เกิดใหม่มาเป็นเหยื่อของท่านประธานจอมรัท
telltopia
## 1 แท่นขุดเจาะ

เขาหายใจไม่ออก
ร่างกายเหมือนถูกโรลเลอร์เหล็กยักษ์รีดจนตัวบี้แบน อากาศถูกบีบออกหมดปอด ตอนนี้เขาต้องการออกซิเจนโดยด่วน
สัมผัสจากรอบกายมีแต่ความเย็นเยือก บ่งบอกว่าตอนนี้อยู่ในน้ำ มือพยายามตะเกียกตะกายดิ้นรนตามสัญชาตญาณ แต่กลับขยับมือกับขาไม่ได้ แถมมีน้ำหนักมหาศาลกดทับไว้ ไม่ให้ใบหน้ายกชูเหนือผิวน้ำเพื่อสูดหายใจ
ทนไม่ไหวแล้ว เขาต้องการอากาศ แต่ไม่รู้จะทำยังไงดีเลยสูดหายใจเข้าไป ซึ่งพอทำแบบนั้นกลับกลายเป็นสร้างความเสียดแทง เกิดความปวดแสบปวดร้อนในปอดจนแทบระเบิด ทุกอย่างที่โอบล้อมรอบตัวมีแต่ของเหลว และสภาพของมันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับความบางเบาของอากาศ
เขาเป็นมนุษย์ ไม่ใช่ปลาสักหน่อย
และในวินาทีที่ความอึดอัดทรมานมาถึงขีดสุด เขารู้สึกราวกับร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยง ราวกับหัวจะระเบิดออก เขาทนไม่ไหวอีกแล้ว
จากนั้นทุกอย่างก็พลันมืดมิด
+++++
ชายหนุ่มสะดุ้งสุดตัว เหงื่อแตกเต็มใบหน้าและลำตัว สีหน้าของเขาดูงุนงงสับสน ตากลมโตสุกใสสั่นระริกอยู่ในความมืด
อีกสักครู่ต่อมาเขาคงรู้ตัวว่าสิ่งที่เห็นเมื่อกี้คือความฝัน ชายหนุ่มเลยยกมือเสยเส้นผมที่หยักศกเล็กน้อย เหงื่อทำให้ปลายผมเปียกลู่ติดผิว
จริง ๆ เขาไม่ได้ฝันว่าตัวเองจมน้ำมาสักพักแล้ว ที่กลับมาฝันอาจเพราะตอนบ่ายบังเอิญมีเหตุให้หวนคิดเรื่องโศกนาฏกรรมกับครอบครัวของเขาที่เกิดขึ้นเมื่อสามปีที่แล้ว
ชายหนุ่มถอนหายใจ ตอนแรกตั้งใจจะนอนต่อ แต่ก็เปลี่ยนใจ เอื้อมมือไปเปิดโคมไฟตรงหัวเตียง เห็นตัวเลขดิจิทัลของนาฬิกาตั้งโต๊ะบอกเวลา 04:37  ทำให้รู้ว่าได้พักผ่อนไปนานพอสมควร มิน่าตาสว่างเลยตอนนี้ ชายหนุ่มจึงเกิดความคิดบางอย่าง
เขาหันไปมองด้านข้างเตียง เห็นเค้าโครงของรถเข็นจอดอยู่ไม่ไกลนักจากเตียงที่เขานอน แล้วพอมองไปอีกทางก็เห็นไม้ค้ำยันสองอัน เขาชั่งใจก่อนขยับตัวบนที่นอน พยายามวางเท้าลงช้า ๆ บนพื้น รู้สึกเย็นเฉียบที่มือที่เกร็งจนสั่นระริกเกาะราวโลหะกันตกของเตียง
เขาต้องค่อย ๆ ขยับตัวไปหาไม้ค้ำ กล้ามเนื้อมัดใหญ่โดยเฉพาะที่ต้นขาของร่างกายนี้มีสภาพอ่อนแรง
สุดท้ายก็ไปถึงไม้ค้ำและคว้ามายันที่รักแร้จนได้
ชายหนุ่มลุกไปทำธุระส่วนตัวโดยใช้ไม้ค้ำช่วย พอเสร็จเขาก็รู้สึกหัวใจพองโต ตลอดหลายวันมานี้เขาไปไหนมาไหนโดยไม่ต้องใช้รถเข็นเลย
อีกสักพักเขาก็กะโผลกกะเผลกมาแถวหน้าต่างของห้องพักคนป่วย ไม้ค้ำอันหนึ่งไว้ถูกหนีบไว้ที่รักแร้ก่อนชายหนุ่มจะรูดม่านหนาหนักเปิดออก ต่อมาก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้นวมมีที่เท้าแขนตัวหนึ่งที่วางอยู่แถวนั้น สายตาของเขาทอดออกไปข้างหน้า
ข้างนอกคือพื้นผิวของท้องทะเลกว้างใหญ่ ซึ่งตัดกับสีตะกั่วเข้มข้นของท้องฟ้ายามราตรี แต่สิ่งที่โดดเด่นสะดุดตาคือสิ่งก่อสร้างสลับซับซ้อนที่ส่วนใหญ่เป็นเหล็ก มีหอคอยสูง กับโมไบล์เครนสีเหลืองเคลื่อนไหวไปมา บันไดเหล็กเปลือยที่แปะอยู่นอกอาคาร ไกล ๆ นั่นคือแคปซูลแท็งก์สูงใหญ่สีมอ ๆ
ข้างในสิ่งก่อสร้างเต็มไปด้วยความสว่าง ราวกับโครงสร้างเหล็กแต่ละชิ้นเปล่งแสงสีเหลืองส้มออกมาท่ามกลางพื้นหลังอันมืดสนิท ที่เลยไปอีกเป็นปล่องสูงที่ตรงปลายมีเปลวไฟสีส้มลุกโชติช่วงตลอดเวลา เห็นเป็นประกายสีส้มงดงามสะท้อนอยู่บนพื้นน้ำ
ใช่แล้ว สิ่งก่อสร้างที่เขาเห็นและห้องที่เขาอยู่ก็คือส่วนหนึ่งของแท่นขุดเจาะน้ำมันดิบกลางอ่าวไทย ซึ่งมีชื่อว่าแท่นอัญชัน
และนี่คือส่วนหนึ่งของอาณาจักรลาโฮมกรุปผู้ยิ่งใหญ่ ซึ่งเป็นบริษัทเทคโนโลยีชีวภาพ ที่เริ่มต้นจากธุรกิจผลิตน้ำหอม
และแท่นขุดเจาะนี่เองคือที่ทำงานของเขา หมายถึงตัวเขาในชีวิตก่อนหน้านี้น่ะ
ชายหนุ่มคิดอะไรต่อไปเรื่อยเปื่อย เหม่อมองทิวทัศน์ยามราตรีอีกสักพักจึงเอี้ยวตัวมามองตัวเลขเรืองแสงบนโต๊ะแล้วก็ถอนใจอีกรอบ เกือบตีห้าแล้ว น่าจะกลับไปนอนต่อเสียที
แต่อยู่ ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกเสียงดังผลัวะ มีใครบางคนผลักมันเข้ามา
แสงโคมสลัวที่หัวเตียงส่องให้เห็นว่าคือเขาคนนั้นนั่นเอง คุณชายหนุ่มทายาทเพียงคนเดียวของลาโฮมกรุป
ใบหน้าหล่อเหลาราวกับถูกปั้นมา ร่างเพรียวสูงที่ตอนนี้ท่อนบนเปลือยเปล่า ผิวกายสีแทนของเขาเป็นมันวับในความมืด ทั้งตัวสวมแค่กางเกงนอนผ้าฝ้ายสีเทามีเชือกผูก ที่ตอนนี้เอวกางเกงถูกรั้งต่ำแทบเห็นแนวเส้นขนสีดำแข็งที่ปกคลุมพื้นที่ที่อยู่ต่ำลงไปอีก เขาคงลุกออกจากเตียงตัวเองแล้ววิ่งมาที่ห้องพักผู้ป่วยนี้ในชุดนอนเลยทีเดียว แถมคงรีบมาด้วยเพราะดูหอบหายใจเหน็ดเหนื่อย
แม้แสงจะไม่มาก แต่ชายหนุ่มที่นั่งบนเก้าอี้นวมก็ยังเห็นร่องเฉียงของส่วนต้นขาที่เชื่อมต่อกับลำตัว ที่เรียกกันว่าวีไลน์ของคนมาใหม่ และภาพนั้นช่างดูเร้าอารมณ์ยิ่ง ช่วงเอวของหนุ่มถอดเสื้อคนนั้นค่อนข้างเล็ก ด้านข้างลำตัวแทบไม่มีไขมัน
ผิวกายของหนุ่มหุ่นดีนั้นปกคลุมไปด้วยเหงื่อบาง ๆ ลำคอค่อนข้างยาวของเขาเปียกเหงื่อ ใบหน้าหล่อเหลาสั่นระริกและหวั่นไหว ราวกับมีความทรมานบางอย่างที่เขาไม่อาจกักเก็บไว้อีกต่อไป และตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องระเบิดออกมาสู่ใครสักคน
หนุ่มคนนั้นเอามือทาบที่หน้าอกของตัวเอง เหงื่อซึมตามหน้าผาก ไรผม ตอนเขาเดินมาตรงจุดที่มีแสง ก็เห็นใต้ผิวแก้มซับด้วยสีระเรื่อเหมือนมีเลือดมาสูบฉีดมาก ในแสงน้อย ๆ นั้นเห็นเงาเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ริมฝีปากได้รูปมีขอบชัดของเขาชุ่มชื้นจนเป็นมันวาว
ชายหนุ่มคนที่นั่งอยู่คิดว่าอาการของคนที่มาใหม่เหมือนคนแพ้แอลกอฮอล์แต่ดันทุรังดื่มเหล้าปริมาณมากเข้าไป
แต่ที่น่าตระหนกคือชายคนนั้นเร่งรุดมายังเก้าอี้นวมที่เจ้าของห้องนั่งอยู่
"ฮึก อา...ช่วยด้วย ช่วย มันปวด..ทรมาน"
นั่นคือเสียงต่ำแหบเครือของคนมาใหม่ หนุ่มน้อยบนเก้าอี้เห็นคนมาใหม่กุมที่เป้ากางเกงนอน ใต้ผ้านุ่มนั้นมีส่วนนูนเป็นก้อน แถมยังเต้นตุบ ๆ ทำให้รู้ว่าเขามีอารมณ์อันร้อนแรงโหมกระหน่ำอยู่ หนุ่มน้อยบนเก้าอี้สงสัยว่าเหตุใดความต้องการของเขาจึงมากมายจนเปิดเผยให้เห็นเด่นชัดขนาดนี้
"แข็งจนเจ็บไปหมดแล้ว ช่วยหน่อย"
"เฮ้ย อะไร คุณจะทำอะไรผม" อีกแป๊บเดียวต่อมาหนุ่มบนเก้าอี้ก็ร้องเสียงหลง
นั่นเพราะผู้มาใหม่กรากมายังเก้าอี้นวมตัวที่อีกคนนั่งอยู่ มือแข็งแรงของเขาช้อนตัวหนุ่มคนที่นั่งซึ่งมีร่างกายผอมบอบบาง ขึ้นมาจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว ราวกับยกของไร้น้ำหนัก จากนั้นร่างกำยำก็โยนคนในอ้อมแขนลงไปบนเตียงคนป่วยอย่างไม่นุ่มนวลนักทันที
แล้วร่างของหนุ่มผู้มาใหม่ก็โถมทับร่างผอมบางตัวเล็กกว่าที่อยู่ข้างใต้ มือคนข้างล่างพยายามผลักดันการรุกรานจากคนข้างบน แต่ก็ไม่อาจต้านทาน กล้ามเนื้อหน้าอกแข็งแกร่งของคนอยู่บนขยับเคลื่อน อกนูนสวยเป็นมันวาวเพราะเหงื่อบาง ๆ บดเบียดลงมา
"อุ๊บส์ แม่งยิ่งปวดโว้ย" เขายังกุมมือไว้ตรงเป้ากางเกง
แล้วคนข้างบนก็ใช้ต้นขาแข็งแรงแทรกต้นขาของคนข้างล่าง ทำให้ฝ่ายนั้นจำยอมแยกขาตัวเองออก เสื้อคลุมอาบน้ำที่ใส่อยู่แบะออกกว้าง คนข้างบนกระตุกแรง ๆ ที่เชือกรัดเสื้อคลุม แล้วกระชากผ้าชิ้นโตนั้นออกทันที จากนั้นร่างเปลือยเปล่าของคนข้างล่างก็ถูกเปิดเผยทุกส่วนสัดให้คนข้างบนเห็น และนั่นอาจเป็นเหตุให้คนที่แข็งแรงกว่าทำเสียงคำรามต่ำ ๆ ในลำคอ กับเสียงกลืนน้ำลายอย่างได้อารมณ์
"อึก ฮึ่ม อา อูย มันน่า..."
คนข้างบนวางมือใหญ่ข้างหนึ่งแนบลำคอบอบบางของอีกฝ่าย นิ้วโป้งเตรียมกดลงตรงจุดที่หากลงน้ำหนักมากไปแค่นิดเดียว คนข้างล่างก็อาจหมดสติได้
ร่างใหญ่กว่าเบียดคนร่างเล็กกว่าข้างใต้ แล้วมือใหญ่อีกข้างก็รูดกางเกงตัวเองลงไปกองที่หัวเข่า จากนั้นแค่ขยับขาไปมาสองสามที กางเกงตัวนั้นก็ร่วงลงไปกองบนพื้น
แสงในห้องเผยให้เห็นแผ่นหลังที่มีมัดกล้ามสวยงามเป็นเงาวับเพราะเหงื่อ เห็นเขาคร่อมคนตัวเล็กไว้ข้างบน กล้ามเนื้อก้นแน่น ๆ บดเบียดเข้ามาตรงหว่างขาคนข้างล่าง
แล้วมือคนข้างบนก็จับที่ข้อเท้าคนข้างล่างให้สองขาถ่างกว้างจากกัน คนตัวเล็กกว่ามีร่างกายอ่อนแรงไม่มีทางสู้เขาได้
"อย่า อย่าทำผม..อื้อ อือ"
เสียงร้องขาดหายไป เพราะคนข้างบนใช้มือใหญ่กดทับริมฝีปาก ก่อนเขาจะดันริมฝีปากของตัวเองลงมาอย่างรุนแรง บดเบียดจนแทบไร้อากาศช่องว่าง คนข้างล่างไม่มีสิทธิ์เอื้อนเอ่ยคำใด จะขยับตัวหนีไปไหนก็ไม่ได้
พอคนข้างบนรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ขัดขืน ก็เริ่มจูบหนักหน่วงขึ้น ใช้ทั้งปากและลิ้นรุกรานเลยทีนี้ ตอนนี้มีแต่เสียงเนื้อสัมผัสกัน เสียงดูด เสียงกลืนน้ำลาย คนข้างบนเริ่มจับได้แล้วว่าคนข้างล่างต้องยอมจำนน ไม่อาจขัดขืนไม่ว่าจะด้วยหนทางใด
แต่อีกเหตุผลคือคนข้างล่างเริ่มเผลอไผลปล่อยใจให้คนข้างบน เริ่มเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบที่ประเคนให้ สองแขนเล็ก ๆ ที่ตอนแรกต่อต้าน พยายามผลักดันหน้าอกคนข้างบนให้ห่างออก มาตอนนี้กลับเลื้อยไปลูบคลำเส้นผมหนากับโอบตรงแผ่นหลังของอีกคนไว้แทน
แสงไฟเผยให้เห็นว่าหน้าของคนข้างบนแดงจัด ศีรษะที่มีเส้นผมดกหนาบดเบียดกับแผ่นอกและซอกคอของอีกฝ่าย จมูกปากซุกไซ้ไปทั่ว ที่แก้ม หน้าอก แม้แต่ในจุดที่ค่อนข้างส่วนตัวก็ไม่ละเว้น ลิ้นอุ่น ๆ ของเขาลากตั้งแต่ข้างลำตัวไปจนถึงใต้วงแขน แล้วจมูกโด่งก็ซุกซบอยู่ตรงนั้น
"ฮึก โอ๊ย อย่าทำอย่างนั้น มัน…" คนข้างล่างเสียวซ่านแทบขาดใจที่โดนทำแบบนั้น
"กลิ่น กลิ่นดีเหลือเกิน หอมมาก…น่ากิน"
สองมือของคนตัวใหญ่ข้างบนคลุกเคล้าตะโบมไปทั่วที่กราม คาง หน้าอก หน้าท้อง รวมถึงท่อนเนื้อของคนข้างล่างที่แข็งตัวสู้มืออีกฝ่าย หน้าท้องของคนข้างล่างสัมผัสรู้ได้ถึงความแข็งตัวของผู้รุกราน ตากลมโตของคนข้างล่างเห็นท่อนเนื้อใหญ่โตของคนข้างบนเต้นตุบราวกับมีหัวใจเป็นของตัวเอง ส่วนหัวของท่อนเนื้อนั้นเปลี่ยนเป็นสีเข้ม แถมตอนนี้ยังมันเลื่อมไปด้วยน้ำหล่อลื่นที่มีปริมาณมากผิดปกติ ของเหลวบางส่วนไหลเยิ้มลงมาเป็นสายหนา ๆ จนเปียกผ้าปูเตียง แต่ของเหลวส่วนใหญ่เปียกนองเคลือบท่อนเนื้อที่ตอนนี้กำลังสัมผัสถูไถไปมาบนเรือนกายของคนข้างล่าง
"หอม กลิ่นหอมหวานเหลือเกิน ไม่ไหวแล้ว" เสียงคนตัวใหญ่หายใจลึกและรุนแรง จมูกสูดดมคนข้างล่างไปทั่ว ไม่ว่าจะเป็นที่เส้นผมตรงกลางกระหม่อม ที่ซอกคอ หรือที่ใต้วงแขนทั้งสองข้าง
จากนั้นคนข้างบนก็โน้มตัวลงมาที่ซอกคออีกรอบ
"ไม่ไหวแล้วขอกินหน่อยเถอะ"
คนแข็งแรงทำสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด เขาฝังฟันลงตรงหัวไหล่ที่ค่อนไปทางหลังคอของคนข้างล่าง ผิวอ่อนสีซีดถูกขย้ำเป็นรอยฟัน หยดของเหลวสีแดงราวกับเม็ดทับทิมซึมออกมาตามรอยแผลทันที อีกฝ่ายไม่ได้ทำแค่กัด แต่คงดูดของเหลวที่ซึมจากแผลเข้าปากไปเล็กน้อยด้วย
"โอ๊ยยยยย" คนข้างล่างร้องเสียงโหยหวน นั่นอาจทำให้คนข้างบนตกใจ เลยถอนปากออกจากไหล่
แล้วคนข้างบนก็ยกตัวขึ้น ใช้หลังมือปาดริมฝีปากแดงที่เปรอะเลือด แสงจากนัยน์ตาที่เปล่งออกมาราวกับเรืองแสงได้ในความมืด แววของเขามีความซับซ้อน มีความรู้สึกข้างในมากมายหลายอย่าง ทั้งสาแก่ใจ ทั้งสาสมอารมณ์หมาย รวมถึงความปรารถนาอยากได้อะไรที่มากกว่านี้ขึ้นไปอีก
คนข้างบนเลยก้มหน้าลงมาอีก เป้าหมายคือริมฝีปากของคนข้างล่าง สองมือจับที่ข้อมือของคนที่อยู่ข้างล่างไว้อย่างแน่นหนาจนอีกฝ่ายไม่มีทางหนีไปไหนพ้น
ด้วยความหน้ามืดตามัวของคนที่อยู่ข้างบน เขาไม่ได้ยินเสียงร้องขอความเห็นใจ...แม้แต่นิดเดียว
เสียงร้องที่สั่นราวกับเสียงสะอื้นว่า "นี่อาเอง เดวี่" มันเล็ดลอดออกมาจากปากสวยได้รูปเพียงแผ่วเบา
แล้วน้ำตาหยดแรกก็ร่วงจากดวงตาฝ่ายที่ถูกรุกรานลงมาเปียกหมอน


## 2 เกิดใหม่

ความทรงจำแรกที่มีในร่างของหนุ่มน้อยย้อนกลับไปเกือบหนึ่งเดือนที่แล้ว
ก่อนการลืมตาขึ้นนั้นมีแต่ความฝัน ความฝันอันทุกข์ทรมานไร้จุดสิ้นสุด—เหมือนพยายามแค่ไหน ก็ไม่อาจดึงอากาศเข้าปอด มีแต่ความอึดอัดหายใจไม่ออก ตามมาด้วยมวลของเหลวไหลทะลักเข้าปาก สุดท้ายก็เข้าไปถึงปอด จากนั้นคือความรู้สึกที่ราวกับทุกอย่างในตัวแตกสลายระเบิดออก น้ำที่กลายเป็นสารมรณะฉีกกระชากทุกอย่างจากข้างใน ไม่มีคำใดบอกได้เว้นแต่เจ็บปวดรวดร้าวแทบขาดใจ
เมื่อทุกอย่างสิ้นสุด บรรยากาศรอบตัวก็พลันเปลี่ยนเป็นมืดสนิท มีแต่ความเวิ้งว้างว่างเปล่า
ตอนแรกเขานึกว่าจะต้องล่องลอยอยู่ในฝันร้ายนี้ไปเรื่อย ๆ นานตราบนิรันดร แต่เมื่อถึงจุดหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง ปลุกสัมปชัญญะให้คลายจากสภาวะเคลิ้มลอย
ที่ได้ยินคือเสียงปี๊บ ๆ
เสียงปี๊บที่ว่าน่าจะเป็นเสียงอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อะไรสักอย่าง ตอนแรกได้ยินเพียงแผ่ว ๆ ก่อนค่อย ๆ ดังขึ้นทุกที
และนั่นทำให้เขากะพริบตา
ภาพสีดำที่หมุนวนในห้วงความคิดมาเนิ่นนานพลันสลายไปทันทีที่ลืมตา กระนั้นทัศนวิสัยที่ปรากฏตรงหน้าก็พร่ามัวอย่างยิ่ง เขารู้สึกถึงสัมผัสที่ต้นแขน
หรือนี่คือภาพของโลกหลังความตาย เขาตายไปแล้ว
ชายหนุ่มกะพริบตาซ้ำ ๆ จึงเห็นภาพโครงร่างลักษณะคล้ายคน เป็นสีเขียวบนพื้นขาว เขาหยีตา ที่แท้คือพยาบาลคนหนึ่งในชุดสครับสีเขียวนั่นเอง ส่วนโลกที่เขามองเห็นตอนนี้ส่วนใหญ่มีสีขาว
ในชีวิตหลังความตายพยาบาลยังแต่งชุดสีเขียวน่าเกลียดแบบนี้อีกหรือ
"คุณคะ ๆ" หญิงสาวจับแขนคนป่วยไว้ "ฟื้นแล้วเหรอคะ" เธอวนไฟฉายปากกาไปมาที่ดวงตาของหนุ่มน้อยตรงหน้า เมื่อพบว่ารูม่านตาของเขาหดตัวทันทีที่ได้รับแสงเธอจึงแน่ใจ
หญิงสาวที่เอามือจับแขนของคนป่วยไว้ คือพยาบาลชุดสครับสีเขียวที่ถูกจ้างพิเศษต่างหาก นอกจากพยาบาลชายอีกคนที่เป็นพนักงานของบริษัทที่คอยประจำอยู่ที่แท่นขุดเจาะนี้ เหตุผลที่พยาบาลสาวถูกจ้างมา ก็เพื่อดูแลผู้ป่วยโคม่าคนนี้โดยเฉพาะ และเมื่อได้ยินเสียงเตือนจากเครื่องวัดสัญญาณชีพที่ว่า เธอจึงรีบถลันเข้ามาในห้องคนป่วย
พยาบาลสาวคนนั้นรีบร้องบอกพยาบาลชายประจำแท่นขุดเจาะว่า
"บอกคุณเดวิสด้วยว่า ผู้ป่วยโคม่าฟื้นแล้ว"
เดวิส ชื่อนี้ก้องในหัวไปมา ชายหนุ่มคนที่เพิ่งฟื้นจำได้ว่า ชื่อนี้มีความหมายอย่างยิ่งสำหรับเขา ถ้าโลกที่เขาตื่นขึ้นมามีเดวิส นั่นแปลว่านี่คือโลกใบเดิมใช่หรือไม่
เขาเลยพยายามเปล่งเสียงถามไป มันยากลำบากมากในตอนแรก ราวกับร่างกายนี้ลืมวิธีการออกเสียงไปแล้ว เขากระแอมสองสามที จนสุดท้ายก็ไอแคก ๆ ออกมาเพื่อเรียกเสียง แต่เสียงที่ออกมาก็แหบพร่าอย่างยิ่ง
"เดวิส-คือ-ใคร"
พยาบาลสาวเป็นคนตอบ "คุณชนรพ เดวิส หงษทัศน์พิพัฒน์ เจ้าของลาโฮมกรุปไงคะ แล้วก็เป็นเจ้าของแท่นขุดเจาะนี่ด้วย"
"แล้ว-ที่นี่-ที่ไหน"
"แท่นขุดเจาะน้ำมัน ชื่อว่าแท่นอัญชัน อยู่กลางอ่าวไทย เป็นของลาโฮมกรุปอย่างที่บอกไปเมื่อตะกี้ค่ะ"
โอ้โห ไม่อยากเชื่อเลย ข้อมูลของเดวิสกับลาโฮมกรุปถูกต้องตรงกับที่เขารู้ นั่นแปลว่าเขายังไม่ตายใช่ไหม แค่หลับยาวหลังจากจมน้ำไปก็แค่นั้น เฮ้อ คุณพระช่วย เขาดีใจที่สุดเลย
แต่ความดีใจก็คงอยู่ไม่นานหลังจากคนที่เพิ่งตื่นสังเกตหลังมือที่มีสายน้ำเกลือและสายยาเสียบห้อย ต่อมาก็พลิกดูที่ท้องแขน จากนั้นก็ลองเอามือข้างหนึ่งลูบหัวไหล่ด้านหน้าและด้านหลัง ก่อนเลื่อนลงไปที่หน้าท้อง
แขนเรียวยาวผอมบาง ท้องแขนขาวซีดมาก ตรงข้อมือด้านในเห็นเส้นเลือดดำเป็นสีน้ำเงินอยู่ใต้ผิวบาง ๆ ด้วย นี่ตัวเขาขาวแล้วก็ผอมขนาดนี้เลยเหรอ
ชายหนุ่มเอะใจ เลยลูบคลำไปตามขา ลำตัว จากนั้นใจก็หายวาบเลยทีเดียว
เฮ้ นี่มันไม่ใช่ตัวเขาเลยนี่หว่า แล้วคนนี้คือใคร เขามาอยู่ในร่างคนอื่นงั้นเหรอ
ชายหนุ่มร้อนใจอยากเห็นหน้า ติดตรงที่ว่ารอบตัวเขาไม่มีกระจกเลย บังเอิญว่ามีถ้วยสเตนเลสเล็ก ๆ สำหรับใส่ยาหรืออะไรบางอย่างวางอยู่ที่โต๊ะข้างเตียงพอดี เขาเลยพยายามเอื้อมมือที่แทบไม่มีเรี่ยวแรงขยับถ้วยใบนั้นให้เข้าใกล้องศาที่ตาจะเห็น แล้วเหลือบดูเงาที่สะท้อนบนถ้วยนั้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
เฮ้ยยยยย อะไรกันวะเนี่ย
วินาทีที่เห็นเงาสะท้อน ชายหนุ่มแทบหมดสติไปอีกรอบ นี่มันมหัศจรรย์คาดไม่ถึงเกินไปแล้วล่ะ ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบนโลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกิดขึ้นกับเขา
เขาผู้ไม่เคยเชื่อเรื่องวิญญาณ ชาติภพ แต่ดันต้องมาเจอกับตัวเรื่องตายแล้วเกิดใหม่ในอีกร่างเนี่ยนะ เป็นอะไรที่เกินจะรับจริง ๆ!
+++++
สองสามชั่วโมงผ่านไป เขาเริ่มตั้งสติได้
แม้ตอนแรกที่ลืมตาตื่นเขาจำอะไรไม่ได้เลย แต่ผ่านไปสักพัก ความทรงจำก็ค่อย ๆ กลับมา
พอความคิดเริ่มเข้าที่เข้าทาง ชายหนุ่มก็หันไปมองด้านหลังเตียงนอน ตรงนั้นเต็มไปด้วยเครื่องมือทางการแพทย์ หน้าจอที่มีตัวเลขดิจิทัลต่าง ๆ อุปกรณ์ต่าง ๆ ส่งเสียงครืดคราดแผ่วเบา
เขาเผลอกัดเล็บ แต่พอนึกได้ก็เลิกทำ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปเป็นมีเป้าหมายบางอย่าง
เอาละ ถึงเวลารวบรวมสติ ขั้นแรกต้องนึกให้ได้ว่า ก่อนมาติดอยู่ในร่างนี้ เขาจำเรื่องอะไรในชีวิตที่แล้วได้บ้าง
เขาชื่ออะไร—การิน นันทพจน์ ชื่อเล่นชื่อเดี่ยว
เขาทำงานอะไร ที่ไหน—เป็นนักวิทยาศาสตร์ เป็นหัวหน้าฝ่ายวิจัยและพัฒนาของลาโฮมกรุป ดูแลห้องแล็บผลิตฟีโรโมน อยู่ที่แท่นอัญชันกลางทะเลอ่าวไทยอันกว้างใหญ่แห่งนี้ แท่นขุดเจาะแห่งนี้คือที่ทำงานของเขา
ทำงานที่นี่มานานเท่าไร—เกือบสามสิบปีแล้ว
แล้วอยู่ที่แท่นขุดเจาะนี่มากี่ปี—ห้าปี
โอเค เขาเริ่มใจชื้น ดีใจที่จำข้อมูลส่วนตัวได้ละเอียดกระทั่งจำนวนปีที่ทำงานได้ ซึ่งพอได้ทบทวน เขาก็รู้สึกว่าทำไมถึงทำงานที่นี่มานานหลายปีดีดักเหลือเกิน อยู่มานานขนาดนี้ได้ยังไง
ชายหนุ่มใช้กำปั้นข้างหนึ่งฟาดลงบนฝ่ามือตัวเอง มั่นใจว่าความทรงจำนี้พวกนี้ถูกต้อง ไม่มีทางผิดแน่นอน
ยังไงตอนนี้เขาก็ดีใจที่อย่างน้อยยังจำชีวิตก่อนหน้าได้ ความจำเขาไม่ได้เสื่อม
แต่แล้วคิ้วของเขาก็ขมวดแน่น ปัญหาคือ ตัวเขาคนก่อนตายยังไง ความทรงจำสุดท้ายของชีวิตที่แล้ว แทบไม่มีอะไรที่แตกต่างพิสดารจากชีวิตลูกจ้างคนหนึ่ง คลับคล้ายคลับคลาว่าเขาตื่นนอนไปทำงานตามปกติ อ้อ ที่เหลือจากงานคือการดื่ม จำได้ว่าตัวเองคนก่อนดื่มหนักและทำแบบนี้มาหลายปีแล้ว
และก็จำได้ด้วยว่าสาเหตุที่เขากลายเป็นขี้เมาคืออะไร
นั่นเพราะความทุกข์ทรมานใจของเรื่องเมื่อสามปีก่อน ซึ่งเกี่ยวกับ...
แต่เขาสลัดความคิดนี้ทิ้งไป ไม่อยากคิดถึงตอนนี้ เขามีเรื่องอื่นสำคัญกว่าให้กลุ้ม
นั่นเพราะร่างที่เขาฟื้นขึ้นมาช่างอ่อนระโหยโรยแรง ไม่มีแรงกระทั่งจะยันตัวเองลุกขึ้นมานั่งบนเตียงด้วยซ้ำ
ชายหนุ่มรู้เรื่องนี้ทันทีตั้งแต่หลังตื่นขึ้นมา ในตอนนั้นเขารู้สึกกระหายน้ำอย่างยิ่ง แค่อยากยันตัวเองลุกจากที่นอน เพื่อเอื้อมไปหยิบแก้วน้ำที่มีหลอดดูดมาเท่านั้น แต่สุดท้ายก็ทำไม่สำเร็จ ต้องกดปุ่มเรียกพยาบาล เพราะลุกขึ้นมานั่งเองไม่ได้
ยังดีที่เขาดื่มน้ำได้เหมือนคนปกติ แต่พยาบาลบอกว่าอย่าเพิ่งดื่มเยอะ ให้จิบทีละนิดเท่านั้น
ชายหนุ่มล้มตัวลงไปนอนต่ออีกประเดี๋ยว ก็เกิดความต้องการอยากลุกจากเตียงไปล้างหน้าล้างตาสักหน่อย เขากัดฟัน พยายามขยับตัวท่อนล่าง แต่ราวกับร่างกายส่วนนั้นเป็นอัมพาต ราวกับกล้ามเนื้อเพื่อใช้ในการขยับแข้งขยับขาลืมการทำงานไปแล้ว
การินขวัญเสีย แต่ไม่ยอมแพ้ เขาลองค่อย ๆ ขยับ ในที่สุดด้วยความพยายามจนเหงื่อซึมที่ขมับเขาก็ขยับขาได้ แต่ยังยกมันออกไปวางนอกเตียงไม่ไหวอยู่ดี
คนป่วยเลยยอมแพ้ เขากดออดเรียกพยาบาลอีกรอบ
คราวนี้คนที่เข้ามาคือพยาบาลหนุ่มที่ประจำอยู่ที่แท่น ยังดีที่เป็นคนนี้ เพราะเขาเป็นชายหนุ่มที่มีกำลังวังชาดี พยาบาลหนุ่มแทบต้องอุ้มการินขึ้นจากเตียงเพื่อมานั่งบนเก้าอี้มีที่เท้าแขนที่พยาบาลสาวไปหามาให้
การินวางมือบนที่วางแขนของเก้าอี้ แล้วจับตรงนั้นให้มั่น
แล้วคนป่วยที่เพิ่งฟื้นก็พยายามยันตัวเองลุกขึ้นจากเก้าอี้ช้า ๆ
"เฮ้ย อะไร-วะเนี่ย" การินหลุดครางเสียงแหบออกมาเลย
เขาลุกขึ้นยืนไม่ได้ ความตระหนกแผ่ขยายจนเหงื่อแตกซิกที่ขมับ ที่แผ่นหลังและหน้าอก
"คุณพยาบาลครับ-ช่วยพยุงผม-ให้ลุกขึ้นได้ไหม"
พยาบาลหนุ่มทำหน้าไม่เห็นด้วย เขาร้องเตือนว่า "คุณเพิ่งฟื้นจากอาการโคม่า ผมว่าคุณไม่ควรลุกเดินไปไหนมาไหนนะครับ"
"ผม-อยากลองดูครับ ผมไม่แน่ใจว่า-ขาผมเป็นยังไงบ้าง"
อีกฝ่ายยอมทำตาม โดยพยาบาลหนุ่มส่งแขนให้อีกฝ่ายจับอย่างมั่นคง
การินกัดฟันทีเดียวตอนที่มือข้างหนึ่งของเขาจับที่ต้นแขนของพยาบาลหนุ่ม เขายันตัวเองขึ้นมาได้นิดหน่อย แค่นิดเดียวเท่านั้น อีกฝ่ายเห็นท่าจะไม่ไหว เลยลองใช้สองแขนโอบรอบตัวคนป่วยด้านหลังแล้วยกเขาขึ้นจากตรงนั้น
แต่นั่นกลายเป็นการลากคนป่วยมากกว่า ขาทั้งสองของคนเพิ่งตื่นอ่อนเปลี้ยลากเรี่ยไปตามพื้น
ผ่านไปสักพักหนึ่ง ภายใต้การประคับประคองจากพยาบาลหนุ่ม สองเท้าคนป่วยพยายามเต็มที่จะก้าวไปข้างหน้าทีละข้าง การออกแรงอย่างหนักหน่วงทำให้คนป่วยเหงื่อแตก เม็ดเหงื่อซึมจนเปียกแผ่นหลังเป็นจุด ๆ
ไม่อยากเชื่อ เหมือนเขาลืมวิธีการเดินไปแล้วยังไงยังงั้น เหมือนกลับไปเป็นเด็กเพิ่งหัดเดิน
"โอ๊ะ ระวัง" เป็นเสียงของพยาบาลนั่นเอง เพราะขาข้างหนึ่งของคนป่วยเกิดอ่อนแรงจนล้มฮวบลงไป ตอนนี้ขาทั้งสองคงแข็งแรงประมาณหนังยางเท่านั้น
ถ้าไม่ได้พยาบาลหนุ่มประจำที่แท่นช่วยพยุงตัวเขาไว้ เขาอาจล้มคว่ำหน้าฟาดพื้นเจ็บหนักไปอีกก็ได้
การินใจหายวาบ ทำไมกล้ามเนื้อขาของร่างนี้อ่อนแรงเหลือเกิน กระทั่งจะยืนอย่างมั่นคงแค่แป๊บเดียวยังไม่ได้ อย่าว่าแต่เดินเลย!


