World Martial God พิภพเทพยุทธ์
dark2DT
## บทนำ

อารัมภบท
เปรี้ยง!
สายฟ้าสีแดงฉานฟาดลงใส่เครื่องบินลำหนึ่ง เสียงของมันดังก้องสะท้านไปทั่วท้องฟ้า คนที่อยู่ภายในนั่นพลันแสดงสีหน้าตื่นตระหนก ยังไงซะนี่ก็เป็นเครื่องบินส่วนตัว ฉะนั้นนอกจากคนขับ เจ้านาย และคนรับใช้ ล้วนไม่มีใครอื่นอยู่อีก
ชายหนุ่มเจ้าของเครื่องบินหน้าซีดขาว เขาไม่นึกเลยว่าวันนี้ตนจะซวยเช่นนี้ บินท่ามกลางท้องฟ้าที่แจ่มใสอยู่ดีๆ ก็มีเมฆดำตั้งเค้ามาซะอย่างนั้น นี่ไม่เรียกว่าซวยจะเรียกว่าอะไร?
"เจ้านาย!" เสียงของกัปตันในห้องบังคับการณ์ดังขึ้น ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะเอ่ยตอบ เจ้าของเสียงก็พุ่งออกมาจากห้องบังคับ สีหน้าของกัปตันดูตื่นตระหนกมาก เห็นได้ชัดว่าต้องเกิดเรื่อง
"ตอนนี้ระบบรวนไปหมด ผมพยายามกู้มันกลับมาแล้วแต่ไร้ผล รีบหยิบเอาร่มชูชีพเร็ว! ไม่งั้นคงได้ดิ่งเวหาตายไปพร้อมกับมันแน่!" กัปตันเอ่ยเสียงดัง
จากนั้นผู้หญิงที่เป็นคนรับใช้ประจำเครื่องบินลำนี้ก็โผล่มาพร้อมกับร่มชูชีพสามอัน กัปตัน เจ้านาย และคนรับใช้ไม่รีรอสวมมันทันที
ถึงอย่าไรก็ช้าไปนิดเดียว บัดนี้เครื่องบินเริ่มจะเอยเอียงเซไปด้านข้าง ข้าวของที่พวกเขาไม่เก็บต่างเลื่อนไปกองยังอีกฝั่งหนึ่ง กัปตันไม่รอคำสั่งเปิดประตูข้างลำตัวของเครื่องบินพลางกระโดดลงไป
แรงลมพัดแรงมากจนหน้าของชายหนุ่มชาด้าน แต่พลันนึกว่าลืมของสำคัญรีบวกกลับไปยังที่นั่งตนเองและสำรวจใต้เก้าอี้ ในนาทีชีวิตไม่มีนายไม่มีบ่าวพริบตาเดียวคนรับใช้หญิงก็พุ่งไปราวกับกระสุนปืนทะยานออสูเวหาทันใด  ชายหนุ่มเห็นดังนั้นก็เหลือบมองยังใต้เก้าอี้อย่างเร่งรีบ ปรากฏเป็นห่อผ้า เขคว้ามันและแกะออกจนได้กระบี่ในฝักเล่มหนึ่งมาถือไว้ในมือ
"กระบี่นี้เป็นของปู่ จะให้มันหายไปไม่ได้เด็ดขาด!" ของสิ่งนี้สำคัญยิ่งกว่าชีวิตของเขาเสียอีก ชายหนุ่มไม่กล้าจะเสี่ยงทำมันหาย เพราะมันเกี่ยวพันถึงอำนาจของตระกูลเขา
เครื่องบินไม่อาจจะประคองได้ ไฟในโบกี้ดับพรึบลงพร้อมๆกับหัวที่พุ่งลง ชายหนุ่มหน้าซีดแล้วกระโดดจังหวะเดียวพุ่งออกจากประตูราวกับยอดฝีมือ
ฉับพลันที่รางปะทะกับกระแสลมที่พัดหมุนไปมา ชายหนุ่มไม่กล้ากางร่มชูชีพสุ่มสี่สุ่มห้า เขาแนวแขนสองข้างไว้ข้างลำตัว จากนั้นก็เอนตัวหันศีรษะดิ่งลงด้านล่างอย่างช่ำชอง
เนื่องจากไม่ได้ใส่แว่นตากันลม ดวงตาของชายหนุ่มเลยโดนลมตีจนนำตาเล็ด วิสัยทัศน์ตอนนี้แทบจะคลำทางเลยก็ว่าได้ เขาจำตองนับในใจพลางคำนวณระยะทางก่อนจะถึงพื้น
ผ่านไปครึ่งชั่วโมงชายหนุ่มก็กระชากสายเส้นหนึ่งของร่มชูชีพสุดแร
พรึบ!
ร่มชูชีพกางออก ทันใดนั่นแรงลมก็ซัดมันลอยหนุนขึ้นด้านบน ชายหนุ่มทำได้เพียงทำใจเท่านั้น หากไม่กางร่มตอนนี้ เห็นทีจะต้องไปตกกลาง ซึ่งมันไม่น่าจะใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่
ดวงตาจ้องมองเบื้องล้างอย่างวิเคราะห์ เมื่อเห็นฝั่งพื้นดินกับทะเลใหญ่ติดกันก็ถอนใจยาว แค่นี้เขาคงไม่ต้องเป็นอาหารฉลามแล้วกระมัง
ทว่า ดีใจได้แค่ครู่เดียวจานบินลำหนึ่งก็พุ่งแหวดเมฆเหนือหัวเข้า  รูปทรงของมันคล้ายกับไข่ขาวไม่มีผิด แต่สีของมันดำสนิทจนเงาวับ
จานบินลำนั่นสาดแสงมาทางเขาราวกับต้องการตรวจสอบ ซึ่งชายหนุ่มตอนนี้กรีดร้องอย่างหวาดกลัว
ถ้าถามว่าบนโลกนี้มีจานบินอยู่ไหม เรื่องนี้พูดยาก โอกาสจะเจอนั่นมีแค่ครึ่งเดียว แน่นอนโอกาสที่จะไม่เจอมันห้าสิบส่วนเช่นกัน เขาไม่นึกว่าจะได้มาเจอจานบินของเอเลี่ยนแบบนี้
ในใจของเขาหวาดตัวเป็นอย่างมาก กังวลว่าจะโดนจับไปทดลอง หรือไม่ก็สะกดจิตให้ตนนั่นทำเรื่องบางอย่าง
แต่ว่าจานบินลำนั่นก็ทำลายความกังวลของเขาจนสิ้น
จานบินนั่นคล้ายไม่เป็นเขาอยู่ในสายตา มันบินโฉบมาทางเขาด้วยความเร็วแสง พรึบตาเดียวก็เกิดเสียงคล้ายกับฟ้าคำรามดังขึ้น
ตูม!
ร่างของชายหนุ่มกลายเป็นเศษก้อนเนื้อ กระทั้งเสื้อผ้ายังแยกกันเป็นชิ้นๆ เขาไม่ทันได้ร้องอีกครั้งด้วยซ้ำ ก็โดนจานบินชนตายซะแล้วนับว่าวันนี้โชคร้ายอย่างยิ่ง
แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น สติที่ดับวูบไปพลันกลับมา ดวงตาสองข้างของชายหนุ่มลืมขึ้น ใบหน้าของใครก็ไม่รู้ปรากฏอยู่ตรงหน้า แถมยังพูดภาษาอะไรก็ไม่รู้ เขาฟังไม่เข้าใจสักคำ จนแล้วจนรอดก็คิดว่าตัวเองลอยมาตกยังเกาะไหนสักแห่งในแผ่นที่โลก คู่ผัวเมียตรงหน้าเขาให้เดาคงเป็นเผ่าดินคนแน่ๆ
อนิจจา นี่รอดมาได้ยังต้องมาเจอกับพวกกินคนอีก สวรรค์ไร้ตา ปฐพีไร้ใจจริงๆ ช่างโหดร้ายกับเขาแท้!
เพียงแค่ร้องอู้อี้ไม่กี่สิบคำก็หลับ โดยที่ตัวเขาไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองนั่น ได้เกิดใหม่ในดินเเดนที่เต็มไปด้วยอันตรายสุดๆ


## บทที่ 1 เกิดใหม่

บทที่ 1
ณ จักลวาลจักรพรรดิ อันเเสนห่างไกล
ดินเเดนเสินอู๋ ศักราชปีที่ ไม่อาจทราบได้
เดือน ไม่ทราบ ปี ไม่ทราบ
นอกเมืองหงส์ฟ้า เขตทุ่งหญ้าเขียวขจี
เด็กหนุ่มผมสีดำยักศกอายุสิบเอ็ดสิบสองปีกำลังย่นดิ้วเข้าหาหันอย่างไม่เข้าใจ ดวงตาสีเปลวเพลิงจ้องเขม็ง ภาพเบื้องหน้าเขาเป็นร่างของสัตว์อสูรหนึ่งกำลังยืนกินหญ้าอยู่ มันไม่แยแสเจ้าของสวนแห่งนี้ที่ยืนหัวโด่งจ้องเขม็งมองมันจนตาไฟลุกสักนิด
เด็กหนุ่มเอ่ยด้วยอารมณ์ "เพ้ย! ไอ้ม้าบ้า นี่มันสวนข้านะ ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!"
เจ้าม้าอสูรได้ยินก็เงยหน้าหันมามองเขา ก่อนจะส่งเสียงดัง 'หึ' จากนั้นเหลมหญ้าต่อเฉย คล้ายเมื่อกี้เป็นแค่เสียงลมพัดผ่าน
ความหยิ่งยโสของม้าตัวนี้ทำให้หยางอวี้เลือดขึ้นหน้า เด็กหนุ่มกระทืบเท้าด้วยความโมโหควงหมัดพุ่งเข้าใส่
"ตายซะ!"
เจ้าม้าอสูรแหล่ดวงตาสีแดงเทือกของมันมองที่เขาก่อนจะยิ้มเย้ย หมัดนี้เป็นเพียงแค่กำปั้นเปล่าๆเท่านั้น ไม่ได้ใช้พลังชีด้วยซ้ำ มันยังต้องกลัวอะไรอีก!
ม้าอสูรหันก้นอันงดงามให้กับหยางอวี้ แล้วดีดขาหลังข้างขวามันสุดแรง "ฮี่!~"
ผัวะ!
โดนม้าถีบไปจังๆหนึ่งดอกหยางอวี้ถึงกับกระเด็น ร่างของเขาหมุนม้วนหลังสามตลบกลางอากาศก่อนหล่นตุบในท่านอนคว่ำบนพื้นอย่างอดสู เด็กหนุ่มวัยสิบสองปีกัดฟันด้วยความเคียดแค้นจ้องเจ้าม้ายโสราวกับขูดเลือดขูดเนื้อมัน เพียงครู่เดียวก็เปลี่ยนมาถอนใจยอมรับผลการต่อสู้พลางพลิกตัวแหงนหน้ามองขึ้นฟ้า
หยางอวี้เอ่ยขึ้นไม่สบอารมณ์ "แกชนะอีกแล้วนะไอ้มาบ้า!"
