จักรพรรดิผู้เป็นนิรันดร์
พันเซียนเยว่
## บทที่ 1 การตื่นของสุดยอด

"ลูกจ๋า ลูกรักของแม่ ตื่นเถอะลูก..."
ท่ามกลางความพร่าเลือน เสียงคุ้นเคยดังขึ้นข้างหู เต็มไปด้วยความเร่งรีบและกังวล เรียกร้องให้ตัวตนที่หลับใหลอยู่ตื่นขึ้น ดึงเย่เฉินกลับมาจากห้วงความคิดที่ลึกที่สุด
จนกระทั่งผ่านไปนาน เย่เฉินจึงค่อยๆ ฟื้นคืนสติจากภวังค์ เมื่อลืมตาขึ้นในชั่วขณะนั้น แสงสว่างจ้าจนแสบตา ต้องใช้เวลาครู่หนึ่งจึงปรับสายตาได้
เขารู้สึกว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงใหญ่ที่นุ่มสบาย ข้างเตียงมีสตรีผู้สง่างามนั่งอยู่ ผิวขาวละเอียด ผมเกล้ามวย แต่งกายหรูหรา งดงามสูงศักดิ์ เป็นสตรีชั้นสูงจากตระกูลใหญ่
สตรีผู้งดงามนั้นดวงตาคลอด้วยน้ำตา จับมือของเขาไว้ น้ำตาร่วงหล่นเป็นระยะ เรียกชื่อของเขาด้วยความห่วงใย แฝงไว้ด้วยความเศร้าและปวดร้าว
ไม่ไกลนัก มีสาวใช้วัยสิบสี่สิบห้าที่งดงามราวกับดอกไม้ยืนตัวตรง ริมฝีปากแดง ฟันขาว เสื้อผ้าที่เหมาะเจาะขับเน้นเรือนร่างที่เติบโตเร็วกว่าวัยให้เห็นเส้นสายน่าหลงใหล เป็นสาวน้อยที่น่ารักน่าเอ็นดู กำลังมองดูเย่เฉินที่นอนอยู่บนเตียงด้วยความกังวล
เธอเบิกตาโตดำขลับมองดู เมื่อเห็นคุณชายที่สลบไปนานได้ลืมตาขึ้นในที่สุด ก็ดีใจจนกระโดดโลดเต้น ร้องเรียกซ้ำๆ: "คุณนายเจ้าคะ ดูเร็วเข้า คุณชายฟื้นแล้วเจ้าค่ะ คุณชายฟื้นแล้ว"
เมื่อได้ยินเสียงร้องของสาวใช้ สตรีผู้งดงามรีบมองไป พอเห็นว่าเป็นจริงดังว่า น้ำตาก็ไหลรินด้วยความดีใจ: "เฉินเอ๋อ เจ้าฟื้นแล้วหรือ?"
นี่มันคำถามเหลวไหลชัดๆ
เย่เฉินที่นอนอยู่บนเตียงยิ้มอย่างจนใจ แต่เมื่อเห็นสายตาที่เป็นห่วงและคาดหวังของมารดา ก็อ่อนลง ตอบเบาๆ อย่างอ่อนแรง: "แม่ ผมฟื้นแล้ว ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมไม่เป็นไร แค่ร่างกายยังอ่อนแรงนิดหน่อยเท่านั้น"
แต่พอได้ยินคำพูดนั้น สตรีผู้งดงามยิ่งร่ำไห้ แล้วรีบวิ่งออกไป ทิ้งคำพูดไว้ว่า: "รอก่อนนะ แม่จะไปตามพ่อเจ้ามาดู"
เย่เฉินอยากจะห้าม แต่มารดาวิ่งออกไปเสียแล้ว ไม่ทันได้ห้าม จึงต้องปล่อยไป
"ชาตินี้ ในที่สุดข้าก็ได้เกิดใหม่เป็นมนุษย์แล้ว!"
ริมฝีปากของชายหนุ่มขยับเบาๆ พึมพำ
ในตอนนี้ ในสมองมีความทรงจำมากมายเหลือเกิน ทยอยผุดขึ้นมาจากส่วนลึกไม่หยุด ทำให้เขางุนงงไปชั่วขณะ ก่อนจะเข้าใจทุกสิ่งในที่สุด
"ข้าคือเฉียนเยว่ จอมเทพจันทราหมื่นปีผู้ยิ่งใหญ่ หนึ่งในผู้แข็งแกร่งที่สุดในหมู่คนรุ่นใหม่!"
เย่เฉินเข้าใจถึงชาติก่อนและชาตินี้ เข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างอย่างแจ่มแจ้ง
ชาติก่อนของเขานั้นรุ่งโรจน์ไร้ขีดจำกัด มีพรสวรรค์เหนือใครในใต้หล้า เป็นสุดยอดหนุ่มสาวผู้ไร้คู่ต่อสู้ ท่องไปในเส้นทางของมหาจักรพรรดิ ร้องเพลงและก้าวไปข้างหน้าอย่างห้าวหาญ แข่งขันกับผู้มีพรสวรรค์เทพที่แข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักรนับไม่ถ้วน เพื่อชิงตำแหน่งผู้ครองโลก - จักรพรรดิ!
ก่อนที่จะสูญเสียความทรงจำ เขาถือได้ว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุคสมัย ทำให้ผู้มีพรสวรรค์เทพมากมายในอาณาจักรนับไม่ถ้วนต้องหมองหม่น เมื่อเผชิญหน้ากับเขา พวกเขาได้แต่มองขึ้นไปดั่งภูเขาสูง ไม่อาจก้าวข้ามได้
เขาสามารถต่อสู้กับศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่น่ากลัวที่สุดในโลกบนเส้นทางจักรพรรดิ เป็นที่จับตามองของคนทั้งหมื่นยุค ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในสุดยอดหนุ่มสาวที่มีโอกาสมากที่สุดที่จะได้เป็นจักรพรรดิ
เช่นเดียวกัน เขายังเป็นผู้ครอบครองโลกใหญ่และโลกเทพเล็ก เป็นประมุขยอดเยี่ยมแห่งอาณาจักรเทพ ปกครองสรรพชีวิตนับพันล้าน ช่างสง่างามและรุ่งโรจน์เพียงใด แทบจะถึงจุดสูงสุดแห่งความรุ่งเรือง แสงแห่งบารมีส่องสว่างไปทั่วอาณาจักรนับไม่ถ้วน ไม่มีใครกล้าท้าทาย
แต่น่าเสียดาย ฟ้าอิจฉาคนเก่ง สุดท้ายเมื่อเขากำลังจะก้าวข้ามขอบเขตใหญ่ ก็โชคร้ายเผชิญกับภัยพิบัติที่น่ากลัวที่สุดในโลก ภัยพิบัติสองชั้นปรากฏขึ้นพร้อมกัน แม้แต่ร่างแปลงของเก้าสวรรค์อย่างสวรรค์เขียว สวรรค์ครามสวรรค์เหลือง และสวรรค์แห่งความมืด ก็ยังปรากฏในภัยพิบัตินี้ เกิดเป็นภัยฟ้าคำรามต้องห้ามที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์
นี่คือภัยพิบัติที่น่ากลัวที่สุดในโลก สามารถทำลายทุกสิ่งให้สูญสิ้น
และในตอนนั้น เฉียนเยว่ก็แข็งแกร่งเกินไป เพียงคนเดียวก็กดดันให้ผู้มีพรสวรรค์มากมายในอาณาจักรนับไม่ถ้วนต้องก้มหน้า สร้างความตื่นตะลึงมาหลายยุคสมัย
ศัตรูที่ยิ่งใหญ่ทั้งหลายไม่อยากเห็นเขาเติบโตขึ้นมา กลัวว่าวันหนึ่งเขาจะได้เป็นวั่นหยู่จู่จ่าย จึงช่วยกันเพิ่มความรุนแรงตอนที่เขากำลังข้ามผ่านสภาวะ ไม่สนใจแม้จะเสี่ยงต่อการถูกสวรรค์ลงโทษถึงตาย สุดท้ายต้องจ่ายราคาอย่างหนัก ทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย
สุดท้าย เพราะต้องผนึกประตูแห่งจักรพรรดิอันน่ากลัว เขาถูกบรรพชนผู้ยิ่งใหญ่เจ็ดคนร่วมมือกันสังเวย
เพื่อนราชันย์ในอดีตรู้ข่าวช้าเกินไป สุดท้ายก็ไม่สามารถช่วยเหลือได้ทัน เฉียนเยว่จึงจบชีวิตลงอย่างน่าเสียดาย
แต่ในความมืดมิดก็ยังมีประกายแห่งชีวิต สุดท้ายเขาก็ได้กลับชาติมาเกิดใหม่ พร้อมความทรงจำทั้งหมดจากชาติก่อน
เย่เฉินถอนหายใจเบาๆ ชาตินี้เขาก็อายุสิบหกปีแล้ว
สาวใช้น้อยเข้ามาใกล้เตียง เห็นคุณชายตื่นขึ้นมาก็ดีใจจนร้องไห้ ดวงตากลมโตแดงก่ำ สะอื้นพูดว่า "คุณชาย ในที่สุดท่านก็ตื่นแล้ว ถ้าท่านไม่ตื่น คุณพ่อคุณแม่คงเสียสติแน่"
หลังจากฟื้นความทรงจำ เขายังคงจำความทรงจำสิบหกปีนี้ได้ จึงรู้ถึงสาเหตุของทุกสิ่ง เมื่อเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แม้แต่ตัวเขาเองก็ต้องอึ้งไป
เขาเกือบตายแล้ว กระโดดน้ำฆ่าตัวตาย และเป็นเพราะผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยหลอกลวงเขา ถูกความรักทำให้สติเลอะเลือน ทนรับความจริงอันโหดร้ายที่ถูกหลอกลวงไม่ได้ จึงกระโดดทะเลสาบฆ่าตัวตาย
ในที่สุด เขาก็ถูกคนพบและช่วยขึ้นมาจากน้ำทะเลสาบที่เย็นเฉียบ แต่หลังจากกลับมาก็หมดสติไปสามวันสามคืน ลมหายใจอ่อนระโหย ต้องใช้ยาวิเศษและสมุนไพรล้ำค่ามากมายเพื่อรักษาชีวิตเอาไว้ จึงรอดมาได้
ทำไมถึงได้น่าอับอายขายหน้าขนาดนี้นะ
เย่เฉินถอนหายใจ รู้สึกอับอายกับความอ่อนแอของตัวเองในชาตินี้ จนอยากจะตบตัวเองสักที - ช่างน่าสมเพชเสียจริง!
ในอดีต แม้จะเผชิญกับการล้อมโจมตีจากศัตรูที่ยิ่งใหญ่แห่งหมื่นดินแดน เขาก็ยังรอดชีวิตมาได้ แต่วันนี้กลับเกือบจะฆ่าตัวตายเพราะผู้หญิงคนเดียว ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไปให้ศัตรูในอดีตหรือผู้คนในมหาสวรรค์รู้เข้า คงจะหัวเราะเยาะจนตาย ช่างน่าอับอายเหลือเกิน
แต่เมื่อนึกถึงตัวเองในตอนแรก เพื่ออี๋หวู่ เฮ้อ...
เสียงถอนหายใจเบาๆ บ่งบอกถึงความรู้สึกมากมาย เขาจมอยู่ในห้วงความคิด หวนนึกถึงเรื่องราวในอดีต มีอารมณ์ความรู้สึกมากมายที่ยากจะบรรยาย
สาวใช้น้อยเห็นคุณชายขมวดคิ้ว จึงเอ่ยเสียงเบาว่า "คุณชาย ท่านเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า"
"ไม่ใช่" เย่เฉินที่นอนอยู่บนเตียงส่ายหน้า เมื่อเห็นใบหน้าเล็กๆ ที่งดงามของสาวใช้ ก็ยิ้มขึ้นมาทันที แล้วโบกนิ้วเรียก "หวนเอ๋อ มานี่หน่อย"
"คุณชาย มีอะไรหรือคะ" สาวใช้น้อยหวนเอ๋อเข้าไปใกล้อย่างว่าง่าย
ในตอนนั้น เย่เฉินก็ยื่นมือออกไปลูบแก้มเนียนนุ่มของสาวใช้น้อย แล้วพูดเย้าแหย่ว่า "ข้าน้อยกำลังคิดว่าจะหลอกล่อหวนเอ๋อมาครอบครองยังไงดี ฮ่ะๆ แก้มเจ้าขาวนุ่มดีจัง ข้าน้อยชอบ"
"อ๊ะ!" หวนเอ๋อร้องเสียงหลง รีบถอยหลังไปหลายก้าว ใบหน้าแดงก่ำราวกับไฟ สวยงามชวนมอง มือทั้งสองไพล่หลังอย่างเขินอาย "คุณชาย ท่านแกล้งหวนเอ๋อ"
"ฮ่าๆๆ" เย่เฉินหัวเราะดัง จนกระทั่งอาการบาดเจ็บกำเริบ ทำให้ไอออกมา ทำให้หวนเอ๋อเป็นห่วง ลืมเรื่องที่ถูกแกล้งแล้ววิ่งเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง "คุณชาย ท่านไม่เป็นไรใช่ไหมคะ"
จะไม่เป็นไรได้อย่างไร ร่างกายที่อ่อนแอเช่นนี้ เมื่อเทียบกับในอดีตแล้วแตกต่างกันมากเหลือเกิน
เย่เฉินส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มขื่น ไม่คิดว่าตนเองที่เคยเกรียงไกรในอาณาจักรนับไม่ถ้วน จะมีวันตกต่ำเช่นนี้
แต่เมื่อคิดดู นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรก ทำไมชีวิตของเขาถึงได้น่าเศร้าเช่นนี้นะ
"ไอ้ลูกเวร ในที่สุดเจ้าก็ยอมตื่นขึ้นมาแล้ว"
เสียงตะโกนดังขึ้น ประตูถูกผลักเปิดดังปัง คนยังไม่ทันมาถึง เสียงตะโกนก็มาถึงก่อนแล้ว เย่เฉินไม่ต้องคิดก็รู้ว่าต้องเป็นบิดาในชาตินี้มาแน่ๆ
และแล้ว ชายวัยกลางคนรูปงามสูงใหญ่ก็ก้าวเข้ามา สวมอาภรณ์หรูหรา เสื้อคลุมผ้าไหมสีม่วงทอง การแต่งกายสง่างาม ใบหน้าแฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขามที่คนทั่วไปไม่มี ดูน่าเกรงขามแม้จะไม่ได้โกรธ
ด้านหลัง หญิงงามตามมาติดๆ แล้วพูดด้วยความไม่พอใจว่า "เย่อ้าว ท่านจะตะโกนทำไม ไม่เห็นหรือว่าเฉินเอ๋อเพิ่งตื่นขึ้นมา ร่างกายยังอ่อนแอมากอยู่"
เย่อ้าวคือชื่อของบิดาเย่เฉิน ส่วนมารดาชื่อเซียวเหว่ย งดงามสมกับชื่อ
เย่อ้าวสีหน้าอ่อนลง พยักหน้าเบาๆ เดินมาที่ข้างเตียงของเย่เฉิน เห็นเย่เฉินตื่นขึ้นมาจริงๆ แม้จะดีใจมาก แต่ก็พยายามกลั้นเอาไว้ "เจ้า... ตื่นขึ้นมาจริงๆ แล้วหรือ"
ท่านพ่อ นี่มันคำถามเหลวไหลชัดๆ
เย่เฉินเกือบจะกลอกตา แต่เมื่อนึกถึงสถานะของพวกเขา และเห็นสายตาที่เป็นห่วงของทั้งสอง ก็รู้สึกอ่อนใจ จึงพยักหน้ารับ
หญิงงามนั่งลงข้างเตียง จับมือขาวของเย่เฉินแน่น น้ำตาไหล พูดว่า "ลูกเอ๋ย อย่าทำให้แม่ตกใจอีกเลย แม่ทนไม่ไหวแล้วถ้าเจ้าจะทำแบบนี้ อย่าคิดฆ่าตัวตายอีกนะ ได้ไหม"
เย่เฉินกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเห็นความรักความห่วงใยอันแท้จริงของทุกคนในห้อง ความรักของพ่อแม่ที่เขาไม่เคยได้สัมผัสในชาติก่อนเพราะเป็นเด็กกำพร้า เกือบจะร้องไห้ออกมา
คำพูดมากมายที่อยู่ในลำคอ สุดท้ายก็เหลือเพียงเสียงรับคำเบาๆ แต่มีความหมายมากกว่าคำพูดนับพัน
ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอุ่น ก็มีบ่าวคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา กล่าวอย่างนอบน้อม "ท่านพ่อ ท่านแม่ คุณชาย คนของตระกูลหยางมาแล้วขอรับ และยังมีบัตรเชิญงานเลี้ยงฉลองการเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ของคุณหนูหยางอี๋ด้วย"
คนของตระกูลหยาง? คุณนายหยาง?
ในขณะนั้น ดวงตาของเย่เฉินเปล่งประกายวาบ ดูแสบตา
หยางอี๋ คือหญิงสาวที่ทำให้ตัวเขาที่ยังไม่ได้ฟื้นความทรงจำต้องฆ่าตัวตายเพราะความรัก!
ปล. นิยายเรื่องใหม่เริ่มลงแล้ว หวังว่าแฟนๆ ของส้งฉวนจะช่วยสนับสนุนด้วยการแนะนำ คอมเมนต์ และบริจาค
อีกไม่กี่วันจะมีกิจกรรมนิยายใหม่ มีของรางวัลมากมาย ทั้งค่าโทรศัพท์มือถือ สมาชิก สกุลเงินแห่งหนังสือ และของขวัญลึกลับ รวมถึงโอกาสได้รับสมาร์ทโฟนรุ่นใหม่ปี 2015 โปรดติดตามอย่างใกล้ชิด


## บทที่ 2 ทวีปเถียนตู

หยางอี๋มาแล้ว เธอคือหญิงสาวที่ทำให้เย่เฉินฆ่าตัวตายด้วยความรักก่อนที่ความทรงจำในชาตินี้จะตื่น
สำหรับหญิงสาวคนนี้ เย่เฉินจะไม่รู้จักได้อย่างไร แม้กระทั่งในชาตินี้ก็คุ้นเคยกันมากจนไม่อาจคุ้นเคยไปกว่านี้ได้อีกแล้ว
ในห้อง เมื่อได้ยินว่าคนจากตระกูลหยางมาถึง เย่อ้าวและเซียวเหว่ยก็เปลี่ยนสีหน้าทันที แสดงความโกรธออกมาอย่างชัดเจน เพราะต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้เกิดจากความผิดของหยางอี๋ ทำให้ลูกชายคนเดียวของพวกเขาเกือบฆ่าตัวตาย แต่ตอนนี้กลับมีหน้ามาที่นี่ด้วยตัวเอง
โดยเฉพาะเย่อ้าวผู้เป็นเจ้าครองเมืองและเป็นพ่อ เขาเป็นคนที่มีอารมณ์ร้อนอยู่บ้าง สะบัดแขนเสื้อพลางแค่นเสียงเย็น: "เด็กผู้หญิงคนนี้กล้าดีนัก ตอนนี้ยังกล้ามาที่นี่อีก อยากจะมาข่มขู่หรือมาดูละครอยู่หรือ? คนมา ไล่พวกเขาออกไปให้หมด"
เซียวเหว่ยที่อยู่ข้างๆ รีบดึงมือสามีไว้ให้เขาหยุดพูด จากนั้นก็มองไปที่ลูกชายบนเตียงที่เพิ่งฟื้นขึ้นมา พูดอย่างระมัดระวัง: "เฉินเอ๋อ ดูสิ เจ้าอยากพบหยางอี๋หรือไม่..."
แม้ว่าในฐานะแม่ของเย่เฉินจะโกรธการกระทำของหยางอี๋มาก แต่พูดถึงที่สุดแล้วหยางอี๋ก็เป็นความเจ็บปวดในใจของลูกชาย ชอบเธอมานานขนาดนั้น จะให้เปลี่ยนใจทันทีก็คงไม่ได้ ในฐานะแม่เธอต้องคำนึงถึงความรู้สึกของลูกชาย
เย่เฉินบนเตียงแม้จะยังอ่อนแรงอยู่บ้าง แต่ก็พยักหน้า พูดว่า: "พบเถอะ ข้าก็อยากพบนางเหมือนกัน"
จริงๆ แล้วความตั้งใจของเย่เฉินก็แค่อยากพบหยางอี๋เท่านั้น ไม่ได้มีความหมายอะไรมากไปกว่านั้น บางทีอาจจะต้องขอบคุณที่เธอช่วยโดยอ้อมด้วยซ้ำ
แต่เมื่อฟังเข้าหูพ่อแม่กลับเป็นความหมายอีกอย่าง พวกเขาคิดว่าเย่เฉินยังคงคิดถึงหยางอี๋ไม่เลือน ทำให้พวกเขาถอนหายใจอย่างจนปัญญา
เซียวเหว่ยได้แต่พูดว่า: "ถ้าเฉินเอ๋ออยากพบก็ให้ไปพบเถอะ แต่อย่าตื่นเต้นเกินไปนะ หมอบอกว่าตอนนี้เจ้ายังอ่อนแอมาก การตื่นเต้นเกินไปไม่ดีต่อร่างกาย"
เย่เฉินตอบรับเสียงหนึ่ง: "ท่านแม่วางใจเถิด ลูกจะไม่ตื่นเต้น"
หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น ผู้เฒ่าทั้งสองได้แต่ถอนหายใจ
ฮูหยินพูดว่า: "หวนเอ๋อ คุณชายยังอ่อนแอมาก ให้คุณชายกินโจ๊กก่อนเพื่อเพิ่มกำลัง แล้วค่อยพาคุณชายไปที่ห้องโถง เฉินเอ๋อ เจ้าค่อยตามมาเองนะ แม่กับพ่อจะไปก่อน ไปลดความยโสของตระกูลหยางหน่อย"
พูดจบ ทั้งสองก็เดินออกไปตรงๆ ทำให้เย่เฉินรู้สึกจนปัญญา แต่ก็รู้สึกถึงความอบอุ่นในใจที่ไม่เคยมีมาก่อน เป็นความรักของพ่อแม่ เป็นสิ่งที่ชาติก่อนไม่มี เป็นความรักที่แตกต่างจากน้องสาว
ในระหว่างที่กินอาหาร เย่เฉินก็กำลังจัดระเบียบความทรงจำต่างๆ ในชาตินี้
การผสานความทรงจำสองชาติ ทำให้เขาเข้าใจว่า ที่ที่เขาเกิดใหม่ในชาตินี้คือดินแดนที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน - ทวีปเถียนตู
ทวีปเถียนตูกว้างใหญ่ไพศาล มีประเทศน้อยใหญ่นับร้อย โดยมีสามจักรวรรดิเป็นผู้ครองอำนาจของทวีปเถียนตู รองลงมาคืออาณาจักรขนาดกลาง 108 แห่ง และยังมีแคว้นเล็กๆ อีกนับร้อย ครอบครองพื้นที่เกือบครึ่งหนึ่งของทวีปเถียนตู
พื้นที่ที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งถูกป่าเถื่อนอันไม่มีที่สิ้นสุดครอบครอง ที่นั่นมีสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวนับไม่ถ้วนอาศัยอยู่ แบ่งทวีปเถียนตูกับมนุษย์คนละครึ่ง แม้แต่อำนาจของมนุษย์ก็ไม่กล้ารบกวนเผ่าสัตว์ประหลาดตามอำเภอใจ
แม้จะเป็นเช่นนั้น แต่ทวีปเถียนตูก็กว้างใหญ่เพียงพอ กว้างไกลไร้ขอบเขต คนธรรมดาแม้จะใช้เวลาสิบชาติก็คงไม่อาจข้ามผ่านได้ เห็นได้ว่ามันกว้างใหญ่เพียงใด
ในนั้น ตระกูลเย่ที่เย่เฉินอาศัยอยู่เป็นหนึ่งในอาณาจักรขนาดกลาง 108 แห่ง นั่นคือแคว้นเซียฟง ตั้งอยู่ในเขตตะวันตกเฉียงเหนือของทวีป อยู่ในระดับกลางค่อนไปทางต่ำในบรรดาอาณาจักรขนาดกลางทั้งหมดของทวีปเถียนตู มีอาณาเขตจากตะวันออกถึงตะวันตกกว้างถึงหมื่นลี้
ตระกูลเย่ตั้งอยู่ในเมืองที่ได้รับการแต่งตั้งเป็นขุนนางแห่งหนึ่งใกล้ชายแดนของแคว้นเซียฟง ชื่อว่าเมืองหลัวเฟิง
ในเมืองหลัวเฟิง มีสามตระกูลใหญ่ แบ่งเมืองออกเป็นสามส่วน
ในนั้น ผู้มีอำนาจมากที่สุดคือตระกูลเย่ที่เย่เฉินอาศัยอยู่ เป็นตระกูลเจ้าครองเมือง เป็นตระกูลขุนนางที่ได้รับการแต่งตั้งจากราชวงศ์มาหลายชั่วอายุคน ควบคุมดูแลทั้งเมืองหลัวเฟิง เทียบเท่ากับทูตขอบเขต
รองลงมาคือตระกูลหยางและตระกูลเซีย แม้จะไม่เทียบเท่าตระกูลเย่ แต่ก็เป็นตระกูลใหญ่อันดับหนึ่งในเมืองหลัวเฟิง ตระกูลเล็กๆ อื่นๆ ต้องก้มหัวให้และคอยดูสีหน้าก่อนทำการใดๆ
ที่น่าสนใจคือในโลกนี้ ผู้คนให้ความเคารพต่อวิถีแห่งการต่อสู้ สามารถเพิ่มพูนความแข็งแกร่งผ่านการฝึกฝน จนได้ครอบครองพลังอันเหนือธรรมชาติ
ปัจจุบันผู้คนทั่วไปรู้จักสี่ระดับหลัก ได้แก่ หลังวันเกิด, ก่อนวันเกิด, เทพสงคราม และเทพสวรรค์
แต่ละระดับแบ่งออกเป็นเก้าระดับ
ทั้งนี้ เทพสงครามและเทพสวรรค์ไม่ใช่ระดับการฝึกฝนที่แท้จริง เพียงแต่คนทั่วไปไม่เคยรู้ชื่อระดับที่แท้จริง และเมื่อบรรลุถึงสองระดับนี้ ล้วนสามารถเหาะเหินเดินอากาศได้ ไม่ต่างจากเทพเจ้าในตำนาน จึงถูกผู้คนเรียกว่าเทพสงครามและเทพสวรรค์
แน่นอน เทพสวรรค์ยังไม่ใช่ขีดจำกัดสูงสุด เหนือเทพสวรรค์ยังมีผู้แข็งแกร่งกว่า เพียงแต่สำหรับชาวบ้านธรรมดาในทวีปเถียนตูแล้ว ระดับเทพสวรรค์คือระดับสูงสุดในความรับรู้ของพวกเขา
เมื่อได้สัมผัสกับการฝึกฝนจริงๆ เพียงผ่านการบำเพ็ญตนระยะหนึ่ง บรรลุถึงระดับหลังวันเกิด ก็จะมีพละกำลังร้อยชั่ง และจะเพิ่มขึ้นตามระดับที่สูงขึ้น
ยิ่งระดับสูง พลังก็ยิ่งแข็งแกร่ง แม้แต่พละกำลังหมื่นชั่ง หรือแสนชั่ง ก็มีผู้ครอบครอง
บุคคลที่แข็งแกร่งจริงๆ ในโลกบางคนสามารถย้ายภูเขาเคลื่อนทะเลได้ มีพลังวิเศษเหนือมนุษย์ธรรมดา แม้แต่การทำลายดวงดาวนอกโลกก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้
ตามตำนาน ยังมีผู้ทรงพลังสูงสุดที่สามารถทำลายอาณาจักรโบราณให้ราบเป็นหน้ากลองได้ในพริบตา ลบออกจากโลกนี้ได้ วิธีเช่นนั้นถือเป็นวิธีที่เข้าถึงสวรรค์อย่างแท้จริง น่าเกรงขาม
แน่นอน เหล่านี้ล้วนเป็นตำนาน เพราะไม่ว่าจะเป็นแคว้นเซียฟง หรือแม้แต่ทั้งทวีปเถียนตูอันกว้างใหญ่ ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันก็ไม่เคยมีผู้ทรงพลังระดับนี้ปรากฏ ทั้งหมดล้วนเป็นบันทึกในคัมภีร์โบราณ เป็นผู้ไร้เทียมทานจากนอกอาณาเขต
แน่นอน สำหรับคนทั่วไปแล้ว ไม่อาจแยกแยะความจริงเท็จได้ ส่วนใหญ่จึงอ่านเป็นเพียงตำนานเท่านั้น แต่การฝึกฝนสามารถทำให้ได้ครอบครองพลังอันยิ่งใหญ่ นั่นเป็นความจริง
อย่างน้อย บิดาของเย่เฉิน เย่อ้าว ก็เป็นนักฝึกผู้แข็งแกร่ง เป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของเมืองหลัวเฟิง มีพลังมหาศาล ตามข่าวลือแล้วห่างจากระดับเทพสงครามในตำนานไม่ไกล ยกหินหนักหมื่นชั่งได้อย่างง่ายดาย
ความเข้าใจเกี่ยวกับวิถีแห่งการต่อสู้เหล่านี้ เหมือนกับชาติก่อนของเย่เฉินแทบจะทุกประการ เพียงแต่ชื่อเรียกระดับบางอย่างแตกต่างกันเล็กน้อย และเขาเข้าใจละเอียดลึกซึ้งกว่า เพราะในชาติก่อน เขาคือผู้แข็งแกร่งที่เหนือกว่าเทพสวรรค์
น่าเสียดายที่เขาไม่รู้ว่าทวีปเถียนตูนี้อยู่ ณ ที่ใดกันแน่ ตามความเข้าใจของเขา มันยังคงอยู่ในอาณาจักรนับไม่ถ้วน
เพราะอาณาจักรนับไม่ถ้วนนั้นกว้างใหญ่เหลือเกิน แม้แต่ตัวเขาในชาติก่อนที่แข็งแกร่งก็ไม่อาจเดินทางครบทุกดินแดน แล้วจะพูดถึงชาตินี้ได้อย่างไร
มีเพียงการเติบโตแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น จึงจะสามารถออกจากทวีปเถียนตูนี้ได้
น่าเสียดายที่ตอนนี้ เมื่อเขาลองสำรวจพลังของตน - สามระดับหลังวันเกิด!
พลังระดับนี้เพียงแค่แข็งแกร่งกว่าคนธรรมดาเล็กน้อยเท่านั้น ในระดับหลังวันเกิด สามระดับแรกล้วนเน้นการฝึกฝนกระดูกและเส้นเอ็น เสริมสร้างร่างกาย มีพละกำลังมากกว่าคนทั่วไปเล็กน้อย จนกว่าจะถึงระดับที่สี่จึงจะแข็งแกร่งขึ้น
เมื่อรู้สึกถึงพลังเช่นนี้ เย่เฉินถึงกับพูดไม่ออก อายุสิบหกปีเพิ่งถึงระดับที่สามหลังวันเกิด ถ้าไม่เรียกว่าไร้พรสวรรค์ในการฝึกฝนก็ใกล้เคียงแล้ว
ไม่แปลกที่ในความทรงจำ เขามักถูกด่าว่าเป็นคนไร้ค่าของตระกูลเย่ แม้แต่บรรดาคนรับใช้ก็ไม่นับถือตัวเขา
พวกคนในตระกูลยิ่งเยาะเย้ยถากถางทั้งทางตรงและทางอ้อม
แม้ว่าเขาจะเป็นบุตรของเจ้าครองเมืองและหัวหน้าตระกูล แต่เพราะเรื่องพลัง และในโลกที่ยึดถือความแข็งแกร่งเป็นที่สุดนี้ สถานะของเขาจึงไม่สูงนัก
แต่มีจุดหนึ่งที่น่าสนใจคือ ตอนนี้เขาอยู่ที่ระดับที่สามหลังวันเกิด แต่ในอดีตเขาเคยเป็น -
ผู้เชี่ยวชาญวันเกิดที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์แคว้นเซียฟง อัจฉริยะระดับก่อนวันเกิดในวัยสิบสามปี!


