The Cures เมื่ออาทิตย์จูบดิน
BlueLuv
## Dream

เสียงย่ำเท้าดังสวบสาบบนทางเดินชื้นแฉะที่ถูกชโลมด้วยละอองฝนและหมอกหนาที่โรยตัวลงมายังพื้นดิน ตามทางเดินเล็กๆมีหินที่โดนตะไคร้เกาะ ดินโคลน ทั้งยังมีไม้พุ่มเตี้ยที่ขึ้นเป็นหย่อมๆกระจายอยู่ทั่วป่า มองทิศใดก็เจอแต่ต้นไม้สูงเต็มไปหมด วิสัยทัศน์แทบจะมองไม่เห็น ด้วยมีหมอกขาวขุ่นครอบคลุมทั้งป่า ท่ามกลางป่าเย็นชื้นยังมีเสียงหวีดหวิวของสายลมเบาบางที่พัดผ่านเป็นระยะ และนั่นชวนให้หวั่นระแวงทุกก้าวที่เดิน อากาศเย็นเยือกพาขนอ่อนตามร่างกายลุกชันอย่างห้ามไม่ได้ เจคได้แต่ยกแขนขึ้นมาลูบซ้ำไปมาหวังจะบรรเทาอาการหนาวเย็นลงได้ สองขายาวก้าวตามทางหญ้าเตี้ยๆที่พอจะเดินได้ เจคคิดว่าหากเขาก้าวออกไปจากเส้นทางแฉะๆนี้เขาคงหลงในป่าเป็นแน่ แต่ว่ายิ่งก้าวเดินไปข้างหน้า อากาศยิ่งเย็นลงจนเจคต้องดึงฮู้ดขึ้นมาคลุมศีรษะ เขาเดินอยู่สักพักหนึ่ง จู่ๆมีลมหอบเล็กๆ พักมาปะทะใบหน้า พร้อมกับกลิ่นประหลาดที่ลอยตามลมมา
หอม
เจคได้กลิ่นหอมประหลาดปนมากับสายลมเมื่อกี้ กลิ่นที่เขาก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร รู้เพียงแต่ว่ามันหอมมากจนเขาเผลอสูดเข้าไปหลายที เส้นทางด้านหน้าทอดยาวอย่างไร้ที่สิ้นสุด แต่หากเขาไม่ก้าวต่อ คงไม่รู้ว่ากลิ่นนี้มาจากไหนแน่นอน ความอยากรู้นี้จึงทำให้เจคก้าวเดินต่อ แต่ทว่าเมื่อเขาจะก้าวไปทางด้านหน้ากลับมีหมอกหนาโรยคลุ้งลงมาพร้อมเงาดำคล้ายว่าเป็นชายรูปร่างสูงโปร่ง สวมชุดคลุมสีดำมีหมวกยาวระพื้นดิน ดูไปคล้ายชุดคลุมพ่อมดที่เขาเห็นในหนังที่เพื่อนชอบดู เงาของคนหรืออาจไม่ใช่นั้นยืนอยู่ท่ามกลางหมอกสีเทา ไร้การขยับใดๆ และความสงสัยจึงนำพาให้เจคก้าวเดินเข้าใกล้ หวังจะได้ถามทางถ้าหากเขาเป็นคนแถวนี้
กึก…
อะไรกัน ทำไมขาถึงขยับไม่ได้
"เมื่อเวลาเหมาะสม นายเหนือหัวจะหวนคืน.... เวลานั้นใกล้มาถึงแล้ว"
เมื่อสิ้นเสียงนั้น หมอกยิ่งทวีคูณขึ้น หมุนวนราวกับเกิดพายุ ก่อนชายปริศนาจะก้าวเข้าไปในกลุ่มหมอกข้างหลัง ทิ้งให้เจคยืนอยู่กลางป่าใหญ่นี้คนเดียว เจคพยายามจะตามชายคนนั้นไป แต่เขากลับขยับขาไม่ได้นี่สิ! บ้าอะไรเนี่ย!!
"เฮ้ เดี๋ยว! คุณเป็นใคร? Hey!!"
เจคตะโกนเรียกคนตรงหน้าจนสุดเสียง คนตรงหน้าไม่มีท่าทีว่าจะได้ยิน ไร้เสียงตอบรับใดๆกลับมา มีเพียงเสียงหวีดหวิวของลมที่พัดผ่าน พร้อมกลิ่นหอมที่จางลงเพียงเท่านั้นที่เป็นคำตอบ
"เดี๋ยว! คุณ! คุณหยุดก่อน คุ….."
กริ๊งงงงงงงงง!
เฮือก!!!
เสียงนาฬิกาปลุกจากมือถือบนโต๊ะใกล้ๆเตียงแผดเสียงดังสนั่น จนชายหนุ่มที่นอนจมในความฝันบนเตียงนุ่มสะดุ้งเฮือกทันที
ฝัน…..เขาฝันแบบนี้อีกแล้ว
เช่นเคย เจคตื่นมาเจอกลีบดอกไม้นี่อีกแล้ว ตลอดระยะเวลา 4 ปี นับตั้งแต่เขาอายุครบ19ปี เขาก็เริ่มฝันประหลาดนี่ตลอด ทุกครั้งที่ตื่นเขาต้องเจอกับเจ้าดอกไม้ปริศนานี่ทุกที หรือบางทีเขาควรต้องมาคิดแล้วว่าสิ่งที่เขาเห็นและได้ยินในฝันนั้นมันคืออะไร มันเกี่ยวอะไรกับเขากัน ทำไมถึงเอาแต่ฝันแบบนี้อยู่เรื่อย
ก่อนจะคิดไปต่างๆนานา เสียงเรียกจากหน้าห้องก็ดังขึ้นเสียก่อน ดังชนิดที่ตึกข้างๆคงได้ยินด้วย คงเป็นพี่ชายของเขาละมั้งที่ขึ้นมา
สุดท้ายแล้วเจคจึงลุกขึ้นจากเตียง หยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าห้องน้ำไป เพราะวันนี้เขามีสอบที่มหาวิทยาลัย เขาคงต้องรีบเสียแล้ว และเรื่องฝัน ค่อยมาหาคำตอบทีหลังแล้วกัน ขืนนั่งคิดตอนนี้มีหวังพี่ชายสุดที่รักของเขาคงได้พังประตูเข้ามาลากคอเขาแน่นอน
เจคใช้เวลาเพียง 15 นาทีเท่านั้นกับการจัดตัวเองในห้องก่อนที่จะลงมาข้างล่าง อย่าที่เจเดาไว้ไม่ผิด แค่โผล่พ้นขอบบันไดขั้นสุดท้าย เสียงจากห้องครัวก็ตะโกนลั่นออกมาทันที
ให้ตายเถอะ ไม่มีครั้งไหนเลยที่พี่ชายเขาจะพูดปกติ
"เจค! พี่บอกให้รีบไง นายมีสอบนะ ไอ้เด็กคนนี้"
"เงียบเถอะน่าจูโน่ ผมทันอยู่แล้วน่า"
เจคตอบกลับทันควัน ไม่อย่างนั้นเมื้อเช้าของเขาคงจบลงด้วยการกินแซนด์วิชพร้อมบทสวดจากจูโน่เป็นแน่ ไม่รู้ว่าพี่ชายของเขาเมื่อไหร่จะเลิกบ่นเสียที เขาโตจนจะจบมหาลัยอยู่แล้วนะ
ให้ตายเถอะ เขาพูดคำนี้จนเบื่อแล้ว