เจ้าม้าบ้าก็ร้องตอบรับ "ฮี่" แล้วฉีกยิ้มอย่างน่าเกลียดสะบัดหน้าม้าของมันไปมาอย่างล้อเลียน
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขากับเจ้าม้าอสูรสู้กัน นับตั้งแต่เมือสิบปีก่อนจนถึงตอนนี้ หยางอวี้สู้กับม้าตัวนี้มาห้าปี จนถึงวันนี้เขาก็ยังไร้วี่แววจะชนะ สาเหตุมาจากตัวเขาเองที่เกิดมาผิดที่และอยู่ผิดทางสุดๆ
"ฮี่~" ม้าอสูรเดินทอดน่องมาหาอย่างอวี้พลางถ่มน้ำลายสีโลหิตใส่เขา เด็กหนุ่มกลิ้งหลบด้วยความไวแสง พริบตาที่น้ำลายของม้าอสูรหยดลงบนพื้นหญ้า ต้นหญ้าที่โดนมันก็แห้งเฉาและกลายเป็นขี้เถ้าในที่สุด หยางอวี้มองค้อนมันไปหนึ่งรอบก่อนจะนอนแหงนหน้ามองฟ้าต่ออย่างไม่ใส่ใจ
"หึ" ม้าอสูรก็หัวเราะร่านั่งลงข้างเขาเคี้ยวเอื้องอย่างผิดปกติจากธรรมชาติของม้าสุดๆ
หยางอวี้แม้จะตกใจที่ม้าตัวนี้มันเคี้ยวเอื้องได้ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจนัก ยังไงชาตินี้เขาคงไม่ได้รับคำตอบหรอก เขาเอื้อมมือลูบปอยผมสีแดงเทือกบนหัวมันแล้วหลับตาลงอย่างครุ่นคิด
"สวรรค์ใจร้ายจริงๆ ทำไมไม่ส่งไปข้าโลกเวทมนต์และมอนสเตอร์…" หยางอวี่บ่นกับสวรรค์ที่ส่งเขามาเกิดใหญ่แบบผิดที่สุดๆ
ในชาติที่แล้วตัวเขาเป็นหนุ่มโสดซิงลูกคนรวย โอตาคุสายนิยายข้ามโลกและแฟนตาซีเวทมนต์แบบสุดกู่ เขาใช้เวลากับไลท์โนเวลและนิยายสายนี้ไปเยอะ ดังนั้นข้อมูลในหัวของเขาเลยเต็มไปด้วย ศาสตร์ของเวทมนต์ พระเจ้า ปีศาจ มอนสเตอร์
แต่ใครจะคาดคิดว่าจู่ๆก็มีฟ้าผ่าลงเครื่องบินส่วนตัวของเขา แล้วโดนจานบินของมนุษย์ต่างดาวชนเอา เลยได้มาเกิดใหม่ในโลกของจอมยุทธ์เช่นนี้ ช่างน่าเวทนาตัวเองโดยแท้...
แต่ดีหน่อยที่พ่อบุญธรรมกับแม่บุญธรรมของตัวเขาในชาตินี้เป็นคนดี ที่สำคัญพวกเขายังมีความลับเกี่ยวกับตัวเองมากมาย ซึ่งหยางอวี้ได้รู้เรื่องหมดแล้ว คนอื่นอาจจะมองว่าฐานะองครอบครัวเขายากจนแต่นั่นแหละ ตัวหยางอวี้เองก็ไม่อยากจะทำตัวเป็นคนทรัพย์สมบัติสักหน่อย เลยไม่ไม่มีใครได้งัดเอาเงินที่เก็บไว้มาใช้เลย ทำให้เงินทองกับสภาพแวดล้อมเปลือกนอกดูค่อนข้างเลวร้ายสุดๆ
ต่อมาพ่อแม่บุญธรรมของเขาก็ไม่อยู่แล้ว แม้พวกเขาจะเป็นพ่อเลี้ยงแม่เลี้ยง แต่สำหรับหยางอวี้ ทั้งสองคนนี้คือ พ่อแม่ของเขาจริงๆ เพราะในชาติที่แล้ว พ่อและแม่ของเขา ตายไปตั้งแต่เขาอายุได้สองขวบ
บนจักรพรรดิแห่งนี้เป็นโลกของจอมยุทธ์และผู้ฝึกตน ฉะนั้นสิ่งที่กำหนดความเป็นไปของทุกอย่างคืออำนาจและความแข็งแกร่ง แน่นอนมันเป็นค่านิยามสำหรับคนทั่วไป ส่วนหยางอวี้เหรอ? เขาเป็นโอตาตุเวทมนต์ แต่ดันมาเกิดใหม่ในโลกจอมยุทธ์ ฉะนั้นสามัญสำนึกของเขาไม่สามารถใช้ได้เลยกับที่นี่ได้ รวมไปถึงความรู้ต่างๆที่ฝังหัวไว้ด้วย
ครั้งหนึ่งพ่อแม่ได้ส่งเขาเข้าไปเรียนในสำนักคุ้มภัยในตัวเมือง ปรากฏว่าอาจารย์ให้โคจรพลังชี่ของตัวเองไปจุดตันเถียน ซึ่งทำให้หยางอวี้งงมาก เขายังจำประโยคที่กล่าวต่อหน้าสหายวัยเดียวกันมากมายได้ขึ้นใจ
"เออ จุดตันเถียนเนี่ย มันคือเชี่ยไรครับอาจารย์!"
แค่ประโยคนี้ประโยคเดียวหยางอวี้ก็กลายเป็นตัวประหลาดในห้อง สายตาที่คนอื่นมองเขานั่น เหมือนกับเศษขยะ ก็แค่ไม่รู้ว่าจุดตันเถียนคืออะไรทำไมต้องมองด้วยแปลกสายตาแปลกๆด้วย นี่เป็นความจริงไม่มีการตัดต่อ
ความรู้ในด้านเวทมนต์(จากไลท์โนเวล) ในชาติก่อนก็ใช้ไม่ได้ ในขณะที่คนอื่นแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ชาตินี้เขาก็ดันซวยเกิดมาเป็นเพียงคนธรรมดา นี่ทำให้หยางอวี้สิ้นหวังท้อแท้
เขาได้ไม่ได้เส้นลำปราณพิการ ไม่ได้โดนพิษ ไม่มีวิชาโบราณที่ทำให้สามารถใช้ลมปราณได้ เขาไม่มีแม้พลังชี่ที่คนปกติส่วนใหญ่ร้อยละเก้าสิบเก้าจะมีด้วย โดยรวมจะเรียกว่าเป็น 'คนธรรมดา' ก็คงไม่ผิด
"โลกนี้มันเลวร้ายมากสำหรับฉันจริงๆ!" หยางอวี้กรีดร้อง!
พลังชี่ คือ พลังของคนปกติในโลกนี้ มันคือพลังที่ไหลเวียนในร่างกายมนุษย์ ที่พอทะลวงไปในระดับสูงๆก็จะทำให้ร่างกายแข็งแกร่งจนน่ากลัว โดยทั่วไปแบ่งระดับเป็นเช่นไรนั่น หยางอวี้ไม่ทราบ เพราะเขาใช้ไม่ได้เลยไม่เก็บมาคิดให้รกสมอง  เขาตั้งใจทำสวนปลูกผักกินตามประสาชาวบ้านทั่วๆไป
บนจักรวาลนี้มีผู้ฝึกยุทธ์มากมายนับไม่ถ้วน ส่วนสำนักและนิกายก็มีมากมายเช่นนั้น เทียบกับ ความรู้เรื่องเวทมนต์ที่ฝังในหัว มันแทบไม่มีประโยชน์อะไรเลยในโลกใบนี้
หยางอวี้ลืมตาขึ้นก็เจอกับศีรษะของม้าอสูร ดวงตาสีแดงเทือกดูหน้ากลัว กลิ่นอายรอบๆตัวที่ต่อให้เป็นสุนัขก็ยังรู้อันตราย แต่เมื่อเป็นเจ้าม้าตัวนี้หยางอวี้กลับไม่กลัวมัน  ถ้าถามว่าทำไมล่ะก็ เขาสู้กับเจ้าม้าตัวนี้จนกลายเป็นเพื่อนกันแล้วล่ะ
ม้าอสูรเอาหัวของมันเขี่ยศีรษะของหยางอวี้ มันทำแบบนั้นสองสามครั้งก่อนจะฟุบหัวลงบนพื้นหญ้าแล้วหลับตาพริ้ม ภายใต้การลูบไล้ของหยางอวี้
ว่ากันว่าต้นกำเนิดของอสูรบนดินเเดนนี้ ในยุคบรรพกาลนั่นหลังสงครามครั้งใหญ่สิ้นสุด ราชันย์อสูรที่ถูกสวรรค์หลอกลวงจนพ่ายแพ้และสูญเสียพลังอสูรไปทั้งหมด ร่างกายกับวิญญาณของมันแตกดับ หลงเหลือเพียงเจนจำนงทิ้งลงไปยังโลกมนุษย์ก่อเกิดเป็นเหล่าสัตว์อสูรที่ปัจจุบันกระจัดกระจายอยู่ทั่วโลก
ไม่มีใครรู้ว่าใช่เรื่องจริงไหม แต่ผู้คนที่นี่ล้วนมีความเชื่อแบบนั้น ทำให้พวกเขาต่างหวาดกลัวและรังเกียจอสูรเป็นอย่างมาก เพราะราชันย์อสูรเป็นคนเริ่มสงครามเข่นฆ่ามนุษย์
สายลมของวสันตฤดูพัดโชยมา อากาศยามเช้าดีๆแบบนี้หาได้ยากนักในโลกนี้ หากได้นอนท่ามกลางบรรยากาศแบบนี้ย่อมต้องหลับสบายอย่างไม่ต้องสงสัย ทว่าหยางอวี้หลับตาลงไม่ถึงนาที เสียงฝีเท้าของคนจำนวนมากก็เดินใกล้เข้ามา
เด็กหนุ่มเบิกตาขึ้นกว้างแล้วกรอกตาไปทางที่มาของเสียง เงาร่างของเด็กหนุ่มหลายคนกำลังมุ่งมาทางนี้ หยางอวี้ค่อนข้างคุ้นตาคนพวกนี้มาก เพราะเป็นโจทย์เก่าในสำนักคุ้มภัยประจำเมืองหงส์ฟ้า
เด็กหนุ่มหัวโจ๊กของกลุ่มนี้ที่สวมชุดผ้าไหมสีแดงเทือกก็ยิ้มเย้ยทันทีที่เห็นหยางอวี้ "ฮ่า ฮ่า ดูสิใครกำลังนอนเล่นกับม้าในสวนหลังบ้าน ขณะที่คนอื่นเขากำลังทำตัวมีประโยชน์ อ้อ เจ้าขยะอาอวี้นี่นั้นเอง!"
"ใช่ๆ รีบๆออกไปจากที่นี่ซะเจ้าขยะ เกะกะลูกตาชะมัด" คนหนึ่งเอ่ยขึ้น
"….." หยางอวี้มองพวกที่มาใหม่ก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขายังคงสบายๆ เหมือนกับเมื่อครู่เป็นเสียงนกเสียงกาที่ร่ำร้องทั่วไป เขาไม่โกรธเด็กน้อยพวกนี้ด้วยอายุเขาหากนับรวมกับร่างในยุคนี้ประมาณสามสิบปลายๆแล้ว ถ้ายังจะเลือดขึ้นหน้าวีดแตกกับขี้ปาก คงเสียเกียรติของผู้ใหญ่แน่ๆ
เห็นหยางอวี้ไม่มีการตอบสนองใดๆ หลานจงก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา เขาตั้งใจมายั่วหยางอวี้เต็มที่ เพื่อจะได้ใช้เป็นข้ออ้างทดสอบพลังชี่ของตัวเองที่พึ่งจะทะลวงสู่ขั้นกลางได้สำเร็จ
แต่เหนือคาดที่หยางอวี้ไม่ได้สนใจสักนิด เขายังคงนั่งลูบขนม้าอย่างสบายอารมณ์คล้ายกับว่าโลกใบนี้มีแค่เขากับม้าเพียงหนึ่งคนหนึ่งตัวเท่านั้น
ใบหน้าของหลานจงดูบิดเบี้ยวอย่างมากเพราะโดนหักหน้า
เห็นนายน้อยตนกำลังหน้าเสีย รีบก้าวไปข้างหน้าและเอ่ย "เจ้าขยะหยางอวี้! นายน้อยของข้ากำลังคุยกับเจ้าอยู่นะ!"