## บทที่ 3 หยางอี๋

เมื่อความทรงจำเริ่มผสานเข้าด้วยกัน หลังจากรู้เรื่องนี้แล้ว แม้แต่เย่เฉินที่เคยเป็นสุดยอดในชาติก่อนก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง
ผู้เชี่ยวชาญวันเกิดในวัยสิบสามปี นี่มันพรสวรรค์ที่น่าสะพรึงกลัวขนาดไหน
โดยทั่วไปแล้ว แม้จะมีพรสวรรค์ดี แต่การจะบรรลุถึงระดับก่อนวันเกิดต้องใช้เวลาถึงหลังอายุยี่สิบปี นี่ก็นับว่าเป็นอัจฉริยะที่ทั้งทวีปเถียนตูต้องจับตามองแล้ว
ผู้เชี่ยวชาญวันเกิดในวัยสิบสามปี...ถ้าไม่ใช่อันดับหนึ่งในประวัติศาสตร์ทวีปเถียนตู ก็คงใกล้เคียงแล้ว
และนี่เป็นเพียงบุตรชายของเจ้าครองเมืองในอาณาจักรขนาดกลางธรรมดาเท่านั้น ไม่ได้มีทรัพยากรในการฝึกฝนมากมายจากสถานที่ศักดิ์สิทธิ์โบราณที่แม้แต่ประเทศใหญ่ๆ ยังต้องสนใจ แต่สามารถบรรลุถึงขั้นนี้ได้ด้วยความพยายามของตัวเอง พรสวรรค์ระดับนี้ เรียกว่าน่าสะพรึงกลัวได้อย่างแท้จริง
ความรู้สึกว่า "เขา" ในอดีตเคยเป็นอัจฉริยะที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ แต่ทำไมเมื่อเขาฟื้นขึ้นมา กลับกลายเป็นเพียงสามระดับหลังวันเกิด
จุดนี้แปลกประหลาดที่สุด ทำให้เขารู้สึกสับสน
เมื่อความทรงจำค่อยๆ ผสานเข้าด้วยกัน เย่เฉินค่อยๆ เข้าใจสาเหตุทั้งหมด ตอนอายุสิบสี่ปี "เขา" ที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นอัจฉริยะที่โดดเด่นที่สุดในแคว้นเซียฟง เคยเข้าร่วมการทดสอบทางโบราณของราชาที่เรียกว่าเป็นงานชุมนุมสุดยอดของคนรุ่นใหม่แห่งทวีปเถียนตู
นี่เป็นเส้นทางการทดสอบที่มีเพียงผู้มีพรสวรรค์โดดเด่นที่สุดเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าร่วม
ในตอนนั้น "เย่เฉิน" มีคุณสมบัติพอ แต่เขาได้พบกับศัตรูที่ยิ่งใหญ่ในชีวิต ผู้มีพรสวรรค์ล้ำเลิศ พลังแข็งแกร่งยิ่ง ได้ทำลายตันเถียนของ "เย่เฉิน" ในตอนนั้น ทำให้พลังที่บำเพ็ญตนมาหลายปีสูญสิ้น และถูกขับไล่ออกจากเส้นทางโบราณ
ตันเถียนเป็นส่วนสำคัญในการเก็บพลังของนักบำเพ็ญตบะ เมื่อแตกสลายแล้ว พลังทั้งหมดจะสูญสิ้น ไม่สามารถย้อนกลับได้ เว้นแต่จะมีเทพสวรรค์ในตำนานช่วยเหลือหรือกินยาวิเศษเท่านั้น จึงจะสามารถย้อนกลับได้
น่าเสียดายที่ "เขา" ในตอนนั้นไม่มีโชคดีขนาดนั้น พลังทั้งหมดเกือบจะสูญสิ้น เหลือเพียงพลังเล็กน้อยในร่างกาย เหลือเพียงระดับสามระดับหลังวันเกิด และตั้งแต่นั้นมาก็ไม่สามารถก้าวหน้าต่อไปได้อีก
นับแต่นั้น "เย่เฉิน" ก็ตกจากแท่นบูชาแห่งอัจฉริยะอันรุ่งโรจน์ ล้มเหลวไม่สามารถลุกขึ้นได้ กลายเป็นคนไร้ค่าที่ถูกผู้คนชี้นิ้วและทอดทิ้ง
การถูกกระทบกระเทือนเช่นนี้ เพียงพอที่จะทำให้ใครก็ตามต้องเสียสติ แม้แต่ "เขา" ที่มีจิตใจดีงามในตอนนั้น ก็ทนรับการกระทบกระเทือนไม่ไหว จึงจมดิ่งลงไปตั้งแต่นั้น ไม่เหลือความรุ่งโรจน์ของผู้ที่เป็นที่รักของสวรรค์อีกต่อไป
และการฆ่าตัวตายเมื่อไม่นานมานี้ ก็มีสาเหตุส่วนหนึ่งมาจากเรื่องนี้
"ที่แท้ก็มีเรื่องราวในอดีตเช่นนี้นี่เอง" เย่เฉินถอนหายใจ เข้าใจสาเหตุและผลลัพธ์โดยคร่าวๆ แล้ว
อัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่ที่เคยได้รับความเคารพนับถือจากคนนับหมื่น ถูกวางแผนทำร้ายบนทางโบราณของราชา พลังสูญสิ้น พลังที่บำเพ็ญตนมาหลายปีสลายไปในชั่วพริบตา กลายเป็นคนไร้ค่า และจมดิ่งลงไปตั้งแต่นั้น
และการชี้นิ้วของผู้คน จากการเคารพบูชาสู่การดูถูกเหยียดหยาม จากสวรรค์สู่นรก ความแตกต่างนี้ หลังจากที่ความทรงจำผสานเข้าด้วยกัน เขาสามารถรู้สึกถึงการกระทบกระเทือนนั้นได้ กล่าวได้ว่าเจ็บปวดอย่างที่สุด ในโลกนี้มีกี่คนที่จะสามารถทนต่อการกระทบกระเทือนเช่นนี้ได้
ไม่แปลกเลยที่ "เขา" ในชาตินี้จะจมดิ่งลงไปก่อนที่จะตื่นขึ้นมา
พอดีในตอนนั้น หยางอี๋ก็ปรากฏตัวขึ้น
ในตอนนั้น "เย่เฉิน" รู้สึกเจ็บปวดในใจ ทนรับการกระทบกระเทือนไม่ไหว เคยวิ่งออกไปอย่างบ้าคลั่ง มาถึงริมทะเลสาบนอกเมือง คุกเข่าลงกับพื้น ร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด สาปแช่งฟ้าว่าทำไมถึงปฏิบัติกับตนเช่นนี้
เขาเจ็บปวดจนไม่อยากมีชีวิตอยู่ ต้องการจะกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย
ในตอนนั้นเอง ร่างอันงดงามอ่อนช้อยก็ปรากฏขึ้น ผมดำยาวดุจน้ำตก สวยงามน่ารัก สวมชุดขาวบริสุทธิ์ ราวกับเซียนที่ล่องลอยมา
หยางอี๋ปรากฏตัวขึ้น ตอนนั้นเธออายุสิบหกปี สวยงามสง่างาม อ่อนโยนมีมารยาท แม้จะยังอายุน้อย แต่มีเสน่ห์ความเป็นผู้ใหญ่ที่เกินวัย ค่อยๆ เดินมาหน้า "เย่เฉิน" กอดเขาเบาๆ ปลอบโยนเขา ทำให้โลกที่มืดมนของเขาสว่างขึ้นมา
คนเรามักจะรู้สึกซาบซึ้งที่สุดกับคนที่ยื่นมือเข้ามาช่วยในยามตกต่ำ และเย่เฉินก็อยู่ในวัยหนุ่มที่กำลังเริ่มรู้จักความรัก เมื่อพบกับหยางอี๋ที่ทั้งสวยงามและสง่างาม - รักแรกพบ!
แม้จะรู้สาเหตุและผลลัพธ์ รู้ว่า "เย่เฉิน" ไม่ใช่ผู้ที่เป็นที่รักของสวรรค์ที่รุ่งโรจน์อีกต่อไป แต่หยางอี๋ก็ไม่ได้แสดงความรังเกียจหรือเบื่อหน่ายแต่อย่างใด ตรงกันข้าม เธอคอยดูแลเอาใจใส่ "เย่เฉิน" พูดจาอ่อนโยนปลอบโยนเขา บอกว่าอย่าคิดมาก แม้ทั้งโลกจะทอดทิ้งเขา แต่เธอจะไม่มีวันทอดทิ้งเขา
ดังนั้น ความรู้สึกแรกของ "เย่เฉิน" ในชาตินี้จึงเริ่มก่อตัวขึ้น
ทั้งสองคนได้อยู่ด้วยกัน ไม่สนใจคำนินทา เจ้าหญิงน้อยแห่งตระกูลหยางผู้นี้ยังคงห่วงใย "เย่เฉิน" อยู่เสมอ ทำให้หนุ่มๆ ที่มีความสามารถในเมืองมากมายต้องทุบอกชกหัว และกลายเป็นคนเดียวของ "เย่เฉิน" พวกเขาได้สาบานรักกัน
ในใจของ "เย่เฉิน" ในตอนนั้น หยางอี๋คือหญิงสาวที่สวยที่สุดและดีที่สุดในใต้หล้า สวยงาม อ่อนโยน สงบเสงี่ยม ไม่มีหญิงใดในใต้หล้าที่จะเทียบได้แม้แต่หนึ่งในหมื่นส่วน
ในที่ลับตา "เย่เฉิน" มองหยางอี๋เป็นภรรยาในอนาคต ดีกับเธอทุกอย่าง ทำทุกอย่างเพื่อเธอได้ เพียงเพื่อให้ได้เห็นรอยยิ้มของนางงาม เท่านั้นก็พอ
ทั้งสองจับมือกัน นิ้วสอดประสานกันแน่น หวานชื่นจนคนอื่นอิจฉา
ในตอนนั้น "เย่เฉิน" ซื่อบริสุทธิ์เชื่อว่าความรักจะคงอยู่ตลอดไป แต่น่าเสียดาย ความฝันช่างงดงาม แต่ความจริงนั้นโหดร้าย ทุกสิ่งทุกอย่างถูกทำลายลงหลังจากผ่านไปสองปี
ที่แท้คำสาบานรักนิรันดร์ทั้งหมดล้วนเป็นคำโกหก หยางอี๋เผยจุดประสงค์ที่แท้จริงหลังจากผ่านไปสองปี นั่นคือฉิงหลิงตัน
ฉิงหลิงตันเป็นยาวิเศษที่หายากยิ่ง เป็นสมบัติล้ำค่าที่ตระกูลเย่แลกมาด้วยราคาแพง มีค่ามหาศาล สามารถทำให้ร่างกายและจิตใจอยู่ในสภาวะว่างเปล่า มีประโยชน์อย่างยิ่งในการฝ่าด่าน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการก้าวข้ามจากระดับหลังวันเกิดไปสู่ระดับก่อนวันเกิด
และยังมีสรรพคุณวิเศษในการรักษาโรคร้ายแรงอีกด้วย
ตอนนั้น "เย่เฉิน" ลังเล ฉิงหลิงตันเม็ดนี้สำคัญมาก แต่ใบหน้าเล็กๆ ที่น่ารักของหยางอี๋เต็มไปด้วยน้ำตา ร้องไห้บอกกับ "เย่เฉิน" ว่า แม่ที่รักและดูแลเธอมาตั้งแต่เด็กป่วยเป็นโรคร้ายแรง ใกล้จะสิ้นใจ แม้แต่หมอชื่อดังจากที่ต่างๆ ก็ไม่มีทางรักษา ตอนนี้มีเพียงฉิงหลิงตันเท่านั้นที่จะช่วยแม่ได้ ด้วยความจำเป็น เธอจึงต้องมาขอร้อง "เย่เฉิน"
เธอร้องไห้น้ำตานองหน้า ความงามที่แสนเศร้าทำให้ใจสั่น ทั้งยังบอกว่าถ้าแม่ตาย เธอก็คงอยู่ไม่ได้ ใช้วิธีนี้บีบบังคับ "เย่เฉิน" และยังบอกว่าถ้า "เย่เฉิน" สามารถนำฉิงหลิงตันมาให้ได้ เธอจะแต่งงานกับ "เย่เฉิน" ทันที
"เย่เฉิน" ที่ตกอยู่ในห้วงรักนั้นมืดบอด สุดท้ายก็ทนต่อการโจมตีของหญิงงามไม่ไหว สมองถูกความรักครอบงำ ในยามดึกสงัดได้แอบอ้างชื่อพ่อหลอกยามรักษาการ ขโมยฉิงหลิงตันมาส่งให้หยางอี๋ในคืนนั้น
หลังจากนั้น ตระกูลรู้เรื่องก็โกรธมาก แม้แต่พ่อที่เป็นทั้งเจ้าครองเมืองหลัวเฟิงและหัวหน้าตระกูลก็ไม่สามารถปกป้องเขาได้ สภาผู้อาวุโสลงโทษ "เย่เฉิน" อย่างหนัก กักขังเป็นเวลาครึ่งเดือน ทั้งยังทรมานเพื่อบังคับถามที่อยู่ของฉิงหลิงตัน แต่ "เย่เฉิน" ไม่ยอมบอกไม่ว่าอย่างไร
ในที่สุด หลังจาก "เย่เฉิน" ถูกปล่อยตัว ก็บังเอิญรู้ความจริงว่าแม่ของหยางอี๋ไม่ได้ป่วยเลย เป็นเพียงข้ออ้างที่อีกฝ่ายต้องการฉิงหลิงตันเพื่อก้าวข้ามสู่ระดับก่อนวันเกิด จึงยุให้ "เย่เฉิน" ขโมยฉิงหลิงตันจากตระกูลของตัวเอง
ตั้งแต่ต้นจนจบ ที่จริงแล้วหยางอี๋ไม่เคยชอบเขาจริงๆ เลย ทุกอย่างล้วนเป็นการวางแผนอย่างแยบยล ตั้งแต่เย่เฉินตกจากแท่นอัจฉริยะกลายเป็นคนไร้ค่า เธอก็เริ่มวางแผนอย่างละเอียด เข้าใกล้เขา เพียงเพื่อจะได้ฉิงหลิงตันเม็ดนี้เท่านั้น
หลังจากรู้ความจริงทั้งหมด "เย่เฉิน" ทนรับความเจ็บปวดที่คนรักหลอกลวงไม่ไหว เจ็บปวดจนอยากตาย กลับไปที่ทะเลสาบเล็กๆ ที่พบกับหยางอี๋ครั้งแรก จุดเริ่มต้นที่เป็นจุดจบ เขาเลือกที่จะกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย จบความรักครั้งนี้ และจบชีวิตของตัวเอง
เรื่องราวทั้งหมดเป็นเช่นนี้
หลังจากเย่เฉินเข้าใจความจริงทั้งหมด ก็ส่ายหน้าถอนหายใจ ช่างโง่เหลือเกิน หยางอี๋เป็นถึงเจ้าหญิงน้อยที่มีอนาคตสดใสและถูกทะนุถนอม จะมารักคนไร้ค่าที่ถูกผู้คนทอดทิ้งอย่างเขาได้อย่างไร มันชัดเจนอยู่แล้ว
จะโทษก็ได้แต่โทษว่า "เขา" ก่อนที่จะตื่นขึ้นมานั้นช่างซื่อเกินไป เหมือนกระดาษขาว โง่และไร้เดียงสา ถูกหลอกได้ง่ายเกินไป
แต่บางทีก็ควรขอบคุณหยางอี๋ หากไม่ใช่เพราะเธอ ก็คงไม่มีทางตื่นขึ้นมาพร้อมความทรงจำชาติก่อน บางทีชาตินี้อาจจะใช้ชีวิตเป็นคนไร้ค่าไปตลอด
จวนท่านเมืองใหญ่โตมาก เป็นคฤหาสน์ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลัวเฟิง ภายใต้การนำทางของหวนเอ๋อ หลังจากผ่านเรือนหลังและศาลามากมาย ในที่สุดก็หยุดอยู่หน้าห้องโถงต้อนรับที่ดูขึงขัง
ห้องโถงกว้างขวางและตกแต่งอย่างหรูหรา ประดับด้วยทองอร่ามตา มีผู้คนอยู่มากมาย ที่นั่งด้านบนสุดคือเย่อ้าวและผู้อาวุโสสามคนที่มีสีหน้าเรียบเฉย พวกเขาเป็นผู้อาวุโสของตระกูล มีอำนาจรองจากหัวหน้าตระกูลเพียงเล็กน้อย
บางครั้งเรื่องราวของตระกูลเย่ก็ถูกตัดสินใจโดยพวกเขา
อีกด้านหนึ่ง บนเก้าอี้ไม้แดงมีชายสามคนและหญิงหนึ่งคนนั่งอยู่ แต่งกายหรูหรา บนอกปักตัวอักษร "หยาง" ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าพวกเขาต้องเป็นคนของตระกูลหยาง
ในสามชายของตระกูลหยาง มีผู้อาวุโสสองคนและชายหนุ่มหนึ่งคน ล้วนเป็นบุคคลสำคัญของตระกูลหยาง บนโต๊ะข้างๆ วางของกำนัลล้ำค่ามากมาย
บนเก้าอี้ริมสุด มีหญิงสาวงามดั่งบุปผานั่งอย่างสง่างาม สวมชุดยาวสีแดง งดงามดั่งดอกไม้ ใบหน้างดงามละเอียดอ่อนแฝงความเย้ายวนในความบริสุทธิ์ ดูน่าหลงใหลและโดดเด่นเป็นพิเศษ
ทันทีที่เปิดประตูเข้ามา สายตาของเย่เฉินก็ตกอยู่ที่เธอ - หยางอี๋!
ผู้ที่ทำให้ชาตินี้ต้องฆ่าตัวตายเพราะความรัก เย่เฉินแม้อยากลืมใบหน้านั้นก็ยากเหลือเกิน
แต่เมื่อเทียบกับความทรงจำที่อ่อนโยนและสงบนิ่ง หยางอี๋ตรงหน้ากลับดูเย้ายวนน่าหลงใหลยิ่งขึ้น แฝงไว้ด้วยเสน่ห์ที่ทำให้ผู้คนหลงใหล
การปรากฏตัวของเธอดึงดูดสายตาของทายาทตระกูลต่างๆ ที่มาที่ตระกูลเย่ ด้วยความตะลึงและหลงใหล
ไม่แปลกที่จะทำให้เขาในชาตินี้หลงใหล ความงามเช่นนี้ถือเป็นที่สุดในเมืองหลัวเฟิง อีกทั้งยังแฝงความเย้ายวนในความบริสุทธิ์ หนุ่มๆ อายุต่ำกว่ายี่สิบที่เพิ่งรู้จักความรักจะทนต่อเสน่ห์นี้ได้อย่างไร
แม้แต่เขาเองก่อนที่จะตื่นรู้ ก็ถูกเสน่ห์อันผิดปกตินี้ของหญิงสาวดึงดูดจนหลงใหล
ในตอนนั้น เย่อ้าวใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ทุบโต๊ะตวาดเสียงเย็น: "มา ไล่คนของตระกูลหยางออกไปให้หมด ตระกูลเย่ของเราไม่ต้อนรับคนของตระกูลหยาง!"
PS: คำว่า "เขา" "เย่เฉิน" ในเนื้อเรื่องล้วนหมายถึงเย่เฉินที่ไร้ค่าก่อนการตื่นรู้ จุดนี้เพื่อแยกแยะให้ชัดเจน
ขอบอกเวลาอัพเดตของนิยายเรื่องใหม่ ชั่วคราวจะอัพเดตวันละสองตอน ตอนหนึ่งตอนเที่ยง อีกตอนประมาณสามทุ่ม ตอนนี้ยังไม่มีการอัพเดตแบบระเบิด กำลังเก็บต้นฉบับอยู่ แต่จะมีช่วงที่อัพเดตระเบิดแน่นอน คนที่คุ้นเคยกับซุนเยวี่ยคงรู้ดีว่าเมื่อซุนเยวี่ยเริ่มอัพเดตระเบิดจะบ้าคลั่งขนาดไหน ฮ่าๆ
นอกจากนี้นิยายเรื่องใหม่เพิ่งอัพโหลด ขอคำแนะนำ การบริจาค และรีวิวด้วยนะครับ ขอบคุณครับ ผมจะพยายามเขียนนิยายเรื่องใหม่ให้ดียิ่งขึ้นเพื่อมอบให้ทุกคน!


## บทที่ 4 เริ่มแสดงบารมี

เป็นที่รู้กันมานานแล้วว่าเจ้าครองเมืองเย่อ้าวเป็นคนอารมณ์ร้ายเหมือนก้อนหิน แต่ไม่คิดว่าวันนี้พอคนจากตระกูลหยางมาเยือน ก้นยังไม่ทันจะอุ่น เย่อ้าวก็เอ่ยปากไล่แขกเสียแล้ว
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนในห้องโถงตกใจ คนจากตระกูลหยางยิ่งสีหน้าเปลี่ยนไป พวกเขามาเยือนถึงที่แต่กลับถูกไล่ออกทันที หากเรื่องนี้แพร่ออกไป ตระกูลหยางจะต้องเสียชื่อเสียงและหน้าตาอย่างแน่นอน
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่คนจากตระกูลหยางจะได้เอ่ยปาก ผู้อาวุโสคนหนึ่งจากตระกูลเย่ก็พูดขึ้นก่อน: "เย่อ้าว แม้ท่านจะเป็นหัวหน้าสกุลของตระกูลเย่ แต่ท่านก็ต้องเข้าใจว่าตระกูลเย่ไม่ได้มีผู้อาวุโสเพียงท่านคนเดียว ยังมีพวกเราอีกหลายคน และคนจากตระกูลหยางที่มาก็ถือเป็นแขกผู้มีเกียรติ การไล่แขกเช่นนี้ หากเลื่องลือออกไป หน้าตาของตระกูลเย่เราจะเหลืออยู่หรือ?"
เย่เฉินมองดูผู้อาวุโสผมและหนวดเคราขาวโพลนที่กำลังตวาดด้วยสายตาเย็นชา เขารู้ว่านี่คือต้าฉางเหล่าของตระกูลเย่ มีตำแหน่งและอำนาจสูง แม้จะสู้หัวหน้าไม่ได้ แต่ก็รองลงมาเท่านั้น
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เย่อ้าวก็แค่นเสียงเย็นชา: "ฮึ เย่เหว่ย์ ท่านควรจะรู้ว่าคนจากตระกูลหยางนั้นใจกล้าไม่น้อย ล่อลวงให้ลูกชายข้าขโมยฉิงหลิงตันไปมอบให้เด็กผู้หญิงคนนี้ ยังทำให้เขาต้องถูกขังครึ่งเดือน สุดท้ายเกือบฆ่าตัวตายเพราะเรื่องนี้ ตอนนี้ยังกล้ามาที่นี่อีก หรือไม่ใช่มาดูความอัปยศของเรา?"
หนึ่งในผู้อาวุโสชุดดำจากตระกูลหยางที่มาด้วยมีอำนาจมากในตระกูล เมื่อได้ยินดังนั้นก็รีบประสานมือหัวเราะ: "ท่านเจ้าเมืองเย่เข้าใจผิดแล้ว นี่เป็นเพียงความผิดของเด็กรุ่นหลังเท่านั้น เด็กๆ ไม่รู้เรื่องราว ก่อเรื่องใหญ่โตขึ้นมา พวกเราก็รู้สึกไม่สบายใจ พอข้าทราบเรื่องก็รีบพาอี๋เอ๋อร์มาขอโทษทันที อี๋เอ๋อร์ รีบไปขอโทษท่านเจ้าเมืองเร็วเข้า"
หยางอี๋ก้าวไปข้างหน้าโค้งคำนับอย่างงดงามไร้ที่ติ: "เย่ซูซู ทั้งหมดนี้เป็นการตัดสินใจของอี๋เอ๋อร์เอง ไม่เกี่ยวกับตระกูล หวังว่าเย่ซูซูจะให้อภัยอี๋เอ๋อร์ อี๋เอ๋อร์ยินดีขอโทษและชดใช้"
"ขอโทษและชดใช้?" เย่อ้าวหัวเราะลั่นทันที แต่แววตากลับเย็นชา: "หลานสาวหยางอี๋ เจ้าสามารถคืนฉิงหลิงตันกลับมาได้หรือ?"
เย่อ้าวโกรธหยางอี๋มาก ในใจเขา เธอเป็นคนเจ้าเล่ห์ รู้ว่าเย่เฉินไม่สามารถฝึกตนได้และถูกคนรังเกียจ แต่กลับจงใจเข้าใกล้ สนิทสนม ทำให้เขาตายใจ หลอกเอาความไว้วางใจ แล้วล่อลวงให้เย่เฉินขโมยฉิงหลิงตันของตระกูลเย่ ถึงขั้นทำให้เย่เฉินพยายามฆ่าตัวตาย เกือบเสียชีวิต
เด็กสาวที่เจ้าเล่ห์เช่นนี้ ต่อให้สวยแค่ไหน มีมารยาทดีเพียงใด เย่อ้าวก็โกรธ หากไม่ติดว่าต้องรักษาสถานะผู้อาวุโส คงสั่งสอนนางไปแล้ว
"ขอโทษค่ะ เฉียนซูซู ฉิงหลิงตันอี๋เอ๋อร์กินไปแล้ว แต่อี๋เอ๋อร์สามารถชดเชยด้วยสิ่งอื่นได้" หยางอี๋ยื่นขวดยุ้ไป๋อันงดงามออกมา มีคนรับใช้รีบก้าวออกมารับขวดไปส่งถึงมือเย่อ้าว
เย่อ้าวรับมาเปิดดู มีกลิ่นยาอ่อนๆ โชยออกมา สูดดมแล้วทำให้สมองแจ่มใส เห็นได้ชัดว่าเป็นของวิเศษ ในขวดมียาห้าเม็ดสีเขียวอมฟ้าประดับจุดสีเขียวนอนอยู่ก้นขวด ชวนให้ใจสั่น
"นี่คือ... จู้จีตัน!?"
เย่อ้าวรู้สึกตกใจ จู้จีตานเป็นยาวิเศษที่ใช้สร้างรากฐานเต้าจี ผลิตจากตานเหลี่ยนตานอันล้ำค่า มีประสิทธิภาพดีเยี่ยมในการสร้างรากฐาน
เต้าจี หรือรากฐานนั้นสำคัญอย่างยิ่งสำหรับนักบำเพ็ญตบะทุกคน แม้รากฐานที่แข็งแกร่งจะไม่ได้รับประกันความสำเร็จในอนาคต แต่อย่างน้อยก็ทำให้เส้นทางการฝึกตนราบรื่นกว่าเดิมมาก
แต่การจะผลิตยาวิเศษเช่นนี้ได้ จำเป็นต้องมีนักปรุงยาเท่านั้น นักปรุงยาเป็นอาชีพโบราณที่สืบทอดกันมายาวนาน ปัจจุบันหาได้ยากยิ่ง เพราะยาที่พวกเขาผลิตมีประโยชน์มหาศาลต่อผู้ฝึกตนในการทะลวงขั้น รักษาบาดแผลด้านเต๋า และยืดอายุขัย ด้วยเหตุนี้นักปรุงยาจึงได้รับความเคารพนับถือจากผู้คนทั่วหล้า
จู้จีตานในขวดยุ้นี้ ก็ผลิตโดยนักปรุงยานั่นเอง
จู้จีตานแต่ละเม็ดมีราคาแพงลิบลิ่ว อีกทั้งในเมืองหลัวเฟิงยังหาซื้อไม่ได้ด้วยเงินทอง สร้างความตื่นตะลึงให้ผู้คน
เพียงขวดยุ้ใบเดียวนี้ก็มีจู้จีตานถึงห้าเม็ด นับเป็นทรัพย์สมบัติมหาศาล แม้จะไม่ถึงกับมีค่าเท่าเมืองแต่ก็ใกล้เคียง
เย่อ้าวมองดูคนจากตระกูลหยางด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่าพวกเขาจะนำจู้จีตานอันล้ำค่าเช่นนี้มามอบให้
การให้ของขวัญที่มีค่าถึงเพียงนี้ แม้แต่ตระกูลเย่เองก็ต้องเจ็บใจ นับประสาอะไรกับตระกูลหยาง ทำไมจู่ๆ ถึงได้มอบของขวัญที่มีค่ามากมายเช่นนี้
คงเป็นเพราะต้องการสมานความสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูล และเข้าใจถึงความสำคัญของฉิงหลิงตัน จึงนำจู้จีตานห้าเม็ดมาชดเชย
หยางอี๋ยิ้มหวาน ใบหน้าบริสุทธิ์แต่แฝงเสน่ห์ยั่วยวน มีเค้าความงามที่เป็นที่หมายปองของชายหนุ่มตระกูลเย่หลายคน เอ่ยว่า "ท่านลุงเย่ จู้จีตานห้าเม็ดนี้ เป็นของขวัญขอโทษจากตระกูลหยางถึงตระกูลเย่ ขอท่านโปรดรับไว้"
ด้านข้าง ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ในตระกูลต่างตาเป็นประกาย หากมีจู้จีตานเหล่านี้ จะเป็นประโยชน์อย่างมากต่อรุ่นหลาน สามารถสร้างรากฐานใหม่ได้ ส่งผลดีต่ออนาคตที่สดใส
และยังมีถึงห้าเม็ด สำหรับพวกเขาแล้ว นี่ดีกว่าฉิงหลิงตันที่มีเพียงเม็ดเดียวมาก เพราะสามารถให้คนจำนวนมากกว่าสร้างรากฐาน โดยเฉพาะรุ่นหลานของพวกเขา
เย่อ้าวขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้จะอยากแก้แค้นให้บุตรชาย แต่ในขณะเดียวกันเขาก็เป็นหัวหน้าครอบครัวและหัวหน้าสกุล ต้องคำนึงถึงผลประโยชน์ของตระกูลด้วย จู้จีตานห้าเม็ดนี้มีค่ามากพอที่จะเรียกได้ว่าสำคัญ
แต่จู้จีตานทั้งห้าเม็ดนี้มันเป็นแค่การขอโทษจริงๆ หรือ?
ในขณะที่เขากำลังลังเลอยู่นั้น เย่เฉินก็เปิดประตูเดินเข้ามา
"ท่านพ่อ ท่านแม่ ลูกมาแล้วขอรับ" เย่เฉินค้อมคำนับต่อบิดามารดาที่นั่งอยู่บนที่นั่งประธาน แล้วจูงหวนเอ๋อเดินเข้ามาในห้องโถง บ่าวรับใช้รีบนำเก้าอี้มาวางข้างๆ เซียวเหว่ย เขาจึงนั่งลงอย่างสบายใจ
สายตาของทุกคนในที่นั้นจับจ้องไปที่แขกผู้ไม่ได้รับเชิญคนนี้ ทั้งดูแคลน สงสัย เยาะเย้ย ตกใจ แทบจะทุกอารมณ์ที่มี แต่เย่เฉินกลับดูสงบนิ่ง นั่งลงข้างมารดาของเขา
เมื่อคนของตระกูลหยางเห็นเย่เฉินมาถึง สีหน้าก็เปลี่ยนไป ส่วนชายหนุ่มรูปงามที่มีไฝที่หางตาขวาชื่อหยางจวิ้น ซึ่งเป็นทายาทผู้โดดเด่นรุ่นนี้ของตระกูลหยาง มีแววดูถูกเหยียดหยามในดวงตา ทำตัวเหนือกว่า ไม่เห็นเย่เฉินอยู่ในสายตา
ในทางกลับกัน หยางอี๋เมื่อเห็นเย่เฉินปรากฏตัว ดวงตาคู่งามดั่งสายน้ำยามฤดูใบไม้ร่วงก็วาบขึ้นด้วยความรังเกียจ ก่อนจะรีบซ่อนมันไว้อย่างรวดเร็วและกลับมาสงบนิ่ง ใบหน้าเล็กๆ ที่ทั้งบริสุทธิ์และเย้ายวนนั้นแสดงความเศร้าโศกออกมาทันที พร้อมกับท่าทางรู้สึกผิด: "ขอโทษนะเย่เฉิน ฉันไม่ได้ตั้งใจ ที่ทำร้ายเธอไป ขอให้เธอยกโทษให้ฉัน ให้โอกาสฉันสักครั้งเถอะ"
ท่าทางที่ชวนให้สงสารเช่นนี้ ใครจะไม่หวั่นไหว เย่เฉินในอดีตก็เคยหลงใหลมาหลายครั้งแล้ว
เย่เฉินยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ: "ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้ถือสาอะไร"
แต่ในสายตาคนอื่น เย่เฉินเพียงแค่ตกหลุมพรางของหยางอี๋อีกครั้ง ทายาทรุ่นเยาว์ของตระกูลเย่บางคนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ: "เป็นอะไรไป เย่เฉิน เจ้ายังอยากจะตามจีบคุณหนูหยางอี๋อีกหรือ? ยังไม่พอใจกับความซวยครั้งก่อนอีกหรือ?"
การที่เย่เฉินพยายามฆ่าตัวตายเพราะความรัก กลายเป็นเรื่องตลกใหญ่ของทั้งตระกูลเย่ไปแล้ว แม้แต่ตอนนี้เมื่อมีคนพูดถึง ก็ยังคงเยาะเย้ยเย่เฉิน
ผู้อาวุโสและผู้นำคนอื่นๆ ของตระกูลเย่ต่างมองดูอย่างเย็นชา พวกเขาดูถูกการที่เย่เฉินพยายามฆ่าตัวตายเพราะความรักที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเป็นคนไร้ค่า หากไม่ใช่บุตรชายของหัวหน้าตระกูล คงถูกไล่ออกจากตระกูลไปนานแล้ว
เย่อ้าวโกรธจัด กำหมัดแน่น แต่ในฐานะหัวหน้าตระกูลก็ไม่อาจพูดอะไรมาก ส่วนมารดาของเย่เฉินและหวนเอ๋อก็ไม่กล้าพูดอะไรเพราะติดกฎระเบียบ มีเพียงเย่เฉินที่เงียบไม่พูดจา ทำให้คนอื่นเข้าใจผิดว่าเขายอมรับและหลบเลี่ยง
เพราะก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่เย่เฉินถูกคนอื่นดูถูกและด่าว่าเป็นคนไร้ค่า เขาก็มักจะเงียบและหลบเลี่ยงแบบนี้
ภาพตรงหน้าช่างเหมือนกับในอดีตไม่มีผิด
ดังนั้น สายตาของหยางจวิ้นที่มองเย่เฉินจึงเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามมากขึ้น
หยางอี๋มีรอยยิ้มเย็นชาวาบผ่านในดวงตา เธอก็คิดเช่นกันว่าชายหนุ่มที่เคยพยายามฆ่าตัวตายเพราะเธอคนนี้ถูกเธอหลอกอีกครั้ง แต่เมื่อมองดูสีหน้าของเย่เฉิน กลับพบว่าตั้งแต่ต้นจนจบเขาดูสงบนิ่ง ไม่มีความขลาดกลัวและอ่อนแอเหมือนแต่ก่อน กลับดูเหมือน...ไม่ใส่ใจ!
นี่เป็นเรื่องจริงหรือ? หยางอี๋รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เธอรู้สึกว่าชายหนุ่มตรงหน้านี้แตกต่างจากในอดีต ไม่ได้กำลังหลบเลี่ยง แต่ดูเหมือนจะไม่สนใจจริงๆ ทำให้เธอสนใจขึ้นมาบ้าง
เย่เฉินยังคงสีหน้าเรียบเฉย ในดวงตาลึกยังคงสงบนิ่งไม่มีคลื่น เขายิ้มให้เย่อ้าวที่นั่งอยู่บนที่นั่งประธานและกล่าวว่า: "ท่านพ่อครับ ลูกขอดูจู้จีตานได้ไหมครับ?"
เย่อ้าวยังไม่ทันได้พูดอะไร ผู้อาวุโสทั้งสามก็เอ่ยปากด่าทันที: "เย่เฉิน เจ้าอย่ามายุ่ง จู้จีตานที่ตระกูลหยางชดใช้ให้ตระกูลเย่ของพวกเราแต่ละเม็ดล้วนสำคัญมาก ถ้าเจ้าทำเสียหายจะทำอย่างไร?"
"เย่เฉิน เจ้าคนไร้ค่า ไม่สามารถฝึกตนได้ก็อย่าได้มาดูมาจับส่งเดช ถ้าทำเสียหาย ไม่ใช่แค่ถูกขังครึ่งเดือนเท่านั้น แม้แต่พ่อเจ้าก็ช่วยอะไรไม่ได้"
ทายาทรุ่นเยาว์คนอื่นๆ ของตระกูลเย่หัวเราะเยาะอย่างสนุกสนาน โดยไม่สนใจว่ายังมีแขกจากตระกูลหยางอยู่
เซียวเหว่ยมารดาและหวนเอ๋อที่อยู่ข้างๆ อยากจะพูดแทนเย่เฉิน แต่เมื่อเผชิญหน้ากับผู้อาวุโสทั้งสามที่มีท่าทางข่มขู่ สุดท้ายก็ได้แต่ขยับริมฝีปากแต่ไม่กล้าเอ่ยปาก
ปัง!
จู่ๆ ก็มีเสียงฟาดโต๊ะดังขึ้นกลางที่ประชุม ดังราวกับฟ้าผ่า ทำเอาทุกคนสะดุ้ง
เห็นเพียงร่างของชายหนุ่มที่เคยตกจากบัลลังก์อัจฉริยะ ผู้ที่มักจะดูอ่อนแอและขี้อาย บัดนี้ดวงตาเปล่งประกายดั่งสายฟ้าจ้องมองผู้อาวุโสทั้งสาม ตวาดเสียงเย็น: "บังอาจนัก! ตอนนี้ตระกูลเย่มีพวกท่านทั้งสามคนเป็นผู้นำหรือท่านพ่อของข้าเป็นผู้นำ ท่านพ่อยังไม่ทันได้พูด พวกท่านก็กล้าสอดปากเข้ามา ช่างกล้าเหลือเกิน ลูกน้องกบฏต่อผู้นำ ทรยศต่อตระกูล ละเมิดกฎของตระกูล จะก่อกบฏหรือ?"
ในขณะนั้น ชายหนุ่มแสดงความเป็นราชันย์ผู้ทรงอำนาจออกมาอย่างหาได้ยาก กล้าต่อว่าผู้อาวุโส สร้างความตกตะลึงไปทั่วห้องโถง


