รักข้ามภพ
Thap_Thevapat
## ตอน จุดกำเนิดรักข้ามภพ

จุดกำเนิดรักข้ามภพ
"อารัมภาบท"
".. ฟ้า!!...ได้โปรดเถิดฟ้า...ได้โปรดคืนนางกลับมาให้ข้าอีกสักครั้งเถิด...!!! "
.. ข้าคงมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้ ถ้าไม่มีนาง..
งานธรรม!!..งานฟ้า!!..ข้าทำ!!..ข้าช่วยทุกอย่าง...แต่..สิ่งเดียว!!..ที่ข้าขอท่าน...!!  ช่วยข้ามิได้เชียวหรือ!!..
..ฟ้า.. ได้โปรด...!!.
อย่าแกล้งรักของข้าอีกเลย....
กว่าเราทั้งสองจะผ่านอุปสรรค ขัดขวางความรักต่างๆของเรา จนได้มาอยู่ครองคู่กัน...!!  ท่านรู้ไหม!!
ว่า...ข้ารอวันนี้มานานเท่าไร..?!! ข้าต้องทนทุกข์ทรมานกายใจเพียงเท่าใด!!
ที่รักแต่พูดไม่ได้!!..ที่รักแต่โดนกรีดกันปิดกั้นทางใจ!!  ฟ้า...ได้โปรดเถิด.....!!
"หากว่าปาฏิหาริย์แห่งรักของเราทั้งสองมีจริง...ได้โปรดเถิดฟ้า...โปรดทำให้ยอดดวงใจของข้า!!...ให้นางฟื้นคืนกลับมาด้วยเถิด....พระพรหมเจ้าข้า...!! "
********************************
*** พูดจบ....นาคราชหนุ่มก็ก้มลงไป
ทำการจุมพิต ที่ริมฝีปากของนางผู้เป็นที่รัก ยอดรักยอดดวงใจ พร้อมกับตั้งจิตอธิฐานถอดถอนดวงใจนาคราชของตน ออกจากกายตัวคายให้นางไป  โดยไม่ได้คำนึงถึงชีวิตของตนเองเลย...
แสงสว่างจ้าจากดวงแก้วสีแดงเลือดนก  แลดูทรงพลังเข้มขลัง พร้อมกับฉายฉัพพรรณรัศมีสีรุ้งทองทอแสงระยิบระยับล้อมรอบเปล่งประกายออกมาจากดวงแก้วหัวใจนาคราช  ที่ค่อยๆเคลื่อนออกมาและกำลังจะถูกถ่ายทอดไปยังอีกร่างหนึ่งนั้น...
เวลาผ่านไปไม่นานนัก  ร่างกายของหญิงสาวที่ท่อนบนเป็นคนและท่อนล่างมีหางเหมือนงูนั้น..
ร่างก็ค่อยๆเริ่มเปลี่ยนสีกลับคืน มาจากร่างที่ซีดเผือดไปก่อนหน้านี้ แล้ว
หางก็ค่อยๆหดหายไปกลายเป็นขาคนแทน ร่างของหญิงสาวที่ถูกจุมพิตอยู่นั้นก็...ค่อยๆขยับและรู้สึกตัวช้าๆนางลืมตาขึ้นโพลง..!! ก็ชักสีหน้าตกใจนิดๆ...!!
แต่ภายในจิตใจของนางกลับสะอื้นร้องไห้ เหมือนจะอ้อนวอนด้วยความดีใจ...
ที่ได้เห็นหน้า"ผู้เป็นพระสวามีสุดที่รัก"
ทั้งสองยังคงจูบจุมพิตกันอยู่เยี่ยงนั้น...
แล้วใช้สื่อจิตคุยกันแทนคำพูดออกเสียง...!!
น้องหญิงของพี่ น้องหญิงแม่ยอด
ดวงใจของพี่ยา..เจ้ารู้ไหม พี่นี้ใจแทบจะขาดตาย เมื่อพี่กลับมา...มองเห็นเจ้านอนอยู่ในสภาพนี้  ทำไมเจ้าชั่งใจร้ายเสียยิ่งนัก..!
ไม่รักษาดูแลตัวเองให้ดีๆรอพี่กลับมาเล่า..!  เจ้ารู้ไหมทุกคืนวันที่พี่นี้นั้นออกรบ...ช่วยปกป้องเทวสถานจากการบุกรุกทำลายของเหล่าพญาครุฑเกเรนั่น....!!
ใจข้านี้มีแต่เจ้าเป็นแรงใจข้าคิดถึงเจ้าเสมอทุกทิวาราตรี รอคอยให้การศึกจบสงบลง แล้วข้าจะได้กลับมาครองคู่อยู่กับเจ้าพร้อมหน้าพร้อมตาครอบครัวใน"วังทิพย์อินทร์แปลง" วังนาคินทร์แห่งนี้.....
พูดไปทั้งสองก็สะอื้นไปปากก็ยังจูบจุมพิตคาบดวงแก้วอยู่ในปากคนละครึ่งอยู่อย่างนั้น...
เหตุเพราะว่า..หากมอบให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง อีกหนึ่งก็อาจจะตายได้ ทั้งสองจึงต่างกอดกันแน่นด้วยความรัก
ความคิดถึงคะนึงหา จุมพิตกันผสานสายใยรักสุดซึ้ง ลึกลงกลางดวงใจ แต่น้ำตาของทั้งคู่อาบสองแก้มไหลเป็นสายธารไม่ขาดสาย....''สุดอาลัยในรักที่ปักทรวง"
********************************
*** ตำนานรักข้ามภพของนาคาหนุ่มผู้มีความรักมั่นคงต่อนางอันเป็นที่รักและนางอันเป็นที่รักผู้เฝ้าคอยติดตามมาทุกภพชาติ ****
ไว้ติดตามเรื่องราวกันต่อไปนะครับกับนิยายชุด
" รักข้ามภพ "
ผู้แต่ง...รัตนบดี...


## ตอนที่1

~ รักข้ามภพ ~
ตอนจุดกำเนิดรักข้ามภพ1
ผิวน้ำใสกระเพื่อมเป็นระรอกคลื่น มองลงไปใต้พื้นผิวน้ำที่อยู่ตรงหน้า มองเห็นเป็นลำตัวคล้ายงู สีแดงตัวใหญ่ขนาดเท่าแขน ลำตัวยาว4-5 ฟุตได้ ในขณะที่งูสีแดงตัวนั้นดำดิ่งลงไปในน้ำเรื่อยๆ แต่เหมือนเค้าจะตวัดหางชะลอๆ แล้วมองมายังตัวข้าพเจ้าด้วยความอ้อนวอนให้ทำตาม สายตาที่หยั่งลึกลงไป ยังจิตใจเหมือนจะสื่อสารพูดคุยกับงูตัวนั้นรู้เรื่อง เค้ามีท่าทีแสดงออกถึงความปลื้มปิติยินดี นัยตาแย้มยิ้มอย่างดีใจเป็นที่สุดที่ได้เจอข้าพเจ้า ซักพักเหมือนเค้ากำลังจะสื่อให้ข้าพเจ้า รีบดำดิ่งตามเค้าลงไปใต้น้ำลึก  "ให้รีบแหวกว่ายตามเราลงมาก่อนเถิด...ก่อนที่ประตูบาดาลที่อยู่ข้างหน้าตรงนั้นจะปิดลงประเดี๋ยวจะไม่ทันการเรามีเวลาจำกัด!!" เสียงงูสีแดงเอ่ยมาให้ได้ยิน   ข้าพเจ้าก็รีบตะกายแหวกว่ายตามลงไปทันควัน..
"ตั้งสมาธิให้มั่นคิดถึงวังบาดาลนะเจ้า อีกแค่อึดใจเดียว...." เป็นสื่อเสียงที่ข้าพเจ้าได้รับรู้ในจิตจากงูตนนั้น" เพียงชั่วพริบตาร่างของเราทั้งสองก็แหวกว่ายผ่านทะลุแผ่นม่านน้ำใสนิ่งเหมือนบานกระจก เข้าไปยังอีกสถานที่นึง...ในนั้นอากาศเย็นยะเยือกผิดแผกแตกต่างออกไปกับอุณหภูมิของสายน้ำข้างนอกอย่างสิ้นเชิง...!!
" นี่ไง!!...เรามาถึงวังบาดาลกันแล้ว เจ้ามองไปบนฝั่งตรงข้างหน้าของเจ้าสิ..เจ้าเห็นอะไรไหม?!.. ไปกันต่อเหอะ.!! 'เจ้าปู่'รอเจ้าอยู่ที่ตรงนั้น!!" เสียงของงูสีแดงพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นรอยยิ้มและสีหน้าที่ดีใจอย่างเหลือล้น  ชักชวนให้ข้าพเจ้ารีบออกเดินตามเค้าไป....


## ตอนที่2

ตอนจุดกำเนิดรักข้ามภพ1/1
"ความเดิม" "เสียงของงูสีแดงพูดด้วยความดีใจรอยยิ้มและสีหน้าแสดงออกถึงความดีใจเป็นที่สุด และชักชวนให้ข้าพเจ้าเดินตามเค้าไป"
... เจ้ามองไปตรงข้างหน้าเจ้าสิ เจ้าเห็นอะไรบนแท่นนั่นไหม?!! งูสีแดงบอกให้ข้าพเจ้าดูบนจุดแท่นนั้น ณ เบื้องหน้าข้าพเจ้าเป็นแท่นบัลลังก์สีทอง เหลืองอร่าม แต่ข้าพเจ้ากลับมองไม่เห็นร่างใด นอกจากแสงสีทองอร่ามทอแสงสีทองจรัสเจิดจ้าแสบตายังกับว่าเรากำลังมองไปยังดวงพระอาทิตย์กับดวงพระจันทร์ในเวลาเดียวกัน เพราะแสงนั้นรัศมีมีมวลพลังคลื่นความถี่ของอานุภาพแรงมาก แต่กลับให้ความรู้สึกเย็นนวลอย่างบอกไม่ถูก ช่างน่าประหลาดใจยิ่งนัก ข้าพเจ้าพยายามเพ่งมองไปยังจุดนั้น เพื่อความหวังว่าจะได้เห็นใบหน้าและร่างขององค์ปู่ ผู้ที่งูสีแดงบอกว่า "ท่านนี้เฝ้ารอการกลับมาของเรา"  แต่ยังไม่ทันได้มองเห็นอะไรเลย เสียงของงูสีแดงตนนั้นก็ได้พูดขึ้นมาว่า "ไม่ทันแล้ว!!" "หมดเวลา!!  ประตูบาดาลกำลังจะปิดลง ถอนจิตกลับกันก่อนเถิดเจ้า!!  แล้วคราวหน้าข้าจะพาเจ้ามาเที่ยวที่วังบาดาลใหม่"
..ข้าพเจ้าได้ทวนถามถึงคำสัญญาจากงูสีแดง ว่า"จริงนะท่าน!!...สัญญากับข้าแล้วอย่าลืมสัญญากลับคืนคำล่ะ!! คราวหน้าท่านต้องพาข้ามาใหม่อีกนะ เพราะข้าอยากเห็นหน้าปู่พญานาคตัวจริง ว่าท่านคือใคร?!!" งูสีแดงได้เอ่ยว่า "ข้าสัญญาจะพาเจ้ามาเที่ยววังบาดาลบ่อยๆเท่าที่เจ้าอยากจะลงมาทุกเมื่อ!!."
...ว่าแล้วทั้งสองก็ถอนจิตกลับ…
.....
"กลิ่นดอกมะลิสดและน้ำอบส่งกลิ่นหอมเย็นอ่อนๆรันจวนกระจายอยู่ทั่วทั้งห้อง ช่างเป็นบรรกาศที่น่าอยู่และลงตัวกับเรือนไทยไม้สักทองแกะสลักลวดลายกนกขดลายน้ำ ลายนาค ลายไทยอ่อนช้อยวิจิตรตระการตา ลงลักษณ์ช่อผกา กลีบเมฆปิ่นเวหา ที่แฝงไปด้วยมนตราชวนให้น่าหลงใหล" เสียงเอะอะโวยวายตะโกนมาจากข้างนอกเรือน!!.....