หยางอวี้ทำเพียงถอดถอนใจอีกครา ก่อนจะลุกขึ้นยืน
เจ้าม้าอสูรพลันลุกขึ้นพร้อมกัน มันกระพริบดวงตาสองสามที ครู่เดียวดวงตาของม้าปกติก็พลันปรากฏ ดวงตาสองข้างนั้นจ้องเขม็งไปทางกลุ่มพวกหลานจงที่เข้ามาขัดจังหวะการนอนหลับภายใต้การลูบไล้ของหยางอวี้
"ใจเย็น 'หลงอี้' แกไปเหลมหญ้าตรงโน้นซะ!" หยางอวี้เอ่ยแกมสั่ง เจ้าม้าพ่นลมร้อนและควันสีขาวออกจากจมูกอย่างไม่สบอารมณ์ แต่จำต้องเดินไปมุมหนึ่งของสวนหลังบ้านด้วยคำสั่งของหยางอวี้ แม้ทั้งมันและหยางอวี้จะพ่ายแพ้แต่มันกับเขาก็สู้กันมาหลายปีจนเรียกได้ว่า เป็นเพื่อนในสนามรบกันไปเรียบร้อย
หยางอวี้เอ่ยด้วยอารมณ์ว่า "หลานจง อย่าได้มาทำตัวโอ้อวดที่นี่ เพราะนี่มันเขตของบ้านข้า รีบๆออกไปซะ!"
"เพ้ย!" หลานจงไม่ยอมแพ้ส่งสายตาดูถูกสวนกลับ "แกมีสิทธิ์อะไรมาสั่งข้า ขยะไร้ประโยชน์เช่นแกมีหน้าที่ต้องก้มหัวให้พวกเรา ไม่ใช่ต่อต้าน!"
"…" หยางอวี้ส่ายหัวอย่างอ่อนใจ เขาเกิดมาในยุคประชาธิปไตยที่เน้นเสรีภาพมากกว่าการกดขี่ ดังนั้นไอ้กฎ 'ผู้แข็งแกร่งคือทุกอย่าง' ของที่นี่ แทบจะไม่สามารถเปลี่ยนสามัญสำนึกของเขาได้เลย
"หยางอวี้ วันนี้เป็นวันที่อากาศดี ฉะนั้นข้าจะให้เจ้าได้เห็นขอดีสักหน่อยล่ะกัน...." หลานจงกล่าวอย่างไร้เหตุผลดวงตามันหรี่ตาลงพร้อมกับระเบิดพลังของเขาออกมา
ตูม!
พลังชี่พลันแผ่ซ่านออกมาร่างจากร่าของหลานจง เขารู้สึกได้ถึงพลังอำนาจที่มากล้น เขาฉีกยิ้มราวกับเด็กน้อยที่หยิ่งผยองพลางกำหมัดสองข้างแน่น พริบตานั้นพลังชี่ก็ถ่ายโอนมาที่มือสองข้าง
ตูม!
กลิ่นอายของพลังชี่แผ่ซ่าน คล้ายกับออร่าปลดปล่อยออกมาจากร่างหลานจง หยางอวี้เลิกคิ้วขึ้นแล้วมองมันอย่างสนใจด้วยใบหน้าตายด้านสุดๆ
"ข้าจะแสดงให้เห็นถึงความต่างชั้น ระหว่างขยะกับยอดคน!" หลานจงรวมพลังชี่ไว้ที่ร่างกายพุ่งเข้าหาหยางอวี้ทันที หลานจงในสภาวะนี้ในมุมมองของหยางอวี้ มันคล้ายกับการสวมเกราะ แถมความเร็วในการเคลื่อนไหวเองก็ยังมากอีกด้วย เพียงอึดใจก็มาปรากฏตรงหน้าของหยางอวี้
"รับมือ!" หลานจงรสมพลังชี่ไว้ที่มือซ้าย เหวี่ยงหมัดซ้าย ซัดเข้าใส่ใบหน้าของหยางอวี้
แต่หยางอวี้กลับไม่หลบ เขาย่อตัวลงเล็กน้อย ยกแขนทั้งสองขึ้นมาก่อนจะเคลื่อนไหวด้วยปฏิกิริยาตอบโต้ของมนุษย์ทั่วไป มือซ้ายสะบัดปัดลำแขนของหลานจงอย่างรวดเร็วทำให้หมัดนี้ไม่เข้าเป้าแต่เบี่ยงออกไปด้านข้าง ชั่วพริบตาต่อมาเขาก็โน้มตัวไปด้านหน้าแล้วประคองหมัดขวาซัดจากล่างขึ้นบนเล็งอัดยังท้องน้อย
"อั่ก!" หลานจงสำลักน้ำลายอย่างตกตะลึง เพราะไม่นึกว่าจะโดนสวนกลับเช่นนี้ หลังหยางอวี้ถอยห่างออกสี่ก้าวร่างเขาก็ทรุดลงทันที มือสองข้างยกกุมท้องไว้ใบหน้าแสดงอาการทรมานเป็นอย่างมาก
"หมัดของแกทรงพลังก็จริง ถ้าโดนไปทีนี่น่าจะนอนหยอดน้ำข้าวต้มหกเจ็ดวัน แต่นั้นแหละถ้ามันโจมตีโดนอะนะ" หยางอวี้ว่าพลางหาววอดใหญ่พลางจ้องใบหน้าของกลุ่มหลานจงที่ดูจะตะลึงงัน
หยางอวี้ไม่มีพลังแบบปกติของคนในยุคนี้ก็จริง ทว่าเขาเองในชาติที่แล้วก็ไม่ได้เป็นโอตาคุทั่วไป ด้วยการบังคับจากผู้เป็นตาเฒ่าที่น่ารังเกียจนั่นทำให้เขาได้เรียนศิลปะป้องกันตัวมาหลายอย่าง แน่นอนส่วนมากเขาชำนาญอย่างยิ่ง ฉะนั้นไอ้หมัดที่ถูกชกด้วยเด็กๆเช่นนี้ แทบจะไม่มีพิษสงกับผู้ใหญ่เช่นเขาเลย
"แก ไอ้ตัวขยะบัดซบ!" หลานจงคำราม เขาระเบิดพลังชี่ออกมาแล้ววิ่งตรงเข้าใส่หยางอวี้
โดนต่อยไปทีหนึ่งก็ไม่ล้มสมกับเป็นผู้ฝึกยุทธ์จริงๆ หากเป็นที่โลกโน้นคงจะสลบไปแล้ว หยางอวี้ชื่นชมคนบนโลกนี้อย่างแท้จริง
"หมัดทลายหิน!" หลานจงชกหมัดขวาตรงพลางคำรามชื่อท่า หมัดนี้ก็สมกับชื่อมันนั่นแหละ หยางอวี้เพ่งสายตามองอย่างเยือกเย็น หากเขาโดนเข้าไปกระดูกสักแห่งคงได้หักเป็นแน่แท้ บ้านก็มีตัวเองแค่คนเดียว ขืนป่วยไปคงนอนตายคาเตียงแน่
หยางอวี้รีบเคลื่อนไหวในฉับพลันประชิดตัวอีกฝ่ายในหนึ่งอึดใจ ตอนแรกจะคว้าเอาไหล่ แต่กระแสพลังชี่กำลังปกป้องหลานจงไว้ทำให้อยางอวี้ถอนใจ เขาใช้สองมือคว้าเอามือขวาของหลานจงอย่างเหนียวแน่น จากนั้นใช้แผ่นหลังตนยันสีข้างอีกฝ่ายแล้วกระชากแขนโน้มตัวล้มไปด้านหน้า แบกอีกฝ่ายทุ่มลงกับพื้น
ตูม!
อาศัยแรงของอีกฝ่ายที่พุ่งเข้ามาก็ทำให้ผลการสวนกลับครั้งนี้ประสบผลสำเร็จเป็นอย่างมาก พลังวิญาณขาดหายไปในทันที ส่วนหลานจงนอนสลบคาพื้น
"...…"
ทุกคนเงียบกริบไม่มีใครกล้าปริปาก หยางอวี้จ้องมองเด็กน้อยพวกนี้พลางยิ้มละไมให้แล้วเอ่ย "ข้าบอกพวกเจ้าตั้งแต่รู้จักกัน ว่าอย่ามายุ่งกับข้าเด็ดขาด ดูพวกเจ้าสิ ยังจะมายุ่งกับข้าอีก นี่พวกเจ้าไม่สนคำเตือนของข้ารึ?"
