ยอดฝีมือในเมืองใหญ่
8 ความยากลำบาก
## บทที่ 1 แค่ 10 นาทีก็พอ!

"สาวสวยเซ็กซี่ พนักงานออฟฟิศสุดเลิศ..."
ท่ามกลางแดดร้อนแผดเผา หลินเฉินยืนอยู่ริมถนน เช็ดเหงื่อที่หน้าผาก มองดูการ์ดโฆษณาเซ็กซี่ที่กระจายเต็มพื้นด้วยความสนใจ
"ไม่ได้กลับมานานหลายปี ไม่คิดว่าตอนนี้ในเมืองจะเปิดกว้างขนาดนี้!"
หลายปีที่ผ่านมาเขาคุ้นเคยกับชีวิตที่เสี่ยงตายในสนามรบ จู่ๆ ต้องกลับมาอยู่ในเมืองใหญ่ ทำให้หลินเฉินรู้สึกปรับตัวไม่ค่อยได้
"ชิ! ไอ้ลามก!"
ไม่ไกลนัก สาวสวยในชุดสายเดี่ยวโชว์ไหล่กำลังคุยโทรศัพท์ เธอกะพริบตาใส่หลินเฉินก่อนจะถ่มน้ำลายด้วยความรังเกียจ
ใบหน้าของหลินเฉินบึ้งทันที กูแค่มองการ์ดนิดหน่อยเองทำไมถึงกลายเป็นไอ้ลามกไปได้?
ไม่อยากไปต่อความยาวสาวความยืดกับผู้หญิงคนนี้ แต่หลินเฉินก็รู้สึกเขินที่จะมองการ์ดพวกนั้นต่อ
ในตอนนั้นเอง รถบรรทุกคันใหญ่ที่เสียการควบคุมพุ่งเข้ามาจากด้านข้างถนนอย่างรวดเร็ว พุ่งตรงไปชนสาวในชุดสายเดี่ยวที่กำลังคุยโทรศัพท์
"ระวัง!"
ในช่วงเวลาคับขัน หลินเฉินพุ่งเข้าไปด้วยสัญชาตญาณ คว้าตัวหญิงสาวแล้วดึงเธอมาข้างตัวอย่างแรง
ตามมาด้วยเสียงดังสนั่น รถบรรทุกพุ่งชนเสาปูนที่จุดที่หญิงสาวยืนอยู่เมื่อครู่ ก่อนจะพลิกคว่ำลงกับพื้น
"กรี๊ด..."
สาวในชุดสายเดี่ยวยืนทรงตัวได้ มองดูรถบรรทุกที่พลิกคว่ำด้วยใบหน้าซีดขาว
"เธอไม่รักชีวิตหรือไง... เอ๊ะ!"
หลินเฉินกำลังจะดุว่าหญิงสาว แต่วินาทีถัดมาก็พบว่ามือของเขาได้ดึงสายเดี่ยวบนไหล่ของเธอในช่วงที่รีบร้อน
การดึงอย่างแรงครั้งนี้ ทำให้ชุดสายเดี่ยวพร้อมชุดชั้นในของเธอหลุดออกเป็นวงกว้าง...
"ขอโทษครับ!"
หลินเฉินรีบขอโทษ มือก็ชักกลับเหมือนโดนต่อยรังแตนในทันที
หญิงสาวที่ตกใจจนตัวแข็งเห็นสายตาเก้อเขินของหลินเฉิน ก็ก้มมองตัวเองโดยอัตโนมัติ แล้วก็กรีดร้องอีกครั้ง รีบยกมือกอดอกตัวเอง
หลินเฉินรู้สึกเขินมาก จึงเตือนสั้นๆ ว่า: "เอ่อ... คราวหน้าระวังหน่อยนะ ริมถนนไม่ปลอดภัย!"
พูดจบ หลินเฉินก็หันหลังเดินจากไป ตั้งใจจะไปเรียกแท็กซี่ที่อื่น แต่ยังไม่ทันไปไกล ก็ได้ยินเสียงโกรธปนอายของหญิงสาวดังมาจากด้านหลัง
"หยุดนะ!"
หลินเฉินหยุดเดิน หันไปมองหญิงสาวที่วิ่งตามมา: "มีอะไรหรือครับ?"
ใบหน้าของหญิงสาวแดงไปถึงลำคอ ทั้งอายทั้งโกรธพูดว่า: "หึ! จะทำแล้วทิ้งเหรอ?"
หลินเฉินงงงัน พูดอย่างจนใจ: "ผมช่วยชีวิตคุณนะ ยังไง จะให้ผมรับผิดชอบแต่งงานด้วยหรือไง?"
"ฝันไปเถอะ! ไอ้บ้า! ไอ้ลามก!"
หญิงสาวกระทืบเท้าด้วยความโมโห แต่ก็พบว่าตัวเองทำอะไรหลินเฉินไม่ได้
ในเมื่อเขาช่วยชีวิตเธอจริงๆ และก็ขอโทษแล้ว เธอจะทำอะไรได้อีก?
เห็นท่าทางของหญิงสาว หลินเฉินได้แต่ยักไหล่อย่างจนใจ หันหลังเตรียมจะเดินจากไป
ในตอนนั้นเอง เสียงทรงอำนาจดังขึ้น: "เยว่เยว่ นี่คือแฟนที่หนูบอกพ่อหรือ?"
หลินเฉินงง แฟน?
แฟนอะไร? เราเพิ่งเจอกันครั้งแรกนะ!
หญิงสาวได้ยินเสียงนั้น ก็ตกใจเหมือนแมวตื่น แล้วรีบเกาะแขนหลินเฉิน อ้อนวอนเสียงเบา:
"แย่แล้ว พ่อฉันมา เดี๋ยวอย่าปฏิเสธนะ!
ช่วยฉันครั้งนี้ เรื่องเมื่อกี้ฉันจะไม่ถือสาแล้ว อ้อ ฉันชื่อกู้เยว่ซีนะ..."
กู้เยว่ซียังพูดไม่ทันจบ ชายวัยกลางคนท่าทางน่าเกรงขามก็เดินเข้ามา จ้องมองหลินเฉินด้วยสายตาพิจารณา
กู้เยว่ซีกุมมือหลินเฉินแน่น มือเต็มไปด้วยเหงื่อ
เธอนึกขึ้นได้ว่า จนถึงตอนนี้เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้ชายคนนี้ชื่ออะไร จะแกล้งทำต่อไปยังไงดี?
"สวัสดีครับลุง ผมหลินเฉิน แฟนของเยว่เยว่ เพิ่งปลดประจำการกลับมาครับ!"
หลินเฉินดูเหมือนจะสังเกตเห็นความกังวลของกู้เยว่ซี เงยหน้าสบตากับชายวัยกลางคน พูดด้วยน้ำเสียงไม่ยโสไม่ถ่อมตัว
กู้เยว่ซีถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งอก มองหลินเฉินด้วยความขอบคุณ คิดในใจว่าไอ้หมอนี่ฉลาดดีนี่
ชายวัยกลางคนเห็นการแต่งตัวของหลินเฉินรวมถึงสถานะทหารปลดประจำการ ดวงตาก็ฉายแววรังเกียจ
พูดเสียงเย็นว่า: "ฉันคือกู้หงเถา พ่อของเยว่เยว่! ไอ้หนุ่ม ประตูตระกูลกู้ไม่ใช่ว่าใครก็เข้าได้ง่ายๆ นะ!"
หลินเฉินหัวเราะในทันที โอ้โห นี่คือดูถูกเขาสินะ?
ในฐานะหัวหน้าองค์กรลับที่ทรงพลังและลึกลับที่สุดในโลกอย่างอันเหมิน การที่ถูกพ่อแกล้งให้กลับมาอยู่ในเมืองก็แล้วไป
ตอนนี้ยังถูกผู้หญิงแปลกหน้าลากมาแกล้งเป็นแฟนอีก?
ที่น่าโมโหที่สุดคือ พ่อตาที่อ้างว่าเป็นพ่อตาคนนี้กลับดูถูกเขา?


## บทที่ 2 ไร้ประโยชน์

แต่หลินเฉินก็ไม่ได้อธิบายอะไร เพราะก็แค่แสร้งทำเป็นคู่รักกันเท่านั้น
กู้หงเถาเห็นหลินเฉินไม่พูดอะไร สายตาดูถูกยิ่งขึ้น แล้วหันไปมองกู้เยว่ซีพลางพูดอย่างไม่พอใจว่า "ขึ้นรถไปโรงพยาบาลกันเถอะ อาการของคุณปู่ทรุดลงแล้ว!"
"อะไรนะ อาการคุณปู่แย่ลงเหรอ? ฉัน...ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้..."
กู้เยว่ซีตกใจมาก กำลังจะขึ้นรถ แต่จู่ๆก็นึกถึงหลินเฉินขึ้นมา จึงรีบพูดกับกู้หงเถาว่า "พ่อคะ พ่อไปก่อนเถอะ หนูจะขับรถไปกับหลินเฉินเอง..."
กู้หงเถามองหลินเฉินอย่างไม่เห็นด้วย แต่สุดท้ายก็พยักหน้าแล้วขึ้นรถไปก่อน
เห็นรถของกู้หงเถาขับห่างออกไป กู้เยว่ซีถึงได้ถอนหายใจโล่งอก แล้วหันไปมองหลินเฉิน
หลินเฉินถอยหลังสองก้าว มองกู้เยว่ซีด้วยสายตาประหลาด "คุณสาว เราหายกันแล้วนะ อย่าบอกนะว่าคุณจะให้ผมตามไปโรงพยาบาลด้วย?"
กู้เยว่ซีไม่พอใจทันที "นายนี่มัน ไร้ความรับผิดชอบจริงๆ!"
หลินเฉินหัวเราะเบาๆ ไม่สนใจเธอ แล้วหมุนตัวเดินจากไป
กู้เยว่ซีตกใจ วิ่งไปคว้าแขนหลินเฉินไว้ "ได้ๆ ฉันขอร้องละ ช่วยทำความดีให้ถึงที่สุดเถอะ ช่วยฉันอีกครั้งนะ ฉันจะให้ห้าหมื่นหยวน?"
"ไม่ใช่เรื่องเงินหรอก ผมยังมีธุระอื่นต้องทำ!" หลินเฉินพูดอย่างจนใจ
ดวงตาของกู้เยว่ซีแดงขึ้นมาทันที "ขอร้องละ หลินเฉิน คุณปู่ป่วยหนักต้องเข้าโรงพยาบาล ท่านคอยพูดถึงแต่อยากให้ฉันมีแฟนแล้วแต่งงานเร็วๆ
ฉันไม่อยากให้ท่านจากไปอย่างเสียดาย เลยโกหกพวกเขาว่ามีแฟนแล้ว!"
"กตัญญูดีนี่?"
หลินเฉินยิ้มขื่น แล้วส่ายหน้าอย่างจนใจ "ก็ได้ ผมจะไปกับคุณสักครั้ง!"
พูดจบ ทั้งสองก็ขึ้นรถปอร์เช่สีแดง
จากนั้น กู้เยว่ซีก็สตาร์ทรถ แล้วหันไปมองหลินเฉินด้วยความขอบคุณ "คุณทำงานแถวนี้เหรอ?"
หลินเฉินคาดเข็มขัดนิรภัย ส่ายหน้าตอบว่า "ผู้ใหญ่ที่บ้านจัดคู่ให้ผม เลยมาดูตัว"
กู้เยว่ซีเอียงหน้ามองเขา "ดูตัว? คุณยังไม่เคยเห็นตัวจริงเหรอ?"
หลินเฉินส่ายหน้า "ได้ยินว่าสวยมาก"
กู้เยว่ซีแค่นเสียง "ยุคไหนแล้ว ส่งรูปให้ดูก็ง่ายนิดเดียว ในเมื่อไม่ยอมให้ดูรูป ฉันเดาว่าต้องขี้เหร่แน่ๆ กลัวคุณเห็นแล้วจะเสียใจ เลยให้มาเจอตัวเลย จะได้สุกเสียก่อนดิบ!"
หลินเฉินกะพริบตา คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง?
แต่พอคิดอีกที จะแต่งงานหรือไม่ก็ไม่สำคัญ สำคัญที่คุณลุงบอกว่าคู่หมั้นคนนี้มีหยกอยู่ชิ้นหนึ่ง ซึ่งเกี่ยวข้องกับชาติกำเนิดของตน
การมาเมืองผิงเจียงครั้งนี้ ขอแค่ได้หยกคืนก็พอ ส่วนคู่หมั้นนั่น หลินเฉินกลับไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่
ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็แล่นเข้าสู่โรงพยาบาลอันดับหนึ่งของเมือง จอดรถเสร็จก็เดินไปที่ตึกผู้ป่วยใน เข้าไปในห้องพิเศษที่กว้างขวาง
บนเตียงมีชายชรานอนอยู่ ผมขาวโพลน คงเป็นกู้เจี้ยนจวินคุณปู่ของกู้เยว่ซี ที่ริมหน้าต่างมีคู่สามีภรรยาวัยกลางคน ผู้ชายคือกู้หงเถาที่หลินเฉินเคยเห็น ส่วนผู้หญิงคือไป๋เชี่ยนแม่ของกู้เยว่ซี
"คุณปู่..."
ใบหน้าซีดของกู้เจี้ยนจวินมีรอยยิ้มผุดขึ้น "เสี่ยวซีมาแล้วเหรอ แล้วคนนี้..."
กู้เยว่ซีจับแขนหลินเฉิน ยิ้มแนะนำว่า "คุณปู่คะ นี่หลินเฉินแฟนของหนูค่ะ วันนี้เขาพอดีมาเมืองผิงเจียง หนูเลยพามาพบคุณปู่"
แฟน?
สายตาของกู้เจี้ยนจวินและไป๋เชี่ยนจ้องมองหลินเฉินพร้อมกัน ในแววตาเต็มไปด้วยการพินิจพิจารณาและความสงสัย
ส่วนกู้หงเถาแค่แค่นเสียงเย็นชา
เมื่อเจอสายตาจ้องมองของทุกคน หลินเฉินก็ยืดตัวตรงโดยอัตโนมัติ
กู้เจี้ยนจวินมองดูสองสามที แล้วพูดขึ้นว่า "เคยเป็นทหารใช่ไหม?"
หลินเฉินตกใจเล็กน้อย แล้วยิ้มตอบ "ครับ เพิ่งปลดประจำการไม่นาน คุณปู่สายตาแม่นจริงๆ"
กู้เจี้ยนจวินหัวเราะอย่างพอใจ "ฮ่าๆ ผมอยู่ในกองทัพมาทั้งชีวิต คนที่เคยเป็นทหารกับไม่เคยเป็น ทหารดีกับทหารเลว มองปุ๊บก็รู้เลย หนุ่มคนนี้ยืนตรงดั่งต้นสน สงบนิ่งดั่งภูเขา คงไม่ใช่คนธรรมดา..."
หลินเฉินเข้าใจแล้ว ตัวเองเพิ่งออกจากอันเหมินไม่นาน บุคลิกทหารยังชัดเจนอยู่ คนทั่วไปอาจไม่สังเกต แต่กู้เจี้ยนจวินอยู่ในกองทัพมาทั้งชีวิต ย่อมมองออกแน่นอน
ส่วนกู้หงเถา ดวงตาก็แสดงความรังเกียจชัดเจนอีกครั้ง หลินเฉินอายุยังน้อยก็ปลดประจำการแล้ว นั่นบ่งบอกได้อย่างเดียว เขาเป็นแค่คนธรรมดาๆ!
กู้เจี้ยนจวินถามว่า "หลังปลดประจำการแล้วทำอะไร?"
หลินเฉินลังเลเล็กน้อย ตอบว่า "เพิ่งมาเมืองผิงเจียง กำลังจะหางานทำครับ"
สีหน้าของกู้หงเถาก็ยิ่งไม่พอใจ งานยังไม่มีเลย?
ไอ้หมอนี่จะเหมาะสมกับเสี่ยวซีได้ยังไง?
กู้หงเถาที่ดูถูกหลินเฉินอยู่แล้วยิ่งทำหน้าเย็นชาขึ้นไปอีก ไอ้หนุ่มจนคนนี้สภาพแย่ขนาดนี้ ยังจะคิดแต่งงานกับเสี่ยวซี คิดจะเข้าตระกูลกู้อีกเหรอ?
ฝันไปเถอะ!
กู้เยว่ซีก็รู้สึกร้อนใจ ไอ้บ้านี่ ในเมื่อก็แค่แสดงละครกัน แกจะแต่งเรื่องให้ดีกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอ?
กู้เจี้ยนจวินที่นอนอยู่บนเตียงเห็นสีหน้าของลูกชาย จึงยิ้มอย่างไม่ใส่ใจพูดว่า "เสี่ยวซี อย่าดูถูกเขา ผู้ชายขอแค่มีความสามารถ ความยากจนชั่วคราวจะเป็นอะไรไป ปู่เองก็เริ่มจากศูนย์ถึงได้มีตระกูลกู้ในวันนี้ คนเราน่ะ ไม่ควรคิดแต่จะสุขสบาย ไม่คิดจะต่อสู้..."
กู้เจี้ยนจวินพูดยังไม่ทันจบ ใบหน้าก็พลันแดงก่ำ เหมือนเครื่องเป่าลมที่แตก หายใจหอบอย่างรุนแรง รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก
"หมอ!"
คนในตระกูลกู้เห็นอาการแบบนั้นก็รีบเรียกหมอ
หมอเจียวเฟิงที่เป็นแพทย์เจ้าของไข้รีบมาถึงอย่างรวดเร็ว หลังจากตรวจดูแล้วก็แสดงสีหน้าลำบากใจ เรียกคนในตระกูลกู้ออกมาที่ระเบียงทางเดินหน้าห้อง
"อาการป่วยของคุณลุงครั้งนี้ไปกระทบบาดแผลเก่าที่ปอด จำเป็นต้องผ่าตัดถึงจะดีขึ้นได้ แต่การผ่าตัดนี้ใช้เวลานาน ร่างกายต้องรับภาระหนัก ร่างกายของคุณลุงก็ไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้ว มีโอกาสเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่จะไม่รอดจากโต๊ะผ่าตัด..."
กู้หงเถาถามอย่างร้อนใจ "แล้วตอนนี้จะทำยังไง?"
เจียวเฟิงยิ้มขื่น "ผมช่วยอะไรไม่ได้ ได้แต่จ่ายยาบางตัวให้คุณลุงรู้สึกดีขึ้นชั่วคราว แต่ก็ไม่ได้ช่วยรักษาอาการ..."
หลินเฉินที่ยืนอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้ว มีบาดแผลที่ปอด เขาเห็นแล้ว แต่นี่มันรักษาได้นี่นา
ทำไมถึงบอกว่าช่วยอะไรไม่ได้ล่ะ?
หมอคนนี้ฝีมือไม่ดีนี่!
กู้หงเถาทำหน้าผิดหวัง กำลังจะพูด จู่ๆ โทรศัพท์ของเจียวเฟิงก็ดังขึ้น
เจียวเฟิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ฟังสองประโยค สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นดีใจ "อาจารย์ครับ อาจารย์มาที่โรงพยาบาลอันดับหนึ่งของเมืองแล้วเหรอครับ?"
เจียวเฟิงวางสายอย่างรวดเร็ว พูดอย่างดีใจ "คุณกู้ อย่าเพิ่งกังวลไปครับ อาจารย์ผมพอดีมาที่โรงพยาบาล ผมจะไปเชิญท่านมาดูให้ ท่านต้องมีวิธีแน่นอนครับ"
ดวงตาของกู้หงเถาเปล่งประกายความหวัง "อาจารย์ของหมอเจียวคือ?"
เจียวเฟิงตอบ "ท่านเหวินอวี่อัน หนึ่งในสี่แพทย์ผู้มีชื่อเสียง ผมไม่ได้เป็นศิษย์ถ่ายทอดตรงของท่าน แต่เคยฟังท่านสอนมาระยะหนึ่ง พอจะนับว่าเป็นลูกศิษย์ได้"
ตาของกู้หงเถาเป็นประกาย "รบกวนหมอเจียวด้วยนะครับ เดี๋ยวผมจะตอบแทนอย่างงาม"
"พวกคุณรอก่อนนะครับ"
เจียวเฟิงจากไป ไม่นาน เจียวเฟิงก็พาแพทย์ผู้มีชื่อเสียงเหวินอวี่อันที่ผมขาวโพลนมาด้วย
เหวินอวี่อันเดินตรงเข้าห้องผู้ป่วย ตรวจอาการกู้เจี้ยนจวิน ครู่หนึ่งเขาก็เงยหน้า "เตรียมชุดเข็มเงินให้หน่อย"
ระหว่างรอ เหวินอวี่อันยิ้มปลอบใจกู้เจี้ยนจวิน "พี่ชาย อย่ากังวลไปเลย ไม่มีปัญหาใหญ่หรอก ผมจะฝังเข็มให้ แล้วคุณจะไม่รู้สึกทรมานแล้ว"
หลินเฉินที่ยืนอยู่ข้างๆ ถอนหายใจโล่งอก
ใช่แล้ว นี่มันไม่ใช่โรคที่ยากเกินไป แม้ว่าการรักษาให้หายขาดต้องใช้เวลาสักระยะ แต่การบรรเทาอาการตอนนี้ ก็แค่ฝังเข็มไม่กี่เข็มเท่านั้นเอง
สมแล้วที่เป็นแพทย์ผู้มีชื่อเสียง
เข็มเงินถูกนำมาอย่างรวดเร็ว เหวินอวี่อันเตรียมพร้อมแล้วก็หยิบเข็มเงินขึ้นมา เริ่มฝังเข็ม
เข็มแรกลงไป
หลินเฉินกะพริบตา สายตาดูสงสัย ไม่ใช่ต้องฝังที่จุดเสินเฟิงหรอกเหรอ ทำไมฝังที่จุดถานจงล่ะ?
แม้จุดถานจงจะมีสรรพคุณในการปรับลมปราณ บรรเทาอาการหอบ แต่โรคของคุณปู่กู้มันไม่เหมือนกัน ถ้าฝังที่จุดถานจง ลมปราณออกไม่ได้ จะไม่ติดอยู่ข้างในหรอกเหรอ?
เข็มที่สองลงไป
จุดฉีหู้
หลินเฉินเห็นถึงตรงนี้ก็เข้าใจแนวคิดการฝังเข็มของเหวินอวี่อันแล้ว
เขาพูดเบาๆ โดยไม่รู้ตัว "ไม่ได้ผล"
ทุกคนกำลังตั้งใจดูเหวินอวี่อันฝังเข็ม แม้เสียงของหลินเฉินจะไม่ดัง แต่ทุกคนก็ได้ยินชัดเจน
สายตาทุกคู่พุ่งมาที่ใบหน้าของหลินเฉินพร้อมกัน แต่ละคนมีสีหน้าต่างกันไป
ในเมื่อหลินเฉินพูดออกมาแล้ว ก็พูดต่อไป "คุณฝังแบบนี้ รักษาแค่อาการไม่ได้รักษาต้นเหตุ ไม่เพียงไม่ได้ผล ยังจะทำให้คนไข้ทรมานขึ้นอีก"
พอหลินเฉินพูดจบ สีหน้าของคนรอบข้างก็เปลี่ยนไปทันที


