หว่านกู่ซี๋ตี้
เหมิงหยวนจื่อ
## บทที่ 1 หยวนหยางสูญสิ้น ทางตัน

"เฮ้ พี่เทียนมาแต่เช้าเลย!"
"พี่เทียนว่างมากเลยหรือ ถึงได้มากินข้าวที่โรงอาหารเอง บอกมาสักคำสิ น้องจะได้นำไปส่งให้..."
"อ๋อ เป็นน้องเทียนนี่เอง ไม่ได้เจอกันหลายวัน ฝึกฝนเหนื่อยไหม เอ้า นี่ขาหมาป่าของเธอ - เฮ้ย ขอบคุณอะไรกัน เธอเป็นคนมีความสามารถที่หายากของตระกูลเซี่ย ถ้าเธอไม่กิน จะให้พวกโง่เง่าพวกนั้นกินหรือไง!"
...
พี่เทียนที่พวกบ่าวเรียกกัน อายุราว 11-12 ปี รูปร่างขาวอวบ สวมเครื่องประดับกระดูกรูปดาบโค้งที่หน้าอก ยิ้มแล้วดูน่ารัก ท่าทางซื่อๆ
หลังจากฝึกฝนอย่างหนักมาครึ่งเดือน เขาก็มาที่โรงอาหารเพื่อให้รางวัลตัวเอง แม้จะได้รับคำยกยอจนถึงฟ้า แต่เด็กหนุ่มก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัด ดูเหมือนจะชินแล้ว กำลังถือถาดอาหารกินอย่างเอร็ดอร่อย
แม้เขาจะใช้นามสกุลเซี่ย แต่ไม่ใช่คุณชายตระกูลเซี่ย แต่เป็นเด็กที่ตาเฒ่าบ้าคลั่งของตระกูลเซี่ยเก็บมาจากภูเขาเมื่อหกปีก่อน
หลังจากเลี้ยงดูจนอายุ 4 ขวบ เขาก็กลายเป็นบ่าวชั้นสามของตระกูลเซี่ย เมื่ออายุ 6 ขวบ เซี่ยฉ่วยคุณชายใหญ่ของตระกูลเซี่ยเห็นว่าเขามีพรสวรรค์ในการฝึกฝน จึงให้ใช้นามสกุลเซี่ย นับแต่นั้นมา เซี่ยเทียนบ่าวผู้นี้ก็เริ่มชีวิตแบบคุณชาย
"หึ! ทำเป็นวางท่า!"
ในขณะที่บางคนยกยอ ก็มีคนที่ทนไม่ได้ ในหมู่บ่าวทั้งหลาย ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่คนหนึ่งมองเซี่ยเทียนด้วยสายตาดูแคลน แล้วเย้ยหยันว่า "อัจฉริยะบ้าบออะไร กินของล้ำค่ามาตั้ง 5-6 ปี จนป่านนี้ยังไม่ผ่านพลังภายในขั้นแรกเลย ยังมีหน้ามาทำตัวเป็นเจ้านายตระกูลเซี่ยอีก!"
บ่าวที่พูดชื่อเฉินเฉียง เป็นทาสระดับหนึ่งในบรรดาบ่าวชั้นสามของตระกูลเซี่ย ถ้าพูดถึงตำแหน่งก็สูงกว่าเซี่ยเทียนสองขั้น ส่วนพลังก็สูงลิบลับ
พลังภายในมีทั้งหมดเก้าระดับ เป็นจุดเริ่มต้นของการฝึกฝน นักรบในขั้นนี้จะฝึกฝนร่างกาย เสริมสร้างกระดูกและเส้นเอ็น ชำระกล้ามเนื้อสู่เส้นลมปราณ ทุกระดับที่เพิ่มขึ้นจะเพิ่มพลังทั่วร่างขึ้นร้อยชั่ง
เฉินเฉียงอายุ 16 ปี ฝึกฝนมา 6 ปี ตอนนี้ก้าวขึ้นถึงพลังภายในขั้นที่ห้า มีพลังทั่วร่าง 500 ชั่ง ส่วนเซี่ยเทียนที่ฝึกฝนมา 6 ปีเช่นกัน ตอนนี้ยังไม่ผ่านขั้นแรกด้วยซ้ำ
แม้จะเป็นเช่นนั้น เฉินเฉียงก็กล้าแค่พูดจาเท่านั้น ไม่กล้าทำอะไรกับเซี่ยเทียนจริงๆ
ไม่ใช่แค่เขาที่เป็นทาสระดับหนึ่ง แม้แต่คนตระกูลเซี่ยก็ไม่กล้าทำอะไรกับเซี่ยเทียน เพราะเซี่ยฉ่วยคุณชายใหญ่ของตระกูลเซี่ยให้ความสำคัญกับเซี่ยเทียนอย่างมาก เคยมีคนตระกูลเซี่ยสองคนที่ทำร้ายเซี่ยเทียน ตอนนี้กระดูกยังแขวนอยู่บนต้นไม้แห้งในป่าช้ารกร้างส่ายไปมาตามลม
เซี่ยเทียนเงยหน้าขึ้นมอง ยิ้มให้เฉินเฉียง แต่ไม่พูดอะไร ก้มหน้าแทะขาหมาป่าต่อ
แม้ภายนอกจะดูสงบ แต่ในใจกลับมีความทุกข์ที่คนนอกคาดไม่ถึง
การที่ได้รับการยอมรับและอบรมจากนายน้อยของตระกูลเซี่ย สำหรับเขาที่เป็นบ่าวชั้นสามแล้วถือเป็นโชควาสนาครั้งใหญ่ แต่สถานการณ์จริงกลับมีอะไรแปลกๆ
อย่างที่เฉินเฉียงพูด ในช่วงหกปีนี้ ของวิเศษทุกอย่างที่มีในบ้านเซี่ย ทุกอย่างที่เขารับได้ เซี่ยเทียนก็กินเข้าไปหมด แต่นอกจากน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นแล้ว ก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอื่นใด
ส่วนด้านการบำเพ็ญตน เวลาผ่านไปหกปีเต็มเขาก็ยังไม่สามารถก้าวขึ้นสู่พลังภายในได้ แต่จุดนี้แตกต่างจากที่เฉินเฉียงคิด
ที่เขาไม่สามารถก้าวหน้าได้ เป็นเพราะไม่เคยได้สัมผัสกับวรยุทธ์พลังภายในเลย ในช่วงหกปีนี้เขาฝึกฝนวรยุทธ์ประหลาดที่ชื่อว่าศิลปะยุทธเพาะพลังเท่านั้น
ในโลกนี้ ไม่ใช่ทุกคนจะสามารถฝึกฝนได้ การที่คนหนึ่งจะฝึกฝนได้หรือไม่ หรือแม้แต่มีคุณสมบัติในการฝึกฝนหรือไม่ สิ่งสำคัญที่สุดอยู่ที่หยวนหยางและหยวนอิม
ชายคือหยวนหยาง หญิงคือหยวนอิม เฉพาะชายหญิงที่มีหยวนหยางและหยวนอิมเพียงพอเท่านั้น จึงจะสามารถฝึกฝนได้
ศิลปะยุทธเพาะพลังที่ไม่สมบูรณ์นี้เน้นที่การบ่มเพาะหยวนหยาง ท่าทางสามชุดในนั้น เซี่ยเทียนฝึกจนชำนาญแล้ว
เขารู้สึกถึงความหนักแน่นในตัวเอง ความหนักแน่นนี้ไม่ได้หมายถึงร่างกายที่อ้วนขึ้นเรื่อยๆ แต่เป็นความมั่นใจในร่างกายของตัวเอง
ในโลกนี้ไม่มีโอ่งน้ำที่เติมไม่เต็ม เมื่อสองปีก่อนเขาพบว่าหยวนหยางในร่างกายของเขาถึงขีดสุดแล้ว
ด้วยความตื่นเต้นเขาจึงไปหาเซี่ยฉ่วย เรียกร้องอย่างแรงกล้าที่จะเริ่มฝึกวรยุทธ์พลังภายในขั้นแรก
เขาเชื่อว่าหากได้เริ่มฝึกฝน ตัวเองจะต้องก้าวกระโดดในเวลาอันสั้น แต่กลับถูกเซี่ยฉ่วยปฏิเสธอย่างเด็ดขาด สั่งให้เขาฝึกศิลปะยุทธเพาะพลังต่อไป
แม้เซี่ยเทียนจะได้รับการปฏิบัติเยี่ยงคุณชายในบ้านเซี่ย แต่เขารู้ดีว่าแท้จริงแล้วตนเป็นเพียงทาส และเป็นทาสชั้นต่ำที่สุด แม้จะได้รับความโปรดปรานจากคุณชายใหญ่ก็ไม่อาจเปลี่ยนความจริงข้อนี้ได้
ประกอบกับความรู้สึกกตัญญูอย่างล้นพ้นต่อเซี่ยฉ่วย ดังนั้นเขาจึงบังคับตัวเองให้ฝึกศิลปะยุทธเพาะพลังต่อไปอีกสองปี
และตลอดสองปีนี้ เขาก็กลายเป็นเด็กอ้วน คนอื่นอาจไม่รู้ แต่เขารู้ดีว่าที่ตัวเองอ้วนนั้นไม่ใช่เพราะมีไขมันเต็มตัว แต่เป็นเพราะร่างกายไม่สามารถดูดซึมหยวนหยางได้ นี่คือสิ่งที่ทำให้เขากังวล
"ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันคงจะเป็นคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ถูกหยวนหยางทำให้ระเบิด..." เซี่ยเทียนพูดเย้ยหยันตัวเองอย่างกลัดกลุ้ม ใช้ลิ้นม้วนเนื้อชิ้นสุดท้ายจากขาหมาป่าเข้าปาก ลูบเครื่องประดับกระดูกที่หน้าอกตามความเคยชิน แล้วหยิบชามข้าวที่ว่างเปล่าเดินออกจากโรงอาหาร
แม้จะรู้สึกผิดหวังที่ยังไม่สามารถเริ่มฝึกฝนตามปกติได้ แต่ด้วยหยวนหยางในร่างกายที่เพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ เซี่ยเทียนก็มีความหวังต่ออนาคตของตนมากขึ้น
ขณะเดินอยู่บนถนน ในหัวของเขาก็ปรากฏใบหน้างดงามนั้นขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้านี้เป็นของคุณหนูใหญ่แห่งสกุลเซี่ย เซี่ยยุ่น
"ยิ่งรากฐานแน่นหนา ความสำเร็จในภายหน้าก็จะยิ่งสูง..." นึกถึงคำพูดของคุณหนูใหญ่เซี่ยยุ่น เซี่ยเทียนก็รู้สึกปลื้มปีติในใจ
เซี่ยยุ่นมีใบหน้าที่เย็นชาแต่กำเนิด พูดจาน้อยนัก นี่เป็นประโยคเดียวที่เธอเคยพูดกับเซี่ยเทียน ผ่านมาหกปีแล้ว เซี่ยเทียนจำได้ไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว
"ถ้าวันหน้าฉันสามารถทะลวงถึงระดับพลังดิบขั้นที่เก้าได้ ไม่รู้ว่าจะสามารถกับคุณหนูใหญ่..."
ความฝันของเซี่ยเทียนเพิ่งจะเริ่มต้น ใบหน้าอ้วนแดงก็หม่นหมองลง เขานึกถึงสถานะทาสของตัวเองขึ้นมาอีก สถานะเช่นนี้จะคู่ควรกับคุณหนูผู้งามประดุจเทพธิดาได้อย่างไร
"ขอเพียงคุณหนูใหญ่ได้พบเจอชายในดวงใจที่เก่งกาจที่สุดในใต้หล้าและรักทะนุถนอมเธอ..."
แม้จะรู้สึกไม่ยินยอม แต่เซี่ยเทียนก็มีความกล้าที่จะรู้จักตัวเองและยอมแพ้ สั่นศีรษะไล่ความหดหู่ในใจ เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
"แม้จะไม่อาจได้ครองคู่กับนางด้วยสถานะ แต่ก็ต้องใช้ความสามารถให้คุณหนูใหญ่หันมามอง แค่ได้พูดกับฉันอีกประโยคเดียว ฉันก็พอใจแล้ว"
เซี่ยเทียนกลับถึงห้อง เพิ่งจะล้างชามข้าวเสร็จวางลงเตรียมจะฝึกฝน ก็มีคนเรียกเขาจากด้านนอก
"พี่เทียน คุณชายใหญ่เรียกพบครับ!"
"แปลก เพิ่งจากกันไปครึ่งชั่วยามก็เรียกหา..."
เซี่ยเทียนรู้สึกสงสัย ทันใดนั้นดวงตาก็เปล่งประกาย นึกถึงคำพูดของเซี่ยฉ่วยเมื่อช่วงเช้าที่บอกว่าใกล้จะได้แล้ว
"หรือว่าเห็นว่าหยวนหยางของฉันสมบูรณ์แล้ว สามารถเริ่มฝึกฝนตามปกติได้? ดีจังเลย!"
เซี่ยเทียนตื่นเต้นจนใบหน้าอ้วนแดงก่ำ กำหมัดอ้วนๆ ทั้งสองข้างชกกันเบาๆ เปิดประตูวิ่งไปยังเรือนชั้นในของบ้านเซี่ย
"คารวะคุณชายใหญ่!"
เซี่ยเทียนค้อมตัวคำนับอย่างนอบน้อมต่อหน้าชายหนุ่มรูปงามสง่าผู้หนึ่ง
ชายหนุ่มผู้นี้คือเซี่ยฉ่วย นายน้อยแห่งตระกูลเซี่ย เขาโดดเด่นเหนือใคร ใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยน เพียงแต่ดวงตาเรียวยาวเล็กน้อย ยิ่งยิ้มดวงตาก็ยิ่งดูยาวขึ้น
"ฮ่าๆ บอกกี่ครั้งแล้ว พวกเราเป็นพี่น้องกัน ไม่ต้องมากพิธีหรอก"
เซี่ยฉ่วยพูดพลางพยุงเซี่ยเทียนขึ้น จ้องมองร่างอ้วนท้วนตรงหน้าอย่างพินิจ ในที่สุดก็ไม่อาจระงับความตื่นเต้นในใจ หัวเราะก้องพลางเอ่ยว่า "หกปีผ่านไป ฮ่าๆ ในที่สุดก็สำเร็จแล้ว สวรรค์คุ้มครองตระกูลเซี่ยของเรา!"
เมื่อเห็นเซี่ยฉ่วยยกตนขึ้นถึงระดับตระกูล เซี่ยเทียนรู้สึกเขินอายเล็กน้อย กล่าวด้วยความซาบซึ้ง "ทั้งหมดเป็นเพราะคุณชายใหญ่เมตตา ข้าถึงได้มีโอกาสก้าวหน้า ความกตัญญูของเซี่ยเทียนไม่อาจกล่าวเป็นคำพูดได้ ต่อไปหากคุณชายใหญ่มีคำสั่งใด เซี่ยเทียนจะต้อง..."
"ฮ่าๆ พอดีมีเรื่องจะให้เจ้าช่วย ตามข้ามา!"
ทั้งสองเดินไปไม่ไกล ก็มาถึงสถานที่ที่ทำให้หัวใจเซี่ยเทียนเต้นแรง - หอเหมันต์
หอเหมันต์ เรือนของเซี่ยยุ่น สถานที่ที่เซี่ยเทียนใฝ่ฝันจะได้เข้าไปตลอดหกปี
"คะ...คารวะ คุณ...คุณหนู..."
เซี่ยเทียนพูดทีละคำ กลืนน้ำลายทีละคำ แค่แอบมองคนในดวงใจแวบเดียว ใบหน้าขาวอวบของเขาก็แดงเหมือนแอปเปิ้ล
เซี่ยยุ่นไม่มองเซี่ยเทียน ยิ่งไม่ตอบคำ ดวงตาเย็นชาจ้องมองเซี่ยฉ่วยตรงๆ
น่าประหลาดที่ในดวงตาเย็นชาคู่นั้นมีแววเยาะหยันและจำยอมที่แทบสังเกตไม่เห็น
จิตใจของเซี่ยฉ่วยถูกความตื่นเต้นครอบงำ ไม่ทันสังเกตความผิดปกติของเซี่ยยุ่น หลังจากไล่สาวใช้ทั้งหมดออกจากหอแล้ว เซี่ยฉ่วยค่อยๆ หยิบขวดเล็กๆ ออกมาจากอกเสื้อ ส่งให้เซี่ยเทียน
"ของสิ่งนี้ล้ำค่ายิ่งนัก กินสามหยด"
เซี่ยเทียนรับมา กินสามหยดเข้าไปโดยไม่พูดอะไร แล้วจึงถาม "คุณชายใหญ่ นี่เป็นของวิเศษอะไรหรือขอรับ ข้าไม่เคยกินมาก่อน"
เมื่อเห็นเซี่ยเทียนดื่มของเหลวในขวดเล็กแล้ว ดวงตาของเซี่ยยุ่นวาบไหวด้วยอารมณ์บางอย่าง นางลุกขึ้นเดินเข้าห้องนอน เตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
"เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้!"
ใบหน้าของเซี่ยฉ่วยแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น เขาคว้าแขนเซี่ยเทียนไว้ ชี้ไปที่ประตูห้องนอน ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์พลางพูดว่า "เข้าไป!"
"คุณ...คุณชายใหญ่ นั่นเป็นห้อง...ห้องของคุณหนู..."
"ข้าบอกให้เจ้าเข้าไป!"
โลกสีชมพู ม่านบางพลิ้วไหว กลิ่นหอมละมุน หญิงงามบนเตียง...
เซี่ยเทียนราวกับก้าวเข้าสู่ดินแดนเซียน
ทันใดนั้น เขาพบว่าสายตาของตนเองพร่ามัว สั่นศีรษะแรงๆ ในที่สุดก็มองเห็นหญิงสาวที่นั่งขัดสมาธิบนเตียงชัดเจน ก็คือเทพธิดาในใจของเขา เซี่ยยุ่นนั่นเอง
หัวใจของเซี่ยเทียนเต้นรัวเร็ว เขาเดินขึ้นเตียงราวกับคนไร้วิญญาณ
เมื่อมองเห็นเทพธิดาที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม เขารู้สึกว่าสาเหตุที่ทำให้ร่างกายอ่อนแรงนั้นเป็นเพราะการมีอยู่ของเซี่ยยุ่น โดยไม่รู้เลยว่าเป็นผลจากของเหลวสามหยดนั้น
"รออยู่ตั้งหกปีเต็ม จะรออะไรอีก!"
เซี่ยฉ่วยยืนอยู่ที่ประตูห้องนอน เสียงเย็นชาของเขาขับไล่บรรยากาศโรแมนติกทั้งหมดในห้องให้หายไป
เขามองเซี่ยยุ่นด้วยสายตาเย็นชา พูดเยาะเย้ยว่า "อย่าลืมนะ ความเจริญรุ่งเรืองของตระกูลเซี่ยทั้งหมดอยู่ที่เจ้า!"
"ไม่ต้องมาหลอกฉันอีก!" เซี่ยยุ่นเงยหน้าขึ้น จ้องมองเซี่ยฉ่วยด้วยสายตาเย็นชา "พี่ใช้เวลาหกปีเลี้ยงดูคนที่มีหยวนหยางอุดมสมบูรณ์ ภายนอกบอกว่าต้องการรักษาร่างเหมันต์ของฉันเพื่อให้ฉันก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว แต่จริงๆ แล้วด้วยความดีความชอบเช่นนี้ พี่สามารถเข้าสู่การบำเพ็ญระดับสูงได้ นี่ต่างหากคือจุดประสงค์ที่แท้จริงของพี่ ใช่หรือไม่!"
เมื่อความคิดถูกเปิดเผย เซี่ยฉ่วยหรี่ตาลง พูดเสียงเย็น "ดังนั้น เจ้าจึงตั้งใจจะรอให้ร่างเหมันต์ระเบิดตายในอีกสองปีเพื่อไม่ให้แผนของข้าสำเร็จ?"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เซี่ยยุ่นเงียบไปครู่หนึ่ง เริ่มปรับลมหายใจ และเริ่มใช้วรยุทธ์
ในช่วงหกปีนี้ นางฝึกฝนวรยุทธ์พิเศษบางอย่าง วรยุทธ์นี้สามารถดูดซับหยวนหยางของผู้อื่นได้ แต่มีข้อเสียคือสามารถใช้ได้เพียงครั้งเดียวในชีวิต หลังจากใช้แล้วต้องเลิกฝึก นี่ก็คือเหตุผลที่เซี่ยฉ่วยยอมทุ่มเททุกอย่างเพื่อฝึกฝนเซี่ยเทียน
ไม่นาน เซี่ยยุ่นที่เตรียมพร้อมแล้ว มองดูเซี่ยเทียนบ่าวชั้นสามที่กำลังง่วงนอนอยู่บนเตียงอย่างเฉยเมย ในที่สุดก็วางมือขวาลงบนท้องของเซี่ยเทียน
เมื่อเวลาผ่านไป มีไอสีขาวนวลที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าลอยออกมาจากร่างของเซี่ยเทียน แล้วเข้าสู่ร่างของเซี่ยยุ่น ในขณะที่ร่างกายอ้วนของเซี่ยเทียนก็หดตัวลงอย่างรวดเร็ว
เมื่อเซี่ยเทียนกลับมามีรูปร่างปกติ เซี่ยยุ่นลืมตาขึ้น เตรียมจะหยุดวรยุทธ์ แต่ไม่คาดคิดว่าเซี่ยฉ่วยเมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนั้น กลับพุ่งเข้ามาที่เตียงโดยไม่สนใจมารยาท ตะโกนด้วยน้ำเสียงโหดร้าย "ห้ามหยุด ดูดให้แห้ง!"
"ถ้าหยวนหยางหมด เขาต้องตายแน่!"
"แค่บ่าวคนหนึ่ง ได้ตายเพื่อตระกูลเซี่ยถือเป็นโชคของมัน! ร่างเหมันต์นั้นลึกลับเหลือคาดเดา ใครจะรู้ว่าดูดหยวนหยางเท่านี้จะพอหรือไม่ ถ้าพลาดครั้งนี้ ข้าไม่มีทางเสียเวลาอีกหกปีเพื่อฝึกคนใหม่!"
เซี่ยยุ่นพูดเสียงเย็น "ฉันจะพูดอีกครั้ง เขาจะตาย!"
"ฮ่า แสร้งทำไม!" เซี่ยฉ่วยหัวเราะเยาะ "คนอื่นอาจไม่รู้ แต่ข้ารู้จักน้องสาวข้าดี เจ้าแค่กลัวว่าเขาจะตายในมือเจ้า แล้วจะทำให้เจ้าแปดเปื้อน!"
ดวงตาของเซี่ยยุ่นฉายแววรังเกียจ ลังเลไม่ตัดสินใจ
เซี่ยฉ่วยเห็นดังนั้น จึงตะโกนเสียงดัง "ดูดให้แห้ง!"
...
เซี่ยเทียนที่กำลังอยู่ในภวังค์ จู่ๆ ก็รู้สึกชาที่บั้นเอว ทั้งร่างเริ่มสั่น!
นี่เป็นความรู้สึกสบายที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน แต่เมื่อการสั่นดำเนินต่อไปครึ่งชั่วยาม ความรู้สึกสบายนี้ก็เปลี่ยนเป็นความชา และจากความชาก็เปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดราวกับถูกขูดกระดูก!
เซี่ยเทียนสะดุ้งตื่นด้วยความเจ็บปวด เขามองดูทั้งสองคนอย่างงุนงง กำลังจะเอ่ยปากถาม แต่ไม่ทันได้พูด เซี่ยฉ่วยก็ตะโกนลั่น เซี่ยยุ่นดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ดูดหยวนหยางหลักที่บริสุทธิ์ที่สุดออกมาจากร่างของเซี่ยเทียน!
"ดูดให้แห้ง!"
นี่คือเสียงตะโกนของเซี่ยฉ่วย และเป็นประโยคสุดท้ายที่เซี่ยเทียนได้ยินก่อนจะสลบไป
ps：กรุณาอ่านที่เว็บไซต์ทางการ qq หรือ创世 เว็บละเมิดลิขสิทธิ์มีอันตราย~~~


## บทที่ 2 ซิจเทียนถือกำเนิด โชคชะตา

เมื่อเซี่ยเทียนถูกองครักษ์หามมาถึงลานที่พักของพวกทาส ทาสทั้งหมดก็พากันวิ่งเข้ามาล้อมดู พร้อมกับพูดคุยกันอย่างตกตะลึง
"พี่เทียนเป็นอะไรไป ฝึกฝนหนักจนเป็นลมไปหรือเปล่า"
"ฉันว่าใช่ พี่เทียนขยันมาตลอด โอ้ ฉันนับถือพี่เทียนจริงๆ..."
"แน่นอน เมื่อกี้ฉันเห็นน้องเทียนกินข้าวเสร็จก็วิ่งกลับห้อง รีบมากๆ เลย..."
"ไม่งั้นจะได้รับความสนใจจากคุณชายใหญ่ได้ยังไง..."
...
"คำสั่งจากคุณชายใหญ่!"
ในตอนนั้น องครักษ์ผู้มีวรยุทธ์สูงส่งก็กวาดตามองพวกทาส แล้วเอ่ยเสียงเย็นชา
"เซี่ยเทียนทำให้ความพยายามหกปีของคุณชายใหญ่สูญเปล่า อายุยังน้อยแต่จิตใจต่ำช้า ถึงกับลักลอบมีสัมพันธ์กับสาวใช้ของคุณหนู ทำให้หยวนหยางสูญสิ้น หนทางการเป็นนักรบต้องจบลง! สัตว์เดรัจฉานเช่นนี้สมควรถูกตีจนตาย แต่คุณชายใหญ่มีเมตตา พระราชทานยาเม็ดหยวนหยางให้หนึ่งเม็ด ถอดนามสกุลเซี่ย ให้กลับไปที่เดิมที่มา ให้เอาชีวิตรอดเอาเอง!"
พูดจบ เปลที่หามเซี่ยเทียนก็ถูกทิ้งลงพื้นอย่างแรง องครักษ์ทั้งหมดหมุนตัวจากไป
พวกทาสทั้งหมดราวกับถูกฟ้าผ่า มองหน้ากันไปมา
ครู่ใหญ่ต่อมา ทุกคนมองใบหน้าซีดขาวเหมือนกระดาษที่เหี่ยวแห้งบนเปล ไม่คิดว่าอัจฉริยะที่พวกเขาประจบเอาใจมาหกปีจะตกต่ำถึงเพียงนี้ในพริบตา
"หรือว่าพี่เทียนจริงๆ แล้วลักลอบ..."
"พูดอะไรกัน คำพูดของคุณชายใหญ่คือความจริง พี่เทียน...ชิ ไอ้หมอนี่สมควรแล้ว!"
"ช่วยไม่ได้จริงๆ ฮึๆ นักรบทุกคนก็รู้ว่าถ้าอยากเล่นผู้หญิง ต้องรักษาหยวนหยางไว้ ไอ้หมอนี่เห็นแก่ความสุขชั่วครู่ ถึงกับทิ้งอนาคต ช่างน่า..."
"ยังไงก็เป็นเฉินเฉียง...พี่เฉียงที่หูตาแหลมคมจริงๆ เห็นทะลุตั้งแต่แรกแล้วว่าไอ้หมอนี่ไม่มีทางไปถึงไหน!"
...
พวกทาสนินทาด้วยความสะใจอยู่พักใหญ่ ก่อนจะแยกย้ายกันไป
มีทาสที่ฉลาดคนหนึ่งอยู่ต่อ เห็นทุกคนไปหมดแล้ว ก็เดินเข้าไปที่เปลอย่างตื่นเต้น ยื่นมือล้วงเข้าไปในอกของเซี่ยเทียน
"หยุดนะ!"
หลังจากทุกคนแยกย้ายกันไป เฉินเฉียงถึงเดินเข้ามา เสียงตวาดเย็นชาทำให้ทาสที่จะขโมยยาเม็ดหยวนหยางวิ่งหนีไป
มองดูเซี่ยเทียนที่ใกล้ตายบนพื้น ในดวงตาที่ซับซ้อนของเฉินเฉียงมีทั้งความสะใจ แต่ที่มากกว่านั้นคือความหวาดกลัว
"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ คุณชายใหญ่ ท่านช่างน่ากลัวเหลือเกิน!"
กวาดตามองไปทางเรือนชั้นใน เฉินเฉียงก้มตัวแบกเซี่ยเทียน เดินไปทางที่เซี่ยเทียนมา
"ดูดให้หมด!"
"ดูดให้หมด!"
"ดูดให้หมด!"
...
ในความมืดมิดที่หมดสติ สมองของเซี่ยเทียนถูกสามคำนี้ครอบงำ เขาไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ไม่รู้ว่าฟ้าสว่างหรือมืด ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าเป็นหรือตาย รู้แต่เพียงสามคำนี้
เพราะสามคำนี้ พลิกผันชีวิตของเขาโดยสิ้นเชิง
การเอาใจใส่และอบรมของเซี่ยฉ่วย ทำให้เขาถือว่าบ้านเซี่ยเป็นบ้านของตัวเอง หัวใจของเขา ชีวิตของเขาอยู่ที่นี่ทั้งหมด
การได้อยู่ในครอบครัวใหญ่ที่อบอุ่นนี้ เป็นความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา บ้านเซี่ยคือที่พึ่งพิงของเขา ดังนั้นแม้ว่าเขาจะคิดว่าตัวเองเป็นทาสชั้นต่ำที่สุด ก็ยินดีรับ
เขาไม่กล้าจะคิดว่า พี่ใหญ่ที่เขาเกือบจะนับถือเป็นพ่อ จะใช้ใบหน้าที่บิดเบี้ยวตะโกนคำสามคำนั้นออกมา!
แค่สามคำนั้น ได้พรากหยวนหยาง หัวใจ ครอบครัว ความรู้สึกเป็นเจ้าของ และแทบจะพรากชีวิตของเขาไป
"ดูเหมือนเขาจะฟื้นแล้ว ไอ้แก่ ถ้าไม่อยากให้เขาตาย ก็ให้ยาเม็ดนี่กับเขากิน"
เฉินเฉียงมองตาเฒ่าบ้าคลั่งที่นั่งเหม่อลอยอยู่ในห้อง โยนยาเม็ดหยวนหยางทิ้งไว้อย่างไร้อารมณ์แล้วเดินจากไป
เมื่อเห็นเฉินเฉียงจากไป ตาเฒ่าบ้าคลั่งราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน ดวงตาที่ผ่านโลกมามากมายกวาดมองเซี่ยเทียนที่กำลังจะฟื้นและกำลังจะตาย
"เวลา มาถึงเสียที..."
ตาเฒ่าบ้าคลั่งค่อยๆ ลงจากเตียง เก็บยาเม็ดหยวนหยางที่เปื้อนฝุ่นขึ้นมา เลียด้วยลิ้นแล้วกลืนเข้าไป
"ยาเม็ดอะไรกัน ทำให้คนตายได้"
พูดจบ เขาล้วงยาเม็ดที่สกปรกกว่าออกมาจากอก หัวเราะบ้าคลั่งพลางพูดว่า "นี่ต่างหากคือยาเม็ดหยวนหยาง น่าเสียดายที่แม้แต่ยาเม็ดหยวนหยางระดับเลิศ ก็ทำให้เจ้ามีชีวิตอยู่ได้แค่สามเดือน..."
กระแสพลังใสบริสุทธิ์ละลายทันทีที่เข้าปาก ไหลไปทั่วร่างกาย บรรเทาความเจ็บปวดทั่วร่างของเซี่ยเทียน
เขาที่ถูกดูดหยวนหยางจนทรมานแทบตาย ค่อยๆ ลืมตาขึ้น เห็นเพดานห้องที่พังทลายคุ้นตา
"ฮ่ะๆ..."
เสียงหัวเราะแห้งผากว่างเปล่า ไม่เหมือนเสียงมนุษย์ ยิ่งไม่เหมือนเสียงเด็กอายุสิบสองสิบสามปี
เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะนี้ ตาเฒ่าบ้าคลั่งที่มองอยู่ไกลๆ อดสั่นสะท้านไม่ได้ แต่ในดวงตาแก่ชรากลับปรากฏความยินดีอย่างเข้มข้น
"สมควรเป็นเช่นนี้ มาจากที่ไหน กลับไปที่นั่น..."
ในดวงตาของเซี่ยเทียน เพดานห้องที่พังทลายกลับปรากฏใบหน้าที่บิดเบี้ยวนั้นขึ้นมาทันที
จนถึงตอนนี้ เขาก็ยังไม่อาจทำใจยอมรับการเปลี่ยนแปลงของเซี่ยฉ่วยได้ ค่อยๆ คำว่า "ดูดหยวนหยาง" กลายเป็นคำว่า "ทำไม"
"ทำไม..."
คำว่าทำไมหนึ่งคำ แทนคำถามนับพัน ทำไมต้องดีกับข้าขนาดนั้น ทำไมต้องทำให้ข้าซาบซึ้ง ทำไมต้องทำให้ข้าคิดว่าที่นี่คือบ้าน... แต่รวมกันแล้วมีเพียงคำถามเดียว —
"ทำไมต้องทำกับข้าเช่นนี้..."
เซี่ยเทียนที่อาการดีขึ้น พูดประโยคนี้ซ้ำไปซ้ำมา
ทุกครั้งที่พูดซ้ำ ความโกรธและความแค้นในน้ำเสียงก็เพิ่มขึ้นอีกนิด และเมื่อเขาลูบเครื่องประดับกระดูกที่หน้าอกตามความเคยชิน เขาก็เกือบจะถูกความโกรธกลืนกิน!
"ทำไมต้องทำกับข้าเช่นนี้!"
เครื่องประดับกระดูกแหลมคมทิ่มเข้าไปในฝ่ามือที่แห้งเหี่ยวของเซี่ยเทียน!
ในตอนนั้นเอง ตาเฒ่าบ้าคลั่งลุกพรวดขึ้น ดวงตาไม่ขุ่นมัวอีกต่อไป เต็มไปด้วยประกายแวววาว!
"หลอกลวงข้า!"
เครื่องประดับกระดูกที่เปื้อนเลือด ภายใต้สายตาของตาเฒ่าบ้าคลั่ง ค่อยๆ อ่อนตัวลง...
"เยาะเย้ยข้า!"
ยิ่งฝ่ามือของเซี่ยเทียนออกแรง เลือดยิ่งไหลมากขึ้น เครื่องประดับกระดูกยิ่งอ่อนตัวเร็วขึ้น...
"ทำให้ข้าตาย!"
เมื่อฝ่ามือของเซี่ยเทียนไม่มีเลือดไหลอีก เครื่องประดับกระดูกก็อ่อนตัวกลายเป็นของเหลว...
"ข้า! ไม่! ยอม!"
เมื่อคำสามคำนี้ถูกเปล่งออกมาจากปากของเซี่ยเทียนพร้อมเลือด ของเหลวก็ไหลผ่านแผลที่ฝ่ามือเข้าสู่ร่างของเขา!
ในขณะนั้น ใบหน้างดงามนั้นก็ปรากฏขึ้นในความคิดของเซี่ยเทียน...
แต่ครั้งนี้ ใบหน้าของเทพธิดาไม่ได้นำความหวานชื่นมาให้เขาเลย กลับทำให้เขาจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความโกรธ!
"เซี่ยยุ่น เจ้าช่างร้ายกาจนัก!"
โครม!
ราวกับได้ยินเสียงฟ้าร้องที่ระเบิดขึ้นในร่างของเซี่ยเทียน ตาเฒ่าบ้าคลั่งก็กระโดดเข้ามาใกล้ จ้องมองด้วยสายตาเร่าร้อนไม่ให้พลาดการเปลี่ยนแปลงแม้เพียงนิดของเซี่ยเทียน
แต่แม้แต่เขาผู้วางแผนการใหญ่ที่สั่นสะเทือนฟ้าดินนี้ ก็ไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรขึ้นในร่างของเซี่ยเทียน
"การเกิดจากไข่ เครื่องประดับกระดูก ทางตัน การหลอมรวม..." ตาเฒ่าบ้าคลั่งพึมพำอย่างเหม่อลอย "เกือบสามพันปีแล้ว ท่านผู้นำ ไม่ทราบว่าครั้งนี้ ผู้สืบทอดของท่านจะสามารถทำให้กลับมาเกิดขึ้นอีกครั้งได้หรือไม่..."
เซี่ยเทียนที่ควรจะจมอยู่ในห้วงแห่งความโกรธที่เซี่ยฉ่วยและเซี่ยยุ่นสร้างขึ้น จู่ๆ ก็พบว่าตัวเองมาอยู่ในสถานที่แปลกประหลาดแห่งหนึ่ง
สถานที่นี้ดูชั่วร้าย เพราะเมื่อเขาเงยหน้ามองฟ้า บนท้องฟ้ามีตัวอักษรหนึ่งตัว
ตัวอักษรนั้นคือคำว่า "ปีศาจ"
ตัวอักษร "ปีศาจ" ใหญ่เท่าฟ้า หากเป็นเวลาอื่น เซี่ยเทียนคงจะสนใจพิจารณาดูครึ่งวัน แต่ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์เช่นนั้น
หลังจากรู้จักสถานที่แปลกใหม่นี้แล้ว เขาก็เตรียมจะกระโดดเข้าสู่ห้วงแห่งความโกรธอีกครั้ง แต่เพราะการตัดสินใจนี้ สวรรค์และแผ่นดินแห่งนี้ก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน!
โครม โครม โครม!
เสียงฟ้าร้องดังขึ้นอีกครั้ง เซี่ยเทียนเงยหน้ามอง ตัวอักษร "ปีศาจ" แตกออกเป็นเสี่ยงๆ เศษชิ้นส่วนมากมายรวมตัวกันเป็นกระแสน้ำที่หัวใหญ่ท้ายเล็ก ด้วยท่วงท่าอันยิ่งใหญ่ สั่นสะเทือนฟ้าดิน
เซี่ยเทียนขยับตัว เขาไม่มีทางเลือก เพราะเป้าหมายของกระแสน้ำคือร่างของเขา ความรู้สึกอันตรายอย่างมหาศาลบังคับให้เขาต้องวิ่งไม่หยุด!
แต่ไม่ว่าเขาจะวิ่งอย่างไร วิ่งเร็วแค่ไหน ปลายแหลมของกระแสน้ำก็ยังคงล็อกเป้าที่ตัวเขา!
"มนุษย์หลอกข้า แม้แต่สวรรค์ก็หลอกข้า!"
ห้วงแห่งความโกรธของเซี่ยเทียนพลันขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่า หากก่อนหน้านี้เขามีใจที่จะทำลายตระกูลเซี่ย ตอนนี้เขาก็มีใจที่จะทำลายทั้งสวรรค์และแผ่นดิน
ราวกับรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของเซี่ยเทียน กระแสน้ำก็พุ่งเข้าสู่ร่างของเซี่ยเทียนในทันที เซี่ยเทียนที่วิ่งด้วยความโกรธที่จะพลิกฟ้า ถูกตรึงอยู่กับที่ในสถานที่แห่งนี้
ในเวลาเดียวกัน ในสมองของเขาก็ปรากฏตัวอักษรสี่ตัวขึ้นมาลอยๆ
"การถ่ายทอดพลังของจักรพรรดิปีศาจ..."
ขณะที่เขายังไม่เข้าใจความหมายของตัวอักษรสี่ตัวนี้ กระแสความคิดมหาศาลก็พุ่งเข้าสู่สมองของเขา ดังนั้นในสายตาของตาเฒ่าบ้าคลั่ง เซี่ยเทียนก็เอียงคอและสลบไปอีกครั้ง
"นี่มัน..."
ตาเฒ่าบ้าคลั่งกะพริบตาถี่ๆ ไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ เขาย่อตัวลงตรวจดูลมหายใจของเซี่ยเทียน แล้วจึงค่อยๆ เปิดประตูเดินออกไป
"ขั้นตอนแรกสำเร็จแล้ว ต้องไปหาไม้พยัคฆ์มังกรแล้ว..."
และในตอนนี้ ในสมองของเซี่ยเทียน
"ข้าคือจักรพรรดิปีศาจ เจ้าคือมดปลวก รับการถ่ายทอดของข้า สวรรค์และแผ่นดินทอดทิ้ง ชั่วชีวิตไม่ถูกผูกมัด ความชั่วร้ายเกิดจากใจ ทำตามใจปรารถนา พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน!"
"ศิลปะยุทธใจจักรพรรดิผู้อสูร ใช้จิตใจเป็นแรงขับเคลื่อน จิตใจยิ่งชั่วร้าย ศิลปะยุทธ์ยิ่งแกร่งกล้า เกลียดชังมุมมองของโลก ทำตามที่ใจต้องการ..."
"วิชาจิตชั้นแรก: การฆ่าผู้อสูร!"
"วรยุทธ์ชั้นแรกของพลังภายใน: ศิลปะยุทธเพาะพลัง พลังวัวปีศาจ..."
"ผู้ที่ได้รับการถ่ายทอดของข้า ห้ามเปลี่ยนวรยุทธ์ในแต่ละระดับ มิฉะนั้นการบำเพ็ญตนจะไม่สามารถเพิ่มขึ้นได้!"
"จำไว้ให้ดี ปีศาจคือเจ้า เจ้าคือปีศาจ!"
...
เมื่อเซี่ยเทียนตื่นขึ้นมาเป็นครั้งที่สอง สิ่งที่เห็นยังคงเป็นหลังคาบ้านที่พังทลาย บนหลังคานั้นยังคงแปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าสองใบ หนึ่งดุร้ายและหนึ่งงดงาม แต่ทุกใบหน้าและความรู้สึกทั้งหมด สุดท้ายก็กลายเป็นอักษรคำว่า "ปีศาจ"
เขาไม่รู้ตัวว่าขณะนี้ที่มุมปากของตนกำลังมีรอยยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่เรียบง่าย เรียบง่ายและเย็นชา
แต่เขารู้ว่า ตัวเขาที่ถูกตัดขาดจากตระกูลเซี่ย บัดนี้มีชื่อใหม่แล้ว
"นับจากนี้ไป ข้ามีนามว่า ซิจเทียน!"
ตาเฒ่าบ้าคลั่งที่ออกไปทั้งวัน กลับมาถึงลานบ้านพังเมื่อพระอาทิตย์ตกดิน
หลังจากที่เขาเทไม้พยัคฆ์มังกรที่ดูคล้ายอุจจาระคนออกจากตะกร้าสะพายหลังจนเต็มลาน ก็ปัดมือแล้วเดินเข้าบ้าน จุดตะเกียงน้ำมัน
แสงตะเกียงในบ้านสลัว สอดคล้องกับจิตใจของซิจเทียน
แม้ว่าในยามที่สิ้นหวังจะได้รับการถ่ายทอดพลังของจักรพรรดิปีศาจ ความโกรธแค้นและพยาบาทส่วนใหญ่ถูกศิลปะยุทธใจจักรพรรดิผู้อสูรดูดซับไป แต่ในระยะสั้นนี้ ซิจเทียนก็ยังไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการแห่งความแค้น
หัวใจของเขา ยังคงเจ็บปวดจนแทบขาดใจ
ขณะที่กำลังกัดกินขนมปังที่เริ่มบูด ซิจเทียนยกมือขึ้นลูบอกตามความเคยชิน ความว่างเปล่าที่สัมผัสได้ทำให้เขาตกใจ
ก้มลงมอง เครื่องประดับกระดูกที่อยู่กับเขามาสิบสองปีหายไปแล้ว ขณะที่เขากำลังสงสัย ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ จึงวางมือซ้ายลง
"ไม่คิดว่าโชคชะตาจะติดตามข้ามาสิบสองปี ถ้าข้าได้รับการถ่ายทอดเร็วกว่านี้..."
ซิจเทียนเดาถูกหนึ่งอย่าง การถ่ายทอดพลังของจักรพรรดิปีศาจมาจากเครื่องประดับกระดูกนั่นเอง
แต่เขาไม่รู้ว่า เครื่องประดับกระดูกนี้ไม่ได้มีมาตั้งแต่เด็ก แต่เป็นตาเฒ่าบ้าคลั่งที่สวมให้เขา
และการถ่ายทอดที่อยู่กับเขามาสิบสองปี หากไม่ได้ผ่านประสบการณ์อันโหดร้ายครั้งนี้ การที่เขาจะเปิดใช้มันได้ ก็เป็นเพียงความฝันลมๆ แล้งๆ
หลังกินข้าวกับตาเฒ่าบ้าคลั่งเสร็จ ซิจเทียนก็มาที่ที่นอนของตนเมื่อหกปีก่อน หลังไล่แมลงนับสิบตัวที่อาศัยอยู่ในที่นอนออกไป เขาก็ล้มตัวลงนอน แต่พอนอนลงก็ลุกขึ้นมาอีก
"ศิลปะยุทธเพาะพลัง พลังวัวปีศาจ..."
พอนึกถึงศิลปะยุทธเพาะพลัง ใบหน้าของซิจเทียนก็ผ่านความเจ็บปวดวูบหนึ่ง หลังจากสงบลง เขาก็เริ่มฝึกฝนศิลปะยุทธเพาะพลังที่ฝึกมาหกปี
เขาต้องฝึก เพราะหยวนหยางของเขาถูกดูดไปจนหมด ไม่ฝึกก็ต้องตาย
ยิ่งไปกว่านั้น นี่เป็นวรยุทธ์ที่การถ่ายทอดพลังของจักรพรรดิปีศาจกำหนดไว้ ไม่ฝึกก็จะไม่มีวันก้าวหน้า
แน่นอน เหตุผลใหญ่ที่สุดคือ เขาต้องการเป็นยอดคน เหนือฟ้า เพื่อทำลายความแค้นและความโกรธในใจ!
ดังนั้นการฝึกฝนการถ่ายทอดพลังของจักรพรรดิปีศาจ จึงเป็นหนทางเดียวของเขา!
"ข้าขอสาบาน สักวันหนึ่งเมื่อผู้คนมองฟ้า จะต้องเห็นอักษรคำว่าปีศาจ ที่ข้าสลักไว้!"
ด้วยความแค้นและความมุ่งมั่น ซิจเทียนฝืนฝึกศิลปะยุทธเพาะพลังอยู่สองชั่วยาม
เมื่อเขาทิ้งตัวลงบนที่นอน ทั้งร่างราวกับจะแตกสลาย แม้หยวนหยางในร่างจะค่อยๆ สูญเสียไปเพราะการสูญเสียหยวนหยางหลัก แต่การฝึกฝนสองชั่วยามก็ทำให้หยวนหยางในร่างเขาประทังได้อีกสักพัก
"ท่านปู่ ข้าจำได้ว่าท่านมีหนังสือเล่มหนึ่ง ขนาดประมาณนี้" ซิจเทียนพยายามใช้มือทั้งสองข้างทำท่าประกอบ "เล่มที่ข้าฉีกปกไปจุดไฟน่ะ ยังอยู่หรือไม่?"
ฉัวะ!
หนังสือที่ยับเหมือนผักดองถูกตาเฒ่าบ้าคลั่งโยนมา ลอยมาข้างกายซิจเทียน
เขายื่นมือหยิบขึ้นมา พลิกดูอย่างละเอียดสองสามหน้า อดยิ้มไม่ได้ แม้ปกจะถูกเขาฉีกไป ไม่รู้ชื่อหนังสือ แต่ทุกหน้ามีภาพวัวตัวหนึ่ง
วัวตัวนี้ดูอหังการ มีนามว่าปีศาจวัวโกลาหล!


## บทที่ 3 ซ้ำเติมคนตกต่ำ ทำลายเขตแดน

สามวันผ่านไปนับตั้งแต่เซี่ยเทียน อัจฉริยะอันดับสามแห่งบ้านเซี่ยล่มสลาย
สามวันนั้นเพียงพอให้ผู้คนในบ้านเซี่ยลืมเลือนการดำรงอยู่อันเจิดจรัสของเขา
พวกทาสเยาะเย้ยถากถางกันมาสามวัน แล้วก็เลือกที่จะลืมเรื่องนี้ไป เพื่อความอยู่รอด พวกเขายังมีงานอีกมากมายที่ต้องทำ ไม่มีเวลามาเสียไปกับขยะที่ถูกถอดนามสกุลเซี่ยคนนั้น
แต่คนตระกูลเซี่ยบางส่วนไม่ได้เลือกที่จะลืม โดยเฉพาะลูกหลานรุ่นใหม่
นับตั้งแต่หกปีก่อน พวกเขาอยากจะกินเลือดกินเนื้อเซี่ยเทียน เพราะเขาได้กลืนกินสมบัติล้ำค่าที่ควรเป็นของพวกเขาจนหมดสิ้น
เมื่อสามวันก่อน เซี่ยเทียนทาสผู้นี้ยังคงเป็นคนที่พวกเขาไม่กล้าแตะต้อง
สามวันให้หลัง ทาสคนนี้ถูกถอดนามสกุลเซี่ย อัจฉริยะที่เคยเจิดจ้าจนแสบตากลายเป็นกลองแตก เป็นเป้าให้ทุกคนรุมทุบตี
ยืนปิดจมูกอยู่หน้าลานร้างในส่วนลึกสุดของบ้านเซี่ย ไม่มีใครในกลุ่มทายาทตระกูลเซี่ยกล้าเข้าไปข้างใน
พวกเขาไม่รู้ว่าในบ้านของตนมีสถานที่สกปรกเช่นนี้ ไม่เพียงรกรุงรัง แต่สิ่งสีดำเป็นท่อนๆ ที่เกลื่อนพื้นนั่น ถ้าไม่ใช่ขี้แล้วจะเป็นอะไรได้?
น่าเสียดายที่พวกเขาไม่รู้ว่า สิ่งที่พวกเขาเข้าใจผิดว่าเป็นขี้นั้น แท้จริงคือไม้พยัคฆ์มังกรที่ตาเฒ่าบ้าคลั่งโยนทิ้งไว้เมื่อคืน
"ช่างน่าขายหน้า!"
"ไม่นึกเลยว่าสกุลอันดับหนึ่งแห่งเมืองหยางซั่วของเรา จะมีสถานที่สกปรกเช่นนี้ ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไปจะทำอย่างไร?"
"โอ้แม่เจ้า คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ต้องขี้เก่งมากแน่ๆ ขี้ตั้งมากมายขนาดนี้!"
"ฮึๆ พี่น้องทั้งหลาย พวกท่านไม่คิดหรือว่า การที่เซี่ยเทียนอยู่ที่นี่ช่างเหมาะสมเหลือเกิน?"
"ฮ่าๆ พี่รองพูดถูกที่สุด!"
...
คนที่ถูกเรียกว่าพี่รองก็คือเซี่ยเป่า บุตรชายคนที่สองของสายตรงตระกูลเซี่ย น้องชายแท้ๆ ของเซี่ยฉ่วย ปีนี้อายุสิบห้าปี
ในบรรดาทุกคน เขาเกลียดเซี่ยเทียนมากที่สุด ในฐานะอัจฉริยะอันดับสี่ของบ้านเซี่ย เพียงเพราะการปรากฏตัวของเซี่ยเทียน ทำให้เขายังไม่สามารถบรรลุระดับห้าขั้นพลังป่าเถื่อนได้จนถึงทุกวันนี้ แม้แต่เฉินเฉียงทาสระดับหนึ่งก็ยังสู้ไม่ได้
เขาโยนความล้มเหลวทั้งหมดไปให้เซี่ยเทียน
"ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าครอบครองสมบัติล้ำค่าพวกนั้นไว้ อย่าว่าแต่ระดับห้าขั้นพลังป่าเถื่อนเลย ข้าจะบรรลุถึงระดับเจ็ดก็ไม่ใช่เรื่องยาก!"
และระดับเจ็ดก็คือช่วงปลายระดับกำลังพละ ทั่วทั้งเมืองหยางซั่ว ผู้ที่สามารถบรรลุถึงช่วงปลายระดับกำลังพละก่อนอายุสิบห้าปีนั้น ไม่เกินห้าคน
ห้าคนนี้คืออัจฉริยะระดับสูงสุดของเมืองหยางซั่ว เซี่ยเป่าเชื่อว่าตนควรจะเป็นหนึ่งในนั้น กลายเป็นผู้ที่ทุกคนชื่นชม และได้รับโอกาสเข้าฝึกฝนในสำนักชั้นสูง ทุกอย่างนี้กลายเป็นความว่างเปล่าเพราะเซี่ยเทียน
ทุกครั้งที่นึกถึงเซี่ยเทียน เซี่ยเป่าก็อยากจะดื่มเลือดกินเนื้อเขา!
เมื่อรู้ว่าเซี่ยเทียนกลายเป็นคนไร้ค่า เขารีบมาชำระบัญชีทันที แต่มีเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เขาล้มเลิก - เซี่ยเทียนยังคงหมดสติอยู่
การแก้แค้นคนที่หมดสติด้วยวิธีต่างๆ เขาไม่อาจได้รับความพึงพอใจอย่างเต็มที่!
อดทนมาสามวัน ในที่สุดเขาก็พาพี่น้องมาที่นี่ ความอิจฉาริษยาและความโกรธแค้นที่สะสมมาหกปี วันนี้เขาจะระบายออกให้หมดสิ้น!
"ต่อให้เป็นขี้หรือภูเขาดาบทะเลเพลิง ข้าก็ต้องเข้าไป!"
เซี่ยเป่าสูดหายใจลึก ก้าวเข้าไปในลานร้าง ไม่รู้ว่าเพราะไม่ทันสังเกตหรือใจจดจ่ออยู่กับเซี่ยเทียน ก้าวแรกที่เหยียบลงไป เขาเหยียบโดนขี้พอดี
เมื่อรู้สึกถึงความนุ่มใต้เท้า เซี่ยเป่ารู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาในอก อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจลึก แต่สิ่งที่เข้าจมูกไม่ใช่อากาศบริสุทธิ์ แต่เป็นกลิ่นขี้
เมื่อรวมกับเสียงหัวเราะกลั้นของพี่น้องด้านหลัง ความโกรธในอกของเขายิ่งลุกโชน ก้าวข้ามลานใหญ่ไปไม่กี่ก้าว เตะประตูผุพังของห้องโถงแตกออก กัดฟันตะโกนว่า "ไอ้ลูกเวร ออกมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!"
ซิจเทียนยืนอยู่ตรงหน้าเซี่ยเป่าด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ไม่พูดจาสักคำ
เมื่อมองดูศัตรูที่ดูผอมแห้งราวกับไม้แห้ง เซี่ยเป่าถึงกับตะลึงไปชั่วขณะ นี่คือเด็กหนุ่มร่างอวบอ้วนคนเดิมหรือ
แต่ในวินาถัดมา ความสะใจก็พลันท่วมท้นหัวใจของเขา
"ฮ่าๆๆๆ เซี่ยเทียน เซี่ยเทียน แกก็มีวันนี้เหมือนกันสินะ!"
เซี่ยเป่ายกมือขวาขึ้น ตบหน้าซิจเทียนสุดแรงจนกระเด็นไปไกลสามจั้ง
เมื่อเห็นเซี่ยเป่าลงมือ คนกลุ่มหนึ่งก็แอบเข้ามา มองดูเซี่ยเทียนที่พยายามลุกขึ้นด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน "โอ้โฮ นี่น่ะหรือ อัจฉริยะอันดับสามของบ้านเซี่ย ทำไมแค่ลุกขึ้นยังยากขนาดนี้"
"ไอ้เวร กินของวิเศษมาตั้งหกปี ถึงเป็นหมูก็คงกลายเป็นปีศาจไปแล้ว ชิ! ไอ้ขยะ!"
"ทาสก็คือทาส ยังไงก็ไม่มีวันเทียบชั้นคนอื่นได้!"
"ของล้ำค่าที่ควรเป็นของพวกเรา แกเอาไปทิ้งขว้างหมด ต่อให้เป็นทาสร้อยปีก็ใช้หนี้ไม่หมด!"
"ขยะก็คือขยะ ต่อให้ตระกูลเซี่ยทุ่มเทแค่ไหน แกก็ไม่มีวันเป็นคนดีได้!"
...
ซิจเทียนค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ เขามองไม่เห็นสีหน้าของพวกตระกูลเซี่ย แต่รู้ดีว่าทุกใบหน้าล้วนเต็มไปด้วยรอยเยาะหยันและความสะใจอันเคียดแค้น
เขาถึงกับได้ยินเสียงขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน คนพวกนี้อยากจะกินเขาเป็นๆ เสียให้ได้
"หนี้ที่ข้าติดตระกูลเซี่ย เมื่อวานก็ชดใช้หมดแล้ว"
ถ่มเลือดในปากออก ซิจเทียนครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นพูดอย่างสงบ "ตั้งแต่เมื่อวาน ข้าชื่อซิจเทียน หากท่านไม่มีธุระใด โปรดกลับไปเถิด ข้าจะฝึกฝนต่อ"
ทุกคนคิดว่าซิจเทียนจะโกรธแค้น จะต่อต้าน จะดิ้นรน แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าซิจเทียนที่ถูกรังแกจะเผชิญหน้ากับพวกเขาอย่างสงบเช่นนี้ ยิ่งทำให้พวกเขาโกรธหนัก
โดยเฉพาะเซี่ยเป่า โกรธจนกระโจนเข้าไปถีบอกซิจเทียนทันที!
พรวด!
ซิจเทียนพ่นเลือดออกมาคำหนึ่ง ล้มลงอย่างโซเซ
แต่ความเจ็บที่อก จะเทียบได้อย่างไรกับความทรมานแทบตายเมื่อวาน?
ดังนั้น ความเจ็บปวดเพียงเท่านี้ จึงไม่อาจรบกวนดวงตาอันสงบนิ่งของเขาได้!
"ตีมัน! ตีให้มันขอร้องถึงจะหยุด!"
สิบกว่าคนกรูกันเข้าไปอย่างดุร้าย ต่างคนต่างชกต่อย จนซิจเทียนถูกซัดจากห้องโถงไปถึงลานบ้าน!
พวกลูกหลานตระกูลเซี่ยที่ระบายความอิจฉาและความแค้นที่สะสมมาหกปี ไม่สนใจ "ขี้" ที่เต็มลาน ในใจมีความคิดเดียวคือต้องตีซิจเทียนให้ตาย!
"ตีดีนัก! ตีดีนัก! วันนี้รับหมัดเจ้าหนึ่งที พรุ่งนี้ข้าจะตอบแทนร้อยเท่า! เซี่ยฉ่วย เซี่ยยุ่น หากไม่เช่นนี้ ร่างกายอันบอบช้ำของข้าจะขึ้นถึงจุดสูงสุดได้อย่างไร จะล้างความอับอายได้อย่างไร!"
ซิจเทียนกัดฟันอดกลั้นความเกลียดชังที่ท่วมท้น อดทนต่อความเจ็บปวดทั่วร่าง สองมือปิดตาแน่น!
ผ่านช่องนิ้ว เขามองดูทุกคนที่กำลังทำร้ายตนเองอย่างเยือกเย็น!
เขาจะไม่มีวันลืมใบหน้าบิดเบี้ยวเหล่านี้ เพราะนี่คือแรงผลักดันเดียวในการฝึกฝนของคนพิการ!
"ไอ้หมอนี่ทนจริงๆ!"
"กลัวบ้าเหรอ รอข้าพักแป๊บเดียว แล้วจะตีต่อ!"
"ใช่ ถ้าตายข้ารับผิดชอบเอง!"
......
"พี่น้องทั้งหลาย ของสนุกแบบนี้ จะฆ่าให้ตายทีเดียวได้ยังไง"
เซี่ยเป่าหอบหายใจพลางหัวเราะเยาะ "มันกินของบ้านเซี่ยมาตั้งหกปี พวกเราเพิ่งตีมันแค่วันเดียว บัญชีนี้ยังไม่สมดุลเลย ยังมีเวลาอีกยาว เราจะจัดการมันได้ทุกวัน เฮ้ นอกจากตี เรายังทำอย่างอื่นได้อีก เช่น..."
เมื่อเห็นเซี่ยเป่าหยิบไม้พยัคฆ์มังกรที่ทั้งยาวและหนาขึ้นมาจากพื้น ทุกคนถอยกรูดไปไกลถึงแปดก้าว เซี่ยเป่าถือไม้พยัคฆ์มังกรมือหนึ่ง อีกมือบีบจมูก หัวเราะเยาะว่า "ยังให้มันกินไม้พยัคฆ์มังกรได้อีก ยังไงมันก็เป็นของบ้านเซี่ย!"
"ฮ่าๆ พี่รองคิดได้เจ๋งจริง!"
"หกปีก่อนได้กินของดี หกปีหลังให้กินไม้พยัคฆ์มังกร ไม่สิ จะให้มันกินไปทั้งชีวิต! ดีมาก!"
"ต่อไปข้าจะมาถ่ายที่นี่ทุกวัน ฮ่าๆ ดูอัจฉริยะคนก่อนกินไม้พยัคฆ์มังกรของตัวเอง สะใจจริงๆ ฮ่าๆ!"
......
"กินลงไป หรือไม่ก็ตาย!"
เซี่ยเป่าพูดเย็นชา แล้วแขวนไม้พยัคฆ์มังกรไว้ตรงหน้าซิจเทียน
ซิจเทียนค่อยๆ เงยหน้า มองเซี่ยเป่าอย่างสงบ ขณะที่ยื่นมือรับไม้พยัคฆ์มังกร ก็รับเอาความอัปยศอดสูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกมาด้วย!
บางคนเมื่อเจอความอัปยศเช่นนี้ ยอมตายดีกว่า!
"ฮึๆ ยังไง ไม่กล้ากินแล้วหรือ?"
เห็นซิจเทียนไม่ขยับ เซี่ยเป่าก็ชักมีดสั้นที่เป็นประกายเย็นออกจากเอว จ่อที่ลำคอซิจเทียน แล้วยิ้มเยือกเย็น "งั้นก็ตาย..."
ขณะที่มีดสั้นกำลังจะแทงเข้าลำคอซิจเทียน เสียงระฆังดังก้องมาแต่ไกล
ทุกคนตกใจ พากันเงยหน้ามองไปทางห้องประชุมของบ้านเซี่ย พลางนับเสียงระฆังในใจ
"สิบสามครั้ง ครบสิบสามครั้งพอดี เกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้น..."
เซี่ยเป่าพึมพำเบาๆ แต่ไม่กล้าชักช้า พุ่งออกจากลานร้างราวกับลูกธนู มุ่งหน้าไปห้องประชุม
คนอื่นๆ ก็ไม่ยอมตกกระไดพลอยโจน รีบออกจากลานร้างไป
"ระฆังสิบสาม ข่าวดีในบ้าน สมาชิกในบ้านได้ยินเสียงแล้วต้องมารวมตัวกัน..."
นึกถึงกฎของบ้านเซี่ยประโยคนี้ ในสมองซิจเทียนก็ผุดภาพใบหน้าที่ทำให้ใจสั่นไหวขึ้นมา
เขามีลางสังหรณ์ว่า เสียงระฆังนี้ ดังขึ้นเพื่อเซี่ยยุ่น
เพราะเมื่อวาน เซี่ยยุ่นได้ดูดเอาทุกสิ่งที่เขาสั่งสมมาหกปีไป
ตั้งแต่ซิจเทียนถูกไล่ออกจากห้องโถง ตาเฒ่าบ้าคลั่งก็ยืนอยู่ที่หน้าต่างห้องใน มองดูทุกอย่างที่เกิดขึ้นในลานร้างอย่างเฉยเมย
ตอนที่ซิจเทียนรับไม้พยัคฆ์มังกร ดวงตาของเขาหรี่ลง
หลังจากทุกคนได้ยินเสียงระฆังแล้วแยกย้ายไป เขาก็ยิ้ม
แต่ตอนนี้ เมื่อเห็นซิจเทียนเอาไม้พยัคฆ์มังกรเข้าปากเอง ดวงตาของเขาก็หดเล็กลง
"เฮ้อ นอนบนฟืนลิ้มรสน้ำดี คนโหดจริงๆ เจ้าโหดกับตัวเองขนาดนี้ แล้วจะโหดกับคนบ้านเซี่ยสักแค่ไหน..."
เสียงถอนหายใจเงียบๆ ดังขึ้นในใจตาเฒ่าบ้าคลั่ง
ครู่ใหญ่ผ่านไป เขาลูบจมูก พูดกับตัวเองด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม "ถึงจะเป็นไม้พยัคฆ์มังกรที่ช่วยการฝึกฝนพลังภายในได้มาก แต่มันก็เป็นของที่เหม็นจนทนไม่ได้..."
ไม้พยัคฆ์มังกรมีกลิ่นเหม็นเหมือนขี้ และรสชาติก็แย่มาก
แต่ซิจเทียนก็กินมันจนหมด หลังจากกินเสร็จ เขารู้สึกว่าความปรารถนาในการฝึกฝนของตนเองยิ่งเร่งด่วนขึ้น เขาอยากจะเอาสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้กลับไปให้คนพวกนั้นร้อยเท่า
เมื่อลุกขึ้นเข้าห้อง เข้าออกครั้งหนึ่ง ซิจเทียนดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่เขารู้สึกได้ว่า หลังจากการดูถูกครั้งนี้ ศิลปะยุทธใจจักรพรรดิผู้อสูรขั้นแรกของเขามีความก้าวหน้าอย่างมาก
ศิลปะยุทธใจจักรพรรดิผู้อสูรไม่จำเป็นต้องฝึกฝน มันเกี่ยวข้องกับจิตใจเท่านั้น
ความก้าวหน้าของวิชาจิตเซี่ยเทียนไม่ได้มาจากการถูกดูถูก แต่เป็นเพราะเขามีความเข้าใจใหม่ในเส้นทางแห่งความชั่วร้าย
เมื่อเขาเลือกที่จะกินไม้พยัคฆ์มังกร พลังของวิชาจิตก็พุ่งสูงขึ้น เขาถึงกับรู้สึกถึงกระแสพลังลึกลับที่หมุนเวียนรอบตัว
ซิจเทียนที่เพิ่งเริ่มต้นเส้นทางการฝึกฝนไม่รู้ว่า ในมณฑลหวั่นแห่งนี้ ไม่มีผู้ฝึกฝนระดับพลังภายในคนใดที่สัมผัสวิชาจิตได้
วิชาจิตเป็นสิ่งที่ลึกซึ้งมาก และการที่เขาสามารถรู้สึกถึงวิชาจิตได้ก่อนที่จะก้าวข้ามสู่ระดับพลังภายในขั้นแรก ยิ่งเป็นเรื่องที่หาได้ยาก
แต่การก้าวข้ามของซิจเทียนอยู่ใกล้แค่เอื้อม เพราะเขาได้กินไม้พยัคฆ์มังกร
ไม้พยัคฆ์มังกรเป็นส่วนประกอบหลักของยาเม็ดหลงเป่า ซึ่งเป็นยาสุดยอดสำหรับระดับพลังภายใน
ในโลกนี้มีคนไม่มากที่ซื้อยาเม็ดหลงเป่าได้ แต่ไม้พยัคฆ์มังกรกลับพบได้ทั่วไป
แต่ไม่มีใครกล้าซื้อไม้พยัคฆ์มังกรมากินโดยตรง เพราะแม้ว่าไม้พยัคฆ์มังกรจะมีประโยชน์มาก แต่รสชาตินั้นไม่มีใครทนได้
แต่ซิจเทียนกินมันแล้ว เหมือนในตำนาน ไม้พยัคฆ์มังกรกินยากมาก เขากินมันด้วยความแค้นที่คิดว่า "ถ้าขี้ยังกินได้ ความยากลำบากในการฝึกฝนจะทนไม่ได้อย่างไร ถ้าขี้ยังกินได้ ความอับอายวันนี้จะแก้แค้นไม่ได้อย่างไร"
ตอนแรกที่กินไม่มีปฏิกิริยาอะไร แต่พอเขาเตรียมจะฝึกพลังวัวปีศาจ ความรู้สึกร้อนแรงก็เกิดขึ้นจากท้องและแผ่ไปทั่วร่างในชั่วพริบตา!
ขณะที่อดทนต่อความเจ็บปวดจากความร้อนแรง ภาพวัวปีศาจก็ปรากฏในสมองของซิจเทียน
เขาวัวปีศาจทะลุฟ้า คลื่นที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าพุ่งออกมาจากขาทั้งสี่ เลื้อยขึ้นไปผ่านน่อง ต้นขา เอว อก คอ ศีรษะ และรวมกันที่เขาคู่...
คลื่นพุ่งออก สวรรค์และโลกสั่นสะเทือน!
นี่คือท่าแรกของพลังวัวปีศาจ - การสั่นสะเทือนวัวปีศาจ ใช้ฝึกผิวหนังทั่วร่าง
เสียงกร๊อบ! ตาเฒ่าบ้าคลั่งตกใจจนต้องจับคางที่หลุดกลับเข้าที่!
เมื่อสามพันกว่าปีก่อน เขาเคยฝึกพลังวัวปีศาจกับเจ้านายของเขา ใช้เวลาหนึ่งเดือนจึงฝึกท่าแรกสำเร็จ แต่ซิจเทียนที่อยู่ตรงหน้าเขานี้ ลองครั้งแรกก็ประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่!
แต่ซิจเทียนที่สูญเสียหยวนหยางไป 99% ตอนนี้มีสภาพที่ไม่ดีเลย
ซิจเทียนที่ผอมจนแทบไม่เหลือสภาพคน เพราะความสำเร็จของการสั่นสะเทือนวัวปีศาจ ผิวหนังทั่วร่างแตกหมด ทำให้ตาเฒ่าบ้าคลั่งขนหัวลุก!
แต่เมื่อเทียบกับความทุกข์ทรมานเมื่อวาน และความเจ็บปวดที่เกิดจากไม้พยัคฆ์มังกร ความเจ็บปวดเพียงเท่านี้จะเป็นอะไรสำหรับซิจเทียน?
ดังนั้นซิจเทียนจึงไม่มีความคิดที่จะหยุด การฝึกฝนดำเนินต่อไป!
"วัวปีศาจทะลุฟ้า!"
"กระหน่ำวัวปีศาจพุ่งแรง!"
...
สามชั่วยามต่อมา สมาชิกตระกูลเซี่ยแยกย้ายกันไปจากห้องประชุมด้วยความยินดี ส่วนซิจเทียนในกระท่อมผุพังก็ล้มลงหมดสติ
ตาเฒ่าบ้าคลั่งค่อยๆ เดินออกมา มองดูคนโหดที่เพิ่งก้าวข้ามสู่ระดับพลังภายในขั้นแรก หยิบตำราเก่าเล่มที่สองที่ดูเหมือนผักดองออกมาจากอก โยนลงข้างๆ คนโหด
"แม่เจ้าโว้ย สามชั่วยาม พลังวัวปีศาจสำเร็จสมบูรณ์ ข้าต้องไปหาไม้พยัคฆ์มังกรต่อแล้ว..."


