ฝูเทียนซื่อ
Jing Wuhen
## บทที่ 1 เด็กหนุ่มคนนี้

ปีที่ 9999 ตามปฏิทินเซินโจว ฤดูใบไม้ร่วง ทะเลตะวันออก เมืองเฉิงโจว
โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว เขตศักดิ์สิทธิ์เมืองชิงโจว ขุนนางและชนชั้นสูงของเมืองชิงโจว รวมถึงครึ่งหนึ่งของผู้แข็งแกร่งจากประตูสำนักตระกูลโลก ล้วนจบการศึกษาจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว
ด้วยเหตุนี้ ชาวเมืองเฉิงโจวจึงถือว่าการได้เข้าเรียนในโรงเรียนเป็นเกียรติยศ หากมีโอกาสได้ก้าวเข้าสู่โรงเรียน พวกเขาจะต้องขยันเรียนอย่างหนัก
อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนว่าไม่ใช่ทุกคนจะมีความตระหนักเช่นนี้
ในขณะนี้ ในบ้านเรียนหลังหนึ่งของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังนอนหลับอยู่บนโต๊ะ
บนแท่นบรรยาย หญิงสาวในชุดกระโปรงยาวสีเขียวสังเกตเห็นภาพนี้ ใบหน้างดงามของเธอปรากฏความโกรธ เธอก้าวเดินไปทางเด็กหนุ่มที่กำลังหลับใหล
ฉินอี้ อายุ 17 ปี ศิษย์อย่างเป็นทางการของวิทยาลัยชิงโจว อาจารย์สอนศิษย์นอกประตู รูปร่างหน้าตางดงาม รูปร่างเซ็กซี่
ในบ้านเรียน สายตาคู่แล้วคู่เล่าเคลื่อนไหวตามร่างอันงดงามของฉินอี้ แม้แต่ตอนโกรธ ก้าวเดินของฉินอี้ก็ยังคงสง่างาม
"ไอ้หมอนี่ กล้าหลับในชั้นเรียนของฉินอี้ผู้เป็นพี่สตรีอีกแล้ว" ราวกับเพิ่งสังเกตเห็นร่างที่กำลังหลับใหลนั้น เด็กหนุ่มหลายคนรอบๆ รู้สึกอึดอัดใจ เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรก
"ด้วยความงามและรูปร่างของฉินอี้ผู้เป็นพี่สตรี แค่มองดูเธอก็น่าชื่นชมแล้ว ไอ้หมอนั่นสมองมีอะไรอยู่กันแน่"
ในบรรดาอาจารย์ทั้งหมด ฉินอี้เป็นอาจารย์ที่ได้รับความนิยมสูงสุด ไม่มีใครเทียบได้ ส่วนเหตุผล แค่เห็นเธอก็เข้าใจ ไม่รู้ว่ามีคนมากมายเพียงใดที่บูชาเธอเป็นเทพธิดา ชั้นเรียนของเธอมักจะแน่นขนัดจนไม่มีที่ว่าง
การหลับในชั้นเรียนของฉินอี้? นี่เป็นการลบหลู่เทพธิดาอย่างแท้จริง
ฝีเท้าของฉินอี้เบามาก เมื่อเดินมาถึงข้างกายเด็กหนุ่มก็ไม่มีเสียงดังออกมาแม้แต่น้อย เธอยืนอยู่หน้าโต๊ะ มองดูใบหน้าที่กำลังหลับสนิทตรงหน้า ใบหน้างดงามของเธอเต็มไปด้วยน้ำค้างแข็ง
"เย่เฝยเทียน" เสียงนุ่มนวลดังขึ้น แต่ไม่ได้เรียกออกมาจากปากของฉินอี้ แต่มาจากด้านหลังของเย่เฝยเทียน
ราวกับได้ยินเสียงเรียกตัวเองในความฝัน ร่างกายของเย่เฝยเทียนขยับเล็กน้อย มือทั้งสองข้างยันศีรษะ ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภายใต้สายตาที่ยังมัวซัว สิ่งที่ปรากฏในสายตาคือยอดเขาที่เคลื่อนไหวขึ้นลง
"ใหญ่จัง" เย่เฝยเทียนพึมพำออกมาอย่างอดไม่ได้ เสียงของเขาเบามาก เหมือนกำลังพูดกับตัวเอง อย่างไรก็ตาม ในสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบในตอนนี้ เสียงนี้ก็ยังคงฟังดูผิดปกติอย่างยิ่ง เพียงชั่วขณะเดียว สายตาหลายคู่ก็จับนิ่งอยู่ในอากาศ จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นความโกรธ
"เขากล้าที่จะ...ลวนลามพี่สาวฉินอย่างเปิดเผยหรือ?"
"ไอ้หน้าด้านไร้ยางอายนี่ ไอ้สารเลว" สายตาโกรธเกรี้ยวมากมายเหมือนกับแปรเปลี่ยนเป็นดาบคม ทำให้เย่เฝยเทียนรู้สึกหนาวสั่น ราวกับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง สายตาของเขาเลื่อนขึ้นจากจุดที่ยั่วยวนนั้น จากนั้นก็เห็นใบหน้างดงามราวกับหยกที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
"เอ่อ..." เย่เฝยเทียนหน้าดำทะมึน ทำไมถึงเป็นฉินอี้ล่ะ? คนที่เรียกเขาไม่ใช่ชิงซื่อหรอกหรือ?
เขาหันกลับไปมอง ก็เห็นเด็กสาวบริสุทธิ์อายุ 15 ปีกำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว
เย่เฝยเทียนกวาดตามองเด็กสาวคนนั้นแวบหนึ่ง แล้วก็สบถในใจ โดนหลอกอย่างหนัก น่าแปลกใจที่ขนาดไม่ตรงกันเลย
"พี่สาวฉิน ผม..." เย่เฝยเทียนกำลังจะอธิบาย
"เย่เฝยเทียน" ฉินอี้พูดตัดบทเขาอย่างเย็นชา "โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวก่อตั้งขึ้นภายใต้สถานการณ์อะไร?"
เห็นได้ชัดว่าฉินอี้ต้องการหลีกเลี่ยงความอึดอัดเมื่อครู่ โดยเปลี่ยนหัวข้อสนทนา แต่ความโกรธของเธอในตอนนี้ เย่เฝยเทียนสามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจน เขาถึงกับรู้สึกคลุมเครือว่ามีความรู้สึกของดาบหลายสายไหลออกมาจากร่างของฉินอี้ คมกริบจนทิ่มแทงกระดูก แทงเจ็บทุกตารางนิ้วของผิวหนังเขา
"สามร้อยปีก่อน จักรพรรดิตงฟางรวมดินแดนตงฟางเซินโจวเป็นหนึ่งเดียว ออกคำสั่งให้ขุนนางทั่วแผ่นดินสร้างวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ เพื่อส่งเสริมศาสตร์การต่อสู้ โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวก็ก่อตั้งขึ้นภายใต้สถานการณ์นี้" เย่เฝยเทียนตอบ แน่นอนว่าสิ่งที่เขาพูดคือบันทึกทางประวัติศาสตร์อย่างเป็นทางการ ในตระกูลของเขาเองนั้น เขาได้เห็นบันทึกนอกรีตที่มีชื่ออื่นอยู่ด้วย อย่างไรก็ตาม ชื่อต้องห้ามนั้นไม่อนุญาตให้กล่าวถึงเด็ดขาด
"การฝึกฝนมีอาชีพอะไรบ้าง?" ฉินอี้ถามต่อ
"การฝึกฝนสามารถแบ่งออกเป็นศาสตร์การต่อสู้และซื่อฝา ผู้ที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มีนักรบ อัศวิน นักดาบ และอาชีพอื่นๆ อีกมากมาย ส่วนผู้ฝึกวิชาศาสตร์มีพ่อมด หมอยา ช่างฝังอัญมณี และอาชีพอื่นๆ อีกมากมาย และพ่อมดก็ยังแบ่งออกเป็นหลายระบบ แน่นอนว่ายังมีผู้ที่มีพรสวรรค์พิเศษที่สามารถฝึกฝนทั้งศิลปะการต่อสู้และซื่อฝาได้ด้วย" เย่เฝยเทียนตอบ
"ดูเหมือนว่าคุณยังละเว้นอาชีพหนึ่งอยู่" ฉินอี้พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ถามอย่างจริงจังมาก
"แน่นอนว่าไม่ได้ละเว้น?" ใบหน้าของเด็กหนุ่มเปล่งประกายศักดิ์สิทธิ์: "อาชีพที่แข็งแกร่งที่สุดซึ่งเป็นที่ยอมรับในเซินโจว ผู้ที่ได้รับพรจากสวรรค์ นักเวทย์พรหมลิขิต มีพรสวรรค์ที่ได้รับจากสวรรค์ ผู้ที่มีพรสวรรค์หายากเหล่านั้น เช่น ผู้เรียก ผู้ควบคุมสัตว์ ผู้เชี่ยวชาญด้านดาราจักร ส่วนใหญ่มาจากนักเวทย์พรหมลิขิต ไม่ว่าจะฝึกฝนศิลปะการต่อสู้หรือซื่อฝา นักเวทย์พรหมลิขิตก็จะมีพรสวรรค์ที่แข็งแกร่งกว่าคนอื่น"
ผู้คนรอบข้างต่างใฝ่ฝันถึง นักเวทย์พรหมลิขิต อาชีพในตำนาน ได้รับพรหมลิขิต ได้รับความเมตตาจากสวรรค์
"ไม่เพียงเท่านั้น แม้แต่นักเวทย์พรหมลิขิตที่ธรรมดาที่สุดก็เหมาะสมโดยธรรมชาติที่จะฝึกฝนทั้งศิลปะการต่อสู้และซื่อฝา" ฉินอี้มองด้วยความปรารถนา จากนั้นก็มองไปที่เด็กหนุ่มตรงหน้า แล้วพูดด้วยความโกรธเล็กน้อย: "ไม่คิดเลยว่าคุณจะรู้เรื่องนี้มากขนาดนี้"
"แน่นอน" เย่เฝยเทียนมองฉินอี้ พูดอย่างจริงจัง: "ผมเองก็เป็นนักเวทย์พรหมลิขิตคนหนึ่ง"
"พรึ่บ..." ที่ไม่ไกลออกไป เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังดื่มน้ำอยู่ก็สำลักอย่างรุนแรง ไอโขลกๆ อย่างหนัก สายตาทุกคู่รอบข้างจ้องมองมาที่เย่เฝยเทียน ราวกับกำลังมองคนโง่
คนไร้ยางอายเช่นนี้ยังมีอยู่ในโลก สมแล้วที่เป็นบุคคลในตำนานของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว ไม่เพียงแต่เกี้ยวพาราสีฉินอี้ผู้เป็นพี่สตรีอย่างเปิดเผย แต่ตอนนี้ยังโกหกว่าตัวเองเป็นนักเวทย์พรหมลิขิต เพื่อดึงดูดความสนใจของฉินอี้ผู้เป็นพี่สตรีอีกหรือ?
อย่างไรก็ตาม เขาเป็นใครกัน? เข้าเรียนในโรงเรียนมาสามปี ยังคงวนเวียนอยู่ในอาณาจักรการรวมจิตที่หนึ่งของการตื่นรู้ ร่างกายอ่อนแอ ชัดเจนว่าแม้แต่การฝึกหัดร่างกายก็ยังไม่สำเร็จ คนธรรมดาสามัญหรือแม้กระทั่งขยะเช่นนี้ กล้าบอกว่าตัวเองเป็นนักเวทย์พรหมลิขิต?
ยังจะมีหน้าอีกหรือ?
หน้าอกของฉินอี้ขยับขึ้นลงอีกครั้ง ทำให้เกิดคลื่นอันยิ่งใหญ่ เธอมองเย่เฝยเทียนด้วยความโกรธ: "ในเมื่อเจ้าเป็นนักเวทย์พรหมลิขิต แน่นอนว่าพระราชวังชะตากรรมของเจ้าต้องมีวิญญาณ ปล่อยวิญญาณชะตากรรมของเจ้าออกมาให้ข้าดูหน่อย"
"วิญญาณชะตากรรมของข้ายังคงหลับใหล ไม่สามารถเรียกออกมาได้ ที่ข้าหลับในห้องเรียนก็เป็นเพราะวิญญาณชะตากรรมนี่แหละ" เย่เฝยเทียนตอบอย่างสงบ
"เย่เฝยเทียน..." ฉินอี้ตะโกนขึ้นมาทันที ดวงตางามจ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างเขม็ง พูดว่า "สามปีก่อน เจ้าเข้าโรงเรียนตอนอายุสิบสองปี ตอนนั้นข้ายังเป็นศิษย์นอกประตู ได้เข้าร่วมสังเกตการณ์การทดสอบพรสวรรค์ของพวกเจ้า การรับรู้พลังจิตของเจ้าอยู่ในระดับท้องฟ้า สร้างความตกตะลึงให้กับโรงเรียน อาจารย์หลายท่านให้ความสนใจ แต่ในสามปีที่ผ่านมา เจ้าไม่มีความก้าวหน้าแม้แต่น้อย ยังคงอยู่ในขั้นตอนการสะสมพลังขั้นแรกของการตื่นรู้ ใช้เวลาทั้งวันไม่ทำอะไรเลย ขี้เกียจสุดๆ ในห้องเรียนก็ไม่ตั้งใจ เจ้าฝึกฝนจริงๆ หรือเปล่า? ตอนนี้ เจ้ายังโกหกว่าตัวเองเป็นนักเวทย์พรหมลิขิต และใช้เป็นข้ออ้างในการหลับในห้องเรียนด้วย"
"ในสามปีที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นข้อสอบฤดูใบไม้ผลิหรือข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วง เจ้าก็สละสิทธิ์ทั้งหมด ติดอันดับสุดท้ายของโรงเรียนโดยตรง เย่เฝยเทียน เจ้ายังมีความละอายใจอยู่บ้างหรือไม่?"
พร้อมกับเสียงตะโกนโกรธเกรี้ยวของฉินอี้ ทั้งบ้านเรียนเงียบสงัดจนแม้แต่เข็มตกก็ได้ยิน สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยอารมณ์ของฉินอี้ ดูเหมือนว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นฉินอี้ผู้เป็นพี่สตรีในสภาพแบบนี้
เย่เฝยเทียนดูเหมือนจะถูกตรึงไว้เช่นกัน ดวงตาสีดำของเขาจ้องมองใบหน้างดงามที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธเคืองตรงหน้า
"สามปีแล้วหรือ" เย่เฝยเทียนพึมพำในใจ ไม่คิดว่าสามปีผ่านไปอย่างไม่รู้ตัว และสิ่งที่อยู่ในพระราชวังชะตากรรมก็ยังไม่เปลี่ยนแปลงเลย และเขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ฉินอี้ผู้เป็นพี่สตรีที่เย็นชาและเซ็กซี่เหมือนภูเขาน้ำแข็งมาตลอด ที่แท้ก็คอยจับตาดูเขามาโดยตลอด ตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนที่เขาเข้ามาในโรงเรียนและถูกตรวจพบว่ามีพลังการรับรู้ระดับท้องฟ้า
พื้นที่รอบข้างเงียบสงัด ดวงตาสวยของฉินอี้จ้องมองชายหนุ่มตรงหน้า ใบหน้าหล่อเหลาที่มีเส้นสายชัดเจน ดวงตาที่ใสสะอาดและลึกล้ำเปล่งประกายราวกับดวงดาว อายุสิบห้าปี นอกจากร่างกายที่ผอมบางแล้ว ก็ไม่มีข้อบกพร่องอื่นใด อีกสองสามปีก็จะกลายเป็นชายหนุ่มที่หล่อเหลามาก
"ฉันพูดจาแรงเกินไปหรือเปล่า?" ฉินอี้เห็นมุมตาของเย่เฝยเทียนมีแววเศร้าหมองเล็กน้อย จึงอดคิดในใจไม่ได้ ความโกรธก็จางหายไปบ้าง
"อีกหนึ่งเดือนก็จะถึงข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วง ถ้าครั้งนี้เธอยังสละสิทธิ์หรือสอบไม่ผ่านอีก แม้แต่ยู่เฉิงจะช่วยพูดให้ก็ไม่มีประโยชน์ โรงเรียนจะไม่อนุญาตให้เธออยู่ต่อไปอีก เธอเข้าใจไหม?" ฉินอี้พูดต่อ คนในบ้านเรียนต่างจ้องมองด้วยสายตาเคร่งเครียด ดูเหมือนว่าโรงเรียนจะทนไม่ไหวกับเขาแล้ว
ในที่สุด เขาจะถูกไล่ออกจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวหรือ? หากเป็นเช่นนั้น คงจะถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวอย่างแน่นอน เพราะการถูกไล่ออกจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวนั้นเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากมาก
"เขาไป ฉันก็ไป" เสียงเรียบๆ ดังมาจากด้านหลังสุด หลายคนหันไปมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ที่มุมห้อง ด้วยสายตาที่ซับซ้อน มีทั้งความอิจฉา ความริษยา ความชื่นชม และความหวาดกลัว
"โรงเรียนมีการตัดสินใจแล้ว ยู่เฉิงไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมการสอบข้อสอบฤดูใบไม้ผลิในปีหน้า เขาสามารถเลือกฝึกฝนที่หอกลยุทธ์วิทยาลัย อัศวิน หรือโรงเรียนเวทมนตร์ได้อย่างอิสระ อนาคตของเขาไม่ควรถูกเจ้าทำให้เสียหายอีกต่อไป" ฉินอี้มองเย่เฝยเทียนพลางถอนหายใจ ชะตากรรมของเธอและยู่เฉิงจะเดินไปในทิศทางที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
"ทำให้เสียหาย?" มุมปากของเย่เฝยเทียนเผยรอยยิ้มบางๆ ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจโลก
"หุบปาก..." ยู่เฉิงที่นั่งอยู่ด้านหลังลุกขึ้นยืน ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายคมกริบ จ้องไปที่ฉินอี้
"นั่งลง" เย่เฝยเทียนพูดเสียงเรียบโดยไม่หันหลังกลับ สายตาของยู่เฉิงชะงักไป มองไปที่เงาร่างด้านหน้า จากนั้นก็นั่งลงอย่างเงียบๆ ราวกับว่าคำพูดของเย่เฝยเทียนเป็นคำสั่งที่เขาต้องเชื่อฟัง
"ฉันตัดสินใจแล้ว..." รอยยิ้มที่ดูเหมือนจะยโสโอหังปรากฏบนใบหน้าของเย่เฝยเทียน เขามองไปที่ฉินอี้และพูดว่า "ฉันจะเข้าร่วมการสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงปีนี้อย่างเป็นทางการ"
ด้านหลัง ดวงตาของยู่เฉิงเปล่งประกายวาบหนึ่ง
สามปีแล้ว เขาจะเริ่มจริงจังในที่สุดหรือ?
สามปีแห่งการฝึกฝนในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว ทุกคนในโรงเรียนรู้เพียงว่ายู่เฉิงมีพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยม มีพลังการรับรู้ระดับท้องฟ้าในคุณลักษณะของธาตุทอง และมีพรสวรรค์การต่อสู้ที่สูงมาก สามารถฝึกทั้งเวทมนตร์และการต่อสู้ แม้จะเป็นเพียงศิษย์นอกประตู แต่ขอบเขตของเขาก็สูงกว่าอาจารย์หลายคน
แต่ใครจะรู้จักชายหนุ่มที่หลับใหลคนนั้นจริงๆ?
"ร่างกายของเจ้าอ่อนแอ ยังคงอยู่ในขั้นแรกของอาณาจักรการรวมจิตที่หนึ่งของการตื่นรู้ แม้จะเข้าร่วมการสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วง จะผ่านได้อย่างไร?" ฉินอี้มองเย่เฝยเทียน ในใจถอนหายใจเบาๆ แม้จะลุกขึ้นมาตอนนี้ ก็คงสายเกินไปแล้ว
"แล้วถ้าผ่านล่ะ?" เย่เฝยเทียนดูเหมือนจะไม่รู้จักตัวเองเลย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างมาก
"ถ้าเจ้าผ่าน ต่อไปในห้องเรียนเจ้าจะทำอะไรก็ได้" ฉินอี้พูด
สายตาของเย่เฝยเทียนวาบไปด้วยแสงแปลกๆ มองไปที่ร่างอันงดงามและรูปร่างที่เซ็กซี่ตรงหน้า ดวงตาของเขาจ้องไปที่ที่ที่ไม่ควรมองโดยไม่รู้ตัว และพูดอย่างอ่อนแรงว่า "ทำอะไรก็ได้เหรอ?"
"ไอ้หมอนี่ หมายความว่ายังไง..." หลายคนจ้องมองเย่เฝยเทียน
"ไอ้ลามกบ้านี่ ตามองที่ไหนน่ะ?" ดูเหมือนจะสังเกตเห็นสายตาของเย่เฝยเทียน หลายคนมีแรงกระตุ้นที่จะระเบิดออกมา เขายังกล้าแหย่ฉินอี้ผู้เป็นพี่สตรีอีกหรือ?
ฉินอี้แน่นอนว่าสังเกตเห็นสายตาของเย่เฝยเทียนเช่นกัน ความเห็นอกเห็นใจที่เพิ่งเกิดขึ้นก็หายไปในพริบตา ดวงตางามจ้องมองเย่เฝยเทียนอย่างดุดัน กัดฟันพูดว่า "อยากทำอะไร ก็ทำ!"
ปล. หลังจาก "ราชาเทพโบราณ" จบลงสองเดือน หนังสือเล่มใหม่ก็ได้เผยแพร่แล้ว ขอให้ทุกคนช่วยสนับสนุนกันเยอะๆ นะครับ!


## บทที่ 2 รวบรวมพลังเป็นเวลา 3 ปี

ฉินอี้จ้องมองเย่เฝยเทียนอย่างดุดัน เมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา เธอนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน ในปีนั้นเขาอายุสิบสองปี ในการทดสอบพรสวรรค์ต่อหน้าบุคคลสำคัญหลายคนของโรงเรียน รอยยิ้มบนใบหน้าที่สะอาดบริสุทธิ์ของเขาดูเป็นธรรมชาติและภาคภูมิใจ แตกต่างจากความประหม่าและกังวลของเด็กคนอื่นๆ
ผลการทดสอบครั้งนั้น พลังการรับรู้พลังลมปราณของสวรรค์และโลก ระดับท้องฟ้า เป็นนักพัฒนาวิถีทางวุฒิโดยกำเนิด
เวลาผ่านไปสามปี นอกจากพรสวรรค์ในการรับรู้ที่ยังคงอยู่ ขอบเขตของเขาไม่มีความก้าวหน้าเลย เกียจคร้าน ขี้เกียจ แทบจะไม่เห็นเขาในห้องเรียน แต่แววตาของเขายังคงเหมือนเมื่อสามปีก่อน
"ถ้าเธอทำไม่ได้ล่ะ?" ฉินอี้ถาม
"พี่สาวฉินอยากทำอย่างไรก็ได้" เย่เฝยเทียนตอบ
"หวังว่าเธอจะไม่ส่งผลกระทบต่ออนาคตของยู่เฉิง" ฉินอี้เงยหน้ามองเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ด้านหลัง
ยู่เฉิง มีพลังการรับรู้คุณลักษณะของธาตุทองระดับท้องฟ้า อยู่ในขั้นร้อยแปลงของการตรัสรู้ขั้นที่แปด แข็งแกร่งกว่าเธอที่อยู่ในขั้นตอนลี้ลับของการตรัสรู้ขั้นที่เจ็ด อนาคตของเขาไม่ควรถูกขัดขวาง
"ตกลง" เย่เฝยเทียนพยักหน้า แต่ มันเป็นไปได้หรือ?
ฉินอี้เดินกลับไปที่แท่นบรรยาย ดวงตางามมองไปรอบๆ ทุกคน จากนั้นกล่าวว่า "เหลือเวลาอีกหนึ่งเดือนก่อนถึงข้อสอบฤดูใบไม้ร่วง หวังว่าพวกเธอจะใช้เวลาให้คุ้มค่า และเมื่อถึงข้อสอบฤดูใบไม้ผลิปีหน้า จะมีศิษย์นอกประตูอีกกลุ่มหนึ่งเข้าสู่โรงเรียนอย่างเป็นทางการ หลิงเสี่ยว เธอได้เข้าสู่ขั้นที่หกของการตื่นนิ่งเดี่ยวแล้ว เฟิง ชิ้งซวี เธออยู่ในขั้นเจินลี่จิ้งของการตรัสรู้ขั้นที่ห้ามาพักใหญ่แล้ว หวังว่าในการสอบใหญ่ฤดูใบไม้ผลิปีหน้า พวกเธอทั้งคู่จะสามารถก้าวไปอีกขั้นได้"
การฝึกฝนขั้นแรกคือการตรัสรู้ หรือที่เรียกว่า การตรัสรู้เก้าขั้น แบ่งเป็น: รวบรวมพลัง ฝึกหัดร่างกาย เปิดเส้นเลือด กระดูกเหล็ก เจินลี่ วู่ซวง ซวนเหมี่ยว กุ้ยอี้ จิวจุงเหล่ย
หากสามารถผ่านการตรัสรู้เจ็ดครั้งก่อนอายุสิบแปดปี เข้าสู่สภาวะมหัศจรรย์ลึกลับ ในการสอบใหญ่ฤดูใบไม้ผลิ ตราบใดที่ผลงานไม่แย่เกินไป ก็จะสามารถเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวได้
"พี่สาวฉินวางใจได้" หลิงเสี่ยวพยักหน้าตอบรับ ส่วนเฟิง ชิ้งซวีกำหมัดแน่น ใกล้ถึงเป้าหมายเข้าไปทุกที
"แยกย้ายกันได้" ฉินอี้พูดเบาๆ จากนั้นเดินออกไปนอกบ้านเรียน สายตาของเด็กหนุ่มหลายคนจับจ้องร่างอันงดงามของเธอไป ในที่สุด เมื่อร่างของฉินอี้หายลับไป สายตาดุร้ายหลายคู่ก็จ้องมองไปที่เย่เฝยเทียน ไอ้ลูกเวรนี่ กล้าดีลวนลามเทพธิดาในใจพวกเขา
"เย่เฝยเทียน" เสียงเย็นชาดังขึ้น ดึงดูดสายตาของหลายคนไปยังต้นเสียง เจ้าของเสียงคือเด็กสาวที่นั่งอยู่ด้านหลังเย่เฝยเทียนและเตือนเขาก่อนหน้านี้ เฟิง ชิ้งซวี
เธออายุสิบห้าปีและเติบโตเป็นสาวสวย ดวงตาของเธอสวยมาก ใบหน้าประณีต ทั่วทั้งร่างเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งวัยรุ่น ให้ความรู้สึกบริสุทธิ์และงดงาม เมื่อเธอยืนขึ้น ขาเรียวยาวของเธอดูสูงและตรง เส้นสายสวยงาม
"ทำไมเธอถึงทำแบบนี้ได้?" เฟิง ชิ้งซวีมีความโกรธในดวงตา จ้องมองเย่เฝยเทียน
เย่เฝยเทียนมองดูความโกรธของสาวน้อยที่ไม่ทราบสาเหตุ เขาขมวดคิ้วแล้วยิ้มพูดว่า "เธอไม่ได้หึงขึ้นมาหรอกนะ"
เฟิง ชิ้งซวีดวงตางามหยุดชะงัก มองอีกฝ่ายอย่างไม่รู้จะพูดอะไร แล้วพูดต่อว่า "แล้วคุณจะอธิบายกับลุงเย่ยังไง"
"อธิบายกับพ่อเหรอ" เย่เฝยเทียนกะพริบตาแล้วนึกถึงคำพูดของพ่อที่บอกว่าก้นของชิงซื่อใหญ่ดีเหมาะกับการคลอดลูก สายตาของเขาก็มองไปยังส่วนโค้งเว้าของร่างกายโดยไม่รู้ตัว สีหน้าเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาด
"หัวของคุณคิดอะไรอยู่ตลอดเวลาเนี่ย พวกเรายังเด็กอยู่นะ เรื่องมีลูกค่อยคิดทีหลัง" เย่เฝยเทียนพูดอย่างจริงจัง พอพูดจบ ทั้งห้องก็เงียบกริบ หนุ่มๆ หลายคนรู้สึกโกรธขึ้นมา
ไอ้คนไร้ยางอายนี่ ทำไมถึงได้ไม่มียางอายขนาดนี้ เมื่อไม่นานมานี้ก็ลวนลามฉินอี้ผู้เป็นพี่สตรีต่อหน้าธารกำนัล ตอนนี้ก็พูดจาไม่เหมาะสมกับเฟิง ชิ้งซวีสาวบริสุทธิ์วัย 15 ปี
ยังมีหน้าอีกไหม
เฟิง ชิ้งซวีตกตะลึง จากนั้นก็นึกถึงเรื่องตลกที่ไม่เหมาะสมที่ลุงเย่เคยพูดกับพ่อของเธอ ใบหน้าสวยก็แดงก่ำขึ้นมาทันที ไอ้คนไร้ยางอายนี่ ตั้งใจเข้าใจผิดความหมายของเธอใช่ไหม
"ฉันหมายถึงว่าหลังจากข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงนี้ ถ้าคุณถูกไล่ออกจากโรงเรียน คุณจะอธิบายกับลุงเย่ยังไง" เฟิง ชิ้งซวีหน้าอกขึ้นลง ในหัวของเขามีอะไรอยู่กันแน่
เห็นได้ชัดว่าเธอไม่เชื่อว่าเย่เฝยเทียนที่อยู่ในขั้นแรกของการตื่นรู้จะสามารถผ่านข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงที่กำลังจะมาถึง
"เป็นไปไม่ได้หรอก" เย่เฝยเทียนมองดูท่าทางของสาวน้อยแล้วส่ายหัวเบาๆ
"สามปี ยังคงอยู่ในระดับแรกของการตื่นรู้ แต่ยังคงทำตามใจตัวเอง พูดคุยอย่างสบายอกสบายใจ ฉันก็อยากถามสักคำว่า เย่เฝยเทียน คำว่าละอายใจ เธอรู้จักเขียนไหม" เสียงเย็นชาดังขึ้นอย่างกะทันหัน หลายคนหันไปมอง เห็นชายหนุ่มที่นั่งอยู่หลังเฟิง ชิ้งซวี หลิงเสี่ยว
ขั้นที่หกของการตื่นนิ่งเดี่ยว เดินตามเส้นทางของพ่อมดลม หลิงเสี่ยวในวัย 15 ปีของศิษย์นอกประตูของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว ถือว่ามีพรสวรรค์โดดเด่นมาก ปีหน้าก็มีโอกาสผ่านข้อสอบใหญ่ประลองฤดูใบไม้ผลิเพื่อเข้าสู่โรงเรียนอย่างเป็นทางการ
หลิงเสี่ยวพูดโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองเย่เฝยเทียน สายตาของเขาตกอยู่ที่เฟิง ชิ้งซวี พูดต่อไปว่า "คนที่อยู่ชั้นล่างสุด แต่กลับพูดจาลวนลามต่อสาวน้อยอัจฉริยะที่โดดเด่น ไม่รู้ว่าความกล้าและความมั่นใจมาจากไหน สมกับคำพูดที่ว่า คนโง่ย่อมไม่รู้จักกลัว"
หลิงเสี่ยวพูดสิ่งที่หลายคนอยากพูดแต่ไม่กล้าพูด พวกเขามองเย่เฝยเทียนอย่างเยาะเย้ย ไอ้หมอนี่ พูดถึงความไร้ยางอาย ไม่มีใครเทียบได้จริงๆ
ยู่เฉิงไม่รู้ว่าเดินมาอยู่ข้างเย่เฝยเทียนตั้งแต่เมื่อไหร่ เมื่อเขายืนอยู่ตรงนั้น ก็ให้ความรู้สึกถึงบรรยากาศที่แข็งแกร่ง สายตาเยาะเย้ยเหล่านั้นก็ลดน้อยลงไปมาก
"พี่ยู่เฉิง" เฟิง ชิ้งซวีเรียกเบาๆ
"อืม" ยู่เฉิงพยักหน้าเล็กน้อย แต่สายตาของเขาจ้องมองหลิงเสี่ยว แฝงไปด้วยแรงกดดันที่แข็งแกร่ง
"""
"ผู้ไม่รู้ย่อมไร้ความกลัว?" เย่เฝยเทียนไม่ได้โกรธเคืองจากการเยาะเย้ยของหลิงเสี่ยว เรื่องแบบนี้เขาเคยเจอมาไม่น้อยในช่วงสามปีที่ผ่านมา มักจะมีคนที่ชอบเหยียบย่ำผู้อื่นเพื่อพิสูจน์ความเหนือกว่าของตัวเอง โดยเฉพาะต่อหน้าสาวสวย
"เธอคิดว่าตัวเองรู้มากหรือ?" เย่เฝยเทียนพูดอย่างเรียบเฉย
"เกี่ยวกับการฝึกฝน สิ่งที่ฉันรู้ย่อมไม่ใช่สิ่งที่เธอจะเทียบได้แน่นอน" หลิงเสี่ยวพูดอย่างสงบ คนที่เพิ่งตรัสรู้ขั้นแรก แทบจะไม่ได้ปรากฏตัวในห้องบรรยาย จะไม่โง่เขลาได้อย่างไร?
"นักรบจะต้องทำอย่างไรถึงจะเอาชนะพ่อมดที่ใช้ธาตุไฟและทองได้?" เย่เฝยเทียนถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน หลิงเสี่ยวชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเยาะเย้ยว่า "เธอกำลังอวดสมองของตัวเองหรือไง? อย่าว่าแต่พ่อมดที่ใช้ธาตุไฟและทอง แม้แต่พ่อมดที่ใช้ธาตุเดียวก็ตาม ตราบใดที่ไม่โง่พอที่จะปล่อยให้นักรบเข้าประชิดตัว ถ้าต่อสู้เดี่ยวๆ ก็แทบจะอยู่ในสถานะที่ไม่มีทางแพ้"
พ่อมดสามารถใช้เวทมนตร์ได้ การต่อสู้เดี่ยวย่อมเหนือกว่านักรบ นี่เป็นสิ่งที่ไม่ต้องสงสัยเลย โอกาสที่นักรบจะชนะนั้นต่ำมาก
"ไอ้โง่ ถ้านักรบมีระดับสูงกว่า ก็ย่อมสามารถเอาชนะได้แน่นอน" เย่เฝยเทียนพูดเยาะเย้ย หลิงเสี่ยวชะงัก สีหน้าหม่นลง คนรอบข้างก็มองมาที่เย่เฝยเทียน คำถามนี้ช่างไร้ยางอายเกินไปแล้ว
"เธอยกตัวอย่างการต่อสู้ระหว่างอาชีพที่ต่างกัน ก็ย่อมต้องใช้ระดับเดียวกันเป็นเงื่อนไขโดยปริยาย เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ มีความหมายอะไร?" หลิงเสี่ยวเยาะเย้ย
"ระดับเดียวกันเหรอ? งั้นถ้านักรบคนนั้นเป็นถีซิ่ว และฝึกฝนเซินฝาล่ะ?" เย่เฝยเทียนถามต่อ หลายคนในบ้านเรียนต่างอึ้งไป แล้วแสดงสีหน้าครุ่นคิด ถีซิ่วมีพลังระเบิดสูง ถ้าฝึกฝนเซินฝาด้วย ก็ย่อมสามารถเข้าประชิดพ่อมดได้ในเวลาอันสั้น
"เธอพูดถึงพ่อมดที่ใช้ธาตุไฟและทอง ถ้าใช้เวทมนตร์ไฟห่อหุ้มร่างกาย และใช้การป้องกันและโจมตีที่แข็งแกร่งของธาตุทองร่วมด้วย แม้จะถูกเข้าประชิดก็ไม่ด้อยกว่าถีซิ่วหรอก" หลิงเสี่ยวเยาะเย้ย
"ถ้าถีซิ่วคนนั้นฝึกฝนเทคนิคการต่อสู้อย่างจิวจุงเหล่ย ผสมผสานกับพลังระเบิดของถีซิ่ว เธอคิดว่าการป้องกันของธาตุทองจะมีประโยชน์อะไร?" เย่เฝยเทียนแสดงท่าทีดูแคลนเล็กน้อย "ส่วนการโจมตีของพ่อมด เธอควรจะเข้าใจว่ามันไม่มีความหมายอะไรเลย"
สายตาของหลิงเสี่ยวจริงจังขึ้นเล็กน้อย จริงอยู่ ถีซิ่วที่ฝึกฝนเซินฝาย่อมสามารถหลบหลีกการโจมตีตรงๆ ของเวทมนตร์ได้ ในทางทฤษฎีแล้ว เย่เฝยเทียนพูดถูก
"นี่ก็แค่การถกเถียงบนกระดาษเท่านั้น ไม่มีความหมายในทางปฏิบัติเลย" หลิงเสี่ยวไม่ยอมยอมแพ้แน่นอน
"ใช่ พ่อมดจะแพ้นักรบได้ยังไงกัน" มีคนเห็นด้วย
"พูดตามๆ กันไป แล้วยังอวดอ้างว่าตัวเองมีความรู้แล้วเยาะเย้ยคนอื่นว่าไม่รู้อะไร งั้นฉันจะถามคำถามที่ง่ายที่สุด ขั้นตอนการสะสมพลังของการตรัสรู้ขั้นแรก คนต่างกันฝึกฝนต่างกันไหม?" เย่เฝยเทียนถามอีกครั้ง
"การฝึกฝนศาสตร์การต่อสู้ต้องรับรู้พลังลมปราณของสวรรค์และโลก ใช้สิ่งนี้ในการสะสมพลัง พ่อมดมีความไวต่อพลังลมปราณเฉพาะธาตุมากกว่า แต่ก็บริสุทธิ์และรุนแรงกว่า ดังนั้นจึงใช้พลังลมปราณเฉพาะธาตุในการสะสมพลัง ทั้งสองอย่างย่อมแตกต่างกัน ถ้าทั้งคู่ฝึกฝนศาสตร์การต่อสู้ ก็จะไม่มีความแตกต่าง แต่ถ้าเป็นพ่อมดสะสมพลัง เนื่องจากธาตุต่างกัน ขั้นตอนการสะสมพลังก็ย่อมแตกต่างกัน" หลิงเสี่ยวค่อยๆ พูด โดยพิจารณาปัจจัยต่างๆ ทั้งหมด
"ไอ้โง่" เย่เฝยเทียนมองหลิงเสี่ยวด้วยสายตาดูแคลน แล้วหันหลังเดินจากไป
"เธอหมายความว่าอะไร?" หลิงเสี่ยวขมวดคิ้วมองหลังของเย่เฝยเทียน "พูดไม่ออกแล้ว เลยแกล้งทำเป็นชนะแล้วเดินจากไป? น่าขัน"
"""
"ไอ้หมอนี่นี่มันชอบเล่นตัวจริง ๆ" มีคนเยาะเย้ยขึ้นมา
แต่ในขณะที่พวกเขากำลังพูดอยู่นั้น ร่างของเย่เฝยเทียนที่หันหลังให้พวกเขาก็เกิดแสงสว่างจ้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน นั่นคือกระแสพลังที่หมุนวนรอบตัวเขา ราวกับม่านแสงอันเจิดจ้า ทำให้สายตาเยาะเย้ยเหล่านั้นที่อยู่ด้านหลังต้องหยุดชะงักทันที สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนเป็นน่าดูอย่างยิ่ง
เย่เฝยเทียนก็คือผู้ที่อยู่ในขั้นตอนการสะสมพลัง เขากำลังใช้การกระทำจริงบอกกับทุกคนว่า ขั้นตอนการสะสมพลังของเขานั้นแตกต่างจากคนอื่น
สายตาของหลิงเสี่ยวดูมืดมนลงเล็กน้อย กระแสพลังรอบกาย แสงสว่างแผ่กระจายไปทั่ว นี่มันจริง ๆ หรือที่เป็นขั้นแรกของการตื่นรู้ในขั้นตอนการสะสมพลัง?
ยู่เฉิงก้าวเดินตามเย่เฝยเทียนออกไป ไม่นานเงาร่างก็หายไปนอกประตู หลังจากที่พวกเขาจากไป ภายในบ้านเรียนก็เกิดเสียงอื้ออึงขึ้นมา
"ไอ้คนไร้ค่านี่ ขั้นตอนการสะสมพลังของมันจริง ๆ แล้วก็แตกต่างจากคนอื่นนี่นา"
"แล้วมันจะเป็นไร สามปีแล้วยังคงอยู่ในขั้นตอนการสะสมพลัง แน่นอนว่าต้องมีอะไรแตกต่างบ้าง ถ้าพวกเราเป็นเหมือนไอ้ขยะนั่น ก็คงทำได้เหมือนกัน"
"พูดถูกแล้ว สามปีกับการสะสมพลัง ไม่รู้ว่ามันมีความมั่นใจมาจากไหน มีสิทธิ์อะไรมาทำตัวยโสโอหังแบบนั้น"
"กล้าพูดจาแบบนั้นกับฉินอี้ผู้เป็นพี่สตรีและเฟิง ชิ้งซวี น่าเกลียดจริง ๆ ไอ้คนเลว"
"หลิงเสี่ยว อย่าไปสนใจมันมากเลย ต่อให้พูดดีแค่ไหนบนกระดาษ ถ้าเจอหน้ากันจริง ๆ นายใช้นิ้วเดียวก็บี้มันตายได้แล้ว" มีคนตะโกนบอกหลิงเสี่ยว ทันใดนั้นก็มีคนเห็นด้วยมากมาย
หลิงเสี่ยวดูครุ่นคิด จากนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างสดใส ถูกต้อง คนต่ำต้อยแบบนั้น ไม่จำเป็นต้องสนใจมากนัก
"ชิงซื่อ ไอ้หมอนั่นมันไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเกินไปแล้ว ฉันรู้ว่าเธอกับมันสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก แต่ก็ควรรักษาระยะห่างกับมันบ้างนะ" ข้าง ๆ เฟิง ชิ้งซวี เพื่อนสนิทของเธอมู่หรงชิงแนะนำ เธอไม่ชอบหน้าเย่เฝยเทียนมาตลอด ระดับต่ำขนาดนั้น ยังมีหน้ามาทำตัวลำพองอีก
"ไอ้หมอนั่น มันก็เกินไปจริง ๆ นั่นแหละ" เฟิง ชิ้งซวีพูดอย่างโมโหนิด ๆ
"ชิงซื่อ" มู่หรงชิงเห็นน้ำเสียงของเฟิง ชิ้งซวีไม่ได้สนใจอะไรมากนัก จึงพูดอย่างจริงจังว่า "เธอตื่นตัวหน่อยได้ไหม เธอกำลังจะได้เป็นศิษย์อย่างเป็นทางการของโรงเรียนแล้วนะ ควรจะคิดถึงอนาคตให้ดี ๆ การกระทำของมันอาจจะส่งผลต่อชื่อเสียงของเธอได้ แต่เธอกลับไม่สนใจอะไรเลย แล้วคนอื่นจะมองยังไง? เพราะคนแบบนั้นคนเดียว มันคุ้มค่าเหรอ?"
ดวงตางามของเฟิง ชิ้งซวีหรี่ลง เธอไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น
"ควรจะโตเป็นผู้ใหญ่ได้แล้ว ต่อไปอย่าไปยุ่งกับมันมาก ที่ดีที่สุดคือตัดขาดกับมันไปเลย" มู่หรงชิงแนะนำต่อ


