใจ “คุณหนู ลำบากท่านแล้ว”
“แม่นมเดินทางมาก็คงเหนื่อยแล้ว รีบไปพักผ่อนเถอะ ข้าเองก็เหนื่อยแล้ว” ซินโย่วเอ่ยขึ้นเบาๆ
“บ่าวไม่เหนื่อย วันนี้บ่าวจะเฝ้าคุณหนู คุณหนูรีบนอนเถอะ”
ซินโย่วพยักหน้าเล็กน้อย หลับลงอย่างรวดเร็ว
เสี่ยวเหลียนเห็นฟางหมัวมัวเหน็บมุมผ้าห่มให้ซินโย่ว แววตามีทั้งความหวังและความไม่สบายใจ
คุณหนูบอกว่าไม่ได้พบกันสามปี ฟางหมัวมัวถูกคนซื้อตัวไปแล้วหรือไม่ก็ไม่อาจรู้ได้ ต้องดูปฏิกิริยาฟางหมัวมัวก่อนค่อยว่ากัน
ฟางหมัวมัว…จะทำให้นางผิดหวังหรือไม่
กลางคืนดึกสงัด สาวน้อยบนเตียงหลับสนิท ที่ปลายเท้านางมีฟางหมัวมัวปูพื้นเฝ้าสังเกตอาการอยู่ตลอดเวลา แทบจะไม่ได้นอนทั้งคืน
พอรุ่งเช้า คนจากทุกเรือนที่พากันมาเยี่ยมต่างก็ตกใจที่สีหน้าซินโย่วดูดีขึ้นมาก แต่ฟางหมัวมัวที่มาถึงเมื่อวานกลับขอบตาดำคล้ำ คล้ายว่าจะล้มลงได้ตลอดเวลา
แม้ซินโย่วไม่ได้พูดคุยกับคนที่มาเยี่ยมมากนัก แต่ก็ดำรงมารยาทอย่างดี จากที่ฟางหมัวมัวได้เห็น สาวน้อยตรงหน้าที่เคยเป็นคุณหนูที่สูญเสียบิดามารดาไปกะทันหันในความทรงจำนางได้กลายเป็นคุณหนูที่สุขุมนิ่งและระวังตัว
กว่าจะได้กลับมาอยู่ข้างกายคุณหนูไม่ใช่เรื่องง่าย เดิมฟางหมัวมัวคิดว่าจะค่อยๆ จัดการ แต่พอได้เห็นวันนี้ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
“คุณหนูบ่าวมีเรื่องพูดกับคุณหนูเจ้าค่ะ”
ซินโย่วบอกให้เสี่ยวเหลียนออกไปก่อน “แม่นมต้องการพูดอันใดกับข้าหรือ”
ฟางหมัวมัวสีหน้าสับสน พลันคุกเข่าลง ตัดสินใจเด็ดขาดเอ่ยขึ้นว่า “บ่าวแยกจากคุณหนูมานาน รู้ว่าคำพูดบ่าว คุณหนูอาจไม่เชื่อ แต่บ่าวขอสาบานต่อฟ้า หากมีจิตคิดยุยงแม้แต่น้อย ขอให้ฟ้าผ่าลงกระหม่อมบ่าว...”
ซินโย่วดึงมือฟางหมัวมัวมากุมพลางเอ่ยอย่างอ่อนโยน “แม่นมอย่าได้สาบานรุนแรงเช่นนี้ ท่านเป็นแม่นมข้า เป็นคนที่สนิทชิดใกล้ที่สุดบนโลกนี้ของข้าตอนนี้ ข้าจะไม่เชื่อคำพูดท่านได้อย่างไร ก่อนหน้านี้ข้ายังเด็ก เห็นแก่หน้าตาตนเองเหนือสิ่งใด ผ่านเรื่องราวเคราะห์ร้ายนี้มา จึงได้เข้าใจว่าคนที่เราใส่ใจนั้นสำคัญที่สุด…”
ซินโย่วพูดคำพูดนี้ออกไป ก็อดสะอื้นไม่ได้
ใช่แล้ว ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าคนที่เราใส่ใจอีกแล้ว แต่บนโลกนี้ คนที่นางใส่ใจล้วนไม่อยู่แล้ว
ฟางหมัวมัวย่อมรับรู้ได้ถึงความจริงใจจากคำพูดของซินโย่ว ร้องไห้ไปหัวเราะไปเอ่ยว่า “คุณหนูโตแล้ว โตแล้ว…”
ผ่านไปครู่หนึ่ง อารมณ์ก็สงบลง ฟางหมัวมัวกวาดตามองไปที่ประตูทีหนึ่ง หรี่เสียงให้เบาลงเอ่ยถามขึ้นว่า “คุณหนูจำภาพตอนตกหน้าผาไม่ได้แล้วจริงๆ หรือ”
ซินโย่วส่ายหน้า
“คุณหนูไม่ใช่คนประมาท บ่าวนึกภาพไม่ออกจริงๆ ว่าจะลื่นตกหน้าผาได้อย่างไร ได้ยินเสี่ยวเหลียนบอกว่าตอนคุณหนูกลับมา ได้เชิญหมอมาตรวจก็ไม่มีอาการหนักหนาสาหัสอันใด เมื่อวานกลับพลันปวดท้องสลบไป ไม่ใช่บ่าวคิดชั่ว บ่าวยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา เกรงว่าในจวนมีคนคิดทำร้ายคุณหนู…” ฟางหมัวมัวจ้องมองซินโย่วเขม็ง เกรงว่าจะเห็นสีหน้าไม่เชื่อหรือโมโหบนใบหน้าของนาง
หากคุณหนูรังเกียจนาง จุดจบแม่นมเช่นนางก็คงไม่มีค่าอันใดให้เอ่ยถึง แต่หากความสงสัยนางเป็นจริง คุณหนูแสนซื่อบริสุทธิ์ไร้ที่พึ่งเช่นนี้จะทำอย่างไร!
ฟางหมัวมัวไม่เคยลืมเรื่องที่ถูกส่งไปอยู่โรงบ้านชานเมือง และเพราะเรื่องนี้ ทำให้ความสงสัยในใจผุดขึ้นมาไม่หยุด
ซินโย่วนิ่งฟังจบ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงลังเล “ไม่ใช่ว่าข้าไม่เชื่อแม่นม แต่คนในจวนรองเจ้ากรมล้วนเป็นญาติข้า ข้าไม่เคยล่วงเกินผู้ใด ใครจะคิดทำร้ายเอาชีวิตข้ากัน”
ฟางหมัวมัวคว้ามือเย็นเล็กน้อยของสาวน้อยเอาไว้แน่น เอ่ยน้ำเสียงแหบพร่า “คุณหนูเจ้าคะ โลกเรานี้หลายครั้งล่วงเกินผู้อื่นอาจไม่เป็นอันใด แต่เพราะเงินๆ ทองๆ จึงต้องการเอาชีวิตนะเจ้าคะ!”
สาวน้อยสีหน้าตกใจ คล้ายว่าฟังจนนิ่งไปแล้ว
“คุณหนู บ่าวขอใช้กรรไกรหน่อยเจ้าค่ะ”
ซินโย่วตั้งสติได้ เอ่ยสั่งการว่า “เสี่ยวเหลียน หยิบกรรไกรมาหน่อย”
เสี่ยวเหลียนที่เฝ้าอยู่นอกประตูรีบเดินเข้ามา หยิบกรรไกรส่งให้ฟางหมัวมัว สายตามองไปทางซินโย่วเต็มไปด้วยความกังวลอยู่มาก
เดิมนางไม่คิดมาก อยู่ร่วมกันกับคุณหนูท่านนี้นานวันก็อดรู้จักคิดไตร่ตรองให้มากไม่ได้ อย่างไรก็ไม่ได้พบกับฟางหมัวมัวมาสามปี เกิดทำร้ายคุณหนูเข้า...
พอได้เห็นสายตาปลอบใจจากซินโย่วแล้ว ไม่รู้เหตุใด ในใจเสี่ยวเหลียนก็พลันสงบลง ค่อยๆ ถอยออกไปเงียบๆ
พออยู่กันแค่สองคน ฟางหมัวมัวก็เลิกชายเสื้อขึ้นตัด หยิบสมุดเล่มบางๆ ออกมาจากด้านในเสื้อที่เย็บซ้อนไว้
“คุณหนู เชิญอ่านก่อน”
ซินโย่วรับสมุดที่ยังมีไออุ่นจากกายฟางหมัวมัวมาเปิดอ่าน พออ่านดูก็ถูกตัวเลขที่จดไว้หน้าแรกสุดทำเอาตกตะลึงพรึงเพริดไปทันที หนึ่งล้านสองแสนตำลึง…
นอกจากนี้ ยังมีรายการที่ดินร้านค้าอีกมากมาย
ซินโย่วพลันรู้สึกว่าสมุดเล่มบางหนักอึ้งขึ้นมาทันที
“ตอนนั้นสถานการณ์เร่งด่วน สิ่งที่นายหญิงขายได้ก็ขายไปหมดแล้ว ที่เหลือไม่ทันได้จัดการก็จดลงไว้ในสมุดเล่มนี้ ตอนคุณหนูจากเมืองหลวงมา นอกจากเครื่องประดับมีค่าที่ติดตัวมา ยังมีตั๋วแลกเงินล้านตำลึงนี้กับโฉนดที่ดินและอาคารเหล่านี้…” ฟางหมัวมัวเล่ารายละเอียดตอนนั้นที่โค่วชิงชิงยังเล็กไม่รู้ความ กัดฟันเอ่ยถามว่า “คุณหนูรู้ไหมว่าตั๋วแลกเงินล้านตำลึงกับโฉนดที่ดินและอาคารอยู่ที่ใด”
ซินโย่วหลุบตาลง เอ่ยเบาๆ ว่า “อยู่กับท่านยาย”


## บทที่ 9 คำนับตามธรรมเนียม

ตอนที่ 9 คำนับตามธรรมเนียม
น้ำเสียงหนักแน่นของสาวน้อยทำให้ฟางหมัวมัวทั้งชื่นชมและปวดใจ
ชื่นชมที่คุณหนูโตแล้ว ความคิดก็กระจ่างแล้ว ปวดใจที่คุณหนูที่ไว้ใจในท่านยายตนเองเต็มเปี่ยมจำต้องเติบโตแล้ว
ฟางหมัวมัวกุมมือซินโย่ว เอ่ยน้ำเสียงหนักแน่น “คุณหนูเดาไม่ผิด บ่าวเข้าเมืองหลวงมาพร้อมคุณหนูแล้วก็ทำตามที่นายหญิงสั่งไว้ มอบทั้งหมดให้นายหญิงผู้เฒ่า”
ตอนนั้นนางไม่สนใจสถานะตนเอง แสดงความกังวลต่อนายหญิงด้วยทีท่าอ้อมค้อม
นายหญิงที่ล้มป่วยบนเตียงได้ยินกลับยิ้ม เอ่ยกับนางว่า “พอข้าไปแล้ว ญาติสนิทเพียงหนึ่งเดียวบนโลกนี้ของชิงชิงก็มีเพียงยายของนางแล้ว ท่านแม่จะดูแลและทะนุถนอมชิงชิง”
นางไม่มีวันลืมแววตาเศร้าสลดในส่วนลึกของนายหญิงตอนเอ่ยวาจานี้ ทันใดนั้นเอง นางก็รู้ว่าตนเองกังวลไปก็ไร้ประโยชน์
เรื่องที่แม้แต่บ่าวเช่นนางยังคิดได้ เหตุใดนายหญิงจะคิดไม่ได้ แต่จะทำอย่างไรได้ นายท่านจากไปกะทันหัน นายหญิงรับมือไม่ไหว ตระกูลโค่วยิ่งใหญ่เพียงนี้เหลือเพียงแค่คุณหนูกำพร้าเพียงผู้เดียว หากไม่ส่งคุณหนูมาเมืองหลวงขออาศัยบารมีจากตระกูลท่านยายของนางคุ้มครอง อย่าว่าแต่ปกป้องทรัพย์สมบัติมหาศาล แม้แต่ชีวิตคุณหนูเองก็คงรักษาไว้ไม่ได้
ฟางหมัวมัวคิดถึงตรงนี้ก็กำมือแน่น รู้สึกเศร้าใจกับนายหญิงของตนที่จากไปเร็วเกินไป
นายหญิงในปรโลกจะรู้ไหมว่า สุดท้ายทรัพย์สมบัติมหาศาลยังไม่อาจทำให้คุณหนูมีชีวิตที่สงบสุขได้
“สมุดเล่มนี้ ท่านยายรู้หรือไม่” สายตาซินโย่วจ้องมองไปที่สมุดเล่มบาง
ฟางหมัวมัวส่ายหน้า สีหน้าลังเลสงสัย
ซินโย่วเม้มปาก “แม่นมมีอันใดไม่อาจบอกข้าหรือ หากข้าฟังไม่เข้าใจ ก็ยังมีแม่นมสอนข้าไม่ใช่หรือ”
ได้ยินดังนี้ ฟางหมัวมัวก็นิ่งอึ้งมองสีหน้านิ่งสงบของสาวน้อย รู้สึกอีกครั้งว่าคุณหนูโตแล้วจริงๆ
ยังจำได้ว่าตอนนางถูกขับออกไป นางขอร้องคุณหนูอย่างไม่สนใจศักดิ์ศรีตน คุณหนูกลับเบือนหน้าหนี ไม่เหลียวมองนางแม้แต่นิด
ฟางหมัวมัวยกมือขึ้นเก็บผมที่ยุ่งเล็กน้อยของสาวน้อยให้เรียบร้อย “นายหญิงเคยสั่งเสียไว้ว่า รอให้คุณหนูโต หากได้ออกเรือนกับพี่ชายใหญ่ของนาง กระชับความสัมพันธ์เครือญาติให้แน่นแฟ้น ได้แต่งงานพร้อมขบวนสินออกเรือนอย่างสมศักดิ์ศรี ก็ให้แอบเผาสมุดเล่มนี้ทิ้ง แต่หากคุณหนูแต่งกับผู้อื่น ก็ให้เป็นสินออกเรือนติดตามคุณหนูออกไปตามธรรมเนียม ให้บ่าวมอบสมุดเล่มนี้ให้คุณหนูดู จะได้ให้คุณหนูเตรียมใจให้พร้อม แต่นี้ไปใช้ชีวิตของตนเองให้ดีก็พอ บ่าวเองก็คิดไม่ถึง ยังไม่ทันรอวันคุณหนูออกเรือน ก็ต้องมอบสมุดเล่มนี้ให้คุณหนูดูก่อน คุณหนูที่อาภัพของบ่าว...”
ฟางหมัวมัวกอดแขนซินโย่วร่ำไห้ ซินโย่วเองก็รู้สึกปวดใจไปกับโค่วชิงชิงด้วยเช่นกัน
นางได้รับการดูแลทะนุถนอมจากมารดามาแต่อ้อนแต่ออก คำพูดเหล่านี้ของฟางหมัวมัวทำให้รับรู้ได้ถึงความรักลึกซึ้งของมารดาผู้หนึ่งที่มีต่อบุตรสาว คิดการทุกอย่างเพื่อบุตรสาว แม้ยอมอ่อนข้อทุกอย่าง ก็ยังไม่อาจต้านทานความละโมบในใจคนได้
“คุณหนู จากนี้ไปคิดทำเช่นไรต่อเจ้าคะ” ฟางหมัวมัวปาดน้ำตาหางตาทิ้งพลางเอ่ยถาม
“จากนี้ไปก็ย่อมรักษาสุขภาพให้หายดีก่อน เมื่อคืนแม่นมเฝ้าข้ามาทั้งคืน กลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ”
“บ่าวไม่เหนื่อย บ่าวจะอยู่กับคุณหนู”
“แม่นม ท่านก็ต้องมีสุขภาพที่ดี จึงจะดูแลข้าได้”
ฟางหมัวมัวจึงไม่ดึงดันต่อ ให้เสี่ยวเหลียนพาไปพักผ่อนยังห้องที่จัดเก็บกวาดเตรียมไว้ให้
ตอนกลางคืน เสี่ยวเหลียนคอยเฝ้าดูแล ซินโย่วเรียกนางให้เข้ามาในห้อง หยิบสมุดบัญชีให้นางดู
ตัวเลขในสมุดทำเอาเสี่ยวเหลียนตกใจอ้าปากค้างอยู่เป็นนาน พึมพำเอ่ยว่า “สมุดเล่มนี้คือของที่นายหญิงทิ้งไว้…บ่าว บ่าวไม่ควรดู…”
เงินทองมากมายเพียงนั้น ที่นามากมายเพียงนั้น นางเป็นแค่สาวใช้คู่ควรให้ดูหรือ!
ซินโย่วแทบอยากจะร้องไห้ “เช่นนั้นผู้ใดควรดู”
“ย่อมเป็นคุณหนู...” เสี่ยวเหลียนหลุดปากออกมา สบสายตากระจ่างใสคู่นั้นจึงได้นึกขึ้นมาได้ นางไม่ใช่คุณหนูของตน
บางที่อาจเพราะเรื่องเล็กๆ ที่เกิดขึ้นระยะนี้ทำให้ความห่างเหินจางลง หรือเพราะการอยู่ร่วมกันมาหลายวันทำให้เกิดความไว้เนื้อเชื่อใจกันมากขึ้น ยามนี้เสี่ยวเหลียนพลันคุมสติไม่อยู่ ปิดหน้าร่ำไห้เสียงดัง
ซินโย่วยกมือวางลงบนบ่านางเบาๆ “อีกสองสามวัน ข้าจะพาเจ้าไปค้นหาคุณหนูโค่ว”
สามวันต่อมา ซินโย่วก็ก้าวออกจากเรือนหว่านฉิงเป็นครั้งแรก ไปคำนับนายหญิงผู้เฒ่าที่เรือนหรูอี้ถังตามธรรมเนียม
“คุณหนูนอกมา?” สาวใช้เฝ้าหน้าประตูเห็นซินโย่วมา ก็ตกใจเล็กน้อย
นายหญิงผู้เฒ่าเองก็มีสีหน้าแปลกใจ “ชิงชิง มาได้อย่างไร”
“วันนี้รู้สึกมีกำลังวังชาขึ้นแล้ว จึงได้มาคำนับท่านยาย” ซินโย่วย่อเข่าคำนับ
“มา นั่งข้างยาย” นายหญิงผู้เฒ่ากวักมือเผยสีหน้าไม่เห็นด้วย เอ่ยว่า “บอกแล้วว่าให้พักรักษาตัวดีๆ ไม่ใช่หรือ ตอนนี้ยังไม่ต้องรีบมาคำนับ”
ซินโย่วนั่งลงข้างนายหญิงผู้เฒ่าเงยหน้าเล็กน้อยเอ่ยว่า “หายแล้วจริงๆ เจ้าค่ะ อยู่แต่ในห้องเบื่อมาก ไม่สู้มาอยู่เป็นเพื่อนท่านยาย”
นายหญิงใหญ่เฉียวซื่อได้ยินก็ยิ้มเอ่ยว่า “ชิงชิงอายุยังน้อย ฟื้นตัวเร็ว ท่านแม่คงวางใจได้แล้ว”
นายหญิงผู้เฒ่ายิ้มพยักหน้าถามซินโย่ว “ชิงชิงคิดเรื่องอื่นๆ ออกแล้วหรือยัง”
ซินโย่วหลุบตาลง เผยสีหน้าหนักใจ “ยังเจ้าค่ะ นอกจากจำแม่นมได้ เรื่องอื่นๆ ล้วนจำไม่ได้”
“เช่นนี้หรือ...” นายหญิงผู้เฒ่าตบหลังมือซินโย่วปลอบใจ “ไม่รีบ ค่อยเป็นค่อยไป หากนึกเรื่องที่ผ่านไปไม่ออกก็ไม่เป็นไร ชีวิตคนเราต้องดำเนินไปข้างหน้า”
ซินโย่วพยักหน้าท่าทางว่านอนสอนง่าย เอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน “ท่านยาย พรุ่งนี้ข้าอยากออกไปข้างนอกเจ้าค่ะ”
นายหญิงผู้เฒ่าอึ้งไปครู่หนึ่ง สีหน้าเข้มงวดขึ้นมา “เพิ่งจะหายดี เหตุใดคิดออกไปข้างนอกกัน”
ซินโย่วตอบว่า “ข้าอยากไปเยี่ยมสองสามีภรรยาที่ช่วยข้าไว้ ไปแสดงความขอบคุณพวกเขา”
“ขอบคุณก็สมควรอยู่ แต่ให้พ่อบ้านไปส่งของขวัญก็ได้ ไยต้องไปด้วยตนเอง” นายหญิงผู้เฒ่าไม่เห็นด้วย
เฉียวซื่อยิ้มมุมปากไม่เอ่ยอันใด แต่ไรมาต่อหน้านายหญิงผู้เฒ่า จูซื่อไม่ค่อยเอ่ยอันใดกลับเอ่ยปากขึ้น “ท่านแม่กล่าวได้ถูกต้อง ชิงชิงสุขภาพเจ้าเพิ่งหายดี อย่าได้ออกไปให้เหนื่อย รักษาตัวไปให้ดีๆ ดีกว่า”
ซินโย่วอดมองจูซื่อไม่ได้
จากตอนไปเยี่ยมไข้ที่มอบโสมต้นนั้นมาถึงตอนนี้ที่ช่วยพูด นายหญิงรองท่านนี้คล้ายว่าเป็นมิตรกับคุณหนูโค่ว
ทำให้ซินโย่วิเคราะห์ได้ว่า เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นน่าจะเป็นเพราะเรื่องผลประโยชน์มากกว่า
โค่วชิงชิงเกิดเรื่อง ผู้รับผลประโยชน์กองโตที่สุดก็คงไม่ตกถึงบ้านสองที่เป็นเพียงบุตรชายอนุ
ซินโย่วย่อกายคำนับจูซื่อเล็กน้อย “ข้ารู้ว่าทุกท่านเป็นห่วงข้า แต่ภาษิตว่า บุญคุณเพียงหยดน้ำย่อมตอบแทนด้วยบ่อน้ำพุ เช่นนั้นการที่สองสามีภรรยาคู่นั้นช่วยชีวิตข้าไว้ หากแค่ข้าไปแสดงความขอบคุณยังทำไม่ได้ ข้าก็รู้สึกไม่สบายใจจริงๆ”
นางพูดไปก็ยื่นมือไปคว้าแขนเสื้อนายหญิงผู้เฒ่าไปมา “ท่านยาย ท่านรับปากข้าเถอะนะเจ้าคะ หากไม่จัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย ข้าก็คงรู้สึกไม่สบายใจอยู่ตลอด”
“แต่...” นายหญิงผู้เฒ่าลังเล
“ท่านยาย ข้าขอร้องท่านยายนะเจ้าคะ”
สาวน้อยตาปริบๆ ทำให้นายหญิงผู้เฒ่าใจอ่อน “เช่นนั้นก็รีบไปรีบกลับ พาผู้คุ้มกันไปด้วยมากหน่อย”
“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านยาย”
“กลับไปพักผ่อนเถอะ” นายหญิงผู้เฒ่ากวาดมองทุกคนในห้อง “พวกเจ้าก็ด้วย”
ทุกคนพากันรับคำทยอยออกไป
ซินโย่วค่อยๆ เดินรั้งท้าย หันหน้าไปมองคุณหนูสามต้วนอวิ๋นหลิงข้างกายนาย จับสังเกตได้ถึงสายตาลังเลของอีกฝ่าย
“น้องหลิงมีเรื่องอันใดหรือ”
“เหตุใดพี่ชิงไม่ใส่ใจคำพูดของนักพรต ไม่เชื่อก็อย่าได้ลบหลู่ เกิดออกไปแล้วประสบเหตุวุ่นวายจะทำอย่างไร” ต้วนอวิ๋นหลิงเอ่ยขึ้นเบาๆ
“น้องสาม กระซิบกระซาบอะไรกับน้องชิงอยู่หรือ” คุณหนูใหญ่ต้วนอวิ๋นหว่านยิ้มพลางมายืนตรงหน้าทั้งสองคน


## บทที่ 10 นิยาย

ตอนที่ 10 นิยาย
ต้วนอวิ๋นหลิงสะดุ้ง ผงะถอยด้วยสัญชาตญาณ “พี่ใหญ่ พี่ทำข้าตกใจหมด”
สายตาซินโย่วเคลื่อนจากร่างเกร็งของต้วนอวิ๋นหลิงไปยังสายตาอยากรู้อยากเห็นของต้วนอวิ๋นหว่าน เอ่ยด้วยสีหน้าเป็นปกติว่า “น้องหลิงอยากไปกับพวกเราด้วย ข้าบอกว่าครั้งนี้ไว้ก่อน วันหน้าค่อยออกไปเที่ยวเล่นกันอีก”
“ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง น้องสาม น้องชิงมีธุระ เจ้าอย่าไปวุ่นวาย วันหน้าพวกเราค่อยนัดกันออกไปข้างนอกใหม่” ต้วนอวิ๋นหว่านดึงมือต้วนอวิ๋นหลิง “กลับห้องกันเถอะ”
ต้วนอวิ๋นหลิงชักมือออก เอ่ยเสียงเข้มเล็กน้อย “ทราบแล้ว” กล่าวจบก็ไม่รอทั้งสองคน รีบก้าวขึ้นหน้าไปก่อน
“น้องชิงอย่าเก็บไปใส่ใจ นิสัยน้องสามยังเหมือนเด็กน้อย” ต้วนอวิ๋นหว่านช่วยพูด ก่อนจะรีบไล่ตามไป
ก่อนหน้านี้ซินโย่วได้รู้จากคำบอกขอเสี่ยวเหลียนว่าต้วนอวิ๋นหว่านพักอยู่เรือนเดียวกับต้วนอวิ๋นหลิง ยามนี้เห็นสองพี่น้องเดินไปด้วยกันก็เริ่มคิดบางอย่าง
“คุณหนู...” เห็นซินโย่วยืนนิ่ง เสี่ยวเหลียนก็กระซิบเรียกเบาๆ
ซินโย่วเดินตรงไปด้านหน้าเอ่ยว่า “เสี่ยวเหลียน ความสัมพันธ์คุณหนูใหญ่กับคุณหนูสามเป็นอย่างไรบ้าง”
“ดีมาก” เสี่ยวเหลียนตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด
“ดีมากหรือ” ซินโย่วพึมพำ มองตามไป แผ่นหลังสองพี่น้องหายลับไปที่หัวมุม
หลายวันนี้จิตใจเสี่ยวเหลียนเคร่งเครียดมาตลอด พอมาได้ยินซินโย่วเอ่ยเช่นนี้ สีหน้าก็พลันแปรเปลี่ยน “คุณหนูรู้สึกว่าระหว่างคุณหนูใหญ่กับคุณหนูสามมีปัญหาขัดแย้งกันหรือ”
ซินโย่วส่ายหน้าเล็กน้อย “ก็ไม่แน่ว่าเป็นความขัดแย้ง ดูไปก่อนก็แล้วกัน”
สองพี่น้องในสายตาคนอื่นมีความสัมพันธ์ดีมาก นางกลับรู้สึกได้ถึงปฏิกิริยาของต้วนอวิ๋นหลิงเหมือนหลบเลี่ยงต้วนอวิ๋นหว่าน
บางทีสองพี่น้องคู่นี้อาจเป็นช่องทางที่จะทำให้นางค้นพบความจริง
ในใจซินโย่วมีความคิดนี้แวบขึ้นมา ตัดสินใจรอไว้กลับมาจากการไปข้างนอกครั้งนี้แล้วต้องมาสืบความดูสักหน่อย
วันรุ่งขึ้นฟ้าเป็นใจ อากาศดีแสงแดดสดใส
ฟางหมัวมัวเดินนำหน้ารถม้ามาตลอด
“คุณหนูให้บ่าวไปกับคุณหนูเถอะนะ”
“แม่นมเพิ่งกลับมา พักผ่อนในเรือนหว่านฉิงให้ดีๆ ดีกว่า มีเสี่ยวเหลียนกับผู้คุ้มกันก็พอแล้ว”
ฟางหมัวมัวฟังออกว่าซินโย่วกำลังเน้นคำว่า ‘เพิ่งกลับมา’ ก็สะอึก
นางถูกขับออกไปได้ครั้งหนึ่ง ก็อาจถูกขับออกไปได้อีกเป็นครั้งที่สอง ครั้งนี้อย่างไรก็ควรทำตัวสงบเสงี่ยมไว้สักหน่อยดีกว่า
เป็นเพราะนางคิดมากไป หรือเพราะคุณหนูหมายความเช่นนี้กัน
ฟางหมัวมัวมองดูดวงตาใสกระจ่างราวหยกนิลคู่นั้นแล้วก็ไม่ดึงดันต่อ “เช่นนั้นคุณหนูรีบกลับมานะเจ้าคะ”
หลังจากฟังคำกำชับจากฟางหมัวมัวจบ ซินโย่วก็พาเสี่ยวเหลียนกับผู้คุ้มกันสองคนนั่งรถม้าไปยังหมู่บ้านบนเขา
แผนงานในวันหนึ่งเริ่มจากเช้าตรู่ ชาวบ้านกำลังยุ่งกับการทำงาน พอเห็นรถม้าที่แล่นมาก็หยุดงานในมือมองดูอย่างอยากรู้อยากเห็น
“แขกตระกูลใดกัน”
คนทั่วไปมีโอกาสได้นั่งรถลาลากก็สุดยอดแล้ว ไหนเลยจะมีโอกาสได้นั่งรถเทียมม้า และด้วยเหตุนี้ ไม่นานก็มีคนนึกขึ้นมาได้ว่า “หลายวันก่อนตาเฒ่าหวังได้ช่วยหญิงสาวตระกูลร่ำรวยไว้คนหนึ่งไม่ใช่หรือ คงไม่ใช่ตระกูลนั้นกระมัง”
“ต้องใช่แน่เลย นี่คือรถม้าในวันนั้น”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นพร้อมกับรถม้าที่จอดลงหน้าประตูทางเข้าหมู่บ้าน เสี่ยวเหลียนลงจากรถม้าก่อนประคองซินโย่วลงมา
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของชาวบ้านยิ่งดังขึ้นอีก “คุณหนูท่านนั้นจริงด้วย!”
มีคนใจร้อนวิ่งนำไปบอกตาเฒ่าหวังสองสามีภรรยาก่อนแล้ว
ตาเฒ่าหวังสองสามีภรรยากำลังทำงานอยู่ในท้องนา พอได้ยินข่าวก็รีบกลับบ้าน เชิญพวกซินโย่วที่รออยู่ด้านนอกเข้าไปนั่งในบ้าน
ซินโย่วพาเสี่ยวเหลียนเข้าไป สองผู้คุ้มกันรออยู่ในลานด้านนอก
หญิงชราสีหน้าเกรงใจ “คุณหนูควรพักผ่อนให้ดีๆ มานึกถึงพวกเราตาแก่ยายแก่ทำไมกัน ยังนำของมามากมายเช่นนี้อีก”
“ท่านย่าหวังอย่าได้กล่าวเช่นนี้ อย่าว่าแต่เพียงแค่ของกินของใช้พวกนี้ ของมากกว่านี้ก็ไม่อาจตอบแทนบุญคุณที่ท่านทั้งสองได้ช่วยชีวิตข้าไว้ได้”
ซินโย่วเอ่ยจริงใจ ด้วยอายุของสองสามีภรรยาเฒ่าย่อมมองออกว่ามาจากใจจริง สองคนก็ยิ่งรู้สึกอบอุ่นในใจ วาจาเกรงใจตามมารยาทลดลงไม่น้อย
“ท่านปู่หวัง ท่านยังจำได้ไหมว่าตอนนั้นพบข้าที่ใด”
“จำได้ ที่เชิงเขาไม่ไกลจากทางขึ้นเขาเท่าไร ที่นั่นมีต้นทับทิมภูเขาออกดอกสีแดงสีเหลืองงามอร่ามมาก…”
ได้ยินตาเฒ่าหวังบรรยายละเอียด ซินโย่วแน่ใจได้ว่า เชิงเขาที่นางลื่นลงมาแล้วสลบไปก็คือสถานที่ที่ไกลจากที่โค่วชิงชิงตกหน้าผาอยู่มาก
ซินโย่วขอบคุณอีกคราก่อนจะขอตัวกลับ
“คุณหนูกินอาหารเสร็จค่อยไปเถิด” หญิงชราเชื้อเชิญให้อยู่รับประทานอาหารอย่างมีน้ำใจ
ซินโย่วปฏิเสธอ้อมๆ “ผู้ใหญ่ที่บ้านกำชับว่าให้กลับเร็วหน่อยเจ้าค่ะ”
หญิงชราได้ยินดังนี้ก็ไม่รั้งไว้อีก
ซินโย่วเอ่ยอีกว่า “ข้าพักอยู่ที่จวนรองเจ้ากรมต้วนที่เป็นบ้านญาติชั่วคราว ท่านปู่หวัง ท่านย่าหวัง วันหน้าหากมีเวลาก็ไปหาข้าได้ทุกเมื่อ”
“ได้ ได้” หญิงชรารับคำติดๆ กัน
ส่งซินโย่วออกนอกประตูไปแล้ว หญิงชราก็พลันนึกอะไรขึ้นได้ “คุณหนู รอสักครู่”
หญิงชราก้าวเข้าไปในห้องที่ซินโย่วเคยพัก ก่อนจะกลับออกมาอย่างรวดเร็ว ส่งของสิ่งหนึ่งให้นาง “คุณหนูลืมไว้”
เป็นห่อผ้าเก่าสีซีดห่อหนึ่ง ซินโย่วพอคาดเดาได้ว่าคืออะไร พอเปิดออกดู ก็พบหนังสือเล่มหนึ่งดังคาด
เป็นนิยายที่นางนำมาจากบ้านที่ถูกพังทำลาย ตอนที่นางถูกคนตระกูลต้วนบังคับนำตัวกลับไป สองสามีภรรยาผู้อารีได้ช่วยเก็บรักษาเอาไว้อย่างดี
แม้ว่าทุกอักษรในนิยายนางจดจำได้แล้ว ต่อให้ทำหายไปก็ไม่ส่งผลต่อเรื่องที่จะต้องทำ แต่เมื่อได้กลับคืนมา นางก็ยังคงรู้สึกดีใจ
เสี่ยวเหลียนข้างๆ จ้องมองนิยายในมือซินโย่วอย่างอยากรู้อยากเห็น อ่านหน้าปกเขียนว่า “บันทึกดอกโบตั๋น” ตัวโตก็พลันรู้สึกสนใจขึ้นมา เพียงแต่คราบสกปรกสีน้ำตาลเป็นดวงๆ หลายจุด ทำให้นางพลันคิดเชื่อมโยงได้ถึงบางสิ่ง จึงกลืนคำพูดที่คิดเอ่ยลงไปทันที
“ขอบคุณเจ้าค่ะ” ซินโย่วเก็บนิยายเรียบร้อย
สองสามีภรรยาเฒ่าออกมาส่งนางออกจากหมู่บ้าน
รถม้าเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างไม่รีบร้อน ล้อรถส่งเสียงดัง เห็นได้ชัดว่าในรถม้าเงียบมาก
“คุณหนู ท่านชอบอ่านนิยายมากหรือเจ้าคะ” เสี่ยวเหลียนสังเกตเห็นซินโย่วอารมณ์ไม่ดีนัก คิดจะทำลายความเงียบ
ซินโย่วอดกระดกมุมปากไม่ได้ เอ่ยเบาๆ ว่า “ข้าชอบฟัง”
ท่านแม่เล่าเรื่องเก่งมาก เย็นเยียบแต่งดงาม อัศจรรย์แลน่ากลัว หยอกเย้าขบขัน…คล้ายว่ามีนิยายมากมายซ่อนอยู่ในสมองของนางมากเสียจนเล่าได้ไม่มีวันจบ
ซินโย่วสงบสติอารมณ์ลงแล้วก็ตะโกนบอกสารถี “ไปเขาเชียนอิง”
เขาเชียนอิงก็คือเขาที่โค่วชิงชิงไปเที่ยวเล่น ทุกฤดูใบไม้ผลิดอกซานอิงจะบานสะพรั่ง งดงามอย่างมาก ยามนี้แม้ว่าเลยเวลาบุปผาบานไปแล้ว แต่ก็ยังเป็นสถานที่ท่องเที่ยวของผู้คนอยู่
สารถีสีหน้าประหลาดใจ “คุณหนูนอกจะไปเขาเชียนอิงหรือ”
ผู้คุ้มกันสองคนที่ตามมาก็พากันสบตากัน
ไม่นานมานี้คุณหนูนอกเพิ่งพลัดตกเขาเชียนอิง วันนี้ก็อยากไปเที่ยวอีก ช่างใจแข็งจริง
“วันนั้นทำหยกประดับตกชิ้นหนึ่ง น่าจะตกอยู่ที่นั่น กว่าจะได้ออกมาวันนี้ แวะไปหาดูกันสักหน่อย” ซินโย่วอธิบายน้ำเสียงอ่อนโยน
“คือว่า...” สารถีมีสีหน้าลำบากใจ
เสี่ยวเหลียนรีบยัดก้อนเงินชิ้นเล็กใส่มือสารถี “หยกชิ้นนั้นแม้ไม่มีราคามากมายสักเท่าไร แต่เป็นของที่นายหญิงทิ้งไว้ให้คุณหนู หากทำหายไปเช่นนี้ คุณหนูจะเสียใจมาก”
สารถีถูก้อนเงินในมือ สบตากับสองผู้คุ้มกัน
เสี่ยวเหลียนยังยัดเงินใส่มือสองผู้คุ้มกันอีกด้วย ยิ้มละไมเอ่ยว่า “รบกวนเวลาทั้งสามท่านแล้ว”
สามคนได้ผลประโยชน์ก็ย่อมไม่รอช้าอีก รถม้าเลี้ยวไปทางเขาเชียนอิง พอถึงเชิงเขาก็จอดรถให้สารถีเฝ้าไว้ พวกซินโย่วสี่คนขึ้นเขา


## บทที่ 11 วานรแสนรู้

ตอนที่ 11 วานรแสนรู้
“คุณหนูยังจำได้หรือไม่ ตอนนั้นท่านตกลงมาจากที่ตรงนั้น” ต่อหน้าสองผู้คุ้มกัน เสี่ยวเหลียนชี้ไปยังเส้นทางคดเคี้ยวหนึ่ง
ยามนี้ดอกซานอิงโรยราแล้ว สถานที่แห่งนี้มีดอกตู้เจวียนสีเขียวอมขาวดุจหิมะทั่วผืนป่า งดงามสะดุดสายตาภายใต้แสงตะวันเจิดจ้า
ซินโย่วก้าวเข้าไปก้าวหนึ่ง
“คุณหนู!” เสี่ยวเหลียนรีบดึงนางไว้
สองผู้คุ้มกันเองก็อดเตือนไม่ได้
“วางใจ ข้าจะไม่เข้าไปใกล้” ซินโย่วไม่ก้าวต่อไปอีก เพียงแต่ชะโงกศีรษะลงไปดูเล็กน้อยเท่านั้น
แม้เขาเชียนอิงไม่นับว่าสูง แต่กลับเขียวชอุ่มซ้อนทับหลายชั้น มองดูแล้วทำเอาวิงเวียนตาลาย
ซินโย่วฟังอย่างละเอียด ได้ยินเสียงน้ำไหลกระทบแว่วมา
“ด้านล่างมีน้ำตก?”
หนึ่งในผู้คุ้มกันตอบว่า “มีขอรับ น้ำตกนั่นรวมตัวเป็นทะเลสาบลึกเชื่อมต่อกับแม่น้ำ ตอนแรกที่หาคุณหนูนอกไม่พบ ยังคิดว่าถูกสายน้ำพัดพาไปแล้ว พวกข้าน้อยจึงไล่ค้นหาไปตามเส้นทางน้ำออกไปไกลมาก”
นี่ก็คือเหตุที่คนของจวนรองเจ้ากรมหาโค่วชิงชิงที่ก้นหุบเขาไม่พบ ต่อมาตอนหาไปจนถึงหมู่บ้านภูเขาจนพบซินโย่ว จึงไม่ได้รู้สึกสงสัย
“ดูท่าหยกประดับน่าจะหายตอนพลัดตกลงไป” ซินโย่วสีหน้าลังเล จากนั้นก็ยังคงยืนยัน “ไปหาดูที่ก้นหุบเขากัน”
ตอนแรกผู้คุ้มกันเอ่ยเตือน “คุณหนูนอกทางนี้ไม่มีทางไปแล้ว ต้องอ้อมเข้าไปอีกเส้นทางหนึ่ง เส้นทางอ้อมนี้ไกลอยู่พอสมควร เดินทางลำบากมาก”
ผู้คุ้มกันอีกคนก็เอ่ยตาม “ใช่ขอรับ คุณหนูนอก ท่านเป็นคุณหนูสูงศักดิ์ เกิดถูกกระแทกบาดเจ็บระหว่างเดินทาง พวกข้าน้อยแบกรับไม่ไหวขอรับ หากพบเจอพวกสัตว์ป่าดุร้ายก็ยิ่งอันตรายขอรับ”
ซินโย่วสบตากับเสี่ยวเหลียนทีหนึ่ง
เสี่ยวเหลียนยัดใบไม้ทองคำ[footnoteRef:1]ใส่มือทั้งสองคน  [1:  ทองคำชนิดนี้แผ่นบางเฉียบ และใช้ทองคำบริสุทธิ์มากจึงพับงอได้ทั้งแผ่น ใช้เป็นเงินตราแลกเปลี่ยนสมัยโบราณ]
แสงทองอร่ามของใบไม้ทองคำใต้แสงตะวันทำเอาสายตาสองผู้คุ้มกันตาลาย คำพูดที่คิดห้ามก็พลันพูดไม่ออก ได้แต่ปล่อยกลืนลงคอไป
“ลำบากพี่ชายทั้งสองสักหน่อย ช่วยคุณหนูเราด้วย”
“อ้อ แม้เส้นทางเชิงเขาเดินทางยาก หลายวันก่อนไปๆ มาๆ หลายรอบก็พอคุ้นเคยอยู่บ้าง…” ผู้คุ้มกันคนหนึ่งดวงตาแข็งทื่ออยู่บ้าง ถึงกับไม่ทันตั้งสติได้ว่าตนเองเอ่ยอันใดออกไป
ผู้คุ้มกันอีกคนไม่กล้าพูดเต็มปาก แต่ก็ปฏิเสธใบไม้ทองคำนี้ไม่ได้จริงๆ
นี่คือใบไม้ทองคำหรือนี่ ไม่สิ เห็นชัดว่านี่คือโอกาสที่กำลังจะได้ขอภรรยางามดังบุปผามาครองแล้ว!
“เช่นนั้นตอนเดินทางคุณหนูนอกโปรดระวังพื้นด้วย จะต้องเดินตามหลังพวกข้าน้อยไว้นะขอรับ”
สี่คนลงเขา เสี่ยวเหลียนหรี่ตาไปมองสารถีที่สัปหงกอยู่ เรียกให้ตื่นพลางยังยัดเศษเงินก้อนใส่มืออีกก้อนหนึ่ง
สารถีตรงไปตรงมากว่าสองผู้คุ้มกัน หัวเราะแหะๆ ตอบว่า “คุณหนูนอก รีบกลับมานะขอรับ”
บางทีคนเราเปรียบเทียบกับจึงจะรู้สึกมีความสุขขึ้นมาได้ สองผู้คุ้มกันคิดถึงสารถีที่ได้เศษก้อนเงิน แล้วคิดถึงตนเองที่ได้ใบไม้ทองคำ ก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่ามีกำลังใจก้าวเดินรวดเร็วยิ่งขึ้น
เดินอ้อมไปใช้เวลาไม่น้อย ในที่สุดซินโย่วก็ได้พบทิวทัศน์ก้นหน้าผา
ภาพที่เห็นก็คือดอกไม้ป่าสดใสงดงามและสีเขียวอ่อนเข้มสลับ มีน้ำตกไหลตกลงมาจากหน้าผาสูงชัน กระทบก้อนหินแตกกระเซ็นเป็นละอองน้ำราวกับเม็ดหยกกระจาย ก่อนจะไหลรินไปรวมตัวกันในทะเลสาบ
มองไกลออกไปก็เห็นสายน้ำจากทะเลสาบไหลออกไป ไม่รู้ไหลหล่อเหลี้ยงชาวบ้านภูเขามากมายเพียงใด
ซินโย่วประเมินมองรอบทิศ ทันใดนั้นก็มีเงาดำหนึ่งวูบมาตรงหน้า
หนึ่งในผู้คุ้มกันปฏิกิริยาว่องไว ยกไม้กระบองขึ้นฟาดใส่เงาดำนั้นทันที
เงาดำตีลังกาหลบไม้กระบอง ส่งเสียงร้อง เจี๊ยก เจี๊ยก
“เจ้าเดรัจฉานนี่อีกแล้ว!” ผู้คุ้มกันมองเห็นภาพจริงของเงาดำกระจ่าง ก็ฟาดกระบองใส่ด้วยสีหน้าดุดัน
เจ้าวานรว่องไวกระโดดหนีไปไกล แต่กลับไม่จากไป ส่งเสียงร้อง เจี๊ยก เจี๊ยก ใส่ทุกคน ทำเอาสองผู้คุ้มกันโมโหด่าทอไม่หยุด
ซินโย่วฟังแล้วก็รู้สึกน่าสนใจ ถามทั้งสองคน “ก่อนหน้านี้พวกเจ้าเคยพบเจ้าวานรนี่หรือ”
“เคยพบขอรับ วันนั้นตอนอ้อมมาหาคุณหนูนอกทางนี้ เจ้าเดรัจฉานนี่ก็ออกมาก่อกวน เห็นพวกเราไม่สนใจ ยังเอาผลไม้ป่าปาใส่พวกเราด้วย”
ผู้คุ้มกันอีกคนหนึ่งคลำหัวไหล่แล้วก็โมโหขึ้นมาทันที
วันนั้นหัวไหล่เขาถูกผลไม้ปาใส่ เปรอะเปื้อนน้ำจากผลไม้เป็นแถบจนซักไม่ออก
“คุณหนูนอกรอสักครู่ ดูว่าข้าจะจับเจ้าเดรัจฉานนี่ถลกหนังทิ้งอย่างไรก่อน มันจะได้ไม่ก่อกวนอีก”
“เอาละ อย่างไรก็เป็นแค่เดรัจฉานแสนรู้ จะว่าไป ไปคิดเล็กคิดน้อยกับมันก็เสียเวลาเปล่า”
ซินโย่วชี้นิ้วไปอีกทาง “รบกวนทั้งสองท่านลองค้นหาไปตามเส้นทางแม่น้ำ ข้าจะพาเสี่ยวเหลียนไปหา รอบๆ ทะเลสาบดู”
สองผู้คุ้มกันสบตากัน รู้สึกว่าจัดการเช่นนี้ก็ไม่เลว
เส้นทางก้นหุบเขาขรุขระ หากคุณหนูนอกจะตามพวกเขาไป เกรงว่าเท้าแพลงไปจะไปรายงานเจ้านายไม่ได้ ไม่สู้ให้พักอยู่ตรงนี้เสียดีกว่า
ส่วนพวกเขาก็ไม่เคร่งเครียดมาก ตอนนั้นคุณหนูนอกตัวเป็นๆ ยังหาไม่พบ แล้วจะหาหยกประดับชิ้นเล็กๆ พบหรือ เห็นแก่ใบไม้ทองคำก็อ้อมไปสักรอบค่อยกลับมารายงานก็แล้วกัน
“เกิดเจ้าเดรัจฉานนี่ทำร้ายคุณหนูนอกจะทำอย่างไร” แม้เห็นด้วยกับการจัดการของซินโย่ว การปรากฏตัวของเจ้าวานรกลับทำให้ผู้คุ้มกันไม่กล้าออกห่างไปไกลนัก
ซินโย่วหยิบไม้กระบองมาจากมือผู้คุ้มกัน เอ่ยน้ำเสียงสบายๆ “ข้ากับเสี่ยวเหลียนสองคน ยังจะถูกเจ้าวานรตัวเดียวนี่ทำร้ายได้อีกหรือ เจ้าสองคนไม่ต้องเป็นห่วง รีบไปช่วยข้าหาหยกประดับ หากหาไม่พบจริงๆ ก็แล้วไป พวกเราก็จะได้รีบกลับกัน”
สองผู้คุ้มกันได้ยินก็ไม่รอช้า เดินเลียบไปตามริมแม่น้ำ
เห็นพวกเขาไปไกลแล้ว เสี่ยวเหลียนก็กระซิบว่า “ที่นี่หาจนทั่วแล้ว…”
สายตาซินโย่วมองไปยังเจ้าวานรที่กำลังส่งเสียงร้อง เจี๊ยก เจี๊ยก ส่งสายตาแปลกประหลาด “บางทีอาจมีบางมุมที่ยังไม่ได้หา”
ไม่รู้เหตุใด การปรากฏตัวขึ้นของเจ้าวานรตัวนี้ทำให้นางพลันรู้สึกว่าจะหาคุณหนูโค่วพบ
บางทีอาจเพราะนางนึกถึงนิยายเกี่ยวกับวานรที่มารดานางเคยเล่าให้ฟัง
พอเห็นว่าซินโย่วเห็นมันแล้ว เจ้าวานรก็พุ่งเข้ามา
“คุณหนูระวัง!” เสี่ยวเหลียนไม่คิดอันใดต่ออีกแล้ว มาขวางหน้าซินโย่วไว้ด้วยสัญชาตญาณ รู้สึกได้ถึงข้อมือถูกแรงหนึ่งคว้าไว้ ร่างถูกดึงไปอีกทาง
“วางใจ มันน่าจะไม่คิดทำร้ายคน” ซินโย่วมองเจ้าวานรที่เข้ามาใกล้ พลางเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน
เสี่ยวเหลียนกลับไม่คิดเช่นนี้ จ้องเจ้าวานรด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “แต่ก่อนหน้านี้มันปาผลไม้ใส่คนนะเจ้าคะ”
“ตอนนี้มันไม่ได้ปา” ซินโย่วมองเจ้าวานรที่กระโดดโลดเต้นไปมาตรงหน้า ก็ถามขึ้นมาทันที “เจ้าต้องการบอกอะไรพวกเราใช่หรือไม่”
เจ้าวานรคล้ายฟังเข้าใจ ส่งเสียงร้อง เจี๊ยก เจี๊ยก วิ่งห่างออกไประยะหนึ่ง ก่อนหันมายืนมอง เห็นซินโย่วนิ่งไม่ขยับ ก็ร้องเรียกขึ้นอีกครั้ง
เห็นท่าทางของมัน แม้แต่เสี่ยวเหลียนก็กล้าคิดคาดเดาขึ้นมา “หรือมันคิดจะนำพวกเราไปที่ใดสักแห่ง...”
เสี่ยวเหลียนเอ่ยถึงตรงนี้ก็ตกใจสีหน้าแปรเปลี่ยน “คุณหนู ใช่คุณหนูหรือไม่”
นางแทบไม่กล้าจะเชื่อ ในใจเต้นสับสน ก่อนหน้านี้ยังกลัวว่าเจ้าวานรทำร้ายคน แต่ตอนนี้พุ่งตามไปอย่างไม่สนใจอันใดอีก
เจ้าวานรเห็นเสี่ยวเหลียนขยับตัว ก็หันหลังวิ่งนำทางไป กระโดดสองสามทีขึ้นเกาะเกี่ยวต้นไม้ต้นหนึ่งไว้
นั่นคือต้นไม้ที่ฝังรากลึกลงบนหน้าผา ต้นไม้แผ่กิ่งก้านใบเขียวรกครึ้ม
“เจี๊ยกๆ...” เจ้าวานรห้อยตัวอยู่บนต้นไม้ ส่งเสียงร้องใส่ทั้งสองคน
เสี่ยวเหลียนสีหน้าตื่นตระหนกตกใจมองไปทางซินโย่ว “เจ้าวานร…หมายความว่าอย่างไร”
เดิมนางคิดว่าเจ้าวานรแสนรู้จะพานางไปหาคุณหนู ปรากฏวิ่งกระโดดขึ้นต้นไม้
ซินโย่วเงยหน้ามองไปบนต้นไม้นั้น ในใจก็เคร่งเครียดขึ้นมาทันที “บางที มันอาจอยากให้พวกเราขึ้นต้นไม้”
“ขึ้นต้นไม้?” เสี่ยวเหลียนฟังแล้วก็นิ่งอึ้ง “แต่พวกเราปีนต้นไม้ไม่เป็น!”
“ข้าเป็น”
เสี่ยวเหลียนผงะหันไปมองซินโย่วทันที คิดว่าฟังผิด “คุณหนูบอกว่าเป็น เป็นอันใดนะเจ้าคะ”
ซินโย่วเช็ดมือกับกระโปรง วิ่งเหยาะสองสามทีก่อนกระโดดขึ้นเกาะกิ่งไม้ไว้ ปีนขึ้นไปด้วยท่าทางคล่องแคล่วว่องไว จากนั้นจึงได้ก้มลงมาตอบเสี่ยวเหลียน “ข้าปีนต้นไม้เป็น”