## บทที่ 3 ขอให้คุณหลินชี้แจง

เจียวเฟิงขมวดคิ้วพูดว่า "คุณเป็นหมอเหรอ?"
หลินเฉินตอบอย่างตรงไปตรงมา "เคยเรียนกับอาจารย์มาสองสามปี"
เจียวเฟิงยิ้มเยาะ "คุณมีใบประกอบวิชาชีพแพทย์หรือเปล่า?"
หลินเฉินส่ายหัว "ไม่มี"
เจียวเฟิงพูดเสียงเย็นชา "แค่ใบประกอบวิชาชีพแพทย์ยังไม่มี แล้วกล้ามาพูดจาโอ้อวดที่นี่ คุณรู้หรือเปล่าว่านี่คือใคร นี่คืออาจารย์เหวินอวี่อัน หมอระดับแนวหน้าที่มีชื่อเสียงทั่วประเทศ ต้องการให้คุณมาชี้แนะด้วยหรือ?"
หลินเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ยังอยากจะอธิบาย แต่กู้หงเถาที่อยู่ข้างๆ ก็จ้องเขาด้วยสายตาเย็นชา แล้วหันไปมองกู้เยว่ซีด้วยสีหน้าไม่พอใจ
"ควบคุมแฟนของเธอให้ดี อย่ามาทำเป็นรู้ทั้งที่ไม่รู้ นี่มันสถานที่แบบไหน?"
กู้เยว่ซีถูกพ่อดุจนหน้าแดง รีบดึงแขนหลินเฉิน จ้องเขาด้วยสายตาดุดัน
"หุบปากซะ!"
คำพูดที่จะหลุดออกมาจากปากหลินเฉินถูกกู้เยว่ซีขัดจังหวะ เขาได้แต่ส่ายหัวอย่างจนใจ แล้วไม่พูดอะไรอีก
ก็ได้ คุณจ่ายเงิน คุณเป็นเจ้านาย คุณว่ายังไงก็ยังงั้น
หลินเฉินที่รู้สึกดีกับคุณปู่เพราะคำพูดของท่าน เลยอยากจะแทรกแซงให้คำแนะนำ หวังว่าคุณปู่จะได้ทรมานน้อยลง
เมื่อไม่มีใครสนใจ ก็ไม่พูดอะไรแล้วกัน
เหวินอวี่อันหันกลับไป แล้วฝังเข็มต่อ
หลังจากฝังเข็มติดต่อกันหลายเข็ม ผ่านไปหนึ่งนาที เสียงหายใจหอบของกู้เจี้ยนจวินก็เบาลงอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายที่เกร็งก็ผ่อนคลายลง
เหวินอวี่อันพยักหน้าอย่างพอใจ ยิ้มมองหลินเฉิน "หนุ่มน้อย นี่ก็ได้ผลแล้วไม่ใช่หรือ?"
หลินเฉินส่ายหัว ยังคงยืนยัน "ไม่ได้ผล"
เหวินอวี่อันขมวดคิ้ว ยังไม่ทันพูดอะไร เจียวเฟิงที่อยู่ข้างๆ ก็ยิ้มเยาะ "คุณนี่มันเหมือนเป็ดตายที่ยังแข็งปากจริงๆ อาการของคุณปู่ดีขึ้นชัดเจนแล้ว ทุกคนก็เห็น มีแต่คุณที่มองไม่เห็น ตาคุณบอดหรือไง?"
เหวินอวี่อันขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดเสียงหนัก "วิชาแพทย์อาจมีระดับสูงต่ำ แต่แพทย์ต้องมีจรรยาบรรณ หนุ่มน้อย การเป็นหมอต้องยึดถือความจริงที่เป็นรูปธรรม ไม่ใช่เอาแต่คาดเดาตามความคิดตัวเอง ไม่อย่างนั้น ก็จะกลายเป็นหมอเถื่อนที่ทำร้ายทั้งคนไข้และตัวเอง!"
หลินเฉินไม่โต้แย้ง เพียงแค่ยิ้ม "งั้นลองถอนเข็มดูไหม?"
เจียวเฟิงพูดอย่างรำคาญ "แค่ใบประกอบวิชาชีพแพทย์ยังไม่มี จะมาพูดอะไรได้!"
หลินเฉินไม่ขยับ มองเหวินอวี่อัน
เหวินอวี่อันขมวดคิ้ว จ้องมองหลินเฉินอย่างพิจารณา หลินเฉินยิ้มน้อยๆ สีหน้าสงบนิ่ง สายตาไม่ยโสไม่ต่ำต้อย
เหวินอวี่อันครุ่นคิดสักครู่ แล้วหันไปถอนเข็มเงินออกทีละเล่ม
กู้เจี้ยนจวินนอนนิ่งอยู่บนเตียง สีหน้าสงบ หายใจสม่ำเสมอ ดูเหมือนไม่มีอะไรผิดปกติ
แต่แล้วในชั่วพริบตา กู้เจี้ยนจวินก็เริ่มไอรุนแรงขึ้นมาอีกครั้ง
การไอครั้งนี้รุนแรงกว่าตอนที่อาการกำเริบเมื่อครู่เสียอีก ใบหน้าของกู้เจี้ยนจวินเปลี่ยนเป็นสีม่วง ราวกับว่าอีกวินาทีเขาจะหายใจไม่ออกและเสียชีวิตได้ทุกเมื่อ
ทุกคนในห้องสีหน้าเปลี่ยนไป สายตาทั้งหมดจับจ้องไปที่ใบหน้าของเหวินอวี่อัน
เหวินอวี่อันมีสีหน้างุนงง ขมวดคิ้วแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย พึมพำว่า "ทำไมกัน ทั้งที่ข้าใช้เข็มแล้ว..."
หลินเฉินเอ่ยขึ้น "วิชาเข็มฉีซิงที่ท่านใช้นั้นถือว่าเป็นวิชาที่ดี น่าเสียดายที่ท่านใช้เวอร์ชั่นย่อ ซึ่งขาดไปสองเข็ม ทำให้ประสิทธิภาพด้อยลงไปมาก..."
เหวินอวี่อันหันขวับ ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ชายหนุ่มคนนี้สามารถมองออกได้ในทันทีว่าเขาใช้วิชาเข็มฉีซิง และยังรู้ด้วยว่าเป็นเวอร์ชั่นย่อ!
น้ำเสียงของเหวินอวี่อันเปลี่ยนเป็นขอคำแนะนำโดยไม่รู้ตัว "แม้จะเป็นเวอร์ชั่นย่อ แต่ข้าก็ใช้เข็มเพื่อปรับลมปราณและช่วยการหายใจแล้ว เหตุใดเขาจึงเป็นเช่นนี้?"
หลินเฉินตอบอย่างไม่ใส่ใจ "การอุดไม่ดีเท่าการระบาย ท่านจับจุดผิด เข็มเหล่านี้ไม่เพียงไม่ช่วยระบายลมปราณออก แต่กลับกักมันไว้ข้างใน พอท่านถอนเข็มออก มันก็ยิ่งระเบิดออกมารุนแรงขึ้น"
"เหมือนกับน้ำเต้าในถังน้ำ ท่านใช้มือกดมันไว้ก็แน่นอนว่าจะกดมันจมน้ำได้ แต่พอท่านปล่อยมือ มันก็จะลอยขึ้นมาจากน้ำ หลักการก็เหมือนกัน"
เหวินอวี่อันมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ "ข้าจับจุดผิด?"
หลินเฉินมองกู้เจี้ยนจวินที่หายใจไม่ออกและดูเหมือนจะตายได้ทุกเมื่อ เขาไม่ได้วางท่าหรือถ่วงเวลา ก้าวเข้าไปที่ข้างเตียงคนป่วย หยิบเข็มเงินจากถาดข้างๆ และพูดคำตอบออกมาตรงๆ "เข็มแรกไม่ควรเป็นจุดถานจง แต่ควรเป็นจุดเสินเฟิง..."
ขณะที่หลินเฉินพูด เข็มเงินก็พุ่งลงเหมือนสายลม แทงเข้าจุดเสินเฟิงอย่างมั่นคง ลึกสามส่วน ไม่คลาดเคลื่อน
ดวงตาของเหวินอวี่อันเบิกกว้างขึ้นทันที สายตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
"เข็มที่สอง จุดปู่หลาง"
หลินเฉินพูดพลางเคลื่อนไหวมือไม่หยุด เข็มพุ่งลงเหมือนสายลม แทงลงบนร่างของกู้เจี้ยนจวินเป็นแถว
เหวินอวี่อันไม่ได้ขัดขวาง ยังยื่นมือห้ามกู้หงเถาและคนอื่นๆ ที่จะเข้ามาห้ามหลินเฉิน สายตาจับจ้องการลงเข็มของหลินเฉิน ดวงตาเปล่งประกายมากขึ้นเรื่อยๆ
"เข็มฮุ่ยเทียน!"
เหวินอวี่อันดูการลงเข็มของหลินเฉินครู่หนึ่ง แล้วอุทานออกมาด้วยความตกตะลึง ดวงตาเบิกกว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เข็มฮุ่ยเทียนติดอันดับสามในบัญชีเข็มวิเศษใต้หล้า เป็นหนึ่งในวิชาขั้นสูงสุดของการฝังเข็ม ชายหนุ่มตรงหน้าอายุยังน้อยนัก แต่กลับรู้วิชาเข็มฮุ่ยเทียน!
ฟื้นขึ้นมาแล้ว!
หลินเฉินปล่อยมือ พยุงกู้เจี้ยนจวินให้นอนลงบนเตียง หันไปมองเหวินอวี่อันแล้วยิ้มบางๆ "สายตาดีนี่ ที่ผมใช้คือเข็มฮุ่ยเทียนจริงๆ"
ทุกคนในห้องต่างมีสีหน้าแปลกๆ
น้ำเสียงแบบนี้...
ถ้าเป็นเหวินอวี่อันพูดกับหลินเฉิน ก็ดูไม่มีอะไรผิดปกติ แต่พอเป็นหลินเฉินพูดกับเหวินอวี่อัน ทำไมถึงรู้สึกแปลกๆ ล่ะ?
กู้หงเถาและคนอื่นๆ ไม่รู้เรื่องวิชาแพทย์ ไม่รู้จักเข็มฉีซิงหรือเข็มฮุ่ยเทียน แต่เมื่อครู่คุณปู่เกือบจะหมดลมหายใจ แต่ตอนนี้กลับหายใจเป็นปกติ ใครๆ ก็เห็นได้ว่าอาการของคุณปู่ดีขึ้นแล้ว
แม้แต่เหวินอวี่อัน หนึ่งในสี่แพทย์ผู้มีชื่อเสียง ก็ยังมีสีหน้าตกตะลึงราวกับเห็นผี ซึ่งก็บ่งบอกอะไรได้มากทีเดียว
กู้หงเถามองด้วยความตกใจ สีหน้าทั้งดีใจและกังวล
ดีใจที่แฟนที่ลูกสาวพาตัวมามีฝีมือทางการแพทย์เก่งกาจ ถึงขั้นช่วยชีวิตคุณปู่ได้ กังวลที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ถ้าจะไล่เขาให้ออกห่างจากลูกสาว คุณปู่คงจะเป็นคนแรกที่ไม่ยอม
กู้เยว่ซีตาโต อ้าปากค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ผู้ชายที่ตัวเองไปจับมาจากถนนแบบสุ่มๆ กลับเก่งขนาดนี้?
ห้าหมื่นหยวนนี่คุ้มมาก!
สายตาของเหวินอวี่อันที่มองหลินเฉินเต็มไปด้วยความร้อนแรงที่ไม่ปิดบัง
เหวินอวี่อันประนมมือ ถามอย่างสุภาพ "ท่านมีนามว่าอะไรครับ?"
"หลินเฉิน"
เหวินอวี่อันพูดด้วยน้ำเสียงขอบคุณ "วันนี้โชคดีที่มีคุณหลินอยู่ที่นี่ ถึงได้ป้องกันไม่ให้ข้าพเจ้าทำผิดพลาดร้ายแรง ข้าพเจ้าขอบคุณอย่างสุดซึ้ง"
หลินเฉินยิ้มพูด "ไม่ต้องมากพิธีหรอก"
"วิชาแพทย์ของคุณหลินสูงส่ง ข้าพเจ้าละอายใจยิ่งนัก ไม่ทราบว่าจะขอแลกเบอร์ติดต่อของคุณหลินได้หรือไม่ วันหลังจะได้มาขอบคุณอย่างเป็นทางการ และขอคำแนะนำสักสองสามประการ"
หลินเฉินประหลาดใจเล็กน้อย "คุณเป็นถึงแพทย์ผู้มีชื่อเสียง จะมาขอคำแนะนำจากผม?"
เหวินอวี่อันมีสีหน้าจริงใจ พูดอย่างจริงจัง "วิชาแพทย์ไม่มีที่สิ้นสุด ผู้ที่เก่งกว่าคือครู"
หลินเฉินเห็นท่าทีจริงใจของเหวินอวี่อัน เห็นได้ชัดว่าพูดจากใจจริง จึงหยิบมือถือออกมาแลกเบอร์กับเหวินอวี่อัน
"คุณหลิน ข้าพเจ้าขอตัวก่อน เดี๋ยวจะติดต่อไป"
"ได้!"
เหวินอวี่อันหันหลังเดินออกไป เจียวเฟิงก็เดินตามออกไปด้วยสีหน้าเก้อเขิน
ในห้อง คนในตระกูลกู้มองหลินเฉิน บรรยากาศแปลกๆ ไปชั่วขณะ
กู้เยว่ซีเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก "หลินเฉิน เมื่อกี้คุณบอกว่าอาการป่วยของคุณปู่รักษาให้หายได้?"
หลินเฉินหยิบปากกา เขียนใบสั่งยาส่งให้กู้เยว่ซี "ใช้น้ำสามถ้วยต้มให้เหลือหนึ่งถ้วย ยาหนึ่งชุดกินหนึ่งวัน วันละสามครั้ง ต่อเนื่องหนึ่งเดือน ร่วมกับการฝังเข็ม... เอ่อ..."
หลินเฉินนึกขึ้นได้ทันทีว่าตัวเองเป็นแค่แฟนปลอม พอออกจากโรงพยาบาล ตัวเองก็ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลกู้แล้ว แล้วจะฝังเข็มบ้าอะไร
แต่พูดมาถึงตรงนี้แล้ว หลินเฉินก็ได้แต่ฝืนพูดต่อ "ถ้าร่วมกับการฝังเข็มจะได้ผลดียิ่งขึ้น แน่นอน ถึงไม่ฝังเข็ม แค่กินยาต่อเนื่อง อาการก็จะดีขึ้นมาก หลังจากนี้คงไม่มีอาการกำเริบเหมือนวันนี้อีก"
คนในตระกูลกู้ต่างดีใจจนตัวโยน เมื่อกี้หมอประจำเจียวเฟิงยังบอกว่าหมดปัญญา แต่เรื่องกลับจบลงในพริบตา?
ไม่กำเริบอีก นั่นก็เท่ากับรักษาหายแล้วไม่ใช่หรือ?
กู้เจี้ยนจวินเมื่อกี้ทรมานจนแทบขาดใจ อ่อนแรงนอนลง ไป๋เชี่ยนแม่ของกู้เยว่ซีอยู่ในห้องดูแล คนอื่นๆ ออกมาจากห้องผู้ป่วย
ในระเบียงทางเดิน กู้หงเถาจ้องหลินเฉิน "หลินเฉิน คุณปู่ของเสี่ยวซีจะหายเป็นปกติได้จริงๆ หรือ?"
หลินเฉินพยักหน้า "ฝังเข็มร่วมกับกินยา ไม่มีปัญหาครับ"
กู้หงเถาคิดครู่หนึ่ง ล้วงบัตรธนาคารใบหนึ่งจากกระเป๋า ยื่นให้หลินเฉิน
"วันนี้คุณช่วยชีวิตคุณปู่ของเสี่ยวซี พวกเราทั้งครอบครัวขอบคุณคุณมาก ช่วงนี้รบกวนคุณดูแลการรักษาคุณปู่... ในนี้มีห้าแสน คุณรับไว้เถอะ ถือเป็นค่าตอบแทนที่รบกวนเวลาคุณ"
ห้าแสน?
ตระกูลใหญ่จริงๆ!
หลินเฉินไม่รีบยื่นมือรับ แต่หันไปมองกู้เยว่ซีที่อยู่ข้างๆ
กู้เยว่ซีอึ้งไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนไม่คิดว่าพ่อจะมาไม้นี้
ห้าแสนเธอไม่สนใจ แต่พ่อทำแบบนี้ เธอกับหลินเฉินไม่ต้องแกล้งทำเป็นคู่รักต่อไปหรือ?
ในดวงตาของหลินเฉินมีรอยยิ้มประหลาดสองสาม
เห็นได้ชัดว่ากู้หงเถารังเกียจที่เขาไม่มีพื้นเพ เป็นแค่คนจน จึงเลือกใช้เงินมาจัดการบุญคุณนี้ เพื่อจะได้ไม่มีบุญคุณติดค้างตอนที่จะขัดขวางความรักของพวกเขา
"เมื่อลุงพูดแบบนี้แล้ว ผมก็รับไว้"
หลินเฉินรับบัตรธนาคาร มองกู้เยว่ซีที่อยู่ข้างๆ ซึ่งกำลังทำหน้าบึ้ง แล้วยิ้มพูดเสริม "ต่อไปอยู่กับเยว่เยว่ ก็ต้องซื้อบ้านสักหลังที่เป็นของเราเอง เงินนี้ผมจะเก็บไว้ก่อน..."


## บทที่ 4 สาวสวย เธอกำลังตามติดฉันหรือ?

หลังจากบอกลากู้หงเถา กู้เยว่ซีและหลินเฉินก็ออกจากแผนกผู้ป่วยใน
กู้เยว่ซีหยุดเดิน จ้องมองหลินเฉินแล้วถามอย่างดุดัน "นายตั้งใจใช่ไหม? นายช่วยชีวิตคุณปู่ฉัน ฉันขอบคุณนายมาก แต่อย่าคิดอะไรกับฉันนะ ฉันไม่สนใจนายหรอก!"
กู้เยว่ซีพูดตรงๆ แต่หลินเฉินก็ไม่โกรธ เขาหัวเราะเบาๆ แล้วยื่นบัตรธนาคารให้กู้เยว่ซี "การฝังเข็มหายเร็วและได้ผลดีกว่า ถ้าไม่อยากฝังเข็มก็ได้ หรือจะเอาเงินคืนไป หาข้ออ้างอะไรก็ได้ แล้วผมก็จะหายไปจากชีวิตคุณ ตกลงไหม?"
กู้เยว่ซีแสดงสีหน้าประหลาดใจ "ห้าแสนนะ นายยอมเหรอ?"
หลินเฉินยิ้มพูด "ก็ได้กำไรจากคุณห้าหมื่นแล้วนี่ ถือว่าการรักษาเป็นบริการแถมก็แล้วกัน"
กู้เยว่ซีลังเลครู่หนึ่ง ไม่รับบัตร แต่หยิบมือถือออกมา "เงินนายเก็บไว้เถอะ แค่ช่วยรักษาคุณปู่ฉันให้ดีก็พอ แลกเบอร์กันไหม"
"ได้!"
หลังจากแลกเบอร์กันแล้ว หลินเฉินก็ไม่อยู่นาน ออกจากโรงพยาบาลแล้วนั่งแท็กซี่ไปที่หมู่บ้านของคู่หมั้นเขา
ถนนหลงเถิง เลขที่ 69
ถิงหยูไจ
หลินเฉินเดินมาถึงหน้าหมู่บ้านก็ถูกยามทำความเคารพและกั้นไว้
หมู่บ้านวิลล่าหรู ห้ามเข้าก่อนได้รับอนุญาต!
หลินเฉินไม่โกรธ หยิบมือถือออกมาโทรหาเบอร์ที่อาจารย์ให้ไว้ แต่โทรติดแล้วไม่มีคนรับ
หลินเฉินงงไปชั่วขณะ
ทำไงดีล่ะ?
ลังเลครู่หนึ่ง หลินเฉินตัดสินใจรอดูก่อน ในเมื่อมาถึงแล้ว
หลินเฉินส่งข้อความไปที่เบอร์นั้น
"สวัสดีครับ ผมหลินเฉิน มาตามคำสั่งอาจารย์ ตอนนี้รออยู่ที่ป้อมยามหน้าหมู่บ้านครับ"
ส่งข้อความเสร็จ หลินเฉินก็นั่งยองๆ ที่ขั้นบันไดข้างป้อมยาม จุดบุหรี่สูบ
สูบบุหรี่ได้ครึ่งมวน รถบีเอ็มดับเบิลยู X7 สีขาวก็แล่นมาจากถนน จอดอยู่ตรงหน้าหลินเฉิน รอให้ไม้กั้นเปิด
คนขับเป็นหญิงสาวสวย สวมเสื้อสูทแขนสั้นคอกลมสีน้ำเงิน ใบหน้างดงาม เธอมองผ่านหลินเฉินที่นั่งยองๆ สูบบุหรี่อยู่ข้างๆ ด้วยสายตาเย็นชา
กู้เยว่ซี?
หลินเฉินตาโต รีบลุกขึ้นยืน พูดอย่างประหลาดใจ "ไม่จริงน่า เธอตามฉันมาเหรอ? จะมาเรียกร้องค่าเสียหายอีกแล้วเหรอ ติดตามฉันไม่เลิกแล้วใช่ไหม?"
"เรารู้จักกันหรือ?"
สาวสวยขมวดคิ้ว จ้องมองหลินเฉินด้วยสายตางุนงงและระแวง
"จะแกล้งทำเป็นไม่รู้จักเหรอ? เธอนี่มันเกินไปแล้วนะ?"
หลินเฉินมองใบหน้าคุ้นตา ก้าวเข้าไปสองก้าว โน้มตัวลงแล้วพูดเสียงเบา "พูดกันดีๆ นะ ถึงฉันจะเห็นหน้าอกเธอไปก็เถอะ..."
"แต่มันก็เป็นอุบัติเหตุ อีกอย่างก็เพื่อช่วยชีวิตเธอไม่ใช่เหรอ ไม่ขอบคุณก็ช่างเถอะ แต่ทำไมต้องมาตามฉันด้วย ฉันบอกแล้วไงว่ามีคู่หมั้นแล้ว..."
"ไอ้ลามก!"
หลินเฉินยังพูดไม่ทันจบ สาวสวยก็เปลี่ยนสีหน้าทันที เธอสาดคำด่าเย็นๆ สองคำ แล้วเหยียบคันเร่ง รถพุ่งผ่านข้างตัวหลินเฉินเข้าไปในหมู่บ้านผ่านไม้กั้นที่เปิดอยู่
หลินเฉินหน้าเหวอ ไอ้ลามก?
เธอด่าฉันว่าไอ้ลามก?
มองตามท้ายรถบีเอ็มดับเบิลยู X7 สีขาว หลินเฉินก็นึกขึ้นได้
กู้เยว่ซีขับพอร์เช่ มาแคน แต่ผู้หญิงคนนี้ขับบีเอ็มดับเบิลยู X7; กู้เยว่ซีใส่ชุดเดรสสายเดี่ยว แต่ผู้หญิงคนนี้ใส่ชุดทำงาน; กู้เยว่ซีซุกซนแต่ไม่ได้เย็นชา แต่ผู้หญิงคนนี้มีออร่าน่าเกรงขาม สายตาเย็นชาราวกับภูเขาน้ำแข็ง; กู้เยว่ซีผมสีแดงไวน์ แต่ผู้หญิงคนนี้ผมสีดำ...
แย่แล้ว จำคนผิดจริงๆ ด้วย!
การที่ไปพูดกับผู้หญิงแปลกหน้าว่าเคยเห็นหน้าอกเธอ ผู้หญิงคนไหนก็ต้องโกรธและไม่พอใจ ไม่แปลกที่เธอจะด่าว่าไอ้ลามก
สมน้ำหน้าจริงๆ...
แต่ผู้หญิงคนนี้หน้าเหมือนกู้เยว่ซีมากเกินไปแล้ว
หลินเฉินเพิ่งจากกู้เยว่ซีมา พอจู่ๆ เห็นเธอปรากฏตัวตรงหน้า สมองก็เลยนึกไม่ทัน...
เหตุการณ์พลาดครั้งนี้ น่าอายจริงๆ!
หลินเฉินรู้สึกอายมาก หน้าก็แดงๆ เขาถึงกับรู้สึกว่ายามที่อยู่ไม่ไกล มองเขาด้วยสายตาดูถูก
ช่างมันเถอะ หนีดีกว่า หนีดีกว่า!
น่าอายจริงๆ!
ในขณะที่หลินเฉินกำลังจะเดินหนี โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เป็นสายที่เขาโทรไปก่อนหน้านี้แต่ไม่มีคนรับ
"ฮัลโหล เสี่ยวหลินใช่ไหม ผมฉู่ไป๋เซินเอง เมื่อกี้ผมกำลังดูแลแปลงผักอยู่ ไม่ได้พกโทรศัพท์ไว้ คุณยังอยู่หน้าประตูอยู่ไหม?"
หลังจากยามรักษาความปลอดภัยรับโทรศัพท์ ก็ทำการลงทะเบียนอย่างง่ายๆ แล้วปล่อยให้หลินเฉินเข้าไป แต่สายตาที่มองมายังดูแปลกๆ อยู่ตลอด
หลินเฉินเข้ามาในหมู่บ้าน พบบ้านเลขที่ 16 ในโซนวิลล่า A พอเดินมาถึงหน้าประตู ก็เห็นคุณลุงท่าทางกระฉับกระเฉงยืนอยู่ที่หน้าประตู ยิ้มทักทายเขาอย่างเป็นมิตร
"เสี่ยวหลินใช่ไหม เข้ามาเร็ว ฉันรอคุณมานานแล้ว"
ฉู่ไป๋เซินพูดเสียงดังฟังชัด น้ำเสียงจริงใจ จับมือหลินเฉินเดินเข้าไปข้างใน ทำให้ความกังวลในใจของหลินเฉินผ่อนคลายลงบ้าง
ยังดี!
ไม่ได้เย่อหยิ่งถือตัวเหมือนคนรวยทั่วไป ไม่งั้นหลินเฉินคงต้องหันหลังวิ่งหนีไปแล้ว
"สวัสดีครับคุณปู่ชู"
ฉู่ไป๋เซินพูดแทรก: "เรียกปู่เฉยๆ ก็พอ เดี๋ยวเธอก็จะแต่งงานกับเสี่ยวเสวี่ยแล้ว ต่อไปก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องเกรงใจ"
เสี่ยวเสวี่ย?
นี่คือชื่อเล่นของคู่หมั้นของเขาหรือ?
ฉู่ไป๋เซินเห็นสีหน้าของหลินเฉินแล้วก็ชะงัก: "เธอไม่รู้จักชื่อเสี่ยวเสวี่ยเหรอ อาจารย์ของเธอไม่ได้บอกอะไรเธอเลยหรือ?"
หลินเฉินตอบอย่างเก้อเขิน: "เขาทิ้งไว้แค่เบอร์โทรศัพท์ ไม่ได้บอกอะไรอย่างอื่นเลยครับ"
ฉู่ไป๋เซินหัวเราะพลางด่า: "ไอ้คนนี้ช่างไม่น่าไว้ใจเลย เสี่ยวเสวี่ยก็คือหลานสาวของฉัน และเป็นคู่หมั้นของเธอ ชื่อเต็มๆ คือ ฉู่เจียเสวี่ย"
หลินเฉินไม่รู้จะตอบอย่างไร ได้แต่ยิ้มพยักหน้าแล้วเดินตามฉู่ไป๋เซินเข้าบ้านไป
ฉู่ไป๋เซินให้คนรับใช้ในบ้านชงชาให้หลินเฉิน แล้วก็คุยกันไป
ฉู่ไป๋เซินรู้จักหลินเฉินดีมาก ดูเหมือนจะรู้แม้กระทั่งเรื่องที่เขาเข้าร่วมอันเหมิน เขาดูเป็นกันเองกับหลินเฉินมาก มองหลินเฉินเหมือนมองหลานชายแท้ๆ ดูอบอุ่นมาก
หลินเฉินรู้สึกจนใจในใจ อาจารย์บ้านี่ ขายข้อมูลของตัวเองจนหมดเกลี้ยง แต่กลับไม่พูดอะไรเกี่ยวกับบ้านตระกูลฉู่เลย ทำให้ตอนนี้เขารู้สึกเสียเปรียบมาก
ขณะกำลังคุยกันอยู่ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากบันได
ฉู่ไป๋เซินหันไปยิ้มพูด: "เสี่ยวเสวี่ย ลงมาแล้วเหรอ มานี่ มาเจอหลินเฉิน"
หลินเฉินหันตามไปโดยสัญชาตญาณ แล้วก็เห็นฉู่เจียเสวี่ยที่สวมเสื้อยืดหลวมๆ กับกางเกงขาสั้นยืนอยู่บนบันได สายตาของทั้งสองสบกัน
เป็นเธอ!!!
ที่แท้ก็คือสาวสวยที่หน้าคล้ายกู้เยว่ซีที่เขาเพิ่งเจอที่หน้าหมู่บ้านนั่นเอง!
เธอคือคู่หมั้นของเขา ฉู่เจียเสวี่ย!
ทำไมถึงบังเอิญขนาดนี้?
ยังไม่ทันได้เจอกันจริงๆ ก็ทำให้อีกฝ่ายมีภาพลักษณ์ที่แย่มากๆ ของตัวเองไปแล้ว...
ในขณะเดียวกัน ฉู่เจียเสวี่ยก็เห็นหลินเฉินชัดเจน เผลอหลุดปากออกมาว่า: "เป็นคุณ!"
หลินเฉินรู้สึกเขินสุดๆ แต่ก็ต้องอดทนทักทาย: "สวัสดีครับคุณหนูฉู่..."
"ฮึ!"
ดวงตาของฉู่เจียเสวี่ยฉายแววเย็นชาและรังเกียจ แค่นเสียงฮึหนึ่งที แล้วหมุนตัวกลับขึ้นบันไดไปเลย!
ฉู่ไป๋เซินแสดงสีหน้าประหลาดใจและงุนงง เขาหันมามองหลินเฉิน: "เสี่ยวหลิน...พวกเธอรู้จักกันเหรอ?"
หลินเฉินตอบอย่างเก้อเขิน: "เมื่อกี้เจอกันที่หน้าหมู่บ้าน เกิดความเข้าใจผิดกัน ผมทำให้คุณหนูฉู่ไม่พอใจ"
ฉู่ไป๋เซินพยักหน้าเข้าใจ: "อ๋อ เข้าใจผิดกันนี่เอง งั้นก็อธิบายให้เข้าใจก็จบ พวกคนหนุ่มสาว มีอะไรก็พูดกันได้ เธอนั่งรอแป๊บนึงนะ ฉันขึ้นไปดูหน่อย คนหนุ่มสาวอารมณ์ร้อน พูดสองสามคำก็คงดีขึ้น"
ฉู่ไป๋เซินขึ้นบันไดไป หลินเฉินนั่งอยู่บนโซฟา รู้สึกอึดอัดใจ
เพิ่งมาถึงก็เกิดเรื่องแบบนี้ คะแนนความประทับใจในใจของฉู่เจียเสวี่ยคงติดลบแน่ๆ งานหมั้นนี้คงต้องล่มแน่เลย?
ไม่นาน ฉู่ไป๋เซินและฉู่เจียเสวี่ยก็ลงมาด้วยกัน
ฉู่เจียเสวี่ยกลับมาเย็นชาเหมือนตอนแรกพบ นั่งข้างฉู่ไป๋เซิน ฟังฉู่ไป๋เซินพูด แต่ตัวเองไม่พูดอะไรเลย ไม่แม้แต่จะมองหลินเฉิน
ฉู่ไป๋เซินพูดอย่างขอโทษ: "เสี่ยวเสวี่ยมีนิสัยเป็นตัวของตัวเองและเย็นชามาตั้งแต่เด็ก เสี่ยวหลิน เธอต้องเข้าใจนะ"
หลินเฉินรีบโบกมือ: "ไม่ๆๆ เรื่องนี้ผมผิดเอง คุณหนูฉู่ ผมขอโทษที่ทำตัวไม่เหมาะสมเมื่อกี้"
ฉู่เจียเสวี่ยทำท่าไม่อยากพูด แต่ภายใต้สายตาของฉู่ไป๋เซิน ก็ได้แต่อืมเบาๆ หนึ่งที ถือว่ายอมรับคำขอโทษของหลินเฉิน
ฉู่ไป๋เซินยิ้มพูด: "เข้าใจผิดกันก็ดีแล้ว เสี่ยวหลิน งานแต่งงานของเธอกับเสี่ยวเสวี่ย ฉันกับอาจารย์ของเธอตกลงกันไว้นานแล้ว เสี่ยวเสวี่ยก็รอเธอมาหลายปี ตอนนี้เธอก็ปลดประจำการกลับมาแล้ว พวกเธอทั้งสองก็อายุไม่น้อยแล้ว อย่าเสียเวลาอีกเลย พรุ่งนี้พวกเธอไปจดทะเบียนสมรสกันเลยนะ..."