## บทที่ 3 1 วัน 3 ระดับ

โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวในฐานะสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งเมืองเฉิงโจว ครอบคลุมพื้นที่กว้างขวางมาก สร้างขึ้นตามเชิงเขา หันหลังให้ภูเขาเทียนเหยา แม้แต่ศิษย์นอกประตูในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวก็มีบ้านพักส่วนตัวของตัวเอง
เย่เฝยเทียนกลับมาที่บริเวณที่พักของศิษย์นอกประตู ในบ้านพักของตัวเอง ยู่เฉิงเดินตามหลังเขาอย่างเงียบ ๆ
"ยู่เฉิง ฉันตัดสินใจที่จะยอมแพ้แล้ว" ตอนนี้ เย่เฝยเทียนหยุดเดิน พูดเสียงเบา
"แม้ว่าคุณจะไม่ตรัสรู้พรหมลิขิต คุณก็ยังเป็นอัจฉริยะอยู่ดี" ยู่เฉิงมองไปที่เด็กหนุ่มตรงหน้าพูด เย่เฝยเทียนบอกว่าเขาเป็นนักเวทย์พรหมลิขิต ทุกคนคิดว่ามันเป็นเรื่องตลก มีเพียงยู่เฉิงที่รู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องตลกเลย
เย่เฝยเทียน เขาเป็นนักเวทย์พรหมลิขิตจริง ๆ
"แน่นอนว่าฉันเข้าใจ แค่รู้สึกไม่พอใจนิดหน่อย" เย่เฝยเทียนยิ้มขื่น "สามปีแล้ว ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันจะถูกคุณทิ้งห่างจริง ๆ ดูเหมือนว่าฉันต้องพยายามให้มากขึ้น"
"ไปกันเถอะ เริ่มฝึกฝนกันได้แล้ว" เย่เฝยเทียนหันกลับไปมองเด็กหนุ่มที่สูงกว่าเขาหนึ่งหัว ยู่เฉิงมีรูปร่างใหญ่กว่าคนทั่วไป มีออร่าที่แข็งแกร่งมาแต่กำเนิด
ทั้งสองเดินไปที่สถานที่ฝึกฝนในบ้านพัก เย่เฝยเทียนนั่งขัดสมาธิลง เห็นเขาหลับตาลง ในทันใดนั้น กระแสพลังงานสว่างไสวก็ไหลวนรอบตัวเขา พลังลมปราณของสวรรค์และโลกในบริเวณรอบ ๆ เล็ก ๆ นั้นเหมือนกับบ้าคลั่ง พุ่งเข้าหาร่างกายของเย่เฝยเทียน ยู่เฉิงนั่งอยู่ด้านหลังเขาและมองดูเหตุการณ์นี้อย่างเงียบ ๆ ตอนนี้เย่เฝยเทียนเหมือนกับหลุมดำที่น่ากลัว กลืนกินพลังลมปราณทั้งหมด ถ้าคนอื่นเห็นเข้า คงจะตกตะลึงเป็นแน่
กระแสพลังงานที่น่ากลัวไหลผ่านร่างกายของเย่เฝยเทียน มุ่งหน้าไปยังบางส่วนในสมองของเขา ที่นั่นคือพระราชวังชะตากรรมของเขา
พระราชวังชะตากรรมมีวิญญาณ นั่นคือวิญญาณชะตากรรม สามารถเรียกว่าผู้ฝึกฝนตามพรหมลิขิต
ตอนนี้ ในพระราชวังชะตากรรมของเย่เฝยเทียน มีต้นไม้โบราณสูงใหญ่ต้นหนึ่ง มีกิ่งก้านสาขาและใบไม้สีเขียวขจีหนาแน่น แต่รอบ ๆ กลับเป็นความว่างเปล่า เมื่อพลังลมปราณของสวรรค์และโลกไหลเข้ามา ต้นไม้โบราณก็ดูดซับพลังลมปราณทั้งหมดอย่างโลภมาก กิ่งก้านและใบไม้สีเขียวส่งเสียงดังสวบสาบ เคลื่อนไหวโดยไม่มีลมพัด
ใต้ต้นไม้โบราณ มีร่างเงาลาง ๆ ปรากฏขึ้น นั่นคือร่างของเย่เฝยเทียน เขามองดูต้นไม้โบราณตรงหน้า พูดเสียงเบา "ดูดซับพลังลมปราณมาสามปีแล้ว ยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ เลย รู้แต่จะเอาเข้าตัว ถ้าเป็นอย่างนี้ ตั้งแต่นี้ไป ฉันจะไม่ใส่พลังลมปราณเข้าไปอีก"
พูดจบ ร่างเงาจิตใต้สำนึกของเย่เฝยเทียนก็หายไป พลังลมปราณของสวรรค์และโลกที่ไหลเข้าสู่ร่างกายก็ไหลไปทั่วร่างกาย แทนที่จะไหลเข้าสู่พระราชวังชะตากรรม
พลังลมปราณของสวรรค์และโลกที่แข็งแกร่งชำระล้างร่างกาย เตรียมพร้อมสำหรับการฝึกหัดร่างกาย แต่ในชั่วขณะนั้น เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน แรงดึงดูดที่แข็งแกร่งส่งผ่านมา ในทันใดนั้น พลังลมปราณก็ไหลย้อนกลับ พุ่งกลับไปทางพระราชวังชะตากรรมอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง
การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ทำให้ร่างกายของเย่เฝยเทียนสั่นสะท้าน ตามด้วยความรู้สึกไม่พอใจอย่างรุนแรง เป็นเวลาสามปีที่เขาส่งพลังลมปราณทั้งหมดเข้าสู่พระราชวังชะตากรรม แต่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เกิดขึ้นเลย แต่ตอนนี้กลับมีการแย่งชิงอย่างรุนแรงและขัดขวางการฝึกฝนของเขา?
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เย่เฝยเทียนต้องการต่อต้าน อย่างไรก็ตาม พลังอันทรงอำนาจนั้นไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น ดูดซับพลังลมปราณทั้งหมดอย่างบ้าคลั่ง แม้แต่พลังงานภายในร่างกายของเย่เฝยเทียนก็ถูกดูดออกมา ในช่วงเวลาสั้นๆ สีหน้าของเขาก็ซีดลงอย่างมาก
"ไอ้บ้า" เย่เฝยเทียนสบถด้วยความโกรธ พร้อมกับพลังลมปราณที่ไหลเข้าสู่พระราชวังชะตากรรมอย่างบ้าคลั่ง เขารู้สึกว่าศีรษะของเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับว่ามีการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงเกิดขึ้นภายในพระราชวังชะตากรรม จิตสำนึกต้องการเข้าไป แต่ถูกฉีกขาดในทันทีด้วยพลังอันรุนแรง
"อ้า..." เสียงคำรามต่ำๆ ดังออกมาจากปากของเขา ยู่เฉิงลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน จ้องมองการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรงบนร่างกายของเย่เฝยเทียน ไม่เพียงแต่ร่างกายของเย่เฝยเทียนเท่านั้น แม้แต่พลังลมปราณของสวรรค์และโลกที่รวมตัวกันรอบๆ ตัวเขาก็ไหลเข้าสู่เย่เฝยเทียนอย่างบ้าคลั่ง นอกจากนี้ ดอกไม้ หญ้า และต้นไม้โดยรอบกำลังเหี่ยวแห้งอย่างรวดเร็ว ราวกับว่านึกถึงบางอย่างได้ ดวงตาของยู่เฉิงมีประกายแวววาวผ่านไป เขาเดินไปนั่งลงด้านหลังของเย่เฝยเทียน วางมือทั้งสองข้างลงบนร่างกายของเขา และแน่นอน ในทันใดนั้นพลังดูดซับอันทรงพลังก็กลืนกินพลังลมปราณในร่างกายของเขา
ในที่สุด จะตรัสรู้แล้วหรือ?
.........
เมื่อเย่เฝยเทียนตื่นขึ้นมา เขารู้สึกว่าร่างกายอ่อนแอมาก เขาลืมตาขึ้น แสงแดดค่อนข้างแสบตา เห็นได้ชัดว่าผ่านไปหนึ่งคืนแล้ว
"นี่มัน เกิดอะไรขึ้น?" เย่เฝยเทียนลุกขึ้นนั่ง เห็นหญ้าและต้นไม้โดยรอบเหี่ยวแห้ง ยู่เฉิงนั่งอยู่ข้างๆ อย่างอ่อนแรงเพื่อปรับลมหายใจ
นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน เขาหลับตาลง จิตสำนึกเข้าสู่พระราชวังชะตากรรม จากนั้นร่างกายของเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ในตอนนี้ ในพระราชวังชะตากรรมที่เคยรกร้างว่างเปล่า บนท้องฟ้ามีแสงจันทร์สาดส่องลงมา มีพื้นดินกว้างใหญ่ ดูเหมือนมีภูเขาและแม่น้ำ ต้นไม้โบราณแห่งชะตาตั้งตระหง่านอยู่บนพื้นดิน โบกสะบัดไปตามลม กิ่งก้านและใบไม้เขียวชอุ่ม เหมือนเต็มไปด้วยพลังลมปราณ
"ต้นไม้แห่งโลก" ใต้ต้นไม้โบราณปรากฏเงาจำลองของเย่เฝยเทียนที่เกิดจากจิตสำนึก พ่อไม่ได้หลอกเขาสินะ?
พ่อเคยบอกเขาว่า บรรพบุรุษของเขามีนักเวทย์พรหมลิขิตที่มีพลังเหนือธรรมชาติ มีวิญญาณชะตากรรมเป็นต้นไม้แห่งโลก สามารถแย่งชิงพลังวิเศษของทุกสิ่งในสวรรค์และโลก แต่ต่อมาการสืบทอดของตระกูลขาดหาย และเย่เฝยเทียนคือคนเดียวที่สืบทอดพรสวรรค์ของบรรพบุรุษ
"ถ้าเป็นอย่างนั้น วิธีการสมาธิมหาอิสระก็ต้องเป็นความจริงสินะ?" เย่เฝยเทียนนึกถึงวิธีการสมาธิมหาอิสระที่เขาท่องจำได้ขึ้นใจตั้งแต่เด็ก รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา จากนั้นก็หลับตาลง คาถาวิเศษที่เข้าใจยากดังออกมาจากปากของเขา ไม่นานเขาก็กลายเป็นคนที่ไม่มีความคิดอื่นใด ความคิดของเขาเป็นอิสระ จิตใจของเขาเป็นไปตามใจปรารถนา แล่นไปทั่วระหว่างสวรรค์และโลก
ไม่นาน ในจินตนาการของเย่เฝยเทียน พลังลมปราณของสวรรค์และโลกที่เข้มข้นก็ปรากฏขึ้น เขาสามารถมองเห็นพลังลมปราณที่มีสีสันต่างกันได้ด้วยซ้ำ นั่นคือพลังลมปราณของสวรรค์และโลกที่บริสุทธิ์ที่สุดของคุณสมบัติต่างๆ แต่ละสีแทนคุณสมบัติหนึ่งอย่าง
"เปลวไฟ" จิตใจของเย่เฝยเทียนจดจ่อไปที่พลังลมปราณสีเปลวไฟ นั่นคือพลังลมปราณของสวรรค์และโลกที่มีคุณสมบัติไฟ วิญญาณชะตากรรมต้นไม้แห่งโลกเปลี่ยนเป็นสีเปลวไฟ สว่างจ้าตาเป็นพิเศษ ทันใดนั้น พลังลมปราณไฟจากภายนอกก็ไหลเข้าสู่ร่างกายของเย่เฝยเทียนอย่างรุนแรง เคลื่อนไหวไปทั่วอวัยวะภายใน ความรู้สึกร้อนแรงนั้นรุนแรงมาก
"คุณสมบัติไม้" เย่เฝยเทียนใช้วิธีการสมาธิมหาอิสระ เปลี่ยนไปจินตนาการถึงพลังลมปราณสีเขียว ในชั่วพริบตา พลังลมปราณของไม้ก็ไหลเข้าสู่ร่างกายของเขา พลังงานกระจ่างชัดที่สูญเสียไปในร่างกายของเขาฟื้นคืนอย่างรวดเร็ว
"จิน ตี้ เฟิง สุ่ย..." เย่เฝยเทียนลองหลายครั้ง หลังจากผ่านไปนาน เขาก็หยุดในที่สุดและลืมตาขึ้นอีกครั้ง จ้องมองไปข้างหน้าอย่างงงงวย
"นี่เป็นความจริงหรือ?" เย่เฝยเทียนมองมือทั้งสองของตัวเอง รู้สึกไม่อยากเชื่อ
"แน่นอนว่าเป็นความจริง เธอคือ พ่อมดระดับคุณสมบัติทั้งหมด" ด้านหลัง ยู่เฉิงกำหมัดแน่น เส้นเลือดปูดโปนทั่วร่างด้วยความตื่นเต้น จ้องมองเย่เฝยเทียนอย่างเขม็ง พูดว่า: "ยิ่งไปกว่านั้น เธอคือศาสตราจารย์แห่งพรหมลิขิตเชิงองค์รวมที่สามารถฝึกฝนทั้งศิลปะการต่อสู้และเวทมนตร์ได้"
"ถ้าเป็นอย่างนั้น พรสวรรค์ของฉันก็คงจะ..." ดวงตาของเย่เฝยเทียนเปล่งประกายวาววับ
"เหนือธรรมชาติ" ยู่เฉิงกล่าว "ในเมืองเฉิงโจวไม่มีคนที่สองแน่นอน"
รอยยิ้มสดใสผุดขึ้นที่มุมปาก พรสวรรค์ของบรรพบุรุษที่คนมากมายในชาติก่อนไม่ได้สืบทอด กลับตกมาอยู่กับตัวเอง นี่คือพรหมลิขิตใช่ไหม? นักเวทย์พรหมลิขิต ผู้ที่ได้รับพรหมลิขิตจากสวรรค์
"ไป" เย่เฝยเทียนลุกขึ้นทันทีและเดินออกไปนอกลานบ้าน
"ไปไหน?" ยู่เฉิงถาม
"หลังเขา" เย่เฝยเทียนตอบ หลังเขาหมายถึงภูเขาเทียนเหยาที่อยู่ด้านหลังโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว
"หลังเขามีสัตว์ประหลาดอาละวาด ไปทำไมที่นั่น?" ยู่เฉิงถาม
"แค่ไปที่ชายขอบเท่านั้น มีนายอยู่ด้วยจะกลัวอะไร" เย่เฝยเทียนพูดพลางเดินออกไปแล้ว ยู่เฉิงไม่พูดอะไรอีก เดินตามหลังไปติดๆ
ภูเขาเทียนเหยาเป็นเทือกเขาที่ทอดยาว ภูมิประเทศสูงชัน มีสัตว์ประหลาดอาศัยอยู่ในภูเขา มีคนน้อยมากที่รู้ว่ามันลึกแค่ไหนกันแน่ ตามที่กล่าวกันว่าโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวสร้างขึ้นพิงภูเขา ก็เพื่อป้องกันสัตว์ประหลาดจากภูเขาเทียนเหยาออกมาสร้างความเดือดร้อน ในขณะเดียวกันก็เป็นสถานที่ฝึกฝนของศิษย์โรงเรียนปราชญ์ด้วย
ในช่วงเที่ยงวัน เด็กหนุ่มสองคนปีนขึ้นไปถึงยอดเขาลูกหนึ่งที่ชายขอบของภูเขาเทียนเหยา ยืนอยู่บนก้อนหินใหญ่ มองลงไปยังโรงเรียนปราชญ์อันยิ่งใหญ่เบื้องล่าง เย่เฝยเทียนถอนหายใจออกมา
สามปีแล้ว เขารู้ตัวว่าเป็นนักเวทย์พรหมลิขิต ทำไมจะยอมฝึกแค่ศาสตร์การต่อสู้ แต่วิญญาณชะตากรรมยังไม่มีการเปลี่ยนแปลง ทำให้ใต้ความภาคภูมิใจภายนอกของเขายังซ่อนความเศร้าอยู่ตลอด ตอนนี้ทุกอย่างจบลงแล้ว เขาจะก้าวไปสู่ความฝัน กลายเป็นผู้ฝึกฝนตามพรหมลิขิตที่แข็งแกร่ง
แสงอาทิตย์แรงกล้าส่องลงมาบนตัวเย่เฝยเทียน ชายหนุ่มเงยหน้ามองตรงไปที่แสงอาทิตย์ ดวงตาที่หรี่ลงเผยความมั่นใจอันแข็งแกร่ง
วิธีการสมาธิมหาอิสระ แก่นสำคัญของมันอยู่ที่การดูและคิด
ตอนนี้ เขาจะเพ่งมองดวงอาทิตย์
เย่เฝยเทียนนั่งบนหินใหญ่บนยอดเขาเพ่งมองดวงอาทิตย์ ไม่นาน แสงอาทิตย์เปลี่ยนเป็นไฟแห่งดวงอาทิตย์ แผ่ซ่านไปทั่วร่างของเย่เฝยเทียน จากนั้นก็แทรกเข้าไปในร่างกายของเย่เฝยเทียน ไฟแห่งดวงอาทิตย์ที่รุนแรงไร้เทียมทานไหลเวียนอยู่ในร่างกาย ผ่านอวัยวะภายใน ไปถึงแขนขาทั่วร่าง เต็มไปทั่วทั้งร่างกาย
ยู่เฉิงมองไปข้างหน้า เห็นเย่เฝยเทียนกลายเป็นคนไฟ ดวงตาที่มุ่งมั่นเผยรอยยิ้มออกมา มังกรที่หลับใหลจะตื่นขึ้นในที่สุด
เสียงแตกปะทุดังขึ้น ผิวหนังของเย่เฝยเทียนถูกเผาจนแดงก่ำ ภายใต้การเผาผลาญของไฟแห่งดวงอาทิตย์ ร่างกายของเขากำลังเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา
เวลาผ่านไปนาน ผิวหนังของเย่เฝยเทียนกลายเป็นใสวาว ราวกับมีแสงไฟ ในร่างกายของเขา มีมังกรไฟหลายตัวปรากฏขึ้น พุ่งชนไปตามเส้นลมปราณต่างๆ ส่งเสียงดังกึกก้อง เสียงดังมาก โชคดีที่บนยอดเขาไม่มีใคร มีเพียงยู่เฉิงที่ได้ยินเสียงอันรุนแรงนี้
การบรรลุฝึกหัดร่างกายและปลดปล่อยพลังชี่ที่มีเสียงดังขนาดนี้ ช่างน่าตกใจจริงๆ
ไม่รู้ตัวว่าใกล้พลบค่ำแล้ว ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า ร่างกายของเย่เฝยเทียนถูกห่อหุ้มด้วยเปลวไฟ ภายในร่างกายราวกับมีพายุบ้าคลั่ง กระดูกส่งเสียงดังกรอบแกรบไม่หยุด จนกระทั่งดวงอาทิตย์หายไป เย่เฝยเทียนจึงหยุด ค่อยๆ ลืมตาขึ้น มีแสงไฟพุ่งออกมาจากลูกตา
"หนึ่งวันสามขอบเขต" ยู่เฉิงเอ่ยด้วยความตกตะลึง กดข่มมาสามปี ระเบิดออกมาในคราวเดียว อาศัยพลังแสงอาทิตย์เผาผลาญร่างกาย ทะลุผ่านขอบเขตของการฝึกหัดร่างกายและเปิดเส้นเลือด ก้าวเข้าสู่ขั้นที่สี่ของการตรัสรู้ กระดูกเหล็ก ร่างกายที่แข็งแกร่งดุจทองแดงและเหล็ก
"รุนแรงเกินไปแล้ว" เย่เฝยเทียนพึมพำ คนทั่วไปต้องใช้เวลาหลายเดือนในการสร้างร่างกายที่แข็งแกร่งดุจทองแดงและเหล็ก เขากลายเป็นนักเวทย์พรหมลิขิต ใช้วิธีการสมาธิมหาอิสระเพ่งมองไฟแห่งดวงอาทิตย์เพื่อสร้าง และมีวิญญาณชะตากรรมช่วยเสริม ใช้เวลาครึ่งวันก็สร้างร่างกายที่แข็งแกร่งดุจเหล็กได้
ตอนนี้เขารู้สึกว่าร่างกายเต็มไปด้วยพลัง ลุกขึ้นยืน เย่เฝยเทียนเดินไปที่ต้นไม้ใหญ่โบราณต้นหนึ่งบนยอดเขา ลมหมัดพัดกระหน่ำ หมัดหนึ่งทุบลงบนลำต้นอันแข็งแกร่ง ในชั่วพริบตา เสียงแตกหักดังขึ้น ลำต้นแตกละเอียด ต้นไม้ใหญ่ตรงหน้าแตกเป็นเสี่ยงๆ จากนั้นก็ล้มลงมาอย่างกึกก้อง บริเวณที่หมัดตกลงมา เป็นสีดำไหม้
"แม้แต่คนที่อยู่ในขอบเขตของอำนาจเทพ ก็ไม่อาจต้านทานหมัดเดียวของเจ้าได้" ยู่เฉิงเห็นภาพนี้แล้วถอนหายใจพูด ขั้นที่ห้าของการตรัสรู้ ขอบเขตของอำนาจเทพ มีพละกำลังมหาศาล แต่หมัดเดียวของเย่เฝยเทียนนี้ เหนือกว่าพลังที่นักฝึกสติในขอบเขตของอำนาจเทพทั่วไปมีอย่างแน่นอน


## บทที่ 4 วิญญาณชีวิตของดวงอาทิตย์

เย่เฝยเทียนมองดูพลังของหมัดเดียวของเขา รู้สึกสงสัยเล็กน้อย จากนั้นเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาหลับตาลง จิตสำนึกเข้าสู่พระราชวังชะตากรรม
ภาพเงาของจิตสำนึกปรากฏขึ้นใต้ต้นไม้โบราณแห่งโลก สายตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ในตอนนี้ ต้นไม้โบราณสีเขียวมรกตมีชั้นของแสงเปลวไฟอยู่รอบๆ เหมือนเต็มไปด้วยพลังงานวิญญาณอัคคี แต่สิ่งที่ทำให้เย่เฝยเทียนตกใจจริงๆ คือบนท้องฟ้า ปรากฏดวงอาทิตย์ลูกหนึ่ง แผ่รัศมีเปลวไฟ แม้จะไม่สว่างเท่าดวงอาทิตย์จริง แต่ก็ยังน่าตื่นตาตื่นใจ
วิธีการสมาธิมหาอิสระ มองภูเขาได้ภูเขา มองน้ำได้น้ำ เขาสมาธิดวงอาทิตย์เพื่อฝึกฝน ตอนนี้ ดวงอาทิตย์ปรากฏในพระราชวังชะตากรรม
"ขโมยการสร้างสรรค์ของสวรรค์และแผ่นดิน กระบวนท่าฝึกฝนนี้ช่างทรงพลัง" เย่เฝยเทียนรู้สึกทึ่ง เขาเริ่มสมาธิดวงอาทิตย์ในพระราชวังชะตากรรม ทันใดนั้น เขารู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นดวงอาทิตย์ พลังงานวิญญาณอัคคีในฟ้าดินไหลเข้าสู่ร่างกายอย่างรุนแรง จากนั้นไหลเข้าสู่พระราชวังชะตากรรม เข้าสู่ต้นไม้โบราณแห่งโลก
ต้นไม้โบราณในพระราชวังชะตากรรมกลายเป็นสีเปลวไฟ ดวงอาทิตย์ที่แขวนอยู่บนต้นไม้โบราณยิ่งสว่างไสว
"ร้อนจัง" เย่เฝยเทียนรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในเตาไฟของดวงอาทิตย์ เส้นเลือดและกระดูกในร่างกายถูกไฟแห่งดวงอาทิตย์หลอมอย่างต่อเนื่อง
"พระราชวังชะตากรรมมีวิญญาณ นั่นคือวิญญาณชะตากรรม" เย่เฝยเทียนพึมพำ นึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง เขาใช้จิตสั่งการ ในชั่วพริบตา ด้านหลังศีรษะของเขาปรากฏองค์พระอาทิตย์ ส่องสว่างรอบๆ ใบหน้าหล่อเหลาของเขามีรัศมีศักดิ์สิทธิ์
"วิญญาณชีวิตเป็นดวงอาทิตย์หรือ?" ยู่เซิงที่อยู่ข้างๆ ถาม
เย่เฝยเทียนลืมตาขึ้นทันที องค์พระอาทิตย์หายไป เขามองสีหน้าแปลกๆ ของยู่เซิง พูดเบาๆ ว่า "ฉันรู้สึกว่า ฉันสามารถสร้างวิญญาณชะตากรรมได้..."
เขาพบว่า ดวงอาทิตย์ในพระราชวังชะตากรรมชัดเจนว่าเป็นวิญญาณชะตากรรมชนิดหนึ่ง ไม่เพียงแต่สามารถใช้ฝึกฝนได้ แต่ยังสามารถแสดงออกมาได้ด้วย
ยู่เซิงเบิกตากว้าง จ้องมองเย่เฝยเทียน พูดอย่างจริงจังว่า "ช่วยสร้างให้ฉันด้วยได้ไหม?"
เย่เฝยเทียนหน้าดำ ไอ้หมอนี่ ความคิดก้าวกระโดดเร็วเกินไปแล้ว ไม่ควรจะสงสัยหรือตกใจหรอกหรือ? กลับมาขอให้เขาช่วยสร้างให้...
"จินตนาการกว้างไกลมาก" เย่เฝยเทียนพยักหน้าอย่างจริงจัง จากนั้นหันหลังเดินออกไปจากที่นั่น
เย่เฝยเทียนเกาศีรษะของเขาและมองไปที่ยู่เฉิงพลางพูดว่า "ไปไหนกัน?"
"ไปฝึกฝน ดูนกและสัตว์" เย่เฝยเทียนพูดเสียงดัง ด้วยความกระตือรือร้น เขาใช้สมาธิจินตนาการถึงดวงอาทิตย์ เรียกใช้ไฟแห่งดวงอาทิตย์ และก้าวข้ามขีดจำกัดอย่างต่อเนื่อง อย่างไรก็ตาม ต่อจากนี้ไปจากกระดูกเหล็กไปสู่ขอบเขตของอำนาจเทพ จะต้องอาศัยการประสานงานของร่างกายและการใช้พลัง เมื่อสามารถใช้พลังได้อย่างอิสระ รวมจิตวิญญาณเป็นหนึ่งเดียว และปล่อยพลังมหาศาลออกมาได้จากการต่อยหรือเตะเพียงครั้งเดียว จึงจะถือว่าบรรลุถึงขอบเขตของอำนาจเทพ
ภูเขาเทียนเหยามีสัตว์ประหลาดอยู่ทั่วไป แม้แต่บริเวณชายขอบก็เป็นเช่นนั้น
ไม่นานหลังจากเข้าสู่ภูเขาเทียนเหยา เย่เฝยเทียนและยู่เฉิงก็เห็นเสือดาวยั่วยวนซึ่งเป็นสัตว์ประหลาดระดับสี่อยู่ข้างหน้า
"ยู่เฉิง นายกั้นมันไว้ อย่าให้มันหนีไปจากฉัน" เย่เฝยเทียนตะโกน ร่างกายของเขาพุ่งไปข้างหน้าทันที ในขณะที่เสียงของเขาดังขึ้น ยู่เฉิงก็วิ่งอย่างรวดเร็ว ทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน เสือดาวยั่วยวนดูเหมือนจะรู้สึกถึงภัยคุกคาม มันหันหลังและวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า
"จิตใจตามความคิด การกระทำตามความตั้งใจ หนทางใหญ่เป็นไปตามธรรมชาติ ไม่ถูกจำกัดด้วยการเคลื่อนไหว ไม่ถูกจำกัดด้วยสวรรค์และโลก" เย่เฝยเทียนท่องคาถาวิเศษของวิธีการสมาธิมหาอิสระ ขณะที่เขาวิ่ง ในสมองของเขาจินตนาการถึงภาพเงาของเสือดาวยั่วยวนที่วิ่งอย่างบ้าคลั่ง ราวกับว่าทุกการเคลื่อนไหวของเสือดาวยั่วยวนถูกทำซ้ำและชะลอลงในสมองของเขาอย่างชัดเจน
จากนั้น ร่างกายของเขาเริ่มเลียนแบบการเคลื่อนไหวของเสือดาวยั่วยวน ขณะที่วิ่งในอากาศ ขาขวาของเขางอเล็กน้อย ในชาณาที่ลงสู่พื้น พลังทั้งหมดดูเหมือนจะรวมตัวที่ขาขวา แล้วดีดตัวออกไปอย่างแรง เหมือนสายฟ้าที่แหวกอากาศ แต่ในตอนแรกการเคลื่อนไหวของเขาดูไม่ค่อยลื่นไหลและเป็นธรรมชาตินัก เขาถูกเสือดาวยั่วยวนทิ้งห่างไปอย่างรวดเร็ว โชคดีที่ยู่เฉิงได้วิ่งไปข้างหน้าเพื่อสกัดกั้นเสือดาวยั่วยวนและขัดขวางไม่ให้มันหนีไป
"ไม่ใช่แค่การใช้แรง แต่ยังอาศัยลมด้วย" เย่เฝยเทียนสามารถรับรู้ถึงพลังคุณลักษณะลมรอบๆ ร่างกายของเสือดาวยั่วยวน รอบๆ ร่างกายของเขาเองก็เหมือนมีลมติดตามมาด้วย เสียงซู่ซ่าดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง การเคลื่อนไหวของเขาเริ่มลื่นไหลมากขึ้นเรื่อยๆ หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง เขาก็สามารถวิ่งตามลมได้เหมือนกับเสือดาวยั่วยวนอย่างแท้จริง
"ยู่เฉิง พอแล้ว" เย่เฝยเทียนหยุดฝีเท้า ยู่เฉิงจึงปล่อยเสือดาวยั่วยวนตัวนั้นไป
"ความสามารถในการเลียนแบบของนายนี่แรงมาก" ยู่เฉิงพูด เขาสังเกตร่างของเย่เฝยเทียนตลอดเวลา ภายในครึ่งชั่วโมง เขาสามารถวิ่งได้เหมือนกับเสือดาวยั่วยวน
"ฉันสามารถรับรู้ถึงพลังจิตแห่งลม ถ้าเพียงแค่ควบคุมเทคนิคการใช้แรงให้ดีก็สามารถเลียนแบบความเร็วของเสือดาวยั่วยวนได้ แต่นั่นยังไม่พอ ในอีกไม่กี่วันนี้ต้องรบกวนนายแล้ว" เย่เฝยเทียนพูดพร้อมรอยยิ้ม ยู่เฉิงไม่ได้พูดอะไร เขากลับไปยืนอยู่ข้างหลังและเดินตามอย่างเงียบๆ
ในช่วงไม่กี่วันต่อมา เย่เฝยเทียนฝึกฝนอยู่ในภูเขาเทียนเหยาอย่างต่อเนื่อง สังเกตและเรียนรู้เซินฝาของลิง พลังของสิงโตและเสือ แม้กระทั่งไล่ตามนก เขาก้าวหน้าขึ้นทุกวัน ในวันที่สิบหลังจากเข้าสู่ภูเขาเทียนเหยา เขาก็บรรลุถึงพลังเทพระดับที่ห้าของการตรัสรู้
วันนี้ เย่เฝยเทียนและยู่เฉิงเดินอยู่ในป่าทึบ พื้นดินสั่นสะเทือนเบาๆ ต้นไม้รอบๆ ส่ายไหวเล็กน้อย บางครั้งมีเสียงคำรามอย่างดุร้ายดังมา
พวกเขามองหน้ากันแล้วเดินไปตามทิศทางของเสียง ความรู้สึกสั่นสะเทือนยิ่งแรงขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุด พวกเขาก็เห็นสัตว์ร้ายขนาดใหญ่ตัวหนึ่ง มันมีร่างกายขนาดมหึมา สูง 5 เมตร
"ลิงป่ามหากาฬ สัตว์ประหลาดระดับเก้า" ดวงตาของยู่เฉิงเปล่งประกาย สัตว์ประหลาดตัวนี้สามารถคุกคามเขาได้แล้ว สิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจยิ่งกว่าคือ ตรงหน้าลิงป่าที่ดุร้ายตัวนี้ มีหญิงสาวร่างบางยืนอยู่
สาวน้อยสวมชุดขาวดุจหิมะ ผมยาวสยายไปตามสายลม ชายเสื้อพลิ้วไหว ใบหน้างดงามไร้ที่ติ แม้ยังดูเยาว์วัย แต่ก็มีเสน่ห์ล้นเหลือแล้ว
"เป็นเธอ ฮัว เจี๋ยหยู" เย่เฝยเทียนมองใบหน้านั้นด้วยความทึ่ง เขารู้จักสาวน้อยอัจฉริยะแห่งโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวคนนี้ดี
"จะไปช่วยไหม?" ยู่เฉิงถาม
"รอก่อน ลิงป่ามหากาฬบาดเจ็บแล้ว" เย่เฝยเทียนพูด ร่างของวานรผีมีบาดแผลมากมาย แต่สาวน้อยกลับไม่เป็นอะไรเลย
"โฮก!" เสียงคำรามดังลั่น ลิงป่ามหากาฬก้าวเข้าหาฮัว เจี๋ยหยู ร่างใหญ่โตมโหฬารดูราวกับจะบดขยี้สาวน้อยได้ง่ายๆ แต่ฮัว เจี๋ยหยูกลับเบาหวิวดั่งนางฟ้า กระโดดขึ้นไปเกาะบนต้นไม้ทันที
ลิงป่ามหากาฬพุ่งชนต้นไม้จนล้ม จากนั้นก็ถอนรากถอนโคนขึ้นมา ฟาดใส่ฮัว เจี๋ยหยูที่ลอยอยู่กลางอากาศ พลังมหาศาลน่าสะพรึงกลัว
สาวน้อยวูบวาบในอากาศ ใบไม้ร่วงหล่นตามสายลม ม้วนตัวเป็นเกลียวพุ่งเข้าใส่ลิงป่ามหากาฬ แต่ละใบคมกริบส่งเสียงหวีดหวิว
ลิงป่ามหากาฬฟาดต้นไม้ไปมาอย่างบ้าคลั่ง ใบไม้กระเด็นกระดอน ต้นไม้เริ่มแตกร้าวราวกับจะหักเป็นท่อนๆ ได้ทุกเมื่อ
เศษหินกระเด็นฟุ้งกระจาย ฮัว เจี๋ยหยูกระโดดไปเกาะอีกต้นหนึ่ง เธอหลับตาลง ทันใดนั้นเศษหินที่ฟุ้งกระจายก็พุ่งเข้าใส่ลิงป่ามหากาฬ แต่ละชิ้นคมราวกับกระสุน แม้ไม่อาจทะลุผ่านการป้องกันของมันได้ แต่ก็ทิ้งรอยเลือดไว้บนผิวหนังแข็งแกร่งของมัน
ที่น่ากลัวกว่านั้นคือ เศษหินในอากาศถูกห่อหุ้มด้วยพลังลมปราณ กลายเป็นหอกแหลมคมนับไม่ถ้วน ชี้ตรงไปยังลิงป่ามหากาฬที่กำลังคลุ้มคลั่ง
"มนตรา" เย่เฝยเทียนตกตะลึง จากนั้นเขาก็เห็นหอกแหลมคมพุ่งทะลวงอากาศ ปักเข้าดวงตาของลิงป่ามหากาฬ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่น ลิงป่ามหากาฬหันหลังวิ่งหนีไปไกล พุ่งชนต้นไม้ล้มระเนระนาด
สาวน้อยไม่ได้ไล่ตาม ร่างในชุดขาวทิ้งตัวลงมาอย่างสง่างาม ราวกับนางฟ้า
"ดูพอหรือยัง?" ฮัว เจี๋ยหยูพูดเรียบๆ เย่เฝยเทียนกับยู่เฉิงเดินออกมา มองสาวน้อยรุ่นราวคราวเดียวกันตรงหน้าด้วยความทึ่ง
"เก่งมาก เธอเป็นพ่อมดหลากคุณสมบัติหรือ?" เย่เฝยเทียนถาม
"ฉันรู้จักคุณ" ฮัว เจี๋ยหยู ไม่ได้ตอบ แต่มองไปที่เย่เฝยเทียน
"ฉันมีชื่อเสียงขนาดนั้นเลยหรอ?" เย่เฝยเทียน ยิ้มพูด การได้รับการจดจำจากสาวสวยในตำนานของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว คงถือเป็นเกียรติอย่างหนึ่งสินะ
"สามปีก่อน ตอนทดสอบเข้าโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว ฉันได้ยินสิ่งที่คุณพูดตอนที่เราเจอกันครั้งแรก"
"เอ่อ..." เย่เฝยเทียน แสดงสีหน้าเขินอายออกมาเล็กน้อย แต่ก็กลับมาเป็นปกติในทันที พูดว่า "ฉันพูดอะไรหรอ?"
ฮัว เจี๋ยหยู มองเย่เฝยเทียน แล้วยิ้มอย่างสดใส ทำให้เย่เฝยเทียน มองเห็นแล้วรู้สึกเคลิ้ม
"เหมือนเยาจิงไหม?" ฮัว เจี๋ยหยู ยิ้มบางๆ พูด จากนั้นก็ค่อยๆ หมุนตัวเดินเข้าไปในป่าทึบ
"เหมือน" เย่เฝยเทียน งงไปชั่วขณะ จากนั้นก็พยักหน้าอย่างจริงจังมองดูเงาร่างที่เดินจากไป
"คุณพูดถูกแล้ว" ยู่เฉิง มองดูเงาร่างของฮัว เจี๋ยหยู ที่หายไป
เย่เฝยเทียน นึกย้อนถึงภาพเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน เมื่อเขาเห็นฮัว เจี๋ยหยู ตอนอายุสิบสองขวบ เขาพูดกับยู่เฉิงว่า "เด็กสาวคนนี้อายุสิบสองแล้วยังดูเหยาหนี่ย่ขนาดนี้ อีกไม่กี่ปีต้องกลายเป็นเยาจิงแน่ๆ"
"ได้ยินว่าเธอตรัสรู้ถึงขั้นที่เก้าแล้ว ฝึกฝนทั้งศิลปะการต่อสู้และมนตรา แต่การโจมตีด้วยมนตราที่ออกจากร่างกายเมื่อครู่นี้ แม้แต่คนที่ตรัสรู้ถึงขั้นที่เก้าก็ยังทำได้ยาก และยังมีข่าวลือว่าเธออาจจะเป็นผู้ฝึกฝนตามพรหมลิขิต ถูกผู้ใหญ่ในโรงเรียนจับตามองไว้นานแล้ว และจะรับเป็นศิษย์ มีคนมาตามจีบมากมาย แต่ไม่มีใครกล้ามองหน้าและพรสวรรค์ของเธอโดยตรง" ยู่เฉิง พูดเบาๆ
"หัวใจเต้นแรงแล้วสิ?" เย่เฝยเทียน มองยู่เฉิง พูด
ยู่เฉิง มองเย่เฝยเทียน แล้วส่ายหัว จากนั้นก็พูดอย่างจริงจังว่า "ฉันคิดว่า เธอเหมาะที่จะเป็นภรรยาของนาย"
"เอ่อ..." เย่เฝยเทียน ยกมือตบหัวยู่เฉิง "คิดอะไรอยู่เนี่ย?"
พูดพลางเขาก็หมุนตัว เดินไปข้างหน้า มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มสดใส พูดว่า "แต่ก็พูดได้มีเหตุผลดีนะ เป็นตัวเลือกก็ได้"
ยู่เฉิง ที่อยู่ด้านหลังได้ยินประโยคนี้แล้วสะดุดเท้า จ้องคนข้างหน้าด้วยสายตาเขม็ง ยังจะเป็นตัวเลือกอีกเหรอ? ช่างไร้ยางอายจริงๆ


## บทที่ 5 การตัดสินใจของเฟิง ชิ้งซวี

ผ่านไปกว่ายี่สิบวันในพริบตา มีร่างสองร่างก้าวลงมาจากเขาด้านหลัง กลับมายังโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว
เย่เฝยเทียนมีการเปลี่ยนแปลงไม่น้อย ดวงตาทั้งคู่ดูมีชีวิตชีวามากขึ้น รูปร่างก็ดีขึ้นเล็กน้อย ขณะเดินบนถนนหินสีเขียวในโรงเรียน เขารู้สึกเหมือนฝันไป ราวกับว่าได้จากไปนานแสนนาน
"ไอ้หมอนี่หลบอยู่นานขนาดนี้ ในที่สุดก็กลับมาแล้ว"
"ข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงเหลืออีกแค่แปดวัน คงจะหลบต่อไปไม่ได้แล้วล่ะ"
หลายคนในโรงเรียนเห็นเย่เฝยเทียนก็พากันซุบซิบ เรื่องที่เกิดขึ้นที่หอเรียนของฉินอี้เมื่อยี่สิบกว่าวันก่อนได้แพร่สะพัดไปทั่วแล้ว 'บุคคลในตำนาน' ที่ไม่ได้เลื่อนระดับเลยในสามปีนี้ กลับกล้าลวนลามหญิงพี่ชินอี้ต่อหน้าธารกำนัล แล้วยังไปแกล้งเฟิง ชิ้งซวีอีก ตอนนี้ชื่อเย่เฝยเทียนกลายเป็นชื่อที่โด่งดังมากในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว
"ดูเหมือนจะมีคนอยากมาหาเรื่องฉันนะ?" ตอนนี้การได้ยินของเย่เฝยเทียนไวขึ้นมาก แม้แต่เสียงกระซิบก็ยังได้ยิน
"นายคิดว่าไง?" ยู่เฉิงมองเขาอย่างเห็นใจ ไม่ว่าจะเป็นฉินอี้หรือเฟิง ชิ้งซวี ต่างก็เป็นสาวงามระดับแนวหน้า มีชื่อเสียงมากในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว มีคนหลงรักมากมาย โดยเฉพาะฉินอี้ เพราะเธออายุสิบเจ็ดปีแล้ว อยู่ในวัยสาว รูปร่างดี ไอ้หมอนี่ลวนลามสาวสวยสองคนในวันเดียว คนที่อยากมาเอาเรื่องกับเขาจะน้อยได้ยังไง
"ไม่เป็นไร ยังไงก็มีนายอยู่" เย่เฝยเทียนยักไหล่
"ตอนนี้นายจัดการเองได้แล้วไม่ใช่เหรอ?" ยู่เฉิงพูดอย่างหงุดหงิด ตอนนี้เย่เฝยเทียนอยู่ในขั้นสุดยอดของดินแดนพลังเซียนแล้ว พลังการต่อสู้อาจจะแข็งแกร่งกว่าระดับเริ่ดเดียวดายของขั้นตรัสรู้ที่หกเสียอีก
"ต้องรักษาความสงบเอาไว้" เย่เฝยเทียนเดินไปข้างหน้าอย่างสบายอกสบายใจ มือไพล่หลัง ยู่เฉิงมองร่างที่น่าหมั่นไส้ตรงหน้าอย่างอึ้งๆ ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ในขั้นตรัสรู้ขั้นแรกก็ประกาศตัวว่าเป็นนักเวทย์พรหมลิขิต ตอนนี้กลายเป็นนักเวทย์พรหมลิขิตจริงๆ แล้ว กลับจะรักษาความสงบเอาไว้? จะไร้ยางอายกว่านี้ได้อีกไหม?
หลังจากที่ทั้งสองกลับมาถึงคฤหาสน์ไม่นาน ก็มีคนเดินมาทางคฤหาสน์ของพวกเขา และไม่ใช่แค่กลุ่มเดียวด้วย
สองกลุ่มคนดูเหมือนจะบังเอิญพบกัน เมื่อพวกเขาพบกันก็มองตากันครู่หนึ่ง สายตาคมกริบ ปะทะกันกลางอากาศ จากนั้นก็เดินไปที่คฤหาสน์หลังนั้น
"เป็นคนของอัศวินจากพระราชวังศาสตร์การต่อสู้และคนจากโรงเรียนเวทมนตร์" ผู้คนมากมายหลั่งไหลมาทางนี้ ต่างเผยแววตาแปลกประหลาด คนที่มานี้ล้วนเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว มาจากอัศวินและโรงเรียนเวทมนตร์ แน่นอนว่าไม่ได้มาเพื่อแย่งชิงความรักกันอย่างง่ายๆ
พระราชวังศาสตร์การต่อสู้ของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวมีหอประลอง คฤหาสน์ดาบ และอัศวิน โรงเรียนเวทมนตร์มีพระตำหนักพระราชพิธีเจ็ดแห่ง หนึ่งในนั้นคือผู้มาเยือนที่สวมชุดสีเงินเปล่งประกาย พวกเขาคืออัศวินที่มีชื่อเสียงในการฝึกอัศวินที่แข็งแกร่ง
อีกกลุ่มหนึ่งสวมชุดสีทอง ตัดกับสีเงินอย่างงดงาม พวกเขาคือพ่อมดจากพระราชวังจินซิ่งของโรงเรียนเวทมนตร์
"พี่ชายหมักหลานซาน อัศวินเกียรติยศสามดาว พี่ชายฮันเย่ พระธาตุเกียรติยศสองดาวของหมวดทอง พวกเขามาพร้อมกันเลย" มีคนจำผู้นำของทั้งสองฝ่ายได้ รู้สึกตกใจเล็กน้อย แล้วก็เข้าใจว่าทำไมทั้งสองฝ่ายถึงมา
ช่างเป็นหน้าตาที่ยิ่งใหญ่จริงๆ!
พระราชวังศาสตร์การต่อสู้และโรงเรียนเวทมนตร์ส่งคนมาพร้อมกัน แน่นอนว่าไม่ได้มาหาเย่เฝยเทียน
ในคฤหาสน์ เย่เฝยเทียนยืนอยู่ข้างๆ มองยู่เซิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าคนทั้งสองฝ่าย ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มบางๆ คนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาตลอดเวลานี้ ในที่สุดแสงของเขาก็ไม่อาจถูกบดบังได้ และในอนาคต จะยิ่งเจิดจ้ามากขึ้น เขาเชื่อมั่นในสิ่งนี้อย่างยิ่ง เช่นเดียวกับที่ยู่เซิงเชื่อในตัวเขา
ก่อนหน้านี้ในห้องบรรยาย หญิงพี่ชินอี้บอกว่ายู่เซิงไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมข้อสอบฤดูใบไม้ผลิปีหน้าก็สามารถเลือกพระราชวังศาสตร์การต่อสู้และโรงเรียนเวทมนตร์ได้ตามใจชอบ ตอนนั้นเขาคิดว่าคนด้านบนจะออกมาชักชวนเองหรือไม่ ตอนนี้พวกเขาก็มาจริงๆ
"เจ้าออกไปก่อนเถอะ" หมักหลานซานพูดเบาๆ เย่เฝยเทียนเข้าใจแน่นอนว่าประโยคนี้พูดกับเขา เขายิ้มเล็กน้อย ไม่สนใจ แล้วเดินออกจากคฤหาสน์
ตอนนี้นอกคฤหาสน์มีคนมารวมตัวกันไม่น้อย ศิษย์นอกประตูของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวมีหลายพันคน ทุกปีมีคนที่ได้รับเชิญให้เป็นศิษย์ภายในไม่เกินสิบคน คนที่อิจฉาริษยาย่อมมีไม่น้อย
"เห็นว่าชีวิตที่เหลืออยู่ของเขากำลังจะกลายเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการของโรงเรียน แต่เขากลับจะถูกไล่ออกจากโรงเรียน ช่างน่าขัน" เมื่อทุกคนเห็นว่ามีเพียงเย่เฝยเทียนคนเดียวอยู่ที่นั่น พวกเขาจึงไม่ปิดบังเสียงของตัวเอง ตอนนี้มีคนในโรงเรียนที่ไม่พอใจเขามากมาย
"อาศัยการปกป้องของยู่เฉิง จึงได้อยู่อย่างไร้กังวลมาสามปี มิฉะนั้น เขาคงไม่สามารถอยู่ในโรงเรียนได้นานแล้ว"
"ฉันรู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อย ว่าในการสอบข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้ เขาจะมีผลงานอย่างไร" มีคนพูดด้วยรอยยิ้ม
"แทนที่จะมากังวลเรื่องของฉัน ทำไมไม่คิดดีๆ ว่าพวกคุณจะรับมือกับข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงที่กำลังจะมาถึงอย่างไร ถ้าตอนนั้นทำได้แย่เกินไป คงจะน่าอับอายมาก" เย่เฝยเทียนพิงร่างกายกับกำแพง พูดอย่างไม่ใส่ใจ
"น้ำเสียงช่างโอหังจริงๆ"
"เห็นได้ชัดว่าข่าวลือไม่ผิด" สายตาหลายคู่จ้องมองเย่เฝยเทียน เมื่อเห็นว่ายู่เฉิงที่เคยติดตามเขามาตลอดจะได้เป็นศิษย์อย่างเป็นทางการของโรงเรียน เขากลับไม่รู้สึกละอายใจเลยสักนิด?
เย่เฝยเทียนหลับตาลง ไม่สนใจที่จะฟังเสียงเหล่านั้น ไม่นานนัก มีคนเดินออกมาจากลานด้านใน นำโดยหมักหลานซานและพวกอัศวิน พวกเขาเดินผ่านข้างๆ เย่เฝยเทียนไป จากนั้น หมักหลานซานก็หยุดฝีเท้าลง
"ฉันได้ยินมาว่าพ่อของยู่เฉิงเป็นผู้จัดการคนหนึ่งในตระกูลของเธอ?" หมักหลานซานถามอย่างเรียบๆ เขาไม่ได้หันหลังกลับ และสายตาก็ไม่รู้ว่ามองไปทางไหน
"ใช่ครับ" เย่เฝยเทียนพยักหน้า
"ชาติกำเนิดในโลกสามัญย่อมจำกัดวิสัยทัศน์ของคน แต่ดีที่เมื่ออายุมากขึ้นก็จะเข้าใจมากขึ้นเองว่าท้ายที่สุดแล้วก็ไม่ใช่คนในโลกเดียวกัน ตอนนี้เธอภูมิใจแค่ไหน อนาคตก็จะต่ำต้อยเท่านั้น สิ่งที่เคยมีปฏิสัมพันธ์กับเธอในอดีต ต่อไปเธอจะไม่มีแม้แต่คุณสมบัติที่จะเงยหน้ามอง" หมักหลานซานพูดอย่างเย็นชา เมื่อพูดจบ ก็ก้าวเดินต่อไป ร่างกายค่อยๆ หายลับไป
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เคยมองเย่เฝยเทียนตรงๆ สักครั้ง ราวกับว่าไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย
เย่เฝยเทียนมองดูเงาร่างที่จากไปด้วยความสงสัยเล็กน้อย เขาเชื่อว่ายู่เฉิงจะไม่ตัดสินใจง่ายๆ โดยไม่ถามความเห็นของเขาก่อน แต่ทำไมหมักหลานซานถึงได้เสียดสีเขาแบบนี้ทั้งที่รู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับยู่เฉิง? ดูเหมือนว่าเขาไม่เคยมีปฏิสัมพันธ์กับหมักหลานซานมาก่อนเลย
คนจากโรงเรียนเวทมนตร์ก็ออกมาเช่นกัน ฮันเย่มองเงาร่างที่หายไปข้างหน้า แล้วสายตาก็ตกลงบนตัวเย่เฝยเทียน เขายิ้มพลางพูดว่า "กล้าแม้กระทั่งจะหยอกล้อพี่สาว เจ้าช่างกล้าจริงๆ"
"เอ่อ..." เย่เฝยเทียนพูดไม่ออก เรื่องนี้แพร่ไปถึงหมู่ศิษย์อย่างเป็นทางการของโรงเรียนแล้วหรือ?
"หมักหลานซานเป็นคนของอัศวินในพระราชวังศาสตร์การต่อสู้ แม้ว่าฉินอี้จะฝึกฝนอยู่ในคฤหาสน์ดาบ แต่ก็ถือว่าฝึกฝนอยู่ในพระราชวังศาสตร์การต่อสู้เช่นกัน" ฮันเย่ทิ้งประโยคนี้ไว้แล้วก็จากไป ดวงตาของเย่เฝยเทียนเป็นประกาย ในทันใดนั้นเขาก็เข้าใจทุกอย่างแจ่มแจ้ง อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง
เย่เฝยเทียนกลับเข้าไปในเรือนพัก เมื่อยู่เฉิงเห็นเขาเดินมาก็จะเอ่ยปาก
"ไม่ต้องคิดแล้ว แค่นี้ก็จะให้เธอเลือกแล้วเหรอ ช่างไม่คู่ควรกับพรสวรรค์ของเธอเลย ไม่เลือกทั้งสองที่ ถ้าไม่มีอะไรต่อ หลังจากข้อสอบฤดูใบไม้ร่วง พวกเขาก็จะรู้เองว่าเธอเป็นอัจฉริยะแบบไหน!" เย่เฝยเทียนพูดอย่างไม่ใส่ใจ ยู่เฉิงตะลึง เห็นว่าเย่เฝยเทียนไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลย ชัดเจนว่าในใจเขามีความคิดของตัวเองแล้ว จึงพยักหน้าเบาๆ
เขาเชื่อใจเย่เฝยเทียนมากกว่าเชื่อใจตัวเอง
...
เหลืออีกเจ็ดวันก่อนถึงข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วง ในยามเช้า เสียงระฆังดังขึ้นในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว
เงาร่างมากมายเดินออกมาจากเรือนพัก มุ่งหน้าไปยังทิศทางเดียวกัน
ทุกปีในช่วงเวลานี้ โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวจะเรียกรวมศิษย์นอกประตู เพื่อประกาศเรื่องราวเกี่ยวกับข้อสอบฤดูใบไม้ร่วง และยังเป็นการตรวจสอบก่อนที่ข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงจะมาถึง
สนามฝึกศิลปะการต่อสู้ของศิษย์นอกประตูในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวนั้นใหญ่มาก สามารถรองรับคนได้หลายหมื่นคนอย่างสบาย แม้ว่าศิษย์นอกประตูของโรงเรียนจะทยอยมาถึง แต่ก็ยังดูโล่งกว้าง
กลุ่มอาจารย์ภายนอกมาถึงล่วงหน้าแล้ว วันนี้ฉินอี้สวมเสื้อผ้ารัดรูป ยิ่งขับเน้นรูปร่างที่เย้ายวนใจอย่างเต็มที่ ดึงดูดสายตาของผู้คนมากมาย
"ไอ้หมอนั่นมาแล้ว" ในตอนนั้นเอง เสียงวุ่นวายเล็กน้อยดังขึ้นในหมู่คน หลายคนมองไปในทิศทางเดียวกัน มีร่างสองร่างเดินมา
"ได้ยินว่าเมื่อวานพระราชวังศาสตร์การต่อสู้และโรงเรียนเวทมนตร์มีพี่ชายไปเชิญยู่เฉิงด้วยตัวเอง การปฏิบัติเช่นนี้ มีไม่กี่คนที่จะได้รับ ไอ้หมอนั่นมีคุณสมบัติอะไรที่จะเดินนำหน้ายู่เฉิง?" หลายคนมองไปที่ 'ตำนานบุคคล' ข้างหน้าด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่ง อนาคตของยู่เฉิงจะต้องเป็นบุคคลสำคัญอย่างแน่นอน แล้วเย่เฝยเทียนล่ะ? คงเป็นแค่สิ่งมีชีวิตที่ต่ำต้อยที่สุด
แต่เย่เฝยเทียนดูเหมือนจะไม่รู้สึกตัวเลย ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับยู่เฉิง คนอื่นจะเข้าใจได้อย่างไร
"พี่สาวฉิน" เย่เฝยเทียนเดินตรงไปหาฉินอี้ ดวงตาเป็นประกาย ใบหน้าและรูปร่างแบบนี้ ไม่แปลกที่หมักหลานซานอัศวินแห่งเกียรติยศจะดูถูกเขา 'คนเล็กๆ' แบบนี้
ฉินอี้เห็นเย่เฝยเทียนก็หน้าบึ้งทันที พูดว่า "หลายวันมานี้เธอไปไหนมา?"
"ก็ไปฝึกฝนน่ะสิ" เย่เฝยเทียนตอบ "เมื่อสัญญากับพี่สาวฉินแล้ว ก็ต้องพยายามผ่านข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงให้ได้สิ"
ฉินอี้เห็นว่าเย่เฝยเทียนไม่เหมือนกำลังโกหก สีหน้าก็อ่อนลงเล็กน้อย ถ้าเป็นการกระตุ้นให้เขาพยายามฝึกฝนจริงๆ ตราบใดที่ข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงไม่แย่เกินไป บางทีอาจจะขอร้องให้โรงเรียนให้เวลาเขาเพิ่มอีกสักหน่อย
"เข้าสู่ดินแดนเหลาธรรมแล้วหรือยัง?" ฉินอี้ถาม
"พี่สาว ผมเข้าสู่ดินแดนพลังเซียนแล้วครับ" เย่เฝยเทียนพยักหน้าอย่างจริงจัง
แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเขา สีหน้าของฉินอี้ก็เย็นชาลงทันที จ้องเขาอย่างดุดัน ตอนแรกเธอยังคิดจะขอร้องให้เขา แต่กลับเชื่อคำพูดของเขา
"พรืด..." มีคนข้างๆหัวเราะขึ้นมา หลิงเสี่ยวยืนอยู่ไม่ไกลโดยไม่รู้ตัวเมื่อไหร่ มองเย่เฝยเทียนแล้วพูดว่า "พี่สาวฉินอี้ คนแบบนี้ไม่ต้องไปสนใจหรอก"
"เย่เฝยเทียน จริงๆแล้วไม่มีเวลาแล้วนะ ถ้าเธอยังอยากอยู่ในโรงเรียน เจ็ดวันต่อจากนี้ก็พยายามก้าวเข้าสู่ดินแดนเหลาธรรมเถอะ" ฉินอี้รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย นึกถึงการทดสอบพรสวรรค์เมื่อสามปีก่อน รู้สึกว่าช่างน่าเสียดายจริงๆ
เย่เฝยเทียนดูเหมือนจะรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของฉินอี้ แต่บนใบหน้าของเขากลับปรากฏรอยยิ้มสดใส อย่างน้อยพี่สาวก็หวังดีกับเขาจริงๆ
"ไม่ต้องกังวลนะพี่สาว ผมจะไม่ทำให้พี่ผิดหวังหรอก" มุมปากของเย่เฝยเทียนยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ แสงแดดยามเช้าตกกระทบใบหน้าหล่อเหลาที่ยังดูเยาว์วัยอยู่บ้าง ช่างงดงามจริงๆ
ฉินอี้รู้สึกอบอุ่นใจเล็กน้อย แต่แล้วก็ได้ยินเย่เฝยเทียนพูดอีกว่า "พี่สาวอย่าลืมเงื่อนไขที่สัญญากับผมไว้นะ"
"เธอนี่จริงๆ..." ฉินอี้โกรธจนกระทืบเท้า หันหลังเดินจากไป สุดท้ายก็เป็นเพียงสาวน้อยวัยสิบเจ็ดปีเท่านั้น
หลายคนมองดูจนตาลอย จากนั้นก็ยิ่งมองเย่เฝยเทียนด้วยความโกรธ ในสายตามีความอิจฉาอยู่บ้าง คงจะอิจฉาที่เย่เฝยเทียนสามารถพูดเล่นกับพี่สาวฉินอี้ได้อย่างไม่เกรงใจ แม้จะดูไร้ยางอายก็ตาม...
"ไม่จำเป็นต้องเสียเวลากับคนแบบนี้หรอก" อาจารย์ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ฉินอี้แล้วพูดเสียงเบา
ฉินอี้มองเขาแวบหนึ่งแล้วพูดว่า "จริงๆแล้วเขามีพรสวรรค์ดีมาก จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงไม่สามารถผ่านขั้นตอนการสะสมพลังได้เลยในสามปี บางทีการสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้ อาจจะเกิดปาฏิหาริย์ขึ้นก็ได้?"
"ฉันไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมเธอถึงยังมีความหวังกับเขาอยู่" อาจารย์ข้างๆส่ายหัว มองเย่เฝยเทียนด้วยสายตาไม่พอใจ
ตอนนี้เย่เฝยเทียนก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย เขาพูดกับยู่เฉิงที่อยู่ข้างๆว่า "ทำไมพูดความจริงแล้วไม่มีใครเชื่อเลยนะ?"
ยู่เฉิงมองเขาอย่างอึ้งๆ ยี่สิบกว่าวัน จากขั้นตอนการสะสมพลังไปถึงพลังเซียน ใครจะเชื่อล่ะ?
"ปีหน้าตอนฤดูใบไม้ผลิ เราทั้งคู่จะได้เข้าเรียนที่โรงเรียนอย่างเป็นทางการ จะช่วยเฟิง ชิ้งซวีด้วยไหม?" เย่เฝยเทียนถาม
ยู่เฉิงมองเฟิง ชิ้งซวีแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้า หากได้ฝึกฝนร่วมกับเย่เฝยเทียน เฟิง ชิ้งซวีมีโอกาสที่จะก้าวเข้าสู่ขุมที่เจ็ดอัศจรรย์ก่อนข้อสอบฤดูใบไม้ผลิปีหน้า
เย่เฝยเทียนพบที่ที่เฟิง ชิ้งซวีอยู่ จึงเดินไปทางนั้น หลายคนหลีกทางให้โดยอัตโนมัติ เพราะมียู่เฉิงยืนอยู่ข้างหลังเขา
แต่เมื่อเข้าใกล้เฟิง ชิ้งซวี กลับมีร่างหนึ่งขวางอยู่ข้างหน้า เป็นเพื่อนสนิทของเฟิง ชิ้งซวี มู่หรงชิง
"มีธุระอะไรหรือ?" มู่หรงชิงถามอย่างเย็นชา
"ฉันมาหาชิงซื่อ" เย่เฝยเทียนยิ้มพูด
"ฉันรู้ มีอะไรก็พูดตรงนี้แหละ" มู่หรงชิงพูดอีก
เย่เฝยเทียนเงยหน้าขึ้น ไม่สนใจมู่หรงชิง มองไปที่เฟิง ชิ้งซวีพูดว่า "ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ"
"พูดตรงนั้นก็ได้เหมือนกัน" สายตาของเฟิง ชิ้งซวีหลบเลี่ยง ดูเหมือนไม่กล้ามองตาเย่เฝยเทียน
"ชิงซื่อ นี่หมายความว่ายังไง?" เย่เฝยเทียนสงสัย
"ไม่เข้าใจเหรอ หมายความว่าชิงซื่อไม่อยากเข้าใกล้นายมากเกินไป ระวังหน่อย" มู่หรงชิงพูดเย็นชา
ม่านตาของเย่เฝยเทียนหดเล็กลง สายตาพลันเฉียบคมขึ้นมา ราวกับจริงจังเป็นพิเศษ แต่เฟิง ชิ้งซวีก็ยังคงหลบตาไม่มองเขา
"ช่างเถอะ" เย่เฝยเทียนค่อยๆคลายคิ้ว พูดเบาๆ
"ฝูเทียนอยากให้เธอฝึกฝนด้วยกันต่อไป" ยู่เฉิงที่อยู่ข้างๆพูดขึ้นมาทันใด สายตาของเขาก็เฉียบคมเช่นกัน
เย่เฝยเทียนชะงักมอง หันไปมองยู่เฉิงข้างๆ เขาไม่ใช่คนพูดมากอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ยู่เฉิงดูเหมือนจะโกรธมาก
เฟิง ชิ้งซวีจึงเงยหน้าขึ้นมองมาทางนี้ เห็นสายตาคมกริบของยู่เฉิง จึงเรียกอย่างขลาดๆว่า "พี่ยู่เฉิง"
หลายคู่สายตามองมาทางนี้ เย่เฝยเทียนเชิญเฟิง ชิ้งซวีฝึกฝนด้วยกัน? น่าขำ ไอ้หมอนี่ช่างฝันเฟื่องจริงๆ แต่คนที่พูดคือยู่เฉิง ทำให้ไม่มีใครกล้าแทรก
"ฉันรู้ว่าชิงซื่อเคารพนายมาก แต่ให้ชิงซื่อฝึกฝนกับเย่เฝยเทียน นายคิดว่าเย่เฝยเทียนคู่ควรหรือ?" มู่หรงชิงมองยู่เฉิงพูด
ยู่เฉิงแทบไม่ได้มองเธอเลย เพิกเฉยต่อคำพูดของเธอโดยสิ้นเชิง ยังคงมองเฟิง ชิ้งซวีพูดว่า "ฉันอยากรู้ความคิดของเธอ"
เฟิง ชิ้งซวีกำมือแน่น ร่างกายสั่นเล็กน้อย เธอมองยู่เฉิง แล้วหันไปมองเย่เฝยเทียน ส่ายหน้าอย่างจริงจังพูดว่า "พี่ยู่เฉิง พวกเราโตกันแล้ว ยังคงรักษาระยะห่างกันบ้างดีกว่า"
พูดจบประโยคนี้ เธอถอนหายใจยาว ราวกับเพิ่งตัดสินใจเรื่องสำคัญ รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก แต่เธอก็รู้ว่าเธอจะสูญเสียบางอย่างไป
เย่เฝยเทียนก็รอคำตอบอยู่ตลอด เมื่อเห็นการตัดสินใจของเฟิง ชิ้งซวีแล้ว เขายิ้มขมขื่นส่ายหน้า โตขึ้นจริงๆ สินะ!