## บทที่ 12 ชิงชิง

ตอนที่ 12 ชิงชิง
แสงตะวันสาดส่องเจิดจ้า กลับถูกกิ่งไม้ใบไม้รกครึ้มบดบังไปเกินครึ่ง
บนต้นไม้มีสาวน้อยนั่งอยู่ วานรนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ
สีหน้าเสี่ยวเหลียนแทบไม่อยากจะเชื่อ นางขยี้ตาเต็มแรง
ไม่ได้ตาฝาด!
จากนั้นนางก็เบิกตาโตจ้องมองสาวน้อย ปีนตามเจ้าวานรนำขึ้นไปต่อ พริบตาก็ถูกใบไม้บดบังจนมองไม่เห็นร่าง ทำเอาอดขยี้ตาไม่ได้
ซินโย่วบนต้นไม้สีหน้าแข็งค้าง สายตามองจ้องไปที่แห่งหนึ่ง
กิ่งไม้ท่อนหน้าสองท่อนขัดกันแข็งแรงอยู่ ที่ตรงนั้นมีคนนอนอยู่ ไม่สิ เป็นศพหนึ่ง
ใบหน้าศพแยกแยะไม่ได้แล้ว เพียงแต่รูปร่างและเสื้อผ้ากลับบอกได้ว่าเป็นสตรีนางหนึ่ง
ซินโย่วอุดปากแน่น แทบจะขย้อนออกมา ไม่อาจควบคุมตนเองได้อีกต่อไป กระโดดลงจากต้นไม้ทันที
เสี่ยวเหลียนเห็นซินโย่วพลันกระโดดลงจากต้นไม้ด้วยอาการสองมือสั่นเทา ก็อดตกใจไม่ได้ “เกิดอันใดขึ้น”
ซินโย่วผ่อนลมหายใจครู่หนึ่งจึงได้เงยหน้ามองไปทางเสี่ยวเหลียน
ใบหน้าซีดขาวทำให้สีหน้าเสี่ยวเหลียนแข็งค้างไปเช่นกัน ถามน้ำเสียงสั่นเครือขึ้นว่า “บนต้นไม้…บนต้นไม้มีอันใดหรือ”
ซินโย่วมองดูใบหน้าเสี่ยวเหลียนทีหนึ่ง ก่อนจะหลุบตาลงมองพื้น
ก้อนหินบนพื้นมีต้นหญ้าอ่อนทะลุขึ้นมาอย่างซุกซน แสดงให้เห็นถึงพลังชีวิตแรงกล้า
ทันทีที่เกิดเรื่องที่ไม่อาจทนรับได้ การหลบเลี่ยงไม่ใช่หนทางที่ดี
นางก็เป็นคนเช่นนี้ เสี่ยวเหลียนเองก็เช่นกัน
ลมเหมือนจะเริ่มแรงขึ้น น้ำเสียงอ่อนโยนของสาวน้อยกระทบโสตประสาทของเสี่ยวเหลียน น้ำเสียงที่ทำใจให้สงบนิ่งลงได้แล้ว “บนต้นไม้…มีศพผู้หญิง”
“ศพผู้หญิง?” เสี่ยวเหลียนสีหน้าถอดสี ก้าวเข้าหาซินโย่วด้วยสัญชาตญาณ แต่กลับเข่าอ่อนล้มพับลงกับพื้น
สองมือกำหญ้าอ่อนไว้แน่น น้ำตาพรั่งพรูอย่างไม่อาจระงับ
“ใช่คุณหนูเราหรือไม่” เสี่ยวเหลียนเงยหน้าถามอย่าสิ้นหวัง ในใจก็พอรู้คำตอบแล้ว
นอกจากคุณหนูแล้วยังจะมีผู้ใดอีก
ที่แท้ตอนคุณหนูตกหน้าผาก็มาติดอยู่ที่ต้นไม้นี่ จึงไม่มีคนหานางพบ
ตอนนั้นคุณหนูยังมีสติหรือไม่
จะต้องเจ็บปวดมากเป็นแน่?
ตอนนั้นจะยังมีสติอยู่หรือไม่ รอคอยจนไม่มีคนมาช่วยนางมาตลอดหรือไม่
คำถามเหล่านี้ราวกับคมมีดกรีดลงกลางใจของเสี่ยวเหลียน ทำให้นางร้องไห้อย่างไม่อาจคุมสติตนเองได้
ซินโย่วยืนนิ่งไม่มีคำตอบ
เจ้าวานรมองทั้งสองคนอย่างนึกสงสัย เห็นพวกนางคนหนึ่งยืน คนหนึ่งนั่งไม่ขยับ ก็ส่งเสียงเรียกอย่างร้อนใจ
ซินโย่วถอนหายใจ เอ่ยเตือนเสี่ยวเหลียน “ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาร้องไห้ อีกไม่นานสองผู้คุ้มกันนั่นก็จะกลับมาแล้ว”
เสี่ยวเหลียนหยุดร้องไห้ ลุกขึ้นยืนจ้องมองซินโย่วถามขึ้นว่า “ท่านมองละเอียดแล้วหรือ ใช่คุณหนูเราหรือ”
ซินโย่วส่ายหน้า กล่าวตามตรงว่า “เน่าเปื่อยจนไม่อาจแยกแยะสภาพได้แล้ว”
เสี่ยวเหลียนสั่นเทาไปทั้งตัว ปาดน้ำตาเงอะงะ ขอร้องน้ำเสียงสั่นเครือ “ข้าอยากเห็นด้วยตาตนเองสักครั้ง”
ซินโย่วปีนขึ้นไปยังง่ามไม้ที่ใกล้กับพื้นที่สุด ยื่นมือให้เสี่ยวเหลียน
เดิมเสี่ยวเหลียนคิดว่าปีนต้นไม้จะยากมาก แต่มือเรียวที่ยื่นมามีแรงมากกว่าที่นางคิดไว้มาก พอตั้งสติได้อีกครั้งก็ขึ้นมาบนต้นไม้แล้ว
มองตามไปก็เห็นศพผู้หญิงเน่าเปื่อยกระดูกขาวโพลนไปแล้ว
เสี่ยวเหลียนสะอึกกึก ยกมือขึ้นปิดปากแน่น
แม้ว่าสีเสื้อผ้าจะแยกแยะได้ยากแล้ว แต่สาวใช้ที่คุ้นเคยกับคุณหนูตนอย่างมากยังคงจดจำได้อย่างรวดเร็ว “เป็นคุณหนูเรา! วันนั้นตอนคุณหนูออกจากบ้านมาก็สวมชุดนี้!”
เสี่ยวเหลียนคิดปีนไปข้างศพ แต่ร่างกลับโงนเงนเกือบร่วงหล่นจากต้นไม้
“ระวัง” ซินโย่วยื่นมือไปประคองนางไว้ สายตาเห็นใจอยู่มาก เอ่ยน้ำเสียงสงบนิ่ง “เวลาจำกัด พวกเราไม่มีเวลามาเก็บศพคุณหนูโค่ว ไม่อาจนำร่างนางฝังดินได้ ข้ามีข้อเสนอ เจ้าลองฟังดูหน่อยไหม”
“เชิญท่านกล่าวมาได้” เสี่ยวเหลียนมือไม้เย็นเยียบ จิตใจยิ่งเยียบเย็นยิ่งกว่า ทำให้รู้สึกได้ว่าสองมือนั่นส่งความอบอุ่นผ่านมาให้นางได้อย่างชัดเจน
“ตอนเมื่อครู่ที่ถูกเจ้าวานรนำมาที่นี่ ข้าบังเอิญเหลือบมองเห็นถ้ำแห่งหนึ่ง อีกสักครู่พวกเราไปสำรวจกัน หากที่นั่นเหมาะสม ก็จะนำคุณหนูโค่วไปไว้ที่นั่นชั่วคราว รอให้มีโอกาสเหมาะสมค่อยกลับมาฝังศพนาง เจ้าว่าเป็นอย่างไร”
สาวใช้ที่สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวพยักหน้าทันที “ข้าฟังคำท่าน”
ซินโย่วพาเสี่ยวเหลียนลงจากต้นไม้ ตรงไปยังถ้ำแห่งนั้น
อาจเพราะสวรรค์เมตตาสงสารคุณหนูโค่วที่ตายอย่างน่าอนาถ จึงได้ให้ซินโย่วพบถ้ำด้านนอกแคบด้านในกว้างขวางนี้โดยบังเอิญ และยังไม่ชื้น ไม่จำเป็นต้องหาที่อื่น จากนั้นปัญหายุ่งยากตามมาก็คือจะเคลื่อนย้ายร่างคุณหนูโค่วมาอย่างไร
ไม่ว่าเสี่ยวเหลียนจะภักดีต่อโค่วชิงชิงเพียงใด แต่ก็รู้ว่าการจะเคลื่อนย้ายศพลงจากบนต้นไม้นั้นเข้ามาในถ้ำนี้ยากเย็นเพียงใด
ซินโย่วคิดได้วิธีหนึ่งที่เหมือนจะไม่ค่อยเหมาะนัก “ใช้ม่านประตูรถม้า”
“ม่านประตูรถม้า?” เสี่ยวเหลียนตกตะลึง “แต่รถม้าจอดอยู่เชิงเขา ไปมาก็ใช้เวลาไม่น้อย หากสองผู้คุ้มกันนั่นกลับมาจะทำอย่างไร”
เรื่องว่าจะอธิบายกับสารถีอย่างไร เสี่ยวเหลียนก็ยิ่งนึกภาพไม่ออก
“ข้าฝีเท้าเร็ว จะรีบกลับมา หากสองผู้คุ้มกันกลับมาก่อน เจ้าก็บอกพวกเขาว่าข้าวิ่งไล่เจ้าวานรไป เจ้าตามไม่ทัน ให้พวกเขารีบไปตามหาข้า”
ได้ยินซินโย่วสั่ง เสี่ยวเหลียนก็พยักหน้าอึ้งๆ
ซินโย่วไปได้ครู่หนึ่ง สองผู้คุ้มกันก็กลับมาก่อนดังคาด
“หาหยกประดับไม่พบ” ผู้คุ้มกันคนหนึ่งพบว่าขอบตาเสี่ยวเหลียนแดงก่ำ ก็ตกใจ “พี่เสี่ยวเหลียน เป็นอันใดไปหรือ”
ยามนี้เสี่ยวเหลียนไม่ต้องฝืนบีบน้ำตา น้ำตาก็ร่วงรินลงมา “คุณหนูหายตัวไปแล้ว!”
สองผู้คุ้มกันตกใจ ส่งเสียงขึ้นพร้อมกัน “เป็นไปได้อย่างไร!”
“ต้องโทษเจ้าเจ้าวานรซุกซนนั่น แย่งปิ่นปักผมของคุณหนูหนีไป คุณหนูร้อนใจไล่ตามไป พริบตาก็หายไปแล้ว…”
สองผู้คุ้มกันร้อนใจ “คุณหนูนอกวิ่งไปทางไหน”
เสี่ยวเหลียนชี้มือไปทางหนึ่ง แล้วก็ชี้มือไปอีกทางหนึ่ง
“ทางไหนกันแน่?”
สาวใช้ปิดหน้าร่ำไห้ “ข้าลืม ข้าหันมาทางนี้!”
สองผู้คุ้มกันสีหน้าปั้นยาก ตัดสินใจเอ่ยว่า “พวกเราแยกกันออกไปตามหาคุณหนูนอก พี่เสี่ยวเหลียน พี่รออยู่ตรงนี้ อีกครึ่งชั่วยาม ไม่ว่าอย่างไรพวกเราก็จะกลับมาเจอกัน”
เสี่ยวเหลียนพยักหน้า “เช่นนั้นก็รบกวนพี่ชายทั้งสองแล้ว”
สองผู้คุ้มกันแยกกันออกค้นหา เสี่ยวเหลียนชะเง้อมองอย่างร้อนใจ ในที่สุดก็เห็นเงาร่างที่ทำให้นางคลายความร้อนใจลง รีบเข้าไปบอกว่า “สองผู้คุ้มกันกลับมาแล้ว แล้วก็ออกไปตามหาท่านแล้ว อีกสักครู่ก็จะกลับมาพบกันที่นี่”
ซินโย่วพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะตรงไปหาต้นไม้นั้น
เสี่ยวเหลียนรีบก้าวตามไป ก็เห็นซินโย่วขึ้นต้นไม้ไปแล้ว จึงตะโกนเรียกคุณหนูอย่างร้อนใจ
ซินโย่วก้มหน้าลงมอง ไม่ได้ก้มลงไปดึงมือเสี่ยวเหลียนที่ชูสูงรออยู่
“เจ้ายืนบนต้นไม้ไม่มั่น ข้าเองดีกว่า”
“คุณหนู...” เสี่ยวเหลียนสีหน้าตกใจ พลันเอ่ยอันใดไม่ออก
เห็นได้ชัดว่าร่างโค่วชิงชิงกลายเป็นกองกระดูกขาวแล้ว ไม่ได้มีน้ำหนักมากมายอันใด ซินโย่วใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดจมูกและปาก กลั้นใจเก็บศพอย่างระมัดระวัง ก่อนจะกลับถึงพื้น
ทั้งสองคนช่วยกันจับมุมผ้าม่านประตูห่อศพคนละข้าง เคลื่อนศพขึ้นไปยังถ้ำ
มองก้อนหินที่ถูกเคลื่อนมาปิดปากถ้ำเรียบร้อยแล้ว เสี่ยวเหลียนก็ขอบตาแดงอีกครั้ง โขกศีรษะให้กับปากถ้ำสองสามที
ซินโย่วกำลังล้างมือถูไปมาอยู่ริมทะเลสาบ ทำให้เจ้าวานรมองอย่างอยากรู้
ผู้คุ้มกันที่กลับมาก่อนเห็นภาพนี้เข้าก็ตวาดใส่ทันทีว่า “เจ้าเดรัจฉาน เจ้ายังกล้าหยอกคุณหนูนอกเล่นอีกหรือ!”
เจ้าวานรวักน้ำใส่หน้าผู้คุ้มกันก่อนจะวิ่งหนีหายไปทันที


## บทที่ 13 ม้าตื่นตกใจ

ตอนที่ 13 ม้าตื่นตกใจ
ตอนพวกซินโย่วทั้งสี่เร่งลงจากเขามาก็เห็นสารถีกำลังกระทืบเท้าไม่พอใจ
“ลุงจาง ผู้ใดทำให้ท่านโมโหหรือ ไยจึงโมโหเพียงนี้” ผู้คุ้มกันคนหนึ่งถามอย่างอยากรู้
สารถีชี้ไปที่รถม้า สีหน้าดำทะมึนยิ่งกว่าก้นหม้อดำเอ่ยว่า “ไม่รู้มือดีที่ไหน ฉวยโอกาสตอนข้าสัปหงกแอบมาขโมยม่านประตูไป!”
สองผู้คุ้มกันตั้งใจมองไป ประตูทางเข้ารถม้าว่างเปล่าดังคาด ไม่เห็นร่องรอยของม่านประตู
“เหตุใดจึงมีคนขโมยม่านประตูกันด้วย” ผู้คุ้มกันคนหนึ่งสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ
ผู้คุ้มกันอีกคนพลันตบมือดังทีหนึ่ง “ข้ารู้แล้ว ต้องเป็นเจ้าวานรนั่นทำแน่เลย!”
สารถีรีบถามว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น ผู้คุ้มกันกัดฟันกรอดเล่าเรื่องเจ้าวานรก่อกวนแย่งชิงปิ่นปักผมซินโย่วไป ยังวักน้ำสาดใส่หน้าเขาอีก
สารถีสีหน้าโมโห “เจ้าเดรัจฉานควรตาย ควรถลกหนังมันทิ้ง!”
ในใจซินโย่วเอ่ยขอโทษเจ้าวานรไปหลายคำ
ทำให้เจ้าวานรนั่นต้องแบกรับความผิดไปมากจริงๆ
เสี่ยวเหลียนยามนี้เพิ่งจะเข้าใจว่าม่านประตูรถม้ามาจากที่ใด มองซินโย่วด้วยสายตาเลื่อมใสยิ่ง
ซินโย่วนึกได้ว่าเสี่ยวเหลียนคงรู้สึกว่านางเป็นผู้มีความสามารถ ทั้งยังขโมยม่านประตูรถได้อีก มุมปากก็กระตุก ก่อนจะเบนสายตาไปทางอื่นเงียบๆ
“คุณหนูนอกรีบขึ้นรถม้าเถิด นี่ก็บ่ายแล้ว ออกมานานเกินไปแล้วขอรับ” สารถีเอ่ยเร่ง
ซินโย่วพยักหน้าเล็กน้อยก่อนขึ้นรถม้า ให้เสี่ยวเหลียนนำขนมในรถม้ามามอบให้สารถีกับสองผู้คุ้มกันกิน
“เลยเวลาอาหารมาเล็กน้อยแล้ว ทั้งสามท่านกินขนมรองท้องกันก่อน”
ใบหน้าขาวสะอาดของสาวใช้โผล่ออกมาจากในรถม้า ทำให้คนนึกชื่นชม หนึ่งในผู้คุ้มกันก็มีน้ำใจถามว่า “พี่เสี่ยวเหลียนไม่กินหรือ”
เสี่ยวเหลียนฝืนยิ้มมุมปาก “คุณหนูหาหยกประดับไม่พบ อารมณ์ไม่ค่อยดี ข้ากับคุณหนูไม่หิว พวกเจ้าเอาไปกินเถอะ กินเสร็จก็ออกเดินทางกลับได้”
“ขอบคุณคุณหนูนอกกับพี่เสี่ยวเหลียน”
สองผู้คุ้มกันและสารถีพากันยัดขนมใส่ปาก เอ่ยชมขนมอร่อย
สารถีอายุมากอยู่สักหน่อย รู้สึกว่าของหวานชิ้นนุ่มพวกนี้ถูกปากมาก เขาอดชะโงกมองดูสองนายบ่าวในรถทีหนึ่งไม่ได้
รับรู้ได้ถึงสายตาของสารถี ซินโย่วก็ถามขึ้นว่า “ลุงจางมีอันใดหรือ”
“ไม่มี บ่าวแค่เกรงว่าไม่มีม่านบัง คุณหนูนอกจะไม่ชิน”
ซินโย่วยิ้มเอ่ยว่า “ไม่เป็นไร อากาศตอนนี้ไม่มีม่านประตูทำให้รู้สึกเย็นสบายขึ้นมาได้หน่อย”
“เช่นนั้นท่านก็นั่งให้ดีๆ นะขอรับ” สารถีสะบัดแส้ รถม้าเริ่มเร่งความเร็วขึ้น แล่นไปตามเส้นทางหลวง
พอรถม้าแล่นขึ้นมาจริง ๆ ลมก็พลันแรงขึ้น เสียงลมดังเข้ามาในห้องรถม้า ทำให้อากาศร้อนอบอ้าวยามนี้เย็นสบายขึ้นมาก แต่กลับพัดแรงจนผมเผ้าและเสื้อผ้าคนด้านในรถปลิวสะบัด
ท้องถนนมีรถราและผู้คนไปมาไม่น้อย ตอนผ่านไปก็มองเข้ามาในรถอย่างอยากรู้อยากเห็น แม้ไม่ได้ยินเสียงคนเหล่านี้วิพากษ์วิจารณ์ แต่ก็พอมองความคิดพวกเขาได้จากใบหน้า ตระกูลใดกัน นั่งรถม้าออกจากบ้าน แม้แต่ม่านหน้าต่างก็ไม่มีจะติด
สองผู้คุ้มกันนับว่าเป็นพวกหน้าหนาแล้วก็ยังแบกรับสายตาเหล่านี้ไม่ไหว เขยิบเข้าใกล้สารถีเร่งให้เขาเร็วอีกหน่อย
คนในรถม้ากลับสายตานิ่งสงบไม่แสดงความรู้สึกใด
เสี่ยวเหลียนกำลังเศร้าใจกับการจากไปของโค่วชิงชิง ไม่มีกะจิตกะใจไปสนใจเรื่องอื่นอีก ส่วนซินโย่ว นอกจากเห็นใจโค่วชิงชิง ที่มากไปกว่านั้นก็คือร่างกายเริ่มรู้สึกอึดอัดไม่ค่อยสบายตัว
เก็บศพเช่นนั้นมา ไม่ใช่ว่ามีแค่ความกล้าก็เพียงพอ อย่างน้อยอาหารค่ำวันนี้ก็คงกินไม่ลงแล้ว พรุ่งนี้จะกลับคืนเป็นปกติได้หรือไม่ก็ยังไม่อาจรู้ได้
ซินโย่วทุ่มเทแรงกายทั้งหมดไปกับการต่อสู้กับกลิ่นเหม็นรอบกายที่โชยกลิ่นจางๆ ดีที่ไม่มีม่านประตูทำให้มีแรงลมเพียงพอจะทำให้นางรู้สึกสบายขึ้นมาได้บ้าง
ลมคล้ายยิ่งแรงขึ้น
เสี่ยวเหลียนเอ่ยร้องเรียกตกใจ “คุณหนู!”
รถม้าเริ่มแล่นเร็วมาก ไม่สนใจคนที่ผ่านทางสวนมา ก็แล่นสวนผ่านไปทันที
ข้างทางมีคนส่งเสียงร้องตกใจไม่หยุด แต่สารถีเห็นรถเทียมวัวที่พุ่งมาอย่างรวดเร็ว ก็รีบปล่อยบังเหียนในมือ ร่างเตี้ยเล็กกลิ้งลงจากรถม้า
“คุณหนูม้าตื่น!” ร่างเสี่ยวเหลียนในรถม้าโคลงเคลง ตกใจจนหน้าถอดสี
เห็นรถเทียมวัวใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แล้ว ซินโย่วตัดสินใจได้ทันที ด้วยความเร็วรถม้ายามนี้ พาเสี่ยวเหลียนกระโดดลงไปจะอันตรายมาก
เช่นนั้นก็ได้แต่...
ซินโย่วเพิ่งจะตัดสินใจได้ก็เห็นเงาร่างหนึ่งกระโดดขึ้นจากม้างามสง่าตัวหนึ่งที่วิ่งอยู่ขึ้นคร่อมหลังม้าที่กำลังตื่นตกใจ
แม้ว่าม้ายามตื่นตกใจวิ่งตะบึงตะบอน แต่ดีที่ยังลากตัวรถม้าไว้ด้านหลัง ความเร็วก็ไม่ได้เร็วมากมายนัก คนผู้นี้สองขาหนีบกลางลำตัวม้า ออกแรงกระชากบังเหียน เกือบจะปะทะกับรถเทียมวัวที่แล่นมา
ซินโย่วคว้ามือเสี่ยวเหลียนเอ่ยปลอบใจ “ไม่ต้องกลัว พวกเราจะไม่เป็นอันใด”
อาจเพราะสำหรับเสี่ยวเหลียนแล้ว เรื่องต่างๆ ที่ซินโย่วทำมาในหลายวันนี้ล้วนไว้วางใจได้ พอได้ยินเสียงนิ่งสงบเอ่ยปลอบโยน เสี่ยวเหลียนก็สงบลงทันที
ทั้งสองคนคล้องแขนกัน จ้องมองเงาร่างแปลกหน้าบนหลังม้าเงียบๆ ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด ก็พลันได้ยินเสียงดังมาจากด้านหน้าว่า “จับให้แน่น!”
จากนั้นรถม้าพุ่งทะยานรวดเร็วไปอีกระยะทางหนึ่ง สั่นสะเทือนรุนแรงก่อนที่ความเร็วจะค่อยๆ ลดลง ในที่สุดก็ม้าก็ล้มลงเสียงดัง ล้อรถม้าส่งเสียงแสบแก้วหู รถม้าหยุดนิ่งสนิทแล้ว
เสี่ยวเหลียนไม่ได้คว้าไว้แน่นเกือบจะกระเด็นออกไป ดีที่ซินโย่วดึงเอาไว้ แต่ไม่อาจคุมอาการตกใจจนต้องส่งเสียงกรีดร้องดังออกไปเสียงหนึ่งได้
“ทั้งสองท่านไม่เป็นอันใดกระมัง” ก่อนม้าจะลงพื้น ชายผู้หนึ่งก็กระโดดลงจากหลังม้าเดินมาหานาง
ซินโย่วมองไปเห็นชายในชุดแดง ผิวพรรณขาวราวกับหยก วงคิ้วเข้มดุจขนนก ประหนึ่งภาพวาดสีหมึกที่โดดเด่นที่สุดบนกระเบื้องเคลือบขาวสะอาดชั้นเลิศล้ำ
ซินโย่วอายุได้สิบหกปีแล้ว แต่ไรมาไม่เคยเห็นชายที่รูปงามเช่นนี้มาก่อนในชีวิต
นางดึงเสี่ยวเหลียนเดินออกจากรถม้า ย่อกายเล็กน้อยให้ชายชุดแดง “ขอบคุณท่านผู้กล้าที่ออกหน้าช่วยเหลือ พวกเราปลอดภัยดี”
“เช่นนั้นก็ดี” ชายหนุ่มมองไปทางม้าที่ล้มอยู่บนพื้น “สถานการณ์คับขัน จำต้องสังหารม้า ไม่ทราบว่าคุณหนูมีอันใดยุ่งยากหรือไม่”
ม้าตัวนั้นนอนจมกองโลหิตนิ่งไม่ขยับ มีดสั้นปักอยู่ที่ลำคอส่องประกายวาวเยียบเย็นใต้แสงตะวัน
หากเป็นคนปกติ ย่อมไม่มีทางเอ่ยว่า แม้เจ้าจะช่วยข้า แต่ก็ต้องชดใช้ม้าข้ามาด้วย ซินโย่วเองก็เช่นกัน
“โชคดีที่ท่านผู้กล้าสังหารม้าตื่นตระหนกตัวนั้นได้ทันเวลา พวกเราจึงไม่ได้รับบาดเจ็บ และไม่ได้ทำให้คนเดินผ่านไปมาต้องพลอยบาดเจ็บไปด้วย ไม่ทราบว่าท่านผู้กล้าชื่อแซ่อันใด ไว้ข้ากลับบ้านไปรายงานผู้ใหญ่ในบ้าน จะได้ไปขอบคุณถึงที่จวนท่าน”
“เรื่องขอบคุณก็ไม่จำเป็นแล้ว แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น” ชายชุดแดงปฏิเสธโดยอ้อม
ด้านหลังมีเสียงตะโกนดังมา “คุณหนูนอก คุณหนูนอก...”
ซินโย่วมองสองผู้คุ้มกันที่วิ่งมากันอย่างร้อนใจ ทันใดนั้นก็นึกถึงนิทานที่มารดานางเคยเล่าให้ฟังเรื่องหนึ่ง หยอกล้อว่าบรรดาเหล่าผู้มีหน้าที่คุ้มกันมักจะมายามเรื่องราวจบสิ้นแล้วเสมอ
“คุณหนูนอก ท่านไม่เป็นอันใดกระมัง” สองผู้คุ้มกันกระโดดลงจากหลังม้า ถามขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“ไม่มีอันใด ผู้กล้าท่านนี้ช่วยข้ากับเสี่ยวเหลียนไว้”
สองผู้คุ้มกันรีบประสานมือ “ขอบคุณท่านผู้กล้าที่ช่วยคุณหนูนอกเราไว้”
“เกรงใจไปแล้ว” ชายชุดแดงพยักหน้าเล็กน้อย หันหลังเดินไปยังอาชางามที่ตามตนเองมาแม้ไม่มีนายควบคุม
“ไม่ทราบว่าท่านผู้กล้าชื่อแซ่อันใด พักอยู่ที่ใด...” พอชายผู้นั้นหันมา ผู้คุ้มกันที่ส่งเสียงตะโกนอยู่ก็พลันชะงัก สีหน้าแปรเปลี่ยนทันที
ชายชุดแดงสีหน้าเรียบเฉย กระตุกบังเหียนม้าจะจากไป
เห็นชายหนุ่มกระโดดขึ้นหลังม้า ซินโย่วก็ส่งเสียงเรียก “ท่านผู้กล้าโปรดช้าก่อน”


## บทที่ 14 ชุดแดง

ตอนที่ 14 ชุดแดง
ซินโย่วลังเลครู่หนึ่ง ยังคงเอ่ยปากเรียกไว้
สาเหตุย่อมมิใช่เพราะความรูปงามชายชุดแดงทำให้นางหลงใหล แต่นางเห็นภาพอีกแล้ว
เมื่อสักครู่ก่อนหน้านี้ นางพลันเห็นคนผู้นี้เดินอยู่บนท้องถนน มีกระถางต้นไม้ใบหนึ่งร่วงหล่นใส่ศีรษะเขาเลือดตกยางออก
ซินโย่วลังเลไม่รู้ควรเอ่ยเตือนอีกฝ่ายเช่นไร แต่อีกฝ่ายก็แสดงคุณธรรมน้ำใจต่อนางก่อน นางคงไม่อาจมองดูดายวางเฉยได้
ชายชุดแดงมองสาวน้อยเดินเข้ามาใกล้ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
เขาคล้ายได้กลิ่นหนึ่งโชยมา คล้ายกับ...
ในใจพลันคาดเดาขึ้นมา แววตาชายหนุ่มเข้มวาวขึ้นมาทันที
“คุณหนูยังมีธุระอันใดอีกหรือ”
ซินโย่วชะงักฝีเท้า ฟังออกว่าน้ำเสียงนิ่งเรียบของอีกฝ่ายเจือความเย็นเยียบอยู่บ้าง แต่นางไม่ได้เก็บมาใส่ใจ
ผู้อื่นไม่ยินดีเอ่ยถึงสถานะ คิดจากไปแต่ถูกรั้งไว้ รู้สึกรำคาญก็เป็นเรื่องปกติ
ประเมินมองครู่หนึ่ง ซินโย่วก็หรี่เสียงถามขึ้นว่า “ท่านผู้กล้าเชื่อวิชานรลักษณ์หรือไม่”
“วิชานรลักษณ์?” ชายชุดแดงอึ้งไปทันที จ้องมองซินโย่วเขม็ง
เขาคิดว่าสาวน้อยที่แลดูอ่อนแอไม่อาจทานแรงลมมีกลิ่นหนึ่งติดกายก็น่าประหลาดมากแล้ว ไม่คิดว่านางยังแปลกประหลาดได้ยิ่งกว่า
ชายชุดแดงเหลือบมองไปยังรถม้าคันนั้น ในใจก็รับรู้ได้อีกหนึ่งเรื่อง อ้อ ยังนั่งรถม้าที่ไม่มีม่านประตูอีก
ซินโย่วเกรงว่าอีกฝ่ายไม่ยอมฟังนางกล่าวให้จบก็จะรีบไปเสียก่อน จึงรีบกระซิบต่อรวดเร็วว่า “ข้าเห็นหน้าผากของท่านผู้กล้ามีสีดำ เกรงว่าจะมีเคราะห์เลือดตกยางออก ระยะนี้ยามเดินอยู่บนท้องถนนก็อย่าได้เดินริมอาคาร ระวังของร่วงตกใส่”
ซินโย่วเอ่ยจบในคราเดียว ก่อนจะก้าวถอยหลังย่อกายคำนับเขา เอ่ยเสียงดังขึ้นว่า “ข้าแซ่โค่ว รองเจ้ากรมพระราชยานหลวงเป็นท่านลุงข้า พระคุณที่ท่านผู้กล้าได้ช่วยเหลือในวันนี้ ข้าขอจดจำเอาไว้”
ได้ยินซินโย่วเอ่ยถึงตระกูลตน ชายชุดแดงก็อดมองนางไม่ได้
คุณหนูตระกูลบัณฑิต เช่นนั้นก็ยิ่งแปลกประหลาดแล้ว
“คุณหนูโค่วไม่จำเป็นต้องเก็บไปใส่ใจ” แม้ว่าแปลกประหลาด แต่ชายหนุ่มก็ไม่คิดสนใจต่อ เอ่ยอย่างสุภาพก่อนจะควบม้าจากไป
ซินโย่วยืนอยู่ที่เดิม มองตามหลังชายชุดแดงจากไป พลางอดถอนหายใจไม่ได้
ก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะฟังวาจาที่ดูเหมือนเหลวไหลของนางหรือไม่
ยามนี้สองผู้คุ้มกันจึงได้ตามมา หนึ่งในนั้นอดถามไม่ได้ “คุณหนูนอก เหตุใดท่านจึงได้บอกกล่าวสถานะท่านกับท่านผู้นั้น...”
ซินโย่วขมวดคิ้ว “ผู้กล้าท่านนั้นมีบุญคุณช่วยชีวิตข้า คนเขาไม่ต้องการตอบแทน ไม่ยินดีเอ่ยนาม หรือว่าข้าได้รับความช่วยเหลือจากเขาแล้ว ก็ทำเหมือนไม่มีอันใดเกิดขึ้นได้อย่างสบายใจอย่างนั้นหรือ”
สองผู้คุ้มกันสบตากัน ผู้คุ้มกันที่เอ่ยเมื่อครู่อธิบายเสียงเบาว่า “คุณหนูนอก ข้าน้อยมิได้หมายความเช่นนี้ แต่สถานะท่านผู้นั้น...”
เขาลังเลเล็กน้อย ไม่รู้ควรเอ่ยอันใด
ผู้คุ้มกันอีกคนรีบรับคำต่อ “สถานะท่านผู้นั้นไม่อาจเสียมารยาทได้”
“พวกเจ้ารู้จักเขา?”
สองผู้คุ้มกันโบกมือพร้อมกัน “ไม่ ไม่ ไม่...”
สบสายตาไม่เข้าใจของซินโย่ว ผู้คุ้มกันก็มองไปรอบทิศด้วยสัญชาตญาณ ก่อนจะหรี่เสียงลง “บ่าวเห็นคนผู้นั้นนำกำลังไปจับกุมคน คุณหนูเห็นท่านนั้นสวมชุดแดงไหม เขาเป็นเจิ้นฝูสื่อ ผู้บัญชาการสำนักเจิ้นฝู่ซือ[footnoteRef:1]คนใหม่สังกัดกองกำลังองครักษ์จิ่นหลินที่เพิ่งขึ้นรับตำแหน่ง ไม่อาจล่วงเกินได้” [1:  ในสมัยราชวงศ์หมิงสำนักเจิ้นฝู่ซือ ก็คือสำนักต้นสังกัดขององครักษ์เสื้อแพร รับคำสั่งจากฮ่องเต้โดยตรง แบ่งออกเป็นสำนักเจิ้นฝู่ซือเหนือและสำนักเจิ้นฝู่ซือใต้  ]
ผู้คุ้มกันอีกคนสีหน้ามีเลศนัย “ไม่เพียงแต่ล่วงเกินไม่ได้ แต่ยังเข้าใกล้ไม่ได้อีกด้วย ท่านนั้น...”
“แค็กๆ” ผู้คุ้มกันอีกคนรีบหยุดไว้
สองผู้คุ้มกันหุบปากไม่เอ่ยถึงชายชุดแดงอีก ซินโย่วก็ไม่ได้ถามต่อ
ในเมื่อรู้ตำแหน่งขุนนางของอีกฝ่ายแล้ว คิดจะรู้สถานะอีกฝ่ายก็ไม่ยาก ไม่จำเป็นต้องฟังจากปากของ สองผู้คุ้มกัน
“คุณหนูนอก...” สารถีวิ่งมาพลางตะโกนเรียกดังพร้อมหอบหายใจ “ท่าน ท่านไม่เป็นอันใดกระมัง”
เสี่ยวเหลียนสีหน้าเย็นเยียบ “เจ้ายังกล้ามาถามว่าคุณหนูเป็นอันใดหรือไม่ เจ้าบังคับรถอย่างไร ม้าตื่นตกใจไม่ว่า เจ้ายังกระโดดหนี ไม่สนใจความเป็นความตายของคุณหนู!”
สารถีวิ่งหนีจนผมเผ้ากระเซิง ได้ยินก็น้ำตาร่วง “บ่าวควรตาย บ่าวเห็นรถเทียมวัววิ่งมาก็คิดอันใดไม่ออก ลืมไปหมดทุกสิ่ง…”
ซินโย่วไม่ได้สนใจคำอธิบายของสารถี แต่เดินไปยังม้าที่ล้มอยู่บนพื้น
วันนั้นม้าตัวนี้วิ่งพานางจากหมู่บ้านภูเขากลับจวนรองเจ้ากรม แม้นางไม่รู้ภาษาม้า แต่ก็รู้ว่าม้าลากรถล้วนเป็นม้าเชื่อง มีเหตุการณ์คุณหนูโค่วตกหน้าผามาก่อนหน้านี้ เหตุการณ์ยาบำรุงกลายเป็นยาทำลายสุขภาพ นางจึงไม่คิดว่าเหตุม้าตื่นครั้งนี้จะเป็นอุบัติเหตุ
และหากไม่ใช่อุบัติเหตุ ผู้บงการเบื้องหลังทำให้ม้าตื่นตกใจได้อย่างไร
วางยา? หรือว่าม้าพลันโดนอันใดทำให้เจ็บปวด
ซินโย่วเดินวนรอบม้าที่ตายลง หยุดมองอย่างละเอียด
เสี่ยวเหลียนเห็นท่าทางซินโย่วก็ไม่สนใจด่าสารถีต่อ รีบก้าวเข้ามากระซิบถามขึ้นว่า “คุณหนู ท่านพบเหตุอันใดหรือ”
“ร้องไห้” ซินโย่วเอ่ยเบาๆ ขึ้นมาคำหนึ่ง
เสี่ยวเหลียนนิ่งอึ้ง พลันไม่เข้าใจคำพูดนี้
“ร้องไห้ว่าข้าตกหน้าผาและม้ายังตื่น” ได้ยินเสียงฝีเท้าสารถีเดินมา ซินโย่วก็รีบกระซิบอีกครั้ง
แม้เสี่ยวเหลียนไม่เข้าใจว่าเหตุใดต้องทำเช่นนี้ แต่หลายวันนี้พวกนางสองคนมีความไว้เนื้อเชื่อใจกันและกันอย่างมาก นางจึงแผดเสียงร้องไห้ดังอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย
“คุณหนูนอก...” สารถีกำลังเอ่ยปาก แต่เสียงร้องไห้ของสาวใช้ทำให้เขาต้องหยุดเรื่องที่ต้องการเอ่ย
สองผู้คุ้มกันเองก็ตกใจ
บรรดาคนผ่านไปมาที่กำลังมุงดูเหตุการณ์ม้าตื่นตระหนกกำลังจะเลิกมุง ตอนนี้ก็เงียบอยู่ดูต่อ
ลองฟังสักหน่อยว่าเหตุใดสาวใช้ผู้นี้จึงร่ำไห้
“คุณหนูผู้น่าสงสารของบ่าว หลายวันก่อนขึ้นเขามากับบรรดาลูกพี่ลูกน้องก็พลัดตกหน้าผา กว่าจะพ้นเคราะห์ภัยมาได้ วันนี้ออกจากบ้านมาก็ต้องมาพบกับเหตุม้าตื่นตระหนกอีก หากไม่มีท่านผู้กล้าท่านนี้ให้ความช่วยเหลือ ก็คงได้ชนรถเทียมวัวเข้าแล้ว…”
“เสี่ยวเหลียน ไม่ต้องร้องไห้แล้ว”
“ฮือ ฮือ ฮือ” เสี่ยวเหลียนปิดหน้า แหวกนิ้วมองสบตาฉายแววปวดร้าวคู่นั้นแล้ว ก็รู้ขึ้นมาได้ทันที นางเข้าใจความคิดของซินโย่วแล้ว “คุณหนู ท่านเป็นหลานสาวเพียงคนเดียวของนายหญิงผู้เฒ่า หากท่านเป็นอันใดไป นายหญิงผู้เฒ่ามิใช่ต้องกลายเป็นผู้เฒ่าชราผมขาวปลงศพคนหนุ่มสาวผมดำหรอกหรือเจ้าคะ จะน่าเศร้าเพียงใดกัน…”
“เอาละ ข้าก็ไม่ได้เป็นอันใดไม่ใช่หรือ อย่าได้ร้องไห้อีกเลย” ซินโย่วขมวดคิ้ว ในใจรู้สึกผ่อนคลายลงเพราะความร่วมมืออย่างราบรื่นของเสี่ยวเหลียน
ในเวลาอันสั้นนี้นางไม่มีทางหาสาเหตุที่ม้าตื่นตกใจได้ รอให้กลับถึงจวนรองเจ้ากรมก็ยิ่งไม่มีโอกาส คนนอกมักจะสอดรู้สอดเห็น และมีความคิดระแวง เสี่ยวเหลียนร่ำไห้เช่นนี้ก็จะต้องมีคนคิดไปถึงเรื่องเล่ห์อุบายชั่วร้าย ขอเพียงทิ้งเชื้อไฟไว้ คนที่ทำร้ายโค่วชิงชิงคิดจะลงมืออีกครั้งก็ย่อมต้องคิดให้มากอีกสักหน่อย
ส่วนเรื่องการร้องไห้นี้อาจจะสร้างรอยด่างพร้อยให้จวนรองเจ้ากรมอยู่บ้าง ก็ถือเสียว่านางช่วยคุณหนูโค่วเก็บดอกเบี้ยก่อนเล็กน้อยก็แล้วกัน
“บ่าวเกรงว่าท่านจะเกิดเรื่องอีก…” เสี่ยวเหลียนกอดซินโย่ว ไออุ่นจากกายอีกฝ่ายทำให้นางยิ่งร้องไห้จากใจ
เสี่ยวเหลียนร้องไห้เช่นนี้ย่อมส่งผลต่อจวนรองเจ้ากรม ยามนี้สารถีกับผู้คุ้มกันที่อยู่ในที่นั้นต่างยังไม่ทันคิดมากอันใด สนใจเพียงแค่เอ่ยเตือนให้สองนายบ่าวรีบกลับจวน
“กลับกันเถอะ” ซินโย่วไม่รอช้าอีก เช่ารถม้าคนผ่านไปมาด้วยราคาสูงพาเสี่ยวเหลียนกลับจวนพร้อมกับผู้คุ้มกัน
ตอนพวกนางจากไปไกลแล้ว ผู้คนยังคงวิพากษ์วิจารณ์สถานะซินโย่วอย่างอยากรู้อยากเห็น
“คุณหนูเมื่อครู่ท่านนั้น นางแซ่โค่ว รองเจ้ากรมพระราชยานหลวงเป็นท่านลุงนาง”
“ที่แท้เป็นคุณหนูนอกจวนรองเจ้ากรม แล้วเรื่องผู้เฒ่าชราผมขาวปลงศพคนหนุ่มสาวผมดำนี่มันเรื่องอันใดกัน”
“ไม่กระจ่างเช่นกัน ในเมืองหลวงจวนรองเจ้ากรมก็มิได้เป็นที่สะดุดตา ไม่ได้มีผู้ใดให้ความสนใจ”
“เช่นนั้นไปสืบดูหน่อย?”
“ไป”


## บทที่ 15 ไล่เรียงความผิด

ตอนที่ 15 ไล่เรียงความผิด
ณ เรือนหรูอี้ถัง จวนรองเจ้ากรม
นายหญิงผู้เฒ่าเห็นท้องฟ้าเริ่มค่ำ สีหน้าก็เริ่มเคร่งเครียด “เหตุใดชิงชิงยังไม่กลับมาอีก”
บ่าวสูงวัยข้างๆ เอ่ยปลอบว่า “อย่างไรคุณหนูนอกก็อายุยังน้อย ไม่ค่อยได้ออกไปเที่ยว อาจกลับสายสักหน่อย อย่าได้กังวลไปเลยเจ้าค่ะ”
นายหญิงผู้เฒ่าวางถ้วยน้ำชาลงบนโต๊ะข้างๆ ถอนหายใจเอ่ยว่า “กว่าจะรอดชีวิตกลับมาได้ พักผ่อนไม่กี่วันก็ออกไปนอกบ้านอีกแล้ว ยังกลับมาช้าเช่นนี้อีก ข้าจะไม่เป็นห่วงได้อย่างไร หงอวิ๋น เจ้าไปกำชับหน้าประตูหน่อย หากคุณหนูนอกกลับมาให้รีบมารายงาน”
บ่าวนามว่าหงอวิ๋นรับคำสั่งออกไปไม่นาน สาวใช้ผู้หนึ่งก็รีบวิ่งเข้ามา “นายหญิงผู้เฒ่า คุณหนูนอกกลับมาแล้วเจ้าค่ะ คล้ายว่าเกิดเรื่องแล้ว!”
“คล้ายว่าเกิดเรื่องแล้ว?” นายหญิงผู้เฒ่ากำแก้วน้ำชาแน่น
“ระหว่างทางเหมือนว่าม้าตื่นตกใจ จึงได้เช่ารถม้าอีกคันกลับมา!”
นายหญิงผู้เฒ่าลุกขึ้นยืน ถามอย่างร้อนใจขึ้นว่า “ปลอดภัยดีหรือไม่”
สาวใช้ตั้งสติได้แล้วก็ตอบว่า “คุณหนูนอกดูแล้วไม่เป็นอันใด เพียงแต่เสื้อผ้ากับผมยุ่งเล็กน้อย เห็นว่ากลับไปเรือนหว่านฉิงอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนค่อยมาคำนับนายหญิงผู้เฒ่าเจ้าค่ะ”
“หลานคนนี้ ทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย” ได้ยินสาวใช้ว่านางปลอดภัย นายหญิงผู้เฒ่าก็คลายกังวล กลับลงนั่งดังเดิม
ณ เรือนหย่าซินย่วน
นายหญิงใหญ่เฉียวซื่อถามคำถามเดียวกับนายหญิงผู้เฒ่า “ปลอดภัยดีหรือไม่”
เฉียวซื่อได้คำตอบแล้วก็นั่งนิ่งครู่หนึ่ง เอ่ยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “คุณหนูนอกยังคงดวงดีจริง ทุกครั้งประสบเหตุก็ปลอดภัยกลับมาได้”
“ใช่เจ้าค่ะ” เหลียนหมัวมัวเอ่ยรับคำเบาๆ
ตั้งแต่ซินโย่วออกจากจวนไป ฟางหมัวมัวก็นั่งไม่ติด พอนางกลับมา เห็นสภาพดูไม่ค่อยได้ก็รีบเอ่ยถาม “คุณหนู เกิดอันใดขึ้นเจ้าคะ!”
สองมือของนางประคองแขนซินโย่วพลางมองประเมินจากบนลงล่าง ไม่เห็นบาดแผลใดจึงได้วางใจ
“ม้าตื่นตกใจ พวกเราไม่ได้รับบาดเจ็บ แม่นมไม่ต้องเป็นห่วง ข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ค่อยมาคุยรายละเอียดกัน”
ความสงบนิ่งของซินโย่วส่งผลต่อทุกคนในเรือนหว่านฉิง คนที่ควรไปตักน้ำก็ไปตักน้ำ คนที่ไปหยิบเสื้อผ้าก็ไปหยิบเสื้อผ้า ทุกคนวุ่นวายกับการงานของตนเองอย่างเป็นระเบียบดังเดิม
เดิมก็อยู่ในช่วงหน้าร้อน ยังต้องมายุ่งวุ่นวายกับกิจเหล่านี้ ซินโย่วอาบน้ำถึงสามรอบ จึงรู้สึกว่ากลิ่นนั้นจางหายไป
นางเปลี่ยนชุดกระโปรงสะอาดแล้ว ก็ปล่อยผมสยายนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งให้ฟางหมัวมัวใช้ผ้าเช็ดผมให้นาง
ผมยาวดกดำเงางาม ผิวพรรณขาวเนียนราวหิมะ แก้มแดงดังลูกท้อ ฟางหมัวมัวค่อยๆ หวีผมให้ซินโย่ว อดทอดถอนใจไม่ได้ “คุณหนูของบ่าวงามจริง”
สาวน้อยในกระจกเอ่ยขึ้นเบาๆ “ใช่ งามจริง”
ฟางหมัวมัวคิดว่าคุณหนูพูดจาหยอกเล่น เสี่ยวเหลียนที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จกำลังหวีผมอยู่ข้าง ๆ เช่นกันได้ยินก็ชะงักกึก แอบขอบตาแดงเงียบๆ
ผมเริ่มหมาด ซินโย่วก็เดินนำเสี่ยวเหลียนไปยังเรือนหรูอี้ถัง
นายหญิงผู้เฒ่าได้ซักถามสถานการณ์จากสารถีและผู้คุ้มกันที่นำไปแล้ว พอซินโย่วเข้ามาก็เรียกนางเข้ามาใกล้มองประเมินอย่างละเอียด
“ให้เจ้าพักรักษาตัวอยู่ในเรือนดีๆ ก็จะออกไปนอกบ้าน ดีเลย ต้องไปเกิดเหตุให้ลำบากอีกแล้ว”
“ชิงชิงทำให้ยายเป็นห่วงแล้ว”
ตอนนายหญิงใหญ่เฉียวซื่อก้าวเข้ามาในเรือนหรูอี้ถังก็เห็นภาพซินโย่วขอรับผิดต่อนายหญิงผู้เฒ่า
“เหตุใดจึงมายามนี้” นายหญิงผู้เฒ่าถามเฉียวซื่อ
เฉียวซื่อมองซินโย่วทีหนึ่ง “ข้าได้ยินว่าม้าที่ชิงชิงนั่งตื่นตกใจ จึงไม่วางใจ มาดูสักหน่อย”
นางพูดพลางเดินเข้ามา มือหนึ่งวางไปบนหัวไหล่ซินโย่ว “ชิงชิงไม่เป็นอันใดกระมัง”
“ไม่เป็นอันใดเจ้าค่ะ”
“ไม่เป็นอันใดก็ดี ตอนบ่ายได้ยินว่าเจ้ายังไม่กลับมา ป้าก็เป็นห่วง เกรงว่าจะเกิดเรื่องระหว่างทาง”
ซินโย่วย่อกายเล็กน้อย พร้อมกับปลดมือนั้นออก “ทำให้ท่านป้าเป็นห่วงแล้ว พอดีได้ออกไปนอกบ้าน จึงได้ไปเขาเชียนอิงสักหน่อย ดูว่าจะตามหาหยกประดับที่ทำหล่นหายตรงหน้าผาเจอหรือไม่เจ้าค่ะ”
“ชิ้นที่ท่านแม่เจ้าทิ้งไว้ให้เจ้าหรือ” นายหญิงผู้เฒ่าถาม
ซินโย่วพยักหน้า สีหน้าเผยแววตาปวดใจ
เฉียวซื่อเลิกคิ้วเล็กน้อย “ชิงชิง ยังจำท่านแม่เจ้าได้หรือ”
ซินโย่วสบตากับเฉียวซื่อ ยิ้มเล็กน้อย “บางทีก็พอนึกภาพวัยเด็กขึ้นมาได้บ้าง อาจเพราะความทรงจำค่อยๆ กลับคืนมาแล้ว ไม่แน่วันใดก็อาจนึกขึ้นมาได้ ยังต้องขอบคุณท่านยายกับท่านลุง ท่านป้าที่คอยห่วงใย”
เฉียวซื่อแววตาวูบไหว ยิ้มเอ่ยว่า “หากความทรงจำชิงชิงฟื้นคืนมาได้ก็คงดีมาก”
ซินโย่วขยับปากให้เสี่ยวเหลียนที่ยืนอยู่มุมหนึ่งอย่างไม่เป็นที่สังเกต
เสี่ยวเหลียนรีบก้าวออกมา โผลงคุกเข่าต่อหน้านายหญิงผู้เฒ่า “นายหญิงผู้เฒ่า ขอท่านได้โปรดให้ความยุติธรรมต่อคุณหนูด้วย!”
นายหญิงผู้เฒ่ากำลังนั่งเป่าน้ำชาในแก้วอยู่ ถูกเสี่ยวเหลียนโผเข้ามาคุกเข่าเช่นนี้ น้ำชาก็กระฉอกหก
นางสบตาซินโย่วทีหนึ่ง ขมวดคิ้วถามขึ้นว่า “ความยุติธรรมอันใด เกิดเรื่องอันใดขึ้น”
เสี่ยวเหลียนเงยหน้าน้ำตานอง สะอื้นไห้เอ่ยว่า “ม้าตื่นตกใจ ผู้ใดก็คาดไม่ถึง แต่สารถีก็เกินไปแล้ว ไม่เพียงแต่ไม่คิดรั้งม้าไว้ เห็นรถเทียมวัวที่พุ่งมาก็ถึงกับกระโดดหนีเอาตัวรอด ไม่สนใจความเป็นความตายคุณหนู…”
นายหญิงผู้เฒ่ายิ่งฟัง สีหน้าก็ยิ่งย่ำแย่
ตอนนางถามความก่อนหน้านี้ไม่มีผู้ใดเอ่ยถึงเรื่องสารถีสละรถม้า
“ไปตามพวกเขามา”
ไม่นาน สารถีกับสองผู้คุ้มกันก็คุกเข่าอยู่เบื้องหน้านายหญิงผู้เฒ่า
“ตอนม้าตื่นตกใจ เจ้าไม่สนใจว่าคุณหนูนอกยังอยู่บนรถ พากันกระโดดลงจากรถหรือ”
สารถีหมอบอยู่บนพื้นอธิบายว่า “บ่าวไหนเลยจะกล้าทิ้งคุณหนูนอก ตอนนั้นกลัวจนลืมไปหมด ไม่ทันระวังถูกสลัดตกรถขอรับ”
นายหญิงผู้เฒ่ามองไปทางสองผู้คุ้มกัน
สองผู้คุ้มกันสบตากัน ต่างกล่าวว่าเรื่องเกิดขึ้นกะทันหัน ไม่ทันได้มองละเอียด
สารถีก้มหน้าจ้องมองพื้น แอบถอนหายใจโล่งอก
ตอนนั้นสถานการณ์คับขัน นอกจากคุณหนูนอกกับเสี่ยวเหลียนที่นั่งอยู่ในรถม้า เขาถูกสะบัดตกรถหรือว่ากระโดดลงมาเอง ผู้ใดจะทันสังเกตเห็นกัน
เงินทองยังคงมีประโยชน์ ไม่ขอให้เจ้าสองคนนั้นพูดแทนเขา แค่ไม่ออกมาเสริมก็เพียงพอแล้ว ส่วนคุณหนูนอกย่อมไม่มีทางลดตัวมาเอาเรื่องโต้แย้งกับเขา เหลือก็แค่สาวใช้คนเดียว จะเอาเรื่องอันใดเขาได้
“ข้าเห็นกับตาว่าเจ้ากระโดดลงจากรถไปก่อน!” เสี่ยวเหลียนโมโห
สารถีสีหน้าอัดอั้น “บ่าวถูกใส่ความ!”
เฉียวซื่อเอ่ยขึ้น “ลุงจาง เจ้าโต้เถียงใส่คนของคุณหนูนอกได้อย่างไร ยังมีธรรมเนียมอีกหรือไม่”
“บ่าวผิดไปแล้ว บ่าวไม่กล้าแล้ว”
ซินโย่วนิ่งฟัง ในใจแอบหัวเราะเยาะ
หากเป็นคุณหนูโค่วคนเดิมที่หน้าบางได้ยินคำพูดนายหญิงใหญ่เช่นนี้ไหนเลยยังจะกล้าให้สาวใช้คนสนิทเอาเรื่องต่อ ไม่แน่ยังต้องขอขมาแทนเสี่ยวเหลียนอีก
น่าเสียดาย นางมิใช่คุณหนูโค่ว
“ลุงจางก็ผิดจริง”
สาวน้อยน้ำเสียงเย็นกระจ่างใส พอเอื้อนเอ่ยก็เป็นที่ดึงดูดสายตาของทุกคนในที่นั้น ทุกคนมีสีหน้าตกใจเล็กน้อย
“ชิงชิง...” นายหญิงผู้เฒ่าส่งเสียงเรียก แววตาไม่เห็นด้วย
ตอนนี้นอกจากเสี่ยวเหลียนก็ไม่มีพยานคนอื่น หรือว่าหญิงสาวคนหนึ่งจะเอาเรื่องสารถีคนหนึ่งไม่เลิกกัน
เช่นนั้นก็คงไม่ค่อยน่าดูนัก
“ตอนนั้นตื่นตกใจ ข้าไม่ทันได้สังเกตมากนัก ข้าว่าลุงจางผิด ก็เพราะเขาเป็นสารถี ขับรถม้าให้ดีคือหน้าที่ ไม่ว่าเขาลงจากรถม้าอย่างไร ทำให้รถม้าสูญเสียการควบคุมก็คือทำหน้าที่ผิดพลาด ท่านยาย ท่านคิดว่าอย่างไรเจ้าคะ”
นายหญิงผู้เฒ่าอึ้งไปชั่วขณะ พยักหน้าอมยิ้มมองนางเอ่ยว่า “ชิงชิงโตแล้วจริงๆ รู้เหตุรู้ผลแล้ว” จากนั้นก็หุบยิ้ม หันมองไปทางสารถีด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
สารถีตัวสั่นเทา อดมองไปทางเฉียวซื่อไม่ได้


## บทที่ 16 คำนับเจ้านาย

ตอนที่ 16 คำนับเจ้านาย
เฉียวซื่อกวาดสายตาคมกริบมองไป เอ่ยขึ้นว่า “ชิงชิงกล่าวได้ถูกต้อง สารถีทำหน้าที่ผิดพลาด ควรลงโทษจริงๆ”
“นายหญิงใหญ่!” สารถีสีหน้าแปรเปลี่ยน
เฉียวซื่อสีหน้าเย็นเยียบ “ไม่ต้องโต้เถียงอีก คุณหนูนอกต้องประสบเหตุ แค่เจ้าขอร้องก็ปล่อยผ่านไปได้หรือ!”
สารถีตกตะลึงก่อนคล้ายว่าได้สติคืนมา รีบโขกศีรษะให้ซินโย่วทีหนึ่ง “คุณหนูนอก ท่านมีจิตใจเมตตา ขออภัยที่ครั้งนี้บ่าวทำหน้าที่บกพร่องแล้ว”
สาวใช้ที่รออยู่ข้างนอกประตูพลันอดลอบมองเข้ามาไม่ได้
ท่ามกลางสายตาผู้คน ซินโย่วสีหน้านิ่งสงบ ภาพตรงกันข้ามกับสารถีที่เอะอะอย่างมาก
นายหญิงผู้เฒ่าเงียบไม่เอ่ยอันใด ตั้งใจรอดูว่าหลานสาวจะมีปฏิกิริยาอย่างไรต่อ
ซินโย่วปล่อยให้สารถีเสียงดังไปอีกครู่หนึ่ง ก็เอ่ยขึ้นว่า “คำพูดท่านป้าทำให้ชิงชิงละอาย มิใช่เพราะข้าประสบเหตุจึงได้เอาเรื่องลุงจาง แต่เพราะไม่อยากให้จวนรองเจ้ากรมเสียระเบียบลงทัณฑ์ยามผิด ตกรางวัลยามชอบ วันนี้มีท่านผู้กล้าออกหน้าช่วยเหลือ ข้าจึงไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ไม่อาจเพราะข้าไม่ได้รับบาดเจ็บ ก็จะมองข้ามความรับผิดชอบในหน้าที่ของลุงจางผู้เป็นสารถีได้”
นางหยุดครู่หนึ่ง มองไปทางนายหญิงผู้เฒ่า “หากทำหน้าที่บกพร่องครั้งนี้ไม่ลงทัณฑ์ ผู้อื่นมองดูอยู่ ในใจก็จะรู้สึกว่าไม่เห็นเป็นสำคัญ วันหน้าจะไม่เห็นความปลอดภัยของท่านยาย ท่านลุงและท่านป้าอยู่ในสายตา หากเกิดเรื่องอันใดขึ้นจริง ใช่ว่าเหตุเกิดเพราะชิงชิงหรอกหรือ”
นายหญิงผู้เฒ่าพยักหน้าไม่รู้ตัวก่อนหันมองไปทางเฉียวซื่อ
ซินโย่วเองก็มองไปพลางเอ่ยทีละคำว่า “ชิงชิงประสบเหตุไม่เป็นไร ท่านป้าไม่จำเป็นต้องใส่ใจข้า ควรทำเช่นไรก็ทำเช่นนั้นไปเถิดเจ้าค่ะ”
เสี่ยวเหลียนคุกเข่าอยู่ได้ยินก็ดวงตาส่องประกายวาบ
คุณหนูช่างเจรจาแท้!
เฉียวซื่อสีหน้านิ่งเฉยไม่เผยอารมณ์ใด กำผ้าเช็ดหน้าแน่นเอ่ยว่า “ชิงชิงกล่าวได้ถูกต้อง ลงทัณฑ์ยามผิด ตกรางวัลยามชอบ ตาเฒ่าจาง วันหน้าเจ้าไปทำงานในสวนที่โรงบ้านก็แล้วกัน”
สารถีตกใจ “นายหญิงใหญ่ ครอบครัวของบ่าวทุกคนอยู่ในจวน ขอท่านได้โปรดเมตตาด้วย”
เฉียวซื่อสีหน้าเข้ม “หากไม่ใช่ว่าเห็นแก่เจ้าทำงานมามีความดีอยู่บ้าง ก็คงได้ขับไล่ออกไปแล้ว”
สารถีนั่งอยู่บนพื้นสีหน้าสิ้นหวัง
สารถีนับว่าเป็นงานสบาย ออกไปข้างนอกได้ตกรางวัลไม่ว่า หากไปเป็นแขกที่ตระกูลอื่น ก็จะมีอาหารการกินต้อนรับอย่างดี เทียบกับไปโรงบ้านดูแลสวน ก็ไม่ต่างอันใดกับถูกเนรเทศ
สารถียิ่งคิดก็เศร้าคอตก เพียงแต่ในใจยังมีหวัง จึงไม่กล้าส่งเสียงอันใดอีก
นายหญิงผู้เฒ่าโบกมือ ไล่สารถีกับสองผู้คุ้มกันออกไป เอ่ยกับเฉียวซื่อว่า “คนในจวนพวกนี้ควรจัดการอบรมสักหน่อยแล้ว ผ่อนคลายระเบียบมากเกินไปจะทำให้เกิดเรื่องได้ง่าย”
“สะใภ้ทราบแล้ว” เฉียวซื่อกวาดตามองซินโย่ว ขอคำแนะนำจากนายหญิงผู้เฒ่า “ไม่ทราบว่าท่านผู้กล้าที่ช่วยชิงชิงคือผู้ใด สะใภ้จะได้เตรียมของขวัญขอบคุณ”
นายหญิงผู้เฒ่ายกน้ำชาขึ้นค่อยๆ จิบคำหนึ่ง เอ่ยเบาๆ ว่า “เมื่อครู่ถามผู้คุ้มกันแล้ว พวกเขาว่าผู้กล้าท่านนั้นไม่ได้บอกชื่อแซ่ไว้ ของขวัญขอบคุณก็ไม่ต้องแล้ว หากวันหน้าได้รู้ชื่อแซ่ของท่านผู้กล้าก็ค่อยว่ากันอีกครั้ง”
ซินโย่วหลุบตาลงปิดบังแววตา รู้สึกสนใจสถานะชายชุดแดงยิ่งขึ้น
เห็นชัดว่าสองผู้คุ้มกันรู้สถานะชายชุดแดง แม้ไม่เอ่ยกับนาง แต่ต่อหน้านายหญิงผู้เฒ่าน่าจะไม่ได้ปิดบัง
นายหญิงผู้เฒ่ากล่าวเช่นนี้ ก็เหมือนรู้สถานะชายชุดแดงแล้ว
หากเป็นเพียงตำแหน่งเจิ้นฝูสื่อแห่งกองกำลังองครักษ์จิ่นหลิน จะทำให้คนพากันหลบเลี่ยงเช่นนี้หรือ
ซินโย่วนึกสงสัย แต่สีหน้ายังคงไม่แสดงออก
เห็นนางไม่เอ่ยอันใดอีก คิ้วขมวดบนใบหน้านายหญิงผู้เฒ่าก็คลายลงได้บ้างแล้ว
กำลังอยู่ในช่วงบุปผาแย้มบาน ได้พบกับชายหนุ่มรูปงามดังพานอาน ซ่งอี้[footnoteRef:1] ยังมีบุญคุณได้ช่วยชีวิต ทันทีที่จิตใจหวั่นไหวก็ย่อมก่อให้เกิดความยุ่งยากตามมานับไม่ถ้วน  [1:  ชายรูปงามในประวัติศาสตร์จีน]
คนผู้นั้น จวนรองเจ้ากรมไม่อาจล่วงเกิน
จะว่าไป...นายหญิงผู้เฒ่ามองสาวน้อยตรงหน้าแล้วก็อมยิ้มมุมปาก
ตอนเพิ่งมาถึงจวนรองเจ้ากรมเป็นเพียงเด็กผู้หญิงที่รู้จักแต่ร่ำไห้น้ำตานอง ค่อยๆ เติบใหญ่เป็นแบบที่นางพึงพอใจ วันหน้าแต่งงานกับหลานชายคนโตของนางจะได้กระชับความสัมพันธ์เครือญาติให้ยิ่งแน่นแฟ้น บทสรุปสวยงามทั้งสองฝ่าย ไม่อาจปล่อยให้เกิดเหตุผิดพลาดอันใดได้
“วันนี้มีเรื่องให้ต้องตกใจมา รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องมาคำนับแล้ว”
ซินโย่วคำนับนายหญิงผู้เฒ่ากับเฉียวซื่อก่อนเดินนำเสี่ยวเหลียนออกไป
เฉียวซื่อจะออกไป แต่ถูกนายหญิงผู้เฒ่าเรียกไว้
“ชิงชิงออกทุกข์แล้ว พริบตาเดียวก็อายุสิบหก ตอนนี้อายุอานามก็ไม่น้อย ได้เวลาจัดการเรื่องหมั้นหมายของพวกเขาแล้ว” นายหญิงผู้เฒ่าจิบชาไปคำหนึ่ง ก็สบตาเฉียวซื่ออย่างรอคอยคำตอบ
เฉียวซื่อยิ้มเอ่ยว่า “เด็กน้อยสองคนได้เวลาเจรจาหมั้นหมายแล้วจริงๆ เพียงแต่ชิงชิงยังรักษาสุขภาพอยู่ ความทรงจำยังอยู่ในช่วงฟื้นคืน ไม่สู้รอให้นางหายดีก่อน ค่อยหารือเรื่องมงคลนี้ ท่านแม่ว่าอย่างไร”
นายหญิงผู้เฒ่าจ้องมองเฉียวซื่ออยู่นาน ในใจแม้ไม่ค่อยพอใจ แต่ยังคงให้เกียรติสะใภ้ “เช่นนั้นก็รอให้ชิงชิงหายดีก่อนค่อยว่ากันก็แล้วกัน”
เฉียวซื่อยิ้ม ขอตัวกลับเรือนหย่าซินย่วน
พอเข้ามาในเรือนหว่านฉิง เสี่ยวเหลียนก็กอดแขนซินโย่วไว้ “คุณหนู ท่านร้ายกาจมาก!”
แม้ในใจยังคงสงสัยว่าเรื่องม้าตื่นตกใจไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่ไร้หลักฐาน นางยังคิดว่าคงได้แต่ปล่อยผ่านไปเช่นนี้ ไม่คิดว่าทำตามคุณหนูสั่ง อย่างน้อยก็ทำให้สารถีได้ลิ้มรสความลำบากบ้าง
“เสี่ยวเหลียน เกิดอันใดขึ้น” ฟางหมัวมัวฟังแล้วก็รู้สึกผิดปกติ รีบถามทันที
เสี่ยวเหลียนจึงได้มีเวลาเล่าเรื่องอย่างละเอียด
ฟางหมัวมัวฟังจบก็มือไม้เย็นเยียบ ดึงมือซินโย่วไปด้วยอาการสั่นเทา “นี่เป็นบ้านยายที่ไหนกัน เห็นชัดว่าเป็นถ้ำพยัคฆ์โดยแท้ มีคนเช่นนี้แฝงกายซ่อนตัวหาโอกาสทำร้ายคุณหนู คุณหนูทำอย่างไรต่อดีเจ้าคะ!”
ซินโย่วตบหลังมือฟางหมัวมัว “มีแม่นมกับเสี่ยวเหลียนคอยช่วยข้า ข้าเชื่อว่าจะผ่านพ้นภัยไปได้ แม่นม หลายวันนี้ท่านช่วยจับตารอบๆ สักหน่อย ดูว่ามีข่าวเกี่ยวกับจวนรองเจ้ากรมหรือไม่”
“เจ้าค่ะ”
ตอนเหลือเพียงเสี่ยวเหลียนในห้อง สาวใช้ก็ลงคุกเข่าทันที
“เสี่ยวเหลียน ทำอันใดกัน”
เสี่ยวเหลียนเงยหน้าขึ้น หางตามียังมีหยาดน้ำตา “โชคดีที่มีท่าน คุณหนูจึงไม่ต้องถูกทิ้งศพไว้กลางป่าเขา ไม่มีวันได้เห็นเดือนเห็นตะวัน เสี่ยวเหลียนโขกศีรษะให้ท่านแล้ว จากนี้ไป ท่านก็คือนายอีกคนของเสี่ยวเหลียนแล้ว”
ซินโย่วยื่นมือไปรั้งไว้ “ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้”
“ให้บ่าวโขกศีรษะให้ท่านสักสองสามทีเถิด ทำเช่นนี้ ในใจบ่าวก็จะรู้สึกดีขึ้นบ้าง”
ซินโย่วได้ยินก็ปล่อยมือลง
เสี่ยวเหลียนโขกศีรษะดังสามที เอ่ยว่า “นี่คือบ่าวขอบคุณท่าน นี่คือขอบคุณแทนคุณหนู นี่คือขอบคุณแทนนายท่านและนายหญิง จากนี้ไปคุณหนูคงได้อยู่ร่วมกับนายท่านนายหญิง…”
โขกครบสามทีแล้ว นางก็ยังไม่ลุกขึ้น ยังคงโขกอีกทีหนึ่ง “นี่คือเสี่ยวเหลียนขอบคุณคุณหนูที่รับไว้ ขอบคุณคุณหนูที่ให้บ่าวมีที่พักพิง…”
ถ้ำพยัคฆ์เช่นนี้ หากไม่มีคุณหนู เกรงว่านางก็คงตายไร้ที่ฝังไปแล้ว
“รีบลุกขึ้นเถอะ”
เสี่ยวเหลียนปาดน้ำตาลุกขึ้นยืน คิดถึงตรงนี้ก็รู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา “คุณหนู พวกเราจะผ่านพ้นภัยนี้ไปได้จริงหรือเจ้าคะ”
ซินโย่วมองใบกล้วยที่ไหวเพราะแรงลมนอกหน้าต่าง
ใบกล้วยเขียวดุจมรกตมีชีวิตชีวา มองแล้วสบายตาสบายใจ
“กระชากตัวคนร้ายออกมาได้ก็จบ” ซินโย่วเอ่ยสงบนิ่ง
มาถึงตอนนี้คนที่ทำร้ายโค่วชิงชิงนับว่าเริ่มเผยออกมาให้เห็นบ้างแล้ว
“ท่านบอกว่าคนร้ายก็คือ...”
“นายหญิงใหญ่เฉียวซื่อ”
เสี่ยวเหลียนสูดลมหายใจปิดปาก “คุณหนู เมื่อครู่ท่านเพิ่งบอกต่อหน้านางว่าความทรงจำฟื้นคืนแล้ว หากนางเกิดลงมืออีกจะทำเช่นไรเจ้าคะ”
ซินโย่วหันหน้าไปยิ้มกล่าวว่า “เป้าหมายที่นางจะลงมือ บางทีอาจเป็นผู้อื่นแล้ว”