## 3 หนุ่มน้อยโคม่า

ผ่านไปแล้วสามวันแล้วสำหรับชีวิตใหม่ในร่างอันปวกเปียกนี้
แม้เขาจะช็อกในวันแรกที่ฟื้น แต่พอผ่านไปวันสองวันก็เริ่มทำใจรับสภาพได้กับความอ่อนแอของร่างกาย อย่างน้อยแค่เอาสายขับปัสสาวะอันเจ็บปวดทรมานเป็นบ้าออกหลังจบวันแรก นั่นก็ทำให้ชีวิตใหม่ในร่างนี้ดีขึ้นเล็กน้อยแล้ว
พยาบาลสาวบอกเขาว่า เขาต้องลองขับถ่ายเองเพื่อให้ระบบของร่างกายกลับมาเป็นปกติ
พอได้ยินชายหนุ่มคนป่วยก็กัดริมฝีปากล่าง ปรารถนาอย่างยิ่งที่จะทำให้ได้อย่างที่พยาบาลสาวแนะนำ เพราะคงกระอักกระอ่วนเหลือเกินหากต้องทำกิจวัตรพวกนี้บนเตียง ด้วยเหตุนี้เขาจึงขอให้ช่วยหารถเข็นมาไว้ที่นี่ เผื่อต่อไปถ้าขยับตัวได้มากขึ้น อย่างน้อยเขาจะได้เข้าไปทำธุระในห้องน้ำโดยลำพังได้
พยาบาลสาวที่ชื่อนิดย้ำเตือนว่า
"คุณต้องระวังเวลาเคลื่อนไหวนะคะ ถึงคุณจะยังหนุ่มแต่ก็นอนโคม่าไปนานมาก ร่างกายต้องการเวลาในการฟื้นตัว ถ้าคุณลุกไม่ไหวให้รีบเรียกพี่นิดนะคะ ไม่ต้องเกรงใจ"
ชายหนุ่มที่เพิ่งฟื้นได้แต่พยักหน้า
"ต่อไปถ้าพี่นิดไม่อยู่ นิวจะคอยดูแลคุณแทน" เธอหมายถึงพยาบาลหนุ่มที่เป็นพนักงานของลาโฮม ที่อยู่ประจำที่แท่นนี้ "เขาจะดูแลคุณต่อ แต่พี่คิดว่าอีกไม่นาน คุณก็คงแข็งแรงแล้ว คงไม่ต้องให้ใครดูแลก็ได้"
ชายหนุ่มคิดว่ามันแปลกดีที่พยาบาลสาววัยสามสิบเรียกตัวเองว่าพี่กับเขา แต่ก็นึกได้ว่าตอนนี้เขาอยู่ในร่างอื่นที่ไม่ใช่ตัวเอง เลยถามกลับไปว่า
"พี่นิดจะไม่อยู่นี่แล้วเหรอ-จะไปไหนครับ" เขาตามน้ำเรียกเธอว่าพี่ไปด้วย
"กลับไปทำงานบนฝั่งเหมือนเดิมค่ะ ลาโฮมจ้างพี่มาเป็นพยาบาลพิเศษคอยดูแลคุณช่วงโคม่าเท่านั้น แล้วนี่คุณก็ฟื้นแล้ว"
"อ้อครับ" เขารับคำแต่จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้
"วันนี้-วันที่เท่าไรครับ"
"30 มี.ค. ค่ะ"
"แล้วปีพ.ศ.ไหนครับ"
"2565 ค่ะ" พยาบาลนิดทำหน้าสงสัยนิดหน่อยกับคำถามของเขา
"แล้วพี่นิดดูแลผม-มาตั้งแต่แรกเลย-รึเปล่า"
พี่นิดพยาบาลตอบว่าใช่
"แล้วดูแลมา-นานแค่ไหน"
เธอทำท่านึกครู่หนึ่ง "อืม เกือบปีแล้วนะคะ"
ที่ชายหนุ่มถาม เพราะความทรงจำของเขาเริ่มกลับมาช้า ๆ ทีละอย่างสองอย่าง หนึ่งในความจำนั้นเกี่ยวข้องกับร่างใหม่ที่เขามาพักพิง
เขารู้สึกคุ้นว่า ในชีวิตเดิม ครั้งแรกที่เห็นร่างนี้นอนโคม่าอยู่บนเตียง มันตั้งแต่เดือน...
แต่พอพยายามนึกมาก ๆ เขากลับนึกไม่ออก แถมปวดหัวตุบ ๆ ด้วย ถ้าได้ล้างหน้าล้างตัวสักหน่อยอาจทำให้รู้สึกดีขึ้น อีกอย่างเหตุผลหนึ่งก็คือเขาอยากเห็นรูปร่างหน้าตาของร่างใหม่นี้ชัด ๆ เลยอ้าปากเพื่อจะร้องขอพยาบาลสาวผู้อารี แต่เธอกลับถามแซงขึ้นมาว่า
"ว่าแต่พี่เห็นคุณเกาตรงแขนมาสักพักแล้ว เป็นอะไรรึเปล่า"
"เอ้อ-เปล่าครับ ขอบแขนเสื้อ-มันลุ่ยออกมา ถูกตัวเลยคัน" เขาใช้นิ้วเกี่ยวเล่นไปมาตรงนั้น
"อ๋อค่ะ"
แล้วชายหนุ่มก็ร้องขออย่างที่คิดไว้
"พี่นิดครับ ผมอยากใช้ห้องน้ำ ช่วยพยุงผมหน่อย"
+++++
ตอนนี้ชายหนุ่มนั่งรถเข็นอยู่หน้าอ่างล้างหน้า เขาบอกพี่นิดไปเมื่อกี้ว่า ถ้าให้ยืนแค่ไม่นานอยู่ไม่ห่างรถเข็น เขาทำได้ไม่มีปัญหา พี่นิดเลยขอให้เขาเปิดประตูห้องน้ำทิ้งไว้เผื่อมีเหตุไม่คาดฝัน ชายหนุ่มตอบตกลง แล้วพยาบาลนิดก็ออกจากห้องไป
ขณะอยู่บนรถเขาเอื้อมมือไปอุดสะดืออ่าง จากนั้นก็เปิดน้ำให้แรงสุดจนกระทั่งน้ำท่วมขึ้นมาถึงระดับที่พอใจ ลำดับต่อมาคือเขากลั้นใจลุกขึ้น มือยันที่ผนังห้องน้ำแล้วขยับสองก้าวออกจากรถเข็นมายังอ่างล้างหน้า รู้สึกว่าแข้งขาอ่อนปวกเปียกราวกับยางยืดทีเดียว ต้องอาศัยกำลังแขนจับราวสเตนเลสที่ติดไว้ที่ผนัง เป็นการรับประกันว่าจู่ ๆ หากเขาเกิดหมดแรงล้ม ก็คงไม่ลงไปหัวฟาดพื้น
พอยืนสำเร็จ คนป่วยก็ใช้ข้างลำตัวพิงกำแพงไว้ มือข้างหนึ่งยังจับที่ราวจับสเตนเลส ส่วนอีกข้างวักน้ำเย็นรดใบหน้า นั่นเลยทำให้เสื้อคนป่วยบาง ๆ ที่ใส่อยู่เปียกโชกไปเกือบถึงหน้าท้อง แต่เขาไม่ใส่ใจ
เฮ้อ ค่อยสดชื่นขึ้นหน่อย
ชายหนุ่มถอยตัวแล้วทรุดลงไปนั่งบนรถเข็นอีกรอบ เพราะแข้งขาเริ่มทรงตัวไม่ไหวแล้ว เขาดึงสะดืออ่างให้น้ำระบายออก
เขาหยิบผ้าขนหนูที่วางบนรถซับหยดน้ำบนใบหน้า แล้วมองเข้าไปในกระจก ดวงตาที่มองกลับมาที่ตาขาวมีเส้นเลือดฝอย ที่ดูเหมือนกิ่งก้านหงิกงอของต้นไม้สีแดงวิ่งพาดผ่าน ให้ตายเถอะ เขาไม่คุ้นกับใบหน้านี้เลย
แสงไฟสีขาวในห้องน้ำส่องให้เห็นเงาในกระจกชัดเจน คือภาพหนุ่มน้อยหน้าตาหมดจดคนหนึ่ง เงาในกระจกเอามือขยี้เส้นผมซอยสั้นแนบติดกะโหลกศีรษะทุยสวย ทรงผมออกจะดูแหว่งวิ่นเล็กน้อยเพราะการินเห็นว่าเส้นผมของร่างนี้ค่อนข้างยาว เลยขอให้คนที่แท่นนี้ช่วยตัดออกไปเมื่อวานนี้เอง
ชายหนุ่มคนป่วยเอาวางมือลงกับขอบอ่าง มองกรอบใบหน้าค่อนข้างเล็ก ดวงตากลมโตกับริมฝีปากอิ่มหยักโค้งมองตอบมาจากกระจก ผิวหน้าและผิวที่ลำคอของคนในกระจกขาวซีดจนแทบเรืองแสงได้ในความสว่างของห้องน้ำ
พูดตรง ๆ ก็คือรูปลักษณ์ของร่างกายจัดว่าค่อนข้างดูดีทีเดียว ใบหน้ารูปไข่ ตากลมโต คิ้วเรียวเข้ม ริมฝีปากอิ่ม ดูแล้วหน้าออกจะอ่อนหวานเกินบุรุษเพศไปด้วยซ้ำ ขนตาหนาและค่อนข้างงอนกะพริบช้า ๆ เปลือกตาดูอ่อนล้านิดหน่อย แต่โดยรวมใบหน้านี้ก็ยังมีเสน่ห์น่ามองอยู่ดี
แต่ที่ไม่น่ามองคือความหมองคล้ำใต้ดวงตา กับแก้มตอบดูซูบซีดอิดโรย ชายหนุ่มลูบไปตามหน้าท้องกับแขนของตัวเอง หนุ่มน้อยคนนี้ผอมเหลือเกิน อาจเพราะรับแต่อาหารเหลวมาเป็นปีได้ก็ได้
+++++
ความสดชื่นจากสายน้ำคงช่วยได้จริง ตอนออกจากห้องน้ำ กลับมานอนพักต่อที่เตียง เขารู้สึกสบายตัวขึ้น
ก่อนออกจากห้องน้ำ เขาถอดเสื้อผ้าตัวเดิมที่เปียกโชกทั้งเสื้อและกางเกงโดยที่ยังนั่งอยู่ในรถ จากนั้นก็โยนมันลงในตะกร้าผ้าใช้แล้ว เขาเข็นตัวเองในสภาพเปลือยเปล่ามาหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ที่พยาบาลวางเตรียมไว้ที่ปลายเตียง
การินมากึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียง ขณะมัดเชือกที่ใช้ต่างกระดุมบนเสื้อทีละจุดอย่างช้า ๆ และเงอะงะ เพราะยังใช้นิ้วได้ไม่คล่องเท่าใดนัก ในตอนนั้นเองอยู่ ๆ เขาก็นึกออกว่า เหตุการณ์ในวันที่เขาได้เห็นร่างนี้เป็นครั้งแรกเกิดขึ้นอย่างไร
ความทรงจำเก่าเริ่มผุดออกมา ก่อนหน้านี้ในชีวิตที่แล้ว เขายังเป็นการิน หัวหน้าห้องแล็บฟีโรโมน เขาคือหนุ่มใหญ่วัยห้าสิบห้าปีที่ชีวิตนี้ไม่เหลือเป้าหมายอะไรอีก ได้แต่ตื่นไปทำงานแล้วก็ดื่มเหล้าเมามายหลังเลิกงานไปวัน ๆ จนเริ่มส่งผลเสียต่อสุขภาพและการงานอยู่บ้างในบางคราวเหมือนกัน
แต่แม้ในสภาพซังกะตายแบบนั้น ในวันที่เขาเห็นร่างของหนุ่มน้อยที่นอนโคม่าที่แท่นแห่งนี้ นั่นคือเมื่อประมาณหนึ่งปีที่แล้ว เขากลับรู้สึกประหลาดบางอย่างและจำเหตุการณ์ได้แม่นยำ
การินมีตำแหน่งเป็นหัวหน้าแล็บฟีโรโมน นับว่าค่อนข้างอาวุโสสำหรับพนักงานคนอื่นของแท่นอัญชันแห่งนี้ ทำให้เขารู้มาว่า คนที่กรุงเทพฯ ขอฝากผู้ป่วยโคม่ามานอนพักรักษาตัวที่นี่คนหนึ่ง
ตอนนั้นเขาไม่ได้สนใจอยากรู้เหตุผลว่า ทำไมถึงส่งคนป่วยมาพักในสถานที่อันห่างไกลอย่างแท่นขุดเจาะแห่งนี้ ที่การเดินทางมาถึงมีแค่วิธีเดียวคือนั่งเฮลิคอปเตอร์จากแผ่นดินใหญ่มาประมาณยี่สิบนาที
นั่นเพราะเขาไม่ค่อยสนใจเรื่องของคนอื่นเท่าใดนัก เขาเป็นคนแบบนี้มานานแล้ว ใครจะทำอะไรก็ทำไป เขาแค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอ
พนักงานที่แท่นอัญชันเกือบทุกคนรวมถึงเขา ไม่มีใครรู้ว่าหนุ่มน้อยคนนี้พักรักษาตัวอยู่ที่ไหน แต่ด้วยความบังเอิญ วันนั้นคุณชิน พี่ชายต่างมารดาของคุณชนะผู้ก่อตั้งบริษัทลาโฮมที่ล่วงลับไปนานแล้ว แวะมาที่แท่นอัญชัน ตอนคุณชินลงจากเฮลิคอปเตอร์บังเอิญพบกับการินที่เป็นพนักงานเก่าแก่ พอหัวหน้าห้องแล็บเห็นคุณชินเข้าเลยเข้าไปทักทายตามมารยาท อีกฝ่ายเลยชวนเขาคุย
ขณะทบทวนความจำเขาก็นึกถึงหน้าคุณชินไปด้วย คุณชินเป็นชายวัยประมาณหกสิบกว่า ๆ ที่ดูภูมิฐาน รูปร่างของคนนั้นค่อนข้างสูงเพรียว เส้นผมหงอกขาวที่ยังดกหนามักจัดทรงไว้เรียบแปล้ ในความทรงจำของเขา คุณชินคือชายสูงวัยสวมแว่นกรอบสีเงินดูหรูหรา หน้าตาใจดี
คุณชินอยู่ที่ลาโฮมกรุปในฐานะผู้บริหารระดับสูงคนหนึ่ง การินจำได้ดีว่า เมื่อประมาณสิบปีที่แล้วตอนที่คุณชนะเสียชีวิต คุณชินในฐานะลุงต่างมารดาของคุณเดวิส เป็นผู้ที่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่สุดที่พอจะดำเนินธุรกิจต่อจากน้องชายต่างมารดาได้ เพราะคุณเดวิสที่เป็นผู้สืบทอดลาโฮมกรุปโดยตรง เพิ่งจะบรรลุนิติภาวะ และนับแต่นั้นเป็นต้นมา คุณชินก็กลายเป็นกลไกหนึ่งที่ทำให้ลาโฮมกรุปเจริญรุดหน้ามาได้ถึงทุกวันนี้
ในความทรงจำของการิน เขาจำได้ว่าชายสูงวัยพูดเปรย ๆ ถึงเหตุผลที่ต้องบินมาถึงที่นี่
"เดี๋ยวฉันต้องไปดูคนป่วยสักหน่อย" คนสูงวัยกว่าขยับแว่นที่เลนส์เคลือบสารป้องกันยูวีที่เปลี่ยนเป็นสีเข้มเนื่องจากตรงที่ทั้งคู่ยืนอยู่มีแสงค่อนข้างจ้า
"หมายถึงคนป่วยโคม่าที่ถูกนำมาพักที่นี่หรือครับ" สิ่งที่การินรู้มีแค่นั้น
ฝ่ายนั้นพยักหน้า
"ฉันไม่เคยเห็นคนป่วยมาก่อนเลยนะ วันนี้แวะมาธุระที่นี่เลยขอดูสักหน่อย"
"ผมเองก็ไม่เคยเห็นคนป่วยที่ว่าเลยเหมือนกันครับ"
"อยากเห็นไหมล่ะ ไปดูด้วยกันสิ"
ด้วยความอยากรู้อยากเห็นของเขา แถมลุงของเจ้าของบริษัทก็พูดเสียขนาดนี้ การินก็ไม่รู้จะหาเหตุผลใดมาปฏิเสธ
ที่หมายของพวกเขาคือเลเวลทรีของแท่นขุดเจาะ ซึ่งเรียกง่าย ๆ ก็คือชั้นสามนั่นเอง ทั้งคู่เดินข้ามวอล์กเวย์จากตรงจุดที่ฮ.ลง มายังแท่นหลัก ขึ้นไปชั้นสาม เดินไปตามโถงทางเดินอีกไม่นานก็ถึงประตูบานเลื่อน หลังประตูบานเลื่อนคือบรรดาห้องพักพิเศษต่าง ๆ สำหรับแขกวีไอพี ซึ่งหมายถึงแขกที่เป็นคนในตระกูลหงษทัศน์พิพัฒน์ หรือบรรดาคนรู้จักของเจ้าของถึงมีสิทธิ์มาพักที่นี่
คุณชินแตะบัตรที่เซนเซอร์แล้วประตูก็เลื่อนเปิดออกทันที
พอเดินไปตามโถงในส่วนวีไอพีอีกแค่นิดเดียว หนึ่งในประตูบานสีครีมก็ปรากฏตรงหน้า คุณชินที่เดินนำมาหยุดลงตรงนี้
การินก้าวตามไป ห้องนี้คือหนึ่งในห้องพักรับรองวีไอพีที่มีขนาดใหญ่พอสมควร พื้นที่ห้องอาจถึงห้าสิบตารางเมตรเห็นจะได้
ทั้งคู่เดินผ่านห้องน้ำ แพนทรีครัว ส่วนรับแขก จากนั้นก็มาถึงห้องนอนที่ตอนนี้ถูกดัดแปลงมาเป็นห้องพักผู้ป่วย เขาเห็นแผงมอนิเตอร์เครื่องวัดสัญญาณชีพ เห็นสายระโยงระยางอยู่ข้างตัวคนที่นอนสงบนิ่งบนเตียง
เสียงของคนข้าง ๆ เอ่ยขึ้นในทำนองบ่นประธานบริษัทหนุ่ม "คนที่ยืนกรานจะเอาคนป่วยนี้มาอยู่นี่คือเดวิส คนอื่นทัดทานก็ไม่ยอมฟัง"
แวบแรกการินรู้สึกเหมือนเคยเห็นคนป่วยคนนี้ แต่นึกไม่ออกว่าเคยเห็นจากที่ไหน แต่ก็ไม่กล้าถามตรง ๆ กับคุณชิน เลยเลือกถามคำถามอ้อม ๆ แทน
"แล้วคนนี้สำคัญยังไงกับคุณเดวิสหรือครับ"
คุณชินหันหน้ามามองอีกฝ่ายครู่หนึ่ง แล้วค่อยหันกลับไป การินมองไม่เห็นหน้าของชายสูงวัย แต่คิดว่าเขายิ้มบาง ๆ
อาจเป็นรอยยิ้มอันเศร้าหมองให้กับหนุ่มน้อยคนที่นอนป่วยอยู่ก็ได้
"ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่คงเป็นคนสำคัญคนหนึ่งของเขาล่ะ ถึงอยากเอามาดูแลเป็นพิเศษที่นี่"
คงเป็นเพื่อนรักหรือเพื่อนรุ่นน้องของเขากระมัง การินคิดในใจ แต่เขาก็ยังเดาไม่ออกอยู่ดีว่า เหตุใดจึงต้องพาคนสำคัญมาเก็บไว้ในที่ที่การดูแลทางแพทย์ค่อนข้างยากจะมาถึง เหตุผลเข้าท่าที่นึกได้ประการเดียวคือคุณเดวิส อาจอยากซ่อนคนคนนี้ไว้จากโลกภายนอก
ถ้างั้นท่านประธานของลาโฮมจะทำแบบนั้นทำไม
การินลองเลียบเคียงถามคุณชินต่อ
"แล้วคุณเดวิสจะทำยังไงกับหนุ่มคนนี้ต่อไปเหรอครับ"
"คงรอให้ฟื้นแล้วค่อยว่ากันอีกทีละมั้ง" เป็นคำตอบปัดให้พ้นตัวของอีกฝ่าย ดูเหมือนผู้สูงวัยก็ไม่อาจหยั่งรู้แน่ชัดถึงเจตนาของหลานที่เป็นประธานบริษัท
การินนึก แต่ไม่ได้เอ่ยถามออกไปว่า 'แล้วถ้าเขาไม่มีวันฟื้นขึ้นมาอีกเลยล่ะ' แต่ก็สลัดความคิดนั้นทิ้งจากหัว มันโหดร้ายเกินไปที่จะคิดแบบนั้น
เพราะสิ่งที่เขารู้สึกในตอนนี้ คือหนุ่มน้อยคนที่นอนอยู่ช่างน่าสงสารจับใจ ร่างกายผอมซูบซีดราวกับกลีบดอกไม้บอบบาง ผิวขาวซีดจนเกือบโปร่งแสง
คนนอนบนเตียงน่าจะอายุสักยี่สิบนิด ๆ ไม่มีทางเกินยี่สิบห้าแน่
พอเห็นคนอายุน้อยที่ต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้แล้วทำให้การินสะท้อนใจ คนวัยขนาดนี้ควรได้ใช้ชีวิตอย่างที่ใจอยาก ได้โลดแล่นไปไหนก็ได้ที่อยากไป ทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ เพราะความเยาว์นั้นเปรียบเหมือนช่วงเวลาสดใสแห่งรุ่งอรุโณทัย ที่เผลอแป๊บเดียว มันก็จากไปอย่างรวดเร็ว ราวกับน้ำค้างที่ถูกแดดเผาแล้วสลายตัวไปในพริบตาทันทีเมื่อแสงแดดเริ่มสาดส่อง
หนุ่มน้อยที่นอนอยู่คนนี้ทำให้การินนึกถึงลูกของตัวเอง ลูกที่จากไปพร้อมแม่ ภรรยาของเขาเมื่อสามปีที่แล้ว
เกมส์ลูกพ่อ ถ้าลูกยังอยู่ ก็คงเด็กกว่าคนที่นอนตรงนี้ไม่กี่ปี
การินบีบมือแน่นกับราวโลหะเย็นเฉียบ เป็นราวกันตกของเตียงที่ยกสูง เผื่อหนุ่มน้อยผู้นอนไม่ได้สติคนนั้นจะตื่นขึ้นมา ในตอนนั้นเขาเวทนาหนุ่มน้อยคนนี้จับใจ เขาจำได้ด้วยว่า เขาอธิษฐานบางอย่างอยู่ในหัว
สิ่งที่ขอคือให้หนุ่มน้อยคนนี้ได้มีโอกาสฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง และได้ใช้ชีวิตต่อไป อย่าให้มีจุดจบเหมือนอย่างลูกชายของเขา คนที่เสียชีวิตไปด้วยอุบัติเหตุไม่คาดฝันในตอนที่อายุแค่สิบสองขวบเท่านั้น ช่างน่าเสียดายและน่าเศร้าเหลือเกิน
พอขอพรในใจเสร็จ การินก็รู้สึกกระตุกวูบที่ปลายนิ้ว เขาเลยถอนมือจากราวทันที รู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟอ่อน ๆ ดูด อาจเพราะอากาศในห้องนี้แห้งเกินไปก็ได้
การินจดจำเหตุการณ์นี้ได้แม่นยำ นั่นคงเพราะนี่คือความทรงจำที่แตกต่างไปจากความจำเกี่ยวกับวงจรชีวิตของแต่ละวันของเขา ที่หมุนวนไปอย่างน่าเบื่อหน่าย ราวกับเหตุการณ์ที่เขาได้พบกับหนุ่มน้อยผู้นอนหลับใหล คือสีสันจุดเล็ก ๆ ที่เห็นเด่นชัดท่ามกลางผืนความทรงจำสีหม่นของชีวิตประจำวันที่น่าเบื่อไร้สีสันของตัวเอง
กลับมาสู่ปัจจุบัน การินในร่างใหม่นอนลืมตาอยู่บนเตียง สักพักต่อมาก็หลับตาแล้วเข้าสู่ภวังค์ ในตอนนั้นเขายังคิดไม่ออก ว่าจะอยู่ต่ออย่างไรในร่างใหม่นี้
เขาไม่ตระหนักแม้แต่น้อยว่าจะมีเรื่องราวไม่คาดฝันรออยู่ในวันต่อมา


## 4 เกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน

รุ่งเช้าอีกวันการินตื่นขึ้นบนเตียงคนป่วยด้วยความรู้สึกสดชื่นขึ้นกว่าวันก่อน ๆ ตอนเห็นอาหารเช้าในถาดที่พยาบาลหนุ่มชื่อนิวนำมาเสิร์ฟ คนป่วยก็ท้องร้อง รู้สึกเพิ่งอยากอาหารในเช้าวันนี้
หลังอิ่มมื้อเช้าและกำลังจิบน้ำจากหลอดอยู่บนเตียงนั่นเอง ก็มีเสียงเคาะก่อนบานประตูจะเปิดออก จากนั้นก็มีเสียงลอดเข้ามาก่อนเจ้าของเสียงจะโผล่เข้ามาทั้งตัว
"แม่บ้านเองค่ะ"
"โอเค-ครับ" คนที่นอนบนเตียงส่งเสียงที่ยังแหบแห้งตอบไป
แม่บ้านในยูนิฟอร์มสีเทาเดินเข้ามาพร้อมอุปกรณ์ทำความสะอาด
เธอวางของลงแล้วเริ่มทำงานทันที แม่บ้านเดินมาเก็บขยะ รวบรวมภาชนะอาหารเช้าที่กินหมดแล้วเพื่อนำออกไป
คนป่วยที่มองภาพแม่บ้านทำงานแล้วจู่ ๆ เขาก็นึกอะไรได้บางอย่าง
พยาบาลพี่นิดบอกเขาว่าเมื่อวานคือวันที่ 30 มี.ค.
ความทรงจำสุดท้ายในชีวิตที่แล้วของเขา น่าจะประมาณกลางเดือนมี.ค.เช่นกัน อาจเป็นวันที่ 16 มี.ค. เพราะเขาจำได้ว่าคนที่ทำงานพูดเรื่องถูกหวยกิน
การินรู้ว่าคนเป็นแม่บ้านจะได้เจอผู้คนมากหน้าหลายตา และพวกเธอมีแหล่งแลกเปลี่ยนข้อมูลในแวดวงของแม่บ้านด้วยกัน เขาเลยถามออกไป
"ถาม-อะไรหน่อย-สิครับ" น้ำเสียงของการินยังแหบแห้ง
"คะ" เธอเงยหน้าขึ้นมองมาทางเขา มือหยุดจากงานที่ทำ
"แม่บ้าน-รู้ข่าว-เอ่อ พนักงานที่แท่นที่…ตกน้ำไปหรือเปล่า" ความฝันของการินคือการจมน้ำ ดังนั้นเขาเลยคิดว่าตัวเขาในร่างเดิมน่าจะ…
"คุณการินน่ะเหรอคะ" แม่บ้านรีบตอบทันที
สีหน้าของเธอหม่นหมองลง คนป่วยร่างผอมบางพยักหน้าให้จากบนเตียง
"ตกลงไปในทะเลตั้งแต่สี่ห้าวันที่แล้วแน่ะค่ะ"
"ถ้านานขนาดนั้น-แล้วตอนนี้ เอ้อ พบศพรึยัง" หนุ่มน้อยบนเตียงเลือกใช้คำว่า 'ศพ' เพราะเขารู้ดีอย่างยิ่งว่าร่างนั้นคงไร้วิญญาณไปแล้ว
แม่บ้านเงียบไปนิดหนึ่ง
"ยังไม่พบเลยค่ะ แต่มีคนบอกว่ากระแสน้ำที่นี่แรงมาก อาจถูกดูดลงไป หรือไม่ก็พัดไปที่อื่น" แม่บ้านพูดจบแล้วก็ใช้ไม้ม็อบเช็ดพื้นต่อ แต่แล้วก็หยุด
การินมองออกว่าเธอมีเรื่องอยากเล่าต่อ แล้วเขาก็เดาถูก "ว่าแต่ คุณคิดเหมือนอิฉันเลยค่ะ...ว่าไม่น่ารอด"
ต่อมาเธอถึงกับวางไม้ม็อบไว้บนพื้น เตรียมพูดต่อเต็มที่
แม่บ้านขยับตัวเข้ามาใกล้การินอีกหน่อย ตอนพูดประโยคต่อจากนี้เธอลดเสียงลง ราวกับนี่คือความลับสุดยอดที่เธอแอบรู้มา
"เห็นว่าคุณการินตั้งใจฆ่าตัวตายนะ"
"ฮะ?" เขาเนี่ยนะจะฆ่าตัวตาย
"แล้วทำไมถึง-รู้ว่า-ฆ่าตัวตายล่ะครับ"
"มีจดหมายลาตายทิ้งไว้ในห้องค่ะ" แล้วเธอก็ทำเสียงกระซิบ "อันนี้วงในสุด ๆ เลยนะ ในจดหมายเขียนแค่ว่า 'ผมขอโทษ' "
การินเอียงคอตาเบิกโพลงตอนได้ยิน ที่แท้เขาฆ่าตัวตายหรือนี่!
แต่เขาจำไม่ได้จริง ๆ ทำไมถึงตัดสินใจฆ่าตัวตาย
อ้อ แล้วอีกอย่าง เขียนแค่ 'ผมขอโทษ' เนี่ยนะ จะฆ่าตัวตายทั้งที เขียนได้แค่นี้เองหรือ
"คงกระโดดลงไปตรงระเบียงค่ะ เขาน่าจะเมามาก แผ่นเหล็กยกน้ำหนักหายไปอันหนึ่ง คงมัดมือตัวเองแล้วก็ถ่วงด้วยอันนั้นมั้งคะ" เธอทำท่าห่อไหล่อย่างขนลุก "ในห้องพักของเขาก็มีแต่ขวดเหล้า ตรงระเบียงก็มีรอยเหล้าหกด้วย"
"น่าสลดใจจัง" การินในร่างใหม่รำพึงออกมาเพราะไม่รู้จะพูดอะไรดี
เขาจำได้ว่าในห้องมีเก้าอี้ออกกำลังกาย คานเหล็ก กับชุดแผ่นเหล็กยกน้ำหนักจริง แต่นึกภาพตัวเองทำเรื่องแบบนั้นไม่ออก
ว่าแต่เขามีเศร้าโศกเรื่องอะไรกันแน่ ถึงขนาดทำให้คิดฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดน้ำจากแท่นขุดเจาะที่ตัวเองทำงานมาตั้งห้าหกปี นึกยังไงก็นึกไม่ออก
"น่าสลดใจมากค่ะ ไม่น่าเลย" อย่างน้อยก็มีเพื่อนร่วมเห็นอกเห็นใจในชะตากรรมของเขาคนหนึ่งนะ
นั่นเลยทำให้การินรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย
เขาฟื้นขึ้นมาในร่างนี้เป็นวันที่สี่แล้ว และการได้คุยกับแม่บ้านทำให้เขามั่นใจ ตอนนี้ถึงเวลาต้องยอมรับกับตัวเองว่านี่คือชีวิตใหม่ การินคนเดิมจากไปแล้ว แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม เขาได้โอกาสครั้งที่สองให้กลับมา
เขา-ได้-เกิด-ใหม่-แล้ว-จริง ๆ
เหลือเชื่อที่สุด! แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว
ซึ่งเขาเองก็ยังกังวลต่อไปอีกว่า แล้วเจ้าของร่างนี้ล่ะ จะมีวันฟื้นขึ้นมาไหม
แล้วเจ้าของตัวจริงจะมาทวงร่างคืนจากการินหรือเปล่า แล้วถ้า…สมองของการินเริ่มคิดอะไรฟุ้งซ่านเรื่อยเปื่อย
เสียงของแม่บ้านทำลายจังหวะความคิด "คุณคะ"
"ฮะ?"
"แล้วคุณชื่ออะไรคะ"
"ผมน่ะเหรอ อืม ผมก็ไม่รู้-เหมือนกัน" ดีนะที่เขาไม่หลุดปากตอบไปว่าการิน
"อ้อ คุณความจำเสื่อมหลังจากโคม่าหรือคะ"
"ไม่รู้สิ ก็อาจเป็น-อย่างนั้นมั้งครับ"
"ว่าแต่เมื่อคืนคุณอาบน้ำแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดใหม่หรือเปล่า"
อยู่ ๆ แม่บ้านก็เปลี่ยนเรื่องจนเขาตามแทบไม่ทัน
"เปลี่ยนสิ-ทำไมเหรอ"
"ก็ไม่เห็นมีเสื้อผ้าใส่แล้วในตะกร้าผ้าใช้แล้วเลยค่ะ"
"หืม เป็นไปได้-ยังไง" หัวค่ำเมื่อวานเขาล้างหน้าแล้วทำเสื้อเปียก เลยถอดออกแล้วโยนทิ้งไว้ในตะกร้า เอ๊ะ หรือเขาไม่ได้ทำแบบนั้น
เขาใช้นิ้วชี้กับนิ้วหัวแม่มือบีบที่หว่างคิ้ว เค้นสมองนึกถึงสิ่งที่ทำเมื่อคืน แต่ภาพในหัวก็ไม่ชัด อาจเพราะเรื่องบางเรื่องที่ทำลงไป เป็นไปตามความเคยชินมากกว่าสมองสั่งการให้ทำ พอมานึกย้อนก็จำไม่ได้ชัด ๆ ว่าทำหรือไม่ได้ทำกันแน่
แต่ปกติคนเราก็ต้องทำแบบนั้นอยู่แล้วหรือเปล่า ถอดเสื้อเก่าลงตะกร้า หยิบเสื้อใหม่มาใส่
"อาจมี-คนอื่นเก็บไปก่อนหน้านี้รึเปล่าครับ"
แม่บ้านคนนั้นพยักหน้า เธอไม่ได้ทำท่าติดใจอะไร อีกไม่นานเมื่อเสร็จงานแม่บ้านก็ขอตัวออกจากห้องไป
แต่เขากลับสงสัยสิ่งที่แม่บ้านทัก
ใครหนอที่เข้ามาก่อนหน้าแม่บ้านประจำของห้องนี้ แถมเอาเสื้อผ้าใส่แล้วของเขาไปอีก
หรือตัวเขาเองอาจป้ำเป๋อหยิบเสื้อตัวเดิมมาใส่ซ้ำ แต่ลึก ๆ เขาคิดว่าเป็นไปไม่ได้ เพราะเหตุผลที่เปลี่ยนเสื้อเมื่อวานคือเสื้อตัวเก่าเปียกโชก
อย่างไรก็ตามเขาลองก้มศีรษะลง ดมฟุดฟิดพิสูจน์กลิ่นเสื้อผ้าดู
เฮ้ย!
ทำไมมัน...แปลก ๆ
หนุ่มคนป่วยหน้าสวยล้วงมือเข้าไปในเสื้อ ใต้วงแขนตัวเอง
ขนรักแร้ถูกโกนจนเกลี้ยง! เขาตกใจ รู้สึกใจหายวาบ
ต่อมาทันทีเขาก็ล้วงมือเข้าไปในกางเกงยางยืด
ให้ตายเหอะ เกลี้ยงไปหมดเลยทั้งด้านหน้าและด้านหลัง!
ใครกันมาทำแบบนี้กับเขา แล้วทำไมเขาไม่รู้ตัว
เขาทบทวนความทรงจำ เกิดอะไรขึ้นเมื่อคืน
เมื่อคืนนี้เขาหลับสนิทมากจนน่าแปลก เรียกได้ว่าหลับเป็นตาย เขาไม่ฝันอะไรเลยเมื่อคืน ปกติตอนเป็นการิน เขาเป็นคนประสาทสัมผัสไวขณะนอน แทบไม่เคยหลับลึกขนาดนี้
อาจเพราะยาที่พยาบาลให้ เพื่อให้ร่างกายของหนุ่มน้อยฟื้นฟูหลังโคม่าหรือเปล่า
อืม เหตุผลนี้ฟังขึ้น อาจเป็นแบบนั้นก็ได้ แต่แล้วเขาก็คิดอะไรได้บางอย่าง
หรือพยาบาลต้องเตรียมร่างกายของเขา เพื่อเอาเข้าเครื่องตรวจอะไรสักอย่างตามคำแนะนำของแพทย์ เลยจำเป็นต้องโกนขนในที่ลับพวกนี้ออกไปให้หมด แต่ว่าถ้าเป็นแบบนั้นก็น่าจะบอกกันก่อนนี่
ว่าแต่มันมีการตรวจอะไรแบบนี้ด้วยหรือวะ เขานึกไม่ออกเลยจริง ๆ
สักพักต่อมา เขาก็ยืนขาสั่นระริกที่หน้ากระจกในห้องน้ำ ค่อย ๆ คลายปมเชือกของเสื้อทีละปมแล้วเปิดดูข้างใน เขายกแขนขึ้น
ทำไมที่ใต้วงแขนของเขาเป็นรอยแดง แถมแสบเล็กน้อยด้วย สิ่งที่เห็นทำให้รู้ว่าตัวเองถูกโกนขนออกไป แถมยังใช้เทปกาวหรือวัสดุอะไรสักอย่างวางทาบตรงผิวหนังที่เกลี้ยงเกลาก่อนจะกระชากออกไปอย่างแรง
ทำให้เขานึกถึงการใช้แว็กซ์กำจัดขนใต้วงแขนของพวกผู้หญิง
แต่ผิวหนังตรงนั้นของเขาอาจอ่อนบางและแพ้ง่าย หรือร่างนี้อาจแพ้วัสดุจำพวกแว็กซ์ที่มานาบ เลยทำให้เป็นปื้นแดง ๆ แบบนี้
เขาลองเปิดกางเกงยางยืดตัวเองออกดู มองไปข้างหน้ากับเนื้อที่ตรงส่วนนั้น
อืม มีสภาพใกล้เคียงกัน นี่มันอะไรกันนี่
แต่อีกนาทีต่อมาการินก็ต้องหลุดจากภวังค์ความคิด เพราะมีเสียงผลักประตูเปิดดังโครมสนั่น มีคนเข้ามาในห้องของเขาโดยไม่เอ่ยปากขออนุญาต
ตามมาด้วยเสียงตะโกนโหวกเหวก เสียงฝีเท้าหลายคู่ตึงตังเข้ามาในห้องพักของเขา
"บังเอิญมากเลยที่พอมาธุระเรื่องของอาเดี่ยว แล้วทางนี้บอกว่าอยู่ ๆ มันก็ฟื้นขึ้นมา จังหวะเหมาะดีมาก!
"มันอยู่ในนี้ใช่ไหม ผมจะไปหามัน"
การินหูผึ่ง เขาชะโงกหน้าออกจากห้องน้ำทันที
เขาจำเสียงนี้ได้ นี่คือเสียงของเดวิส หรือที่เขาเคยเรียกอีกฝ่ายว่าคุณหนูเดวี่