## บทที่ 6 มีมังกรปรากฏตัว

คำตอบของเฟิง ชิ้งซวีเป็นไปตามที่หลายคนคาดการณ์ไว้ เย่เฝยเทียนช่างกล้าคิดเพ้อฝันที่จะฝึกฝนร่วมกับเฟิง ชิ้งซวี นี่เป็นการจีบแบบอ้อมๆ หรือ? ช่างไม่รู้จักประมาณตนเอาเสียเลย
แม้ว่าหลายคนจะรู้ว่าทั้งสองคนมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน อาจเป็นเพราะมิตรภาพหลายปี แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าสามารถก้าวล้ำเส้นได้ คำพูดของเฟิง ชิ้งซวีที่บอกว่า "พวกเราโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว" น่าจะเป็นการแสดงท่าทีของเธอ
"โดนตบหน้าแล้วสิ?" หลายคนแสดงสีหน้าสะใจ ราวกับได้ชมละครสนุกๆ
และยังไม่เหลือที่ว่างให้ตัวเองเลยแม้แต่น้อย
เย่เฝยเทียนเห็นสีหน้าของทุกคนแล้วจะไม่เข้าใจได้อย่างไรว่าพวกเขากำลังคิดอะไร ช่างเป็นเรื่องราวน้ำเน่าจริงๆ เขาส่ายหน้าแล้วหันหลังเดินจากไป
"เธอถามแบบนี้ต่อหน้าธารกำนัล ช่างไม่เหลือทางเลือกให้เธอเลยจริงๆ" เย่เฝยเทียนพูดเบาๆ
"ตั้งแต่เธอยอมให้มู่หรงชิงยืนขวางหน้าเธอ ก็แสดงท่าทีบางอย่างแล้ว มิตรภาพหลายปีของพวกเธอ เธอบอกว่าอยากรักษาระยะห่างกับเธอ นี่มันอะไรกัน ตัดขาดความสัมพันธ์เลยหรือ?" ยู่เฉิงหน้าบึ้งตึง เหมือนสิงโตที่กำลังโกรธเกรี้ยว
"คนหนุ่มสาวมักถูกหลอกได้ง่าย เธอเพิ่งอายุสิบห้า จะรู้อะไร" เย่เฝยเทียนดูเหมือนไม่รู้สึกว่าตัวเองถูกตบหน้า ตรงกันข้าม กลับพยายามหาข้ออ้างให้เฟิง ชิ้งซวี
"อย่าลืมคำพูดของเธอนะ ท่าทีของเธอเด็ดขาดแบบนั้น จะเหลือหน้าให้เธออีกหรือ ในเมื่อตัดสินใจแล้ว มิตรภาพนี้ก็ควรจบลงแค่นี้" ยู่เฉิงพูดอย่างเด็ดขาด เขารู้จักเย่เฝยเทียนดีกว่าใคร ภายใต้หน้ากากที่ดูไม่แยแสโลกคือหัวใจที่ร้อนแรง โดยเฉพาะกับคนรอบข้าง เขาไม่อยากคิดมากกับสิ่งที่เฟิง ชิ้งซวีทำเมื่อครู่ และอยากให้โอกาสเธออีกครั้ง
แต่เขาไม่ยอม เขาต้องปกป้องบางสิ่งแทนเย่เฝยเทียน เช่น ความภาคภูมิใจและศักดิ์ศรีของเขา เขาแน่ใจว่าเฟิง ชิ้งซวีพลาดโอกาสบางอย่างไปเมื่อครู่
เขาไม่ลืมคำพูดที่พ่อเคยบอกกับเย่เฝยเทียน คนเรามักจะเห็นอะไรชัดเจนขึ้นเมื่อตกต่ำ สิ่งเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องสนใจ เมื่อถึงวันที่เธอเปล่งประกายอย่างเจิดจ้า โลกทั้งใบจะเปิดทางให้เธอเอง
......
ในขณะนั้น เสียงอึกทึกดังมาจากสนามฝึกศิลปะการต่อสู้ ดึงดูดความสนใจของฝูงชน เย่เฝยเทียนและยู่เฉิงหันไปมองทางนั้น เห็นร่างหลายร่างลอยมาในอากาศ พวกเขามีปีกงอกออกมาจากแผ่นหลัง กระพือปีกอยู่บนท้องฟ้า แล้วหยุดลอยอยู่เหนือสนามฝึกศิลปะการต่อสู้
"เป็นพี่ชายจากโรงเรียนเวทมนตร์ พ่อมดลม ใช้มนตราแห่งลมสร้างปีก บินอยู่บนท้องฟ้า" หลายคนแสดงความอิจฉา ขั้นตอนการตื่นรู้คือการก้าวข้ามขีดจำกัดของร่างกายมนุษย์ ทำให้พลังลมปราณและร่างกายผสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ เมื่อก้าวเข้าสู่ระดับเกียรติยศ กลายเป็นพ่อมดแห่งเกียรติยศ จึงจะสามารถใช้มนตราต่างๆ ได้อย่างอิสระ
ในเซินโจวต้าหลู่ สถานะของพ่อมดสูงกว่านักพัฒนาวิถีทางวุฒิ
การบินได้ในระดับเกียรติยศ มีเพียงพ่อมดลมเท่านั้นที่ทำได้
"ภูเขาเทียนเหยาได้จัดพื้นที่ส่วนหนึ่งแล้ว ในพื้นที่นี้ จะไม่มีสัตว์ประหลาดที่มีระดับสูงกว่าขั้นตอนการตื่นรู้ปรากฏตัว เจ็ดวันต่อจากนี้ เป็นช่วงเวลาเซียวหลี่ก่อนข้อสอบฤดูใบไม้ร่วง พวกเธอสามารถไปล่าสัตว์ได้ เพื่อทดสอบผลการฝึกฝนในหนึ่งปีที่ผ่านมา และฝึกฝนความสามารถในการต่อสู้จริงและการรับมือกับอันตราย"
พ่อมดลมคนหนึ่งที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าพูดว่า: "พวกเธอจะต้องออกจากโรงเรียนในสักวัน หากไม่ผ่านการทดสอบด้วยเหล็กและเลือด ก็ไม่มีทางเติบโตได้อย่างแท้จริง"
"แน่นอน ความปลอดภัยของเซียวหลี่ต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง ดังนั้นหวังว่าพวกเธอจะไปด้วยกันและดูแลกันและกัน"
ทุกคนพยักหน้า ก่อนข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงทุกปี โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวจะทำความสะอาดพื้นที่ ทำให้ปลอดภัยกว่าปกติ แม้กระนั้น ก็มีคนกล้าบางคนที่จะเข้าไปในภูเขาเทียนเหยาเพื่อฝึกฝนตัวเองในช่วงเวลาปกติ
"นอกจากนี้ เมื่อถึงเวลาข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วง โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวจะเปิดให้เข้าชม ผู้คนจำนวนมากจากเมืองเฉิงโจวจะมาชม ผู้อาวุโสของพวกเธออาจจะมาด้วย ดังนั้นในเวลานั้น ให้แสดงผลงานที่ดี อย่าทำให้พวกเขาผิดหวัง" พี่ชายจากโรงเรียนเวทมนตร์กล่าวต่อ ทุกคนที่นี่แน่นอนว่ารู้อยู่แล้ว ข้อสอบฤดูใบไม้ผลิและข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงทุกปีเป็นเหตุการณ์สำคัญที่สุดของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว และยังเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเมืองเฉิงโจวด้วยเช่นกัน
เมื่อเทียบกับข้อสอบฤดูใบไม้ผลิ ข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงจะยิ่งใหญ่กว่า จุดประสงค์หลักของข้อสอบฤดูใบไม้ผลิคือการคัดเลือกศิษย์อย่างเป็นทางการ มีเพียงคนส่วนน้อยเท่านั้นที่เป็นจุดสนใจ
"ได้ ไปเตรียมตัวกันเถอะ" คนนั้นโบกมือ จากนั้นกลุ่มคนก็กระพือปีกที่ด้านหลัง ออกไปจากที่นี่ ดูเหมือนว่าจะมุ่งหน้าไปยังเขาด้านหลัง
สนามฝึกศิลปะการต่อสู้กลายเป็นที่คึกคักในทันที หลายคนรวมตัวกันเพื่อหารือเกี่ยวกับเซียวหลี่
โอกาสในการทดสอบเซียวหลี่ครั้งนี้ไม่ควรพลาด
"เย่เฝยเทียน เธอมีความคิดอะไรบ้าง?" ฉินอี้ถามเย่เฝยเทียนจากระยะไกล
"ฉินอี้ผู้เป็นพี่สตรีหมายถึงอะไร?" เย่เฝยเทียนมองไปที่ฉินอี้
"เซียวหลี่เป็นโอกาส เธอไปกับยู่เฉิงด้วยกัน ควรจะปลอดภัยมาก สามารถใช้โอกาสนี้ฝึกฝนตัวเองได้ ดูว่าจะสามารถหักล้างจักรวาลได้หรือไม่" ฉินอี้กล่าว
"ไม่ล่ะ" เย่เฝยเทียนส่ายหัว "ครั้งนี้ฉันไม่ได้วางแผนที่จะเข้าร่วมเซียวหลี่"
อย่างไรก็ตาม เพิ่งลงมาจากเขาด้านหลังไม่นานมานี้ ไม่จำเป็นต้องไปอีก
ฉินอี้จ้องเขาด้วยดวงตางามและกล่าวว่า "เธออายุยังน้อย อย่าปล่อยให้ความผิดหวังบางอย่างส่งผลกระทบต่อสภาพจิตใจของเธอ และทำให้เธอท้อแท้"
นึกถึงภาพด้านหลังที่ดูเศร้าของเย่เฝยเทียนเมื่อถูกเฟิง ชิ้งซวีปฏิเสธ ฉินอี้กังวลว่าเขาอาจจะได้รับผลกระทบมากเกินไป
เย่เฝยเทียนกะพริบตา รู้ว่าฉินอี้เข้าใจผิด สายตาของเขากวาดมองรูปร่างอันน่าทึ่งของฉินอี้ แล้วพูดเบาๆ ว่า "พี่สาว จริงๆ แล้ว ฉันไม่ได้เด็กแล้วนะ"
ฉินอี้ชะงัก มองดูสายตาของเย่เฝยเทียน แล้วหันหลังกลับด้วยความโกรธ พูดว่า "เธอหมดหวังแล้ว"
เย่เฝยเทียนเห็นท่าทางโกรธของฉินอี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขายิ่งสดใสขึ้น เขาตะโกนว่า "ฉินอี้ผู้เป็นพี่สตรี ขอบคุณครับ"
ฉินอี้หยุดเดินชั่วครู่ แล้วก้าวต่อไปข้างหน้า
"ดีมาก สามารถพิจารณาได้" ยู่เฉิงพูดเบาๆ เย่เฝยเทียนมองเขาอย่างสงสัย "พิจารณาอะไร?"
"ไม่ใช่ผู้สมัครของคุณหรอครับ?" ยู่เฉิงมองเย่เฝยเทียนอย่างจริงจัง
"เอ่อ..." เย่เฝยเทียนขยี้ศีรษะ ใกล้แดงก็แดงไปด้วย ใกล้ดำก็ดำไปด้วยนะ
.........
โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวคึกคักขึ้นมา ขบวนคนมากมายมุ่งหน้าไปยังเขาด้านหลัง หลายคนดูกระตือรือร้น ภาพแบบนี้เกิดขึ้นทุกปี อีกไม่กี่วัน ร่างกายที่เต็มไปด้วยพลังเหล่านี้ บางคนจะกลายเป็นคนหมดอาลัยตายอยาก บางคนจิตใจจะถูกปกคลุมด้วยเงามืด แน่นอนว่าการบาดเจ็บก็หลีกเลี่ยงไม่ได้
ในช่วงการล่าสัตว์ โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวจะทำการกวาดล้างพื้นที่ แต่ก็ยังมีสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งระดับเจ็ด แปด หรือแม้แต่เก้า สัตว์ประหลาดเหล่านี้จะกลายเป็นฝันร้ายของบางคน
การล่าสัตว์เป็นทั้งการทดสอบและการชำระล้าง
ที่เชิงเขาเทียนเหยา ผู้คนทยอยมาเป็นกลุ่มๆ เพื่อเข้าสู่ภูเขาเทียนเหยาด้วยกัน ในตอนนี้ มีกลุ่มคนหนึ่งมาถึงเชิงเขาแล้ว
"เฟิง ชิ้งซวี" หลายคนสังเกตเห็นหญิงสาวในกลุ่มนั้น เธอสวมชุดสีแดงเพลิงดูสง่างาม ใบหน้าของเธอดูสวยงามและมีเสน่ห์มากขึ้นภายใต้แสงสะท้อนของชุด
"ใครคือคนที่อยู่ข้างๆ เธอ?" บางคนสังเกตเห็นว่านอกจากเพื่อนของเธอ มู่หรงชิงแล้ว ยังมีชายคนหนึ่งที่มีบุคลิกพิเศษอยู่ข้างๆ เฟิง ชิ้งซวีด้วย
"นั่นคือมู่หรง เชียว พี่ชายของมู่หรงชิง ทายาทโดยตรงของกลุ่มบริษัทมู่หรง ระดับการฝึกฝนของเขาอยู่ในระดับที่เก้า กลับสู่หนึ่ง เขามาร่วมการทดสอบการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ร่วงกับเฟิง ชิ้งซวี ไม่แปลกใจเลย..."
หลายคนนึกถึงคนที่น่าสงสารคนหนึ่งที่ถูกปฏิเสธอย่างโหดร้าย พวกเขาส่ายหัวอย่างไม่รู้ตัว ช่างไม่รู้จักตัวเองจริงๆ
บรรลุนิติภาวะแล้ว รักษาระยะห่าง? แล้วมู่หรง เชียวล่ะ เขาคืออะไร?
ถ้าคนคนนั้นรู้เข้า ไม่รู้ว่าจะรู้สึกอย่างไร
"คนคนนั้นถูกกระทบกระเทือนจิตใจ กลัวว่าการสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้จะต้องยกเลิกอีกแล้ว" ฝูงชนเห็นมู่หรงเชียวและเฟิงชิ้งซวีขึ้นเขาด้านหลังด้วยกัน พูดคุยกันเบาๆ
เย่เฝยเทียนได้ยินเรื่องนี้จากปากคนอื่นไม่นานหลังจากนั้น รู้สึกหงุดหงิดที่กลายเป็นตัวละครชายที่น่าเศร้าในเรื่องราวสุนัขเลือดนี้โดยไม่รู้ตัว แม้ว่าเขาจะไม่เคยคิดที่จะไล่ตามเฟิงชิ้งซวีเลย แต่ในใจก็ยังรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย ไม่เกี่ยวกับความรัก แค่ความรู้สึกไม่พอใจล้วนๆ
แน่นอนว่าเขาก็ไม่ได้สนใจมากนัก เวลาต่อจากนี้จะใช้ไปกับการฝึกฝนเป็นหลัก พยายามพัฒนาพลังให้ก้าวหน้าขึ้นอีกก่อนที่จะถึงการสอบในฤดูใบไม้ร่วง
หลายวันต่อมา ในลานบ้าน เย่เฝยเทียนกำลังฝึกฝนอย่างสงบ ไฟแห่งดวงอาทิตย์ที่ร้อนระอุล้อมรอบร่างกายของเขา ชำระล้างเส้นเลือดและกระดูกของเย่เฝยเทียน ตอนนี้เขามีวิญญาณชีวิตของดวงอาทิตย์ จึงฝึกฝนคุณสมบัติไฟเป็นหลัก
ก่อนหน้านี้ในการทดสอบบนภูเขาด้านหลัง การมองพืชและต้นไม้ทำให้รู้สึกถึงพลังลมปราณของคุณสมบัติไม้ที่เข้มข้น การมองน้ำตกและสายน้ำทำให้รู้สึกถึงพลังลมปราณของคุณสมบัติน้ำ แต่ทั้งหมดนี้ไม่สามารถเทียบได้กับการมองดวงอาทิตย์ ที่สร้างวิญญาณชีวิตของดวงอาทิตย์
หรือว่า เขาโลภมากเกินไปหรือเปล่า? ท้ายที่สุดแล้ว โอกาสแบบนั้นหาได้ยากยิ่ง
เสียงฝีเท้าดังมา เย่เฝยเทียนหยุดการฝึกฝน เงยหน้ามองไปทางยู่เฉิงแล้วถามว่า "มีอะไรหรือ?"
หากไม่มีเรื่องสำคัญ ยู่เฉิงคงไม่มารบกวนการฝึกฝนของเขา
"สองสามวันมานี้ มีคนจำนวนไม่น้อยลงมาจากเขาด้านหลัง มีข่าวลือหนึ่งแพร่สะพัดไปทั่วโรงเรียนปราชญ์" ยู่เฉิงกล่าว
"ข่าวลืออะไรหรือ?" เย่เฝยเทียนรู้สึกสนใจ
"ในพื้นที่ปิดกั้นของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว มีคนอ้างว่าเห็นมังกร" ดวงตาของยู่เฉิงเป็นประกาย
"มังกร" ดวงตาของเย่เฝยเทียนเปล่งประกายวูบหนึ่ง พื้นที่ปิดกั้นเตรียมไว้สำหรับการล่าสัตว์ แต่กลับมีคนเห็นมังกรหรือ?
อย่าว่าแต่ในพื้นที่ปิดกั้นเลย แม้แต่ทั้งภูเขาเทียนเหยาหากปรากฏมังกร ก็ย่อมเป็นข่าวที่สร้างความตื่นตะลึงอย่างแน่นอน หากเป็นเรื่องจริง คงจะทำให้เมืองเฉิงโจวสั่นสะเทือนเลยทีเดียว
มังกร สัญลักษณ์แห่งโชคชะตา ราชาแห่งสัตว์ประหลาด เทียบเท่ากับจักรพรรดิ์และนักปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์ในหมู่มนุษย์
"เจ้าคิดว่าเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ?" เย่เฝยเทียนถามยู่เฉิง
"มีหลายคนอ้างว่าเห็นกับตา ตอนนี้โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวถึงกับเตรียมล้างสนาม เรียกศิษย์โรงเรียนกลับมา หากโรงเรียนทำเช่นนี้จริง ก็มีความเป็นไปได้สูงว่าเป็นเรื่องจริง" ยู่เฉิงกล่าว
"ออกไปเดินเล่นกัน" เย่เฝยเทียนลุกขึ้นเดินออกไปนอกลานบ้าน ในช่วงหลายวันมานี้ มีศิษย์จำนวนไม่น้อยกลับมาแล้ว แต่ก็มีคนที่เหมือนเย่เฝยเทียนที่ไม่ได้ไป อาจเป็นเพราะรู้ว่าระดับต่ำเกินไปอันตรายมาก แม้แต่สัตว์ประหลาดตัวเดียวก็ไม่สามารถรับมือได้
เมื่อทั้งสองมาถึงเชิงเขาด้านหลัง พบว่ามีคนจำนวนมากลงมาจากภูเขา เป็นกลุ่มๆ ดูไม่ปกติอย่างเห็นได้ชัด
เย่เฝยเทียนและยู่เฉิงสบตากัน มีคนมองไปที่คนที่กำลังลงเขาและถามว่า "เกิดอะไรขึ้นหรือ?"
"มีสัตว์ประหลาดร้ายกาจบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ปิดกั้น อาจารย์สั่งให้พวกเราลงเขา ไม่ให้ไปอีก" มีคนตอบ
"สัตว์ประหลาดร้ายกาจอะไรกัน อาจารย์ไม่สามารถสังหารมันได้เลยหรือ?" มีคนถามด้วยความตกใจ
"ว่ากันว่าเป็นเหลียงเมิง ฝึกฝนมาหลายปี อากาศยักษ์น่ากลัวมาก ยังไม่สามารถจับได้"
ทุกคนพากันวิพากษ์วิจารณ์ เย่เฝยเทียนและยู่เฉิงสบตากันอีกครั้ง รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เป็นงูหรือมังกรกันแน่?
ป.ล. พี่น้องที่มีบัตรแนะนำช่วยโหวตด้วยนะครับ!


## บทที่ 7 ช่างสลักคาถา

บนเส้นทางภูเขา มีผู้คนเดินลงเขาอย่างต่อเนื่อง บางคนดูกระปรี้กระเปร่า บางคนดูอ่อนเพลีย หลายคนกำลังพูดคุยถึงเรื่องการปรากฏตัวของไพธอนปีศาจ
อาจารย์ได้ตัดสินใจแล้ว ผู้ที่เห็นด้วยตาตัวเองเริ่มสงสัยว่าตัวเองอาจมองผิดไป เพราะสัตว์ประหลาดที่ฝึกฝนจนเก่งกาจนั้นก็มีลักษณะคล้ายกับมังกรอยู่บ้าง
เย่เฝยเทียนเห็นร่างคุ้นตาเดินลงมาจากภูเขา เฟิง ชิ้งซวีในชุดสีแดงเพลิงมีฝุ่นเล็กน้อย แต่ใบหน้างดงามยังคงสะอาดสดใส ดูมีความสุข กำลังพูดคุยกับมู่หรง เชียวที่อยู่ข้างๆ
เมื่อเห็นเฟิง ชิ้งซวีและมู่หรง เชียวเดินลงเขา หลายคนก็มองมาที่เย่เฝยเทียนโดยไม่ตั้งใจ ทำให้เย่เฝยเทียนรู้สึกหงุดหงิด
เฟิง ชิ้งซวีก็สังเกตเห็นเหตุการณ์นี้ เธอเห็นเย่เฝยเทียน แต่สายตาของเธอก็เบนออกไปทันที ดูเหมือนจะหลีกเลี่ยงการสบตากับเย่เฝยเทียนโดยเจตนา และหยุดพูด
มู่หรง เชียวที่อยู่ข้างๆ ดูเหมือนจะรู้สึกถึงบางอย่าง สายตาของเขามองตามเส้นทางภูเขาลงมาที่เย่เฝยเทียน ใบหน้าหล่อเหลาวัย 17 ปีแสดงความเย่อหยิ่งเล็กน้อย ดวงตาที่ยิ้มดูเหมือนจะไม่สนใจ เพียงแค่มองเล็กน้อยแล้วก็เบนสายตาไป
เย่เฝยเทียนไม่ได้ให้ความสนใจมากนักกับฝั่งนั้น เขาพูดกับยู่เฉิงที่อยู่ข้างๆว่า "ถ้าเป็นมังกรจริงๆ โรงเรียนจะปิดบังไว้หรือไม่?"
ยู่เฉิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า ตอบอย่างจริงจังว่า "ใช่"
"ตอนนี้ยังไม่ได้ปิดกั้นทั้งหมด ขึ้นเขากันเถอะ" เย่เฝยเทียนพูดขึ้น แล้วก้าวเท้าวิ่งขึ้นไปบนเส้นทางภูเขา
หลายคนที่เห็นเหตุการณ์นี้ต่างตกตะลึง เฟิง ชิ้งซวียืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สายตาจับจ้องไปที่เย่เฝยเทียนที่วิ่งมาหาเธอ เขาคงไม่ได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจหรอกนะ?
เมื่อเห็นว่าเย่เฝยเทียนกำลังจะมาถึงข้างๆ เฟิง ชิ้งซวีจ้องมองเขา ริมฝีปากขยับเล็กน้อย กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับเห็นเย่เฝยเทียนวิ่งผ่านเธอไปเฉยๆ ชัดเจนว่าไม่ได้มาหาเธอ
สายตาคมกริบของยู่เฉิงกวาดมองเฟิง ชิ้งซวีและมู่หรง เชียวที่อยู่ข้างๆเธอ แล้วเดินผ่านไป
"พวกเขากำลังทำอะไร?" ทุกคนตระหนักว่าพวกเขาเข้าใจผิด เย่เฝยเทียนและยู่เฉิงกลับขึ้นเขาในตอนนี้?
"พวกเขาบ้าไปแล้วหรือ ก่อนหน้านี้ไม่ไป แต่ตอนนี้มีไพธอนปีศาจปรากฏตัว ทุกคนลงเขา แต่พวกเขากลับวิ่งขึ้นเขา?" หลายคนไม่เข้าใจ เย่เฝยเทียนก็ไม่รู้ แต่เขาอยากเห็นมังกรในตำนานมาก วิธีการสมาธิมหาอิสระสามารถสังเกตนกและสัตว์และได้รับประโยชน์ ถ้าได้เห็นมังกรจะเป็นอย่างไร?
ยู่เฉิงก็เช่นกัน อยากเห็นว่ามังกรหน้าตาเป็นอย่างไร
ทางหลักขึ้นเขาถูกปิดกั้น มีรุ่นพี่จากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวยืนเฝ้าอยู่ที่นั่น อนุญาตให้ลงเขาเท่านั้น ไม่อนุญาตให้ขึ้นเขา โชคดีที่เย่เฝยเทียนและยู่เฉิงได้เตรียมใจไว้แล้ว ไม่ได้เข้าไปใกล้ แต่อ้อมไปขึ้นเขาทางเส้นทางเล็ก
ตลอดทาง มีด่านตรวจทุกที่ ยิ่งเป็นเช่นนี้ ความอยากรู้อยากเห็นของทั้งสองคนก็ยิ่งมากขึ้น และยิ่งทำให้พวกเขามั่นใจในการคาดเดาในใจมากขึ้น
บนภูเขา ในป่าทึบ สองคนแอบย่องไปอย่างเงียบๆ ยู่เฉิงถามว่า "การค้นหาแบบนี้ก็ยากที่จะพบ เราจะไปทางไหนดี"
"ไปทิศทางที่มีคนปิดล้อมมากที่สุด" ดวงตาของเย่เฝยเทียนเปล่งประกาย ยู่เฉิงตาเป็นประกาย แล้วพวกเขาก็แอบย่องต่อไปในทิศทางที่ถูกปิดล้อมหนาแน่นที่สุด
เวลาผ่านไปทีละนิด ดวงอาทิตย์ตกดิน ความมืดปกคลุม ทำให้การเคลื่อนไหวของทั้งสองสะดวกขึ้น
"ดูเหมือนจะมีคนน้อยลงเรื่อยๆ เราอาจจะมาถึงพื้นที่หลักแล้ว รอที่นี่กันเถอะ ลองเสี่ยงดวงดู" เย่เฝยเทียนพิงต้นไม้ใหญ่หลับตาพักผ่อน ค่ำคืนเริ่มมืดลง บริเวณนี้เงียบผิดปกติ ราวกับไม่มีสัตว์ประหลาดอาศัยอยู่แถวนี้เลย
ทันใดนั้น สายฟ้าฟาดผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน ทำให้ป่าทึบสว่างราวกับกลางวัน ในขณะนั้น คนที่เฝ้าอยู่ในพื้นที่นี้ต่างเงยหน้าขึ้นมอง สีหน้าเคร่งเครียด
มันจะมาแล้วหรือ?
"โครม..." เสียงฟ้าร้องดังขึ้น สายฟ้าปรากฏขึ้นทีละสาย มากขึ้นเรื่อยๆ เย่เฝยเทียนเห็นภาพที่ผิดปกตินี้แล้วรู้สึกตื่นเต้นและกังวลเล็กน้อย
"มังกร มันเป็นมังกรจริงๆ" มีเสียงร้องตกใจดังขึ้น เย่เฝยเทียนกระโดดขึ้นจากพื้น มองไปยังท้องฟ้าไม่ไกล ที่นั่น มังกรตัวยาวหลายพันเมตรบินวนเวียนอยู่ ในชั่วพริบตาก็หายไปและปรากฏขึ้นในตำแหน่งอื่น เสียงคำรามดังขึ้นเรื่อยๆ พื้นที่นี้กลายเป็นโลกแห่งสายฟ้า
"มังกร" ยู่เฉิงจ้องมองท้องฟ้าอย่างแน่วแน่ ไม่สามารถใช้คำพูดบรรยายความตื่นตะลึงในใจขณะนี้ได้
บนท้องฟ้า ปรากฏร่างของเหล่าผู้แข็งแกร่งขึ้นมากมาย รอบกายพวกเขามีแสงสว่างเจิดจ้า มีสมมติทางกฎหมายงอกออกมาจากแผ่นหลัง ดูสง่างามมาก ยืนอย่างองอาจราวกับเป็นผู้แข็งแกร่งจื้อสือ
บนท้องฟ้า มีร่างหนึ่งลงมาเหมือนสายฟ้า ชายผู้นี้ดูวัยกลางคน หน้าตาหล่อเหลามาก เมื่อเห็นเขาปรากฏตัว ผู้แข็งแกร่งหลายคนก็โค้งคำนับเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าชายผู้นี้มีตำแหน่งสูงส่งมาก
"นี่ไม่ใช่มังกร" ร่างนั้นไพล่มือไว้ด้านหลัง เงยหน้ามองท้องฟ้า ประโยคแรกที่พูดทำให้ทุกคนสะท้านใจ
"นี่เป็นรูปร่างของมังกร หลงหยุน ถูกปล่อยออกมาอย่างจงใจเพื่อให้ปรากฏที่นี่" ชายวัยกลางคนมีสายตาคมกริบ กล่าวว่า "การที่สามารถมีรูปร่างและหลงหยุนของมังกรได้ จะต้องมาจากมังกรตัวจริงแน่นอน ไม่รู้ว่ามีผู้มีฝีมือคนใดมาถึงภูเขาเทียนเหยาแล้ว"
"ไม่แปลกที่แสดงเพียงรูปร่างและหลงหยุน แต่ไม่มีพลังทำลายล้าง หากเป็นมังกรตัวจริง เกรงว่าพวกเราคงถูกทำลายไปนานแล้ว" มีผู้แข็งแกร่งบนท้องฟ้ากล่าว
"แม้จะไม่ใช่มังกรตัวจริง แต่การที่มีรูปร่างของมังกรปรากฏในเมืองเฉิงโจวของเรา ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นโชคหรือเคราะห์" ชายวัยกลางคนมีสายตาเปี่ยมด้วยพลัง กวาดตามองลงมาด้านล่าง เห็นว่ามีเด็กหนุ่มหลายคนอยู่ในทิศทางต่างๆ จึงพูดเบาๆ ว่า "ช่างเป็นพวกใจกล้าจริงๆ"
ด้านล่าง ไม่เพียงแต่เย่เฝยเทียนและยู่เฉิงที่แอบมาที่นี่ ยังมีคนอื่นๆ ที่ไม่ได้จากไปด้วย จิตใจของเด็กหนุ่มมักจะเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น โดยเฉพาะกับสิ่งที่เป็นตำนาน
"ไอ้พวกเด็กบ้านี่" ผู้แข็งแกร่งคนหนึ่งข้างๆ บ่นเบาๆ แม้จะปิดล้อมด้านนี้แล้ว แต่พวกเด็กๆ เหล่านี้ก็ยังแอบเข้ามาได้
ตอนนี้เย่เฝยเทียนไม่สนใจสิ่งอื่นใด ในสายตาของเขามีเพียงมังกรบนท้องฟ้า ไม่ว่าจะเป็นมังกรส่ายหาง หรือมังกรเหินฟ้า เห็นหัวแต่ไม่เห็นหาง ภาพเหล่านั้นกระทบจิตใจของเขาไม่หยุด
วิธีการสมาธิมหาอิสระหมุนวน พระราชวังชะตากรรมของเขาราวกับมีฟ้าผ่าไม่สิ้นสุด ปรากฏเงาของมังกร
พลังลมปราณสายฟ้าที่น่ากลัวรวมตัวกันรอบตัวเขา สายฟ้าหลายสายวิ่งไปมาบนร่างกายของเขา จิตสำนึกของเขาเหมือนจะจมลง ในดวงตาของเขาเหลือเพียงมังกรศักดิ์สิทธิ์นั้น
ภาพเหตุการณ์ตรงหน้า ราวกับจะสลักลงในสมองของเขา
สายฟ้าฟาดลงมาอย่างฉับพลัน แทงเข้าไปในหว่างคิ้วของเขา เงามังกรอันดุร้ายนั้น ประทับลงในม่านตาของเขา
"ฉี่ฉี่..." พลังสายฟ้าอันน่าสะพรึงกลัววิ่งไปมาบนร่างของเย่เฝยเทียน ทำให้ร่างกายของเขาต้องทนรับพลังอันรุนแรง เขาอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงคำรามต่ำๆ แต่ในตอนนี้ตัวเขาเองก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากสภาวะนี้ได้ หลงหยุนนั้น กลับสลักลงในสมอง
มังกรศักดิ์สิทธิ์กวัดแกว่งหางมา เขาเห็นมังกรที่สง่างามนั้นพุ่งเข้าใส่เขา ในชั่วขณะนี้ ร่างกายของเย่เฝยเทียนสั่นเล็กน้อย แต่ไม่สามารถขยับได้แม้แต่น้อย
"ระวัง" ยู่เฉิงราวกับรู้สึกถึงบางสิ่ง ตะโกนเสียงดัง แต่ก็สายไปแล้ว เงามังกรที่น่ากลัวนั้นพุ่งเข้าไปในหว่างคิ้วของเย่เฝยเทียนอย่างบ้าคลั่ง เย่เฝยเทียนส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ราวกับมีมังกรตัวจริงๆ กำลังพุ่งเข้าไปในสมองของเขาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสายฟ้าที่ไม่มีที่สิ้นสุด
"โครม" สมองสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง จิตสำนึกของเย่เฝยเทียนค่อยๆ เลือนหาย
"ในที่สุด เจ้าก็โตแล้ว" เสียงหนึ่งดังขึ้นในสมองของเย่เฝยเทียน ร่างกายของเขาล้มลงไปอย่างแข็งทื่อ ในเวลาเดียวกัน ปรากฏการณ์ประหลาดในสวรรค์และโลกนี้ก็หายไป
"เกิดอะไรขึ้น?" ผู้แข็งแกร่งในซู่คงวาบมา พวกเขาจ้องมองเย่เฝยเทียน มีคนหนึ่งด่าเบาๆ ว่า: "เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น?"
"เจ้าหนูโชคร้ายนี่ ดูเหมือนจะถูกหลงหยุนโจมตี" มีคนพูดขึ้น
"ช่างกล้าหาญเหลือเกิน รีบดูซิว่ามีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า"
"เขาไม่เป็นไร" ตอนนี้ ชายวัยกลางคนหน้าตาดีเดินเข้ามาพูด ยู่เฉิงที่อยู่ข้างๆ เย่เฝยเทียนเงยหน้ามองเขา เห็นชายวัยกลางคนพูดว่า: "ฝากเขาไว้กับข้าชั่วคราว ข้าจะพาเขากลับไปดู"
"ได้" ทุกคนพยักหน้า ส่วนยู่เฉิงมองเขาและพูดว่า: "ท่านผู้อาวุโส ข้าขอไปด้วยได้หรือไม่"
"วางใจเถอะ เขาจะไม่เป็นอะไร ข้าอยู่ในโรงเรียน" ชายวัยกลางคนพูดกับยู่เฉิง สายตาของเขามีพลังมายาแปลกประหลาด ทำให้คนอยากเชื่อเขา ยู่เฉิงพยักหน้าและพูดว่า: "รบกวนท่านผู้อาวุโสด้วย"
...
เย่เฝยเทียนลืมตาขึ้น รู้สึกว่าร่างกายไม่มีความเจ็บปวดแม้แต่น้อย จึงรู้สึกแปลกใจ
จิตสำนึกเข้าไปในพระราชวังชะตากรรม แน่นอน บนต้นไม้โบราณแห่งโลก มีพื้นที่สายฟ้าแห่งหนึ่ง มีมังกรตัวหนึ่งพันอยู่ที่นั่น ดูสง่างามมาก
"เป็นไปได้อย่างไร ฉันเข้าไปในพระราชวังชะตากรรมได้" เย่เฝยเทียนรู้สึกสั่นสะเทือนในใจ หลังจากที่เขาหมดสติ เขารู้สึกเหมือนได้ยินเสียงบางอย่าง แต่ก็นึกไม่ออก
ตั้งแต่เริ่มการฝึกฝนอย่างจริงจัง เขาหมดสติไปแล้วสองครั้ง เย่เฝยเทียนนึกถึงเรื่องนี้แล้วอดยิ้มขมขื่นไม่ได้ นี่มันช่างโชคร้ายจริงๆ แน่นอนว่าถ้าทุกครั้งที่หมดสติจะได้รับประโยชน์เหมือนสองครั้งนี้ เขาก็ไม่รังเกียจที่จะเป็นแบบนี้อีกหลายครั้ง
ราวกับรู้สึกถึงบางสิ่ง เย่เฝยเทียนลุกพรวดขึ้นนั่ง พบว่าเสื้อผ้าที่สวมใส่ไม่ใช่ของเขา และที่นี่ก็ไม่ใช่คฤหาสน์ที่เขาอาศัยอยู่อย่างชัดเจน
เย่เฝยเทียนลุกขึ้นยืน เปิดประตูห้องเดินออกไป พบว่าที่นี่เป็นคฤหาสน์ที่เงียบสงบและสวยงามมาก ด้านหน้ามีศาลาหลังหนึ่ง ที่นั่นมีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่อย่างเงียบๆ ดูเหมือนกำลังวาดรูป ข้างๆ มีชายวัยกลางคนกำลังจิบชาอย่างสง่างาม ภาพนี้ดูเงียบสงบเป็นพิเศษ
เขาเดินเบาๆ ไปที่ข้างศาลา สายตาของเขาตกลงบนสิ่งที่หญิงสาวกำลังวาด นั่นเป็นกระดาษพิเศษแผ่นหนึ่ง และหญิงสาวไม่ได้กำลังวาดรูป แต่กำลังแกะสลักเส้นวิเศษบางอย่างอย่างต่อเนื่อง มีพลังลมปราณบางๆ แผ่ออกมาจากนั้น
"นี่คือ คาถากระดาษ" เย่เฝยเทียนรู้สึกตกใจ หญิงสาวตรงหน้านี้ เธอสามารถแกะสลักคาถาได้หรือ?
ถ้าเป็นเช่นนั้น เธอก็ต้องเป็นช่างสลักคาถาสินะ นี่มันช่างอัจฉริยะเกินไปหน่อยแล้ว
"เธอเคยเห็นมาก่อนหรือ?" ชายวัยกลางคนหน้าตาดีวางถ้วยชาในมือลง มองไปที่เย่เฝยเทียนถาม
"ไม่เคยครับ แต่เคยเห็นในหนังสือ" เย่เฝยเทียนตอบ "บนกระดาษคาถานี้กำลังแกะสลักโล่อันหนึ่ง ใช้พลังงานวิญญาณแบบโลหะในการแกะสลัก น่าจะเป็นเวทมนต์ป้องกัน"
"เธอมองเห็นได้หรือ?" ชายวัยกลางคนรู้สึกประหลาดใจ
"ครับ" เย่เฝยเทียนพยักหน้า วิธีการสมาธิมหาอิสระมีความรู้สึกไวต่อพลังลมปราณอย่างมาก
"อยากเรียนไหม?" ชายวัยกลางคนถามพร้อมรอยยิ้ม
"อยากครับ" เย่เฝยเทียนพยักหน้า จากนั้นก็โค้งคำนับชายวัยกลางคนทันที พูดว่า "ศิษย์คารวะอาจารย์"
การเคลื่อนไหวนั้น เร็วเกินไปแล้ว
เย่เฝยเทียนแน่นอนว่ารู้ดีถึงความสำคัญของช่างสลักคาถา อาชีพที่หายากและพบได้ยากกว่าพ่อมด มีสถานะสูงส่งมาก ช่างสลักคาถาคนหนึ่ง ต้องเป็นพ่อมดที่มีพรสวรรค์พิเศษอย่างแน่นอน
"เธอก็เหมือนกับที่เล่าลือกันจริงๆ ช่างไร้ยางอายเสียจริง" หญิงสาววางปากกาในมือลง มองเย่เฝยเทียนพูด
เย่เฝยเทียนยิ้มโดยไม่สนใจ มองใบหน้าที่งดงามน่าตะลึงของหญิงสาว พูดว่า "เยาจิง พวกเราพบกันอีกแล้ว"
ปล. ขอบคุณหัวหน้าพันธมิตรโยวโยว เปี่ยวเปี่ยว เสี่ยวจิง และสิงไห่ทั้งสี่ท่าน ขอบคุณพี่น้องทุกคนที่บริจาคและแนะนำ ผลงานในช่วงหนังสือใหม่สำคัญมาก ขอให้ทุกคนสนับสนุนกันมากๆ นะครับ