## ตอนที่ 3

ตอน จุดกำเนิดรักข้ามภพ2
เสียงเอะอะโวยวายดังมาจากนอกเรือน "เรนโว้ย!! เจ้านเรนทรโว้ย.." เสียงดังมาจากหน้าเรือนบ้าน...
นเรนทรลุกเดินออกมาชะโงกหน้ามองดู  "อ้าว!..ไอ้ยะกูนึกว่าใคร มึงมีเรื่องอะไรว่ะ ถึงมาร้องโวยวายแต่เช้า"  ยะรึสุริยา(คือชื่อเต็มของมัน) ไอ้ยะตอบกลับมาว่า "ไม่มีไรว่ะกูนึกว่ามึงยังไม่ตื่นก็เลยมาเรียก"
" ไอ้ห่า!..ร้องซะกูตกใจนึกว่าใครเป็นอะไร...เออ...มึงมาก็ดีแหล่ะวันนี้กูว่าจะชวนมึงไปเที่ยวที่แก่งอาฮงซักหน่อย "  "เออ..ไปก็ไปอยู่บ้านกูก็เบื่อๆว่ะ" ไอ้ยะตอบ จากนั้นทั้งสองก็นั่งคุยกันที่ชานหน้าบ้าน บ้านหลังนี้เป็นบ้านที่แม่ไอ้ยะสร้างเป็นเรือนรีสอร์ทไว้ให้คนที่มาเที่ยวได้เช่าพัก เรนหรือนเรนทรก็ลุกเดินเข้าห้องพักไปจัดการชงกาแฟออกมาสองแก้ว สำหรับตนแก้วนึงและอีกแก้วสำหรับไอ้ยะเพื่อนซี้ ที่รู้จักกันมานานแต่เด็ก เรียกง่ายๆก็เป็นญาติกันพ่อของไอ้ยะเป็นน้องชายของพ่อ มีอาชีพเป็นครู แกได้แต่งงานกับแม่ของไอ้ยะแล้วย้ายมาปักหลักที่โพนพิสัย ส่วนไอ้ยะก็ไปๆมาๆอุดร-หนองคาย จนมันเรียนจบม.3ที่อุดร จึงย้ายมาอยู่บ้านกับแม่พ่อของมัน ส่วนตัวเราเองก็ออกหางานทำ ได้งานเป็นผู้ช่วยช่างการโยธา มีหน้าที่ออกสำรวจเซอร์เวร์เส้นทาง ตามโครงการต่างๆของกรมชลประทาน หลังจากที่ตัดสินใจลาออกจากงานในกรมชลประทาน ก็ได้ตัดสินใจมาเที่ยวทางหนองคายเพื่อเป็นการพักผ่อนไปในตัวกับวัย21ปี ทั้งสองนั่งคุยกันไปเรื่อย จนเวลา09:30น. นเรนทรจึงชวนไอ้ยะออกเดินทางเพื่อจะไปเที่ยวแก่งอาฮงที่อำเภอบึงกาฬ การเดินทางออกเที่ยวพักผ่อนครั้งนี้ของนเรนทรนั้นมีเวลาในการพักผ่อนราวๆ4เดือน ก่อนที่จะไปทำการเกณฑ์ทหาร…
ทั้งคู่ต่างพากันขับมอเตอร์ไซค์ไปคนละคัน พากันขี่รถไปเรื่อยๆแบบไม่รีบร้อนอะไรมากนัก ทั้งสองใช้เวลาเดินทางเกือบ2ชั่วโมงก็มาถึงวัดอาฮงศิราวาส เมื่อหาที่จอดรถได้ก็พากันเดินไปที่ศาลาเพื่อพากันไปไหว้พระ บรรยากาศช่วงนี้ดูเงียบสงบ เพราะไม่ใช่หน้าเทศกาลผู้คนจึงไม่ค่อยเยอะเท่าไร สะดือแม่น้ำโขงจุดนี้มันเป็นอะไรที่น่าสนใจน่าค้นหามากสำหรับนเรนทร หลังจากไหว้พระบนศาลาเสร็จแล้ว ทั้งคู่ก็ออกมาพากันเดินดูรอบๆวัด การจัดตกแต่งวัดมันช่างสวยงามจริงๆ พอเดินชมนั่นนี่จนพอใจนเรนทรก็ชวนเจ้ายะไปนั่งเล่นชมวิวที่ศาลาท่าน้ำหน้าวัด ณ ที่ศาลานี่เองก็มีผู้คนมานั่งชมวิวของแก่งหินที่น้ำโขงไหลวนชวนให้เป็นจุดท่องเที่ยวที่น่าตื่นตาซะนี่กระไร...


## ตอนที่ 4

ตอนจุดกำเนิดรักข้ามภพ2/1
ณ ที่ศาลาท่าน้ำนี้จะมีทั้งนักท่องเที่ยวและโฆษกไกด์ที่คอยให้ความรู้แก่นักท่องเที่ยวที่มาเยือนที่นี่  นเรนทรก็ได้นั่งฟังเรื่องราวต่างๆที่มัคคุเทศคอยชี้แนะให้นักท่องเที่ยวฟัง กล่าวถึง"แก่งอาฮง"ว่า บริเวณนี้ ของแก่งอาฮง เป็นบริเวณที่เชื่อกันว่าลึกที่สุดในสายของแม่น้ำโขง ซึ่งจากการสำรวจความลึกได้ 99วาหรือ200เมตร จัดเป็นแกนกลางสะดือของแม่น้ำโขง ซึ่งเชื่อกันว่าจุดนี้เป็นที่อยู่ของพญานาค หรือเป็นเมืองหลวงของวังบาดาลพญานาคนั่นเอง ซึ่งเป็นความเชื่อของชาวบ้านในละแวกนี้ ซึ่งทุกชีวิตที่ได้เสียชีวิตในสายแม่น้ำโขงศพจะไหลมาที่จุดนี้โดยไม่สามารถจะไหลไปต่อที่อื่นได้  หรือหากหาศพไม่เจอก็จะพากันมาหานะที่จุดนี้ก็จะพบศพ ตามความเชื่อของชาวบ้าน โดยมัคคุเทศท้องถิ่นได้บรรยายให้ฟัง จากนั้นนเรนทรและสุริยาก็ได้นั่งฟังเค้าพูดอธิบายให้ฟังในเรื่องราวต่างๆต่อไป จนมาถึงเรื่องราวของวังพญานาคที่เค้าได้เล่าว่า ณ ที่นี้เมื่อก่อนตอนแรกที่มีการก่อสร้างวัดนี้ขึ้น ได้เคยมีปรากฏการณ์ของ "บั้งไฟพญานาค" ได้เกิดขึ้นบริเวณนี้เหมือนกับที่โพนพิสัย แต่จะต่างกันที่ดวงไฟของบั้งไฟพญานาคโดยที่อื่นจะเป็นสีแดง แต่ ณ ที่ตรงนี้ดวงไฟจะมี "สีเขียว"  โดยโฆษกมัคคุเทศได้บอกว่า ที่ตรงนี้เคยเกิดบั้งไฟพญานาคขนาดใหญ่ขนาดแท้งน้ำขึ้น โดยขึ้นมาสูงถึง40เมตร ทำให้บริเวณนี้นั้นสว่างไสวราวกับกลางวันเลยเชียว ก่อนที่จะจางหายไปในเวลาต่อมา.....
มาถึงเรื่องเล่าในอดีต ที่มัคคุเทศได้เล่าต่อไปว่า  ที่ใต้สะดือแม่น้ำโขงจะมีถ้ำขนาดใหญ่เป็นที่ตั้งของเมืองหลวงพญานาค เป็นสถานที่อยู่ของราชาพญานาค อันเป็นที่ๆเรียกว่าจุดศูนย์กลางการปกครองของนาคพิภพ โดยถ้ำแห่งนี้จะใช้สัญจรไปทางฝั่งลาวได้ โดยจะไปทะลุออกที่ 'ภูงู' ส่วนอีกทางจะไปทะลุออกที่คำชะโนด ซึ่งเป็นหนึ่งในสามทางออกที่ 'พญาศรีสุทโธได้ขอต่อพระอินทร์เอาไว้' และนี้คือสาเหตุที่ว่าทำไมบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่กลางป่าคำชะโนดจึงไม่แห้งไป นั่นเพราะบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ได้เชื่อมต่อกับสะดือแม่น้ำโขงเมืองหลวงพญานาคนั่นเอง...
นเรนทรก็นั่งฟังไปเรื่อยๆด้วยความสนใจในสิ่งที่มัคคุเทศท้องถิ่นเล่าให้ฟัง จนมาถึงเรื่องราวตำนานพญานาค.....
หลังจากที่นั่งฟังมาเรื่อยๆ เจ้ายะก็ลุกเดินออกไปหาซื้อน้ำมากินโดยนเรนทรได้ฝากให้ยะสุริยานั้นซื้อน้ำแป๊ปซี่มาให้ตนด้วยถุงนึง จากนั้นก็นั่งฟังเค้าเล่าถึงเรื่องราวนาคในน้ำโขงต่อด้วยความสนใจเรื่องราวมีอยู่ว่า.....
...ราชานาค "พญาโอฆินทรนาคราช" ผู้อาศัยอยู่ที่สะดือแม่น้ำโขง ซึ่งเป็นศูนย์กลางการปกครองของนาคพิภพ มีบุตรชายนามว่า "มธุรนเรนทรนาคราช" เมื่อเจริญวัยเข้าสู่ช่วงวัยรุ่น ได้ติดตามพระบิดาขึ้นไปบนพื้นดิน และทั้งสองก็ได้ยลภาพแลเหตุการณ์'วันเทโวโรหนะ'ขณะที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงเปิดโลก ครั้งนั้น ทั้งพญานาคและมนุษย์ได้ยล พุทธลักษณะต่างก็บังเกิดความศรัทธาเคารพ เลื่อมใสเป็นอย่างมาก จึงต่างตั้งใจบูชา พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตามสติปัญญาของตน ซึ่งด้วยฤทธานุภาพของพญานาค ทำให้สามารถกลั่นดวงประทีปหรือบั้งไฟ เพื่อถวายเป็นพุทธบูชาได้ จึงได้เกิดบั้งไฟพญานาคขึ้น ณ ที่สะดือแม่น้ำโขงตั้งแต่ครานั้นเป็นตนมา...!!
เมื่อฟังการเล่าขานที่มัคคุเทศท้องถิ่นเล่าให้เหล่านักท่องเที่ยวและผู้มาเยือนฟังจบลง นเรนทรก็รู้สึกมึนๆตึงๆที่หัวแต่ก็มีอาการไม่นานนักก็หายเป็นปกติ พอมองดูนาฬิกาก็เห็นว่าสมควรได้เวลาที่จะต้องกลับกันแล้ว นเรนทรจึงเอ่ยชวนสุริยากลับบ้านว่า…" ป่ะ!!..เจ้ายะเรากลับกันดีกว่า นี้ก็จะเย็นแล้วเดี๋ยวถึงบ้านค่ำ"
เจ้ายะ.. "เออ..ป่ะกลับกัน" จากนั้นจึงพากันเดินมาที่รถจอดและจัดการสตาร์ทเครื่องขับรถออกไปจากวัด...