ได้ยินดังนั้นลูกน้องหลานจงพลันเดือดดาล ปลดปล่อยพลังชี่ออกมา แรงกดดันขนาดย่อมๆกดทับร่างของหยางอวี้ แต่ใบหน้าของเขาที่แสดงออกมาหาได้ตกใจหรือตื่นกลัวไม่ เขาเพียงถอนใจอย่างปลงๆ พลางถลาพุ่งเข้าหาเหล่าเด็กน้อยกลุ่มนั้นในทันที
หยางอวี้เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วด้วยฝีเทาที่ว่องไวและคล่องแคล่ว ไม่ใครเลยคว้าจับเขาได้ จนกระทั้งเขาเริ่มโจมตีฟันสันมือใส่หลังคอของพวกนันอย่างไร้ความปราณี
พวกนั้นสลบลงไปทีละคนๆ จนเหลือเพียงคนสุดท้าย ที่แม้จะมีพลังวิญาณหุ้มกายอยู่ แต่อาการหวาดกลัวนั่นแสดงออกมาชัดเจนมาก
"เจ้านะ แบกพวกมันกลับไปซะ แล้วห้ามพวกมันมาวิ่งเล่นแถวนี้อีเด็ดขาด" น้ำเสียงเด็ดขาดของหยางอวี้เข้าสู่ประสาทของเด็กน้อยผู้โชคดีที่ยังมีสติครบเพียงคน
"ขะ…..ขอรับ…." ใบหน้าของเด็กน้อยเวลาตอบดูบิดเบี้ยวมาก หยางอวี้ไม่ใส่ใจเขาหันหลัวให้พลางผิวปากอย่างสบายอารมณ์ ชั่วพริบตานนั่นเด็กน้อยผู้โชคดีที่ปลดปล่อยพลังออกมาจนถึงขีดสุดหิ้วเพื่อนทุกคนกลับสู่ถิ่นของพวกเขา
หยางอวี้จงใจเหลือไว้คนหนึ่งเพราะขี้เกียจแบกเด็กน้อยพวกนี้ไปส่ง แถมเขาไม่อยากเข้าตัวเมืองเสียด้วย
ในตัวเมืองเต็มไปด้วยตระกูลมากมาย แถมพวกคนจากตระกูลเหล่านี้ หาคนยืนคุยด้วยดีๆยากมาก ซึ่งนั่นทำให้เขาไม่อยากเข้าไปในตัวเมืองสักเท่าไหร่
มองแผ่นหลังที่กำลังหายลับไป หยางอวี้พลันสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว "เด็กบ้าอะไร แบกเพื่อนสี่ห้าคนได้ด้วยตัวคนเดียว ตัวประหลาดชัดๆ" หยางอวี้บ่นอุบก่อนจะเดินกลับไปหาอาชาอสูรที่เหลมหญ้าได้ไม่นานก็กลับมาที่เดิมกำลังจะข่มตาลนอนหลับ ประหนึ่งดูละครฉากหนึ่งที่พึ่งฉายจบ


## บทที่ 2 สั่งสอนเด็ก

บทที่ 2
ชีวิตของหยางอวี้ไม่ได้มีอะไรมาก ตื่นเช้ามาก็ออกกำลังกาย รดน้ำผักในสวน กินข้าวเช้า, ตอนเที่ยงก็เข้าป่าหาของป่า กินข้าวในป่า, ตอนบ่ายก็รดน้ำผักในสวน, ออกกำลังกาย, ตอนค่ำกินข้าวแล้วก็นอน ชีวิตประจำวันของเขาดำเนินไปในท่าที่ค่อนข้างปกติ ซึ่งเจ้าตัวก็ชอบชีวิตแบบนี้มาก การใช้ชีวิตเรียบง่ายแบบนี้เป็นสิ่งที่หยางอวี้แสวงหามานาน
หยางอวี้ลุกขึ้นจากเตียงเตาโทรมๆพลางบิดขี้เกียจไปมา พลางเดินไปเปิดหน้าต่างของห้อง ลมเย็นๆจากทิศเหนือพัดพาเอาความสดชื้นมาด้วย เด็กชายยิ้มรับวันใหม่
"เมื่อวานออกแรงเยอะไปหน่อยแฮะ" หยางอวี้สะบัดมือขวาของตนด้วยสีหน้าเหนื่อยๆ มือขวาของเขามีรอยช้ำจำนวนหนึ่งปรากฏอยู่ เหตุเกิดจากการต่อสู้เมื่อวานนี้นี่แหละ จริงอยู่ที่เขาเอาชนะพวกหลานจงมาได้ ทว่าหากหมอนั่นมีขั้นพลังที่สูงกว่านี้ล่ะก็ เกรงว่าหมัดของเขาตอนนี้คงไม่เพียงพอจะสร้างบาดแผลให้อีกฝ่ายเป็นแน่ในอนาคต
ศิลปะการต่อสู้ที่งัดออกมาใช้มีแค่ 'ยูโด' กับเทคนิคการทุบท้ายทอย สำหรับเขาคงไม่พียงพออีกแล้วล่ะ เขาจำต้องฝึกฝนศิลปะอย่างพวก 'คิก บอกซิ่ง' 'คาราเต้' 'เทควันโด้' 'ไทเก๊ก' 'กังฟู' ถึงจะพอเอาตัวรอดไปได้ ทว่าความทรงจำในชาติที่แล้วนั่นค่อนข้างเรือนลางสิ้นดี ต้องฝึกจนให้รู้สึกว่าคล้ายๆกับรู้จักมาก่อน จึงจะค่อยจำได้
"เฮ้อ ชีวิตหนอ~" หยางอวี้หยิบผ้าขนหนูที่แขวนบนริมหน้าต่างเดินออกจากบ้านตรงไปยังโอ่งน้ำ เขาใช้ผ้านั่นชุบน้ำแล้วเช็ดทำความสะอาดร่างกาย
บ้านของหยางอวี้ เป็นบ้านชั้นเดียวตั้งอยู่นอกเมืองทิศตะวันออก โดยสวนหลังบ้านหันไปทางด้านชายป่า
ส่วนของกำแพงและพื้นของบ้านทำด้วยหิน อิฐ และดินเหนียว ด้านบนมุงด้วยหลังคาหญ้าแฝก บ้านหลังนี้เป็นทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า ความกว้างของพื้นที่ด้านในประมาณสิบเสื่อ ประตูมีแค่บานเดียว
ด้านในแบ่งเป็นสามโซน อันแรกใกล้ประตูและตั้งอยู่ตรงกลางบ้านจะเป็นห้องหินข้าวผสมห้องนั่งเล่น ทางด้านซ้ายมือของห้องนั่งเล่นจะกั้นด้วยประตูไม้ไผ่สานคือห้องครัว ด้านขวามือที่มีประตูกั้นระหว่างห้องนั่งเล่นกับห้องนี้จะเป็นห้องนอน โดยแต่ล่ะโซนจะมีหน้าต่างอยู่สองบาน
เนื่องจากมุงด้วยหลังคาหญ้า เฉพาะหน้าฝนนี่ลำบากสุดๆเวลามีน้ำฝนรั่วเข้ามา
"ฮี่!" อาชาอสูรเจ้าเก่าวิ่งร่ามาเหลมหญ้าในสวนเขาตั้งแต่ไก่ยังไม่ทันขัน เห็นดังนั้นหยางอวี้ก็ส่ายหัวทันที เดิมที่ก็คิดว่าเจ้าสัตว์อสูรตัวนี้มันแปลก เพราะเจ้านี่ตั้งแต่เจอกันคราแรกมันไม่เคยคิดจะฆ่าหรือกินเขาเลย ซึ่งต่างจากสัตว์อสูรทั่วไปที่พอเห็นสิ่งมีชีวิตอื่นที่ไม่ใช่เผ่าพันธุ์เดียวกัน มันก็จะฆ่ากินและกินทันที
หยางอวี้จ้องมองเจ้าอาชาอสูร ตั้งแต่หัวจรรดเท้า เกล็ดสีดำราวกับเกล็ดของมังกร ดวงตาสีแดงก่ำที่ดูยังไงก็ไม่ใช่ม้าธรรมดา กลิ่นอายของพลังในตัวมันแม้จะเป็นคนธรรมดาอย่างหยางอวี้ก็ยังสัมผัสถึงมันได้ชัดเจนมา ความเข้มข้นของมันช่างน่ากลัวจริงๆ แต่เขาไม่สามารถวัดระดับของมันได้อยู่ดี
แต่เขาก็ยังไม่รู้อยู่ดีวาทำไมมันชอบมาที่นี่ รึว่ามีหญ้าวิญญาณเกิดขึ้นในสวนหลังบ้าน ไม่น่าจะใช่ หญ้าในสวนเขาล้วนเป็นต้นหญ้าธรรมดาทั้งนั้น
"เฮ้อ ในเมื่อคาดเดาอะไรไม่ถูกมาห้าปี งั้นก็ปล่อยมันไปอีกสักปีล่ะกัน" เด็กชายถอนถอนในพลางหยิบถังไม้หน้าบ้านเดินไปยังสระบัวที่ตั้งไว้ใกล้ๆกับแปลงผัก ความกว้างของมันประมาณสี่ถึงห้าเมตร หยางอวี้ตักน้ำขึ้นมาจากที่นี่เพื่อรดน้ำผัก สัตว์ที่เลี้ยงไว้ในสระมีปลาไนกับปลาเก๋า แล้วก็สัตว์ตัวเล็กๆที่มาอาศัยอยู่จำพวกกุ้งหอยปู
ทำกิจวัตรตอนเช้าเสร็จหยางอวี้ก็ไม่ได้พัก เขาตรงไปยังสวนหลังบ้าน จากนั้นก็วอร์มอัพร่างกายของตัวเองด้วยการ กระโดดตบ ลุกนั่ง วิดพื้น ตามด้วยเหยียดแขนขาให้ยืดหยุ่น
สองเค่อต่อมาก็เริ่มวิ่งอ้อมสวนสิบรอบ ในชาติที่แล้วหยางอวี้ไดเรียนรู้การฝึกฝนร่างกาย (ยัดเหยียด) จากครอบครัว ยังไงก็เป็นถึงมาเฟียใต้ดินที่มีชื่อเสียง หากไม่มะไรติดตัวคนอื่นจะหัวเราะเยาะเอาได้
หยางอวี้ไม่มีทางทีเหนื่อยหอบสักนิดหลังจากวิ่งรอบสวน เขาเดินไปหยิบเอากระบี่เหล็กขนาดเท่าไม้เบสบอลจากใต้ต้นหลิวห้าสิบปีที่ตั้งอยู่มุมหนึ่งของสวน ขนาดของมันเหมาะมืออย่างมาก น้ำหนักรวมก็ สิบจิน* ชาติก่อนเขาเคยใช้ไม้เบสบอลไล่หวดมาเฟียของโลกใต้ดินอื่นมาแล้ว ฉะนั้นไม่ใช่ปัญญาเลยหากจะใช้มันเป็นอาวุธ
แต่ว่าหลังจากเมื่อวาน เห็นได้ชัดว่าทักษะของเขายังไม่เพียงพอจะต่อกรกับผู้ฝึกยุทธ์ ณ ตอนนี้ร่างกายเขาพร้อมจะใช้งานแล้วในระดับหนึ่ง และหนึ่งหมัดที่เขาปล่อยออกสามารถทำลายของหินขนาดเท่าตัวผู้ใหญ่คนหนึ่งได้ง่ายๆ เทียบกับเมื่อชาติก่อนนับว่าดีกว่ามาก ด้วยสภาพแวดล้อมและความจำเป็น ทุกอยางกดดันจนทำให้มันเป็นเช่นนี้
"เอาละ!" หยางอวี้หลับตาลง และส่งตัวเองเข้าไปในทะเลแห่งความทรงจำเมือชาติก่อน
อดีตอันข่มขืนหวนกลับมา ภาพของเขาในวัยเพียงหกปีเศษกำลังถือมีดเหลาดินสอด้วยร่างที่สั่นทิ่ม ด้านหน้ามีเพื่อสนิทของเขาที่รู้จักกันมาตั้งแต่จำความได้ ส่วนด้านหลังมีปู่ของเขา หยางอวี้จำวันนั้นได้ดี ตาเฒ่านั่นสั่งให้เขาใช้มีดเหลาดินสอแทงเพื่อนรักของเขา ใบหน้าที่สิ้นหวังและความกลัวของเพื่อคนนั้นยังตราตรึงใจเขาอยู่ไม่เลือนหาย
ชั่วพริบตาต่อมา เลือดสีแดงลดมากมายก็ย้อมทั่วร่างของเขา กระเป๋าหมีน้อยเต็มไปด้วยเลือด มือเท้าล้วนมีสภาพไม่ต่างกัน เขาแทงเพื่อนของตัวเองด้วยมีดเหลาดินสอ ร่างของเพื่อนที่นอนจมกองเลือดทำให้เขาวิ่งหนี โชคดีที่เพื่อนคนนั้นรอดมาได้ และตัวก็ย้ายโรงเรียนไปเขตตัวเมืองอื่น
ปู่ของหยางอวี้คอยบังคับให้เขาฝึกฝนทุกอย่าง ตั้งแต่ถูกจับขังไว้ในห้องที่มีแต่สัตว์มีพิษ ถูกโยนลงบ่อน้ำที่เต็มไปด้วยจระเข้ ความทรงจำอันแสนเจ็บปวดค่อยๆถาโถมเข้ามา วันวานที่ผ่านไป จิตใจที่พังทลาย ความรู้สึกแสนโดดเดี่ยว ความเจ็บปวด ทรมาน…..
