วิหคเคียงพยัคฆ์  小鳥 老虎
Anastazia23_Boss
## บทนำ

ทุกอย่างอาจไม่สมบูรณ์แบบ และอาจจะไม่ได้ดั่งใจเราไปเสียทั้งหมด
เฉกเช่นพวกเขาเหล่านี้...
คัทซีน
"ปล่อยเขาไปซะ แล้วข้า จะยอมทำตามที่พวกเจ้าต้องการทุกอย่าง และหากอยากได้ชีวิตของข้า ก็เอาไปได้เลย"
น้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาด รวมถึงสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง
"มะ ไม่ได้ กงจู่เยี่ย ห้ามแตะต้องนางเด็ดขาด หากเจ้าเป็นลูกผู้ชายพอ มีความแค้นอันใด ก็มาลงที่ข้านี่"
น้ำเสียงที่แหบพร่าของบุรุษ ระคนความเจ็บปวดซึ่งเกิดจากบาดแผลฉกรรจ์หลายตำแหน่งบนร่างกาย
"หานหนิงเหอ ท่านเลิกปกป้องข้าเสียที ดูสภาพของตัวเองในตอนนี้สิ บาดเจ็บแทบจะปางตายอยู่แล้ว ครั้งนี้ปล่อยให้ข้าได้ปกป้องท่านบ้างเถอะนะ"
เสียงนุ่มนวลแผ่วเบาแฝงไปด้วยความตั้งมั่นเด็ดเดี่ยว สายตาที่จับจ้องไปยังบุรุษ เต็มเปี่ยมไปด้วยความหมาย ซึ่งเขาถูกฝ่ายศัตรูพันธนาการไว้อย่างแน่นหนาอยู่ตรงเบื้องหน้าของนาง
บุรุษอีกคน กัดฟันแน่น สะกดกลั้นเสียงร้องคำรามเหมือนสัตว์ร้ายไว้ในลำคอ
ความชิงชัง ความโกรธและความอิจฉาริษยาอัดแน่นอยู่ในอก มันทำให้เขาแทบจะกระอักเลือดออกมาเสียตรงนี้ สองมือกำหมัดแน่น และไม่อาจจะยืนทนฟังคนทั้งคู่พูดสิ่งใดได้มากไปกว่านี้
"จางเสียวเหนี่ยว เจ้าคิดว่ามันคุ้มแล้วเหรอ ที่จะสละชีวิตของตนปกป้องหานหนิงเหอ เขาเป็นเพียงคนไร้ครอบครัว ไร้อนาคต ตำแหน่งขุนนางก็แค่อี้หลาง หากเจ้าเลือกแต่งกับข้า ชีวิตของเจ้าจะมีทุกอย่าง กระทั่ง ไม่ว่าจะเป็นดาวหรือเดือน หรือแม้แต่บัลลังก์ตั่งทอง ข้าก็จะเอามาให้เจ้าได้ หากแม้นเจ้าต้องการ"
กงจู่เยี่ย กล่าวกับดรุณีน้อยอย่างจริงใจ แต่ใบหน้าหล่อเหลาของเขา หากแต่แฝงความร้ายกาจอยู่ในที
ดรุณีน้อยได้ฟัง นางก็เกิดหัวเราะขึ้นมาในลำคออย่างเย้ยหยัน จนสั่นระริกไปทั้งตัว
หึ หึ...
"แต่งกับเจ้างั้นเหรอ ช่างน่าขันนัก เจ้ากล้าทำร้ายครอบครัวของข้า และคนที่ข้ารักทุกคน..."
นางหยุดกล่าวครู่หนึ่งเหมือนคิดบางอย่างในใจ อีกฝ่ายจึงพูดสวนขึ้นด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด
"นั่นเป็นเพราะว่าข้าต้องทำตามที่บิดาสั่ง หาได้เป็นความต้องการของข้าไม่"
เขาพยายามอธิบายแก้ต่างให้ตนเองอย่างสุดกำลัง
ดวงตาใสกระจ่างแปรเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้น จ้องมองคนตรงหน้าอย่างขึงขัง ทำสีหน้าจริงจัง พลางเอ่ยขึ้น
"ไม่ต้องพูดพล่ามให้มากความ อยากฆ่าก็เชิญ วันนี้ ต่อให้ข้าต้องตายด้วยคมดาบของพวกเจ้า คำตอบของข้า ก็ไม่มีวันเปลี่ยนไปจากเดิม"
คำตอบที่ได้รับกลับมา ทำให้ในตอนนี้ รังสีอำมหิตในตัวของเขา ดูเหมือนยิ่งทวีความเข้มขึ้น
"นี่เจ้า!..."
เขาตวาดเสียงใส่ดรุณีน้อยอย่างกราดเกรี้ยว
จางเสียวเหนี่ยว กลับไม่สะทกสะท้าน แววตากระด้างเย็นชาระคนไฟโทสะ ขณะสบตากับเขาอย่างท้าทาย แม้ว่าตอนนี้จะมีปลายอันแหลมคมของดาบใหญ่ ขู่จ่อที่ลำคอระหงของตนอยู่ก็ตามที
คนของเขาเห็นท่าจะไม่ดี กลัวว่าความรักของเจ้านายที่มีต่อสตรีนางนี้จะทำให้เสียงาน จึงได้รีบกล่าวทัดทานเตือนสติเขาทันที
"คุณชาย จะปล่อยให้เรื่องของสตรีเพียงผู้เดียว มาทำลายแผนการใหญ่ของนายท่าน ที่พวกเราอุตส่าห์ตระเตรียมการมานับสิบปีพังทลายลงไม่ได้นะขอรับ"
คำพูดของลูกน้อง ทำให้กงจู่เยี่ยฟังแล้วยิ่งเจ็บปวดใจมากขึ้นกว่าเดิม
'นี่ข้า ไม่อาจจะเลือกตัดสินใจอะไรดั่งใจเลยสักกระนั้นหรือ แม้กระทั่งผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ข้าต้องการ ข้าก็ยัง...'
เหล่าลูกน้องอีกหลายคนตรงนั้นเห็นผู้เป็นนายน้อยกำลังลังเลใจ พวกเขาจึงประสานเสียงพูดกดดันอีกครั้ง อย่างพร้อมเพรียงกัน
"นายน้อยโปรดไตร่ตรองด้วย"
จู่ ๆ จางเสียวเหนี่ยวก็หัวเราะอย่างเย้นหยันขึ้นอีกครั้ง
หึ หึ...
"หานหนิงเหอ หากวันนี้ข้าต้องตายเพื่อปกป้องชีวิตท่าน ข้าก็ไม่เสียดาย"
"ข้าเองก็เช่นกัน จางเสียวเหนี่ยว ขอเพียงมีเจ้าอยู่เคียงข้าง ไม่ว่าจะเป็นนรกหรือสวรรค์ ข้าก็จะร่วมเดินทางไปพร้อมกับเจ้า"
ยิ่งได้ฟังคำพูดนี้ของทั้งสองคน ถ้อยคำและความรู้สึกมากมายที่พวกเขากำลังสื่อสารผ่านสายตาสองคู่ให้กันและกัน มันช่างทิ่มแทงและสร้างบาดแผลใจต่อกงจู่เยี่ย อย่างหาสิ่งใดมาเปรียบเปรยถึงความเจ็บปวดที่มีในใจของเขาได้
...
เคยมีสำนวนจีนกล่าวไว้ว่า
"ชะตา ฟ้าลิขิต"
แม้บางคนทำใจยอมรับไม่ได้ แต่ก็ไม่มีผู้ใด ฝืนชะตาฟ้าได้เลยสักคน
ทว่ากลับมีคน เกิดคำถามต่อฟ้าเบื้องบน ในความไม่เที่ยงธรรมนั้น
--------
盛開 เซียงไค


## ตอนที่ ๑ เมื่อชะตาชักนำพา ให้พานพบ

ย้อนไปในยุคโบราณ ช่วงพันปีก่อนรัชศก
ในยุคนั้น ฮ่องเต้ปกครองด้วยความเป็นธรรม บ้านเมืองสงบร่มเย็น ไพร่ฟ้าล้วนอยู่ดีมีสุข ทุกอย่างเป็นเช่นนั้นเรื่อยมา
ทว่า หามีผู้ใดล่วงรู้ ภัยร้ายที่เกิดจากจิตใจด้านมืดของมนุษย์ มันกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ ในที่ไหนสักแห่งบนผืนแผ่นดินใหญ่ผืนนี้
ช่วงเซี่ยจือ ณ เมืองเป่ยเยี่ยน [1]
จางเสียวเหนี่ยว ดรุณีน้อยในวัยแรกแย้ม ผู้มีดวงหน้ารูปโฉมงดงาม บุตรีคนเล็กของจางเส้าชุนและจางหลิวฮัว เจ้าบ้านรุ่นปัจจุบันของสกุลจาง
แม้ว่านางจะเกิดในตระกูลสูงศักดิ์ ต้นตระกูลรับราชการเป็นทหารเกือบทุกรุ่น แต่นางนั้นอาภัพนัก เพราะดันป่วยโรคร้ายมาตั้งแต่กำเนิด
เวลาล่วงเลยจวบจนใกล้ถึงวัยปักปิ่น จางเส้าชุน ผู้เป็นบิดา ได้ข่าวว่ามีหมอฝีมือดี เปิดโรงหมอรักษาคนไข้ อยู่ที่เมืองซีก่วน ซึ่งห่างจากเมืองเป่ยเยี่ยนไปหลายพันลี้
จางเสียวเหนี่ยวถูกส่งตัวไปรักษาอาการป่วย และระหว่างเดินทางกลับ รถม้าของนางได้ประสบอุบัติเหตุเสียหลักพลัดตกลงไปในหน้าผาข้างทาง โดยไม่ทราบสาเหตุ และสูญหายไปอย่างไร้ร่องรอย
สามวันให้หลัง มีชาวบ้านกลุ่มหนึ่ง ซึ่งอาศัยอยู่หมู่บ้านเชิงเขาในละแวกนั้น พวกเขาออกไปหาของป่า และได้พบร่างของสตรีนางหนึ่ง ติดค้างอยู่ตรงซอกหินของหน้าผา
พวกเขาจึงได้ช่วยเหลือและพาตัวคนเจ็บกลับเข้าหมูบ้าน และเนื่องจากชาวบ้านเห็นป้ายหยกประจำตัวที่ห้อยติดตัวอยู่ จึงได้รู้ถึงสถานะของนางผู้นั้น
หัวหน้าหมู่บ้านได้ยินชื่อเสียงของคนตระกูลนี้มานาน เขาจึงส่งคนเดินทางไปยังเมืองเป่ยเยี่ยนและแจ้งข่าวให้กับสกุลจางทราบ พร้อมทั้งมอบป้ายหยกนั้นเพื่อเป็นหลักฐาน
จางเส้าชุน นายใหญ่สกุลจาง เห็นป้ายหยก เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นของบุตรีคนเล็กของตน
นายใหญ่จางไม่รอช้า รีบออกเดินทางพร้อมกับบ่าวไพร่ เร่งรุดไปรับตัวจางเสียวเหนี่ยวกลับบ้าน
ก่อนกลับเขาได้มอบอาหาร เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม และของใช้จำเป็น รวมทั้งเงินจำนวนหนึ่งให้หัวหน้าหมู่บ้านได้จัดสรรแจกจ่ายให้ทุกคน เพื่อตอบแทนน้ำใจในการช่วยเหลือครั้งนี้
และยังบอกว่า หากคนที่หมู่บ้านนี้ขาดเหลือสิ่งใดหรือต้องการความช่วยเหลือ สามารถไปหาคนสกุลจางได้ทุกเมื่อ
จากนั้นจางเส้าชุนจึงได้พาตัวจางเสียวเหนี่ยวกลับไปรักษาตัวต่อที่บ้าน ท่ามกลางความดีใจของครอบครัว
หลายเดือนต่อมา
จางเสียวเหนี่ยว ซึ่งผ่านช่วงเป็นตายของชีวิตมา นางก็ได้ฟื้นคืนสติ
ทว่านับจากวันนั้น ชีวิตของบุปผางามช่อนี้ ก็มีโชคชะตาที่เปลี่ยนไปตลอดกาล
หอสำราญ
จางเสียวเหนี่ยว บุปผาแรกแย้ม เจ้าของใบหน้างามหมดจดน่ารัก ผลิยิ้มสดใสเจิดจ้าดุจดวงตะวัน แววตาเปล่งประกายวิบวับ ภายใต้อาภรณ์ผ้าแพรหรู เฝิ่นหงเซ่อหวานสดใสราวกับดอกเหมยบานสะพรั่งห่อหุ้มเรือนร่างอรชร [2]
และนางกำลังยืนเท้าสะเอวอยู่ด้านหน้าของหอโคมแดง ประตูทางเข้าเปิดโล่งโจ้ง รอต้อนรับลูกค้าทั้งหลายที่มาเยือน
เสี่ยวโหย่ว สาวใช้ของสกุลจาง ยืนกระสับกระส่าย อยู่ข้างกายนายสาวเล็กน้อย ความกังวลใจเผยออกมาทางสีหน้าอย่างชัดเจน
"คุณหนู พวกเราเปลี่ยนใจกลับบ้านตอนนี้ก็ยังทันนะเจ้าคะ หากนายท่านและฮูหยินรู้เรื่องนี้เข้า แผ่นหลังของพวกข้าสองคน คงมิพ้นโดนถูกโบยเป็นแน่"
อาฉี บ่าวคนสนิทอีกคน ก็ออกความเห็นเสริมทัพเช่นกัน
"จริงอย่างที่เสี่ยวโหย่วพูด อีกทั้งสถานที่แห่งนี้ ก็ไม่เหมาะกับสตรีสูงศักดิ์เช่นคุณหนู จะเข้าไปเที่ยวเล่นเลยนะขอรับ"
"ไม่! ข้านอนซมอยู่บนเตียงมาตั้งหลายเดือน เบื่อจะตายอยู่แล้ว มาถึงที่แล้วทั้งที จะกลับไปดื้อ ๆ ก็น่าเสียดายโอกาสแย่น่ะสิ ขอข้าเปิดหูเปิดตาหน่อยนะ" นายสาวยืนกรานเสียงแข็ง
เสี่ยวโหย่วกับอาฉี ยังคงไม่เห็นดีเห็นงามกับความคิดของเจ้านายสาว และพยายามเกลี้ยกล่อมต่อ
"แต่ว่าคุณหนูยังไม่เลยวัยปักปิ่นเลย ข้างในเป็นสถานที่เช่นไร รู้หรือไม่ และถ้าหากเข้าไปเห็นภาพกิจกรรมอันไม่เหมาะสมของพวกผู้ใหญ่จะทำยังไงล่ะเจ้าคะ" นี่คือเรื่องที่สาวใช้กังวลใจ
นายสาวได้ฟังเช่นนั้น นางก็หันขวับกลับมาทางพวกเขา พร้อมเผยฉีกยิ้มกว้าง ใบหน้าเผยความเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่
"เช่นนั้นก็ดีน่ะสิ ข้าจะได้ศึกษาเอาไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ หากวันใดที่ท่านพ่อท่านแม่ต้องการให้ออกเรือน จะได้จดจำวิธีเหล่านั้นไปปรนนิบัติสามีในอนาคตได้ไง"
แปะ
ฝ่ามือบางของสาวใช้ตีลงไปยังท่อนแขนของนายสาวเบา ๆ หนึ่งที
"นี่แน่ะ ข้าขอสักทีเถอะเจ้าคะ เหตุใดคุณหนูผู้แสนอ่อนหวานน่ารักและมารยาทงามของเสี่ยวโหย่ว ถึงได้พูดจามิงามและมีนิสัยเปลี่ยนไปราวคนละคนเช่นนี้ได้กัน"
อาฉีเองก็รู้สึกแปลกใจและสงสัยไม่ต่างจากเพื่อนร่วมงาน
"จริงด้วยขอรับ นับวัน คุณหนูยิ่งดูแก่นแก้ว ก๋ากั่น ดื้อรั้น มิเกรงกลัวและมิยอมอ่อนข้อให้ผู้ใด อย่างกับคนที่ผ่านร้อนผ่านฝนมาอย่างโชกโชน"
จางเสียวเหนี่ยว ไม่ได้ตอบคำพูดของบ่าวทั้งสอง นางยังคงยืนยิ้มกระหยิ่มชอบใจ และคิดเรื่องราวมากมายในหัวอยู่คนเดียว
'หึ คิดจนหัวระเบิดออกมา พวกเจ้าสองคนก็ไม่มีทางรู้หรอก เพราะฉันไม่ใช่จางเสียวเหนี่ยว คุณหนูผู้บอบบาง ขี้โรค และมารยาทอ่อนหวาน ว่านอนสอนง่ายผู้นั้นน่ะสิ'
...
"เอาล่ะ เสียเวลายืนคุยกับพวกเจ้าตรงนี้นานละ ขอข้าเข้าไปดูข้างในหน่อย อยากรู้นักว่าคนสมัยนี้ เขาหาความสำเริงสำราญบันเทิงอารมณ์แบบไหนกัน ถ้าพวกเจ้าสองคนไม่สนใจ ก็รอข้าอยู่นอกนี่แหละ"
พูดจบ นางไม่สนใจรอฟังว่าทั้งสองคนจะทัดทานสิ่งใดต่อ สองขา รีบก้าวเท้าฉับ ๆ เดินผ่านประตูตรงหน้าเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว
โดยมีสาวงามหลายคนเดินปรี่เข้ามาต้อนรับอย่างยิ้มแย้ม
บ่าวทั้งสองเห็นนายสาวไม่ฟังคำทัดทาน จึงจำใจวิ่งตามหลังเข้าไป แต่เพราะความอืดอาดชักช้า ทำให้ต้องพลาดกันจนได้
เสี่ยวโหย่วหันซ้ายแลขวา สีหน้าตื่นตะลึง
"อาฉี คุณหนูหายไปแล้ว เร็วเข้า รีบแยกย้ายกันหา หากใครเจอตัวนางก่อน ก็พาออกไปรอข้างนอกเลยนะ"
"ได้ ตกลงตามนั้น"
เมื่อทั้งสองคนพูดคุยกันรู้เรื่อง ต่างก็รีบแยกย้ายกันตามหาเจ้านายสาวทันที
ใช่แล้ว สถานที่แห่งนี้คือหอสำราญ ซึ่งเป็นสถานที่บันเทิงเริงใจและสร้างความสุขให้กับบรรดาลูกค้าที่มีทั้งสตรีและบุรุษที่ชื่นชอบในความงามของบุรุษ
ที่นี่มีทั้งนักแสดงดนตรี ร้อง เล่น เต้นรำ ขับขานบทกวี หรือเป็นเพื่อนร่วมร่ำสุรา และเป็นเพื่อนคุยคลายเหงา
เนื่องจากคนดูแลตัดสินจากรูปลักษณ์การแต่งกายภายนอก เพราะสายตาของคนพวกนี้ มองปราดเดียว พวกเขาก็สามารถประเมินฐานะของลูกค้าได้แล้ว
จางเสียวเหนี่ยว ได้ถูกพาตัวมายังห้องรับรองแขกวีไอพี อยู่ชั้นสามและเป็นโซนด้านในสุด เหล่าหนานจี้รูปงามหลายคนก็ถูกเรียกให้ออกมาต้อนรับแขก [3]
หลายชั่วยามผ่านไป จางเสียวเหนี่ยวนั่งดื่มและพูดคุยกับเหล่าหนานจี้รูปงามที่คอยสร้างความบันเทิงและสำราญใจ จนรู้สึกเกิดอาการอยากเข้าห้องน้ำ
นางจึงปลีกตัวออกมาจากห้อง ก่อนออกไปก็ไม่ลืมยื่นถุงผ้าสีทองที่ห้อยอยู่ข้างเอว ส่งให้กับผู้ดูแลหอ ตรงด้านหน้าของประตูห้องพอดี
ด้วยความเมามายจากฤทธิ์สุราอันขึ้นชื่อของหอสำราญ ทำให้จำทางกลับห้องเดิมไม่ได้ และดันผลักประตูเข้าไปในห้องวีไอพี ที่อีกอีกฝั่งของทางเดินแทน
พลั่ก
สายตาอันพร่าเลือนและสติที่ไม่สมบูรณ์เต็มร้อยของดรุณีน้อยผู้นี้ นางจึงเดินโซซัดโซเซเข้าไปในห้องของผู้อื่นอย่างหน้าตาเฉย
"ข้าแค่ออกไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียว ทำไมเหลือเจ้าเพียงคนเดียว แล้วคนอื่นหายไปไหนกันหมดละ"
น้ำเสียง สีหน้าท่าทางของจางเสียวเหนี่ยว เอื่อยเฉื่อยไปหมดด้วยความเคลิ้มเมา
เอิ๊ก
พลางสะอึกเล็กน้อย และเข้าไปนั่งลงข้าง ๆ เขา
หานหนิงเหอ บุรุษรูปงาม ผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพเซียนมาจุติ ภายใต้อาภรณ์สีขาวดุจหิมะแรก เอื้อมมือไปหยิบเหยือกแก้ว และรินสุราลงใส่จอกตรงหน้าของตน และกล่าวด้วยท่าทีนิ่งสุขุม
"คุณหนูน้อย ดูท่า ท่านคงจะเข้าห้องผิดเสียแล้วกระมัง"
ท่าทางถือดี ทระนงตนและใบหน้าเฉยชาไร้อารมณ์ของคนตรงหน้า กลับกระตุกต่อมโมโห จางเสียวเหนี่ยว จึงคว้าเหยือกแก้วมาจากมืองของอีกฝ่าย และในชั่วพริบตา นางก็ยกดื่มรวดเดียวจนหมดเกลี้ยง
เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมาก หานหนิงเหอจึงหมดโอกาสที่จะห้ามปราม
เขาเห็นท่าเช่นนั้น จึงคิดว่าเปล่าประโยชน์ที่จะพูดกับคนเมา จึงขยับตัวเพื่อจะลุกขึ้นไปตามคนดูแลแขกของที่นี่ เพื่อมาพาตัวผู้ที่ไม่รับเชิญออกไป
"คุณหนูน้อยนั่งรอสักครู่ ข้าจะไปตามคนมาพาท่านกลับบ้าน"
แต่จังหวะที่ก้าวเท้าได้เพียงก้าวเดียว เขาก็รู้สึกว่ากำลังอีกฝ่ายถูกดึงชายผ้าของเขาเอาไว้ เมื่อก้มหน้ามองก็เห็นเจ้าตัวเงยหน้าขึ้น และมีท่าทีเปลี่ยนไป
ตอนนี้โสตประสาทหูของจางเสียวเหนี่ยวไม่ได้ยินเสียงอันใดแล้ว สมาธิและสายตากำลังจดจ่อไปยังคนตรงหน้า
ป๊าบ!
ทันใดนั้นฝ่ามือบางสองข้างก็วางสัมผัสลงบนใบหน้าอันหล่อเหล่าและจับเขาหันมองหน้าตนอย่างเอาแต่ใจ
นางหอบหายใจเบา ๆ ใบหน้าแดงปลั่งคล้ายแต่งแต้มด้วยชาด
"นี่ เวลาพูดกับคนอื่น ก็มองหน้าเขาด้วยสิ ทำท่าทางหยิ่งยโสเย็นชาใส่ลูกค้าแบบนี้ มันไม่น่ารักเลยนะพ่อกระต่ายน้อย"
ดวงตาคมกริบ ราวถูกบีบบังคับให้จ้องตรงหน้า
"พูดจาแทบไม่เป็นภาษา หากท่านเมาแล้ว ก็จงกลับบ้านไปพักผ่อนเสียเถิด มิเช่นนั้นก็รังแต่จะสร้างความเดือดร้อนและรำคาญใจให้แก่ลูกค้าคนอื่นเขา"
เสียงทุ้มของเขามีร่องรอยสะกดกลั้นอารมณ์
จู่ ๆ ดรุณีน้อยก็เปลี่ยนท่าทาง มือทั้งสองข้างยกขึ้นสวมกอดรัดคอ และโน้มตัวอีกฝ่ายก้มหน้าลงต่ำ ส่วนตัวเองก็เขย่งปลายเท้าทั้งสองข้างขึ้น พร้อมยืดลำคอระหง ยื่นดวงหน้างามของตนเข้าหาเขา
สายตาและรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม พวงแก้มงามสองข้างเริ่มแดงก่ำ และอยู่ห่างแค่ปลายจมูกชนกัน
ใบหน้าอันหล่อเหลาแดงซ่านขึ้นตามลำดับ พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และมองนางอย่างตื่นตะลึง
หัวใจเขากระตุกวูบหนึ่ง แต่แสร้งทำเป็นเยือกเย็น และประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวระวังภัยเต็มที่
ทันใดนั้นเอง ริมฝีปากชมพูชิงฉกฉวยริมฝีปากบางก่อนที่ฝ่ายตรงข้ามจะทันตั้งตัว
ดวงตาดำเข้มลุกวาวเจิดจ้าขึ้นในพริบตา คล้ายเปลวเพลิงร้อนแรงเต้นระริก
(...)
ขณะนี้ บรรยากาศภายในห้อง ทุกอย่างราวถูกหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
ครู่ต่อมา ประตูห้องก็ถูกเปิดออก
แอ๊ด...
บุรุษอีกคน เดินเข้ามาภายในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาแต่งกายในชุดสีดำ ทะมัดทะแมง ในมือถือกระบี่ คล้ายกับชาวยุทธ์ แต่เขาก็ต้องชะงักฝีเท้า และเผยสีหน้าประหลาดใจไม่ต่างกัน
"นายน้อย!"
น้ำเสียงตกตะลึงของผู้ที่เข้ามาใหม่ ได้เรียกสติของบุรุษผู้ตกอยู่ภายใต้จุมพิต ให้กลับมา
หานหนิงเหอจึงรีบใช้สันมือ กระแทกลงบนช่วงต้นคอด้านหลังของดรุณีน้อยอย่างรวดเร็ว จนอีกฝ่ายร่วงฟุบ ดวงหน้าเล็กแดงปลั่ง ซบลงบนอ้อมอกอบอุ่นของเขา
บุรุษที่เข้ามาใหม่ กวาดสายตามองสถานการณ์ตรงหน้า และประเมินเหตุการณ์อย่างรวดเร็ว เขานั่งลงและคว้ามือไปหยิบเหยือกแก้วที่นอนกลิ้งอยู่บนพื้นด้านข้างพวกเขา พลางแตะที่ปลายจมูกของตน
"นายน้อย นี่มันสุรา"หยางเหอต้าชวู" ขนาด 64 ดีกรี ที่ข้าเตรียมไว้ให้ท่านมิใช่หรือขอรับ"
หานหนิงเหอพยักหน้าตอบอย่างไร้อารมณ์
"อี้หลง ดูท่าแผนการที่พวกเราเตรียมไว้ในวันนี้ คงต้องล้มเลิกกลางคันเสียแล้วล่ะ"
"ว่าแต่แม่นางน้อยผู้นี้เป็นใครกัน เหตุใดท่านกับนาง ถึงได้..."
อี้หลง ผู้ติดตามของหานหนิงเหอ ไม่กล้าที่จะเอ่ยย้ำถึงภาพก่อนหน้านี้ ที่พึ่งปรากฏต่อสายตาของตน จึงแค่แสดงท่าทางสื่อความหมายนั้นออกมาแทน
นายน้อยรูปงาม ไม่ได้ตอบคำถามนั้น เพียงแต่ค่อย ๆ วางร่างอรชร ให้นอนซบลงบนโต๊ะอย่างละมุนละม่อม ก่อนจะลุกขึ้นยืน พร้อมกับสะบัดชายเสื้อของตนออกไปทางด้านข้าง
ผู้ติดตาม จึงถามต่อ
"ว่าแต่ ท่านต้องการให้ข้าจัดการกับแม่นางผู้นี้เช่นไร โปรดสั่งมาได้เลย หรือจะให้ฆ่านางเสียตรงนี้ ก็ย่อมได้"
ดวงตาดำของหานหนิงเหอ หลุบลงเล็กน้อย พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉื่อย
"ช่างเถอะ ปล่อยไว้แบบนี้แหละ ดูจากอาภรณ์ที่เจ้าตัวสวมใส่อยู่ คงจะมาจากตระกูลสูงศักดิ์หรืออาจเป็นบุตรีของตระกูลเศรษฐีในเมืองนี้ แค่บอกคนดูแล ที่อยู่ข้างนอกประตูให้รู้ก็พอ ส่วนเรื่องของวันนี้ พวกเราค่อยกลับไปคิดวางแผนกันใหม่ที่โรงเตี๊ยมอีกที"
"ขอรับนายน้อย"
หานหนิงเหอ ปรายตาชำเลืองมองดรุณีน้อยครู่หนึ่ง ก่อนสะบัดชายอาภรณ์ของตนอย่างตัดใจ และเดินออกไปจากห้องจัดเลี้ยงนั้น โดยมีอี้หลง ตามหลังออกไปติด ๆ
[1] 夏至 เซี่ยจือ xiàzhìกลางฤดูร้อน
[2] 粉红色 อ่านว่า เฝิ่นหงเซ่อ (fěnhóngsè) สีชมพู
[3] ในสมัยโบราณเรียกคณิกาชาย ว่า (男妓 หนานจี้ ,妓男 จี้หนานก็เรียกนะ) บ้างก็เรียกว่า "กระต่าย 兔子 ทู้จึ" (ปัจจุบันเรียกอีกอย่างว่า "เป็ด 鸭子 ยาจึ"),
...
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๒ อี้โก้

Ego (อีโก้) [1]
ยุคสมัยปัจจุบัน ปี2017
หลายเดือนก่อนหน้านี้ ในวันต้าสู่ของปี [2]
บรื๊น! บรื๊น!
บรืน บรืน...
ในค่ำคืนเดือนมืด รถบิ๊กไบค์สีดำคันหนึ่ง กำลังวิ่งฝ่าสายฝน ที่กำลังตกกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่งไม่ลืมหูลืมตา อยู่บนถนนเส้นหนึ่ง เข็มไมล์บนหน้าปัดบอกระยะทาง กำลังชี้อยู่ในตำแหน่งความเร็วสูงสุด
ขณะที่สายตาของคนขับกำลังจดจ้องมองไปยังเส้นทางด้านหน้า แต่ในหัวสมองกลับมีความคิดบางอย่างผุดแทรกขึ้นมา
ย้อนไปเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้
ห้องผู้บัญชาการใหญ่
ชายชาติทหารหนุ่มหล่อหน้าใส แต่งตัวเนี้ยบ สวมใส่ชุดเต็มยศ มีดาวประดับบนบ่าถึง 3 ดวง เหมือนเขากำลังยืนครุ่นคิด หรือรออะไรบางอย่าง อยู่ตรงหน้าประตูห้องของผู้บัญชาการใหญ่
ในจังหวะที่ หลังมือหนาของผู้กองหนุ่มก็กำลังจะเคาะยังประตู
ปัง!
บางอย่างหล่นกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรงจนเกิดเสียงดังขึ้นภายในห้องด้านใน และเสียงที่ได้ยินนั้น ทำให้ผู้กองหนุ่มต้องชะงักมือกะทันหัน
นาทีต่อมา ก็ตามมาด้วยเสียงคำพูดแหบแห้งตวาด กร้าวและดุดัน ทะลุผ่านประตูหนาออกมาอีกครั้ง
"หากยังไม่รู้ ว่าตัวเองทำผิดในเรื่องอะไร ก็เก็บข้าวของและกลับบ้านไปสำนึกตนสักเดือนก็แล้วกัน คิดทบทวนได้เมื่อไหร่ ค่อยกลับมาทำงานต่อ"
ความรู้สึกหน้าชา เหมือนถูกคลื่นลมแรงของทะเลพัดเข้าใส่ และเดซิเบลของเสียงที่อยู่ในระดับสูงประมาณหนึ่งดังแทรกเข้าโสตประสาทหูทั้งสองข้างของผู้กองหนุ่ม มันชัดเจนทุกถ้อยคำ เสมือนหนึ่งว่าคนที่ถูกต่อว่าเป็นเขาเสียเอง
(...)
ผู้กองหนุ่มยืนนิ่ง รอฟังท่าทีของสถานการณ์ด้านในต่ออีกครู่หนึ่ง
นาทีต่อมา
"ฉันมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดค่ะ"
น้ำเสียงแข็งกร้าวของหญิงสาววัยทำงาน ตอบปฏิเสธเสียงแข็ง โต้คู่สนทนากลับอย่างเย่อหยิ่งและทระนงตน
"จิ้งเจียวเจี๋ย! ยังมีหน้ามาเถียงอีก วันนี้โชคดีแค่ไหนแล้วที่ไม่มีใครตายหรือได้รับบาดเจ็บ หากเป็นสถานการณ์จริง เธออาจจะไม่มีโอกาสมายืนเถียงฉันฉอด ๆ อย่างมุทะลุแบบนี้แน่"
อีกฝ่ายสวนกลับอย่างรวดเร็ว และดูเหมือนว่าหญิงสาวคนข้างใน จะทำให้ผู้เป็นเจ้าของห้อง ระงับความโกรธเอาไว้ไม่อยู่เสียแล้ว
"แต่ว่าท่านคะ..."
ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะพูดจบ อีกฝ่ายก็สวนขึ้นอีกครั้ง
"พอได้แล้ว ฉันไม่อยากฟังคำแก้ตัวอะไรทั้งนั้น เลิกทำตัวดื้อดึง ใจร้อน มุทะลุไม่ฟังใคร และเอาแต่ความคิดของตัวเองเป็นที่ตั้งเสียที เพราะฉันไม่อยากจะไปงานศพของลูกน้องตัวเอง ถือซะว่านี่เป็นคำสอนจากฉัน...ยอมรับการทำงานเป็นทีมเวิร์คกับเพื่อนร่วมอาชีพได้เมื่อไหร่ ค่อยกลับมาที่นี่อีกครั้ง แต่ถ้าหากทำไม่ได้ ก็ลาออกไปหางานใหม่ได้เลย"
ครั้งนี้โทนเสียงของอีกฝ่ายดูจะเบาบางลง แม้ว่าจะยังเต็มไปด้วยคำตำหนิ แต่ก็แฝงไว้ซึ่งความห่วงใย
จากนั้นด้านในก็เงียบเสียงลง ไม่นานก็มีเสียงสิ่งของถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะสองที
ตึก
ตึก
"ถ้าเช่นนั้นฉันขอคืนตราและอาวุธประจำตัวให้กับท่านค่ะ เพราะฉันคงไม่จำเป็นต้องใช้มันอีกพักใหญ่เลย แต่ถึงท่านจะสั่งพักงาน ฉันก็ไม่ยอมรับการตัดสินโทษในครั้งนี้ ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ"
...
ด้านนายทหารหนุ่ม ขณะกำลังยืนฟังสถานการณ์อยู่ ในท่าค้างมืออยู่ตรงหน้าประตูห้อง
แกร๊ก!
เสียงลูกบิดประตูดังขึ้นจากทางด้านใน ทำให้เขาต้องรีบก้าวขา ถอยร่นและเบี่ยงตัวไปยืนพิงผนังทางด้านข้างอย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณ
นาทีต่อมา ประตูถูกเปิดเข้าไปทางด้านในห้อง คนที่เดินออกมา คือจิ้งเจียวเจี๋ย ทหารสาวหนึ่งเดียว สังกัดกองพันหน่วยรบพิเศษของค่ายนี้
และเมื่อเจ้าตัวเดินพ้นขอบประตู หางตาก็พลันมองเห็น เพื่อนร่วมสายอาชีพคนหนึ่ง ยืนตัวตรงนิ่ง ทำหน้าหล่ออยู่พิงผนังด้านข้าง ซึ่งห่างจากประตูแค่สองก้าว
'แกล้งทำเป็นไม่สนใจเราแบบนั้น เขาต้องได้ยินเรื่องเมื่อกี๊นี่แน่นอน'
ความคิดในหัวที่ว่า เขาจะต้องได้ยินคำสนทนาที่เกิดขึ้นในห้องนั้นอย่างแน่นอน เธอจึงหันข้างไปมอง
ทั้งสองมองหน้า ประสานตากันอย่างประจวบเหมาะ
แม้ว่าจะไม่มีปฏิกิริยาภายนอกใด ๆ ของทั้งคู่แสดงออกมา ทว่าแววตาทอประกายประหลาดผุดขึ้นมาแวบหนึ่ง และแอบซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ของทั้งคู่
จิ้งเจียวเจี๋ย พึ่งหัวเสียออกมาจากด้านในห้อง เธอจึงพาลทำสีหน้าเหวี่ยงอารมณ์โกรธขึ้งใส่เขา เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกเสียหน้าของตน ที่มีอยู่ในขณะนี้
ลมหายใจแรงถูกพ่นออกจากทางจมูกของหญิงสาว
พู่ว...
"...คุณเองก็เหมือนกัน ถ้าไม่อยากเป็นหมาหัวเน่า! ระวังใบหน้าหล่อ ๆ นั่นให้ดีล่ะ ไม่งั้นจะไปขัดหูขัดตาใครเข้า จนพานมีเรื่องให้ปวดหัวและความซวยก็จะมาเยือนโดยไม่ทันตั้งตัว"
เธอหยุดพูดเล็กน้อย ดวงเนตรงามเหลือบไปจ้องตรงบ่าของเขา แล้วตบเบา ๆ ลงที่ต้นแขนเขาหนึ่งที
"โชคดีนะผู้กองสุดหล่อ!"
พูดจบ เธอก็เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกไป เหลือทิ้งไว้ความมึนงง ให้กับหยางไฉ่เค่อ นายกองหนุ่ม ผู้ที่ดันมาอยู่ในสถานการณ์แย่ ๆ ตรงนั้นของอีกฝ่าย โดยไม่ได้ตั้งใจ
...
ภาพตัดกลับมายังเวลาปัจจุบัน
ซ่าซ่า...
เฟี๊ยว...
เฟี๊ยว...
รถบิ๊กไบค์สีดำ แล่นฝ่าสายฝนบนถนนด้วยความเร็ว เทโค้งทิ้งตัว โค้งแล้วโค้งเล่าอย่างเชี่ยวชาญ ด้วยความเร็วราวกับสายลมพัดผ่าน และในจังหวะที่กำลังเอียงตัวเพื่อทิ้งโค้งอีกครั้ง บริเวณเส้นทางช่วงลงจากเขา
แต่ทันใดนั้นเอง ดันมีสิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น
บู๊ม!!!!
เกิดแรงระเบิดดังขึ้นบนถนนทางด้านหน้า ซึ่งระยะห่างจากตัวบิ๊กไบค์ไม่ถึงสิบเมตร และยังไม่ทันที่คนขับจะได้แตะเบรก
ในชั่วพริบตานั้น ก็เกิดแรงระเบิดดังซ้อนขึ้นมาอีกครั้ง
บู้ม บู้ม บู้ม!!!
เปลวไฟลูกใหญ่ได้ปะทุแรง และพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว
แม้แต่สายฝนที่กำลังเทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง ก็ยังไม่อาจจะต้านทานหรือลดทอนความสูญเสียของอุบัติเหตุครั้งนี้ได้
เอี๊ยด!!!...
คนขับบิ๊กไบค์ต้องรีบกำเบรกมือและแตะเบรกที่เท้าอย่างกะทันหัน ทำให้ล้อยางทั้งด้านหน้าและหลังของบิ๊กไบค์เกิดการเสียดสีไปกับพื้นคอนกรีต
ด้วยความเร็วที่รถวิ่งมา จากการประเมินสถานการณ์ด้วยสายตา คนขับเห็นว่าเขาคงจะไม่สามารถที่จะหยุดมันได้ทันท่วงทีเป็นแน่ เจ้าตัวจึงตัดสินใจบังคับแฮนด์รถหักหลบ เพื่อทิ้งตัวลงด้านข้างอย่างรวดเร็ว
โครม!!!
ครืด!!! ....
ทั้งคนขับและบิ๊กไบค์ ไถลครูดยาวไปกับพื้นคอนกรีตหลายสิบเมตร
เมื่อความเร็วถูกหยุดนิ่งลง มีเพียงสายฝนและเปลวไฟของอุบัติเหตุข้าง ๆ ที่ยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่สนใจโลก
ครู่ต่อมา ก็เริ่มมีการเคลื่อนไหวบางอย่าง
คนขับบิ๊กไบค์ได้พยายามยกตัวเครื่องของรถ ที่กำลังทับร่างกายท่อนล่างของตนออกอย่างทุลักทุเล จากนั้นก็ประคองตัวโซเซลุกขึ้นยืน
กระจกด้านหน้าของหมวกกันน๊อคแตกเสียหายจนใช้การไม่ได้อีก เขาจึงถอดมันออก และโยนทิ้งไปทางด้านข้าง
เมื่อไร้ซึ่งสิ่งปกปิด จึงเผยให้เห็นถึงดวงหน้าขาวผุดผ่อง ทรงเรียวรูปไข่ และทันทีที่เรือนผมสีดำสยายยาวออก เหล่าเม็ดฝนจำนวนมากก็สัมผัสและชโลมโอบอุ้มลงบนเส้นไหมนั้นจงเปียกชุ่ม จากโคนจรดปลายทันที
หญิงสาวในชุดหนังสีดำ เจ้าของบิ๊กไบค์คันที่นอนคว่ำอยู่บนพื้นถนน คือ จิ้งเจียวเจี๋ย
เมื่อเธอตั้งสติได้ จึงหันกลับไปมองตรงจุดที่เกิดอุบัติเหตุทางด้านหลัง แต่ดูเหมือนว่าจะไม่สามารถทำอะไรได้แล้ว แม้แต่สายฝนก็ยังหยุดเปลวไฟที่ลุกโชนท่วมรถยนต์คันนั้นอย่างบ้าคลั่ง ลงไม่ได้
โทรศัพท์มือถือได้ถูกล้วงออกมาจากตัวเสื้อด้านในของแจ๊คเก็ตหนังสีดำ เพื่อโทรแจ้งเหตุด่วนที่กำลังเกิดขึ้น
("ฮัลโหล...แจ้งเหตุร้ายค่ะ เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์บนถนนสาย 131 เส้นทางโค้งที่กำลังลงจากเขา ระยะทางในตำแหน่งนี้ ห่างจากค่ายทหารกองพันสังกัดที่หนึ่งประมาณสิบกิโลเมตร")
("....")
("ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะช่วยตรวจสอบดูเบื้องต้นให้ก่อน ว่ามีผู้บาดเจ็บหรือไม่ รีบมาด่วนเลยนะคะ เพราะเปลวไฟกำลังลุกโหมกระหน่ำรุนแรงมาก ฉันเกรงว่า หากมาช้าไม่ทันการณ์ อาจจะทำให้เกิดอุบัติซ้ำซ้อนตามหลังมาอีกได้")
("...")
.....
เมื่อจิ้งเจียวเจี๋ย ได้กดวางสายจากเจ้าหน้าที่กู้ภัยเรียบร้อย เธอก็พยายามตั้งสติและกวาดสายตามองไปบริเวณรอบ ๆ แต่ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงด้านหน้า ดูพร่ามัวไม่ชัดเจน
และจู่ ๆ อาการปวดหัวตุ๊บรุนแรงก็เกิดขึ้นมาในเสี้ยววินาทีหนึ่ง จนต้องยกมือขึ้นมากุมตรงบริเวณนั้น เหมือนถูกใครเอาไม้หน้าสามฟาดเข้าที่ท้ายทอย จึงทำให้เจ้าตัวสูญเสียการทรงตัว จนเซเสียหลักไปทางด้านข้างเล็กน้อย
สามนาทีต่อมา หลังจากที่ประคองสติของตัวเองให้กลับมาได้เป็นปกติ ประสาทการรับรู้เสียงของเธอ ก็ได้ยินบางอย่าง
[1] (น.) ความถือตัวเองเป็นสำคัญ ,อัตตา (ทางจิตวิทยา),
(adj) ซึ่งเห็นแก่ตัว
[2] 大暑 (dàshǔ)แปลว่าช่วงที่อากาศร้อนที่สุด เริ่มประมาณวันที่ 22-24 กรกฎาคมของทุกปี องศาดวงอาทิตย์ 120 องศา ตั้งแต่วันนี้ อากาศจะร้อนอบอ้าว
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๓  ถึงคราวเคราะห์