## บทที่ 5 เธอยังไม่พอใจฉันอีกหรือ?

จดทะเบียนสมรสเหรอ?
หลินเฉินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มองด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ
ตั้งแต่เข้ามาจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ถึงชั่วโมงด้วยซ้ำ แล้วจะให้จดทะเบียนสมรสแล้วเหรอ?
เกินไปแล้วนะ!
หลินเฉินมองไปทางฉู่เจียเสวี่ยโดยไม่รู้ตัว ในใจคิดว่าฉู่เจียเสวี่ยคงจะมีความรู้สึกที่ไม่ดีต่อเขา เธอต้องคัดค้านแน่ๆ
แต่สิ่งที่ทำให้หลินเฉินแปลกใจก็คือ แม้ว่าฉู่เจียเสวี่ยจะเบ้ปากอย่างชัดเจน แสดงให้เห็นว่าไม่พอใจมาก แต่เธอกลับไม่ได้คัดค้านแต่อย่างใด
นี่หมายความว่า...เห็นด้วย?
"เสี่ยวหลิน เธอไม่มีข้อคัดค้านใช่ไหม?"
คำถามของฉู่ไป๋เซินทำให้หลินเฉินได้สติ เขายิ้มแหยๆ: "ผมเพิ่งได้พบกับคุณหนูฉู่วันนี้ มันจะเร็วเกินไปหน่อยไหมครับ..."
ฉู่ไป๋เซินพูดอย่างไม่ใส่ใจ: "จะเร็วอะไรกัน ก่อนหน้านี้เธอไปเป็นทหารตั้งห้าปี เสี่ยวเสวี่ยก็รอเธอมาตั้งห้าปีเต็มๆ ตอนนี้พวกเธอทั้งสองคนก็อายุไม่น้อยแล้ว ไม่ควรเสียเวลาอีกต่อไป เรื่องความรักค่อยๆ พัฒนากันไป เธอเป็นเด็กดี คงไม่ทำให้เสี่ยวเสวี่ยต้องเสียใจ..."
รอมาห้าปี?
หลินเฉินกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ฉู่เจียเสวี่ยที่อยู่ข้างๆ ก็พูดขึ้นมาทันที: "คุณปู่คะ หนูอยากคุยกับหลินเฉินตามลำพังสักหน่อย"
ฉู่ไป๋เซินชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วยิ้ม: "ก็ถูกของเธอ พวกเธอคนหนุ่มสาวก็ควรจะได้คุยกันบ้าง แต่ว่าเสี่ยวเสวี่ย..."
ฉู่ไป๋เซินพูดไม่จบ เพียงแต่จ้องมองฉู่เจียเสวี่ย ในดวงตามีความหมายลึกซึ้ง
ฉู่เจียเสวี่ยพยักหน้าอย่างสงบ: "คุณปู่วางใจได้ค่ะ หนูสัญญากับคุณปู่แล้ว จะไม่ทำอะไรบ้าๆ หรอกค่ะ"
ฉู่ไป๋เซินจึงยิ้มออกมา: "ดี งั้นพวกเธอไปคุยกันเถอะ"
ฉู่เจียเสวี่ยมองหลินเฉินแวบหนึ่ง: "เราออกไปเดินเล่นกันเถอะ"
หลินเฉินก็อยากจะคุยกับฉู่เจียเสวี่ยเหมือนกัน จึงตอบตกลงทันที: "ได้!"
ทั้งสองเดินออกจากประตู เดินไปตามทางเล็กๆ ข้างๆ จนกระทั่งมาถึงริมทะเลสาบเทียม ฉู่เจียเสวี่ยจึงหยุดเดิน หันกลับมามองหลินเฉินด้วยสายตาเย็นชา
"ฉันไม่อยากแต่งงานกับคุณ"
หลินเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ: "ผมรู้"
อาจเป็นเพราะปฏิกิริยาที่สงบของหลินเฉิน ทำให้ความเป็นปรปักษ์ในใจของฉู่เจียเสวี่ยลดลง น้ำเสียงของเธอจึงอ่อนลงเล็กน้อย: "คุณยอมรับได้เหรอ?"
หลินเฉินยักไหล่ ยิ้มอย่างสงบ ท่าทางจริงใจ: "ผู้หญิงคนไหนบ้างที่ไม่หวังว่าความรักของตัวเองจะเร่าร้อนล่ะครับ ถึงไม่เร่าร้อน อย่างน้อยก็ควรจะเป็นความรักที่ต่างฝ่ายต่างเต็มใจ ไม่ใช่ถูกจับคู่ให้กัน แตงที่บังคับให้งอกอาจจะแก้กระหายได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะหวานเสมอไปนะครับ"
มุมปากของฉู่เจียเสวี่ยยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอถูกคำพูดตลกๆ ประโยคสุดท้ายของหลินเฉินทำให้อดขำไม่ได้
ฉู่เจียเสวี่ยคิดสักครู่: "ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมคุณปู่ถึงต้องการให้ฉันแต่งงานกับคุณ ตอนนี้ฉันก็ยังไม่อยากแต่งงาน แต่ฉันก็ไม่อยากทำให้คุณปู่ผิดหวัง..."
หลินเฉินงงไปชั่วขณะ: "หมายความว่าไง? คุณอยากให้ผมเป็นคนออกมาปฏิเสธคำขอแต่งงานนี้เหรอ?"
ฉู่เจียเสวี่ยส่ายหน้า: "ไม่ใช่"
หลินเฉินงงจริงๆ แล้ว จึงพูดอย่างตรงไปตรงมา: "คุณหนูฉู่ครับ ผมยอมรับว่าคุณสวยมาก สวยเกินกว่าที่ผมคาดไว้ด้วยซ้ำ ถ้าได้แต่งงานกับคุณ ผมคงจะเป็นฝ่ายได้กำไรแน่ๆ แต่ว่านะครับ การหาภรรยาน่ะ ไม่จำเป็นต้องหาคนที่สวยมากก็ได้ สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องเต็มใจทั้งสองฝ่าย ต้องเข้ากันได้ คุณว่าจริงไหมครับ?"
คราวนี้ฉู่เจียเสวี่ยกลับเป็นฝ่ายงง คำพูดแบบนี้หมายความว่าอะไร?
น้ำเสียงแบบนี้ เหมือนกับว่าเขาไม่พอใจฉันหรือไง?
หลินเฉินพูดต่อ: "ผมไม่ได้ตั้งใจจะบังคับให้คุณหนูฉู่แต่งงานกับผมทั้งที่ไม่เต็มใจ ที่ผมมาที่บ้านตระกูลฉู่ จริงๆ แล้วส่วนใหญ่เพราะหวังว่าจะได้หยกที่อาจารย์ผมเคยให้ท่านเฒ่าฉู่ไว้คืนมา..."
ฉู่เจียเสวี่ยเบิกตากว้าง: "หยก?"
หลินเฉินถามอย่างระแวดระวัง: "ใช่ครับ อาจารย์ผมบอกว่าเป็นของสัญลักษณ์หมั้นหมาย? คุณหนูฉู่รู้เรื่องนี้ไหมครับ?"
ฉู่เจียเสวี่ยพยักหน้า: "รู้สิ หยกนั่น...คุณปู่ให้ฉันเก็บไว้"
หลินเฉินดีใจมาก: "คุณหนูฉู่ครับ ในเมื่อคุณไม่อยากแต่งงานกับผม งั้นเอาอย่างนี้ไหม คุณเอาหยกให้ผม แล้วผมก็จะไปเลย?"
ฉู่เจียเสวี่ยตกตะลึง แล้วก็รู้สึกโกรธอย่างประหลาด!
รอยยิ้มบนใบหน้าเขาหมายความว่าอะไร?
ไม่อยากแต่งงานกับเธอ?
แค่อยากได้หยกคืนเท่านั้นเหรอ?
เธอไม่มีเสน่ห์ดึงดูดเขาเลยหรือ?
ฉู่เจียเสวี่ยรู้สึกโกรธขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ กัดฟันกรามแน่น พูดเสียงเย็นชา "ไม่ได้ นายต้องแต่งงานกับฉัน!"
"เอ่อ คุณหนูฉู่ เมื่อกี้คุณไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าไม่อยากแต่งงาน โดยเฉพาะไม่อยากแต่งงานกับผม?"
หลินเฉินงงงวย ผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนใจง่ายเกินไปแล้ว
ฉู่เจียเสวี่ยรู้สึกอับอายและโกรธแค้นในใจ เพราะในความคิดของเธอ ผู้ชายตรงหน้านี้เป็นคนลามก แอบมองหน้าอกผู้หญิง เป็นพวกลวนลาม!
เขาไม่ยอมแต่งงานกับเธอ แต่ตอนนี้เธอกลับต้องมาขอให้เขาแต่งงานด้วย!
"พ่อแม่ฉันเสียตั้งแต่ฉันยังเด็ก คุณปู่เป็นคนเลี้ยงดูฉันมา ฉันไม่อยากทำให้ท่านผิดหวัง ยิ่งไม่อยากให้ท่านเสียใจ ดังนั้นฉันจะแต่งงานกับนาย... แต่งงานแค่ในนาม"
หลินเฉินเข้าใจแล้ว เบิกตากว้างถาม "คุณหมายถึง... แต่งงานหลอกๆ?"
ฉู่เจียเสวี่ยพยักหน้าเบาๆ "ใช่ มีแต่ชื่อ ไม่มีความจริง"
หลินเฉินปฏิเสธโดยอัตโนมัติ "แบบนั้นไม่ได้นะ ผมยังต้องแต่งงานอีก พอจดทะเบียนปุ๊บ ผมก็กลายเป็นผู้ชายมีเมียแล้ว แบบนั้นไม่เท่ากับพังชีวิตผมเหรอ? คุณหนูฉู่ คุณอยากกตัญญูต่อคุณปู่ก็เรื่องของคุณ ผมไม่มีหน้าที่ต้องมาเล่นละครแกล้งเป็นสามีภรรยากับคุณนะ"
ฉู่เจียเสวี่ยพูดเสียงเย็น "นายไม่ใช่อยากได้หยกหรือ อีกสามเดือนฉันจะหย่ากับนาย แล้วให้หยกกับนายด้วย!"
ตาของหลินเฉินเป็นประกายทันที "สามเดือน?"
"ใช่!"
หลินเฉินพึมพำ "สามเดือนก็ไม่นานนะ แต่ต้องมาแสดงละครกับคุณแบบนี้ ผมก็กลายเป็นผู้ชายหย่าร้างเลย ต่อไปถ้าจะจีบสาว เขาถามขึ้นมา คนเขาอาจจะคิดว่าผมเป็นคนเลว หรือเป็นพวกทำร้ายภรรยาอะไรแบบนี้..."
ฉู่เจียเสวี่ยกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว ในใจยิ่งโกรธมากขึ้น อยากต่อยหน้าหลินเฉินสักที
ผู้ชายหย่าร้าง?
แล้วฉันไม่ใช่ผู้หญิงหย่าร้างหรือไง?
ฉันเป็นสาวงามบริสุทธิ์ยังไม่กลัวเลย นายแค่ไอ้ลามกคนหนึ่ง ยังกลัวเสียชื่อเสียงอีก?
ฉู่เจียเสวี่ยพูดเสียงเย็น "จะให้เงินเพิ่มอีกล้านหนึ่ง แบบนี้พอไหม?"
หลินเฉินโบกมือ "เรื่องเงินไม่เป็นไร แต่ผมขอถามหน่อยได้ไหม ทำไมต้องสามเดือน?"
ดวงตาของฉู่เจียเสวี่ยฉายแววเศร้า แล้วรีบทำหน้าเย็นชาพูดว่า "สามเดือนเป็นเวลาที่คนสองคนจะรู้จักกันพอสมควร ตอนนั้นค่อยบอกคุณปู่ว่าเรานิสัยไม่เข้ากัน อยู่ด้วยกันแล้วทุกข์ทั้งคู่ ตอนนั้นคุณปู่คงไม่ขัดขวางการหย่าของเราแล้ว เพราะเราก็แต่งงานกันแล้ว พยายามอยู่ด้วยกันแล้ว"
มีเหตุผล!
หลินเฉินคิดดู สามเดือนก็ไม่นานนัก แค่ได้หยกมา หาเบาะแสเรื่องชาติกำเนิดของตัวเองได้ ก็ไปได้แล้ว
หลินเฉินเงยหน้า "เมื่อเป็นสามีภรรยาปลอม นอกจากต้องแสดงเป็นสามีภรรยาที่บ้านแล้ว คุณห้ามยุ่งเกี่ยวกับกิจกรรมอื่นๆ ของผม"
ดวงตาของฉู่เจียเสวี่ยฉายแววรังเกียจ นี่คงอยากออกไปเที่ยวกับผู้หญิงคนอื่นสินะ!
ฉู่เจียเสวี่ยพูดเสียงเย็น "นายแค่ต้องแสดงละครกับฉันต่อหน้าคุณปู่ก็พอ เรื่องอื่นฉันไม่ยุ่ง จะไปเที่ยวผับก็ดี จีบสาวก็ดี ไม่เกี่ยวกับฉัน แค่อย่าให้คุณปู่รู้ก็พอ!"
หลินเฉินถอนหายใจโล่งอก ยิ้มพูด "ผมไม่มีข้อโต้แย้งแล้ว ตกลงตามนี้?"
ฉู่เจียเสวี่ยก็ถอนหายใจโล่งอกเช่นกัน พยักหน้าพูด "เดี๋ยวฉันจะทำสัญญามาให้ ตอนนั้นนายเซ็นชื่อ"
หลินเฉินยิ้ม "สัญญา? นี่คุณกลัวผมจะมาเรียกร้องอะไรทีหลังสินะ ได้ คุณทำมา ผมเซ็น"
ฉู่เจียเสวี่ยเม้มปาก ไม่ได้ปฏิเสธ
"โอเค ผมเข้าใจแล้ว!"
หลินเฉินเห็นความรังเกียจและระแวงในดวงตาของฉู่เจียเสวี่ย รู้สึกจนใจ ก็เลยไม่อธิบายอะไร
ไม่เพียงแต่การแต่งงานจะกลายเป็นของปลอม ตัวเขาเองก็กลายเป็นคนเลวในสายตาของฉู่เจียเสวี่ยไปแล้ว...
นึกถึงใบหน้าของกู้เยว่ซีที่คล้ายกับฉู่เจียเสวี่ย หลินเฉินอดไม่ได้ที่จะถาม "คุณหนูฉู่..."
ฉู่เจียเสวี่ยหันหลังกลับ "ต่อไปต่อหน้าคุณปู่ นายเรียกฉันว่าเจียเสวี่ยก็ได้"
หลินเฉินพยักหน้า ก็แสดงละครนี่นา ต้องทำให้ครบชุด นี่ก็จะจดทะเบียนแต่งงานกันแล้ว ถ้ายังเรียกคุณหนูฉู่อยู่ นั่นก็เท่ากับบอกคุณปู่ชัดๆ ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่เหมือนคนแปลกหน้าไม่ใช่หรือ?
"ได้ เจียเสวี่ย... ขอถามอะไรหน่อย เอ่อ คุณมีพี่สาวหรือน้องสาวไหม..."
หลินเฉินนึกถึงกู้เยว่ซีขึ้นมา เกาจมูกอย่างเก้อเขิน ถามด้วยความอยากรู้


## บทที่ 6 คู่แต่งงานใหม่คู่ไหนนอนแยกห้อง?

พี่สาวหรือน้องสาว?
ฉู่เจียเสวี่ยมองด้วยสายตาเย็นชาขึ้นมาทันที ความรังเกียจในใจพลันขยายตัวขึ้น
เห็นว่าแต่งงานกับฉันไม่ได้ ก็จะมาหมายตาพี่สาวน้องสาวของฉันเหรอ?
ช่างน่ารังเกียจจริงๆ!
ฉู่เจียเสวี่ยตอบเสียงเย็น: "ไม่มี พ่อแม่ฉันมีลูกสาวคนเดียว"
ไม่มีงั้นเหรอ?
แต่ทำไมกู้เยว่ซีกับฉู่เจียเสวี่ยถึงหน้าตาเหมือนกันขนาดนี้ เหมือนฝาแฝดเลย ช่างบังเอิญจริงๆ
หลินเฉินรู้สึกแปลกใจ แต่เมื่อเห็นท่าทีเย็นชาของฉู่เจียเสวี่ย ก็ไม่ได้ถามต่อ ขอแค่ผ่านไปสามเดือนนี้ไปได้ แล้วได้หยกมาก็พอ!
พูดคุยกันไม่ถูกคอ ฉู่เจียเสวี่ยไม่พูดอะไรกับหลินเฉินอีก หมุนตัวกลับบ้าน ร่างบางอ้อนแอ้น เพราะใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้น ขาขาวเรียวยาวดูโดดเด่น
หลินเฉินมองขาของฉู่เจียเสวี่ย อดพึมพำไม่ได้ ทึ่งจริงๆ สาวขาขาวช่างเยอะ ทั้งกู้เยว่ซีก็แบบนี้ ฉู่เจียเสวี่ยตรงหน้าก็แบบนี้ แต่น่าเสียดาย ผู้หญิงสองคนนี้คงไม่มีวันเกี่ยวข้องอะไรกับตัวเองแล้ว
กลับเข้าบ้าน ฉู่ไป๋เซินนั่งอยู่บนโซฟา สายตากวาดมองใบหน้าทั้งสอง ด้วยแววตาคาดหวัง: "คุยกันเป็นยังไงบ้าง?"
ฉู่เจียเสวี่ยนั่งลงข้างฉู่ไป๋เซิน เกาะแขนเขา ยิ้มบางๆ: "ดีมากค่ะ"
ฉู่ไป๋เซินดีใจทันที: "งั้นพรุ่งนี้ไปจดทะเบียนเลยนะ?"
ฉู่เจียเสวี่ยพยักหน้าตกลงทันที: "ค่ะ!"
ฉู่ไป๋เซินจ้องหลินเฉิน: "เสี่ยวหลิน เธอไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?"
หลินเฉินยิ้มตอบ: "เจียเสวี่ยสวยขนาดนี้ ได้แต่งงานกับเจียเสวี่ย ผมดีใจจนตัวลอยเลยครับ"
ฉู่ไป๋เซินมองฉู่เจียเสวี่ยด้วยสายตาเอ็นดู: "พ่อแม่เสี่ยวเสวี่ยจากไปตั้งแต่เด็ก ตาก็แก่แล้ว ไม่รู้ว่าวันไหนจะหลับตาไม่ตื่นขึ้นมา ตาไม่สนใจอะไรอื่นหรอก มีแต่ห่วงเสี่ยวเสวี่ย ถ้าตาจากไปด้วย หนูก็จะไม่มีใครดูแล ตอนนี้ดีแล้ว มีเสี่ยวหลินคอยดูแลหนู ตาก็วางใจได้ ไม่ต้องกังวลอะไรอีกแล้ว"
ฉู่เจียเสวี่ยน้ำตาคลอ: "คุณตาคะ พูดอะไรแบบนั้น คุณตาต้องอายุยืนร้อยปีแน่ๆ ค่ะ"
ฉู่ไป๋เซินยิ้ม: "ใช่แล้ว ตาต้องอยู่ดูพวกหนูแต่งงานมีลูกด้วย ฮ่าๆ เสี่ยวหลิน ตามีหลานสาวคนเดียว เธอเป็นคนมีความสามารถ ตาแก่ๆ ก็ไม่มีข้อเรียกร้องอะไรมาก ขอแค่ไม่ว่าอนาคตจะเจออะไร ช่วยปกป้องเสี่ยวเสวี่ยให้ดีก็พอ"
พูดแบบนี้ทำไมฟังแปลกๆ เหมือนกำลังสั่งเสียบนเตียงผู้ป่วยยังไงอย่างนั้น?
แสดงให้สมบทบาท หลินเฉินยิ้มรับ: "แต่งงานแล้ว เจียเสวี่ยก็เป็นภรรยาผม ผมจะปกป้องเธอให้ดีแน่นอนครับ!"
ฉู่ไป๋เซินหัวเราะร่า: "ดี มีคำพูดนี้จากเธอ ตาก็วางใจแล้ว เสี่ยวหลิน คืนนี้ตากับหลานเขยดื่มกันหน่อย!"
"ได้ครับ!"
ฉู่ไป๋เซินอาจจะปลดเปลื้องความกังวลในใจจริงๆ ตอนกลางคืนดื่มไม่มาก คนก็เมาแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่าเขามีความสุขจริงๆ ท่าทางสมใจนึก
หลินเฉินนอนห้องรับแขก กำลังจะพักผ่อน ฉู่เจียเสวี่ยเคาะประตูเข้ามา ในมือถือสัญญาที่พิมพ์เสร็จแล้วสองฉบับ
"เซ็นชื่อซะ"
หลินเฉินรับสัญญามา กวาดตาอ่านคร่าวๆ โดยรวมก็เป็นเนื้อหาที่คุยกันตอนกลางวัน
หลินเฉินไม่พูดอะไรมาก เซ็นชื่อและประทับลายนิ้วมือลงบนฉบับหนึ่งทันที
เซ็นเสร็จแล้ว ฉู่เจียเสวี่ยแค่นเสียงเย็นชา หมุนตัวจะเดิน หลินเฉินเรียกเธอไว้: "เจียเสวี่ย..."
ฉู่เจียเสวี่ยหยุดฝีเท้า หันกลับมามองหลินเฉิน สีหน้าเย็นชา แววตาระแวง
หลินเฉินยิ้มขื่น: "ผมแค่อยากเตือนคุณว่า หลังจดทะเบียน เราก็เป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ถ้าคุณทำท่าแบบนี้กับผมทุกวัน คงแสดงต่อไปไม่ได้แน่ แล้วก็ วันนี้ผมนอนห้องรับแขกไม่มีปัญหา แต่หลังจดทะเบียน คงเป็นไปไม่ได้ที่ผมจะนอนห้องรับแขกตลอดใช่ไหม?"
สีหน้าฉู่เจียเสวี่ยเปลี่ยนไปทันที ใช่สิ ก่อนหน้านี้เธอลืมประเด็นนี้ไปเลย
มีที่ไหนสามีภรรยาใหม่แต่งงานแล้วแยกห้องนอน?
หรือว่าเธอต้องนอนห้องเดียวกับไอ้ลามกนี่สามเดือน?
จู่ๆ จิตใจของฉู่เจียเสวี่ยก็สับสนขึ้นมา!
ส่วนหลินเฉินยิ้มบางๆ หันหลังไม่สนใจ เข้าไปนอนในห้องรับแขก
เช้าวันรุ่งขึ้น หลินเฉินและฉู่เจียเสวี่ยก็ไปจดทะเบียนสมรสกลับมา
ฉู่ไป๋เซินยิ้มแก้มปริด่วยความดีใจ พลิกดูใบทะเบียนสมรสไปมาหลายรอบแล้วจึงหันไปถามหลินเฉิน "เสี่ยวหลิน เจ้าปลดประจำการกลับมาแล้ว มีแผนอนาคตยังไงบ้าง?"
หลินเฉินตอบแบบขอไปที "เดี๋ยวคงหางานทำก่อนครับ"
ฉู่ไป๋เซินยิ้มพูด "บ้านเรามีบริษัทอยู่แล้ว เจ้าไม่จำเป็นต้องออกไปหางานที่อื่นหรอก เสี่ยวเสวี่ย จัดการหาตำแหน่งผู้บริหารให้เสี่ยวหลินที..."
ฉู่เจียเสวี่ยเบิกตากว้าง ท่าทางต่อต้านอย่างชัดเจน
อยู่บ้านเดียวกันก็รำคาญเขาจะแย่แล้ว ยังต้องเจอที่บริษัทอีก จะรำคาญตายไหม?
แถมถ้าคนนี้ไปพูดจาเหลวไหลในบริษัท จะทำให้ชื่อเสียงเธอเสียหายได้
เธอไม่กล้าคัดค้านตรงๆ ได้แต่ส่งสัญญาณตาให้หลินเฉินปฏิเสธเอง
หลินเฉินยิ้มพูด "คุณปู่ครับ ผมเป็นแค่ทหารมาก่อน ไม่รู้เรื่องการบริหารบริษัทเลย ถ้าให้ผมไปเป็นผู้บริหาร มันจะน่าอายและถูกคนนินทาเอานะครับ..."
ฉู่เจียเสวี่ยเสริม "คุณปู่ก็รู้สถานการณ์ในบริษัท พวกนั้นกำลังหาเรื่องหนูอยู่ ถ้าหนูดันทุรังเลื่อนตำแหน่งหลินเฉินเป็นผู้บริหาร พวกเขาต้องใช้เรื่องนี้มาโจมตีหนูแน่ๆ"
ฉู่ไป๋เซินขมวดคิ้ว "ก็เพราะตอนนี้เจ้าลำบาก ปู่ถึงอยากให้เสี่ยวหลินช่วยแบ่งเบาภาระไง บริษัทใหญ่ขนาดนั้น จะรับคนเพิ่มอีกคนไม่ได้หรือไง ไม่ใช่ทุกตำแหน่งที่ต้องการทักษะเฉพาะทาง เรื่องนี้ไม่ต้องพูดอะไรอีก ตกลงตามนี้!"
หลินเฉินทำได้แค่ยักไหล่ ทำท่า 'ฉันพยายามแล้ว' ให้ฉู่เจีย
ฉู่เจียเสวี่ยโมโห แต่ก็คัดค้านไม่ได้
หลังอาหารเย็น ด้วยการแทรกแซงของคุณปู่โดยตรง หลินเฉินย้ายเข้าห้องนอนใหญ่
หลังคุณปู่ออกไป บรรยากาศในห้องก็เริ่มอึดอัดขึ้นมาทันที
ฉู่เจียเสวี่ยนั่งอยู่ที่ขอบเตียง กำมือแน่น สีหน้าดูไม่เป็นธรรมชาติ
ตั้งแต่เกิดมา เธอไม่เคยอยู่ตามลำพังกับผู้ชายแบบนี้มาก่อน...
เงียบไปครู่หนึ่ง หลินเฉินเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน "ห้องกว้างดี ผมนอนพื้นก็ได้"
ฉู่เจียเสวี่ยไม่ตอบหลินเฉิน ลุกขึ้นเปิดตู้ อุ้มผ้าห่มออกมา ปูที่พื้น พูดเสียงเรียบ "คุณนอนเตียง ฉันนอนพื้น"
ฉู่เจียเสวี่ยพูดจบก็นอนลงบนที่นอนพื้นทันที หันข้างให้หลินเฉิน ทิ้งเงาร่างอ้อนแอ้นงดงามไว้เบื้องหลัง
หลินเฉินเลิกคิ้ว ไม่เกรงใจ "ได้ ผมขออาบน้ำก่อน... ผมใช้ห้องน้ำในห้องนอนใหญ่ได้ไหม?"
ฉู่เจียเสวี่ยเงียบไปสองสามวินาที แล้วตอบรับเบาๆ
หลินเฉินถือเสื้อผ้าที่จะเปลี่ยนเข้าห้องน้ำ ก้าวเท้าชะงักกะทันหัน สายตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ตรงหน้าเขา มีชุดชั้นในลูกไม้สีดำแขวนอยู่บนราวอย่างเปิดเผย
ดีไซน์สวยมาก
หลินเฉินกระแอมสองที "เจียเสวี่ย... เสื้อผ้าของคุณ"
ฉู่เจียเสวี่ยที่นอนอยู่บนพื้น ใบหน้าแดงไปถึงลำคอในทันที เธอรีบลุกพรวดเข้าห้องน้ำ คว้าชุดชั้นในมา จ้องหลินเฉินที่ยืนอยู่หน้าประตูตาขวาง พูดเสียงไม่มั่นใจ "ห้ามคิดอะไรลามก!"
ฉู่เจียเสวี่ยซ่อนชุดชั้นในของตัวเอง แก้มร้อนผ่าวกลับไปนอน
ตอนนี้ในห้องน้ำมีเสียงน้ำดังซู่ซ่า ผ่านประตูบานเดียว เสียงน้ำไม่ได้ดังมาก แต่ในห้องที่เงียบสงัด เสียงนี้ดังชัดเจนในหูฉู่เจียเสวี่ย
ความคิดฉู่เจียเสวี่ยเริ่มเตลิดโดยไม่รู้ตัว นึกถึงว่าตอนนี้เขากำลังอาบน้ำในห้องน้ำของเธอ เพราะเรื่องเมื่อกี้ ตอนนี้เขาอาจกำลังคิดอะไรลามก อาจกำลังทำอะไรลามก...
หัวใจฉู่เจียเสวี่ยสับสนวุ่นวายไปหมด
หลินเฉินอาบน้ำเสร็จ เช็ดผมให้แห้ง ใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้น กลับมานอนบนเตียง มองฉู่เจียเสวี่ยที่แกล้งหลับ อดไม่ได้ที่จะยิ้มน้อยๆ
ผู้หญิงปกติจะเลือกนอนเตียงเอง ให้ผู้ชายนอนพื้น แต่เธอกลับยกเตียงให้เขาโดยไม่ลังเล
ผู้หญิงคนนี้ดูเย็นชา ไม่เป็นมิตร แต่เธอมีเหตุผล มีความภาคภูมิใจในตัวเอง
ความภาคภูมิใจนี้ไม่ได้มาจากการที่เธอเป็นสาวสวย แต่มาจากจิตใจที่มีเหตุผลของเธอ
หลินเฉินผมยังไม่แห้ง จึงนั่งพิงหัวเตียงเล่นมือถือ กำลังเล่นอยู่ ฉู่เจียเสวี่ยที่นอนพื้นก็พูดขึ้นเบาๆ "คุณช่วยอย่าใช้อ่างอาบน้ำได้ไหม..."