## บทที่ 17 คนร้าย

ตอนที่ 17 คนร้าย
คำพูดของซินโย่วทำเอาเสี่ยวเหลียนงุนงงสับสนไปหมด “คุณหนู ท่านบอกว่าเป้าหมายถัดไปคือผู้อื่น? นางจะทำร้ายผู้ใด”
ซินโย่วเดินไปริมหน้าต่าง มองสีแสงตะวันริมขอบฟ้าดังสีเพลิง เอ่ยขึ้นเบาๆ “ทำร้ายคนที่ลงมือกับคุณหนูโค่วผู้นั้น”
ตามความคาดเดาของคนร้าย โค่วชิงชิงตกหน้าผาต้องตายอย่างแน่นอน เช่นนั้นก็ไม่ต้องทำอันใดอีก อาศัยเวลาทำให้เรื่องคุณหนูนอกมาพักที่จวนรองเจ้ากรมค่อยๆ เลือนหายไปก็เพียงพอแล้ว
แต่ในความเป็นจริง คนร้ายทำสำเร็จแล้ว โค่วชิงชิงตายไปแล้วจริงๆ แต่น่าเสียดายอีกฝ่ายคาดไม่ถึงว่าจะมีคนที่หน้าตาเหมือนโค่วชิงชิงมาทำให้จำผิดตัวและถูกนำตัวกลับมา
คุณหนูนอก ‘สูญเสียความทรงจำ’ ทำให้คนร้ายร้อนใจจะลงมืออีกครั้ง ความล้มเหลวติดต่อกันและรู้ว่าความทรงจำนางกำลังจะฟื้นคืน กอปรกับเสี่ยวเหลียนร่ำไห้ต่อหน้าผู้คนก่อให้เกิดกระแสวิพากษ์วิจารณ์ หากคนร้ายจะลงมือกับคุณหนูนอกอีก ย่อมไม่ใช่ทางเลือกที่ชาญฉลาด
หากกำจัดคนที่ผลักโค่วชิงชิงตกหน้าผาในตอนนั้นไป แม้ว่าความจำคุณหนูนอกฟื้นคืนมา นึกได้ว่าผู้ใดผลักนาง ก็จะผลักความผิดไปยังคนที่เกรงกลัวความผิดจนฆ่าตัวตายไปแล้ว ตายแล้วย่อมไร้หลักฐาน ก็จะปิดบังสถานะคนบงการตัวจริงไว้ได้
ตอนนี้ซินโย่วไม่แน่ใจว่าคนลงมือคือผู้ใด
คุณหนูใหญ่ต้วนอวิ๋นหว่านที่อ่อนหวานสงบเสงี่ยม?
คุณหนูรองต้วนอวิ๋นหวาที่ร่วมมือกับมารดา?
หรือว่าคุณหนูสามต้วนอวิ๋นหลิงที่พูดจาแปลกไปมา?
“คุณหนูหมายความว่า วันนั้นคนที่ผลักคุณหนูเราอยู่ในบรรดาคุณหนูทั้งสามนี้?”
เห็นซินโย่วพยักหน้า เสี่ยวเหลียนก็กัดฟันเอ่ยว่า “ต้องเป็นคุณหนูรองแน่! ตั้งแต่นางได้ยินว่านายหญิงผู้เฒ่าจะหมั้นหมายกระชับสายสัมพันธ์เครือญาติให้แน่นแฟ้น ก็มักจะเอาแต่หาเรื่องคุณหนูเรา ไม่อยากให้คุณหนูเป็นพี่สะใภ้นาง”
“ความเป็นไปได้ที่จะเป็นคุณหนูรองไม่นัก” ซินโย่วเดินไปนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ค่อยๆ ปลดปิ่นปักผมลง “แล้วไว้ค่อยดูต่อไปก็แล้วกัน”
ตกค่ำคืนไม่เอ่ยอันใดต่อ เช้าวันถัดมาก็เป็นวันอากาศดี ซินโย่วไม่ต้องไปคำนับนายหญิงผู้เฒ่า นอนจนฟ้าสางจึงได้ตื่นลุกขึ้นอย่างไม่เร่งรีบ
อาหารเช้ายกมาจากห้องครัวใหญ่ ซาลาเปานึ่งเข่งเล็ก ซาลาเปาม้วนต้นหอม โจ๊กข้าวขาวกับผักดองอีกสองสามอย่างช่วยให้ลื่นคอ
พอนางกินเสร็จบ้วนปากเรียบร้อย สาวใช้หานเสวี่ยก็มารายงานว่าคุณหนูทั้งสามมา
“เชิญเข้ามา”
เสียงหยกประดับกระทบดังกุ๊งกิ๊ง ไม่นานก็มีสามสาวน้อยเดินเข้ามา ผู้ที่เดินำนมายังคงเป็นคุณหนูรองต้วนอวิ๋นหวา คุณหนูใหญ่ต้วนอวิ๋นหว่านและคุณหนูสามต้วนอวิ๋นหลิงที่ตามมาด้านหลังเงียบๆ ไม่ได้เดินเคียงกัน
ซินโย่วเห็นแล้วก็เริ่มคิดวิเคราะห์
นางเกิดในสภาพแววล้อมที่บริสุทธิ์ ก่อนหน้านี้ไม่เคยคิด ตอนนนี้ดูท่าจวนรองเจ้ากรมนี้แยกสถานะเอกและอนุชัดเจน
“น้องชิง ได้ยินว่าน้องเกิดเรื่องอีกแล้ว” ต้วนอวิ๋นหวาพูดเช่นนี้ ไม่ได้ทำให้รู้สึกถึงความห่วงใย แต่กลับฟังดูเยาะเย้ยอยู่ไม่น้อย
ซินโย่วมองนางแย้มยิ้มเอ่ยว่า “ล้วนโทษน้องไม่ดีเอง มักเอาแต่เกิดเรื่อง รบกวนพี่หวามาเยี่ยมอยู่เรื่อยๆ”
ต้วนอวิ๋นหวาได้ยินก็มีท่าทางแปลกประหลาดอยู่บ้าง แต่พอเห็นดวงตาดำกระจ่างนิ่งสงบคู่นั้นแล้ว ก็คิดว่าตนเองคิดมากไปแล้ว
โค่วชิงชิงเป็นคนเจ้าน้ำตา น่าจะไม่มีความกล้าเช่นนี้
“พี่ชิง พี่พักรักษาตัวให้ดีๆ เถอะนะ ระยะนี้อย่าได้ออกไปไหน” ต้วนอวิ๋นหลิงจ้องมองซินโย่ว น้ำเสียงเคร่งเครียดจริงจังอยู่สักหน่อย
ซินโย่วยิ้มหวานเอ่ยว่า “ขอบคุณน้องหลิงที่เตือน ข้ารู้แล้ว”
“น้องชิงดูแล้วสีหน้าไม่เลว เมื่อวานม้าตื่นตกใจไม่ได้รับบาดเจ็บกระมัง” ต้วนอวิ๋นหว่านวางท่าทางเป็นการเป็นงานเอ่ยถามซินโย่ว
“ไม่เจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นก็ดี น้องชิงไม่เป็นอันใด พวกเราก็วางใจ” ต้วนอวิ๋นหว่านเผยรอยยิ้ม “ได้ยินว่าเมื่อวานน้องชิงกลับมาสาย ไปเขาเชียนอิงมาหรือ”
ซินโย่วเลิกคิ้วเล็กน้อย กำลังคิดเอ่ยอันใดก็พลันชะงักนิ่ง
ภาพเบื้องหน้าก็คือภาพน่ากลัว สาวน้อยเหม่อมองปลาในน้ำ ด้านหลังมีมือคู่หนึ่งยื่นออกมาผลักนางลงไปทันที น้ำไม่ลึก สาวน้อยดิ้นรนโผล่ศีรษะขึ้นมา สองมือนั้นกดศีรษะนางลงน้ำไม่หยุด
น้ำในสระสาดกระจาย ปลาตกใจว่ายหนี คลื่นลมสงบลง ใบหน้าสาวน้อยลอยอยู่เหนือน้ำ “น้องชิง?”  ต้วนอวิ๋นหว่านเห็นซินโย่วเหม่อลอยก็ส่งเสียงเรียกดัง
ซินโย่วได้สติ มองใบหน้าอ่อนหวานของต้วนอวิ๋นหว่านเขม็ง ในใจมีคำตอบแล้วว่า ที่แท้คือนาง
“น้องชิงกำลังคิดอันใดหรือ”
ซินโย่วยกมือกดขมับ “ได้ยินพี่หว่านเอ่ยถึงเขาเชียนอิง พลันนึกถึงเรื่องบางเรื่องขึ้นมาได้”
ขณะที่เอ่ย นางก็แอบลอบมองจับสังเกตสีหน้าของอีกฝ่าย
“น้องชิงนึกอันใดได้หรือ” ต้วนอวิ๋นหว่านพยายามฝืนบังคับอารมณ์ตนเองก่อนจะถามขึ้น มือกำผ้าเช็ดหน้าแน่นเผยให้เห็นความเคร่งเครียด
ซินโย่วเอ่ยน้ำเสียงสบายๆ “เรื่องตอนเด็ก”
“ดูท่าทางความทรงจำน้องชิงจะฟื้นคืนมาแล้ว” ต้วนอวิ๋นหว่านยิ้มเอ่ย
ต้วนอวิ๋นหวากลับขมวดคิ้ว “สมองกระทบกระเทือนไปแล้ว ความทรงจำจะฟื้นคืนมาได้ง่ายดายเช่นนี้หรือ”
“พี่หวาพูดอันใดน่ะ” ซินโย่วเอียงหน้าไปมองนาง ท่าทางเหมือนฟังไม่เข้าใจ
ต้วนอวิ๋นหวาเปลี่ยนคำพูด “ข้าหมายถึง น้องชิงไม่ต้องร้อนใจไป ค่อยๆ ปล่อยไปตามธรรมชาติก็พอ”
ต้วนอวิ๋นหลิงลังเลสับสนครู่หนึ่ง ก็เอ่ยแทรกขึ้นว่า “อย่างไรนึกได้ให้เร็วหน่อยก็ดี คนเราไม่มีความทรงจำอย่างไรก็ไม่สะดวก...”
ต้วนอวิ๋นหวากับต้วนอวิ๋นหว่านหันมามองพร้อมกัน ต้วนอวิ๋นหลิงสะอึก สองมืออดกำผ้าเช็ดหน้าแน่นไม่ได้ “พี่ใหญ่ พี่รอง พวกท่านก็คิดเช่นกันใช่หรือไม่”
ต้วนอวิ๋นหวายิ้มไม่ตอบ ลุกขึ้นยืนเอ่ยว่า “น้องชิงพักผ่อนให้ดี วันหน้าพวกเราค่อยมาเยี่ยมน้องใหม่”
มองส่งทั้งสามคนไปแล้ว ซินโย่วก็เอ่ยกับเสี่ยวเหลียนเบาๆ ว่า “คนผู้นั้นก็คือต้วนอวิ๋นหว่าน”
เสี่ยวเหลียนตกตะลึง ก่อนจะเอ่ยอย่างตกใจ “ท่านบอกว่าคนที่ลงมือกับคุณหนูเราก็คือคุณหนูใหญ่?”
ซินโย่วหยักหน้า
“แต่คุณหนูกับคุณหนูใหญ่ไม่เคยมีปัญหากัน...” เสี่ยวเหลียนพึมพำ สีหน้าไม่อยากจะเชื่อ
“ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ต้วนอวิ๋นหว่านเป็นอย่างไรกับคุณหนูโค่ว แต่อยู่ที่นายหญิงใหญ่”
ท่านป้าใช้ทั้งเมตตาและอำนาจ คิดสั่งให้บุตรสาวอนุทำงานให้นางก็มิใช่เรื่องยาก
นี่ก็เป็นไปตามที่ซินโย่วคาดไว้ก่อนหน้านี้
ต้วนอวิ๋นหวาไม่พอใจโค่วชิงชิงไม่ใช่เพียงพอจะเป็นเหตุจูงใจให้สังหารนาง ในฐานะมารดา จะยอมให้มือบุตรสาวตนเองเปื้อนเลือดได้อย่างไร
หากเป็นเช่นนี้...
ซินโย่วกอดหมอนที่วางไว้บนหัวเตียงแน่น เอ่ยขึ้นเบาๆ “ต้วนอวิ๋นหลิงอาจเป็นคนที่เห็นเหตุการณ์”
“คุณหนูสามเองก็รู้เรื่อง?” เสี่ยวเหลียนอุดปากแน่น
“นางน่าจะเห็นโดยบังเอิญ”
ดังนั้นจึงได้เอ่ยเตือนครั้งแล้วครั้งเล่า
“เช่นนั้นคุณหนูรองเล่า?”
ซินโย่วยิ้มเยาะ “บางทีคุณหนูรองอาจเป็นคนเดียวที่ไม่รู้เรื่องอันใด”
“คุณหนู เช่นนั้นจากนี้ไปพวกเราควรทำเช่นไรต่อ”
“จวนรองเจ้ากรมมีสระเลี้ยงปลาใช่หรือไม่” ซินโย่วถาม
แม้นางมาจวนรองเจ้ากรมไม่กี่วัน ไม่ขลุกอยู่แต่ในเรือนหว่านฉิง ก็ไปเรือนหรูอี้ถัง ยังไม่ทันได้เดินเล่นรอบๆ
“สระเลี้ยงปลา? มีหนึ่งแห่ง อยู่ทางเหนือของสวนดอกไม้ สระไม่ใหญ่มาก เลี้ยงปลาไนไว้หลายตัว คุณหนูอยากไปดูหรือเจ้าคะ”
ซินโย่วคิดแล้วก็เอ่ยว่า “วันนี้ไม่ได้ไปคำนับนายหญิงผู้เฒ่า รอไว้หลังอาหารเที่ยงค่อยไปก็แล้วกัน”
ไม่นานก็เป็นเวลาเลยเที่ยง ดวงอาทิตย์กลมโตสีขาวลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า ต้นไม้เสียดสีกันเสียงดัง ทำเอาคนว่างยามบ่ายพลิกตัวไปมาหลายรอบกว่าจะนอนหลับ
เสี่ยวเหลียนยกมือบังแดดให้ซินโย่ว “ออกมาตอนนี้ร้อนเกินไป คุณหนูระวังเป็นไข้แดดนะเจ้าคะ”
“แค่ครู่เดียวเท่านั้น ไม่ต้องบัง ยามนี้ออกมาก็มีข้อดี”
“ข้อดีอันใดหรือเจ้าคะ” เสี่ยวเหลียนถามอย่างอยากรู้
“คนที่ปกติไม่ค่อยได้พบ” ซินโย่วพูดพลางมองไปด้านหน้า ฝีเท้าชะงักลง


## บทที่ 18 คุยเล่น

ตอนที่ 18 คุยเล่น
ด้านหน้าเป็นสระน้ำที่ไม่ลึกนัก มีหญิงสาวในชุดกระโปรงสีรากบัวกำลังยืนหันหลังจ้องมองสายน้ำเงียบ ๆ
ซินโย่วจำได้ชัดเจน วันนี้ต้วนอวิ๋นหว่านมาเยี่ยมนางก็สวมกระโปรงสีนี้
“คุณหนูใหญ่!” เสี่ยวเหลียนจำได้
ซินโย่วเดินอ้อมไปหลังพุ่มดอกไม้ทันที มองไปทางสระน้ำ
ต้วนอวิ๋นหว่านไม่ขยับ คล้ายว่าแสงแดดร้อนแรงไม่ส่งผลต่อนางแม้แต่น้อย
“เหตุใดคุณหนูใหญ่จึงมาชมปลายามนี้ แม้แต่บังแดดก็ไม่มี ยังไม่มีคนมาเป็นเพื่อน ไม่กลัวเป็นไข้แดดหรือ” เสี่ยวเหลียนกระซิบพึมพำ
นางย่อมมิได้ห่วงใยคุณหนูใหญ่ เพียงแต่คิดไม่ตกจริงๆ
ซินโย่วไม่ได้ตอบ แต่หวนนึกถึงภาพนั้น
ก็คือสระน้ำตรงหน้า และก็เป็นยามแดดแรงกล้าเช่นนี้ ยามนี้กำลังมีปลาไนหลายตัวว่ายน้ำเกียจคร้านไปมาอยู่ในสระพอดี
หรือว่าเป็นวันนี้?
ซินโย่วพลันไม่อยากจะเชื่อ
แม้นายหญิงใหญ่ต้องการปิดปากต้วนอวิ๋นหว่าน แต่เกรงว่าจะเร็วเกินไปสักหน่อยไหม
เห็นหน้าผากและปลายจมูกซินโย่วมีเหงื่อซึมออกมา สองแก้มขาวเนียนก็แดงระเรื่อ เสี่ยวเหลียนถามขึ้นอย่างเป็นห่วงว่า “คุณหนู ร้อนแล้วกระมัง”
ซินโย่วส่ายหน้า จ้องมองสระน้ำตรงหน้าไม่กะพริบตา “ไม่เป็นอันใด”
“พวกเราจะไปทางนั้นหรือ”
“รอดูตรงนี้ก่อน”
เสี่ยวเหลียนได้ยินซินโย่วเอ่ยเช่นนี้ ก็ไม่ส่งเสียงรบกวนอีก แม้ไม่รู้ว่าคุณหนูต้องการดูอันใด แต่ก็รอดูตาม
ดูไปดูมาก็พบว่าต้วนอวิ๋นหว่านเริ่มเดินจากไปแล้ว…
สาวใช้ตื่นตะลึงมองไปทางซินโย่ว “คุณหนู นางไปแล้ว!”
ซินโย่วยกผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อบนหน้าผาก เอ่ยน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “พวกเราก็ไปกันเถอะ”
เสี่ยวเหลียน “?”
กลับถึงเรือนหว่านฉิง เจี้ยงซวงยกชามขนมหวานเย็นเข้ามาสองชาม บอกว่าพ่อครัวให้นำมาให้
ซินโย่วกินขนมหวานเย็นไปหลายคำ พลันรู้สึกไอร้อนบรรเทาลงไม่น้อย
เสี่ยวเหลียนกินเร็วยิ่งกว่า กินหมดก็ถอนหายใจ “อร่อยจริง บ่าวพลอยได้รับอานิสงส์จากคุณหนูไปด้วย”
ซินโย่วยิ้มหวาน กล่าวว่า “เจ้าเคยกินขนมหวานเย็นที่ชื่อว่านมเย็นไหม ราดน้ำเชื่อมผลไม้พร้อมกับหั่นผลไม้ชิ้นเล็กลงไปด้วย รสชาติดีกว่าขนมหวานเย็นนี้อีก”
เสี่ยวเหลียนได้ยินก็กลืนน้ำลายเอื้อก “ได้ยินชื่อก็รู้สึกอร่อยแล้ว กินได้ที่ไหนหรือเจ้าค่ะ”
ซินโย่วลังเลเล็กน้อยเอ่ยว่า “ท่านแม่ข้าทำให้ข้ากิน ไว้มีเวลาว่าง ข้าจะลองทำดู”
เอิ่ม น่าจะทำสำเร็จกระมัง
คิดถึงผลลัพธ์ที่เคยลงครัว ซินโย่วก็ไม่มั่นใจในตนเองนัก
เสี่ยวเหลียนกลับไม่ทันรู้ตัว ตบมือดีใจเอ่ยว่า “เยี่ยมเลย ถึงตอนนั้นบ่าวเป็นผู้ช่วยคุณหนู จะได้ลองดูว่านมเย็นรสชาติยอดเยี่ยมเช่นไร”
กินขนมหวานเย็นไปแล้ว ซินโย่วก็รู้สึกง่วง จึงขึ้นเตียงเอนตัวลงนอนสักครู่
จากนั้นก็ไม่มีอันใด วันถัดมาท้องฟ้าครึ้ม ซินโย่วไปเรือนหรูอี้ถังคำนับนายหญิงผู้เฒ่าตามกำหนดเวลา
นายหญิงผู้เฒ่าเอ่ยว่า “บอกให้เจ้าพักผ่อนให้มากหน่อย เหตุใดยังมาอีก”
ซินโย่วยิ้มเอ่ยว่า “เดิมก็ไม่ได้มีงานอันใด ข้ารู้ว่าท่านยายรักข้า ข้าก็คิดถึงท่านยาย”
“นังหนูน้อยปากหวานขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะ” นายหญิงผู้เฒ่าได้ฟังก็ดีใจ เหลือบมองเฉียวซื่อทีหนึ่ง
เฉียวซื่อยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้าดังเดิม
ซินโย่วแอบสังเกตต้วนอวิ๋นหว่าน พบว่าอีกฝ่ายคล้ายว่าผัดแป้งหนาอยู่สักหน่อย
นี่เป็นเพราะนอนไม่ค่อยหลับหรือ
พอเลยเที่ยงไปแล้ว แม้ว่าฟ้ายังคงครึ้มอยู่ ซินโย่วยังส่งเสี่ยวเหลียนไปสวนดอกไม้ ไม่นานเสี่ยวเหลียนก็กลับมารายงาน
“คุณหนู ท่านเดาถูกต้องแล้ว คุณหนูใหญ่อยู่ที่นั่นดังคาด บ่าวมองดูนางจากไปแล้วจึงได้กลับมา”
ซินโย่วพยักหน้า ตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะไปดูอีก
เช้าวันรุ่งขึ้นก็ยังคงฟ้าครึ้ม คล้ายว่าฝนจะตก รอจนบ่าย ฟางหมัวมัวก็กลับมาจากข้างนอก
“คุณหนู บ่าวไปข้างนอกได้ยินข่าวเกี่ยวกับจวนรองเจ้ากรมมาเจ้าค่ะ”
หลายวันนี้ฟางหมัวมัวไปข้างนอกทุกวัน ในที่สุดวันนี้ก็ได้ข้อมูลมาแล้ว
“ข่าวอันใดหรือ” เสี่ยวเหลียนมุดเข้ามาหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้กลม
ฟางหมัวมัวยื่นมือจิ้มหน้าผากนางทีหนึ่ง “เพราะคุณหนูให้ท้ายเจ้ามากเกินไป นับวันยิ่งไร้ธรรมเนียมแล้ว”
เสี่ยวเหลียนคลำหน้าผากป้อยๆ เอ่ยเร่ง “ฟางหมัวมัว รีบว่ามาเร็ว คุณหนูรออยู่นะ”
ฟางหมัวมัวกวาดตามองไปที่ประตูหรี่เสียงให้เบาลง “พูดกันไปต่างๆ นานา ที่ยากรับฟังที่สุดก็คือว่าหากไม่มีคุณหนูนอกจวนรองเจ้ากรม ทรัพย์สมบัติคุณหนูนอกผู้นั้นก็จะตกเป็นของจวนรองเจ้ากรม จวนรองเจ้ากรมยังไม่ต้องให้สินออกเรือนคุณหนูนอกแล้ว”
กล่าวอีกอย่างก็คือ อย่าคิดว่าจะได้ครองสมบัติโค่วชิงชิง ตอนนางในฐานะเด็กกำพร้าที่มาพึ่งพิงบ้านยายตนออกเรือน จวนรองเจ้ากรมยังต้องจัดสินออกเรือนที่ไม่น้อยหน้ากว่าคุณหนูในจวนให้กับโค่วชิงชิงอีกด้วย
เช่นนี้จึงจะได้รับการยอมรับจากผู้คนว่าเป็นตระกูลทรงคุณธรรม เพราะเสี่ยวเหลียนร่ำไห้ต่อหน้าสาธารณชน ทำให้ผู้คนพากันคิดไปต่างๆ นานา
เมืองหลวงใกล้พระเนตรพระกรรณ อุดมสมบูรณ์และสงบสุข เมืองหลวงไม่เคยขาดแคลนบรรดาผู้ชมที่สายตาแหลมคมและว่างงานพวกนั้น แม้ว่าเมื่อสี่ปีก่อน โค่วชิงชิงเข้าเมืองหลวงมาเงียบๆ คนเหล่านี้ก็ยังคงพอคาดเดาบางอย่างได้จากชาติกำเนิดของคุณหนูนอกผู้นี้
เช่นว่า ทรัพย์สมบัติติดตัวของคุณหนูนอก เงินทองล้านตำลึงไม่มีคนกล้าคิด แต่แสนตำลึงหรือแปดหมื่นตำลึงก็กล้าพอจะคาดเดา
แสนตำลึง เงินทองมากมายจริง!
เสี่ยวเหลียนยิ้มเยาะ “ไหนเลยเป็นวาจายากรับฟังที่สุด เห็นชัดว่าเป็นวาจาจริงแท้!”
ถึงตอนนี้แล้ว นางก็ยิ่งเข้าใจสาเหตุที่ซินโย่วให้นางร้องไห้ในตอนนั้นแล้ว
“ยังมีท่านผู้กล้าที่ช่วยคุณหนูไว้ท่านนั้น บ่าวก็ไปสืบความสถานะเขามาแล้ว” ฟางหมัวมัวแย้มยิ้มมุมปาก ในใจผ่อนคลายลงมาก
ฟางหมัวมัวอายุอานามขนาดนี้ย่อมได้ยินได้ฟังเรื่องราวมามากกว่าเสี่ยวเหลียน ได้ยินเรื่องเล่าเหล่านี้ก็รู้ว่าคุณหนูย่อมปลอดภัยชั่วคราวแล้ว
ข่าวลือสังหารผู้คนได้ และก็ช่วยเหลือผู้คนได้เช่นกัน
คิดอีกที เดิมลุงควรเป็นญาติที่ใกล้ชิดที่สุด แต่กลับบีบคั้นหมายเอาชีวิต ต้องอาศัยข่าวลือจากผู้คนภายนอกปกป้องรักษาชีวิต ในใจฟางหมัวมัวก็รู้สึกปวดใจขึ้นมา
ซินโย่วไม่รู้ความคิดสับสนวุ่นวายในใจฟางหมัวมัว เลิกคิ้วถามขึ้นอย่างประหลาดใจ “สืบมาได้เร็วเพียงนี้เลยหรือ”
ฟางหมัวมัวยิ้มเอ่ย “สืบไม่ยากเจ้าค่ะ เดิมผู้กล้าท่านนั้นก็พอมีชื่อเสียงในเมืองหลวง เขาแซ่เฮ่อ นามว่าชิงเซียว เป็นถึงท่านโหว[footnoteRef:1]” [1:  ขุนนางจีนสมัยโบราณมีการแบ่งชั้นบรรดาศักดิ์จากสูงไปหาต่ำคือ กง โหว ป๋อ จื่อ  และหากเทียบกับของไทยในสมัยราชาธิปไตยแล้ว อาจเทียบได้กับบรรดาศักดิ์ชั้นเจ้าพระยา พระยา พระหรือจมื่น หลวง และขุน  ตามลำดับ]
ซินโย่วฟังเงียบๆ รู้ว่ายังมีเรื่องราวต่ออีก
เจิ้นฝูสื่อกองกำลังองครักษ์จิ่นหลินเป็นตำแหน่งสำคัญ เลือกผู้มีบรรดาศักดิ์รับตำแหน่งก็ไม่แปลกอันใด
ดังคาด สีหน้าฟางหมัวมัวแปรเปลี่ยน เสียงยิ่งแผ่วเบาลง “แต่สถานะท่านโหวหนุ่มผู้นี้น่าอึดอัดเจ้าค่ะ บิดาเขาเป็นพี่น้องร่วมสาบานกับฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ในช่วงวิกฤตออกศึกสงครามนั้นได้ร่วมกันก่อตั้งแผ่นดิน ต่อมาแยกกันตั้งตนเป็นใหญ่ พอฮ่องเต้มีชัยเหนือบิดาเขา แต่ก็เห็นแก่ความเป็นพี่น้องร่วมสาบานจึงไว้ชีวิตท่านโหวผู้นั้น ยังแต่งตั้งเขาเป็นฉางเล่อโหว…”
“ฉางเล่อโหว...” ซินโย่วพึมพำขึ้นเบาๆ เข้าใจถึงท่าทางหลบเลี่ยงของนายหญิงผู้เฒ่า
ตอนนี้ขุนนางไม่แน่ใจว่าฮ่องเต้ยังมีความผูกพันกับพี่น้องร่วมสาบานผู้นี้จริงหรือไม่ หรือว่าต้องการแสดงถึงพระเมตตาเพียงอย่างเดียวเท่านั้น แต่ที่แน่ใจได้เรื่องหนึ่งก็คือ ฮ่องเต้ไม่ยินดีทอดพระเนตรเห็นขุนนางใกล้ชิดกับฉางเล่อโหวท่านนี้
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาได้เป็นเจิ้นฝูสื่อกองกำลังองครักษ์จิ่นหลินได้อย่างไร”
ฟางหมัวมัวส่ายหน้า “บ่าวไม่ได้สืบเรื่องพวกนี้มาเจ้าค่ะ”
“ลำบากแม่นมแล้ว แม่นมไปพักผ่อนเถอะ”
ฟางหมัวมัวออกไปครึ่งวันก็เหนื่อยแล้วจริงๆ ได้ยินซินโย่วเอ่ยก็ไปพักผ่อน
“คุณหนูฉลาดจริง” เสี่ยวเหลียนนวดไหล่ให้ซินโย่ว เอ่ยคำพูดที่ตอนฟางหมัวมัวอยู่ไม่อาจเอ่ยออกมา “หากคุณหนูเราเหมือนท่าน…ก็คงดี”
เช่นนั้นบางทีคุณหนูอาจยังมีชีวิตอยู่
ซินโย่วมองไปทางเสี่ยวเหลียน ตบมือนางเบาๆ “ไม่ใช่เพราะข้าฉลาดกว่าคุณหนูโค่ว แต่คุณหนูโค่วถูกความสัมพันธ์เครือญาติบดบังดวงตา ส่วนข้าเป็นคนนอก”
นางจะต้องลืมตามองความโสมมแทนคุณหนูโค่วให้กระจ่าง แก้แค้นให้คุณหนูโค่ว
บนท้องถนนยามนี้ เฮ่อชิงเซียวในชุดแดงกำลังเร่งเดินไปข้างหน้า ด้านหลังมีลูกน้องตามมาสองคน
พลันรับรู้ได้ถึงอันตราย ร่างกายว่องไวกว่าสมองสั่งการ ขยับตัวหลบไปก้าวหนึ่ง ของมีน้ำหนักหนึ่งตกลงบนพื้นส่งเสียงดังไม่น้อย
เฮ่อชิงเซียวจ้องมองนิ่ง เป็นกระถางดอกไม้ที่แตกละเอียดใบหนึ่ง


## บทที่ 19 แอบช่วยเหลือ

ตอนที่ 19 แอบช่วยเหลือ
“ใต้เท้า ท่านไม่เป็นอันใดกระมัง!” ทหารองครักษ์จิ่นหลินสองนายรีบก้าวเข้ามาอารักขาเฮ่อชิงเซียวซ้ายขวา
“ไม่เป็นอันใด” เฮ่อชิงเซียวเงยหน้ามองไปยังชั้นสองของร้านอาหาร ก่อนจะกวาดตามองคนเดินไปมา รอบๆ สุดท้ายก้มลงมองกระถางดอกไม้แตกละเอียดบนพื้น
คำพูดสาวน้อยวันนั้นพลันดังขึ้นในห้วงความคิด ว่า ‘ข้าเห็นหน้าผากของท่านผู้กล้ามีสีดำ เกรงว่าจะมีเคราะห์เลือดตกยางออก ระยะนี้ยามเดินอยู่บนท้องถนนก็อย่าได้เดินริมอาคาร ระวังของร่วงตกใส่’
หน้าผากดำคล้ำ...เฮ่อชิงเซียวยกมือกดหว่างคิ้วตนเอง
ตอนนั้นเขารู้สึกว่าเป็นวาจาเหลวไหล วันนี้ถึงกับเกิดขึ้นจริง
คุณหนูผู้นั้นเชี่ยวชาญวิชานรลักษณ์จริงหรือ
ขณะเฮ่อชิงเซียวครุ่นคิด ทหารองครักษ์จิ่นหลินนายหนึ่งบุกเข้าไปในร้านอาหาร นำตัวตัวต้นเรื่องออกมา
“ใต้เท้า เจ้าสองตัวบัดซบนี่ตีกัน ทำกระถางร่วงลงมาขอรับ!”
เฮ่อชิงเซียวมองด้วยแววตาสงบนิ่ง
สองคนที่ดื่มสุราแล้วมีเรื่องตีกันรู้ว่าผู้ที่จับตัวพวกเขาไว้ก็คือคนกองกำลังองครักษ์จิ่นหลิน ก็ตกใจสร่างเมากันไปก่อนหน้านี้แล้ว ปรี่ลงคุกเข่าขอร้อง
แม้แต่ผู้ดูแลร้านกับคนงานที่ตามออกมาต่างมีสีหน้าตกใจซีดเผือด เอ่ยขอชดใช้ไม่หยุด
“ไม่จำเป็นต้องคุกเข่าขอร้อง แต่พวกเจ้าดื่มสุราแล้วโยนของลงมาทำให้คนด้านล่างบาดเจ็บ เกรงว่าวันหน้าอาจทำผิดเช่นนี้อีก ปรับคนละสิบตำลึงก็แล้วกัน”
“สิบ สิบตำลึง?” หนึ่งในนั้นตกใจ
ผู้ดูแลร้านแทบจะเข้าไปปิดปากคนผู้นั้น “หวางหยวนไว่ สิบตำลึงสำหรับท่านก็แค่ค่าสุราอาหารไม่กี่มื้อ…”
นี่มันคนโง่เง่าหรือนี่ นี่คือกองกำลังองครักษ์จิ่นหลินเชียวนะ ไม่รีบมอบเงินอัญเชิญให้รีบไป คิดอยากส่งมอบตนเองไปแทนหรือ
แขกอีกคนกลับตั้งสติได้เร็วกว่า “ใช่ ใช่ ใช่ ไม่มากเลย ใต้เท้าเมตตาไม่คิดเอาเรื่องพวกเรา จึงได้ให้พวกเราแค่จ่ายเงินไว้เพื่อเตือนความจำเท่านั้น”
เขาพูดไปก็รีบควักเงินจากถุงเงินออกมา หยิบตั๋วแลกเงินสิบตำลึงสองใบประคองส่งให้ด้วยสองมือ
ทหารกองกำลังองครักษ์จิ่นหลินผู้หนึ่งรับตั๋วแลกเงินมากวาดตามองแล้วก็ส่งให้เฮ่อชิงเซียว “ใต้เท้า”
เฮ่อชิงเซียวยัดตั๋วแลกเงินใส่ถุงเงิน เดินอ้อมกระถางดอกไม้ไปต่อ ลูกน้องสองคนรีบตามไป
แขกทั้งสองกับผู้ดูแลร้านอาหารยืนนิ่งไม่กล้าขยับเป็นนาน กลัวจะโชคร้ายอีก
เฮ่อชิงเซียวไม่พูดอันใดตลอดทาง จนกระทั่งเดินผ่านร้านหนังสือเงียบเหงาแห่งหนึ่งจึงหยุดลง
“ใต้เท้า มีอันใดสั่งการ?”
“พวกเจ้าไปสืบเรื่องของคุณหนูนอกจวนรองเจ้ากรมต้วนมาหน่อย ว่าเป็นอย่างไรกัน”
“ขอรับ”
เฮ่อชิงเซียวเดินเข้าไปในร้านหนังสือเพียงลำพัง เดินไปยังมุมที่คุ้นเคย หยิบบันทึกท่องเที่ยวเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิดอ่าน
ชายหนุ่มนิ้วมือเรียวยาว ข้อกระดูกกระจ่างชัด เปิดอ่านไปสักพักก็หยุด
วันนั้นตอนเสี่ยวเหลียนร้องไห้บนท้องถนน เฮ่อชิงเซียวได้จากไปแล้ว ย่อมไม่มีความคิดคาดเดาอันใด แต่เหตุที่ประสบมาวันนี้ ทำให้เขารู้สึกสนใจใคร่รู้จักคุณหนูโค่วผู้นั้นขึ้นมา
เดิมความสนใจใคร่รู้ไม่อาจทำให้เขาสั่งการลูกน้องไปสืบเรื่องของสตรีนางหนึ่ง แต่คุณหนูผู้นั้นถึงกับเชี่ยวชาญวิชานรลักษณ์ รู้ล่วงหน้าได้ว่าเขาจะถูกของที่ตกจากที่สูงทำให้บาดเจ็บ เหตุใดจึงไม่อาจรู้ล่วงหน้าได้ว่าม้าจะตื่นตกใจ?
หากใช้วิชานรลักษณ์เป็นเพียงข้ออ้าง แล้วนางรู้เรื่องวันนี้ได้อย่างไร
เฮ่อชิงเซียวไม่คิดจะมองสาวน้อยแววตากระจ่างใสให้ซับซ้อนมากนัก แต่เพราะตำแหน่งนี้ของเขา เขาจำต้องรอบคอบให้มาก
ลูกน้องสองคนกลับมารายงานเรื่องที่เขาคาดเดาไว้ได้แล้ว
“ใต้เท้า ในเมืองวันนี้มีข่าวลือของคุณหนูท่านนั้นไม่น้อย ที่แทบไม่น่าเชื่อที่สุดก็คือลือกันว่าจวนรองเจ้ากรมคิดยึดครองสมบัติคุณหนูโค่ว ต้องการเอาชีวิตนาง…” ทหารกองกำลังองครักษ์จิ่นหลินผู้หนึ่งเล่าเรื่องที่สืบมาได้
ทหารกองกำลังองครักษ์จิ่นหลินอีกนายหนึ่งเสริมขึ้นว่า “นอกจากคุณหนูนอกท่านนี้ ยังมีคุณหนูนอกอีกผู้หนึ่งที่มักมาพักที่จวนรองเจ้ากรมบ้าง คุณหนูท่านนั้นแซ่เฉียว...”
เฮ่อชิงเซียวตัดบทลูกน้องที่กำลังรายงาน “เรื่องผู้อื่นไม่จำเป็นต้องเอ่ยถึง”
ทหารกองกำลังองครักษ์จิ่นหลินสองนายสบตากัน ในใจคาดเดาไม่ผิด ใต้เท้าต้องการรู้จักคุณหนูนอกผู้นั้นที่อยู่ในกระแสสังคม
เฮ่อชิงเซียวเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะออกคำสั่งว่า “ไปตรวจสอบรองเจ้ากรมต้วน”
ยามนี้ได้เวลาเลิกทำการแล้ว บรรดาขุนนางหากไม่กลับบ้าน ก็ไปดื่มสุราสังสรรค์
รองเจ้ากรมต้วนเป็นประเภทหลัง
ในงานเลี้ยงสังสรรค์นี้เองทำให้เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เป็นร้านอาหารประจำ คุ้นเคยกับผู้ดูแลร้านและคนงานร้านอาหาร เหตุใดตอนคนงานนำอาหารขึ้นโต๊ะลอบมองเขาสายตาแปลกๆ
อีกอย่างตอนเข้ามาก็เห็นคนกินดื่มกันอยู่ ทุกคนล้วนเป็นคนคุ้นเคยกันดี คล้ายว่าเป็นคนกองพิธีการ แต่ไม่รู้เหตุใดจึงรู้สึกเหมือนว่าคนเหล่านั้นเอาแต่แอบเหลือบมองเขา
ในใจรองเจ้ากรมต้วนนึกสงสัย แต่สีหน้ายังคงนิ่งสงบ หาข้ออ้างไปเข้าห้องน้ำ สั่งให้บ่าวประจำตัวไปสืบข่าว
ดื่มสุราไปสามรอบ บ่าวประจำตัวก็กลับมา
รองเจ้ากรมต้วนเห็นสีหน้าบ่าวประจำตัวก็รู้ว่าไม่ได้การแล้ว ออกปากปิดงานเลี้ยงสังสรรค์ด้วยตนเอง
ฟ้าเริ่มมืดแล้ว บ่าวประจำตัวถือโคมไฟเดินนำอยู่ด้านหน้า รองเจ้ากรมต้วนนิ่งไปครู่หนึ่งก็กระซิบถามว่า “มีเรื่องอันใดใช่หรือไม่”
บ่าวประจำตัวผ่อนฝีเท้าลง “นายท่าน เมื่อครู่ข้าน้อยเพิ่งสืบได้ข่าวเกี่ยวกับจวนรองเจ้ากรมมา…”
ฟังบ่าวประจำตัวเล่าจบ รองเจ้ากรมต้วนสีหน้าเขียวคล้ำ ตวาดดังว่า “เหลวไหลสิ้นดี! คนพวกนี้...”
คำพูดต่อมาพลันชะงักกึก รองเจ้ากรมต้วนมองไปยังชายชุดแดงที่ค่อยๆ เดินเข้ามา ก็หยุดฝีเท้าลงอย่างไม่ทันรู้ตัว
ชายชุดแดงเดินมาใกล้ตรงหน้า ใบหน้าขาวเนียน วงคิ้วงามประณีต แม้เป็นคนที่พบกันบ่อยๆ ครั้งได้พบกันอีกครั้ง ก็ยังคงอดทอดถอนใจไม่ได้ว่า สวรรค์สร้างคนเรามาช่างไม่ยุติธรรมแท้
เจิ้นฝูสื่อกองกำลังองครักษ์จิ่นหลินคนใหม่ท่านนี้ ชื่อเสียงมิได้มาจากสถานะน่าอึดอัดของเขาเท่านั้น ยังมีชื่อเสียงเพราะรูปร่างหน้าตาของเขาอีกด้วย
“ใต้เท้าเฮ่อ” เฮ่อชิงเซียวพลันปรากฏตัวขึ้น ทำให้ในใจรองเจ้ากรมต้วนเต้นแรง แต่กลับไม่แสดงท่าทางกล้าล่วงเกิน จึงเอ่ยทักทายก่อน
เฮ่อชิงเซียวไม่ได้ทักทายแล้วเดินผ่านไปเหมือนดังที่รองเจ้ากรมต้วนแอบหวัง หากหยุดลงเอ่ยว่า “ใต้เท้าต้วน ไม่ทราบว่าคุณหนูโค่วเป็นอย่างไรบ้าง”
รองเจ้ากรมต้วนเบิกตาโพลง อึ้งมองอีกฝ่ายอย่างตกใจ
เจิ้นฝูสื่อกองกำลังองครักษ์จิ่นหลินสอบถามถึงหลานสาวเขา?
นี่มันเรื่องอันใดกัน หรือว่าเฮ่อชิงเซียวได้ยินข่าวลือพวกนั้น คิดนำเรื่องนี้มาหาเรื่องเขา?
รองเจ้ากรมต้วนสมองคิดเร็วจี๋ แต่กลับคิดไม่ออกว่าเคยล่วงเกินเจิ้นฝูสื่อผู้นี้เมื่อใดกัน แต่ไม่นานก็สงบจิตใจลงได้
กองกำลังองครักษ์จิ่นหลินต้องการหาเรื่องผู้ใดผู้หนึ่ง ไยต้องเคยล่วงเกินด้วย
“ใต้เท้าเฮ่อ...” รองเจ้ากรมต้วนเอ่ยขึ้นอย่างไม่แน่ใจ
ยามนี้เฮ่อชิงเซียวจึงอธิบายว่า “วันนั้นออกไปปฏิบัติภารกิจ ระหว่างทางพบกับเหตุการณ์ม้าตื่นตกใจ หลังระงับม้าไว้ได้แล้ว จึงได้รู้ว่าหลานสาวท่านนั่งอยู่ในรถม้า วันนี้ได้พบใต้เท้าต้วนจึงได้ลองถามดูเท่านั้น”
“ที่แท้ใต้เท้าเฮ่อช่วยหลานสาวข้าไว้” รองเจ้ากรมต้วนคำนับนอบน้อมสีหน้าละอายใจ “วันนั้นรู้เพียงหลานสาวได้รับการช่วยเหลือจากผู้กล้าท่านหนึ่งที่ขี่ม้าผ่านมา จึงได้ปลอดภัยมาได้ กลับไม่รู้ว่าเป็นใต้เท้าเฮ่อ เสียมารยาทจริงๆ พรุ่งนี้จะไปเยี่ยมคารวะขอบคุณที่จวน”
“เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ใต้เท้าต้วนไม่ต้องเกรงใจ คุณหนูโค่วปลอดภัยดีก็ดีแล้ว” เฮ่อชิงเซียวประสานมือ “ใต้เท้าต้วน เชิญตามสบาย”
“ใต้เท้าเฮ่อ ค่อยๆ เดิน” รองเจ้ากรมต้วนประสานมือคำนับตอบ
องครักษ์จิ่นหลินที่ตามอยู่ด้านหลังเฮ่อชิงเซียวหันไปมองรองเจ้ากรมต้วนที่ยังอยู่ในท่าคำนับตอบทีหนึ่ง ก็เกิดความรู้สึกอยากรู้ขึ้นมา
ใต้เท้าตั้งใจช่วยเหลือคุณหนูโค่วผู้นั้นหรือ
ใต้เท้าเอ่ยเอาไว้เช่นนี้ หากจวนรองเจ้ากรมคิดร้ายต่อคุณหนูโค่วดังที่ได้ยินข่าวลือมาจริง ก็คงสงบเสงี่ยมขึ้นบ้าง
ก็ไม่รู้ว่าคุณหนูโค่วผู้นั้นรูปโฉมเช่นไร
รองเจ้ากรมต้วนยืนนิ่งอยู่กับที่จนบ่าวติดตามเอ่ยเตือน จึงได้ค่อยๆ ปล่อยมือลง


## บทที่ 20 เชื้อเชิญ

ตอนที่ 20 เชื้อเชิญ
ท้องฟ้ายิ่งมืดลงแสงโคมไฟสีส้มสาดส่องใบหน้าของรองเจ้ากรมต้วน ทำให้ใบหน้ายิ่งแลดูเหลืองคล้ำ
แต่ความจริง ใบหน้าของรองเจ้ากรมต้วนยามนี้กำลังซีดขาว
เขาก้าวเท้ายาวไปหยุดข้างรถม้า ตลอดเส้นทางกลับอารมณ์ในใจก็ขึ้นลงรุนแรง
“นายท่านใหญ่กลับมาแล้ว...”
รองเจ้ากรมต้วนไม่แม้แต่จะเหลือบมองคนเฝ้าประตู ตรงไปยังเรือนหย่าซินย่วนทันที
เรือนหย่าซินย่วนจุดโคมไปสว่าง นายหญิงใหญ่เฉียวซื่อนั่งอยู่ข้างเตียง สีหน้าเคร่งเครียดดำทะมึน
นางได้ยินข่าวลือภายนอกมาบ้างแล้ว แต่ยังไม่กล้าให้นายหญิงผู้เฒ่ารู้ ตามผู้คุ้มกันที่ติดตามออกไปด้วยวันนั้นมาซักถามแต่ต้นจนจบรอบหนึ่ง ที่แท้ปัญหาเกิดที่เสี่ยวเหลียน
สาวใช้นั่นร่ำไห้ต่อหน้าทุกคน แท้จริงตั้งใจหรือไม่ตั้งใจกันแน่
คิดถึงตรงนี้ สีหน้าเฉียวซื่อก็เริ่มบิดเบี้ยว เกิดความคิดวู่วามจะกำจัดเสี่ยวเหลียนทิ้งตัดไฟแต่ต้นลม
ตั้งแต่บงการให้บุตรสาวอนุไปผลักโค่วชิงชิงตกหน้าผา สำหรับเฉียวซื่อแล้วก็เหมือนได้ทะลายฉากกำบัง ปลดปล่อยมารร้ายในใจออกไปแล้ว
แต่ไม่ได้
เฉียวซื่อยังคงมีสติอยู่ นางส่ายหน้า
ภายนอกมีข่าวลือเช่นนี้ ไม่ว่าโค่วชิงชิงหรือเสี่ยวเหลียนสาวใช้คนสนิทนาง ล้วนแตะต้องไม่ได้
หรือว่าต้องทำตามนายหญิงผู้เฒ่า ยอมให้เฉินเอ๋อร์แต่งกับโค่วชิงชิง?
ในใจเฉียวซื่อเกิดความรู้สึกยอมรับไม่ได้อย่างรุนแรง
เด็กหญิงกำพร้าดวงข่มบิดามารดาจนตาย เฉินเอ๋อร์แต่งกับนางจะได้รับแรงสนับสนุนช่วยเหลืออันใด ส่วนทรัพย์สมบัติกองโตนั่น เห็นอยู่ว่าหากโค่วชิงชิงตาย ก็จะตกเป็นของจวนรองเจ้ากรมแล้ว
บ้านนางเป็นบ้านบุตรชายคนโตที่ถือกำเนิดจากภรรยาเอก รอให้นายหญิงผู้เฒ่าอายุร้อยปีผ่านไป สมบัติกองโตนี้ก็ย่อมตกอยู่ในมือนางอย่างไม่ต้องสงสัย บ้านสองอย่างมากก็ได้แบ่งแค่น้ำแกงคำเดียว
แต่โค่วชิงชิงกลับไม่ตาย ยังทำให้ทั้งเมืองหลวงหันมาสนใจจวนรองเจ้ากรมที่ปกติอยู่อย่างสงบเสงี่ยมมาตลอด
เฉียวซื่อรู้ว่าหากนางปฏิเสธการหมั้นหมายนี้ แม้ในใจนายหญิงผู้เฒ่าไม่ยินดี แต่สุดท้ายก็คงได้แต่ปล่อยไป
แต่นางไม่อาจเสี่ยงภัยนี้
การแต่งงานของโค่วชิงชิงล้วนอยู่ในอำนาจจัดการของนายหญิงผู้เฒ่า เห็นชัดว่านายหญิงผู้เฒ่าไม่ต้องการให้สมบัติตระกูลโค่วตกอยู่ในมือคนนอก หากนางเอ่ยปากปฏิเสธการแต่งงานนี้ นายหญิงผู้เฒ่าอาจหันไปจับคู่ต้วนอวิ๋นหลางบุตรชายบ้านสองกับหลานสาวตนเองแทน
ถึงตอนนั้นสมบัติกองโตก็จะเป็นสินออกเรือนของโค่วชิงชิง ตกเป็นของบ้านสองทั้งหมด ไม่มีผู้ใดได้กินสมบัติกองโตนี้ลงไปแล้วจะคายออกมาอย่างแน่นอน วันหน้านางคิดจะยื่นมือเข้าแทรกก็คงไม่ง่าย
ดูท่าได้แต่ทำใจยอมรับการแต่งงานนี้ ได้แต่ให้เฉินเอ๋อร์ต้องทนกล้ำกลืนแล้ว
เฉียวซื่อพลันสงสารบุตรชาย สายตาวาวดุดันขึ้นมาทันที
คิดถึงว่าหากอยากให้วันหน้าราบรื่น ยังมีเรื่องที่ต้องจัดการอีก
คล้ายว่าโค่วชิงชิงใกล้จะนึกออกแล้ว ทันทีที่ความทรงจำฟื้นคืน ต้องรู้ว่าผู้ใดผลักนางตกลงไป ถึงตอนนั้นยืนยันกันขึ้นมา นังเด็กนั่นจะต้องทนไม่ไหวเปิดโปงนางอย่างแน่นอน เช่นนั้นก็คงยุ่งยากใหญ่โตแล้ว
มีเพียงคนตายที่จะไม่ปริปาก
“นายท่าน”
ด้านนอกมีเสียงสาวใช้เอ่ยคำนับดังเข้ามา
เฉียวซื่อมีเวลาเพียงแค่เก็บงำสีหน้า รองเจ้ากรมต้วนก็เดินอ้อมฉากกำบังลมเข้ามาแล้ว
กลิ่นสุราโชยแรง เฉียวซื่อยิ้มเข้ามารอต้อนรับ “ท่านพี่...”
รองเจ้ากรมต้วนคว้าข้อมือนางไว้ ถามน้ำเสียงดุดันขึ้นว่า “ข่าวลือภายนอกมันเรื่องอันใดกัน”
สาวใช้หน้าประตูตกใจจนลืมไปหมดสิ้น ถูกสายตาคมกริบของเฉียวซื่อกวาดมองมา “ออกไปให้หมด!”
พริบตาในห้องก็เหลือเพียงแค่สองสามีภรรยา เฉียวซื่อขมวดคิ้ว “ท่านพี่ดื่มมากไปหรือ”
“ดื่มมากอันใด! เจ้าไม่ได้ยินข่าวลือข้างนอกหรือ” รองเจ้ากรมต้วนจ้องมองเฉียวซื่อเขม็ง
เฉียวซื่อฝืนยิ้ม “ได้ยินมาแล้ว ล้วนเป็นวาจาเหลวไหล หรือท่านพี่เชื่อ”
“ย่อมเป็นวาจาเหลวไหล แต่มีข่าวลือเช่นนี้แพร่ออกไปได้อย่างไร” รองเจ้ากรมต้วนแค่คิดถึงคำพูดยากรับฟังเหล่านั้นแล้วก็เดือดดาลขึ้นมาทันที
ชิงชิงนำทรัพย์สมบัติติดตัวมาทำให้ทุกคนหวั่นไหวนั่นก็เป็นเรื่องจริง แต่ขอเพียงบุตรชายแต่งกับนาง ก็มิใช่ว่าเรื่องราวจบสมบูรณ์ดีหรอกหรือ คนเหล่านี้พูดจาเหลวไหลว่าเขาจะทำร้ายหลานสาวตนเอง ไม่ใช่เรื่องไร้สาระสิ้นดีหรือ!
“ล้วนเกิดเพราะม้าตื่นตกใจ…”
เอ่ยถึงม้าตื่นตกใจ รองเจ้ากรมต้วนสีหน้ายิ่งย่ำแย่ “เจ้ารู้ไหมผู้ใดช่วยชิงชิงไว้”
เฉียวซื่อส่ายหน้า “ท่านผู้กล้าท่านนั้นไม่ได้แจ้งนามไว้ เรื่องราวทั้งหมดท่านแม่ได้สอบถามแล้ว”
“เขาก็คือเจิ้นฝูสื่อกองกำลังองครักษ์จิ่นหลิน ฉางเล่อโหว เฮ่อชิงเซียว!”
เฉียวซื่อตกตะลึง จากนั้นสีหน้าพลันแปรเปลี่ยน
“วันนี้ดื่มสุราเสร็จออกมาพบเขาเข้าพอดี เขาเข้ามาถามถึงชิงชิงโดยเฉพาะ…”
รองเจ้ากรมต้วนยิ่งพูดต่อไป สีหน้าเฉียวซื่อก็ยิ่งย่ำแย่
“ท่านแม่ยังไม่ได้ยินข่าวลือข้างนอกกระมัง”
“ตอนนี้ยังไม่กล้าให้ท่านแม่รู้”
“เช่นนั้นก็ปิดบังไปก่อน ให้ทุกคนในบ้านปิดปากตนเองให้สนิทด้วย”
“ทราบแล้วเจ้าค่ะ”
รองเจ้ากรมต้วนน้ำเสียงอ่อนลง เอ่ยน้ำเสียงตักเตือนเบาๆ “น้องหญิงดูแลตระกูล ต้องดูแลชิงชิงให้ดี จะได้ไม่ทำให้ข่าวลือยิ่งกระพือเลวร้าย พลอยทำลายชื่อเสียงจวนรองเจ้ากรมเราไปด้วย”
“ท่านพี่วางใจ ข้าทราบแล้ว”
รองเจ้ากรมต้วนพยักหน้า ก่อนจะล้างหน้าบ้วนปากเข้านอน
เพราะมีเฉียวซื่อคุมข่าวลือไว้ ข่าวลือภายนอกจึงไม่ได้มาถึงหูนายหญิงผู้เฒ่า ควรมาคำนับก็มาคำนับไปตามปกติ ดูท่าคลื่นลมสงบลงแล้ว
ตอนกลับจากเรือนหรูอี้ถัง ซินโย่วหยุดเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า
“คุณหนูกำลังมองอันใดหรือเจ้าคะ” เสี่ยวเหลียนถามอย่างอยากรู้
“วันนี้อากาศดี”
แม้ยังเช้าอยู่ แต่ท้องฟ้ากระจ่างใส แสงแดดงามตา
เสี่ยวเหลียนเองก็เงยหน้ามองท้องฟ้า ยิ้มรับคำ “เจ้าค่ะ แต่เริ่มร้อนกว่าเดิมแล้ว”
สายตาซินโย่วมองไปยังแผ่นหลังในชุดสีรากบัวที่เดินอยู่ด้านหน้า
หลายวันนี้มองดูอยู่ พบว่าสภาพต้วนอวิ๋นหว่านเลวร้ายลงกว่าเดิมแล้ว ไม่อาจเก็บงำสีหน้าอีกแล้ว
ซินโย่วจำได้ว่าหลายวันก่อน ต้วนอวิ๋นหว่านกับต้วนอวิ๋นหลิงยังไปไหนมาไหนด้วยกัน ตอนนี้นางกลับไม่มีกะจิตกะใจจะจูงมือต้วนอวิ๋นหลิงออกมาแสดงท่าทีพี่น้องรักใคร่ ปล่อยให้ต้วนอวิ๋นหลิงเดินนำไปแล้ว
ซินโย่วรีบเร่งฝีเท้า ไล่ตามต้วนอวิ๋นหว่านไป
“พี่หว่าน”
สาวน้อยเอ่ยเรียกน้ำเสียงอ่อนโยน แต่กลับทำให้ต้วนอวิ๋นหว่านตัวแข็งทื่อ
“น้องชิงมีธุระหรือ” ต้วนอวิ๋นหว่านฝืนยิ้มให้นาง
ซินโย่วยิ้มบาง “มีธุระเล็กน้อย อยากคุยกับพี่หว่านสักหน่อย พี่หว่านไปดื่มน้ำชาที่เรือนหว่านฉิงกัน”
ต้วนอวิ๋นหว่านเกร็งตัวแข็ง “วันหน้าเถอะ วันนี้ยังมีงานต้องทำ …”
ซินโย่วยิ้มเอ่ยว่า “เหมือนข้านึกบางเรื่องขึ้นมาได้ พี่หว่านไม่มีเวลามานั่งสักครู่จริงหรือ”
ต้วนอวิ๋นหว่านสีหน้าแปรเปลี่ยน มองซินโย่วด้วยอาการริมฝีปากสั่นเทา เอ่ยอันใดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ซินโย่วยิ้มหวานกล่าวว่า “วันนี้พี่หว่านมีเวลาว่างเมื่อใดก็ไปหาข้าหน่อย ข้ารอพี่ที่เรือนหว่านฉิง”
กล่าวจบ นางก็พาเสี่ยวเหลียนค่อยเดินไป
ทิ้งต้วนอวิ๋นหว่านกลับห้องอย่างเหม่อลอย แม้แต่ต้วนอวิ๋นหลิงที่อยู่เรือนเดียวกันส่งสายตาประหลาดใจมาก็ยังไม่รู้สึกตัว
“คุณหนู ท่านว่าคุณหนูใหญ่จะมาหรือไม่”
“นางจะมา” ซินโย่วน้ำเสียงมั่นใจ
“แต่หากนางไปบอกนายหญิงใหญ่ว่าความจำท่านฟื้นคืนแล้วเล่า”
ซินโย่วไม่ใช่โค่วชิงชิง ความทรงจำย่อมไม่อาจฟื้นคืน ก็แค่แสร้งทำท่าทางหลอกต้วนอวิ๋นหว่าน
เทียบกับความกังวลของเสี่ยวเหลียน ซินโย่วท่าทางสบายใจกว่ามาก “วางใจ นางไม่กล้า แม้นางไปพูดจริง นายหญิงใหญ่รู้ว่า ‘ข้า’ นึกเรื่องราวตอนตกหน้าผาได้ จะทำอันใดข้าได้”
ข่าวลือเหล่านั้นคือเกราะปกป้องนาง เป็นดังกระบี่คมกริบที่แขวนเหนือศีรษะนายหญิงใหญ่
เป็นดังที่ซินโย่วคาดไว้ ไม่นานต้วนอวิ๋นหว่านก็มาเงียบๆ