## ตอนที่ 5

ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ3"
กล่าวถึง "นครเรณูอันตารตีย์" วังพญาปฏิพัทธ์นาคราช ซึ่งได้มีการจัดงานบุญใหญ่สมโภชน์ เพื่อถวายขอพร แด่ องค์มหาเทพ...,เทพเทวะนาคาผู้ดูแลชีวิตน้อยใหญ่แห่งใต้หล้าวังบาดาล  ซึ่งในสมัยนั้นพุทธศาสนายังไม่ได้ถือกำเนิด จึงมีการนับถือเทพพรหม,องค์เทพ,พระทีปังกรพุทธเจ้าและพระโพธิสัตว์ผู้เมตตาประทานพร โดยเน้นไปด้านขอพรองค์มหาเทพต่างๆมากกว่า เช่น พระศิวะ,พระพรหม,พระนารายณ์ พระตรีมูรติฯ ตามความเกี่ยวพันธ์กันกับสวรรค์ชั้นต่างๆ และการเข้าฌาณบำเพ็ญพรตตบะบารมี...
"อืม!...กัณฑะ"....งานบุญฝั่งไทยอันดา มัน จัดพิธีการได้ดูยิ่งใหญ่อลังกาลมิเบา สมแล้วกับคำล่ำรือที่ว่า "เมืองทองใต้ท้องบาดาล" 'ผู้คนมีน้ำใจงามแท้'  ว่าแต่...ข้าได้ยินผู้คนกล่าวขวัญโจทย์จันกันมาว่าองค์ท้าวปฏิพัทธ์ เจ้าเมืองผู้ครองนครบาดาลผู้มากด้วยบารมีกว้างขวางทั่วน่านน้้ำ มีพระธิดา5พระองค์ ที่มีรูปพรรณสิริโฉมงดงามปานนางฟ้านางสวรรค์มีจิตใจงาม มีเมตตาและเก่งกาจไม่แพ้นางใดในใต้หล้า ข้าชักอยากจะเห็นเสียแล้วสิ..เจ้าเคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้างไหม กัณฑะ?!!   "พระเจ้าค่ะ...พระโอรส"  พระราชธิดาทั้ง5พระองค์ ทรงมีความงดงามพระสิริโฉมดั่งเทพธิดา มีความสามารถพิเศษแตกต่างกัน....
องค์แรก นามว่า" สิริโสภา " มีความละเอียดละออ เก่งงานบ้านงานเรือน งานฝีมือ เรียบร้อยสุขุมนุ่มลึก รวมทั้งชอบศึกษากลยุทธพิชัยต่างๆมีความจำเป็นเลิศฯ
องค์ที่สอง นามว่า " แก้วมณี " มีความปรานีตเก่งงานเรือน งานฝีมือเรียบร้อย ชอบศึกษาพระธรรมคัมภีร์
องค์ที่สาม นามว่า " กัลยาณี " มีนิสัยคล้ายคลึงกับ'พระนางสิริโสภา'ผู้พี่สาว ชอบศึกษาพระธรรมคำสอน
องค์ที่สี่ นามว่า " ปัทมา "  มีความสดใสร่าเริง ชอบผจญภัยในธรรมชาติ เรียนรู้มนต์ตราไสยเวทย์ ได้เป็นอย่างดีไม่แพ้ผู้ชายเลย จึงเป็นที่กล่าวขวัญและรู้จักดีทั้งในและนอกวัง เพราะพระองค์ชอบออกไปท่องเที่ยวพบประผู้คน ตามงานบุญต่างๆ เพียงแต่จะไม่ชอบการปฏิบัติธรรมที่ต้องมานั่งจ้องอักษรพระธรรมซักเท่าไร ยิ่งมานั่งสมาธิปฏิบัติตามคำสอนนั้นอย่าหวัง ค่อนข้างจะดื้อรั้นเอาแต่พระทัยตนเองบ้างสักหน่อย
ส่วนองค์เล็ก นามว่า " มณีจันทรา " เป็นผู้ที่มีจิตใจอ่อนโยนมีเมตตาสูง เก่งกาจงานทุกด้าน แม้นแต่เรื่องงานการปกครอง วางแผนงานช่วยพระบิดาในพระราชวัง มีผู้คนกล่าวขวัญกันว่า พระองค์ทรงมีนิสัยและพระสิริโฉมคล้ายคลึงพระมารดาเป็นที่สุด จึงเป็นที่รักใคร่ของผู้คนทั่วไป รวมถึงพระบิดาและพระมารดาด้วย แต่พระองค์มิทรงเปิดเผยตนมากนักเพราะชอบปฏิบัติสันโดษ ศึกษาพระธรรมมากกว่าที่จะชอบพบปะผู้คนวุ่นวาย......


## ตอนที่ 6

ตอน "จุดกำเนิดรักข้ามภพ3/1"
" ด้วยเพราะเหตุนี้แหล่ะ....ด้วยความแตกต่างกันนี่...จึงได้มีผู้คนบางกลุ่มยกองค์ที่สี่กับองค์เล็กมาเปรียบเทียบกัน เพราะเหตุนี้เอง....ที่พระธิดาองค์ที่สี่มักเกิดความน้อยเนื้อต่ำใจ และไม่ค่อยชอบพระธิดาองค์เล็กสักเท่าไหร่ คงเพราะเกิดมาแย่งทุกอย่างไปจากตน โดยเฉพาะความรักจากพระบิดาที่ทรงเคยรักโปรดปราณมากมาก่อน และก็ด้วยเหตุนี้นั่นเองพระธิดาองค์ที่สี่จึงไม่ค่อยชอบอยู่ในวัง เพราะรู้สึกอึดอัดใจ ไม่ชอบฟังธรรมเพราะน่าเบื่อ แต่ชอบออกไปเสาะหารสของธรรมชาติมาปรุงแต่ง บำเรอความสุขของตนแทน.....!! "
" นี่คือเรื่องราวที่เพื่อนรักของกระหม่อม เล่าให้ฟังก็เป็นเช่นนี้แหล่ะ พระเจ้าค่ะ..!! แต่หากเรื่องจริงจะเป็นเช่นไรนั้นหม่อมฉันก็หามิทราบได้  พระเจ้าค่ะ…"
"อืมมม....เจ้ารู้ลึกกว่าเรามากนะกัณฑะ ข้าชักอยากจะพบเจอนางทั้งห้าเสียแล้วสิ...ว่าจะสมคำร่ำลือซักปานใด...!! ขนาดไหน โดยเฉพาะองค์ที่สี่และองค์เล็ก ถ้างั้นหลังจากเสร็จงานคืนนี้ พรุ่งนี้เช้าเราเข้าวังกัน "
" พระเจ้าค่ะพระโอรส..!! " กัณฑะรับคำ...


## ตอนที่ 7

ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ3/2"
*** นเรนทร...คลายตัวถอนจิตออกจากการนั่งสมาธิ วันนี้จากการนั่งสมาธิ มันทำให้เค้าได้เห็น และได้รับรู้เรื่องราวต่างๆในอดีตของตนอีกครั้ง จึงเป็นที่สงสัยเสียนักกับสิ่งที่เห็นและทำให้เค้าอยากรู้ขึ้นมาอีกว่าอะไรมันจะเกิดขึ้นต่อไป หลังจากที่นั่งทบทวนเรื่องราวต่างๆแล้ว จึงลุกขึ้นยืนเพื่อขยับแข้งขาคลายเส้นเพื่อไม่ให้เส้นเอ็นมันยึด เสร็จแล้วจึงเดินมาเข้าห้องน้ำ แล้วมาที่ตู้เย็นหยิบน้ำออกมาขวดนึงและเดินมานั่งที่โซฟา นเรนทรก็นั่งคิดทบทวนกับเรื่องราวในสมาธิอีกรอบ มือที่ถือขวดน้ำก็ยกขึ้นกินแล้วจึงวางไว้บนโต๊ะ นเรนทรก็ล้มตัวเอนลงนอนคิดไปเรื่อย ว่า เรื่องที่เห็นนั่น 'มันจริงหรอมันใช่หรอ' คิดๆไปจนเผลอหลับบนโซฟานั่นเอง เค้ามาสะดุ้งตื่นอีกทีในตอนเช้า ก็มองดูนาฬิกาเป็นเวลา6โมงเช้าแล้ว จึงลุกไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟัน เสร็จแล้วก็เดินออกมาที่หน้าบ้าน ก็เห็นเจ้ายะสุริยากำลังจัดโต๊ะเพื่อรอใส่บาตร จึงเดินเข้าไปหา สุริยาหันมาเจอก็ทักทายว่า "เออ!!..ไงแกไอ้นเรน ตื่นนานยังแก?"
นเรนก็ตอบมาว่า "อืม..ตื่นมาเมื่อกี้ ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็ออกมาเห็นแกจัดโต๊ะอยู่นี่ล่ะ…"
สุริยาก็ได้บอกกับนเรนทร ว่า "เออ!!แกเฝ้านี่ไว้นะเดี๋ยวฉันจะเข้าไปในบ้านเตรียมของเพิ่มให้แกอีกชุดนึง" สุริยาเตรียมของเสร็จก็ยกออกมา ก็พอดีกับพระเดินบิณฑบาตรมาถึงหน้าบ้านพอดี นเรนทรจึงเอ่ย นิมนต์พระว่า.."หลวงตาขอรับ...นิมนต์มารับบิณฑบาตรทางนี้ด้วยนะคับ" จากนั้นทั้งสองก็ต่างวางอาหารขนมตามชุดที่ได้จัดมาใส่ในบาตรแก่หลวงตา จากนั้นก็นั่งกรวดน้ำรับพร จากพระหลวงตาเสร็จก่อนที่หลวงตาจะเดินจากไป หลวงตาท่านก็ได้เอ่ยกับนเรนทรว่า "โยม!!.ตัวโยมน่ะให้หมั่นสวดมนต์ทำสมาธิบ่อยๆอย่าได้ขาดนะมันจะดีแก่ตัวของโยมเอง" นเรนทรได้ฟังก็รับปากหลวงตาว่า"ขอรับหลวงตา" จากนั้นท่านก็เดินไปเพื่อกลับวัด ทั้งสองก็พากันเอาน้ำที่กรวดเมื่อกี้ไปเทตรงโคนมะม่วงหน้าบ้าน แล้วจึงมาพากันเก็บของและพากันเข้าบ้านไป " ไอ้นเรน.."...กาแฟอยู่ในครัวแกจะกินก็ไปชงเอานะ ฉันขอไปอาบน้ำก่อนล่ะ
" เออๆ ตามสบายมึงเลยไอ้ยะ  เดี๋ยวกูจัดการเองแหล่ะกาแฟ " สุริยาก็แยกตัวเข้าห้องไป ส่วนนเรนทรก็เดินเข้าครัวไปเสียบกาน้ำร้อน และหาแก้วมาชงกาแฟ เมื่อชงเสร็จก็เดินออกมานั่งกินที่หน้าบ้าน มองชมวิวตอนเช้าๆของ โฮมสเตร์ และคิดว่าบรรยากาศมันดี เหมาะสำหรับการพักผ่อนดีจริงๆ กินกาแฟหมดก็เดินเข้าครัวไปล้างแก้ว แล้วจึงเดินมาที่เรือนพักของตนเอง เมื่อเข้าไปแล้ว นเรนทรก็จัดการอาบน้ำแต่งตัวเตรียมออกหาเที่ยวในแหล่งเที่ยวต่างๆของหนองคาย อาบน้ำเสร็จ ออกมาก็เห็นเจ้ายะเดินมาพอดี จึงเอ่ยปากถามว่า "ที่นี่มีจุดไหนหน้าเที่ยวบ้างว่ะ" เจ้ายะ จึงบอกว่าวันนี้จะพาไปเที่ยวที่ท่าเสด็จ ท่าข้ามเรือจุดเที่ยวของหนองคาย ที่ใครๆต่างก็ต้องมาที่นี่ ไม่งั้นไม่ถือว่ามาเที่ยวหนองคาย คุยกันพักนึงจึงชวนกันออกเดินทาง ทั้งคู่พากันขี่รถเครื่องออกมาจากบ้าน จนมาถึงตัวหนองคาย มาถึงท่าเสด็จซึ่งเป็นตลาดแหล่งท่องเที่ยวของเมืองหนองคายอันมีชื่อ ที่ใครๆต่างก็รู้จักกันทั่วไป ขนาดแม้แต่ฝรั่งที่มาเที่ยวเมืองไทย ยังบอกกันต่อๆกันไปเลยว่าหากมาเมืองไทย มาที่หนองคายใครไม่ได้มาเที่ยว "ตลาดท่าเสด็จ"ถือว่ามาไม่ถึงหนองคาย ทั้งสองก็พากันเดินชมนั่นชมนี่ในตลาดแล้วก็พากันมาที่ริมโขงตรงตลิ่ง นเรนทรมองดูสายน้ำเวิ้งน้ำโขงมันช่างมีมนต์ขลังกับเขาเสียนี่กระไร ด้านซ้ายมือมองไปจะเห็นสะพานไทย-ลาว ที่ข้ามน้ำไปฝั่งเวียงจันทร์ ด้านขวามือมองออกไปไกลสุดลูกตาก็จะมีเหมืองขุดทราย ทั้งฝั่งลาวและทางฝั่งไทย นี่แหล่ะผลประโยชน์ที่มนุษย์ได้จากแม่น้ำโขง ตรงพื้นใต้ตลิ่งมองลงไปก็จะมีพวกเรือแพร้านอาหารริมน้ำ ที่เอาไว้บริการให้กับนักท่องเที่ยว เอาไว้นั่งกินดื่มชมวิวธรรมชาติของลำน้ำโขง จากนั้นก็พากันเดินกลับมาเข้าตลาดท่าเสด็จอีกรอบ เพื่อหาอาหารมากินกัน แต่ดูท่าวันนี้คงพากันอดนั่งร้านอาหารในตลาดท่าเสด็จแน่แท้ เพราะว่าร้านต่างๆผู้คนเต็มร้านจนไม่มีที่นั่ง จึงพากันเดินต่อมาข้างนอกหาร้านข้าวแกงอาหารตามสั่งกินกันแทน เสร็จจากกินข้าวก็พากันไปไหว้พระต่อที่วัดพระใสที่ผู้คนรู้จักกันในนามวัดโพธิ์ชัย(วัดหลวงพ่อพระใส) ที่วัดพระใสนี้ โอ้วว!!วันนี้ผู้คนพากันมาเยอะมาก จนหาที่จะเดินก็ยากจึงรีบพากันเข้าไปไหว้หลวงพ่อพระใสเสร็จก็รีบออกมาเพราะคนเยอะมากที่มากัน.....  เสร็จจากวัดหลวงพ่อพระใสโปรแกรมต่อมา ก็พากันขี่รถมาที่"พุทธสถานวัดแก้วกู่" อันเป็นที่สุดท้ายของวันนี้ มาถึงวัดแก้วกู่ก็'อืมม..ผู้คนเยอะอีก' แต่ก็ดีหน่อยตรงที่วัดแก้วกู่นี้ มีพื้นที่อันกว้างขวาง ทำให้การเดินชมรูปปั้นต่างๆในพุทธสถานแห่งนี้แบบสบายๆ หลังจากเดินชมนั่นนี่เสร็จก็มานั่งพักร่มที่บ่อปลา ที่ทางวัดเอาไว้ให้นักท่องเที่ยวมาให้อาหารปลากัน  ที่นี่มีปลาสวายตัวใหญ่ๆก็เป็น100โลให้ผู้คนที่พากันมาเที่ยวชมจนพอใจ ก็พากันกลับ......