## บทที่ 7 ข้าก็แค่คนมีเส้นสายนั่นแหละ

หลินเฉินชะงักไป น้ำเสียงนี้ดูเหมือนกำลังขอความเห็นเขาอยู่?
"ได้ ผมจะใช้แค่ฝักบัวอาบน้ำ"
ฉู่เจียเสวี่ยถอนหายใจโล่งอก เธอไม่ได้เป็นโรคกลัวความสกปรก แต่เมื่อนึกถึงว่าอ่างอาบน้ำของเธอจะมีผู้ชายอื่นมานอนแช่ เธอก็รู้สึกอึดอัดใจ
หลินเฉินไม่รู้ความคิดในใจเธอ คิดสักครู่แล้วพูดว่า: "เมื่อเราลงนามในสัญญาแล้ว ผมก็จะปฏิบัติตามสัญญาให้ความร่วมมือครั้งนี้สำเร็จ คุณเป็นเจ้าของบ้านที่นี่ ผมจะเคารพความต้องการของคุณ ไม่ทำสิ่งที่คุณไม่อนุญาต"
ฉู่เจียเสวี่ยพยักหน้าแล้วพูดว่า: "คุณปู่บอกว่าจะจัดการให้คุณเป็นผู้บริหาร แต่มันจะดึงดูดความสนใจมากเกินไป จะทำให้ฉันมีปัญหามากมาย พวกเราไม่ได้เป็นสามีภรรยาจริงๆ ดังนั้นฉันจึงไม่คิดจะทำแบบนั้น คุณมีความเห็นอย่างไร?"
หลินเฉินยิ้มพูดว่า: "ไม่มีความเห็น แล้วแต่คุณ"
ฉู่เจียเสวี่ยถามว่า: "คุณอยากไปแผนกไหน?"
หลินเฉินตอบอย่างไม่ใส่ใจ: "อะไรก็ได้ เพราะอีกสามเดือนผมก็ต้องจากไป ดังนั้นขอตำแหน่งที่สบายๆ ที่สามารถอยู่ไปวันๆ ก็พอ"
ฉู่เจียเสวี่ยพูดอย่างหงุดหงิด: "บริษัทที่ไหนจะเลี้ยงคนว่างงาน ไปเป็นยามก็ไม่มีอะไรทำ คุณจะไปไหม?"
หลินเฉินยิ้มพูด: "ทหารปลดประจำการมาเป็นยาม ก็เหมาะดีนะ ผมไม่มีปัญหา"
ฉู่เจียเสวี่ยพูดไม่ออก เธอพูดไปเพราะความโมโห แต่ไม่คิดว่าหลินเฉินจะตกลงจริงๆ
ไม่มีความทะเยอทะยาน!
ขี้เกียจ!
ฉู่เจียเสวี่ยติดป้ายให้หลินเฉินในใจหลายอย่างทันที แม้เธอจะพูดแบบนั้น แต่ก็ไม่กล้าจัดให้หลินเฉินไปเป็นยามจริงๆ ถ้าคุณปู่รู้เข้า จะต้องดุเธอแน่ๆ
คิดสักครู่ ฉู่เจียเสวี่ยพูดว่า: "คุณไปแผนกขายดีกว่า พนักงานขายไม่ต้องใช้ทักษะพิเศษ การจัดการก็ค่อนข้างง่าย เหมาะกับคุณที่ชอบขี้เกียจ"
"ตกลง!"
เมื่อได้ยินหลินเฉินตอบตกลงอย่างรวดเร็ว ฉู่เจียเสวี่ยก็ถอนหายใจโล่งอกอีกครั้ง
ดูเหมือนคนคนนี้จะค่อนข้างมีเหตุผลนะ
แต่นิสัยไม่ดี แอบมองหน้าอกผู้หญิง ฮึ่ม ไอ้ลามก!
...
"หลินเฉิน ช่วยไปพิมพ์เอกสารพวกนี้หน่อย"
"หลินเฉิน น้ำถังหมดแล้ว ไปเปลี่ยนถังน้ำหน่อย"
"หลินเฉิน เอารายงานพวกนี้ไปส่งที่แผนกบัญชีด้วย"
ครึ่งวันผ่านไป หลินเฉินนั่งอยู่บนเก้าอี้ ส่งข้อความถึงฉู่เจียเสวี่ย
"เจียเสวี่ย แผนกขายนี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมผมรู้สึกว่าโดนกลั่นแกล้งล่ะ?"
ฉู่เจียเสวี่ย: "ลืมบอกคุณไป ผู้จัดการแผนกขายต่งหยุนเจียงเป็นคนของตระกูลเชียน ตระกูลเชียนเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่อันดับสองของบริษัท และเป็นศัตรูกับตระกูลฉู่ ฉันได้แจ้งกับแผนกบุคคลไว้แล้ว พวกเขาคงจะคิดว่าคุณเป็นคนของฉัน"
หลินเฉินกลอกตาอย่างเบื่อหน่าย ไม่แปลกใจเลยที่ตั้งแต่เข้ามาในทีมขายที่ 8 ครึ่งวัน ก็ถูกหัวหน้าทีมซุนห้าวและพนักงานเก่าคนหนึ่งกลั่นแกล้งสารพัด ที่แท้ตัวเองก็โดนลากเข้ามาพัวพันด้วยโดยไม่รู้ตัว!
"คุณกำลังหลอกผมใช่ไหม?"
ฉู่เจียเสวี่ย: "ถ้าทนไม่ไหว คุณก็ลาออกได้ แต่ต้องไปอธิบายกับคุณปู่ของฉันเอง"
ทนไม่ไหว?
ตลกแล้ว!
กูเคยกลัวใครที่ไหน!
ช่วงบ่าย พนักงานเก่าเฉินไห่ถือแฟ้มเอกสารหลายแฟ้มเดินมา วางลงบนโต๊ะทำงานของหลินเฉินเสียงดังปัง: "หลินเฉิน ช่วยป้อนข้อมูลรายงานพวกนี้เข้าคอมพิวเตอร์..."
หลินเฉินกำลังนั่งไขว่ห้างเล่นมือถือ เงยหน้ามองเฉินไห่แวบหนึ่ง: "ยุ่งอยู่ ไม่ว่าง"
เฉินไห่ชะงัก ไอ้หมอนี่เป็นอะไรไป ช่วงเช้ายังว่านอนสอนง่ายอยู่เลย
จะกบฏ?
เฉินไห่ทำหน้าบึ้งพูดว่า: "นายเพิ่งมา อะไรก็ไม่รู้ งานพวกนี้จะช่วยให้นายคุ้นเคยกับตำแหน่งเร็วขึ้น..."
หลินเฉินยิ้มและพูดว่า "ฉันไม่ต้องการ"
เฉินไห่ขู่ว่า "เอกสารพวกนี้จะต้องป้อนเข้าระบบก่อนเลิกงานวันนี้ ไม่งั้นคุณต้องรับผิดชอบเอง"
หลินเฉินหรี่ตามองเฉินไห่พลางแกว่งโทรศัพท์มือถือ "รับผิดชอบเองเหรอ? ได้เลย งั้นให้ฉันโทรถามผู้จัดการฉู่ดีไหม ว่าถ้าพนักงานไม่มีความสามารถพอ ทำงานของตัวเองไม่ได้ ควรจะให้ผู้ช่วยเขาไหม แล้วก็ฉันเป็นพนักงานใหม่ต้องมาช่วยทำงานของพนักงานเก่า จะได้เงินเดือนเท่าพนักงานเก่าไหม..."
สีหน้าของเฉินไห่เปลี่ยนไปทันที แววตาอ่อนลงในทันใด
"คุณรู้จักผู้จัดการฉู่เหรอ?"
หลินเฉินยืดตัวขึ้น จ้องเฉินไห่อย่างเย็นชา "พวกคุณก็รู้ว่าผมเข้ามาทำงานที่นี่เพราะผู้จัดการฉู่จัดการให้ ถึงได้คอยกลั่นแกล้งผมใช่ไหม แล้วคุณคิดว่าผมรู้จักเธอหรือเปล่า?"
หัวใจของเฉินไห่เย็นวาบ เหงื่อผุดขึ้นที่หน้าผาก รีบเก็บแฟ้มเอกสารบนโต๊ะขึ้นมา พยายามฝืนยิ้ม
"เข้าใจผิดครับ เข้าใจผิด ผมแค่อยากช่วยให้คุณคุ้นเคยกับงานเร็วๆ เมื่อคุณไม่ต้องการ ก็ช่างเถอะ ผมจะทำเอง..."
หลินเฉินยิ้มเย็น ไม่ต้องลองดูแล้ว กูเป็นคนมีเส้นสายนี่แหละ!
เฉินไห่หลบออกไปอย่างน่าอาย แล้วแอบเข้าไปในห้องทำงานของหัวหน้าทีมซุนห้าว ไม่นานซุนห้าวก็เดินมาหาหลินเฉินด้วยสีหน้าบึ้งตึง พร้อมถือแฟ้มเอกสารมาด้วย
"เมื่อคุณปฏิเสธความช่วยเหลือของเฉินไห่ คงจะคุ้นเคยกับงานดีแล้ว คุณเพิ่งมาใหม่ การให้คุณไปขยายตลาดคงไม่เหมาะ ในนี้มีข้อมูลอุปกรณ์การแพทย์ทั้งหมดที่ทีม 8 ของเรารับผิดชอบการขาย และรายชื่อลูกค้าที่มีอยู่แล้ว คุณแค่ติดต่อลูกค้าตามรายชื่อนี้ ผมไม่ได้คาดหวังอะไรมาก แค่ก่อนสิ้นเดือนนี้ คุณปิดการขายได้หนึ่งดีล ก็ถือว่าผ่านการทดลองงาน ไม่งั้น คุณมาจากไหนก็กลับไปที่นั่น ทีมขาย 8 ของเราต้องการมืออาชีพ ไม่ใช่คนไร้ค่าที่มาแค่รับเงินเดือนขั้นต่ำ!"
นี่มันกำลังลงมือแล้วสินะ
หลินเฉินชายตามองแฟ้มเอกสารอย่างเฉยชา พูดเรียบๆ "ได้ วางไว้ตรงนั้นแหละ"
สีหน้าของซุนห้าวเปลี่ยนเป็นไม่พอใจทันที "หลินเฉิน กรุณาปรับทัศนคติของคุณด้วย ผมกำลังมอบหมายงานให้คุณ!"
หลินเฉินละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ เงยหน้าขึ้นจ้องซุนห้าวด้วยสายตาเยาะเย้ย
"ลูกค้าในนั้น ล้วนเป็นพวกที่พวกคุณปิดการขายไม่ได้ใช่ไหม ก็แค่อยากให้ผมปิดการขายไม่ได้แล้วไล่ผมออก ยังไงล่ะ คุณกลั่นแกล้งผมขนาดนี้แล้ว ยังจะให้ผมนอบน้อมกับคุณอีกเหรอ? คุณคิดไปเอง"
คำพูดของหลินเฉินเหมือนตบหน้าซุนห้าวอย่างแรง ซุนห้าวหน้าซีดเขียว รู้สึกว่าใบหน้าร้อนผ่าว!
ใช่ ฉันกลั่นแกล้งนาย ฉันใส่ร้ายนาย ฉันอยากไล่นายออก แต่พูดเรื่องพวกนี้ออกมาตรงๆ ได้ยังไง?
ยังมีลูกน้องอีกสองคนกำลังมองอยู่!
"ถ้าปิดการขายได้ก็อยู่ต่อ ถ้าปิดไม่ได้ก็ไสหัวไป ถึงจะไปฟ้องผู้จัดการฉู่ก็เหมือนกัน บริษัทเราไม่เลี้ยงคนว่างงาน!"
ซุนห้าวพูดด้วยสีหน้าเขียวคล้ำแล้วเดินจากไปโดยไม่รอให้หลินเฉินตอบ ในใจตั้งใจแน่วแน่ว่าต้องไล่ไอ้นี่ออกให้ได้ ไม่งั้นต่อไปจะเอาอะไรมารักษาศักดิ์ศรีของหัวหน้าทีม?
หลังจากซุนห้าวจากไป หลินเฉินหยิบแฟ้มขึ้นมาเปิดดูสองสามที แล้วส่งให้ชายหนุ่มใส่แว่นที่นั่งข้างๆ
"เกาฟง ช่วยดูหน่อยว่ายากแค่ไหน"
ชายหนุ่มใส่แว่นชำเลืองมองห้องทำงานของซุนห้าว รับแฟ้มมาดูสองสามที แล้วส่งคืน สายตามีแววเห็นใจอยู่เล็กน้อย
"ผมก็เพิ่งเข้ามาไม่นาน ไม่ค่อยรู้จักรายชื่อพวกนี้เท่าไหร่ แต่มีบางรายที่ผมเคยติดต่อ ความยาก... ค่อนข้างสูง ผมปิดการขายไม่ได้"
เกาฟงพูดอย่างระมัดระวัง แต่หลินเฉินเข้าใจ
เขาเดาไม่ผิด พวกนี้ล้วนเป็นลูกค้าที่ยาก หรือพูดง่ายๆ คือไม่มีทางปิดการขายได้เลย
หลินเฉินเข้าใจแล้ว หยิบบุหรี่โยนให้เกาฟงหนึ่งมวน "ขอบใจ สูบสักมวนไหม"
เกาฟงรับบุหรี่ กล่าวขอบคุณ แต่ไม่ได้สูบ เก็บไว้ข้างๆ
เขารู้สึกเป็นห่วงหลินเฉิน พี่คนนี้ชัดเจนว่าเป็นคนดื้อ คงอยู่ได้ไม่กี่วัน
หลินเฉินกลับไม่สนใจ กลับรู้สึกว่าเกาฟงเป็นคนดี มีโอกาสจะช่วยเหลือเท่าที่ทำได้
ขณะกำลังสูบบุหรี่ โทรศัพท์ของหลินเฉินก็ดังขึ้น
กู้เยว่ซี
"พรุ่งนี้เป็นเวลาฝังเข็มให้คุณปู่ของฉัน คุณว่างใช่ไหม?"
หลินเฉินยิ้มพูด "รับเงินไปแล้ว ก็ต้องว่างสิ"
"ดี งั้นพรุ่งนี้เช้าคุณมาที่บ้านฉันนะ"
"ได้!"


## บทที่ 8 ท่านมีคุณค่าพอที่จะเป็นอาจารย์ของผม

หลังจากวางสายกู้เยว่ซีแล้ว หลินเฉินก็เอาแต่เกียกกร่านจนถึงเวลาเลิกงาน กำลังจะออกไปซื้อเข็มเงินสำรองไว้ แต่ก็ได้รับโทรศัพท์จากเหวินอวี่อันอีกครั้ง
เหวินอวี่อันเชิญเขาไปดื่มชา บอกว่าอยากขอบคุณที่ช่วยเหลือในวันนั้น อีกทั้งในใจยังมีข้อสงสัยบางอย่างที่อยากขอคำแนะนำจากเขา
หลินเฉินคิดสักครู่แล้วก็ตกลง
กลับไปที่บ้านตระกูลฉู่ ต้องเผชิญหน้ากับท่านเฒ่าฉู่ แถมยังต้องแสร้งทำเป็นสามีภรรยากับฉู่เจียเสวี่ย แกล้งทำรักใคร่ ช่างอึดอัดเหลือเกิน สู้ถือโอกาสนี้อยู่ข้างนอกนานๆ กลับไปช้าหน่อย จะได้หลีกเลี่ยงความยุ่งยากไม่ใช่หรือ?
ที่เหวินอวี่อันต้องมีเข็มเงินแน่ๆ ตอนนั้นค่อยขอยืมชุดที่เหมาะสมก็พอ
หลินเฉินนั่งแท็กซี่มาถึงคลินิกของเหวินอวี่อัน ในห้องรับรองชั้นสองมีคนนั่งอยู่สองคน คือเหวินอวี่อันและหลานสาวของเขา เวิน เฉียวเฉียว
เวิน เฉียวเฉียวอายุราวสิบเจ็ดสิบแปด หน้าเรียวเล็ก รูปร่างเล็กบอบบาง แต่หน้าอกกลับมีส่วนโค้งเว้าที่น่าอิจฉา เป็นสาวน้อยหน้าตาใสซื่อแต่รูปร่างเซ็กซี่ เธอสวมเสื้อยืดสีขาวธรรมดา กางเกงขาสั้นสีดำ รองเท้าผ้าใบ ดูเปี่ยมไปด้วยความสดใส
"คุณหนูเวินเรียนแพทย์ด้วยหรือครับ?"
เหวินอวี่อันยิ้มพลางตอบ "ไม่หรอก เธอเพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ พ่อแม่ไปต่างประเทศ เธอเลยมาเที่ยวที่นี่สักพัก... คุณหลิน เรียกเธอว่าเฉียวเฉียวก็ได้"
เวิน เฉียวเฉียวถามอย่างสงสัย "คุณหลิน คุณปู่บอกว่าฝีมือหมอของคุณเก่งกว่าท่านอีก จริงหรือคะ?"
หลินเฉินยิ้มตอบ "นั่นเป็นแค่คำถ่อมตัวของคุณปู่คุณ อย่าเชื่อเลย"
เหวินอวี่อันหัวเราะ "ผมไม่ได้ถ่อมตัวหรอก ถึงจะเห็นคุณหลินใช้การฝังเข็มแค่ครั้งเดียว สั่งยาแค่ครั้งเดียว แต่ก็พอจะพิสูจน์ได้ว่าเก่งกว่าคนแก่อย่างผมตั้งเยอะ"
ดวงตาของเวิน เฉียวเฉียวเป็นประกายทันที เธอไม่เคยเห็นคุณปู่ยกย่องใครในเรื่องวิชาแพทย์ขนาดนี้มาก่อน แต่ในใจก็ยังอดสงสัยไม่ได้ เพราะหลินเฉินที่อยู่ตรงหน้านี้ดูหนุ่มเกินไป
ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นจากชั้นล่าง นั่นแสดงว่ามีคนไข้มา
เหวินอวี่อันและหลินเฉินทั้งสามคนได้ยินเสียงก็เลยไม่มีเวลาดื่มชาต่อ เดินลงมาจากชั้นสอง
ที่หน้าคลินิก เห็นชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบกว่าเดินนำหน้า ด้านหลังมีชายที่ดูเหมือนบอดี้การ์ดสองคนพยุงชายชราผมขาววัยหกสิบกว่า
ชายชราผมขาวหน้าแดงก่ำ หายใจถี่ ร่างกายอ่อนระโหยโรยแรงพิงอยู่กับบอดี้การ์ด ตาปิดสนิท ดูทรมานและอ่อนแรงมาก
สีหน้าเหวินอวี่อันเปลี่ยนไปเล็กน้อย "คุณโม่!"
ชายวัยกลางคนพูดเสียงเข้ม "รีบตรวจเร็ว รักษาพ่อผมให้หาย ให้ค่าตอบแทนล้านหนึ่ง"
"พาท่านไปนอนก่อน"
หลังจากชายชรานอนลง เหวินอวี่อันก็เริ่มตรวจอาการ คิ้วขมวดเป็นรูปตัวอักษรจีน
ชายวัยกลางคนถาม "เป็นอย่างไรบ้าง?"
เหวินอวี่อันสีหน้าเคร่งเครียด "เลือดลมปั่นป่วน อวัยวะภายในได้รับความเสียหาย นี่เป็นอาการบาดเจ็บภายในใช่ไหม?"
ชายวัยกลางคนสีหน้าสดใส "ใช่ รักษาได้ไหม?"
เหวินอวี่อันยิ้มขื่น "การรักษาอาการบาดเจ็บภายในแบบนี้ผมไม่กล้ารับปากว่าจะทำได้ ได้แค่บอกว่าจะพยายามเต็มที่"
สีหน้าชายวัยกลางคนหม่นลงทันที "คุณหมอเวิน ท่านเป็นหมอชื่อดังระดับโลกนะ จะมาพูดแค่ว่าพยายามได้อย่างไร ถ้าท่านรักษาไม่ได้ผมก็จะไปหาหมอคนอื่น อย่ามาเสียเวลาทำให้อาการพ่อผมทรุดหนักไปกว่านี้!"
เหวินอวี่อันสีหน้าเปลี่ยนไป ตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ใครจะกล้ารับประกันร้อยเปอร์เซ็นต์ในการรักษาโรคกันล่ะ
ในขณะที่เหวินอวี่อันกำลังลำบากใจ หลินเฉินก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ผมเคยเห็นแต่คนขอร้องให้รักษา ไม่เคยเห็นคนข่มขู่ให้รักษา วันนี้ได้เห็นของแปลกใหม่เสียแล้ว!"
ชายวัยกลางคนเหลือบมองหลินเฉินด้วยสายตาเย็นชา "คุณเป็นใคร?"
เหวินอวี่อันสะดุ้งตื่น เมื่อเห็นหลินเฉินที่อยู่ข้างๆ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที ตัวเองทำไม่ได้ไม่ได้หมายความว่าหลินเฉินจะทำไม่ได้นี่!
เหวินอวี่อันรีบแนะนำ "คุณโม่ นี่คือหลินเฉิน เขาก็เป็นหมอเหมือนกัน"
ชายวัยกลางคนจ้องมองหลินเฉินด้วยสายตาดูถูก หัวเราะเยาะ "เด็กใหม่หัดงาน ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ สิ่งที่เธอไม่เคยเห็นยังมีอีกเยอะ"
หลังจากเยาะเย้ยหลินเฉินแล้ว ชายวัยกลางคนก็มองเหวินอวี่อันด้วยสายตาเย็นชา พูดเสียงเย็น "ดูท่าคงไม่ไหว คุณหมอเวิน ชื่อเสียงหมอเก่งทั้งสี่ของท่านคงมีน้ำเยอะ หออวี้อันนี้ไม่เปิดก็ได้... พวกเรา ไปกัน!"
ชายวัยกลางคนหมุนตัวเดินไปที่ประตู บอดี้การ์ดสองคนรีบไปพยุงชายชราที่นอนอยู่
หลินเฉินพูดเสียงเรียบ "เขามีชีวิตอยู่ได้อีกแค่สิบห้านาทีเท่านั้น"
ชายวัยกลางคนหยุดเดินทันที หันกลับมามองหลินเฉินด้วยสายตาเย็นชา "แกจะขู่ฉันเหรอ?"
หลินเฉินชี้ไปที่ประตูใหญ่ "ประตูอยู่ตรงนั้น ไม่มีใครห้ามคุณ คุณไปได้!"
เหวินอวี่อันรีบไกล่เกลี่ย "คุณโม่ครับ คุณหมอหลินมีวิชาแพทย์สูงส่ง เก่งกว่าผมมากนัก"
ชายวัยกลางคนชะงักเล็กน้อย มองด้วยสายตาสงสัย "เขาน่ะเหรอ?"
เหวินอวี่อันยิ้มขื่น "เฒ่าม่อบาดเจ็บสาหัสมาก ถ้าตอนนี้คุณจะย้ายไปที่อื่น ไม่ต้องพูดถึงว่าจะหาหมอที่มีความสามารถรักษาได้หรือไม่ แค่เรื่องเวลาก็ไม่อาจรอได้แล้ว แม้ผมจะไม่เก่งเท่าคุณหมอหลิน บอกเวลาที่แน่นอนไม่ได้ แต่ตามที่ผมวินิจฉัย ถ้าไม่รีบรักษา เกรงว่าท่านเฒ่าจะทนไม่ไหวจริงๆ"
ชายวัยกลางคนจึงหันมามองหลินเฉินด้วยสายตาจริงจังเป็นครั้งแรก "คุณรักษาพ่อผมให้หายได้?"
หลินเฉินสีหน้าเย็นชา "ได้"
ชายวัยกลางคนขมวดคิ้วแน่น แต่ก็ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว "งั้นขอให้คุณช่วยรักษาพ่อผมด้วย ขอแค่รักษาหาย ให้ห้าล้าน!"
หลินเฉินยิ้มเย็นชา ขอชุดเข็มเงินจากเหวินอวี่อัน แล้วเดินตรงไปที่เตียงคนไข้ ปลดกระดุมเสื้อคนแก่
หลินเฉินปักเข็มรวดเร็วดั่งสายลม เพียงชั่วพริบตา ร่างของคนแก่ก็เต็มไปด้วยเข็มเงิน
พร้อมกับการปักเข็ม ผิวหนังของคนแก่ก็เริ่มแดงขึ้นอย่างประหลาด สีหน้าก็ค่อยๆ แดงขึ้นด้วย เขาอ้าปากหายใจหอบ ดูเหมือนจะไอ แต่ก็ไอไม่ออก
หลินเฉินรอเงียบๆ ประมาณสามสิบวินาที จึงจับแขนคนแก่พยุงขึ้น มือขวาวางที่กลางหลัง ค่อยๆ ดันจากล่างขึ้นบน ทำซ้ำสองรอบแล้วเปลี่ยนท่ามือตบแรงๆ ทีหนึ่ง เกิดเสียงดังป๊าบ
"อ๊า!"
คนแก่ร้องสั้นๆ ร่างพุ่งไปข้างหน้า พ่นลมเสียออกมามากมาย
พร้อมกับการพ่นลมเสียออกมา สีแดงบนใบหน้าและร่างกายของคนแก่ก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว และการหายใจของเขาก็กลับมาโล่งทันที
หลินเฉินพยุงคนแก่นอนลง แล้วหยิบปากกาเขียนใบสั่งยา วางลงบนโต๊ะ
"ตอนนี้เขาไม่เป็นไรแล้ว แค่พักฟื้นก็พอ ยานี้วันละสามครั้ง หนึ่งชุดกินสองวัน กินสามชุดติดต่อกัน อาการบาดเจ็บก็จะหายสนิท"
ชายวัยกลางคนแสดงสีหน้ายินดี เขาเข้าไปใกล้เตียงถาม "พ่อ รู้สึกยังไงบ้าง?"
แม้คนแก่จะมีสีหน้าซีดเซียว แต่ตอนนี้หายใจสม่ำเสมอ แววตามีประกาย ตอบว่า "ฉันไม่เป็นไรแล้ว เมื่อกี้เกือบหายใจไม่ออกตาย..."
ชายวัยกลางคนได้ยินดังนั้น จึงถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เขาหันกลับมา หยิบบัตรธนาคารใบหนึ่งยื่นให้หลินเฉิน น้ำเสียงสุภาพขึ้นมาก "คุณหมอหลิน ขอบคุณที่ช่วยรักษาพ่อผม นี่เงินห้าล้าน เชิญรับไว้"
หลินเฉินไม่ยื่นมือรับ พูดเสียงเย็นชา "ไม่ต้องจ่ายเงินแล้ว เชิญพวกคุณออกไป หออวี้อันเล็กเกินกว่าจะต้อนรับพระพุทธเจ้าอย่างพวกคุณ ต่อไปก็อย่ามาอีก"
เหวินอวี่อันมองหลินเฉินด้วยความตกใจ นั่นมันห้าล้านนะ! หลินเฉินปฏิเสธง่ายๆ เลย?
ที่สำคัญกว่านั้นคือหลินเฉินยังออกหน้าเพื่อหออวี้อัน เพื่อเขาด้วย!
เวิน เฉียวเฉียวที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ดวงตาเป็นประกาย มองหลินเฉินด้วยสายตาเต็มไปด้วยความชื่นชมที่ไม่ปิดบัง!
แมนมาก!
มีเสน่ห์จริงๆ!
ชายวัยกลางคนขมวดคิ้ว เขาไม่คิดว่าเงินห้าล้านที่ตนเสนอจะถูกปฏิเสธ ที่สำคัญกว่านั้นคือ เขาถูกหลินเฉินด่าอย่างไม่ไว้หน้า!
"คุณรู้มั้ยว่าผมเป็นใคร? พูดกับผมแบบนี้?"
หลินเฉินยิ้ม
"ฉันพูดแบบนี้ มีปัญหาอะไรหรือ?"
ชายวัยกลางคนจ้องหลินเฉินเย็นชา "คุณรู้มั้ย แค่ผมพูดคำเดียว พรุ่งนี้หออวี้อันก็ต้องปิด"
"แล้วยังไง ฉันต้องประจบเอาใจคุณ ต้องนอบน้อมกับคุณงั้นเหรอ?"
หลินเฉินยิ้ม สีหน้าแสดงความดูแคลนมากขึ้น "ผมรู้ว่าคุณอาจจะมีเงิน หรือไม่ก็มีอำนาจ หรือทั้งมีทั้งเงินทั้งอำนาจ แต่แล้วยังไง? ผมกินข้าวบ้านคุณหรือไง ต้องคอยเกรงใจคุณ?"
สีหน้าชายวัยกลางคนเปลี่ยนเป็นไม่พอใจทันที "หยิ่งในฝีมือ! คุณหมอหลิน คุณรู้ได้ยังไงว่าจะไม่มีวันที่ต้องมาขอร้องผม?"
หลินเฉินพูดเรียบๆ "ขอร้อง คุณรู้มั้ยว่าคำนี้เขียนยังไง ขอหมอรักษาโรค คุณเข้าใจความหมายมั้ย ผมไม่ขอร้องคุณ ผมไม่ตาย แต่คุณไม่ขอร้องผม พ่อคุณก็จะตายต่อหน้าคุณ คุณมีทรัพย์สินพันล้านหมื่นล้าน แล้วมันจะช่วยอะไรได้?"
สีหน้าชายวัยกลางคนยิ่งเย็นชาลงอีกสองส่วน เขาอยู่ในตำแหน่งสูง นานมากแล้วที่ไม่มีใครกล้าพูดกับเขาแบบนี้
เขากำลังจะพูด คนแก่ด้านหลังพลันสูดหายใจลึก พูดเสียงอ่อนแรง "จวินหวู่ ขอโทษเขาซะ!"


## บทที่ 9 โง่เขลา!

ชายวัยกลางคนชะงักไปครู่หนึ่ง หันหน้ามาด้วยความตกใจ "พ่อ..."
ชายชราจ้องมองชายวัยกลางคนด้วยความโกรธ "คุณหลินเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตผม คุณพูดจากับผู้มีพระคุณแบบนี้หรือ? คุณเวินเป็นหมอชื่อดังที่ช่วยชีวิตผู้คนมามากมาย แม้จะรักษาโรคของผมไม่ได้ แต่นั่นก็เป็นชะตากรรมของผม จะไปบังคับให้หมอรับประกันว่าจะรักษาหายได้ยังไง ถ้าคนไข้ทุกคนทำแบบคุณ แล้วหมอคนไหนจะกล้ารักษาคนไข้อีก?"
ชายวัยกลางคนถูกชายชราดุด่า ไม่กล้าเถียง พูดเสียงเบา "ผมก็แค่เป็นห่วงพ่อนะ คุณหมอหลินช่วยชีวิตพ่อ ผมก็ให้ค่าตอบแทน 5 ล้านแล้ว แต่เขาไม่รับ..."
"ขอโทษเดี๋ยวนี้!"
ชายชราพูดเสียงเด็ดขาด ดุด่าอย่างไม่ปรานี "ฉันว่าเจ้าคงลอยอยู่บนฟ้านานเกินไปแล้ว จนลืมวิธีคบหาผู้คนตามปกติไปแล้ว!"
ชายวัยกลางคนทำหน้าไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งพ่อ หันไปพูดว่า "คุณหมอหลิน คุณหมอเวิน ผมขอโทษ วันนี้ผมร้อนใจเรื่องอาการป่วยของพ่อ พูดจาไม่ดีไป ขอให้ยกโทษให้ด้วย"
หลินเฉินตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย "พวกคุณไปได้แล้ว"
ชายชราพยักหน้าให้บอดี้การ์ดช่วยพยุง พยายามโค้งคำนับให้หลินเฉิน "คุณหลิน ลูกชายผมล่วงเกิน ขอให้ช่วยให้อภัยด้วย ที่คุณช่วยชีวิตผม ผมซาบซึ้งใจมาก เมื่อผมหายดีแล้ว จะมาขอบคุณอีกครั้ง"
สีหน้าหลินเฉินอ่อนลงเล็กน้อย "คุณลุงไม่ต้องมากพิธีหรอก ไม่ต้องมาอีกก็ได้ ผมไม่ใช่คนของหออวี้อัน ผมแค่มาซื้อเข็มเงินเท่านั้น บังเอิญเจอเข้าก็ช่วยเหลือไปตามน้ำใจ"
ชายชราแสดงสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย จากนั้นก็หันไปรับบัตรจากมือชายวัยกลางคน ยื่นให้หลินเฉินด้วยท่าทางนอบน้อม
"คุณหลิน วันนี้ที่คุณช่วยอาจเป็นเรื่องง่ายสำหรับคุณ แต่สำหรับผมมันคือการช่วยชีวิตจริงๆ ขอให้รับบัตรนี้ไว้ ไม่มีเจตนาอื่น แค่ค่ารักษาเล็กน้อย หมอรักษาคนไข้ก็ควรได้ค่ารักษา ไม่ใช่หรือ?"
ชายชราพูดด้วยความเคารพ และฟังออกว่าเป็นความกตัญญูจากใจจริง อีกทั้งยังยื่นให้ด้วยสองมืออย่างนอบน้อม คนอายุมากขนาดนี้แล้ว หลินเฉินก็เลยรับไว้
เขาช่วยชีวิตชายชรา รับเงินนี้ก็ไม่ต้องละอายใจ
"ได้ ผมรับบัตรไว้"
ชายชราถอนหายใจโล่งอก หันไปพูดกับเหวินอวี่อัน "คุณเวิน รอให้ผมหายดีก่อน ผมจะมาขอบคุณอีกครั้ง จะมีของขวัญมากมาย!"
เหวินอวี่อันโบกมือ "คุณโม่ คุณมากเกินไปแล้ว ผมไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่สมควรรับคำขอบคุณ!"
ชายชรายิ้ม "ถ้าไม่ใช่คุณเวิน คุณหลินจะมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ถ้าคุณหลินไม่อยู่ ป่านนี้ผมก็ตายไปแล้ว ถึงผมจะอายุ 65 แล้ว แต่ก็ยังอยากมีชีวิตอยู่อีกสักพัก"
ชายชราหันมา หยิบนามบัตรใบหนึ่ง ยื่นให้หลินเฉินด้วยสองมือ "คุณหลิน ผมชื่อโม่ต้าหง ประธานกรรมการกลุ่มหงเซียง นี่ลูกชายผมโม่จวินหวู่ ถ้าคุณหลินมีปัญหาหรือต้องการความช่วยเหลืออะไรในผิงเจียง โทรหาผมได้ตลอด"
"ได้ครับ งั้นขอบคุณท่านผู้เฒ่าโม่ล่วงหน้า!"
แม้หลินเฉินจะไม่ชอบโม่จวินหวู่ แต่ท่านผู้เฒ่าโม่รู้จักการวางตัวดีมาก ทำให้คนรู้สึกไม่ชอบได้ยาก
หลังจากทุกคนบอกลากัน หลินเฉินก็ขอชุดเข็มเงินจากเหวินอวี่อันแล้วจากไป ส่วนพ่อลูกโม่ก็ขึ้นรถกลับ
"พ่อ ผมยอมรับว่าหลินเฉินมีวิชาแพทย์เก่งมาก แต่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือ?"
บนรถเบนซ์ที่แล่นเร็ว โม่จวินหวู่ถามคำถามที่อัดอั้นมานาน
โม่ต้าหงพิงพนักเก้าอี้ จ้องมองโม่จวินหวู่ด้วยแววตาผิดหวังเล็กน้อย "พ่อถามหน่อย พ่อบาดเจ็บได้ยังไง?"
โม่จวินหวู่ตอบ "ถูกศัตรูทำร้าย"
โม่ต้าหงถามต่อ "เขาพูดยังไง?"
โม่จวินหวู่ลังเลก่อนตอบ "บอกให้ผมเตรียมงานศพให้พ่อ"
โม่ต้าหงถอนหายใจ "พ่อถูกผู้ฝึกตนทำร้าย หมอธรรมดารักษาไม่ได้ ส่วนการผ่าตัดในโรงพยาบาล พ่อคงตายก่อนเข้าห้องผ่าตัดเสียอีก เขาถึงบอกให้เตรียมงานศพ เขาต้องการให้พ่อทรมานก่อนตาย"
"เหวินอวี่อันได้ชื่อว่าเป็นหนึ่งในสี่หมอเทวดา นี่ไม่ใช่ชื่อลอยๆ แต่เขายังช่วยอะไรไม่ได้ แต่หลินเฉินกลับรักษาพ่อได้อย่างง่ายดาย นี่หมายความว่าอะไร?"
โม่จวินหวู่ตอบโดยไม่ทันคิด "หมายความว่าวิชาแพทย์ของหลินเฉินเหนือกว่าเหวินอวี่อัน?"
"โง่!"
โม่ต้าหงด่า พูดอย่างเสียดาย "ที่เหวินอวี่อันรักษาพ่อไม่ได้ ไม่ใช่แค่เพราะวิชาแพทย์ไม่พอ สาเหตุใหญ่คือเขาเป็นคนธรรมดา ไม่ใช่ผู้ฝึกตน ไม่มีพลังภายใน จึงไม่สามารถขจัดการบาดเจ็บภายในอวัยวะของพ่อได้"
โม่จวินหวู่ตาโตด้วยความตกใจ พูดอย่างตื่นตะลึง "หลินเฉินเป็นผู้ฝึกตน?"
โม่ต้าหงจ้องมองโม่จวินหวู่ที่เพิ่งรู้ตัว ถอนหายใจพูดว่า "ศัตรูของฉันเป็นผู้ฝึกตน ครั้งนี้เขาต้องการทรมานฉัน ให้ฉันรู้สึกถึงความเจ็บปวดก่อนตาย จึงให้โอกาสฉันรอดชีวิต แต่ครั้งหน้าล่ะ?"
เมื่อได้ยินคำพูดของโม่ต้าหง สีหน้าของโม่จวินหวู่ก็ซีดขาวในทันที
"หลินเฉินสามารถรักษาอาการบาดเจ็บภายในได้ แสดงว่าเขาก็เป็นผู้ฝึกตนเช่นกัน เขายังหนุ่มแต่มีพลังภายในแล้ว นี่แสดงว่าเขาต้องมีพรสวรรค์พิเศษ หรือไม่ก็มีอาจารย์ที่เก่งกาจสอน!"
"ศัตรูวันนี้ไม่สำเร็จ เขาต้องมาโจมตีฉันอีกแน่ ตราบใดที่ฉันยังไม่ตาย เขาจะไม่ยอมหยุดแน่นอน!"
"และหลินเฉินช่วยชีวิตฉันวันนี้ นี่เป็นบุญคุณ และเป็นโอกาสด้วย ผ่านเรื่องนี้ เราอาจจะได้สร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับหลินเฉิน บางทีอาจขอให้เขาหรือคนหลังเขาช่วยแก้ปัญหาให้เราได้ แต่ไอ้โง่อย่างแกไม่เพียงไม่ฉวยโอกาสสร้างความสัมพันธ์ แต่กลับไปสร้างความบาดหมางกับเขา แกคงอยากให้ฉันตายเร็วๆ เพื่อจะได้เข้าควบคุมหงเซียงทั้งหมดสินะ?"
โม่จวินหวู่หน้าแดงๆ ขาวๆ สลับกัน ยิ้มขื่นพูดว่า "พ่อครับ พ่อรู้ว่าผมไม่ได้คิดอย่างนั้น ผมแค่..."
โม่ต้าหงตัดบทโม่จวินหวู่ แค่นเสียงพูดว่า "แค่คิดว่าตัวเองมีเงินมีอำนาจ สูงส่งกว่าคนอื่น คิดว่าเงินซื้อได้ทุกอย่าง งั้นฉันถามแก ครั้งนี้ที่ศัตรูลงมือกับฉัน เงินช่วยอะไรได้บ้าง?"
โม่จวินหวู่มีเหงื่อเย็นผุดที่หน้าผาก เขาขอโทษอย่างจริงใจ "พ่อครับ ผมผิดไปแล้ว!"
โม่ต้าหงถอนหายใจ "จวินหวู่ เจ้าต้องจำไว้ ในโลกนี้มีคนมากมายที่เราไม่ควรไปสร้างความบาดหมางด้วย ไม่ใช่แค่ผู้มีอำนาจระดับสูงกว่า แต่รวมถึงผู้ฝึกตนด้วย หากสร้างความบาดหมางกับผู้มีอำนาจ อย่างมากก็แค่เสียเงิน แต่หากสร้างความบาดหมางกับผู้ฝึกตน สิ่งที่เสียมักจะเป็นชีวิต ในสายตาพวกเขา ไม่มีการแบ่งแยกระหว่างคนรวยกับคนจน มีแต่คนที่พวกเขาฆ่าได้กับฆ่าไม่ได้เท่านั้น เพราะทุกคนมีชีวิตแค่ชีวิตเดียว"
โม่จวินหวู่มีเหงื่อเย็นออกมากขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าวันนี้ตนได้ทำเรื่องโง่เขลาอะไรลงไป
"พ่อครับ พรุ่งนี้ผมจะไปขอโทษถึงบ้าน"
"ยังไม่ต้องตอนนี้ เขามีอคติกับเจ้าแล้ว ถึงเจ้าจะไปขอโทษ เขาก็อาจจะไม่ยอมรับ พรุ่งนี้เจ้าส่งเงินห้าล้านไปให้เหวินอวี่อันด้วย แล้วลองสืบดูว่าหลินเฉินทำอาชีพอะไร แล้วค่อยหาทางช่วยเหลือเขาทางอ้อม"
ดวงตาแก่ชราของโม่ต้าหงเปล่งประกายแห่งปัญญา เขาแนะนำโม่จวินหวู่เบาๆ
โม่จวินหวู่พยักหน้าอย่างจริงจัง "พ่อครับ ผมเข้าใจแล้ว พ่อวางใจเถอะ ผมรู้ว่าต้องทำอย่างไร"
โม่ต้าหงพยักหน้า "อย่าคิดเรื่องได้เสีย อย่าคำนวณผลประโยชน์ คนระดับสูงอย่างหลินเฉิน ถ้าเจ้าจริงใจที่จะเป็นเพื่อนกับเขา เขาก็จะเป็นเพื่อนกับเจ้าเอง"
บทสนทนาของพ่อลูกตระกูลโม่ หลินเฉินย่อมไม่รู้ กลับไปแล้วก็เข้านอนแต่หัวค่ำ
เช้าวันรุ่งขึ้น หลินเฉินก็ไปตามนัดเพื่อฝังเข็มให้คุณปู่กู้
"ผมมาแล้ว"
หลินเฉินยืนอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่กลางเขา มองดูทิวทัศน์โดยรอบ ในใจคิด ตระกูลกู้นี่รวยจริงๆ
บ้านหลังนี้ต้องมีมูลค่าหลายสิบล้านแน่ๆ
กู้เยว่ซีออกมาอย่างรวดเร็ว สวมชุดเดรสเกาะอกเข้ารูป กระดูกไหปลาร้าอันงดงาม คอสวมสร้อยคอทองคำขาวพร้อมจี้ ทำให้สายตาผู้คนอดไม่ได้ที่จะมองไปยังร่องอกขาวเนียน ทั้งตัวดูมีเสน่ห์และน่าหลงใหล
กู้เยว่ซีขมวดคิ้ว "ทำไมเพิ่งมา?"
หลินเฉินถามอย่างแปลกใจ "ก็คุณบอกว่าสิบเอ็ดโมงไม่ใช่หรือ ผมมาตรงเวลานะ"
กู้เยว่ซีเบ้ปาก "ก็ได้ ไม่ใช่ว่าคุณมาสาย แต่มีบางคนมาเร็วเกินไป"
หลินเฉินยิ้มถาม "ใครหรือ? ดูเหมือนจะเป็นคนที่คุณไม่ชอบ?"
กู้เยว่ซีไม่ตอบ แต่เดินมาคล้องแขนหลินเฉิน กระซิบว่า "เข้าไปกันเถอะ ทำตัวเป็นธรรมชาติหน่อย อย่าให้แผนแตก"
หลินเฉินก้มมองลงไป เนื่องจากเป็นหน้าร้อน ทุกคนใส่เสื้อผ้าบางๆ ข้อศอกของหลินเฉินสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลชัดเจน
กู้เยว่ซีสังเกตเห็นสายตาของหลินเฉิน ใบหน้าแดงเรื่อ จ้องหลินเฉินอย่างดุๆ "อย่าคิดมาก แค่แสดงให้คนข้างในดูเท่านั้น"
หลินเฉินกะพริบตา "คนข้างในเป็น... คนที่จีบคุณหรือ?"
กู้เยว่ซีดึงหลินเฉินเดินเข้าไป "คุณไม่ต้องสนใจ แค่จำไว้ว่าตอนนี้คุณเป็นแฟนฉัน ทำตัวเหมือนแฟนฉันก็พอ!"
ขณะพูดคุย ทั้งสองเดินเข้ามาในห้องรับแขก กู้เยว่ซีร้องเสียงดีใจ "พ่อคะ หลินเฉินมาแล้วค่ะ"
หลินเฉินยังไม่ทันพูดอะไร ชายหนุ่มบนโซฟาก็ลุกพรวดขึ้นยืน จ้องมองหลินเฉินอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่สิ พูดให้ถูกคือจ้องมองข้อศอกของหลินเฉินที่แนบชิดกับอกของกู้เยว่ซี ดวงตาลุกโชนด้วยความริษยา
"เสี่ยวซี เขาเป็นใครกัน!"