## บทที่ 21 ดอกไห่ถัง

ตอนที่ 21 ดอกไห่ถัง
ต้วนอวิ๋นหว่านปรากฏตัวต่อหน้าซินโย่วยามนี้ด้วยอาการตื่นตระหนก
“น้องชิงต้องการพบพี่ด้วยเรื่องอันใดหรือ”
ซินโย่วแสดงท่าทางให้เสี่ยวเหลียนถอยออกไป ส่งน้ำชาให้แก้วหนึ่ง “พี่หว่าน ดื่มน้ำชา”
ต้วนอวิ๋นหว่านยกแก้วน้ำชาขึ้นมา นิ้วมือกดแรงอย่างไม่รู้ตัว “น้องชิงพูดได้แล้วหรือยัง”
ซินโย่วจิบน้ำชาด้วยท่าทีไม่ร้อนใจ สบายๆ แต่คำพูดที่เอ่ยออกมาราวกับสายฟ้าฟาด “ข้าเห็นพี่หว่านหลายวันนี้จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เพราะเกรงว่าข้าจะนึกเรื่องตอนตกหน้าผาขึ้นมาได้ใช่หรือไม่”
ต้วนอวิ๋นหว่านมือสั่น น้ำชากระฉอกออกมา แต่นางไม่สนใจ สองตาจ้องมาองซินโย่วเขม็ง “น้องชิงหมายความเช่นไร”
ซินโย่วเอียงตัวเล็กน้อยสบตาอีกฝ่ายตรงๆ “ในเมื่อข้านึกได้แล้ว ไยพี่หว่านยังแสร้งทำเลอะเลือนอีก ตอนนี้แม้แต่แป้งก็กลบเกลื่อนขอบตาพี่ไม่ได้แล้ว พี่ไม่กังวลแม้สักนิดจริงหรือ เหอะๆ ทำร้ายผู้อื่นนอนไม่เป็นสุขกระมัง”
“ข้าเปล่า เจ้าพูดจาเหลวไหล ข้า...” ต้วนอวิ๋นหว่านลนลาน สบดวงตาดำที่คล้ายมองทะลุถึงก้นบึ้งของจิตใจคู่นั้น คำพูดแก้ตัวเหล่านั้นก็ติดอยู่ที่ลำคอ สุดท้ายได้แต่เค้นออกมาเพียงประโยคเดียวว่า “เจ้า…เจ้าต้องการอย่างไร”
ซินโย่วยิ้ม “เดิมข้าคิดไปหาท่านยายเปิดโปงว่าพี่ทำร้ายข้า แต่พอมาคิดให้ดี ข้ากับพี่หว่านไม่มีความแค้นต่อกัน ถึงกับตอนมาจวนรองเจ้ากรมใหม่ๆ พี่หว่านยังนับว่าดูแลข้า ไม่มีเหตุผลที่พี่จะลงมือฆ่าข้า…”
ต้วนอวิ๋นหว่านฟังซินโย่วนิ่งเงียบ น้ำตาไหลรินออกมา
“หลายครั้งเห็นพี่หวา ก็รู้สึกว่าพี่หวาไม่พอใจข้า ข้าถามเสี่ยวเหลียน ที่แท้พี่หวาเป็นห่วงว่าข้าจะแต่งกับพี่ใหญ่ ท่านป้าใหญ่เป็นคนรักหน้า หากเห็นด้วยกับการแต่งงานนี้ก็ย่อมห้ามพี่หวาไว้ได้” ซินโย่วยิ้มเอ่ยต่อ“ดังนั้นข้าคิดแล้ว แท้จริงคนที่ไม่พอใจการแต่งงานนี้ก็คือท่านป้า นางเป็นคนใช้ให้พี่หว่านมาทำร้ายข้ากระมัง”
“เจ้ารู้ได้อย่างไร!” ต้วนอวิ๋นหว่านเบิกตาโต คล้ายว่าเป็นครั้งแรกที่ได้รู้จักคนตรงหน้าแท้จริง
ซินโย่วหลุบตาลงดื่มน้ำชา เอ่ยน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “หากข้านึกอันใดไม่ออก ก็ย่อมไม่รู้ ตอนนี้นึกบางเรื่องออก คาดเดาเรื่องเหล่านี้ก็คงไม่ยากกระมัง”
ต้วนอวิ๋นหว่านนิ่งอึ้งไปนาน พลันยกสองมือปิดหน้า “ข้าไม่อยากทำ แต่ข้าไร้หนทาง! ท่านแม่เอาเรื่องแต่งงานมาบีบข้า ข้าไม่กล้าไม่เชื่อฟังนาง”
นางคว้ามือซินโย่วไว้พลางส่งสายตาขอร้อง “น้องชิง ขอร้องเจ้าอย่าพูดออกไป เหลือทางให้ข้าเดินด้วยเถอะนะ ข้าแค่อยากแต่งงานออกไปอย่างราบรื่น ไม่ต้องตกอยู่ในน้ำมือผู้อื่น…”
ซินโย่วปล่อยให้นางกำข้อมือนางไว้ เอ่ยน้ำเสียงเย็นเยียบ “พี่หว่านเป็นคนฉลาด หรือคิดไม่เข้าใจ คนที่ไม่เหลือทางเดินให้พี่ไม่ใช่ข้า”
ต้วนอวิ๋นหว่านสีหน้านิ่งอึ้ง คล้ายฟังไม่เข้าใจ
“ข่าวลือข้างนอก พี่หว่านรู้ใช่หรือไม่”
ต้วนอวิ๋นหว่านส่ายหน้า หลายวันนี้จิตใจนางไม่เป็นสุข เรื่องในจวนก็มิได้ให้ความสนใจ จะไปสนใจเรื่องนอกจวนหรือ
“ลือกันว่า ที่ข้าตกเขาและม้าตื่นตกใจเป็นฝีมือคน จวนรองเจ้ากรมคิดครอบครองสมบัติข้า…”
ต้วนอวิ๋นหว่านตกใจสูดลมหายใจเฮือก
ท่านป้าใหญ่ให้นางทำร้ายน้องชิง ใช่ว่านางไม่เคยคิดถึงสาเหตุนี้ แต่ที่นางตกใจก็เพราะมีข่าวลือเช่นนี้ออกไปได้อย่างไร
ซินโย่วจ้องมองต้วนอวิ๋นหว่าน “พอมีข่าวลือนี้ ท่านป้าใหญ่กังวลว่าข้าจะฟื้นคืนความจำได้ พี่หว่านคิดว่านางจะทำอย่างไรต่อ”
ต้วนอวิ๋นหว่านอ้าปากค้าง ในห้วงความคิดว่างเปล่า
ซินโย่วน้ำเสียงเย็นเยียบ เอ่ยการคาดเดาที่โหดร้ายยิ่งออกมา “นางเอาชีวิตข้าเพื่อทรัพย์สมบัติได้ ก็ปกป้องชื่อเสียงตนเองด้วยการฆ่าคนปิดปากได้ พี่หว่าน พี่รู้ไหมว่าชีวิตพี่กำลังตกอยู่ในอันตราย”
“ข้า ข้าควรทำเช่นไรดี” ต้วนอวิ๋นหว่านสีหน้าซีดเผือดถามขึ้นด้วยสัญชาตญาณ
“เปิดโปงความผิดท่านป้าใหญ่ต่อหน้าทุกคน พี่หว่านถูกบีบบังคับ เล่าความจริงออกมา แม้ว่าโดนลงทัณฑ์ แต่อย่างไรก็ดีกว่าเอาชีวิตไปทิ้งมากนัก”
“ไม่ได้!” ต้วนอวิ๋นหว่านส่ายหน้าเต็มแรง ไม่อาจยอมรับทางเลือกออกไปสารภาพความจริงได้ เพราะลุกขึ้นยืนกะทันหันทำให้โงนเงน สองมือยันโต๊ะไว้จึงยืนนิ่งได้
“ข้า ข้าขอตัวก่อน…”
ต้วนอวิ๋นหว่านเดินเข่าอ่อนหมดแรงออกไป ซินโย่วมองตามแผ่นหลังนางที่หมดแรงออกไป ก็ไม่ได้เอ่ยอันใดต่อ
ส่งต้วนอวิ๋นหว่านกลับไปแล้ว เสี่ยวเหลียนก็เดินเข้ามา เช็ดโต๊ะไปถามไปว่า “คุณหนู คุณหนูใหญ่ไม่ยินยอมเปิดโปงนายหญิงใหญ่ จากนี้ไปพวกเราจะทำเช่นไรต่อ”
ซินโย่วยิ้ม “มีบางคนคิดเข้าข้างตนเอง ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา ปฏิกิริยาต้วนอวิ๋นหว่านเป็นไปดังคาด เสี่ยวเหลียน ทุกเช้าเจ้าคอยจับสังเกตบ่าวหญิงใช้แรงงานในเรือนนายหญิงใหญ่ผู้นั้นไว้ รายงานชุดที่นางใส่ให้ข้ารู้ด้วย”
“เจ้าค่ะ” เสี่ยวเหลียนขยับปาก อยากรู้ว่าเหตุใดต้องคอยจับสังเกตการแต่งกายของบ่าวหญิงใช้แรงงานในเรือนนายหญิงใหญ่แซ่จ้าวผู้นั้นไว้ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยถามอันใด
กล่าวตามตรง นางกับนายใหม่ไม่ได้เติบโตมาแต่เล็กด้วยกัน นางเคารพนาง เลื่อมใสนาง แต่กลับไม่ได้สนิทใจคุยกับนางได้ทุกเรื่องเหมือนคุณหนูนางที่สนิทสนมใกล้ชิดกันอย่างไร้ช่องว่าง
เดิมซินโย่วเองก็ไม่คิดว่าจะสนิทสนมกับเสี่ยวเหลียนอย่างไร้ช่องว่างระหว่างกัน
บรรดาคนสนิทสนมไร้ช่องว่างกับนางล้วนจากไปหมดแล้ว นางกับเสี่ยวเหลียนไว้วางใจกันและกันได้ก็เพียงพอแล้ว
ผ่านไปอีกสามวัน ระหว่างทางไปคำนับที่เรือนหรูอี้ถัง เสี่ยวเหลียนกระซิบบอกการแต่งกายของบ่าวหญิงใช้แรงงานแซ่จ้าวผู้นั้น “แน่ใจว่านางปักปิ่นเงินหรูอี้?”
“แน่ใจเจ้าค่ะ บ่าวมองละเอียดแล้ว”
จะว่าไป ยังดีที่คุณหนูให้นางจับตาดูบ่าวหญิงใช้แรงงานคนหนึ่ง
บ่าวหญิงผู้นี้แม้อยู่ในเรือนนายหญิงใหญ่ แต่กลับไม่ได้พักอยู่ในเรือนหย่าซินย่วน แต่อยู่เรือนบ่าวระดับล่างลงไปที่เรือนพักด้านหลัง ไม่เช่นนั้นหากเป็นพวกที่มีหน้ามีตาพอได้พักอยู่ในเรือนของนายหญิงใหญ่ คิดสืบข่าวก็คงไม่สะดวกสักเท่าไร
ปิ่นเงินหรูอี้...
ซินโย่วแอบคิดในใจ พอเดินไปถึงเรือนหรูอี้ถัง ก็ส่งสายตามองไปที่ต้วนอวิ๋นหว่านเงียบๆ
วันนี้ต้วนอวิ๋นหว่านสวมชุดกระโปรงจีบสีส้ม อาจเพราะต้องการเสริมสีสัน ปิ่นปักผมยังเป็นดอกไห่ถังสีชมพูสองดอก มองดูแล้วมีชีวิตขึ้นมากว่าหลายวันก่อนมาก
คล้ายรู้สึกได้ถึงสายตาของซินโย่ว ต้วนอวิ๋นหว่านเบือนหน้าหลบสายตานาง
ซินโย่วถอนสายตากลับ ในใจแอบถอนหายใจ ดูท่าก็คงเป็นวันนี้แล้ว
วันนั้นภาพตอนต้วนอวิ๋นหว่านประสบเหตุ นางส่งคนไปสวนดอกไม้จับตาดูสองวันก็รู้สึกว่าไม่ใช่หนทางที่ดี
การเฝ้ารออย่างโง่งมเช่นนี้ ดูจะโง่เขลาเกินไปสักหน่อย และก็ตกเป็นฝ่ายเฝ้ารอมากเกินไป
นางหวนคิดถึงภาพที่ได้เห็นอย่าละเอียด ในที่สุดก็คิดได้ว่าจะรู้วันเกิดเหตุได้อย่างไร
ในภาพนั้น นางเห็นคนโดนทำร้ายและก็เห็นฆาตกร เพียงแค่รอวันใดคนโดนทำร้ายกับฆาตกรแต่งกายเหมือนในภาพ ก็แทบจะแน่ใจได้ว่าเป็นวันนั้นแล้ว
ซินโย่วหลับตา ภาพในห้วงความคิดค่อยๆ ลอยเด่นขึ้นมา
ปลาไนตกใจว่ายหนี ใบหน้าที่ลอยเหนือน้ำ ยังมีกลีบดอกไห่ถังร่วงโรย
กลับถึงเรือนหว่านฉิง ซินโย่วสั่งการเสี่ยวเหลียน “นัดคุณหนูสามให้ข้าหน่อย”
หลังเที่ยง ซินโย่วรออยู่หลังพุ่มดอกไม้ในสวนดอกไม้ ต้วนอวิ๋นหลิงก็มาตามนัด
“พี่ชิงหาข้ายามนี้ ไม่ทราบว่ามีเรื่องอันใดหรือ” เสี่ยวเหลียนพาหนิงชุ่ยสาวใช้ต้วนอวิ๋นหลิงไปเลี่ยงไปยืนด้านหลังแล้ว ต้วนอวิ๋นหลิงก็กระซิบถาม
ซินโย่วมองปฏิกิริยาของต้วนอวิ๋นหลิงออก การเชื้อเชิญมากะทันหันทำให้อีกฝ่ายค่อนข้างกังวล และทำให้นางยิ่งแน่ใจการคาดเดาของนาง
ต้วนอวิ๋นหลิงเป็นคนที่รู้เห็นเรื่องทั้งหมด


## บทที่ 22 เห็นกับตา

ตอนที่ 22 เห็นกับตา
เวลาจำกัด ซินโย่วไม่คิดเอ่ยอ้อมค้อม
บุปผาไหวไปตามแรงลม เสียงนางเบายิ่ง “ข้านึกเรื่องตอนตกหน้าผาได้แล้ว”
ต้วนอวิ๋นหลิงตกตะลึง สีหน้าฉายแววตกใจ หันหลังคิดหนีด้วยสัญชาตญาณ
มือหนึ่งคว้าข้อมือนางไว้ เรียวเล็กแต่มีกำลัง
“น้องหลิงอย่าได้ทำให้เป็นที่สังเกต เจ้าดูผู้ใดมา”
ต้วนอวิ๋นหลิงมองตามสายตาซินโย่วก็เห็นเงาร่างที่คุ้นเคยมากเดินไปที่ริมสระน้ำ
“พี่หว่าน!” นางหลุดเสียงออกมา ก่อนมองซินโย่วอย่างนึกสงสัย “พี่รู้ว่าพี่หว่านจะมาที่นี่หรือ”
“ก็มิได้ ข้ารู้สึกว่าหลังเที่ยงที่สวนดอกไม้ไม่มีคน นัดที่นี่ค่อนข้างปลอดภัย”
ซินโย่วตอบน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทำให้ต้วนอวิ๋นหลิงคลายความระแวงในใจลง
พวกนางมาก่อน พี่หว่านมาทีหลัง ดูท่าบังเอิญมากกว่า
แต่แม้เป็นเช่นนี้ นางก็ไม่อาจหันหลังกลับได้แล้ว ไม่เช่นนั้นเกิดพี่ชิงร้องตะโกนดัง พี่หว่านก็จะเห็นว่านางมาอยู่ที่นี่กับพี่ชิง
นางไม่กล้า!
นางกลัวทำให้พี่หว่านระแวง ทำให้…ท่านแม่ระแวง
สีหน้าต้วนอวิ๋นหลิงพลันซีดขาว สายตาที่มองซินโย่วมีแต่ความคับแค้นและเหมือนแทบทนไม่ไหว
หลายครั้ง นางคิดบอกความจริงกับพี่ชิง ให้พี่ชิงระวังตัวให้มาก แต่นางกลัวพี่ชิงเก็บเรื่องไว้ไม่อยู่ พลอยเปิดโปงนางไปด้วย
นางยอมรับ นางขี้ขลาดและเห็นแก่ตัว
“น้องหลิงเองก็รู้กระมัง พี่หว่านผลักข้าตกหน้าผา”
ต้วนอวิ๋นหลิงผงะถอยหลังก้าวหนึ่ง มองภาพใบหน้าสงบนิ่งตรงหน้า บางทีเพราะเรื่องที่เก็บไว้ในใจมาหลายวันพลันถูกเปิดเผยออกมา พอนางตั้งสติได้ ปากก็เอ่ยออกไปแล้ว “ข้ารู้แล้วอย่างไร ให้ช่วยเป็นพยานให้พี่ชิงต่อหน้าท่านย่าหรือ”
แววตาดำขลับกระจ่างใสคู่นั้นทำให้ในใจนางราวกับมีเข็มทิ่มแทง แต่นางกลับทำได้แค่ส่ายหน้า “ขอโทษด้วย ข้าทำไม่ได้”
“น้องหลิงกลัวนายหญิงใหญ่หรือ” ซินโย่วถามเบาๆ
ต้วนอวิ๋นหลิงสะดุ้ง แววตาหดเกร็ง “พี่รู้?”
เพราะตกใจมากเกินไป น้ำเสียงนางดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ซินโย่วยื่นมือขึ้นชี้ทีริมฝีปาก แสดงท่าทางให้นางหรี่เสียงลง
ต้วนอวิ๋นหลิงมองไปที่เงาร่างริมสระอย่างตื่นตกใจ ก่อนจะสบตาดำขลับของสาวน้อยตรงหน้า พลันตั้งสติได้ถึงเป้าหมายที่อีกฝ่ายนัดนางมา “พี่ชิงคิดให้ข้าเปิดโปงท่านแม่ใหญ่?”
ซินโย่วพยักหน้า
“ไม่ได้!” ต้วนอวิ๋นหลิงส่ายหน้าทันที “ไม่ได้เด็ดขาด!”
“เหตุใดไม่ได้”
ซินโย่วถามขึ้นอย่างรู้สึกเป็นคำถามที่สมเหตุสมผลยิ่ง ทำให้ต้วนอวิ๋นหลิงพลันรู้สึกว่านางปฏิเสธทีท่ารุนแรงเช่นนี้เหมือนน่าขันไปสักหน่อย
แต่ไม่ได้เด็ดขาด นางเป็นเพียงบุตรสาวอนุตัวเล็กๆ โชคจะดีหรือไม่ล้วนอยู่ในกำมือท่านแม่ใหญ่ นางจะกล้าได้อย่างไร
คิดถึงพี่หว่านที่ถูกท่านแม่ใหญ่บีบให้เป็นมือสังหารแล้ว นางก็รู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก
ต้วนอวิ๋นหลิงมองซินโย่วเอ่ยอันใดไม่ออก แววตาคลอไปด้วยหยาดน้ำตา
ปล่อยนางไปเถอะ เหตุใดมาสร้างความลำบากใจให้นาง นางเพียงแค่ต้องการเติบโตไปให้ดี แล้วก็ออกเรือนไปเท่านั้น
คล้ายรับรู้ได้ถึงความคิดต้วนอวิ๋นหลิง ซินโย่วดึงมือนางมากล่าวว่า “น้องหลิง ครั้งนี้เจ้าโชคดีรอดจากเรื่องราวเหล่านี้ไปได้ แล้วครั้งหน้าเล่า”
ต้วนอวิ๋นหลิงมือสั่น
ซินโย่วปล่อยมือนาง น้ำเสียงอ่อนโยนแฝงความล่อลวงอยู่มาก “น้องหลิงเป็นคนฉลาด ควรเข้าใจได้ดี การจะหวังลมๆ แล้งๆ ว่าคนใจอสรพิษจะละเว้นเจ้า ไม่สู้จัดการให้อสรพิษนั่นไม่อาจทำร้ายคนได้อีก เช่นนี้จึงจะเป็นหนทางรักษาตนให้รอดปลอดภัยอย่างแท้จริง”
“แต่แม้พูดไป ผู้ใดจะเชื่อ” ต้วนอวิ๋นหลิงพึมพำ จิตใจที่หวั่นไหวตัดสินใจได้ทันที “ไม่ได้”
นางเป็นเพียงบุตรสาวอนุที่วาจาไร้น้ำหนัก ท่านแม่ใหญ่เป็นผู้ปกครองในจวน อย่าว่าแต่ท่านย่ากับท่านพ่อจะไม่เชื่อ แม้ว่าภายในใจเชื่อ แต่ภายนอกก็จะไม่เชื่อ
จะออกมายืนยันว่าท่านแม่ใหญ่ทำร้ายพี่ชิง ชื่อเสียงจวนรองเจ้ากรมจะทำอย่างไร อนาคตพี่ใหญ่จะทำอย่างไร
ต้วนอวิ๋นหลิงคิดเรื่องเหล่านี้ขึ้นมาแล้วก็พลันรู้สึกว่าภูผาหนักอึ้งกดทับจนหายใจแทบไม่ออก ก่อนหันไปมองสายตาวาดหวังของสาวน้อย ความเห็นใจก็ล้นทะลักออกมา
นางกุมมือซินโย่วเอ่ยอย่างจริงใจว่า “พี่ชิง พี่ก็ทำเหมือนว่ายังนึกไม่ออกก็แล้วกัน แล้วไปเถอะนะ”
ซินโย่วกลับไม่ตอบนาง แต่มองตรงไปยังริมสระน้ำ
ต้วนอวิ๋นหลิงเองก็มองตามไป คล้ายว่ามีน้ำเย็นสาดใส่หน้ากะละมังหนึ่ง ทำเอานางตัวแข็งทื่อไปทันที
แสงแดดร้อนแรง ใต้แสงอาทิตย์เจิดจ้ามีมือบ่าวหญิงคู่หนึ่ง ผลักต้วนอวิ๋นหว่านตกสระน้ำอย่างไม่ลังเล
จากมุมนี้เห็นได้ว่าคนในสระพยายามดิ้นรน แต่มือคู่นั้นกดศีรษะนางไว้ใต้น้ำแน่น กดแล้วกดเล่าไม่ยอมปล่อย
ต้วนอวิ๋นหลิงตกใจจนขยับตัวไม่ได้ มีเพียงฟันกระทบกันไม่หยุด
“หยุด!” ซินโย่วพุ่งออกไป
เสียงตะโกนของนางตามมาด้วยเสี่ยวเหลียนและหนิงชุ่ยก็เห็นภาพบ่าวหญิงฆาตกร พากันวิ่งตามกันมา
“ใครก็ได้ ฆ่าคนแล้ว!” สาวใช้กรีดร้องตะโกนดังก้องฟ้า
บ่าวหญิงรู้ตัวว่ามีคนเห็นก็นิ่งอึ้งไปทันที ก่อนจะหันหลังวิ่งหนี
ซินโย่ววิ่งไปก็ควักก้อนหินที่เก็บไว้ในแขนเสื้อปาออกไป
ก้อนหินที่ปาไปกระแทกใส่ขาขวาของบ่าวผู้นั้นแม่นยำ บ่าวหญิงล้มลุกคลุกคลานกับพื้น
ซินโย่วยังคงวิ่งตรงไปยังริมสระน้ำ เสี่ยวเหลียนกับหนิงชุ่ยวิ่งไล่ตามบ่าวหญิงไป
ไม่มีมือปลิดชีพคู่นั้น ต้วนอวิ๋นหว่านก็ดิ้นรนพ้นเหนือน้ำขึ้นมาได้
“ช่วย ช่วยข้าด้วย...”
จากนั้นนางก็เห็นซินโย่วยื่นมือมาให้นาง
สัญชาตญาณในการเอาตัวรอดทำให้นางไม่คิดอันใด คว้ามือนั่นไว้แน่น นั่นคือมือที่ช่วยชีวิตนาง
ต้วนอวิ๋นหว่านถูกดึงขึ้นมาได้แล้วก็นั่งพับอยู่บนพื้นหอบหายใจหนัก
เสี่ยวเหลียนกับหนิงชุ่ยจับตัวบ่าวหญิงกดตัวไว้ได้แล้วเช่นกัน
“จ้าวมามา!” หนิงชุ่ยจำได้
แม้จ้าวมามาเป็นบ่าวหญิงใช้แรงงาน แต่ก็อยู่ในเรือนนายหญิงใหญ่ หนิงชุ่ยตามต้วนอวิ๋นหลิงไปคำนับนายหญิงใหญ่ทุกวันย่อมจำได้
ยามนี้มีบ่าวรับใช้ไม่น้อยได้ยินเสียงก็พากันมาถึงที่นี่ พอเห็นสภาพเปียกปอนของคุณหนูใหญ่แล้วก็มองไปยังจ้าวมามาที่ถูกกดตัวจับไว้ ยามนี้ก็ไม่รู้ว่าเกิดอันใดขึ้น
“ไปเรือนหรูอี้ถัง” ซินโย่วเอ่ยน้ำเสียงเข้ม
เสี่ยวเหลียนปฏิบัติตามคำสั่งซินโย่วอย่างลังเล หนิงชุ่ยประสบเหตุใหญ่เช่นนี้สมองก็ไม่ทำงานแล้ว เสี่ยวเหลียนทำอันใดนางก็ทำตามด้วยสัญชาตญาณ
“ปล่อยข้า ปล่อยข้า!” จ้าวมามาดิ้นรน
นางทำงานหนักจนชิน เกิดมาก็ร่างกายแข็งแรง เรี่ยวแรงก็ย่อมเยอะ เห็นว่าจะดิ้นหลุดแล้ว อารามร้อนใจ เสี่ยวเหลียนก็รีบคว้าก้อนอิฐบนพื้นขึ้นมาก้อนหนึ่งทุบใส่จ้าวมามาทีหนึ่ง
จ้าวมามาส่งเสียงร้องเจ็บปวดก่อนจะยอมสงบนิ่งลง
เสี่ยวเหลียนจึงตั้งสติได้ว่าตนเองทำอันใดลงไป โยนก้อนหินทิ้ง รีบมองไปทางซินโย่ว
ซินโย่วยกเท้าเตะก้อนหินใส่พุ่มไม้ข้างๆ พยักหน้าเอ่ยชม “ทำได้ไม่เลว”
แต่ต้นจนจบ นางไม่ทันได้สังเกตต้วนอวิ๋นหลิง
ต้วนอวิ๋นหลิงค่อยๆ เดินออกมาจากหลังพุ่มไม้ มองสวนดอกไม้เงียบเชียบตรงหน้า นิ่งอึ้งไปทันทีครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบไล่ตามไป
กลุ่มคนพากันมายังเรือนหรูอี้ถังอย่างฮึกเหิม ทำเอานายหญิงผู้เฒ่าที่กำลังนอนหลับสนิทยามบ่ายตกใจตื่น
“นี่มันเรื่องอันใดกัน” เห็นต้วนอวิ๋นหว่านเปียกปอนไปทั้งตัว นายหญิงผู้เฒ่าก็ถามเสียงเฉียบขาด
ต้วนอวิ๋นหว่านนัยน์ตาเหม่อลอย คล้ายสติล่องลอย
นายหญิงผู้เฒ่าขมวดคิ้ว กวาดสายตามองไปยังจ้าวมามาที่หน้าผากบวมปูด
ซินโย่วเอ่ยว่า “ท่านยาย ตอนข้าอยู่ในสวนดอกไม้เห็นบ่าวผู้นี้ผลักพี่หว่านตกสระน้ำ”
“อะไรนะ” นายหญิงผู้เฒ่าตกใจ
“สระน้ำ” สองคำนี้คล้ายกระทบกระเทือนใจต้วนอวิ๋นหว่าน นางเริ่มพึมพำเหมือนคนเพิ่งตื่นนอน ร้องไห้โผเข้ากอดขานายหญิงผู้เฒ่า “ท่านย่า ท่านย่าโปรดช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ!”


## บทที่ 23 ช่วยเหลือตนเอง

ตอนที่ 23 ช่วยเหลือตนเอง
ต้วนอวิ๋นหว่านกอดขานายหญิงผู้เฒ่า คล้ายกอดฟางเส้นสุดท้ายที่จะช่วยชีวิตนาง ทิ้งความอ่อนโยนอ่อนหวานที่เคยมีไปหมดสิ้น
“ท่านย่า ท่านช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ ท่านแม่จะฆ่าข้าปิดปาก!” ไม่ทันรอให้นายหญิงผู้เฒ่าตั้งสติได้ ต้วนอวิ๋นหว่านก็เอ่ยเล่าเรื่องนายหญิงใหญ่เฉียวซื่อบงการให้นางผลักโค่วชิงชิงตกหน้าผาออกมาเอง
ภัยอันตรายเกือบเอาชีวิตไม่รอดทำให้นางไม่สนใจอันใดอีกแล้ว ในสมองเต็มไปด้วยความคิดว่าน้องชิงพูดได้ถูกต้อง ท่านแม่ไม่ยอมปล่อยนางไปแน่ โดนลงทัณฑ์ดีกว่าเอาชีวิตไปทิ้ง!
“ท่านแม่กลัวข้าแพร่งพรายออกไป เมื่อครู่ส่งคนมาฆ่าปิดปากข้า! ท่านย่า ขอท่านย่าช่วยออกหน้าให้ข้าด้วยเจ้าค่ะ!”
เสียงร้องไห้ของต้วนอวิ๋นหว่านดังไปทั่วห้อง เส้นเอ็นที่ขมับนายหญิงผู้เฒ่ากระตุกไม่หยุด ค่อยๆ กวาดตามองซินโย่วทีหนึ่ง
ซินโย่วเม้มปากแน่น แววตามีความประหลาดใจ หวาดกลัวและโมโห
ริมฝีปากนายหญิงผู้เฒ่าขยับ แต่กลับไม่รู้ควรเอ่ยอันใด สายตากวาดมองจากใบหน้านางต่อไปยัง       ต้วนอวิ๋นหลิง
ต้วนอวิ๋นหลิงใบหน้าถอดสี ริมฝีปากสั่นระริกไร้สีเลือด
นายหญิงผู้เฒ่ามองไปทางจ้าวมามา “นางคือ...”
อย่างไรก็เป็นบ่าวใช้แรงงาน นายหญิงผู้เฒ่ารู้สึกเพียงแค่คุ้นตาเท่านั้น
“นางคือจ้าวมามาในเรือนท่านแม่!” ต้วนอวิ๋นหว่านชี้ไปที่หน้าจ้าวมามา นึกภาพสองมือใหญ่ที่พยายามกดนางจมน้ำในสระน้ำครั้งแล้วครั้งเล่าขึ้นมา
ความรู้สึกใกล้สิ้นลมทะลักขึ้นมา ทำให้สีหน้านางยิ่งซีดขาว สั่นเทาไปทั้งตัวเอ่ยว่า “ท่านย่า นางผลักข้าลงสระน้ำไม่พอ ยังใช้มือกดศีรษะข้าไว้ใต้น้ำ…”
ในห้องนอกจากบ่าวรับใช้ใกล้ชิดนายหญิงผู้เฒ่า ก็มีซินโย่วกับเสี่ยวเหลียน ต้วนอวิ๋นหลิงกับสาวใช้ของนางหนิงชุ่ย ยังมีจ้าวมามาที่คุกเข่าอยู่บนพื้น
นอกจากจ้าวมามาที่เป็นฆาตกรแล้ว คนอื่นได้ยินคำพูดต้วนอวิ๋นหว่านล้วนมีสีหน้าหวาดกลัว โดยเฉพาะคนที่ได้เห็นภาพฆาตกรลงมือด้วยตาตนเอง สีหน้าก็ยิ่งดูย่ำแย่
นายหญิงผู้เฒ่ากวาดตามองทุกคนในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด สั่งการสาวใช้ “ไปเรือนหย่าซินย่วนเชิญนายหญิงใหญ่มา”
“เจ้าค่ะ”
นายหญิงผู้เฒ่ายังสั่งการให้บ่าวคนสนิทข้างๆ ไปที่ทำการรายงานรองเจ้ากรมต้วน
เดิมเรื่องในจวน ไม่นายหญิงผู้เฒ่าจัดการก็จะเป็นเฉียวซื่อจัดการ จะไม่ทำให้เจ้าบ้านชายที่ไปทำงานข้างนอกต้องตกใจง่าย ๆ แต่เรื่องวันนี้ไม่ธรรมดา
เกี่ยวพันถึงเรื่องนายหญิงปองร้ายบุตรสาวอนุ และยิ่งไปกว่านั้นก็คือเรื่องป้าปองร้ายหลานสาวเพื่อชิงสมบัติ เรื่องราวหนักหนาสาหัส จำเป็นต้องตามประมุขตระกูลกลับมา
นายหญิงใหญ่เฉียวซื่อรู้เรื่องราวในสวนดอกไม้ก่อนหน้านี้แล้ว ตอนตามสาวใช้เรือนหรูอี้ถังมา ไม่ว่าในใจคิดเยี่ยงไร แต่สีหน้ายังคงสงบนิ่ง
“ล้วนเพราะสะใภ้ดูแลอบรมไม่ดีพอ ถึงกับปล่อยให้เกิดเหตุบ่าวปองร้ายนายได้” เฉียวซื่อเข้ามาก็ขอรับผิด มองจ้าวมามาด้วยสายตาโมโห “เจ้าบอกข้ามาให้กระจ่าง เหตุใดจึงปองร้ายคุณหนูใหญ่”
คนมากมายเห็นตอนจ้าวมามาลงมือ ในใจเฉียวซื่อรู้ดีกว่ายากจะแก้ตัว ได้แต่ผลักจ้าวมามาออกไปรับผิดแล้ว
นางรู้ดีว่าจ้าวมามาไม่กล้าเปิดโปงนาง อย่างไรครอบครัวจ้าวมามาก็ล้วนอยู่ในกำมือนาง
“เจ้าค่ะ…เจ้าค่ะ บ่าวแค้นใจคุณหนูใหญ่เคยตำหนิบ่าว วันนี้เห็นคุณหนูใหญ่อยู่ริมสระน้ำคนเดียว พลันเกิดจิตคิดสังหารขึ้นมาเจ้าค่ะ…” จ้าวมามาหมอบติดพื้นส่งเสียงร่ำไห้น้ำตานอง
“เจ้าพูดจาเหลวไหล ข้าเคยตำหนิเจ้าเมื่อใด...” หลังจากโมโหตวาดใส่แล้ว ต้วนอวิ๋นหว่านมองไปทางเฉียวซื่อ “จ้าวมามาแต่งเหตุผลนี้ ท่านแม่ไม่รู้สึกว่าน่าขันหรือ คิดว่าเรื่องที่ท่านแม่บงการข้าผลักน้องชิงตกหน้าผาแดงขึ้นมา ก็คงเหมือนเช่นจ้าวมามา ถูกบีบให้บอกว่าเพราะข้ามีใจริษยาน้องชิงกระมัง”
เฉียวซื่อสีหน้าเคร่งเครียด “ธรรมเนียมมารยาทของเจ้าเล่า ถึงกับพูดจากับข้าเช่นนี้!”
ท่ามกลางความหวาดกลัวสิ้นหวัง สติต้วนอวิ๋นหว่านแตกกระเจิงหมดสิ้นแล้ว ทุ่มเทกำลังทั้งหมดเอ่ยว่า “ท่านแม่บีบให้ข้ากลายเป็นฆาตกรฆ่าคน และยังบงการให้จ้าวมามามาฆ่าข้าปิดปาก ข้าก็แค่พูดความจริงออกมาเท่านั้น เรียกว่าไม่มีธรรมเนียมมารยาทหรือ ท่านแม่ ข้าเองก็เป็นคนเหมือนกันกับน้องหวา!”
ได้ยินต้วนอวิ๋นหว่านเอ่ยถึงต้วนอวิ๋นหวา เฉียวซื่อสีหน้าแปรเปลี่ยน “หุบปาก! ข้าเคยให้เจ้าไปทำร้ายคุณหนูนอกเมื่อใดกัน ท่านแม่ ข้าว่านังเด็กนี่เสียสติแล้ว เชิญท่านหมอที่คุ้นเคยกันมาตรวจสักหน่อยดีกว่า”
“นายหญิงใหญ่” ซินโย่วเอ่ยเรียก
เฉียวซื่อจึงได้พบว่า ตั้งแต่นางเข้ามา มีเรื่องกับบุตรสาวอนุ คุณหนูนอกผู้นี้ไม่ส่งเสียงแม้แต่คำเดียว
“ชิงชิงเจ้าอย่าได้เชื่อคำพูดเหลวไหลของพี่สาวเจ้า ในใจของป้า เจ้าก็เหมือนกับคุณหนูอื่นๆ ในจวน” เฉียวซื่อฝืนยิ้ม
ซินโย่วจ้องมองปากเฉียวซื่อพูดไม่หยุด รู้สึกเพียงแค่น่าขันยิ่ง
กลับดำเป็นขาว ชี้กวางเป็นม้า วันนี้นับว่านางได้เห็นด้วยตนเองแล้ว
“เหมือนกับคุณหนูในจวนหรือ” ซินโย่วหัวเราะเบาๆ “แต่พี่หว่านเพิ่งจะเอาชีวิตไม่รอดในสระน้ำ ก่อนหน้านี้ไม่นานข้าก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด หากมองเช่นนี้ เช่นนั้นพวกเราก็เหมือนกันจริงๆ”
พอเอ่ยเช่นนี้ เฉียวซื่อกับนายหญิงผู้เฒ่าพากันสีหน้าแปรเปลี่ยน ต้วนอวิ๋นหลิงที่ยืนอยู่มุมหนึ่งก็ยิ่งสีหน้าแปรเปลี่ยน แววตาเต็มไปด้วยอาการดิ้นรนหาทางรอด
“ชิงชิง เจ้าหมายความเยี่ยงไร หรือเจ้าสงสัยป้า?” เฉียวซื่อสีหน้าผิดหวังและแทบไม่อยากจะเชื่อ
ผิดหวังคือเท็จ ไม่อยากจะเชื่อคือจริง
นี่คือคุณหนูนอกหน้าบาง ยอมเสียเปรียบแต่ไม่ยอมเสียหน้าผู้นั้นหรือ
ซินโย่วยิ้ม “เทียบกันระหว่างเรื่องจ้าวมามาถูกพี่หว่านตำหนิจึงคิดสังหารนาย กับคำพูดพี่หว่าน อันไหนสมเหตุสมผลกว่า นายหญิงใหญ่ว่าอย่างไร”
เฉียวซื่อสีหน้าบัดเดี๋ยวเขียวบัดเดี๋ยวขาว ในแววตามีความโหดเหี้ยมผุดขึ้นมา
“ชิงชิง เจ้ากล่าวเช่นนี้ทำให้ป้าเสียใจมาก...”
“เช่นนั้นก็แจ้งทางการเถอะ” ซินโย่วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ คร้านจะมองดูเฉียวซื่อเสแสร้งต่อไป
“แจ้งทางการ?” รองเจ้ากรมต้วนรีบกลับบ้านมาถึง พอก้าวเข้ามาก็ได้ยินคำพูดนี้ทำเอาสีหน้าแปรเปลี่ยนทันที
ซินโย่วตรงเข้าไปย่อกายคำนับรองเจ้ากรมต้วน เอ่ยเล่าเรื่องราวง่ายๆ ว่า “วันนี้จ้าวมามาในเรือนท่านป้าใหญ่ผลักพี่หว่านตกสระน้ำในสวนดอกไม้ พี่หว่านบอกว่าท่านป้าใหญ่ฆ่าคนปิดปาก เพราะท่านป้าใหญ่บงการให้นางมาผลักข้าตกหน้าผา ท่านป้าใหญ่บอกว่าพี่หว่านพูดเองฝ่ายเดียว จ้าวมามาทำร้ายพี่หว่านเพราะเคยถูกนางตำหนิ ท่านลุงคิดว่าแบบไหนน่าเชื่อมากกว่าเจ้าคะ”
“นี่...” รองเจ้ากรมต้วนสีหน้าแข็งทื่อ เห็นชัดว่าคิดไม่ถึงว่าหลานสาวที่ว่านอนสอนง่ายในความคิดเขาจะถามตรงไปตรงมาเช่นนี้ จึงฝืนยิ้มปลอบโยนออกไปว่า “ชิงชิง เรื่องใหญ่มาก ต้องตรวจสอบให้กระจ่างก่อน”
“ท่านพี่ คำพูดเหลวไหลของเด็กน้อย ท่านพี่ก็ปล่อยให้นางเหลวไหลหลู่เกียรติข้าผู้เป็นท่านแม่นางหรือเจ้าคะ” เฉียวซื่อจ้องมองรองเจ้ากรมต้วน
รองเจ้ากรมต้วนกัดฟัน ฝืนบังคับไฟโทสะในใจให้เย็นลง
เขาไม่ได้โง่ ความจริงเช่นไรไม่จำเป็นต้องเอ่ย แต่แม้จะโมโหเฉียวซื่อที่ไม่เลือกวิธีการเพียงใด ก็ไม่อาจปล่อยให้ภรรยาแต่งของเขา มารดาของลูกๆ เขา นายหญิงแห่งจวนรองเจ้ากรมต้องมีความผิดสังหารคนหมายเอาทรัพย์สมบัติได้
เฉียวซื่อเห็นปฏิกิริยาของรองเจ้ากรมต้วนอยู่ในสายตา กวาดตามองต้วนอวิ๋นหว่านกับซินโย่วทีหนึ่ง
ช่างเป็นสองเด็กสาวโง่งมโดยแท้ ผ่านด่านนี้ไปได้ พวกเจ้าได้เห็นดีแน่!
พริบตานั้นเอง แววตานางก็เย็นเยียบ ชั่วร้ายขึ้นมา ต้วนอวิ๋นหลิงรู้สึกเลือดในกายร้อนระอุ หลุดโพล่งออกไปว่า “ข้าได้ยิน!”
สายตาหลายคู่มองมา คุณหนูที่คิดจะรักษาตัวรอดแต่ก็รู้สึกไม่สบายใจมาตลอดถูกผลักออกมาผจญคลื่นลม
นางกลัวมาก แต่กลับรู้ว่าไม่มีหนทางถอยอีกแล้ว ส่งเสียงดังขึ้นอีกครั้ง “ข้าได้ยินเจ้าค่ะ!”


## บทที่ 24 ไม่ได้

ตอนที่ 24 ไม่ได้
ต้วนอวิ๋นหลิงพลันออกหน้ามายืนยัน ทุกคนต่างคาดไม่ถึง
ในบรรดาคนเหล่านี้ น่าจะมีเพียงซินโย่วที่ไม่รู้สึกเหนือความคาดหมายแต่อย่างใด
การได้เห็นต้วนอวิ๋นหว่านถูกบ่าวชั่วผลักตกสระน้ำด้วยตาตนเอง ยังมีคำพูดของนางก่อนหน้านี้อีก ไม่ว่าเกิดจากจิตใจดีงามหรือว่ากังวลความปลอดภัยตนเอง หากต้วนอวิ๋นหลิงยังคงนิ่งไม่เอ่ยอันใด ก็คงได้แต่กล่าวว่าจวนรองเจ้ากรมเน่าเฟะหมดสิ้นแล้ว
“เจ้าได้ยินอันใด” นายหญิงผู้เฒ่ามองหลานสาวที่ก้าวออกมาด้วยสีหน้าสับสน
ต้วนอวิ๋นหลิงก้มหนา หลบสายตาหลายคู่ “หลังจากพี่ชิงตกหน้าผา ข้าบังเอิญได้ยินพี่หว่านร้องไห้ พี่หว่านร้องไห้ไปก็พูดไปว่านางไม่ได้อยากทำเช่นนี้ นางถูกท่านแม่บังคับ…”
ต้วนอวิ๋นหว่านตื่นตะลึงมองต้วนอวิ๋นหลิง หลายวันนี้เพราะจิตใจเคร่งเครียดมากเกินไป จึงไม่ทันได้นึกถึงความผิดปกติบางอย่าง ในที่สุดก็เข้าใจขึ้นมา
มิน่าน้องสามมักจะเอาแต่หลบที่จะสัมผัสมือกับนาง เดิมไปไหนมาไหนด้วยกัน ตอนนางไม่ทันสังเกตก็กลายเป็นไปไหนมาไหนเพียงลำพังแล้ว
ที่แท้น้องสามรู้นานแล้ว!
ต้วนอวิ๋นหลิงกัดริมฝีปาก ในที่สุดก็เงยหน้าเอ่ยว่า “หลายวันนี้ ข้าตำหนิตนเองมาตลอด ข้ากลัวมาก ไม่รู้ว่าควรทำเช่นไร…พี่ชิง ขอโทษ ขอโทษจริงๆ…”
ต้วนอวิ๋นหว่านได้ยินเสียงร้องไห้ของต้วนอวิ๋นหลิงก็ร้องไห้ตามขึ้นมา
เสียงร้องไห้ของหลานสาวสองคนทำให้สมองนายหญิงผู้เฒ่าอื้ออึงไปหมด รองเจ้ากรมต้วนก็ยิ่งปวดหัว
เดิมเขาคิดว่าจะจัดการเก็บเรื่องนี้ไว้ แต่ต้วนอวิ๋นหลิงออกมาเป็นพยาน ก็เท่ากับเปิดโปงผ้าที่ปิดบังความน่าอับอายชั่วร้ายนี้ออกหมดสิ้น
ดูท่าวันนี้ต้องมีคำตอบให้หลานสาวแล้ว
รองเจ้ากรมต้วนคิดเช่นนี้ สายตาก็กวาดมองไปยังทุกคนในห้อง
ยังดี คนในที่นั้นล้วนคนกันเอง หากมีบ้านสองอยู่ด้วย ก็คงเสียหน้ามากกว่านี้
“นังหญิงโหดเหี้ยม ถึงกับเหี้ยมโหดเช่นนี้!” ในใจรองเจ้ากรมต้วนคิดแล้วก็ยกเท้าถีบใส่เฉียวซื่อล้มลงพื้น
เฉียวซื่อไม่ทันได้ระวังก็ล้มลงพื้น ส่งเสียงร้องเจ็บปวด
ตั้งแต่ต้วนอวิ๋นหลิงก้าวออกมาเผชิญหน้าก็เคร่งเครียดจนมือไม้เย็นเยียบ พอเห็นสภาพน่าอนาถของแม่ใหญ่ตน พลันไม่รู้สึกกลัวเช่นนั้นแล้ว
นางไม่ได้มองไปที่เฉียวซื่อ แต่มองไปยังซินโย่ว
ที่แท้ภูผาใหญ่ที่กดทับศีรษะไว้ตั้งแต่รู้ความ ก็ยกออกได้หรือนี่
ซินโย่วกลับรู้ว่าไม่ได้ง่ายดายเช่นนี้ การทำให้เฉียวซื่อรับผิดเป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น แต่ต้องให้เฉียวซื่อได้รับการลงโทษที่สาสมจึงจะปลอบประโลมโค่วชิงชิงในปรโลกได้
ประการหลังจะทำได้หรือไม่ ก็ขึ้นกับนายหญิงผู้เฒ่ากับรองเจ้ากรมต้วน กล่าวตามตรง ขึ้นกับรองเจ้ากรมต้วนที่เป็นประมุขของตระกูล
ดูปฏิกิริยาของรองเจ้ากรมต้วน ไม่เหมือนว่าจะออกหน้าให้ความเป็นธรรมกับหลานสาวอย่างแท้จริง
“ชิงชิง ลุงผิดต่อเจ้า ไม่ทันรู้ว่าป้าเจ้าถึงกับทำเรื่องเช่นนี้”
“เช่นนั้นท่านลุงคิดว่าควรจัดการเช่นไร” ซินโย่วถามน้ำเสียงนิ่งเรียบ
อาการสงบนิ่งของนาง ทำให้อาการขอบตาแดงของรองเจ้ากรมต้วนแลดูจอมปลอมอยู่สักหน่อย
รองเจ้ากรมต้วนสบตากับนายหญิงผู้เฒ่า เอ่ยถึงสิ่งที่คิด “เช่นนั้นวันหน้าก็ให้ท่านป้าเจ้าไหว้พระสวดมนต์อยู่แต่ในเรือนหย่าซินย่วนสำนึกผิด ดีหรือไม่”
“นายท่าน!” เฉียวซื่อสีหน้าบิดเบี้ยว ไม่อาจยอมรับผลที่ต้องดำรงชีวิตโดดเดี่ยวในศาสนาเช่นนี้
ต้วนอวิ๋นหว่านกับต้วนอวิ๋นหลิงได้ยินก็รู้สึกคลายความวิตกลง
จากนี้ไปแม่ใหญ่ต้องดำรงชีวิตโดดเดี่ยวในศาสนา พวกนางก็ไม่ต้องดำรงชีวิตอยู่ในกำมือนางแล้ว
ซินโย่วมองสีหน้าทำใจยอมรับไม่ได้ของเฉียวซื่อ แล้วก็มองไปยังรองเจ้ากรมต้วนที่เร่งรีบจบเรื่องนี้ ก็ส่ายหน้า “ไม่ได้”
พอเอ่ยเช่นนี้ รองเจ้ากรมต้วนก็นิ่งอึ้งไปทันที “ชิงชิง เช่นนั้นความหมายของเจ้าก็คือ...”
ต้วนอวิ๋นหว่านกับต้วนอวิ๋นหลิงจ้องมองซินโย่วเขม็งด้วยแววตาตกใจ
นายหญิงผู้เฒ่าเองก็เลิกคิ้ว ตามความเห็นนาง บุตรชายนางจัดการเช่นนี้ก็นับว่ามีคำตอบให้กับหลานสาวแล้ว ชิงชิงยังไม่พอใจอีกหรือ
ซินโย่วหรี่ตามองเฉียวซื่อเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ท่านป้าใหญ่บงการคนมาปองร้ายข้าก่อน ต่อมาก็ปองร้ายพี่หว่าน ตอนนี้พอเรื่องแดงขึ้น ก็แค่ไม่จำเป็นต้องดูแลการงานในจวน อยู่แต่ในเรือนตนเอง อ่านหนังสือปลูกดอกไม้ อาบแดด หมายความเช่นนี้หรือ”
วันหน้าต้วนอวิ๋นเฉินสอบได้ตำแหน่งขุนนาง ไม่แน่อาจนำบรรดาศักดิ์ฮูหยินตราตั้งมาให้มารดาตนได้ ถึงตอนนั้นก็คงยิ่งใหญ่ยิ่งกว่าตอนนี้
อีกสิบปียี่สิบปี ผู้คนก็จะพากันลืมคุณหนูนอกจวนรองเจ้ากรม ส่วนเฉียวซื่ออดทนมาจนได้เป็นนายหญิงผู้เฒ่า เริ่มได้รับการคำนับแสดงความกตัญญูจากบุตรหลาน ใต้หล้ามีเรื่องดีเช่นนี้หรือ
พอซินโย่วเอ่ยถามออกไป สีหน้าทุกคนก็ยิ่งน่าสนใจ
โดยเฉพาะต้วนอวิ๋นหว่านกับต้วนอวิ๋นหลิง สายตาที่มองซินโย่วคล้ายกับสายตาของเสี่ยวเหลียนบ้างแล้ว
แต่นี้ไปนายหญิงตระกูลต้องดำรงชีวิตโดดเดี่ยวในศาสนา เห็นชัดว่าเป็นการลงโทษที่โหดร้ายมาก แต่พอได้ยินน้องชิง(พี่ชิง)เอ่ยเช่นนี้ ถึงกับกลายเป็นการเสวยวาสนาสุข
หรือว่า...จุดจบแม่ใหญ่จะอนาถได้ยิ่งกว่านี้?
“ชิงชิง เจ้าอายุยังน้อย ไม่เข้าในความลำบากของดำรงชีวิตโดดเดี่ยวในศาสนา...”
“ข้าเข้าใจ” ซินโย่วตัดบทรองเจ้ากรมต้วน สบตาเขาอย่างไม่หลบ “แต่ท่านลุงฟังไม่เข้าใจ ความหมายของข้าก็คือการลงโทษเช่นนี้ยังไม่เพียงพอ”
พอเอ่ยออกไปเช่นนี้ ก็คงต้องผิดใจจนไม่มองหน้ากันแล้ว
ท่ามกลางสายตาเป็นกังวลของต้วนอวิ๋นหว่านกับต้วนอวิ๋นหลิง รองเจ้ากรมต้วนถามน้ำเสียงเข้มขึ้นว่า“เช่นนั้นชิงชิง เจ้าต้องการเยี่ยงไร”
ซินโย่วเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ “ฆ่าคนชดใช้ ค้างเงินต้องจ่าย”
แปดพยางค์นี้ นางเอ่ยเน้นย้ำทุกคำ ไม่ว่าประโยคแรกหรือประโยคหลัง สำหรับจวนรองเจ้ากรมล้วนเป็นการเยาะเย้ย
“เหตุใดจึงกลายเป็นฆ่าคนต้องชดใช้เสียแล้วล่ะ เจ้าก็ยังอยู่ดีไม่ใช่หรือ” รองเจ้ากรมต้วนหัวเราะแห้งๆ คิดผ่อนคลายสถานการณ์
“ข้ากับพี่หว่านรอดมาได้ ล้วนเพราะพวกเราดวงดี แต่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่าท่านป้าใหญ่บงการฆ่าคนได้” ซินโย่วนิ่งไปครู่หนึ่ง เผยสีหน้าลังเลอย่างหาได้ยากยิ่ง “หรือตามกฎหมายแคว้นต้าซย่า ฆ่าคนไม่สำเร็จกับฆ่าคนตาย รับโทษไม่เหมือนกัน...”
สาวน้อยขมวดคิ้วงาม ก่อนจะคลายออก ตัดสินใจเอ่ยว่า “เช่นนั้นก็แจ้งทางการเถอะ ไม่ว่าทางการตัดสินเช่นไร ข้าก็ยอมรับได้”
“เหลวไหล!” เอ่ยถึงแจ้งทางการ รองเจ้ากรมต้วนรู้สึกโดนเหยียบเท้า ในที่สุดก็ดำรงสีหน้าลุงผู้อ่อนโยนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว “เรื่องฉาวโฉ่ในเรือนไม่ควรแพร่ออกไป ชิงชิงเจ้ารู้ไหมว่าการแจ้งทางการจะส่งผลอันใดต่อจวนรองเจ้ากรม”
“ข้าแซ่โค่ว” รองเจ้ากรมต้วนสีหน้าเย็นเยียบ ซินโย่วน้ำเสียงยิ่งเยียบเย็น
“เจ้า...” รองเจ้ากรมต้วนชี้หน้าหลานสาว ยามนี้ได้รู้สึกได้ถึงความเยียบเย็นดุจน้ำค้างแข็งของสาวน้อยตรงหน้าแล้ว ไม่ใช่บุตรสาวที่เขาควบคุมไว้ในมือได้
นางทำลายตนเองแปดร้อยเพื่อทำศัตรูบาดเจ็บหนึ่งพันได้ลงอย่างแน่นอน
นายหญิงผู้เฒ่าอดเอ่ยปากไม่ได้ “ชิงชิง...”
“ท่านยาย!” ซินโย่วไม่เปิดโอกาสให้นายหญิงผู้เฒ่าเอ่ยกล่อม ต่อหน้ารองเจ้ากรมต้วน สีหน้านางยังเย็นชาอยู่ พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าใกล้จะร้องไห้ “แม้ว่าชิงชิงแซ่โค่ว แต่ก็เห็นท่านเป็นยายแท้ๆ แรกสุดก็หน้าผา ต่อมาก็ม้าตื่นตกใจ ชิงชิงเกือบไม่ได้พบท่านยายอีกแล้ว เกือบไปอยู่เป็นเพื่อนท่านแม่แล้ว…”
ซินโย่วสะอื้น หลุบตาลงปิดบังความเยียบเย็นในแววตา
ให้นางได้ดูสักหน่อยว่า นายหญิงผู้เฒ่ายังมีความรักผูกพันมารดาบุตรีต่อมารดาโค่วชิงชิงเพียงใด
ขณะที่นายหญิงผู้เฒ่าลังเลอยู่ รองเจ้ากรมต้วนเอ่ยเสียงเยียบเย็น “ชิงชิง แม้เจ้าไม่กลัวมีเรื่องขึ้นโรงขึ้นศาล แต่พี่สาวน้องสาวเจ้ากลัว”
“ท่านลุงกำลังเตือนว่า ข้าจะไม่มีพี่หว่านกับน้องหลิงไปเป็นพยาน ข้าจะฟ้องไม่ชนะ?”
ซินโย่วยิ้มหวาน น้ำเสียงไม่ยี่หระ “ไม่เป็นไร ถึงตอนนั้นทั้งเมืองหลวงก็จะได้รู้เรื่องคดีนี้ แม้มีคนน้อยมากที่จะเชื่อข้า สำหรับข้าแล้วก็ถือว่าชนะแล้ว”
สีหน้ารองเจ้ากรมต้วนพลันเขียวคล้ำ เขากล่าวเช่นนี้ก็เพื่อให้หลานสาวรู้ว่ามีขวากหนามและยอมถอย แต่ความจริงขอเพียงมีเรื่องไปถึงที่ศาล จวนรองเจ้ากรมก็แพ้แล้ว
เขาไม่อาจทนอับอายขายหน้าเช่นนี้ได้!
“พวกเจ้าลองฟังความคิดยายแก่อย่างข้าสักหน่อย” ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด ในที่สุดนายหญิงผู้เฒ่าก็เอ่ยปาก