## ตอนที่ 8

ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ4" #เพ้อฝัน (ดวงแก้วมณี ศิริปัทมา)
"  อ้าว!!...ท่านหญิงแสนซนของพี่ มานั่งอมยิ้มอะไรอยู่ในห้องคนเดียวนี่ ท่าทางยังกับคนกำลังแอบมีความรักเลย!! "  พูดเสร็จเธอก็เดินมานั่งลงตรงแท่นบรรทมข้างกายหญิงสาวที่กำลังยิ้มฝันหวานอยู่…
" เป็นเยี่ยงไรเพคะ...ท่านพี่..สิริโสภา.."^^ "..น้องหญิงมีทีท่ากระนั้นรือ?.."  พูดเสร็จนางก็โผลเข้ากอดแขนผู้เป็นพี่สาวอย่างเขินอาย…
"ไม่ต้องมาปิดบังพี่สาวเจ้าคนนี้เลยนะ!! "ข้าดูเจ้าออกดอก!!..คลุกคลีกันกับเจ้ามา ตั้งแต่เด็กแต่เล็ก... มีสิ่งใดที่เจ้าปิดได้บ้างรือ!! "แม่ดวงแก้วมณีศิริปัทมา".."สิริโสภา" ยิ้มให้นางอย่างเอ็นดู รักใคร่.. พร้อมกับลูบศรีษะผู้เป็นน้องสาวเบาๆ..
"ท่านพี่หญิงนี่..รู้ใจน้องเป็นที่สุดเลยเพคะ.." ไม่ว่าเรื่องใดๆก็ทรงใส่พระทัยน้องหญิงมาโดยตลอด น้องหญิงอุ่นใจที่มีท่านพี่อยู่ข้างกาย ไม่เหมือนใครบางคนที่เพียงมองเห็นหน้าไกลๆก็ไม่ใคร่อยากอยู่ในแห่งที่ตรงนั้นแล้ว ชอบทำตัวแสร้งแสนดีต่อหน้า ทุกคนเอาอกเอาใจหน้ารำคาญเป็นที่สุด แค่เห็นหน้าก็หงุดหงิดอึดอัดใจจะตาย!ชิ..!
"พอเถอะ!!..น้องหญิง" เจ้าก็มีอคติกับน้องหญิง"มณีจันทราดารารัศมี"เกินไป เขาก็รักเจ้าดีออก อยากอยู่ใกล้ชิดสนิทสนมกับผู้เป็นพี่สาวที่วัยใกล้เคียงกันนั่นเป็นเรื่องธรรมดา มีแต่เจ้าที่มิเข้าใจและคอยจะผลักใสนางตลอด…
"ท่านพี่!!" แต่..น้องหญิง ไม่ชอบนางนี่เพคะ...!! ชิบ!..ทำตัวเรียนแบบท่านเเม่ เพื่อให้ใครๆชื่นชมตน!! *o*
" เจ้านี่!! ก็มัวแต่คิดมองน้องสาวตนในแง่ร้ายเสียจริงเชียว!!" " นี่ๆ..ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลย..บอกมาซะดีๆ ว่าเมื่อครู่!!" เจ้านั่งอมยิ้มแก้มแดงระเรื่อเหมือนลูกตำลึงสุก กำลังนึกถึงชายใดในดวงใจอยู่รือเจ้า?!!"
" เอ่อ...ท่านพี่น่ะ"  น้องอุส่าห์เบี่ยงเบนเป็นเรื่องอื่นแล้วนะเพคะ นี่น้องจะปิดท่านพี่ เรื่องนี้จริงๆมิได้ใช่ไหมเพคะ...^-^
"แน่นอน!!"..เจ้าจงรีบเผยความในออกมาให้พี่ฟังโดยเร็ว จักมาลีลาอยู่ใยเลย.."แม่ดวงแก้วมณี ศิริปัทมา" ยอดขมองอิ่ม!!! =^__^=
***********************************


## ตอนที่ 9

ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ4/1" #เพ้อฝัน (ดวงแก้วมณี ศิริปัทมา)
" เอ่อออ...คือออว่า...เมื่อเช้ารุ่งสาง หม่อมฉันได้ออกไปฝึกยิงธนูและวิชาชุบชีวิต...ที่ป่าดิบตรงท้ายอาศรมท่านอาจารย์มา พี่ข้าาา..ท่านรู้ไหมเพคะ ว่าหม่อมฉันได้พบเจอกับผู้ใด.."^^ นางพูดไปก็ทำหน้าตาท่าทางตื่นเต้นและยิ้มหน้าบาน ทำตาเยิ้มอย่างมีความสุขเหลือหลาย^^
" เออ..ดูทำเข้า!! " เจ้าพบเจอกับผู้ใดรือน้องหญิง..? ใครกันนะที่ทำให้น้องหญิงของพี่แลดูมีความสุขได้ขนาดนี้ ช่าง..ไม่ธรรมดาเสียจริงๆ อ่ะ!อย่าช้า..ว่าไป^-^!!    " เพคะ..ท่านพี่.." น้องหญิงยิงธนูโดนนกตัวหนึ่ง บังเอิญลูกดอกธนูได้ตกไปยังกลางป่าด้านใน พอน้องวิ่งตามไป..และได้ตะโกนห้ามชายแปลกหน้าคนนึง ห้ามไม่ให้แตะต้องลูกดอกธนูของข้าโดยเด็ดขาด!! พี่ท่าน..รู้ไหม!! ว่า ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้านั่น..ทำเอาน้องหญิงถึงกับอึ้ง นะจังงัง!!     เพราะชายหนุ่มคนนั้น ที่ยืนอยู่ตรงหน้า ยืนอยู่กับชายผู้ติดตามหนึ่งคน เมื่อเค้าหันกลับมายังตัวน้องหญิง โอ้ววว!!..พระพรหมทรงสร้างเค้าขึ้นมาเสียจริงๆ ชายหนุ่มผู้นั้นมีรูปร่างสูงสง่าร่างกายกำยำสมส่วน ผิวกายสีขาวเหลืองทองออกแดงหน่อยๆผุดผ่อง สวมเสื้อผ้าแพรสีเขียวเทามรกตแลดูสง่าราศรี เหมือนผู้มีชาติตระกูลผู้สูงศักดิ์ ขลับกับใบหน้ารูปงามหล่อเหลาคมเข้ม นัยต์ตาสวยทอแสงประกายคมกริบ เหมือนจะสะกดจิตทุกคนที่ได้พบเห็น ริมฝีปากได้รูปงามองค์ จนน้องหญิงคิดในใจว่า..นี่คือคนรือพระอินทร์จำแลงแปลงกายกันมาแน่!! ถึงได้มีรูปกายงามดูดีมีสง่าราศรี ครบถ้วนไม่มีที่ติได้ขนาดนั้น!!...แต่เสียงที่เค้าตะโกนกลับมาเรียกน้องหญิงว่า "นี่!! เจ้าพรานหนุ่ม!!".. แลดูเข้มขลัง นุ่มลึกอย่างน่าเกรงขาม ด้วยความตกใจ!!   น้องหญิงทำอะไรไม่ถูกจึงนึกขึ้นมาได้ว่าต้องรีบเอานกไปทำพิธีร่ายคาถาชุบชีวิตก่อน...แต่กลับพลาดท่าโดยชายหนุ่มรูปงามผู้นั้นได้คว้าแขนน้องเอาไว้เสียก่อน ด้วยแรงเหวี่ยงตัวกลับจึงทำให้น้องหญิงสะดุดจะล้มลง แถมผ้าที่โพกศรีษะหลุดอีก...พอเค้าเห็นว่าน้องเป็นผู้หญิงเท่านั้น.....   *********************************


## ตอนที่ 10

ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ4/2" #เพ้อฝัน (ดวงแก้วมณีศิริปัทมา)
"ความเดิม" ด้วยแรงเหวี่ยงตัวกลับ จึงทำให้น้องหญิงสะดุดจะล้มลง แถมผ้าที่โพกศรีษะหลุดอีก....พอเค้าเห็นว่าน้องเป็นผู้หญิง ดังนั้นเค้าก็คว้าเอว ของหม่อมฉันเอาไว้ขณะนั้นด้วยความตกใจ ตาเราสองประสานกัน  ท่านพี่เชื่อไหม?!.  ว่า.  .ดวงใจของน้องหญิงหยุดเต้นไป 3-4 วินาทีได้ สายตาของเค้าที่จ้องมองมายังน้อง พร้อมกับประคองกอดน้องหญิงไว้ ทุกอย่างราวกับต้องมนต์สะกด มันช่าง.. อบอุ่น นุ่มนวลอย่างบอกไม่ถูก อยากหยุดเวลาเอาไว้แบบนั้นให้นานเท่านาน...😄😄😄
" ตื่นๆ!!...น้องหญิง555++"..สิริโสภาหัวเราะกับท่าทางเพ้อฝัน 😀😀😀
แบบเปิดเผยของนาง..เจ้านี่เพ้อเอามากนะเนี่ย!!5555++ แล้วยังไงต่อล่ะ พี่กำลังลุ้นว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีกหลังจากนั้น…
"เพคะ...แล้วยิ่งกว่านั้นนะเพคะท่านพี่ เค้าได้ขอให้น้องหญิงร่ายเวทย์ชุบชีวิตเจ้านกน้อยตัวนั้น แต่น้องหญิงกลับชุบชีวิตไม่สำเร็จ เค้าจึงช่วยอาสาชุบชีวิตนกตัวนั้นแทน..
**โดยการเอานกตัวนั้นวางลงที่อุ้งมือน้อง แล้วเค้าก็ประกบฝ่ามือลงมาแนบชิด กับฝ่ามือน้องแล้วก็ร่ายพระเวทย์ครู่นึง..
ช่วงขณะเวลานั้นเอง น้องขอสารภาพ.
ว่า...น้องสัมผัสอะไรมิได้เลย นอกจาก
ไออุ่นของความนุ่มนวลและแรงปรารถนาของเค้าที่ส่งผ่านลงมายังฝ่ามือ.. ของน้องเพคะ... มันช่างอบอุ่นซาบซ่าน เข้ามายังหัวใจของน้อง แล้วหลอมละลายดวงใจน้องรวมเป็นดวงเดียวกันกับดวงใจของเค้า....
*********************************