ประเทศอังกฤษเขาว่ากันว่าใน 1 วันมีอยู่ 4 ฤดูนั้นไม่เกินจริงแต่อย่างใด เช้าของวันศุกร์นี้แสนจะอึมครึมไปด้วยเมฆครึ้ม มันบดบังแสงอาทิตย์ที่ให้ความอบอุ่น อากาศวันนี้แสนจะแย่ มองไปซ้ายขวาผู้คนเดินเลียบฟุตบาทต่างพกร่มแนบข้างกันทั้งนั้น เป็นเรื่องชินตาที่เห็นได้ทั่วไป
ใครจะรู้กันล่ะว่าวันนี้นครหลวงจะมีสภาพอากาศอย่างไร แม้แต่พยากรณ์อากาศยังไม่แน่นอน เจคเองไม่ชอบพกของสิ่งใดนอกจากกระเป๋าสะพายหลังก็เป็นต้องกลอกตาทุกครั้งไป เพราะจูโน่บ่นอยู่ทุกวันเรื่องพกสิ่งของจำเป็น ถึงเขาไม่หยิบมันมา จูโน่ก็ยัดใส่มืออยู่ดี
แล้วใครสนกันล่ะ
ขายยาวใต้กางเกงตัวโคร่งสีเทาก้าวตามทางเดินอย่างเฉื่อยชา ใบหน้าได้รูปนั้นจดจ่ออยู่กับหน้าจอไอแพดที่เขาแนบไฟล์ข้อสอบไว้ พร้อมเพลงของศิลปินหนุ่มชาวอังกฤษที่โปรดแสนโปรดอย่าง Ed sheeran
อย่างน้อยเขาก็เหลือเวลาก่อนเข้าสอบตั้ง 1 ชั่วโมง จะยังไงก็ทันแน่นอน
เจคเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยดังเก่าแก่ที่ถ้าหากพูดถึงคงไม่มีใครไม่รู้จักเป็นแน่ ใช่ มหาวิทยาลัยที่เจคเรียนคือ Oxford มหาวิทยาลัยที่เก่าแก่ที่สุดในประเทศอังกฤษ และได้ชื่อว่าเป็นสถานศึกษาชั้นนำระดับโลกที่มีประวัติความเป็นมายาวนาน ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศอังกฤษ เจคเรียนคณะ History of Art หรือ ประวัติศาสตร์ศิลปะ
แน่นอน ใครๆก็บอกว่าไม่น่าเชื่อ
แต่เชื่อเถอะ เขาชอบงานศิลป์พอๆกับชอบแกล้งจูโน่เลยทีเดียว
ใช้เวลาจากอะพาร์ตเมนต์จนถึงมหาวิทยาลัยเพียง 15 นาทีเท่านั้น ก็ถึงทางเข้าคณะของเจค นักศึกษาหลายคนต่างก้มหน้าก้มตาจดจ่อกับเอกสารหรือหนังสือเพื่ออ่านก่อนเข้าสอบกันทั้งสิ้น
มีเพื่อนชายหนุ่มรูปร่างสูงหน้าตาขี้เล่นยืนโบกมือให้เจคตรงระเบียงทางขึ้นเท่านั้นที่ไม่ได้จดจ่อกับการอ่านแต่อย่างใด
"เฮ้! เจค! ทางนี้ วู้ว!!"
"เลิกเสียงดังน่าเกรย์"
ผ่านไปสามชั่วโมง และแล้วชั่วโมงแห่งการสอบผ่านพ้นไป นักศึกษาต่างพากันออกจากห้องสอบด้วยสีหน้าที่แตกต่างกัน บ้างก็มีสีหน้าอิหลักอิเหลื่อ บ้างก็ปลงตก ก็แน่นอนว่าวันนี้สอบตัวสุดท้ายแล้ว เหลือแค่งานชิ้นที่ต้องส่งแยกเท่านั้น เหล่านักศึกษาปี4 อย่างเจคและเกรย์ก็จะจบออกไป เจคออกมาจากห้องสอบด้วยใบหน้ามึนตึง จะว่าง่ายก็ไม่ง่ายจะว่ายากก็ไม่ยาก ต่างกันกับเกรย์ที่ทำหน้าซังกะตายอยู่ระเบียงทางเดิน
"โอ่ยยย ให้ตายเถอะเจค นายจะทำจนมหาวิทยาลัยปิดเลยมั้ย ฉันจะอ้วกแล้ว จากใจเลยนะ อาจารย์ออกข้อสอบได้บ้ามาก มีอย่างที่ไหนให้฿@@฿ () & (/,) &..."
พ่อหนุ่มผมสีน้ำตาลแดงชาวเกาหลีใต้ ได้แต่ขยุ้มผมของตัวเองจนไม่ได้ทรงไปหมด เจคได้แต่ทำหน้าเอือมๆกับเพื่อน ก็เมื่อเข้ายังทำหน้าลิงโลดอยู่แท้ๆ
"แล้วนายจะเอาไงกับงานที่อาจารย์ชิ้นสุดท้าย"
หลังจากระบายอารมณ์จนพอใจ เกรย์ก็กลับมาถามเจคด้วยใบหน้าเหนื่อยใจอีกรอบ สอบเสร็จแต่งานยังไม่เสร็จนี่มันดีใจไม่สุดจริงๆ
"ว่าจะลองไปค้นที่ห้องสมุดดู เผื่อได้ข้อมูลดีๆ"
"Good idea งั้นเป็นวันหลังเถอะเจค เออ นี่คืนนี้นายจะออกไปที่ The God Bar มั้ย "
"คงตามไป ฉันยังไม่ได้บอกจูโน่"
"พี่นายไม่บ่นหรอก นายโตขนาดนี้แล้ว"
เจคนึกถึงหน้าพี่ชายแล้วได้แต่ทำหน้าเอือม พี่ชายเขาน่ะยังเห็นเขาเป็นเด็กชายดูละมั้งถึงได้ทำอย่างกับว่าเป็นเด็กเหมือนแต่ก่อนไม่เปลี่ยน
"โอเค งั้นเจอกันที่หน้าร้านทุ่มครึ่งละกัน ฉันกลับละ"
"ตามนั้น"


## Who?

ช่วงเวลายามเย็นของเมืองใหญ่ในเกาะอังกฤษ ท่ามกลางสายฝนโปรยปรายไม่ขาดสาย สองข้างทางเต็มไปด้วยผู้คนเดินถือร่มสวนกันไปมา ตามตรอกซอกซอยร้านค้าหลายร้านยกร่มคันใหญ่ออกมากางหน้าร้าน บางคนเข้าหลบฝนภายในร้านค้าที่เปิดให้บริการ โชคดีของเจคหรือยังไง ที่พี่ชายของเขายัดร่มใส่มือเมื่อเช้าก่อนพ้นประตูบ้าน ไม่งั้นเจคคงเดินตัวชุ่มกลับบ้านให้จูโน่บ่นเล่น
ใช้เวลาเดินไม่นานเจคก็ถึงหน้าอพาร์ตเมนต์ 2 ชั้นสีขาว เลขที่63 ในย่านใกล้ๆ มหาวิทยาลัยที่เขาเรียน ก่อนที่มือของเจคจะยื่นไปจับลูกบิดประตู ประตูก็เปิดออกก่อนด้วยฝีมือของจูโน่ เจ้าของเรือนผมสีสว่างโทนธรรมชาติ
"อ้าว เจค กลับมาแล้วหรอ"
"พี่จะไปไหนจูโน่" ร่างสูงมองพี่ชายของตนอย่างสงสัย
"พี่จะไปที่ร้านหน่ะ ป้าธาเนียโทรมาบอกว่าเจอนกบินเข้าไปในร้าน สงสัยพี่คงลืมปิดประตู"