## บทที่ 8 ดึงดูดสายตาทุกคน

หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าคือฮัว เจี๋ยหยู ตำนานสาวน้อยแห่งโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว
ที่เรียกว่าตำนานนั้น นอกจากความงามที่เป็นเลิศแล้ว ยังเป็นเพราะเธอได้อันดับหนึ่งในการทดสอบทฤษฎีของการสอบฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงทุกปี ตั้งแต่ปีแรกที่เข้าสู่โรงเรียน
"เยาจิง?" ชายวัยกลางคนข้างๆ มองเย่เฝยเทียนอย่างสงสัย ฮัว เจี๋ยหยูจ้องเย่เฝยเทียนด้วยดวงตาสวยงาม
"อาจารย์ครับ งามเกินไปจนเหมือนเยาจิง" เย่เฝยเทียนอธิบายพร้อมรอยยิ้ม ความสัมพันธ์ระหว่างชายวัยกลางคนกับฮัว เจี๋ยหยูดูไม่ธรรมดา เขาจึงต้องพูดให้ไพเราะ
"ช่างพูดเสียจริง" ชายวัยกลางคนยิ้มพลางจิบชา มองเย่เฝยเทียนพลางกล่าวว่า "ผู้ที่สอนและถ่ายทอดความรู้ล้วนเรียกว่าอาจารย์ได้ ต่อไปถ้าเจ้าอยากเรียนอะไร มาหาข้าได้ เรียกข้าว่าอาจารย์ก็ไม่เกินไป"
ฮัว เจี๋ยหยูจ้องมองบิดาของเธอด้วยดวงตางดงาม บิดาไม่เคยรับศิษย์มาหลายปีแล้ว วันนี้กลับยกเว้นให้เย่เฝยเทียน นี่เขามองพรสวรรค์ของเขาดีขนาดนั้นเลยหรือ?
"ศิษย์เย่เฝยเทียนคารวะอาจารย์" เย่เฝยเทียนคำนับอีกครั้ง
ชายวัยกลางคนพยักหน้า กล่าวว่า "ข้าไม่สนใจพิธีรีตองพวกนี้หรอก ข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงกำลังจะเริ่มแล้ว เจ้ากลับไปเตรียมตัวก่อนเถอะ"
"วันนี้เป็นวันสอบฤดูใบไม้ร่วงเลยหรือครับ?" เย่เฝยเทียนตกใจ เขาหลับไปนานขนาดนั้นเลยหรือ?
"ตึง ตึง ตึง" ราวกับตอบคำถามของเขา เสียงระฆังของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวดังก้องไปทั่วฟ้าดิน
เย่เฝยเทียนเงยหน้ามองไปไกล สุดท้ายก็เริ่มแล้วสินะ?
"เจี้ยเหยว เจ้าไปส่งเฝยเทียนหน่อย" ชายวัยกลางคนกล่าว ฮัว เจี๋ยหยูมองเย่เฝยเทียน เห็นใบหน้าของเขามีรอยยิ้มภูมิใจอยู่บ้าง
"ไปกันเถอะ" ฮัว เจี๋ยหยูหันหลังเดินออกไป
"ผมยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าเลยครับ" เย่เฝยเทียนกล่าว เสื้อคลุมยาวที่สวมอยู่น่าจะเป็นของอาจารย์
"กลับไปเปลี่ยนเองสิ" น้ำเสียงของฮัว เจี๋ยหยูเย็นชา เย่เฝยเทียนวิ่งตามไปพลางถามว่า "ผมควรเรียกคุณว่าพี่สาวหรือน้องสาวดีครับ?"
"ไม่ได้ทั้งคู่"
"งั้นผมก็จะเรียกคุณว่าเยาจิงต่อไปละกัน" เย่เฝยเทียนยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ "เยาจิง ตอนนี้คุณอยู่ที่ขุมพลังระดับไหนแล้ว"
ฮัว เจี๋ยหยูไม่ตอบ
"ได้ยินว่าคุณเป็นนักเวทย์พรหมลิขิต จริงหรือเปล่า?" เย่เฝยเทียนถามอีก ยังคงไม่มีคำตอบ
"คุณเคยมีแฟนไหม?" เย่เฝยเทียนถามต่อ "ถ้าไม่ตอบผม ผมก็จะถือว่าคุณยอมรับนะ"
"ไม่มี" ฮัว เจี๋ยหยูกัดริมฝีปากเบาๆ จ้องมองเย่เฝยเทียน
"ผมก็ไม่มีเหมือนกัน มันคงเป็นพรหมลิขิต" เย่เฝยเทียนมองดูฮัว เจี๋ยหยูที่กำลังโกรธ แต่กลับยิ้มกว้าง
ฮัว เจี๋ยหยูหยุดเดิน เย่เฝยเทียนหันกลับมามองเธอ แสงแดดยามเช้าตกกระทบใบหน้าอันงดงามของหญิงสาว รอยยิ้มบางๆ นั้นงดงามจนเวลาหยุดนิ่ง
"คุณนี่...ไร้ยางอายจริงๆ" ฮัว เจี๋ยหยูพูดจบแล้วก็หันหลังเดินจากไป
เย่เฝยเทียนมองดูเงาร่างด้านหลังของฮัว เจี๋ยหยู มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มสดใส
...
วันนี้โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวคึกคักกว่าปกติ นอกประตูใหญ่ของโรงเรียน มีผู้คนทยอยมารวมตัวกันอย่างต่อเนื่อง
ทุกปีในช่วงข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว จะมีบุคคลสำคัญมากมายจากเมืองเฉิงโจวมาที่นี่ รวมถึงผู้อาวุโสในตระกูลของนักเรียน พวกเขาล้วนมีสิทธิ์เข้าไปในโรงเรียนเพื่อชมพิธี
ส่วนคนที่ไม่สามารถเข้าไปได้ ก็จะรอคอยอยู่ที่ประตูภายนอก หวังจะได้รู้ว่าการสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้จะมีชื่อเสียงโด่งดังใดปรากฏขึ้นบ้าง
แม้ว่าข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงจะมีเพียงเหล่าเยาวชนเข้าร่วม อายุมากสุดก็แค่ 18 ปี แต่อย่างไรก็ตาม เหล่าเยาวชนที่แสดงความโดดเด่นในการสอบครั้งนี้ ในอนาคตหลายคนจะกลายเป็นบุคคลสำคัญของเมืองเฉิงโจว สิ่งนี้ไม่ต้องสงสัยเลย บรรดาผู้มีชื่อเสียงของเมืองเฉิงโจวที่มาในวันนี้ เมื่อก่อนก็เคยเหมือนนักเรียนหลายคน เคยมาเข้าร่วมการสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงที่โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวแห่งนี้เช่นกัน
ดังนั้น การกล่าวว่าทั้งเมืองจับตามองก็ไม่เกินจริงแต่อย่างใด
"ฮัว เจี๋ยหยู สาวน้อยอัจฉริยะแห่งโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว ได้อันดับหนึ่งในการสอบทฤษฎีสามปีติดต่อกัน มีพรสวรรค์การฝึกฝนที่ยอดเยี่ยม ไม่รู้ว่าครั้งนี้จะมีผลงานน่าทึ่งอย่างไรอีก"
"หยาง ซิ่วได้อันดับสองในการสอบทฤษฎีสามปีติดต่อกัน ครั้งนี้ไม่รู้ว่าจะสามารถสั่นคลอนตำแหน่งของฮัว เจี๋ยหยูได้หรือไม่"
"มู่หรง เชียว บุตรชายของกลุ่มบริษัทมู่หรง ตรัสรู้ถึงระดับกลับสู่หนึ่งที่เก้าแล้ว สามารถเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการได้นานแล้ว มีข่าวลือว่าเขายังไม่เข้าเป็นศิษย์เพราะต้องการคว้าตำแหน่งที่หนึ่งในการสอบฤดูใบไม้ร่วงอย่างไร้ข้อกังขา แต่ครั้งนี้ น่าจะเป็นความพยายามครั้งสุดท้ายของเขา"
"อย่าลืมยู่เฉิง บุตรชายของผู้จัดการบ้านเย่ด้วย ไม่ควรดูถูกเขา หากไม่ใช่เพราะเจ้าสำราญคนนั้นของตระกูลเย่ เกรงว่าเขาคงได้เป็นศิษย์อย่างเป็นทางการของโรงเรียนตั้งแต่การสอบฤดูใบไม้ผลิปีนี้แล้ว ทั้งที่เขาอายุเพียง 15 ปีเท่านั้น"
ผู้คนภายนอกพูดคุยกันอย่างคึกคัก ดูเหมือนจะคุ้นเคยกับศิษย์นอกประตูของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวเป็นอย่างดี พูดถึงราวกับรู้จักทุกคน เห็นได้ชัดถึงอิทธิพลของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวที่มีต่อเมืองเฉิงโจว
เย่เฝยเทียนกลับมาที่บ้านพัก ยู่เฉิงเห็นเขากลับมาอย่างปลอดภัยก็โล่งใจ มองดูเขาแล้วถาม "ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"
"ไม่เพียงไม่เป็นอะไร แถมยัง..." เย่เฝยเทียนยิ้ม ทันใดนั้นรอบกายก็มีแสงฟ้าแลบเปล่งประกาย ส่งเสียงดังแปะๆ มีสายฟ้าหลายสายวิ่งวนรอบตัวเขา เคลื่อนไหวได้ตามใจ
"ตรัสรู้ถึงระดับที่หก ระดับเริ่ดเดียวดาย" ยู่เฉิงมองดูเย่เฝยเทียน ไม่เพียงแต่ได้รับพลังฟ้าผ่า แถมยังหักล้างจักรวาลได้อีก?
อย่างนั้นหรือ พลังมังกรที่เข้าสู่ร่างกาย กลับกลายเป็นการช่วยเหลือเย่เฝยเทียน?
"ตอนนี้คุณสามารถฝึกฝนมนตราง่ายๆ ได้แล้ว" ยู่เฉิงกล่าว
"ไม่มีเวลาแล้ว ไปสอบฤดูใบไม้ร่วงก่อนเถอะ" เย่เฝยเทียนกล่าว
"ครับ ป้ายเย่ได้ยินว่าคุณจะเข้าสอบฤดูใบไม้ร่วง ครั้งนี้เขาจะมาร่วมชมด้วย"
"พ่อจะมาเหรอ?" สายตาของเย่เฝยเทียนวาบขึ้น จากนั้นก็ยิ้มพลางพยักหน้า ดีเหมือนกัน คราวนี้ให้พ่อประหลาดใจสักหน่อย
เย่เฝยเทียนเปลี่ยนชุด จากนั้นทั้งสองก็ออกจากบ้านพัก มุ่งหน้าไปยังสนามฝึกศิลปะการต่อสู้
ขณะนี้ ในสนามฝึกศิลปะการต่อสู้ มีโต๊ะสามพันตัววางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ภาพที่เห็นช่างน่าประทับใจ
ด้านหน้าสุด บนบันได ปรากฏศิษย์อย่างเป็นทางการของโรงเรียนจำนวนมาก รวมถึงครูอาจารย์ของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวด้วย
บนอัฒจันทร์ทั้งสองข้าง ที่นั่งเต็มไปหมด บุคคลสำคัญของเมืองเฉิงโจวที่มาชมและผู้ปกครองของนักเรียนบางคน ต่างก็มาถึงล่วงหน้าแล้ว
การมาถึงของเย่เฝยเทียนดึงดูดสายตาของผู้คนมากมาย หลายคนมองเขาด้วยสีหน้าประหลาด
เมื่อไม่กี่วันก่อน เย่เฝยเทียนถูกเฟิง ชิงซวีปฏิเสธ และในวันเดียวกันนั้นเอง เฟิง ชิงซวีก็ไปทดลองกับมู่หรง เชียว เย่เฝยเทียนถูกกระตุ้นจนขึ้นเขาและถูกงูเพี้ยนโจมตีจนบาดเจ็บ เรื่องนี้แพร่สะพัดไปทั่วแล้ว ตอนนี้ตัวละครในตำนานผู้นี้กลายเป็นตำนานยิ่งขึ้นไปอีก
แต่ไอ้หมอนี่ชีวิตแข็งแรงจริงๆ ถูกงูเพี้ยนโจมตีแต่กลับไม่เป็นอะไรเลย
"วันนั้นหลังจากคุณถูกโจมตี โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวประกาศว่าเป็นการโจมตีของงูเพี้ยน" ยู่เฉิงกระซิบข้างหูเย่เฝยเทียน เย่เฝยเทียนพยักหน้าแสดงว่าเข้าใจแล้ว ในขณะเดียวกัน สายตาของเขาก็ตกลงบนจุดหนึ่งบนอัฒจันทร์ ใบหน้าเผยรอยยิ้ม
"ไปกันเถอะ" ร่างกายพลันเคลื่อนไหว เย่เฝยเทียนเดินไปทางอัฒจันทร์
ณ จุดหนึ่งบนอัฒจันทร์ กลุ่มคนนั่งอยู่ด้วยกัน เย่ ไป๋ฉวนกำลังพูดคุยกับชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ไม่ไกล เมื่อเห็นเย่เฝยเทียนเดินมา เขาก็ตะโกนว่า "ได้ยินว่าครั้งนี้เจ้าจะเข้าสอบฤดูใบไม้ร่วง ข้าเลยมาชมด้วยตัวเอง ถ้าทำให้พ่อขายหน้ามากเกินไป อย่าบอกใครว่าเจ้าเป็นลูกของข้าเย่ ไป๋ฉวนอีก"
เย่เฝยเทียนหน้าดำ มองชายวัยกลางคนที่หยาบกร้านและพูดว่า "ต่อหน้าธารกำนัลแบบนี้ พ่อให้ผมเก็บหน้าสักหน่อยไม่ได้เหรอครับ?"
"เจ้ารู้จักเก็บหน้าด้วยเหรอ?" เย่ ไป๋ฉวนเบิกตากว้างมองลูกชายของตน หน้าหนาของไอ้ลูกคนนี้ พ่ออย่างเขารู้ดีที่สุด
"ช่างเป็นความโชคร้ายของตระกูล" เย่เฝยเทียนยกมือกุมหน้าผาก พูดอย่างหงุดหงิด
"อย่ามาแกล้งทำเป็นน่าสงสาร ไอ้ลูกชาย เจ้าไปทำอะไรให้ลูกสะใภ้ของข้าไม่พอใจหรือ?" เย่ ไป๋ฉวนมองเย่เฝยเทียนและถาม เย่เฝยเทียนอึ้งไป สายตามองไปยังชายวัยกลางคนที่อยู่ไม่ไกล ข้างๆ เขา เฟิง ชิงซวีนั่งเงียบๆ อยู่ตรงนั้น ไม่มองมาทางนี้
"เย่ ไป๋ฉวน ฉันเคยตกลงอะไรกับเธอเมื่อไหร่ อย่ามาอ้างความสัมพันธ์เหลวไหลกับฉัน" เฟิง รู่ไห่พูดกับเย่ ไป๋ฉวน
"ป้ายเฟิง" เย่เฝยเทียนขยี้หว่างคิ้ว รู้สึกว่ามันช่างยุ่งเหยิงเหลือเกิน
"เฝยเทียน การฝึกฝนช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง มีความก้าวหน้าขึ้นบ้างไหม?" เฟิง รู่ไห่ถาม
"ครับ แน่นอนว่ามีความก้าวหน้าบ้าง ไม่งั้นก็คงไม่มาเข้าสอบฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้" เย่เฝยเทียนพยักหน้าเบาๆ
"มีความก้าวหน้าก็ดีแล้ว คนหนุ่มสาวควรจะขยันฝึกฝน อย่าเป็นเหมือนพ่อเจ้าที่คิดฟุ้งซ่านไปทั่ว" เฟิง รู่ไห่จ้องมองเย่ ไป๋ฉวนด้วยสายตาดุดัน
"รู้แล้วครับ" เย่เฝยเทียนยิ้มพลางพยักหน้า
"ยู่เฉิง คราวนี้ฉันคาดหวังในผลงานของเจ้านะ" เฟิง รู่ไห่หันไปมองยู่เฉิงแล้วพูด
"ครับ" ยู่เฉิงตอบอย่างเย็นชา
"เอาล่ะ พวกเจ้าลงไปเตรียมตัวได้" เฟิง รู่ไห่พูดอย่างไม่ใส่ใจ ทุกคนพยักหน้า เย่เฝยเทียนและยู่เฉิงหมุนตัวเดินจากไป จากนั้นเฟิง ชิ้งซวีจึงค่อยเดินลงไปอีกทาง
"เกิดอะไรขึ้นกับพวกเด็กๆ เหล่านี้ ทะเลาะกันหรือ?" เย่ ไป๋ฉวนขมวดคิ้ว ปกติเย่เฝยเทียนและเฟิง ชิ้งซวีมักจะต้องเถียงกันเวลาอยู่ด้วยกัน แต่ครั้งนี้ผิดปกติ ไม่พูดอะไรกันสักคำ
ผู้คนบนอัฒจันทร์โดยรอบพูดคุยกันอย่างเรื่อยเปื่อย แม้วันนี้จะเป็นเพียงการสอบภาคทฤษฎี แต่แขกผู้มาเยือนก็ยังดูกระตือรือร้น สำหรับผู้ฝึกตนในขั้นเริ่มต้น ความรู้มีความสำคัญเทียบเท่ากับพรสวรรค์ เพื่อวางรากฐานที่มั่นคงให้กับการฝึกฝน ผู้ที่มีความรู้ลึกซึ้งในการฝึกฝนมักจะมีโอกาสเอาชนะคนที่แข็งแกร่งกว่าได้
นักเรียนโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวทยอยเข้าสู่สนาม เลือกที่นั่งของตัวเอง ดูยิ่งใหญ่อลังการ
เย่เฝยเทียนและยู่เฉิงก็เข้าสู่สนาม เลือกที่นั่งข้างกัน มองดูนักเรียนที่ทยอยเข้ามาไม่หยุด เย่เฝยเทียนสูดหายใจลึก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเข้าร่วมข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงนับตั้งแต่เข้าโรงเรียน ในใจรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย
"ฮัว เจี๋ยหยู" ในตอนนี้ สาวน้อยคนหนึ่งเดินเข้ามาในสนาม ดึงดูดสายตาทุกคนในทันที
สาวน้อยแต่งตัวเรียบง่าย แต่ก็ยังดูโดดเด่นสะดุดตา ไม่มีใครสามารถบดบังความงามของเธอได้
"สวยจริงๆ" นักเรียนโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวชื่นชม
"อายุเพียง 15 ปี แต่งดงามถึงเพียงนี้ อีกสามปีคงจะเป็นภัยต่อบ้านเมืองแน่" บนอัฒจันทร์มีคนอุทานด้วยความตื่นตะลึง ที่น่ากลัวกว่านั้นคือ สาวน้อยคนนี้มีพรสวรรค์สูงส่ง บางคนที่เป็นผู้ใหญ่ถึงกับรู้ว่าภูมิหลังของเธอก็น่าตกใจไม่แพ้กัน
"ได้ยินว่าไอ้หนูมู่หรง เชียวล้มเหลวแล้ว" บนอัฒจันทร์ ผู้ใหญ่คนหนึ่งของกลุ่มบริษัทมู่หรงมองดูสาวน้อยที่งดงามแล้วพูดเบาๆ ด้วยน้ำเสียงผิดหวังเล็กน้อย
"ก็ปกติ ด้วยฐานะและพรสวรรค์ของเธอ คงไม่มีใครในรุ่นราวคราวเดียวกันในเมืองเฉิงโจวที่จะเข้าตาเธอได้ ไอ้หนูมู่หรง เชียวคนนี้ควรจะเข้าโรงเรียนอย่างเป็นทางการตั้งแต่ปีที่แล้ว เสียเวลาไปไม่น้อยเลย" คนข้างๆ ตอบ ผู้ใหญ่คนนั้นพยักหน้า
"สวยงามเหลือเกินจริงๆ" เย่เฝยเทียนก็มองเห็นฮัว เจี๋ยหยู เพียงแค่เดินเข้ามาก็ดึงดูดสายตาทุกคน นอกจากเธอแล้ว คงไม่มีใครทำได้แบบนี้
ฮัว เจี๋ยหยูหยุดยืนอยู่กับที่ ดูเหมือนกำลังมองหาที่นั่ง ครู่หนึ่งต่อมา เธอก็ก้าวเท้าเดินไปทางหนึ่ง นักเรียนหลายคนที่นั่งอยู่แล้วเห็นฮัว เจี๋ยหยูเดินผ่านก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย แอบหวังลึกๆ ว่าฮัว เจี๋ยหยูจะมานั่งข้างๆ ตัวเอง แต่นั่นก็เป็นเพียงความคิดเท่านั้น
ในที่สุด ฮัว เจี๋ยหยูก็หยุดเดิน สายตาของทุกคนก็หยุดตามไปด้วย ในจังหวะต่อมา สาวน้อยที่งดงามและดึงดูดสายตามากมายคนนั้นก็ค่อยๆ นั่งลง
หลายคนมองไปที่ข้างๆ ฮัว เจี๋ยหยู แอบด่าว่าใครกันนะที่โชคดีขนาดนี้ เมื่อผู้คนเห็นคนที่นั่งข้างๆ ฮัว เจี๋ยหยู เวลาก็เหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ใบหน้าของคนมากมายแข็งค้าง อารมณ์พลุ่งพล่านราวกับอยู่ท่ามกลางสายลม
ปล. ช่วงหนังสือใหม่ จะอัพเดตวันละสองตอนอย่างสม่ำเสมอ รับประกันด้วยชื่อเสียงหลายปี อ่านได้อย่างสบายใจ!


## บทที่ 9 การสอบ

คนที่นั่งข้างๆ ฮัว เจี๋ยหยู กลับเป็น 'บุคคลในตำนาน' เย่เฝยเทียน ผู้ที่ไม่เข้าสอบติดต่อกันสามปี ตามจีบ เฟิง ชิ้งซวี แต่ถูกปฏิเสธ และกำลังจะถูกไล่ออกจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว
"ไอ้หมอนี่มันโชคดีจริงๆ" หลายคนสบถในใจ ไอ้หมอนี่เพิ่งเข้าสอบข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงเป็นครั้งแรกในรอบสามปี แต่กลับได้นั่งข้างๆ ฮัว เจี๋ยหยู?
ยิ่งไปกว่านั้น ฮัว เจี๋ยหยู นั่งอยู่ตำแหน่งริมสุด ซึ่งหมายความว่ามีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถนั่งข้างเธอได้ การได้รับสิทธิพิเศษเช่นนี้ตกอยู่กับเย่เฝยเทียน ทำให้ทุกคนรู้สึกได้ว่าอารมณ์ของพวกเขาเป็นอย่างไร
รู้สึกได้ถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาที่มองมา เย่เฝยเทียนมองไปยังสาวน้อยข้างๆ เห็นเธอนั่งอย่างสงบที่ที่นั่งของเธอ สง่างามและเป็นธรรมชาติ มองตรงไปข้างหน้า ราวกับว่าไม่รู้จักเขาเลย
"ไอ้เยาจิงนี่ ทำแบบนี้ตั้งใจแน่ๆ" เย่เฝยเทียนบ่นอย่างหงุดหงิด เดิมทีตั้งใจจะมาสอบอย่างเงียบๆ แต่กลับกลายเป็นจุดสนใจของทุกคนด้วยวิธีอื่นไปเสียแล้ว
มีคนทยอยมาที่นี่เรื่อยๆ ที่นั่งด้านหน้าและด้านหลังกลายเป็นที่นั่งยอดนิยมทันที พวกเขาเดินผ่านไปมาและมองเย่เฝยเทียนอย่างดุร้าย ในตอนนี้ มีชายหนุ่มหน้าตาสะอาดสะอ้านคนหนึ่งเดินมาหน้าเย่เฝยเทียน มองเขาและพูดว่า "ขอเปลี่ยนที่นั่งได้ไหม?"
เย่เฝยเทียนเงยหน้าขึ้น ชายหนุ่มตรงหน้าเขาอายุไล่เลี่ยกัน ใบหน้าสะอาดสะอ้านเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจเล็กน้อย น้ำเสียงเป็นธรรมชาติมาก
"นั่นคือหยาง ซิ่ว" หลายคนยังคงสนใจที่นี่ หยาง ซิ่ว ได้อันดับสองในการสอบสามปีติดต่อกัน เขาพยายามจะเอาชนะ ฮัว เจี๋ยหยู มาโดยตลอด หลายคนรู้ว่า หยาง ซิ่ว แอบชอบ ฮัว เจี๋ยหยู
ยิ่งไปกว่านั้น หยาง ซิ่ว ไม่ได้เก่งแค่การสอบเท่านั้น ตอนนี้เขามีระดับการฝึกฝนถึงขั้นตรัสรู้ชั้นที่เจ็ดแล้ว มีพลังการรับรู้พลังจิตคุณสมบัติไฟระดับท้องฟ้า เป็นอัจฉริยะที่สมกับชื่อเสียง หนึ่งในบุคคลที่โดดเด่นที่สุดในหมู่ศิษย์นอกประตู รองจาก ฮัว เจี๋ยหยู เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
เย่เฝยเทียนมองหยาง ซิ่ว ช่างไม่มีมารยาทเลยจริงๆ
"แน่นอน..." เย่เฝยเทียนเอ่ยปาก คนรอบข้างต่างตกตะลึง ไม่มีความมั่นใจขนาดนี้เลยหรือ?
"ไม่ได้" อีกสามคำตกลงมา รอยยิ้มที่เพิ่งปรากฏบนใบหน้าของหยาง ซิ่ว ก็แข็งค้างอยู่ตรงนั้น เขามองรอยยิ้มที่แขวนอยู่บนใบหน้าของเย่เฝยเทียน ราวกับว่าตั้งใจเยาะเย้ยเขา
"ฉันรู้จักนาย สามปีไม่เข้าสอบ กำลังจะถูกไล่ออกจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว คนอย่างนายทำไมยังมาเสียเวลาที่นี่อีก" หยาง ซิ่ว ไม่ได้โกรธ เพียงแต่เย้ยหยันอย่างไม่ใส่ใจ
"ฉันพอใจ" เย่เฝยเทียนยังคงยิ้มพูด
"ถ้าอย่างนั้น ก็ขอให้นายโชคดีหลังจากการสอบจบ อย่าอับอายมากเกินไปนะ" หยาง ซิ่ว ยิ้มบางๆ พูด "แน่นอน นายก็ไม่มีหน้าอะไรให้อับอายแล้ว"
หลังจากเยาะเย้ย หยาง ซิ่ว ก็ไม่มองเย่เฟยเทียนอีก แต่หันไปมองฮัว เจี๋ยหยูที่อยู่ข้างๆ จากนั้นก็นั่งลงอย่างจริงจัง ราวกับกำลังจะเข้าสู่สนามรบ พร้อมรับมือกับทุกสิ่ง
"ช่างเป็นเรื่องราวที่น่าเศร้าจริงๆ" เย่เฟยเทียนมองแผ่นหลังของหยาง ซิ่วที่นั่งอยู่ด้านหน้าด้วยความเห็นอกเห็นใจ
การปฏิเสธของเย่เฟยเทียนไม่ได้ทำให้ใครรู้สึกแปลกใจ นี่คือตัวตนที่แท้จริงของเย่เฟยเทียน คนที่มีตำนานว่าเป็นคนไร้ความสามารถที่หยิ่งผยอง แน่นอนว่าหลังจากข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงนี้จบลง ตำนานก็จะสิ้นสุดลง และเขาจะถูกไล่ออกจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว
เมื่อนักเรียนทยอยเข้ามา ศิษย์อย่างเป็นทางการก็เริ่มล้อมสนามฝึกศิลปะการต่อสู้
มีโต๊ะสามพันตัว มีคนเข้าร่วมการสอบฤดูใบไม้ร่วงมากกว่าหนึ่งพันคน เพราะมีศิษย์นอกประตูที่เพิ่งเข้าโรงเรียนมาได้ปีเดียวอีกมาก พวกเขายังไม่มั่นใจมากนัก รู้ว่าคงยากที่จะได้คะแนนดี แทนที่จะถูกบันทึกไว้ในทะเบียนของโรงเรียน ก็เลือกที่จะรักษาประวัติให้สะอาด การไม่เข้าสอบถือเป็นเรื่องปกติ แน่นอนว่าการไม่เข้าสอบสามปีติดต่อกันอย่างเย่เฟยเทียนนั้น ก็เป็นเพียงตำนานเท่านั้น แม้แต่โรงเรียนก็ทนดูไม่ได้แล้ว
ด้านหน้าของสนามฝึกศิลปะการต่อสู้ มีศิษย์อย่างเป็นทางการอยู่มากมาย ฉินอี้จ้องมองไปทางที่เย่เฟยเทียนอยู่ด้วยดวงตาสวยงาม สามปีแล้ว ในที่สุดเขาก็ปรากฏตัวในห้องสอบของข้อสอบใหญ่ชุนชิวเหว่ย อย่างน้อยก็ไม่ได้ไม่เข้าสอบทั้งสามปี หวังว่าจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น
"หยาง ซิ่วได้ตกลงกับโรงเรียนเวทมนตร์แล้ว หลังจากข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงเสร็จสิ้น เขาจะเข้าไปฝึกฝนที่โรงเรียนเวทมนตร์โดยตรง และจะกลายเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการ คนไร้ความสามารถที่อยู่ในขั้นตอนการสะสมพลัง ไม่รู้ว่ามีความมั่นใจมาจากไหนถึงได้กล้าเผชิญหน้ากับหยาง ซิ่ว" หมักหลานซานยืนอยู่ข้างๆ ฉินอี้ พูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา
ฉินอี้ขมวดคิ้ว แม้ว่าเย่เฟยเทียนจะแย่จริงๆ แต่คำว่า "คนไร้ความสามารถ" ก็ยังคงฟังแล้วรู้สึกขัดหู เธอมองหมักหลานซานแล้วถามว่า "คุณมีอคติกับเขาหรือ?"
"แน่นอน" หมักหลานซานพยักหน้าโดยไม่ปิดบัง "กล้าปฏิบัติต่อคุณแบบนั้นในห้องเรียน ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมคุณถึงยังมีความหวังกับคนแบบนี้ ถึงกับเสียเวลากับเขา"
ฉินอี้ไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไร ส่วนเหตุผล อาจเป็นเพราะว่าสามปีก่อน การทดสอบพรสวรรค์ของเขานั้นน่าทึ่งมาก ไม่ควรตกต่ำเช่นนี้
"ถึงเวลาแล้ว แจกข้อสอบได้" ชายชราที่นั่งอยู่ด้านหลังพูดเบาๆ ทันใดนั้น ศิษย์อย่างเป็นทางการหลายคนก็ออกมารับข้อสอบ แล้วเดินไปหานักเรียน นี่หมายความว่าการทดสอบทฤษฎีของการสอบฤดูใบไม้ร่วงได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว
สนามฝึกศิลปะการต่อสู้ขนาดใหญ่เงียบสงัด ผู้ที่มาชมล้วนเป็นบุคคลสำคัญของเมืองเฉิงโจวและผู้อาวุโสของตระกูลนักเรียน พวกเขาย่อมรักษาระเบียบด้วยตนเอง
นักเรียนทยอยได้รับข้อสอบ เฟิง ชิ้งซวีสูดหายใจลึก ในการสอบฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้ เธอหวังว่าจะได้อันดับที่ดี เพื่อจะได้รับรางวัลเป็นสิทธิ์ในการเข้าออกชั้นที่สองของหอเก็บตำราของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวได้อย่างอิสระ ด้วยวิธีนี้ เธอก็จะสามารถเห็นมนตราที่ทรงพลังและยอดเยี่ยมเหล่านั้นได้ก่อน
ก่อนที่จะเริ่มทำข้อสอบ หลิงเสี่ยวมองไปทางเย่เฟยเทียน เมื่อเห็นใบหน้าของสาวในตำนานที่นั่งอยู่ข้างๆ เขา บนใบหน้าของเขาก็มีความอิจฉาริษยาอย่างไม่ปิดบัง เขาแอบหลงรักเฟิง ชิ้งซวีมาตลอด ส่วนฮัว เจี๋ยหยู เป็นความฝันที่ไกลเกินเอื้อมในใจเขา เย่เฟยเทียน เขามีอะไรถึงได้นั่งข้างๆ ฮัว เจี๋ยหยู?
หลังจากได้รับข้อสอบ ฮัว เจี๋ยหยูก็เงียบมาก อาจเป็นเพราะมั่นใจเพียงพอ หยาง ซิ่วที่อยู่ด้านหน้ากำหมัดแน่นเล็กน้อย แล้วคลายออก แสดงท่าทางจริงจังมาก
ส่วนเย่เฟยเทียน กวาดตามองข้อสอบอย่างรวดเร็ว มุมปากมีรอยยิ้มบางๆ จากนั้นก็หยิบปากกาขึ้นมา การสอบฤดูใบไม้ร่วงครั้งแรกของเขาก็มาถึงแล้ว เขารู้ว่ามีคนมากมายรอดูความล้มเหลวของเขา หวังให้เขาถูกไล่ออกจากโรงเรียน น่าเสียดายที่พวกเขาจะต้องผิดหวังอย่างแน่นอน
ข้อสอบเริ่มจากง่ายไปยาก โดยส่วนแรกเป็นคำถามพื้นฐานเกี่ยวกับการฝึกฝน ซึ่งนักเรียนส่วนใหญ่สามารถตอบได้
เย่เฝยเทียนเริ่มเขียนอย่างมั่นใจ และแก้ปัญหาได้อย่างรวดเร็ว
"น่าสนใจ" สายตาของเย่เฝยเทียนหยุดอยู่ที่คำถามข้อหนึ่ง ระหว่างการต่อสู้ระหว่างนักรบและพ่อมด พลังพิเศษของพ่อมดกำลังจะหมด ถ้าคุณเป็นนักรบคุณจะทำอย่างไร และถ้าคุณเป็นพ่อมดคุณจะทำอย่างไร?
เสียงขีดเขียนดังขึ้น เย่เฝยเทียนเขียนคำตอบของตัวเองอย่างรวดเร็ว
เวลาผ่านไปทีละนิด นักเรียนบางคนมีเหงื่อซึมที่หน้าผาก คำถามในส่วนหลังของข้อสอบยิ่งเปิดกว้างขึ้น แต่ก็ยิ่งยากขึ้นด้วย
โดยไม่รู้ตัว สายตาของเย่เฝยเทียนมาถึงคำถามสุดท้ายแล้ว ซึ่งกลับดูเหมือนจะง่ายมาก
คำถามคือ: ในระดับและจำนวนเท่ากัน ถ้ากลุ่มนักพัฒนาวิถีทางวุฒิและผู้ฝึกฝนเวทมนตร์ต่อสู้กัน ใครจะชนะ?
คำถามสุดท้ายนี้กลับดูเหมือนเป็นคำถามแถม การต่อสู้เป็นกลุ่มหมายความว่านักพัฒนาวิถีทางวุฒิมีหลากหลายอาชีพ ดังนั้นพ่อมดก็จะมีพ่อมดหลายคุณสมบัติ เมื่อร่วมมือกันพลังก็จะน่าตกใจมาก การโจมตีด้วยเวทมนตร์สามารถทำลายล้างกลุ่มได้โดยตรง แล้วจะสู้อย่างไร?
เย่เฝยเทียนคิดสักครู่ แล้วยิ้ม เขียนคำตอบของตัวเอง จากนั้นก็วางปากกา
ข้างๆ เขา ฮัว เจี๋ยหยูวางปากกาเกือบจะพร้อมกัน ดูผ่อนคลายมาก
ทั้งสองคนหันมามองกันโดยไม่ได้ตั้งใจ เย่เฝยเทียนมีรอยยิ้มท้าทายบนใบหน้า ฮัว เจี๋ยหยูจ้องเขาอย่างโกรธ แต่ก็ยังดูน่ารัก
แน่นอนว่าคนอื่นไม่สามารถเห็นการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ นี้ได้ ที่ด้านหน้าของสนามฝึกศิลปะการต่อสู้ มีคนสังเกตเห็นฮัว เจี๋ยหยู
"เหมือนเคย ยังคงเป็นคนแรกที่วางปากกา" ผู้อาวุโสคนหนึ่งของโรงเรียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม แม้ฮัว เจี๋ยหยูจะนั่งทำข้อสอบอย่างเงียบๆ แต่ก็ยังคงเป็นจุดสนใจ
"ไม่ใช่ เด็กหนุ่มข้างๆ เธอเร็วกว่าเล็กน้อย แต่คงไม่ได้ใส่ใจกับการทำข้อสอบเท่าไหร่" ผู้อาวุโสที่อยู่ข้างๆ ส่ายหัวพลางหัวเราะ มีฮัว เจี๋ยหยูนั่งอยู่ข้างๆ คงยากที่จะมีสมาธิ
"วางปากกาเร็วขนาดนี้ คุณพยายามหาโอกาสให้เขา แต่ในการสอบข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วง เขากลับคิดว่าจะดึงดูดความสนใจของเด็กสาวได้อย่างไร" หมักหลานซานพูดกับฉินอี้ที่อยู่ข้างๆ โดยกดเสียงให้เบาลง ฉินอี้มองไปที่เย่เฝยเทียน ในใจรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
ค่อยๆ มีคนวางปากกาลงมากขึ้นเรื่อยๆ บางคนดีใจ บางคนผิดหวัง
ในที่สุด เมื่อผู้เฒ่าที่นั่งอยู่ด้านหน้าลุกขึ้นยืน นั่นหมายความว่าการทดสอบทฤษฎีของการสอบฤดูใบไม้ร่วงได้สิ้นสุดลงแล้ว
ศิษย์อย่างเป็นทางการจำนวนมากของโรงเรียนได้รออยู่แล้ว เมื่อเห็นผู้เฒ่าลุกขึ้นยืน พวกเขาก็เดินไปหานักเรียนเพื่อเก็บข้อสอบ
แม้ข้อสอบจะถูกเก็บไปแล้ว แต่นักเรียนก็ยังไม่ได้ออกไป หลังจากการทดสอบทฤษฎีของการสอบฤดูใบไม้ร่วงของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวสิ้นสุดลง จะมีการตรวจข้อสอบทันทีและประกาศผล ซึ่งมีประสิทธิภาพสูงมาก
ผู้อาวุโสหลายสิบคนของโรงเรียนและอาจารย์ภายนอกประตูตรวจข้อสอบพร้อมกัน คุณสามารถจินตนาการได้ว่าความเร็วจะเป็นอย่างไร ในขณะที่พวกเขากำลังตรวจ ศิษย์ด้านล่างหลายคนรู้สึกตื่นเต้น ส่วนคนบนอัฒจันทร์ก็พูดคุยกันอย่างสบายๆ ทุกคนกำลังรอผลลัพธ์
เมื่ออาจารย์ด้านหน้าเริ่มแยกประเภทข้อสอบและบันทึก บรรยากาศที่ตึงเครียดก็แผ่ขยายไปด้วย
หลังจากผ่านไปสักพัก มีอาจารย์คนหนึ่งถือรายชื่อเดินมาข้างหน้า มองไปที่นักเรียน ทุกคนรู้ว่ารายชื่อที่จะประกาศเป็นอันดับแรกคือรายชื่อผู้ที่ผ่านการทดสอบทฤษฎีของการสอบฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้
"หลี่อวี่ ฟางอวิ้น หมักหานเจียง..." ทุกครั้งที่อาจารย์อ่านชื่อ นักเรียนด้านล่างคนหนึ่งก็จะแสดงความโล่งอก แน่นอน มีคนส่วนน้อยที่ผิดหวัง เพราะพวกเขายังต้องการอันดับที่ดีกว่า
นอกเหนือจากรายชื่อผู้ผ่านการคัดเลือกที่ประกาศเป็นอันดับแรกแล้ว หลังจากนั้นจะมีการประกาศรายชื่อสามแชมป์ กลุ่มสอง และกลุ่มหนึ่งตามลำดับ
สามแชมป์มีเจ็ดสิบสองคน กลุ่มสองมีสามสิบหกคน กลุ่มหนึ่งมีเพียงสามคนเท่านั้น
ฉินอี้ฟังอย่างตั้งใจมาตลอด เมื่อการประกาศอันดับสิ้นสุดลง เธอก็รู้สึกผิดหวังมากขึ้น การไม่ผ่านการทดสอบทฤษฎีหมายความว่าการถูกไล่ออกจากโรงเรียนเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
สายตาของเธอมองไปที่เย่เฝยเทียนในฝูงชน และถอนหายใจเบาๆ
หยาง ซิ่วที่อยู่ด้านหน้าเย่เฝยเทียนหัวเราะเย็นชาและพูดว่า "เป็นไปตามที่คาดไว้จริงๆ ในเมื่อยังไงก็ต้องถูกไล่ออกจากโรงเรียน ทำไมต้องทำให้ตัวเองอับอายอีกครั้งด้วย"
เฟิง ชิ้งซวีมองไปที่เย่เฝยเทียนเช่นกัน ดวงตางามแสดงความผิดหวังเล็กน้อย แต่หลังจากนั้นก็กลับมาเป็นปกติ นี่ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่คาดการณ์ไว้แล้วหรอกหรือ?
"เย่เฝยเทียน จำได้ไหมตอนที่นายพูดจาโอหังในบ้านเรียนครั้งที่แล้ว ตอนนี้ ในที่สุดนายก็ต้องออกจากโรงเรียนแล้ว น่าขันไหมล่ะ?" หลิงเสี่ยวถึงกับตะโกนเยาะเย้ยข้ามฝูงชน ทำให้หลายคนมองไปที่เย่เฝยเทียน พึมพำว่าไอ้หมอนี้ไม่มียางอายสักที ในที่สุดก็จะถูกไล่ออกจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวแล้ว
ปล. ตื่นมาอ่านหนังสือและโหวตกันแล้ว!