## ตอนที่ 11

ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ4/3" #เพ้อฝัน (ดวงแก้วมณีศิริปัทมา)
"ความเดิม" มันช่างอบอุ่นซาบซ่านเข้ามาในหัวใจของน้อง แล้วหลอมละลายดวงใจของน้อง
รวมเป็นดวงเดียวกันกับดวงใจของเค้า.."
** นับจากเวลานั้นเอง ที่น้องหญิงรู้สึก
ว่าครึ่งชีวิตของน้องได้อยู่ตรงหน้านี่เอง
น้องหญิงรู้สึกอิ่มเอมเต็มหัวใจ...
อย่างที่ไม่มีอะไรเปรียบปรานมาก่อน..😄😄
เราคงเกิดมาเพื่อกันและกันแน่แล้ว..
พระพรหม.....ถึงลิขิตให้เรามาคู่กัน
แม้นอยู่คนละฟากฝั่งยังชักนำ ให้เรามาเจอ 😍😍😱😱....!!
" หื้มมม...น้องหญิงของพี่เจ้านี่ช่างบรรยาย ให้พี่ได้ฟัง จนนึกภาพตามไปเเละสามารถเข้าถึงความสุข นั้นด้วยได้เลย....ยังกะเป็นตัวพี่เอง 555++ 😁 " เจ้าคงจะเจอเนื้อคู่เข้าแล้วจริงๆสินะ ชายผู้นี้จึงสามารถสะกดใจมัดดวงใจแสนดื้อและแสนซนของเจ้าได้...พี่ดีใจกับเจ้าด้วยนะที่หาอีกครึ่งหนึ่งของชีวิตของเจ้าจนเจอ^^
... ว่าไปสองสาวก็นั่นกอดกันกลมพร้อม
กับเสียงหัวเราะร่าเริงของหญิงสาว
วัยแรกแย้ม เหย้าแหย่แกล้งแสดงท่าที
ภาพประกอบเป็นชายหนุ่มกับหญิงสาว
กำลังจะจุมพิศกันแล้วก็หัวเราะสรวลเส
ประสานเสียงกันอย่างมีความสุข😄😄
******************************
"อนิจจา...ลูกศรที่ปักอกเจ้านกน้อยนั่น
ได้ถูกดึงออกมาแล้ว
แต่ทว่า...ศรรักที่ได้ปักลงตรงกลางอก
ของ"ดวงแก้วมณีศิริปัทมา" นั้น...
พิษรักได้แผ่ซ่านหลอมละลายไปทั่ว
ทั้งตัว และหัวใจของนางเสียแล้ว...!!!
**รอคอย...แค่วันเวลาที่เจ้าของลูกศรธนู
ดอกนี้... จะกลับมาช่วยชุบชีวีตของนาง
กลับคืนขึ้นมาใหม่อีกครั้ง...
ให้พ้นจากความทรมานใจ จากพิษรัก
นี้ตลอดกาล.....😇😇😇😇
********************************


## ตอนที่ 12

ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ5" #ชะตาลิขิต
" พระโอรส...รอหม่อมฉันด้วยพระเจ้าค่ะ"
" อ้าว...นี่ลูกท้อเซียนข้าให้เจ้ากินแล้วจะได้มีกำลังพลังภายในตามเราได้ทันไง
อ่ะรับไว้.!! " ..พูดไม่ทันจบลูกท้อเซียนก็
ลอยไปอยู่ในมือองครักษ์...
" สาธุ..พระเจ้าค่ะพระโอรส หม่อมฉันไม่
เคยได้ลิ้มลองชิมรสของลูกท้อเซียนเลย จะมีก็พึ่งวันนี้แหล่ะ พระเจ้าค่ะ…"
มันช่างหอมหวานละมุนเสียบจริงๆ...!!
**อืมมม...งั้นก็รีบกินเสียให้หมด จะได้
มีแรงออกเดินทางต่อ.!!...
" ป่ะ..ไปกันเถอะ!!..เรารีบเดินทางไปกันต่อได้แล้ว ข้านี้!!..อยากจะเสร็จสิ้นภาระกิจชิ้นนี้เสียเต็มทีหล่ะ!! "  พูดเสร็จทั้งสองก็มุ่งหน้าไปยังนครบาดาล"วังนาคินทร์อันตารตีย์ศรีปฏิพัทธิ์นาคราช"....
** ครั้นใกล้ถึงประตูเมือง ทั้งสองก็ได้พบ
เจอเรื่องราวเหตุการณ์วุ่นวายเข้า...
ที่หน้าด่านประตูเมืองมีชายหนุ่มคนนึง
มีดาบงามคู่กาย ได้ประกาศท้าประลอง
กับชายหนุ่มอีกกลุ่มใหญ่ " ใครหน้าไหน
ที่คิดว่าตนแน่แท้ กว่าข้า..ลูกชายท้าว
"พญาเกษียรนาคา"  อย่าได้รอช้าจงรีบ
เข้ามาประลองกับข้า หากว่าท่านใดชนะ
ข้าจะหลีกทางให้ท่านได้หมายปอง!!
พระธิดาทั้งห้าพระองค์แห่งวังนาคินทร์
นี้!!."
..อ่อ...ที่แท้ก็เป็นละครสดที่มีคนเล่นจริง…..
**ขณะที่ทั้งสอง..กำลังตั้งใจดูละครสดอย่างสนุกสนานอยู่นั้น...ก็ได้มีชายชราแก่ๆคนนึงถือไม้เท้าเดินมาผ่านหน้า
แล้วหยุดนิ่งตรงหน้าชายหนุ่ม ซักพัก
ชายแก่คนนั้นก็เงยหน้าขึ้น ชำเรืองชาย
ตามองผู้เป็นเจ้าชายอันทรงสูงศักดิ์...
แต่ปกปิดตนเองเอาไว้ด้วยผ้าแพรสีเขียวอมเทาม่วงธรรมดา พร้อมกับพูดขึ้นมา
ลอยๆว่า....!!
*** "ชีวิตดั่งสายน้ำ...วังน้ำวน
ไหลชลเชี่ยว....ลือเกี่ยวฤทัย วันคืนหมุน....เวียนวนผ่าน
มิลาลับ.....ก็ล่วงลับแลดับไป
แลเห็น  แต่ไม่หวนทวนกลับ
ไหลลาลับ..กลับแสงจันทร์ฯ"
***#เจ้าหนุ่มน้อย บัดนี้....ชะตากรรม..
ของเจ้า!!!.....
***************************


## ตอนที่ 13

ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ5/1" #ชะตาลิขิต
*** เจ้าหนุ่มน้อย บัดนี้!!..ชะตากรรมเส้นทางชีวิตของเจ้า มันกำลังเดินดำเนินเข้าสู่ตามครรลองของเจ้าแล้ว!! ทุกสิ่งอย่างเจ้าจะเป็นผู้ตัดสินใจด้วยตนเอง "หากว่าเจ้าเลือกความรัก เจ้าจะต้องตระหนักให้มาก เพื่อพิสูจน์ดวงใจอันบริสุทธิ์ของเจ้า".....
" แต่ถ้าหากว่าจิตใจของเจ้านั้นอ่อนไหว      แม้เพียงนิดแล้วไซร้เลือกรักผิดคู่หรือไม่ซื่อสัตย์ต่อรักแท้แล้วไซร้ "
" ชีวิตเจ้าจะต้องเจ็บปวดไปตลอดทุกภพทุกชาติเลย จงจำคำของเราเอาไว้ให้ดีๆ
พ่อหนุ่ม..."  พูดจบ...ชายชราก็ถือไม้เท้า
เดินจากไป ปล่อยให้ชายหนุ่มทั้งสองยืนงงอยู่ครู่นึง ก่อนจะหันไปถามกันว่า...
" ชายชราผู้นั้นกำลังพูดถึง รึเล่าเรื่องอะไรให้ฟังกันแน่แท้…"  เพราะทั้งสองกำลังดูละครสดอย่างตื่นเต้นในการต่อสู้...แต่แปลกใจยิ่งนัก...เมื่อครู่ชายชรามายืนพูดตรงต่อหน้าเรา..เสียงและเหตุการณ์ทุกอย่างกลับเงียบสนิท และภาพไม่เคลื่อนไหวเจ้ารู้สึกเช่นนั้นเหมือนข้าไหม!! กัณฑะ…? " " พระเจ้าค่ะ  พระโอรส…"
" เหมือนจะถูกสะกดด้วยมนต์ตราอะไร
บางอย่าง แม้นเสียงละครและกลองดนตรีจะดังสนั่น แต่เมื่อครู่...ข้าพเจ้า  กลับ
ได้ยินแต่เสียงชายชราผู้นั้นพูด เต็มรูหู
ทั้งสองข้างเลย พะยะค่ะ..พระโอรส,,,"
*** " อืมม...เอาล่ะ..เมืองนาคินทร์แห่งนี้
ยังไม่ทันได้เริ่มเข้าเขตรั้ววังก็ดูเหมือนจะมีมนต์ขลัง อะไรบางอย่างรายรอบเสียแล้วซิ...กัณฑะ...!! "
" ข้ารู้สึกแปลกๆตั้งแต่ละครสดเลือกคู่
ครองของพระธิดาทั้งห้าองค์แล้ว....!!
ไหนจะมีชายชราเดินถือไม้เท้าพร้อมกับคำพูดปริศนาอีก…"
" เอาล่ะ...ประเดี๋ยวอีกไม่นานจะได้เวลา
ที่เราจะต้องเข้าไปถวายสานส์ต่อองค์ท้าวพญาศรีปฏิพัทธ์นาคราชผู้เป็นใหญ่ปกครองถิ่นนี้แล้วสินะ...เจ้ากับข้า...เราไปหาร้านที่นั่งพักกันก่อนเถิด.....
********************************


## ตอนที่ 14

ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ6" #รักแรก
"เมื่อทั้งสองได้นั่งพักดื่มน้ำทานอะไรกันเรียบร้อยแล้ว สักครู่ก็พากันตรวจองค์ทรงเครื่องให้เรียบร้อย พร้อมแล้วจึงพากันมุ่งหน้าเข้าไปภายในวังนาคินทร์ศรีปฏิพัทธ์นาคราช  ตามเพลาที่นัดหมาย เมื่อเดินผ่านรั้ววังเข้าไป..,,, กวาดสายตามองผ่านไปรอยๆกาย จะมองเห็นทิวทัศน์ต้นไม้หายากนานาพันธุ์บ้างงดงาม มีลักษณะพิเศษ บ้างก็ออกดอกส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทุกพื้นที่ ราวกับอยู่บนเมืองฟ้าเมืองสวรรค์ ส่งกลิ่นไอพลังธาตุพลังสมดุลย์สัมผัสอันอ่อนนุ่ม ละมุนอบอุ่นมากระทบกาย..
อากาศช่างเย็นสดชื่น บริสุทธิ์ อย่างหา
ที่ใดเปรียบเหมือนได้ยากยิ่งนัก รึนี่..!!
จะเรียกว่าเป็นลักษณะบารมีพิเศษเฉพาะของวังนาคินทร์แห่งนี้ก็เป็นได้!!...
*** "เจ้ารู้สึกเหมือนกับเราไหมกัณฑะ…!
ข้ารู้สึกชอบบรรยากาศแห่งวังนาคินทร์
ศรีปฏิพัทธ์แห่งนี้ซะจริงๆเชียว...บรรยา
กาศแบบนี้ เหมือนมีพลังธาตุธรรม... ผสานกับพลังแห่งรัก ซึ่งเต็มไปด้วยแรง
ปรารถนาแห่งรักและไออุ่นซ่อนอยู่ในที่
แห่งนี้!!.."  "พะยะค่ะ...พระโอรส"...หม่อมฉัน ก็รู้สึกเหมือนเข้ามายังวิมานเเมน เมืองแห่งเทพธิดา ที่ส่งกลิ่นหอมรัญจวนใจ ไร้ซึ่งมลทินใดๆ เหมือนเมื่อครั้งที่ไปเยือนยัง
ดินแดนวิมานเมืองเทพ อัปสรสวรรค์....   พระเจ้าค่ะ!! "
ทั้งสองยังคงเดินชมนกชมไม้ข้างทางอย่างประทับใจในบรรยากาศและธรรมชาติ ราวกับจะเก็บรายละเอียดต่างๆในแต่ละสถานที่ ที่เคยได้ไปเยือนในวังนา
คินทร์ทั้งเก้าที่อยู่ในใต้หล้าพิภพบาดาลแห่งนี้!!
ทันใดนั้น....เสียงดนตรีแผ่วเบานุ่มนวลใสดังกังวาล เหมือนดั่งมีชีวิตที่เล่าเรื่องราวได้ ถึงความสุขความสบายใจ ในบรรยากาศที่แสนพิเศษของเช้าวันนี้….
เสียงดนตรีที่ยิ้มและหัวเราะได้อย่างน่าอัศจรรย์นี้ น้อยนัก.. ที่จะได้ยินง่ายๆที่ใต้เมืองพิภพบาดาลนี้ เพราะเป็นความปราณีตขั้นสูง ของตัวโน๊ตที่บังคับด้วยพลังธรรมชาติ ผสานเข้ากับพลังแห่งการบำเพ็ญเพียรภายใน หากว่าผู้ใดได้ฟังพลังดนตรีนี้ จะถูกบำบัดขจัดความเศร้าหมองและความทุกข์ที่ติดอยู่ในจิตใจออกไปได้
*** ใครกันนะที่ฝึกดนตรีนี้.!!..***
********************************