"อืม ขับรถดีๆ นี่เดี๋ยววันนี้ไปปาร์ตี้ที่บาร์แถวสตรีทนะ น่าจะกลับสักตี 1"
"กลับมาดีๆละน้องชาย ไปนะ"
ว่าจบเจคก็แทรกตัวเข้าบ้านแล้วหันมายัดร่มใส่มือของจูโน่ เขาแล้วถอดรองเท้าบนชั้นวาง ถอดฮู้ดสีดำตัวนอกที่ใส่อยู่แล้วเดินขึ้นห้องไป ทิ้งให้จูโน่ยืนมองอยู่หน้าประตูอย่างงุนงงที่เจคยัดร่มใส่มือตน ก่อนพูดตามหลังน้องชายแล้วไปที่รถเพื่อออกไปร้านทันที
เจคขึ้นมาบนห้องนอนของเขาแล้ววางกระเป๋าบนโต๊ะหนังสือขนาดพอดีตรงข้ามเตียง ถอดถุงเท้าแล้วโยนส่งๆไปที่ตะกร้าผ้าใกล้ๆประตูห้องน้ำ ก็นะ ถึงเวลาก็ค่อยเก็บลงไปซักอยู่ดี ร่างสูงพุ่งตัวลงที่เตียงสีเทาขนาดพอดีทันที การได้เอนหลังนอนหลังจากที่นั่งสอบครึ่งค่อนวันมันช่วยให้เจครู้สึกผ่อนคลายอย่างที่สุด
เจคนอนอยู่บนเตียงนอนจนเกือบจะหลับ แต่นึกได้ว่าไม่นานเจคต้องออกไปที่บาร์ตามนัดของเพื่อน ถ้าหลับเจคพูดได้เลยว่าหลับยาวแน่นอน เพื่อฆ่าเวลาจึงได้หยิบมือถือขึ้นมาเล่น
ติ๊งง
- ข้อความจาก คนน่ารำคาญ -
[เจค นายอย่าลืมนะ เรานัดกัน1ทุ่ม ถ้ามาสายฉันจะให้นายกินทั้งขวด]
ก็ไม่รู้ว่าเขาเองคบกับหมอนี่ได้ไง อย่างน้อยก็คงเพราะชีวิตไม่เหงาละมั้งนะ ตั้งแต่ปี1จนตอนนี้ไม่มีวันไหนเลยที่เพื่อนของเขาคนนี้จะไม่พูดมาก และอยู่นิ่งๆ แต่ถึงหมอนี่จะดูเลอะเทอะ ไม่ได้สาระอะไร แต่เรื่องสมองไม่แพ้ใครเลย ต่อให้จะชอบโอดครวญทุกครัั้งที่ต้องสอบก็เถอะ เรื่องความฝันของเขานอกจากจูโน่ก็เป็นเกรย์นี่แหละที่เขาเล่าให้ฟัง นี่ก็สอบเสร็จแล้ว เขาคงมีเวลามาหาว่าสิ่งที่ฝันมันคืออะไร นับวันเขายิ่งฝันบ่อยขึ้นและแปลกชึ้น ไม่ใช่เขาป่วยหรอกใช่มั้ย ถ้าแบบนั้นคงน่ากลัวใช่เล่น
เวลาเกือบทุ่มเจคลุกขึ้นมาแต่งตัวก่อนออกจากบ้านด้วยเสื้อยืดสีขาวและกางเกงยีนฟอกสีซีดตัวเก่ง ใบหูถูกเพิ่มด้วยต่างหูหลายขนาด ผมสีช็อกโกแลตถูกมือหนาขยี้จนพองขึ้นมาเล็กน้อย ถือว่าดูดีเลยทีเดียว ก่อนเจคเดินออกจากบ้านเขาไม่ลืมหยิบแจ็คเก็ตสีดำตัวโปรดติดมือมาด้วย เผื่ออากาศจะเย็นลง เจคเลือกที่จะไม่ขับรถไปเองเพราะที่แถวนั้นหาที่จอดรถยากยิ่งกว่าอะไร ถ้าเอารถไปไม่วายวนหาที่จอดเป็นชั่วโมงเห็นจะได้ เขาจึงใช้วิธีนั่งรถไฟฟ้าไปแทน ตอนกลับค่อยกลับกับเพื่อนแล้วกัน
ร้านค้าและสถานบันเทิงในเมืองใหญ่ในช่วงนี้ถือว่าครึกครื้นเป็นพิเศษ มีผู้คนเดินเข้าออกมากมาย ป้ายหน้าร้านเปิดไฟแสดงชื่อร้านทั้งสองข้างทาง เสียงผู้คนมากมายต่างพูดคุยกันอย่างสนุกนาน ในเวลานี้เป็นเวลาปลดปล่อยความตึงเครียดที่เจอมาตลอดทั้งวัน ไม่แปลกเลยที่บาร์แทบจะเต็มทุกร้าน
ร้านที่เจคนัดกับเพื่อนเป็นบาร์เล็กๆ ตรงมุมถนนสามแยกตรงตัวอาคารพาณิชย์ 3ชั้น ซึ่งหน้าร้านเป็นประตูเหล็กสีน้ำเงินเข้มมีสนิมเกาะช่วงล่างของบานประตูดูเก่าและลึกลับ ข้างๆประตูบานเก่ามีแผ่นไม้ขนาดกลางเขียนด้วยตัวเขียนภาษาอังกฤษแบบเก่าๆว่า 'The God bar' ด้านในเป็นบาร์เล็กๆ มีโต๊ะสำหรับลูกค้าไม่มากนัก เมื่อเทียบกับร้านอื่นๆในตรอกนี้ หน้าบาร์เครื่องดื่นสามารถนั่งได้ประมาณ 4-5 คนเท่านั้น ทุกอย่างในร้านถูกตกแต่งให้ดูเก่า ด้วยพวกเฟอร์นิเจอร์ที่เป็นไม้ ผ้าสีทึบ มีกลิ่นหอมอ่อนๆที่แทรกอยู่ทั่วร้านคงเป็นกลิ่นลาเวนเดอร์ มันถูกตากแห้ง ผสมกับกลิ่นแอปเปิลหอมหวาน เป็นกลิ่นที่แปลก แต่ลงตัวอย่างน่าประหลาด
"เฮ้ เจค ทางนี้"
เสียงจากมุมหนึ่งของร้านเรียกชื่อของเจคดังลั่นโดยชายหนุ่มร่างสูงแบบชาวยุโรปผมสีบลอนด์ ในโต๊ะมีเพื่อนของเขาอยู่ทั้งสิ้น แต่ละคนคงดื่มกันไปก่อนที่เขาจะมาถึงแน่นอน เพราะดูพูดคุยกันออกรสกัน โดยเฉพาะเกรย์
"โว้วๆ ดูเจคสิ วันนี้นายดูดีเกินไปมั้ย"
ปีเตอร์ เพร็ท หนุ่มผมส้มร่างกายสันทัดพูดแซวก่อนที่จะโดนเจคยกนิ้วกลางให้เป็นการทักทาย
"หยาบคายนะคุณชาย"
"หมอนี่แค่ใส่เสื้อยืดยังหล่อ น่าน้อยใจจริงๆ"
เกรย์ทำหน้าตาล้อเลียนเจค
"ใครจะเหมือนนายล่ะคุณชาย เลือกสักคนก่อนที่พวกหล่อนจะบุกมาขย้ำนายเถอะ"
"มาจริงก็ช่วยรับหน้าแทนหน่อยละกันนะที่รัก"
แล้วทั้งโต๊ะก็หัวเราะครืดกันทันที เจคไม่ยอมให้โดนแซวคนเดียวแน่นอน แต่ก็ช่วยไม่ได้เพราะมันคือเรื่องจริง เพื่อนเขาเพลย์บอยตัวพ่อของคณะเชียวล่ะ
.
.