## บทที่ 10 การปรากฏตัวอย่างน่าตื่นตะลึง

เย่เฝยเทียนเงยหน้าขึ้น มองใบหน้าเยาะเย้ยที่แฝงความดุร้ายของหลิงเสี่ยว แต่สีหน้าของเขายังคงสงบนิ่งเหมือนเดิม
"รายชื่อนี้เป็นเพียงรายชื่อผู้ที่ผ่านเกณฑ์เท่านั้น คุณตื่นเต้นไปทำไม?" เย่เฝยเทียนพูดเสียงเรียบ กวาดตามองผู้คนรอบข้างที่กำลังสมน้ำหน้า
"ฮ่าๆ" หลิงเสี่ยวหัวเราะลั่น จ้องมองเย่เฝยเทียนพลางพูดว่า "หรือว่าเจ้ายังคิดว่าตัวเองจะสามารถติดอันดับในกลุ่มที่หนึ่งได้? ฝันมาสามปีแล้ว ยังคงหยิ่งผยองไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ถึงขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมเลิกราอีก ดิ้นรนไปก็เท่านั้น"
"เจ้าหัวเราะอย่างไร้ยางอายเช่นนี้ หากผลลัพธ์ไม่เป็นอย่างที่เจ้าคิด เวลานั้นหน้าเจ้าจะไม่อายหรือ?" เย่เฝยเทียนขมวดคิ้ว แม้จะรู้ว่าหลิงเสี่ยวเกลียดตนมาตลอด แต่ก็ไม่จำเป็นต้องตื่นเต้นขนาดนี้หรอกนะ? มีความแค้นอะไรกันนักหนา?
"ช่างไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ งั้นก็รอต่อไปเถอะ" หลิงเสี่ยวพูดเสียงเย็นชา เย่เฝยเทียนส่ายหน้า
อาจารย์ด้านหน้ายังคงยุ่งอยู่กับการจัดระเบียบข้อสอบและคัดลอกรายชื่อ ผ่านไปอีกระยะหนึ่ง ฉินอี้อุ้มม้วนรายชื่อเดินมาด้านหน้า ประกาศรายชื่อ 72 คนที่ติดอันดับสามแชมป์ ในนั้นมีชื่อของหลิงเสี่ยวรวมอยู่ด้วย สายตาที่เขามองเย่เฝยเทียนยิ่งดูยโสโอหังขึ้น แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากเยาะเย้ยอีก เมื่อต้องรอ ก็รอให้ประกาศรายชื่อทั้งหมดออกมาก่อน แล้วค่อยดูถูกเขาอย่างหนักหน่วงทีเดียว
เฟิง ชิ้งซวีรู้สึกตื่นเต้น รายชื่อสามแชมป์ไม่มีชื่อของเธอ และเธอมั่นใจว่าจะไม่ตกรอบ ดังนั้น ชื่อของเธอน่าจะมีโอกาสติดอันดับในกลุ่มสองมาก
หากหลังการสอบข้อเขียนแล้วยังทำผลงานได้ดี เป้าหมายของเธอก็จะสำเร็จ
"เฟิง ชิ้งซวี" เริ่มประกาศรายชื่อกลุ่มสอง ชื่อแรกก็คือเฟิง ชิ้งซวี ดวงตางามของเธอวูบไหวด้วยประกายแปลกตา ก่อนที่ใบหน้าจะเผยรอยยิ้ม สมกับที่คาดไว้ ได้เข้ากลุ่มสองจริงๆ
"ยู่เฉิง" อาจารย์ประกาศรายชื่อต่อไป ทุกชื่อที่ถูกเรียก ล้วนมีชื่อเสียงพอสมควรในหมู่ศิษย์นอกประตูของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว
"มู่หรง เชียว" เมื่อชื่อสุดท้ายถูกประกาศจบ อาจารย์ผู้นั้นก็วางรายชื่อในมือลง
มู่หรง เชียวที่นั่งอยู่ในที่นั่งของตน สีหน้าซีดขาวลงทันที ดูไม่ค่อยดีเลย
รายชื่อกลุ่มสอง คัดเลือก 36 คน สำหรับคนอื่นอาจเป็นเกียรติยศสูงส่ง แต่สำหรับเขาแล้ว ไม่ได้เข้ากลุ่มหนึ่งก็ถือว่าล้มเหลว
ครั้งที่แล้ว เขาได้อันดับสามในกลุ่มหนึ่ง ครั้งนี้ เขาก็ตั้งเป้าที่จะท้าทายหญิงสาวผู้ทะนงตนคนนั้นอีกครั้ง แต่ก็เห็นได้ชัดว่าล้มเหลวอีกครั้ง และครั้งนี้ยังพ่ายแพ้ยับเยินกว่าเดิม
บนอัฒจันทร์ บุคคลสำคัญจากกลุ่มบริษัทมู่หรงก็มีสีหน้าไม่ค่อยดีเช่นกัน
"มู่หรง เชียวได้แค่กลุ่มสอง แถมยังไม่มีอันดับด้วย" ผู้ที่เป็นหัวหน้าพูดเสียงเบา มีเพียงสามคนในกลุ่มหนึ่งเท่านั้นที่มีอันดับเฉพาะ คนอื่นๆ ไม่มีอันดับ
คนอื่น ๆ ก็สงสัยและวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่าง ๆ นานา กลุ่มที่หนึ่งมีสามที่นั่ง สาวน้อยในตำนานและหยาง ซิ่วน่าจะยังคงเป็นสองอันดับแรก แล้วใครกันที่ดันมู่หรง เชียวลงไปอยู่ในกลุ่มสอง?
ดูเหมือนว่าศิษย์นอกประตูที่มีชื่อเสียงทั้งหมดจะอยู่ในกลุ่มสองแล้ว พวกเขาคิดไม่ออกจริง ๆ ว่ามีใครที่ถูกลืมไป
"คราวนี้ใครกันที่โด่งดังขึ้นมาในทันที?" พวกเขามองไปรอบ ๆ ฝูงชน พยายามดูว่าพลาดใครไปหรือไม่ แต่ก็ยังนึกไม่ออก
อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้ไม่เกี่ยวข้องกับหลิงเสี่ยวแล้ว เขามองเย่เฝยเทียนด้วยสายตาเยาะเย้ย ตอนนี้ทุกอย่างได้ข้อสรุปแล้ว ไอ้หมอนั่นยังมีหน้ามานั่งอยู่ตรงนั้นอย่างไม่รู้สึกอะไรอีก
ด้านหน้า ผู้อาวุโสหลายคนของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวกำลังถือกระดาษคำตอบสามแผ่นสุดท้าย ดูเหมือนจะมีความเห็นที่ไม่ตรงกัน กำลังถกเถียงอะไรบางอย่าง ราวกับว่ากำลังหารือถึงผลลัพธ์สุดท้าย หยาง ซิ่วเห็นภาพนี้แล้วสูดหายใจลึก คราวนี้จะสามารถเอาชนะฮัว เจี๋ยหยูได้หรือไม่?
เขาได้ตกลงกับโรงเรียนเวทมนตร์แล้วว่าปีหน้าจะเข้าไปฝึกฝนที่นั่นโดยตรง นี่เป็นการสอบครั้งสุดท้ายของเขา ซึ่งหมายความว่าเป็นโอกาสเดียวที่จะเอาชนะฮัว เจี๋ยหยูได้
ในที่สุด อาจารย์หลายคนของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวดูเหมือนจะตัดสินใจได้แล้ว มีคนจดบันทึกไว้ข้าง ๆ อาจารย์คนหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้า มองไปรอบ ๆ นักเรียนที่มาชุมนุมกัน
ในทันใดนั้น ทั้งพื้นที่เงียบกริบ ทุกคนรอฟังการประกาศผลลัพธ์สุดท้าย
"อันดับที่สามของกลุ่มที่หนึ่ง หยาง ซิ่ว" อาจารย์คนนั้นประกาศชื่อแรก หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง พื้นที่นั้นก็ระเบิดเสียงอื้ออึงขึ้นมาทันที
หยาง ซิ่ว? หยาง ซิ่วได้อันดับสามเหรอ?
อัจฉริยะที่เคยรองจากฮัว เจี๋ยหยูเท่านั้น คราวนี้ก็ถูกดันลงมาเหมือนมู่หรง เชียวเหรอ?
"เป็นไปไม่ได้" หยาง ซิ่วที่กำลังรอผลอย่างตื่นเต้นดูเหมือนจะได้รับความกระทบกระเทือนอย่างหนัก เขาดูเหมือนจะสติแตกไป พูดกับตัวเองว่า "เป็นไปไม่ได้...เป็นไปไม่ได้..."
เขาหวังที่จะเอาชนะฮัว เจี๋ยหยูมาตลอด แต่คราวนี้ไม่เพียงแต่ไม่ได้เอาชนะ แต่กลับถูกคนอื่นแซงขึ้นไป เขายอมรับไม่ได้ในทันที
"ใครกันแน่?" ทุกคนยิ่งสงสัยมากขึ้น แม้แต่คนบนอัฒจันทร์รอบ ๆ ก็จ้องมองอาจารย์ที่กำลังประกาศรายชื่อกลุ่มที่หนึ่งด้วยสายตาคมกริบ
"อันดับที่สองของกลุ่มที่หนึ่ง ฮัว เจี๋ยหยู" อาจารย์คนนั้นประกาศอีกครั้ง เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางใจของทุกคน
ฮัว เจี๋ยหยู ผู้ที่ได้อันดับหนึ่งในการทดสอบทฤษฎีของการสอบฤดูใบไม้ร่วงสามปีติดต่อกัน คราวนี้ได้อันดับที่สองของกลุ่มที่หนึ่ง?
นอกจากนั้น ผู้ที่เอาชนะเธอไม่ใช่หยาง ซิ่ว และก็ไม่ใช่มู่หรง เชียว จนถึงตอนนี้ทุกคนก็ยังไม่สามารถเดาได้ว่าบุคคลลึกลับนั้นเป็นใคร
ฮัว เจี๋ยหยูเองก็รู้สึกแปลกใจ ไม่รู้ว่าทำไม ดวงตาสวยงามของเธอมองไปที่เย่เฝยเทียนที่อยู่ข้างๆ ดูเหมือนจะมีความรู้สึกแปลกๆ อยู่ในนั้น หรือว่า...
ความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนตอนนี้ถึงจุดสูงสุดแล้ว ใครกันแน่?
"ดี" เสียงคำรามต่ำๆ ดังขึ้น ยู่เฉิงกำหมัดแน่น แสดงสีหน้าตื่นเต้น ไม่มีใครรู้ว่าทำไมเขาถึงเป็นแบบนี้ ยิ่งไม่เข้าใจว่าเขาตื่นเต้นอะไร มีเพียงตัวเขาเองเท่านั้นที่รู้ เพราะมีเพียงเขาที่เชื่อและเข้าใจคนๆ นั้น
สายตาของผู้อาวุโสในโรงเรียนมองไปที่ทุกคนอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นมองผ่านฝูงชนไปที่ร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง มีทั้งความประหลาดใจและความแปลกใจ
ซ่อนตัวอยู่ในโรงเรียนมาสามปีโดยไม่ส่งเสียงใดๆ พอส่งเสียงทีก็จะต้องทำให้ตกตะลึงเลยหรือ?
"ผู้ที่ได้อันดับหนึ่งในการทดสอบทฤษฎีของการสอบฤดูใบไม้ร่วงของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว..." เสียงของชายชราหยุดลงชั่วครู่ แล้วจึงค่อยๆ เอ่ยชื่อออกมา
"เย่...เฝย...เทียน!"
พร้อมกับเสียงของเขา พื้นที่ที่เคยวุ่นวายก็เงียบสนิทในชั่วพริบตา เงียบราวกับความตาย
สีหน้าของนักเรียนทั้งหลายดูน่าสนใจมาก พวกเขานึกถึงทุกความเป็นไปได้ แต่มีเพียงเย่เฝยเทียนเท่านั้นที่ไม่ปรากฏในจินตนาการของพวกเขา
คนที่ไม่เข้าสอบติดต่อกันสามปี ไม่ก้าวหน้าเลยสามปี และยังคงอยู่ในขั้นตอนการสะสมพลังมาตลอด ได้อันดับหนึ่งในการทดสอบทฤษฎี? นี่เป็นเรื่องตลกใช่ไหม?
ผู้อาวุโสของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวแน่นอนว่าไม่มีทางล้อเล่นในข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วง หลังจากความตกตะลึง ก็ตามมาด้วยเสียงฮือฮาที่ดังยิ่งกว่า
"เย่เฝยเทียน อันดับหนึ่งในกลุ่มที่หนึ่ง? ฉันต้องกำลังฝันแน่ๆ" บางคนคิดว่าตัวเองได้ยินผิด
"เย่เฝยเทียน?" ฉินอี้ยืนอยู่ไม่ไกลจากผู้อาวุโส เธอพึมพำซ้ำเบาๆ ดูเหมือนจะเหม่อลอย ชื่อของเขาไม่ได้ปรากฏในรายชื่อผู้ผ่านเกณฑ์ ที่แท้ก็ไม่ใช่เพราะสอบทฤษฎีแย่จนไม่ผ่านเกณฑ์ แต่เป็นเพราะอยู่ในรายชื่อกลุ่มที่หนึ่ง เพียงแต่ว่า นี่มันดูเกินจริงไปหน่อยไหม?
หลิงเสี่ยวที่คิดว่าเย่เฝยเทียนจะถูกไล่ออกจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว และกำลังเตรียมสมน้ำหน้าและดูถูกเย่เฝยเทียนอย่างสาสม รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาแข็งค้างไปนานแล้ว เขายืนขึ้น จ้องมองไปข้างหน้า เย่เฝยเทียน อันดับหนึ่งในกลุ่มที่หนึ่ง? อันดับหนึ่งในการสอบทฤษฎี?
เฟิง ชิ้งซวีอ้าปากค้าง ดวงตาสวยงามมองไปที่ผู้อาวุโสที่ประกาศรายชื่อกลุ่มที่หนึ่งด้วยความตกตะลึง จากนั้นสายตาก็ค่อยๆ หันไปมองเด็กหนุ่มคนนั้น
ในตอนนี้ เย่เฝยเทียนยังคงนั่งอยู่อย่างสงบ ใบหน้าของเขายังคงมีรอยยิ้มบางๆ อย่างไม่สะทกสะท้านเช่นเดิม ดูเหมือนไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นหรือตกใจสำหรับเขาเลย ราวกับว่าทุกอย่างเป็นไปตามที่ควรจะเป็น... ช่างเป็นความมั่นใจที่แข็งแกร่งอะไรเช่นนี้
สามปีไม่เอ่ยปาก เพื่อวันนี้ที่จะได้เปล่งเสียงอันน่าตกตะลึงใช่หรือไม่?
ฮัว เจี๋ยหยูที่นั่งอยู่ข้างๆ เย่เฝยเทียนมองไปยังเด็กหนุ่มข้างกาย สถิติอันดับหนึ่งในการสอบทฤษฎีสามปีถูกทำลายลง แต่ในดวงตาอันงดงามของเธอกลับไม่มีความรู้สึกเสียใจมากนัก และไม่เหมือนกับหยาง ซิ่วหรือมู่หรง เชียวที่มีสีหน้าบิดเบี้ยว ในทางกลับกัน เธอดูเหมือนไม่ค่อยสนใจ ในดวงตาของเธอมีเพียงความสงสัยและความประหลาดใจเล็กน้อยเท่านั้น
บิดาของเธอบอกว่าพรสวรรค์ของเย่เฝยเทียนไม่ด้อยไปกว่าเธอ เธอย่อมรู้สึกไม่ยอมรับบ้าง วันนี้ในการสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วง เธอก็อยากจะดูว่าเย่เฝยเทียนมีอะไรที่ทำให้บิดาของเธอมองเขาด้วยสายตาที่แตกต่าง และยินดีที่จะรับเขาเป็นศิษย์
ในการทดสอบทฤษฎี เย่เฝยเทียนก็ได้ให้ความประหลาดใจแก่เธอแล้ว
"จะต้องมีความผิดพลาดแน่ๆ นี่เป็นไปไม่ได้" ทันใดนั้น เสียงตะโกนดังขึ้น หลายคนมองไปยังร่างที่อยู่ด้านหน้าของเย่เฝยเทียน นั่นคือหยาง ซิ่ว
เขาเพิ่งจะฟื้นตัวจากความผิดหวังที่ถูกดันลงไปอยู่ในอันดับที่สามของกลุ่มที่หนึ่ง แต่สิ่งที่รอเขาอยู่กลับเป็นการโจมตีที่รุนแรงยิ่งกว่า คนที่แซงเขาและคว้าอันดับหนึ่งในการสอบทฤษฎีไปได้ กลับเป็นคนที่เขาเพิ่งจะเยาะเย้ยอย่างรุนแรงเมื่อไม่นานมานี้ ถ้าเป็นเช่นนั้น คำพูดของเขาเมื่อครู่นี้จะมีความหมายอะไร? มันไม่ใช่การตบหน้าตัวเองหรอกหรือ?
"หยาง ซิ่ว เจ้ามีข้อสงสัยอะไรหรือ?" ผู้เฒ่าที่ประกาศผลการจัดอันดับมองไปที่เขาและถาม
หยาง ซิ่วชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหันกลับไปมองเย่เฝยเทียนด้วยสายตาเย็นชา พูดว่า "เขานั่งอยู่ข้างๆ ฮัว เจี๋ยหยู เขาคัดลอก เขาต้องคัดลอกข้อสอบของฮัว เจี๋ยหยูแน่ๆ"
"ใช่ เขาต้องคัดลอกแน่ๆ" หลิงเสี่ยวก็เหมือนกับจับอะไรบางอย่างได้ เสริมขึ้นมา หลายคนดวงตาเป็นประกาย ราวกับพบจุดโจมตีได้
"เจ้าคิดว่าพวกเราที่ตรวจข้อสอบทั้งหมดตาบอดหรือ?" คำพูดเย็นชาของผู้เฒ่าเหมือนน้ำเย็นๆ ที่สาดใส่ความหวังของทุกคน ใช่แล้ว ข้อสอบของพวกเขาไม่ได้ผ่านมือเพียงคนเดียว โดยเฉพาะข้อสอบของสามคนในกลุ่มที่หนึ่ง เป็นผลลัพธ์ที่ได้จากการพิจารณาร่วมกัน ผ่านการตรวจสอบหลายครั้ง หากเย่เฝยเทียนคัดลอกจากฮัว เจี๋ยหยู จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่ถูกตรวจพบ?
นิ้วมือของเย่เฝยเทียนเคาะเบาๆ บนโต๊ะ ยังคงดูผ่อนคลายและเป็นธรรมชาติเสมอ การโต้แย้งทั้งหมด เมื่อเผชิญกับความจริงที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า ก็จะแตกสลายไปทั้งหมด
"ข้าเชื่อมั่นในความสามารถของอาจารย์ผู้ตรวจอย่างแน่นอน แต่คนเรามักจะมีความชอบส่วนตัว ข้ายังคงไม่ยอมรับ และอยากรู้ว่าทำไมข้าถึงอยู่อันดับที่สามในกลุ่มที่หนึ่งของการสอบทฤษฎี ในขณะที่เขา เย่เฝยเทียน กลับอยู่ในอันดับหนึ่ง?" หยาง ซิ่วดูเหมือนจะได้รับผลกระทบอย่างหนัก ยังคงยืนกรานต่อไป ราวกับว่าจะต้องทำลายตำแหน่งอันดับหนึ่งของเย่เฝยเทียนให้ได้
สายตาของผู้เฒ่าที่มองไปยังหยาง ซิ่วแสดงความผิดหวังเล็กน้อย ความล้มเหลวสำหรับเขาแล้ว ยากที่จะยอมรับถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
หากไม่มีความสามารถในการรับมือแม้แต่เพียงเท่านี้ ถึงแม้จะมีพรสวรรค์โดดเด่น อนาคตก็ยังคงมีขีดจำกัด
เย่เฝยเทียนมองไปยังร่างด้านหน้า ช่างดื้อรั้นเสียจริง อย่างไรก็ตาม ยิ่งหยาง ซิ่วยืนกรานมากเท่าไหร่ เขาก็จะยิ่งล้มหนักมากขึ้นเท่านั้น!


## บทที่ 11 เยาจิงทำร้ายฉัน

ขณะนี้สายตาของทุกคนจับจ้องอยู่ที่เย่เฝยเทียนและหยาง ซิ่ว ผู้อาวุโสคนหนึ่งจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ด้านหน้าก้าวออกมาและพูดกับหยาง ซิ่วว่า "เจ้าคงไม่ได้ตั้งใจจะมาตรวจข้อสอบด้วยตัวเองกระมัง?"
"นักเรียนไม่กล้า" หยาง ซิ่วส่ายหน้าและกล่าวว่า "ผมแค่อยากรู้ว่าในข้อสอบเขาถูกต้องตรงไหนที่ผมผิด ขอให้อาจารย์ช่วยชี้แนะด้วยครับ"
ผู้อาวุโสจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวครุ่นคิดครู่หนึ่ง จากนั้นคนหนึ่งก็พยักหน้าและกล่าวว่า "ดี หยาง ซิ่ว เมื่อเจ้าสงสัย เราก็จะทำให้เจ้าพอใจ"
นักเรียนทั้งหมดรวมถึงผู้คนบนอัฒจันทร์ต่างเงียบกริบ พวกเขาก็สงสัยเช่นกันว่าคำถามใดกันที่หยาง ซิ่วตอบได้ไม่ดีเท่าเย่เฝยเทียน
"ในข้อสอบมีคำถามหนึ่งว่า: ในระหว่างการต่อสู้ระหว่างนักรบและพ่อมด พลังลมปราณแห่งคุณสมบัติในร่างกายของพ่อมดกำลังจะหมด ถ้าเจ้าเป็นนักรบ เจ้าจะทำอย่างไร และถ้าเจ้าเป็นพ่อมด เจ้าจะทำอย่างไร? หยาง ซิ่ว เจ้าตอบคำถามนี้อย่างไร?" ผู้อาวุโสถาม
สายตาของหยาง ซิ่วเป็นประกายวาบขึ้นมา เขาตอบอย่างมั่นใจว่า "ถ้าผมเป็นนักรบ ผมจะทำให้เขาหมดพลังต่อไป รอจนกว่าพลังลมปราณในร่างกายของพ่อมดจะหมดสิ้น แล้วจึงลงมือโจมตีครั้งสุดท้าย ถ้าผมเป็นพ่อมด ผมจะมองหาจุดอ่อนของคู่ต่อสู้ รอจนกว่าเขาจะเผลอและเปิดช่องโหว่ แล้วรวบรวมพลังทั้งหมดเพื่อโจมตีครั้งสุดท้าย"
หลายคนพยักหน้าเห็นด้วย คำตอบของหยาง ซิ่วในสายตาพวกเขาถือว่าสมบูรณ์มาก หลายคนก็ตอบแบบนี้ แล้วมันผิดตรงไหน?
แม้แต่บุคคลสำคัญบนอัฒจันทร์ก็ยังรู้สึกสนใจ คำถามนี้ต้องการทดสอบความสามารถในการปรับตัวของนักเรียนในระหว่างการต่อสู้จริง ในสายตาพวกเขา คำตอบของหยาง ซิ่วก็ถือว่าไม่เลวทีเดียว แล้วเย่เฝยเทียนตอบอย่างไร?
"เย่เฝยเทียน บอกคำตอบของเจ้ามา" ผู้อาวุโสคนนั้นหันไปมองเย่เฝยเทียนและพูด เย่เฝยเทียนลุกขึ้นยืน มองไปที่หยาง ซิ่วที่อยู่ตรงหน้าเขาแวบหนึ่ง แล้วจึงกล่าวว่า "ถ้าผมเป็นนักรบ ผมจะไม่ให้โอกาสอีกฝ่ายอีก ผมจะโจมตีอย่างต่อเนื่องจนกว่าอีกฝ่ายจะล้มลง ถ้าผมเป็นพ่อมด ถ้าผมฝึกฝนคุณสมบัติลูกเล่นลม ผมจะเลือกหนี ถ้าผมเป็นพ่อมดระบบอื่น ผมจะแกล้งทำเป็นว่าหมดพลังแล้ว ถ้าจำเป็นก็จะยอมรับการโจมตีครั้งหนึ่งจากอีกฝ่าย แล้วฉวยโอกาสตอนที่อีกฝ่ายไม่ทันระวัง รวบรวมพลังที่เหลืออยู่ทั้งหมดโจมตีเต็มแรง"
"ทำไมถึงตอบเช่นนี้?" ผู้อาวุโสถาม
"ในการต่อสู้ระหว่างสองฝ่าย ถ้านักรบสามารถทำให้พ่อมดหมดพลังได้ แสดงว่าพลังของเขาเหนือกว่าอยู่แล้ว ภายใต้การโจมตีอย่างต่อเนื่อง คนที่จะทำผิดพลาดมีแต่พ่อมดเท่านั้น ในคำตอบของหยาง ซิ่ว ถ้าพ่อมดสามารถหาจุดอ่อนของอีกฝ่ายและโจมตีครั้งสุดท้ายได้ นั่นหมายความว่าเขาทำได้แล้วในการต่อสู้ก่อนหน้านี้ การที่จะให้อีกฝ่ายเผลอและเปิดช่องโหว่ จำเป็นต้องแลกด้วยการเสียเปรียบบางอย่าง" เย่เฝยเทียนค่อยๆ อธิบาย ใบหน้าของหยาง ซิ่วซีดเผือดทันที คำตอบของเย่เฝยเทียนไร้ที่ติ
ผู้คนบนอัฒจันทร์ต่างพากันพยักหน้า เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ความแตกต่างก็ชัดเจน
ผู้อาวุโสนั้นพยักหน้าเบาๆ จากนั้นมองไปทางหยาง ซิ่ว และถามว่า "คำถามสุดท้าย ในการต่อสู้เป็นกลุ่มระหว่างผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้กับพ่อมด ใครจะชนะ คุณตอบอย่างไร?"
"ถ้าไม่นับขั้นตอนการตื่นรู้ระดับแรกๆ ที่ไม่สามารถตัดสินได้ หลังจากที่พ่อมดสามารถฝึกมนตราได้แล้ว ในระดับและจำนวนเดียวกัน ในการต่อสู้เป็นกลุ่ม แน่นอนว่าพ่อมดจะชนะ" หยาง ซิ่วตอบโดยไม่ลังเลเลย เขาเป็นพ่อมดคนหนึ่ง การที่พ่อมดแข็งแกร่งกว่าผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้เป็นความภาคภูมิใจของพ่อมด
"เย่เฝยเทียน คำตอบของคุณล่ะ"
"ในขั้นตอนการตื่นรู้ ผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้มีโอกาสชนะมากกว่า ส่วนในระดับที่สูงกว่าขั้นตอนการตื่นรู้ พ่อมดมีโอกาสชนะมากกว่า" เย่เฝยเทียนตอบอย่างสงบ
"น่าขัน แม้แต่ในขั้นตอนการตื่นรู้ ผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้จะชนะพ่อมดได้อย่างไร ส่วนในระดับที่สูงกว่าขั้นตอนการตื่นรู้ พ่อมดจะต้องชนะอย่างแน่นอน" หยาง ซิ่วพูดอย่างเย็นชา
"คุณบอกเขาสิ" ผู้อาวุโสนั้นพูดกับเย่เฝยเทียน
เย่เฝยเทียนมองไปที่หยาง ซิ่วและถามว่า "ระหว่างผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้กับพ่อมด ใครมีพละกำลัง ความทนทาน และความเร็วที่แข็งแกร่งกว่า?"
"นั่นเป็นจุดอ่อนของพ่อมดจริง แต่ผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ไม่มีโอกาสเข้าใกล้เลย" หยาง ซิ่วจ้องเย่เฝยเทียน
"ในขอบเขตของการตื่นรู้ พ่อมดไม่มีความสามารถที่จะโจมตีระยะไกลได้ ถ้าผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ล้อมไว้โดยไม่โจมตี คุณจะแก้ปัญหาอย่างไร?"
"ไร้สาระ แน่นอนว่าต้องโจมตีก่อน แม้แต่ในขั้นตอนการตื่นรู้ พลังการโจมตีของพ่อมดก็ยังแรงกว่าผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้" หยาง ซิ่วกล่าว
"คุณโจมตี ผมถอย" เย่เฝยเทียนพูดเบาๆ "คุณถอย ผมล้อม"
เมื่อเย่เฝยเทียนพูดจบ บุคคลสำคัญหลายคนบนอัฒจันทร์รู้สึกหนาวสะท้าน ช่างเป็นความสามารถในการวิเคราะห์ยุทธวิธีที่เยือกเย็นและน่ากลัว หากเป็นคนที่มีประสบการณ์การต่อสู้มากพูดแบบนี้พวกเขาคงไม่แปลกใจ แต่คนที่ให้คำตอบนี้กลับเป็นเพียงเด็กหนุ่มจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว นี่ช่างน่ากลัวจริงๆ มันหมายความว่าเขาได้วิเคราะห์ข้อดีข้อเสียของผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้และพ่อมดอย่างละเอียดและนำมาใช้ในยุทธวิธี
เย่เฝยเทียนมีกลยุทธ์การต่อสู้เพียงสามคำ นั่นคือ ทำให้คุณหมดแรง ผู้ฝึกตนในศาสตร์การต่อสู้มีร่างกายแข็งแรง ความทนทานสูง และความเร็วสูง ในขั้นตอนการตื่นรู้ พ่อมดไม่สามารถโจมตีระยะไกลได้ ฉันจะทำให้คุณหมดแรง
สีหน้าของหยาง ซิ่วค่อยๆ เปลี่ยนไปอีกครั้ง เขาจ้องมองเย่เฝยเทียนและพูดว่า "ในขั้นตอนการตื่นรู้ ทุกคนฝึกฝนร่างกาย เนื้อเยื่อ และกระดูก พ่อมดฝึกฝนด้วยพลังลมปราณแห่งคุณสมบัติ พลังกาย ความทนทาน และความเร็วไม่จำเป็นต้องด้อยกว่าผู้ฝึกตนในศาสตร์การต่อสู้"
"คุณเองก็พูดแล้วว่าให้มองข้ามขั้นตอนแรกๆ ไป หลังจากถึงขั้นที่หกของการตื่นนิ่งเดี่ยว พ่อมดต้องควบคุมพลังลมปราณแห่งคุณสมบัติและความสามารถในการควบคุมพลังลมปราณแห่งคุณสมบัติในธรรมชาติมากขึ้น ต้องศึกษามนตรา ทำให้มีเวลาจำกัดในการฝึกร่างกาย แต่ผู้ฝึกตนในศาสตร์การต่อสู้ไม่เป็นเช่นนั้น สิ่งที่คุณพูดถึงในสถานการณ์ที่เหมาะสมคือการเดินทางสายการฝึกฝนทั้งศิลปะการต่อสู้และมนตรา" เย่เฝยเทียนพูดอย่างเรียบๆ แม้ว่าในขั้นตอนการตื่นรู้ความแตกต่างระหว่างทั้งสองจะไม่มากนัก แต่ก็ยังมีความแตกต่างบางอย่าง การฝึกฝนทั้งศิลปะการต่อสู้และมนตราย่อมแข็งแกร่งกว่า
"พอแล้ว" ผู้อาวุโสพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ส่วนเหตุผลที่ผู้ฝึกตนในศาสตร์การต่อสู้ยังมีโอกาสเอาชนะในขั้นตอนการตื่นรู้และสูงกว่านั้น ให้คิดดีๆ เอาเอง จำไว้ว่า รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง ไม่ว่าจะฝึกศิลปะการต่อสู้หรือมนตรา คนที่แข็งแกร่งก็จะแข็งแกร่ง หยาง ซิ่ว หากอยู่ในสถานการณ์เดียวกันและวางคุณกับเย่เฝยเทียนในฝ่ายตรงข้ามกัน คุณต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน"
โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวตั้งแต่ก่อตั้งมา ไม่ว่าจะเป็นข้อสอบฤดูใบไม้ผลิหรือข้อสอบฤดูใบไม้ร่วง ล้วนมีการสอบ เพราะเข้าใจถึงความสำคัญของความรู้พื้นฐาน เยาวชนเหล่านี้ยังไม่เคยผ่านประสบการณ์การต่อสู้จริงและการขัดเกลาบนสนามรบ ดังนั้นจึงต้องสลักบางสิ่งไว้ในสมองของพวกเขา
"ต้องพ่ายแพ้งั้นเหรอ?" หยาง ซิ่วหน้าบึ้งตึง จากนั้นเงยหน้ามองผู้อาวุโสและพูดว่า "ผมยอมรับว่าผมแพ้ในการสอบ"
ผู้อาวุโสมองหยาง ซิ่ว รู้ว่าอีกฝ่ายยังไม่ยอมรับ ยังคงหยิ่งผยองเพราะยังหนุ่ม การเปลี่ยนแปลงเยาวชนคนหนึ่งไม่ใช่เรื่องง่าย
"การทดสอบทฤษฎีของการสอบฤดูใบไม้ร่วงวันนี้สิ้นสุดลงแล้ว พรุ่งนี้การสอบใหญ่จะดำเนินต่อไป" ผู้อาวุโสประกาศ นักเรียนทั้งหมดลุกขึ้นยืนทีละคน บนอัฒจันทร์มีบุคคลสำคัญบางคนเดินไปหาอาจารย์ของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวด้านหน้า เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้จักกันและมาเยี่ยมเยียน
การทดสอบทฤษฎีของการสอบฤดูใบไม้ร่วงสิ้นสุดลง แต่ความรู้สึกในใจของนักเรียนทั้งหมดยังไม่สงบลง สายตามากมายจับจ้องไปที่เย่เฝยเทียน คนไร้ค่าในตำนานที่ถูกเยาะเย้ยมาสามปี กลับสร้างความประหลาดใจด้วยการคว้าอันดับหนึ่งในการทดสอบทฤษฎีของการสอบฤดูใบไม้ร่วง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเข้าร่วมข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วง
หยาง ซิ่วหันหน้ามาทางเย่เฝยเทียน พูดอย่างเย็นชาว่า "ฉันขอถอนคำพูดที่เคยพูดกับคุณก่อนหน้านี้ ไม่คิดว่าในสามปีที่ไม่ได้ฝึกฝน คุณกลับเรียนรู้อะไรมามากมาย แต่ถึงอย่างนั้นแล้วยังไง ความรู้ที่ได้จากตำราย่อมตื้นเขิน นี่คือโลกของผู้ฝึกตน เมื่อเผชิญหน้ากับขอบเขตและพลังที่แท้จริง ความรู้ก็ไร้ความหมาย หากเป็นการเผชิญหน้ากันบนสนามรบ การบีบคุณให้ตายจะต่างอะไรกับการบีบมดตัวหนึ่งให้ตาย?"
"หลังจากทำให้ตัวเองอับอายแล้วยังมาหาความสนใจอีก คิดว่าไม่อายพอหรือไง คุณเชื่อไหมว่าฉันจะบีบคุณให้ตายตอนนี้เลย?" ยู่เฉิงลุกขึ้นยืน เขามีร่างกายใหญ่โตกว่าหยาง ซิ่วหนึ่งช่วงศีรษะ พลังกดดันอันแข็งแกร่งตกลงบนตัวหยาง ซิ่ว ทำให้สีหน้าของหยาง ซิ่วยิ่งแย่ลงไปอีก เขาแน่นอนว่ารู้จักชื่อเสียงของยู่เฉิง คนบ้าคนนี้เมื่อสองปีก่อนใช้หมัดเดียวทำให้รุ่นพี่คนหนึ่งที่เยาะเย้ยเย่เฝยเทียนฟันหลุดเต็มปาก จากนั้นก็ลากตัวโยนออกจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว นับแต่นั้นมาไม่มีใครกล้าเยาะเย้ยเย่เฝยเทียนต่อหน้าเขาอีก
อย่างไรก็ตาม สองปีที่ผ่านมา ความทรงจำของผู้คนเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้ค่อยๆ จางหายไป แต่เมื่อได้เห็นยู่เฉิงแสดงพลังจริงๆ แม้แต่หยาง ซิ่วก็ไม่กล้าปะทะโดยตรง
"ไสหัวไป!" ยู่เซิงตะโกนเสียงดัง ใบหน้าของหยาง ซิ่วดูน่าเกลียดอย่างที่สุด เขาจ้องมองเย่เฝยเทียนแล้วพูดว่า "พรุ่งนี้เจอกัน"
พูดจบก็เดินจากไปจริงๆ แต่ก่อนไปก็ไม่ลืมที่จะมองฮัว เจี๋ยหยูที่อยู่ข้างๆ เย่เฝยเทียนอีกครั้ง
วันนี้ที่ต้องอับอายต่อหน้าฮัว เจี๋ยหยู คิดดูก็รู้ว่าตอนนี้อารมณ์ของเขาแย่แค่ไหน
เย่เฝยเทียนยิ้มเล็กน้อยโดยไม่พูดอะไร สายตากวาดมองไปที่หลิงเสี่ยวที่ก่อนหน้านี้ดูถูกเขาอย่างบ้าคลั่ง พอดีกับที่อีกฝ่ายก็มองมาที่เขาเช่นกัน จึงอดไม่ได้ที่จะแสดงรอยยิ้มเยาะเย้ยออกมา
เพียงแค่รอยยิ้มเดียว ก็ราวกับบรรจุคำพูดเยาะเย้ยอย่างที่สุดเอาไว้
หลิงเสี่ยวกำมือแน่น จ้องมองเย่เฝยเทียน "สามปี เจ้าช่างอดทนจริงๆ ไม่มีความสามารถในการฝึกฝน ก็เรียนรู้ความรู้จากตำราพวกนี้มากมาย แต่มันจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ล่ะ ถึงแม้จะได้ที่หนึ่งในการสอบทฤษฎี แต่พรุ่งนี้เจ้าก็จะถูกตีกลับไปเป็นเหมือนเดิม อาจจะถูกไล่ออกจากโรงเรียนด้วยซ้ำ ถ้าเป็นอย่างนั้น มันก็จะยิ่งน่าสนใจเข้าไปใหญ่"
"ไอ้โง่" เย่เฝยเทียนตอบกลับเพียงสองคำ ใบหน้าของหลิงเสี่ยวแข็งทื่อ ดูน่าเกลียดอย่างที่สุด อีกแล้ว สองคำนี้ เหมือนกับตอนที่อยู่ในห้องบรรยายครั้งที่แล้วไม่มีผิด ไอ้บ้านี่
เย่เฝยเทียนกวาดตามองรอบๆ บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดัน พร้อมด้วยศักดิ์ศรีของผู้ที่ได้ที่หนึ่งในการสอบทฤษฎี หลายคนเมื่อมองมาที่เขาก็รู้สึกถึงบรรยากาศที่อ่อนลงไปหลายส่วน บางคนถึงกับไม่กล้าสบตากับเขาโดยตรง
และในตอนนี้ ฮัว เจี๋ยหยูที่อยู่ข้างๆ เขาก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินออกไปข้างนอก เย่เฝยเทียนมองไปที่เงาด้านหลังของเธอ เห็นฮัว เจี๋ยหยูเดินไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ๆ ก็หันกลับมามอง ยิ้มอย่างสดใส ในชั่วขณะนั้น สาวงามสามพันคนก็ไม่มีใครเทียบได้
"พรุ่งนี้ ฉันรอดูการแสดงของคุณนะคะ" ฮัว เจี๋ยหยูยิ้มอย่างสดใส สายตาของผู้คนมากมายจับจ้องอยู่ที่นั่น ต่างจ้องมองรอยยิ้มนั้นอย่างแน่วแน่ ราวกับว่าหัวใจของพวกเขากำลังจะละลาย แต่รอยยิ้มนั้นกลับไม่ได้ส่งให้กับพวกเขา แต่ส่งให้กับเย่เฝยเทียน
ทิ้งรอยยิ้มไว้แล้ว ฮัว เจี๋ยหยูก็หมุนตัวจากไป เย่เฝยเทียนกะพริบตาปริบๆ จากนั้นก็รู้สึกถึงสายตาฆาตกรมากมายที่จ้องมองมาที่เขา ดวงตาที่ก่อนหน้านี้ไม่กล้าสบตากับเขา ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นมีพลังอย่างยิ่ง แต่ละคนราวกับว่าได้รับการกระตุ้นอย่างรุนแรง อยากจะกลืนกินเขาทั้งเป็น
เมื่อเห็นสายตาเหล่านี้ เย่เฝยเทียนก็นึกภาพออกว่าพรุ่งนี้เขาอาจจะต้องเผชิญกับสถานการณ์แบบไหน ทันใดนั้นเย่เฝยเทียนก็เข้าใจความหมายของรอยยิ้มของฮัว เจี๋ยหยู จึงอดไม่ได้ที่จะสบถในใจว่า "เยาจิงทำร้ายฉัน!"
ป.ล. ขอบคุณผู้นำพันธมิตรที่ชื่อว่า "ชื่อถูกหมาเอาไปแล้ว" ก็วันนี้เป็นวันที่สี่แล้วที่ตีพิมพ์หนังสือ ขอบคุณพี่น้องมากมายที่มาสนับสนุนวู่เหิน วันนี้วู่เหินอายุ 18 ปีแล้ว ขอบคุณทุกคนที่อยู่เคียงข้างกันมาตลอด!


## บทที่ 12 พี่น้องร่วมสำนัก

เย่เฝยเทียนรู้สึกหดหู่มาก แต่ในสายตาของคนอื่นมีเพียงเปลวไฟแห่งความอิจฉา
ฮัว เจี๋ยหยูถึงกับหันมายิ้มให้เขา เป็นไปได้หรือว่าพวกเขารู้จักกันมาก่อน?
เป็นไปไม่ได้ คนที่เป็นตำนานว่าไร้ความสามารถคนนี้จะมีโอกาสรู้จักฮัว เจี๋ยหยูได้อย่างไร ต้องเป็นเพราะเขาได้อันดับหนึ่งในการทดสอบทฤษฎี ทำให้ฮัว เจี๋ยหยูถูกแซงไป ทำให้เธอสนใจเขาเล็กน้อย
ทุกคนเกิดความคิดมากมายในใจ ปลอบใจตัวเอง
"ต้องเป็นแบบนี้แน่นอน พรุ่งนี้ เขาจะถูกตีกลับสู่สภาพเดิม ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ รวมถึงอันดับหนึ่งในการทดสอบทฤษฎี ก็เป็นเพียงความฝันลวงตาเท่านั้น"
ฝูงชนแยกย้ายกันไปทีละคน เย่เฝยเทียนและยู่เฉิงเดินไปทางอัฒจันทร์ เย่ ไป๋ฉวนรออยู่ที่นั่นตลอด เมื่อเห็นเย่เฝยเทียนเดินมาก็หัวเราะอย่างร่าเริงว่า "ไม่เลว อย่างน้อยก็ไม่ได้ทำให้พ่อแกขายหน้า"
"เมื่อกี้ใครนะที่ลืมตัวดีใจ ตอนนี้บอกแค่ว่าไม่ได้ทำให้แกขายหน้าเท่านั้นเหรอ?" เฟิง รู่ไห่ที่อยู่ข้างๆ พูดด้วยรอยยิ้ม "ไอ้หนูฝูเทียนนี่ทำให้คนประหลาดใจจริงๆ"
"ฮ่าๆ เด็กสาวชิงซื่อก็ไม่เลวเหมือนกัน ติดอันดับกลุ่มสอง" เย่ ไป๋ฉวนพูด
"เจ้ามานี่ ข้ามีอะไรจะถามเจ้า" เย่ ไป๋ฉวนเดินไปข้างหน้า เย่เฝยเทียนเดินตามหลัง เห็นเย่ ไป๋ฉวนชำเลืองมองเย่เฝยเทียนด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ใช่ พูดว่า "ไอ้ลูกชายเจ้า เจ้ามีเป้าหมายที่ดีกว่าหรือไง ถึงได้เริ่มต้นแล้วก็ทิ้ง รังแกเด็กสาวชิงซื่อเหรอ?"
เย่เฝยเทียนหน้าดำ คุณพ่อคงเห็นฮัว เจี๋ยหยูหันมายิ้มให้ ถึงได้เกิดความคิดที่ไร้เหตุผลแบบนี้
"เรื่องนี้มันซับซ้อนหน่อย ให้ผมจัดการเองดีกว่าครับ" เย่เฝยเทียนยักไหล่พูด เย่ ไป๋ฉวนมองตาเขา แล้วพูดว่า "ตกลง เรื่องนี้ข้าไม่ยุ่ง แต่เจ้าเข้าร่วมข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงได้ยังไง การทดสอบทฤษฎีก็ช่างเถอะ พรุ่งนี้มีความมั่นใจไหม?"
พูดถึงตรงนี้ เย่เฝยเทียนก็จริงจังขึ้นมาหน่อย มองเย่ ไป๋ฉวนอย่างแปลกๆ พูดว่า "บรรพบุรุษมีนักเวทย์พรหมลิขิตที่เก่งกาจจริงๆ เหรอครับ ฝึกฝนวิธีการสมาธิมหาอิสระ?"
"แน่นอน เจ้า...ตรัสรู้แล้วหรือ?" สายตาของเย่ ไป๋ฉวนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นคมกริบ
"อืม" เย่เฝยเทียนพยักหน้าเบาๆ
"ดี" เย่ ไป๋ฉวนตบไหล่เย่เฝยเทียนอย่างแรง ดูเหมือนว่าเขาจะตื่นเต้นมากจนออกแรงมือมากเกินไป จนกระดูกของเย่เฝยเทียนส่งเสียงดังกร๊อบ เมื่อเห็นเย่เฝยเทียนแสดงสีหน้าเจ็บปวด เขาจึงยิ้มแห้งๆแล้วดึงมือกลับ
"มีพ่อแบบนี้ด้วยเหรอ?" เย่เฝยเทียนจ้องพ่อของตัวเองแล้วถามต่อว่า "ในเมื่อบรรพบุรุษเก่งขนาดนั้น ทำไมมีแค่ผมที่ตรัสรู้พรสวรรค์ของบรรพบุรุษล่ะ?"
"ก็เพราะเธอมีพ่อที่เก่งไงล่ะ" เย่ ไป๋ฉวนตอบอย่างเป็นเรื่องธรรมดา
เย่เฝยเทียนนวดหว่างคิ้ว คิดในใจว่าทำไมถึงมีคนไร้ยางอายขนาดนี้ได้ ดีที่ตัวเองไม่ได้เหมือนเขา...
"กลับไปฉันจะบอกพ่อบุญธรรมของเธอ เขาจะต้องดีใจมากแน่ๆ บางทีพรุ่งนี้เขาอาจจะมาดูข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงด้วย" เย่ ไป๋ฉวนพูดต่อ ดวงตาของเย่เฝยเทียนเป็นประกาย ในใจมีความคาดหวังแอบแฝงอยู่ ตั้งแต่เด็กพ่อบุญธรรมก็คาดหวังกับเขามาก ตอนนี้พรสวรรค์สวรรค์กำหนดได้ตรัสรู้แล้ว เขาหวังว่าพ่อบุญธรรมจะได้เห็นแสงเจิดจ้าของเขา
ในขณะที่เย่ ไป๋ฉวนกำลังคุยกับเย่เฝยเทียนอยู่นั้น เฟิง รู่ไห่ก็ดึงเฟิง ชิ้งซวีไปอีกด้านหนึ่ง เฟิง รู่ไห่มีสีหน้าจริงจัง ถามว่า "เย่เฝยเทียนรู้จักกับฮัว เจี๋ยหยูตั้งแต่เมื่อไหร่ ไอ้หนุ่มนั่นรังแกเธอหรือเปล่า?"
ดูเหมือนว่าเฟิง รู่ไห่และเย่ ไป๋ฉวนจะเกิดความคิดเดียวกันขึ้นมา คิดว่าเย่เฝยเทียนย้ายความรักไปที่อื่น
เฟิง ชิ้งซวีมองพ่อของเธอ รู้ว่าเขาเข้าใจผิด จึงส่ายหน้า
"งั้นเธอเล่าให้ฟังหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่? อย่าปิดบัง" เฟิง รู่ไห่พูด
เฟิง ชิ้งซวีลังเลเล็กน้อย จากนั้นจึงค่อยๆเล่าเรื่องทั้งหมดอย่างละเอียด
"โง่เขลา" เฟิง รู่ไห่ฟังจบก็แสดงสีหน้าโกรธ ตวาดว่า "ทำไมเธอถึงทำเรื่องโง่ๆแบบนี้ มิตรภาพหลายปีของพวกเธอ ชอบเล่นหยอกล้อกันเป็นประจำ มีเรื่องอะไรที่คุยกันไม่ได้ เธอให้คนอื่นมายืนขวางหน้าเขาไม่ให้เข้าใกล้หมายความว่าอะไร? นี่ไม่ใช่แค่การปฏิเสธการตามจีบ แต่มันคือการตัดขาดความสัมพันธ์ ยิ่งไปกว่านั้นฝูเทียนชอบพูดเล่นเสมอ การที่เขาอยากฝึกฝนกับเธอไม่ได้หมายความว่าเขาต้องการตามจีบเธอ ยู่เฉิงโกรธจึงถามเธอต่อหน้าคนอื่น แต่เธอกลับไม่เหลือทางให้เลย หลังจากนั้นยังไปคบหากับมู่หรง เชียวอีก คนพูดกันได้ เธอจะให้ฝูเทียนอยู่ในโรงเรียนปราชญ์ได้ยังไง?"
"ฉันกับมู่หรง เชียวไม่มีอะไรกัน แค่เพราะมู่หรงชิงเท่านั้นที่ชวนให้ไปล่าสัตว์ด้วยกัน เพราะเขามีระดับการฝึกฝนสูงกว่า" เฟิง ชิ้งซวีเห็นพ่อตวาดใส่ตัวเองก็แสดงสีหน้าดื้อรั้น พูดว่า "ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ไม่ได้ถูกด้วยนี่ พวกเราโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เขายังพูดล้อเล่นแบบนั้นอีก มู่หรงชิงบอกให้ฉันรักษาระยะห่างกับเขาเพื่อหลีกเลี่ยงความเข้าใจผิดก็ไม่ผิดนี่"
"แม้ว่าเธอกับมู่หรง เชียวจะไม่มีอะไรกัน แต่การที่เพิ่งปฏิเสธฝูเทียนแล้วไปคบหากับเขา มันเป็นการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของผู้ชาย เธอยังไม่เข้าใจอีกหรือ?" น้ำเสียงของเฟิง รู่ไห่หนักแน่นขึ้น จ้องมองเฟิง ชิ้งซวีพูดว่า "พวกเธอสองคนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก ฉันกับเย่อซูซูของเธอก็เป็นเพื่อนสนิท ไม่ว่าพวกเธอจะอยู่ด้วยกันในอนาคตหรือไม่ พวกเราก็จะเคารพการตัดสินใจของพวกเธอ แต่เธอทำแบบนี้ มันไม่ทำให้ฉันอับอายหรือ?"
เฟิง ชิ้งซวีดวงตาแดงเรื่อๆ พ่อไม่ค่อยเข้มงวดแบบนี้ ตอนนี้เป็นแบบนี้ เธอรู้สึกไม่สบายใจมาก เงยหน้ามองเฟิง รู่ไห่ เฟิง ชิ้งซวีพูดว่า "สิ่งที่ฉันทำไม่มีผลกระทบต่อความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับป้ายเย่ และฉันก็โตแล้ว ย่อมรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ฉันจะไม่เสียใจ"
"เด็กโง่" เฟิง รู่ไห่ส่ายหัว "เธอเองก็น่าจะเข้าใจว่าทั้งหมดนี้เป็นแค่ข้ออ้างของเธอ ที่เธอทำแบบนี้เพราะเธอคิดว่าฝูเทียนไม่คู่ควรกับเธอแล้ว เธอถึงได้ต่อต้านอย่างรุนแรงแบบนี้ เธอคิดว่าตัวเองโตแล้ว แต่กลับไม่เข้าใจว่ามิตรภาพที่ไม่มีผลประโยชน์ต่างตอบแทนถึงจะบริสุทธิ์และงดงามที่สุด ถ้าฝูเทียนยังเหมือนเดิมเธอก็คงไม่เสียใจ แต่ถ้าเขาเจิดจรัสเหมือนการทดสอบทฤษฎีของการสอบฤดูใบไม้ร่วงวันนี้ เธอคิดว่าตัวเองจะไม่เสียใจจริงๆ หรือ?"
เฟิง ชิ้งซวีรู้สึกสั่นสะเทือนในใจเล็กน้อย เหมือนการทดสอบทฤษฎีของการสอบฤดูใบไม้ร่วงวันนี้ เป็นไปได้หรือ?
"ฝูเทียนเด็กคนนั้นฉันดูมันโตมา ดูเหมือนจะสบายๆ ไม่ใส่ใจอะไร แต่ในใจมีเสือดุร้าย" เฟิง รู่ไห่มองเฟิง ชิ้งซวีและพูดต่อ "ซ่อนตัวอยู่ในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวสามปี โดนดูถูกมากมาย สามปีไม่ส่งเสียง พอส่งเสียงทีเดียวก็ทำให้ทุกคนตกตะลึง นี่ไม่ใช่สิ่งที่เด็กหนุ่มธรรมดาจะทำได้ ลูก หวังว่าต่อไปเธอจะไม่เสียใจจริงๆ นะ"
พูดจบเฟิง รู่ไห่ก็ส่ายหัวแล้วเดินจากไป ทิ้งให้เฟิง ชิ้งซวียืนอึ้งอยู่ตรงนั้น
"ในใจมีเสือดุร้ายงั้นหรือ?" ดวงตางามของสาวน้อยหันไปมองร่างไกลๆ จากนั้นก็หันหลังเดินไปทางเรือนรับรองของโรงเรียน ตอนนี้จิตใจเธอสับสนอยู่บ้าง
เย่เฝยเทียนบอกลาพ่อ สายตามองไปที่สนามฝึกศิลปะการต่อสู้ ราวกับรู้สึกได้ถึงบางสิ่ง ดวงตาของเขาตกลงไปที่ด้านหน้าของสนามฝึกศิลปะการต่อสู้ ฉินอี้กำลังมองเขาอยู่
เย่เฝยเทียนชี้นิ้วชี้ขึ้นฟ้า แล้วยิ้มมุมปาก แสดงถึงความภาคภูมิใจและมั่นใจอย่างมาก ราวกับกำลังบอกเธอว่า รอดู
ฉินอี้จ้องเย่เฝยเทียนตาขวาง แล้วจึงหันหลังเดินจากไป คลื่นในใจยังไม่สงบลงอย่างสมบูรณ์ เธอไม่เคยคิดเลยว่าเย่เฝยเทียนจะสามารถได้อันดับหนึ่งในการทดสอบทฤษฎีของการสอบฤดูใบไม้ร่วงได้
หรือว่าพรุ่งนี้จะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นจริงๆ?
คิดถึงตรงนี้ ในใจเธอก็เกิดความคาดหวังอย่างประหลาด
ผู้คนทยอยแยกย้ายกันไป สนามฝึกศิลปะการต่อสู้กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง แต่พรุ่งนี้ ที่นี่จะคึกคักกว่าวันนี้
ข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวเป็นหนึ่งในเรื่องที่เมืองเฉิงโจวให้ความสนใจมากที่สุด หลังจากผลการทดสอบทฤษฎีออกมา ผู้คนนอกโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวก็รู้ข่าวอย่างรวดเร็ว ชื่อของเย่เฝยเทียนก็ปรากฏในสายตาของบางคน การเอาชนะฮัว เจี๋ยหยูและหยาง ซิ่วเพื่อคว้าตำแหน่งของกลุ่มที่หนึ่งไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้ คนที่เคยได้ยินเรื่องของเย่เฝยเทียนมาก่อนก็รู้สึกสงสัย ลูกหลานเหลวไหลของบ้านเย่ในข่าวลือ กลับโด่งดังในชั่วข้ามคืน
...
เมืองเฉิงโจวช่วงเที่ยงวันนั้นคึกคักเป็นพิเศษ โรงเตี๊ยมใหญ่น้อยเต็มไปด้วยแขกผู้มีเกียรติ ในโรงเตี๊ยมหรูหราใกล้กับโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว ห้องรับรองแขกวีไอพีนั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายโบราณ
มู่หรง เชียว ศิษย์โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว กำลังนั่งอยู่ในห้องรับรองนี้ รอบข้างเขาล้วนเป็นผู้อาวุโสของกลุ่มบริษัทมู่หรง โดยมีผู้นำคือมู่หรง วุ่นซาน บิดาของมู่หรง เชียว ซึ่งเป็นผู้บริหารกลุ่มบริษัทมู่หรงในปัจจุบัน
"วันนี้เป็นวันข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงของโรงเรียน ทำให้ฉันนึกถึงเรื่องราวเมื่อหลายสิบปีก่อน น้องชาย ตอนนั้นเราทั้งคู่ต่างก็เป็นบุคคลสำคัญของโรงเรียน เธอยังจำได้ไหม?" มู่หรง วุ่นซาน มองไปยังชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สีหน้าแสดงความรู้สึกถึงความหลัง
"จะจำไม่ได้ยังไง ตอนนั้นฉันถูกพี่ชายกดดันอย่างหนัก หลายครั้งที่ได้อันดับสองรองจากเธอ" ชายวัยกลางคนยิ้มพลางกล่าว
"ฮ่าๆ ไม่นึกว่าน้องชายจะยังจำเรื่องเก่าๆ ได้ ไม่ได้พบกันหลายสิบปี บางครั้งก็ยังคิดถึงความรุ่งโรจน์ในวัยหนุ่ม น่าเสียดายที่ตอนนี้มีภาระมากมาย ไม่มีความกระตือรือร้นเหมือนสมัยก่อนแล้ว ไม่เหมือนน้องชายที่ใช้ชีวิตอย่างอิสระ" มู่หรง วุ่นซาน หัวเราะพลางกล่าว
"พี่ชายตอนนี้บริหารกลุ่มบริษัทมู่หรง มีอำนาจมากมาย ไม่จำเป็นต้องถ่อมตัวขนาดนั้นหรอก ฉันเป็นแค่คนว่างๆ คนหนึ่ง สอนรุ่นน้องที่โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว ใช้เวลาไปวันๆ เท่านั้นเอง" ชายวัยกลางคนส่ายหน้าพลางกล่าว ที่แท้ชายผู้นี้ก็คือสือโจวง จักรพรรดิวิหารเถ้าถัง ผู้ดูแลหนึ่งในเจ็ดวิหารของโรงเรียนเวทมนตร์ มีพลังที่แข็งแกร่งมาก
"น้องชายถ่อมตัวมากกว่าอีก" มู่หรง วุ่นซาน ยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า "จริงๆ แล้ว การเชิญน้องชายมาพบกันครั้งนี้ ฉันมีเรื่องอยากจะขอความช่วยเหลือจากน้องชาย"
สือโจวง ดวงตาเป็นประกาย ในที่สุดก็เข้าสู่ประเด็นสำคัญแล้ว เขายิ้มแล้วกล่าวว่า "พี่ชายพูดมาเถอะ ไม่ต้องเกรงใจ"
"สถานการณ์ของกลุ่มบริษัทมู่หรง น้องชายคงจะรู้บ้างแล้ว การแข่งขันรุนแรง มู่หรง เชียว มีญาติพี่น้องร่วมรุ่นมากมาย เด็กคนนี้แม้จะไม่เอาไหน แต่ฉันในฐานะพ่อก็ไม่อาจไม่สนใจได้ การสอบทฤษฎีของการสอบฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้เขาทำได้ไม่ดีนัก แต่พรสวรรค์และความสามารถของเขาก็ยังไม่เลวร้ายนัก ผลงานพรุ่งนี้คงจะไม่แย่เกินไป" มู่หรง วุ่นซาน ค่อยๆ เอ่ยปากพูด "อายุสิบเจ็ดปี เข้าร่วมข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงด้วยระดับกลับสู่หนึ่งที่เก้า หากไม่สามารถคว้าอันดับหนึ่งในการสอบได้ ในครอบครัว เกรงว่าจะถูกโจมตี"
สือโจวง สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง เขาเข้าใจดีว่าพี่ชายคนนี้กำลังปูทางให้กับมู่หรง เชียว
"ผู้เข้าร่วมการสอบส่วนใหญ่มีระดับอยู่ที่ชั้นที่เจ็ดหรือต่ำกว่า หากมู่หรง เชียว แสดงฝีมือได้ดีเยี่ยมในการประลองวันพรุ่งนี้ เอาชนะทุกคนได้ บางทีฉันอาจจะขอร้องได้"
"ฮัว เจี๋ยหยู คงจะไม่เข้าร่วมการประลอง หากเธอเข้าร่วม ให้อันดับหนึ่งกับเธอก็คงไม่มีใครว่าอะไร ถ้าเธอไม่เข้าร่วม มู่หรง เชียว จะต้องพยายามแสดงฝีมือให้เต็มที่ในวันพรุ่งนี้ เมื่อถึงเวลานั้น ก็ต้องรบกวนน้องชายแล้ว" มู่หรง วุ่นซาน ดวงตาเปล่งประกายแวววาว กล่าวว่า "หากน้องชายต้องการอะไรในการฝึกฝนในอนาคต ให้พี่ชายจัดการเถอะ"
"พี่ชายพูดมากไปแล้ว" สือโจวง ดวงตาเป็นประกายแปลกๆ
"สมควรแล้ว หลังจากเชียว เอ้อร์ เข้าวิหารเถ้าถังแล้ว ก็ต้องรบกวนน้องชายดูแลเขาด้วย มา ฉันขอดื่มอวยพรน้องชายก่อน" มู่หรง วุ่นซาน ยกแก้วดื่มรวดเดียวหมด บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเป็นไปอย่างกลมเกลียว!