## ตอนที่ 15

ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ6/1 #รักแรก
" แว่วเสียงเพลงดีดขินพิณเล่าขาน
ขับกล่อมกาลแสนหวาน  ปนผสม
เสียงขับกล่อมพฤกษา พร่างพราวปรน
กล่อมสิชลห้วยละหาน  ชานนที
กล่อมจิตกล่อมใจให้คลายโศกวิโยกศัลย์
กล่อมใจนั้นให้หายพลันครั้นสุขศรี
กล่อมจิตกล่อมใจให้หายโศกทุกข์ห้วงนที
กล่อมฤดีให้สุขล้นพ้นทุกข์กาล..."
" ..ณ ไพรีศรีปฏิพัทธ์วังไพรศรี
สุขแสนฤดีแดนกลต้องมนต์ขลัง
พฤกษาเพลงเพรียกเรียกหาดูน่าฟัง
กล่อมภวังค์ให้สุขเคลิ้มดังต้องมนต์
..🎶เสียงดนตรีพานพบสุขยิ่งนัก🎵🎵
เพลงพิณพักตร์ปักห้วงหฤศร
ยิ่งแผ่วเคลิ้มเพิ่มหนักหน่วงท่วงทำนอง
ช่างเพลิดพร้อมปริ่มหนัก  ดุจร่ายรัก  ให้ต้องมนต์..."
..👸งามอนงค์นวลองค์แจ่มพักตร์สว่างศรี
งามมณีสุดจะรักปักดวงศร
งามอนงค์งามองค์ปิ่นคู่อรชร
ช่างเพียบพร้อมยิ่งนักรักดลกาล
...🤴อยากเพรียกพร่ำโอษอ่า องค์เจ้า
พี่นี้เฝ้าเพียรหาพฤกษาศิณ
ใจพี่แท้แม้นพบสุขที่เจ้ายลยิน
จึงสุขล้นจวบสิ้นมอบรัก..เจ้าดวงใจ"
................
...เสียงเพลงทำนองบทกล่อมขานช่างแสนสะท้านในอกชวนให้หลงใฝ่หา " กัณฑะ!..เจ้ารู้สึกเยี่ยงเรารึไม่?"
" หม่อมฉันคงตอบพระองค์มิได้ พะย่ะค่ะ ด้วยหม่อมฉันเป็นเพียงองครักษ์ผู้ด้อยในบทเพลง" องครักษ์สนิทตอบและหลบหน้าแอบยิ้ม😅😅
.. เราชักอยากจะพบเจอกับเจ้าของบทกลอนและเสียงเพลงพิณนี้แล้วสิ ว่าคือใครที่เล่นดนตรีชนิดนี้ รูปร่างจักเป็นเยี่ยงไร ทำไมถึงได้ขับขานทำนองดนตรีและบทเพลงได้ถูกใจเรายิ่งนัก..
.." หม่อมฉันว่าคงจักอยู่ทางด้านนั้นกระมัง พะย่ะค่ะ "
" อืม..เราเดินตามเสียงเพลงดนตรีไปคงจักได้รู้และพบเจอคนที่เล่นดนตรีเป็นแน่   ป่ะ!..พวกเราไปกันเถอะ..กัณฑะ!! "
**********************************


## ตอนที่ 16

ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ6/2" #รักแรก
*** "ใครกันนะที่ฝึกดนตรีชนิดนี้อยู่ในโลกใต้บาดาล คนคนนี้...ช่างมีที่มาที่ไปไม่ธรรมดาจริงๆเลยเชียว..เพราะว่านอกจากเหล่าเทพธิดาบนสรวงสวรรค์แล้วก็มิ
มีใครที่จะเล่นดนตรีที่มีหัวใจให้ชำระล้างจิตให้เข้าสู่การบำเพ็ญได้....!!"
** "เสียงดนตรีนี้นั้นแว่วมาจากที่ใดกันรือ..เจ้าช่วยข้ามองหาต้นสายกันที..กัณฑะ!!"
ว่าแล้ว..ทั้งสองก็เดินตามเสียงดนตรี
บำบัดที่ล่องลอยตามสายลมมา จนมา
หยุดชะงักตรงที่หน้าสวน"พฤกษาดอกลีลาวดี" สิ่งที่ทั้งสองได้พบเห็นอยู่ตรง
หน้า.... คือ..ร่างอรชรอ้อนแอ้นผิวพรรณขาวอมชมพู ดั่งดวงจันทราดุจลูกเซียนท้อ ไข่มุกทองคำ ที่มีอยู่ต้นเดียวบนทิพย์สวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ใบหน้างดงามได้รูปเรียว ราวกับเทพธิดาจำแลงแปลงกายลงมาจากบนสรวงสวรรค์วิมานเมืองแมน... ริมฝีปากเป็นกระจับแดงชมพูระเรื่อได้รูป
จมูกเรียวงามเหมือนจับวางไว้ ดวงตามี
ประกายแห่งความเมตตากรุณาดุจพรหม    … ยามบรรเลงดนตรีเหมือนจะสะกดตัวโน๊ตได้!!..
" แต่ที่แน่ๆ  ณ ตอนนี้....นางนั้นได้สะกดดวงใจของเรา...ให้หยุดอยู่ตรงที่นางเสียเรียบร้อยแล้ว "" นี้ข้า..กำลังตกหลุม"รักนาง"เข้าเสียแล้วรือ...ผู้หญิงที่เพียบพร้อมด้วยพลังคุณธรรมแห่งความเมตตากรุณา และไอธาตุแห่ง"รักที่ยิ่งใหญ่" เปรียบเหมือนพระโพธิสัตว์มารวมกัน…"
*******************************


## ตอนที่ 17

ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ6/3" #รักแรก
**"ความเดิม" แต่ที่แน่ๆ...ณ ตอนนี้...
นางได้สะกดดวงใจเราให้ตกหยุดอยู่ที่
นางเสียเรียบร้อยแล้ว...นี่ข้ากำลังตก
หลุม"รักนาง"จริงๆเข้าเสียแล้วเชียวรือ..
ผู้หญิงที่เพียบพร้อมเต็มไปด้วยพลังแห่งคุณธรรมความเมตตากรุณาแลไออุ่น
และไอธาตุ"แห่งรักที่ยิ่งใหญ่" เปรียบ
เสมือนพระโพธิสัตย์ทั้งปวงมารวมกัน.."
** " กัณฑะ!...บัดนี้ ใจข้ามันสั่นไหวได้
เสียแล้วจริงๆ ราวกับว่าข้าได้พบเจอคน
ที่ใช่คนที่เคยตามหามาตลอดชีวิต... นี่เป็นครั้งแรกของข้าที่ข้าได้รู้สึกเช่นนี้
กับผู้หญิงที่ได้เคยผ่านพบเจอมา...."
เสียงรำพึงรำพันกับตัวเองของผู้เป็นเจ้า
ชายผู้สูงศักดิ์ รูปร่างสง่างาม ราวกับว่า
องค์อินทร์แปลงกายมา....
" โอ้วววว... :เจ้าคิดเหมือนข้าไหม กัณฑะ...?! "
" :คิดอะไรรือพระเจ้าค่ะ..พระองค์..?! "
" เอ่อ...เปล่าๆ...ไม่มีอะไร…" เสียงของเจ้าชายพูดขึ้นเหมือนพึ่งตื่นจากภวังค์...
กัณฑะแอบเห็นดวงตาลุกวาวที่เปล่งเป็นประกายมณีทอแสงนพเก้าออกมาของผู้ที่เป็นเจ้านายครั้งแรก…"โอ้ววว!!.."
"ความรักแห่งโลกทิพย์คงจักได้ถือกำเนิดเกิดขึ้นแล้วในดวงใจ "แห่งพระโอรส"
ของข้าพเจ้าแน่แล้วสินะ!!..."
#ความรักครั้งแรก หรือ #รักแรกพบ"
*************************************
*** ทั้งสองเดินตามเสียงดนตรีมาเรื่อยๆ
จนมาถึงด้านหน้าพลับพลาที่นางได้นั่ง
ประทับบนบัลลังค์ที่ประทับในพลับพลา..
"หยุดบัดเดียวนี้นะ!!!..พวกท่านเป็นผู้
ใดใยถึงได้เข้ามายังพลับพลาสถานชั้น
ในเยี่ยงนี้!!.."/เสียงนางกำนัลเอ่ยห้าม
ขวางทางไว้....
" ขออภัย...ที่เราล่วงเกินเข้ามามิใคร่ได้
รู้ถนนหนทางในสถานแห่งนี้ หวังว่าคง
มิถือโทษพวกเรานะ"/กัณฑะ เอ่ยบอก
กับนางกำนัลที่ยืนขวางตรงหน้า....
**"มีเรื่องอันใดรึ พี่วารี...แล้วสองคน
นั่นเป็นรือ?"
" :หม่อนฉันก็มิทราบ เพคะ!! องค์หญิงหม่อมฉันเห็นท่านทั้งสองเดินมาที่พลับพลา  จึงได้ออกมาขวางเอาไว้
น่ะเพคะ "
...พระนางได้ยินคำตอบของนางกำนัลจึงเดินออกมาดูที่หน้าพลับพลา...
"ยิ่งได้เห็นพระพักตร์ใกล้ๆก็ยิ่งทำให้
หัวใจของตนนั้นสั่นไหวมากยิ่งขึ้น"
"ขอประทานอภัยพระเจ้าค่ะ องค์หญิง
ที่พวกเราได้ล่วงล้ำเข้ามา ด้วยเพราะมิ
รู้ว่าจะเป็นที่หวงห้าม พวกข้าพองค์..นั้น
เพียงเดินตามเสียงดนตรีมาจนมาถึงที่
ตรงนี้ ขอองค์หญิงทรงประทานอภัย
ด้วยพระเจ้าค่ะ"กัณฑะ...กล่าวต่อพระนาง...
นางกำนัลวารีได้ชิงเอ่ยขึ้นก่อนที่พระธิดาจะเอื้อนเอ่ยว่า ข้าจะบอกพวกท่านก็ได้นี่คือ..." พระธิดามณีจันทราดารารัศมี " เป็นพระธิดาองค์เล็กขององค์พระราชา"ศรีปฏิพัทธ์นาคราชกับพระมเหสีจันทรามณีสุวรรณเกษร" นางกำนัลวารีกล่าว…
"พอเหอะแม่วารีเจ้าจะอะไรนักหนา" เสียงนางกำนัลวาตี..เอ่ย! มาทางด้านหลังพระธิดา...
"พระธิดาจะเสร็จกลับตำหนักแล้ว ส่วน
พวกท่านก็ไปได้เสียเถอะ..... พระธิดามิได้จะถือโทษโกรธอันใดต่อพวกท่านดอก...." นางกำนัลวาตีกล่าว…" เชิญเสด็จเพคะพระธิดา…" ทั้งสองฝ่ายจึงต่างแยกย้ายกันไป....
****************************