## บทที่ 10 เธอจะใช้ข้ออ้างนี้กับฉันไปตลอดชีวิตไม่ได้นะ

เสี่ยวซี?
หลินเฉินกวาดตามองชายหนุ่ม ในใจรู้สึกขำ
ดูเหมือนเขาจะกลายเป็นเกราะกำบังเสียแล้ว
กู้เยว่ซีไม่มีความรู้สึกอะไรกับชายหนุ่มคนนี้ พลางกลอกตาและแนะนำด้วยสีหน้าไม่พอใจ "หลินเฉิน แฟนฉัน"
"แฟน?"
น้ำเสียงของชายหนุ่มสูงขึ้นทันที แต่แล้วก็รู้ตัวว่าปฏิกิริยาตัวเองรุนแรงเกินไป รีบเก็บอาการ แกล้งทำเป็นใจเย็นพูดว่า "ทำไมจู่ๆ ถึงมีแฟนโผล่มา ก่อนหน้านี้ไม่เคยได้ยินเธอพูดถึงเลยนะ คงไม่ใช่หาคนมาแสร้งทำเป็นแฟนเพื่อให้ลุงป้าพอใจหรอกนะ?"
เดาถูกเผงเลย!
หลินเฉินหัวเราะในใจ แต่ทำหน้าสงสัย "เยว่เยว่ คนนี้คือ..."
กู้เยว่ซีแนะนำ "อู๋เจียจวิ้น นี่คือลุงอู๋ ลุงอู๋เป็นเพื่อนของพ่อ เป็นประธานบริษัทเจี้ยนอันดีเวล็อปเมนท์ วันนี้พวกเขามาเยี่ยมคุณปู่"
หลินเฉินฟังแล้วก็เข้าใจ
อู๋อันกับกู้หงเถาเป็นเพื่อนกัน กู้หงเถามีลูกสาว อู๋อันมีลูกชาย มาเยี่ยมถึงบ้านแบบนี้ จะเป็นเรื่องอะไรได้?
ก็แค่อยากสานสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้นขึ้น จากเพื่อนเป็นญาติไง!
ดูท่าทางแล้ว กู้หงเถาคงพอใจในตัวอู๋เจียจวิ้น และมีความตั้งใจแบบนั้น แต่กู้เยว่ซีคงไม่มีความรู้สึกอะไรกับอู๋เจียจวิ้น เลยต้องใช้เขาเป็นเกราะกำบัง
กู้เยว่ซีหลีกเลี่ยงที่จะตอบคำถามของอู๋เจียจวิ้น หันไปพูดว่า "พ่อคะ พ่อคุยกันไปก่อนนะคะ หนูจะพาหลินเฉินไปรักษาคุณปู่"
กู้หงเถาสีหน้าเรียบนิ่ง ไม่แสดงอารมณ์ "ไปเถอะ หลินเฉิน รบกวนด้วยนะ"
หลินเฉินยิ้มพูด "เราเป็นคนในครอบครัวเดียวกัน จะรบกวนอะไรกัน ลุงครับ คุณต้อนรับแขกเถอะ ผมจะไปฝังเข็มให้คุณปู่"
กู้หงเถาขมวดคิ้ว หายใจแรงขึ้นสองเฮือก
ใครเป็นคนในครอบครัวเดียวกับแก?
ใครยอมรับแกกัน?
อยากเข้าตระกูลกู้ แกฝันไปเถอะ!
ดูท่าต้องบอกใบ้อู๋เจียจวิ้นหน่อยแล้ว ให้ไล่หลินเฉินออกไปจากข้างๆ เสี่ยวซี
...
"เยี่ยมมาก!"
พอขึ้นชั้นสอง กู้เยว่ซีหยุดเดิน ชูนิ้วโป้งให้หลินเฉิน กระซิบชม "ทำต่อไปนะ ไล่ไอ้หมอนั่นไปให้พ้น!"
หลินเฉินหัวเราะเบาๆ "ก่อนหน้านี้ไม่ได้บอกเรื่องนี้นะ"
กู้เยว่ซีแค่นเสียง "นายไม่ใช่แฟนฉันหรอกเหรอ? การปกป้องแฟนไม่ให้ถูกผู้ชายคนอื่นรบกวน นี่ไม่ใช่สิ่งที่แฟนควรทำหรือไง?"
หลินเฉินเบิกตาโต "เธอคิดไปเองนะ!"
"ใครคิดไปเองกัน!"
กู้เยว่ซีตีแขนหลินเฉินที แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ ท่าทางแบบนี้ดูสนิทสนมเกินไปแล้ว จึงจ้องหลินเฉิน "เรามีข้อตกลงกันนะ นายอย่าได้ทรยศฉันล่ะ!"
"โอเค รู้แล้ว!"
หลินเฉินยิ้ม เดินตามกู้เยว่ซีเข้าห้องของกู้เจี้ยนจวิน
กู้เจี้ยนจวินนั่งพิงเตียง เห็นหลินเฉินมาก็ดีใจมาก ท่าทางเหมือนกำลังมองหลานเขย
หลินเฉินตรวจร่างกายกู้เจี้ยนจวินก่อน แล้วจึงฝังเข็ม
หลังรักษาเสร็จ คุยกับกู้เจี้ยนจวินเรื่องทั่วไปสองสามประโยค หลินเฉินกับกู้เยว่ซีก็ออกจากห้อง
"เรียบร้อย ผมกลับละ"
กู้เยว่ซีรีบคว้าแขนหลินเฉินไว้ "รีบอะไร นี่ก็ถึงเวลาอาหารแล้ว อย่างน้อยก็กินข้าวก่อนค่อยกลับสิ..."
หลินเฉินมองกู้เยว่ซีอย่างขบขัน "อยากให้ผมช่วยบังอีกเหรอ? คุณสวยขนาดนี้ อย่าคิดมากไปเลย!"
กู้เยว่ซีเห็นหลินเฉินจะหนี ก็ร้อนใจขึ้นมา "ทำไมนายเป็นแบบนี้ล่ะ? ไม่ได้ตกลงกันแล้วเหรอ นาย...นายเห็นหน้าอกฉันแล้ว ไม่รับผิดชอบเหรอ!"
หลินเฉินหัวเราะ "อย่ามาแกล้งทำ นั่นมันอุบัติเหตุ แถมเป็นการช่วยชีวิตคุณด้วย คราวที่แล้วคุณก็แกล้งทำแบบนี้ไปครั้งนึงแล้ว จะเอาเรื่องนี้มาแกล้งทำกับผมไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก"
กู้เยว่ซีจู่ๆ ก็ยิ้มเย้ายวนใส่หลินเฉิน ยกมือจับชายเสื้อตรงหน้าอก "งั้น...จะดูอีกรอบไหม?"
ดูอีกรอบ?
หลินเฉินยิ้ม ไม่หลบสายตา มองกู้เยว่ซีพลางยิ้มตาหยี "ผมไม่ว่าอะไรนะ!"
มือที่จับชายเสื้อของกู้เยว่ซีชะงักค้าง
ตามที่เธอคิด พอเธอทำท่าจะดึงเสื้อ หลินเฉินต้องอายแล้วถอยหนีแน่ๆ
แต่ไอ้คนนี้ไม่เล่นตามกติกาเลย!
ตาโตขนาดนั้น กล้าดูจริงๆ ด้วย?
กู้เยว่ซีหน้าแดง แค่นเสียง "ไอ้ลามก!"
หลินเฉินกางมือทั้งสองข้างออก ยิ้มอย่างไร้เดียงสา "นี่เธอเป็นคนพูดเองไม่ใช่หรือ ฉันทำตัวลามกตรงไหน ฮ่าๆ อย่าคิดจะหลอกฉันสิ ผู้หญิงน่ะ อย่าไปแข่งกับผู้ชายในเรื่องแบบนี้เลย สุดท้ายก็เสียเปรียบเอง เอาล่ะ เลิกแกล้งทำไปได้แล้ว เอามือลงได้แล้ว"
รอยยิ้มของหลินเฉินที่ตกอยู่ในสายตาของกู้เยว่ซีกลายเป็นการเยาะเย้ยอย่างไม่ปิดบัง และประโยคสุดท้ายนั้นยิ่งทำให้เลือดขึ้นหน้า
แกล้งทำ?
นายกำลังเยาะเย้ยว่าฉันไม่กล้าเปิดเสื้อ เยาะเย้ยว่าฉันแค่แสร้งทำ!
วันนี้ฉันจะเปิดให้ดู แล้วนายจะว่ายังไง!
ถึงยังไงนายก็เคยเห็นมาแล้ว เห็นอีกครั้งจะเป็นไรไป!
กู้เยว่ซีหัวร้อนขึ้นมา มือทั้งสองข้างออกแรงทันที ดึงเสื้อตรงหน้าอกเปิดออก
รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินเฉินแข็งค้างทันที
ผู้หญิงคนนี้...
เธอกล้าเปิดจริงๆ ด้วย!
หลินเฉินไม่ใช่ว่าไม่เคยผ่านผู้หญิงมาก่อน แต่ในชั่วขณะนั้น เขาก็ถูกทิวทัศน์อันงดงามดึงดูดไป
สวยจริงๆ!
วินาทีถัดมา กู้เยว่ซีรีบดึงเสื้อปิดกลับในทันที ปกปิดความงามทั้งหมดไว้
หลินเฉินได้สติกลับมา ปากแห้งผาก "โอ้โห เธอ...เธอจริงจังเหรอ?"
ใบหน้าของกู้เยว่ซีแดงก่ำราวกับเมฆสีแดงยามพระอาทิตย์ตก แก้มร้อนผ่าว ในใจเต็มไปด้วยความเสียใจ
เมื่อกี้คิดอะไรอยู่ ถึงได้กล้าเปิดเสื้อให้ผู้ชายน่าเกลียดคนนี้ดู?
ตัวเองต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ!
พระเจ้า!
ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาจะคิดยังไงกับเรา?
กู้เยว่ซีกัดฟันมองหลินเฉิน เห็นว่าเขามีสีหน้าเก้อเขินและลำบากใจ ความกังวลและอายในใจก็เบาบางลงอย่างประหลาด
ดูเหมือนเขาจะตกใจกับการกระทำของเราหรือเปล่า?
เขินอาย?
ดีล่ะ ถ้าเราไม่เขินอาย คนที่เขินอายก็คือเขา!
กู้เยว่ซีรีบปรับสภาพจิตใจ ทำให้ตัวเองสงบลง แกล้งทำเป็นใจเย็นแล้วแค่นเสียงเย็นชา "สวยไหม?"
หลินเฉินพูดอะไรไม่ออก
สวยไหม?
แน่นอนว่าสวย!
แต่เขาพูดไม่ได้!
หลินเฉินยิ้มอย่างจนใจ "ปกติเธอก็เอาแต่ใจแบบนี้เหรอ?"
"แน่นอนว่าไม่ใช่!"
กู้เยว่ซีโต้กลับทันที แล้วรีบควบคุมอารมณ์ ดึงหัวข้อกลับมา "อยู่กินข้าวด้วยกัน ช่วยไล่คนนั้นไป ได้ไหม?"
หลินเฉินถอนหายใจ "ได้ ฉันจะช่วยเธอ แต่ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีกนะ หัวใจฉันรับไม่ไหว"
ทนไม่ไหวกับความตื่นเต้น?
กู้เยว่ซีมีความคิดแปลกๆ ผุดขึ้นในหัว เป็นเพราะมันสวยเกินไปหรือ?
"ได้ งั้นเราลงไปกันเถอะ"
หลินเฉินไม่ขยับเท้า ชี้ไปที่ใบหน้าของกู้เยว่ซี "หน้าแดงเหมือนผ้าแดงเลย คอก็แดงด้วย รอสักครู่ค่อยลงไปเถอะ"
กู้เยว่ซีกัดริมฝีปาก จู่ๆ ก็ยื่นมือไปจับมือของหลินเฉิน "ลงไปแบบนี้แหละ ให้พวกเขาคิดไปเอง จะได้ผลดีกว่า!"
หลินเฉินคิดดู ก็เหมือนจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ
กู้เยว่ซีจูงมือหลินเฉินเดินลงจากบันได เสียงฝีเท้าทำให้คนในห้องรับแขกสะดุ้ง ทุกคนหันมามอง
กู้เยว่ซีใบหน้าแดงระเรื่อ รอยแดงที่คอยังไม่จางหาย ท่าทางเขินอาย ยังจับมือหลินเฉินอยู่ เมื่อเห็นภาพนี้ ทุกคนในห้องสีหน้าเคร่งขรึมลง โดยเฉพาะอู๋เจียจวิ้น ดวงตาทั้งคู่เหมือนจะพ่นไฟ กำหมัดแน่น
กู้หงเถารู้สึกเก้อเขินในใจ ตนเองเพิ่งเตือนอู๋เจียจวิ้นไป ลูกสาวก็มาทำแบบนี้ นี่มันไม่ใช่การตบหน้าหรอกหรือ?
กู้หงเถารีบเปลี่ยนเรื่อง "คุณปู่เป็นยังไงบ้าง?"
หลินเฉินเดินเข้าห้องรับแขกอย่างเป็นธรรมชาติ ตอบว่า "ดีขึ้นมากแล้ว แค่กินยาต่อก็พอ"
กู้หงเถาโล่งอก แม้เขาจะไม่ชอบหลินเฉิน แต่ก็เป็นห่วงสุขภาพของพ่อ
กู้เยว่ซียิ้มตาหยี "หิวกันแล้ว กินข้าวได้หรือยัง?"
กู้หงเถามองหลินเฉิน เห็นว่าเขาไม่มีท่าทีจะลากลับ ในใจแค่นเสียงเย็นชา แต่สีหน้าสงบนิ่งพยักหน้า "อืม กินข้าวกันเถอะ เสี่ยวหลิน เหนื่อยแล้ว เรามาดื่มกันสักหน่อย..."


## บทที่ 11 คุณมีปัญหาเรื่องนั้น

"เสี่ยวหลิน รีบมานั่งสิ"
กู้หงเถาแสดงท่าทีเย็นชาต่อหลินเฉิน แต่ไป๋เชี่ยนผู้เป็นแม่ของกู้เยว่ซีกลับแสดงความเป็นมิตรอย่างมาก ใบหน้าเธอเปื้อนยิ้มอ่อนโยนและเป็นกันเอง
หลินเฉินนั่งข้างกู้เยว่ซีอย่างเป็นธรรมชาติ อู๋เจียจวิ้นเดิมทีอยากจะนั่งข้างกู้เยว่ซี แต่ถูกอู๋อันดึงตัวไว้ จึงต้องนั่งตรงข้ามกับหลินเฉิน
อาหารมีมากมายหลากหลาย เหล้าก็เป็นเหล้าดี เป็นเหล้าเฟยเทียนบ่มไว้ 30 ปี ที่พ่อลูกตระกูลอู๋นำมา
กู้หงเถาเปิดขวดเหล้าพลางยิ้มพูดว่า "สามสิบปีเชียวนะ ยังเก็บรักษาได้ดีขนาดนี้ หายากจริงๆ"
อู๋อันยิ้มตอบ "เพื่อนผมทำธุรกิจเหล้า เขามีห้องเก็บเหล้าขนาดใหญ่ ทุกปีเขาจะเก็บเหล้าดีๆ ไว้เยอะมาก ผมไปที่นั่นครั้งล่าสุด ซื้อมาสองลังเลย ถ้าเฒ่ากู้ชอบ เดี๋ยวผมจะหามาให้อีก"
กู้หงเถายิ้มพูด "เหล้าดีขนาดนี้จะไม่ชอบได้ยังไง แล้วจะดื่มอะไรอีกล่ะ"
อู๋อันหัวเราะร่าพูด "งั้นได้ เดี๋ยวผมจะหามาให้อีกสักหลายลัง"
ผู้ชายสี่คน คนละแก้ว ประมาณสองเหลา เหล้าขวดหนึ่งก็หมดไป
อู๋เจียจวิ้นส่งแก้วเหล้าให้หลินเฉิน พร้อมถามอย่างไม่ตั้งใจ "ได้ยินว่าหลินเฉินเคยอยู่ในกองทัพมาก่อนเหรอ"
หลินเฉินพยักหน้า "ใช่"
อู๋เจียจวิ้นยิ้มถาม "เหล่าทัพไหนล่ะ"
"ทหารบก"
หลินเฉินไม่รอให้อู๋เจียจวิ้นถามต่อ ยิ้มพูดว่า "ก็แค่ทหารธรรมดา พอครบกำหนดก็ปลดประจำการ"
อู๋เจียจวิ้นยิ้มพูดว่า "คุณเป็นทหารมาหลายปีแล้วก็ปลดประจำการ นับว่าเสียเวลาเปล่านะ เพราะเป็นทหารเดือนหนึ่งได้แค่ไม่กี่พันหยวน แม้แต่เหล้าขวดนี้ยังซื้อไม่ได้ พอปลดประจำการก็ไม่มีงานให้ทำ ความสามารถที่เรียนมาจากกองทัพก็ใช้ไม่ได้ในเมือง ทหารผ่านศึกส่วนใหญ่ก็ได้แต่ไปเป็นยาม เดือนละสามสี่พันหยวน..."
นี่มันกำลังเยาะเย้ยชัดๆ
หลินเฉินหัวเราะในใจ แต่สีหน้ายังเป็นธรรมชาติ ไม่มีท่าทีอึดอัดใจที่ถูกเยาะเย้ย "ใช่ครับ มาที่ผิงเจียง ยังไม่รู้เลยว่าจะไปหางานที่ไหนดี"
อู๋เจียจวิ้นตาเป็นประกาย ทำท่าทางกระตือรือร้น "คุณมีความสามารถพิเศษอะไรบ้างล่ะ"
หลินเฉินส่ายหน้า "สิ่งที่ผมทำได้ งานพวกนี้ใช้ไม่ได้หรอก"
อู๋เจียจวิ้นพยักหน้าเห็นด้วย "ก็ใช่น่ะสิ คุณบอกว่ายิงปืนแม่น ผลการฝึกดี ขับรถถังเก่ง พอมาอยู่ในสังคมจะมีประโยชน์อะไร"
หลินเฉินเห็นด้วย "นั่นสิครับ!"
กู้เยว่ซีฟังหลินเฉินเห็นด้วยแบบนั้น ก็รู้สึกไม่พอใจ ทำไมปล่อยให้คนพวกนี้วางท่าแบบนั้นล่ะ
กู้เยว่ซีเหยียบเท้าหลินเฉินเบาๆ แล้วส่งสายตาอ่อนโยนแต่แฝงการเตือนให้เขา จากนั้นก็พูดตัดบท "หลินเฉินมีวิชาแพทย์เก่งมากนะคะ โรคของคุณปู่ แม้แต่เหวินอวี่อันหนึ่งในสี่หมอชื่อดังยังรักษาไม่หาย แต่พอหลินเฉินลงมือ ถึงทำให้คุณปู่พ้นขีดอันตราย หนูว่านะ ถ้าหลินเฉินเปิดคลินิก จะต้องมีชื่อเสียงโด่งดัง กลายเป็นหมอเทวดาที่มีชื่อเสียงไกล ตอนนั้นพวกคนมีอำนาจ ก็ต้องมาขอร้องให้หลินเฉินรักษาโรค"
กู้หงเถาพูดแทรก "เสี่ยวหลินไม่มีใบประกอบโรคศิลป์นี่"
กู้เยว่ซียิ้มพูด "ก็ไปสอบสิคะ วิชาแพทย์ของหลินเฉินเก่งขนาดนี้ สอบใบประกอบโรคศิลป์ก็แค่ยกมือเท่านั้นเอง"
กู้หงเถาไม่อยากพูดให้ชัดเจนเกินไป จึงยกแก้วเหล้าขึ้นยิ้มพูด "มา ดื่มกันหน่อย"
งานเลี้ยงเริ่มขึ้น กู้หงเถาตั้งใจจะยกย่องอู๋เจียจวิ้น จึงถามเขาว่าช่วงนี้ยุ่งอะไรอยู่ อู๋เจียจวิ้นถือโอกาสเล่าถึงธุรกิจที่ตัวเองรับผิดชอบอยู่ พูดอย่างออกรสออกชาติ โอ้อวดสุดๆ
หลินเฉินก้มหน้ากินอาหาร ไม่พูดอะไร ไม่ชวนดื่ม เมื่อคนอื่นชวนดื่ม เขาก็ยกแก้ว พอวางแก้วก็กินอาหารต่อ ดูเป็นธรรมชาติมาก
ภาพนี้ตกอยู่ในสายตากู้เยว่ซี เธอรู้สึกโกรธในใจทันที รู้ว่าคุณไม่มีความสามารถอะไร แต่อย่างน้อยก็ควรดิ้นรนบ้างสิ นี่ยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้ ฉันเสียหน้าแย่เลย
โมโหจริงๆ!
แป๊บเดียวเหล้าสองขวดก็หมด แต่ละคนดื่มไปประมาณครึ่งจิน อู๋เจียจวิ้นโอ้อวดมาครึ่งค่อน มองดูกู้เยว่ซี เห็นว่าเธอดูเหมือนจะสนใจแต่หลินเฉิน ตักอาหารให้เขา รินเหล้าให้เขา ในใจก็ยิ่งอิจฉา ตัดสินใจว่าไม่ต้องแกล้งทำอีกต่อไป
"หลินเฉิน มีบางเรื่องที่ผมก็ไม่รู้ว่าควรพูดดีไหม..."
หลินเฉินยิ้มและพูดว่า "ในเมื่อไม่แน่ใจ ก็ไม่ต้องพูดแล้ว!"
หา?
อู๋เจียจวิ้นอ้าปากค้าง สีหน้าเขาแข็งทื่อไปชั่วขณะ จะให้เขาพูดต่อยังไงล่ะ?
อู๋เจียจวิ้นรู้สึกอึดอัดอยู่สองวินาที แล้วยิ้มพูดว่า "จริงๆ แล้วก็แค่คำพูดจากใจ อย่าได้ถือสาที่ผมพูดมากไป จริงๆ แล้วก็หวังดีกับคุณ ผมแค่รู้สึกว่าคุณกับเสี่ยวซีไม่เหมาะสมกัน..."
หลินเฉินยิ้มและพูดว่า "ผมว่าเหมาะสมดีนะ ผมชอบเธอ เธอก็ชอบผม แค่นี้ก็พอแล้วไม่ใช่หรือ ใช่ไหม เยว่เยว่?"
ในที่สุดคุณก็ช่วยได้สักที!
กู้เยว่ซีในใจให้คะแนนหลินเฉินหนึ่งดาว และรับคำต่อว่า "ใช่ค่ะ ความรักเป็นเรื่องของสองคน ฉันรักเขา เขารักฉัน อย่างอื่นไม่สำคัญ"
อู๋เจียจวิ้นรู้สึกเหมือนมีคนเอามีดแทงเข้าที่อกอย่างแรง เลือดไหลนองไปหมด รู้สึกแย่มาก อึดอัดมาก
"แต่ความรักไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิตนะ ชีวิตมันต้องมีข้าวปลาอาหาร ไม่ใช่แบบในนิยายที่มีความรักก็อิ่มท้อง ชีวิตต้องใช้เงิน เงินเยอะๆ ด้วย"
อู๋เจียจวิ้นมองหลินเฉินด้วยสายตาเวทนาและสงสาร "เสี่ยวซีเติบโตมาอย่างสุขสบาย ค่าใช้จ่ายประจำวันของเธอไม่น้อยเลย คุณรับไหวหรือ ทั้งซื้อเสื้อผ้า เครื่องสำอาง กระเป๋า ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่กระเป๋าใบเดียวของเธอ คุณเก็บเงินทั้งปีก็ซื้อไม่ได้..."
"หลินเฉินไม่มีเงินไม่เป็นไร บ้านฉันมีเงินนี่คะ"
หลินเฉินยังไม่ทันตอบ กู้เยว่ซีก็รีบพูดขึ้นมาก่อนว่า "พ่อมีลูกสาวคนเดียวแค่ฉัน เขาจะปล่อยให้ฉันลำบากได้ยังไง แค่หลินเฉินรักฉันดีๆ ดูแลฉันให้ดีก็พอแล้ว ใช่ไหมคะพ่อ พ่อก็หวังให้ฉันได้คนที่ดูแลฉันดีๆ ไม่ใช่แค่คนรวยใช่ไหมคะ?"
อู๋เจียจวิ้นอึ้งไปทันที จะเป็นแบบนี้ได้ด้วย?
กินข้าวแกงเขาง่ายๆ งั้นเหรอ?
สีหน้าของกู้หงเถาดำลงสองส่วน คำพูดของลูกสาวทำให้เขาจะค้านก็ไม่ดี จะยอมรับก็ไม่ได้ ตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
ส่วนหลินเฉินยังคงมีท่าทีเป็นธรรมชาติ ไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำพูดของอู๋เจียจวิ้นเลย พูดอย่างมั่นใจว่า "ผมอาจจะให้ชีวิตที่รวยเท่าประเทศกับเยว่เยว่ไม่ได้ แต่การใช้ชีวิตโดยไม่ต้องกังวลนั้นไม่มีปัญหา ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่วิชาแพทย์ของผม หาเงินปีละแปดเก้าล้านก็สบายๆ"
อู๋เจียจวิ้นแค่นเสียงเย้ยหยัน "คุณก็โม้ไป คุณก็แค่แมวตาบอดจับหนูตาย รักษาคุณปู่กู้หายได้บังเอิญ คุณคิดว่าตัวเองจะทำได้ทุกครั้งเหรอ ถ้าคุณมีวิชาแพทย์เก่งขนาดนั้น ป่านนี้คงเข้าโรงพยาบาลทหารไปแล้ว ยังจะปลดประจำการอีก?"
หลินเฉินจ้องอู๋เจียจวิ้น ยิ้มเบาๆ "คุณไม่เชื่อเหรอ งั้นจะให้ผมตรวจโรคให้คุณไหม?"
อู๋เจียจวิ้นหัวเราะเยาะ "ผมยังหนุ่มแน่น ร่างกายแข็งแรงดี มีอะไรให้ตรวจ ยังไง จะแนะนำให้ผมกินพริกให้น้อยลงแล้วดื่มน้ำเยอะๆ เหรอ?"
หลินเฉินส่ายหน้า "ไม่ คุณมีโรค"
อู๋เจียจวิ้นด่าออกมาโดยไม่รู้ตัว "คุณต่างหากที่มีโรค!"
อู๋อันที่เงียบมาตลอดโบกมือห้ามอู๋เจียจวิ้น แล้วยิ้มพูดว่า "หลินเฉิน คุณลองบอกมาสิว่าเจียจวิ้นเป็นโรคอะไร?"
หลินเฉินแสดงท่าทีลังเลเล็กน้อย "พูดออกมาก็ไม่ค่อยดี"
อู๋เจียจวิ้นหัวเราะเยาะ "ใช่ พูดออกมาไม่ค่อยดี หรือว่าไม่มีอะไรจะพูด ยังไง จะใช้วิธีขู่ก่อน แล้วค่อยหลอก กลเม็ดแบบนี้เก่าเต็มทีแล้ว"
กู้หงเถาพูดขึ้นว่า "หลินเฉิน มีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะ ไม่ต้องเกรงใจ"
อู๋อันก็เร่งเร้าว่า "ใช่ คุณพูดมาตรงๆ เลย ถ้ามีโรคอะไรจริง ก็รักษากันไป"
หลินเฉินจ้องอู๋เจียจวิ้น ทำท่าเหมือน 'ไม่ใช่ผมอยากพูด แต่พวกคุณบังคับให้ผมพูด' "งั้นผมพูดตรงๆ เลยนะ?"
อู๋เจียจวิ้นพูดออกมาทันทีโดยไม่ลังเล "พูดมา! วันนี้ถ้าคุณพูดไม่มีเหตุผล นั่นก็แสดงว่าคุณเป็นคนหลอกลวง เสี่ยวซี เธอต้องเปิดตาให้กว้าง อย่าให้โดนหลอก!"
หลินเฉินถอนหายใจ "คุณไม่ไหว"
อู๋เจียจวิ้นโกรธ "คุณบอกว่าจะตรวจโรคไม่ใช่หรือ พูดอะไรว่าไหวไม่ไหว อย่ามาพูดเรื่องอื่นให้มากความ!"
หลินเฉินพูดอย่างใจเย็น "ผมกำลังตรวจโรคอยู่นะ ผมหมายถึง คุณไม่ไหวในเรื่องนั้นแล้ว"