## บทที่ 25 กรรมตามสนอง

ตอนที่ 25 กรรมตามสนอง
“ท่านแม่ ท่านว่ามาได้” รองเจ้ากรมต้วนทำท่าทางเหมือนรอรับฟังเต็มที่
เฉียวซื่อสีหน้าอึ้งไป มองไปทางนายหญิงผู้เฒ่า
สายตานายหญิงผู้เฒ่ามองไปยังสองสามีภรรยาคู่นี้ ในใจถอนหายใจเฮือกยาว เหตุใดจึงมาถึงขั้นนี้ได้
นายหญิงผู้เฒ่าเก็บงำอาการไม่พอใจและรังเกียจเฉียวซื่อเอาไว้ ก่อนจะดึงมือซินโย่วมาอย่างรักใคร่ “ก่อนหน้านี้ยายเคยบอกว่า เจ้ากับพี่ใหญ่ล้วนเป็นเด็กดี หากได้เชื่อมสัมพันธ์เครือญาติแน่นแฟ้น วันหน้าข้าได้พบกับแม่ของเจ้าก็จะได้วางใจได้ ตอนนี้มาเกิดเรื่องเช่นนี้ ยายรู้ว่าเจ้าโมโห แต่ยังอยากขอถามสักคำ เจ้ายังยินดีแต่งงานกับพี่ใหญ่เจ้าหรือไม่”
ซินโย่วได้ยินก็นิ่งอึ้งไปทันที
ไม่เอ่ยถึงเหตุอื่นใด ยามนี้นางรู้สึกว่าตนเองหน้าบางกว่าพวกจวนรองเจ้ากรม
นายหญิงผู้เฒ่าเห็นนางเงียบ กลับคิดว่ามีหวัง จึงกล่อมน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “รอพวกเจ้าแต่งงานกันแล้ว เรื่องในจวนก็มอบให้เจ้าจัดการ แต่ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะดูแลไม่ได้ มีอันใดไม่เข้าใจก็มาถามยายได้ ส่วนเฉียวซื่อ วันหน้าให้นางอยู่แต่ในเรือนหย่าซินย่วน คัดลอกพระคัมภีร์หรืออย่างไร ก็แล้วแต่เจ้าต้องการ”
“นายหญิงผู้เฒ่า!” เฉียวซื่อสีหน้าซีดเผือดจ้องซินโย่วเขม็ง
ส่วนซินโย่วเกือบปรบมือชมวาจาเกลี้ยกล่อมของนายหญิงผู้เฒ่า
ความนัยในวาจาของนางก่อนหน้านี้ก็คือกังวลว่าอีกไม่กี่ปี เฉียวซื่อพลิกสถานการณ์กลับคืนมาได้ นายหญิงผู้เฒ่าเอ่ยว่าให้โค่วชิงชิงแต่งกับต้วนอวิ๋นเฉิน และให้โค่วชิงชิงดูแลบ้าน ก็เท่ากับตัดความคิดกังวลเหล่านี้ทิ้งไป
หากนางเป็นโค่วชิงชิงที่ได้แต่งงานกับชายในดวงใจ และยังได้ควบคุมเฉียวซื่อไว้ และยังไม่ต้องขัดกับท่านยาย เกรงว่าก็คงยากจะปฏิเสธข้อเสนอนี้
เพียงแต่น่าเสียดาย นางคือซินโย่ว
ซินโย่วค่อยๆ ชักมือออกจากมือนายหญิงผู้เฒ่า ส่ายหน้าเอ่ยว่า “แจ้งทางการดีกว่าเจ้าค่ะ”
“ชิงชิง!” คำปฏิเสธของซินโย่วทำให้นายหญิงผู้เฒ่าคาดไม่ถึง
ซินโย่วกระตุกมุมปาก “ท่านยาย แม้ชิงชิงยังเด็ก แต่ก็เข้าใจ การได้ผูกสัมพันธ์กับผู้ใดล้วนควรเป็นคู่บุญคู่วาสนา ไม่ใช่คู่เวรคู่กรรม ระหว่างข้ากับนายหญิงใหญ่เป็นเช่นนี้ ยังจะแต่งกับพี่ใหญ่เป็นคู่สามีภรรยาที่ร่วมใจกันได้อีกหรือ”
นายหญิงผู้เฒ่าขยับริมฝีปากแต่ถูกคำถามนางทำชะงักงัน
คุณหนูน้อยผู้หนึ่งได้แต่งงานกับคนที่พึงใจ ยังได้คุมอำนาจปกครองตระกูล ควรดีใจจนแทบไม่อาจระงับ ไหนเลยจะสนใจเรื่องอื่นใดอีก แต่กลับคิดถึงความเป็นไปได้ที่อาจจะไม่มีวันสนิทใจกับสามีได้ หญิงสาวเยาว์วัยนิสัยเอาชนะมักคิดว่าขอเพียงมีเวลา ช้าเร็วก็จะคว้าดวงใจสามีมาครองได้
แต่ยามนี้นายหญิงผู้เฒ่ามองสาวน้อยท่าทีเย็นชา พร้อมกับน้ำเสียงเย็นเยียบเมื่อครู่นี้ก็เข้าใจแล้วว่า วิธีการที่ใช้กับคุณหนูน้อยทั่วไปนั้นใช้กับนางไม่ได้
ไม่ถูกความรักทำให้หวั่นไหว ไม่ถูกผลประโยชน์ล่อลวง หลานสาวนางถึงกับเป็นคนเช่นนี้
พริบตา นายหญิงผู้เฒ่าก็รู้สึกสับสนในใจขึ้นมา
“ชิงชิง นอกจากแจ้งทางการ?”
ได้ฟังคำเจรจารอมชอมของนายหญิงผู้เฒ่า ซินโย่วก็ย่อกาย “เช่นนั้นท่านยายคิดว่า จัดการนายหญิงใหญ่ที่บงการฆ่าคนเช่นไรจึงจะยุติธรรมหรือเจ้าคะ”
นายหญิงผู้เฒ่าจ้องมองหลานสาวที่ส่งเผือกร้อนออกมาให้นางเป็นนาน ในที่สุดก็ถอนสายตากลับคืนมองไปทางบุตรชาย ถอนหายใจ “เฉียวซื่อคุณธรรมบกพร่อง ไม่กตัญญูบิดามารดา ไม่ควรเป็นสะใภ้ตระกูล     ต้วน เหวินซง เจ้าเขียนหนังสือหย่าให้นางกลับตระกูลเฉียว”
วาจานี้ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อมเฉียวซื่อ
ให้นางดำรงชีวิตโดดเดี่ยวในศาสนา นางยังทำใจยอมรับไม่ได้ ไม่คิดว่านายหญิงผู้เฒ่ายังให้บุตรชายนางแต่งกับโค่วชิงชิง และยิ่งคิดไม่ถึงว่านายหญิงผู้เฒ่าจะให้สามีเขียนหนังสือหย่านาง!
เฉียวซื่อนิ่งอึ้งไปทันทีพริบตาต่อมน้ำตาก็ราวกับทำนบแตก “นายหญิงผู้เฒ่า สะใภ้แต่งเข้าตระกูลต้วนมาหลายปี ให้ความเคารพผู้ใหญ่ อบรมบุตรชายหญิง ระมัดระวังกิริยา มิกล้าปล่อยปละละเลยแม้สักนิด แม้ไม่มีความดีก็ควรมีความชอบ ท่านแม่ให้ท่านพี่เขียนหนังสือหย่าข้าได้อย่างไร!”
นางยิ่งพูดก็ยิ่งปวดใจและยิ่งโมโห จ้องมองรองเจ้ากรมต้วนเขม็ง “นายท่าน หากท่านทำเช่นนี้ คิดถึงเฉินเอ๋อร์บ้างหรือไม่ มีมารดาที่ถูกทอดทิ้ง เขาจะดำรงตนอยู่ได้อย่างไร!”
รองเจ้ากรมต้วนไม่ได้เตรียมใจมาหย่าภรรยา ยามนี้สีหน้าย่ำแย่มองไปทางนายหญิงผู้เฒ่า “ท่านแม่...”
“อวี้จู พาคุณหนูใหญ่ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า” นายหญิงผู้เฒ่าออกคำสั่งเสร็จ ก็ลุกขึ้นเดินเข้าห้องด้านในไปทันที “เหวินซง เจ้าเข้ามากับแม่”
บ่าวชื่ออวี้จูประคองต้วนอวิ๋นหว่านร่างกายเปียกโชกไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ต้วนอวิ๋นหลิงฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ ลอบมองไปยังแม่ใหญ่สภาพน่าอนาถ แล้วก็มองท่านพ่อที่เดินตามท่านย่าเข้าไปด้านใน
เทียบกับผู้คนแออัดในห้องโถงกลางแล้ว ห้องด้านในเหลือเพียงสองแม่ลูก หรี่เสียงคุยกันไม่ต้องกังวลว่าจะมีคนได้ยิน รองเจ้ากรมต้วนพูดจาตามสบายขึ้นมาก “ท่านแม่ การกักบริเวณเฉียวซื่อไว้ในจวนเป็นหนทางที่ส่งผลกระทบต่อจวนรองเจ้ากรมเราน้อยที่สุด”
นายหญิงผู้เฒ่ากดขมับ “ข้ารู้ว่าอย่างนี้ดีที่สุด แต่ชิงชิงไม่ยินยอม”
“นางเป็นเพียงสาวน้อย...” ในใจรองเจ้ากรมต้วนแอบรู้สึกโชคดี
นายหญิงผู้เฒ่าแค่นยิ้ม “สาวน้อยจึงไม่เกรงฟ้าไม่กลัวดินอย่างไรเล่า หากชิงชิงดึงดันไปแจ้งทางการ เจ้าจะทำอย่างไรได้ หรือว่าจะทำเหมือนนังหญิงโฉดเฉียวซื่อสังหารคนปิดปาก”
“ลูกจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร” รองเจ้ากรมต้วนสีหน้าแปรเปลี่ยน
ที่เขาคิดถึงไม่เพียงแต่หลังหลานสาวแจ้งทางการแล้วจะก่อให้เกิดข่าวลือสะพัดเช่นไร แต่ยังมีเจิ้นฝูสื่อกองกำลังองครักษ์จิ่นหลินหนุ่มในชุดแดงนั่นอีก
ขณะนี้อากาศกำลังร้อน แม้ในห้องนายหญิงผู้เฒ่าจะมีกะละมังน้ำแข็งวางไว้ เม็ดเหงื่อก็ยังผุดลงมาจากขมับ
รองเจ้ากรมต้วนยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อ ยังคงตัดสินใจเขียนหนังสือหย่าภรรยาไม่ได้ “หากเขียนหนังสือหย่าเฉียวซื่อ จะส่งผลกระทบต่อลูกๆ ไม่น้อย โดยเฉพาะเฉินเอ๋อร์ เขาจะต้องเดินไปบนเส้นทางขุนนาง หากทนรับความกระทบกระเทือนเรื่องมารดาถูกหย่าไม่ไหว จะทำเช่นไร”
ถึงตอนนี้นายหญิงผู้เฒ่ากลับสงบนิ่งกว่ามาก “เหวินซง เจ้ายังมองไม่ออกอีกหรือ ไม่เขียนหนังสือหย่าเฉียวซื่อ ก็ต้องให้เฉียวซื่อตายชดใช้ความผิด ไม่เช่นนั้นชิงชิงไม่มีทางเลิกรา”
“นังเด็กนี่...” รองเจ้ากรมต้วนกัดฟันกรอดเอ่ยออกมา พริบตานั้นก็เกิดความคิดสังหารขึ้นมาแวบหนึ่ง
แต่เขารู้ดีกว่าไม่อาจทำเช่นนี้ได้
นังเด็กนั่นไม่มีอันใดต้องเสียย่อมไม่เกรงกลัวสิ่งใด วันนี้ไม่มีคำตอบให้นาง ก็อาจจะรีบไปแจ้งทางการ ไม่มีเวลาให้เขาค่อยๆ วางแผน นอกจากเขายอมสละทิ้งหน้าตาหมดสิ้น ตัดสินใจลงมือโหดเหี้ยมต่อหน้าท่านแม่และบุตรสาวสองคน
เขายังไม่ได้เสียสติถึงขั้นนั้น ยิ่งอย่าว่าแต่ทุกคนในเมืองหลวงตอนนี้ยังแพร่ข่าวลือจวนรองเจ้ากรมยังเป็นที่จับตามองของเฮ่อชิงเซียว
“เดิมเฉียวซื่อ ‘ป่วยตาย’ ก็คงสร้างแรงกระเพื่อมน้อยกว่าถูกหย่า แต่ก็เหมือนที่เจ้าว่า เฉินเอ๋อร์ยังต้องสอบขุนนาง ทันทีที่เฉียวซื่อจากไป เฉินเอ๋อร์ก็ต้องกลับมาไว้ทุกข์อยู่กับบ้านหลายปี ทำให้เสียเวลาสอบไปอีก”
รองเจ้ากรมต้วนในใจสว่างวาบ ค่อยๆ พยักหน้า “ท่านแม่กล่าวได้ถูกต้อง แต่ทันทีที่เฉียวซื่อถูกหย่า ก็จะไม่อาจเลี่ยงข่าวลือที่จะสะพัดออกไปได้”
นายหญิงผู้เฒ่าถอนหายใจ “ในเมื่อร้ายแรงทั้งสองทาง เลือกที่เบาที่สุดก็แล้วกัน หากผู้คนคาดเดาว่าเฉียวซื่อไม่ดีต่อชิงชิง ไม่ใช่แสดงให้เห็นว่าตระกูลเราทรงคุณธรรมหรือ ยินยอมถูกวิพากษ์วิจารณ์แต่ไม่ปกป้องหญิงโฉดชั่ว”
เอ่ยถึงตรงนี้ นายหญิงผู้เฒ่าก็จ้องมองบุตรชายแน่วแน่
คิดว่านางหูหนวกหรือ ไม่ได้ยินข่าวลือข้างนอกหรือ ก็แค่ไม่คิดนำมาเป็นเรื่องก็เท่านั้น
เพียงแต่นางคิดไม่ถึงอยู่สองเรื่อง หนึ่ง เฉียวซื่อบงการบ่าวให้สังหารหลานสาวคนโต สอง ท่าทีหลานสาวนอกของนางแข็งกร้าวเช่นนั้น
ยามนี้นายหญิงผู้เฒ่ารู้สึกเหนื่อยจากก้นบึ้งของหัวใจ บางทีนางคงแก่แล้วจริงๆ
“เช่นนั้นก็ทำตามที่ท่านแม่ว่า” ในที่สุดรองเจ้ากรมต้วนก็ตัดสินใจ


## บทที่ 26 ความกล้าหาญ

ตอนที่ 26 ความกล้าหาญ
รอจนหนังสือหย่าเขียนเสร็จหมึกยังไม่แห้งดี เฉียวซื่อก็รู้ตัวว่าจบสิ้นแล้ว
“ท่านพี่ ท่านพี่ทำกับข้าเช่นนี้ไม่ได้นะ พวกเราเป็นสามีภรรยากันมายี่สิบกว่าปี…” ท่าทางดำรงตนสงบเสงี่ยมในยามปกติบัดนี้ไม่เหลือแม้แต่นิด เฉียวซื่อคว้าแขนเสื้อรองเจ้ากรมต้วนคล้ายคนเสียสติอยู่บ้าง
รองเจ้ากรมต้วนเบือนหน้าหนี “เจ้าดูแลตัวเองให้ดีก็แล้วกัน”
คุณหนูรองต้วนอวิ๋นหวาได้ข่าวเรื่องนี้ก็รีบวิ่งมา
“ท่านพ่อ เหตุใดท่านต้องเขียนหนังสือหย่าท่านแม่”
รองเจ้ากรมต้วนเดิมก็ว้าวุ่นใจอยู่แล้ว คำถามบุตรสาวยิ่งทำให้เขาเดือดดาล หน้าบึ้งตึงขึ้นทันที ตอบว่า “เรื่องของผู้ใหญ่ เจ้าอย่าได้ข้องเกี่ยว”
ต้วนอวิ๋นหวาจ้องมองรองเจ้ากรมต้วนอย่างแทบไม่อยากจะเชื่อ กรีดร้องเสียงดัง “นั่นคือท่านแม่ข้า! ท่านพ่อทำกับท่านแม่เช่นนี้ เคยคิดถึงข้ากับพี่ใหญ่หรือไม่ พี่ใหญ่...”
ต้วนอวิ๋นหวาเป็นคนฉลาด หาขอนไม้ช่วยชีวิตยามใกล้จมน้ำมาได้ “ข้าจะไปบอกพี่ใหญ่!”
เห็นนางจะวิ่งออกไป รองเจ้ากรมต้วนก็ตวาดดัง “ส่งคุณหนูรองกลับห้อง สองสามวันมานี้ห้ามออกจากห้อง!”
พรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุดของสำนักศึกษากั๋วจื่อเจี้ยนแล้ว รองเจ้ากรมต้วนกับนายหญิงผู้เฒ่าหารือกันแล้ว ว่ารอให้ต้วนอวิ๋นเฉินกับต้วนอวิ๋นหลางพรุ่งนี้หยุดพักกลับบ้าน ค่อยบอกพวกเขาเรื่องหย่าเฉียวซื่อ
“ปล่อยข้า ปล่อยข้า!” ต้วนอวิ๋นหวาดิ้นรน
ต้วนอวิ๋นหลิงยืนอยู่มุมหนึ่งมองดูต้วนอวิ๋นหวาร่ำไห้น้ำตานองถูกบ่าวหญิงลากตัวออกไป ก็กัดริมฝีปากเบาๆ
ที่แท้พี่หวาที่วางอำนาจยามอยู่ต่อหน้านางกับพี่หว่าน พอเผชิญหน้ากับท่านพ่อ ก็ทำอันใดไม่ได้
ต้วนอวิ๋นหลิงค่อยๆ เบนสายตาไปหยุดที่ชิงชิง
พี่ชิงถึงกับทำให้ท่านพ่อเขียนหนังสือหย่าแม่ใหญ่ได้! นางไม่เกรงกลัวอันใดแม้สักนิดหรือ
ไม่มีผู้ใดมาไขข้อข้องใจบุตรสาวอนุตัวเล็กๆ ที่ยืนอยู่มุมห้อง แต่เห็นชัดว่ายืนอยู่ท่ามกลางแรงลมฝน แต่ต้วนอวิ๋นหลิงกลับรู้สึกสบายใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
“พี่ใหญ่ เกิดเรื่องอันใดขึ้น” นายท่านสองต้วนเหวินไป่กับจูซื่อภรรยาเร่งมาถึง ก็เห็นต้วนอวิ๋นหวาถูกนำตัวไปพอดี
“น้องรองก็ไม่ต้องถามมากแล้ว” รองเจ้ากรมต้วนสีหน้าเคร่งเครียด ดูเหมือนว่าแก่ชราลงไปหลายปี
ทางจวนรองเจ้ากรม เพราะเรื่องนายหญิงใหญ่ถูกหย่าทำให้ทุกคนตื่นตระหนกตกใจ ทางตระกูลเฉียวได้จดหมายที่ส่งมาจากตระกูลต้วน
นายหญิงตระกูลเฉียวก็คือหนิงซื่อพี่สะใภ้เฉียวซื่อ ตอนนางเปิดจดหมายออกอ่าน สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนทันที
เพื่อหลีกเลี่ยงความบาดหมางใจของสองตระกูล ในจดหมายแม้ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องโค่วชิงชิงตกหน้าผา แต่บอกเรื่องม้าโค่วชิงชิงตื่นตกใจเป็นฝีมือเฉียวซื่อ นี่คือสาเหตุของการหย่าเฉียวซื่อ
จดหมายในมือหนิงซื่อสั่นระริกไม่หยุด หนิงซื่อแทบไม่อยากจะเชื่อ ไล่อ่านข้อความในจดหมายทีละคำ
น้องสามีนางถึงกับทำเรื่องเช่นนี้ ข่าวลือสะพัดข้างนอกถึงกับเป็นเรื่องจริง!
“ไปตามนายท่านกลับจวน”
ในยามนี้เอง สาวน้อยนางหนึ่งก็เดินเข้ามา
สาวน้อยคิ้วดังใบหลิ่ว ดวงตากลมโตดังเมล็ดซิ่ง หน้าตาสะสวย พอเอ่ยขึ้นก็มีน้ำเสียงร่าเริงแจ่มใส “ท่านแม่ ข้าคิดถึงท่านอา พรุ่งนี้ไปเยี่ยมท่านอาได้หรือไม่”
สาวน้อยผู้นี้ก็คือหลานสาวจากตระกูลของเฉียวซื่อ นามว่ารั่วจู๋
หนิงซื่อกำลังตกอยู่ในอาการถูกระทบกระเทือนอย่างแรง ได้ยินคำพูดบุตรสาวก็ตวาดออกไปว่า “ไสหัวกลับห้องเจ้าไปซะ!”
“ท่านแม่?” เฉียวรั่วจู๋นิ่งอึ้งไปทันที ถูกตบเข้าฉาดหนึ่งจนใบหน้าแสบร้อน
“กลับไป!”
เฉียวรั่วจู๋กุมใบหน้าวิ่งกลับไป
พอคนตระกูลเฉียวมาถึง ก็เป็นเวลาจุดโคมแล้ว
จวนรองเจ้ากรมจุดโคมไฟส่องสว่างทั้งจวน แต่กลับรู้สึกเงียบเหงาเศร้าสร้อย นายหญิงผู้เฒ่าไม่มีกะจิตกะใจรับประทานอาหารค่ำ คนอื่นๆ ก็ย่อมไม่อยากอาหารตามไปด้วย
เฉียวซื่อร้องไห้จนเหนื่อย ด่าจนพอใจ สีหน้าไร้ความรู้สึกนั่งซังกะตาย จนกระทั่งถูกคนประคองลุกออกไป ก็พลันหยุดฝีเท้าลงเอ่ยว่า “ข้าต้องการคุยกับคุณหนูนอกสักสองสามคำ”
คนประคองเฉียวซื่อไว้อดมองไปทางนายหญิงผู้เฒ่าไม่ได้
นายหญิงผู้เฒ่าคิดปฏิเสธด้วยสัญชาตญาณ แต่เห็นท่าทางเฉียวซื่อก็กลัวจะยั่วยุให้นางอารมณ์พลุ่งพล่านขึ้นมาอีก จึงมองไปทางซินโย่ว
“พอดีข้าก็อยากคุยกับเฉียวไท่ไท[footnoteRef:1]สักสองสามคำเจ้าค่ะ” ซินโย่วเดินไปหาเฉียวซื่อ  [1:  หลังจากถูกเขียนหนังสือหย่า สถานะก็เป็นคนนอก จึงเปลี่ยนคำเรียกขานเป็นว่า ไท่ไท ]
คำเรียกขานที่เปลี่ยนไปดังคมมีดกรีดกลางใจเฉียวซื่อให้ยิ่งเจ็บปวด นางจ้องมองสาวน้อยตรงหน้าเขม็ง มือสั่นเทาอย่างไม่อาจระงับ
“คุณหนูนอก ผลลัพธ์เช่นนี้ท่านพึงพอใจแล้วสินะ” เฉียวซื่อเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก
พอถามคำถามนี้ออกไป สายตานายหญิงผู้เฒ่ากับรองเจ้ากรมต้วนก็มองไปยังซินโย่ว
ซินโย่วเอ่ยน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “ไม่อาจเอ่ยว่าพึงพอใจหรือไม่ ทำผิดโดนลงโทษ นับว่าเป็นคำตอบให้ข้ากระมัง”
เป็นคำตอบให้กับคุณหนูโค่วที่ตายไป
“ข้าเองก็อยากของถามเฉียวไท่ไท เหตุใดจึงทำกับข้าเช่นนี้” สีหน้าซินโย่วฉายแววนึกสงสัย
สีหน้าเฉียวซื่อแปรเปลี่ยนไปมา พยายามระงับอารมร์พลุ่งพล่านที่ล้นทะลักขึ้นมาลงไป เอ่ยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ข้าไม่อยากให้เจ้าแต่งกับเฉินเอ๋อร์ เจ้าไม่คู่ควรกับเขา”
“แค่นี้หรือ...” ซินโย่วลากเสียงยาว ริมฝีปากเผยรอยยิ้มเยาะแวบหนึ่ง
ช่างเป็นมารดาจิตใจดีงามวางแผนเพื่อบุตรธิดาเสียจริง ถึงเวลานี้แล้ว ยังอดทนกล่าวออกมาเพียงครึ่งเดียวได้
เห็นอยู่ว่าเพราะสมบัติมหาศาลนั่น จึงเป็นเหตุผลทำให้โค่วชิงชิงต้องตาย หากไม่มีเงินทองนั่น เฉียวซื่อไม่พอใจให้โค่วชิงชิงเป็นสะใภ้ก็ปฏิเสธได้ไม่ใช่หรือ
แต่แม้ว่ายามนี้เฉียวซื่อโกรธเกลียดนายหญิงผู้เฒ่าที่บีบให้บุตรชายหย่ากับนางเพียงใด โกรธเกลียดสามีที่ไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาหลายปีเพียงใด ก็มิได้เอ่ยถึงทรัพย์สมบัติก้อนนี้แม้แต่ครึ่งคำ
นางกลัวจะทำให้สาวน้อยตรงหน้ารู้ตัว ทรัพย์สมบัติมหาศาลจะโบยบินไป บุตรชายหญิงของนางก็จะไม่ได้ผลประโยชน์กองนี้
ซินโย่วกำลังคิดเช่นนี้ ก็ยิ่งรู้สึกเห็นใจโค่วชิงชิง
เฉียวซื่อแสดงท่าทางมารดาผู้เมตตาอารี แต่หากลองคิดในมุมของมารดาโค่วชิงชิงที่จากไปแล้ว
ซินโย่วกลับมายืนข้างนายหญิงผู้เฒ่า สงบนิ่งไม่เอ่ยอันใด
อาหารต้องค่อยๆ กินทีละคำ ยามนี้ที่สำคัญที่สุดก็คือเรื่องหย่าเฉียวซื่อให้เรียบร้อย ส่วนสมบัติโค่วชิง ชิงควรจัดการเยี่ยงไร ยังต้องคุยกับเสี่ยวเหลียนดูก่อน
คนตระกูลเฉียวรู้ว่าคนของตนเองทำผิดก่อนจึงไม่ได้เอะอะโวยวาย เฉียวซื่อเองก็ไม่โวยวาย นายหญิงผู้เฒ่าก็ผ่อนคลายลงปลอบโยนซินโย่ว “อย่าได้ฟังเฉียวซื่อพูดจาเหลวไหล กลับเรือนหว่านฉิงไปพักเถอะ”
“ชิงชิงขอตัวก่อนเจ้าค่ะ”
ต้วนอวิ๋นหลิงถอยออกไปเงียบๆ ไล่ตามไปขอบคุณซินโย่วเบาๆ “พี่ชิง ขอบคุณ”
ซินโย่วยิ้มกล่าวว่า “มีผลลัพธ์เช่นวันนี้ได้ ล้วนอาศัยความกล้าของน้องหลิง”
ความกล้า?
ต้วนอวิ๋นหลิงพึมพำคำนี้ แล้วก็ขอบตารื้นขึ้นมา “ข้าคิดมาตลอดว่า ล้วนไร้ประโยชน์…”
“ไม่หรอก ความกล้าหาญย่อมเป็นหนึ่งในของล้ำค่าที่สุดตลอดไป โดยเฉพาะกับผู้หญิงเช่นพวกเรา”
นี่คือคำที่มารดานางกล่าวกับนางในวัยเด็ก
นางจดจำมาตลอด และพยายามรักษาไว้ ยามเห็นภาพมารดาตายอนาถ สติจึงไม่ได้กระเจิดกระเจิงไป
“พี่ชิง วันหน้าพี่หว่านจะเป็นอย่างไร” ต้วนอวิ๋นหลิงถามถึงต้วนอวิ๋นหว่านที่ถูกบ่าวพากลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ไม่ได้ออกมาอีก
“ข้าไม่รู้” ซินโย่วตอบตามตรง “แต่ข้าคิดว่า ผลจะเลวร้ายอย่างไรก็ไม่เท่ากับถูกบ่าวชั่วกดจมน้ำตายในสระน้ำกระมัง”
ต้วนอวิ๋นหลิงกัดริมฝีปากเบาๆ พยักหน้ามองตามแผ่นหลังซินโย่วหายลับไปท่ามกลางค่ำคืนมืดมิด
กลับถึงเรือนหว่านฉิง ซินโย่วตามฟางหมัวมัวมาบอกว่า “พรุ่งนี้ตระกูลต้วนและเฉียวจะยังมีการแบ่งทรัพย์สิน คุณชายใหญ่กับคุณชายรองก็จะกลับมาจากสำนักศึกษากั๋วจื่อเจี้ยน ที่จวนก็คงต้องวุ่นวายเป็นแน่ แม่นม ข้ามีเรื่องรบกวนท่านสักหน่อย”
“คุณหนูเอ่ยเช่นนี้ทำบ่าวอายุสั้นแล้ว ท่านมีเรื่องอันใดสั่งการมาได้ บ่าวจะต้องทุ่มเทเต็มที่”
เฉียวซื่อถูกหย่า ไม่เพียงทำให้เสี่ยวเหลียนจิตใจแตกตื่น ยังมีฟางหมัวมัวอีกคน
“ท่านช่วยข้าไปสอบถามร้านหนังสือแห่งหนึ่งหน่อย ร้านหนังสือชิงซง”


## บทที่ 27 คิดจากไป

ตอนที่ 27 คิดจากไป
ได้ยินซินโย่วเอ่ยถึงร้านหนังสือ เสี่ยวเหลียนก็อดนึกถึงนิยายที่ซินโย่วทิ้งไว้ที่หมู่บ้านภูเขานั่นไม่ได้ เล่มนั้นมีคราบสกปรกสีน้ำตาลเป็นดวงๆ หลายจุด
หากคุณหนูให้ฟางหมัวมัวไปสอบถามร้านหนังสือ หรือว่าเกี่ยวข้องกับนิยายเล่มนั้น
ฟางหมัวมัวรับคำออกไป ทิ้งเสี่ยวเหลียนไว้เฝ้าคุณหนูตอนกลางคืน
พอเหลือกันเพียงสองคน เสี่ยวเหลียนพลันคุกเข่าลง
ซินโย่วทำอันใดไม่ได้ “เหตุใดจึงคุกเข่าอีกแล้ว”
เสี่ยวเหลียนปาดน้ำตาเอ่ยว่า “ขอบคุณท่านที่แก้แค้นแทนคุณหนูเรา”
“ไม่ต้องขอบคุณ นี่คือค่าตอบแทนที่ข้ายืมสถานะคุณหนูโค่วมาใช้”
ซินโย่วดึงเสี่ยวเหลียนขึ้นมา ถามสีหน้าเคร่งเครียด “คุณหนูโค่วทิ้งสมบัติมหาศาลไว้ เจ้าคิดจะทำอย่างไรต่อ”
เสี่ยวเหลียนถูกถามก็นิ่งอึ้งไปทันที “ท่าน ท่านคิดว่าอย่างไร”
“ข้าคิดอย่างไรไม่สำคัญ”
เสี่ยวเหลียนสีหน้าไม่เข้าใจ ซินโย่วได้แต่เอ่ยออกมาให้กระจ่าง “ข้าไม่ใช่คุณหนูโค่ว”
นางตัดสินใจเอาเองว่าจะดึงสมบัติคุณหนูโค่วคืนจากมือคนจวนรองเจ้ากรม จากนั้นเล่า?
นางไม่มีคุณสมบัติพอที่จะจัดการสมบัติก้อนนี้
เสี่ยวเหลียนจึงตั้งสติได้ พึมพำว่า “ใช่ ท่านไม่ใช่คุณหนูเรา…”
สาวใช้พูดไปก็ร้องไห้ออกมาอีก
ฟ้าคงรู้ว่าหลายครั้งที่ได้เห็นใบหน้าที่เหมือนกับคุณหนูนี้ นางก็คิดว่าคุณหนูยังอยู่ นางยังอยู่ข้างกายคุณหนู
“แต่บ่าวยอมให้ท่านได้เงินก้อนนี้ไป ก็ไม่อยากให้จวนรองเจ้ากรมได้ไป!”
ซินโย่วส่ายหน้า “เงินก้อนนี้ข้าไม่อาจรับไว้”
เดิมที่นางอาศัยสถานะโค่วชิงชิงก็เพราะไร้หนทางอื่น หากจะเอาเงินทองของนางไว้อีก ใช่ว่ากลายเป็นคนหน้าด้านที่ครอบครองสมบัติผู้อื่นหรือ
“หรือจะให้จวนรองเจ้ากรมได้สมบัตินี้ไปอย่างนั้นหรือ” เสี่ยวเหลียนสีหน้าไม่ยินยอม “คุณหนูถูกนายหญิงใหญ่ทำร้ายจนตาย แต่คนอื่นก็ไม่ใช่คนดี คุณชายใหญ่มักหลบเลี่ยงคุณหนู คุณหนูรองก็เยาะเย้ยคุณหนูนายท่านใหญ่วันนี้ก็ไม่ได้คิดออกหน้าให้คุณหนู บ่าวเพียงแค่คิดว่าวันหน้าคนที่เกลียดคุณหนูเหล่านี้ยังได้ใช้เงินทองของคุณหนู ก็รู้สึกแค้นใจแทนคุณหนูยิ่งนัก”
เสี่ยวเหลียนจะคุกเข่าอีก แต่ถูกซินโย่วดึงไว้
“คุณหนู ขอร้องท่านช่วยคุณหนูเราเถอะ หากท่านมีวิธีนำเงินทองคืนมา บ่าวจะจัดการตัดสินแทนคุณหนูเราเอง ท่านเก็บไว้ส่วนหนึ่ง ที่เหลือเอาไว้แจกทานอาหารซ่อมแซมถนน หรือบริจาคก็ย่อมได้ อย่างไรก็ไม่อาจปล่อยให้จวนรองเจ้ากรมได้ไปครอง!”
ซินโย่วตั้งใจฟังความคิดของเสี่ยวเหลียน ก็เอ่ยตามตรงว่า “คิดจะดึงสมบัติมหาศาลของคุณหนูโค่วทั้งหมดกลับมา แทบจะเป็นไปไม่ได้”
เงินทองนั่นมิใช่ไม่กี่สิบตำลึงหรือไม่กี่ร้อยตำลึง แต่คือล้านตำลึงเชียวนะ! มีคนสักกี่คนที่กลืนเงินมหาศาลกองนี้เข้าไปแล้วตัดใจคายออกมาได้
ก็เหมือนที่มารดาโค่วชิงชิงบอกกล่าวกับฟางหมัวมัว ขอเพียงบุตรสาวแต่งเข้าตระกูลต้วน หรือแต่งออกไปอย่างสมเกียรติได้ ล้วนไม่จำเป็นต้องเอ่ยถึงเงินทองมหาศาลนี้กับบุตรสาวนางอีก
มารดาโค่วชิงชิงทำเช่นนี้ ล้วนเพราะรู้ดีว่าคนเราไม่อาจทนสิ่งล่อลวงใจก้อนโตเช่นนี้ได้ แม้คนผู้นั้นจะเป็นมารดาตนเองหรือยายแท้ๆ ของบุตรสาวนางก็ตาม
“เช่นนั้น เช่นนั้นนำกลับคืนมาได้เท่าไร” เสี่ยวเหลียนถามอย่างงุนงง
“หากคุณหนูโค่วออกเรือน น่าจะเป็นหนทางนำส่วนหนึ่งกลับมาได้ง่ายที่สุด แต่เจ้าก็รู้ ข้าไม่อาจเดินไปบนเส้นทางนี้ได้ ได้แต่พยายามเต็มที่ก็แล้วกัน หากราบรื่น บางทีอาจนำกลับมาได้หกส่วน…”
ปัญหาใหญ่ของโค่วชิงชิงก็คือเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีแรงเกื้อหนุนอื่นใดนอกจากจวนรองเจ้ากรม สมุดบัญชีในมือฟางหมัวมัวไม่อาจนำมาเป็นหลักฐานได้ หากไม่เตรียมตัวให้ดี นำสมุดบัญชีออกมาขอคืนจากนายหญิงผู้เฒ่า นายหญิงผู้เฒ่าล้วนปฏิเสธได้
ก็แค่แม่นมเล็กๆ ผู้ใดเป็นพยานได้ว่าปีนั้นเงินก้อนโตของตระกูลโค่วถูกส่งเข้ากระเป๋าตระกูลต้วน
หกส่วน คือตัวเลขที่ซินโย่วคิดว่าพอจะนำกลับคืนมาได้
“หกส่วน...” เสี่ยวเหลียนแววตากระจ่างใสดังเดิม “หากนำกลับคืนมาได้หกส่วนจริง เช่นนั้นก็ต้องขอบคุณฟ้าดินแล้ว เรื่องอื่นๆ…ก็ถือเสียว่านายหญิงกตัญญูต่อนายหญิงผู้เฒ่าก็แล้วกัน…”
จะทำใจยอมรับไม่ได้เพียงใด แต่เสี่ยวเหลียนก็ยังรู้อยู่ว่านายหญิงผู้เฒ่าเป็นมารดาของมารดาโค่วชิง ชิง เป็นยายแท้ๆ ของโค่วชิงชิง หากนำกลับมาไม่ได้จริง ๆ ก็ได้แต่ทำใจยอมรับ
หากนางยืนยันจะนำกลับมา ก็จะเป็นการบีบบังคับผู้อื่นเกินไป ไม่รู้จักมารยาทขอบเขต
คุยเรื่องนี้จบ ซินโย่วก็เอ่ยว่า “เสี่ยวเหลียน ข้าจะไปจากจวนรองเจ้ากรมแล้ว”
เสี่ยวเหลียนสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย “คุณหนู ท่านไม่ใช่คิดอาศัยสถานะคุณหนูเราหรือ เหตุใดต้องไปจากจวนรองเจ้ากรม”
ซินโย่วยิ้มเอ่ยว่า “ไปจากที่นี่ไม่ดีหรือ”
เสี่ยวเหลียนคิดถึงความสกปรกโสมมของจวนรองเจ้ากรมแล้ว แววตาก็ฉายแววรังเกียจ แต่มีความกังวลอยู่มากกว่า “ที่นี่แม้ว่าน่ารังเกียจ แต่อย่างไรก็เป็นบ้านท่านยายของคุณหนูเรา หากท่านออกไปเพียงผู้เดียว ไม่เอ่ยถึงจวนรองเจ้ากรมรับปากหรือไม่ ก็ยากจะรับรองความปลอดภัยได้”
แม้ได้รับอานิสงส์จากฮองเฮาของฮ่องเต้ผู้บุกเบิกแผ่นดิน สตรีแบ่งสันที่นาได้ ดำรงชีพเป็นเอกเทศได้ สถานะดีกว่าสมัยราชวงศ์ก่อนมาก แต่ในความเป็นจริง สตรียังไม่แต่งงานดำรงชีวิตเพียงลำพังไหนเลยจะง่ายดายเพียงนั้น
ไม่มีเงินโดนคนรังแก มีเงินไร้อำนาจก็ถูกคนรังแกเช่นกัน
“ในเมื่อข้าคิดจากไปแล้ว ย่อมต้องมีที่พักในเมืองหลวง” เห็นเสี่ยวเหลียนยังคิดกล่อม ซินโย่วก็เอ่ยตรงๆ ว่า “ข้าต้องไปจากที่นี่ เรื่องสำคัญก็คือข้ามีธุระของข้าที่ต้องจัดการเช่นกัน”
จวนรองเจ้ากรมดีก็เท่านั้น ร้ายก็เท่านั้น ล้วนเกี่ยวข้องกับโค่วชิงชิง มิใช่ซินโย่ว
เสี่ยวเหลียนได้ยินซินโย่วกล่าวเช่นนี้ ก็กลืนความกังวลลงท้องไป สีหน้ายืนยันหนักแน่นเอ่ยว่า “คุณหนูท่านไปที่ใด เสี่ยวเหลียนก็ขอตามท่านไปด้วย”
ซินโย่วเงียบไปครู่หนึ่ง ก็เอ่ยขึ้นเบาๆ ว่า “หากเจ้าติดตามข้า ย่อมอันตรายยิ่งกว่าในจวนรองเจ้ากรม”
“บ่าวไม่กลัว ขอเพียงได้อยู่ข้างกายท่าน บ่าวไม่กลัวอันใด”
“ถ้าเจ้าคิดดีแล้วก็ได้” ซินโย่วบอกเรื่องที่ควรบอกหมดแล้ว ก็บ้วนปากล้างหน้าขึ้นเตียงนอน
ค่ำคืนเงียบสงัด จักจั่นส่งเสียงร้องดัง ซินโย่วพลิกตัวไปมานอนไม่หลับ ดึงสมุดเล่มหนึ่งออกจากใต้หมอน
นั่นก็คือนิยายที่ดูแล้วก็รู้ว่าถูกเปิดอ่านมาหลายครั้ง ขอบมุมล่างของปกบอกถึงแหล่งที่พิมพ์ ‘ร้านหนังสือชิงซง’
เช้าวันรุ่งขึ้น ตระกูลเฉียวก็มา ให้นายท่านสองต้วนเหวินไป่กับจูซื่อภรรยาออกหน้าตรวจนับทรัพย์สิน
เฉียวซื่อแต่งเข้าตระกูลต้วนยี่สิบกว่าปี สินออกเรือนไม่ว่าใช้ไปหรือนำไปเพิ่มมูลค่ามากขึ้น นับให้ละเอียดก็เสียเวลามาก
ต้วนอวิ๋นเฉินกับต้วนอวิ๋นหลางก้าวเข้ามาในจวนก็รู้สึกว่าผิดปกติ ต้วนอวิ๋นหลางเป็นคนนิสัยไม่เก็บงำความคิด ดึงบ่าวคนหนึ่งที่ผ่านมาถามขึ้นว่า “เหตุใดที่จวนเราวุ่นวายกันเช่นนี้ ยังมีคนแปลกหน้าไม่น้อย”
คนที่ถูกคว้าตัวไว้แววตาวูบไหว อึกอักครู่ใหญ่ก็ไม่ได้เอ่ยอันใดออกมา
“เป็นใบ้หรือ”
ต้วนอวิ๋นเฉินดึงต้วนอวิ๋นหลางไว้ “น้องรอง ไปคำนับท่านย่าก่อน”
สองพี่น้องรีบไปยังเรือนหรูอี้ถัง ได้ข่าวว่านายหญิงผู้เฒ่าสุขภาพไม่ค่อยดีกำลังพักผ่อนอยู่
ต้วนอวิ๋นหลางกะพริบตาปริบๆ “พี่ใหญ่ ที่จวนเราเกิดเรื่องแล้วแน่นอน!”
“ข้าไปถามท่านแม่”
สีหน้าต้วนอวิ๋นเฉินนับว่ายังคงเก็บอาการไว้ได้ รีบเร่งฝีเท้าเดินไปได้ไม่นานก็พบกับรองเจ้ากรมต้วน
วันนี้ไม่เพียงแต่สำนักศึกษากั๋วจื่อเจี้ยนหยุด แม้แต่ขุนนางก็เป็นวันหยุด ต้วนอวิ๋นเฉินไม่ได้รู้สึกแปลกใจที่ได้พบรองเจ้ากรมต้วนที่จวนในตอนนี้ รีบก้มกายคำนับ
“ท่านพ่อ วันนี้จวนเราคล้ายว่าวุ่นวายอยู่สักหน่อย มีเรื่องอันใดหรือ”
รองเจ้ากรมต้วนมองดูบุตรชายที่นับว่ายังคงนิ่งสงบอยู่ได้ทีหนึ่ง ก่อนมองดูหลานชายที่ออกอาการอยากรู้อยากเห็นและกังวลชัดเจน ทำหน้าบึ้งตึงเอ่ยว่า “คนจากบ้านยายเจ้ามา”


## บทที่ 28 ร้านหนังสือ

ตอนที่ 28 ร้านหนังสือ
ได้ยินจากปากรองเจ้ากรมต้วนว่าเฉียวซื่อถูกหย่าส่งกลับตระกูลเฉียวไปแล้ว ต้วนอวิ๋นเฉินก็คล้ายดังถูกสายฟ้าฟาด ต้วนอวิ๋นหลางอ้าปากค้างหุบไม่ลงอยู่เป็นนาน
จากนั้นเป็นนาน ต้วนอวิ๋นเฉินจึงได้เอ่ยขึ้นว่า “ท่านพ่อ ท่านแม่ทำความผิดอันใด ถึงกับ…”
“นางไม่เมตตาต่อน้องชิง ไม่กตัญญูต่อท่านย่า” รองเจ้ากรมต้วนเอ่ยเสียงเข้ม
“ไม่เมตตา? ไม่เมตตาอย่างไร” เดิมต้วนอวิ๋นเฉินนิสัยสุขุม แต่อย่างไรก็ยังเป็นเด็กหนุ่มที่ยังไม่ได้วัยสวมหมวกเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ ท่านแม่ถูกท่านพ่อหย่า ย่อมส่งผลกระทบต่อเขาอย่างไม่ต้องสงสัย
“ม้าของน้องชิงตื่นตกใจ เป็นฝีมือท่านแม่เจ้า”
“เป็นไปไม่ได้!” ต้วนอวิ๋นเฉินหลุดเสียงออกมา
รองเจ้ากรมต้วนมองดูบุตรชาย สีหน้าเคร่งเครียดเอ่ยว่า “หากไม่ใช่เช่นนี้ จะต้องถึงขั้นนี้หรือ”
เอ่ยถึงตรงนี้ เขาก็แค้นใจในความโหดเหี้ยมและโง่เขลาของเฉียวซื่อ และโมโหหลานสาวที่ไม่ยอมลดราวาศอก
พอต้วนอวิ๋นเฉินได้ยินเช่นนี้ ก็สีหน้าซีดเผือด ในใจไม่อาจคาดหวังอันใดอีกแล้ว
ท่านพ่อกล่าวไม่ผิด ท่านแม่เป็นนายหญิงตระกูล ยังอบรมเลี้ยงดูเขาและน้องหวามา หากไม่ทำความผิดมหันต์ จะถึงขั้นถูกหย่าได้อย่างไร
“วันนี้คนตระกูลเฉียวมาตรวจนับสินออกเรือนของท่านแม่เจ้ากลับไป วันหน้าสองตระกูลก็ไม่มีอันใดต้องเกี่ยวข้องกันอีก เจ้าตั้งใจศึกษาต่อไป อย่าได้ปล่อยให้เรื่องพวกนี้ทำให้ปณิธานซัดส่าย”
รองเจ้ากรมต้วนกล่าวจบก็ไพล่หลังเดินไป
ต้วนอวิ๋นเฉินนิ่งราวกับดินปั้น ยังคงตั้งสติไม่ได้อยู่เป็นนาน
ต้วนอวิ๋นหลางปลอบโยนอย่างระมัดระวังว่า “พี่ใหญ่ ท่านปล่อยวาง…”
ท่านป้าถึงกับเป็นคนเช่นนี้!
ต้วนอวิ๋นเฉินตั้งสติได้ ก็ก้าวไปยังเรือนหย่าซินย่วน
ต้วนอวิ๋นหลางกลัวพี่ชายคิดไม่ตก จึงรีบตามไป
เรือนหย่าซินย่วนที่ปกติสงบเงียบ ยามนี้อลหม่านไปหมด มีคนยกของ มีคนตรวจนับของ ยังมีคนดีดลูกคิด
ต้วนอวิ๋นเฉินมองดูเงียบ ๆ รู้สึกเพียงแค่เหมือนมิใช่ความจริง
นายท่านสองต้วนเหวินไป่เห็นเขาก่อน “เฉินเอ๋อร์ พวกเจ้ากลับมาแล้ว”
ต้วนอวิ๋นเฉินอ้าปากแต่ถึงกับเอ่ยอันใดไม่ออก
ต้วนเหวินไป่ตบไหล่เขาถอนหายใจ “ที่นี่วุ่นวาย กลับไปก่อนเถอะ”
ต้วนอวิ๋นเฉินพยักหน้านิ่งอึ้ง ออกจากเรือนหย่าซินย่วนด้วยอาการเหม่อลอย บอกกับต้วนอวิ๋นหลางที่ตามหลังเขามา “น้องรองไม่ต้องตามข้ามา ข้าไปพบน้องหวาสักหน่อย”
“อ้อ อ้อ” ต้วนอวิ๋นหลางปกติเป็นคนพูดมาก แต่ตอนนี้เอ่ยเพียงคำเดียวสั้นๆ
ตั้งแต่ต้วนอวิ๋นหวาถูกรองเจ้ากรมต้วนให้ส่งกลับห้องเมื่อวาน ก็ถูกกักอยู่แต่ในเรือนไม่ให้ออกไปที่ใด พอเห็นพี่ใหญ่มาก็ร่ำไห้ดัง “พี่ใหญ่ ท่านแม่ถูกท่านพ่อเขียนหนังสือหย่า! ฮือ ฮือ พวกเราจะทำอย่างไรกันดี”
เผชิญหน้ากับน้องสาวที่ไม่อาจคุมสติตนเองได้ ต้วนอวิ๋นเฉินก็กลับคืนสู่ความสุขุมนิ่งดังเดิม “น้องหวา น้องอย่าร้องไห้ เล่าให้พี่ฟังละเอียดหน่อยว่าแท้จริงเมื่อวานเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่”
ต้วนอวิ๋นหวาส่ายหน้างุนงง “ข้าไม่รู้ คล้ายว่าเกิดเรื่องอันใดสักอย่างขึ้นที่สวนดอกไม้ จากนั้นก็ได้ยินว่าท่านแม่ถูกเขียนหนังสือหย่า ข้าไปถามท่านพ่อ ท่านพ่อให้คนส่งข้ากลับมาไม่ให้ออกไปไหนอีก พี่ใหญ่ พี่ได้พบท่านพ่อแล้วหรือยัง ท่านพ่อว่าอย่างไรบ้าง”
“ท่านพ่อบอกว่า…ท่านแม่ทำให้ม้าตื่นตกใจทำร้ายน้องชิง…”
“เหลวไหล!” เห็นท่าทางพี่ใหญ่ตนเอง ในใจต้วนอวิ๋นหวาก็คล้ายว่ามีเปลวไฟแผดเผา “ข้ารู้ว่าเกี่ยวข้องกับโค่วชิงชิง! พี่ใหญ่ไม่รู้ เพราะโค่วชิงชิง ท่านแม่จึงไม่เบิกบานใจมานานแล้ว…”
ต้วนอวิ๋นเฉินยิ้มขื่น “ท่านแม่ทำร้ายน้องชิงน่าจะจริง ไม่เช่นนั้นท่านพ่อไม่มีทางตัดขาดเช่นนี้”
“นั่นก็เพราะถูกโค่วชิงชิงบีบคั้น หากไม่ใช่นางหน้าไม่อายคิดแต่งกับพี่ใหญ่ ท่านแม่จะคิดไม่ตกทำเรื่องเช่นนี้เพื่อปัดงานแต่งงานนี้ทิ้งได้อย่างไร!”
“น้องหวา อย่าได้โมโหเดือดดาลเช่นนี้ ไม่ว่าอย่างไรน้องชิงก็เป็นผู้ถูกกระทำ” แม้ต้วนอวิ๋นเฉินกล่าวเช่นนี้ แต่พอคิดถึงสาวน้อยที่มองเขาด้วยแววตาเว้าวอนรักใคร่ ในใจก็รังเกียจอยู่ไม่น้อย
ส่วนทางต้วนอวิ๋นหลางก็เดินไปเรือนหว่านฉิง
ซินโย่วรู้ว่าวันนี้จวนรองเจ้ากรมจะครึกครื้น แต่ไม่เตรียมตัวไปดูความครึกครื้น อยู่แต่ในเรือนไม่ออกไปที่ใด
“น้องชิง สบายดีกระมัง” ต้วนอวิ๋นหลางมองประเมินซินโย่ว แววตามีแต่ความห่วงใยแท้จริง “คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าจวนเราจะเกิดเรื่องมากมายเช่นนี้”
“ไม่เป็นไร ขอบคุณพี่รองที่ห่วงใย”
ท่าทางสงบนิ่งของซินโย่วยิ่งทำให้ต้วนอวิ๋นหลางละอายใจ “ข้าควรใส่ใจมากกว่านี้…”
ท่านป้าดูแลจวน กลับมีใจคิดปองร้ายน้องชิง นึกภาพไม่ออกจริงๆ ว่าน้องชิงจะตกอยู่สถานการณ์ยากลำบากมากมายเพียงใด
ส่วนเขาถึงกับยังเอาแต่มาขอยืมเงินน้องชิง!
“น้องชิง เจ้าเห็นข้าเป็นพี่ชายแท้ๆ ก็แล้วกัน วันหน้ามีเรื่องอันใดอย่าลืมมาหาข้า อย่าได้เกรงใจอย่างเด็ดขาด!”
ซินโย่วไม่ได้รับคำ เพียงแต่ถามขึ้นว่า “พี่รองกลับมา ไปคำนับท่านยายแล้วหรือยัง”
“ไปแล้ว ท่านย่ากำลังพักผ่อน…”
เรือนหรูอี้ถัง
บ่าวสูงวัยผู้หนึ่งกำลังรายงานนายหญิงผู้เฒ่า “คุณชายใหญ่ไปหาคุณหนูรอง คุณชายรองไปหาคุณหนูนอก…”
นายหญิงผู้เฒ่าพยักหน้าเล็กน้อย สั่งการไปว่า “อาหารค่ำคืนนี้จัดที่เรือนหรูอี้ถังดังเดิม”
ธรรมเนียมจวนรองเจ้ากรม ทุกครั้งที่สำนักศึกษากั๋วจื่อเจี้ยนหยุด สองบ้านก็จะมารวมตัวรับประทานอาหารกันที่เรือนหรูอี้ถัง
ซินโย่วได้รับการแจ้งเรื่องนี้แล้ว อาหารกลางวันก็กินสบายๆ ไปสองสามคำ แล้วก็ไปพัก พอตื่นขึ้นมาฟางหมัวมัวก็กลับมาแล้ว
“แม่นม ลำบากท่านแล้ว สอบถามได้ความอย่างไรบ้าง”
แดดข้างนอกเผาจนฟางหมัวมัวหน้าแดงเล็กน้อย แต่จิตใจกลับกระฉับกระเฉง “คุณหนูให้บ่าวไปสอบถามเรื่องร้านหนังสือชิงซง พบว่าพอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง ร้านหนังสือนั่นอยู่ละแวกสำนักศึกษากั๋วจื่อเจี้ยน ทั้งพิมพ์หนังสือและขายหนังสือ เป็นร้านหนังสือใหญ่ เดิมกิจการการค้าเจริญรุ่งเรืองมาก แต่ตั้งแต่ท่านผิงอันถูกร้านหนังสือตรงข้ามแย่งตัวไป ก็ค่อยๆ เงียบเหงาซบเซาลง…”
ท่านผิงอัน...แววตาซินโย่ววูบไหว นึกถึงนิยายเล่มนั้น
ผู้แต่ง ‘บันทึกโบตั๋น’ เล่มนั้นก็คือท่านผิงอัน
ซินโย่วตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะออกไปดูร้านหนังสือชิงซงสักหน่อย
ใกล้เวลาอาหารค่ำ ทุกคนมารวมตัวกันที่เรือนหรูอี้ถัง
บรรยากาศรับประทานอาหารร่วมกันในวันนี้เงียบเชียบมาก ไม่ได้มีบรรยากาศคุยสรวลเสเฮฮากันเหมือนดังปกติ
นายหญิงผู้เฒ่าขมวดคิ้วเอ่ยขึ้น “ข้ารู้ว่าในใจพวกเจ้าเสียใจ แต่อย่างไรชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป โดยเฉพาะเฉินเอ๋อร์กับหวาเอ๋อร์ หากพวกเจ้าจิตใจเศร้าสร้อยกันเช่นนี้ ไม่เพียงแต่ผิดต่อท่านพ่อเจ้า ยังผิดต่อท่านย่ากับท่านปู่ที่จากไปของพวกเจ้าอีกด้วย”
รองเจ้ากรมต้วนกวาดตามองบุตรชายหญิง ถามขึ้นน้ำเสียงเข้มงวดว่า “คำพูดท่านย่า จดจำได้แล้วใช่ไหม”
ต้วนอวิ๋นเฉินกับต้วนอวิ๋นหวาลุกขึ้นพร้อมกัน “จำได้แล้วขอรับ/เจ้าค่ะ”
นายหญิงผู้เฒ่ามองไปทางซินโย่ว “ชิงชิง เจ้าต้องทนกล้ำกลืนแล้ว อย่าได้ปล่อยให้การกระทำส่วนบุคคลทำลายความสัมพันธ์เครือญาติของเรา จวนรองเจ้ากรมเป็นบ้านเจ้าตลอดไป”
“ชิงชิงทราบแล้ว”
ต้วนอวิ๋นหวากัดริมฝีปากแน่น พยายามฝืนไม่ให้แค่นหัวเราะออกไป
สายตาเหลือบพาดผ่านใบหน้านางไป ในใจซินโย่วกระตุกเล็กน้อย
บางทีการจะไปจากจวนรองเจ้ากรมคงไม่อาจขาด ‘ความช่วยเหลือ’ ของคุณหนูรองผู้นี้
อาหารมื้อนี้กินกันอย่างไรรสชาติ เช้าวันรุ่งขึ้นต้วนอวิ๋นเฉินกับต้วนอวิ๋นหลางต้องรีบกลับสำนักศึกษากั๋วจื่อเจี้ยน ซินโย่วไปคำนับนายหญิงผู้เฒ่าเอ่ยเรื่องขอออกไปเดินเล่น
นายหญิงผู้เฒ่ากำลังคิดรั้งใจหลานสาวคืนมา ย่อมไม่ห้ามไว้
รถม้าแล่นขึ้นเหนือ ตะบึงตรงมายังละแวกร้านหนังสือชิงซงก็ไปต่อไม่ได้แล้ว
ซินโย่วเลิกม่านหน้าต่างรถขึ้นมองออกไป ก็เห็นทางนั้นมีคนออกันเต็ม แต่ไม่ใช่ว่าจะเข้าไปในร้านหนังสือชิงซง แต่คนที่ร้านหนังสือตรงข้ามเยอะมากเกินไป เข้าแถวมาถึงหน้าประตูใหญ่ร้านหนังสือชิงซง