## ตอนที่ 18

ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ7" #แอบเที่ยว
*** ท้องฟ้าในยามรัตติกาลส่งเสียงคำ
รามอย่างน่ากลัว ก้อนเมฆสีดำขนาดม
หึมา กำลังเริ่มก่อตัวกันคล้ายมีบางสิ่งชั
กจูงมา....ภายในพื้นพิภพบาดาล" มณีจันทร์ " ผู้มีวาจาไพเราะและกิริยาท่าทาง
ที่งดงามผิวพรรณสุกใสสว่างกระจ่างดั่งพระจันทร์คืนเพ็ญ  จนเหล่านางอัปสรทั่วทั้งแดนฟ้าต่างพากันอิจฉาและยังเป็นที่หมายปองต้องตาต้องใจของบรรดาเทพเทวดาและพญานาคาบนสวรรค์ชั้นต่างๆไม่เว้น แม้กระทั่งองค์อัมรินทร์…
"เจ้านาง...เพคะ.!" อย่าเสด็จว่ายน้ำขึ้นไปบนผิวน้ำนะเพคะ ที่นั่นมันอันตรายสำหรับนาคอย่างเราวาตี...นางกำนัลตนสนิทนางในตำหนักของมณีจันทร์ตะโกนตามหลัง และว่ายน้ำตามแทบไม่ทัน!! เมื่อเจ้านางสุดที่รักได้แหกกฏต่อผู้เป็นพระบิดา...
"วาตี...เจ้าจะกลัวสิ่งใดเล่า!!"เราเองแค่จะขึ้นไปเชยชมท้องฟ้าเท่านั้นเอง
"แต่เจ้านางเพคะ...."
"แม้นเสด็จพ่อจะลงโทษเจ้า เรามิยอม
หรอก อย่ากังวลไปเลย...วาตี" นางพูด
แล้วโผล่ขึ้นไปบนผิวน้ำทันที เมื่อขึ้นมา
บนผิวน้ำ...โอ้ว..!!...นี่หรือแสงจากพระอาทิตย์" นางพูดเหมือนคล้ายคนเหม่อ พลางจ้องมองไปบนฟากฟ้าที่มีนกหลากหลายสายพันธุ์ต่างบินว่อนด้วยความสุขใจ…
" เจ้านางเพคะ...นี่ก็จวนจะได้เวลาที่ต้องกลับวังแล้วนะเพคะ..." วาตีกล่าว...
"ยังหรอกเราจะไปดูทางฟากกระโน้นอีก
ดูทีรึว่าบนเมืองมนุษย์มีอะไรสวยงามน่าเที่ยวรึไม่..!!" จากนั้นนางจึงชวนวาตีนางกำนัลสนิทขึ้นฝั่ง ทั้งคู่ต่างพากันเดินเที่ยวชมเดินเล่นไปเรื่อยๆ อย่างสนุกสนานแฉกเช่น ชนชั้นมนุษย์ทั่วไป จนพากันเดินมาถึงบริเวณที่เป็นตลาดร้านค้าเสื้อผ้าอาหารและเครื่องประดับที่วางขาย...!!
แต่พอนางเกิดความพอใจในสินค้าชิ้น
ใดก็ไม่สามารถที่จะซื้อหาได้ เหตุเพราะ
นางไม่มีเงินที่จะจับจ่ายในเมืองมนุษย์
นางจึงทำได้เพียงเดินเลือกชมเท่านั้น
กับสินค้าที่มีวางขายดาดเดื่อ และเที่ยวชมเป็นเวลานานจนเกิดความเบื่อหน่ายที่ไม่สามารถจะซื้อสินค้าเหล่านั้นได้..!!.
" นี่ก็ได้เวลาแล้วนะเพคะเจ้านาง เรามา
กันนานมากแล้ว คงได้เพลากลับวังกันแล้วนะเพคะ" วาตี...นางกำนัลในสนิทกำลังเกิดความกลัวตัวสั่นระริก จนมณีจันทร์ต้องหันมาถามด้วยความสงสัย...
"ข้ารู้...วาตี แล้วใยเจ้าต้องตัวสั่นเช่นนี้
เจ้ากลัวพระบิดาข้าขนาดนั้นเชียวหรือ"
"แน่นอนเพคะ...เจ้านาง" แต่ตอนนี้ทูลกระหม่อมมิได้เกรงกลัวอาญาขององค์พระมหาศรีปฏิพัทธ์....หากแต่เป็น..!!. "เป็น?" ทั้งสองเดินมาถึงริมชาน้ำ...ทันใดนั้น..!!
ท้องฟ้าที่เคยสว่างไสวกับมืดมิดคล้าย
ดวงตะวันดับยามพลบค่ำ...มณีจันทร์จ้องมองบนท้องฟ้าอย่างสงสัยทั่วทุกอณูของนางกำลังป่าวร้องว่ามีภัยมาเยือน...
*********************************


## ตอนที่ 19

ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ7/1" #แอบเที่ยว
...ในขณะที่นางและวาตีกำลังยืนอยู่ที่ริมน้ำ ซึ่งเป็นทางลงรอยต่อของเมืองมนุษย์กับเมืองบาดาล นางก็ได้เหลือบสายตาไปดูที่กลางแม่น้ำ ณ ที่กลางแม่น้ำได้เกิดการต่อสู้ เข่นฆ่ากันขึ้น ณ ที่กลางลำน้ำแห่งนี้  จะด้วยเพราะเหตุอันใดนั้น นางก็ไม่อาจทราบได้  ด้วยความตกใจในเหตุการณ์  นางและวาตีจึงหยุดแอบยืนดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ข้างๆริมน้ำอยู่อย่างนั้น....
.. ทันใดนั้น ณ กลางน้ำที่ได้เกิดการต่อ
สู้ ก็ได้เกิดวังวนใต้น้ำขึ้นมาขนาดใหญ่ นางได้ละสายตาจากเหตุการณ์ต่อสู้มา
มองดูวังวนใต้น้ำตรงหน้า ทันใดนั้น..!!
ก็ได้ปรากฏเป็นองค์นาคราชองค์มหึมา
ได้โผล่ขึ้นมาจากลำน้ำ แค่ครึ่งหนึ่ง ท่อนบนด้วยกายมนุษย์ มีหนวดเคราพระเกษา
ปล่อยยาว พระพักตร์ใบหน้าเคร่งขรึม
"ท่านพ่อ"นางเรียกด้วยความตกใจ...
"กลับวังบาดาลบัดเดี่ยวนี้!!" ผู้เป็นบิดา
สั่งด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวโกรธ..!! เอ่ย..ต่อว่าบุตรสาว...
" นาคีน้อยเจ้าแอบหนีมาเที่ยวซุกซนยัง
เมืองมนุษย์ จนทำให้ต้องสูญเสียไพล่
พลเป็นจำนวนมากพ่อทำใจรับไม่ได้กับ
กาลครั้งนี้ "  ว่า..พลางดึงมือนางกลับยัง
เมืองบาดาล....
ด้วยความตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมณีจันทร์ได้แต่ยืนมองภาพไพล่พลที่ล้มตายและบาดเจ็บจากการต่อสู้ถูกพยุงหามตัวพากลับไปยังเมืองบาดาล.....
*** ภายในพระราชวัง...."พ่อบอกเจ้ากี่ที
กี่ครั้งแล้วมณีจันทร์!!  ใยเจ้าถึงดื้อดึงนัก"
องค์พญานาคราชเจ้าได้ตวาดใส่มณีจันทร์ด้วยความลืมตัว…
"ลูกแค่อย่าเห็นท้องฟ้าและโลกภายนอกมิใช่ ได้แต่มองใต้ผิวน้ำนี่..เพคะ..เสด็จพ่อ..."  มณีจันทร์พูดด้วยความสัตย์ซื่อตามความจริง…
"เจ้าเองก็พอจะรู้ว่าที่นั่นมันอันตราย แต่เจ้าก็ยังกล้าขัดคำสั่งของพ่อเชียวหรือ?" "หาไม่เพคะ...!!" นางก้มหน้าตอบด้วยทั้งน้ำตา....
ผู้เป็นบิดาก็พึ่งนึกขึ้นได้ว่าตวาดลูกสาวจนทำให้นางถึงกลับร้องไห้ก็เข้ามาปลอบประโลมทันที…
" ลูกเอ้ย...บนฟากฟ้านั่น..!  มีครุฑที่จะคอยจับนาคอย่างเรากินเป็นอาหาร พวกนั้นไม่เคยมีความปราณีแก่เรา พ่อเลยมิอยากให้ลูกและใครต่อใครต่างต้องมาสิ้นชีพด้วยน้ำมือของพวกครุฑ "
"ลูกทราบเพคะ...แต่ลูกก็แค่อยากไปเปิดหูเปิดตาบ้าง คราวหน้าลูกจะไม่ขึ้นไป
เล่นบนผิวน้ำและเมืองมนุษย์อีกเพคะ"
มณีจันทร์รับปากกับผู้เป็นบิดา....
นั่นจึงทำให้พระมหาศรีปฏิพัทธ์นาคราชรู้สึกโล่งใจ.....
*********************************


## ตอนที่ 20

ตอน"จุดกำเนิดรักข้ามภพ8" #นาคาลัยพิภพบาดาล
*** ฉัพคูหาพญานาคราช
สัปปะชาติสิริอาจขานไข
เป็นสวรรค์คูหานาคาลัย
ทะลุในเมืองบาดาลมาล้านปี
ถึงมรรคาทางกันดาลใต้พิภพ
ประสพพบผู้วิเศษเพศฤาษี
ชนมายุมากมายหลายพันปี
สมฤดีมิไหวหวั่นมั่นดำรง
เป็นถ้ำทองล้ำลึกเหลือกำหนด
ทางเลี้ยวลดชวนพาให้พิศวง
มีบางตอนดูกว้างเป็นทางตรง
ดำดิ่งลงเป็นหลุมบ่อธรณี
ลึกลงไปเหลือล้ำเป็นถ้ำแก้ว
ประกายแพรวแวววาวขับรังษี
มรกตโกเมนเกร็ดเม็ดมณี
ล้วนมากมีในถ้ำผ่องอำไพ...
*** จรลี  ถึงที่  ธานีลับ...
อนันต์นับมนุษย์เราเฝ้าใฝ่หา
มีพลั่งพร้อมในแดนแสนสุดพรรณา
ทั้งเพชรนิลจินดาล้วนมากมี
มีน้ำตกแสนห้วยระหาน
เหมือนนิทานว่าไว้แต่ไร้แข
อยู่ร่มเย็น เป็นสุขทุกดวงแด
เมืองลับแลดุจสวรรค์ชั้นใต้ดิน...
แล้วลุถึง  ซึ่งนคร  อมรเอก
สุดสรรเสก เรื่องเล่า เมืองทักษิณ
อยู่ลึกล้ำ เหลือหลาย ใต้วารินทร์
ใต้แผ่นดินแสนโยชน์อุโฆษไกล..
*** อันนครนาคราช  ที่วาดไว้
ยังห่างไกล ที่ไปเห็น เป็นไหนไหน
นาคนคร สุดประเสริฐ เลิศวิไล
ใครต่อใคร ก็อยากเห็น เป็นบุญตา...
นาคทั้งหลายแปลงกายเป็นเช่นมนุษย์
งามผุดผ่อง เพียงเห็น เป็นวาสนา
สวมอาภรณ์แพรพรรณแลงามตา
ประดุจมาจากสวรรค์ชั้นเทวินทร์...
พระราชวังล้วนแล้วเป็นแก้วเพชร
ประกายเกร็ดแพรวพลั่งสว่างสิ้น
ฝ้าพนัง ติดพลอยสี มณีนิล
นครินทร์งามสวยด้วยเพชรทอง
ที่บัลลังก์ฝังเพชร เม็ดเขื่องเขื่อง
อร่ามเรืองเหลือที่ ไม่มีสอง
บรรจะภรณ์ราชอาสน์ลงชาติทอง
รุ่งเรืองรองเหลือหลาย คล้ายวิมาน
เห็นกระเบื้องเหลืองอร่าม งามยิ่งนัก
เหมือนลงลักษ์ปิดทองมองแววหวาม
ที่จริงนั้นเป็นแผ่นทอง ผ่องตระการ
หาประมาณ ค่าไม่ได้ ในเวียงวัง...
*** เหนือบัลลังก์ท้าวพญานาคราช
ทรงอำนาจ เป็นเอกอุ สุรเสียง
เหล่าอำมาตย์เสนา มาพร้อมเพียง
หมอบราบเรียง คอยสดับ รับบัญชา...
องค์พญานาคีผู้ มีฤทธิ์
พระสถิตพุฒตาล ชาติอาสนา
เหลือบัลลังก์ล้อมรอบเฝ้า เหล่าเสนา
ทรงมี นาคะบัญชา สง่างาม...
ศิวิไลน์ เลิศลักษณ์ นาคาเรศ
เมืองวิเศษ ยอดธานี ไม่มีสาม
เป็นนคร ฟูเฟื่อง เลื่องลือนาม
ทั่วเขตคาม ล้วนคนดี มีศีลธรรม...
ประชาชนคนเมืองนี้มีความสุข
ไร้ความทุกข์ สุขเกษมสม อารมณ์ขำ
กล่าวสุนทร วาทา น่าจดจำ
มีค่าล้ำ ควรจำจด ทุกบทไป...
โบราณว่า ของสำคัญ อนันต์ค่า
มีราคา มากควรยิ่ง กว่าสิ่งไหน
รู้ไว้เถิด จะไม่เกิด ซึ่งโพยภัย
อยู่ห่างไว้ ให้ไกลตัว อย่าพัวพัน..
อันเมืองนาคหากจะเล่ายังยาวโยชน์
มีทั้งคุณ แลทั้งโทษ โหดมหันต์
ท่านผู้เฒ่า เล่าขาน มานานครัน
อย่าพากัน คิดลองไป ให้ตรองดู...
ในคูหา หุบเหว ล้วนเลวร้าย
อันตราย เหลือล้ำ ใช่งามหรู
มัจจุราช กำลังคอยรอ ขอจงรู้
ผิดเป็นครู ไม่มีที่ ถิ่นถ้ำทอง...
อสรพิษ ฤทธิ์ร้าย มากมายนัก
รักษาถ้ำ สำแดงเดช เห็นเป็นเจ้าของ
สิริงชาติ เหล่านั้น มันเมียงมอง
เฝ้าถ้ำทอง ของมีค่า ตาแวววาว
มันฉกกัด รัดเกี่ยว ด้วยเขี้ยวพิษ
แสดงฤทธิ์ ไหลหลั่ง ดั่งพุ่งหลาว
เหล่าทหารนาค นาคี มีเขี้ยวยาว
รวดเร็วราว ดุจธนู นารายณ์ทรง...
สารพัด สัตว์พิษ มีฤทธิเดช
จักแปลงเพศ แปลงกาย ให้ไหลหลง
หลอกให้หลง ว่าเป็นมิตร จิตพะวง
แล้วก็ปลง ปิดชีวินทร์ ให้ผินพัง...
ในบางแห่งเป็นหาดทรายเรียงรายเรียบ
บางแห่งเงียบ เหลือที่ มีน้ำขัง
บ้างเป็นห้วงเหวลึกล้ำ น้ำเป็นวัง
กระแสธาร หลั่งท้นถั่ง ดังไปไกล
มันลึกลับเหลือล้ำตามคำเล่า
ขอวอนเว้าเราทั้งหลายอย่ากรายใกล้
อย่าอยากรู้ อยากเห็น จักเป็นภัย
เพียงรู้ไว้ จดจำ เป็นตำนาน...ฯ
*********************************