นึกถึงช่วงเวลาหนึ่งที่ปู่ของเขาได้พาเขาไปที่ประเทศแผ่นดินใหญ่เพื่อฝึกฝนศิลปะป้องกันตัว ตอนนั้นก็ได้อาจารย์ที่เป็นหัวหน้าหน่วยทหารฝีมือดีจับเข้าคอร์สนรกสุดโหด ...…ทุกๆวันที่อยู่ในค่ายนั่นเขาถูกสั่งให้ลูบคลำอาวุธมากมายโดยที่ไม่ได้หลับได้นอน ทั้ง หอก ดาบ กระบี่ ธนู หน้าไม้ มีดสั้น มีดสั้น ดาบใหญ่ แส้ การ์ต้า เข็มทอง ไปจนถึงตะเกียบ ช้อน ส้อม ก็ยังไม่เว้น ทุกๆวันได้รู้จักแต่กับอาวุธ กินอาหารร่วมกับพวกมัน นอนกับพวกมันทั้งที่ไม่หลับ ฝึกกับพวกมันราวกับว่าเป็นสหายที่ไม่มีวันทรยศ
นับแต่นั้นมาหยางอวี้ก็กลายเป็นเด็กที่ไม่ยิ้มและไม่พูด ด้วยการลูคลำอาวุธหลากหลายชนิดผสานกับวิชาแขนงต่างๆที่ถูกฝังลงในวิญญาณโดยมิอาจลืมได้
ตอนนั้นเองที่ศาสตร์แห่งกระบี่ก็พรั่งพรูเข้ามาในหัว
ปกติหยางอวี้จะใช้ท่อนเหล็กนี้หวดไปมาซ้ำกันหลายร้อยครั้งเพื่อฝึกกำลังแขน วันนี้เขาจะใช้ในฝึกฝนวิชากระบี่ให้ได้ เพื่อตัวเองจะได้แข็งแกร่งขึ้น
เด็กชายลืมตาขึ้นอย่างฉับพลัน!
พรึบ!
ดวงตาสองข้างมีเปลวไฟลุกวาบขึ้น ไอสังหารเย็นยะเยียบแผ่ออกมาจากร่างของเขา มันส่งผ่านไปยังบริเวณโดยรอบ ทำให้ทั่วทั้งสวนหลังบ้านเปรียบดั่งถูกหยุดห้วงเวลาไว้ อาชาอสูรที่รับรู้ได้ก็ผงะ มันชะโงกหน้าขึ้นมามอง พลางเค้นเสียงดัง "เฮ้อ!!" แล้วไม่สนใจหยางอวี้อีก มันก้มหน้าก้มตาเหลมหญ้าอ่อนต่อไป
การหลับตาและลืมตาขึ้นมาแบบฉับพลันพร้อมกับปล่อยไอสังหารออกมา นี่คือเทคนิคการข่มศัตรูด้วยจิตอันแข็งแกร่ง ไอสังหารที่ถูกปล่อยออกมาประมาณหนึ่งในสิบส่วน เห็นได้ชัดว่าหากปล่อยเกินครึ่งหนึ่ง ย่อมสามารถข่มศัตรูให้ขาดใจตายหรือสิ้นสติได้เลย  เทคนิคนี้หากฝึกจนชำนาญก็ไม่จำเป็นต้องหลับตาตั้งสมาธิเลย เพียงแค่ถลึงตาใส่ ศัตรูก็ล้มพับหมดสติลงอย่างง่ายดาย เผลอๆถ้าเป็นพวกจิตอ่อนก็อาจจะตายได้
ชื่อของมันคือ "คลื่นจิตสังหาร"
"อย่างกับฮาคิราชันย์เลยวุ้ย" หยางอวี้บ่นพลางข่มตาหลับลงอีกครั้ง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าออก จากนั้นบรรยากาศโดยรอบก็ผ่อนคลายลง
ฟุบ!
เพียงแค่อึดใจเดียว มือขวาที่กำด้ามท่อนเหล็กไว้ก็หวดออกในแนวราบ จากนั้นก็แนวดิ่ง หยางอวี้ค่อยๆทบทวนทุกอย่าง ปล่อยช่วงเวลานี้เป็นต้นไป คือ การฝึกฝนเชิงกระบี่ของเขา
ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม
หยางอวี้จับเคล็ดวิชากระบี่ได้ในที่สุด การฝึกฝนก็ไหลลื่นราวกับภาพในม้วนฟิลด์ถูกฉายซ้ำ การเคลื่อนไหว ตำแหน่งของเท้าทั้งสอง ทุกท่วงท่าพลิ้วไหลดุจสายน้ำที่ไหลลงมาจากน้ำตก ไม่นานหยางอวี้ก็ทบทวนและฝึกฝนจนครบถ้วนไม่ขาดตกบกพร่อง
"แบบนี้ต้องหาอสูรมาลองวิชากระบี่กระมัง" หยางอวี้ในตอนนี้ยิ้มแย้มมาก
ราวกับอ่านความคิดของหยางอวี้ได้ อาชาอสูรก็เค้นเสียงคำรามออมาครั้งหนึ่ง ปรากฏเงาร่างของอสูรวิ่งเตลิดออกจากทางด้านชายป่า รูปร่างของมันคล้ายกับสุนัข เพียงแต่มีเขาคล้ายกับเงายูนิคอร์นประดับอยู่บนหัว
หมาบ้าพวกนี้!
เด็กชายงุนงง แต่ก็เปลี่ยนเป็นยิ้มเหยียดเล็กน้อยทันที ใช่ว่าจะไม่เคยฆ่าพวกหมาป่าอสูร หยางอวี้เคยฆ่าอสูรมาแล้วร่วมๆก็หลายพันตัว ดังนั้นเจ้าพวกนี้ไม่ใช่คู่มือของเขาแม้แต้น้อย ทว่าเขาต้องการทนสองเชิงดาบของตัวเองเลยไม่ได้ใช้อะไรเลย นอกจากวิชาดาบ
เงาร่างวูบปราดไปทางด้านหมาป่าอสูรทั้งสามตัว ฉับพลันที่มีมนุษย์ปรากฏอยู่พวกหมาป่าอสูรก็ชะงัดฝีเท้าในทันที พลังบางอย่างแผ่ออกมาจากร่างของมัน แต่หยางอวี้ไม่ชน เขาเลือกพุ่งเข้าประชิดมันแทน
"สะบั้นกิ่งใบหลิว!"
เส้นแสงสีเทาเหล็กวูบผ่านหมาป่าอสูรตัวหนึ่งไป ลำคอของมันพลันมีเลือดสีม่วงกระฉูดพุ่ง เจ้าสองตัวที่เห็นเพื่อโดนปาดคอก็ถอยห่างออกไปเพื่อรักษาระยะ จากนั้นก็แยกกันยืนล้อมหน้าหลังหยางอวี้ไว้ พริบตาต่อมากระโจนเข้าใส่พร้อมกัน
"โฮกกกกกกกก!"
หยางอวี้ไม่ได้มีท่าทีหวาดตัวใดๆ รูม่านตาของเขาขยายกว้างขณะหันด้านข้างให้กับหมาป่าอสูรทั้งสองตัว ฉับพลันรูม่านตาก็หดเล็กลง!
กรงเล็บหมาป่าอสูรที่ฉีกเกราะเหล็กธรรมดาได้อย่างง่ายได้พลันฉีกกระชากเข้าที่ร่างของหยางอวี้ ไหล่ซ้ายและขวาก็เฉือนจนเกิดรอยแผล หมาป่าอสูรสองตัวฉ๊กยิ้มในทันทีเมื่อแผนการของมันสำเร็จ.....ทว่าดีใจได้แค่แปบเดียวก็ต้องชะงัก เพราะร่างที่มันโจมตีพลันค่อยๆจางหายไป
นี่คือภาพติดตา!
เมื่อรู้ว่าตัวเองพลาดท่าก็สายไปเสียแล้ว ไอสังหารเย็นยะเยียบสะกดมันให้หยุดเคลื่อนไหว ก่อนที่ท่อนเหล็กจะฟันฉับลงมา แม้จะเป็นท่อนเหล็กทรงกระบอก แต่กลับคมดุจใบดาบ คอของหมาป่าอสูรหลุดร่วงลงบนพื้น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง
อาชาอสูรพอรับรู้ว่าทุกอย่างจบ มันก็พุ่งมาหาหยางอวี้ในทันที ก่อนจะอ้าปากที่ใหญ่กว่าที่ม้าปกติทำกัน กัดหัวของหมาป่าอสูรสองอันเคี้ยวกรุบกรับอย่างเอร็ดอร่อย เสร็จก็กินร่างของพวกมันต่อ ไม่เหลือไว้แม้แต่กระดูก จะมีก็แต่เลือดี่ชโลมต้นหญ้าเท่านั้น
"อุก...อัวๆๆๆๆๆ" อาชาอสูรที่กำลังเคี้ยวเอื้องก็สำลอกใส่หยางอวี้ ด้วยประสาทที่ฉับไว เด็กชายฉากหลบในพริบตา ปรากฏเป็นแกนสัตว์อสูรสามอัน หากเดาไม่พลาดนาจะเป็นแกนของสัตว์อสูรระดับยี่สิบปี!
บนโลกนี้อสูรและสมุนไพรจะแบ่งแยกตามอายุ อย่างหญ้าวิญญาณระดับร้อยปี แกนสัตว์อสูรระดับห้าสิบปี เป็นต้น
หยางอวี้ดีใจจนเนื้อเต้น แต่แล้วพลันนึกบางอย่างขึ้นได้ก็เปลี่ยนสีหน้าจากตื่นเต้นเป็น...รังเกียจ!
ฉันไม่มีพลังชี่นี่หวา ลมปราณก็ด้วย ฉันเป็นแค่คนธรรมเท่านั้น จะเอาไปเพื่อ...…!?
หากเป็นสมุนไพรวิญญาณก็น่าจะดีกว่า เพราะโลกนี้ไม่มียาอาหารเสริมที่จะใช้ในการกินควบคู่กับการฝึกฝนร่างกาย โดยเฉพาะการเพาะกล้ามประสิทธิ์ภาพนี่ไม่ค่อยจะมีเท่าไหร่ หยางอวี้ใช้เวลาสองปีกว่าๆในการสร้างซิกแพค รวมถึงกล้ามเนื้อส่วนอื่นๆ
พอเทียบกับพวกผู้ฝึกยุทธ์ ร่างกายของพวกนั้นแข็งมาก เห็นจากที่หยางอวี้โจมตีหลานจงเมื่อวาน แค่ทีเดียวมือข้างนั่นของเขาระบมช้ำไปเลย
หยางอวี้ศึกษามาเมื่อวาน พลังชี่ของผู้ฝึกยุทธ์นั่นไล่ไปตั้งแต่ระดับต่ำสุดไปถึงสูงสุดได้แก่ ขั้นต้น กลาง สูง นักรบ แม่ทัพ ขุนนาง กษัตรา ปรมจารย์ยุทธ์ ในเเต่ละนั้นมีเเบ่งย่อยเป็น ระดับต่ำ กลาง ปลาย
หลานจงอยู่ในขั้นกลาง ไม่นับว่าเป็นอันใด หากหยางอวี้เอาจริงพอจะสู้กับผู้มีพลังชี่ขั้นสูงได้สูสี แต่ยังไงเก็บไม่คิดจะเผยวิชากระบี่ของเขาในเร็ววันแน่ เพราะมันคือไม้ตายก้นหีบที่ปู่ของเขาในชาติก่อน ที่บังคับให้เขาฝึกฝนมัน...….ไม่สิ ถ้าพูดให้ถูก มันคือการทรมานมากกว่า คิดถึงตรงนั้นใจของหยางอวี้พลันรู้สึกโกรธแค้น แววตาของเขาแสดงให้เห็นถึงความชิงชัง และรังเกียจในวิชาที่ตนได้เรียนทั้งหมดจากตาเฒ่าคนนั้น
ในแต่ล่ะระดับมีอยู่เจ็ดขั้น หยางอวี้เคยปะกับพวกขั้นนักรบมาสองสามครั้ง เจ้าพวกนี้เป็นตัวประหลาดโดยแท้ หมัดของเขาไม่อาจจะสร้างความเสียหายให้แก่พวกนั้นได้ หากเขาไม่ได้ฝึกฝนการโจมตีจุดอ่อนบนร่างกายมนุษย์มาคงกลับบ้านเก่าไปเฝ้าผีบรรพบุรุษแล้ว
ขั้นพลังยิ่งทะลวงไปสูงร่างกายก็แข็งแกร่งตาม เรียกได้ว่าการฝึกของหยางอวี้ไม่สามารถเทียบได้กับการทะลวงขั้นพลังของพวกผู้ฝึกยุทธ์ แค่หนึ่งขั้นก็ไปไกลกว่าเขามากโข หากจะตามให้ทันต้องฝึกฝนร่างกายให้มากกว่านี้
อย่างมากต้องใช้หญ้าวิญญาณระดับร้อยปีสักต้นมาต้มและกลั้นเป็นน้ำยาพลังวิญญาณ คุณสมบัติของมันจะช่วยซ่อมแซมร่างกายของคนธรรมดาได้ในระดับหนึ่ง ถึงจะช้ากว่าพวกผู้ฝึกยุทธ์สิบเท่า แต่ก็ดีกว่าสู้กับพวกนั้นด้วยสภาพที่เหมือนกับเปลือยเปล่า
"เฮ้อ"
ฝึกจนเหนื่อย การได้ถอนใจสักครั้งก็ทำให้ผ่อนคลายลง ทำท่าจะเดินไปหาเจ้าหลงอี้แต่พลันชะงักฝีเท้าอยู่กับที่ ท่าทีของเขาคล้ายจะคิดอะไรออก หยางอวี้เค้นสมองนึก
"จะว่าไปนัดกับหมิงหลงไว้ว่าจะไปป่าชางนี่ เหลือเวลาอีกสามวัน" ว่าเสร็จก็คลี่ยิ้ม "แบบนี้ก็เหมาะเลย จะได้ลองเชิงดาบสักหน่อย!"