## คนไร้ค่าเปิดโปงความจริง

ในห้องโถง เสียงของเด็กหนุ่มดังก้องราวกับฟ้าผ่า สะท้อนอยู่ข้างหูของทุกคน ทำให้ทุกคนตกตะลึง
เขาจ้องมองด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว กวาดตามองผู้อาวุโสทั้งสาม ไม่ยโสและไม่ประจบ กล่าวตำหนิทั้งสามคนตรงๆ ด้วยข้อกล่าวหาว่าก่อกบฏ
ผู้คนในห้องโถงต่างตกตะลึง นี่ยังเป็นคุณชายคนเดิมที่เคยถูกรังแกและดูถูกจนรู้สึกด้อยค่าหรือ? ทำไมวันนี้ถึงเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน กล้าตำหนิแม้แต่ผู้อาวุโสทั้งสามที่มีอำนาจในตระกูล
หยางอี๋ตาโตด้วยความประหลาดใจ จ้องมองเย่เฉินอย่างงงงัน ราวกับเพิ่งรู้จักเขาเป็นครั้งแรก ไม่เหมือนเย่เฉินที่เคยรู้จักเลย หรือว่าหลังจากกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย เขาก็ได้รู้แจ้งแล้ว?
เซียวเหว่ยกับหวนเอ๋อก็ไม่เคยเห็นเย่เฉินแสดงความเด็ดขาดเช่นนี้มาก่อน พวกเธอตกใจ แต่ส่วนใหญ่เป็นความดีใจ ดีใจที่เย่เฉินเปลี่ยนแปลงไป
เย่เฉินคนก่อนมีแต่จะเงียบเมื่อเผชิญหน้า แต่ตอนนี้กลับกล้าตำหนิผู้อาวุโสทั้งสามอย่างชอบธรรม
ในที่นี้ ผู้อาวุโสทั้งสามถือเป็นระดับสูงสุดของตระกูลเย่ มีอายุมากกว่าหกสิบปี พวกเขามักจะวางตัวสูงส่ง บางครั้งไม่แม้แต่จะสนใจหัวหน้าตระกูล แต่วันนี้กลับถูกเด็กรุ่นหลังตำหนิต่อหน้าผู้คน อีกทั้งยังถูกกล่าวหาว่าก่อกบฏ โดยเฉพาะจากคนที่พวกเขาดูถูกว่าเป็นคนไร้ค่า ยิ่งทำให้พวกเขาโกรธมาก
"ดี ดี ดี!" ต้าฉางเหล่าเอ่ยคำว่า "ดี" สามครั้ง แต่ใครๆ ก็ได้ยินความโกรธในน้ำเสียง เขามองไปที่เย่อ้าวและพูดว่า "เย่อ้าว นี่คือลูกชายที่ดีของท่านหรือ กล้าแม้แต่จะตำหนิข้า ช่างไม่เคารพผู้ใด ไม่เคารพกฎ ลูกน้องกบฏต่อผู้ใหญ่ วันนี้ถึงแม้จะมีแขกผู้มีเกียรติจากตระกูลหยางอยู่ ก็ต้องสั่งสอนสักหน่อย"
ผู้อาวุโสสองและผู้อาวุโสสามก็เสริมว่า "ถูกต้อง อายุยังน้อยก็กล้าทำเช่นนี้ โตขึ้นจะเป็นอย่างไร ต้องสั่งสอนให้ดี ไม่เช่นนั้นจะวางกฎของตระกูลเย่ไว้ที่ใด"
เมื่อเห็นลูกชายตำหนิอย่างกะทันหัน เย่อ้าวนอกจากจะตกใจก็รู้สึกดีใจ เขากวาดตามองผู้อาวุโสทั้งสามอย่างเฉียบขาด แล้วแค่นเสียงเย็นว่า "เฉินเอ๋อพูดถูก ข้าเป็นหัวหน้าตระกูลเย่ ข้ายังไม่ทันเอ่ยปาก เมื่อไหร่ถึงจะถึงคราวที่พวกท่านทั้งสามจะพูด หุบปากกันทั้งหมด หรือพวกท่านอยากก่อกบฏจริงๆ?"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของผู้อาวุโสทั้งสามก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย พวกเขาได้ยินความเย็นชาในน้ำเสียงของเย่อ้าว อยากจะโต้แย้ง แต่นึกถึงว่าเย่อ้าวก็มีตำแหน่งเป็นหัวหน้าตระกูล หากเกิดความวุ่นวายภายในต่อหน้าคนนอกก็จะทำให้ตระกูลเสียหน้า สุดท้ายจึงได้แต่ขยับริมฝีปากแต่ไม่พูดอะไร แค่สะบัดแขนเสื้อและแค่นเสียง
แต่หน้าตานี้จำเป็นต้องเอาคืนในภายหลัง โดยเฉพาะในเรื่องของจู้จีตาน
"พ่อ!" เย่เฉินเรียกเสียงดัง ขอร้องอีกครั้ง
เย่อ้าวดูมีความสุขอย่างเห็นได้ชัด หัวเราะฮ่าๆ พูดว่า "ดี ดี ดี เมื่อเฉินเอ๋อขอ พ่อก็ย่อมไม่ปฏิเสธ มา ดูนี่"
เมื่อเห็นคนรับใช้นำขวดยุ้ที่บรรจุจู้จีตานห้าเม็ดมาส่งให้เย่เฉิน ทายาทรุ่นหลังคนอื่นๆ ของตระกูลเย่ต่างมีแววอิจฉาในดวงตา แต่เมื่อนึกถึงสถานะคนไร้ค่าของเขา ก็หายไปในทันที พวกเขาหัวเราะเยาะในใจ "ก็ปล่อยให้คนไร้ค่านี่ดูก็แล้วกัน เมื่อไม่สามารถฝึกตนได้ ใช้จู้จีตานไม่ได้ ก็แค่ได้เห็นเท่านั้น"
เย่เฉินรับขวดยุ้มา เขย่าขวดเบาๆ แล้วเทจู้จีตานออกมาหนึ่งเม็ด วางไว้บนฝ่ามือและพิจารณาอย่างละเอียด ดูอยู่นานพอสมควร
"เฮ้ย เย่เฉิน เจ้าดูพอหรือยัง ถึงจะดูต่อไป เจ้าก็ใช้ไม่ได้อยู่ดี ฮ่าๆๆ..."
ทายาทตระกูลเย่ที่อยู่ไม่ไกลต่างหัวเราะเยาะ พวกเขาล้วนเป็นหลานของผู้อาวุโสทั้งสาม จึงไม่กลัวสถานะลูกชายหัวหน้าตระกูลของเย่เฉิน
หยางอี๋ก็แสดงความสงสัยเล็กน้อย แต่เมื่อนึกถึงสถานะคนไร้ค่าของเย่เฉิน เธอก็ส่ายหัว คิดว่าเขาแค่แสร้งทำเป็นรู้เรื่อง การตำหนิผู้อาวุโสของตระกูลเมื่อครู่ก็คงเป็นแค่ความกล้าชั่วครู่เท่านั้น
เย่เฉินชำเลืองมองทายาทรุ่นหลังเหล่านี้อย่างเย็นชา พูดว่า "ส่งเสียงดังวุ่นวายจะเป็นอะไรไป พวกเจ้าทั้งหมดหุบปากให้คุณชายข้า พวกเจ้าเหล่านี้เป็นความอัปยศของตระกูลเย่ของเรา ไม่รู้หรือว่าต่อหน้าแขกไม่ควรส่งเสียงดัง รบกวนความสงบของห้องรับแขก แม้แต่มารยาทขั้นพื้นฐานนี้ก็ทำไม่ได้ ทำให้ตระกูลเย่ของเราเสียหน้าหมด"
เมื่อพูดจบ ทายาทรุ่นหลังเหล่านี้ก็โกรธจัด แต่เมื่อรู้สึกถึงสายตาเตือนของหัวหน้าตระกูลและผู้อาวุโสหลายคน ก็หุบปากทันที เพียงแต่มองเย่เฉินด้วยสายตาเคียดแค้น คิดในใจว่าหลังออกจากห้องโถงต้องหาโอกาสเอาคืน ให้คนไร้ค่านี่รู้ดี
เย่เฉินไม่สนใจสายตาเคียดแค้นเหล่านี้ คนพวกนี้ยังไม่อยู่ในสายตาของเขา
อยากจะแก้แค้น?
เขามีวิธีนับหมื่นที่จะทำให้พวกเขาต้องเสียใจ
เกือบทุกคนหัวเราะเยาะและดูถูกการที่เย่เฉินสังเกตตานเหยา แต่เย่อ้าวมองดูลูกชายด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นว่าเมื่อเผชิญกับตานเหยาอันล้ำค่าเช่นนี้ เย่เฉินกลับมองดูอย่างจริงจัง ไม่มีความโลภหรือความท้อแท้แม้แต่น้อย ราวกับเป็นนักปรุงยาที่กำลังพิจารณาตานเหยาอย่างละเอียด ช่างแปลกจริง
เขาเห็นผิดไปหรือ? ทำไมเขารู้สึกว่าลูกชายในวันนี้เปลี่ยนไปจากเดิม กลายเป็นคนที่มั่นใจ เด็ดเดี่ยว และใจเย็นมากขึ้น ไม่ใช่ลูกชายที่ขี้อายและด้อยค่าเหมือนแต่ก่อน
ผู้อาวุโสลึกลับอีกคนจากตระกูลหยางมองดูเย่เฉิน เขารู้สึกว่าเด็กหนุ่มที่ถูกมองว่าไร้ค่าคนนี้ไม่ธรรมดา
หยางจวิ้นเห็นเย่เฉินมองดูมาสักพักแล้ว แทบจะดูจู้จีตานทุกเม็ด จึงเยาะเย้ยว่า "เย่เฉิน คุณชายเย่ ไม่ทราบว่าท่านมองดูนานขนาดนี้เห็นอะไรบ้างหรือไม่?"
"ที่ท่านพูดไม่ผิด ข้าเห็นบางสิ่งจริงๆ" เย่เฉินเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขา แล้วหันไปถามผู้อาวุโสตระกูลหยาง "ขอถามหัวหน้าผู้เฒ่าหยางว่า จู้จีตานทั้งห้าเม็ดนี้เป็นระดับสูงใช่หรือไม่?"
ตานเหยามีการแบ่งระดับเป็นสูง กลาง ต่ำ พูดให้ละเอียดยิ่งขึ้นยังแบ่งเป็นสิบระดับ ส่วนสูง กลาง ต่ำ เป็นเพียงสามขั้นของแต่ละระดับเท่านั้น
ด้อยที่สุดก็แค่ระดับหนึ่ง ส่วนระดับสิบคือสูงสุด
เมื่อเย่เฉินถาม หัวหน้าผู้เฒ่าหยางส่ายหน้าตอบว่า "สหายน้อยเย่เฉินเข้าใจผิดแล้ว แม้จู้จีตานจะเป็นเพียงเม็ดยาขั้นสอง แต่ในยุคนี้ศิลปะการหลอมโอสถสูญหายไป การจะหลอมจู้จีตานระดับสูงนั้นไม่ง่าย อย่างไรก็ตามนี่ก็เป็นระดับกลาง ข้าคิดว่าแม้จะเป็นการขอโทษก็ไม่ถือว่าแย่นัก"
แม้จะพูดเช่นนั้น แต่บนใบหน้าของหัวหน้าผู้เฒ่าหยางก็มีรอยยิ้มภาคภูมิใจอย่างชัดเจน
แม้จะเป็นเพียงจู้จีตานระดับกลาง แต่ทั้งห้าเม็ดนี้ก็มีค่ามหาศาล แม้แต่แลกกับฉิงหลิงตันหนึ่งเม็ดก็มีค่าใกล้เคียงกัน
ในตอนนี้ ความเย็นชาวูบหนึ่งผ่านใบหน้าของเย่เฉิน เขากล่าวว่า "เม็ดยาขั้นสองระดับกลาง? ตามที่ข้าเห็น ตระกูลหยางยังไม่มีความจริงใจในการขอโทษ พวกท่านเอาจู้จีตานพวกนี้กลับไป แล้วเอาฉิงหลิงตันมาแทนเถอะ"
"หมายความว่าอย่างไร?"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของผู้อาวุโสตระกูลหยางก็เปลี่ยนไป ทุกคนหันมามองเย่เฉิน โดยเฉพาะหยางจวิ้นที่ตะโกนด้วยความโกรธว่า "ไอ้หนู เจ้าพูดอะไร กล้าสงสัยตระกูลของพวกเราหรือ หรือว่าเจ้าคิดว่าคนไร้ค่าอย่างเจ้าจะสามารถมองออก-"
ก่อนที่จะพูดจบ พลังกดดันอันน่ากลัวก็แผ่ซ่านมาทั่วฟ้าดิน เย่อ้าวที่นั่งอยู่บนที่นั่งประธานปล่อยพลังกดดันออกมา เจินหยวนทั่วร่างไหลเวียน พลังของผู้ที่แข็งแกร่งโดยกำเนิดกดทับลงมาเหมือนภูเขาถล่ม ทำให้เขาหน้าซีดไม่สามารถทนรับได้
"เจ้าเมืองเย่ โปรดรอก่อน!" หัวหน้าผู้เฒ่าหยางรีบออกมาขวางหน้าหยางจวิ้นไว้ ทำให้พลังกดดันจากผู้ที่แข็งแกร่งโดยกำเนิดสลายไป แต่ใบหน้าก็ซีดเล็กน้อย ไม่คิดว่าเย่อ้าวจะก้าวมาถึงจุดนี้ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา และกำลังจะมีการพัฒนาใหม่
อีกด้านหนึ่ง ผู้อาวุโสลึกลับอีกคนของตระกูลหยางก็ออกมา เขาดูลึกลับมาก สวมเสื้อคลุมดำ แม้แต่ใบหน้าก็มองไม่เห็น แต่เพียงแค่สะบัดแขนเสื้อก็สลายพลังกดดันของเย่อ้าวได้ ทำให้ทุกคนตกใจ เขาเป็นบุคคลสำคัญที่น่ากลัวอย่างแน่นอน
เขามองไปที่เย่เฉิน เสียงแหบแห้งและเย็นชาดังขึ้นมา "เจ้าหมายความว่าอย่างไรกันแน่?"
เย่เฉินมองผู้อาวุโสลึกลับคนนี้เพิ่มอีกครู่ หลังจากฟื้นความทรงจำในชาติก่อน ความสามารถในการรับรู้ของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นมาก แม้จะยังห่างไกลจากชาติก่อนมาก แต่ก็ไม่แย่ เขารับรู้ได้ว่าผู้อาวุโสลึกลับคนนี้ดูลึกลับและน่ากลัวยิ่งกว่าบิดาของเขาเสียอีก เป็นบุคคลที่น่ากลัวมาก
เขามองดูคนของตระกูลหยางด้วยความแปลกใจ พวกเขาไปหาผู้ช่วยเหลือเช่นนี้มาได้อย่างไร บางทีจู้จีตานทั้งห้าเม็ดนี้อาจเกี่ยวข้องกับคนผู้นี้
เย่เฉินไม่แสดงอาการใดๆ บนใบหน้า หยิบจู้จีตานขึ้นมาหนึ่งเม็ด พูดช้าๆ แต่คำพูดของเขาทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต้องตกใจ-
"ถ้าข้าบอกว่า จู้จีตานทั้งห้าเม็ดนี้ไม่ใช่เม็ดยาขั้นสองระดับกลางอย่างที่ว่า แม้แต่ระดับต่ำก็ไม่ใช่ อย่างมากก็แค่จู้จีตานด้อยคุณภาพ ข้าพูดไม่ผิดใช่ไหม แขกของตระกูลหยาง"
เขายิ้มเย็นชา มองไปที่คนของตระกูลหยาง
ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึง!
ขอแนะนำฟรีโดยไม่เบื่อหน่าย ขอบคุณ!


## บทที่ 6 ฉันให้อภัยเธอ

ยาจู้จีตานทั้งห้าเม็ดล้วนเป็นของเสียหรือ?
ทุกคนต่างแสดงความประหลาดใจ และบรรยากาศในห้องโถงก็เริ่มตึงเครียดขึ้นอย่างเงียบๆ
สมาชิกตระกูลเย่ทั้งหมดต่างสีหน้าไม่ดี ตระกูลหยางมาขอโทษถึงที่ แต่กลับนำยาจู้จีตานของเสียมาเพียงห้าเม็ด หากเป็นจริงตามที่เย่เฉินกล่าว ตระกูลหยางก็เกินไปแล้ว นี่มันเป็นการดูถูกคนชัดๆ
แม้ยาจู้จีตานห้าเม็ดจะมีค่า แต่สำหรับตระกูลใหญ่แล้ว หน้าตามักสำคัญกว่าสิ่งที่เป็นรูปธรรม
หากเป็นความจริงที่นำของเสียมาขอโทษ ก็เท่ากับทำให้ตระกูลเย่เสียหน้าหมด
ใบหน้างดงามบริสุทธิ์และเย้ายวนของหยางอี๋แสดงความตกใจ นางคิดในใจว่าเย่เฉินรู้ได้อย่างไร เขาเป็นแค่คนไร้ค่า ไม่น่าจะมองออก
แต่เมื่อเห็นแววตามั่นใจของเย่เฉิน ไม่รู้ทำไม หยางอี๋รู้สึกว่าอีกฝ่ายต้องมองออกแน่ๆ ซึ่งยิ่งทำให้นางประหลาดใจ
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงไม่กี่วันนี้ เย่เฉินคนไร้ค่าดูเหมือนจะเปลี่ยนไปบางอย่าง
คนอื่นๆ จากตระกูลหยางก็ประหลาดใจเช่นกัน หัวหน้าผู้เฒ่าหยางถึงกับมีความกังวลวูบผ่าน แต่ซ่อนไว้ได้ดี แน่นอนว่าไม่มีทางยอมรับเรื่องนี้ จึงตวาดเย่เฉินทันที: "ไอ้หนู พูดอะไรเหลวไหล นี่คือยาจู้จีตานของแท้ เอ้อผิ่นจ้งเติ่ง กลิ่นหอมอ่อนๆ ไม่กระจาย จะเป็นของเสียได้อย่างไร ไม่เชื่อสมาชิกตระกูลเย่ทุกท่านลองดูได้ ตระกูลหยางของเราไม่มีทางหลอกลวง"
ที่จริงแล้ว สมาชิกตระกูลเย่หลายคนก็ยังกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย หลายคนเลือกที่จะเชื่อคนจากตระกูลหยาง
การมาขอโทษด้วยตัวเองแบบนี้ ต่อให้ตระกูลหยางกล้าแค่ไหนก็คงไม่กล้านำของเสียมาขอโทษต่อหน้า หากเรื่องนี้แพร่ออกไปก็จะทำลายชื่อเสียงของตระกูลหยาง และทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลแย่ลง ไม่มีประโยชน์อะไรเลย
อีกอย่าง คุณภาพของยา หากไม่ใช่นักปรุงยาหรือผู้เชี่ยวชาญในด้านนี้ ก็ยากที่จะมองออก
ในห้องโถง ลูกหลานตระกูลหลายคนต่างตะโกน: "เย่เฉิน เจ้าเป็นแค่คนไร้ค่า จะรู้เรื่องการหลอมยาได้อย่างไร อย่าออกมาทำให้ขายหน้า มีแต่จะทำให้ตระกูลเย่เสียหน้า รีบปิดปากซะ"
"ใช่ ไม่รู้ก็อย่าทำเป็นรู้"
"แขกผู้มีเกียรติจากตระกูลหยางมาขอโทษด้วยความจริงใจ แต่กลับถูกเจ้าดูถูก อาจทำให้เกิดความไม่ลงรอยระหว่างสองตระกูล ท่านผู้อาวุโส ข้าขอเสนอให้สั่งสอนเย่เฉิน เพื่อระงับความโกรธของแขกจากตระกูลหยาง"
เมื่อได้ยินคนมากมายด่าทอคุณชาย หวนเอ๋อใบหน้าน้อยๆ ขาวผ่องแสดงความโกรธ แต่เพราะฐานะต่ำต้อย จึงไม่กล้าเอ่ยปาก
เย่เฉินส่ายหน้าอย่างจนใจ พวกนี้คือญาติพี่น้องหรือ ในยามสำคัญกลับเข้าข้างคนนอกไม่เข้าข้างคนใน ช่างน่าผิดหวังจริงๆ
ปัง!
บนที่นั่งประธาน เย่อ้าวตบโต๊ะเสียงดัง พลังฝ่ามือแรงมาก เกือบจะทำให้โต๊ะแตก สายตาของเขากวาดมองลูกหลานเหล่านั้น ทำให้พวกเขาสะดุ้ง ไม่กล้าพูดอีก
จากนั้น เขามองไปที่ลูกชาย ขมวดคิ้วพูด: "เฉินเอ๋อ เรื่องนี้อย่าพูดส่งเดช จะทำให้เกิดข้อพิพาทได้ง่าย ถ้าเจ้าคิดว่าตัวเองผิด ก็รีบยอมรับเสีย"
มารดาข้างกายก็พูดเตือนด้วยความหวังดี: "เฉินเอ๋อ เรื่องนี้ห้ามพูดส่งเดชเด็ดขาด"
ในสายตาของนาง ก็คิดว่าเย่เฉินคงแค่โกรธเรื่องของหยางอี๋ จึงพูดจาโมโหออกมา
แต่เย่เฉินสีหน้ามั่นใจและหนักแน่น ตบมือขาวนวลของมารดาเบาๆ ยิ้มพูด: "วางใจเถิด พ่อ แม่ ลูกไม่ได้พูดส่งเดชแน่นอน ข้าจะพิสูจน์ให้ท่านดู"
จากนั้น เขามองไปที่หัวหน้าผู้เฒ่าหยางและผู้อาวุโสลึกลับอีกคน พูดว่า: "ท่านทั้งสอง ข้าพูดไม่ผิดใช่ไหม"
หัวหน้าผู้เฒ่าหยางจะยอมรับได้อย่างไร แค่นเสียงพูด: "เด็กหนุ่ม เจ้ายังเด็ก ไม่รู้หรอกว่าอะไรคือยา ถ้าไม่รู้ก็อย่าพูดส่งเดช มีความมั่นใจก็ดี แต่มั่นใจเกินไปก็คือหยิ่งผยอง ก็คือไร้เดียงสา"
"ถึงตอนนี้ยังไม่ยอมรับอีกหรือ?" เย่เฉินยิ้ม แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับมีแววเยาะหยัน "ถ้าอย่างนั้น ข้าจะพิสูจน์ให้ทุกคนดู"
หัวหน้าผู้เฒ่าหยางอยากจะแสดงท่าทีดูแคลน แต่เมื่อเห็นแววตามั่นใจของชายหนุ่ม ไม่รู้ทำไม ในใจกลับมีความรู้สึกไม่ดี สายตาอดไม่ได้ที่จะจับจ้องอีกฝ่าย
หยางอี๋เอ่ยปากขึ้นในตอนนี้ ขมวดคิ้วเล็กน้อย ริมฝีปากแดงเผยอ: "เย่เฉิน พอเถอะ แบบนี้ไม่ดีกับเจ้า"
เย่เฉินเพียงแค่ชายตามองเธอเบาๆ ไม่มีแววตาหลงใหลเร่าร้อนเหมือนแต่ก่อน มีเพียงความเย็นชา เขาถือจู้จีตานในมือให้ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นมองเห็นได้ชัดเจน แล้วพูดว่า "จู้จีตานในฐานะเม็ดยาขั้นสอง แบ่งเป็นสามระดับคือ ชั้นสูง ชั้นกลาง และชั้นต่ำ โดยทั่วไปแล้ว หากตัวยามีความมันวาวเรียบลื่นดุจหยก มีสีบริสุทธิ์ไร้ตำหนิ และมีกลิ่นหอมเข้มข้นไม่จางหาย นั่นคือชั้นสูง"
"ชั้นกลาง ตัวยามีสีเขียวหยกผสมสีเขียวครามเป็นครึ่งๆ เป็นสีผสมผสาน กลิ่นหอมไม่เข้มไม่จาง"
"ชั้นต่ำ ตัวยามีสีเขียวคราม กลิ่นหอมจาง"
"แต่ว่า—" เย่เฉินเปลี่ยนน้ำเสียง ชี้ไปที่จู้จีตานในมือ พูดว่า "อย่างจู้จีตานเม็ดนี้ ตัวยามีสีเขียวครามเป็นหลัก แต่มีจุดสีเขียวหยกประปราย ไม่ได้อยู่ระหว่างชั้นต่ำกับชั้นกลาง พูดให้ถูกต้องคือสารสำคัญภายในถูกปรุงอย่างไม่เหมาะสม ทำให้รั่วไหลออกมาที่ผิว ทำให้สารสำคัญของยาสูญเสียไปกว่าครึ่ง จึงเรียกได้ว่าเป็นของเสีย"
"ส่วนกลิ่นหอมที่แรงนั้น เป็นเพียงปรากฏการณ์ที่เกิดจากกลิ่นภายในยาที่เสียแล้วระเหยออกมาเท่านั้น กำลังระเหยสารสำคัญออกไปตลอดเวลา"
"ท่านทั้งหลายจากตระกูลหยาง ข้าพูดไม่ผิดใช่หรือไม่?" เย่เฉินมองไปที่คนทั้งสี่จากตระกูลหยาง ยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย
เงียบ!
ทั้งที่เงียบสนิท!
สายตาของทุกคนจับจ้องอยู่ที่เย่เฉิน เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะสามารถพูดเรื่องที่มีเหตุผลเช่นนี้ออกมาได้
นี่เป็นเรื่องจริงหรือ?
แม้ว่าคนที่อยู่ในที่นั้นส่วนใหญ่จะไม่เข้าใจเส้นทางการปรุงยา แต่ไม่รู้ทำไม หลังจากฟังคำพูดของเขาแล้ว ทุกคนรู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดไม่ผิด น่าเชื่อถือ
คนจากตระกูลหยางสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มองเย่เฉินด้วยความตกใจ หัวหน้าผู้เฒ่าหยางถึงกับพึมพำว่า "เป็นไปได้อย่างไร?"
ทายาทตระกูลเย่ที่อยู่ตรงหน้านี้ไม่ใช่คนไร้ค่าหรอกหรือ? ทำไมถึงรู้มากมายเช่นนี้
หยางอี๋มีสีหน้าซับซ้อน รู้สึกราวกับเพิ่งได้รู้จักเย่เฉินเป็นครั้งแรก
ชายชราลึกลับมองเย่เฉินอย่างพินิจพิเคราะห์ เขารู้สึกว่าเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดาเลย
เมื่อเห็นสีหน้าของคนตระกูลหยาง เย่อ้าวและผู้อาวุโสหลายคนต่างรู้สึกหนักใจ พวกเขารู้สึกว่าเรื่องนี้อาจเป็นจริงตามที่เย่เฉินพูด เย่อ้าวสีหน้าเคร่งขรึมและตวาดว่า "หยางหลง สิ่งที่ลูกข้าพูดถูกต้องใช่ไหม หรือว่าจำเป็นต้องให้ข้าเชิญอาจารย์จ้าวเต๋อมาตรวจสอบจู้จีตานพวกนี้?"
อาจารย์จ้าวเต๋อเป็นนักปรุงยาแห่งเมืองหลัวเฟิง อาศัยอยู่ในเมืองหลัวเฟิงมานาน ได้รับความเคารพและการเอาอกเอาใจจากกลุ่มอิทธิพลต่างๆ มีประสบการณ์ในการปรุงยามากมาย แน่นอนว่าเขาสามารถดูออกว่าจู้จีตานเหล่านี้ดีหรือไม่
เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของหัวหน้าผู้เฒ่าหยางเปลี่ยนไปมาหลายครั้ง ดูไม่ดีเลย ไม่คิดว่าจะถูกจับได้ แต่ยังพยายามอธิบายว่า "เจ้าเมืองเย่ ท่านผู้อาวุโสทั้งหลาย โปรดให้โอกาสตระกูลหยางของพวกเราสักครั้ง ความจริงพวกเราก็ไม่รู้ว่าจู้จีตานเหล่านี้เป็นของเสีย ไม่เข้าใจเรื่องคุณภาพของยา หวังว่าเจ้าเมืองและทุกท่านในตระกูลเย่จะให้อภัย"
ทันใดนั้น เย่อ้าวและคนอื่นๆ ในตระกูลเย่ต่างสีหน้าไม่ดี คำพูดนี้ยอมรับโดยอ้อมว่าจู้จีตานเหล่านี้เป็นของเสียจริงๆ เหมือนที่เย่เฉินพูดไว้ คนตระกูลหยางช่างไม่จริงใจเลย
สายตาที่มองเย่เฉินเต็มไปด้วยความประหลาดใจและชื่นชม ไม่คิดว่าจะเป็นจริงตามที่เขาพูด จู้จีตานเหล่านี้ล้วนเป็นของเสีย หากไม่ใช่เพราะเขาพูดออกมา ครั้งนี้พวกเขาคงถูกคนตระกูลหยางหลอก ถูกปิดตา และดีใจเปล่าๆ มานานแล้ว
แต่ เย่เฉินไม่ใช่คนไร้ค่าหรอกหรือ? ทั้งๆ ที่เขาตกต่ำไปแล้ว ทำไมถึงรู้เรื่องความรู้การปรุงยามากมายขนาดนี้ ช่างเกินความคาดหมายของทุกคนจริงๆ
ในตอนนี้ หยางอี๋ลุกขึ้นจากเก้าอี้ โค้งคำนับขอโทษต่อเย่อ้าวและผู้อาวุโสทั้งสาม เสื้อผ้าด้านหน้าเผยให้เห็นผิวขาวบริสุทธิ์ที่น่าตื่นตาตื่นใจ ดึงดูดสายตาหลายคู่
ใบหน้าเล็กๆ ที่งดงามของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด กล่าวว่า "เย่ซูซู ท่านผู้อาวุโสทั้งสาม ขอโทษค่ะ อี๋เอ๋อร์และคนอื่นๆ ในตระกูลหยางต่างถูกหลอก พวกเราไม่เข้าใจเส้นทางการปรุงยา ก่อนหน้านี้รู้สึกผิดมาตลอดที่ทำร้ายเย่เฉิน ครั้งนี้พวกเราตั้งใจมาขอโทษจริงๆ ไม่มีเจตนาอื่นใด"
จากนั้น เธอหันไปมองเย่เฉิน ใบหน้าเล็กๆ ที่สวยงามมีทั้งความบริสุทธิ์และเสน่ห์ที่แตกต่าง ดวงตาใหญ่เต็มไปด้วยน้ำตา ราวกับกำลังจะร้องไห้ น่าสงสาร กล่าวว่า "เย่เฉิน ขอโทษนะคะ อี๋เอ๋อร์ไม่ได้ตั้งใจจะหลอกลวงพวกท่านจริงๆ ครั้งนี้แค่อยากมาขอโทษด้วยความจริงใจเท่านั้น เพียงเท่านี้ คุณจะให้อภัยอี๋เอ๋อร์อีกครั้งได้ไหม เพื่อเห็นแก่ความสัมพันธ์ในอดีตของเรา ได้ไหมคะ?"
ท่าทางที่น่าสงสารเหมือนดอกท้อร่วงในสายฝน ดวงตาใหญ่เต็มไปด้วยน้ำตา ใบหน้างดงาม ทำให้ลูกหลานตระกูลเย่หลายคนใจอ่อน อยากจะแทนที่เย่เฉินให้อภัยเธอ แล้วกอดสาวงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลัวเฟิงอย่างหยางอี๋ไว้ในอ้อมกอดให้ดี
เย่เฉินดูเหมือนจะใจอ่อนเช่นกัน จู่ๆ ก็วิ่งเข้าไปข้างหน้า ภายใต้สายตาตกตะลึงของทุกคน กอดร่างอ่อนนุ่มไร้ที่ติของหญิงสาวไว้แน่น "ฉันให้อภัยเธอ..."
กลุ่มหนังสือ: 476516255 และพรุ่งนี้จะมีการอัพเดตสามตอนติด!
ขอรีวิวฟรีด้วยนะครับ มันสำคัญมากสำหรับนิยายใหม่!