## บทที่ 4 ก้าวกระโดด แก้แค้น

เมื่อข่าวลือแพร่สะพัดว่าอัจฉริยะอันดับสองของตระกูลเซี่ย เซี่ยยุ่น ได้รับเลือกเป็นศิษย์แท้จริงของหอเงามรกต หนึ่งในสามสำนักใหญ่แห่งแคว้นซ่ง ทั้งเมืองหยางซั่วก็พากันตื่นเต้น
เมืองหยางซั่วตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของแคว้นซ่ง ห่างจากเมืองมู่หลานซึ่งเป็นเมืองชายแดนไปทางตะวันตกเฉียงใต้อีกหกร้อยลี้
ด้วยทำเลที่ตั้งอันห่างไกล เมืองหยางซั่วแทบไม่เคยมีนักรบที่ได้เข้าร่วมสามสำนักใหญ่มาก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอัจฉริยะวัยเยาว์ที่ได้รับเชิญให้เป็นศิษย์แท้จริง
เมื่อข่าวนี้แพร่ออกไป ทั้งจวนป้องกันซึ่งเป็นที่ว่าการเมือง และอีกสองตระกูลใหญ่คือตระกูลเฉินและตระกูลจิน ต่างพากันเงียบกริบ ตระกูลอันดับหนึ่งมีอัจฉริยะระดับนี้ แล้วพวกเขาจะอยู่กันอย่างไร?
แต่โชคดีที่ตามมาด้วยข่าวว่าอัจฉริยะอันดับสามของบ้านเซี่ย เซี่ยเทียน ได้ร่วมรักกับสาวใช้จนเสียพลังหยวนหยาง กลายเป็นคนไร้ค่า ทำให้กลุ่มอำนาจอื่นๆ ค่อยโล่งใจขึ้น ช่วงนี้หัวหน้าตระกูลเฉินและจินจึงพบปะกันบ่อยขึ้นเพื่อหารือแผนการ
ส่วนในบ้านเซี่ยทุกคนต่างตื่นเต้น เซี่ยเทียนถูกลืมไปแล้ว คุณหนูเซี่ยยุ่นที่ไม่เคยออกจากเรือนในได้กลายเป็นที่ชื่นชมของทุกคนแทน
นอกจากความชื่นชม ทุกคนยังรอคอยการมาถึงของผู้มีอำนาจจากหอเงามรกต ว่ากันว่าเพื่อแสดงถึงความสำคัญของเซี่ยยุ่น หอเงามรกตถึงกับส่งเย่าหลาวผู้มีตำแหน่งและอำนาจสูงมารับตัว
เพื่อต้อนรับเย่าหลาวแห่งหอเงามรกต บ้านเซี่ยจึงทำความสะอาดครั้งใหญ่ทั้งในและนอก
ทั้งนายและบ่าวต่างแต่งตัวให้ดูดีที่สุด หากโชคดีได้รับความสนใจจากผู้มีอำนาจและถูกพาตัวไปด้วย นั่นก็คือโอกาสก้าวกระโดดในชีวิต
ดังนั้น แม้แต่เซี่ยเป่าที่เคียดแค้นซิจเทียน ช่วงนี้ก็ไม่มีเวลามาสนใจเขา
เขาสลับระหว่างฝึกฝนกับฝันกลางวัน หวังว่าเย่าหลาวแห่งหอเงามรกตจะมองเห็นว่าตนเป็นอัจฉริยะที่ซ่อนเร้น รอคอยผู้มองการณ์ไกลมาค้นพบ และจะร้องไห้อ้อนวอนให้ตนเป็นศิษย์แท้จริงของหอเงามรกต
คนที่ฝันเช่นนี้มีมากมาย แม้แต่เฉินเฉียงก็ยังมีความหวังลึกๆ แต่ด้วยฐานะต่ำต้อย เขารู้ดีว่าการฝันไม่ได้อะไร หากอยากได้รับการยอมรับ ต้องขยันฝึกฝนเท่านั้น
พรุ่งนี้ เย่าหลาวแห่งหอเงามรกตจะมาถึงเมืองหยางซั่ว
คืนนี้ ท้องฟ้ามืดมิด มีร่างในชุดผ้าโปร่งมาปรากฏที่หน้าลานเก่าที่ซิจเทียนอาศัยอยู่
ชุดผ้าโปร่งสีขาวดุจหยกเย็น นั่นคือคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเซี่ย เซี่ยยุ่น ผู้ที่หายจากร่างเหมันต์และมีพรสวรรค์พุ่งทะยาน
เพียงสิบสี่วัน เธอฝึกฝนจากระดับพลังภายในขั้นที่หกจนถึงระดับแปด นี่คือโชคลาภอันยิ่งใหญ่หลังจากหายจากร่างเหมันต์
เธอไม่มีวันลืมแววตาอิจฉาของเซี่ยฉ่วย ตอนนี้เธอมีคุณสมบัติพอที่จะมองลงมายังอัจฉริยะอันดับหนึ่งของตระกูลเซี่ย และเธอก็ทำเช่นนั้นจริงๆ
ผู้ที่ทำให้เธอได้ดีเช่นนี้คืออัจฉริยะอันดับสามของตระกูลเซี่ย เซี่ยเทียน ในใจเธอมีทั้งความรู้สึกผิดและความกตัญญู
แต่ด้วยนิสัยเย็นชา แม้จะผลักประตูเข้าไปเห็นภาพซิจเทียนกำลังกินอุจจาระอย่างน่าสังเวช เธอก็ไม่อาจเอ่ยคำว่า "ขอโทษ" หรือแม้แต่คำว่า "ขอบคุณ"
ซิจเทียนมองเซี่ยยุ่นอย่างเฉยชา ดวงตาที่สงบนิ่งดุจสระน้ำลึกไม่มีความรู้สึกใดๆ
เซี่ยยุ่นมองซิจเทียน ความสงสารในดวงตาเย็นชาเพิ่งจะก่อตัวก็สลายไป
นี่คงเป็นโชคชะตา ข้าควรเป็นหงส์ที่โบยบินในจิ่วเทียน ส่วนเขาควรเป็นทาสที่ใช้ชีวิตอย่างธรรมดา... ในชั่วพริบตา เซี่ยยุ่นเปลี่ยนความรู้สึกผิดในใจทั้งหมดเป็นความรังเกียจที่มีต่อเซี่ยฉ่วย - หากไม่ใช่เพราะเจ้า ทาสผู้นี้คงไม่ต้องตกจากสวรรค์มาเป็นเช่นนี้!
"ฉันได้ส่งคำเตือนไปแล้ว ไม่มีใครกล้ารังแกเจ้าอีก"
นี่เป็นประโยคที่สองที่เซี่ยยุ่นพูดกับซิจเทียน แม้ว่าตอนนี้เธอยังไม่ได้ส่งคำเตือนไป แต่หลังจากเห็นสภาพอันน่าเวทนาของซิจเทียน เธอก็ตั้งใจจะทำเช่นนั้น
นี่เป็นสิ่งเดียวที่เธอทำได้เพื่อซิจเทียน ไม่ใช่ว่าเธอไม่มีความสามารถที่จะทำมากกว่านี้ แต่เธอเข้าใจดีว่า ยิ่งเธอทำมากเท่าไหร่ หลังจากที่เธอจากไป ซิจเทียนก็จะยิ่งได้รับความทุกข์และการรังแกมากขึ้นเท่านั้น
หลังจากพูดประโยคนั้นจบ เซี่ยยุ่นมองเซี่ยเทียนที่ดูสงบนิ่งอย่างลึกซึ้ง ในความเหม่อลอยนั้น เธอไม่ได้ยินเสียงขูดที่แสบหู ซึ่งเป็นเสียงที่นิ้วของซิจเทียนกำลังขูดไม้อย่างรุนแรง จนเล็บพลิกกลับและเลือดไหลนอง
"ก็แค่นี้แหละ พรุ่งนี้มาส่งฉันด้วย"
ทิ้งประโยคที่สามไว้ เซี่ยยุ่นก็ออกจากลานบ้านที่ทรุดโทรม เธอเดินกลับไปยังหอเหมันต์ โดยหวังเพียงว่าซิจเทียนจะเข้าใจความหมายครึ่งแรกของประโยคสุดท้ายที่เธอพูด
"ก็แค่นี้แหละ" ไม่ใช่คำพูดไร้สาระ แต่เป็นการบอกให้ซิจเทียนทำตัวเป็นทาสรับใช้ที่ว่านอนสอนง่าย อย่าคิดมากหรือทำอะไรมากเกินไป
เพราะในสายตาของเซี่ยยุ่น ยิ่งซิจเทียนคิดมากเท่าไหร่ ไม่ว่าจะเป็นความแค้นหรืออะไรก็ตาม สำหรับตัวเขาเองแล้ว ล้วนเป็นความทุกข์ทรมานอันใหญ่หลวง - เพราะสกุลอันดับหนึ่งแห่งเมืองหยางซั่วนั้น ไม่ใช่สิ่งที่ซิจเทียนจะสั่นคลอนได้
"ลืมบอกเจ้าไป ตอนนี้ข้าชื่อซิจเทียน"
มองไปที่ประตูที่ว่างเปล่า ซิจเทียนพูดเบาๆ จากนั้นก็ไม่สนใจนิ้วที่บาดเจ็บ หยิบหนังสือผักดองเล่มที่สี่ที่ตาเฒ่าบ้าคลั่งให้มาจากใต้ก้น
เหมือนกับสามเล่มแรก ปกของเล่มนี้ก็หายไปไหนไม่รู้ แต่การถ่ายทอดพลังของจักรพรรดิปีศาจบอกเขาว่า นี่คือวรยุทธ์ที่จำเป็นสำหรับพลังภายในขั้นที่สี่ - ฝ่ามือเทพครองพิภพ
เมื่อฝึกวรยุทธ์เล่มนี้จบ ก็หมายความว่าซิจเทียนได้เสร็จสิ้นการฝึกฝนขั้นหลอมร่างกายอย่างเป็นทางการ การบำเพ็ญตนถึงพลังภายในขั้นที่สี่
นั่นก็คือ เขาใช้เวลาสิบห้าวันในการเพิ่มระดับพลังขึ้นสี่ขั้น
แน่นอน หากไม่ใช่เพราะตาเฒ่าบ้าคลั่งเห็นว่าซิจเทียนฝึกฝนบ้าคลั่งเกินไป จึงถ่วงเวลาห้าหกวันไม่ยอมให้หนังสือ ตอนนี้ซิจเทียนน่าจะถึงพลังภายในขั้นที่ห้าแล้ว เท่ากับเฉินเฉียง
"โหดเหี้ยมเกินไป โหดเหี้ยมเกินไป..."
เห็นซิจเทียนจะเริ่มฝึกฝนอีก ตาเฒ่าบ้าคลั่งในห้องด้านในส่ายหน้าพลางพึมพำว่า "หญิงสาวคนนี้ทำอะไรไม่คิดให้รอบคอบเลย เจ้าพูดแบบนี้ ไม่เท่ากับทำให้คนโหดร้ายยิ่งโหดร้ายกับตัวเองมากขึ้นหรอกหรือ ดีแล้วๆ..."
ไม่รู้นึกถึงอะไร ตาเฒ่าบ้าคลั่งยิ้มอย่างภาคภูมิใจ หลังจากยิ้มแล้ว เขาก็เดินไปที่หน้าต่างแล้วมองดูไม้พยัคฆ์มังกรในลานที่ลดลงอย่างเห็นได้ชัด ทั้งกลุ้มทั้งทุกข์ เพิ่งผ่านไปครึ่งเดือนเอง เขาก็ต้องเก็บไม้มาแล้วสามครั้ง
ห้าชั่วยามต่อมา ฟ้าเริ่มสาง
ซิจเทียนที่สลบไปเพราะการบรรลุพลังภายในขั้นที่สี่ ดิ้นรนลุกขึ้นจากกระท่อมสุนัข ล้างหน้าล้างตาอย่างตั้งใจ ก้มลงเก็บไม้พยัคฆ์มังกรท่อนหนึ่งจากพื้น คาบไว้ในปากแล้วออกจากประตู
เขาเตรียมจะไปส่งอัจฉริยะอันดับสองของตระกูลเซี่ย - คุณหนูใหญ่เซี่ยยุ่น แต่เขาไม่คิดจะบอกชื่อใหม่ของตนเองกับเธอ
สักวันหนึ่ง เธอจะได้ยินชื่อนี้จากปากของคนอื่น
เมื่อเย่าหลาวแห่งหอเงามรกตมาถึง ไม่เพียงแต่ทุกคนในบ้านเซี่ยจะออกมาต้อนรับ แม้แต่คนสำคัญจากจวนป้องกันและตระกูลเฉินและตระกูลจินก็ยังหน้าด้านมาต้อนรับด้วย
แม้คนตระกูลเซี่ยจะโกรธจนตาเหลือก ก็ไม่กล้าไล่พวกเขาต่อหน้าแขกผู้มีเกียรติ
"ผู้เฒ่าเฝิงชุน นี่คือลูกสาวของข้า เซี่ยยุ่น อายุสิบหกปี มีพลังภายในระดับแปด"
เซี่ยชางหรง หัวหน้าตระกูลเซี่ย ยิ้มแย้มพลางดึงเซี่ยยุ่นที่อยู่ด้านหลังออกมา "อวิ้นเอ๋อ รีบคำนับผู้เฒ่าเฝิงชุนเร็วเข้า!"
ดวงตาของผู้เฒ่าเฝิงชุนเป็นประกายวาววับ พินิจพิเคราะห์เซี่ยยุ่นอย่างละเอียด แล้วพยักหน้าเบาๆ "คุณสมบัติดีจริงๆ"
แม้ว่าเซี่ยยุ่นจะมีนิสัยเย็นชา แต่เมื่อได้รับคำชมจากผู้เฒ่าเฝิงชุน ก็อดตื่นเต้นไม่ได้
เซี่ยชางหรงยิ่งยิ้มแย้มแจ่มใส เหล่าคนรุ่นใหม่ต่างพากันเบียดเสียดเข้ามาข้างหน้า หวังจะได้รับความโปรดปรานจากผู้เฒ่าเฝิงชุนเพื่อก้าวหน้าในอนาคต
"แต่ก็แค่ดีเท่านั้นแหละ"
เมื่อเห็นเซี่ยยุ่นเริ่มภูมิใจ สีหน้าของผู้เฒ่าเฝิงชุนก็เปลี่ยนไป พูดอย่างเคร่งขรึม "เจ้าต้องรู้ว่าฟ้ายังมีฟ้า คนยังมีคน ในด้านการบำเพ็ญตน ศิษย์รุ่นเดียวกับเจ้าในสำนักของเรา บางคนถึงขั้นบรรลุระดับพลังภายในแล้ว ส่วนคุณสมบัติของเจ้าก็แค่ดีเลิศเท่านั้น ไม่ใช่อัจฉริยะขั้นสูงสุด อย่าได้หยิ่งผยอง!"
เซี่ยยุ่นรู้สึกใจหายวาบ รีบระงับรอยยิ้มแล้วโค้งคำนับ "เซี่ยยุ่นจะจดจำคำสั่งสอนของผู้เฒ่าไว้"
"อืม" ผู้เฒ่าเฝิงชุนพยักหน้าเบาๆ กวาดตามองผู้คนรอบข้าง เมื่อเห็นเซี่ยฉ่วย ก็ส่งสายตามีความหมายลึกซึ้งให้เขา จากนั้นก็สนทนากับเซี่ยชางหรงหัวหน้าตระกูลเซี่ย
ส่วนผู้บัญชาการจวนป้องกันและหัวหน้าตระกูลเฉินและตระกูลจิน ท่านแทบไม่เหลือบแลด้วยซ้ำ
ตอนนี้เซี่ยเป่ากลับกระวนกระวายใจ เขาที่เคยคิดว่าตัวเองเก่งกาจ ตอนแรกยังทำท่าเฉยเมย หวังว่าผู้เฒ่าเฝิงชุนจะมองเห็นความสามารถ แต่น่าเสียดายที่สายตาของผู้เฒ่าเฝิงชุนกลับผ่านเลยเขาไปโดยไม่หยุดพัก
เขาร้อนใจแล้ว ถ้าพลาดโอกาสครั้งนี้ เขาก็ต้องอยู่ในเมืองหยางซั่วไปทั้งชีวิต นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาผู้ทะนงตนต้องการ
แต่ให้เขากล้าเดินหน้าไปแนะนำตัวเอง เขาก็ไม่กล้า แม้แต่พ่อของเขาเองยังต้องหวาดหวั่นต่อหน้าผู้เฒ่าเฝิงชุน เขาจะกล้าเข้าไปได้อย่างไร?
ในตอนนั้นเอง เซี่ยจิน คุณชายจากสาขาที่สองของตระกูลเซี่ย ก็เข้ามากระซิบข้างหู "พี่ชายคนที่สอง พี่ชายคนที่สอง ดูสิว่าใครมา?"
"ไม่เกี่ยวกับข้า!"
เซี่ยเป่าดุด่า แต่สายตากลับมองไปตามทิศทางที่เซี่ยจินชี้ ทันใดนั้นก็เห็นซิจเทียนยืนอยู่ที่ปากซอย
สีหน้าของเขาดำทะมึนลงทันที กำลังจะไปจัดการซิจเทียน แต่จู่ๆ ก็พบว่าสีหน้าของเซี่ยจินที่อยู่ข้างๆ ผิดปกติ จึงถามอย่างสงสัย "เป็นอะไรของเจ้า?"
เซี่ยจินหน้าซีดเผือด ได้ยินคำถามก็กลืนน้ำลายอึกใหญ่ พูดด้วยความหวาดกลัว "พี่ พี่ชายคนที่สอง เมื่อกี้ข้าเห็นไอ้ลูก ลูกหมาตัวนั้นกำลังกิน กินอุจ จาระ กินจ๊อบๆ แจ๊บๆ..."
อ๊วก! เซี่ยเป่ารีบปิดปาก ผ่านไปครู่หนึ่งจึงโบกมืออย่างรำคาญ ด่าว่า "หักขาไอ้ลูกหมานั่นซะ แค่มองก็จะอ้วกแล้ว!"
ผู้เฒ่าเฝิงชุนคุยกับเซี่ยชางหรงเพียงครู่เดียว ก็พูดเรียบๆ "เวลาเร่งด่วน ข้าจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้ หัวหน้าตระกูลเซี่ย หากมีอะไรจะสั่งเสียลูกสาว ก็รีบพูดเถอะ"
"ไม่มีแล้ว ไม่มีแล้ว ไม่กล้ารบกวนเวลาอันมีค่าของผู้เฒ่าเฝิงชุน"
เซี่ยชางหรงโค้งคำนับอีกครั้ง ผู้เฒ่าเฝิงชุนเห็นดังนั้นก็เรียกเซี่ยยุ่น ตัวท่านขึ้นรถม้าคันแรก ส่วนเซี่ยยุ่นขึ้นคันที่สอง
จนกระทั่งขึ้นรถม้าและเดินทางไปได้ระยะหนึ่ง เซี่ยยุ่นจึงนึกขึ้นได้ว่าตนเองลืมบางอย่างไป
เธอรีบเปิดม่านรถม้าและมองออกไปสำรวจ จู่ๆ ดวงตาเย็นชาของเธอก็หยุดนิ่ง!
เธอเห็นซิจเทียนที่ปากซอย แต่พร้อมกับที่พบเขา เธอก็นึกขึ้นได้ว่าตนเองลืมไปถึงสองเรื่อง!
หนึ่ง เธอลืมไปว่าให้ซิจเทียนมาส่งเธอ!
สอง เธอลืมกำชับคนในบ้านไม่ให้รังแกซิจเทียน!
......
ซิจเทียนมองเซี่ยจินที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างเฉยเมย ก่อนจะละสายตาไปมองรถม้าคันที่สองที่แล่นจากไปไกล
เขาได้รักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเซี่ยยุ่นว่าจะมาส่ง และในขณะเดียวกัน เขาก็เข้าใจสองสิ่ง
ประการแรก เซี่ยยุ่นไม่ได้กำชับลูกหลานตระกูลเซี่ย มิเช่นนั้นเซี่ยจินคงไม่มายืนอยู่ตรงหน้าเขา
ประการที่สอง เซี่ยยุ่นไม่ได้สนใจเลยว่าเขาจะมาส่งหรือไม่ เพียงแค่พูดไปตามมารยาทเท่านั้น
"ไอ้ลูกหมา มองอะไร!"
เมื่อเห็นซิจเทียนเพิกเฉยต่อการมีอยู่ของตน และจ้องมองรถม้าที่แล่นจากไปอย่างเหม่อลอย เซี่ยจินก็โกรธจัด กล่าวด้วยเสียงต่ำว่า "นั่นคือหงส์ของตระกูลเซี่ย จะให้ไอ้ขี้เหร่ที่ยังไม่ถึงพลังภายในชั้นแรกอย่างแกมามอง ข้าจะควักลูกตาหมาของแกออกมา!"
เมื่อเห็นนิ้วทั้งสองกำลังจะแทงเข้ามา ดวงตาของซิจเทียนก็เย็นชาลง ในช่วงเวลาคับขัน มือขวาของเขาก็ยื่นออกไป คว้านิ้วทั้งสองของเซี่ยจินที่กำลังโจมตี แล้วบิดลงอย่างแรง!
กร๊อบ!
"ครึ่งเดือนก่อน เจ้าต่อยข้าสามสิบหกหมัด เตะข้ายี่สิบเอ็ดที นิ้วสองนิ้วนี้ถือเป็นดอกเบี้ย"
ซิจเทียนปิดปากเซี่ยจินไว้ไม่ให้ร้องออกมา รู้สึกว่าหัวใจที่หนักอึ้งเบาสบายอย่างที่สุด!
เขาเข้าใจดีว่าความสุขจากการแก้แค้นนี้มาจากพละกำลังที่เขามี และยิ่งพละกำลังของเขาเพิ่มขึ้น ความรู้สึกนี้ก็จะยิ่งเข้มข้นขึ้น!
ซิจเทียนดึงถุงเงินจากเอวของเซี่ยจิน ทิ้งคำพูดไว้หนึ่งประโยค แล้วหันหลังจากไป
"มองไม่ได้? สักวันหนึ่ง ข้าจะถอดเสื้อผ้าหงส์ของตระกูลเจ้า แล้วมองทีละนิ้ว!"
"เขา เป็นไปได้อย่างไร..."
เซี่ยยุ่นที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ไม่ทันสังเกตว่าครึ่งตัวของตนเองโผล่ออกมาจากหน้าต่างรถม้า...
มองดูเงาร่างของซิจเทียนหายไปที่ปลายซอย ตอนนี้เซี่ยยุ่นแทบจะสูญเสียความสามารถในการคิด!


## บทที่ 5 พบศัตรูบนภูเขาอันลานซาน

"เจ้าพูดอะไรนะ!"
"พี่ชายคนที่สอง มันเป็นไอ้ลูกหมาซิจเทียนนั่นเอง!"
เซี่ยจินยกนิ้วที่บิดเบี้ยวขึ้นมาด้วยความสั่นเทา ร้องไห้ครวญครางว่า: "มันแข็งแรงมาก เร็วมาก มันบิดนิ้วของข้าได้อย่างง่ายดาย ไม่เพียงเท่านั้น มัน...มันยังแย่งเงินตราของข้าไปด้วย..."
เซี่ยเป่าไม่เชื่อเลยสักนิด พูดเสียงเย็นว่า: "เซี่ยจิน เจ้ามีพลังภายในขั้นที่สาม พูดความจริงมา!"
เซี่ยจินเห็นท่าไม่ดี จึงคุกเข่าลงกับพื้นดังโครม: "หากข้าพูดเท็จต่อหน้าพี่ชายคนที่สองแม้แต่ครึ่งคำ ขอให้ฟ้าผ่าข้าเถิด!"
ชายชาตรีย่อมมีทองคำใต้เข่า เซี่ยเป่าเห็นดังนั้นก็เชื่อไปเกือบครึ่ง เขาโบกมือด้วยความโกรธ: "ไป ไปหาไอ้ลูกหมานั่น!"
กลุ่มลูกหลานตระกูลเซี่ยมาถึงหน้าลานร้างด้วยท่าทีดุดัน กำลังจะบุกเข้าไป แต่เซี่ยเป่ายื่นมือห้ามทุกคนไว้
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปหลายครั้ง ราวกับนึกบางอย่างขึ้นได้ จึงถามเซี่ยจินด้วยความสงสัย: "เจ้า...เจ้าหมายความว่า ไอ้ลูกหมานั่นมีการบำเพ็ญตนงั้นรึ?"
เซี่ยจินก็ชะงักไป ใช่แล้ว ไอ้หมอนั่นไม่มีแม้แต่พลังภายในขั้นแรก แม้จะมี หลังจากสูญเสียหยวนหยางไปแล้ว อย่าว่าแต่จะต่อสู้เลย แค่เดินยังลำบาก ไอ้ขยะแบบนี้ต่อให้จู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว ก็ไม่มีทางหักนิ้วของข้าได้
เว้นแต่ว่า อีกฝ่ายจะมีการบำเพ็ญตนสูงกว่าข้าจริงๆ!
ในทันใด บรรยากาศประหลาดก็แผ่ซ่านไปทั่ว ไม่มีใครกล้าพูดอะไร ทุกคนตกตะลึงจนลูกตาแทบจะหลุดออกมา
"เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!" เซี่ยเป่าคัดค้านซ้ำๆ ส่ายหน้าอย่างแน่วแน่ว่า "ต้องมีอะไรแปลกๆ แน่ มันไม่มีทางมีการบำเพ็ญตนได้ ไป เข้าไปดูกัน!"
พูดจบก็นำหน้าบุกเข้าไปในลานร้าง ลืมสนิทเรื่อง "ขี้" ที่เคยทำให้เขาจดจำได้ไม่ลืม
แต่ถ้าเขาได้มองพื้นสักหน่อย ก็จะพบว่าในลานแทบไม่เหลือ "ขี้" แล้ว
"บ้าเอ๊ย ไอ้ลูกหมานั่นไปไหน!"
ค้นห้องโถงห้องในจนทั่วก็ไม่เจอร่องรอยของซิจเทียน เซี่ยเป่าสีหน้าเครียด ตะโกนสั่ง: "แยกย้ายกันค้นให้ละเอียด!"
"พี่ชายคนที่สอง ท่านว่าไอ้ลูกหมานั่นจะหนีไปแล้วหรือไม่?"
เซี่ยจินที่ใจจดใจจ่อจะจัดการซิจเทียนเห็นว่าหาคนไม่เจอ จึงถามอย่างร้อนใจ
เซี่ยเป่าเหลือบมองเซี่ยจิน หัวเราะเยาะว่า: "หนี? จะหนีไปไหนได้ เป็นทาสแท้ๆ กลับกล้าทำร้ายนาย เหิมเกริมเกินไปแล้ว ทั้งเมืองหยางซั่วไม่มีที่ให้มันอยู่หรอก!"
เซี่ยจินวางใจลง แต่ไม่ทันสังเกตว่าสีหน้าของเซี่ยเป่าตรงหน้ามีอะไรผิดปกติ
เซี่ยเป่าปากพูดว่าซิจเทียนไม่มีทางมีการบำเพ็ญตน แต่ในใจกลับคิดอีกอย่าง
เขามีพลังภายในขั้นที่ห้า เข้าใจความแตกต่างระหว่างคนธรรมดากับผู้มีพลังภายในขั้นที่สามดีกว่าเซี่ยจินเสียอีก
ด้วยความแตกต่างขนาดนี้ ซิจเทียนไม่มีทางทำร้ายเซี่ยจินได้!
ดังนั้นเขาจึงเชื่อว่า ซิจเทียนต้องมีการบำเพ็ญตนแน่ และนี่เองที่ทำให้เขาเกิดความสงสัยและสนใจอย่างยิ่ง
เซี่ยจินและคนอื่นๆ ไม่รู้ว่า ในฐานะน้องชายของเซี่ยฉ่วย เขารู้เรื่องภายในดีทีเดียว
ซิจเทียนดูเหมือนจะฝึกฝนมาหกปี แต่ความจริงแล้วไม่เคยได้ฝึกวรยุทธ์จริงๆ เลย
และเมื่อหยวนหยางหลักถูกดูดไป แม้ว่าเซี่ยฉ่วยจะมอบยาเม็ดหยวนหยางให้ ยาเม็ดยุทธ์ที่ไร้ค่านี้ก็ช่วยยืดชีวิตได้เพียงเดือนเดียวเท่านั้น ไม่มีทางที่จะทำให้ซิจเทียนมีการบำเพ็ญตนได้
นี่คือสิ่งที่เขาสงสัย และเป็นสิ่งที่เขาอยากรู้ เขาอยากรู้มากว่าซิจเทียนได้ครอบครองวิธีการอะไร ที่ทำให้คนไร้ค่าคนหนึ่งสามารถมีพลังที่จะหักนิ้วมือของผู้ที่มีพลังภายในระดับสามได้อย่างง่ายดายภายในครึ่งเดือน
"ถ้าข้าได้ครอบครองวิธีการนี้..."
ทันใดนั้น หัวใจของเซี่ยเป่าก็เต้นรัวขึ้นมา เขามองไปรอบๆ แล้วตะโกนอย่างเร่งร้อน "ค้นให้ละเอียด! หากพบสิ่งผิดปกติใดๆ รีบบอกข้าทันที!"
ไม่นาน คนกว่าสิบคนก็มารวมตัวรอบๆ เซี่ยเป่า ทุกคนยักไหล่แสดงว่าไม่พบอะไรเลย
ในตอนนั้นเอง เซี่ยจินเหมือนจะพบบางอย่าง เขาร้องอุทานด้วยความประหลาดใจ ชี้ไปที่พื้นแล้วตะโกน "พี่ชายคนที่สอง ดูที่พื้นสิ!"
เซี่ยเป่าก้มมองไปรอบๆ เห็นว่า "อุจจาระ" ที่เคยเกลื่อนลานบ้านอย่างน่าขยะแขยงนั้น ตอนนี้เหลือเพียงไม่กี่ก้อนเท่านั้น
เมื่อเห็นเช่นนั้น เขาดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ รีบคว้าตัวเซี่ยจินมาถามอย่างเร่งร้อน "เมื่อเช้าเจ้าบอกว่าเห็นซิจเทียนกินอุจจาระ แล้วยังเคี้ยวดังจ๊อบๆ ใช่หรือไม่?"
"ใช่ๆๆ ข้า ข้าเห็นกับตาตัวเอง..."
ปล่อยเซี่ยจินลง สายตาของเซี่ยเป่าวูบไหว สีหน้าแปรปรวน ไม่รู้ว่ากำลังลังเลอะไรอยู่
ครู่หนึ่งผ่านไป เขาขมวดคิ้วตะโกน "ไอ้เด็กเวรไม่อยู่ที่นี่ พวกเราแยกย้ายกันหา ต้องหาให้เจอ แก้แค้นให้จินเอ๋อ!"
มองส่งคนอื่นๆ จากไป เซี่ยเป่าจึงสูดหายใจลึก ก้มลงเก็บอุจจาระก้อนที่ใหญ่และยาวที่สุด ใช้เวลาเต็มหนึ่งเค่อเกลี้ยกล่อมตัวเอง แล้วขมวดคิ้ว หลับตา อ้าปาก จ๊อบ!
"อ๊วก!"
พอเข้าปาก เซี่ยเป่าก็อาเจียนทันที แต่เขาก็อดทนไว้ได้ คิดจะทำการใหญ่ จะไม่ยอมทนทุกข์ได้อย่างไร? แต่สำหรับเขาแล้ว สิ่งที่ยากที่สุดไม่ใช่การเอาเข้าปาก แต่เป็นการเคี้ยว!
พอเคี้ยวครั้งนี้ กลิ่นอุจจาระอันรุนแรงก็แผ่กระจายไปทั่วช่องปากของเขาทันที!
กลิ่นอุจจาระส่วนหนึ่งพุ่งขึ้นบน ทำให้น้ำตาน้ำมูกไหลพราก อีกส่วนหนึ่งพุ่งลงล่าง ทำให้กระเพาะปั่นป่วนไม่หยุด!
ดูสีหน้าทรมานของเขาสิ ราวกับการกินอุจจาระเทียบเท่ากับการทรมานเลยทีเดียว
"เชี่ยเอ๊ย นี่มันอุจจาระจริงๆ ด้วย!"
ครึ่งถ้วยชาผ่านไป เซี่ยเป่าที่ก้มหน้าอยู่ข้างอ่างน้ำอาเจียนจนน้ำตาไหล เขาเช็ดหน้าแล้วลุกขึ้นยืน ตะโกนขึ้นฟ้าด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว "ไอ้เด็กเวร ข้าจะสู้กับเจ้าถึงตายกันไปข้างหนึ่ง!"
ซิจเทียนไม่รู้หรอกว่าเซี่ยเป่าจะกินอุจจาระ และสิ่งที่เหลืออยู่ในลานบ้านนั้น เป็นอุจจาระมนุษย์ที่มีรูปร่างคล้ายกับไม้พยัคฆ์มังกรจริงๆ
เพราะไม้พยัคฆ์มังกรทั้งหมดตอนนี้อยู่ในห่อที่หลังของเขา
เซี่ยยุ่นจากไปแล้ว เขาก็เก็บไม้พยัคฆ์มังกรทั้งหมด ออกจากบ้านเซี่ยชั่วคราว มุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่ตาเฒ่าบ้าคลั่งเคยพูดถึง
ว่ากันว่า ตาเฒ่าบ้าคลั่งเก็บเขาได้ที่นั่น และที่เขาต้องไปครั้งนี้ ไม่ใช่เพื่อรำลึกความหลังหรือตามหาญาติ แต่เพื่อหาตำรา ตาเฒ่าบ้าคลั่งมีตำราเพียงสี่เล่ม เขาไม่สามารถบรรลุพลังภายในระดับห้าได้
ดังนั้นเขาจึงต้องไป
ภูเขาอันลานซานนอกเมืองหยางซั่ว กั้นเมืองหยางซั่วออกจากยุทธจักรระดับสูงที่มีเมืองหลวงเป็นศูนย์กลาง จุดหมายของซิจเทียนอยู่ในภูเขาอันลานซานที่ทอดยาวหลายพันลี้นี้
เพราะหยวนหยางหลักถูกเซี่ยยุ่นดูดไป ใบหน้าของซิจเทียนจึงซีดเหลือง ผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก ดูเหมือนลมพัดก็จะล้มได้ แต่นี่เป็นเพียงภายนอก ผลกระทบที่ร้ายแรงที่สุดจากการสูญเสียหยวนหยางหลักสำหรับเขาคือ อายุขัยที่ลดลงอย่างฉับพลัน
หยวนหยางหลักนั้นสำคัญมากเพราะมีเพียงหยวนหยางหลักเท่านั้นที่สามารถผลิตหยวนหยางได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด
และหยวนหยางนี้จะถูกใช้ไปพร้อมกับการใช้พลังงานร่างกายตลอดเวลา
แม้ว่ายาเม็ดหยวนหยางระดับเลิศจะช่วยลดการสูญเสียหยวนหยางลงได้มาก แต่หากควบคุมการใช้พลังงานไม่ดีจนเกินไป ก็อาจจะหมดแรงจนถึงแก่ชีวิตได้
ดังนั้น แม้ว่าซิจเทียนจะไม่รู้ว่าตนเองเหลือชีวิตอยู่แค่สองเดือนครึ่ง แต่ไม่ว่าจะทำอะไร เขาก็จะคำนึงถึงการประหยัดพลังงานเป็นอันดับแรก
ทุกย่างก้าวที่เขาเดินนั้นใช้แรงน้อยที่สุด แขนทั้งสองข้างก็ไม่ได้แกว่งไปมาโดยไม่จำเป็น
แม้ว่าเขาจะสามารถก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อลดการใช้พลังงาน แต่เขาก็ยังคงยืดหลังตรงเหมือนต้นสน
นอกจากข้อเสียเหล่านี้แล้ว ก็ยังมีข้อดีอยู่บ้าง อย่างน้อยผู้คนที่พบเห็นซิจเทียนที่ดูเหมือนคนป่วย ก็ล้วนแต่รู้สึกสงสารเขา
ไม่ว่าจะเป็นคนที่โหดเหี้ยมแค่ไหน ก็คงไม่กลั่นแกล้งคนที่ไม่รู้ว่าจะตายวันไหนแบบนี้
ในสภาพเช่นนี้ ซิจเทียนพบว่าตนเองไม่ต้องใช้ความพยายามมากนักก็มาถึงเชิงเขาภูเขาอันลานซานแล้ว
เมื่อเงยหน้ามองภูเขา เขาราวกับมองเห็นบ้านเซี่ย สำหรับเขาแล้ว บ้านเซี่ยก็เปรียบเสมือนภูเขาลูกนี้
แม้ว่าภูเขาอันลานซานจะเป็นภูมิประเทศที่เข้าถึงยาก แทบไม่มีใครขึ้นถึงยอดเขา แต่บริเวณเชิงเขากลับเจริญรุ่งเรือง ที่นี่คือเมืองอันหลันของเมืองหยางซั่ว เป็นสถานที่ที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดนอกจากในเมือง
สาเหตุที่ทำให้เมืองอันหลันเจริญรุ่งเรืองก็คือภูเขาอันลานซาน
เนื่องจากไม่ค่อยมีคนขึ้นไป พื้นที่เหนือกลางภูเขาอันลานซานจึงเป็นดินแดนแห่งโชคลาภของสัตว์ปีกและสัตว์ป่านานาชนิด ส่วนพื้นที่ใต้กลางภูเขาเป็นพื้นที่ที่นักรบใช้ทำกิจกรรม
ทุกปี นักรบจะล่าและจับสัตว์ป่าที่มีคุณค่าหลายหมื่นตัวมาขายในเมืองอันหลัน
แน่นอนว่า เบื้องหลังค่าตอบแทนที่สูงนั้นก็มีราคาที่ต้องจ่ายด้วยเลือดเนื้อ
ทุกปีมีนักรบเสียชีวิตในภูเขาอันลานซานไม่ต่ำกว่าร้อยคน ในนั้นมีแม้กระทั่งยอดฝีมือที่ผ่านพ้นระดับพลังมหาศาลและบรรลุระดับพลังภายใน จะเห็นได้ว่าอันตรายมากเพียงใด
เมื่อก้าวแรกที่ซิจเทียนขึ้นภูเขาอันลานซาน เขาก็รู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วขึ้นหลายจังหวะ
สวรรค์เป็นใจ สิบสองปีแรกของชีวิตเขาไม่เคยออกจากเมืองหยางซั่วเลย การก้าวออกมาครั้งนี้ต้องใช้ความเด็ดเดี่ยวกับตัวเองอย่างมาก
เขารู้ว่าการขึ้นเขาครั้งนี้เต็มไปด้วยอันตราย ไม่เพียงแต่จากสัตว์ป่า แต่อาจจะมาจากมนุษย์ด้วย เขากลัว แต่เขาก็ยังคงมุ่งหน้าต่อไป!
สูญเสียพลังงานเล็กน้อย สูดหายใจลึกๆ หลายครั้ง ระงับความสั่นเทาของร่างกาย เมื่อกลับสู่ความสงบ เขาก็ก้าวเดินอย่างสง่างามขึ้นภูเขาอันลานซาน
"เด็ดเดี่ยวจริงๆ..."
ตาเฒ่าบ้าคลั่งโผล่ออกมาจากที่ซ่อนไหนก็ไม่รู้ มองดูเงาร่างของซิจเทียน เอ่ยคำที่เขาพูดมานับครั้งไม่ถ้วนในครึ่งเดือนที่ผ่านมา
ซิจเทียนไม่มีแผนที่ มีเพียงสองจุดที่ตาเฒ่าบ้าคลั่งบอกไว้ หนึ่งคือหน้าผาร้อยสัตว์ สองคือลำธารที่อยู่ใต้หน้าผาร้อยสัตว์ลงไปร้อยจั้ง
หน้าผาร้อยสัตว์อยู่บนยอดกลางภูเขาอันลานซาน โดยทั่วไปแล้วถ้าไม่ได้จนตรอกจริงๆ จะไม่มีนักรบคนไหนมาล่าสัตว์ปีกและสัตว์ป่าที่นี่
เพราะที่นี่อันตรายมาก กระดูกสัตว์มีไม่มาก แต่กระดูกคนกลับเกลื่อนกลาด
ทุกระยะหนึ่งหลี่ที่เดินขึ้นเขา ซิจเทียนจะหยุดพัก ถอยไปนั่งพักบนก้อนหินข้างทาง
สำหรับเขาแล้ว การทำแบบนี้เป็นวิธีที่ประหยัดพลังที่สุด แต่สำหรับคนอื่นแล้ว ซิจเทียนที่ทำแบบนี้ช่างน่าขบขัน
"เฮอะ ดูก็รู้ว่าคนนี้เป็นคนไร้ค่าที่เสียหยวนหยางไปแล้ว ยังจะคิดปีนเขาอีก น่าขันจริงๆ!"
"บางทีอาจจะอยากฆ่าตัวตายก็ได้..."
"ใช่ กระโดดหน้าผาคงสบายกว่าแขวนคอ..."
...
คำพูดเย็นชาเหล่านั้นไม่อาจเข้าหูของซิจเทียนได้เลย
พักเพียงพอแล้ว เขาก็ลุกขึ้นยืน เดินต่อไป ทำแบบนี้สิบกว่าครั้ง ดวงอาทิตย์ขึ้นสูงเหนือศีรษะแล้ว ลมภูเขาพัดแรง แต่ก็ไม่รู้สึกร้อนจนทนไม่ไหว
แต่ซิจเทียนเงยหน้ามองดู แล้วก็เดินเข้าไปในร่มเงาข้างทาง หยิบไม้พยัคฆ์มังกรออกมาท่อนหนึ่ง
นับตั้งแต่ค้นพบว่าการกิน "อุจจาระ" นำมาซึ่งความเร็วในการฝึกฝนที่แปลกประหลาด และนึกถึงคำว่ายาเม็ดหลงเป้าที่เคยได้ยินมา ซิจเทียนก็รู้ว่าตาเฒ่าบ้าคลั่งไม่ได้บ้า และสิ่งที่ตนกินก็ไม่ใช่อุจจาระ แต่เป็นวัตถุดิบหลักของยาเม็ดหลงเป้า นั่นคือไม้พยัคฆ์มังกร
ยาเม็ดหลงเป้าสามารถเพิ่มพลังกายให้นักรบ เร่งความเร็วในการฝึกฝนของนักรบ ไม้พยัคฆ์มังกรก็มีสรรพคุณเช่นเดียวกัน เพียงแต่มีกลิ่นเหม็นมาก กลืนลงคอยาก ต้องใช้วิธีปรุงยาเพื่อกำจัดกลิ่นเหม็น ทำเป็นยาเม็ด คนทั่วไปจึงกล้ากิน
ซิจเทียนไม่เชื่อว่าลานบ้านใครจะมีไม้พยัคฆ์มังกรที่ดูเหมือนจะไม่มีวันหมดวางเกลื่อนกลาดอยู่
เกี่ยวกับตาเฒ่าบ้าคลั่ง ซิจเทียนมีข้อสงสัยมากมาย แต่ตอนนี้เขาไม่อยากค้นหาคำตอบ
เขาต้องฝึกฝน เขาต้องต่ออายุ มีเรื่องมากมาย เวลาน้อยนัก เขาต้องเลือกคิดและทำแต่เรื่องที่สำคัญที่สุด
ลมภูเขาที่พัดแรง พัดกลิ่นเหม็นของไม้พยัคฆ์มังกรกระจายไปในทันที ซิจเทียนเพิ่งกินไปครึ่งท่อน ก็ได้ยินเสียงด่าทอจากเชิงเขา ด่าอย่างหยาบคาย มองดูไม้พยัคฆ์มังกรครึ่งท่อนในมือ ซิจเทียนก็อ้าปากกัดต่อ
"กู โอ้ย คน คน คนนั้น กำลัง กำลัง กำลังกินขี้!"
เห็นซิจเทียนเลียริมฝีปาก ไม่มีใครกล้าด่าต่อ ดวงตาที่เบิกกว้างทุกคู่จ้องมองที่ซิจเทียน
เมื่อเผชิญหน้ากับคนโหดที่สามารถกิน "อุจจาระ" ท่อนหนึ่งได้อย่างสงบ แถมยังเลียริมฝีปาก ดูท่าทางยังใช้ลิ้นเลียเศษที่ติดในปากด้วย ไม่มีใครกล้าเปิดปากด่า
กินเสร็จพักเหนื่อย ซิจเทียนก็เดินทางต่อ ผ่านไปครู่หนึ่ง กลิ่นเหม็นจางหายไป คนส่วนใหญ่ได้สติ มองหน้ากันด้วยความหวาดกลัว แล้วเงียบๆ เดินขึ้นเขา
"พี่ฉิน ผมรู้จักไอ้หมอนั่น มันคือเซี่ยเทียน คนสำคัญอันดับสามในรุ่นเยาว์ของบ้านเซี่ย แต่เมื่อไม่นานมานี้ไปมีสัมพันธ์กับสาวรับใช้ของบ้านเซี่ย เสียหยวนหยางไป..."
คนที่เหลืออยู่ส่วนน้อย ล้วนเป็นลูกหลานบ้านเฉินแห่งเมืองหยางซั่ว คนที่ถูกเรียกว่าพี่ฉินนั้น คือเฉินเฉียง หนึ่งในห้าอัจฉริยะแห่งเมืองหยางซั่ว
ฟังคำแนะนำของลูกน้องแล้ว ม่านตาของเฉินฉินหดเล็กน้อย สีหน้าเคร่งขรึม ทำให้ทุกคนสงสัย
"พี่ฉิน แค่กินขี้เอง พี่ไม่ได้กลัวจริงๆ หรอกนะ?"
"พวกแกรู้อะไร!" เฉินฉินละสายตา กวาดมองพี่น้องลูกพี่ลูกน้อง แล้วตวาดเสียงเบา "นั่นคือไม้พยัคฆ์มังกร มีประโยชน์มากต่อการฝึกฝน แต่แม้แต่ฉันก็ไม่กล้ากินสักคำ!"
ทุกคนอึ้งไป สีหน้าเปลี่ยนไปในทันที พวกเขาไม่ใช่ไม่เคยเห็นไม้พยัคฆ์มังกร แต่ไม่เคยเชื่อว่าจะมีคนกล้ากินของพรรค์นี้
ในชั่วขณะต่อมา เฉินฉินสูดหายใจลึก ทิ้งประโยคหนึ่งแล้วไล่ตามไป
"คนบ้านเซี่ยช่างคำนวณดี เซี่ยยุ่น เซี่ยฉ่วย อะไรพวกนั้น ตามความเห็นฉัน เซี่ยเทียนคนนี้ต่างหากที่เป็นไพ่ตายที่แท้จริงของบ้านเซี่ย ตามไป หาโอกาสกำจัดมัน!"


## บทที่ 6 การฆ่าผู้อสูรครั้งแรก ทำลายความกลัว

ดวงอาทิตย์ค่อยๆ คล้อยลงทางทิศตะวันตก
แม้ว่าภูเขาอันลานซานจะมีความยาวหลายพันลี้ แต่ส่วนที่อยู่ในเมืองหยางซั่วนั้นไม่สูงนัก ด้วยความเร็วของซิจเทียน เพียงหกชั่วยามก็ใกล้จะถึงกลางเขา เดินไปหยุดไป ไม้พยัคฆ์มังกรในกระเป๋าที่แบกอยู่ด้านหลังลดลงไปสองส่วนแล้ว
สำหรับเขาที่ขาดหยวนหยางอย่างรุนแรง การปีนเขาก็เป็นการฝึกฝนที่มีประสิทธิภาพอย่างยิ่ง ไม่เพียงแต่ฝึกร่างกายที่อ่อนแอของเขา แต่ยังรวมถึงประสบการณ์ที่ขาดแคลน และความขลาดกลัวเมื่อเริ่มออกสู่โลกภายนอก
ไม่มีใครรู้ว่าตลอดเส้นทางนี้หัวใจของซิจเทียนเต้นแรงแค่ไหน แม้แต่เฉินฉินที่มีการบำเพ็ญตนถึงระดับพลังดิบขั้นที่เจ็ดที่ตามหลังเขามาตลอด ก็เห็นแต่ความสงบนิ่งและมั่นคงบนร่างของเขาเท่านั้น
แน่นอน ส่วนใหญ่เป็นเพราะซิจเทียนเดินช้าและมั่นคงเกินไป เพราะเขาต้องประหยัดพลังงาน
ดังนั้น เฉินฉินที่ตามมาทันแล้วและรู้สึกตกใจกับความสงบนิ่งของซิจเทียน จึงไม่กล้าลงมือ แม้ว่าซิจเทียนจะดูเหมือนคนที่สูญเสียหยวนหยางไปจนหมดก็ตาม เขาไม่กล้าจะทำอะไรก่อนที่จะรู้ความจริงเท็จของอีกฝ่าย
ซิจเทียนก็สังเกตเห็นคนที่อยู่ข้างหลัง เขาไม่รู้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงไม่หวังดีกับตน แต่ด้วยศิลปะยุทธใจจักรพรรดิผู้อสูรขั้นแรกที่เขาฝึกการฆ่าผู้อสูรจนเข้าขั้นเสี่ยวเฉิง ทำให้เขารู้สึกถึงความเป็นศัตรูได้
การฆ่าผู้อสูรขั้นเสี่ยวเฉิง ไม่เพียงแต่ทำให้เขารับรู้ถึงคนหรือสิ่งของรอบข้างได้ สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือ ตอนนี้เขาอ่านหนังสือแล้วจำได้แม่นยำ หนังสือผักดองสี่เล่มที่ถูกเผาไปนั้น เป็นหลักฐานที่ดีที่สุด
ขณะปีนขึ้นเขา มักจะได้ยินเสียงตื่นเต้นของเหล่านักรบ หรือเสียงร้องโหยหวนของสัตว์ป่า แน่นอนว่าบางครั้งก็กลับกัน เช่น เสียงกรีดร้องของมนุษย์ หรือเสียงคำรามกระหายเลือดของสัตว์ป่า
เมื่อซิจเทียนเห็นศพที่นอนนิ่งอยู่ข้างทางเขาห่างออกไปสิบกว่าจั้ง เขาก็หยุดฝีเท้า หยุดอยู่ประมาณสองสามลมหายใจ แล้วเบี่ยงออกจากเส้นทาง เดินไปทางศพนั้น
"หยุด!"
เฉินฉินโบกมือห้ามทุกคนเดินต่อ หรี่ตามองดูการเคลื่อนไหวทุกอย่างของซิจเทียน
นี่เป็นครั้งแรกที่ซิจเทียนเห็นคนตาย ไม่มีลมหายใจ ร่างเย็นเฉียบไปทั้งตัว ไม่ขยับเขยื้อน เพราะความไวต่อหยวนหยาง เขายังพบว่าหยวนหยางเพียงน้อยนิดที่เหลืออยู่ในศพนี้กำลังจะหายไปอย่างรวดเร็ว
ราวกับเห็นอนาคตของตัวเอง หัวใจเขาบีบรัดแน่น เพื่อต่อต้านความกลัวนี้ เขาจึงสูญเสียหยวนหยางไปอีกเล็กน้อย หายใจลึกๆ หลายครั้ง แล้วจึงย่อตัวลง
ถอดเกราะป้องกันตัวออกจากศพ บนหน้าอกของเกราะมีรอยกรงเล็บสัตว์ป่าชัดเจน พลังป้องกันลดลงมาก ซิจเทียนไม่ได้สนใจ สวมมันไว้ที่คอ หยิบดาบยาวที่อยู่บนพื้นขึ้นมาพิจารณา แล้วโยนทิ้งไป เพราะดาบงอแล้ว และเพราะเขาใช้ไม่เป็น
สิ่งใดที่คิดว่ามีประโยชน์กับตัวเอง เขาก็ถอดออกมาจากศพทั้งหมด บ้างก็สวมใส่ บ้างก็เก็บไว้ในอก บ้างก็ยัดใส่กระเป๋า ไม่นาน ศพก็เปลือยเปล่า ส่วนซิจเทียนก็เปลี่ยนชุดใหม่แล้ว
ขณะที่เขากำลังพิจารณาว่าควรจะเสียพลังงานขุดหลุมฝังศพที่ให้ของขวัญแก่เขาหรือไม่ เสียงฝีเท้าก็ค่อยๆ เข้ามาใกล้ ซิจเทียนหันกลับไป นักรบหนุ่มในชุดขาดรุ่งริ่งคนหนึ่งปรากฏอยู่ตรงหน้า
ในดวงตาของนักรบหนุ่มเต็มไปด้วยความโลภที่ไม่พยายามปิดบังแม้แต่น้อย สิ่งที่ทำให้เขาเกิดความปรารถนาอย่างแรงกล้านั้น ไม่ใช่เกราะป้องกันตัวที่แตกหักนั่น แต่เป็นไข่ฟองนั้นที่ซิจเทียน ผู้ดูเหมือนคนไร้ความสามารถ ยัดใส่กระเป๋าไว้
"ส่งไข่ฟองนั้นมา ตัดแขนตัวเองทิ้งหนึ่งข้าง แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า!"
ฉึบ ฉึบ ฉึบ! ดาบใหญ่เปื้อนเลือดในมือนักรบหนุ่มวาดเป็นดอกดาบเปล่งประกายเย็นเยียบหลายดอก ค่อยๆ บีบเข้าใกล้ซิจเทียน
ซิจเทียนถอยหลังสองก้าวด้วยความสั่นเทา แล้วหยุดยืน
"เจ้าต้องการฆ่าข้า"
"มอบไข่นั่นมา ตัดแขนตัวเองทิ้ง พูดอีกคำเดียว ตาย!"
"เจ้าต้องการฆ่าข้า"
ซิจเทียนถอยหลังอีกก้าวด้วยความสั่นเทา
"เห็นไหม เมื่อเผชิญหน้ากับนักรบพลังภายในขั้นที่ห้า เขาถอยหลังสองก้าวข้ามศพไป เพื่อหลีกเลี่ยงความผิดพลาดในการต่อสู้"
เฉินฉินดวงตาวาบแสงประหลาด พลางพูดกับคนด้านหลังโดยไม่รู้ตัวถึงการวิเคราะห์อันชาญฉลาดของตน: "การถอยก้าวที่สอง เขาหลบหินเขียวสูงครึ่งคนที่อยู่ด้านหลัง ไม่เพียงมีพื้นที่ให้เคลื่อนไหว เมื่อต่อสู้ยังสามารถใช้หินเขียวป้องกันดาบของฝ่ายตรงข้ามได้!"
เมื่อวิเคราะห์เช่นนี้ ศิษย์ตระกูลเฉินต่างก็เบิกตากว้าง คนที่เมื่อครู่คิดว่าซิจเทียนถอยเพราะความกลัวต่างก็หดคอ ในใจเต็มไปด้วยความเคารพต่อเฉินฉิน นี่แหละคือผู้เชี่ยวชาญตัวจริง
แต่เฉินฉินเดาผิด การถอยครั้งแรกของซิจเทียนเป็นเพราะความกลัวเมื่อเผชิญอันตราย เขาไม่เคยต่อสู้มาก่อนในชีวิต จะพูดถึงการต่อสู้เป็นความตายได้อย่างไร? ส่วนการถอยครั้งที่สองเป็นเพราะซิจเทียนรู้สึกว่า ตัวเองที่ถอยหลังมาแล้วหนึ่งก้าว ไม่มีทางถอยอีกต่อไป
"ตาย!"
แสงดาบวาบลงมาจากบนสู่ล่าง ลมดาบปะทะใบหน้า ซิจเทียนหลับตาโดยไม่รู้ตัว ความกลัวที่เขาพยายามกดไว้ ตอนนี้ระเบิดออกมาอย่างรุนแรง ครอบครองสมองของเขาในชั่วพริบตา
จะต้องตายแล้ว...
เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นในสมอง ดวงตาของเขาก็เริ่มหรี่ลง เห็นได้ชัดว่ากำลังจะปิดสนิท แต่ในขณะนั้นเอง ไม่รู้ว่าอะไรกระตุ้นเขา ดวงตาพลันเบิกกว้างขึ้นทันที!
"งูทองออกจากถ้ำ!"
นักรบหนุ่มที่กำลังจะได้ชมคนไร้ค่าถูกฟันเป็นสองท่อน รู้สึกเพียงแสงทองวาบผ่านตา ในวินาถัดมาเขารู้สึกตัวเบาวูบ อกเจ็บแปลบ เลือดอุ่นๆ พุ่งขึ้นมาถึงลำคอโดยไม่รู้ตัว
พรวด!
โครม!
"นี่, นี่มันท่าอะไรกัน!"
เฉินฉินแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง!
ทำไมร่างของซิจเทียนถึงอ่อนตัวได้ขนาดนั้น เหมือนงูที่เลื้อยไปตามคมดาบ เข้าประชิดตัวนักรบหนุ่ม?
ทำไมหมัดขวาที่ชกออกไปถึงได้เร่งความเร็วขึ้นสามครั้งระหว่างทาง จนไม่มีใครสามารถป้องกันได้?
ร่างกายที่ดูอ่อนแอนั้น ซ่อนพลังอันน่าสะพรึงกลัวอะไรไว้กันแน่ ถึงได้ชกนักรบพลังภายในขั้นที่ห้าให้กระเด็นไปไกลถึงสี่ห้าจั้ง?
ซิจเทียนที่ดูเหมือนจะสูญเสียหยวนหยางไปแล้ว แท้จริงมีการบำเพ็ญตนระดับใดกันแน่?
เขา... เขาแข็งแกร่งขนาดไหนกันแน่...
...
เฉินฉินที่ความคิดถูกครอบงำด้วยคำถามมากมายในชั่วพริบตา ไม่ได้เห็นภาพที่เกิดขึ้นต่อมา และไม่ได้เห็นผู้คนที่อยู่ด้านหลังพากันก้มลงอาเจียน
"ทำไมอยากฆ่าข้า"
ซิจเทียนพยายามข่มความสั่นเทาทั่วร่าง เดินไปที่ข้างกายนักรบหนุ่มที่บาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย แล้วเอ่ยถามเสียงเรียบ
"ไข่... ไข่ใบนั้น มัน... มันมีค่ามหาศาล..." นักรบหนุ่มกลัวจนแทบตาย เมื่อก่อนเขาเข้าใจผิดคิดว่าความเงียบของซิจเทียนเป็นความขลาด ตอนนี้ถึงได้รู้ว่าความเงียบแบบนี้ คงเป็นความสงบของคนที่ฆ่าคนมาไม่รู้กี่ชีวิต เขาไปยั่วโทสะคนที่ไม่ควรยั่ว
ซิจเทียนพยักหน้า แสดงว่าเข้าใจแล้ว จากนั้นก็นั่งทับท้องนักรบหนุ่ม ชกใส่หัวของนักรบหนุ่มซ้ำแล้วซ้ำเล่า เลือดกระเซ็นไปทั่ว ภาพอันนองเลือดดำเนินต่อไปยี่สิบลมหายใจก่อนจะจบลง
สลัดเลือดออกจากหมัด ซิจเทียนเริ่มค้นของบนตัวนักรบ ขณะนั้นเอง บรรดาศิษย์ตระกูลเฉินก็เริ่มอาเจียน พวกเขาไม่อยากเชื่อว่าซิจเทียนจะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ - ศัตรูบาดเจ็บสาหัสใกล้ตายอยู่แล้ว เจ้าจะทุบหัวเขาจนแหลกทำไมกัน?
น่าเสียดายที่พวกเขาไม่รู้ว่า นี่เป็นครั้งแรกที่ซิจเทียนถูกลงมือสังหาร และเป็นครั้งแรกที่เขาฆ่าคน ก่อนหน้านี้เขาเป็นเพียงกระดาษขาวที่มีความสุขกับการปลีกวิเวกฝึกฝนอยู่ในคฤหาสน์ เขารู้สึกหวาดกลัว
เพราะกลัวความตาย ตอนที่ดาบของนักรบฟาดลงมา เขาจึงหลับตารอความตาย แต่เมื่อเขาเข้าใจความหมายของความตายที่มีต่อตัวเองจริงๆ เขารู้ว่าตัวเองตายไม่ได้ จึงเริ่มต่อสู้สุดชีวิต!
ซิจเทียนที่ไม่เคยต่อสู้กับใครมาก่อน เลือกใช้ท่าแรกจากหนังสือเล่มที่สองหมัดกระโดดงูทองสู่ท้องฟ้าโดยสัญชาตญาณ เขาไม่รู้ว่าท่านี้จะช่วยให้เขาหลบดาบของนักรบได้หรือไม่ ไม่รู้ว่าตัวเองจะชกโดนนักรบหรือไม่ ไม่รู้ว่านักรบจะตายหรือไม่ ทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งที่ไม่รู้
เพราะไม่รู้ เขายิ่งหวาดกลัว
โชคดีที่เขาทำให้อีกฝ่ายบาดเจ็บสาหัสได้ในท่าเดียว รอดพ้นจากอันตรายถึงชีวิต ผลลัพธ์เช่นนี้ทำให้เขาเข้าใจหลายสิ่ง แต่ก็เกิดความสงสัยมากมาย และความสงสัยต้องเรียนรู้จึงจะได้คำตอบ
ดังนั้นเขาจึงถามนักรบว่าทำไมถึงอยากฆ่าเขา เมื่อเปรียบเทียบคำตอบของนักรบกับสัมผัสการฆ่าผู้อสูรแล้ว เขาเข้าใจว่า แม้ตนจะมอบไข่ให้และตัดแขนขวาทิ้ง อีกฝ่ายก็จะฆ่าเขาอยู่ดี
ทำไมกัน?
เพราะตัวเขาเป็นผู้อ่อนแอ ผู้แข็งแกร่งฆ่าผู้อ่อนแอ ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงไม่เสียดายที่จะสูญเสียหยวนหยางอันล้ำค่า ในขณะที่ลิ้มรสความหวาดกลัวและความรู้สึกขยะแขยงจากการฆ่าคน พร้อมกับใช้หมัดทุบศีรษะของนักรบ เขาตั้งใจรับรู้รสชาติและอุณหภูมิของเลือดที่กระเซ็น ตั้งใจสัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลงของหยวนหยางในร่างนักรบ ตั้งใจฟังเสียงลมหายใจที่ค่อยๆ อ่อนแรงลงของนักรบ ตั้งใจเรียนรู้วิธีที่จะแข็งแกร่งขึ้น...
นี่คือหัวใจของผู้แข็งแกร่ง แม้จะหวาดกลัว แต่ก็ยังกล้าที่จะก้าวไปข้างหน้า
หลังจากมองหินเขียวที่เป็นพยานการฆ่าครั้งแรกของตนเองอย่างลึกซึ้ง ซิจเทียนก็ออกเดินทางต่อ ส่วนเฉินฉินก็ตื่นจากความสงสัยที่ไม่มีที่สิ้นสุด พอตื่นขึ้นมาก็ได้กลิ่นเหม็นเปรี้ยวฉุนจากพื้นดิน
ทุกคนเล่าเรื่องสลับกันไปมา นำพาเฉินฉินเข้าสู่ห้วงแห่งความหวาดกลัว เขาอายุสิบห้าปี มีการบำเพ็ญตนอยู่ในระดับพลังดิบขั้นที่เจ็ด เป็นหนึ่งในห้าอัจฉริยะรุ่นเยาว์แห่งเมืองหยางซั่ว เคยเห็นคนตายนับสิบ เคยฆ่าคนมาสี่คน แม้จะเป็นเช่นนั้น เขาก็ยังกลัว
เพราะความกลัว เขายิ่งให้ความสำคัญกับซิจเทียน ดังนั้นจุดประสงค์ในการติดตามต่อไปจึงไม่ใช่เพื่อหาโอกาสลอบสังหารซิจเทียนอีกต่อไป แต่เพื่อทำความเข้าใจอัจฉริยะผู้โหดเหี้ยมแห่งบ้านเซี่ยผู้นี้ให้มากที่สุด
เมื่อความเป็นศัตรูหายไป ซิจเทียนหันมามองเฉินฉินหนึ่งครั้ง แล้วเดินขึ้นเขาต่อไป
"ดวงตาที่น่ากลัวจริงๆ..."
แม้ซิจเทียนจะเดินจากไปครู่หนึ่งแล้ว เฉินฉินก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ราวกับว่าดวงตาที่ไร้ชีวิตคู่นั้นยังคงอยู่ตรงหน้า เขาไม่สามารถอ่านความรู้สึกใดๆ จากดวงตาคู่นั้นได้เลย มีเพียงความเย็นชาเท่านั้น
ความเย็นชานี้ทำให้เฉินฉินหวาดกลัวจนตัวสั่น เขาไม่รู้ว่าการมองครั้งนั้นของซิจเทียนมีความหมายอะไร เป็นการเตือนตนเอง หรือเป็นการเตือนตนเองกันแน่...
"พี่ฉิน จะติดตามต่อไหมครับ?"
"กลับไป รอเขาที่ในเมืองเถอะ!"
เฉินฉินหันหลังกลับโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาพบว่าตัวเองกลัวจริงๆ ไม่ใช่แค่กลัวดวงตาที่ไร้ชีวิตคู่นั้น แต่ยังกลัวเส้นทางที่ซิจเทียนจะเดินต่อไป - ยอดเขากลางภูเขาอันลานซาน คือสุสานของนักรบระดับพลังดิบทั้งหมด
ในทันทีที่เฉินฉินและคนอื่นๆ หายไปจากสายตา ซิจเทียนก็ล้มลงกับพื้นทันที ใบหน้าซีดขาวลงอย่างรวดเร็ว ทั้งร่างเย็นเฉียบ กระตุกไม่หยุด เพียงแค่หมัดเดียว ก็ทำให้หยวนหยางในร่างเขาหมดไปแปดส่วน จวนเจียนจะตาย
แต่แม้จะใกล้ตาย ในดวงตาของเขาก็ไม่มีความตื่นตระหนก มีเพียงความโล่งใจเล็กน้อย - เขาสามารถขู่ให้คนกลุ่มนั้นที่ต้องการฆ่าเขาถอยไปได้สำเร็จ
ค่อยๆ พลิกตัว หยิบไม้พยัคฆ์มังกรออกมากลืนอย่างยากลำบาก เมื่อความเจ็บปวดแสนทรมานที่ทำให้คนเสียสติปรากฏขึ้นในร่างอีกครั้ง ซิจเทียนก็อาศัยพลังจากความเจ็บปวดลุกขึ้นยืน ฝึกฝนศิลปะยุทธเพาะพลัง
เมื่อตาเฒ่าบ้าคลั่งเห็นภาพนี้ ก็อดที่จะทำลิ้นดังและถอนหายใจไม่ได้ การที่เด็กหนุ่มผู้เพิ่งก้าวออกจากเมาหลูที่ยังไร้เดียงสาคนหนึ่งจะแสดงออกได้เช่นนี้ เกินความคาดหมายของเขาโดยสิ้นเชิง เขารู้ดีว่า ตลอดเส้นทางนี้ซิจเทียนล้วนหวาดกลัว แต่ความกลัวสำหรับซิจเทียนคืออะไร?
ก็คือสิ่งที่ต้องเอาชนะ ต้องพิชิตให้ได้!
และในเหตุการณ์ที่น่าตื่นเต้นต่อเนื่องนี้ ซิจเทียนได้แสดงให้เห็นถึงอู่ซิ่งและปัญญาที่เหนือกว่าในทุกด้าน ซึ่งเป็นสิ่งที่ตาเฒ่าบ้าคลั่งให้ความสำคัญที่สุด น่าเสียดายที่ซิจเทียนมีจุดบกพร่องที่อันตรายถึงชีวิตอยู่
"ฮ่า ยังเหลือเวลาอีกสองเดือนครึ่ง เจ้าจะหาวิธีมีชีวิตรอดได้หรือไม่..."
เมื่อหยวนหยางในร่างกายเต็มเปี่ยมอีกครั้ง ซิจเทียนที่ฝึกฝนเสร็จแล้วก็สะพายกระเป๋า เงยหน้ามองภูเขา ตรงที่ที่ยื่นออกมาจากไหล่เขาคือจุดหมายของเขา หน้าผาร้อยสัตว์