## 5 คำมร

ชายหนุ่มผู้มาใหม่คือคุณเดวิส นายชนรพ หงษทัศน์พิพัฒน์ หรือคุณหนูเดวี่ตามที่เขาเคยเรียก เดวิสคือทายาทเพียงคนเดียวของคุณชนะกับคุณรัมภาผู้ล่วงลับ
และตอนนี้เขาคือท่านประธานบริษัทที่ยังหนุ่มแน่นของลาโฮมกรุป
ครั้งแรกที่ได้รู้จักเดวิส การินอายุสามสิบห้า ส่วนคุณหนูเดวี่ของเขาอายุแค่สิบขวบ เดวิสเป็นเด็กชายหน้าตาหมดจดที่กำพร้าแม่ตั้งแต่แบเบาะ แม้จะอยู่ในวัยแค่สิบขวบ แต่การินก็มองออกว่าเด็กชายเดวิสดูมีออร่าบางอย่าง เหมือนฟ้าส่งเขามาเพื่อเป็นอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่แค่คนธรรมดา ราวกับถูกส่งมาเพื่อเป็นผู้นำ เกิดมาเพื่อมายิ่งใหญ่ มาเพื่อรวยล้นฟ้า อะไรแบบนั้น
อีกสิบปีต่อมาเดวิสอายุยี่สิบ เขากลายเป็นหนุ่มน้อยรูปงามที่มีบุคลิกลักษณะโดดเด่นไม่ธรรมดา แต่ปีแห่งการบรรลุนิติภาวะของเขาก็เป็นปีแห่งความสูญเสียครั้งใหญ่ของเขาเช่นกัน ทายาทของลาโฮมกรุปต้องบินจากต่างประเทศกลับบ้านเกิด เพื่อมาร่วมงานศพของบิดาบังเกิดเกล้า และหลังงานศพผ่านไป เขาก็ต้องบินกลับไปศึกษาต่อ จากปริญญาตรีแล้วก็ปริญญาโท หลายปีแห่งการศึกษาเล่าเรียนในต่างแดน ดูเหมือนเดวิสแทบไม่ได้อยู่เมืองไทยเลยด้วยซ้ำ
ในงานศพของคุณชนะ พ่อของเดวิส เมื่อเกือบสิบปีที่แล้ว การินกับเดวิสแทบไม่ได้คุยอะไรกัน และพอการินต้องย้ายถิ่นพำนักมาอยู่และทำงานที่แท่นขุดเจาะกลางทะเลกว้างใหญ่ ทำให้ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาทั้งสองไม่มีโอกาสเจอกันเลย
หากการินจะรู้ว่าในงานศพนั่นคือครั้งสุดท้ายที่จะมีโอกาสได้เจอเดวิส หรือคุณหนูเดวี่ของเขา เขาคงใช้เวลากับอีกฝ่ายให้มากเท่าที่จะทำได้ ก็เขารักและเอ็นดูคุณหนูของเขามาแต่ไหนแต่ไร
นับตั้งแต่คุณชนะจากไป ลาโฮมกรุปถูกดูแลโดยคุณชินผู้เป็นลุง จนกระทั่งวันที่เดวิสสำเร็จกลับการศึกษากลับมาเมืองไทย
การินจำได้จากภาพข่าวสังคมและเศรษฐกิจที่มีให้เห็นตามแหล่งต่าง ๆ ว่า เมื่อสามปีที่แล้ว เดวิสเสร็จสิ้นภารกิจการศึกษาและกลับมารับตำแหน่งประธานบริษัท โดยลุงชินของเขาถอยห่างออกมาเป็นแค่ผู้ช่วยของท่านประธานแทน
บังเอิญเหลือเกินว่าเมื่อสามปีที่แล้ว การินเองก็ประสบกับมรสุมชีวิต ลูกคนเดียวกับเมียของเขาจากไปเพราะอุบัติเหตุ นับตั้งแต่นั้นสติสตังของการินเองก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเท่าใดนัก
ทันทีที่เดวิส หงษทัศน์พิพัฒน์ กลับมารับตำแหน่งประธานบริษัทของลาโฮมกรุป นับแต่นั้นบรรดาสื่อและนักข่าวสำนักต่าง ๆ ก็โปรดปรานการทำข่าวและเอารูปของเดวิสมาลง เพราะเขาคือซีอีโอเจ้าของบริษัทที่ทั้งหล่อดูดีแถมร่ำรวย พ่วงด้วยลักษณะบางอย่างที่ฉายชัดออกมาจากตัวของชายคนนี้ ต่อให้เทียบเขากับประธานบริษัทคนอื่นที่อาจร่ำรวยกว่า แต่เดวิสก็ยังโดดเด่นมีสง่าราศีกว่าใครอยู่ดี
ดังนั้นที่ผ่านมาการินจึงเคยแต่เห็นภาพของเดวิสผ่านสื่อต่าง ๆ วันนี้จึงถึงกับอึ้งไปเมื่อได้สัมผัสท่านประธานตัวจริงแบบชัดเต็มตา เขาทึ่งเหลือเกินกับภาพของเดวิสในวัยผู้ใหญ่เต็มตัว เขาน่าจะอายุสามสิบปีนี้ ความรู้สึกแรกตอนการินเห็นเดวิส นั่นคือชายคนนี้ราวกับจะเปล่งแสงเจิดจ้าออกมาได้ เหมือนเขาคือดวงอาทิตย์ ประธานสำคัญแห่งระบบสุริยะอันยิ่งใหญ่ที่มีดาวเคราะห์มากมายโคจรล้อมรอบ
หัวใจของการินเต้นตึกตัก หลังได้เห็นคุณหนูเดวี่อีกครั้งหลังผ่านมาเป็นสิบปี แม้ขนาดสายตาของคนนอก ท่านประธานของลาโฮมกรุปยังโดดเด่นกว่าใคร ดังนั้นจึงไม่ต้องพูดถึงพนักงานของลาโฮมกรุป ทุกคนต่างยอมสยบแทบเท้า ให้ความชื่นชมบูชาท่านประธานอย่างเต็มเปี่ยม ภาพลักษณ์ของเดวิสในสายตาพนักงานคงแทบไม่ต่างอะไรจากพระเจ้า
ดังนั้นการินเองเลยนิยมชมชอบท่านประธานเหมือนกันในฐานะพนักงานคนหนึ่งของลาโฮมกรุป
วันนี้เดวิสมาในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำพอดีตัว ที่ขนาดดูจากภายนอกยังรู้ว่ารูปร่างภายใต้เสื้อคงแข็งแกร่งน่ามองไม่ใช่น้อย สูทผ้าขนสัตว์สีเทาอ่อน ผิวสีแทนของเขาเปล่งปลั่ง ส่งเสริมภาพลักษณ์ชายชาตรีที่เหมาะสมเป็นผู้นำองค์กรขนาดใหญ่โต
ผมดำสนิทถูกจัดทรงเปิดหน้าผาก นั่นทำให้เขาดูเป็นผู้ใหญ่กว่าวัย หน้าผากของเขาได้สัดส่วนกำลังดี ผิวหนังตรงนั้นเรียบเนียนเปล่งประกาย ใบหน้าของเขาค่อนข้างออกรูปไข่ แต่มีโหนกแก้มเล็กน้อยทำให้ดูขึงขังขึ้น จมูกโด่งเป็นสันที่ส่วนปลายค่อนข้างกลม คิ้วเรียวเข้มที่ค่อนข้างเฉียงขึ้นบ่งบอกว่าน่าจะเป็นคนทันคน ไม่เชื่อใครง่าย ๆ ซึ่งก็น่าจะดีแล้วสำหรับการเป็นนักธุรกิจ
แววตาของเขาดำสนิทล้ำลึก เดวิสเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วเท่าที่การินจำได้ เวลาคุณหนูเดวี่มองอะไร แววตาของเขาจะสงบนิ่ง ราวกับอยู่ในห้วงความคิดอันลึกซึ้ง ตอนนี้ก็ยังเป็นแบบนี้ แต่ด้วยความเป็นผู้ใหญ่ ทำให้เวลาเขาจับจ้องสิ่งใดสิ่งหนึ่งนาน ๆ จึงดูน่าเกรงขามนิด ๆ คนที่ถูกเขามองอาจมีอาการขนหัวลุกได้
ส่วนหนึ่งบนใบหน้าที่ช่วยลดความแข็งลง ทำให้ท่านประธานดูหล่อละมุนขึ้น คือริมฝีปากที่ค่อนข้างเล็กหากเทียบกับเครื่องหน้าส่วนอื่น แต่ก็เป็นริมฝีปากที่โค้งหยักน่ามอง ดูจิ้มลิ้มราวกับปากของสตรี เนื้อปากเป็นสีระเรื่อแบบคนสุขภาพดี
แต่ตอนนี้มันกลับบิดเบ้ แถมเจ้าของของมันยังกัดริมฝีปากล่างแน่น ราวกับไม่พอใจอะไรบางอย่าง
และเสียงตะคอกจากหนุ่มหล่อผู้มาใหม่ดึงการินให้หลุดจากความคิดกลับมาสู่เหตุการณ์ตรงหน้า อันที่จริงเขาสะดุ้งสุดตัวเลยตอนได้ยินน้ำเสียงของอีกฝ่ายพูดถึงการินโดยตรง
"นั่นไง มันเพิ่งออกจากห้องน้ำพอดีเลย"
คนที่มาใหม่ ถลามาที่รถเข็นที่ออกมาจากห้องน้ำพอดี
"แกจำฉันได้ไหม" ท่านประธานยืนจังก้า ชี้นิ้วเรียวยาวทรงอำนาจมาทางเขา เสียงนั้นห้วนสั้นหยาบกระด้างอย่างยิ่ง
ทำไมเดวิสถึงต้องใช้น้ำเสียงอาฆาตมาดร้ายใส่หนุ่มน้อยคนนี้ขนาดนี้
"แกจำฉันได้ใช่ไหม ไอ้คำมร" ประธานหนุ่มเอ่ยซ้ำ
คำมร?
ในที่สุดการินก็นึกออก คำตอบเหมือนอยู่ใต้จมูก ใกล้เหลือเกินแต่กลับมองไม่เห็น เรื่องนี้ช่างน่าเหลือเชื่อจริง ๆ
เขากลับมาเกิดใหม่ในร่างของคำมร พรอิทธิวาร์!
"จะเงียบทำไม ฮะ!"
"เอ่อ-คือผม" การินตะกุกตะกักเลยทีเดียว
"ยังจำได้รึเปล่าเปล่าว่าแกขับรถมาชนรถพ่อฉันตกทางด่วนตาย"
หนุ่มหน้าสวยบนรถเข็นเบิกตากว้าง การินในร่างนี้จดจำเรื่องราวอันน่าสลดที่เกิดขึ้นกับคุณชินโดยฝีมือของหนุ่มน้อยคำมรได้ดี
"แล้วฉันก็รอวันนี้มาตลอด วันที่แกจะฟื้นแล้วฉันจะได้จัดการกับแกสักที"
เดวิสย่างสามขุมเข้ามาใกล้ เขาอยู่ห่างจากการินแค่ไม่กี่ก้าวแล้วตอนนี้ เรือนร่างในชุดดำของเขาช่างใหญ่โตดูข่มขวัญและน่าเกรงขามเหลือเกิน ไหนจะแววตาดุดันแข็งกร้าวนั่นอีก ไหนจะนิ้วชี้ทรงอำนาจที่พุ่งออกมาด้วยท่าทีโกรธเคือง
"ตอนเกิดเรื่อง ฉันอยากฆ่าแกให้ตายแต่ก็ทำไม่ได้ ฉันยังเด็กเกินไป แต่ฉันก็รอโอกาสมาตลอด ใครจะรู้ว่าปีที่แล้วโชคจะเข้าข้าง ไอ้ลูกคนรวยแต่นิสัยชั้นต่ำอย่างแกสุดท้ายก็แพ้ภัยตัวเอง"
ประธานหนุ่มเว้นช่วงก่อนจะพูดต่อ สีหน้ากับแววตาของเขาขึงขังน่ากลัว
"ฉันโคตรสะใจเลยที่แกเสพยาเกินขนาดจนโคม่าไม่รู้เรื่องรู้ราว ฮ่า ฮ่า มึงแม่งโคตรบ้า ใช้ชีวิตแบบนี้แล้วรอดมาถึงอายุขนาดนี้ได้ก็บุญฉิบหายแล้ว"
ตอนนี้นิ้วชี้ของเดวิสแทบจะจิ้มโดนหน้าผากคนที่นั่งบนรถเข็น พลังแห่งการคุกคามของประธานตัวใหญ่ทำให้หนุ่มน้อยร่างผอมบางถึงกับตัวสั่นงันงกเลยทีเดียว
"ที่จริงมึงน่าจะเสพยาแล้วก็ตายห่าไปเลยให้รู้แล้วรู้รอด ไม่ต้องอยู่ต่อให้รกโลกหรอก เพราะคนอย่างมึงต่อให้มีชีวิตอยู่ ก็คงทำแต่เรื่องเลวระยำ ไม่ทำให้ตัวเองฉิบหายก็ทำให้คนอื่นตกระกำลำบาก เหมือนอย่างที่มึงทำกับพ่อกูไง ไอ้เหี้ย"
ลุงชินเดินตามหลังประธานหนุ่มเข้ามาในห้อง ชายสูงวัยเห็นแบบนั้นเลยกรากเข้ามาจับต้นแขนของท่านประธานจากด้านหลัง
"พอเถอะเดวิส ทำแบบนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์ เอาไว้ให้เขาดีขึ้นกว่านี้แล้วค่อยคุยกันก็ได้"
"ลุงอย่าห้าม ผมโคตรเกลียดมัน มันเป็นศัตรูเบอร์หนึ่งของผม ผมจะไม่มีวันให้อภัยมัน" เขาหันไปส่งเสียงเกรี้ยวกราดและเด็ดขาดใส่คนเป็นลุง
และสำหรับประโยคต่อมา การินฟังแล้วก็ไม่อยากจะเชื่อหู เขาไม่คิดเลยว่าคุณเดวิส คุณหนูเดวี่ของเขาจะทำเรื่องร้ายกาจได้ขนาดนี้
"พอผมรู้ว่ามันโคม่าเพราะเสือกอัปยามากไป ผมงี้โคตรสะใจเลย ถึงได้ลงทุนให้คนไปลักพาตัวมันมาเก็บไว้ที่นี่ คนที่บ้านมันไม่มีทางตามหามันเจอแน่นอน ที่ผมต้องลงทุนถึงขนาดนี้ก็เพื่อวันนี้นั่นแหละ" ประโยคต่อมาเขาหันหน้ากลับมาหาคำมร การินเลยสะดุ้งอีกรอบ แววตาและภาษากายของท่านประธานทำให้คนถูกมองถึงกับเหงื่อซึมที่หน้าผากและใต้วงแขนด้วยความหวาดผวาเลยทีเดียว
"มึงไอ้คำมร มึงได้ชำระหนี้แค้นให้กูแน่!"
แต่เสียงตะโกนโหวกเหวกกลับถอยห่างออกไป เพราะชายหนุ่มรูปงามผิวแทนร่างสูงถูกลากตัวถูลู่ถูกังออกจากห้องด้วยน้ำมือของชายฉกรรจ์คนอื่นที่คุณชินไปขอความช่วยเหลือ ก่อนที่หลานชายจะคลุ้มคลั่งไปกว่านี้
การินเอามือกุมหน้าอกที่เต้นรัวราวกับตีกลอง เขายกตัวขึ้นจากพนักเก้าอี้รถเข็นที่เมื่อครู่เขาแทบจะฝังตัวเองลงไปในนั้น อันเนื่องจากความหวาดกลัวจนบอกไม่ถูก พลังแห่งความแค้นที่อีกฝ่ายส่งมาช่างทรงพลัง ขนาดเขาไม่ใช่คำมรตัวจริง ยังกลัวขนหัวลุก
แต่แล้วการินก็นึกอะไรได้ จะไม่ใช่คำมรได้ยังไง ก็นี่มันร่างของคำมร!
แล้วหนุ่มน้อยหน้าสวยก็เริ่มก่นด่าโชคชะตา
นี่อะไรกัน ไหน ๆ จะให้โอกาสครั้งที่สองกับเขา แต่ดันให้มาติดอยู่ในร่างของคำมร ไฮโซชื่อดัง ที่เป็นถึงทายาทตระกูลเจ้าของธุรกิจพัฒนาอสังหาริมทรัพย์มูลค่าหลายหมื่นล้าน  แต่ดันมีพฤติกรรมไม่ต่างจากเศษมนุษย์ เป็นคนขับรถโดยประมาทจนชนรถที่คุณชนะพ่อของเดวิสขับจนถึงแก่ความตาย
แถมดันฟื้นขึ้นมาในเงื้อมมือของคนที่ลักพาตัวเขามา เท่านั้นไม่พอ อีกฝ่ายยังแค้นเขาสุดขีดอีก
ทำไมเขาถึงซวยขนาดนี้วะเนี่ย!


## ุ6 โพรมีเธียม

การินได้รู้ความจริงในที่สุด ที่แท้ร่างหนุ่มน้อยหน้าใสที่เขาพักพิงอยู่ก็คือนายคำมร ทายาทของพรอิทธิวาร์ ตระกูลมหาเศรษฐีในธุรกิจอสังหาริมทรัพย์
ที่แย่ที่สุดก็คือคำมรนี่แหละ ที่เป็นตัวต้นเหตุของเรื่องเลวร้ายเมื่อสิบปีที่แล้ว
การินจำเรื่องนี้ได้อย่างแม่นยำ มันเป็นข่าวใหญ่โตมาก และเป็นข่าวโด่งดังอยู่นานเลยด้วย สำนักข่าวทั้งทีวี หนังสือพิมพ์ หรือแม้แต่ช่องทางออนไลน์ที่ตอนนั้นยังไม่แพร่หลายเท่าตอนนี้ ไม่มีช่องทางใดไม่เอ่ยถึงข่าวนี้
ไฮโซคำมรขับรถสปอร์ตด้วยความเร็วสูงบนทางด่วนแถวรังสิต พุ่งชนรถคันที่พ่อของเดวิสเป็นผู้ขับคนเดียว เพราะในตอนนั้นแม้ฐานะของคุณชนะจะมั่งคั่งพอสมควร แต่เขาก็ยังใช้ชีวิตอย่างสมถะ ไปไหนมาไหนก็ขับรถเองแบบสบาย ๆ แถมรถคันที่คุณชนะใช้ก็เป็นแค่รถเก๋งเก่า ๆ ที่ไม่ได้แข็งแรงเท่านัก ไฉนเลยจะสู้รถสปอร์ตได้
พอถูกชนรถคันเก่าก็เสียหลักพุ่งตกลงจากทางด่วน นายชนะบาดเจ็บสาหัสและไปเสียชีวิตที่โรงพยาบาล
มีข่าววงในที่ไม่เป็นทางการระบุว่าสาเหตุที่คำมรขับรถชนจนทำให้อีกฝ่ายถึงแก่ความตาย นั่นเป็นเพราะคำมรเมาสุราขณะขับ มีพยานบอกว่าเห็นขวดเหล้าตกอยู่ในรถสปอร์ต แต่สุดท้ายหลักฐานนี้ก็เงียบหาย ราวกับถูกกลบฝังเอาไว้
เรื่องทั้งหมดจบตรงที่คำมรขับรถโดยประมาทและทำผิดจริง แต่ตอนนั้นไฮโซหนุ่มน้อยอายุแค่สิบห้าจึงเป็นแค่ผู้เยาว์ เขาจึงได้รับความช่วยเหลือและผ่อนผัน กฎหมายไม่ต้องการเอาผิดกับคนอายุน้อยอย่างคำมร
แต่ก็มีหลายกระแสเชื่อว่า เหตุผลสำคัญอีกประการหนึ่งคือความยิ่งใหญ่ของนามสกุลพรอิทธิวาร์ เมื่อสิบปีที่แล้วตระกูลหงษทัศน์พิพัฒน์ยังวนเวียนอยู่แถวตีนของเทือกเขาแห่งสมาคมไฮโซของไทยเท่านั้น ยังไม่ได้เศษแห่งความมั่งคั่งของตระกูลพรอิทธิวาร์
เดวิสในฐานะผู้เสียหายทำเรื่องร้องเรียนส่งเข้าระบบ เขาหวังพึ่งกระบวนการยุติธรรมเพื่อเยียวยาความสูญเสียที่เกิดขึ้น แต่การดำเนินการกลับล่าช้า แถมถูกประวิงจากที่ปรึกษาทางกฎหมายทางฝ่ายจำเลย จนเมื่อสองสามปีที่ผ่านมานี้เอง คำพิพากษาศาลฎีกาถึงเพิ่งออกมาว่าให้จำเลยชดเชยความเสียหายให้กับครอบครัวผู้ตกเป็นเหยื่อด้วยค่าชดเชยจำนวนหนึ่งซึ่งไม่มาก เบ็ดเสร็จคดีนี้ใช้เวลาต่อสู้กันยาวนานถึงแปดปีจึงสิ้นสุด
ผลลัพธ์ที่เกิดอาจเป็นบทเรียนบอกให้รู้ว่า เราอาจไม่ได้รับความยุติธรรมจากสังคมหากต้องสู้กับคนที่มีอำนาจเงินมากกว่า
อย่างไรก็ตาม พอมาถึงตอนนี้ฐานะการเงินและความมั่งคั่งของลาโฮมกรุปคงไม่ยิ่งหย่อนกว่ากลุ่มธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ของพรอิทธิวาร์แล้ว แถมน่าจะร่ำรวยกว่าด้วย
ทั้งนี้เนื่องจากธุรกิจอีกตัวที่ทำเพิ่มนอกจากการผลิตน้ำหอม นั่นก็คือการผลิตฟีโรโมน ซึ่งลาโฮมกรุปได้เริ่มกรุยทางไว้ตั้งแต่ยี่สิบปีที่แล้ว และมันไปได้ค่อนข้างดีทีเดียว
ผลิตภัณฑ์ฟีโรโมนหลัก ๆ ของลาโฮมคือฟีโรโมนของแมลงศัตรูพืชชนิดต่าง ๆ โดยนำไปใช้งานด้านเกษตรกรรม เพื่อลดการขยายพันธุ์ของแมลงเหล่านั้นด้วยกลไกตามธรรมชาติโดยไม่ต้องพึ่งยาฆ่าแมลง นับว่าเป็นทั้งธุรกิจสีเขียวและเป็นแคชคาว หรือเป็นผลิตภัณฑ์ที่สร้างรายได้ให้กับบริษัทได้ดีเยี่ยม
ฟีโรโมนเป็นสารเคมีที่ไม่มีกลิ่น แต่ส่งผลอย่างมากต่อพฤติกรรมของสัตว์จำพวกแมลง ฟีโรโมนถูกปล่อยออกมาเพื่อการผสมพันธุ์ การเตือนภัย หรือการรวมกลุ่ม แต่สำหรับสิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อนกว่าอย่างสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม อิทธิพลของฟีโรโมนจะยิ่งลดลง ดังนั้นสำหรับมนุษย์จึงไม่ต้องพูดถึง ฟีโรโมนแทบไม่ส่งผลอะไรต่อพฤติกรรมของมนุษย์เลย
แต่เมื่อสิบห้าปีที่แล้ว ลาโฮมกรุปมอบหมายให้พนักงานทีมฟีโรโมนจำนวนหนึ่ง ทำการวิจัยค้นคว้างานชิ้นหนึ่งที่ค่อนข้างเป็นความลับ คนวงในเรียกกันว่า 'โปรเจกต์วี' ซึ่งการินเองคือหัวหน้าทีมที่ดูแลโปรเจกต์วีที่ว่า
ทีมของการินค้นพบข้อมูลอันน่ามหัศจรรย์เรื่องหนึ่งขึ้นมา สิ่งที่ค้นพบคือ ในทางทฤษฎี 'แร่โพรมีเธียม' มีส่วนช่วยในการเสริมประสิทธิภาพของอวัยวะตัวหนึ่งที่อยู่ในโพรงจมูกที่มีชื่อว่า 'โวเมอโรเนซัล ออร์แกน' (Vomeronasal Organ) ซึ่งเชื่อกันว่าอวัยวะนี้มีหน้าที่รับฟีโรโมน แต่จากวิวัฒนาการที่ผ่านไปหลายล้านปี ทำให้อวัยวะนี้แทบไม่ทำงานแล้วในมนุษย์เนื่องจากไม่จำเป็นต่อการดำรงชีวิต
ดังนั้นจึงเกิดสมมุติฐานว่า การใช้โพรมีเธียมจะทำให้อวัยวะที่ว่านี้ในคนทำงานได้ดีขึ้น พูดง่าย ๆ ก็คือหากมนุษย์คนใดได้รับโลหะชนิดนี้เข้าไปสะสมในร่างกายจนถึงปริมาณหนึ่ง จะไปกระตุ้นการทำงานของอวัยวะรับฟีโรโมนที่ฝ่อไปแล้วให้ทำงานได้เฉียบคมขึ้น และทำให้ร่างกายของคนนั้นตอบสนองต่อฟีโรโมนจากคนด้วยกัน แต่ทั้งนี้ขึ้นกับเงื่อนไขที่ว่าด้วยวิธีและเทคนิคในการสกัดฟีโรโมนจากคนที่เป็นเป้าหมายด้วย ว่าทำอย่างมีประสิทธิภาพและถูกขั้นตอนไหม ซึ่งหากทุกอย่างเป็นไปตามทฤษฎี ฟีโรโมนที่สกัดจากคนจะส่งผลต่อสมองของคนที่ได้รับโพรมีเธียมกระตุ้น และนำไปสู่การเปลี่ยนพฤติกรรมของคนนั้นได้ในท้ายที่สุดนั่นเอง
อย่างไรก็ตามยังต้องเน้นย้ำว่า สิ่งที่ทีมการินค้นพบเป็นแค่ทฤษฎี ยังไม่เคยมีการทดลองจริง นั่นเพราะคุณชนะ ผู้เป็นประธานบริษัทในตอนนั้นสั่งห้ามไว้
คุณชนะมองว่าการใช้ฟีโรโมนกับมนุษย์เป็นเรื่องอันละเอียดอ่อนอย่างยิ่ง เป็นสภาวะที่ยากลำบากต่อการตัดสินใจ ด้วยเหตุนี้โปรเจกต์วีจึงถูกพับเก็บไว้ ทีมงานเล็ก ๆ ของการินสลายตัว แล้วต่างคนต่างก็กลับมาผลิตฟีโรโมนเพื่อการเกษตรต่อไป
และมีอีกสาเหตุหนึ่งที่การค้นพบในโปรเจกต์วีนำไปใช้ในทางปฏิบัติไปจนถึงทำให้เป็นธุรกิจไม่ได้ นั่นก็เพราะแร่โพรมีเธียมเป็นแร่หายากและมีราคาแพงอย่างยิ่ง แถมยังสลายตัวได้อย่างรวดเร็วเมื่อสัมผัสกับสิ่งแวดล้อมภายนอก
แต่แล้วก็เหมือนสวรรค์เข้าข้าง หลายคนในบริษัทรู้ รวมถึงการินด้วย ว่าจู่ ๆ ก็มีวิธีเข้าถึงแร่หายากที่ว่า แถมยังทำให้ได้มาด้วยต้นทุนไม่สูงนักจนเรียกว่าเหมือนได้เปล่า แต่ต้องมีแหล่งเงินทุนขั้นต้นที่ค่อนข้างมากกับความรู้ด้านกฎหมายธุรกิจบ้างเท่านั้น
และแน่นอนว่าลาโฮมเองก็รู้เรื่องนี้ดีเช่นกัน
ความลับที่ว่าถูกค้นพบเมื่อประมาณห้าปีที่แล้ว โดยแท่นขุดเจาะน้ำมันกลางอ่าวไทยแห่งหนึ่ง ซึ่งก็คือแท่นอัญชันแห่งนี้นี่เอง เป็นเรื่องบังเอิญอย่างไม่น่าเชื่อว่า ผลผลิตเฉพาะที่ขุดได้จากแท่นนี้ ซึ่งก็คือน้ำมันดิบ เมื่อแยกน้ำมันออกไป ส่วนที่เหลือคือน้ำกับก๊าซธรรมชาติ แต่ที่น่าสนใจก็คือน้ำที่แยกออกมานั้นจะมีโลหะมีค่าตัวนี้ปนอยู่
นั่นคือความลับที่ลาโฮมล่วงรู้ และข้อมูลนี้มีค่าไม่ต่างจากขุมทรัพย์มหาศาลกลางทะเล
ด้วยเหตุนี้บริษัทจึงไม่รอช้าที่จะขอซื้อกิจการแท่นขุดนี้จากบริษัทเดิมทันที ด้วยเทคนิคการเข้าซื้อบริษัทและขั้นตอนการจดทะเบียนโดยอาศัยความรู้ทางกฎหมายการค้า ไม่นานแท่นอัญชันก็กลายเป็นอีกสินทรัพย์หนึ่งของลาโฮมกรุป ภายใต้ชื่อบริษัทย่อยที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับการขุดเจาะอะไรก็ว่าไป แต่ยังไงก็อยู่ใต้ลาโฮมกรุปแล้วกัน
และนั่นคือสาเหตุที่บริษัทย้ายไลน์การผลิตฟีโรโมน รวมถึงห้องแล็บมาไว้ที่แท่นขุดเจาะกลางทะเล นั่นก็เพราะความรู้ที่ทีมโปรเจกต์วีค้นพบยังมีอีก นั่นก็คือแม้มนุษย์จะถูกกระตุ้นด้วยแร่โพรมีเธียมจนประสาทรับไวต่อฟีโรโมนแล้วก็จริง แต่ฟีโรโมนที่จะส่งผลต่อมนุษย์คนนั้นต้องแทรกโพรมีเธียมปริมาณเล็กน้อยลงในฟีโรโมนที่ถูกสกัดออกมาด้วย กลายเป็นว่าโพรมีเธียมคือแร่สำคัญที่ต้องถูกใช้ทั้งสารกระตุ้นการทำงาน รวมถึงผสมเข้าไปในฟีโรโมนด้วย
และยังมีข้อเท็จจริงอีกข้อที่ทีมของการินวิจัยจนทราบก็คือ มนุษย์ที่ถูกโพรมีเธียมกระตุ้น จะตื่นตัวกับฟีโรโมนสกัดที่แทรกด้วยแร่โพรมีเธียม ได้แค่ฟีโรโมนเดียวเท่านั้น หากไปเจอฟีโรโมนคนอื่น แม้จะแทรกด้วยโพรมีเธียมแล้วก็ตาม ก็จะไม่เกิดผลใด ๆ
พูดง่าย ๆ ก็คือฟีโรโมนของคนหนึ่งคน ก็จะส่งผลกับมนุษย์ที่ถูกกระตุ้นด้วยโพรมีเธียมแค่คนเดียว เป็นการจับคู่กันแบบหนึ่งต่อหนึ่งเท่านั้น
และเนื่องจากแร่โพรมีเธียมมีราคาแพง และมีสภาพไม่เสถียร จึงง่ายกว่าที่จะย้ายไลน์การผลิตและห้องแล็บฟีโรโมนมาอยู่ในที่ที่โพรมีเธียมถูกแยกออกมาได้สด ๆ ร้อน ๆ
นี่เลยเป็นสาเหตุที่ทำให้การินต้องย้ายสำมะโนครัว ทิ้งครอบครัวมาลงหลักปักฐานอยู่ที่แทนนี้ตั้งแต่ห้าปีที่แล้ว
หลังคุณชนะจากไป ดูเหมือนลาโฮมจะขุดโปรเจกต์วีขึ้นมาทำใหม่ แต่การินไม่แน่ใจว่าด้วยมีเหตุผลใดอยู่เบื้องหลัง
อย่างไรก็ตาม พอโปรเจกต์วีถูกกลับมาปัดฝุ่นใหม่ แน่นอนอยู่แล้วว่าการินถูกมอบหมายให้เป็นหัวหน้าทีมอีกครั้ง และไม่ผิดจากที่คาดว่าเขาปฏิบัติหน้าที่ได้ดีเยี่ยม จนกระทั่งเมื่อสามปีที่แล้ว เกิดเหตุสุดวิสัยอันส่งผลให้การินที่เป็นหัวหน้าห้องแล็บ อยู่ในสภาพเสียศูนย์อันเนื่องจากการสูญเสียลูกเมียเพราะอุบัติเหตุ ซึ่งส่งผลต่อประสิทธิภาพการทำงานอย่างเห็นได้ชัด จึงเป็นเหตุให้บริษัทโยกเขากลับมาทำงานในส่วนเดิม นั่นก็คือแล็บผลิตฟีโรโมนแมลงศัตรูพืช
ซึ่งการินก็ไม่ว่าอะไร แค่เสียความรู้สึกนิดหน่อยเพราะเขาเป็นคนปั้นโปรเจกต์นี้มากับมือ แต่อย่างน้อยเขาก็ภูมิใจว่า ก่อนก้าวออกมาจากโปรเจกต์วี เขาสร้างผลงานที่ค่อนข้างเสร็จสมบูรณ์ไว้ เขาคิดค้นวิธีสกัดฟีโรโมนจากคนได้แล้วเรียบร้อย ส่วนการผลิตแร่โพรมีเธียมให้ออกมาในรูปแบบที่มนุษย์สามารถรับเข้าไปได้ ดูเหมือนลาโฮมจะให้ที่อื่นเป็นผู้ผลิต การินเลยไม่รู้รายละเอียดตรงส่วนนี้
สามปีที่ผ่านมา หลังจากเขาไม่ได้อยู่ในโปรเจกต์วี เขาก็ไม่รับรู้ความคืบหน้าอะไรในนั้นทั้งสิ้น
แต่มีอย่างหนึ่งที่สร้างความสะใจเล็กน้อยให้กับการินนั่นคือ ดูเหมือนพอเขาออกมา แล้วลาโฮมให้คนใหม่มารับช่วงแทน ก็ไม่มีความคืบหน้าอะไรสักเท่าไร การินพอทราบว่าฟีโรโมนกับยากระตุ้นโพรมีเธียม ยังไม่เคยถูกนำไปทดลองจริง ๆ กับคน กลายเป็นว่าสุดท้ายโปรเจกต์วีที่ไม่มีเขาอยู่ ก็มีความก้าวหน้าค้างเติ่งอยู่แค่นั้น ไม่ได้ไปไหนไกลกว่าที่เขาทำทิ้งไว้เมื่อสามปีที่แล้วเลย