## บทที่ 29 พบกันอีกครั้ง

ตอนที่ 29 พบกันอีกครั้ง
ร้านหนังสือตรงข้ามชื่อว่าร้านหนังสือหย่าซิน เมื่อวานซินโย่วได้ยินฟางหมัวมัวเอ่ยถึง แต่วันนี้ฟางหมัวมัวไม่ได้มา คนที่ตามซินโย่วมาก็คือเสี่ยวเหลียน
ซินโย่วสั่งให้สารถีบังคับรถม้าไปจอดหลบไกลออกไปอีกหน่อย ให้เสี่ยวเหลียนไปสอบถามสถานการณ์ก่อน
ไม่นานเสี่ยวเหลียนก็กลับมา ซับเหงื่อไปพลางเอ่ยว่า “วันนี้ร้านหนังสือหย่าซินเปิดขายนิยายเรื่องใหม่ของท่านผิงอัน จำนวนจำกัด จึงได้มีผู้คนมากมายมาแย่งกันเช่นนี้”
ซินโย่วมองบรรดาฝูงชนที่เบียดเสียดกัน เอ่ยน้ำเสียงสับสน “ที่แท้ชาวเมืองหลวงชอบอ่านนิยายเพียงนี้”
เสี่ยวเหลียนอยู่เมืองหลวงมาสี่ปี เห็นเช่นนี้ก็ไม่ได้รู้สึกแปลก “ใช่เจ้าค่ะ ชาวเมืองหลวงรู้หนังสือ ยามว่างก็ชอบอ่านนิยายฆ่าเวลา แม้ไม่รู้หนังสือก็ชอบไปฟังคนเล่านิยายเรื่องใหม่ที่ร้านอาหารร้านน้ำชา…”
สาวใช้พูดไปๆ ก็หยุด ดึงแขนเสื้อซินโย่ว “คุณหนู ท่านดูนั่นใช่คุณชายรองหรือไม่!”
ซินโย่วมองตามมือเสี่ยวเหลียนชี้ไป ก็เห็นเด็กหนุ่มสองคนลับๆ ล่อๆ หนึ่งในนั้นก็คือต้วนอวิ๋นหลาง
“คุณชายรองถึงกับออกมาซื้อนิยายตอนกำลังเรียนอยู่!” เสี่ยวเหลียนตกใจ
ซินโย่วคิดหลบต้วนอวิ๋นหลาง จะได้ไม่เป็นเรื่องเป็นราว ดังนั้นจึงเบียดผู้คนเดินเข้าไปในร้านหนังสือชิงซง
เทียบกับร้านหนังสือหย่าซินที่ผู้คนแน่นขนัดแล้ว ร้านหนังสือชิงซงเงียบเหงาจนน่าปวดใจ ผู้ดูแลร้านหูกำลังนั่งเหม่อ คนงานกำลังสัปหงก ถึงกับไม่รู้ตัวว่ามีคนเดินเข้ามา
เสี่ยวเหลียนกระแอมไอทีหนึ่ง
คนงานกระโดดขึ้นโพล่งถามว่า “เบียดมาถึงในร้านพวกเราเลยหรือนี่”
เสี่ยวเหลียนเอ่ยเสียงดังฟังชัด “คุณหนูของเรามาซื้อหนังสือ”
“เดินเข้าผิดร้านหรือไม่...”
ผู้ดูแลร้านหูยื่นมือไปดันหลังคนงานออก เผยรอยยิ้มกระตือรือร้น “คุณหนูต้องการซื้อหนังสืออะไรหรือ”
“ขอข้าดูก่อน”
“คุณหนูเชิญ เชิญคุณหนูดูตามสบาย”
ซินโย่วหูไว เดินไปมุมสุดของชั้นหนังสือ ได้ยินคนงานกระซิบว่า “ผู้ดูแลหู ท่านยิ้มกระตือรือร้นเช่นนี้ อย่าทำให้คุณหนูตกใจหนีไปล่ะ”
“ไปยืนข้างๆ โน่นไป!”
บนชั้นหนังสือมีหนังสือเรียงราย กลิ่นกระดาษและหมึกดำโชยมากระทบจมูก ยิ่งเดินเข้าไปกลิ่นหนังสือกลิ่นหมึกก็ยิ่งแรง
สายตาซินโย่วกวาดตามองหนังสือเหล่านี้ พลันเอื้อมมือไปหยิบหนังสือมาเล่มหนึ่ง นั่นคือบันทึกการเดินทางเล่มหนึ่ง มีความหนาพอสมควร ราคาขายแค่คิดก็รู้ว่าไม่ถูก
เป้าหมายของซินโย่วไม่ใช่ซื้อหนังสือ แต่เพื่อทำความเข้าใจเรื่องราวของร้านหนังสือร้านนี้ ซื้อหนังสือเล่มนี้ก็ย่อมมีเรื่องให้คุยกันต่อได้
นางอุ้มหนังสือเดินออกมา ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ก็เห็นคนผู้หนึ่งพุ่งเข้ามา คุกเข่าลงตรงหน้าผู้ดูแลร้านหู
เป็นเด็กหนุ่มร่างผอมอายุราวสิบสองสิบสาม แม้ว่าอยู่ในอาการตื่นตกใจ แต่กลับยังคงพยายามกดเสียงให้เบาลง “ผู้ดูแลร้านหู ขอร้องท่านจ่ายเงินค่าแรงให้ข้าล่วงหน้าสักหน่อยเถิดนะขอรับ ท่านแม่ข้าไม่มียาแล้ว…”
ผู้ดูแลร้านหูตอบอย่างอารมณ์เสีย “เจ้านี่เบิกเงินค่าแรงล่วงหน้าไปครึ่งปีแล้ว ร้านหนังสือเราไม่ใช่โรงทาน ไม่จบไม่สิ้นใช่หรือไม่”
เด็กหนุ่มโขกศีรษะ “ขอร้องท่านเถิดขอรับ ข้าไม่อยากไร้มารดา…”
“รีบไป ยังมีแขกอยู่” ผู้ดูแลร้านหูดูแล้วท่าทีไม่ดีนัก แต่กลับควักเงินจากถุงเงินยัดใส่มือเด็กหนุ่ม
เด็กหนุ่มรีบโขกศีรษะติดๆ กัน ตะกายลุกขึ้นจะวิ่งออกไป
“รอสักครู่” ซินโย่วส่งเสียงเรียก
เด็กหนุ่มหันมามองอย่างงุนงง
ผู้ดูแลร้านหูรีบขออภัย “รบกวนคุณหนูหรือ เจ้าเด็กนี่ไม่รู้ความ คุณหนูอย่าได้เอาเรื่องเขา...”
“เสี่ยวเหลียน หยิบสองตำลึงให้น้องชายคนนี้หน่อย”
“เจ้าค่ะ” เสี่ยวเหลียนตอบรับอย่างไม่ลังเล เดินไปหาเด็กหนุ่มยัดเศษเงินก้อนใส่มือเขา
ยามนี้เด็กหนุ่มสีหน้านิ่งอึ้ง มองไปทางผู้ดูแลร้านหูด้วยสัญชาตญาณทันที
ผู้ดูแลร้านหูไม่ได้โง่เขลา ได้สองตำลึงนี้ไป มารดาเจ้าเด็กนี่ไม่แน่ก็คงรักษาหายแล้ว ก็ไม่ต้องให้เขาควักเงินตนเองจ่ายค่าแรงล่วงหน้าแล้ว
“คุณหนูเมตตาให้เจ้า ยังไม่รีบขอบคุณคุณหนูอีก!”
เด็กหนุ่มเหมือนฝันไป รีบคุกเข่าโขกศีรษะให้ซินโย่ว
“รีบกลับไปดูแลมารดาเจ้าเถอะ” ซินโย่วเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน
นางเองก็ไม่ใช่เพราะเกิดจิตเมตตาอารีอันใด เพียงแต่คำพูดของเด็กหนุ่มว่า ‘ข้าไม่อยากไร้มารดา’ ทำให้นางไม่อาจนิ่งดูดายได้
เด็กหนุ่มจ้องมองซินโย่วอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะโขกศีรษะอีกครั้ง ตะกายลุกขึ้นรีบวิ่งออกไปทันที
ผู้ดูแลร้านหูมองซินโย่วอีกครั้ง รอยยิ้มจริงใจยิ่งกว่าเดิม หันไปคุยเรื่องของเด็กหนุ่มผู้นั้น “มารดาเจ้าเด็กนั่นเมื่อก่อนเคยทำงานที่ร้านหนังสือ เดิมพอดำรงชีพได้ แต่พอล้มป่วย ชีวิตสองแม่ลูกก็ลำบาก ก็เป็นคนน่าสงสาร แม่ลูกเข้าเมืองหลวงมาหาสามี หาอยู่หลายปีก็หาไม่พบแม้เงา…”
ซินโย่วมองดูเงียบๆ พยักหน้าอยู่ตลอดเวลา
อาจเพราะว่างจนเบื่อ มีคนแสดงท่าทีรับฟังอย่างดีเช่นนี้ทำให้ผู้ดูแลร้านหูยิ่งพูดก็ยิ่งหยุดไม่อยู่ สุดท้ายซินโย่วยังได้รู้แม้แต่ชื่อบิดาของเด็กหนุ่มผุ้นั้น
นางย่อมเริ่มคุยต่ออย่างเป็นธรรมชาติ “ข้าว่าหนังสือในร้านท่านก็มีหลากหลายประเภท เหตุใดคนเข้าร้านไม่มากนักเล่า”
คนงานข้างๆ มองท้องฟ้าเงียบๆ
คุณหนูผู้นี้จิตใจดีงามจริง คนเข้ามาในร้านไหนเลยเรียกว่าไม่มาก จริงๆ ก็มีเพียงคุณหนูผู้เดียวต่างหาก
เอ่ยถึงเรื่องนี้ ผู้ดูแลร้านหูก็ถอนหายใจยาว น้ำเสียงอดเจือโทสะเล็กน้อยไม่ได้ “หากไม่ใช่ท่านผิงอันถูกร้านเขาแย่งตัวไป ไหนเลยจะ…”
ร้านหนังสือสองร้านตั้งใกล้กันเช่นนี้ หนังสือหลากหลายประเภท ร้านหนังสือตนมี ร้านตรงข้ามก็มี ประเด็นสำคัญอยู่ที่ร้านผู้ใดตีพิมพ์นิยายที่เป็นที่นิยมทั่วเมืองหลวงได้
นิยายของท่านผิงอันได้รับความนิยมจากผู้คน ทุกคนมาซื้อนิยายก็จะซื้อหนังสืออื่นๆ ไปด้วย เช่นนี้จึงทำให้ร้านหนังสือหย่าซินมีคนมาออกันแน่นขนัดก็มิใช่เรื่องแปลกอันใด
“หากยังหานักเขียนที่ดีไม่ได้อีก เจ้าของร้านก็จะขายร้านหนังสือแล้ว...” ผู้ดูแลร้านหูคุยกับสาวน้อยได้ถูกคอมาก พลันไม่ทันระวังเอ่ยสถานการณ์ยากลำบากของร้านหนังสือออกมา
ซินโย่วแสร้งทำเป็นไม่เห็นท่าทางเก้กังของผู้ดูแลร้านหูที่ตั้งสติได้ว่าไม่ควรเอ่ยถึงเรื่องนั้น นางเอ่ยถามขึ้นว่า “จะรับช่วงร้านหนังสือต่อ ต้องใช้เงินไม่น้อยเลยกระมัง”
“แน่นอน ร้านหนังสือเราไม่เพียงแต่ขายหนังสือ ด้านหลังยังมีโรงพิมพ์และเรือนพักที่ไม่เล็กอีกแถวหนึ่ง” เอ่ยถึงตรงนี้สายตาผู้ดูแลร้านหูก็เศร้าสลดลง
สำหรับเขาแล้ว ร้านหนังสือชิงซงไม่เพียงแต่เป็นสถานที่เลี้ยงชีพ แต่ยังนับได้ว่าเป็นบ้านของเขา
“ผู้ดูแลร้านหูอย่าได้เศร้าใจไป ไม่แน่การค้าอีกไม่นานก็คงจะดีขึ้น” ซินโย่วหยิบบันทึกการเดินทางไปวางไปบนโต๊ะเก็บเงิน “หนังสือเล่มนี้ราคาเท่าไร”
ผู้ดูแลร้านหูทำท่าทางเหมือนจะตบปากตนเอง “ดูปากข้าสิ พอได้พูดก็พูดไม่หยุด ทำให้ท่านเสียเวลา หนังสือเล่มนี้...”
ได้อ่านชื่อหนังสือบันทึกการเดินทางกระจ่างแล้ว ผู้ดูแลร้านหูก็นิ่งอึ้งไป แววตาคล้ายแปลกไปครู่หนึ่ง
ซินโย่วสงสัยถามขึ้นว่า “ผู้ดูแลหู หนังสือเล่มนี้มีปัญหาอันใดหรือ”
“ก็ไม่ได้มี...” ผู้ดูแลร้านหูลังเล ไม่รู้ควรเอ่ยอันใด
ตอนนั้นเอง ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นหน้าประตู มีคนเดินเข้ามา
ซินโย่วได้เห็นชุดแดงชุดนั้น ก็เลิกคิ้วอย่างรู้สึกแปลกใจ
ถึงกับเป็นท่านผู้กล้าที่ยื่นมือเข้าช่วยตอนม้าตื่นตกใจ...เจิ้นฝูสื่อกองกำลังองครักษ์จิ่นหลิน เฮ่อชิงเซียว
“ใต้เท้ามาแล้วหรือ” คนงานเข้าไปคำนับนอบน้อม เห็นชัดว่ารู้สถานะเฮ่อชิงเซียว
ผู้ดูแลร้านหูเองก็รีบทักทาย
สบตากับผู้ดูแลร้านหูและคนงาน เฮ่อชิงเซียวไม่ได้มีทีท่าหยิ่งยโส แต่พยักหน้าอ่อนโยน สายตามองไปยังใบหน้าของซินโย่ว
ซินโย่วได้เห็นความตกใจจากแววตาอีกฝ่ายอย่างชัดเจน ก็ย่อกายคำนับอย่างเปิดเผย “คิดไม่ถึงจะได้พบท่านผู้กล้าอีกครั้งที่นี่”
สายตาเฮ่อชิงเซียวสงบนิ่งดังเดิม ถามขึ้นว่า “คุณหนูโค่วสบายดีหรือ”


## บทที่ 30 บันทึกการเดินทาง

ตอนที่ 30 บันทึกการเดินทาง
“ข้าสบายดี” สายตาซินโย่วเปิดเผย สบสายตาลุ่มลึกคู่นั้น เอ่ยว่า “ไม่คิดว่าจะได้พบกับท่านผู้กล้าอีกครั้ง ท่านผู้กล้าบอกชื่อแซ่ได้หรือไม่เจ้าคะ”
เฮ่อชิงเซียวเห็นสายตาจ้องมองของผู้ดูแลร้านหูกับคนงาน คำปฏิเสธก็ถูกกลืนลงไป เอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน “ข้าแซ่เฮ่อ”
“ใต้เท้าเฮ่อ”
เฮ่อชิงเซียวเลิกคิ้วเล็กน้อย
ซินโย่วอธิบาย “เมื่อครู่ได้ยินคนงานเรียกท่านว่าใต้เท้าเจ้าค่ะ”
มองสาวน้อยท่าทางเปิดเผยเช่นนี้ เฮ่อชิงเซียวพลันรู้สึกว่าปิดบังสถานะต่อไปก็มิใช่สาระอันใด
“ข้าอยู่กองกำลังองครักษ์จิ่นหลิน ดำรงตำแหน่งเจิ้นฝูสื่อ วันนั้นให้ความช่วยเหลือเพียงเล็กน้อย คุณหนูโค่วไม่จำเป็นต้องเก็บมาใส่ใจ”
“ความช่วยเหลือเพียงเล็กน้อยของใต้เท้าเฮ่อ แต่เป็นบุญคุณที่ได้ช่วยชีวิตข้าไว้เจ้าค่ะ”
“คุณหนูโค่วได้เอ่ยเตือนในวันนั้น ถือว่าได้ตอบแทนแล้ว” เฮ่อชิงเซียวคิดถึงกระถางดอกไม้ที่ร่วงลงมาตอนนั้น สายตาที่มองซินโย่วก็วูบไหวเล็กน้อย
เดิมเขาเคยสงสัยว่าสาวน้อยตรงหน้าตั้งใจคิดเข้าใกล้เขาจึงได้สร้างสถานการณ์เช่นนั้นขึ้นมา แต่พอได้ยินเรื่องจวนรองเจ้ากรมก็ลบความสงสัยนี้ทิ้ง
คุณหนูที่อาศัยอยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้รักษาตนเองให้รอดปลอดภัยก็ต้องทุ่มเทกำลังเต็มที่ การคิดเข้าใกล้คนเช่นเขา หนึ่ง ไม่มีแรงกำลังพอ สอง ไม่จำเป็น
เพียงแต่เขายังไม่เข้าใจว่าสาวน้อยที่มาอาศัยจวนผู้อื่นพำนักจะเชี่ยวชาญวิชานรลักษณ์ได้อย่างไร
เฮ่อชิงเซียวลังเลเล็กน้อย ยังคงเอ่ยว่า “หากคุณหนูโค่วพบปัญหายุ่งยากใด ถ้าอยู่ในความสามารถที่ข้าพอช่วยได้ ก็มาพบข้าได้”
ยามนี้สายตาซินโย่วแปรเปลี่ยนเล็กน้อย
นางไม่อาจปิดบังแววตาไม่เข้าใจ แต่พอได้สบตากระจ่างใสของอีกฝ่ายก็พลันเข้าใจในทันที
เฮ่อชิงเซียวปฏิบัติต่อนางก็เหมือนกับเด็กหนุ่มที่มาขอเงินล่วงหน้าเพื่อรักษามารดา เป็นเพียงความสงสารคนที่ตกอยู่สภาวะยากลำบากอย่างบริสุทธิ์ใจ ไม่ได้มีความคิดอื่นใด
ซินโย่วย่อกายลงอีกครั้ง “ข้าขอขอบคุณใต้เท้าเฮ่อล่วงหน้าเจ้าค่ะ”
เฮ่อชิงเซียวพยักหน้า สายตามองไปยังโต๊ะเก็บเงิน
ซินโย่วมองตามไป แอบงุนงงในใจ
ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือไม่ ใต้เท้าเฮ่อท่านนี้คล้ายว่าเอาแต่จ้องมองบันทึกการเดินทางที่นางจะซื้อ
“ไม่รบกวนใต้เท้าเฮ่อแล้ว” ซินโย่วหยิบบันทึกการเดินทางขึ้นมา “ผู้ดูแลหู คิดเงินได้”
“คุณหนูแน่ใจว่าจะซื้อเล่มนี้หรือ” ผู้ดูแลร้านหูปากถามซินโย่ว แต่สายตาเหลือบมองเฮ่อชิงเซียว
เฮ่อชิงเซียวรีบก้าวไปมุมด้านในสุดของชั้นหนังสือ
“ผู้ดูแลหู?”
“อ้อ!” ผู้ดูแลร้านหูหันไปมองแผ่นหลังนั้น ก่อนจะรีบหันกลับมาชูสามนิ้ว “บันทึกการเดินทางเล่มนี้ราคาสูงอยู่สักหน่อย ต้องการสามตำลึง”
สามตำลึง ไม่ถูกจริงๆ
เสี่ยวเหลียนอดเอ่ยไม่ได้ “นิยายหนึ่งเล่มก็แค่ไม่กี่ร้อยอีแปะ!”
ปฏิกิริยาสาวใช้ ผู้ดูแลร้านหูไม่ได้รู้สึกแปลกใจ ยิ้มอธิบายว่า “เทียบกันไม่ได้ นิยายพิมพ์ขายจำนวนมาก ต้นทุนต่ำ ราคาขายก็ย่อมถูก บันทึกการเดินทางเล่มนี้มีเพียงเล่มเดียวในร้าน สำหรับคนที่ชอบ แพงเพียงใดก็คุ้มค่า”
ซินโย่วพยักหน้าเล็กน้อย เสี่ยวเหลียนไม่เอ่ยอันใดอีก ควักเศษก้อนเงินวางไว้บนโต๊ะเก็บเงิน
คนงานรีบห่อบันทึกการเดินทางเรียบร้อยมอบให้เสี่ยวเหลียน
“ข้าถือเอง” ซินโย่วรับหนังสือมาไว้เอง เอ่ยอำลากับผู้ดูแลร้านหูแล้วก็เดินออกไป
คนงานเห็นสองนายบ่าวเดินออกจากร้านหนังสือ ก็กระซิบถามผู้ดูแลร้านหู “ผู้ดูแลหู เหตุใดไม่เอ่ยเตือนคุณหนูท่านนั้นสักคำ...”
เขาพูดไปก็แอบบุ้ยใบ้ไปทางด้านใน
ผู้ดูแลร้านหูกับคนงานล้วนรู้ว่าทุกครั้งที่ใต้เท้าเฮ่อมาร้านหนังสือ ก็จะมาอ่านบันทึกการเดินทางเล่มนั้น
“อย่าปากมาก” ผู้ดูแลร้านหูถลึงตาเตือนคนงาน
หากเป็นลูกค้าอื่น เขาย่อมแอบเอ่ยเตือนสักคำ จะได้ไม่ล่วงเกินเจิ้นฝูสื่อกองกำลังองครักษ์จิ่นหลินท่านนี้อย่างไม่ตั้งใจ แต่เขาเพิ่งเห็นว่าคุณหนูท่านนี้จะซื้อบันทึกการเดินทาง ใต้เท้าเฮ่อก็มิได้เอ่ยอันใด จึงไม่คิดปากมากในเรื่องนี้
หนังสือราคาแพงเช่นนี้ กว่าจะขายออกได้มิใช่เรื่องง่าย!
กลับไม่รู้ว่ายามนี้เฮ่อชิงเซียวที่ยืนอยู่ข้างชั้นหนังสือเปิดหนังสือเล่มหนึ่งอ่านอยู่ กลับไม่ได้มีท่าทางนิ่งสงบดังที่แสดงออก
หนังสือตรงหน้ายิ่งอ่านก็ยิ่งเบื่อ ในใจเขามีเพียงหนังสือเล่มนั้น เขายังอ่านไม่จบ…
นอกร้านหนังสือชิงซง คนไม่น้อยลงแม้แต่น้อย เสี่ยวเหลียนเขย่งเท้าชะเง้อมอง ถามซินโย่วว่า “คุณหนูจะให้บ่าวไปซื้อหนังสือกลับมาสักเล่มไหมเจ้าคะ”
‘บันทึกโบตั๋น’ ที่คุณหนูมีเล่มนั้นก็เป็นฝีมือการเขียนของท่านผิงอัน เพียงแต่ไม่รู้เหตุใด หน้าปกคล้ายมีคราบโลหิต
เสี่ยวเหลียนเดาว่าธุระที่ทำให้ซินโย่วเข้าเมืองหลวงมาไม่ธรรมดา แต่กลับไม่ถามอันใด
คุณหนูช่วยคุณหนูของนางแก้แค้นแล้ว ยังยินดีรับนางไว้ ไม่ว่าวันหน้าจะเกิดเรื่องอันใด นางก็จะร่วมเผชิญไปพร้อมกับคุณหนู
“คนมากเกินไป แล้วไปเถอะ กลับกันก่อนดีกว่า”
ระหว่างทางกลับ ซินโย่วเปิดบันทึกการเดินทางที่เพิ่งซื้อมาอ่าน ค้นพบอย่างน่าประหลาดใจว่าสนุกอยู่ไม่น้อย ค่อยๆ อ่านก็เริ่มติดจนวางไม่ลง กระทั่งเสี่ยวเหลียนเอ่ยเตือนจึงได้สติว่าถึงจวนรองเจ้ากรมแล้ว
ลงจากรถม้า ซินโย่วกอดหนังสือเดินทอดน่อง เสี่ยวเหลียนเอ่ยเตือนเบาๆ ว่า “คุณหนูรองอยู่ทางนั้นเจ้าค่ะ”
ต้วนอวิ๋นหวาก็เห็นซินโย่ว ไม่ทันได้คิดอันใดก็รีบเดินเข้าไปหา ซินโย่วมองสาวน้อยที่มาพร้อมอารมณ์คุกรุ่น ก็หยุดยืนนิ่ง
สีหน้าไร้ความรู้สึกของนางราวกับมีประกายไฟตกลงในหม้อน้ำมัน พริบตาก็แผดเผาไหม้ ต้วนอวิ๋นหวาพยายามระงับอารมณ์เดือด “โค่วชิงชิง ข้าถามเจ้า เมื่อวานเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่”
แค่เพียงวันเดียว ชีวิตก็พลิกผันราวฟ้ากับเหว แม้มีพี่ใหญ่ปลอบใจ แต่ต้วนอวิ๋นหวาก็ยังไม่อาจยอมรับความจริงได้
ขณะที่ซินโย่วมองต้วนอวิ๋นหวาไปก็เอ่ยน้ำเสียงนิ่งเรียบไปว่า “ท่านยายบอกแล้วว่า ไม่ให้เอ่ยถึงเรื่องเมื่อวานอีก หากพี่หวาคิดอยากรู้เรื่องละเอียดก็ไปถามท่านยายสิ หรือไม่ก็ไปถามท่านลุง”
ต้วนอวิ๋นหวาเลิกคิ้ว “เจ้ารู้อยู่ว่าท่านย่ากับท่านพ่อจะไม่พูด!”
“อ้อ เช่นนั้นข้าก็ไม่อยากพูด” ซินโย่วสีหน้าเย็นเยียบ
“เจ้า...” ต้วนอวิ๋นหวาโมโหกัดฟันแน่น ฝืนบังคับอารมณ์วู่วามที่จะเข้าไปตบใบหน้าที่ลอยหน้าลอยตาอยู่นั่นสักฉาด “โค่วชิงชิง เจ้าอย่าได้ทำเป็นได้ใจไป!”
ซินโย่วเงียบไปครู่หนึ่งก็ย้อนถามขึ้นว่า “โค่วชิงชิงได้ใจอันใด”
คำพูดนี้คิดให้ละเอียดก็จะประหลาดอยู่บ้าง แต่คนที่ฟังออกก็มีเพียงเสี่ยวเหลียน
เสี่ยวเหลียนกัดริมฝีปาก สายตามองไปทางต้วนอวิ๋นหวาด้วยความโมโหจนอยากจะร้องไห้
กระดูกคุณหนูนางยังอยู่ในถ้ำไม่ได้พบแสงตะวัน ไม่รู้เมื่อใดจะได้นำลงฝังให้เป็นสุข คุณหนูนางจะได้ใจอันใดได้กัน
“โค่วชิงชิง ที่แท้เมื่อก่อนท่าทางว่านอนสอนง่ายของเจ้าล้วนเสแสร้งแกล้งทำ”
ซินโย่วยิ้มเล็กน้อย “ไม่เหมือนพี่หวา วางอำนาจเป็นปกติ”
“เจ้าถึงกับกล้าพูดกับข้าเช่นนี้หรือ!” ต้วนอวิ๋นหวาโมโห ยกมือขึ้นแต่ถูกสาวใช้ดึงไว้
“คุณหนูกลับห้องเถอะ หากนายหญิงผู้เฒ่ารู้เข้า...”
ไฟโทสะต้วนอวิ๋นหวาดับพรึ่บ อัดอั้นตันใจจนสีหน้าเขียวคล้ำ
“เจ้าคอยดู!” สบถวาจานี้ทิ้งไว้แล้ว ต้วนอวิ๋นหวาสะบัดแขนเสื้อจากไป
สาวใช้รีบไล่ตามไป ถูกต้วนอวิ๋นหวาที่กำลังโมโหผลักทิ้ง
“คุณหนู คุณหนูรองจะต้องมาหาเรื่องท่านอีกแน่” เสี่ยวเหลียนขมวดคิ้ว
ซินโย่วยิ้ม “กลัวก็แต่นางไม่มาหาเรื่องข้ามากกว่า”
เสี่ยวเหลียนสีหน้าสงสัย
ซินโย่วไม่ได้อธิบาย “ไปกันเถอะ ไปนั่งที่เรือนคุณหนูสามกัน”
สองสามวันมานี้ต้วนอวิ๋นหลิงราวกับฝันไป ได้ยินว่าคุณหนูนอกมา ก็รีบให้คนไปเชิญเข้ามา
คุยกันครู่หนึ่ง ซินโย่วก็เอ่ยตรงๆ “ข้าอยากขอให้น้องหลิงช่วยสักหน่อย”


## บทที่ 31 ขอร้อง

ตอนที่ 31 ขอร้อง
ต้วนอวิ๋นหลิงแปลกใจเล็กน้อย “พี่ชิงต้องการให้ข้าช่วยอันใดหรือ”
นางคิดไม่ออกว่าตนจะช่วยอันใดพี่ชิงได้
สองสามวันมานี้นางหวนคิดถึงเหตุการณ์ที่แม่ใหญ่ถูกหย่าหลายรอบ รู้สึกว่ามีเรื่องหนึ่งที่พี่ชิงกล่าวผิด
พี่ชิงบอกว่าผลเช่นนี้เพราะความกล้าหาญของนางเป็นสำคัญ นางขี้ขลาดและเห็นแก่ตัว แต่พี่ชิงมอบความกล้าหาญให้นาง
พี่ชิงเป็นคนเก่งกาจเพียงนี้ ยังต้องการให้นางช่วยอีกหรือ
“ต้วนอวิ๋นหวามาหาเจ้าหรือไม่”
ต้วนอวิ๋นหลิงยิ่งตกใจ ได้ยินพี่ชิงเรียกพี่หวาเช่นนี้ นี่มีเรื่องกันจนแตกหักแล้วหรือนี่
ซินโย่วสีหน้าเรียบเฉย “เฉียวไท่ไทถูกหย่าเพราะข้า ไม่ว่าผู้ใดถูกผู้ใดผิด ต้วนอวิ๋นหวาล้วนเกลียดข้าเข้ากระดูกดำ ในเมื่อนางเกลียดข้า ข้าก็ย่อมไม่สนใจนาง”
นางกล่าวได้อย่างเปิดเผยไม่หวั่นเกรงสิ่งใด ต้วนอวิ๋นหลิงพลันรู้สึกว่ามีเหตุผล จึงนิ่งไปเป็นนานก่อนจะรู้สึกเหมือนว่าไม่ค่อยเหมาะสมนัก
พี่ชิงมีเรื่องกับท่านพ่อและพี่หวา ไม่เป็นผลดีต่อนางสักนิด
หากเป็นเมื่อก่อน ต้วนอวิ๋นหลิงคงได้แต่แอบคิดในใจ แต่ยามนี้กลับคิดเลียบเคียงถาม
“น้องหลิงบอกข้าก่อน ต้วนอวิ๋นหวามาหาเจ้าหรือไม่” ซินโย่วกุมมือต้วนอวิ๋นหลิงแสดงท่าทางรับน้ำใจ
แม้เรื่องในสวนดอกไม้วันนั้นมีคนเห็นกันไม่น้อย เพราะนายหญิงผู้เฒ่าออกคำสั่งห้ามเอ่ยถึง จึงไม่ได้ถึงหูต้วนอวิ๋นหวา แม้แต่เรื่องที่ซินโย่วเผชิญหน้ากับรองเจ้ากรมต้วนในเรือนหรูอี้ถัง ก็ยิ่งมีคนรู้น้อยมาก
ต้วนอวิ๋นหวาคิดอยากรู้ความจริงกระจ่าง มาหานางแล้ว คนต่อไปอย่างไรก็ต้องเป็นต้วนอวิ๋นหลิง
“พี่หวายังไม่ได้มา” ต้วนอวิ๋นหลิงกระตุกในใจ รู้สึกได้แล้วว่าซินโย่วกำลังกังวลเรื่องใด เอ่ยขึ้นทันทีว่า “พี่ชิง วางใจ หากพี่หวาถามถึงเรื่องวันนั้น ข้าจะไม่พูดไป”
หากให้พี่หวารู้ว่าพี่ชิงบีบท่านพ่อให้หย่า ด้วยนิสัยพี่หวา จะต้องตรงมาลงไม้ลงมือเป็นแน่
“ตรงกันข้าม หากต้วนอวิ๋นหวาถามเจ้าเรื่องวันนั้น เจ้าจำไว้ว่า ต้องบอกนางว่า เดิมท่านลุงคิดให้เฉียวไท่ไทสวดมนต์ไหว้พระอยู่แต่ในเรือนหย่าซินย่วน แต่ข้าไม่ยินยอม จะต้องให้เขียนหนังสือหย่าเฉียวไท่ไทให้ได้จึงจะยอมเลิกรา”
ต้วนอวิ๋นหลิงอึ้งไปทันที “พี่ชิง ข้าไม่เข้าใจ…”
ซินโย่วสีหน้าเคร่งเครียดเอ่ยว่า “น้องหลิง ข้าไม่ได้ล้อเล่น และต้องการความช่วยเหลือนี้จากเจ้าจริงๆ ส่วนสาเหตุนั้น ตอนนี้ยังไม่สะดวกเอ่ย แต่วันหน้าเจ้าก็จะเข้าใจเอง”
ต้วนอวิ๋นหลิงคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว ก็ยังคิดไม่เข้าใจเหตุผลของซินโย่ว ถามว่า “พี่ชิง พี่แน่ใจว่าทำเช่นนี้จะไม่ยุ่งยากหรือ”
ซินโย่วพยักหน้า
“เช่นนั้นก็ดี หากพี่หวามาถาม ข้าก็จะทำตามที่พี่ชิงว่า”
“ขอบคุณน้องหลิง”
ต้วนอวิ๋นหลิงมองไปยังบันทึกการเดินทางของซินโย่ว หลุดปากถามออกไปว่า “พี่ชิงวันนี้ออกไปข้างนอกมา ไปเดินเล่นร้านหนังสือมาหรือ”
“ใช่ ไปร้านหนังสือชิงซง ซื้อหนังสือมาเล่มหนึ่ง”
“เหตุใดพี่ชิงไม่ไปร้านหนังสือหย่าซิน”
เพราะ ‘บันทึกโบตั๋น’ เปื้อนโลหิตเล่มนั้น ซินโย่วยินดีจะคุยเรื่องร้านหนังสือในเมืองหลวง เดิมเตรียมจะอำลาแล้ว ก็ไม่ได้เอ่ยอำลา แต่กลับเอ่ยถามขึ้นแทนว่า “น้องหลิงชอบไปร้านหนังสือหย่าซิน?”
ต้วนอวิ๋นหลิงยิ้มเอ่ยขึ้นว่า “เดิมชอบไปร้านหนังสือชิงซง ต่อมาท่านผิงอันไปเขียนหนังสือให้ร้านหนังสือหย่าซินแทน ก็เลยย้ายไปร้านหนังสือหย่าซินแล้ว อย่างไรร้านหนังสือใหญ่เช่นนี้ก็ไม่แตกต่างกันมาก ดูแค่นิยายร้านใดสนุกกว่าเท่านั้น”
“ท่านผิงอันร้ายกาจเพียงนี้หรือ”
แววตาต้วนอวิ๋นหลิงกระตือรือร้นขึ้นมาทันที “ท่านผิงอันเขียนนิยายภูติผีปีศาจเก่งที่สุด ปีที่แล้ว ‘บันทึกโบตั๋น’ เดาว่าทุกคนที่รู้หนังสือในเมืองหลวงล้วนต้องมีอยู่ในมือเล่มหนึ่ง พอย้ายไปเขียนให้ร้านหนังสือหย่าซิน ยังเขียน ‘บันทึกจิ้งจอกวิเศษ’ ก็สนุกมาก...พี่ชิงรอสักครู่”
คุณหนูวิ่งตะบึงไปยังห้องตะวันตก ไม่นานก็หอบหนังสือเล่มหนึ่งกลับมา “พี่ชิง พี่ยังไม่ได้อ่านกระมัง”
“หลายเรื่องข้ายังนึกไม่ออก เมื่อก่อนข้าชอบอ่านนิยายด้วยหรือ”
ต้วนอวิ๋นหลิงส่ายหน้า “พี่ชิงไม่ค่อยอ่านของพวกนี้เท่าไร”
คำตอบนี้เหนือความคาดหมายของซินโย่วอยู่บ้าง เห็นเสี่ยวเหลียนคุ้นเคยกับราคาขายของนิยาย นางคิดว่าคุณหนูโค่วเองก็ชอบอ่านของพวกนี้
“พี่ชิงอ่านดูสิ สนุกมากจริงๆ” ต้วนอวิ๋นหลิงนัด ‘บันทึกจิ้งจอกวิเศษ’ ใส่มือซินโย่ว
ซินโย่วไม่ได้ปฏิเสธ “ได้ ข้ากลับไปอ่าน น้องหลิง น้องเอ่ยถึง ‘บันทึกโบตั๋น’ ของท่านผิงอัน คล้ายว่าคนรู้หนังสือต่างซื้อไว้ ถึงกับได้รับความนิยมเพียงนี้หรือ”
“ได้รับความนิยมมากๆ บรรดาสหายที่ข้ามักไปมาหาสู่ ผู้ใดหากไม่มี ‘บันทึกโบตั๋น’ ก็คงถูกหัวเราะเยาะ” ต้วนอวิ๋นหลิงคลำหน้าผาก “พี่ชิงก็ไม่เคยอ่าน ‘บันทึกโบตั๋น’ กระมัง ข้าไปหยิบมาให้พี่”
ต้วนอวิ๋นหลิงเอ่ยถึงตรงนี้ก็เม้มปากเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางเก้อเขินว่า “พี่ชิงอ่านจบแล้ว อย่าลืมคืนข้านะ หากทำหาย หาซื้อไม่ได้แล้ว”
ในใจซินโย่วกระตุกวูบ ถามขึ้นอย่างไม่ให้เป็นที่สังเกตว่า “ ‘บันทึกโบตั๋น’ ไม่ใช่ร้านหนังสือชิงซงพิมพ์หรือ เหตุใดหาซื้อไม่ได้แล้ว”
ต้วนอวิ๋นหลิงส่ายหน้า “ก็ไม่ค่อยรู้รายละเอียด อย่างไรร้านหนังสือชิงซงก็ไม่มีขายแล้ว”
ซินโย่วแอบจดจำไว้ กอดหนังสือลุกขึ้นยืน “ไว้ข้าอ่าน ‘บันทึกจิ้งจอกวิเศษ’ ก่อน หากชอบหนังสือพวกนี้ ก็ค่อยมายืม ‘บันทึกโบตั๋น’ ของน้องหลิง”
อาจเพราะคุยเรื่องที่ตนเองชอบ ต้วนอวิ๋นหลิงก็น้ำเสียงผ่อนคลายลงมาก “พี่ชิงค่อยๆ เดินนะ”
กลับถึงเรือนหว่านฉิง ซินโย่วถามเสี่ยวเหลียน “คุณหนูโค่วไม่ชอบอ่านนิยายหรือ”
เสี่ยวเหลียนพยักหน้าแล้วก็ส่ายหน้า เผชิญหน้ากับสายตาสงสัยไม่เข้าใจของซินโย่ว ก็เอ่ยว่า “คุณหนูไม่อ่าน แต่บ่าวรู้สึกว่าที่คุณหนูไม่อ่านไม่ใช่เพราะไม่ชอบอ่าน แต่รู้สึกว่าว่าไม่ควรอ่าน เพราะนายหญิงผู้เฒ่าเคยบอกว่า เป็นสาวเป็นนางอย่าได้อ่านนิยายรักๆ ใคร่ๆ ไร้สาระพวกนั้น คุณหนู…เชื่อฟังคำพูดนายหญิงผู้เฒ่ามาก…”
นึกถึงต้วนอวิ๋นหลิงที่หลงใหลการอ่านนิยายแล้ว ซินโย่วก็รู้สึกทอดถอนใจแทนโค่วชิงชิง
ต้วนอวิ๋นหลิงเป็นบุตรสาวอนุที่ต้องหาทางดำรงชีพภายใต้ความเข้มงวดของแม่ใหญ่ หรือว่ากล้าไม่ฟังคำนายหญิงผู้เฒ่า แต่กลับรู้เรื่องเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ ความจริงผู้ใหญ่ก็แค่เอ่ยไปอย่างนั้น ไม่ได้คิดเป็นจริงเป็นจังอันใด
แต่เพราะท่านยายเอ่ยเพียงคำเดียว โค่วชิงชิงก็เกรงว่าจะถูกคนว่าไม่ดี จึงไม่ไปแตะต้อง เด็กหญิงที่ดำรงชีวิตอย่างระมัดระวังเช่นนี้ จวนรองเจ้ากรมกลับโหดร้ายจนไม่เหลือทางให้มีชีวิต
“เจ้าล่ะเสี่ยวเหลียน อ่านนิยายเป็นไหม”
“บ่าวฟังเอามากกว่า คุณชายรองมักเอาเงินค่าขนมไปซื้อหนังสือหมด พอนิยายเล่มใหม่ออกมาไม่มีเงิน ก็จะหน้าไม่อายมายืมเงินคุณหนูเรา…” เสี่ยวเหลียนพูดไปขอบตาก็เริ่มแดงไป
ที่แท้ที่นางชอบยิ้มต่อว่าคุณชายรองหน้าไม่อายก็เพราะเช่นนี้เอง
“เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่า เหตุใดร้านหนังสือชิงซงไม่ขาย ‘บันทึกโบตั๋น’ อีกแล้ว”
“บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ คุณหนูคิดอยากซื้อเล่มใหม่อีกเล่มหรือเจ้าคะ บางทีคุณชายรองรู้ หรือว่าพวกเราตรงไปถามจ่างกุ้ยร้านหนังสือชิงซงดู วันนี้บ่าวดูท่าทางจ่างกุ้ยแล้วคุยง่าย”
ซินโย่วพยักหน้าเปิด ‘บันทึกจิ้งจอกวิเศษ’ ออกอ่าน
อ่านจบ นางก็ผิดหวังเล็กน้อย
เรื่องราวอ่านแล้วก็ไม่เลว แต่ไม่ต่างจาก ‘บันทึกโบตั๋น’ มากนัก ล้วนเป็นสาวงามรักปักใจแม้ตายก็มิเปลี่ยนใจต่อบัณฑิตหนุ่ม แต่หนึ่งคือปีศาจบุปผา อีกหนึ่งคือเซียนจิ้งจอก
“คุณหนูไม่ชอบอ่านหรือ” เสี่ยวเหลียนถามอย่างไม่เข้าใจ
“สองเรื่องนี้ต่างกันไม่มาก น่าเบื่ออยู่สักหน่อย”
“ไม่นะ” สาวใช้ตกใจเบิกตาโต “หนึ่งปีศาจบุปผา หนึ่งเซียนจิ้งจอกนะ”
ซินโย่ว “…”


## บทที่ 32 ลงไม้ลงมือ

ตอนที่ 32 ลงมือลงไม้
เป็นไปตามความคาดหมายของซินโย่ว ไม่นานต้วนอวิ๋นหวาก็ไปหาต้วนอวิ๋นหลิง
“น้องสาม วันนั้นแท้จริงเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่ เหตุใดจึงพิสูจน์ได้ว่าม้าตื่นตกใจเป็นฝีมือท่านแม่ พี่หว่านหายตัวไปไหน”
ต้วนอวิ๋นหวาไปหาต้วนอวิ๋นหว่านก่อน พบว่าต้วนอวิ๋นหว่านย้ายออกไปแล้ว พอถามบ่าวรับใช้ กลับได้คำตอบว่าคุณหนูใหญ่ล้มป่วย ย้ายไปพักรักษาตัวที่อื่น นางจึงได้มาหาต้วนอวิ๋นหลิงที่อยู่เรือนเดียวกับต้วนอวิ๋นหว่านแทน
“พี่หวาอย่าได้ทำให้ข้าลำบากใจเลย เรื่องวันนั้น ท่านย่าไม่ให้พูดออกไป”
“ข้าแค่อยากรู้ว่าท่านแม่ถูกเขียนหนังสือหย่าได้อย่างไร” ต้วนอวิ๋นหวาบีบมือต้วนอวิ๋นหลิงเต็มแรง “น้องสาม นั่นคือท่านแม่ใหญ่เจ้านะ!”
ต้วนอวิ๋นหลิงเจ็บมือ พริบตาก็คิดเอ่ยว่า แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว หลายปีมานี้ยามนางเผชิญหน้ากับต้วนอวิ๋นหวามักจะต้องระงับอารมณ์และระวังตัวอยู่ตลอดเวลาจนเป็นนิสัย จึงยับยั้งคำพูดวู่วามนี้เอาไว้ได้
“ข้าเข้าใจจิตใจพี่หวา เพียงแต่ท่านย่าสั่งการไว้แล้ว หากท่านรู้ว่าข้าพูดออกไป เช่นนั้นข้าเองก็ต้องแบกรับ…”
ต้วนอวิ๋นหวารีบเอ่ยว่า “เจ้าวางใจ ข้าจะไม่เอ่ยถึงเจ้า”
“เช่นนั้น...” ต้วนอวิ๋นหลิงกำผ้าเช็ดหน้าแน่นก่อนจะทำท่าทางลังเล
ต้วนอวิ๋นหวาเห็นอาการลังเลนี้ ก็รู้สึกได้ว่าต้วนอวิ๋นหลิงกำลังลังเลจริง
หรือนางควรทำตามที่พี่ชิงขอไว้จริงๆ เล่าเรื่องเหล่านั้นออกไปจริงหรือ
นางคิดไม่ตกจริงๆ ว่า จะส่งผลดีอย่างไรต่อพี่ชิง
“น้องสาม ถือว่าข้าขอร้องเจ้าได้หรือไม่” ต้วนอวิ๋นหวากัดฟัน ปกติยากจะเอ่ยปากยอมขอร้องน้องสาวต่างมารดาเช่นนี้
ต้วนอวิ๋นหลิงเม้มปาก “ความจริง…วันนั้นเดิมท่านพ่อบอกว่าให้วันหน้าท่านแม่อยู่แต่เรือนหย่าซินย่วนคัดคัมภีร์สวดมนต์ ส่วนท่านย่าก็ออกปากให้พี่ชิงแต่งงานกับพี่ใหญ่ วันหน้าให้นางดูแลจวน...”
“เหลวไหล!” ต้วนอวิ๋นหวาขัดคำพูดต้วนอวิ๋นหลิงขึ้น โมโหจนหน้าอกกระเพื่อมรุนแรง “นางถือสิทธิ์อันใดมาดูแลจวนนี้!”
ต้วนอวิ๋นหลิงหลุบตาลง แอบซ่อนสายตายิ้มเยาะ
หากพี่ชิงอยากได้ ท่านป้าก็คงไม่ต้องถูกเขียนหนังสือหย่า
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วเหตุใดท่านแม่ถูกเขียนหนังสือหย่า”
ต้วนอวิ๋นหลิงพยายามระงับอาการสะใจ ถอนหายใจเอ่ยว่า “เพราะพี่ชิงไม่รับปาก หากไม่จัดการดังที่นางต้องการ นางก็จะไปแจ้งทางการ ท่านย่ากับท่านพ่อไร้หนทาง ได้แต่ตัดสินใจเขียนหนังสือหย่าท่านแม่”
ต้วนอวิ๋นหวาผุดลุกขึ้นยืน กัดฟันกรอดพลางเอ่ยรอดไรฟันว่า “โค่วชิงชิง!”
ต้วนอวิ๋นหลิงเห็นหน้าตาบิดเบี้ยวของอีกฝ่ายก็เอ่ยเตือนว่า “พี่หวา...”
ต้วนอวิ๋นหวาโมโหควันออกหู หันหลังจากไปทันที
“พี่หวา...” ต้วนอวิ๋นหลิงตะโกนเรียกอีกเสียง นางเริ่มไม่สบายใจ หัวใจเต้นแรง พลันรู้สึกเสียใจภายหลังแล้ว... ความรู้สึกต่างๆ ประดังประเดเข้ามา สุดท้ายก็รู้สึกว่าไม่วางใจจนต้องไล่ตามออกไป
ต้วนอวิ๋นหวาเดินเร็วมาก มาถึงเรือนหว่านฉิงก็บุกเข้าไปทันที
สาวใช้หานเสวี่ยรีบเรียกไว้ “คุณหนูรอง คุณหนูไม่อยู่ในห้องเจ้าค่ะ”
“นางไปไหน” ต้วนอวิ๋นหวาถามอย่างพยายามระงับโทสะ
นังชั้นต่ำโค่วชิงชิง ไปคำนับท่านย่าแต่เช้า หรือว่าตอนนี้ก็ออกไปอีกแล้ว
“คุณหนู นาง...”
“พูด!”
สาวใช้ถูกต้วนอวิ๋นหวาข่มขู่ก็เอ่ยอย่างหวาดกลัวว่า “คุณหนู…ไปเก็บดอกไม้ที่สวนดอกไม้…”
ต้วนอวิ๋นหวาได้ยินก็หันหลังออกไปทันที พอดีพบกับสาวน้อยยิ้มหวานหอบดอกไม้เดินเข้ามา ไฟโทสะก็ยิ่งเดือดดาลถึงขีดสุด
ท่านแม่ถูกเขียนหนังสือหย่า นางยังถูกท่านพ่อกักบริเวณหลายวัน โค่วชิงชิงกลับออกไปเดินเล่น ไปเก็บดอกไม้ อารมณ์ดีเหลือเกิน
นังชั้นต่ำนี่บีบให้ท่านพ่อเขียนหนังสือหย่าท่านแม่แล้ว ยังไม่คิดสงวนท่าทีเช่นนี้อีก!
“โค่วชิงชิง เจ้าบีบให้ท่านพ่อเขียนหนังสือหย่าท่านแม่ ใช่หรือไม่” ต้วนอวิ๋นหวาก้าวเท้าเข้าไปตรงหน้า กัดฟันกรอดพลางตวาดถาม
เห็นสีหน้าบิดเบี้ยวน่าเกลียดเพราะโมโหจัดของต้วนอวิ๋นหวา ซินโย่วก็พลันรู้สึกว่าดอกไม้ในมือยิ่งงามขึ้นอีกหลายส่วน
นางกระดกริมฝีปากเยาะใส่ต้วนอวิ๋นหวา ทำให้อีกฝ่ายยิ่งเดือดดาล
“นังชั้นต่ำ ยังกล้ายิ้มเยาะ!”
ร่างกายเร็วกว่าสมองก้าวหนึ่ง ฝ่ามือก็หนึ่งฟาดออกไปทันที
ซินโย่วหลบได้พ้นพอดี ฝ่ามือที่ควรฟาดโดนใบหน้ากลับฟาดลงบนมือ
พอปล่อยมือ ดอกไม้ก็ร่วงหล่นเต็มพื้น
เสียงผู้คนรอบๆ ร้องดังขึ้นด้วยความตกใจ ทำให้ต้วนอวิ๋นหวาเริ่มรู้สึกได้ว่ายามนี้ในสวนดอกไม้มีคนไม่น้อย แม้แต่คุณหนูสี่ต้วนอวิ๋นเยี่ยนก็อยู่ด้วย
และเพราะเช่นนี้เอง ต้วนอวิ๋นหลิงที่ตามมาจึงไม่ได้สะดุดตามากนัก
“คุณหนูรอง ท่านทำอย่างนี้ได้อย่างไร!” เสี่ยวเหลียนคล้ายว่าเพิ่งจะตั้งสติได้ ยืนกันหน้าซินโย่วถามอย่างโมโห
พริบตาเพราะท่าทีของเสี่ยวเหลียน ทำให้ความรู้สึกร้อนตัวของต้วนอวิ๋นหวาจางหายไป ตวาดถามว่า “โค่วชิงชิงสอนธรรมเนียมเจ้าเช่นนี้หรือ คุณหนูคุยกัน สาวใช้อย่างเจ้าเข้ามาสอดได้หรือ!”
“เจ้า...”
“เสี่ยวเหลียน พวกเราไปกันเถอะ” ซินโย่วพูดจบก็ไม่สนใจต้วนอวิ๋นหวา หันหลังเดินกลับเรือนหว่านฉิง
ท่าทีไม่สนใจของนางยิ่งทำให้ต้วนอวิ๋นหวาสูญเสียสติสัมปชัญญะลงหมดสิ้น “โค่วชิงชิง หยุดนะ!”
เห็นซินโย่วเดินไปไกลแล้ว ต้วนอวิ๋นหวาก็ไล่ตามไปกระชากแขนเสื้อนางไว้ ชุดกระโปรงฤดูร้อนบางเบา ได้ยินเสียงแควกดังขึ้น แขนเสื้อสีขาวละมุนก็ถูกกระชากขาด เผยให้เห็นลำแขนขาวผ่องยิ่งกว่าหิมะ
ต้วนอวิ๋นหวานิ่งอึ้งไปทันที
ซินโย่วรีบหันมาผลักนาง ก่อนจะปิดหน้าวิ่งหนีไป
ต้วนอวิ๋นหลิงที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็พลันเข้าใจกระจ่าง ที่แท้พี่ชิงต้องการให้ท่านย่าลงโทษพี่หวา
แต่การทำลายข้าศึกหนึ่งพัน ตนเองสูญเสียแปดร้อย อย่าว่าแต่ท่านย่า สำหรับท่านพ่อกับพี่ใหญ่แล้ว ในใจก็คงอยู่ข้างพี่หวา อย่างไรพี่ชิงก็ยังต้องใช้ชีวิตอยู่ในจวนรองเจ้ากรม วันหน้ามีแต่จะเสียเปรียบ
ต้วนอวิ๋นหลิงคิดเช่นนี้พลันนิ่งอึ้งไปทันที
ต้วนอวิ๋นเยี่ยนอายุยังน้อย เห็นพี่สาวทะเลาะกัน ปฏิกิริยาแรกก็คือไปบอกมารดา
คุณหนูน้อยคิดอย่างไรก็ทำเช่นนั้น
“ท่านแม่ ท่านแม่ พี่หวาลงมือลงไม้กับพี่ชิงแล้ว!”
นายหญิงบ้านสองจูซื่อกำลังตรวจสมุดบัญชี ได้ยินบุตรสาววิ่งเข้ามาบอกเช่นนี้ก็คิดว่าฟังผิดไป
“เยี่ยนเอ๋อร์ เจ้าว่าอย่างไรนะ”
ต้วนอวิ๋นเยี่ยนวิ่งมาจนหน้าแดงก่ำ “เมื่อครู่พี่หวาลงมือกับพี่ชิงในสวนดอกไม้ ยังกระชากแขนเสื้อพี่ชิงขาด…”
จูซื่อนิ่งอึ้งไปทันที รีบถามขึ้นว่า “แล้วพี่ชิงเจ้าทำอย่างไรต่อ”
เรื่องวันนั้นนางได้รับรู้มาทั้งหมด ไม่เหมือนกับต้วนอวิ๋นหวาที่ถูกปิดบังไว้ เสร็จเรื่องแล้วนายหญิงผู้เฒ่าก็เล่าให้จูซื่อฟังกระจ่าง เพราะหนึ่ง กลัวว่าจูซื่อที่เป็นสะใภ้เหมือนกันเห็นเฉียวซื่อถูกเขียนหนังสือหย่า จะคิดว่าแม่สามีโหดร้าย สองก็เพื่อให้จูซื่อรู้ว่าคุณหนูนอกที่อ่อนโยนในสายตาผู้ใหญ่ก็มีปากมีเสียงเช่นกัน วันหน้าอย่าได้ปฏิบัติต่อนางไม่ดี จะได้ไม่เกิดเรื่องอีก
“พี่ชิงร้องไห้วิ่งกลับห้องไปแล้วเจ้าค่ะ”
จูซื่อตรวจดูสมุดบัญชีต่อไปไม่ไหวแล้ว กำชับบุตรสาวให้อยู่แต่ในห้อง ก่อนจะรีบก้าวไปยังเรือนหว่านฉิง
ซินโย่วรีบเร่งกลับเรือนหว่านฉิง พร้อมกับคว้าเสื้อผ้าสองสามชุดและเครื่องประดับใส่ห่อผ้าสองห่อ ขึ้นสะพายหลังคนละห่อกับเสี่ยวเหลียนก้าวออกจากเรือน
ระหว่างทางสองนายบ่าวได้บพบกับนายหญิงบ้านสองจูซื่อที่เร่งมาถึง ยังมีต้วนอวิ๋นหลิงที่ตื่นตกใจตามมา
สำหรับต้วนอวิ๋นหวา อาจเพราะกระชากแขนเสื้อซินโย่วขาดต่อหน้าทุกคน นางจึงได้สติคืนมา ยอมตามสาวใช้กลับห้อง
“ชิงชิง เจ้าทำอะไร...” เห็นซินโย่วสะพายห่อผ้า ในใจจูซื่อก็สะอึก
ซินโย่วคำนับจูซื่อทีหนึ่ง สะอื้นไห้ “ท่านป้ารอง ข้าจะไปอำลาท่านยาย จะไปจากจวนรองเจ้ากรมแล้วเจ้าค่ะ”
จูซื่อไม่คิดว่าเพิ่งจะรับหน้าที่ดูแลจวนได้วันเดียวก็ต้องประสบเหตุเช่นนี้ รู้สึกปวดหัวมึนงงไปหมด “ชิงชิง ป้ารู้ว่าเจ้าถูกรังแกให้ต้องเจ็บช้ำน้ำใจ แต่จะออกบ้านไม่ได้เด็ดขาด...”
“ท่านป้ารอง ชิงชิงอยู่ต่อไปไม่ได้แล้วจริงๆ เจ้าค่ะ” ซินโย่วเช็ดน้ำตา ไม่รอให้จูซื่อเอ่ยต่ออีก ก็เดินผ่านนางไปอย่างรวดเร็ว
จูซื่อตาค้างมองสองนายบ่าวสะพายห่อผ้าเดินไปอย่างรวดเร็ว