## บทที่ 7 หญิงโสเภณีและซุ้มประตูเกียรติยศ

"ฉันให้อภัยเธอ..."
เย่เฉินเองก็ดูเหมือนจะรู้สึกสะเทือนใจ จู่ๆ ก็พุ่งเข้าไปข้างหน้า ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน กอดร่างอ้อนแอ้นไร้ที่ติของหญิงสาวเข้าไว้ในอ้อมกอด รัดเอวบางราวกับงูน้ำเอาไว้แน่น ได้กลิ่นหอมบริสุทธิ์ของสาวพรหมจรรย์อย่างใกล้ชิด ช่างหอมหวานชวนหลงใหล
หญิงงามเช่นนี้ อาจกล่าวได้ว่าเป็นหญิงในฝันของชายทุกคน
เขารู้สึกได้ชัดเจนถึงความแข็งทื่อชั่วขณะของร่างในอ้อมกอดเมื่อถูกเขากอดไว้
ในตอนนั้นเอง เสียงตวาดของหยางจวิ้นก็ดังขึ้น: "ไอ้บ้า รีบปล่อยอี๋เอ๋อร์เดี๋ยวนี้"
ทุกคนต่างตกตะลึง ตกใจกับการกระทำที่ไม่คาดคิดของเย่เฉิน ไม่มีใครคิดว่าเขาจะกล้ากอดเจ้าหญิงน้อยแห่งตระกูลหยางอย่างล่วงเกินต่อหน้าธารกำนัล ทำให้พวกเขาแทบไม่เชื่อสายตา
หยางอี๋รู้สึกอับอายและโกรธ การถูกกอดต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ แทบจะเป็นการสัมผัสเนื้อตัว ยิ่งรู้สึกถึงไอร้อนของบุรุษที่แผ่ออกมา ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดและรังเกียจ พลังที่สะสมในร่างกายกำลังจะระเบิดออกมา แม้ว่าตอนนี้จะลงมือทำร้ายเย่เฉิน เชื่อว่าคนของตระกูลเย่ก็คงไม่มีอะไรจะพูดได้ มีแต่จะตำหนิความบังอาจของเย่เฉินเท่านั้น
แต่ในขณะนั้น เย่เฉินก็ปล่อยหยางอี๋ออกอย่างไม่มีเยื่อใย ถอยหลังไปสองก้าว อีกครั้งที่ทำให้เธอคาดไม่ถึง ริมฝีปากอิ่มแดงเผยอออกเล็กน้อย มองดูอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ
มุมปากของเย่เฉินยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม มีทั้งความเย้ยหยันและความเย็นชา: "หยางอี๋ ขอถามสักหน่อย แสดงละครพอหรือยัง?"
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนงุนงง หยางอี๋รู้สึกไม่ดี ถามออกไปโดยไม่ทันคิด: "เย่เฉิน เธอหมายความว่าอะไร?"
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย รอยยิ้มเต็มไปด้วยความเยือกเย็น ทำให้คนรู้สึกสั่นสะท้าน: "จะหมายความว่าอะไร เธอไม่เข้าใจหรือ? แต่ฉันอยากจะเตือนเธอสักคำ อย่าทำอะไรมากเกินไป ต้องรู้จักพอ อยากเป็นหญิงแพศยาก็อย่าทำตัวเป็นคนดี แบบนี้มีแต่จะทำให้คนรังเกียจมากขึ้น"
เสียงหัวเราะเย็นชาของเขาก้องไปทั่วห้องโถง แต่คำพูดที่ออกมาครั้งแล้วครั้งเล่านั้นช่างน่าตกใจ ดึงดูดสายตาทุกคน
"เธอ—"
ใบหน้างามของหยางอี๋เต็มไปด้วยความเย็นชา กำหมัดแน่น จ้องมองเย่เฉินไม่วางตา
ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึงกับคำพูดที่น่าตกใจของเย่เฉิน ที่กล้าพูดถึงหยางอี๋เช่นนั้น ว่าอยากเป็นหญิงแพศยาแต่ก็อยากทำตัวเป็นคนดี
หยางจวิ้นหลงรักหยางอี๋ ตามจีบมานาน จะทนให้ใครมาดูถูกหยางอี๋ได้อย่างไร โดยเฉพาะเย่เฉิน จึงผลุนผลันลุกขึ้น ตวาดด้วยความโกรธ: "เย่เฉิน ไอ้คนไร้ค่า พูดอะไรน่ะ กล้าก็พูดอีกที"
"ฉันบอกว่าเธออยากเป็นหญิงแพศยาแต่ก็อยากทำตัวเป็นคนดี" เย่เฉินพูด
"เธอ—" หยางจวิ้นโกรธจนพูดไม่ออก
เย่เฉินพูดอย่างเรียบเฉย "อะไรของเธอ ไม่ใช่เธอเองหรอกหรือที่บอกให้ฉันยอมอีกครั้ง?"
หยางจวิ้นพูดไม่ออก ไม่คิดว่าคนไร้ค่าจากตระกูลเย่จะพูดจาคมคายถึงเพียงนี้ เกินความคาดหมายของเขา ทำให้เขาไม่มีคำโต้แย้งในทันที
สีหน้าของหัวหน้าผู้เฒ่าหยางเคร่งขรึมลง "ท่านเจ้าเมืองเย่ นี่คือมารยาทการต้อนรับแขกของตระกูลเย่หรือ"
เย่อ้าวเงยหน้ามองขึ้นไปด้านบน พูดว่า "ข้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น"
หัวหน้าผู้เฒ่าหยางโกรธจนหน้าเบี้ยว ยังมีพ่อแบบนี้อีกหรือ ปกป้องลูกจนเกินไปแล้ว เขาแค่นเสียงอย่างไม่พอใจ อยากจะพูดอะไรรุนแรง แต่เมื่อรู้สึกถึงสายตาเย็นชาของเจ้าเมืองเย่ ก็เหมือนถูกราดด้วยน้ำเย็น ไม่กล้าพูดอะไรอีก
"เย่เฉิน เธอมีสิทธิ์อะไรมาพูดกับฉันแบบนี้" แม้หยางอี๋จะเจ้าเล่ห์แค่ไหน แต่ก็เป็นเพียงสาวน้อยวัยสิบแปด ไม่ใช่คนแก่ที่ผ่านโลกมาหกสิบปี ยังไม่เคยผ่านเรื่องราวมากมาย จึงไม่สามารถรักษาความสงบได้เมื่อถูกพูดแบบนี้
"ฉันพูดผิดตรงไหน?"
เย่เฉินพูดอย่างเรียบเฉย สายตาตั้งแต่ต้นจนจบดูเรียบนิ่งและเป็นธรรมชาติ มองเข้าไปในดวงตาของหยางอี๋ ราวกับสามารถมองทะลุความลับทั้งหมดของเธอ ทำให้เธอหลบสายตาโดยไม่รู้ตัว พูดอย่างตื่นตระหนกเล็กน้อย "เธอ เธอจะทำอะไร?"
"ฮึ ฮึ แค่สบตากับคนไร้ค่าอย่างฉันยังไม่กล้า ถ้าไม่ใช่เพราะมีเบื้องหลึกแล้วจะเป็นอะไร" เย่เฉินหัวเราะเบาๆ แต่ในหูของหยางอี๋กลับฟังดูเหมือนการเยาะเย้ย เธอถามอย่างร้อนรน "เธอหมายความว่าอะไร?"
เย่เฉินพูด "หยางอี๋ เธอกับฉันไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อมอีกแล้ว ตอนแรกที่เธอเข้ามาใกล้ชิดฉันก็แค่ต้องการหลอกให้ฉันไว้ใจ ให้ฉันขโมยฉิงหลิงตันของตระกูลเย่เพื่อเธอ ทุกอย่างล้วนอยู่ในการคำนวณของเธอ ความจริงแล้วหญิงสาวยอดเยี่ยมแห่งสวรรค์อย่างเธอไม่มีทางชอบคนไร้ค่าในการฝึกตนอย่างฉันหรอก เรื่องผิดปกติย่อมมีเงื่อนงำ ตอนนั้นฉันแค่ซื่อเกินไป ไม่ทันสังเกตเท่านั้นเอง"
"แต่เรื่องพวกนี้ช่างมันเถอะ ฉันไม่คิดมากแล้ว เจอเรื่องแล้วได้เรียนรู้ ในบางแง่มุมฉันต้องขอบคุณที่เธอช่วย ไม่งั้นฉันคงไม่ได้ตื่นจากความหลงผิด แต่เธอก็อย่าคิดว่าฉันยังเป็นเด็กโง่ที่เธอหลอกได้ง่ายๆ เหมือนแต่ก่อน ตอนนี้เธอยังจะมาเล่นลูกไม้น่าเบื่อพวกนี้ หลอกเอาความเห็นใจจากฉัน นี่มันไม่ใช่การเอาทั้งสองอย่างหรอกหรือ?"
"ต้องบอกว่า เธอช่างน่าเบื่อจริงๆ"
เขาเย้ยหยันอย่างเย็นชา เยาะเย้ยกลอุบายของหยางอี๋
เงียบ!
เงียบสนิท!
หยางอี๋เงยหน้าขึ้น ริมฝีปากแดงระเรื่อเผยอเล็กน้อย มองดูใบหน้าคุ้นเคยของชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความตกใจ เพียงแต่ใบหน้าหล่อเหลาที่ยังมีความเยาว์วัยนั้นไม่มีความไร้เดียงสาและต่ำต้อยเหมือนแต่ก่อน แทนที่ด้วยความมั่นใจและความสงบนิ่งที่ไม่เคยมีมาก่อน ทำให้เธอถึงกับตะลึง
ราวกับได้เห็นบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่มีบุคลิกเหนือโลกปรากฏตัว ทำให้ผู้คนต้องเงยหน้ามองด้วยความเคารพย่ำเกรง
ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา ชายหนุ่มที่เคยวนเวียนรอบตัวเธอคนนี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมความรู้สึกที่มีต่อเขาถึงเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ไม่ต่ำต้อยอีกต่อไป ไม่อ่อนแออีกต่อไป แต่กลับมั่นใจและกล้าหาญไร้ความกลัว


## บทที่ 7 หญิงโสเภณีและซุ้มประตูเกียรติยศ_2

นี่ยังเป็นเย่เฉินคนเดิมที่เคยวนเวียนรอบตัวเธอทุกวันหรือ
ไม่เพียงแต่เขา แม้แต่เย่อ้าวและภรรยาเซียวเหว่ยที่เป็นพ่อแม่ก็รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของลูกชาย เป็นการเปลี่ยนแปลงจากภายในสู่ภายนอก การเปลี่ยนแปลงที่น่ายินดี
ผู้อาวุโสลึกลับจากตระกูลหยางยังไม่เอ่ยปากพูด แต่หลังจากเห็นการแสดงออกของเย่เฉิน ดวงตาก็ฉายแววตกใจอย่างหาได้ยาก ยากที่จะเชื่อว่านี่คือเด็กหนุ่มไร้ค่าที่ผู้คนพูดถึง
ความมั่นใจและบารมีเช่นนี้ เหนือกว่าคนรุ่นเดียวกันมากมายนัก
หยางจวิ้นสีหน้าเย็นชาลง กล่าวว่า "เย่เฉิน ข้าต้องยอมรับว่าเจ้ามีความรู้พอสมควร วาทศิลป์ก็ไม่เลว สามารถแยกแยะคุณภาพของจู้จีตานได้ แต่ก็แค่นั้น"
"มีบางสิ่งที่เจ้าต้องเข้าใจ ในโลกนี้พลังคือสิ่งสูงสุด ไม่ใช่แค่ปากคมก็จะยิ่งใหญ่ได้ เจ้ามีพ่อเป็นเจ้าครองเมือง อาจปกป้องเจ้าได้ชั่วคราว แต่ไม่อาจปกป้องได้ตลอดชีวิต สุดท้ายเขาก็ต้องแก่ชรา และเมื่อถึงพิธีบรรลุนิติภาวะตอนอายุสิบหกปี เจ้าอาจสูญเสียตำแหน่งทายาทตระกูลเย่ไปเลย อย่างมากก็ได้เป็นแค่ขุนนางระดับกลางเท่านั้น"
"แต่อี๋เอ๋อร์มีพรสวรรค์โดดเด่น หลังจากกินฉิงหลิงตัน ตอนนี้ก็เข้าสู่ระดับก่อนวันเกิดแล้ว เมื่อไม่กี่วันก่อน ตระกูลหยางของเราได้รับจดหมายเชิญจากนครหลวง ได้รับการเลื่อนขั้นพิเศษเป็นสมาชิกสถาบันขั้นฟ้าของสถาบันเซี่ยเฟิง อีกสามเดือนจะเดินทางไปศึกษาต่อที่สถาบัน จะได้เรียนรู้การฝึกตนในระดับที่สูงขึ้น วันหน้าจะยิ่งแข็งแกร่ง ส่วนเจ้าจะต้องหยุดอยู่กับที่ไปตลอดชีวิต"
"วันนี้คำพูดของเจ้าอาจทำให้คนพอใจ และอวดโอ้ได้ชั่วครู่ แต่อนาคตอาจต้องรับผลร้ายไปทั้งชีวิต"
คนในตระกูลเย่สีหน้าเปลี่ยนไปทันที แม้แต่เย่อ้าวและผู้อาวุโสทั้งสามก็แสดงสีหน้าตกใจ
ผู้ที่แข็งแกร่งโดยกำเนิดอายุสิบแปดปี!
อายุยังน้อยก็เป็นผู้เชี่ยวชาญวันเกิดแล้ว พรสวรรค์เช่นนี้ ไม่ว่าจะในเมืองหลัวเฟิงเล็กๆ หรือทั้งแคว้นเซียฟง หรือแม้แต่ทั้งทวีปเถียนตู ก็นับว่าโดดเด่นเหนือใคร
และสถาบันเซี่ยเฟิง เป็นสถาบันชื่อดังที่ราชวงศ์แคว้นเซียฟงเป็นผู้ก่อตั้ง มีประวัติยาวนานเท่ากับแคว้นเซียฟง มีทรัพยากรในการฝึกฝนที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดในประเทศ มีอาจารย์ผู้สอนที่ดีที่สุด มีวิชาฝึกตนที่ครบถ้วนที่สุด ดีกว่าสำนักอื่นๆ มากมาย
สถาบันเซี่ยเฟิง แต่ไหนแต่ไรมารับเฉพาะบุตรหลานชนชั้นสูงของอาณาจักรเท่านั้น ต้องเป็นเยาวชนที่โดดเด่นจริงๆ จึงจะเข้าได้ มาตรฐานสูงมาก แน่นอนว่ามีขุนนางผู้มีอำนาจบางคนที่สามารถจ่ายเงินจำนวนมากเพื่อเส้นสายเข้าไปได้ แต่ก็มีน้อยมาก
สำหรับทั้งแคว้นเซียฟงแล้ว เพียงแค่ได้เข้าสถาบันเซี่ยเฟิง คนที่จบออกมาแทบจะรับประกันได้ว่าจะเป็นเสาหลักของประเทศ ได้รับความเคารพจากผู้คน และการชักชวนจากกลุ่มอิทธิพลต่างๆ บางคนที่โดดเด่นอาจก้าวออกจากอาณาจักร ไปสู่ท้องฟ้าที่สูงกว่า โบยบินและเป็นที่จับตามอง
ทุกปี สถาบันเซี่ยเฟิงรับนักเรียนเพียง 500 คนจากประชากรหลายล้านคนของจักรวรรดิ ทุกที่นั่งทำให้ผู้คนนับไม่ถ้วนต่อสู้กันจนหัวร้าง ถือว่าหนึ่งในหมื่นก็ไม่เกินไป
สถาบันเซี่ยเฟิงมีสี่วิทยาลัย แบ่งเป็นฟ้า ดิน เสวียน และหวง โดยขั้นฟ้าแข็งแกร่งที่สุด ขั้นหวงอ่อนที่สุด
และสถาบันขั้นฟ้าเป็นสถานที่ฝึกฝนระดับสูงสุดของสถาบันเซี่ยเฟิง รวบรวมอัจฉริยะระดับสูงสุดของทั้งแคว้นเซียฟง
การที่หยางอี๋ได้เป็นสมาชิกสถาบันขั้นฟ้าของสถาบันเซี่ยเฟิง แสดงให้เห็นถึงศักยภาพและพรสวรรค์ของเธอ หากเข้าไปฝึกฝนได้ราบรื่น เมื่อจบออกมา จะต้องเป็นบุคคลสำคัญยิ่งของตระกูลหยางอย่างแน่นอน อาจนำพาตระกูลหยางไปสู่ความรุ่งโรจน์ที่สูงกว่า และกดดันตระกูลเย่ที่ครองอำนาจในเมืองหลัวเฟิงอยู่ในปัจจุบัน
"แย่แล้ว เพราะเด็กคนนี้ถึงกับไปขัดเคืองหญิงสาวยอดเยี่ยมแห่งสวรรค์ที่จะได้เข้าสถาบันเซี่ยเฟิง ต่อไปจะต้องถูกกดดันแน่ๆ"
ผู้อาวุโสหลายคนสีหน้าเปลี่ยนไป มองเย่เฉินด้วยสายตาโกรธเคือง หากไม่ใช่เพราะเย่เฉิน จะต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ได้อย่างไร
เมื่อเห็นสีหน้าที่ไม่สู้ดีของคนในตระกูลเย่ หยางอี๋ที่ถูกเย่เฉินกดดันด้วยคำพูดมาตลอดก็เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นลำคอขาวดั่งหยก ทะนงตัวราวกับหงส์ ด้วยความภาคภูมิใจ
เธอชำเลืองมองไปทางเย่เฉิน อยากเห็นสีหน้าอันน่าสมเพชของชายหนุ่มที่เคยกดดันเธอด้วยคำพูดมาหลายครั้ง
แต่สิ่งที่ทำให้เธอตกตะลึงคือ ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มยังคงสงบนิ่งเหมือนเดิม มองดูทุกอย่างอย่างเฉยเมย ราวกับว่าทุกสิ่งไม่เกี่ยวข้องกับเขา
ไม่เพียงแต่เธอเท่านั้น แม้แต่คนอื่นๆ ในตระกูลหยางก็รู้สึกประหลาดใจกับท่าทีสงบนิ่งของเย่เฉิน เด็กคนนี้ช่างใจเย็นเกินไปแล้ว
แต่หยางจวิ้นกลับคิดว่า เด็กคนนี้แค่ตกใจจนช็อกไปเท่านั้น ไม่งั้นจะสงบนิ่งได้ขนาดนี้ได้อย่างไร
น่าเสียดายที่พวกเขาไม่รู้ว่าเย่เฉินกำลังหัวเราะเยาะอยู่ในใจ สถาบันขั้นฟ้าของสถาบันเซี่ยเฟิงอะไรนั่น เขาไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อนด้วยซ้ำ เป็นแค่สถาบันของประเทศเล็กๆ เท่านั้น ส่วนเขาในชาติก่อนเคยเป็นถึงสุดยอดหนุ่มสาว สูงส่งเหนือใคร แม้แต่สถาบันการฝึกฝนอันสูงส่งที่สุดในอาณาจักรนับไม่ถ้วน อย่างว่านยวี่ฝู่ ยังต้องแย่งชิงตัวเขา วิสัยทัศน์ของเขาสูงส่งเพียงใด จะเอาสถาบันของประเทศเล็กๆ มาใส่ใจทำไม
"หลานสาวหยางสมกับเป็นอัจฉริยะของตระกูลหยาง การได้รับคัดเลือกพิเศษเข้าสถาบันขั้นฟ้าของสถาบันเซี่ยเฟิงก็เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว" เย่อ้าวพูดเสียงทุ้ม แต่กำมือแน่น เขารู้ดีว่าสถาบันขั้นฟ้าของสถาบันเซี่ยเฟิงหมายถึงอะไร ทั้งหมดนี้คงเป็นเพราะการกินฉิงหลิงตันแน่ๆ
ฉิงหลิงตันมีสรรพคุณพิเศษที่ทำให้คนก้าวข้ามขอบเขตใหญ่ได้ แม้จะมีโอกาสสำเร็จแค่หนึ่งในสาม แต่หยางอี๋ก็ประสบความสำเร็จ
การที่อายุยังน้อยแต่กลายเป็นผู้เชี่ยวชาญวันเกิดแล้ว ทั่วทั้งแคว้นเซียฟงก็ต้องจับตามอง ถ้าเป็นตอนที่เย่เฉินยังเป็นอัจฉริยะก็คงไม่เป็นไร แต่ตอนนี้...
เขามองผู้อาวุโสลึกลับของตระกูลหยาง แล้วมองไปที่ลูกชายเย่เฉิน และคนอื่นๆ ของตระกูลหยาง ก่อนจะคลายกำปั้นอย่างหมดแรง
เขาอยากออกหน้าแทนเย่เฉิน แต่ในฐานะหัวหน้าครอบครัวและหัวหน้าตระกูล เขาต้องคำนึงถึงทั้งตระกูล
ตอนนี้หยางอี๋เป็นนักเรียนสถาบันขั้นฟ้าของสถาบันเซี่ยเฟิง ย่อมได้รับความสำคัญจากสถาบันเซี่ยเฟิง หากลงมือย่อมมีผลกระทบใหญ่หลวง อีกทั้งผู้อาวุโสลึกลับของตระกูลหยางก็ไม่ธรรมดา คงเป็นบุคคลสำคัญของสถาบันเซี่ยเฟิง
ตอนนี้ เย่เฉินยิ้มและพูดว่า "หยางอี๋ เธอคิดว่าเข้าสถาบันเซี่ยเฟิงแล้วยิ่งใหญ่ สูงส่ง สามารถมองลงมาดูถูกคนไร้ค่าอย่างฉันได้แล้วใช่ไหม?"
หยางอี๋ยังไม่ทันตอบ หยางจวิ้นก็รีบพูดแทรกขึ้นมาอย่างดูถูก "แล้วทำไมจะไม่ได้ล่ะ? วันหน้าอี๋เอ๋อร์จะต้องสูงส่ง กลายเป็นบุคคลสำคัญของอาณาจักร นำพาทั้งตระกูลหยางไปสู่ที่สูงกว่านี้ ส่วนเจ้า ตอนนี้ตันเถียนถูกทำลายแล้ว คงแม้แต่การฝึกตนก็ทำไม่ได้ ต้องใช้ชีวิตอย่างไร้ค่า การมองลงมาดูถูกเจ้าก็เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว"
เย่เฉินพูดขึ้นทันทีว่า "สถาบันขั้นฟ้าของสถาบันเซี่ยเฟิงยิ่งใหญ่นักหรือ?"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เกือบทุกคนต่างตกตะลึงมองเขา เขาบ้าไปแล้วหรือ สถาบันเซี่ยเฟิงเป็นตัวแทนเกียรติยศของทั้งแคว้นเซียฟง และสถาบันขั้นฟ้าก็เป็นที่ที่เฉพาะอัจฉริยะระดับสุดยอดเท่านั้นที่จะเข้าได้
ผู้อาวุโสลึกลับของตระกูลหยางขมวดคิ้วแน่น พูดเสียงเย็นว่า "เด็กหนุ่ม เจ้าอย่าได้ดูหมิ่นสถาบันเซี่ยเฟิง"
หยางจวิ้นหัวเราะเยาะ "สมแล้วที่เป็นคนไร้ค่า สถาบันเซี่ยเฟิงเป็นที่ที่คนไร้ค่าอย่างเจ้าไม่มีทางไปถึงได้—"
"แต่ฉันเคยเป็นนักเรียนพิเศษของสถาบันขั้นดินที่สถาบันเทียนตู!" เย่เฉินพูดตัดบทหยางจวิ้น คำพูดนี้ทำให้ทุกคนตกตะลึง
วันนี้สามตอน นี่เป็นตอนแรก สามพันแปดร้อยตัวอักษร น้อยมาก อาจจะมีการโต้เถียงมากไป แต่วันนี้จบแล้ว หวังว่าจะได้รับการแนะนำมากๆ ขอบคุณ!