เวลาจาก 1 ทุ่มล่วงเลยจนถึงเที่ยงคืน เป็นเวลาที่ร้านค้าและสถานบันเทิงต่างๆต้องปิดให้บริการตามเวลาที่ถูกกำหนด แสงไฟจากที่สาดสีแข่งกันต่างก็ค่อยๆหรี่แสงจนเกือบหมด ในคืนพระจันทร์เริ่มสาดแสงเหลืองนวลอาบทั่วแนวตึกปูน กลุ่มของเจคในตอนนี้ต่างพากันเมาจนแทบจะกองกันที่พื้นข้างล่างแล้ว เจคเองก็มึนๆได้ที่ แต่ก็ยังมีสติพอจะลากเพื่อนออกจากร้านได้ อย่างที่ว่านั่นแหละ ผู้ที่รอดชีวิตจากน้ำเมาก็คือผู้ที่ต้องส่งเพื่อนกลับ แน่นอนว่าเจคต้องเก็บเกรย์ หมอนี่หลับคาโต๊ะไปแล้ว แต่มือยังกำคอขวดแก้วสีเขียวอยู่
อะไรจะรักปานนั้นพ่อคุณ
"เกรย์ ลุกก่อน เอากุญแจรถมา"
"กางเกง"
"เฮ้อ" สุดท้ายเจคต้องถอนหายใจแล้วล้วงกระเป๋ากางเกงข้างขวาเพื่อหยิบกุญแจรถ จากนั้นก็หิ้วปีกเกรย์ออกจากร้านไปพร้อมกับเพื่อนคนอื่นๆ
ไฟนอกร้านแทบจะปิดหมด ดีที่รถไม่ได้จอดอยู่ไกล เดินไปเพียง 2 อาคารก็เจอรถยนต์สีดำจอดเลียบข้างฟุตบาทอยู่ เจคเปิดประตูแล้วยัดตัวเพื่อนของเขานั่งฝั่งขวามือข้างคนขับ ส่วนเจคเดินอ้อมทางด้านหน้าเพื่อไปฝั่งคนขับ ตอนนั้นเองที่หางตาของเจคเห็นเงาตะคุ่มอยู่ตรงตรอกแคบๆฝั่งตรงข้าม เงาสลัวดูคล้ายเงาคน ทว่าเงานั้นกลับค่อยๆย่อลงจนขนาดคล้ายสุนัขตัวใหญ่ ก่อนที่เจคจะคลายความสงสัย เงานั้นก็หายวับต่อหน้าต่อตาเขาไปแล้ว ไฟในตรอกนั้นก็สว่างวาบขึ้นราวกับใครเปิดสวิตช์
"เมื่อกี้มันอะไร.."
จู่ๆก็มีลมพัดมาหอบหนึ่งพัดเอาละอองฝนกระเซ็นมาโดนเจค ดีที่เจคใช้แขนยกขึ้นมาบังหน้าเอาไว้ ไม่อย่างนั้นคงโดนหน้า
มันหายไปแล้ว เงานั่น....มันคืออะไรกัน
เมื่อลมหยุด ความเงียบก็โรยตัวลง เสียงมือถือจากกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้น จนเจคสะดุ้ง เสียงนั้นดึงให้เจคเลิกสนใจเหตุการณ์เมื่อครู่ และคนที่โทรเข้ามาคงเป็นจูโน่แน่ๆ
"ไง"
" เจคเมื่อไหร่จะกลับ"
น้ำเสียงของจูโน่ดูกังวลที่เจคยังไม่กลับ อาจจะไม่ใช่เรื่องแปลกหรอกมั้ง พี่ชายเขาเป็นห่วงเขาตลอดเวลาอยู่แล้ว ดังนั้นเจคเลยตอบกลับพร้อมสตาร์ทรถเพื่อนไปส่งเกรย์ที่อยู่ไม่ไกลจากเขานัก
"จะกลับแล้ว เดี๋ยวไปส่งเกรย์ก่อน หรือจะมารับที่บ้านเกรย์ พรุ่งนี้จะได้ไม่ต้องเอารถไปส่ง"
"ได้เจค พวกนายรีบกลับมากันได้แล้ว"
"อืม เจอกัน"
เจควางสายแล้วออกรถทันที โชคดีที่มันดึกแล้วทำให้รถไม่เยอะ ถนนโล่ง ทำให้ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงหน้าบ้านของคนที่หลับคอพับอยู่ข้างๆ ข้างหน้ามีรถยนต์ยุโรปสีดำเงาจอดอยู่ไม่ไกล ใช่ นั่นรถจูโน่ เจคนำรถเข้ามาจอดตรงที่จอดรถหน้ารั้วบ้าน ร่างสูงหิ้วปีกเพื่อนเข้าที่พักอย่างทุลักทุเล ไม่นานเขาเดินกลับออกมาเพื่อกลับบ้านกับพี่ชายที่จอดคอยท่าอยู่ เจคเข้ามาในรถแล้วจึงได้เอ่ยปากกับจูโน่
"จริงๆพี่นอนก่อนก็ได้นะจูโน่ พี่ต้องตื่นเช้านี่"
"นอนดึกสักวันเถอะน่า ไหนๆก็ยังไม่นอนเลยมารับ"
รถคันหรูจึงได้ค่อยๆเคลื่อนตัวออกไปตามเส้นทางที่คุ้นเคย เจคเองก็กลัวพี่ชายง่วงจึงพยายามชวนคุยต่อเรื่อยๆจนถึงบ้านของพวกเขา
เจคกำลังนึกถึงเรื่องที่เจอตอนออกจากบาร์ แต่ไม่ได้พูดเรื่องนี้กับจูโน่ เจคคิดว่าตัวเองคงมึนจากแอลกอฮอล์ที่กินเข้าไปถึงได้มองอะไรผิดแปลกไป จังหวะที่เจคกำลังจะก้าวขึ้นบันไดเพื่อไปยังห้องของเขา เสียงเรียกของจูโน่ก็ดังขึ้น
"เจค ช่วงนี้ยังฝันแปลกๆอยู่รึเปล่า"
ทำไมจู่ๆจูโน่ถึงได้ถามถึงเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ อย่างกับพี่ชายเขารู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อไม่นานนี้
"อืม ก็เป็นเหมือนเดิม พี่ก็คิดว่ามันแปลกใช่มั้ย มันรำคาญใจนะจูโน่"
"ใช่เจค วันนี้พี่ออกไปดูที่ร้าน มีนกเข้ามาจริงๆ แต่.....เป็นอีกานะเจค"
อีกาหรอ?
"แล้วมันเกี่ยวกับที่ฝันยังไง"
จูโน่ขมวดคิ้วอย่าคนคิดมาก ซึ่งไม่บ่อยเลยที่พี่ชายคนที่ร่าเริ่งของเขาจะเป็นแบบนี้ แสดงว่าจูโน่คงต้องมีเรื่องเครียดอยู่ในหัวอย่างไม่ต้องสงสัย
"เฮ้อ พี่ไม่รู้เหมือนกันเจค เห็นมันมีกระดาษเล็กๆตกอยู่ พอเปิดดู ข้างในมันก็มีคำว่า Dream พี่ก็นึกถึงนาย เพราะนายบอกว่าฝันอะไรซ้ำๆนั่นบ่อย เจคหรือว่าพี่คิดมากไป"
"ไม่รู้สิจูโน่ เพราะมันก็แปลกที่ผมฝันแต่เรื่องนี้แล้ว ยังมีอะไรที่ปกติอยู่งั้นหรอ"
"แล้วมันมีอะไรเพิ่มมั้ย ที่นายฝัน อะไรที่แปลกไป"
"จะมีมั้ย มันก็มี แต่ผมยังวนอยู่แต่ในป่านั่นตลอด แต่สถานที่ในฝันมันเปลี่ยนจุดไป บางทีก็บนทางเดิน บางทีก็ตรงหญ้าสูง บนหน้าผา แต่ก็ยังเป็นป่าเดิมจู่โน่"
"นายไม่คิดจะลองหาสาเหตุบ้างหรอเจค"
จูโน่มองหน้าเจคอย่างนิ่งงัน สีหน้าราบเรียบที่เป็นครั้งแรกที่เจคได้เห็น
"มันก็ต้องหาสิ ผมเบื่อที่จะต้องวนเวียนอยู่กับฝันนี่แล้ว"
"เจค เมื่อถึงเวลา นายจะต้องได้รู้มัน "
คำพูดของจูโน่เมื่อครู่ทำให้เจคนึกว่าคำพูดในฝันที่ได้ยินมันบ่อยๆ หรือว่ามันจะถึงเวลาที่เขาต้องสืบหาสาเหตุจริงๆเสียที
"อืม ผมไปนอนแล้ว พี่ก็ขึ้นมานอนด้วยล่ะจูโน่ บาย"
"เดี๋ยวปิดไฟ แล้วขึ้นไปพร้อมกันเลย พี่กลัวผี"
"แก่แล้วนะจูโน่ เลอะเทอะ"
"ให้ตายสิเจค ฉันพี่นายนะ!"