## บทที่ 33 มีเรื่องกัน

ตอนที่ 33 มีเรื่องกัน
ยามนี้นายหญิงผู้เฒ่ากำลังดื่มน้ำชาอยู่
กะละมังน้ำแข็งวางอยู่ในห้อง สาวใช้เปิดหน้าต่าง หลังจิบชาลงท้องไปได้สองสามคำ ความหงุดหงิดรำคาญใจของนายหญิงผู้เฒ่าในสองสามวันมานี้ก็ผ่อนคลายลงไปมาก
เสียงสาวใช้หน้าประตูดังขึ้น เสียงเรียกประหลาดใจระคนตื่นตกใจ “คุณหนูนอก...”
มือที่ยกน้ำชาอยู่ของนายหญิงผู้เฒ่าชะงักกึก พลันมองไปที่ประตู
ซินโย่วรีบก้าวเข้าไปคำนับนายหญิงผู้เฒ่า “ท่านยาย ชิงชิงจะไปจากจวนรองเจ้ากรมแล้ว มาขอกราบอำลาท่านยายเจ้าค่ะ”
นายหญิงผู้เฒ่าสมองอื้ออึงไปครู่หนึ่ง หลุดเอ่ยออกไปว่า “เกิดอันใดขึ้น”
ซินโย่วไม่ตอบ แต่ปาดน้ำตาที่หางตา สะพายห่อผ้าเดินออกไป
เสี่ยวเหลียนเองก็ก้าวตามไป ในมือมีห่อผ้าใหญ่ยิ่งกว่า
นายหญิงผู้เฒ่าร้อนใจสุดขีด รีบตะโกนเสียงดัง “รีบรั้งคุณหนูนอกไว้!”
บ่าวหญิงและสาวใช้หน้าประตูรีบเข้าขวางซินโย่ว พลางเอ่ยกล่อมว่า “คุณหนูนอก มีอันใดก็พูดจากันดีๆ ก่อน”
ซินโย่วหันกลับมา สบตากับนายหญิงผู้เฒ่าที่สีหน้าดำทะมึนแล้วก็กลอกลูกตาก่อนจะหลุบตาลง นายหญิงผู้เฒ่าจึงได้เห็นแขนเสื้อที่ถูกกระชากขาด
ยามนี้นายหญิงบ้านสองจูซื่อก็รีบมาถึง นายหญิงผู้เฒ่าถามนางว่า “เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่”
จูซื่อไม่อยากให้คุณหนูสองคนต้องมีเรื่องกัน รีบตอบว่า “สะใภ้ดูแลไม่รอบคอบเอง ได้ยินเยี่ยนเอ๋อร์ว่า...”
นางลังเลเล็กน้อย ในใจลึก ๆ นึกเห็นใจคุณหนูนอกผู้นี้มากกว่า จึงเอ่ยว่า “บอกว่าหวาเอ๋อร์ลงมือกับชิงชิง”
นายหญิงผู้เฒ่าสีหน้ายิ่งดำทะมึน “ตามคุณหนูทั้งสามมา”
ระหว่างที่สาวใช้ออกไปเชิญ นายหญิงผู้เฒ่าปลอบใจหลานสาว “ชิงชิง หากพี่สาวเจ้ามีอันใดไม่ถูกต้อง ก็บอกยาย ยายจะอบรมนางให้เอง แต่อย่าได้เอะอะมีเรื่องก็เอ่ยว่าจะออกจากบ้านเช่นนี้”
“เมื่อครู่พี่หวามาขวางหน้าข้าที่สวนดอกไม้ ตบหน้าข้าทีหนึ่ง คิดว่าเฉียวไท่ไทถูกเขียนหนังสือหย่าเป็นเพราะข้า ข้าไม่อยากมีเรื่องกับนาง จึงได้พาเสี่ยวเหลียนกลับเรือนหว่านฉิง พี่หวากลับไม่ยอมเลิกรา ไล่ตามมากระชากเสื้อผ้าข้าขาด…” ซินโย่วเอ่ยฟ้องอย่างเจ็บช้ำน้ำใจ
“เจ้าตัวบัดซบ!” นายหญิงผู้เฒ่าโมโหตบโต๊ะดัง
คุณหนูทั้งสามพากันมาถึง คนแรกที่มาถึงก็คือคุณหนูสามต้วนอวิ๋นหลิง แล้วก็คุณหนูสี่ต้วนอวิ๋นเยี่ยน สุดท้ายจึงเป็นคุณหนูรองต้วนอวิ๋นหวา
ต้วนอวิ๋นหวาเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ก็ถลึงตาใส่ซินโย่วทีหนึ่ง
นังชั้นต่ำโค่วชิงชิง ถึงกับมาฟ้องท่านย่า
นายหญิงผู้เฒ่าเห็นนางเช่นนี้ ก็ยิ่งโมโห “หวาเอ๋อร์ เจ้าลงไม้ลงมือกับน้องชิงในสวนดอกไม้หรือ”
ตอนนั้นคนมากมายอยู่ในเหตุการณ์ ต้วนอวิ๋นหวาไม่อาจปฏิเสธ กัดฟันเอ่ยว่า “นางบีบให้ท่านแม่ต้องไป ยังทำท่าได้ใจต่อหน้าข้า...”
“หุบปาก!” นายหญิงผู้เฒ่าตวาดใส่ทีหนึ่ง “เจ้าได้ยินข่าวนี้มาจากที่ใด เฉียวซื่อถูกเขียนหนังสือหย่าเป็นเพราะนางทำตัวเอง ไม่เกี่ยวอันใดกับน้องชิงเจ้า น้องชิงเจ้าคือผู้ถูกกระทำ เจ้าไม่เพียงไม่รู้สึกสำนึก ยังลงมือกับนางต่อหน้าทุกคน ถึงกับกระชากเสื้อผ้านางขาด ธรรมเนียมที่เจ้าเรียนมาถูกสุนัขคาบไปกินหมดแล้วหรือ”
พอได้ยินว่ากระชากเสื้อนางขาด ต้วนอวิ๋นหวาก็ไม่ทนอีกต่อไป “ท่านย่า ข้าไม่ได้ระชากเสื้อผ้านางขาด! ข้าเพียงแต่ดึงแขนเสื้อนางมาถามให้กระจ่างเท่านั้น ผู้ใดจะรู้ว่าแขนเสื้อนางขาดง่ายเพียงนั้น ออกแรงดึงเล็กน้อยก็ขาด”
“แม้ว่าไม่ได้ตั้งใจ แต่เจ้าก็วู่วามเกินไป ยังไม่ขอโทษน้องชิงเจ้าอีก!”
ต้วนอวิ๋นหวาสีหน้าไม่ยินยอม แต่ต้องยอมเพราะสายตาดุของนายหญิงผู้เฒ่า นางมองไปทางซินโย่ว “น้องชิง ข้า...”
ซินโย่วไม่รอให้นางเอ่ยขอโทษ เอ่ยน้ำเสียงเคร่งเครียด “ข้าไม่รับคำขอโทษของเจ้า ความอับอายที่ถูกกระชากเสื้อผ้าขาดนี้ ข้าไม่อาจลืมเลือนได้ชั่วชีวิต”
ต้วนอวิ๋นหวาเคยต้องทนรับวาจาโต้ตอบจากคนวัยเดียวกันเมื่อใดกัน จึงโมโหเดือดดาลขึ้นทันที “โค่ว ชิงชิง ผู้อื่นให้เกียรติแล้ว เจ้าอย่าได้สลัดทิ้ง!”
ซินโย่วมองไปทางนายหญิงผู้เฒ่า “ท่านยาย พี่หวาตบหน้าข้า กระชากเสื้อข้าขาด ยังคิดว่าคำขอโทษเป็นการให้เกียรติข้า แค่คิดก็พอนึกภาพออกว่าหากชิงชิงอยู่จวนรองเจ้ากรมต่อไป ไม่รู้ว่าจะเกิดเหตุขัดแย้งกับพี่หวาอีกมากมายเพียงใด ถึงตอนนั้นก็จะเป็นเรื่องกันจนในจวนไม่เป็นสุข เทียบกับการต้องเป็นเช่นนี้ ไม่สู้ปล่อยชิงชิงออกจากจวนไปพักที่อื่นเถิด”
นายหญิงผู้เฒ่าจะยอมตกลงให้หลานสาวที่เป็นสาวเป็นนางออกจากจวนไปพักที่อื่นได้อย่างไร กวาดตามองต้วนอวิ๋นหวาด้วยสายตาเย็นเยียบ “ชิงชิง เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องนี้ วันหน้าจะไม่ให้พี่หวาปรากฏตัวต่อหน้าเจ้าก็แล้วกัน”
ซินโย่วค่อยๆ ส่ายหน้า “อยู่ร่วมชายคาเดียวกัน จะไม่พบหน้ากันได้อย่างไร หากท่านยายบอกว่าจะกักบริเวณพี่หวา เช่นนั้นชิงชิงรับไว้ไม่ไหว แม้พวกเรารู้เหตุที่เฉียวไท่ไทถูกเขียนหนังสือหย่า แต่อย่างไรก็เกี่ยวข้องกับข้า หากแพร่ออกไปอีกว่าพี่หวาทำร้ายข้าจนโดนลงโทษ ข้างนอกจะพูดกันอย่างไร”
ซินโย่วกวาดสายตามองผู้คน เผยเห็นรอยยิ้มเฝื่อน “แพร่ไปแพร่มา สุดท้ายต้องแพร่ออกไปว่าข้าไม่ยอมคน ท่านยาย ท่านควรรู้ดีกว่าข้าว่าข่าวลือน่ากลัวเพียงใด หากท่านยายรักและสงสารชิงชิงจริง ก็ให้ข้าไปเถิดเจ้าค่ะ”
“เจ้าเป็นสาวเป็นนาง ออกจากจวนรองเจ้ากรมไปก็ไม่มีญาติ จะไปอยู่ที่ใดกัน” นายหญิงผู้เฒ่าเริ่มรู้สึกรำคาญบ้างแล้ว
นางไม่คิดว่าตั้งแต่เรื่องเฉียวซื่อมา หลานสาวที่ว่านอนสอนง่ายมาตลอดกลับกลายเป็นคนชอบหาเรื่องเช่นนี้
ไม่เอ่ยถึงว่าคุณหนูน้อยออกไปอยู่ข้างนอกปลอดภัยหรือไม่ เอ่ยถึงเพียงแค่ถึงตอนนั้นคนภายนอกจะวิพากษ์วิจารณ์จวนรองเจ้ากรมอย่างไร
ซินโย่วหลุบตาลงปิดบังความเยียบเย็นในแววตา “แม้ไม่อยู่จวนรองเจ้ากรม ท่านยายก็ยังคงเป็นญาติข้า ผู้คนรู้ว่าข้าเป็นคุณหนูนอกจวนรองเจ้ากรมจะต้องไม่กล้ารังแกข้าอย่างแน่นอน”
“ชิงชิง อย่าเหลวไหล”
นายหญิงผู้เฒ่ายืนยันท่าทีจริงจัง ซินโย่วเองก็คาดการณ์ไว้แล้ว ได้ยินคำพูดเหล่านี้ก็น้ำตาร่วง “ก็ถือเสียว่าชิงชิงเหลวไหล อย่างไรข้าก็ไม่อาจอยู่ในจวนรองเจ้ากรมต่อไปได้อีกแล้ว”
ซินโย่วพูดจบ ก็หันหลังสะพายห่อผ้าเดินออกไปทันที
นายหญิงผู้เฒ่าตกตะลึง จูซื่อตะลึง ต้วนอวิ๋นหวาสามพี่น้องเองก็ตะลึงไปทันทีเช่นกัน
เป็นนานกว่านายหญิงผู้เฒ่าจะราวกับตื่นจากภวังค์ ลุกขึ้นยืนตะโกนเสียงดังเฉียบขาดว่า “รีบขวางคุณหนูนอกไว้!”
ตอนนี้เอง ซินโย่วก็ไปถึงมุมประตูแล้ว ด้านหลังยังมีสาวใช้กับบ่าวหญิงอีกเป็นโขยง
นายหญิงผู้เฒ่าสั่งการให้ขวางไว้ บ่าวหญิงสองคนที่ไกลออกไปรีบเข้าจับตัวหลานสาวไว้ แต่ยังไม่ได้ทันได้เอ่ยอันใด ก็เห็นสาวน้อยไม่รู้ว่าสลัดหลุดได้อย่างไร พุ่งไปถึงประตูแล้ว
นอกประตูก็คือท้องถนนที่ผู้คนพลุกพล่าน
นายหญิงผู้เฒ่าหน้ามืด ร่างเซเกือบล้ม
“นายหญิงผู้เฒ่า ระวังเจ้าค่ะ!”
นายหญิงผู้เฒ่าผลักคนที่เข้ามาประคองนางออก “รีบไปพาคุณหนูนอกกลับมา!”
ยามนี้ใกล้จะมืดแล้ว ยังเลยเวลาที่อากาศร้อนที่สุดยามบ่ายไปแล้ว บนท้องถนนผู้คนสัญจรไปมากันไม่น้อย ทุกคนได้เห็นกลุ่มคนกรูออกมาจากจวนรองเจ้ากรม น่าเสียดายไม่ได้มองละเอียด คนกลุ่มนั้นก็ถอยกลับเข้าไปแล้ว
เกิดเรื่องอันใดขึ้น?
ผู้คนพากันหยุดมองวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันที
ในที่สุดนายหญิงผู้เฒ่าตามกลับมาได้ทัน พอเห็นว่าหลานสาวถูกพาตัวกลับมาได้ทัน สีหน้าก็เขียวคล้ำ “ชิงชิง เจ้าทำเช่นนี้ ยังต้องการชื่อเสียงอีกหรือไม่”
สาวน้อยถูกบ่าวจับตัวไว้ก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ท่าทางสงบนิ่ง มองไม่ออกว่าเป็นสาวน้อยคนเมื่อครู่ที่วู่วามสะพายห่อผ้าผลุนผลันออกไป “ท่านยายหมายถึงชื่อเสียงชิงชิง หรือว่าชื่อเสียงจวนรองเจ้ากรม”
นายหญิงผู้เฒ่าสีหน้าตื่นตระหนก ในใจนึกโมโหความเหิมเกริมของหลานสาว ออกคำสั่งเสียงเย็นเยียบ “คุณหนูนอกอารมณ์ร้อนอยู่ ส่งนางกลับเรือนหว่านฉิงไปสงบสติอารมณ์ก่อน”
ต้วนอวิ๋นหวาข้าง ๆ ได้ยินเช่นนี้ก็สะใจแทบจะตบมือดัง
โค่วชิงชิงถูกท่านย่ากักบริเวณแล้ว!
นางยังคิดว่าโค่วชิงชิงจะเก่งกล้าเพียงใด ที่แท้ก็แค่เท่านี้


## บทที่ 34 ต่อรอง

ตอนที่ 34 ต่อรอง
ต้วนอวิ๋นหวาก็สะใจแทบจะตบมือดัง ต้วนอวิ๋นหลิงกลับมองซินโย่วด้วยสายตาที่ไม่อาจเก็บงำความกังวล
นางรู้ว่าหากเป็นเรื่องขึ้นมาจะไม่เป็นผลดีต่อพี่ชิง โดยเฉพาะทำให้ท่านย่าไม่พอใจ ในฐานะหลานสาวสายนอกก็ยิ่งไร้แรงกำลังต้านทาน
จูซื่อเห็นนายห-ญิงผู้เฒ่าโมโหแล้ว ในใจก็แอบถอนหายใจ เกลี้ยกล่อมว่า “นายหญิงผู้เฒ่า ชิงชิงวู่วามไปชั่วครู่ ท่านอย่าได้โมโห”
นายหญิงผู้เฒ่าอยู่ต่อหน้าผู้คน แต่ไรมาล้วนแสดงท่าทางให้ความเมตตากรุณาต่อหลานสาวอย่างมาก ยามนี้สีหน้าเย็นเยียบ เอ่ยว่า “ล้วนโตจนได้วัยออกเรือน วู่วามเช่นนี้ไม่ได้ เมื่อก่อนข้าตามใจนางเกินไป ตอนนี้ดูท่าจะเป็นการทำร้ายนาง”
ทุกคนล้วนเข้าใจดีว่าการกระทำของคุณหนูนอกวันนี้ ทำให้นายหญิงผู้เฒ่าโมโหแล้วจริงๆ ชีวิตวันหน้าก็คงไม่ได้อิสรเสรีดังเดิมอีกแล้ว
สายตาทุกคู่มองไปยังซินโย่ว ทั้งเป็นห่วง ทั้งเห็นใจ ทั้งสะใจ ล้วนมีครบ
ซินโย่วกลับมีสีหน้าไม่ยี่หระ “ท่านยาย ข้ามีคำพูดอยากคุยกับท่านยายตามลำพัง”
นายหญิงผู้เฒ่าสบสายตานิ่งสงบคู่นั้นแล้ว ครู่หนึ่งก็พยักหน้า
“ว่ามา” กลับถึงเรือนหรูอี้ถัง ไม่มีคนอยู่ในห้อง นายหญิงผู้เฒ่าก็เอ่ยขึ้นน้ำเสียงนิ่งเรียบ
นางเองก็อยากรู้ว่าหลานสาวจะเอ่ยอันใด
พอไม่มีคนอื่นอยู่ ก็จะลดศักดิ์ศรีลงขอร้องนางหรือ
“วันนี้ข้าไปเดินดูร้านหนังสือ ได้พบท่านผู้กล้าที่ช่วยข้าวันที่ม้าตื่น”
พอซินโย่วเอ่ยขึ้น ก็ทำเอานายหญิงผู้เฒ่าแทบลืมหายใจ
นายหญิงผู้เฒ่าจ้องมองสาวน้อยแผ่นหลังตรงนิ่งเบื้องหน้า รับฟังคำพูดที่ไม่อยากรับฟังที่สุด
“ชิงชิงจึงได้รู้ว่าที่แท้ท่านผู้กล้าที่ช่วยข้าไว้ก็คือผู้บัญชาการสำนักเจิ้นฝู่ซือสังกัดกองกำลังองครักษ์จิ่นหลิน” ซินโย่วยิ้มหวาน ทำเหมือนไม่เห็นสีที่หน้าแปรเปลี่ยนไปของนายหญิงผู้เฒ่า “ยิ่งคิดไม่ถึงว่าใต้เท้าเฮ่อก็คือผู้เมตตาที่ช่วยผู้ใดแล้วก็จะช่วยถึงที่สุด เขาบอกข้าว่า วันหน้าหากพบเจอเรื่องยุ่งยากก็ให้ไปพบเขาได้”
สายตานายหญิงผู้เฒ่าตื่นตกใจ น้ำเสียงแปรเปลี่ยน “เขาพูดเช่นนี้จริงหรือ”
ซินโย่วทำสีหน้าไม่เข้าใจ “ชิงชิงไม่จำเป็นต้องโกหกเรื่องนี้ หากท่านยายไม่เชื่อ ก็ไปถามใต้เท้าเฮ่อได้เจ้าค่ะ”
นายหญิงผู้เฒ่าสีหน้าแปรเปลี่ยนไปมาไม่หยุด ไม่เอ่ยอันใดอยู่เป็นนาน
แม้คิดถามก็ไม่อาจไปถามได้ แต่สถานะเช่นฉางเล่อโหว เหตุใดจึงเอ่ยวาจานี้กับหลานสาวนาง
แววตานายหญิงผู้เฒ่าเคร่งเครียด มองสาวน้อยใบหน้าดุจดอกฝูหรง ร่างอรชรดุจกิ่งหลิ่ว เผยสีหน้าคาดเดาอย่างไม่อาจปิดบัง ฉางเล่อโหวเฮ่อชิงเซียวต้องตาต้องใจหลานสาวนางหรือ
การคาดเดานี้ทำให้สีหน้านางยิ่งย่ำแย่
จวนรองเจ้ากรมไม่มีทางเกี่ยวข้องกับคนเช่นนั้น!
“ชิงชิงเอ่ยถึงคนผู้นี้ เพราะคิดว่าหากวันนี้โดนรังแกก็จะไปขอความช่วยเหลือจากเขาหรือ”
ซินโย่วเผยสีหน้าว่าเหตุใดจึงไม่อาจทำเช่นนี้เล่า
“เหลวไหล! เจ้าเป็นสาวเป็นนาง ผละจากเครือญาติไปขอความช่วยเหลือจากชายที่ยังไม่แต่งงาน ยังต้องการชื่อเสียงอีกหรือไม่ รู้ไหมว่าผู้คนจะพูดถึงเจ้าเช่นไร”
เผชิญหน้ากับนายหญิงผู้เฒ่าที่กำลังมีสีหน้าเข้มงวดไม่ยอมลดราวาศอก ซินโย่วก็หลุดยิ้มเยาะ “แต่ความยุ่งยากที่ชิงชิงต้องประสบมิใช่มาจากเครือญาติหรือ”
วาจานี้ราวกับฟาดฉาดหนึ่งใส่ใบหน้านายหญิงผู้เฒ่าเต็มแรง
“ชิงชิง เฉียวซื่อถูกเขียนหนังสือหย่าส่งกลับตระกูลเฉียว หรือว่าเจ้ายังไม่พอใจ ยังคิดจะไล่พี่หวาเจ้าออกจากจวนนี้ไปด้วยให้ได้”
นายหญิงผู้เฒ่ารู้สึกอับอายจนกลายเป็นโมโห ทำให้ซินโย่วรู้สึกเศร้าใจแทนโค่วชิงชิง เอ่ยอย่างไม่ร้อนใจว่า “เฉียวไท่ไทโดนเขียนหนังสือหย่ากลับตระกูลเฉียว พี่หวาก็เริ่มมาหาเรื่องข้า หากพี่หวาโดนลงโทษ ไม่แน่ว่าพี่ใหญ่ก็จะมาเอาเรื่องข้าด้วย หากพี่ใหญ่ถูกลงโทษอีก เกรงว่าท่านลุงก็คงไม่อาจยอมรับข้าไว้ได้อีก ท่านยาย ชิงชิงอยู่จวนรองเจ้ากรม วันหน้าก็จะพบแต่ปัญหาไม่รู้จบ นี่คือสิ่งที่ท่านยายอยากเห็นหรือเจ้าคะ”
นายหญิงผู้เฒ่าถูกถามจนสีหน้าดำทะมึน เอ่ยน้ำเสียงเย็นเยียบ “เจ้าอยู่เรือนหว่านฉิง ก็ข้องเกี่ยวกับพวกเขาให้น้อยหน่อย จะมีเรื่องปัญหาได้อย่างไร”
ซินโย่วเลิกคิ้ว “ท่านยายคิดทำกับข้าเหมือนกับที่คิดจัดการเฉียวไท่ไทในตอนต้นหรือ ให้อยู่แต่เรือนหว่านฉิงดำรงชีวิตโดดเดี่ยวในพระศาสนาหรือเจ้าคะ”
นายหญิงผู้เฒ่าสีหน้าเคร่งเครียด ไม่เอ่ยอันใด
นางก็มิได้คิดว่าจะให้หลานสาวดำรงชีวิตโดดเดี่ยวในพระศาสนา แต่เห็นหลานสาวเอาเรื่องรุนแรงเช่นนี้ ก็แค่คิดจะกักตัวไว้ในเรือนหว่านฉิงให้รู้จักสงบเสงี่ยมสักระยะหนึ่ง รอให้รู้ว่าวันเวลาที่ถูกกักบริเวณนั้นต้องทนทุกข์ก็จะรู้ความ กลับเป็นดังเมื่อก่อนเอง
แต่กลับคิดไม่ถึงว่าเด็กคนนี้กลับคิดเรื่องราวไปในทางเลวร้ายยิ่งกว่า นางมีความมั่นใจใดจึงได้ก่อเรื่องเช่นนี้กัน
ซินโย่วน้ำเสียงอ่อนโยนลง “เมื่อครู่ที่ชิงชิงวิ่งออกไปนอกจวน หลายคนต่างได้เห็น เกรงว่าตอนนี้คงมุงอยู่รอบจวนพากันวิพากษ์วิจารณ์ไปแล้ว สร้างชื่อเสียงยากเย็น ทำลายชื่อเสียงง่ายดายดังพลิกฝ่ามือ ในเมื่อท่านยายรักชื่อเสียงจวนรองเจ้ากรมเพียงนี้ ไยต้องฝืนบังคับข้าให้อยู่ที่นี่ต่อด้วย หรือว่าจะกักขังข้าไปตลอดชีวิตเจ้าคะ”
“เจ้ากำลังข่มขู่ยาย?”
หลานสาวกล่าวได้ถูกต้อง นอกจากขังนางไว้ตลอดไป ไม่เช่นนั้นขอเพียงมีโอกาส ก็จะพุ่งออกไปทำอันใดก็ได้ ล้วนเป็นการทำลายชื่อเสียงจวนรองเจ้ากรม
“ที่ไหนกัน ชิงชิงเพียงแต่พูดตามความจริงเท่านั้น ตอนนี้ข้ารังเกียจพี่หวามาก เห็นนางอีกครั้งก็ไม่แน่อาจทนไม่ไหวเข้าไปกระชากเสื้อผ้านางขาดบ้าง โยนนางออกนอกจวน ท่านยายก็คงไม่คิดอยากให้เราพี่น้องต้องมีเรื่องกันถึงขั้นนั้นกระมัง”
ซินโย่วบรรยายภาพเล็กน้อย ทำเป็นไม่เห็นสีหน้าย่ำแย่ของนายหญิงผู้เฒ่า “ท่านยาย ปีนี้ชิงชิงสิบหกแล้ว หากท่านยายไม่คิดกักขังข้าไว้ตลอดชีวิต และสงสารชิงชิงที่ทั้งตกหน้าผาและเกิดเหตุม้าตื่น ก็ปล่อยข้าไปเถอะ”
คำพูดนี้เหมือนอ่อนข้อ แต่ความจริงดังซ่อนเข็มเอาไว้ในฝ้ายนุ่ม
นางกำลังบอกว่าหากไม่อาจกักขังนางไว้ตลอดชีวิต ไม่อาจลงมือโหดเหี้ยมเช่นเฉียวซื่อ ไม่สู้รอมชอมกัน
สังหารหลานสาว?
แม้ว่านายหญิงผู้เฒ่าตัดใจจากสินทรัพย์สมบัติมหาศาลของหลานสาวไม่ได้ แต่กลับไม่กล้ามีความคิดเช่นนี้ สำหรับนางแล้ว อย่างไรโค่วชิงชิงก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขหนึ่งเดียวของบุตรสาวนางที่เหลือทิ้งไว้ หลานสาวแท้ๆ ของนาง
แต่ไรมาในความคิดนายหญิงผู้เฒ่ามีแต่ได้ทั้งคนและเงินทอง จบสวยงามบริบูรณ์
ตอนนี้ดูท่าคิดจบสวยงามบริบูรณ์คงเป็นไปไม่ได้แล้ว
“ชิงชิง เจ้าคิดแต่จะหาเรื่องให้จวนรองเจ้ากรมเสียชื่อเสียง เคยคิดบ้างหรือไม่ หากเจ้าออกจากจวนไปเพียงลำพัง ก็เท่ากับตบหน้าจวนรองเจ้ากรมเช่นกัน”
หลานสาวกำพร้ามาอาศัยบ้านยาย พลันออกไปซื้อบ้านดำรงชีวิตลำพัง ผู้คนจะคิดเช่นไร
“เช่นนั้น...” ซินโย่วกะพริบตา คล้ายว่าเพิ่งจะคิดถึงปัญหานี้ได้
นางขมวดคิ้วครุ่นคิดแล้ว ดวงตาพลันสว่างวาบเอ่ยว่า “ออกจากจวนก็ใช่ว่าต้องออกไปซื้อบ้านดำรงชีวิตลำพัง”
นายหญิงผู้เฒ่าขมวดคิ้วมองนาง
“วันนี้ชิงชิงออกไปข้างนอก ได้ไปเดินร้านหนังสือชิงซง พอดีได้ยินว่าร้านหนังสือการค้าไม่ดี เจ้าของร้านคิดจะขายร้าน ท่านยายซื้อร้านหนังสือชิงซงให้ข้า ถึงตอนนั้นข้าก็จะอ้างว่าไปดูแลกิจการร้านหนังสือ ไปอยู่ที่ร้านหนังสือ ก็จะไม่มีเหตุปะทะกับพี่หวาอีกเจ้าค่ะ”
พอซินโย่วเอ่ยเช่นนี้ ปฏิกิริยาแรกของนายหญิงผู้เฒ่าก็คือ ไม่ได้
ร้านหนังสือชิงซงแม้แต่ยายแก่เช่นนางยังเคยพอได้ยินชื่อมาบ้าง จะซื้อไว้ก็ต้องใช้เงินไม่น้อย แม้ว่าตอนนี้หญิงสาวทำมาหาเลี้ยงชีพออกหน้าออกตาได้ แต่นั่นก็เพราะไร้หนทาง มีกุลสตรีตระกูลใดบ้างที่ทำเช่นนี้
ซินโย่วคล้ายมองการปฏิเสธของนายหญิงผู้เฒ่าไม่ออก เอ่ยอย่างรู้สึกสมเหตุสมผล “ไม่ต้องให้ท่านต้องเปลืองเงินทอง ก็ถือเสียว่าเอาจากสินออกเรือนของชิงชิงล่วงหน้าก็แล้วกัน ท่านยายไม่ต้องเป็นห่วงคนนอกจะวิพากษ์วิจารณ์ เป็นเพราะนิสัยข้าอยู่นิ่งไม่เป็นเอง ต้องออกไปเปิดร้านเล่นให้ได้ ท่านยายกับท่านลุงรักข้ามากเกินไป…อา ท่านยายเจ้าคะ เงินทองที่บิดามารดาข้าทิ้งไว้พอจะซื้อร้านหนังสือชิงซงกระมัง”
นายหญิงผู้เฒ่าสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย ทำให้แววตาซินโย่ววูบไหว
ก่อนหน้านี้หลังจากตัดสินใจจะจากไป ก็แค่เพื่อเพิ่มราคาต่อรองเท่านั้น นายหญิงผู้เฒ่าไม่มีทางรับปาก
เดินออกจากจวนรองเจ้ากรม แวะซื้อร้านหนังสือชิงซง ก็คือเป้าหมายแท้จริงที่นางก่อเรื่องทั้งหมดในวันนี้


## บทที่ 35 เดิมพัน

ตอนที่ 35 เดิมพัน
ขุนนางราชวงศ์ต้าซย่าเบี้ยประจำปีไม่มาก แต่จากการสังเกตของซินโย่ว จวนรองเจ้ากรมขุนนางเพียงแค่ระดับสี่เท่านั้น แต่ชีวิตกลับหรูหรามาก ในการนี้อย่างไรก็ต้องใช้เงินสนับสนุนส่วนหนึ่งจากทรัพย์สมบัติตระกูลโค่วเป็นแน่ แค่คิดก็พอรู้ได้แล้ว
ซินโย่วมองกระจ่างชัด สะใภ้ถูกเขียนหนังสือหย่าก็ดี หลานสาวถูกลงโทษก็ช่าง เรื่องเหล่านี้แค่เพียงทำให้นายหญิงผู้เฒ่ารำคาญใจ แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บปวดเข้าเนื้อ
สมบัติมหาศาลที่โค่วชิงชิงนำมา จึงจะเป็นการขอดเกล็ดนายหญิงผู้เฒ่าให้เจ็บปวดได้อย่างแท้จริง
ยามนี้ซินโย่วเอ่ยถึงเงินก้อนนี้ เทียบกับเรื่องที่นางคิดจะแยกออกไปอยู่ข้างนอก สร้างความกดดันให้กับนายหญิงผู้เฒ่าไม่ต่างกัน
ยามนี้นายหญิงผู้เฒ่ารู้สึกปวดหัวแท้จริงแล้ว
ภายนอกเดิมก็มีข่าวลือว่าจวนรองเจ้ากรมละโมบทรัพย์สมบัติของคุณหนูนอก แต่พอเฉียวซื่อถูกเขียนหนังสือหย่า ข่าวลือเหล่านี้ก็ตกไปอยู่ที่เฉียวซื่อคนเดียว แต่หากหลานสาวออกมาเอ่ยอันใด ชื่อเสียงที่จวนรองเจ้ากรมพยายามกู้กลับมาก็คงจบสิ้น
กอปรกับวันนี้ตอนหลานสาววิ่งออกไปมีหลายคนต่างได้เห็น หากกักบริเวณนาง นานวันเข้าก็ไม่รู้ผู้คนจะวิพากษ์วิจารณ์จวนรองเจ้ากรมอย่างไร ไม่แน่ยังอาจนำพาผู้บัญชาการแห่งเจิ้นฝู่ซือสังกัดกองกำลังองครักษ์จิ่นหลินมาร่วมวงด้วย
นายหญิงผู้เฒ่าคิดไปคิดมา หากไม่มีทางรอมชอมกับหลานสาว ก็ได้แต่ทำตามข้อเสนอของนาง ซึ่งส่งผลกระทบน้อยที่สุด ถึงกับยังเป็นการแสดงความรักของนางที่มีต่อหลานสาวให้ผู้คนได้รู้กันอีกด้วย
หากหลานสาวไปดูแลกิจการร้านหนังสือแล้วเกิดเรื่องอันใดขึ้นมา อย่างไรนางก็แซ่โค่ว ส่วนนางแซ่ต้วน จวนรองเจ้ากรมอย่างมากก็ตกเป็นกระแสวิจารณ์ว่ายายตามใจหลานสาวมากเกินไปเท่านั้น
ตามใจหลานสาวอย่างไรก็น่าฟังกว่าจวนรองเจ้ากรมละโมบในทรัพย์สมบัติคุณหนูนอกมากนัก
มองดูแผ่นหลังตั้งตรงของสาวน้อยแล้ว นายหญิงผู้เฒ่าจำต้องรอมชอม เอาเถอะ เทียบกับหลานสาวใช้วิธีการมัจฉาตายแหขาด[footnoteRef:1]แล้ว เสียเงินเล็กน้อยซื้อร้านให้นางน่าจะดีกว่า [1:  หมายถึงต่อสู้จนยอมตายตกไปด้วยกัน]
พอตัดสินใจได้แล้ว สีหน้านายหญิงผู้เฒ่าก็เปลี่ยนเป็นอ่อนโยน “ชิงชิง นั่นเป็นสินออกเรือนที่บิดามารดาเจ้าทิ้งไว้ให้เจ้า วันหน้าจะได้เป็นรากฐานมั่นคงในตระกูลฝั่งสามี เจ้านำมาทำการค้าร้านหนังสือ หากว่าขาดทุนเล่า”
ซินโย่วฟังแล้วก็คิดหัวเราะเยาะ
ซื้อร้านหนังสือชิงซงในสายตาผู้คนอื่นก็เป็นเงินก้อนโตจริง แต่ก็ไม่เกินหนึ่งหมื่นตำลึง เทียบกับสมบัติมหาศาลแล้วก็แค่ขนเส้นเดียวจากวัวเก้าตัว แต่พอนายหญิงผู้เฒ่าเอ่ย ก็คล้ายว่าหากขาดทุนก็จะเป็นเงินทองทั้งหมดที่บิดามารดาทิ้งไว้ให้นางอย่างนั้น
ซินโย่วก้มหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงกลับคืนสู่คุณหนูน้อยอ่อนปวกเปียกดังเดิม “หากขาดทุน ไม่ใช่ว่ายังมีท่านยายดูแลข้าอีกหรือเจ้าคะ”
นายหญิงผู้เฒ่านิ่งอึ้ง ฝืนยิ้มออกมา เอ่ยว่า “ชิงชิง นี่ไม่ใช่เงินก้อนเล็กๆ เจ้าต้องคิดให้ดี”
“คิดดีแล้วจริงๆ เจ้าค่ะ ท่านปู่ชิงชิงก็ทำกิจการร้านหนังสือ แม้ตอนนั้นข้ายังเล็ก ไม่ได้มีความทรงจำมากนัก แต่วันนี้เดินเข้าไปในร้านหนังสือก็รู้สึกปลอดโปร่งสบายใจ บางทีอาจเป็นเพราะสายโลหิตสืบทอดก็เป็นได้”
นายหญิงผู้เฒ่ามุมปากกระตุก ย่อมไม่เชื่อวาจาเหลวไหลพวกนี้ แต่ก็ทำทีเข้าใจพลางถามขึ้นว่า “หากผู้อื่นถามถึงการเปิดร้านหนังสือ...”
“เพื่อสืบทอดปณิธานท่านปู่ ต้องการเปิดร้านหนังสืออันดับหนึ่งแห่งใต้หล้า ท่านยายรักข้า จึงสนับสนุนให้ข้าเปิด”
นายหญิงผู้เฒ่าพยักหน้าเล็กน้อย พึงพอใจคำตอบนี้ จิบน้ำชาไปคำหนึ่งก็ถามขึ้นว่า “พี่หวาเจ้า...”
ซินโย่วยิ้มตอบว่า “เกี่ยวอันใดกับพี่หวา ชิงชิงรู้สึกว่าตนเองโตแล้ว เปิดร้านหนังสือได้แล้ว ท่านยายเริ่มแรกก็ไม่เห็นด้วย แต่ชิงชิงเอาแต่ใจอยู่สักหน่อย ท่านยายไร้หนทาง ได้แต่ยอมตามใจข้าเจ้าค่ะ”
นายหญิงผู้เฒ่ามองสาวน้อยยิ้มละไม พลันรู้สึกว่ามองหลานสาวคนนี้ยังไม่กระจ่าง
“ชิงชิง เจ้ารู้ไหมว่าหากแพร่ออกไป ล้วนไม่เป็นผลดีต่อเจ้า”
“ไม่เป็นอันใด ชิงชิงก็มิได้ร้อนใจออกเรือน หากไม่อาจออกเรือน ได้อยู่กับท่านยายตลอดไปได้ก็จะดีที่สุดเจ้าค่ะ”
“พูดจาอันใดกัน” นายหญิงผู้เฒ่าปากเอ่ยเช่นนี้ แต่ในใจอดกระตุกวาบไม่ได้
เดิมนางคิดให้หลานสาวแต่งกับหลานชายคนโต เพราะความโง่เง่าของเฉียวซื่อจึงไม่อาจเป็นไปได้แล้ว แต่วันนี้ดูท่าหลานสาวคนนี้มีความคิดเป็นของตนเอง คิดจะจับคู่นางกับหลานชายคนรองก็คงไม่ราบรื่นเป็นแน่
เช่นนั้น หลานสาวช้าเร็วก็ย่อมต้องออกเรือน
แต่หากหลานสาวชื่อเสียงไม่ดี ก็คงแต่งไม่ออก อยู่เฝ้าจวนรองเจ้ากรมตลอดไป?
นายหญิงผู้เฒ่าจำต้องยอมรับว่าคำพูดที่เพิ่งออกจากปากหลานสาวเมื่อครู่ทำให้นางเกิดความคิดใหม่
“ในเมื่อเจ้าชอบ พรุ่งนี้ก็ให้พ่อบ้านไปลองถามดู”
นายหญิงผู้เฒ่ายอมอ่อนข้อให้ ซินโย่วก็คลายกังวลลง
ฉากความวุ่นวายในวันนี้เริ่มตั้งแต่เข้ามาในเรือนหรูอี้ถัง ก็กลายเป็นดังการต่อสู้เดิมพันระหว่างนางกับนายหญิงผู้เฒ่า
หากนายหญิงผู้เฒ่าไม่สนใจอันใด จับนางไปขังไว้ แม้นางหนีออกไปได้ คิดจะทำให้อีกฝ่ายยอมคายเงินไม่น้อยเช่นนี้ออกมาก็คงไม่ง่ายดายเช่นนี้เป็นแน่
ดีที่นายหญิงผู้เฒ่าเป็นคนดังเช่นที่นางคาดไว้ ใช้วิธีมัจฉาตายแหขาดมาข่มขู่ได้ ใช้การไม่แต่งงานเป็นเหยื่อล่อก็สำเร็จ
การยอมรอมชอมของนายหญิงผู้เฒ่าก็เหมือนกับเรื่องของเฉียวซื่อ เกิดจากความละโมบในใจคน
ในใจซินโย่วรู้สึกดูแคลน แต่สีหน้ากลับมีแต่รอยยิ้ม “เลือกวันดีไม่สู้วันสะดวกนะเจ้าคะ วันนี้ก็ให้พ่อบ้านไปกับข้า จะได้ไม่ทำให้ผู้อื่นคาดเดากันไปต่างๆ นานา”
“รอไว้เจรจาสำเร็จ เจ้าค่อยออกหน้าก็ไม่สาย”
“ท่านยาย ชิงชิงอยากจะเรียนรู้ให้เร็วขึ้นอีกหน่อย”
นายหญิงผู้เฒ่าลังเลเล็กน้อยแล้วก็พยักหน้า
ซินโย่วรีบถามขึ้นว่า “เช่นนั้นต้องนำเงินไปเท่าไรจึงจะเหมาะสมเจ้าคะ”
นายหญิงผู้เฒ่าหายใจติดขัด มุมปากกระตุกก่อนจะอธิบายว่า “ซื้อร้านหนังสือไม่ใช่ซื้อปิ่นปักผมหรือกล่องชาดประทินผิวง่ายดายเช่นนั้น แม้วันนี้ไปเจรจาก็คงไม่อาจเสร็จสิ้นได้ในเวลาอันรวดเร็ว”
“แต่ไม่นำเงินไปด้วย ชิงชิงรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจเจ้าค่ะ อีกฝ่ายอาจจะสงสัยว่าข้าเป็นคุณหนูเหลวไหล ท่านยายก็คงไม่อยากให้ข้าถูกคนข้างนอกหัวเราะเยาะหรือปฏิบัติต่อข้าอย่างไร้มารยาทกระมัง”
นายหญิงผู้เฒ่าสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง สงบจิตสงบใจตนเองลงแล้วก็เอ่ยว่า “เช่นนั้นก็นำตั๋วแลกเงินสองพันตำลึงไปด้วย หากเจรจาสำเร็จก็วางมัดจำ”
ซินโย่วเห็นว่าได้คืบแล้ว ก็ไม่คิดเอาศอก รีบรับปากทันที
นายหญิงผู้เฒ่ายื่นมือออกไป “รอกันนานแล้ว ประคองยายออกไปกันเถอะ”
ซินโย่วเข้าประคองนายหญิงผู้เฒ่าด้วยท่าทางว่านอนสอนง่าย
พวกจูซื่อรออย่างสงบกันอยู่ในห้องโถง พอเห็นซินโย่วประคองนายหญิงผู้เฒ่าออกมาก็พากันตกตะลึง
นี่คือ…ดีกันแล้ว?
“จูซื่อ”
“เจ้าค่ะ”
“สั่งการให้พ่อบ้านไปกับชิงชิงหน่อย ก่อนไปก็ไปห้องการเงินเบิกเงินสองพันตำลึงออกมาด้วย”
ในใจจูซื่อตกใจอย่างมาก แต่ปากกลับรีบรับคำ
ต้วนอวิ๋นหวากลับไม่ได้มีสติระงับอารมณ์เช่นนาง โพล่งถามขึ้นทันทีว่า “ท่านย่า เหตุใดยังให้เงินนางและยังให้นางออกไปข้างนอกอีก!”
ไหนว่าจะกักบริเวณโค่วชิงชิง เหตุใดจึงปล่อยนางออกไป ยังให้เงินนางอีกสองพันตำลึง
นั่นมันสองพันตำลึงเชียวนะ!
ต้วนอวิ๋นหวาตกใจ ทั้งคาดคิดและโมโหอย่างมาก พลันหลงลืมความยำเกรงบารมีย่าตนเองไป
นายหญิงผู้เฒ่าเห็นหลานสาวรองสีหน้าโมโหคุกรุ่นก็โมโหตวาดเสียงดังว่า “เจ้าคุกเข่า!”
ต้วนอวิ๋นหวาตั้งสติเก็บงำท่าทีได้แล้วก็กัดริมฝีปากลงคุกเข่า
ซินโย่วไม่ได้หยุดเดิน นางเดินออกไปอย่างสบายใจ
ด้านหลังได้ยินเสียงนายหญิงผู้เฒ่าอบรมว่า “หวาเอ๋อร์ เจ้าทำให้ย่าผิดหวัง…”
ต้วนอวิ๋นหลิงไม่ได้รับอนุญาตจากท่านย่า ย่อมตามออกไปไม่ได้ ได้แต่พยายามทำตัวให้ลีบที่สุด ได้ยินท่านย่าอบรมพี่หวาอย่างไม่ไว้หน้า สายตาก็อดเหลือบมองออกไปที่ประตูไม่ได้
ไม่เพียงแต่ไม่โดนลงโทษ ยังได้เงินสองพันตำลึงออกไปกับพ่อบ้าน พี่ชิงทำได้อย่างไรกัน!
พอก้าวออกจากประตูจวนรองเจ้ากรม ซินโย่วก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า พ่นลมหายใจที่อัดแน่นอยู่ภายในออกมา
ก้าวต่อไปหวังว่าจะซื้อร้านหนังสือชิงซงในราคาที่นางพึงพอใจได้


## บทที่ 36 ร่วมมือ

ตอนที่ 36 ร่วมมือ
ฟ้ายังไม่มืด คนบนท้องถนนไปมาขวักไขว่ ครึกครื้นเป็นพิเศษ
ซินโย่วนั่งอยู่บนรถม้าตรงไปยังร้านหนังสือชิงซง
ในรถม้า เสี่ยวเหลียนกระซิบถามขึ้นว่า “คุณหนู นายหญิงผู้เฒ่าให้ท่านซื้อร้านหนังสือชิงซงจริงหรือเจ้าคะ”
ซินโย่วยิ้ม “เล่นอุบายนี้ นางก็ย่อมต้องยอมซื้อให้ข้า”
เสี่ยวเหลียนคิดไม่ตก แต่ในใจกลับรู้สึกมั่นใจไม่น้อย หากก็กังวลถึงอีกปัญหาหนึ่ง “เช่นนั้นหากเจรจาราคาไม่ได้ เจ้าของร้านหนังสือชิงซงไม่ขายล่ะเจ้าคะ”
ซินโย่วมุมปากแย้มยิ้มยิ่งกดลึก “ขอเพียงอีกฝ่ายคิดปล่อย ก็ไม่มีราคาที่จะเจรจาไม่ได้ หากไม่คิดขายจริงๆ เมืองหลวงกว้างใหญ่ย่อมมีร้านที่ทำการค้าไม่ดี ไม่ใช่มีเพียงแค่ร้านหนังสือชิงซง”
เสี่ยวเหลียนโล่งอก “เช่นนั้นบ่าวก็วางใจแล้ว”
ซินโย่วหรี่เสียงสั่งการ เสี่ยวเหลียนอดตกใจพยักหน้าหงึกๆ ไม่ได้
ขณะที่เอ่ย ก็มาถึงร้านหนังสือชิงซง
ซินโย่วลงจากรถม้า แวบแรกที่มองกลับไม่ได้มองไปทางร้านหนังสือชิงซง แต่มองไปยังฝั่งตรงข้าม
หน้าประตูร้านหนังสือหย่าซินไม่ได้มีกลุ่มคนมุงเหมือนวันก่อน มองเห็นประตูร้านกว้าง มีลูกค้าเข้าออกตลอดเวลา
ก่อนหันมามองร้านหนังสือชิงซงที่ยังคงเงียบเหงา ลูกค้าเบาบาง ผู้ดูแลร้านกับคนงานพากันจ้องมองหน้ากันไปมาท่าทางเบื่อหน่าย
“เอ๋ คุณหนูท่านนั้นมาอีกแล้ว” คนงานเห็นซินโย่วก็ตกใจพลางกระตือรือร้นเข้ามาต้อนรับ
ผู้ดูแลร้านกลับแอบกวาดตามองพ่อบ้านด้านหลังซินโย่ว คาดเดาจุดประสงค์ของคุณหนูที่รู้จักกับใต้เท้าเฮ่อท่านนี้ว่ามาเยือนร้านสองครั้งในวันเดียวกัน
ซินโย่วเอียงตัวหลบเล็กน้อย “นี่คือพ่อบ้านต้วนจวนรองเจ้ากรม มาเจรจาธุระเป็นเพื่อนข้า”
“พ่อบ้านต้วน” ผู้ดูแลร้านประสานมือคำนับ
พ่อบ้านประสานมือคำนับตอบ
ผู้ดูแลร้านมองซินโย่วกับพ่อบ้านอย่างลังเลครู่หนึ่งก็เอ่ยว่าถามซินโย่วว่า “ไม่ทราบว่าคุณหนูมาเจรจาธุระอันใดหรือ”
“วันนี้ตอนเช้าที่มาเดินดูในร้านหนังสือ ได้ยินผู้ดูแลร้านบอกว่าเจ้าของร้านของท่านประสงค์ขายร้านหนังสือ พอดีข้าอยากเปิดร้านหนังสือ กลับไปรายงานผู้ใหญ่ที่บ้านแล้ว ผู้ใหญ่ให้พ่อบ้านมาเป็นเพื่อนข้าสอบถามเรื่องนี้”
ผู้ดูแลร้านตกใจ “คุณหนูคิดเปิดร้านหนังสือ?”
ซินโย่วพยักหน้า “ใช่”
“เปิดร้านหนังสือไม่ใช่เรื่องง่าย...” ผู้ดูแลร้านพลันได้สติว่าคำพูดนี้ไม่ควรเป็นเขาเอ่ย จึงรีบหุบปาก
“ไม่ง่ายจริง แต่ข้ามีท่านยายสนับสนุน ต้องการเปิดร้านหนังสือ แล้วก็มิใช่ว่ามีผู้ดูแลร้านและทุกคนผู้มีประสบการณ์คอยช่วยเหลือหรือ”
ผู้ดูแลร้านนิ่งอึ้งไปทันที
ความหมายของคุณหนูก็คือ หากซื้อร้านหนังสือชิงซง คนงานในร้านหนังสือก็ไม่ต้องหางานใหม่
ผู้ดูแลร้านตื่นเต้นใจเต้นโครมคราม
ตั้งแต่เจ้าของร้านผู้เฒ่าล้มป่วย บุตรชายจึงรับช่วงต่อ กิจการร้านหนังสือก็เริ่มทรุดลง หลังท่านผิงอันย้ายไปร้านหนังสือหย่าซินแล้วก็ยิ่งขาดทุน
บุตรชายเจ้าของร้านไม่ได้สนใจร้านหนังสือ พอท่านผู้เฒ่าล้มป่วยจากไปแล้ว ก็คิดแต่จะมีชีวิตที่อิสรเสรี  คิดจะขายร้านหนังสือชิงซงมานานแล้ว
แล้วร้านหนังสือตรงข้ามยังนับวันยิ่งเจริญรุ่งเรืองขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีคนคิดซื้อกิจการร้านหนังสือชิงซงที่เหลวแหลกนี้ไว้เป็นแน่ ก็มีบ้างที่คิดฉวยโอกาสกดราคาเก็บของถูก แต่เงินที่ยอมจ่ายนั้นไม่เพียงพอจะซื้อร้านหนังสือพร้อมเรือนพักและโรงพิมพ์ด้านหลัง
ผู้ดูแลร้านผูกพันกับร้านหนังสือ และผูกพันกับบรรดาคนงานเก่าแก่ที่ทำงานร่วมกับเขามานานปี หากเจ้าของร้านคนใหม่ยินดีรับช่วงต่อทั้งหมด เขาก็จะยินดีอย่างที่สุด
ผู้ดูแลร้านไม่เชื่อว่านางยังเป็นเพียงแค่คุณหนูน้อย จะมาดำเนินกิจการร้านหนังสือ แต่ได้ยินอีกฝ่ายบอกว่าผู้ใหญ่ในบ้านให้การสนับสนุน คล้ายว่าน่าจะได้กระมัง
ไม่แน่ว่าเพราะคุณหนูท่านนี้คิดทำเล่นๆ รอให้ความรู้สึกแปลกใหม่ผ่านพ้นไป ก็จะให้คนที่บ้านมาจัดการดูแลต่อ
“ท่านเจ้าของร้านของพวกเราไม่อยู่ที่นี่ ท่านรอสักครู่ ข้าให้คนงานไปเรียนเชิญ”
“ไม่รีบ”
ผู้ดูแลร้านสั่งให้คนงานไปตาม
ขณะที่รอก็ไม่อยากให้เกิดบรรยากาศอึดอัดจึงหาเรื่องคุยกับซินโย่ว พบว่าซินโย่วไม่ได้คิดคุยมาก จึงหันไปคุยกับพ่อบ้านแทน
พ่อบ้านอยู่ๆ ถูกสั่งการให้ออกมาพร้อมกับคุณหนูนอก ยามนี้กำลังงุนงง ย่อมยินดีที่จะได้คุยกับผู้ดูแลร้านเพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ ไม่ทันได้สังเกตว่าพอคนงานออกไป เสี่ยวเหลียนก็แอบตามออกไปด้วย
“น้องชาย เจ้าของร้านพวกท่านอยู่ที่ใดหรือ”
สาวใช้ที่ตามมาทำให้คนงานตกใจเล็กน้อย “พี่สาวออกมาได้อย่างไร”
“คุณหนูเราสั่งการมาว่า ก่อนที่ท่านเจ้าของร้านพบกับคุณหนูเรา ให้ข้ามาพบกับท่านเจ้าของร้านก่อน”
คนงานยิ่งไม่เข้าใจ
เสี่ยวเหลียนยัดเศษก้อนเงินใส่มือคนงานชิ้นหนึ่งอย่างชำนาญ “น้องชายช่วยหน่อย พูดคุยเพียงไม่กี่คำเท่านั้น”
“เช่นนั้นก็ได้ พี่สาวชื่อแซ่อันใด”
“ข้าชื่อเสี่ยวเหลียน น้องชายชื่อแซ่อันใด”
“พี่เสี่ยวเหลียน เรียกข้าว่าหลิวโจวก็ได้”
“หลิวโจว เจ้าของร้านพวกเจ้าเคยเอ่ยไหมว่าจะขายร้านหนังสือเท่าไร”
คนงานเริ่มระแวงขึ้นมา “ข้าเป็นเพียงคนงานตัวเล็กๆ ไหนเลยจะรู้เรื่องเหล่านี้”
“แล้ว…เจ้าของร้านท่านอารมณ์ดี คุยง่ายหรือไม่”
คนงานปาดเหงื่อ ในใจคิดว่าสาวใช้ผู้นี้ช่างพูดมากจริง
ดีที่ไปไม่ไกลนัก ไม่นานเสี่ยวเหลียนก็ได้พบกับเจ้าของร้านหนังสือชิงซง
เป็นชายหนุ่มอายุราวยี่สิบกว่า แต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีอ่อน หน้าตากระจ่างใส กิริยาท่าทางไว้ตัวอยู่ในที
ได้ยินคนงานบอกจุดประสงค์ที่มา ชายหนุ่มก็มองไปทางเสี่ยวเหลียน
เสี่ยวเหลียนคำนับทีหนึ่ง
“คุณหนูเจ้าคิดซื้อร้านหนังสือ?”
“เจ้าค่ะ”
ชายหนุ่มเอ่ยตรงไปตรงมาอย่างมาก “มีเงินไหม”
คนงานแอบค้อนปะหลับปะเหลือก
ท่านเจ้าของร้านไม่เสียดายร้านหนังสือแม้สักนิดเลยหรือ แสดงออกชัดเจนเช่นนี้ อีกสักครู่ไม่ถูกคนเขาต่อราคาฮวบฮาบหรือ
“คุณหนูเราจริงใจซื้อ ไม่ทราบว่าท่านเจ้าของร้านคิดจะปล่อยราคาเท่าไร”
ชายหนุ่มขมวดคิ้ว แสดงท่าทีชัดเจนว่าไม่มีความจำเป็นต้องเจรจากับสาวใช้
เสี่ยวเหลียนรีบเอ่ยว่า “คุณหนูคิดซื้อร้านหนังสือ กล่อมผู้ใหญ่ในตระกูลอยู่นานกว่าจะยอมตกลง วันนี้มีพ่อบ้านที่จวนมาพร้อมกับคุณหนู คุณหนูกลัวเจรจาไม่สำเร็จ จึงให้บ่าวมาบอกกล่าวกับท่านเจ้าของร้านก่อน”
มุมปากคนงานกระตุก
ดูท่าคุณหนูที่คิดซื้อร้านหนังสือก็เป็นคนไม่รู้จักเก็บงำความคิด ทำเช่นนี้มิใช่บอกคนขายว่าอยากซื้อมากหรือ
ดูเจ้าของร้านแล้วก็หันมาดูเสี่ยวเหลียน คนงานพลันสงบลง สองฝ่ายล้วนเป็นพวกมือใหม่เสมอกันแล้ว
ได้ยินเสี่ยวเหลียนเอ่ยเช่นนี้ ชายหนุ่มก็เอ่ยน้ำเสียงนิ่งเรียบ “แปดพันตำลึง น้อยกว่านี้ไม่ขาย”
เสี่ยวเหลียนไม่รู้ว่าราคาขายร้านหนังสือนี้ถูกหรือแพง แต่นางไม่จำเป็นต้องเข้าใจ ทำตามที่คุณหนูสั่งการมาก็พอ
“แปดพันตำลึงไม่ได้”
ชานหนุ่มชะงักฝีเท้า สีหน้ารำคาญเอ่ยว่า “หากรู้สึกว่าแพง ก็ไม่ต้องเสียเวลากันและกันอีก”
เขาก็ว่าไม่มีผู้ใดจริงใจคิดซื้อ ก่อนหน้านี้มีคนคิดซื้อห้าพันตำลึง แม้เขาคิดจะสลัดภาระขาดทุนนี้มากเพียงใด ก็ขายไม่ได้
เห็นชายหนุ่มหันหลังจะจากไป เสี่ยวเหลียนรีบรั้งไว้ “ท่านเจ้าของร้านฟังบ่าวพูดให้จบก่อนเจ้าค่ะ”
“เจ้าว่ามา”
เสี่ยวเหลียนชูสองนิ้ว
ชายหนุ่มสีหน้าพลันแปรเปลี่ยน “สองพันตำลึง คุณหนูพวกเจ้าคิดหยอกข้าเล่นหรือ”
“ท่านเจ้าของร้านเข้าใจผิดแล้ว ไม่ใช่สองพัน แต่คือสองหมื่น”
เขานิ่งอึ้งไปทันที อดหันไปมองคนงานไม่ได้
หรือว่าฟังผิด
คนงานนิ่งอึ้งเป็นไก่ไม้ไม่กระดุกกระดิกไปแล้ว ทำให้เขารู้ว่าตนเองฟังไม่ผิด ขมวดคิ้วจ้องมองเสี่ยวเหลียน
เสี่ยวเหลียนสีหน้าไม่แปรเปลี่ยน พูดจนจบ “ตอนท่านพบกับคุณหนูเราเปิดราคามาสองหมื่นตำลึง คุณหนูก็จะซื้อไว้ จากนั้นท่านเก็บไว้หนึ่งหมื่น อีกหนึ่งหมื่นก็มอบคืนให้คุณหนูเรา”
คนงานได้ยินก็ตาค้าง เขาไม่เคยได้ยินว่ามีคนหาเงินจากตระกูลของตนเองด้วย!
“ท่านคิดเห็นเช่นไร”
ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่นยิ่งขึ้น
อยู่ๆ ได้กำไรเพิ่มมาอีกสองพันตำลึง เขาย่อมยินดี แต่คนจวนรองเจ้ากรมไม่ใช่คนโง่ เขาบอกว่าสองหมื่นก็จะรับปากหรือ
เห็นชายหนุ่มได้ยินแล้วแสดงท่าทางสงสัย เสี่ยวเหลียนน้ำเสียงหนักแน่น “คุณหนูเราต้องการซื้อ ก็ต้องซื้อไว้ ขอเพียงท่านเจ้าของร้านยินดีให้ความร่วมมือ”
ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ก็ยิ้มละไมกล่าวว่า “ตกลง”