## บทที่ 8 ขาดสาวใช้อุ่นเตียง

"สถาบันเทียนตูระดับดิน...นักเรียนพิเศษ!?"
คำพูดของเย่เฉินสร้างความตกตะลึงให้กับทุกคน!
ไม่มีใครไม่ตกใจ แม้แต่ผู้อาวุโสลึกลับก็ยังรู้สึกงุนงงชั่วขณะ
ถ้าพูดว่าสถาบันเซี่ยเฟิงเป็นสถานที่ฝึกปรือศักดิ์สิทธิ์ของแคว้นเซียฟง สถาบันเทียนตูก็คือสถานที่ฝึกปรือศักดิ์สิทธิ์ของทั้งทวีปเทียนตู ไม่มีที่ใดเทียบได้!
นี่คือสถานที่ฝึกปรือศักดิ์สิทธิ์ที่อัจฉริยะทั่วทั้งทวีปต่างใฝ่ฝัน ไม่ว่าจะเป็นแคว้นวังโหวน้อยใหญ่นับร้อย หรือสามจักรวรรดิผู้ครองอำนาจ เหล่าอัจฉริยะทั้งหลายต่างเลือกที่จะเข้าร่วมกับสถาบันเทียนตูเป็นอันดับแรก
เพราะสถาบันเทียนตูเป็นสำนักโบราณที่สืบทอดมานับพันปี มีทรัพยากรในการฝึกฝนมากมายจนทำให้แคว้นวังโหวทั้งหลายอิจฉาริษยา รากฐานอันแข็งแกร่งที่สั่งสมมาตลอดกาลเวลา ทำให้สถาบันฝึกฝนแห่งนี้กลายเป็นอำนาจมหาศาลที่สามารถเทียบชั้นกับสามจักรวรรดิได้
ในทวีปเทียนตู ทุกคนต่างภาคภูมิใจที่ได้เข้าร่วมสถาบันเทียนตู เมื่อเทียบกันแล้ว แม้สถาบันเซี่ยเฟิงจะเป็นสถาบันฝึกฝนอันดับหนึ่งของแคว้นเซียฟง แต่นั่นก็เป็นเพียงในระดับแคว้นเซียฟงเท่านั้น หากมองในภาพรวมของทวีปเทียนตู เมื่อเทียบกับอิทธิพลของสถาบันเทียนตูแล้ว...ต่างกันราวฟ้ากับดิน แทบจะเรียกได้ว่าเป็นความแตกต่างระหว่างสวรรค์กับพื้นดิน
การจะเข้าสถาบันเทียนตูนั้นยากมาก โดยเฉลี่ยแต่ละปีแต่ละแคว้นมีเพียงหนึ่งถึงสองคนเท่านั้น เพราะแค่มาตรฐานขั้นต่ำในการเข้าเรียนก็ต้องบรรลุถึงเทียนแปะชงก่อนอายุ 17 ปี
เพียงข้อนี้ก็กั้นผู้ที่ใฝ่ฝันจะเข้าสถาบันเทียนตูไว้มากมาย ขั้นตอนนี้ยากเสมือนปีนขึ้นสวรรค์!
เช่นเดียวกับสถาบันเซี่ยเฟิง สถาบันเทียนตูมีสี่สถาบันโลกแห่งเวทมนตร์ สถาบันขั้นฟ้าสูงสุด รองลงมาคือขั้นดิน ขั้นหวงต่ำสุด
ที่จริงแล้วสี่สถาบันแห่งฟ้าดินนั้นมาจากสถาบันเทียนตู สถาบันเซี่ยเฟิงเพียงแค่เลียนแบบเท่านั้น
แต่ศิษย์ชั้นยอดของสถาบันระดับสวรรค์แห่งสถาบันเซี่ยเฟิง เมื่อเทียบกับสถาบันเทียนตูที่รวบรวมอัจฉริยะจากทั่วทั้งทวีปแล้ว คงจะถือว่าอยู่ในระดับเซวียนจี๋เท่านั้น
นี่คือความแตกต่างระหว่างสถาบันระดับแคว้นกับสถาบันระดับทวีป ต่างกันราวฟ้ากับดิน
แต่เย่เฉินในอดีตกลับเป็นอัจฉริยะที่ทำให้สถาบันขั้นดินของสถาบันเทียนตูต้องรับเข้าเป็นกรณีพิเศษ
จุดนี้เหนือกว่าศิษย์สถาบันระดับสวรรค์ของสถาบันเซี่ยเฟิงหลายเท่านัก
แทบทุกคนลืมไปแล้วว่าเย่เฉินในอดีตเป็นอัจฉริยะที่น่าตื่นตะลึงเพียงใด ถึงขนาดทำให้สถาบันเทียนตูซึ่งเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งทวีปต้องยื่นมือเชื้อเชิญ
ทั้งตระกูลเย่และตระกูลหยางต่างรู้สึกงุนงง
ศิษย์สถาบันขั้นดินของสถาบันเทียนตู เป็นสถานะที่สูงส่งเพียงใด แม้แต่ยอดฝีมืออันดับหนึ่งของสถาบันเซี่ยเฟิงก็ยังดูไม่โดดเด่นเท่า
หยางอี๋ก็รู้สึกงุนงง เธอมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกสับสน
บรรลุก่อนวันเกิดตั้งแต่อายุ 13!
เขาเป็นผู้ทำลายสถิติอายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์แคว้นเซียฟงที่บรรลุถึงขั้นก่อนวันเกิด ไม่เคยมีมาก่อนและไม่มีใครทำได้อีก แม้แต่ในแคว้นใกล้เคียงก็ยังสร้างความตื่นตะลึงอย่างมาก
แม้แต่เมื่อเทียบกับเธอผู้เป็นอัจฉริยะ เขาก็ยังบรรลุถึงระดับนี้เร็วกว่าถึงห้าปีเต็ม ความสำเร็จในปัจจุบันเมื่อเทียบกันแล้วก็ยังห่างไกลกันมาก ผลงานอันน่าทึ่งนี้กลับเกิดจากชายหนุ่มที่เพิ่งถูกผู้คนเยาะเย้ยถากถาง
ยากที่จะจินตนาการว่าเด็กหนุ่มไร้ค่าที่มีอายุเพียง 16 ปีและอยู่ในระดับโฮ่วเทียนตี้ซานจงคนนี้ เคยทำสถิติน่าตื่นตะลึงด้วยการบรรลุถึงขั้นก่อนวันเกิดตั้งแต่อายุ 13 ปีได้อย่างไร
เขาทำลายสถิติของทั้งแคว้นเซียฟง สร้างความตื่นตะลึงมากมาย จนถึงขั้นได้เดินบนเส้นทางโบราณของราชาอันลึกลับนั้น
ไม่ว่าเธอจะโดดเด่นเพียงใด ก็ต้องยอมรับว่าชายหนุ่มในอดีตมีความสง่างามเช่นนั้น
น่าเสียดาย ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงอดีต
หยางจวิ้นงุนงงชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะเยาะ: "แม้ในอดีตเจ้าจะเป็นเช่นนั้น แต่ตอนนี้เจ้าไร้ค่าสิ้นดี เย่เฉิน ลองถามหน่อยสิว่าตอนนี้เจ้ายังมีโอกาสเทียบชั้นกับอี๋เอ๋อร์ได้หรือไม่? อ๋อ ข้าลืมไป เจ้าเป็นเพียงคนไร้ค่าที่อยู่แค่ระดับโฮ่วเทียนตี้ซานจงเท่านั้น"
นี่คือความจริงอันโหดร้าย แต่ก็เป็นความจริงที่ต้องยอมรับ เย่เฉินในอดีตเป็นอัจฉริยะหนุ่มที่น่าตื่นตะลึงเช่นนั้นจริง แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้เขา—เป็นเพียงคนไร้ค่า
แต่สายตาของเย่เฉินยังคงสงบนิ่งเป็นธรรมชาติ มองหยางอี๋นิ่งๆ แต่ครั้งนี้เขาเสนอข้อเรียกร้อง: "หยางอี๋ เจ้ากล้าพนันกับข้าหรือไม่?"
"พนัน?" หยางอี๋ขมวดคิ้ว "เจ้าอยากพนันอะไร? หรือพูดอีกอย่างคือตอนนี้เจ้ามีคุณสมบัติอะไรมาพนันกับข้า?"
นี่เป็นคำพูดที่น่าโมโหมาก แต่ก็เป็นความจริง เย่เฉินเป็นคนไร้ค่า ในขณะที่หยางอี๋มีอนาคตสดใส ทั้งสองคนไม่ได้อยู่บนเส้นทางเดียวกันเลย
"ก็เอาชีวิตข้าเป็นเดิมพัน เจ้าคิดว่าอย่างไร?" เย่เฉินพูดประโยคหนึ่งอย่างเรียบเฉย แต่กลับทำให้ทุกคนในที่นั้นตกตะลึงอีกครั้ง
เดิมพันชีวิตเลยหรือ!
เซียวเหว่ยเปลี่ยนสีหน้าทันที กังวลอย่างมาก: "เฉินเอ๋อ เจ้าพูดอะไรออกมา หลานสาวหยาง เจ้าอย่าได้ถือสาเขา เขาแค่พูดเล่นๆ เท่านั้น"
แม้แต่เย่อ้าวและผู้อาวุโสทั้งสาม รวมถึงคนอื่นๆ จากตระกูลหยางต่างก็ตกตะลึง หลายคนขมวดคิ้วและส่ายหน้า คิดว่าเย่เฉินคงโมโหจนเสียสติ ถึงได้ใช้ชีวิตตัวเองมาเป็นเดิมพัน ช่างเป็นเรื่องโง่เขลาเหลือเกิน
หยางอี๋ก็ตกตะลึงเช่นกัน แต่รีบส่ายหน้าพูดว่า: "ชีวิตของคุณหนูมีค่ามากกว่าชีวิตเจ้าหลายเท่า ข้าไม่เดิมพันหรอก"
คำพูดนี้ทำให้เย่อ้าว เซียวเหว่ย หวนเอ๋อ และคนอื่นๆ ที่เป็นห่วงเย่เฉินโล่งอก แต่ในทันใดนั้น คำพูดของเย่เฉินก็ทำให้พวกเขาใจแขวนอีกครั้ง: "ถ้าอย่างนั้น ก็เดิมพันฉิงหลิงตันกันแล้วกัน ถ้าเจ้าชนะ ตระกูลหยางก็ไม่ต้องชดใช้ฉิงหลิงตัน แต่ถ้าเจ้าแพ้ เพียงแค่ตกลงตามเงื่อนไขของข้าข้อเดียวก็พอ ง่ายแค่นี้เอง"
"ไม่ได้เด็ดขาด" ต้าฉางเหล่าของตระกูลเย่เอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา: "ฉิงหลิงตันเป็นเรื่องสำคัญ ไม่ใช่สิ่งที่ไอ้ไร้ค่าอย่างเจ้าจะตัดสินใจได้"
"ถูกต้อง เย่เฉิน ตอนนี้เจ้าไม่มีสิทธิ์เอาฉิงหลิงตันมาเดิมพัน" ผู้อาวุโสอีกสองคนเห็นด้วยกับต้าฉางเหล่า
แต่เย่อ้าวพูดตรงๆ ว่า: "เดิมพันเถอะ ถ้าแพ้ ข้าจะชดใช้มูลค่าของฉิงหลิงตันเอง"
พอเย่อ้าวพูดจบ ผู้อาวุโสทั้งสามของตระกูลเย่ก็เงียบกริบ
"ขอบคุณท่านพ่อ" เย่เฉินมองเย่อ้าวด้วยความซาบซึ้ง หากไม่ใช่เพราะบิดาออกหน้า คงยากที่จะได้รับความเห็นชอบจากผู้อาวุโสทั้งสาม แต่ภาระบนบ่าของบิดาจะยิ่งหนักขึ้น เขาจะไม่ทำให้บิดาผิดหวัง
"เจ้าจะเดิมพันอย่างไร?" หยางอี๋ระมัดระวัง ยังไม่รีบตอบตกลง
"วิธีเดิมพันง่ายมาก อีกเก้าเดือนจะถึงวันทดสอบรับนักเรียนของสถาบันเทียนตู ถ้าในการทดสอบครั้งนี้ ข้าเย่เฉินแพ้ ไม่สามารถเข้าสถาบันเทียนตูได้ ตระกูลหยางก็ไม่ต้องชดใช้ฉิงหลิงตัน"
"แต่ถ้าข้าชนะ เจ้าก็ต้องตกลงตามเงื่อนไขของข้าหนึ่งข้อ" เย่เฉินพูดเรียบๆ แต่คำพูดทำให้คนฟังขนลุก เด็กคนนี้บ้าไปแล้วหรือ?
หลายคนส่ายหน้าถอนหายใจ ไอ้หมอนี่คงถูกกระทบกระเทือนจิตใจจนเสียสติแล้ว คนที่อยู่แค่ขั้นที่สามหลังวันเกิด จะสามารถผ่านการทดสอบของสถาบันอันดับหนึ่งแห่งทวีปอย่างสถาบันเทียนตูได้อย่างไรในอีกเก้าเดือน แม้แต่อัจฉริยะชั้นยอดของสถาบันเซี่ยเฟิงยังเข้ายาก นี่ไม่ใช่บ้าแล้วจะเป็นอะไร?
จากนั้น เย่เฉินมองใบหน้างดงามของหยางอี๋ พูดว่า: "เจ้ากล้าเดิมพันไหม?"
เพียงไม่กี่คำ แต่ทำให้คนฟังขนลุกซู่
หยางอี๋ไม่อยากจะสนใจคำท้าของเย่เฉิน แต่ท่าทางของอีกฝ่ายที่ดูถูกเธอนั้นทำให้เธอรู้สึกอึดอัด ทั้งๆที่อีกฝ่ายเป็นคนไร้ค่า ส่วนเธอเป็นอัจฉริยะ แต่ทำไมสถานการณ์กลับดูตรงกันข้ามไปหมด
ภายใต้สายตาของทุกคน หยางอี๋กัดฟันตอบกลับทันที: "ดี ในเมื่อเธออยากพนัน ถ้าฉันไม่ตกลงก็จะดูเหมือนฉันใจแคบ ถ้าเธอชนะ ไม่ใช่แค่หนึ่งเงื่อนไข แม้แต่ให้ฉันเป็นทาสรับใช้ เป็นสาวใช้อุ่นเตียงให้เธอ ฉันหยางอี๋ก็ยอมรับที่นี่"
เมื่อเผชิญกับการพนันเช่นนี้ คนในตระกูลหยางเพียงแต่มองดูเฉยๆ ไม่ได้คัดค้าน พวกเขาไม่เชื่อว่าเย่เฉินจะมีความสามารถผ่านการทดสอบรับสมัครของสถาบันเทียนตู สุดท้ายทั้งหมดนี้จะเป็นเพียงการทำให้ตัวเองอับอายเท่านั้น
แต่แบบนี้ก็ดี เรื่องฉิงหลิงตันก็สามารถจบลงได้ จริงๆแล้วต้องขอบคุณเย่เฉินคนไร้ค่านี้
ในสายตาของพวกเขา เย่เฉินเป็นเพียงคนไร้ค่าในการฝึกตน แม้ว่าจะสามารถฝึกตนได้ แต่การจะบรรลุมาตรฐานการรับสมัครของสถาบันเทียนตูภายในเวลาสามเดือนก็เป็นเรื่องยากเย็น เพราะการทดสอบรับสมัครของสถาบันเทียนตูนั้นเข้มงวดมาก ไม่ใช่คนทั่วไปจะทำได้
แม้แต่หยางอี๋ที่ยังไม่ได้ก้าวข้ามขีดจำกัด ก็แทบจะถึงเกณฑ์ขั้นต่ำเท่านั้น
สำหรับเย่เฉิน เป็นไปไม่ได้เลย!
"ดี ในเมื่อคุณนายหยางตกลง เพื่อความยุติธรรม เราจะทำสัญญาพนันกัน หวนเอ๋อ เอาพู่กันกระดาษมา" เย่เฉินพูดเสียงดัง หวนเอ๋อรีบนำพู่กันและกระดาษมาให้
จุ่มพู่กันลงในหมึก เย่เฉินเขียนอย่างรวดเร็ว เขียนตัวอักษรสวยงามลงบนกระดาษขาว: "วันนี้ข้าเย่เฉินและหยางอี๋ขอทำสัญญาพนัน หากเก้าเดือนหลังจากนี้ข้าเย่เฉินไม่สามารถสอบเข้าสถาบันเซี่ยเฟิงได้ ยินดีชดใช้ด้วยชีวิต แต่หากสอบได้ หยางอี๋ต้องยอมรับเงื่อนไขหนึ่งข้อจากข้า หากผู้ใดผิดสัญญา ขอให้ฟ้าผ่า ลูกสาวเป็นโสเภณีชั่วลูกชั่วหลาน ลูกชายเป็นทาสชั่วลูกชั่วหลาน!"
จากนั้น เด็กหนุ่มกัดนิ้วหัวแม่มือ เลือดไหลออกมา กดประทับลงบนสัญญาอย่างหนักแน่น
ต่อมา หยางอี๋ก็กัดนิ้วของตัวเอง ใช้เลือดประทับรอยของตัวเองลงไป ทำสองฉบับ แต่ละฝ่ายเก็บคนละฉบับ
"นับจากวันนี้ สัญญาพนันมีผลบังคับใช้!"
เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น เย่เฉินเดินออกจากห้องโถงโดยไม่หันกลับมามอง แต่ประโยคสุดท้ายก่อนจากไปทำให้ทุกคนตะลึง เงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก
"หยางอี๋ เก้าเดือนหลังจากนี้ฉันรอคอยมาก เพราะเป็นคุณชายมานาน ฉันยังขาดสาวใช้อุ่นเตียงสักคน"
"ฉันคิดว่า หน้าตาและรูปร่างของเธอ ก็พอใช้ได้ รีบไปอาบน้ำให้สะอาด เตรียมตัวอุ่นเตียงซะ!"
ตอนที่สองส่งแล้ว ตอนต่อไปอาจจะถึงดึก แต่พรุ่งนี้ก็ยังมีสองตอน ตอนที่สามไม่นับรวมพรุ่งนี้ ทุกคนวางใจได้


## บทที่ 9 เซียนเทียนเซิ่งถี่!

หลังจากทิ้งคำพูดที่ทำให้ทุกคนตกตะลึงไว้ เย่เฉินก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง มุ่งหน้าไปยังเขาด้านหลังตระกูล
ที่นี่เป็นสถานที่ที่เขาชอบมากที่สุด สามารถมองเห็นท้องฟ้าสีครามใส เมฆลอยล่อง และยังสามารถนั่งคิดถึงเรื่องราวที่คนอื่นไม่รู้ได้อย่างสงบ
นอนลงบนพงหญ้า เงยหน้ามองท้องฟ้า
สำหรับการพนันกับหยางอี๋ในวันนี้ เย่เฉินไม่รู้สึกเสียใจเลย แม้ว่าการจะข้ามห้าขั้นจากโฮ่วเทียนตี้ซานจงไปถึงขั้นที่แปดภายในเก้าเดือนจะยากลำบาก แต่สำหรับเขาแล้วไม่ใช่ปัญหา
เพราะเขามีความทรงจำจากชาติก่อน นี่คือเครื่องมือโกงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับการลุกขึ้นมาในชาตินี้ ไม่มีอะไรเทียบได้
ด้วยความทรงจำจากชาติก่อน แม้ว่าในชาตินี้ตันเถียนจะแตกสลายและพลังจะหายไป แต่เขาก็ยังมีวิธีที่จะก้าวไปสู่จุดสูงสุดของมหามรรคาได้
แต่ขณะที่เงยหน้ามองท้องฟ้า เขาก็นึกถึงเพื่อนสนิทจากชาติก่อนขึ้นมา
สิบหกปีผ่านไปในพริบตา เขาไม่รู้ว่าเพื่อนเก่าเหล่านั้นเป็นอย่างไรบ้าง และไม่รู้ว่าหญิงงามที่เคยสาบานรักกัน ผ่านเป็นผ่านตายด้วยกันมา จะยังคงหลั่งน้ำตาใต้แสงจันทร์ คิดถึงเขาอยู่หรือไม่
ทุกสิ่งเหล่านี้ ทำให้เขาคิดถึงพวกเขามากขึ้น หวังว่าจะได้กลับไปอยู่เคียงข้างพวกเขาโดยเร็ว
หลังจากนั่งเงียบๆ อยู่ครึ่งวัน เย่เฉินก็ลุกขึ้นเดินจากไป เดินตามทางเล็กๆ เพื่อกลับห้อง ในตอนนั้นเอง เขาก็หยุดฝีเท้า มองไปยังป่าข้างๆ แล้วเรียกเบาๆ ว่า: "พ่อ"
แม้ว่าพลังจะอยู่แค่โฮ่วเทียนตี้ซานจง แต่หลังจากที่ตื่นและผสานรวมกับจิตวิญญาณจากชาติก่อน ความสามารถในการรับรู้ของเขาก็เหนือกว่าระดับปัจจุบันมาก สามารถรับรู้ถึงการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ ได้
ในป่า ชายวัยกลางคนค่อยๆ เดินออกมา รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่เย่เฉินสามารถรับรู้การมีอยู่ของตนได้ แต่เมื่อมองใบหน้าของลูกชาย เขาผู้ซึ่งมักจะแสดงความเคร่งขรึมต่อผู้อื่น ก็แสดงความอ่อนโยนอย่างหาได้ยาก พูดเบาๆ ว่า: "เฉินเอ๋อ ดึกขนาดนี้ยังไม่นอนอีก ระวังจะเป็นหวัดนะ"
สายตาตกลงบนใบหน้าอันเคร่งขรึมของเย่อ้าว แม้จะไม่ใช่พ่อที่แท้จริง แต่อาจเป็นเพราะสายเลือดของร่างกายนี้ ทำให้เขาผู้เป็นเด็กกำพร้าในชาติก่อนที่ขาดความรักจากครอบครัว รู้สึกปวดร้าวในดวงตา
เขาหันหน้าหนีไป ไม่ให้พ่อเห็นสภาพที่น่าอับอายของตน พูดเบาๆ ว่า: "พ่อ ผมกำลังมองดูดวงดาว คิดถึงใครบางคน คิดถึงคนที่ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้พบกันอีกหรือไม่ในชาตินี้"
เย่อ้าวชะงัก ไม่เคยเห็นเย่เฉินแสดงความเศร้าเช่นนี้มาก่อน แต่ก็ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดถึงใครอยู่ ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ ไม่รู้จะพูดอะไร
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เย่อ้าวก็พูดขึ้นทันทีว่า: "เฉินเอ๋อ อีกเก้าเดือนก็จะถึงวันทดสอบของสถาบันเทียนตูแล้ว เจ้าไม่ต้องกังวลอะไรมาก ฉิงหลิงตันหายไปก็หายไป สุดท้องก็เป็นแค่ของนอกกาย ไม่สำคัญอะไร พ่อในฐานะหัวหน้าตระกูล พวกคนแก่ไม่กี่คนนั่นก็ไม่กล้าทำอะไรพ่อหรอก"
"ดังนั้น ขอเพียงเจ้าปลอดภัยก็พอ ของนอกกายทั้งหมดไม่สำคัญ พ่อมองมันอย่างเบาบาง"
เย่เฉินสั่นสะท้าน มองชายวัยกลางคนที่มักจะแสดงความเคร่งขรึมต่อหน้าคนอื่น แต่จะแสดงความห่วงใยเฉพาะต่อหน้าเขาและแม่เท่านั้น
เห็นได้ชัดว่า เขาคิดว่าการกระทำวันนี้เป็นเพียงความหุนหันพลันแล่นของเย่เฉิน หากเย่เฉินเปลี่ยนใจ เขาก็ยอมที่จะไม่เป็นหัวหน้าตระกูลหรือเจ้าครองเมือง
แม้ว่าตำแหน่งเจ้าครองเมืองหลัวเฟิงจะเป็นตำแหน่งที่มีเกียรติมาก แต่เมื่อเทียบกับครอบครัวแล้ว...ก็ไม่มีค่าอะไรเลย
ดวงตาของเย่เฉินเริ่มแดงเรื่อ มีความรู้สึกอยากร้องไห้ แต่ลูกผู้ชายน้ำตาไม่ไหลง่ายๆ เขากลั้นดวงตาที่เจ็บปวดไว้ ยิ้มเบาๆ: "พ่อ วางใจเถอะ ผมจะพยายาม อีกเก้าเดือน ผมจะต้องผ่านการทดสอบของสถาบันเทียนตูให้ได้!"
เย่อ้าวที่ไม่รู้ความจริงเกี่ยวกับเย่เฉินคิดว่านี่เป็นเพียงการปลอบใจตัวเอง การจะไปถึงเกณฑ์การทดสอบของสถาบันเทียนตูภายในเก้าเดือนเป็นไปได้อย่างไร แต่ก็ไม่อยากทำลายความมั่นใจในการฝึกฝนที่เพิ่งสร้างขึ้นมาหลังจากพยายามฆ่าตัวตายของลูกชาย ได้แต่ถอนหายใจในใจ ลูบศีรษะเขาเบาๆ: "ดีแล้ว ดึกแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะ ต่อไปถ้าขาดอะไรก็บอกพ่อ พ่อจะสนับสนุนเจ้าอย่างเต็มที่"
"อืม..."
เสียงเบาๆ หนึ่งคำ มีค่ามากกว่าคำพูดนับพัน บางทีนี่อาจจะเป็นความรักที่แท้จริงของพ่อ
เย่เฉินกำมือแน่น ไม่ว่าจะเพื่ออะไร เพียงแค่ความรักนี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้เขาพยายามเพื่อมัน ไม่อาจทำให้พ่อผิดหวังได้
หากต้องการแข็งแกร่งอย่างแท้จริง ขั้นตอนแรกคือการซ่อมแซมตันเถียน
ตันเถียนเป็นส่วนสำคัญที่สุดในการฝึกฝนช่วงแรกของนักบำเพ็ญตบะ ตันเถียนสามารถเก็บสะสมพลังงานที่ได้จากการฝึกฝน
เมื่อแตกสลายแล้ว แทบจะหมายความว่าเส้นทางการฝึกตนทั้งชีวิตของคนผู้นั้นก็สูญเปล่า
แน่นอน นั่นเป็นเพียงสำหรับคนทั่วไปเท่านั้น สำหรับปรมาจารย์การปรุงยาอย่างเขา การแตกสลายของตันเถียนไม่ใช่ปัญหา มีวิธีซ่อมแซมมากมาย
แต่เย่เฉินยังไม่ทันได้คิดหาวิธีซ่อมแซมตันเถียน ก็พบว่าในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ตันเถียนที่แตกสลายไปแล้วกลับค่อยๆ สมานตัวและฟื้นคืนสภาพด้วยเหตุผลบางอย่างที่ไม่ทราบ จนถึงตอนนี้ก็กลับคืนสู่สภาพเดิมแล้ว
นี่ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้พลังสุดท้ายในร่างกายของเขายังไม่สลายไป ยังคงหมุนเวียนด้วยความเร็วที่แทบจะสังเกตไม่ได้ คงการหมุนเวียนระดับโจวเทียนใหญ่เอาไว้
จุดนี้ทำให้เย่เฉินประหลาดใจมาก แม้จะค้นดูความทรงจำทั้งหมด ตอนที่กลับมาหลังจากตันเถียนแตกสลาย แม้จะเชิญหมอชื่อดังมาก็ไม่มีทางแก้ แต่ภายหลังตันเถียนกลับฟื้นคืนสภาพเองอย่างลึกลับ จุดนี้น่าแปลกใจมาก
ในตอนนี้เอง เย่เฉินเริ่มสงสัยเกี่ยวกับร่างกายของตัวเอง
ปัง!
ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่ในลานบ้าน เขาเผลอก้าวพลาดตอนเลี้ยวมุม เกือบจะล้มลงพื้น หากไม่ได้คว้าขอบภูเขาจำลองไว้ทันที คงได้ล้มลงจริงๆ ช่างน่าอับอายเสียจริง แต่นิ้วมือก็ถูกบาดเป็นแผล
"ดูสิ นั่นไม่ใช่คุณชายไร้ค่าหรอกหรือ? น่าอับอายจริงๆ แค่เดินยังจะล้มได้"
"ฮิๆ เบาๆ หน่อย อย่าให้เขาได้ยินนะ ระวังจะโดนเล่นงานเอา"
"ก็จริง ถึงจะไร้ค่า แต่ก็ยังมีพ่อที่ดีอยู่นะ"
บรรดาคนรับใช้กระซิบกระซาบกัน พวกเขาแอบซุ่มอยู่ที่ไกลๆ ชี้นั่นชี้นี่ ไม่คิดว่าเย่เฉินจะได้ยิน แต่น่าเสียดายที่หลังจากรวมความทรงจำแล้ว ความสามารถในการรับรู้ของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นมาก แม้แต่แมลงวันที่บินผ่านในระยะสิบจั้งก็ไม่อาจหลุดพ้นการรับรู้ของเขาไปได้
นี่คือการปฏิบัติที่เขาได้รับในตระกูลเย่ การปฏิบัติที่มีต่อคนไร้ค่า แม้แต่คนรับใช้ก็ยังกล้าชี้นั่นชี้นี่
เกี่ยวกับเรื่องนี้ เย่เฉินได้แต่ยิ้มอย่างจนใจ ชีวิตช่างตกต่ำเสียจริง เมื่อไม่กี่ปีก่อน คนรับใช้พวกนี้ล้วนปฏิบัติต่อเขาเหมือนคุณชายตัวจริง มองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกรงกลัว แต่พอกลายเป็นคนไร้ค่า แม้แต่คนรับใช้ก็ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา
จริงๆ ด้วย ไม่ว่าจะไปที่ไหน พลังก็คือสิ่งสำคัญที่สุด
"หืม?" เย่เฉินอุทานด้วยความประหลาดใจ เพราะเขาพบว่าเลือดที่ไหลออกมาจากแผลที่นิ้วมือ มีแสงทองวูบผ่านอย่างคลุมเครือ ดึงดูดความสนใจอย่างผิดปกติ
"แปลกจริง หรือว่าฉันจะมีร่างกายพิเศษกันนะ?" เย่เฉินรู้สึกตกใจในใจ เขานึกถึงการฟื้นคืนสภาพอย่างลึกลับของตันเถียน จึงนำหยดเลือดมาพิจารณาอย่างละเอียด
ภายใต้แสงอาทิตย์ หยดเลือดนอนนิ่งอยู่บนฝ่ามือ ดูธรรมดาไม่มีอะไรพิเศษ
อย่างไรก็ตาม ภายใต้ความสามารถในการรับรู้อันทรงพลังของเขา เขาพบว่าในส่วนลึกของเลือดมีแสงทองคลุมเครือไหลเวียนอยู่ หากไม่สังเกตอย่างละเอียดก็จะมองไม่เห็น
"เลือดที่มีสีทอง?"
เย่เฉินตกใจมาก ภายใต้ความสามารถในการรับรู้อันทรงพลัง เขาสามารถรู้สึกได้ชัดเจนว่าภายใต้เลือดมีพลังมหาศาลที่ซุกซ่อนอยู่ เต็มไปด้วยศักยภาพ แต่ยังไม่ได้ถูกปลุก จึงไม่ต่างอะไรกับเลือดธรรมดา
เขารู้สึกว่า หากสายเลือดนี้ถูกเปิดใช้งาน จะปลดปล่อยศักยภาพมหาศาล พร้อมด้วยพลังอันทรงพลัง
ในอาณาจักรนับไม่ถ้วน มีสิ่งแปลกประหลาดมากมาย มักมีร่างกายพิเศษบางอย่างอยู่เสมอ แข็งแกร่งอย่างน่าตกใจตั้งแต่เกิด เมื่อสายเลือดถูกกระตุ้นก็จะอยู่ในระดับตกตะลึงโลก เหนือกว่าเทพสงครามและเทพสวรรค์ได้อย่างง่ายดาย
บางคนถึงขั้นแข็งแกร่งอย่างไม่น่าเชื่อตั้งแต่แรกเกิด
เย่เฉินในชาติก่อนเป็นบุคคลระดับใด ย่อมรู้เรื่องมากมาย และในชาตินี้เขาอาจเป็นหนึ่งในผู้มีร่างกายพิเศษเหล่านั้น
เขาศึกษาอย่างละเอียด จนกระทั่งผ่านไปนาน แม้แต่ตัวเขาเองก็อดสูดหายใจเฮือกไม่ได้ เมื่อค้นพบความจริงที่น่าตกใจ —
เซียนเทียนเซิ่งถี่!


## บทที่ 10 หรินหวงชื่อลิ่น เริ่มหรือไม่?

เย่เฉินในชาตินี้กลับเป็นเซียนเทียนเซิ่งถี่
หลังจากรู้ข่าวนี้ แม้แต่เขาที่เกิดมาสองชาติยังรู้สึกตกตะลึง จนกระทั่งได้รับรู้ถึงพลังต้นกำเนิดที่คุ้นเคยที่ซ่อนอยู่ในเลือดหลายครั้ง จึงยืนยันได้
จากนั้น ใบหน้าเยาว์วัยอ่อนโยนวัยสิบหกปีก็เปล่งประกายรอยยิ้มสดใสและเจิดจ้า
สวรรค์ปฏิบัติต่อเขาไม่เลวเลย
ชาติก่อนทำให้เขาเกือบตาย ชาตินี้คืนร่างเซียนเทียนเซิ่งถี่ให้เขา
เซียนเทียนเซิ่งถี่ หมายถึงร่างศักดิ์สิทธิ์การต่อสู้ที่มีมาแต่กำเนิด
ที่จริงแล้ว ร่างศักดิ์สิทธิ์การต่อสู้อาจดูแปลกสำหรับนักฝึกทั่วไป ไม่รู้จักเลย แต่เมื่อก้าวเข้าสู่ระดับการฝึกตนหนึ่งแล้ว จะได้สัมผัสกับข้อมูลต่างๆ เกี่ยวกับร่างศักดิ์สิทธิ์การต่อสู้ ทั้งหมดล้วนบ่งบอกถึงความพิเศษที่ต่อต้านสวรรค์ของร่างกายชนิดนี้
อะไรคือร่างศักดิ์สิทธิ์การต่อสู้?
ในโลกอันกว้างใหญ่ มหาสวรรค์และอาณาจักรนับไม่ถ้วน มีสิ่งมีชีวิตนับล้าน เผ่าพันธุ์นับไม่ถ้วน สามารถกำเนิดร่างกายพิเศษและทรงพลังนานาชนิด
ผู้ที่มีร่างกายเหล่านี้ย่อมแข็งแกร่งกว่าและมีพรสวรรค์มากกว่านักฝึกคนอื่นตั้งแต่เกิด
ร่างกายพิเศษเหล่านี้แต่ละชนิดล้วนทรงพลังมาแต่กำเนิด เหนือกว่าคนทั่วไป โดยทั่วไปแล้วเมื่อเปรียบเทียบกันแต่ละอย่างมีจุดเด่นของตัวเอง ยากที่จะตัดสินว่าใครแข็งแกร่งกว่ากัน จะรู้ได้ก็ต่อเมื่อต่อสู้กันเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม มีร่างกายไม่กี่ชนิดที่สามารถยืนอยู่บนจุดสูงสุดของร่างกายทรงพลังนับหมื่น สามารถครองความยิ่งใหญ่ในหมื่นดินแดน ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันไม่มีใครสามารถสั่นคลอนตำแหน่งของพวกเขาได้
ร่างศักดิ์สิทธิ์การต่อสู้ แน่นอนว่าเป็นหนึ่งในนั้น
ร่างกายชนิดนี้หาได้ยากยิ่ง เพียงแค่เติบโตขึ้นมาก็ต้องไร้เทียมทานในใต้หล้า!
ในชาติก่อน ที่เขาสามารถไร้เทียมทาน ครองความยิ่งใหญ่ กวาดล้างสามพันโลกไร้คู่ต่อสู้ ส่วนใหญ่เป็นเพราะร่างศักดิ์สิทธิ์การต่อสู้
ร่างศักดิ์สิทธิ์การต่อสู้ เมื่อสำเร็จแล้ว ร่างทองอมตะ ไม่มีวันดับสูญ
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ควรกล่าวถึงคือ แตกต่างจากร่างกายทรงพลังทั่วไปที่มีมาแต่กำเนิด ตรงกันข้าม ร่างศักดิ์สิทธิ์การต่อสู้เป็นร่างการต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดที่พัฒนาและก่อร่างขึ้นผ่านการฝึกตนหลังวันเกิด
เงื่อนไขคือต้องได้รับการสืบทอดจากนักรบศักดิ์สิทธิ์แห่งการต่อสู้ ฝึกวิชาศักดิ์สิทธิ์ต่อสู้อ้วน จึงจะสามารถสร้างร่างศักดิ์สิทธิ์การต่อสู้ได้ ไม่มีวิธีอื่นที่จะฝึกให้สำเร็จ และแต่ละรุ่นมีได้เพียงคนเดียว
และการสืบทอดนี้ จะได้รับก็ต่อเมื่อได้รับการยอมรับจากนักรบศักดิ์สิทธิ์แห่งการต่อสู้รุ่นก่อนเท่านั้น
ชาติก่อนของเย่เฉินคือนักรบศักดิ์สิทธิ์แห่งการต่อสู้รุ่นหนึ่ง ฝึกจนได้ร่างศักดิ์สิทธิ์การต่อสู้ ได้รับฉายาว่าโต้วจ้านเซิ่งหวาง
แต่ในความรู้หลายปีของชาติก่อน เขาไม่เคยรู้ว่าตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันมีใครเป็นเซียนเทียนเซิ่งถี่ ไม่เคยมีใครเกิดมา บางทีอาจมีแค่บรรพบุรุษของสกุลนักยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น
ตอนนี้เขากลับพบด้วยความยินดีว่า ร่างกายที่ได้รับในชาตินี้หลังจากเกิดใหม่กลับเป็นเซียนเทียนเซิ่งถี่
ร่างกายชนิดนี้ เมื่อฟื้นคืนอย่างสมบูรณ์ เสินลี่ไม่มีที่สิ้นสุด ร่างทองอมตะ ไร้เทียมทานในหมื่นดินแดน
และเซียนเทียนเซิ่งถี่ อาจจะน่ากลัวยิ่งกว่าร่างศักดิ์สิทธิ์การต่อสู้ที่ฝึกฝนหลังวันเกิด มีศักยภาพที่แข็งแกร่งกว่า
สิ่งนี้ทำให้เขายินดีอย่างยิ่ง เดิมคิดว่าต้องพยายามฝึกฝนใหม่ หลังจากถึงอู่เสินจิ้งแล้วยังต้องใช้ความพยายามมากมายในการสร้างร่างศักดิ์สิทธิ์การต่อสู้ ตอนนี้ดูเหมือนทั้งหมดนี้ไม่จำเป็นแล้ว
เพราะเป็นเซียนเทียนเซิ่งถี่ เพียงแค่ให้เซิ่งถี่เสวี่ยไมฟื้นคืนมา ก็จะกลายเป็นร่างศักดิ์สิทธิ์การต่อสู้ได้โดยตรง
และเขามั่นใจว่าจะกลับสู่จุดสูงสุดของชาติก่อนได้ในเวลาที่สั้นกว่า
เขาสงสัยว่า การเกิดมาเป็นเซียนเทียนเซิ่งถี่ของเขา อาจเกี่ยวข้องกับพ่อแม่หรือตระกูลทั้งหมด
เพราะตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน นอกจากการคาดเดาว่าบรรพบุรุษของสกุลนักยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์แล้ว ไม่เคยมีใครเป็นเซียนเทียนเซิ่งถี่ที่แท้จริง
แต่ในความทรงจำ ดูเหมือนไม่เคยมีบุคคลยิ่งใหญ่รุ่งเรืองใดๆ เกิดขึ้นในตระกูลทั้งหมด ดูเหมือนต้องถามพ่อที่เป็นหัวหน้าตระกูล
หายใจลึกๆ ในที่สุดก็เป็นคนที่เกิดมาสองชาติ เย่เฉินพยายามระงับเลือดที่เดือดพล่านและความตื่นเต้นในใจ สงบลง
เพราะเขาเข้าใจลึกซึ้งว่า แม้จะเป็นเซียนเทียนเซิ่งถี่ แต่ถ้าไม่สามารถฟื้นฟูศักยภาพของสายเลือดก็ไร้ประโยชน์
ถ้าคนทั่วไปมีเซียนเทียนเซิ่งถี่ก็ไร้ประโยชน์ เพราะไม่มีวิชาบำเพ็ญเฉพาะ ยากที่จะทำให้เซิ่งถี่เสวี่ยไมฟื้นคืน ไม่ต้องพูดถึงการแข็งแกร่งขึ้น ก้าวสู่เส้นทางต่อต้านสวรรค์
มีเพียงการได้รับวิชาศักดิ์สิทธิ์ต่อสู้อ้วนเท่านั้น จึงจะสามารถฟื้นฟูเซิ่งถี่เสวี่ยไมและแข็งแกร่งขึ้นได้ เพราะนี่คือวิชาสูงสุดที่สร้างขึ้นเฉพาะสำหรับร่างศักดิ์สิทธิ์การต่อสู้
เย่เฉินรู้สึกโชคดีมาก ที่ชาติก่อนเขาเป็นนักรบศักดิ์สิทธิ์แห่งการต่อสู้ ได้รับการสืบทอดของสายนี้ แม้จะตายในชาติก่อน ความทรงจำเกี่ยวกับการสืบทอดก็ไม่เคยสูญหาย จารึกลึกในจิตวิญญาณ
ด้วยความตื่นเต้นอย่างที่สุด เย่เฉินได้เลือกลานบ้านที่เงียบสงบที่สุดในจวนแห่งหนึ่ง
ลานบ้านแห่งนี้มีกำแพงอิฐสีแดง กระเบื้องสีเขียว ภูเขาจำลอง สะพาน และลำธาร เป็นลานที่หรูหราซึ่งมีไว้สำหรับบุคคลสำคัญในตระกูลเท่านั้น แต่ตอนนี้กลับรกร้างไปด้วยวัชพืช ไม่ได้รับการดูแลซ่อมแซมมาหลายปี
เนื่องจากเคยมีคนตายที่นี่และมีผีสิง จนทำให้ทั้งจวนท่านเมืองต้องหวาดกลัว ทำให้ลานแห่งนี้ดูน่ากลัวและเงียบเหงามาก ปกติแล้วไม่มีใครกล้าเข้ามา แม้แต่บ่าวไพร่ก็ต้องเดินอ้อมไปไกลสามฟุต
แต่ลานที่เงียบสงัดเช่นนี้กลับเหมาะกับความต้องการของเย่เฉินพอดี
เขาเดินตรงเข้าไปในห้องที่เงียบสงัด นั่งขัดสมาธิ หลับตาลง หายใจเบาๆ พยายามฝึกวิชาเซียนของสกุลนักยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์
วิชาศักดิ์สิทธิ์ต่อสู้อ้วนถูกสร้างขึ้นมาเพื่อร่างศักดิ์สิทธิ์การต่อสู้ ดังนั้นย่อมสามารถกระตุ้นสายเลือดศักดิ์สิทธิ์ได้เช่นกัน
แต่เพราะวิชาศักดิ์สิทธิ์ต่อสู้อ้วนรุนแรงเกินไป เย่เฉินจึงไม่กล้าฝึกเต็มที่ ได้แต่ลองฝึกจากขั้นตอนเริ่มต้นก่อน
ทันทีที่เริ่มฝึกวิชาเซียน เย่เฉินก็รู้สึกได้ว่าเลือดในร่างกายทั้งหมดเดือดพล่านขึ้นมาทันที มีพลังมหาศาลที่ยากจะบรรยายได้ไหลเวียน ราวกับมีสัตว์ร้ายโบราณที่น่ากลัวกำลังตื่นขึ้นมาในร่างกาย
โครม!
เสียงดังสนั่นที่น่ากลัว แสงสีทองจ้าพุ่งออกมาจากร่างของเขา แล้วระเบิดออกอย่างรุนแรง สว่างไสวไปทั่ว สะดุดตายิ่งนัก วูบวาบในชั่วพริบตา
พลังที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งแผ่ออกมาในทันที ทำลายทุกสิ่งในรัศมีสามจั้งรอบตัวเย่เฉิน ตึกทั้งหลังถล่มลงมาด้วยเสียงดังสนั่น
เกือบจะในเวลาเดียวกัน ร่างของเย่เฉินก็ถูกกระเด็นออกไป ตกลงบนพื้นห่างออกไปสิบกว่าเมตร เลือดซึมออกมาจากรูขุมขนไม่หยุด จนเสื้อผ้าชุ่มไปด้วยเลือด
ผ่านไปนานทีเดียว เย่เฉินจึงค่อยๆ ลุกขึ้นมาจากพื้น ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่าง แม้แต่เขาเองก็อดที่จะสูดลมหายใจเย็นๆ ไม่ได้ ใบหน้าซีดขาว เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก
เพราะเมื่อครู่นี้ กระดูกในร่างกายของเขาหักไปถึงสามสิบเอ็ดท่อน กล้ามเนื้อฉีกขาดนับไม่ถ้วน
ตอนนี้แม้แต่ขยับนิดเดียว ก็มีความเจ็บปวดมากพอที่จะทำให้คนธรรมดาหมดสติได้
นี่คือผลของการฝืนฝึกวิชาศักดิ์สิทธิ์ต่อสู้อ้วน ทำให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส
"สมกับเป็นวิชาศักดิ์สิทธิ์ต่อสู้อ้วนที่ได้ชื่อว่ารุนแรงที่สุด แม้แต่เซียนเทียนเซิ่งถี่ ถ้าไม่ถึงเงื่อนไขที่เพียงพอ ก็ยังถูกฉีกร่างได้"
เพราะนี่เป็นวิชาสูงสุดที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อหลอมร่างศักดิ์สิทธิ์การต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุด จะฝึกฝนได้ก็ต่อเมื่อมีร่างกายที่แข็งแกร่งจริงๆ เท่านั้น มิฉะนั้นหากร่างกายไม่ถึงเกณฑ์แล้วบังคับฝึกวิชาศักดิ์สิทธิ์ต่อสู้อ้วน วิชาบำเพ็ญก็จะไม่ใช่วิชาบำเพ็ญอีกต่อไป แต่จะกลายเป็นอสูรร้ายที่คร่าชีวิต วิชาอันทรงพลังจะฉีกร่างของนักบำเพ็ญตบะเป็นชิ้นๆ ในชั่วพริบตา กระดูกแตกละเอียด ทั้งร่างและวิญญาณดับสิ้น
แม้ชาตินี้จะเป็นเซียนเทียนเซิ่งถี่ แต่สายเลือดยังไม่ฟื้นคืน ร่างกายยังไม่แข็งแกร่งพอ ก็ยากที่จะรับการฝึกวิชาศักดิ์สิทธิ์ต่อสู้อ้วนได้เช่นกัน
โชคดีที่เขาเพียงแค่ฝึกส่วนเริ่มต้นของคัมภีร์เท่านั้น อาจเป็นเพราะเขาเป็นเซียนเทียนเซิ่งถี่ก็ได้ ไม่เช่นนั้นความรุนแรงของวิชาเซียนคงฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆ ในทันที
แต่ก็ต้องแลกมาด้วยการเกือบบาดเจ็บสาหัสถึงตาย
เย่เฉินนอนอยู่บนพื้นที่เต็มไปด้วยฝุ่น ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด ตอนนี้กระดูกและเส้นเอ็นทั่วร่างแตกละเอียด เนื้อฉีกขาด แม้แต่จะขยับตัวก็แทบทำไม่ได้ เขารู้สึกเสียใจกับความประมาทของตัวเอง
ครั้งนี้เป็นเพียงความโชคดีเท่านั้น แต่หากครั้งหน้าบังคับฝึกอีก ก็อาจถูกวิชาศักดิ์สิทธิ์ต่อสู้อ้วนบดขยี้กระดูกจริงๆ นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น
แต่ตอนนี้กลับยุ่งยากแล้ว บาดเจ็บทั้งตัว แม้แต่จะขยับก็ลำบาก
เย่เฉินก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะเขาไม่ใช่ชาติก่อนอีกแล้ว ไม่สามารถฟื้นฟูร่างกายได้ในทันที อีกทั้งพลังยังอ่อนด้อย ไม่สามารถใช้เสินทงในความทรงจำได้
คงต้องรอให้คนอื่นมาพบเท่านั้น ไม่เช่นนั้นหากทิ้งไว้นาน ก็จะเป็นเรื่างยุ่งยาก
อื้อ——
ทันใดนั้น ที่กลางหว่างคิ้วของเย่เฉิน ปรากฏรอยจันทร์เสี้ยวลึกลับ แผ่รัศมีสว่างออกมาเป็นวงกลม ปกคลุมทั่วร่าง พร้อมกับมีพลังลึกลับไหลเวียน
เปรี๊ยะๆ——
เห็นได้ชัดว่าบาดแผลบนร่างของเย่เฉินกำลังฟื้นฟูด้วยความเร็วที่น่าตกใจ
เพียงชั่วครู่เท่านั้น เย่เฉินที่เดิมบาดเจ็บสาหัสจากการสะท้อนกลับของวิชาศักดิ์สิทธิ์ต่อสู้อ้วนก็ฟื้นคืนสภาพสมบูรณ์
ขณะที่เย่เฉินกำลังตกตะลึง จากรอยจันทร์พลันมีแสงสว่างลูกหนึ่งลอยออกมา แล้วแสงก็จางหายไป ปรากฏเป็นหอคอยเล็กๆ งดงามประณีตเปล่งรัศมีสว่าง หมุนวนอยู่ตรงหน้าเขา
"ผู้ทดสอบปรากฏตัว เจ้าของเจินหวางจััวเฉียนเยว่ สามารถรับสิทธิ์หรินหวงชื่อลิ่นได้"
"หรินหวงชื่อลิ่น เลือกจะเริ่มหรือไม่?"