## บทที่ 7 ฝึกฝนในการสังหาร ฝึกฝนซิน

หน้าผาร้อยสัตว์ไม่มีสัตว์ร้อยตัว
เมื่อซิจเทียนก้าวเข้าสู่สถานที่ที่นักรบมากมายต้องจบชีวิตลง เขาเห็นดวงตาสีเขียวสองคู่ส่องประกายวาบภายใต้แสงจันทร์สีเงิน
งูหนึ่งตัวและเสือหนึ่งตัว งูคืองูเจียนจี้ลำตัวสีแดงเข้ม เสือคือเสือเขียวลายที่มีลวดลายสีเหลืองสลับเขียว
ถูกจ้องด้วยดวงตาสีเขียวสองคู่ ซิจเทียนคิดจะถอยกลับ เจ้าของที่นี่ดูไม่ค่อยต้อนรับแขก แต่ถึงแม้ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน การฆ่าผู้อสูรก็กำลังเตือนในใจว่า อย่าขยับ ขยับเมื่อไหร่ตายเมื่อนั้น
สองสัตว์หนึ่งคน ยืนประจันหน้ากันอยู่เช่นนั้น
ในช่วงเวลาที่ต่างฝ่ายต่างรอจังหวะนี้ ซิจเทียนกดความกลัวในใจลง เริ่มสรุปบทเรียนและข้อได้เสียของวันนี้ นอกจากมรดกตกทอดจากศพหลายศพแล้ว เขายังได้รับอะไรอีกมากมาย เช่น ความกลัวในการต่อสู้เอาชีวิตรอด ความโหดร้าย การต่อสู้ทางการเมือง ฯลฯ สิ่งเหล่านี้ล้วนสำคัญกว่ามรดกตกทอด
ในขณะเดียวกัน เขาก็เข้าใจตัวเองได้ชัดเจนขึ้น การสูญเสียหยวนหยางหลักมีทั้งข้อดีข้อเสีย ข้อดีคือคนภายนอกไม่สามารถรู้ระดับการบำเพ็ญตนของเขาได้จากภายนอก แต่ข้อเสียมีมากมาย เช่นในสถานการณ์ที่เผชิญหน้ากับสัตว์ร้ายที่แข็งแกร่งเช่นนี้ สิ่งที่แย่ที่สุดสำหรับเขาคือ เขามีพลังโจมตีได้เพียงครั้งเดียว
แต่สัตว์มีสองตัว
คิดถึงตรงนี้ ซิจเทียนหลับตาลง พร้อมกันนั้น งูเจียนจี้ก็ส่งเสียงขู่ฟ่อๆ ลำตัวแกว่งไกวเล็กน้อย เสือเขียวลายส่งเสียงคำรามต่ำๆ ลำตัวหดเกร็ง
เพียงแค่การหลับตาเล็กน้อย ก็เกือบทำให้สัตว์ร้ายทั้งสองที่มีพลังเทียบเท่าระดับพลังดิบขั้นที่เจ็ดโจมตี เห็นได้ว่าสถานการณ์อันตรายเพียงใด
ห่างออกไปร้อยจั้ง ผ่านใบไม้หนาทึบ ตาเฒ่าบ้าคลั่งกลั้นหายใจมองดูภาพตรงหน้า โดยไม่รู้ตัวว่าฝ่ามือของตนเองเต็มไปด้วยเหงื่อ เขาตื่นเต้นมาก ไม่ใช่ตื่นเต้นกับอันตรายของซิจเทียน ไม่ใช่ตื่นเต้นกับภัยคุกคามจากสัตว์ร้าย แต่ตื่นเต้นที่รู้ว่าซิจเทียนไม่มีความสามารถรับมือกับสถานการณ์เช่นนี้ แต่ในใจกลับคาดหวังว่าซิจเทียนจะรับมืออย่างไร
ทันทีที่ลืมตาขึ้น ซิจเทียนมองไปที่งูเจียนจี้ พร้อมกับเท้าที่เริ่มเคลื่อนไปทางเสือเขียวลาย ตาเฒ่าบ้าคลั่งเห็นดังนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ในสายตาของเขา การกระทำของซิจเทียนบุ่มบ่ามเกินไป เท่ากับเป็นการฆ่าตัวตาย!
สัตว์ทั้งสองส่งเสียงขู่คำราม การเคลื่อนไหวของซิจเทียนทำให้พวกมันตื่นตระหนกมาก แต่ไม่นาน เสียงของงูเจียนจี้ก็เบาลงเล็กน้อย เพราะมันพบว่าซิจเทียนไม่ได้มองมันอีกต่อไป แต่กลับพุ่งเข้าหาเสือเขียวลาย!
โอกาสทอง!
สัตว์ร้ายอาจไม่มีสติปัญญา แต่พวกมันมีสัญชาตญาณ เกือบจะพร้อมกับที่ซิจเทียนพุ่งเข้าหาเสือเขียวลาย ร่างของงูเจียนจี้ก็พุ่งออกไปราวกับลูกธนูใส่เสือเขียวลายที่มันถือว่าเป็นศัตรู ปากงูที่อ้ากว้าง ลิ้นสีแดงฉานบิดเบี้ยวอย่างน่าสยดสยอง ในดวงตาสีเขียวจ้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความโหดร้าย
"พลาดแล้ว พลาดแล้ว!" ตาเฒ่าบ้าคลั่งรีบเร่งเข้าใกล้หน้าผาร้อยสัตว์พลางถอนหายใจด้วยความเสียดาย "เจ้าคิดว่างูไม่มีขาจะช้า เจ้าจึงร่วมมือกับงูเจียนจี้กำจัดเสือเขียวลาย แล้วเจ้าจะหนีรอด แต่เจ้าไม่รู้ว่างูเจียนจี้นั้นเร็วยิ่งกว่าเสือเขียวลายที่มีขาสี่ขาเสียอีก แต่นี่ก็เพราะเจ้าขาดประสบการณ์ ดูท่าข้าต้องยัดหนังสือเพิ่มเข้าไปในถ้ำอีกหลายเล่มแล้ว..."
เสือเขียวลายคำรามด้วยความโกรธแค้น ดวงตาสีเขียวจ้องมองซิจเทียนที่อยู่เบื้องหน้าไม่วางตา มันโกรธมาก มนุษย์ผู้นี้ไม่เพียงบุกรุกเข้ามาในหน้าผาร้อยสัตว์ แต่ยังกล้าร่วมมือกับศัตรูที่มาท้าทายมัน แม้มันจะรู้ว่าครั้งนี้อาจต้องตายในปากงูเจียนจี้ แต่มันจะไม่ยอมให้อภัยมนุษย์ผู้นี้เด็ดขาด!
โฮก!
เสียงคำรามดังสนั่น เสือเขียวลายใช้ขาหลังทั้งสองออกแรงกระโดด ฝุ่นฟุ้งกระจาย มันพุ่งตัวราวกับสายฟ้าสีเขียว และที่ปลายสายฟ้านั้นคืออุ้งเท้าที่มีกรงเล็บยาวหกนิ้วเปล่งประกายเย็นเยียบ!
มันจะฉีกร่างมนุษย์ผู้นี้!
"แย่แล้ว!" ตาเฒ่าบ้าคลั่งเห็นดังนั้นก็ตกใจมาก ไม่กล้าชักช้าอีกต่อไป เขาเพียงแตะเท้าเบาๆ ร่างก็พุ่งไปราวกับสายลม พุ่งตรงไปยังหน้าผาร้อยสัตว์!
กรงเล็บหกนิ้วที่เปล่งประกายเย็นเยียบทำให้ดวงตาของซิจเทียนแสบร้อน เขาอยากจะหลับตาโดยสัญชาตญาณ แต่เขาพยายามจ้องมองไม่วางตา ดวงตาที่หรี่จนเป็นเส้นจับจ้องที่กรงเล็บที่กำลังจะถึงตัว ขณะเดียวกันก็รีบปรับทิศทางของเท้าทั้งสอง แต่ความเร็วในการพุ่งเข้าไปข้างหน้าไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
เขารู้สึกลางๆ ว่าถ้าตนเองช้าลงแม้เพียงนิดเดียว งูเจียนจี้ที่อยู่ด้านหลังก็จะเปลี่ยนเป้าหมายมาที่ตัวเขา เมื่อถึงตอนนั้นการติดอยู่ระหว่างสัตว์ร้ายทั้งสอง เขาจะต้องตายอย่างแน่นอน!
ตาเฒ่าบ้าคลั่งเป็นเหมือนสายลม แต่เมื่อเขาล่องลอยมาอยู่เหนือสัตว์ทั้งสองและมนุษย์หนึ่ง เขาก็ไม่ได้ลงมือหยุดยั้งซิจเทียนที่กำลังเดินเข้าหาความตายในทันที เพราะเขาเห็นดวงตาของซิจเทียน แม้จะมีความกลัวอยู่ในนั้น แต่ก็ไม่ขาดความกล้าหาญและปัญญา
"หรือว่า เขามีวิธีจริงๆ..."
ในชั่วพริบตา กรงเล็บหกนิ้วที่เปล่งประกายเย็นเยียบของเสือเขียวลายก็พุ่งฝ่าอากาศมา
ในชั่วกะพริบตา ปากกว้างเต็มไปด้วยเลือดของงูเจียนจี้ก็พุ่งจู่โจมดั่งสายฟ้า
ในวินาทีที่ทำให้ตาเฒ่าบ้าคลั่งสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ซิจเทียนก็พุ่งไปข้างหน้าหนึ่งก้าว! ก้มตัว! เอียงตัว! อุ้งเท้าหนาของเสือเขียวลายฟาดลงบนหลังของซิจเทียนอย่างรุนแรง แต่กรงเล็บหกนิ้วที่สามารถฉีกร่างใดๆ ได้นั้น พลาดเป้า!
พรวด! พรวด! พรวด!
เลือดพุ่งออกมาสามครั้งติดต่อกัน ใบหน้าของซิจเทียนแดงก่ำในตอนแรก แต่เมื่อร่างลอยกระเด็นไปข้างหลังก็ซีดขาวอย่างน่ากลัว!
"พุ่งไปข้างหน้าหนึ่งก้าว หลบกรงเล็บคม โดนแค่อุ้งเท้า อันตรายมาก! คำนวณได้แม่นยำ!" ตาเฒ่าบ้าคลั่งเห็นภาพนั้นแล้วขนลุกซู่ เขาไม่เคยคิดเลยว่าหลังจากผ่านการต่อสู้ที่แทบจะไม่นับว่าเป็นการต่อสู้เพียงครั้งเดียว ซิจเทียนจะเติบโตถึงขั้นนี้ นี่คือปัญญาในการต่อสู้ระดับใดกัน!
ยังไม่จบ เขารู้ว่าแผนการของซิจเทียนยังไม่จบ เขาเบิกตากว้าง มองดูเด็กหนุ่มที่สูญเสียหยวนหยางไปจนกลายเป็นคนไร้ค่า แต่กลับสร้างปาฏิหาริย์อันน่าทึ่งต่อไป!
เสือเขียวลายตวัดกรงเล็บพลาด ร่างกายเสียสมดุล งูเจียนจี้ปรับองศาเล็กน้อย เร่งความเร็วอีกครั้ง อ้าปากกว้างพุ่งเข้าใส่ลำคอเสือเขียวลาย
ส่วนซิจเทียนที่ถูกตบกระเด็นไป มันไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าเส้นทางที่ซิจเทียนลอยไปจะพอดีผ่านใต้ร่างของมัน
ความเจ็บปวดทำให้ซิจเทียนเสียสติไปชั่วขณะ แต่ก็เพียงชั่วขณะเท่านั้น หลังจากผ่านการทรมานจากการถูกดูดหยวนหยางหลักไปจนหมด ความเจ็บปวดในโลกนี้แทบไม่มีอะไรที่จะทำให้เขาลืมสิ่งที่ต้องทำ ดังนั้นเมื่อเห็นกรามอ่อนนุ่มของงูเจียนจี้ มีดสั้นยาวแปดนิ้วก็ไหลออกมาจากแขนเสื้อของเขา
แทงสุดแรงเกิด มีดจมมิดด้าม!
รวมกับความเร็วสูงของซิจเทียนที่ถูกอุ้งเท้าเสือตบ บวกกับความเร็วสูงของตัวงูเจียนจี้เอง เวลาที่ใช้ในการกรีดท้องทั้งหมดสั้นมาก สั้นจนงูเจียนจี้ไม่ทันรู้สึกถึงความเจ็บปวด สั้นจนซิจเทียนที่กลิ้งไปไกลไม่รู้ว่าตัวเองเปื้อนเลือดงูอุ่นๆ ไปทั้งตัว
ปากใหญ่กัดเข้าที่คอเสือเขียวลายอย่างรุนแรง เกือบจะพร้อมกันนั้น พิษจากเขี้ยวก็ฉีดเข้าสู่เส้นเลือดของเสือเขียวลาย งูเจียนจี้กำลังจะม้วนตัวรัดเสือเขียวลาย จึงพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทำไมร่างกายของมันถึงได้อ่อนแรงและเบาเช่นนี้?
เมื่อสัตว์ทั้งสองล้มลงกับพื้นและกำลังจะตาย ตาเฒ่าบ้าคลั่งก็รู้ว่าทุกอย่างจบลงแล้ว
และทั้งหมดนี้ ตั้งแต่ซิจเทียนลืมตาจนถึงสัตว์ทั้งสองใกล้ตาย ใช้เวลาเพียงหกลมหายใจ ในหกลมหายใจนี้ สถานการณ์สามฝ่ายที่สมดุลก็พังทลาย ฝ่ายที่อ่อนแอที่สุดรอดชีวิต ส่วนสองฝ่ายที่แข็งแกร่งที่สุดตายพร้อมกัน
นี่คือการแสดงออกถึงระดับความสามารถพิเศษในการต่อสู้อย่างยอดเยี่ยม ตาเฒ่าบ้าคลั่งพูดไม่ออก ทั้งในดวงตาและในใจเต็มไปด้วยความตกตะลึง
พักเป็นเวลาหนึ่งเค่อเต็มๆ ซิจเทียนพยายามลุกขึ้น เขาไม่ได้มองสนามรบ หากมีอันตราย การฆ่าผู้อสูรจะบอกเขาเอง ดังนั้นสิ่งแรกที่เขาทำหลังจากลุกขึ้นนั่งคือหยิบไม้พยัคฆ์มังกรที่หักเป็นสองท่อนออกมา กินเสร็จแล้วก็ฝึกศิลปะยุทธเพาะพลัง
เขาตัดสินใจว่าต่อไปจะใช้เวลาส่วนใหญ่ฝึกศิลปะยุทธเพาะพลัง ด้วยเหตุผลสองประการ หนึ่งคือหยวนหยางจำกัดการแสดงพลังในการต่อสู้ของเขาอย่างมาก สองคือหลังจากการต่อสู้ครั้งนี้เขาเข้าใจบางอย่าง การมีการบำเพ็ญตนสูงไม่ได้หมายความว่าจะมีกำลังการต่อสู้สูง สัตว์ทั้งสองแข็งแกร่งกว่าเขาแต่ตายไป ส่วนเขาที่มีการบำเพ็ญตนต่ำที่สุดกลับรอดชีวิต ดังนั้นเขาต้องฝึกฝนผ่านการต่อสู้นับครั้งไม่ถ้วนเพื่อขัดเกลาตัวเอง และนี่ยิ่งต้องการหยวนหยางที่เพียงพอ ไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้หรือรักษาบาดแผล ล้วนต้องใช้ทั้งสิ้น
ซากสัตว์ทั้งสองไม่มีค่าอะไร หลังจากเอาถุงน้ำดีงูและกรงเล็บเสือแล้ว ซิจเทียนก็เดินลงเขาโดยไม่มีความอาลัยใดๆ ส่วนวิชาบ่มเพาะพลังที่ซ่อนอยู่ใต้หน้าผาร้อยสัตว์ลึกลงไปร้อยจั้ง เขาไม่รีบร้อน
แม้จะฆ่าสัตว์ร้ายที่มีพลังเทียบเท่าระดับพลังดิบขั้นที่เจ็ดได้ ซิจเทียนก็รู้ดีว่านี่เป็นเพียงการใช้กลเท่านั้น หากต่อสู้หนึ่งต่อหนึ่ง ไม่ว่าจะเจอตัวไหน เขาก็ต้องตายแน่นอน ดังนั้นเขาจึงวางแผนจะเริ่มฝึกฝนจากเชิงเขา ที่นั่นมีสัตว์ร้ายที่อ่อนแอกว่ามาก
แสงจันทร์งดงาม เฉินฉินที่นอนไม่หลับเป็นเวลานานยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองดูภูเขาอันลานซานที่จมอยู่ในความมืด นึกถึงคนที่ทำให้เขาหวาดกลัว
ไม่ว่าจะเป็นความคิดถึงระหว่างชายหญิง หรือการคาดเดาระหว่างคู่ต่อสู้ ล้วนเป็นความทรมาน เป็นความทรมานที่เฉินฉินไม่เคยประสบมาก่อน ความรู้สึกนี้ทำให้เขากระวนกระวายและคลุ้มคลั่ง เขาอยากจะทำอะไรสักอย่างโดยเร็ว แต่ในใจก็ยังหวาดกลัว เมื่อรอจนถึงรุ่งสาง เขาตาแดงก่ำรวบรวมผู้คนขึ้นเขาอีกครั้ง
เขาที่มองซิจเทียนเป็นคู่แข่ง ในที่สุดก็ตัดสินใจไปดูที่หน้าผาร้อยสัตว์
ในขณะนั้น การฆ่าผู้อสูรได้เริ่มฝึกฝนที่เชิงเขาแล้ว เพื่อไม่ให้ผู้อื่นสังเกตเห็น เขาไม่ได้เดินตามเส้นทางที่นักรบเหยียบย่ำไว้ แม้ว่าการเดินทางแบบนี้จะยากลำบากมาก แต่เขาก็ยอมลำบาก เริ่มต้นจากศูนย์ ค่อยๆ เรียนรู้ทีละนิด
เมื่อเฉินฉินเดินขึ้นหน้าผาร้อยสัตว์อย่างระมัดระวัง ก็ถูกดึงดูดด้วยซากสัตว์ร้ายสองตัวที่ถูกทำลาย
เสือเขียวลายและงูเจียนจี้ มีพลังเทียบเท่ากับนักรบระดับพลังดิบขั้นที่เจ็ด แต่นั่นไม่ได้หมายความว่านักรบระดับพลังดิบขั้นที่เจ็ดจะสามารถจัดการกับหนึ่งในสองตัวนี้ได้ การบำเพ็ญตนเป็นการบำเพ็ญตน กำลังการต่อสู้เป็นกำลังการต่อสู้ หากพูดถึงกำลังการต่อสู้ อย่างน้อยต้องใช้นักรบขั้นเจ็ดที่ผ่านการสังหารมามากถึงสามคนร่วมมือกัน จึงจะจัดการกับหนึ่งตัวได้
พูดอีกนัยหนึ่ง หากเฉินฉินเจอกับตัวใดตัวหนึ่ง ต้องตายแน่นอน
ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ซากศพ ลูกหลานบ้านเฉินล้อมเป็นวงคอยระวังโดยรอบ เฉินฉินย่อตัวลงตรวจสอบสถานการณ์ จริงๆ แล้วสถานการณ์ก็ปกติดี ดูเหมือนเป็นฉากที่สัตว์สองตัวต่อสู้กันจนตายทั้งคู่ หากไม่มีเครื่องในของงูเจียนจี้ที่กระจายอยู่บนพื้น
เห็นได้ชัดว่างูเจียนจี้ถูกผ่าท้องตรงนั้น นอกจากเลือดและเครื่องในที่กระจายเต็มพื้นเป็นหลักฐานแล้ว เฉินฉินยังรู้อีกเรื่องหนึ่ง - มีเพียงงูเจียนจี้ที่ยังมีชีวิตเท่านั้นที่จะถูกผ่าท้องได้ เมื่อตายแล้ว หนังของงูเจียนจี้แม้แต่ไป่เหลียนปิงชีก็ตัดไม่ขาด
หลังจากเงียบไปนานเท่ากับธูปหนึ่งดอก เฉินฉินที่ดูอ่อนล้าลุกขึ้นยืน เดินไปที่ขอบหน้าผาร้อยสัตว์ ขณะที่มองออกไปไกล ก็พยายามสงบใจที่ตกตะลึงจนสุดขีด
เขาสมกับเป็นอัจฉริยะ เพียงแค่ข้อมูลที่เหลืออยู่ในที่เกิดเหตุ ก็สามารถสร้างภาพการต่อสู้ขึ้นมาใหม่ได้ ในฉากที่เขาสร้างขึ้นมาใหม่ ก็เป็นการยืนหยัดสามฝ่ายเช่นกัน แต่เขาคิดไม่ออกว่าทางตันนี้ถูกทำลายลงได้อย่างไร
ละเว้นความสงสัยนี้ไว้ก่อน เขายิ่งประหลาดใจกับการกระทำของฝ่ายที่สาม แม้กรงเล็บเสือจะคม แต่ก็ไม่ใช่ตัวการที่ทำให้งูเจียนจี้ถูกผ่าท้อง มีเพียงอาวุธที่คมกริบเท่านั้นที่จะทำได้
ดังนั้นฝ่ายที่สามจึงเป็นมนุษย์ แต่งูเจียนจี้ไม่เพียงแต่ไม่โง่ แต่ยังมีชื่อเสียงในด้านความว่องไว แล้วใครกันที่สามารถคว้าโอกาสที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วนี้ และทำการลงมือที่เหนือความคาดหมายนี้ได้? ที่สำคัญที่สุดคือ การลงมือที่เหนือความคาดหมายนี้ เป็นความตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ?
ความตั้งใจและไม่ตั้งใจ แตกต่างกันมาก
เมื่อได้กลิ่นไม้พยัคฆ์มังกรที่หลงเหลืออยู่ เฉินฉินดูเหมือนจะได้คำตอบ เขาไม่อยากเชื่อว่าฝ่ายที่สามคือซิจเทียนจากบ้านเซี่ย เพราะนั่นหมายความว่าเขาสู้ซิจเทียนไม่ได้ อย่างน้อยก็ในด้านการต่อสู้ แตกต่างกันมากเกินไป
"เซี่ยเทียนแห่งบ้านเซี่ย ปรากฏตัวที่ภูเขาอันลานซาน วิธีการโหดเหี้ยม สังหารงูเจียนจี้และเสือเขียวลาย สงสัยว่ามีการบำเพ็ญตนขั้นสูง..." เฉินฉินหันกลับมา พูดกับทุกคนด้วยสีหน้าเคร่งขรึมอย่างยิ่ง "รีบส่งข่าวนี้กลับตระกูล นอกจากนี้ ทุกคนแบ่งกลุ่มละสามคนแยกกันค้นหาร่องรอยของซิจเทียน เมื่อพบร่องรอยของเขา ห้ามลงมือเด็ดขาด จำไว้!"


## บทที่ 8 ฝึกฝนในสายเลือด สำเร็จแล้ว

ธรรมชาติคือครูที่ดีที่สุด
ซิจเทียนผู้ตั้งใจเรียนรู้ได้ฝึกฝนบนภูเขาอันลานซานเป็นเวลาสิบวัน และได้รับประสบการณ์มากมาย
เช่น เขารู้ว่าที่สัตว์ร้ายระดับต่ำเห็นเขาแล้ววิ่งหนีไม่ใช่เพราะเขาดูน่ากลัว แต่เป็นเพราะมีเลือดของงูเจียนจี้ติดอยู่บนตัว เมื่อเข้าใจเรื่องนี้แล้ว เขาจึงชำระล้างร่างกายและเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ถอดมาจากศพ
เช่น เขารู้ว่าถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ห้ามได้รับบาดเจ็บเด็ดขาด เพราะเขาได้เห็นกับตาว่าเสือดาวหนุ่มตัวหนึ่งเพราะความประมาท ขาหลังถูกเหยื่อกัดขาด ภายในเวลาเพียงชั่วยามเดียว เสือดาวที่แข็งแกร่งก็ถูกสัตว์ร้ายอื่นๆ ฉีกร่างเป็นชิ้นๆ
เช่น เขารู้ว่าสัตว์ร้ายที่ถูกบีบคั้นจนถึงทางตันจะดุร้ายที่สุด หมีตัวเมียตัวหนึ่งเพื่อปกป้องลูกน้อยที่ยังต้องการนม ได้สู้ตายกับหมาป่าร้ายแปดตัวที่ล้อมโจมตี เขาคิดว่าถ้าตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน ก็ต้องทำเช่นนั้นเหมือนกัน
เขาไม่เพียงเรียนรู้จากสัตว์ป่า แต่ยังเรียนรู้จากนักรบบนภูเขาอันลานซานด้วย สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกลึกซึ้งที่สุดไม่ใช่สัตว์ร้ายที่เป็นเจ้าของภูเขาอันลานซาน แต่เป็นนักรบทั้งหลายที่เป็นแขก
เขาเคยเห็นกลุ่มนักรบฆ่าน้องชายที่บาดเจ็บ เพราะคนบาดเจ็บจะเป็นภาระ เขาเคยเห็นเพื่อนสนิทสองคนที่เรียกกันว่าพี่น้อง พอหันหลังให้กันก็ชักดาบเข้าหากัน เพียงเพื่อแย่งหนังเสือที่ไม่มีตำหนิผืนหนึ่ง เขายังเคยเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง เพื่อนตายหมด ตัวเองถูกปล้น แถมยังถูกผู้ชายหลายคนข่มขืนจนร้องครวญคราง แต่พอถึงกลางคืน หญิงคนนั้นก็ตัดหัวคนพวกนั้นทิ้ง
สิ่งที่เขาจำได้ชัดที่สุดคือผู้หญิงคนนี้ เพราะนางเป็นผู้ชนะคนสุดท้าย และยิ่งไปกว่านั้นคือรอยยิ้มแห่งชัยชนะบนใบหน้าของนางตอนถือหัวคนเหล่านั้น
ซิจเทียนเชื่อว่า สิ่งที่เขาได้เห็นมาทั้งหมดนี้คือสภาพที่แท้จริงของโลก ความสุขในบ้านเซี่ยหกปีที่ผ่านมาเป็นเพียงภาพลวงตา ไม่ว่าที่ไหนก็เหมือนกับบ้านเซี่ยในตอนนี้ และภูเขาอันลานซานในตอนนี้ เต็มไปด้วยการฆ่าฟัน การหลอกลวง และความไร้น้ำใจ
เมื่อตาเฒ่าบ้าคลั่งพบว่าจิตสังหารในตัวซิจเทียนค่อยๆ มั่นคงขึ้น เขาก็พยักหน้าด้วยความพอใจ สิบวันแห่งการฝึกฝน ฆ่าสัตว์ร้ายที่มีพลังภายในต่ำกว่าระดับสี่ได้หกสิบแปดตัว สัตว์ร้ายพลังภายในระดับห้าสามตัว รวมบาดเจ็บยี่สิบสามครั้ง เกือบตายสี่ครั้ง
สิ่งที่ทำให้เขาพอใจที่สุดคือ จากบาดแผลยี่สิบสามแห่งนั้น ยี่สิบครั้งแรกล้วนได้รับในช่วงแรกของการฝึกฝน ตั้งแต่วันที่สามเป็นต้นมา ซิจเทียนก็ระมัดระวังปกป้องตัวเองมากขึ้น ไม่ได้รับบาดเจ็บอีก ส่วนอีกสามครั้งที่เหลือ ล้วนเป็นของขวัญจากสัตว์ร้ายพลังภายในระดับห้าทั้งสามตัว
พูดง่ายๆ คือ ในสายตาของตาเฒ่าบ้าคลั่ง ซิจเทียนคือเด็กที่มีพรสวรรค์ด้านการต่อสู้มากที่สุดที่เขาเคยเห็นมาในชีวิต
หลังจากกินขาหมาป่าในมือจนอิ่มแปดส่วน ซิจเทียนก็จัดการทุกอย่างเรียบร้อย เงยหน้ามองท้องฟ้า แล้วหันหลังเดินขึ้นเขาไป ไม่นานหลังจากที่เขาจากไป ตาเฒ่าบ้าคลั่งก็มาถึงที่นี่ มองดูกองไฟและกระดูกที่ถูกฝังดินไว้ แล้วพยักหน้าเบาๆ
ครั้งที่สองที่มาถึงหน้าผาร้อยสัตว์ ซากของงูเจียนจี้และเสือเขียวลายหายไปนานแล้ว ซิจเทียนไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านี้มากนัก เขานอนราบกับขอบผา ยื่นหน้ามองลงไปข้างล่าง มองหาลำธารที่ตาเฒ่าบ้าคลั่งพูดถึง
ที่ต้องนอนราบ เพราะเขากลัวความสูง
ตาเฒ่าบ้าคลั่งตกตะลึงและรู้สึกอยากหัวเราะ เขาไม่เคยคิดเลยว่าซิจเทียนจะกลัวความสูง แต่เขารู้ว่าซิจเทียนไม่กลัวอะไรเลย เพราะซิจเทียนกลัวตาย
เพราะกลัวตาย ซิจเทียนจึงไม่ยอมให้ตัวเองตาย ถ้ำข้างลำธารใต้หน้าผา ซิจเทียนจะต้องไป ดังนั้นเส้นทางลงหน้าผานี้ จึงเป็นเส้นทางที่ซิจเทียนต้องเดิน และเป็นเส้นทางเดียวเท่านั้น
เขาส่ายหัวเพื่อขับไล่อาการมึนงง ซิจเทียนลุกขึ้นมองไปรอบๆ หน้าผาร้อยสัตว์ น่าเสียดายที่ไม่พบเถาวัลย์หรือสิ่งที่คล้ายกัน เขารู้สึกเสียใจเพราะในช่วงสิบวันที่ผ่านมา เขาเคยพบเชือกป่านยาวๆ บนศพหนึ่ง
นี่เป็นบทเรียน และสำหรับซิจเทียนที่กลัวความสูง นี่เป็นบทเรียนที่รุนแรงมาก เขาหลับตาลง จารึกบทเรียนนี้ลึกลงในใจ จากนั้นฝึกศิลปะยุทธเพาะพลังประมาณหนึ่งธูป หลังจากแน่ใจว่าพลังหยวนหยางในร่างกายเต็มเปี่ยมแล้ว เขาก็ค่อยๆ ยื่นขาขวาออกไปทางหน้าผาอย่างระมัดระวัง
หัวใจเต้นเร็วกว่าที่เคยเป็นมา เสียงลมภูเขาทำให้เขาไม่ได้ยินอะไรเลย ความรู้สึกอ่อนแรงแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ซิจเทียนเบิกตากว้างจ้องมองนิ้วทั้งสิบที่เกาะอยู่บนหน้าผา เขาพบว่านิ้วทั้งสิบนั้นไม่ฟังคำสั่ง ค่อยๆ คลายออกอย่างช้าๆ
กำลังจะตกลงไปแล้ว
"อ๊าาา!"
เสียงคำรามยาวดังออกมาจากปากของเขา ในเสียงคำรามนั้นมีเสียงเด็กปนอยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่กลับเป็นการประกาศความแน่วแน่ เป็นเสียงตะโกนที่มุ่งไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ!
เฉินฉินที่กำลังจะออกจากเมืองอันหลัน หันกลับไปมองที่เชิงเขาอันลานซานอย่างฉับพลัน เขาเหมือนได้ยินเสียงแปลกๆ บางอย่าง แต่น่าเสียดายที่มองไม่เห็นอะไรเลย
คนหลายสิบคนค้นหามาสิบวัน แต่ไม่พบอะไรเลย ตามคำสั่งของปรมาจารย์ เขาจำต้องกลับไปเมืองหยางซั่ว เพื่อเตรียมตัวสำหรับการแข่งขันวงการยุทธในอีกครึ่งเดือน สำหรับเขาแล้ว การแข่งขันไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือการหาตัวคนที่กินไม้พยัคฆ์มังกรเหมือนกินข้าว
แต่เขาเป็นคนตระกูลเฉิน แม้จะเป็นอัจฉริยะ ก็ต้องคำนึงถึงผลประโยชน์ของตระกูล เขารู้ว่าบ้านเฉินคือที่พึ่งที่สำคัญที่สุดของเขา หากออกจากบ้านเฉิน เขาก็ไม่เหลืออะไรเลย เหมือนกับซิจเทียนที่ถูกบ้านเซี่ยทอดทิ้ง
"พี่เฟิง ท่านอยู่เฝ้าที่นี่ต่อ" เฉินฉินถอนหายใจพลางพูดกับชายหนุ่มข้างกาย "จำคำพูดของข้าไว้ หากพบซิจ...เทียน ต้องไม่ทำให้เขาขุ่นเคือง บ้านเซี่ยไม่ต้องการเขา แต่บ้านเฉินเราต้องการ!"
พี่เฟิงอายุมากกว่าเฉินฉินหกปี การบำเพ็ญตนใกล้จะทะลุถึงระดับพลังดิบขั้นที่เก้า เป็นกำลังสำคัญของบ้านเฉิน แต่ระดับพลังดิบขั้นที่เก้าก็คือขีดจำกัดของเขา ด้วยพรสวรรค์ของเขา ชาตินี้ยากที่จะทะลุถึงระดับพลังภายใน ดังนั้นต่อหน้าเฉินฉินที่มีอนาคตไร้ขีดจำกัด เขาจึงเคารพนบนอบเสมอมา
แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินฉิน สีหน้าของพี่เฟิงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาฝืนยิ้มพูดว่า "น้องฉินวางใจได้ ข้าจะทำตามที่ท่านบอก แต่ข้าเป็นห่วงว่าซิจเทียนจะไม่รู้คุณ"
"ข้าไม่ต้องการให้เขารู้คุณ" เฉินฉินถอนหายใจอีกครั้ง หันไปมองเชิงเขาอันลานซานอีกครั้ง พึมพำเบาๆ ว่า "ข้าแค่ต้องการให้เขาแยกจากบ้านเซี่ยตลอดไป และไม่เป็นศัตรูกับบ้านเฉินของเรา"
"ทำไมหรือ?"
"เพราะข้ารู้สึกว่า ซิจเทียนน่ากลัวกว่าเซี่ยยุ่นและเซี่ยฉ่วยเสียอีก"
เมื่อซิจเทียนอยู่ห่างจากลำธารอีกสามจั้ง เขาก็ทนไม่ไหวต้องปล่อยมือ ร่วงลงมากระแทกพุ่มไม้ข้างลำธารอย่างแรง ไม่สนใจความเจ็บปวดที่หลัง เขาที่ตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง สูดอากาศเข้าปอดอย่างแรง สูดเอาชีวิตเข้า พ่นความกลัวออก
คนที่กลัวความสูง ครั้งแรกที่ปีนลงมาจากหน้าผาสูงร้อยจั้งด้วยตัวเอง การแสดงเช่นนี้ในสายตาของตาเฒ่าบ้าคลั่ง ก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์เช่นกัน แม้การปล่อยมือในช่วงสามจั้งสุดท้ายจะมีข้อบกพร่องอยู่บ้าง แต่เขาก็ยังคงพอใจจนยิ้มตาหยี
หลังจากพักผ่อนครู่หนึ่ง ซิจเทียนจึงลุกขึ้นมา มองสำรวจรอบๆ ไม่พบอันตรายใด จึงเริ่มฝึกฝนศิลปะยุทธเพาะพลัง หลังจากเติมหยวนหยางเสร็จแล้ว เขาก็ลุกขึ้นเดินตามลำธาร ไม่นานก็เห็นถ้ำมืดที่ซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้
ภายในถ้ำแห้งและมืด ซิจเทียนหยิบไม้จุดไฟออกจากกระเป๋า แล้วเดินลึกเข้าไป หลังจากเดินไปประมาณยี่สิบจั้ง เขาก็มาถึงก้นถ้ำ เห็นหนังสือกองวางอยู่บนหินเขียว ประมาณสิบกว่าเล่ม มีทั้งเก่าและใหม่
ซิจเทียนรู้สึกดีใจและสงสัย ที่ระดับพลังดิบขั้นที่เก้า เขาได้ฝึกวรยุทธ์มาแล้วสี่เล่ม ตามหลักการแล้วที่นี่ควรมีแค่ห้าเล่ม ที่เหลือนั้น อาจเป็นวรยุทธ์ขั้นสูงกว่าหรือไม่
เขารีบหยิบหนังสือขึ้นมาตรวจสอบทีละเล่ม แต่น่าเสียดายที่พบเพียงห้าเล่มที่ไม่มีปก ส่วนอีกเจ็ดแปดเล่มที่เหลือล้วนมีปก
ราวกับเป็นกฎเกณฑ์ หนังสือที่ตนต้องฝึกฝนล้วนไม่มีปก ซิจเทียนวางหนังสือวรยุทธ์ห้าเล่มลง แล้วหยิบหนังสือที่มีปกเล่มแรกขึ้นมา ตัวอักษรใหญ่บนปกปรากฏแก่สายตา
"เรื่องราวในยุทธภพ"
สองชั่วยามต่อมา ซิจเทียนวางหนังสือเรื่องราวในยุทธภพลงอย่างเสียดาย สำหรับเขาแล้ว หนังสือที่แนะนำเกี่ยวกับอำนาจในยุทธภพของแคว้นซ่งและแคว้นฉู่ รวมถึงความรู้เกี่ยวกับการฝึกฝนต่างๆ มีความสำคัญไม่แพ้หนังสือห้าเล่มนั้น
เขาเหมือนฟองน้ำที่คอยดูดซับความรู้ทั้งหมดจากหนังสืออย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ตลอดทั้งคืน เขาอ่านหนังสือเหล่านั้นจนหมด ยืดตัวอย่างพอใจ ลุกขึ้นตรวจสอบบริเวณปากถ้ำ โรยผงไล่แมลงใหม่ แล้วเดินเข้าไปในถ้ำ ขดตัวนอนใต้หินเขียว
ผ่านหนังสือเหล่านี้ ซิจเทียนจึงเข้าใจว่า การบำเพ็ญตนไม่ใช่ยิ่งเร็วยิ่งดี หากรีบร้อนจนพื้นฐานไม่มั่นคง จะเป็นอุปสรรคต่อการบรรลุขั้นสูงในภายหลัง ดังนั้นหลังตื่นนอน เขาจึงไม่อ่านวรยุทธ์เล่มที่ห้า แต่กลับฝึกพลังวัวปีศาจใหม่ตั้งแต่ต้น เพื่อเสริมสร้างรากฐาน
พลังวัวปีศาจ, หมัดกระโดดงูทองสู่ท้องฟ้า, วิชาเสือนุ่มนิ่ม, ฝ่ามือเทพครองพิภพ ยิ่งฝึกมากเท่าไหร่ ความเข้าใจก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้นเท่านั้น ฝึกฝนมาเกือบเดือน นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกถึงความสุขที่ตนปรารถนาอย่างยิ่งจากการฝึกฝน
แน่นอน หลังฝึกวรยุทธ์แต่ละอย่าง เขาต้องฝึกศิลปะยุทธเพาะพลังเพื่อชดเชยหยวนหยางที่สูญเสียไปมาก แต่ซิจเทียนที่จมอยู่ในความสุขกลับไม่สังเกตว่า ศิลปะยุทธเพาะพลังที่ฝึกมาหกปี บัดนี้แทบจะกลายเป็นสัญชาตญาณของร่างกาย แม้เขาจะหยุดฝึก การผลิตหยวนหยางก็ยังคงดำเนินต่อไปอีกหลายลมหายใจก่อนจะหยุด
สี่วันต่อมา ร่างผอมบางของซิจเทียนดูมีชีวิตชีวาขึ้น การเดินเหินก็มีความแข็งแกร่งอยู่บ้าง มองดูผิวหนังที่เปล่งประกายเล็กน้อยของตน ซิจเทียนรู้ว่า ในที่สุดตนก็พร้อมที่จะเริ่มฝึกหนังสือเล่มที่ห้าแล้ว
ระดับพลังดิบสี่ขั้นแรกเน้นการขัดเกลาผิวหนังและเนื้อ ขั้นห้าและหกเน้นการชำระกระดูก ในโลกนี้หากพูดถึงกระดูก ไม่มีอะไรดีไปกว่านกกระเรียนและเสือ หนังสือเล่มที่ห้าชื่อว่ากระเรียนร่ายรำเก้าฟ้า เอาความสูงส่งและบริสุทธิ์ของกระดูก เมื่อฝึกสำเร็จกระดูกจะแข็งแกร่งแต่ไม่สูญเสียความคล่องตัว
สำหรับคนทั่วไป การชำระกระดูกเป็นเรื่องทรมานมาก แต่สำหรับซิจเทียน ความเจ็บปวดจากการขูดกระดูกแทบไม่มีความหมาย เมื่อไม้พยัคฆ์มังกรในกระเป๋าเหลือเพียงสิบกว่าท่อน ตาเฒ่าบ้าคลั่งก็ตกใจจนคางหลุดอีกครั้ง เพราะใช้เวลาเพียงวันเดียว ซิจเทียนก็ฝึกสำเร็จ ก้าวขึ้นสู่ระดับห้าขั้นพลังป่าเถื่อน
เพียงหนึ่งเดือน ซิจเทียนจากคนที่ใกล้ตายได้เติบโตขึ้นมาถึงระดับเดียวกับเฉินเฉียงและเซี่ยเป่า ความสำเร็จนี้เป็นสิ่งที่บ้านเซี่ยมอบให้
อย่างไรก็ตาม เขาไม่คิดจะขอบคุณบ้านเซี่ย กลับมีแต่เปลวเพลิงแห่งความแค้นที่ลุกโชนในอก
หลังจากเผาหนังสือจนหมดอย่างรวดเร็ว ซิจเทียนเดินไปยังจุดที่เคยลงจากหน้าผา ด้วยความเบาตัวจากวิชากระเรียนร่ายรำเก้าฟ้า ทำให้เขาปีนขึ้นหน้าผาได้อย่างง่ายดาย แต่พอเขาเพิ่งยืนมั่นบนหน้าผาร้อยสัตว์ สายตาก็ถูกดึงดูดโดยนักรบหนุ่มที่อยู่ไม่ไกล
แล้วเขาก็หลับตาลง เพราะนักรบหนุ่มคนนั้นก็กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน สายตาเยาะเย้ยทำให้ดวงตาของเขาแสบร้อนอย่างยิ่ง
คู่ต่อสู้ที่น่ากลัว!
จิตสังหาร!
จิตสังหารอันทรงพลัง!
"เซี่ยเทียน อ๊ะ ขอโทษ ซิจเทียนต่างหาก" เฉินฟงตบหน้าผากตัวเองอย่างขอโทษขอโพย แล้วยิ้มพูดว่า "แต่จะชื่ออะไรก็ไม่สำคัญสำหรับข้าหรอก"
ซิจเทียนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เสียงสั่นเครือ "เจ้าต้องการฆ่าข้า"
เฉินฟงหัวเราะเบาๆ พยักหน้าแล้วเดินไปข้างหน้า "จำไว้ ข้าชื่อเฉินฟง คนตระกูลเฉินแห่งหยางซั่ว ที่น่าขันก็คือ คนที่สั่งให้ข้าฆ่าเจ้า กลับเป็นคุณชายใหญ่แห่งตระกูลเซี่ย"
เซี่ยฉ่วย! ซิจเทียนเบิกตาโพลง แต่ความโกรธที่เพิ่งจะก่อตัวในใจก็ถูกเขากดข่มลงอย่างรุนแรง ตอนนี้โกรธไปก็เท่ากับหาความตายใส่ตัว
"รับมือให้ดี!"
เงาดำลูกหนึ่งถูกซัดออกมาจากมือของซิจเทียน เฉินฟงหัวเราะอีกครั้ง ยกหมัดขึ้นฟาดใส่เงาดำที่พุ่งเข้ามา แต่ในตอนนั้นเอง ซิจเทียนก็กระโดดลงจากหน้าผาร้อยสัตว์!
"น่าโมโห!"
คิดว่าเงาดำเป็นอาวุธลับ ที่ไหนได้กลับเป็นไข่ฟองหนึ่ง เฉินฟงสลัดไข่ขาวออกจากหมัด ก้าวไปที่ริมผาไม่กี่ก้าว มองเห็นซิจเทียนที่กำลังหนีลงไปตามหน้าผาอย่างรวดเร็ว จึงหัวเราะเยาะว่า "ไร้ค่าถึงเพียงนี้ กลับต้องให้ข้าออกโรง ช่างเถอะ ใครใช้ให้เจ้าเซี่ยฉ่วยมีวาสนาบุญหนา จะต้องไปที่นั่นเล่า..."
ในขณะเดียวกัน ที่หน้าประตูตระกูลเซี่ยในเมืองหยางซั่ว ทั้งตระกูลเซี่ยต่างคุกเข่าลงต่อหน้าบุคคลผู้หนึ่ง คราวนี้ ไม่ว่าจะเป็นจวนป้องกันหรือตระกูลเฉินและตระกูลจิน ไม่มีใครมาปรากฏตัว เพราะผู้ที่ตระกูลเซี่ยต้อนรับอย่างนอบน้อมนั้น มาจากสำนักอันดับหนึ่งของแคว้นซ่ง - ยอดเขาฉือเซียว
"เจ้าชื่อเซี่ยฉ่วย?"
เซี่ยฉ่วยที่คุกเข่าอยู่กับพื้นค้อมศีรษะอย่างนอบน้อม ตอบว่า "ถูกต้องขอรับ"
"ตามข้ามา"


## บทที่ 9 เป็นความเป็นความตาย การสังหารอย่างทารุณ (ตอนที่ 1)

สิบสองปีที่ผ่านมา ซิจเทียนวิ่งสุดชีวิตเป็นครั้งแรก
เขาไม่มีทางเลือกนอกจากวิ่ง ดวงตาคู่นั้นที่ทำให้ร่างกายของเขาเจ็บปวดไปทั้งตัวอยู่ข้างหลัง เขาไม่อาจจินตนาการได้ว่าเฉินฟงที่อยู่ข้างหลังมีการบำเพ็ญตนสูงส่งเพียงใด ถึงขนาดใช้เพียงสายตาก็ทำให้เขาต้องถอยหนี
เจตนาฆ่าที่แฝงอยู่ในคำพูดของเฉินฟงนั้นทรงพลังและเด็ดเดี่ยวยิ่งกว่าที่เขาเคยพบมา เมื่อเทียบกับนักรบผู้ถือดาบเมื่อครึ่งเดือนก่อน เฉินฟงนั้นต่างกันราวฟ้ากับเหว
เขาหวาดกลัว หัวใจเต้นรัวจนสุดขีด เลือดในร่างเดือดพล่าน เขาไม่สนใจแม้แต่น้อยที่หยวนหยางจะถูกใช้ไปอย่างรวดเร็ว เพราะการฆ่าผู้อสูรบอกเขาว่า สำหรับอีกฝ่ายแล้ว การฆ่าเขานั้นง่ายดายราวกับบี้มดตายตัวเดียว
แต่ถึงจะหวาดกลัวเพียงใด ความนิ่งในดวงตาของซิจเทียนก็ไม่เคยจางหาย ตาเฒ่าบ้าคลั่งรู้สึกสงสัย ความนิ่งนั้นหมายถึงการมีไพ่ตาย แต่เขาไม่เชื่อว่าซิจเทียนที่อยู่ในสายตาของเขามาตลอดจะมีโอกาสรอดชีวิต
นักรบบนภูเขาอันลานซานได้เห็นภาพประหลาด คนไร้ค่าคนหนึ่งวิ่งหนีอย่างหวาดกลัวในป่าเขา ขณะที่ยอดฝีมือคนหนึ่งไล่ล่าอยู่ไม่ไกล ท่าทางสบายๆ ราวกับแมวไล่จับหนู ทุกคนที่เห็นภาพนี้ต่างส่ายหน้า พวกเขาเชื่อว่าคนไร้ค่าคนนั้นจะมีชีวิตอยู่ไม่เกินสองธูป
หลังผ่านไปสองธูป นักรบทั้งหลายต่างตกตะลึงหยุดการเคลื่อนไหว เพราะคนไร้ค่าคนนั้นยังมีชีวิตวิ่งผ่านหน้าพวกเขาไป แม้ใบหน้าจะซีดขาว ฝีเท้าจะไม่มั่นคง แต่ความเร็วก็ไม่ได้ลดลงมากนัก
จากนั้นพวกเขาก็เห็นยอดฝีมือ ตอนนี้แม้ยอดฝีมือจะพยายามรักษาภาพลักษณ์ไว้ แต่นักรบที่มีสายตาดีก็สังเกตเห็นว่าใบหน้าของยอดฝีมือเริ่มดำคล้ำ เห็นได้ชัดว่าเริ่มโกรธแล้ว
จบแล้ว ยอดฝีมือโกรธแล้ว คนไร้ค่าคงมีชีวิตอยู่ไม่เกินหนึ่งธูปแน่
แต่หลังผ่านไปครึ่งชั่วยาม พวกเขาก็เห็นคนไร้ค่าวิ่งลงจากภูเขา ผ่านหน้าพวกเขาไปอีกครั้ง...
นักรบทั้งหลายที่ราวกับถูกฟ้าผ่าต่างมองหน้ากัน ในชั่วขณะต่อมา พวกเขาค่อยๆ แอบตามสองคนนั้นไป อยากเห็นกับตาว่าคนไร้ค่าจะรอดพ้นการไล่ล่าของยอดฝีมือไปได้นานแค่ไหน
ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็สงสัยว่าทำไมคนไร้ค่าถึงวิ่งผ่านหน้าพวกเขาถึงสามครั้ง การวิ่งวนเป็นวงกลมอย่างชัดเจนเช่นนี้ เขาต้องการทำอะไร
ขบวนไล่ล่าค่อยๆ ใหญ่ขึ้น หลังจากวิ่งวนในป่าเขาอีกสองรอบ ขบวนไล่ล่าก็มีสมาชิกใหม่เพิ่มขึ้น มีหมาป่าดงราวสิบตัวแอบตามหลังมนุษย์มาห่างๆ
หมาป่าดงเป็นสัตว์ร้ายระดับต่ำสุด นักรบพลังภายในชั้นแรกก็สามารถจัดการมันได้อย่างง่ายดาย ทุกคนไม่สนใจหมาป่า แม้หมาป่าจะกลัวมนุษย์จนตัวสั่น แต่ก็ยังแปลกที่ตามมาข้างหลัง ส่งเสียงหอนเป็นระยะ
เมื่อซิจเทียนที่ขาอ่อนล้มลงกลิ้งไปถึงใต้หินเขียว เฉินฟงก็หยุดฝีเท้าในที่สุด ใบหน้าที่เขียวคล้ำค่อยๆ เต็มไปด้วยรอยเยาะเย้ยและดุร้าย
"หยวนหยางหมดสิ้น วิ่งเต็มกำลังมาหนึ่งชั่วยาม พูดตามตรง ฉันไม่คาดคิดมาก่อน" เฉินฟงกวาดตามองนักรบทั้งหลายด้านหลังอย่างเย็นชา หลังจากเจตนาฆ่าอันทรงพลังขับไล่ทุกคนแล้ว เขาก็หันไปมองซิจเทียนที่หมดแรง พลางหัวเราะเยาะ "ฉันคิดว่าฉันรู้แล้วว่าทำไมคนผู้นั้นถึงอยากฆ่าเจ้า คนไร้ค่าที่ยังดื้อรั้นได้ขนาดนี้ ก็น่ากลัวอยู่เหมือนกัน"
ซิจเทียนไม่ได้ยินสิ่งที่เฉินฟงพูดเลย ข้างหูมีแต่เสียงหายใจอันเร่งรีบของตัวเอง รู้สึกถึงร่างกายที่เย็นลงเรื่อยๆ เขาบีบเค้นพลังสุดท้ายจากกระดูก หยิบไม้พยัคฆ์มังกรออกมาอย่างสั่นเทา ยัดเข้าปาก
แต่การกินขี้ครั้งนี้ เขาไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดแม้แต่น้อย เพราะการวิ่งสุดกำลังเกินขีดจำกัดมาหนึ่งชั่วยาม หยวนหยางในร่างเขาถูกใช้ไปเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ สติเริ่มพร่าเลือน ร่างกายชาไปหมดแล้ว
แต่เดิมเขาหวังจะใช้ความเจ็บปวดกระตุ้นตัวเอง แต่น่าเสียดายที่เขาไม่รู้สึกถึงความเจ็บ ไม่สามารถฝึกฝนศิลปะยุทธเพาะพลังสามท่านั้นได้ นั่นหมายความว่า เขาไม่สามารถเติมหยวนหยาง ได้แต่มองดูตัวเองตายเพราะหยวนหยางหมดสิ้นไป
"น่าเสียดาย..."
เสียงหอนของหมาป่าดังมาเป็นระลอกๆ แว่วมาที่ข้างหู ซิจเทียนรู้สึกดีใจและเสียดายไปพร้อมกัน ดีใจที่ตำราไม่ได้ผิด หมาป่าดงถูกเขาล่อมาจริงๆ แสดงว่าพลังแห่งความรู้นั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าการบำเพ็ญตนเลย
น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถเห็นแผนการของตนเองสำเร็จได้ด้วยตา แม้จะพยายามต่อสู้เพื่อชีวิตแต่ก็ไม่สามารถผ่านพ้นความตายไปได้
ยิ่งใกล้ความตายมากเท่าไหร่ ซิจเทียนก็ยิ่งรู้สึกสงบมากขึ้นเท่านั้น ร่างกายเบาหวิว จิตใจมึนงง รู้สึกสบายมาก...
นี่คือรสชาติของความตายหรือ อยากตายจริงๆ เพราะมันช่างสบายเหลือเกิน...
แต่ทำไมในใจยังมีความรู้สึกค้างคาที่ไม่อาจปล่อยวางได้...
ตาเฒ่าบ้าคลั่งถอนหายใจเบาๆ ถึงตอนนี้เขาได้เห็นทะลุแผนการของซิจเทียนแล้ว หากแผนนี้สำเร็จ แม้เฉินฟงจะไม่ตาย แต่ซิจเทียนก็จะสามารถหลบหนีรอดไปได้ ปัญญาของซิจเทียนทำให้เขาต้องประทับใจอีกครั้ง
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับซิจเทียนที่กำลังจะตาย เขาก็ไม่ได้ขยับเขยื้อน
เพราะภารกิจที่สืบทอดกันมาแต่โบราณจนถึงตัวเขา แม้จะยังเหลืออีกไม่กี่ขั้นตอนที่ยังไม่ได้ทำ แต่ในขั้นตอนเหล่านั้นก็ไม่ได้รวมถึงการช่วยชีวิตผู้สืบทอด
เขาชื่นชมซิจเทียน แต่เขาจะไม่ยื่นมือเข้าช่วย สิ่งที่เขาทำได้ บางทีอาจเป็นเพียงการกำจัดคนที่เขาไม่ชอบเพราะความชื่นชมที่มีต่อซิจเทียนหลังจากที่ซิจเทียนตายไปแล้ว เช่น คนจากบ้านเซี่ย หรือเฉินฟง
"บางที เฉินฟงอาจไม่ต้องให้ข้าลงมือด้วยซ้ำ..." ตาเฒ่าบ้าคลั่งพูดอย่างเศร้าสลด มองไปทางเฉินฟงที่ถูกหมาป่าดงนับร้อยตัวล้อมไว้
เหล่านักรบจำต้องถอยหลังไปอีกร้อยก้าว ไม่ใช่เพราะหมาป่าดงนับร้อยตัวคุกคามชีวิตพวกเขา แต่เป็นเพราะตอนนี้ทั่วทั้งภูเขาเต็มไปด้วยเสียงหอนของหมาป่า
แต่พวกเขาก็ไม่ได้จากไป พวกเขาพบว่าหมาป่าดงมีเป้าหมายเพียงคนเดียว นั่นคือเฉินฟง สำหรับพวกเขา หมาป่าดงแม้แต่จะมองสักแวบก็ไม่เคยให้ ดังนั้นพวกเขาจึงยังคงดูต่อไปได้
ในขณะที่ดูการต่อสู้ ความสงสัยอย่างหนักก็ผุดขึ้นในใจทุกคน ยอดฝีมือผู้นี้ไปทำเรื่องชั่วช้าอะไรมา ถึงได้ถูกหมาป่าดงจดจำเช่นนี้
แม้สีหน้าของเฉินฟงจะดูเคร่งขรึม แต่หมาป่าดงหนึ่งสองร้อยตัวเขาก็ยังไม่เห็นอยู่ในสายตา แม้จะฆ่าไม่หมด แต่ด้วยการบำเพ็ญตนระดับพลังชั้นแปด เขาก็สามารถหลบหนีได้อย่างราบรื่น ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการตัดเอาหัวของซิจเทียน
แต่เขาเพิ่งขยับไปก้าวเดียว หมาป่าดงนับร้อยก็พร้อมใจกันหดตัว ร่างกายของพวกมันเกร็งไปทั้งตัว เพียงแค่เฉินฟงขยับอีกครั้ง พวกมันก็จะพุ่งเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง!
"เกิดอะไรขึ้น!"
ความรู้สึกอันตรายอย่างรุนแรงแล่นปราดเข้าครอบงำจิตใจของเฉินฟงทันที ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เท้าขวาที่ลอยอยู่กลางอากาศไม่กล้าลงพื้นเลย เพราะความผิดปกติของหมาป่าดงทำให้เขาพลันเกิดความรู้สึกว่า ตัวเองได้กลายเป็นศัตรูถึงตายของฝูงสัตว์เหล่านี้ไปเสียแล้ว ไม่ตายไม่เลิกรา!
เหล่านักรบก็ตกใจเช่นกัน เพราะมันช่างประหลาดเกินไป พวกเขาไม่เคยได้ยินหรือเห็นเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน แต่เมื่อเห็นยอดฝีมือยืนขาเดียวเหมือนไก่ พวกเขาก็อดอยากจะหัวเราะไม่ได้
แต่พวกเขาหัวเราะไม่ออก เพราะหมาป่าดงยังคงทยอยออกมาจากป่าไม่หยุด เพียงแค่สิบกว่าลมหายใจ วงล้อมเดิมก็หนาขึ้นหลายเท่า!
ในวงล้อม มีเพียงสองคน คนหนึ่งคือเฉินฟงที่ยืนขาเดียวเหมือนไก่ อีกคนคือซิจเทียนที่กำลังค่อยๆ ก้าวเข้าสู่ความตายใต้หินเขียว
เฉินฟงกลัวแล้ว แม้เขาจะมีพลังที่สามารถสังหารหมาป่าดงตัวใดก็ได้ในพริบตา แต่ตอนนี้รอบตัวเขามีหมาป่าดงเกือบพันตัว อย่าว่าแต่จะรอดชีวิต แม้แต่หนีก็ยังเป็นไปไม่ได้
"ข้าคือลูกหลานบ้านเฉินแห่งเมืองหยางซั่ว ผู้ใดเต็มใจช่วยเหลือ ข้าจะตอบแทนอย่างงาม!"
เหล่านักรบต่างถอยหลังไปก้าวหนึ่ง พวกเขาล้วนรู้สึกสนใจ แต่สถานการณ์ตอนนี้ช่างประหลาดเกินไป แม้พวกเขาไม่กลัวตาย แต่ก็กังวลว่าจะพัวพันกับสิ่งประหลาดที่ไม่รู้ที่มา
แล้วก่อนหน้านี้เจ้าจ้องเราด้วยสายตาเช่นไร ตอนนี้ต้องการความช่วยเหลือก็พูดจาดีขึ้นหรือ
เมื่อใคร่ครวญถึงความยึดมั่นถือมั่นของตน หยวนหยางก็ปรากฏขึ้นในร่างของซิจเทียนอย่างไร้ที่มา
พร้อมกับการปรากฏของหยวนหยางเส้นนี้ หยวนหยางก็ไหลทะลักออกมาจากร่างของเขาไม่หยุด เพียงไม่กี่ลมหายใจ สายตาของเขาก็กลับมาแจ่มชัด มองเห็นท้องฟ้าสีคราม ได้ยินเสียงหอนอันน่ารักของหมาป่า รวมถึงเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเฉินฟงที่แฝงด้วยน้ำเสียงสะอื้น
ซิจเทียนไม่เข้าใจว่าทำไมหยวนหยางถึงปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหัน ตอนนี้เขาก็ไม่มีอารมณ์จะคิดด้วย หลังจากรู้สึกถึงร่างกายของตัวเอง เขาก็กินไม้พยัคฆ์มังกรอีกชิ้น จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน ไม่สนใจทั้งคนและหมาป่า มุ่งมั่นฝึกฝนศิลปะยุทธเพาะพลัง
คางของตาเฒ่าบ้าคลั่งหล่นลงมาอีกครั้ง
ในขณะนั้น ฝูงหมาป่าก็พุ่งเข้าใส่เฉินฟงอย่างบ้าคลั่ง
เลือดเนื้อกระเด็น โลหิตสาดกระจาย ยอดฝีมือชั้นแปดแห่งพลังบ้าคลั่งที่ตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน ได้แสดงพลังอันน่าสะพรึงกลัวต่อหน้าทุกคน แม้แต่การกระทุ้งศอกเบาๆ ก็สามารถทำให้กะโหลกอันแข็งแกร่งของหมาป่าดงแตกได้ แรงลมจากหมัดก็สามารถส่งหมาป่าดงลอยกระเด็นได้...
แต่หมาป่ามีมากเกินไป
"ไอ้ลูกเวร เจ้าทำร้ายข้า!"
"แม้จะต้องตาย ข้าก็จะฆ่าเจ้าให้ได้!"
"ข้าจะดื่มเลือดเจ้า กินเนื้อเจ้า!"
...
เฉินฟงดูเหมือนจะบ้าไปแล้ว ดวงตาสีเลือดไม่มองหมาป่าเลย จ้องเขม็งไปที่ซิจเทียนซึ่งอยู่ห่างออกไปกว่าสิบจั้ง กำลังทำท่าทางต่างๆ อย่างสบายอารมณ์อยู่ข้างหินเขียว ท่ามกลางการสังหารที่ไม่มีที่สิ้นสุด เขาค่อยๆ เคลื่อนเข้าใกล้ซิจเทียน เขารู้สึกแปลกใจว่าทำไมทั้งที่อยู่ในวงล้อม หมาป่าถึงโจมตีแต่เขา แต่ไม่โจมตีซิจเทียน ดังนั้นเขาจึงต้องไปที่นั่น
นี่ก็เป็นความสงสัยของทุกคน
สิบจั้ง เก้าจั้ง...
ระยะห่างค่อยๆ ลดลง ซากหมาป่าเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ การต่อสู้ยังคงดุเดือด แต่ไม่ว่าจะใกล้แค่ไหน ก็ไม่มีหมาป่าตัวไหนโจมตีซิจเทียนเลย
เมื่อหยวนหยางในร่างกายเต็มเปี่ยม ซิจเทียนก็หยุดฝึกฝน หันไปมองเฉินฟง
"เจ้าอยากหนี"
เฉินฟงที่ดูคลุ้มคลั่งชะงักกึก ด้านหลังมีรอยกรงเล็บหมาป่าเพิ่มขึ้นสามรอย
"อีกประมาณหนึ่งธูปเจ้าก็จะหนีได้แล้ว หมาป่าจะไม่ไล่ตามเจ้า"
"จริงหรือ?" เฉินฟงสะดุ้งอีกครั้ง ไม่สนใจบาดแผลสิบกว่าแห่งที่เพิ่มขึ้นมาทันที เบิกตาสีเลือดถาม
ซิจเทียนพยักหน้า หยิบกริชที่เปื้อนเลือดงูเจียนจี้ออกมา "แต่ข้าจะไล่ตามเจ้า"
"ฮ่าๆๆๆ ไอ้โง่ที่ยังเด็กและหยิ่งผยอง!"
เฉินฟงฮึกเหิมขึ้นมา แต่เดิมเขาก็คิดจะหนีอยู่แล้ว ขอเพียงกระโดดข้ามหินเขียวสูงครึ่งคนข้างกายซิจเทียน เขาก็มีโอกาสหนีรอดสูง เมื่อได้ยินคำพูดของซิจเทียน เขาก็ยิ่งลงมือรุนแรงขึ้น ในใจภาวนาให้ซิจเทียนที่ยังเด็กและหยิ่งผยอง ทั้งโง่และไร้เดียงสา อย่าได้หนีไปก่อน เขาจะต้องฆ่าไอ้ลูกเวรนี่ต่อหน้าทุกคนให้ได้!
เวลาผ่านไปหนึ่งธูป เฉินฟงถ่มเลือดออกมา เพราะหมาป่าไม่เพียงไม่กระจายตัวออกไป แต่กลับโจมตีดุดันยิ่งขึ้น
"ไอ้ลูกเวร เจ้าหลอกข้า!"
"คำนวณเวลาผิด ยังอีกครึ่งธูป"
เฉินฟงโกรธจนแทบกัดฟันแตก ได้แต่ตะโกนดังลั่นเพื่อปลุกใจตัวเอง พยายามอดทนต่อไปอีกครึ่งธูป
ครึ่งธูปผ่านไป ทุกคนอดหัวเราะออกมาไม่ได้ เพราะการโจมตีของฝูงหมาป่ายังคงดำเนินต่อไป
"ไอ้สัตว์น้อย!"
"อีกสี่สิบลมหายใจ"
เฉินฟงได้ยินดังนั้น ก็ไม่อาจฮึกเหิมขึ้นมาได้อีก ภายใต้ปากและกรงเล็บของหมาป่าที่ปกคลุมทั่วฟ้า เขาทำได้เพียงโจมตีเป็นครั้งคราว ส่วนใหญ่เวลาหมดไปกับการป้องกันตัว บาดแผลบนร่างกายเขาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เลือดก็ไหลออกมามากขึ้นเรื่อยๆ
สี่สิบลมหายใจผ่านไป ทุกคนอยากจะหัวเราะต่อ แต่เมื่อพวกเขาเห็นฝูงหมาป่าหยุดการโจมตีทันที หลังจากงุนงงครู่หนึ่งก็วิ่งเข้าป่าเขาอย่างรวดเร็ว พวกเขาก็ไม่อาจหัวเราะออกมาได้อีก
ครั้งที่สาม คนไร้ความสามารถไม่ได้หลอกยอดฝีมือ
แต่ยอดฝีมือ ก็ไม่ใช่ยอดฝีมืออีกต่อไปแล้ว
หลังจากฝูงหมาป่าหายไป เฉินฟงยังคงซัดหมัดอ่อนแรงออกไปอีกสองสามครั้งโดยไม่รู้ตัว เมื่อเขาตระหนักว่าฝูงหมาป่าสลายตัวไปหมดแล้ว ก็เพียงแต่หันมามองซิจเทียนด้วยความหวาดกลัวและแค้นเคือง แล้ววิ่งหนีไป
ซิจเทียนรู้สึกดีใจอยู่บ้าง เขาได้พิสูจน์ความถูกต้องของประโยคหนึ่งในตำราด้วยการกระทำ -- รบครั้งแรกด้วยความฮึกเหิม ครั้งที่สองอ่อนแรง ครั้งที่สามหมดกำลัง
ตอนนี้ เขาตั้งใจจะใช้สิ่งที่ได้เรียนรู้จากการฝึกฝนครั้งนี้ไล่ล่าเฉินฟง ถือเป็นการทดสอบขั้นสุดท้ายของการฝึกฝนครั้งนี้
ซิจเทียนสิ้นเปลืองหยวนหยางอย่างฟุ่มเฟือยเพื่อวาดลวดลายด้วยกริชสองครั้ง แล้วไล่ตามเส้นทางที่เฉินฟงหนีไป
เหล่านักรบก็ตามไปด้วย แม้จะประหลาดเพียงใด พวกเขาก็รู้สึกว่าต้องดูละครเรื่องนี้ให้จบ