## บทที่ 12 ระวังฉันจะฟ้องคุณข้อหาหมิ่นประมาท

ห้องนั่งเล่นเงียบลงในทันที ทุกคนมองหน้ากันไปมาด้วยสายตาประหลาด
ทุกคนที่นั่งอยู่ล้วนเป็นผู้ใหญ่ จึงเข้าใจความหมายของหลินเฉินในทันที
อู๋เจียจวิ้นอายุยังน้อย แต่ทำไมถึงไม่ไหวแล้วล่ะ?
ดวงตางามของกู้เยว่ซีเบิกกว้างขึ้นทันที ดวงตาลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความอยากรู้อยากเห็น นี่มันเรื่องใหญ่มากเลยนะ!
อู๋เจียจวิ้นก็เข้าใจแล้ว ใบหน้าแดงก่ำในทันที แต่ในดวงตากลับมีความตื่นตระหนกที่ไม่อาจซ่อนเร้นได้: "พูดเหลวไหล!"
หลินเฉินยิ้มบางๆ: "ที่คางของคุณยังมีรอยแผลเป็นรูปดอกเหมย นี่เป็นหนึ่งในอาการของโรคพิษดอกไม้ ทุกคนคงรู้ดีว่าโรคนี้ติดต่อได้อย่างไร..."
โรคพิษดอกไม้!
สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่คางของอู๋เจียจวิ้น เมื่อสังเกตอย่างละเอียด ก็เห็นรอยแผลเป็นจางๆ เป็นรูปดอกเหมยจริงๆ
รอยยิ้มบนใบหน้าของไป๋เชี่ยนจางลงเล็กน้อย มองอู๋เจียจวิ้นด้วยสายตาที่มีความไม่พอใจแฝงอยู่ กู้หงเถาขมวดคิ้วแต่ไม่พูดอะไร ส่วนกู้เยว่ซีเบ้ปาก สายตาเต็มไปด้วยความดูถูก
พวกเขาไม่ใช่หมอ แต่ก็รู้ว่าคนปกติที่เป็นโรคนี้ ส่วนใหญ่เป็นเพราะไปมีเพศสัมพันธ์แบบส่ำส่อน
อู๋เจียจวิ้นมีสายตาตื่นตระหนก พยายามอธิบายว่า: "คุณพูดเหลวไหล นี่เป็นแค่อาการแพ้ผิวหนัง ผมเกาจนผิวแตก แล้วมันหายเป็นแบบนี้..."
หลินเฉินพูดต่อไปอย่างใจเย็น: "ดูจากระดับการหายของแผลเป็น คุณน่าจะป่วยเป็นโรคนี้เมื่อประมาณสองเดือนที่แล้ว โรคนี้จะยับยั้งการสร้างฮอร์โมนเพศชาย จริงๆ แล้วรักษาไม่ยาก แค่ต้องงดเหล้าและงดเรื่องบนเตียงระหว่างการรักษา แต่ชัดเจนว่าคุณทำไม่ได้"
"เปลือกตาของคุณคล้ำ ใต้ตาแดง ทั้งหมดนี้แสดงว่าช่วงนี้คุณหมกมุ่นอยู่กับเหล้าและเรื่องบนเตียง คุณไม่เคยสังเกตหรือว่าตัวเองแย่ลงเรื่อยๆ?"
อู๋เจียจวิ้นพยายามปฏิเสธสุดกำลัง: "คุณพูดมั่ว! ผมแค่นอนดึกหน่อยช่วงนี้ ไม่ได้เป็นอย่างที่คุณว่าเลย อย่าพูดส่งเดช ระวังผมจะฟ้องข้อหาหมิ่นประมาท!"
แม้อู๋เจียจวิ้นจะปฏิเสธ แต่ความตื่นตระหนกในดวงตาที่เขาไม่อาจซ่อนเร้นได้ กลับเป็นการยืนยันว่าสิ่งที่หลินเฉินพูดเป็นความจริง
กู้เยว่ซีเบ้ปาก สายตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ น่าขยะแขยง!
กู้หงเถาขมวดคิ้วพูดว่า: "คนหนุ่มถึงจะมีพลังเยอะ แต่ก็ต้องพักผ่อนให้พอ อย่าไปผับบ่อยนัก อย่านอนดึก สุขภาพสำคัญที่สุด"
อู๋เจียจวิ้นถอนหายใจโล่งอก รีบทำท่าถ่อมตัว: "ลุงกู้ว่าถูกครับ ผมจะระวังตัวต่อไป"
กู้หงเถายกแก้วเหล้า: "มา ทุกคนยกแก้ว ดื่มกัน"
กู้หงเถาชัดเจนว่าต้องการให้ทางออกกับอู๋เจียจวิ้น ให้เรื่องนี้ผ่านไป ไม่อย่างนั้น ยิ่งหลินเฉินพูดชัดเจน ยิ่งมีหลักฐานแน่นหนา อู๋เจียจวิ้นก็จะยิ่งอับอาย ยิ่งเสียหน้า
หลินเฉินยิ้มแล้วไม่พูดอะไรอีก เขาไม่มีความแค้นอะไรกับอู๋เจียจวิ้น แค่ตอบโต้ที่อีกฝ่ายจงใจโจมตีเขาเท่านั้น
ตอนนี้คงไม่มีใครมาวิพากษ์วิจารณ์วิชาแพทย์ของเขาอีกแล้วสินะ?
อู๋อันจ้องอู๋เจียจวิ้นด้วยความโกรธ ให้มาแสดงตัวแต่กลับทำให้ขายหน้าขนาดนี้ ทำให้ตัวเองก็พลอยอับอายไปด้วย
แต่จะทำยังไงได้ ใครใช้ให้เขาเป็นลูกชายตัวเองล่ะ?
ก็ต้องช่วยต่อไปสิ!
อู๋อันเปลี่ยนเรื่องคุย: "เจียจวิ้น พวกเธอจัดแคมป์ปิ้งกลางแจ้งกันใช่ไหม?"
อู๋เจียจวิ้นได้สติกลับมา รีบตอบอย่างกระตือรือร้น: "ใช่ครับ เกือบลืมไปเลย เสี่ยวซี พวกเราเตรียมจะไปแคมป์ที่ภูเขาเหม่ยเยว่ มีบาร์บีคิวด้วยนะ ไปด้วยกันไหม วันนี้ผมมาที่นี่ก็เพื่อมาชวนคุณโดยเฉพาะ"
กู้เยว่ซียังไม่ทันพูดอะไร กู้หงเถาก็พูดแทรกขึ้นมา: "พรุ่งนี้เสาร์ เสี่ยวซี อยู่บ้านเฉยๆ ก็ไม่มีอะไรทำ ไปเที่ยวด้วยกันเถอะ"
กู้เยว่ซีปฏิเสธว่า: "หนูนัดกับหลินเฉินไว้แล้วว่าจะไปดูหนังเดินเที่ยวพรุ่งนี้"
กู้หงเถายิ้มพูด: "งั้นก็ไปด้วยกันสิ ก็เป็นวัยรุ่นเหมือนกัน ไปเที่ยวด้วยกันก็สนุกดี ดูหนังเดินเที่ยวไว้ไปวันไหนก็ได้"
อู๋เจียจวิ้นตาวาววับ ใบหน้าเผยรอยยิ้ม ชวนอย่างกระตือรือร้น: "หลินเฉิน ไปด้วยกันเถอะ ผมมีเพื่อนคนหนึ่ง เคยเป็นทหารปลดประจำการเหมือนกัน พวกคุณต้องมีเรื่องคุยกันแน่ๆ"
หลินเฉินกำลังจะปฏิเสธ แต่กู้เยว่ซีที่อยู่ข้างๆ พูดขึ้นมาทันที: "คุณชวนฉันกับหลินเฉินไปด้วยกันใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นพวกเราไป ถือว่าเป็นเดทกลางแจ้งก็แล้วกัน"
อู๋เจียจวิ้นยิ้มพูด: "ใช่ครับ ไปด้วยกัน คนเยอะสนุกดี"
หลินเฉินหันไปมองกู้เยว่ซี พูดด้วยสีหน้าลำบากใจ: "พรุ่งนี้ผมมีธุระนิดหน่อย บอกคุณไปแล้วนี่..."
กู้เยว่ซีพูดตัดบทหลินเฉิน: "เสาร์แล้ว มีอะไรเอาไว้สัปดาห์หน้าค่อยว่า คุณก็บอกว่าจะอยู่เป็นเพื่อนฉันไม่ใช่เหรอ ไปแคมป์ก็เหมือนกันนั่นแหละ"
"งั้นก็ได้!"
ต่อหน้าทุกคน หลินเฉินก็ไม่อาจไม่ให้เกียรติกู้เยว่ซีได้ เพราะเพิ่งคุยโวไปว่าจะดูแลเธอให้ดี
เพราะเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น พ่อลูกตระกูลอู๋ก็ไม่มีอารมณ์จะกินข้าวแล้ว หลังจากตกลงเรื่องนี้เสร็จ ก็รีบกินข้าวให้เสร็จ แล้วทุกคนก็แยกย้ายกัน
"ทำไมคุณถึงตกลงไปล่ะ ควรจะปฏิเสธไม่ใช่เหรอ?"
ที่หน้าประตูบ้านหรู หลินเฉินมองกู้เยว่ซีอย่างจนปัญญา: "คุณนี่คิดอะไรก็ทำเลย ผมตามไม่ทันหรอก"
กู้เยว่ซีอธิบาย: "ช่วยฉันสักครั้งนะ คุณก็เห็นแล้วว่าพ่อฉันเข้าข้างเขา ฉันปฏิเสธไม่ได้จริงๆ ถ้าคุณไม่ไป ฉันก็ต้องไปคนเดียว คิดก็รู้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น..."
หลินเฉินขมวดคิ้ว: "ครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่มีที่สิ้นสุด ผมไม่มีเวลามากขนาดนั้นนะ"
กู้เยว่ซีชูนิ้วชี้ ทำหน้าน่าสงสาร: "แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว นะ ครั้งนี้ไปด้วยกัน เราแกล้งทำเป็นแฟนกัน ให้อู๋เจียจวิ้นหมดหวัง หลังจากนั้นก็จะไม่มีเรื่องอะไรแล้วไง?"
หยุดครู่หนึ่ง กู้เยว่ซีพูด: "หรือว่า ฉันจ่ายเพิ่มให้ ได้ไหม ห้าหมื่นอีก?"
หลินเฉินไม่พูดอะไร เขาไม่ค่อยอยากแสดงต่อไป!
ที่บ้านต้องแสร้งเป็นสามีภรรยา แต่ข้างนอกยังต้องแสร้งเป็นคู่รัก...
เรื่องบ้าบออะไรกันเนี่ย?
กู้เยว่ซีเห็นสีหน้าของหลินเฉินแล้วรู้ว่าเขาไม่อยากตกลง จึงคว้าแขนหลินเฉินแล้วเขย่าเบาๆ พร้อมกับออดอ้อนว่า "ช่วยฉันสักครั้งนะ ก็เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ คุณก็ว่างไม่ใช่เหรอ ถือว่าไปเที่ยวเล่น ไม่ต้องเสียเงิน แถมยังมีสาวสวยเป็นเพื่อน..."
หลินเฉินทนการรบเร้าของกู้เยว่ซีไม่ไหวแล้ว จึงจำใจยิ้มแห้งๆ พูดว่า "ได้ๆๆ งั้นพรุ่งนี้เจอกัน"
กู้เยว่ซีพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วถามว่า "คุณอยู่ที่ไหน ฉันจะขับรถไปรับ"
หลินเฉินไม่อยากให้กู้เยว่ซีรู้เรื่องระหว่างเขากับฉู่เจียเสวี่ย จึงพูดส่งๆ ว่า "ไม่ต้องหรอก บอกสถานที่มาเถอะ เราไปเจอกันที่นั่นก็พอ"
"ได้!"
หลังจากออกจากตระกูลกู้ หลินเฉินกลับไปบริษัทแล้วอยู่เฉยๆ ช่วงบ่าย จากนั้นก็ตอกบัตรเลิกงานตามปกติ
พอกลับถึงบ้าน ฉู่เจียเสวี่ยเปลี่ยนชุดอยู่บ้านแล้ว กำลังนั่งขัดสมาธิบนโซฟาอุ้มแท็บเล็ตดูเอกสาร ต้องยอมรับว่าสาวสวยไม่ว่าจะแต่งตัวยังไง หรือทำท่าทางไหน ก็ดูน่าชื่นชมไปหมด
ฉู่ไป๋เซินยิ้มพูดว่า "เสี่ยวหลิน กลับมาแล้วเหรอ ทำไมไม่กลับมาพร้อมกับเจียเสวี่ยล่ะ?"
"มีธุระต้องจัดการนิดหน่อย เลยช้าไปหน่อย"
หลินเฉินยิ้มอธิบายว่า "ตำแหน่งงานไม่เหมือนกัน เวลาเลยไม่ตรงกัน ต่างคนต่างกลับจะสะดวกกว่า"
ฉู่ไป๋เซินพยักหน้า ไม่ได้คิดอะไรมาก "ก็จริง เมื่อต่างคนต่างกลับ งั้นเสี่ยวหลิน ในโรงรถมีรถหลายคัน ไปเลือกคันที่ชอบสิ..."
หลินเฉินยิ้มพูด "ได้ครับ เดี๋ยวผมจะไปดู"
ฉู่ไป๋เซินยิ้มพูด "จะรอไปดูอะไรล่ะ ไปดูเดี๋ยวนี้เลย เสี่ยวเสวี่ย พาเสี่ยวหลินไปดูหน่อย"
ฉู่เจียเสวี่ยพยักหน้าลุกขึ้น หลินเฉินจึงต้องเดินตามไป
ในโรงรถมีรถเรียงกันอยู่หลายคัน มีออดี้ A8 หนึ่งคัน บีเอ็มดับเบิลยู 1 Series หนึ่งคัน บีเอ็มดับเบิลยู X7 หนึ่งคัน นอกจากนี้ยังมีรถอีกสองคันที่คลุมผ้าคลุมรถอยู่
ฉู่เจียเสวี่ยกอดอกยืนอยู่ที่ประตู "เลือกเลย"
หลินเฉินดึงผ้าคลุมรถทั้งสองคันออก ตาเป็นประกายทันที!
โอ้โห รถสปอร์ตเลยนี่!
มาเซราติ MC20
เฟอร์รารี่ 812GTS
หลินเฉินถามอย่างสงสัย "รถสปอร์ตพวกนี้เป็นของใครเหรอ ของคุณ หรือของคุณปู่?"
ฉู่เจียเสวี่ยเม้มปาก "ออดี้ A8 เป็นของคุณปู่ X7 กับรถสปอร์ตสองคันเป็นของฉัน ปกติไปทำงานฉันก็ขับ X7 วันหยุดออกไปเที่ยวก็ขับรถสปอร์ต"
หลินเฉินมองไปที่รถบีเอ็มดับเบิลยู 1 Series ราคาสองสามล้าน ยิ้มพูดว่า "รถของคุณหรูเกินไป ผมขับแล้วจะดึงดูดสายตาคนมากเกินไป ไม่เหมาะ ผมขอขับบีเอ็มดับเบิลยู 1 Series คันนี้แล้วกัน"
ฉู่เจียเสวี่ยเม้มปาก "นั่นเป็นรถที่แม่บ้านใช้ไปซื้อของ"
รถแม่บ้านเหรอ?
หลินเฉินพูดไม่ออกชั่วขณะ "งั้นผมต้องเลือกจากรถสปอร์ตสองคันนี้เหรอ?"
ฉู่เจียเสวี่ยพยักหน้า "พวกผู้ชายไม่ชอบขับรถสปอร์ตกันหรอกเหรอ จีบสาวก็สะดวก ไม่ต้องจีบเลย แค่จอดรถไว้ สาวๆ ก็มาขอติดรถเอง"
หลินเฉินส่ายหน้า "ผมไม่มีงานอดิเรกแบบนั้น หรือว่า คุณขับรถสปอร์ต แล้วให้ผมขับ X7 ของคุณ?"
ฉู่เจียเสวี่ยมองหลินเฉินด้วยสายตาดุๆ "คิดไปเองเหรอ"
หลินเฉินคิดสักครู่ แล้วตัดสินใจยกเลิก "ช่างเถอะ รถสองคันนี้ดึงดูดสายตาเกินไป เดี๋ยวผมไปซื้อเอง"
ฉู่เจียเสวี่ยแปลกใจเล็กน้อย "เลือกสักคันสิ อีกสามเดือนรถก็จะเป็นของคุณ"
หลินเฉินส่ายหน้าอย่างแน่วแน่ "รถก็ดีนะ แต่ไม่เหมาะกับผม ช่างเถอะ"
ฉู่เจียเสวี่ยมองด้วยความประหลาดใจ รถราคาหลายสิบล้าน หลินเฉินกลับปฏิเสธโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว?
"คุณอยากซื้อรถแบบไหน?"
หลินเฉินพูดอย่างไม่ใส่ใจ "ซื้อรถราคาสองสามล้านไว้ขับไปมาก็พอแล้ว"
ฉู่เจียเสวี่ยพูดเบาๆ "ได้ เดี๋ยวฉันให้เงินคุณซื้อรถ"
หลินเฉินส่ายหน้า "ไม่ต้องหรอก เราไม่ได้เป็นสามีภรรยากันจริงๆ แยกให้ชัดจะดีกว่า ผมไม่อยากได้ประโยชน์จากคุณโดยไม่มีเหตุผล"
ฉู่เจียเสวี่ยถาม "คุณมีเงินซื้อเหรอ?"
หลินเฉินพยักหน้า "เมื่อไม่นานมานี้ช่วยคนรักษาโรค ได้เงินมาบ้าง"
ฉู่เจียเสวี่ยมองด้วยความประหลาดใจ "คุณรักษาโรคเป็นด้วยเหรอ?"
หลินเฉินพยักหน้า "ใช่ เคยเรียนกับอาจารย์ ถึงจะสู้อาจารย์ไม่ได้ แต่ก็เก่งกว่าหมอทั่วไปหน่อย อ้อ พรุ่งนี้ผมต้องออกไปจัดการธุระ วันหยุดสุดสัปดาห์ไม่อยู่บ้าน"
ฉู่เจียเสวี่ยชะงักฝีเท้าเล็กน้อย "อืม"
มองเงาด้านหลังของฉู่เจียเสวี่ย หลินเฉินยิ้ม เธอคงโล่งใจแล้วสินะ เพราะวันหยุดสุดสัปดาห์ไม่ต้องแสร้งทำละครกับเขาแล้ว