## บทที่ 11 หอคอยราชามนุษย์

"ผู้ทดสอบปรากฏตัว เจินหวางจัวเจ้าของเฉียนเยว่ มีคุณสมบัติในการทดสอบจักรพรรดิ"
"การทดสอบจักรพรรดิ คุณต้องการเริ่มหรือไม่?"
เสียงที่ไร้ซึ่งความสุขและความเศร้า ปราศจากความรู้สึกใดๆ ปลุกเย่เฉินให้ตื่นขึ้น เขาเห็นหอคอยลึกลับลอยอยู่ตรงหน้า หากมองอย่างละเอียดจะเห็นว่ามีความสูง 33 ชั้น หมุนวนไปมา แผ่รัศมีแสงสว่างอันลึกลับออกมา
เฉียนเยว่ คือชื่อในชาติก่อนของเย่เฉิน และเจินหวางจัว ก็เคยเป็นของเขาในชาติก่อนเช่นกัน
เมื่อเห็นหอคอยเล็กนี้ เย่เฉินตกใจอย่างมาก "หอคอยราชาแห่งมนุษย์!?"
ถูกต้อง นี่คือหอคอยราชาแห่งมนุษย์ เจ้าของหอคอยนี้คือหนึ่งในอัจฉริยะที่น่าตื่นตาตื่นใจที่สุดตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ผู้ได้รับการขนานนามว่าราชาแห่งมนุษย์
ราชาแห่งมนุษย์เคยสร้างความหวาดกลัวไปทั่วหมื่นดินแดน ยืนอยู่เหนือผู้คน เป็นหนึ่งในผู้แข็งแกร่งที่สุดในสวรรค์และพิภพ สามารถทำลายภูเขาและแม่น้ำนับหมื่นลี้ได้ในพริบตา และล้มล้างประเทศโบราณได้เพียงดีดนิ้วเดียว
ความแข็งแกร่งของเขานั้น แม้แต่การทำลายทวีปเถียนตูอันกว้างใหญ่ทั้งหมด เย่เฉินก็เชื่อว่าเป็นไปได้อย่างแน่นอน
เพราะราชาแห่งมนุษย์เป็นผู้ทรงพลังที่แข็งแกร่งเช่นนั้น มีความสามารถที่เหนือธรรมชาติ พลังไร้ขอบเขต เป็นบุคคลในตำนานที่แท้จริง
น่าเสียดายที่เพื่อก้าวไปสู่มหามรรคาสูงสุด รวมถึงเรื่องลึกลับบางอย่าง สุดท้ายก็ต้องจบชีวิตลง
แต่ราชาแห่งมนุษย์มีพรสวรรค์ที่น่าตื่นตาตื่นใจตลอดกาล ได้ทิ้งมรดกไว้ ซึ่งในชาติก่อนเขาได้ผ่านความยากลำบากนับพันครั้งจึงได้มันมา และหอคอยโบราณของราชาแห่งมนุษย์ก็ผ่านเรื่องราวมากมายก่อนจะตกมาอยู่ในมือของเย่เฉิน
หอคอยราชาแห่งมนุษย์ เป็นอาวุธโบราณที่ไม่ธรรมดา ไม่มีวันเสื่อมสลาย ไม่มีวันถูกทำลาย เคยสังหารสิ่งมีชีวิตยิ่งใหญ่ที่เหนือจินตนาการของมนุษย์มามากมาย และเปื้อนไปด้วยเลือดของพวกเขา
เย่เฉินคิดว่าหลังจากเกิดใหม่ หอคอยราชาแห่งมนุษย์คงหายไปแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่ามันจะติดตามอยู่ข้างกายเขาตลอดเวลา แต่เมื่อเทียบกับการปรากฏตัวของหอคอยราชาแห่งมนุษย์แล้ว สิ่งที่ทำให้เขาตกใจมากกว่าคือความหมายของเสียงที่ดังมาจากหอคอยเล็ก - การทดสอบจักรพรรดิ!
จักรพรรดิ ไม่ใช่ราชาแห่งมนุษย์ แม้จะต่างกันเพียงคำเดียว แต่ความแตกต่างระหว่างทั้งสองนั้นห่างกันราวฟ้ากับดิน
หากพูดว่าราชาแห่งมนุษย์เคยสร้างความหวาดกลัวไปทั่วหมื่นดินแดน ยืนอยู่เหนือผู้คน เป็นหนึ่งในผู้ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของสวรรค์และพิภพในยุคนั้น แล้วจักรพรรดิก็คือการตัดคำว่า "หนึ่งใน" ออกไป เป็นผู้สูงส่งที่แท้จริง
จักรพรรดิ คำว่าจักรพรรดินั้นหมายถึงผู้สูงส่งที่สุด เป็นผู้ทรงพลังที่แข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักรนับไม่ถ้วน ทุกสรรพสิ่งต้องก้มหัวให้
มีแม้กระทั่งตำนานที่ว่า หากจักรพรรดิต้องการ สวรรค์และพิภพอันกว้างใหญ่นี้ก็จะแตกสลายเพราะเขา อาณาจักรนับไม่ถ้วนก็จะถูกทำลาย
แม้ว่าจักรพรรดิจะยังไม่ถึงขั้นอมตะเหมือนในตำนาน ทุกๆ ช่วงเวลาอันยาวนานจะมีการแข่งขันชิงตำแหน่งจักรพรรดิครั้งยิ่งใหญ่ในหมื่นดินแดน แต่มีจุดหนึ่งที่ไม่ต้องสงสัยคือ จักรพรรดิคือผู้สูงส่งที่แท้จริงในสวรรค์และพิภพนี้ เป็นผู้ควบคุมความเป็นไปของอาณาจักรนับไม่ถ้วน ไม่มีใครกล้าท้าทายศักดิ์ศรีของเขา
ไม่ว่าจะเป็นชาติก่อนของเย่เฉิน หรือราชาแห่งมนุษย์ หรือแม้แต่ศัตรูผู้ยิ่งใหญ่ที่เคยร่วมกันสังหารเขา อาจกล่าวได้ว่าล้วนกำลังเดินบนเส้นทางสู่การเป็นจักรพรรดิ
บัดนี้หอคอยราชาแห่งมนุษย์ส่งเสียงศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้ออกมา จะไม่ให้เขารู้สึกตกใจได้อย่างไร
เป็นไปได้หรือไม่ที่จะกลายเป็นจักรพรรดิผ่านหอคอยราชาแห่งมนุษย์?
โดยไม่รู้ตัว ในใจของเย่เฉินเกิดความคาดหวังขึ้นมา ดวงตาทั้งสองเปล่งประกายวาววับ จ้องมองหอคอยราชาแห่งมนุษย์อย่างไม่วางตา
"ผู้ทดสอบเย่เฉิน การทดสอบจักรพรรดิ คุณต้องการเริ่มหรือไม่?"
เสียงที่ไร้ซึ่งความสุขและความเศร้าดังขึ้นอีกครั้ง ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือการถามเย่เฉิน
สัญชาตญาณบอกเขาว่า หากต้องการลุกขึ้นมาในชาตินี้ หอคอยราชาแห่งมนุษย์เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้
เย่เฉินสูดหายใจลึกๆ แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ใช่!"
ฉัว——
แสงแห่งเทพลำหนึ่งฉายออกมาจากหอคอยราชาแห่งมนุษย์ ปกคลุมเย่เฉินในทันที
ในชั่วขณะถัดมา เย่เฉินรู้สึกเพียงว่าโลกหมุนคว้าง ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เขารู้สึกเพียงว่าตัวเองปรากฏอยู่ในพื้นที่ลึกลับอันกว้างใหญ่ไพศาล รอบข้างเต็มไปด้วยหมอกสีเทา ซึ่งก็คือหมอกวิญญาณที่เกิดจากการรวมตัวของพลังชีวิต มีเพียงพื้นที่สิบจั้งตรงหน้าที่สว่างชัดเจน
เย่เฉินถึงกับสูดลมหายใจเฮือกหนึ่งด้วยความตกใจ นี่ต้องเป็นพลังชีวิตที่เข้มข้นมากขนาดไหนถึงได้กลั่นตัวเป็นหมอกลอยอยู่ในอากาศ ต้องรู้ว่าในโลกภายนอกนั้น แม้จะมีพลังชีวิตอยู่ แต่ก็บางเบาจนมองไม่เห็น จะรู้สึกได้ก็ต่อเมื่อฝึกฝนเท่านั้น จึงจะสามารถดูดซับได้
แต่พลังชีวิตในหอคอยราชามนุษย์นั้นเข้มข้นจนกลายเป็นหมอก การฝึกฝนที่นี่เพียงหนึ่งวัน อาจเทียบเท่ากับการฝึกฝนในโลกภายนอกถึงครึ่งเดือน
เขาลองดูดซับพลังเล็กน้อย รู้สึกได้ว่าพลังชีวิตในหอคอยราชามนุษย์กำลังเปลี่ยนเป็นพลังภายในที่บริสุทธิ์อย่างรวดเร็วในร่างกายของเขา หมุนเวียนไปตามเส้นลมปราณ เร็วกว่าการฝึกฝนในโลกภายนอกมาก
ทุกอย่างนี้เป็นความจริง บางทีที่นี่อาจใช้เวลาเพียงสิบวันครึ่งเดือน เขาก็จะสามารถยกระดับจากขั้นที่สามไปถึงขั้นที่สี่ได้
เย่เฉินรู้สึกดีใจ เดิมทีกำลังกังวลว่าจะเพิ่มพลังอย่างไรให้เร็วขึ้น การปรากฏตัวของหอคอยราชามนุษย์กลับให้ความประหลาดใจอันยิ่งใหญ่แก่เขา
แต่... การทดสอบของจักรพรรดิอยู่ที่ไหนกันแน่?
เย่เฉินกวาดตามองอย่างรวดเร็ว แต่ภายในหอคอยมีแต่หมอกวิญญาณเท่านั้น ไม่มีสิ่งอื่นใด
หอคอยราชามนุษย์ช่างลึกลับ ดูเหมือนไม่ใช่แค่ของวิเศษธรรมดา แต่ยังซ่อนการทดสอบของจักรพรรดิไว้ มันเป็นเพียงอาวุธโบราณของราชามนุษย์จริงๆ หรือ? ตอนนี้เย่เฉินเริ่มสงสัยอย่างลึกซึ้ง
ทันใดนั้น หมอกวิญญาณตรงหน้าก็สลายไป เผยให้เห็นเส้นทางลึกลับสายหนึ่ง ไม่รู้ว่านำไปสู่ที่ใด เต็มไปด้วยความลึกลับ
เย่เฉินไม่มีทางเลือกอื่น จำต้องก้าวเดินไปทีละก้าวๆ เสียงฝีเท้าดังชัดเจน หลังผ่านไปครึ่งชั่วยาม ตรงหน้าก็ปรากฏพื้นที่กว้างขวาง มาถึงลานโล่งแห่งหนึ่ง แต่ต่างจากที่แรกตรงที่มีประตูหินโบราณบานหนึ่งเพิ่มขึ้นมา
"ยินดีต้อนรับสู่หอคอยจักรพรรดิ เย่เฉินผู้ครอบครองบัลลังก์ราชาแท้ ยืนยันตัวตนแล้ว!"
"เปิดประตูหิน การทดสอบของจักรพรรดิด่านที่หนึ่งจะเริ่มขึ้น! เมื่อผ่านการทดสอบด่านแรก จะได้รับรางวัล!"
เสียงที่ไร้อารมณ์ดังขึ้นอีกครั้งหลังจากห่างหายไปนาน ทำให้เย่เฉินตกใจอีกครั้ง นี่ไม่ใช่หอคอยราชามนุษย์ แต่เป็นหอคอยจักรพรรดิ หรือว่านี่จะเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์สูงสุดในมือของจักรพรรดิผู้ปกครองใต้หล้าจริงๆ?
ประตูหินโบราณดูธรรมดาเรียบง่าย ไม่รู้ทำไม เย่เฉินกลับรู้สึกว่ามันไม่ธรรมดาเลย
แต่รางวัลด่านแรกจะเป็นอะไร ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้น เพราะเป็นการทดสอบของจักรพรรดิ รางวัลคงไม่ธรรมดาแน่
ข้างๆ มีศิลาจารึกปักอยู่บนพื้น มีตัวอักษรโบราณแถวหนึ่งปรากฏชัดเจน: ประตูที่หนึ่ง หนึ่งหมื่นแปดพันชั่ง!
หนึ่งหมื่นแปดพันชั่ง ยังพอไหว
เขาเพียงพยักหน้า แทบไม่ลังเลที่จะก้าวไปผลักประตู
แต่ประตูหิน... ไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย
เย่เฉินยิ้มขื่น เขาเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองไม่ใช่ผู้ทรงพลังที่เคยท่องไปทั่วอาณาจักรนับไม่ถ้วนเหมือนแต่ก่อน แต่เป็นเพียงนักฝึกอ่อนแอที่อยู่ในขั้นที่สามเท่านั้น จะผลักได้อย่างไร
ขั้นหลังกำเนิดระดับเก้าสูงสุดยังมีพลังแค่สี่พันชั่ง เขายิ่งอยู่แค่ขั้นที่สาม หนึ่งหมื่นแปดพันชั่ง... จะถึงได้เมื่อไหร่?
เว้นแต่ว่าสายเลือดเซิ่งถี่จะฟื้นคืน ไม่เช่นนั้นก็ยาก!
เขาถอนหายใจ สมกับเป็นการทดสอบของจักรพรรดิจริงๆ แค่จะเข้าด่านแรกก็ต้องใช้พลังมหาศาลถึงหนึ่งหมื่นแปดพันชั่งถึงจะผลักได้ นี่เป็นการทดสอบที่เตรียมไว้สำหรับผู้มีพรสวรรค์เทพที่แข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักรนับไม่ถ้วน
ชาติก่อนของเขามีคุณสมบัติพอที่จะเข้ารับการทดสอบแน่นอน แต่ตอนนี้เขาเพิ่งตื่นไม่นาน... ยังห่างไกลเกินไป
"ผลักประตูล้มเหลว พลังร่างกายไม่ถึงข้อกำหนดของผู้ทดสอบ แนะนำให้ฝึกคัมภีร์ปราบฟ้าสู่เซียนเพื่อเสริมสร้างร่างกาย ให้ถึงข้อกำหนดของผู้ทดสอบ!"
คัมภีร์ปราบฟ้าสู่เซียน?
เสียงเย็นชาดังขึ้นอีกครั้ง ในขณะที่เย่เฉินกำลังตกตะลึง บนประตูหินโบราณก็ปรากฏภาพต่างๆ ขึ้นมา แต่ละภาพมีคนกำลังเคลื่อนไหวในท่าทางแปลกๆ และยากลำบาก อีกทั้งยังมีเส้นลายชัดเจนบนร่างกายมนุษย์ รวมทั้งหมดสามสิบหกภาพ
ในเวลาเดียวกัน ข้อมูลหนึ่งก็ปรากฏในสมองของเย่เฉิน: "คัมภีร์ปราบฟ้าสู่เซียน เป็นวิชาฝึกฝนร่างกายที่ท่านผู้มีอำนาจสูงสุดสร้างขึ้นในยุคโบราณ หากฝึกจนถึงขีดสุด เพียงแค่ยกมือก็สามารถแยกฟ้าดิน หมัดเดียวทำลายดวงดาว..."


## บทที่ 12 คัมภีร์ปราบฟ้าสู่เซียน

"คัมภีร์ปราบฟ้าสู่เซียนเป็นวิชาฝึกฝนร่างกายที่ท่านผู้มีอำนาจสูงสุดสร้างขึ้นในยุคโบราณ เมื่อฝึกฝนถึงขีดสุด สามารถแยกฟ้าดินด้วยมือเปล่า และทำลายดวงดาวด้วยหมัดเดียว..."
ข้อมูลโดยละเอียดปรากฏขึ้นในความคิดของเย่เฉิน
ตามคำอธิบาย นี่คือทักษะเทพที่ผู้ทรงพลังในยุคโบราณสร้างขึ้น เป็นวิชาฝึกฝนร่างกาย เมื่อฝึกฝนถึงขีดสุด สามารถทำลายฟ้าดิน และทำลายดวงดาวนอกอาณาเขตด้วยลมหายใจเดียว พลังไร้ขอบเขต
เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเฮือก นี่เป็นทักษะเทพสูงสุดที่ผู้ทรงพลังสร้างขึ้น ผู้ที่สามารถสร้างอาณาจักรของตัวเองได้จริงๆ
ส่วนตำแหน่งท่านผู้มีอำนาจสูงสุด เพียงแค่ได้ยินก็รู้ว่าเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่ เนื่องจากเป็นสายฝึกร่างกายเหมือนกัน ชาติก่อนเย่เฉินก็เคยรู้เรื่องราวของท่านผู้มีอำนาจสูงสุดบ้าง ผู้ที่ครองความแข็งแกร่งที่สุดในยุคโบราณ
ร่างกายของเขาไร้เทียมทาน หมัดคู่นี้ได้รับการขนานนามว่าไร้คู่ต่อสู้ในใต้หล้า
วิชาฝึกฝนร่างกายที่ผู้ยิ่งใหญ่เช่นนี้ทิ้งไว้ย่อมไม่ธรรมดา
บนประตูหิน ปรากฏภาพการฝึกฝนร่างกายสามสิบหกภาพ พร้อมเส้นทางการฝึกฝนที่ชัดเจน
มองดูภาพร่างกายเหล่านี้ แม้แต่เย่เฉินผู้มีสายตาแหลมคมยังต้องชูนิ้วโป้งขึ้น
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในชาติก่อนที่เขาเป็นผู้แข็งแกร่งที่เดินทางสายร่างกายทองคำไร้เทียมทาน จึงเข้าใจวิชาฝึกฝนร่างกายเป็นอย่างดี ภาพทั้งสามสิบหกภาพนี้แม้จะเริ่มฝึกได้หลังวันเกิด แต่แก่นแท้ที่บรรจุอยู่นั้นลึกซึ้งมาก สามารถปลดปล่อยศักยภาพของร่างกายได้เกือบถึงขีดสุด
สมกับเป็นวิชาฝึกฝนร่างกายระดับพลังพิเศษที่ท่านผู้มีอำนาจสูงสุดสร้างขึ้น หากมุ่งเน้นไปที่เส้นทางร่างกายไร้เทียมทาน ภาพทั้งสามสิบหกภาพนี้ หากฝึกจนถึงความสมบูรณ์แบบยิ่งใหญ่ ก็สามารถก้าวข้ามเขตแดนเทพเจ้าได้
แน่นอน เขารู้ว่าคัมภีร์ปราบฟ้าสู่เซียนไม่ได้มีเพียงแค่ภาพเหล่านี้ ภาพการฝึกฝนทั้งสามสิบหกภาพของคัมภีร์ปราบฟ้าสู่เซียนนี้เป็นเพียงภาพเริ่มต้น ต้องมีภาพต่อเนื่องแน่นอน
สมกับเป็นหอคอยราชามนุษย์ที่จอมทัพสูงสุดของดินแดนนี้ตั้งชื่อ แตกต่างจริงๆ เพียงแค่ด่านที่หนึ่ง ยังไม่ทันได้ฝ่า ก็มีวิชาที่แข็งแกร่งเช่นนี้ให้ผู้ทดสอบได้ฝึกฝน ไม่อาจดูถูก
เย่เฉินก็รู้สึกอยากได้คัมภีร์ปราบฟ้าสู่เซียนเช่นกัน แม้ว่าเขาจะครอบครองวิชาศักดิ์สิทธิ์ต่อสู้อ้วนที่แท้จริงไร้เทียมทาน
น่าเสียดายที่แม้แต่เงื่อนไขการเริ่มต้นของวิชาศักดิ์สิทธิ์ต่อสู้อ้วนก็ยากเย็นเกินจะจินตนาการ เขาคาดว่า เว้นแต่พลังแห่งร่างกายของตนจะสามารถเทียบเท่ากับร่างกายของผู้แข็งแกร่งระดับเทพเจ้าในชาตินี้จึงจะสามารถฝึกฝนได้
เพราะกำลังลำบากใจในการตัดสินใจ ตอนนี้เคล็ดลับการฝึกร่างกายเหนือฟ้าปรากฏตรงหน้า จึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด
ด้วยความสามารถในการจดจำแบบไม่มีวันลืม เย่เฉินจดจำภาพทั้งสามสิบหกภาพตรงหน้าอย่างละเอียด
โครม!
ทันใดนั้น ทุกอย่างหมุนควง เย่เฉินถูกผลักออกจากหอคอยราชามนุษย์ กลับมาอยู่ในห้องที่พังทลาย
หากไม่ใช่เพราะมีรอยตราเป็นรูปหอคอยปรากฏขึ้นบนหน้าอก เย่เฉินคงคิดว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงความฝัน
เขาเข้าใจทันทีว่า หากไม่ได้เข้าร่วมการทดสอบของจักรพรรดิ การอยู่ในหอคอยราชามนุษย์จะมีข้อจำกัดด้านเวลา
เย่เฉินพยายามเข้าไปในหอคอยราชามนุษย์ แต่หอคอยกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ทำให้เขาถอนหายใจด้วยความผิดหวัง
ถ้าหากสามารถเข้าไปในหอคอยราชามนุษย์ได้ตลอดเวลา การฝึกฝนในสภาพแวดล้อมที่อุดมไปด้วยพลังชีวิตเช่นนั้น ก็จะช่วยให้พัฒนาได้รวดเร็วขึ้นมาก
น่าเสียดายที่ทำไม่ได้ บางทีการเข้าไปครั้งต่อไปอาจต้องรอจนกว่าจะบรรลุเงื่อนไขที่กำหนด
ยามเช้า
แสงอาทิตย์อันอบอุ่นส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา จุดประกายเป็นลวดลายแสงเล็กๆ ประดับห้องที่เป็นระเบียบ
ภายในห้อง เย่เฉินกำลังยืนในท่าทางประหลาด ย่อเข่าทั้งสองข้างอยู่กับที่ ค่อยๆ โน้มตัวลง บิดแขนทั้งสองไปด้านหลัง ทั้งร่างกำลังเคลื่อนไหวในท่าทางแปลกประหลาด
พร้อมกับการเคลื่อนไหว กระแสความร้อนแรงพลุ่งพล่านขึ้นทั่วร่างกาย ไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณ อบอุ่นไปทั่วกระดูกและเนื้อ ทำให้เย่เฉินรู้สึกสบายจนอยากจะครางออกมา
แต่ในชั่วขณะถัดมา ทั่วร่างกายราวกับถูกเข็มนับพันนับหมื่นเล่มทิ่มแทง แม้แต่เย่เฉินเองก็ทนไม่ไหว สีหน้าเปลี่ยนไป ร่างกายไม่อยู่ในการควบคุม ราวกับถูกค้อนใหญ่ฟาดเข้าที่หน้าอก กระเด็นไปด้านหลังล้มลงกับพื้นอย่างแรง
"สมกับเป็นคัมภีร์ปราบฟ้าสู่เซียนจริงๆ แค่ภาพแรกก็ทำให้รู้สึกเหมือนร่างกายถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ แม้จะไม่รุนแรงเท่าวิชาศักดิ์สิทธิ์ต่อสู้อ้วน แต่ก็ใกล้เคียงกันมาก"
"ร่างกายนี้ยังอ่อนแอเกินไป ตอนนี้ต้องการจะแข็งแกร่งขึ้น จำเป็นต้องอาศัยคัมภีร์ปราบฟ้าสู่เซียน แต่พลังที่แท้จริงยังต้องมาจากวิชาศักดิ์สิทธิ์ต่อสู้อ้วน"
เย่เฉินคิดในใจ วิชาศักดิ์สิทธิ์ต่อสู้อ้วนเป็นวิธีการสกัดร่างกายที่รุนแรงที่สุดในโลก เหมาะสำหรับร่างศักดิ์สิทธิ์การต่อสู้เท่านั้น
เพราะวิชานี้รุนแรงเกินไป คนทั่วไปเพียงแค่ฝึกฝนเล็กน้อย หากร่างกายไม่แข็งแกร่งพอ ก็จะถูกวิชาฉีกร่างออกเป็นชิ้นๆ แม้ร่างกายจะแข็งแกร่งพอ แต่การจะสร้างร่างศักดิ์สิทธิ์การต่อสู้ที่แท้จริง ก็ต้องทนความเจ็บปวดรุนแรงที่สุดจนถึงกระดูก
อาจกล่าวได้ว่า นี่คือเหตุผลที่ร่างศักดิ์สิทธิ์การต่อสู้ได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในร่างกายที่แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้า
แม้คัมภีร์ปราบฟ้าสู่เซียนจะไม่รุนแรงเท่า แต่ก็รุนแรงมากจนร่างกายเขาแทบทนไม่ไหว
แต่ก็เพราะวิชาเช่นนี้ จึงจะทำให้ร่างกายได้รับการเสริมสร้างความแข็งแกร่งครั้งแล้วครั้งเล่า ผ่านการหลอมร้อยครั้ง
เย่เฉินสูดหายใจลึกอีกครั้ง แล้วตะโกนดังๆ พร้อมกับก้มตัวลง
ผู้ที่สามารถเป็นสุดยอดหนุ่มสาวแห่งหมื่นดินแดน ล้วนมีความมุ่งมั่นที่น่าตกใจ พรสวรรค์นั้นสำคัญ แต่สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าคือความกล้าหาญและความมุ่งมั่นที่ไม่ยอมแพ้ไม่ว่าจะเจออุปสรรคใด!