ริมไหล่ทางของถนนเส้นหนึ่ง
ซ่าซ่า...
ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงตกอยู่อย่างต่อเนื่อง
ฮือ...ฮือ...
เสียงร้องไห้ของเด็กผู้หญิง ดังแว่วลอยมาจากขอบถนนข้างทาง
จิ้งเจียวเจี๋ยหันซ้ายแลขวา กวาดตาสายตาเพ่งมองไปรอบ ๆ ตัวอีกครั้ง ตามไหล่ทางขอบถนนอันมืดมิด ไร้ซึ่งแสงไฟนีออนส่องนำทาง มีเพียงแสงสว่างอันน้อยนิดจากเปลวเพลิงเท่านั้น และพยายามตั้งสมาธิ เงี่ยหูฟังเสียงเล็ก ๆ นั้น
"ช่วยด้วย! ใครก็ได้...ได้โปรดช่วยพวกเราด้วย! "
คราวนี้เป็นเสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลือของหญิงวัยกลางคน ดังแว่วลอยมา น้ำเสียงนั้น ฟังแล้วคล้ายใกล้หมดแรงเต็มที
เธอไม่รอช้า ประคองตัวเองซึ่งยังบาดเจ็บอยู่ เดินขากะเผลกข้างหนึ่ง ไปตามทิศทางของเสียงที่ได้ยินอย่างไม่รีรอ
...
เมื่อเจ้าตัวเดินไปจนถึงไหล่ทาง ก็พบว่ามีรถยนต์อีกคันได้ประสบอุบัติเหตุเช่นกัน ด้านหน้าของตัวรถ อยู่ในลักษณะที่ หัวทิ่มตกลงไปทางด้านล่าง
ด้วยสัญชาตญาณ เธอจึงรีบรุดเดินไปดูใกล้ ๆ และมองสำรวจเข้าไปในรถยนต์คันที่เกิดเหตุทันที
กระจกหน้ารถแตกละเอียด ข้างในรถ มีผู้โดยสารติดอยู่สองคน
คนแรกเป็นหญิงวัยกลางคน นั่งอยู่ตรงฝั่งคนขับ หน้าฟุบลงแนบกับพวงมาลัยของรถ และเธอยังพบว่ามีเลือดไหลออกมาจากศีรษะอาบลงมาทั่วใบหน้าของเจ้าตัว
"ฮือ ฮือ...ช่วยด้วย! ได้โปรดช่วยคุณแม่ของหนูด้วยค่ะ!"
เด็กผู้หญิงในวัยน่าจะไม่เกินสิบขวบ นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ ส่งเสียงพร่ำร้องอย่างโอดครวญ ขอให้ช่วยเหลือแม่ของเธออยู่ตลอดเวลา
แม้ว่าตัวเองจะได้รับบาดเจ็บ และมีบาดแผลตามตัว รวมทั้งใบหน้าจากเศษกระจกไม่แพ้ผู้เป็นแม่ก็ตาม
ในเวลานี้ มันช่างเป็นสถานการณ์ที่กดดันและเลวร้ายยิ่งนัก เพราะถัดไปตรงด้านล่าง มันคือหน้าผาสูงชัน ลึกลงไปหลายสิบเมตรนั่นเอง
จิ้งเจียวเจี๋ย ต้องสูดลมหายใจลึก ๆ ฟอดใหญ่เข้าเต็มปอด เพื่อรวบรวมสมาธิและสติให้มั่น ก่อนจะฝืนยิ้มหวานและพูดขึ้นอย่างใจเย็น
"หนูน้อย! ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวพี่จะรีบหาทางช่วยเรากับคุณแม่ออกมาจากด้านในนี้ให้เร็วที่สุด แต่ก่อนอื่น...หนูช่วยอยู่นิ่ง ๆ และบอกคุณแม่ ว่าห้ามหลับเด็ดขาด หนูทำได้ไหมจ๊ะ"
เธอพยายามพูดปลอบประโลมใจเด็กน้อย เพื่อให้ทั้งเธอและผู้ประสบเหตุ ได้คลายความตระหนกตกใจกลัวและความกังวลลง
เด็กน้อยพยักหน้าเบา ๆ ตอบรับอย่างว่าง่าย แววตาส่งประกายใส สื่อสารออกมาอย่างซาบซึ้งและดีใจ
"คุณแม่ อย่าพึ่งหลับนะคะ พี่เขามาช่วยพวกเราแล้ว" น้ำเสียงใสเบาบางของเด็กน้อย พยายามปลุกคุณแม่ของเธอให้มีสติ
เมื่อตกลงกับคนข้างในรู้เรื่องแล้ว จิ้งเจียวเจี๋ยก็เบนสายตาไปทางคนขับอีกครั้ง
"คุณคะ! คุณได้ยินเสียงของฉันไหม เดี๋ยวฉันจะช่วยคุณกับลูกออกมา แต่คุณห้ามหลับเด็ดขาดนะคะ ลูกสาวของคุณ เธอต้องการคุณนะคะ"
หญิงสาวพยายามส่งเสียงพูดคุยกับผู้บาดเจ็บเป็นระยะ เพื่อตรวจสอบอาการของคนขับ และหวังเรียกสติของผู้เป็นแม่ให้กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง
นาทีต่อมา ทางด้านหญิงสาวผู้บาดเจ็บ ก็ได้ขานรับอยู่ในลำคอ ออกมาเบา ๆ
"ฉะ ฉัน..ไม่เป็นไรค่ะ ได้โปรด...ช่วยลูกสาวของฉันก่อน" ผู้เป็นแม่พยายามใช้สติและแรงที่เหลืออยู่ไม่มากนัก ขอร้องหญิงสาวให้ช่วยลูกน้อยของตนให้ปลอดภัย
จิ้งเจียวเจี๋ยสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มขยับตัวและสื่อสารโต้ตอบได้ เธอจึงพูดสร้างขวัญกำลังใจ เพื่อให้อีกฝ่ายเข้มแข็ง
"ไม่ต้องกังวลนะคะ ฉันสัญญาว่าจะช่วยคุณทั้งสองคนให้รอดปลอดภัยอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้ ฉันอยากให้คุณตั้งสติ ห้ามหลับเด็ดขาด อดทนแข็งใจไว้ก่อน เชื่อมั่นในตัวฉันนะคะ"
หลังจากที่บอกอีกฝ่ายออกไปอย่างหนักแน่น เธอก็หันขวับ รีบวิ่งย้อนกลับไปยังตำแหน่งที่รถบิ๊กไบค์เธอนอนคว่ำอยู่ทันที
....
เวลาผ่านไปราวห้านาที แต่สำหรับสองแม่ลูกที่นอนเจ็บปวดและรอความช่วยเหลืออยู่ในภายในตัวรถ มันช่างแสนยาวนาน
ด้านจิ้งเจียวเจี๋ยก็ได้วิ่งกลับมาพร้อมกับเชือกสีเขียว เส้นหน้าและใหญ่ที่ถืออยู่ในมือ
จากนั้นเธอก็ไม่รอช้า รีบนำเชือกเส้นที่ถืออยู่ มัดเข้ากับต้นไม้ใหญ่ ซึ่งยืนต้นอยู่ใกล้ ๆ บนขอบไหล่ทางของถนน และนำอีกปลายของเชือก มาผูกเข้ากับกันชนด้านท้ายของรถอย่างรวดเร็วและเชี่ยวชาญ
สีหน้าแววตานิ่ง สุขุมตั้งใจ
วินาทีต่อมา ปฏิบัติการช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ ก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างระมัดระวังและต้องแข่งกับเวลาที่อาจเหลืออยู่ไม่มากนัก
ทว่าภายใต้สถานการณ์อุปกรณ์ที่ไม่พร้อม ผนวกกับสายฝนยังคงเทกระหน่ำตกลงมาและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดพัก
ทำให้เป็นอุปสรรคต่อการช่วยเหลือผู้ประสบเหตุเป็นอย่างมาก
...
เวลาผ่านไปราวสิบนาที เด็กหญิง ก็ได้ถูกช่วยเหลือออกมาจากรถได้อย่างปลอดภัยเป็นคนแรก
จิ้งเจียวเจี๋ย พาตัวเด็กน้อยไปยืนรออยู่บนไหล่ทางเรียบร้อย เธอก็พยายามพูดปลอบใจให้อีกฝ่ายคลายความห่วงกังวลใจลง
แต่ในขณะที่หญิงสาวหันขวับ และกำลังจะเดินลงไปช่วยผู้เป็นแม่ เหตุการณ์ที่เธอกังวลอยู่ก่อนหน้า ก็เกิดขึ้นจนได้
แคว๊ก!
เชือกหนาสีเขียว ซึ่งผูกรั้งไว้ระหว่างต้นไม้กับตัวรถ เกลียวเชือกเริ่มขาดวิ่นออกจากกัน เพราะแรงโน้มถ่วงของรถยนต์กำลังเทน้ำหนักทั้งหมด ทิ้งตัวลงไปด้านล่างฝั่งหน้าผานั่นเอง
จิ้งเจียวเจี๋ยเห็นเช่นนั้น ก็โพล่งขึ้นด้วยความร้อนใจ
"แย่ล่ะ! ชักช้าไม่ได้แล้วสิเรา"
เธอต้องรีบประเมินสถานการณ์และความเสี่ยงตรงหน้าอย่างเร่งรีบ
สถานการณ์ตอนนี้ พวกเธอต้องแข่งกับเวลาและยิ่งต้องเพิ่มความระมัดระวังให้มากขึ้นเป็นสองเท่า เพราะถ้าหากเคลื่อนไหวหรือขยับผิดจังหวะไปแม้แต่ก้าวเดียว มันอาจจะทำให้ทั้งคนและรถยนต์ ร่วงตกลงไปยังด้านล่างของหน้าผาได้เลยทันที
"คุณผู้หญิง พวกเราต้องรีบกันแล้ว เห็นด้านบน ตรงไหล่ทางนั่นไหมคะ ลูกสาวที่น่ารัก กำลังยืนรอคุณแม่ของเธออยู่ตรงนั้น คุณช่วยอดทนและแข็งใจออกแรงฮึดอีกนิดนะคะ ฉันเชื่อว่าคุณจะต้องทำได้"
จิ้งเจียวเจี๋ย ใช้จิตวิทยาในการพูดเพื่อปลุกระดมความกล้าและกำลังใจให้กับผู้เป็นแม่ เพราะเธอรู้ว่า ลูกสาวย่อมคือคนที่สำคัญที่สุด
"ฮือ...ฮือ...คุณแม่คะ"
ทางด้านเด็กน้อย ยืนรออย่างมีหวังและส่งเสียงร้องไห้อยู่ตลอดเวลา ยิ่งพอเห็นเชือกขาดไปครึ่งเส้นแบบนั้น สีหน้าเธอพลันซีดเผือด สายตาเบิกโต และจ้องมองไปยังคนในรถอย่างกระวนกระวายใจ แต่ไม่กล้าขยับตัว เพราะถูกหญิงสาวกำชับเอาไว้ว่าให้ยืนรอตรงนั้น
และแล้วไม่กี่นาทีต่อมา ผู้เป็นแม่ก็ได้ปีนออกมาจากตัวรถได้สำเร็จ ด้วยความช่วยเหลือของจิ้งเจียวเจี๋ย และเธอค่อย ๆ ประคองร่างของตัวเอง เดินขึ้นไปหาลูกสาว
เด็กน้อยเห็นเช่นนั้น ก็รีบวิ่งร้องไห้ โผเข้ามากอดคุณแม่ด้วยความดีใจ
และทันใดนั้นเอง
"แม่คะ เชือกมัน..."
ผู้เป็นแม่ได้ยินเสียงตกใจของลูกสาว จึงคลายอ้อมกอดออก และหันกลับมองไปตามมือน้อย ๆ ที่กำลังชี้ไปยังจุดที่รถของพวกเธอค้างเติ่งอยู่ตรงปากเหว
แต่ไม่ทันที่เด็กน้อยจะพูดจบประโยค
มันเป็นเสี้ยววินาทีเดียวกับเชือกสีเขียวเส้นหนา ซึ่งผูกโยงตัวรถ รั้งไว้กับโคนต้นไม้ ขาดผึงลงพอดี
ปุด!!!
"โอ้พระเจ้า ไม่นะ!!!"
ผู้เป็นแม่อุทานขึ้นด้วยอารามตกใจไม่ต่างจากลูกสาวตัวน้อยของตน พลางยกมือขึ้นมาปิดของลูกสาวอย่างฉับพลัน
(...)
อนิจจา!!!
ผู้ที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือสองแม่ลูก กลับกลายเป็นผู้ประสบภัยเสียเอง
จิ้งเจียวเจี๋ย ได้ช่วยชีวิตของสองแม่ลูก ผู้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ได้อย่างปลอดภัย แต่ก็คงเป็นคราวเคราะห์ร้ายมาเยือนเธอเช่นกัน จึงทำให้เธอได้กลายเป็นผู้ประสบภัยแทนพวกเขา
สองแม่ลูกยืนตัวสั่นเทา เพราะช๊อคกับภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างฉับพลันตรงหน้า ท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกตกใจและเศร้าสลดใจของสองแม่ลูก ที่ไม่อาจจะทำอะไรเพื่อช่วยเหลือผู้มีพระคุณได้เลย
ทั้งคู่หันมองหน้าและสวมกอดกันแน่น จากนั้นก็ต่างก็ทรุดตัวลงบนพื้นอย่างหมดแรง
"ฮือ...คุณแม่ พี่สาวคนนั้น...จะตายไหมคะ"
เด็กน้อยถามออกมาด้วยความไร้เดียงสา เธอสวมกอดแม่ไว้แน่น ลำตัวสั่นเทาตลอดเวลา น้ำตาไหลเป็นสายลงบนพวงแก้มน้อย ๆ ไม่หยุดหย่อน
ผู้เป็นแม่ฟังคำถามของลูกสาวก็อดคิดตามไม่ได้ เธอกอดลูกสาวรัดแน่นขึ้น ยกมืออีกข้าง ลูบหัวเพื่อปลอบโยนลูกของตน
"ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ พี่สาวคนนั้นเป็นคนดี แม่เชื่อว่า...สวรรค์ ต้องคุ้มครองให้พี่เขา รอดพ้นปลอดภัยและนำพาเธอ ไปสู่ในสถานที่ดี ๆ อย่างแน่นอนจ๊ะ"
ผู้เป็นแม่ กล้ำกลืนฝืนใจตอบลูกไปแบบนั้นเพื่อให้เด็กน้อยสบายใจ แม้ว่าในใจลึก ๆ ของเธอจะรู้ดีว่ามันเป็นคำโกหกก็ตาม
...
ซ่า ซ่า...
ทุกอย่างรอบตัวสองแม่ลูกดูเคว้งคว้าง ราวกับสวิสไฟในใจของทั้งสองถูกปิดไว้ มีเพียงความมืดและสายฝนที่ยังคงตกกระหน่ำลงมาอย่างต่อเนื่อง
บนพื้นถนน ยังคงมีร่องรอยและเศษซากชิ้นส่วนของอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นให้ได้เห็น
วี๊หว่อ! วี๊หว่อ!....
เสียงสัญญาณฉุกเฉินจากรถของหน่วยช่วยเหลือผู้ประสบภัยก็ดังแว่วมาแต่ไกล และได้วิ่งมาถึงที่เกิดเหตุ
แต่ทว่า ทุกอย่างนั้นสายไปเสียแล้ว
จิ้งเจียวเจี๋ย ทหารหญิงผู้กล้าหาญและเปี่ยมไปด้วยน้ำใจ จากหน่วยกองรบพิเศษของกองพันสังกัดที่หนึ่ง วันนี้ จวบจนถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิต เธอยังคงทำหน้าที่ของตนได้อย่างน่าภูมิใจ --------
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๔ ที่ทำงานใหม่

พิพิธภัณฑ์โบราณ
ซิก ซิก...
ณ โถงด้านหน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ของชั้น G ภายในตัวอาคาร
ท่ามกลางบรรยากาศเงียบงันของชั่วโมงนี้ กลับมีเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นมาเบา ๆ ตามมาด้วยถ้อยคำรำพึงรำพัน
"ฮือ ได้โปรดอย่าตายนะ! เรื่องราวพึ่งเริ่มจะเริ่มต้นเอง"
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสาวคนหนึ่ง นั่งอยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ พลางใช้กระดาษทิชชูซับน้ำตาและน้ำมูกของตัวเอง
โดยที่ดวงตาเรียวเล็กคู่นั้น กำลังจับจ้องมองเข้าไปในหน้าจอสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดประมาณสิบนิ้ว ที่ตั้งวางแอบอยู่ เพื่อตั้งใจหลบให้พ้นมุมกล้องวงจรปิด บนเพดาน ในตำแหน่งเหนือศีรษะเจ้าตัวพอดี
หูฟังขนาดเล็กแบบไร้สาย เสียบอยู่ที่หูข้างขวา
ในขณะที่หญิงสาวกำลังจดจ่ออยู่นั้น ใครบางคนก็ได้ทำลายความสุนทรีย์ของเธอลงทันควัน
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยชายคนหนึ่งเดินเข้ามาจากทางด้านหลังเคาน์เตอร์ พร้อมกับกาแฟในมือจำนวนสองแก้ว
แม้ว่าเขาจะสวมรองเท้าบูตคอมแบท แต่คนที่นั่งอยู่ กลับไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาเลยสักนิด
ชายหนุ่มสงสัยว่าเพื่อนร่วมงานสาวกำลังสนใจสิ่งใดอยู่ จึงได้ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ๆ เจ้าหล่อน และถามเสียงเข้มขึ้น
"เธอทำอะไรอยู่น่ะ!"
หญิงสาวสะดุ้งโหยงตกใจ ปลายนิ้วรีบกดปุ่มโฮมอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หันไปมองตามเสียงที่ได้ยินด้วยท่าทีลุกลน
แต่เธอดันพบว่าเป็นรุ่นพี่ในสถานที่ทำงานเดียวกัน จึงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก และเผลอบ่นให้เขาเล็กน้อย
"เฮ้อ...ตกใจหมดเลย รุ่นพี่นี่เอง ทำไมมาไม่ให้สุ้มเสียงแบบนี้ล่ะ บรรยากาศของพิพิธภัณฑ์เก่าแห่งนี้ยิ่งเงียบ ๆ ดูน่ากลัวอยู่ด้วย"
เฮอะ! ชายหนุ่มทำเสียงในลำคอเล็กน้อย
"ท่าทีลนลานเมื่อกี้ คงคิดว่าฉันเป็นหัวหน้าล่ะสิ ว่าแต่ แอบดูซีรี่ย์จีนในเวลาทำงานแบบนี้ แถมยังเป็นวันแรกในการเริ่มงานใหม่อีกด้วย เธอนี่ช่างใจกล้าจริง ๆ เลยนะ รีบเก็บไอแพดลงใส่กระเป๋าซะ! ก่อนที่จะมีใครมาเห็นเข้า ส่วนครั้งนี้ ฉันจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็แล้วกัน"
พนักงานรุ่นพี่กล่าวเตือนพนักงานรุ่นน้องด้วยความหวังดี เพราะถึงแม้ในพิพิธภัณฑ์โบราณแห่งนี้ จะมีแค่เขากับเธอเพียงสองคน แต่ก็ยังมีกล้องวงจรปิดมากมาย ที่ติดตั้งไว้อยู่ตามตำแหน่งต่าง ๆ ภายในตัวอาคาร
"ขอโทษค่ะ ก็บรรยากาศของที่นี่มันเงียบเชียบซะจนชวนขนหัวลุก อีกอย่าง ใครใช้ให้รุ่นพี่ปล่อยให้ฉันนั่งเฝ้าตรงนี้คนเดียวล่ะ รู้ทั้งรู้ ว่าฉันพึ่งมาทำงานที่นี่เป็นครั้งแรก ทั้ง ๆ ที่หน้าที่ของฉันคืองานด้านเอกสารแท้ ๆ"
รุ่นพี่หนุ่มทนยืนฟังเพื่อนร่วมงานสาวบ่นร่ายยาวจนเธอหยุดพูด เขาจึงได้ยื่นแก้วกาแฟในมือส่งให้ เพื่อแทนคำขอโทษ
"เอ้านี่! ดื่มกาแฟแก้ง่วงซะหน่อยสิ"
"ขอบคุณค่ะ" แม้จะพูดออกไปแบบนั้น แต่จากน้ำเสียง ฟังเหมือนเธอยังดูเคืองเขาอยู่ แต่กระนั้น เจ้าตัวก็ยื่นมือไปรับแก้วกาแฟใบนั้นอย่างรวดเร็ว
พู่ว พู่ว...เสียงเป่าปากไล่ลมลงไปในถ้วยกาแฟสองสามที ก่อนที่จะยกขึ้นดื่มช้า ๆ
วินาทีต่อมา อากัปกิริยาที่เธอแสดงออกหลังจากที่ได้เติมคาเฟอีนเข้าสู่ร่างกาย ช่างเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน สีหน้าและแววตาดูสดชื่นแจ่มใสทันตา เหมือนได้รับยาวิเศษ
"นี่ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะหัวหน้าขอร้องให้ฉันมาช่วยเข้าเวรชั่วคราว เพื่อรอคนมาเปลี่ยนกะ ฉันก็คงไม่ต้องมานั่งหงอยและเสียวสันหลังอยู่แบบนี้หรอกค่ะ"
หญิงสาวเริ่มบ่นพึมพำอีกรอบ ครั้งนี้ลุกลามยาวไปถึงผู้บังคับบัญชาของตัวเอง และยกแก้วกาแฟในมือขึ้นดื่มสลับกันเป็นระยะ
"อีกสักพัก ชุดที่จะผลัดเปลี่ยนเวรยาม กะหลังเที่ยงคืนคงจะมากันแล้ว เธอไปเข้าห้องน้ำ ทำธุระส่วนตัวและพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวฉันอยู่เฝ้าตรงนี้ต่อคนเดียวเอง"
แววตาของเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ ทอดมองรุ่นน้องสาวอย่างอ่อนโยน เพราะเข้าใจในความรู้สึกของการเริ่มต้นงานวันแรกเป็นอย่างดี
แถมสถานที่และบรรยากาศในตอนนี้ เป็นใครก็คงจะมีปฏิกิริยาไม่ค่อยต่างกันมากนัก
เมื่อเธอได้ยินรุ่นพี่บอกแบบนั้น ก็หันไปยิ้มแฉ่งให้กับเขาอย่างว่องไว ในโทนเสียงที่อ่อนหวานขึ้นกว่าตอนแรก
"รุ่นพี่พูดจริงเหรอคะ" เธอดีใจจนออกนอกหน้า และถามย้ำอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ
"อืม...ไปพักเถอะ แต่ยังไงฉันก็ขอเตือนเธอ ในฐานะรุ่นพี่ อย่าลืมกฎเหล็กของที่นี่! ห้ามแตะต้องของโบราณในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็นอันขาด เข้าใจไหม"
น้ำเสียงและแววตาของเพื่อนร่วมงานรุ่นพี่ ได้พูดย้ำอย่างหนักแน่นและจริงจังมาก
หญิงสาวคิดว่าเขาก็คงเตือนในฐานะที่เธอเป็นน้องใหม่ และคงไม่มีอะไรเป็นพิเศษ จึงรับคำโดยไม่ถามอะไรมากมาย
"รับทราบค่ะ! รับรองว่าฉันจะไม่แตะของพวกนั้นอย่างแน่นอน งั้นฉันไปพักก่อนนะคะ"
พูดจบ เธอก็เก็บอุปกรณ์ต่าง ๆ ของตัวเองใส่กลับเข้าไปในกระเป๋าเป้อย่างรวดเร็ว และเดินปลีกตัวออกไปจากเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ด้วยความอารมณ์ดี
.....
เวลาผ่านไปราวยี่สิบนาที
เมื่อพนักงานสาวคนใหม่ ทำกิจธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย เธอก็เดินออกมาจากห้องน้ำ แต่พอก้มลงมองดูนาฬิกาบนข้อมือ เข็มยาวชี้บอกเวลาไปยังเลขเก้า ส่วนเข็มสั้นนั้นชี้เกือบจะแตะถึงเลขสิบสอง
"ยังเหลือเวลาอีกตั้งสิบห้านาทีกว่าจะถึงเที่ยงคืนแฮะ ไหน ๆ ก็ได้เข้ามาแล้ว สำรวจดูห้องข้างในนี้ไปพลาง ๆ ก็คงจะไม่เป็นไรหรอกมั้ง รุ่นพี่แค่บอกว่า ห้ามไม่ให้เราแตะต้องสิ่งของ แต่ไม่ได้ห้ามเดินดูสักหน่อย"
เมื่อเตือนสติตัวเองได้ สองขาของเธอก็ก้าวเท้าฉับ ๆ เริ่มเดินสำรวจจุดต่าง ๆ ที่เล็งเอาไว้ตั้งแต่ตอนหัวค่ำ
เธอเดินเลี้ยวซ้ายที ขวาที วกไปวนมาตามป้ายบอกทางอยู่หลายรอบ จนเริ่มสับสน
"ทำไมทางเดินเชื่อมต่อระหว่างแต่ละห้องแสดง ของพิพิธภัณฑ์นี้ มันถึงได้ดูซับซ้อนอย่างเขาวงกตกันนะ"
ในจังหวะที่เจ้าตัวเดินและบ่นพึมพำ มือก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อทำงาน
"ไม่มี! เฮ้อ...ดันเผลอลืมวางโทรศัพท์ไว้ในล๊อคเกอร์นั่นแท้ ๆ เชียว กะว่าจะโทรหารุ่นพี่เพื่อถามทางสักหน่อย ทำไงดี..."
หญิงสาวยืนเท้าสะเอว คิ้วสองข้างยกสูงและขมวดปมเข้าหากันเล็กน้อย สีหน้าครุ่นคิด ใบหน้าหันซ้ายแลขวา ดวงตากลอกไปมา ฉายแววสับสนงงงวย
"เอาวะ! ลองเชื่อในสัญชาตญาณของตัวเองอีกสักครั้งละกัน เดินไปตามทางข้างหน้านี่แหละ ทางออกมันต้องอยู่ทางนี้แน่นอน"
เมื่อเธอตัดสินใจได้เช่นนี้ ก็ก้าวเท้าเดินตรงไปยังทางข้างหน้าอย่างมั่นใจ แม้จะไม่ร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ตาม
ในขณะที่หาทางเดินกลับไปยังจุดรวมตัว ตรงส่วนของเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ของชั้นนี้ เธอก็รู้สึกถึงพลังบางอย่าง กำลังเรียกหาอยู่
แต่เนื่องจากเธอเดินแบบเดาสุ่ม ทำให้มาโผล่ยังโถงโล่งกว้างห้องหนึ่ง มีรูปทรงสี่เหลี่ยมขนาดปานกลาง พรมกำมะหยี่สีแดงผืนใหญ่ ถูกปูทับพื้นอีกครั้ง เป็นเรื่องที่สร้างความแปลกใจและสนใจให้เธอมาก เพราะบรรดาห้องจัดแสดงห้องอื่น ๆ ล้วนเป็นพื้นหินกระเบื้องอ่อน
ใจกลางห้องโถง มีกล่องไม้เก่าโบราณวางตั้งอยู่บนแท่นปูน ความยาวประมาณหนึ่งไม้บรรทัด ด้านบนถูกปล่อยโล่ง ไร้ซึ่งตู้กระจกครอบอยู่เลย
เบื้องหน้าแท่นแสดง มีป้ายแสดงรายละเอียดข้อมูล พร้อมทั้งประวัติ และป้ายเตือน ห้ามจับต้อง ถูกตั้งวางไว้อยู่ ให้กับผู้ที่มาเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ได้รับทราบ
การเคลื่อนไหวถูกหยุดนิ่ง บรรยากาศเงียบสงบ มีเพียงดวงตาเรียวคู่หนึ่ง กำลังจับจ้องจดจ่อไปยังกล่องไม้อย่างไม่กะพริบตา ราวกับถูกพลังบางอย่างสะกดเข้าให้ซะแล้ว
ทั้ง ๆ ที่มีป้ายห้ามเตือนตั้งกำกับไว้ แต่หญิงสาวกลับยังเอื้อมมือไป ตรงตำแหน่งของกล่องไม้บนแท่นนั้นอย่างไม่สนใจ
ในจังหวะที่ปลายนิ้วเรียวยาว กำลังจะแตะสัมผัสลงบนกล่องไม้ สัญญาณกันขโมยก็ร้องเตือนดังลั่นขึ้น
กริ๊ง!!!....
ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด!....
จากนั้นตรงจุดอื่น ๆ ในพิพิธภัณฑ์ก็ดังขึ้นพร้อมกัน
พนักงานสาวคนใหม่สะดุ้งโหยงตกใจ ทำให้มือของเธอเผลอตวัดไปโดนเข้ากับกล่องไม้ จนมันหล่นจากแท่น ตกลงไปวางตะแคงอยู่บนพื้น
แรงกระแทกนั้นทำให้ฝากล่องแตกและเปิดอ้าออก เธอจึงมองเห็นสิ่งของด้านใน
'ปิ่นหยกและพู่หยกโบราณ'
จากรูปลักษณ์ที่เห็น วัตถุโบราณเก่าแก่สองชิ้นนี้ คงเป็นสิ่งของล้ำค่ามาก เจ้าตัวจึงเผยหน้าซีดขาวลงทันตา และเผลอหลุดปากพูดคำสบถออกมาอย่างลืมตัว
"ฉิบ...!แล้วสิเรา หาเรื่องใส่ตัวเองจนได้"
ขณะนั้นเอง เสียงของเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ผนวกกับเสียงฝีเท้าหลายคู่ ดังใกล้เข้ามา ยังตำแหน่งของห้องที่เธอยืนอยู่ ในระยะประชิดตัวแล้ว
เธอหันซ้ายแลขวา ท่าทีลุกลนดูกระวนกระวายใจ สายตาพยายามสอดส่องมองหาป้ายบอกทางออก
"แย่ละสิ! ถ้าขืนถูกจับได้คาหนังคาเขา เห็นทีว่าคราวนี้ฉันคงจะไม่รอดตัวไปได้แน่...ว่าแต่ ทางออกด้านหลังของที่นี่ มันอยู่ตรงไหนกันเนี่ย"
"เสียงสัญญาณเตือนดังมาจากทางห้องนั้น เร็วเข้าอย่าให้คนร้ายหนีไปได้เด็ดขาด"
เสียงตะโกน และเสียงของรองเท้าบูตกระแทกลงบนพื้นหินอ่อน ตึก ตึก จำนวนมาก ดังใกล้เข้ามาทุกที ทุกที
"ทำไงดี! ทำไงดี! ไปทางไหนดี!"
วินาทีนี้ แรงกดดัน เริ่มหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด...
ระบบตรวจจับจังหวะการเต้นของคลื่นหัวใจ บนนาฬิกาข้อมือของหญิงสาว ก็เริ่มส่งสัญญาณถี่มากขึ้นกว่าปกติ
และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ดวงตากลมโต มองไปเห็นป้ายทางออกติดอยู่บนผนัง ตรงทางเลี้ยว มุมแคบ ๆ ด้านขวามือ
ปากบางสีชมพูฉีกยิ้มกว้างราวกับพบเจอแสงสว่างจากสรวงสวรรค์ ชี้บอกทางรอด
เธอไม่รอช้า รีบวิ่งไปตามป้ายบอกทางนั้นอย่างรวดเร็ว
และเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ เจ้าตัวก็วิ่งมาถึงประตูทางด้านหลังของตัวพิพิธภัณฑ์ ทว่ากลับพบว่ามันไม่ใช่ถนน แต่เป็นสถานที่เปิดโล่ง
สายลมเย็นสบายของบรรยากาศในยามค่ำคืน พัดเข้ามากระทบกับใบหน้างาม อากาศปลอดโปร่งหายใจโล่งจมูก มันช่วยบรรเทาอาการหอบเหนื่อยของเธอได้เป็นอย่างมาก
ท่ามกลางความมืดสลัว เธอพยายามกวาดสายตามองบริเวณโดยรอบ
โคมไฟสีส้ม ดวงเล็ก ๆ หลายดวง ถูกติดตั้งวางกระจัดกระจายอยู่ตามจุดต่าง ๆ
"โอ้! นึกว่าจะเป็นประตูใหญ่อยู่ติดกับถนนซะอีก วิธีการออกแบบของที่นี่ ดูแปลกตาดีแฮะ สร้างสวนหย่อมและมีสระบัวไว้ทางด้านหลังด้วย"
แม้จะหญิงสาวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ต้องเก็บความสงสัยนั้นไว้ใจ เพราะเหล่าเพื่อร่วมงาน ต่างไล่จี้ตามหลังมาติด ๆ แบบไม่ให้ได้พักเหนื่อยเลย
ทว่ามีบางอย่างที่ทำให้เธอต้องตกใจหนักกว่าเดิม เมื่อพึ่งรู้ตัวว่าตัวเองได้ทำเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่
"อ้าวเฮ้ย! พู่หยกและปิ่นหยกในกล่องไม้นั่นนี่นา มันมาอยู่ในมือของเราได้ยังไงกัน ตาย! ตาย!...ถ้าถูกจับได้พร้อมของกลางแบบนี้ คงไม่ใช่แค่ถูกย้ายตำแหน่งหรือพักงานเหมือนครั้งก่อน ๆ แต่อนาคตในหน้าที่การงานของฉันคงจะจบเห่แน่นอน"
หญิงสาวยืนคอตก จิตใจห่อเหี่ยว เศร้าสลดใจให้กับชะตากรรมของตัวเอง ที่อาจจะต้องหมดอนาคตลง เพราะการไม่ยอมฟังในคำเตือนของเพื่อนร่วมงาน
แต่ไม่มีเวลาแล้ว เธอจะต้องตั้งสติและคิดให้ได้ว่าควรจะจัดการกับสถานการณ์คับขันนี้ยังไง
"ใช่! เราจะมัวยืนหดหู่ใจอยู่ตรงนี้ ก็คงไม่มีประโยชน์ ที่สำคัญ ตอนนี้ต้องรีบหลบออกไปจากที่นี่ก่อน แล้วค่อยหาทางเอาของพวกนี้กลับไปวางที่เดิม"
ว่าแล้ว พนักงานสาวคนใหม่ ก็ก้าวเท้าข้ามผ่านแม่ธรณีประตูไม้โบราณบานใหญ่ของพิพิธภัณฑ์อย่างไม่รอช้า
"ทางนั้น ทางนั้น เสียงดังมาจากทางด้านนั้น"
เสียงของเจ้าหน้าที่หลายคนก็ดังไล่หลังมาติด ๆ ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าวแล้ว
วันนี้ ไม่รู้เป็นเคราะห์ซ้ำกรรมซัดหรือเพราะความซุ่มซ่ามลนลาน ในจังหวะที่หญิงสาวออกตัววิ่ง จู่ ๆ แข้งขาก็เกิดอ่อนแรงเอาดื้อ ๆ จนพานสะดุดขาของตัวเอง
และดูเหมือนเธอจะรับรู้ได้ถึงชะตากรรมตรงหน้าของตัวเอง จึงหลุดปากร้องเสียงหลงดังขึ้นอย่างลืมตัว
"ไม่นะ!!!"
ตู้ม!!!
โอ๊ะโอ...เจ้าหน้าที่พนักงานสาวคนใหม่ ในแผนกรักษาความปลอดภัยของพิพิธภัณฑ์โบราณแห่งนี้ ดันเกิดเสียหลัก ล้มหัวทิ่มหน้าคะมำ และพลัดตกลงไปทางสระบัวด้านข้างอย่างไร้ทางหลบหลีก
.....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๕ ฝูงผึ้งเป็นเหตุ

ตัดกลับมายังยุคโบราณ
หลายวันต่อมา
ณ ชายป่า บนเชิงเขานอกเมือง
บุปผางาม ภายใต้อาภรณ์ผ้าแพรหรู ย้อมลวดลายดอกหมู่ตานสีขาวบานสะพรั่งห่อหุ้มเรือนร่างอรชร และเจ้าตัวกำลังปีนป่าย พร้อมเอื้อมมือไปเก็บผลส้ม อย่างคล่องแคล่วว่องไว ด้วยความเพลิดเพลิน [1]
"คุณหนู! เรื่องคราวก่อน ก็ยังมิได้สะสาง วันนี้ยังจะก่อเรื่องใหม่ให้พวกข้าอีกแล้วหรือ..."
"เสี่ยวโหย่ว นาน ๆ ข้าจะขอข้าเก็บผลส้มเพิ่มลูกสองลูกนะ พวกเราจะได้เอากลับไปฝากท่านพ่อกับท่านแม่ด้วยไง"
น้ำเสียงอันสดใสเจื้อยแจ้วของเจ้านายสาว ได้ตะโกนตอบสวนกลับอย่างรวดเร็ว
ในขณะที่ปากพูด มือของนางก็ยังคงยื่นออกไปเด็ดผลส้มตรงเบื้องหน้าอย่างต่อเนื่อง
เสี่ยวโหย่ว สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์ ยืนแทบไม่ติดที่ นางแหงนหน้ามองด้านบน ลำคอเกือบจะตั้งฉาก ปากก็ส่งเสียงตะโกนเรียกเจ้านายสาวของตนอย่างกระวนกระวายใจ
"...ข้างบนนั้นมันอันตรายมาก ท่านรีบลงมาเถอะเจ้าค่ะ ถ้าหากเกิดพลาดพลั้งพลัดตกลงมาด้านล่าง ข้าสองคนคงถูกนายท่านสั่งโบยหลังขาดเป็นแน่"
สาวใช้เป็นห่วงความปลอดภัยของคุณหนูเป็นยิ่งนัก และกังวลในความดื้อรั้น ไม่ยอมฟังตนเลยสักนิด จึงได้หันไปเหวี่ยงอารมณ์พาลตะคอกใส่ และตบไปที่หัวไหล่ของหน้าบุรุษข้างกาย
ซึ่งเขากำลังยืนตั้งท่า รอเก็บผลส้มพร้อมกับเด็กชาวบ้านอีกสามคน อย่างตั้งอกตั้งใจ
เพี้ยะ!
"นี่อาฉี! เจ้าก็อีกคน...แทนที่จะช่วยกันพูดเกลี้ยกล่อมคุณหนูให้ยอมลงมา แต่กลับสนับสนุนและช่วยเด็ก ๆ พวกนี้เก็บผลส้มเสียได้ รีบบอกให้นางลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ก่อนที่ข้าจะโกรธเจ้าไปมากกว่านี้"
เสี่ยวโหย่วต่อว่าอาฉีอย่างฉุนเฉียวกับท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาวของเขา ในเรื่องความปลอดภัยของเจ้านายสาว
อาฉี หันไปยิ้มให้ และบอกกับเพื่อนร่วมงาน ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สองมือเขายังคงจับชายเสื้อกางออก เพื่อรองรับผลส้มที่กำลังถูกโยนลงมาด้านบน
"อาโหย่ว เจ้าอย่าได้กังวลใจไปเลย คุณหนูไม่ตกลงมาได้ง่าย ๆหรอก เจ้าไม่เห็นหรือ ว่านางดูคล่องแคล่วและเชี่ยวชาญในการปีนป่ายต้นไม้มากแค่ไหน"
เสี่ยวโหย่ว ถึงกับยืนกอดหน้าอก เผยสีหน้าบึ้งตึงและต่อว่าเสียงเขียวให้กับอาฉีอย่างต่อเนื่อง
"ฮึ! ถ้าคุณหนูเกิดพลาดพลั้งตกลงมาจนได้รับบาดเจ็บ ข้าจะฟ้องนายท่านกับนายหญิง ว่าเจ้าเป็นคนให้ท้ายนาง"
ส่วนเด็ก ๆ ลูกของพวกชาวบ้าน ต่างก็พากันกระโดดโลดเต้น แหงนหน้าลุ้นและคอยส่งเสียงให้กำลังใจคนข้างบนอย่างสนุกสนานเฮฮา รอเก็บผลส้มด้วยความตื่นเต้นดีใจ
เย้ เย้....
เสี่ยวโหย่ว เลิกสนใจอาฉี และแหงนหน้าขึ้นมองด้านบนต่อ แววตาดูเป็นกังวลตลอดเวลา ส่วนปากของนางก็ยังไม่หยุดพูด ในสิ่งที่สมองกำลังคิดอยู่เช่นกัน
"อาฉี...เจ้าไม่นึกสงสัยอะไรเลยเกี่ยวกับบุคลิกและท่าทีที่เปลี่ยนไปของคุณหนูบ้างเลยงั้นหรือ จากคนที่เคยมีร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก แค่อากาศเปลี่ยนแปลงนิดหน่อย นางก็ไม่สบายแล้ว แต่ในเวลานี้ คุณหนูกลับปีนป่ายบนต้นไม้ได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว ดูราวกับว่าเป็นคนละคนกระนั้นแหละ"
เมื่อหญิงสาวหันมามองเพื่อนร่วมงาน เขาจึงได้ส่ายหน้าเล็กน้อย
"เสี่ยวโหย่ว..." อาฉีเรียกชื่อสาวใช้สั้น ๆ แต่น้ำหนักของคำนั้นฟังดูเข้ม คล้ายส่งสัญญาณเพื่อปรามนาง
เสียงร้องดีใจของเด็กน้อยดังแทรกขึ้นระหว่างการสนทนาของทั้งคู่ ทำให้เสี่ยวโหย่วนึกขึ้นได้ และเข้าใจในความหมายของเขาที่กำลังสื่อสารมา นางจึงเงียบเสียงลง พร้อมเบนสายตากลับไปยังทิศทางเดิม
ด้านจางเสียวเหนี่ยว ยังคงปีนป่ายเหยียบกิ่งไม้นั้นที กิ่งไม้นี้ที ส่วนมือน้อยๆ ดูบอบบาง ถูกเอื้อมออกไปเพื่อคว้าเด็ดผลส้ม และโยนลงไปให้คนด้านล่างโดยไม่หยุดหย่อน อย่างมั่นใจ
ในขณะที่เจ้าตัวกำลังเพลิดเพลินใจอยู่นั้นเอง สิ่งที่สาวใช้กังวลใจตลอดมาก็เกิดขึ้น
ความซวยมาเยือน จางเสียวเหนี่ยวเข้าจนได้
วื่อ วื่อ..
จู่ ๆ ได้มีฝูงผึ้งแตกรังจำนวนหนึ่ง พากันบินตรงมายังนางอย่างรวดเร็ว และไม่กี่วินาที พวกมันก็รุมต่อยดรุณีน้อยด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราด
"นี่เจ้าผึ้ง! อย่าบินมาทางข้าสิ บินไปทางอื่นโน่นเลย ชิ้ว ชิ้ว ไป!!!"
จางเสียวเหนี่ยวตะโกนไล่บอกตัวผึ้งราว พร้อมกับปัดมือไปมาเพื่อปกป้องดวงหน้าของตัวเอง แต่ไหนเลยจะได้ผล
พวกฝูงผึ้งไม่สนใจฟังในสิ่งที่ดรุณีน้อยพูด แถมยังสามัคคีกัน บินเข้าจู่โจมนางเข้ามาพร้อมกันและต่อยลงบนที่จุดที่ไม่มีอาภรณ์ห่อหุ้ม อย่างไม่ยั้ง
"โอ๊ย! เจ็บนะ ข้าไม่ได้ทำร้ายพวกเจ้าสักหน่อย เหตุใดถึงได้พากันมารุมต่อยข้าเช่นนี้กัน โอ๊ย!"
ดรุณีน้อย เห็นท่าไม่ดี จึงรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นเพื่อปัดป้องจากฝูงผึ้งอย่างลืมตัว
ในจังหวะที่จางเสียวเหนี่ยววางฝ่าเท้าเหยียบลงบนช่วงเกือบถึงปลายกิ่ง ทว่ามันเกิดรับน้ำหนักของนางไม่ไหว
ป๊อก! เสียงกิ่งไม้ดังลั่นขึ้น เพื่อส่งสัญญาณเตือน
ดันประจวบกับในจังหวะนางออกแรงเหวี่ยงตัวไปมา เพื่อหลบหลีกการจู่โจมอันบ้าคลั่งจากฝูงผึ้ง
แกระ...แกร๊กก!
โครม!!!
--------
เสี่ยวโหย่วมองเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นทั้งหมด นางรีบตะโกนเสียงดังร้องเตือนนายสาวด้วยความตกใจ
"คุณหนูระวัง!"
อาฉีและเด็ก ๆ เกิดความตกใจตามเสี่ยวโหย่วไปด้วยเช่นกัน
ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก จนไม่มีใครสามารถช่วยเหลือนายสาวได้ทันการณ์
"ทุกคน! รีบหลบออกไปจากใต้ต้นไม้นี้เร็วเข้า"
แม้ว่าเรือนร่างของตนกำลังลอยดิ่งฮวบลงสู่พื้นด้านล่างอย่างรวดเร็ว แต่ดรุณีน้อยยังคงเป็นห่วงความปลอดภัยของผู้อื่นเสมอ
ฟิ้ว!!!
ฟิ้ว!!!
และตอนนั้นเอง
จู่ ๆ บุรุษรูปงาม ภายใต้อาภรณ์แพรไหมสีขาวดุจราวหิมะแรก ได้ปรากฏตัวขึ้น
เขาใช้วิชาตัวเบา ลอยข้ามเหนือศีรษะของทุกคน และโฉบเข้าไปช้อนรับร่างของดรุณีน้อยเอาไว้ในอ้อมกอด
ทั้งคู่ หมุนตัวอย่างช้า ๆ ตามทิศทางแรงเหวี่ยงของการเคลื่อนไหว และลอยคว้างนิ่งในห้วงอากาศ ราวกับทุกอย่างตรงนั้นถูกหยุดนิ่ง
ดวงตาเรียวคมจ้องตาประสานกับดวงตาใสกลมโต และค้างอยู่ในท่านั้นราวกับต้องมนต์สะกดของกันและกัน
ท่ามกลางสายตาของคนด้านล่าง ที่กำลังยืนแหงนหน้า รอลุ้นสถานการณ์อย่างใจจดใจจ่อ และกังวลว่านายสาวจะได้รับอันตราย
"คุณหนูเจ้าคะ.." เสียงเรียกของสาวใช้ด้านล่าง ทำให้บุรุษรูปงามหลุดจากภวังค์ตรงหน้า
ผู้ที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือบุปผางาม จึงได้พาร่างอรชร ค่อย ๆ เคลื่อนตัวลงสู่พื้นดินเบื้องล่างอย่างละมุนละม่อม
ทันทีที่เสี่ยวโหย่วเห็นคุณหนูของตนได้รับการช่วยเหลือ และเท้าแตะพื้นอย่างปลอดภัย นางก็รีบวิ่งโผเข้าไปหานายสาวอย่างรวดเร็ว ด้วยสีหน้าซีดเผือด
รวมทั้งคนอื่น ๆ ที่เหลือก็ด้วยเช่นกัน
"คุณหนู...เหตุใดดวงหน้าของท่านถึงได้แดงก่ำอย่างกับผลลูกท้อสุกเช่นนี้ หรือว่าท่านได้รับบาดเจ็บจากเจ้าผึ้งพวกนั้นรุมต่อย ตอนที่อยู่บนต้นไม้นั่น"
สาวใช้ยิงคำถามใส่นายสาวด้วยน้ำเสียงลนลาน อย่างไม่ยั้ง
'หน้าตาหล่อเหลาอย่างกับเทพบุตร ถ้าเป็นในยุคปัจจุบันคงมาสาว ๆ มารุมห้อมล้อมไม่ต่างจากซุปสตาร์เป็นแน่ ว่าแต่ทำไมคนผู้นี้ถึงได้ดูคุ้นตาจัง เราเคยเจอเขาที่ไหนมาก่อนรึเปล่านะ'
ด้านจางเสียวเหนี่ยว ยังคงตกอยู่ในภวังค์กับรูปโฉมงดงามของบุรุษแปลกหน้า จนลืมเสียสิ้นทุกอย่างไปชั่วขณะ
"คุณหนู!!" สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์ส่งเสียงเรียกสติของนายสาวอีกครั้ง
และทันทีที่ดรุณีน้อยได้สติกลับมา นางรีบชักมือออกจากลำแขนของเขา และผละตัวถอยร่นไปทางด้านหลังอย่างถือตัว พร้อมกับตอบน้ำเสียงเบาบาง
"ข้าไม่เป็นไร"
คำตอบเฉไฉสั้น ๆ ของนายสาว สร้างความฉงนสงสัยต่อสาวใช้
"มิเป็นไร แล้วเหตุใดใบหน้าของคุณหนูถึงแดงก่ำราวเป็นไข้เช่นนั้นกัน หรือว่าโดนฝูงผึ้งพวกนั้นรุมต่อยเอาเจ้าคะ"
บุรุษรูปงาม สีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาที่มองมาแอบซ่อนบางอย่างเอาไว้ เขากล่าวขอโทษต่อสตรีตรงหน้าด้วยความสุภาพ
"เมื่อครู่ ต้องขออภัย ที่ข้าได้เสียมารยาทล่วงเกิน แต่เหตุการณ์มันฉุกละหุก จึงไม่มีทางเลี่ยง"
น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึก ฟังแล้วชวนให้รู้สึกอบอุ่นใจเป็นยิ่งนัก
"มิได้! เป็นข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณ ในน้ำใจของคุณชาย ที่อุตส่าห์ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ หากไม่ได้ท่าน...ข้าคงมีหวังได้ตกลงมาแข้งขาหักเป็นแน่"
จางเสียวเหนี่ยว รีบตอบสวนกลับอย่างรวดเร็ว เพราะรู้ตัวดีว่าตนเองที่เป็นฝ่ายต้นเรื่องทั้งหมด
บุรุษรูปงามได้ฟังเช่นนั้น เขากลับมีท่าทีเปลี่ยนไปเล็กน้อย ดูระแวดระวังตัว
เสี่ยวโหย่ว ยืนฟังคนทั้งคู่สนทนากันอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ นางก็เกิดความกังวลใจขึ้นมาทันที เพราะหากว่ามีชาวบ้านหรือใครเดินทางผ่านมาทางนี้และเห็นเข้า มันคงจะดูไม่งาม และอาจจะเอาไปร่ำลือให้เสียหายได้
นางจึงรีบหันไปขยิบตา ส่งสัญญาณให้กับอาฉีทันที
อาฉี พยักหน้าตอบรับอย่างรู้งาน เขาแกล้งกระแอมเสียงดังขึ้น
อะ ฮึ่ม!
จากนั้นบ่าวรับใช้ก็ออกตัวพูดกับนายสาวด้วยน้ำเสียงเข้ม จริงจัง
"คุณหนูขอรับ นี่พวกเราก็ออกมาเที่ยวเล่นข้างนอกกันเกือบชั่วยามแล้ว และก่อนที่นายท่านทั้งสองจะรู้เข้า ข้าคิดว่าสมควรแก่เวลา ที่จะต้องกลับเรือนกันเสียที มิเช่นนั้นบ่าวสองคน คงมิพ้นต้องถูกโบยหลังลายเป็นแน่" [2]
จางเสียวเหนี่ยว ได้ฟังบ่าวรับใช้กล่าวเยี่ยงนั้น นางก็หันไปมองเขาและชักสีหน้าดูไม่ค่อยสบอารมณ์ใส่เล็กน้อย
"คนในยุคสมัยนี้เป็นอะไรกันนักหนา ทำผิดนิดหน่อย เอะอะก็สั่งลงโทษ เอะอะก็จับโบยหลัง จะพูดคุยกันดี ๆ ก่อนไม่ได้กันเลยหรือยังไงนะ"
เสี่ยวโหย่ว ได้ฟังประโยคแปลก ๆ ที่ตนเริ่มจะคุ้นเคย จึงรีบชิงพูดแทรกขึ้น เพื่อเปลี่ยนประเด็นความสนใจของทุกคน เพราะในเพลานี้ บุรุษรูปงาม และพวกเด็ก ๆ ต่างพากันมองมาด้วยสายตาประหลาดใจ
"ขอคุณชายอย่าได้ถือสา พอดีนายหญิงของข้าพึ่งจะหายจากอาการป่วย สติของนางจึงอาจจะพูดจาเลอะเลือนไปบ้าง"
พร้อมกับแอบดึงชายเสื้อของนายสาวทันที เพื่อส่งสัญญาณบอกเจ้าตัวให้หยุดพูด
ดรุณีน้อยเลยนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเผลอหลุดปากพูดในสิ่งที่ไม่สมควรออกมาอีกจนได้ นางจึงรีบเปลี่ยนท่าทีของตน
"ขอบคุณในน้ำใจของคุณชายอีกครั้ง หากมีโอกาสพบกันในวันหน้า รับรองว่า...ข้าจะต้องตอบแทนบุญคุณของท่านอย่างแน่นอน ผู้น้อยขอตัว"
จางเสียวเหนี่ยวกล่าวขอบคุณและร่ำลาบุรุษรูปงามตรงหน้าอย่างสุภาพนอบน้อม
"เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น หากเป็นผู้อื่น ก็คงจะยื่นมือเข้าช่วยเหลือผู้ที่กำลังเดือดร้อนเช่นกัน จึงมิได้เป็นบุญคุณอันใด ครั้งหน้า ขอคุณหนูระวังให้มากกว่านี้เป็นพอ เช่นนั้นขอลา"
บุรุษรูปงาม กล่าวตอบรับไมตรีขอบคุณนั้นและกล่าวลาอย่างสุภาพเช่นกัน
ทั้งสองจึงพยักหน้าและแสดงการคารวะให้เกียรติอีกฝ่ายอีกครั้ง ก่อนที่จะหันขวับและแยกย้ายกัน
และจางเสียวเหนี่ยว ก็ไม่ลืมที่จะหันไปพูดคุยกับพวกเด็ก ๆ ซึ่งต่างยังคงมีสีหน้าตื่นตกใจและเป็นห่วงนางกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้
นางได้ดึงถุงเงินผ้าไหมที่ห้อยอยู่ตรงเอวของตัวเอง ส่งให้เด็กคนที่ดูตัวโตกว่าใคร
"เอ้านี่!...เจ้านำสิ่งที่อยู่ในถุงนี่ไปแบ่งกับทุกคน ให้ได้เท่า ๆ กันนะ และจากนั้นก็จงนำกลับไปให้ท่านพ่อท่านแม่ เข้าใจมั้ย"
"ขอรับ!!"
"พวกเราขอบคุณนายหญิง"
เหล่าเด็กน้อยเปลี่ยนสีหน้าทันควัน พร้อมกับขานรับด้วยน้ำเสียงเริงร่า กล่าวขอบคุณด้วยความดีใจ
เมื่อจางเสียวเหนียวบอกร่ำลาเหล่าเด็กน้อยเรียบร้อย นางก็หันไปหาบ่าวและสาวใช้ของตน พร้อมกับพูดประโยคที่ทั้งสองคนกำลังรอฟังอยู่นานแล้ว
"เสี่ยวโหย่ว อาฉี พวกเราเองก็กลับเรือนกันเถอะ"
สาวใช้และบ่าวรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ ถอนหายใจขึ้นพร้อมกันและแสดงสีหน้าโล่งใจออกมาอย่างชัดเจน เมื่อคุณหนูของพวกเขายอมกลับเสียที
ทั้งสามคนได้โบกมือลาเด็กน้อย จากนั้นก็พากันเดินปลีกตัวแยกออกไปจากกลุ่มตรงนั้น จนค่อย ๆ ลับตา
....
"นายน้อย นางคือ...คนที่อยู่ในหอสำราญกับท่านวันนั้นใช่ไหมขอรับ"
คนติดตามของบุรุษรูปงาม ได้โผล่ออกมาจากด้านหลังของเขา และกล่าวถามขึ้น
"อืม" ผู้เป็นนายตอบสั้น ๆ
"ท่านดูสนใจในตัวนางขนาดนั้น เหตุใดถึงไม่ถามชื่อแซ่เจ้าตัวไว้ล่ะขอรับ"
อี้หลงถามอย่างสงสัย เพราะสังเกตเห็นผู้เป็นนาย ยังคงยืนนิ่ง และมองตามหลังดรุณีน้อยผู้นั้นอย่างไม่ละสายตา
"คราวก่อนเจ้ายังดูไม่พอใจนางอยู่เลยมิใช่รึ"
"ก็นาง..." อี้หลงดูกระอักกระอ่วนใจที่จะเอ่ยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในหอสำราญ
"หากมีวาสนาต่อกัน คงจะได้พานพบอีกครั้งอย่างแน่นอน...ไปกันเถอะ พวกเรายังมีเรื่องสำคัญที่จะต้องจัดการให้เรียบร้อยเช่นกัน"
บุรุษผู้สวมใส่อาภรณ์แพรไหมสีขาวดุจหิมะแรก รูปหน้าโฉมเฉลา ท่วงท่าองอาจ สง่างามผ่าเผย แววตานิ่ง คมกริบ แฝงไว้ซึ่งความลุ่มลึกและน่าเกรงขามดุจพยัคฆ์หลับ
ชื่อแซ่และนามของอี้หลางหนุ่ม ผู้มีความสามารถเลื่องชื่อแห่งเมืองหลวง
หานหนิงเหอ
[1] 牡丹 [mǔ dān] ดอกโบตั๋น
ดอกโบตั๋นสีขาว : แสดงถึงความบริสุทธิ์ ไร้เดียงสา ความสงบสุข อ่อนโยน และอายุที่ยืนยาว
[2] 1 ชั่วยาม เทียบเท่ากับเวลาสองชั่วโมงในปัจจุบัน
--------
盛開 เซียงไค