## บทที่ 13 ไอ้หมอนี่โกงหรือเปล่า?

วันที่สอง หลังจากหลินเฉินกินอาหารเช้าเสร็จ เขาก็ออกจากบ้านมาถึงจุดนัดพบ
ริมถนนมีรถจอดอยู่หลายคัน ล้วนเป็นรถ SUV ออฟโรด ทั้งแลนด์โรเวอร์ ฮัมเมอร์ กู้เยว่ซีพิงตัวอยู่ที่รถเบนซ์ G-Class ที่เปิดประตูทิ้งไว้ อู๋เจียจวิ้นยืนอยู่ข้างๆ พูดอะไรบางอย่าง แต่กู้เยว่ซีดูเหมือนไม่ค่อยสนใจ
"เยว่เยว่"
กู้เยว่ซีเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นหลินเฉิน ดวงตาก็เปล่งประกายขึ้นทันที โบกมือให้เขา
อู๋เจียจวิ้นหันมาเห็นหลินเฉิน ยิ้มพูดว่า "มาแล้วเหรอ นั่งแท็กซี่มา?"
หลินเฉินพยักหน้า "ใช่"
"ไม่มีรถส่วนตัวก็ลำบากหน่อยนะ"
อู๋เจียจวิ้นยิ้มอย่างมีนัยยะ แล้วตบมือ "คนสุดท้ายก็มาแล้ว ทุกคนขึ้นรถ ออกเดินทางกันเถอะ!"
ตอนที่หลินเฉินกำลังจะเดินไปที่นั่งข้างคนขับ กู้เยว่ซีก็ดึงเขาไว้ "คุณขับรถได้ใช่ไหม?"
หลินเฉินยิ้มตอบ "ได้สิ"
ทั้งสองขึ้นรถ ขณะที่หลินเฉินสตาร์ทรถ เขาก็เหลือบมองกู้เยว่ซี วันนี้เธอแต่งตัวสไตล์สปอร์ต ใส่เสื้อยืด กางเกงขาสั้น รองเท้ากีฬา ผมมัดหางม้า สวมหมวกแก๊ป ดูสดใสเซ็กซี่แถมมีความคล่องแคล่วของวัยรุ่น
กู้เยว่ซียิ้มถาม "สวยไหม?"
หลินเฉินตอบไปอย่างไม่คิดอะไร "ก็ดูดีนะ เหมาะกับฉันดี"
กู้เยว่ซีหัวเราะ ชูกำปั้นขึ้น "ถ้าไม่ใช่เพราะคุณกำลังขับรถอยู่ เชื่อไหมว่าฉันจะต่อยให้ตายเลย!"
หลินเฉินส่ายหน้า "ไม่เชื่อหรอก กำปั้นแค่นี้ แตงโมยังทุบไม่แตก จะต่อยคนได้ยังไง"
กู้เยว่ซีแค่นเสียง "แตงโมเหรอ? อยากลองให้ทุบกะโหลกแตกไหมล่ะ!"
ขณะที่ทั้งสองกำลังเถียงกันอยู่นั้น รถคันหน้าที่นำขบวนก็เร่งความเร็วขึ้นทันที พร้อมกับมีเสียงของอู๋เจียจวิ้นดังมาจากวิทยุสื่อสารอย่างร่าเริง
"ทุกคน กติกาเดิม แข่งกันสักตั้ง ใครมาถึงช้าที่สุดต้องเป็นคนย่างบาร์บีคิวให้ทุกคน คอยบริการทุกคนนะ!"
แข่งรถเหรอ?
หลินเฉินยังไม่ทันพูดอะไร กู้เยว่ซีที่นั่งข้างๆ ก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที "หลินเฉิน บุกเลย แซงพวกเขา แซงพวกเขา!"
บนรถฮัมเมอร์คันนำ อู๋เจียจวิ้นถือวิทยุสื่อสารพูดในช่องกลุ่มด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ
"ผมส่งพิกัดไว้ในกลุ่มแล้ว ใครถึงก่อนก็เป็นเจ้านาย ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น คนที่มาถึงช้าที่สุดต้องถูกลงโทษ ก็คือต้องย่างบาร์บีคิวให้ทุกคน แต่ว่าสามารถส่งเบียร์หนึ่งลังมาเป็นของปลอบใจได้ จะได้ดื่มไปย่างไป!"
ชายร่างกำยำใส่เสื้อกล้ามสีดำที่นั่งข้างอู๋เจียจวิ้นยิ้มพูด "คุณอยากให้เขาเป็นคนย่างบาร์บีคิววันนี้สินะ?"
อู๋เจียจวิ้นหัวเราะเบาๆ "ใช่แล้ว ไอ้หนุ่มจนคนนั้นไม่มีรถสักคัน ฝีมือขับรถจะดีไปได้ไง ฉันก็ได้สั่งการไว้แล้ว คนขับรถทุกคันล้วนเป็นมือซิ่งระดับเทพ เขาแพ้แน่นอน!"
ชายร่างใหญ่ยิ้มพูด "แผนร้ายจริงๆ นะ!"
อู๋เจียจวิ้นยิ้มเย็นชา "กล้ามาแย่งผู้หญิงของฉัน มันก็เท่ากับหาทางตาย ยิ่งไปกว่านั้นยังมาหาเรื่องฉันอีก วันนี้ถ้าไม่ทำให้มันอับอายขายหน้า ฉันจะเขียนนามสกุลอู๋กลับหัว!"
ขณะที่อู๋เจียจวิ้นกำลังคุยหัวเราะกับชายร่างใหญ่อยู่นั้น จู่ๆ เบนซ์ G-Class คันหนึ่งก็พุ่งออกมาจากกระแสรถด้านหลัง แล้วกลายเป็นเงาดำพุ่งแซงผ่านไปทางด้านซ้ายของเขา
อู๋เจียจวิ้นชะงักไปครู่ "เจิ้งลี่ นั่นใช่รถ G-Class ของกู้เยว่ซีหรือเปล่า?"
ชายร่างใหญ่มองดูสักพัก สีหน้าประหลาดใจ "ใช่ครับ... ไอ้หมอนั่นไล่ตามมาได้ยังไง?"
อู๋เจียจวิ้นยิ้มเย็นชา เหยียบคันเร่งแรง "อยากจะแซงฉัน ฝันไปเถอะ!"
ดวงตาของอู๋เจียจวิ้นแดงก่ำในทันที เหยียบคันเร่งไล่ตาม G-Class คันดำ แต่ความเร็วสูงเกินไป ตอนเปลี่ยนเลนเกือบจะชนรถข้างๆ ทำเอาคนในรถตกใจเหงื่อเย็นไหลไปตามๆ กัน
พอถึงตอนที่อู๋เจียจวิ้นควบคุมรถได้มั่นคง รถ G-Class คันหน้าก็เหลือแค่เงาด้านหลังแล้ว
"ชิบหาย!"
อู๋เจียจวิ้นตบพวงมาลัยฉาดใหญ่ หน้าตาเขียวคล้ำ "ไอ้หมอนี่โกงหรือไง ทำไมฝีมือขับรถถึงได้เก่งขนาดนี้?"
เจิ้งลี่ดวงตาเต็มไปด้วยไฟสู้ "ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมจะช่วยคุณเอาคืน เขาเป็นทหารปลดประจำการใช่ไหม ผมจะหาข้ออ้างมาประลองกับเขาสักหน่อย แล้วจัดการให้พิการไปเลย"
...
ภูเขาเหม่ยเยว่ตั้งอยู่ทางเหนือของเมืองผิงเจียงห่างออกไปสองร้อยกิโลเมตร เป็นเทือกเขาที่ยังไม่ได้พัฒนา มีป่าไม้หนาทึบ หญ้ารกเรื้อ และมีแม่น้ำสายหนึ่งไหลผ่านเทือกเขา
รถขับมาถึงเชิงเขา หลินเฉินจอดรถแล้วยิ้มพูด "ข้างหน้าไม่มีถนนแล้ว!"
"กรี๊ดๆๆ สนุกมาก! หลินเฉิน คุณเก่งมากเลย! ฉันไม่อยากทำบาร์บีคิวให้พวกเขาหรอก ฉันอยากกินของที่ทำเสร็จแล้ว อ้อใช่ เรื่องแข่งรถนี่ต้องเป็นอู๋เจียจวิ้นวางแผนเล่นงานคุณแน่ๆ..."
กู้เยว่ซีลงจากรถอย่างตื่นเต้น หยิบเครื่องดื่มสองขวดจากท้ายรถ ส่งให้หลินเฉินหนึ่งขวด
"เขาใจกว้างถึงขนาดเชิญฉันมาด้วย ก็แน่นอนว่าต้องการใช้โอกาสนี้เล่นงานฉัน ทำให้ฉันขายหน้า อับอาย ในฐานะแฟนของฉัน คุณก็คงจะรู้สึกว่าฉันไร้ค่าไม่มีประโยชน์ แล้วจะเลิกกับฉัน โอกาสของเขาก็มาถึงไง?"
หลินเฉินตอบอย่างสบายๆ "คุณรอดูไปเถอะ อีกสองสามวันนี้ พวกเขายังมีแผนเล่นงานฉันอีกเยอะ"
ทั้งสองพักผ่อนอยู่พักใหญ่ ขบวนรถของอู๋เจียจวิ้นถึงได้ตามมาถึง
กู้เยว่ซีพูดอย่างภาคภูมิใจ "เพิ่งมาเหรอ พวกเรารอพวกคุณตั้งนาน น้ำก็ดื่มหมดไปขวดนึงแล้ว"
อู๋เจียจวิ้นจ้องหลินเฉินด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "ฝีมือขับรถไม่เลวนี่ เคยเป็นทหารพลขับมาก่อนเหรอ?"
หลินเฉินยิ้ม "ไม่ใช่หรอก แค่เคยจับพวงมาลัยตอนว่างๆ บ้าง"
อู๋เจียจวิ้นสีหน้าไม่ดีขึ้นเรื่อยๆ
หมายความว่าพวกเราสู้มือสมัครเล่นยังไม่ได้งั้นเหรอ?
"น้องชาย เก่งนี่ คุณอยู่หน่วยไหนมา?"
เจิ้งลี่เดินเข้ามา ยื่นมือใหญ่เท่าพัดใบตาล: "เจิ้งลี่ เคยรับราชการในทีมพิเศษติอิ่ง ปลดประจำการเพราะบาดเจ็บ"
หลินเฉินยื่นมือ: "หน่วยเล็กๆ ไม่กี่คน ไม่ต้องพูดถึงหรอก"
สองมือจับกัน หลินเฉินรู้สึกว่ามือถูกบีบแน่น มือของเจิ้งลี่เหมือนคีมหนีบ
จะข่มขู่เหรอ?
หลินเฉินส่ายมือ ยิ้มพูด: "ปล่อยได้แล้วมั้ง ผู้ชายสองคนจับมือกันนานๆ มันรู้สึกแปลกๆ นะ"
เจิ้งลี่รู้สึกประหลาดใจ ตัวเองใช้แรงไปแปดส่วนแล้ว แต่อีกฝ่ายยังยิ้มได้?
ไม่เชื่อหรอก!
เจิ้งลี่บีบสุดแรง พร้อมยิ้มพูด: "ทหารปลดประจำการด้วยกัน พอเจอกันก็สนิทเลย อดใจไม่ไหว วันนี้เราต้องดื่มกันให้หนำใจ"
หลินเฉินรู้สึกว่าแรงบีบของเจิ้งลี่แรงขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาเย็นชาขึ้น: "นั่นสิ สมควรจะสนิทกันหน่อย"
เจิ้งลี่ยิ้มอย่างโอหัง: "แน่นอน พวกเรา...โอ๊ย!"
เจิ้งลี่ใช้แรงเต็มที่ แต่กลับรู้สึกว่ามือของหลินเฉินกลายเป็นคีมเหล็กในพริบตา บีบนิ้วทั้งสี่ของเขาดังกร๊อบ
เจ็บปวดจนแทบขาดใจ!
เจิ้งลี่ร้องครวญครางออกมาทันที ทำให้ทุกคนหันมามอง
หลินเฉินจับมือเจิ้งลี่ เขย่าขึ้นลง ท่าทางกระตือรือร้น: "คำนั้นเรียกว่าอะไรนะ อ๋อ ถูกชะตากันตั้งแต่แรกพบ นี่แหละความรู้สึกของผมต่อพี่น้องเจิ้งตอนนี้ คนที่เคยเป็นทหารด้วยกัน พอเห็นหน้าก็สนิทกันเลย ใช่มั้ยครับ?"
ใบหน้าเจิ้งลี่แดงก่ำ เส้นเลือดที่คอปูดโปน เขารู้สึกว่ามือไม่ใช่ของตัวเองแล้ว รู้สึกแค่ความเจ็บปวด!
เจิ้งลี่หน้าแดงก่ำ แต่ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ เขาก็พูดอะไรไม่ได้ ไม่งั้นจะเสียหน้าแย่
ในตอนนั้นเอง หลินเฉินก็ปล่อยมือเขาออกทันที แล้วตบแขนเขา หัวเราะร่าพูด: "เดี๋ยวต้องดื่มกันให้สนุกแน่!"
เจิ้งลี่รู้สึกว่ามือหลุดพ้น รีบชักมือกลับ ฝืนยิ้มพูด: "แน่นอนอยู่แล้ว"
หลินเฉินตบไหล่เขา: "ขอโทษนะ ควบคุมแรงไม่ดี แต่พวกเราเป็นทหารด้วยกัน คงไม่เป็นไรใช่มั้ย?"
เจิ้งลี่แช่งในใจ เขาจะบอกว่าเป็นได้ยังไง?
"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร!"
เจิ้งลี่ตอบสองประโยค หันหลังกลับ: "ทุกคนแบ่งของกันหน่อย เตรียมขนของกันเถอะ ทางขึ้นเขา พวกเราต้องเดินกันเองแล้ว!"
เจิ้งลี่เดินไปที่ท้ายรถ เปิดกระโปรงหลัง เตรียมขนของ
อู๋เจียจวิ้นมองหลินเฉินที่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เดินไปที่ท้ายรถ แต่กลับพบว่าครึ่งบนของตัวเจิ้งลี่ซ่อนอยู่ในกระโปรงหลัง ใบหน้าบิดเบี้ยว กำลังนวดมือขวาสุดแรง
"ให้ผมช่วยนะ"
อู๋เจียจวิ้นแก้ตัว เดินไปข้างเจิ้งลี่ โผล่หัวเข้าไปในกระโปรงหลัง แกล้งช่วยย้ายของ ถามเสียงเบา: "เป็นอะไร?"
เจิ้งลี่ยื่นมือให้อู๋เจียจวิ้นดู พูดเสียงเบา: "มือไอ้หมอนั่นทำจากเหล็กหรือไง?"
อู๋เจียจวิ้นมอง ตกใจทันที
มือเจิ้งลี่เป็นสีม่วง มีรอยนิ้วชัดเจน
"เฮ้ย แรงขนาดนั้นเลยเหรอ?"
เจิ้งลี่หน้าเย็นชา: "ตอนนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของนายกับมันแล้ว มันทำให้กูเสียหน้า กูจะทำให้มันพิการ!"
อู๋เจียจวิ้นพยักหน้า: "ได้ เดี๋ยวรอโอกาส!"
ทุกคนแบ่งของกันเสร็จ ต่างแบกของ เดินตามทางเขาที่รกร้างขึ้นไป
ตามทางเขา ทุกคนมาถึงบ่อน้ำใต้น้ำตกเล็กๆ นี่คือจุดหมายของการตั้งแคมป์ครั้งนี้
"ในบ่อน้ำนี้มีปลาเยอะ เนื้อหวานมาก พวกเราเอาอุปกรณ์ตกปลามาด้วย บ่ายนี้ย่างเนื้อไปด้วยตกปลาไปด้วย พยายามตกให้ได้เยอะๆ คืนนี้เราจะกินปลาย่าง ดื่มซุปปลา!"
อู๋เจียจวิ้นตบมือ ยิ้มพูด: "ทุกคนกางเต็นท์กันก่อน เพื่อป้องกันอันตรายที่อาจเกิดขึ้น เต็นท์ของทุกคนให้อยู่ใกล้ๆ กัน"
หลินเฉินจัดเต็นท์ที่กู้เยว่ซีนำมา ถามอย่างงงๆ: "เต็นท์เดียวเหรอ?"
กู้เยว่ซีพยักหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ: "ใช่"
หลินเฉินชี้ตัวเอง: "แล้วผมจะนอนที่ไหน?"
กู้เยว่ซีพูด: "นี่เป็นเต็นท์สองคนนะ นอนไม่พอหรือไง?"
หลินเฉินมองกู้เยว่ซีอย่างประหลาดใจ พูดเสียงเบา: "เรานอนเต็นท์เดียวกัน?"
กู้เยว่ซีพยักหน้าอย่างเป็นเรื่องปกติ ในดวงตามีแววเจ้าเล่ห์: "เราเป็นคู่รักกัน นอนเต็นท์เดียวกันก็ปกติไม่ใช่เหรอ?"


## บทที่ 14 ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ?

การกางเต็นท์เป็นเรื่องธรรมดาสำหรับหลินเฉิน เขาเคลื่อนไหวคล่องแคล่วในการกางเต็นท์ใต้ร่มไม้
อากาศค่อนข้างร้อน หลินเฉินมีเหงื่อไหลท่วมหน้า ขณะที่กำลังจะเช็ดเหงื่อ กู้เยว่ซีก็เดินเข้ามาพร้อมผ้าขนหนูสีขาวสะอาดในมือ
"เหงื่อท่วมหน้าเลย ฉันช่วยเช็ดให้นะ"
กู้เยว่ซียืนอยู่ตรงหน้าหลินเฉิน แทบจะแนบชิดตัวเขาขณะที่เช็ดเหงื่อให้ ท่าทางสนิทสนม กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอลอยมาชัดเจน
หลินเฉินหัวเราะเบาๆ "เธอแสดงได้เหมือนจริงมากเลยนะ"
กู้เยว่ซียิ้มตาหยี ส่งยิ้มเย้ายวนใจ "แกล้งสนุกไปเถอะ"
หลังจากเช็ดเหงื่อเสร็จ กู้เยว่ซีก็หยิบขวดน้ำมายื่นให้หลินเฉิน "ดื่มน้ำหน่อยไหม"
หลินเฉินยิ้มรับขวดน้ำ แล้วชำเลืองมองอู๋เจียจวิ้น ก็อดขำไม่ได้ "ได้ผลแล้ว ตาเขาแทบจะพ่นไฟออกมาแล้ว"
กู้เยว่ซีแค่นเสียง "สมควรแล้ว! บอกเขาไปตั้งกี่ครั้งแล้วว่าฉันไม่ชอบเขา แต่เขาก็ยังใช้ความสัมพันธ์ทางบ้านมาติดตามฉัน เหมือนกาวตราช้างเลย น่ารำคาญจริงๆ"
"แล้วต่อไปจะทำยังไง"
กู้เยว่ซียิ้มพลางชี้ไปที่เนินเขาเล็กๆ เหนือน้ำตก "พวกเขายังต้องใช้เวลาทำบาร์บีคิวอีกพักใหญ่ เราไปนั่งตรงนั้นกันไหม"
หลินเฉินหัวเราะ "เธอนี่คิดว่ายังกระตุ้นไม่พอสินะ ต้องเพิ่มดีกรีอีก"
กู้เยว่ซียิ้มกริ่ม "จัดการให้จบทีเดียวเลย จะได้ไม่ต้องวุ่นวาย"
กู้เยว่ซีหันไปตะโกนบอกอู๋เจียจวิ้น "พวกเราจะไปเดินเล่นกัน ถ้าบาร์บีคิวเสร็จก็เรียกพวกเรานะ"
อู๋เจียจวิ้นกัดฟันกรอด พยายามฝืนยิ้ม "จะไปเดินที่ไหนล่ะ ระวังสัตว์ป่านะ"
กู้เยว่ซีเกี่ยวแขนหลินเฉินทันที "มีหลินเฉินอยู่ ไม่กลัวหรอก เขาจะปกป้องฉันเอง"
สีหน้าอู๋เจียจวิ้นดูไม่ดีเท่าไหร่ แต่ก็ยังฝืนทนความไม่พอใจ "ไปเถอะ เดี๋ยวจะเรียก"
พอทั้งสองคนเดินจากไป อู๋เจียจวิ้นก็โกรธจัดเตะม้านั่งตัวหนึ่งล้มลง
กลุ่มหนุ่มสาวรอบข้างเห็นเหตุการณ์นี้ แต่กลับไม่แปลกใจเลย มีแต่สายตาเห็นใจอยู่สองส่วน
จุดประสงค์ที่อู๋เจียจวิ้นจัดแคมปิ้งครั้งนี้ก็เพื่อชวนกู้เยว่ซี หวังใช้กิจกรรมกลางแจ้งแสดงความสามารถของตัวเองและเพิ่มความประทับใจของกู้เยว่ซีที่มีต่อตน แล้วค่อยดื่มเหล้า ให้ทุกคนช่วยสร้างบรรยากาศ เล่นเกมที่ช่วยให้ความสัมพันธ์ก้าวหน้า แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีหลินเฉินโผล่มา
ตอนนี้คนสองคนนั้นแสดงความรักต่อหน้าทุกคนอย่างโจ่งแจ้ง โปรยความหวานใส่ มันไม่เท่ากับเอาหน้าอู๋เจียจวิ้นไปถูกับพื้นหรอกหรือ
ทั้งสองเดินตามทางเล็กๆ ที่เปลี่ยว หลังจากเดินไปสิบกว่านาทีก็นั่งลงบนพื้นหญ้าข้างน้ำตก
หลินเฉินเด็ดใบไม้กว้างๆ ข้างทางมาปูบนพื้นหญ้า ยิ้มบอกกู้เยว่ซี "วิวสวยดีนะ นั่งสิ"
กู้เยว่ซีนั่งลงบนใบไม้ หุบขาชิดกันเอียงไปด้านข้าง ขาขาวเรียวยาวดึงดูดสายตา
"ขอบคุณนะ นายช่างเอาใจใส่จริงๆ"
หลินเฉินยิ้มพูดว่า "เธอค้นพบข้อดีของฉันอีกแล้วเหรอ? อย่าตกหลุมรักฉันล่ะ"
กู้เยว่ซีแค่นเสียงว่า "ฝันไปเถอะ!"
หยุดไปครู่หนึ่ง กู้เยว่ซีก็ถามขึ้นมาว่า "เออใช่ เธอได้เจอคู่หมั้นของเธอแล้วหรือยัง?"
หลินเฉินพยักหน้า "เจอแล้ว"
กู้เยว่ซีทำท่าตื่นเต้นทันที "เป็นไงบ้าง หน้าตาขี้เหร่มากเลยใช่ไหม?"
หลินเฉินส่ายหน้า "ไม่นะ ตรงกันข้ามเลย สวยมาก"
กู้เยว่ซีเบิกตาโต ทำหน้าไม่เชื่อ "จริงหรือโกหก ไม่ต้องกลัวอายแล้วโกหกหรอก ฉันไม่หัวเราะเยาะเธอหรอก"
หลินเฉินยิ้มพูด "ไม่ได้โกหกจริงๆ สวยมาก หน้าตาคล้ายเธอด้วย"
กู้เยว่ซีถามอย่างสงสัย "เหมือนฉันเหรอ? สวย แถมฐานะดีด้วย?"
จริงๆ แล้วหลินเฉินพูดถึงแค่หน้าตา แต่กู้เยว่ซีเข้าใจแบบนี้ก็ไม่ผิด เขาจึงพยักหน้าตอบว่า "ใช่"
กู้เยว่ซีทำหน้าอยากรู้อยากเห็นถามต่อ "แล้วคู่หมั้นเธอไม่รังเกียจเธอเหรอ?"
"รังเกียจสิ"
หลินเฉินตอบอย่างตรงไปตรงมา "เพราะเกรงใจคุณปู่ของเธอ เธอเลยไม่กล้าพูดอะไร แต่ลับหลังเธอบอกฉันว่าเธอไม่สนใจฉัน"
กู้เยว่ซีหลุดหัวเราะออกมา แล้วรีบขอโทษ "ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจหัวเราะเยาะเธอหรอก แค่รู้สึกว่ามันก็ปกตินะ"
หลินเฉินไม่รู้สึกว่าถูกดูถูก พยักหน้า "อืม เข้าใจ"
กู้เยว่ซีจ้องตาหลินเฉิน ราวกับอยากเห็นความเสียใจในดวงตาของเขา แต่กลับไม่เห็นอะไรเลย เธอเห็นแต่ความสงบนิ่งและความปกติ
"แล้วตอนนี้พวกเธอเป็นยังไงกันบ้าง?"
หลินเฉินถอนหญ้าป่าขึ้นมาหนึ่งต้น คาบไว้ในปาก แหงนหน้ามองไปไกลๆ "ต่อหน้าคุณปู่ของเธอก็แสร้งทำเป็นสามีภรรยา ลับหลังต่างคนต่างอยู่ เพราะตกลงกันแล้วว่าจะแสร้งทำแค่สามเดือน หลังจากนั้นก็แยกทางกันไป"
กู้เยว่ซีหลุดขำพรืด "แสร้งทำเป็นสามีภรรยาเหรอ?"
หลินเฉินเข้าใจดีว่าทำไมกู้เยว่ซีถึงหัวเราะ จึงจ้องเธอ "รู้แล้วใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงไม่อยากแสร้งทำเป็นแฟนเธอ?"
กู้เยว่ซีหัวเราะจนเกือบล้มลงบนพื้นหญ้า "เข้าใจ เข้าใจ ที่บ้านต้องแสร้งทำเป็นสามี ออกมาข้างนอกก็ต้องแสร้งทำเป็นแฟนฉัน สาวสวยสองคน เห็นแต่กินไม่ได้ ในใจคงทรมานมากเลยสินะ แถมยังอึดอัดด้วย?"
หลินเฉินไม่อยากแก้ไข "เธอรู้ก็ดีแล้ว"
กู้เยว่ซีหัวเราะฮ่าๆ "ฉันเริ่มสงสารเธอแล้วนะ เธอช่างน่าสงสารจริงๆ"
หลินเฉินเบิกตาโต "เธอยังกล้าหัวเราะเยาะฉันอีก อยากให้ฉันเดินจากไปเลยไหม แล้วก่อนไปจะบอกอู๋เจียจวิ้นด้วยว่าฉันกับเธอแค่แสดงละคร?"
"อย่า อย่า อย่า!"
กู้เยว่ซีรีบขอโทษ "ล้อเล่นน่า อย่าทิ้งงานไปสิ อีกอย่าง ถึงเธอจะแสร้งทำเป็นแฟนฉัน แต่ดูสิว่าฉันดีกับเธอขนาดไหน เหมือนจริงๆ เลย ตั้งแต่เด็กจนโต ฉันไม่เคยทำดีกับผู้ชายคนไหนขนาดนี้มาก่อนเลย..."
หลินเฉินพูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจ "นั่นมันแค่การแสดงของเธอ ไม่ต้องพูดถึงมันหรอก แต่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว เธอก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ ทำไมไม่หาแฟนจริงๆ จังๆ สักคนล่ะ?"
กู้เยว่ซีเบ้ปาก ดึงหญ้าป่าขึ้นมาเส้นหนึ่ง พันไปมาที่นิ้วมือ "จะมีคนที่เหมาะสมได้ยังไงล่ะ พวกนั้นก็มาหาฉันเพราะรูปร่างหน้าตา หรือไม่ก็เพราะเงินทองที่บ้านฉัน คนแบบนี้ ฉันไม่อยากหาหรอก"
หลินเฉินหัวเราะเยาะคำพูดของกู้เยว่ซี "นี่เธอเป็นโรคกงจู่นะ ต้องรักษา! ถ้าบ้านเธอไม่มีเงิน แถมหน้าตาก็น่าเกลียดเหมือนปีศาจ อย่าว่าแต่อู๋เจียจวิ้นจะไม่มาจีบเธอเลย ต่อให้เธอจ้างฉันมาเป็นแฟนปลอม ฉันก็ไม่ทำ!"
กู้เยว่ซีพูดอย่างโมโห "ก็ไม่มีความรักที่บริสุทธิ์เลยหรือไง ไม่มีใครที่ชอบตัวฉันเองจริงๆ เลยหรือ?"
หลินเฉินยิ้ม แต่ไม่ตอบอะไร
ผู้หญิงคนนี้น่าสนใจดีนะ
ปกติคุณหนูลูกเศรษฐีทั่วไป ถ้าโดนเขาแขวะแบบนี้ คงโกรธไปนานแล้ว
สายลมเย็นพัดผ่าน แสงแดดอบอุ่น
ชายโสดหญิงโสด บรรยากาศกำลังดี!
อู๋เจียจวิ้นที่อยู่ด้านล่างภูเขาแทบจะระเบิดด้วยความโกรธ
เขาเหมือนจะเห็นกู้เยว่ซีตกใจกอดหลินเฉินแน่น เห็นกู้เยว่ซีจับแขนหลินเฉินพิงอย่างออดอ้อน เห็นทั้งสองนั่งคุยกันอย่างสนุกสนาน...
คนที่ควรจะอยู่ข้างกู้เยว่ซีควรเป็นเขา แต่ตอนนี้กลับมีคนอื่นแทนที่ ส่วนเขากลายเป็นแค่คนดูละคร!
ไม่สามารถปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปได้!
ไม่งั้น ถึงสุดท้ายเขาจะชนะ ได้กู้เยว่ซีมาเป็นภรรยา เรื่องบ่ายวันนี้ก็จะกลายเป็นหนามที่ถอนไม่ออกในใจเขา!
"เจิ้งลี่ เดี๋ยวนายไปยั่วให้มันโมโห แล้วจัดการมัน!"
เจิ้งลี่พยักหน้า "ได้!"
บาร์บีคิวเกือบจะเสร็จแล้ว อู๋เจียจวิ้นเริ่มเรียกคน สองคนที่นั่งอยู่บนยอดเขาถึงได้ลุกขึ้น ค่อยๆ เดินลงมา
"พวกคุณสบายจังเลยนะ พวกเราเหนื่อยตายห่า พวกคุณนั่งชมวิวอยู่ข้างบน..."
กู้เยว่ซียิ้มกริ่ม พูดว่า "ก็คุณบอกเองไม่ใช่หรือ ใครวิ่งขึ้นไปก่อนก็ได้เป็นนาย ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น?"
สีหน้าของอู๋เจียจวิ้นแข็งค้าง แทบจะตบปากตัวเอง
ปากเสีย!
พูดอะไรไม่พูด ดันพูดเรื่องที่ทำให้ตัวเองเจ็บใจ!
"ใช่ พวกคุณสมควรได้รับ มา กินเนื้อย่าง ดื่มเหล้า!"
อู๋เจียจวิ้นหัวเราะแห้งๆ สองที พยายามทำให้ตัวเองดูไม่เก้อเขินมากนัก
ทุกคนมารวมตัวกัน เริ่มมื้อกลางวัน
กู้เยว่ซีแสดงละครอีกครั้ง เธอช่วยเปิดเบียร์ให้หลินเฉิน รินเบียร์ และป้อนเนื้อย่างให้เขา แสดงท่าทีสนิทสนม แม้หลินเฉินจะส่งสายตาบอกว่าไม่ต้องทำเกินไปขนาดนั้น แต่เธอก็ไม่หยุด
อู๋เจียจวิ้นโกรธมาก เขาส่งสายตาให้เจิ้งลี่
เจิ้งลี่พยักหน้า ยกเบียร์ขึ้นมา: "หลินเฉิน มา พวกเราต่างก็เคยเป็นทหารมาก่อน ดื่มกระป๋องนึงกัน!"
หลินเฉินไม่ได้ปฏิเสธ เขาดื่มกับเจิ้งลี่คนละกระป๋อง
เจิ้งลี่ดื่มเบียร์หมด แล้วใช้มือเดียวบีบกระป๋องจนกลายเป็นก้อนอะลูมิเนียม
"หลินเฉิน ว่างๆ เรามาประลองกันหน่อยไหม"
เห็นสายตาท้าทายของเจิ้งลี่ หลินเฉินยิ้มบางๆ พูดว่า: "ไม่เอาดีกว่า ต่อยตีกันไปมาเดี๋ยวบาดเจ็บจะไม่ดี!"
ที่ปฏิเสธเพราะหลินเฉินไม่มีความสนใจจะต่อสู้กับเจิ้งลี่จริงๆ เทคนิคที่เขามีล้วนเป็นวิชาฆ่าคน ต่างจากคนที่ผ่านกองทัพธรรมดาอย่างเจิ้งลี่
แต่คนอื่นไม่ได้คิดแบบนั้น เมื่อเห็นหลินเฉินปฏิเสธ ทุกคนก็คิดว่าเขากลัว ไม่กล้าต่อสู้กับเจิ้งลี่
"หลินเฉิน นายไม่กล้าใช่ไหม? ฉันเข้าใจ นายคงกลัวว่าถ้าสู้แพ้เจิ้งลี่จะขายหน้าต่อหน้าเสี่ยวซี! ไม่ต้องกังวลไป เสี่ยวซีไม่ใช่คนคิดมากขนาดนั้นหรอก ใช่ไหมเสี่ยวซี?"
อู๋เจียจวิ้นที่อัดอั้นมาตลอดทางในที่สุดก็หาจุดอ่อนของหลินเฉินเจอ ดวงตาเปล่งประกายด้วยความดีใจ ขณะที่พูดยั่วยุก็มองไปที่กู้เยว่ซีไม่หยุด
กู้เยว่ซีแค่นเสียงเย็นชา: "มันเรื่องของแกด้วยเหรอ?"
อู๋เจียจวิ้นเก้อไปทันที หน้าเขาเขียวคล้ำ หัวเราะแห้งๆ พูดว่า: "เสี่ยวซี ผู้ชายขี้ขลาดแบบนี้ จะคู่ควรกับเธอได้ยังไง แค่รับคำท้าก็ไม่กล้า เธอจะหวังให้เขาปกป้องเธอตอนเจออันตรายได้ยังไง?"
น้ำเสียงของอู๋เจียจวิ้นเต็มไปด้วยความดูถูกหลินเฉิน
หลินเฉินได้ยินแล้วขำ ไม่พูดอะไร นั่งดื่มเบียร์อยู่ข้างๆ คอยสังเกตปฏิกิริยาของกู้เยว่ซี โดยทั่วไปผู้หญิงถ้าเจอแฟนโดนทำให้เสียหน้าต่อหน้าธารกำนัล คงจะโกรธหรือไม่พอใจแฟนด้วยซ้ำ
แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างหลินเฉินกับกู้เยว่ซีจะเป็นแค่การแสร้งทำ แต่หลินเฉินก็อยากรู้เหมือนกันว่าตอนนี้กู้เยว่ซีจะมีปฏิกิริยายังไง
แต่ปฏิกิริยาของกู้เยว่ซีกลับทำให้หลินเฉินคาดไม่ถึง เห็นกู้เยว่ซีเอนตัวมากอดแขนหลินเฉินทันที จูบแก้มเขาอย่างรวดเร็ว แล้วมองอู๋เจียจวิ้นด้วยสายตาท้าทาย แค่นเสียงพูดว่า: "ฉันชอบ นายจะมายุ่งทำไม? ไม่ให้เขาปกป้องฉัน แล้วจะให้นายมาปกป้องฉันเหรอ?"
ฉึก!
บรรยากาศในที่นั้นเปลี่ยนไปทันที หนุ่มสาวที่อยู่ในที่นั้นต่างมองด้วยสายตาประหลาด
อู๋เจียจวิ้นไม่ยอมปล่อยโอกาสแสดงตัวแบบนี้ไป รีบยืดอกขึ้นมา ใบหน้ามีรอยยิ้มมั่นใจ ทำท่าสุภาพบุรุษ: "เสี่ยวซี ถ้าเธออยู่กับผม ผมรับรองว่าเมื่อเจออันตราย ผมจะไม่ทิ้งเธอไปแน่นอน อย่างน้อยก็ไม่เหมือนบางคนที่แค่รับคำท้าก็ยังไม่กล้า!"
พูดจบ อู๋เจียจวิ้นยังไม่ลืมมองหลินเฉินด้วยสายตาดูถูก
"อู๋เส้าเป็นลูกผู้ชายจริงๆ ฮ่าๆ! หลินเฉิน ว่าไง เราต่างก็เคยอยู่กองทัพ ผมเชื่อว่าในกองทัพของคุณคงไม่ได้สอนให้ถอยหนีจากการต่อสู้นะ กล้าสู้กับผมสักยกเพื่อพิสูจน์ตัวเองไหม?"
เจิ้งลี่ที่ก่อนหน้านี้แพ้การประลองกำลังตอนจับมือกับหลินเฉิน ก็ไม่พอใจอยู่แล้ว จึงพูดยั่วยุเพิ่มเติม
หนุ่มสาวรอบข้างต่างมองมาที่หลินเฉิน ถ้าหลินเฉินยังไม่กล้ารับคำท้า ก็จะดูไม่ดีเอาเสียเลย
รู้สึกถึงสายตารอบข้าง หลินเฉินก็ยังไม่สนใจ ยิ้มบางๆ พลางส่ายหน้า: "วิชาที่ผมเรียนมาล้วนเป็นวิชาฆ่าคน คุณไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผม!"