## บทที่ 10 เป็นความเป็นความตาย การสังหารอย่างทารุณ (ตอนที่ 2)

การถูกหลอกสองครั้งที่เคยส่องประกายแห่งความหวัง ได้ทำลายความมุ่งมั่นในการต่อสู้ของเฉินฟงจนหมดสิ้น เมื่อสูญเสียความมุ่งมั่นไปแล้ว แม้ว่าการบำเพ็ญตนจะสูงเพียงใด และคนที่ไล่ล่าเขาจะอ่อนแอแค่ไหน เขาก็ไม่กล้าที่จะหันกลับไปต่อสู้
ผู้ไล่ล่าเมื่อหนึ่งชั่วยามครึ่งที่แล้ว บัดนี้กลับกลายเป็นผู้ถูกไล่ล่า ซิจเทียนติดตามอยู่ด้านหลังเฉินฟง เมื่อเห็นเฉินฟงเบี่ยงทิศทาง เขาก็จะเร่งความเร็วเพื่อบังคับให้เฉินฟงเปลี่ยนทิศทาง ภายใต้การไล่ต้อนนี้ เฉินฟงที่หนีอย่างอเนจอนาถไม่ได้สังเกตว่า เส้นทางที่เขาวิ่งหนีนั้นคือเส้นทางที่ซิจเทียนเคยวิ่งผ่านมาก่อน
เหล่านักรบที่ติดตามอยู่ด้านหลังไม่ผิดหวัง ไม่นานพวกเขาก็ได้เห็นภาพประหลาด คนไร้ค่าคนนั้นไล่ตามไปเรื่อยๆ แล้วจู่ๆ ก็เต้นรำขึ้นมา ทำให้พวกเขางุนงงไม่เข้าใจ
มีเพียงตาเฒ่าบ้าคลั่งที่เข้าใจ แต่ผลของความเข้าใจนั้นทำให้เขาเกือบจะดึงเคราบนคางของตัวเองหลุด เพราะการเต้นรำของซิจเทียนนั้น แท้จริงแล้วคือศิลปะยุทธเพาะพลัง
"การฝึกฝนศิลปะยุทธเพาะพลังเช่นนี้ ที่แท้หยวนหยางที่เกิดขึ้นในร่างกายของเขาก็มาจากสิ่งนี้..." ตาเฒ่าบ้าคลั่งมองเงาด้านหลังของซิจเทียนด้วยความตกตะลึง พูดออกมาอย่างไม่อยากเชื่อว่า "ท่าบนของศิลปะยุทธเพาะพลัง กลายเป็นสัญชาตญาณของร่างกายเขาไปแล้ว!"
ความชำนาญเกิดจากการฝึกฝน ซิจเทียนเพียงแค่เกิดความคิดแปลกใหม่ขึ้นมา เพื่อไม่ให้พลาดการติดตามเฉินฟง เขาลองฝึกศิลปะยุทธเพาะพลังในขณะที่วิ่ง ไม่คาดคิดว่าการทดลองครั้งแรกจะสำเร็จได้อย่างง่ายดาย
นี่คือสิ่งที่ทำให้เขามีความสุข นับจากนี้ไป ไม่ว่าจะเป็นการฝึกฝน การต่อสู้ หรือการรักษาบาดแผล ข้อจำกัดของหยวนหยางที่มีต่อเขาจะลดลงอย่างมาก
"อ๊าก!"
เฉินฟงที่วิ่งอย่างบ้าคลั่ง พลันสะดุดล้มลงกับพื้น เขาที่นั่งอยู่บนพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดในทันที เมื่อเขามองดูหลังเท้าของตนที่ถูกหนามแหลมยาวหลายนิ้วแทงทะลุ นอกจากตกตะลึงแล้วก็อยากจะอาเจียนเลือด
ดึงหนามแหลมออกอย่างโหดร้าย มองดูซิจเทียนที่ค่อยๆ เข้ามาใกล้ เฉินฟงทนความเจ็บปวดวิ่งอย่างบ้าคลั่ง จิตใจที่ถูกครอบงำด้วยความโกรธแค้น อาฆาต หวาดกลัว และตื่นตระหนก ทำให้เขาไม่ทันสังเกตว่าความเร็วของตนได้ลดลงไปสามส่วนแล้ว
ความเร็วของซิจเทียนก็ลดลงสามส่วนเช่นกัน เพราะการฆ่าผู้อสูรบอกเขาว่า หากปะทะกับเฉินฟงตรงๆ ตอนนี้ ตนเองมีโอกาสรอดชีวิตเพียงครึ่งส่วนในสิบ
นี่คือความแตกต่างราวฟ้ากับดินที่เกิดจากความต่างของระดับการบำเพ็ญตนอย่างสิ้นเชิง ดังนั้นซิจเทียนจึงต้องไล่ต้อนเฉินฟงต่อไป ให้อีกฝ่ายเดินครบห้ารอบตามเส้นทางที่เขาวิ่งสุดชีวิตมา
เพื่อที่จะมีชีวิตรอด เขาไม่เพียงแต่วางแผนให้หมาป่าล้อมโจมตีทางด้านหินเขียวเท่านั้น แต่ยังได้ทำหลายสิ่งบนเส้นทางห้ารอบที่ซ้ำกันนี้ เพื่อให้ตนเองรอดชีวิตและให้อีกฝ่ายต้องตาย
เฉินฟงเดินไปได้ไม่ไกล ก็ได้รับบาดเจ็บอย่างประหลาด เช่น ถูกหนามแหลมที่ใช้ดักจับเสือแทงทะลุฝ่าเท้า หรือเหยียบกับดักเหล็กที่ทาด้วยยาสลบสำหรับจับเสือดาวในขณะที่เดินผ่านพุ่มหญ้า เป็นต้น
เขาคิดว่าตนเองโชคร้ายสุดๆ แต่ไม่รู้ว่าสิ่งเหล่านี้ เขาได้เดินผ่านมาแล้วห้าครั้ง เพียงแต่ตอนนั้นจิตใจของเขายังแจ่มชัด สามารถหลบหลีกได้โดยสัญชาตญาณ แต่ตอนนี้เขาหลบไม่พ้น
กระเป๋าของซิจเทียนค่อยๆ เบาลงในระหว่างการหนี หนึ่งคือเพื่อวิ่งให้เร็วขึ้น สองคือเพื่อเก็บเส้นทางโต้กลับไว้ให้ตัวเอง เขาวางกับดักไว้ โดยคำนวณว่าเฉินฟงที่กำลังหนีอย่างตื่นตระหนกจะไม่สังเกตเห็นสิ่งเหล่านี้
ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนอยู่ในแผนการของซิจเทียน
เหล่านักรบที่ยืนดูอยู่ต่างมองหน้ากันด้วยความงุนงง นักยุทธ์ผู้นั้นช่างโชคร้ายเหลือเกิน กับดักบนพื้นนั้นเพียงแค่สังเกตเล็กน้อยก็สามารถพบได้ง่ายๆ ทุกคนล้วนเป็นนักล่า จะไม่รู้เรื่องพื้นฐานเช่นนี้ได้อย่างไร แต่เมื่อพวกเขาเห็นคนไร้ค่าผู้นั้นเก็บเครื่องมือลอบสังหารมีพิษเหล่านั้นขึ้นมาอย่างชำนาญ และเก็บใส่กระเป๋าที่สะพายหลังอย่างคล่องแคล่ว พวกเขาก็รู้สึกขนลุกซู่
เพราะพวกเขาเพิ่งเข้าใจว่า กับดักเหล่านี้ คือสิ่งที่คนไร้ค่าผู้นั้นจงใจวางไว้สำหรับนักยุทธ์ผู้นั้นในระหว่างที่วิ่งครบห้ารอบ
นี่คือเหตุผลที่ซิจเทียนวิ่งวนไปมา
ดังนั้น เมื่อเฉินฟงกลับมาที่หินเขียวอีกครั้ง เขาก็วิ่งไม่ไหวแล้ว เสียเลือดมากเกินไป บาดแผลเต็มตัว ฝ่าเท้าชาหมดความรู้สึก คลื่นความมึนงงจากยาสลบโจมตีสมองของเขา ตอนนี้ความหวาดหวั่นในใจของเขาได้กลายเป็นความกลัวในที่สุด
"เป็นไปไม่ได้ ข้ามีการบำเพ็ญตนถึงชั้นแปดแห่งพลังบ้าคลั่ง จะตายในมือของคนไร้ค่าผู้นั้นได้อย่างไร!"
ประกายความบ้าคลั่งวาบผ่านดวงตาของเฉินฟง เขาหันไปมองซิจเทียนที่อยู่ห่างออกไปสิบจั้ง แอบคำนวณว่าถ้าตนระเบิดพลังที่เหลืออยู่ครั้งสุดท้าย จะสามารถฆ่าอีกฝ่ายได้หรือไม่ แต่หลังจากครู่หนึ่งเขาก็ผิดหวัง เพราะระยะทางสิบจั้งนั้น เขาเอื้อมไม่ถึงพอดี
"ไอ้เด็กชั่วช้า เจ้าวางแผนทั้งหมดนี้ใช่หรือไม่!" เฉินฟงที่แทบจะบ้าจากการถูกทรมาน ตะโกนด้วยความแค้นเคือง "สู้กับข้าอย่างลูกผู้ชายซึ่งๆ หน้าสิ ไม่อย่างนั้นข้าตายไปก็ไม่นับถือเจ้า! มาสิ! มาสิ!"
ซิจเทียนส่ายหัว กำลังจะเอ่ยปาก แต่นึกอะไรขึ้นได้ จึงเดินเข้าไปใกล้สองจั้งแล้วพูดเบาๆ ว่า "บอกข้ามาว่าเซี่ยฉ่วยรู้ว่าข้าอยู่ที่นี่ได้อย่างไร และทำไมต้องการฆ่าข้า ข้าจะสู้กับเจ้า"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาของเฉินฟงมีแววอ้อนวอนวาบผ่าน เขาถูกซิจเทียนหลอกจนกลัวแล้ว เห็นซิจเทียนพยักหน้าอย่างจริงจัง จึงรีบตอบว่า "ตอนนี้เซี่ยฉ่วยไม่ได้อยู่ในเมืองหยางซั่วแล้ว ไปที่ยอดเขาฉือเซียว สำนักใหญ่อันดับหนึ่งของแคว้นซ่ง ข้าได้รับข่าวจากเฉินฉิน แล้วจึงบอกเซี่ยฉ่วยว่าเจ้าอยู่ที่นี่ ส่วนเหตุผลที่ต้องฆ่าเจ้า เจ้าก็รู้ดี มาเถอะ!"
เฉินฟงพูดจบ โงนเงนลุกขึ้นยืน แต่พอเขาเพิ่งยืนตรง ซิจเทียนก็ถอยหลังไปสองจั้ง ระยะห่างระหว่างทั้งสองกลับเป็นสิบจั้งเหมือนเดิม
เฉินฟงกลั้นใจไม่ให้กระอักเลือด ถามด้วยสีหน้าบึ้งตึง "หลอกข้าอีกแล้ว?"
"ไม่ได้หลอก ข้าบอกว่าจะสู้กับเจ้า" ซิจเทียนส่ายหัว หยิบหน้าไม้ที่ขึ้นสายพร้อมแล้วออกมาจากกระเป๋า เล็งไปที่เฉินฟง "โจมตีระยะไกลก่อน แล้วค่อยประชิดตัว"
พรวด! เฉินฟงที่ทั้งโกรธทั้งอัดอั้นในที่สุดก็กระอักเลือดออกมา เขาพยายามสุดกำลังเอี้ยวตัวหลบคมหน้าไม้ แต่ซิจเทียนก็พูดขึ้นอีก "สู้อย่างลูกผู้ชายซึ่งๆ หน้ากับข้า!"
ฉิว!
ก่อนที่เฉินฟงจะตอบ ลูกเกาทัณฑ์ก็ปักเข้าที่ไหล่ของเขา แรงมหาศาลทำให้เขาถอยหลังไปห้าหกก้าว
ซิจเทียนก้าวไปข้างหน้าห้าหกก้าว แล้วเล็งหน้าไม้ที่บรรจุลูกเกาทัณฑ์ไว้แล้วไปที่ฝ่ายตรงข้ามอีกครั้ง
ฟิ้ว!
เฉินฟงถอยหลังกี่ก้าว ซิจเทียนก็ก้าวไปข้างหน้ากี่ก้าว ไม่ว่าเฉินฟงจะร้องครวญครางด่าทออย่างไร ดวงตาของซิจเทียนก็ยังคงนิ่งสนิท มือก็มั่นคง มั่นคงจนทำให้เหล่านักรบที่อยู่ด้านหลังต้องตกใจกลัว
ยิงไปแปดลูก เฉินฟงไม่สามารถยืนได้อีกต่อไป ล้มลงกับพื้น เขามองซิจเทียนด้วยสายตาที่จริงใจที่สุด ริมฝีปากสั่นระริก พูดเสียงแผ่วเบาอ้อนวอนขอให้ซิจเทียนไว้ชีวิต
คำตอบของซิจเทียนคือลูกเกาทัณฑ์สองดอก
จนกระทั่งการฆ่าผู้อสูรไม่รู้สึกถึงอันตรายคุกคามชีวิตใดๆ เขาจึงค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้เฉินฟง หยิบกับดักเหล็กออกมาจากกระเป๋า ยิงใส่คอของเฉินฟง
เมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ เหล่านักรบต่างก็อดไม่ได้ที่จะยกมือปิดคอตัวเอง ราวกับว่าการสะบัดของซิจเทียนครั้งนี้ได้ถูกพวกเขาเองเข้าให้
"เจ้า เจ้าจะ จะ ต้อง ต้อง เสียใจ..." รู้ว่าตัวเองไม่รอด เฉินฟงใช้แรงสุดท้ายเปลี่ยนเป็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความแค้นอาฆาตถึงที่สุด ดวงตาคู่นี้จ้องมองอยู่ที่ซิจเทียนนั่นเอง
ซิจเทียนชอบดวงตาที่ตายตาไม่หลับคู่นี้มาก เขาเชื่อว่า เมื่อหนึ่งเดือนก่อน เขาอาจเคยมีดวงตาแบบเดียวกันนี้
จนกระทั่งศพของเฉินฟงเย็นเฉียบ ซิจเทียนจึงเข้าไปถึงหน้าศพของเฉินฟงจริงๆ มีดสั้นแปดนิ้วไหลออกมาจากแขนเสื้อ ใบมีดคมกริบตัดศีรษะของเฉินฟงออกได้อย่างง่ายดาย
ถือศีรษะรอให้เลือดไหลจนหมด ซิจเทียนนั่งนิ่งอยู่ข้างศพ ภาพนี้ทำให้เหล่านักรบที่ตามมาแตกตื่นในที่สุด คนที่อาเจียนก็อาเจียน คนที่หนีก็หนี บางคนวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง เพราะพวกเขานึกขึ้นได้ว่า เมื่อครึ่งเดือนก่อน พวกเขาเคยหัวเราะเยาะคนไร้ค่าที่แม้แต่การขึ้นเขาก็ยังลำบาก
แม้แต่นักรบที่ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ สายตาที่มองซิจเทียนก็เต็มไปด้วยความหวาดระแวง พวกเขาไม่รู้ถึงความแค้นระหว่างกลุ่มยอดฝีมือกับคนไร้ค่า ไม่รู้ว่าทำไมฝูงหมาป่าถึงได้รวมตัวกันโจมตียอดฝีมือโดยไม่มีเหตุผล แต่พวกเขารู้ว่า คนไร้ค่าคนนี้ เป็นคนโหดเหี้ยมจริงๆ
หยิบป้ายคำสั่งจากอกของเฉินฟง ซิจเทียนถือศีรษะเดินผ่านฝูงชนไปโดยไม่สนใจผู้ใด มุ่งหน้าไปยังเส้นทางลงเขา สิ่งที่เขาทิ้งไว้บนเขาคือเรื่องราวในยุทธภพที่ผู้คนคิดไม่ถึงราวกับเป็นตำนาน
ทั้งหมดนี้ มีเพียงตาเฒ่าบ้าคลั่งที่เข้าใจ เพราะเข้าใจ ดังนั้นเมื่อเรื่องราวทั้งหมดนี้จบลงอย่างสมบูรณ์ เขาจึงอดใจไม่ไหวต่อความตื่นเต้นและความปั่นป่วนในใจ ปรบมือชื่นชมอย่างแรง
มีเพียงเขาที่รู้ว่า สาเหตุที่ฝูงหมาป่าโจมตีเฉินฟง เป็นเพราะก่อนที่ซิจเทียนจะกระโดดลงจากหน้าผาร้อยสัตว์ เขาได้โยนไข่ใบหนึ่งไปที่เฉินฟง ไข่ใบนี้เป็นไข่ของเหยี่ยวหุลิ่ง สำหรับมนุษย์แล้วมีค่ามหาศาล และสำหรับฝูงหมาป่าก็เป็นสิ่งดึงดูดที่ถึงตายได้เช่นกัน
สาเหตุที่ซิจเทียนรู้ว่าไข่ของเหยี่ยวหุลิ่งจะดึงดูดฝูงหมาป่า เป็นเพราะเขาอ่านหนังสือในถ้ำเหล่านั้นจนหมดทุกตัวอักษร และนำมาใช้ให้เกิดประโยชน์
นับตั้งแต่วินาทีนั้น ซิจเทียนก็เริ่มวางแผน โยนไข่ กระโดดหน้าผา พาเฉินฟงวิ่งวนรอบๆ บริเวณที่พบศพครั้งแรกถึงห้ารอบเพื่อล่อหมาป่าดง เฉินฟงถูกฝูงหมาป่าโจมตีอย่างบ้าคลั่งเพราะมือเปื้อนน้ำไข่เหยี่ยวหุลิ่ง เขาสูญเสียพลังงานมหาศาลจนเริ่มเดินบนเส้นทางสู่ความพ่ายแพ้
หลังจากนั้น การหลอกลวงสองครั้งของซิจเทียนทำให้เฉินฟงหมดกำลังใจ ถูกบีบให้เดินตามเส้นทางที่ซิจเทียนวางกับดักไว้นานแล้ว ภายใต้กับดักและอาวุธลับมากมาย เฉินฟงสูญเสียพลังการต่อสู้ที่เหลืออยู่เกือบหมด
เฉินฟงไม่ยอมแพ้ ยังคิดจะหลอกให้ซิจเทียนลงมือ แต่เขาไม่รู้ว่าตั้งแต่ห้าวันก่อน ซิจเทียนรู้ดีว่าสัตว์ที่ถูกขับเข้ามุมจะดุร้ายที่สุด ดังนั้นเขาจึงใช้หน้าไม้ทำลายพลังการต่อสู้ของเฉินฟงจนหมดสิ้น แต่ก็ยังระวังตัว ใช้กับดักเหล็กเสริมอีกครั้ง สุดท้ายจึงตัดศีรษะอย่างมั่นใจที่สุด
มีเพียงการตัดศีรษะเท่านั้นที่จะเป็นสัญลักษณ์แห่งความตายที่แท้จริง
"สมบูรณ์แบบ สมบูรณ์แบบจริงๆ..."
ตาเฒ่าบ้าคลั่งไม่รู้จะบรรยายความยินดีในใจอย่างไร ปากพึมพำคำว่าสมบูรณ์แบบซ้ำไปซ้ำมา การกระทำของซิจเทียนครั้งนี้ บางคนอาจเรียกว่าโหดร้าย บางคนอาจเรียกว่าชั่วร้าย แต่สำหรับเขาแล้ว นี่คือบทละครที่ดีที่สุดของมนุษย์ที่แสดงทั้งความกล้าหาญและปัญญาบนขอบเหวแห่งความตาย
ที่ข้างหินเขียวนั้น ซิจเทียนที่เพิ่งขึ้นเขาครั้งแรก ได้เห็นศพครั้งแรก ได้ฆ่าคนครั้งแรก
ที่ข้างหินเขียวนั้น ซิจเทียนที่กำลังจะลงจากเขา ใช้ทุกสิ่งที่เรียนรู้จากการฝึกฝน จัดการศัตรูที่มีการบำเพ็ญตนสูงกว่าสามระดับซึ่งไม่มีทางเอาชนะได้อย่างยอดเยี่ยม
เพียงครึ่งเดือน สิบห้าวัน เมื่อเปรียบเทียบกัน แตกต่างราวฟ้ากับดิน และความแตกต่างอันมหาศาลนี้ ซิจเทียนแลกมาด้วยความกล้าหาญ ปัญญา และชีวิต
การฝึกฝนครั้งแรก จบลงอย่างสมบูรณ์แบบ!
ซิจเทียนที่ลงจากเขายังคงมีท่าทางอ่อนแอเหมือนเดิม คราวนี้ไม่มีใครกล้ารังแกเขา เพราะในมือถือศีรษะที่ตายตาไม่หลับอยู่
เมื่อมาถึงสถานีม้าในเมืองอันหลัน ซิจเทียนวางศีรษะและธนบัตร 100 ตำลึงเงินบนเคาน์เตอร์ บอกสถานที่หนึ่ง แล้วจากไปโดยไม่สนใจเจ้าของร้านที่ตัวสั่นเทาพยายามรั้งไว้สุดกำลัง
เขายังมีเรื่องต้องทำอีกมาก จะไม่หยุดเพื่อใครทั้งสิ้น สำหรับเขาแล้ว เฉินฟงเป็นเพียงผู้ผ่านทาง เป้าหมายของเขาอยู่ในเมืองหยางซั่ว ในหอเงามรกต บนยอดเขาฉือเซียว
เมื่อซิจเทียนเดินเข้าลานร้าง ก็เห็นตาเฒ่าบ้าคลั่งยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ใบหน้าของตาเฒ่าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ไม่มีท่าทีบ้าคลั่งเหลืออยู่เลย ซิจเทียนรู้ว่า ความสงสัยที่ฝังอยู่ในใจมานาน วันนี้จะได้รับคำตอบ
"ข้าคือผู้ใด?"
"ข้ามีบุตรหนึ่ง เกิดในสามพันปีภายภาคหน้า จะเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในแดนจิ่วโจว ไม่มีผู้ใดในใต้หล้าต้านทานได้!"


## บทที่ 11 กลับสู่บ้านเซี่ย เบื้องหลัง

"ข้ามีบุตรหนึ่งคน เขาจะถือกำเนิดในอีกสามพันปี และจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในดินแดนจิ่วโจว ไม่มีผู้ใดในโลกจะต้านทานเขาได้!"
"ซิจเทียน เจ้ามีชีวิตเหลืออยู่เพียงสองเดือนเท่านั้น!"
"จงออกไปจากตระกูลเซี่ยเถิด โลกนี้กว้างใหญ่เกินกว่าที่เจ้าจินตนาการ!"
...
ตาเฒ่าบ้าคลั่งพูดหลายอย่าง แต่ซิจเทียนจดจำได้เพียงสามประโยคนี้
ประโยคแรกดูเหมือนจะบอกถึงที่มาของเขา แม้จะฟังดูประหลาดเหลือเกิน เกิดในอีกสามพันปี? เป็นไปไม่ได้ ยิ่งใหญ่ในจิ่วโจว? จิ่วโจวคือที่ไหน? และคนที่พูดประโยคนี้คือใคร?
อย่างน้อยก็ได้รู้ที่มาของตัวเอง ซิจเทียนรู้สึกตกใจและตื่นเต้น แต่เมื่อได้ยินประโยคที่สอง เส้นประสาทของเขาก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที
เขาไม่อาจคาดคิดได้เลยว่าตนเองจะมีชีวิตอยู่ได้เพียงสั้นๆ เช่นนี้ สองเดือนจะทำอะไรได้? แม้จะฝึกฝนอย่างไม่ยั้งมือ ก็คงได้แค่ระดับพลังดิบขั้นที่เก้าเท่านั้น แค่นี้จะไปสู้กับเซี่ยยุ่นและเซี่ยฉ่วยที่มีสำนักใหญ่ของแคว้นซ่งหนุนหลังได้อย่างไร!
ในชั่วขณะนั้น หัวใจของซิจเทียนเต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อความตายและความสิ้นหวังที่ไม่อาจแก้แค้นได้ บางทีความทุกข์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก คงไม่มีอะไรเกินกว่าการที่ซิจเทียนมีชีวิตอยู่เพื่อแก้แค้น แต่กลับรู้ว่าตราบใดที่ยังมีชีวิต ก็ไม่มีทางแก้แค้นได้สำเร็จ
"ไป! ออกไปข้างนอก!"
แม้จะไม่ได้ยินวิธีต่ออายุจากปากของตาเฒ่าบ้าคลั่ง แต่เขาเข้าใจว่าการที่ตาเฒ่าพูดประโยคที่สามออกมา แสดงว่านอกตระกูลเซี่ย นอกเมืองหยางซั่ว จะต้องมีหนทางให้เขารอดชีวิตแน่นอน มิฉะนั้นประโยคที่สามก็คงเป็นเพียงคำพูดไร้สาระ!
ในทันใดนั้น ซิจเทียนก็ตัดสินใจ เขาคุกเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะคำนับตาเฒ่าบ้าคลั่งสามครั้งอย่างนอบน้อม แต่เมื่อเงยหน้าขึ้น ร่างของตาเฒ่าก็หายไปแล้ว เหลือเพียงเสียงประโยคสุดท้ายที่ก้องอยู่ข้างหู
"เมื่อเจ้าบรรลุถึงระดับพลังดิบขั้นที่เก้าแล้ว ก็ไม่ต้องกินไม้พยัคฆ์มังกรอีก ต่อไปอย่าเคี้ยวดังๆ อีก ข้าเห็นแล้วจะอาเจียน ฮ่าๆ!"
มุมปากของซิจเทียนกระตุก เขาเดินตามกลิ่นเหม็นคุ้นเคยเข้าไปในห้องด้านใน ไม้พยัคฆ์มังกรที่ห่อไว้แล้ววางอยู่บนเตียงเก่าๆ ของตาเฒ่า เขาเก็บไม้พยัคฆ์มังกรใส่กระเป๋าและจัดระเบียบเล็กน้อย จากนั้นก็เดินออกมายืนกลางลานบ้านร้าง มองไปรอบๆ
เขาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่หกปี หกปีต่อมาก็ได้เป็นคุณชาย อีกหกปีให้หลังก็กลับมาที่นี่ในฐานะคนไร้ค่า ชะตาชีวิตที่พลิกผันนี้ทำให้เขาก้าวเข้าสู่เส้นทางของการเป็นผู้แข็งแกร่ง
บ้านร้างหลังนี้ คือจุดเริ่มต้นบนเส้นทางสู่ความแข็งแกร่งของเขา
แต่ก่อนจะออกเดินทาง เขาตัดสินใจจะสร้างฐานที่มั่นก่อน เพราะคุณหนูที่เขาจดจำฝังใจเคยพูดไว้ว่า ยิ่งจุดเริ่มต้นสูงเท่าไหร่ ความสำเร็จในอนาคตก็จะยิ่งสูงเท่านั้น
ไม่มีอะไรที่เหมาะสมไปกว่าการใช้คนเป็นบันไดก้าวขึ้นไป
เมื่อเปิดกระเป๋า สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าทำให้ซิจเทียนพอใจมาก เขาหยิบหน้าไม้ที่ใช้สังหารเฉินฟงและเอ็นเสือไม่กี่เส้นเข้าไปในห้องโถง ไม่นานก็เดินออกมามือเปล่า แล้วหันกลับไปปิดประตู
หลังจากนั้น เขาก็จัดวางของในกระเป๋าไว้ตามจุดต่างๆ ในลานบ้านที่ทรุดโทรม มองไปรอบๆ รู้สึกว่าใช้ได้ ซิจเทียนจึงนั่งลงที่ธรณีประตูศาลาหน้าบ้าน รอคอย
เขารู้ว่ามีบางคนรู้ข่าวการกลับมาของเขาแล้ว และเขายังรู้อีกว่า พวกเขาจะมาถึงในไม่ช้า
คนพวกนี้ คือคนที่เขารอคอย
โครม!
หลังจากผ่านไปหนึ่งเดือน ประตูผุพังของลานร้างก็ถูกถีบจนพังยับเยิน กระจัดกระจายอยู่กลางลาน นอนแน่นิ่งบนพื้น มองดูคนที่ถีบประตู
ซิจเทียนเงยหน้ามอง พบว่าคนที่เขารอคอยมาถึงแล้ว แต่เมื่อเทียบกับครึ่งเดือนก่อน คนที่หลั่งไหลเข้ามาในลานร้างมีจำนวนเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า
นอกจากลูกหลานตระกูลเซี่ยแล้ว ยังมีกลุ่มบ่าวที่มาดูเรื่องสนุก องครักษ์สองนายที่เคยเป็นของเซี่ยฉ่วย และคนที่ซิจเทียนไม่อยากต่อสู้ด้วยอีกหนึ่งคน
คนผู้นั้นคือเฉินเฉียง ที่เดินตามหลังเซี่ยจินเข้ามาในลานร้าง สายตาของซิจเทียนจับจ้องไปที่เฉินเฉียงเป็นส่วนใหญ่ ทำให้ทั้งสองได้สบตากันชั่วครู่ จากสายตานั้น ซิจเทียนรับรู้ถึงความซับซ้อนและความมุ่งมั่นของเฉินเฉียง
"ไอ้ลูกเถื่อน แกยังกล้ากลับมาอีก!" สำหรับเซี่ยเป่าแล้ว สายตาเรียบเฉยของซิจเทียนคือเชื้อไฟชั้นดี ความคิดที่จะทรมานซิจเทียนถูกความโกรธพัดกวาดไปจนหมดสิ้น เขาตะโกนด่าทันที "เป็นแค่ทาส เจอเจ้านายยังไม่รู้จักคำนับ? คุกเข่าลงซะ!"
ซิจเทียนทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของเซี่ยเป่า ยังคงกวาดตามองกลุ่มทาสเหล่านั้นต่อไป เหมือนกับคนพวกนี้ เขาก็เป็นทาสเหมือนกัน แต่ที่ต่างออกไปคือ เขาเป็นทาสที่แตกต่างจากคนอื่น
มองดูใบหน้าคุ้นเคยที่เต็มไปด้วยความสะใจในความทุกข์ของผู้อื่น ซิจเทียนรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย เขาไม่ได้สูงส่งขนาดนั้น ไม่ได้เศร้าใจกับความเฉยชาและความขลาดกลัวของพวกพ้องเหล่านี้ แต่เศร้าใจให้กับตัวเอง ในช่วงหกปีที่ผ่านมา ตัวเขาเองก็เหมือนกับคนพวกนี้ไม่มีผิด ที่ถือว่าตระกูลเซี่ยเป็นสวรรค์ใช่ไหม?
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ซิจเทียนรู้สึกดีใจมาก มีเพียงหลังจากผ่านประสบการณ์แล้วหันกลับมามอง จึงจะเข้าใจถึงความโง่เขลา ความเย็นชา และความไร้น้ำใจของฟ้าดิน จากนั้นจึงก้าวเดินบนเส้นทางพั่วเทียนจือหลู่ของตนเอง
"โอ้โฮ กล้าไม่ฟังคำสั่งรองนายน้อยด้วย ซิจเทียน เก่งขึ้นนะ!"
"เป็นทาสก็ต้องทำตัวให้สมกับเป็นทาส รีบคลานมาที่นี่เร็ว!"
"เป็นนายน้อยมาหกปี ลืมสถานะตัวเองแล้วหรือ ทาสชั้นสาม!"
"ทำให้พวกเราขายหน้าจริงๆ..."
ซิจเทียนลุกขึ้นยืน ยังคงไม่พูดอะไร สายตาจับจ้องไปที่องครักษ์สองคนที่อยู่ด้านหลังเซี่ยเป่า พิจารณาอย่างจริงจัง
เขารู้จักคนทั้งสองนี้ คนหนึ่งชื่อเซียต้า อีกคนชื่อเซี่ยลี่ ได้รับการยกย่องว่าเป็นคู่หูดาบกระบี่ ก่อนหน้านี้เป็นองครักษ์ติดตามของเซี่ยฉ่วย มีระดับพลังดิบขั้นที่เจ็ด เซียต้าเชี่ยวชาญการใช้กระบี่ วิชาดาบลั่วหยูใช้ได้อย่างเชี่ยวชาญ เซี่ยลี่ถนัดใช้ดาบ แม้ดาบจะไม่ยาว แต่ใช้การโจมตีระยะสั้นและรวดเร็ว เมื่อเข้าประชิดตัวแล้ว ยากที่จะป้องกัน
เมื่อนึกถึงการต่อสู้ของทั้งสองคนในอดีต ซิจเทียนรู้สึกว่าฝ่ามือของตนเต็มไปด้วยเหงื่อ การฆ่าผู้อสูรบอกเขาว่า หากต่อสู้หนึ่งต่อหนึ่ง เขามีโอกาสชนะหนึ่งส่วนสิบ แต่หากสู้หนึ่งต่อสอง ไม่มีทางรอดแน่นอน
เพราะเขารู้ว่า จุดแข็งที่สุดของคนทั้งสองไม่ใช่ดาบ แต่เป็นดาบและกระบี่รวมพลัง เซี่ยฉ่วยเคยกล่าวไว้ว่า เมื่อสองคนนี้รวมพลังกัน แม้แต่ผู้ที่อยู่ในระดับพลังดิบขั้นที่เก้าก็ยังต่อกรได้
ยิ่งการบำเพ็ญตนสูงขึ้น ช่องว่างระหว่างระดับก็ยิ่งห่างกันมากขึ้น การที่สองคนนี้สามารถลดช่องว่างของการบำเพ็ญตนด้วยการรวมพลังกันนั้นหาได้ยากยิ่ง นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทั้งสองคนแม้จะมีเพียงระดับพลังดิบขั้นที่เจ็ด ก็สามารถทำหน้าที่เป็นองครักษ์ของเซี่ยฉ่วยได้ ต้องรู้ว่า เซี่ยฉ่วยเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของเมืองหยางซั่ว อายุเพียงยี่สิบปี แต่มีการบำเพ็ญตนถึงพลังภายในระดับสองแล้ว
ทั้งสองคนยืนกอดอกไม่ขยับเขยื้อน แต่ในสายตาของซิจเทียน พวกเขาหนักราวกับภูเขา จะทำอย่างไรถึงจะเคลื่อนย้ายภูเขาใหญ่สองลูกตรงหน้านี้ได้? ซิจเทียนรู้สึกเหงื่อแตกพลั่กแทนตัวเอง
เซี่ยเป่าหัวเราะ ด้วยความภาคภูมิใจ แม้ความโกรธที่ถูกเพิกเฉยจะยังคงอยู่ แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางความปลื้มปีติในความฉลาดของตน เขาพบว่าตนได้ทำสิ่งที่ชาญฉลาดมาก หากวันนี้ไม่ได้พาเซียต้าและเซี่ยลี่มาด้วย บางทีก่อนที่ซิจเทียนจะตาย เขาอาจจะไม่ได้เห็นความตื่นตระหนกและความกลัวของอีกฝ่าย
ตอนนี้เขาได้เห็นแล้ว ความภาคภูมิใจกลายเป็นเสียงหัวเราะก้องไปทั่วลานร้าง เหล่าบ่าวรับใช้เห็นคุณชายรองหัวเราะ ก็คิดว่าเป็นการเยาะเย้ยถากถางซิจเทียน ดังนั้นนอกจากเสียงหัวเราะของเซี่ยเป่าแล้ว เสียงประณามของเหล่าบ่าวรับใช้ก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างรุนแรง
เฉินเฉียงมองซิจเทียนเงียบๆ ในใจรู้สึกสงสารในโชคร้ายและโกรธที่ไม่สู้ หากเป็นตัวเขาที่ถูกเหล่าบ่าวรับใช้เยาะเย้ยถากถางเช่นนี้ ผลลัพธ์จะมีเพียงอย่างเดียว - สู้จนตาย แม้จะต้องตาย ก็ไม่ยอมเป็นเหมือนซิจเทียนที่ยอมรับความอับอายที่ไม่อาจทนได้เช่นนี้ นี่ไม่ใช่สิ่งที่ลูกผู้ชายควรทำ
"หักนิ้วนาย หนีออกไปครึ่งเดือนโดยไม่มีเหตุผล ฮ่าๆๆๆ ดี เรื่องพวกนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่" แม้เซี่ยเป่าจะหยุดหัวเราะแล้ว แต่บนใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ เขาโบกมือห้ามการบ่นของเซี่ยจิน แล้วพูดต่อว่า "ตอนนี้มีเรื่องหนึ่งที่ข้าอยากรู้มาก การบำเพ็ญตนของเจ้าได้มาอย่างไร?"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของเหล่าบ่าวรับใช้ก็เปลี่ยนไปทันที แม้แต่เฉินเฉียงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองซิจเทียนด้วยความไม่อยากเชื่อ ทุกคนไม่มีทางคิดว่าซิจเทียนที่สิ้นสูญพลังหยวนหยางจะยังมีการบำเพ็ญตนอยู่
ในที่สุดซิจเทียนก็หันไปมองเซี่ยเป่า ตอบเบาๆ ว่า: "ได้มาจากการฝึกฝน"
"พูดเหลวไหล!" รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยเป่าหายไป ตวาดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมว่า "ในหกปีนี้เจ้าไม่เคยฝึกวรยุทธ์ระดับพลังดิบเลย ตอนนี้ยังสิ้นสูญพลังหยวนหยาง อย่าว่าแต่การบำเพ็ญตนเลย แม้แต่การฝึกฝนก็เป็นเพียงความฝันเพ้อเจ้อ!"
ซิจเทียนยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นชั่วร้ายและเย็นชาถึงที่สุด: "ที่แท้ท่านก็รู้ว่า ในหกปีมานี้ข้าไม่เคยฝึกวรยุทธ์ระดับพลังดิบเลย"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ม่านตาของเฉินเฉียงก็หดตัวอย่างรุนแรง!
"ฮ่า ข้าเป็นใคร?" เซี่ยเป่างงงันอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เข้าใจความหมายในคำพูดของซิจเทียน ทันใดนั้นก็ชี้หน้าซิจเทียนแล้วหัวเราะจนตัวงอ "ข้าเป็นคุณชายรองแห่งสกุลหลักของตระกูลเซี่ย เจ้าคิดว่าทำไมพี่ใหญ่ของข้าถึงใช้ทรัพยากรของตระกูลเซี่ยถึงเจ็ดส่วนเพื่อเลี้ยงดูคนไร้ค่าอย่างเจ้าตลอดหกปี ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไร? ฮ่าๆ ข้าหัวเราะจนจะตายแล้ว!"
ซิจเทียนสูดหายใจลึก เก็บรอยยิ้มและถามด้วยท่าทีจริงจังที่ไม่เคยมีมาก่อนว่า: "นอกจากท่านแล้ว ยังมีใครรู้อีก"
"ไอ้ลูกเวร เจ้าน่าสงสารจริงๆ!" เซี่ยเป่าส่ายหน้า มองซิจเทียนด้วยสายตาเยาะเย้ย แล้วเผยความจริง
"หกปีก่อนในการประชุมตระกูล เพื่อช่วยชีวิตพี่สาวใหญ่ของข้า จึงเลือกเจ้าจากบรรดาเด็กๆ และบ่าวรับใช้ โดยมีพี่ใหญ่ของข้าเป็นผู้ดำเนินการ ทุ่มเทของล้ำค่าจากสวรรค์และดินทั้งหมดให้เจ้า พร้อมทั้งใช้วรยุทธ์เพื่อบ่มเพาะพลังหยวนหยาง" เซี่ยเป่ายิ้มหยุดพูดครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อว่า "ผู้อาวุโสทุกคนในตระกูลเซี่ยล้วนรู้เรื่องนี้ และพี่ใหญ่ก็เล่าเรื่องนี้ให้ข้าฟังเมื่อสองปีก่อน มิฉะนั้น ข้าก็ฆ่าเจ้าไปนานแล้ว!"
ในลานร้าง ทุกอย่างเงียบสงัด
เพราะความจริงช่างน่าสะพรึงกลัว เหล่าบ่าวรับใช้ต่างถอยห่างจากเซี่ยเป่าโดยไม่รู้ตัว แม้แต่ลูกหลานตระกูลเซี่ยที่เพิ่งได้ยินเรื่องนี้ก็ยังตกตะลึง ไม่คิดว่าเบื้องหลังเรื่องนี้จะซ่อนความลับใหญ่หลวงไว้
"หกปีเต็มๆ ตระกูลเซี่ยของเราได้ทุ่มเทให้เจ้ามากมาย แต่การลงทุนก็ได้ผลตอบแทนมหาศาล!" เซี่ยเป่าหัวเราะลั่นด้วยความภาคภูมิใจ "พี่สาวใหญ่ของข้า เซี่ยยุ่น ได้ดูดพลังหยวนหยางทั้งหมดของเจ้า จนได้รับเชิญเป็นศิษย์แท้ของหอเงามรกต ส่วนพี่ชายใหญ่ของข้า เซี่ยฉ่วย ก็ได้เข้าร่วมสำนักอันดับหนึ่งอย่างยอดเขาฉือเซียว! ซิจเทียน เจ้าได้สร้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่ให้ตระกูลเซี่ย เจ้าควรจะดีใจ หรือควรจะร้องไห้ดี! ฮ่าๆ..."
นี่แหละคือตระกูลเซี่ย ซิจเทียนแหงนหน้ามองฟ้า หวนนึกถึงภาพต่างๆ ในช่วงหกปีที่ผ่านมา ความรู้สึกน่าขันผุดขึ้นมาในใจ
เขาหัวเราะเยาะตัวเอง ไอ้คนโง่ที่ทุ่มเททั้งกายใจรักและเคารพตระกูลเซี่ย ถือว่าตระกูลเซี่ยเป็นครอบครัวของตน แต่กลับไม่รู้ว่าเหล่านายท่านตระกูลเซี่ยมองเขาด้วยสายตาเยาะเย้ยเช่นไรลับหลัง
เขาคิดว่าตัวเองเป็นเพียงของเล่นของเซี่ยฉ่วยและเซี่ยยุ่นเท่านั้น แต่ไม่คิดว่าความจริงจะโหดร้ายกว่านั้น ทั้งตระกูลเซี่ยหลอกใช้เขามาตลอดหกปีเต็ม
ซิจเทียนกำมือแน่นแล้วคลายออก เพราะนึกขึ้นได้ว่า พลังหยวนหยางอันล้ำค่าของตน ถูกคนตระกูลเซี่ยดูดไปจนหมด จะใช้ก็ต้องใช้กับคนตระกูลเซี่ย ไม่อาจปล่อยให้สูญเปล่า
"เชี่ยเลย ไอ้ลูกเจ๊กคนนี้มันน่าสงสารขนาดนี้เลยเหรอ?"
"น่าสงสารบ้าบออะไร ก็แค่ทาสสารเลวเหมือนหมา ได้เป็นคุณชายตั้งหกปี ตระกูลเซี่ยของเราเก็บดอกเบี้ยนิดหน่อยจะเป็นไรไป?"
"นั่นสิ อย่างน้อยมันก็ยังไม่ตายไม่ใช่เหรอ?"
"ฮึๆ นี่ก็เพราะตระกูลเซี่ยของเรามีเมตตามากต่างหาก ถ้าเป็นสองตระกูลเฉินและจิน ป่านนี้หญ้าบนหลุมศพมันคงขึ้นรกไปแล้วมั้ง!"
...
เหล่าลูกหลานตระกูลเซี่ยที่เงียบมาตลอด ต่างพากันระบายความรู้สึกในใจ ผ่านมาเพียงครึ่งเดือนจากครั้งก่อนที่พวกเขาระบายความรู้สึก แต่ความรู้สึกกลับแตกต่างกันมาก เมื่อครึ่งเดือนก่อนพวกเขาเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาและความเคียดแค้น แต่ตอนนี้พวกเขามีแต่ความเยาะเย้ยและเหยียดหยามต่อซิจเทียน
สายตาของเฉินเฉียงค้นหาอยู่ในกลุ่มทาส เขากำลังมองหาทาสที่มีอายุใกล้เคียงกับซิจเทียน พวกเขากำลังร่วมเยาะเย้ยซิจเทียนไปกับนายของตน โดยไม่รู้เลยว่าเมื่อหกปีก่อน คนที่ถูกเลือกอาจเป็นหนึ่งในพวกเขาก็ได้
ช่างน่าสลดใจ
ช่างน่าโกรธ!
ความโกรธพลุ่งพล่านในอก เฉินเฉียงก้าวออกมาจากด้านหลังเซี่ยจิน!
เขาต้องจัดการซิจเทียน เพื่อยุติการเยาะเย้ยทาสที่ไม่มีที่สิ้นสุดนี้!
เพราะว่า เขาก็เป็นทาสเหมือนหมาเช่นกัน
ปล: ขออภัยที่ลืมอัพโหลด


## บทที่ 12 กลับสู่บ้านเซี่ย ลูกธนูหนึ่งดอก

"ไอ้หมาขี้เรื้อน เจ้ายังมีชีวิตอยู่ทำไม!"
เฉินเฉียงเดินไปหาซิจเทียน แทบจะคำรามออกมาด้วยความโกรธ
บรรยากาศเงียบลง ทั้งสองฝ่ายต่างมองเฉินเฉียงด้วยความสงสัย
เซี่ยเป่าชะงักไปครู่หนึ่ง หันไปยิ้มพูดกับเซี่ยจิน "ทาสคนนี้หาได้ไม่เลว ใส่ใจดีนะ แกยังไม่ทันสั่งเลย มันก็กัดคนแล้ว"
"ฮ่าๆ ไม่เท่าไหร่หรอกครับพี่ใหญ่ ถ้าพี่ชอบ เอาไปเลยครับ" เซี่ยจินยิ้มประจบ แล้วกวาดตามองทาสรับใช้รอบๆ อย่างดูถูก "ตระกูลเซี่ยของเรามีอะไรก็ไม่เยอะ มีแต่หมาที่เยอะ ผมหาตัวใหม่ก็ได้"
เซี่ยเป่าพอใจกับการประจบนี้มาก พยักหน้าแล้วพูดกับเฉินเฉียงเรียบๆ "ข้าจะให้โอกาสเจ้า ถ้าเจ้าจัดการไอ้ลูกอ่อนนี่ได้ จะให้วิชากังฟูขั้นสูงหนึ่งตำรา ช่วยให้เจ้าก้าวขึ้นสู่ระดับพลังภายในขั้นที่หก แล้วก็มาเป็นหมารับใช้ข้าซะ ฮ่าๆๆๆ!"
"ขอบพระคุณคุณชายรองครับ" เฉินเฉียงหันตัวคำนับอย่างรวดเร็วแล้วหันกลับมา ตลอดกระบวนการเขาพยายามซ่อนสีหน้าของตัวเอง แต่น่าเสียดายที่ซิจเทียนเห็นมันเข้า
ดังนั้น ซิจเทียนที่ระงับความโกรธลงแล้ว พบว่าตนเองเข้าใจความหมายของเสียงคำรามนั้นของเฉินเฉียงพอสมควร
แต่การคำรามที่เหมือนชี้โพรงให้กระรอกนั้นจะมีประโยชน์อะไร? ด่าข้าตรงๆ แต่จริงๆแล้วกำลังบ่นถึงความโหดร้ายของนาย แม้แต่การบ่นก็ไม่กล้าแสดงออกมาตรงๆ เฉินเฉียง เจ้ากลัวตระกูลเซี่ยถึงขนาดนี้แล้วหรือ?
"ข้าไม่อยากต่อสู้กับเจ้า" ซิจเทียนส่ายหน้าพลางพูดเบาๆ
เฉินเฉียงถือว่าคำพูดนี้เป็นการแสดงความอ่อนแอของซิจเทียน ยิ่งทำให้โกรธมากขึ้น!
แม้แต่ในวินาทีสุดท้าย เจ้าก็ไม่มีความกล้าหาญของลูกผู้ชายเลยหรือ!
คนเราก็แค่ตายเท่านั้น เจ้าไม่สามารถตายอย่างสง่างามได้หรือ!
ช่วยให้พวกเราที่เป็นหมาได้หน้าหน่อย ไม่ได้หรือ!
"ข้าจะไม่ปรานีเจ้า!" เฉินเฉียงถอยหลังสองก้าว สูดหายใจลึก พลังปะทุขึ้นดุจเสือ!
"หมัดราชาเสือพิโรธ!"
แรงหมัดที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า คล้ายกับอุ้งเท้าเสือที่กำลังพุ่งเข้าใส่ พร้อมเสียงคำรามของเสือ พุ่งเข้าใส่หน้าอกของซิจเทียน
ในขณะที่หมัดออก ซิจเทียนถอยหลังไปหนึ่งก้าวเล็กๆ เขาไม่ได้ทำตามที่เรียนมาจากภูเขาอันลานซานที่ให้จับตาดูไหล่ทั้งสองข้างของคู่ต่อสู้ แต่กลับมองไปที่หมัดขวาที่เฉินเฉียงพุ่งเข้ามา หมัดนี้เหมือนกับที่เขียนไว้ในตำราเล่มหนึ่ง
ดังนั้น ซิจเทียนจึงยื่นมือซ้ายออกไป ในระหว่างที่ยื่นออกไป แขนที่ควรจะแข็งเหมือนเหล็กค่อยๆ อ่อนลง อ่อนราวกับต้นหลิวในสายลม อ่อนราวกับงูทองที่พุ่งขึ้นฟ้า
หมัดกระโดดงูทองสู่ท้องฟ้า ท่าที่สอง พลังพันจักรวาล!
เฉินเฉียงพบว่าตัวเองเกิดภาพลวงตา เพราะในสายตาของเขา มือซ้ายของซิจเทียนดูเหมือนจะปล่อยแสงสีทองจ้า ในชั่วพริบตาที่เขากะพริบตาโดยไม่รู้ตัว หมัดราชาเสือพิโรธที่ทุ่มเทพลังทั้งหมด หยุดอยู่ห่างจากอกของซิจเทียนไม่ถึงห้านิ้ว
มือซ้ายของซิจเทียนพันรัดมือขวาของเขาไว้แน่น
การต่อสู้ที่ปะทุขึ้นอย่างฉับพลัน หยุดนิ่งอย่างกะทันหัน การเปลี่ยนแปลงจากการเคลื่อนไหวอย่างรุนแรงมาสู่ความนิ่งสนิท แทบจะทำให้ทุกคนตาถลนออกมา!
คนที่เมื่อเดือนก่อนยังเป็นคนไร้ค่า กลับสามารถรับหมัดอันทรงพลังของเฉินเฉียงได้อย่างเท่าเทียม?
เฉินเฉียงรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า ความสงสารและความโกรธที่มีต่อซิจเทียนมลายหายไป เหลือเพียงความตกตะลึงเต็มหัวใจ
เมื่อเขาพยายามดึงมือขวากลับโดยไม่รู้ตัว ความตกตะลึงก็เปลี่ยนเป็นความไม่อยากเชื่อ
เพราะแม้เขาจะใช้แรงเต็มที่ ก็ไม่สามารถดึงมือขวาที่ถูกซิจเทียนจับไว้ออกมาได้
พลังภายในขั้นที่ห้า! การบำเพ็ญตนสูงกว่าตนเองแน่นอน ไม่มีทางต่ำกว่าตนเองได้!
เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นในสมองของเฉินเฉียง เขาอยากจะกลอกตาและเป็นลม สาเหตุที่ทำให้เขาหมดสติมีมากมาย หนึ่งในนั้นคือความอับอายที่เขาไม่อาจยอมรับได้ - คนที่เขามองว่าไร้ค่า สุนัขจรจัด ทาสที่ยอมรับความอัปยศโดยไม่คิดต่อต้าน กลับมีการบำเพ็ญตนอย่างน้อยเท่ากับเขา
ในที่สุด เฉินเฉียงก็หมดสติไปตามที่ปรารถนา แต่ก่อนจะสลบ เขาร้องครวญครางออกมาเสียงหนึ่ง เพราะซิจเทียนได้หักแขนของเขา
เสียงกระดูกหักดังราวฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ สะเทือนใจทุกคน หลังจากที่ซิจเทียนแสดงการบำเพ็ญตนของตนแล้ว ยังแสดงความโหดร้ายที่มีมาแต่กำเนิด ทุกคนรู้ว่าเฉินเฉียงจบสิ้นแล้ว สำหรับนักยุทธ์แล้ว การถูกหักแขนน่ากลัวยิ่งกว่าความตาย เช่นเดียวกับซิจเทียนในตอนนี้ที่น่ากลัวยิ่งกว่าเซี่ยเทียนในอดีต
ในดวงตาที่หรี่ลงของเซี่ยเป่า มีแววของความเกลียดชังที่แทบจะกลายเป็นรูปธรรม แม้ว่ายิ่งซิจเทียนแข็งแกร่งเท่าไร ก็ยิ่งหมายความว่าความลับในตัวเขามีค่ามากขึ้นเท่านั้น แต่เขาไม่อาจทนต่อการแสดงอันโดดเด่นของซิจเทียนต่อหน้าผู้คนได้ ยิ่งซิจเทียนเด่นขึ้นหนึ่งส่วน เขาก็ยิ่งเจ็บปวดสิบส่วน
ความโดดเด่นเช่นนี้ ควรเป็นของข้าเท่านั้น!
"คำสั่งประมุข!"
เมื่อสามคำนี้ดังขึ้น ทั้งนายและบ่าวในลานร้างต่างตกใจหันไปมองเซี่ยเป่า เมื่อพวกเขาเห็นป้ายคำสั่งที่เซี่ยเป่าชูขึ้นสูง ทุกคนก็คุกเข่าลงพร้อมตอบอย่างนอบน้อม "รับคำสั่ง!"
ซิจเทียนมองป้ายที่เป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจสูงสุดของบ้านเซี่ย ป้ายนั้นเคยทำให้เขาเกรงกลัวอย่างที่สุด แต่ตอนนี้ สำหรับเขาแล้วมันเป็นเพียงป้ายไม้ธรรมดา ไม่มีความสำคัญ
"บัดนี้ บ่าวชั้นสามซิจเทียน กระทำการล่วงเกิน หักนิ้วมือคุณชายเซี่ยจิน!"
"บัดนี้ บ่าวชั้นสามซิจเทียน ไม่เคารพกฎของตระกูล ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาสิบห้าวัน!"
"บัดนี้ บ่าวชั้นสามซิจเทียน" พร้อมกับเสียงตวาดอันเด็ดขาด ใบหน้าของเซี่ยเป่าค่อยๆ เผยรอยยิ้มบิดเบี้ยวอย่างน่าเกลียด เขาจ้องมองซิจเทียนพลางตวาดอย่างอาฆาตทีละคำ "ขโมยวรยุทธ์อันล้ำค่าของบ้านเซี่ย ทั้งที่สิ้นพลังหยวนหยาง กลับบรรลุถึงพลังภายในขั้นที่ห้า!"
"สามความผิดรวมกัน ประหาร! ไม่มีการละเว้น!"
"รับทราบ!"
ทุกคนตะโกนพร้อมกัน หลังจากลุกขึ้น บรรยากาศก็เปลี่ยนไปทันที สายตาที่มองซิจเทียนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นดุร้าย พวกเขาไม่ถามสาเหตุ ไม่คิดถึงความจริงเท็จ ขอเพียงเป็นคำสั่งของประมุข พวกเขาก็จะปฏิบัติตาม แม้ทุกคนจะรู้ในใจว่าเซี่ยเป่าต้องการเพียงวรยุทธ์ในตัวซิจเทียนเท่านั้น
ดังนั้น ซิจเทียนจึงตัดสินใจที่จะใช้การฆ่าผู้อสูรเพื่อกำจัดคนชั่วช้าที่อยู่ตรงหน้า เขาหลับตาลง พร้อมกันนั้น พลังสังหารที่เขาเก็บกดไว้ก็ค่อยๆ แผ่ซ่านออกมาจากร่างกาย นำความหนาวเหน็บมาสู่ลานร้างอันร้อนระอุ
เซียต้าและเซี่ยลี่ที่ไม่เคยแสดงท่าทีใดๆ ในที่สุดก็ขยับตัว พวกเขาดึงเซี่ยเป่ากลับมา แล้วเดินเคียงกันไปหาซิจเทียน พลางหัวเราะเยาะ "ไอ้ลูกหมา กล้าดีนักนะ แต่อย่าเสียแรงเปล่าเลย ฆ่าตัวตายซะดีกว่า อย่าให้พวกเราต้องลงมือ!"
"ความตายน่ากลัวนัก ถ้าอยากได้ชีวิตข้า ก็ลงมือมาสิ"
ทั้งสองได้ยินดังนั้นก็หัวเราะลั่น "รอให้เจ้าตกอยู่ในกำมือพวกเรา แล้วจะรู้ว่าสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในโลกไม่ใช่ความตาย!"
ฉึก! ฉึก!
เสียงดาบดังขึ้นติดๆ กัน ซิจเทียนลืมตาขึ้นทันที เห็นดาบในมือเซียต้า และมีดในมือเซี่ยลี่!
ดาบพุ่งมาดั่งมังกรคลั่งในทะเลบ้า พร้อมพลังที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน!
มีดราวกับขวานยักษ์ผ่าฟ้า พร้อมแรงที่สามารถผ่าภูเขาทำลายหุบเขา!
ภูเขาและทะเลอยู่เบื้องหน้า มังกรและขวานอยู่ตรงหน้า ดวงตาของซิจเทียนแสบร้อนอย่างยิ่ง เขารู้สึกหายใจไม่ออกเป็นครั้งแรก เขาไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ในทะเลที่คลื่นซัดโหมกระหน่ำ หรือบนภูเขาที่สั่นสะเทือน เขาไม่รู้ว่าที่ได้ยินคือเสียงคำรามของมังกรที่ดังสนั่นหู หรือเสียงขวานที่ดังราวฟ้าผ่า
เขารู้เพียงว่า ตนเองไม่มีทางรับมือกับการโจมตีครั้งเดียวของทั้งสองคนได้
"เหอลี่!"
"เสียงคำรามของมังกร!"
"วัวคลั่งฟาดหาง!"
...
ซิจเทียนใช้ท่าไปสิบท่า ทั้งสิบท่าไม่ได้หวังจะทำร้ายศัตรู เพียงแต่หลบหลีกเอาชีวิตรอด แต่เซียต้าและเซี่ยลี่ คนหนึ่งโจมตีบน คนหนึ่งโจมตีล่าง ดาบและมีดรวมกันเป็นตาข่ายฟ้าดิน ซิจเทียนใช้สิบท่า! ถอยสิบก้าว! โดนแปดดาบสองมีด สิบแผล!
"ดี! ทำได้ดีมาก!"
เมื่อเห็นซิจเทียนเลือดอาบ เซี่ยเป่าก็ตื่นเต้นจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ หน้าแดงก่ำ ตะโกนโหวกเหวก ราวกับว่าบาดแผลเหล่านี้เป็นฝีมือที่เขาลงมือทำเอง
น่าเสียดายที่เขาไม่ทันสังเกตความผิดปกติขององครักษ์ฝีมือสูงทั้งสอง
เซียต้าและเซี่ยลี่มองหน้ากันอย่างงงงัน ในดวงตาของอีกฝ่าย พวกเขาต่างเห็นความตกตะลึง ความสงสัย และความรู้สึกแปลกประหลาดที่พวกเขาไม่คุ้นเคย
ในการคาดการณ์ของพวกเขา ซิจเทียนควรจะโดนสี่สิบเอ็ดดาบแปดมีด และเสียชีวิตเก้าในสิบส่วนในทันที นี่คือพลังที่แท้จริงของท่าไม้ตายร่วมของพวกเขา - เก้าสู่หนึ่ง
แปดดาบสองมีด นี่คือบาดแผลที่ผู้ฝึกพลังภายในขั้นที่เก้าเท่านั้นที่จะได้รับ แล้วไอ้ขยะที่สิ้นสูญพลังหยวนหยางอย่างผู้ฝึกพลังภายในขั้นที่ห้า จะหลบหลีกการโจมตีเก้าในสิบได้อย่างไร?
ในตอนนั้นเอง พวกเขาก็เข้าใจทันทีว่าความรู้สึกแปลกประหลาดนั้นคือความหวาดหวั่น!
แต่ถ้าพวกเขารู้ว่าบาดแผลทั้งสิบแห่งนี้มีพลังเพียงห้าในสิบส่วนของที่พวกเขาคิด ความหวาดหวั่นนี้ก็จะกลายเป็นความหวาดกลัวอย่างสมบูรณ์
ซิจเทียนไม่ได้ระวังตัวมากนัก เพราะการฆ่าผู้อสูรยังไม่ได้ส่งสัญญาณเตือน ดังนั้นเขาจึงพิจารณาบาดแผลของตัวเองอย่างจริงจัง สิบบาดแผล ที่ลำคอ ไหล่ทั้งสองข้าง หน้าอกด้านซ้าย ตำแหน่งถานจง ตันเถียน ข้อศอกทั้งสองข้าง และข้อมือทั้งสองข้าง
จุดที่อันตรายถึงชีวิตมีเพียงสี่จุดเท่านั้น แต่อีกหกจุดที่เหลือถ้าได้รับบาดเจ็บในระดับหนึ่ง เขาก็คงไม่ห่างจากความตายเท่าไหร่ เพราะทั้งหกจุดนี้หากได้รับบาดเจ็บสาหัส จะส่งผลกระทบต่อพลังการต่อสู้ของเขาอย่างมาก
ความกลัวเริ่มก่อตัวในใจของซิจเทียน นี่เป็นอารมณ์ที่เกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ในยามคับขัน แต่นอกเหนือจากความกลัวแล้ว เขายังรู้สึกดีใจอย่างไม่เหมาะสมในยามวิกฤต นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ปะทะกับยอดฝีมือจริงๆ ณ ขอบเหวแห่งความตาย เขาค้นพบว่าตัวเองมีความก้าวหน้าอย่างผิดปกติ
ความเร็วระดับนี้ เรียกได้ว่าเร็วดั่งเทพเจ้า
ความเร็วแบบนี้ คือสิ่งที่เขาต้องการที่สุด
หากเขาสามารถเติบโตด้วยความเร็วระดับนี้ได้ แม้ว่าเขาจะมีชีวิตเหลืออยู่เพียงสองเดือน เซี่ยฉ่วยหรือเซี่ยยุ่นคนใดคนหนึ่งจะต้องตายไปพร้อมกับเขาที่หวงเฉวียนอย่างแน่นอน!
ทันใดนั้น ซิจเทียนเงยหน้าขึ้น แววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นดูผิดปกติในสายตาของเซียต้าและเซี่ยลี่ ดังนั้นเมื่อซิจเทียนชี้นิ้วท้าทายพวกเขา ทั้งสองคนก็กำอาวุธในมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ราวกับกำลังลุ้นให้ตัวเอง
"เบามือหน่อย อย่าฆ่าไอ้ลูกหมาตายล่ะ!" เมื่อเห็นซิจเทียนยั่วยุโดยไม่รู้จักดีชั่ว เซี่ยเป่าก็เริ่มกังวล กลัวว่าสองยอดฝีมือจะโกรธจัดแล้วฆ่าซิจเทียน จึงสั่งด้วยรอยยิ้มเหี้ยม "ข้าจะลงมือสังหารมันด้วยตัวเองหลังจากได้ของมาแล้ว!"
"เก้าสวรรค์เก้าพิภพ!"
ซิจเทียนยืนอยู่บนขอบความตายอีกครั้ง ในพื้นที่สีเลือดที่วาดขึ้นด้วยแสงดาบและคมกระบี่นี้ ซิจเทียนลืมทุกสิ่งไปหมด เหมือนวัตถุวิญญาณที่เพิ่งเกิดใหม่ อย่างอยากรู้อยากเห็นและตื่นเต้นที่ได้สังเกตดาบและกระบี่ทุกเล่มที่แทง ฟัน และพุ่งเข้ามาหาตัวเขา...
เขายุ่งแต่ไม่สับสน ตึงเครียดแต่ไม่ตื่นตระหนก แม้จะมีความเจ็บปวดบ้างเป็นครั้งคราว แต่ก็ไม่ได้กระทบต่อการสังเกตเส้นทางของดาบและกระบี่ เส้นทางเหล่านี้เป็นสิ่งที่งดงามที่สุดสำหรับเขา ยิ่งสังเกตมากเท่าไหร่ การหลบหลีกของเขาก็ยิ่งคล่องแคล่วมากขึ้นเท่านั้น ความเจ็บปวดบนร่างกายก็ลดลงทีละน้อย...
เมื่อเซียต้าและเซี่ยลี่หยุดโจมตีด้วยความเหนื่อยหอบ ทุกคนต่างตะลึง
ซิจเทียนในสายตาของพวกเขา ไม่มีส่วนใดของร่างกายที่สมบูรณ์ ทั่วร่างปกคลุมด้วยสีเลือด เลือดเหล่านี้ล้วนเป็นเลือดของซิจเทียนเอง
แต่ทำไมบาดเจ็บขนาดนี้ ไอ้ลูกหมาถึงไม่ล้มลงเสียที...
นี่คือสาเหตุที่ทำให้ทุกคนตะลึง
"ตายซะ!"
ราวกับได้รับการดูหมิ่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ดวงตาของเซียต้าพลันแดงก่ำ ทิ้งดาบแล้วใช้มือซ้ายตั้งฝ่ามือ ซัดเข้าที่หน้าอกของซิจเทียนที่ไม่ทันตั้งตัวอย่างรุนแรง!
โครม!
ซิจเทียนพ่นเลือดออกมาคำหนึ่ง ร่างลอยกระเด็นไปด้านหลัง พุ่งชนประตูใหญ่ของห้องโถงจนแตก!
คนพุ่งเข้าไปในห้องโถง
แต่ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งออกมาจากห้องโถง
การเข้าและออกเกิดขึ้นเกือบจะพร้อมกัน
ลูกธนูที่เปื้อนเลือด พุ่งทะลุตาซ้ายของเซียต้าที่ก้าวตามมาพอดี เอ็นเสือหลายเส้นทำให้ลูกธนูนี้มีพลังมหาศาล พาร่างของเซียต้าลอยกระเด็นไปด้านหลังเหมือนซิจเทียน ร่วงลงที่เท้าของเซี่ยเป่า
ก้มมองดวงตาขวาที่เบิกค้างของเซียต้า วิญญาณของเซี่ยเป่าก็แทบจะหลุดลอยไปแล้ว