## บทที่ 37 ตกลง

ตอนที่ 37 ตกลง
ตกลงเรียบร้อย เสี่ยวเหลียนก็กลับไปก่อน
ชายหนุ่มตั้งใจเดินให้ช้าลง ถามคนงานว่า “คุณหนูโค่วที่จะซื้อร้านหนังสือผู้นั้นเป็นคนเช่นไร”
คนงานรีบเอ่ยถึงภาพแรกที่ได้พบซินโย่ว “รูปโฉมงดงาม และยังจิตใจงาม!”
ชายหนุ่มสีหน้าประหลาดใจ
ที่เขาคิดถามมิใช่รูปโฉม ส่วนเรื่องจิตใจงาม ซื้อร้านผ่องถ่ายเงินหมื่นตำลึงของตระกูลเข้ากระเป๋าเรียกว่าจิตใจงามหรือ
คนงานบอกว่าคุณหนูโค่วจิตใจงาม เพราะตอนเช้าซินโย่วให้เงินเด็กหนุ่มผู้นั้น เห็นสีหน้าไม่ถูกต้องของเจ้าของร้านก็ตั้งสติได้
แต่วาจาที่เอ่ยออกไปแล้วไม่อาจเสียหน้าได้ คนงานเกาหัวเอ่ยเบาๆ “ท่านเจ้าของร้าน ท่านไม่เคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับคุณหนูโค่วหรือ”
ชายหนุ่มเลิกคิ้ว
“คุณหนูโค่วเป็นคุณหนูนอกของจวนรองเจ้ากรม!”
เอ่ยถึงคุณหนูนอกจวนรองเจ้ากรม ชายหนุ่มก็พลันจำได้รางๆ “คุณหนูนอกที่เกิดเหตุม้าตื่นเกือบเกิดเรื่องท่านนั้นน่ะหรือ”
“ใช่ ใช่ ใช่ ก็คือคุณหนูนอกผู้นั้น”
ชายหนุ่มเกาคางพึมพำว่า “หรือว่าข่าวลือจะเป็นเรื่องจริง”
เขาอดอยากรู้อยากเห็นเรื่องของคุณหนูนอกในข่าวลือไม่ได้ รีบเร่งฝีเท้าเดินไปร้านหนังสือชิงซง
ในร้านหนังสือ พ่อบ้านจวนรองเจ้ากรมกำลังถามสภาพการณ์ค้าหนึ่งปีมานี้ ผู้ดูแลร้านกลัวว่าการเจรจาจะล้มเหลว กว่าจะหาคนมาซื้อได้ก็ไม่ง่าย คงได้แต่ออกกำลังภายในกันสักหน่อยแล้ว
ยังดีที่ได้ยินเสียงคนงาน “ท่านเจ้าของร้านมาแล้ว”
ผู้ดูแลร้านโล่งอก รีบเข้าไปต้อนรับชายหนุ่มแนะนำเขาต่อเขาซินโย่วและพ่อบ้านต้วน
ชายหนุ่มจ้องมองซินโย่ว
คนงานกล่าวไม่ผิด คุณหนูโค่วท่านนี้งามจริง ดวงตาดำขลับทั้งคู่นั้นสงบนิ่งจนทำให้รู้สึกได้ถึงความเย็นเรียบ นึกภาพไม่ออกว่าเป็นนางที่ส่งสาวใช้ไปหาเขาเพื่อผ่องถ่ายเงินซื้อขาย
“ได้ยินว่าคุณหนูคิดซื้อร้านหนังสือชิงซง”
“ใช่”
“หากซื้อร้านหนังสือไปแล้ว คุณหนูมีแผนการเช่นไรต่อ”
“ก็จะเปิดร้านหนังสือต่อ ท่านปู่ข้าเคยเปิดร้านหนังสือ น่าเสียดาย ท่านจากไปแล้วก็ไม่ได้เปิดอีก ตอนนี้ข้าโตแล้ว คิดจะหาอะไรทำสักหน่อย จึงเลือกเปิดร้านหนังสือ และก็เพื่อจะได้สืบทอดปณิธานท่านปู่”
“คุณหนูคิดได้ไม่เลว” ชายหนุ่มพยักหน้า
รับช่วงต่อร้านหนังสือและเปิดต่อ บิดาเขาในปรภพก็คงด่าเขาน้อยลงสักหน่อยกระมัง
“ท่านเจ้าของร้านคิดปล่อยราคาเท่าไรเจ้าคะ”
ชายหนุ่มเงียบไปครู่ก็เสนอตัวเลข “สองหมื่นสองพันตำลึง”
เคร้ง ผู้ดูแลร้านรีบลนลานประคองถ้วยน้ำชาไว้ไม่ให้ร่วง ก่อนมองพ่อบ้านจวนรองเจ้ากรมที่ก็มีท่าทางเหมือนเขา
“ท่านเจ้าของร้าน ราคานี้จริงใจขายจริงหรือ” พ่อบ้านคว้าถ้วยน้ำชาให้นิ่ง ก่อนจะหันมาถามด้วยอาการใบหน้ากระตุก
สองหมื่นสองพันตำลึง ไม่ไปปล้นเสียเลยล่ะ!
เป็นห่วงแค่คุณหนูนอกจะไม่รู้ พ่อบ้านส่งสายตาให้ซินโย่ว
ซินโย่วขมวดคิ้ว “แพงไปหรือ”
พ่อบ้านแอบถอนหายใจ
“สองหมื่นตำลึงได้หรือไม่”
ชายหนุ่มพยักหน้าตอบอย่างไม่ลังเล “ได้”
“เช่นนั้นก็ร่างสัญญา มอบเงินมัดจำก่อน”
“ตกลง”
“ช้าก่อน!” พ่อบ้านกระโดดตัวลอยใบหน้าแดงก่ำ “ราคานี้ซื้อไม่ได้!”
ซินโย่วกับชายหนุ่มหันไปมองเขาพร้อมกัน
“คุณหนูนอก ราคานี้แพงเกินไป เกินสภาพการณ์การค้าขาย”
“เกินสภาพการณ์การค้าขาย” ซินโย่วกะพริบตาปริบๆ
พ่อบ้านสีหน้าจริงจัง “ไม่ผิด อย่าว่าแต่สองหมื่นตำลึง แค่หมื่นตำลึงก็สูงไปสักหน่อยแล้ว!”
เหตุใดจึงชั่วร้ายได้ถึงเพียงนี้!
“อย่างนั้นหรือ” ซินโย่วมองไปทางชายหนุ่ม
ชายหนุ่มสีหน้าเย็นเยียบ “ต่ำกว่านี้หนึ่งพันตำลึงก็ไม่ได้ หากไม่สูงข้าจะขายหรือ”
ซินโย่วอดพยักหน้าไม่ได้
พ่อบ้านสีหน้าเคร่งเครียด “คุณหนูนอกอย่าได้ถูกหลอก สองหมื่นตำลึงซื้อร้านหนังสือเช่นนี้ได้ถึงสองร้าน”
ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ “เช่นนั้นก็เชิญตามสบาย”
“คุณหนูนอก พวกเราไป!”
พ่อบ้านเดินไปสองก้าวหันหลังกลับมามอง กลับเห็นซินโย่วยังคงนั่งนิ่ง
“คุณหนูนอก?”
ซินโย่วยิ้มละไม “หรือว่าพ่อบ้านต้วนกลับไปก่อนดีกว่า”
พ่อบ้าน “?”
พ่อบ้านจึงต้องเดินกลับมาอีกครั้งพร้อมกับเอ่ยเตือนอย่างใจเย็น “คุณหนูนอก ท่านคิดซื้อร้าน เราก็ค่อยๆ หารือกันได้ ร้านนี้ไม่เหมาะสมก็หาร้านอื่น...”
“ข้าว่าร้านนี้เหมาะมาก ข้าจะซื้อร้านหนังสือนี้”
พ่อบ้านเริ่มปวดขมับตุบๆ หากไม่ใช่ว่ามีสถานะค้ำคอ ก็แทบจะลากคุณหนูออกไปแล้ว “คุณหนูนอกการค้าการขายไม่ได้เจรจากันแบบนี้ แม้ท่านชอบร้านหนังสือ เมืองหลวงก็มิใช่ว่ามีแค่ร้านหนังสือนี้ร้านเดียว”
“แต่ในละแวกสำนักศึกษากั๋วจื่อเจี้ยนก็มีแค่ร้านหนังสือสองร้านนี้ ข้าดูการค้าร้านหนังสือฝั่งตรงข้ามดีมาก สองหมื่นตำลึงก็คงไม่ขาย”
“คุณหนูนอก เหตุใดต้องเปิดละแวกสำนักศึกษากั๋วจื่อเจี้ยน” พ่อบ้านถูกความไร้สมองของคุณหนูนอกทำเอาปวดขมับ
ซินโย่วสีหน้ามั่นใจเต็มที่ “พี่ชายข้าสองคนไม่ใช่ว่าเรียนอยู่ที่สำนักศึกษากั๋วจื่อเจี้ยนหรือ ใกล้กันสักหน่อยจะได้ดูแลกันได้ พ่อบ้านต้วนช่วยข้าดูแลสัญญาให้ดีก็พอ เรื่องอื่นๆ ไม่ต้องใส่ใจ”
พ่อบ้านไหนเลยจะรับปาก เอ่ยอย่างร้อนใจ “หากคุณหนูนอกท่านต้องการใช้เงินมากมายเพียงนี้เพื่อซื้อร้านหนังสือนี้จริง บ่าวกลับไปจะไปรายงานนายหญิงผู้เฒ่าอย่างไร”
“ท่านยายสนับสนุนให้ข้าซื้อร้านหนังสือ”
“แต่ไม่ได้สนับสนุนท่านซื้อร้านหนังสือสองหมื่นตำลึง!” อารามร้อนใจ พ่อบ้านถึงกับหลุดวาจาเช่นนี้ออกมา
ซินโย่วสีหน้างุนงง “แต่เงินซื้อร้านหนังสือเป็นเงินของข้านี่”
พอเอ่ยเช่นนี้ เจ้าของร้าน ผู้ดูแลร้านกับคนงานก็หันขวับมองไปทางพ่อบ้าน
พ่อบ้านนิ่งอึ้งไปทันที
ซินโย่วเห็นดังนี้ก็เริ่มแอบแค่นเยาะในใจ
ดูท่าทางพ่อบ้านเองใช่ว่าไม่เคยคิดเรื่องสมบัติติดตัวคุณหนูโค่ว ท่าทีพ่อบ้านไหนเลยจะเก็บงำท่าทีแท้จริงของจวนรองเจ้ากรมไว้ได้
“ท่านยายบอกไว้แล้ว จะช่วยดูแลเงินทองบิดามารดาข้าไว้ก่อน วันหน้าก็เป็นสินออกเรือนของข้า ในเมื่อเป็นของข้า ข้าคิดนำส่วนหนึ่งมาซื้อร้านหนังสือ ยังต้องขอความเห็นจากพ่อบ้านต้วนหรือ”
“คือว่า...” เพราะมีสายตาเจ้าของร้านและคนอื่นๆ อยู่ พ่อบ้านพลันคิดถึงข่าวลือพวกนั้นขึ้นมา
หลายคนต่างซุบซิบว่าจวนรองเจ้ากรมละโมบในทรัพย์สินคุณหนูนอก หากเขามีท่าทีห้ามปรามขัดขวางคุณหนูนอกซื้อร้านหนังสือ กลับไปเกิดมีคนจากร้านหนังสือเหล่านี้แพร่ข่าวไม่ดีออกไป นายหญิงผู้เฒ่าคงไม่ชมเชยเขาที่ประหยัดเงินซื้อร้านหนังสือมาได้ แต่คงตำหนิเขาที่ทำงานไม่ได้ความ ทำให้จวนรองเจ้ากรมเสื่อมเสียชื่อเสียง
ในใจพ่อบ้านก็เริ่มดีดลูกคิด
ซินโย่วจีบปากจีบคอเอ่ยว่า “ท่านยายรักข้าที่สุด ข้าซื้อของมาแล้วสบายใจ นางก็จะดีใจแทนข้า หากพ่อบ้านต้วนเป็นห่วงว่าซื้อแพงไปแล้วจะถูกท่านยายว่า เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องเป็นห่วง”
พ่อบ้านเงียบงันไปนาน
ซินโย่วส่งยิ้มให้ชายหนุ่มกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ร่างสัญญา ข้าวางมัดจำสองพันตำลึง ใช่แล้ว สัญญาต้องมีสองฉบับกระมัง”
ชายหนุ่มได้ยินซินโย่วเน้นย้ำที่คำว่า ‘สอง’ และเพราะคำพูดของเสี่ยวเหลียนก่อนหน้านี้ ย่อมเข้าใจความหมาย
สัญญาปกติทั่วไปก็จะร่างสองฉบับ ลงนามประทับลายนิ้วมือแล้วก็แบ่งให้ผู้ขายหนึ่ง ผู้ซื้อหนึ่ง แต่คำว่าสองฉบับของซินโย่วกลับหมายถึงสัญญาราคาขายที่ต่างกันสองฉบับ
“ใช่แล้ว สองฉบับ” ชายหนุ่มยิ้มพยักหน้า
ที่แท้ข่าวลือเป็นจริง สมบัติคุณหนูนอกผู้นี้อยู่ในมือยายตน
ช่างน่าสงสารจริง
ไม่นานก็ร่างสัญญาเสร็จ ซินโย่วส่งให้พ่อบ้านอ่าน “ข้าไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ พ่อบ้านต้วนช่วยข้าตรวจสอบสักหน่อย”
พ่อบ้านรับสัญญามาด้วยท่าทางไร้ความรู้สึก ซินโย่วถามชายหนุ่ม “ท่านเจ้าของร้านพาข้าไปดูโรงพิมพ์ด้านหลังหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ”
“ย่อมได้ ผู้ดูแลร้านหู ช่วยข้าต้อนรับพ่อบ้านต้วนสักครู่”
ซินโย่วกับชายหนุ่มถือโอกาสที่ออกไปนี้ไปดูสัญญาอีกฉบับ ชายหนุ่มอดถามขึ้นไม่ได้ว่า “คุณหนูโค่วไม่กลัวข้าพูดออกไปหรือ”
ซินโย่วยิ้ม “เรื่องผู้อื่นขาดทุน ตนได้ประโยชน์เช่นนี้ ข้าเชื่อว่าคนฉลาดย่อมไม่ทำ”
ชายหนุ่มเองก็ยิ้มประสานมือ “เช่นนั้นร้านหนังสือชิงซงวันหน้าก็รบกวนท่านเจ้าของร้านคนใหม่แล้ว”
ซินโย่วประสานมือตอบ “จะไม่ทำให้ท่านผิดหวังเจ้าค่ะ”


## บทที่ 38 ต้องการทั้งหมด

ตอนที่ 38 ต้องการทั้งหมด
พวกซินโย่วสามคนออกไปแล้ว ผู้ดูแลร้านยังคงนิ่งงันเหมือนไก่ไม้
“ผู้ดูแลร้าน” คนงานถึงแขนเสื้อผู้ดูแลร้าน
ผู้ดูแลร้านตั้งสติได้รวดเร็ว ผลักมือคนงานออก ถามชายหนุ่มอย่างตกใจว่า “ท่านเจ้าของร้าน ท่านจะขายร้านหนังสือสองหมื่นตำลึงจริงหรือขอรับ”
ชายหนุ่มถามกลับอย่างอารมณ์เสีย “สัญญาก็ร่างแล้ว ยังเท็จอีกหรือ”
“แต่มันตั้งสองหมื่นตำลึงนะขอรับ!” ผู้ดูแลร้านยังคงรู้สึกว่าฝันไป
“ตื่นเต้นอันใด สองหมื่นตำลึงไม่ได้ให้เจ้า วันหน้าพวกเจ้าก็ติดตามเข้าของร้านคนใหม่ทำงานให้ดีก็พอ” ชายหนุ่มยกมือขึ้นไพล่หลังเดินออกไป
ผู้ดูแลร้านทอดถอนใจ “ท่านเจ้าของร้านช่างหนักแน่นแท้”
คนงานข้างๆ อยากพูดแต่ก็เงียบลง สะกดกลั้นความคิดที่จะบอกเล่าความจริงทิ้งไป
เจ้าของร้านคนเก่ากำชับไว้แล้วว่าต้องเก็บเป็นความลับ
อ้อ ใช่แล้ว เจ้าของร้านคนใหม่กำชับเขามาเรื่องหนึ่ง เขาต้องรีบจัดการให้เรียบร้อย
ในรถม้า เสี่ยวเหลียนเองก็รู้สึกว่าเหมือนฝันไปเช่นกัน “คุณหนู พ่อบ้านต้วนถึงกับไม่ห้ามท่านไว้”
ซินโย่วสงบนิ่งอย่างมาก “ไม่แปลก ก็แค่ถ่วงน้ำหนักผลได้ผลเสียเท่านั้น”
ไม่ได้ห้ามนางซื้อร้านหนังสือราคาสูง ยังผลักความรับผิดชอบให้นางว่าเอาแต่ใจไร้เดียงสา แต่หากแพร่ข่าวลือออกไปว่านายหญิงผู้เฒ่ากำสินออกเรือนหลานสาวไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ก็ต้องโดนโทสะนายหญิงผู้เฒ่าใส่แทน
เทียบกันแล้ว พ่อบ้านต้วนย่อมเลือกประการแรก
“แต่หากนายหญิงผู้เฒ่าไม่ตกลงจะทำเช่นไร แม้ว่ามอบเงินมัดจำแล้ว แต่หากนายหญิงผู้เฒ่ายินยอมเสียเงินมัดจำไม่ยอมจ่ายสองหมื่นตำลึงเล่าเจ้าคะ” เสี่ยวเหลียนเริ่มกังวลขึ้นมา
ซินโย่วแย้มยกมุมปาก “ท่านยายรักข้า จะไม่ตกลงได้อย่างไร”
เสี่ยวเหลียนมองสีหน้ามั่นใจเต็มเปี่ยมของซินโย่ว ใจที่โครมครามไม่แน่ใจก็เริ่มสงบลง
กลับถึงจวนรองเจ้ากรม ซินโย่วรีบเร่งฝีเท้าไปยังเรือนหรูอี้ถัง พ่อบ้านกลับก้าวเดินราวกับฝีเท้าหนัก ก้าวไปคิดไปว่าจะรายงานนายหญิงผู้เฒ่าอย่างไรดี
“นายหญิงผู้เฒ่า คุณหนูนอกกลับมาแล้ว”
นายหญิงผู้เฒ่าที่ยังกังวลอยู่ พอได้ยินสาวใช้รายงานก็เงยหน้าขึ้น เห็นหลานสาวสีหน้าดีใจ ในใจก็ยิ่งรู้สึกย่ำแย่
ดูท่าทางเช่นนี้ คงจ่ายเงินไปแล้ว
“เจรจาเป็นอย่างไรบ้าง” นายหญิงผู้เฒ่าถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ
ซินโย่วยิ้มละไม “เจรจาราบรื่น วางเงินมัดจำไปแล้วเจ้าค่ะ”
นายหญิงผู้เฒ่าเลิกคิ้ว ถามว่า “ซื้อไว้เท่าไร”
พ่อบ้านได้ยินนายหญิงผู้เฒ่าถาม ก็อดก้มหน้าลงไม่ได้ เขาคิดว่าคุณหนูนอกจะค่อยๆ บอกตัวเลขออกมาด้วยท่าทางไม่แน่ใจ ไม่คิดว่ากลับได้ยิน สาวน้อยพูดไม่หยุดด้วยท่าทางตื่นเต้นดีใจ “สองหมื่นตำลึงก็ซื้อได้แล้ว ท่านยาย ท่านไม่เห็น ด้านหลังร้านหนังสือยังมีโรงพิมพ์ มีบ้านพักพื้นที่กว้างขวาง แม้แต่ผู้ดูแลร้านก็มีให้เสร็จสรรพ…”
“เท่าไรนะ” วาจาท้ายๆ นายหญิงผู้เฒ่าล้วนไม่ได้ฟังสักคำ ในสมองมีเพียงแค่สามคำ
สองหมื่นตำลึง สองหมื่นตำลึง สองหมื่นตำลึง…
“ท่านยาย ท่านเป็นอันใดไปหรือเจ้าคะ” สาวน้อยเลิกคิ้วเริ่มรู้สึกว่าสีหน้านายหญิงผู้เฒ่าไม่ค่อยถูกต้องนัก
นายหญิงผู้เฒ่าค่อยๆ เบนใบหน้าไปมองพ่อบ้าน “พวกเจ้าใช้เงินสองหมื่นตำลึงซื้อร้านหนังสือ?”
เทียบกับสมบัติมหาศาลของหลานสาว สองหมื่นตำลึงคล้ายว่าไม่มาก แต่เงินเบี้ยประจำปีของบุตรชายคนโตนางยังไม่ถึงสามร้อย!
พ่อบ้านตกใจลงคุกเข่า “คือ คือคุณหนูนอก...”
ซินโย่วเอ่ยรับคำสีหน้าไม่แปรเปลี่ยน “ข้าชอบร้านหนังสือนี้มาก ตั้งแต่ตำแหน่งที่ตั้งไปจนถึงการจัดร้าน ข้าพอใจกับทุกอย่างของร้านหนังสือนี้ แม้พ่อบ้านต้วนเตือนว่าแพงไป แต่ข้าก็ยังจะซื้อ อย่างไรก็ไม่ใช่ว่าใช้เงินทองซื้อความสบายใจหรือเจ้าคะ ครั้งนี้ซื้อได้ก็ซื้อไว้ ท่านยาย ท่านว่าใช่หรือไม่”
พ่อบ้านมองซินโย่วด้วยสายตาที่ไม่อาจระงับสายตาซาบซึ้งใจของตนเอง
คุณหนูนอกเป็นคนเห็นอกเห็นใจผู้อื่นจริงๆ...ถุย หากไม่ใช่คุณหนูนอกไร้เดียงสาจนถูกหลอก จะทำให้นายหญิงผู้เฒ่าไม่พอใจได้อย่างไร
พอตั้งสติได้ พ่อบ้านก็ยิ้มก้มหน้างุด
“ทองคำพันชั่งยากซื้อหาความสบายใจก็จริง แต่ก็ไม่อาจโปรยเงินไปทั่ว!” นายหญิงผู้เฒ่าไม่อาจรับคำพูดเช่นนี้ได้ “ร้านหนังสือที่การค้าไม่ดี แม้มีโรงพิมพ์และเรือนพัก ซื้อมาอย่างมากก็ไม่เกินหมื่นตำลึงกระมัง จ่ายสองหมื่นตำลึงซื้อมา ไม่ใช่ว่าโง่เขลาหรือ”
“แต่ถูกกว่านี้เขาก็ไม่ขาย เจ้าของร้านพวกเขาเปิดราคามาสองหมื่นสองพันตำลึง ข้าต่อราคาจนเหลือสองหมื่นตำลึง”
นายหญิงผู้เฒ่าอัดอั้นตันใจจนปวดใจยิ่ง
ยังต้องเอ่ยชื่นชมนางอีกหรือ?
“หากเจ้าแสดงท่าทางว่าต้องการซื้อ อีกฝ่ายย่อมไม่ยอมลดราคาให้แน่ อีกอย่างหากต่อรองราคาไม่ได้จริงๆ หรือว่าจะไปซื้อร้านอื่นไม่ได้กัน”
“ร้านอื่นชิงชิงล้วนไม่ชอบเจ้าค่ะ” ซินโย่วน้ำเสียงเรียบเฉย
นายหญิงผู้เฒ่ากลับไม่คิดยอมความ เอ่ยต่อด้วยสีหน้าบึ้งตึง “ชิงชิง ไม่ใช่ว่ายายเสียดาย หากร้านหนังสือราคาสองหมื่นตำลึงจริง ยายก็ยอมให้เจ้าซื้อ แต่เห็นอยู่ว่าของราคาเพียงหนึ่งหมื่นตำลึง แต่ต้องจ่ายสองเท่า เช่นนั้นมิใช่ว่าย่ำยีเงินทองหรอกหรือ”
“ชิงชิงชอบเจ้าค่ะ เงินมากมายเท่าไรก็ไม่รู้สึกว่าเป็นการย่ำยีเงินทอง และเงินมัดจำก็จ่ายไปแล้ว...”
นายหญิงผู้เฒ่าตัดบทซินโย่ว “เงินมัดจำอย่างมากก็แค่สองพันตำลึง ยอมทิ้งไปก็ได้ ไม่อาจเสียเงินสองหมื่นตำลึงซื้อร้านหนังสือ!”
เห็นนายหญิงผู้เฒ่ายืนยันหนักแน่น ซินโย่วก็เงียบไม่ส่งเสียงอีก
พ่อบ้านที่คุกเข่าอยู่แอบเบ้ปาก
หากรู้ก่อนหน้านี้ว่าจะเป็นเช่นนี้ ไยคุณหนูนอกต้องทำเช่นนี้ด้วย
“พ่อบ้านต้วน เจ้าไปที่ร้านหนังสืออีกครั้ง บอกเจ้าของร้านว่าให้ลดราคา หรือไม่การค้านี้ก็ยกเลิกเสีย”
“ขอรับ” พ่อบ้านรีบลุกขึ้น คว้าสัญญาที่ยังร้อนกรุ่นอยู่วิ่งออกไปทันที
เห็นซินโย่วเม้มปากไม่เอ่ยอันใด นายหญิงผู้เฒ่าตัดสินใจว่าจะให้พุทราหวานเอาใจสักหน่อย “พรุ่งนี้เจ้าออกไปเดินเล่นอีกครั้ง หากมีร้านค้าราคาเหมาะสมหรือชอบก็ซื้อไว้ได้ อวี้จู ไปเอาเครื่องประดับร้านหงเป่าชุดนั้นที่เพิ่งทำส่งมาออกมาหน่อย”
สาวใช้ที่ชื่ออวี้จูรับคำ รีบประคองหีบใบเล็กเข้ามา นายหญิงผู้เฒ่าแสดงท่าทางให้นางเปิดออก
หีบใบเล็กทรงแบนกว้าง ในหีบปูด้วยผ้าแพรสีอ่อน มีเครื่องประดับฝังทับทิมงดงามแวววาว ทำให้คนที่ได้เห็นต่างไม่อาจละสายตา
นายหญิงผู้เฒ่ายิ้มเอ่ยขึ้นว่า “พอเครื่องประดับฝังทับทิมชุดนี้ทำเสร็จ ยายก็รู้สึกว่าเหมาะกับเจ้ามาก เจ้าเอาไปใส่เล่นสิ”
ซินโย่วกวาดตามอง คาดเดาว่าเครื่องประดับชุดนี้เกรงว่านายหญิงผู้เฒ่าเตรียมไว้เพื่อหลานสาวคนใดออกเรือน แน่นอนว่ารวมถึงหลานสาวเช่นโค่วชิงชิง ตอนนี้เพื่อปลอบใจนาง จึงหยิบออกมามอบให้ก่อน
“ชิงชิงชอบมาก ขอบคุณท่านยายเจ้าค่ะ” ซินโย่วรับไว้ทันทีอย่างไม่เกรงใจ
นายหญิงผู้เฒ่าเห็นซินโย่วไม่เอาเรื่อง ก็เผยรอยยิ้มพึงใจ
ตอนกลับเรือนหว่านฉิง เสี่ยวเหลียนกังวลหนักใจ “เครื่องประดับฝังทับทิมชุดนี้แม้ว่าดูมีราคา แต่เทียบกับเงินสองหมื่นตำลึงแล้วห่างไกลกันมาก…”
คิดจะดึงสองหมื่นตำลึงจากมือนายหญิงผู้เฒ่ายากเย็นเช่นนี้ นางคิดไม่ออกจริงๆ ว่าจะจะนำหกส่วนกลับมาอย่างไร
หกส่วน อย่างน้อยก็ต้องหกแสนตำลึง!
ซินโย่วยิ้มตบหลังมือเสี่ยวเหลียน “วางใจเถิด ร้านเครื่องประดับทับทิมกับร้านหนังสือชิงซง พวกเราต้องได้มาทั้งหมด”
เสี่ยวเหลียนยังคิดถามต่อ แต่เห็นคุณหนูสามต้วนอวิ๋นหลิงรออยู่ไม่ไกลนัก
ซินโย่วเดินไป ถามขึ้นก่อนว่า “น้องหลิงมารอข้าหรือ”
ต้วนอวิ๋นหลิงพยักหน้าเล็กน้อย มองไปรอบๆ ด้วยสัญชาตญาณ กระซิบว่า “พี่ชิง พี่เดาว่าท่านย่าทำโทษพี่หวาอย่างไร”
ซินโย่วรอนางกล่าวต่อ
ต้วนอวิ๋นหลิงอดยิ้มมุมปากไม่ได้ “พี่หวาถูกลงโทษให้อยู่ในหอบูชาบรรพชน”
ซินโย่วไม่ได้คิดสนใจคุยเรื่องต้วนอวิ๋นหวาถูกลงโทษ ทำสีหน้าจริงจังเอ่ยว่า “น้องหลิงได้ช่วยข้าไว้ ข้าจะจดจำเอาไว้ วันหน้าน้องหลิงต้องการความช่วยเหลือ มาหาข้าได้ทุกเมื่อ”
ต้วนอวิ๋นหลิงรีบพยักหน้า ถามอย่างอยากรู้ว่า “พี่ชิงออกไปทำอันใดมาหรือ”
“ซื้อร้านหนังสือ”
“ซื้อร้านหนังสือ? ใช้เงินไม่น้อยกระมัง ซื้อแล้วหรือยัง”
ซินโย่วมองซ้ายมองขวาก่อนจะยิ้มเอ่ยขึ้นว่า “น่าจะนะ”
ครั้งนี้พ่อบ้านเดินลิ่วตรงไปยังร้านหนังสือชิงซง ภาพตรงหน้ากลับทำเอาข้าตาค้างไปทันที


## บทที่ 39 จบลงแล้ว

ภาคสอง
ตอนที่ 39 จบลงแล้ว
ยามเย็นแล้ว ได้เวลาร้านอาหารร้านน้ำชาครึกครื้นกันแล้ว สถานที่เช่นร้านหนังสือตามหลักแล้วก็จะเงียบเหงาลง แต่หน้าประตูร้านหนังสือชิงซงกลับผิดปกติอย่างมาก มีคนมารวมตัวกันไม่น้อย
พ่อบ้านกำลังตกใจตาค้าง ก็พลันได้ยินเสียงประทัดดังสนั่นหวั่นไหว ทำเอาเขาตกใจสะดุ้ง มองไปที่พื้นอีกทีก็เต็มไปด้วยกระดาษแดงของประทัด ที่แท้ประทัดนี้จุดหลายรอบแล้ว
พ่อบ้านยิ่งงุนงง ดึงคนข้างๆ มาถามขึ้นว่า “ไม่ได้ช่วงเทศกาล ร้านหนังสือชิงซงจุดประทัดทำไมกัน”
คนผู้นั้นเห็นแล้วก็ขอสอดสักหน่อย ทนไม่ไหวเล่าเรื่องที่รู้มาออกมาหมด “ร้านหนังสือชิงซงเปลี่ยนเจ้าของร้านของแล้ว!”
พ่อบ้านสีหน้าแปรเปลี่ยน “เปลี่ยนเจ้าของร้าน?”
“ใช่ ได้ยินว่าคุณหนูนอกจวนรองเจ้ากรมถูกใจร้านหนังสือนี้ ควักสองหมื่นตำลึงซื้อร้านหนังสือชิงซงไว้แล้ว เจ้าของร้านคนเก่าได้กำไรไม่น้อย กอปรกับมีเจ้าของร้านคนใหม่ ก็เท่ากับเปลี่ยนบรรยากาศใหม่ ร้านหนังสือจึงได้จุดประทัด พี่ชายมาสายไปสักหน่อย เมื่อครู่ยังโปรยทานเหรียญทองแดงด้วยนะ…”
คนผู้นั้นยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น คนข้างๆ ก็เสริมอีกว่า “สองหมื่นตำลึงซื้อร้านหนังสือ? คุณหนูไม่รู้ความ ผู้ใหญ่ที่บ้านนางก็ตอบตกลงหรือ”
“นั่นเป็นเงินทองของคุณหนูเอง นายหญิงผู้เฒ่าจวนรองเจ้ากรมก็รักหลานสาวคนนี้มาก ไหนเลยจะมีเหตุผลไม่ตกลงเล่า”
คนที่เข้าร่วมวงสนทนาทีหลังพยักหน้า “ก็จริง เงินทองตนเอง คิดอยากซื้ออันใดก็ย่อมซื้อได้”
อีกคนเห็นทางนี้คุยกันออกรสครึกครื้น ก็แทรกเข้ามาเอ่ยว่า “จึ๊ๆ ก่อนหน้านี้ข้ายังได้ยินว่าจวนรองเจ้ากรมหมายปองทรัพย์สินคุณหนูนอก ตอนนี้ดูท่า หากหมายปองจริงจะยอมให้คุณหนูนอกใช้เช่นนี้หรือ ข่าวลือเชื่อถือไม่ได้จริงๆ”
“พี่ชายจะไปไหนหรือ...” เห็นพ่อบ้านรีบกลับไป คนผู้นั้นก็ตะโกนไล่ตามก่อนจะหันไปวิพากษ์วิจารณ์กับผู้อื่นต่อ
ความเร็วขากลับของพ่อบ้านเร็วยิ่งกว่าขาไป ตรงไปเรือนหรูอี้ถังพบนายหญิงผู้เฒ่า
“เรียบร้อยแล้วหรือ” นายหญิงผู้เฒ่าถามจบ ก็เห็นสีหน้าพ่อบ้านกระจ่าง ในใจพลันกกระตุกวูบ
พ่อบ้านปาดเหงื่อบนหน้าผาก เล่าเรื่องที่ได้เห็นได้ฟังมาจากหน้าร้านหนังสือชิงซง
“บ่าวไม่กล้าตัดสินใจเอง จึงกลับมารายงานนายหญิงผู้เฒ่า”
“บัดซบ!” นายหญิงผู้เฒ่าคว้าถ้วยน้ำชาปาลงพื้น สีหน้าดำทะมึนยิ่งกว่าก้นหม้อดำ
รองเจ้ากรมต้วนกลับมาพอดี เห็นสภาพเละเทะบนพื้นก็ตกใจ “ท่านแม่ มีเรื่องอันใดทำให้ท่านแม่โมโหเพียงนี้”
พอได้ยิน เรื่องที่นายหญิงผู้เฒ่าคิดเอ่ยมีมากมาย ให้พ่อบ้านออกไปแล้วก็เอ่ยว่า “บุตรสาวตัวดีของเจ้า  ระบายอารมณ์แทนมารดานางที่ถูกเขียนหนังสือหย่า แล่นไปสวนดอกไม้ลงมือกับชิงชิงต่อหน้าทุกคน กระชากแขนเสื้อชิงชิงขาดอีกด้วย!”
รองเจ้ากรมต้วนตกใจ “หวาเอ๋อร์ถึงกับทำเรื่องเช่นนี้หรือ”
“ชิงชิงเองก็ไม่ยอมเสียเปรียบ หาเรื่องจะออกไปอยู่นอกจวน หอบห่อผ้าออกไปถึงหน้าถนน!”
รองเจ้ากรมต้วนยิ่งตกใจ “หอบห่อผ้าออกไปถึงหน้าถนน? นี่ นี่ใช้ได้ที่ไหนกัน!”
นายหญิงผู้เฒ่ายิ่งพูดที่ยิ่งโมโห “เพื่อปลอบใจชิงชิง ข้ารับปากให้นางซื้อร้านหนังสือชิงซง ผู้ใดจะรู้ว่านางใช้สองหมื่นตำลึงซื้อมา!”
“สองหมื่นตำลึง?” รองเจ้ากรมต้วนตกใจร้องเสียงหลงแล้ว
นายหญิงผู้เฒ่ายังพูดไม่จบ “ข้ายังไม่ได้ตกลง ส่งพ่อบ้านไปคืนสัญญา ปรากฏว่าร้านหนังสือชิงซงจุดประทัดกันแล้ว ตอนนี้ผู้คนล้วนรู้กันว่าคุณหนูนอกจวนรองเจ้ากรมจ่ายก้อนโตซื้อร้านหนังสือชิงซงไว้แล้ว!”
รองเจ้ากรมต้วนตกใจตาค้าง
เขาก็แค่ไปทำงานที่ทำการตามปกติ เพียงแค่วันเดียวก็เกิดเรื่องมากมายเพียงนี้?
นิ่งไปครู่หนึ่ง รองเจ้ากรมต้วนจึงได้ตั้งสติได้ เอ่ยอย่างปวดใจว่า “ท่านแม่ นี่จับจวนรองเจ้ากรมเป็นตัวประกันไว้แล้วหรือ!”
นายหญิงผู้เฒ่าแค่นหัวเราะ “ข้าก็ว่าอย่างนั้น”
เดิมว่าแอบๆ ไปคืนสัญญาก็ผ่านไปแล้ว อย่างมากก็เสียแค่เงินมัดจำสองพันตำลึง แต่ตอนนี้ร้านหนังสือชิงซงนี้ไม่ซื้อก็ต้องซื้อ
“สถานการณ์ตอนนี้ ปล่อยให้ลือออกไปว่าเจ้าของร้านหนังสือชิงซงกลัวพวกเราจนยอมฉีกสัญญา หรือว่า...” รองเจ้ากรมต้วนสีหน้าเย็นเยียบ “ชิงชิงกลัวท่านแม่ว่าแพง ไม่ซื้อแล้ว!”
นายหญิงผู้เฒ่าได้ยินก็อึ้งพูดไม่ออก “มาพูดเรื่องพวกนี้ตอนนี้จะมีประโยชน์อันใด หากไม่ใช่ว่าหวาเอ๋อร์ไปหาเรื่องชิงชิง จะเกิดเรื่องเช่นนี้หรือ!”
ในใจรองเจ้ากรมต้วนโมโหความเอาแต่ใจของบุตรสาวมาก แต่ความปวดใจกับเงินสองหมื่นตำลึงอยู่เหนือความโมโหทั้งมวล “ท่านแม่ จะให้ชิงชิงซื้อร้านหนังสือจริงหรือ ให้นางย้ายออกไป?”
นายหญิงผู้เฒ่าเหลือบมองบุตรชายทีหนึ่ง “แล้วจะอย่างไรได้ ให้ผู้คนเขาหัวเราะเยาะจวนรองเจ้ากรมหมายปองทรัพย์สมบัติคุณหนูนอกไม่ยอมปล่อยมือหรือ”
รองเจ้ากรมต้วนไม่เอ่ยอันใด
“จ่ายสองหมื่นตำลึงให้ผู้คนได้เห็นว่าจวนรองเจ้ากรมให้ความเคารพกับการตัดสินใจจัดการทรัพย์สินของคุณหนูนอก ก็ไม่นับว่าขาดทุน” เงียบไปเป็นนานก่อนนายหญิงผู้เฒ่าจะถอนใจเอ่ยขึ้น
คำพูดนี้ทั้งเป็นการปลอบใจบุตรชายและยังเป็นการปลอบใจตนเอง
รองเจ้ากรมต้วนเองก็รู้ว่าเงินสองหมื่นตำลึงคงต้องสูญไปแน่แล้ว เอ่ยน้ำเสียงเยียบเย็น “ข้าเพียงแค่ตกใจ ชิงชิงเป็นเพียงเด็กสาวอายุน้อย ถึงกับมีอุบายเช่นนี้”
“ก็ไม่แน่ว่าเป็นชิงชิง เจ้าของร้านหนังสือชิงซงได้เงินก้อนโตไปเช่นนี้ จะตัดใจคายเงินก้อนโตที่กลืนลงไปออกมาหรือ” แม้นายหญิงผู้เฒ่าเอ่ยเช่นนี้ แต่ในใจกลับมีภาพหลานสาวต่างไปจากเดิม
สองแม่ลูกคุยกันเสร็จ นายหญิงผู้เฒ่าก็ให้อวี้จูไปตามซินโย่วมา
ซินโย่วเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว เป็นเสื้อคลุมแขนยาวผ้าแพรบางสีผลซิ่ง[footnoteRef:1]ค่อนข้างใหม่ [1:  หมายถึงแอปริคอท สีออกส้ม]
สีนี้กระจ่างสดใส สีสันงดงาม ได้ยินว่าคนจากเรือนหรูอี้ถังมาเชิญไป ในใจซินโย่วก็สงบนิ่งลง ยิ้มสั่งการเสี่ยวเหลียน “ไปหยิบต่างหูในชุดเครื่องประดับทับทิมชุดนั้นมาใส่ให้ข้าหน่อย”
ไม่นาน ซินโย่วที่ใส่ต่างหูใหม่ก็มาถึงเรือนหรูอี้ถัง
“ท่านยาย ท่านลุง” ซินโย่วย่อกายคำนับ
ท่าทางคำนับของสาวน้อยสง่างามแต่แฝงท่าทางเอาแต่ใจ กิริยาเหมาะสมงามสง่า ต่างหูทับทิมรูปหยดน้ำส่ายไหวไปมาเบาๆ เป็นที่สะดุดตาอย่างมาก
คนงาม พลอยก็เป็นพลอยชั้นดี สองอย่างประกอบกันก็ยิ่งทำให้คนงามโดดเด่น
สายตานายหญิงผู้เฒ่าไปหยุดอยู่ที่ต่างหูเป็นนาน อึ้งจนเอ่ยอันใดไม่ออก
สองหมื่นตำลึงก็ยังต้องจ่าย เครื่องประดับทับทิมล้ำค่าทั้งชุดราคาไม่น้อยก็ต้องสูญไปด้วย!
แม้เครื่องประดับชุดนี้ตั้งใจว่าจะเป็นสินออกเรือนหลานสาว แต่ให้ไปตอนนี้ วันหน้าไม่ใช่ว่าต้องเตรียมอีกชุดหรือ
ความเงียบงันของนายหญิงผู้เฒ่าทำให้รองเจ้ากรมต้วนสงสัย
ท่านแม่เป็นอันใดไปหรือ
ได้ยินเสียงไอของรองเจ้ากรมต้วน นายหญิงผู้เฒ่าก็ได้สติ ฝืนฉีกยิ้มเอ่ยว่า “ชิงชิง ยายกับลุงเจ้าหารือกันแล้ว ในเมื่อเจ้าชอบร้านหนังสือนั่นมาก เช่นนั้นก็ซื้อไว้เถอะ”
ซินโย่วยิ้มตอบ “ขอบเจ้าค่ะคุณท่านยาย”
รองเจ้ากรมต้วนหน้าบึ้งตึง “แต่มีเรื่องหนึ่ง จวนเราไม่มีประสบการณ์จัดการกิจการร้านหนังสือ เกรงว่าคงช่วยอันใดเจ้าไม่ได้”
“ชิงชิงจะพยายาม หากทำไม่ไหวจริงๆ ก็ค่อยขาย”
นายหญิงผู้เฒ่ากับรองเจ้ากรมต้วน “…”
วันถัดมา ซินโย่วแสร้งทำทีไม่เห็นท่าทางปวดใจของนายหญิงผู้เฒ่าที่พยายามเก็บงำไว้ นำเงินตรงไปยังร้านหนังสือชิงซง แต่กลับพบคนผู้หนึ่งมายืนรออยู่ที่นั่น
“ใต้เท้าเฮ่อ”
“คุณหนูโค่วสะดวกคุยสักสองสามคำหรือไม่”
“ได้”
ทั้งสองคนไปยืนใต้ต้นไม้ด้านหลังร้านหนังสือ ซินโย่วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ถามขึ้นว่า “ใต้เท้าเฮ่อมีอันใดต้องการคุยกับข้าหรือเจ้าคะ”
“วันนี้มาร้านหนังสือ ได้ยินว่าคุณหนูโค่วซื้อร้านหนังสือชิงซงไว้แล้ว”
แม้ซินโย่วงุนงงเจตนาของอีกฝ่ายที่มาถามเช่นนี้ แต่สีหน้ายังคงไม่แปรเปลี่ยน “ใช่แล้วเจ้าค่ะ วันนี้ข้ามาเพื่อจ่ายเงินที่เหลือ”
เฮ่อชิงเซียวเงียบไปครู่หนึ่ง เอ่ยว่า “คุณหนูโค่วซื้อแพงไปแล้ว”


## บทที่ 40 คนดี

ตอนที่ 40 คนดี
ซินโย่วคิดไม่ถึงว่าวาจาเช่นนี้จะออกจากปากผู้บัญชาการสำนักเจิ้นฝู่ซือกองกำลังองครักษ์จิ่นหลินได้ แม้แต่สีหน้าเรียบเฉยดังเช่นยามปกติ ยามนี้ก็คล้ายปรากฏสีหน้า
เฮ่อชิงเซียวหลุบตาลงกลบเกลื่อนอาการเก้กัง
พฤติกรรมเขาเช่นนี้เป็นการยุ่งเรื่องผู้อื่นจริงๆ เพียงแต่พอคิดถึงว่าเด็กสาวกำพร้าใช้ชีวิตไม่ง่าย แท้จริงก็คือทนเห็นนางใช้เงินทองเช่นนี้ไม่ได้
ซินโย่วกลับคืนสู่ความสงบนิ่งดังเดิม ย่อกายคำนับเฮ่อชิงเซียวเล็กน้อย “ขอบคุณใต้เท้าเฮ่อที่เตือนเจ้าค่ะ ราคานี้…เป็นราคาที่ข้าได้เจรจาต่อรองกับเจ้าของร้านหนังสือชิงซงคนเดิม พวกเราต่างพึงพอใจมาก”
เฮ่อชิงเซียวเงียบไปก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยน “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นก็ขอให้กิจการคุณหนูโค่วเจริญรุ่งเรือง อ้อ คุณหนูโค่วยังจะเปิดร้านหนังสือต่อหรือไม่”
“อืม เพราะคิดว่าจะเปิดร้านหนังสือ จึงได้ถูกใจร้านหนังสือชิงซงเจ้าค่ะ”
เห็นสีหน้ายิ้มละไมของสาวน้อย เฮ่อชิงเซียวก็คิดเอ่ยว่าการเปิดร้านหนังสือตรงข้ามร้านหนังสือหย่าซินไม่ง่าย ซึ่งเป็นวาจาไม่เป็นมงคลอีก จึงไม่เอ่ยออกมา ได้แต่อวยพรก่อนจะเดินออกไป
พอซินโย่วได้ลงนั่งตรงหน้าเจ้าของร้านหนังสือชิงซงคนเดิม สองฝ่ายต่างไม่ปิดบังแววตาประหลาดใจของตนเอง
ซินโย่วรู้ชื่อชายหนุ่มแล้ว ชื่อว่าเสิ่นหนิง
“คุณหนูโค่วสนิทกับใต้เท้าเฮ่อหรือ”
ซินโย่วสีหน้าเรียบเฉย “ใต้เท้าเฮ่อเคยช่วยข้าไว้”
“อ๋อ อ๋อ ผู้มีพระคุณช่วยชีวิต” เสิ่นหนิงรีบพยักหน้ารับรู้ อดถามต่อไม่ได้ว่า “แค็กๆ คุณหนูโค่วจ่ายสองหมื่น’ตำลึงซื้อร้านหนังสือชิงซง ใต้เท้าเฮ่อคงไม่มาเอาเรื่องข้ากระมัง”
ล่วงเกินผู้บัญชาการสำนักเจิ้นฝู่ซือกองกำลังองครักษ์จิ่นหลิน เพื่อเงินที่ได้มาเพิ่มสองพันตำลึง ไม่คุ้มค่า
ซินโย่วยิ้มหวาน “จะเป็นไปได้อย่างไรกัน วันนี้ข้าพบกับใต้เท้าเฮ่อเป็นครั้งที่สามเท่านั้น ใต้เท้าเฮ่อได้ยินว่าซื้อร้านหนังสือ เพียงแต่มาถามดูเพราะรู้สึกอยากรู้เท่านั้นเจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นก็ดี” เสิ่นหนิงถอนหายใจโล่งอกลงได้ หัวเราะมีเลศนัยเอ่ยว่า “หากคุณหนูโค่วจะเปิดร้านหนังสือต่อ เช่นนั้นก็คงได้พบกับใต้เท้าเฮ่อบ่อยๆ”
สบแววตาไม่เข้าใจของซินโย่ว เสิ่นหนิงก็ยิ้มอธิบายว่า “ใต้เท้าเฮ่อชอบมาอ่านหนังสือที่ร้านหนังสือมาก”
และเพราะเช่นนี้ เขาจึงไม่ได้หวาดกลัวผู้บัญชาการสำนักเจิ้นฝู่ซือกองกำลังองครักษ์จิ่นหลินท่านนี้มากนัก เขามักรู้สึกว่าใต้เท้าเฮ่อไม่เหมือนพวกกองกำลังองครักษ์จิ่นหลินพวกนั้น
“ใต้เท้าเฮ่อเป็นคนปักใจมั่น ร้านหนังสือตรงข้ามแย่งลูกค้าไปหมดแล้ว เขายังคงมาอ่านหนังสือที่ร้านหนังสือชิงซงเรา” เสิ่นหนิงพูดไปก็ได้สติ “วันหน้าไม่ใช่ร้านหนังสือชิงซงแล้วสิ คุณหนูโค่วคิดชื่อใหม่ไว้เรียบร้อยแล้วหรือยัง”
ขณะที่พูด ชายหนุ่มก็ไม่มีแววตาเสียใจแม้สักนิด มีแต่ความผ่อนคลายที่ได้สลัดภาระนี้หลุด
ไม่จำเป็นต้องถมเงินใส่ร้านหนังสือว่างเปล่าไร้การค้านี้อีกแล้ว และไม่จำเป็นต้องค้นหานักเขียนนิยายอีกแล้ว ยิ่งไม่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ ซื้อนิยายท่านผิงอันอีกแล้ว
วันหน้าเขาก็จะเป็นนักอ่านนิยายเพียงอย่างเดียว
“ร้านหนังสือชิงซง ชื่อนี้ก็ดีมากแล้ว ข้าคิดว่าจะใช้ชื่อนี้ต่อเจ้าค่ะ”
นางต้องการหาตัวเจ้าของ ‘บันทึกโบตั๋น’ เล่มนั้น และ ‘บันทึกโบตั๋น’ ก็พิมพ์ที่ร้านหนังสือชิงซง เก็บชื่อร้านหนังสือไว้ย่อมเป็นประโยชน์ต่อการตามหาตัวอย่างแน่นอน
เสิ่นหนิงตกใจ “คุณหนูโค่วถึงกับไม่คิดเปลี่ยนชื่อ?”
กล่าวเช่นนี้ วันหน้าไม่ว่าร้านหนังสือกำไรหรือขาดทุน ร้านหนังสือชิงซงก็ล้วนยังอยู่ เช่นนั้นบิดาเขาในปรภพก็คงไม่ด่าเขา
ใต้หล้าถึงกับมีคนดีเช่นนี้ด้วย
เสิ่นหนิงซาบซึ้งใจมาก บทสนทนาต่อจากนั้นก็เป็นไปอย่างราบรื่น เขาถึงกับแอบกล่าวกับซินโย่วว่า “คุณหนูโค่ว ข้ายังมีร้านค้าอีกไม่น้อย หากท่านต้องการซื้อ ราคาคุยกันได้ พวกเรายังร่างสัญญาสองฉบับได้อีกด้วย”
ซินโย่ว “…” ช่างขายสมบัติบรรพชนได้อย่างไม่รู้สึกสำนึกเสียจริง
“วันหน้าหากต้องการ ข้าจะไปพบคุณชายเสิ่นเจ้าค่ะ”
“ได้ พวกเราร่วมปันผลประโยชน์กัน”
ได้เงินเพิ่มมาอีกสองพันตำลึง เสิ่นหนิงเดินออกไปอย่างดีอกดีใจ
ได้กลับมาอีกหนึ่งหมื่นตำลึง ซินโย่วเองก็อารมณ์ดีไม่เลว ให้ผู้ดูแลร้านตามคนในร้านหนังสือมา นับว่าเป็นครั้งแรกที่จะได้พบกับทุกคนในสถานะเจ้าของร้าน
คนในร้านหนังสือแบ่งออกเป็นสามส่วน ปกติผู้ดูแลร้านกับคนงานสองคนอยู่โถงด้านหน้าร้าน จัดการงานในเรือนเจ็ดแปดคน คนทำงานในโรงพิมพ์มีมากที่สุด มีทั้งช่างคัดอักษร ช่างแกะอักษร ช่างพิมพ์…รวมกันก็หลายสิบคน
ผู้ดูแลร้านหูถอนหายใจ “ตอนร้านหนังสือเราเจริญรุ่งเรือง แค่งานทั่วไปก็หลายสิบคนแล้ว…”
ต่อมาการค้าไม่ดี จ้างไม่ไหว บ้างก็จากไป บ้างก็กลับบ้านไป เหลือเพียงแค่ไม่กี่คนเท่านี้ คนเหล่านี้เป็นรากฐานของร้านหนังสือ แม้นั่งตบยุง ขาดทุนจนต้องกัดฟันก็ต้องเลี้ยงดูไว้ ไม่เช่นนั้นร้านหนังสือก็ไม่มีวันพลิกฟื้นอีก
ผู้ดูแลร้านหูหูเป็นห่วงว่าซินโย่วไม่เข้าใจ จึงหันไปบอกให้ทุกคนกลับไปก่อน ตนเองบอกเล่าเรื่องราวเหล่านี้ให้นางฟังอ้อมๆ
“ขอบคุณผู้ดูแลร้านที่เอ่ยเตือน ข้าทราบแล้ว” เข้าใจการจัดการของร้านหนังสือแล้ว ซินโย่วทำท่าทางเหมือนคุยอย่างไม่ตั้งใจ “ข้ามีน้องสาวลูกพี่ลูกน้องผู้หนึ่ง ชอบอ่านนิยายมา โดยเฉพาะ ‘บันทึกโบตั๋น’ ของร้านหนังสือชิงซง นางยังเสียใจมากที่ต่อมาหาซื้อไม่ได้แล้ว ไม่อาจซื้ออีกเล่มไปแจกสหายนาง”
“‘บันทึกโบตั๋น’? อา เป็นนิยายที่ขายดีที่สุดของร้านหนังสือเรา…” เอ่ยถึงตอนยังรุ่งเรือง ผู้ดูแลร้านหูก็มีวาจามากมายคุยไม่จบไม่สิ้น
“ในเมื่อ ‘บันทึกโบตั๋น’ ได้รับความนิยมเช่นนี้ เหตุใดไม่ขายอีก”
เดิมซินโย่วคิดว่ามีเหตุผลพิเศษอันใด ปรากฏผู้ดูแลร้านหูเอ่ยถึงสาเหตุอย่างเป็นเรื่องปกติ “มีแมลงกัดกินแม่พิมพ์ และเพราะได้รับความนิยมมาก ทุกคนในเมืองหลวงที่ชอบอ่านนิยายแทบจะซื้อไว้กันหมดแล้ว การจะแกะแม่พิมพ์ใหม่ไม่คุ้มค่า จึงไม่ได้พิมพ์อีก”
“ที่แท้เป็นเช่นนี้” ซินโย่วคิดแล้วก็สั่งการผู้ดูแลร้านหู “เช่นนั้นก็ให้ช่างแกะแม่พิมพ์ที่เสียใหม่ แล้วก็ตีพิมพ์ ‘บันทึกโบตั๋น’ ร้อยเล่มวางขายในร้านหนังสือ”
ผู้ดูแลร้านหูสีหน้าลำบากใจ “ท่านเจ้าของร้าน ไม่ใช่ว่าข้าไม่ฟังคำสั่งท่านนะขอรับ เพียงแต่การจะทำแบบพิมพ์ใหม่ แม้ ‘บันทึกโบตั๋น’ หนึ่งร้อยเล่มขายหมดก็ยังขาดทุน”
“ผู้ดูแลร้านไปจัดการตามนี้ก็พอ ข้าทำกิจการร้านหนังสือยังไม่ค่อยเชี่ยวชาญ หากว่าขาดทุนก็ถือว่าฝึกฝนฝีมือ จะว่าไปตอนนี้ไม่มีนักเขียนที่โดดเด่น ช่างเหล่านั้นก็ว่างอยู่เฉยๆ ไม่สู้หางานให้ทำสักหน่อย”
ผู้ดูแลร้านหูได้ยินก็รู้สึกเสียดแทงใจ
ท่านผิงอันถูกร้านหนังสือตรงข้ามแย่งตัวไปด้วยเงินก้อนโต ไม่ใช่แสดงให้เห็นว่าไม่มีนักเขียนอื่นอีกหรือ แต่หนังสือเล่มหนึ่งตั้งแต่เลือกต้นฉบับจนกระทั่งพิมพ์ออกมาต้องลงทุนก้อนโตไม่น้อย ทันทีที่ขายไม่ดี แม่พิมพ์นั่นก็เท่ากับเอาไปทำฟืนได้เลยทีเดียว ดังนั้นการเลือกหนังสือมาพิมพ์จึงเป็นเรื่องที่ต้องระมัดระวังอย่างที่สุด
นอกจากท่านผิงอัน นักเขียนมีชื่ออีกสองสามคนล้วนถูกร้านหนังสืออื่นกุมตัวไว้แน่น นิยายที่ร้านหนังสือชิงซงได้ต้นฉบับจากนักเขียนอื่นอีกจำนวนหนึ่งก็ช่างไร้ราคาให้เอ่ยถึงเสียจริง
นิยายที่รู้ว่าอย่างไรก็ต้องขาดทุน ไม่สู้ไม่ตีพิมพ์เสียดีกว่า
ได้ยินผู้ดูแลร้านหูเอ่ยถึงสถานการณ์วิกฤตของร้านหนังสือชิงซง ซินโย่วเอ่ยว่า “เช่นนั้นก็ไปติดประกาศหน้าร้านหนังสือ หากมีต้นฉบับนิยายดี พวกเรายินดีลงทุนซื้อ ไว้ค่อยเลือกคนจากร้านหนังสือสองสามคนที่พูดจาเก่งไปประกาศเรื่องนี้”
ผู้ดูแลร้านหูส่ายหน้าเล็กน้อย “เมื่อก่อนเองก็เคยทำเช่นนี้ แต่ไร้ประโยชน์”
ทุ่มเงินก้อนโต ได้ต้นฉบับมาไม่น้อย แต่ก็มีนิยายบางเรื่องที่ราวกับสุนัขผายลม อ่านแล้วปวดตาปวดใจอย่างมาก
“เมื่อก่อนไม่ได้ประโยชน์ แต่ตอนนี้ไม่แน่อาจได้ประโยชน์ ดีกว่าไม่ทำอันใดสักอย่าง ผู้ดูแลร้านว่าใช่หรือไม่”
นิยายที่ท่านแม่เคยเล่าให้นางฟังพวกนั้น ในที่สุดก็จะได้เล่าให้คนมากมายได้ฟังแล้ว
ผู้ดูแลร้านหูไม่อาจทำให้เจ้าของร้านเสียหน้า ได้แต่พยักหน้ารับคำ
เรื่องที่ควรเข้าใจก็ทำความเข้าใจแล้ว ซินโย่วพาเสี่ยวเหลียนเตรียมกลับจวนรองเจ้ากรม แต่กลับเห็น  ต้วนอวิ๋นหลางวิ่งมาอย่างรีบร้อน
นิยายรัก-สืบสวน ครบรสจากนักเขียนมากฝีมือ ‘ตงเทียนเตอะหลิ่วเยี่ย'

ขณะที่ ซินโย่ว กำลังเดินทางเข้าสู่เมืองหลวงเพื่อสืบหาเบาะแสสำคัญของฆาตกรสังหารมารดาก็ได้บังเอิญจับพลัดจับผลูตกหน้าผาแล้วเข้าสวมรอยฐานะของ โค่วชิงชิง คุณหนูหลานนอกของจวนรองเจ้ากรมพระราชยานหลวงเข้า 
เพราะทรัพย์สินมากมายโค่วชิงชิงจึงถูกญาติที่มาหวังพึ่งพิงผลักตกหน้าผาจนถึงแก่ความตาย นั่นทำให้นางได้เข้ามาสวมฐานะของอีกฝ่าย 
ซินโย่วนั้นมีดวงตาที่พิเศษกว่าคนทั่วๆ ไป นางสามารถมองเห็น 'เรื่องร้าย' ที่จะเกิดขึ้นกับคนผู้หนึ่งได้โดยไม่เลือกว่าจะเป็นผู้ใด เวลาไหน 
ประกอบกับไหวพริบอันชาญฉลาดทำให้นางสามารถอยู่ในสถานะนี้ได้อย่างไม่ยากเย็นนัก 
เพื่อสืบเรื่องฆาตกรสังหารมารดาซินโย่วจำต้องใช้ฐานะใหม่ที่มีสืบหาเบาะแสจาก 'บันทึกโบตั๋น' เปื้อนเลือดที่ตกอยู่ในที่เกิดเหตุ 
ยิ่งสืบลงลึกเรื่องราวก็เหมือนจะซับซ้อนยิ่งกว่านั้น 
เรื่องราวในอดีตเบาะแสที่โยงใยสืบเนื่องกันมา ได้เวลาเผยโฉมแล้ว...

*** ลิขสิทธิ์ถูกต้องภายใต้บริษัท Ink Stone Entertainment ***
ได้รับลิขสิทธิ์ออนไลน์ (Digital license) สำหรับแปลขายลงบนเว็บไซต์ได้อย่างถูกลิขสิทธิ์ 100%
เจ้าของลิขสิทธิ์ต้นฉบับ : China Literature
เรื่อง : สืบแค้นคุณหนูสวมรอย
ผู้เขียน : 冬天的柳叶 (ตงเทียนเตอะหลิ่วเยี่ย)

---

[辞金枝] / [冬天的柳叶]
© 2024 Ink Stone Entertainment Co., Ltd. All rights reserved.
Thai translation rights arranged with China Literature by Ink Stone Entertainment Co., Ltd.