# สิบจิน* ตามมาตราฐานหน่วยวัด 1 จิน เท่ากับ 500 กรัม, ฉะนั้น 10 จิน = 5 กิโลกรัม


## บทที่ 3 เรื่องราวในป่าชาง

บทที่ 3
หยางอวี้จ้องมองเจ้าอาชาอสูร ตั้งแต่หัวจรรดเท้า เกล็ดสีดำราวกับเกล็ดของมังกร ดวงตาสีแดงก่ำที่ดูยังไงก็ไม่ใช่ม้าธรรมดา กลิ่นอายของมันแม้จะเป็นคนธรรมดาแต่หยางอวี้ก็สัมผัสถึงมันได้ชัดเจนมา ความเข้มข้นของมันช่างน่ากลัวจริงๆ หากเดาไม่ผิดอายุของอาชาอสูรคงไม่ต่ำว่าห้าสิบปีแน่ๆ
แต่เขาก็ยังไม่รู้อยู่ดีวาทำไมมันชอบมาที่นี่ รึว่ามีหญ้าวิญญาณเกิดขึ้นในสวนหลังบ้าน? ไม่น่าจะใช่ หญ้าในสวนเขาล้วนเป็นต้นหญ้าธรรมดาทั้งนั้น
"เฮ้อ ในเมื่อคาดเดาอะไรไม่ถูกมาห้าปี งั้นก็ปล่อยมันไปอีกสักปีล่ะกัน" เด็กหนุ่มถอนถอนในพลางหยิบถังไม้หน้าบ้านเดินไปยังสระบัวที่ตั้งไว้ใกล้ๆกับแปลงผัก ความกว้างของมันประมาณสี่ถึงห้าเมตร หยางอวี้ตักน้ำขึ้นมาจากที่นี่เพื่อรดน้ำผัก สัตว์ที่เลี้ยงไว้ในสระมีปลาไนกับปลาเก๋า แล้วก็สัตว์ตัวเล็กๆที่มาอาศัยอยู่จำพวกกุ้งหอยปู
พอเข้าฤดูหนาวจะลำบากมาก หากกินพวกมันหมดตั้งแต่ฤดูนี้ ในช่วงนี้หยางอวี้เลยไม่เคยกินปลาในสระ เขาปล่อยให้มันโตและออกลูกปลาเยอะ ในช่วงถึงก่อนเข้าฤดูหนาวหยางอวี้จะนำมันมาย่างกับไฟทำเป็นปลาแห้ง จากนั้นก็นำไปตากแดดและเก็บเป็นคลังเสบียงช่วงฤดูหนาว
รดน้ำเสร็จก็ออกวิ่งรอบสวนหลังบ้านก็ได้เสียงฝีเท้าดังมาแต่ไกล หยางอวี้ไม่แปลกใจเท่าไหร่เพราะวันนี้เป็นวันที่นัดกับเพื่อนคนหนึ่งไว้ว่าจะไปเก็บของป่ากันในป่าหลังเมืองหงส์ฟ้า ทว่าเจ้าเด็กนี่ดันมาก่อนเวลาซะได้
"อาอวี้!" เด็กหนุ่มผมสีดำสวมเสื้อป่านเก่าเก็บอายุสิบเอ็ดสิบสองปีไม่ต่างจากหยางอวี้วิ่งตะโกนพร้อมโบกไม้โบกมือให้กับเขา
หยางอวี้หยิบผ้าขนหนูมาซับเหงื่อหันไปหาเพื่อเกลอแล้วเอ่ยด้วยใบหน้าตายด้าน "หมิงหลง เจ้ามาทำไมแต่เช้า เรานัดกันไว้ยามซื่อ(ช่วงเวลา 9.00-11.00 นาฬิกา) ไม่ใช่เหรอ"
เจ้าของชื่อ 'หมิงหลง' ขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วกล่าว "ยามซื่ออะไรเล่า! วันนี้พ่อข้าไล่ให้เข้าป่าเร็วๆ อีกอย่างงานคัดเลือกผู้ฝึกยุทธ์รุ่นเยาว์นะเลื่อนมาจัดปีหน้า! อย่าบอกนะว่าเจ้าลืมไปแล้ว?"
"งานคัดเลือกผู้ฝึกยุทธ์รุ่นเยาว์?" หยางอวี้เค้นความทรงจำในหัวทันที
งานคัดเลือกผู้ฝึกยุทธ์รุ่นเยาว์ คืองานคัดเลือกเด็กหนุ่มสาวรุ่นใหม่ที่มีความสามารถตั้งแต่อายุสิบสองปีขึ้นไปเข้าสำนักยุทธ์ โดยเจ้าเมืองแต่ล่ะแห่งจะจัดงานคัดเลือกขึ้นหนึ่งครั้งในสามปี หากไม่เค้นสมองนึกหยางอวี้ไม่รู้เลยว่างานนี้จัดเมื่อไหร่ เพราะเขาเป็นแค่คนธรรมดาเท่านั้น หาได้มีความเกี่ยวข้องกับงานนี้ไม่
"ได้ยินว่า สามสำนักใหญ่อย่าง พยัคฆ์เหนือ, หงส์อุดร, อีกาทักษิณ ก็มาร่วมด้วยนะ พ่อข้าว่าปีหน้าข้าต้องคว้าโอกาสให้ได้!" หมิงหลงกล่าวขึ้นอย่างมั่นใจ
"ก็เลยรีบเข้าป่าสินะ" หยางอวี้ส่ายหัวเล็กน้อย เนื่องจากมันไม่เกี่ยวกับเขา ความรู้สึกเลยเฉยๆ ต่างจากหมิงหลงที่ดีใจจนเนื้อเต้น
"แน่นอน ปีนี้ข้าอายุสิบเอ็ดปีแล้ว ปีหน้าข้าจะก็สิบสองซึ่งขั้นพลังของข้าต้องอยู่ในขั้นสูงอย่างแน่นอน" หมิงหลงยิ้มแฉ่ง
"แต่เวลากว่าจะถึงงานนั้นมันปีหน้าไม่ใช่เหรอ นี่พึ่งวันที่เท่าไหรกัน เหลือเวลาตั้งหนึ่งปีกับหลายเดือน!" หยางอวี้แย้ง
"หึ ขอยืมคำพูดเจ้ามาละกันสหาย 'เริ่มต้นได้ไว มีชัยไปกว่าครึ่ง' เฟ้ย!" รอยยิ้มของหมิงหลงดูเจิดจ้าอย่างมาก
"เอ่อ...…" ดูท่าข้าวเช้าวันนี้เขาคงไม่ได้กิน หยางอวี้ลอบถอนใจ
"เรารีบๆไป อา!ใช่แล้วได้ยินว่าที่สำนักคุ้มภัยจะเปิดสอนพิเศษ พ่อแม่ข้าจ่ายเงินเขาไปแล้ว ยังไงต้องกลับมาให้ได้ตอนเที่ยง!" ว่าเสร็จก็กระชับตะกร้าไม้สายที่สะพายไว้บนหลังอย่างตื่นเต้น
"…." แม้จะอยากยิ้มแต่ยิ้มไม่ออก เพราะเขาเป็นคนธรรมดา หยางอวี้เลยทำได้เพียงส่ายหัวตอบแล้วเดินกลับเข้าไปในบ้านเพื่อเอาของ
สถานที่ : ป่าชาง
ป่าชาง คือป่าหลังเมืองหงส์ฟ้าคือป่าที่มีอสูรและสัตว์อย่างล่ะครึ่งชุกชุม ความกว้างใหญ่ของมันกินเนื้อที่นี่เป็นแหล่งอาหารหลักของชาวบ้านที่ไม่มีอันจะกิน ในทุกๆวันจะมีการเข้าป่าเพื่อล่าสัตว์ไม่ก็เก็บของป่าออกมา บ้างก็เอาไว้กิน หากได้มากหน่อยก็จะเอามาขายแลกเงินอีแปะในตัวเมือง
เงาร่างของเด็กหนุ่มวัยสิบปีสองคนกำลังวิ่งผ่านแถวๆชายป่าไป เนื้อที่ของป่าประมาณร้อยกว่าไร่ หากจะวิ่งหาของป่าให้ทั่วป่าคงจะยาก ดังนั้นจุดหมายแรกของพวกเขาจึงเป็นลำธารที่ตัดผ่านป่า เพราะที่ไหนมีน้ำ ที่นั่นย่อมมีสัตว์ เป้าหมายของหยางอวี้วันนี้คือ ล่าเนื้อ ไม่ใช่เก็บผักเหมือนอย่างหมิงหลง
หยางอวี้สาดส่ายตามองตามรายทางอย่างเฉียบคม จนเจอกับบางอย่างเข้าก็ตะโกนบอกหมิงหลงที่วิ่งข้างๆกัน "เจอหนอไม้ป่าตรงนั้น" กิ่งไม้ชี้ไปยังมุมหนึ่งของก่อไผ่
หมิงหลงเพ่งสายตามองไปตามที่ปลายกิ่งไม้ชี้ หมอไม้ป่าหนึ่งหนออ่อนพึ่งจะผุดขึ้นมาไม่นานพลันปรากฏ เขาแย้มยิ้มในทันที "เจ้านี่ตาดีเหมือนเดิมเลยนะ เพราะแบบนี้ไงข้าถึงชอบมากับเจ้า" ว่าเสร็จก็หยิบเสียม จากตระกร้าด้านหลังพุ่งออกไป
หยางอวี้ไม่พูดอะไร แต่วิ่งไปข้างหน้าต่อ พอไร้เงาของเพื่อนเกลอก็ชะงักฝีเท้าหยุดอยู่กับที่ เด็กหนุ่มย่อตัวลงพลางสาดสายตาที่เฉียบคมไปรอบๆ
พุ่มไม้ ต้นไม้ ต้นหญ้า ทุกอย่างที่ผ่านดวงตาสีทับทิมแดงเพลิงของหยางอวี้ล้วนถูกมองอย่างทะลุปรุโปร่ง เดิมที่เขาเป็นโอตาคุก็จริง แต่ครอบครัวของเขาเป็นมาเฟียใหญ่ในประเทศT ทั้งศิลปะป้องกันตัวเอย วิชากระบี่เอย กระทั้งความรู้ในการเอาตัวรอดก็ยังถูกสอนมา แน่นอนไอ้ที่ว่าสอนนี่กึ่งบังคับล้วนๆ
หยางอวี้ไม่ชอบครอบครัวเดิมของเขาในชาติก่อน เพราะทุกคนที่นั่นล้วนบังคับให้เขาทำอะไรหลายๆอย่างที่ไม่อยากจะทำ เขายังจำวันแรกที่ตาเฒ่านั่นสั่งให้ใช้ไม้เบสบอลตีขาสอข้างเพื่อนสนิทของเขาจนหักได้ดี ตอนนั้นอายุของเขาแค่ห้าขวบ ยังไม่พ้นชั้นอนุบาลเลยด้วยซ้ำ
คิดถึงตรงนี้สีหน้าก็หมองลงทันตาเห็น หยางอวี้สะบัดหน้าไล่ความทรงจำที่เจ็บปวดออกไป ก่อนจะหันสนใจรอบๆ
ครึก!