## ตอนที่ ๖ หมดคำแก้ตัว เพราะหลักฐานมันฟ้อง

บ้านสกุลจาง
ณ เรือนพักของจางเสียวเหนี่ยว
หนึ่งชั่วยามผ่านไป อาฉีกับเสี่ยวโหย่ว ได้พาคุณหนูของพวกเขา ซึ่งได้รับบาดเจ็บตรงข้อเท้ากลับมาถึงบ้านเรียบร้อย
โดยที่ไม่มีผู้ใดภายในเรือน สังเกตเห็นถึงความผิดปกติ
หลังจากที่ทั้งสามคนเดินเข้าไปเรือนพักของนายสาว อาฉีก็รีบหันหลังขวับ ปิดประตูเข้าอย่างรวดเร็ว
ส่วนเสี่ยวโหย่วได้พยุงคุณหนู เดินไปนั่งลงบนเก้าข้างโต๊ะกลม ซึ่งตั้งอยู่โซนด้านใน ใกล้กับผนัง
"คุณหนู นั่งรอในห้องก่อนนะเจ้าคะ เดี๋ยวพวกข้าสองคนกลับมา อ้อ...รออยู่นิ่ง ๆ ทำตัวเฉย ๆ และอย่าก่อเรื่องเพิ่มอีก"
เสี่ยวโหย่ว บอกกับนายสาวด้วยท่าทางร้อนใจ จากนั้นก็หันไปหาเพื่อนร่วมงานซึ่งยืนอยู่รอทางด้านหลัง ด้วยสีหน้าอารมณ์ไม่ต่างกัน
"อาฉี เจ้ารีบไปตามท่านหมอซ่ง ให้มาดูอาการบาดเจ็บตรงข้อเท้าของคุณหนูเร็วเข้า ส่วนข้าจะลองไปตรวจสอบที่เรือนใหญ่ ดูว่านายท่านทั้งสองกลับมาหรือยัง "
"ได้ ข้าจะรีบไปทันทีเลย"
อาฉีรับคำอย่างขึงขัง พลางเบนหน้าไปทางนายสาว
"คุณหนูอดทนรอก่อนนะขอรับ ข้าจะรีบไปพาตัวท่านหมอซ่งมาให้เร็วที่สุด"
อาฉีพูดจบ ก็หันขวับ และแยกตัวออกไปจากกลุ่มทันที แต่ยังไม่ทันเขาจะก้าวพ้นธรณีประตู
"อาฉี ไม่ต้องไป" น้ำเสียงใสราวแก้วบาง ของนายสาวก็ได้เรียกตามหลังบ่าวรับใช้เอาไว้เสียก่อน
ด้านเสี่ยวโหย่ว ซึ่งกำลังเป็นห่วงนายสาวมาก จึงกล่าวทัดทานขึ้นอย่างไม่เห็นด้วย
"ถ้าไม่ให้อาฉีไปตามท่านหมอซ่งมาช่วยรักษา แล้วอาการบาดเจ็บตรงข้อเท้าของคุณหนู จะทำยังไงล่ะเจ้าคะ"
เสี่ยวโหย่วพูดพลางใช้ปลายนิ้วชี้ แตะลงยังตำแหน่งข้อเท้าด้านขวาของนายสาวเบา ๆ
โอ๊ย!
"ดูสิเจ้าคะ ข้าแค่แตะเบา ๆ เอง...เจ็บขนาดนี้คุณหนูยังจะปากแข็งอยู่อีก มันกำลังเริ่มบวมแดงขึ้นเรื่อย ๆ เกิดอักเสบขึ้นมาจะทำยังไง"
สาวใช้จี้ถามเจ้านายสาว พร้อมกับทำหน้านิ่วคิ้วขมวดคาดคั้นเอาคำตอบ ไม่ใช่เพราะโกรธแต่เพราะเป็นห่วงมาก
ทว่าดรุณีน้อย ไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่โตเกินไป อีกอย่าง บาดเจ็บแค่นี้ สำหรับนางถือว่าเป็นเรื่องปกติ และเคยชินเสียแล้ว จึงลุกขึ้นยืน และฝืนเดินไปทางด้านหน้าสองก้าวอย่างอดทน และพยายามเก็บซ่อนสีหน้าของตน
"พวกเจ้าดูสิ ข้ายังเดินได้ปกติ ไม่เป็นไรจริง ๆ เจ็บนิดเดียวแค่มดกัด ช่วยไปหายาแก้ฟกช้ำมาให้ข้าก็พอ นวดสักหน่อยอาการข้อเท้าเคล็ดคงจะดีขึ้นเอง"
"แต่ว่า..." เสี่ยวโหย่ว ยังคงพยายามทัดทานต่อ
คุณหนูผู้โฉมยงจ้องหน้าสาวใช้ และกล่าวเสียงเข้ม
"เสี่ยวโหย่ว! อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่ไป ถ้าเกิดใครรู้เข้า และลามไปถึงหูของท่านพ่อกับท่านแม่ เจ้าคิดสิว่า พวกเราสามคนจะเป็นยังไงต่อ..."
พูดจบ นางก็เงียบไปครู่หนึ่ง พลางสังเกตสีหน้าและปฏิกิริยาของพวกเขา ก่อนจะพูดต่อ
"...ที่สำคัญ! เจ้าสองคนก็ห้ามแพร่งพรายเรื่องที่ข้าชวนพวกเจ้า แอบหนีออกไปเที่ยวเล่นนอกเมืองเป็นเด็ดขาด อ้อ! และก็เรื่องที่เกิดขึ้นในหอสำราญ เมื่อหลายวันก่อนด้วย เข้าใจไหม! มิเช่นนั้น ได้ถูกโบยหลังเป็นลายพร้อยทั้งสามคนแน่"
เสี่ยวโหย่วและอาฉี พยักหน้า ตอบตกลงรับปากอย่างจำใจ เพราะพวกเขาเองก็ไม่อยากที่จะถูกโบยหลังเช่นกัน
แต่ทั้งคู่ยังอดสงสัย จนพานตั้งคำถามในใจไม่ได้ ถึงบุคลิกและหลายสิ่งที่เปลี่ยนแปลงของคุณหนูผู้แสนดีคนนี้ จากหน้ามือเป็นหลังมือ
"เรื่องอื่นก็น่าจะยังพอปกปิดได้ ว่าแต่สภาพใบหน้าของคุณหนูที่เป็นอยู่ในตอนนี้ จะอธิบายกับนายท่านทั้งสองยังไงดีเจ้าคะ"
สาวใช้กล่าวถามนายสาวด้วยน้ำเสียงจนปัญญา พร้อมกับใช้สายตาจ้องหน้านายสาว แม้แต่อาฉีเองก็มองมาไม่ต่างกัน
ดรุณีน้อย ไม่เข้าใจในคำถามของสาวใช้ แววตาเผยความงุนงง
"ใบหน้าของข้ามีอะไรติดอยู่อย่างงั้นเหรอ?"
"นี่คุณหนูไม่รู้สึกอะไรจริง ๆ หรือเจ้าคะ"
เสี่ยวโหย่วส่ายหัวด้วยความระอา พลางหันไปทางอาฉี
"อาฉี ไปหยิบกระจกส่องหน้ามาให้คุณหนูทีสิ"
หลังจากอาฉีเดินไปหยิบกระจกส่องหน้า และยื่นให้กับนายสาว เสียงหวีดร้องตกใจก็ดังลั่นขึ้นทั่วเรือน
"ไม่นะ! ดวงหน้างามของข้า เสี่ยวโหย่ว ทำไมถึงได้บวมเปล่งเหมือนลูกหมีถูกผึ้งรุมต่อยหน้าแบบนี้กันล่ะ"
...
เวลาหนึ่งก้านธูปผ่านไป หลังจากที่จัดการอาการบาดเจ็บภายนอกของนายสาวเสร็จเรียบร้อย ทั้งสามคนได้นั่งพูดคุยกันถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ พลางหลุดหัวเราะเสียงดังลั่นเรือนพัก [1]
"เหนี่ยวเหนี่ยว..." เสียงเรียกของชายวัยห้าสิบกว่า ดังขึ้นตรงหน้าเรือนพักของจางเสียวเหนี่ยว
การสนทนาภายในห้องหยุดลงอย่างฉับพลัน
อาฉีและเสี่ยวโหย่ว ถึงกับสะดุ้งตัวโหยง ลุกขึ้นยืนตัวตรงด้วยท่าทีประหม่าและหวาดหวั่น
และทั้งสามต่างมองหน้ากัน
"คุณหนูนายท่านทั้งสองมาเจ้าค่ะ"
"แย่แล้ว หน้าของข้ายังบวมเปล่งอยู่เลย จะให้ท่านพ่อมาเห็นสภาพนี้ไม่ได้ ไม่งั้นพวกเราสามคนตายหมู่แน่ อาฉีออกไปถ่วงเวลาท่านพ่อเอาไว้ก่อน...เสี่ยวโหย่วเจ้ามาช่วยข้าเร็วเข้า"
สมองของดรุณีน้อย ก็เร่งคิดหาทางแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้าอย่างด่วน และหันไปสั่งคนของตน ให้รีบทำตาม จากนั้นนางก็รีบวิ่งไปยังเตียงนอนและกระโดดลงบนเตียงผืนใหญ่พร้อมกับดึงผ้าห่มมาคลุมโปงทันที
แอ๊ด...ประตูสองบานถูกเปิดกว้างออก
"เป็นสาวเป็นนาง เหตุใดถึงได้หัวเราะร่าเสียงดัง ไกลออกไปนอกเรือนเยี่ยงนั้น หากใครเดินผ่านมาได้ยิน คงเข้าใจผิดคิดว่าบิดามารดาไม่สั่งสอนเจ้าเป็นแน่"
เสียงตำหนิจากสตรีวัยกลางคน ดังขึ้นตั้งแต่หน้าประตูเรือนพัก
นาทีต่อมา จางเส้าชุน ชายวัยห้าสิบกว่า ท่วงท่าสุขุม ใจดี น่าเคารพนับถือ และจางหลิวฮัว ผู้เป็นภรรยา ในช่วงอายุวัยกลาง ได้เดินเข้ามาในเรือนพัก
ฝ่ายหญิง มีสีหน้านิ่งตึง สวมใส่อาภรณ์ราคาแพง มีเครื่องประดับหรูหราหลายชิ้น ติดอยู่บนมวยผม ซึ่งแสดงออกถึงสถานะของเจ้าตัว
บ่าวและสาวใช้ ประสานเสียงกล่าวทักทาย ด้วยน้ำเสียงสุภาพนอบน้อม อย่างพร้อมเพรียงกัน
"นายท่าน ฮูหยิน"
จางหลิวฮัว ไม่ได้สนใจคำกล่าวทักทายของบ่าวและสาวใช้ สายตาปราบคมของนาง มองตรงไปยังเตียงนอนผืนใหญ่
แต่ยังไม่ทันที่จะได้ยินเสียงของจางเสียวเหนี่ยวตอบกลับ นายใหญ่ของบ้านก็รีบออกตัว ปกป้องบุตรสาวสุดที่รัก
"ฮูหยิน อย่าไปดุลูกเลยนะ ข้าเองกลับชอบและดีใจมากด้วยซ้ำ ที่ได้ยินเสียงหัวเราะสดใสของนางอีกครั้ง ยังดีกว่าต้องมานั่งกังวลใจจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ ในเวลาที่ต้องเห็นเหนียวเหนี่ยว เจ็บไข้ล้มป่วยไม่สบายเหมือนที่ผ่านมา"
พร้อมกับเอื้อมมือไปจับมือของภรรยา และตบบนหลังมือนั้นเบา ๆ แม้น้ำเสียงของเขาจะฟังดูเศร้า ใบหน้ากลับเผยให้เห็นถึงความอิ่มเอิบใจ ในจังหวะที่เห็นว่าภรรยากำลังใจอ่อน เขาก็แอบขยิบตา ส่งสัญญาณให้กับบุตรสาวเป็นนัย
แต่พอมองเข้าไปในเรือนพัก และเห็นว่าบุตรีนอนห่มผ้าคลุมโปงอยู่บนเตียง โดยมีเสี่ยวโหย่วยืนอยู่ปลายเตียง เขาก็รีบเดินตรงปรี่เข้าไปหาเจ้าตัว ด้วยสีหน้ากังวลใจ
"เหนียวเหนี่ยวของพ่อ ทำไมถึงได้นอนซมอยู่บนเตียงเช่นนี้ เจ้าเจ็บป่วยตรงไหน หรือว่าโรคเก่ากำเริบขึ้นมาอีกแล้ว"
พลางหันไปทางสาวใช้
"เสี่ยวโหย่ว คุณหนูของเจ้าเป็นอะไร นางไม่สบาย ทำไมไม่รีบให้อาฉีไปตามท่านหมอซ่ง"
ทั้งสีหน้า ท่าทางและน้ำเสียงของผู้เป็นบิดาเผยความกังวลและร้อนใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด
ผิดกับผู้เป็นภริยา นางเดินตามมาอย่างเนิบนาบ และชายหางตามองไปยังสาวใช้ของบุตรี
"เมื่อครู่ พวกเรายังได้ยินเสียงหัวเราะของนาง ดังไกลออกไปถึงประตูใหญ่หน้าเรือนหลัก บุตรีคนเล็กของท่าน จึงไม่น่าจะเจ็บป่วยอันใดได้ เห็นทีว่าน่าจะพึ่งออกไปก่อเรื่องข้างนอกบ้านมา เสียมากกว่ากระมัง"
เสี่ยวโหย่วกับอาฉีถึงกับมองหน้านายหญิงด้วยสายตาประหลาดใจ
ด้านดรุณีน้อย นอนห่มผ้าคลุมโปงหันหลังให้ทั้งคู่อยู่ ยังอดคิดไม่ได้สงสัยไม่ได้
'ท่านแม่รู้ได้ยังไงกัน ว่าเราพึ่งไปก่อเรื่องข้างนอกมา พูดอย่างกับตาเห็น หรือว่านางส่งคนแอบสะกดรอยตามเรา ไม่ว่ายุคสมัยไหน สัญชาตญาณของมนุษย์แม่ คือ คนที่น่ากลัวสุด ๆ แล้ว'
แม้ภรรยาจะกล่าวเช่นนั้น แต่จางเส้าชุนก็ยังไม่วางใจ เขาจึงเซ้าซี้ถามบุตรีและจับตัวนางให้พลิกตัว หันข้างกลับมาหาทุกคน
"เหนี่ยวเหนี่ยว หันหน้ามาคุยกับพ่อหน่อยสิลูก เจ็บป่วยตรงไหน พ่อจะได้ให้อาฉีไปตามท่านหมอซ่งมารักษาให้"
แต่สภาพของดรุณีน้อยในนางตอนนี้ นางไม่สามารถให้ทั้งสองคนเห็นหน้าตาของตนได้ จึงพยายามฝืนแรงยื้อของบิดาอย่างแข็งขืน
ผู้เป็นมารดาเห็นแล้วรู้สึกขัดหูขัดตาและกวนอารมณ์ยิ่งนัก นางจึงเดินเข้าไปยังเตียงนอนและช่วยสามีอีกแรง
"ถ้าไม่ได้ไปแอบทำอะไรผิดมา ก็รีบหันหน้ามาให้พ่อกับแม่ดูเดี๋ยวนี้"
ด้านอาฉีกับเสี่ยวโหย่ว แม้อยากจะช่วยนายสาวแต่ก็ไม่สามารถทำได้ ทั้งคู่ได้แต่ยืนมองคอตก สีหน้าดูสลดลง เหมือนเตรียมใจกับผลที่จะตามมา
ดรุณีน้อยไม่อาจฝืนแรงของทั้งคู่ได้ นางจึงจำใจพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้า
ผ่าง!
เมื่อบิดามารดามองเห็นหน้าบุตรี ต่างก็ตื่นตกใจ แต่กระนั้นก็อดที่จะหลุดขำออกมาเสียไม่ได้
"เหนี่ยวเหนี่ยว ลูกแอบไปซุกซนที่ไหนมา ใบหน้างามของเจ้าถึงได้บวมแดงเปล่งอย่างกับลูกหมีโดนผึ้งต่อยแบบนั้น"
บิดาเอ่ยถามพลางดึงตัวบุตรีลุกขึ้นมานั่ง และมองสำรวจตามใบหน้า ลำคอและดูท่อนแขนของเจ้าตัวอย่างห่วงใย
จางหลิวฮัว พยายามกลั้นขำเอาไว้ แสร้งวางสีหน้าบึ้งตึง และมิลืมที่จะกล่าวตำหนิ
"ฮึ ลูกหมีของท่านตัวนี้ ก็คงจะไปโดนฝูงผึ้งจากที่ไหนสักแห่งต่อยมาจริงนั่นแหละ"
"ท่านพ่อ...ท่าแม่ดุข้าอีกแล้ว ข้าไม่ได้ออกไปก่อเรื่องเที่ยวเล่นซุกซนที่ไหนเลยนะเจ้าคะ ข้าแค่ออกไปเก็บผลส้มป่าบนเชิงเขา กลับมาฝากพวกท่านทั้งสองคนเท่านั้น"
จางเสียวเหนี่ยว ฝืนใจทำผิดเพิ่มขึ้น ด้วยการแกล้งตีหน้าเศร้า เล่าความเท็จ หยอดคำหวานออดอ้อนบิดา หวังให้ทั้งคู่ไม่โมโหจนพานเอาผิดบ่าวและสาวใช้คคนสนิทของตน
"อ้อ!...เจ้าก็เลยไปเจอกับเจ้าถิ่น และโดนพวกมันรุมต่อยว่างั้น"
มารดาย้อนคำกลับ น้ำเสียงเชิงสมน้ำหน้า
ดรุณีน้อยได้แต่พยักหน้า เพราะมารดากล่าวถูกทุกคำ ยิ่งทำให้นางมั่นใจว่า ต้องถูกคนสะกดรอยตามความเคลื่อนไหวอย่างแน่นอน
ทันทีที่ดรุณีน้อยเห็นมารดาหันหน้าไปทางสาวใช้ของตน เจ้าตัวก็รีบลุกพรวดขึ้นยืน มือข้างหนึ่งกำหมัดแน่น พลางแอบซ่อนไว้ทางด้านหลัง และพยายามทำตัวให้เป็นปกติ จากนั้นก็เดินตรงเข้าไปสวมกอดมารดา
บ่าวและสาวใช้ ต่างยืนมองตามนายสาวเป็นสายตาเดียวกัน อย่างลุ้นระทึก ว่านางจะเผลอแสดงอาการบาดเจ็บออกมาตอนไหน
[1] ช่วงเวลาหนึ่งก้านธูป เทียบเท่ากับเวลา 15 นาที ในปัจจุบัน
...
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๗   ก็...คนละคนกันไง

เรือนพักของจางเสียวเหนี่ยว
"ข้ารู้ว่าท่านแม่ก็แค่แกล้งดุ แต่ลึก ๆ ข้างในใจของท่านเป็นห่วงสุขภาพลูกไม่แพ้ท่านพ่อ...ท่านอย่าหงุดหงิดเลยนะ ไปนั่งลงดื่มน้ำชาให้ชื่นใจก่อนดีไหมเจ้าคะ จากนั้น หากท่านแม่อยากจะตำหนิลูกสาวคนนี้ต่อ...ก็ค่อยว่ากันทีหลังก็ยังได้"
จางเสียวเหนี่ยว รีบพูดรวบรัดตัดตอน แถมยังตบท้ายด้วยคำพูดไม้ตาย ชนิดที่ไม่ว่า คนเป็นพ่อแม่ ได้ฟังก็ต้องยอมใจอ่อนไปตามกัน
"ฮึ! เจ้านี่นะ ตั้งแต่หายป่วยลุกขึ้นจากเตียงได้ครั้งล่าสุดนี้ ก็ดูเหมือนจะติดนิสัยเจ้าเล่ห์ ปากหวาน ขี้อ้อนมาจากท่านพ่อของเจ้า หมดเลยสินะ"
จางหลิวฮัว ดูภายนอก อาจดูมีลักษณะเป็นคนดุ เข้มงวดและเจ้าระเบียบ แต่จิตใจของนางนั้น สามีและบ่าวไพร่ รวมไปถึงชาวบ้านทั่วไป ต่างก็รู้ว่าฮูหยินนางผู้นี้ เป็นคนมีเมตตาและมีเหตุผล และมีคุณธรรมสูงส่งไม่แพ้สามี
ดรุณีน้อย ไม่ได้ตอบโต้กลับ นางฉีกยิ้มสดใสบนใบหน้าน่ารัก และจูงทั้งสองคนไปนั่งที่โต๊ะ ยังโซนรับรองของเรือนพัก
เมื่อบิดาและมารดายอมเดินมา จางเสียวเหนี่ยวจึงรีบหันไปทางสาวใช้ทันที
"เสี่ยวโหย่ว เจ้ารีบไปนำชาชั้นดีที่ข้าพึ่งซื้อ มาให้ท่านพ่อท่านแม่ลองดื่มดูเร็วเข้า"
คุณหนูผู้มีไหวพริบดี รีบบอกกับสาวใช้และพยายามส่งสัญญาณให้ แต่อีกฝ่ายกลับยืนทำหน้ามึน
"ชาชั้นดี...?"
เสี่ยวโหย่ว ชะงักไปเล็กน้อยเพราะตามความคิดของนายสาวไม่ทัน แต่พอเห็นสัญญาณของนาง แอบปัดมือไว ๆ อยู่ตรงชายผ้าด้านข้างลำตัว นางจึงเข้าใจในคำพูดนั้นทันที
"อ้อ ชาชั้นดีชุดที่คุณหนูพึ่งซื้อมาวันนี้ใช่ไหมเจ้าคะ ข้าจะรีบไปจัดเตรียมให้นายท่านทั้งสองประเดี๋ยวนี้เลย"
...
สาวใช้หายไปราวช่วงเวลาหนึ่งก้านธูป นางก็เดินกลับเข้ามาภายในเรือนพัก ในมือยกถือถาดใบใหญ่ ที่มีอุปกรณ์สำหรับการดื่มชาและขนมกุ้ยฮวาพร้อมสรรพ
หลังจากที่เจ้านายทั้งสามได้จิบน้ำชาแล้ว มารดาก็เป็นคนเริ่มเปิดการสนทนาขึ้นก่อน
"เหนียวเหนี่ยว ไหนบอกแม่มาสิ วันนี้เจ้าได้ร่ำเรียนวิชาการบ้านการเรือนอะไรมาบ้าง หรือออกไปเที่ยวเล่นซุกซนก่อเรื่องทั้งวัน จนสภาพแทบจะดูไม่เหมือนลูกคนแล้วเช่นนี้"
แม้น้ำเสียงจะฟังดูปกติ แต่สีหน้านั้นเรียบตึง คล้ายรู้ว่าบุตรียังมีเรื่องอื่นที่ปกปิดซ่อนเร้นอยู่
ดรุณีน้อย ฉีกยิ้มกว้างสดใสให้กับมารดา
"วันนี้ช่วงเช้า ข้าฝึกทำอาหารอยู่ในห้องครัวกับเสี่ยวโหยว และช่วงยามเว่ย ข้าออกไปเก็บผลส้มป่าให้ท่านพ่อกับท่านแม่เจ้าค่ะ "
น้ำเสียงสดใสและคำพูดฉะฉานมาก อย่างกับว่าตนเองไม่ได้ทำผิด
มารดาฟังข้อแก้ตัวของบุตรีแล้ว ก็เหล่ตามองไปยังบ่าวและสาวใช้ด้านข้างเล็กน้อย ก่อนจะวกกลับมายังเจ้าตัว
"งั้นรึ!" สายตาของมารดาฉายแววสงสัยไม่เชื่อใจ
"เจ้าค่ะ" ดรุณีน้อยยืนกรานหนักแน่น
ส่วนบ่าวและสาวใช้ ดูผิดปกติชัดเจน ทั้งสองยืนตัวสั่นและสีหน้าซีดเผือด
จางหลิวฮัว ได้สังเกตเห็นท่าทีพิรุธของบ่าวและสาวใช้คนสนิทของบุตรี ก็เริ่มคาดเดาออก พอตั้งท่าจะคาดคั้นสอบถามหาความจริง ก็ถูกขัดจังหวะจากผู้เป็นสามี
จางเส้าชุนเห็นว่าอารมณ์โกรธของภรรยากำลังเริ่มปะทุขึ้น จึงกลัวว่าบุตรสาวจะถูกสั่งลงโทษอีก เขาจึงได้รีบชวนนางกลับออกไปจากเรือน
"ฮูหยิน อย่าคาดคั้นเอาผิดลูกนักเลย นางก็คงออกไปเที่ยวเล่นตามประสา คงอยากจะหาความสนุกชดเชยช่วงวัยเด็กที่ขาดหายไป เพราะร่างกายเจ็บป่วย"
จางหลิวฮัวเหล่ตามองสามีด้วยสีหน้าค้อน และสิ่งที่สามีกล่าวมา มิใช่ว่า จางหลิวฮัวจะไม่รู้และไม่เข้าใจ
"แต่ข้าไม่อยากให้ท่านพี่ตามใจนางมากเกินไป จนกลายเป็นละเลย และไม่ใส่ใจในการอบรมสั่งสอน"
"แน่นอนสิ ที่สำคัญ เหนียวเหนี่ยวของเราต้องสตรีที่เพียบพร้อม งดงามทั้งภายนอกและภายในเหมือนแม่ของนาง"
สามีรีบหยอดคำหวานเอาใจภรรยา และเมื่อเห็นนางเริ่มอารมณ์เย็นลง เขาก็รีบชวนเจ้าตัวกลับเรือนพัก
...
ทันทีที่นายใหญ่และนายหญิงเดินออกนอกเรือนพักพ้นสายตา เสียงถอนหายใจแรงของเสี่ยวโหย่วกับอาฉี ก็ดังขึ้นพร้อมกัน
เฮ้อ...
"คุณหนู ไม่เอาแบบนี้แล้วนะ ท่านเล่นทำเอาพวกข้าสองคนเกือบหยุดหายใจไปแล้ว ต่อไปห้ามหนีออกไปเที่ยวซุกซนก่อเรื่องที่ไหนอีกนะเจ้าคะ โดยเฉพาะนอกเมือง ห้ามเด็ดขาด"
เสี่ยวโหย่ววางมาดเข้ม จ้องหน้านายสาว พูดเสียงจริงจัง ย้ำกล่าวเตือนเชิงห้ามปราม
ดูเหมือนนายสาวคนนี้จะไม่ได้เก็บเอาคำเตือนของสาวใช้มาใส่ใจเลยสักนิด
"เสี่ยวโหย่ว เจ้าอย่ามองข้าด้วยสายดุแบบนั้นสิ ข้าก็แค่ออกไปเปิดหูเปิดตาเล็กน้อยเท่านั้นเอง พวกเจ้าจะกังวลอะไร ข้าไม่ได้ไปก่อเรื่องไม่ดีหรือสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นซะหน่อย"
"คุณหนูคงจะลืมไปแล้วกระมัง ว่าสุขภาพของท่านไม่แข็งแรงมาตั้งแต่เด็ก เกิดล้มป่วยไม่สบายขึ้นมาอีก มันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ได้นะเจ้าคะ..."
สาวใช้พูดแกมหยิกนายสาว พลางเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงกล่าวต่อ
"...แต่ข้าลองมาคิดดูแล้ว มันก็น่าแปลก ตั้งแต่ที่นายท่านมาคุณหนูกลับมาบ้าน และรักษาอาการบาดเจ็บจนหายดี ดูเหมือนว่าโรคร้ายก็หายไปด้วย และตั้งแต่ลุกขึ้นจากเตียงได้ ก็มีนิสัยเปลี่ยนไป ดื้อรั้น ซุกซน ไม่เชื่อฟัง งานบ้านงานเรือนติดลบ ผิดไปจากเมื่อก่อนมาก แทบไม่หลงเหลือเค้าเดิมของคุณหนูผู้แสนอ่อนโยนว่านอนสอนง่ายคนนั้นเลย"
เสี่ยวโหย่วยังคงบ่นให้นายสาวไม่หยุดปาก แถมยังพูดทิ้งท้ายประโยคไว้อย่างมีเลศนัย
อาฉีก็พยักหน้าหงึก ๆ ยืนยันอีกเสียงในคำกล่าวนั้นของเพื่อนร่วมงานสาว
ใช่แล้ว ดรุณีน้อยผู้นี้หาใช่เจ้านายสาวของพวกเขาไม่ แท้ที่จริงนางคือจิ้งเจียวเจี๋ย ผู้กองสาว ผู้ข้ามมาจากยุคปัจจุบัน เมื่อหลายเดือนก่อนนั่นเอง
และได้เข้ามาแฝงในร่างของจางเสียวเหนี่ยว บุตรีคนเล็กของสกุลจางด้วยความบังเอิญหรือไม่ ตัวนางเองก็หารู้ไม่
'แย่ล่ะสิ เราลืมเรื่องนี้ไปซะสนิทเลย ดันเผลอคิดว่าเป็นร่างกายของตัวเอง กรรมอะไรแบบนี้ที่ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของหญิงงามแต่ขี้โรคแบบนี้กันนะ'
ดรุณีน้อยพอได้ฟังจึงฉุกคิดขึ้นมาได้ ว่าตนดันลืมตัวไปว่า เดิมทีเจ้าของร่างนี้เป็นคนที่มีสุขภาพร่างกายอ่อนแอมาก
ก่อนที่จะถูกทั้งสองคนจับได้ นางจึงเปลี่ยนประเด็น เพื่อเบี่ยงเบนสถานการณ์และดึงความสนใจของบ่าวทั้งสองไปเรื่องอื่นแทน
"เรื่องนั้นช่างมันเถอะ พวกเจ้าไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอก ว่าแต่ทั้งสองคนรู้จัก หรือเคยเห็นบุรุษรูปงามผู้ที่เข้ามาช่วยเหลือข้าไว้ในวันนี้มาก่อนหรือไม่"
อาฉีส่ายหน้า พร้อมตอบเพียงสั้นๆ
"ไม่ขอรับ"
ด้านเสี่ยวโหย่ว กล่าวเสียงแข็งสวนขึ้นทันควัน
"ไม่เจ้าค่ะ แต่ทางที่ดี คุณหนูควรเลิกคิดเรื่องของบุรุษผู้นั้นไปได้เลย มิเช่นนั้น หากนายท่านทั้งสองรู้เรื่องนี้เข้า พวกข้าสองคนคงได้ชะตาขาดแน่"
แม้สาวใช้จะออกโรงเตือนเสียงแข็งเช่นนั้น แต่ดูเหมือนนายสาวของพวกเขา จะไม่ได้สนใจฟังในคำกล่าวเตือนนั้นเลย
แต่มันไม่ทันเสียแล้ว
จางเสียวเหนี่ยวนั่งใจลอย สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ของเรือนที่ถูกเปิดทิ้งไว้เพื่อรับลม สมองก็ กำลังนึกถึงภาพในวินาทีที่ได้สบตากับบุรุษรูปงามผู้นั้น อย่างไม่รู้ตัว
'ใบหน้านั่น ทำไมช่างเหมือนผู้กองหยางไฉ่เค่อ คนที่เราพาลอารมณ์เสียใส่ ตรงหน้าห้องผู้บัญชาการได้นะ นึกขึ้นมาแล้วก็อดหงุดหงิดใจไม่ได้เลย แต่พอได้จ้องมองใกล้ แววตาคมกริบ หน้าตาหล่อเหลาอย่างกับเทพบุตรลงมาเกิด ก็ทำเอาหัวใจของเราเต้นไม่เป็นจังหวะไปหลายนาทีเหมือนกัน'
--------
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๘ เจ้าหน้าที่ศาลบุกบ้านสกุลจาง

วันต่อมา
ครึ่งหลังของยามเว่ย ขณะที่สมาชิกในบ้านสกุลจาง กำลังนั่งทานอาหารว่างยามบ่าย และจิบน้ำชาอยู่ที่ศาลาไม้ในสวนหย่อมของบ้านอย่างมีความสุข [1]
แต่แล้วก็มีเรื่องไม่คาดคิดก็ได้เกิดขึ้นกับคนสกุลจาง
จู่ ๆ เจ้าหน้าที่ของศาล ประจำเมืองเป่ยเยี่ยน บุกเข้ามาถึงด้านในของเรือนสกุลจาง พร้อมอาวุธครบมือ
และเข้าจับกุมจางเส้าชุน บิดาของจางเสียวเหนี่ยว โดยไม่ยอมแจ้งสาเหตุถึงความผิด
คนทั้งบ้านพากันแตกตื่นตกใจกันมาก บ่าวไพร่ยืนตัวสั่นงันงก ก้มหน้าต่ำมองพื้น และถูกคมดาบของเหล่าเจ้าหน้าที่ของศาลจ่ออยู่ที่ลำคอ ด้วยสีหน้าท่าทางถมึงทึง คอยควบคุมพวกเขา
มีเพียงจางเสียวเหนี่ยว ดูจะควบคุมจิตใจและอารมณ์ได้ดีกว่าผู้อื่น นางลุกขึ้นยืน เชิดดวงหน้างามขึ้นสูงเล็กน้อย ก่อนจะถามคนของทางการด้วยวาจาฉะฉาน
"ช้าก่อน! บิดาของข้าทำผิดกฎหมายบ้านเมืองในเรื่องอันใด พวกท่านถึงได้พาคนของทางการจำนวนมาก พร้อมอาวุธครบมือ บุกเข้ามาจับกุม โดยไม่ได้ชี้แจงหรือแจ้งข้อหาให้ทราบก่อนสักนิด"
ดวงตาใสกระจ่างแปรเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้น สีหน้าเด็ดเดี่ยวมั่นใจของดรุณีน้อย ได้แสดงออกถึงความไม่ยำเกรงต่ออำนาจและคมดาบเหล่านั้น
หัวหน้าของชุดจับกุม ไม่สนใจที่จะอธิบายสิ่งใด ๆ ต่อคนสกุลจาง เพราะเขามีหน้าที่มาจับกุมคนตามคำสั่งเท่านั้น จึงตอบสวนเสียงเข้ม
"มิใช่เรื่องอันใดของสตรีที่จะต้องรู้ และพวกข้าก็แค่ทำตามหน้าที่ ขอคุณหนูจางและฮูหยินโปรดหลีกทางด้วย"
ถ้อยคำของเขาฟังไม่ค่อยเข้าหูเอาเสียเลย เพราะสิ่งที่พึ่งได้ยิน พานหวนให้คิดถึงเรื่องราวอดีต ครั้งที่ทะเลาะกับผู้บัญชาการ ตอนอยู่ที่หน่วยกองพันทหาร ประโยคนี้จึงสร้างความหงุดหงิดใจให้แก่ดรุณีน้อยขึ้นมาทันที
"ว่าไงนะ มิใช่เรื่องของสตรีงั้นเหรอ? ให้ตายสิ! ไม่ว่าจะในยุคสมัยไหน ฉันล่ะเกลียดคำนี้จริง ๆ ทำไมคนชอบกดขี่ทางเพศกันซะจริง"
นางถามสวนกลับอย่างทันควัน และเผลอสบถคำหยาบออกมา อารมณ์ขุ่นเคืองถูกแสดงออกมาทางสีหน้าชัดเจน แถมสายตายังจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างชวนหาเรื่อง
จางหลิวฮัว สังเกตเห็นอากัปกิริยาที่ผิดแผกไปของบุตรี จึงเกรงว่านิสัยที่เปลี่ยนไปของนาง จะยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลงกว่าเดิม นางรีบวางมือและตบลงบนหลังมือของอีกฝ่ายเบา ๆ พร้อมกับส่ายหน้าห้ามปราม
ดรุณีน้อยจึงฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าตอนนี้ตัวเองไม่ใช่นายกองสาวผู้มากความสามารถในเรื่องชกต่อยแล้วว แต่เป็นจางเสียวเหนี่ยว สตรีขี้โรคแต่กำเนิด นางจึงตั้งสติ ควบคุมอารมณ์ของตนให้เย็นลง
จากนั้นนายหญิงของสกุลจาง ก็หันไปกล่าวกับเจ้าหน้าที่คนนั้น
"ท่านหัวหน้าหน่วย ท่านน่าจะรู้จักสามีของข้าและคนสกุลจางทุกคนเป็นอย่างดี พวกเราไม่เคยทำสิ่งใดผิดต่อเมืองเป่ยเยี่ยน และไม่เคยเอาเปรียบชาวบ้านเลยสักครั้ง ดังนั้น ข้าเกรงว่าคงมีเรื่องอันใดให้เข้าใจผิดกันกระมัง"
"ฮูหยินจางได้โปรดเข้าใจและยอมหลีกทางให้ด้วย ถ้าหากพวกท่านต้องการเรียกร้องความเป็นธรรม ก็เชิญไปยื่นคำร้องเรียนที่ศาลได้ ข้าขอตัวลา"
หัวหน้าหน่วย ตอบจางหลิวฮัวอย่างชัดเจน ไม่มีทีท่าจะโอนอ่อนหรือยอมฟังคำใดต่อ
จากนั้นเขาก็หันไปออกคำสั่งกับผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาเสียงเข้ม
"เจ้าหน้าที่! นำตัวจางเส้าชุนกลับไปยังที่ว่าการศาลเดี๋ยวนี้"
นายใหญ่สกุลจาง เห็นฮูหยินและบุตรี พยายามช่วยเหลือตน และขัดขวางการจับกุมของเจ้าหน้าที่ ไม่ยอมให้เขาถูกพาตัวออกไป รวมทั้งเห็นบ่าวไพร่ยืนหน้าซีดขาวตกใจเช่นนั้น
เขากลัวว่าทุกคนจะพานโดนทำร้ายหรือถูกจับกุมไปด้วย จึงรีบตั้งสติ ควบคุมอารมณ์ วางตัวนิ่ง สุขุม ไม่แสดงอาการตื่นตระหนกตกใจ
เขาพยายามฝืนใจฉีกยิ้มให้สตรีอันเป็นที่รักยิ่งทั้งสองนาง แม้ว่ากำลังจะคุมตัวเดินทางกลับศาล
"ฮูหยิน อย่าได้เป็นกังวลใจไปเลยนะ เจ้าหน้าที่ศาลคงมีเรื่องอยากจะสอบถามสักหน่อยเท่านั้น ไม่นาน ข้าก็กลับมาแล้ว"
ผู้เป็นสามีกล่าวกับภรรยาด้วยรอยยิ้ม แต่แววตาของเขาไม่อาจจะปกปิดคู่ชีวิตนางนี้ไปได้
แม้จางหลิวฮัวรู้ดีแก่ใจ นางก็ไม่ได้กล่าวถามสิ่งใด เพียงแค่พยักหน้าเบา ๆ ตอบรับ
จากนั้นจางเส้าชุน ก็หันมองไปทางบุตรี เผยแววตาหนักแน่น
"เหนียวเหนี่ยว ในช่วงที่พ่อไม่อยู่ ฝากดูแลท่านแม่ของเจ้าและบ่าวไพร่ทุกคนแทนพ่อด้วย เข้าใจไหม"
ถ้าหากเป็นจางเสียวเหนี่ยวตัวจริง นางก็คงจะขานรับและปฏิบัติตามคำสั่งของบิดาอย่างว่าง่าย แต่ดวงจิตนี้คือ จิ้งเจียวเจี๋ยว หญิงสาวจากโลกอนาคต ผู้มั่นใจในตัวเองและดื้อรั้น ไม่ยอมใครเป็นที่สุด จึงยากที่เจ้าตัวจะยอมรับฟังและทนนิ่งเฉยอยู่ได้
"ขออภัยท่านพ่อ ข้าไม่อาจจะดูแลท่านแม่และคนในตระกูลจาง รวมทั้งบ่าวไพร่แทนท่านได้ ดังนั้นหน้าที่นี้ ท่านคงต้องอยู่ที่นี่เพื่อจัดการทุกอย่างด้วยตัวเองเสียแล้ว"
ผู้เป็นบิดา รู้ดีว่าบุตรี หมายความตามที่นางพูดออกมาจริง ๆ แววตาของเขาที่มองมายังนางจึงเปลี่ยนเป็นขึงขังน้ำเสียงเข้มและเน้นคำ ฟังดุดันขึ้นมาก
"เหนียวเหนี่ยว ทำตามที่พ่อบอก ดูแลทุกคนให้ดี พ่อเชื่อในตัวเจ้า และที่สำคัญ ห้ามทำอะไรนอกเหนือจากนี้เด็ดขาด"
ทว่าบุตรีกับนิ่งเงียบ ไม่ยอมตอบตกปากรับคำ
เมื่อนายใหญ่ตระกูลจางได้ย้ำคำบุตรีอย่างหนักแน่นเรียบร้อย เขาก็หันกลับไปทางเจ้าหน้าที่ ซึ่งกำลังยืนรออยู่นานแล้ว
เขาจึงรีบชิงกล่าวขึ้น ก่อนที่บุตรสาว จะกระทำการหัวร้อนบุ่มบ่ามอันใดไปมากกว่านี้
"ท่านหัวหน้าหน่วย ข้าพร้อมแล้ว เชิญท่านนำทางได้เลย"
จางเส้าชุน ไม่รู้ว่าตนทำผิดในเรื่องอันใด แต่หากขัดขืนการจับกุมของเจ้าหน้าที่ ก็รังแต่จะทำให้คนในตระกูลได้เดือดร้อนและรับความเสี่ยงไปด้วย ไหนจะบ่าวไพร่ภายใต้อาณัติอีก
'คนพวกนี้ไม่ยอมแจ้งข้อหาให้ชัดเจน แสดงว่ามันต้องมีเรื่องไม่ชอบมาพากลแน่นอน ไม่ได้! เราจะยอมให้พวกเขาพาตัวบิดาของจางเสียวเหนี่ยวไปไม่ได้เด็ดขาด'
จิ้งเจียวเจี๋ยคิดในใจอย่างดื้อดึง
และก่อนที่จางเส้าชุนจะถูกพาตัวไป นางจึงตัดสินใจกระทำบางอย่างในเสี้ยววินาที
ดรุณีน้อยเบี่ยงตัวไปทางด้านข้าง เพื่อหลบออกจากคมดาบที่กำลังจ่อลำคอระหงอยู่ และแย่งดาบจากทหารนายนั้น มาถือไว้ในมือ จากนั้นเจ้าตัวก็ตวัดข้อมือ จ่อปลายดาบไปยังคอของหัวหน้าหน่วย ซึ่งยืนอยู่ทางเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว พร้อมประกาศเสียงกร้าว
"ถ้าใครกล้าก็ลองดู! หากไม่มีผู้ใดยอมแจ้งข้อหาในการจับกุมครั้งนี้ หน้าไหน! ก็อย่าหวังที่จะนำตัวบิดาข้าออกไปจากเรือนนี้ได้"
ดวงตาคู่งามคู่นั้นไม่เคยสุกสว่างสดใสและเต็มเปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยวหนักแน่นไม่หวั่นไหวเช่นนี้มาก่อน
ท่ามกลางความตื่นตระหนกตกใจบิดามารดา รวมทั้งบ่าวไพร่ ของทุกคน
ดรุณีน้อย ผู้แสนอ่อนหวานและมีมารยาทงาม ผู้ที่คนในสกุลจาง และคนในเมืองซีเปียนต่างเคยรู้จัก ตอนนี้ กลับกลายเป็นสตรีผู้มีแววตาเด็ดเดี่ยว กล้าหาญ ไม่กลัวใคร แม้แต่คนของทางการ
หัวหน้าหน่วย ผู้นำการจับกุม กลับไม่ได้มีอาการตกใจกลัวเลยสักนิด มิหนำซ้ำเขายังปรายตามองจางเสียวเหนี่ยวด้วยหางตาอย่างดูแคลน และกล่าวกับจางเส้าชุนในคราวเดียวกัน
"ท่านจาง...ไม่นึกเลยว่าบุตรีของท่านจะไม่ยอมเคารพในกฎหมายของบ้านเมืองเช่นนี้ อีกอย่างสตรีที่ดี ควรจะถือเข็ม ปักผ้าร้อยไหม มิใช่จับดาบ ยกขึ้นจ่อปลายคอบุรุษด้วยท่าทีโอหังหยิ่งยโส กล่าวข่มขู่เจ้าหน้าที่ของทางการเยี่ยงนี้"
น้ำเสียงที่เปล่งออกมา ผสานกับเสียงกัดฟันกรอด ๆ อีกทั้งถ้อยคำในประโยค ล้วนจงใจกล่าวเหยียดหยามในเพศสภาพของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน
"ข้าต้องขออภัยท่านหัวหน้าหน่วย แทนบุตรีด้วย นางยังเด็กอยู่ ยังไม่ประสีประสา อีกทั้งก่อนหน้านี้ นางป่วยด้วยโรคร้ายตั้งแต่กำเนิด และนอนซมอยู่บนเตียงมาตลอด แทบไม่ค่อยออกจากเรือนไปพบปะหน้าผู้คน จึงไม่รู้สิ่งใดควรไม่ควร ขอท่านโปรดอย่าได้ถือสาหาความเลย"
จางเส้าชุน รีบกล่าวขอโทษหัวหน้าหน่วยอย่างนอบน้อม เพราะกลัวว่าภัยจะย้อนกลับมาหาบุตรี อย่างที่กำลังกังวลใจอยู่
แต่เขาเองก็แปลกใจในอุปนิสัยและท่าทีที่เปลี่ยนไปของบุตรีอยู่ไม่น้อยเช่นกัน
จากคนที่มีร่างกายอ่อนแอขี้โรค ไม่ชอบทะเลาะเบาะแว้งหรือคบค้าสมาคมกับใครนัก มีมารยาทงาม อยู่กับเหย้าเฝ้ากับเรือน ว่านอนสอนง่ายเสมอมา แต่วันนี้ นางกลับหาญกล้า เผยแววตาเด็ดเดี่ยว และแสดงกิริยาแข็งกร้าว ข่มขู่ผู้อื่น ออกโรงปกป้องเขาและคนสกุลจางอย่างหนักแน่น ไม่กลัวตาย
แม้คนเป็นพ่อแม่จะรู้สึกภูมิใจในความกล้าหาญนี้ แต่กระนั้นเขาก็มิอาจจะยอมให้บุตรีอันเป็นที่รัก ต้องมาเสี่ยงโดนโทษทัณฑ์ไปด้วยอีกคน
บิดาหันไปทางบุตรี นัยน์ตาสีดำฉายแววตาอบอุ่น
"เหนียวเหนี่ยว วางดาบลงซะ! พ่อเชื่อในความยุติธรรมของบ้านเมือง หากเจ้ายังรักและเคารพต่อพ่อ ก็จงเชื่อในสิ่งนั้นเช่นกัน"
ผู้เป็นบิดาเน้นน้ำเสียงหนักแน่น ทุกความรู้สึกที่มีในใจ ณ ขณะนี้ ถูกสื่อสารผ่านดวงตาแน่วแน่คู่นั้น
จางเสียวเหนี่ยว รับรู้ได้ถึงความรู้สึกของนายใหญ่สกุลจาง และเข้าใจในความหมายนั้น นางจึงยอมทิ้งดาบลงบนพื้น
เคร๊ง...
"เข้าใจแล้ว ท่านพ่อได้โปรดรักษาตัวด้วย ข้าสัญญาว่าจะยอมปล่อยให้ท่านต้องลำบากอยู่ที่นั่น ไม่นานอย่างแน่นอน"
เมื่อคนสกุลจางทุกคนเห็นจางเสียวเหนี่ยวยอมทิ้งอาวุธลงบนพื้น สีหน้าของพวกเขาก็ดูเบาใจและคลายความวิตกกังวลใจลงเล็กน้อย
เวลาต่อมา เมื่อสถานการณ์สงบลง หัวหน้าหน่วยจึงพาตัวจางเส้าชุน กลับไปยังที่ว่าการศาล
และออกคำสั่งให้ สมาชิกทุกคนในบ้านสกุลจาง รวมไปถึงบ่าวไพร่ ห้ามผู้ใดย่างเท้าออกจากเรือนหลังนี้ จนกว่าจะมีคำสั่งเปลี่ยนแปลง
โดยเขาได้สั่งให้เจ้าหน้าที่จำนวนหนึ่ง ยืนเฝ้าอยู่ตรงหน้าประตูใหญ่ ห้ามผู้ใดเข้าออก นอกจากจะได้รับอนุญาตจากตน
[1] ยามเว่ย (未:wèi) คือ 13.00 - 14.59 น.
--------
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๙ ทำตามคำสั่ง ไม่มีทาง!