## ตอนที่21

ตอน จุดกำเนิดรักข้ามภพ9 (ตอนจบ)
" เราไปกันเหอะ กัณฑะ!!  เราเข้าไปในวังแล้วรีบส่งสารให้แก่องค์ท้าวพญาศรีปฏิพัทธ์นาคารช   แล้วเราก็ควรรีบกลับ
ไปยังบ้านเมืองของเรากัน!!  งานที่เรามาทำในครานี้เราเสียเวลามาก็มากพอแล้ว ป่านนี้ท่านพ่อคงจะรอฟังข่าวจากเราเสียแล้ว.."
หลังจากที่ตกลงกันเรียบร้อยทั้งสองก็รีบมุ่งตรงสู่พระราชวังเพื่อจักได้ส่งมอบสานส์ต่อองค์ท้าวพญาศรีปฏิพัทธ์ ณ ท้องพระโรงอันโอ่โถงประดับประดาไปด้วยลวดลายอันวิจิตสวยสดงดงาม ภายในท้องพระโรงต่างเต็มไปด้วยเหล่าเสนาอำมาตร์ราชวัง ที่ต่างมารอรับบัญชาจากเจ้าเหนือหัว บนตั่งทองบัลลังก์องค์ท้าวพญาศรีปฏิพัทธ์ทรงนั่งตัวตรงเด่นเป็นสง่าคู่กับพระมเหสีเทวีคู่บารมี ทั้งสองพระองค์ต่างมีพระพักตร์อันแจ่มใสน่าเกรงขาม แลน่าเลื่อมใส ทั้งสองพระองค์ทรงเหมาะสมคู่ควรแก่คำกล่าวขานยกย่องให้ทรงเป็นองค์นาคาธิบดีแห่งนครบาดาล....
รัตนบดีและกัณฑะองครักษ์คู่กายได้เดินเข้าไปยังท้องพระโรงแห่งนั้น หลังจากที่ทั้งสองได้ทำการถวายบังคมแสดงความเคารพต่อสององค์กษัตริย์เป็นที่เรียบร้อย "รัตนบดี" ก็ได้กล่าวแสดงถึงเหตุจำนงที่ได้เดินทางมาครานี้พร้อมกับให้กัณฑะองครักษ์คู่กายนำสานส์ที่ถือมาไปมอบถวายต่อองค์ราชา...!!
องค์ราชาได้ทรงตรัสถามต่อรัตนบดีว่า...
" เป็นเยี่ยงใดบ้างหลานกับการเดินทางมาครั้งนี้? "
" ก็เป็นที่แปลกตาเจริญใจกับสภาพภายในรั้วมหาราชวังที่สุดแสนสงบและเป็นมิ่งมิติที่ดึงดูดใจต่อข้าพองค์มาก พระเจ้าค่ะ.."
" การมาเยือนครั้งนี้ของหม่อนฉัน ทำให้หม่อมฉันรู้สึกประทับใจในพระมหาบารมีการปกครองไพร่ฟ้าที่ท่านลุงทรงแสดงต่อข้าราชบริวาลมันช่างสุดแสนยกย่อง ช่างเป็นบุญของหลานเสียยิ่งนัก พระเจ้าค่ะ…"
" แล้วนี่หลานจะพักที่นี่กี่เพลากันรึ หากไม่มีธุระอันใดพักอยู่ที่นี่สักหลายๆเพลาจะดีกว่ารือไม่? " องค์ท้าวพญาศรีปฏิพัทธ์ทรงกล่าว...
" หลานคงจักพักที่นี่มินาน เหตุเพราะหลานมัวแต่เสียเวลาเที่ยวชมรอบเมืองมาก็หลายเพลาแล้ว หลานขอพักสัก3วันก็พอ พระเจ้าค่ะ…"
"เยี่ยงนั้นลุงจักให้ทหารพาเจ้าไปพักยังเรือนรับรอง ..."
ณ เรือนรับรอง…"กัณฑะ ในการที่เรา
มาครั้งนี้ก็ใช้เวลาพอสมควรแถมที่เมืองนี้ยังทำให้เราได้พบเจอกับอะไรๆหลายอย่าง เราจะพักอยู่ที่นี่อีกแค่เพียง3วัน
แล้วเราจะออกเดินทางกลับ เจ้าว่าดีไหม? "  ตามที่พระโอรสทรงกำหนดเลย พระเจ้าค่ะ…"
*************************************
# จบ #
รอติดตามต่อได้ใน"รักข้ามภพ2" ตอนดวงใจปักษา กันต่อนะครับ
..ผู้แต่ง..ทัพฟ้า...crรัตนบดี
         ~ รักข้ามภพ ~


           จุดกำเนิดรักข้ามภพ


              "อารัมภาบท"

              

  ".. ฟ้า!!...ได้โปรดเถิดฟ้า...ได้โปรดคืนนางกลับมาให้ข้าอีกสักครั้งเถิด...!!! "

   .. ข้าคงมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้ ถ้าไม่มีนาง..

   งานธรรม!!..งานฟ้า!!..ข้าทำ!!..ข้าช่วยทุกอย่าง...แต่..สิ่งเดียว!!..ที่ข้าขอท่าน...!!  ช่วยข้ามิได้เชียวหรือ!!..

  ..ฟ้า.. ได้โปรด...!!.

    อย่าแกล้งรักของข้าอีกเลย.......

 กว่าเราทั้งสองจะผ่านอุปสรรค ขัดขวางความรักต่างๆของเรา จนได้มาอยู่ครองคู่กัน...!!  ท่านรู้ไหม!!

ว่า...ข้ารอวันนี้มานานเท่าไร..?!! ข้าต้องทนทุกข์ทรมานกายใจเพียงเท่าใด!!

  ที่รักแต่พูดไม่ได้!!..ที่รักแต่โดนกรีดกันปิดกั้นทางใจ!!  ฟ้า...ได้โปรดเถิด.....!!

  "หากว่าปาฏิหาริย์แห่งรักของเราทั้งสองมีจริง...ได้โปรดเถิดฟ้า...โปรดทำให้ยอดดวงใจของข้า!!...ให้นางฟื้นคืนกลับมาด้วยเถิด....พระพรหมเจ้าข้า...!! "

   ********************************

 *** พูดจบ....นาคราชหนุ่มก็ก้มลงไป

ทำการจุมพิต ที่ริมฝีปากของนางผู้เป็นที่รัก ยอดรักยอดดวงใจ พร้อมกับตั้งจิตอธิฐานถอดถอนดวงใจนาคราชของตน ออกจากกายตัวคายให้นางไป  โดยไม่ได้คำนึงถึงชีวิตของตนเองเลย...

    แสงสว่างจ้าจากดวงแก้วสีแดงเลือดนก  แลดูทรงพลังเข้มขลัง พร้อมกับฉายฉัพพรรณรัศมีสีรุ้งทองทอแสงระยิบระยับล้อมรอบเปล่งประกายออกมาจากดวงแก้วหัวใจนาคราช  ที่ค่อยๆเคลื่อนออกมาและกำลังจะถูกถ่ายทอดไปยังอีกร่างหนึ่งนั้น...

    เวลาผ่านไปไม่นานนัก  ร่างกายของหญิงสาวที่ท่อนบนเป็นคนและท่อนล่างมีหางเหมือนงูนั้น..

    ร่างก็ค่อยๆเริ่มเปลี่ยนสีกลับคืน มาจากร่างที่ซีดเผือดไปก่อนหน้านี้ แล้ว

หางก็ค่อยๆหดหายไปกลายเป็นขาคนแทน ร่างของหญิงสาวที่ถูกจุมพิตอยู่นั้นก็...ค่อยๆขยับและรู้สึกตัวช้าๆนางลืมตาขึ้นโพลง..!! ก็ชักสีหน้าตกใจนิดๆ...!!

     แต่ภายในจิตใจของนางกลับสะอื้นร้องไห้ เหมือนจะอ้อนวอนด้วยความดีใจ...

    ที่ได้เห็นหน้า"ผู้เป็นพระสวามีสุดที่รัก"

  ทั้งสองยังคงจูบจุมพิตกันอยู่เยี่ยงนั้น...

    แล้วใช้สื่อจิตคุยกันแทนคำพูดออกเสียง...!! 

    น้องหญิงของพี่ น้องหญิงแม่ยอด

ดวงใจของพี่ยา..เจ้ารู้ไหม พี่นี้ใจแทบจะขาดตาย เมื่อพี่กลับมา...มองเห็นเจ้านอนอยู่ในสภาพนี้  ทำไมเจ้าชั่งใจร้ายเสียยิ่งนัก..!

   ไม่รักษาดูแลตัวเองให้ดีๆรอพี่กลับมาเล่า..!  เจ้ารู้ไหมทุกคืนวันที่พี่นี้นั้นออกรบ...ช่วยปกป้องเทวสถานจากการบุกรุกทำลายของเหล่าพญาครุฑเกเรนั่น.......!!

   ใจข้านี้มีแต่เจ้าเป็นแรงใจข้าคิดถึงเจ้าเสมอทุกทิวาราตรี รอคอยให้การศึกจบสงบลง แล้วข้าจะได้กลับมาครองคู่อยู่กับเจ้าพร้อมหน้าพร้อมตาครอบครัวใน"วังทิพย์อินทร์แปลง" วังนาคินทร์แห่งนี้.....

    พูดไปทั้งสองก็สะอื้นไปปากก็ยังจูบจุมพิตคาบดวงแก้วอยู่ในปากคนละครึ่งอยู่อย่างนั้น...... 

    เหตุเพราะว่า..หากมอบให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง อีกหนึ่งก็อาจจะตายได้ ทั้งสองจึงต่างกอดกันแน่นด้วยความรัก

ความคิดถึงคนึงหา จุมพิตกันผสานสายใยรักสุดซึ้ง ลึกลงกลางดวงใจ แต่น้ำตาของทั้งคู่อาบสองแก้มไหลเป็นสายธารไม่ขาดสาย....''สุดอาลัยในรักที่ปักทรวง"

  ********************************


*** ตำนานรักข้ามภพของนาคาหนุ่มผู้มีความรักมั่นคงต่อนางอันเป็นที่รักและนางอันเป็นที่รักผู้เฝ้าคอยติดตามมาทุกภพชาติ ****

  ไว้ติดตามเรื่องราวกันต่อไปนะครับกับนิยายชุด

         " รักข้ามภพ "


ผู้แต่ง...รัตนบดี...