## บทที่ 12 คัมภีร์ปราบฟ้าสู่เซียน_2

สำหรับความเจ็บปวดจากคัมภีร์ปราบฟ้าสู่เซียนที่สามารถทำให้คนธรรมดาหมดสติไปได้ เย่เฉินเพียงแค่สีหน้าซีดเล็กน้อย แต่แววตายังคงมุ่งมั่นไม่เปลี่ยนแปลง
"ท่าที่หนึ่งแห่งคัมภีร์ปราบฟ้าสู่เซียน!"
เย่เฉินจัดท่าทางตามแผนภาพร่างกายในภาพแรกอย่างถูกต้อง และฝึกวิชาตามเส้นทางที่ปรากฏในแผนภาพ กระแสความร้อนอุ่นๆ ไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณ กระตุ้นร่างกายของเขาให้แข็งแกร่งขึ้น
แต่แรงดึงมหาศาลที่เกิดขึ้นในทันทีทำให้กล้ามเนื้อทั่วร่างของเขาราวกับถูกฉีกขาด แม้แต่เส้นเอ็นและกระดูกทุกนิ้วก็รู้สึกเหมือนถูกฉีกออก
ปัง!
เพียงแค่สองลมหายใจ ร่างกายของเย่เฉินก็ทนไม่ไหว ถูกผลักกระเด็นออกไป มีเลือดไหลออกจากมุมปาก อวัยวะภายในราวกับถูกฉีกเป็นชิ้นๆ
แต่เย่เฉินยังคงนิ่งเงียบ เฝ้าฝึกฝนต่อไปอย่างเงียบๆ ปฏิญาณว่าจะไม่ยอมแพ้จนกว่าจะสำเร็จ
...
ม่านราตรีค่อยๆ คืบคลานมาถึง
ในลานบ้าน ตามคำสั่งของคุณชาย ไม่มีใครกล้าบุกรุกเข้ามา แม้แต่หวนเอ๋อก็ไม่ได้มา
ในห้อง เย่เฉินนอนหอบหายใจบนพื้น เหงื่อโทรมกาย เสื้อผ้าเปียกแนบติดร่าง
มีเพียงกลิ่นคาวเหม็นจางๆ ลอยอยู่ในอากาศ
นี่คือกลิ่นเหม็นที่แผ่ออกมาจากร่างของเย่เฉิน ขณะนี้รูขุมขนทั้ง 36,000 รูบนร่างกายของเขากำลังค่อยๆ ขับเหงื่อสีดำออกมา พร้อมกับสิ่งสกปรกในร่างกาย
สามวันผ่านไป เย่เฉินล้มลงถึง 387 ครั้ง แต่ทุกครั้งสามารถกระตุ้นร่างกาย ใช้วิธีที่เกือบจะทรมานตัวเองเพื่อเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้ร่างกาย และด้วยความรุนแรงของคัมภีร์ปราบฟ้าสู่เซียน ไม่เพียงแต่เสริมสร้างร่างกายเท่านั้น แต่ยังสามารถขับสิ่งสกปรกออกจากร่างกายและเสริมความแข็งแกร่งอย่างต่อเนื่อง
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าผลลัพธ์นั้นยอดเยี่ยมมาก หลังจากฝึกฝนสามวัน เย่เฉินสามารถรู้สึกได้ว่าทุกครั้งที่ฝึกท่าที่หนึ่ง ร่างกายของเขาได้รับการพัฒนาขึ้นบ้าง
แม้จะรู้สึกเพียงเล็กน้อย แต่การเปลี่ยนแปลงเชิงปริมาณสามารถนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพได้ การฝึกฝนสามวันทำให้กล้ามเนื้อและกระดูกของเขาพัฒนาขึ้นอย่างมาก
ประสาทสัมผัสของเขาไวมาก รู้สึกได้ว่าสภาพร่างกายของเขาแข็งแกร่งกว่าเดิมมาก
น่าเสียดายที่ต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดทั่วร่างกาย แม้แต่การขยับตัวก็เหมือนถูกเข็มนับหมื่นทิ่มแทง
แต่เย่เฉินไม่ได้พักผ่อนทันที เขาทนความเจ็บปวดลุกขึ้นมานั่งขัดสมาธิบนพื้น เริ่มฝึกฝนต่อ
เมื่อพลังทั้งหมดถูกใช้จนหมด ร่างกายว่างเปล่าอย่างที่สุด นั่นคือเวลาที่การฝึกฝนจะได้ผลดีที่สุด เย่เฉินเข้าใจหลักการนี้อย่างลึกซึ้ง
เขานั่งขัดสมาธิ ทนความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่าง หลับตา ด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้าทำให้ลมหายใจค่อยๆ สงบและมีพลัง
พร้อมกับลมหายใจของเขา แสงสว่างจางๆ จากฟ้าและดินถูกดูดซึมเข้าสู่ร่างของเด็กหนุ่ม
นี่คือพลังชีวิตที่ลอยอยู่ในฟ้าและดิน เป็นแหล่งพลังหลักของนักฝึก ไม่ว่าจะเป็นหลังวันเกิดหรือก่อนวันเกิด หากไม่มีพลังชีวิตจากฟ้าและดินคอยเติมเต็มและเปลี่ยนเป็นพลังของตนเอง ก็เท่ากับทำลายวิชาของตัวเอง
ในตอนนี้ ตราหอคอยราชามนุษย์บนหน้าอกของเย่เฉินเปล่งแสง พลังชีวิตในฟ้าและดินพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เข้มข้นกว่าปกติหลายเท่า
หลังจากผ่านไปนาน เย่เฉินลืมตาขึ้น ดวงตาใสกระจ่าง รู้สึกถึงพลังภายในที่แข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม เขาพึมพำกับตัวเอง ตามที่เขาประเมิน หากฝึกฝนในอัตรานี้ ภายในสองเดือนเขาจะต้องก้าวข้ามสู่ตี้ซื่ฉงได้อย่างแน่นอน
การที่สามารถทะลุผ่านขั้นหนึ่งได้ภายในสองเดือนถือว่าน่ายินดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับเย่เฉินที่ปล่อยเวลาผ่านไปสองปี หากไม่ใช่เพราะพรสวรรค์ที่น่าตื่นตาตื่นใจก็คงไม่สามารถทำได้
แน่นอนว่าเป็นเพราะคัมภีร์ปราบฟ้าสู่เซียนและหอคอยราชามนุษย์ด้วย อย่างแรกทำให้สิ่งสกปรกในเส้นลมปราณถูกขับออกไปบ้าง การไหลเวียนเร็วขึ้น ส่วนอย่างหลังทำให้พลังชีวิตในบริเวณนี้เข้มข้นขึ้นหลายเท่า
แต่เขาก็ยังส่ายหน้า เพราะการจะเข้าสถาบันเทียนตูได้ อย่างต่ำต้องมีคุณสมบัติถึงขั้นที่แปด
และยิ่งฝึกฝนไปถึงช่วงหลัง ความก้าวหน้าก็ยิ่งต้องใช้เวลาสั่งสม เช่นการก้าวจากขั้นที่เจ็ดไปสู่ขั้นที่แปดมักต้องใช้เวลาครึ่งปีขึ้นไป และก็ไม่แน่ว่าจะข้ามผ่านได้
ด้วยความก้าวหน้าในการฝึกฝนแบบนี้ การจะไปถึงขั้นที่แปดภายในเก้าเดือนเป็นไปไม่ได้เลย
"น่าเสียดายที่เข้าหอคอยราชามนุษย์ไม่ได้ ไม่งั้นด้วยความเข้มข้นของพลังชีวิตที่กลายเป็นหมอกในหอคอย ในขั้นนี้อย่างน้อยก็เพิ่มความเร็วในการฝึกฝนได้สิบเท่า" เย่เฉินถอนหายใจอย่างจนปัญญา หอคอยราชามนุษย์เข้าไม่ได้เลย ไม่ต้องพูดถึงการดูดซึมพลังชีวิตมหาศาลดั่งทะเลลึกนั้น
"คัมภีร์ปราบฟ้าสู่เซียนแม้จะเสริมสร้างร่างกายได้ แต่ก็มุ่งเน้นการฝึกร่างกายเป็นหลัก ไม่ได้ช่วยการฝึกพลังภายในมากนัก ไม่รู้ว่าการทดสอบรับนักเรียนของสถาบันเทียนตูจะอนุญาตให้ทดสอบพลังร่างกายหรือไม่" เย่เฉินพูดกับตัวเอง
"สรุปแล้ววิธีที่ดีที่สุดก็คือต้องกระตุ้นพลังที่ซ่อนอยู่ในสายเลือดเซิ่งถี่ออกมา ไม่งั้นการจะไปถึงขั้นที่แปดภายในเก้าเดือนคงยาก"
"หรือว่า อาจใช้พลังของตานเหยากระตุ้นสายเลือดเซิ่งถี่"
ตานเหยาเป็นสิ่งมหัศจรรย์ ไม่เพียงรักษาอาการบาดเจ็บของนักบำเพ็ญตบะได้ แต่ยังเพิ่มความเร็วในการฝึกฝน แม้แต่ทะลุผ่านขีดจำกัด ดังนั้นในโลกนี้ สถานะของนักปรุงยาจึงสูงส่งมาก
เขาต้องการปรุงตานเหยาพิเศษชนิดหนึ่งที่จำได้ ซึ่งสามารถกระตุ้นพลังสายเลือดเซิ่งถี่ที่ซ่อนอยู่ในร่างกาย
แต่การหลอมยาก็เป็นเรื่องฟุ่มเฟือย แม้แต่การหลอมยาระดับต่ำสุดก็ต้องใช้เหรียญทองนับพัน แม้แต่สำหรับตระกูลเย่ทั้งตระกูลก็ไม่ใช่จำนวนเล็กน้อย
และสำหรับตานเหยาที่ฟื้นฟูสายเลือดแบบนี้ แค่วัตถุดิบก็มีราคาไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนเหรียญทอง!
หนึ่งแสนเหรียญทอง เป็นจำนวนมหาศาลขนาดไหน สำหรับตระกูลเย่ทั้งตระกูล คงเป็นรายได้ทั้งปีเลยทีเดียว
สำหรับคนธรรมดาแล้วเป็นตัวเลขที่มหาศาล
แม้ว่าพ่อจะบอกว่าจะให้ความช่วยเหลือทุกอย่าง แต่เย่เฉินไม่อยากให้พ่อลำบากใจ
"หวนเอ๋อ เจ้ามีเงินเท่าไหร่?" เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะถามสาวใช้ตัวน้อยที่กำลังทำความสะอาดอยู่
หวนเอ๋อตอบ: "ข้ามีเหรียญทองห้าเหรียญ"
เย่เฉินได้ยินแล้วก็ผิดหวังทันที จริงๆแล้วห้าเหรียญทองก็ไม่น้อยแล้ว ครอบครัวทั่วไปค่าใช้จ่ายหนึ่งเดือนแค่สองเหรียญทอง น่าเสียดายที่สำหรับเขาแล้วมันเป็นแค่เศษเล็กเศษน้อย!
"คุณชาย วันนี้เป็นวันที่หนึ่ง ถ้าท่านขาดเงิน ท่านสามารถไปรับเงินเดือนที่ฟ่งลู่ถังได้" จู่ๆหวนเอ๋อก็พูดขึ้น
ดวงตาของเย่เฉินสว่างขึ้นทันที เขาเกือบลืมไปว่าต้นเดือนเป็นเวลารับเงินเดือนจากตระกูล และวันนี้พอดีเป็นต้นเดือน แม้จะมีแค่เหรียญทองสิบห้าเหรียญ แต่ยุงตัวเล็กก็ยังเป็นเนื้อ ยังไงก็ต้องเอากลับมา
และแค่มีเหรียญทอง เขาก็มีวิธีที่จะทำให้มันเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า!
เขาจูบแก้มน่ารักของหวนเอ๋อดังฟอด: "หวนเอ๋อ คุณชายรักเจ้าจริงๆ"
PS: ขอพูดตรงนี้หน่อย หลายคนบอกว่าแตกต่างจากส้งฉวนมาก แน่นอน นี่เป็นช่วงต้นเรื่อง จะให้เย่เฉินเก่งกาจทันทีเลย ปล่อยฮวงจินเสี่ยวฉีออกมาคงไม่ได้ เพื่อให้ผู้อ่านใหม่ปรับตัว ต้องมีกระบวนการ ผมเคยบอกว่าผ่านไปประมาณร้อยบทเย่เฉินจะกลับมาเหมือนตอนอยู่ในส้งฉวน ลีลาการเขียนก็จะเปลี่ยน พูดตามตรง การเขียนตอนนี้ผมเองก็ปวดหัว ส่วนนี้เขียนยากมาก หวังว่าทุกคนจะเข้าใจ


## บทที่ 13 ผู้ที่ดูถูกผู้อื่น ย่อมถูกดูถูกเช่นกัน!

เย่เฉินแกล้งหวนเอ๋อเล่นเล็กน้อย ทำให้สาวใช้น้อยหน้าแดงก่ำ กำปั้นเล็กๆ น่ารักของเธอโบกสะบัดไปมา เขาหัวเราะร่าพลางวิ่งออกจากห้องไปภายใต้สายตาอายๆ ของเธอ มุ่งหน้าไปยังฟ่งลู่ถัง
หลังจากเดินวนเวียนไปมาในจวนท่านเมืองอันกว้างใหญ่เป็นเวลานาน ในที่สุดเย่เฉินก็มาถึงห้องที่กว้างขวางและดูน่าเกรงขาม บนป้ายชื่อเหนือประตูมีตัวอักษรสามตัวเขียนอย่างวิจิตรว่า "ฟ่งลู่ถัง"
ฟ่งลู่ถัง คือสถานที่จ่ายเงินเดือนให้แก่สมาชิกตระกูลเย่ทุกเดือน
โดยทั่วไปแล้ว เมื่อสมาชิกในตระกูลมีอายุครบสิบสองปี ตระกูลจะจ่ายเงินเดือนให้ตามความเหมาะสม บางคนได้มาก บางคนได้น้อย ไม่สามารถปฏิบัติเท่าเทียมกันได้ ขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคล
สมาชิกตระกูลที่มีความสำคัญหรือมีผลงานโดดเด่น เช่น ผู้ที่ตระกูลฝากความหวังไว้ หรือมีพรสวรรค์ในการฝึกตน จะได้รับเงินเดือนมากกว่า ส่วนคนที่ตรงกันข้ามก็จะได้น้อยกว่า
แม้ว่าเย่เฉินจะตกจากการเป็นอัจฉริยะกลายเป็นคนไร้ค่า และตำแหน่งหัวหน้าตระกูลในอนาคตก็คงจะถูกริบไป อีกทั้งไม่สามารถดำรงตำแหน่งสำคัญในตระกูลได้ แต่อย่างไรก็ตาม ในฐานะบุตรชายของหัวหน้าตระกูลปัจจุบันและท่านเมืองหลัวเฟิง ตระกูลจะไม่สามารถละเลยหรือกดดันเขาได้อย่างสิ้นเชิง ยังคงต้องจ่ายเงินเดือนจำนวนสิบห้าเหรียญทองให้ทุกเดือน
เงินเดือนเช่นนี้ แม้แต่ในหมู่คนรุ่นใหม่ของตระกูลเย่ก็ถือว่าอยู่ในระดับปานกลางค่อนข้างสูง ทำให้เพื่อนร่วมรุ่นหลายคนอิจฉาริษยา
มาถึงฟ่งลู่ถัง มีสมาชิกตระกูลมากมายกำลังเข้าแถวรอรับเงินเดือน กระจัดกระจายราวหลายสิบคน ทั้งแก่และหนุ่ม ส่วนใหญ่เป็นคนรุ่นใหม่
เย่เฉินเงียบๆ เข้าแถวต่อท้าย โดยไม่มีใครสังเกตเห็นการมาถึงของเขา
หลังโต๊ะไม้แดงขนาดใหญ่ เจ้าหน้าที่ฟ่งลู่ถังกำลังคำนวณเงินเดือนที่ต้องจ่าย ส่งถุงเงินให้กับชายหนุ่มอายุราวสิบห้าสิบหกปีที่อยู่หน้าสุด เมื่อชายหนุ่มเปิดถุงเงินดู เขาก็ร้องครวญครางออกมาว่า "โอ้แม่เจ้า! เดือนนี้มีแค่ห้าเหรียญทองเท่านั้นเอง จะพอใช้ที่ไหนกัน"
สมาชิกตระกูลคนอื่นๆ ก็ทยอยรับถุงเงินของตน พบว่าเงินเดือนไม่มากนัก ส่วนใหญ่อยู่ระหว่างห้าถึงสิบสองเหรียญทอง บางคนได้แค่สี่เหรียญทองด้วยซ้ำ
โดยทั่วไปแล้ว สองเหรียญทองก็เพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายหนึ่งเดือนของครอบครัวทั่วไป แต่สำหรับคุณชายที่ใช้เงินฟุ่มเฟือยมาตลอดแล้ว มันน้อยเกินไปจนน่าสงสาร
ในตอนนั้นเอง ฟ่งลู่ถังก็เกิดความวุ่นวายขึ้น
เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวเข้ามาที่ประตู เขามีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาเป็นพิเศษ รูปร่างสูงโปร่ง อายุราวยี่สิบปี เขาไม่ได้เข้าแถว แต่เดินตรงไปที่โต๊ะไม้แดง
แต่ไม่มีใครบ่น กลับแยกออกไปสองข้างให้ทาง สายตาที่มองชายหนุ่มล้วนเต็มไปด้วยความเกรงขาม
"ดูสิ พี่ลูกพี่ลูกน้องเจิ้งหยางมาแล้ว เขาเป็นหนึ่งในสมาชิกที่โดดเด่นที่สุดของรุ่นเราในตระกูลเย่ และยังเป็นหลานชายของต้าฉางเหล่า เงินเดือนเดือนนี้คงจะเกินแปดสิบเหรียญทองแน่ๆ"
"มีถึงแปดสิบจินปี้เลยหรือ? เดือนนี้ฉันได้แค่แปดจินปี้เท่านั้น"
"แปดสิบจินปี้นับว่าเยอะหรือ? นี่ถือว่าน้อยนะ เดือนที่แล้วได้ถึงแปดสิบสี่จินปี้แล้ว เดือนนี้ต้องได้มากกว่านั้นแน่ บางทีอาจถึงร้อยจินปี้ก็ได้"
การปรากฏตัวของเย่เจิ้งหยางทำให้สมาชิกคนอื่นๆ ในตระกูลกระซิบกระซาบกัน หลายคนมองด้วยสายตาชื่นชมและอิจฉา เสียงแสดงความอิจฉาดังไม่ขาดสาย
ในบรรดาคนรุ่นใหม่ของตระกูลเย่ เย่เจิ้งหยางเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่โดดเด่น
อายุเพียงยี่สิบปีก็บรรลุถึงระดับก้าวหน้าสุดขั้นเก้าก่อนแบกฟ้าแล้ว เหลือเพียงก้าวเดียวก็จะก้าวเข้าสู่ระดับก่อนวันเกิด แม้จะสู้หยางอี๋หญิงสาวยอดเยี่ยมแห่งสวรรค์ของตระกูลหยางไม่ได้ แต่ก็ได้รับการยกย่องว่าจะก้าวเข้าสู่ระดับก่อนวันเกิดได้ภายในสามปี ทำให้ตระกูลฝากความหวังไว้อย่างมาก
ในตอนนี้ เย่เจิ้งหยางรับถุงเงินจากผู้อาวุโสฟ่งลู่ถัง ถุงใบใหญ่หนักอึ้งและเต็มพอง เพียงแค่มองก็รู้ว่าต้องมีไม่ต่ำกว่าแปดสิบจินปี้แน่นอน มากกว่าคนอื่นๆ มากมาย
"สมแล้วที่เป็นพี่ลูกพี่ลูกน้องเจิ้งหยาง เงินเดือนเยอะจริงๆ พวกเรารวมกันยังไม่เท่าเขาเลย"
สมาชิกคนอื่นๆ ในตระกูลต่างมองด้วยสายตาอิจฉา พากันอุทานด้วยความทึ่ง หนึ่งในนั้นอดไม่ได้ที่จะถามว่า "พี่ลูกพี่ลูกน้องเจิ้งหยางครับ ไม่ทราบว่าเดือนนี้ท่านได้เงินเดือนเท่าไหร่หรือครับ?"
เมื่อได้ยินคำถาม เหล่าหนุ่มสาวคนอื่นๆ ก็อดไม่ได้ที่จะเงี่ยหูฟังด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เย่เจิ้งหยางส่ายหน้าถอนหายใจพลางกล่าวว่า "เดือนนี้น้อยกว่าที่คาดไว้หน่อย ได้แค่ร้อยจินปี้เท่านั้น"
แม้จะฟังดูเหมือนผิดหวัง แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ เงินเดือนร้อยจินปี้ ถ้าไม่ใช่มากที่สุดในหมู่คนรุ่นใหม่ของตระกูลเย่ก็คงใกล้เคียง
แน่นอน เหล่าหนุ่มสาวรอบข้างต่างพากันสูดลมหายใจเฮือก แสดงสีหน้าตกตะลึงและอิจฉา โดยเฉพาะบรรดาสาวน้อยวัยแรกแย้มที่ไม่อาจซ่อนสายตาเป็นประกายได้
ชายหนุ่มคุณภาพอย่างเย่เจิ้งหยางที่ทั้งหน้าตาดี พลังแกร่งกล้า และมีคุณปู่เป็นผู้อาวุโสที่ดูแลกิจการตระกูล นับเป็นชายในฝันของสาวๆ ทุกคน
"สมแล้วที่เป็นพี่ลูกพี่ลูกน้องเจิ้งหยาง เป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในรุ่นเยาว์ของตระกูลเย่ เงินเดือนเดือนเดียวของเขายังมากกว่าเงินทั้งปีของผมเสียอีก"
"พี่ลูกพี่ลูกน้องเจิ้งหยางทั้งหล่อทั้งแข็งแกร่ง อายุยี่สิบก็ถึงขั้นหลังกำเนิดระดับเก้าแล้ว อีกไม่นานคงก้าวเข้าสู่ระดับก่อนวันเกิดได้แน่ ต้องเป็นที่หนึ่งในรุ่นเยาว์ของตระกูลเย่แน่นอน"
"พูดอะไรกัน พี่ลูกพี่ลูกน้องเจิ้งหยางก็เป็นที่หนึ่งในรุ่นเยาว์ของตระกูลเย่อยู่แล้ว ต่อไปต้องเป็นผู้สืบทอดตระกูลแน่นอน เก่งกว่าไอ้เย่เฉินคนไร้ค่านั่นตั้งเยอะ"
โดยเฉพาะตำแหน่งหัวหน้าตระกูลและท่านเมืองหลัวเฟิง คนรุ่นใหม่ในตระกูลต่างก็อยากสืบทอด และเขาก็เป็นหนึ่งในนั้น
อาจกล่าวได้ว่าเขาคิดว่าตำแหน่งหัวหน้าตระกูลถูกกำหนดให้เขาแล้ว แต่เขาไม่ได้แสดงออกทางสีหน้า เพียงแค่โบกมือพลางกล่าวว่า "น้องๆ ทั้งหลาย ตำแหน่งหัวหน้าตระกูลต้องเป็นผู้ที่มีความสามารถเท่านั้น แม้ว่าพลังของข้าจะไม่เลวแต่ก็ยังหนุ่มอยู่ ยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะรับตำแหน่งหัวหน้าตระกูล อย่าพูดส่งเดชเช่นนี้เลย เดี๋ยวจะเป็นที่ครหานินทา"
"พี่ลูกพี่ลูกน้องเจิ้งหยางถ่อมตัวเกินไปแล้ว ในอนาคตถ้าไม่ใช่ท่านแล้วจะเป็นใครล่ะ"
"ใช่แล้ว พี่ลูกพี่ลูกน้องเจิ้งหยางไม่เพียงหล่อเหลาสง่างาม แถมยังบรรลุถึงขั้นโลกหลังที่มาบรรจบตั้งแต่อายุยี่สิบ ห่างจากระดับก่อนวันเกิดเพียงก้าวเดียว อนาคตต้องเป็นหัวหน้าตระกูลเย่คนต่อไปแน่นอน ตระกูลเย่ของพวกเราต้องพึ่งพี่ลูกพี่ลูกน้องเจิ้งหยางนำพาไปสู่ความรุ่งโรจน์"
เหล่าหนุ่มสาวในตระกูลต่างรีบพูดแสดงความเห็นด้วย การประจบสอพลอเช่นนี้ยิ่งทำให้สีหน้าของเย่เจิ้งหยางแสดงความพึงพอใจมากขึ้น จนไม่อาจปิดบังได้ เขาโบกมือพลางหัวเราะว่า "น้องๆ ทำให้พี่อายแล้ว อย่าพูดอย่างนั้นเลย ไม่ควรพูดส่งเดช"
"พรืด!"
เย่เฉินที่ยืนอยู่ท้ายแถวอดหัวเราะออกมาไม่ได้ ไอ้หมอนี่แกล้งทำเป็นถ่อมตัวไม่เป็นเอาเสียเลย ชัดเจนว่าอยากได้แต่กลับต้องแสดงว่าไม่อยากได้ เคยเห็นคนโอ้อวดมามาก แต่ไม่เคยเห็นใครโอ้อวดจนโจ่งแจ้งขนาดนี้มาก่อน
เสียงหัวเราะนี้ดังชัดเจน ทำให้ทุกคนตกตะลึง เมื่อมองตามเสียงไปเห็นว่าเป็นเย่เฉินที่ยืนอยู่ท้ายแถวกำลังหัวเราะอยู่ ยิ่งรู้สึกตกใจ
การหัวเราะเยาะเย่เจิ้งหยางเช่นนี้ ช่างกล้าเกินไปหน่อยแล้ว
เย่เจิ้งหยางขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ สีหน้าเริ่มมืดลง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
ในฐานะที่เป็นคนรุ่นใหม่ที่มีพลังและสถานะสูงสุดของตระกูลเย่ เขามักจะมีความรู้สึกเหนือกว่าผู้อื่นเสมอ โดยเฉพาะเมื่อเผชิญหน้ากับเย่เฉินที่มีพลังเพียงขั้นที่สาม เขายิ่งมองอีกฝ่ายเหมือนขุนนางมองขอทาน เต็มไปด้วยความหยิ่งยโสและดูแคลน ไม่คิดจะพูดจากับคนไร้ค่าที่นำความอับอายมาสู่ตระกูล
และเขาเข้าใจดีว่า บางครั้งแม้ไม่ต้องพูดอะไร ก็จะมีคนออกหน้าแทนเขาเอง
และแล้ว...
"เย่เฉิน เจ้าหัวเราะอะไร?" ชายหนุ่มวัยไล่เลี่ยกับเย่เฉินก้าวออกมา ชี้หน้าแล้วแค่นเสียงด่าว่า "หรือว่าเจ้ากำลังสงสัยว่าพี่ลูกพี่ลูกน้องเจิ้งหยางไม่มีคุณสมบัติเป็นหัวหน้าตระกูลคนต่อไป?"
คำพูดนี้ผลักให้เย่เฉินกลายเป็นฝ่ายตรงข้ามกับเย่เจิ้งหยางทันที ทุกคนต่างมองมาด้วยสายตาประหลาด
แม้แต่เย่เจิ้งหยางก็ยังสนใจ หันมามองด้วยความอยากรู้ว่าคนไร้ค่าของตระกูลผู้นี้จะถูกคนในตระกูลดูถูกอย่างไร
เย่เฉินรู้จักชายหนุ่มคนนี้ ชื่อเย่หัว อายุเท่ากัน เป็นลูกชายคนเดียวของผู้จัดการญาติห่างๆ ในตระกูล ได้รับการตามใจมาตั้งแต่เด็ก แต่เพราะตัวเองมีพ่อที่ดี แม้พลังจะด้อยกว่าเขา แต่เบี้ยเลี้ยงรายเดือนกลับได้มากกว่าเขาไม่น้อย ทำให้เขาอิจฉาริษยา จึงมักหาโอกาสกลั่นแกล้งตัวเองเสมอ
ในความทรงจำของเขาถูกกลั่นแกล้งหลายครั้งในช่วงสองปีที่ผ่านมา และครั้งนี้ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
เมื่อเผชิญกับการชี้หน้าด่าของเย่หัว เย่เฉินเพียงแค่ขมวดคิ้วแต่ไม่ได้โกรธจนต้องด่ากลับ
การมีชีวิตสองภพ ชาติก่อนเคยเป็นสุดยอดหนุ่มสาว เป็นจอมทัพผู้ก่อตั้งอาณาจักรเทพอมตะ ทุกสิ่งทุกอย่างทำให้เขาเป็นผู้ใหญ่กว่าที่เห็นภายนอกมาก มีพลังจิตสูงส่ง จะโกรธง่ายๆ เพราะเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร
ในสายตาของเขา ไม่ว่าจะเป็นเย่หัวหรือเย่เจิ้งหยางก็เป็นแค่เด็กๆ เล่นกัน เขาไม่จำเป็นต้องลดตัวลงไปทะเลาะด้วย จึงยักไหล่พูดว่า "ฉันไม่ได้มีความคิดแบบนั้น"
แต่การถอยของเขากลับถูกเย่หัวมองว่าเป็นความขี้ขลาด เย่หัวที่เคยอิจฉาเย่เฉินมาตลอดจะพลาดโอกาสทำให้เย่เฉินขายหน้าต่อหน้าคนอื่นได้อย่างไร จึงเยาะเย้ยว่า "ดีที่ไอ้ไร้ค่านี่รู้จักประสา พี่ลูกพี่ลูกน้องเจิ้งหยางเป็นอัจฉริยะด้านการฝึกตนของตระกูลเย่ ไม่ใช่ขยะที่แม้แต่ฝึกตนก็ไม่ได้อย่างแกจะเทียบได้ ต่อไปพี่ลูกพี่ลูกน้องเจิ้งหยางจะต้องได้เป็นหัวหน้าตระกูลแน่นอน"
เย่เฉินไม่สนใจอีกฝ่าย เดินตรงไปที่เคาน์เตอร์เพื่อรับเงินเดือนของเดือนนี้ แทนที่จะโต้เถียง การรับเงินเดือนไปเร็วๆ จะดีกว่า
แต่ด้วยเหตุนี้เอง จึงถูกคนในตระกูลดูถูกเหยียดหยาม
แม้แต่คนธรรมดาในตระกูลก็สามารถดูถูกเขาได้ตามใจชอบ ได้แต่บอกว่าไอ้ไร้ค่านี่ขี้ขลาดเกินไป ถ้าไม่ใช่เพราะมีพ่อที่เป็นหัวหน้าตระกูลและเจ้าครองเมือง คงถูกเนรเทศออกจากตระกูลเย่ไปอยู่ชายแดนแล้ว
เย่เฉินไม่อยากก่อเรื่อง แต่ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะไม่มาก่อเรื่องกับเขา เย่หัวเห็นเย่เฉินไม่พูดอะไร คิดว่าเขาหดหัว สีหน้ายิ่งเย่อหยิ่งขึ้น เดินเข้าไปแย่งถุงเงินเดือนที่เย่เฉินเพิ่งรับมาไปถืออย่างรวดเร็ว พูดอย่างดุร้ายว่า "แค่ไอ้ไร้ค่าอย่างแกก็ได้รับเงินเดือนเหรียญทองสิบห้าเหรียญทุกเดือน ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อแก แกจะมีความสามารถอะไร"
"คืนมาให้ฉัน" เย่เฉินยื่นมือไปเอาคืน
แต่เย่หัวถอยไปก้าวใหญ่ แสดงรอยยิ้มเย็นชา "จะเอาคืนก็ได้ แค่แกคุกเข่าเห่าเหมือนหมาสามครั้ง ฉันก็จะคืนให้ บางทีถ้าพี่ชายอย่างฉันอารมณ์ดีอาจจะให้เหรียญทองแดงสองสามเหรียญไปซื้ออาหารหมากินก็ได้นะ"
คนในตระกูลรอบข้างไม่มีใครห้าม กลับหัวเราะฮ่าๆ ทุกคนอยากดูภาพที่เย่เฉินคลานเห่าเหมือนหมาว่าจะน่าขันแค่ไหน
เย่เจิ้งหยางที่อยู่ข้างๆ ก็กอดอกดูเย่เฉินอย่างสนใจ เขาย่อมยินดีที่จะได้เห็นลูกชายหัวหน้าตระกูลเห่าเหมือนหมา
ปัง!
เสียงตบหน้าดังสนั่นขึ้นทันที มือที่เย่เฉินเงื้อขึ้นตบหน้าเย่หัวอย่างแรง มองดูเย่หัวที่กุมหน้าด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว พูดเย็นชาว่า "ที่ไม่ทะเลาะกับแกเพราะขี้เกียจยุ่งกับคนไร้สาระ แกคิดว่าตัวเองเป็นใครกันแน่ ในสายตาฉัน แม้แต่หมายังรู้จักเป็นคนมากกว่าแก"
ภายใต้สายตาตกตะลึงของทุกคน คำพูดเย็นชาของเด็กหนุ่มดังก้องไปทั่วฟ่งลู่ถัง