## บทที่ 13 กลับสู่บ้านเซี่ย ดาบหนึ่งเล่ม

ลานร้างกลับเงียบสงัดอีกครั้งจนน่าขนลุก
ครู่ต่อมา เสียงสูดลมหายใจด้วยความตกใจดังก้องไปทั่วลานร้าง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ถอยหลังสองก้าวด้วยความหวาดกลัวของทั้งนายและบ่าว
เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน แม้ทุกคนจะได้ยินเสียงลูกธนูพุ่งผ่านอากาศ เห็นศีรษะของเซียต้าถูกเจาะทะลุ สูดลมหายใจด้วยความตกใจ และถอยหลังไปแล้ว แต่สมองก็ยังไม่ทันประมวลผลว่าเกิดอะไรขึ้น
จนกระทั่งมีเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังมาจากห้องโถง
ตึก ตึก...
เสียงฝีเท้าดังราวฟ้าร้อง ทำลายม่านน้ำแข็งที่กักขังผู้คนไว้ จากนั้นทุกคนจึงรู้ว่าเมื่อครู่มีคนตาย และผู้ตายคือเซียต้า องครักษ์เก่าของคุณชายใหญ่เซี่ยฉ่วย ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในคู่หูผู้เชี่ยวชาญดาบกระบี่
หลังจากนั้น ทุกคนจึงแสดงสีหน้าเหมือนเห็นผีออกมาอย่างเหมาะสม แต่แววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงก็ยังไม่ลดน้อยลงแม้แต่น้อย
ยอดฝีมือระดับพลังดิบขั้นที่เจ็ด เมื่อโจมตีด้วยดาบและกระบี่พร้อมกัน นอกจากจะเจอกับยอดฝีมือระดับพลังภายในแล้ว ไม่มีทางถูกสังหารได้เด็ดขาด!
ตึก ตึก...
เสียงฝีเท้าหนักแน่นมาถึงประตูห้องโถง ทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง เห็นซิจเทียนที่เต็มไปด้วยบาดแผลจากการต่อสู้กับคู่หูผู้เชี่ยวชาญดาบกระบี่ พร้อมกับหน้าไม้ในมือของเขา
หน้าไม้เล่มนี้คือต้นเหตุที่คร่าชีวิตเซียต้า
ชั่วขณะนั้น หน้าไม้ในสายตาของทุกคนดูราวกับแผ่รัศมีน่าเกรงขาม แม้ว่าหน้าไม้จะดูเก่าคร่ำคร่า แม้แต่ผู้ฝึกฝนระดับพลังดิบขั้นแรกก็สามารถหักมันได้ง่ายๆ แต่มันเพิ่งสังหารยอดฝีมือระดับพลังดิบขั้นที่เจ็ดไป
ในวินาถัดมา รัศมีของหน้าไม้หายไป ทุกคนหันไปมองซิจเทียนที่มีบาดแผลเต็มตัว
พวกเขาจึงเข้าใจในที่สุดว่า ไม่ใช่หน้าไม้ที่ฆ่าคน แต่เป็นซิจเทียนที่ฆ่า หากไม่มีซิจเทียน หน้าไม้ก็เป็นเพียงวัตถุไร้ชีวิต ซิจเทียนต่างหากที่เปล่งประกายจ้าจนทำให้หน้าไม้มีรัศมีที่สามารถพรากชีวิตผู้อื่นได้
แม้ในใจพวกเขาจะคิดว่าคนผู้นี้ต่ำช้าไร้ยางอาย กล้าใช้ลูกธนูลอบทำร้ายผู้อื่น แต่พวกเขาก็พูดออกมาไม่ได้ เพราะหากเป็นพวกเขาที่ต้องต่อสู้กับคู่หูผู้เชี่ยวชาญดาบกระบี่ พวกเขาคงคิดไม่ถึงแม้แต่จะใช้ลูกธนูลอบทำร้าย แล้วจะพูดถึงการลงมือทำจริงๆได้อย่างไร
ซิจเทียนมองเซี่ยเป่าแวบหนึ่ง ทำให้อีกฝ่ายตกใจถอยหลังไปอีกก้าว ราวกับกำลังบอกว่าลูกธนูนี้เตรียมไว้สำหรับเจ้า จากนั้นเขาก็นั่งยองๆ แก้เปิดกระเป๋าสะพายหลัง เก็บหน้าไม้เข้าไป แล้วหยิบของอีกอย่างออกมา
ขวดกระเบื้องสีฟ้าใบหนึ่ง
มีดสั้นแปดนิ้วเลื่อนออกมาจากแขนเสื้อของซิจเทียน
เมื่อซิจเทียนเปิดขวดกระเบื้องและเทของเหลวสีเขียวลงบนมีดสั้น เซี่ยลี่ที่พยายามทำตัวให้สงบนิ่งมาตลอดก็ทนไม่ไหว ถอยหลังติดๆกันหลายก้าวพลางชี้นิ้วใส่ซิจเทียนพร้อมตะโกนด้วยความหวาดกลัว
"น้ำยาจื่อฟ่าน! น้ำยาจื่อฟ่าน! เจ้าได้มันมาจากที่ไหน!"
"อ๋อ? ที่แท้สิ่งนี้เรียกว่าน้ำยาจื่อฟ่าน" ซิจเทียนมองเซี่ยลี่ที่ถอยไปอยู่ข้างเซี่ยเป่าแล้วถามอย่างจริงจัง "เจ้ารู้จักของสิ่งนี้ มันใช้ทำอะไรได้บ้าง?"
ซิจเทียนไม่รู้จักของสิ่งนี้จริงๆ จึงถามอย่างจริงจัง แต่ในหูของเซี่ยลี่ คำถามนั้นฟังดูเหมือนการข่มขู่อย่างโจ่งแจ้ง ตอนนี้เขาไม่อยากตอบคำถามนี้เลย อยากจะหนีออกจากลานร้างนี้ไปรวบรวมคนเก่งๆ มาเพิ่ม เขาจึงรีบกระซิบบอกเซี่ยเป่าว่า "คุณชายรอง เด็กคนนี้โหดร้ายเกินไป เพื่อหลีกเลี่ยงการสูญเสีย พวกเราถอยดีกว่า!"
แม้จะอยู่ใกล้หู แต่เซี่ยเป่าก็ไม่ได้ยินประโยคนั้น เขากำลังอยู่ในโลกที่แปลกประหลาด กำแพงที่สร้างขึ้นจากอารมณ์ต่างๆ ทั้งตื่นเต้น อับอาย หวาดกลัว อิจฉา ตกตะลึง ได้แยกเขาออกจากโลกภายนอกชั่วคราว
อารมณ์เหล่านี้ล้วนเกิดจากซิจเทียน ความตื่นเต้นเกิดจากความแข็งแกร่งของซิจเทียน เขาเชื่อว่าหากได้ความลับนั้นมา เขาจะแข็งแกร่งกว่าซิจเทียน ความกลัวเกิดจากสายตาเพียงแวบเดียวของซิจเทียน และความอับอายก็เกิดจากความกลัวนั้น...
นับตั้งแต่สองปีก่อนที่เข้าใจว่าซิจเทียนเป็นเพียงสุนัขตัวหนึ่งของตระกูลเซี่ย เขาไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งเขาจะรู้สึกอิจฉา กลัว และอับอายจากสุนัขตัวหนึ่ง
ประโยคที่ว่าซิจเทียนเก่งเกินไปครอบงำความคิดของเขา เขาทั้งกลัวทั้งโกรธ สองอารมณ์ที่พองตัวขึ้นเรื่อยๆ แทบจะฉีกหัวใจที่เปราะบางของเขาให้แหลกสลาย
ดังนั้น ความกลัวทำให้เขาอยากใช้ความรุนแรงทำลายซิจเทียนที่ทำให้เขากลัว ในขณะที่ความโกรธเตือนให้เขาใจเย็น ไม่ควรใช้กำลังอย่างคนโง่
เมื่อความโกรธครอบงำในที่สุด เขาก็ยิ้ม ยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ เขาพูดกับซิจเทียนเสียงเบาว่า "บอกความลับที่ทำให้พลังเจ้าก้าวหน้าขึ้นมาให้ข้า ข้าขอสาบานต่อบรรพบุรุษตระกูลเซี่ย วันนี้จะส่งเจ้าออกจากตระกูลเซี่ยอย่างให้เกียรติ ไม่มีทางหาเรื่องเจ้าอีก"
ซิจเทียนไม่ยิ้ม เพราะเขาขี้เกียจยิ้ม หลังจากเก็บขวดเซรามิกใส่กระเป๋าหลังและปิดประตูห้องโถง เขาก็ชูมีดสั้นในมือชี้ตรงไปที่เซี่ยลี่ แล้วกวัดแกว่งปลายมีดเล็กน้อย
เมื่อได้รับการตอบสนองเช่นนี้ ความโกรธในใจของเซี่ยเป่าก็พังทลายความมีเหตุผลลงในทันที ใบหน้าที่ยิ้มแย้มกลายเป็นบิดเบี้ยวในชั่วพริบตา เขาตะโกนใส่เซี่ยลี่ด้วยเสียงแหลมว่า "ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! ถ้ามันไม่ตาย เจ้าตาย!"
เซี่ยลี่สั่นไปทั้งตัว เขาละสายตาที่ระแวดระวังจากภายในห้องโถง สูดหายใจลึกๆ หลายครั้ง มองดูใบมีดสีเขียวมันวาวนั้นด้วยความหวาดกลัว
เขาไม่อยากสู้เลย แต่ก็ต้องสู้ เพราะพูดตามตรง เขาก็เป็นเพียงสุนัขตัวหนึ่งของตระกูลเซี่ยเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงก้าวไปข้างหน้า แต่ก้าวเท้าช้าผิดปกติ ราวกับกลัวว่าถ้าเดินเร็วจะดึงไข่ให้เจ็บ
ทุกคนรู้สึกสงสัย แม้ว่าเซียต้าจะตาย แต่ก็ตายจากลูกธนูลับ ด้วยดาบอันคมกริบในมือ แม้ว่ามีดสั้นของซิจเทียนจะโหดร้ายเพียงใด เซี่ยลี่ผู้เป็นหนึ่งในสองยอดฝีมือด้านดาบและกระบี่ก็น่าจะรับมือกับซิจเทียนที่บาดเจ็บได้ ทำไมตอนนี้เซี่ยลี่จึงทำท่าเหมือนเจอศัตรูที่น่ากลัว?
พวกเขาไม่รู้สองเรื่อง หนึ่งคือน้ำยาจื่อฟ่านมีพิษร้ายแรงมาก แม้แต่โดนแค่ครึ่งหยด ไม่นานทั้งร่างก็จะกลายเป็นหนอง
เรื่องที่สอง เซี่ยลี่ขวัญเสียแล้ว
ไม่ว่าจะเป็นก่อนหน้านี้ที่ซิจเทียนไม่ตายภายใต้การโจมตีของดาบและกระบี่ หรือลูกธนูสังหารในห้องโถง หรือตอนนี้ที่ซิจเทียนแสดงชัดว่าจะใช้น้ำยาจื่อฟ่านจัดการเขา แต่ละเรื่องล้วนบ่งบอกว่าซิจเทียนไม่ใช่ขยะอย่างที่ทุกคนคิด
ภายใต้การโจมตีของดาบและกระบี่ เขาได้สัมผัสความกลัวที่คนอื่นไม่อาจเข้าใจ เซียต้าก็สัมผัสได้เช่นกัน จึงเกิดความผิดปกติกะทันหันและตายด้วยลูกธนูลับ ที่มาของความกลัวนี้คือพวกเขารู้สึกได้ถึงความก้าวหน้าอันน่าสะพรึงกลัวของซิจเทียนในเวลาเพียงหนึ่งในสามธูปเท่านั้น
เซี่ยลี่รู้ดี ลูกธนูสังหารที่ดูไม่น่าสนใจนั้นแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าพรสวรรค์ในการต่อสู้ของซิจเทียนแข็งแกร่งเพียงใด ความสามารถแบบนี้ไม่สามารถฝึกฝนได้ แต่ต้องขัดเกลาในยามเป็นยามตาย ในจุดนี้ เขายอมรับว่าสู้ซิจเทียนไม่ได้
ส่วนการปรากฏตัวของน้ำยาจื่อฟ่าน เขาก็เดาสาเหตุได้ ซิจเทียนต้องการให้เขาเกิดความหวาดกลัว มีข้อจำกัด ในสถานการณ์เช่นนี้ เขายากที่จะต่อสู้ได้อย่างเต็มที่
ซิจเทียนประสบความสำเร็จ เพราะเซี่ยลี่ไม่เพียงแต่หวาดกลัวมีดสั้นสีเขียวเข้มเล่มนั้น แต่ยังกลัวประตูห้องโถงที่ปิดลงอีกครั้ง
ใครจะรู้ว่าจะมีลูกธนูอีกดอกพุ่งออกมา ดังเสียงระฆังแห่งความตายของเขาหรือไม่
ระยะทางเพียงไม่กี่ก้าว เซี่ยลี่ใช้เวลาถึงยี่สิบกว่าลมหายใจ โชคดีที่มีเวลาช่วงนี้ อารมณ์ที่พลุ่งพล่านของเขาจึงสงบลงมาก แม้ความกล้าจะยังไม่กลับคืนมาทั้งหมด แต่กำลังการต่อสู้ก็ฟื้นคืนมาได้เจ็ดส่วน
"พลังภายในขั้นที่ห้า กำลังการต่อสู้เจ็ดส่วน พอแล้ว!"
ไม่รู้ว่าคำพูดนี้เป็นการดูถูกศัตรูหรือเป็นการปลอบใจตัวเอง เซี่ยลี่ในที่สุดก็ตะโกนเสียงดังด้วยท่าทีองอาจ จัดท่าทางพร้อมรับมือซิจเทียน
เมื่อท่าทางถูกแสดงออกมา ลูกตาของทุกคนก็เบิกกว้าง เพราะพวกเขาคิดว่าเซี่ยลี่จะโจมตีก่อน ทันใดนั้น ทุกคนก็เบนสายตาไปที่ซิจเทียน อยากเห็นว่าคนไร้ค่าคนนี้มีความสามารถที่แท้จริงอะไร ถึงทำให้เซี่ยลี่ต้องระวังถึงเพียงนี้
น่าเสียดายที่สิ่งที่พวกเขาเห็นยังคงเป็นร่างกายผอมแห้งที่เต็มไปด้วยเลือด ดูเหมือนจะล้มลงในอีกไม่กี่วินาที ทั้งร่างไม่มีจุดเด่นใดนอกจากดวงตาคู่นั้น
นั่นคือดวงตาที่เปล่งประกายด้วยความตื่นเต้นเมื่อพบเจอเหยื่อ หากดวงตาคู่นี้จ้องมองสาวงามหรือวรยุทธ์ขั้นสูง ทุกคนคงไม่ตกใจ แต่ตอนนี้ดวงตาคู่นี้กำลังจ้องมองยอดฝีมือที่มีการบำเพ็ญตนสูงกว่าตนเองสองขั้นในการต่อสู้เป็นความตาย...
ในโลกนี้จะมีคนประหลาดเช่นนี้ได้อย่างไร?
ช่างน่าขนลุก!
เซี่ยลี่ก็รู้สึกขนลุกเช่นกัน!
เขาเพิ่งเข้าใจว่าซิจเทียนคิดจะทำอะไรกับเขา!
การต่อสู้เป็นความตาย เจ้ากล้าเอาข้าผู้มีพลังภายในขั้นที่เจ็ดมาเป็นแค่ตัวฝึกมือ เจ้ามีดีอะไร!
"เก้าดาวห้อยพระจันทร์!"
รอยแดงผิดปกติผ่านใบหน้าเซี่ยลี่ไป การต่อสู้ก็เริ่มขึ้น พอเริ่มก็เป็นสายฝนแห่งโลหิต ด้วยความโกรธ เซี่ยลี่ฟื้นฟูพลังการต่อสู้กลับมาอย่างสมบูรณ์ การโจมตีด้วยพลังเต็มร้อย เขาเชื่อว่าจะต้องทำลายซิจเทียนได้อย่างราบคาบ!
ดวงตาของซิจเทียนเปล่งประกายยิ่งขึ้น!
เพราะท่าเก้าดาวห้อยพระจันทร์นี้ แข็งแกร่งอย่างที่ไม่เคยพบมาก่อน!
เก้าดาวคือดาบ พระจันทร์ก็คือดาบ จุดต่อจุดสะท้อนกัน วงแหวนต่อวงแหวนเชื่อมโยงกัน ท่าดาบเดียวเหมือนจักรวาลอันกว้างใหญ่กดทับลงมา!
หายใจเอาอากาศที่ถูกดาบฉีกขาด ซิจเทียนรู้สึกเหมือนสูดเอามีดเล็กๆ เข้าไปทีละเล่ม ความเจ็บปวดจากการฉีกขาดในปอดทำให้เขาแทบหายใจไม่ออก!
ภายใต้คมดาบ เขาไม่ลังเลที่จะใช้กระเรียนร่ายรำเก้าฟ้าถอยหลังห้าก้าว เมื่อท่าเก้าดาวห้อยพระจันทร์กำลังจะกดทับลงมา มีดสั้นก็ถูกแทงออกไปอย่างงุ่มง่าม
ที่เขาใช้การแทงเพราะเขาไม่รู้วิธีใช้อาวุธ
ท่าทางของเซี่ยลี่นั้นงดงามอย่างยิ่ง แต่การแทงของซิจเทียนนั้นดูเหมือนแม่หมูปีนต้นไม้ ไม่มีความสวยงามเลยแม้แต่น้อย ในขณะที่ทุกคนคิดว่าการปะทะกันระหว่างความคล่องแคล่วและความซุ่มซ่ามจะให้ผลลัพธ์ที่เป็นไปตามคาด ลูกตาของพวกเขาก็ต้องตกลงพื้นอีกครั้ง
เสียงฉึกๆ ดังสามครั้ง ในท่าเก้าดาวห้อยพระจันทร์ สองดาวตกลงบนไหล่ทั้งสองข้างของซิจเทียน ทำให้เกิดดอกเลือดคล้ายดอกเหมย และในขณะที่ปลายดาบที่กลายเป็นดาวดวงที่สามกำลังจะตกลงที่ลำคอของซิจเทียนเพื่อสังหารในวินาทีนั้น มือขวาที่ถือดาบของเซี่ยลี่กลับหดกลับเหมือนถูกงูกัด!
หยด หยด หยด...
เลือดสีเขียวหยดลงมาจากข้อมือขวาของเซี่ยลี่ หยดลงบนหัวใจที่แหลกสลายของทุกคน ดังราวกับเสียงฟ้าร้อง
นี่คือผลลัพธ์อันยิ่งใหญ่จากการแทงที่ดูซุ่มซ่าม!
ไม่รู้วิธีใช้ดาบ? ไม่เป็นไร แค่มีสายตาที่มองทะลุท่าไม้ตายได้ก็พอ! จุดอ่อนอยู่ตรงไหนก็โจมตีตรงนั้น!
"มาตายซะ! เก้าหงส์มาร่วม!"
เซี่ยลี่ตะโกนด้วยดวงตาสีแดงก่ำ ในความบ้าคลั่งของเขา เขาลืมความเกรงกลัวต่อห้องโถง และลืมไปว่าตัวเองโดนน้ำยาจื่อฟ่าน มือขวากำลังเน่าเปื่อย เขาต้องการเพียงใช้ท่าไม้ตายที่แข็งแกร่งที่สุดฆ่าซิจเทียนที่ทำให้เขาอับอายไม่มีที่สิ้นสุด!
แต่ซิจเทียนที่เผชิญกับท่าไม้ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของเขา กลับมีแววตาที่หม่นลง มองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ยกมือขว้างมีดสั้นออกไปตรงๆ วิถีอันเรียบง่ายทะลุผ่านการปิดล้อมอันแน่นหนาของดาบเก้าหงส์ และปักเข้าไปในซอกกระดูกซี่โครงของเซี่ยลี่
เวลาหยุดนิ่งในขณะนั้น แล้วกลับมาไหลเวียนอีกครั้งพร้อมกับคำพูดอันเรียบเฉยของซิจเทียน
"โมโหง่าย ไม่มีสติ นำไปสู่ช่องโหว่มากมาย เป็นข้อห้ามใหญ่"
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ใบหน้าของเซี่ยลี่ก็แดงก่ำขึ้นมาทันที เขาอาเจียนเลือดออกมาเป็นกอง ล้มลงหงายหลัง ดวงตาที่ไม่ยอมหลับมีเพียงความอับอายและความแค้นเคืองเท่านั้น
แต่เซี่ยลี่เข้าใจผิดเกี่ยวกับซิจเทียน เพราะประโยคสุดท้ายนั้นไม่ได้พูดกับเขา แต่เป็นซิจเทียนที่พูดกับตัวเอง
เขาเห็นข้อบกพร่องเหล่านี้ในตัวเซี่ยลี่จริง แต่คนที่แม้แต่การหายใจยังต้องกังวลว่าจะสิ้นเปลืองหยวนหยางหรือไม่ จะไปทำเรื่องไร้ประโยชน์กับคนอื่นได้อย่างไร?
ซิจเทียนเพียงแต่เตือนตัวเองว่า ต่อไปในการต่อสู้ จะต้องไม่ทำความผิดพลาดแบบนี้เท่านั้น
"ถึงตาพวกเจ้าแล้ว"
ดึงมีดสั้นออก สายตาอันเย็นชาของซิจเทียนกวาดมองผ่านบรรดาทาสทั้งหลาย แล้วหยุดที่ลูกหลานตระกูลเซี่ย ในขณะที่เขาก้าวเท้าแรกไปข้างหน้า ทุกคนยกเว้นเซี่ยเป่าต่างคุกเข่าลง
ในตอนนี้ ตระกูลเซี่ยไม่ใช่สวรรค์ของพวกเขาอีกต่อไป แต่ซิจเทียนต่างหากที่เป็น


## บทที่ 14 แผนการซ้อนแผนการ อุบาย

แม้จะเป็นคุณชายมาหกปี แต่ซิจเทียนก็ไม่เคยรับการคุกเข่าคำนับจากผู้อื่น เมื่อมองดูคนทั้งหลายในลานที่ต่ำกว่าตนเองครึ่งตัว เขารู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง
แต่ซิจเทียนรู้ดีว่า จนกว่าเขาจะสังหารเซี่ยลี่ด้วยกำลังของตนเอง ความหวาดกลัวถึงจะแทรกซึมเข้าสู่จิตใจของทุกคนอย่างไม่มีที่สิ้นสุด พูดอีกนัยหนึ่งคือ คนพวกนี้กลัวความสามารถในการฆ่าของเขา หากไร้ซึ่งความสามารถ เขาก็ยังคงเป็นเพียงสุนัขที่ใครจะฆ่าก็ได้
เงยหน้ามองท้องฟ้า เห็นสีครามเข้มขึ้นหลายส่วน มองซ้ายมองขวาดูลานที่ทรุดโทรม ก็เห็นว่าประณีตขึ้นหลายส่วน แม้แต่เสียงกบร้องเสียงจักจั่นก็ไพเราะขึ้นหลายส่วน ซิจเทียนถอนหายใจยาวที่อัดอั้นมานาน เขาพบว่าในรอบสิบสองปีมานี้ นี่เป็นครั้งแรกที่รู้สึกสบายใจเช่นนี้
สิ่งที่ทำให้เขาสบายใจ ไม่ใช่การคุกเข่าของผู้คน แต่เป็นการเติบโตของตัวเอง ความสบายใจนี้ไม่ได้มาจากผู้อื่นมอบให้ แต่เป็นสิ่งที่ได้มาด้วยตนเองผ่านความยากลำบาก การบำเพ็ญเพียร และความเป็นความตาย แม้ตอนนี้ร่างกายจะเต็มไปด้วยบาดแผลที่เจ็บปวดทรมาน แต่เมื่อเทียบกับตอนที่ได้เลื่อนขั้นเป็นคุณชายเมื่อหกปีก่อน มันสบายใจกว่าหลายพันเท่า
ทุกคนที่คุกเข่าอยู่ล้วนสั่นเทิ้มด้วยความกลัว สายตาเย็นชาของซิจเทียนกวาดมองผ่านคนเหล่านั้นทีละคน ก่อนจะหยุดอยู่ที่เซี่ยเป่า
เซี่ยเป่าไม่ได้คุกเข่า แต่ก็สั่นเทาเช่นกัน
ราวกับว่าปลายดาบสั้นสีเขียวในมือของซิจเทียนชี้ตรงมาที่เขาตลอดเวลา โดยไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย
แต่ที่เขาไม่ยอมคุกเข่า ไม่ใช่เพราะต้องการรักษาหน้าตาของตระกูลเซี่ย และไม่ใช่เพราะยอมตายไม่ยอมแพ้ แต่เป็นเพราะความโกรธที่เกิดจากความริษยา ทำให้เขาลืมความกลัวตายไปชั่วขณะ แม้ศพของเซียต้าจะอยู่แทบเท้าเขา และศพของเซี่ยลี่กำลังเน่าละลาย
"เจ้าก็แค่สุนัขตัวหนึ่งของตระกูลเซี่ย!"
ประโยคนี้ เซี่ยเป่าใช้แรงทั้งหมดในร่างกาย ความแค้นอันเข้มข้นถูกเปล่งออกมาผ่านฟันที่กัดกรอด ซิจเทียนจึงเข้าใจว่าการสั่นเทาของเซี่ยเป่าไม่ใช่เพราะกลัว แต่เป็นเพราะโกรธ
แต่การที่ทำให้เซี่ยเป่าโกรธได้ขนาดนี้ ยิ่งทำให้ซิจเทียนรู้สึกพอใจ เขาจึงใช้ด้านแบนของดาบตบหน้าเซี่ยเป่าเบาๆ แล้วถามอย่างจริงจังว่า "กลัวน้ำยาจื่อฟ่านไหม?"
พอได้ยินคำว่าน้ำยาจื่อฟ่าน เซี่ยเป่าก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่ศพของเซี่ยลี่ เพียงแค่มองครั้งเดียว ความรู้สึกทั้งหมดในใจของเขาก็หายวับไป ความกลัวอันเข้มข้นครอบงำทั้งร่างกายและจิตใจในทันที
"ข้า ข้าเป็น คุณ คุณชายตระกูล เซี่ย เจ้า เจ้าไม่ กล้า ฆ่า ข้า!"
เซี่ยเป่าพยายามเอียงหน้าหนีดาบสั้นที่เคลือบน้ำยาจื่อฟ่าน แต่น่าเสียดายที่เขาตกใจกลัวศพที่เน่าครึ่งตัวจนร่างกายอ่อนระทวย ไม่สามารถควบคุมร่างกายตัวเองได้ ได้แต่ขู่ซิจเทียนด้วยน้ำเสียงสั่นเทา
คำตอบของซิจเทียนคือการใช้ด้านแบนของดาบตบต่อไป แรงหนักขึ้นเรื่อยๆ
เสียงดังตึง เซี่ยเป่าก็คุกเข่าลงในที่สุด ร้องไห้ขอความเมตตาราวกับไว้อาลัย
ซิจเทียนใช้วิธีง่ายๆ แบบนี้ ทำลายความหยิ่งผยองและศักดิ์ศรีอันเกิดจากความเป็นคุณชายที่เหลืออยู่ครั้งสุดท้ายของเซี่ยเป่าลงจนสิ้น
"เมื่อเดือนก่อน ที่นี่" ซิจเทียนชี้ไปที่พื้น พูดเบาๆ กับทุกคน "มีคนสิบหกคนรังแกและดูถูกข้า ข้าเคยคิดว่า สักวันหนึ่งจะต้องตอบแทนการกระทำของพวกเจ้าให้ได้ร้อยเท่า จึงจะระบายความแค้นในใจข้าได้สักนิด"
เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น เหล่าทาสทั้งหลายต่างสะท้านด้วยความหนาวเย็น คิดในใจว่าโชคดีเหลือเกิน ส่วนเหล่าลูกหลานตระกูลเซี่ยส่วนใหญ่ต่างสั่นเทาไปทั้งตัว ก้มลงร้องไห้โฮ
ส่วนที่เหลือมีเพียงคนเดียว
ซิจเทียนมองเซี่ยจินที่วิ่งเร็วราวกับกระต่ายพุ่งไปที่ประตูลานร้าง โดยไม่คิดอะไรเลยก็ขว้างมีดสั้นในมือออกไป ในวินาทีที่เซี่ยจินกำลังจะก้าวข้ามประตู มีดสั้นสีเขียวจัดก็ปักเข้าที่กรอบประตู
อาวุธพิษปลิดชีวิตอยู่ห่างจากจมูกของเซี่ยจินเพียงสองนิ้ว แต่เขากลับไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย ในใจกลับรู้สึกดีใจอย่างบ้าคลั่ง เห็นเขาหันตัวพุ่งไปทางกำแพงลานร้าง พลางวิ่งไปพลางเยาะเย้ยซิจเทียนว่า "ไอ้โง่ ไม่มีมีดพิษแล้วแกจะทำอะไรฉันได้ ไอ้ลูกหมา รอให้ฉันไปตามผู้ใหญ่มา วันตายของแกก็--อ๊าก! เท้าของฉัน!"
ซิจเทียนมองดูเซี่ยจินอย่างเงียบๆ ในดวงตาปรากฏแววขบขันอย่างหาได้ยาก เพราะเซี่ยจินเหยียบกับดักเหล็กและหนามแหลมต่างๆ ในลานร้างครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ยังดื้อดึงมุ่งหน้าเข้าหากำแพง ระยะทางเพียงห้าจั้ง เซี่ยจินที่ทั้งกลิ้งทั้งคลานก็มีอาวุธลับปักเต็มตัวแล้ว ดูน่าสยดสยองเหลือเกิน
ภายใต้การปล่อยให้ทำตามใจของซิจเทียน เซี่ยจินก็เข้าใกล้กำแพงได้สำเร็จ แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้เขาไม่มีแรงเหลือพอจะปีนข้ามกำแพงเตี้ยๆ ข้างตัว ได้แต่พิงกำแพงไว้ สั่นเทาชี้นิ้วใส่ซิจเทียนพูดไม่ออก ใบหน้าที่เศร้าสลดดูช่างน่าขันเหลือเกิน
ทุกคนได้เห็นภาพนี้ก็ตาค้างพูดอะไรไม่ออก รีบเขยิบเข่าเบียดกันเข้าไปตรงกลางลานร้าง แล้วก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม ตัวสั่นหนักกว่าเก่า
"แต่ดูเหมือนว่าการเสียเวลากับพวกเจ้าช่างไม่คุ้มค่าเลย" ทุกคนได้ยินคำพูดของซิจเทียนก็พากันถอนหายใจโล่งอก แต่ในตอนนั้นเอง เสียงเย็นชาก็ดังขึ้นอีกครั้ง "ยกเว้นเจ้า"
ซิจเทียนเดินมาหยุดตรงหน้าเซี่ยเป่า
มองดูนักฆ่าเทพตรงหน้า เซี่ยเป่าตะลึงงัน น้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว เขาเงยหน้าขึ้น ราวกับคนจมน้ำที่โหยหาอากาศ เสียงสั่นเครือพูดว่า "ขอ...ขอร้อง...ไว้...ไว้ชีวิตข้าด้วย..."
"ไว้ชีวิตเจ้าหรือ?" ซิจเทียนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "ข้าไม่คิดว่าตระกูลเซี่ยของพวกเจ้าจะไว้ชีวิตข้า"
เซี่ยเป่าชะงัก รีบพูดอย่างตื่นเต้นว่า "ข้าขอสาบานต่อบรรพบุรุษตระกูลเซี่ย ถ้าท่านไม่ฆ่าข้า คนตระกูลเซี่ยจะไม่รังควานท่านเด็ดขาด!"
"ง่ายขนาดนั้นเลยหรือ?"
เซี่ยเป่าชะงักอีกครั้ง คิดว่าซิจเทียนในใจยังกลัวตระกูลเซี่ยอยู่ ในใจพลันเปี่ยมด้วยความหวัง รีบพูดว่า "ไม่ๆๆ ขอเพียงท่านไม่ฆ่าข้า แล้วบอกความลับที่อยู่กับตัวท่านให้ข้า ข้าขอสาบาน!"
ซิจเทียนเงียบไปนาน แล้วหัวเราะออกมา พูดว่า "ล้อเล่นน่ะ ข้าไม่กังวลหรอกว่าตระกูลเซี่ยจะไว้ชีวิตข้าหรือไม่ อีกอย่าง ข้าจะบอกอะไรให้ เทียบกับเซี่ยฉ่วยแล้ว เจ้ายังห่างไกลนัก อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ซื่อบื้อคิดว่าแค่เป็นคุณชายก็จะได้ทุกอย่าง เขาอย่างน้อยก็รู้จักการให้"
พูดจบ ซิจเทียนก็ทุบหักแขนขาของเขาอย่างไร้ปรานี ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและคำสาปแช่ง เขาลากร่างของเซี่ยเป่าที่เหมือนโคลนเละเก็บกระเป๋าเสร็จ แล้วเดินไปที่ประตูใหญ่โดยไม่สนใจใคร
"จงมีชีวิตอยู่ต่อไป ดูข้าลากเซี่ยฉ่วยเซี่ยยุ่นลงมาจากสวรรค์"
ในขณะที่ทุกคนยังคงตัวสั่นด้วยความกลัวต่อความแข็งแกร่งของซิจเทียน มีคนหนึ่งเดินผ่านพวกเขาไป เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าเป็นเฉินเฉียง
เฉินเฉียงฟื้นขึ้นมาไม่นานหลังจากที่หมดสติไป เขาจึงได้เห็นการต่อสู้ทั้งสองครั้งของซิจเทียนอย่างใกล้ชิด แต่ละครั้งล้วนทำลายความภาคภูมิใจของเขาที่เคยคิดว่าตนเป็นทาสอันดับหนึ่งอย่างไร้ปรานี ซิจเทียนที่เขาเคยมองว่าเป็นขยะ อ่อนแอ และขี้ขลาด กลับแข็งแกร่งและกล้าหาญยิ่งกว่าเขา!
ในขณะที่เขารู้สึกละอายใจ ก็โกรธแค้นที่ซิจเทียนเนรคุณ ความเคียดแค้นในใจทำให้เขาเดินตามหลังซิจเทียนออกจากลานร้าง มองเงาร่างด้านหน้าของซิจเทียน ดวงตาของเฉินเฉียงเต็มไปด้วยความสับสน เขาไม่เข้าใจว่าทำไมซิจเทียนถึงต้องทำลายแขนของผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขา ไม่รู้ว่าอนาคตของตนหลังจากเสียแขนจะเป็นอย่างไร และไม่รู้ว่าจะแก้แค้นอย่างไร ได้แต่เดินตามหลังศัตรูไปราวกับซากศพที่เดินได้
ซิจเทียนหยุดยืนที่หน้าโรงอาหาร คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วทิ้งเซี่ยเป่าไว้เดินเข้าไปในโรงอาหาร หลังเคาน์เตอร์อาหารยังคงเป็นใบหน้ามีหนวดที่ใจดีเหมือนเดิม ใบหน้ามีหนวดนี้เรียกเขาว่า "เสี่ยวเทียน" อย่างสนิทสนมมาตลอดหกปี
น่าเสียดายที่ครั้งนี้ความใจดีบนใบหน้ามีหนวดกลับเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเห็นซิจเทียน เขาขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจและตวาดเสียงเย็น: "ไสหัวไป ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่แกควรมา!"
ซิจเทียนตกตะลึง แล้วพยักหน้าถอยออกจากโรงอาหาร ชายหนวดยิ้มเย็นชา แต่ก่อนที่รอยยิ้มเย็นชานั้นจะจางหายไป ซิจเทียนก็เดินกลับเข้ามาอีกครั้ง
คราวนี้ เขาลากร่างอันน่าสังเวชของเซี่ยเป่าเข้ามาด้วย
"ขาหมาป่าสิบขา"
รับถุงขาหมาป่าที่ห่อเรียบร้อยจากมือสั่นเทาของชายหนวด ซิจเทียนหมุนตัวเดินจากไป เมื่อถึงประตูโรงอาหาร เขาหันกลับไปมองชายหนวดพลางยิ้มพูดว่า: "ขอบคุณ"
บ้านเซี่ยใหญ่โต เส้นทางออกจากบ้านเซี่ยยังอีกยาวไกล คนของบ้านเซี่ยรอบตัวซิจเทียนก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ซิจเทียนไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย เขามองดูความตกตะลึงของพวกทาส สายตาเย็นชาของยาม ความโกรธแค้นของคนตระกูลเซี่ยด้วยความสนุกสนาน รู้สึกสะใจเป็นที่สุด
อาศัยเซี่ยเป่าที่อยู่ในมือ ซิจเทียนเดินออกจากประตูใหญ่บ้านเซี่ยได้อย่างราบรื่น ในที่สุด เซี่ยชางหรงประมุขตระกูลเซี่ยก็ปรากฏตัวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ขวางทางเขาไว้
"ไอ้บ้า! เป็นแค่ทาส แกกล้าทำถึงเพียงนี้!"
เซี่ยชางหรงเป็นเหมือนกำแพงที่ซิจเทียนไม่อาจข้ามผ่าน เมื่อรู้สึกถึงพลังภายในอันมหาศาลที่โถมเข้ามา ซิจเทียนถอยหลังสามก้าวในขณะที่อีกฝ่ายกำลังจะเข้าประชิด เขาเอียงขวดกระเบื้องในมือเล็กน้อย น้ำยาจื่อฟ่านหนึ่งหยดกำลังจะหยดลงบนลำคอของเซี่ยเป่า
"ออกจากบ้านเซี่ยแล้ว เจ้ายังจะทำอะไรอีก?" เซี่ยชางหรงสีหน้าฉายแววโกรธแค้น ไม่เต็มใจถอยเท้าขวากลับ ตวาดถามเสียงดัง
"ห้ามตามมา สี่สิบลี้นอกประตูเหนือเมืองหยางซั่ว ข้าจะปล่อยเซี่ยเป่า" ซิจเทียนหยุดครู่หนึ่ง ฝืนทนความเจ็บปวดในอวัยวะภายใน พูดต่อว่า "ดูแลลุงหนวดให้ดี ในบ้านเซี่ยมีแต่เขาที่รักข้า"
เวลาหยุดนิ่ง
เซี่ยชางหรงจ้องมองซิจเทียนด้วยสีหน้าเรียบเฉยเช่นนี้ มองนานถึงหนึ่งในสามของธูป เมื่อเห็นว่าในดวงตาของซิจเทียนไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย จึงค่อยๆ พูดอย่างเย็นชาทีละคำว่า: "หากลูกข้าเป็นอะไรไป ทั่วทั้งแคว้นซ่งจะไม่มีที่ให้เจ้าอยู่! หลีกทางไป!"
ซิจเทียนพยักหน้า ไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายหรือดีใจแม้แต่น้อยที่อีกฝ่ายยอมประนีประนอม เขารู้ดีว่า ต่อหน้าเซี่ยชางหรงและเหล่าเย่าหลาว หากพลาดพลั้งแม้เพียงนิด ก็จะถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด
"อ้า ปรมาจารย์คาดไม่ผิด ตาเฒ่าบ้าคลั่งนั่นเป็นเทพเจ้าจริงๆ ไม่อย่างนั้นไอ้ลูกหมาที่สิ้นสูญพลังหยวนหยางจะแสดงความสามารถได้ขนาดนี้ได้อย่างไร!" เย่าหลาวที่อยู่ด้านหลังเซี่ยชางหรงอดไม่ได้ที่จะพึมพำขณะมองซิจเทียนจากไป
"ฮึ ตาเฒ่าบ้าคลั่งนั่นถูกปรมาจารย์จับได้นานแล้ว ไม่อย่างนั้นแผนอันแยบยลของปรมาจารย์จะปล่อยให้ไอ้ลูกหมาฆ่าคนได้อย่างอิสระหรือ ก็แค่ต้องการรู้ความจริงให้มากขึ้นเท่านั้น"
"ฮิๆ ตาเฒ่าบ้าคลั่งนั่นคิดว่าตัวเองหลอกได้ แต่ไม่รู้ว่าปรมาจารย์จับตาดูมาตั้งแต่หกปีก่อนแล้ว ตอนนี้ใช้กลอุบายหลอกล่อ สุดท้ายก็โผล่หางจิ้งจอกออกมาจนได้!"
"ปรมาจารย์ ไอ้ลูกหมานั่นแค่พลังภายในขั้นที่ห้า อีกทั้งบาดเจ็บสาหัสและถูกพลังภายในของท่านทำร้าย ทำไมไม่จับตัวมันตอนนี้ บังคับให้มันบอกความลับที่ทำให้พัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว?"
เซี่ยชางหรงมองเย่าหลาวที่เอ่ยปากด้วยสายตาเย็นชา: "แม้เป่าเอ๋อจะมีพรสวรรค์น้อย แต่ก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของข้า ต่อหน้าน้ำยาจื่อฟ่าน ใครกล้ารับประกันว่าจะไม่ทำร้ายลูกข้า? เจ้าที่เป็นพลังภายในระดับห้าหรือเจ้าที่เป็นพลังภายในระดับสอง?"
"ข้าแค่เป็นห่วงว่าเวลายิ่งนานยิ่งมีเรื่อง เพราะเป่าเอ๋อก็เป็นที่รักของพวกเรา" เย่าหลาวอธิบายอย่างอึดอัด แล้วถามต่อ "ทาสที่ชื่อเฉินเฉียงก็หนีไปด้วย พวกเรา..."
"ไอ้ไร้ค่า ไม่ต้องสนใจ!"
"ลุงหนวดที่ซิจเทียนพูดถึง..."
"ฆ่าทิ้งตามใจ เอาไปให้หมากิน!" เซี่ยชางหรงสะบัดแขนเสื้อเดินเข้าประตูบ้านเซี่ย เสียงเย็นชาดังก้องไปทั่ว "แค่พลังภายในขั้นที่ห้า ทำให้วุ่นวายไปหมด! คำสั่งประมุข! หลังจากช่วยเป่าเอ๋อกลับมา ให้เย่าหลาวระดับพลังภายในนำทีมไล่ตามซิจเทียนพันลี้ ชิงป้ายคำสั่งประมุขคืนมา! ชิงวรยุทธ์ลับของบ้านเซี่ยคืนมา!"
พลังภายในขั้นที่ห้า? คนตระกูลเซี่ยได้ยินคำพูดที่ดูเบาๆ ของปรมาจารย์ต่างก็โล่งอก แต่ผู้ที่จัดการงานจริงๆ ของบ้านเซี่ยถึงรู้ว่า การที่คนที่มีพลังภายในขั้นที่ห้าสามารถฆ่าซิจเทียนผู้เป็นดาบและกระบี่ไร้เทียมทานได้นั้นน่ากลัวเพียงใด และความลับที่อยู่ในตัวเขานั้นน่าตกใจเพียงใด
"เพียงแค่เวลาเดือนเดียว สามารถฝึกคนที่สิ้นสูญพลังหยวนหยางให้ฆ่าดาบและกระบี่ไร้เทียมทานได้ ตาเฒ่าบ้าคลั่ง เจ้าเป็นใครกันแน่..."
เซี่ยชางหรงที่กลับมาที่ห้องหนังสือดวงตาวูบไหวไม่หยุด กำมือแน่นสั่นเทาเล็กน้อย แสดงถึงความตกใจและตื่นเต้น หากบ้านเซี่ยได้ครอบครองความลับการพัฒนาอย่างก้าวกระโดดของซิจเทียน จะต้องกลายเป็นตำนานวงการยุทธอีกแห่งหนึ่งของแคว้นซ่งต่อจากสามสำนักใหญ่อย่างแน่นอน!
"ฮ่าๆๆๆ! มีฉ่วยเอ๋อและอวิ้นเอ๋อค้ำฟ้า บวกกับความลับในตัวไอ้ลูกหมา ฮิๆ! เฉินเจิ้น จินฮ่วน แค่มดปลวกเท่านั้น!"
ตาเฒ่าบ้าคลั่ง เป็นตาเฒ่าเหมือนสายลม ดังนั้นเขาจึงลอยอยู่เหนือหลังคาห้องหนังสือ มองลงมายังเมืองหยางซั่ว ด้วยท่าทางองอาจ
แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเซี่ยชางหรง ใบหน้าของตาเฒ่าบ้าคลั่งก็เปลี่ยนเป็นกังวลทันที พึมพำถอนหายใจว่า: "ข้าเก่งขนาดนั้นเชียวหรือ นอกจากหา 'อึ' และดูละคร ข้าเคยทำอะไรอีกล่ะ..."
ซิจเทียนไม่รู้คำสั่งของเซี่ยชางหรง แม้จะรู้ก็คงไม่ตกใจมากนัก เขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าหลังจากเรื่องนี้บ้านเซี่ยจะไม่ปล่อยเขาไปแน่ และเขาก็มีแผนของตัวเอง
ต้องบอกว่าแม้ซิจเทียนจะอายุน้อย แต่ก็มีความลึกลับไม่ธรรมดา แน่นอน เขาไม่มีทางคิดว่าเรื่องทั้งหมดอยู่ในการควบคุมของเซี่ยชางหรง กล้าใช้เลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองมาทดสอบเขา หากเขารู้เรื่องนี้ ไม่รู้ว่าจะตกใจถึงขนาดไหน
ในขณะเดียวกันเขาก็ไม่รู้ว่า เซี่ยชางหรงจะไม่มีทางฆ่าเขา ไม่อย่างนั้นคำว่าไล่ตามในคำสั่งก็จะกลายเป็นไล่ฆ่า ในขณะที่โลภความลับในตัวเขา เซี่ยชางหรงก็หวาดกลัววิธีการของตาเฒ่าบ้าคลั่งอย่างลึกซึ้ง


## บทที่ 15 แผนการของบ้านเฉิน เส้นทางอันตราย

โดยไม่สนใจสายตาประหลาดใจของคนที่เดินผ่านไปมา ซิจเทียนลากเซี่ยเป่าเดินไปอย่างช้าๆ ยังไม่ทันถึงประตูเมืองเหนือ เขาก็หยุดฝีเท้า พ่นเลือดคั่งที่เกิดจากการบาดเจ็บภายในเพราะถูกพลังภายในของเซี่ยชางหรงโจมตี จากนั้นก็มองไปยังเฉินฉินที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันในระยะสิบจั้งข้างหน้าอย่างเรียบเฉย
เฉินฉินละสายตาจากเซี่ยเป่าแล้วมองมาที่ซิจเทียน เมื่อเห็นร่างที่เต็มไปด้วยเลือดของซิจเทียน คำพูดมากมายที่เขาเตรียมไว้ก็ไม่สามารถเปล่งออกมาได้แม้แต่คำเดียว
"เจ้า จะไปแล้วหรือ?"
ซิจเทียนพยักหน้า
"ไปที่ไหน?"
"ที่ไหนที่มีคนมาก ก็จะไปที่นั่น"
เฉินฉินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วยิ้มขื่นพูดว่า "การพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินด้วยร่างที่แทบจะตายอยู่แล้ว ข้าสู้เจ้าไม่ได้จริงๆ"
ซิจเทียนไม่อยากสูญเสียพลังหยวนหยางอีก จึงลากเซี่ยเป่าเดินต่อไป เมื่อเดินผ่านข้างกายเฉินฉิน เขาก็หยุดฝีเท้า เพราะเฉินฉินยื่นเกราะป้องกันให้เขาชิ้นหนึ่ง
"งูเจียนจี้และเสือเขียวลายที่หน้าผาร้อยสัตว์ เป็นฝีมือเจ้าใช่หรือไม่" เฉินฉินมองซิจเทียนในระยะใกล้อย่างซับซ้อน ถอนหายใจพูดว่า "หนังงูเจียนจี้แข็งแรงมาก ข้าให้คนทำเกราะป้องกันให้เจ้า คืนของให้เจ้าของเดิม"
รับเกราะป้องกันมา ซิจเทียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบป้ายคำสั่งของเฉินฟงออกมาจากอก
ม่านตาของเฉินฉินหดตัวอย่างรุนแรง ถอยหลังไปหลายก้าว!
"เขาเป็นคนของบ้านเซี่ย ได้รับคำสั่งจากเซี่ยฉ่วยให้มาฆ่าข้าที่ภูเขาอันลานซาน ของขวัญตอบแทน"
ผ่านไปนาน เฉินฉินจึงถอนหายใจยาวออกมา แม้จะพูดคุยกับซิจเทียนเพียงไม่กี่ประโยค แต่เขาเชื่อว่าซิจเทียนจะไม่โกหกเขา ดังนั้น ป้ายคำสั่งของเฉินฟงนี้ จึงเป็นของขวัญชิ้นใหญ่!
"ของขวัญชิ้นใหญ่เช่นนี้ ข้าขอขอบคุณแทนบ้านเฉิน!" เฉินฉินค้อมคำนับลึก เมื่อลุกขึ้นมา เขาก็กลืนน้ำลายแล้วถามอย่างระแวดระวังว่า "เป็นเจ้าฆ่าเขาหรือ?"
ซิจเทียนพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ พูดว่า "เมื่อเป็นของขวัญชิ้นใหญ่ ก็ตอบแทนข้าอีกครั้ง"
เฉินฉินรีบกดความตื่นตระหนกในใจลง รีบพูดว่า "บอกมาเถิด ข้าจะพยายามอย่างสุดความสามารถ!"
"คนผู้นั้นเคยช่วยชีวิตข้าไว้ครึ่งหนึ่ง แต่มือของเขาถูกข้าหักไป" ซิจเทียนชี้ไปที่เฉินเฉียงที่เดินตามมาไม่ไกล พูดเบาๆ ว่า "พาเขากลับบ้านเฉินแล้วดูแลให้ดี ขอบคุณ"
มองส่งซิจเทียนที่หายลับไปที่ปลายประตูเมืองเหนือ เฉินฉินจึงได้สติ มองป้ายคำสั่งในมือที่แสดงถึงการบำเพ็ญตนชั้นแปดแห่งพลังบ้าคลั่งด้วยความรู้สึกซับซ้อน ส่ายหน้าอย่างหม่นหมอง
เขาสามารถจินตนาการได้ว่าเฉินฟงที่ถูกเซี่ยฉ่วยซื้อตัวจะเยาะเย้ยและไล่ล่าซิจเทียนอย่างไร สามารถจินตนาการได้ว่าถ้าตัวเองเผชิญหน้ากับศัตรูระดับชั้นแปดแห่งพลังบ้าคลั่ง จิตใจจะหวาดกลัวเพียงใด แต่ก็ไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่าซิจเทียนฆ่าเฉินฟงได้อย่างไร
แต่เมื่อเขาพาเฉินเฉียงกลับจวนแล้ว ก็ได้รับข่าวจากปากญาติพี่น้องว่ามีข่าวมาจากจวนที่พักในเมืองอันหลัน
ซิจเทียนใช้กลอุบายสังหารเฉินฟง จากนั้นตัดศีรษะของเฉินฟง และให้สถานีม้าส่งศีรษะนี้ออกไป
และสถานีม้านี้เป็นทรัพย์สินของตระกูลเฉิน
ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็เป็นการตบหน้าตระกูลเฉินซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อเห็นผู้อาวุโสและเย่าหลาวต่างโกรธแค้น แม้แต่จู๋จ่างผู้ใจเย็นเป็นปกติก็ยังหน้าตึง เฉินฉินจำต้องหยิบป้ายคำสั่งออกมา และเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง
"เจ้าแน่ใจหรือว่าเขาไม่ได้หลอกเจ้า?" เฉินเจิ้นจู๋จ่างแห่งตระกูลเฉินเคาะนิ้วชี้บนโต๊ะไม้แดงพลางถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
เฉินฉินส่ายหน้าอย่างแน่วแน่: "หนึ่ง ซิจเทียนไม่รังแกผู้ที่ไม่รังแกเขา เขาฆ่าเฉินฟงก็เพราะเฉินฟงต้องการฆ่าเขา สอง ซิจเทียนไม่มีทางรู้ว่าสถานีม้าในเมืองอันหลันเป็นของตระกูลเฉินเรา สาม ซิจเทียนถูกตระกูลเซี่ยไล่ล่าแล้ว เขาไม่มีเหตุผลที่จะมาสร้างศัตรูกับตระกูลเฉินเราอีก สี่ ข้าเชื่อใจเขา!"
พ่อย่อมรู้จักลูกดี เมื่อเห็นสีหน้าเด็ดเดี่ยวของเฉินฉิน เฉินเจิ้นถอนหายใจ: "นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นเจ้าชื่นชมใครสักคนถึงเพียงนี้ คนผู้นี้แม้จะสิ้นพลังหยวนหยาง ร่างกายเหลือเพียงครึ่งชีวิต แต่กลับสร้างความวุ่นวายได้ถึงเพียงนี้ น่าทึ่งจริงๆ!"
"ข้าสู้เขาไม่ได้จริงๆ" เฉินฉินส่ายหน้าอย่างขมขื่น โยนป้ายคำสั่งลงบนโต๊ะ แล้วเล่าเรื่องราวของซิจเทียนต่อ "การวางแผนฆ่าเฉินฟงนับเป็นอะไร ซิจเทียนเพิ่งลากบุตรชายคนที่สองของตระกูลเซี่ย เดินออกจากประตูใหญ่ของตระกูลเซี่ยอย่างเปิดเผย ฮะๆ และก่อนหน้านั้น เขาได้สังหารดาบและกระบี่ไร้เทียมทานของตระกูลเซี่ย"
"เจ้าว่าอะไรนะ? เป็นไปไม่ได้!"
เฉินเจิ้นม่านตาหดเล็กลง พร้อมกับทุกคนในห้องประชุมต่างร้องอุทานด้วยความตกใจ!
เฉินฉินไม่อยากอธิบาย เพราะอีกไม่นานเรื่องนี้จะแพร่สะพัดไปทั่วเมืองหยางซั่ว เขาเรียกเฉินเฉียงเข้ามา แล้วพูดกับเฉินเจิ้นว่า: "พ่อ เขาคือคนที่ซิจเทียนขอให้ข้าดูแล"
"ช่วยชีวิตซิจเทียนไว้ แต่กลับถูกซิจเทียนตัดแขนหรือ?" เฉินเจิ้นสูดลมหายใจลึก กดความรู้สึกแปลกประหลาดที่ซิจเทียนมอบให้ลง เดินไปข้างๆ เฉินเฉียงพิจารณาอย่างละเอียด เมื่อเห็นแขนที่ถูกตัดของเฉินเฉียง เขาถอนหายใจยาว "ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ฉิน เจ้าทำได้ดีมาก!"
เมื่อเห็นเฉินฉินสงสัย เฉินเจิ้นรำพึงครู่หนึ่ง แล้วชี้ไปที่แขนที่ถูกตัดของเฉินเฉียงพลางอธิบายว่า: "คนผู้นี้ฝึกฝนหมัดราชาเสือพิโรธ แต่เพราะไม่มีผู้ชี้แนะจึงเข้าสู่ภาวะคลั่ง เส้นลมปราณบิดเบี้ยวอุดตันทำให้แขนขวาใหญ่กว่าแขนซ้ายสองส่วน คนทั่วไปอาจคิดว่านี่เป็นสัญญาณของการบรรลุขั้นสูงสุดในหมัดราชาเสือพิโรธ แต่ความจริงแล้ว นี่คือสัญญาณที่บ่งบอกว่ากำลังจะพิการ!"
พอได้ยินคำพูดนี้ เฉินเฉียงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาที่ไร้จุดโฟกัสเริ่มมีความมุ่งมั่น ตั้งใจฟังคำพูดของเฉินเจิ้น
"เหตุที่ซิจเทียนตัดแขนขวาของคนผู้นี้ ไม่ใช่การเนรคุณ ตรงกันข้าม เขากำลังช่วยชีวิต!"
เฉินเจิ้นยกแขนที่ถูกตัดของเฉินเฉียงขึ้นพิจารณาอย่างละเอียด ไม่นานก็ส่งเสียงชื่นชม: "แม้วิธีการจะดูหยาบคาย แต่ผลในการทำลายการอุดตันนั้นดีมาก เพียงแค่เสริมด้วยยาและหินบำบัด ไม่เกินสองเดือน แขนที่ถูกตัดจะฟื้นคืนสภาพเดิม"
ตุบ! เฉินเฉียงผู้มีแขนถูกตัดทรุดตัวลงคุกเข่าอย่างหมดสติ ความเคียดแค้นในใจพลันเปลี่ยนเป็นน้ำตาแห่งความละอายใจ พร้อมกับเสียงสะอื้นด้วยความซาบซึ้ง
เฉินฉินชำเลืองมองเฉินเฉียง แล้วถามว่า: "พ่อ แล้วทำไมท่านถึงบอกว่าข้าทำเรื่องนี้ได้ดี?"
"อย่างที่เจ้าว่า แม้ซิจเทียนจะสู้เซี่ยยุ่นเซี่ยฉ่วยไม่ได้ แต่ความสำเร็จในอนาคตก็คงไม่ต่างกันมากนัก" เฉินเจิ้นถอนหายใจสามครั้ง ขมวดคิ้วพลางพูดอย่างเศร้าสร้อยว่า "ซิจเทียนกับตระกูลเซี่ยแตกหัก ตระกูลเฉินเราก็เท่ากับมีศัตรูน้อยลงหนึ่ง และเจ้าก็ได้สร้างไมตรีกับคนที่รู้คุณรู้โทษเช่นซิจเทียน จะไม่เรียกว่าเป็นโชคของตระกูลเฉินเราได้อย่างไร ดังนั้นข้าจึงบอกว่า เจ้าทำได้ดี!"
นึกถึงตอนที่พบซิจเทียนครั้งแรกที่ภูเขาอันลานซาน ตัวเองถูกไม้พยัคฆ์มังกรดึงความมุ่งร้ายออกมา เฉินฉินรู้สึกสับสนปนเปไปหมด นอกจากดีใจที่ตอนนั้นตนไม่ได้ถูกความอิจฉาบดบังสติปัญญาแล้ว เขายังรู้สึกหวาดกลัว--หากตอนนั้นเขาลงมือ คนตายก็คงไม่ใช่เฉินฟง แต่เป็นตัวเขาเอง
เฉินเจิ้นโบกมือ ให้คนพาเฉินเฉียงที่เข้าใจเรื่องราวแล้วร้องไห้จนพูดไม่ออกออกไป แล้วพาเฉินฉินเข้าห้องหนังสือ พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า: "การแข่งขันยุทธภพในเมืองหยางซั่วอีกครึ่งเดือน เจ้าไม่ต้องเข้าร่วมแล้ว"
"ทำไมล่ะ?"
"ซิจเทียนจะต้องไปที่เมืองหลวงเปี้ยนเหลียงแน่นอน เจ้าพาเฉินเฉียงไปหาเขา!" ดวงตาของเฉินเจิ้นเป็นประกายวาววับ พูดอย่างช้าๆ ทีละคำ "ซิจเทียนเป็นคนหยิ่งทะนง แม้จะช่วยเฉินเฉียงไว้ แต่ไม่ยอมบอกเหตุผล ถ้าข้าเป็นคนพูด เฉินเฉียงจะต้องซาบซึ้งในบุญคุณเขา และด้วยวิธีนี้ เขาก็จะติดบุญคุณตระกูลเฉินของเราอีกครั้ง!"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เฉินฉินอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เห็นท่าทางตื่นเต้นของพ่อ จึงต้องปิดปากและฟังต่อไป
"ฉิ่นเอ๋อ อย่าโทษว่าพ่อเห็นแก่ได้ ผลประโยชน์ของตระกูลก็มาจากวิธีนี้แหละ!" เห็นลูกชายลังเลที่จะพูด เฉินเจิ้นจึงเพิ่มน้ำเสียงดังขึ้น "ตอนนี้บ้านเซี่ยมีอำนาจมากเหลือเกิน แม้แต่จะร่วมมือกับตระกูลจิน สองตระกูลของเราก็ไม่มีทางสู้เซี่ยฉ่วยเซี่ยยุ่นได้เลย วิธีเดียวตอนนี้คือต้องดึงอัจฉริยะอย่างซิจเทียนมาเป็นพวก!"
"พ่อ..."
สีหน้าเฉินเจิ้นเปลี่ยนไป ตวาดว่า "เรียกข้าว่าพ่อก็ต้องฟังที่ข้าพูด!"
"ลูกจะทำตามคำสั่งท่านพ่อ"
"ข้าจะบอกความจริงให้เจ้าฟัง นิสัยแยกแยะบุญคุณความแค้นของซิจเทียนนั้น พ่อรู้ทันหมดแล้ว!"
เฉินเจิ้นพูดอย่างเด็ดเดี่ยว "เจ้าวางใจได้ แม้ข้าจะวางแผนกับเขา แต่ไม่มีเจตนาร้าย เมื่อเจ้าไปถึงเมืองหลวงเปี้ยนเหลียง จงจริงใจช่วยเหลือซึ่งกันและกันกับเขา ไม่ต้องกังวลอะไร และอีกเดือนกว่าจะมีการแข่งขันวงการยุทธที่เมืองเปี้ยนเหลียง จะไม่พลาดโอกาสที่เจ้าจะได้รับเลือกจากสำนักใหญ่ ไปเถอะ พรุ่งนี้เช้าก็ออกเดินทางได้เลย!"
มองส่งลูกชายออกจากห้องหนังสือ สีหน้าของเฉินเจิ้นจึงผ่านความเย็นชาวูบหนึ่ง การต่อสู้ระหว่างตระกูล แค่ซิจเทียนคนเดียวจะมีประโยชน์อะไร? จุดประสงค์ที่แท้จริงของเขาก็เหมือนกับบ้านเซี่ย คือต้องการความลับในการเพิ่มพูนการบำเพ็ญตนจากตัวซิจเทียน!
ขอเพียงได้ครอบครองอาวุธฆ่าสังหารนี้ ถึงแม้การต่อต้านกับบ้านเซี่ยจะเสียเปรียบชั่วคราว แต่อีกสิบหรือยี่สิบปีข้างหน้า บ้านเฉินก็ยังสามารถพลิกฟ้าได้!
เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินฉินพร้อมกับยอดฝีมือระดับพลังภายในห้าคนรีบควบม้าออกจากเมืองหยางซั่ว มุ่งหน้าตรงไปยังช่องแคบฮอซีที่เป็นเส้นทางเดียวเข้าสู่เมืองหลวง ซึ่งอยู่ห่างออกไปร้อยลี้
ที่เรียกว่าช่องแคบฮอซีนั้น คือเส้นทางราบเรียบสายหนึ่งในเทือกเขาอันหลาน เส้นทางนี้เป็นเส้นทางเดียวที่เชื่อมระหว่างราชสำนักซ่งกับเมืองหยางซั่ว ตอนนี้ซิจเทียนกำลังยืนอยู่ที่ทางเข้าของช่องแคบ เตรียมจะเดินเข้าไปในเส้นทางนี้
แต่เขาเพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงเยาะเย้ยจากคนข้างทาง
"เฮ้อ นี่ยอดฝีมือคนไหนกัน ดูท่าทางแล้วคงอยากเดินผ่านฮอซีคนเดียวสินะ?"
"ฮ่า แกนี่พูดมากจริง เขาอยากเดินก็ปล่อยให้เดินสิ พวกเราจะได้ดูการแสดงพอดี..."
"จุ๊ จุ๊ ไอ้หนุ่มคนนี้ผอมแห้งแรงน้อย คงเสียหยวนหยางไปแล้วล่ะ ถึงโจรเหอซีไม่ฆ่าเขา เขาก็คงเดินไม่ตลอดสามร้อยลี้ของเส้นทางอันตรายนี้หรอก..."
...
ซิจเทียนหยุดฝีเท้าและมองไปด้านข้าง เห็นนักรบในชุดเดินทางที่มองเขาด้วยสายตาเย็นชาเยาะเย้ย พวกเขามีการบำเพ็ญตนต่ำสุดก็อยู่ในระดับพลังดิบขั้นที่เจ็ด ส่วนใหญ่รวมตัวกันเป็นกลุ่มสามถึงห้าคน
"โจรเหอซี..."
ซิจเทียนขมวดคิ้วครุ่นคิด เขาเคยอ่านเกี่ยวกับโจรเหอซีในตำราเรื่องราวในยุทธภพ ตามที่กล่าวไว้ ตลอดช่องแคบฮอซีระยะทาง 300 ลี้ มีกลุ่มโจรมากกว่าร้อยกลุ่มตั้งรกรากอยู่ คนภายนอกเรียกพวกเขารวมๆว่าโจรเหอซี พวกเขาโหดเหี้ยมในการกระทำ
เนื่องจากในตำราเขียนไว้อย่างง่ายๆ ซิจเทียนจึงไม่ได้ใส่ใจมากนัก อีกทั้งเขาไม่มีของมีค่าติดตัว เงินทองก็มีน้อย หลังจากมองดูเหล่านักรบแล้ว เขาก็เดินเข้าสู่ช่องแคบฮอซี
"เฮอะ วัยรุ่นบ้าบิ่น เขาออกเดินทางคนเดียวจริงๆด้วย"
"ช่างเขาเถอะ ขบวนพ่อค้าตระกูลยินกำลังจะบรรทุกสินค้าเสร็จแล้ว การเดินทางผ่านฮอซีกับขบวนพ่อค้าตระกูลยินถึงจะเป็นหนทางที่ถูกต้อง..."
"ฮึๆ ไม่รู้ว่าศพของไอ้หนุ่มคนนี้จะถูกส่งกลับมาเมื่อไหร่..."
"ฮึ ตามที่ข้าคิด แค่ธูปหมดดอกเดียว... เฮ้ย! ไอ้หนุ่มนั่นเดินกลับมาแล้ว!"
ซิจเทียนกลับมาจริงๆ และที่ตามหลังเขามาคือศพของยอดฝีมือระดับพลังดิบขั้นที่เก้าที่ถูกคนหามมา
เหล่านักรบทั้งหมดรุมล้อมเข้ามาดู พอเห็นหน้าศพก็อุทานขึ้นทันที: "เป็นการต่อสู้ดาบที่หนึ่งของตระกูลหยาง! ระดับพลังดิบขั้นที่เก้า!"
ในยุทธภพแคว้นซ่ง ผู้ที่มีฉายาล้วนเป็นยอดฝีมือที่ได้รับการยอมรับ อย่างเช่นการต่อสู้ดาบที่หนึ่งของตระกูลหยาง ชื่อจริงคือหลี่ชุน อายุเพียง 28 ปี แม้ยังไม่บรรลุถึงระดับพลังภายใน แต่วิชาดาบฤดูใบไม้ผลิตระกูลหยางที่สืบทอดมาจากตระกูลนั้นร้ายกาจยิ่งนัก เคยต่อสู้กับยอดฝีมือระดับพลังภายในต่อหน้าผู้คนมากมายถึงร้อยกระบวนท่าก่อนจะพ่ายแพ้
น่าเสียดายที่ยอดฝีมือเช่นนี้ก็ยังต้องล้มตายที่ช่องแคบฮอซี
"ฮ่าย พี่ชายหลี่ พี่ชายหลี่ เตือนท่านแล้วว่าอย่าได้หยิ่งผยอง บัดนี้ชีวิตต้องดับสู่หวงเฉวียน ทุกสิ่งล้วนว่างเปล่า..."
"แม้หลี่ชุนจะยังไม่บรรลุถึงระดับพลังภายใน แต่วรยุทธ์ก็ร้ายกาจยิ่ง หรือว่าพ่ายแพ้เพราะถูกโจรเหอซีรุมโจมตี?"
"ไม่ใช่ พี่ชายหลี่โชคร้ายจริงๆ เพิ่งเข้าไปในภูเขาได้ยี่สิบลี้ก็เจอกับหัวหน้าใหญ่แห่งดินแดนเทพแห่งความโกรธ ปีศาจเพลิง เพียงสิบกระบวนท่าก็ถูกพันธมิตรเพลิงสังหาร..."
"โอ้แม่เจ้า! ปีศาจเพลิง! ยอดฝีมือระดับพลังภายในชั้นหนึ่ง!"
...
ในตอนนี้ซิจเทียนจึงเข้าใจว่าช่องแคบฮอซีอันตรายเพียงใด หากเชื่อตามตำราและเดินทางต่อไป ตัวเองคงมีแต่ตายไม่มีรอด หลังจากจดจำบทเรียนนี้ไว้อย่างลึกซึ้ง เขาจึงถามว่า "มีวิธีเดินทางผ่านช่องแคบฮอซีอย่างปลอดภัยไหม?"
"มี!"
"ไม่ทราบว่าเป็นวิธีใด?"
"ติดตามขบวนพ่อค้าตระกูลยินจากเปี้ยนเลี่ยง รับรองปลอดภัยตลอดทาง!"
ซิจเทียนพยักหน้าและกำลังจะขอบคุณ แต่ไม่คาดคิดว่านักรบที่ตอบจะชี้หน้าเขาและหัวเราะก้อง "น่าเสียดาย ที่จะติดตามขบวนพ่อค้าตระกูลยินได้ต้องมีวรยุทธ์ถึงระดับพลังดิบขั้นที่เจ็ด เจ้ามีวรยุทธ์แค่ไหนกัน? ช่างเพ้อฝันเหลือเกิน!"