ย้อนกลับไปเมื่อช่วงเย็นของวัน หลังจากที่จูโน่ได้รับโทรศัพท์จากป้าธาเนียว่ามีนกบินเข้ามาในร้านก็รีบออกจากบ้านตรงมาร้านทันที เขาแน่ใจแล้วว่าก่อนออกมาเขาปิดประตูจนหมดแล้ว จะมีนกที่ไหนบินเข้าไปได้ แต่ในเมื่อป้าธาเนียบอกอย่างนั้นนี้ก็คงต้องออกไปดู
ย่านการค้าในถนน oxford street ในช่วงเวลาห้าโมงเย็นเริ่มครึกครื้นเป็นพิเศษ แสงไฟสีนวลถูกเปิดเชื้อเชิญลูกค้าให้เข้ามาในร้าน กลิ่นหอมของเบเกอรี่ลอยมาตามลมดึงดูดคนรักขนมปังให้หันมอง ร้านค้าส่วนใหญ่ในช่วงเวลานี้เป็นร้านอาหาร และร้านหนังสือ ร้านเสื้อผ้าช็อปปิ้งโดยทั่วไปปิดในช่วงเวลาสี่โมงเย็น ร้านของจูโน่เองก็เช่นกัน
ถนนแหล่งการค้าเต็มไปด้วยตรอกซอยหลายสาย แต่ละตรอกขายของแตกต่างกันไป ในตรอกเล็กๆใกล้ถนนอีกฝั่งของย่านการค้าหลัก ตรอกนี้ส่วนใหญ่เปิดเป็นร้านขายหนังสือและอุปกรณ์งานศิลปะทั้งสิ้น มีเพียงร้านตรงกลางที่เปิดขายต่างจากร้านอื่น ร้านขายพันธุ์ไม้ขนาดเล็กและดอกไม้สด กรอบประตูไม้สีเขียวขี้ม้าโดดเด่นท่ามกลางประตูสีน้ำตาลตลอดแนวฝั่งร้านค้า กั้นกรอบหน้าต่างกระจกบานใสที่มองเข้ามาด้านในให้เห็นชั้นแจกันประดับด้านหลัง ม่านสีขาวโปร่งในเวลานี้ถูกกางออกมาเพื่อปิดให้ผู้คนมองเห็นภายในร้าน หน้าร้านชั้นวางกระถางดอกไม้เตี้ยๆสองฝั่งของทางเข้า และร่มผ้าใบคันใหญ่สำหรับบังแดดและฝน
รถยยนต์ของจูโน่แล่นเข้ามาจอดที่หน้าร้านที่ตอนนี้เปิดเพียงไฟดวงเล็กๆไว้เท่านั้น เมื่อชายหนุ่มก้าวลงจากรถ หญิงวัยกลางคนผมสีน้ำตาลอ่อนตัดสั้น และสวมโค้ชสีเบจก็ก้าวเข้ามาหาจูโน่ เธอคือป้าธาเนีย เจ้าของร้านขายหนังสือเก่าแก่ในย่านนี้ ซึ่งร้านของเธออยู่ติดกันกับร้านของจูโน่
"โอ้ มาพอดีที่รัก เข้าไปดูในร้านเถอะ"
"ผมแน่ใจว่าก่อนออกไป ปิดประตูแล้วแท้ๆ ทำไมมันมีนกนะ" จูโน่ยังยืนกรานกับหญิงสูงวัยอย่างหนักแน่นว่าตนเช็กแล้ว
"ฉันเห็นมันบินผ่านหน้าประตูอยู่ข้างในจริงๆนะที่รัก" เธอพูดอย่างหนักแน่นเช่นกัน เมื่อช่วงเย็นธาเนียเดินไปทิ้งขยะในบริเวณใกล้ๆ เสียงพรึบพับดังออกจากร้านดอกไม้ของหนุ่มน้อยตรงหน้า ทำให้เธอหันไปมอง หญิงสูงวัยจึงพบว่ามีนกตัวใหญ่บินอยู่ เธอจึงไม่รีรอที่จะโทรบอกเจ้าของร้านให้มาดู
"ถ้าอย่างนั้นผมขอเข้าไปดูข้างในก่อนนะครับ ขอบคุณที่โทรบอกนะครับธาเนีย"
"ไปเถอะจ้ะ"
แม่กุญแจดอกเล็กถูกเสียบเข้าไปกับช่องไข ประตูกรอบไม้สีเขียวขี้ม้าด้านบนเป็นกระจกใสถูกเปิดออกด้วยฝีมือของเจ้าของร้าน เขาเอื้อมมือไปที่สวิตช์ไฟ กดมันเบาๆ แสงสีขาวนวลก็สว่างวาบทันที ทว่ายังไม่ทันที่จูโน่จะได้ก้าวเข้าไปสำรวจร้าน เสียงพรึบพับก็ดังขึ้น ก่อนที่ต้นตอของเสียงจะพุ่งออกมาจากมุมหนึ่งของร้านอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีแดงฉานเป็นสิ่งเดียวที่จูโน่จำได้ ก่อนที่เขาจะต้องรีบเบี่ยงตัวหลบอีกาตัวใหญ่ที่โฉบออกไปทางประตูร้าน
"เข้ามาได้ไงกัน"
ก่อนจะก้าวเข้าไปสำรวจในร้านสายตาของจูโน่ถูกดึงไว้ที่แผ่นกระดาษสีเหลืองหม่นบนพื้น หน้าโต๊ะจัดดอกไม้ ร่างโปร่งย่อตัวลงไปหยิบเจ้ากระดาษใบเล็กนั่นขึ้นมา มันถูกพับอย่างลวกๆดูไม่ตั้งใจ จูโน่ใช้มือค่อยๆกางมันออกอย่างใจจด เข้าไม่รู้ว่ากระดาษแผ่นนี้คือออะไร ทำไมมันถึงมาอยู่ตรงนี้ได้
หรืออีกาตัวนั้น
"Dream?"
ข้อความบนกระดาษทำเอาเขางุนงง ความฝันอย่างงั้นหรอ มันหมายถึงอะไรกัน ทำไมจู่ๆมันถึงมาอยู่ที่ร้านของเขา ความประหลาดใจทำให้จูโน่คิดหาเหตุผลมากมาย ใบหน้าอ่อนเยาว์ กำลังฉายความเครียดขึ้นจนคิ้วขมวดจนเป็นปม
ความฝัน เจคหรอ คนที่มีปัญหากับความฝันมีเพียงน้องชายของเขา แต่เขาก็ยังไม่แน่ใจนี่สิ หากเกี่ยวข้องจริง จูโน่คิดว่ามันคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างที่คิดแล้ว


## Castle

น้ำหมึกสีเข้มสาดกระจายย้อมสีท้องฟ้าเป็นสีดำมืด ดวงจันทร์ประกายแสงเพื่อส่องสว่างในยามราตรีกำลังถูกมวลเมฆก้อนใหญ่เคลื่อนเข้าปกคลุม ผืนป่าใหญ่ในยามนี้แทบกลืนหายไปกับเงามืด ความเย็นยะเยือกแผ่กระจายไปทั่วผืนป่า หมอกหนาลอยลงสู่พื้นสร้างหยดน้ำค้างบนผืนหญ้าและใบไม้จนชื้นแฉะ ต้นสนสูงใหญ่แผ่อาณาเขตปกคลุมหลายร้อยตารางเมตร ห้อมล้อมไปด้วยหุบเขาและทะเลสาบ กลางป่าใหญ่ที่ไร้ซึ่งสิ่งปลูกสร้าง แต่กลับโดดเด่นด้วยปราสาทที่สร้างแบบสถาปัตยกรรมโรมาเนสก์ ตัวปราสาทสูงใหญ่มืดหม่นราวกับร้างมาแสนนาน คล้ายกับไร้การดูแล ไร้ผู้อยู่อาศัย ไม่ว่าจะเวลาใด ก็ดูราวกับอยู่ในยามค่ำคืนไร้แสงจันทร์ ไร้แสงอาทิตย์ รอบปราสาทรายล้อมด้วยกำแพงรั้วสูงใหญ่ ทำจากโครงเหล็กดัดลวดลายประณีตในสวนของปราสาทเรียงรายด้วยรูปปั้นเทพเจ้ามากมาย งดงามหากแต่ก็ลึกลับน่าพิศวง
เมื่อความมืดมิดเข้าปกคลุม เสียงย่ำเท้าของสัตว์สี่เท้าดังสะท้อนทั่วบริเวณ ดวงตาสีม่วงแกมเหลืองเฉียบคมจ้องไปยังเบื้องหน้าทุกฝีก้าว เส้นขนกลมยาวสวยสีเงินสะท้อนแสงจันทร์ที่ริบหรี่ แต่นั่นไม่ทำให้ลดทอนความงดงามและน่าเกรงขามนั่นได้เลย หมาป่าตัวใหญ่เดินเข้าใกล้บริเวณปราสาทกลางป่า ร่างกายที่ขนาดกับพื้นค่อยยืดตรงขึ้น อุ้งเท้าที่ปกคลุมด้วยขนค่อยๆหดลงเป็นผิวหนังมนุษย์ สองเท้าหน้าแปรเปลี่ยนเป็นมือ ร่างกายที่ปกคลุมไปด้วยขนสลวยถูกเปลี่ยนเป็นกล้ามเนื้อไร้อาภรณ์ปกปิด มีเพียงกางเกงขายาวสีดำที่ยังคงอยู่ ในหน้าหล่อเหลาแต่ยั่วยวนค่อยๆปรากฏขึ้น
ประตูสูงตระหง่านค่อยๆแง้มกว้างให้กับผู้มาเยือน โคมไฟเก่าตามทางเดินสว่างวาบเพื่อนำทางชายหนุ่ม ทอดยาวไปยังประตูโค้งยอดแหลม ลวดลายงดงาม
แอ๊ด....