## 7 เดวิสมาเยือน

พอการินคิดถึงตรงนี้แล้วเขาก็สลัดศีรษะไปมา ไม่อยากคิดต่อแล้ว อีกอย่างตอนนี้ก็เริ่มเพลียด้วย วันนี้เขาคิดโน่นคิดนี่มากไปแล้วล่ะ พักผ่อนดีกว่า
เขาล้มตัวลงนอน จากนั้นก็เข้าสู่ห้วงนิทรา แล้วก็ฝันเรื่องเดิม ๆ ฉากเดิม ๆ ความอึดอัดเจียนขาดใจ ก็จากที่แม่บ้านช่างพูดคนนั้นเล่าให้ฟัง เขากระโดดลงไปในห้วงมหรรณพเสียชีวิตแล้วนี่นะ
ที่น่าแปลกคือในฝันครั้งนี้ มีรายละเอียดบางอย่างแตกต่างจากคราวก่อน
ความปวดแสบปวดร้อนปอดจนแทบระเบิด ของเหลวโอบล้อมรอบตัว มือพยายามตะเกียกตะกายดิ้นรนแต่กลับขยับไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว มีน้ำหนักมหาศาลกดทับไว้ เพื่อไม่ให้ชูใบหน้าเหนือผิวน้ำสูดหายใจ
แต่เขาเห็นแล้วว่า น้ำหนักกดลงมาที่แท้คือมือใหญ่คู่หนึ่ง มือผู้ชาย
เขาถูกกดน้ำจนตายงั้นหรือ!
แล้วการินก็สะดุ้งตื่น เหงื่อแตกทั่วตัว เขาใช้เวลานานหลายวินาทีทบทวนสิ่งที่เพิ่งเห็น แล้วเขาก็ฉุกคิด
ถ้าฝันนี้คือเรื่องจริง แปลว่าการินอาจไม่ได้เมา แล้วกระโดดน้ำฆ่าตัวตายใช่ไหม แต่เขาถูกใครบางคนฆ่าอำพราง!
แต่เขาก็สับสนด้วยว่า ความฝันคือส่วนหนึ่งของความทรงจำที่ฟื้นคืนมาทีละเล็กละน้อยหรือเปล่า หรือนี่ก็แค่ฝันเรื่อยเปื่อยจับสาระอะไรไม่ได้
การินนึกอะไรได้อย่างหนึ่ง เลยขยับตัวไปเปิดสวิตช์โคมไฟตรงหัวเตียง เขาน่าจะบันทึกสิ่งที่เห็นในฝันไว้ในสมุดโน้ตเล่มเล็ก ๆ ที่ทิ้งไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ข้อมูลนี้อาจมีประโยชน์กับเขาต่อไปในอนาคต
เสียงสวิตช์ดังแชะ แสงสีส้มนวลสาดไปทั่วห้อง
แล้วพอเขาหันไปดูตรงเก้าอี้นวมข้างเตียงที่อยู่ไม่ไกลจากหน้าต่างนัก การินก็สะดุ้งสุดตัวทันที
เพราะคนที่นั่งอยู่คือเดวิส ในมือของเขาถือขวดไวน์มาทั้งขวด พอแสงไฟสว่างวาบ ท่านประธานก็หันมายังคนบนเตียงทันที ดวงตาของเขาแดงก่ำ ผมเผ้ายุ่งเหยิง กระดุมบนเสื้อเชิ้ตสีดำปลดออกหลายเม็ดเห็นแผ่นอกแกร่งสีแทน แววตาของเขาที่มองมาดุดัน
"เมื่อกี้แกละเมออะไรออกมา"
"หา ผมน่ะเหรอ" เขาไม่รู้ตัวเลยว่าเมื่อกี้ละเมออะไรออกมาด้วย
เดวิสจิบไวน์จากปากขวดโดยตรงอีกอึก จากนั้นก็วางขวดลงกับพื้นดังกึก ตัวของประธานหนุ่มโงนเงนเล็กน้อยตอนยืนขึ้นจากเก้าอี้นวม
ผู้มาเยือนยามวิกาลชี้นิ้วใส่ "แกพูดประมาณว่า 'หยุด อย่าจับกดน้ำ' นั่นเกี่ยวอะไรกับเรื่องที่อาเดี่ยวตกน้ำหรือเปล่า แกไปรู้ไปเห็นอะไรมารึเปล่า"
การินละล่ำละลัก เขาโบกไม้โบกมือรัว ๆ "เปล่า ๆ ผมไม่รู้เรื่อง-อะไรเลย ผมแค่ฝันร้าย-แล้วละเมอออกไปแบบไม่รู้ตัวน่ะ"
เดวิสหรี่ตามอง วิธีมองของเขาราวกับวายร้ายในหนัง ตอนนี้เขาเดินมาถึงข้างตัวของการินที่อยู่บนเตียงแล้ว
แล้วท่านประธานก็พูดช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงคาดคั้น
"คิดว่าฉันจะเชื่อคำพูดของคนอย่างแกงั้นรึ"
เสียงฝีเท้าในรองเท้าหนังคู่สวยของเขาดังกึก ๆ เป็นพื้นหลังประกอบคำพูด
"คิดไปคิดมา ฉันมาที่นี่ตอนแกฟื้นขึ้นมาพอดี ฉันเลยได้ความคิดว่าน่าจะทำอะไรสักอย่างกับแก..."
แม้คำพูดของเดวิสจะน่ากลัว แต่แววตาของการินที่มองอีกฝ่ายตอบกลับไม่หวั่นไหว นั่นเพราะสมองของการินยังคิดว่าเดวิสพูดถึงคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเขา ซึ่งพอรู้ตัวว่าคิดแบบนั้นไม่ได้ก็ทำให้การินสับสน แล้วเขาก็สงสัยด้วยว่าควรแสดงปฏิกิริยาตอบกลับอย่างไรดีกับคนตรงหน้า แสดงความหวาดกลัวออกไปดีไหม หรือจะขอโทษขอโพยในสิ่งที่เขาไม่ได้ทำดี
เดวิสมาถึงเตียงแล้ว เขาเท้าแขนข้างหนึ่งลงกับที่นอนจากนั้นก็ก้มตัวลงมา แววตาของเขาวาวโรจน์ดูน่ากลัว
"ฉันคิดอะไรออกแล้ว ว่าจะเอายังไงกับแกดี"
พอการินตั้งสติได้ว่า อีกฝ่ายจ้องจะทำอันตรายเขา อีกทั้งท่าทางคุกคามอย่างยิ่งของเดวิสเลยทำให้ร่างบอบบางบนเตียงถอยกรูดมาที่หัวเตียงอย่างระวังภัย
"ฉันจะจับแกไปขัง จากนั้นก็ทรมานดีไหม ให้อดน้ำ อดข้าว จะทรมานแกด้วยวิธีไหนดีนะ ถึงจะสาสมที่แกทำกับพ่อฉันแล้วเสือกรอดตัวจากคุกไปได้" เดวิสยังชี้นิ้ว ตอนนี้มันเล็งมาที่หน้าผากของคนบนเตียงทีเดียว เวลาพูดไปเขาก็แสยะปากไปด้วยมาดตัวร้ายในหนัง
อยู่ ๆ บางอย่างก็วาบขึ้นมาในสมองของการิน เขาบอกอีกฝ่ายไปตรง ๆ ก็ได้นี่
"คุณเดวิสถ้าผมมีอะไรจะบอกคุณ-คุณจะฟังผมไหม" มันเสี่ยงมากที่จะพูดสิ่งที่คิดไว้ตอนนี้ แต่เขาอยากลอง
"แกจะพูดอะไร"
"ถ้าผมบอกว่า ผมนี่แหละคือ-อาเดี่ยวของคุณ คุณจะว่ายังไง"
คนฟังเบิกตากว้าง นิ่งขึงไปเป็นนาทีทีเดียวที่ได้รับฟังคำพูดของการิน เดวิสอาจคิดว่าคนตรงหน้าคงกลัวเขาลนลานจนหาเรื่องมาแถไปเรื่อยเปื่อย แต่คงไม่คิดว่ามุกที่เลือกขึ้นมาพูด จะเป็นอะไรที่ห่วยแตกได้ขนาดนี้
ดังนั้นท่านประธานเลยหัวเราะเสียงดัง
"นี่แกจะบ้ารึเปล่า นึกว่าฉันโง่รึไง คิดว่าฉันเป็นเด็กอมมือที่แกจะหยิบเรื่องบ้าบออะไรมาหลอกก็ได้งั้นเหรอ" ตอนนี้เขาไม่แค่พูดแล้ว แต่ฝ่ามือใหญ่ของเดวิสยื่นมาตบไม่แรง แต่ก็ไม่เบานักที่แก้มบางใสของคนบนเตียงทั้งข้างซ้ายและขวาอย่างรวดเร็ว เท่านั้นยังไม่พอ นิ้วชี้ยาว ๆ ของเขายังจิ้มสองสามทีที่หน้าผากของคนที่ถอยติดหัวเตียงจนถอยไม่ได้อีก ศีรษะเล็ก ๆ ของการินผงะหงายไปข้างหลังจนกระแทกหัวเตียงตังตึก ๆ ทีเดียวด้วยแรงนิ้วของเขา ภาษากายคุกคามของประธานบริษัทช่างชัดเจนและรุนแรง ราวกับจะบอกว่า เขาคือผู้ที่เหนือกว่า อย่ามาพูดอะไรไร้สาระ เขารู้ทันมุกของอีกฝ่ายทุกอย่าง
คนบนเตียงเลยเงียบไป ยกมือแตะที่แก้มเบา ๆ เพราะรู้สึกแสบร้อนตรงนั้นนิดหน่อย เดาว่าอาจมีปื้นสีแดงฝาดขึ้นมาตรงแก้ม ผิวของเด็กคนนี้บอบบางจริง ๆ
อย่างไรก็ดีการินยังอยากลองต่อไป อาจเพราะเขาเหมือนคนจนตรอกที่ไม่มีอะไรจะเสียก็ได้ แต่คราวนี้ต้องหาหลักฐานอะไรสักอย่างมายืนยันว่าเขาคือการินหรืออาเดี่ยวของคุณหนูเดวี่จริง ๆ
เขาเลยพูดออกไปว่า
"แล้วกันดั้มเป็นยังไงบ้าง"
ประโยคนั้นได้ผล เดวิสตาเบิกกว้าง หน้าที่แดงเล็กน้อยเพราะไวน์ของเขาเหมือนซีดลงหน่อยหนึ่ง เขาเงียบไปหลายวินาทีก่อนจะแผดเสียงกลับว่า
"ฮึก ไอ้บ้านี่ มึงพูดเรื่องอะไร"
พอพูดออกไปแววตาของประธานหนุ่มก็วูบไหวสั่นระริก เหมือนมีอารมณ์อันเข้มข้นถูกกลบฝังอยู่ข้างใต้ "แล้วเสือกรู้ได้ยังไง"
ตอนนี้มือใหญ่แข็งแรงทั้งสองข้างของเขา บีบที่หัวไหล่ผอมของคนบางเตียงแล้วเขย่ารัว ๆ อย่างไม่ปรานี นิ้วยาวของเขาแข็งแรงราวกับคีมเหล็ก
"อาเดี่ยวเล่าให้ฟังเหรอ มึงตื่นขึ้นมาตั้งแต่อายังอยู่รึเปล่า แล้วรู้เรื่องอะไรของอาก่อนเขาจะตกน้ำบ้าง"
การินหัวสั่นหัวคลอนไปเพราะแรงคนตรงหน้า เขาพยายามพูด แต่เสียงที่ออกมาแทบไม่เป็นคำ
"ไม่มีใครบอกทั้งนั้น ที่ผมรู้-เพราะผมคืออาเดี่ยวของคุณไง"
เดวิสปล่อยมือ ทำให้อีกฝ่ายหัวกระดอนไปโขกกับหัวเตียงดังโป๊ก การินร้องโอ๊ย เจ็บจนต้องใช้มือคลำที่หลังศีรษะป้อย ๆ
"มึงคนโกหก ไอ้คนชั่ว คนเหี้ยอย่างมึงก็ตอแหลไปเรื่อย แค่ลองพูดสุ่ม ๆ ดูล่ะสิ เพราะเด็กผู้ชายคนไหนก็น่าจะมีหุ่นยนต์กันดั้มกันทั้งนั้น"
ลำดับต่อมาคือหมัดลุ่น ๆ ของท่านประธาน ที่พุ่งมาถูกกรอบหน้าบอบบางของคนบนเตียง แรงหมัดปะทะเกิดเสียงดังผลัวะจนการินหน้าหัน วินาทีต่อมาจุดรอยต่อระหว่างขากรรไกรกับแก้มบางของเขาก็เป็นรอยแดงขึ้นมาทันที
"โอ๊ยยย"
การินใช้มือข้างหนึ่งกุมตรงส่วนที่เจ็บไว้ แต่คิดว่ายังไม่ถึงกับมีอะไรบุบสลาย นี่ถ้าเดวิสไม่เมา เขาคงกรามหลุดไปแล้ว
แล้วในวินาทีต่อมา คนตัวใหญ่กว่าก็ทำสิ่งที่ไม่คาดฝัน เขาปีนขึ้นมาบนเตียงทั้งรองเท้า ขาทั้งสองคร่อมคนตัวเล็กกว่าไว้
"ตกลงความจริงเป็นยังไงกันแน่ มึงบอกกูมา" คราวนี้นิ้วมือย้ายจากไหล่มายังลำคอบอบบาง
"บอกมาเดี๋ยวนี้ไอ้เหี้ย" แล้วคนข้างบนก็เริ่มออกแรงกดลงมาตรงจุดที่เป็นหลอดลม นั่นทำให้คนบนเตียงหายใจไม่ออก เริ่มดิ้นทุรนทุราย สองมือบอบบางกุมที่มือใหญ่ของคนที่อยู่เหนือกว่าแต่ไม่ได้ผล
"โอ๊ก ยะ..อย่า หายใจไม่...อ๊อก ๆ"
เดวิสก้มหน้าลงมาจนเกือบชิด ตอนเขาเปล่งเสียงออกมา ลมหายใจร้อน ๆ ที่มีกลิ่นเหล้าของเขาสัมผัสถูกใบหน้าของการิน
"หรือจริง ๆ กูไม่จำเป็นต้องขังหรือทรมานมึงหรอก ฆาตกรอย่างมึงน่ะโดนบีบคอให้ตายห่าแบบนี้ไปเลยก็ดี จะได้สิ้นเรื่อง"
คนข้างบนโน้มตัวลงมาอีก นิ้วโป้งออกแรงกดมากขึ้นจนเห็นว่ามันจิกและจมลงไปในเนื้ออ่อนที่ลำคอของคนข้างล่าง มือของคนข้างล่างข้างหนึ่งพยายามดึงมือใหญ่ออกแต่ไม่เป็นผล มืออีกข้างป่ายปะไปข้าง ๆ อย่างสิ้นหวังเพื่อหาอาวุธที่อาจใช้หยุดยั้งอีกฝ่ายได้
ชายหนุ่มประธานบริษัทโมโหและเมาจนขาดสติแล้ว ในความคิดของเขาคือแค่อยากเห็นสีหน้าของศัตรูเบอร์หนึ่งค่อย ๆ ขาดอากาศแล้วตายอย่างช้า ๆ อยากเห็นใบหน้าของไอ้คำมรทรมาน อยากเห็นตอนที่อากาศเฮือกสุดท้ายค่อย ๆ หมดไปจากปอดของมัน
ดังนั้นเขาควรก้มหน้าลงไปอีก จะได้เห็นความทรมานของมันใกล้ ๆ ยิ่งใกล้ยิ่งดี
สิ่งที่จินตนาการในหัวทำให้เดวิสถึงกับเลียริมฝีปากทีเดียว
แต่แล้วชายหนุ่มประธานบริษัทก็หยุดชะงัก เพราะเขารู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่พวยพุ่งออกมาจากร่างกายของคนที่อยู่ข้างล่าง พอได้อยู่ใกล้ชิดขนาดนี้ถึงรู้สึก มันไม่ใช่กลิ่น เป็นอะไรบางอย่างที่บอกไม่ได้ แต่ส่งผลต่อความรู้สึกอย่างรุนแรงมาก ๆ
ยิ่งเข้าใกล้ร่างผอมบางบนเตียงมากเท่าใด ยิ่งทำให้เขาอยากเอาริมฝีปากลงไปคลอเคลียที่แก้มใสที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นสีชมพูเพราะทางเดินหายใจถูกอุดตัน ทำไมเขาถึงอยากซุกไซ้ริมฝีปากลงไปที่ซอกคอขาว ๆ
ถึงกับอยากแลบลิ้นออกมาเลียตรงนั้นเลยด้วยซ้ำ...
เฮ้ย กูเป็นอะไรเนี่ย นี่มันบ้าไปแล้ว
ความคิดนั่นทำให้เขาปล่อยมือทันที ทำให้ฝ่ายที่อยู่ข้างใต้มีโอกาสสูบอากาศเฮือกใหญ่เข้าไปในปอด น้ำตาไหลพรากจนเปียกขนตายาว ๆ มือเล็ก ๆ รีบมากุมที่ลำคอ ใบหน้าเป็นสีชมพูจัด เสียงไอแคก ๆ ดังอย่างต่อเนื่อง
หนุ่มประธานบริษัทมีท่าทางสับสน เขาถอยหลังก้าวขาลงจากเตียง พอทรงตัวยืนได้ก็ถอยหลังไปสองสามก้าว ดวงตาเบิกกว้างมองมายังคนบนเตียงที่ตอนนี้ยังเอามือกุมคอและยังไอไม่หยุด
ใบหน้าของเดวิสมีแววหวาดกลัว แล้วเขาก็หันหลัง รีบวิ่งออกไปจากห้องคนป่วย แล้วหายลับไปในยามราตรีอย่างรวดเร็ว


## 8 วิตามินบำรุง

ประธานหนุ่มตื่นเช้าในห้องพักรับรองวีไอพีที่เลเวลทรี หรือที่ชั้นสามของแท่น เขารู้สึกปวดหัวแทบระเบิด เพิ่งมาเสียใจตอนนี้ว่าเมื่อคืนไม่น่าดื่มเยอะไปเลย
ชายหนุ่มพยายามกลั้นใจลุกขึ้นไปเปิดม่าน เปิดหน้าต่างบานเลื่อน พอทำแบบนั้นลมทะเลสดชื่นก็พัดกรูเข้ามาในห้องทันที
เขาใช้มือกุมศีรษะพลางคิดว่า
'อูย ปวดหัวจัง แบบนี้ต้องถอนไหมเนี่ย'
แต่ทำแบบนั้นคงไม่ดี งั้นอย่างน้อยก็ขอกาแฟเข้ม ๆ เพิ่มอีกสักแก้วแล้วกัน ชายหนุ่มคิด
เขาเลยโทรศัพท์ไปสั่งกาแฟจากห้องอาหารเพิ่มจากที่มีอยู่แล้วในเมนูมื้อเช้า หวังว่านั่นจะช่วยเยียวยาอาการเมาค้างได้
พอเรียบร้อยแล้วเขาก็เดินมายืนติดอากาศ ในสภาพมีแค่กางเกงในบ็อกเซอร์ตัวเดียวติดกาย เขาใช้มือยันไว้ตรงกรอบล่างของบานหน้าต่างพลางสูดอากาศสดชื่นเข้าปอด
หากมองจากทางเดินในห้องไปยังเตียง ไปตรงจุดที่เขายืนอยู่ จะเห็นภาพโครงร่างตัวคนสีดำ เป็นภาพแนวย้อนแสงที่ค่อนข้างเซ็กซี่เย้ายวนราวกับภาพโฆษณาชุดชั้นในชาย อันเนื่องจากรูปร่างของคนตรงหน้าต่างเปี่ยมไปด้วยความงดงามทางสรีระของบุรุษเพศ
เดวิสเป็นคนตัวสูง ไหล่กว้าง เอวค่อนข้างเล็ก รูปร่างได้สัดส่วนจาการออกกำลังกาย พอมองย้อนแสงเลยยิ่งขับเน้นให้เห็นผิวพรรณละเอียดดูสุขภาพดีของเขา เห็นส่วนที่สว่างและมืดของกล้ามเนื้อแกร่งสวยงามสมส่วน จากท่ายืนนิ่งในตอนนี้ เขาดูราวกับรูปปั้นเทพบุตรสีดำ
พอได้สัมผัสลมทะเลของแท่นขุดเจาะแห่งนี้ ทำให้เขาคิดถึงตอนไปพักผ่อนที่วิลลาหรูหราที่ด้านหน้าติดหาด ด้านหลังติดภูเขา แต่เขากลับรู้สึกว่าวิวกับอากาศกลางทะเลอย่างแท่นแห่งนี้ ให้ความรู้สึกสดชื่นที่แตกต่างที่บอกไม่ได้แน่ชัดว่าคืออะไร
เขาเลยสูดลมหายใจเข้าออกช้า ๆ รู้สึกผ่อนคลายหายปวดหัวขึ้นมาเล็กน้อย
ชายหนุ่มทบทวนความทรงจำ อันที่จริงเขาไม่เคยมาเยือนที่นี่เลยแม้แต่ครั้งเดียว แม้แต่ตอนลาโฮมกรุปซื้อแท่นแห่งนี้ก็ตาม ตอนนั้นเขายังอยู่ต่างประเทศ และเขาเองก็ไม่ทราบวัตถุประสงค์แน่ชัดว่าเหตุใดลุงชินถึงสนใจที่นี่
ไม่อยากเชื่อเลยว่า ตอนนี้เขามีความจำเป็นให้มาที่นี่ค่อนข้างถี่ ไหนจะเรื่องอาเดี่ยวประสบอุบัติเหตุเมาตกน้ำ ไหนจะเรื่องไอ้คำมรที่เขาให้คนเอามันมาซ่อนไว้ที่นี่ แล้วดันฟื้นขึ้นมาพอดิบพอดีช่วงเดียวกันอีก
พอคิดถึงตรงนี้ ความทรงจำของเขากับเรื่องเมื่อคืนก็กลับมา เขาจำได้ราง ๆ ว่าบุกเข้าไปในห้องของคำมร
ก่อนหน้าจะบุ่มบ่ามทำเรื่องนั้น เดวิสมีหลายเรื่องให้คิด และจำเป็นต้องพึ่งแอลกอฮอล์ พอดื่มไปได้สักพักก็เกิดแรงกระตุ้นบางอย่างให้บุกไปที่ห้องของศัตรู แต่พอเข้าไปในห้อง ไฟก็ดับมืด ฝ่ายนั้นหลับไปแล้ว เขาเลยนึกไม่ออกว่าจะเอายังไงต่อ เลยได้แต่นั่งมืด ๆ ในห้องของมัน พลางครุ่นคิดอย่างหนักหน่วงไปด้วย
ที่น่าแปลกคือไม่รู้เขาคิดยังไงถึงหยิบขวดไวน์ติดมือไปดื่มในห้องนอนของคำมรด้วย ปกติเขาไม่ใช่คนดื่มจัดแบบนี้
เขานึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อประมาณหนึ่งปีที่แล้ว พอรู้ว่าคำมรเสพยาเกินขนาดจนโคม่าไม่ได้สติที่โรงพยาบาล เขาก็ดีใจและสมน้ำหน้ามันมาก แต่อีกไม่นานต่อมาเขาก็เกิดความคิดบางอย่าง
นั่นคือเขาทำเรื่องนี้ได้ จับตัวมันมาขังไว้ในที่ที่ยากจะเข้าถึง แล้วเขาก็นึกถึงแท่นขุดเจาะแห่งนี้ เป็นที่ที่เหมาะในการซ่อนคนทีเดียวแหละ
เขาตั้งใจว่า ถ้ามันฟื้นขึ้นมา เขาจะทรมานมัน ทำร้ายมันให้สาสมกับความผิดที่มันทำไว้กับพ่อของเขา
เสียงจากในหัวของเขาดังขึ้น 'ตอนนี้มันก็ฟื้นแล้วนี่ เอาไงต่อดีล่ะ'
นั่นสิ ชายหนุ่มเผลอระบายลมหายใจออกมาทีหนึ่ง เขานิ่งตรองคิดใคร่ครวญ มือข้างหนึ่งลูบขึ้นลงตรงคางที่มีตอหนวดขึ้น
แต่แล้วเขาก็หลุดจากห้วงความคิดเพราะมีเสียงเคาะประตู
มีเสียงพูดขออนุญาตก่อนเข้าห้อง ประธานหนุ่มเอ่ยปากอนุญาต "เข้ามาได้"
พอประตูเปิดก็มีเสียงเอี๊ยดเบา ๆ ของล้อรถเข็นอาหารที่บดไปตามพื้นที่ลาดด้วยพรม ชายวัยกลางคนใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา ทรงผมจัดแต่งจนเรียบไปด้านหลัง พี่พลผู้ช่วยส่วนตัวของเขานั่นเอง ชายวัยกลางคนคนนี้ลุงชินจัดหามาให้เพื่อคอยรับใช้เขาในทุกเรื่อง
"อาหารเช้ากับกาแฟที่คุณหนูสั่งเพิ่มครับ"
"อ้าว พี่พล ทำไมเข็นอาหารมาเอง ไม่เป็นแม่บ้านทำล่ะ"
"อ้อ เช้านี้แม่บ้านยุ่ง ๆ กัน ผมกลัวคุณหนูจะรอเลยเอามาเสิร์ฟให้เองดีกว่า"
ประธานหนุ่มหล่อพยักหน้า "เลยต้องรบกวนเลย" เขาพูดแต่ดวงตาไม่ได้มองเลขาส่วนตัว เขาแค่เหลือบมองอาหารในรถแบบผ่าน ๆ แล้วก็หันไปมองวิวทะเลดังเดิม
"ผมยินดีทำให้คุณเดวิสอยู่แล้วครับ"
พลตอบอย่างสุภาพก่อนจะถอยหลังจากรถเข็นอาหารประมาณหนึ่งก้าวแล้วจึงพูดต่อว่า
"คุณหนูอย่าลืมกินวิตามินด้วยนะครับ"
เดวิสพยักหน้าโดยไม่หันหน้ามามอง
ผู้ช่วยส่วนตัวโค้งให้คุณหนูหนึ่งครั้งก่อนจะถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วจึงหันหลังเดินออกจากห้องไป ครู่ต่อมาเดวิสก็เดินมาที่รถเข็นอาหารชุบโครเมียมเงางาม เขาเห็นอาหารชั้นเลิศจานต่อจานในรถ ที่มีฝาครอบแก้วปิดไว้ข้างบน
แล้วเขาก็เห็นยาเม็ดสีเขียวเล็ก ๆ ใส่ไว้ในถ้วย นั่นคือวิตามินที่ลุงของเขากำชับให้กินตั้งแต่วันแรกที่มาถึงที่แท่นอัญชันหลายวันก่อน ลุงชินอธิบายว่า ถ้าเขามีธุระต้องมาที่แท่นขุดเจาะน้ำมันดิบอีกหลายครั้ง ต้องกินวิตามินนี้บำรุงร่างกายไว้ เพราะสภาพบรรยากาศที่แท่นมีไอระเหยของสารไฮโดรคาร์บอนที่มาจากหลุมเจาะในความเข้มข้นค่อนข้างสูง หากปล่อยให้สัมผัสกับร่างกายบ่อย ๆ จะทำให้อ่อนแอลง ซึ่งวิตามินนี้จะช่วยปรับสมดุลได้ เดวิสรับฟังแล้วทำตามโดยไม่ได้มีข้อโต้แย้งใด ๆ
แม่บ้านรับคำสั่งเรื่องกาแฟเพิ่มพิเศษแล้วจัดหามาให้เขา พอชายหนุ่มเห็นก็คิดว่า ช่างรู้ใจจริง ๆ แล้วเขาก็รินกาแฟที่ใส่มาเต็มเหยือกที่วางบนถาดอุ่นร้อนลงในถ้วย เป่าแล้วจิบเข้าไปหนึ่งคำ จากนั้นก็ใช้สองมือคลึงที่ถ้วยเพื่อให้ความร้อนลดลง ต่อมาเขาก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้นวมแล้วมองวิวนอกหน้าต่างอย่างใจลอย
เขาเอามือแตะที่ลำคอ ฉับพลันความรู้สึกแปลก ๆ ของเมื่อคืนก็แล่นกลับมาในมโนสำนึก
ตอนใบหน้าของเขาก้มลงไปจนเกือบชิดไอ้คำมร ทำไมเขารู้สึก...คอแห้ง แต่จะพูดแบบนั้นก็ทำให้สับสนไปหน่อย เขาไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไรดี บอกได้แค่ว่าเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด
เอาละ ๆ ยอมรับตรง ๆ ก็ได้ว่า ตอนใบหน้าของเขาลงไปใกล้ชิดไอ้หมอนั่น เขาพลันเกิดความร้อนรุ่มปวดหนึบตรงเป้ากางเกง เป็นความรู้สึกอยากปลดปล่อย อยากจะกลืนกินอีกฝ่ายเข้าไปทั้งตัว
เป็นความต้องการทางเพศ เขาอยากมีอะไรกับไอ้เลวนั่น!
นี่มันบ้าอะไรกัน เป็นไปได้ยังไง เขาเกลียดมันจะตาย
เดวิสเบรกความนึกคิด แล้วหยิบมือถือขึ้นมา เข้าไปดูในอัลบั้มรูปเขากับพ่อ จากนั้นเขาก็กัดกรามจนขึ้นนูน
ยังไงเขาก็จะแก้แค้นมันให้ได้ มันต้องได้รับผลตอบแทนอย่างสาสม!


## 9 [NC] รุ่มร้อน

อีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา เดวิสก็มาที่อีกแท่นเล็ก ๆ แห่งหนึ่งซึ่งแยกตัวออกมาจากแท่นหลักของแท่นอัญชัน แท่นย่อยที่ว่านี้คือจุดให้เฮลิคอปเตอร์ร่อนลงจอด การจะมาถึงที่นี่ต้องเดินมาตามทางเดินที่สร้างขึ้นจากโครงสร้างเหล็กเชื่อมต่อซึ่งคนที่นี่เรียกว่า 'วอล์กเวย์' มันเป็นทางเดินที่สะดวกใช้ได้ แต่มีบางส่วนที่พื้นไม่ได้ถูกปูทับด้วยเหล็กแผ่นลาย ยังคงเป็นตะแกรงเหล็กตามโครงสร้างเดิม มีอยู่ครั้งหนึ่งเขาไม่ได้มองทางให้ดี รองเท้าหนังคู่แพงของเขาเลยผลุบลงไปในร่อง ยังดีที่ตอนดึงขึ้นมามันไม่ได้รับความเสียหายหรือขาเขาไม่ได้แพลง
ที่เดวิสมาที่นี่เพราะจะมารอคริสตินคู่หมั้นของเขา ฝ่ายนั้นยืนกรานจะมาหาเขาถึงที่นี่ให้ได้
เสียงใบพัดแมลงปอยักษ์สีดำดังปัด ๆๆๆ ก่อนจะร่อนลง เฮลิคอปเตอร์ลำนี้มีสีดำด้านดูหรูหราสง่างาม มันคือเฮลิคอปเตอร์ประจำตระกูลหงษทัศน์พิพัฒน์ของเขานั่นเอง
อึดใจต่อมาก็มีสาวร่างโปร่งบางสวยสะคราญก้าวออกมาจากในนั้น เธอมาในชุดเดรสเชิ้ตสีขาวตกแต่งด้วยกระดุมเม็ดใหญ่เรียงเป็นตับ กับแว่นกันแดดอันใหญ่และหมวกปีกกว้าง
"ฮาย รอนานไหม" สาวสวยรีบโบกมือทักทาย
"ไม่เลยจ้ะ" เขาจูบเบา ๆ ที่แก้มคู่หมั้นสาว มือโอบที่เอวบอบบาง อีกฝ่ายก็สนองตอบในแบบเดียวกัน
"นี่คิดถึงผมใช่ไหม คุณเลยลงทุนมารับถึงนี่"
สาวสวยบิดปากน้อย ๆ "ก็ใช่น่ะสิ เหนื่อยน่าดูเลยกว่าจะมาถึง"
"ขอบใจจ้ะที่อุตส่าห์มาหา"
"ว่าแต่เดวิสมีธุระอะไรที่นี่มากมาย คริสไม่เห็นจะมีอะไรเลย มีแต่ทะเลแล้วก็เครื่องจักรเต็มไปหมด แถมร้อนอีกต่างหาก" สาวสวยพูดไปกระพือคอเสื้อไปพลาง
"โอเค งั้นรีบเข้าไปในห้องพักดีกว่า"
ระหว่างเดินท่านประธานก็ถามอย่างเอาอกเอาใจ "ว่าแต่หิวไหม อยากกินอะไรหรือเปล่า"
"ไม่หิวน่ะ เดี๋ยวเราไปกินมื้อเย็นในเมืองดีกว่า แต่ตอนนี้คริสคอแห้งจังเลย"
"งั้นเดี๋ยวให้คนเตรียมอะไรให้ดื่ม ว่าแต่อยากดื่มอะไร"
คู่หมั้นสาวส่งสายตาบางอย่างมาให้เขา จากนั้นก็แหย่นิ้วชี้ที่เล็บทาสีแดงเข้าปากตัวเอง แล้วก็หัวเราะเสียงพลิ้วระรัว นั่นช่างยั่วอารมณ์ดีเหลือเกิน
เขาเข้าใจความหมายคำว่าคอแห้งของเธอแล้วตอนนี้ เลยส่งยิ้มให้อย่างรู้ทัน แล้วก็เหลือบมองผิวขาวใสที่ต้นคอและหน้าอกที่อยู่เหนือกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เธอปลดลงไป ริมฝีปากอิ่มได้รูปเคลือบสีแดงสดเผยอเล็กน้อยตอนนิ้วขาว ๆ ถูกดึงออกมา
เธอช่างเย้ายวนดีเหลือเกิน กลิ่นอายความสาวกับความเป็นผู้หญิงแผ่โชยขยายมาถึงตัวเขา
เขาเกิดความต้องการขึ้นมาแล้ว
ความรู้สึกตึงเล็กน้อยตรงเป้ากางเกงทำให้เดวิสสบายใจขึ้น เขาอาจเครียดกับหลายเรื่องที่ประดังเข้ามาในช่วงนี้ จนทอดระยะทิ้งช่วงการปลดปล่อยความปรารถนาเนิ่นนานเกินไป เขาปล่อยให้คริสตินคู่หมั้นสาวสวยของเขาว่างเว้นไปสักพักแล้ว เลยทำให้คิดอะไรบ้า ๆ ที่ไม่น่าคิดกับไอ้คำมรคนนั้น
แต่แล้วความคิดของท่านประธานก็ล่องลอย...
ว่าแต่คำมรก็หน้าหวานดีนะ อันที่จริงคำมรตัวจริงผิดไปจากภาพลักษณ์ที่เขาคิดมาตลอด เขานึกว่าฝ่ายนั้นจะเป็นทายาทตระกูลไฮโซที่เอาแต่ใจ ชอบดูถูกคนอื่น แถมทำตัวไม่เป็นโล้เป็นพายเสียอีก แต่คำมรที่เขาเห็นกลับดูสงวนทีท่า ภาษากายตอนมองเขากลับก็ไม่ได้ดูกลัวหงอ แต่เหมือนมีท่าทางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
ที่สำคัญแววตาคู่โตของไอ้คำมรสุกใสน่ามองอยู่เหมือนกัน แถมยังมีประกายบางอย่างที่ดู...จะพูดว่าอย่างไรดี น่าจะใช้คำว่าเฉลียวฉลาด และน่าสนใจ
ถ้าพูดอย่างยอมรับความจริงก็คือโดยรวมคำมรน่ารักน่ามองกว่าที่เขาคาดไว้เยอะเลย
เดวิสสั่นศีรษะ ไอ้บ้า คิดอะไรแบบนี้อีกแล้ว ไร้สาระจริง
คริสตินลูบเขาที่แผ่นหลัง "ส่ายหัวทำไมคะที่รัก"
"อ้อ เปล่าจ้ะ สะบัดที่คอเพราะมันตึง ๆ หน่อยเท่านั้น"
"เดี๋ยวทำให้หายตึงเอง" แล้วเธอก็หัวเราะคิก ๆ อย่างเจ้าเล่ห์
เขาเลยกระชับเอวของคริสตินแน่นขึ้น หยุดเดินครู่หนึ่งเพื่อใช้สองมือโอบที่แก้มแล้วประทับริมฝีปากกับเธออย่างดูดดื่มขณะเดินไปตามวอล์กเวย์
+++++
ในห้องพักของเขา ตอนนี้คริสตินอยู่ในห้องน้ำ
ร่างกายท่อนบนของเขายังเปลือยเปล่า เขากึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง หมอนสีขาวใบใหญ่รองข้างหลัง ทั้งตัวสวมเพียงกางเกงในบ็อกเซอร์เท่านั้น
เขาหลับตา นึกย้อนภาพเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไปเมื่อครู่
ทันทีที่ก้าวข้ามประตูเข้ามา ด้วยความร้อนรุ่มกำหนัดห้ามตัวเองไม่อยู่ของเดวิส คริสตินยังไม่ทันได้นั่งพักเป็นเรื่องเป็นราวในห้องสวีตแห่งนี้เลยด้วยซ้ำ เขาก็จับไหล่เธอ เอามือสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อเชิ้ตตัวยาวซึ่งเธอใส่กางเกงขาสั้นบาง ๆ สีขาวเอาไว้ เขาขยับปลายนิ้วไม่กี่ที กางเกงขาสั้นและกางในของเธอก็ลงไปกองตรงข้อเท้า แล้วมือใหญ่ของเขาก็ตะกรุมตะกรามอย่างร้อนรุ่มไปยังพื้นที่สามเหลี่ยมตรงหว่างขาของเธอทันที
เธอช้อนตามองเขาอย่างงุนงงเล็กน้อย ขนตางอนหนากะพริบสองสามที นั่นราวกับการขยับปีกของผีเสื้อ แต่แล้วริมฝีปากสีแดงสดของเธอก็คลี่ออก ฟันขาวสะอาดซี่เล็ก ๆ ของเธอมอบรอยยิ้มเปล่งประกาย เขาเห็นกระทั่งรอยย่นเล็ก น้อยตรงหางตาของเธอด้วยซ้ำ เธอตามใจเขาเสมอในเรื่องแบบนี้
ต่อมาไม่นานเธอมานั่งคร่อมตักของเขา เสียงครางกระเส่าของฝ่ายถูกกระทำดังขึ้นไม่ขาดเสียง
"โอ โอ้ โอ้ว ดาร์ลิง วันนี้ทำไมร้อนแรงจังคะ"
แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่มือเธอลูบคลำไปที่แผงอกชื้นเหงื่อของเขาอย่างสุขสม
เขาไม่ตอบ อันที่จริงคือไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรตั้งแต่เริ่มบรรเลงลีลาด้วยซ้ำ เขาแค่นั่งบนเก้าอี้นวม แล้วก็จับเธอมานั่งตัก เสื้อเชิ้ตของเธอยังรั้งติดกายเพราะเธอติดกระดุมแขนเสื้อไว้ แต่กระดุมหลายเม็ดตรงสาบเนื้อถูกปลดออก
ทรวงอกขาวเนียนราวกับดอกบัว มันกระเพื่อมไหวตามจังหวะที่เขากระแทกกระทั้น เขาประกบปากลงไปที่ยอดถัน ดูดดึงคลึงตรงเม็ดเนื้อด้วยลิ้นและฟัน คริสตินกรีดร้องเสียงแหลม
"อู๊ย โอ๊ย อึก ดีเหลือเกินที่รัก อา อ๊า อ๊า"
ช่องทางของคู่หมั้นของเขายิ่งเปียกชื้น เขาจับเอวเธอไว้แล้วผลักดันให้ลำตัวของเธอขยับขึ้นลงเร็วขึ้น แรงขึ้นอีก
เสียงต้นขาที่แข็งแรงกระทบกับเนื้อตรงบั้นท้ายของเธอที่อ่อนนุ่ม สอดประสานกับเสียงร้องของคริสติน
"อ๊ะ ๆ โอ๊ย อ้า แรง ๆ เลย ดีจังเลยค่ะที่รัก"
พอทำไปสักพักเหมือนท่านี้จะทำให้เขาไม่เต็มอิ่ม ท่านประธานเลยจับที่สะโพกของเธอยกขึ้นจากท่อนเนื้อของเขา ร่างกายเธอเล็กและบอบบางจนเขาอุ้มได้สบาย พอเขาวางลงบนพื้น เธอก็ถูกรุนหลังไปติดหน้าต่าง
แก้มกับสองมือของเธอทาบที่กระจก ริมฝีปากแดงเผยออ้า ตาเธอหลับพริ้ม ที่อยู่เลยกระจกออกไปคือวิวทะเลสีครามอันงดงาม
เขากดข้อมือทั้งสองของเธอบนนั้น กระจกนั้นอุ่นเล็กน้อยด้วยการแผ่รังสีความร้อนจากข้างนอก ข้อมือขาวบอบบางของเธอถูกตรึงแน่นตรงนั้นราวกับถูกตอกตะปูไว้ เขาเอื้อมมือไปปลดกระดุมแขนเสื้อให้เธอ แล้วอีกแค่นาทีเดียว เดรสเสื้อเชิ้ตตัวนั้นก็หลุดออกจากตัวเธอทั้งหมด
ต่อมาก็คือเสียงหลายเสียงที่สอดแทรกดังไปพร้อมกัน
ตับ ๆๆ
"อ๊ะ โอ๊ะ อึก โอ้ โอว อูย"
เสียงเนื้อที่ต้นขากระแทกบั้นท้ายขาวสะอาดอ่อนนุ่มของคนข้างหน้าดังหนักหน่วงเป็นจังหวะถี่กระชั้น ฟังแล้วได้อารมณ์วาบหวิว
อีกแค่ไม่กี่นาทีต่อมาเขาก็แทบทนไม่ไหว
"อ๊าก ผมจะเสร็จแล้ว" เขาคำรามเสียงดังอย่างไม่เก็บกลั้น
"อู้ว โอ๊ย เดวิสค่ะ ต่ออีกหน่อย คริสยังไม่..."
แต่ดูเหมือนจะไม่ทันแล้ว เพราะเดวิสส่งเสียง ฮึก... จากนั้นเขาก็ซบหน้าลงกับไหล่ขาวเนียนของคนตรงหน้า
+++++
กลับมาสู่เหตุการณ์ปัจจุบัน เดวิสเหม่อมองขึ้นไปที่เพดานห้องสีขาว
เขาใช้มือแตะเบา ๆ ที่อวัยวะตรงนั้น เมื่อครู่เขาเพิ่งหลั่งน้ำกามออกไป มันมากพอสมควรเพราะเขาไม่ได้ระบายมันออกหลายวันแล้ว
เขาถอนใจ ปกติหลังการร่วมรักกับคริสติน เขาจะรู้สึกปลดปล่อย เบาเนื้อตัว สมองโล่งเลยทีเดียว แต่ทำไมครั้งนี้ตรงนี้ยังปวดหนึบ ๆ รู้สึกได้เลยว่าภายในยังคงร้อนรุ่ม ไม่สบายเนื้อสบายตัวเอาเสียเลย เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน มันเกิดจากอะไรกันแน่
เขาถอนใจอีกรอบ ลองหลับตา หายใจเข้าลึกออกยาว เพื่อรวบรวมสติ บางทีเขาอาจแค่เครียดมากไป
แต่พอหลับตา หายใจเข้าออกช้า ๆ เขากลับหวนนึกถึงเรื่องเก่า ก็เหตุการณ์ที่เขายื่นหน้าไปจนชิดไอ้คำมรศัตรูของเขาไง พอคิดเรื่องนี้แล้วราวกับข้างในเส้นประสาทสมองของเขาเกิดการสปาร์ก และแล้วทุกความรู้สึกก็กลับมา
ส่วนหัวของอวัยวะตรงนั้นกระตุกน้อย ๆ อันเนื่องจากความคิดบางอย่างในหัวของเดวิส ซึ่งทำให้เขาลืมตัวเผยอปากขึ้นเล็กน้อย เป่าลมหายใจออกทางปากช้า ๆ ตายังหลับ เล็บมือมน ๆ ของเขาเขี่ยเบา ๆ ที่ตรงปลายดุ้นเนื้อใต้กางเกงในบ็อกเซอร์ เขาทำลงไปโดยไม่รู้ตัว
เรือนร่างที่มีแรงดึงดูดอย่างประหลาด ผิวขาวเนียนจนเกือบโปร่งแสง ใบหน้าสว่างราวกับหลอดไฟ ตาคู่สวย ริมฝีปากอิ่มที่เผยอน้อย ๆ เต็มไปด้วยแรงปลุกเร้าทางเพศ
เดวิสรู้สึกตัว ลืมตาขึ้น สักพักเขาต้องเอาสองมือกุมที่ศีรษะทีเดียว จากนั้นก็ซุกหน้าลงกับฝ่ามือ เขาสูดลมหายใจสองสามทีจากในนั้น แล้วก็เงยหน้าขึ้น
เกิดความรู้สึกบาดลึกบางอย่างเสียดแทงอยู่ในอกเมื่อครู่ เป็นความรู้สึกที่กระเพื่อมไหวราวกับหมอกลอยเรี่ยเหนือยอดเขา มันสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนปริ่มขอบ จนตอนนี้มาแตะแถวลำคอของเขา
+++++
อีกไม่นานเขาก็เก็บของส่วนตัวเพียงเล็กน้อยใส่ในกระเป๋าสะพาย ส่วนเสื้อผ้าและข้าวของชิ้นใหญ่เขาทิ้งไว้ที่นี่
ขณะเขากับคริสตินเดินไปตามวอล์กเวย์เพื่อไปยังจุดขึ้นเฮลิคอปเตอร์ คริสตินก็ขอหยุดสักพัก เธอขอให้เขาช่วยถ่ายรูปของเธอโดยมีวิวแท่นขุดเจาะเป็นพื้นหลัง เธอให้เหตุผลว่าถ้าถ่ายจากมุมนี้ จะเห็นแท่นย่อยต่าง ๆ ของอัญชันเรียงตัวโดยมีทางเชื่อมวอล์กเวย์ทาสีเหลืองเป็นเส้นนำสายตา
เขามองคู่หมั้นคนสวยโพสท่าผ่านหน้าจอโทรศัพท์ นั่นเลยทำให้เดวิสเห็นสิ่งหนึ่ง ตรงดาดฟ้าเล็ก ๆ ของอีกแท่นที่อยู่ติดกับที่ที่เขายืนอยู่
ร่างผอมผิวซีดกับผมซอยสั้นติดหนังศีรษะในรถเข็น มีไม้ค้ำวางอยู่บนตัก คำมรนั่นเอง
ร่างผอมนั้นใช้ไม้อันหนึ่งยันพื้นไว้ จากนั้นก็ดันตัวลุกขึ้นจากรถเข็นอย่างเชื่องช้า
'นี่ประมาณหนึ่งสัปดาห์ได้แล้วหลังจากนอนโคม่ามาเป็นปีสินะ' เดวิสคิด
แม้จะอยู่ท่ามกลางแดดจ้า แต่ร่างนั้นไม่หวาดหวั่น หนุ่มน้อยร่างบางสวมแค่หมวกแก๊ปสีขาวใบหนึ่งเท่านั้น คนร่างผอมพยายามเคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยไม้ค้ำ เดวิสมองไม่เห็นใบหน้าของฝ่ายนั้นถนัด แต่ภาษากายการเคลื่อนที่ของคำมรนั้นดูมุ่งมั่นไม่ธรรมดา
ลมทะเลพัดมาวูบหนึ่งจากตรงที่คนนั้นยืนอยู่ มันมากระทบกับฆานประสาทของประธานหนุ่มจนใบหน้าหงายเริดไปด้านหลัง ไม่มีกลิ่นใด ๆ มากับลม แต่เดวิสแน่ใจว่าในลมนั้นมีอะไรบางอย่าง เป็นความรู้สึกแบบเดียวกับคืนนั้นที่ร่างกายเขาใกล้ชิดกับคำมรเป็นครั้งแรก เมื่อกี้เขารู้สึกถึงมันได้อย่างชัดเจนเลยทีเดียว
อะไรที่ว่าที่มากับลมทำให้เขาร้อนผ่าวจากข้างใน ทำให้เกิดความรุ่มร้อนจนบางอย่างขยายตัวดันกางเกงขึ้น
'ทำไมร่างกายกูถึงเป็นแบบนี้ละโว้ย'
เดวิสกลัวว่าสิ่งที่ปูดขึ้นมาเล็กน้อยใต้กางเกงสแล็กจะทำให้คริสตินสงสัย เขาเลยลดมือถือลง แล้วพยายามยืนห่อตัว เอาต้นแขนไปเหน็บไว้กลางลำตัว น่าทุเรศตัวเองจริง ๆ
"ถ่ายเสร็จหรือยัง" คู่หมั้นสาวของเขาถาม
"เรียบร้อยแล้วครับ" จากนั้นก็ส่งมือถือคืนให้
เธอรับไปดูที่หน้าจอ แล้วถึงกับห่อปาก อุทานร้องเสียงแหลม
"อุ้ย ดาร์ลิงถ่ายรูปสวยจัง เค้าดูดีมากเลย"
"ถ้างั้นเราไปกันเถอะ"
คริสตินยิ้ม ถือโอกาสเกาะแขนแล้วจูบที่ปากเขาดังฟอด เขาจูบตอบ แต่หางตากลับเหลือบไปยังหนุ่มน้อยคนที่มุ่งมั่นกับการฝึกเดินอย่างไม่ย่อท้อ
เขาไม่ได้คิดไปเอง แต่คำมรก็น่าจะมองมาเห็นที่เขาจูบกับคริสตินเมื่อกี้เช่นกัน
ขณะเดินโอบหลังคริสติน เขาก็ถอนใจเป็นรอบที่เท่าไรแล้วก็ไม่รู้ หลังจากเสร็จสมเมื่อไม่ถึงชั่วโมงที่ผ่านมา เขานึกว่าตัวเองจะดีขึ้นจากอาการงุ่นง่าน แต่นี่อะไรกัน แค่ลมแรงที่พัดโบกผ่านตัวคำมรมาถึงตัวเขาแค่นั้น ยังทำให้เขารู้สึกหนึบหน่วง
ตอนนี้เขาเริ่มไม่สบายใจแล้ว นี่ขนาดลมหอบกลิ่นของฝ่ายนั้นมาวูบเดียวแค่นั้น ยังทำให้เขารู้สึกได้ไม่ต่างจากตอนแอบเข้าไปในห้องพักของอีกฝ่ายเมื่อคืน
นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกับเขากันแน่