## บทที่ 16 เดินทางคนเดียว ชาชิว (ตอนที่ 1)

นักรบหัวเราะเยาะได้ถูกต้อง เมื่อขบวนการค้าขนาดใหญ่ของตระกูลยินผ่านมา ผู้ที่กรูกันเข้ามาล้วนเป็นนักรบที่มีพลังภายในขั้นที่เจ็ดขึ้นไป ส่วนผู้ที่มีพลังต่ำกว่านั้นได้แต่ยืนมองด้วยความอิจฉา
ช่องแคบฮอซีเป็นเส้นทางแห่งความมั่งคั่ง ผู้คนที่เดินทางไปมาระหว่างเมืองหลวงกับชายแดนตะวันตกเฉียงใต้ผ่านเส้นทางนี้ มักจะพบจุดจบสองแบบ หนึ่งคือร่ำรวยมหาศาล สองคือตายอย่างน่าอนาถ
ยกตัวอย่างเช่น ตระกูลยินแห่งเปี้ยนเลี่ยง พ่อค้าอันดับหนึ่งของแคว้นซ่ง พวกเขาเพียงแค่ซื้อหนังสัตว์ กระดูกสัตว์ และของใช้ในการฝึกฝนอื่นๆ จากเมืองหยางซั่วในราคาถูก แล้วนำกลับไปขายที่เมืองเปี้ยนเลี่ยง ไปกลับครั้งเดียวก็ได้กำไรร้อยเท่า
มีคนจำนวนมากที่อิจฉาตระกูลยิน ทั้งคนนอกและคนในเมืองหยางซั่ว ทำไมพวกเจ้าซื้อของข้าหนึ่งเหลียง แล้วเดินทางพันลี้กลับไปขายได้ถึงร้อยเหลียง? ข้าก็ทำได้!
พวกที่บอกว่าตัวเองทำได้เช่นนี้ มักจะพบจุดจบแบบที่สอง พวกเขาไม่ได้ร่ำรวย แต่เดินทางได้ครึ่งทางก็ถูกโจรเหอซีปล้น ทำให้พวกโจรเหอซีร่ำรวยขึ้นมาแทน
ด้วยเหตุนี้ อย่างน้อยในด้านการค้า ตระกูลยินได้ผูกขาดช่องแคบฮอซี แน่นอนว่านี่ไม่ใช่เพราะพวกเขาสมรู้ร่วมคิดกับโจรเหอซี ตระกูลยินมีวันนี้ได้เพราะสงครามใหญ่เมื่อหลายสิบปีก่อน
สงครามอันโหดร้ายครั้งนั้น ถูกเรียกว่าสงครามเลือดตระกูลยิน
ในการต่อสู้กับโจรเหอซีครั้งนั้น บุรุษของตระกูลยินตายไปเกือบหมด สามร้อยลี้ของช่องแคบเต็มไปด้วยเลือดของชายชาวตระกูลยิน
ผลสุดท้าย บุรุษตระกูลยินตายจนไม่เหลือ โจรเหอซียังเหลืออยู่สามส่วน ขณะที่โจรที่เหลือกำลังจะได้พักหายใจ กองกำลังอีกกลุ่มก็มาถึง กองกำลังกลุ่มนี้ทำให้โจรเหอซีทั้งหมดต้องหลบเข้าป้อมในภูเขานานเป็นเดือน ไม่กล้าออกมา
กองกำลังนี้ประกอบด้วยสตรีทั้งหมด ตั้งแต่หญิงชราอายุแปดสิบ จนถึงเด็กหญิงที่เพิ่งหัดเดิน
หากพูดถึงกำลัง โจรเหอซีเพียงสิบคนก็สามารถฆ่ากองทัพสตรีนี้ได้หมด แต่ไม่มีใครกล้าลงมือ โจรเหอซีทั้งหมดถูกความดุดันของตระกูลยินข่มขวัญ หลังจากผ่านไปครึ่งเดือน โจรเหอซีก็ตกลงเงื่อนไขกับตระกูลยิน นับแต่นั้นมาหลายสิบปี ขบวนการค้าของตระกูลยินไม่เคยถูกโจรเหอซีกลุ่มใดรบกวน
ด้วยเหตุนี้ ตระกูลยินจึงกลายเป็นร่มเงาคุ้มครองผู้เดินทางผ่านช่องแคบฮอซี พวกเขาก็เข้าใจกฎเกณฑ์ดี จะรับเฉพาะนักรบที่เดินทางคนเดียวมาเป็นองครักษ์ ไม่เคยให้พ่อค้าเข้าร่วมขบวน เพื่อให้เกียรติโจรเหอซี
ในการรับนักรบ ตระกูลยินก็มีมาตรฐานของตัวเอง นั่นคือต้องมีพลังภายในขั้นที่เจ็ด เพราะสมาชิกองครักษ์ของขบวนการค้าตระกูลยิน อย่างน้อยก็ต้องมีการบำเพ็ญตนระดับนี้
ซิจเทียนตัวไม่สูง ต้องเขย่งเท้ามองเข้าไปในฝูงชน องครักษ์ตระกูลยินกำลังตรวจสอบการบำเพ็ญตนของนักรบทีละคน วิธีตรวจสอบนั้นง่ายมาก นักรบที่มีพลังภายในขั้นที่เจ็ดจะมีพลังเจ็ดร้อยชั่ง เพียงแค่สามารถทิ้งรอยหมัดลึกเจ็ดส่วนบนหินวัดพลังสูงครึ่งคนก็พอ
เขาไม่ค่อยแน่ใจว่าตัวเองมีพลังมากแค่ไหนกันแน่ แต่จำได้ว่า เมื่อวานพลังฝ่ามือของเซียต้าไม่ต่ำกว่าเจ็ดร้อยชั่ง ตัวเขาแค่กระอักเลือดออกมา ตามหลักแล้วเขาก็น่าจะมีพลังใกล้เคียงกัน จุดนี้ทำให้เขาสงสัย
ทั้งที่มีพลังภายในแค่ขั้นที่ห้า ทำไมถึงมีพลังเกินเจ็ดร้อยชั่ง? แต่เขาก็นึกถึงที่เขียนไว้ในตำรา -- ยิ่งวรยุทธ์มีระดับสูง ผลการฝึกฝนก็ยิ่งแข็งแกร่ง ยิ่งง่ายที่จะทะลวงขั้น แต่ความยากในการฝึกฝนก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย
ซิจเทียนเข้าใจแล้ว แม้วรยุทธ์ที่ตนฝึกฝนจะไม่มีปก และทุกเล่มจะเหมือนผักดองเค็ม แต่มันคือวรยุทธ์ระดับสูง เพียงแต่ไม่รู้ว่าตำราทั้งเก้าเล่มนั้น อยู่ในระดับใดระหว่างธรรมดา เหนือธรรมดา สูงสุด และพิเศษ
คิดถึงตรงนี้ ซิจเทียนก็ตัดสินใจเด็ดขาด เดินเข้าไปในฝูงชน ไม่นาน ก็ถึงคิวของเขา
"ชื่อ"
"ซิจเทียน"
"การบำเพ็ญตน"
"พลังภายในขั้นที่ห้า"
องครักษ์ตระกูลยินเงยหน้ามองซิจเทียน ตอนนี้ซิจเทียนยังคงมีสภาพเหมือนเมื่อวาน ทั้งตัวเปื้อนเลือด เสื้อผ้าขาดวิ่น ดูน่าสงสารยิ่งนัก องครักษ์อยากจะหัวเราะ แต่สุดท้ายก็อดทนอธิบายว่า "น้องชาย พวกเรารับเฉพาะคนที่มีพลังภายในขั้นที่เจ็ดขึ้นไปเท่านั้น รีบไปเถอะ"
"ถ้าสามารถทิ้งรอยหมัดลึกเจ็ดส่วนบนก้อนหินนั่น ก็สามารถเข้าร่วมได้ใช่ไหม?" ซิจเทียนชี้ไปที่ก้อนหินสูงครึ่งตัวคนด้านหลังองครักษ์ พลางถามเสียงเบา
องครักษ์ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะพลางพูดว่า "ถูกต้อง แต่ว่า..."
ซิจเทียนเดินอ้อมองครักษ์ไปที่ข้างก้อนหิน สูดหายใจลึก หลับตาลง แล้วยื่นกำปั้นขวาออกไป แตะเบาๆ ที่ก้อนหิน ก้อนหินไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
"พรวด..."
องครักษ์หัวเราะพรืด นักรบรอบข้างเห็นเช่นนั้นก็หัวเราะครืนใหญ่ ราวกับกำลังเยาะเย้ยความไม่รู้จักประมาณตนของซิจเทียน
ซิจเทียนไม่สะทกสะท้าน ใต้อาภรณ์ ผิวหนังทั่วร่างกำลังสั่นสะท้านอย่างรวดเร็ว เมื่อการสั่นสะเทือนนี้แพร่ไปถึงอากาศภายนอกอาภรณ์ และทำให้เสื้อผ้าพลิ้วไหวโดยไร้ลม เขาก็ลืมตาขึ้นทันที ร่างกายบิดเกร็งอย่างประหลาด!
กระหน่ำวัวปีศาจพุ่งแรง!
ในชั่วพริบตา พลังทั้งร่างรวมตัวที่แขนขวา และถ่ายทอดผ่านหมัดขวาเข้าสู่ก้อนหิน
โครม!
ฝุ่นฟุ้งกระจาย เสียงดังสนั่นหู
ร่างของซิจเทียนเตี้ยลงหนึ่งนิ้ว
ก้อนหินสูงครึ่งตัวคนถอยหลังไปสามฟุต
ซิจเทียนดึงเท้าทั้งสองข้างที่จมดินลึกหนึ่งนิ้วขึ้นมา เดินไปดูก้อนหินอย่างพินิจพิเคราะห์ แล้วเดินมาหยุดตรงหน้าองครักษ์ที่ยืนตะลึงราวกับไม้แข็ง พูดว่า "ลึกพอดีเจ็ดส่วน ข้าผ่านแล้วใช่ไหม?"
องครักษ์กลืนน้ำลาย มองสำรวจซิจเทียนอีกครั้ง ผิวเหลืองซีด ผอมแห้งดั่งกิ่งไม้ นี่คือคนไร้ค่าที่สูญเสียพลังหยวนหยาง แต่คนที่ควรจะยอมรับชะตากรรมเป็นเพียงแมลงเล็กๆ กลับมีการบำเพ็ญตนเท่ากับตน
ไม่รู้ทำไม องครักษ์ที่เมื่อครู่ยังอธิบายด้วยความอดทนกับคนน่าสงสาร กลับเกิดความรู้สึกที่เรียกว่าริษยาขึ้นในใจทันที
"ข้าบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้!" องครักษ์เปลี่ยนสีหน้าในทันที ตวาดใส่ซิจเทียนเสียงเย็น "รีบไปซะ ไม่งั้นอย่าโทษว่าข้าไม่สุภาพ!"
ซิจเทียนมององครักษ์นิ่งๆ ไม่พูดอะไร และไม่ยอมจากไป
นักรบรอบข้างในที่สุดก็ฟื้นจากอาการช็อกคล้ายฟ้าผ่า แรกเริ่มพวกเขามองซิจเทียนด้วยความชื่นชม คาดเดาว่านี่คงเป็นศิษย์อัจฉริยะของปรมาจารย์ที่หลบซ่อนตัว แต่เมื่อได้ยินคำพูดขององครักษ์ นักรบส่วนใหญ่ก็เปลี่ยนสีหน้าทันที เปิดปากด่าซิจเทียน
"ไอ้หนู ไม่ได้ยินคำพูดของตระกูลยินหรือไง รีบไสหัวไปซะ!"
"ฮึ! ไม่รู้ไปขโมยเรียนท่าไม้ตายมาจากที่ไหน กล้ามาอวดอ้างที่ตระกูลยินอีก!"
"แม้จะเป็นคนที่สิ้นสูญพลังหยวนหยางจนกลายเป็นคนไร้ค่า ถึงจะมีพลังภายในขั้นที่เจ็ดแล้วจะเป็นไร?"
"ใช่แล้ว ถ้าต่อสู้กันจริงๆ คนที่มีพลังภายในแค่ขั้นที่สามก็จัดการเขาได้!"
...
ในขณะที่ทุกคนกำลังประณามซิจเทียนอยู่นั้น เสียงตวาดก็ดังขึ้นจากในฝูงชน: "เกิดเรื่องอะไรวุ่นวายขนาดนี้!"
องครักษ์ที่กำลังหัวเราะเยาะสะดุ้งตกใจ หันไปเห็นชายร่างกำยำเดินเข้ามา รีบวิ่งไปหาแล้วคำนับอย่างนอบน้อม: "คารวะท่านผู้นำยิน"
ชายผู้นี้คือหัวหน้าองครักษ์ของขบวนพ่อค้าตระกูลยินในครั้งนี้ นามว่ายินฟาง เมื่อเห็นเหล่านักรบเงียบลง เขาจึงขมวดคิ้วถาม: "มีเรื่องอะไร?"
"ท่านผู้นำ ไอ้หนุ่มคนนี้อยากสมัครเข้าเป็นองครักษ์ตระกูลยิน ข้าไม่ยอมรับ มันก็เลยก่อเรื่อง!" องครักษ์ชี้ไปที่ซิจเทียนพลางรีบรายงาน
ยินฟางกวาดตามองซิจเทียน ดวงตาฉายแววรังเกียจอย่างเห็นได้ชัด โบกมือด้วยความรำคาญ: "ไสหัวไป! อายุยังน้อยก็ผิดศีลแล้ว ช่างน่าอับอายขายหน้าพวกเราเหลือเกิน! ไม่ไปอีก ระวังข้าจะทำให้เจ้าพิการจริงๆ!"
สายตาเดียวของยินฟางทำให้ซิจเทียนรู้สึกเจ็บปวดอีกครั้ง เขารู้ว่านี่คือยอดฝีมือที่แข็งแกร่งกว่าเฉินฟงเสียอีก แต่เขาก็ไม่ยอมรับ!
หากไม่มีตระกูลยิน เขาจะผ่านช่องแคบฮอซีไปถึงเปี้ยนเลี่ยงได้อย่างไร?
หากไม่ถึงเปี้ยนเลี่ยง เขาจะไปหาวิธีต่ออายุที่ไหน จะไปตามหาคนสองคนที่ทำให้เขาจดจำฝังใจได้ที่ใด?
ซิจเทียนคิดไม่ถึงว่า เพียงแค่ออกจากเมืองหยางซั่วมาร้อยลี้ ก็มีกำแพงที่เขาข้ามไม่ได้มาขวางกั้น ตัดโอกาสในการต่ออายุ และตัดเส้นทางแห่งการแก้แค้นของเขา
โจรเหอซีเขาสู้ไม่ได้ ยินฟางที่อยู่ตรงหน้าเขาก็สู้ไม่ได้เช่นกัน ซิจเทียนก้มหน้าเดินออกจากฝูงชน ร่างกายใต้เสื้อผ้าขาดวิ่นเริ่มสั่นระริกอีกครั้ง
การสั่นครั้งนี้ไม่ใช่เพราะเขากำลังใช้พลังวัวปีศาจ แต่เป็นเพราะความโกรธและไม่ยอมรับ
เมื่อเดินผ่านฝูงชน เสียงเยาะเย้ยของเหล่านักรบก็ดังอยู่ข้างหู กระซิบกระซาบเหมือนลมพัดใบไม้ แต่สิ่งที่พัดเข้าสู่หัวใจของซิจเทียนไม่ใช่ใบไม้ แต่เป็นมีดเล็กๆ นับพันเล่มที่กรีดเนื้อขูดกระดูก
ซิจเทียนไม่ต้องมองก็รู้ว่า คนพวกนี้ก็เหมือนกับลูกหลานตระกูลเซี่ย ต่างก็เยาะเย้ยเขา หัวเราะเยาะเขา ถึงเขาจะมีพลังเจ็ดร้อยชั่งแล้วจะเป็นไร? ชนะเซียต้าได้ ฆ่าเซี่ยลี่ได้ แต่กลับทนต่อจิตใจคนไม่ได้
เขารู้ดีว่า ที่นักรบเหล่านี้เปลี่ยนท่าทีไป เป็นเพราะพวกเขาต้องพึ่งตระกูลยินในการเดินทางผ่านช่องแคบฮอซี เมื่อเทียบกับจุดประสงค์นี้ การรักษาความยุติธรรม? ฮึ ไม่มีค่าอะไรเลย!
เห็นซิจเทียนเดินผ่านฝูงชนไปอย่างเศร้าสร้อย องครักษ์ก็แย้มยิ้มเยาะ อัจฉริยะ? ฮึ ข้ามช่องแคบฮอซีไม่ได้ ไม่ได้เห็นยุทธภพที่แท้จริง จะอัจฉริยะแค่ไหนก็เท่านั้น! สักวันก็ต้องจบแบบคนธรรมดา!
"พอได้แล้ว อีกครึ่งธูปขบวนจะออกเดินทาง" ยินฟางละสายตา ตะโกนดัง "รีบๆ หน่อย ยังรับอีกห้าคนก็เต็มแล้ว ที่เหลือรอขบวนถัดไปของตระกูลยิน..."
"รอก่อน!"
เสียงใสของหญิงสาวดังขึ้น ขัดจังหวะคำพูดของยินฟาง ยินฟางมองตามเสียง ตกใจมาก รีบวิ่งเข้าไปคำนับอย่างนอบน้อม: "คุณหนู ทำไมท่านถึงลงมาล่ะ?"
คุณหนูที่ยินฟางพูดถึงอายุราวสิบห้าสิบหกปี สวมชุดขาวทั้งตัว ใบหน้างดงาม แววตาอ่อนล้าเล็กน้อยทำให้ผู้คนรู้สึกสงสาร โดยเฉพาะดวงตาใสกระจ่างที่ยังดูเยาว์วัย นับเป็นอาวุธล่อใจที่ทรงพลังที่สุดในโลก
และดวงตาคู่นั้นจับจ้องอยู่ที่เงาร่างด้านหลังของซิจเทียนตลอดเวลา
"รับนักรบคนนั้นไว้เถอะ" คุณหนูเอ่ยเบาๆ ก่อนจะเดินไปยังรถม้าของตนโดยมีสาวรับใช้ห้อมล้อม
ยินฟางรู้สึกสงสัย แต่ไม่กล้าชักช้าแม้แต่น้อย รีบวิ่งตามซิจเทียนไปพลางตะโกน "ไอ้หนู นายโชคดีแล้ว นายท่านของข้าเห็นว่าเจ้าน่าสงสาร จึงยอมรับเจ้าเป็นกรณีพิเศษ ตามข้ามา!"
เฮ้ย แบบนี้ก็ได้เหรอ? เหล่านักรบมองหน้ากันไปมาด้วยความอิจฉาริษยา แต่เหตุการณ์ต่อจากนั้นกลับไม่เป็นไปตามที่พวกเขาคาดคิด
ซิจเทียนไม่ตอบสนอง เขาได้ยินคำพูดของหญิงสาวเช่นกัน จึงหันกลับมามอง แต่เห็นเพียงเงาร่างอรชรของนาง
เห็นซิจเทียนไม่ขยับ ยินฟางก็คำรามด้วยความหงุดหงิด "ไอ้หนู อย่าทำตัวไม่รู้จักบุญคุณ!"
องครักษ์ที่ทำหน้าที่ตรวจสอบไม่คิดว่าสถานการณ์จะพลิกผันเช่นนี้ แต่แม้แต่ยินฟางยังไม่กล้าละเลยคำสั่งของคุณหนู เขาจะกล้าทำอะไรได้?
เห็นซิจเทียนไม่สะทกสะท้าน เขาคิดว่าอีกฝ่ายกำลังถือโอกาสวางท่า หวังจะฟ้องความผิดของตน จึงร้อนใจรีบพูดว่า "ไอ้หนู อย่าไม่รู้จักดี ออกจากตระกูลยินไป เจ้าไม่มีทางเดินผ่านช่องแคบฮอซีได้หรอก!"
เสียงดังพอสมควร คุณหนูที่กำลังจะขึ้นรถม้าชะงักฝีเท้า หันกลับมามอง
ดังนั้น นางจึงได้เห็นใบหน้าที่สิ้นสูญพลังหยวนหยางของซิจเทียน ดวงตาฉายแววรังเกียจวูบหนึ่ง
ดังนั้น ซิจเทียนก็ได้เห็นใบหน้าของคุณหนูที่งามไม่แพ้เซี่ยยุ่น เขาหันหลังเดินจากไปทันที
"ไม่ต้องแล้ว ขอบคุณ"
เมื่อเสียงพูดจบลง ซิจเทียนก็เดินออกไปไกลกว่าสิบจั้งแล้ว ทิ้งให้ผู้คนที่เหลือยืนงงงันอยู่กับที่ รวมถึงคุณหนูที่ยืนอยู่บนรถม้าด้วย
"เขา ทำไมถึง..."
ความสงสัยผ่านเข้ามาในใจนาง แต่ในวินาถัดมา นางก็ส่ายหน้าแล้วมุดเข้าไปในรถม้า คนตัวเล็กๆ อย่างซิจเทียน หากพูดว่าสงสารแล้วเอ่ยปากสักคำ นางไม่ว่าอะไร แต่จะให้นางเสียเวลาคิดถึงคนตัวเล็กๆ เช่นนี้ นางทำไม่ได้
เช่นเดียวกับที่นางเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด แต่ก็ไม่ได้ลงโทษองครักษ์ที่โกหก เพราะองครักษ์ก็เป็นเพียงคนตัวเล็กๆ ไม่คุ้มค่าที่จะเสียแรงเพื่อเรื่องนี้
"เตรียมพร้อมแล้วก็ออกเดินทางได้เลย ไม่ต้องรายงาน"
ทิ้งคำพูดไว้เพียงเท่านั้น คุณหนูก็หลับตาลง แต่ก่อนที่จะคิดถึงเรื่องสำคัญของตระกูลยิน ภาพใบหน้าของซิจเทียนก็ผ่านเข้ามาในความคิดอีกครั้ง คราวนี้ในใจนางไม่มีความรังเกียจ มีเพียงความสงสาร
เพราะนางรู้ว่า ซิจเทียนที่เดินทางคนเดียว เก้าในสิบส่วนจะต้องตายอยู่ในช่องแคบฮอซี
"ต้องฝ่าไปให้ได้สินะ..." ซิจเทียนมองดูภูเขาสูงและป่าทึบสองข้างช่องแคบฮอซี กระชับกระเป๋าใบใหญ่ให้แน่น ออกจากช่องแคบแล้วมุ่งหน้าเข้าไปในป่าทึบ


## บทที่ 17 เดินทางคนเดียว ชาชิว (ตอนกลาง)

การจากไปของซิจเทียนเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยสำหรับทุกคน เมื่อขบวนพ่อค้าของตระกูลยินเตรียมพร้อมทุกอย่างแล้ว ทุกคนก็ลืมไปแล้วว่าเคยมีคนผ่านมาในชีวิตที่ชื่อซิจเทียน ในความใฝ่ฝันถึงเมืองเปี้ยนเลี่ยง ขบวนคนนับร้อยก็เริ่มเดินทางผ่านช่องแคบฮอซี
ในขบวนยาวเหยียด มีรถม้าคันหนึ่งที่ดูไม่โดดเด่นแต่ภายในหรูหราเป็นพิเศษ ในรถมีแต่สตรี หญิงสาวคนหนึ่งเอนกายพิงหมอนพลางยกมือขึ้นเท่าศีรษะ ส่วนหญิงอื่นๆ ก้มหน้าคุกเข่าอยู่ข้างๆ อย่างนอบน้อม
หญิงสาวที่กำลังงีบหลับนั้นคือคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลยิน - ยินเถียนเอ๋อ
ยินเถียนเอ๋อ เป็นธิดาเพียงคนเดียวของหยินเหอ ผู้นำตระกูลการค้าอันดับหนึ่งแห่งแคว้นซ่ง นางฉลาดเฉลียวและมีพรสวรรค์ด้านการค้าตั้งแต่เด็ก แม้ตอนนี้อายุเพียง 16 ปี ก็กำลังจะกลายเป็นผู้มีอำนาจตัดสินใจด้านการค้าที่แท้จริงของตระกูลยิน
ตระกูลยินมีขบวนพ่อค้าทั้งหมด 13 ขบวน แบ่งเส้นทางการค้าในแคว้นซ่งเป็น 3 เส้นทาง โดยเส้นทางที่สำคัญที่สุดคือช่องแคบฮอซี ยินเถียนเอ๋อใช้เวลาสองเดือนตรวจสอบเส้นทางการค้าอีกสองเส้น นางไม่ได้พักผ่อนเลยก่อนรีบมาที่ชายแดนตะวันตกเฉียงใต้ของแคว้นซ่ง จนกระทั่งได้เริ่มเดินทางกลับในครั้งนี้ นางจึงมีเวลาได้พักผ่อนบ้าง
น่าเสียดายที่นางไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่
"เดินทางมากี่วันแล้ว?"
"คุณหนู ขบวนใหญ่เดินทางช้า ตอนนี้ผ่านมาสามวัน เดินทางได้ร้อยลี้ คาดว่าต้องใช้เวลาอีกหกวันจึงจะออกจากช่องแคบฮอซีได้"
ยินเถียนเอ๋อได้ยินดังนั้น ขมวดคิ้วเล็กน้อย รับน้ำผลไม้ที่สาวใช้ส่งให้จิบเบาๆ กำลังจะงีบต่อ แต่เสียงฝีเท้าม้าที่ดังเร่งรีบเข้ามาใกล้ ทำให้ความง่วงของนางหายไป
ยินเถียนเอ๋อแหวกม่านรถม้าขึ้นเล็กน้อย เห็นกลุ่มทหารม้ากลุ่มหนึ่งถูกยินฟางหัวหน้าองครักษ์ขวางไว้สอบถาม ไม่นานยินฟางก็โบกมือ หัวหน้าทหารม้าประสานมือคำนับแล้วควบม้าจากไป
"ใครกัน?" เมื่อเห็นยินฟางเดินมา ยินเถียนเอ๋อถามเสียงเบา
ยินฟางตอบอย่างนอบน้อม: "ทูลคุณหนู พวกเขาเป็นคนของตระกูลเซี่ยจากเมืองหยางซั่ว บอกว่ากำลังไล่ตามทาสที่หนี"
"อืม ให้คนระวังตัวห่างจากท้ายขบวนห้าลี้ ถ้ามีขบวนม้ามาอีก บอกให้พวกเขาเบาๆ หน่อย ข้านอนไม่หลับ" ยินเถียนเอ๋อพยักหน้าสั่งการ
ยินฟางรีบรับคำสั่ง เห็นยินเถียนเอ๋อชักศีรษะกลับเข้าไป เขานึกขึ้นได้อีกเรื่อง รีบพูดว่า: "คุณหนู กองหน้าที่เราส่งไปยังไม่กลับมา"
"เคยมีเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนไหม?"
"เอ่อ เคยมี" ยินฟางคิดสักครู่แล้วพูด "บางครั้งเมื่อกองหน้าถึงเมืองเปี้ยนเลี่ยง ถ้าเส้นทางปลอดภัย พวกเขาจะได้รับมอบหมายภารกิจอื่นจากตระกูล จึงไม่ได้กลับมา แต่ครั้งนี้คุณหนูอยู่ในขบวน ก่อนออกเดินทางข้าได้กำชับพวกเขาแล้ว..."
"ไม่เป็นไร" นึกถึงความไม่พอใจของอาสองที่นางกำลังจะได้เป็นผู้นำตระกูลยิน ยินเถียนเอ๋อยิ้มอย่างจนใจ "ทำตามที่สั่งเถอะ"
"ขอรับ"
"ผู้เฒ่าผู้ใหญ่ที่สาม เกิดอะไรขึ้น?"
ผู้เฒ่าผู้ใหญ่ที่สามแห่งตระกูลเซี่ยมีนามว่าเซี่ยชางหยง ขณะนี้ดวงตาของเขาเปล่งประกายแห่งความสงสัย ส่ายหน้าพลางเอ่ยเสียงเย็นชา "พวกเราไล่ตามผิดทางแล้ว ไอ้ลูกหมาตัวนั้นไม่มีทางแซงหน้าขบวนพ่อค้าตระกูลยินได้แน่!"
"ฮึ! ไอ้ลูกหมาตัวนี้มันเจ้าเล่ห์จริงๆ! บอกว่าจะปล่อยตัวที่สี่สิบหลี่นอกเมืองทางเหนือ แต่พวกเราค้นหาในรัศมีแปดสิบหลี่นอกเมืองตั้งสองวัน กว่าจะพบคุณชายรองที่ห้าหลี่นอกเมืองทางเหนือ ท่านผู้เฒ่า ท่านคิดว่ามันจะไม่ได้ไปทางช่องแคบฮอซีหรือไม่?"
"ข้าว่าเป็นไปได้ ช่องแคบฮอซีมันจะไปได้หรือ?"
ผู้เฒ่าผู้ใหญ่ที่สามได้ยินดังนั้น หันหน้ามาหัวเราะเย็นชา "เจ้าคิดว่าการที่มันแสดงละครเข้าเขาคนเดียวที่ปากช่องแคบฮอซีนั้น เป็นแค่การลวงตาแล้วแอบไปอีกทางหรือ? ในเมื่อรู้ว่าไอ้ลูกหมานั่นเจ้าเล่ห์ ก็อย่าได้มองมันเป็นหมูเลย!"
เหล่าองครักษ์ตระกูลเซี่ยผู้มีวรยุทธ์สูงส่งถูกดุจนหน้าแดงก่ำ ไม่กล้าโต้แย้ง ได้แต่พูดประจบว่า "ท่านผู้เฒ่าช่างหยั่งรู้ พวกเราควรทำอย่างไรต่อดีขอรับ?"
"ไป กลับไป! มันต้องอยู่หลังขบวนพ่อค้าตระกูลยินแน่ ถ้าไม่พบบนเส้นทางฮอซี ก็ให้ค้นหาในภูเขา!"
ทุกคนรีบหันหัวม้ากลับไปตามเส้นทางเดิมทันที
ยินฟางไม่เคยคิดเลยว่า ขบวนม้าจะไม่มาจากด้านหลังที่เฝ้าระวัง แต่กลับมาจากด้านหน้า เขาอดไม่ได้ที่จะหันไปมองรถม้าที่ยินเถียนเอ๋อนั่งอยู่ ในใจรู้สึกทั้งอึดอัดและโกรธแค้น คิดในใจว่าเมื่อคนพวกนั้นมาถึง จะต้องลงโทษพวกมันให้หนัก
เมื่อขบวนม้าปรากฏในสายตา สีหน้าของยินฟางยิ่งดูเย็นชา ขณะที่เซี่ยชางหรงกำลังจะประสานมือคำนับ เขาก็เอ่ยขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน "ท่าน หาทาสหนีเจอเร็วจังนะ?"
"เฮ้อ ทาสหนีมันเจ้าเล่ห์ คงไม่อยู่ข้างหน้าแล้ว พวกเราจะกลับไปค้นหาตามเส้นทางอีกครั้ง ข้าขอตัวก่อน"
เซี่ยชางหรงรีบจะไปจับตัวซิจเทียน จึงไม่ได้สังเกตสีหน้าของยินฟางมากนัก พูดทักทายสั้นๆ แล้วจะจากไป แต่ไม่คาดว่ายินฟางจะบังคับม้าขวางทางไว้ แล้วหัวเราะเยาะว่า "เช่นนั้น หากท่านจับคนไม่ได้ทางหลัง ก็จะกลับมาหาทางหน้าอีกสินะ?"
"เอ่อ ก็เป็นเรื่องปกติ ไม่ทราบว่าหัวหน้ายินมีความเห็นอย่างไร?"
สีหน้ายินฟางบึ้งตึง ตวาดว่า "ข้าอยากถามว่า คุณหนูของข้าอ่อนเพลีย พวกเจ้าไปๆ มาๆ ตั้งใจไม่ให้คนได้พักใช่หรือไม่? พูดมากไปก็เปล่าประโยชน์ จับทาสหนีได้ แต่เมื่อผ่านหน้าหลังขบวนพ่อค้าตระกูลยิน ต้องลงจากม้าจูงเดิน!"
สีหน้าเซี่ยชางหรงบึ้งตึงทันที โกรธจัดพูดว่า "ท่านช่างเผด็จการเกินไปแล้ว!"
"ฮึๆ ที่อื่นข้าไม่กล้า" ยินฟางหัวเราะเยาะ จ้องเซี่ยชางหรงพูดทีละคำว่า "แต่ในช่องแคบฮอซีนี้ ตระกูลยินของเราก็เผด็จการได้ แล้วจะทำไม?"
"เจ้า..." เซี่ยชางหรงโกรธแต่ไม่กล้าพูด ได้แต่จำใจพยักหน้า หัวเราะเยาะว่า "ดี ดี ดี ตระกูลยินของพวกเจ้าอาศัยอำนาจข่มเหง ตระกูลเซี่ยของเรายอมแล้ว แต่รอให้นายน้อยและคุณหนูของเรากลับมาจากการเรียนวิชา จะต้องมาเรียกร้องความยุติธรรมจากตระกูลยินของเจ้าให้ได้!"
"ถุย! ไอ้พวกอะไรกัน!" หลังจากส่งผู้คนตระกูลเซี่ยไปด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน ยินฟางก็ถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างแรง แล้วสั่งทันทีว่า "ส่งคนไปข้างหน้าอีก ใครขี่ม้ามา ให้ลงจากม้าทันที!"
"เฮ้อ คราวนี้คงจะได้นอนเสียที..." ยินเถียนเอ๋อปล่อยม่านลง เอนกายลงบนเบาะนุ่มเป็นครั้งที่สอง เพิ่งจะหลับตา ใบหน้าซีดขาวนั้นก็ผุดขึ้นในความคิดอีกครั้ง หัวใจเธอกระตุก เปิดตาขึ้น คราวนี้ ไม่มีความง่วงเหลืออยู่อีกเลย
"ไม่รู้ว่าตอนนี้เจ้าจะฝังร่างอยู่ที่ใด..."
ซิจเทียนปลดเกราะเฉียนจี้เจี่ยออก เอียงหน้ามองไปที่ไหล่ เห็นรูเลือดชัดเจน เลือดยังคงไหลออกมาไม่หยุด เขาไม่กล้ารอช้า รีบเทยารักษาบาดแผลทั้งขวดลงไป ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย รอจนเลือดหยุดไหล เขาก็สวมเกราะและเสื้อผ้า แล้วเริ่มฝึกศิลปะยุทธเพาะพลัง
สามวันในช่องแคบฮอซี ซิจเทียนต่อสู้กับโจรเหอซีเก้าครั้ง สังหารโจรเหอซีไปยี่สิบเอ็ดคน ในจำนวนนั้นผู้ที่มีการบำเพ็ญตนสูงสุดอยู่ในระดับพลังดิบขั้นที่เจ็ด ส่วนเขาใช้ของในกระเป๋าเกือบหมด กระทั่งมีดสั้นในแขนเสื้อก็พังไปแล้ว แต่การบำเพ็ญตนของเขาก็ทะลุถึงระดับพลังภายในขั้นที่หก ชุ่ยกู่ต้าเหวียนหม่าน
รูเลือดที่ไหล่เป็นบาดแผลที่หนักที่สุด แต่ไม่ใช่บาดแผลเดียว ต่างจากที่ภูเขาอันลานซาน แม้ครั้งนี้จะเป็นการฝึกฝนเช่นกัน แต่เขาเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่า กำลังการต่อสู้ของโจรเหอซีนั้นสูงกว่านักรบทั่วไปและสัตว์ร้ายไม่ใช่แค่ระดับเดียว
ครึ่งชั่วยามต่อมา ซิจเทียนเลิกฝึก ต้องยอมรับว่าเมื่อศิลปะยุทธเพาะพลังกลายเป็นสัญชาตญาณของร่างกายแล้ว นอกจากจะสร้างหยวนหยางแล้ว ยังมีผลในการรักษาบาดแผลที่ค่อนข้างดี รอจนอาการบาดเจ็บภายในดีขึ้นบ้าง ซิจเทียนจึงลุกขึ้น เริ่มจัดการสนามรบ
บนสนามรบมีศพของโจรเหอซีสามศพ แม้จะไม่เท่ากับเมื่อวานที่สู้หนึ่งต่อหก แต่ศพทั้งสามนี้ล้วนมีการบำเพ็ญตนอยู่ในระดับพลังดิบขั้นที่เจ็ด
นั่นหมายความว่า ซิจเทียนเอาชนะผู้แข็งแกร่งที่มีการบำเพ็ญตนสูงกว่าเขาหนึ่งระดับถึงสามคนที่จู่โจมพร้อมกัน
แม้จะอยู่ในระดับพลังดิบขั้นที่เจ็ด แต่โจรเหอซีทั้งสามนี้ไม่มีอะไรที่ซิจเทียนสนใจมากนัก ดังนั้นหลังจากเก็บกางฉู่ที่แทงทะลุไหล่ของตนใส่แขนเสื้อแล้ว เขาก็ออกเดินทางต่อไปในป่าเขา
สองชั่วยามต่อมา มีกลุ่มคนปรากฏตัวบนสนามรบ ผู้นำมีผมแดง หนวดเคราแดง สวมชุดสีแดง คือปีศาจเพลิงจ้าวซูหยาง หัวหน้าดินแดนเทพแห่งความโกรธ ผู้ที่สังหารอี้เจี้ยนชุนแห่งตังหยางเมื่อสามวันก่อน
เมื่อเห็นใบหน้าของศพทั้งสามชัดเจน สมุนของดินแดนเทพแห่งความโกรธต่างพากันถอยห่างจากจ้าวซูหยาง แม้จ้าวซูหยางจะยังคงมีสีหน้าปกติ ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แต่พวกเขาต่างรู้ดีว่า จ้าวซูหยางกำลังโกรธที่สุดในชีวิต
ใครก็ตามที่เห็นลูกชายคนเดียวถูกฆ่าตายต่อหน้าต่างก็คงเป็นเช่นนี้
"ตรวจสอบ! ทุกคนที่เข้าออกช่องแคบฮอซีในสามวันนี้!"
"ขอรับ!"
ซิจเทียนที่เดินทางต่อไป ไม่รู้เลยว่าตนได้สังหารลูกชายคนเดียวของจ้าวซูหยาง หัวหน้าดินแดนเทพแห่งความโกรธ และยังขโมยไป่เหลียนปิงชีของลูกชายเขา นั่นคือไม้กระบองชือหู่ เขายังคงเดินหน้าตามแผนที่วางไว้
หลังจากผ่านการฝึกฝนที่ภูเขาอันลานซาน การต่อสู้กับดาบและกระบี่ไร้เทียมทาน และหยินเจียเสียวเจี่ยที่ทางเข้าช่องแคบฮอซี ซิจเทียนจึงตัดสินใจ ใช้การฆ่าแทนการฝึกฝน ฆ่าและฝึกฝนไปพร้อมกัน
นี่เป็นหนึ่งในวิธีฝึกฝนที่อันตรายที่สุดในตำรา อันตรายไม่เพียงแค่โอกาสเสียชีวิตสูง แต่ยังบิดเบือนจิตใจ หากพลาดพลั้งเพียงนิด ก็จะกลายเป็นทาสผู้ฆ่า
ซิจเทียนคิดว่าตนไม่เป็นไร แต่ไม่รู้ว่าดวงตาของเขาเริ่มมีสีแดงแฝงอยู่ เขาคิดว่าตราบใดที่โจรเหอซีคิดจะฆ่าเขาก่อน เขาก็จะไม่ได้รับผลกระทบจากการฆ่า แต่ไม่รู้ว่าในการต่อสู้เก้าครั้ง วิธีการของเขาโหดเหี้ยมและเลือดเย็นขึ้นเรื่อยๆ
การเปลี่ยนแปลงทั้งหมดนี้ ซิจเทียนวัยสิบสองปีไม่อาจรู้สึกได้ เขารู้เพียงว่าการบำเพ็ญตนของตนเพิ่มขึ้นอีกระดับ กำลังการต่อสู้แข็งแกร่งขึ้นมาก ใกล้เซี่ยฉ่วยเซี่ยยุ่นที่อยู่ไกลสุดขอบฟ้าอีกนิด
ทางด้านขวาข้างหน้ามีเสียงกรีดร้องของหญิงสาวดังมาจากป่า ซิจเทียนไม่หยุดเดิน เดินต่อไปประมาณครึ่งลี้ เขาจึงเห็นภาพเดียวกับที่ภูเขาอันลานซาน ละครที่แสดงโดยชายหลายคนกับหญิงหนึ่งคน
เมื่อนึกถึงหญิงสาวที่ถือศีรษะในมือ ซิจเทียนก็ไม่หยุดฝีเท้า แต่ถึงแม้เขาจะไม่สนใจ ก็ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะปล่อยเขาไป
เขาคาดการณ์ไว้แล้ว เพราะการเผชิญหน้ากับโจรเหอซีก่อนหน้านี้ก็เป็นเช่นนี้
"หยุดนะ!"
ซิจเทียนเชื่อฟังและหยุดเดิน วางกระเป๋าลง
"หันมา!"
ซิจเทียนทำตาม
โจรเหอซีที่กำลังขยับตัวอยู่บนร่างหญิงสาวชำเลืองมองซิจเทียน แม้ว่าผิวของเขาจะซีดขาวเพราะขาดหยวนหยาง แต่สายตาของมันก็เป็นประกาย พยักหน้าให้สมุนข้างๆ แล้วยิ้มอย่างลามก "ไอ้หนุ่มคนนี้ผิวขาวเหมือนหัวหน้าใหญ่เลย หน้าตาก็ไม่เลว เลี้ยงไว้สักพัก คงเอาไปเป็นเด็กชายโฉมงามให้หัวหน้าใหญ่ได้"
"เฮ้! ดูความจงรักภักดีของพี่เป้าสิ ไม่แปลกเลยที่หัวหน้าใหญ่ให้ความสำคัญกับท่านขนาดนี้! พี่เป้าทำธุระของท่านต่อเถอะ พวกเราจะจับมันมาให้!"
พี่เป้าหัวเราะก้อง เริ่มเร่งจังหวะอย่างรุนแรง ฟังเสียงร้องและครวญครางด้วยความเจ็บปวดของหญิงสาวใต้ร่าง มองดูเด็กชายโฉมงามที่กำลังจะมอบให้หัวหน้าใหญ่ เขารู้สึกตื่นเต้นมากขึ้น จึงตะโกนว่า "ล้างตัวให้สะอาดก่อนส่งมา ข้าจะตรวจดูก่อน!"
โจรเหอซีพูดง่ายๆ แต่ไม่ได้ประมาทซิจเทียนแม้แต่น้อย พวกเขารู้ดีว่าคนที่เดินทางในป่าเขาด้วยร่างที่เปื้อนเลือด ไม่ใช่คนธรรมดา ดังนั้นทั้งสามคนจึงหยุดที่ระยะสี่จั้งจากซิจเทียน แล้วแยกย้ายกันล้อมเขาไว้สามทิศทาง
"ไอ้หนุ่ม จะถอดเองหรือให้พวกเราช่วยถอดให้ พูดมาสักคำ" หัวหน้าเล็กที่อยู่ตรงหน้าซิจเทียนยิ้มอย่างดุร้าย บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด
ซิจเทียนคิดสักครู่ แล้วถาม "เด็กชายโฉมงามคืออะไร?"
หัวหน้าเล็กชะงัก แล้วหัวเราะเยาะ "เจ้ายังมีอารมณ์ถามเรื่องนี้อีกหรือ?"
"อืม" ซิจเทียนพยักหน้าแล้วเดินเข้าไปหา พลางพูดว่า "เพราะเมื่อสามชั่วยามก่อน มีคนสามคนพูดคำนี้เหมือนกัน แต่ข้ายังไม่ทันได้ถาม พวกเขาก็ตายเสียก่อน"
พอพูดจบ หัวหน้าเล็กก็ระแวดระวังถึงขีดสุด!
ในขณะเดียวกับที่คนสองคนด้านหลังโจมตีพร้อมกัน!
และในตอนที่ซิจเทียนเอนตัวไปด้านหลังทันที เตะส้นเท้า กลายร่างเป็นมังกร พุ่งไปทางคนทางขวา!
แผนการโจมตีหนึ่งป้องกันสองของโจรเหอซี ถูกซิจเทียนทำลายในชั่วพริบตา!


## บทที่ 18 เดินทางคนเดียว ชาชิว (ตอนล่าง)

"ถล่มฟ้า!"
โจรเหอซีที่ถูกซิจเทียนโจมตีก่อน รู้สึกเพียงว่าตรงหน้าเขาปรากฏฝ่ามือหมีหนักอึ้งขึ้นมาทันที โจมตีจากล่างขึ้นบนกระแทกเข้าที่คางของเขา เขารู้สึกว่าตัวเองร้องครวญครางพลางลอยขึ้นไป ฟ้าดินหมุนคว้าง แต่หมุนเพียงสามลมหายใจ ท้องฟ้าก็มืดมิดลงตลอดกาล
เสียงร้องโหยหวนอันน่าสยดสยอง เป็นยากระตุ้นที่ดีที่สุด อาศัยเสียงร้องนี้ เป้าเกอก็ขึ้นถึงจุดสุดยอดแห่งความสุขในที่สุด ดวงตาของเขาพร่าเลือน ขณะที่รู้สึกถึงร่างกายที่สั่นไหว ก็พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะมองเห็นสถานการณ์การต่อสู้ให้ชัดเจน
ด้วยประสบการณ์อันชาญฉลาดของเขา เขารู้ว่าเพียงผ่านไปอีกสองลมหายใจ เขาก็จะลงจากจุดสุดยอดทางเพศ กลับมามีสติชัดเจน มองเห็นสถานการณ์การต่อสู้
น่าเสียดาย สถานการณ์การต่อสู้หลังผ่านไปสองลมหายใจไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากเห็น
ในชั่วขณะที่คนแรกลอยขึ้นฟ้า โจรเหอซีอีกคนที่รับผิดชอบโจมตีจากด้านหลังก็หมุนตัวในทันที หวังจะฉวยโอกาสตอนที่ร่างของซิจเทียนไม่มั่นคงเพื่อลงมือ แต่น่าเสียดายที่เขาเพิ่งจะยกดาบที่เปื้อนเลือดขึ้นมา ก็รู้สึกเจ็บปวดรุนแรงที่เท้า จนต้องร้องครวญครางออกมา
ในขณะที่เสียงร้องครวญครางที่สองดังขึ้น ผู้นำน้อยก็หันหลังวิ่งหนี ซิจเทียนที่เพิ่งใช้ฝ่ามือเทพครองพิภพเสร็จ ใช้มือข้างเดียวยันพื้น ทั้งร่างก็พลิกกลับอีกครั้ง ไม่แม้แต่จะมองผู้นำน้อยที่วิ่งหนี พุ่งตรงไปที่คนที่สอง!
แต่สิ่งที่เคลื่อนที่ไปถึงระยะทางนั้นก่อนเขา คือไม้กระบองชือหู่ที่ไหลออกมาจากแขนเสื้อ
ไป่เหลี่ยนปิงเป็นอาวุธที่ดีที่สุดสำหรับนักรบระดับพลังมหาศาล และไม้กระบองชือหู่ในมือของซิจเทียนนี้ยิ่งเป็นของวิเศษในบรรดาไป่เหลี่ยนปิง อาวุธชั้นเลิศที่แม้แต่เฉียนจี้เจี่ยก็ยังสามารถทะลุทะลวงและฝังลึกเข้าไปสองนิ้ว แทงทะลุหัวใจของคนที่สองได้อย่างง่ายดาย จากนั้นก็ปักเข้าที่ต้นคอของผู้นำน้อยที่อยู่ห่างออกไปห้าจั้ง โผล่ออกมาทางลำคอเล็กน้อย
นี่คือเหตุผลที่ซิจเทียนไม่มองผู้นำน้อย เขารู้ว่าของรางวัลจากการต่อสู้ของเขาสามารถฆ่าได้สองคนพร้อมกัน
การฆ่าสามคน นอกจากการใช้ท่าที่สองของฝ่ามือเทพครองพิภพคือถล่มฟ้าแล้ว ซิจเทียนแทบไม่ต้องใช้พลังอะไรเลย ภายใต้สายตาของเป้าเกอที่กลับมามีสติแล้ว เขาเดินไปที่ด้านหลังของผู้นำน้อยที่ยังไม่ล้มลง ดึงไม้กระบองชือหู่ออก สะบัดเลือดออก แล้วเดินไปหาเป้าเกอ
เป้าเกอตะลึง เขาตื่นจากความพร่าเลือน เห็นทุกอย่างที่เพิ่งเกิดขึ้นชัดเจน แต่ก็ไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเอง
ลูกน้องสามคน ผู้นำน้อยอยู่ในระดับพลังดิบขั้นที่เจ็ด อีกสองคนอยู่ในระดับพลังดิบขั้นที่หก ถูกสังหารด้วยสามกระบวนท่า แม้แต่ตัวเขาเองยังทำไม่ได้ แต่คนตรงหน้าที่ดูเหมือนอายุเพียงสิบสองสิบสามปีกลับทำได้
ปึก! ปึก! ปึก! ...
ซิจเทียนหยุดฝีเท้า มองไปที่หญิงสาวที่เปลือยกายทั้งร่าง
ไม่แตกต่างจากที่เขาเห็นบนภูเขาอันลานซานมากนัก ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือหญิงสาวบนภูเขาอันลานซานตัดศีรษะชายคนนั้น ส่วนหญิงสาวในช่องแคบฮอซีฉวยโอกาสตอนที่เป้าเกอเหม่อลอย หยิบดาบของเป้าเกอขึ้นมา แทงตันเถียนของเป้าเกอจนแหลกเละ
"วีรบุรุษน้อย ขอบ...ขอบคุณที่ช่วยชีวิตข้าไว้" หญิงสาวร่ำไห้พลางโขกศีรษะ ขอบคุณพระคุณอันยิ่งใหญ่ของซิจเทียน
"ข้าไม่ได้ช่วยเจ้า" ทิ้งคำพูดไว้เพียงเท่านี้ ซิจเทียนหยุดชั่วครู่ แล้วพูดกับหญิงสาวที่ไม่มีวรยุทธ์แม้แต่น้อยว่า "หยินเจียซางตุ้ยอยู่บนถนนใหญ่"
จากนั้นเขาก็หยิบกระเป๋าสะพายหลังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แม้แต่ดาบคุณภาพดีที่อยู่ในท้องของเป้าเกอก็ไม่สนใจจะเอา หายเข้าไปในป่าทึบ
เพราะเซี่ยยุ่น เพราะหญิงสาวบนภูเขาอันลานซาน ตอนนี้ซิจเทียนหลีกเลี่ยงผู้หญิงเหมือนหลีกเลี่ยงงูพิษ ยิ่งสวยเท่าไหร่ เขายิ่งหลีกเลี่ยงหนักเท่านั้น
แต่มีคนหนึ่งที่เขาดูเหมือนจะหลีกเลี่ยงไม่ได้
สองวันต่อมา ห่างจากทางออกช่องแคบฮอซีประมาณ 130 ลี้ ยินเถียนเอ๋อถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง
ครั้งนี้สิ่งที่ปลุกเธอไม่ใช่เสียงฝีเท้าม้าที่เร่งรีบ แต่เป็นเสียงทะเลาะวิวาท เธอขมวดคิ้วสวยๆ เปิดม่านหน้าต่างมองออกไปข้างนอก เห็นธงผืนใหญ่ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม มีตัวอักษรสามตัวเขียนว่า "ดินแดนเทพแห่งความโกรธ"
"ทำไมปีศาจเพลิงจ้าวซูหยางถึงได้มาเผชิญหน้ากับตระกูลยินของเราล่ะ?"
หลังจากยินฟางรายงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ยินเถียนเอ๋อสวมหมวกคลุมผ้าโปร่งลงจากรถม้า ค้อมกายคำนับจ้าวซูหยางอย่างอ่อนช้อย พูดเสียงนุ่มนวลว่า "ยินเถียนเอ๋อคารวะท่านผู้อาวุโสจ้าว"
จ้าวซูหยางกวาดตามองผ่านผ้าคลุมหน้าด้วยสายตาอำมหิต แล้วหัวเราะเยาะว่า "คุณหนูตระกูลยิน ให้คำตอบมาสักคำสิ!"
"ในคำสาบานที่ตระกูลยินของเราทำไว้กับท่านในอดีต ไม่มีข้อที่ว่าจะค้นตัวผู้ติดตามได้ตามใจชอบ" ยินเถียนเอ๋อไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย ยิ้มอ่อนหวานพูดว่า "เรื่องการตายของบุตรชายท่าน เถียนเอ๋อรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง แต่คำสาบานก็คือ..."
"คุณหนูตระกูลยิน คราวนี้เกรงว่าจะไม่ได้ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว!"
เสียงหัวเราะเยาะดังมาแต่ไกล ตัดบทคำพูดของยินเถียนเอ๋อ เธอเงยหน้ามอง เห็นธงหลายสิบผืนที่แผ่กระจายความอำมหิตปรากฏขึ้นด้านหลังดินแดนเทพแห่งความโกรธ ทุกธงล้วนเป็นตัวแทนของกลุ่มโจรเหอซีทั้งสิ้น
เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ยินเถียนเอ๋อรู้สึกใจหายวาบ องครักษ์ตระกูลยินรีบรวมกำลังเข้ามาป้องกันให้แน่นหนายิ่งขึ้น ราวกับกำลังเผชิญศัตรูที่น่ากลัว
"เฮ่ๆ อย่าตื่นตระหนกไป พวกเราไม่ได้มุ่งเป้าที่ตระกูลยินหรอก"
หัวหน้าโจรเหอซีกว่าสิบคนก้าวออกมาพร้อมกัน ใครก็เห็นได้ว่าบนใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น พวกเขาคำนับจ้าวซูหยางก่อน จากนั้นก็ตวาดใส่ยินเถียนเอ๋อด้วยน้ำเสียงดุดันว่า "นับตั้งแต่ขบวนพ่อค้าตระกูลยินของเจ้าเข้ามาในช่องแคบฮอซีจนถึงวันนี้ ผ่านมาห้าวันแล้ว ในห้าวันนี้ พวกโจรเหอซีของเราตายอย่างทารุณถึง 47 คน!"
ยินเถียนเอ๋อขมวดคิ้วแน่น ย้อนถามว่า "ขอถามหัวหน้าทั้งหลาย เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับตระกูลยินของเราด้วย?"
"ฮึๆ คุณหนูยิน ฟังข้าเล่าก่อน" ชายวัยกลางคนหน้าซีดถือพัดกระดูกดำก้าวออกมาสองก้าว หัวเราะคิกคักพูดว่า "รวมทั้งหัวหน้าจ้าวแห่งดินแดนเทพแห่งความโกรธด้วย ที่นี่มีกองกำลังกว่าสิบกลุ่ม คุณหนูคิดว่าด้วยความสามารถของพวกเรา การหาคนสักคนในช่องแคบฮอซีจะง่ายหรือ?"
ยินเถียนเอ๋อพยักหน้าช้าๆ "ด้วยการวางแผนของหัวหน้าหลี่หยวนหยาง ไม่มีใครหนีรอดไปได้"
หลี่หยวนหยางพับพัดกระดูกดำปิดดังฉับ ยิ้มชมว่า "ไม่กล้ารับคำชม ดูเหมือนคุณหนูจะเข้าใจความหมายของพวกเราแล้ว"
"ท่านหลี่หมายความว่า พวกท่านค้นหาทั่วช่องแคบฮอซีแล้วไม่พบคนผู้นั้น เขาจึงต้องซ่อนตัวอยู่ในขบวนพ่อค้าตระกูลยินของเราใช่หรือไม่?" ยินเถียนเอ๋อถาม
"ฮึๆ คุณหนูระมัดระวังเกินไป ข้าไม่เคยพูดว่าต้องแน่นอน" หลี่หยวนหยางเก็บรอยยิ้ม พูดเรียบๆ ว่า "แต่ข้าคิดว่า การค้นดูสักหน่อยจะเป็นประโยชน์กับทั้งสองฝ่าย ท่านว่าไหม?"
ยินเถียนเอ๋อยิ้มอ่อนหวานแต่เด็ดเดี่ยวว่า "การทำลายคำสาบาน หนูน้อยขอปฏิเสธด้วยความเสียใจ"
"เจ้า..."
"พอได้แล้ว พูดจาอ้อมค้อมอยู่ได้!" จ้าวซูหยางหมดความอดทน แต่ก็ไม่กล้าทำอะไรรุนแรงกับตระกูลยิน เขาก้าวเข้าไปค้อมตัวคำนับยินเถียนเอ๋อ "ขอเพียงคุณหนูยินยินยอมให้พวกเราค้นหา ดินแดนเทพแห่งความโกรธจะติดค้างบุญคุณตระกูลยินไว้หนึ่งครั้ง ตกลงไหม!"
"ตกลง"
ท่าทีของยินเถียนเอ๋อเปลี่ยนไปในทันที ทำเอาหลี่หยวนหยางตกตะลึง เขาลืมไปว่าตระกูลยินมีชื่อเสียงด้านการค้า นิสัยไม่ลงทุนถ้าไม่มีกำไรฝังอยู่ในสายเลือด คำพูดทั้งอ่อนทั้งแข็งของเขาไม่มีผลอะไรกับตระกูลยินเลย
จ้าวซูหยางดีใจมาก โบกมือไปด้านหลังอย่างแรง "พาผู้หญิงคนนั้นออกมา ให้ดูทีละคน!"
ยินเถียนเอ๋อพยักหน้าให้ยินฟาง องครักษ์ทั้งหมดกระจายตัวออก คอยระวังภัยอยู่รอบนอก
ครึ่งชั่วยามผ่านไป หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากขบวนพ่อค้า เข้าไปยืนข้างจ้าวซูหยาง พูดเสียงอ่อย "ไม่... ไม่มีคนนั้นอยู่"
"พูดอีกครั้ง!" จ้าวซูหยางคิ้วตั้งขึ้น ตวาดเสียงดัง
หญิงคนนั้นตกใจจนคุกเข่าลง รีบอธิบายด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "จริงๆ ค่ะ ไม่มีจริงๆ ชายหนุ่มคนนั้นจำได้ง่าย หน้าซีดขาว ดูเหมือนป่วย ในมือถืออาวุธคล้ายเหล็กแหลม..."
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าหัวหน้าต่างพากันเล่าเบาะแสที่ตนมี
"ลูกน้องของข้าตายด้วยแผลทะลุ!"
"แปลก ลูกน้องข้ากลับตายด้วยดาบ..."
"ฝีมือคนร้ายไม่สูงนัก ข้าตรวจสนามรบแล้ว ต่อสู้กับลูกน้องข้าที่มีพลังภายในขั้นที่ห้ายังได้รับบาดเจ็บ!"
"พูดบ้าอะไร ทุกคนรู้ว่าเซวี่ยหลางลูกน้องข้ากำลังจะก้าวขึ้นระดับพลังดิบขั้นที่เก้า ตอนนี้ตายแล้ว ถ้าฝีมือไม่สูงจะฆ่าเซวี่ยหลางได้หรือ?"
เหล่าหัวหน้าต่างพูดคนละคำสองคำ ทำให้สถานการณ์ยิ่งซับซ้อน แม้แต่ยินเถียนเอ๋อก็ฟังงงไปหมด เพื่อไม่ให้เสียเวลา นางจึงก้าวออกไปพูด "ท่านหัวหน้าทั้งหลาย พวกท่านช่วยทำเครื่องหมายสถานที่และเวลาที่พบสนามรบบนแผนที่ได้ไหม?"
พอได้ยินคำนี้ เหล่าหัวหน้าต่างตาสว่าง รีบเอาแผนที่ออกมา ต่างคนต่างขีดเขียน ไม่นานบนแผนที่ช่องแคบฮอซีก็ปรากฏเส้นทางหนึ่ง
เส้นทางนี้เกือบเป็นเส้นตรง เมื่อดูตามลำดับเวลาแล้ว เกือบจะเหมือนกับเส้นทางของขบวนพ่อค้าตระกูลยินทุกประการ เพียงแต่ฝ่ายหนึ่งอยู่บนถนนใหญ่ อีกฝ่ายอยู่ในป่าเขา
"ฮ่าๆ! คุณหนูมีความสามารถ ช่วยหาเส้นทางจากเบาะแสมากมายให้พวกเรา บุญคุณนี้ข้ารับไว้!"
ถือแผนที่ไว้ในมือ เหล่าหัวหน้าต่างลาไปด้วยความยินดี ยินเถียนเอ๋อมองส่งโจรเหอซีจากไป จึงส่ายหน้า ขึ้นรถม้าท่ามกลางสายตาชื่นชมของบรรดาผู้ติดตาม
แต่ขณะที่นางกำลังจะก้าวขึ้นรถม้าครึ่งตัว ร่างของนางก็ชะงักค้าง
จากนั้นก็มีเสียงร้องอุทานด้วยความตกใจ
"อ๊ะ! หรือว่าจะเป็นเขา?"
ซิจเทียนไม่รู้ว่าสาวงามที่เขาหลบหนีราวกับงูพิษนั้น ได้เผลอเปิดเผยตัวตนของเขาโดยไม่ตั้งใจ ขณะนี้เขากำลังซ่อนตัวอยู่ในถ้ำเพื่อฝึกฝนหนังสือผักดองเล่มที่เจ็ด
วรยุทธ์นี้มีชื่อว่าสิบแปดกระบวนท่าอันงาม จากชื่อแล้วไม่อาจเข้าใจความหมายได้เลย มีเพียงซิจเทียนที่รู้ว่าในสิบแปดกระบวนท่าอันงามนั้นมีภาพเพียงภาพเดียว ในภาพไม่มีทั้งวัว นก งู หรือหมี มีเพียงเส้นสิบแปดเส้นบนร่างกายมนุษย์
เส้นเอ็นในร่างกายมนุษย์มีมากมายนับไม่ถ้วน สิบแปดกระบวนท่าอันงามได้รวบรวมเส้นเอ็นทั้งหมดเป็นสิบแปดเส้น หากสามารถควบคุมเส้นทั้งสิบแปดนี้ได้ ซิจเทียนก็จะก้าวเข้าสู่ระดับอี้จิน
เส้นเอ็นส่วนใหญ่ติดอยู่กับกระดูก บางส่วนซ่อนอยู่ในเนื้อและผิวหนัง เมื่อฝึกฝนเส้นเอ็นทั้งหมดให้แข็งแรงและยืดหยุ่นได้ตามต้องการ นักรบจึงจะสามารถควบคุมร่างกายได้อย่างแท้จริง แม้กระทั่งในยามที่กระดูกหัก ก็ยังสามารถควบคุมร่างกายได้
ซิจเทียนที่ไม่มีอาจารย์คอยชี้แนะ ไม่เข้าใจถึงความยากของอี้จิน และไม่รู้ว่าการรวบรวมเส้นเอ็นนับไม่ถ้วนให้เหลือเพียงสิบแปดเส้นนั้น เป็นภูมิปัญญาทางศิลปะการต่อสู้ที่ล้ำลึกเพียงใด เขารู้เพียงว่าหากไม่กลัวความเจ็บปวด การฝึกฝนสิบแปดกระบวนท่าอันงามนั้นง่ายมาก
แม้ว่ากระบวนการอี้จินจะเจ็บปวดมากกว่าการฝึกฝนผิวหนัง เนื้อ และกระดูกรวมกันหลายเท่า แต่ซิจเทียนก็ทนได้ ประกอบกับการเร่งด้วยชาชิว เพียงแค่สามชั่วยาม ในร่างของซิจเทียนก็มีเสียงฟ้าร้องดังต่อเนื่อง ท่ามกลางความเจ็บปวด ทั่วทั้งร่างกายรู้สึกสบายราวกับได้อาบน้ำฝนอันชุ่มฉ่ำ
ซิจเทียนหลับตารับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงในร่างกายขณะนี้ ราวกับว่าก่อนหน้านี้ในร่างกายของเขามีกุญแจนับไม่ถ้วน กุญแจเหล่านี้ล่ามเขาไว้ในระดับของคนธรรมดา เมื่อเขาฝึกฝนสิบแปดกระบวนท่าอันงามสำเร็จ กุญแจเหล่านี้ก็เปิดออกทันที ปลดปล่อยเขา
ความรู้สึกเบาสบายอย่างที่สุด ทำให้หนังศีรษะของซิจเทียนรู้สึกชาซ่านเป็นระลอก สบายจนแทบจะร้องครางออกมา
หลังจากเสร็จสิ้นการฝึกฝน ซิจเทียนอดใจไม่ไหวชกกำแพงหินสุดแรง ถูกแรงสะท้อนจนต้องถอยหลังหลายก้าว แขนเจ็บปวด แต่เขาไม่สนใจ ในดวงตามีแต่ความตกตะลึง
"เซียต้าก็อยู่ในระดับพลังดิบขั้นที่เจ็ด แต่พลังหมัดของข้าครั้งนี้ หนักกว่าเขาเกือบครึ่ง..."
คิดถึงตรงนี้ ในสมองของซิจเทียนก็นึกถึงวรยุทธ์เจ็ดเล่มที่เขาได้ฝึกฝนมา -- พลังวัวปีศาจ, หมัดกระโดดงูทองสู่ท้องฟ้า, วิชาเสือนุ่มนิ่ม, ฝ่ามือเทพครองพิภพ, กระเรียนร่ายรำเก้าฟ้า, หมัดพยัคฆ์วิเศษ, สิบแปดกระบวนท่าอันงาม
จนถึงตอนนี้เขาจึงแน่ใจว่า วรยุทธ์ที่ตนฝึกฝนนั้นไม่ธรรมดา และวรยุทธ์เหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่การถ่ายทอดพลังของจักรพรรดิปีศาจกำหนดให้ฝึกฝน จากจุดนี้จึงเห็นได้ว่าการถ่ายทอดพลังของจักรพรรดิปีศาจนั้นเก่งกาจเพียงใด
"อี้จิน ช่างเป็นการเปลี่ยนแปลงดั่งปลากระโดดข้ามประตูมังกรจริงๆ..."
ในร่างกายมีพลังซ่อนอยู่เกือบพันชั่ง มุมปากของซิจเทียนอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ภายใต้การฝึกฝนและชาชิวควบคู่กัน ความเร็วในการฝึกฝนของตนนั้นเหลือเชื่อ ตอนนี้แม้จะเผชิญหน้ากับผู้ที่อยู่ในระดับพลังดิบขั้นที่เก้า ก็ไม่ต้องหวั่นเกรงแม้แต่น้อย!
"รอข้าเถอะ เซี่ยฉ่วย เซี่ยยุ่น..."
หลังจากฝึกฝนศิลปะยุทธเพาะพลังหนึ่งชั่วยาม ซิจเทียนที่สดชื่นเป็นคนใหม่ก้าวออกจากถ้ำ ทันทีที่ปลายเท้าของเขาถูกแสงอาทิตย์ส่องถึง การฆ่าผู้อสูรก็ส่งสัญญาณเตือนถึงความเป็นความตายที่ไม่เคยมีมาก่อน!
"ระดับพลังภายใน!"
ซิจเทียนเงยหน้าขึ้นทันที ในชั่วขณะถัดมา เขาก็กลายร่างเป็นห่านฟ้าคลั่ง วิ่งหนีสุดชีวิต