## บทที่ 14 ฆ่าไก่เพื่อเตือนลิง

"ฉันไม่อยากเถียงกับแกเพราะไม่อยากยุ่งกับคนน่าเบื่อแบบแก แกคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ในสายตาฉัน หมาตัวหนึ่งยังรู้จักความเป็นคนมากกว่าแกเสียอีก"
คำพูดเย็นชาของชายหนุ่มดังก้องไปทั่วฟ่งลู่ถัง สร้างความตกตะลึงให้กับทุกคนในตระกูล
ไม่มีใครคาดคิดว่าเย่เฉินที่ปกติขี้อายและอ่อนแอจะกล้าตบหน้าเย่หัว เป็นเรื่องที่เกินความคาดหมายของทุกคน แม้แต่เย่เจิ้งหยางก็ยังตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า
เพราะหลังจากที่เย่เฉินตกจากแท่นบูชาเทพ นิสัยของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่มีความมั่นใจอีกต่อไป กลายเป็นคนขี้อายและอ่อนแอ แม้จะเป็นลูกชายของหัวหน้าตระกูล ก็ไม่กล้าพูดเสียงดังกับคนในตระกูล ไม่ต้องพูดถึงการท้าทายหรือตบหน้าคนอื่น
เป็นภาพที่ไม่น่าเชื่อ ไม่มีใครคิดว่าจะมีวันที่เย่เฉินลงมือทำร้ายคนอื่น
เย่หัวกุมแก้มที่บวมแดง ความเจ็บปวดบนใบหน้าไม่เท่ากับความอับอายที่ถูกคนที่เคยรังแกตบหน้าต่อหน้าคนในตระกูลมากมาย ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดด้วยความโกรธ คำรามเหมือนหมาป่า "เย่เฉิน แกไอ้คนไร้ค่ากล้าตบหน้าข้า วันนี้ข้าจะทำให้แกพิการไปเลย"
เขากระโจนเข้าใส่อย่างดุร้าย ท่าทางเหมือนจะฉีกเย่เฉินเป็นชิ้นๆ ลืมแม้กระทั่งว่าเย่เฉินเป็นลูกชายหัวหน้าตระกูล ความโกรธแค้นทำให้เขาลืมทุกอย่าง มีเพียงความต้องการที่จะทุบตีเย่เฉินเพื่อระบายความแค้น
แม้เย่หัวจะไม่ได้เก่งกาจเท่าเย่เจิ้งหยางที่เป็นผู้ฝึกตนขั้นหลังกำเนิดระดับเก้า แต่เขาก็เป็นผู้ฝึกตนขั้นหลังกำเนิดระดับห้า
ในขั้นหลังกำเนิดระดับเก้า สามระดับแรกไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่เด่นชัดนัก ส่วนใหญ่เป็นการฝึกฝนกล้ามเนื้อและกระดูก แต่ตั้งแต่ระดับสี่เป็นต้นไป ทุกระดับที่เพิ่มขึ้นจะเพิ่มพละกำลังขึ้นหลายร้อยชั่ง ผลลัพธ์ชัดเจนมาก
ขั้นหลังกำเนิดระดับห้า มีพละกำลัง 500 ชั่ง
ขั้นหลังกำเนิดระดับหก มีพละกำลัง 1,000 ชั่ง
ขั้นหลังกำเนิดระดับเจ็ด มีพละกำลัง 1,700 ชั่ง
ขั้นหลังกำเนิดระดับแปด มีพละกำลัง 2,500 ชั่ง
ขั้นหลังกำเนิดระดับเก้า มีพละกำลัง 4,000 ชั่ง
พูดได้ว่า เย่หัวมีพละกำลัง 500 ชั่ง สามารถยกหินยักษ์ได้ ต่อยเสือหมาป่าตายได้ในหมัดเดียว การที่เขาจู่โจมเย่เฉินที่ยังไม่ได้ฝึกตนขั้นหลังกำเนิดแบบนี้ อย่างน้อยก็ต้องทำให้กระดูกหักหลายท่อน
เย่เจิ้งหยางที่อยู่ข้างๆ ไม่มีทีท่าจะห้ามปราม เมื่อครู่เขาได้ยินเสียงหัวเราะของเย่เฉินก็โกรธแล้ว ตั้งใจจะสั่งสอนคนไร้ค่านี่ หากผู้อาวุโสถามก็มีข้ออ้างว่าตอบสนองไม่ทัน
อีกทั้งเพราะปู่ของเขาเป็นต้าฉางเหล่าของตระกูล มีความสัมพันธ์ไม่ค่อยดีกับเย่อ้าวหัวหน้าตระกูลมาตลอด ทำให้ลูกพี่ลูกน้องรุ่นหลังก็ไม่ถูกกัน
สำหรับคนไร้ค่าคนนี้ เขาดูถูกจากก้นบึ้งของหัวใจ จะช่วยทำไม ดูเรื่องสนุกยังไม่พอเลย
แต่เย่เฉินกลับไม่มีทีท่าจะหลบหนีเลย ในสายตาทุกคนคิดว่าเขากลัวจนขยับไม่ได้ ได้แต่ยืนรอให้เย่หัวเข้ามาทุบตี
สาวๆ บางคนถึงกับเอามือปิดหน้าร้องด้วยความตกใจ ราวกับเห็นภาพนองเลือดที่กำลังจะเกิดขึ้น
"อ่อนแอเกินไป ช่องโหว่เต็มไปหมด" เย่เฉินส่ายหน้า ไม่สนใจเลยสักนิด
แม้ว่าเขาจะไม่แข็งแกร่งเท่าชาติก่อน แต่ประสบการณ์การต่อสู้อันล้ำค่ายังอยู่ เป็นสมบัติล้ำค่าที่ได้จากการต่อสู้กับผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงมานับไม่ถ้วน ไม่มีใครเทียบได้
ท่าทางดุดันของเย่หัวในสายตาเขาเต็มไปด้วยช่องโหว่ มองทะลุได้ในแวบเดียว และวิธีรับมือก็ผุดขึ้นมาพร้อมกัน
อีกทั้งเขาได้ฝึกคัมภีร์ปราบฟ้าสู่เซียน ร่างกายทั้งหมดได้รับการฝึกฝน ทั้งความแข็งแกร่งและความคล่องตัวของร่างกายล้วนเหนือกว่าที่ผ่านมา ความเร็วของเย่หัวในสายตาเขาไม่มีอะไรน่าสนใจ
เมื่อเย่หัวกำลังจะพุ่งเข้ามา เย่เฉินก็ก้าวไปทางซ้ายครึ่งก้าวพร้อมกัน ร่างกายเบี่ยงหลบ หลบการโจมตีของอีกฝ่ายได้พอดี จากนั้นก็เตะกวาดขาไปที่หลังเข่าของเย่หัว ทำให้เขาเจ็บจนล้มลงกับพื้นทันที
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในเสี้ยววินาที แต่ด้วยประสบการณ์การต่อสู้ที่เหนือชั้น เย่เฉินใช้จุดอ่อนเอาชนะจุดแข็ง สามารถโค่นเย่หัวที่อยู่ในขั้นหลังกำเนิดระดับห้าลงได้
นี่ทำให้ทุกคนตกตะลึง ไม่คิดว่าเย่เฉินไม่เพียงหลบการโจมตีของเย่หัวได้ แต่ยังสามารถทำให้เย่หัวล้มลงกับพื้น เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อจริงๆ
แม้แต่เย่เจิ้งหยางก็ตกใจ ไม่รู้ว่าคนไร้ค่านี่เก่งขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่แล้วเขาก็ส่ายหน้า คิดว่าอีกฝ่ายแค่โชคดีเท่านั้น ไม่มีทางที่คนไร้ค่าจะทำได้
"พระเจ้า ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม เย่หัวถูกคนไร้ค่าของตระกูลเอาชนะได้ เหลือเชื่อจริงๆ"
"แม่ง แน่นอนว่ามันต้องเป็นเพราะโชคช่วย มันต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ แค่โชคดีชั่วครู่เท่านั้น" เหล่าสมาชิกตระกูลรอบๆ ต่างพากันอุทานและกระซิบกระซาบ
เย่หัวก็ตกใจเช่นกัน แต่คิดเหมือนกับเย่เจิ้งหยางว่าไอ้ไร้ค่านี่แค่โชคดีชั่วครู่เท่านั้น เขาตะโกนดังลั่นแล้วพุ่งเข้าไปอีกครั้ง
แต่น่าเสียดายที่ผลลัพธ์ไม่มีทางเปลี่ยนแปลง เย่เฉินมองทะลุจุดอ่อนทั้งหมดของเย่หัวไปนานแล้ว เขาก้าวเบี่ยงตัวหลบการโจมตีของอีกฝ่ายอย่างคล่องแคล่ว และในจังหวะที่ไม่ทันให้ตั้งตัว ก็ซัดหมัดอย่างหนักเข้าที่ขมับของเย่หัว
หมัดนี้หนักหนาสาหัส ทำให้เย่หัวล้มลงด้วยความเจ็บปวด สมองมึนงง ครู่ใหญ่กว่าจะได้สติ
ขมับเป็นจุดอ่อนของทุกคน แม้ว่าเขาจะอยู่ในขั้นหลังกำเนิดระดับห้า ร่างกายแข็งแกร่ง แม้โดนพลังร้อยชั่งกระแทกใส่ตัวก็ไม่เป็นไร อย่างมากก็แค่เจ็บนิดหน่อย แต่ขมับยังคงเป็นจุดเปราะบาง เพียงแค่โดนกระแทกหนักๆ ครั้งเดียวก็ต้องมึนงงแน่นอน
และหลังจากที่เย่เฉินได้ฝึกคัมภีร์ปราบฟ้าสู่เซียน สมรรถภาพร่างกายก็เพิ่มขึ้นมาก หมัดเดียวนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เย่หัวสติเลอะเลือนไปครึ่งค่อนวัน
ได้ทีต้องเอาให้ตาย เย่เฉินไม่เคยปล่อยโอกาสที่จะโค่นคู่ต่อสู้ให้หลุดลอยไป ชาตินี้ยิ่งเป็นเช่นนั้น
ก้าวสองสามก้าวพุ่งเข้าไป เย่เฉินคร่อมร่างเย่หัว ยกหมัดขึ้นซัดเข้าไปสามหมัดรวดเร็วดั่งสายฟ้า และทุกหมัดล้วนกระแทกลงบนขมับของเย่หัวอย่างรุนแรงและโหดเหี้ยม จู่โจมจุดอ่อน จนทำให้เย่หัวสลบไปกับพื้น ตาเหลือกขาว สร้างความตกตะลึงให้กับทุกคนในที่นั้น
นี่ยังเป็นเย่เฉินคนเดิมที่เคยก้มหน้าหลบเลี่ยงเมื่อเจอสมาชิกตระกูลอยู่หรือ? ตอนนี้กลับสามารถทำให้เย่หัวผู้อยู่ในขั้นหลังกำเนิดระดับห้าสลบไปกับพื้น มันเป็นการกระทบกระเทือนจิตใจอย่างรุนแรงสำหรับทุกคน
ทันใดนั้น ทุกคนรู้สึกว่าในขณะนี้ร่างของเย่เฉินดูสูงใหญ่ขึ้นมาก
"ยังมีใครไม่พอใจอยากจะออกมาลองดูอีกไหม?" เย่เฉินกวาดตามองสมาชิกตระกูลที่อยู่ในที่นั้นพลางถามเสียงเรียบ แต่พอคำพูดของเขาจบลง เกือบทุกคนต่างถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว
เห็นได้ชัดว่าภาพที่เย่เฉินโค่นเย่หัวลงอย่างรวดเร็วเมื่อครู่ส่งผลกระทบต่อพวกเขาอย่างมาก จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่หายช็อก ไม่อย่างนั้นคงไม่ถอยหนีคนไร้ค่าที่ฝึกตนไม่ได้แบบนี้
เย่เฉินพอใจมาก นี่คือผลลัพธ์ที่เขาต้องการ ฆ่าไก่ให้ลิงดู ฆ่าหนึ่งเพื่อข่มร้อย เขาไม่อยากให้เกิดเรื่องวุ่นวายมากมาย หากต้องการตั้งหลักในตระกูลเย่อย่างมั่นคง ก็ต้องสร้างความเกรงขาม และเย่หัวก็คือไก่ตัวที่ถูกฆ่า
แต่การที่พวกเขาไม่ออกมา ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะไม่ออกมา ยังมีอีกคนที่เป็นข้อยกเว้น — เย่เจิ้งหยาง!
ตอนนี้ในดวงตาของเย่เจิ้งหยางวาบไปด้วยแววเย็นชา เพราะเขารู้สึกว่าเย่เฉินท้าทายศักดิ์ศรีของเขา เขาถือว่าตัวเองเป็นหัวหน้าตระกูลในอนาคต ศักดิ์ศรีไม่อาจถูกท้าทายได้ เขารู้สึกว่าจำเป็นต้องปราบปรามสักหน่อย
เสียงปรบมือดังขึ้นอย่างใสกังวาน เย่เจิ้งหยางปรบมือพลางหัวเราะอย่างร่าเริง "ยอดเยี่ยมมาก น้องลูกพี่ลูกน้องเย่เฉิน ไม่ได้เจอกันสักพัก ดูเหมือนพลังจะแข็งแกร่งขึ้นมาก ลองรับหมัดพี่สักหมัดสิ"
พูดจบก็ลงมือทันทีโดยไม่รอให้เย่เฉินได้ปฏิเสธ ฝ่ามือพุ่งมาอย่างรวดเร็วและรุนแรง เหนือชั้นกว่าเย่หัวหลายเท่า ทั้งยังเร็วกว่ามาก จนเกิดกระแสลมแรงพัดผ่าน
แม้ฝ่ามือยังมาไม่ถึง แต่แรงลมที่ปะทะใบหน้าก็ทำให้รู้สึกแสบร้อนเจ็บปวด
หากโดนฝ่ามือนี้เข้า ร่างกายในสภาพนี้คงมีกระดูกหักอย่างน้อยห้าท่อน
สีหน้าของเย่เฉินหม่นลง เย่เจิ้งหยางผู้นี้ปกติตนก็ไม่เคยไปล่วงเกินเขา แต่ตอนนี้กลับจะลงมือรุนแรงกับตน ช่างโหดร้ายจริงๆ
แน่นอน เย่เฉินไม่อาจรับการโจมตีได้ แม้จะฝึกคัมภีร์ปราบฟ้าสู่เซียนก็ไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ของเย่เจิ้งหยางได้ เพราะเวลาที่ใช้ในการฝึกฝนยังสั้นเกินไป ยังไม่ถึงขั้นที่จะแข็งแกร่งจริงๆ
เย่เฉินเบี่ยงตัวหลบ ดูเหมือนจะหลบได้อย่างหวุดหวิด พูดว่า "เย่เจิ้งหยาง ข้าไม่อยากต่อสู้กับท่าน"
เย่เจิ้งหยางเห็นเย่เฉินหลบได้ก็แปลกใจเล็กน้อย แม้ฝ่ามือนี้จะไม่ได้ใช้พลังเต็มที่ แต่ก็เร็วมาก แม้แต่ผู้ฝึกตนขั้นหลังกำเนิดระดับเจ็ดก็ยังไม่แน่ว่าจะหลบได้ ไม่คิดว่าเย่เฉินคนไร้ค่าผู้นี้จะหลบได้ ทำให้เขาประหลาดใจ แต่ความโกรธในใจกลับเข้มข้นขึ้น จึงออกฝ่ามืออีกครั้ง "แต่พี่อยากลองฝีมือกับน้องสักหน่อย"
แต่เย่เฉินก็เบี่ยงตัวหลบอีกครั้ง ทำให้ทุกคนประหลาดใจ หนึ่งครั้งก็แล้วไป แต่สองครั้งแบบนี้ก็ดูแปลกแล้ว
"น้อง วิชาการหลบหลีกไม่เลว ให้พี่ลองดูฝีมือเจ้าหน่อย" การพลาดสองครั้งติดทำให้สีหน้าเย่เจิ้งหยางหม่นลง โดยเฉพาะการพลาดต่อหน้าสมาชิกตระกูลมากมายกับคนไร้ค่าของตระกูลนี่เป็นความอัปยศอย่างใหญ่หลวง
จึงลงมือติดต่อกันหลายครั้ง ฝ่ามือที่พุ่งออกมาแต่ละครั้งทรงพลังมาก แม้แต่เหล็กกล้าถูกฟาดเข้าก็ต้องเป็นรอยฝ่ามือ เห็นได้ชัดว่าลงมือหนัก
แต่การโจมตีของเย่เจิ้งหยางครั้งนี้แม้จะดูดุดัน แต่ภายใต้การรับรู้อันว่องไวและประสบการณ์การต่อสู้อันมากมายของเย่เฉิน เขาสามารถคาดเดาการเคลื่อนไหวขั้นต่อไปได้ง่ายๆ จึงหลบหลีกได้อย่างสบาย
ดังนั้น จึงเกิดภาพต่อไปนี้ขึ้น —
การโจมตีของเย่เจิ้งหยางทั้งเร็ว แม่นยำ และรุนแรง แต่ทุกครั้งกลับไม่สามารถโดนเย่เฉินได้แม้แต่นิดเดียว


## บทที่ 15 วิธีชกที่มันส์ที่สุด!

"ไม่จริงใช่ไหม ฉันคงไม่ได้ตาฝาดไปหรอกนะ"
"พระเจ้า เย่เฉินคนไร้ค่านั่นหลบการโจมตีของพี่ลูกพี่ลูกน้องเจิ้งหยางได้ และไม่ใช่แค่ครั้งเดียว"
"ทำไมเย่เฉินถึงกลายเป็นคนเก่งขึ้นมาทันทีแบบนี้!?"
เสียงอุทานดังขึ้นทั่วสนาม ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกตกตะลึง
เพราะเย่เจิ้งหยางใช้วิธีการโหดเหี้ยม โจมตีอย่างรวดเร็ว การโจมตีหลายครั้งที่พวกเขามองว่าไม่มีทางหลบได้ แต่เย่เฉินกลับสามารถหลบได้อย่างง่ายดาย ราวกับสามารถคาดเดาเส้นทางการโจมตีของเย่เจิ้งหยางได้ล่วงหน้า ทำให้ทุกคนอ้าปากค้างไปนาน ไม่อาจตั้งสติได้
เมื่อเทียบกับวิธีการหลบหลีกที่ผิดธรรมชาติของเย่เฉิน เย่เจิ้งหยางกลับโกรธมากกว่า เขาถือว่าตัวเองเป็นที่หนึ่งในรุ่นเยาว์ของตระกูลเย่ มีพลังขั้นหลังกำเนิดระดับเก้า มักจะคิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่นเสมอ
แม้ว่าเย่เฉินเคยรุ่งโรจน์จนทำให้เขาต้องเงยหน้ามอง แต่สุดท้ายก็เป็นแค่อดีต ตอนนี้เป็นเพียงคนไร้ค่าที่เขาต้องมองลงมาและดูถูก แต่ตอนนี้ใช้ทุกวิถีทางก็ยังเข้าใกล้ไม่ได้ นี่มันอะไรกัน
ตอนนี้เขากลับรู้สึกเหมือนถูกเล่นงานอยู่ในอุ้งมือ และยิ่งไปกว่านั้นคือถูกคนไร้ค่าที่เขาดูถูกเล่นงาน เขาจะทนได้อย่างไร
ทันทีที่เย่เจิ้งหยางออกหมัด คิดว่าเย่เฉินจะหลบเหมือนเคย แต่ฉับพลัน ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน เย่เฉินไม่ได้ถอย แต่กลับก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว ใบหน้าเฉียดผ่านหมัดอันดุร้ายของเย่เจิ้งหยาง แล้วซัดหมัดอย่างหนักเข้าไป
เสียงดังปัง ใบหน้าหล่อเหลาของเย่เจิ้งหยางมีรอยช้ำรอบดวงตาทันที ดูตลกและน่าขัน
หลังจากต่อยไปหนึ่งหมัด เย่เฉินรีบถอยหลัง ทำให้เย่เจิ้งหยางเต็มไปด้วยความโกรธ
เขาไม่เพียงแต่ต่อยเย่เฉินคนไร้ค่านี่ไม่โดนเท่านั้น แต่กลับถูกทำให้เสียโฉม และแน่นอนว่านี่ต้องเป็นความตั้งใจที่จะทำให้เขาอับอาย
แต่เย่เฉินถอนหายใจเบาๆ ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากจะโค่นเย่เจิ้งหยาง แต่เพราะเย่เจิ้งหยางที่มีพลังขั้นหลังกำเนิดระดับเก้ามีสภาพร่างกายที่เหนือกว่าขั้นหลังกำเนิดระดับห้าของเย่หัวมากเกินไป ด้วยพลังของเขาในตอนนี้ไม่สามารถทำร้ายอีกฝ่ายได้ มีเพียงใบหน้าที่บอบบางที่สุดที่เขาสามารถลงมือได้ จึงเกิดเหตุการณ์เช่นนี้
"เย่เฉิน แกจะเรียกว่าลูกผู้ชายได้ยังไง ถ้ามีน้ำยาก็อย่าหลบ มาสู้กับฉันซึ่งๆ หน้า" ในที่สุด หลังจากโจมตีไปแล้วอย่างน้อยห้าสิบกระบวนท่า เย่เจิ้งหยางก็ตะโกนด้วยความโกรธ ไม่เคยรู้สึกอึดอัดเช่นนี้มาก่อน
เขาผู้มีพลังศิลปะการต่อสู้ขั้นหลังกำเนิดระดับเก้า กลับไม่สามารถทำร้ายคนไร้ค่าของตระกูลเย่คนนี้ได้จริงๆ นั่นไม่ได้หมายความว่าตัวเองด้อยกว่าคนไร้ค่านี่หรอกหรือ
นี่เป็นสิ่งที่ไม่อาจยอมรับได้ไม่ว่าในกรณีใดๆ
ด้านหลัง สมาชิกตระกูลคนอื่นๆ ก็ตะโกนด้วย: "ใช่ เย่เฉิน แกคนไร้ค่า ไม่กล้าสู้ซึ่งๆ หน้า แกไม่ใช่ผู้ชาย"
"ถ้ามีน้ำยาก็มาสู้กับพี่ลูกพี่ลูกน้องเจิ้งหยางซึ่งๆ หน้า"
ลูกหลานตระกูลหลายคนต่างเยาะเย้ยเย่เฉิน กล่าวหาว่าเขาไม่ใช่ลูกผู้ชาย รู้แต่จะหลบหนี ไม่กล้าสู้ซึ่งๆ หน้า ใช้ยุทธวิธีการยั่วยุ
แต่ยุทธวิธีการยั่วยุที่เรียกว่านี้กลับดูต่ำต้อยที่สุดในสายตาเขา ไม่อาจทำให้จิตใจเขาเกิดคลื่นแม้แต่น้อย หลังจากหลบหมัดแรงของเย่เจิ้งหยางได้แล้ว เขาก็รีบถอยหลังสิบก้าว มองตากับอีกฝ่ายจากระยะไกล แล้วพูดขึ้นทันที: "เย่เจิ้งหยาง ปีนี้แกอายุเท่าไหร่?"
"ยี่สิบปี" เย่เจิ้งหยางงงๆ ตอบโดยไม่ทันคิด
"แล้วฉันอายุเท่าไหร่?" เย่เฉินถามอีกประโยค
"สิบหกปี"
"อ้อ แกก็รู้ว่าฉันอายุแค่สิบหกปี! แกกลับให้เด็กที่อายุน้อยกว่าแกสี่ปีมาต่อสู้กับแก แกไม่รู้สึกว่าข้อเรียกร้องของแกมันน่าอายมากหรือไง?" เย่เฉินเยาะเย้ย ท่าทางแบบนั้นทำให้ใบหน้าของเย่เจิ้งหยางเปลี่ยนสีไปมา รู้สึกอึดอัดมาก
จริงๆ แล้ว เย่เฉินก็แค่เด็กหนุ่มอายุสิบหกปีเท่านั้น แต่เย่เจิ้งหยางอายุยี่สิบปีแล้ว ทั้งสองมีอายุห่างกันสี่ปี สิ่งที่เรียกว่าการท้าทายระดับผู้ชายกลับดูเหมือนการรังแกเด็กมากกว่า
ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึง เพิ่งจะนึกได้ว่าเย่เฉินอายุแค่สิบหกปีเท่านั้น เพียงแต่พวกเขาเคยชินกับการรังแกมาตลอด และเมื่อเร็วๆ นี้การแสดงออกของอีกฝ่ายดูเป็นผู้ใหญ่และสงบนิ่งเช่นนี้ มักจะทำให้คนลืมอายุของเขาไปโดยไม่รู้ตัว
ดังนั้นเมื่อได้รับการเตือน เย่เจิ้งหยางจึงนึกขึ้นได้ว่า เย่เฉินที่อยู่ตรงหน้านี้ เพิ่งอายุแค่สิบหก...
สีหน้าของเย่เจิ้งหยางเปลี่ยนไปมาระหว่างเขียวกับขาว เขาแค่นเสียงเย็นชาว่า "เจ้าก็อายุสิบหกจริง แต่ชายชาตรีที่แท้จริงต้องไม่กลัวการท้าทาย เจ้าแม้แต่จะรับคำท้าก็ไม่กล้า จะเรียกว่าเป็นลูกผู้ชายได้อย่างไร"
"ขอโทษครับ ผมอายุแค่สิบหกปี ก่อนที่จะมีพิธีบรรลุนิติภาวะ ต้องบอกว่ายังไม่นับว่าเป็นผู้ใหญ่ด้วยซ้ำ นับเป็นแค่เด็กผู้ชาย ไม่ใช่ผู้ชาย" เย่เฉินตอบกลับอย่างเรียบเฉย ทำให้ทุกคนแทบจะหลุดขำออกมา
ถ้าจะพูดกันจริงๆ เย่เฉินก็เป็นแค่เด็กผู้ชายจริงๆ ที่เรียกว่าผู้ชายนั้น ต้องผ่านพิธีบรรลุนิติภาวะก่อนถึงจะนับว่าเป็น...
ในโลกนี้ พิธีบรรลุนิติภาวะที่แท้จริงจะจัดขึ้นเมื่ออายุสิบเจ็ดปี
"แต่เมื่อท่านเรียกร้องเช่นนี้ งั้นข้า—" ในทันใดนั้น ประโยคของเย่เฉินทำให้ทุกคนใจแขวน หัวใจเต้นตึกตัก เขาจะรับคำท้าจริงๆ หรือ?
เย่เจิ้งหยางกำหมัดแน่น เตรียมจะสั่งสอนเด็กหนุ่มที่นำความอับอายมาให้เขาให้หลาบจำ ให้รู้ว่าสถานะของเขาในตระกูลเย่นั้น มีไว้ให้เคารพนับถือ ไม่ใช่ให้ลบหลู่
แต่ในวินาถัดมา คำพูดพลิกกลับ ภายใต้สายตาตกตะลึงของทุกคน เย่เฉินพูดว่า "งั้นข้า—จะขอให้พ่อข้าสู้กับท่านสักตั้ง"
ทุกคนตกตะลึง ไม่เข้าใจความหมาย
เย่เจิ้งหยางแทบจะตะโกนออกมา "เย่เฉิน เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"
"ท่านไม่ได้บอกหรือว่าชายชาตรีที่แท้จริงต้องไม่กลัวการท้าทาย ข้าคิดว่าท่านควรท้าพ่อข้า หรือว่าท่านยอมรับว่าตัวเองไม่นับว่าเป็นผู้ชาย?" เย่เฉินตอบกลับด้วยรอยยิ้มบาง แต่คำพูดทำให้คนได้แต่อึ้งงันไปหมด
ช่างเป็นเย่เฉินที่ปากคมกริบ นี่คือการเอาไม้ตายของคนมาฆ่าตัวเขาเอง
คราวนี้ เย่เจิ้งหยางถึงกับพลาดท่าเสียที
ใบหน้าหล่อเหลาของเย่เจิ้งหยางหม่นหมองลงทันที การให้เขาไปท้าเย่อ้าว—นั่นก็เท่ากับการฆ่าตัวตาย
แม้เขาจะภูมิใจว่าตนเป็นที่หนึ่งในรุ่นเยาว์ของตระกูลเย่ แต่เย่อ้าวคือที่หนึ่งที่แท้จริงของตระกูลเย่ เป็นผู้แข็งแกร่งระดับก่อนวันเกิด พลังของเขาเทียบกับเย่อ้าวแล้วห่างกันลิบลับ ไม่อาจเทียบกันได้
อีกฝ่ายเพียงตบมือทีเดียวก็สามารถฆ่าเขาได้
เย่เจิ้งหยางแค่นเสียง "หึ เจ้าก็ได้แต่พูดแบบนี้ นอกจากพ่อเจ้าแล้ว เจ้าก็ไม่มีอะไรเลย"
เย่เฉินชำเลืองมองเขาแวบหนึ่ง พูดว่า "สามปีก่อน ท่านกล้าพูดแบบนี้หรือ?"
เย่เจิ้งหยางถึงกับพูดไม่ออก แม้แต่คนอื่นที่อยู่ในที่นั้นก็ไม่กล้าพูดเช่นนั้น สามปีก่อนเย่เฉินคือผู้ที่แข็งแกร่งโดยกำเนิดที่อายุน้อยที่สุดในแคว้นเซียฟง ช่างเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากในโลก ไม่ว่าจะเป็นสามปีก่อนหรือแม้แต่ตอนนี้ เย่เจิ้งหยางก็ไม่กล้าท้าทายเย่เฉินเมื่อสามปีก่อน
ขั้นหลังกำเนิดระดับเก้ากับระดับก่อนวันเกิดดูเหมือนจะต่างกันเพียงเส้นบางๆ แต่ความแตกต่างนั้นเหมือนฟ้ากับดิน ไม่อาจข้ามผ่านได้
"น่าเสียดาย สามปีทางตะวันออกของแม่น้ำ สามปีทางตะวันตกของแม่น้ำ เจ้าไม่ใช่อัจฉริยะเหมือนแต่ก่อนแล้ว ตอนนี้เจ้าก็เป็นแค่คนไร้ค่า" เย่เจิ้งหยางพูดเย็นชา จู่ๆ ก็นึกถึงความจริงสำคัญบางอย่างขึ้นมา เขาหัวเราะเย็นชา "ข้าจำได้ว่าอีกครึ่งปี จะเป็นพิธีบรรลุนิติภาวะของเจ้า ถ้าเจ้ายังเป็นอัจฉริยะเหมือนแต่ก่อน ก็คงไม่มีใครกล้าท้าทายการสืบทอดตำแหน่งหัวหน้าตระกูลของเจ้า แต่ตอนนี้... ข้าคิดว่าแม้แต่พี่ชายอย่างข้าจะออกมาท้า ก็คงไม่มีใครว่าอะไร"
"ฮิๆ แม้ว่าปกติการลงมือกับเจ้าจะดูเหมือนรังแกเด็ก แต่เมื่อเกี่ยวกับตำแหน่งหัวหน้าตระกูล ใครๆ ก็ท้าได้ แน่นอนว่าในการท้านั้น น้องลูกพี่ลูกน้องเย่เฉินก็ควรเข้าใจว่าอุบัติเหตุย่อมเกิดขึ้นได้ ถ้าบังเอิญทำให้น้องลูกพี่ลูกน้องเย่เฉินพิการไป ก็อย่าได้โทษพี่ลูกพี่ลูกน้องเลย"
เมื่อได้ยินคำพูดที่มีความหมายข่มขู่ชัดเจนนี้ มุมปากของเย่เฉินค่อยๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เขาจ้องมองเย่เจิ้งหยางเช่นนั้น ทำให้ใบหน้าที่ควรจะภาคภูมิใจของเย่เจิ้งหยางกลับดูน่าเกลียดขึ้นมาทันที ไม่ว่าจะมองอย่างไร สายตาของอีกฝ่ายก็ดูเหมือนผู้ใหญ่ที่มองเด็กน้อย นี่มันสายตาแบบไหนกัน
"เย่เฉิน เจ้ามองอะไรแบบนั้น?" ในที่สุดหลังจากจ้องกันอยู่ครู่หนึ่ง เย่เจิ้งหยางก็ทนไม่ไหวตะโกนออกมา
เย่เฉินส่ายหัว แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับยิ่งลึกลับมากขึ้น "ไม่มีอะไร ข้าแค่กำลังคิดว่า จะตีท่านแบบไหนถึงจะสะใจที่สุด"
คำพูดนี้ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ!
ปล: พูดตามตรง การเขียนแบบนี้ไม่ค่อยคุ้น ต่างจากส้งฉวนมาก เพราะตอนที่ตัวเอกอ่อนแอ ไม่เหมาะกับการเขียนแบบพลังโลหิตระเบิด ข้าถนัดเขียนแบบนั้นมากกว่า มันสะใจดี และไม่ต้องแก้ไขไปมาแบบนี้
ต้องรีบทำให้เย่เฉินแข็งแกร่งขึ้น แล้วออกจากเมืองหลัวเฟิง จากนั้นก็จะกลับสู่สภาวะปกติได้
ในสวรรค์และพิภพนี้ มีที่ประทับของจักรพรรดิที่ยิ่งใหญ่สูงสุด ผู้ปกครองความเป็นไปของโลก

ในอาณาจักรนับไม่ถ้วน เผ่าพันธุ์นับหมื่น และสรรพชีวิตนับล้าน ต่างก้มหัวยอมรับการปกครอง

ผู้มีพรสวรรค์เทพแห่งยุค แย่งชิงอำนาจในหมื่นดินแดน ต่างแข่งขันเพื่อชิงที่ประทับของจักรพรรดิ เพื่อเป็นจักรพรรดิที่แข็งแกร่งที่สุด

ผู้มีพรสวรรค์เทพคนหนึ่งจากเผ่ามนุษย์นาม เย่เฉิน ได้ล้มตายจากภัยพิบัติที่น่ากลัวที่สุดในประวัติศาสตร์ แต่ได้กลับชาติมาเกิดใหม่ พร้อมความทรงจำในชาติก่อน เขาจึงเริ่มการฝึกตนอีกครั้ง ด้วยความปรารถนาที่จะเป็นมหาจักรพรรดิผู้เป็นอมตะ

มาติดตามเส้นทางการต่อต้านสวรรค์ของสุดยอดผู้กลับชาติมาเกิดกันเถอะ!

######
จักรพรรดิผู้เป็นนิรันดร์