## 10 รัท

หลังเดวิสกลับมากรุงเทพฯ ได้ไม่กี่วัน ดูเหมือนปัญหาเล็ก ๆ ที่เกิดก่อนขึ้นเฮลิคอปเตอร์กลับมา จะกลายเป็นปัญหาใหญ่ไปเสียแล้ว
นี่คือกลางวันวันทำงานวันหนึ่งในตึกหรูหราใจกลางเมือง อันเป็นที่ตั้งของออฟฟิศลาโฮมกรุป แต่เดวิสกลับต้องหลบจากห้องประชุมมาอยู่ในห้องน้ำ เขาถอดกางเกงกับกางเกงในลงไปกองที่ข้อเท้าแล้วทรุดตัวลงนั่งบนชักโครก ก่อนหน้านี้เขาเกิดความรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมา ตอนแรกคิดว่าตัวเองปวดปัสสาวะ แต่พอมาถึงห้องน้ำแล้วถึงรู้ว่าไม่ใช่
ตอนนี้ข้างในกายของเขาร้อนรุ่มจนตัวร้อนผ่าวราวกับเป็นไข้ เหมือนในตัวมีกองไฟสุมอยู่ แถมดันมาเป็นตอนเขานั่งทำงาน และพอมันเกิดขึ้นก็ทำให้เขาไม่อาจทนนั่งอยู่ในห้องที่มีผู้คนเต็มไปหมด
ความผิดปกตินั้นเกิดขึ้นตรงแก่นกลางของร่างกายของเขา
จากบนชักโครกหนุ่มหล่อถอนใจยาว ๆ เขานั่งมองท่อนเนื้ออันนั้นของตัวเอง มันแข็งขึงตึงราวกับท่อนไม้ ที่น่าตลกคือไม่มีสาเหตุว่าสิ่งเร้าเกิดจากอะไรเสียด้วย
เดวิสยอมรับว่าสำหรับคนหนุ่มวัยเกือบสามสิบอย่างเขา ถือว่าเขามีความต้องการเรื่องอย่างว่าค่อนข้างสูงเหมือนกัน อาจมากกว่าคนปกติทั่วไปสักเล็กน้อยแต่คงไม่มาก เพราะชีวิตเขาไม่ได้เดือดร้อนเรื่องความเป็นอยู่ เขาชอบออกกำลังกาย ร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์ สัญชาตญาณจึงบอกให้เขาปลดปล่อยเพื่อจุดประสงค์ในการสืบเผ่าพันธุ์
ปกติแล้วเขามีอารมณ์ทางเพศอย่างสม่ำเสมอ ถ้าไม่มีอะไรกับคนรักเขาก็จะช่วยตัวเอง แต่น้อยมากที่จะเกิดอารมณ์ทางเพศจนเกินควบคุมแบบนี้ในระหว่างวัน ในชั่วโมงการทำงาน ยกเว้นจริง ๆ คือหากมีสิ่งเร้าที่รุนแรง อย่างได้เห็นผู้หญิงสวย ๆ เซ็กซี่รูปร่างหน้าตาตรงสเปก แต่หากเกิดขึ้นก็คงเป็นแค่ความรู้สึกชั่วครู่เท่านั้น
ไม่ใช่แบบนี้แน่นอน
ก่อนเข้ามาหลบในนี้ เขานั่งมองสไลด์พรีเซนเทชันแผนธุรกิจประจำปี เรื่องแบบนี้จะไปกระตุ้นให้เขามีอารมณ์ได้อย่างไร!
เขาเอามือกุมศีรษะ ในห้องน้ำอากาศไม่ร้อน แต่เม็ดเหงื่อกลับผุดพราว นี่เขาเป็นอะไรกันแน่ แถมนับวันยิ่งอาการหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ประธานบริษัทหนุ่มเหลือบมองตรงหว่างขา ตัวปัญหาที่ทำให้เขากลุ้มอกกลุ้มใจ
ท่อนเนื้อขยายใหญ่แข็งขึงแถมกระตุกเป็นจังหวะ เส้นเลือดปูดโปนหงิกงอเลื้อยผ่านราวกับกิ่งก้านต้นไม้ ความแข็งตรงนั้นส่งผลให้ท้องน้อยตึงจนเขารู้สึกเจ็บหน่วง ส่วนหัวของมันมีเลือดมาคั่งจนแดงก่ำ
แต่ที่น่ารังเกียจกว่านั้นคือน้ำพรีคัม หรือน้ำหล่อลื่นที่ปกติจะไหลออกมาก็ต่อเมื่อมีอารมณ์ทางเพศสูงเท่านั้น แต่ตอนนี้มันกลับไหลออกมาเป็นสาย มันมากมายผิดปกติจนเปียกแฉะ ราวกับเขาปัสสาวะราดเบา ๆ รดกางเกงในเลยทีเดียว
มากขนาดนี้มันยิ่งกว่าตอนเกิดอารมณ์ทางเพศตามปกติของเขาเสียอีก ผิดปกติชัด ๆ แบบนี้
เขานึกทบทวนว่าอาการแบบนี้เป็นมาตั้งแต่เมื่อไร
จำได้ว่าสัปดาห์ที่แล้วก็เริ่มเป็น แต่สัปดาห์นี้อาการหนักขึ้น
เขาเอานิ้วกดที่หว่างคิ้วตรงหน้าผาก เขาไปทำอะไรผิดปกติมาหรือเปล่านะ ไม่มีนี่ อ้อ ยกเว้นยาเม็ดสีเขียวที่เพิ่งกินทุกวันไม่นานมานี้ แต่มันคือวิตามินที่ลุงของเขาบอกว่าเพื่อบำรุงร่างกาย เสริมภูมิคุ้มกันจากสารระเหยไฮโดรคาร์บอนที่แท่นขุดเจาะไม่ใช่หรือ
พอคิดต่อเขาก็นึกได้ว่าเมื่อไรกันแน่ที่เขากลายเป็นคนบ้ากาม มีอารมณ์ทางเพศอย่างรุนแรงแม้ไม่มีสิ่งเร้าที่แน่ชัด
ก็ตอนนั้นไง ล่าสุดที่แท่น ตอนแอบเข้าไปในห้องคำมร ดูเหมือนนั่นจะเป็นครั้งแรกเลยที่เขารู้สึกแบบนี้ และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเขาก็กลายเป็นแบบนี้ ในวันกลับที่คริสตินแวะมารับ ขนาดเขาเพิ่งมีอะไรกับคริส ก็ยังเหลือความต้องการคั่งค้างจนหงุดหงิดไม่สบายตัว
เขาอยากไปปรึกษาแพทย์ แต่ยังกระอักกระอ่วนเกินกว่าจะบอกอาการแบบนี้ให้หมอรู้
ประธานหนุ่มเงยหน้าขึ้นสูดหายใจลึก บางทีเขาอาจทำงานหนักเกินไป อาจเกิดจากความเครียด เขาสูดลมหายใจเข้าออกช้า ๆ อย่างคนทำสมาธิ พยายามรวบรวมความคิดไปที่การพักร้อนที่เกาะส่วนตัว เขาจะออกเดินทางไปที่นั่นในอีกแค่สองสามวันจากนี้
บางทีการได้พักร้อน ได้อยู่กับทะเลกับฟ้าสีครามเสียบ้าง อาจทำให้เขาดีขึ้นก็ได้
+++++
ผ่านไปประมาณสิบนาที เดวิสเริ่มควบคุมอาการอันน่าขยะแขยงของตัวเองได้ เขามาล้างมือที่อ่าง เลยถือโอกาสล้างหน้าล้างตาไปเลย น้ำเย็นจากก๊อกทำให้เขาสดชื่นขึ้น ใบหน้าที่ก่อนหน้าร้อนผ่าวจนเปลี่ยนเป็นสีชมพูตอนนี้กลับคืนสู่สภาวะปกติ เขาเช็ดมือแล้วทาบมือตรงเป้ากางเกง ยังดีที่อาการกำหนัดที่ว่าไม่ได้เป็นตลอดเวลา พอได้ตั้งสติควบคุมจิตใจสักหน่อย มันก็กลับไปสงบราบคาบได้เสียที
'อย่าทำให้ตูขายหน้านะเดวิสน้อย' เขาพรมนิ้วเบา ๆ ตรงนั้นด้วย ราวกับส่งสัญญาณบอกสัตว์เลี้ยงให้ทำตัวเชื่อง
เพราะเดี๋ยวเขาต้องออกไปคุยต่อกับเจ้าของบริษัทที่เมื่อกี้คุยค้างไว้ก่อนหลบฉากเข้ามาในห้องน้ำ
พอเดวิสเดินกลับมาที่ห้องประชุม ท่าทางของเขาก็แช่มชื่นขึ้นมาบ้าง เขายิ้มเล็กน้อยกับตัวเองก่อนผลักประตูเข้ามา
"อ้าวเดวิสกลับมาแล้วเหรอ" ลุงชินที่นั่งอยู่ในห้องประชุมด้วยเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นเขาเดินเข้ามา
"ขอโทษทีครับ ผมหายตัวนานไปหน่อย ว่าแต่เราคุยกันต่อเลยไหม" ประธานหนุ่มเข้าเรื่องทันทีเพราะเขาทำเสียเวลาไปมากแล้ว
"อ้อ เรื่องที่คุยค้างไว้ ลุงตกลงกับแกรนด์เคมิคัลไปเรียบร้อยแล้วนะ"
ชายหนุ่มฟังแล้วเลิกคิ้ว หันไปมองเจ้าของของบริษัทแกรนด์เคมิคัลที่ก่อนหน้าเพิ่งนั่งคุยกัน เจ้าของชายเชื้อสายจีนวัยกลางคนยิ้มแห้ง ๆ ให้แล้วพยักหน้า
"ตกลงกันเรื่องอะไรครับ"
"ก็เหมือนที่เราคุยกันก่อนหน้าเดวิสจะออกไปนั่นแหละ ไม่มีอะไรพิเศษกว่านั้นหรอก"
ชายหนุ่มนิ่งไป เขาพยายามควบคุมการแสดงออกทางสีหน้า เพราะยังไงตรงหน้านี่ก็คือลุงชินผู้มีพระคุณของเขา
แต่ที่เขาไม่พอใจเพราะนี่เป็นการตัดสินใจเกี่ยวกับงาน ลุงทำตัวล้ำเส้น ข้ามหน้าข้ามตาเขาในฐานะประธานบริษัท และที่สำคัญนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ลุงทำแบบนี้
ลุงชินอาจสังเกตสีหน้าที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยของเขา ชายสูงวัยเลยเปลี่ยนเรื่องคุยทันที
"เอาละ เรื่องงานก็เป็นอันตกลงกันเรียบร้อย งั้นวันนี้ก็พอแค่นี้ รบกวนจูนช่วยเดินไปส่งคุณเอกพลที" ลุงชินหันหน้าไปหาพนักงานอีกคน แล้วก็หันไปมองเจ้าของบริษัทแกรนด์เคมิคัล "คุณเอกพลผมไปส่งไม่ได้นะเดี๋ยวมีประชุมต่อเลยในห้องนี้"
คุณเอกพลเจ้าของบริษัทไม่ได้ว่าอะไร เขากล่าวลาแล้วพนักงานสาวชื่อจูนก็เดินนำเขาออกไป
พอในห้องเหลือกันสองคน ชายสูงวัยก็หันมายิ้มอ่อนหวานให้ท่านประธาน
"ว่าแต่อีกไม่กี่วันก็จะไปพักร้อนแล้วนี่"
เดวิสแปลกใจที่อยู่ ๆ ลุงเปลี่ยนมาคุยเรื่องนี้
"ใช่ครับ รู้สึกเพลีย ๆ ร้อน ๆ เลยขอพักผ่อนนิดนึง"
ลุงชินถามต่อ "ไปที่เกาะเดือนเสี้ยวหรือเปล่า"
เดวิสเอะใจ ทำไมลุงถึงรู้ข้อมูลส่วนตัวพวกนี้ทั้ง ๆ ที่เขาไม่ได้บอก บางครั้งการที่ลุงเป็นแบบนี้ก็ทำให้เขาอึดอัด แต่เดวิสก็ยังเกรงใจหากท้วงออกไปตรง ๆ ว่าเขาไม่ชอบที่ลุงชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องส่วนตัวของเขา ถ้าทำแบบนั้นจะดูเหมือนเขาก้าวร้าวกับผู้ใหญ่
เพื่อรักษามารยาทเขาเลยแค่ยอมรับไปตรง ๆ "ใช่ครับ"
"ดีจังเลยนะที่ลาโฮมกรุปได้เกาะนี้มา ตระกูลไหนเอามาใช้หนี้การค้าให้นะ"
เดวิสเอ่ยชื่อนามสกุลหนึ่งออกไป เป็นที่รู้กันในวงธุรกิจว่าแม้ภาพลักษณ์ภายนอกของนามสกุลนี้จะดูมั่งคั่งมั่งมี แต่การเงินข้างในมีปัญหา และเป็นเหตุจำเป็นให้เมื่อสองสามปีก่อน พวกเขาต้องยื่นข้อเสนอขอแลกเกาะส่วนตัวกลางทะเลอ่าวไทย กับการไม่ถูกลาโฮมกรุปปรับเรื่องปัญหาคุณภาพวัตถุดิบที่ค่าปรับมีมูลค่าหลายสิบล้าน
"เดวิสไปพักผ่อนให้สบายแล้วกันไม่ต้องห่วงเรื่องงานทางนี้เดี๋ยวลุงจัดการให้"
เดวิสยิ้มเยื้อนอย่างเยือกเย็น แต่ในใจคิดว่า
'ที่จริงลุงนั่นแหละที่ทำให้ผมเป็นห่วงอยู่นิดหน่อย'
แต่ที่เขาตอบไปก็แค่ "โอเคครับ"


## 11 กันจัง

ตกค่ำเดวิสพักผ่อนอยู่ที่เทอร์เรซของห้องนอนของเขา ซึ่งเป็นสวนขนาดย่อม ๆ ส่วนตัวที่ชั้นสองของคฤหาสน์ตระกูลหงษทัศน์พิพัฒน์
ในความมืดยามราตรี บ้านหลังนี้ช่างเงียบสงบ สาเหตุหนึ่งเป็นเพราะอาณาบริเวณอันกว้างใหญ่ของคฤหาสน์ อีกเหตุผลคือทางเข้าบ้านค่อนข้างลึกจากถนนสาธารณะ
เดวิสนั่งกอดหมอนอิง ข้างตัวเขาคือไวน์แก้วหนึ่ง เขานึกถึงคำพูดของคำมรที่บอกว่าตัวเองคืออาเดี่ยว ในคืนที่เขาหลบในความมืดในห้องนอนของมัน แถมมันยังพูดอีกว่า 'กันดั้มเป็นยังไงบ้าง'
แน่นอนว่าเขาไม่เชื่อเลยเรื่องที่มันพูดพล่อย ๆ ว่ามันคืออาเดี่ยว แต่พอพูดถึงหุ่นยนต์กันดั้ม สิ่งนี้กลับติดค้างในความคิดของท่านประธาน
การได้นึกถึงกันดั้ม ทำให้สมองของเดวิสปะติดปะต่อภาพความทรงจำที่ซีดจางและลืมเลือนไปแล้ว เขาต้องใช้เวลาทบทวนอยู่สักพักเลยว่าของชิ้นนั้นอยู่ที่ไหน สุดท้ายก็นึกได้ว่ามันถูกเก็บไว้ในตู้เสื้อผ้า อยู่ในกล่องกระดาษใบหนึ่ง
จากภายนอกกล่องดูไม่มีค่าอะไร เป็นแค่กล่องใส่รองเท้าเท่านั้น แต่มันมีความหมายสำหรับเขา ตั้งแต่สิบปีที่แล้วที่พ่อเสียไป ฐานะของเขาดีขึ้น บ้านก็ใหญ่ขึ้นตามไปด้วย แต่ไม่ว่าจะย้ายกี่บ้าน กล่องแห่งความทรงจำนี้จะติดตัวเขาไปเสมอ
เมื่อครู่นี้พอเขาเปิดกล่องแห่งความทรงจำ ก็พบโมเดลกันดั้มหรือกันพลาสีถลอกตัวนั้น
กันดั้มคือหุ่นยนต์พลาสติกสีออฟไวต์ ลำตัวเป็นสีน้ำเงินแซมด้วยสีเหลือง มันเคยเป็นของเล่นชิ้นโปรดของเด็กชายชนรพ หรือเดวิส สมัยอายุประมาณสิบขวบ
พอได้กลับมาเจอกันดั้มเพื่อนเก่าหลังไม่ได้พบกันนาน เดวิสก็ใช้นิ้วลูบเบา ๆ ไปตามชิ้นงานพลาสติก กันดั้มตัวนี้เป็นโมเดลรุ่นพิเศษ มีอาวุธครบมือ ข้างขวามีปืนเลเซอร์สีดำกระบอกเบ้อเร่อ ส่วนอีกข้างมีโล่อันใหญ่สีแดง เดวิสจำได้ด้วยว่าสมัยเด็ก ๆ เขาตั้งชื่อให้มันว่า 'กันจัง' เป็นของขวัญวันเกิดตอนอายุเก้าขวบที่เขารักมาก เพราะพ่อซื้อให้ตอนไปติดต่องานที่ประเทศญี่ปุ่น
ตอนเขาอายุสิบขวบ เป็นช่วงที่ลาโฮมกรุปเพิ่งเข้าสู่ธุรกิจผลิตฟีโรโมน ทำให้พ่องานยุ่งมาก ช่วงปิดเทอมใหญ่ฤดูร้อนเป็นเวลาแห่งความลำบากใจของพ่อ เพราะพ่อยังต้องทำงานกลับดึกแทบทุกวัน แต่ก็กลัวว่าลูกชายคนเดียวจะเบื่อถ้าถูกทิ้งไว้ให้อยู่บ้านทุกวันโดยไม่เจอพ่อเลย
เดวิสจำได้ว่า เด็กชายชนรพเติบโตมาในละแวกที่ไม่ค่อยมีเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันสักเท่าใดนัก ประกอบกับการเป็นลูกคนเดียว ชีวิตในวัยเด็กของเขาจึงค่อนข้างเปล่าเปลี่ยวเหงาหงอย
พ่อของเดวิสก็รู้เรื่องนี้ จึงยอมให้เขาติดสอยห้อยตามพ่อมาที่ออฟฟิศเก่า ซึ่งตอนนั้นเป็นแค่อาคารพาณิชย์แถวถนนจันทน์เท่านั้น และนั่นคือครั้งแรกที่เขาได้เจออาเดี่ยว
อาเดี่ยวเป็นลูกน้องเก่าแก่ของคุณพ่อ ทำงานที่นี่ตั้งแต่สมัยก่อตั้งลาโฮม ซึ่งนั่นก็เกือบสามสิบปีที่แล้ว ตอนเด็กชายเดวิสเจออาเดี่ยวครั้งแรก อาเดี่ยวมีอายุสามสิบห้าปี มีใบหน้าค่อนข้างกลม ตัวสูงปานกลาง เป็นผู้ชายที่มีรูปร่างแบบที่เรียกว่าหุ่นหมี คือดูอบอุ่นน่ากอดเพราะมีแผงอกใหญ่ลำตัวหนาและไหล่กว้าง
ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น ก็เห็นอาเดี่ยวใส่แว่นสายตาหนาเตอะ ผมตัดสั้นเริ่มมีผมหงอกให้เห็นประปรายแล้ว ใต้แว่นตาหนาคือดวงตาโตสีดำ มีริ้วรอยที่หางตานิดหน่อย มีร่องใต้ตากับร่องลึกที่หัวคิ้ว กระนั้นเดวิสก็จำได้ว่า อาเดี่ยวมีดวงตาคู่ที่ใจดีที่สุดเท่าที่เดวิสเคยเห็น ริมฝีปากคล้ำเล็กน้อยแต่เวลายิ้มจะเห็นฟันขาวเปล่งประกายซึ่งอาจะมอบมันให้เดวิสเสมอตอนอยู่ด้วยกัน
แม้พ่อจะพาเขามาออฟฟิศ แต่ก็ทำแต่งานไม่มีเวลาให้เขา และอาเดี่ยวเป็นคนรักเด็ก อาจึงกลายเป็นเพื่อนเล่นของเขา
แต่ไม่ใช่ว่าอาเดี่ยวไม่ทำงาน แต่อาเป็นคนช่างคิด เขาใช้ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ที่มีสร้างความเพลิดเพลินอันน่าทึ่งให้กับเด็กชาย เดวิสชอบพายุไซโคลนสีแดง สีเขียว สีส้มที่อาเดี่ยวทำให้เขาเล่นโดยใช้แค่ขวดพลาสติกสองขวดกับน้ำแล้วก็สีอีกนิดหน่อย เดวิสถึงกับหัวเราะลั่นแถมเล่นอย่างสนุกเพลิดเพลินกับของเล่นที่ประดิษฐ์เองได้ทั้งวัน
เดวิสยังจำได้ถึงของเล่นของอาเดี่ยวชิ้นที่เขาชอบที่สุด ตอนนั้นอาเดี่ยวใช้ปากกาเมจิกแบบลบไม่ออก วาดแมลงสีดำหกขาบนแผ่นอะลูมิเนียมฟอยล์ ซึ่งพอเอาน้ำราดบนแผ่นอะลูมิเนียม เจ้าแมลงสีดำที่วาดไว้ก็หลุดออกมาจากฟอยล์ทันทีราวกับเกิดมีชีวิตขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์ และที่สนุกที่สุดคือตอนที่เขากับอาเดี่ยวใช้หลอดกาแฟแข่งกันเป่าแมลงของพวกเขา ที่วิ่งลอยละล่องบนผิวน้ำไล่บี้กันอย่างสูสีจากจุดหนึ่งไปอีกจุดหนึ่ง
หากอาเดี่ยวยุ่งเกินกว่าจะมาเล่นกับเขา อาเดี่ยวก็มักจะหาหนังสือประดิษฐ์สิ่งของต่าง ๆ มาให้เด็กน้อยทำ เด็กชายเดวิสเรียนรู้ไวและมีสมาธิดี ตอนสิ้นวันบางทีเด็กน้อยก็จะมีรถยนต์ทำจากขวดนมเปรี้ยวเล็ก ๆ หรือเครื่องบินบ้างมาอวดอาเดี่ยวเสมอ หรืออย่างแย่ก็เป็นรูปที่เขาวาดเอง
อาเดี่ยวไม่ได้เรียกเขาว่าเดวิส แต่เป็นคนเดียวที่เรียกเขาว่า 'หนูเดวี่' หรือ 'คุณหนูเดวี่'
เดวิสชอบอยู่กับอาเดี่ยว เพราะอาไม่ได้มองว่าเขาเป็นแค่เด็กน้อย แต่ปฏิบัติตัวกับเขาเหมือนเพื่อนคนหนึ่ง อาเดี่ยวมักเล่าเรื่องโน้นเรื่องนี้ให้เขาฟัง นิทานสนุก เรื่องเล่าสนุก ๆ แล้วถามว่าคิดยังไงกับเรื่องที่เล่าให้ฟัง ให้เขาได้แสดงความคิดเห็นโดยไม่ตัดสิน
บางทีพ่อต้องเดินทางไปคุยเรื่องงานที่ต่างประเทศ แต่เด็กชายเดวิสก็ยังเรียกร้องจะมาที่ออฟฟิศ สาเหตุคือเขาอยากมาเจออาเดี่ยว
มีอยู่วันหนึ่ง ไม่รู้เขานึกยังไง เขาหยิบเจ้ากันจังไปเล่นที่ออฟฟิศของพ่อด้วย และแน่นอนว่าวันนั้นอาเดี่ยวอยู่เป็นเพื่อนเล่นของเขา
แต่ไม่รู้เขาเล่นอีท่าไหน แต่เขาทำให้โล่สีแดงสวยของกันจังเป็นรอยถลอก นั่นทำให้เดวิสถึงกับน้ำตาซึมทีเดียวด้วยความเสียดาย
"แง ๆ โล่ของกันจังสีถลอกครับอา" เขารีบวิ่งมาหาอาเดี่ยว ฟ้องผู้ใหญ่ถึงความผิดพลาดของตัวเองที่ทำให้กันจังเสียหาย
อาเดี่ยวเห็นเขาร้องไห้ แต่อาไม่ได้ปลอบเหมือนที่ผู้ใหญ่ทั่วไปชอบพูดว่า 'ไม่เห็นเป็นไร' หรือ 'เดี๋ยวซื้อใหม่ก็ได้' แต่อากลับทำสิ่งที่ต่างออกไป
อาเดี่ยวลุกจากโต๊ะทำงานไปครู่หนึ่ง สักพักอาก็กลับมาพร้อมขวดพลาสติกเล็ก ๆ ที่ในนั้นมีของเหลวใส ๆ หนืด ๆ อาเดี่ยววางขวดพลาสติกนั้นลงบนโต๊ะ ฝ่ามือหนา ๆ ของเขาตบเบา ๆ บนหลังมือเล็ก ๆ ของคุณหนูเดวี่
"อย่าเพิ่งเศร้าไป เดี๋ยวอาทำอะไรให้ดู"
อาเดี่ยวขอกันจังมา จากนั้นก็ใช้พู่กันจุ่มลงในขวดพลาสติกของเหลวใสนั้น แล้วก็เอามาทาบนโล่
หนุ่มแว่นหนาเอาปากเป่าโล่ที่เพิ่งทาน้ำยาเคลือบให้แห้งเร็วขึ้น เขากำชับให้เดวิสทิ้งเอาไว้ให้แห้งก่อนค่อยเอามือไปสัมผัสมัน
แล้วอาเดี่ยวก็ส่งยิ้ม แววตาหลังเลนส์แว่นของอาเป็นประกายก่อนพูดว่า
"เมื่อกี้อาเพิ่งใส่ม่านบาเรียป้องกันไว้ ถึงกันจังจะมีรอยถลอกตรงนี้" นิ้วชี้ใหญ่ ๆ ของเขาเล็งตรงจุดที่สีถลอก "แต่ต่อจากนี้จะไม่มีทางเป็นอะไรอีก เขาจะแข็งแรงอยู่กับหนูเดวี่ตลอดไป"
เด็กน้อยตาเป็นประกาย "อาเดี่ยวเยี่ยมไปเลย โล่กันจังของผมมีพลังบาเรียคอยคุ้มกันอีกชั้นแล้ว เย้ ๆ"
นั่นทำให้หนูน้อยยิ้มออก
เขาเพิ่งรู้ภายหลังว่าจริง ๆ สิ่งที่อาเดี่ยวเอามาทาโล่ของกันจังคือน้ำยาอีพ็อกซีเรซิน ซึ่งเป็นขวดตัวอย่างที่บริษัทได้มาจากผู้ขาย เรซินตัวนี้เป็นส่วนผสมในการทำพื้นทนสารเคมี สำหรับทาพื้นที่ชั้นหนึ่งของตึกแถวของออฟฟิศเก่า เพื่อปรับเป็นห้องปฏิบัติการเล็ก ๆ เกี่ยวกับฟีโรโมนนั่นเอง
สิ่งที่อาเดี่ยวทำให้เขา คือการสอนให้รู้จักคุณค่าของของ และอาเดี่ยวก็รู้ด้วยของชิ้นนี้สำคัญกับหนูน้อยเดวี่ในวัยสิบขวบเพียงใด การสอนให้รู้จักดูแลและซ่อมแซมของ ย่อมจะดีกว่าบอกให้เขา ซึ่งเป็นลูกคนมีเงิน ว่าให้ซื้อของใหม่ทันทีที่ของเก่ามีปัญหาแค่เพียงจุดเล็ก ๆ
หรืออีกนัยหนึ่ง อาเดี่ยวอาจอยากสอนเขาว่า กันจังที่มีรอยถลอกเล็ก ๆ แบบนี้ คือกันจังของเขาอย่างแท้จริง ถ้าเป็นตัวที่สภาพสวยงามสมบูรณ์ไร้ร่องรอย มันก็คงไม่ใช่ของเขา และเขาก็คงไม่รักมันเท่ากันจังตัวนี้
อาเดี่ยวใช้การแก้ปัญหาอย่างฉลาด เปลี่ยนความเศร้ามาเป็นความสนุกในการซ่อมแซมดูแลของรัก นั่นคือการเบี่ยงเบนอารมณ์อันโศกเศร้าของเด็กน้อยให้สลายไปอย่างสร้างสรรค์
ช่วงเวลาปิดเทอมนั้น หนูเดวี่คุยกับอาเดี่ยวสารพัดเรื่อง เขาจำได้ด้วยว่าอาเดี่ยวเคยเล่าเรื่องส่วนตัวให้ฟัง
'อาแก่ขนาดนี้ สามสิบห้าแล้ว แต่ยังไม่มีแฟนเลย แต่อาอยากมีลูก อยากเลี้ยงเด็กสักคนให้เติบโตขึ้นมาด้วยความรัก'
และพอเดวิสได้ฟัง ทำให้บางครั้งเขาก็อยากเป็นลูกอาเดี่ยวเสียเอง แทนที่จะเป็นลูกของพ่อที่ไม่ค่อยมีเวลาให้เขา
แต่น่าเสียดายที่ฤดูร้อนปีนั้น เขามีโอกาสได้เล่นกับอาเดี่ยวเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย หลังจากนั้นเด็กชายเดวิสก็ถูกส่งไปเรียนที่สิงคโปร์
จากนั้นต่อมา ไม่ใช่ว่าเดวิสหลงลืมอาเดี่ยวผู้ใจดีไป แต่เป็นเพราะหลังจบภารกิจการศึกษาที่โรงเรียนประจำที่สิงคโปร์ เขาก็ย้ายไปเรียนปริญญาตรีต่อที่ออสเตรเลีย เขาคลาดแคล้วกระทั่งโอกาสได้คุยกับอาแม้ในงานศพพ่อที่เขาแวะกลับเมืองไทยมาช่วงสั้น ๆ ตอนอายุยี่สิบ พอจบสิ้นช่วงเวลาแห่งการเล่าเรียนทั้งปริญญาตรีและโท เขาก็กลับมาดูแลกิจการเต็มตัวที่เมืองไทยตอนอายุเกือบยี่สิบเจ็ด มาถึงตอนนั้นความทรงจำของเขากับอาเดี่ยวในปิดเทอมหน้าร้อนนั้นก็แทบเป็นภาพสีจาง ๆ
หลังพ่อประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อน อาเดี่ยวเปรียบดังผู้ใหญ่คนเดียวที่ยังเหลือ เป็นเยื่อใยสุดท้ายที่เชื่อมโยงระหว่างเขากับพ่อ
แต่ตั้งแต่ปิดเทอมหน้าร้อนที่ใช้เวลาด้วยกัน มาถึงวันนี้ก็เกือบยี่สิบปีแล้ว เขายังไม่มีโอกาสได้คุยกับอาเดี่ยวเป็นเรื่องเป็นราวอีกเลย จนกระทั่ง...
พอเดวิสรู้ข่าวโศกนาฏกรรมที่ว่า เขาก็พยายามระดมกำลังและทุกอย่างเท่าที่ทำได้ในการค้นหาร่างของอาเดี่ยว มีคนบอกว่าตรงแท่นขุดเจาะนั้นน้ำลึก บางทีก็มีคลื่นน้ำวนอยู่ข้างใต้ ยากมากที่จะหาคนที่ตกน้ำพบจากตรงนั้น ดีไม่ดีร่างอาจถูกพัดพาไปไหนต่อไหนแล้วก็ได้ เหลือแค่ทางเดียวคือศพอาจลอยขึ้นมาเอง
เดวิสรู้จากผู้คนที่อยู่รอบตัวอาเดี่ยวว่า อามีปัญหาเรื่องการดื่มจัดมาหลายปี นับตั้งแต่เหตุการณ์สูญเสียลูกกับเมียเมื่อสามปีที่แล้ว แต่เขาไม่รู้ว่ามีแรงกระตุ้นใด ถึงทำให้อยู่ ๆ อาเดี่ยวเกิดคิดสั้นกระโดดลงทะเล หายสาบสูญไร้ร่องรอยไปกับกระแสน้ำ
นี่ก็ผ่านมาหลายสัปดาห์ ป่านนี้อาคงไม่อยู่แน่แล้ว
กระทั่งร่างไร้วิญญาณของอาเขาก็ยังไม่มีโอกาสได้เห็น
พอคิดถึงตรงนี้ เดวิสก็น้ำตาซึม นึกขอโทษขอโพยผู้ที่จากไปอยู่ในใจ ขอโทษที่เขาทำให้อาได้น้อยเหลือเกิน
'ทั้ง ๆ ที่อาใจดีกับผม เด็กน้อยคนที่หงอยเหงาคนนั้น อาไม่รู้หรอกว่าการที่อาใจดีกับผม นั่นมีความหมายกับผมขนาดไหน บางทีสิ่งที่อาทำให้ อาจทำให้ผมเป็นผมได้ถึงทุกวันนี้เลยด้วยซ้ำ'
เขาปาดน้ำตา เงยหน้าขึ้นมองสีน้ำเงินเข้มจัดของท้องฟ้าตอนกลางคืน
ว่าแต่เขาทำให้อาได้แค่นี้จริง ๆ หรือ
นั่นเลยทำให้ความคิดของเดวิสวกกลับมาเรื่องเดิม แล้วคำมรรู้ได้ยังไงเรื่องกันดั้ม สัมผัสบางอย่างในตัวบอกว่า ไม่น่าใช่การพูดส่ง ๆ แล้วบังเอิญถูก เขาว่ามันต้องรู้อะไรมาบ้างจากอาเดี่ยว แล้วมันมีแผนอะไรถึงพูดเรื่องนี้ออกมา ดีไม่ดีมันอาจรู้เรื่องที่อาตัดสินใจกระโดดลงน้ำก็ได้
ถ้าเขาอยากชดเชยให้อาเดี่ยวมากกว่านี้ งั้นเขาก็ต้องเค้นความจริงจากปากมันให้ได้ หลังกลับจากเกาะเดือนเสี้ยว เขาต้องกลับไปที่แท่นอัญชันอีก
พอคิดแบบนี้แล้วเดวิสก็สบายใจขึ้น เขาตัดสินใจได้สักที ตอนนี้จุดมุ่งหมายของเขาแน่ชัด และเป้าหมายที่ว่าก็มุ่งไปที่คำมร ศัตรูของเขานั่นเอง