## บทที่ 19 ระหว่างความเป็นความตาย การหลบหนี (1)

"วิ่งเร็วจริงๆ!"
จ้าวซูหยางค่อยๆเดินออกมาจากป่าทึบ สายตาจับจ้องร่างผอมบางที่วิ่งหนีลิบไปไกลร้อยก้าว จนกระทั่งซิจเทียนหายลับไป เขาจึงหันไปถามหญิงสาวข้างกายเสียงเย็นชา "คราวนี้เห็นชัดแล้วใช่ไหม?"
ดวงตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความทรมาน สุดท้ายก็พยักหน้าอย่างเจ็บปวด "ใช่...เป็นเขา...ได้โปรด...รักษาสัญญาด้วย...เมื่อพบตัวเขาแล้ว...ก็ปล่อยฉันไป..."
"เฮ้ เธอเคยได้ยินว่าโจรเหอซีปล่อยคนเมื่อไหร่กัน?" จ้าวซูหยางหัวเราะเยาะ โบกมือ "พาตัวไป พวกเจ้าจัดการตามใจ แต่อย่าให้ตายล่ะ!"
"หัวหน้าจ้าวผู้ยิ่งใหญ่ การผิดคำพูดไม่ใช่วิถีของผู้แข็งแกร่ง" หลี่หยวนหยางค่อยๆเดินออกมาพลางโบกพัดกระดูกดำ เหลือบมองหญิงสาวที่ร้องไห้ดิ้นรนด้วยรอยยิ้มกำกวม "ไม่เอาไว้ให้ข้าดูแลดีๆ ดีหรือ?"
จ้าวซูหยางเลิกคิ้วแดง หัวเราะเย็นชา "ผู้หญิงงั้นหรือ? ในยุคนี้สิ่งที่ตายยากที่สุดก็คือผู้หญิง ตกอยู่ในมือข้ายังพอมีชีวิตรอด แต่ถ้าตกไปอยู่ในมือเจ้าหลี่หยวนหยาง คงถูกทุบกระดูกดูดไขกระดูกจนหมด!"
"ฮ่าๆ ปีศาจพูดถูก!" หัวหน้าสิบกว่าคนปรากฏตัวพร้อมกัน หัวหน้าหมู่บ้านจอมวายร้ายปู่ซื่อหัวเราะเสียงเย็น "หลี่หยวนหยาง นางแค่แทงลูกน้องเจ้าตาย อีกอย่าง ลูกน้องเจ้าก็ฆ่าครอบครัวนางไปห้าคนก่อน แล้วยังทำร้ายนางอีก เจ้าจะจองเวรทำไม ยังจะรังแกสตรีอ่อนแออีก?"
หลี่หยวนหยางไม่โกรธ เก็บพัดเหล็กกระดูกพลางยิ้ม "พอเถอะ มาทำเรื่องสำคัญกันดีกว่า แม้ว่ารอบสิบลี้จะเป็นคนของพวกเรา แต่เด็กคนนี้แปลกมาก ข้าถึงกับมองไม่ออกว่าเขามีพลังระดับไหน ถ้าประมาท ครั้งนี้พวกเราอาจจะเหนื่อยเปล่า"
"จริงอย่างที่ว่า การปรากฏตัวของเด็กคนนี้ในสนามรบทั้งสิบแห่งแปลกประหลาดมาก" จ้าวซูหยางหยิบแผนที่ออกมาครุ่นคิดครู่หนึ่ง จู่ๆ ม่านตาก็หดเล็กลง ตวาดเสียงเย็น "ปู่ซื่อ ตอนที่เด็กคนนี้บุกฆ่าลูกน้องระดับพลังภายในขั้นที่ห้าของเจ้า เขาบาดเจ็บใช่ไหม?"
ปู่ซื่อผู้บัญชาการหมู่บ้านจอมวายร้ายซึ่งตั้งอยู่ที่ทางเข้าช่องแคบเหอซี อันเป็นสนามรบแห่งแรก พยักหน้าทันที "ข้าจะดูผิดได้อย่างไร แม้บาดแผลจะไม่หนัก แต่เลือดออกไปสองส่วน! ตามที่ข้าเห็น พลังของเขาอย่างมากก็แค่ระดับพลังภายในขั้นที่ห้า!"
"ไม่ใช่อย่างนั้น ลูกน้องข้าตั้งห้าคนเป็นระดับพลังภายในขั้นที่หก แม้ว่าเด็กคนนี้จะบาดเจ็บ แต่คนที่มีพลังภายในขั้นที่ห้าจะฆ่าคนที่ร่วมมือกันห้าคนได้อย่างไร?"
"ฮึๆ ช่างน่าขันสิ้นดี ข้าแค่อยากรู้ว่าในสิบกว่าปีที่ผ่านมา ในยุทธภพเคยมีคนที่มีพลังภายในขั้นที่ห้าสังหารคนที่มีพลังใกล้เคียงกับระดับพลังดิบขั้นที่เก้าได้บ้างไหม!"
...
บรรดาหัวหน้าต่างถกเถียงกันไปมา หลี่หยวนหยางไม่พูดแทรก ดวงตาสามเหลี่ยมเต็มไปด้วยประกายวิปริต เขาเดาได้ถึงความคิดของจ้าวซูหยาง แล้วก็เป็นอย่างที่คาด จ้าวซูหยางตาวาววับ ตวาดขึ้น "ที่แท้ก็อย่างนี้ เด็กคนนี้สมควรตายหมื่นครั้ง!"
บรรดาหัวหน้าตกใจ รีบถาม "ปีศาจ หมายความว่าอย่างไร?"
"ฮึๆ ความหมายของหัวหน้าจ้าวผู้ยิ่งใหญ่ ข้าพอเข้าใจอยู่บ้าง" หลี่หยวนหยางโบกพัดเหล็กกระดูกเบาๆ ยิ้มอย่างสงบนิ่ง "คงจะมีสองตัวอักษรที่ทุกท่านเคยได้ยิน"
"สองตัวอักษรอะไร?"
หลี่หยวนหยางหัวเราะเบาๆ เอ่ยสองคำที่ทำให้ทุกคนหนาวสะท้าน
"ชาชิว"
บรรดาหัวหน้าได้ยินสองคำนี้ ราวกับถูกฟ้าผ่า
"ชาชิว!"
"เป็นไปไม่ได้!"
"ในยุทธภพทุกวันนี้ ใครกล้าเดินบนวิถีแห่งการฝึกฝนที่ทั้งคนและเทพต่างรังเกียจ!"
...
"พวกท่านยังไม่เข้าใจอีกหรือ?"
หลี่หยวนหยางพับพัดเหล็กกระดูก ยิ้มเยาะพลางอธิบาย "ตั้งแต่ปู่ซื่อจนถึงหมู่บ้านวิญญาณร้ายของข้า รวมสิบสนามรบ โจรเหอซีที่ตายอย่างทรมานในสิบที่นี้ มีระดับการบำเพ็ญตนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จากพลังภายในขั้นที่ห้าถึงชั้นแปดแห่งพลังบ้าคลั่ง และถึงแม้เด็กคนนี้จะบาดเจ็บทุกครั้ง แต่พลังการต่อสู้กลับเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ฮึๆ ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมากแล้วนะ"
"ไอ้บ้า!"
"มันกล้ามาฆ่าผู้ฝึกฝนในเขตเหอซีของเรา สมควรถูกเฆี่ยนจนตาย!"
ความโกรธของเหล่าหัวหน้าพุ่งสูงถึงขีดสุดในทันที ดวงตาสามเหลี่ยมของหลี่หยวนหยางหรี่ลงเป็นเส้นบาง ฉวยโอกาสพูดว่า "นับตั้งแต่มีโจรเหอซีมา แม้จะมีผู้เก่งกาจมากมายในยุทธภพ แต่ไม่มีใครกล้าดูถูกพวกเราเช่นนี้ นับตั้งแต่สงครามเลือดเมื่อหลายสิบปีก่อน ชื่อเสียงของโจรเหอซีก็ตกต่ำลง แย่ลงทุกปี ดังนั้นข้าจึงมีความคิดหนึ่ง ที่จะใช้โอกาสนี้ฟื้นฟูความยิ่งใหญ่ของเหอซี!"
จ้าวซูหยางขมวดคิ้วแดงของเขา พูดเสียงเย็น "ข้าปีศาจเพลิงไม่ต้องการอะไรอื่น ขอเพียงได้ลงมือสับร่างมันเป็นพันชิ้นด้วยตัวเอง!"
"ฮ่าๆๆๆ หัวหน้าจ้าวผู้ยิ่งใหญ่วางใจได้ ถึงเวลานั้นให้ท่านลงมือถลกหนังมันทั้งเป็นเอง" หลี่หยวนหยางดีใจในใจ แต่ไม่แสดงออกทางสีหน้า พูดเรียบๆ ว่า "แผนของข้าคือ ใช้เรื่องนี้รวมโจรเหอซีทั้งหมด เมื่อข้าจับตัวมันได้ จะประหารอย่างทรมานต่อหน้าผู้คน จากนั้นเผยแพร่เรื่องนี้ออกไป เพื่อฟื้นฟูอำนาจของโจรเหอซี!"
"ดี!"
"ทำตามที่เจ้าว่า!"
"หลี่หยวนหยาง เจ้าเก่งเรื่องการติดตาม ให้เจ้าไปจับเด็กนั่น พวกเราจะรีบกลับไปเตรียมการ!"
...
มองส่งเหล่าหัวหน้าจากไป มุมปากของหลี่หยวนหยางปรากฏรอยยิ้มพอใจ เขาไม่รอช้าอีก หันตัวใช้วิชาตัวเบา ไล่ตามทิศทางที่ซิจเทียนหนีไป
"ร่างกายที่สิ้นสูญพลังหยวนหยาง กลับมีพลังต่อสู้ถึงเพียงนี้ หากข้าได้วรยุทธ์นี้..." หลี่หยวนหยางข่มความตื่นเต้นในใจ จมูกขยายรูพลางดมกลิ่นเลือดบนตัวซิจเทียน รีบเร่งเดินทางต่อ
เมื่อการบำเพ็ญตนถึงระดับพลังดิบขั้นที่เจ็ด ความเร็วของซิจเทียนเพิ่มขึ้นหลายส่วนเมื่อเทียบกับตอนอยู่บนภูเขาอันลานซาน แต่ความรู้สึกอันตรายในใจไม่ได้ลดลง กลับยิ่งเข้มข้นขึ้น
แม้ชั่วคราวจะไม่มีใครไล่ตามมา แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าปลอดภัย ซิจเทียนรู้สึกราง ๆ ว่ารอบทิศทางกำลังแผ่ความเป็นศัตรูมาที่เขา ความเป็นศัตรูนี้ไม่ชัดเจนนัก แต่การรับรู้การฆ่าผู้อสูรไม่มีทางผิดพลาด
ทันใดนั้น ซิจเทียนที่กำลังวิ่งอยู่ก็หยุดกะทันหัน ซ่อนตัวหลังต้นไม้ต้นหนึ่ง ไม่นาน เสียงแผ่วเบาที่สุดดังมาจากทางขวาห่างออกไปยี่สิบจั้ง เป็นเสียงเสื้อผ้าเสียดสีกับพุ่มหญ้า
ในชั่วขณะนั้น ซิจเทียนก็เข้าใจในที่สุดว่า ตนเองถูกโจรเหอซีล้อมไว้แล้ว
เขาคิดไม่ออกว่าตนเองที่ผ่านการฝึกฝนจากภูเขาอันลานซานมาแล้ว ถูกเปิดเผยร่องรอยได้อย่างไร คิดถึงการที่ตนกำลังถูกโจรเหอซีนับไม่ถ้วนค้นหาทั่วภูเขา ร่างของซิจเทียนก็อดสั่นเทาเล็กน้อยไม่ได้
เขาเชื่อว่า หากเขาถูกจับได้ว่าอยู่ที่ใด ถึงแม้จะมีความสามารถพลิกฟ้าก็ไม่อาจข้ามผ่านภูเขาใหญ่อย่างโจรเหอซีไปได้
หลังจากที่โจรเหอซีที่ออกค้นหาจากไป ซิจเทียนไม่ลังเลที่จะถอดกระเป๋าสะพายหลัง เลือกหยิบเพียงของจำเป็นบางอย่างติดตัวไว้ จากนั้นจัดกระเป๋าให้เรียบร้อย นับลมหายใจสามสิบครั้ง แล้วเขาก็ใช้แรงทั้งหมดโยนกระเป๋าไปทางทิศเหนือ ส่วนตัวเขาย่องกลับไปยังถ้ำที่ซ่อนตัวครั้งแรกในทิศทางอื่น
สองธูปผ่านไป หลี่หยวนหยางหยุดยืนอยู่หน้ากระเป๋า เขาก้มมองกระเป๋าแวบหนึ่ง พลางสูดดมกลิ่นขณะมองรอบๆ ขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็ก้มลงเตรียมจะหยิบกระเป๋า แต่ในตอนที่กำลังจะแตะถูกกระเป๋า มือขวาก็หยุดชะงัก
"ฮึๆ เจ้าหนูเจ้าเล่ห์ เกือบจะติดกับดักของเจ้าแล้ว"
หลี่หยวนหยางพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ แต่ในใจกลับตกใจไม่น้อย หากเขาจับกระเป๋าจริงๆ ถึงแม้จะมีพลังภายในแข็งแกร่งเพียงใด ฝ่ามือขวาทั้งหมดก็คงรักษาไว้ไม่ได้
เพราะกระเป๋าใบที่ดูไม่น่าสนใจนี้ ภายนอกถูกทาด้วยเห็ดพิษ
เห็ดพิษไร้สีไร้กลิ่น เป็นของพิเศษจากภูเขาโม่แห่งเมืองมู่หลาน มีพิษร้ายแรง ไม่จำเป็นต้องสัมผัสเลือด เพียงแค่ถูกผิวหนัง น้ำพิษก็จะซึมเข้าไป ภายในครึ่งธูป เส้นเลือดบริเวณที่สัมผัสจะตายหมด
แม้ว่าพิษชนิดนี้จะไร้สีไร้กลิ่น ดูน่ากลัวมาก แต่ชาวยุทธภพแทบไม่ใช้มัน เพราะเห็ดพิษมีจุดเด่นอย่างหนึ่ง เมื่อสัมผัสอากาศ มันจะค่อยๆ แข็งตัวเป็นเจล
หลี่หยวนหยางสังเกตเห็นว่าพื้นผิวกระเป๋าแข็งผิดปกติ จึงนึกถึงน้ำเห็ดพิษ เขาอดถอนหายใจเย็นไม่ได้ ในใจเพิ่มความระแวดระวังต่อซิจเทียนขึ้นอีกระดับ
สิบลมหายใจผ่านไป หลี่หยวนหยางมาถึงข้างต้นไม้ที่ซิจเทียนซ่อนตัว ใช้จมูกดมกลิ่นอย่างละเอียด จากนั้นมองไปยังทิศทางที่ตนมาพลางยิ้มเยาะ "กลอุบายลวงทิศทางที่ดี แต่ก็ไร้ประโยชน์!"
พูดจบ หลี่หยวนหยางกระโดดขึ้นไปบนยอดไม้ ห่อริมฝีปากเป่านกหวีดเสียงไพเราะ เสียงนกหวีดขึ้นลงไม่เท่ากัน ยาวบ้างสั้นบ้าง สูงบ้างต่ำบ้าง นอกจากโจรเหอซีแล้ว ไม่มีใครเข้าใจข้อความที่ซ่อนอยู่ในเสียงนกหวีด
เมื่อเสียงนกหวีดจบลง วงล้อมห้าลี้ที่ประกอบด้วยโจรเหอซีเกือบพันคนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นวงรี เมื่อจุดศูนย์กลางอยู่ที่ถ้ำที่ซิจเทียนเคยซ่อนตัว วงล้อมก็กลับเป็นวงกลมอีกครั้ง
ในขณะนั้น ซิจเทียนหยุดฝีเท้า มองไปยังถ้ำอันน่าขนลุกที่อยู่ห่างออกไปร้อยจั้ง รู้สึกหนาวสั่น
"การติดตาม..."
ซิจเทียนก้มลงดมกลิ่นบนตัว รู้ว่าตนเองพลาดอะไรไป แต่ตอนนี้วงล้อมของโจรเหอซีหดเล็กลงหลายเท่า การกำจัดกลิ่นบนตัวก็ไม่มีประโยชน์แล้ว ตอนนี้เหลือทางเดียวคือ ฝ่าวงล้อมออกไป
คิดถึงตรงนี้ ซิจเทียนนั่งขัดสมาธิ หลังจากปรับลมหายใจให้สม่ำเสมอ ก็ฝึกศิลปะยุทธเพาะพลังอีกครู่ เมื่อการรับรู้ถึงอันตรายของการฆ่าผู้อสูรถึงขีดสุด เขาก็ใช้ความเร็วสูงสุดของตน พุ่งไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
"ใครน่ะ?"
"มีคน!"
"เจอตัวแล้ว!"
"รีบส่งสัญญาณ... อ๊าก!"
...
ไม้กระบองชือหู่อยู่ด้านหน้า พัดกระดูกดำอยู่ด้านหลัง ในขณะที่ไม้กระบองชือหู่แทงทะลุคอของโจรเหอซีทั้งสามคนและปักเข้าไปในลำต้นไม้ด้วยแรงที่เหลืออยู่ ซิจเทียนก็มาถึงข้างต้นไม้แล้ว!
เขาดึงไม้กระบองชือหู่ออกด้วยมือขวา มือซ้ายกำหมัดเป็นกรงเล็บ สะบัดไหล่สามครั้ง ท่วงท่าหมัดดุจพยัคฆ์ ปาดผ่านลำต้นไม้พุ่งเข้าชกโจรเหอซีที่เพิ่งโผล่ตัวออกมาอย่างรุนแรง!
หมัดพยัคฆ์วิเศษท่าที่หนึ่ง - พยัคฆ์ดุจ้องเหยื่อ!
หลังจากสังหารโจรเหอซีระดับพลังดิบขั้นที่เจ็ดไปสี่คน ลมหายใจของซิจเทียนเริ่มถี่ขึ้นเล็กน้อย เขาไม่มีเวลาปรับลมหายใจ เพราะโจรเหอซีในรัศมีหลายสิบจั้งกำลังล้อมเข้ามาอย่างรวดเร็ว แค่ฟังเสียงฝีเท้าก็รู้ว่ามีไม่ต่ำกว่าสิบคน
เขาล้วงของบางอย่างออกจากอกเสื้อและโปรยไปด้านหลังอย่างลวกๆ ซิจเทียนเตะขาขวาอย่างแรง พุ่งตัวไปทางตะวันออกเฉียงเหนือเหมือนลูกธนู เพิ่งจะพุ่งไปได้ไม่ถึงสิบจั้ง เสียงแหวกอากาศก็ดังขึ้นจากด้านหลังทันที เขาม้วนตัวกลิ้งไปด้านข้างโดยไม่ลังเล เพิ่งจะกลิ้งไปได้หนึ่งฉื่อ ลูกธนูเหล็กสามดอกก็ปักลงตรงที่เขาเพิ่งยืนอยู่อย่างรุนแรง!
"****! กล้าหนีอีกไหมล่ะ!"
ซิจเทียนไม่ได้วิ่งหนีอีก แต่หันหน้าไปทางที่ลูกธนูถูกยิงมา เขารู้ว่าลูกธนูสามดอกนี้ถูกยิงมาจากคนเดียวกัน แม้แต่ผู้ที่มีพลังภายในระดับที่เก้าก็ไม่กล้าเอาหลังให้นักธนูที่น่ากลัวขนาดนี้
ยิงสามดอกพร้อมกันแต่ก็ไม่สามารถจัดการคู่ต่อสู้ได้ นักธนูโกรธมาก เห็นซิจเทียนไม่หนีอีกแต่กลับหันมาเผชิญหน้ากับตน ราวกับกลัววิชาธนูของตนมาก เขาจึงเดินออกมาจากป่าพลางเล็งไปที่ซิจเทียนและยิ้มอย่างเหี้ยมเกรียม "แกกล้าฆ่าโจรเหอซีของข้า แกช่าง...อ๊าก!"
ในวินาทีที่นักธนูร้องด้วยความเจ็บปวด ซิจเทียนก็พุ่งออกไปทันที เขาต้องจัดการอีกฝ่ายในช่วงเวลาที่เขาเหยียบโดนเข็มขนวัว ไม่เช่นนั้นเขาจะไม่มีทางหนีรอด
แต่เขาเพิ่งจะพุ่งไปได้สองก้าว ก็หยุดกะทันหัน ม่านตาที่หดเล็กสุดมองไปทางซ้าย!
ในวินาทีถัดมา เขาใช้แรงทั้งหมดขว้างไม้กระบองชือหู่ใส่นักธนู จากนั้นก็วิ่งหนีไปทางตะวันออกเฉียงเหนือราวกับคนบ้า!
"ตายซะ!"
หลี่หยวนหยางหน้าเขียวคล้ำเก็บพัดกระดูกดำที่เสียกระดูกพัดไปทั้งหมดกลับมา รีบมาถึงข้างตัวนักธนู น่าเสียดายที่สิ่งที่ซิจเทียนทิ้งไว้ให้เขาคือศพที่เลือดยังไหลริน
เขาไม่มีทางคิดได้เลยว่าทันทีที่ตนเองก้าวเข้ามาในระยะยี่สิบจั้ง ซิจเทียนก็พบตัวเขาแล้ว และหนีไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย อีกทั้งก่อนจะหนีไป ยังใช้ไม้กระบองชือหู่สังหารลูกน้องคนสนิทของตน!
"โดนพิษกระดูกดำของข้าเข้าไปแล้ว ดูซิว่าเจ้าจะหนีไปได้นานแค่ไหน!" เก็บกระดูกพัดจากต้นไม้กลับคืนมาทีละอัน พบว่าหายไปหนึ่งอัน ใบหน้าของหลี่หยวนหยางก็ปรากฏรอยยิ้มอำมหิตขึ้นมาทันที
ครึ่งชั่วยามต่อมา หลี่หยวนหยางยืนหน้าเรียบเฉยอยู่ในถ้ำที่ซิจเทียนเคยซ่อนตัว ตรงหน้าเขามีชุดเสื้อผ้าเก่าขาดเปื้อนเลือด กระดูกพัดหนึ่งอัน เศษเนื้อเลือดที่กลายเป็นสีดำเล็กน้อย และกิ่งไม้ที่ถูกเผาจนเป็นถ่าน
หลี่หยวนหยางรู้ว่าเนื้อเลือดเหล่านี้คือส่วนที่ซิจเทียนควักออกมาจากต้นขาของตัวเอง กิ่งไม้ใช้สำหรับห้ามเลือด เขาก็รู้ว่าซิจเทียนต้องมียารักษาบาดแผลติดตัวแน่ แต่อีกฝ่ายกลับเลือกใช้วิธีที่โหดร้ายกว่า
เพราะมีเพียงการใช้ถ่านไม้ที่ลุกไหม้จี้แผลเท่านั้น จึงจะสามารถปิดผนึกบาดแผลได้ในเวลาอันสั้น และตัดกลิ่นของเลือดให้หมดสิ้น
"ผู้ที่หนีรอดจากมือข้าหลี่หยวนหยาง เจ้าเป็นคนแรก..."
บนใบหน้าของหลี่หยวนหยางปรากฏรอยยิ้มอีกครั้ง แต่น่าเสียดายที่ในดวงตาสามเหลี่ยมกลับเย็นชาอย่างที่สุด นิ้วที่กำพัดปรากฏเส้นเอ็นนูนขึ้นมา และในใจของเขา เป็นครั้งแรกที่เกิดความหวาดกลัวขึ้นมาบ้าง
หากไม่ใช่เพราะต้องการความลับแห่งพลังหยวนหยางที่อยู่ในตัวซิจเทียน เขาคงไม่อยากยุ่งกับคนที่โหดร้ายกับตัวเองถึงเพียงนี้


## บทที่ 20 ระหว่างความเป็นความตาย การหลบหนี (ตอนกลาง)

ในช่วงสองวันนี้ ยินฟางยุ่งมาก เขาคิดว่ายินเถียนเอ๋อที่เหนื่อยล้าจะได้พักผ่อนสักสองสามวัน แต่ไม่คาดคิดว่าหลังจากที่ผู้นำโจรเหอซีจากไป คุณหนูใหญ่จะเรียกเขาไปถามโน่นถามนี่อยู่เรื่อย
ตอนแรกเขายังงงๆ อยู่ แต่ต่อมาก็นึกขึ้นได้ว่า คุณหนูใหญ่พูดถึงแต่เรื่องโจรเหอซี บางทีอาจจะกำลังเตือนเขาแบบอ้อมๆ ให้ระวังพวกนั้นอยู่หรือเปล่า?
พอคิดถึงตรงนี้ ขนทั้งตัวของยินฟางก็ลุกชัน คุณหนูใหญ่เป็นคนระดับไหน เมื่อนางสั่งให้ข้าระวัง พวกโจรเหอซีต้องมีเจตนาไม่ดีต่อตระกูลยินแน่ๆ ดังนั้นเขาจึงรีบส่งองครักษ์สองกลุ่มออกไปสืบข่าว แล้วเพิ่มการรักษาความปลอดภัย รวมถึงรับนักรบที่เพิ่งรับเข้ามาให้เป็นส่วนหนึ่งของหน่วยองครักษ์อย่างเป็นทางการ
ไม่นานยินฟางก็ได้รับข่าวว่า โจรเหอซีกำลังรวมตัวกันครั้งใหญ่ จุดรวมพลอยู่ที่ค่ายเทพมรณะ ห่างจากทางออกช่องแคบเหอซีไม่ถึงแปดสิบหลี่
เมื่อยินฟางได้ยินรายงาน สติของเขาก็ขาดผึง พอได้สติอีกที ก็วิ่งเหมือนลมพัดไปที่หน้ารถม้าของคุณหนูใหญ่ ด้วยความร้อนใจจนแทบจะระเบิด
"มีอะไรหรือ?" เสียงนุ่มนวลของยินเถียนเอ๋อดังมาจากในรถ "โจรเหอซีมีความเคลื่อนไหวแล้วใช่ไหม?"
"คุณหนูใหญ่ เป็นอย่างที่ท่านคาดการณ์ไว้จริงๆ โจรเหอซีกำลังรวมตัวกันที่ค่ายเทพมรณะ พวกเขาต้องมีเจตนาร้ายต่อตระกูลยินแน่ๆ!"
อย่างที่ฉันคาดการณ์? มีเจตนาร้ายต่อตระกูลยิน? ยินเถียนเอ๋อครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ กว่าจะเข้าใจทั้งหมด จนอดจะขำไม่ได้ แต่เห็นหน้าของยินฟางดำคล้ำไปด้วยความกังวล นางก็รู้สึกผิดอยู่บ้าง จึงปลอบเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า "เจ้าวางใจได้ โจรเหอซีไม่ได้มุ่งเป้ามาที่พวกเรา กลับไปพักผ่อนให้สบายเถอะ"
"หา?" ยินฟางตาโต "ไม่ได้จะมาเล่นงานพวกเราหรือ?"
ยินเถียนเอ๋อยิ้มน้อยๆ "ท่าทีของโจรเหอซีวันนั้นบอกทุกอย่างแล้ว ยินฟาง เจ้ากังวลเกินไปแล้ว"
"อ๋อๆ งั้นข้าก็วางใจได้" ยินฟางยังงงๆ อยู่ แต่คุณหนูใหญ่พูดอย่างไรก็เป็นอย่างนั้น เขาจึงถอนหายใจโล่งอก แล้วหมุนตัวจะเดินจากไป
"เดี๋ยวก่อน" ยินเถียนเอ๋อลังเลครู่หนึ่ง แล้วเรียกยินฟางไว้ ถามว่า "เจ้าสืบได้หรือไม่ว่าโจรเหอซีรวมตัวกันเพื่ออะไร?"
"คุณหนูใหญ่ เรื่องนี้ยังไม่ทราบขอรับ"
"ส่งคนไปสืบดูด้วย"
"ขอรับ!"
มองยินฟางเดินจากไป ยินเถียนเอ๋อปล่อยม่านหน้าต่างลง ในดวงตาเป็นประกายมีแววรู้สึกผิดวูบผ่าน แต่ความรู้สึกผิดเพียงน้อยนิดนี้ ไม่อาจบดบังความตกตะลึงที่ค้างคาในดวงตาของนางมาสองวันได้
เพราะนางมั่นใจแปดส่วนว่า คนที่ผู้นำโจรเหอซีกำลังตามหานั้น ก็คือชายหนุ่มที่ปฏิเสธความหวังดีของนางแล้วออกเดินทางไปคนเดียวในวันนั้น
ในวันนั้น เด็กหนุ่มผู้นี้ใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อทิ้งรอยลึกเพียงเจ็ดส่วนบนหินทดสอบพลัง แต่บัดนี้นางได้ยินว่าเขากำลังจะก้าวขึ้นสู่ระดับพลังดิบขั้นที่เก้า
ในวันนั้น ใบหน้าของเด็กหนุ่มผู้นี้ที่ซีดเซียวและขาดพลังหยวนหยางทำให้นางรู้สึกรังเกียจ แต่บัดนี้ใบหน้านั้นกลับเปล่งประกายอย่างน่าตื่นตะลึงในใจของยินเถียนเอ๋อ
แม้ไม่มีตระกูลยินของเจ้า ข้าก็สามารถเดินผ่านช่องแคบฮอซีได้!
ในขณะนี้ ยินเถียนเอ๋อคล้ายจะเดาได้ถึงความหมายในดวงตาของเขาก่อนจากลา ตระกูลยินของเจ้าได้เส้นทางการค้าด้วยการสังหารเมื่อหลายสิบปีก่อน ส่วนข้าจะใช้การสังหารในวันนี้เพื่อเปิดเส้นทางแห่งโลหิต!
ทันใดนั้น หัวใจของยินเถียนเอ๋อก็เต้นรัวขึ้นมา นางพลันเปิดม่านหน้าต่างมองออกไปยังป่าเขาริมถนนใหญ่ เด็กหนุ่มผู้นั้นอยู่ในนั้น เดินทางคู่ขนานไปกับขบวนพ่อค้าตระกูลยิน ในตอนนี้ นางแทบจะมั่นใจได้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังมองมาที่นางอย่างเรียบเฉย
แทบจะ แต่ก็ไม่ใช่
ยินเถียนเอ๋อปล่อยม่านลง ความรู้สึกผิดในดวงตางามของนางเข้มข้นขึ้น สายตานั้นควรจะมีอยู่ แต่นางเองที่เป็นคนเปิดเผยสายตานั้นต่อหน้าโจรเหอซีทั่วทั้งภูเขา
ในขณะที่ยินเถียนเอ๋อกำลังตำหนิตัวเอง กองกำลังม้าประมาณร้อยนายก็เข้ามาจากปลายอีกด้านของช่องแคบฮอซี
กองกำลังนี้สวมชุดดำทั้งตัว ใบหน้าปิดด้วยผ้าดำ เผยเพียงดวงตาอันเย็นชาร้อยคู่ เสียงโลหะกระทบกันดังขึ้นขณะควบม้า ร้อยนายเคลื่อนที่พร้อมเพรียงราวกับเป็นคนเดียวกัน
เมื่อเข้ามาได้สิบลี้ โจรเหอซีก็ปรากฏตัว ก่อนที่โจรเหอซีจะได้แนะนำตัว ทหารม้าสิบกว่านายแยกตัวออกจากกองกำลัง พุ่งเข้าใส่กลุ่มโจรเหอซีดั่งลูกธนู เพียงไม่กี่ลมหายใจ โจรเหอซียี่สิบกว่าคนก็ถูกสังหาร แขนขาที่ถูกตัดขาดกระจายเกลื่อนพื้น
เมื่อเข้ามาได้ยี่สิบลี้ โจรเหอซีปรากฏตัวอีกครั้ง หลังจากผ่านไปเพียงไม่กี่ลมหายใจ ทิ้งศพเกลื่อนพื้น ร้อยทหารม้าเร่งความเร็ว สามสิบลี้ สี่สิบลี้ เมื่อกองกำลังนี้สังหารมาจนใกล้ถึงค่ายเทพมรณะ ผู้นำก็ยกมือขึ้น ม้าร้อยตัวร้องคำรามพร้อมกัน ยกขาหน้าขึ้นสูงแล้วกระทืบลงพร้อมกัน ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนจนฝุ่นควันลอยฟุ้ง
"องครักษ์ตระกูลยิน?" ผู้นำหรี่ตามองคนสองคนที่ปรากฏตัวด้านหน้าอย่างประหลาดใจ ทั้งสองสวมชุดองครักษ์ตระกูลยิน กำลังระแวดระวังมองมาแต่ไกล
"ท่านเส้าตระกูลสวี่ จะจัดการพวกเขาไหมขอรับ?"
ผู้นำส่ายหน้าเบาๆ พลางยิ้มพูดว่า "ยินเถียนเอ๋อก็คือยินเถียนเอ๋อ รอบคอบเช่นนี้ ข้าไม่เสียแรงมาเลย"
"ฮ่าๆ! ท่านเส้า นี่ท่านรักอะไรรักไปหมดหรือ?" ชายร่างใหญ่ในชุดดำทางขวามือของเส้าตระกูลสวี่หัวเราะลั่น "แค่เด็กสาวคนเดียว ถึงแม้จะได้เป็นคุณนายที่เก้าของท่าน ท่านก็ไม่ควรไร้ยางอายชมนางเช่นนี้!"
"หนานจือดำ เจ้าพูดเสียงดังกว่านี้อีกได้ไหม!" ทหารม้าทางซ้ายมือตวาดเสียงต่ำ "การออกจากค่ายครั้งนี้ผิดกฎทหาร หากไม่ใช่เพราะได้ข่าวการเคลื่อนไหวของยินเถียนเอ๋อจากคนของตระกูลยิน ท่านเส้าก็คงไม่ทำเช่นนี้ เจ้าตะโกนเช่นนี้ อยากให้ทุกคนรู้ว่าแม่ทัพอันดับหนึ่งของกองทัพซ่งไม่สนใจกฎทหาร พาทหารมาลักพาตัวสตรีหรือ!"
"พอเถอะ" เส้าตระกูลสวี่ระงับอารมณ์ สั่งการเสียงเรียบ "หญิงผู้นี้ฉลาด ข้าชอบ และยังช่วยเหลือข้าได้มาก ชิวหมิง ไม่ต้องคำนึงถึงข้อตกลงกับคนผู้นั้น ส่งคำสั่งลงไป หากขบวนพ่อค้าตระกูลยินต่อต้าน ให้สังหารไม่ต้องไว้ชีวิต!"
"ขอรับ!"
มองดูเส้าตระกูลสวี่ที่นำหน้าไป ชิวหมิงมองหนานจือดำที่ยังงุนงง แล้วอดยิ้มขมขื่นในใจไม่ได้ เขารู้ดีว่าเส้าตระกูลสวี่กำลังจะใส่ร้ายให้โจรเหอซี เพื่อทำลายสันติภาพระหว่างตระกูลยินกับโจรเหอซีที่มีมานานหลายสิบปี
"เฮ้อ ไม่รู้ว่าคราวนี้ยินหรงจะถูกเส้าตระกูลสวี่หลอกให้เสียหายหนักแค่ไหน" ชิวหมิงถอนหายใจพูด
"ชิ! แม้แต่หลานสาวตัวเองยังขายได้ ถ้าเส้าตระกูลสวี่ไม่หลอกเขาจะไปหลอกใคร?" หนานจือดำหัวเราะเยาะ สะบัดบังเหียนม้าไล่ตามเส้าตระกูลสวี่ไป
"เธอว่าอะไรนะ?" ยินเถียนเอ๋อลุกพรวดขึ้นจากในรถ ไม่สนใจว่าศีรษะจะกระแทกหลังคารถจนเจ็บ ถามด้วยความตกใจ "ชาชิว?"
ยินฟางพยักหน้าอย่างหนักแน่น ตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง "คุณหนู เป็นเช่นนั้นจริงๆ โจรเหอซีไม่ได้ปิดบังข่าว กลับเผยแพร่อย่างกว้างขวาง บอกว่ามีนักรบคนหนึ่งกล้าทำเรื่องชาชิวในช่องแคบฮอซี เป็นเรื่องที่ทั้งคนและเทพต่างโกรธแค้น โจรเหอซีเตรียมจะแทนฟ้าลงทัณฑ์!"
"ชาชิว ชาชิว ใช่แล้ว ถ้าไม่ใช่ชาชิว เธอจะก้าวหน้าได้เร็วขนาดนี้ได้อย่างไร..."
ยินเถียนเอ๋อทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดสติ ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง แม้เธอจะไม่เคยฝึกยุทธ์ แต่ก็รู้ว่าชาชิวเป็นวิธีฝึกฝนที่โหดร้ายที่สุด แม้แต่การลงมือกับโจรเหอซีที่ทำชั่วทุกอย่าง ก็ไม่มีใครเห็นด้วย จะมีแต่ถูกวงการยุทธรวมตัวกันสังหาร เพราะผู้ที่ทำชาชิวทุกคนสุดท้ายจะสูญเสียความเป็นมนุษย์ กลายเป็นทาสผู้ฆ่า
"คุณหนู ท่านเป็นอะไรหรือไม่?" เห็นยินเถียนเอ๋อมีท่าทีผิดปกติ ยินฟางถามด้วยความกังวล
ยินเถียนเอ๋อถอนหายใจ ส่ายหน้าบอกว่าไม่เป็นไร ครู่หนึ่งจึงสั่งว่า "ให้ถอนกำลังทั้งหมด... เอ๊ะ หัวหน้าตระกูลยิน ท่านได้ยินหรือไม่?"
ยินฟางหันขวับไปมองทางด้านหน้า "แปลกจัง เสียงฝีเท้าม้าพร้อมเพรียงขนาดนี้ หรือจะเป็นกองทหารมู่หลาน? แต่ไม่เคยได้ยินว่าช่วงนี้กองทหารมู่หลานมีการเคลื่อนพลนี่นา คุณหนู ข้าจะส่งคนไปดู!"
ไม่รู้ทำไม ยินเถียนเอ๋อจู่ๆ ก็รู้สึกอึดอัดในใจ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความตกใจที่ได้ยินเรื่องชาชิวครั้งแรก หรือเพราะเสียงฝีเท้าม้าที่สั่นสะเทือนหัวใจเธอ
สิบห้าลี้ทางใต้ของค่ายเทพมรณะ ในถ้ำที่แตกร้าว มีซิจเทียนอยู่ข้างใน
ในถ้ำที่ควรจะเงียบสงบ มีเพียงเสียงหายใจเร่งรีบของเขา เสียงหายใจดังแสบแก้วหู ราวกับเป็นเสียงของท่อลมที่แตกกำลังดูดอากาศอย่างรวดเร็ว บางครั้งมีละอองเลือดพุ่งออกมาจากจมูกและปากพร้อมกับลมหายใจ เพียงยี่สิบกว่าครั้งของการหายใจ พื้นดินสองฉื่อด้านหน้าเขาก็ชุ่มไปด้วยเลือดสีแดงเข้ม
"ไอ ไอ... ไอ ไอ..."
ในที่สุด ซิจเทียนก็ทนความเจ็บปวดในปอดไม่ไหว ไอออกมาสองสามครั้ง ผลของการไอคือมีก้อนเลือดดำที่แข็งตัวแล้วเพิ่มขึ้นบนกองเลือดสีแดงเข้มนั้น
ฟังเสียงไอที่ดังเหมือนดาบกระทบกัน ซิจเทียนรู้ว่าปอดของตนได้รับบาดเจ็บสาหัส ดวงตาของเขาเผยความหวาดกลัวออกมาเล็กน้อย เขานึกถึงฝ่ามือที่ไม่อาจต้านทานได้ของหลี่หยวนหยาง
ไม่อาจต้านทานได้ เป็นความรู้สึกเดียวที่ซิจเทียนมี หนีมาสองวัน แทบทุกครั้งที่ถูกหลี่หยวนหยางไล่ทัน เขาล้วนเกิดความรู้สึกเช่นนี้ เพราะทุกครั้งเขาจะได้รับบาดเจ็บ และทุกครั้งอาการบาดเจ็บจะหนักกว่าครั้งก่อน
อีกฝ่ายไม่ได้ต้องการให้ตนตายในทันที กลับเหมือนกำลังเล่นกับตน นี่คือสิ่งที่ซิจเทียนได้เรียนรู้จากการหนีมาสองวัน ดังนั้นครั้งนี้เขาจึงไม่หนีอีก เพราะไม่มีแรงจะหนีแล้ว และไม่ได้วางกับดักไว้นอกถ้ำด้วย หนึ่งเพราะวางไปก็ไร้ประโยชน์ สองเพราะสิ่งที่ได้มาจากภูเขาอันลานซานได้ใช้หมดสิ้นแล้ว
ดังนั้น เมื่อซิจเทียนเห็นขาของมนุษย์คู่หนึ่งโผล่ออกมาจากปากถ้ำ เขาก็ไม่รู้สึกประหลาดใจ เพียงแค่ขยับร่างกายเล็กน้อยเพื่อให้ตัวเองสบายขึ้น พร้อมกับเร่งการไหลเวียนของศิลปะยุทธเพาะพลังให้เร็วขึ้น
ศิลปะยุทธเพาะพลังได้กลายเป็นสัญชาตญาณของร่างกายอย่างสมบูรณ์ นี่คืออีกสิ่งที่เขาได้รับจากการหลบหนีสองวัน แม้เขาจะไม่ขยับตัว เส้นทั้งสิบแปดเส้นในร่างกายก็จะดึงกล้ามเนื้อให้ทำท่าทางทั้งสามชุดของศิลปะยุทธเพาะพลังโดยอัตโนมัติ นี่คือเหตุผลเดียวที่ทำให้เขารอดชีวิตมาได้
"ในที่สุดก็หยุดวิ่งเสียที ขอบคุณนะ"
หลี่หยวนหยางถอนหายใจ เดินวนรอบซิจเทียนในระยะห้าฉื่อ เมื่อพบว่าข้างกายซิจเทียนมีเพียงกระติกน้ำใบเดียว ไม่มีกับดักใดๆ จึงโล่งอก แล้วนับนิ้วทบทวน: "ขาทั้งสองข้างและหลังโดนพิษกระดูกดำของข้าคนละครั้ง ไหล่ซ้ายถูกพัดกระดูกดำของข้าทำให้หัก ท้องโดนไม้กระบองชือหู่ของข้าหนึ่งที ตอนนั้นข้าเห็นเจ้าเอาลำไส้ยัดกลับเข้าไป แล้วเมื่อหนึ่งชั่วยามที่แล้ว เจ้าก็โดนฝ่ามือพิฆาตดำของข้า"
"วิ่งไม่ไหวแล้ว" ซิจเทียนเม้มริมฝีปากที่แห้งแตก พูดเสียงอ่อนแรง
หลี่หยวนหยางพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง พลางกล่าวอย่างทึ่ง: "อย่าว่าแต่เจ้าเลย แม้แต่ข้าที่อยู่ในระดับพลังภายในก็ทนวิ่งสองวันไม่ไหว จริงๆ แล้วข้าชื่นชมเจ้ามาก เจ้าทั้งมุ่งมั่น กล้าหาญ ฉลาด โดยเฉพาะความสามารถในการเรียนรู้ที่สูงมาก จริงๆ นะ มีช่วงหนึ่งที่ข้าวิ่งตามหลังเจ้า ข้าถึงกับไม่อยากทำร้ายเจ้าอีก"
หากไม่ถ่อมตัว ตัวเองก็คงเป็นอย่างที่หลี่หยวนหยางว่าไว้ ซิจเทียนคิดแล้วก็พยักหน้าเห็นด้วย
หลี่หยวนหยางยิ้ม ไม่สนใจมารยาทของยอดฝีมือ ทิ้งตัวนั่งลงบนพื้น แล้วถามด้วยความห่วงใย: "เจ้าทนได้ใช่ไหม เดี๋ยวต้องขึ้นไปค่ายเทพมรณะ คงจะถูกเหล่าหัวหน้าทรมานก่อน แล้วค่อยถูกจ้าวซูหยางเฆี่ยนตี"
"ข้าหิวมาก กระหายน้ำมาก" ซิจเทียนมองกระติกน้ำข้างตัว แต่น่าเสียดายที่เขาไม่มีแรงจะหยิบมัน
หลี่หยวนหยางยิ้มน้อยๆ: "ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องรีบ ข้ายังมีอะไรจะพูดอีก พูดเสร็จแล้วค่อยให้เจ้ากินดื่ม น่าเสียดายที่เจ้าฆ่าลูกชายคนเดียวของจ้าวซูหยาง ไม่มีใครช่วยเจ้าได้ ไม่งั้นข้าอยากจะเป็นเพื่อนกับเจ้าจริงๆ อ้า ชะตากรรมช่างเล่นตลกเสียจริง"
"ท่านอยากถามเรื่องหยวนหยางใช่ไหม"
ม่านตาของหลี่หยวนหยางหดเล็กน้อย แต่ไม่หลบเลี่ยง พยักหน้าแล้วถามด้วยรอยยิ้ม: "พูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?"
ซิจเทียนราวกับเห็นเซี่ยยุ่นอีกครั้ง ส่ายหน้าพลางกล่าว: "เขียนอยู่บนใบหน้าท่าน"
หลี่หยวนหยางลูบแก้มซีดของตนอย่างเศร้าโศก ใบหน้าค่อยๆ แสดงความโศกเศร้า "ยี่สิบห้าปีก่อน ข้าเคยเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของเมืองจื่อหลิว ปีนั้นข้าอายุสิบห้า อยู่ในชั้นแปดแห่งพลังบ้าคลั่ง ไม่มีใครเอาชนะข้าได้ในการแข่งขันวงการยุทธ แต่น่าเสียดายที่คืนก่อนรอบชิงชนะเลิศ ตระกูลสวี่แห่งเปี้ยนเลี่ยงวางแผนเล่นงานข้า ไม่เพียงทำให้ข้าเสียพรหมจรรย์ ยังถูกออกหมายจับ จำใจต้องไปเป็นโจรที่ช่องแคบฮอซี"
"พรหมจรรย์คืออะไร?"
หลี่หยวนหยางพยายามทำให้ตัวเองดูเศร้าเพื่อสร้างความประทับใจให้ซิจเทียน แต่กลับถูกคำถามนี้ทำให้ช็อกจนตัวแข็ง จึงไม่มีอารมณ์จะแสร้งต่อ พูดตรงๆ ว่า: "การสิ้นสูญพลังหยวนหยางของเจ้ายังน่าสงสารกว่าข้า แต่ข้าสังเกตว่าเจ้าไม่เพียงไม่อ่อนแรงหรือเสียสติ แต่กลับมีความอดทนที่น่าตกใจ ไม่ทราบว่าเจ้าฝึกวรยุทธ์อะไร สอนข้าได้ไหม?"
ซิจเทียนไม่ลังเล พยักหน้าแล้วพูดว่า: "วรยุทธ์ที่ข้าฝึกเรียกว่าศิลปะยุทธเพาะพลัง ข้าจะสอนท่าน"


## บทที่ 21 ระหว่างความเป็นความตาย การหลบหนี (ตอนล่าง)

"คุณหนู รีบหนีเร็วเข้า!"
ยินฟางเช็ดเลือดที่ไหลปกคลุมดวงตา ตะโกนเสียงแหบแห้งราวกับปีศาจร้าย "พาคุณหนูหนีไป!"
องครักษ์ข้างกายยินเถียนเอ๋อไม่ทันได้กล่าวคำขอโทษ รีบอุ้มนางกระโจนเข้าป่าทึบ ในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ องครักษ์ตระกูลยินล้มตายไปแล้วสามแถว เกือบสี่สิบคนภายใต้การโจมตีของกองทัพดำ
สนามรบช่างวุ่นวายเหลือเกิน แม้ขบวนพ่อค้าตระกูลยินจะเตรียมพร้อมรับมืออย่างเข้มงวด แต่พวกเขาไม่มีทางคิดเลยว่าจะมีกองทหารม้าใช้กลยุทธ์การรบแบบสนามรบจริงมาโจมตีขบวนพ่อค้า พวกเขายิ่งคิดไม่ถึงว่าเมื่อองครักษ์ที่รอดตายใช้ดาบฟันใส่อัศวินดำ จะได้ยินเสียงโลหะกระทบกัน
ในวินาทีที่การโจมตีเริ่มขึ้น ยินฟางก็รู้ว่าขบวนพ่อค้าตระกูลยินจบแล้ว แม้แต่เขาผู้เป็นหัวหน้าที่อยู่ในระดับพลังภายในชั้นหนึ่งก็แทบหนีไม่รอด
เพราะทหารม้าร้อยกว่านายนี้ ล้วนเป็นยอดฝีมือในกองทัพ!
ยิ่งไปกว่านั้น ชายชุดดำสามคนที่คอยควบคุมสถานการณ์อยู่ข้างๆ ก็มีวรยุทธ์ระดับพลังภายในชั้นหนึ่งด้วย!
"เส้นทางตอนนี้ มีแต่ความตายเท่านั้น!"
ยินฟางใช้พลังทั้งหมดฟันดาบ สังหารคนหนึ่งได้อย่างรุนแรง แต่ยังไม่ทันชักดาบที่ติดอยู่ในเกราะออก ลมปราณจากด้านหลังก็พุ่งเข้าใส่ เพียงจู่โจมครั้งเดียว เขาก็ต้องทิ้งอาวุธ กลิ้งตัวหนีเอาชีวิตรอด
แต่เขาก็คือยอดฝีมือระดับพลังภายใน เมื่อเริ่มใช้วิธีไร้ยางอาย สำหรับทหารที่มีแค่พลังมหาศาลแล้ว ก็ถือว่ามีอำนาจทำลายล้างมหาศาล เห็นเขาวิ่งวุ่นท่ามกลางเลือดและเนื้อที่กระเด็น โจมตีลำคอและต้นคอของศัตรูทุกครั้ง ชั่วขณะนั้นดูเหมือนจะมีโอกาสทะลวงวงล้อมได้
"คุณชายสวี่ ต้องการให้ข้าลงมือหรือไม่?" เมื่อเห็นยินฟางสังหารคนไปกว่าสิบคนในเวลาอันสั้น ชิวหยางขมวดคิ้วถาม
คุณชายสวี่ส่ายหน้า ไม่แม้แต่จะมองยินฟาง จ้องมองทิศทางที่ยินเถียนเอ๋อหลบหนีไปพลางพูดเรียบๆ "ผู้มีพลังภายในหาได้ยาก ให้พี่น้องได้เห็นฝีมือก็ดี ชิวหยาง เจ้าอยู่ควบคุมที่นี่ หนานจือ ไปรับพี่สะใภ้คนที่เก้าของเจ้ากลับมา พบกันที่ค่ายเทพมรณะตอนพระอาทิตย์ตกดิน!"
"ครับ!" หนานจือดำยิ้มกว้าง ถาม "คุณชายสวี่ ข้าไปรับเจ้าสาว แล้วท่านจะทำอะไร?"
คุณชายสวี่สะบัดบังเหียน เสียงฝีเท้าม้าดังขึ้นอย่างสงบ "ตระกูลยินมีสัญญาลับกับโจรเหอซี หากไม่จัดการเรื่องนี้ พวกเราออกจากช่องแคบฮอซีไม่ได้ จำไว้ ห้ามให้พี่สะใภ้คนที่เก้าของเจ้าติดต่อกับโจรเหอซี นางติดต่อใคร เจ้าฆ่าคนนั้น!"
แม้ไม่เข้าใจความลับในเรื่องนี้ แต่หนานจือดำก็ไม่คิดจะซักไซ้ให้ละเอียด เขากระโดดลงจากม้าเบาๆ ชักคู่กระบองออกจากถุงม้า พยักหน้าให้ชิวหยาง แล้วพุ่งเข้าป่าราวกับหมี
"จริงหรือ?" หลี่หยวนหยางตะลึง แทบไม่เชื่อหูตัวเอง
ซิจเทียนไม่ตอบเขาอีก แต่ค่อยๆ อธิบายหลักสำคัญของท่าแรกในศิลปะยุทธเพาะพลัง หลี่หยวนหยางชะงัก เริ่มท่องจำโดยไม่รู้ตัว หลังจากซิจเทียนพูดจบเป็นครั้งที่สาม เขาก็ลืมตาที่ซับซ้อนเหลือเกินขึ้นในที่สุด
ดวงตารูปสามเหลี่ยมคู่นั้น บางครั้งฉายแววสงสัย บางครั้งเปี่ยมด้วยความปีติยินดี บางครั้งเต็มไปด้วยความชื่นชม และบางครั้งก็แฝงไว้ด้วยความระแวง ซิจเทียนจ้องมองหลี่หยวนหยางที่กำลังจมอยู่ในห้วงความคิดอย่างเงียบๆ ทันทีที่อีกฝ่ายรู้สึกตัว เขาก็พูดว่า "ท่าแรกนั้นง่ายมาก ลองสักสองสามครั้ง ท่านก็จะรู้สึกถึงหยวนหยางที่ก่อตัวขึ้น"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลี่หยวนหยางกลับข่มความตื่นเต้นเอาไว้ หลังจากสูดหายใจลึกๆ เขาก็จ้องมองซิจเทียนด้วยสายตาเพลิงอย่างเข้มข้น แล้วถามอย่างงุนงง "ทำไมเจ้าถึงบอกข้าง่ายดายเช่นนี้?"
"ท่านให้ข้าพูด ข้าก็พูด"
หลี่หยวนหยางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถามว่า "เจ้าต้องการอะไร"
"ข้าหิว และกระหายน้ำ" ซิจเทียนเหลือบมองกระบอกน้ำที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมแต่กลับไกลเหมือนอยู่สุดขอบฟ้า
"ฮ่ะๆ ไม่ต้องรีบ" หลี่หยวนหยางเห็นท่าทางนั้น ดวงตาวาบขึ้นด้วยแววประหลาด ลุกขึ้นเดินไปมา ไม่นานก็หยุด แล้วพูดด้วยสีหน้าลำบากใจว่า "น้องชาย คงต้องรบกวนเจ้าสักหน่อย"
ซิจเทียนยังไม่ทันได้ตั้งตัว ความเจ็บปวดรุนแรงก็แล่นปราดมาที่ไหล่ทั้งสองข้างและสะโพก จนแทบหายใจไม่ออก
"น้องชาย อดทนหน่อยนะ" หลี่หยวนหยางดึงมือขวากลับ ยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางกล่าว "รอข้าฝึกศิลปะยุทธเพาะพลังเสร็จ จะออกไปหาอาหารมาให้เจ้า เจ้าก็รู้ว่านักรบฝึกวรยุทธ์ต้องไม่ถูกรบกวน เจ้าคงไม่โกรธที่ข้าหักแขนขาเจ้านะ?"
ผ่านไปเป็นเวลาหนึ่งในสี่ของธูป ซิจเทียนจึงผ่านพ้นความเจ็บปวดและเริ่มหายใจได้ เขาพยักหน้า พูดอย่างสงบว่า "ข้าเข้าใจ ท่านฝึกฝนเถิด จำไว้ว่าหัวใจสำคัญของท่าแรกอยู่ที่คำว่า 'ช้า' เท่านั้น อย่ารีบร้อนเป็นอันขาด ท่านเป็นยอดฝีมือ คงจะเข้าใจประเด็นนี้ได้เร็ว"
ในใต้หล้านี้ มีใครเคยเห็นคนที่ถูกทรมานจนเกือบตาย ถูกหักแขนขา แต่ยังอุตส่าห์สอนวิชาให้ผู้ร้ายด้วยความห่วงใยบ้าง?
หลี่หยวนหยางจ้องมองซิจเทียนที่สงบนิ่งอย่างลึกซึ้ง ตอนนี้เขารู้สึกอยากฆ่าซิจเทียนจริงๆ ความสงบนิ่งนี้ทำให้เขาสั่นสะท้านไม่หยุด เขายังชอบให้ซิจเทียนด่าทอหรือร้องไห้อ้อนวอนมากกว่า
เขาคิดว่าความโหดร้ายที่ซ่อนอยู่ในกระดูกและความอ่อนโยนที่แสดงออกภายนอกของเขา จะทำให้ซิจเทียนที่ตกอยู่ในสถานการณ์ร้อนเย็นสลับกันนี้หวาดกลัวถึงที่สุด จนต้องบอกวิชาออกมา สุดท้ายเขาก็ได้วิชามาอย่างง่ายดาย แต่ดูเหมือนซิจเทียนจะไม่กลัว กลับเป็นตัวเขาเองที่กลัวเสียมากกว่า
"เด็กคนนี้ต้องไม่ให้มีชีวิตรอด!" เตือนตัวเองอย่างดุดัน หลี่หยวนหยางมองซิจเทียนอย่างอ่อนโยนอีกครั้ง แล้วเริ่มฝึกท่าแรกของศิลปะยุทธเพาะพลัง
ครึ่งชั่วยามต่อมา หลี่หยวนหยางที่หลับตาจบการฝึกฝน ในใจเต็มไปด้วยความตกตะลึง ท่าแรกที่เขาฝึกสิบสองรอบ ทำให้เกิดหยวนหยางในร่างจริงๆ แม้จะมีปริมาณน้อยนิด แต่กลับบริสุทธิ์กว่าหยวนหยางที่ได้จากเหรียญหยวนหยางขั้นสูงมากนัก!
"นี่เป็นวรยุทธ์ที่ขโมยการสร้างสรรค์ของสวรรค์และดินจริงๆ!"
หลี่หยวนหยางตื่นเต้นอย่างยิ่ง แค่ฝึกฝนต่อไป ทุกสิ่งที่เขาสูญเสียไปก็จะกลับคืนมา แต่เงื่อนไขคือ เขาต้องได้ศิลปะยุทธเพาะพลังที่สมบูรณ์ เพราะเขาอยู่ในระดับพลังภายใน การเคลื่อนไหวทุกอย่างใช้หยวนหยางมากกว่าซิจเทียนหลายเท่า
"ท่าที่สอง ฟังให้ดี" หลี่หยวนหยางเพิ่งจะลืมตาเตรียมจะยิ้มอย่างอ่อนโยน ซิจเทียนก็บอกคาถาท่าที่สองออกมาทีละข้อ พร้อมทั้งอธิบายความเข้าใจของตัวเอง
หลังจากฝึกฝนศิลปะยุทธเพาะพลังมาเป็นเวลาหกปีเต็ม ซิจเทียนเข้าใจวรยุทธ์นี้อย่างถ่องแท้ ครั้งนี้หลี่หยวนหยางไม่จำเป็นต้องคิดอะไรมาก เพียงแค่ฟังการวิเคราะห์ของซิจเทียนก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าเห็นด้วยบ่อยครั้ง แต่ยิ่งเป็นเช่นนั้น ความตั้งใจที่จะฆ่าซิจเทียนก็ยิ่งรุนแรงขึ้น
การเผชิญหน้ากับซิจเทียนเป็นความรู้สึกที่น่าหวาดกลัว เหมือนกับที่คนธรรมดาต้องเผชิญหน้ากับหลี่หยวนหยาง
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม หลี่หยวนหยางค่อยๆ ลืมตาขึ้น และเป็นไปตามที่คาด ท่าที่สองมีความยากเพิ่มขึ้น แต่พลังหยวนหยางที่ได้รับกลับเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า แต่ในขณะที่เขากำลังรอคอยท่าที่สามอย่างใจจดใจจ่อ ซิจเทียนกลับไม่พูดอะไร เพียงแต่จ้องมองเขาเงียบๆ
"ท่าที่สามล่ะ?"
"ข้าหิว"
หลี่หยวนหยางจ้องตาซิจเทียนอยู่ชั่วครู่ แล้วก็ล้มเลิกความคิดที่จะต่อรองหรือข่มขู่ทรมาน เพียงแต่ยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางกล่าวว่า "ได้ กินไก่ป่าดีไหม? ไก่ป่าบนเขานี้เนื้อนุ่มละมุน แต่ก็ยังมีรสสัมผัสที่ดี นับว่าเป็นอาหารเลิศรส"
"อะไรก็ได้" ซิจเทียนคิดสักครู่ แล้วพูดต่อ "สามตัว"
มองดูหลี่หยวนหยางออกจากถ้ำไป ซิจเทียนก้มหน้าลงอย่างหนัก การต่อสู้ทางปัญญากับหลี่หยวนหยางมากว่าหนึ่งชั่วยาม ตอนนี้เขาแทบไม่มีแรงแม้แต่จะยกศีรษะขึ้น
ในขณะที่เขาก้มหน้าลง ที่ปากถ้ำก็ปรากฏศีรษะของคน ศีรษะนั้นเป็นของหลี่หยวนหยาง
เมื่อเห็นว่าซิจเทียนเพียงแค่ก้มหน้า ไม่มีการเคลื่อนไหวอื่นใด หลี่หยวนหยางจึงรู้สึกสบายใจ ใช้วิชาเคลื่อนที่ด้วยกำลังออกไปจับไก่
ยินเถียนเอ๋อที่ถูกคนรวบตัวพาวิ่งหนีอย่างบ้าคลั่ง ไม่ทันสังเกตว่าดวงตาของตัวเองเต็มไปด้วยน้ำตา
นางไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น จำได้เพียงว่าหัวหน้าองครักษ์ของนางร้องครวญครางอย่างทรมาน แล้วนางก็เริ่มลอยละล่องไปในอากาศ พื้นดินที่สูงๆ ต่ำๆ ทำให้นางรู้สึกกดดันอย่างมาก นางอยากจะยุติความรู้สึกทรมานนี้ แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้นางแม้แต่ความสามารถในการพูดก็ลืมไป ริมฝีปากอิ่มของนางเปล่งเสียงออกมาเพียงแค่เสียงร้องด้วยความตกใจที่ไร้ความหมาย
องครักษ์ทั้งหลายจงรักภักดีมาก พาองค์หญิงยินเถียนเอ๋อวิ่งขึ้นเขาไปเรื่อยๆ จากองครักษ์หกคนที่ออกเดินทางมา ตอนนี้เหลือเพียงสามคน เพราะทุกครั้งที่ผ่านไประยะหนึ่ง จะมีหมีตัวหนึ่งปรากฏขึ้นที่ด้านหลังพวกเขา และหมีตัวนี้กินคน
สองชั่วยามต่อมา องครักษ์ที่เหลือวางยินเถียนเอ๋อลง คุกเข่าคำนับคุณหนูที่กำลังงุนงง พูดว่า "โปรดดูแลครอบครัวของข้าด้วย" จากนั้นก็หันหลังวิ่งลงเขาไป
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะลมภูเขาที่พัดแรง หรือความกลัวในใจ น้ำตาอุ่นๆ ของยินเถียนเอ๋อก็ไหลออกมาจากเบ้าตาในที่สุด
ผ้าคลุมที่ปกปิดโฉมงามเหนือโลกของนางหายไปนานแล้ว สายลมภูเขาดูเหมือนจะหลงใหลในความงามของสาวงามที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน พัดใส่ร่างของนางอย่างแรง ดังนั้นเมื่อหนานจือดำที่ดูเหมือนหมีเงยหน้าขึ้นมองพี่สะใภ้คนที่เก้าในอนาคตของตน ในที่สุดก็เข้าใจความหมายของสำนวน "อ่อนแอจนลมพัดก็ปลิว"
"โอ้แม่เจ้า! โอ้แม่เจ้า!" เมื่อเห็นยินเถียนเอ๋อถูกลมพัดตกจากยอดเขา ดวงตาของหนานจือดำแทบจะหลุดออกมา เขายืนงงอยู่ครู่หนึ่ง เช็ดคราบเลือดบนใบหน้า แล้วจึงก้าวเท้าใหญ่ๆ วิ่งขึ้นเขาไปอย่างกึกก้อง
"พี่สะใภ้คนที่เก้าของข้า อย่าตายนะ!"
น่าเสียดายที่เมื่อเขาปีนขึ้นไปบนยอดเขาและมองลงไปที่หน้าผา กลับไม่เห็นอะไรเลย
เขาไม่เห็น แต่มีคนเห็น
เมื่อการฆ่าผู้อสูรบอกซิจเทียนว่าถ้าไม่ขยับตำแหน่งจะถูกทับตาย เขาจำเป็นต้องใช้ไม้ตายอย่างหนึ่ง นั่นคือสิบแปดกระบวนท่าอันงามควบคุมร่างกายของตน หยิบกระติกน้ำเดินไปทางขวาสามฟุต แหงนหน้ามองรูอีกรูหนึ่งเหนือช่องแตก
"อ๊า..."
เสียงกรีดร้องดังมาแต่ไกลเข้าใกล้ แทงหูซิจเทียนจนเจ็บปวด เขาจำต้องถอยหลังไปอีกสามฟุต แล้วได้แต่มองดูก้อนสีขาวกลิ้งลงมาจากรูด้านบนเข้าสู่ช่องแตก กระแทกเข้ากับผนังหิน
เสียงกรีดร้องหยุดลงในที่สุด เพราะก้อนสีขาวที่เต็มไปด้วยคราบสกปรกนี้สลบไปเพราะแรงกระแทก
ซิจเทียนแหงนหน้าคำนวณเส้นทางการตกของก้อนสีขาว พบว่าถ้าไม่ขยับอีกฝ่ายสักหน่อย คงอธิบายไม่ได้ว่าทำไมตนถึงไม่บาดเจ็บแม้แต่น้อย ดังนั้นเขาจึงจำต้องเดินไปข้างก้อนสีขาว ยกเท้าเตะทีหนึ่ง
เรียบร้อย
ซิจเทียนเดินถอยหลังกลับ พลางกวาดรอยเท้าไปด้วย เมื่อกลับถึงตำแหน่งเดิม เขาวางกระติกน้ำลงก่อน แล้วจัดท่าทางตัวเองให้เหมือนตอนแรก ก้มหน้าลงขณะที่เสียงลมพัดชายเสื้อดังขึ้น
เมื่อหลี่หยวนหยางเห็นก้อนสีขาวนี้จากหางตา เกือบจะตกใจจนเสียสติ เห็นเขาพรวดพราดออกจากช่องแตก ตวาดเสียงต่ำว่า "ใครกัน!"
"ตกลงมาจากข้างบน สลบไป"
หลี่หยวนหยางค่อยๆ ถือไก่ป่าสามตัวเดินเข้าช่องแตกอีกครั้ง พบว่าเป็นจริงดังที่ซิจเทียนพูด จึงถอนหายใจโล่งอก แต่ก็ยังมองซิจเทียนอย่างสงสัย ถามว่า "เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
ซิจเทียนยากลำบากเงยหน้ามองครั้งหนึ่ง หลี่หยวนหยางมองตาม ก็เข้าใจทุกอย่าง ในใจทันทีหม่นหมองลง ปกติตนรักษาภาพลักษณ์ความนิ่งเฉยต่อหน้าซิจเทียนเสมอ บัดนี้กลับให้อีกฝ่ายเห็นด้านขี้ขลาดของตน ช่างอภัยไม่ได้เลย!
ดังนั้นเขาจึงทิ้งไก่ป่าเดินไปข้างก้อนสีขาว ฝ่ามือขวาที่เต็มไปด้วยพลังภายในกำลังจะฟาดลง แต่ในขณะนั้นเอง เขาพลันพบว่าก้อนสีขาวนี้ดูคุ้นตา เมื่อพลิกร่างอีกฝ่ายกลับ ก็อุทานออกมาว่า "ยินเถียนเอ๋อ!"
เมื่อได้ยินสามคำนี้ ดวงตาอันสงบนิ่งของซิจเทียนหดเล็กน้อย แล้วกลับคืนสู่ปกติ ในขณะนั้นเอง หลี่หยวนหยางพลันหันกลับมามองซิจเทียน แต่กลับไม่พบอะไรเลย
"ข้าหิวมาก ตอนนี้จะย่างได้หรือยัง?"