เสียงประตูบานใหญ่ดังขึ้น เชื้อเชิญชายหนุ่มเบื้องหน้าให้เข้ามาเยือน คบไฟตามผนังสูงลุกโชนขึ้นทันที ปรากฏโถงกว้างสูงใหญ่ ม่านหนาทึบสีแดงโรยลงจากเพดานสูงจรดพื้น พื้นหินอ่อนสะท้อนแสงไฟ ทำให้ดูสวยงาม บันไดหินอ่อนทอดขึ้นสูงก่อนจะแยกเป็นสองฝั่งซ้ายขวา ปูพรมสีแดงเลือดนกลวดลายสวยงาม ด้านบนวางขนานเป็นราวระเบียง แกะสลักเสาเล็กๆด้วยความวิจิตร ด้านหลังเป็นหน้าต่างบานสูงใหญ่ ประดับกระจกแก้วหลายสี สองข้างเป็นม่านแดงทึบประดับพู่สีทองโรยลงจากผนัง เช่นเดียวกันกับรอบโถงใหญ่ที่ถูกตกแต่งอย่างประณีตตามสไตล์โรมาเนสต์อย่างลงตัว ซึ่งแตกต่างจากภายนอกที่ดูอึมครึมรกร้าง
"นี่ไม่คิดจะออกมาเจอฉันเลยรึไง"
ชายหนุ่มยืนเท้าสะเอว พร้อมเสียงที่สะท้อนทั่วโถงใหญ่ แต่ไร้การตอบรับใดๆ
"นายคงไม่อยากรู้อะไรดีๆ ฉันกลับเลยแล้วกัน"
น้ำเสียงเย้าแหย่ถูกเปล่งออกไป เสียงนุ่มดังก้องสะท้อนทั่วโถงปราสาท พร้อมกับร่างสันทัดนั้นเตรียมจะหันหลัง
พรึบ!
"เป็นคนแบบนี้หรอเจเรมี"
แสงเขียวสว่างวาบ พร้อมการปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง ในชุดผ้านอนผ้าแพรสีเขียวเข้ม คลุมทับด้วยชุดคลุมผ้าแพรสีเดียวกันอีกชั้น ใบหน้างดงามเรียบเฉยรับกับปลายจมูกรั้นเชิด และดวงตาสีเขียวอมฟ้าที่จ้องมองมาอย่างเอาเรื่อง
"ก็เรียกแล้วไม่ตอบเองวัลเดอเลียส"
"หัดรอเสียบ้างเถอะ"
"ก็นึกว่าจะไม่สนใจ"
"เข้าประเด็นเสียทีได้มั้ย" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยอยากติดรำคาญ
"นายก็หัดใจเย็นบ้างวัลด์" ปากอิ่มยิ้มกว้างรับกับดวงตาพระจันทร์เสี้ยวสีม่วงแกมเหลือง นั่นเรียกน้ำโหให้กับร่างโปร่งที่ยืนกอดอกอยู่หน้าบันไดยิ่งกว่าเดิม
ช่างน่ารำคาญนัก
ฉึบ!
ไม่ขาดคำ ลูกธนูสีดำลวดลายสีทองประณีตงดงามก็ลอยเฉียดหน้าของเจเรมี่ไปปักที่กลางกรอบรูปผู้เฒ่าผมขาวบนผนัง ทำให้ใบหน้าเปื้อนยิ้มนั้นมลายหายไปทันที
"ถ้าฉันตายนายจะเสียใจ"
"ก็ใครให้เล่นลิ้นอยู่ได้ มีอะไรก็พูดมา"
"ยอมแพ้ วัลด์ ฉันไปเจอเด็กคนนั้นในเมืองนั่นมาแล้ว นายแน่ใจหรือว่าคือเด็กคนนี้จริงๆ" เจเรมี่เอ่ยถามอย่างสงสัย
"นายคิดว่าไงล่ะ"
วัลเดอเลียสถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนที่พวกเขาจะเดิมเลี้ยวมายังห้องนั่งเล่นทางด้านขวาของโถงปราสาท
"เหอะ ไม่ได้มีอะไรเลย นอกจากร่างกายที่กำยำ เขาจะใช่ผู้นั้นจริงๆหรือ"
"นายจะบอกว่าการพยากรณ์ของโนแรนด์ผิดพลาดหรือไง" วัลเดอเลียสเอ่ยถึงเจ้าของฉายาแห่งเจ้าการทำนายและปัญญา ผู้เป็นพี่ชาย
"ใครจะกล้าหมิ่นกันเล่า แล้วนายเป็นยังไงบ้างล่ะ"
ไม่รู้ว่าชาดอกคาโมมายด์ร้อนกลิ่นกรุ่นละมุนมาอยู่บนโต๊ะตั้งแต่เมื่อไหร่ ชาร้อนส่งกลิ่นหอมอบอวลทั่วห้องนั่งเล่น ท่ามกลางเตาผิงที่จุดรออยู่ก่อนแล้ว มือขาวของเจเรมีจึงยืนไปหยิบขึ้นมาจิบอย่างละเมียด
"ฉันจะเป็นอะไรได้เล่า"
"ก็ดี"
"เจเรมี่ ที่นี่จะกลับมาเป็นดังเดิมในอีกไม่นาน ทุกอย่างจะสมบูรณ์"
ดวงตาสีอความารีนมองจ้องไปยังเตาผิง ประกายไฟสีเขียวลุกโชนขึ้นก่อนจะกลับมาเป็นสีแดงส้มอย่างเดิม
คงอีกไม่นาน คนผู้นั้นจะกลับคืนสู่ดินแดนแห่งคำสาป ดินแดนที่มีแต่ผู้เป็นราชาเท่านั้นถึงจะสามารถทำลายคำสาปและคืนความเป็นนิรันดร์ให้ดินแดนนี้ดังเดิม
[ในฝันของเจค]
"มาเถิดนายท่าน กลับคืนสู่ดินแดนที่จากมา"
เสียงที่จับไม่ได้ว่าชายหรือหญิงเปล่งออกมาจากกลุ่มหมอกหนาที่มีแสงสะท้อนจากด้านหลัง ให้เห็นเพียงรูปเงาเท่านั้น
"ดินแดนที่จากมา? ที่ไหน? พูดถึงอะไร"
เจคงงงวยกับคำพูดนั้นอย่างมาก ดินแดนอะไรกัน เขาเกิดที่ลอนดอนแล้วมาอยู่อ๊อกฟอร์ด จะมาจากไหนได้
ร่างนั้นค่อยๆเดินหายเข้าไปในหมอกหนา เจคไม่รอช้า ด้วยความสงสัย จึงก้าวยาวๆหวังจะเจอหน้าคนคนนั้นให้ได้ หวังจะถามให้หายสงสัย ร่างสูงเดินผ่านหมอกควันด้านหน้า แต่แล้วหมอกก็สลายไปทันที ราวกับไม่ต้องการโดนตัวเขา ข้างหน้าของเจคจากหมอกขาวกลับกลายเป็นทะเลสาบมืดมิด รายล้อมด้วย ต้นไม้สูงใหญ่ ก้อนหินกลมมนสีขาวห้อมล้อมผืนน้ำดูแปลกตา แต่ดูคุ้นตานัก
"ที่ไหนวะเนี่ย"
ความแปลกใจเริ่มมีมากขึ้น เมื่อครั้งนี้มาโผล่หน้าทะเลสาบ คนเมื่อกี้หายไปอีกแล้ว
จู่ๆก็แสงสีม่วงสว่างวาบเข้าตาเจค ด้วยความตกใจทำให้เขากลับเข้ามาสู่ความจริง ความที่ว่าเขาฝันอีกแล้ว แต่คราวนี้ไม่มีกลีบดอกไม้ สร้างความแปลกใจมากขึ้น นับวันยิ่งแปลก เขาควรไปพบจิตแพทย์ดีหรือเปล่านะ