มีเสียงดังมาจากขวามือของหยางอวี้ มันเบาบางเหมือนกับเสียงลมพัด แต่สำหรับเขาที่ประสาทสัมผัสถูกลับมาจนคมกริบนั่นแทบจะได้ชัดเจนเต็มสองรูหู
"เอาล่ะแม่สาวน้อย" หยางวี้หยิบเอาหินก้อนหนึ่งขึ้นมาไว้ที่มือซ้าย จากนั้นก็เอื้อมมือขวาคว้าเอาขวานเล่มหนึ่งที่แนบไว้ข้างเอวมาถือ
พริบตาต่อมามือขวาก็ขว้างหินสุดแรงไปยังพุ่มไม้ที่มีเสียงของการเคลื่อนไหว
ฟุบ!
"กี้!"
หมาป่าตัวหนึ่งกระโจนออกมาในทันที หยางอวี้เพ่งสายตามองก็พบว่ามันแตกต่างจากหมู่ป่าปกติ เพราะมีเขาและกลิ่นอายบางอย่างแผ่ออกมาด้วย
"หมูป่าอสูร? ทำไมวันนี้ข้าถึงโชคดีอย่างนี้" เด็กหนุ่มฉีกยิ้มขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
หยางอวี้พุ่งพรวดเดียวกระชิดตัวเจ้าหมาป่าอสูร ส่งให้มันสะดุ้งแล้วกระโจนหนี หยางอวี้ไม่รีบร้อนรอจนมันถึงพ้นค่อยสะบัดขวานในมือพุ่งไปปักดักด้านหน้าของมันอย่างรวดเร็ว
"กี้" เจ้าหมูอสูรกระโจนถอยปรับศีรษะของมันไปด้านตรงข้าม ทันใดนั่นสติของมันก็ดับวูบไปในทันที โชคร้ายแท้ๆที่มันโดนอีกฝ่ายล่อให้กระโดดขึ้นจนลอยตัวกลางอากาศ ขวานเล่มหนึ่งควงพุ่งปักเข้าที่หัวมันอย่างฉับพลันทันที มันดิ้น มันขัดขืน และมันก็นอนนิ่งไปกับพื้น
"ดูท่าอาหารช่วงรึดูหนาวจะเพิ่มมาอีกหนึ่งแล้วสิ" หยางอวี้เก็บขวานด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็เดินมายังศพของหมาป่าอสูร กลิ่นอายของพลัววิญาณยังคงอยู่ เขาดึงขวานที่ปักหัวมันออก จากนั้นก็ยกร่างนั่นยัดใส่ตะกร้าไม้ไผ่สานของตัวเอง
"นี่มันหมูป่าอสูร! ดูจากเขาน่าจะมีอายุถึงสิบปี เจ้านี่มันอสูรระดับสิบปี! อาอวี้เจ้านี่มันตัวประหลาดโดยแท้!" หมิงหลงมองด้วยสายตาชินชา หากเป็นคนอื่นคงใจจนร้องลั่นเพราะอสูรระดับสิบปีนั่นแข็งแกร่งมาก ขนาดหมิงหลงยังใช้เวลาตั้งสองเค่อ* กว่าจะล้มมันได้
หยางอวี้ใช้ฝ่ามือกอบเอาดินมาโรยตรงที่มีเลือดของหมู่ป่าอสูรเสร็จก็หันไปพูดกับหมิงหลง "ไปเถอะ" ล่าสัตว์อสูรเหรอ? สำหรับตัวเขามันไม่ต่างอะไรกับล่า 'หมาป่าสีเทา (Grey wolf)' เจ้าตัวนี้นะขนาดถูกจัดในสิบอันดับหมาป่าที่ดุร้ายที่สุดในโลกเชียวแหละ
ไม่อยากจะคุยว่าแต่เอาสักหน่อยแล้วกัน ครั้นอายุยี่สิบปีบริบูรณ์ตัวของหยางอวี้ในชาติก่อนเคยถูกถีบลงจากเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวโดยฝีมือตาเฒ่าที่น่ารังเกียจคนหนึ่ง ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่เป็นป่าติดอยู่กับภูเขาหิมะ เขาในตอนนั้นมีแค่มีดสั้นหนึ่งเล่ม หินจุดไฟ และเสื้อผ้าที่สวมอยู่
การเอาตัวรอดในสภาพแวดล้อมเช่นนั้น ในป่าดงที่ไม่มีทั้งแผนที่และเข็มทิศ หยางอวี้ในชาติก่อนทำได้เพียงมองดวงอาทิตย์ ดวงดาว เพื่อนำทางเอา หลังจากนั้นอย่างแรกที่ต้องหาคือ อาหาร ตัวเขาเริ่มจากล่าสิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆเช่น หนู, กระตายไป จนถึงพวกตัวใหญ่อย่างหมูป่ากับกวางป่า
ห้าปีกว่าตาเฒ่าที่น่ารังเกียจจะมารับบกลับบ้าน ทักษะในการเอาตัวรอดถูกขัดเกลาจนคมกริบ ในป่าเหรอ? ให้เป็นป่าที่ไหนก็ได้หากส่งเขาไปที่นั่น เขาสามารถหลับตาเดินวนรอบป่าแล้วกลับมายังจุดเดิมได้ราวกับมีตาทิพย์ นี่ไม่ได้โม้นะเรื่องจริ๊ง!
หยางอวี้กับหมิงหลงเดินเข้ามาในจนเห็นลำธารที่ตัดผ่านป่า กลิ่นความชื้นที่ลอยปะปนมาทำให้หยางอวี้นึกถึงเรื่องสมัยเก่าๆขึ้นมาทันที
หมิงลงหันมาพูดกับหยางอวี้ "ได้ข่าวรึยังว่า หลานจงมันทะลวงเข้าสู่พลังขั้นกลางแล้ว?"
หยางอวี้ยักไหล่ตอบ "เจอจังๆมาเมื่อหลายวันก่อน เท่าที่ดูนอกจากปล่อยแสงออกจากตัวแล้วก็ไม่ได้มีอะไรต่างจากเดิมนี่?"
หมิงหลงพลันส่ายหัวอย่างอ่อนใจ แค่ปล่อยแสงกับผีนะสิ! นี่มันพลังชี่ขั้นกลางชียวนะ! ความแข็งแกร่งของหลานจงในตอนนั้นควรจะเหนือกว่ามนุษย์ไปแล้ว!
คิดอีกทีก็ถอนใจ จะว่าหยางอวี้ก็ไม่ได้ เพราะเพื่อนของเขาคนนี้เป็นแค่คนธรรมดาเท่านั้น หากเปลี่ยนเป็นหมิงหลงเองล่ะ? ระดับนี้นับว่าตึงมือพอควร เพราะเขายังอยู่แค่ขั้นต้น ระดับกลาง หนทางยังอีกยาวไกลหากต้องการไปให้ถึงขั้นสูง
ทว่าเมื่อวานมีข่าวลอยมาเข้าหูว่า อาอวี้เพื่อนเขาซัดกลุ่มของหลานจงจนสลบราบคาบ นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร เพราะหลานจงลูกเจ้าเมืองนิสัยของมันเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว ยโส เหย่อหยิ่ง เอาแต่ใจ ดื้อรั้น มันเป็นคนแบบนี้มาตั้งแต่จำความได้แล้ว ดังนั้นพอทุกคนรู้ข่าวจึงไม่แปลกใจ เนื่องจากมันเกิดเรื่องขึ้นหลายครั้งแล้วระหว่างอาอวี้กับหลานจง
ทว่าหมิงหลงยังคงไม่เข้าใจความแข็งแกร่งของหยางอวี้อยู่ดี เพราะมันประหลาดมากในการที่คนธรรมดาจะซัดกับพวกผู้ฝึกยุทธ์ หากเปลี่ยนเป็นเขาคงสลบใต้ฝ่าเท้าพวกนั้นไปแล้ว
ระหว่างที่หมิงหลงคิดๆอยู่ เสียงของหยางอวี้ก็พลันดังขึ้น "ดูนั่นสิ หญ้าวิญญาณ ไปเด็ดมาเร็ว…."
หมิงหลงโคจรพลังชี่ไปทั่วร่าง เเล้วพุ่งไปทางที่เพื่อเขาชี้ในทันที
ต้นหญ้าสีฟ้าอ่อนหลายสิบต้นปรากฏแก่สายตาของหมิงหลง เขาตะลึงจนพูดไม่ออก
ป่าชางเป็นป่าเก่าแก่ก็จริง รอบๆบริเวณที่มีแม่น้ำตัดผ่านนี้ พวกหยางอวี้ไม่ใช่กลุ่มแรกที่มา ยังมีกลุ่มชาวบ้านกับพวกคนหนุ่มสาวจำนวนไม่น้อยออกมาหาของป่ากัน หญ้าวิญญาณนั่นเกิดได้ทุกที่ที่อุดมไปด้วยพลังฟ้าดินเท่านั้น ป่าชางเองก็มีเหมือนกัน แต่จะอยู่ด้านในป่าที่ลึกเข้าไปอีก ที่นั่นเต็มไปด้วยสัตว์อสูรมากมาย แต่ล่ะตัวความสามารถก็ยังเกรียนสุดๆ อีกด้วย
หมิงหลงไม่เคยเห็นหญ้าวิญญาณมากมายขนาดนี้มาก่อน นับว่ามาวันนี้โชคหล่นทับเขาเต็มๆแล้ว!
"หญ้าวิญญาณสิบเอ็ดต้น!" หมิงหลงอมยิ้ม "สุดยอด! แค่สิบต้นก็เพียงพอให้ข้าทะลวงไปสู่ขั้นต้นระดับปลายได้เลยนะ!"