## 12 รอยร้าวแห่งอดีต

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว การินไม่อยากเชื่อว่า เขาใช้ชีวิตใหม่อยู่ในร่างใหม่ ลืมตาแล้วหลับตาตื่นขึ้นมาในร่างนี้ครบหนึ่งเดือนเต็มแล้ว
ข่าวดีที่ทำให้เขามีกำลังใจก็คือพัฒนาทางร่างกายของคำมรค่อนข้างดี อาจเพราะร่างนี้ยังอายุไม่มาก รวมถึงการินเองก็ดูแลสุขภาพอย่างเต็มที่ ตอนนี้เขาเริ่มเดินเหินได้มากขึ้น เลยลดการใช้รถเข็นลง ทำให้ไปไหนมาไหนได้สะดวกเพราะบางทีใช้แค่ไม้ค้ำสองอันก็พอ
การินมัวแต่ยุ่ง ๆ กับธุระส่วนตัว คุยกับหมอที่มาที่แท่นเดือนละครั้ง และการทำกายภาพประจำวัน ซึ่งกว่าจะเรียบร้อยก็บ่าย การินหันหน้าออกไปมองวิวนอกหน้าต่าง วันนี้ที่แท่นอากาศดี ลมไม่แรง คลื่นสงบ อากาศกำลังสบายและแดดไม่แรงเท่าใดนัก เหมาะสำหรับการเดินเล่นข้างนอก
หนุ่มหน้าสวยเหลือบมองรถเข็นแวบหนึ่ง แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ วันนี้เขาจะลองไปไหนมาไหนด้วยไม้ค้ำอย่างเดียวก็พอ
สักพักต่อมา ชายหนุ่มร่างบางก็มาถึงดาดฟ้าของแท่นย่อยอีกแท่นหนึ่ง
ชายหนุ่มใช้มือป้องดวงตา แม้ตอนนี้จะเป็นยามบ่ายแต่แดดไม่แจ่มจ้านัก เพราะมีเมฆกรองแสงให้พอสมควร เขาเห็นพนักงานสองสามคนเดินผ่านไปมา ถ้าเป็นช่วงหลังเลิกงาน ที่ดาดฟ้าของแท่นแห่งนี้จะเป็นที่ที่คนที่ทำงานที่นี่มักออกมาเดินเล่น มาออกกำลังกายกลางแจ้งกัน ซึ่งแต่ก่อนตอนอยู่ในร่างเดิม การินก็มาเดินออกกำลังกาย เล่นกีฬากับเพื่อนร่วมแท่นบ้าง
จนกระทั่งช่วงหลัง ๆ ที่เขาเริ่มหันไปพึ่งเหล้า
บนดาดฟ้าของแท่นนั้น เขาเดินออกกำลังกายไปมาด้วยไม้ค้ำอยู่เกือบครึ่งชั่วโมงทีเดียว การออกแรงทำให้ผิวหน้าที่เคยซีดเซียวเริ่มมีเลือดฝาด เหงื่อซึมที่หน้าผากเนียนใสจนต้องใช้หลังมือซับ
เขาหยุดนั่งพักบนม้านั่งทำจากเหล็กหล่ออยู่ครู่หนึ่ง แหงนหน้ารับลมเย็นที่พัดผ่านมา แล้วก็เห็นเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งบินตรงมาที่นี่
สักพักต่อมาเสียงปีกของเฮลิคอปเปอร์ก็ดังปัด ๆๆ ใกล้เข้ามา แล้วอีกไม่นานแมลงปอเหล็กก็ร่อนลง แล้วเขาก็เห็นคนที่ออกมาจากมัน เดวิสกับผู้ช่วยพลที่ติดตามตัวท่านประธานดังเงา
เดวิสมาอีกแล้วเนี่ยนะ
ทำไมประธานบริษัทต้องมาที่แท่นอีกแล้ว เขามีธุระอะไรถึงต้องมาที่นี่ถี่ ๆ งั้นหรือ
การเห็นเดวิสมานี่ทำให้การินห่อไหล่ทันที เขานึกถึงประสบการณ์การพบกันครั้งที่แล้วที่ไม่โสภานัก ชายหนุ่มประธานบริษัทเล่นงานเขาในร่างของคำมรเสียแทบแย่ เขาเกือบถูกอีกฝ่ายบีบคอจนตายด้วยซ้ำ ขนาดการินลองพูดเตือนความจำเรื่องหุ่นกันดั้ม เผื่อเดวิสจะสนใจและรับฟังเรื่องราวของเขาที่ไม่ใช่คำมรตัวจริง แต่บังเอิญมาติดอยู่ในร่างนี้ แต่สุดท้ายเดวิสก็ไม่เชื่อ
การินผ่อนลมหายใจเบา ๆ แต่ถ้าเขาเป็นเดวิส ก็คงไม่เชื่อเหมือนกันละ ในเมื่อเรื่องมันเหลือเชื่อเสียขนาดนี้
พอรู้ว่าตัวเองติดอยู่ในร่างของคำมร เขาก็สืบค้นข้อมูลของฝ่ายนั้น จากมือถือที่ขอยืมจากพยาบาลหนุ่มที่รับหน้าที่เป็นนักกายภาพให้การินไปด้วย
การินพอจำเรื่องของคำมร หรือไฮโซหนุ่มที่ตกเป็นข่าวโด่งดังเรื่องอุบัติเหตุชนรถเจ้าของลาโฮมกรุปจนเสียชีวิตเมื่อสิบปีที่แล้วได้ พอค้นข้อมูลล่าสุดของไฮโซหนุ่มหน้าสวยก็พบว่า เมื่อประมาณหนึ่งปีเศษ ๆ ที่ผ่านมา นายคำมร พรอิทธิวาร์ ทายาทตระกูลดังธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ยอดขายหลายหมื่นล้าน หายตัวลึกลับจากโรงพยาบาลชื่อดังกลางกรุงเทพฯ ที่เขานอนเป็นโคม่า ก่อนหน้าถูกลักพาตัว ในข่าวระบุว่านายคำมรมีโรคประจำตัวและแพ้ยาที่รักษาอาการโรคดังกล่าวขั้นรุนแรงจนทำให้หลับไปไม่ได้สติ แต่แน่นอนที่มีข่าวซุบซิบลืออีกว่า หากพิจารณาจากพฤติกรรมของคำมรในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ เหตุผลที่คำมรโคม่าคือเขาเล่นยาเกินขนาดแล้วเกิดช็อกไปมากกว่า
นั่นแปลว่าเดวิสถือโอกาสลักตัวคำมรที่นอนไม่รู้เรื่องรู้ราว มาเก็บซ่อนไว้ที่แท่นอัญชันแห่งนี้ เดวิสคงมีแผนการบางอย่างเตรียมไว้สำหรับร่างนี้
พอรู้พฤติกรรมก่อนหน้าของคำมร เลยทำให้การินนึกได้ มิน่าร่างกายนี้ถึงได้ผอมแห้งและอ่อนแรง แต่ก็แปลกดีที่พอการินฟื้นขึ้นมาในร่างนี้ เขากลับไม่มีอาการอยากเสพยาแต่อย่างใด มีอาการแค่ร่างกายอ่อนแอไม่มีแรงเดิน ซึ่งนั่นนับว่าเป็นเรื่องดี
ยังมีข้อดีอีกข้อด้วย นั่นคือคำมรยังอายุไม่มาก การินรู้สึกทันทีว่าพอมาอยู่ในร่างกายของคนที่ยังหนุ่ม แม้จะอยู่ในสภาวะที่อ่อนแอกว่าปกติ แต่ก็มีพลังที่มีชีวิตชีวาไปอีกแบบ ซึ่งหากเทียบกับการินที่เมื่อไม่ถึงเดือนก่อนยังติดอยู่ในร่างวัยใกล้เกษียณ การฟื้นขึ้นมาในร่างนี้ก็นับว่าให้ความรู้สึกที่ต่างกันมากทีเดียว
และการินยังพบข้อดีอีกข้อของการเกิดใหม่
ตอนอยู่ในร่างของคำมรเขาไม่มีอาการอยากดื่มเหล้าเลย นับว่าเป็นอะไรที่น่าประหลาดใจ เพราะการินในร่างก่อน ความอยากเหล้าของเขาเข้าขั้นทุรนทุราย เขาขาดมันไม่ได้ และอาจเป็นโรคพิษสุราเรื้อรังไปแล้วโดยไม่รู้ตัว
พอการินในร่างคำมรคิดได้แบบนี้ เขาก็คิดว่าหรือโชคชะตาอาจอยากให้โอกาสครั้งที่สอง เพื่อให้เขาได้แก้ตัวจากสิ่งที่เคยทำพลาดไป ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นจริง โอกาสที่ว่านี้ก็ไม่แย่เท่าใดนัก
เพียงแต่ต้องหาทางหลบเลี่ยงเดวิสให้ดี ๆ เท่านั้น
แต่การินก็เชื่ออย่างหนึ่งในใจ เขาคิดว่าลึก ๆ แล้วคนอย่างเดวิสมีเหตุผลและไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำขนาดจะฆ่าใครได้ เขาแค่ต้องหาวิธีพิสูจน์ให้อีกฝ่ายรู้ก็แค่นั้น
และพอรู้สึกว่าชีวิตนี้ของตัวเองยังมีความหวัง ก็ทำให้การินในร่างของคำมรร่าเริงขึ้น จนแทบผิวปากออกมาขณะนั่งพักเหนื่อยเลยทีเดียว
+++++
อย่างไรก็ตามการได้เห็นเฮลิคอปเตอร์ร่อนลงจอดแบบชัด ๆ เมื่อกี้ ทำให้การินหวนนึกถึงความหลังที่เจ็บปวดแสนสาหัสที่เกิดขึ้นเมื่อสามปีที่แล้ว เป็นปีที่เขาพบเรื่องเศร้าอย่างรุนแรง
นั่นคือในวันสุดท้ายที่เขาทำงานที่แท่นแห่งนี้ คือวันที่เกิดโศกนาฏกรรมกับลูกและเมียของเขานั่นเอง
ก่อนหน้าเกิดโศกนาฏกรรม การินตัดสินใจลาออกจากลาโฮมกรุปหลังทำงานที่นี่มาเกือบสามสิบปี และเกือบสองปีในนั้นคือช่วงเวลาที่เขาแทบตัดขาดจากครอบครัว ย้ายมาอยู่ที่แท่นอันห่างไกลจากลูกและเมีย
พอเมียกับลูกรู้ว่าเขาลาออกกลับไปอยู่กรุงเทพฯ สองคนนั้นก็อยากทำให้เขาประหลาดใจ ด้วยการมาหาเขาถึงที่นี่ในวันที่เขาทำงานที่แท่นวันสุดท้าย ราวกับคิดว่า การินคงอดใจจะเจอหน้าทั้งสองคนไม่ไหวแล้ว
แต่เรื่องนี้คือความเซอร์ไพรส์อย่างแท้จริง เพราะการินไม่รู้เลยว่าทั้งคู่วางแผนเอาไว้ เมียของเขาคุยกับเจ้าหน้าที่เพื่อขอขึ้นฮ.ลำที่จะมารับการินกลับฝั่งนั่นเอง
แต่อย่างไรก็ตามทั้งคู่ไม่เคยมาถึงแท่นแห่งนี้
เพราะเฮลิคอปเตอร์เกิดอุบัติเหตุตกกลางทะเลระหว่างทาง สาเหตุที่แจ้งมาคือเผชิญกับสภาพอากาศแปรปรวนยากจะควบคุม คนขับบาดเจ็บแต่ว่ายน้ำหนีรอดมาได้ ส่วนลูกเมียของเขาไม่รอดจากการจมน้ำ จนป่านนี้ศพของทั้งคู่ยังหาไม่พบ
ชะตากรรมต้องสาปของครอบครัวของเขาที่ทุกคนต้องมาจบชีวิตกลางทะเล ทั้งหมดมีส่วนเกี่ยวข้องกับแท่นอัญชันแห่งนี้
หลังรู้ข่าวการินคนเก่าแตกสลายแทบไม่เป็นผู้เป็นคน เขารักทั้งคู่มาก น้องเกมส์ลูกชายของเขาอายุแค่สิบสองเท่านั้น ไม่น่าต้องมาพบเจอกับเรื่องแบบนี้เลย
เขาโทษตัวเอง ถ้าเขาไม่ลาออก ยังคงอยู่ทำงานที่ลาโฮมกรุปต่อ ก็คงไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น
นั่นคือตราบาปที่เขาเฝ้าโทษตัวเองมาตลอดสามปีที่ผ่านมา สุดท้ายเขาก็ใช้ชีวิตแบบคนไร้วิญญาณอยู่ที่แท่นนี้ต่อไป ทุ่มเทให้กับงานอย่างเดียว แต่เพราะความตรอมตรมมันยากจะข้ามผ่าน การินเลยต้องใช้ตัวช่วยคือเหล้า ที่กลายเป็นคนรู้ใจเพียงคนเดียวที่ช่วยให้เขายังพอนอนหลับได้ในตอนกลางคืน ทำให้เขาไม่แตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ
และหลังเหตุการณ์นั้นเขาก็ไม่เคยคิดจะกลับเข้าฝั่งอีกเลย เพราะรู้ว่าไม่มีใครให้ไปหา


## 13 [NC] ผูกพันธะ 1

อาจเพราะหวนกลับไปคิดเรื่องความตายของลูกและเมียเมื่อช่วงบ่าย ทำให้ตกกลางคืนการินฝันร้ายว่าจมน้ำอีกแล้ว ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ฝันแบบนี้มาสักพักหนึ่ง
เขาสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย ความฝันเรื่องจมน้ำอันน่าอึดอัดทำให้เหงื่อแตกโซมทั้งตัว กระทั่งปลายผมก็ยังเปียกลู่ติดหน้าผากดูเหนอะหนะ
พอเปิดโคมไฟตรงหัวเตียง เห็นตัวเลขดิจิทัลของนาฬิกาตั้งโต๊ะบอกเวลา 04:37 นั่นแปลว่าเขานอนไปนานพอสมควร จะให้นอนต่อก็ยาก เขาเลยคิดจะไปล้างหน้าให้สดชื่นเสียหน่อย
หนุ่มน้อยหน้าสวยกัดฟันเกร็งแขนที่พอจะแข็งแรงขึ้นแล้วบนไม้ค้ำ ใช้มันยันตัวเองทีละก้าวจนมาถึงห้องน้ำได้ในที่สุด ชายหนุ่มดีใจที่หลายวันแล้วในสัปดาห์นี้ที่ไม่ต้องพึ่งรถเข็นไปไหนมาไหนเลย
พอได้สัมผัสกับความเย็นสดชื่นของสายน้ำตรงอ่างล้างหน้า การินก็คิดว่าดูเหมือนแค่นั้นจะไม่พอ อาบน้ำไปเลยดีกว่า
เขาค่อย ๆ ประคองตัวเองยันไปตามผนังห้องน้ำ อย่างช้า ๆ และระมัดระวัง ส่วนหนึ่งเพราะยังเดินไม่ถนัด ที่เหลือคือเพราะกลัวลื่นล้มในห้องน้ำมาก ๆ
พอคิดถึงตรงนี้ทำให้การินขันตัวเองนิดหน่อย สงสัยติดนิสัยคนสูงวัยในร่างที่แล้วมา เขาเปล่งเสียงหัวเราะหึ ๆ ออกมาจริง ๆ
ในที่สุดหนุ่มน้อยก็เข้ามาในห้องอาบน้ำได้อย่างปลอดภัย
ห้องน้ำของห้องพักแห่งนี้ดูดีใช้ได้ ผนังปูด้วยกระเบื้องสีเหมือนทราย ส่วนพื้นก็ใช้กระเบื้องสีใกล้เคียงกันแต่เป็นแบบหยาบเพื่อความปลอดภัย
ในห้องอาบน้ำเขาเอื้อมมือขึ้นหยิบขวดสบู่เหลว แต่ด้วยการเคลื่อนไหวที่ยังเงอะงะ ทำให้ชนเอาประดาขวดทั้งหลายหล่นลงมาบนพื้นห้องน้ำ บางขวดหล่นลงมากระทบไหล่ผอมบางติดกระดูกของเขา มันเจ็บพอสมควรสำหรับร่างกายที่ยังอ่อนแอ เขานิ่วหน้า แต่พยายามลืมความเจ็บไป
พอเปิดฝักบัวสายน้ำละเอียดก็ตกกระทบตัว การินไม่เปิดเครื่องทำน้ำอุ่นเลย เขาชอบความเย็นของน้ำ เขาเทสบู่ลูบไล้ฟองไปมา พอยืนอาบน้ำต่อสักพักก็รู้สึกเมื่อย เลยลงไปนั่งบนแท่นยกที่มีในห้องน้ำแห่งนี้ มืออีกข้างจับราวสเตนเลสไว้ สายน้ำจากเรนชาวเวอร์ตกกระทบศีรษะและไหล่ ขวดสบู่เหลวสีขาวเล็ก ๆ ที่ตกลงมาจากชั้น ตอนนี้วางนอนอยู่ข้างตัว
เขาก้มมองหน้าอกที่มีกล้ามเนื้อบาง ๆ ขึ้นจากการไปไหนมาไหนด้วยไม้ค้ำกับรถเข็นในหนึ่งเดือนที่ผ่านมา มือเขาแตะที่หน้าท้องแบนราบ ลูบแขนกับขาที่ค่อนข้างเรียวเล็ก ไล่ไปตามผิวขาวซีดเผือด ซึ่งพอร่างกายของอีกฝ่ายเริ่มแข็งแรงขึ้น ผิวพรรณของคำมรก็สวยขึ้นจนแทบเปล่งประกายออกมาราวกับหินอ่อนสีขาว
เอาเข้าจริงเขายังไม่ชินกับการมองร่างนี้ตอนเปลือยเปล่า เขายังรู้สึกกระดากกระเดื่องราวกับดูคนอื่นแก้ผ้าอยู่เลย
ซึ่งพอคิดแบบนี้ชายหนุ่มก็นึกขำในใจนิดหน่อย ร่างเดิมของเขาช่างแตกต่างจากร่างนี้ชนิดฟ้ากับเหว แต่ก่อนเขามีผิวสองสี ตัวอ้วนลงพุง แถมสายตาก็สั้นแล้วก็ยาวด้วยในเวลาเดียวกัน เวลาอาบน้ำเลยไม่เคยเห็นร่างกายตัวเองชัด ๆ แถมพุงก็ใหญ่บังจนมองไม่เห็นปลายเท้าตัวเองด้วยซ้ำ
แต่ร่างกายนี้สายตาของเขาคมชัดเป็นปกติ นี่คือข้อดีอีกข้อที่เพิ่มเข้าไปจากที่คิดไว้เมื่อบ่ายนี้
'อา สดชื่นจัง อยากนั่งอาบน้ำแบบนี้ไปนาน ๆ เลย' เขาคิดแล้วก็เอื้อมมือไปหยิบขวดสบู่เหลว หรี่ตามองลวดลายบนสติกเกอร์ติดบนขวด
บนสติกเกอร์คือภาพตัดของขวดน้ำหอมที่มีโครงร่างคล้ายรูปหัวใจ มีจุกปิดเป็นทรงพีระมิด ด้านบนมีแฉกของรัศมีซึ่งเขารู้ด้วยว่ามี 21 เส้น ตัวเลขซ้ายมือของขวดน้ำหอมคือ 19 ขวามือคือ 92 เขารู้อีกเช่นกันว่าพอเขียนรวมกันนั่นคือปีค.ศ. ปี 1992
เป็นปีที่ลาโฮมกรุปก่อตั้ง งั้นปีนี้ก็ครบสามสิบปีพอดี
ด้านล่างเขียนตัวหนังสือไว้ว่าลาโฮม—L'arÔme
หนุ่มน้อยหมุนเกลียวฝาขวด สูดดมกลิ่นสบู่เหลวเข้าไปเต็มปอด กลิ่นอันคุ้นเคย เขาจำได้ดีว่ากลิ่นนี้ชื่ออะไร มันชื่อว่า 'ทะเลแห่งรัก' ช่างน่าแปลกที่ชายหนุ่มได้ใช้สบู่กลิ่นนี้ในสถานที่ที่เหมาะเหม็งกับชื่อของมันพอดี
การินจำได้กระทั่งว่ากลิ่นหอมนี้มีส่วนผสมจากอะไรบ้าง และที่มาของกลิ่นคืออะไร
ลาโฮมรังสรรค์มันขึ้นมาได้อย่างน่าประทับใจ กลิ่นอันหอมหวนยังอ้อยอิ่งที่จมูกแม้อยู่ท่ามกลางสายน้ำเย็นชื่นใจที่รินรดลงจากเบื้องบนก็ตาม
+++++
อีกไม่กี่นาทีต่อมาการินก็อาบน้ำเสร็จ หนุ่มน้อยหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำที่แขวนไว้จากราวมาสวม จากนั้นก็ยันตัวเองกลับมาด้วยไม้ค้ำ พออาบน้ำเสร็จเขายังไม่ง่วงเลยมานั่งพักบนเก้าอี้นวมข้างหน้าต่าง รูดม่านออกไปข้างนอกดูวิวยามค่ำคืนของแท่นขุดเจาะ
ขณะกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ จู่ ๆ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกเสียงดังผลัวะ มีใครบางคนผลักมันเปิดเข้ามาอย่างแรง
การินหันไปมองอย่างว่องไว เดวิส เขาแอบเข้ามาในห้องนี้อีกแล้ว!
แต่คราวนี้ประธานหนุ่มรูปหล่อมาในสภาพไม่เหมือนเดิม ใบหน้ายังคงหล่อเหลาราวกับรูปปั้น แต่ตอนนี้ท่อนบนของเขาเปลือยเปล่า ผิวสีแทนของเขาเป็นมันวับ ทั้งเนื้อทั้งตัวสวมแค่กางเกงนอนผ้าฝ้ายสีเทามีเชือกผูก แถมเอวกางเกงยังรั้งลงมาจนเห็นแนวเส้นขนสีดำแข็งรำไร เหมือนเขารีบวิ่งออกมาทันทีในชุดนอน
แต่ที่น่าแปลกคือใบหน้าของเดวิสสั่นระริกและหวั่นไหว ต้นคอเปียกเหงื่อ เหมือนเขากำลังเจ็บปวดทรมาน
ใบหน้าของเขาแดงซ่าน เหงื่อซึมตามหน้าผากและไรผม เขารุดมายังที่ที่คำมรนั่งอยู่ทันที
"ฮึก อา...ช่วยด้วย ช่วย มันปวด..ทรมาน"
เดวิสเอามือกุมเป้ากางเกง ใต้เนื้อผ้านุ่มนั้นมีส่วนนูนเป็นก้อน ท่ามกลางแสงสีเหลืองในห้องหนุ่มน้อยเห็นว่ามันเต้นตุบ ๆ การินสับสนว่าเกิดอะไรขึ้นกับตรงส่วนนั้นของเขา
"แข็งจนเจ็บไปหมดแล้ว ช่วยหน่อย"
"เฮ้ย อะไร คุณจะทำอะไรผม" หนุ่มหน้าหวานร้องเสียงหลง แต่ไม่มีประโยชน์ใด ๆ
เดวิสไม่พูดเปล่า เขากรากมายังเก้าอี้นวมตัวที่การินนั่งอยู่ มือแข็งแรงของเดวิสช้อนตัวคนที่ผอมกว่าขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ราวกับยกของไร้น้ำหนัก จากนั้นก็โยนการินลงไปบนเตียงคนป่วยอย่างไม่นุ่มนวลนักทันที
แล้วเดวิสก็โถมทับลงมา มือของการินพยายามผลักที่กล้ามเนื้อหน้าอกนูนสวยที่เป็นมันวาวเพราะเหงื่อบาง ๆ แต่ไม่ได้ผล เสียงเดวิสคำรามแถมยังกุมมือไว้ที่เป้ากางเกง
"อุ๊บส์ แม่งยิ่งปวดโว้ย"
เขาใช้ต้นขาแข็งแรงแทรกต้นขาของคนข้างล่าง ทำให้การินจำยอมแยกขาตัวเองออก เสื้อคลุมอาบน้ำเปิดกว้าง เดวิสกระชากเชือกรัดเสื้อคลุมออกทันที
วินาทีต่อมาร่างไร้อาภรณ์ขาวซีดบอบบางก็เปิดเผยทุกส่วนสัดต่อหน้าของเขา
"อึก ฮึ่ม อา อูย มันน่า..."
มือใหญ่แข็งแรงข้างหนึ่งกดลงไปที่ลำคอบอบบางของการินทันที
ร่างใหญ่กว่าตามมากดตัวการินลงไป สักพักกางเกงนอนตัวนั้นก็หลุดจากร่างของเดวิส สองมือของเขาเปลี่ยนมาจับข้อเท้าของคนตัวเล็กกว่า ดึงให้ต้นขาถ่างออกจากกันอีก
"อย่า อย่าทำผม..อื้อ อือ"
เสียงร้องขาดหายไปทันทีเพราะเดวิสใช้มือใหญ่กดทับริมฝีปาก ก่อนจะดันริมฝีปากของตัวเองเข้ามาอย่างรุนแรง บดเบียดจนแทบไร้อากาศช่องว่าง
การินตกใจจนตาเบิกกว้างทีเดียว แต่คนข้างบนบดทับร่างกายเขาจนแทบหายใจไม่ออก ตอนแรกเขาว่าจะลองกัดอีกฝ่ายเผื่อจะทำให้รู้ตัว แต่พอนึกได้ว่าคนนี้คือหนูเดวี่ที่เขาเอ็นดูนักหนา การินก็ทำไม่ลง เลยได้แต่ปล่อยไป
พอคนข้างบนรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ขัดขืน เขาก็เริ่มจูบหนักหน่วงขึ้น ใช้ทั้งปากและลิ้นรุกรานเขาเลยทีนี้ ตอนนี้มีแต่เสียงเนื้อสัมผัสกัน เสียงดูด เสียงกลืนน้ำลาย คนข้างบนเริ่มจับได้แล้วว่าคนข้างล่างไม่คิดขัดขืนอีก
พอการินเริ่มเผลอไผล สองแขนของเขาก็เคลื่อนไหวไปเอง ตอนนี้มือของการินกลับเลื้อยไปลูบคลำเส้นผมหนากับโอบตรงแผ่นหลังนูนสวยของเดวิสไว้แทน
ลิ้นอุ่น ๆ ของเดวิสลากตั้งแต่ข้างลำตัวไปจนถึงใต้วงแขน จมูกโด่งซุกซบอยู่ตรงนั้นอย่างพึงพอใจ
"ฮึก โอ๊ย อย่าทำแบบนั้น มัน…" การินเสียวใจจะขาดตอนถูกทำแบบนั้น
"กลิ่น กลิ่นดีเหลือเกิน หอมมาก…น่ากิน"
สองมือของเดวิสคลุกเคล้าตะโบมไปทั่วทั้งกราม คาง หน้าอก หน้าท้อง รวมถึงท่อนเนื้อของคนข้างล่าง การินเจ็บใจที่ของตัวเองก็แข็งตัวสู้มืออีกฝ่ายด้วย
อวัยวะส่วนนั้นของเดวิสแข็งมาก แม้จะอยู่ในแสงสลัวแต่ยังเห็นว่ามันเต้นตุบราวกับมีหัวใจเป็นของตัวเอง ส่วนหัวเปลี่ยนเป็นเข้ม มันเลื่อมเปียกแฉะไปด้วยน้ำหล่อลื่น แน่นอนว่ามันไหลลงมาเป็นสายยาวเปียกผ้าปูเตียงในปริมาณที่มากผิดปกติ
จากนั้นคนข้างบนก็โน้มตัวลงมาที่ซอกคออีกรอบ "ไม่ไหวแล้วขอกินหน่อยเถอะ"
คราวนี้เขาฝังฟันลงที่หัวไหล่ เดวิสกัดลงมาที่ผิวอ่อนสีซีดของคนข้างล่าง หยดของเหลวสีแดงราวกับเม็ดทับทิมซึมออกมาตามรอยแผลทันที
"โอ๊ยยยยย" การินร้องเสียงร้องโหยหวน เพราะเดวิสไม่ใช่แค่กัด เหมือนเขาจะดูดตรงแผลนิดหน่อยด้วย
อาจเพราะเสียงร้องทำให้คนข้างบนถอนปากออก เขาใช้มือหลังมือปาดที่ริมฝีปากที่เปรอะเลือดนิดหน่อย ในแสงสีส้มเลือดบนปากเขาเห็นเป็นสีดำ
แต่เดวิสก็ได้สติเพียงครู่เดียว จากนั้นเขาก็ก้มหน้าลงมาจัดการกับริมฝีปากของการินอีก เขาจูบดูดดึงเฟ้นฟอนต่อไป โดยไม่ได้ใส่ใจกับเสียงสั่นร้องขอความเห็นใจ อีกฝ่ายน้ำตาไหลแล้วเพราะความเจ็บ การินพูดว่า "นี่อาเอง เดวี่" แต่เดวิสคงไม่ได้ยิน