เรือนสกุลจาง
เมื่อสถานการณ์สงบลง หัวหน้าหน่วยจึงพาตัวจางเส้าชุน กลับไปยังที่ว่าการศาล
และออกคำสั่งให้ สมาชิกทุกคนในบ้านสกุลจาง รวมไปถึงบ่าวไพร่ ห้ามผู้ใดย่างเท้าออกจากเรือนหลังนี้ จนกว่าจะมีคำสั่งเปลี่ยนแปลง
โดยเขาได้สั่งให้เจ้าหน้าที่จำนวนหนึ่ง ยืนเฝ้าอยู่ตรงหน้าประตูใหญ่ ห้ามผู้ใดเข้าออก นอกจากจะได้รับอนุญาตจากตน
...
"นี่ พวกเจ้าว่าเกิดอะไรขึ้นกับเรือนของสกุลจาง เหตุใดคนของศาลถึงได้มายืนเฝ้าอยู่ตรงหน้าประตูใหญ่เช่นนี้กัน"
ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาและที่อาศัยพักอาศัยอยู่ในละแวกนั้น ต่างสนใจจนเกิดความสงสัยและตกใจ ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับคนในสกุลจาง
"จริงด้วย ข้าเองก็อยากรู้ เพราะปกติแล้วคนสกุลจาง มีน้ำใจชอบช่วยเหลือผู้คน เป็นที่รักและน่าเคารพนับถือของชาวเมืองนี้มาก แม้แต่บ่าวไพร่ ก็ยังไม่เคยก่อเรื่องให้ผู้อื่นเดือดร้อนเลยสักคน"
"ท่านจางเป็นคนดีมาก ยังตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ได้ แล้วชาวบ้านธรรมดา ฐานะก็ยากจนอย่างพวกเรา แล้วจะไปรอดเหลืออะไร อย่าเข้าไปยุ่งเลย อยู่ให้ห่างจากปัญหาจะดีกว่า"
ใช่แล้ว แม้ว่าพวกเขาจะรู้สึกเห็นใจคนในตระกูลจาง แต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วย เพราะเกรงกลัวอำนาจมืดของทางการ
ในวันเดียวกัน หลายชั่วยามผ่านไป [1]
ตกดึก ยามจื่อ [2]
แป๊ก แป๊ก
"ดึกแล้ว ระวังฟืนไฟ" [3]
กำแพงด้านข้าง ของเรือนสกุลจาง
อึ๊บ อึ๊บ
จางเสียวเหนี่ยวกำลังใช้นิ้วเรียวยาวทั้งสิบ เกาะขอบตรงสันกำแพงของบ้าน และพยายามดึงร่างของตัวเองขึ้นไปด้านบน สภาพของนางในตอนนี้ค่อนข้างทุลักทุเลมาก
"โธ่โว๊ย! ร่างกายนี้ ช่างเป็นอุปสรรคซะจริง หากเป็นตัวของเราเอง แค่ออกแรงกระโดดนิดเดียว ป่านนี้คงปีนข้ามกำแพงไปยังอีกฝั่งได้ตั้งนานแล้ว ไม่ต้องเสียเหงื่อจนเปียกโชกทั้งหน้าแบบนี้ แถมเสื้อผ้ายาวย้วยพะรุงพะรังทำให้เคลื่อนไหวไม่คล่องตัวเอาเสียเลย"
จุ๊ จุ๊
สาวใช้ยืนทำเสียงจุ๊ปากเบา ๆ อยู่ทางด้านหลัง สายตาก็สอดส่องมองต้นทางให้นายสาวตลอดเวลา
"คุณหนู อย่าส่งเสียงดังสิเจ้าคะ ถ้าพวกเจ้าหน้าที่ศาลก็ได้ยินเข้าหรอก ข้าว่า...พวกเราเปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังทันนะเจ้าคะ"
เสียงโหย่วท้วงเสียงเบา ๆ และหว่านล้อมให้นายสาวล้มเลิกความคิด
"ไม่ ยังไงคืนนี้ ข้าต้องออกไปพบท่านพ่อให้ได้ พวกเจ้าสองอยู่ทางนี้ก็ระวังตัวด้วย อย่าเผยพิรุธให้คนพวกเจ้าหน้าที่จับได้เด็ดขาด เข้าใจไหม"
สาวใช้ขานรับด้วยเสียงจืดเจื่อน สีหน้าแสดงออกชัดเจนว่าไม่เต็มใจนัก
"เข้าใจเจ้าค่ะ"
ในขณะที่ ริมฝีปากสีชมพูบาง ออกคำสั่งกับสาวใช้ไม่หยุด มือทั้งสองข้างของนางก็ยังคงพยายามสุดกำลังอย่างต่อเนื่อง จนสำเร็จในที่สุด
อึ๊บ!
เฮ้อ...
เสียงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ตามมาด้วยเสียงหอบเหนื่อยของดรุณีน้อย เผยออกมา หลังจากที่ขึ้นไปนั่งบนสันกำแพงของเรือนได้อย่างยากลำบาก
แฮกแฮก...
"เฮ้อ...ขึ้นมาได้เสียที กำแพงสูงไม่ถึงจั้ง แต่เล่นเอาหอบเลยแฮะ"
เมื่อเจ้าตัวตั้งหลักได้ ก็ก้มลงไปยังพื้นฝั่งด้านใน ซึ่งสาวใช้กำลังยืนแหงนหน้ามองกลับมา
"อ้อ! เสี่ยวโหย่ว หากท่านแม่มาหาข้าที่เรือน พวกเจ้าก็จัดการทำตามแผนที่พวกเราวางไว้"
"คุณหนูระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ
สาวใช้กล่าวเบา ๆ สายตาละห้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลและความไม่มั่นใจ
"อื้ม พวกเจ้าก็ด้วย ข้าไปล่ะนะ"
เจ้านายสาวพูดจบ ก็กระโดดหายไปยังอีกฝั่งของกำแพงเรือนทันที ซึ่งเป็นถนนเส้นหลัก
ตุ๊บ
ใช่แล้ว จางเสียวเหนี่ยวไม่สามารถทำใจนิ่ง ทนรออยู่เฉย ๆ ตามที่ได้รับปากไว้กับจางเส้าชุน
ตอนนี้ นางจึงต้องดึงยุทธวิธี ความรู้ ความสามารถที่เคยผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนักจากโลกปัจจุบัน มาใช้ในการวางแผน เพื่อหลบหนีออกไปข้างนอกบ้านสกุลจางนั่นเอง
ด้านเสี่ยวโหย่ว ก็ถูกสั่งให้ปลอมเป็นคุณหนูเสียเอง หลบอยู่ในห้อง เพื่อถ่วงเวลารอให้นายสาวกลับมา
โดยมีอาฉี บ่าวรับ รับหน้าที่คอยยืนดูต้นทางอยู่นอกประตูเรือนพัก และหากมีใครมาหา ก็ให้บอกไปว่าคุณหนู ล้มป่วยไม่สบาย เพราะตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อตอนกลางวัน
แม้ว่าทั้งสองจะไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจนั้นและเป็นห่วงในความปลอดภัยของเจ้านายสาว แต่พวกเขาก็ไม่อาจขัดคำสั่งได้ จึงยอมร่วมมือและทำตามแผนการอย่างจำใจ
...
หน้าประตูใหญ่ ที่ว่าการศาลของเมืองเป่ยเยี่ยน
ช่วงเวลาสองก้านธูปต่อมา จางเสียวเหนี่ยว ก็มาโผล่ที่หน้าทางเข้าศาลเมืองเป่ยเยี่ยน
นางพยายามใช้ความสนิทสนมของคนสกุลจาง ที่เคยมีต่อเจ้าหน้าที่เฝ้ายามตรงด้านหน้าประตูใหญ่ ขอร้องวิงวอนพวกเขาอยู่นานครู่ใหญ่แล้ว
"ขอร้องล่ะ ท่านทั้งสองได้โปรดยอมให้ข้าเข้าไปพบท่านพ่อเถอะนะ รับรองว่าจะใช้เวลาไม่นานแน่นอน"
แม้เจ้าหน้าที่เฝ้ายามทั้งสองนาย จะมีความเห็นใจคนสกุลจางอยู่ไม่น้อย แต่พวกเขาก็ไม่อาจจะทำผิดกฎข้อบังคับของศาลได้
"คุณหนูจางโปรดเข้าใจและเห็นใจด้วย พวกข้าสองคนไม่อาจจะฝ่าฝืนกฎได้จริง ๆ อีกอย่าง เพลานี้ก็ดึกมากแล้ว ท่านรีบกลับเรือนไปเสียเถอะ ออกมาเตร็ดเตร่ข้างนอกในยามวิกาล มันอันตรายต่อดรุณีน้อยเช่นท่านมาก"
"ใช่ อย่าทำให้พวกข้าสองคนต้องลำบากใจไปมากกว่านี้เลย หากหัวหน้ามาเจอท่านที่นี่ ในตอนนี้ ทั้ง ๆ ที่คนสกุลจางทุกคนถูกสั่งให้กักบริเวณให้อยู่แต่ภายในเรือน ท่านอาจจะต้องโทษเพิ่มอีกคน"
เจ้าหน้าที่เฝ้ายามหน้าประตูทั้งสองนาย รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เพราะต่างก็รู้ดี ถึงคุณความดีของคนสกุลจาง ที่เคยทำคุณประโยชน์ให้แก่เมืองเป่ยเยี่ยน และยังมีน้ำใจ เอื้อเฟื้อช่วยเหลือชาวบ้านมาโดยตลอด พวกเขาจึงไม่ได้จับตัวคุณหนูผู้นี้ โทษฐานที่แอบหนีออกมาจากบ้านสกุลจาง
"ไม่! ข้าจะไม่ยอมกลับ จนกว่าข้าจะได้เข้าไปพบท่านพ่อ และดูให้แน่ใจว่าเขายังคงปลอดภัยดี"
ดรุณีน้อย ยังคงดื้อดึงและยืนกรานเสียงแข็ง ว่าจะเข้าไปในคุกของศาลให้ได้ พร้อมทั้งยังยื่นถุงเงินสองถุงยัดใส่มือของนายทหารยามทั้งสองนาย
"นี่ถือว่าเป็นสินน้ำใจเล็กน้อยจากข้า ท่านทั้งสองโปรดรับไว้ด้วย"
เจ้าหน้าที่ทั้งสองต่างรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ และพยายามส่งถุงเงินคืนให้กับจางเสียวเหนี่ยว
"คุณหนูจาง อย่าทำเยี่ยงนี้เลย พวกเราหาได้เห็นแก่ทรัพย์สินเงินทอง เพียงแค่ทำตามหน้าที่ของตนเท่านั้น เราสองคนรู้ดีว่าคนสกุลจางไม่เคยทำผิดต่อชาวเมืองเป่ยเยี่ยนเลยสักครั้ง และเรื่องที่เกิดขึ้นกับท่านจางในวันนี้ พวกเราเองต่างก็ลำบากใจมากเช่นกัน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้"
แม้จะถูกอีกฝ่ายปฏิเสธยืนกรานเสียงแข็ง แต่ดรุณีน้อยก็ยังพยายามยื่นถุงเงินให้ทั้งคู่อีกครั้ง
เมื่อถูกคะยั้นคะยอ ร้องขออย่างหนัก นายทหารยามทั้งสองก็หันมองหน้ากันเล็กน้อย
นาทีต่อมา เจ้าหน้าที่เฝ้ายามทั้งสองนายก็ได้หันมากลับมาทางจางเสียวเหนี่ยว และพร้อมใจกันส่งถุงเงินกลับคืน
"ครั้งนี้พวกข้าจะถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นที่นี่ แต่หากท่านยังขืนดื้อดึง ยืนกรานจะเข้าไปข้างในให้ได้ เห็นทีพวกเราก็คงต้องทำตามหน้าที่ จับตัวท่าน ในข้อหากระทำการติดสินบนต่อเจ้าหน้าที่พนักงานและบุกรุกสถานที่ของราชการในยามวิกาล"
เจ้าหน้าที่เฝ้ายามคนหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง นี่ไม่ใช่คำขู่แต่เป็นการเตือนอย่างสุภาพจากพวกเขาทั้งสอง
คำกล่าวนี้ของพวกเขา ช่างทิ่มแทงใจจางเสียวเหนี่ยวเสียเหลือเกิน นางหยุดและฉุกคิดได้ว่า สิ่งที่กระทำอยู่มันผิดและตนดันทำเสียเอง อีกทั้งไม่ควรทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน
"ขออภัยที่มารบกวน"
นางยอมทำตามอย่างง่ายดาย และเดินทำหน้าเศร้า ปลีกตัวกลับออกไปแต่โดยดี
แต่หลังจากดรุณีน้อยเดินออกมาจากประตูใหญ่ของศาลไม่กี่สิบก้าว สีหน้าและแววตาของนางก็เปลี่ยนไป
"ในเมื่อขอร้องกันดี ๆ แต่ไม่มีใครยอมร่วมมือ เห็นทีคงต้องคิดหาวิธีเข้าไปยังคุกนั่นให้ได้ด้วยตัวเองซะแล้ว"
น้ำเสียงจริงจัง ดวงตากลมโตฉายแววมุ่งมั่น มือทั้งสองข้างเท้าสะเอว ใบหน้างามน่ารักแหงนมองกำแพงหนาทึบสูงชันตรงด้านหน้า พลางพ่นลมหายใจแรงออกทางปาก
พู้ว...
"ดูท่า เราคงต้องออกแรงเหนื่อยอีกรอบซะแล้ว"
[1] 1 ชั่วยาม เทียบเท่ากับ 2 ชั่วโมงตามเวลาสากล ในหนึ่งวันมีทั้งหมด 12 ชั่วยาม
[2] ยามจื่อ (子:zǐ) คือ 23.00 - 24.59 น.
[3] เจ้าหน้าที่เดินตีกระบอกไม้ไผ่เพื่อบอกเวลา ส่งเสียงดังก้องไปตามถนนทุกสายทั่วเมือง ซึ่งทุกคนต่างรู้ดีว่า หลังจากนี้จะถือเป็นยามวิกาล ห้ามให้ผู้ใด หากไม่มีกิจสำคัญ ออกนอกเรือนไปเตร็ดเตร่ด้านนอก โดยเด็ดขาด
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๑0 ผู้บุกรุก ๑.๑

ศาลเมืองเป่ยเยี่ยน
เวลาหนึ่งก้านธูปผ่านไป
จางเสียวเหนี่ยวกำลังพยายามปีนป่ายต้นไม้ใหญ่ซึ่งขึ้นยืนต้นสูง ติดกับกำแพงด้านข้างของที่ว่าการศาลอย่างทุลักทุเล
"ให้ตายเหอะ เห็นทีคราวหน้า ก่อนออกมาคงต้องหาชุดอื่นที่มันทะมัดทะแมงและเคลื่อนไหวได้คล่องตัวมากกว่าชุดฮั่นฝูใส่เสียแล้ว ชายกระโปรงยาวเฟื้อยและบานเกือบคลุมถึงพื้นแบบนี้ มันช่างเป็นอุปสรรคใหญ่สำหรับเราจริง ๆ"
ริมฝีปากชมพูบ่นพลาง มือน้อยสองข้างก็พยายามเอื้อมไปจับสันขอบกำแพงอย่างยากเย็น
และแล้วความพยายายามก็เป็นผล
อึ๊บ...
"เกาะได้ซะที" น้ำเสียงใสกล่าวขึ้นอย่างดีใจ
แต่ทว่าจังหวะที่ดรุณีน้อยกำลังจะดึงร่างกายขึ้นไปนั่งบนหลังกำแพงได้สำเร็จ
จู่ ๆ ชายกระโปรงดันไปเกี่ยวอยู่ตรงซอกรอยแตกร้าวทางด้านข้างของผนังกำแพง เจ้าตัวจึงพยายามที่จะดึงผ้าให้หลุด แต่เผลอออกแรงเยอะเกินไป ทำให้เกิดเสียหลัก
ดรุณีน้อย หงายหลังเงิบ พลัดตกจากกำแพงสูงทันที
ขณะนั้น ในสถานที่ใกล้เคียงกัน มีบุคคลปริศนาในชุดอำพรางตัว ปิดบังใบหน้า ยืนอยู่บนหลังคาเรือนฝั่งอาณาเขตด้านในของศาล เห็นเหตุการณ์เข้าพอดี
เขาจึงวิ่งไต่ลงมาจากหลังคา พร้อมกับใช้วิชาตัวเบา ลอยตัวในอากาศ และโฉบเข้าไปรับตัวจางเสียวเหนี่ยวไว้ทันท่วงที
'เกิดอะไรขึ้น เพลาวิกาลเช่นนี้ นางมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน'
แม้ผู้ที่ช่วยเหลือจะมีผ้าปิดบังอำพรางตัวและใบหน้า แต่นางช่างรู้สึกคุ้นกับดวงตาเป็นประกายวาววับเหมือนดวงตาสุนัขป่าในยามรัตติกาล อย่างบอกไม่ถูก
การเคลื่อนไหวนี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและเงียบกริบ และร่อนลงพื้น เขตฝั่งด้านในศาล
เมื่อฝ่าเท้าของทั้งคู่ แตะลงบนพื้นหญ้าได้อย่างปลอดภัย อีกฝ่ายก็คลายวงแขนออกจากเรือนร่างอรชร และหันขวับแยกตัวออกไปโดยไม่พูดสิ่งใด
"ช้าก่อน ข้ายังไม่ได้กล่าวขอบคุณผู้เยี่ยมยุทธ์ ที่มีน้ำใจยื่นมือเข้าช่วยเหลือในครั้งนี้ เพราะหากไม่ได้ท่าน มีหวังข้าคงได้ตกจากลงมากำแพง แผ่นหลังและแข้งขา ก็อาจจะหักเป็นแน่"
'ช่างเถอะ เขาจะเป็นใคร และลอบเข้ามาที่ศาลด้วยเหตุผลอะไร ก็ไม่เกี่ยวกับเรา'
แม้นางรู้สึกติดใจ สงสัยบางอย่างเกี่ยวกับคนชุดดำผู้นี้ แต่ก็เพียงแค่กล่าวตามมารยาทที่ควรกระทำอย่างจริงใจ
คนชุดดำหยุดชะงักฝีเท้า และตอบเสียงเบา โดยไม่ได้หันกลับมามอง
"ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ของอิสตรีน้อย จะเข้ามาเดินเตร็ดเตร่เที่ยวเล่นได้ อีกทั้งเพลานี้ ก็ยังเป็นยามวิกาล ทางที่ดี ก่อนที่จะถูกเจ้าหน้าที่พบตัวเข้า ท่านควรรีบกลับออกไปซะเถอะ"
'ผู้ชายงั้นเหรอ ว่าแต่โทนน้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกของคนผู้นี้ ฟังคุ้นหูมาก เคยได้ยินมาจากที่ไหนกันนะ'
ในเวลานี้ จางเสียวเหนี่ยวมิอาจจะไว้ใจใครได้ นางจึงไม่ได้บอกกับคนชุดดำถึงสาเหตุที่แอบเข้ามาที่ว่าการศาลในยามวิกาลเช่นนี้ และแม้จะติดใจกับน้ำเสียงของเขา แต่สัมผัสได้จากแววตาคู่นั้น ว่าเขาไม่ได้คิดร้าย จึงตอบแบบเลี่ยงไป
"เรื่องของข้า มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับท่าน แต่เท่าที่เห็น..." นางหยุดพูดครู่หนึ่ง พลางใช้สายตากวาดมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า
"...แต่งตัวมิดชิด ปิดบังอำพรางใบหน้า แถมแอบลักลอบเข้ามาทางหลังคาเช่นนั้น ท่านกับข้าก็คงไม่ต่างกันสักเท่าไหร่ เอาเป็นว่า..."
ดรุณีน้อย เว้นวรรคคำพูดอีกครั้ง
อีกฝ่ายจึงได้หันขวับกลับมาประจันหน้า
จางเสียวเหนี่ยว ไม่อยากจะเสียเวลาอยู่ตรงนั้นนาน เพราะสิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้ คือจะต้องรีบหาทางเข้าไปยังคุกของศาล ก่อนที่จะถูกพวกทหารมาเห็นและจับได้เสียก่อน
นางจึงชี้ปลายนิ้วไปทางด้านหลังของเขา
"...ท่านไปตามทางของท่าน" พลางชี้สลับไปทางระเบียงทางเดินด้านหน้าของตน
"ส่วนข้า ก็จะไปตามทางของข้า ถ้าเข้าใจตรงกันแล้ว แยกตัว โชคดี บ๊าย"
นางรีบพูดตัดบทสนทนากับบุรุษชุดดำ แต่ดันเผลอหลุดปากพูดภาษาสมัยใหม่ ที่คนในยุคนี้ฟังไม่เข้าใจ
บุรุษในชุดดำได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย ดวงตาดำเข้มข้นของเขาปรากฏแววประหลาดใจ
แต่ในขณะที่นางกำลังจะแยกตัวออกไป เสียงพูดคุยของเจ้าหน้าที่เวรยาม ดังแว่วมาจากระเบียงทางเดิน และดูเหมือนว่าพวกเขากำลังตรงดิ่งมายังจุดที่ทั้งสองคนยืนอยู่
สายตาคมราวกับเหยี่ยวของบุรุษชุดดำ มองเห็นเจ้าหน้าที่เวรยามแต่ไกล ประสาทสัมผัสที่ว่องไว จึงคว้าแขนของดรุณีน้อย หลบเข้าไปในจุดมุมอับด้านข้างอย่างรวดเร็ว พร้อมยกมือขึ้นปิดริมฝีปากบางชมพูเอาไว้ ราวรู้ทันความคิดของอีกฝ่าย
ดรุณีพยายามส่งเสียงอู้อี้ และออกแรงขัดขืน แต่ก็สู้แรงกดของอีกฝ่ายไม่ได้
ตอนนี้หน้าผากโหนกนูนบนดวงหน้างาม อยู่ในระดับลูกกระเดือกของอีกฝ่ายพอดี
นาทีต่อมา กลิ่นหอมกรุ่นอ่อนละมุนของบุปผาลอยเข้ามาปะทะกับประสาทสัมผัสทางกลิ่นของดรุณีน้อย ความรู้สึกด้านเสน่หาได้ถูกกระตุ้นขึ้น จนสร้างความปั่นป่วนต่อจิตใจเจ้าตัว
นางทำได้เพียงยืนตัวเกร็งแข็งทื่อดุจก้อนหินในวงแขนกว้าง นับหนึ่งถึงสิบในใจ วนไปมา และอยากพาตัวเองออกไปจากสถานการณ์ตรงนั้นมาก แต่แผ่นหลังบางที่ชนฝาอยู่ ไม่อาจจะจะขยับตัวถอยหนีห่างออกได้เลย
...
ทั้งคู่ยืนประชิด แทบตัวติดกัน ต่างฝ่ายต่างนิ่งเงียบอยู่ตรงมุมอับนั้นพักใหญ่
เวลาผ่านไปราวเกือบหนึ่งก้านธูป เมื่อบุรุษในชุดดำมั่นใจว่า ไม่มีทหารยามชุดไหนเดินผ่านมาทางพวกเขาอีก จึงคลายมือออกจากดรุณีน้อย และเดินออกมาจากจุดซ่อนตัว
"ข้าเตือนแล้วว่าที่แห่งนี้ ไม่ใช่สถานที่จะมาเดินเที่ยวเล่นได้ รีบกลับเรือนของตนไปซะ ก่อนที่จะเกิดอันตรายขึ้นไปมากกว่านี้ เพราะข้าไม่ว่างมากพอ ให้มาเสียเวลาคอยช่วยท่านหรอกนะ"
เขากล่าวเสียงเข้ม ดวงตาฉายแววดุดัน
จางเสียวเหนี่ยว เข้าใจในเจตนาของคนตรงหน้าเป็นอย่างดี แต่คำพูดทิ้งท้ายของเขา มันชวนให้โมโหผุดขึ้นมา เพราะนางโดนบุรุษในยุคโบราณพูดจาเหมือนเหยียดเพศในสภาพ ถึงสองครั้งในวันเดียวกัน
"ข้าก็ไม่ได้ร้องขอหรือต้องการความช่วยเหลือจากใคร ว่าแต่คนในยุคสมัยนี้ ทำไมถึงได้ชอบเหยียดเพศกันเสียจริง เป็นผู้หญิงแล้วยังไง ความสามารถก็มีดีไม่แพ้กัน อะไรที่พวกผู้ชายทำได้ เราก็ทำได้เหมือนกัน"
ตอนนี้บุรุษในชุดดำ เริ่มฉงนสงสัยในคำพูดจาของดรุณีน้อยตรงหน้ามากยิ่งขึ้น ถึงกับทวนถามประโยคนั้นอีกครั้ง
"คนในยุคสมัยนี้อย่างงั้นหรือ?"
แต่พอโดนทวนถามกลับ นางจึงนึกขึ้นได้
"ช่างเถอะ ข้าไม่เสียเวลากับท่านแล้ว ขอตัว"
นางกล่าวลาเสียงแข็ง จากนั้นก็สะบัดหน้าแรง หันตัวขวับ เดินปลีกตัวออกไปอย่างไม่สนใจ
บุรุษในชุดดำ มองตามหลังดรุณีน้อยจนลับสายตา
"ข้าไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลย หากทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ป่านนี้ก็คงอาจจะสืบหาเบาะแสจนได้ความอะไรบ้าง"
เขาพูดพึมพำและยืนหัวเสียให้กับตัวเอง และเงียบไปครู่หนึ่ง
"...เดินกะเผกแบบนั้น ยังปากเก่ง ทำตัวอวดดี แถมไม่ห่วงตัวเองอีก...แล้วเหตุใด ข้าต้องเป็นห่วงความปลอดภัยของคุณหนูน้อย ผู้ดื้อดึงนั่นด้วย"
นาทีต่อมา มือทั้งสองข้างของเขากำหมัดแน่น พร้อมกับสะบัดหน้าอย่างตัดใจ แต่ทางที่เดินไป กลับเป็นทิศทางเดียวกับจางเสียวเหนี่ยว
--------
คุกใต้ดินของศาลเมืองเป่ยเยี่ยน
เวลาหนึ่งก้านธูปผ่านไป ดูเหมือนว่าฟ้าจะช่วยเปิดทางให้
ตลอดทางเดิน จางเสียวเหนี่ยวไม่ได้พบกับพวกเจ้าหน้าที่เวรยามอีกเลย และในที่สุดก็หาทางไปยังคุก ที่คุมขังผู้กระทำผิดจนเจอ
ด้านหน้ามีเจ้าหน้าที่ยามสองนาย ยืนตรงแข็งทื่อ ทำหน้าถมึงทึง เฝ้าอยู่ตรงทางเข้า ในมือกุมอาวุธอยู่ตลอดเวลา
"เอาไงดี สองคนนี้ดูตัวใหญ่กว่าสองคนที่หน้าประตูด้านหน้าศาลเสียอีก ถ้าเป็นฉันในโลกอนาคต ก็คงใช้เวลาไม่ถึงนาที ก็ล้มพวกเขาลงได้แล้ว แต่ร่างนี้ เป็นของคุณหนูขี้โรค แค่ลมพัดมาแรงวูบเดียว ก็เล่นเอาแทบตัวลอยปลิวแล้ว"
ดรุณีน้อยยืนแอบอยู่ในมุมอับ และกำลังคิดหาวิธีเข้าไปด้านใน แต่ก็คิดไม่ออก มีหงุดหงิดใจเล็กน้อย เพราะสภาพร่างกายไม่เอื้ออำนวยและไม่ได้ดั่งใจเอาเสียเลย
และในขณะที่เจ้าตัวครุ่นคิดอยู่นั้นเอง จู่ ๆ เจ้าหน้าที่ทั้งสองยาม ก็ดูผิดปกติ
แค่ชั่วพริบตา พวกเขาก็ทิ้งตัว ฟุบลงบนพื้นราวกับคนเป็นลม
แม้จะรู้สึกแปลกใจ แต่นาทีนี้ ดรุณีน้อยไม่มีเวลามาสนใจถึงสาเหตุ นางรีบฉวยโอกาส วิ่งตรงปรี่เข้าไปในเขตหวงห้ามอย่างรวดเร็ว
จางเสียวเหนี่ยวเดินผ่านตรอกเล็ก ๆ เส้นทางทั้งมืดสลัวและคดเคี้ยว สลับซับซ้อนเป็นอันมาก
ใช้เวลาชั่วจิบชาหนึ่งถ้วย ลงมาถึงชั้นใต้ดินด้านล่าง เดินเข้าไปเกือบถึงโซนในสุด
ทันใดนั้น โสตประสาทรับกลิ่นของนางก็เริ่มทำงาน จนต้องรีบยกลำแขนขึ้นมา โดยใช้ชายแขนเสื้อปิดจมูกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกวาดสายตามองเข้าไปบริเวณข้างในอย่างรวดเร็ว
โชคช่างเข้าข้างนางเสียจริง
เจ้าหน้าที่เฝ้ายามสองคน พากันหลับยาม หน้าฟุบอยู่บนโต๊ะ
ข้าง ๆ ตัวพวกเขา มีไหเหล้า จำนวนหนึ่ง วางคว่ำและบางไหล้มกลิ้งตะแคงอยู่
ถัดจากพวกเขาเข้าไปทางด้านใน ฝั่งติดกับผนัง มีนักโทษชายหลายคน นั่งน่าเศร้าคอตกอยู่ทางอีกฟากของกรงขัง
แต่บางกรงก็ว่างเปล่า
"โหดร้ายมาก ต้องลงโทษกันรุนแรงและป่าเถื่อนแบบนี้เลยงั้นเหรอ" นางบ่นพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง
แม้ว่าดรุณีน้อย จะรู้สึกอนาถใจกับสภาพของผู้ต้องขัง แต่นางไม่มีเวลาให้สนใจผู้อื่น และไม่ลืมเป้าหมายที่เข้ามาในนี้
นางรีบอาศัยจังหวะนั้น พยายามก้มลำตัวให้ต่ำที่สุด และเดินย่องเข้าไปข้างในอย่างช้า ๆ
เพียงไม่กี่ก้าว นางก็ต้องชะงักฝีเท้า
สองมือกำหมัดแน่น กระแสโทสะวิ่งพล่านไปทั่วตัว จนเรือนร่างสั่นสะท้านขึ้นมาโดยพลัน
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๑๑ ผู้บุกรุก ๑.๒

คุกใต้ดินของศาลเมืองเป่ยเยี่ยน
ผ่านซี่กรงขังเข้าไปด้านใน นักโทษชายคนหนึ่ง นอนซมอยู่บนกองฟางแห้ง สวมใส่เสื้อผ้าสีซีดจางดูสกปรกและขาดวิ่น แม้จะมองในระยะไกล ก็ยังมองเห็นใบหน้าที่ปูดบวม แขนขาเต็มไปด้วยร่องรอย คราบเลือดสดยังคงไหลซิบอยู่บริเวณปากแผล
'สภาพของจางเส้าชุนดูต่างไปจากเมื่อตอนกลางวันอย่างสิ้นเชิง ไม่ได้การ ต้องรีบคิดหาทางพาเขาออกไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด ไม่เช่นนั้นจางเสียวเหนี่ยวคงไม่ให้อภัยเราแน่'
ดรุณีน้อย เหลียวหลัง หันกลับไปมองเจ้าหน้าที่ยามอีกครั้ง และเมื่อเห็นว่าการเคลื่อนไหวยังคงเงียบกริบ เหมือนเช่นก่อนหน้า นางจึงรีบตรงปรี่ ตรงเข้าไปเกาะยังซี่กรง และส่งเสียงเรียกคนข้างในทันที
"ท่านพ่อ..."
จางเส้าชุน กำลังนั่งกลุ้มใจอย่างหนัก สายตาดูเลื่อนลอยอย่างหมดสภาพ
ในช่วงวินาทีแห่งความสิ้นหวังมาเยือนจิตใจ น้ำเสียงใสกังวานคุ้นหู ดังแว่วเข้ามาในโสตประสาทการได้ยิน จึงรีบหันขวับ ไปทางด้านหน้ากรงขัง และต้องตกใจ เมื่อเห็นบุตรีอันเป็นที่รัก นั่งยอง ๆ เกาะซี่กรงอยู่อีกด้าน
เขาตั้งสติ ฝืนแรงลุกขึ้น และหอบร่างสะบักสะบอม เดินตรงปรี่มายังด้านตรงซี่กรงทันที
"เหนียวเหนี่ยว ลูกเข้ามาในนี้ได้ยังไงกัน เจ้าไม่ควรมาในอยู่สถานที่แบบนี้ ไป! รีบกลับออกไป ก่อนเจ้าหน้าที่สองคนนั้นจะตื่นขึ้นมาเห็นเข้า"
บิดากล่าวกับบุตรีอย่างร้อนรนใจและเป็นห่วงถึงความปลอดภัยของนาง ฝ่ามือหนาที่เคยอ่อนนุ่ม อบอุ่น ตอนนี้เต็มไปด้วยร่องรอยบาดแผล
เขากุมมือของลูกสาวจากอีกฟากของซี่กรงไว้แน่น น้ำตารื้นขึ้นมาในเบ้าตา แต่ก็พยายามฝืนข่มเอาไว้ ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นครู่หนึ่ง เพื่อหลบสายตาของอีกฝ่าย
"ท่านพ่อ ข้ารู้ว่าท่านเป็นห่วงความปลอดภัยของข้า แต่ข้าเองก็เป็นห่วงท่านเช่นกัน ว่าแต่ท่านช่วยบอกได้ไหม ว่ามันเรื่องเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดคนของศาล ถึงไปจับตัวท่านมาขังไว้ที่นี่ แถมเวลาผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วยาม สภาพของท่านกลับเต็มไปด้วยบาดแผลและร่องรอยฟกช้ำทั้งใบหน้าและลำตัวมากมายแบบนี้"
แม้ว่าบรรยากาศภายในห้องขังจะมีเพียงแสงไฟสว่างจากคบไฟ ที่ส่องสลัว ๆ แต่จางเสียวเหนี่ยว แต่มันก็มากพอให้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขา นางรู้สึกเจ็บแค้นใจ ที่เห็นสภาพของบิดาถูกทำร้ายราวกับนักโทษอุกฉกรรจ์ จึงอยากรู้ถึงสาเหตุ
และจะได้ช่วยคิดหาทางพาเขาหนีออกมาจากคุกใต้ดินแห่งนี้
"พ่อเองก็ไม่รู้ ว่าทำไมจึงถูกจับมาขังที่นี่ พวกเขาพยายามคาดคั้น ให้ลงลายมือชื่อ เพื่อยอมรับสารภาพผิด แต่พ่อไม่ยอมทำตาม พวกเขาก็เลย..."
บิดากล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา และจู่ ๆ ก็เงียบลง
จางเสียวเหนี่ยว ได้ฟังเช่นนั้น นางก็ฉุนเฉียวลุกพรวดขึ้นยืน และโพล่งเสียงดังขึ้นอย่างมีน้ำโห
"ลงมือซ้อมคน เพื่อบังคับให้ยอมรับสารภาพอย่างนั้นเหรอ ไม่ได้! ข้าจะไปถามหัวหน้าคนนั้นให้รู้เรื่อง เป็นถึงผู้ถือกฎหมายแต่กลับกระทำการอันป่าเถื่อนกับประชาชนผู้บริสุทธิ์เช่นนี้ได้ยังไงกัน"
จางเส้าชุน มองเห็นแววตาแข็งกร้าวของบุตรี เขาไม่อาจคาดเดา ว่าเหตุใดนางถึงได้เปลี่ยนไปราวกับคนละคน และในใจก็หวาดหวั่นว่าเจ้าตัวอาจจะกระทำการหุนหันพลันแล่นอะไรอีก จึงรีบยื่นมือผ้านซี่กรง ไปคว้ามือน้อยและกุมหมับไว้
ก่อนจะรีบพูดตัดบท เพื่อเปลี่ยนประเด็นหัวข้อการสนทนาไปเรื่องอื่นแทน
"...เรื่องนั้นช่างมันเถอะ สิ่งสำคัญในเวลานี้ คือลูกควรรีบกลับออกไปจากที่นี่ซะ ตอนนี้สกุลจางของเรา คงต้องขอฝากไว้ในมือของลูกชั่วคราว ดูแลแม่ของเจ้าและทุกคนในตระกูลแทนพ่อด้วย และฝากบอกนางว่า ห้ามส่งข่าวไปยังชายแดน ให้พี่ชายของเจ้า ซึ่งประจำการอยู่ที่นั่น รู้ถึงเรื่องนี้อย่างเด็ดขาด...เข้าใจไหม?"
ผู้เป็นพ่อพูดร่ายยาว แม้เขาจะพยายามทำตัวเข้มแข็ง แต่น้ำเสียงและแววตาก็ไม่อาจจะปกปิดดรุณีน้อยตรงหน้าได้
ดรุณีน้อยยกคิ้วขึ้นสูงเล็กน้อย เมื่อได้ยินจางเส้าชุน พูดถึงพี่ชายของจางเสียวเหนี่ยว เพราะนางไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน
'จางเสียวเหนี่ยวมีพี่ชายอยู่อีกคนอย่างนั้นเหรอ เมื่อครู่นายใหญ่จางผู้นี้ บอกว่าประจำการอยู่ที่ชายแดน งั้นก็แสดงว่าเขาคงจะเป็นทหารเหมือนกับเราสินะ ดีเลย! ไม่แน่ ถ้าเขารู้เรื่องนี้ ก็คงจะรีบกลับมาช่วยคนสกุลจางอย่างแน่นอน'
ส่วนอีกฟากของห้องขัง ตรงทางเดินในมุมมืดด้านหน้าบริเวณทางเข้า
บุรุษชุดดำ ได้สะกดรอยตามหลังจางเสียวเหนี่ยวมายังคุกใต้ดิน และกำลังยืนฟังสองพ่อลูกสนทนากันอยู่อย่างเงียบ ๆ
ในจังหวะที่สองพ่อลูก ต่างฝ่ายก็เงียบเสียงลง สายตาของบุรุษชุดดำ สังเกตเห็นว่าเจ้าหน้าที่เฝ้ายามนายหนึ่งเริ่มขยับตัวเล็กน้อย
เขาจึงได้ใช้นิ้วดีดบางสิ่งบางอย่าง พุ่งไปทางดรุณีน้อย เพื่อสะกิดให้อีกฝ่ายรู้ตัว
และมันก็ได้ผล
จางเสียวเหนี่ยว รู้สึกได้ถึงแรงกระแทกบางอย่างตรงชายเสื้อ นางจึงรีบหันขวับ มองไปยังทหารยามสองคนนั้น และเห็นว่าหนึ่งในนั้น กำลังขยับตัว
'เวลามีไม่มากซะแล้วสิ คงต้องถอยออกไปตั้งหลักก่อน คิดหาวิธีได้เมื่อไหร่ ค่อยกลับมาช่วยคน'
เมื่อคิดและตัดสินใจได้เช่นนั้น ดรุณีน้อยจึงหันกลับมาทางฝั่งกรงขัง
"ท่านพ่อ! ข้าต้องไปแล้ว ท่านอยู่ในนี้ ดูแลสุขภาพด้วย หากมั่นใจว่าตนไม่ได้กระทำสิ่งใดผิด ท่านพ่อจงอย่าได้ลงลายมือชื่อ ยอมรับเด็ดขาด ข้าจะรีบหาทางพิสูจน์ความบริสุทธิ์และพาท่านออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ข้าให้สัญญา"
จางเสียวเหนี่ยวกุมมือบิดาและบีบไว้แน่น พร้อมกล่าวด้วยถ้อยคำหนักแน่น
แม้ว่าจิ้งเจียวเจี๋ย จะเข้ามาอาศัยอยู่ในร่างของจางเสียวเหนี่ยวได้ไม่นานนัก แต่นางก็มั่นใจว่าคนสกุลจางทุกคนนั้น ถือว่าเป็นคนดีมีคุณธรรม ยันไปถึงบ่าวไพร่ในบ้าน
ดังนั้นนางจึงเชื่อในคำพูดของนายใหญ่ ผู้นำของสกุลจางผู้นี้เช่นกัน
จางเส้าชุน ได้ฟังคำพูดของบุตรี ก็มีน้ำตารื้นขึ้นมาในบัดดล และมันเริ่มเอ่อล้นคลอเบ้าอีกครั้ง
ความรู้สึกภาคภูมิใจมันเอ่อท่วมล้นหัวใจ แม้จะรู้ดีว่านางคงช่วยอะไรไม่ได้ ทว่าตั้งแต่เด็กจนโต จางเสียวเหนี่ยวก็อยู่แค่ในรั้วกำแพงของสกุลจาง แทบไม่เคยได้ออกไปไหนไกลเพราะสุขภาพไม่แข็งแรง
แต่กระนั้นนางก็ได้แสดงความกล้าหาญ บุกเข้ามาหาเขาถึงห้องขัง ในชั้นใต้ดินของศาลเมืองเป่ยเยี่ยน ซึ่งมันก็เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อเกินความคาดหมายสำหรับเขายิ่งนัก
เพียงแค่นี้ก็ถือว่า นางทำได้ดีมากแล้ว ในสายตาของผู้เป็นบิดา
"ได้! พ่อรับปาก แต่ว่าเจ้าเองก็ต้องเชื่อในคำพูดของพ่อเช่นกัน รีบออกไปจากที่นี่ซะ เร็วเข้า"
นายใหญ่จาง ตอบตกปากรับคำของบุตรีอย่างหนักแน่นและไม่ลืมที่จะกล่าวย้ำให้นางรีบออกไปอีกครั้ง
"ได้ ข้าจะกลับออกไปเดี๋ยวนี้ ท่านพ่อโปรดรักษาสุขภาพด้วย"
จางเสียวเหนี่ยวรับคำของบิดา และจำเป็นต้องละทิ้งเขาไว้ยังคุกนี้
เมื่อสองพ่อลูกกล่าวร่ำลากันเสร็จ นางก็ลุกขึ้น สะบัดหน้าอย่างตัดใจ หันหลังขวับ และเดินตรงออกไปจากห้องขังอย่างเงียบเสียงที่สุด
ผู้เป็นบิดาเกาะซี่กรงขัง มองตาละห้อยตามหลังบุตรีด้วยความอาลัยอาวรณ์ อีกทั้งใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลใจ
"ข้าช่างเป็นพ่อที่แย่จริง ๆ มัวแต่ดีใจที่ได้เห็นหน้าเหนียวเหนี่ยว จนลืมถามว่านางแอบหนีออกมาจากเรือนได้ยังไงกัน แถมแอบลักลอบเข้ามาในคุกใต้ดินที่นี่อีก หากเป็นคนอื่นคงคิดว่าสตรีเมื่อสักครู่นี้ ไม่ใช่จางเสียวเหนี่ยว คนที่ทุกคนรู้จักเป็นแน่แท้"
จางเส้าชุน เกิดเอะใจและสงสัย ถึงพฤติกรรมที่แปลกไป รวมไปถึงความกล้าหาญของบุตรีที่อาจมีเกินกว่าบุรุษบางคน เพราะการกระทำเหล่านี้ มันช่างต่างจากตัวตนของนางเสียเหลือเกิน แต่เขาก็ทำได้แค่เพียงพูดพึมพำเบา ๆ และเก็บความสงสัยนั้นต่อไป
ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นภายในคุกใต้ดินตั้งแต่ต้นจนจบ ได้ตกอยู่ภายใต้สายตาของบุรุษชุดดำ
เขายืนสังเกตการณ์ รอดูอยู่ห่าง ๆ พร้อมกวาดสายตามองไปรอบตัว เพื่อคอยระแวดระวังภัยให้ดรุณีน้อย สองขาตั้งหลักมั่น เตรียมพร้อมต่อสู้ตลอดเวลา
ทันทีที่จางเสียวเหนี่ยวเดินลัดเลี้ยว ตัดตรงหัวมุมของทางเดิน เพื่อจะกลับขึ้นไปข้างบน สายตาพลันเห็นบุรุษชุดดำกำลังยืนดักรออยู่ จึงชะงักฝีเท้าของตน สองคิ้วโก่งดั่งคันศรย่นเข้าหากันอย่างขบคิด
"นี่ท่านแอบสะกดรอยตามข้ามาอย่างนั้นหรือ ไหนท่านบอกว่า..."
ดรุณีน้อยโพล่งถาม แต่ยังไม่ทันที่จะพูดจนจบประโยค เขาก็พูดสวนขึ้น พร้อมกับกระทำบางอย่างกับนาง
"ขออภัยด้วย"
จางเสียวเหนี่ยวถูกอีกฝ่ายใช้สันมือ ตีเข้าตรงต้นคอทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว จนนางไม่ทันได้ตั้งตัว
ย่อมเป็นธรรมดาที่แรงของบุรุษ จะทำให้สตรีตรงหน้า หมดสติลงได้ในทันที
ดวงหน้างามซบแนบแผ่นอกหนากว้างของอีกฝ่าย
นาทีต่อมา บุรุษชุดดำก็ได้แบกร่างอรชรพาดที่บนไหล่กว้างของตน รีบพาตัวออกไปจากคุกใต้ดิน ด้วยวิชาตัวเบาของเขา ทำให้ทั้งคู่เคลื่อนไหวรวดเร็วดุจสายลมพัดผ่านเพียงวูบเดียว
...
หนึ่งชั่วยามต่อมา ณ โรงเตี๊ยมหย่งเถา
จางเสียวเหนี่ยวนอนหมดสติอยู่บนเตียงนอน ภายในห้องพักแขกของโรงเตี๊ยม
โดยมีหานหนิงเหอ นั่งเฝ้าอยู่ข้างขอบเตียง ท่าทีนิ่งดุจดั่งพยัคฆ์หลับ ทว่าสายตาที่ปรายมองไปยังคนบนเตียง แฝงไว้ด้วยความรู้สึกมากมาย
"นายน้อย ท่านแอบเข้าไปในศาลของเมืองเป่ยเยี่ยน เพื่อหาหลักฐานในคดีที่พวกเรากำลังตามสืบอยู่มิใช่หรือ แต่เหตุใดท่านถึงได้พาคุณหนูน้อยผู้นี้ กลับมายังที่พักของพวกเรากัน มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นั่น นี่ข้างงไปหมดแล้วขอรับ"
น้ำเสียงขุ่นเคืองแกมหงุดหงิดเล็กน้อย ถ้อยคำเต็มไปด้วยความฉงนสงสัยของอี้หลงดังขึ้นมาจากอีกมุมของห้อง
"นางคือ จางเสียวเหนี่ยว บุตรีคนเล็กของคนสกุลจาง" ผู้เป็นนาย ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ใช่แล้ว บุรุษที่อยู่ภายใต้ชุดอำพรางตัวในศาลเมืองเป่ยเยี่ยนก่อนหน้านี้ คนที่ได้ยื่นมือเข้าช่วยเหลือช่วยเหลือจางเสียวเหนี่ยวไว้ในค่ำคืนนี้ คือ หานหนิงเหอ นั่นเอง
เมื่อผู้ติดตามได้ยินนายน้อยกล่าวเช่นนั้น เขาก็เดินตรงปรี่เข้ามาใกล้เตียงนอน และถามขึ้นอย่างสงสัยมากกว่าเดิม
"บุตรีคนเล็กของคนสกุลจาง! น้องสาวของจางเฉินเป่าผู้นั้นงั้นหรือ ยิ่งฟังท่านพูด ข้ายิ่งงงและสับสน...คุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์เช่นนั้น จะเข้าไปทำอะไรในเขตหวงห้ามของศาลในยามวิกาลกัน"
ดวงตาดำมองคนบนเตียงอย่างซับซ้อน บนใบหน้าหล่อเหลาคล้ายกับมีความคิดอะไรบางอย่าง
"ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกัน..." เขาหยุดพูดครู่หนึ่ง พลางเอี้ยวตัวหันกลับมาทางกลางห้อง
"อี้หลง เจ้าช่วยไปตรวจสอบให้ที ว่าวันนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับคนสกุลจาง เพราะดูท่าแล้วคงไม่ใช่เรื่องธรรมดาที่พวกเราจะสามารถปล่อยผ่านไปได้ และอย่าให้ผู้ใดรู้ว่าเจ้าเป็นใคร ระวังตัวด้วย"
"ขอรับ! ข้าจะรีบไปสืบตามที่นายน้อยสั่ง เช่นนั้นเชิญท่านพักผ่อนเถอะ ข้าขอตัว"
กล่าวจบผู้ติดตามก็ปลีกตัวออกไปจากห้องพัก ทิ้งให้ผู้เป็นนาย อยู่กันตามลำพังกับดรุณีน้อยจากสกุลจาง
ลงท้ายแล้ว วันนี้ การลักลอบเข้าไปในศาลเมืองเป่ยเยี่ยน ของหานหนิงเหอต้องล้มเหลวลง เพราะการยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับดรุณีน้อย ผู้ที่กำลังนอนหลับสบายอยู่บนเตียง
หานนิงเหอยังคงนั่งอยู่ในท่าเดิม สายตาคมจับจ้องมองดวงหน้างามอย่างพินิจพิจารณา ดวงตาลึกล้ำสุดจะหยั่งมองใบหน้าอันงามซึ้งอย่างสงสัย และเต็มไปด้วยคำถาม
"ในเวลาเพียงไม่กี่วัน แต่เจ้ากับข้า...กลับได้พานพบกันถึงสามครา..." เขานิ่งไปชั่วครู่ ย้อนคิดภาพบางอย่างขึ้นในหัว และทันในนั้นใบหน้าอันหล่อเหลาก็แดงก่ำขึ้นมาทันตา
"...หากไม่ใช่วาสนาแล้ว เห็นทีคงจะเป็นกรรมเวรที่ผูกพัน ติดตามกันมาแต่ชาติปางใดเป็นแน่ มิเช่นนั้น ข้าคงไม่พาตัวเจ้ากลับมาที่นี่ โดยไม่ทันคิดไตร่ตรองสิ่งใดเลย"
ส่วนจางเสียวเหนี่ยวที่กำลังนอนหลับอยู่ จู่ ๆ ก็เกิดอาการกระสับกระส่าย พลิกตัวไปมา ใบหน้างามมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ด ปากก็พูดพึมพำบางอย่างออกมา แต่กลับฟังไม่ได้ความ
หานหนิงเหอ เข้าใจผิด คิดว่านางคงกำลังนอนฝันร้าย เขาจึงโน้มตัวต่ำลงเข้าอีกฝ่าย พลางเอื้อมมือออกไป พร้อมกับใช้ชายเสื้อของตนช่วยซับเม็ดเหงื่อบนดวงหน้าพริ้มเพรา
ทั้ง ๆ ที่เปลือกตางามของดรุณีน้อยยังคงปิดสนิท แต่นางกลับยกมือข้างหนึ่งขึ้น และคว้าหมับ จับยังข้อแขนของหานหนิงเหอ และดึงร่างอันแข็งแรงอย่างรวดเร็ว
ดันเป็นจังหวะที่อีกฝ่าย กำลังอยู่ในอากัปกิริยาที่ไม่ได้ทันตั้งรับ ทำให้เขาไม่อาจต้านทานแรงดึงนั้น
หานหนิงเหอได้ล้มลงไปทาบทับบนเรือนร่างอรชรอย่างไม่ตั้งใจ
เรื่องไม่คาดคิดดันเกิดขึ้น ณ เพลานี้ บุรุษชาตรีอกสามศอก ผู้มีจิตใจมั่นคงเข้มแข็งดั่งหินผา ถึงกับชะงักงัน ตัวแข็งนิ่งค้างไปชั่วขณะ
กลิ่นหอมของบุปผาแรกแย้มลอยเข้ามายังทางปลายจมูกโด่งคม ซึ่งตอนนี้มันกำลังแตะอยู่ที่ซอกคองามระหง
ความรู้สึกร้อนวูบวาบวิ่งพล่านไปทั่วภายในร่างกาย
จิตใจที่สงบนิ่งหนักแน่นมาแต่ไหนแต่ไรของหานหนิงเหอ บังเกิดความกระวนกระวายขึ้นมารอบหนึ่งโดยไร้ซึ่งสาเหตุ
...
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๑๒ อี้หลางหนุ่ม แห่งวังหลวง