มือใหญ่ลูบหน้าตัวเองเพื่อเรียกสติ รับเช้าวันใหม่ที่มาถึง แสงแดดยามเช้าอาบไล้ใบหน้าจองเจค เพื่อเรียกให้ชายหนุ่มลุกจากเตียงนอน เจคหาวหวอดๆก่อนจะพาตนเองเข้าห้องน้ำจัดการธุระตัวเอง
กลิ่นหอมโชยตลบทั่วบ้าน กลิ่นหอมแป้งแพนเค้กกับน้ำผึ้งเรียกเสียงโครมครามในห้องเจคเป็นอย่างดี ไวเท่าความคิดจึงได้มาที่ห้องครัว พบจูโน่ในผ้ากันเปื้อนสีชมพูลายกระต่ายน่าเกลียด กำลังตักแพนเค้กออกจากกระทะใบจิ๋ว
ไม่รอให้เรียกเขาก็มานั่งตรงบาร์ของครัวทันที
"ตื่นเช้าจริงๆ ย๊า! เจค! นั่นมันของฉันนะ!" เสียงโวยวายก็ดังขึ้นทันทีเมื่อเจคใช้ซ้อมจิ้มแพนเค้กที่มีบลูเบอร์รี่วางคู่อยู่
"อันไหนก็เหมือนกันน่าจูโน่ โวยวายเป็นคนแก่ทำไม"
"อยากลงไปนอนกองที่พื้นก่อนได้กินแพนเค้กมั้ย"
ตามคาด พี่ชายของเขากับคำว่าอ่อนไหวเหลือเกินกับคำว่าแก่
"นี่จูโน่ ที่ไหนที่มีทะเลสาบแล้วมีหินกรวดสีขาวๆบ้างอ่ะ" ว่าไปพร้อมเคี้ยวแป้งนุ่มในปาก
"ไม่รู้สิ คำถามกว้างไปมั้ย ลองไปค้นเน็ตดูสิ"
"พี่มันจะเกี่ยวข้องอะไรกับที่ฝันมั้ย"
"มันต้องมีเหตุผลแหละเจค แล้วนายได้ยินอะไรเพิ่มมั้ยล่ะ" จูโน่พลางหั่นแพนเค้กก่อนจะจิ้มส่วนที่ไม่ได้หั่นเข้าปากแทน
เจคคิ้วขมวดขึ้น
"พูดถึงดินแดนอะไรก็ไม่รู้ว่ะ แปลก"
"มันแปลกตั้งแต่ฝันแล้ว"
"ผมจะลองเอามาต่อดูละกัน เรื่องบ้าอะไรก็ไม่รู้"
"มันอาจจะเกี่ยวกับนายจริงๆก็ได้"
และบทสนทนาของเจคและจูโน่ก็สิ้นสุดลง เมื่อต่างก็ต้องจัดการกับอาหารเช้า มีแต่เจคที่กำลังปะติดปะต่อเรื่องราวที่ฝัน จูโน่ได้แต่เหลือบตามองน้องชายที่หน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความหนักใจ
หรือเขาควรจะช่วยเจคในเรื่องนี้จริงๆแล้ว


## Start

Bodleian Library คือหนึ่งในห้องสมุดที่เก่าแก่ที่สุดในยุโรป ประกอบด้วยอาคาร 5 หลัง เป็นที่รวบรวมทั้งหนังสือหายาก ไม่ว่าจะเป็นหนังสือต้นฉบับ เอกสารสำคัญทางประวัติศาสตร์ เป็นต้นห้องสมุดนี้เป็นสถาปัตยกรรมที่เก่าแก่แห่งหนึ่ง ผู้คนมากมายทั้งที่เป็นนักศึกษาและไม่ใช่นักศึกษาต่างก็มาหาความรู้กันที่นี่ เจคเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ร่างสูงสะพายเป้ใบโปรดเข้ามาในห้องสมุด เจคเลือกมุมหนึ่งติดกับหน้าต่าง เพื่อนแสงที่พอดีกับการอ่าน
วันนี้เขาและเกรย์มีนัดกันหาข้อมูลเขียนรายงานส่งอาจารย์ เป็นตัวสุดท้ายก่อนจบการศึกษาไป มุมหนังสือที่หาคงไม่พ้นประวัติศาสตร์และศิลปะอย่างแน่นอน
"เจคคคค" เสียงกระซิบที่ดังพอสมควรจากเกรย์ที่เดินหน้าตั้งเข้ามา ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้าม
"เจคนายหาได้รึยังเรื่องที่จะทำ ฉันคิดมาทั้งคืนก็ยังตัดสินใจไม่ได้"
"ไม่รู้สิ ฉันยังไม่ได้ไปหาดู"
"ฉันจะไปดูแถวโซนศิลปะเลย เจอกันเจค" ว่าแล้วเกรย์ก็หายลับไปทันที
หมอนี่มันอะไรกัน
ห้องสมุดโซนประวัติศาสตร์ ศาสนา ค่อนข้างจะเงียบ หนังสือเรียงรายจากพื้นล่างจรดเพดาน กลิ่นกระดาษอบอวลทั่วบริเวณ เจคเดินไล่ดูชื่อหนังสืออย่างสนใจ ก่อนสายตาจะถูกดึงไปที่ชั้นที่3ของชั้นหนังสือ หนังสือเล่มหนาถูกกวางกลับหัวดูไม่เข้าพวก แต่นั่นทำให้เจคกลับรู้สึกสนใจขึ้นมา ดูสีของกระดาษที่เห็นก็เหลืองหม่น ดูแล้วเก่าจนคิดว่าถ้าเขาเปิดอ่านมันคงหลุดออกมาแน่นอน
"ตัวอักษรนี่มันอะไร" เจคเห็นชื่อหนังสือก่อนจะงึมงำเบาๆ ตัวอักษรบนปกหนังสือดูแปลกตา มันมีแค่ขีดๆเป็นแง่งๆ หรือเขาต้องกลับหัวมันขึ้นมาดู
แขนยาวยืดขึ้นไปบนชั้น3 ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับสันหนังสือ เจครับรู้ถึงกระแสความแสบร้อนไหลผ่านที่ปลายนิ้วเข้ามาสู่ร่างกาย ตัวอักษรที่คล้ายคลึงกับสันหนังสือค่อยๆปรากฏบนท่อนแขนด้านขวาตั้งแต่ข้อมือจนถึงข้อศอกภายใต้เสื้อแขนยาวที่เขาสวมอยู่ ความแสบร้อนวูบวาบรุนแรงไล่ไปขึ้นตามตัวอักษรทันที ดวงตาสีน้ำตาลธรรมชาติของเจคค่อยๆถูกสีม่วงแกมแดงกลืนกิน เพียงชั่วขณะหนึ่งก็กลับสู่สีเดิม เสียงวิ้งในหูทำให้เจคหูอื้อและเวียนหัวคลื่นไส้ ก่อนจะได้ยินเสียงแหบพร่าดังอยู่ข้างหู ราวกับมีคนมากระซิบอยู่ข้างๆ
"ในที่สุดก็ตื่นขึ้นแล้ว นายท่าน"
อัก.... หัวใจของเขาเต้นแรงจนปวดไปหมดแล้ว
"เฮ้ย! เจค!"