## 14 [NC] ผูกพันธะ 2

เดวิสไม่สนใจสิ่งที่อีกฝ่ายพูด เขาเอาแต่จูบ ๆๆๆ จนอีกฝ่ายเลิกพูดไปเอง จากนั้นหนุ่มหุ่นล่ำก็ผละริมฝีปากออกมา คราวนี้ลิ้นหนา ๆ ร้อน ๆ ของเขาเปลี่ยนมาเลียอีกฝ่ายตรงบาดแผลที่เพิ่งถูกกัดไปเมื่อกี้ ราวกับจะให้น้ำลายของเขาช่วยเป็นยาสมาน
"อึก โอ๊ย อย่าทำ"
แต่เขาไม่สนใจเสียงทัดทานเลยแม้แต่น้อย
ร่างบึกบึนเล้าโลมที่ซอกคอ ติ่งหู ดูเหมือนการได้กัดจนอีกฝ่ายได้เลือดทำให้เขาใจเย็นลง เขาจึงเล้าโลมอีกฝ่ายด้วยความนุ่มนวลอ่อนโยนขึ้น
ริมฝีปากนุ่มนวลบรรจงจูบไปทั่ว ที่ต้นคอ ติ่งหู ตรงรอยต่อระหว่างไหปลาร้าทั้งสองข้าง จากนั้นก็เป็นที่ส่วนยอดของหน้าอก ลิ้นร้อน ๆ นั้นไล้เลียคลุกเคล้าไม่ห่างหาย ราวกับตรงนั้นคือขนมหวานที่เขาพึงพอใจจะค่อย ๆ ชิมไปทีละนิด
"โอย ทำไมหวานไปทั้งตัวแบบนี้ กลิ่นกับรสชาติสุดยอดไปเลย อือ อืม" เสียงของเดวิสสั่นกระเส่าทีเดียวในขณะที่ดูดกลืนรสชาติของอีกฝ่ายไปด้วย การินคิดว่าร่างกายเขาจะน่าจะเต็มไปด้วยรอยแดงที่อีกฝ่ายฝากไว้
มือเล็กของคนข้างล่างไขว่คว้าที่แผ่นหลังชื้นเหงื่อของคนข้างบน ตอนแรกว่าจะใช้เล็บจิกให้รู้ตัว แต่กลายเป็นการลูบสัมผัสอย่างเร่าร้อนไปมา
นั่นทำให้เดวิสได้ใจ เขาจูบหนักหน่วงจนพอใจและสุดท้ายจึงยอมผละตัวเองออก ริมฝีปากของการินเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายจากเดวิส แถมยังแดงบวมเห่อเพราะแรงดึงของคนข้างบน
การินรู้สึกราวกับไม่ได้หายใจเต็มที่มานานหลายนาที เขาจึงอ้าปากค้างหอบหายใจ แต่นั่นทำให้อีกฝ่ายเข้าใจผิด คิดว่านั่นคือการเชิญชวนให้เขารุกรานร่างกายต่อไป
เดวิสยันตัวขึ้นมานั่งคุกเข่าบนเตียง สองขายังคร่อมร่างของการินไว้ เขากระชากเสื้อคลุมอาบน้ำที่จะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่ของคนข้างล่างให้ลงไปคลุมบนที่นอนแทน ร่างขาวซีดของคนข้างล่างเปิดเปลือย เห็นรอยแดงเป็นจ้ำตามจุดต่าง ๆ ที่เขาเพิ่งลงลิ้นไปเมื่อครู่
ตอนนี้คนนั่งพร้อมแล้วสำหรับขั้นตอนต่อไป
มือใหญ่ของเดวิสหมกมุ่นอยู่ที่แก่นกลางส่วนหน้าของเขา มีน้ำพรีคัมไหลมากมายจนเปียกลื่นไปหมด มันผุดขึ้นมาไม่หยุดจากตรงส่วนหัวที่กระตุกหงึก ๆ
ของเหลวหนืดทำให้อวัยวะเกือบทั้งแท่งเห็นเป็นมันเลื่อมใต้แสงไฟ น้ำบางส่วนหยดลงมาจนเปียกนองบนที่นอน มีบางส่วนเปียกหน้าท้องของคนที่นอนอยู่ เดวิสเห็นรอยเป็นทางอันเกิดจากการเคลื่อนที่ของอวัยวะของเขาลากผ่านหน้าท้องขาวเนียนของคนข้างล่าง มันสะท้อนแสงโคมไฟเป็นประกายราวกับรอยลากเป็นทางของเมือกหอยทาก
ประธานหนุ่มใช้มืออันแข็งแรงกดต้นขาข้างหนึ่งของคนข้างล่าง อีกข้างใช้หัวเข่ากด การินเสียววูบเพราะกลัวว่าเดวิสจะใช้ความรุนแรงอะไรกับเขา นั่นเลยทำให้คนอยู่ล่างรีบแยกขาทั้งสองออกจากกันโดยอัตโนมัติ
เดวิสไม่ได้ออกแรงกดตรงหัวเข่ามากขึ้นไปอีก เขาแค่ใช้นิ้วยาวกวาดของเหลวทั้งหมดที่รินออกจากอวัยวะส่วนนั้นเท่าที่ทำได้ นิ้วมือของเขาเปียกชุ่มเป็นเงาในแสง แล้วเขาก็เริ่มสอดนิ้วเข้าไปที่ช่องทางคับแคบของคนข้างล่าง
"อึก ฮึก โอย อย่าทำแบบนี้ มัน..." การินบิดตัว หมดสภาพจะต่อกรใด ๆ กับคนข้างบน หนุ่มหน้าหวานเอียงใบหน้าซุกกับที่นอนด้วยความเจ็บปนเสียวกระสัน
ส่วนเดวิสจับที่โคนแท่งอวัยวะแข็งยาวของตัวเอง รูดมันขึ้นลงไปมา ราวกับเขาภูมิใจในผลงานประติมากรรมชิ้นเลิศชิ้นนี้ แท่งทวนอันสวยงามของเขา
แล้วเขาก็เริ่มกดส่วนหัวของมันเข้าไปในช่องทางของคนข้างล่าง
"โอ๊ย อา อ๊าก ผมเจ็บ"
"ชู่ ๆ ไม่ต้องเกร็ง" อีกฝ่ายก้มตัวกระซิบบอก มือใหญ่ข้างหนึ่งปิดตั้งแต่ปากจนถึงส่วนคางของคนข้างล่างเบา ๆ การสัมผัสแบบนั้นราวกับการปลอบขวัญ
คำพูดอันอ่อนโยนนั่นช่วยได้จริง คนข้างล่างลดการเกร็งกล้ามเนื้อตรงส่วนนั้นลง คิ้วที่ขมวดคลายออกจากกัน
แท่งเนื้อค่อย ๆ สอดเข้าไปต่อ มันไม่บุ่มบ่าม ไม่พยายามแทรกเข้าไปจนมิดอย่างรวดเร็ว ตรงส่วนหัวของมันพยายามเบียดแทรกช้า ๆ แล้วถอนออก ทำแบบนี้สองสามครั้งจนช่องทางของคนข้างล่างเริ่มเปิดออก เดวิสใช้ของตัวเองค่อย ๆ ทะลวงเข้าไป กะจังหวะว่าคนข้างล่างพอทนไหว
"อึก โอ๊ย ฮือ..อา อ๊า" คนข้างบนครวญครางบิดตัวไปมาทุกทีที่คนข้างบนเริ่มดันท่อนเนื้อลึกเข้าไปมากขึ้นกว่าเก่า
เดวิสก้มหน้าลงมาจูบปากคนข้างล่าง เป็นจูบอันนุ่มนวลอ่อนโยนกว่าจูบก่อน ๆ ราวกับเป็นการไถ่ถอนความเจ็บปวดที่การินได้รับจากเขา
การินเริ่มจูบตอบแล้วทีนี้ ลิ้นเล็ก ๆ ของเขาลองเกี่ยวพันกับริมฝีปากและลิ้นของเดวิสบ้าง ประธานหนุ่มจูบเขาอีกหลายทีซ้ำ ๆ โดยที่ยังเบียดท่อนเนื้อเข้าแล้วดึงออกอีกสองสามรอบ แต่ละครั้งที่แทรกเข้ามาใหม่ก็ยิ่งเข้าไปได้ลึกกว่าเดิม
"ฮึก ฮา อา" เสียงลมหายใจออกของคนข้างล่างร้อนผ่าว แต่ความเจ็บปวดเริ่มหายไป มีความสุขสมเข้ามาแทรกแล้วจนสังเกตได้
แท่งเนื้อของเดวิสสอดเข้าไปใหม่ คราวนี้มันถูกดุนดันเข้าไปจนสุด การินแหงนหน้าคอตั้งบ่า สูดปากด้วยความเจ็บปวดและหน่วงลึก
"โอ๊ยยย"
ฝ่ายที่อยู่ข้างบนวางฝ่ามือใหญ่ ๆ บนขากรรไกรที่บอบบางของเขา ลิ้นอุ่น ๆ แลบลงมาโลมเลียที่คาง ไล่ขึ้นริมฝีปาก วนเวียนอยู่ตรงนั้นโดยที่อีกฝ่ายยังกัดฟันแน่น การินรู้สึกว่ากล้ามเนื้อตรงนั้นของเขาหดเกร็ง และนั่นทำให้เกิดความเจ็บปวดบางอย่าง ราวกับร่างกายส่วนล่างของเขากำลังแยกออกเป็นเสี่ยงด้วยพลังแห่งการบุกรุกของคนข้างบน
เดวิสงึมงำแถวคางของการิน "อย่าเกร็งสิ ปล่อยตัวตามสบาย"
ท่านประธานรู้ว่าควรทำอะไร จึงค้างท่อนเนื้อไว้อย่างนั้น เขาไม่รีบร้อน รอคอยให้คนข้างล่างทำความคุ้นชินกับมัน
การินไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองพยักหน้าไปกับคำปลอบโยนกึ่งสั่งของคนข้างบนโดยไม่รู้ตัว
อีกนาทีต่อมาความเจ็บก็คลายลง และคนข้างบนก็รู้ เขาจับได้จากความเกร็งหดรัดของกล้ามเนื้อรอบอวัยวะของเขาที่เริ่มผ่อนลง เดวิสเป่าลมหายใจออกอย่างผ่อนคลายขึ้นที่แรงรัดตึงตรงแท่งเนื้อคลายตัว เขามองใบหน้าของคนข้างล่าง ฝ่ายนั้นดูช่วยเหลือตัวเองไม่ได้อย่างสิ้นเชิง ผมสั้นชี้โด่เด่ดูน่าเอ็นดู ร่างกายบอบบางผิวขาวซีดนั้นช่างเปิดโล่งเตรียมรอการครอบครองจากเขาเหลือเกิน…
แต่เพียงผู้เดียวในตอนนี้
นั่นทำให้ความกระสันอยากแล่นขึ้นมาตามกระบอกตาของเดวิสเป็นริ้ว ๆ เขาอยากทำให้เร็วและแรงกว่านี้ เขารอมามากพอแล้ว
เขาเลยทำต่อ แล้วเสียงครางด้วยความเสียวซ่านก็ร้องระงม
"ฮึก แฮก ๆ อึก อึก อ้า โอย" เสียงดังทุกครั้งที่ท่อนเนื้อของเขาสอดเข้าไปจนสุด
เดวิสเริ่มไหลไปตามอารมณ์ คราวนี้เอวของเขาเลยยิ่งขยับถี่กระชั้น เสียงก็เล็ดลอดออกมาถี่ขึ้นเช่นกัน
คนข้างบนยกฝ่ามือที่ยันที่นอนไว้ปาดเหงื่อบนหน้าผาก
"ฮึก ไม่ไหวแล้ว รูแม่งตอดดีจริง ๆ" เขาพูดอย่างลามกหยาบคายด้วยแรงแห่งตัณหา และจากนั้นก็ส่งผลให้เกิดเสียงรัวตับ ๆ ต่อเนื่องรวดเร็วและรุนแรงในทันที
"โอ๊ย ๆๆ"
ร่างกายของคนข้างล่างกระถดหนี ทำให้เดวิสรู้ว่าการเคลื่อนไหวเมื่อครู่เหมือนจะเร็วและลึกเกินไปสำหรับฝ่ายรับ
ประธานหนุ่มเลยได้สติ เงยหน้ามองคนข้างล่าง เห็นฝ่ายนั้นน้ำตาไหลเป็นทาง
อารมณ์แห่งความเห็นอกเห็นใจพลุ่งขึ้นมา แต่ความต้องการก็ยังพุ่งสูง อย่างไรก็ตามเขายอมถอนแท่งเนื้อออกชั่วครู่
แล้วเดวิสก็ก้มตัวลง เบียดใบหน้าไปที่ซอกคอของอีกฝ่าย มือหนาลูบไล้เบา ๆ ที่เส้นผมของคนข้างล่างอย่างปลอบประโลม เดวิสจูบแผ่ว ๆ ที่แก้ม กราม ที่ขมับ เขาจูบตรงหางตา แล้วจู่ ๆ ก็เลียไล่ลิ้นไปตามรอยคราบน้ำตานั้น ราวกับต้องการดูดกลืนทุกอย่างที่ถูกปลดปล่อยจากอีกฝ่ายเข้าไปเป็นของตัวเอง
จูบนั้นคงช่วยปลดเปลื้องอะไรบางอย่างจากความรู้สึกของฝ่ายถูกกระทำได้ การินเริ่มสงบลง ดูเหมือนความเจ็บปวดจะผ่อนคลาย
เดวิสเลยใช้มือผลักดันที่ต้นขาอย่างหนัก ยกบั้นท้ายให้สูงขึ้น แล้วเขาก็แทรกตัวเข้าไปอีกที
"อึก อูย อ๊าาา" แต่คราวนี้เสียงของคนข้างล่างไม่ได้ดังเท่าครั้งก่อน เขาเจ็บน้อยลงแล้ว แถมมีความรู้สึกอย่างอื่นผุดขึ้นมาแทน
เดวิสโถมร่างลงมา แผ่นหลังกำยำของเขาโชกไปด้วยหยาดเหงื่อจากแรงกายที่ทุ่มเทลงไป ตอนนี้มันขยับเคลื่อนไหวด้วยลีลาอันงดงามราวกับการเคลื่อนไหวของปลาในน้ำ
"ฮื่อ หวานมาก ดีเหลือเกิน ไม่ไหวแล้ว"
เขาคำราม ริมฝีปากโลมเลียที่แก้มของการิน สะโพกของเขายังเด้งเข้าออกถี่ยิบไปด้วย
"โอ๊ย อึก อาาา"
ริมฝีปากของเดวิสที่กระทำบนแก้มและต่อมาคือที่ริมฝีปากของการินนั้นยิ่งกว่าความหิวกระหาย มันคือการดูดกลืนในแบบหนึ่ง คนตัวใหญ่แทบบดเคี้ยวอีกฝ่ายเข้าไปทั้งตัว คนข้างล่างไม่อาจหนีหรือขัดขืนได้ ต้องยอมให้อีกฝ่ายรุกราน อันที่จริงจากการแสดงออก ดูเหมือนการินเองก็ถูกใจไม่เบากับการจูบของคนผิวสีแทนสวย
"อื้อ อืม" การินได้แต่ครางเสียงอู้อี้
ส่วนเดวิสยังคงใช้ลิ้นกับริมฝีปากรุกรานไปทั่ว มือใหญ่ลูบไล้ที่ไหล่และหน้าอก สะโพกยังขยับรัว ๆ ไม่หยุดนิ่ง
"อือ แฮก โอย อ้า"
การินอ้าริมฝีปากค้าง สองมือของเขากอดที่แผ่นหลังของคนข้างบน นิ้วกดจิกหนักลงบนแผ่นหลังอันเกิดจากความวาบหวาม
ในทันใด เดวิสก็เปลี่ยนท่วงท่า
แม้อวัยวะของเขายังค้างอยู่ข้างใน เขากลับยกไหล่บอบบางของคนข้างล่างขึ้นพร้อมกับเขา การินคว้าหลังคอกับไหล่ของเดวิสโดยสัญชาตญาณ ทำราวกับอีกฝ่ายคือผู้ใหญ่ที่อุ้มตัวเขาไว้
ต่อมาฝ่ายรุกก็ดันขาของอีกฝ่ายให้อยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสม ให้บั้นท้ายของการินวางอยู่บนแท่งทวนของเขา แล้วเหยียดขาผอม ๆ ไปข้างหน้าอย่างสบาย ๆ ส่วนเดวิสนั่งหลังตรง ขายาว ๆ แข็งแรงของท่านประธานสอดอยู่ข้างใต้ เหยียดออกและงอเข่าเล็กน้อย ราวกับท่านั่งขัดสมาธิแบบหลวม ๆ
การินยังไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป แค่รู้ว่ามีบางอย่างกำลังเกิดขึ้น บางอย่างที่....
เขาเลยกอดคอเดวิสแน่น ซบหน้าที่ไหล่กว้างของอีกฝ่าย ตาหรี่ปรือไปด้วยน้ำตาและความมึนเมา ปากอ้าค้างอย่างรอคอย
"โอ๊ะ โอ๊ย อึก" และการินก็ร้องลั่นทันทีที่เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น
เดวิสใช้สะโพกของตัวเองดันคนข้างบนเป็นจังหวะขึ้นลง มือของเขาช้อนที่สะโพกของคนตัวเล็กขึ้นแล้วพอมันตกเขาก็เด้งเอวหา ทั้งสองอย่างถูกทำในจังหวะที่สอดรับกัน
"อึก อึก อา ฮือ"
หนุ่มผอมบางกอดอีกฝ่ายแน่น เสียงร้องของเขาคล้ายเสียงร้องไห้ อาจมาจากความเจ็บปวดส่วนหนึ่ง ที่เหลือมาจากรสชาติอันร้อนแรงที่อีกฝ่ายมอบให้ เสียงสะอื้นจากความเจ็บและสุขสมผสมปนเปแทบแยกไม่ออก
นั่นทำให้การินเองก็ขยับสะโพกตัวเองไปตามจังหวะเดียวกับจังหวะขยับเอวกับมือของเดวิสด้วย ทุกอย่างเป็นไปตามสัญชาตญาณ
เดวิสเบียดหน้าตัวเองมาชิดกับคนที่คร่อมตักเขาอยู่ แววตาดำดุดันของเขาตอนนี้สงบนิ่งขึ้นเล็กน้อย เขาใช้จมูกแตะที่ริมฝีปากของการิน แล้วริมฝีปากร้อนแรงของเขาดึงปากอีกฝ่ายมาประกบอย่างเร่าร้อน
นั่นให้การินรู้สึกผ่อนคลายขึ้น
เดวิสยังไม่หยุดหยัดตัวขึ้นลง การทำแบบนั้นส่งผลให้คนข้างบนส่งเสียงหอบทุกครั้งที่เขาขยับตัว
"แฮก แฮก อึก แฮก"
ชายหนุ่มตัวใหญ่ยังลอบมองใบหน้าของคนตรงหน้าไปด้วย เขาเห็นดวงตายังบีบแน่น หนุ่มหน้าสวยกัดฟัน สีหน้าดูทุกข์ทรมาน และนั่นทำให้ความรู้สึกหนึ่งของเดวิสเอ่อล้นขึ้นมาแทน
เขากระตุกมุมปากคล้ายรอยยิ้มบาง ๆ อย่างเห็นอกเห็นใจ ก่อนจะยื่นปากไปจูบอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวลและอ่อนหวานอย่างยิ่ง
และนั่นทำให้การินจูบเขาตอบกลับมาเช่นกัน
และในอีกวินาทีต่อมา เขาก็ดันร่างบอบบางให้ลงไปนอนบนเตียง แล้วโถมตัวลงไปนอนทับร่างคนบนเตียงอีกที ขาของคนข้างล่างแยกถ่างออกจากกันเพราะถูกบั้นท้ายของเดวิสกดไว้ ท่อนเนื้อของเขายังสอดคาในตัวของอีกฝ่าย
พอคนร่างบางลงไปนอนได้ที่ สะโพกของเดวิสก็ขยับรัวเร็ว ริมฝีปากยังดูดดึงอย่างหิวกระหาย เหงื่อเย็น ๆ ของตัวเขาหยดถูกคนข้างล่าง
"โอ๊ะ อึก แฮก" คือเสียงของคนอยู่ข้างบนที่ร้องออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
"อา อ๊า" และนั่นคือเสียงสุดท้ายของหนุ่มหน้าสวยก่อนจะใช้มือสัมผัสที่ท่อนเนื้อของตัวเองเบา ๆ แล้วการินก็ปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นลงมาบนหน้าท้องของตัวเองอย่างมากมาย
ซึ่งไม่ต่างอะไรจากเดวิสที่พอเห็นภาพของคนตรงหน้า ตอนได้สัมผัสตอดถี่จากกล้ามเนื้อตรงนั้นที่หดรัดเป็นจังหวะในขณะที่เจ้าตัวเสร็จสม นั่นทำให้เดวิสกัดฟัน หลับตาแน่น แล้วเขาก็ถึงฝั่งฝันทันที
แต่หนุ่มหล่อยังมีสติด้วยการรีบถอดถอนมันออกมาทันเวลา
เขาร้องครวญครางขณะนิ้วยาวกอบกุมที่ส่วนโคนเอาไว้ อวัยวะเพศแข็งยาวสวยของเขากระตุกเป็นจังหวะขณะปลดปล่อยธารรักสีขาวลงบนตัวของคนข้างล่าง ซึ่งตอนที่เห็นเดวิสสาบานได้ว่าน้ำของเขาไม่เคยออกมามากมาย การหลั่งของเขาไม่เคยสร้างความเปียกนองได้มากขนาดนี้ หลายหยดกระเด็นไปถึงหน้าและเส้นผมของหนุ่มคนข้างล่าง ไปกระทั่งถึงหมอนด้วยซ้ำ อีกฝ่ายหลับตาแน่น สะดุ้งเฮือกตอนของเหลวอุ่นจัดกระเซ็นถูกตัวเอง
ครั้นพอหยาดหยดสุดท้ายของเดวิสออกจากร่างกาย เขาก็ถอนใจด้วยความเหนื่อยอ่อน ก่อนจะแทรกดุ้นเนื้อของตัวเองที่ยังแข็งขึงเสียมากมายเข้าไปในช่องทางที่เห่อบวมของอีกฝ่ายอย่างไม่รู้อิ่ม นั่นทำให้การินถึงกับอ้าปากค้าง ร้องโอ๊ยออกมาดังลั่น แล้วท่อนเนื้อของเดวิสก็ถูกแช่ค้างไว้แบบนั้น
"อึก อูย โอ้ สุดยอด" นั่นคือเสียงของเดวิสก่อนที่เขาจะซบหน้าลงกับไหล่ของคนข้างล่างอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง ตอนนี้เขาได้ปลดปล่อยทุกสิ่งทุกอย่างที่ค้างคามาหลายสัปดาห์ไปกับร่างกายของคนข้างล่าง ไม่เหลือตะกอนใดตกค้างให้ไม่สบายตัวอีกต่อไป
เขารู้สึกร่างกายเบาหวิว แต่กลับเติมเต็ม ไม่เคยรู้สึกดีแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต
เดวิสถึงกับส่งเสียงครางเบา ๆ อย่างออกมาด้วยความสุขสมก่อนจะหลับตาลง


## 15 ต่อหัวเสือ

รุ่งเช้าของอีกวันการินลุกไม่ขึ้น รู้สึกเจ็บระบมไปทั้งตัว ไหนจะเจ็บแผลที่หลังคอ และที่ลำบากสุดคือความปวดตึงแถวบั้นท้าย
เขาเลยนอนพักช่วงเช้า เรียกนิวพยาบาลหนุ่มประจำแท่นมาช่วยทำแผลที่หลังคอให้ อ้างส่ง ๆ ไปว่ามีแมลงอะไรไม่รู้มากัดแล้วเผลอเกาแรงจนเลือดออก อีกฝ่ายดูไม่เชื่อแต่ก็ทำแผลให้จนเสร็จเรียบร้อย
จนบ่ายอาการของการินเริ่มดีขึ้น เขาเลยฮึดสู้ แข็งใจลุกออกไปข้างนอก เพราะตั้งใจไว้แล้วว่าจะฝึกเดินทุกวัน เขาอยากกลับไปเดินได้เองโดยไม่ต้องใช้ไม้ค้ำให้เร็วที่สุด
การินออกมาเดินเล่นบนดาดฟ้าของแท่นที่เดิมอย่างมุมานะ แม้วันนี้จะเจ็บตัวนิดหน่อย แต่ก็ดีใจที่เดินได้มากกว่าเมื่อวานโดยใช้ไม้ค้ำแค่อันเดียว
พอเดินมากเหงื่อก็เริ่มซึม หนุ่มหน้าสวยเลยนั่งพักที่ม้านั่งตัวหนึ่งแถวนั้น
ตอนเผลอตัวนั่งลงไปบนม้านั่งแข็ง ๆ เขาถึงกับนิ่วหน้า สูดปากร้องโอ๊ยเบา ๆ นั่งไม่ระวังก็แบบนี้
ถ้าค่อย ๆ ขยับให้เหลือก้นรับน้ำหนักแค่ข้างเดียวก็พอทนได้ ตอนนี้คงต้องทำแบบนี้ไปก่อน ยังดีที่ไม่เจ็บมากจนทนไม่ไหว
การินแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า แสงอาทิตย์ตอนเวลาเกือบห้าโมงเย็นทำตาพร่ามัว เขาเลยพักสายตาด้วยการมองไปไกล ๆ ยังผืนน้ำสีครามต้องประกายแดดที่ตัดกับท้องฟ้าสีฟ้าสด ก่อนจะมองไปยังลานที่เริ่มมีพนักงานที่ทยอยเลิกงานแล้วมาเดินเล่นหรือออกกำลังกาย
ที่ลานกว้างนั้น เขาเห็นพนักงานหนุ่มสองสามคนกำลังเตะฟุตบอลเข้าโกลเล็ก ๆ ที่เรียกว่าโกลหนู
การินรู้จักสองในสามคนนั้น เด่นกับเอก เขาสองคนเป็นช่างซ่อมบำรุงที่อายุแค่ยี่สิบกว่า ๆ เท่านั้น การใช้ชีวิตอยู่ที่แท่นขุดเจาะทำให้หลังเลิกงานไม่ค่อยมีอะไรทำนัก ยังดีที่มีห้องยิมติดแอร์ กับลานดาดฟ้านี่ให้พวกหนุ่ม ๆ ที่ยังมีกำลังวังชาเหลือเฟือได้เล่นกีฬากัน
การินนั่งทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เขาเอานิ้วถูริมฝีปากล่างไปมา รสชาติของท่านประธานยังเหลืออยู่ตรงนั้น จากนั้นก็เอานิ้วลูบที่ลำคอ ไล่ลงมาที่หน้าอก ที่เม็ดเนื้อส่วนยอด
อูย ยังเจ็บอยู่เลยตอนเอามือไปโดน
แล้วดูสิ ทั้ง ๆ ที่วันนี้อากาศไม่เย็น แต่เพราะท่านประธานหนุ่มคนนั้นเลยทำให้เขาต้องใส่เสื้อเชิ้ตมีปกแขนยาวเพื่อปกปิดร่องรอยที่อีกฝ่ายฝากไว้
การินไม่ค่อยแน่ใจว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น รู้แต่ว่าพอเดวิสกับเขาเสร็จสมอารมณ์หมายแล้ว ท่านประธานก็ทิ้งตัวลงมาซบที่ตัว และเขาเองก็อาจเผลอหลับไปทันที จนตื่นอีกทีตอนรุ่งสาง พอลืมตาก็ไม่เจอเดวิสแล้ว ฝ่ายนั้นอาจหลบไปตั้งแต่หลังทำเรื่องนั้นเรียบร้อย เพราะไม่เห็นประโยชน์ว่าจะอยู่ต่ออีกทำไม
หนุ่มหน้าสวยถอนใจเฮือก
แล้วความคิดของเขาก็ล่องลอยต่อไป การินลองปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตลงเม็ดหนึ่ง ก้มมองข้างในตรงเนื้ออ่อนสีขาวซีดเหมือนหินอ่อน พอเห็นรอยแดงที่เหนือหน้าอกก็ต้องถอนใจอีกรอบ จากนั้นก็กลัดกระดุมไว้อย่างเดิม
ในหัวเกิดความสงสัย เดวิสเป็นอะไร ทำไมเมื่อคืนถึงบุกเข้ามาในห้องของเขา แถมมีอาการ...แปลก ๆ
เหมือนท่านประธานมีอารมณ์มากจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ เขาเป็นอะไร เขาเมาเหล้า หรือมีคนวางยาเขางั้นหรือ
และถ้ามีอารมณ์ทำไมต้องมาลงที่เขาด้วย คู่หมั้นเขาก็มี หรือเพราะเดวิสอยากลองอะไรใหม่ ๆ หรือเพราะร่างกายหนุ่มน้อยคนที่เขาอยู่มีเสน่ห์รุนแรงจนดึงดูดผู้ชายให้เข้ามาหา
การินเผลอเอามือแตะหน้าอย่างลืมตัว แต่ว่าเดวิสไม่ชอบคำมรไม่ใช่รึ แล้วทำไมถึง...
ไม่เห็นมีเหตุผลเลย
พอคิดเรื่องที่ทำกับเดวิสเมื่อคืน นึกถึงความรู้สึกและสัมผัสต่าง ๆ ที่อีกฝ่ายมอบให้ จู่ ๆ เขาก็ร้อนที่หน้า แถมยังวูบวาบตรงหว่างขา มันเกิดขึ้นเองอย่างควบคุมไม่อยู่
เขาเป็นผู้ชาย ไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายด้วยกันมาก่อน ต้องยอมรับว่าประสบการณ์เมื่อคืนที่เดวิสมอบให้นั้นมันช่างเป็นเรื่องที่...สดใหม่ ซึ่งเขาไม่คิดเลยว่ามันจะให้ความรู้สึกแบบนี้
ไม่อยากเชื่อเลยว่าเด็กน้อยในวันนั้นจะกลายมาเป็นเอ้อ...ครูสอนบทเรียนทางเพศแบบผู้ชายด้วยกันให้เขาในอีกยี่สิบปีต่อมา
'แล้วชอบไหมล่ะ' ส่วนลึกข้างในสักแห่งถามกลับ
บ้าน่า แต่เขาดันรู้สึกร้อนจนคันยิบแถวโคนผมตรงหน้าผาก แถวหลังคอ จะบ้ารึเปล่า ตอนโดน...น่ะเจ็บจะตาย แล้วของเดวิสก็ใช่ว่าจะเล็กเสียที่ไหน ตอนอัดเข้าไปจนสุดโคนน่ะจุกพูดไม่ออกทีเดียว
แม้จะคิดแบบนั้น แต่นิ้วชี้กลับแตะสัมผัสและเขี่ยที่ริมฝีปากอย่างเผลอตัว
การินนิ่งไปสองสามวินาที สุดท้ายก็ยอมรับ
ถ้าพูดตรง ๆ เดวิสคือนักจูบที่ยอดเยี่ยมทีเดียว การสัมผัสกันแบบนั้นกับผู้ชาย ก็ให้ความรู้สึกเคลิบเคลิ้มได้มากเหมือนกัน ไม่ต่างอะไรกับตอนทำกับผู้หญิง แต่ไม่นับตอนถูกสอดเข้ามานะ นั่นมันค่อนข้างเจ็บ...ไปหน่อย
เขายอมรับว่า ในภาพรวม การมีเซ็กซ์กับเดวิสก็ไม่ได้เลวร้ายนัก
ขณะคิดเพลิน ๆ จู่ ๆ ก็มีลูกบอลพุ่งปรู๊ดผ่านไหล่เขาไป เขาสะดุ้งสุดตัว ไม่ใช่เพราะกลัวลูกบอลจะถูกตัว แต่เพราะการขยับตัวหลบอย่างเร็วโดยสัญชาตญาณ ทำให้เจ็บแปล๊บที่บั้นท้ายอีกแล้ว
สองหนุ่มรีบวิ่งมาหา
"ลูกบอลถูกตัวหรือเปล่า เจ็บไหมครับ"
"เอ้อ ไม่โดนนะ ไม่เป็นไร" เขากะพริบตาปริบ ๆ สองสามที แล้วมองไปยังสองหนุ่ม เกือบลืมตัวทักทายชื่อสองคนนั้นออกไปแล้ว
ดีนะที่ดึงสติทัน
"ยังไงก็ขอโทษด้วยนะครับ"
การินพยักหน้าให้แล้วยกมือขึ้นข้างหนึ่งทำนองว่าไม่เป็นไร แต่หนึ่งในหนุ่มนั้นกลับไม่ยอมจากไป ทำท่าเก้กัง มือข้างหนึ่งลูบเส้นผมบนหัว
"ว่าแต่เอ้อ คือ..คุณนั่งเล่นคนเดียว ไม่มีคนมาด้วยเหรอครับ"
คนที่พูดชื่อเด่น เป็นคนที่รูปร่างและหน้าตาดูดีกว่าอีกคน หุ่นเด่นมีกล้ามเนื้อกำลังดี ตัวสูงและผิวขาว แถมใบหน้าก็หล่อเหลาใช้ได้
"ฮะ?" คำถามนั่นแปลว่าอะไร
การินตาโตกับสิ่งที่เด่นถาม ปากอ้าค้างไปเป็นนาที
นั่นทำให้เด่นไปต่อไม่เป็นเลยทีเดียว เขาเอามือเกาที่หลังคอแล้วบิดตัวไปมา รอยยิ้มที่ส่งมานั้นฝืดอย่างยิ่ง
อาจเป็นเพราะการินเอาแต่จ้องหน้าของหนุ่ม...ที่เหมือนเข้ามาจีบเขา และการมองแบบนั้นคงทำให้อีกฝ่ายรู้ตัวว่าคนถูกจีบไม่เล่นด้วย เด่นเลยรีบถอยฉากไป
"เอ้อ งั้นไม่เป็นไร ไม่รบกวนแล้ว ผมไปนะครับ" เขาก้มหัวให้ปลก ๆ ส่วนอีกคนที่ชื่อเอกแยกตัวไปเก็บลูกบอลที่ไปค้างอยู่ในซอกแห่งหนึ่งแถววอล์กเวย์เมื่อครู่นี้
พอทั้งคู่สลายตัวไป การินก็นึกสงสัย นี่แค่นั่งเฉย ๆ แต่อยู่ ๆ เจ้าเด่นหน้าหล่อนั่นก็ทำท่าเหมือนมาจีบเขา
งั้นหน้าตาผิวพรรณเด็กคนนี้คงดูดีไม่เลวเลยสินะ แปลว่าเขาไม่ได้คิดไปเองตอนเห็นใบหน้านี้ในกระจก
+++++
การินกลับมาที่ห้องพักผ่านวอล์กเวย์หนึ่ง ตอนนี้ยังเหลือแสงแดดเล็กน้อย
ขณะเดินกลับ เขาเห็นสิ่งของอย่างหนึ่ง ซึ่งทำให้เขาต้องเลิกคิ้วมองอย่างสงสัย
เพราะจำนวนของมันค่อนข้างเยอะจนผิดสังเกต
ของเหล่านี้คงถูกโหลดมาทางเรือ แล้วก็มาพักไว้ตรงจุดนี้ เพื่อเตรียมส่งต่อไปยังปลายทางสักแห่งที่อยู่ในแท่นนี้
ของที่อยู่บนรถลากพื้นราบมีล้อ คือลังพลาสติกโปร่งที่ดูหนาแน่นแข็งแรง ลังเหล่านั้นเรียงซ้อนกันหลายชั้นบนรถลาก
เขามองซ้ายขวา แล้วรีบใช้ไม้ค้ำยันเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ
มีสติกเกอร์แปะไว้บนลัง มันระบุว่าส่งไปที่ยูนิต P-02 ซึ่งเป็นรหัสที่ใช้กันที่นี่ แต่เขารู้ทันทีว่ามันหมายถึงหน่วยฟีโรโมน ที่การินคนเก่าเคยทำงานอยู่นั่นเอง
ลังใส่อะไรถูกส่งไปที่ห้องแล็บของเขา น่าสงสัยจริง
การินดูลาดเลาอีกรอบ ไม่มีใครเดินมา เขาเล็งลังที่ซ้อนอยู่ชั้นบนสุด ลังใบนั้นมีปิดด้วยฝาพลาสติกเจาะรู ราวกับต้องการให้อากาศถ่ายเท
ฝามีตัวล็อกคล้ายฝาพลาสติกปิดกล่องเก็บอาหาร พอมาใช้กับลังขนาดใหญ่ สลักจึงค่อนข้างแน่น
หนุ่มหน้าสวยตัดสินใจใช้มือง้างสลักฝาพลาสติก ยังดีที่กล้ามเนื้อของคำมรพัฒนาขึ้นตลอดช่วงหนึ่งเดือนเศษตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา แต่ก็ต้องพยายามและใช้แรงมากจนเหงื่อตกเหมือนกัน
สุดท้ายมันก็ถูกเปิดออกมาได้
เขาใช้มือแงะฝาพลาสติกข้างหนึ่งเปิดออก มันปิดไว้ค่อนข้างแน่นทีเดียว แต่เขาค่อย ๆ ดึงมันขึ้นช้า ๆ ในลักษณะเดียวกับการจับห่วงแล้วค่อย ๆ ดึงเปิดฝาอะลูมิเนียมของกระป๋องทรงกระบอกขึ้น
เรี่ยวแรงที่ร่างคำมรมี ดึงฝาเปิดขึ้นมาได้ราวห้าเซนติเมตรเท่านั้น แต่ก็พอให้เขาชำเลืองมองของที่อยู่ข้างในได้
หนุ่มหน้าสวยเขม้นมอง ของที่อยู่ในลังที่มีฝาปิดนี้ดูเหมือนกล่องใส่แมลง ซึ่งไม่น่าแปลกเพราะเป็นของที่ถูกส่งไปยังหน่วยผลิตฟีโรโมน
เพียงแต่การินไม่เคยเห็นแมลงประเภทไหนใส่กล่องแบบนี้เลยตลอดชีวิตการทำงานที่นี่
ปกติลาโฮมกรุปรับผลิตฟีโรโมนเพื่อควบคุมการแพร่พันธุ์พวกแมลงศัตรูพืช ดังนั้นแมลงที่ส่งมาหาแล็บของเขาจึงได้แก่ ผีเสื้อกลางคืนที่เป็นตัวเต็มวัยของหนอนกอข้าว ของหนอนกระทู้ ของหนอนใยผัก ซึ่งแมลงพวกนั้นไม่เคยถูกจัดส่งมาในกล่องลักษณะเช่นนี้
กล่องใส่แมลงที่เห็นนี้ เป็นกล่องเหล็กปิดทึบทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้ายาวประมาณห้าสิบเซนติเมตร มีรูกลม ๆ เจาะไว้บนด้านหนึ่งของกล่องสองรู โดยสองรูนั้นมีใยสีขาวคล้าย ๆ ก้อนสำลีอุดไว้ ราวกับไม่ต้องการให้ตัวที่อยู่ในกล่องเล็ดลอดออกมา
เขาขมวดคิ้ว ถ้าลังพลาสติกแต่ละใบมีกล่องเหล็กแบบนี้ข้างในทุกลัง ในแต่ละกล่องก็มีแมลงจำนวนหนึ่ง แปลว่ามีความต้องการจากลูกค้าให้ผลิตฟีโรโมนล็อตใหญ่โตมโหฬารทีเดียว
การินสงสัยมากว่าที่อยู่ในนั้นคือแมลงอะไร เขาเลยแหย่นิ้วลงไป คีบเส้นใยที่เหมือนก้อนสำลีออกมาก้อนหนึ่งจากรู
แววตาของเขาเบิกกว้างเลยทีเดียวตอนที่ได้เห็น
มันคลานออกมาจากรูทันทีที่ถูกกระตุ้นด้วยแสงสว่างยามบ่ายจัด เป็นแมลงตัวใหญ่ทีเดียว ตัวมีสีดำ ปีกสีน้ำตาล ท้องมีแถบส้มปนเหลือง—เขาพอรู้ว่ามันคือต่อหัวเสือที่มีพิษร้าย อาการแบบเบา ๆ ของคนที่ถูกต่อย คือ คลื่นไส้ อาเจียน ไปจนถึงแน่นหน้าอก หายใจติดขัด แต่หากถูกต่อยพร้อมกันหลาย ๆ ตัว ปริมาณพิษที่ได้รับอาจส่งผลให้ระบบไหลเวียนโลหิตล้มเหลว จนถึงแก่ความตายได้เช่นกัน
แล้วหนุ่มหน้าสวยก็ต้องนิ่วหน้า กระตุกนิ้วออกอย่างรวดเร็วจากขอบลัง เมื่อรู้สึกถึงความเจ็บแปล๊บทันทีที่ปลายนิ้ว เขาผงะไปข้างหลังด้วยความหวาดกลัวตอนแมลงตัวนั้นบินออกมา
การินหงายหลังล้มกับพื้น ก้นกบที่เจ็บระบมอยู่แล้วยิ่งปวดจี๊ดจนต้องร้องโอ๊ย
เขาถูกต่อหัวเสือที่มีพิษต่อยที่ปลายนิ้ว
แล้วมีคนส่งตัวต่อหัวเสือจำนวนมากมายมาที่แล็บฟีโรโมนเพื่ออะไร


## 16 ท่านประธานเปลี่ยนไป

โชคยังดีที่การถูกต่อต่อยไม่ได้ทำให้การินเป็นอะไรมากนัก เขาแค่ปวดตุบ ๆ ตรงแผล แต่ก็กินยาแก้ปวดเผื่อไว้แล้ว โชคดีที่ร่างกายนี้ไม่แพ้พิษตัวต่อ
พอกินยาแล้วก็อาบน้ำ ต่อมาก็ล้มตัวนอนพักบนเตียง ในอีกชั่วโมงต่อมาขณะกำลังจะเคลิ้มหลับ ก็มีแขกไม่ได้รับเชิญแวะมาที่ห้อง
"คุณคำมร ผมเข้าไปได้ไหม"
เสียงพลผู้ช่วยประจำตัวของเดวิสนั่นเอง
หนุ่มหน้าสวยเลยบอกว่า "เข้ามาได้ครับ"
"คุณเดวิสแวะให้ผมมาดูคุณ เอ้อ ว่าแต่คุณลงไปนอนแต่หัววันเป็นอะไรหรือเปล่าครับ"
"แวะมาดูผม? ผมไม่ได้เป็นไร เวียนหัวนิดหน่อย เลยนอนพัก"
"อ้อครับ แล้วคุณกินยาหรือยัง"
"กินยาแก้ไข้แล้วครับ"
"ถ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้วครับ เดี๋ยวผมจะได้กลับไปเรียนคุณท่าน" ผู้ช่วยส่วนตัวพูดจบแล้วก็ทำท่าหันหลังกลับ
การินนึกอะไรได้ เขาคิดว่าคนตรงหน้าน่าจะช่วยเขาได้ "เอ้อ คุณพล เป็นไปได้ไหมถ้าผมอยากได้สมาร์ตโฟนสักเครื่องน่ะ"
พลชายสูงวัยทำหน้าสงสัย
"แค่โทรศัพท์ ไม่ต้องเอาซิมก็ได้ ผมจะมาต่อไวไฟบนแท่น เพราะมีบางเรื่องที่ผมอยากค้นข้อมูลในอินเทอร์เน็ต ผมไม่ได้จะติดต่อหา..เอ้อ คนที่บ้าน"
ผู้ช่วยพลกระแอมหนึ่งครั้ง "ผมเกรงว่าจะไม่ได้ เพราะคุณเดวิสเคยกำชับไว้"
"อ้าวงั้นเหรอครับ"
"แต่ยังไงผมจะเรียนคุณเดวิสให้นะครับ เผื่อท่านจะอนุญาต" พอพูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไป
+++++
ตอนหนึ่งทุ่ม การินเพิ่งกินอาหารเย็นที่แม่บ้านยกมาให้เสร็จ เขารู้สึกปวดนิด ๆ ตรงแผลถูกต่อย กำลังคิดว่าจะกินยาแก้ปวดอีกดีไหม
สุดท้ายเขาก็คว้าไทลินอลมากลืนลงไปแล้วตามด้วยน้ำ ตอนแรกว่าจะเอนหลังอ่านหนังสือสักหน่อย แต่ก็ยังไม่ได้ทำอย่างที่คิด เพราะถูกรบกวนด้วยเสียงคนเคาะประตูห้อง แต่ไม่มีเสียงคนพูด
ใครแวะมาอีกล่ะ ผู้ช่วยพลอีกงั้นหรือ
การินส่งเสียงออกไป "นั่นใครครับ"
ยังเงียบ ไม่มีเสียงตอบ แต่ผ่านไปประมาณครึ่งนาที สุดท้ายก็มีเสียงต่ำ ๆ ดังมาจากประตู การินจำได้ทันที
"ผมเอง"
นั่นเสียงของเดวิสนี่นา
"คุณเดวิสงั้นเหรอ"
"ใช่... เอ่อ ขอผมเข้าไปนะ"
"อ๊ะ ชะ...เชิญครับ"
ชายหนุ่มตัวสูงใส่เชิ้ตขาวพับแขนดูหล่อเหลา ผมเผ้าจัดแต่งอย่างเรียบร้อย เขาแต่งตัวเหมือนไปทำงาน อาจมีประชุมที่แท่นแห่งนี้หรือมีประชุมออนไลน์กับที่กรุงเทพฯ
เดวิสเดินเข้ามาที่เตียงแล้วทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียงอย่างไม่มีพิธีรีตอง
"ผมแวะมาดูว่าเป็นอะไรหรือเปล่า พลบอกว่ามาดูตอนเย็นแล้วเห็นนอนอยู่ บอกว่าเวียนหัว"
การินรู้สึกแปลก ๆ กับวิธีการพูดของอีกฝ่าย ที่เขาละสรรพนามที่ใช้เรียกคำมรในประโยค แต่อย่างน้อยนี่ก็คือความเปลี่ยนแปลงที่ดีกว่าแต่ก่อนที่เขาใช้คำว่า แก กู มึง
วันนี้เดวิสมาแปลก
และที่แปลกยิ่งกว่าคือเขาทำท่าขัดเขินไม่มั่นใจตอนพูดกับคำมรด้วย "เอ้อ แล้วที่เวียนหัว เป็นเพราะ..เมื่อคืน...หรือเปล่า"
ฮะ? นี่เขาอุตส่าห์แวะมาเพื่อมาถามเรื่องนี้หรือนี่
"อ้อ เมื่อคืน ผมไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่ที่นอนเพราะตอนบ่ายไปเดินเล่น สงสัยจะเพลียแดดเลยเวียนหัว"
"ไม่เป็นอะไรจริง ๆ ใช่ไหม" น้ำเสียงของเดวิสยามพูดแบบปกตินั้นนุ่มนวลน่าฟังทีเดียว
พอได้ยินอีกฝ่ายพูดด้วยท่าทีแบบนั้นเลยทำให้การินตัดสินใจพูดความจริงออกไปบางส่วน
"จะบอกว่าไม่เป็นอะไรเลย...ก็คงไม่ได้" อย่างน้อยเขาก็เจ็บบั้นท้าย เนื้อตัวมีรอยแดงเต็มไปหมด แถมแขนขาก็มีจุดฟกช้ำเล็กน้อย
เดวิสเอียงคอ เขาทำหน้าสงสัยกับวิธีการใช้คำพูดแบบให้คนถามกลับไปคิดเองของอีกฝ่าย
ประธานหนุ่มเลยเอนตัวมาข้างหน้า ศอกข้างหนึ่งวางไว้บนเข่า อีกข้างถือวิสาสะใช้หลังมือทาบที่หน้าผากของอีกฝ่าย
"ตัวร้อนนิด ๆ เหมือนกันนะ"
การินเกือบสะดุ้งจนผงะไปข้างหลัง "ผมกินยาแก้ไข้ไปแล้ว เดี๋ยวก็ดีขึ้น"
สุดท้ายเดวิสก็ตัดสินใจถามสิ่งที่อยากรู้ออกไป เขากัดริมฝีปากล่างก่อนพูด
"แล้วเจ็บ..เอ้อ เจ็บไหม"
การินกะพริบตาปริบ ๆ รู้สึกร้อนวูบที่หน้า "จะบอกว่าไม่เจ็บเลยก็คงไม่ได้"
เดวิสทำท่าแปลกใจที่ได้ยินคำตอบแบบนี้เป็นครั้งที่สองติด ๆ กัน
การินขยับตัวบนที่นอน การทำแบบนั้นทำให้เขานิ่วหน้าเล็กน้อย บั้นท้ายของเขาทำพิษต่อหน้าคนที่ทำให้เขาเจ็บตัว แต่นี่ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้นะ
เดวิสทำเสียงกระตือรือร้น "เจ็บมากเลยเหรอ" เขาทำท่าราวกับจะยื่นมือไม้ยาว ๆ มาทำอะไรสักอย่างกับร่างกายของคนเจ็บ
อีกฝ่ายรีบยกมือห้าม "ไม่มากเท่าไรครับ ทนไหว"
เดวิสหุบปากฉับ แต่เขาก็รักษาฟอร์มด้วยการเปลี่ยนเรื่อง "เห็นพลบอกว่าอยากได้มือถือ จะเอาไปทำอะไร"
"เอ้อ ผมอยากหาข้อมูลเรื่องที่อยากรู้น่ะ"
"อย่างเช่น..." เดวิสชูนิ้วชี้ขึ้นมาทำท่าวน ๆ เป็นวงกลมตรงหน้า
"ก็หลายเรื่องที่ผมสงสัย อย่างเช่น คนฟื้นจากโคม่าจะมีอาการเป็นยังไงบ้าง อะไรแบบนี้"
"ไม่ได้จะบอกพ่อแม่พี่น้องว่าตัวเองอยู่ไหนใช่รึเปล่า หรือจะให้คนมาช่วย หรือแจ้งความอะไรประมาณนั้น"
"ถ้าผมบอกว่าไม่ คุณก็คงไม่เชื่อ"
ดูเหมือนเดวิสจะเริ่มขำแกมรำคาญกับการตอบแบบให้คนถามไปคิดเองของคนตรงหน้า แต่ค่ำนี้เขาดูใจเย็นและใจดีอย่างประหลาดกับคำมร หากจะเทียบกับพฤติกรรมในวันเก่า ๆ ที่เคยแสดงออก
เขาก้มหน้าลงนิดหน่อย ราวกับจะซ่อนรอยยิ้ม เสียงหายใจของเขาเป่าออกจมูกดังฟู่เบา ๆ
"จะให้เชื่อใจศัตรูหมายเลขหนึ่งก็คงไม่ดี เอาเป็นว่าคำขอนี้ให้ไม่ได้ แต่ถ้าอยากรู้อะไร ให้บอกมา เดี๋ยวจะไปหาคำตอบให้"
"ให้บอกใครครับ"
"ก็บอกคนที่นี่ เดี๋ยวจะจัดคนมาดูแลให้โดยเฉพาะ"
"ถ้าคุณเดวิสอยากให้เป็นอย่างนั้น ผมก็คงขัดอะไรไม่ได้"
แววตาของเดวิสมองอีกฝ่ายอย่างคาดไม่ถึง ว่าคำมรจะมีวิธีพูดที่ทำให้คนฟังรู้สึกผิดไปเอง
แล้วเดวิสก็หลุบตาลง ศอกสองข้างวางบนเข่า นิ้วมือยาว ๆ ของสองมือเขี่ยกันเล่น ราวกับเขามีเรื่องอยากชวนคุยต่อ เขายังไม่อยากรีบออกจากห้องนี้
"ว่าแต่..."
"ครับ"
"ทำไมถึงรู้เรื่องกันดั้ม"
การินตัดสินใจแล้วว่าการพยายามบอกว่าตัวเองกลับมาเกิดในร่างนี้ในตอนนี้คงไม่ใช่จังหวะที่เหมาะ
"ไม่รู้หรอกครับ อยู่ ๆ มันก็แวบมาเองในหัวเลยพูดออกไป"
เดวิสเป่าลมออกจมูก สีหน้าของเขาคล้ายจะบอกว่ากะไว้แล้ว
"สรุปก็คือพูดอะไรออกมาเรื่อยเปื่อยแล้วบังเอิญถูกสินะ"
พูดจบประธานหนุ่มก็ถอนหายใจ แต่สีหน้าไม่ได้ผิดหวังอะไรนัก เขาคงคิดในใจว่า 'ไม่ผิดจากที่คิดไว้เลย'
"ว่าแต่ที่คุณเดวิสมาหา คือจะถามผมแค่นี้เหรอครับ"
"อือ ใช่ ว่าแต่ตกลงไม่เจ็บจริง ๆ ใช่ไหม"
"ไม่ครับ ไม่เป็นไรมากแล้วตอนนี้"
"เอ้อ ถ้างั้น...คือ...ขอดูหน่อยได้ไหม
การินอ้าปากค้าง วันนี้มีแต่คนถามเขาด้วยคำถามที่คาดไม่ถึงเลยจริง ๆ นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว
"ฮะ? ดูเพื่ออะไรครับ"
"ก็ดูว่าระบมมากไหมแค่นั้นเอง"
"นี่คุณล้อผมเล่นหรือเปล่า"
"เปล่า"
เดวิสเอียงคอ แววตาของเขาสงสัยว่าอีกฝ่ายมีความลับใดที่ให้ดูไม่ได้
"แผลที่หลังคอเป็นยังไงบ้าง ระบมไหม เจ็บไหม"
"อ๋อ" การินทำสีหน้าคล้ายโล่งใจ เขาเอามือลูบที่แผลอย่างลืมตัวก่อนจะตอบว่า "ไม่เป็นไรแล้วครับ พยาบาลช่วยทำแผลกับติดปลาสเตอร์กันน้ำให้ด้วย"
ท่าทีกับคำตอบของอีกฝ่ายทำให้ประธานหนุ่มก้มหน้าแล้วหลุดขำเบา ๆ ออกมาอย่างไม่ปิดบัง เขาทำเสียงฮุก ๆ ในคออย่างคนกลั้นหัวเราะ นิ้วมือกำเข้าหากันเป็นรูปถ้วยปิดไว้ที่ริมฝีปาก จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นแล้วค่อยโน้มตัวเข้ามาหา
"มีตรงอื่นที่ระบมนอกจากแผลตรงหลังคอด้วยเหรอ"
การินไม่แน่ใจว่าการที่คำมรผิวขาวน่ะ จะให้อีกฝ่ายรู้หรือเปล่าว่าเขาหน้าแดงอยู่ แล้วเขาหน้าแดงจริงหรือเปล่าล่ะ การินเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน
"แต่ถ้าอยากให้ผมดูจุดอื่นที่ระบมด้วยก็ได้ ผมไม่ติดนะ"
"คุณเดวิส!"
ตอนนี้แววตาของประธานหนุ่มเป็นประกาย จะเรียกว่าอะไรดี การินคิดว่ามันดูแพรวพราย ราวกับเขาอยู่ในห้วงอารมณ์ที่รื่นรมย์อะไรสักอย่าง
"ถ้าแผลไม่เป็นไรก็ดีแล้วล่ะ งั้นถามได้ไหมว่า..."
"ครับ"
"ใส่น้ำหอมอะไรมา"
"หือ เปล่าใส่นะ"
"แล้วทำไมตัวหอม แบบว่าหอมมาก กลิ่นแบบว่าน่า...เอ่อ น่าอยู่ใกล้ ๆ"
"ผมก็แค่ใช้สบู่กับแชมพูกลิ่นซิกเนเจอร์ของลาโฮมที่แม่บ้านเอามาวางไว้ในห้องน้ำไง"
ท่านประธานส่ายหัวดิก "ไม่ใช่กลิ่นของลาโฮม กลิ่นแบบอื่น"
คราวนี้เขาไม่พูดเปล่า แต่ขยับเก้าอี้เข้ามา แล้วเขาก็จับไหล่ของคนตัวเล็กกว่าเข้าไปชิด
จากนั้นใบหน้าของคนตัวใหญ่กว่าก็สอดเข้ามาระหว่างหัวไหล่กับลำคอของอีกฝ่าย การินถึงกับนั่งตัวเกร็งเลยทีเดียว
"เนี่ย กลิ่นมาจากตรงนี้" เดวิสใช้จมูกสูดฟุดฟิดที่ซอกคอ "แล้วก็ตรงนี้ด้วย" นิ้วยาว ๆ ของเขาสัมผัสผ่าน ๆ ตรงเสื้อผ้าแถวหน้าอก
หัวใจของการินเต้นแรง ทำไมถึงรู้สึกประหลาดตอนอยู่ใกล้อีกฝ่าย นี่เขาคือตาลุงวัยห้าสิบห้า จะเกษียณอยู่รอมร่อ ไม่อยากเชื่อว่าเนื้อตัวของคนรูปหล่อตรงหน้าจะกระตุ้นความรู้สึกให้กระเจิดกระเจิงได้ขนาดนี้ ราวกับเขาอยู่ในวัยที่ยังมีฮอร์โมนเพศแล่นพล่าน
อีกอย่างคนตรงหน้าก็เป็นผู้ชายแท้ ๆ ด้วยเนี่ยนะ
ตอนนี้การินสับสนเต็มที่แล้ว เขาเป็นอะไรกันแน่ อยากได้เดวิสอย่างนั้นหรือ หนูเดวี่คนที่เขาเคยทำพายุหมุนจำลองให้ดู กับสอนให้ประกอบเครื่องบินเมื่อยี่สิบปีที่แล้วน่ะนะ
มือของการินเลยผลักอีกฝ่ายเบา ๆ ที่หน้าอก เป็นการทำไปโดยไม่รู้ตัว แต่เดวิสกลับคว้าที่หัวไหล่ผอมบางของอีกฝ่ายไว้อีกครั้ง นิ้วมือทั้งสองข้างยึดไว้แน่น
ทั้งคู่สบตากัน จริง ๆ เวลาผ่านไปแค่ไม่กี่วินาที แต่กลับให้ความรู้สึกยาวนานกว่านั้น
บรรยากาศรอบข้างราวกับอบอวลไปด้วยบางสิ่งที่หนาหนักและเข้มข้น รอบตัวมีแต่ความเงียบราวกับความสงบก่อนเกิดพายุใหญ่
แต่แล้วการินกลับเป็นฝ่ายเริ่ม เขายื่นหน้าไปจูบปากคนตรงหน้า