## บทที่ 13 สำเร็จภายใน 1 วัน

หอเก็บตำราของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวเป็นหอเก็บตำราที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเฉิงโจว มีหนังสือนับหมื่นเล่มครอบคลุมทุกสาขาวิชา
หลังจากการสอบทฤษฎีสิ้นสุดลง เย่เฝยเทียนกลับไปฝึกฝนอยู่ช่วงหนึ่ง ช่วงบ่ายเขาเดินทางมาที่หอเก็บตำราของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวเพียงลำพัง
ตอนนี้เย่เฝยเทียนสามารถเข้าไปในหอเก็บตำราได้เพียงชั้นแรกเท่านั้น ที่นี่มีกระบวนท่าฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ขั้นพื้นฐานที่สุด เทคนิคการต่อสู้ และมนตราอย่างง่าย เหมาะสำหรับศิษย์นอกประตูที่อยู่ในขั้นตอนการตื่นรู้
มีเพียงศิษย์อย่างเป็นทางการหรือศิษย์นอกประตูที่ได้คะแนนระดับกลุ่มที่หนึ่งในข้อสอบฤดูใบไม้ผลิหรือข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงเท่านั้นที่จะมีคุณสมบัติเข้าไปในชั้นที่สองของหอเก็บตำราได้ เป้าหมายของเฟิง ชิ้งซวีในข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้คือการเข้าถึงชั้นที่สอง เพื่อที่จะได้สัมผัสกับมนตราอันทรงพลังที่ใฝ่ฝันมานาน นี่คือความฝันของพ่อมดทุกคน
แน่นอนว่าเย่เฝยเทียนไม่ได้มาที่นี่เพื่อเข้าไปในชั้นที่สอง ตอนนี้เขาได้เริ่มการฝึกฝนอย่างจริงจังแล้ว แต่นอกเหนือจากวิธีการสมาธิมหาอิสระแล้ว เขายังไม่ได้ฝึกฝนกระบวนท่าฝึกฝนศิลปะการต่อสู้หรือมนตราใดๆ เลย พรุ่งนี้อาจจะต้องเผชิญหน้ากับการต่อสู้บางอย่างในข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วง ถ้าใช้แค่หมัดและเท้าอย่างง่ายๆ ก็จะน่าอายมาก เพราะเขาเป็นที่หนึ่งในการสอบทฤษฎี ไม่รู้ว่ามีคนมากมายแค่ไหนที่รอดูเขาเสียหน้า
ภายในหอเก็บตำรา พื้นที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้และพื้นที่ฝึกฝนของพ่อมดถูกแบ่งแยกอย่างชัดเจน โดยแยกจากตรงกลาง เย่เฝยเทียนเดินไปทางพื้นที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้
ระดับเริ่ดเดียวดายของขั้นตอนการตื่นรู้ชั้นที่หกเป็นจุดแบ่งแยก ก่อนถึงระดับนี้ การฝึกฝนวิชาการต่อสู้และเวทมนตร์แทบจะเหมือนกัน ความแตกต่างอยู่ที่ว่าใช้พลังลมปราณของสวรรค์และโลกในการฝึกหัดร่างกายและหักล้างจักรวาล หรือใช้พลังลมปราณคุณสมบัติในการฝึกหัดร่างกายและหักล้างจักรวาล ระดับชั้นเชื่อมโยงกัน แต่หลังจากระดับเริ่ดเดียวดาย ก็เริ่มมีความแตกต่าง
ผู้ฝึกตนศิลปะการต่อสู้ฝึกฝนกระบวนท่าฝึกฝนศิลปะการต่อสู้เพื่อสร้างอารมณ์หรือความรู้สึกแห่งการต่อสู้ แล้วหักล้างจักรวาลเข้าสู่ขั้นตอนลี้ลับ ส่วนพ่อมดต้องอาศัยพลังการรับรู้ทางจิตในการติดต่อกับพลังลมปราณคุณสมบัติที่แฝงอยู่ในสวรรค์และโลก ไม่เพียงแค่หยุดอยู่ที่การรวบรวมพลังและดูดซับเท่านั้น แต่ยังต้องสร้างการสั่นพ้องกับมันด้วย เพื่อที่จะหักล้างจักรวาล
ดังนั้น เงื่อนไขในการเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวคือ: ต้องเข้าสู่ขุมที่เจ็ดอัศจรรย์ของขั้นตอนการตื่นรู้ก่อนอายุ 18 ปี การเข้าสู่ระดับนี้ได้แสดงให้เห็นถึงศักยภาพแล้ว และเนื่องจากมีทิศทางในการฝึกฝนแล้ว จึงสามารถตัดสินใจได้ว่าจะเข้าพระราชวังศาสตร์การต่อสู้หรือโรงเรียนเวทมนตร์เพื่อฝึกฝนต่อไป เพราะมีอัจฉริยะบางคนที่เหมาะสมที่จะเดินทั้งสองเส้นทางพร้อมกัน เช่น ยู่เฉิง
ตอนนี้แม้ว่าในหอเก็บตำราจะไม่มีคนมากนัก แต่ทุกคนก็ยังสังเกตเห็นเย่เฝยเทียน ไม่นานมานี้เย่เฝยเทียนโดดเด่นมากในการทดสอบทฤษฎีของการสอบฤดูใบไม้ร่วง อดีตคนไร้ค่าในตำนานได้คว้าตำแหน่งที่หนึ่งในการทดสอบทฤษฎีของการสอบฤดูใบไม้ร่วง และยังมีฮัว เจี๋ยหยูหันมายิ้มให้ ตอนนี้ในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว เย่เฝยเทียนมีชื่อเสียงโด่งดังที่สุด
"เขามาเลือกกระบวนท่าฝึกฝนศิลปะการต่อสู้หรอ ไม่ใช่ว่ามีข่าวลือว่าเขายังคงอยู่ในขั้นตอนการตื่นรู้ขั้นแรกหรอ" ทุกคนสงสัยในใจ แอบสังเกตเย่เฝยเทียนเงียบๆ
เห็นเย่เฝยเทียนเดินไปมาอยู่ตลอด บางครั้งก็หยิบหนังสือขึ้นมาพลิกดู ราวกับกำลังมองหากระบวนท่าฝึกฝนที่เหมาะสม
ครู่หนึ่งผ่านไป เย่เฝยเทียนหยุดเดิน อุ้มหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาอ่านอย่างจริงจัง
ขั้นตอนการควบคุมมังกร กระบวนท่าฝึกฝนของนักรบ มีเทคนิคการต่อสู้แฝงอยู่ ผู้ฝึกฝนจะมีร่างกายเหมือนมังกร แข็งแกร่งไม่มีใครเทียบ
"กระบวนท่าฝึกฝนนี้โหดร้ายกับตัวเองมาก แต่พลังก็แรงเช่นกัน" เย่เฝยเทียนคิดในใจ ค่อนข้างพอใจ
"เอาอันนี้แหละ" เย่เฝยเทียนปิดหนังสือ จากนั้นก็เตรียมจะจากไป
"คุณเลือกที่จะฝึกฝนกระบวนท่าการควบคุมมังกรงั้นเหรอ?" คนข้างๆมองเขาด้วยสีหน้าประหลาด
"มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?" เย่เฝยเทียนถามยิ้มๆ
"ไม่มีปัญหาอะไรหรอก กระบวนท่านี้ต้องเหมาะกับเธอมากแน่ๆ" คนนั้นพูดพลางกลั้นหัวเราะ
เย่เฝยเทียนไม่สนใจ เดินจากไป ด้านหลังมีเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้น
"ไอ้หมอนี่มาแกล้งทำเป็นรู้ดีหรือไง กล้าฝึกกระบวนท่าควบคุมมังกรด้วย?"
"แกไม่รู้อะไรหรอก กระบวนท่าควบคุมมังกรช่างยิ่งใหญ่ อย่าลืมสิว่าเขาได้ที่หนึ่งในการสอบทฤษฎีฤดูใบไม้ร่วงนะ"
"ก็จริง ที่หนึ่งในการสอบ ย่อมต้องไม่เหมือนใคร" เสียงหัวเราะเยาะดังมาจากด้านหลัง กระบวนท่าควบคุมมังกรมีชื่อเสียงมากในหมู่ศิษย์นอกประตู เป็นกระบวนท่าฝึกฝนของนักรบที่รุนแรงมาก แต่ต้องเลียนแบบท่าทางของมังกรในการฝึกฝน จะทำได้ยังไง? คนที่เคยลองฝึกมาก่อน ล้วนฝึกได้ไม่เป็นท่า ไม่มีท่าทางสง่างามของมังกรเลย
เย่เฝยเทียนมาที่หอเก็บตำราแล้วเลือกฝึกกระบวนท่าควบคุมมังกร พวกเขาจะไม่เยาะเย้ยได้ยังไง
ไม่สนใจเสียงเหล่านั้น เย่เฝยเทียนกำลังจะเดินไปดูที่โซนมนตรา แต่เห็นร่างสองร่างเดินมาทางนี้ ทำให้เขาชะงักฝีเท้าเล็กน้อย
เฟิง ชิ้งซวีถูกพ่อดุมา อารมณ์ไม่ค่อยดีมาตลอด พอดีการล่าสัตว์ในฤดูใบไม้ร่วงครั้งที่แล้วเธอก้าวเข้าสู่ระดับที่หกของการตื่นรู้แล้ว สามารถฝึกมนตราได้จริงๆ จึงมาที่หอเก็บตำรา ไม่คิดว่าเพิ่งมาถึงก็เจอเย่เฝยเทียนเข้า
ดวงตางามกะพริบ เฟิง ชิ้งซวีครั้งนี้ไม่หลบหน้า แต่มองเย่เฝยเทียนพลางถามว่า "คุณมาเลือกกระบวนท่าฝึกฝนเหรอ?"
"อืม" เย่เฝยเทียนพยักหน้ายิ้มๆ
เฟิง ชิ้งซวีไม่รู้จะพูดอะไร บรรยากาศอึดอัดเล็กน้อย
"ชิงซื่อ ไม่ใช่ว่าจะดูมนตราเหรอ" มู่หรงชิงที่อยู่ข้างๆดึงเฟิง ชิ้งซวีเดินไปทางโซนมนตรา มองเย่เฝยเทียนอย่างเย็นชา
เย่เฝยเทียนก็เดินไปทางนั้นด้วย เห็นเขาเดินมาที่โซนมนตรา มู่หรงชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดเสียงเบาว่า "ชิงซื่อ ดูเหมือนเขายังไม่ยอมแพ้เธอนะ"
เฟิง ชิ้งซวีชะงัก แอบมองเย่เฝยเทียน เห็นเขากำลังดูชื่อมนตราบนชั้นหนังสืออย่างตั้งใจ
"เหลวไหล" มู่หรงชิงเห็นเย่เฝยเทียนกำลังอ่านมนตรา จึงเยาะเย้ยว่า แม้เย่เฝยเทียนจะได้อันดับหนึ่งในการทดสอบทฤษฎีของการสอบฤดูใบไม้ร่วง แต่นั่นก็เป็นเพียงการทดสอบทฤษฎีเท่านั้น การฝึกฝนน่ะ เขาเข้าใจหรือ?
แม้ว่าจะเข้าใจ เขาก็ควรดูที่ส่วนศาสตร์การต่อสู้สิ
"บางทีเขาอาจแค่อยากทำความเข้าใจมนตรา" เฟิง ชิ้งซวีพูดเสียงเบา การทดสอบทฤษฎีของการสอบฤดูใบไม้ร่วงของเย่เฝยเทียนทำให้เธอประทับใจอย่างลึกซึ้ง การคว้าอันดับหนึ่งในการทดสอบทฤษฎี ไม่ว่าจะเป็นอาชีพพ่อมดหรืออาชีพศาสตร์การต่อสู้ ก็ต้องมีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งแน่นอน
"ทักษะดวงดาวไฟ?" มู่หรงชิงเห็นมนตราที่เย่เฝยเทียนกำลังพลิกดู รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าเธอยิ่งเข้มข้นขึ้น เธอพูดอย่างไม่ไว้หน้าว่า "ถ้าจะแกล้งทำ ก็ทำให้เหมือนจริงหน่อยสิ ถือทักษะดวงดาวไฟระดับต่ำสุดมาพลิกดู น่าขันที่สุด"
คนในบริเวณโดยรอบได้ยินคำพูดของเธอต่างก็หันมามองเย่เฝยเทียน จากนั้นหลายคนก็หัวเราะ ทักษะดวงดาวไฟแบบนี้คงมีประโยชน์แค่ตอนเล่นกับเด็กเล็กๆ เท่านั้นมั้ง
เย่เฝยเทียนปิดม้วนหนังสือ จากนั้นก็เอาไปรวมกับขั้นตอนการควบคุมมังกรหนีบไว้ที่ตัว เขาหันกลับไปมองมู่หรงชิงแวบหนึ่ง ดูเหมือนจะแสดงสีหน้าประหลาดออกมา แล้วพูดเรียบๆ ว่า "ฉันสนิทกับเธอมากเหรอ?"
ทิ้งประโยคนี้ไว้ เย่เฝยเทียนก็เดินจากไปทันที ไม่มองมู่หรงชิงอีกแม้แต่แวบเดียว
"แก..." มู่หรงชิงชี้นิ้วไปที่เงาด้านหลังของเย่เฝยเทียน สีหน้าของเธอดูลำบากใจอย่างยิ่ง จากนั้นก็หัวเราะเย็นชาว่า "ดูเหมือนหลังจากคว้าอันดับหนึ่งในการทดสอบทฤษฎีแล้วจะยิ่งหลงตัวเองนะ กล้ามาที่หอเก็บตำราเลย น่าขันที่ถือตำราทักษะดวงดาวไฟระดับต่ำสุดมาทำท่าทาง อย่าว่าแต่แกเป็นคนไร้ค่าในการฝึกฝนเลย ต่อให้แกฝึกฝนได้จริง นักพัฒนาวิถีทางวุฒิอย่างแก ก็ไม่คู่ควรกับชิงซื่อหรอก"
เฟิง ชิ้งซวีเป็นพ่อมด มู่หรงชิงก็เป็นพ่อมด พ่อมดมีความรู้สึกเหนือกว่านักพัฒนาวิถีทางวุฒิมาแต่กำเนิด เพราะในความหมายบางอย่าง พ่อมดทุกคนสามารถฝึกฝนศาสตร์การต่อสู้ได้ เพียงแต่เอาคุณสมบัตินิสัยธรรมชาติมาฝึกฝนเหมือนพลังลมปราณของสวรรค์และโลก แต่ยกเว้นอัจฉริยะที่เหมาะกับการฝึกฝนทั้งศิลปะการต่อสู้และมนตราจริงๆ ไม่มีพ่อมดคนไหนจะเสียเวลาไปกับการฝึกฝนศาสตร์การต่อสู้หรอก
เย่เฝยเทียนไม่สนใจเธอ มู่หรงชิงพูดต่อว่า "ยิ่งไปกว่านั้น พรุ่งนี้ แกก็จะถูกตีกลับไปเป็นตัวจริงอย่างสิ้นเชิง อันดับหนึ่งในการทดสอบทฤษฎี? ฉันอยากเห็นจริงๆ ว่าพรุ่งนี้แกจะอับอายขายหน้าแค่ไหน"
เย่เฝยเทียนถือหนังสือสองเล่มไปลงทะเบียนแล้วก็ออกจากหอเก็บตำรา ในหอเก็บตำรามีเสียงกระซิบกระซาบดังขึ้น ส่วนใหญ่กำลังพูดคุยกันถึงหนังสือสองเล่มที่เย่เฝยเทียนเอาไป ขั้นตอนการควบคุมมังกรกับทักษะดวงดาวไฟ ช่างน่าขันจริงๆ!
เฟิง ชิ้งซวีคอยฟังเงียบๆ ตลอด ไม่พูดอะไร แม้ว่าเย่เฝยเทียนจะยังคงยิ้มให้เธอ แต่เธอก็ยังคงรู้สึกถึงระยะห่างที่มองไม่เห็นนั้น เหมือนกับที่เธอเคยขอร้องเขาไว้ก่อนหน้านี้ แต่ไม่รู้ทำไม ตอนนี้เธอกลับรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่
...
"ขั้นตอนการควบคุมมังกร ทักษะดวงดาวไฟ?" ยู่เฉิงเห็นหนังสือสองเล่มแล้วก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน เขามองเย่เฝยเทียนแล้วถามว่า "เธอจะฝึกฝนทั้งศิลปะการต่อสู้และมนตรา แล้วฝึกศาสตร์การต่อสู้ก่อนใช่ไหม?"
"อืม นักเวทย์พรหมลิขิตที่เรียกว่าพ่อมด ก็เพราะว่านักเวทย์พรหมลิขิตทุกคนมีนิสัยธรรมชาติ แต่นักเวทย์พรหมลิขิตก็เหมาะกับการฝึกฝนศาสตร์การต่อสู้เช่นกัน ธรรมชาติย่อมไม่ควรพลาดพรสวรรค์ที่สวรรค์ประทานมาให้" เย่เฝยเทียนพยักหน้าพูดว่า "ส่วนที่ฝึกศาสตร์การต่อสู้ก่อน ก็เพราะว่าระดับของฉันตอนนี้ ถ้าฝึกฝนมนตราก็จะมีพลังอ่อนเกินไป ล้วนเป็นมนตราขั้นพื้นฐาน ยังไม่สามารถแสดงพลังอันแข็งแกร่งของพ่อมดได้"
"แล้วทักษะดวงดาวไฟล่ะ?" ยู่เฉิงถามอย่างสงสัย
"มีการเตรียมพร้อม ย่อมไม่มีอันตราย" เย่เฝยเทียนยิ้มอย่างลึกลับ "ถึงอย่างไรทักษะดวงดาวไฟนี้ก็ฝึกฝนได้ง่ายมาก ไม่จำเป็นต้องใช้เวลาเลย"
ยู่เฉิงพยักหน้าโดยไม่ถามอะไรเพิ่มเติม เย่เฝยเทียนพูดต่อว่า "เยาจิงคนนั้นอาจจะเหมือนเดิม ไม่สนใจการแข่งขันข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงที่กำลังจะมาถึง ถ้าเธอไม่เข้าร่วม เจ้าก็พยายามคว้าอันดับหนึ่งในข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้"
"ได้" ยู่เฉิงพยักหน้า เมื่อเย่เฝยเทียนบอกให้เขาทำแบบนั้น เขาก็จะทำ ในการทดสอบทฤษฎีของการสอบฤดูใบไม้ร่วงเขาอยู่ในอันดับกลุ่มสอง หากวันพรุ่งนี้สามารถเอาชนะคนอื่นๆได้ในการแข่งขัน ก็มีโอกาสที่จะคว้าอันดับหนึ่งของข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงมาได้
"ฉันจะไปฝึกฝนก่อน" เย่เฝยเทียนพูดแล้วก็เดินไปยังสถานที่ฝึกฝน เปิดดูขั้นตอนการควบคุมมังกร มองดูตัวอักษรและภาพวาดบนนั้น เขาค่อยๆหลับตาลง ครู่หนึ่งต่อมา เสียงดังแปะๆก็ดังขึ้น รอบตัวเขาปรากฏแสงสว่างของสายฟ้าหลายสาย และยิ่งแรงขึ้นเรื่อยๆ
พลังสายฟ้าที่น่ากลัวเคลื่อนไหวอยู่บนร่างกาย เย่เฝยเทียนจินตนาการถึงมังกรในสมองของเขา มังกรสายฟ้าคำรามและบินวน มังกรบนฟ้า ท่าทางน่าเกรงขามอย่างยิ่ง
ในร่างกายของเขา พลังลมปราณสายฟ้ารวมตัวกันอย่างต่อเนื่อง ค่อยๆกลายเป็นรูปร่างของมังกร เหมือนกับที่อยู่ในพระราชวังชะตากรรม ดูมีชีวิตชีวามาก
คนอื่นๆที่ฝึกฝนขั้นตอนการควบคุมมังกรไม่สามารถทำให้เป็นรูปร่างมังกรได้ตั้งแต่แรก แต่สำหรับเขาแล้วไม่มีความยากลำบากเลย
เมื่อใช้คาถาวิเศษ มังกรสายฟ้าก็พุ่งชนไปมาในร่างกาย ผ่านเส้นเลือด อวัยวะภายใน แขนขาและทั่วร่างกาย เคลื่อนไหวไปทุกส่วนในร่างกาย ใบหน้าของเย่เฝยเทียนกลายเป็นสีแดงในทันที แล้วก็เปลี่ยนเป็นสีขาวซีด ราวกับกำลังทนทุกข์ทรมานอย่างมาก บางครั้งก็ส่งเสียงครางออกมาจากปาก
ขั้นตอนการควบคุมมังกรรุนแรงและไร้คู่ต่อสู้ เป็นกระบวนท่าฝึกฝนการโจมตีร่างกายที่แข็งแกร่งมาก ต้องสร้างหลงหยุนในร่างกาย ทำให้ร่างกายตัวเองเป็นเหมือนมังกร
การฝึกฝนนี้ตั้งแต่กลางวันจนถึงดึก และต่อไปจนถึงรุ่งเช้าของวันที่สอง มีร่างหนึ่งเต้นรำอยู่ในลานบ้าน เคลื่อนไหวอย่างยิ่งใหญ่ ท่าทางน่าเกรงขาม ทุกครั้งที่โจมตีมีรูปร่างมังกรแฝงอยู่ นั่นคือเย่เฝยเทียนกำลังฝึกฝนเทคนิคการต่อสู้ของขั้นตอนการควบคุมมังกร รอบตัวเขาค่อยๆเกิดม่านแสงสายฟ้า ล้อมรอบร่างกาย แฝงรูปร่างของมังกรอย่างชัดเจน ราวกับเป็นมังกรตัวจริง
"โฮก..." เหมือนมีเสียงคำรามของมังกรขนาดใหญ่ดังออกมา เย่เฝยเทียนต่อยออกไปหนึ่งหมัด เกิดเจตจำนงเพื่อการสู้รบที่แข็งแกร่งในท้องฟ้าและแผ่นดิน มีเงามังกรพุ่งออกมาจากร่างกาย ด้านหน้าที่ไกลออกไปมีเสียงดังสนั่น กำแพงพังทลายลงมา
มีร่างหนึ่งวิ่งมา เห็นภาพตรงหน้า แล้วสายตาก็จับจ้องไปที่เย่เฝยเทียน
"หมายความว่าศิลปะการต่อสู้ ขั้นตอนลี้ลับของศาสตร์การต่อสู้" ยู่เฉิงมองดูเย่เฝยเทียนพูด
"เจตจำนงเพื่อการสู้รบแตกออกจากร่างกาย ขั้นตอนการตื่นรู้ชั้นที่เจ็ดแล้ว" เย่เฝยเทียนยิ้ม "ดูเหมือนจะต้องหาคนมาซ่อมแซม บอกว่าเป็นเจ้าฝึกฝนจนทำลายล่ะกัน"
"ให้ฉันรับผิดเหรอ?" ยู่เฉิงตาโตพูด
"แน่นอน" เย่เฝยเทียนยิ้ม แล้วเดินไปที่ห้อง ตอนนี้ร่างกายเปียกโชกไปหมด ต้องอาบน้ำสักหน่อย เตรียมพร้อมสำหรับข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงที่กำลังจะเริ่มขึ้นในวันนี้
ปล. วันจันทร์แล้ว พี่น้องทั้งหลายช่วยโหวตกันหน่อยนะ!


## บทที่ 14 การโต้วาที

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลงมายังโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว โรงเรียนที่มีประวัติศาสตร์หลายร้อยปีนี้ดูเหมือนจะถูกเคลือบด้วยแสงสีทองชั้นหนึ่ง ภายนอกโรงเรียน เสียงผู้คนดังอึกทึก มีคนมามากกว่าเมื่อวานเสียอีก
โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวจัดข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงเป็นเวลาสองวัน วันแรกเป็นการทดสอบทฤษฎี วันที่สองเป็นการโต้วาที
การทดสอบทฤษฎีเป็นการทดสอบความรู้ เป็นการตรวจสอบผลการเรียนรู้ของนักเรียนในรอบหนึ่งปี ส่วนการโต้วาทีเป็นการทดสอบพรสวรรค์และขอบเขต นอกจากนี้ยังมีการแข่งขันต่อสู้ เป็นการทดสอบผลการฝึกฝนของนักเรียนในรอบหนึ่งปี
แม้ว่าความรู้จะสำคัญมาก แต่นี่ก็เป็นโลกของผู้ฝึกตนในที่สุด ความแข็งแกร่งของพลังย่อมตรงไปตรงมากว่าความรู้ ดังนั้นน้ำหนักของการโต้วาทีจึงมากกว่าการทดสอบทฤษฎี
"ตึง ตึง..." ในตอนนี้ พื้นดินนอกโรงเรียนสั่นสะเทือน มีกลุ่มอัศวินกลุ่มหนึ่งมุ่งหน้ามาทางโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวจากที่ไกล ๆ
"กองทัพอัศวินหมีกิรินดำ" เมื่อเห็นกลุ่มอัศวินเหล่านี้ ฝูงชนก็ส่งเสียงอึกทึก อัศวินที่มาถึงนั่งอยู่บนสัตว์ประหลาดกิเลนดำ ทั้งตัวสีดำสนิท ดูสง่างามและน่าเกรงขาม มีตำนานเล่าว่าบรรพบุรุษของกิเลนดำมีสายเลือดกิเลนแท้ ๆ
"เป็นขุนพลคุนช่วย" เมื่อเห็นอัศวินวัยกลางคนที่นำหน้า ผู้คนสองข้างทางก็เปิดทางให้โดยไม่รู้ตัว แสดงความเคารพอย่างจริงใจ ความเคารพนั้นมาจากใจจริง
กองทัพอัศวินหมีกิรินดำ เป็นพ่อมดผู้ปกป้องของเมืองเฉิงโจว ชาวเมืองเฉิงโจวไม่เคยเคารพท่านเมืองเท่ากับกองทัพหมีกิรินดำเลย
"ขุนพลคุนช่วยมาที่โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว คงอยากมาดูลูกสาวของเขาสินะ" มีคนพูดเสียงเบา ลูกสาวของขุนพลคุนกำลังฝึกฝนอยู่ที่โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว นี่ไม่ใช่ความลับอะไร
"คุณเข้าใจผิดแล้ว ขุนพลคุนช่วยมาชมข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว คงเป็นเพราะอยากดูเสาหลักในอนาคตของเมืองเฉิงโจวของเรา" มีคนพูดอย่างจริงจัง คนรอบข้างต่างพยักหน้าเห็นด้วย เยาวชนจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว ในอนาคตหลายคนจะกลายเป็นเสาหลักของเมืองเฉิงโจว และบางคนจะเข้าร่วมกองทัพหมีกิรินดำ ขุนพลคุนช่วยก็เคยเป็นศิษย์ที่จบจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวเช่นกัน
ภายใต้สายตาของทุกคน อัศวินหมีกิรินดำก็เข้าไปในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว ไม่นานหลังจากนั้น ก็มีขบวนคนอีกกลุ่มหนึ่งนั่งรถมังกรมาถึง ขบวนใหญ่โตมาก
"เป็นท่านเมือง" ทุกคนพูดขึ้น ทุกปีท่านเมืองจะมาชมข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวด้วยตัวเอง เพื่อแสดงให้เห็นถึงความสำคัญที่มีต่อโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว ปีนี้ก็ไม่มีข้อยกเว้น
"ดูเหมือนว่าวันนี้ บุคคลสำคัญของเมืองเฉิงโจวมากกว่าครึ่งจะมาชมพิธี"
"อืม หลังจากวันนี้ จะมีบางคนเข้าไปอยู่ในสายตาของบุคคลสำคัญเหล่านั้น"
คนภายนอกพูดคุยกันอย่างคึกคัก ขณะที่ตอนนี้สนามฝึกศิลปะการต่อสู้ของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวก็เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย อัฒจันทร์เต็มไปหมด ศิษย์ของโรงเรียนส่วนใหญ่ก็มาถึงแล้ว แต่ส่วนใหญ่ได้แต่มองดูเท่านั้น มีเพียงผู้ที่ผ่านการทดสอบทฤษฎีเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าร่วมการโต้วาทีในวันนี้ นี่เป็นกฎเหล็กของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว เพื่อเตือนให้ศิษย์ของโรงเรียนให้ความสำคัญกับการเรียนรู้ความรู้
บนอัฒจันทร์ เย่เฝยเทียนเดินมาถึงข้างๆพ่อของเขา เย่ ไป๋ฉวน มองไปรอบๆแล้วถามว่า "พ่อบุญธรรมไม่ได้มาหรือครับ"
เย่ ไป๋ฉวนส่ายหัว แล้วพูดว่า "พ่อบุญธรรมของเจ้าฝากข้อความมาสองประโยค"
"ประโยคอะไรครับ"
"ประโยคแรก อย่าหวั่นไหวต่อความสรรเสริญหรือการดูถูก ประโยคที่สอง เว้นแต่จะเผชิญหน้ากับความตาย อย่าเปิดเผยไพ่ตายทั้งหมดของเจ้าต่อหน้าผู้อื่น" เย่ ไป๋ฉวนกำชับ
"เข้าใจแล้วครับ" เย่เฝยเทียนพยักหน้าอย่างจริงจัง จากนั้นก็มองไปทางยู่เฉิงที่อยู่ข้างๆแล้วถามว่า "พ่อบุญธรรมมีข้อความฝากถึงยู่เฉิงไหมครับ"
เย่ ไป๋ฉวนมองยู่เฉิงแล้วพูดยิ้มๆว่า "เมื่อพวกเจ้าได้เป็นศิษย์อย่างเป็นทางการของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่เรียนในโรงเรียนทุกวัน สามารถกลับบ้านได้บ่อยๆ"
"ครับ" เย่เฝยเทียนพยักหน้าเข้าใจ ส่วนยู่เฉิงแสดงความผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็หายไปอย่างรวดเร็ว
"ไปเถอะ วันนี้ข้าคาดหวังการแสดงของพวกเจ้า" เย่ ไป๋ฉวนยิ้มพูด เย่เฝยเทียนและยู่เฉิงเดินจากไปพร้อมกัน มุ่งหน้าไปยังสนามฝึกศิลปะการต่อสู้ เย่ ไป๋ฉวนมองเงาหลังของทั้งสองคนด้วยรอยยิ้ม ในที่สุดพวกเขาก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
ข้างๆนั้น เฟิง รู่ไห่ก็กำลังกำชับเฟิง ชิ้งซวี พูดกับเธอว่า "เจ้าสอบได้อันดับสองในการสอบทฤษฎี มีพลังรับรู้ลักษณะไฟระดับพื้นดิน และระดับการฝึกฝนก็ถึงระดับเริ่ดเดียวดายที่หกแล้ว ไม่ต้องกังวลมาก ไปเถอะ"
"ค่ะ" เฟิง ชิ้งซวีพยักหน้าเบาๆ มองไปยังเงาด้านหน้าของเย่เฝยเทียน แล้วเดินไปข้างหน้า ไม่รู้ทำไม เธอรู้สึกแปลกๆ ราวกับว่าเย่เฝยเทียนเปลี่ยนไปจากเดิม วันนี้อาจจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเขา
ทางด้านกลุ่มบริษัทมู่หรง มู่หรง วุ่นซานมองไปยังคนที่รับหน้าที่เป็นประธานในการสอบฤดูใบไม้ร่วง แล้วพูดกับมู่หรง เชียวที่อยู่ข้างๆว่า "ในบรรดาผู้เข้าร่วมการสอบฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้ มีคนที่ถึงระดับกลับสู่หนึ่งที่เก้าไม่มาก ถ้าฮัว เจี๋ยหยูไม่สนใจ เจ้าต้องแสดงให้โดดเด่นกว่าคนอื่นทั้งหมด"
"ครับ พ่อ" มู่หรง เชียวพยักหน้า เขามีความมั่นใจในเรื่องนี้
ผู้ที่เป็นประธานในการสอบฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้คือเล้งชิงเฟิง หัวหน้าอุโมงค์ของพระราชวังศาสตร์การต่อสู้ และสือโจวง จักรพรรดิพระราชวังทุรกันดารของโรงเรียนเวทมนตร์ ทั้งสองคนเดินขึ้นมาด้านหน้าแล้วกวาดตามองสนามฝึกศิลปะการต่อสู้อันกว้างใหญ่ จากนั้นสือโจวงก็พูดว่า "ผู้ที่สอบผ่านการทดสอบทฤษฎีของการสอบฤดูใบไม้ร่วงเมื่อวานนี้ จะมีสิทธิ์เข้าร่วมการสอบฤดูใบไม้ร่วงวันนี้ กฎของการสอบคงไม่จำเป็นต้องอธิบาย เหมือนเดิม ตอนนี้ ขึ้นสนามได้"
เมื่อเขาพูดจบ ศิษย์โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวก็เดินเข้าสู่สนามฝึกศิลปะการต่อสู้จากทิศทางต่างๆ
การปรากฏตัวของฮัว เจี๋ยหยูดึงดูดสายตาของคนส่วนใหญ่ในทันที เธอมีรูปร่างหน้าตาที่งดงามเกินไป และพรสวรรค์ก็โดดเด่นเกินไป สิ่งเดียวที่น่าเสียดายคือ เธอไม่เคยต่อสู้ในการสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงมาก่อน เธอเพียงแค่ทดสอบพรสวรรค์และระดับการฝึกฝนเท่านั้น ส่วนการต่อสู้เธอมักจะสละสิทธิ์เสมอ
"ก็สอบได้ที่หนึ่งในการทดสอบทฤษฎีติดต่อกันสามปี แต่เมื่อวานในการสอบฤดูใบไม้ร่วงก็ถูกแย่งอันดับหนึ่งไปเสียแล้ว แต่ครั้งนี้เธอยังคงไม่อยากเข้าร่วมการโต้วาทีอีกหรือ?"
"สำหรับสาวน้อยมหัศจรรย์อย่างเธอ คงไม่มีใครมีคุณสมบัติพอที่จะแข่งขันกับเธอโดยตรงหรอก แม้แต่เกียรติยศอย่างการเป็นที่หนึ่งในการสอบฤดูใบไม้ร่วงก็ยังไม่มีแรงดึงดูดเลยสักนิด ช่างหยิ่งผยองเกินไปจริงๆ"
หลังจากเห็นฮัว เจี๋ยหยู หลายคนก็หันไปมองเย่เฝยเทียนโดยไม่รู้ตัว ศิษย์นอกประตูบางคนแสดงสีหน้าเย็นชา ไอ้หมอนี่ ในที่สุดก็หนีไม่พ้นแล้ว
หลิงเสี่ยว หยาง ซิ่ว และคนอื่นๆ ต่างจ้องมองเย่เฝยเทียนด้วยสายตาเย็นชา ราวกับว่าพวกเขาต่างรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ
เฟิง ชิ้งซวี และมู่หรงชิงยืนอยู่ด้วยกัน พวกเธอก็เห็นเย่เฝยเทียนเช่นกัน มู่หรงชิงอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยว่า: "เมื่อวานเป็นที่หนึ่งในการทดสอบทฤษฎีของการสอบฤดูใบไม้ร่วง ส่องประกายเจิดจ้า แต่ชั่วพริบตาก็จะเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา ฉันอยากเห็นจริงๆ ว่าหลังจากแย่งอันดับหนึ่งในการทดสอบทฤษฎีมาได้ แต่เพราะระดับการฝึกฝนต่ำเกินไปจนถูกไล่ออกจากโรงเรียน เขาจะแสดงสีหน้าแบบไหน ยังจะยิ้มออกอยู่ไหม"
ความคิดของมู่หรงชิงก็เป็นความคิดของคนส่วนใหญ่ ในสายตาของพวกเขา แม้ว่าเย่เฝยเทียนจะได้อันดับหนึ่งในการทดสอบทฤษฎี แต่สามปีที่ผ่านมายังคงอยู่ในขั้นแรกของการฝึกฝน ก็ยังคงเป็นคนไร้ประโยชน์ในการฝึกฝน ในโลกของผู้ฝึกตน แน่นอนว่าไม่มีที่ยืน
เฟิง ชิ้งซวีนึกถึงเมื่อวานที่เห็นเย่เฝยเทียนในหอเก็บตำรา ในใจเกิดความคิดแปลกๆ ขึ้นมา แต่ก็รู้สึกว่าเป็นไปได้ยาก
"เย่เฝยเทียน ได้ยินว่าเมื่อวานเธอไปที่หอเก็บตำรา ยืมหนังสือสองเล่ม เล่มหนึ่งคือขั้นตอนการควบคุมมังกรของศาสตร์การต่อสู้ อีกเล่มคือทักษะดวงดาวไฟของมนตรา?" หลิงเสี่ยวเดินมาจากฝั่งตรงข้ามของเย่เฝยเทียน ส่งเสียงผ่านอากาศ เรื่องที่เย่เฝยเทียนเลือกกระบวนท่าฝึกฝนในหอเก็บตำราเมื่อวานได้แพร่กระจายไปแล้ว
"สมกับเป็นที่หนึ่งในการทดสอบทฤษฎี ช่างแตกต่างจริงๆ" เสียงเยาะเย้ยดังมาจากฝูงชน ไม่ว่าจะเป็นนักพัฒนาวิถีทางวุฒิหรือพ่อมด เมื่อได้ยินชื่อกระบวนท่าฝึกฝนสองอย่างนี้ ต่างก็แสดงสีหน้าเย้ยหยันอย่างชัดเจน
ช่างเป็น คนประหลาดจริงๆ!
"วันนี้ฉันอยากเห็นพลังของกระบวนท่าฝึกฝนสองอย่างนี้จริงๆ แต่กลัวว่าจะมีคนต้องยอมแพ้อีกครั้ง" หลิงเสี่ยวพูดอย่างเย็นชา เมื่อวานเย่เฝยเทียนแย่งอันดับหนึ่งในการทดสอบทฤษฎีไป ทำให้เขาเสียหน้าอย่างสิ้นเชิง แต่วันนี้ คนที่จะอับอายก็จะเป็นแค่เย่เฝยเทียนเท่านั้น
หลายคนต่างรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ ถ้าอันดับหนึ่งในการทดสอบทฤษฎียอมแพ้ มันจะเป็นภาพแบบไหนกัน? ถ้าเย่เฝยเทียนไม่ยอมแพ้ ด้วยระดับการฝึกฝนของเขา จะเอาอะไรมาอวดได้? หากปล่อยพลังออกมา ก็จะถูกไล่ออกจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวใช่ไหม?
ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร อันดับหนึ่งในการทดสอบทฤษฎีที่เมื่อวานรุ่งโรจน์ไร้ขีดจำกัด วันนี้จะต้องอับอายอย่างแน่นอน เมื่อวานเจิดจ้าและน่าตื่นตาตื่นใจเพียงใด วันนี้ ก็จะน่าอับอายเท่านั้น
"เย่เฝยเทียน" เสียงเย็นชาดังขึ้น ทุกคนหันไปมองอีกทิศทางหนึ่ง คนที่พูดคือหยาง ซิ่ว
เมื่อวานในการทดสอบทฤษฎี หยาง ซิ่วเสียหน้าอย่างสิ้นเชิง สามารถจินตนาการได้ว่าในใจเขาคงอัดอั้นความโกรธไว้ตลอดเวลา พร้อมที่จะปลดปล่อยออกมาทุกเมื่อ
"วันนี้ เราจะได้รู้แล้วว่าเจ้าเป็นแค่ทฤษฎีล้วนๆ จริงหรือไม่" หยาง ซิ่วพูดอย่างเย็นชา
นอกจากหลิงเสี่ยวและหยาง ซิ่วแล้ว ยังมีสายตามากมายที่มองไปที่เย่เฝยเทียน ทุกคนต่างมองด้วยสายตาเย็นชา
เย่เฝยเทียนรู้สึกถึงสายตาเหล่านั้น ดวงตาของเขามองไปที่หญิงสาวเหยาหนี่ย่คนนั้นโดยไม่รู้ตัว เมื่อวานนี้รอยยิ้มของเธอทำให้เขาได้รับความเกลียดชังมากมาย ก่อนหน้านี้คนส่วนใหญ่แค่ดูเป็นเรื่องสนุก รอดูความอับอายของเขา แต่ตอนนี้เขากลายเป็นศัตรูของทุกคนไปแล้ว ราวกับว่าทุกคนต่างอยากจะกินเขาทั้งเป็น
"หมอนี่คือเย่เฝยเทียน ที่ได้อันดับหนึ่งในการทดสอบทฤษฎีของการสอบฤดูใบไม้ร่วงเมื่อวานนี้ ดูเหมือนว่าจะไปทำให้คนมากมายโกรธเคืองเข้าแล้วนะ" คนบนอัฒจันทร์มองไปที่ชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มจาง ๆ
"ได้ยินมาว่าเขาอยู่ในขั้นแรกของการตรัสรู้มาสามปี มีแต่พรสวรรค์แต่ไม่รู้จักฝึกฝน ไม่เคยเข้าร่วมข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงมาสามปีติดต่อกัน แต่ครั้งนี้เข้าร่วมอย่างกะทันหัน แล้วยังได้อันดับหนึ่งในการทดสอบทฤษฎีของการสอบฤดูใบไม้ร่วงอีก"
"แต่ดูจากสถานการณ์วันนี้แล้ว ดูเหมือนจะแย่แล้วล่ะ กลายเป็นเป้าหมายของทุกคนไปแล้ว" กลุ่มคนพูดคุยกันเบา ๆ ในชั่วขณะนั้น เย่เฝยเทียนกลายเป็นจุดสนใจอย่างแท้จริง
ความกดดัน ช่างมากมายเหลือเกิน
ตรงกลางสนามฝึกศิลปะการต่อสู้ มีลายเวทมนตร์พลังวิญญาณที่สลักไว้แล้ว สามารถใช้ตรวจสอบพรสวรรค์ในการรับรู้พลังลมปราณของผู้ฝึกฝนได้ แม้ว่าศิษย์โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวจะได้รับการตรวจสอบแล้วตั้งแต่ตอนเข้าเรียน แต่พลังการรับรู้ก็ไม่ได้คงที่ตลอดไป บางคนหลังจากฝึกฝนแล้ว พรสวรรค์ในการรับรู้จะแข็งแกร่งขึ้น
ตอนนี้ มีชายชราคนหนึ่งยืนอยู่หน้าลายเวทมนตร์ เขามองไปรอบ ๆ ที่นักเรียนเดินเข้ามา แล้วพูดว่า "กฎเกณฑ์ก็เหมือนเดิม การต่อสู้ในการสอบฤดูใบไม้ร่วง ใครจะเป็นคนแรก"
"ข้าจะเป็นคนแรก" เสียงหนึ่งดังขึ้น จากนั้นทุกคนก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้าไปตรงกลาง ซึ่งก็คือหลิงเสี่ยวนั่นเอง
เขาเดินไปบนลายเวทมนตร์ หลับตาลงเพื่อรับรู้ลายเวทมนตร์ จากนั้น ลายเวทมนตร์ด้านล่างก็เริ่มส่องแสงสว่างจ้า มีลมพัดแรงรอบ ๆ
ในเวลาเดียวกัน รอบ ๆ ตัวหลิงเสี่ยว มีพลังแห่งลมที่มองไม่เห็นไหลเวียนอยู่อย่างอิสระ เสื้อผ้าของเขาส่งเสียงดังพลิ้วไหวตามแรงลม ชายหนุ่มดูสง่างาม มีเสน่ห์อย่างยิ่ง
"คุณสมบัติลูกเล่นลม พลังการรับรู้ระดับพื้นดิน ระดับการฝึกฝน ตรัสรู้ระดับที่หกระดับเริ่ดเดียวดาย" ชายชราข้างลายเวทมนตร์พูด "จะเข้าร่วมการต่อสู้หรือไม่"
"ข้าท้าเย่เฝยเทียน" หลิงเสี่ยวมองตรงไปข้างหน้า สายตาจับจ้องที่เย่เฝยเทียน เขาเป็นคนแรกที่ก้าวขึ้นมา ก็เพราะอยากจะเห็นเย่เฝยเทียนเผยธาตุแท้ และกลายเป็นตัวตลกอย่างใจร้อน!
ป.ล. อย่าห้ามข้า ข้าจะเริ่มอะไรบางอย่างแล้ว...