## บทที่ 15 แผลเป็นคือเหรียญตราแห่งบุรุษ

"พรวด..."
ผู้คนรอบข้างพากันถอนหายใจ
"ยังจะเชิดใส่อีก!"
มีคนพึมพำเบาๆ
"ใช่แล้ว เจิ้งลี่เก่งขนาดนั้น แพ้ก็ไม่น่าอาย แต่นี่กลับไม่รู้จักประมาณตัว ยังจะมาเชิดใส่อีก กู้เยว่ซี แฟนเธอนี่มันสุดยอดจริงๆ!"
หญิงสาวแต่งตัวยั่วยวนคนหนึ่งเอ่ยเยาะเย้ย มองหลินเฉินด้วยสายตาดูถูก
สีหน้าของเจิ้งลี่เย็นชาลง มองหลินเฉินด้วยสายตาดูแคลนมากขึ้น แล้วเย้ยหยันว่า: "ฉันว่านายแค่ไม่กล้าต่างหาก หลินเฉิน ประวัติทหารของนายก็คงแต่งขึ้นมาใช่ไหม? ยังจะมาอ้างว่าเป็นเทคนิคสังหาร? ฮ่าๆ นี่มันยุคไหนแล้ว ดูหนังสงครามมากไปรึเปล่า? เดี๋ยวนี้เป็นยุคสงบสุข นายเคยออกรบฆ่าศัตรูจริงๆ หรือไง? บอกมาซิ นายอยู่หน่วยไหน? ให้ฉันได้เปิดหูเปิดตาหน่อย?"
ในฐานะทหารหน่วยพิเศษ เจิ้งลี่ไม่เชื่อคำพูดของหลินเฉินเลยสักนิด แม้แต่เขาเองที่เป็นทหารพิเศษ ภารกิจอันตรายที่สุดก็แค่จับอาชญากรร้ายแรงตามชายแดนเท่านั้น ไม่เคยออกรบจริงๆ เขายิ่งไม่เชื่อว่าหลินเฉินจะเคยผ่านมัน
หลังจากเจิ้งลี่พูดจบ สายตาของทุกคนที่มองหลินเฉินก็ยิ่งประหลาดขึ้น
"อ๋อ ที่แท้ประวัติทหารผ่านศึกก็แต่งขึ้นมานี่เอง!"
"ใช่แล้ว ขำจะตาย ยังจะมาอ้างเทคนิคสังหาร ตอนนี้ยังมีสงครามที่ไหนกัน? ฮ่าๆ ขำจะตายแล้ว!"
มีคนหัวเราะเยาะ
อู๋เจียจวิ้นเห็นสถานการณ์แบบนี้ก็ดีใจจนแทบจะหัวเราะออกมา นี่คือสิ่งที่เขาต้องการ
กู้เยว่ซีก็เริ่มสงสัยเช่นกัน มองไปที่หลินเฉินแล้วพูดเบาๆ ว่า: "นายไม่ได้แต่งเรื่องขึ้นมาจริงๆ ใช่ไหม? ถ้าใช่ฉันคงอายแย่เลย!"
"ใช่แล้ว ฉันแต่งขึ้นมาเองนั่นแหละ! ยังไง เสียใจไหมที่ชวนฉันมา?"
หลินเฉินเห็นท่าทางของกู้เยว่ซีแล้วก็ขำ พูดออกมาลอยๆ
"เชอะ! จะเชิดก็เชิดไป! ยังไงฉันก็ไม่สนแล้ว อย่างมากก็อายไปด้วยกันนั่นแหละ รอฉันหน่อย ฉันจะไปเอาเครื่องดื่มมาสักหน่อย!"
กู้เยว่ซีทำตาเขียวใส่อย่างน่ารัก พูดจบก็ลุกขึ้นเดินไปทางเต็นท์
มองดูเงาร่างของกู้เยว่ซี หลินเฉินอึ้งไป แล้วรู้สึกอบอุ่นในใจ เขาไม่คิดว่ากู้เยว่ซีจะมีปฏิกิริยาแบบนี้ หลังจากยิ้มบางๆ สายตาของหลินเฉินก็เริ่มคมกริบขึ้น มองดูทุกคนแวบหนึ่ง สุดท้ายก็จับจ้องที่เจิ้งลี่ แล้วพูดช้าๆ ว่า: "สิ่งที่พวกคุณมองไม่เห็น ไม่ได้หมายความว่ามันไม่มีอยู่! แต่เพราะมีคนยืนอยู่ข้างหน้า ใช้เลือดเนื้อและชีวิตแบกรับทุกอย่างไว้ ปกป้องพวกคุณไว้เบื้องหลัง พวกคุณถึงได้เห็นความสงบสุขรุ่งเรืองเช่นนี้ ส่วนสถานที่ที่ยังคงมีควันปืนและไฟสงครามอยู่นั้น มีความโหดร้ายที่พวกคุณจินตนาการไม่ถึง ตอนนี้พวกคุณควรจะดีใจที่ไม่ต้องเผชิญกับมัน แทนที่จะนั่งเยาะเย้ยถากถางอยู่ที่นี่!"
คำพูดของหลินเฉินทำให้ทุกคนเงียบลงทันที ไม่รู้ทำไม ในตอนนี้รอบตัวหลินเฉินมีเสน่ห์แปลกๆ บางอย่าง
"พรวด เชิดอีกแล้ว? นายติดใจการเชิดแล้วสิ? หลินเฉิน ตามที่นายว่า งั้นนายก็เป็นหนึ่งในคนพวกนั้นสินะ?"
อู๋เจียจวิ้นตอบสนองได้เร็ว เอ่ยเยาะเย้ยอีกครั้ง ทำลายบรรยากาศในที่นั้น
พอดีตอนนั้น กู้เยว่ซีก็อุ้มเครื่องดื่มหลายขวดออกมาจากเต็นท์ อู๋เจียจวิ้นรีบวิ่งเข้าไปหา หวังจะฉวยโอกาสนี้เอาใจกู้เยว่ซี
คำพูดของอู๋เจียจวิ้นทำให้ทุกคนอึ้งไป แล้วสายตาก็เริ่มมีความโกรธ มองหลินเฉินด้วยสีหน้าไม่พอใจ แย่จริง เกือบจะถูกไอ้หมอนี่หลอกเสียแล้ว
เจิ้งลี่ก็หัวเราะเยาะ พูดเย้ยหยันว่า: "ฉันไม่รู้ว่าที่นายพูดมาจริงหรือเท็จ แต่ฉันกล้ารับรองว่า ถึงคนพวกนั้นจะมีอยู่จริง ก็ไม่มีทางเป็นนายแน่! หลินเฉิน คนอย่างนายที่ชอบแต่ทำท่าทำทาง คงไม่มีหน่วยทหารไหนกล้ารับเข้าหรอก นายไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นทหารด้วยซ้ำ!"
"ฉันมีคุณสมบัติหรือไม่ ไม่ใช่นายเป็นคนตัดสิน!"
หลินเฉินหัวเราะเบาๆ มองไปไกลด้วยสีหน้าซับซ้อน แล้วพึมพำว่า: "แทนที่จะมาถกเถียงเรื่องไร้สาระที่นี่ น่าจะคิดดูว่าอีกเดี๋ยวพวกคุณจะรอดชีวิตยังไงดีกว่า!"
"หลินเฉิน นายหมายความว่ายังไง?"
เจิ้งลี่แสดงสีหน้างุนงง ไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของหลินเฉิน แต่ไม่นาน เสียงกรีดร้องก็ให้คำตอบแก่เขา
เจิ้งลี่หันกลับไป พบว่าคนที่กรีดร้องคือผู้หญิงย้อมผมสีแดงคนหนึ่ง เจิ้งลี่รู้จักเธอ ผู้หญิงคนนี้ชื่อเกาซ่าวหมิน
ตอนนี้เกาซ่าวหมินมองไปที่เนินเขาไม่ไกลข้างหน้าด้วยสีหน้าตกใจ ร่างกายสั่นไปทั้งตัว: "นั่น...นั่นอะไรน่ะ?"
ทุกคนถูกดึงความสนใจทันที มองตามทิศทางที่เกาซ่าวหมินชี้ไป แล้วสีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไป
"เสือ?"
"ตายแล้ว ทำไมบนเขานี้ถึงมีเสือป่าด้วย?"
ทุกคนมองไปที่เนินเขา เห็นเสือตัวใหญ่เท่าลูกวัวกำลังจ้องมองพวกเขาด้วยสายตาดุร้าย
"อย่าขยับ อย่าขยับ เดี๋ยวมันจะสนใจพวกเรา"
หลินเฉินเตือนทุกคนเสียงเบา
"อ๊ะ แย่แล้ว อู๋เส้า เยว่เยว่!"
ทันใดนั้น เกาซ่าวหมินก็เปลี่ยนสีหน้าอีกครั้ง พร้อมร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ
ในตอนนั้นเอง ทุกคนถึงได้เห็นกู้เยว่ซีที่กำลังถือเครื่องดื่มเดินออกมาจากเต็นท์ห่างออกไปหลายสิบเมตร
เสือตัวนั้นดูเหมือนจะสังเกตเห็นกู้เยว่ซีที่อยู่ใกล้มันที่สุด มันคำรามออกมาเสียงดัง แล้วพุ่งตัวไปที่เธอราวกับรถไฟ
แต่กู้เยว่ซีในตอนนี้หันหลังให้เนินเขา เธอเห็นแค่ใบหน้าตกใจของทุกคนที่มองมาที่เธอ แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
อู๋เจียจวิ้นที่อยู่ใกล้กู้เยว่ซีที่สุดในตอนนี้ เห็นเสือที่กำลังพุ่งเข้ามา ใบหน้าของเขาซีดขาวในทันที "เจิ้งลี่ เร็ว...เร็ว...ช่วยผมด้วย!"
เจิ้งลี่ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของอู๋เจียจวิ้น สีหน้าของเขาไม่ดีเลย แต่เขาจะไปสู้กับเสือได้อย่างไร ต่อให้มีชีวิตสิบชีวิตก็ไม่พอ แต่ถ้าเขาไม่ทำอะไรเลย อู๋เจียจวิ้นและกู้เยว่ซีก็จะต้องตายอย่างแน่นอน
ในชั่วขณะนั้น เจิ้งลี่ตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
และในชั่วพริบตานั้น เสือก็พุ่งมาถึงตัวกู้เยว่ซีและอู๋เจียจวิ้นแล้ว ด้วยความกลัวสุดขีด อู๋เจียจวิ้นรู้สึกร้อนวูบที่ขาหนีบ จากนั้นในความสิ้นหวังก็แวบผ่านความเจ้าเล่ห์ เขาพุ่งเข้าไปผลักกู้เยว่ซีอย่างแรง ผลักเธอไปทางเสือ
เมื่อเห็นภาพนั้น ทุกคนต่างตะลึง!
การผลักครั้งนี้ของอู๋เจียจวิ้น ทำให้กู้เยว่ซีล้มลงกับพื้น กลายเป็นเป้าหมายแรกของเสือ ด้วยวิธีนี้ เขาจึงมีโอกาสหนีรอด
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหัน ทำให้กู้เยว่ซีไม่ทันได้ตั้งตัว จนกระทั่งเธอล้มลงบนพื้น ถึงได้เห็นเสือที่กำลังพุ่งเข้าใส่ตัวเอง
ในชั่วขณะนั้น กู้เยว่ซีถึงกับลืมกรีดร้อง นั่งนิ่งอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดเผือด สมองว่างเปล่า เธอถึงกับรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนและกลิ่นคาวที่ออกมาจากปากของเสือ
"อ๊าาาา!"
ภาพนี้ทำให้ทุกคนกรีดร้องออกมา ผู้หญิงบางคนถึงกับตกใจจนหลับตาปี๋
"ไอ้เหี้ยอู๋เจียจวิ้น!"
หลินเฉินตกใจจนวิญญาณแทบหลุด ความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมา จากนั้นทุกคนก็ได้ยินเสียงตะโกนด้วยความโกรธ ตามด้วยร่างของหลินเฉินที่เคลื่อนไหวเร็วจนเห็นเป็นเงาพราย
ในตอนนี้กู้เยว่ซีไม่รับรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นภายนอก ในสายตาของเธอมีเพียงปากกว้างเต็มไปด้วยเลือดของเสือที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ในสายตาของเธอ
"ฉัน...ฉันจะต้องตายแบบนี้เหรอ...ฮือๆ..."
ความสิ้นหวังอย่างที่สุดเต็มเปี่ยมในใจของกู้เยว่ซี ในสมองตอนนี้มีเพียงความคิดนี้เท่านั้น น้ำตาใสๆ สองสายไหลลงมาตามแก้ม สุดท้ายเธอก็หลับตาลงอย่างยอมรับชะตากรรม
ในตอนนั้นเอง กู้เยว่ซีรู้สึกว่าร่างกายของเธอถูกกระแทกอย่างแรง จากนั้นทั้งตัวก็ลอยขึ้นในอากาศ เธอรู้สึกได้ถึงอ้อมอกอุ่นๆ ที่โอบล้อมตัวเธอไว้ พร้อมกลิ่นอายคุ้นเคยที่ลอยมา
กู้เยว่ซีลืมตาขึ้น และเห็นใบหน้าที่มีสันกรามชัดเจนของหลินเฉินปรากฏอยู่ตรงหน้า
หลินเฉินกอดเธอแน่น แต่การทำเช่นนั้นทำให้เขาต้องหันหลังให้เสือที่กระโจนเข้ามา และถูกโจมตีอย่างจัง
"ตูม!"
เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับเสียงเสื้อผ้าฉีกขาด
กู้เยว่ซีรู้สึกถึงแรงมหาศาลที่ส่งผ่านมาจากตัวหลินเฉิน ทำให้หน้าอกของเธอเจ็บปวด ขณะที่ใบหน้าของหลินเฉินบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด
"หลินเฉิน..."
ในขณะนั้น กู้เยว่ซีรู้สึกราวกับอยู่ในความฝัน ทุกอย่างดูไม่เป็นความจริง เธอมองหลินเฉินและพึมพำเบาๆ
"ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่ตรงนี้"
หลินเฉินยิ้มบางๆ เสียงนุ่มนวลดังขึ้นข้างหูของกู้เยว่ซี ในขณะนั้น บางอย่างในใจของกู้เยว่ซีถูกสัมผัส...
หลินเฉินอุ้มกู้เยว่ซีและกลิ้งตัว แต่เสื้อท่อนบนของเขาก็ถูกเสือฉีกขาดเป็นชิ้นๆ
ความรู้สึกไร้น้ำหนักอันมหาศาลทำให้กู้เยว่ซีต้องหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็พบว่าตัวเองลงมาถึงพื้นอย่างปลอดภัยแล้ว เมื่อมองเห็นหลินเฉินที่อยู่ตรงหน้า กู้เยว่ซีร้องออกมาเบาๆ ขอบตาแดงก่ำ เธอเอามือปิดปากโดยไม่รู้ตัว น้ำตาไหลออกมาจากดวงตา "หลินเฉิน เธอ..."
ในตอนนั้น ผู้คนที่อยู่ห่างออกไปยังคงไม่อาจตั้งสติได้จากเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น ในเวลาสั้นๆ แค่นี้ วิ่งไปช่วยกู้เยว่ซีในระยะเกือบร้อยเมตร แถมยังปะทะกับเสือด้วยร่างกายโดยตรง? นี่ยังเป็นมนุษย์อยู่หรือ?
แต่หลินเฉินทำได้ ต่อหน้าต่อตาพวกเขา!
และเมื่อทุกคนมองไปที่ร่างเปลือยท่อนบนตรงหน้านั้นอีกครั้ง พวกเขาก็พากันสูดหายใจเฮือกพร้อมกัน
"พระเจ้า!"
เหล่าสาวๆ เอามือปิดปากและสะอื้นเหมือนกับกู้เยว่ซี นี่มันร่างกายแบบไหนกัน...
ตอนนี้ เนื่องจากเสื้อของหลินเฉินถูกฉีกขาด ร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่าของเขาเต็มไปด้วยรอยกระสุนและแผลเป็นมากมาย พันกันไปมาเหมือนมังกรที่บิดเบี้ยว ทั่วทั้งร่างแผ่กระจายออกมาซึ่งกลิ่นอายแห่งการสังหารที่ทำให้ผู้คนต้องตกตะลึงและเกรงขาม...


## บทที่ 16 เขาคือคนที่สมควรได้รับความเคารพอย่างแท้จริง

"เจิ้งลี่...รอยแผลบนตัวของหลินเฉินมันเกิดขึ้นได้ยังไง เขา...เขาเป็นใครกันแน่..."
ในที่สุด มีคนหนึ่งทนไม่ไหว เอ่ยถามเจิ้งลี่ที่อยู่ข้างๆ ด้วยเสียงสั่นเครือ
แต่ตอนนี้เจิ้งลี่ยังคงไม่หายจากความตกตะลึง จนกระทั่งทุกคนถามเขาอีกครั้ง เจิ้งลี่จึงมองเงาหลังอันหนักอึ้งราวกับภูเขาของหลินเฉินด้วยสีหน้าซับซ้อนและขมขื่น
"พวกเราผิดกันหมด!"
หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ เจิ้งลี่หัวเราะขื่นๆ: "หลินเฉินเขาเป็นคนที่สมควรได้รับความเคารพยำเกรงจากพวกเราอย่างแท้จริง น่าขันที่เมื่อกี้ผมยังกล้าสงสัยในตัวเขา..."
ในตอนนี้ เจิ้งลี่ไม่มีความสงสัยในตัวหลินเฉินแม้แต่น้อย เพราะรอยแผลเป็นและรอยกระสุนเหล่านี้ไม่มีทางโกหกได้ บาดแผลเหล่านี้คือเหรียญตราแห่งเกียรติยศที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของทหาร!
เจิ้งลี่นึกถึงคำพูดของหลินเฉินเมื่อครู่ขึ้นมาทันที
"สิ่งที่พวกคุณมองไม่เห็น ไม่ได้หมายความว่ามันไม่มีอยู่! แต่เป็นเพราะมีคนยืนอยู่ข้างหน้า ใช้เลือดเนื้อและชีวิตแบกรับทุกอย่างไว้เพื่อพวกคุณ...และในสถานที่ที่เต็มไปด้วยควันปืนและสงครามนั้น ความโหดร้ายที่อยู่ในนั้นเป็นสิ่งที่พวกคุณจินตนาการไม่ถึง..."
เจิ้งลี่รู้สึกว่าตัวเองช่างเหมือนตัวตลกเหลือเกิน
หลังจากเงียบไปนาน เจิ้งลี่มองเงาหลังของหลินเฉิน แล้วค่อยๆ ยกมือขึ้นทำความเคารพแบบทหารอย่างสง่างามและจริงจัง
ที่ไกลออกไป หลินเฉินก็สังเกตเห็นเจิ้งลี่เช่นกัน เมื่อเห็นท่าทางของเจิ้งลี่แล้ว หลินเฉินยิ้มบางๆ และตอบกลับด้วยความเคารพเช่นกัน
"พวกคุณระวังตัวด้วย ผมจะไปช่วยหลินเฉิน!"
เมื่อเห็นการตอบรับของหลินเฉิน เจิ้งลี่รู้สึกเลือดพลุ่งพล่านขึ้นสมอง เลือดในกายเดือดพล่าน ราวกับเขาได้กลับไปสู่ช่วงเวลาอันรุ่งโรจน์ในกองทัพ วันเวลาที่ได้ปฏิบัติภารกิจเคียงบ่าเคียงไหล่กับเพื่อนทหาร
ทิ้งคำพูดไว้เพียงประโยค เจิ้งลี่ก็วิ่งไปทันทีโดยไม่ลังเล ทั้งที่เมื่อครู่ตอนที่อู๋เจียจวิ้นขอความช่วยเหลือ เขายังไม่ได้ตัดสินใจเด็ดขาดขนาดนี้
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมา ทำให้เจิ้งลี่ยืนตะลึงอยู่กับที่ ถึงขั้นอุทานคำหยาบออกมา
"เฮ้ย...แม่ง!"
เพราะก่อนที่เขาจะเดินไปถึง เขาก็เห็นหลินเฉินยกหมัดขึ้น แล้วต่อยเสือตัวใหญ่ที่หนักกว่า 600 กิโลกรัมตรงๆ
ไอ้หมอนี่บ้าไปแล้วหรือ?
นี่คือความคิดแรกที่ผุดขึ้นในหัวของเจิ้งลี่
และเกือบจะในทันทีนั้น เจิ้งลี่ก็เห็นว่าเสือตัวนั้นโดนหลินเฉินต่อยหนึ่งหมัด แล้วกลิ้งไปไกลกว่าสิบเมตรเหมือนกระสอบทราย สุดท้ายสัตว์ร้ายตัวนั้นส่งเสียงคำรามอู้อี้สองสามครั้ง แล้ววิ่งหนีเข้าป่าไปโดยไม่หันกลับมามองด้วยซ้ำ
ต่อยเสือหนัก 600 กว่ากิโลกระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตรด้วยหมัดเดียว?
โอ้แม่เจ้า นี่มันอะไรกัน ไอ้พวกประหลาด?
เมื่อกี้ตัวเองบ้าอะไรถึงได้เอาแต่ตะโกนท้าต่อยกับไอ้พวกประหลาดแบบนี้?
เจิ้งลี่สะดุ้งเฮือกด้วยความกลัว
หนุ่มสาวที่เหลือก็ตกตะลึงเช่นกัน พร้อมกับอุทานคำหยาบออกมาเหมือนเจิ้งลี่: "เฮ้ย...แม่ง!"
หลินเฉินไม่รู้ถึงปฏิกิริยาของทุกคน ตอนนี้เขาอุ้มกู้เยว่ซีกลับมาแล้ว
"ไอ้สัตว์นั่นวิ่งเร็วดีนะ! แต่ไม่เป็นไร มันโดนหมัดผมไปทีนึง ไม่ตายก็บาดเจ็บสาหัส ระยะสั้นๆ นี้คงไม่กล้าออกมาอีกหรอก!"
หลินเฉินเดินกลับมาปลอบใจทุกคน
ทุกคนมองหน้ากันไปมา งุนงงจนพูดไม่ออก...
ต่อยเสือจนเกือบตายด้วยหมัดเดียว?
โอ้แม่เจ้า...
ส่วนกู้เยว่ซีตอนนี้มองหลินเฉินด้วยสายตาหลงใหล ความรู้สึกในใจยิ่งทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดความรู้สึกประหลาดบางอย่างก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น
"ลงได้แล้ว หรือจะให้ผมอุ้มคุณแบบนี้ตลอดไป?"
หลินเฉินพูดพร้อมรอยยิ้ม แต่พูดยังไม่ทันจบ กู้เยว่ซีก็จูบลงบนริมฝีปากของเขาทันที
"จุ๊บ..."
หนุ่มสาวรอบข้างต่างก็ส่งเสียงเชียร์และฮือฮา บรรยากาศพลันถึงจุดสุดยอดที่ไม่เคยมีมาก่อน
ส่วนอู๋เจียจวิ้นที่อยู่ข้างๆ หน้าตาดำทะมึนถึงขีดสุด เหมือนคนนอก แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร ด้วยว่ากางเกงของเขายังไม่แห้งดี
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจเขา อู๋เจียจวิ้นก็ลุกขึ้นอย่างเก้ๆ กังๆ แล้วหันหลังกลับเข้าเต็นท์ไปหลบอย่างอับอาย เขาไม่มีหน้าจะอยู่ต่อแล้ว ต่อให้อธิบายยังไง ความจริงที่ว่าเขาฉี่ราดใส่กางเกงด้วยความกลัวก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้แล้ว!
"หลินเฉิน นี่เป็นรางวัลให้คุณ!"
กู้เยว่ซีผละริมฝีปากออกจากปากของหลินเฉินด้วยความหลงใหล
หลินเฉินตกใจเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มขื่นๆ มองเงาของอู๋เจียจวิ้นพลางกระซิบบอกกู้เยว่ซี: "ต่อไปเขาคงไม่กล้าเจอคุณอีกแล้ว พวกเราไม่จำเป็นต้องแสดงให้มันดูเกินไปขนาดนี้นะ..."
กู้เยว่ซีจ้องมองหลินเฉินตาไม่กะพริบ พูดว่า "ถ้า...ฉันไม่ได้แกล้งทำล่ะ!"
"เอ่อ...ไอ้..."
คำพูดที่ไม่ทันตั้งตัวทำให้หลินเฉินไอออกมา
"ช่างเถอะ ล้อเล่นน่ะ ยายนี่ไม่สนใจนายหรอก!"
กู้เยว่ซีกระโดดออกจากอ้อมกอดของหลินเฉินทันที ยิ้มซุกซน แต่ในใจกลับรู้สึกเหงาอย่างบอกไม่ถูก
"หลินเฉิน ขอโทษนะ ผมขอโทษสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้!"
เจิ้งลี่เดินเข้ามา สีหน้าจริงจัง
"เรื่องเล็กน้อย อย่าคิดมากเลย อ้อใช่ อู๋เส้าไปแล้ว นายไม่ไปดูหน่อยเหรอ?"
หลินเฉินพูดพร้อมรอยยิ้ม
"ก่อนหน้านี้ผมคบกับเขาก็เพราะเห็นว่าเขาดูดีมีสไตล์ แต่พอถึงยามคับขันกลับใช้ผู้หญิงเป็นโล่บังภัย คนแบบนี้ ผมเจิ้งลี่จะไม่ยุ่งเกี่ยวด้วยอีกต่อไป!"
พูดถึงอู๋เจียจวิ้น ดวงตาของเจิ้งลี่ฉายแววดูถูก
"ใช่เลย พี่เฉิน พวกเราถึงจะมาด้วยกันกับอู๋เจียจวิ้น แต่จริงๆ แล้วยังไงดีล่ะ พวกเราก็ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น ในเมื่อวงการของเรามันเกี่ยวพันกับหลายอย่างมาก ต่อไปอู๋เจียจวิ้นคงไม่กล้ามาเที่ยวกับพวกเราอีกแล้ว..."
เหล่าทายาทเศรษฐีรุ่นใหม่รอบๆ เปลี่ยนคำเรียกเป็นพี่เฉินทันที!
"พี่เฉิน วันนี้พี่ช่วยชีวิตพวกเราไว้ ตั้งแต่นี้ไป พี่ก็คือพี่ชายของพวกเรา พี่ชายแท้ๆ! มีอะไรสั่งมาได้เลย!"
"ใช่!"
กลุ่มทายาทเศรษฐีนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ หลังจากความหวาดกลัวก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น
หลินเฉินถอดเสื้อท่อนบน ชกเสือตัวใหญ่เกือบตายด้วยหมัดเดียว นี่แหละคือคนเก่งกาจ!
นี่แหละคนแกร่ง!
แค่ได้เห็นเหตุการณ์แบบนี้ ก็เอาไปคุยโม้ได้ทั้งชีวิต!
หลินเฉินไม่ได้เกรงใจ ยิ้มพูดว่า "นี่พวกนายพูดเองนะ ถ้าต่อไปมีเรื่องต้องขอความช่วยเหลือ อย่าหนีล่ะ"
เกาซ่าวหมินตบหน้าอกอวบอิ่มของตัวเอง พูดอย่างตื่นเต้นว่า "พี่เฉิน ตั้งแต่วันนี้ พี่คือไอดอลของหนู ใครทำเรื่องไร้ยางอายแบบนี้ หนูจะเลิกคบเลย!"
ทายาทเศรษฐีคนหนึ่งชื่อเล่ยคุนก็พูดเสริมว่า "พี่เฉินมีฝีมือแถมไม่ถือตัว เป็นกันเอง พวกเราได้รู้จักพี่เฉินถือว่าโชคดีมาก ก่อนหน้านี้พวกเราตาถั่วจริงๆ!"
เกาซ่าวหมินจ้องมองหลินเฉินตาเป็นประกาย "น่าเสียดายที่พี่เฉินมีแฟนแล้ว ไม่งั้นหนูต้องไล่จีบพี่เฉินแน่ๆ เท่มาก!"
เล่ยคุนหัวเราะพูดว่า "งั้นเธอก็ลองถามพี่เฉินดูสิว่า รังเกียจมีแฟนเพิ่มอีกคนไหม"
กู้เยว่ซีนั่งข้างหลินเฉิน แม้จะรู้ว่าทุกคนแค่พูดเล่น แต่ในใจกลับรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก จึงด่าอย่างขำๆ ว่า "ไปให้หมด! หลินเฉินเป็นแฟนฉัน ใครกล้าแย่ง ฉันโกรธแน่!"
หลินเฉินถือกระป๋องเครื่องดื่ม ยิ้มบางๆ ไม่ได้หันไปมอง
แม้เขาจะช่วยชีวิตกู้เยว่ซี แต่ก็ไม่ได้คิดจะใช้เรื่องนี้มาพัฒนาความสัมพันธ์ของทั้งคู่
จุดประสงค์ที่เขามาผิงเจียงคือเพื่อเอาหยก และค้นหาความจริงเกี่ยวกับชาติกำเนิดของตัวเอง หลังจากตกลงกับฉู่เจียเสวี่ยว่าการแต่งงานเป็นแค่การแสดง สำหรับผิงเจียงแล้ว หลินเฉินอาจเป็นแค่ผู้มาเยือนชั่วคราว
เมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ไม่ควรทิ้งพันธะใดๆ ไว้
หลินเฉินได้รับการยอมรับ บรรยากาศจึงคึกคักขึ้นตามธรรมชาติ
ตอนกลางคืน ทุกคนดื่มกันจนถึงเที่ยงคืน แยกย้ายกันไปพักผ่อน หลินเฉินและกู้เยว่ซีก็เข้าเต็นท์สองคนของพวกเขา
ในเต็นท์ไม่มีไฟ ในความมืด ทั้งสองนอนเคียงข้างกัน ได้ยินเสียงหายใจของกันและกันชัดเจน
กู้เยว่ซีไม่มีอาการง่วงเลย เอียงหน้าเล็กน้อย มองเงาร่างของหลินเฉินข้างๆ ด้วยความรู้สึกแปลกๆ
จากเต็นท์ใกล้ๆ จู่ๆ ก็มีเสียงที่ทำให้คนรู้สึกกระสับกระส่ายดังมา แม้จะพยายามกลั้นไว้แล้ว แต่เสียงคล้ายแมวร้องที่ดังแว่วๆ นั้น ก็ยังลอยเข้าหูของกู้เยว่ซีและหลินเฉิน กระตุ้นประสาทของทั้งคู่
ในความมืด เสียงหายใจที่เคยสม่ำเสมอของทั้งสองคนจู่ๆ ก็ดูมีความผันผวน ราวกับก้อนหินเล็กๆ ที่ตกลงในสระน้ำที่เงียบสงบ ก่อให้เกิดระลอกคลื่นเป็นวงๆ
ในความมืด ใบหน้าของกู้เยว่ซีร้อนผ่าว หัวใจเต้นเร็ว ราวกับจะกระโดดออกมาจากอก
นึกถึงเหตุการณ์ต่างๆ วันนี้ กู้เยว่ซีจู่ๆ ก็พบว่าตัวเองคงตกหลุมรักชายข้างกายคนนี้เข้าแล้ว
ไม่ใช่แค่ความรู้สึกขอบคุณ แต่เป็นความรักจริงๆ
ชายคนนี้ดูเหมือนจะมีแต่ข้อดี ยกเว้นเรื่องที่ไม่มีพื้นเพครอบครัวและจน ทั่วทั้งร่างเปล่งประกายเสน่ห์ความเป็นชาย
กู้เยว่ซีกัดริมฝีปาก รวบรวมความกล้า ค่อยๆ ยื่นมือไปทางหลินเฉิน
"ลูกศิษย์ที่รัก ลงจากเขาไปเถอะ อาจารย์ได้จัดการเรื่องคู่ครองให้เจ้าแล้ว เป็นสาวงามคนหนึ่ง โชคดีของเจ้าแล้ว!"

อาจารย์หนีไปพร้อมกับเงินทั้งหมด หลินเฉินด้วยความเศร้าโกรธจึงลงจากเขาไปตามหาคู่หมั้นของตน แต่ระหว่างทางกลับถูกสาวงามคนหนึ่งลากตัวไปให้แสร้งเป็นแฟนปลอม และที่สำคัญกว่านั้นคือ ผู้หญิงคนนี้หน้าตาเหมือนคู่หมั้นของเขาราวกับแกะ?