คิดไปคิดมาคนที่เจอคือเพื่อเขานี่ หมิงหลงหันไปมองหยางอวี้ทันที "อาอวี้ นายจะทำยังไงกับมันเหรอ?" ที่ถามไม่ใช่อะไร เขากังวลว่าเพื่อนคนนี้จะเอามันไปขาย? ไม่ก็แลกของอย่างอื่น? หากเป็นเช่นนั้นความหวังเขาคงริบหรี่ เขายินดีก้มหัวให้กับเพื่อนคนนี้เพราะมันจำเป็นมากสำหรับ
ในขณะที่หมิงหลงกำลังจะโขกศีรษะให้ หยางอวี้พลันเหลือไปเห็นอสูรน้อยตัวหนึ่งเข้า มันเป็นกวางอสูร เนื้อของมันรับว่าโอชะยิ่ง เห็นแล้วหยางอวี้ก็เลียริมฝีปากตัวเองด้วยควากระหาย
"ข้าต้นหนึ่งพอ ที่เหลือนั่นก็เก็บๆเอาไปเลย" หยางอวี้เห็นท่าทางของหมิงหลงแล้วเลยได้แต่กล่าวออกไป แต่ในใจเขาพลันกรีดร้อง 'ก็รู้ว่าฉันเป็นคนธรรมดาแล้วจะเอาไปทำซากอะไรเล่า! เอาไปขาย? แลกของ? เก็บไว้แค่ต้นเดียวก็อุจารตากาลกิณีพอแล้ว นายจะให้ฉันเอาไปเก็บไว้บ้านทำไมตั้งเยอะแยะ!'  สบถในใจเสร็จก็ก้มลงถอนต้นหญ้าวิญญาณมาต้นหนึ่งโยนใส่ตะกร้าไม้ไผ่สานที่ตัวเองสะพายมา หยางอวี้มองหมิงหลงแล้วเอ่ย "ตรงโน้นมีเนื้อกำลังรออยู่!" จากนั้นก็สาวเท้าเดินไปอย่างรวดเร็วและเงียบกริบ
"….." หมิงหลง
อีกหนึ่งของป่าชาง
ตูมๆๆ!
เสียงสู้กันดังระเบิดดังติดต่อกันต้นไม้น้อยใหญ่โดยรอบต่างโดนลูกหลงบ้างหักโค่น บ้างถูกเผา พลังชี่หลากหลายสายพุ่งวาบไปมาอย่างรวดเร็ว
แสงนั่นไม่ใช่ปรากฏการทางธรรมชาติ หากแต่เป็นพลังของผู้ฝึกยุทธ์! คมกระบี่ กิโยติน มีดสั้น ดาบโค้ง อาวุธทุกชิ้นล้วนถูกใช้งานอย่างไม่ลดละ ฝ่ายตั้งรับคือหญิงสาววัยยี่สิบปลายๆสอง คนหนึ่งสวมชุดขาว คนหนึ่งสวมชุดสีฟ้าอ่อน และทั้งสองต่างปกปิดใบหน้าด้วยผ้าสีแดง พวกนางตวัดกระบี่ในมือตัวเองโจมตีและปัดป้องเป็นพัลวัน
"น้องข้า! ถอยออกมา!" เสียงตวาดดังมาจากหญิงสาวอาภรณ์สีฟ้าอ่อน จากนั้นไม่นานพลังชี่ขั้นเเม่ทัพก็แผ่ออกมาจากร่าง นางรวบพลังชี่ไว้ที่ฝ่ามือ เเละหนึ่งฝ่ามือสะบัดฟาดออกเป็นริ้วคลื่นโจมตีใส่เหล่านักฆ่าชุดดำ
เหล่านักฆ่าเค้นพลังชี่ข ผสานพลังทั้งหมดไว้ด้วยกันกลายเป็นม่านพลัง จากนั้นก็คำรามลั่น "จงหยุดให้ข้า!"
ตูม!
พลังของขั้นเเม่ทัพไม่อาจะดูถูกได้เลย พวกนักฆ่าที่ตั้งใจจะตั้งรับพลันโดนพลังนั่นเล่นงานก็ปลิวไปคนละทิศ บางคนก็พ่นเลือดออกจากปาก บ้างก็นอนแน่นิ่งไร้สติ
หญิงสาวอาภรณ์สีขาวตะโกนลั่น "พวกเจ้ารู้ไหมว่าพวกข้าเป็นศิษย์ของสำนักใด หากรู้ก็จงล่าถอยไปเสีย ไม่เช่นนั้นพรรคของพวกเจ้าจะถูกบดขยี้อย่างไม่เหลือซาก!"
นักฆ่าคนหนึ่งที่กำลังยืนหลับตาโคจรพลังชี่ไปทั่วร่างฟื้นฟูอาการบาดเจ็บภายในพลันลืมตาขึ้นตวาดเสียงแหลม "เพ้ย! ก็แค่ศิษย์ของสำนักกระจ๊อกๆเท่านั้น มีอันใดน่ากลัวกัน" มันไม่ว่าเปล่าซัดกิโยตินที่ฉาบไว้ด้วยพลังชี่ พุ่งออกจากมือจู่โจมใส่หญิงสาวชุดขาวดุจลูกศรพุ่งจากเกาทัณฑ์
"ชิ ไอ้พวกนี้!" หญิงสาวอาภรณ์สีฟ้าอ่อนโฉบไผข้างตัวของหญิงสาวอีกคน พลางบิดข้อมือที่ถือกระบี่อยู่ฟาดใส่กิโยตินที่อยู่ตรงหน้า
เคร้ง
แรงกดดันของพลังชี่เกิดปะทะกันจนบรรยากาศโดยรอบเปลี่ยนแปลงไป กิโยตินสู้แรงต้านของกระบี่ไม่ได้เลยกระเด็นออก ขณะนั่นเองก็มีละอองสีม่วงแดงบางอย่างถูกปล่อยให้คลุ้งไปทั่ว
หญิงสาวอารมณ์สีขาวนึกเอ๊ะใจทันควันฟาดหนึ่งฝ่ามือไปด้านหน้า บังเกิดลงกรรโชกหอบเอาละอองพวกนั้นไปไกลๆ ทว่าช้าไปเพียงเสี้ยวเดียวเท่านั้น นักฆ่าผู้มีพลังชราห่อหุ้มตัวอยู่แย้มยิ้มอย่างพอใจ
"อึก! นี่มันอะไรกัน!" หญิงสาวอาภรณ์สีฟ้าอ่อนใบหน้าปรากฏสีแดงเรือๆขึ้น ลมหายใจเข้าออกของนางเริ่มถี่ขึ้น ร่างกายร้อนรุ่มดุจไฟสุม นี่มันเกิดอันใดขึ้นกันแน่!
"อา...." เสียงครวญครองที่เปี่ยมด้วยความเย้ายวนดังขึ้นข้างตัว หญิงสาวอารมณ์สีฟ้าหันไปข้างตัวก็พบว่าน้องตนทรุดลงกับพื้นแล้วด้วยใบหน้าแดงก่ำ ตามผิวกายที่ขาวผ่องดุจหิมะมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาไม่หยุดส่งให้อาภรณ์สีขาวเปียกจนแนบเนื้อ เผยส่วนเว้าส่วนโค้งอันอวบอั๋นสุดแสนเย้ายวนระทึกใจให้เห็น!
"นี่เจ้า…..อา…..อา" ไม่ทันเอ่ยจบหญิงสาวอาภรณ์สีฟ้าอ่อนพลันขาอ่อนยวบลงทรุดกับพื้น ทันใดนั่นอาภรณ์ก็เริ่มเปียกแฉะแนบเข้าเนื้อ ยอดปทุมถันสีชมพูแข็งขึงขึ้น นางรีบสะบัดกระบี่ทิ้งอย่างอดใจไม่อยู่แล้วใช้มือขวาโอบเต้าหน้าอกทั้งสองไว้ไม่ให้ใครเห็น ส่วนมือซ้ายของตนเริ่มลูบไล้ไปตามขาอ่อนที่ซุกซ่อนในอาภรณ์อย่างห้ามใจไม่อยู่
หญิงสาวอาภรณ์สีฟ้าอ่อนข่มอารมณ์แห่งความปรารถนาไว้แล้วเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยว "เจ้าใช้อันใดกับพวกข้า เจ้าโจรชั่ว!"
นักฆ่าหัวหน้ากลุ่มยิ้มแฉ่ง "นี่คือยาปลุกกำหนัดในตำนานเชียวนา ผลข้างเคียงของมันพวกเจ้าคงรู้ซึ้งแล้ว แต่ว่าผลอีกอย่างของมันนั่นร้ายมาก ข้าจะเล่าให้ฟัง หากพวกเจ้าสองคนไม่ได้รับน้ำวิสุทธิ์เป็นเวลาสามวันสามคืน เจ้าก็จะตาย ฮ่า ฮ่า ฮ่า เอาละอยู่นิ่งๆแล้วให้พวกข้าเอาตัวพวกเจ้าไปซะ นายเหนือหัวของพวกข้ากำลังรอที่จะเล่นกับพวกเจ้าอยู่" ว่าแล้วก็ส่งสัญญาณให้ลูกน้องพุ่งเข้าไปในทันที
สองหญิงสาวที่ตกอยู่ในฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดพลันไร้เรี่ยวแรงในการขัดขืน แต่ว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อไปคงไม่แคว้นกลายเป็นจองเช่นของไอ้นายเหนือหัวพวกโจนนักฆ่าสารเลว
หญิงสาวอาภรณ์สีฟ้าอ่อนเค้นเสียง "ดี ดี คิดพรากพรหมจรรย์ของข้า! ในเมื่อเป็นเช่นนี้ข้าขอตายยังจะดีซะกว่า!" พลังชี่ถูกรีดเร้นออกมาจนถึงขีดสุด นางจับร่างของหญิงสาวอาภรณ์สีขาวไว้ จากนั้นก็ถ่ายพลังชี่ไปที่หมัดของตัวเอง
"แย่แล้ว แบบนี้ได้ซวยกันหมดแน่ เร็ว! เข้าไปหยุดพวกนางเร็วเข้า" หัวหน้ากลุ่มนักฆ่าใช้ทักษะยุทธ์ก้าวย่างหมาป่าเขียวโผบินเข้าไปยับยั้งหญิงสาวอาภรณ์สีฟ้าอ่อน ทว่าช้าไปครึ่งก้าว
หมัดที่เปี่ยมด้วยพลังชี่ซัดลงบนพื้นเข้าอย่างจัง บังเกิดแสงสีฟ้าเปล่งออกมาตามด้วยเสียงระเบิดที่กลืนกินป่าในยะห้าร้อยเมตรจนเหี้ยนเหลือเพียงแค่ตอไม้
ดีที่หัวหน้านักฆ่าถอยออกมาก่อนแบบเส้นยาแดงผ่าแปด ไม่เช่นนั้นเขาคงโดนแรงระเบิดนั่นทำตัวเองบาดเจ็บสาหัสไปแล้ว พอหันมองรอบๆก็พบว่าลูกน้องตนบาดเจ็บกันระนาว ในใจนึกแค้นหญิงสองคนนั้นไม่น้อย แต่ตอนนี้เขาคงต้องบากหน้าไปรับโทษก่อน....ไม่สิต้องหาพวกนั้นให้เจอ ตายย่อมเห็นศพ ไม่อย่างพวกเขาซวยแน่ๆ!
"ลากคนเจ็บกลับไปที่ค่าย ส่วนคนที่ยังวิ่งไหวตามค้นหาให้ทั่วบริเวณ ยังไงก็ต้องหาให้พบ ต่อให้เป็นศพก็ตาม ไม่อย่างนั้นนายเหนือหัวเอาพวกเราตายแน่!" เสียงของหัวหน้าของเหล่านักฆ่าเคร่งเครียดอย่างมาก ใบหน้าของเขาไม่ค่อยสู้ดีนัก หากงานนี้พลาดนั่นหมายถึงตายเลยเชียวนะ!
"รับทราบ!" เหล่าลูกน้องที่พอขยับได้มีแค่หกเจ็ดคนเท่านั้น แบ่งไปแบกคนเจ็บกลับที่พักก็เหลือคนไม่มากในการค้นหา
เด็กหนุ่มผู้กลับชาติมาเกิดนาม หยางอวี้  ได้เดินทางเข้าสู่การเป็น เทพยุทธ์ หลังจากได้รับ.....