วังหลวง
ณ ท้องพระโรง
ฮ่องเต้ ทรงประทับบนบัลลังก์มังกรตั่งทองและทอดพระเนตรมองลงมายังขุนนางทั้งหลาย สีพระพักตร์นิ่งสุขุม
โดยมีองค์ชายรัชทายาท และเหล่าองค์ชายพระองค์อื่นทรงประทับอยู่ยังพระที่นั่งประจำตำแหน่งเช่นกัน
กลางท้องพระโรง เบื้องหน้าพระบัลลังก์ของกษัตริย์ เหล่าขุนนาง ทั้งฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู๊ ต่างนั่งหมอบกราบอย่างนอบน้อมอยู่บนพื้นหินอ่อน แยกเป็นสองแถวชัดเจน
ทุกคนกล่าวถวายพระพร คำสรรเสริญเยินยอประสานเสียงขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน
"ถวายบังคมฝ่าบาท ขอพระองค์ทรงมีพระชนม์มายุยั่งยืน หมื่นปี หมื่นปี หมื่น หมื่นปี"
"ทุกคนลุกขึ้นเถิด" ฮ่องเต้ทรงผายมือออกมาและตรัสรับสั่ง พระสุรเสียงแฝงด้วยอำนาจดูอยู่เหนือกว่าผู้ใดในใต้หล้า ดังกังวานไปทั่วท้องพระโรง
ขุนนางทั้งหลายต่างลุกขึ้น และถอยร่นไปยืนทางด้านข้าง ซ้ายขวา ยังแต่ละฝั่งของท้องพระโรงอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
ไม่นาน ขุนนางน้อยใหญ่ในแต่ละตำแหน่ง ก็ทยอยสลับสับเปลี่ยนกันเดินออกมาจากแถว เพื่อกล่าวถวายรายงานในราชกิจของตนต่อองค์ฮ่องเต้ เฉกเช่นทุกวัน
เมื่อขุนนางกล่าวถวายรายงานจบครบทุกคน ฮ่องเต้จึงทรงหันพระพักตร์ไปทางเจี้ยนอี้ต้าฝู[1] ซึ่งยืนสงบเงียบตรงหัวแถวฝั่งขวาของบัลลังก์ตั่งทอง อยู่ตลอดช่วงที่มีการถวายรายงานราชกิจ
"ท่านเจี้ยนอี้ต้าฝู เราเห็นท่านเอาแต่ยืนเงียบมาครู่ใหญ่แล้ว สำหรับวันนี้ ท่านมีสิ่งใดต้องการจะกล่าวเสริมหรือไม่"
องค์ฮ่องเต้ทรงตรัสถามด้วยพระสุรเสียงราบเรียบ แต่สายพระเนตรที่ทอดมองและสื่อสารไปยังขุนนางผู้นี้ คล้ายมีความนัยแอบแฝง
"พระอาญามิพ้นเกล้า เหตุที่หม่อมฉันเงียบไปนั้น เพราะตั้งใจฟังขุนนางทุกท่านถวายรายงานอย่างพินิจพิเคราะห์ เพื่อไม่ให้มีข้อมูลใดตกหล่นไปพ่ะย่ะค่ะ"
เจี้ยนอี้ต้าฝู ชายชราผู้มีเรือนผมสีขาวโพลนทั้งหัว ได้ถวายคำตอบให้กับองค์ฮ่องเต้ สีหน้าแววตานิ่งสุขุม ยากจะคาดเดาได้ว่า เขากำลังคิดอ่านสิ่งใดอยู่ในใจ
"อ้อ เป็นเช่นนี้นี่เอง ถ้างั้นเจี้ยนอี้ต้าฝู มีสิ่งใดอยากชี้แนะหรือกล่าวเพิ่มเติมกับขุนนางท่านใดหรือไม่"
องค์ฮ่องเต้ทรงเพื่อเปิดทางให้เขาได้ทำหน้าที่ของตนอย่างเต็มที่
แต่ยังไม่ทันที่เจี้ยนอี้ต้าฝูจะกล่าวคำใดต่อ ก็ดันมีคนขัดจังหวะขึ้น
ขุนนางในตำแหน่งระดับสูงผู้หนึ่ง ได้ก้าวออกจากแถว และเดินมายืนอยู่ตรงกลางของท้องพระโรง พร้อมกับกล่าวแทรกแซงการสนทนาขึ้น ด้วยท่าทีกังวลใจ
"พระอาญามิพ้นเกล้า กราบทูลฝ่าบาท หม่อมฉันมีเรื่องร้องเรียนพ่ะย่ะค่ะ"
องค์ฮ่องเต้ ทรงเบนสายพระเนตรมายังขุนนางผู้นั้น แม้จะรู้ว่าเขาเสียมารยาทที่พูดแทรกขึ้นมา พระองค์กลับไม่ถือสา และผายพระหัตถ์ออกไปด้านหน้า เพื่ออนุญาตให้เขาได้พูดในสิ่งที่ต้องการ
"มีเรื่องอันใด ก็กล่าวมาได้เลย"
"ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ ในช่วงยามเหมา [2] ของวันนี้ หม่อมฉันพึ่งได้รับรายงานจากขุนนางระดับสามจากนอกเมืองหลวงแจ้งมาว่า ได้พบเห็นอี้หลางหนุ่ม ศิษย์คนโปรดของท่านเจี้ยนอี้ต้าฝู ไปเยือนเมืองเป่ยเยี่ยน เหตุใด ขุนนางผู้ที่ต้องคอยอยู่ถวายคำปรึกษาต่อพระองค์ ถึงไม่อยู่ในท้องพระโรง ในขณะที่ขุนนางคนอื่น ๆ ต่างก็ปฏิบัติหน้าที่ของตนเป็นอย่างเคร่งครัด"
ขุนนางระดับสูงผู้นั้นถวายคำถามต่อฮ่องเต้ แต่ถ้อยคำกลับแฝงความขุ่นเคืองมาดร้าย ราวกับมีเรื่องบาดหมางใจกันมาก่อนกับบุคคลที่กำลังถูกกล่าวถึง
องค์ฮ่องเต้กลับทรงยังนิ่งเฉย ไม่มีท่าทีแปลกพระทัยหรือทรงกริ้วแต่ประการใด
"หากคนที่ท่านต้าซือหนง [3] กล่างถึง คือ หานหนิงเหอ ก็คงไม่มีเรื่องอันใดให้ต้องพูดต่อแล้ว เพราะข้าเอง เป็นผู้อนุญาตให้เขาเดินทางไปยังเมืองเป่ยเยี่ยน"
องค์ฮ่องเต้ทรงดำรัสกลับสั้น ๆ ด้วยพระสุรเสียงฉะฉาน เห็นได้ชัดเจาว่า ทรงออกตัวปกป้องอี้หลาง คนสนิทของพระองค์
แม้ว่าขุนนางคนอื่น ๆ ซึ่งถือข้างอยู่ฝั่งของต้าซือหนง พากันคิดสรรหาเรื่องราวและเหตุผลหลายข้อ มาถวายคำโต้แย้ง เพื่อหวังจะก่อความวุ่นวายในท้องพระโรง และหวังเอาผิดต่อเจี้ยนอี้ต้าฝู รวมไปถึงอี้หลางหนุ่มผู้นั้น แต่ก็ดูเหมือนจะไม่เป็นผล
องค์ชายรัชทายาท ซึ่งทรงทอดพระเนตรมองไปทางเจี้ยนอี้ต้าฝูเล็กน้อย ซึ่งเขายังคงยืนหลับตา สงบนิ่ง บางจังหวะ มีการยกมือขึ้นมาลูบเครายาวเฟื้อย ซึ่งมีสีเดียวกับคิ้วและเรือนผมของเจ้าตัวอย่างใจเย็น
องค์ชายรัชทายาท เริ่มเผยสีพระพักตร์กังวลพระทัยออกมา
เพื่อสงบศึกน้ำลายที่กำลังเกิดขึ้นอย่างอลหม่านอยู่ในขณะนั้น องค์ฮ่องเต้จึงทรงตรัสจบเอาดื้อ ๆ
"เลิกโต้เถียงเรื่องของหานหนิงเหอกันได้แล้ว เอาไว้เขากลับมายังเมืองหลวง ถึงตอนนั้น หากผู้ใดยังสงสัยใคร่อยากรู้อยู่ ก็ค่อยถามเขาเอง วันนี้ข้าปวดหัวและเหนื่อยกับพวกเจ้าทุกคนมากแล้ว เอาเป็นว่าแยกย้ายกัน กลับไปพักผ่อนเสียเถอะ"
พระสุรเสียงเข้ม ดังก้องไปทั่วท้องพระโรง
จากนั้น พระองค์ก็ทรงลุกขึ้นยืน และเสด็จพระราชดำเนินกลับพระตำหนักทันที เพราะไม่อยากได้ยินข้อโต้แย้งจากขุนนางคนไหนเพิ่มอีก
ส่วนองค์ชายรัชทายาท และพระราชโอรสพระองค์อื่น ต่างก็ทยอยลุกขึ้น และเสด็จตามหลังออกไป
พระดำรัสขององค์ฮ่องเต้ ถือว่าเป็นคำอาญาสิทธิ์ พวกขุนนางทั้งหลายจึงไม่มีทางเลือก
"น้อมส่งฝ่าบาท ขอพระองค์ทรงมีพระชนม์มายุยั่งยืน หมื่นปี หมื่นปี หมื่น หมื่นปี พ่ะย่ะค่ะ"
เสียงประสานถวายคำสรรเสริญต่อองค์ฮ่องเต้ ดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงอีกครั้ง
เมื่อเหล่าขุนนางทั้งหลาย ทยอยเดินออกไปจากท้องพระโรงจนหมด องค์ชายรัชทายาท ทรงรีบรุดเสด็จตามหลังเจี้ยนอี้ต้าฝูมาติด ๆ
"ช้าก่อน ท่านเจี้ยนอี้ต้าฝู ได้โปรดชะลอฝีเท้ารอสักครู่"
พระสุรเสียงขององค์ชายรัชทายาท ได้ทรงตรัสเรียกอย่างสุภาพนอบน้อม
ด้านผู้ที่กำลังถูกรั้งตัวไว้ จึงชะลอฝีเท้าลง และหยุดยืนรอเจ้านายอย่างสำรวม ตรงหน้าขั้นบันไดตรงลานหน้าพระตำหนักใหญ่ ซึ่งใช้สำหรับเวลาฮ่องเต้ออกว่าพระราชกรณียกิจ
และเมื่อองค์ชายรัชทายาทเสด็จมาประทับตรงหน้า เขาจึงเอ่ยถาม น้ำเสียงเบาบางพลิ้วไหว
"องค์ชายรัชทายาท ทรงมีสิ่งใดต้องการตรัสถามหม่อมฉันเพิ่มเติมหรือพ่ะย่ะค่ะ"
"เราอยากถามท่านเจี้ยนอี้ต้าฝู เกี่ยวกับเรื่องของหนิงเหอ"
พระสุรเสียงขององค์ชายรัชทายาทเปล่งออกมาดังพอสมควร จนทำให้ขุนนางบางคน ซึ่งกำลังเดินลงขั้นบันไดไปยังลานกว้างเบื้องล่าง และห่างไปทางด้านหน้าไม่กี่ขั้น พวกเขาได้หันหลังกลับมามองทั้งคู่อย่างสงสัยใคร่อยากรู้ด้วยทันที
เจี้ยนอี้ต้าฝู อ่านความคิดจากสายตาที่มองมาของพวกเขาออก จึงได้เผยรอยยิ้มเย็น ๆ และเปรยขึ้น
"อ้อ หากพระองค์ชายทรงอยากจะศึกษาเรื่องการว่าราชกิจของฝ่าบาทและต้องการได้คำชี้แนะเพิ่มเติม เชิญเสด็จไปเยือนยังกระทรวงได้ทุกเมื่อพ่ะย่ะค่ะ ส่วนเรื่องของหานหนิงเหอ หม่อมฉันคงไม่สามารถตอบสิ่งใดต่อองค์ชายได้ คงต้องรอถามเจ้าตัวเอง"
ขุนนางอาวุโส ถวายคำตอบต่อองค์ชายรัชทายาท ถ้อยคำในประโยค เน้นเสียงหนักเบาอย่างชัดเจน และเขาตั้งใจให้ขุนนาง ผู้ซึ่งกำลังยืนเงี่ยหูฟังอยู่ ได้ยินกันถ้วนหน้าอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง พลางส่งสายตาเป็นสัญญาณสื่อให้องค์ชายรัชทายาทรู้ตัว
"ได้ ถ้าเช่นนั้น เราคงต้องขอรบกวนเวลาของท่านเจี้ยนอี้ต้าฝู สักครึ่งชั่วยามเสียแล้วกระมัง"
องค์ชายรัชทายาททรงตอบรับคำเชิญนั้น พลางชำเลืองสายพระเนตรมองไปยังขุนนางพวกนั้นเล็กน้อย ราวกับว่าทั้งสองเข้าใจในความหมายของสิ่งที่ต้องการสื่อสาร โดยที่ไม่ต้องกล่าวออกมาตรง ๆ
"เช่นนั้น เชิญองค์ชายเสด็จพ่ะย่ะค่ะ"
เจี้ยนอี้ต้าฝูผายมือไปยังขั้นบันไดเบื้องหน้า เพื่อให้เกียรติเจ้านาย เสด็จพระราชดำเนินนำหน้าก่อน จากนั้นตนก็ก้าวเดินหลังช้า ๆ ตามสภาพอายุขัยของตน
...
"ท่านขุนนาง ท่านคิดว่าองค์ชายรัชทายาท ต้องการจะถามเรื่องอะไรของหานหนิงเหอกับเจี้ยนอีต้าฝูกัน"
ขุนนางผู้หนึ่งเอ่ยถามเพื่อนขุนนางด้วยกันอย่างสงสัย ซึ่งทั้งหยุดยืนอยู่ตรงขั้นบันไดทางลงไปยังลายกว้างหน้าพระตำหนัก และสายตาของเขายังคงเหล่มอง ตามหลังบุคคลทั้งสอง ผู้ที่กำลังถูกกล่าวถึง
เหอะ...ขุนนางอีกคน พ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างดูหมิ่น พร้อมชักสีหน้า สายตาขุ่นเคือง
"ใคร ๆ ก็รู้ ว่าอี้หลางหนุ่มผู้นั้น เป็นเพื่อนสนิทขององค์ชายรัชทายาทเฟยเทียน แถมยังเป็นที่โปรดปรานขององค์ฮ่องเต้ ส่วนองค์ชาย ต้องการถามอะไรนั้น ข้าเองก็อยากรู้ไม่ต่างจากท่าน"
"...แต่เมื่อครู่ พวกเขาสองคนก็พูดออกมาชัดเจนขนาดนั้น ท่านคิดว่าพวกเขาหมายความว่าตามนั้นไหม หรือตั้งใจให้พวกเราเข้าใจแบบนั้น"
ขุนนางคนแรกย้อนถามอย่างใคร่รู้
"...จริงไม่จริง ถึงตอนนี้พวกเราจะสงสัยไป ก็ไม่มีประโยชน์ แยกย้ายกลับจวนใครจวนมันเถอะ ข้าเองก็เหนื่อยแล้ว อยากนั่งบนเบาะนุ่ม ๆ เอนหลังจิบชาอุ่น ๆ และพักผ่อนเสียที"
"อ้อ งั้นก็เอาตามที่ท่านว่า ข้าเองก็คิดถึงชาอุ่น ๆ ชั้นดีที่จวนของข้าเหมือนกัน งั้นขอตัวลา"
"เชิญท่านตามสบาย"
เมื่อขุนนางทั้งสองคนที่ยืนหยุดฟังอยู่อย่างตั้งใจ กลับไม่ได้คำตอบในสิ่งที่คิดไว้ พวกเขาจึงเดินกลับไปยังรถม้าของตน ด้วยอาการหงุดหงิด และในหัวยังเต็มไปด้วยความสงสัยอยากรู้
[1] ขุนนางผู้ถวายคำค้าน 諫議大夫 (谏议大夫) Jiàn Yì Dàfū {เจี้ยนอี้ต้าฟู} คัดค้าน,ตักเตือน,แนะนำ,ถกเถียง ขุนนางผู้ใหญ่ และยังเป็นหัวหน้าของอี้หลางอีกด้วย
[2] ยามเหม่า (卯:mǎo) คือ 05.00 - 06.59 น.
[3] กระทรวงเกษตรและการคลังรัฐมนตรีคือ 大司農 (大司农) Dà Sī Nóng {ต้าซือหนง} ใหญ่ ควบคุม เกษตรกรรม (Minister of Finance) หรือ 治粟內史 (治粟內史) Zhì Sù Nèi Shǐ {จื้อสู้เน่ยสื่อ} บริหาร,ควบคุม เมล็ดข้าวฟ่าง,ภายใน,เจ้าพนักงาน (Clerk of the Capital for Grain) มีหน้าที่เป็นผู้บริหารการเงินดูแลรักษาทรัพย์สมบัติทั้งของรัฐบาลกลางและของกองทัพ
--------
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๑๓ คนสกุลจาง เข้าร่วมฟังการไต่สวนคดี

เมืองเป่ยเยี่ยน
ในช่วงยามอู่ [1]ของวันต่อมา จางเสียวเหนี่ยวและมารดา รวมทั้งบ่าวรับใช้ทุกคน ได้ถูกนำตัวไปที่ทำการศาลของเมืองเป่ยเยี่ยน
ณ ที่ทำการศาลเมืองเป่ยเยี่ยน
"เป็นไปไม่ได้! บิดาของข้าไม่ได้กระทำความผิดใดๆ ตามที่พวกท่านกล่าวสรุป มิหนำซ้ำก็มีเพียงแค่คำพูดจากฝั่งของทางการ ที่ไร้ซึ่งหลักฐานและพยานมายืนยัน พวกเราสกุลจางไม่มีวันยอมรับในคำตัดสินนี้อย่างเด็ดขาด"
จางเสียวเหนี่ยว ยืนโวยวายเสียงดังอยู่กลางศาล ต่อหน้าผู้ว่าการศาล และคัดค้านคำตัดสินที่ไม่เป็นธรรม อีกทั้งยังประกาศเสียงกร้าวอย่างไม่เกรงกลัวต่ออำนาจของศาล
ใกล้ ๆ กัน
ด้านจางหลิวฮัว ผู้เป็นมารดา นั่งลมจับหมดแรง สายตาเลื่อนลอย จิตใจไม่อยู่กับตัว นางได้แต่ร้องไห้คร่ำครวญเสียใจในคำตัดสินของศาล แม้ไม่ยอมรับแต่ก็ยังคิดไม่ตก ว่าจะจัดการปัญหาตรงหน้ายังไงดี และยังกังวลเรื่องความปลอดภัยของสามีอีกด้วย
และยิ่งพอเห็นบุตรีโกรธจัด และแสดงกิริยาหัวร้อนโวยวายดังลั่นเช่นนี้ นางยิ่งห่วงและกังวลหนักมากขึ้น เพราะหวาดหวั่นใจว่าเจ้าตัวจะถูกจับลงโทษเพิ่มอีกคน ฐานความผิดลบหลู่ศาล
"เหนียวเหนี่ยว พวกเราจะทำเยี่ยงไรกันดี ถ้าแม่รู้ว่าผลตัดสินจะออกมาเป็นเช่นนี้ คงส่งคนนำสารไปแจ้งข่าวกับพี่ชายของเจ้าซึ่งประจำการอยู่หัวเมืองชายแดนตั้งแต่ววันที่เกิดเรื่องแล้ว"
ส่วนเสี่ยวโหย่วและอาฉี บ่าวและสาวรับใช้ส่วนตัวของจางเสียวเหนี่ยว ก็พยายามช่วยกันฉุดรั้งนายสาวให้นั่งลง พร้อมกับพูดกล่าวเตือน
"คุณหนูตั้งสติและใจเย็นนั่งลงก่อนเถิด หากโวยวายกลางศาลเช่นนี้ คุณหนูอาจจะมีความผิด ฐานหมิ่นศาลได้นะเจ้าคะ"
"จริงด้วยขอรับคุณหนู ถ้าถูกจับ สั่งลงโทษอีกคน ใครจะช่วยนายท่าน และใครจะคุ้มกะลาหัวให้พวกบ่าวไพร่ในตระกูลจางได้อีก เพราะกว่านายน้อยจะรู้ข่าว และเดินทางกลับมาถึงเมืองเป่ยเยี่ยน คงอาจจะสายเกินแก้ไข แล้วไหนจะนายหญิงอีก..."
คำพูดของบ่าวทั้งสองได้ผลจริง ๆ จางเสียวเหนี่ยวได้สติ คิดได้ นางค่อย ๆ สูดลมหายใจเข้าออกช้า ๆ และพยายามปรับอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่าน ให้เย็นลง แต่ดวงตากลมโต ยังคงจ้องมองไปยังศาลเบื้องหน้าอย่างมิเกรงกลัว
ในขณะที่ภายในศาลกำลังวุ่นวายอยู่นั้นเอง เจ้าหน้าที่เฝ้าประตูทางด้านนอกศาล ก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาข้างใน
"ท่านผู้ว่าการศาล ด้านนอกมีบัณฑิตรูปงามผู้หนึ่ง มาขอเข้าพบท่านเป็นการด่วนขอรับ และตอนนี้เขากำลังยืนรออยู่ตรงทางเข้า หน้าประตูใหญ่
เจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยกล่าวรายงานต่อผู้บังคับบัญชาด้วยท่าทางร้อนใจ
ผู้ว่าการศาลได้รับรายงานเช่นนั้น เขาก็หยิบตราประทับตรงหน้า วางกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง ชนิดที่ว่าพวกบ่าวไพร่ คนในสกุลจาง ต่างพากันสะดุ้งโหยงตกใจกลัวไปเป็นแถบ
ปัง!
"เจ้าไม่ได้บอกชายผู้นั้นไปหรอกรึ ว่าข้ากำลังทำการไต่สวนคดีและลงโทษผู้กระทำผิดอยู่"
แม้แต่เจ้าหน้าที่ระดับล่างผู้นั้น ก็ตกใจและออกอาการตัวสั่นงันงก พร้อมกับรีบรายงานต่อเพิ่มเติม อย่างไม่ค่อยเต็มเสียงเหมือนในครั้งแรก
"ตะ ใต้เท้า ข้าแจ้งต่อชายผู้นั้นแล้วขอรับ แต่เขายืนกรานว่าอยากจะขอเข้ามาร่วมฟังการไต่สวนของท่านในครั้งนี้ให้ได้"
เมื่อสิ้นคำพูดของเจ้าหน้าที่ยามประตู ผู้ว่าการศาล เกิดอาการฉุนขาดขึ้นมาทันที
ปัง! ตราประทับถูกจับกระแทกลงบนโต๊ะอีกครั้ง
เจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยสะดุ้งตัวโหยง ใบหน้าซีดเผือดลงทันตา และก้มหน้าต่ำมองพื้น นั่งตัวสั่นเทาราวลูกนกเปียกฝน
"บังอาจนัก! ใครมันช่างเหิมเกริม กล้ามาท้าทายอำนาจของข้าเช่นนี้ เจ้าหน้าที่! ไปนำตัวชายผู้นั้นเข้ามาพบข้า บัดเดี๋ยวนี้!"
เมื่อเจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยได้ยินผู้ว่าการศาล ออกคำสั่งดังลั่นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวเช่นนั้น เขาก็รีบรับคำ
"ขอรับใต้เท้า" และลุกขึ้นยืนและวิ่งออกไปยังประตูใหญ่ด้านหน้าศาลอย่างรวดเร็ว
ฝั่งจางเสียวเหนี่ยว ซึ่งยังคงไม่ยอมนั่งลงหมอบกราบที่พื้นเหมือนคนอื่น ๆ นางจึงถูกเจ้าหน้าที่ ผู้ควบคุมในศาลถึงสามคน ใช้ไม้ตะบองในมือของพวกเขา วางทาบลงไปยังแผ่นหลังบาง และท่อนขาช่วงล่าง กดตัวให้นั่งคุกเข่าลงบนพื้น
แม้ว่าดรุณีจะพยายามขัดขืน ฝืนแรงพวกเขา แต่พอมารดาและบ่าวทั้งสองกล่าวขอร้อง นางจึงจำใจยอมทำตาม
ทว่าดวงตากลมโต ฉายประกายแววตาดุดัน แข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยวคู่นั้น ยังคงจ้องมองตาเขม็งไปยังผู้ว่าการศาลอย่างเอาเรื่อง
ส่วนมารดาและบ่าวสาวใช้สกุลจาง สีหน้าของพวกเขาต่างแสดงความวิตกกังวลเพิ่มยิ่งขึ้นกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ
มารดาหันไปถามบุตรีด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ และแสดงท่าทีวิตกกังวลใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด
"เหนียวเหนี่ยว หากเกิดว่าคนผู้นั้นจะมาพาตัวพ่อของเจ้า กลับไปลงโทษยังวังหลวง แล้วพวกเราจะทำยังไงกันต่อดี"
จิ้งเจียวเจี๋ย ในร่างของจางเสียวเหนี่ยวเข้าใจในความรู้สึกของฮูหยินจางเป็นอย่างดี แต่สิ่งสำคัญในตอนนี้ คือนางต้องตั้งสติให้มั่น และรีบคิดหาทางออกให้กับทุกคนให้ได้โดยเร็วที่สุด
ดรุณีน้อย เอี้ยวตัว หันไปทางมารดา วางมือลงบนหลังมือของอีกฝ่าย พร้อมลูบเบา ๆ หวังจะปลอบโยน และไม่อยากให้นางคิดวิตกกังวลเตลิดมากไปไกลกว่าที่เป็นอยู่
"ท่านแม่อย่าพึ่งกังวลเกินเหตุไป ตราบใดศาลยังไม่ปิดการไต่สวนคดี พวกเราก็ยังมีโอกาส ขอข้าคิดหาวิธีแป๊บ อีกทั้งรอดูไปก่อน ไม่แน่ว่าคนผู้นั้นอาจจะมาช่วยพวกเราพลิกแพลง แก้ไขสถานการณ์และช่วยท่านพ่อให้พ้นผิดได้"
น้ำเสียงและแววตาหนักแน่น จนอีกฝ่ายพยักหน้าตอบรับ ยอมคล้อยตามแต่โดยดี แม้ทั้งสามคนจะรู้สึกฉงนสนเท่ห์ในถ้อยคำบางคำของนางอยู่ก็ตาม
ไม่นาน เจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยก็เดินกลับเข้ามาในศาล
คุณชายหนุ่มรูปงาม ผู้หนึ่ง ปรากฏตัวขึ้นในอาภรณ์ผ้าแพรไหมสีขาวสบายสายตา ท่วงท่าองอาจผ่าเผย และแฝงซึ่งความสง่างามภายใต้สีหน้าท่าทางเยือกเย็นหนักแน่นดุจภูผา แววตากล้าแกร่งดั่งเหล็ก
ชายอาภรณ์สะบัดพลิ้วไหวราวต้นหลิวลู่ลม จังหวะข้ามผ่านประตูศาล เดินเข้ามาด้านใน และท่วงท่าทุกย่างก้าว ประดุจหนึ่งพยัคฆ์ขาว วาดลวดลายอยู่เนินโขดหิน ซึ่งถูกปักด้วยดิ้นเงินลงบนอาภรณ์แพรไหม รอบตัวเปล่งประกายเฉิดฉายเฉกเช่นคล้ายมีแสงออร่าจับไปทั้งเรือนร่าง
พร้อมด้วยผู้ติดตามเดินตามหลังเข้ามาติด ๆ ซึ่งเขาแต่งกายในชุดสีดำ การตัดเย็บรูปทรงรัดกุม ทะมัดทะแมง ดูคล้ายชุดของเหล่าองครักษ์ หรือคล้ายคนจากสำนักคุ้มภัย และช้างกายมีกระบี่คู่ใจ ถือติดมือไว้ไม่ห่าง
ตอนนี้เจ้าหน้าที่ผู้คุมศาลทั้งสามที่เข้ามาควบคุมตัวดรุณีน้อยก่อนหน้านี้ พวกเขาได้ถอยร่นกลับไปยืนตำแหน่งของตนแล้ว
จางเสียวเหนี่ยว จึงได้หันไปมองอย่างสนใจ แม้จะมองด้วยสายตาซึ่งระยะห่างกันประมาณ 2 จั้ง แต่ทันทีที่ได้สบตากับบุรุษผู้มีใบหน้าอันหล่อเหลาราวเทพเซียนของคนผู้นี้ นางก็จดจำแววตาคู่นี้ได้ในทันที
'คนที่เคยช่วยเราไว้ตรงชายป่า! เขามาที่นี่ได้ยังไงกัน แถมเรารู้สึกว่าแววตาคู่นี้ ช่างคล้ายกับคนในชุดดำที่ทำร้ายเรา คนนั้นอีกด้วย คิดแล้วก็น่าโมโห เล่นลอบกัดกันทีเผลอซะได้'
แม้จะเกิดความสงสัย แต่นางยังคงวางตัวนิ่งเฉย แสร้งทำเป็นไม่รู้จักเขา รอดูสถานการณ์ ว่าคนผู้นี้เป็นใคร และเข้ามาในศาลเพื่อจุดประสงค์ใด
ทว่าบ่าวและสาวใช้คนสนิท กลับเป็นฝ่ายเผยพิรุธ แสดงอาการตกใจออกมาพร้อมกัน
โดยเสี่ยวโหย่ว เอียงตัวเข้าใกล้นายสาวของตน พร้อมจับลงแขนอีกฝ่ายและเขย่า พลางยื่นใบหน้าเข้าไปกระซิบยังข้างหูถามเบา ๆ
"คุณหนู คุณชายผู้นี้ คือคนที่ช่วยคุณหนูไว้ตรงชายป่านอกเมือง ในตอนนั้น...เมื่อหลายวันก่อนใช่ไหมเจ้าคะ"
อาฉีพยักหน้า เพื่อเป็นการย้ำถามอีกคน
จางเสียวเหนี่ยว ไม่ได้ตอบคำถาม เพียงแต่หันไปมองสาวใช้และส่ายหน้าหนึ่งที เพื่อห้ามปรามอีกฝ่ายไม่ให้พูดหรือแสดงกิริยาใด ๆ ออกมามากกว่านี้
ส่วนจางหลิวฮัวเห็นสาวใช้กระซิบกับบุตรี นางจึงถลึงตาขึ้นและจ้องเขม็งมองทั้งสามคน อย่างมีคำถาม แต่ก็ไม่ได้พูดสิ่งใด
บัณฑิตหนุ่ม ผู้เข้ามาใหม่ เดินเข้ามาท่วงท่าสุขุม ลุ่มลึก และหยุดยังตรงกลางศาล
เขาได้เบนสายตามองไปยังคนสกุลเล็กน้อย พลางหันไปทางจางหลิวฮัว พร้อมกับโค้งคำนับศีรษะอย่างสุภาพ นอบน้อม
และมาหยุดอยู่ที่จางเสียวเหนี่ยว
"ดูเหมือนข้าจะมาทันพอดี"
แววตาของเขาทอประกายคมปลาบวาววับ
ด้านผู้ว่าการศาลเห็นภาพเช่นนั้น เขาก็รู้สึกทั้งโกรธและเสียหน้า เหมือนถูกหยามหมิ่นเกียรติต่อหน้าทุกคนในศาลแห่งนี้
ปัง! ตราประทับตรงหน้าถูกกระแทกลงบนโต๊ะเป็นครั้งที่สามแล้ว
บัณฑิตรูปงาม หาได้แสดงอาการสะทกสะท้านหรือเกรงกลัวในอำนาจนั้นไม่ เจ้าตัวค่อย ๆ หันกลับไปทางเบื้องหน้าของศาลอย่างใจเย็น
ต่อจากนั้นเขาจึงทำความเคารพต่อผู้ว่าการศาลและกล่าวทักทายอย่างสุภาพเช่นกัน
"ข้าต้องกล่าวขออภัยต่อท่านผู้ว่าการศาลเมืองเป่ยเยี่ยนด้วย หากวันนี้เสียมารยาท เผลอทำสิ่งใดให้ท่านขุ่นเคืองใจไป"
ผู้ว่าการศาลหยิบสิ่งตราประทับของเขา กระแทกเสียงดังลงบนโต๊ะอีกครั้ง
การที่เจ้าตัวกระทำเช่นนั้น เพราะต้องการข่มขู่ให้อีกฝ่ายเกิดความเกรงกลัวในบารมีและอำนาจของตนนั่นเอง
ปัง!
ด้านจางเสียวเหนี่ยวบ่นพึมพำแทรกสวนขึ้นมาเบา ๆ โดยใช้น้ำเสียงยียวน
"เฮอะ น่าสงสารตราประทับนั่น ที่ถูกนำมาใช้แบบผิดวิธี"
ผู้ว่าการศาล ช่างหูไวยิ่งนัก เขาหันขวับจ้องหน้าดรุณีน้อย มองตาขวาง ดุดัน และดูหมายมาดต่อนางเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาทางเดิม พร้อมชี้นิ้ว ถามเสียงกร้าว ต่อผู้ที่เข้ามาขัดขวางการไต่สวนคดีของเขา
"เจ้าแจ้งกับลูกน้องของข้า โดยอ้างว่าตนเป็นขุนนางจากราชสำนัก แล้วเหตุใด ขุนนางจากเมืองหลวง ถึงได้มาปรากฏตัวอยู่ที่เมืองเป่ยเยี่ยน แถมยังกล้ามาขัดขวางการไต่สวนคดีของข้าเยี่ยงนี้ มิกลัวถูกลงทัณฑ์กระนั้นรึ!"
ผู้ว่าการศาล ไม่สอบถามชื่อเสียงเรียงนามเขาเลยสักนิด มิหนำซ้ำยังวางมาดเข้ม แสดงอำนาจบาตรใหญ่ หวังข่มขู่อีกฝ่ายให้เกรงกลัว
แววตาของผู้ที่ถูกถามแผ่พุ่งประกายอันแหลมคม และเผยรอยยิ้มอ่อนบนใบหน้าอันหล่อเหลา ซ่อนความเจ้าเล่ห์ดุจจิ้งจอก พลางกล่าวแนะนำตัว
"ข้ามีนามว่า หานหนิงเหอ เป็นเพียงขุนนางชั้นผู้น้อยในราชสำนัก พอดีข้ากับผู้ติดตาม เดินทางผ่านมายังเมืองเป่ยเยี่ยน แห่งนี้ และได้ยินว่าที่ศาลกำลังทำการไต่สวนพิจารณาคดีอยู่ จึงอยากขอเข้าร่วมชม เพื่อเป็นการเปิดหูเปิดตาและหาประสบการณ์ มิได้หวังจะรบกวนหรือหมิ่นเกียรติของท่านผู้ว่าการศาลแต่ประการใด"
น้ำเสียงและถ้อยคำของหานหนิงเหอ เต็มไปด้วยความนอบน้อม และให้เกียรติต่อผู้ที่เป็นคู่สนทนา ด้วยความสุภาพชน
เลขาผู้ทำหน้าหน้าที่จดบันทึกเหตุการณ์ของศาล เผยสีหน้าตื่นตระหนก ออกอาการมือไม้สั่นจนพู่กันที่ถืออยู่ร่วงหล่นจากมือแห้งเหี่ยว
จนคนในศาลทุกคนหันไปมองเขาเป็นสายตาเดียวกัน
ครู่ต่อมา เลขาผู้จดบันทึก ก็รีบลุกขึ้นยืน และเดินตรงปรี่เข้าไปกระซิบบางอย่างผู้ว่าการศาล
นาทีต่อมา สีหน้าและแววตาของผู้ว่าการศาลก็เปลี่ยนไปในบัดดล กระทั่งอากัปกิริยาลุกลน แลดูมีความเป็นกังวลใจมิใช่น้อย
ผู้เป็นนายสะบัดปลายมือเล็กน้อย จากนั้นก็นั่งนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ส่วนลูกน้องชั้นผู้น้อยก็ถอยกลับไปนั่งยังที่นั่งของตน
'ผู้ที่ใคร ๆ เมื่อได้ยินนามนี้ ต่างก็ต้องหวาดหวั่น เกรงกลัวและไม่อยากข้องเกี่ยวหรือมีปัญหาด้วย คนผู้นี้คือ 'หานหนิงเหอ' .อี้หลางหนุ่มแห่งวังหลวง'
นั่นคือข้อความที่เลขาผู้จดบันทึกได้กระซิบบอกต่อผู้ว่าการศาล
แม้แต่จางเสียวเหนี่ยวเองก็ยังสังเกตเห็นถึงความผิดปกตินั้นของทั้งคู่
ผู้ว่าการศาลทำใจดีสู้เสือ ตะโกนเสียงเข้ม ดุดัน ถามกลับมายังบุรุษรูปงาม เพราะเขาเองก็ไม่เคยพบกับอี้หลางหนุ่มมาก่อน
"เจ้าคือ หานหนิงเหอ อี้หลางหนุ่มแห่งวังหลวงผู้นั้นจริง ๆ งั้นรึ ข้าจะเชื่อได้เช่นไรกัน บางทีเจ้าอาจจะแอบอ้างนามของเขาก็เป็นได้"
หานหนิงเหอ เผยรอยยิ้มอ่อนบนใบหน้าอีกครั้ง ก่อนจะใช้มือล้วงเข้าไปตัวเสื้อด้านในของตน และหยิบป้ายหยกประจำตัวออกมา พร้อมชูไปทางด้านหน้า ยกขึ้นสูงเหนือศีรษะ ให้ทุกคนได้เห็นกันถ้วนหน้า
และตอนนี้ สถานการณ์ภายในศาลก็กลับตารปัต จากหน้ามือเป็นหลังมือในทันใด
ผู้ที่เคยแสดงท่าทีกราดเกรี้ยวและวางอำนาจบาตรใหญ่ ข่มเหงผู้ที่ด้อยกว่า ในช่วงเวลาก่อนหน้านี้
เขากลับเปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็นหลังมือ ดูสงบเสงี่ยม นอบน้อมต่อผู้มาเยือน ราวเป็นคนละคน
หลักฐานชัดเจน พวกเขาจึงจำได้ยอมเชื่อแต่โดยดี
คราวนี้เป็นตาของอี้หลางหนุ่มได้เป็นฝ่ายไต่สวนบ้างแล้ว เขาเริ่มสอบถามถึงสาเหตุและเรื่องราวความเป็นไปของคดีตรงหน้า
ทว่า ผู้ว่าการศาลก็ยังไม่ยินยอมให้อี้หลางหนุ่มอยู่ร่วมไต่สวนหรือรับฟังการพิจารณาคดี เพราะถือว่ามันเป็นสิทธิ์ขาดในอำนาจของตนแต่เพียงผู้เดียว
"ถึงแม้ท่านจะเป็นอี้หลางขององค์ฮ่องเต้ แต่ข้าก็ไม่สามารถยอมให้ท่านอยู่ร่วมรับฟังการพิจารณาคดีในครั้งนี้ได้ เพราะมันเป็นการไต่สวนภายใน อีกทั้งที่นี่คือศาลเมืองเป่ยเยี่ยน ซึ่งอยู่ในอำนาจความรับผิดชอบของข้าผู้แต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น ผู้อื่นไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่าย"
ผู้ว่าการศาลได้แสดงอำนาจและเผยความไม่พอใจออกมาให้อีกฝ่ายเห็นอย่างชัดเจน
ด้านมารดาของจางเสียวเหนี่ยวและบ่าวสาวรับใช้ของสกุลจาง ในตอนแรก พวกเขารู้สึกมีความหวังเล็กน้อย แต่พอได้ยินผู้ว่าการศาล ประกาศกร้าวออกมาเช่นนั้น สีหน้าและแววตาของทุกคนก็พลันเศร้าสลดลง อย่างสิ้นหวัง
ในคำกล่าวนั้นของผู้มีอำนาจสูงสุดในศาลแห่งนี้ กลับทำให้หานหนิงเหอ ยิ่งมองเห็นพิรุธ ความผิดปกติและความไม่ชอบมาพากลมากขึ้น จึงยืนกรานคำเดิม
"ข้าเพียงแค่ต้องการอยู่ร่วมรับฟังคดีนี้ด้วย มิได้มีเจตนาที่จะก้าวก่ายงานของท่านใต้เท้า ไยท่านถึงได้ดูร้อนรนใจเช่นนั้นกัน ยิ่งพยายามปกปิด ยิ่งเผยพิรุธ ท่านมิรู้เลยหรือ"
จางเสียวเหนี่ยวได้ฟัง นางก็พยักหน้าเห็นด้วย และเบนสายตาจับจ้องมองไปยังอี้หลางหนุ่ม
'เขาชื่อหานหนิงเหองั้นเหรอ ไม่ว่าเขาจะมีเจตนาใดแอบแฝง แต่ขอแค่ถ่วงเวลาการไต่สวนคดีนี้ ออกไปได้อีกหน่อยก็พอ ข้าจะได้มีเวลาแจ้งข่าวไปยังจางเฉินเป่า ให้รีบรุดมาช่วยเหลือคนสกุลจาง'
[1] ยามอู่ (午:wǔ) คือ 11.00 - 12.59 น.
--------
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๑๔ บัณทิตผู้มาเยือนศาล