เฮือก!!
เสียงเกรย์แทรกผ่านเข้ามาพร้อมกับมือที่ละออกจากหนังสือเล่นนั้น ทุกอย่างกลับสู่สภาวะปกติทันที ราวกับว่าเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีแค่เจคที่หอบหายใจอย่างแรง และความรู้สึกร้อนที่แขนเล็กน้อย
"เพื่อน นายเป็นอะไร ทำไมหน้าซีดวะ โอ๊ย!!" ทันทีเกรย์ถึงตัวเจค มือยื่นมาสัมผัสก็ต้องร้องขึ้นทันที
"ตัวนายร้อนอย่างกับไฟ เสื้อนายจะไหม้ป้ะเนี่ย"
"เกรย์.." เสียงแหบพร่าของเจคเรียกเกรย์เบาๆ ราวกับเขาไม่ได้ดื่มน้ำมานาน แต่สายตาเจคมองขึ้นไปที่หนังสือเล่มนั่น
"นายพูดอะไรก็ไม่รู้ แล้วจู่ๆก็เหมือนจะล้ม ตกใจหมด"
"ฉันพูดอะไรงั้นเหรอ" เจคทำหน้าแปลกใจ เขาจำไม่ได้ว่าเขาพูดอะไร เขาได้ยินเพียงเสียงวิ้งในหู เหมือนหูจะอื้อไปชั่วขณะ
"ไม่กี่คำ แต่ไม่รู้โว้ยยย แล้วได้ยังหนังสือ"
"ยัง แต่ฉันเจอเรื่องแปลก เกรย์เมื่อกี้ฉันแตะมัน จู่ๆก็เป็นแบบที่เห็น"
"ล้อเล่นหรือไงเจค หนังสือเคลือบยาพิษรึไง"
"นายว่ามันจะเกี่ยวกับที่ฉันฝันมั้ยเกรย์"
"ไม่รู็สิเพื่อน หรือจะใช่วะ แต่มันก็แค่หนังสือ นายคิดเยอะไปรึเปล่า"
"ฉันแค่รู้สึก"
สองหนุ่มมองหน้ากัน มันน่าแปลก และเจคตัดสินใจยื่นมือขึ้นไปหยิบหนังสือเล่มนั้นลงมา แต่แปลกที่รอบนี้เขาไม่ได้รู้แบบเมื่อสักครู่ มีแต่ความรู้สึกตื่นเต้นนำพาเขาไป โดนที่เจคไม่ได้สังเกตุที่แขนของตนว่ามีสิ่งใดเกิดขึ้นใต้เสื้อแขนยาวที่สวมใส่ ทิ้งไว้แค่รอยแสบเล็กน้อยเท่านั้น
และแล้วหนังสือเล่มนั้นก็ได้มาอยู่ในมือเจค ปกหนังสือถูกหุ้มด้วยผ้ากำมะหยี่สีดำบนปกมีลวยลายสวยงาม  เส้นเหล็กสีเงินดันอย่างประณีต ประดับด้วยอัญมณีสีม่วงตรงกลาง เมื่อเปิดออกดูจึงพบกับตัวหนังสือตัวเขียนภาษาอังกฤษที่ดูโบราณ และยังมีตัวอักษรประหลาดเขียนไว้แทบทุกหน้า
"นายอ่านออกมั้ยเจค อย่างกับหนังสือหมอผี แม่มด"
"ภาษาอังกฤษพอได้ แต่ตัวอักษรพวกนั้น ฉันอ่านไม่ออกเลย"
"แป๊บๆ" เกรย์ยกมือขึ้นเบรคเพื่อน ก่อนจะกดเข้าเบราว์เซอร์ค้นหาจากรูปถ่าย รอไม่นานข้อมูลจึงปรากฏขึ้นบนหน้าจอสมาร์ทโฟน
'อักษรรูน'
"อักษรรูน มันเป็นภาษาโบราณ เกี่ยวข้องกับเวทมนตร์เป็นศาสตร์ของการทำนาย...." เจคไล่อ่านตามเนื้อหาที่ขึ้นในหน้าจอมือถืออย่างละเอียด
"น่าขนลุกอยู่นะเจค"
"ฉันจะเอาไปดูก่อน เผื่อมีข้อมูลที่มันเกี่ยวข้อง"
"บ้าบอ เมื่อกี้นายจับมันแล้วอย่างกับโดนผีเข้า แล้วจะเอามันกลับเนี่ยนะ"
"ฉันถึงบอกว่ามันแปลกไง ไม่ลองไม่รู้ ฉันเบื่อแล้วกับฝันอะไรซ้ำซาก อยากรู้ให้มันจบๆ"
"โอเคเพื่อน ฉันจะช่วยเอง" เกรย์พูดอย่างหนักแน่น
เจคและเกรย์จึงได้กลับมาที่โต๊ะ ก่อนจะเริ่มทำงานที่ได้มา เจคเก็บหนังสือเล่มนั้นไว้ข้างตัว วันนี้เขาจะยืมมันกลับไปอ่านดู
หากแต่เจคไม่ได้สังเกตว่าบนปกหนังสือนั้นมีแสงวาบจากอัญมณีเม็ดเล็กบนปก ทอประกายชั่วครู่ก่อนจะเป็นดังเดิม
.
.
.
ในมุมมุมหนึ่งของห้องสมุดเก่าแก่ปรากฏชายรูปร่างสูงโปร่ง ผมสีดำกำมะหยี่ ราวกับเส้นใหม สวมโค้ดยาวพอดีตัวสีน้ำตาล ดูกลมกลืนกับห้องสมุด ใบหน้าหน้างดงามเรียบเฉยไม่แสดงอาการใดๆกำลังจดจ้องไปที่ชายหนุ่มที่อยู่อีกฝั่งของห้องสมุดกว้างนี้ไม่วางตา
วัลเดอเลียสรับรู้ถึงพลังที่ไหวกระเพื่อม นั่นทำให้เขาต้องมาอยู่ที่นี่เพื่อนดูว่ามันเกิดขึ้นแล้วใช่หรือไม่ เจเรมี่เองก็คงรู้สึกถึงได้วนเวียนอยู่รอบๆนี้  และคนอื่นๆก็คงรู้สึกเช่นเดียวกัน...
คนคนนั้นปลุกหนังสือเวทมนตร์นั่นให้ตื่นขึ้น คงไม่ใช่เพียงเพราะบังเอิญแล้วกระมัง
เจค เด็กหนุ่มผู้มักฝันประหลาด หลายต่อหลายคืนที่ฝันประหลาดซ้ำกันมาตั้งแต่เขาอายุได้19 เขาฝันถึงแสงปริศนาสีเขียวประหลาดกับชายคนหนึ่งใบหน้าเลือนลางมาตลอด ในฝันนั้นเขาอยู่ท่ามกลางหุบเขามืดครึ้ม อากาศเย็ยยะเยือกด้วยหมอกหนา พร้อมกลิ่นหอมเจือจางที่ปลายจมูก และในทุกครั้งที่สูดอากาศเข้าปอด ยิ่งเดินเข้าไปใกล้คนคนนั้น กลิ่นหอมนั้นยิ่งชัดเจน แต่ทุกครั้งที่เขาตื่นขึ้นมาจากฝัน เขาจะพบกลีบดอกไม้ประหลาดหนึ่งกลีบเสมอ แท้จริงแล้วสิ่งที่ฝันนั้นคืออะไรกันแน่ แท้จริงแล้วชายคนนั้นเป็นใคร และแท้จริงแล้วตัวเขาเองเป็นใคร...