## บทที่ 15 ยโสโอหังเกินไป

หลิงเสี่ยวก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงเกลียดเย่เฝยเทียนมากขนาดนี้ บางทีอาจเป็นเพราะว่าเขาเป็นคนไร้ความสามารถในการฝึกฝน แต่กลับไม่มีความรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนไร้ค่า กล้าเกี้ยวพาราสีอาจารย์สาวฉินอี้ มักจะโต้เถียงและหยอกล้อกับเฟิง ชิ้งซวีเสมอ สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่เขาไม่สามารถทำได้ นอกจากนี้ เขายังนั่งข้างๆ ฮัว เจี๋ยหยูในระหว่างการสอบทฤษฎี และหลังจากการสอบเสร็จสิ้น ฮัว เจี๋ยหยูยังยิ้มให้เขาอีกด้วย
ทุกสิ่งทุกอย่างเหล่านี้ ทำให้หลิงเสี่ยวรู้สึกเกลียดชังเย่เฝยเทียนมากขึ้นเรื่อยๆ แค่เห็นใบหน้าหล่อเหลาและมั่นใจของเขา ก็ทำให้เขารู้สึกโกรธ
บางที นี่อาจจะเป็นความอิจฉาก็ได้ เขาอิจฉาที่เย่เฝยเทียนเป็นคนไร้ค่า แต่กลับกล้าทำสิ่งที่เขาไม่กล้าทำมากมาย
ดีที่ทุกอย่างกำลังจะจบลงแล้ว ไอ้คนไร้ยางอายคนนั้น กำลังจะถูกเขาเปิดโปงตัวตนที่แท้จริง และถูกขับไล่ออกจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว
ทุกคนจ้องมองด้วยสายตาเป็นประกาย มองดูเย่เฝยเทียนที่ค่อยๆ เดินเข้าไปตรงกลางสนามฝึกศิลปะการต่อสู้ รอคอยเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น
อันดับหนึ่งในการสอบทฤษฎี? ในโลกของผู้ฝึกตน สิ่งนั้นแทบจะไม่มีความหมายเลย
"ไอ้คนนี้..." ฉินอี้มองหลิงเสี่ยวอย่างอึ้งๆ ท้าทายเย่เฝยเทียนเป็นคนแรกเลย นี่มันไม่ใช่การทำให้เย่เฝยเทียนอับอายหรอกหรือ ไม่ให้โอกาสเลยสักนิด
เธอรู้สึกกังวลแทนเย่เฝยเทียนอยู่ลึกๆ ถ้าเย่เฝยเทียนไม่กล้ารับคำท้าและยอมแพ้ไป การเป็นอันดับหนึ่งในการสอบทฤษฎีก็จะไม่มีประโยชน์
"ไม่คิดว่าจะมีคนลงมือก่อน แต่ก็ดีแล้ว ดูซิว่าเขาจะแสดงต่อไปได้อย่างไร" หยาง ซิ่วพูดอย่างเย็นชา
"ชิงซื่อ มองดูสิ เธอจะได้รู้ว่าการตัดสินใจของเธอถูกต้องแค่ไหน คนน่าอับอายคนนี้ไม่มีค่าพอที่จะยืนอยู่ข้างๆ เธอหรอก" มู่หรงชิงพูดกับเฟิง ชิ้งซวีที่อยู่ข้างๆ
มู่หรง เชียวก็จ้องมองไปข้างหน้า มองร่างของเย่เฝยเทียนด้วยสายตาดูถูก ราวกับไม่เคยสนใจคนแบบนี้มาก่อน แต่เพราะคนคนนี้ ทำให้เขาถูกดันลงมาอยู่ในกลุ่มสองในการสอบทฤษฎี จากที่เคยอยู่ในกลุ่มที่หนึ่ง
การแข่งขันรอบแรกได้ดึงดูดความสนใจจากทุกคน ไม่ใช่เพราะว่าทั้งสองคนที่กำลังจะแข่งขันมีพลังที่แข็งแกร่งมาก แต่เพราะว่าเย่เฝยเทียนนั้น 'โดดเด่น' เกินไป
เห็นเย่เฝยเทียนค่อยๆ เดินเข้าไปตรงกลางสนามฝึกศิลปะการต่อสู้ และหยุดลงตรงข้ามกับหลิงเสี่ยว
"เย่เฝยเทียน คุณยอมรับคำท้าหรือไม่?" ผู้อาวุโสที่อยู่ข้างๆ ถาม ทันใดนั้น ทุกคนก็จ้องมองเย่เฝยเทียน รอคอยคำตอบของเขา
เย่เฝยเทียนยิ้มอย่างสดใส ภายใต้แสงแดด ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูงดงามเป็นพิเศษ
"ผมยอมรับ" เย่เฝยเทียนตอบ ทันใดนั้น หลายคนก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ แล้วก็หัวเราะออกมา ในที่สุด ก็รู้แล้วว่าไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไปสินะ?
"เย่เฝยเทียนมองไปยังชายชราและพูดว่า "ตอนที่ผมเริ่มฝึกฝน พลังการรับรู้ของผมก็อยู่ในระดับท้องฟ้าแล้ว และเนื่องจากผมจะเข้าร่วมการโต้วาที ผมคงไม่จำเป็นต้องผ่านการทดสอบด้วยมาตราเวทย์ใช่ไหมครับ?" หากเขาปฏิเสธการโต้วาที เขาก็จะต้องผ่านการทดสอบเพื่อให้ทุกคนรู้ถึงระดับของเขา แต่หากเข้าร่วมการต่อสู้ ทุกคนก็จะรู้โดยธรรมชาติระหว่างการต่อสู้
"ได้" ชายชราพยักหน้าตกลง
หลิงเสี่ยวยิ้มขึ้นมาทันที เขามองไปที่เย่เฝยเทียนและพูดว่า "กำลังจะถูกตีกลับไปสู่รูปแบบดั้งเดิม ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง?"
"ก่อนหน้านี้ตอนสอบทฤษฎี ผมเคยบอกคุณไปแล้วว่า ถ้าผลลัพธ์ไม่เป็นอย่างที่คุณคิด คุณจะปิดฉากยังไง?" เย่เฝยเทียนมองหลิงเสี่ยวและส่ายหัว "ถ้าตอนนี้คุณยอมรับความพ่ายแพ้ คุณอาจจะไม่ต้องเผชิญกับความผิดหวังและความอับอายที่กำลังจะเกิดขึ้น ไม่อย่างนั้น ด้วยสภาพจิตใจของคุณ ผมเกรงว่าคุณจะรับไม่ไหว"
"เอ่อ..." ทุกคนรู้สึกตกตะลึง แม้แต่ในตอนนี้ เย่เฝยเทียนก็ยังสามารถพูดจาโอหังได้ขนาดนี้ ไอ้หมอนี่บ้าไปแล้วจริงๆ หรือ?
"ในเวลาคับขัน นายยังสามารถแสร้งทำได้ขนาดนี้" หลิงเสี่ยวโกรธจัด พลังจิตแห่งลมของเขาระเบิดออกมาอย่างบ้าคลั่ง เขาเหยียบพื้นและพุ่งตัวไปหาเย่เฝยเทียนราวกับสายลม
หลิงเสี่ยวเป็นพ่อมดลม ที่ตรัสรู้ถึงระดับที่หกคือระดับเริ่ดเดียวดาย เมื่อวิ่งขึ้นมา ทั้งร่างของเขากลายเป็นเงาร่างที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ในชั่วพริบตาก็มาถึงตรงหน้าของเย่เฝยเทียน ในฐานะผู้ที่อยู่ในระดับเริ่ดเดียวดาย เขาสามารถปล่อยเวทย์มนต์ระดับต้นโดยใช้พลังลมปราณภายในร่างกายได้แล้ว แต่เขาไม่ได้ทำ การใช้เวทย์มนต์กับเย่เฝยเทียนนั้นถือว่าให้เกียรติเขามากเกินไป กำปั้นเดียวก็เพียงพอที่จะทำลายเขาได้แล้ว
"ระวัง!" ฉินอี้ที่อยู่ห่างออกไปอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมา เมื่อเห็นหลิงเสี่ยวโจมตีอย่างรุนแรงเช่นนั้น เธอก็รู้สึกกังวลอย่างมาก ถ้าเย่เฝยเทียนอยู่ในขอบเขตการสะสมพลังจริงๆ เขาจะไม่สามารถรับมือกับหมัดนี้ได้เลย หลิงเสี่ยวลงมือหนักมากโดยไม่มีความยั้งคิดเลย
แม้ว่าทุกคนจะรู้สึกไม่ชอบเย่เฝยเทียน แต่เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะถูกหมัดนี้ทำให้บาดเจ็บสาหัส พวกเขาก็อดที่จะรู้สึกเห็นใจเล็กน้อยไม่ได้ หมัดนี้ลงไป คงจะน่าเวทนา
มู่หรง เชียว, มู่หรงชิง และหยาง ซิ่ว กลับยิ้มเย็นชามองดูเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ โดยไม่มีความสงสารแม้แต่น้อย
ราวกับว่าพวกเขากำลังรอคอยฉากที่กำลังจะเกิดขึ้นอย่างใจจดใจจ่อ
"ตูม" เสียงทุ้มดังขึ้น ภาพที่ทุกคนจินตนาการไว้ไม่ได้เกิดขึ้น ร่างของหลิงเสี่ยวหยุดนิ่ง ร่างกายที่ห่อหุ้มด้วยลมไม่ขยับเขยื้อน กำปั้นของเขาไม่ได้ชนเข้ากับร่างของเย่เฝยเทียน แต่กลับถูกมือข้างหนึ่งจับไว้แน่น
"นี่มัน..." ม่านตาของทุกคนหดเล็กลง ตรึงอยู่กับที่ ในสนามฝึกศิลปะการต่อสู้ เย่เฝยเทียนยังคงยืนตระหง่านราวกับภูเขา เมื่อหมัดของหลิงเสี่ยวมาถึง เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นมา ก็สามารถหยุดการโจมตีที่เต็มไปด้วยพลังอันน่าเกรงขามนี้ไว้ได้
คนที่ไร้พรสวรรค์ในการฝึกฝน ตรัสรู้เพียงขั้นแรกคือขั้นตอนการสะสมพลัง เป็นไปได้หรือ?
ฉินอี้, เฟิง ชิ้งซวี, หยาง ซิ่ว, มู่หรงชิง... สายตานับไม่ถ้วนจ้องมองไปที่เย่เฝยเทียน แสดงสีหน้าตกตะลึงและช็อค การที่สามารถรับหมัดนี้ได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ เย่เฝยเทียนจะต้องอยู่ในระดับเดียวกับหลิงเสี่ยวเป็นอย่างน้อย
นั่นหมายความว่า เย่เฝยเทียนอย่างน้อยก็ต้องเป็นผู้ฝึกตนในศาสตร์การต่อสู้ที่ตรัสรู้ถึงระดับที่หกคือระดับเริ่ดเดียวดาย"
"นี่...เป็นไปได้ยังไง?" หลิงเสี่ยวจ้องมองไปข้างหน้า เขารู้สึกว่ากำปั้นของเขาชนเข้ากับพลังมหาศาล ไม่สามารถเคลื่อนไหวไปข้างหน้าได้แม้แต่นิดเดียว
"ฉันให้โอกาสนายแล้วนะ" เย่เฝยเทียนมองหลิงเสี่ยว จากนั้นพลังต่อสู้อันทรงพลังก็พุ่งออกมาจากร่างกายของเขาอย่างรุนแรง แผ่ซ่านไปทั่วร่าง
"หมายความว่าศิลปะการต่อสู้ ตรัสรู้ชั้นที่เจ็ด ขั้นตอนลี้ลับ" เมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงบนร่างกายของเย่เฝยเทียน ทุกคนต่างตกตะลึง ตำนานเด็กไร้ความสามารถของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวคนนี้ กลับเป็นผู้ฝึกตนที่ตรัสรู้ถึงชั้นที่เจ็ด
ยิ่งไปกว่านั้น พรสวรรค์การรับรู้ศาสตร์การต่อสู้ของเขายังอยู่ในระดับท้องฟ้า และเมื่อวานนี้ เขายังได้อันดับหนึ่งในการทดสอบทฤษฎีของการสอบฤดูใบไม้ร่วงอีกด้วย
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว เขาสมควรได้รับคำว่าอัจฉริยะอย่างแท้จริง
แต่อัจฉริยะคนนี้กลับถูกคนมากมายเยาะเย้ย หัวเราะเยาะ และดูถูกลับหลัง
"ไอ้หมอนี่ ทำให้ฉันโมโหจริงๆ" ดวงตางามของฉินอี้เปล่งประกายแวบหนึ่ง เขาก้าวเข้าสู่ขั้นตอนลี้ลับแล้วหรือนี่ ถูกเขาหลอกอย่างหนัก นึกถึงการพนันกับเย่เฝยเทียน ฉินอี้รู้สึกว่าใบหน้าของเธอร้อนผ่าวเล็กน้อย หมอนั่นไร้ยางอายเสมอ ถ้าเขาจริงๆ แล้วเสนอข้อเรียกร้องที่ไม่เหมาะสมในชั้นเรียนของเธอ เธอจะต้องยอมรับเขาจริงๆ หรือ?
แม้จะรู้สึกหงุดหงิดบ้าง แต่ฉินอี้ก็ยังรู้สึกดีใจในใจ ดูเหมือนว่าเด็กหนุ่มอัจฉริยะที่มีพลังการรับรู้ระดับท้องฟ้าคนนั้นเมื่อหลายปีก่อน ไม่เคยตกต่ำลงเลย
แต่สิ่งที่แปลกก็คือ เขาฝึกฝนมาถึงระดับนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
เฟิง ชิ้งซวีจ้องมองเด็กหนุ่มในสนามฝึกศิลปะการต่อสู้อย่างเหม่อลอย จู่ๆ ก็รู้สึกหดหู่ขึ้นมา คนไร้ความสามารถในการฝึกฝนหรือ? เธอนึกถึงคำพูดที่พ่อบอกกับเธอเมื่อวานโดยไม่รู้ตัว ซุ่มซ่อนตัวอยู่ในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวสามปี ไม่ส่งเสียงจนกว่าจะถึงเวลา พอส่งเสียงก็ทำให้ทุกคนตกตะลึง สายตาดูถูกมากมายเพียงใด เย่เฝยเทียน จะเป็นเด็กหนุ่มธรรมดาได้อย่างไร!
มู่หรงชิงที่อยู่ข้างๆ เธอมีสีหน้าไม่ดีเอาเสียเลย หยาง ซิ่วก็เช่นกัน
สีหน้าของทุกคนล้วนน่าทึ่งมาก
เย่เฝยเทียนมองหลิงเสี่ยว มุมปากเผยรอยยิ้มบางๆ แล้วถามว่า "รู้สึกยังไงบ้าง?"
นี่คือคำถามที่หลิงเสี่ยวเคยถามเขาก่อนหน้านี้ ตอนนี้ ส่งคืนให้อีกฝ่าย
หลิงเสี่ยวตื่นจากความตกตะลึง เขารีบถอนกำปั้นกลับทันทีและพยายามถอยหลัง การต่อสู้ระยะประชิดกับผู้ฝึกตนศาสตร์การต่อสู้ไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดอย่างเห็นได้ชัด ตอนนี้ต้องถอยห่างออกไปก่อน เขายังมีโอกาส...
"โครม!" ก่อนที่หลิงเสี่ยวจะทันคิดอะไรมากไปกว่านี้ ขาขวาของเย่เฝยเทียนก็กวาดเข้าที่หน้าอกของเขาโดยตรง พลังอันมหาศาลทำให้ร่างของหลิงเสี่ยวลอยขึ้นในอากาศ ก่อนจะตกลงไปไกลบนพื้น เขาครางเบาๆ มีเลือดไหลออกมาจากมุมปาก เห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บไม่เบา
เย่เฝยเทียนลุกขึ้นจากพื้น ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย สายตาของเด็กหนุ่มเผยความดุร้าย จ้องมองเย่เฝยเทียน
"นี่คือสิ่งที่เธออยากให้ฉันตลอดมา ตอนนี้ ได้รู้สึกด้วยตัวเองแล้วสินะ?" เย่เฝยเทียนไม่ได้รู้สึกสงสาร เขากับหลิงเสี่ยวไม่เคยมีความแค้นกันมาก่อน แต่อีกฝ่ายกลับทำราวกับมีความแค้นฝังลึกกับเขา พยายามทุกวิถีทางที่จะทำให้เขาอับอาย ราวกับการเห็นเขาออกจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวอย่างอัปยศอดสูจะทำให้เขาได้อะไรสักอย่าง และหมัดที่หลิงเสี่ยวต่อยเมื่อครู่ก็ไม่ได้ออมแรงเลยแม้แต่น้อย
ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็เหมือนกับที่เขาพูดไว้ สิ่งที่หลิงเสี่ยวกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ ก็คือสิ่งที่หลิงเสี่ยวต้องการจะทำกับเขานั่นเอง
"ฉันจะตอบแทนเธอแน่" หลิงเสี่ยวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปในฝูงชน ดูเหงาหงอย
ทุกคนมองไปที่เด็กหนุ่มหน้าตาดีกลางสนามฝึกศิลปะการต่อสู้ ที่แท้การสอบเมื่อวานก็ไม่ใช่แค่ความสำเร็จชั่วคราว
"แม้ว่าจะตื่นขึ้นสู่ขุมที่เจ็ดอัศจรรย์ แล้วอย่างไรล่ะ มันคู่ควรให้เธอภูมิใจขนาดนั้นเชียวหรือ ดูเหมือนว่าเธอจะคิดว่าตัวเองเก่งเกินไปแล้ว" เสียงเย็นชาดังขึ้น คนที่พูดคือหยาง ซิ่ว เขาจ้องมองเย่เฝยเทียนแล้วพูดว่า "และเนื่องจากเธอเป็นผู้ฝึกตนทางศาสตร์การต่อสู้ขั้นตอนลี้ลับ ส่วนฉันเป็นพ่อมดขั้นตอนลี้ลับ พอดีเลยที่จะได้ทดสอบประเด็นที่โต้เถียงกันในการสอบเมื่อวาน ฉันขอท้าประลองกับเธอ"
เมื่อวานในการสอบ เย่เฝยเทียนและหยาง ซิ่วได้โต้เถียงกันเรื่องความแข็งแกร่งของผู้ฝึกตนทางศาสตร์การต่อสู้และพ่อมดในขั้นตอนการตื่นขึ้น เย่เฝยเทียนเห็นว่าในการต่อสู้หมู่ผู้ฝึกตนทางศาสตร์การต่อสู้มีโอกาสชนะมากกว่า ผู้อาวุโสของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวก็เห็นด้วยกับความคิดของเขา ดังนั้นตอนนี้ก็เหมือนกับที่หยาง ซิ่วพูด สามารถลองดูได้
"จะรับคำท้าไหม?" หยาง ซิ่วจ้องมองเย่เฝยเทียนพูด
เย่เฝยเทียนกวาดตามองหยาง ซิ่วอย่างไม่ใส่ใจแล้วพูดว่า "การสอบเธอก็แพ้แล้ว การประลองเธอยิ่งไม่ไหว เมื่อวานอับอายไม่พอหรือไง ยังจะมาอีกรอบ?"
"ไอ้หมอนี่ หยิ่งจองหองเกินไปแล้วนะ" ทุกคนได้ยินคำพูดอวดดีของเย่เฝยเทียน ผู้ฝึกตนทางศาสตร์การต่อสู้คนหนึ่งกล้าดูถูกพ่อมดอย่างนี้ ช่างหยิ่งผยองเหลือเกิน
"จะรับคำท้าไหม?" หยาง ซิ่วตะโกนด้วยความโกรธ หน้าตาบึ้งตึง
"ทำไมทุกคนถึงไม่เชื่อในสิ่งที่ฉันพูดนะ" เย่เฝยเทียนดูเหมือนจะรู้สึกหงุดหงิด ยักไหล่แล้วพูดว่า "ถ้าอย่างนั้น ก็ต้องตามใจเธอแล้วละ"
"จริงๆ เลย หยิ่งเกินไปแล้ว" คนของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวมองดูท่าทางไม่ใส่ใจของเย่เฝยเทียนด้วยความงงงวย แม้ว่าเธอจะเป็นอัจฉริยะจริงๆ ก็ไม่ควรดูถูกพ่อมดที่อยู่ในระดับเดียวกันแบบนี้สิ? ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผู้ฝึกตนทางศาสตร์การต่อสู้กล้าที่จะหยิ่งผยองต่อหน้าพ่อมดแบบนี้?
"เด็กคนนี้ น่าต่อยจริงๆ" คนบนอัฒจันทร์ก็รู้สึกงงงวยเช่นกัน
ป.ล. ฉันรู้ว่าในใจของพวกคุณ ฉันก็น่าต่อยเหมือนกัน แต่เชื่อฉันเถอะ ฉันบริสุทธิ์ใจนะ!


## บทที่ 16 ความหยิ่งทะนงของวัยหนุ่มสาว

หยาง ซิ่วก้าวไปทีละก้าวสู่ใจกลางของสนามฝึกศิลปะการต่อสู้ที่มีมาตราเวทย์ ในชั่วพริบตา มาตราเวทย์ก็สว่างไสวด้วยแสงอันเจิดจ้า พลังเปลวไฟอันร้อนแรงพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง
พลังรับรู้ลักษณะไฟ ระดับท้องฟ้า ขุมพลัง ขั้นตอนลี้ลับชั้นที่เจ็ด
พลังงานวิญญาณอัคคีรอบๆ ดูเหมือนจะเกิดการสั่นพ้องกับหยาง ซิ่ว พันรอบร่างกายของเขา หมุนวนไม่หยุด รวมตัวกันเป็นแถว ในชั่วขณะ ทุกคนก็เห็นเปลวไฟรอบกายหยาง ซิ่วกลายเป็นงูเพลิงหลายตัว พ่นไฟไปทางที่เย่เฝยเทียนยืนอยู่
"มนตรา" ทุกคนจ้องมองร่างของหยาง ซิ่ว พ่อมดในขั้นตอนลี้ลับสามารถสั่นพ้องกับระดับพลังพิเศษในฟ้าดินได้แล้ว รวบรวมมนตราอันทรงพลังเพื่อโจมตี และโดยทั่วไปแล้ว พลังระเบิดของมนตราจะแข็งแกร่งกว่าเทคนิคการต่อสู้ของนักพัฒนาวิถีทางวุฒิ
"ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ เจ้าบอกว่านักพัฒนาวิถีทางวุฒิสามารถล้อมแต่ไม่โจมตี เพื่อเหนื่อยล้าพ่อมดได้ ข้าอยากเห็นนักว่าเจ้าจะเอาชนะข้าได้อย่างไร" ร่างของหยาง ซิ่วเปี่ยมด้วยความภาคภูมิใจและมั่นใจอย่างแรงกล้า นั่นคือความภาคภูมิใจของพ่อมด
"ก่อนหน้านี้ตอนสอบ อาจารย์ก็เตือนเจ้าแล้ว คนเก่งก็เก่ง ให้เจ้าพิจารณาตัวเองให้ดี ดูเหมือนเจ้าจะไม่ได้พิจารณาตัวเองเลย" เย่เฝยเทียนมองหยาง ซิ่วพลางยิ้มบางๆ กล่าวว่า "เมื่อวานที่ข้าพูด หมายถึงกรณีทั่วไป แต่วันนี้เผชิญหน้ากับเจ้า ข้าไม่จำเป็นต้องเสียเวลากับเจ้าเลย"
พูดพลาง เย่เฝยเทียนก็ก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว ร่างกายของเขาแผ่เจตจำนงเพื่อการสู้รบอันทรงพลังออกมา ราวกับรวมตัวเป็นกระแสใหญ่ พุ่งออกมาอย่างดุดัน
"เขาจะปะทะกับหยาง ซิ่วตรงๆ เลยหรือ?" ทุกคนได้ยินคำพูดของเย่เฝยเทียนก็รู้สึกงงงวย ไอ้หมอนี่ ศาสตร์การต่อสู้ขั้นตอนลี้ลับ จะปะทะกับพ่อมดโดยตรงเลยหรือ? ประลองกับมนตราอันทรงพลังของหยาง ซิ่ว?
"ดูเหมือนจะลืมตัวไปหน่อย" มีคนเยาะเย้ย
หยาง ซิ่วก็ยิ้ม ยิ้มอย่างเยาะเย้ยเป็นพิเศษ เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าเช่นกัน เดินไปทางเย่เฝยเทียน งูเพลิงที่วนรอบตัวเขารวมตัวกันไม่หยุด กลายเป็นงูเพลิงขนาดมหึมา ดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก พื้นที่ตรงหน้าหยาง ซิ่วกลายเป็นพื้นที่ปั่นป่วนวุ่นวาย งูเพลิงขนาดมหึมาดูเหมือนจะกลืนกินทุกสิ่ง
"ไอ้หมอนี่ บ้าไปแล้วหรือ" ฉินอี้เห็นมนตราเปลวไฟอันน่าสะพรึงกลัวตรงหน้าหยาง ซิ่ว มองเย่เฝยเทียนด้วยความกังวล นี่คือมนตรา มีพลังระเบิดสูงมาก เขาอาจจะตกอยู่ในอันตรายได้
"ถ้าเช่นนั้น วันนี้ก็ต้องสอนเจ้าว่าควรทำตัวอย่างไรเสียแล้ว" หยาง ซิ่วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ร่างกายของเขาวิ่งไปข้างหน้า
รอบกายเย่เฝยเทียนเต็มไปด้วยเจตจำนงเพื่อการสู้รบอันแรงกล้า เขาก็วิ่งออกไปข้างหน้าเช่นกัน ร่างกายของทั้งสองคนราวกับสายฟ้าสองสาย เคลื่อนที่เข้าใกล้กันที่กลางสนามฝึกศิลปะการต่อสู้
ในขณะนั้นเอง เจตจำนงเพื่อการสู้รบรอบกายเย่เฝยเทียนพลันเปลี่ยนเป็นสีม่วง ม่านแสงสีม่วงอันทรงพลังวนรอบร่างกาย แฝงไปด้วยกลิ่นอายของมังกร
ดูเหมือนจะมีเสียงร้องของมังกรดังออกมาจากร่างของเย่เฝยเทียน หลายคนมองภาพนี้ด้วยความตกตะลึง แทบจะในเวลาเดียวกัน ร่างของเย่เฝยเทียนและหยาง ซิ่วก็เข้าใกล้กัน ทั้งสองคนปล่อยการโจมตีของตนออกมาพร้อมกัน
หยาง ซิ่วตะโกนด้วยความโกรธ งูเพลิงกลืนกินทุกสิ่ง พุ่งเข้าใส่ร่างของเย่เฝยเทียนอย่างบ้าคลั่ง
"โฮก...!" เสียงคำรามของมังกรดังขึ้น เย่เฝยเทียนราวกับกลายร่างเป็นมังกรจริง เขายื่นแขนออกไปข้างหน้า ทันใดนั้นเงามังกรสีม่วงก็พุ่งทะลุออกมาจากร่างของเขา มังกรพลังโกรธทะลักทะเล
มังกรสายฟ้าสีม่วงและงูเพลิงปะทะกันตรงกลาง เพียงชั่วพริบตาเดียว งูเพลิงก็หมดแรงลงภายใต้การโจมตีของมังกรสายฟ้า ค่อยๆ จางหายไป ส่วนมังกรสายฟ้าสีม่วงยังคงพุ่งไปข้างหน้าต่อ พุ่งชนเข้าที่ร่างของหยาง ซิ่ว เจตจำนงเพื่อการสู้รบแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย หยาง ซิ่วก็เหมือนกับหลิงเสี่ยวถูกซัดกระเด็นออกไป คราวนี้ลอยไปไกลกว่าเดิม ตกลงมาอย่างแรงกว่าเดิมด้วย
"ขั้นตอนการควบคุมมังกร นี่คือเทคนิคการต่อสู้มังกรพลังโกรธทะลักทะเลจากขั้นตอนการควบคุมมังกร" บรรดาศิษย์นอกประตูต่างมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง เมื่อวานเย่เฝยเทียนไปยืมขั้นตอนการควบคุมมังกรจากหอเก็บตำรา ถูกคนมากมายเยาะเย้ย ในสายตาพวกเขา ขั้นตอนการควบคุมมังกรเป็นเพียงของไร้ประโยชน์ ไม่สามารถฝึกฝนได้
แต่ในตอนนี้ การโจมตีครั้งเดียวของเย่เฝยเทียนเหมือนเป็นการตบหน้าอย่างแรง ทำให้คนที่เคยเยาะเย้ยเย่เฝยเทียนรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าจนแสบร้อน ใครบอกว่าขั้นตอนการควบคุมมังกรฝึกฝนไม่ได้? เย่เฝยเทียนใช้ความจริงบอกพวกเขาว่า สิ่งที่พวกเขาทำไม่ได้ ไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะทำไม่ได้
"เพียงแค่หนึ่งวัน เขาฝึกขั้นตอนการควบคุมมังกรได้แล้วหรือ? นี่เป็นเรื่องจริงหรือ" มีศิษย์นอกประตูบางคนรู้สึกสั่นสะท้านในใจ แทบไม่อยากจะเชื่อ
"พลังสายฟ้า เขาไม่ใช่แค่นักรบ เขาใช้พลังสายฟ้า"
ที่ด้านหน้าของสนามฝึกศิลปะการต่อสู้ ศิษย์อย่างเป็นทางการและอาจารย์มากมายของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวต่างจ้องมองเย่เฝยเทียนอย่างเขม็ง ในหัวของพวกเขาพร้อมใจกันปรากฏเสียงหนึ่งขึ้นมา ศิลปะการต่อสู้และมนตรา เย่เฝยเทียน เขาฝึกฝนพลังสายฟ้า แต่กลับเป็นนักรบขั้นซวนเหมี่ยว ใช้พลังสายฟ้าปล่อยเทคนิคการต่อสู้
"ทำไมถึงไม่เชื่อฉันล่ะ?" เย่เฝยเทียนมองร่างอันน่าสงสารของหยาง ซิ่วพลางถอนหายใจ เขาก้าวเดินไปข้างหน้า มาถึงบนลายเวทมนตร์พลังวิญญาณ มองไปรอบๆ สนามฝึกศิลปะการต่อสู้อันกว้างใหญ่ แล้วเอ่ยขึ้นว่า "ลืมบอกไปก่อนหน้านี้ นอกจากพลังการรับรู้พลังลมปราณของสวรรค์และโลกในศาสตร์การต่อสู้จะเป็นระดับท้องฟ้าแล้ว พลังการรับรู้คุณสมบัติเหนือธรรมชาติของฟ้าผ่าของฉัน...ก็เป็นระดับท้องฟ้าเช่นกัน"
เมื่อเสียงพูดจบลง ลายเวทมนตร์ก็สว่างวาบขึ้นด้วยแสงสายฟ้าที่เจิดจ้า รอบกายของเย่เฝยเทียนมีแสงสายฟ้าไหลเวียน ดูศักดิ์สิทธิ์อย่างยิ่ง
ในขณะนี้ ทุกคนต่างจ้องมองร่างของชายหนุ่มที่ยืนอย่างเหนือชั้น ราวกับมองเห็นความหยิ่งผยองของวัยเยาว์จากตัวเขา
สามปี ถูกคนดูถูก ถูกเยาะเย้ยนับครั้งไม่ถ้วน แม้ชายหนุ่มจะรับมือด้วยรอยยิ้มและคำพูดสบายๆ ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะและคำด่าทอ แต่ในใจของเขา จะไม่เคยรู้สึกไม่พอใจได้อย่างไร ตอนนี้เขายืนอยู่กลางเวที เหมือนกับกวาดล้างความอัดอั้นตันใจตลอดสามปีออกไปจนหมดสิ้น
เขา เย่เฝยเทียน สอบได้ที่หนึ่งในการสอบ พลังการรับรู้พลังลมปราณของสวรรค์และโลกในศาสตร์การต่อสู้ระดับท้องฟ้า พลังการรับรู้คุณสมบัติเหนือธรรมชาติของฟ้าผ่าระดับท้องฟ้า ระดับการฝึกฝน ขั้นตรัสรู้ระดับที่เจ็ด ขั้นตอนลี้ลับ
เฟิง ชิ้งซวีมองร่างของชายหนุ่มที่เปล่งประกายอย่างเจิดจ้า ดวงตางามของเธอดูหม่นหมองลงเล็กน้อย ตอนนี้เธอเพิ่งเข้าใจว่า วันนั้นที่เย่เฝยเทียนมาหาเธอ ต้องการชวนเธอไปฝึกฝนด้วยกัน ไม่ได้มีเจตนาจะฉวยโอกาสกับเธอ แต่เป็นเพราะเขามีระดับการฝึกฝนที่สูงกว่าเธอจริงๆ อยากจะช่วยเหลือเธอ ถึงได้ชวนเธอไปฝึกฝนด้วยกัน แต่วันนั้น เธอปฏิบัติต่อเขาอย่างไร?
มู่หรงชิงขวางหน้าไว้แต่เธอกลับไม่ได้ห้าม ยังพูดอีกว่า ต้องรักษาระยะห่างไว้บ้าง
ตอนนี้เธอนึกถึงท่าทางส่ายหน้าอย่างจนใจของชายหนุ่มตอนที่จากไปวันนั้น อดรู้สึกปวดใจไม่ได้ เธอโตขึ้นจริงๆ แล้วหรือ? จะไม่เสียใจจริงๆ หรือ? ที่แท้ทั้งหมดนี้ ก็เป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น
บางทีทุกอย่างอาจจะเป็นไปตามที่พ่อพูดไว้ ที่เธอรักษาระยะห่างกับเย่เฝยเทียน อาจเป็นเพราะเธอคิดว่าเย่เฝยเทียนไม่คู่ควรกับเธอก็เป็นได้
"ช่างโอหังอวดดีจริงๆ" มู่หรงชิงที่ยืนอยู่ข้างๆพูดออกมาด้วยสีหน้าเย็นชาเป็นพิเศษ จ้องมองร่างของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่กลางสนามฝึกศิลปะการต่อสู้ ราวกับว่าถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่ยอมรับความจริงอยู่ดี
ตอนนี้เฟิง ชิ้งซวีรู้สึกว่าคำพูดของเธอฟังแล้วแสลงหูไปหน่อย และนึกถึงคำพูดที่มู่หรงชิงเคยพูดกับตัวเองในอดีต คิดในใจว่าทำไมตอนนั้นตัวเองถึงได้เชื่อเธอมากขนาดนั้น
เย่เฝยเทียนยังคงยืนอยู่บนมาตราเวทย์ สายตาของเขาหันไปมองร่างงดงามคนหนึ่ง
ฮัว เจี๋ยหยูรู้สึกได้ว่าเย่เฝยเทียนกำลังมองมาที่เธอ เมื่อเห็นสีหน้าที่ดูเหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้มของอีกฝ่าย เธอก็รู้สึกไม่ค่อยดีขึ้นมา
"เยาจิง ไม่ได้ทำให้เธอผิดหวังใช่ไหม?" เย่เฝยเทียนยิ้มอย่างสดใส สายตาเต็มไปด้วยความรักใคร่ ทันใดนั้นทั้งสนามก็เงียบกริบลงอีกครั้ง
เยาจิง? คำเรียกนี้ฟังดูมีความสนิทสนมอยู่บ้าง
และประโยคที่เย่เฝยเทียนพูดว่า "ไม่ได้ทำให้เธอผิดหวังใช่ไหม" ราวกับว่าพวกเขามีข้อตกลงอะไรกันไว้ ยิ่งทำให้คนคิดไปไกล
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขานึกถึงเมื่อวานที่ฮัว เจี๋ยหยูนั่งข้างๆ เย่เฝยเทียนระหว่างการสอบ และตอนที่จากไปเธอหันกลับมายิ้มให้เย่เฝยเทียนพร้อมกับพูดว่า "พรุ่งนี้ ฉันรอดูการแสดงของเธอนะ"
เมื่อคิดแบบนี้ สีหน้าของหลายคนก็เปลี่ยนไป อย่างนี้นี่เอง พวกเขาสองคน...
ดวงตาสวยของฮัว เจี๋ยหยูเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อมองเห็นรอยยิ้มของเย่เฝยเทียน เธอก็ได้เรียนรู้ถึงความไร้ยางอายของเขาอีกครั้ง
เมื่อวานเธอพูดประโยคเดียวทำให้เย่เฝยเทียนกลายเป็นเป้าสายตาของทุกคน ตอนนี้เย่เฝยเทียนก็กำลังตั้งใจจะแก้แค้นอย่างชัดเจน
เย่เฝยเทียนแน่นอนว่าตั้งใจทำแบบนี้ เยาจิงคนนี้คิดจะทำร้ายเขา เขาจะยอมเสียเปรียบได้อย่างไร
สายตานับไม่ถ้วนจับจ้องไปที่ฮัว เจี๋ยหยู ดูเหมือนจะรอให้เธอปฏิเสธคำพูดของเย่เฝยเทียน
ดวงตาสวยของฮัว เจี๋ยหยูเป็นประกาย จากนั้นภายใต้สายตาของทุกคน ดวงตาที่สวยงามราวกับดวงดาวของเธอก็เปล่งประกายยิ้มที่งดงามราวกับเมืองทั้งเมือง เธอพูดว่า "อืม ฉันพอใจมากเลยล่ะ"
เสียงของเธอนุ่มนวลและไพเราะ เมื่อเห็นรอยยิ้มที่ผุดขึ้นบนใบหน้าอันงดงามสมบูรณ์แบบของสาวน้อย ทุกคนรู้สึกเหมือนหัวใจของตัวเองกำลังละลาย ความรู้สึกนั้นเหมือนกับกำลังตกหลุมรัก แต่ในขณะเดียวกัน พวกเขาก็ได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองแตกสลาย เพราะรอยยิ้มนั้นเป็นรอยยิ้มที่เบ่งบานให้กับเด็กหนุ่มอีกคนหนึ่ง
ฮัว เจี๋ยหยู เทพธิดาในฝันของผู้คนนับไม่ถ้วน ที่กล้าแค่ชื่นชมจากระยะไกล ไม่กล้าที่จะลบหลู่แม้แต่น้อย ไม่เคยเห็นเธอพูดแบบนี้หรือยิ้มแบบนี้ให้กับใครมาก่อน
หยาง ซิ่วไม่เคยทำได้ มู่หรงเชียวก็ไม่เคยทำได้ แต่วันนี้มีคนทำได้แล้ว
เมื่อเห็นภาพนี้ ความรู้สึกผิดหวังในใจของเฟิง ชิ้งซวียิ่งรุนแรงขึ้น อ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง เธออายุสิบห้าปี งดงามราวกับหยกแกะสลัก เป็นหนึ่งในสาวงามระดับท็อปในหมู่ศิษย์นอกประตูของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าสาวน้อยมหัศจรรย์คนนั้น ก็ยังคงหมองไปอยู่ดี
เย่เฝยเทียนก็ถูกสะกดเช่นกัน รอยยิ้มของสาวน้อยช่างสมบูรณ์แบบเหลือเกิน รอยยิ้มสดใสนั้นราวกับสามารถละลายทุกสิ่งได้ แต่ในขณะเดียวกัน รอยยิ้มนี้กลับทำให้เย่เฝยเทียนงุนงงไปด้วย
"เย่เฝยเทียน ฉันท้าทายเธอ"
"นางในฝันของฉัน ฉันก็จะท้าทายเธอเหมือนกัน..." เสียงโกรธแค้นดังก้องไปทั่วสนามฝึกศิลปะการต่อสู้ เย่เฝยเทียนสะดุ้งเฮือก
ผู้เข้าร่วมข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงที่อยู่ในขั้นตอนการตื่นขึ้นระดับที่แปดและเก้าเพียงไม่กี่คนต่างอยากจะพุ่งออกมาทันที เพื่อทำร้ายเย่เฝยเทียนอย่างรุนแรง
"นับว่าเธอโหดร้าย" เย่เฝยเทียนแอบด่าในใจ มองฮัวเจี๋ยหยูอย่างหมดคำพูด เห็นดวงตางามของสาวน้อยยังคงมองเขาด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน ยิ่งเป็นเช่นนี้ ยิ่งทำให้ผู้คนโกรธแค้น เย่เฝยเทียนรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะถูกสายตาเหล่านั้นฆ่าตาย
"ข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วง ส่งเสียงดังวุ่นวายเช่นนี้ จะเป็นระเบียบได้อย่างไร" เย่เฝยเทียนหันหลัง กวาดตามองฝูงชนแล้วตวาดเสียงดัง ทันใดนั้นทุกคนก็เงียบลงจริงๆ แต่ก็ยังคงจ้องมองเขาด้วยความโกรธ
"มีใครอยากท้าทายฉันไหม" เย่เฝยเทียนเอ่ยปากอย่างอหังการ
"ฉัน ฉัน แล้วก็ฉัน..." ในชั่วพริบตาก็มีร่างหลายร่างเดินออกมา เย่เฝยเทียนมองพวกเขา จดจำทีละคน
ในขณะที่ทุกคนคิดว่าเย่เฝยเทียนกำลังเตรียมพร้อมที่จะรับมือ เขากลับยืนประสานมือไว้ด้านหลัง พูดเสียงเรียบๆ ว่า "ฉันต่อสู้มาสองรอบแล้ว ต้องการเวลาพักฟื้นสักหน่อย"
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินออกจากสนามฝึกศิลปะการต่อสู้ไปเลย
"ไร้ยางอาย..." ทุกคนที่เห็นการกระทำของเย่เฝยเทียนต่างตวาดด้วยความโกรธ
"เธอคิดว่าจะหนีพ้นหรือ" ผู้แข็งแกร่งขอบเขตถอดประสาทแปดชั้นคนหนึ่งพูดเสียงเย็นชา
"ยู่เฉิง พวกนี้นายจัดการเอง" เย่เฝยเทียนตะโกนเรียก ทันใดนั้น ทั้งสนามก็เงียบกริบอีกครั้ง
"เป็นคนทำไมถึงไร้ยางอายได้ขนาดนี้..."
ปล. ขอบคุณหยู่เหินสำหรับการเป็นผู้นำพันธมิตร