ที่ทำการศาลเมืองเป่ยเยี่ยน
จิ้งเจียวเจี๋ย ตั้งสติได้ดีมากกว่าใคร ๆ และยิ่งเห็นท่าทีของผู้ว่าการศาล เผยพิรุธดูลนลานผิดปกติ นางจึงคิดฉวยโอกาสนั้น ยืมมือของหานหนิงเหอ เพื่อช่วยเหลือบิดาของตน แม้จะไม่รู้ว่า ตำแหน่งอี้หลาง คือตำแหน่งขุนนางขั้นใดในเมืองหลวง หากเทียบกับข้าราชการในยุคปัจจุบันก็ตาม
"ท่านอี้หลาง โปรดให้ความเป็นธรรมต่อคนสกุลจางด้วย ท่านผู้ว่าการศาลได้กล่าวหาว่าบิดาของข้า ว่ากระทำผิดต่อกฎหมายบ้านเมืองและต้องการจะสั่งลงโทษอย่างหนัก และจะยึดทรัพย์สินเงินทองทั้งหมดไปเป็นของทางการ"
หานหนิงเหอ แกล้งทำเป็นจำจางเสียวเหนี่ยวไม่ได้ จึงแสร้งถามนางออกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"ไม่ทราบว่าแม่นางคือ.."
ดรุณีน้อย ได้ยินคำถามของเขา รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เมื่อถูกอีกฝ่าย แสร้งทำเหมือนตน
'ทำตัวเนียนเหลือเกินนะพ่อคุณ จำฉันได้ตั้งแต่แรก ยังแกล้งตีหน้ามึนไม่รู้จักกัน'
"ข้าชื่อจางเสียวเหนี่ยว บุตรีของจางเส้าชุน ชายผู้ที่ถูกกล่าวหาในคดีนี้"
น้ำเสียงหนักแน่นเด็ดขาด รวมถึงสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังของนาง ทำให้อี้หลางหนุ่มเลิกแกล้งเจ้าตัว และเริ่มจริงจังทันที
"ขออภัยคุณหนูจาง ว่าแต่เหตุใด ท่านจึงคิดว่าบิดาถูกกล่าวหาใส่ความเล่า"
"ก็เพราะว่าพวกเขาไม่มีหลักฐานหรือแม้แต่พยานมายืนยันในความผิดครั้งนี้ มีเพียงคำกล่าวอ้างทางวาจาจากฝ่ายเจ้าหน้าที่ศาลเท่านั้น ทำให้พวกเรา รู้สึกว่าไม่ได้รับความยุติธรรม"
ดรุณีน้อย น้ำเสียงและถ้อยคำของดรุณีน้อย กล่าวต่ออี้หลางหนุ่มอย่างชัดถ้อยชัดคำ แววตายังคงฉายประกายเด็ดเดี่ยว มุ่งมั่น
หานหนิงเหอ ดูไม่ได้แปลกใจในถ้อยคำของจางเสียวเหนี่ยวเลยสักนิด และยังคงวางตัวสุขุม นิ่งเฉย ฟังอีกฝ่ายพูดจนจบ
แม้แต่คนในศาลต่างไม่อาจคาดเดาได้ว่า ตอนนี้อี้หลางหนุ่มผู้นี้ กำลังคิดอ่านสิ่งใดอยู่ในใจกันแน่
กระทั่ง หานหนิงเหอได้หันกลับไปยังเบื้องหน้า ซึ่งเป็นตำแหน่งของผู้ที่มีอำนาจใหญ่สุดในศาล
"ท่านผู้ว่าการศาล มิทราบทางท่าน มีสิ่งใดจะอธิบายในเรื่องที่คุณหนูจางกล่าวมาเมื่อสักครู่หรือไม่"
น้ำเสียงเย็นเยียบ รวมไปถึงสายตาอันคมกริบคู่นั้น ทำให้ผู้ที่กำลังถูกจ้องมอง รับรู้ได้ถึงความทรงพลังในอำนาจและบารมีของอี้หลางหนุ่มผู้นี้ ช่างสมกับคำร่ำลือ
ผู้ว่าการศาล พยายามข่มอารมณ์ของตนไม่ให้คล้อยตามความต้องการของอี้หลางหนุ่ม จึงได้ตอบสวนกลับเสียงแข็ง
"เรื่องนี้ข้าได้พิจารณาความเสร็จสิ้นแล้ว ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่สามารถคัดค้านคำตัดสินของข้าได้!"
จากนั้นเขาก็หันไปตะเบ็งเสียงเข้มดุดัน สั่งคนของตนดังลั่นไปทั่วศาล
"เจ้าหน้าที่! จงรีบไปนำตัวจางเส้าชุนออกมารับฟังคำตัดสินตัดสินโทษของเขา บัดเดี๋ยวนี้!"
เมื่อคนสกุลจาง รวมไปถึงบ่าวไพร่ ได้ยินเช่นนั้น ต่างพากันหน้าถอดสี สีหน้าดูเศร้าสลดใจลงทันควัน
โดยเฉพาะจางหลิวฮัว ถึงกับลมจับ หงายหลังล้มตึงไปทางด้านหลัง
"นายหญิง!..." บ่าวและสาวใช้ร้องอุทานขึ้นอย่างตกใจพร้อมกัน
"ท่านแม่!..."
โชคดีที่จางเสียวเหนี่ยว มีปฏิกิริยาตอบรับดี จึงมองเห็นและเข้าช้อนรับตัวมารดาไว้ได้ทัน ศีรษะของนางจึงไม่ได้กระแทกลงไปบนพื้น
ดรุณีน้อยส่งมารดาของตนไว้ให้เสี่ยวโหย่วและอาฉีช่วยดูแลต่อ จากนั้นนางก็หันขวับ ไปมองสบตากับอี้หลางหนุ่ม ดวงตากลมโตสื่อความในใจ ร้องขอความช่วยเหลือจากเขา
หานหนิงเหอ ไม่ได้แสดงท่าทีใดตอบกลับ
นาทีต่อมา เขากล่าวแสดงความจำนง ขออาสาช่วยสืบหาความจริง เพื่อแก้ไขคดีนี้ให้กระจ่างแจ้ง ไร้ซึ่งข้อกังขาของประชาชน
ทว่าแม้อี้หลางหนุ่มจะยืนกรานหนักแน่น ว่าจะช่วยแก้ไขคดีด้วยความเต็มใจ และไม่ได้ต้องการสิ่งใดตอบแทน
แต่ผู้ว่าการศาลกลับปฏิเสธเสียงแข็งทันควัน โดยไม่คิดไตร่ตรองให้ถ้วนถี่ ยิ่งทำให้อีกฝ่ายเห็นพิรุธเขาหนักมากขึ้น
เมื่ออี้หลางหนุ่ม ถูกอีกฝ่ายปฏิเสธอย่างเสียงแข็ง อย่างไม่มีท่าทีอ่อนข้อลงสักนิด อีกทั้งยังยกข้ออ้างที่ฟังไม่ขึ้นมาโต้แย้งตลอดเวลา
ตอนนี้ หานหนิงเหอเริ่มหมดความอดทน
เขาตัดสินใจใช้อำนาจในตำแหน่งขุนนางของราชสำนัก ยื่นคำขาดแกมข่มขู่ ในการรื้อคดีนี้ใหม่อีกครั้ง
ซึ่งตำแหน่ง อี้หลาง คือตำแหน่งเป็นที่ปรึกษาของฮ่องเต้ รวมไปถึงเหล่าเชื้อพระวงศ์ และยังสามารถวิจารณ์การทำงานของขุนนางน้อยใหญ่ในวังหลวงได้ด้วย
หากเมื่อใดที่เขาได้เริ่มกล่าววิจารณ์หรือให้ข้อคิดต่อผู้ใดอย่างตรงไปตรงมาแล้ว คนผู้นั้น ย่อมอยู่ไม่เป็นสุข กระทั่งและตำแหน่งหน้าที่การงานของพวกเขา ยังอาจจะต้องพลอยสั่นคลอนไปด้วยเช่นกัน
ดังนั้นผู้ว่าการศาล จึงจำใจต้องยอมอนุญาตให้หาน-หนิงเหอ เข้าร่วมตรวจสอบและพิจารณาคดีอย่างเลี่ยงไม่ได้
ไม่นาน จางเส้าชุน ผู้นำของตระกูลจาง ซึ่งเป็นผู้ถูกกล่าวหา ได้ถูกนำตัวเข้ามาภายในศาล
จางเสียวเหนี่ยวและหานหนิงเหอเห็นนายใหญ่จาง ทั้งสองคนถึงกับขมวดปมคิ้วขึ้นพร้อมกัน เพราะสภาพร่างกายภายนอกของเขา ดูย่ำแย่หนักมากกว่าเดิมหลายเท่า
ดรุณีน้อยกำหมัดแน่น และรู้สึกโกรธตัวเอง ที่เมื่อคืนไม่พาตัวเขา หนีออกมาจากคุกใต้ดินด้วยกัน
และทันทีที่บิดานั่งคุกเข่าลงบนพื้นข้าง ๆ กัน นางก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย
"ท่านพ่อ! นี่พวกเขาซ้อมและทารุณร่างกายของท่านรุนแรงหนักมือมากขึ้นจนสภาพหน้าตาเขียวคล้ำม่วง ปูดบวม สะบักสะบอม จนแทบจะจดจำใบหน้าเดิมไม่ได้เช่นนี้เชียวหรือ"
ไม่ทันที่บิดาจะตอบกลับ นางก็หันขวับอย่างแรง พร้อมกับถลึงตา มองไปยังผู้ว่าการศาล ดวงหน้างามแดงก่ำ เต็มไปด้วยอารมณ์เดือดดาล อย่างแค้นเคือง
ผู้เป็นบิดาเห็นอากัปกิริยาของบุตรี เขากลัวว่านางจะควบคุมอารมณ์หัวร้อนเอาไว้ไม่อยู่ และอาจพานกระทำสิ่งใดที่จะนำภัยมาสู่ตัว จึงได้พยายามฝืนและปรับอารมณ์ของตน เพื่อให้อีกฝ่ายคลายความโกรธลง พลางกล่าวขึ้น
"เหนียวเหนี่ยว พ่อไม่เป็นไร แค่นี้ยังไกลหัวใจนัก ว่าแต่แม่ของเจ้าทำไมถึงได้มีสภาพกลายเป็นเช่นนั้นได้กัน"
น้ำเสียงที่แหบพร่าของเขาระคนความเจ็บปวด หลังจากที่เห็นภรรยาสุดที่รัก นอนไม่ได้สติ พิงไหล่ของเสี่ยวโหย่วเอาไว้
ดรุณีน้อยหันกลับมาทางบิดา และยื่นมือไปวางทับมือหนาของเขาไว้แน่น โดยไม่สนใจสายตาของผู้คุมตรงนั้น พลางกุมไว้แน่น
"ท่านพ่อโปรดสบายใจได้ ท่านแม่แค่เป็นลมไปเท่านั้น สาเหตุเพราะได้ยินตัดสินคดีอย่างไม่เป็นธรรม"
พอได้ยินเช่นนั้น ผู้เป็นบิดาก็วางใจลงเล็กน้อย
และหลังจากสองพ่อลูกถามไถ่ทุกข์สุขกันเสร็จ จางเส้าชุน ก็หันหน้าไปทางบุรุษแปลกหน้าทั้งสองคน ด้วยแววตาประหลาดใจ
"เหนียวเหนี่ยว บุรุษสองท่านนี้คือผู้ใดกัน หรือว่าพวกเขาคือผู้ที่มากล่าวหา ร้องทุกข์แจ้งความเอาผิดต่อพ่อกระนั้นรึ"
จางเส้าชุนเข้าใจผิด คิดว่าอี้หลางหนุ่มกับผู้ติดตาม คือคนที่แจ้งความจับตน
และก่อนที่เขาจะคิดเตลิดไปไกลกว่านี้ บุตรีจึงได้รีบอธิบาย
"ไม่ใช่ บุรุษรูปงามตรงหน้าของพวกเราท่านนี้ คืออี้หลาง เป็นขุนนางจากราชสำนักในวังหลวง ส่วนอีกคน คือผู้ติดตาม พวกเขาสองคนต้องการรื้อคดีของท่านขึ้นมาสืบใหม่อีกครั้ง เพื่อความจริงจะได้ปรากฏต่อทุกคน"
จางเส้าชุนได้ฟังคำกล่าวของบุตรี แววตาเขาก็เกิดประกายแห่งความหวังขึ้นมา
"โอ้จริงหรือ ท่านได้โปรดช่วยให้ความเป็นธรรมแก่คนสกุลจางของพวกเราด้วย หากพวกท่านมีหลักฐานยืนยัน ว่าตัวข้านั้นกระทำความผิดจริง ข้ายินดีรับโทษตามกฎหมายของบ้านเมืองโดยไม่มีข้อบิดพลิ้ว"
เขานิ่งไปชั่วอึดใจ และเบนหน้า กวาดสายตามองไปยังครอบครัวและคนของตน จากนั้นก็หันกลับมากล่าวต่อ
"แต่ภรรยาและบุตรีของข้า รวมถึงบ่าวไพร่ในสกุลจางทุกคน พวกเขาล้วนเป็นผู้บริสุทธิ์ ได้โปรดปล่อยพวกเขาไปด้วยเถิด"
นายใหญ่ของบ้านสกุลจาง ไม่ได้ห่วงความปลอดภัยของตนเลยสักนิด แม้ภัยอันตรายมาเยือนตรงหน้า แต่ก็ยังคงพยายามปกป้องครอบครัวและบ่าวไพร่คนสกุลจางทุกคน
หานหนิงเหอ รู้สึกนับถือในความกล้าหาญและยังมองเห็นถึงความเป็นผู้นำ อีกทั้งจิตใจที่เมตตากรุณาของคนผู้นี้ต่อคนในปกครอง จึงได้ยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างมีมิตรไมตรีและกล่าวถามขึ้นอย่างสุภาพนอบน้อม
"ท่านจาง ข้าขอสอบถามท่าน สักบางประการเพิ่มเติมได้หรือไม่"
นายใหญ่จางพยักหน้า และกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"ท่านขุนนาง ต้องการสอบถามเรื่องใด หากตอบได้ ข้ายินดีตอบท่านทุกข้อ"
อี้หลางหนุ่ม พยักหน้าตอบเบา ๆ แววตาอันเด็ดเดี่ยวของนายใหญ่จางผู้นี้ ทำให้เขาเข้าใจทันทีว่าจางเสียวเหนี่ยว คงได้รับความกล้าหาญมาจากบิดา
"ท่านจางได้กระทำความผิดตามที่ถูกกล่าวหานี้หรือไม่ ได้โปรดตอบออกมาตามความจริงด้วย"
อี้หลางหนุ่มเน้นโทนเสียงหนักแน่น และจ้องมองเข้าไปในแววตาหรี่เล็กของนายใหญ่สกุลจาง ผู้ที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น โดยข้างกายยังมีครอบครัวของเขากำลังนั่งรอฟังคำตอบอย่างใจจดใจจ่ออยู่เช่นกัน
"ด้วยความสัตย์จริง ชั่วชีวิตนี้ ข้าไม่เคยทำผิดต่อผู้ใด ทั้งต่อครอบครัวหรือคนเมืองเป่ยเยี่ยน กระทั่งคนสกุลจาง ตลอดทุกรุ่นชั่วอายุคน พวกเราจะไม่กระทำในเรื่องที่ผิดศีลธรรมและขัดต่อกฎหมายบ้านเมืองเป็นอันขาด"
คำตอบอันหนักแน่นของนายใหญ่จาง สื่อสารผ่านออกมาทางสีหน้าและแววตามุ่งมั่น ทำให้อี้หลางหนุ่ม เผยยิ้มอ่อน เพื่อหวังให้เขาอย่างผ่อนคลายความกังวลใจลง
"ถ้าเช่นนั้น ข้าจะช่วยพิสูจน์ข้อเท็จจริงของเรื่องนี้ให้กระจ่างชัดเอง แต่หากว่ามีหลักฐานแน่นหนา ว่าท่านได้กระทำผิดจริงตามที่ทางการกล่าวหามา ท่านและคนสกุลจางทุกคน จะต้องยอมรับในการตัดสินอย่างไม่มีข้อกังขาโต้แย้งใด ๆ เช่นกัน ตกลงหรือไม่?"
"ได้ ข้าผู้น้อยตกลง! สกุลจางของข้าน้อย เป็นเพียงปุถุชนชาวบ้านทั่วไป และแม้ไม่มียศถาบรรดาศักดิ์ใดในราชสำนัก แต่พวกเราก็ยึดมั่นในหลักคุณธรรมและถือปฏิบัติต่อยึดมั่นในคุณความดีมาทุกชั่วรุ่นอายุคน ถ้ามีหลักฐานใด มาแสดงได้ว่าข้ากระทำผิดจริง ข้ายินดีรับโทษทัณฑ์นั้น"
จางเส้าชุนตอบรับคำของอี้หลางหนุ่มอย่างหนักแน่น
แววตากลมโตของจางสียวเหนี่ยว ก็เต็มไปด้วยความมั่นใจและเชื่อใจในบิดา พร้อมกล่าวเสริมทัพอย่างหนักแน่นอีกคน
"ข้าก็เช่นกัน! หากท่านอี้หลางมีหลักฐานยืนยันว่าบิดาของข้ากระทำผิดจริง ข้าก็จะยินยอมรับโทษนั้นไปพร้อมกับเขา"
แม้แต่บ่าวและสาวใช้ของสกุลจาง ต่างก็ประสานเสียง ยินยอมรับโทษไปพร้อมกับผู้เป็นนาย
อี้หลางหนุ่มหันไปมองทุกคน และยืนเงียบไปชั่วครู่หนึ่ง
'คนเหล่านี้ เป็นเพียงสามัญชน แต่กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก ความเชื่อใจ สมานสามัคคี กล้าหาญเด็ดเดี่ยว แม้ภัยอันตรายมาเยือนตรงหน้า แต่ก็ไม่มีผู้ใดรักตัวกลัวตาย ช่างน่านับถือในจิตใจอันเข้มแข็งของพวกเขายิ่งนัก'
"ได้ งั้นพวกเรามาคอยดูกัน ว่าความจริงที่จะปรากฏหลังจากนี้จะเป็นเช่นไร"
จากนั้น หานหนิงเหอได้หันไปทางผู้ติดตามของเขา ซึ่งยืนทำหน้านิ่ง วางมาดเข้ม เคร่งขรึม ซึ่งถอยร่นไปทางด้านหลัง ห่างเพียงแค่ก้าวครึ่ง
"อี้หลง รบกวนเจ้าช่วยนำหลักฐานทั้งหมดที่พวกเราได้มา ไปส่งมอบให้กับท่านผู้ว่าการศาลแทนข้าที"
ผู้ติดตามพยักหน้ารับคำสั่ง เหมือนรออยู่นานแล้ว พร้อมกับนำเอกสารที่เตรียมมา ส่งมอบให้กับเจ้าหน้าที่ศาล
จากนั้นเจ้าหน้าที่ศาล ก็ได้นำเอกสารนั้นส่งมอบต่อให้กับผู้ว่าการศาล
โดยขุนนางใหญ่ของศาลผู้นี้ ยื่นมือออกมารับเอกสาร จากเจ้าหน้าที่ผู้น้อยด้วยท่าทีกระอักกระอ่วนไม่เต็มใจนัก แต่ในที่สุดเขาก็ยอมหยิบแผ่นกระดาษนั้นไปถือไว้
และทันทีที่เอกสารถูกคลี่กางออก ดวงตาอันหรี่เล็กของผู้ว่าการศาล ถึงกับถลึงตาเบิกโพลงขึ้น มือทั้งสองสั่นระริกราวดูไร้เรี่ยวแรงในบัดดล สีหน้าซีดเผือด
เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาคู่นั้นยังคงจับจ้องมองเนื้อความบนนั้นอย่างใจจดจ่อ
...
....
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๑๕ จางเส้าชุน พ้นข้อกล่าวหา

ที่ว่าการศาลเมืองเป่ยเยี่ยน
ผ่านไปราวชั่วเวลาจิบชาหนึ่งถ้วย [1]
ผู้ว่าการศาล ได้ม้วนเอกสารเข้าหากัน ความกังวลใจถูกแสดงออกมาทางสีหน้ามากขึ้น และยื่นหลักฐานนั้นส่งให้กับเลขาผู้จดบันทึกช่วยตรวจสอบเพิ่มเติม
ผ่านไปไม่ถึงครึ่งก้านธูป เลขาผู้จดบันทึกก็ตรวจสอบเรียบร้อย และหันไปพยักหน้าให้กับผู้ว่าการศาลด้วยสีหน้าเจื่อน
"ใต้เท้า เอกสารทั้งหมดนี้ ถูกต้องทุกประการ ขออภัยที่ข้าผู้น้อย มิอาจจะหาหลักฐานหรือถ้อยคำใด มาโต้แย้งได้ขอรับ"
เมื่อมีหลักฐานชัดเจนยืนยันว่าจางเส้าชุน ไม่ใช่ผู้กระทำผิด ส่วนทางฝ่ายเจ้าหน้าที่ของศาลเองก็ขาดพยานมายืนยันและโต้แย้งในหลักฐานของอี้หลาง
ทว่าผู้ว่าการศาลยังไม่ยอมลดละ เขาดื้อดึง สรรหาคำพูดมาบ่ายเบี่ยงอยู่อีกพักใหญ่
ด้านจางหลิวฮัว ก็รู้สึกตัวได้ทันช่วงเวลาสำคัญพอดี
สุดท้ายแล้ว เขาก็ต้องจำยอมปล่อยตัวของบิดาจางเสียวเหนี่ยว และกล่าวปิดศาลอย่างขุ่นเคืองใจ
นั่นก็แปลว่า ขางเส้าชุนและคนสกุลจาง เป็นผู้บริสุทธิ์
เสี่ยวโหย่ว อาฉี และบ่าวไพร่คนอื่น ๆ ส่งเสียงเฮลั่นศาลด้วยความดีใจ อย่างลืมตัว
จางเสียวเหนี่ยว และครอบครัว โผเข้าสวมกอดกันกลม บ่าวและสาวใช้ ต่างก็ปาดน้ำตาแห่งความดีใจ บางคนถึงกับปล่อยโฮ ร้องไห้เสียงดังด้วยความอัดอั้นใจ
จางเส้าชุน ถึงกับน้ำตารื้นขึ้นมาเต็มเบ้าตา แต่ก็อดกลั้นไว้ได้ทัน เขาถอนหายใจเสียงดังเฮือกใหญ่อย่างโล่งใจ ที่ครอบครัวปลอดภัย
และไม่ลืม หันไปหน้าทางหานหนิงเหอ แววตาเต็มเปี่ยม เอ่อล้นไปด้วยความซาบซึ้งใจ จนไม่รู้จะสรรหาคำใดมากล่าว
"ข้า จางเส้าชุน ขอเป็นตัวแทนของคนสกุลจาง และบ่าวไพร่ทุกคน กล่าวขอบคุณ ต่อน้ำใจของท่านอี้หลาง ที่ให้ความเป็นธรรม และช่วยคืนความบริสุทธิ์ให้แก่พวกเราในครั้งนี้ ผู้น้อยขอบคุณจากใจจริง"
นายใหญ่กลาง ถึงกับนั่งคุกเข่าทั้งสองข้างลงบนพื้น ต่อหน้าของอี้หลางหนุ่ม แม้กระทั่งภรรยา และบ่าวไพร่ เมื่อเห็นนายใหญ่ของตระกูลทำเยี่ยงนั้น พวเขาก็ทำตามทันที
ทว่าหานหนิงเหอ รีบนั่งลงและเข้าไปช้อนรับตรงข้อศอกของนายใหญ่จางและฮูหยินจางไว้ได้ทัน
"ท่านจางและฮูหยินจาง โปรดอย่าทำเยี่ยงนี้ หากยอมให้ผู้ที่อาวุโสกว่า มาคุกเข่าให้ตน เห็นทีข้าน้อยคงจะอายุสั้นเป็นแน่"
อี้หลางหนุ่ม กล่าวอย่างสุภาพนอบน้อม น้ำเสียงจริงใจ พร้อมกับพยุงตัวจางเส้าชุน ให้กลับไปนั่งในท่าเดิม
"การกระทำนี้ นับว่ายังน้อยไปด้วยซ้ำ ท่านอี้หลางเป็นผู้มีพระคุณต่อคนสกุลจาง หากมิได้ท่านยื่นมือเข้าช่วยเหลือ ตระกูลของพวกเรา คงสิ้นชื่อในวันนี้อย่างแน่นอน" นายใหญ่จางยังคงกล่าวต่อ
"ท่านทั้งสองโปรดอย่าได้คิดเช่นนั้น ข้าหาได้กระทำการเข้าข้างฝ่ายหนึ่งฝ่ายใด ถูกผิด...ก็ล้วนว่ากันไปตามหลักฐาน ดังนั้นก็ไม่นับว่าเป็นบุญคุณอันใดต่อกัน"
ทุกถ้อยคำที่หานหนิงเหอกล่าวออกมา ล้วนเป็นความจริง เขาเป็นคนซื่อสัตย์ สุจริตเที่ยงตรงและยึดมั่นในหลักคุณธรรม การยื่นมือเข้าช่วยเหลือสกุลจางในครั้งนี้ ก็ไม่ต่างจากอีกหลายเหตุการณ์ที่เคยช่วยเหลือผู้ที่เดือดร้อนคนอื่น ๆ อย่างในอดีตที่ผ่านมา
"ไม่ว่าจะอย่างไร สำหรับพวกเรา ท่านถือว่าเป็นผู้มีพระคุณ" นายใหญ่จาง ยังคงกล่าวย้ำชื่นชมและสำนึกในบุญคุณครั้งนี้เป็นที่สุด
มีเพียงจางเสียวเหนี่ยว ซึ่งนั่งอยู่ในท่าเดิม นางเองก็รู้สึกขอบคุณอี้หลางหนุ่มผู้นี้จากใจ แต่ด้วยนิสัยของคนที่มีสายเลือดทหารในตัว การคุกเข่าให้ผู้อื่น สำหรับนาง ถือว่าเป็นเรื่องไกลตัวมาก เว้นเสียจากว่า คนผู้นั้น คือฮ่องเต้ หรือคนที่ตนนับถือในฐานะผู้อาวุโสจริง ๆ
นางจึงเพียงแค่ขอบคุณเขาผ่านแววตาอย่างลึกซึ้งคู่นั้นของตน
หานหนิงเหอ ได้สบตาดรุณีน้อย เขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ดูแตกต่าง และมีความแปลกประหลาดหลายอย่างในสตรีผู้นี้
และในใจของเขาก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ตนนั้นเกิดความรู้สึกประทับใจในความเด็ดเดี่ยวกล้าหาญของนางยิ่งนัก
...
บ้านสกุลจาง
หลายวันต่อมา บิดาของจางเสียวเหนี่ยวที่ได้พ้นผิดในข้อกล่าวหา ทุกคนก็กลับมาใช้ชีวิตปกติเช่นเดิม
ช่วงสายของยามซื่อ ตรงศาลาไม้ในสวนด้านหลังของเรือน [2] จางเสียวเหนี่ยวกำลังนั่งจิบน้ำชาและทานอาหารว่าง และพูดคุยหัวร่อต่อกระซิกกับสาวใช้และบ่าวคนสนิท
ในขณะนั้นเอง
จางหลิวฮัว กำลังเดินเคียงคู่มาพร้อมกับสามี ดวงหน้านิ่งตึง คิ้วขมวดปมยกขึ้นสูง มองตาเขียวมาแต่ไกล
ทั้งสองได้ยินเสียงหัวเราะร่าของบุตรี มารดาจึงรู้สึกว่าเป็นการไม่สำรวมจึงส่งเสียงตำหนิขึ้น
"รู้สึกว่าช่วงนี้เจ้าจะหย่อนยานเรื่องการฝึกมารยาทมากเกินไปสินะ ถึงหัวเราะร่าเสียงดังลั่น ได้ยินไกลไปทั่วเรือนแบบนี้ สงสัยแม่คงจะต้องเข้มงวดกับเจ้าให้มากขึ้นกว่านี้แล้วกระมัง"
น้ำเสียงเข้ม ของนายหญิงบ้านสกุลจางลอยมาแต่ไกล ก่อนที่เจ้าตัวจะมาถึงศาลาไม้ด้วยซ้ำ
ทั้งสามคนหยุดชะงักและเงียบเสียงลงทันควัน พลันหันกลับไปมองตรงทางเดินของสวนอย่างพร้อมเพรียงกัน
จางเสียวเหนี่ยวเห็นสีหน้าดุของมารดา ใบหน้าสดใสน่ารักฉีกยิ้มแฉ่ง และกล่าวทักทายคนทั้งสอง ราวกับไม่ได้สะทกสะท้านหรือเกรงกลัวต่อคำตำหนินั้น
"ท่านพ่อ ท่านแม่ วันนี้ว่างหรือเจ้าคะ ถึงได้เดินถึงศาลาพักใจของลูกได้ แวะนั่งดื่มชาอุ่น ๆ และทานขนมดอกกุ้ยฮัวด้วยกันไหม"
จิ้งเจียวเจี๋ยในร่างของจางเสียวเหนี่ยว ค่อนข้างที่จะไม่รู้ขนบธรรมเนียมการถือปฏิบัติของคนยุคโบราณสมัยนี้มากนัก นางจึงได้กล่าวทักทายและพูดในสิ่งที่ใจคิด แต่ผู้เป็นมารดากลับแสดงสีหน้าขุ่นเคืองไม่พอใจหนักเข้าไปใหญ่
"หึ ดูเอาเถิด บุตรีสุดที่รักของท่านพี่ แม้การทำความเคารพต่อบิดามารดา นางยังหลงลืมไปแล้ว เป็นเช่นนี้ท่านยังจะเข้าข้างนางอยู่อีกกระนั้นหรือ"
จางหลิวฮัวกล่าวค่อนแคะ [3] ตำหนิในพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของบุตรี แต่กระนั้นก็ยอมเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้หัวกลมหัวตัด ตรงโต๊ะหินอ่อนสีขาวในศาลา ข้าง ๆ ดรุณีน้อย
นายใหญ่จาง ผู้เป็นคนกลาง ทางขวาก็ฮูหยิน ทางซ้ายก็บุตรี สตรีทั้งสองล้วนเป็นคนที่เขานั้นรักมาก จึงไม่อาจที่จะเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้
แม้เขาจะเห็นด้วยกับคำพูดของภรรยา และก็ปฏิเสธไม่ได้ ว่าเขาเองรู้สึกแปลกใจในท่าทีที่เปลี่ยนไปของบุตรี
โดยเฉพาะเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดขึ้นกับคนสกุลจางเมื่อหลายวันก่อน มันยิ่งทำให้เขาเริ่มสงสัยมากยิ่งขึ้น และก็ไม่ได้นิ่งนอนใจในเรื่องนี้เลย
ทว่าคนสกุลจางพึ่งผ่านเรื่องร้าย ๆ มาไม่นาน เขาจึงยังไม่อยากจะผลีผลาม พูดหรือทำอะไรโดยพลการ และอยากรอปรึกษาหารือกับบุตรชายคนโต ซึ่งประจำอยู่ยังชายแดนเสียก่อน
เพื่อไม่ให้ครอบครัวเกิดการทะเลาะเบาะแว้งและผิดใจกัน ดังนั้นจึงเป็นหน้าที่ของหัวหน้าครอบครัวที่ดี ควรคิดหาวิธีให้ประนีประนอมกัน
จางเส้าชุน นั่งลงยังเก้าอี้อีกตัวข้าง ๆ ฮูหยินของตน ใบหน้ายิ้มปริ่มหน้าบาน จนเผยให้เห็นริ้วรอยเหี่ยวย่นที่เพิ่มขึ้นมาหลายเส้น
"ฮูหยิน เจ้าก็ปล่อยวางบ้างเถอะ ถึงช่วงนี้เหนียวเหนี่ยวจะดื้อรั้นและหย่อนยานเรื่องงานบ้านการเรือนและมารยาทของสตรีไปบ้าง แต่ข้ากลับดีใจ ที่ได้เห็นรอยยิ้ม เสียงหัวเราะร่าเริงสดใส สนุกสนาน แถมสุขภาพร่างกายของนางก็แข็งแรงกว่าเมื่อก่อนเสียอีก ที่สำคัญ ลูกของเราได้แสดงความกล้าหาญ พยายามปกป้องข้าและคนสกุลจาง สมกับที่มีสายเลือดของตระกูลทหารอยู่ในตัว"
เขาพูดหว่านล้อม พร้อมหยิบยกเรื่องราวดี ๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงหลัง เกี่ยวกับพฤติกรรมและอุปนิสัยที่เปลี่ยนไปของบุตรี เพื่อหวังให้ภรรยาได้คลายความโกรธลง แต่ไม่นึกเลย ว่ามันกลับเป็นการเติมเชื้อไฟลงไปแทน
"ได้! ท่านพี่กล่าวขึ้นมาเยี่ยงนี้ยิ่งดี ข้าจะได้สะสางคดีเก่า ๆ ของนางให้จบเสียคราวเดียว"
จางหลิวฮัว เสียงเข้มขึ้น พลางชำเลือง มองตาเขียวไปยังบุตรีและบ่าวคนสนิททั้งสองของนาง
"คดีเก่างั้นรึ?" ผู้เป็นสามีทวนถามด้วยสีหน้าแปลกใจ
นาทีต่อมา สองพ่อลูก รวมไปถึงบ่าวและสาวรับใช้ ต่างก็สัมผัสได้ถึงสัญญาณอันตรายจากแววตาพิฆาตคู่นี้ของจางหลินฮัว ให้ความรู้สึกรังสีอำมหิตเล็ก ๆ คุกรุ่นขึ้น
พวกเขารู้สึกว่ามันน่ากลัว มากกว่าตอนที่ประจันหน้ากับผู้ว่าการศาลเสียอีก
"ผู้ใดจะเป็นคนอธิบายให้ข้าฟัง ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นตรงชายป่าตรงนอกเมือง เมื่อหลายวันก่อน" จางหลินฮัวเอ่ยถามเสียงเข้ม
(....)
เมื่อนางเห็นทุกคนยังนิ่งเงียบ ไม่มีผู้ใดตอบคำถาม เจ้าตัวจึงเบนสายตามองลงต่ำไปยังพื้น และพุ่งตรงไปยังข้อเท้าของบุตรี
"นั่นใช่ไหม ที่เป็นสาเหตุให้เจ้าต้องเดินขาเขผกอยู่นานหลายวัน"
ดรุณีน้อย สะดุ้งตัวเล็กน้อย หันมองหน้ามารดา และทำตาเบิกโตทันที เพราะที่ผ่านมานางพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดและไม่แสดงอาการเจ็บปวดใด ๆ ออกมาต่อหน้าผู้อื่น
'ฮูหยินจาง ผู้นี้รู้ได้ยังไงว่าเราบาดเจ็บตรงข้อเท้า ทั้ง ๆ ที่เราพยายามปกปิดอาการปวดไว้ขนาดนั้น แต่ก็ยังถูกคนผู้นี้จับผิดได้ ทำให้รู้สึกว่าคนสมัยนี้ช่างมีสายตาคมกริบและช่างสังเกตเสียจริง ไม่ได้การละ เราต้องระวังตัวให้มากกว่านี้ เพราะถ้าหากทุกคนรู้ว่าความลับเข้า คงได้ถูกจับขังเพราะคิดว่าจางเสียวเหนี่ยวเป็นบ้าไปแล้วแน่'
จางเสียวเหนี่ยว ตั้งสติและวางตัวให้ปกติที่สุด พร้อมฉีกยิ้มแฉ่งหน้าบานสดใส แม้ในใจยังคงคิดกังวลอยู่ในที ว่าอาจจะถูกคนผู้นี้ จับผิดได้สักวัน
"ท่านแม่พูดถึงเรื่องอันใด ข้าไม่เห็นเข้าใจเลยเจ้าค่ะ นี่ดูสิ ขาทั้งสองข้างของข้า ก็ยังดูปกติ ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนเลย"
ดรุณีน้อย ทำหน้าตาใสซื่อ ถามมารดากลับอย่างเฉไฉ อีกทั้งยังลุกขึ้นกระโดดโลดเต้น เพื่อยืนยันในคำพูดของตน แม้จะยังรู้สึกเสียวแปล๊บ ๆ อยู่บ้าง แต่ความเจ็บปวดแค่มดกัดนี้ มันทำอะไรนางไม่ได้เช่นกัน
จางเส้าชุน ไม่รู้ว่าฮูหยินของตนกำลังกล่าวถึงเรื่องใด และเห็นท่าทางเคืองโกรธที่จ้องมองบุตรี ด้วยสายตาคาดคั้นถามหาความจริง เผลอ ๆ อาจจะสั่งลงโทษเหมือนทุกครั้ง เขาจึงรีบออกตัวปกป้องอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว
แผ่นมือหนาของผู้เป็นสามี ถูกวางทาบลงบนหลังมือเนียนนุ่มของภรรยา และลูบคลำเบา ๆ ด้วยความละมุนละม่อม
"ฮูหยิน ไหน ๆ เรื่องมันก็เกิดขึ้นมาหลายวันแล้ว อีกอย่างตอนนี้เหนียวเหนี่ยวยังดูสุขภาพแข็งแรงดีครบถ้วนสมบูรณ์ ไม่บาดเจ็บตรงไหนและไม่มีอะไรให้น่าเป็นห่วง เจ้าเองก็ช่วยปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปเถอะนะ"
เขาหยุดพูดครู่หนึ่ง สายตาแอบสังเกตดูปฏิกริยาของภรรยา แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายยังคงนางสีหน้าเรียบตึง เขาจึงกล่าวต่อ
"...ข้ารู้ ว่าเจ้ารักและเป็นห่วงเหนียวเหนี่ยวมาก จึงได้ดุด่า ว่ากล่าวตักเตือน และเข้มงวดเช่นนี้ เอางี้ ข้ารับปากเจ้า หากวันหน้า ลูกของเรายังกล้าทำผิด แอบหนีออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกบ้านจนทำให้ตัวเองเจ็บตัวกลับมา ข้านี่แหละ จะเป็นคนสั่งลงโทษนางเอง ตกลงไหม"
จางหลินฮัวมองสามีด้วยสายตาค้อน เพราะแม้เขาจะกล่าวเช่นนั้น นางก็รู้ดีว่า เจ้าตัวรักและถนอมบุตรีคนนี้ยิ่งกล้าไข่ในหินเสียอีก ดังนั้นคำพูดนี้ของเขา คนทั้งสกุลจาง ไม่มีใครเชื่อแน่นอน
"ฮึ ถือว่าครั้งนี้พวกเจ้ายังโชคดี ที่ได้ทำคุณไถ่โทษตอนอยู่ในศาลนั่นแล้ว ช่างเถอะ อย่างไรเสียคำพูดของข้า คงไม่มีน้ำหนักและความหมายอันใด คำสอน คำตำหนิว่ากล่าตักเตือนเหล่านั้น มันคงเป็นเพียงแค่ลมปากให้ทุกคนรำคาญใจ และระคายเคืองหูเสียมากกว่า"
น้ำเสียงค่อนแคะ และเต็มไปด้วยความน้อยใจของมารดา ได้สื่อผ่านออกมาทางถ้อยคำมากมาย
อันที่จริง จางหลิวฮัว ไม่ใช่มารดาที่ใจร้าย ตรงกันข้าม นางรักและเป็นห่วงบุตรีคนนี้มากยิ่งกว่าชีวิตของตนเสียอีก
แต่หากยังขืนตามใจจางเสียวเหนี่ยวเพิ่มไปอีกคน เห็นทีว่าในวันหน้า การกระทำนี้ของบุตรี อาจจะนำภัยมาสู่เจ้าตัวได้ นั่นคือความกังวลใจของผู้เป็นมารดา
"เหนียวหนี่ยว ถ้าเจ้ายังทำตัวเหลวไหล ไม่รู้จักโตเช่นนี้ ในภายภาคหน้า หากไร้ซึ่งอำนาจและบารมีของบิดามารดาปกป้อง แล้วใครเล่าจะช่วยดูแลคุ้มครองเจ้าได้ สิ่งเดียวที่พ่อแม่จะมอบให้ นั่นคือตัวเจ้าได้ผ่านการบ่มเพาะ ขัดเกลานิสัยมาอย่างเข้มงวด และถูกปลูกฝังความรับผิดชอบ รู้ผิด รู้ถูก รู้สิ่งใด ควรมิควรกระทำ สิ่งนั้นต่างหาก ถึงจะเป็นเกราะป้องกันภัยให้เจ้าได้อย่างแท้จริง"
ประโยคของจางหลิวฮัว ช่างกินใจและสร้างความประทับใจต่อดรุณีน้อย พานให้นางหวนคิดถึง คำดุด่า สั่งสอน ว่ากล่าวตักเตือนของผู้บัญชาการ ในโลกปัจจุบัน
น้ำตารื้นขึ้นมาในดวงตากลมโตใส นางจึงรีบหันไปทางอื่น ๆ และกะพริบตาปริบ ๆ สองสามที
จางฮูหยิน ชำเลืองมองสามีและบุตรีสลับกัน และกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงค่อนขอด น้อยใจ
"ช่างเถอะเจ้าค่ะ ถึงท่านพี่จะรับปากข้าเช่นนั้น แต่ประเดี๋ยว ท่านก็คงจะเข้าข้างนางอยู่ดี รีบพูดธุระกับนางเสียเถอะ มิเช่นนั้นจะไม่มีเวลาเพียงพอให้เตรียมตัว"
จางเสียวเหนี่ยว เห็นท่าทีของมารดาเริ่มใจอ่อน นางจึงฉวยโอกาสนั้นเปลี่ยนเรื่องคุย เพื่อทำลายบรรยากาศตึงเครียดนั้นลง
"ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านทั้งสองมีเรื่องอันใดต้องการคุยกับข้า เชิญกล่าวมาได้เลยเจ้าค่ะ"
จางเส้าชุน ดูมีท่าทีกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย
ภรรยาเห็นท่าทีอิดออดของผู้เป็นสามี นางจึงยกข้อศอกขึ้นมาสะกิดไปที่สีข้างของเขาเพื่อกระตุ้นอีกครั้ง
เจ้าตัวจึงสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดฟอดใหญ่ และจ้องดวงหน้างามของบุตรีอย่างตั้งใจ
"พ่อจะมาบอกเจ้า จงเตรียมตัวให้พร้อมแต่เนิ่น ๆ เพื่อรอต้อนรับแขกคนสำคัญที่จะมาเยือน ในช่วงเย็นของวันนี้"
เขาเริ่มกล่าวในเรื่องที่ตั้งใจไว้ พลางสังเกตปฏิกิริยาตอบกลับของบุตรี
"แขกคนสำคัญ! จากที่ไหนกันเจ้าคะ?"
จางเสียวเหนี่ยวด้วยกลับ ดวงตากลมโตฉายแววสงสัยชัดเจนมาก เพราะตั้งแต่ที่ตนฟื้นสติรู้สึกตัวขึ้นมาในยุคโบราณ บ้านนี้ก็ไม่เคยเปิดประตูต้อนรับแขกคนใดมานานมากแล้ว
[1] "ชั่วเวลาจิบชาหนึ่งถ้วย" คือช่วงเวลาตั้งแต่น้ำชาถูกยกเข้ามา จากนั้นค่อย ๆ จิบจดหมด ความจริงแล้วก็คือ ช่วงเวลาที่น้ำชาหนึ่งถ้วยเย็นลงจนสามารถดื่มได้ หรือก็คือประมาณ 15 นาทีสำหรับฤดูร้อน และไม่ถึง 10 นาทีสำหรับฤดูหนาว
วลี "ชั่วจิบชาหนึ่งถ้วย" จึงกินความได้ทั้ง 10 นาที และ 15 นาที แต่ส่วนมากจะใช้ความหมาย 15 นาที
[2] ยามซื่อ (巳:sì) คือ 09.00 - 10.59 น.
[3] ติ ว่าให้สะเทือนใจ
...
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๑๖ ผู้ที่หวนกลับมา

บ้านสกุลจาง
จางเส้าชุน ดูมีท่าทีกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย เมื่อต้องวกกลับมาถึงเรื่องความตั้งใจเดิม
ภรรยาเห็นท่าทีอิดออดของผู้เป็นสามี นางจึงยกข้อศอกขึ้นมาสะกิดไปที่สีข้างของเขาเพื่อกระตุ้นอีกครั้ง
เจ้าตัวจึงสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดฟอดใหญ่ และจ้องดวงหน้างามของบุตรีอย่างตั้งใจ
"พ่อจะมาบอกเจ้า ไปเตรียมตัวให้พร้อมแต่เนิ่น ๆ เพื่อรอต้อนรับแขกคนสำคัญที่จะมาเยือน ในช่วงเย็นของวันนี้"
เขาเริ่มกล่าวในเรื่องที่ตั้งใจไว้ พลางสังเกตปฏิกิริยาตอบกลับของบุตรี
"แขกคนสำคัญ! จากที่ไหนกันเจ้าคะ?"
จางเสียวเหนี่ยวย้ำถามกลับด้วยสีหน้าแปลกใจ เพราะที่ผ่านมา นางไม่เคยเห็นคนสกุลจาง มีแขกคนสำคัญมาเยือนเรือนหลังนี้เลยสักครั้ง
นายใหญ่จางดูมีท่าทีกระอึกกระอักเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจตอบคำถาม
"เอิ่ม คนผู้นี้สำคัญต่อสกุลจางของพวกเรามาก สองวันก่อน พ่อได้ส่งเทียบไปเชิญเขามาร่วมทานอาหารค่ำกับพวกเราในค่ำคืนนี้ อย่าถามให้มากความเลย ลูกรีบตามท่านแม่กลับเรือน เพื่อไปขัดสีฉวีวรรณเสียหน่อยเถอะ กลิ่นกายจะได้หอม อ้อ ต้องแต่งตัวสวย ๆ ด้วยนะ"
ดรุณีน้อยทำจมูกย่นเข้าหากันเล็กน้อย พลางกอดหน้าอกและหันข้างให้บิดา
"ขัดสีฉวีวรรณ เนื้อตัวจะได้มีกลิ่นหอมงั้นหรือเจ้าคะ ฮึ ท่านพ่อจะบอกว่า เนื้อตัวข้ามีกลิ่นเหม็นใช่ไหม ใจร้ายมาก ถ้าเป็นเช่นนั้นก็เพราะข้าแอบไปหาท่านที่คุกใต้ดินในวันนั้นนั่นแหละ"
ดรุณีน้อยกล่าวตัดพ้อ ทว่านางกลับหลุดความลับของตนกับบิดาออกมาอย่างลืมตัว
พอสองพ่อลูกนึกขึ้นได้ จึงค่อย ๆ หันหน้ากลับไปมองยังนายหญิงของบ้าน
กระทั่งสาวใช้และบ่าวคนสนิทของจางเสียวเหนี่ยวยังแอบเสียวสันหลังแทนเจ้านายของตนเสียไม่ได้
จางหลิวฮัวได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ แต่สีหน้านิ่งตึง ไม่เอ่ยสิ่งใดออกมา ช่างดูน่ากลัวมากกว่าคำบ่นหรือคำตำหนิ
ดรุณีน้อยจึงรีบเปลี่ยนประเด็นเพื่อดึงความสนใจของมารดาไปเรื่องอื่นทันที
"ข้ายังไม่ค่อยเข้าใจ ก็แค่มีแขกมาร่วมทานอาหารค่ำ แต่เหตุใดข้าต้องแต่งตัวสวย ๆ พอรอต้อนรับด้วยล่ะเจ้าคะ อย่าบอกนะว่าท่านพ่อจะจับข้าคลุมถุงชนกับคุณชายลูกบ้านไหนอีก" [1]
ดรุณีน้อยยิ่งฟัง ยิ่งเกิดความสงสัย และเริ่มตีโพยตีพาย คิดเตลิดไปไกล
ผู้เป็นบิดากล่าวสวนทันควัน พร้อมเผยอาการเลิ่กลั่ก อย่างผิดปกติ ราวกับว่าคำถามนั้นมันแทงใจดำเขา [2]
"อย่าถามให้มากความ ไม่งั้นเดี๋ยวจะไม่ทันเวลาเอาได้ เจ้าไปทำตามที่พ่อบอกก็พอ"
แต่จิ้งเจียวเจี๋ยในร่างของจางเสียวเหนี่ยว ยังปรับตัวให้เข้ายุคสมัยโบราณและคนในสกุลจางได้ไม่เท่าไหร่นัก
นางจึงไม่พร้อมที่จะพบเจอกับใครไปมากกว่านี้
ยิ่งพอได้ยินว่าเป็นคนสำคัญของสกุลจางอีกด้วยแล้ว เจ้าตัวกังวลใจว่าอาจจะเผลอทำอะไรผิดพลาดจนเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นตามมาอีก
'ฟังจากคำบอกของจางเส้าชุน และรวมสีหน้าและท่าทางพิรุธที่แสดงออกมาชัดเจนของเขา ดูจากพฤติการณ์แล้ว ไม่น่าจะส่งผลดีต่อเราเลยสักนิด กลิ่นตุ ๆ โชยออกมาแรงมาก'
เมื่อคิดไตร่ตรองถึงผลที่ตามมาดีแล้ว ดรุณีน้อย จึงรีบปรับอารมณ์ และแสร้งแสดงท่าทางเอนตัวไปมา คล้ายคนมีอาการวิงเวียนศีรษะหน้ามืดตาลาย ต่อหน้าทุกคนในศาลา
"ท่านพ่อท่านแม่...จู่ ๆ ข้าก็รู้สึกไม่ค่อยสบายตัว เกรงว่าคงจะช่วยท่านพ่อกับท่านแม่ ต้อนรับแขกคนสำคัญที่จะมาเยือนในค่ำวันนี้ไม่ได้เสียแล้ว" นางกล่าวพลางขยิบตาส่งให้สาวใช้คนสนิท
เสี่ยวโหย่วเห็นสัญญาณจากนายสาว นางก็รับมุก เสริมทัพต่อ และออกตัวรับผิดไว้เองทันที
"คุณหนูมีอาการไม่ค่อยดีมาตั้งแต่เช้าแล้วเจ้าค่ะ แต่ข้าชะล่าใจเอง ที่คิดว่าแค่เล็กน้อย อาจจะเป็นแค่ลมเพลมพัด เลยไม่ได้แจ้งต่อนายท่านทั้งสอง"
แต่การกระทำนี้ กลับยิ่งทำให้บิดาและมารดาสงสัยในตัวบุตรีเพิ่มมากขึ้น แม้ว่าจะมีสาวใช้คอยช่วยแก้ตัวให้ แต่ทั้งคู่ก็รู้ดีว่านางจงรักภักดีต่อเจ้านายสาวของตนเป็นที่สุด
คนสกุลจางรวมทั้งบ่าวไพร่ทุกคน ต่างก็ย่อมรู้จักอาการป่วยของจางเสียวเหนี่ยวคนก่อนเป็นอย่างดี ทำให้บิดามารดามองออกตั้งแต่แว้บแรก ว่านี่คือการแสดง
ไม่ว่าจางเสียวเหนี่ยวจะพยายามพูดปฏิเสธหรือแกล้งไม่สบายอันใด มันก็ไม่เป็นผล
ผู้เป็นบิดายังคงยืนยันคำเดิม วันนี้ยังไงนางก็ต้องไปร่วมทานอาหารค่ำและต้อนรับแขกคนสำคัญด้วยกัน
เมื่อพูดจาหว่านล้อมกับบิดาไม่สำเร็จ จางเสียวเหนี่ยวจึงลุกขึ้นยืน และโผเข้าสมอกอดเขา ถ้อยคำหวานออดอ้อนมากมายถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากบางสีชมพู เพื่อหวังให้อีกฝ่ายยอมใจอ่อน
"ท่านพ่อ ข้ารู้สึกไม่สบายจริง ๆ นะเจ้าคะ"
ผู้เป็นมารดาย้อนสวนบุตรสาวทันควันอย่างรู้ทัน
"ไม่สบายอะไรกัน ก่อนที่จะเดินมาถึงสวนหย่อม พ่อกับแม่ยังได้ยินเสียงหัวเราะร่าของเจ้า ดังลั่นไกลไปทั่วเรือนสกุลจาง เผลอ ๆ คงดังข้ามกำแพงบ้านออกไปด้านนอก ให้ผู้คนซึ่งเดินผ่านไปมาได้ยินกันหมดแล้วกระมัง"
จางเส้าชุน ได้โทนเสียงสูงของภรรยา เขากลัวว่านางจะโกรธบุตรีขึ้นมาอีก จึงได้รีบออกตัว พูดเสียงดุ เพื่อปรามจางเสียวเหนี่ยว
"ไม่ได้! ไม่ว่ายังไง วันนี้เจ้าก็ต้องช่วยพ่อกับแม่ต้อนรับแขก นี่คือคำขาด รีบตามท่านแม่ไปแต่งตัวซะ หากขืนเจ้ายังไม่เชื่อฟังแต่โดยดี เห็นทีคราวนี้ พ่อจะยอมให้แม่ของเจ้าสั่งกักบริเวณอย่างแน่นอน"
แม้ในใจของจางหลิวฮัว ไม่อยากให้บุตรีของตนเข้าร่วมต้อนรับแขกในวันนี้เท่าใดนัก อีกทั้งนางก็เข้าใจทั้งผู้เป็นสามีและก็เห็นใจดรุณีน้อย ทว่าการพบปะครั้งนี้เป็นเรื่องสำคัญยิ่ง นางจึงไม่อาจจะยอมใจอ่อนต่อคำอ้อนวอนของจางเสียวเหนี่ยวได้
ในขณะที่ทุกคนกำลังนั่งสนทนากันอยู่นั้นเอง
บุรุษผู้หนึ่งได้ก้าวเท้าผ่านประตูโค้ง ซึ่งเชื่อมต่อระหว่างส่วนของเรือนหลักกับบริเวณสวนหย่อม และเขากำลังเดินตรงดิ่งมายังศาลาพักผ่อน ด้วยสีหน้าอิ่มเอิบใจ
อาภรณ์สีคราม ขับให้ใบหน้าของเขาดูหล่อเหลา เคลื่อนไหวร่างกายในท่วงท่าก้าวเดินมั่นคงหนักแน่น ซึ่งใบหน้าของคนผู้นี้ ดูคล้ายกับสามพ่อลูกในศาลา
"ท่านพ่อ ท่านแม่ เหนียวเหนี่ยว ข้ากลับมาเยี่ยมทุกคนแล้ว"
น้ำเสียงทุ้มกังวานของชายหนุ่ม ได้เรียกความสนใจของคนในศาลา ให้พากันหันขวับ มองออกไปเป็นสายตาเดียวกัน
ทันทีที่จางหลิวฮัว เห็นใบหน้าของบุรุษผู้นั้น นางก็ลุกพรวดยืนขึ้น พร้อมกับปล่อยโฮ น้ำตาแห่งความดีใจ รินไหลอาบลงพวงแก้ม
"เฉินเป่า ลูกกลับมาแล้ว"
นางขานชื่อของเขาคนนั้น โดยจางเส้าชุนก็ลุกขึ้นยืนอีกคน
และครู่ต่อมา เขาคนนั้นก็เดินเข้ามาในศาลาพักผ่อน
"นายน้อยท่านกลับมาแล้ว"
บ่าวและสาวใช้ทักทายด้วยใบหน้ายิ้มร่าดีใจเช่นกัน โดยเฉพาะอาฉี ดูเขาจะดีใจมากกว่าเพื่อนร่วมงานสาวเสียอีก
สามพ่อแม่ลูก โผเข้าสวมกอดกัน น้ำตาแห่งความดีใจ หยดแหมะบนพวงแก้ม
รวมไปถึงบ่าวไพร่ทั้งสองก็รู้สึกไม่ต่างกัน
มีเพียงแค่จางเสียวเหนี่ยว ซึ่งกำลังนั่งทำหน้าเอ๋อ และสงสัยว่าคนผู้นี้เป็นใครกัน
จางเฉินเป่า คลายอ้อมกอดออกจากบิดามารดา และหันขวับ เดินเข้าไปสวมกอดน้องสาวสุดที่รักอย่างแนบแน่น พร้อมทั้งลูบหัวดรุณีน้อยเบา ๆ อย่างอ่อนโยน
"เหนี่ยวเหนี่ยว พี่กลับมาแล้ว ขอโทษที่พี่มาช้า และปล่อยให้เจ้ากับท่านพ่อท่านแม่ต้องเผชิญสถานการณ์ยากลำบากตามลำพังเช่นนั้น หลังจากนี้ต่อไป พี่จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคนสกุลจาง รวมทั้งตัวเจ้าได้อีก"
ทุกความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ในใจของบุรุษผู้เป็นพี่ชาย ได้สื่อผ่านออกมาทางถ้อยคำและสัมผัสจากฝ่ามือหนา
ตอนนี้มันสมองที่มีอันน้อยนิดของจางเสียวเหนี่ยว รีบเรียงลำดับข้อมูลและประมวลความคิด จากคำพูด รวมไปถึงพฤติกรรมที่เกิดขึ้นตรงหน้าของทุกคนอย่างเร่งด่วน
ดรุณีน้อยยืนตัวแข็งทื่ออย่างตะลึงงันไปชั่วขณะ เพราะไม่คุ้นชินกับการสวมกอดของบุรุษนัก
'เดี๋ยวก่อนนะ...คนผู้นี้ คงจะเป็นจางเฉินเป่าสินะ จางเสียวเหนี่ยวเอ๋ย เจ้าช่างมีครอบครัวที่แสนอบอุ่นรักใคร่กันอะไรเช่นนี้ ช่างน่าอิจฉานัก แถมพี่ชายก็ดูหล่อเหลาเอาการน่าดูเลยทีเดียว คิดแล้วก็เศร้า เพราะมันต่างจากชีวิตข้า ที่ไม่มีใครสักคน แม้กระทั่งครอบครัว'
และเมื่อประมวลความคิดในหัวเรียบร้อย นางไม่รู้ว่าจางเฉินเป่าผู้นี้มีระดับสติปัญญาแค่ไหน จึงต้องรีบปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไม่มีทางเลี่ยง
ตกเย็น ระหว่างช่วงรอยต่อของยามเซินเข้ายามโหย่ว [3]
ณ ห้องกินข้าว เรือนรับรองแขกสกุลจาง
สมาชิกในบ้านทุกคน ต่างมาพร้อมหน้าพร้อมตา และนั่งหันหน้าเข้าหากัน
เบื้องหน้าของพวกเขา คือโต๊ะสี่เหลี่ยมทรงยาวขนาดใหญ่ ซึ่งเต็มไปด้วยอาหารคาวหวานมากมาย ถูกทยอยนำออกมาจัดวาง
และที่ขาดไม่ได้ คือชาอุ่น ๆ กลิ่นหอมกรุ่น และสุราชั้นเลิศ
จางเสียวเหนี่ยว ถูกมารดาจับแปลงโฉมอย่างสวยเพริศพริ้ง
ปิ่นทองและเครื่องประดับเพชรพลอยในรูปลักษณ์มวลบุปผางาม ถูกประดับอยู่บนเรือนผมสีดำน้ำหมึก ยิ่งขับให้ดวงหน้าของดรุณีน้อยเฉิดฉายเปล่งประกายกว่าผู้ใดในโต๊ะอาหารนี้
ภายใต้อาภรณ์ปักร้อยลวดลายดอกหมู่ตาน สีชมพูหวานสดใสสมอายุ ช่วงใกล้วัยปักปิ่น ส่วนการตัดเย็บของชุดก็ประณีตงดงามหรูหรา [4]
ตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่มีสิ่งใดขาดตกบกพร่อง สมฐานะของบุตรีจากตระกูลเก่าแก่สูงศักดิ์และร่ำรวยของเมืองเป่ยเยี่ยน
สี่คนพ่อลูกนั่งเรียงกันตามลำดับ โดยจางเสียวเหนี่ยวได้ถูกจับให้นั่งเก้าอี้ติดกับแขกคนสำคัญของวันนี้
จางเฉินเป่า เอาแต่นั่งจ้องหน้า มองตาเขม็งไปยังแขกคนสำคัญในวันนี้ ซึ่งเขายังคงวางสีหน้าท่าทางสงบนิ่งอย่างไว้ตัว
แน่นอนว่าสกุลจางทุกคน ประคบประหงมจางเสียวเหนี่ยวราวกับไข่ในหินมาตั้งแต่นางเกิดแล้ว เพราะโรคร้ายที่ติดตัวมานั่นเอง
"ท่านพ่อ ท่านแม่ คนผู้นี้นี่น่ะหรือ คือแขกคนสำคัญของพวกเรา ที่พวกท่านบอกข้าไว้เมื่อตอนบ่าย"
น้ำเสียงแข็งกร้าว แววตาดุดัน ใบหน้าของจางเฉินเป่า เผยความไม่ความไม่เป็นมิตร ต่อแขกผู้มาเยือนอย่างเด่นชัด ดูท่าเขากำลังสวมบทบาทของพี่ชายจอมขี้หวงน้องสาวอยู่
ด้านจางเสียวเหนี่ยว พอเห็นท่าทีของจางเฉินเป่า นางก็ส่งสายตาและรอยยิ้มให้กับบุรุษข้าง ๆ อย่างเยาะหยันในใจ
'วันนี้เราน่าจะไม่ต้องออกแรงเองแฮะ เพราะดูท่าแล้ว จางเฉินเป่าผู้นี้ ดูหวงน้องสาวไม่เบาเลยทีเดียว เขาคงไม่ยอมให้แผนการของนายใหญ่และฮูหยิน สำเร็จลุล่วงไปได้ง่าย ๆ แน่'
[1] คลุมถุงชน (สำนวน) น. หมายถึง ลักษณะการแต่งงานที่ผู้ใหญ่จัดการให้ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้จักคุ้นเคย หรือรักกันมาก่อน
[2] แทงใจดำ (สำนวน) หมายถึง พูดตรงกับความในใจของผู้ฟัง
[3] ยามเซิน (申:shēn) คือ 15.00 - 16.59 น.
ยามโหย่ว (酉:yǒu) คือ 17.00 - 18.59 น.
[4] หมู่ตาน คือดอกโบต๋น
...
เซียงไค 盛開