## บทที่ 22 ระหว่างความเป็นความตาย การฆ่าย้อนกลับ (1)

ช่องแคบฮอซี ค่ายเทพมรณะ ธงโจรพลิ้วไสว
ตลอดระยะทางสามร้อยหลี่ มีค่ายโจรนับสิบแห่งรวมตัวกันที่นี่ พวกโจรเหอซีดื่มสุราจากชามใหญ่ กินเนื้อเป็นก้อนๆ บางคนที่มีนิสัยเถื่อนถ่อยก็กอดผู้หญิงที่ปล้นมาทำเรื่องชั่วช้า เสียงอึกทึกครึกโครมทำให้ธงโจรสะบัดพลิ้วไหว
จ้าวซูหยางนั่งก้มหน้าตั้งแต่แรก ดื่มสุราแรงทีละถ้วยๆ ดวงตาที่แดงก่ำอยู่แล้วเกือบจะลุกเป็นไฟ ข้างกายเขามีหัวหน้าค่ายอีกแปดคน รวมกับหลี่หยวนหยางที่กำลังย่างไก่อยู่ห่างออกไปสิบห้าหลี่ สิบคนนี้คือหัวหน้าสิบค่ายใหญ่ของโจรเหอซี
เรื่องราวของโจรเหอซีล้วนอยู่ในการตัดสินใจของคนทั้งสิบ ดังนั้นเมื่อหลี่หยวนหยางส่งคนมาบอกว่าอีกสองชั่วยามจะส่งชาชิวมาให้ การชุมนุมครั้งใหญ่ที่สุดในรอบหลายสิบปีของโจรเหอซีก็เริ่มขึ้น
"เอาสุรามา!" จ้าวซูหยางวางไหเหล้าที่ว่างเปล่าลงอย่างแรง พ่นกลิ่นสุราอบอวล
ปู่ซื่อเห็นดังนั้น หัวเราะเสียงแหบพร่า "อสูรบ้า ถ้าเป็นข้า ข้าจะดื่มให้น้อยหน่อย เดี๋ยวเจ้าฆ่าชาชิวแล้ว พรุ่งนี้ตื่นมาลืมเรื่องนี้ไปหมด พวกเราจะไปหาชาชิวที่ไหนมาให้เจ้าระบายแค้นอีก"
"ง่ายนิดเดียว มีลูกอีกคน แล้วให้ตายอีกครั้ง" โกวเจี้ยนหยางหัวหน้าค่ายเทพมรณะยิ้มอย่างเย็นชา
จ้าวซูหยางผลุนผลันลุกขึ้น ชี้หน้าโกวเจี้ยนหยางด่าด้วยความโกรธ "****ของมึง พูดอีกคำซิ!"
"ฮึๆ" โกวเจี้ยนหยางไม่สนใจคนเมาคลั่ง หันไปยิ้มเย็นใส่ปู่ซื่อ "แปลกจริง พวกเจ้าเก้าค่ายโดนชาชิวคนเดียวทำเอาวุ่นวาย จะประชุมระบายแค้นข้าก็เข้าใจ แต่ใครวะคิดแผนห่วยๆ ให้มาจัดประชุมที่ค่ายข้า"
ปู่ซื่อไอสองสามที กระซิบว่า "หลี่หยวนหยางบอกว่า ชาชิวคนนั้นต้องมาถึงค่ายเจ้าสักวัน พวกเราคิดดูก็ถูก ก็เลยมากันนี่ไง"
โกวเจี้ยนหยางโมโหจนตาเหลือก แต่ทำอะไรไม่ได้ สิบค่ายใหญ่ของโจรเหอซีเป็นพี่น้องร่วมสาบาน เขาได้แต่ระบายความหงุดหงิด กำลังจะยกสุรามาดื่มคลายความขุ่นข้องใจ ก็ได้ยินเสียงวุ่นวายดังมาจากนอกค่าย
"ไปดูซิ เกิดอะไร..."
โครม!
โกวเจี้ยนหยางยังพูดไม่ทันจบ ประตูค่ายเทพมรณะก็ถูกคนเตะแตกเป็นสองท่อน เสียงอึกทึกของการประชุมโจรเหอซีก็ถูกเสียงดังสนั่นนี้กลบจนหายไปสิ้น
เส้าตระกูลสวี่ในชุดดำเดินเข้ามาในค่ายเทพมรณะอย่างสบายๆ ราวกับเดินเข้าสวนหลังบ้านตัวเอง
เช่นเดียวกับความเงียบสงัดในค่ายเทพมรณะขณะนี้ ในถ้ำโปซานนอกจากเสียงฟืนไฟแตกเปรี๊ยะและเสียงน้ำมันหยดจากไก่ย่าง ก็เงียบจนน่ากลัว
จริงๆ แล้วเมื่อหนึ่งเค่อก่อน ยินเถียนเอ๋อที่ฟื้นขึ้นมาเห็นหลี่หยวนหยางก็ร้องไห้โฮทันที แม้ว่าตระกูลยินกับโจรเหอซีจะมีแต่เลือดและศพระหว่างกัน ไม่มีความรู้สึกดีๆ มีแต่ความแค้น แต่เหตุการณ์วันนี้ได้ลบความคิดด้านนี้ของยินเถียนเอ๋อไปหมด พูดง่ายๆ คือ เมื่อเห็นหลี่หยวนหยาง เธอรู้สึกเหมือนเจอญาติ
แต่ขณะที่เธอกำลังจะเล่าประสบการณ์อันเจ็บปวด เธอก็บังเอิญเห็นคนผู้หนึ่งที่ไม่ขยับเขยื้อนเลย เธอชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็กรีดร้องดังลั่นฟ้า
หลังจากกรีดร้อง ไม่ว่าหลี่หยวนหยางจะถามอย่างไร เธอก็ไม่ยอมพูดอะไรอีก ได้แต่กอดเข่าตัวเอง จ้องมองเปลวไฟพลางร้องไห้
ซิจเทียนก็จ้องมองเปลวไฟเช่นกัน หรือพูดให้ถูกคือจ้องมองไก่ย่างที่ส่งกลิ่นหอมน่ากินเหนือกองไฟ หลี่หยวนหยางนับดู ตลอดกระบวนการนี้ซิจเทียนกลืนน้ำลายไปยี่สิบหกครั้ง
นี่มันหิวจริงๆ
ดังนั้นหลี่หยวนหยางจึงตรงไปตรงมาเป็นครั้งแรก หลังจากย่างเสร็จก็ยื่นไก่ให้ซิจเทียนโดยตรง
ซิจเทียนมองเขา ไม่พูดอะไรสักคำ
"อ๋อ ขอโทษๆ ลืมไปว่าแขนขาเธอถูกตัดหมด" หลี่หยวนหยางรู้สึกละอายใจ แต่ก็ไม่ได้ทำอะไร เพียงแค่ยิ้มพูดว่า "ทนหน่อยนะ ฉันจะถือไว้ให้ เธอแค่กัดกิน ระวังร้อนด้วย"
ยินเถียนเอ๋อกลอกตาไปมา ไม่เข้าใจคนสองคนตรงหน้า คนหนึ่งเป็นชาชิวผู้ชั่วร้าย อีกคนเป็นโจรเหอซีที่จับชาชิวได้ ทั้งสองควรจะเป็นศัตรูคู่อาฆาต การช่วยย่างไก่ก็แล้วไป แต่นี่ไม่เพียงแค่ป้อนอาหาร ยังห่วงว่าอีกฝ่ายจะถูกลวกอีก...
"หรือว่า หลี่หยวนหยางชอบเขา..."
เมื่อนึกถึงคำประเมินของตระกูลที่มีต่อหลี่หยวนหยาง ยินเถียนเอ๋อก็สะท้านโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็ขยับก้นถอยหลัง แล้วแอบมองซิจเทียนอย่างหวาดๆ
เมื่อเทียบกับเจ็ดวันก่อน ซิจเทียนเปลี่ยนไปมาก ภายใต้การทรมานของหลี่หยวนหยาง ตอนนี้ซิจเทียนแทบจะไม่เหลือรูปร่างมนุษย์ ยินเถียนเอ๋อจำเขาได้ในแวบแรก แต่เธอไม่กล้าเปิดเผยว่าเคยพบซิจเทียนมาก่อน
หนึ่ง เพราะความรู้สึกผิด อย่างน้อยในความคิดของเธอ การที่ซิจเทียนตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเธอแนะนำให้โจรเหอซีวาดเส้นทางบนแผนที่
สอง ก็เพราะคำว่าชาชิว ในสายตาเธอ ใครก็ตามที่ก้าวเข้าสู่เส้นทางชาชิว ล้วนไม่อาจเรียกว่าเป็นมนุษย์ได้อีก มีแต่ผีร้ายปีศาจเท่านั้น
และที่สำคัญที่สุดคือข้อสาม หลี่หยวนหยางอยู่ข้างๆ หากเธอเปิดเผยว่ารู้จักกับซิจเทียน อาจจะเป็นการให้ข้ออ้างแก่โจรเหอซี ทำให้กฎเกณฑ์ที่ทั้งสองฝ่ายยึดถือมาหลายสิบปีสูญสลายไป
แม้ว่าโจรเหอซีจะยึดมั่นในกฎเกณฑ์มาหลายสิบปี แต่สมาชิกในบ้านหยินล้วนรู้ดีว่า พวกโจรเหล่านี้ไม่พอใจกฎเกณฑ์มากขึ้นเรื่อยๆ และกำลังมองหาโอกาสที่จะทำลายคำสาบาน หากโจรเหอซีทำสำเร็จ ตระกูลยินก็จะเผชิญกับอันตรายใหญ่หลวง
ดังนั้นนอกจากการกรีดร้องตอนแรก เธอจึงปิดปากเงียบและระงับความอยากรู้อยากเห็น หลี่หยวนหยางก็คิดเพียงว่ายินเถียนเอ๋อตกใจกับสภาพอันน่าสยดสยองของซิจเทียน ไม่ได้คิดอะไรมาก
เห็นยินเถียนเอ๋อเริ่มหลบๆ ซ่อนๆ แอบมองซิจเทียน หลี่หยวนหยางหรี่ตายิ้มพูดว่า "หยินกูเหนียง คนผู้นี้คือศัตรูของวงการยุทธที่ก่อเรื่องชาชิวในช่องแคบฮอซีของพวกเรา โชคดีที่ได้รับความช่วยเหลือจากคุณหนู ข้าจึงจับตัวเขาได้ในที่สุด อีกสักครู่จะส่งตัวไปค่ายเทพมรณะ เพื่อประหารด้วยวิธีเฉือนเนื้อทีละชิ้น"
ยินเถียนเอ๋อได้ยินดังนั้น อดสั่นสะท้านหลายครั้งไม่ได้ อยากจะฉีกปากหลี่หยวนหยาง เธอแอบมองซิจเทียนด้วยความหวาดกลัว พบว่าอีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาใดๆ หัวใจที่เต้นรัวจึงค่อยๆ สงบลง
"ไม่ใช่ ไม่ใช่ ไม่เกี่ยวกับฉัน!" ยินเถียนเอ๋อรีบอธิบาย จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงรีบถามว่า "ขอถามหลี่ตังเจีย นอกจากท่านแล้ว หัวหน้าหมู่บ้านอีกเก้าคนอยู่ที่ค่ายเทพมรณะทั้งหมดหรือไม่"
"ฮ่าๆ พวกเขารอฉันพาชาชิวกลับไปที่ค่ายเทพมรณะ" หลี่หยวนหยางหมุนกิ่งไม้พลิกไก่ย่างอีกด้าน แล้วถามว่า "เป็นไง คุณหนูหยินมีธุระอะไรกับพวกเรา?"
ยินเถียนเอ๋อได้ยินแล้วลุกขึ้นยืนด้วยความดีใจ "หัวหน้าหลี่ พวกเราออกเดินทางกันเลยดีไหม!"
หลี่หยวนหยางส่ายหน้าพลางหัวเราะ "คุณหนูหยิน ฉันจริงใจกับเธอ แต่เธอกลับไม่ยอมตอบคำถามฉัน นอกเสียจากว่าเธอจะบอกฉันว่าเกิดอะไรขึ้นกับขบวนพ่อค้าตระกูลหยิน ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่พาเธอขึ้นไปค่ายเทพมรณะ"
ยินเถียนเอ๋อดิ้นรนครู่หนึ่ง จำต้องพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น "ตระกูลของฉัน..."
"ฉันไม่กินก้นไก่ เอาตัวใหม่มา" ยินเถียนเอ๋อเพิ่งพูดได้สามคำ ซิจเทียนก็พูดขัดขึ้นมา
ดวงตาของหลี่หยวนหยางวาบขึ้นด้วยแสงประหลาด มองซิจเทียนแวบหนึ่ง แล้วมองยินเถียนเอ๋อที่กำลังงงงัน ยิ้มแล้วหยิบไก่ตัวที่สองยื่นไปที่ปากของซิจเทียน
ยินเถียนเอ๋อดูเหมือนจะเข้าใจบางอย่างทันที มองหลี่หยวนหยางแวบหนึ่ง แล้วนั่งลงกอดเข่าต่อ ไม่ยอมพูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว
ดวงตาของหลี่หยวนหยางวาบขึ้นด้วยแววเย็นชา แต่ปากกลับยิ้มพูดว่า "ดูเหมือนคุณหนูหยินจะมีเรื่องที่พูดไม่ได้จริงๆ ช่างเถอะ รอให้ฉันจัดการธุระทางนี้เสร็จก่อน แล้วจะพาคุณหนูขึ้นไปค่ายเทพมรณะ เธอว่าไง?"
"ดี" ยินเถียนเอ๋อตอบสั้นๆ พยายามซ่อนอารมณ์ความรู้สึก แต่ไม่รู้ว่าหลี่หยวนหยางสังเกตเห็นแววตาที่เปี่ยมด้วยความดีใจของเธอแล้ว ในใจจึงเข้าใจบางอย่างทันที
"ฮึๆ ขบวนพ่อค้าตระกูลหยินเกิดเรื่องจริงๆ การขึ้นไปค่ายเทพมรณะก็เพื่อต้องการยืมกำลังของโจรเหอซีมาแก้ไขวิกฤตนี้" หลี่หยวนหยางคิดพลางย่างไก่ตัวที่สาม "สิ่งที่จะทำให้โจรเหอซีช่วยตระกูลหยินได้มีเงื่อนไขเดียว นั่นคือต้องแสดงหลักฐานคำสาบานในอดีตต่อหน้าหัวหน้าทั้งสิบค่าย!"
"หรือว่าหลักฐานคำสาบานจะอยู่ในมือของยินเถียนเอ๋อ? ถ้าฉันได้มันมา บารมีของฉันในกลุ่มโจรเหอซีจะไม่เพิ่มขึ้นหรอกหรือ!" มือซ้ายของหลี่หยวนหยางสั่นเล็กน้อย นี่เป็นอาการที่แสดงว่าเขากำลังตื่นเต้นมาก
ราวกับว่าการกินไก่ตัวแรกทำให้มีแรงขึ้นมาบ้าง ไก่ตัวที่สองซิจเทียนกินอย่างรวดเร็ว เนื้อทั้งหมดเข้าไปในปากแต่ไม่ยอมกลืน ดูเหมือนจะติดคออยู่
ยินเถียนเอ๋อเห็นแล้วรู้สึกกังวล ชาชิวสมควรตาย แต่ถ้าตายเพราะติดคอก็จะไม่มีความรู้สึกสะเทือนใจเท่าที่ควร - ใช่ แม้ว่าเธอจะไม่ช่วยเขา แต่ก็ไม่ควรปล่อยให้เขาตายเพราะติดคอ
แต่พอเธอเงยหน้าขึ้น กำลังจะเตือนหลี่หยวนหยางให้ช่วยซิจเทียนดื่มน้ำ เธอก็เห็นภาพประหลาดแบบนี้ - คนที่แขนขาหักทั้งสี่ข้างกลับยื่นมือขวาออกมา หยิบกระติกน้ำข้างตัว เปิดฝา แล้วเทใส่ปาก
"เขา เขา เขา..."
ยินเถียนเอ๋อชี้ไปที่ซิจเทียน ตกใจจนพูดไม่ออก หลี่หยวนหยางสะดุ้งตื่น แต่ไม่ใช่เพราะเสียงตะโกนของยินเถียนเอ๋อ แต่เป็นเพราะจมูกที่ไวของเขาได้กลิ่นที่อาจทำให้เขาเสียชีวิตได้!
"น้ำยาจื่อฟ่าน!"
หลี่หยวนหยางตกใจสุดขีด ถอยหลังไปหลายก้าว ตามกลิ่นมองไปที่ซิจเทียน
ดังนั้น เขาจึงเห็นซิจเทียนกำลังเทน้ำยาจื่อฟ่านเข้าปากตัวเอง เขาเข้าใจแล้ว ที่ซิจเทียนมองกาน้ำหลายครั้งและบอกว่าอยากดื่มน้ำ แท้จริงแล้วต้องการฆ่าตัวตาย!
ในขณะเดียวกัน เขายังเห็นดวงตาเยาะเย้ยของซิจเทียน และเขาก็เข้าใจแล้ว - อยากได้ศิลปะยุทธเพาะพลังที่สมบูรณ์จากข้า ช่างเป็นความคิดที่เพ้อฝัน!
ในชั่วพริบตา หลี่หยวนหยางก็เข้าใจความคิดทั้งหมดของซิจเทียน เพราะการให้เขาได้ลิ้มรสความหวานอันงดงามแล้วค่อยทำลายความหวัง นั่นคือการทำร้ายที่ยิ่งใหญ่ที่สุด! บาดแผลเช่นนี้ เพียงพอที่จะทำให้เขาตายตาไม่หลับ!
"ข้าไม่ยอมให้เจ้าตาย ใครจะกล้าให้เจ้าตาย!"
ดวงตาของหลี่หยวนหยางกลายเป็นสีแดงก่ำ มือขวาปล่อยพลังภายในออกมาเป็นสายพุ่งใส่กาน้ำของซิจเทียนจนแตก แล้วพุ่งเข้าไปห่างจากตัวซิจเทียนห้าฉื่อ เตรียมใช้พลังภายในบีบน้ำยาจื่อฟ่านออกจากปากของซิจเทียน!
แต่ในตอนนั้นเอง เสียงร้องอันน่าสยดสยองของหมีดังมาจากช่องเหนือศีรษะทั้งสาม
หลี่หยวนหยางที่กำลังโกรธจัด สัญชาตญาณทำให้เงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า
เส้าตะกูลสวี่ก็เงยหน้ามองท้องฟ้าเช่นกัน ลูบมือขวาที่เจ็บเล็กน้อย ไม่สนใจโกวเจี้ยนหยางที่ถูกตนเองซัดกระเด็น เดินต่อไปข้างหน้า
โกวเจี้ยนหยางที่นอนกระอักเลือดอยู่บนพื้น สั่นเทาชี้ไปที่แผ่นหลังของเส้าตะกูลสวี่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความแค้น แต่พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
หัวหน้าค่ายเทพมรณะล้มลงด้วยท่าเดียว ไม่มีใครกล้าขวางเส้าตะกูลสวี่อีก หนึ่งเพราะกำลังการต่อสู้ของผู้มาเยือนไม่มีใครในที่นี้สู้ได้ สองเพราะฐานะของผู้มาเยือนสามารถทำลายค่ายเหอซีสามร้อยลี้ได้ราบเป็นหน้ากลอง
เส้าตะกูลสวี่เดินไปถึงที่ของโกวเจี้ยนหยางแล้วหันกลับมานั่ง ไม่พูดอะไร เหม่อมองดวงอาทิตย์ตกทางทิศตะวันตก แม้แสงอาทิตย์จะแดง แต่ก็ยังสู้เลือดที่เขาเคยเห็นในชีวิตไม่ได้
"ข้าน้อยมาเยือนที่นี่เป็นครั้งแรก ไม่มีข้อเรียกร้องอื่นใด" เส้าตะกูลสวี่ในที่สุดก็ขยับ เขาหยิบไหเหล้าบนโต๊ะขึ้นมา ชูให้กับเจ้าของค่ายทั้งเก้าจากระยะไกล พูดเรียบๆ ว่า "พอดีท่านเจ้าของค่ายทั้งหลายอยู่พร้อมหน้า ก็มาชมพระอาทิตย์ตกดินกับข้าน้อยเถิด!"
ในช่องที่แตก สองคนมองขึ้นฟ้า
น่าเสียดายที่สิ่งที่พวกเขาเห็นไม่ใช่แสงอาทิตย์อันงดงาม แต่เป็นหมีที่ร้องครวญครางร่วงลงมา
มีเพียงซิจเทียนที่ไม่เงยหน้า เพราะก่อนที่เขาจะดื่มน้ำยาจื่อฟ่าน เขาก็รู้แล้วว่ามีคนตกลงมาอีก เขาใช้ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผล ท่าเคลื่อนไหวศิลปะยุทธเพาะพลังสองชุด และการเสียแขนขาทั้งสี่เป็นค่าตอบแทน ในที่สุดก็รอคอยโอกาสอันดีที่สุด
ดังนั้นในตอนที่หลี่หยวนหยางตกตะลึงเงยหน้าขึ้น เขาก็ใช้แรงทั้งหมดที่มี พ่นเนื้อไก่และน้ำยาจื่อฟ่านในปากออกมาทั้งหมด!
พรวด!


## บทที่ 23 ระหว่างความเป็นความตาย การโต้กลับ (ตอนกลาง)

"อ๊ะ..."
โครม!
ยินเถียนเอ๋อมองดูหมีที่ไล่ตามเธออย่างงงงัน มันตกลงมาจากฟ้าและกระแทกพื้นถ้ำอย่างแรง กระเด้งขึ้นมาครึ่งฟุต เธอกรีดร้องและวิ่งไปหาหลี่หยวนหยางทันที เพราะในสายตาเธอ เขาเป็นคนเดียวที่สามารถปกป้องเธอได้ในถ้ำนี้
แต่เธอเพิ่งวิ่งไปได้สองก้าว ก็พบว่าไม่เห็นร่างของหลี่หยวนหยางในระดับสายตาเลย
เขาไปไหน?
ยินเถียนเอ๋อมองซ้ายมองขวา ไม่เห็นเขา จากนั้นเธอก็ก้มหน้าลง และเห็นหลี่หยวนหยางกำลังกลิ้งไปมาอยู่บนพื้น
ในทันใดนั้น ยินเถียนเอ๋อก็กรีดร้องออกมา ขนลุกซู่ไปทั้งตัว!
เพราะใบหน้าที่หลี่หยวนหยางใช้มือทั้งสองข้างปิดไว้นั้น มีควันสีเขียวลอยออกมาไม่หยุด และเนื้อหนังบนมือของเขากำลังเน่าเปื่อยในอัตราที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!
น่าสยดสยอง! น่าขนลุก!
สำหรับยินเถียนเอ๋อแล้ว การเห็นหลี่หยวนหยางในตอนนี้ เหมือนกับการมองเห็นนรก!
"ถ้าไม่อยากตาย อย่าเข้าใกล้ควันสีเขียว"
ยินเถียนเอ๋อหันไปมองคนที่พูดอย่างแข็งทื่อ คนที่พูดคือซิจเทียน เขาพูดค่อนข้างไม่ชัด แต่ยินเถียนเอ๋อเข้าใจ และความคิดที่แข็งทื่อของเธอก็ดูเหมือนจะเข้าใจว่าทำไมน้ำเสียงของซิจเทียนถึงไม่ชัดเจนเช่นนั้น เพราะปากของซิจเทียนก็กำลังพ่นควันสีเขียวออกมาเช่นกัน แม้จะน้อยกว่าหลี่หยวนหยางมาก
"อ๋อ" ยินเถียนเอ๋อถอยหลังทันที จนกระทั่งแผ่นหลังเรียบแนบสนิทกับผนังหิน จึงหยุดลง ตัวสั่นระริก
ซิจเทียนฝืนทนความหวาดกลัวต่อความตาย หยิบเหล็กแหลมยาวสองนิ้วจากอกเสื้อยัดเข้าปาก แล้วขูดอย่างแรงพร้อมกับพยายามถ่มเศษเนื้อและเลือดที่ปนเปื้อนน้ำยาจื่อฟ่านออกมา!
อ๊วก! อ๊วก!...
เมื่อเห็นภาพนี้ ยินเถียนเอ๋อก็โน้มตัวไปข้างหน้าทันที อาเจียนออกมาโฮก ๆ
ฉันต้องไม่ตาย! ฉันต้องไม่ตาย!
ซิจเทียนเจ็บปวดจนแทบขาดสติ แต่มือขวาที่ขาดของเขาภายใต้การควบคุมของสิบแปดกระบวนท่าอันงามกลับนิ่งจนน่าตกใจ เขาใช้ความเจ็บปวดที่แทบจะฆ่าคนได้บังคับให้ตัวเองมีสติ สงบนิ่ง ค่อย ๆ ขูดกล้ามเนื้อสีเขียวในปากออกมาทีละนิด
เขาคำนวณทุกย่างก้าว วางแผนทุกขั้นตอน สำเร็จในการฆ่าหลี่หยวนหยาง ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีคนใช้ปากพ่นน้ำยาจื่อฟ่านโจมตีศัตรู แต่เขาก็ไม่ได้คาดการณ์ว่าเนื้อไก่เต็มปากจะไม่สามารถต้านทานน้ำยาจื่อฟ่านได้แม้แต่ครู่เดียว ในขณะที่เขาคอยจังหวะโจมตีหลี่หยวนหยาง เขาก็โดนน้ำยาจื่อฟ่านด้วยเช่นกัน
ยินเถียนเอ๋ออาเจียนพลางมองไปที่ซิจเทียน ความจริงแล้วเธอไม่อยากมองภาพที่โหดร้ายที่สุดนี้เลย เธอไม่เคยเห็นภาพที่น่ากลัวขนาดนี้มาก่อน แต่ยิ่งกลัวเท่าไหร่ ดวงตาของเธอก็ยิ่งไม่อาจละจากซิจเทียนได้
เธอไม่รู้ว่า บางครั้งความน่าสยดสยองที่สุดก็มีความงามที่หาได้ยากในโลก เช่นตอนนี้ ซิจเทียนที่กำลังทำร้ายตัวเองอย่างโหดเหี้ยมเพื่อเอาชีวิตรอด
ภาพที่เห็นแม้จะน่าสะพรึงกลัว แต่กลับมีเสน่ห์แปลกประหลาดที่ดึงดูดสายตาของผู้คนนับหมื่น
จนกระทั่งการฆ่าผู้อสูรที่คลุ้มคลั่งกลับสู่ภาวะปกติ ซิจเทียนจึงหยุดการกระทำอันโหดร้ายของมือขวา กลืนเลือดสดๆ ที่ไหลออกมาจากปากเข้าไปทีละน้อย จากนั้นก็พิงผนังหินและหมดสติไป
ในทันทีที่เขาพิงตัว เหงื่อจากร่างกายของเขาก็ซึมเข้าไปในผนังหิน ความกลัวตายที่เกิดจากน้ำยาจื่อฟ่านและความเจ็บปวดรุนแรงจากการขูดเนื้อในช่องปาก สองสิ่งนี้เพียงพอที่จะทำให้ใครก็ตามเสียชีวิตได้ แต่ซิจเทียนทนมันได้ โดยแลกมาด้วยการหมดเรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง
หลี่หยวนหยางที่กลิ้งไปมาบนพื้นก็หยุดลงเช่นกัน แต่ตำแหน่งที่เขาหยุดนั้นไม่ค่อยถูกต้องนัก ยินเถียนเอ๋อที่แทบจะเสียสติไปกับเหตุการณ์สยองขวัญทั้งหมดนี้ มองดูหลี่หยวนหยางที่อยู่เหนือกองไฟด้วยความเหม่อลอย ไม่ขยับเขยื้อน
เธอรู้ว่าหลี่หยวนหยางตายแล้ว แต่ไม่รู้ว่าเขาตายอย่างน่าเวทนาแค่ไหน
หลี่หยวนหยางที่ถูกน้ำยาจื่อฟ่านโดนใบหน้าทั้งหมดโดยตรง ไม่มีโอกาสแม้แต่จะร้องครวญครางสักเสียง ลำคอของเขาถูกกัดกร่อนจนหมดในทันที อาจกล่าวได้ว่า หลี่หยวนหยางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตายอย่างไรจนกระทั่งวินาทีสุดท้าย
เพราะเขาเดาผิด การที่ซิจเทียนดื่มน้ำยาจื่อฟ่านไม่ใช่เพื่อฆ่าตัวตาย และยิ่งไม่ใช่การเยาะเย้ยด้วยชีวิตของตัวเอง แต่เพื่อฆ่าเขาต่างหาก!
ผิดเพียงก้าวเดียว พลาดไปเป็นพันลี้ น่าเสียดายที่โลกนี้ไม่มียาแก้เสียใจ หลี่หยวนหยางที่มีความได้เปรียบทั้งหมด เพียงเพราะคำนวณผิดในก้าวสุดท้าย ก็ต้องพ่ายแพ้ยับเยิน แม้แต่ชีวิตของตัวเองก็ต้องสูญเสียไป
ในถ้ำที่มีรูโหว่ไม่เคยเงียบสงบเช่นนี้มาก่อน แม้จะมองไม่เห็นแสงตะวันตกดิน แต่รัศมีสีแดงที่ส่องผ่านปากถ้ำเข้ามายิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ ส่องสว่างบนร่างของซิจเทียน ยินเถียนเอ๋อก็เหม่อมองอีกครั้ง
ใบหน้าที่ซีดขาวกว่าเมื่อเจ็ดวันก่อน ร่างที่โดดเดี่ยวกว่าเมื่อเจ็ดวันก่อน ไม่รู้ทำไม น้ำตาในดวงตาคู่งามของยินเถียนเอ๋อยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเธอจมดิ่งอยู่กับใบหน้านี้ ความกลัวในใจค่อยๆ หายไป แทนที่ด้วยความสงบ
ยินเถียนเอ๋อที่สงบลงแล้ว มีความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว แต่เธอก็ส่ายหน้าทันที ขับไล่ความคิดที่เป็นไปไม่ได้นี้ออกไป แต่ถ้าไม่ใช่อย่างนั้น แล้วจะเป็นอะไรได้อีก ยินเถียนเอ๋อคิดไปคิดมา แล้วก็เอามือกอดเข่า วางคางเล็กๆ กลมๆ ลงบนเข่า
เมื่อซิจเทียนตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองถูกจ้องมองด้วยดวงตาคู่หนึ่ง เขาเบือนหน้าไปมอง หัวใจกระตุกเล็กน้อย จากนั้นก็ใช้สิบแปดกระบวนท่าอันงามอีกครั้ง ลุกขึ้นยืน
ศพของหลี่หยวนหยางถูกเผาไปครึ่งหนึ่ง ซิจเทียนย่อตัวลง หยิบของสามอย่างออกมาจากอกของหลี่หยวนหยาง หนึ่งคือไม้กระบองชือหู่ หนึ่งคือพัดกระดูกดำอาวุธประจำตัวของหลี่หยวนหยาง และอีกอย่างคือหินก้อนหนึ่งที่เย็นเฉียบไปทั้งก้อน
ไม้กระบองชือหู่ใช้ได้ถนัดมือ พัดกระดูกดำมีโครงสร้างซับซ้อนมาก เหมือนกับเจ้าของเดิมที่ซับซ้อน รอจนพัดกระดูกดำเย็นลง ซิจเทียนก็ลองเล่นสองสามที แล้วก็เก็บมันพร้อมกับหินที่ดูไม่เข้าใจเข้าไปในอก จากนั้นก็ถือไม้กระบองชือหู่ไว้ในมือ เดินไปที่ปากถ้ำ
"ท่าน ท่านจะไปแล้วหรือ?"
ซิจเทียนชะงักเล็กน้อย พยักหน้า
ยินเถียนเอ๋อร้องอ๋อเบาๆ ลุกขึ้นยืนเช่นกัน เดินอ้อมหนานจือดำที่สลบไปอย่างห่างๆ มายืนอยู่ด้านหลังซิจเทียน ก้มหน้าลง เธอไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงเลือกที่จะตามชาชิวคนหนึ่ง
"เขามาตามหาเจ้า ไม่เกี่ยวกับข้า" ซิจเทียนที่หมดหนทางพูดอย่างเจ็บปวด
ยินเถียนเอ๋อชะงัก ใบหน้าเล็กๆ สูญเสียแสงสว่างทั้งหมดทันที น้ำตาในดวงตาไหลรินลงมา
"ข้า ขอโทษ ได้โปรด ช่วยข้าด้วย..."
ซิจเทียนก้าวออกจากถ้ำที่มีรูโหว่ เดินเข้าไปในแสงตะวันยามเย็นที่งดงาม
ยินเถียนเอ๋อมองเงาร่างอ้างว้างที่เดินจากไปด้วยความสิ้นหวัง แต่ในใจกลับไม่มีความโกรธแค้นแม้แต่น้อย เพราะเมื่อเจ็ดวันก่อน เธอเองก็เคยเมินเฉยต่อชีวิตที่กำลังเดินสู่ความตาย แล้วตอนนี้เมื่อถูกทิ้งไว้ในที่ตาย เธอจะบ่นว่าได้อย่างไร?
"ขอ...ขอโทษ..." เธอสะอื้นพึมพำ ดวงตาของยินเถียนเอ๋อค่อยๆ มืดลง ในขณะที่ความมืดกำลังจะกลืนกินเธอ เสียงพร่าเลือนดังขึ้นข้างหู
"ข้าจะไม่รอเจ้านานนัก"
ประโยคนี้เป็นถ้อยคำที่ไพเราะที่สุดที่ยินเถียนเอ๋อเคยได้ยินในชีวิต ความมืดแห่งความสิ้นหวังสลายไปในพริบตา เธออดไม่ได้ที่จะยิ้ม ดวงตาที่กลับมาสดใสมองเงาร่างเลือนรางที่โดดเดี่ยวเบื้องหน้า มือทั้งสองข้างจับชายกระโปรงที่ขาดวิ่น วิ่งอย่างมีความสุขเข้าสู่แสงอาทิตย์ยามเย็น
แสงอาทิตย์ยามเย็นช่างงดงามยิ่งนัก อย่างน้อยชาวค่ายเทพมรณะหลายพันคนต่างจ้องมองดวงอาทิตย์ที่กำลังตกดินทางทิศตะวันตก แม้คอจะปวดเมื่อยแค่ไหนก็ไม่มีใครกล้าขยับ
เพราะก่อนหน้านี้มีลูกสมุนบางคนที่ขยับตัว หัวก็หลุดออกมาโดยไม่มีสาเหตุ
บนโต๊ะของเส้าตะกูลสวี่ มีดาบที่หยดเลือดวางอยู่ เขามองดวงอาทิตย์ตกครั้งหนึ่ง จิบสุราครั้งหนึ่ง โกวเจี้ยนหยางลุกขึ้นมาแล้ว ยกโต๊ะเก้าอี้และสุรามานั่งตรงข้ามเส้าตะกูลสวี่ จ้องมองเขาครั้งหนึ่ง แล้วจิบสุราครั้งหนึ่ง
เส้าตะกูลสวี่รู้สึกขบขัน ผงกศีรษะใส่โกวเจี้ยนหยาง "ไม่พอใจหรือ?"
"เฮ่ๆ ข้าไม่กล้า" โกวเจี้ยนหยางยิ้มอย่างเก้อเขิน แต่สายตากลับไม่ยอมอ่อนข้อ "เส้าตะกูลสวี่เป็นนายน้อยแห่งสกุลสูงอันดับหนึ่งของแคว้นซ่ง อย่าว่าแต่ตบข้าทีเดียว ต่อให้แทงข้าสักกี่ที ข้าก็ต้องรับไว้ด้วยรอยยิ้ม ไม่กล้าไม่พอใจ"
"พูดได้ไพเราะ แต่ก็ยังไม่พอใจอยู่ดี" เส้าตะกูลสวี่พยักหน้า ไม่พูดอะไรอีก สายตาจากดวงอาทิตย์ที่กำลังตกดินเลื่อนไปที่ประตูค่ายที่เขาเตะจนพัง
หัวหน้าทั้งเก้าก็มองไปที่ประตูค่ายพร้อมกัน ไม่นาน เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้น คนยังไม่ทันปรากฏตัว เสียงตื่นตระหนกก็ดังเข้ามาในค่ายเทพมรณะแล้ว
"รายงาน!"
กลุ่มลูกสมุนวิ่งเข้ามาในค่ายอย่างตื่นตระหนก จู่ๆ ก็พบว่าพวกพ้องของตนต่างแหงนคอมองฟ้า พวกเขาก็ชะงักงัน แล้วหันไปมองท้องฟ้าเช่นกัน
"ไอ้****อยากตายรึไง?" โกวเจี้ยนหยางโกรธจัด ขว้างไหสุราใส่หัวหน้ากลุ่ม ด่าว่า "มีอะไรก็รีบพูดมา!"
หัวหน้าลูกสมุนถูกขว้างจนศีรษะเลือดอาบ รีบคุกเข่าร้องว่า "รายงานหัวหน้า ขบวนพ่อค้าตระกูลยินถูกยอดฝีมือที่ไม่ทราบที่มาโจมตีที่เชิงเขา บาดเจ็บล้มตายมากมาย ยินฟางหัวหน้าองครักษ์ถูกจับตัวไป คุณหนูใหญ่ตระกูลยินหายตัวไป!"
หัวหน้าทั้งเก้าได้ยินดังนั้น ลุกพรวดขึ้น เก้าคู่ตาดุร้าย มองไปที่เส้าตะกูลสวี่พร้อมกัน!
"ข้าทำเอง" เส้าตะกูลสวี่ไม่ปิดบัง กวาดตามองหัวหน้าทั้งเก้า พูดเรียบๆ
จ้าวซูหยางกลั้นความโกรธ ตวาดว่า "เส้าตะกูลสวี่ พวกเราโจรเหอซีแม้จะถูกคนดูถูก แต่การหากินก็มีกฎเกณฑ์ บัดนี้ท่านนำกำลังมา โจมตีขบวนพ่อค้าตระกูลยินในเขตของพวกเรา เท่ากับทำลายชื่อเสียงของพวกเรา ขอให้ท่านอธิบายด้วย!"
"อธิบาย? ฮึๆ" เส้าตะกูลสวี่รินสุราให้ตัวเองอย่างไม่ใส่ใจ ยิ้มพูดว่า "อย่าทำเป็นน่าสงสารไปหน่อยเลย ข้ารู้ดี คำสาบานที่มีมาหลายสิบปีนั้น ทำให้พวกเจ้าไม่พอใจมานานแล้ว แม้ชาวยุทธภพจะชื่นชมว่าพวกเจ้ารักษาสัญญา แต่สำหรับพวกเจ้า คำสาบานนี้กลับเป็นความอับอายที่ฝังอยู่ในกระดูก!"
ปู่ซื่อหัวเราะแหะๆ "ดูเหมือนเส้าตะกูลสวี่มาที่นี่ไม่ใช่เพื่อชมพระอาทิตย์ตก แต่มาช่วยแบ่งเบาภาระของพวกเราโจรเหอซีสินะ?"
เส้าตะกูลสวี่หัวเราะลั่น ตะโกนอย่างร่าเริงว่า "ถูกต้อง พรุ่งนี้เวลาเดียวกันนี้ ทั้งยุทธภพจะรู้ว่า ขบวนพ่อค้าตระกูลยินถูกทำลายยับเยินในช่องแคบฮอซี และพวกเจ้าโจรเหอซี ก็คือฆาตกร!"
"ไอ้เวร กล้าทำเรื่องชั่วแล้วยังมากล่าวหาพวกเรา กูจะสู้กับมึงให้ตายไปข้าง!"
ชายคนหนึ่งที่อยู่ข้างจ้าวซูหยางโกรธจนตัวสั่น คว้าก้าวฮวานเตาขึ้นมาจะพุ่งเข้าใส่เส้าตระกูลสวี่ แต่ถูกจ้าวซูหยางห้ามเอาไว้แน่น
เส้าตระกูลสวี่มองชายผู้นั้นเย็นชา "เนื่องจากเพิ่งเจอกันครั้งแรก เจ้าไม่รู้นิสัยข้า ข้าจะละเว้นชีวิตสุนัขของเจ้า แต่ต้องตัดแขนตัวเองทิ้ง!"
"ฮ่าๆๆๆ น่าขัน!" ชายร่างใหญ่หัวเราะก้อง ชี้หน้าด่าเส้าตระกูลสวี่ "อยากได้ชีวิตคุณปู่ก็มาเอาเองสิ แค่พูดว่า...อ๊าก! จ้าวซูหยาง แขนข้า!"
จ้าวซูหยางดึงฝ่ามือที่เปื้อนเลือดกลับ พยุงชายร่างใหญ่ที่แขนขาด พูดกับเส้าตระกูลสวี่เสียงเย็น "คุณชายสวี่ พวกเราอย่าเสียเวลาพูดจากันเลย บอกมาตรงๆเถอะว่าท่านมาที่นี่เพื่ออะไร!"
เส้าตระกูลสวี่หันไปมองซานหยางอีกครั้ง พูดเรียบๆ "ข้ามาที่นี่เพื่อจับตัวยินเถียนเอ๋อกลับไปเป็นคุณนายที่เก้า และหลักฐานคำสาบานระหว่างโจรเหอซีกับตระกูลยินก็อยู่ในมือของนาง!"
พอได้ยินคำพูดนี้ ม่านตาของเจ้าสำนักทั้งเก้าก็หดเล็กลงทันที!
"เรื่องนี้เป็นความจริงหรือ?"
"คำพูดที่ออกจากปากรองหัวหน้าตระกูลยินเอง จะเป็นเท็จได้อย่างไร?"
เส้าตระกูลสวี่หัวเราะเย็นๆ ลุกขึ้นยืนพูดว่า "พูดถึงเรื่องนี้ ข้าถือว่าได้ช่วยชีวิตพวกเจ้าไว้ หากยินเถียนเอ๋อหนีรอด นางต้องใช้หลักฐานคำสาบานมาบีบบังคับให้พวกเจ้าเป็นศัตรูกับข้าแน่ ถึงแม้หลังจากเรื่องนี้ สัญญาระหว่างสองฝ่ายจะถูกทำลาย แต่พวกเจ้าก็จะได้ศัตรูใหญ่อย่างข้า ความพินาศก็อยู่แค่เอื้อม!"
โกวเจี้ยนหยางกลืนน้ำลายอย่างไม่อยากเชื่อ ถามว่า "คุณชายสวี่ ท่านหมายความว่าอย่างไรกันแน่?"
"ต้องให้ข้าพูดชัดๆด้วยหรือ ก็ได้" เส้าตระกูลสวี่หัวเราะแล้วส่ายหน้า พูดทีละคำว่า "พวกเจ้าแค่ยืนดูเฉยๆ พอตะวันตกดิน ก็จะเป็นเวลาที่ลูกน้องข้าจับตัวยินเถียนเอ๋อกลับมา ตอนนั้น ข้าเส้าตระกูลสวี่จะมอบหลักฐานคำสาบานให้ด้วยสองมือ เป็นไง?"
"ดีมาก!"
เจ้าสำนักทั้งเก้ามองหน้ากัน ตื่นเต้นจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ หันไปมองดวงอาทิตย์ที่เหลือแค่เส้นบางๆเหนือขอบฟ้า ตอนนี้พวกเขาถึงได้เห็นความงามของตะวันรอน
หนึ่งธูปผ่านไป เสียงฝีเท้าหนักๆดังขึ้นนอกค่ายเทพมรณะ ทั้งสิบคนรวมทั้งเส้าตระกูลสวี่ลุกขึ้นพร้อมกัน สายตาเพ่งมองไปที่ประตูค่าย
ชุดรัดรูปสีดำ! เสียงโลหะดังกรุ๊งกริ๊งทั่วร่าง!
หนานจือดำ!
เส้าตระกูลสวี่ยิ้ม
แต่พอเห็นศพที่หนานจือดำแบกบนบ่า รอยยิ้มก็แข็งค้างทันที
"เฮ้ย! คุณชายสวี่ คุณนายที่เก้าของท่านหนีไปกับคนอื่นแล้ว!"
คำพูดของหนานจือดำเหมือนสายฟ้าฟาด ทำให้เส้าตระกูลสวี่ทั้งช็อคทั้งโกรธ


## บทที่ 24 ระหว่างความเป็นความตาย การฆ่าย้อนกลับ (ตอนล่าง)

แสงอาทิตย์ยามเย็นที่ช่องแคบฮอซีได้ตกลงไปแล้วหนึ่งชั่วยาม เพื่อติดตามความจริง โจรเหอซีนับพันถือคบไฟ ส่องสว่างรอบๆ หลุมในรัศมีสองหลี่ราวกับกลางวัน
ชิวหยางนำคนชุดดำหลายสิบคนเฝ้าปากถ้ำ สีหน้าค่อนข้างหม่นหมอง ตรงหน้าเขามีคนคุกเข่าอยู่สองคน คนหนึ่งคือยินฟางหัวหน้าองครักษ์ตระกูลยิน อีกคนคือหนานจือดำ
มองดูสีหน้างงงวยของหนานจือดำแล้ว ชิวหยางโมโหจนแทบระเบิด เขามั่นใจว่าคนที่สมองเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อคนนี้ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าทำไมถึงถูกคุณชายลงโทษ
"ขอร้องละ เจ้าใช้สมองคิดบ้างสิ ต่อหน้าคนมากมายขนาดนั้น เจ้าดันพูดว่าภรรยาของเส้าตระกูลสวี่หนีไปกับคนอื่น..." ชิวหยางปิดตาด้วยความเจ็บปวด จากนั้นก็ลืมตาขึ้น หันไปมองหลุมแล้วส่ายหน้า
เส้าตระกูลสวี่ตรวจดูอย่างละเอียด ร่องรอยฝีมือมนุษย์ในหลุมเขาไม่ปล่อยผ่านเลยสักอย่าง ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม เขาที่ดูเหนื่อยล้าเล็กน้อยจึงลุกขึ้นยืน เดินไปที่ผนังหินที่มีคราบเกลือติดอยู่
"หลี่หยวนหยางจับคนไว้คนหนึ่ง ตามนิสัยของเขา คนผู้นี้ต้องถูกทรมานอย่างแน่นอน แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง หลี่หยวนหยางไม่ได้ฆ่าเขา"
จ้าวซูหยางได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วแดง: "มีคนก่อเหตุฆาตกรรมในกลุ่มโจรเหอซีของเรา ยิ่งไปกว่านั้นยังฆ่าลูกชายข้า หลี่หยวนหยางรับผิดชอบติดตามจับกุม พวกเราที่มารวมตัวกันก็เพื่อเรื่องนี้!"
เส้าตระกูลสวี่ส่ายหน้า: "ไม่ถูก หลี่หยวนหยางทรมานคนผู้นี้ ย่อมมีจุดประสงค์อื่น"
พูดจบ เส้าตระกูลสวี่ก็เดินไปอีกด้านของกองไฟ ชี้ไปที่รอยเท้าสับสนบนพื้น: "รอยเท้านี้ตื้นมาก เป็นรอยที่หลี่หยวนหยางทิ้งไว้ ด้วยการบำเพ็ญตนระดับพลังภายในชั้นหนึ่งของเขา จะไม่มีทางใจร้อนถึงเพียงนี้ รอยเท้าสับสนเหล่านี้บ่งบอกว่า ตอนนั้นหลี่หยวนหยางกำลังฝึกฝนวรยุทธ์อยู่ที่นี่--"
เส้าตระกูลสวี่เดินกลับไปที่ผนังหิน พูดเรียบๆ: "นี่ก็อธิบายรอยฟันที่สับสนบนไก่ย่างได้"
ปู่ซื่อฟังแล้วงงงวย อดไม่ได้ที่จะถาม: "เส้าตระกูลสวี่ ท่านมองออกอะไรหรือ?"
"หลี่หยวนหยางทรมานคนผู้นี้ อาจเป็นเพราะต้องการวรยุทธ์ชุดหนึ่ง สุดท้าย เขาก็ได้วรยุทธ์มา เพื่อความแน่ใจ เขาจึงทุบแขนขาของคนผู้นี้ แล้วฝึกฝนต่อหน้าเขาเพื่อพิสูจน์ความจริง" เส้าตระกูลสวี่หยิบกิ่งไม้ที่เสียบไก่ย่างขึ้นมา หัวเราะเย็นชา "แขนขาถูกทุบจนหัก กินเองไม่ได้ ดังนั้นไก่ย่างนี้ หลี่หยวนหยางจึงป้อนให้ถึงปาก ให้เขากัดกิน เพราะฉะนั้น รอยฟันบนไก่ย่างถึงได้สับสนเช่นนี้"
เก้าผู้นำได้ยินแล้วก็เข้าใจ แต่สายตาที่มองเส้าตระกูลสวี่กลับมีความหวาดระแวงเพิ่มขึ้นทันที
เส้าตระกูลสวี่เงียบไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ถามขึ้น: "คนผู้นี้เป็นใคร?"
"ไม่รู้ชื่อ ไม่รู้แซ่" จ้าวซูหยางคิดสักครู่ แล้วพูดต่อ "ดูอายุไม่มาก ราวสิบหกสิบเจ็ด พลังหยวนหยางอ่อนแอ ดูเหมือนเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว ระแวดระวังมาก ใจดำมือโหด"
เส้าตระกูลสวี่พยักหน้า จู่ๆ ก็มองไปที่เก้าผู้นำ ยิ้มพูด: "หากไม่กำจัดคนผู้นี้ โจรเหอซีของพวกท่านกำลังจะเผชิญหายนะ"
"ฮ่าๆ เส้าตระกูลสวี่พูดหนักเกินไปแล้ว แค่คนโดดเดี่ยวคนเดียว การบำเพ็ญตนยังไม่ถึงระดับพลังภายใน ท่านพูดเกินจริงเกินไป!"
"ใช่แล้ว คนผู้นี้อย่างมากก็มีการบำเพ็ญตนระดับพลังมหาศาลเจ็ดแปด" เส้าตระกูลสวี่ยิ้มไม่ยิ้มตอบกลับ "แถมยังบาดเจ็บสาหัส แขนขาถูกทุบจนหัก แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังสามารถฆ่าผู้นำใหญ่หมู่บ้านวิญญาณร้ายของพวกท่านได้!"
"ท่านว่าอะไรนะ!"
"หลี่หยวนหยางถูกเขาฆ่าจริงๆ หรือ?"
......
เส้าตระกูลสวี่ไม่สนใจพวกหัวหน้า เขาย่อตัวลงมองดูเศษเนื้อชิ้นเล็กๆ บนพื้น หัวใจสั่นเล็กน้อย "หลี่หยวนหยางสูญเสียศีรษะทั้งหัว ตายด้วยน้ำยาจื่อฟ่าน และน้ำยานี้พ่นออกมาจากปากของคนผู้นี้"
เพียงประโยคเดียว ทั้งถ้ำก็เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง ทำให้หัวหน้าทั้งเก้าตกตะลึง
"คนผู้นี้กินไก่ตัวแรกเพื่อลดความระแวงของหลี่หยวนหยาง ขณะที่กินไก่ตัวที่สอง เขาไม่ได้กลืนเนื้อไก่ แต่อมไว้ในปาก" เส้าตระกูลสวี่ใช้กิ่งไม้เกี่ยวหูกาน้ำขึ้นมาให้พวกหัวหน้าดู "จากนั้นเขาก็เทน้ำยาจื่อฟ่านเข้าปากตัวเอง แล้วพ่นใส่หลี่หยวนหยาง"
จ้าวซูหยางได้สติกลับมา กำลังจะชี้ให้เห็นข้อสงสัยในการคาดเดานี้ แต่เส้าตระกูลสวี่ก็พูดออกมาก่อน "มีสองจุดที่ทำให้ผมสงสัย หนึ่ง คนผู้นี้แขนขาถูกตัดหมด เขาจะหยิบกาน้ำขึ้นมาดื่มน้ำยาจื่อฟ่านได้อย่างไร? สอง หลี่หยวนหยางมีประสาทดมที่ไวมาแต่กำเนิด แค่เปิดกาน้ำก็ต้องได้กลิ่น ทำไมถึงโดนพ่นได้?"
เส้าตระกูลสวี่จมอยู่ในภวังค์ความคิด เดินไปมาในถ้ำ เมื่อเห็นพื้นถ้ำส่วนที่ยุบตัวลงเล็กน้อย ดวงตาก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที เอ่ยออกมาสั้นๆ "ผมรู้แล้ว!"
"เส้าตระกูลสวี่ อย่าทำให้พวกเราลุ้นสิ รีบบอกมา!"
เส้าตระกูลสวี่สูดหายใจลึก แล้วเผยความจริง "ภายใต้การทรมานของหลี่หยวนหยาง ดูเหมือนคนผู้นี้จะถูกบังคับให้บอกวรยุทธ์ แต่จริงๆ แล้วเขาตั้งใจใช้วรยุทธ์ยั่วยุความต้องการของหลี่หยวนหยาง ตอนที่เขาดื่มน้ำยาจื่อฟ่าน ไม่รู้ใช้วิธีอะไร ทำให้หลี่หยวนหยางเชื่อในทันทีว่า เขาต้องการฆ่าตัวตายเพื่อแก้แค้นที่ไม่ได้วรยุทธ์ทั้งหมด!"
ในถ้ำเงียบราวกับความตาย ปู่ซื่อตาเบิกกว้าง อ้าปากพูดอยู่นาน กว่าจะเอ่ยออกมาได้ประโยค "อสูรเห็นทุกสิ่งเป็นอสูร พระพุทธเห็นทุกสิ่งเป็นพระพุทธ หลี่หยวนหยางมีนิสัยมืดมนรุนแรง มองใครก็เป็นคนเลวเหมือนตัวเอง แต่กลับตกหลุมพรางซ้อนพรางของคนผู้นี้ อ้าย!"
เส้าตระกูลสวี่พยักหน้า "คนผู้นี้ตั้งใจยั่วยุให้หลี่หยวนหยางโกรธ ในความโกรธ หลี่หยวนหยางลืมความปลอดภัยของตัวเอง ปัดกาน้ำทิ้ง แล้วพยายามบีบให้คนผู้นี้คายน้ำยาจื่อฟ่านออกมา แล้วในตอนนั้น--"
เส้าตระกูลสวี่ก้มมองรอยร่างขนาดใหญ่บนพื้น ไม่พูดอะไร
"ในตอนนั้น คนของเส้าตระกูลสวี่กลิ้งลงมาจากภูเขา ทำให้หลี่หยวนหยางเงยหน้าขึ้น คนผู้นี้เห็นโอกาส จึงพ่นทั้งเนื้อไก่และน้ำยาจื่อฟ่านออกมาทันที!" จ้าวซูหยางนึกขึ้นได้ พูดอย่างสะใจ "กลิ้งลงมาจากหน้าผาสูงร้อยจั้ง เส้าตระกูลสวี่ ลูกน้องคุณทำงานถึงตายจริงๆ!"
เส้าตระกูลสวี่ไม่โกรธที่จ้าวซูหยางเยาะเย้ย ถอนหายใจพูด "แม้จะมีเนื้อไก่กั้นไว้ แต่ปากของคนผู้นี้ก็ยังติดน้ำยาจื่อฟ่าน จากนั้นเขาก็ใช้หนามแหลมบนพื้นนั่น ขูดเนื้อและเลือดที่ติดน้ำยาจื่อฟ่านในปากออกอย่างทารุณ สุดท้าย คนผู้นี้รอด หลี่หยวนหยางตาย เรื่องราวก็เป็นอย่างนี้"
หัวหน้าทั้งเก้าจ้องมองหนามแหลมบนพื้น สั่นสะท้านหลายครั้ง ขนลุกซู่
"พลังการต่อสู้เหนือชั้น ปัญญาเป็นเลิศ ที่น่าทึ่งที่สุดคือ โหดร้ายกับตัวเองยิ่งกว่าศัตรู พวกโจรเหอซีได้ศัตรูที่น่ากลัวมาก" เส้าตระกูลสวี่กวาดตามองหัวหน้าทั้งเก้า แล้วเดินออกจากถ้ำด้วยความหนักใจ
"เส้าตระกูลสวี่"
เห็นเส้าตระกูลสวี่ออกมา ชิวหยางก็เข้าไปถามทันที "ผมคาดว่ายินเถียนเอ๋อคงหนีไปไม่ไกล จะให้ตามล่าต่อไหมขอรับ?"
"ไม่ต้อง ฉันรู้ว่าเธอหนีไปไม่ไกล แต่กองกำลังช่วยเหลือของเธอก็ใกล้จะมาถึงแล้ว" เส้าตระกูลสวี่ส่ายหน้า จู่ๆ ก็มองไปที่ชิวหยาง ยิ้มพูด "รู้ไหม ฉันได้พบคนที่น่าสนใจมาก ตอนนี้ยินเถียนเอ๋อไม่สำคัญสำหรับฉันอีกแล้ว"
คำพูดในถ้ำ ชิวหยางก็ได้ยินชัดเจน แต่เพราะไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ ความรู้สึกของเขาจึงไม่ลึกซึ้งเท่าหัวหน้าทั้งเก้าที่ยังไม่ได้ออกมา
"ลุกขึ้นได้แล้ว" เส้าตระกูลสวี่เดินไปหน้าหนานจือดำ พูดเสียงเย็น "ต่อไปทำงานอย่างเดียว พูดให้น้อย! กลับค่ายแล้วรับโทษโบยหนึ่งร้อยที! ชิวหยาง กลับค่ายแล้วส่งคนเอาของขวัญไปให้ตระกูลยิน บอกว่าเป็นความเข้าใจผิด"
ชุดดำหลายสิบคนตามเส้าตระกูลสวี่หายเข้าไปในป่าเขายามค่ำคืน ยินฟางงงงวยอยู่พักใหญ่ กว่าจะตะโกนใส่โจรเหอซีที่ถือคบไฟ "รีบมาแก้เชือกให้ข้าเร็ว ไอ้พวกตระกูลสวี่บ้า! เข้าใจผิดบ้านแกสิ!"
เหล่าลูกสมุนได้ยินยินฟางด่าทอเส้าตระกูลสวี่อย่างเผ็ดร้อน ก็รู้สึกสะใจมาก เพราะเส้าตระกูลสวี่บังคับให้พวกเขาแหงนคอมองดวงอาทิตย์ตกดินนานกว่าหนึ่งชั่วยาม พวกเขาจึงรีบเข้าไปแก้เชือกที่มัดยินฟางและมอบกระบอกน้ำให้ ก่อนจะมองส่งเขาจากไป
ยินเถียนเอ๋อเขย่งปลายเท้าขึ้น มองไปยังแสงสีแดงที่ทอดยาวไกลออกไปสิบกว่าหลี่ และฟังเสียงนกกลางคืนที่ร้องสลับกันไปมา เมื่อสองชั่วยามก่อน เธออยู่ที่นั่น
ลมภูเขายามค่ำคืนยิ่งหนาวเหน็บ จนเธอต้องสั่นเทิ้มไปทั้งตัว แต่เธอไม่กล้าเข้าไปในถ้ำ ไม่ใช่เพราะในถ้ำมีชาชิวที่ทั้งคนและเทพต่างเกลียดชัง แต่เป็นเพราะตอนนี้ชาชิวกำลังรักษาบาดแผล
เธอนึกไม่ออกว่า คนที่แขนขาถูกตัดขาดทั้งสี่ จะสามารถเดินทางข้ามภูเขาไกลสิบกว่าหลี่ได้อย่างไร จะสามารถดึงกระดูกพัดออกจากหลังตัวเองได้อย่างไร จะสามารถก้มหน้าลงอย่างจริงจัง เก็บลำไส้ที่ทะลักออกมากลับเข้าไป แล้วเย็บปิดแผลได้อย่างไร
จริงๆ แล้วตั้งแต่อยู่ในถ้ำที่พังทลาย เธอก็ควรจะคิดได้แล้วว่า คนที่แขนขาถูกตัดขาดทั้งสี่ จะสามารถหยิบกระบอกน้ำขึ้นมาดื่มยาพิษที่ทำให้หลี่หยวนหยางต้องตายได้อย่างไร
ยินเถียนเอ๋อเอามือปิดปากอีกครั้ง กลั้นความรู้สึกคลื่นไส้เอาไว้ สิ่งที่แปลกคือ ทุกอย่างที่ซิจเทียนทำ กลับทำให้เธอรู้สึกแค่คลื่นไส้เท่านั้น ส่วนความรู้สึกที่เหลือ เป็นอารมณ์ที่เธอไม่อาจอธิบายได้
"เป็นท่านหรือไม่ที่ฆ่าหลี่หยวนหยาง?"
นี่คือประโยคแรกที่ยินเถียนเอ๋อพูดหลังจากเข้ามาในถ้ำ
ซิจเทียนเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า "ใช่"
"อ้อ"
ยินเถียนเอ๋อนั่งกอดเข่าอยู่บนพื้น เมื่อได้ยินคำตอบเช่นนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะหดเท้าเรียวงามเข้าไปในกระโปรง ในที่สุดเธอก็ได้คำตอบที่แน่ชัด แต่กลับทำให้เธอสงสัยมากขึ้น
"ท่านเก่งมาก! ฆ่าเขาได้อย่างไรคะ?"
ซิจเทียนมองยินเถียนเอ๋อแวบหนึ่ง ขณะที่ฝึกศิลปะยุทธเพาะพลัง ก็เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างคร่าวๆ
"อ๋อ ที่แท้ประโยคนั้นของท่าน ก็ตั้งใจจะขัดจังหวะฉันจริงๆ" ยินเถียนเอ๋อที่ฟังจนเคลิบเคลิ้มดวงตาเป็นประกาย พูดอย่างตื่นเต้นว่า "ตอนนั้นฉันก็คิดอย่างนั้น หลี่หยวนหยางคนนี้เจ้าเล่ห์มาก ถ้าตอนนั้นฉันพูดความจริงออกไป เขาต้องฉวยโอกาสใช้ประโยชน์เพื่อตัวเองแน่ๆ ขอบคุณท่าน"
ซิจเทียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย จึงอธิบายว่า "ที่ข้าขัดจังหวะเจ้า ก็แค่ต้องการให้หลี่หยวนหยางเสียสมาธิ"
ยินเถียนเอ๋อหมดกำลังใจ ผ่านไปนานกว่าจะพูดเบาๆ ว่า "ให้เขาคิดว่าฉันกับท่านมี...มีความเกี่ยวข้องกัน ในตอนที่เขาเสียสมาธิ ท่านถึงจะมีโอกาสหยิบกระบอกน้ำ ใช่ไหมคะ?"
"ใช่"
ยินเถียนเอ๋อรู้สึกหดหู่ แม้เธอจะได้เห็นการสังหารที่น่าตื่นเต้นด้วยตาตัวเอง แต่กลับไม่เข้าใจอะไรเลย ไม่นานนัก เธอก็อดไม่ได้ที่จะถามอีกว่า "ท่าน...แขนขาของท่านไม่ได้ถูกตัดขาดหมดแล้วหรือคะ?"
ซิจเทียนส่ายหน้าโดยไม่ตอบ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงถามขึ้นอย่างกะทันหัน "ที่ช่องแคบฮอซี เหตุใดเจ้าถึงไว้ชีวิตข้า?"
ยินเถียนเอ๋อชะงัก "ฉันเห็นท่านน่าสงสาร ก็เลย...ก็เลยขอให้หัวหน้าตระกูลยินรับท่านไว้...ไม่ ไม่ใช่ ถ้าตอนนั้นฉันรู้ว่าท่านเป็นชา...ชาชิว ฉันจะไม่มีวันทำแบบนั้นเด็ดขาด"
"ชาชิว" ซิจเทียนมองยินเถียนเอ๋อแล้วถาม "เป็นอะไรกับชาชิว?"
"ชา...ชาชิวเป็นปีศาจที่ทั้งคนและเทพต่างรังเกียจ เป็นที่ขยะแขยงของคนทั้งแผ่นดิน พวก...พวกเขาฆ่าคนไม่เลือกหน้า ไร้ความเป็นมนุษย์...เอ๊ะ ท่าน...ทำไมไม่ฆ่า...ฆ่าข้า?" ยินเถียนเอ๋อกะพริบตาถามอย่างประหลาดใจ
ซิจเทียนมองยินเถียนเอ๋อนานก่อนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "ข้าคือชาชิว แต่ไม่ใช่ชาชิวอย่างที่เจ้าพูด"
ยินเถียนเอ๋อมองจนเคลิ้ม นางไม่เคยคิดว่าคนที่ไม่แสดงอารมณ์มานาน เมื่อยิ้มจะงดงามถึงเพียงนี้ รอยยิ้มของซิจเทียนทำให้นางอดไม่ได้ที่จะขยับเข้าใกล้ขึ้นอีกนิด จึงเห็นบาดแผลทั่วร่างของเขาได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ในใจพลันเกิดความสงสาร
"ท่าน...ท่านเจ็บมากไหม?"
"ไม่เจ็บ"
"อ้อ" ยินเถียนเอ๋อเงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ระมัดระวังถามคำถามที่ค้างคาใจมานาน "ท่านชอบผู้หญิงมากใช่ไหม อืม...เลยเสียความบริสุทธิ์ตั้งแต่เด็ก หยวนหยางร่อยหรอ?"
ซิจเทียนขมวดคิ้ว ทำให้ยินเถียนเอ๋อตกใจวิ่งไปที่ปากถ้ำในทันที ตกใจราวกับลูกแมว
"ข้าไม่รู้ว่าความบริสุทธิ์คืออะไร" ซิจเทียนนึกถึงใบหน้างดงามที่สะกดโลกนั้นอีกครั้ง "เมื่อเดือนก่อน มีหญิงงามเช่นเดียวกับเจ้า ดูดหยวนหยางของข้าจนหมด ข้าเข้ามาในเหอซีก็เพื่อตามหานาง"
พูดจบ ซิจเทียนก็พุ่งไปที่ยินเถียนเอ๋อทันที ขณะที่ยินเถียนเอ๋อกำลังจะกรีดร้อง เขาก็ผลักนางออกไป มือถือไม้กระบองชือหู่ยิงออกไปอย่างรวดเร็ว แสงวาบในความมืดวาดเป็นสายฟ้าสีเงิน!
"อ๊า!"
ยินเถียนเอ๋อมองลูกธนูเหล็กที่ปักอยู่ข้างศีรษะ กรีดร้องนานกว่าจะหยุด แต่กลับพบว่าเสียงกรีดร้องยังไม่หยุด เมื่อนางได้สติก็ได้ยินชัดว่าเสียงกรีดร้องดังมาจากนอกถ้ำ
"ชาชิวกับยินเถียนเอ๋ออยู่ที่นี่!"
"คำสั่งเหอซีออกแล้ว สาบานว่าจะฆ่าไอ้หนูนี่!"
"แย่งชิงหลักฐานคำสาบาน ล้างแค้นให้เหอซี!"
"แก้แค้นให้หัวหน้าใหญ่หลี่!"
...
เสียงดาบกระทบกัน เหล็กกรีดเนื้อ เสียงกรีดร้องร่ำไห้ นกกลางคืนร้อง จนถึงตอนนี้ยินเถียนเอ๋อถึงเข้าใจว่า เสียงนกไพเราะนั้น แท้จริงคือสัญญาณเรียกโจรเหอซีสามร้อยลี้ ที่ซิจเทียนรีบรักษาตัวก็เพื่อการต่อสู้ในครั้งนี้
"เขาคือชาชิว แต่เพียงต้องการฝ่าเหอซีไปแก้แค้น เขาไม่ใช่ชาชิว เพราะลูกธนูเหล็กดอกนี้..."
ยินเถียนเอ๋อน้ำตาคลอ พยายามดึงลูกธนูเหล็กออก แล้วลูบคลำตัวลูกธนูอย่างละเอียด
【นิยายแอ็คชั่นสุดมันส์】เด็กหนุ่มซิจเทียน โชคชะตาพลิกผัน บังเอิญได้รับการสืบทอด จูเจี้ยต้องการสังหาร บุกจิ่วโจว ฆ่าล้างแผ่นดิน! ต่อสู้เจ็ดภพ ตัวอักษรชั่วร้ายที่ปกคลุมฟ้า!

เซียนมา ข้าจะสังหาร!

พระพุทธมา ข้าจะฆ่า!

ฆ่าให้ตายเก้าในสิบ เหลือไว้หนึ่งส่วน ดูข้าผัวเทียน!