## 17 [NC] ครั้งที่สอง

พอได้เริ่มต้นแล้วเลยกลายเป็นหยุดไม่อยู่
ตอนแรกเดวิสค่อนข้างประหลาดใจที่คำมรศัตรูเบอร์หนึ่ง อาจหาญเริ่มต้นทำแบบนี้กับเขา
แต่ที่เดวิสประหลาดใจมากกว่าคือตัวเองกลับชอบ และรีบร้อนตอบสนองกลับอีกฝ่ายอย่างกระตือรือร้น
จากตอนแรกเป็นการใช้แค่ริมฝีปากแตะสัมผัส แล้วจึงเปลี่ยนมาเป็นบดเบียดหากันอย่างซาบซ่าน มือไม้ที่เดิมแค่สัมผัสอย่างผิวเผินตรงแผ่นหลังกับไหล่อย่างเงอะงะ ก็เปลี่ยนมาเป็นลูบคลำไปทั่วร่างผ่านเสื้อผ้าในแบบที่เร่าร้อน
และลำดับต่อมา เสื้อผ้าก็หลุดออกจากร่างกายของทั้งคู่ลงไปกองบนทั่วพื้นห้อง
ตอนนี้เขาทั้งคู่นั่งอยู่บนเตียง เดวิสก้มหน้าใช้ลิ้นโลมเลียที่ริมฝีปากของคนตรงหน้าอย่างพึงพอใจ จะให้เขาทำเท่าไรก็ไม่พอหรอก ในเมื่ออีกฝ่ายหวานหอมไปทั้งตัวเสียขนาดนี้
บ่ายเมื่อวานตอนที่เฮลิคอปเตอร์มาถึงแท่น จริง ๆ แล้วเดวิสอยากตรงมาหาคำมรเลย แต่พอมาถึงออฟฟิศที่แท่น เขาก็ติดภารกิจเรื่องงานจนไม่ว่างมาอย่างที่ตั้งใจไว้แต่แรก
เดวิสกลับมาที่แท่นตามเจตนาที่ตั้งใจไว้ ก่อนจะไปพักร้อนที่เกาะเดือนเสี้ยวเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา เหตุผลที่มาคือเพื่อพิสูจน์ความจริงจากปากของคำมรว่าตกลงรู้ตื้นลึกหนาบางเรื่องอาเดี่ยวฆ่าตัวตายมากน้อยแค่ไหน
แต่กลายเป็นว่าเขากลับได้พิสูจน์เรื่องอื่นก่อน นั่นคือความรู้สึกตื่นตัวตอนใกล้ชิดอีกฝ่ายว่าเป็นของจริงหรือเปล่า
ดูเหมือนคำตอบที่ได้จะชัดเจนแล้ว
ประธานหนุ่มสังเกตอาการตัวเองตั้งแต่เช้าวันนี้ หลังการปลดปล่อยอย่างเต็มที่กับร่างกายของคำมร อาการปวดตึงที่อวัยวะเพศของเขาหายเป็นปลิดทิ้ง พ่วงด้วยความรู้สึกใหม่ที่ได้มา คือความสุขสมซาบซ่านที่ติดตรึงตัวเขาทั้งวัน เป็นความอิ่มเอมอย่างบอกไม่ถูก
การได้ทำเรื่องอย่างว่ากับคำมร ได้ใกล้ชิด สูดดม ได้จูบ ได้โอบรัดร่างกายของอีกฝ่ายไว้ในอ้อมแขน รวมถึงการได้เข้าไปในร่างกายแล้วหลอมรวมกันเป็นหนึ่ง เหมือนเขาได้เติมเต็มความต้องการอะไรบางอย่างที่ใฝ่หามานาน
ฮอร์โมนแห่งความสุขทุกชนิดที่มีในร่างกาย แล่นพล่านไปทั่วตัวเขาทั้งวี่ทั้งวันจนถึงตอนนี้
"หอม หวาน มาก ๆ" เขาจูบไปกระซิบแผ่ว ๆ ไปด้วย ส่วนมือก็เล้าโลมอีกฝ่ายอย่างเคลิบเคลิ้ม
จริง ๆ เดวิสรู้สึกผิดที่หลบหน้าอีกฝ่ายทันทีหลังเสร็จกิจตอนรุ่งสาง ตอนเช้าถึงบ่ายเขาติดคุยงาน เลยให้ผู้ช่วยมาดูแทนว่าคำมรเป็นอะไรมากไหม แล้วพอพลรายงานว่า คำมรนอนอยู่บนเตียง เหมือนไม่สบาย เขาก็รู้สึกไม่ดีขึ้นมาทันที เลยรีบพุ่งตัวมา อย่างน้อยก็แสดงความใส่ใจเสียหน่อย เพราะยังไงก็ตามอาการป่วยของคำมรคงมาจากการเจ็บเนื้อเจ็บตัวเพราะเขา...ไม่มากก็น้อย
เขาไม่ใช่คนใจยักษ์ใจมารเสียหน่อย
อีกอย่างก่อนหน้ามาที่แท่น การที่เขาได้ไปพักร้อนที่เกาะเดือนเสี้ยว เหตุการณ์บางอย่างที่เกิดกับเขาที่นั่นทำให้เดวิสเปลี่ยนความคิดที่มีต่อศัตรูของเขาคนนี้ไป ไม่มากนัก แต่ก็เปลี่ยนไปจากเดิมล่ะ
เดวิสเอื้อมมือไปสัมผัสอย่างแผ่วเบาตรงจุดที่ปิดปลาสเตอร์ไว้ อีกฝ่ายไม่มีท่าทีเจ็บปวดหรือสะดุ้งที่เขาทำแบบนั้น นั่นทำให้ประธานหนุ่มสบายใจ
เขาเบียดหน้าตัวเองไปจูบตรงแผลนั้นอย่างอ่อนโยน จากตรงนั้นแล้วก็ไล่ริมฝีปากไปยังจุดอื่น ๆ ด้านข้างลำคอ ติ่งหู สันกราม ผิวของอีกฝ่ายขาวนุ่มละมุนน่าหลงใหล ไหนจะกลิ่นหอมประหลาดที่ชวนให้สบายอกสบายใจอีก
"อา อื้อ อืม" เสียงครางบอกว่าคนถูกรุกไล่จูบอย่างต่อเนื่องก็พอใจไม่เบา และเสียงนั่นก็กระตุ้นให้คนตัวใหญ่ทำอย่างอื่นที่มากกว่านั้นขึ้นไปอีก
เดวิสใช้มือใหญ่ ๆ ลูบไล้อย่างกระหายไปตามเนื้อตัวของอีกฝ่าย ไปตามหัวไหล่บอบบาง คลึงที่หน้าอกค่อนข้างผอม ตรงแผ่นหลังที่มีแต่กระดูก กระนั้นร่างกายนี้ก็ยังเป็นเพศชาย มีความแข็งแรงของกล้ามเนื้อถูกซ่อนอยู่ใต้ผิวหนัง นั่นทำให้รู้สึกแตกต่างหากเทียบกับตอนที่ทำกับคริสติน
แต่ที่น่าแปลกคือร่างกายนี้มีบางอย่างที่เร้าใจเขาได้อย่างประหลาด อีกทั้งความรู้สึกตอนได้สอดแทรกกระแทกกระทั้นเข้าไปในช่องทางของคำมร ในแบบที่ไม่มีเครื่องป้องกันใด ๆ ด้วยก็เช่นกัน ซึ่งเดวิสสารภาพว่าเขาไม่เคยทำแบบนี้กับผู้ชายคนไหนมาก่อนเลย แต่ตอนที่ทำกับคำมร กลับให้ความรู้สึกที่ยอดเยี่ยม ตอนเสร็จกิจเขารู้สึกราวกับตัวเองแตกออกเป็นอณูเล็ก ๆ แล้วล่องลอยไปในบรรยากาศ เหมือนเขากลายเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติที่ยิ่งใหญ่
แล้วจู่ ๆ คนตรงหน้าเดวิสก็ทำสิ่งที่คาดไม่ถึง
เพราะคำมรจับที่ต้นแขนของเขาไว้ ไถลตัวลงจากที่นอน พอเท้าสัมผัสพื้นก็ยอบตัวลงไปนั่งคุกเข่า หนุ่มหน้าสวยเหลือบตามองขึ้นมอง
"ขอผมลอง..." คำมรชี้นิ้วไปที่ท่อนเนื้อที่เกร็งกระตุกของเขา ตากลมโตตอนมองมามีแววน่ารักไร้เดียงสา จนทำให้เดวิสอยากกอดรัดอีกฝ่ายแรง ๆ
เขาพยักหน้าให้ทันที
ท่อนเนื้อของเขาเปียกเยิ้มฉ่ำอย่างมากอีกแล้วตอนนี้ แทบไม่ต่างจากที่เป็นในเช้ามืดของวันนี้ตอนบุกเข้ามาหาอีกฝ่าย เพียงแต่ตอนนี้ความเจ็บปวดไม่มากเท่าก็เท่านั้น ส่วนหัวของท่อนเนื้อกระตุกหงึก ๆ อย่างคาดหวังทันทีที่รู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น
คำมรใช้มือลูบคลำเบา ๆ ตาสวยเหมือนตากวางดูทึ่งกับความเปียกลื่นที่ผุดเอ่อล้นออกอย่างมากมายราวกับไม่มีวันแห้งเหือด
นิ้วมือขาว ๆ ของคนอยู่ข้างล่าง แตะของเหลวที่ยืดเป็นสายติดปลายนิ้วขึ้นมา แววตาดูลังเลนิดหน่อย
พอเดวิสเห็นท่าทางแบบนั้นเลยรู้สึกอยากแกล้ง เขาทิ่มอวัยวะนั่นเข้าไปในริมฝีปากได้รูปสวยดูจิ้มลิ้มของคำมรทันที
คนถูกแกล้งผงะตัวไปข้างหลังเล็กน้อย แต่ก็ยอมรับเข้าไป ตอนแรกการใช้ปากยังเต็มไปด้วยความเงอะงะ ทว่าต่อมาไม่ช้าก็ดีขึ้น
"อา อูย อ้า อือ โอย ดีครับ ตรงนั้นแหละ" พอริมฝีปากนุ่ม ๆ รูดขึ้นลง เสียงของคนที่อยู่ข้างบนก็ร้องบอก
พอผ่านไปสักพักสิ่งที่คำมรทำให้ก็ทำให้เดวิสเคลิบเคลิ้ม สองมือสัมผัสลูบไล้ไปมาที่หน้าอกกับหน้าท้องของตัวเองอย่างเร่าร้อน
"อา ดีมาก ดีจริง ๆ" ท่านประธานเหลือบมองลงมา พอใจที่เห็นริมฝีปากสีสดของอีกฝ่ายรูดคลึงไปตามท่อนเนื้ออย่างชำนาญขึ้น ของเหลวจากตรงนั้นเปรอะริมฝีปากของคำมรจนชุ่มฉ่ำ มีหยดหนึ่งถึงกับไหลลงมาตามคางเล็ก ๆ
เดวิสเงยหน้าขึ้นช้า ๆ โอบกอดรสชาติหวานแหลมที่อีกฝ่ายมอบให้ มือของเขาเกาะกุมที่ศีรษะเล็ก ๆ ผลักดันมันเข้าออกช้า ๆ ดูควบคุมสั่งการอยู่ประมาณหนึ่ง
แค่ได้เห็นภาพศีรษะทุยสวยได้รูป กับผมหยักศกสั้นซอยแทบติดหนังศีรษะขยับไปมาแบบนี้ ก็เร้าอารมณ์เขาจะแย่ เดวิสถึงกับกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอเลยทีเดียว ในหัวของท่านประธานคิดวนเวียนเกี่ยวกับคนข้างล่างไปมา ทำไมถึงน่ารักแบบนี้ ทำไมช่างบอบบางน่าทะนุถนอม น่ากอด น่ายึดมาเป็นของตัวเอง
เหตุใดเขาถึงมองว่าคำมรช่างน่ารักน่าใคร่ไปเสียทุกซอกทุกมุมทุกสัดทุกส่วน
พอคิดแบบนั้นทำให้เดวิสทนไม่ไหว จึงย่อตัวลงไปบนพื้นไปหาคนตัวเล็ก ใช้สองมือประคองที่แก้มเนียนใส ดึงตัวคำมรเข้ามาจูบอีกที รสชาติน้ำพรีคัมของเขาในปากของอีกฝ่ายผสมผสานรวมกันเป็นรสชาติที่น่าหลงใหล เดวิสดูดดื่มกลืนทุกอย่างลงไปเป็นส่วนหนึ่งของตัวเขา
'อา นี่มันแย่แล้ว แย่จริง ๆ ด้วย' ท่านประธานหลงใหลในรสจูบของอีกฝ่ายมากเกินไป เขาหยุดไม่ได้ ยิ่งได้จูบกันแบบนี้ ปลายอวัยวะของเขาก็ยิ่งกระตุกหงึกแล้วก็แข็งตัวขึ้นทุกที น้ำหล่อลื่นเอ้อล้น หยดเป็นสายเปียกนองไปตามต้นขาแข็งแรง
ไม่ไหวแล้ว
เขายกคนตัวเล็กขึ้นจากพื้น แล้วผลักให้ล้มลงไปบนเตียงทันที
+++++
ตอนนี้เดวิสกึ่งนั่งกึ่งนอนหงายร่างกายเปล่าเปลือยอยู่บนเตียง
เขาช่วยพยุงคำมรที่ตัวเปลือยเปล่าไม่ต่างกันให้ปีนขึ้นมาบนเตียง ฝ่ายนั้นคุกเข่าคร่อมน่องทั้งสองของเขา จากนั้นริมฝีปากสีสดก็ครอบความเป็นชายของเขาเข้าไปในปากอีกรอบ
เดวิสฉีกซองเจลที่เตรียมมาจากกรุงเทพฯ คิดไปคิดมาก็อายเหมือนกันที่ต้องเตรียมการขนาดนี้ แต่เช้ามืดวันนี้ เขาเจ็บจนกระทั่งลืมหยิบมันมาจากห้องพัก ตอนที่ทำเขาอยากจนหน้ามืด แต่พอนึกย้อนไปก็รู้สึกว่าตัวเองสิ้นไร้ที่ใช้แค่ของเหลวจากตัวเองเป็นสารหล่อลื่น อีกฝ่ายคงเจ็บ น่าแปลกที่พอมาถึงตอนนี้ เขากลับไม่อยากให้อีกฝ่ายเจ็บ อยากให้คำมรที่ดูบอบบางน่าทะนุถนอมคนนี้สุขสมไปด้วยกันกับเขา
สารหล่อลื่นถูกบีบเคลือบปลายนิ้ว แล้วเขาก็ชูนิ้วยาวแข็งแรงออกมา เอื้อมมือออกไปยังเป้าหมาย สอดนิ้วมือเข้าไป
"อึก โอ๊ย..."
ฝ่ายที่คุกเข่าบนเตียงถึงกับร้องโอดโอยออกมาทันทีที่นิ้วของเดวิสล้วงเข้าไปในรูร่อง ที่จริงสิ่งที่เขาทำคือความกรุณาต่ออีกฝ่าย เป็นการเบิกทางไว้ก่อนจะได้ไม่เจ็บ
"อา รูแน่นจังเลย"
อีกฝ่ายยังครางเบา ๆ อึก อ๊ะ แต่กลายเป็นเสียง โอ๊ย ตอนที่เดวิสเพิ่มนิ้วจากหนึ่งเป็นสองล้วงเข้าไปในช่องทางอ่อนนุ่มนั้น
แต่คำมรไม่ลดละจากสิ่งที่ทำอยู่ เดวิสคิดว่าฝ่ายนั้นพร้อมแล้วสำหรับขั้นต่อไป
เขาให้คนที่คลานคร่อม เปลี่ยนมาทรุดตัวนั่งยอง ๆ บนความแข็งแกร่งของเขาที่ชโลมสารหล่อลื่นเตรียมไว้แล้ว แต่นั่นก็ยังทำให้คนข้างบนรู้สึกถึงความปริแยกออกจากกันอย่างช้า ๆ ความคับแน่นอึดอัดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
แต่ในที่สุดก็ประสบความสำเร็จ
"ฮึก โอย มันเข้าไปลึกมาก ๆ" คนตัวเล็กร้องอุทธรณ์
เดวิสกระหยิ่มในใจ แล้วเริ่มปฏิบัติการขั้นต่อไป เขาใช้มือใหญ่ประคองที่ต้นขาของคนข้างบนแล้วส่งแรงขึ้น ส่วนคำมรใช้มือยึดพนักหัวเตียงไว้เป็นหลัก เกร็งกำลังต้นขาขึ้นลงไปตามจังหวะมือของคนตัวใหญ่
"อา อา ฮึก แฮก โอย" เสียงครางประสานรับเป็นจังหวะอันวาบหวิว
เดวิสสูดกลิ่นแห่งตัวตนของคนข้างบนเข้าไปเต็มปอด กลิ่นจากผิว กลิ่นของเส้นผมสะอาด กลิ่นเหงื่อผสมกับกลิ่นผิวจากแผงอก เส้นผม หน้าท้อง
และที่ขาดไม่ได้เลย คือกลิ่นแห่งกาม กลิ่นแห่งเซ็กซ์ อันวาบหวามรัญจวนและดุดันด้วยในคราวเดียว
ทั้งหมดนั้นทำให้อารมณ์ของเดวิสพุ่งสูงลิ่ว
อีกครู่ต่อมา คำมรก็ขยับต้นขาไม่ไหวอีก เหมือนเมื่อกี้คนข้างบนทำไปโดยลืมตัวว่าร่างกายยังเดินเหินไม่คล่องด้วยซ้ำ ตอนนี้คำมรเลยได้แต่เกร็งมือจับพนักเตียงเอาไว้แน่น ปล่อยให้สะโพกของคนล่างเป็นฝ่ายทำงานเต็มกำลัง มันขยับขึ้นลงรัวแรงราวกับเครื่องตอกอะไรสักอย่างในโรงงาน
"อา อ๊า โอ๊ย ผมเสียว โอย..." คำมรกระซิบที่ข้างหูไปกัดฟันแน่นไปด้วย หลับตาปี๋
"อึก อูย" เดวิสเลยหยุดทำแต่ไม่ใช่เพราะเสียงของอีกฝ่าย เขาหยุดเพราะเกือบต้านทานการหลั่งไม่ไหว ไม่อยากเชื่อเลยว่าช่องทางข้างในที่คับแน่นของคนข้างบนจะทำให้เขาแทบคลั่งขนาดนี้ ไหนจะกลิ่นอันเย้ายวนที่ระเหยออกมาพร้อมกับความร้อนของร่างกายอีก
เมื่อกี้เกือบถึงที่หมายแล้วจริง ๆ แต่เขายังไม่อยาก ยังปรารถนาผิวกายนุ่มละมุน อยากเล้าโลมใบหน้าที่น่ามองของคำมร อยากสูดกลิ่นอันเซ็กซี่พวกนั้นอีก เขาอยากทำต่อ
เขาเลยจับสะโพกคนข้างบนค้างไว้ กระซิบที่หูว่า
"เปลี่ยนท่ากันเถอะ"
+++++
เดวิสอยากทำท่ายืน เลยขอให้คำมรเปลี่ยนมาอยู่ในท่านั้น แต่เขาก็เป็นห่วงเรื่องสภาพร่างกายของอีกฝ่าย
"ถ้ามีที่ให้จับตอนนี้ยืนไหวไหม"
คนตัวเล็กกว่าพยักหน้าให้อย่างว่าง่าย นั่นทำให้ประธานหนุ่มกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ
เขาให้หนุ่มน้อยหน้าใสเอนตัวไปข้างหน้า ยืดแขนไปจับตรงที่เท้าแขนของเก้าอี้นวมตัวที่อยู่ในห้องพัก แล้วเดวิสก็เบียดตัวเองเข้ามา กดสะโพกเข้าที่ด้านหลังของคนข้างหน้า สอดความแข็งแกร่งเข้าไปในทันใด
"ฮึก อือ อา โอย"
ยังไงก็ตามคนข้างหน้ายังสะท้านจนต้นขาสั่นระริกเมื่อต้องเผชิญกับความแข็งขันของอีกฝ่ายอีกรอบ
เสียงกระแทกเนื้อดังตับ ๆ ตามมา ผสมกับเสียงหอบหายใจหนัก เสียงครางในทุกจังหวะที่ท่อนเนื้อสอดเข้าไปจนสุดของคนข้างหน้า ความน่าเอ็นดูนั่นทำให้เดวิสซาบซ่านจนแทบสะกดความอยากหลั่งออกมาไว้ไม่อยู่
แต่พอสังเกตฝ่ายที่ยืนข้างหน้า ต้นขาของคำมรเริ่มสั่นระริกราวกับจะล้มไปเมื่อใดก็ได้ เดวิสเลยหยุด แต่ยังเสียบค้างท่อนเนื้อไว้ ก่อนจะดึงอีกฝ่ายเข้ามากระซิบที่ข้างหู
"เมื่อยใช่ไหมล่ะ มา ทำท่านี้ดีกว่า" เสียงกระซิบต่ำ ๆ สาก ๆ ที่เต็มไปด้วยอารมณ์ปั่นป่วนนั้นทำให้การินในร่างของคำมรถึงกับขนลุกเลยทีเดียว
ตอนเดวิสถอนของตัวเองออก การินถึงกับหลุดถอนหายใจเฮือก ต่อมาเดวิสก็กำกับให้การินลงไปนั่งบนเก้าอี้นวม
อีกฝ่ายนั่งลงหลังพิงพนักอย่างว่าง่าย แต่ทันใดเดวิสก็ใช้กำลังแขนอันมากมาย ดึงตัวของอีกฝ่ายลง ทำให้บั้นท้ายยกขึ้น ช่องทางตรงนั้นลอยเด่นเปิดเผยเต็มตาต่อหน้าประธานหนุ่ม
แล้วร่างกายผิวแทนที่มีกล้ามเนื้อสมบูรณ์แบบก็ยกขาขึ้นข้างหนึ่ง ยันเท้าไว้กับขอบเตียง ก่อนจะบรรจงเสียบท่อนเนื้อของตัวเองเข้าไปในรูที่ตอนนี้ผนังทางเข้าเริ่มบวมเห่อและเปียกลื่นไปด้วยสารหล่อลื่นทั้งจากซองและที่มาจากของเดวิสเอง รูเปิดกระตุกตุบ ๆ ด้วยความคาดหวังบางอย่าง
"อึก อา โอ้ย อือ อูย" การินในร่างคำมรร้องครางไม่เป็นภาษาทีเดียวตอนท่อนเนื้อกระแทกเข้าไปเป็นจังหวะ
เดวิสเองก็สะกดกลั้นเสียงร้องเอาไว้ไม่อยู่ คราวนี้เสียงครางของทั้งคู่ประสานไปพร้อมกันแทบเป็นหนึ่งเดียว
ในท่านี้ การินไม่อาจขยับตัวไปไหนได้เลย ได้แต่ยกก้นสูงรอคอยรับอีกฝ่ายอย่างเดียวเท่านั้น ข้อเท้าทั้งสองของเขาถูกแขนยาว ๆ ของคนผิวแทนจับให้ฉีกแยกจากกันอย่างเต็มที่
สะโพกของเดวิสกระแทกรัวต่อเนื่องราวกับปืนกล การได้ครอบครองอีกฝ่ายอย่างเต็มที่คงเป็นที่ถูกอกถูกใจเขาอย่างมาก
"อั๊ก อา อึก โอ๊ย สุดยอด โคตรเสียว"
ยิ่งการขยับเอวของคนข้างบนถี่กระชั้นเท่าใด เสียงจากคนข้างล่างก็เร่งเร้าขึ้นเท่านั้น และเมื่อมาถึงจุดหนึ่ง ที่จังหวะการดึงแล้วเสียบเข้าไปใหม่เริ่มเร็วขึ้นทุกที เอวประดุจเครื่องจักรทำงานรัวเร็วถี่ยิบ การินรู้เลยว่าอีกฝ่ายใกล้จะถึงฝั่งเต็มที่ ส่วนเขาขยับตัวไปไหนไม่ได้ แม้แต่จะเอื้อมมือมารูดคลึงท่อนเนื้อตัวเองเพื่อบรรเทาอาการเสียวที่เกิดขึ้นก็ทำไม่ได้ ได้แต่นอนนิ่ง ๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นคนจัดการควบคุมทุกอย่าง
ใบหน้าของเดวิสเหยเก ดวงตาบีบแน่นจนเห็นริ้วรอยที่หางตา เหงื่อเปียกวาววับบนแผงอกกับกล้ามท้องที่เซ็กซี่ของเขา การินนึกอยากเอื้อมมือไปสัมผัสลูบไล้ที่ตรงนั้นเหลือเกิน แต่เขาขยับแขนไม่ได้เลย
จังหวะซอยถี่ยิ่งกระชั้น เสียงครางของการินก็กระชั้นตาม และเมื่อถึงจังหวะหนึ่งที่ทุกอย่างพุ่งสูงที่สุด การินรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป
"โอ๊ะ ไม่ไหวแล้ว จะเสร็จแล้ว อึก"
คราวนี้ท่านประธานดึงออกไม่ทัน ของเหลวอุ่น ๆ ฉีดพุ่งผ่านเข้าไปในช่องที่บั้นท้ายของการิน
คนที่อยู่บนเก้าอี้นวมหลับตา ความอึดอัดระคนเสียวซ่านเพราะสิ่งที่อีกฝ่ายทำให้เริ่มคลายตัว เขานับจำนวนครั้งที่ท่อนเนื้อกระตุกและฉีดพ่น หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก
ต่อมาเดวิสก็ถอนตัวออก อีกฝ่ายยังรู้สึกแปลก ๆ กับสิ่งแปลกปลอมที่ค้างคาอยู่ข้างในและการสะกดกลั้นมันไว้คือสิ่งที่เกินจะทน
การินเลยปล่อยให้ของเหลวที่ค้างไว้ในช่องทางของตัวเองรินไหลออกมา น้ำรักสีขาวขุ่นที่ผสมกับสารหล่อลื่นไหลออกมาเป็นทางตามขาของการิน
เดวิสจับคนตัวเล็กกว่าให้นั่งดี ๆ บนเก้าอี้นวม จากนั้นเขาก็รีบคุกเข่าลงไปตรงหว่างขา แล้วทำรักให้อีกฝ่ายด้วยปากอย่างเมามัน
อีกไม่นานการินเองจึงหลั่งออกมาอย่างมากมาย ของเหลวสีขาวส่วนหนึ่งกระเด็นเปื้อนถูกซีกหน้าด้านหนึ่งของเดวิส แต่ฝ่ายนั้นกลับยิ้มเล็กน้อยอย่างพอใจ
"แฮก แฮก ผมเสร็จแล้วครับ"
การินเหงื่อซึมเต็มทั่วทั้งหน้า เขาแหงนพับคอไปบนพนักเก้าอี้นวม
เดวิสยกตัวเข้าไปหา จูบที่ปากของคนบนเก้าอี้อย่างเต็มอิ่มในอารมณ์ด้วยกันทั้งสองฝ่าย
แล้วท่านประธานก็ทำสิ่งที่คาดไม่ถึง เขาผละจากริมฝีปากของการิน ยกตัวขึ้นไปอีกนิด เพื่อไปจูบอีกฝ่ายอย่างดูดดื่มที่หน้าผากด้วย นั่นทำให้คนถูกจูบรู้สึกประหลาด
การินรู้สึกกึ่งผูกพันกึ่งหลงใหลในสิ่งที่อีกฝ่ายทำให้ มันทั้งอบอุ่นงดงามและหวานหอม เป็นรางวัลที่ดีที่สุดที่เขาเคยได้รับหลังจากต้องทุ่มทำบางอย่างลงไป
คืนนั้นเดวิสไม่กลับไปนอนที่ห้องของตัวเอง
คำโปรย

ได้เกิดใหม่เป็นหนุ่มหน้าใส วัยยี่สิบทายาทไฮโซทั้งที แต่ไหงต้องมาอยู่ในกำมือของประธานหนุ่มศัตรูคู่อาฆาตด้วย ยัง..เรื่องซวยยังไม่จบ เพราะหนุ่มสุดแซบที่ว่าดันเกิดอาการรัท มีแต่ฮีทของเขาเท่านั้นจะบำบัดได้

เรื่องย่อ

คำมร ไฮโซหนุ่มหน้าสวยแต่พฤติกรรมเหลวแหลก เขาคือศัตรูเบอร์หนึ่งของเดวิสประธานหนุ่มรูปหล่อของลาโฮมกรุป คำมรคือคนที่ทำให้ชีวิตของท่านประธานพังจนสิ้นไร้ความสุข เพราะหลายปีก่อนคำมรขับรถโดยประมาท จนทำให้พ่อของเดวิสเสียชีวิต

การินคือชายวัยกลางคนผู้มีบาดแผลในใจ จากการสูญเสียลูกและเมียเพราะอุบัติเหตุ เขาทำงานที่ลาโฮมกรุปไปวัน ๆ อย่างไร้เป้าหมาย มีแต่เหล้าเป็นเพื่อน วันหนึ่งมีเหตุอะไรสักอย่างทำให้การินตกตกน้ำเสียชีวิต

ปาฏิหาริย์มีจริง การินได้รับโอกาสของชีวิตที่สอง แต่มีคนตั้งเยอะแยะ ดันมาเกิดใหม่ในร่างของคำมรที่นอนเป็นโคม่าเพราะเสพยาเกินขนาด ซึ่งก่อนหน้านี้ เดวิดลักพาตัวคำมรที่นอนหลับใหล มาเก็บไว้ในที่ซ่อนเพราะจะรอให้ฟื้นแล้วแก้แค้น

เรื่องยุ่งเริ่มเกิด การินในร่างคำมรอยู่ ๆ ก็ฟื้นขึ้นมาท่ามกลางความฉงนของคนรอบตัว แต่ที่วายป่วงยิ่งกว่าคือเดวิสดันรู้สึกแปลก ๆ ที่ดูยังไงก็เหมือนอาการรัท มันเกิดขึ้นทันทีที่ฟีโรโมนจากตัวของคำมรสัมผัสตัวของเดวิส

แล้วมันเป็นแบบนี้ได้ยังไง

เอาเป็นว่า ตอนนี้เดวิสหักห้ามตัวเองไม่ไหวแล้ว กลิ่นของคำมรช่างยั่วยวนจนยั้งใจไม่อยู่ และเขาจะต้องทำอะไรบางอย่าง

แค่แก้แค้นอย่างเดียวคงไม่พอ...

คำแนะนำในการอ่าน

1. ตัวละคร พฤติกรรม สถานที่ หน่วยงาน วิชาชีพ และเหตุการณ์ต่าง ๆ ในนิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมุติที่สร้างขึ้นมาเพื่อความบันเทิงทั้งสิ้น

2. บางตัวละครในนิยายอาจแสดงพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

3. ข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ใดๆ ในเรื่องนี้ไม่ถูกต้อง

4. นิยายเรื่องนี้ยืมบางคอนเซปต์ในธีม Omegaverse มาใช้ คือ การรัท การฮีท การกัดคอเพื่อผูกพันธะ แต่ไม่ใช่นิยายธีม Omegaverse เต็ม ๆ

5. พฤติกรรมมีเพศสัมพันธ์โดยไม่ใช้เครื่องป้องกันของตัวละครในเรื่อง ไม่ใช่สิ่งที่ควรทำตาม