## ตอนที่ ๑๗ แอบย่องออกจากเรือนพัก

ณ ห้องกินข้าว ภายในเรือนรับรองแขกของสกุลจาง
จางเส้าชุนนั่งอยู่หัวโต๊ะในตำแหน่งของเจ้าบ้าน โดยจางหลิวและจางเฉินเป่า นั่งอยู่ฝั่งเดียวกัน
ส่วนจางเสียวเหนี่ยว นั่งอยู่ในตำแหน่งที่ตรงข้ามกับบิดามารดา ส่วนนางและจางเฉินเป่านั่งอยู่ฝั่งเดียวกัน โดยพี่ชายนั่งคั่นตรงกลางระหว่างนางกับแขกคนสำคัญของวันนี้
ดรุณีน้อย นั่งคีบอาหารตรงหน้าใส่เข้าปาก แสร้งทำเป็นไม่สนใจผู้ใด
ดวงตาเฉียบแหลมคมกริบ ริมฝีปากหนาน่าสัมผัส สีหน้านิ่งสุขุม ซึ่งทั้งหมดปรากฏอยู่บนใบหน้าหล่อเรียวคมของแขกคนสำคัญ
โดยเฉพาะอาภรณ์ผ้าแพรไหมสีขาวผ่องดุจดั่งหิมะแรก ปักลวดลายพยัคฆ์ด้วยดิ้นสีเงินลงบนตัวชุด
สัญลักษณ์นี้ยิ่งทำให้ดรุณีน้อยจดจำได้ติดตา
"เฉินเป่า ตอนลูกเดินทางไปเมืองหลวง ลูกเคยพบกันท่านอี้หลางมาก่อนหรือไม่"
ดูเหมือนว่าวันนี้จางเสาชุนจะดูอารมณ์ดี และมีความสุขมากกว่าใคร ๆ บนโต๊ะ
มารดาวางตะเกียบลงบนโต๊ะและหันไปเอยเอ่ยถามสมทบอีกคนอย่างสนใจ
"จริงด้วยสิ ตอนลูกเข้าวังหลวง เพื่อเข้ารับการแต่งตั้งตำแหน่งจากองค์ฮ่องเต้ ทั้งสองได้พบเจอกันบ้างไหม"
ทุกคนยังคงเห็นว่า สายตาของจางเฉินเป่าจับจ้องมองคุณชายรูปงามซึ่งนั่งอยู่ฝั่งเดียวกับจางเสียวเหนี่ยวอย่างดุดัน
ทว่าอีกฝ่ายกลับวางมาดนิ่งขรึม ใบหน้าเฉยชา ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมา และเพียงแค่ท่วงท่าคีบตะเกียบอันแสนธรรมดา แต่กลับเผยให้เขาดูองอาจสง่างามต่อสายตาของทุกคนได้
จู่ ๆ คุณชายใหญ่ของสกุลจางก็กล่าวขึ้น
"ก็นะ...แม้นข้าจะเป็นทหารที่ประจำอยู่ชายแดน แต่ก็ได้ยินกิตติศัพท์ของอี้หลางหนุ่ม ผู้เลื่องชื่อลือนามแห่งเมืองหลวงเป็นอย่างดี"
แขกคนสำคัญได้เผยรอยยิ้มอ่อนตรงมุมปากเล็กน้อย
"ท่านรองผู้บัญชาการ กล่าวชมเกินไปแล้ว ข้าเป็นเพียงขุนนางทั่วไป เจตจำนงเดียวคือตั้งใจทำงานและรับใช้ฝ่าบาทด้วยความซื่อสัตย์ จงรักภักดีไม่ต่างจากท่าน รวมไปถึงคนสกุลจาง หาได้มีชื่อเสียงหรือยศถาบรรดาศักดิ์สำคัญใหญ่โตอันใด"
แต่คำกล่าวของอี้หลางหนุ่มกลับไม่ได้ทำให้จางเฉินเป่าเปลี่ยนท่าทีเลย
นายใหญ่และฮูหยินจางเห็นท่าทีชวนหาเรื่องของบุตรชายที่กำลังแสดงท่าทีเสียมารยาทต่อแขก ทำให้ทั้งคู่เกิดความกังวลใจเล็กน้อย ประจวบกับพอหันหน้า ชำเลืองมองไปทางบุตรี นางกลับเอาแต่สนใจอาหารมากมายในจานตรงเบื้องหน้า อีกทั้งยังเมินเฉยต่อแขก
ส่วนเสี่ยวโหย่วและอาฉี ทั้งสองยืนรอรับใช้อยู่ด้านนอกประตู
จางเส้าชุนเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเบี่ยงประเด็น ชวนทุกคนยกจอกสุราขึ้นดื่ม ซึ่งวางเตรียมไว้บนโต๊ะตรงเบื้องหน้าของแต่ละคน เพื่อหวังสร้างบรรยากาศใหม่ ๆ
"วันนี้ถือว่าเป็นวันดีที่ท่านอี้หลาง ให้เกียรติมาเยือนพวกเราตามคำเชิญ แถมเฉินเป่าก็เดินทางกลับมาเยี่ยมบ้านในรอบหลายปีอีกด้วย ช่างเป็นนิมิตหมายอันดี หลังจากที่สกุลจางพึ่งผ่านเคราะห์ร้ายมา ข้าขอดื่มให้กับทุกคน เชิญ"
พูดจบจางเส้าชุนก็ยกจอกเหล้าในมือขึ้นดื่มหมดจอก จากนั้นก็ผายมือไปทางทุกคนเพื่อเป็นการเชื้อเชิญอย่างให้เกียรติ
"ได้! วันนี้ข้าเฉินเป่า ขอดื่มให้กับท่านอี้หลางหนุ่ม แห่งเมืองหลวง หานหนิงเหอ เพื่อนรักของข้า"
นายทหารหนุ่มผู้กล้ากล่าวเสียงดังขึ้นกลางโต๊ะอาหาร แววตาและสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข ความดีใจความภาคภูมิใจที่มีต่อคนตรงหน้า
ความรู้สึกของเขาที่แสดงออกมาณ เวลานี้ มันช่างต่างจากก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง
จางเส้าชุนและจางหลิวฮัวเผยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย
จางเสียวเหนี่ยว ก็ยังชะงักมือ หยุดคิดตามชั่วขณะ
นาทีต่อมาบิดามารดาก็ปรับอารมณ์ให้ทันตามความคิดของบุตรชาย จากนั้นทั้งสองก็เผยรอยยิ้มหน้าบาน สีหน้าโล่งใจคลายกังวลอย่างเห็นได้ชัด
และดูเหมือนผู้ที่ดีใจจนออกนอกหน้า เห็นจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากนายใหญ่จางผู้นี้
"นี่ลูกจะบอกว่าท่านอี้หลาง คือเพื่อนสนิทที่เจ้าเขียนจดหมายมาเล่าให้พวกเราฟังบ่อย ๆ ว่าเป็นคนดีมีคุณธรรม แถมรูปงามเหนือผู้ใดในใต้หล้าเทียบเทียม และเป็นขุนนางโปรดปรานของฮ่องเต้ ในสมัยที่เจ้าไปร่ำเรียนยังเมืองหลวงหรอกงั้นรึ"
หานหนิงเหอ หยิบจอกสุราตรงหน้าขึ้นดื่ม เพื่อตอบรับคำเชิญไมตรีจากเจ้าบ้านอย่างมีมารยาท และนอบน้อมผู้ที่อาวุโสกว่าตน โดยไม่ยึดติดกับยศถาบรรดาศักดิ์
"ท่านจางกล่าวชื่นชมข้าเกินไป สิ่งเหล่านั้น หาเทียบเทียมในคุณความดีของสกุลจางได้ไม่ อีกอย่าง ท่านทั้งสองเป็นบิดามารดาของเฉินเป่า ก็เปรียบเสมือนเป็นญาติผู้ใหญ่เช่นกัน ท่านทั้งสอง โปรดเรียกข้าว่า หนิงเหอ เหมือนที่เขาเรียกเถิด"
จางเส้าชุนและจางหลิวฮัวได้ฟัง พลางหันหน้ามองและจ้องตากัน แววตาเผยความปลื้มปริ่มและความประทับใจต่ออี้หลางหนุ่มผู้นี้ยิ่งทวีคูณ
'คนหนุ่มผู้นี้ เป็นผู้มีความอ่อนน้อมถ่อมตน ไม่ถือยศถืออย่าง ไม่ยกตนข่มท่าน แถมยังรู้จักการวางตัว ช่างเป็นโชคดีของเฉินเป่าและครอบครัวเรายิ่งนัก ที่ได้มีวาสนาพบเจอกับเขา'
'จริงด้วยเจ้าค่ะท่านพี่'
ต่างฝ่ายต่างก็คิดโต้ตอบกันในใจ ราวกับทั้งคู่สื่อสารกันรู้เรื่องผ่านสายตาสองคู่นั้น
โดยตอนนี้ ไม่มีผู้ใดสนใจสายตาของของคุณหนูน้อยของบ้าน ได้เปลี่ยนจากจานอาหารตรงหน้า หันมาจ้องใบหน้าอันหล่อเหลาของคนข้าง ๆ อย่างจับผิด
จางเสียวเหนี่ยว เริ่มมีลางสังหรณ์บางอย่าง นางเห็นท่าไม่ดี จึงรีบวางท่าตั้งแง่และชิงพูดข่มขวัญฝ่ายตรงข้าม เพราะไม่รู้ว่า เขายอมรับคำเชิญของบิดาด้วยเหตุผลใด
"ว่าแต่เหตุใดท่านถึงยอมรับคำเชิญของท่านพ่องั้นรึ ไหนบอกว่าพวกเราไม่ได้ติดหนี้บุณคุณอันใดต่อกันไง"
ดรุณีน้อยเอ่ยถาม ในขณะที่มือยังถือตะเกียบ และคาอยู่ที่ปากของตน
จางเส้าชุน หันหน้าไปทางบุตรี พร้อมกับรีบเอ่ยปรามอย่างทันควัน ที่เจ้าตัวแสดงกิริยาเสียมารยาทต่อแขก โดยไม่รอให้ภรรยาต้องเอ่ย
"เหนียวเหนี่ยว อย่าเสียมารยาทต่อแขกสิ"
ดรุณีน้อยหันไปมองทางบิดา นางขมวดคิ้ว ประท้วงคำพูดของบิดาด้วยน้ำเสียงเคืองขุ่นน้อยใจ
"ท่านพ่อ ข้าก็แค่แปลกใจ ว่าแขกคนสำคัญที่ท่านพูดถึง ทำไมกลายเป็นท่านอี้หลางผู้นี้ได้ แล้วข้าก็ยังถูก ท่านแม่บังคับจับให้แต่งตัวเต็มเครื่องแบบนี้ รู้ไหมว่ามันพะรุงพะรังและชุดข้างในก็รัดแน่น จนทำข้าอึดอัดจะตายอยู่แล้ว"
สีหน้าที่บูดเบี้ยวในขณะพูด เริ่มเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง พลางชี้นิ้วไปยังจานอาหารบนโต๊ะตรงหน้า
"...และที่แย่ไปกว่านั้นคือ อาหารซึ่งวางเต็มอยู่บนโต๊ะมากมายพวกนี้ ทั้งกลิ่น สีสันหน้าตาที่แสนจะยั่วน้ำลายพวกนี้ ข้ากินได้แค่นิดหน่อยก็แน่นไปทั้งหน้าท้องแล้ว ไหนจะกังวลว่าชุดจะขาดอีก ทั้งหมดนี่ เพียงเพื่อทุกคนต้อนรับเขาเนี่ยนะ พวกท่านทำร้ายและทรมานข้ามากเกินไปแล้ว"
ทั้งคำพูดและการแสดงออกมาของจางเสียวเหนี่ยว ทำให้มารดาได้ฟังแล้ว ถึงกับทนดูกิริยาที่ไร้มารยาทของบุตรีต่อไปเช่นนี้ไม่ไหวแล้ว
จางหลิวฮัว ใช้ตะเกียบในมือ ตีไปบนหลังมือทั้งสองของเจ้าตัวข้างละที
"เหนียวเหนี่ยว ดูท่าแล้ว แม่คงจะใจดีและหย่อนยานกับเจ้ามากเกินไปใช่ไหม เจ้าถึงได้ทำตัวเหลวไหล เสียมารยาทต่อแขกเยี่ยงนี้ กล่าวขอโทษท่านอี้หลางเดี๋ยวนี้เลยนะ"
นางถึงกับขึ้นเสียง กล่าวตำหนิบุตรีต่อหน้าแขกอย่างไม่เกรงใจ เพื่อเป็นการกำราบคนดื้อรั้นให้อยู่ในโอวาท
หานหนิงเหอ ไม่ต้องการให้เป็นเรื่องใหญ่ อีกอย่างเขาไม่ใช่คนถือยศถือเกียรติ จึงได้ออกตัวปกป้องดรุณี้น้อย เพื่อไม่ให้สถานการณ์บนโต๊ะอาหาร ตึงเครียดไปมากกว่านี้
"ฮูหยินจาง อย่าได้โมโหและตำหนิคุณหนูจางเลยขอรับ นางยังเด็กอยู่ ข้ามิถือสาหาความอันใด"
"จริงด้วยท่านแม่ ท่านอย่าไปดุเหนียวเหนี่ยวเลย หนิงเหอเป็นเพื่อนรักของข้า เช่นนั้น เขาก็ไม่ต่างจากเป็นพี่ชายของนางเช่นกัน"
จางเฉินเป่า ช่วยน้องสาว พูดเกลี้ยกล่อมมารดาให้ลดความโกรธลง
ดวงจิตของจิ้งเจียวเจี๋ยในร่างจางเสียวเหนี่ยวไม่ค่อยเข้าใจในขนบธรรมเนียมของคนโบราณ ว่าหากมีแขกคนสำคัญระดับขุนนางของราชสำนักมาเยือนที่เรือน
เจ้าบ้านจะต้องแต่งกายให้เหมาะสมกับฐานะของขุนนางผู้นั้น เพื่อแสดงความเคารพให้เกียรติ
แต่สำหรับผู้ที่ไม่ได้เกิดในยุคสมัยนี้เช่นจิ้งเจียวเจี๋ย ย่อมคิดว่าทั้งหมดนี้ มันคือเรื่องเรื่องไร้สาระสิ้นดี เพราะนางให้ความสำคัญกับจิตใจและการกระทำ มากกว่าสิ่งของภายนอกกาย หรือแม้แต่ยศถาบรรดาศักดิ์
ด้านผู้เป็นมารดายังคงรู้สึกผิดหวังและเสียใจต่อการกระทำอันไร้มารยาทของบุตรีที่แสดงออกต่อแขก และสำหรับคนเป็นแม่ นั่นคือความผิดของตนโดยแท้ ที่บกพร่องในเรื่องของการอบรมสั่งสอนบุตร
นางจึงหันไปทางอี้หลางหนุ่ม พร้อมกับน้อมศีรษะลงให้เขาเล็กน้อย เพื่อกล่าวขอโทษแทนบุตรี
"ข้าต้องขออภัยต่อการเสียมารยาทของเหนียวเหนี่ยวด้วย เป็นความผิดข้าเอง ที่อบรมสั่งสอนลูกมาไม่ดีพอ"
จางเสียวเหนี่ยวได้ฟังเช่นนั้น ก็รู้สึกหน้าชาไปครู่หนึ่ง ยิ่งเมื่อเห็นมารดาก้มหัวขอโทษอี้หลาง และออกรับผิดแทนการกระทำของตน
หานหนิงเหอ รีบยกมือทั้งสองขึ้นและทำการคารวะจางหลิวฮัว ตอบรับคำขอโทษอย่างนอบน้อม
"ฮูหยินจาง โปรดอย่าได้กล่าวเช่นนั้น ข้าเองที่เป็นฝ่ายมารบกวนช่วงเวลาค่ำคืนอันสงบสุขของครอบครัวพวกท่าน จนทำให้คุณหนูจางต้องเดือดร้อนและลำบากแต่งตัวครบองค์ทรงเครื่องขนาดนี้ อันที่จริง สำหรับข้าแล้ว การที่ได้มาร่วมทานอาหารค่ำกับทุกคน ถือว่าเป็นเกียรติยิ่งนัก ดังนั้นทุกท่านโปรดทำตัวปกติเถิด"
อี้หลางหนุ่ม ยังคงกล่าวด้วยถ้อยคำสุภาพอ่อนน้อม ไม่ถือยศถาบรรดาศักดิ์ อีกทั้งยังบอกถึงเจตจำนงชัดเจน เพื่อให้ทุกคนคลายความตึงเครียดลง
จางหลิวฮัวยิ้มรับคำกล่าวของอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน
"เช่นนั้นเจ้าก็ควรเรียกเราสองคนว่าท่านลุงท่านป้า จะได้ไม่ดูห่างเหินไง" จางเส้าชุนกล่าวเสริมทัพด้วยสีหน้ายิ้มแย้มมีความสุข
มีเพียงจางเสียวเหนี่ยวเท่านั้น ที่ยังคงสงสัยและไม่ไว้ใจในการมาเยือนของอี้หลางหนุ่มรูปงามผู้นี้
ดวงตากลมโตหรี่เล็กลง ใบหน้าบึ้งตึง จ้องมองอีกฝ่ายอย่างจับผิด
'รอยยิ้มแสนเจ้าเล่ห์ที่อยู่ภายใต้ใบหน้าอันหล่อเหลาราวเทพบุตรของคนผู้นี้ ดูยังไงก็ไม่น่าไว้วางใจจริง ๆ แต่จางเฉินเป่า ออกรับตัวแทนขนาดนั้น อีกทั้งตาเฒ่าจางก็ดีใจหน้าบานมาก ตอนนี้ถึงจะพูดอะไรก็คงไม่เป็นผล รอดูสถานการณ์ไปก่อนละกัน'
...
ในช่วงค่ำ หลังจากทุกคนร่วมทานอาหารค่ำเสร็จ ต่างก็แยกย้ายกันกลับเรือนพักของตน
รวมทั้งหานหนิงเหอและคนสนิท ซึ่งทั้งสองถูกเชิญให้อยู่พักค้างแรมยังเรือนพักรับรองแขกของสกุลจาง
ยามซวี [1] ล่วงเลยผ่านไปเพียงครึ่งชั่วยาม
เรือนพักของจางเสียวเหนี่ยว
ในขณะที่เสี่ยวโหย่วกำลังจัดเตรียมที่นอนให้กับนายสาวอยู่
เจ้าของเรือนพัก ซึ่งพึ่งเปลี่ยนชุดเตรียมเข้านอนเสร็จเรียบร้อย ก็ได้เดินมาทางด้านหลัง พร้อมกับใช้หวีสางเรือนผมสีดำน้ำหมึกของตน
"เสี่ยวโหย่วพอแค่นั้นแหละ เดี๋ยวข้าทำต่อเอง วันนี้เจ้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ"
สาวใช้วางมือจากผ้าห่มบนเตียงนอน และหันกลับมาทางนายสาว ด้วยใบหน้าดีใจ
"จริงเหรอคะคุณหนู ขอบคุณมากนะเจ้าคะ งั้นข้ากลับห้องก่อนนะ วันนี้เหนื่อยมากจริงๆ"
"อื้ม ไปเหอะ"
นายสาวตอบพลางยิ้มหวานให้
เสี่ยวโหย่วเดินแยกตัวออกไปยังไม่ถึงประตู นางก็หันขวับกลับมาทางนายสาวของตน เผยสีหน้าจริงจัง
"อ้อ คุณหนูต้องเข้านอนเลยนะ ห้ามออกจากเรือนพักไปเล่นซุกซนที่ไหนเด็ดขาด เข้าใจไหมเจ้าคะ"
"เสี่ยวโหย่ว เจ้าคิดมากไปแล้ว เห็นข้าเป็นคนแบบไหนกัน ดึกดื่นค่ำคืนขนาดนี้แล้ว ข้าจะออกไปเที่ยวเล่นที่ไหนได้อีก ไป ๆ รีบกลับห้องไปพักผ่อน ข้าเองก็จะเข้านอนละ"
จางเสียวเหนี่ยวพูดจบ ก็อ้าปากกว้าง แกล้งหาวเสียงดัง พลางเดินไปดันหลังให้สาวใช้ออกจากห้องไปโดยเร็ว
แม้เสียวโหย่วจะไม่ค่อยวางใจนัก แต่ร่างกายของตนก็เหนื่อยล้าเต็มที จึงรีบกลับห้องพักเพื่อพักผ่อนเอาแรงสำหรับวันใหม่ที่กำลังจะมาถึง
เวลาครึ่งก้านธูปต่อมา หลังจากที่สาวใช้ได้แยกตัวกลับห้องพักไป จางเสียวเหนี่ยวก็เปิดประตูเรือนพัก และค่อย ๆ โผล่ใบหน้าออกมาทางด้านนอกเรือน สายตากลมโตหรี่เล็กลง กวาดมองไปทั่วบริเวณรอบนอก บรรยากาศเงียบและมืดสลัว
ใช่แล้ว คุณหนูผู้สูงศักดิ์ของสกุลจาง ไม่อาจทนเก็บความสงสัยบางอย่างที่มีในใจไว้ไม่ได้อีกต่อไป
และเพื่อไม่ให้คนพบเห็นว่าตนแอบหนีออกไปจากเรือนพักในยามวิกาล เจ้าตัวจึงกลับเข้าไปด้านใน และปีนหนีออกไปทางหน้าต่างด้านข้างเรือนแทน
จากนั้นก็เดินย่องแอบ หลบหลีกสายตาของบ่าวไพร่ ซึ่งคอยเดินตรวจตราเวรยามความเรียบร้อยในตอนกลางคืน
สองขาก้าวย่องเท้า มุ่งตรงไปยังสถานที่บางแห่ง
โถงเชื่อมทางเดินระหว่างเรือนของบ้านสกุลจาง
จางเสียวเหนี่ยว ค่อย ๆ เดินย่องก้าวเท้าอย่างเงียบเชียบและเบาเสียงที่สุด อยู่ตรงโถงทางเดินกลาง ซึ่งเป็นทางเชื่อมต่อของแต่ละเรือน
เมื่อไร้ซึ่งเงาของบ่าวที่คอยเดินตรวจตรายเวรยาม ดรุณีน้อย ผู้โฉมยง ก็เร่งฝีเท้าก้าวฉับ ๆ เดินเลี้ยวลัดเลาะไปทางเรือนรับรองแขก
และระหว่างที่จางเสียวเหนี่ยว กำลังจะเดินผ่านเรือนอาบน้ำของแขก หางตาก็ดันมองเห็นว่าด้านในมีแสงไฟ จึงหยุดชะงักฝีเท้า พลางหันขวับ
สายตาจับจ้องมองไปยังประตูเรือนอาบน้ำของแขก
ในขณะที่ ดรุณีน้อยกำลังยืนคิดลังเลใจอยู่นั้นเอง เสียงพูดคุยสนทนาของบุรุษสองคน ก็ได้ดังลอดออกมาทางด้านนอก แต่มันเบาจนแทบจับใจความไม่ได้
ความสงสัยในหัวได้กระตุกต่อมความอยากรู้ของนางให้เริ่มทำงานทันที
สองขาจึงเดินย่องเดินเข้าใกล้ประตู ใบหูเล็กถูกทาบแนบชิดติดฝาผนังหน้าต่างบานใหญ่อย่างระมัดระวัง สมาธิจดจ่อ คอยเงี่ยหูฟัง การกระทำทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างลืมตัว
พอนึกขึ้นได้ เจ้าตัวจึงพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง
"นี่ความอยากรู้ ทำให้เรากลายเป็นพวกถ้ำมองไปแล้วเหรอเนี่ย"
ถึงจะพูดกระนั้น นางก็หาได้หยุดการกระทำของตนไม่
ตัดภาพ สลับไปทางอีกฝั่งของประตูเรือนอาบน้ำแขก
ด้านในเรือนอาบน้ำ หานหนิงเหอกำลังพักสายตา สองมือวางพาดอยู่บนขอบถัง เรือรร่างรูปงามกำยำ นั่งแช่อยู่ในถังใบใหญ่ซึ่งเต็มไปด้วยสมุนไพรที่ผสมกับเครื่องหอม อย่างผ่อนคลาย
อี้หลง ยืนกอดหน้าอก และหันหลังให้กับผู้เป็นนายน้อย สายตาสอดส่องมองออกไปทางประตู หูก็คอยเงี่ยฟังเสียงสิ่งผิดปกติ และมือยังคงกำกระบี่ไว้แน่นตลอดเวลา
ซึ่งระหว่างทั้งสองคน มีฉากกั้นวางตั้งอยู่
"นายน้อย ข้าไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเหตุใดท่านจึงตอบรับคำเชิญจากสกุลจาง และยอมพักค้างแรมที่นี่ แค่เอาตัวเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคดีก่อนหน้า มันก็ทำให้พวกเราต้องเสียแวลาและทำงานยากลำบากกว่าที่คิดไว้มากโข"
อี้หลง กล่าวขึ้นอย่างสงสัย น้ำเสียงและถ้อยคำระคนความอัดอั้นตันใจ
"อี้หลง ข้าทำอะไรย่อมมีเหตุผลเสมอ ปกติเจ้าไม่เคยสงสัยในการตัดสินใจของข้าเลยสักครั้ง เหตุใดวันนี้ถึงได้เกิดอารมณ์เคืองขุ่นใจเช่นนี้ หากมีอะไรติดใจสงสัย ก็พูดออกมาตรง ๆ เถิด"
อี้หลางหนุ่ม อธิบายตอบคนสนิท ในขณะที่เปลือกตาหนายังคงปิดสนิท เหมือนรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอ่านสิ่งใดอยู่
"ท่านพอใจในตัวคุณหนูจางผู้นั้นอย่างนั้นเหรอ"
อี้หลงย้อนถามด้วยประโยคสั้น ๆ ออกมาตรง ๆ และมันคือสิ่งที่ตัวเขากำลังคิดอยู่ เพราะเขารับใช้อี้หลางผู้นี้ด้วยความซื่อสัตย์และจงรักภักดีมานาน จึงรู้จักและคุ้นเคยกับอุปนิสัยของเจ้านายไม่น้อยเช่นกัน
คำถามของคนสนิท น่าจะไปแทงใจดำของนายน้อยเข้าเสียแล้ว เพราะเมื่ออีกฝ่ายได้ยินประโยคนี้ ก็ทำให้เขาหัวเราะร่าออกมาอย่างขบขัน เพื่อหวังกลบเกลื่อน ทั้ง ๆ ที่ปกติต่อหน้าคนอื่นเขาจะวางมาดนิ่งและดูสุขุมเสมอ
ฮ่าฮ่าฮ่า...
"อี้หลง เจ้าถามเยี่ยงนี้ คงไม่คิดว่า ข้าจะให้นางมาแทนที่เจ้าหรอกนะ"
อีกฝ่ายพูดจาหยอกล้อกลับ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มขำขัน
ด้านอี้หลง ซึ่งกำลังยืนกอดกระบี่ของตนแนบหน้าอกอยู่ พลางพ่นลมออกทางปลายจมูกเล็กน้อย
เหอะ
"ใครกันจะสามารถหยั่งรู้ความคิดและความรู้สึกที่อยู่ภายในใจของท่านอี้หลาง ผู้เจ้าแผนการได้กันเล่าขอรับ อีกอย่างท่านไม่ควรกล่าวคำพูดที่มีความหมายสองแง่สองง่ามแบบนั้นออกมา หากคนอื่นมาได้ยินเข้า อาจจะพานเข้าใจผิดได้"
อี้หลง กล่าวเหน็บแนมและตำหนินายน้อยของตน โดยไม่กลัวว่าอีกฝ่ายจะโกรธและสั่งลงโทษ
เพราะด้วยอุปนิยสัยส่วนตัวแล้ว เขาเป็นคนที่จริงจังและมักวางท่าขึงขังตึงเครียด มากกว่าหานหนิงเหอ ผู้เป็นนายเสียอีก
"ข้ายอมรับ ว่าข้าสนใจในตัวคุณหนูจางผู้นั้น แต่มันไม่ใช่อย่างที่เจ้ากำลังคิดอยู่อย่างแน่นอน ข้าเพียงแค่รู้สึกว่า ดรุณีน้อย นางนี้ ดูแตกต่างจากสตรีอื่นทั่วไป และข้าก็สัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดอันแปลกประหลาดบางอย่างจากตัวนาง ซึ่งมันกำลังเรียกหาตัวข้าอยู่ เหมือนข้ากับนางเคยพบเจอกันมาก่อน"
และในขณะที่หานหนิงเหอกำลังพูดถึงจางเสียวเหนี่ยว ดวงตาของเขาเปล่งประกายวาบขึ้น
[1] ยามซวี (戌:xū) คือ 19.00 - 20.59 น.
...
เซียงไค 盛開


## แอบย่องเข้าห้องอาบน้ำ 1.2

-ตอนที่ 12-
ทันใดนั้น หานหนิงเหอ ได้โผล่พรวดขึ้นมาเหนือผิวน้ำในถังใบใหญ่ตรงหน้าของสตรีน้อย
ใบหน้าอันหล่อเหลาราวกับเทพบุตรของเขา เผยยิ้มอ่อนแฝงไว้ด้วยซึ่งเลศนัยออกมา และห่างจากดวงหน้าสวยพริ้งเพียงแค่คืบเดียว
จางเสียวเหนี่ยวตกใจจนหน้าเหวอ แต่ปฏิกิริยาของร่างกายกลับตอบสนองอย่างรวดเร็ว
เมื่อได้สตินางก็รีบถอยหลังไปก้าวหนึ่งเพื่อตั้งหลัก
จังหวะนั้นเอง เนื่องด้วยน้ำได้กระเซ็นออกจากถัง เจิ่งนองบนพื้นไม้รอบบริเวณนั้น ทำให้นางเกิดลื่นเสียหลัก หงายเงิบไปทางด้านหลัง
หานหนิงเหอ ซึ่งมีสายตาอันคมกริบและประสาทการรับรู้ดีเยี่ยม จึงได้ยื่นมือไปคว้าหมับเข้าที่แขนของคุณหนูเจ้าของบ้านและดึงตัวนางกลับมายืนได้อย่างทันท่วงที
ทว่าพื้นไม้นั้นเปียกโชกไปหมด และผนวกกับแรงดึงของบุรุษ ทำให้ร่างน้อยอรชรเคลื่อนไหวตามแรงกระชากนั้นพลัดตกลงไปในถังน้ำใบใหญ่อย่างไม่ตั้งใจ
ตู้ม!
ครู่เดียว จางเสียวเหนี่ยว โผล่พรวดหัวพรวดขึ้นมาเหนือน้ำ และตั้งหลักยืนตัวตรงในถังน้ำใบใหญ่ได้ ด้วยความโกรธจัด นางได้ตะคอกเสียงด่าทอเขาออกมา โดยไม่ทันจ้องมองตรงเบื้องหน้าให้ถ้วนถี่ก่อนด้วยซ้ำ
"นี่! ท่านแกล้งดึงข้า ให้ตกลงมาในถังน้ำใบเดียวกับท่านกระนั้นหรือ"
"แล้วผู้ใดกัน รู้ทั้งรู้ ว่ามีคนอยู่ข้างในนี้ แต่กลับแอบเข้ามาในห้องอาบน้ำซึ่งเป็นยามวิกาล แถมยังเป็นพื้นที่ของเรือนรับรองแขกอีกด้วย"
หานหนิงเหอตอบสวนกลับด้วยถ้อยคำที่ฟังดูราบเรียบ หากแต่คนฟังถึงกลับสะอึกเล็กน้อย เอาเข้าจริง มันคือการกล่าวตำหนิอย่างมีมารยาทจากเขานั่นเอง
จางเสียวเหนี่ยว ได้ฟังจึงฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าคนที่เป็นฝ่ายผิดคือตัวนางที่แอบเข้ามาในห้องอาบน้ำนี้
นางเงยเชิดหน้าขึ้น เพื่อสบตากับคนตรงหน้า จะได้เถียงถนัดขึ้น
แต่สตรีน้อยก็ต้องนิ่งอึ้ง และยืนจ้องมองคนตรงหน้าพร้อมกับอ้าปากค้างไปชั่วครู่ อีกทั้งไม่ทันรู้ตัวเลยว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสภาพไหน
'โห! คนอะไรดูดีไปหมดตั้งแต่หัวจรดเท้า พอถอดเสื้อออก ยิ่งมีหยดน้ำเปียกตามตัว โคตรเซ็กซี่เลย ขนาดเราเคยเห็นผู้ชายหุ่นล่ำบึ๊กเปลือยท่อนบนมาก็เยอะ เจอเข้าจัง ๆ ตรงหน้าแบบนี้ ก็เล่นเอาอึ้งไปไม่เป็นเหมือนกันแฮะ'
ร่างกายอันกำยำของบุรุษตรงหน้านั้นเปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำ ตั้งแต่เรือนผมสีดำ ดวงหน้าเรียวคม ไล่ต่ำลงไปจนถึงลำตัว ท่อนบนเกือบถึงช่วงบริเวณใส่เข็มขัด แต่ยังดีที่ตำแหน่งนั้นอยู่ใต้ผิวน้ำ
ซึ่งบุรุษผู้เป็นเจ้าของร่างกายนี้กำลังยืนประชิดอยู่กับตัวนาง แถมมือทั้งสองข้างของเขากำลังโอบกอดรัดเอวคอดกิ่วของนางเอาไว้ ทำให้ไม่สามารถขยับตัวได้
หานหนิงเหอ ดันลืมตัวเผลอมองต่ำ จนสายตาพลันจับจ้องมองไปยังบริเวณช่วงใต้คางของสตรีน้อย
ซึ่งอีกฝ่ายก็เปียกชุ่มไปทั้งตัวเช่นกัน อาภรณ์ที่สวมใส่จึงแนบติดกับผิว เผยให้เห็นเนินเนื้อขาวเนียนและร่องอกของคนตรงหน้า ผ่านเสื้อซับในขาวบางตรงบริเวณนั้น
จางเสียวเหนี่ยว หลุดจากความคิดได้ นางก็เห็นรัศมีของสายตาบุรุษตรงหน้า กำลังทำมุมองศาตรงมายังเนินเนื้อส่วนบนของร่างกายตัวเอง
นางรีบยกมือขึ้นปิดตรงนั้นไว้ทันที และขึ้นเสียงดังตีโพยตีพายต่อว่าเขาอีกรอบ เพื่อโยนความผิดและหวังเปลี่ยนประเด็น
"...แต่ท่านก็ไม่เห็นจะต้องดึงข้าลงมาในถังน้ำใบนี้ก็ได้นี่ ดูสิ! ท่านทำฉันเปียกไปทั้งตัวเลย"
"ท่านตะโกนเสียงดังขนาดนี้ คงอยากจะให้คนในเรือนสกุลจางได้ยินกันหมดบ้านกระมัง ว่าตัวท่านได้แอบเข้ามาดูข้าอาบน้ำเยี่ยงนี้"
ฝีปากของอี้หลางหนุ่มก็ยียวนกวนประสาทคนฟังไม่แพ้กัน
ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังปะทะฝีปากกันอยู่นั้นเอง
อี้หลง คนสนิทของหานหนิงเหอ ได้เปิดประตูออกและย้อนกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง เพื่อหวังจะรายงานเจ้านายของเขา
จังหวะเดียวกันนั้น หานหนิงเหอได้โอบกอดร่างอรชรไว้แน่น และหันหลังขวับให้กับฉากกั้น พร้อมกับเอาตัวเองบังตัวให้กับสตรีในอ้อมแขน และตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่คนสนิทจะเดินผ่านฉากกั้นมาหาพวกเขา
อี้หลง เป็นผู้คุ้มกันที่มีฝีมือในการต่อสู้พอตัว ดังนั้นเมื่อมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นในห้องนั้น มันจึงไม่อาจจะรอดพ้นจากสายตาของเขาไปได้ แต่พอใช้สายตากวาดมองไปรอบห้อง แต่กลับไม่พบเห็นผู้ใด เขาจึงเอ่ยถามผู้เป็นเจ้านายผ่านฉากกั้นบาง ๆ ตรงหน้า
"คุณชาย เมื่อสักครู่ข้าได้ยินเสียงดังมาจากทางห้องนี้ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับท่านกัน หรือว่ามีคนร้ายแอบบุกเข้ามา...?"
อี้หลางหนุ่มไม่อาจที่จะบอกความจริงต่อคนของเขาได้ จึงได้ตอบโกหกไป เพราะต้องการปกป้องเกียรติของสตรีในอ้อมแขน
"ทุกอย่างเรียบร้อยดี เจ้ากลับไปพักผ่อนเถอะ ข้าเองก็ใกล้เสร็จแล้ว พรุ่งนี้เช้าค่อยคุยกันต่อ"
อี้หลง ได้ยินน้ำเสียงอันหนักแน่นของผู้เป็นนายตอบกลับมาเช่นนั้น แม้จะรู้สึกสงสัยบางอย่างแต่เขาก็ขานรับและทำตามคำสั่งแต่โดยดี
"ได้ งั้นเจอกันพรุ่งนี้ ข้าขอตัว"
หลังจากที่ประตูห้องอาบน้ำถูกปิดลงอีกครั้ง
บุรุษรูปงามซึ่งร่างกายท่อนบนของเขากำลังเปลือยเปล่า แถมยังเปียกชุ่มได้ด้วยน้ำ กำลังโอบกอดรัดสตรีน้อยโฉมสะอ้างเอาไว้แน่น
ซึ่งนางเองก็เปียกชุ่มไปทั้งที่ยังคงสวมใส่อาภรณ์เต็มชุด ดวงหน้าของนางแดงก่ำราวกับผลท้อ จ่อนิ่งอยู่ตรงบริเวณแผ่นอกอันขาวเนียนและบึกบึนของอีกฝ่าย ปลายจมูกน้อยเกือบจะแตะลงบนผิวกายนั้น
คนทั้งสองอยู่ในห้องนั้นกันตามลำพังเพียงสองคน
ท่าทีเรียบเฉยของอี้หลางหนุ่มกำลังแสดงออกมา ทำให้มองเห็นได้ว่าเขาเป็นบุรุษที่เก็บความรู้สึกและอดกลั้นใจไว้ได้ดีมาก
ในสถานการณ์เช่นนี้ ถ้าเป็นบุรุษผู้อื่นแล้ว หากมีสตรีผู้งดงาม แถมยังเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ ยืนตัวโปกโชกไปทั้งตัวและเสื้อผ้า จนเผยให้เห็นเรือนร่างแบบนี้ คงไม่มีใครหักห้ามใจได้
ฮะ...ฮัดชิ้ว!
จู่ ๆ จางเสียงเหนี่ยวก็จามเสียงดังขึ้น ทำให้คนทั้งคู่ได้สติกลับมาอยู่ที่ตัวอีกครั้ง
หานหนิงเหอ รีบคลายอ้อมกอดออกจากตัวของสตรีน้อย และอุ้มตัวนางออกจากถังน้ำใบใหญ่อย่างไม่รีรอ
จางเสียวเหนี่ยว ตกใจเล็กน้อยเพราะไม่ทันตั้งตัวและไม่คิดว่าเขาจะทำเช่นนั้น ทำให้ร่างกายตอบสนองอย่างรวดเร็ว นางได้ยื่นมือไปคว้าหมับเข้าที่คอของเขาเอาไว้ตามสัญชาติญาณ
"นะ...นี่ท่านคิดจะทำอะไร!"
บุรุษหนุ่มร่างกายกำยำ ไม่ได้สนใจในคำถามและแววตาสงสัยแกมตกใจของอีกฝ่าย
หลังจากที่อุ้มตัวนางออกมาจากถังน้ำใบใหญ่ได้ เขาก็ค่อย ๆ วางจางเสียวเหนี่ยวให้ยืนบนพื้นอย่างระมัดระวัง พร้อมกับสะบัดปลายฝ่ามือเล็กน้อย
ทันใดนั้น ชุดลำลองของเขา ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะใกล้ ๆ ก็ได้ลอยเข้ามาหล่นลงบนมือเขาอย่างกับมีแรงดึงดูด
"ปากเล็ก ๆ ของท่านนี่ชอบทำเสียงดังเสียจริง เดี๋ยวทุกคนในเรือนสกุลจางทั้งหมดก็ได้วิ่งแตกตื่นกันเข้ามาในนี้หรอก"
อี้หลางหนุ่มกล่าวตำหนิสตรีอย่างสุภาพเล็กน้อย และในขณะเดียวกันเขาก็คลุมอาภรณ์วางลงบนร่างกายของสตรีตรงหน้าอย่างอ่อนโยน
"ใส่นี่เอาไว้ก่อน เปียกไปทั้งตัวอย่างกับลูกหมาตกน้ำแบบนี้ เพราะหากท่านเกิดไม่สบายขึ้น จะพาลว่าข้าเป็นต้นเหตุได้ อีกอย่างหากมีผู้ใดรู้ว่าท่านแอบเข้าหาบุรุษถึงห้องอาบน้ำเยี่ยงนี้ มันคงจะดูมิงามและเสียหายกันไปหมด"
คำกล่าวของหานหนิงเหอ แม้จะใช้น้ำเสียงราบเรียบและมีสีหน้านิ่งเฉย และแววตาแพรวพราว ซึ่งจับจ้องมา รวมทั้งความหมายของถ้อยคำในประโยค ยังแฝงคำตำหนิติเตียนสตรีตรงหน้า ในฐานะคนที่อาวุโสกว่าอยู่ในที
จางเสียวเหนี่ยวรู้สึกว่ากำลังถูกตบหัวแล้วรูปหลัง แม้ว่าเขาจะกล่าวถูกต้องทุกอย่าง แต่นางก็อดที่จะโกรธในคำพูดของเขาไม่ได้
"ใครเข้าหาท่ากัน! ข้าก็แค่แวะมาตรวจสอบดูความเรียบร้อยในห้องอาบน้ำของเรือนข้าก็เท่านั้นเอง"
จางเสียวเหนี่ยว ใช้เสียงดังเข้าข่มและตีหน้าตาย ทำไม่รู้ไม่ชี้ และตอบปฏิเสธเสียงแข็งในข้อกล่าวหาของบุรุษอย่างหน้าด้าน ๆ
"ฮึ! เป็นเช่นนั้นหรอก ช่างเป็นเกียรติของข้ายิ่งนัก ที่คุณหนูของตระกูลสูงศักดิ์ ลดตัวลงมาตรวจสอบดูความเรียบร้อยด้วยตัวเอง ทั้ง ๆ ที่งานพวกนี้ควรเป็นหน้าที่ของบ่าวรับใช้ในเรือน"
หานหนิงเหอ หัวเราะอยู่ในลำคอ และกล่าวต่ออย่างใจเย็น แต่รอยยิ้มอ่อนที่เผยออกมาตรงมุมปากของเขานั้น ทำให้คุณหนูผู้สูงศักดิ์เกิดความรู้สึกกังวลใจขึ้นมา
จางเสียวเหนี่ยวรีบเปลี่ยนอารมณ์ทันที
นางเบี่ยงตัวออกไปด้านข้าง และเอียงคอชำเลืองย้อนกลับมามองทางเขาเล็กน้อย ด้วยแววตาขุ่นเคือง ดูไม่เป็นมิตร
"ถ้าหากท่านแพร่งพรายเรื่องในคืนนี้ออกไปให้ผู้อื่นได้รับรู้ ข้าจะกลับมาจัดการกับท่านอย่างแน่นอน"
สตรีน้อยกล่าวขึ้นด้วยเสียงเข้ม สีหน้าขึงขังจริงจังหนักมาก พร้อมกับแสดงท่าทางข่มขู่เขาออกไป
เมื่อจางเสียวเหนี่ยวพูดข่มขู่แขกเสร็จเรียบร้อย นางก็เบือนหน้าหันขวับอย่างรวดเร็ว เรือนผมซึ่งเปียกชุ่มไปด้วยน้ำ ได้สะบัดโดนใบหน้าของบุรุษเล็กน้อย ทำให้เขาสัมผัสได้กลิ่นหอมของสตรีน้อยผู้อวดดีคนนี้
และก่อนที่ใครจะหาเห็นเข้า คุณหนูเจ้าของเรือน หน้าตาบูดบึ้ง ก้าวขาฉับ ๆ เดินออกไปจากห้องอาบน้ำของเรือนรับรองแขกออกไปอย่างหัวเสีย
"เจ้าเป็นผู้ใดกันแน่ บุคลิกและการแสดงออกทุกอย่างล้วนดูต่างไปจากจางเสียวเหนี่ยวคนก่อนอย่างสิ้นเชิง ราวกับว่าเป็นคนละคนกับที่ข้าเคยรู้จัก ฮึ! แต่เป็นเยี่ยงนี้ก็ดี เพราะการจะไปต่อกรกับพวกคนในวังหลวง มันคงไม่ใช่เรื่องที่ง่ายดายเลยสักนิด"
คำพูดและรอยยิ้มแห่งความพึงพอใจก็เผยปรากฏขึ้นใบหน้าเรียวคมของหานหนิงเหอ
--------
盛開 เซียงไค


## ถึงเนื้อถึงตัวอีกแล้ว

-ตอนที่ 13-
วันต่อมา
จางเสียวเหนี่ยวได้รับคำสั่งจากบิดาให้คอยดูแลและเป็นตัวแทนของคนสกุลจาง ในการพาหานหนิงเหอเดินเที่ยวชมเมืองเป่ยเยี่ยนและพาเขาไปยังสถานที่ต่าง ๆ ตามที่อี้หลางหนุ่มต้องการ
แม้ว่าคุณหนูผู้สูงศักดิ์จะยังรู้สึกเขินอายแกมเสียหน้ากับเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา แต่นางก็จำใจต้องทำตามคำสั่งของบิดาอย่างเลี่ยงไม่ได้
หน้าเรือนสกุลจาง
จางเสียวเหนี่ยวเดินนำหานหนิงออกมาจากเรือน โดยด้านหน้านั้นมีรถม้าของสกุลจางได้จอดรอทั้งสองอยู่แล้ว
"เชิญคุณหนูจาง"
หานหนิงเหอกล่าวอย่างสุภาพและผายออกมือไปทางด้านหน้าเล็กน้อย เพื่อให้เกียรติสตรีเป็นผู้ที่ขึ้นไปบนรถม้าก่อน
แต่จางเสียวเหนี่ยวกลับยืนนิ่งอยู่ข้างรถม้า และเชิดใบหน้าขึ้นเล็กน้อย
"ท่านอี้หลางเป็นแขกของคนสกุลจาง ดังนั้นเชิญท่านขึ้นไปก่อนเลย"
ฟังน้ำเสียงและดูจากท่าทางของจางเสียวเหนี่ยวแล้ว นางยังคงโกรธเคืองเขาอยู่
อี้หลางหนุ่มไม่อยากต่อปากต่อคำให้เสียเวลา จึงเดินขึ้นไปบนรถม้าตามคำกล่าวเชิญของเจ้าบ้าน
ซึ่งด้านในบนรถม้าของสกุลจาง ก็เหมือนรถม้าของพวกเศรษฐีทั่วไป แต่มีสิ่งหนึ่งที่พิเศษคือ ม้านั่งฝั่งตรงกลาง จะมีลักษณะนุ่มมากกว่าฝั่งด้านข้าง
หานหนิงเหอ ได้เลือกนั่งลงตรงกลางเพราะความเคยชิน เพราะตอนอยู่ในเมืองหลวง เขาไม่เคยขึ้นไปนั่งบนรถม้าของผู้ใดเลย
ทันที่ที่อี้หลางหนุ่มนั่งลงบนเบาะเรียบร้อยและเห็นจางเสียวเหนี่ยวเดินหน้าตาบูดบึ้งเข้ามาในรถม้า เขาก็กล่าวบางอย่างขึ้นกับนาง
"ไม่นึกว่าเบาะนั่งในรถม้าของสกุลจางจะนุ่มสบายและทำให้รู้สึกผ่อนคลายเยี่ยงนี้ ขอบใจคุณหนูจางที่แบ่งปัน"
ใบหน้าหล่อเหลาประดับขึ้นด้วยรอยยิ้มเยาะหยันอย่างพึงพอใจ
จางเสียวเหนี่ยว เห็นเช่นนั้นก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้อย่างฉับพลัน นางได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ และรู้สึกเซ็งอยู่ในใจ
'เฮ้อ...ไม่น่าพลาดไปเลยเรา ลืมนึกถึงเรื่องนั้นไปได้ยังไงกัน'
นางจำใจต้องเดินไปนั่งลงทางด้านข้าง แม้จะรู้ว่าเบาะนั้นมันแข็งและไม่สบายเหมือนที่ประจำของนาง และเพื่อเป็นการไม่เสียมารยาทต่อแขก นางจึงไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อเขา
บ่าวของสกุลจางได้บังคับรถม้าให้วิ่งไปตามจุดต่าง ๆ ทั่วเมืองตามคำสั่งของผู้เป็นนาย
ตลอดระยะเวลาที่รถม้าวิ่งไปตามถนนสายหลัก มุ่งหน้าสู่ถนนเส้นใจกลางเมือง คุณหนูสกุลจางนั่งขยุกขยิกขยับตัวไปมาอยู่หลายที แต่อี้หลางหนุ่มกลับเมินเฉยและแสร้งทำเป็นไม่เห็น
กระนั้นไม่นาน หานหนิงเหอก็ทนรำคาญต่อสายตาของตัวเองไม่ได้ เขาจึงได้หันไปกล่าวกับคุณหนูเจ้าของรถม้า เพื่อยุติเรื่องหงุดหงิดใจนั้น
"คุณหนูจาง ท่านจะนั่งนิ่ง ๆ อย่างสงบเสงี่ยมเหมือนสตรีผู้เรียบร้อยอ่อนหวานไม่ได้รึ ขยับตัวไปมาตลอดเวลาราวกับลูกวานร หรือท่านกำลังคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนระหว่าง..."
ยังไม่ทันที่อี้หลางหนุ่มจะกล่าวจบประโยค จางเสียวเหนี่ยวก็พุ่งตัวเข้าหาเขาด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาปิดปากอี้หลางหนุ่มไว้ ส่วนมืออีกข้างก็ถูกยกขึ้นมา ทำท่าจุ๊ตรงริมฝีปากของตัวเอง
แววตาของหานหนิงเหอพลันฉายความตื่นตระหนกขึ้นมาเล็กน้อย
ในตอนนี้ ดวงหน้าพริ้มเพราของคุณหนูผู้สูศักดิ์ วางอยู่ห่างจากใบหน้าของบุรุษรูปงามเพียงแค่คืบอีกแล้ว
อีกทั้งสายตาเด็ดเดี่ยวมั่นใจของจางเสียวเหนี่ยว กำลังจดจ้องเข้าไปในดวงตาอันคมกริบของอี้หลาง
นาทีต่อมานางก็ได้กล่าวขึ้น โดยไม่มีความเคอะเขินหรือยำเกรงว่าเขาเป็นบุรุษเอาเสียเลย
"ท่านห้ามพูดถึงเรื่องเมื่อคืนนี้กับผู้ใดเด็ดขาด มันไม่มีเรื่องอะไรระหว่างเราสองคนเกิดขึ้นทั้งนั้น"
อี้หลางหนุ่มเบิกตาโพลงมองนางอย่างไม่อยากจะเชื่อ จิตใจที่สงบนิ่งหนักแน่นมาแต่ไหนแต่ไร บังเกิดความกระวนกระวายขึ้นมารอบหนึ่งโดยไร้สาเหตุ
และเมื่อเขาตั้งสติได้ ก็รีบดึงมือของนางให้ออกจากใบหน้าตนอย่างทันควัน
"ท่านเป็นถึงคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์ เหตุใดถึงได้กระทำการตามใจชอบและเข้าประชิดตัวบุรุษอย่างถึงเนื้อถึงตัวเยี่ยงนี้กัน"
อี้หลางหนุ่มกล่าวถามขึ้น ด้วยเสียงทุ้มเย็นเยียบแฝงโทสะขึ้งเครียดจากการข่มใจเอาไว้
จางเสียวเหนี่ยวสะดุ้งตกใจเสียงของหานหนิงเหอเล็กน้อย และพอรู้ตัวว่านางเกือบจะขึ้นไปนั่งอยู่บนตักของเขา จนได้รีบถอยร่นมานั่งลงข้าง ๆ กายเขาแทน
"พูดดี ๆ ก็ได้ ไม่เห็นต้องตะคอกใส่กันเลย เป็นผู้ชายแท้ ๆ กับทำเป็นหวงเนื้อหวงตัวอย่างกับสาวบริสุทธิ์"
จางเสี่ยวเหนี่ยวบ่นพึมพำด้วยความหงุดหงุดใจเพราะถูกอีกฝ่ายตะคอกเสียงดังใส่หน้า จึงนั่งหันหน้ามองออกไปยังนอกหน้าต่างด้านข้าง เพราะสำหรับนาง เรื่องการใกล้ชิดหรือถึงเนื้อถึงตัวบุรุษนั้นมันเป็นเรื่องปกติ
แต่ลักษณะการพูดจาหรือภาษาที่จางเสียวเหนี่ยวพูดออกมา มันยิ่งทำให้อี้หลางหนุ่มผู้นี้มองมายังนางด้วยแววตาประหลาดใจและเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับคนตรงหน้า
เพลาผ่านไปราวครึ่งก้านธูป ทั้งสองต่างฝ่ายต่างนั่งนิ่งเงียบและหันมองออกไปทางนอกหน้าต่าง คนละทางกัน
และรถม้าของเรือนสกุลจางก็วิ่งผ่านจนถึงตรงทางแยก ซึ่งแถวนั้นเต็มไปด้วยตรอกซอยเล็ก ๆ มากมาย
คนที่เป็นฝ่ายกังวลใจและนั่งไม่เป็นสุขกลับเป็นอี้หลางหนุ่มเสียเอง
เขาเริ่มรู้สึกหงุดหงิดที่กำลังถูกอีกฝ่ายเมินเฉยไม่สนใจ เพราะไม่เคยมีสตรีนางใดปฏิบัติตัวต่อเขาเยี่ยงนี้ หลังจากที่นั่งทนเก็บความอึดอัดอยู่นาน เขาก็ตัดสินใจเปิดการสนทนาขึ้นเพื่อหยั่งเชิงอีกฝ่าย
"ข้าอยากแวะไปที่ว่าการศาลของเมืองเป่ยเยี่ยนสักหน่อย รบกวนคุณหนูจางช่วยบอกคนบังคับรถม้าของท่านด้วย"
จางเสียวเหนี่ยว แสดงท่าทีเหมือนไม่ได้สนใจฟังในคำกล่าวถามของเพื่อนร่วมเดินทางเลยสักนิด
"ท่านลุงเฉา รบกวนท่านช่วยจอดรถม้าตรงนี้สักครู่"
คุณหนูสกุลจางได้ตะโกนบอกคนบังคับรถม้าให้หยุดรถอย่างกะทันหัน
"หยุด..." คนบังคับรถม้ารีบทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็วทันใจ ทำให้บุรุษและสตรีทั้งสองไม่ทันตั้งตัว จึงได้เสียหลักหัวทิ่มไปทางด้านหน้าเล็กน้อย
เมื่อรถม้าจอดสนิท จางเสียวเหนี่ยวก็ลุกจากที่นั่งอย่างฉับพลัน และเดินตรงไปเปิดผ้าม่านทางด้านหน้าออก
ก่อนจะลงจากรถม้า นางได้หันมามองอี้หลางหนุ่ม ด้วยดวงหน้าตาใสซื่อ พร้อมกับฉีกยิ้มหน้าบานและตอบคำถามเขาอย่างฉะฉานมั่นใจ
"ในยุคสมัยนี้ ไม่ว่าจะเป็นสตรีในเมืองเป่ยเยี่ยนหรือที่ใดก็ตาม คงมีเพียงข้าคนเดียวเท่านั้นกระมังที่ทำตัวเช่นนี้ ขอท่านอี้หลางอย่าได้ถือสา สตรีเยี่ยงข้าเลย...และต้องขออภัย วันนี้ข้ามีธุระต้องรีบไปทำ คงพาท่านเที่ยวชมเมืองไม่ได้ เชิญท่านตามสบาย ขอตัว"
จางเสียวเหนี่ยวพูดจบลง แต่ยังไม่ทันฟังว่าอีกฝ่ายจะกล่าวตอบกลับเช่นไร นางก็เปิดผ้าม่านออกและเดินลงไปจากรถม้าอย่างรวดเร็ว
หึ ๆ (เสียงหัวเราะชอบใจดังอยู่ในลำคอ)
แทนที่หานหนิงเหอจะโกรธในกระทำอันเสียมารยาทของจางเสียวเหนี่ยว เขากลับหัวเราะเบา ๆ อยู่ในลำคอ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มพึงพอใจ
ทว่า ทุกการกระทำที่ผิดแปลกไปของจางเสียวเหนี่ยว ยังคงสร้างความสงสัยและใครอยากรู้ต่ออี้หลางหนุ่มผูเนี้เป็นอย่างมาก
หากแต่ในเวลานี้ หานหนิงเหอยังมีเรื่องอื่นที่สำคัญกว่าจะต้องไปทำ เขาจึงได้ปล่อยเรื่องของนางไปก่อนสักระยะหนึ่ง
"ท่านลุง รบกวนช่วยไปส่งข้า ยังโรงย้อมผ้าในเขตนอกเมืองได้หรือไม่"
น้ำเสียงเข้มและราบเรียบของบุรุษผู้นั่งอยู่ด้านในของรถม้า ลอดผ่านผ้าม่านออกมาบอกชายแกคนบังคับรถม้า
"ขอรับนายท่าน"
จากนั้นคนบังคับรถม้าของเรือนสกุลจางก็ได้บังคับม้า มุ่งหน้าไปยังเส้นทางตามที่ได้รับคำสั่งมา
--------
盛開 เซียงไค


## สหายที่ดีย่อมไม่ทิ้งกัน

-ตอนที่ 14-
เขตโรงย้อมผ้าของเมืองเป่ยเยี่ยน
บ่าวของสกุลจางได้บังคับรถม้า และพาแขกของเรือนควบคุมรถม้ามาจนถึงบริเวณใกล้ ๆ โรงย้อมผ้า ซึ่งตั้งอยู่ในเขตนอกเมืองเป่ยเยี่ยน
หานหนิงเหอ ได้ลงจากรถม้าและสั่งคนบังคับรถม้าของบ้านสกุลจางกลับไปก่อน ส่วนตัวเขาก็ได้เดินเข้าไปในตรอกเล็ก ๆ
อี้หลางหนุ่มย่างฝีเท้าเข้าไปในตรอกนั้นได้ไม่กี่ก้าว เขาก็ได้ยินเสียงอาวุธกระทบกระทั่งกันดังอยู่ห่างออกไปทางด้านหน้า
ด้วยสัญชาติของความอยากรู้ เขาจึงเร่งฝีเท้ารีบรุดไปยังจุดที่เป็นต้นเสียงอย่างไม่รีรอ
เมื่อหานหนิงเหอไปถึงจุดเกิดเหตุ ก็ต้องประหลาดใจและฉงนสงสัยยิ่งนัก
"นางบอกเราว่ามีธุระต้องรีบไปทำ แต่เหตุไฉนถึงมาโผล่ที่นี่แถมยังอยู่กับคนผู้นั้นกัน"
หานหนิงเหอ ผู้ที่มักวางตัวนิ่งเฉย และดูสงบเงียบมาตลอดกับแสดงความกังวลออกมาผ่านแววตาเรียวคมอย่างเห็นได้ชัด
"แม่นาง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่าน รีบหนีไปซะ ไม่งั้นท่านจะพานเสี่ยงได้รับอันตรายไปด้วย"
"ช่างเถอะ เห็นคนเดือดร้อนอยู่ตรงหน้า ข้าคงวิ่งหนีเอาตัวรอดไปคนเดียวไม่ได้หรอก"
จางเสียวเหนี่ยวกำไม้หน้าสามในมือไว้แน่น แผ่นหลังบางกำลังหันหลังชนกับแผ่นหลังของบุรุษงดงามผู้หนึ่ง ซึ่งคนผู้นี้มีท่าทางองอาจ หน้าตาดูมีสง่าราศรี
ทั้งสองคนกำลังยืนสนทนากัน ท่ามกลางการรอบล้อมของคนชุดดำกลุ่มหนึ่งซึ่งมีอาวุธครบมือ
กลุ่มชายชุดดำแต่ละคนล้วนใช้ผ้าคลุมปกปิดใบหน้า ดวงตาของพวกเขาฉายแววรังสีอำมหิตและแฝงความโหดเหี้ยมอยู่ในนั้น
กลุ่มชายชุดดำก็หันไปมองหน้ากันเล็กน้อย และเบนสายตากลับมายังจุดเดิม ชั่วเสี้ยวนาที ทั้งหมดก็พุ่งตัวพร้อมกันเพื่อจู่โจมบุรุษและหญิงงามซึ่งยืนอยู่ตรงกลางของวงล้อม
อี้หลางหนุ่มซึ่งยืนมองอยู่ด้านหลังนอกวงล้อมเห็นเช่นนั้น เขาก็หมุนฝ่ามือของตัวเอง
วินาทีต่อมาก็เกิดกระแสพลังปราณแผ่รัศมีออกมาจากฝ่ามือหนานั้นและกระจายคลื่นออกเป็นวงกว้างในระยะเวลาอันสั้น
ซึ่งทำให้วัตถุสิ่งของขนาดเล็ก และกลางหลายชิ้นที่วางอยู่ละแวกรอบบริเวณนั้นลอยขึ้นในอากาศ
และทันทีที่อี้หลางหนุ่มสะบัดมือของเขา เพียงแค่ครั้งเดียว วัตถุเหล่านั้นก็ลอยพุ่งเข้าใส่พวกคนชุดดำอย่างรวดเร็ว
คนพวกนั้นกำลังพุ่งความสนใจไปยังหนุ่มสาวเบื้องหน้า จึงไม่ได้ระวังหลังกันเลยสักคน เมื่อถูกวัตถุหลายชิ้นพุ่งเข้าโจมตีเช่นนั้น จึงทำให้เกิดการเสียขบวนไปชั่วขณะ
จางเสียวเหนี่ยวและบุรุษรูปงามจึงมองข้ามพวกคนชุดดำเลยไปจนตรอกด้านหลัง จึงเห็นว่าผู้ใดกันที่ได้ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ
'นั่นหานหนิงเหอนี่นา! เขามาโผล่ตรงนี้ได้ยังไงกัน?'
จางเสียวเหนี่ยวชะงักไปครู่หนึ่ง เพราะตกใจเล็กน้อยที่อี้หลางหนุ่มมาโผล่ในสถานเดียวกับนาง แถมนางยังไปโกหกเขาไว้ก่อนหน้านี้อีก จึงทำให้อดคิดกังวลไม่ได้
ต่างจากบุรุษรูปงาม คนที่กำลังยืนข้าง ๆ เมื่อได้สบตากับอี้หลางหนุ่ม เขากลับเผยรอยยิ้มละมุนออกมาบนใบหน้าหล่อคมนั้น
อี้หลางหนุ่มฉวยจังหวะที่กลุ่มคนชุดดำกำลังเสียจังหวะในการจู่โจม ใช้วิชาตัวเบา เคลื่อนไหวอย่างฉันพลันพุ่งเข้าไปรวมตัวกับคนทั้งสอง
หานหนิงเหอมองสตรีข้าง ๆ ด้วยแววตาดุเล็กน้อย ก่อนจะหันไปจ้องหน้าทำตาเขม็งกับบุรุษรูปงามอีกคน พร้อมกับกล่าวถามเสียงเข้ม แววตาขึงขังจริงจังเป็นอย่างมาก
"คุณชาย ท่านมาอยู่ที่นี่ได้เยี่ยงไรกัน!"
บุรุษรูปงามผู้ถูกเอ่ยถาม กลับดูไม่สะทกสะท้านในแววตาและท่าทางอันดุดันของอี้หลางหนุ่มเลยแม้แต่น้อย
เขาเปรยยิ้มหวานละมุนและกลับด้วยสีหน้าระรื่นเหมือนกำลังเล่นสนุกอยู่ก็ไม่ปาน
"ถามได้! ข้าก็ตามท่านมาน่ะสิ ใครใช้ให้ท่านแอบหนีมาเที่ยวเมืองเป่ยเยี่ยนเพียงลำพัง โดยไม่ชวนข้าเลยสักคำ"
หานหนิงเหอ ขมวดปมคิ้วเลิกขึ้นสูง แววตาขึงขังหนักขึ้น ก่อนจะตอบสวนกลับไป
"ท่านก็รู้ว่าข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อเที่ยวเล่น แล้วเหตุใดท่านถึงไม่มีผู้ติดตาม พวกเขาไปไหนกันหมด"
"ถ้ามีคนแห่ตามมาเยอะขนาดนั้น ก็เป็นจุดสังเกตน่ะสิ" บุรุษรูปงามผู้ทรงสง่า โต้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใสอารมณ์ดีดูไม่สะทกสะท้านต่อสายตาของคนตรงหน้า
"นี่ท่านชักจะทำตัวเหลวไหลขึ้นทุกวันแล้วนะ" ดูท่า อี้หลางหนุ่มเริ่มโมโหมากขึ้นทุกขณะ
จางเสียวเหนี่ยว ยืนมองบุรุษทั้งสองทักทายและสนทนากันราวคนสนิทคุ้นเคย ที่จริงนางก็ไม่อยากจะขัดจังหวะพวกเขาแต่อย่างใด
ทว่าตอนนี้กลุ่มชายชุดดำได้ฉวยโอกาสนั้น พากันหนีหายไปเสียแล้ว ทำให้นางจำใจต่อยเอ่ยแทรกการสนทนานั้นขึ้น
"เอ่อ...คุณชายทั้งสอง"
บุรุษรูปงามทั้งสองได้ยินเสียงของสตรีดังขึ้นแทกกลางระหว่างการสนทนา ทั้งคู่จึงได้หยุดปะทะคารมกันและเบนสายตาลงต่ำมองมายังนางผู้นั้นอย่างพร้อมเพรียง
จังหวะที่พวกเขาหันมา จางเสียวเหนี่ยวรู้สึกตะลึงหันในรูปลักษณ์ของพวกเขาชั่วขณะ พอสติกลับมานางจึงได้เอ่ยต่อ
"...คือ ข้าก็ไม่อยากจะขัดจังหวะการสนทนาของพวกท่านหรอกนะ แต่ว่าคนพวกนั้นหนีไปโน่นแล้ว พวกท่านจะเอายังไง จะตามไปไหมหรือจะแยกย้ายกัน"
คุณหนูสตรีสูงศักดิ์เอ่ยขึ้น พลางชี้ไม้ในมือไปทางถนนอีกด้าน ซึ่งทางนั้นเป็นตรอกเล็ก ๆ ซึ่งเชื่อมต่อกับถนนอีกเส้นหนึ่ง
หานหนิงเหอ พึ่งนึกได้ว่าจางเสียวเหนี่ยวก็อยู่ที่นั่นด้วย แทนที่เขาจะวิ่งตามชายชุดดำกลุ่มนั้นไป เขากลับพุ่งความสนใจมายังสตรีตรงหน้า พร้อมฉายแววตาขึงขังและทำหน้าดุใส่นาง
"คุณหนูจาง! ไหนท่านบอกข้าว่ามีธุระต้องไปทำ แล้วเหตุใดท่านถึงได้มาโผล่ในสถานที่เปลี่ยวไร้ผู้คนเยี่ยงนี้กันเล่า"
จางเสียวเหนี่ยว ถูกอี้หลางตั้งคำถามใส่โดยไม่ทันตั้งตัว นางจึงได้ยิ้มระรื่น และทำหน้าทะเล้นตอบเขาแบบเลี่ยงขอไปที
"อะ...อ๋อเรื่องนั้น...พอดีว่าข้าแวะมาเยี่ยมเพื่อนแถวนี้น่ะ แต่บังเอิญดันมาเจอกลุ่มคนชุดพวกนั้นกำลังล้องวงรุมทำร้ายคุณชายรูปงามผู้นี้อยู่ คนจิตใจดีเช่นข้าจะแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นก็กระไรอยู่ใช่ไหมล่ะ ข้าก็เลย..."
จางเสียวเหนี่ยวตอบแบบไม่มั่นใจในคำพูดของตัวเองมากนัก เพราะสายตาขึงขังของอี้หลาวงหนุ่มที่กำลังจับจ้องมองอยู่ ทำให้นางเกิดการประหม่า
"...ท่านก็เลยรีบเข้ามาช่วยคนผู้นี้ไว้ ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้มีวรยุทธและเป็นเพียงสตรีตัวเล็ก ๆ กระนั้นหรือ"
อี้หลางหนุ่มตอบคำถามแทนจางเสียวเหนี่ยวจนจบและเน้นคำและน้ำเสียงเยาะหยันประชดประชัน
"ใช่! ข้าเคยบอกท่านแล้วว่าคนสกุลจางของพวกเราล้วนมีน้ำใจและยึดถือคุณธรรมเป็นที่สุด" จางเสียวเหนี่ยวกล่าวขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมั่นใจ
คำตอบประโยคนี้ของจางเสียวเหนี่ยวกลับทำให้อี้หลางหนุ่มชักสีหน้าเข้ม แววตาดุและแสดงอารมณ์ตึงเครียดใส่นางมากขึ้นกว่าเดิม
ทันใดนั้นพัดที่ถูกพับเก็บไว้ในมือของอี้หลางหนุ่ม ก็ถูกจับเคาะลงบนหน้าผากสวยของสตรีนางนั้นเบา ๆ หนึ่งที
ป๊อก!
โอ๊ย!
"คิดว่าตัวเองเป็นยอดวีรสตรีหรือไรกัน ถึงได้จับไม้หน้าสามไปยืนหาญกล้า ต่อกรกับชายฉกรรจ์อกสามศอก ทั้ง ๆ ที่ก็เห็นอยู่ว่าพวกเขาล้วนดูเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านยุทธ แถมมีอาวุธครบมือตั้งหลายคนแบบนั้น"
จางเสียวเหนี่ยวสะดุ้งตัวโหยงตกใจในน้ำเสียงเข้มและดุดังของอี้หลางหนุ่มเล็กน้อย แต่นางหาได้หลบสายตาหรือเกรงกลัวเขาไม่
คุณหนูสูงศักดิ์จ้องหน้าสบตาเขากลับอย่างขึงขัง พร้อมกับเชิดดวงหน้าขึ้นสูงและกล่าวกับเขาด้วยแววตามุ่มั่น
"ข้ายอมรับ! ว่าข้าไม่ใช่วีรสตรีจากที่ไหน แต่การยื่นมือเข้าช่วยเหลือผู้ที่กำลังเดือดร้อนอยู่ตรงหน้า มันคือสิ่งที่ทุกคนควรพึงกระทำมิใช่หรือ แต่ประเดี๋ยวนะ! ข้าไม่เข้าใจว่าท่านทำไมต้องโมโหใส่ข้าด้วย"
จางเสียวเหนี่ยวชักสีหน้าโกรธขึ้งและถามเขาตอกหน้ากลับด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวเช่นกัน
"ก็ท่าน..."
ยังไม่ทันที่อี้หลางหนุ่มจะพูดสิ่งใดต่อ บุรุษรูปงามข้าง ๆ ซึ่งยืนฟังอยู่นาน ก็แทรกตัวเข้ามาคั่นกลางระหว่างทั้งสองคนเพื่อหย่าศึกนั้น
"หนิงเหอ! พอได้แล้ว ท่านอย่าไปกล่าวโทษคุณหนูผู้นี้เลย ทั้งหมดเป็นข้าเองที่พลาดพลั้งไม่ทันระวังตัว จนมาเจอเข้ากับกลุ่มคนชุดดำพวกนั้น"
บุรุษในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มและดูจะควบคุมสติและอารมณ์ได้ดีกว่าอี้หลางหนุ่มเสียด้วยซ้ำ
หานหนิงเหอ จึงได้มีท่าทีอ่อนลงและเบนสายตาหันกลับไปทางบุรุษรูปงามในชุดสีน้ำเงินเข้ม
จางเสียวเหนี่ยว เห็นบุรุษทุกสองหันไปพูดคุยกันอีกครั้ง นางก็คิดจะฉวยโอกาสนั้น เพื่อรีบแยกตัวออกไปจากกลุ่ม
แต่ในขณะที่นางกำลังหมุนตัวหันไปอีกข้าง เพื่อจะชิ่งหลบหนีไป
หานหนิงเหอก็ใช้นิ้วจี้ตรงจุดชีพจรทางด้านหลังของนางอย่างรวดเร็ว
จางเสียวเหนี่ยวหยุดชะงักงันในทันที และเบิกตาโพลงขึ้น เพราะไม่สามารถขยับร่างกายได้เลย
'ทำไมจู่ ๆ ร่างกายเราถึงขยับไม่ได้กันล่ะ ตาบ้านั่นทำอะไรกับตัวฉันเนี่ย หรือว่านี่คือการสกัดจุดชีพจรของการเคลื่อนไหวร่างกายอย่างที่เราเคยดูในหนังจีนกำลังภายในงั้นเหรอ'
ความคิดในหัวของจางเสียวเหนี่ยวเริ่มเตลิดไปไกล แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากกลอกตาไปมาอยู่เช่นนั้น
บุรุษในชุดสีน้ำเงินเข้ม เดินมายืนหยุดอยู่ตรงเบื้องหน้าของจางเสียวเหนี่ยว พร้อมกับยื่นใบหน้าอันหล่อเหล่าของเขา เข้าใกล้นางจนเกือบจะประชิดกัน
ยิ่งทำให้สตรีน้อยเบิกตาโพลงขึ้นกว่าเดิม และเผลอกลืนน้ำลายเฮือกลงคอหนึ่งที
"แม่นางน้อย เจ้าอย่าได้ถือสาเพื่อนข้าผู้นี้เลยนะ เขาแค่ไม่คุ้นชินกับการปฏิบัติตนต่อสตรีมากนัก จึงได้กระทำการหยาบคายและเสียมารยาทต่อท่านเช่นนี้"
แม้บุรุษในชุดสีน้ำเงินจะกล่าวด้วยถ้อยคำและน้ำเสียงสุภาพอ่อนโยน แต่เขาก็ไม่ได้ช่วยคลายจุดชีพจรให้กับนาง
บุรุษในชุดสีน้ำเงิน เห็นอาการตกใจซึ่งสื่อสารออกมาจากดวงหน้าพริ้มเพราของสตรีเบื้องหน้า มันทำให้เขากลับยิ่งรู้สึกเอ็นดูในท่าทีตกใจและเคอะเขินของนาง
อีกทั้งเขายังประทับใจในความกล้าหาญและมีน้ำใจในการยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือคนแปลกหน้าอย่างไม่กลัวภัยอันตราย
หานหนิงเหอยืนจ้องมองอยู่ข้าง ๆ จู่ ๆ เขาก็เกิดอารมณ์ปั่นป่วนกระวนกระวายใจขึ้นมาในกายโดยไม่รู้สาเหตุ
"ว่าแต่คุณชายพักที่ไหนกัน ข้าเสร็จธุระจากการไปส่งนางเรียบร้อย ข้าจะไปพบท่านภายหลัง"
อี้หลางหนุ่มถามเสียงเข้มขึ้น เหมือนตั้งใจจะขัดจังหวะคู่หนุ่มสาวเบื้องหน้า
บุรุษในชุดอาภรณ์สีน้ำเงิน หันมาเผยยิ้มหวานให้กับอี้หลางหนุ่ม "ข้ายังไม่มีที่พักเลย ข้าไปพักกับเจ้าด้วยคนก็แล้วกันนะ"
คำตอบที่ได้รับจากบุรุษรูปงามในอาภรณ์สีน้ำเงิน ทำให้อี้หลางหนุ่มชักสีหน้าโกรธขึ้งมากยิ่งขึ้น แต่เขากลับไม่ได้โต้ตอบวาจาใด ๆ
นาทีต่อมา หานหนิงเหอก็ได้พาตัวจางเสียวเหนี่ยวออกไปจากสถานที่ตรงนั้น โดยที่ไม่ยอมคลายจุดชีพจรให้กับนางเลยด้วยซ้ำ
--------
盛開 เซียงไค


## ศัตรู ผู้หลบอยู่ในที่มืด

-ตอนที่15-
โรงเตี๊ยมหย่งเถา
ภายในห้องพักของโรงเตี๊ยมหย่งเถา บุรุษสามคนกำลังสนทนากันอยู่ พวกเขาต่างฝ่ายก็มีอารมณ์ที่ต่างกัน
"ฝ่าบาททรงรู้ไหมว่าองค์ชายทรงเสด็จหนีออกมาจากวังหลวงเช่นนี้"
หานหนิงเหอจ้องหน้าบุรุษรูปงามในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้ม ซึ่งเขากำลังนั่งดื่มชาอยู่ตรงเบื้องหน้าของอี้หลางหนุ่ม โดยไม่มีท่าทีทุกข์ร้อนใด ๆ
"หนิงเหอ เจ้าพูดอย่างกับไม่รู้จักฮ่องเต้ของท่านกระนั้นแหละ หากเสด็จพ่อทรงรู้ มีหรือ เราจะได้มานั่งดื่มชาอยู่ตรงหน้าท่านอย่างสบายใจเยี่ยงนี้"
"แต่การที่องค์ชายรัชทายาททรงเสด็จหนีออกมาจากวังหลวงตามลำพังเยี่ยงนี้ มันอันตรายมากนะพะย่ะค่ะ หากพระองค์ทรงเป็นอะไรขึ้นมา ท่านอี้หลางคงจะ..."
อี้หลงซึ่งยืนคอยระวังภัยให้กับบุรุษทั้งสอง กล่าวแทรกกลางวงสนทนาขึ้น ด้วยความเป็นห่วงในตัวอี้หลางหนุ่มทำให้เขาเผลอเสียมารยาทต่อบุรุษผู้อยู่ในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้ม
หานหนิงเหอ ได้ปรามเสียงเข้มขึ้น ก่อนที่คนของตนจะกล่าวล่วงเกินบุคคลตรงหน้าไปมากกว่านี้
"อี้หลง อย่าเสียมารยาทต่อองค์ชาย"
"หนิงเหอ เจ้าอย่าไปดุอี้หลงเลย ข้าเองก็สมควรถูกเขาตำหนิแล้ว พอได้ยินจากท่านเจียนอี้ต้าฝู ว่าท่านเดินทางมายังเมืองเป่ยเยี่ยนเพื่อสืบคดีสำคัญ ข้าจึงรีบออกมาจากวังหลวง เร่งติดตามมาโดยไม่ทันคิดไตร่ตรองให้ถ้วนถี่เสียก่อน"
บุรุษรูปงาม ผู้ทรงสง่าในอาภรณ์สีน้ำเงิน คือองค์ชายรัชทายาทเหว่ยเฟยเทียน และเป็นพระสหายคนสนิทของหานหนิงเหอ
"แล้วเหตุใดพระองค์ถึงไม่ยอมพาเหล่าองครักษ์ติดตามมาด้วยพะย่ะค่ะ ทรงเสด็จมาตามลำพังเช่นนี้ ทรงเห็นแล้วใช่ไหมว่ามันอันตรายต่อแค่ไหน ว่าแต่กลุ่มคนชุดดำที่ไล่ต้อนพระองค์ที่โรงย้อมผ้านั้น ทรงคิดว่าเป็นฝีมือของผู้ใดกัน"
หานหนิงเหอ ย่อมรู้ดีว่าองค์ชายรัชทายาทผู้นี้ ทรงมีอุปนิสัยเช่นไร หากเพียงแต่ถ้าตามใจอีกฝ่ายมากเกินไปโดยที่ไม่ปรามกันเสียบ้าง ภัยร้ายคงเข้ามาถึงตัวเป็นแน่แท้
และยิ่งเป็นถึงองค์ชายรัชทายาท ได้ชื่อว่าจะต้องขึ้นเป็นกษัตริย์องค์ต่อไป ดังนั้นย่อมมีผู้ที่หวังดีและไม่หวังดีจ้องปองร้ายอย่างแน่นอน
"ข้าเองก็ไม่มั่นใจ แต่ก่อนที่ข้าจะเดินทางมาจากวังหลวง ข้ากับท่านเจียนอี้ต้าฝูได้มีเรื่องผิดใจกับต้าซือหนง ในตอนที่เสด็จพ่อออกว่าราชกิจ บางทีเขาอาจจะรู้ว่าข้าแอบหนีออกมาจากวังหลวง"
ตอนที่องค์ชายรัชทายาทตรัสถึงต้าซือหนง พระองค์ก็ทรงแสดงสีพระพักตร์ดูขุ่นเคืองไม่พอพระทัยสักเท่าไหร่
"ต้าซือหนง งั้นหรือพะย่ะค่ะ?"
แม้แต่หานหนิงเหอเองก็แสดงหน้าเคร่งเครียดขึ้น เมื่ออีกฝ่ายได้กล่าวถึงต้าซือหนง ถึงกับชะงักมือในขณะที่กำลังจะยกถ้วยชาขึ้นดื่ม และได้เอียงหน้าไปทางคนสนิท ซึ่งยังคงยืนนิ่งอยู่ทางด้านข้าง
"อี้หลง รบกวนเจ้าช่วยลองไปสืบดูให้ข้าที ว่ากลุ่มคนชุดดำที่องค์ชายเจอในวันนี้คือกลุ่มใดกัน"
อี้หลางหนุ่มกล่าวกับคนสนิทของเขา น้ำเสียงฟังดูตึงเครียดเล็กน้อย จากนั้นก็ยื่นบางสิ่งให้กับคนของตน
"หนิงเหอ ว่าแต่เจ้าไปรู้จักกับแม่นางน้อยผู้นั้นได้ยังไง แถมพวกเจ้าสองคนดูท่าทางสนิทสนมกันมาก นี่ข้าพลาดอะไรไปตอนไหนกัน"
องค์ชายรัชทายาทเริ่มเปลี่ยนประเด็นสนทนา เพราะตอนนี้สิ่งที่พระองค์ทรงต้องการรู้ที่สุดคือข้อมูลของหญิงงามคนที่เข้ามาช่วยตนไว้
หานหนิงเหอ เปลี่ยนสีหน้าและท่าทางทันที เมื่อองค์ชายรัชทายาทหันมาสนใจเรื่องของจางเสียวเหนี่ยว
"จางเสียวเหนี่ยว ธิดาคนเล็กของสกุลจางพะย่ะค่ะ" อี้หลางหนุ่มตอบองค์ชายรัชทายาทสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงแข็งทื่อและสีหน้าเย็นชาเล็กน้อย
"คนของสกุลจาง...คงไม่ใช่สกุลสูงศักดิ์ที่เป็นพระญาติกับเสด็จแม่และท่านตาหรอกนะ!"
องค์ชายรัชทายาทแสดงสีพระพักตร์ตกใจและตรัสทวนถามย้ำกับอี้หลางหนุ่ม
หานหนิงเหอ พยักหน้าตอบรับ ด้วยใบหน้านิ่ง และวางตัวเฉยเกินไปจนดูผิดปกติ
หานหนิงเหอก็รีบตัดบทสนทนาด้วยการหันไปสั่งกำชับกับอี้หลง เพื่ออยู่คอยอารักขาความปลอดภัยให้กับองค์ชายรัชทายาท
จากนั้น เขาก็ลุกขึ้นเดินตรงไปยังเตียงผืนใหญ่ด้านข้าง ซึ่งจางเสียวเหนี่ยวกำลังนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนนั้น
หานหนิงเหอ ได้ช่วยคลายจุดชีพจรให้กับสตรีผู้โฉมยง
เมื่อจางเสียวเหนี่ยวรู้สึกตัวขึ้นมา สิ่งแรกที่นางทำ คือ โวยวายด่าทออี้หลางหนุ่มอย่างไม่ยั้งอย่างขึงขัง
จนเหว่ยเฟยเทียน องค์ชายรัชทายาทซึ่งทรงประทับและฟังอยู่ พระองค์ก็ทรงถึงกับอึ้งและตกตะลึง
เมื่อทรงทอดพระเนตรสังเกตเห็นอี้หลางหนุ่ม ยังคงนิ่งเงียบเฉย ยอมให้สตรีน้อยดุด่าอยู่ฝ่ายเดียว ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ผิดปกติมากสำหรับพระองค์
องค์ชายรัชทายาทจับสัมผัสถึงความไม่ชอบมาพากลจากพระสหายสนิทผู้นี้ได้ พระองค์จึงได้ทรงยื่นพระพักตร์เข้าใกล้อี้หลางหนุ่มและจ้องหน้าเขา เพื่อหวังจับผิด
"ว่าแต่เจ้ากับนางเป็นอะไรกันงั้นหรือ ข้าเห็นนะ ว่าสายตาของเจ้าที่มองยังนาง มันไม่เหมือนสายตาที่เจ้ามองสตรีนางอื่นเลย"
แม้จะถูกองค์ชายรัชทายาทต้อนคำถามใส่เช่นนั้น
หานหนิงเหอ ยังคงวางสีหน้านิ่ง หากแต่อีกฝ่ายนั้นก็รู้จักเขาเป็นอย่างดีไม่แพ้กัน
ดังนั้นไม่ว่าอี้หลางหนุ่มผู้นี้จะพยายามปกปิดสิ่งใดไว้ ย่อมไม่มีทางรอดพ้นจากสายพระเนตรขององค์ชายรัชทายาทไปได้
'ยังไงเราก็ยังรู้สึกว่าเจ้าเพื่อนคนนี้ ต้องมีบางอย่างที่ไม่ปกติธรรมดาซ่อนอยู่อย่างแน่นอน'
ส่วนทางด้านจางเสียวเหนี่ยว เมื่อสตินิ่งขึ้นและอารมณ์เย็นลง นางจึงได้เห็นว่าบุรุษในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้ม คนที่นางได้ยื่นมือเข้าช่วยเหลือในวันนี้ ก็นั่งอยู่ในห้องด้วย
คุณหนูผู้สูงศักดิ์ไม่รู้ว่าบุรุษผู้นี้คือองค์ชายรัชทายาท จึงได้พูดคุยกับเขาอย่างเป็นกันเอง
แม้ว่าอี้หลง คนสนิทของหานหนิงเหอจะพยายามบอก แต่เหว่ยเฟยเทียนก็ได้ส่งสัญญาณห้ามเขาเอาไว้
อี้หลาง เห็นทั้งสองพูดคุยสนิทสนมชิดเชื้อกัน ทั้ง ๆ ที่ก็พึ่งเคยพบหน้า แต่คงเป็นเพราะสายเลือด พวกเขาจึงเข้าขากันได้ดียิ่ง จนตัวเขาแอบเคืองขุ่นใจอยู่ลึก ๆ
"ข้าต้องไปส่งคุณหนูน้อยผู้นี้ที่บ้านสกุลจาง..."
จังหวะนี้ อี้หลางหนุ่มได้เหลือบมองไปยังจางเสียวเหนี่ยวเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ
"...และคงจะต้องอยู่สะสางเรื่องราวที่ค้างคาอยู่กับใครบางคนให้เสร็จสิ้นเสียก่อน แล้วข้าจะรีบกลับมา หวังว่าท่านคงจะไม่ออกไปหาเรื่องใส่ตัวอีกนะ"
อี้หลางหนุ่ม กล่าวกับองค์ชายรัชทายาทด้วยถ้อยคำธรรมดา ไร้คำราชาศัพท์ใดๆ เพราะต้องการปกปิดตัวตนของพระองค์เพื่อความปลอดภัย
"อี้หลง ข้าฝากรบกวนเจ้าช่วยดูเขาไว้ให้ดี ในช่วงที่ข้าไม่อยู่อย่าให้เขาออกไปไหนมาไหนตามลำพังเด็ดขาด"
เมื่ออี้หลางบอกกล่าวกับองค์ชายรัชทายาทและคนสนิทเรียบร้อย เขาก็ได้พาจางเสียวเหนี่ยวกลับไปส่งยังเรือนสกุลจาง
ตลอดระยะเส้นทางที่คนทั้งคู่เดินบนถนนผ่านตลาดใจกลางเพื่อตรงกับไปเรือนสกุลจาง
จางเสียวเหนี่ยว ได้พยายามพูดขอร้องหานหนิงเหอ เพื่อไม่ให้เขาเอ่ยถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นตรงตรอกใกล้กับโรงย้อมผ้าให้บิดามารดาของนางฟัง
อี้หลางเดินเคียงข้างนางไม่ห่างกาย เขาวางตัวเฉย สีหน้านิ่งจนดูเย็นชา อีกทั้งยังดูเหมือนไม่สนใจในคำพูดอ้อนวอนของอีกฝ่าย
แต่ทว่าในใจของเขา กลับเต็มไปด้วยความแปลกใจและคำถามมากมาย เพราะสตรีผู้ที่กำลังเดินและพูดจาเจื้อยแจ้วอยู่ข้าง ๆ เขาในตอนนี้
บุรุษรูปงาม สังเกตพฤติกรรมของสตรีน้อย ผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นว่าที่คู่หมั้นและจะเป็นภรรยาของเขาในอนาคต อยู่ตลอดเวลาโดยที่ไม่ให้นางรู้ตัว
'จางเสียวเหนี่ยวผู้นี้ นางชั่งมีบุคลิกและอุปนิสัยต่างไปจากข้อมูลที่เขาได้มาก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง'
และก่อนที่เขาจะสืบให้รู้ความจริงอย่างแน่ชัด การวางตัวนิ่งเฉย ไม่แสดงความคิดหรือเปิดเผยความต้องการที่แท้จริงออกมา นั่นคือสิ่งที่เขาเลือก
ระหว่างทางที่พวกเขาเดินกลับไปยังเรือนสกุลจาง
จางเสียวเหนี่ยว เดินแวะพูดคุยกับพ่อค้าแม้ค้าตามร้านต่าง ๆ และชาวบ้านที่เดินสวนผ่านไปมานางก็ยังถามไถ่สารทุกข์ของพวกเขาไปทั่ว
กระทั่งคนยากไร้ หรือแม้แต่ขอทานข้างถนน นางไม่ถือตัวและไม่มีท่าทีรังเกียจพวกเขาเลยสักนิด แถมนางยังมอบเบี้ยอัฐของตัวเองแจกจ่ายให้พวกเขาจนหมดเกลี้ยง
มิหนำซ้ำนางยังหันมาถาม เพื่อขอยืมเงินจากเขาเพิ่มเติมด้วยซ้ำไป
เมื่อคนทั้งคู่เดินกลับไปถึงบ้านสกุลจาง
หานหนิงเหอก็ได้เข้าไปกล่าวร่ำลานายใหญ่และนายหญิงของตระกูลจาง เขาขอบคุณในน้ำใจของนายใหญ่และฮูหยินจางอย่างจริงใจ และขอตัวกลับไปพักที่โรงเตี๊ยมเหยาถง เพื่อให้ให้สกุลจางต้องตกเป็นที่ครหาของผู้คน และรักษาเกียรติให้กับจางเสียวเหนี่ยวด้วยเช่นกัน
ก่อนไปอี้หลางได้กล่าวคำพูดบางอย่างทิ้งท้ายเอาไว้กับนาบใหญ่และฮูหยินจาง ดูท่าเขาได้ทิ้งระเบิดลูกโตไว้ให้จางเสียวเหนี่ยว
--------
เซียงไค 盛開
เป็นเรื่องราวของจิ้งเจียวเจี๋ย หญิงสาวในโลกปัจจุบันได้ทะลุมิติย้อนอดีตไปในยุคจีนโบราณอย่างปาฏิหาริย์ ซึ่งต่อมาได้อาศัยร่างของจางเสียวเหนี่ยว คุณหนูสตรีสูงศักดิ์ในการใช้ชีวิต และได้พบกับหานหนิงหลง อี้หลางหนุ่มผู้มากความสามารถแต่เขาค่อนข้างเป็นคนที่เข้าถึงจิตใจได้ยาก อีกทั้งนางยังเข้าไปพัวพันการแก่งแย่งชิงอำนาจในราชสำนัก จึงจำต้องคิดหาวิธีและใช้ความรู้ทุกอย่างที่มีเพื่อเอาชีวิตรอดในยุคอดีตให้ได้ ยังดีที่นางได้ขโมยหัวใจของอี้หลางหนุ่มมาไว้ครอบครอง ทั้งสองจึงเป็นทั้งคู่คิดและคอยปกป้องช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เพื่อให้ฝ่าฝันวิกฤติต่าง ๆ มาได้ แต่ในช่วงที่ความรักกำลังจะสุขสมราบรื่นนั้น นางต้องตัดสินใจเลือกครั้งใหญ่อีกครั้ง นั่นคือการกลับไปยังยุคสมัยที่จากมา หรือจะละทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลังและใช้ชีวิตอยู่กับคนรักในยุคโบราณแห่งสมัยนี้