## บทที่ 17 ฉันไม่ยอมรับ

เมื่อยู่เฉิงก้าวเข้าสู่กลางสนามฝึกศิลปะการต่อสู้ พื้นที่กว้างใหญ่ก็เงียบสงัดอีกครั้ง
แม้จะอายุเพียง 15 ปี แต่รูปร่างที่เหมือนระเบิดของเขามักทำให้คนลืมอายุที่แท้จริง
เขาเดินไปยังมาตราเวทย์ ในชั่วพริบตา ร่างกายของเขาก็อาบไปด้วยแสงสีทองเจิดจ้า เจตจำนงเพื่อการสู้รบแผ่ซ่าน มนตราล้อมรอบร่าง
คุณสมบัติทองของการรับรู้ระดับท้องฟ้า ขอบเขตของวิถีทางวุฒิและขอบเขตพ่อมด ทั้งหมดอยู่ในขอบเขตถอดประสาทแปดชั้นขั้นร้อยแปลง สองเส้นทางศิลปะกับเวทมนตร์ ทั้งสองอยู่ในระดับเดียวกัน
"ออกมา" ยู่เฉิงชี้นิ้วไปที่คนที่เมื่อกี้เอะอะโวยวายมากที่สุด ร่างของคนนั้นสั่นเล็กน้อย สีหน้าซีดเผือด แต่ก็ยังดื้อดึงเดินไปที่สนามฝึกศิลปะการต่อสู้
พรสวรรค์ พลังลมปราณของสวรรค์และโลกระดับพื้นดิน ขอบเขต ขั้นจื้อซิงระดับที่แปด แต่เมื่อมองยู่เฉิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาก็ไม่มีความมั่นใจเลยแม้แต่น้อย ทั้งร่างดูไร้ซึ่งบารมี
"พร้อมหรือยัง?" ยู่เฉิงถาม
"พร้อมแล้ว" เสียงของคนนั้นสั่นเล็กน้อย ในขณะเดียวกัน สนามฝึกศิลปะการต่อสู้ก็สั่นสะเทือน ยู่เฉิงก้าวเท้าใหญ่เดินไปหาอีกฝ่าย
"สู้!" คนตรงข้ามตะโกนด้วยความโกรธ ปล่อยหมายความว่าศิลปะการต่อสู้ออกมา กัดฟัน แต่เมื่อยู่เฉิงที่อาบไปด้วยแสงสีทองราวกับเทพสงครามลงมาในชั่วพริบตา บารมีที่เขารวบรวมมาก็ดูช่างเปราะบางเหลือเกิน
"โครม!" ทุกคนเห็นร่างของคนนั้นถูกยู่เฉิงพุ่งชนจนกระเด็นออกไป ยู่เฉิงที่อาบไปด้วยแสงสีทองไม่ได้ใช้เทคนิคการต่อสู้หรือมนตราใดๆ เลย ใช้ร่างกายพุ่งชนนักพัฒนาวิถีทางวุฒิที่อยู่ในระดับเดียวกันจนกระเด็นออกไป
"เจ้า ออกมา..." ยู่เฉิงชี้ไปที่คนต่อไป เป็นคนที่ก่อนหน้านี้ตะโกนว่าจะท้าทายเย่เฝยเทียน ร่างของคนนั้นสั่นเทิ้ม พูดว่า "ข้าขอยอมแพ้"
"แม้จะยอมแพ้ก็ต้องขึ้นมายืน แสดงพรสวรรค์และขอบเขตของตัวเอง" ผู้อาวุโสข้างมาตราเวทย์ของสนามฝึกศิลปะการต่อสู้มองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง รู้สึกไม่พอใจ ช่างไร้ซึ่งความกล้าหาญเสียจริง แต่เด็กหนุ่มที่ดูราวกับเทพสงครามตรงหน้านี้ก็แตกต่างจากคนทั่วไปมากเกินไปจริงๆ
คนที่ก่อนหน้านี้ตะโกนว่าจะท้าทายเย่เฝยเทียนต่างมีสีหน้าย่ำแย่ ไอ้หมอนี่จะไม่ท้าทายพวกเขาทีละคนจริงๆ หรอกนะ?
ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง การโต้วาทีครั้งนี้ของพวกเขาก็ถือว่าพังยับเยินโดยสิ้นเชิง
"เย่เฝยเทียน" พวกเขามองไปที่ไอ้คนไร้ยางอายนั่นด้วยความโกรธแค้น หลอกให้พวกเขาออกมายืนแล้วตัวเองกลับวิ่งลงไป ให้ยู่เฉิงมาท้าทายแทน
เย่เฝยเทียนมองดูทุกอย่างด้วยรอยยิ้ม สายตามองไปที่ร่างในกลางสนามฝึกศิลปะการต่อสู้ ข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้ ยู่เฉิง ถือเป็นตัวเอกที่แท้จริง
ไม่ผิดจากที่คาดไว้ คนที่ตะโกนท้าทายเย่เฝยเทียนถูกยู่เฉิงเลือกออกมาต่อสู้ทีละคน มีหลายคนที่อยู่ในขั้นที่แปดของวิถีทางวุฒิ และแม้แต่ขั้นที่เก้าของวิถีทางวุฒิ แต่ก็ไม่มีโอกาสแสดงฝีมือภายใต้การทำลายล้างอย่างไร้ความปรานีของยู่เฉิง
พวกเขาควรจะสามารถเข้าโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการได้นานแล้ว แต่ที่ชะลอไว้ก็เพื่อจะได้แสดงผลงานที่โดดเด่นยิ่งขึ้นในข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงและข้อสอบฤดูใบไม้ผลิปีหน้า ซึ่งจะเป็นประโยชน์ต่อเส้นทางในอนาคตของพวกเขา ยิ่งไปกว่านั้นยังมีข่าวลือว่า ผู้ที่แสดงผลงานยอดเยี่ยมที่สุดในข้อสอบฤดูใบไม้ผลิและข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงทุกปี จะมีโอกาสเข้าตาผู้มีตำแหน่งระดับจักรพรรดิ และได้รับเลือกเป็นศิษย์ใกล้ชิด ดังนั้นจึงมักมีคนที่อยากจะลองดวง
น่าเสียดายที่ครั้งนี้ พวกเขากลายเป็นเพียงตัวประกอบของยู่เฉิงอย่างสิ้นเชิง
"เป็นปีศาจชัดๆ" ผู้คนบนอัฒจันทร์คิดในใจ
แม้แต่ฉินฉวี พลเอกกองทัพกิเลนดำ ก็มองยู่เฉิงด้วยสายตาที่แตกต่างออกไป เด็กคนนี้มีพลังเทพเจ้าแห่งธรรมชาติ ทั้งพรสวรรค์การต่อสู้และพรสวรรค์ของพ่อมดก็ล้วนอยู่ในระดับท้องฟ้า หากเป็นอัศวินที่บุกตะลุยในสงคราม ก็จะเป็นการดำรงอยู่ที่สามารถทำให้ศัตรูหวาดกลัวได้อย่างแน่นอน
"ยู่เฉิง พอได้แล้ว" ในที่สุด เย่เฝยเทียนก็ตะโกนเรียก ยู่เฉิงจึงเดินกลับไปยังตำแหน่งของตัวเอง ทำให้หลายคนถอนหายใจด้วยความโล่งอก
หลังจากนั้น คนอื่นๆ ก็ได้มีโอกาสแสดงความสามารถ เดินขึ้นไปกลางสนามฝึกศิลปะการต่อสู้เพื่อแสดงพรสวรรค์และขอบเขตของตน รวมถึงการต่อสู้ แม้จะน่าตื่นเต้น แต่ก็ไม่ได้สร้างความตื่นตะลึงเท่ากับที่ยู่เฉิงทำไว้
เวลาผ่านไปทีละนิด จนกระทั่งมู่หรง เชียว ขึ้นเวที จึงกลับมาน่าตื่นเต้นอีกครั้ง หลังจากเขาขึ้นเวที เขาก็ท้าทายผู้ที่มีขอบเขตสูงกว่าอย่างต่อเนื่อง เอาชนะผู้ที่อยู่ในขอบเขตถอดประสาทแปดชั้นทั้งหมดที่เข้าร่วมการต่อสู้ จากนั้นก็เอาชนะศิษย์หลายคนที่อยู่ในขั้นตอนการตื่นขึ้นระดับที่แปดด้วยวิธีการบดขยี้ แสงสว่างของเขาไร้คู่แข่งในชั่วขณะนั้น
สายตาของเขาแม้แต่มองมาทางยู่เซิงครู่หนึ่ง แต่ดูเหมือนว่าเขาไม่มีความมั่นใจที่จะเอาชนะ สุดท้ายก็ไม่ได้ท้าทายยู่เซิง
เย่เฝยเทียนสังเกตเห็นสายตาของมู่หรง เชียว เขารู้ว่ามู่หรง เชียวต้องการเป็นที่หนึ่งในการสอบข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้ และยู่เซิงเป็นอุปสรรคของเขา ถ้าเอาชนะยู่เซิงได้ เขาก็จะได้ตำแหน่งที่หนึ่งอย่างมั่นคง แต่มู่หรง เชียวไม่ได้ทำเช่นนั้น เพราะเขาไม่มีความมั่นใจ
"ต่างก็อยู่ในกลุ่มสองของการสอบ ผลงานในการต่อสู้ก็โดดเด่นไม่แพ้กัน แต่ยู่เซิงมีข้อได้เปรียบทั้งพรสวรรค์และอายุ ที่หนึ่งในการสอบข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงควรจะเป็นของยู่เซิง" เย่เฝยเทียนคิดในใจ รอคอยการจบลงของการสอบข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้อย่างอดทน
เงาแดดเอียงไปทางตะวันตก แต่ผู้คนในสนามฝึกศิลปะการต่อสู้ไม่มีท่าทีเหนื่อยล้าเลย ศิษย์หลายร้อยคนต่างแสดงความเจิดจรัสของตนเอง ฮัว เจี๋ยหยูแม้ไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้ แต่ก็ออกมาแสดงพรสวรรค์และขอบเขตของตน เมื่อผู้คนเห็นใบหน้าของเธอก็รู้สึกเจ็บปวดใจเล็กน้อย อย่าได้ตกหลุมรักคนไร้ยางอายนั่นเลย
การต่อสู้ใกล้จะถึงจุดสิ้นสุดในที่สุด จนกระทั่งปิดฉาก
สายตาของทุกคนค่อยๆ หันไปทางด้านหน้าของสนามฝึกศิลปะการต่อสู้ ที่ซึ่งผู้อาวุโสของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวอยู่ ต่อจากนี้ก็รอให้เล้งชิงเฟิง ประมุขเขาเจี้ยนและสือโจวง จักรพรรดิพระราชวังทุรกันดาร ตัดสินผลการสอบข้อสอบฤดูใบไม้ร่วง การสอบข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้ก็จะเสร็จสิ้นลง
เล้งชิงเฟิงและสือโจวงดูเหมือนกำลังปรึกษาอะไรบางอย่าง ข้างๆ มีคนกำลังบันทึก เห็นได้ชัดว่ากำลังหารือเกี่ยวกับผลสุดท้ายของการสอบข้อสอบฤดูใบไม้ร่วง
ผู้อาวุโสท่านหนึ่งที่อยู่ข้างสือโจวงออกมา ถือรายชื่อที่บันทึกไว้เดินไปข้างหน้า มองไปยังเหล่าวัยรุ่นในสนามฝึกศิลปะการต่อสู้ แล้วค่อยๆ เอ่ยปากว่า "การสอบข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้ก็เหมือนกับทุกครั้งที่ผ่านมา ทั้งผลการสอบและผลงานในการต่อสู้จะถูกนำมาพิจารณา เพื่อคัดเลือกรายชื่อกลุ่มที่หนึ่งของการสอบข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้"
ในที่สุดการสอบข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงจะมีเพียงรายชื่อเดียว นั่นก็คือกลุ่มที่หนึ่ง เหมือนกับการสอบที่มีความคล้ายคลึงกันคือ ในกลุ่มที่หนึ่งของการสอบข้อสอบฤดูใบไม้ร่วง จะมีเพียงสามอันดับแรกเท่านั้นที่มีการจัดอันดับอย่างชัดเจน
ฤดูใบไม้ร่วงเข้าสู่กลุ่มที่หนึ่งสามอันดับแรก เป็นสัญลักษณ์แห่งเกียรติยศ และผู้ที่อยู่ในกลุ่มที่หนึ่งจะได้รับสิทธิ์เข้าสู่ชั้นที่สองของหอเก็บตำรา
สายตาของทุกคนมองไปข้างหน้าด้วยความคาดหวัง ใครกันที่จะเป็นสามคนที่โดดเด่นที่สุดในการสอบฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้?
เย่เฝยเทียนจ้องมองไปที่ร่างของผู้อาวุโสด้านหน้า ดวงตาเปล่งประกายแวววาว การสอบฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้เป็นของยู่เฉิง
"อันดับหนึ่งของกลุ่มที่หนึ่ง มู่หรง เชียว" เสียงหนึ่งดังขึ้นในขณะนั้น ประกายในดวงตาของเย่เฝยเทียนค้างอยู่ตรงนั้น จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นความตกตะลึงและสับสน
อันดับหนึ่งของกลุ่มที่หนึ่ง มู่หรง เชียว?
คนอื่นๆ ก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน แต่ก็ไม่ได้มีอารมณ์พิเศษอะไรมากนัก เพราะมู่หรง เชียวอยู่ในขั้นตรัสรู้ที่เก้า และผลงานก็ดีพอสมควร เพียงแต่รู้สึกว่ายู่เฉิงน่าเสียดายไปหน่อย
"อันดับสองของกลุ่มที่หนึ่ง ยู่เฉิง" ผู้อาวุโสประกาศต่อ
"ทำไม?" ในขณะที่ผู้อาวุโสกำลังจะประกาศต่อ เสียงหนึ่งก็ขัดจังหวะขึ้นมา ทุกคนหันไปมองด้วยสีหน้าแปลกๆ ผู้พูดคือเย่เฝยเทียน
ผู้อาวุโสที่ประกาศผลและผู้อาวุโสของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวด้านหน้าขมวดคิ้ว การขัดจังหวะการประกาศผลในตอนนี้ถือเป็นการไม่สุภาพต่อผู้อาวุโส
"ทำไมมู่หรง เชียวถึงได้เป็นอันดับหนึ่ง และยู่เฉิงเป็นอันดับสอง" เย่เฝยเทียนถาม
"บังอาจ!" ผู้อาวุโสที่ประกาศผลตวาดขึ้น "ลำดับในกลุ่มที่หนึ่งได้ถูกกำหนดแล้ว ย่อมมีเหตุผลของมัน"
"ข้าไม่ยอมรับ" เย่เฝยเทียนพูด
"มู่หรง เชียว อายุสิบเจ็ดปี พ่อมดแห่งคุณสมบัติดิน พรสวรรค์ระดับท้องฟ้า ระดับการฝึกฝนขั้นตรัสรู้ที่เก้า ยู่เฉิง อายุสิบห้าปี ฝึกฝนทั้งศิลปะการต่อสู้และเวทมนตร์ พรสวรรค์ทั้งศิลปะการต่อสู้และเวทมนตร์ล้วนอยู่ในระดับท้องฟ้า เมื่อเปรียบเทียบพรสวรรค์ของทั้งสอง ยู่เฉิงโดดเด่นกว่าอย่างชัดเจน ส่วนการสอบ ทั้งสองคนอยู่ในกลุ่มสอง เสมอกัน และในการแข่งขัน มู่หรง เชียวไม่เคยแพ้ ยู่เฉิงก็เช่นกัน และยังใช้ระดับตรัสรู้ที่แปดกวาดล้างนักเรียนระดับกลับสู่หนึ่งที่เก้า ไม่ว่าจะมองจากแง่มุมไหน ข้อได้เปรียบของยู่เฉิงก็เห็นได้ชัด แล้วทำไมอันดับหนึ่งถึงเป็นมู่หรง เชียว"
เย่เฝยเทียนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว โค้งตัวไปทางผู้อาวุโสของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว และกล่าวว่า "ขอให้ท่านผู้อาวุโสทั้งหลายพิจารณาอย่างจริงจัง"
"ไอ้หมอนี่..." ฉินอี้ เหม่ยมองไปที่เย่เฝยเทียนด้วยดวงตางดงาม แม้ว่าเธอจะไม่เห็นด้วยกับผลลัพธ์นี้เช่นกัน แต่เมื่อโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวได้ประกาศแล้ว การที่เย่เฝยเทียนออกมาพูดเช่นนี้ มันไม่ใช่การท้าทายประมุขเขาเจี้ยนและจักรพรรดิพระราชวังทุรกันดารหรอกหรือ?
ไอ้หมอนี่ฉลาดเฉลียวนัก แต่ทำไมถึงได้โง่เขลาเช่นนี้ในตอนนี้
ในลานฝึกซ้อม เหล่าศิษย์นอกประตูต่างมองไปที่เย่เฝยเทียน พูดคุยกันเบาๆ มู่หรง เชียว มีสีหน้าเย็นชาอย่างยิ่ง จ้องมองเย่เฝยเทียน
บนอัฒจันทร์ ทุกคนต่างแสดงสีหน้าตกตะลึงและประหลาดใจ แม้พวกเขาจะรู้สึกว่าน่าเสียดายสำหรับยู่เฉิง แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีศิษย์ออกมาท้าทายต่อหน้าสาธารณชน
"หุบปาก เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังทำอะไรอยู่?" ผู้อาวุโสข้างมาตราเวทย์ตวาดเสียงดัง เขาชื่นชมเย่เฝยเทียนมาก แต่เพราะความชื่นชมนี่แหละ จึงห้ามไม่ให้เจ้าหมอนี่ทำตัวเหลิงเกิน คนหนุ่มควรรู้จักขอบเขตของตัวเอง
เย่เฝยเทียนแน่นอนว่ารู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร เขาเข้าใจดีว่าการทำแบบนี้อาจไม่มีความหมายอะไร นี่ไม่ใช่การกระทำที่มีเหตุผล แต่เขาก็ยังต้องออกมายืนหยัด ถ้าเป็นตัวเขาเอง เขาไม่สนใจหรอก แต่นี่เป็นเกียรติยศที่ควรเป็นของยู่เฉิง ทำไมจะต้องถูกริบไปเพียงเพราะการตัดสินที่ผิดพลาดครั้งเดียว?
กลุ่มที่หนึ่งของข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงเป็นการพิจารณาโดยรวม เหมือนกับที่เขาได้ระบุไว้ก่อนหน้านี้ อย่างที่เขาพูด ยู่เฉิงไม่ได้อ่อนแอในด้านใดเลย ทำไมถึงต้องแพ้ให้มู่หรง เชียว?
แม้ว่าอันดับหนึ่งและอันดับสองจะไม่ต่างกันมาก แต่สำหรับเย่เฝยเทียนแล้ว เกียรติยศอันดับหนึ่งควรเป็นของยู่เฉิง ทำไมถึงต้องถูกริบไป?
"ฉันรู้ แต่ฉันไม่ยอมรับ" ดวงตาของเด็กหนุ่มเปล่งประกายแห่งความดื้อรั้น ไม่เคยจริงจังเช่นนี้มาก่อน แม้จะถูกเหยียดหยาม เขาก็สามารถเมินเฉยได้ แต่เขาไม่สามารถลืมตาดูสิ่งที่เป็นของยู่เฉิงถูกแย่งชิงไปโดยไม่ทำอะไรเลย
"ฝูเทียน" ยู่เฉิงวางมือบนไหล่ของเย่เฝยเทียน ส่ายหัวให้เย่เฝยเทียน
เย่เฝยเทียนมองเขา และส่ายหัวอย่างจริงจังเช่นกัน
"ประกาศผลการจัดอันดับต่อไป ลบชื่อของเขาออก" สือโจวงพูดอย่างเย็นชา แม้ว่าการจัดอันดับนี้อาจถูกตั้งคำถามบ้าง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เพราะมู่หรง เชียวก็แสดงความสามารถได้ดีพอ แต่เขาไม่คิดว่าเย่เฝยเทียนจะออกมาชี้แจงต่อหน้าสาธารณชน
ผู้ประกาศการจัดอันดับพยักหน้า มองดูชื่อที่อยู่อันดับสามของกลุ่มที่หนึ่ง จากนั้นก็ข้ามชื่อนั้นไป กล่าวว่า "อันดับสามของกลุ่มที่หนึ่ง ฮัว เจี๋ยหยู"
แม้ว่าฮัว เจี๋ยหยูจะไม่ได้เข้าร่วมการโต้วาที แต่เขาได้อันดับสองในการสอบ มีพรสวรรค์ที่โดดเด่นมาก ระดับการฝึกฝนอยู่ที่ระดับการกลับสู่หนึ่งเดียว การจัดให้อยู่อันดับสามในข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงก็ไม่มีใครคัดค้าน แน่นอนว่าทุกคนคาดเดาได้อย่างแอบๆ ว่าตำแหน่งนั้นควรเป็นของเด็กหนุ่มที่ดื้อรั้นคนนั้น
"ฉันยังไม่ยอมรับ" เสียงของเย่เฝยเทียนยังคงเหมือนเดิม แต่ผู้ประกาศการจัดอันดับก็ยังคงกล่าวชื่อถัดไป
ดังนั้น ในข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้จึงเกิดเหตุการณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อน ในขณะที่มีการประกาศรายชื่อกลุ่มที่หนึ่ง ก็มีเสียงที่ดื้อรั้นดังขึ้นในลานฝึกซ้อมอย่างต่อเนื่อง
ยู่เฉิงมองดูร่างที่ดูผอมบางนั้น กำหมัดแน่น ดวงตาที่เด็ดเดี่ยวนั้นกลับมีประกายสีแดงเล็กน้อย
"ตึง!" เสียงดังหนึ่งครั้ง ยู่เฉิงก้าวเท้าออกไป ศักดิ์ศรีของเด็กหนุ่มที่อยู่ข้างหน้า ไม่มีใครสามารถเหยียบย่ำได้ แม้แต่โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวก็ทำไม่ได้!
ปล. เมื่อวานผมเล่นมุกตลก ผลคือมีคนมากมายสงสัยเพศของยู่เฉิง ทำให้วู่เหินตกใจรีบลบทิ้งไป


## บทที่ 18 ขุนพลคุน

"ตึง..." พื้นดินของสนามฝึกศิลปะการต่อสู้สั่นสะเทือนอีกครั้ง ยู่เซิงค่อยๆ ก้าวเดินไปข้างหน้า
"เขาจะทำอะไร?" สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ยู่เซิง สองคนนี้จะท้าทายศักดิ์ศรีของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวหรือ?
ผลการสอบฤดูใบไม้ร่วงกำลังถูกประกาศ เรื่องที่บุคคลระดับหัวหน้าพระราชวังสองคนได้ตัดสินใจแล้วย่อมไม่มีทางถูกล้มล้างต่อหน้าสาธารณชน พวกเขาจะเปลี่ยนแปลงผลลัพธ์หรือ? นอกจากจะบ้าไปแล้วถึงจะคิดแบบนั้น
"ยู่เซิง กลับมา" เย่เฝยเทียนดูเหมือนจะรู้สึกถึงความโกรธของยู่เซิง และคาดเดาได้คร่าวๆ ว่าเขาอาจจะทำอะไร จึงตะโกนเรียก แต่ครั้งนี้ยู่เซิงไม่ฟังเขา
รายชื่อกลุ่มที่หนึ่งยังคงประกาศต่อไป แต่ร่างของยู่เซิงปรากฏขึ้นกลางสนามฝึกศิลปะการต่อสู้ ทำให้การประกาศหยุดชะงัก ทำให้ผู้อาวุโสหลายคนของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวสีหน้าไม่ดี เย่เฝยเทียนก่อเรื่องครั้งนี้ทำให้โรงเรียนเสียหน้าไปบ้างแล้ว แต่คำนึงถึงว่าเขายังเด็ก โรงเรียนจึงไม่ได้สนใจ แต่ตอนนี้ยู่เซิงกลับเดินไปกลางสนามฝึกศิลปะการต่อสู้
"ยู่เซิง ถอยไป" เล้งชิงเฟิงประมุขเขาเจี้ยนเอ่ยปากด้วยตนเอง ความจริงแล้วเขาตั้งใจจะให้ยู่เซิงอยู่อันดับหนึ่งของกลุ่มที่หนึ่ง แต่สือโจวงยืนกรานจะให้มู่หรง เชียวเป็นอันดับหนึ่ง เขาก็ไม่อยากทำให้สือโจวงเสียหน้าเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ แต่ชายหนุ่มสองคนนั้นกลับดื้อดึงเกินคาด
"ข้าขอท้าประลองกับมู่หรง เชียว" ยู่เซิงจ้องมองเล้งชิงเฟิงพลางเอ่ยเสียงเย็นชา
"เจ้าบังอาจ การสอบฤดูใบไม้ร่วงจบลงแล้ว จะให้เจ้าอาละวาดตามใจชอบได้อย่างไร เจ้ายังมีกฎระเบียบในสายตาอยู่หรือไม่ ถอยไปให้ข้า" สือโจวงลุกขึ้นยืน ตวาดเสียงดัง
ยู่เซิงเงยหน้าขึ้น สายตาจ้องตรงไปยังบุคคลสำคัญของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวฝั่งตรงข้าม บนร่างของเขามีกระแสพลังอันรุนแรงแผ่ซ่านออกมาอย่างเลือนราง เย่เฝยเทียนรู้สึกถึงกระแสพลังนี้ สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ตวาดว่า "ยู่เซิง กลับมาให้ข้า"
บิดาบุญธรรมเคยกำชับไว้ ห้ามให้คนรู้ว่าพรสวรรค์ที่แท้จริงของยู่เซิงแข็งแกร่งเพียงใดต่อหน้าผู้อื่น
"ไม่!" เสียงของยู่เซิงทุ้มต่ำลง รอบกายเขามีกระแสพลังน่าสะพรึงกลัวหมุนวน แสงสีทองเข้มเปล่งประกาย ราวกับสวมเกราะของเทพอสูร ผู้อาวุโสหลายคนสายตาเปลี่ยนเป็นคมกริบในทันใด จ้องมองยู่เซิง นั่นคืออะไร?
"ข้าโกรธจริงๆ แล้ว" เสียงของเย่เฝยเทียนก็ทุ้มต่ำลงเช่นกัน ดูเหมือนจะโกรธมาก ยู่เซิงได้ยินเสียงนี้ ดวงตาที่เปล่งแสงสีแดงสั่นไหวเล็กน้อย จากนั้นกระแสพลังบนร่างก็ค่อยๆ หายไป เขาหันกลับมามองเย่เฝยเทียน
บิดาเคยบอกไว้ ไม่มีใครสามารถเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของชายหนุ่มตรงหน้าได้ ไม่ว่าจะเป็นใคร ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ เขาต้องยืนอยู่เบื้องหน้าเย่เฝยเทียนเสมอ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม
"ไอ้งั่ง ช่างเถอะ เวลาจะพิสูจน์ทุกอย่าง" เสียงของเย่เฝยเทียนอ่อนโยนลงเล็กน้อย ก่อนหน้านี้เป็นยู่เซิงที่ปลอบเขา แต่ตอนนี้กลับเป็นเขาที่ปลอบยู่เซิง แม้ยู่เซิงจะยังคงดื้อดึง แต่ก็ยังคงเชื่อฟังคำพูดของเขาและเดินกลับไป ทำให้ผู้อาวุโสของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย
แต่ตอนนี้สายตาของผู้คนในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวที่มองมาทางพวกเขาทั้งสองกลับเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดไปบ้าง ความสัมพันธ์ดูซับซ้อนอยู่สักหน่อย... เมื่อมองไปยังใบหน้างดงามไร้ที่ติของฮัว เจี๋ยหยู พวกเขาก็อดรู้สึกเป็นห่วงฮัว เจี๋ยหยูขึ้นมาไม่ได้
ผู้อาวุโสประกาศรายชื่อกลุ่มที่หนึ่งต่อไป แน่นอนว่าไม่มีชื่อของเย่เฝยเทียน ครั้งนี้ หลายคนต่างรู้สึกเสียดายอย่างเงียบๆ
ก่อนหน้านี้หลายคนอยากเห็นเย่เฝยเทียนเป็นตัวตลก แต่ไม่ได้เกลียดชังอะไร เพียงแค่ไม่พอใจเพราะเรื่องของฮัว เจี๋ยหยู... แต่ไม่ว่าอย่างไร พรสวรรค์ของเย่เฝยเทียนก็อยู่ในระดับแนวหน้า เขาควรได้เข้ากลุ่มที่หนึ่งของข้อสอบฤดูใบไม้ร่วง หรืออาจจะติดอันดับสามด้วยซ้ำ
แน่นอนว่านี่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะชอบเย่เฝยเทียน ความแค้นที่สาวในดวงใจถูกแย่งชิงไปนั้นไม่มีวันให้อภัย... และยิ่งไปกว่านั้น ไอ้หมอนี่ช่างไร้ยางอายเหลือเกิน
เย่เฝยเทียนไม่ได้แสดงปฏิกิริยารุนแรงต่อการที่ชื่อของเขาไม่ปรากฏในรายชื่อกลุ่มที่หนึ่ง ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยสนใจเกียรติยศของตัวเอง แต่กลับลุกขึ้นมาตั้งคำถามกับผู้ใหญ่ของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวเพราะยู่เซิงได้อันดับสองในกลุ่มที่หนึ่ง
ส่วนบรรดาผู้ใหญ่ในเมืองเฉิงโจวต่างก็คิดถึงพลังที่ยู่เซิงปล่อยออกมาก่อนหน้านี้ว่ามันคืออะไรกันแน่
พวกเขารู้สึกลาง ๆ ว่าในอนาคต ชื่อของชายหนุ่มผู้กล้าหาญคนนี้จะต้องกึกก้องไปทั่วเมืองเฉิงโจวแน่นอน แค่คนเดียวก็ทำให้ทุกคนรู้สึกว่าการมาครั้งนี้คุ้มค่าแล้ว
ข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวก็จบลงแบบนี้ เมื่อเล้งชิงเฟิงและสือโจวงประกาศจบ พวกเขาก็เดินไปยังอัฒจันทร์ เจ้าเมืองและขุนพลคุนมาดูด้วยตัวเอง พวกเขาจึงต้องไปทักทาย
บรรดาศิษย์ของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวยังไม่สามารถสงบใจได้ ท่ามกลางฝูงชน สายตาของมู่หรง เชียวมองไปยังทิศทางที่เย่เฝยเทียนอยู่ ดวงตาของเขาดูสงบ แต่ในใจกลับเย็นชา โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวจัดให้เขาเป็นอันดับหนึ่งในกลุ่มที่หนึ่งของข้อสอบฤดูใบไม้ร่วง แต่เย่เฝยเทียนกลับออกมาตั้งคำถามในตอนนี้ ทำให้ทุกคนรู้สึกว่าเขาสู้ยู่เซิงไม่ได้ นี่มันน่าอับอายมาก
นอกจากนี้ สิ่งที่ทำให้มู่หรง เชียวโกรธมากกว่านั้นคือฮัว เจี๋ยหยู เธอไม่เคยพูดกับเขาอย่างจริงจังแม้แต่ประโยคเดียว แต่กลับยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับเย่เฝยเทียน
แววตาเย็นชาวาบผ่านดวงตาของมู่หรง เชียว เขาก้าวเท้าไปทางอัฒจันทร์
อีกด้านหนึ่ง ดวงตางามของเฟิง ชิ้งซวีก็จ้องมองไปยังทิศทางที่เย่เฝยเทียนอยู่ ในดวงตามีแววลังเลอยู่เล็กน้อย
"ไอ้หมอนี่ช่างไม่รู้จักบุญคุณ กล้าดียังไงถึงได้ขัดคำสั่งอาจารย์" มู่หรงชิงที่อยู่ข้าง ๆ พูดขึ้น
เฟิง ชิ้งซวีดูเหมือนจะไม่ได้ยินคำพูดของเธอเลย ยังคงมองไปทางที่เย่เฝยเทียนอยู่ เห็นเย่เฝยเทียนราวกับรู้สึกอะไรบางอย่าง สายตาก็มองมาทางนี้ เฟิง ชิ้งซวีเห็นในดวงตาของเขามีความประหลาดใจเล็กน้อย ตามด้วยรอยยิ้มบาง ๆ จากนั้นก็หันสายตาไปทางอื่น
รอยยิ้มนั้นไม่มีความเคียดแค้นใด ๆ เหมือนรอยยิ้มระหว่างเพื่อน สงบและเป็นธรรมชาติ แต่เฟิง ชิ้งซวีที่เห็นรอยยิ้มนั้นกลับรู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก รอยยิ้มของเย่เฝยเทียนในอดีตมักจะมีความซุกซนอยู่เสมอ แต่ครั้งนี้กลับไม่มี เธอเข้าใจว่านี่คือความรู้สึกห่างเหิน
มิตรภาพที่พลาดพลั้งและสูญเสียไปแล้วจะไม่มีวันได้กลับคืนมาอีก
หันหลังกลับ ดวงตาของเฟิง ชิ้งซวีแดงเล็กน้อย เดินไปทางอัฒจันทร์ที่บิดาของเธออยู่
ทุกคนทยอยจากไป ฮัว เจี๋ยหยูที่ถูกหลายคนจับตามองก็เดินไปทางหนึ่งคนเดียว ไม่ได้พูดคุยกับเย่เฝยเทียน ภาพนี้ทำให้ทุกคนมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง บางทีความสัมพันธ์ระหว่างเย่เฝยเทียนกับฮัว เจี๋ยหยูอาจจะไม่ได้เป็นความรักอย่างที่พวกเขาคิดก็ได้
"เย่เฝยเทียน" ตอนนี้ หญิงสาวรูปร่างดีใบหน้างดงามปรากฏตัวต่อหน้าเย่เฝยเทียน มองเขาด้วยสายตาโกรธเคือง "ทำไมเธอถึงได้ทำอะไรหุนหันพลันแล่นขนาดนี้ ข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้เธอน่าจะได้อันดับสามในกลุ่มที่หนึ่ง มีโอกาสได้เป็นศิษย์อย่างเป็นทางการเหมือนยู่เซิง แต่เธอกลับทำเรื่องบ้า ๆ แบบนี้ ทำลายทุกอย่างหมดเลย"
เย่เฝยเทียนมองไปที่หญิงสาวสวยที่โกรธอยู่ตรงหน้า มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อีกครั้ง: "พี่สาว แม้แต่ตอนโกรธก็ยังดูสวยขนาดนี้เลยนะ"
"เธอ..." ฉินอี้จ้องมองคนตรงหน้าอย่างอึ้งๆ เด็กหนุ่มดื้อดึงที่กล้ายืนขึ้นมาเผชิญหน้ากับจักรพรรดิเพื่อยู่เซิงเมื่อก่อนหน้านี้ ทำไมพลิกกลับมาเป็นคนไร้ยางอายแบบนี้ในพริบตาได้? นี่มันคนเดียวกันจริงๆ หรือ?
"แต่ก่อนเธอแค่อยู่ในขั้นตรัสรู้ขั้นแรกเท่านั้น เมื่อไหร่ที่ฝึกฝนจนถึงขั้นนี้ล่ะ?" ฉินอี้เอ่ยถาม เธอยังคงไม่เข้าใจคำถามนี้
"หลังจากพนันกับพี่สาวครั้งที่แล้ว ก็มีความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยม จากขั้นตรัสรู้ขั้นแรกก็ก้าวกระโดดมาถึงขั้นนี้เลย" เย่เฝยเทียนมองฉินอี้แล้วพูดว่า "พี่สาว สิ่งที่สัญญากับผมไว้ คงไม่ลืมใช่ไหม?"
ฉินอี้กลอกตาใส่เย่เฝยเทียน แค่เวลาสั้นๆ เพียงหนึ่งเดือน ใครจะเชื่อ? พูดจาไร้สาระจริงๆ
ส่วนเรื่องที่เธอสัญญาไว้... ฉินอี้มองเย่เฝยเทียนแล้วพูดว่า "ฉันเคยสัญญาอะไรกับเธอด้วยหรือ?"
"เอ่อ..." คราวนี้ถึงคราวเย่เฝยเทียนงงบ้าง มองร่างงามตรงหน้าแล้วพูดด้วยสีหน้าเศร้าๆ "พี่สาวเคยบอกว่า ถ้าผมสอบข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงผ่าน จะให้ทำอะไรก็ได้..."
"เหรอ ทำไมฉันจำไม่ได้เลย!" ฉินอี้ทำหน้าสงสัย จากนั้นก็หันไปถามนักเรียนคนหนึ่งที่เคยอยู่ในห้องเรียนครั้งนั้นด้วย "ฉันเคยสัญญาอะไรกับเขาหรือเปล่า?"
คนนั้นงงไปครู่หนึ่ง แล้วตอบอย่างจริงจังว่า "ไม่ ไม่มีแน่นอน"
พูดจบเขาก็มองเย่เฝยเทียนด้วยสายตาสะใจ ไอ้คนไร้ยางอายนี่ ยังคิดจะเอาเปรียบพี่สาวสุดสวยอีกเหรอ ฝันไปเถอะ...
"เธอ ดีมาก..." เย่เฝยเทียนยิ้มพลางมองคนที่พูด แล้วตะโกนว่า "ยู่เซิง"
พอเขาพูดจบ นักเรียนคนนั้นก็วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ความเร็วนี่ไม่ต้องพูดถึง เอาแต่เรียกยู่เซิง ไม่เล่นด้วยแบบนี้
เย่เฝยเทียนหันไปมองฉินอี้อย่างน้อยใจแล้วพูดว่า "พี่สาว ทำแบบนี้ไม่ได้นะ!"
ฉินอี้แสดงความภูมิใจเล็กน้อย ยิ้มแล้วพูดว่า "นี่ก็เรียนแบบเธอไงล่ะ?"
ที่แท้การไร้ยางอายแบบนี้สักครั้ง รู้สึกว่า... มันสนุกดีนะ!
"พี่สาวเข้าใจผมผิดมาก" เย่เฝยเทียนพูดกัดฟัน มองร่างงามตรงหน้า ดูเหมือนความคิดบ้าบิ่นนั้นจะล้มเหลวไปแล้ว
"พูดเรื่องอะไรกันอยู่?" ในตอนนั้น มีเสียงดังมาจากที่ไกลๆ สายตาของคนทั้งสองหันไปมองร่างที่กำลังเดินมา ดวงตาของเย่เฝยเทียนฉายแววเคารพนับถือ เขายืนตัวตรงด้วยความเคารพและกล่าวว่า "ท่านแม่ทัพ"
"พ่อจ๋า" ฉินอี้แสดงสีหน้าซุกซน ความงามอันบริสุทธิ์ของสาววัย 17 ปีปรากฏชัดเจน ทำให้เย่เฝยเทียนถึงกับงงงวย เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าพี่สาวในดวงใจมีด้านนี้ด้วย
"แกล้งน้องชายอีกแล้วเหรอ?" ฉินฉวีลูบศีรษะของฉินอี้ จากนั้นพยักหน้าเบาๆ ให้เย่เฝยเทียนและกล่าวว่า "วันนี้ทำได้ดีมาก"
"ขอบคุณท่านแม่ทัพฉิน" เย่เฝยเทียนรู้จักฉินฉวีดี ในเมืองเฉิงโจว มีใครบ้างที่ไม่รู้จักแม่ทัพตรงหน้านี้
"เจ้าชื่อยู่เชิง" สายตาของฉินฉวีมองผ่านเย่เฝยเทียนไปยังยู่เชิง ยู่เชิงพยักหน้าและตอบว่า "ใช่ครับ"
"ยู่เชิง แม้ว่าเจ้าจะมีพรสวรรค์ด้านพ่อมดที่แข็งแกร่งมาก แต่เจ้าเกิดมาเพื่อเป็นนักรบ อย่าเดินทางสายพ่อมดเพียงอย่างเดียว" ฉินฉวีพูดอย่างจริงจัง เขาชื่นชมเด็กหนุ่มตรงหน้ามาก เขาไม่เคยเห็นนักรบที่มีพรสวรรค์แบบนี้มาก่อน อีกไม่กี่ปีข้างหน้า เขาจะกลายเป็นเทพสงครามของเมืองเฉิงโจว
ยู่เชิงพยักหน้า เขาเข้าใจเรื่องนี้ดี
"ถ้าวันไหนเจ้าอยากเป็นอัศวิน กองทัพอัศวินกิเลนสีดำยินดีต้อนรับเสมอ" ฉินฉวีพูดอย่างจริงจัง ยู่เชิงตกตะลึง แม้แต่เย่เฝยเทียนก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ ยู่เชิงอายุแค่ 15 ปี แต่ฉินฉวีก็เชิญด้วยตัวเอง แสดงให้เห็นถึงความชื่นชมที่มีต่อยู่เชิง
"ครับ" ยู่เชิงพยักหน้าอย่างจริงจังเช่นกัน
"ไปกันเถอะ" ฉินฉวีจูงมือฉินอี้และเดินจากไป ฉินอี้เดินตามฉินฉวีไป แต่หันกลับมายิ้มให้เย่เฝยเทียนด้วยท่าทางภูมิใจเล็กน้อย
"โอ้ พี่สาวเปลี่ยนไปแล้ว" เย่เฝยเทียนถอนหายใจ รู้สึกหงุดหงิด บอกว่าจะทำอะไรก็ได้ไม่ใช่เหรอ!
เย่เฝยเทียนก้าวขึ้นไปบนอัฒจันทร์ เย่ ไป๋ฉวนกำลังชี้ไปที่เขาและพูดกับคนข้างๆ ว่า "นี่คือลูกชายของฉัน ไอ้หมอนี่ไม่เอาไหนจริงๆ ถึงกับไม่ติดกลุ่มที่หนึ่ง"
"ฉันรู้ เขาก็แข็งแกร่งมากแล้วนะ" คนข้างๆ พูด ไอ้หมอนี่พูดว่านี่คือลูกชายของเขาเป็นร้อยๆ รอบแล้ว
"เฮ้อ เทียบกับฉันแล้วยังห่างไกลอยู่" เย่ ไป๋ฉวนถอนหายใจ เย่เฝยเทียนรู้สึกอยากจะหันหลังกลับ เขามองพ่อและพูดว่า "ลูกชายของคุณโดนกระแทกอย่างหนัก ตอนนี้ไม่ควรจะปลอบใจหัวใจที่บอบช้ำของผมหรอครับ?"
เย่ ไป๋ฉวนมองเย่เฝยเทียนอย่างแปลกๆ และพูดว่า "แค่นี้ก็เรียกว่ากระแทกสำหรับแกเหรอ?"
เย่เฝยเทียนยกมือขึ้นกุมหน้าผากและพูดว่า "คุณกลับบ้านเองเถอะ ผมไม่ส่งแล้ว"
พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไปจริงๆ นอกจากรำพึงว่าครอบครัวไม่โชคดีแล้วจะพูดอะไรได้อีก การเกิดใหม่ก็เป็นเทคนิคอย่างหนึ่งเหมือนกันนะ!


## บทที่ 19 ผลกระทบที่ตามมา

ข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงจบลงท่ามกลางความวุ่นวายเล็กๆน้อยๆ ฝูงชนค่อยๆ สลายตัว สนามฝึกศิลปะการต่อสู้กลับคืนสู่ความสงบเช่นเคย
แต่จิตใจของทุกคนยังไม่สงบเร็วขนาดนั้น ในข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้ เย่เฝยเทียนโดดเด่นเกินไป จากคนที่ถูกมองว่าเป็นคนไร้ค่าในสายตาของทุกคนกลายเป็นอัจฉริยะที่เก่งทั้งศิลปะการต่อสู้และมนตรา อีกทั้งพรสวรรค์ทั้งสองด้านยังอยู่ในระดับท้องฟ้า สิ่งที่ทำให้คนอิจฉามากกว่านั้นคือเขาและฮัว เจี๋ยหยูดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์ที่คลุมเครืออยู่ชั้นหนึ่ง พูดได้ว่าหากไม่ใช่เพราะเย่เฝยเทียนยืนขึ้นมาโต้เถียงกับอาจารย์เรื่องของยู่เซิงในตอนท้าย ข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้ก็ถือว่าสมบูรณ์แบบสำหรับเขาแล้ว
แน่นอนว่านอกจากเย่เฝยเทียนแล้ว ยู่เซิงก็ทำให้ผู้คนตระหนักถึงความอัจฉริยะของเขาอย่างแท้จริง กลับกันมู่หรง เชียวที่ได้อันดับหนึ่งในข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงกลับไม่มีจุดเด่นอะไรเลยเมื่อเทียบกับพวกเขา
อากาศในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงมีความเย็นเล็กน้อย ราวกับกำลังต้อนรับการมาถึงของฤดูหนาว
ในช่วงหลายวันต่อมา มีข่าวลือมากมายแพร่สะพัดในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว มู่หรง เชียวและฮัว เจี๋ยหยูจะได้เป็นศิษย์อย่างเป็นทางการของโรงเรียน และจะถูกจักรพรรดิระดับหัวหน้าพระราชวังเลือก ยู่เซิงก็เช่นกัน มีข่าวลือว่าผู้อาวุโสหลายคนจากพระราชวังศาสตร์การต่อสู้และจักรพรรดิพระราชวังจินซิ่งถึงกับทะเลาะกันเพื่อแย่งตัวอัจฉริยะคนนี้มาเป็นศิษย์ของตัวเองและสอนด้วยตนเอง
การปฏิบัติเช่นนี้ทำให้ศิษย์นอกประตูมากมายอิจฉา สมกับที่เป็นคนที่โดดเด่นที่สุดในข้อสอบฤดูใบไม้ร่วง ย่อมได้รับความสนใจจากบุคคลสำคัญของโรงเรียน
นอกจากนี้ ศิษย์เหล่านั้นที่ติดอันดับในกลุ่มที่หนึ่งของข้อสอบฤดูใบไม้ร่วง หลายคนเริ่มขึ้นไปชั้นสองของหอเก็บตำราเพื่อดูระดับพลังพิเศษและมนตราที่ทรงพลัง
อย่างไรก็ตาม เย่เฝยเทียน บุคคลในตำนานที่ถูกเตะออกจากกลุ่มที่หนึ่งเพราะใช้อารมณ์ กลับดูเหมือนจะโชคร้าย มีข่าวลือว่าบุคคลสำคัญระดับสูงของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวไม่พอใจกับพฤติกรรมที่ไม่เคารพผู้อาวุโสของเขาอย่างมาก และเตรียมที่จะลงโทษ
ความจริงแล้วในข้อสอบฤดูใบไม้ร่วง ยู่เซิงก็ยืนออกมาเช่นกัน แต่มีบุคคลระดับหัวหน้าพระราชวังหลายคนแย่งตัวเขา ใครจะกล้าลงโทษยู่เซิง? และความผิดบางอย่างที่ยู่เซิงก่อไว้ ก็ถูกโยนมาให้เย่เฝยเทียนรับผิดชอบทั้งหมด พูดได้ว่าคนคนนี้โชคร้ายจริงๆ
เย่เฝยเทียนและยู่เซิงใช้เวลาหลายวันนี้ในการฝึกฝน ไม่ได้สนใจข่าวภายนอกมากนัก
วันนี้มีคลาสของหญิงพี่ชินอี้ เย่เฝยเทียนตั้งใจจะเป็นศิษย์ที่ดี จึงมาที่ห้องบรรยายของชินอี้อีกครั้ง
แต่เมื่อเย่เฝยเทียนมาถึงห้องบรรยาย เขาพบว่าสายตาของทุกคนที่มองมาที่เขาล้วนแฝงไปด้วยความแปลกประหลาด ไอ้หมอนี่ มาได้จังหวะจริงๆ ผลการลงโทษเพิ่งประกาศออกมา เขาก็มาชนเข้าพอดี
ชินอี้เห็นเย่เฝยเทียนปรากฏตัว ดวงตางามของเธอจ้องมองเขาเช่นกัน แฝงไปด้วยความไม่พอใจอยู่ลึกๆ
"ฉันรู้ว่าตัวเองหล่อ ดังนั้นพวกคุณไม่จำเป็นต้องมองฉันแบบนี้" เย่เฝยเทียนพูด ทุกคนกลอกตา ไม่ผิดจากที่คิด ยังคงไร้ยางอายเหมือนเดิม
ชินอี้ก้าวเดินมาหน้าเย่เฝยเทียน ดวงตางามของเธอดูเหมือนจะมีความเศร้าอยู่บ้าง เธอพูดว่า "เย่เฝยเทียน โรงเรียนเพิ่งประกาศห้ามคุณเข้าออกห้องบรรยายชั่วคราว แต่คุณไม่ต้องกังวล ฉันจะรายงานต่อโรงเรียน เชื่อว่าจะยกเลิกคำสั่งนี้เร็วๆ นี้"
เมื่อชินอี้รู้ข่าวนี้ เธอรู้สึกไม่พอใจมาก พรสวรรค์ของเย่เฝยเทียนทุกคนได้เห็นแล้ว แม้ว่าในข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงจะมีการโต้เถียงกับอาจารย์อย่างหุนหันพลันแล่นบ้าง แต่ข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงนั้นยุติธรรมอย่างสมบูรณ์แบบหรือ? ทำไมต้องลงโทษเย่เฝยเทียนแบบนี้ด้วย
ความจริงแล้วเธอยังมีคำพูดบางอย่างที่ยังไม่ได้พูดออกมา โรงเรียนไม่เพียงแต่ห้ามเย่เฝยเทียนเข้าออกห้องบรรยายเท่านั้น แต่ยังตัดสินใจที่จะสังเกตการณ์เขาอีกด้วย หมายความว่าเย่เฝยเทียนยังคงมีโอกาสที่จะถูกขับออกจากโรงเรียนเนื่องจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในข้อสอบฤดูใบไม้ร่วง
นี่ก็เป็นเหตุผลที่ทำให้สายตาของคนอื่นๆ ที่มองเขาดูแปลกๆ เล็กน้อย คนที่เพิ่งพิสูจน์ตัวเองว่าไม่ใช่คนไร้ความสามารถ แต่ยังเป็นอัจฉริยะที่เชี่ยวชาญทั้งศิลปะการต่อสู้และมนตรา กลับยังไม่หลุดพ้นจากชะตากรรมที่อาจถูกขับไล่ออกเหมือนเดิม จะพูดอะไรได้อีก... ได้แต่บอกว่านี่คือราคาของความหุนหันพลันแล่นในวัยหนุ่ม
แต่พวกเขาก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ตามหลักแล้วไม่ควรเป็นเช่นนี้ เพราะพรสวรรค์ที่เย่เฝยเทียนแสดงออกในข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงนั้น ถือว่าอยู่ในระดับสูงสุดของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวอย่างแน่นอน
เห็นสีหน้าของเย่เฝยเทียนเปลี่ยนไป ราวกับรู้สึกเสียใจมาก
"พี่สาว" เสียงของเขาฟังดูหดหู่ลง เดินเข้าไปหาฉินอี้ ก้มหน้าลง เมื่อเห็นท่าทางของเย่เฝยเทียน ฉินอี้รู้สึกสงสาร จึงยิ้มปลอบใจว่า "ไม่ต้องกังวลไป ไม่มีอะไรหรอก"
"อืม" เย่เฝยเทียนพยักหน้า เดินเข้าไปกอดฉินอี้เบาๆ
"เขาทำอะไรน่ะ?" คนรอบข้างตกตะลึง ไอ้ตัวแสบนี่กำลังทำอะไร? เขากล้า... กอด...
"ขอบคุณนะพี่สาว" เย่เฝยเทียนพูดเบาๆ ราวกับรู้สึกซาบซึ้งใจมาก
ฉินอี้กะพริบตาปริบๆ ไม่ถูกต้องนี่?
เหมือนเธอบอกเย่เฝยเทียนแค่ว่าถูกห้ามเข้าเรียนเท่านั้นนะ? ไอ้หมอนี่ก็ไม่ค่อยได้เข้าเรียนอยู่แล้วไม่ใช่หรือ ทำไมถึงมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้?
ร่างกายถอยหลังกรูดไปหลายก้าว ใบหน้าสวยของฉินอี้แดงขึ้นทันที สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความเห็นอกเห็นใจเป็นความโกรธ ราวกับเข้าใจบางอย่าง จ้องเย่เฝยเทียนอย่างดุดัน พูดทีละคำว่า "เย่...เฝย...เทียน!"
"พี่สาวครับ ผมนึกขึ้นได้ว่ามีธุระนิดหน่อย ขอตัวก่อนนะครับ" เย่เฝยเทียนหันหลังวิ่งหนีทันที ทั้งการพูดและความเร็วในการวิ่งล้วนรวดเร็วมาก ไม่เหลือเค้าของความหดหู่เมื่อครู่เลย
"อย่าให้ฉันเห็นหน้านายอีก" ฉินอี้ตะโกนใส่เงาร่างนั้น
ในห้องบรรยาย ชายหนุ่มหลายคนลุกขึ้นยืน ยังคงอยู่ในอาการช็อก
"เขากล้า เขากล้า... ไอ้บ้า" มีคนตะโกนด้วยความโกรธ
เทพธิดาในดวงใจของพวกเขา เย่เฝยเทียนกล้าเดินเข้าไปกอด?
"ไอ้คนไร้ยางอายนี่ การลงโทษของโรงเรียนเบาเกินไป ควรขับไล่เขาออกไปเลย"
"ใช่ ควรไล่ออกจากโรงเรียนเลย ห้ามย่างกรายเข้ามาในโรงเรียนอีก" ทุกคนโกรธแค้น เทพธิดาฉินอี้พี่สาวของพวกเขาถูกล่วงเกินไปแล้ว!
เย่เฝยเทียนและยู่เซิงเดินอยู่บนถนนในโรงเรียน เห็นยู่เซิงเอ่ยปากถามว่า "รู้สึกยังไงบ้าง?"
"สมองคิดอะไรอยู่ ฉันแค่อดใจไม่ไหวเท่านั้นเอง พี่สาวดีกับฉันมากเกินไป" เย่เฝยเทียนมองยู่เซิงอย่างดูถูก สมองเต็มไปด้วยอะไร คิดแบบนั้นได้ยังไง เขาเป็นคนแบบนั้นหรือ?
"อืม" ยู่เซิงพยักหน้า แสดงสีหน้าเข้าใจ เย่เฝยเทียนได้แต่ถอนหายใจ ยู่เซิงก็เปลี่ยนไปแล้ว
"โรงเรียนถึงกับลงโทษฉัน?" เย่เฝยเทียนพูดขึ้นมาทันที เรื่องข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงยังไม่มีข้อสรุป ตำแหน่งที่หนึ่งของยู่เซิงถูกแย่งไปอย่างไม่มีเหตุผล ตอนนี้กลับจะลงโทษเขา เขาจริงๆแล้ว รู้สึกไม่พอใจมาก
ยู่เซิงก็ขมวดคิ้ว พูดว่า "หรือว่าเป็นเพราะตอนนั้นประมุขเขาเจี้ยนหรือจักรพรรดิพระราชวังทุรกันดารรู้สึกว่าถูกเธอทำให้เสียหน้า ถึงได้ทำแบบนี้?"
"ช่างมันเถอะ จะไล่ฉันออกจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวได้จริงๆหรือ" เย่เฝยเทียนพูด
"ใครบอกว่าไล่เธอออกจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวไม่ได้" ในตอนนั้นเอง มีเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง เย่เฝยเทียนหยุดฝีเท้า หันไปมองคนที่พูด ยกคิ้วขึ้น
คนที่พูดคือมู่หรงเชียว ดวงตาของเขาเผยแววดูถูก พูดว่า "เธอช่างไร้เดียงสาจริงๆที่คิดว่ามีพรสวรรค์บ้างก็สามารถตัดสินทุกอย่างได้? ถ้างั้น ที่หนึ่งของยู่เซิง หลุดไปได้อย่างไร?"
เย่เฝยเทียนได้ยินประโยคนี้ ดวงตาพลันเปลี่ยนเป็นคมกริบ ที่ยู่เซิงไม่ได้ครองอันดับหนึ่งในข้อสอบฤดูใบไม้ร่วง ไม่ใช่เพราะความชอบส่วนตัวหรือการตัดสินผิดพลาดของจักรพรรดิทั้งสอง แต่เป็นเพราะมีปัจจัยที่ไม่เป็นที่รู้กัน
"สิ่งที่เธอกำลังคิดในใจตอนนี้คงไม่ผิด ไม่เพียงเท่านั้น การลงโทษเธอของโรงเรียนครั้งนี้ ก็เกี่ยวข้องกับฉันด้วย" มู่หรงเชียวค่อยๆเดินเข้าหาเย่เฝยเทียน พูดเสียงเบาว่า "ตกใจไหม?"
"กร๊อบ" ยู่เซิงกำหมัดแน่น บนร่างมีกระแสพลังบางอย่างปะทุขึ้นมาอย่างเลื่อนลอย
"อยากลงมือ? ไอ้โง่ เธอกล้าหรอ?" มู่หรงเชียวกวาดตามองยู่เซิง ยังคงเผยแววดูถูก เย่เฝยเทียนหรี่ตาลง ดวงตาเผยแววเย็นเยียบ
"ได้ยินว่าเฟิงชิ้งซวีเป็นเพื่อนสมัยเด็กของเธอ สวยมาก อายุสิบห้า อายุที่น่าหลงใหลมากเลยนะ กำลังจะเบ่งบาน" มู่หรงเชียวพูดต่อ ยู่เซิงก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
"ยู่เซิง" เย่เฝยเทียนเรียกหนึ่งครั้ง ประกายเย็นในดวงตาของเขาหายไป จากนั้นก็ยิ้ม
คำพูดของมู่หรงเชียวยิ่งฟังยิ่งระคายหู ชัดเจนว่ามีจุดประสงค์เดียวคือยั่วยุเขา
ถ้าเขาและยู่เซิงลงมือกับมู่หรงเชียวจริงๆ เขาสงสัยว่ามู่หรงเชียวอาจจะไม่โต้ตอบด้วยซ้ำ ดังนั้น การลงโทษเขา ก็จะมีข้ออ้างอีกครั้ง
"มู่หรงเชียว ฉันจำเธอได้แล้ว" เย่เฝยเทียนยิ้ม จากนั้นก็หันหลังพูดว่า "ยู่เซิง ไปกันเถอะ"
ยู่เซิงกวาดตามองมู่หรงเชียวอย่างเย็นชา จากนั้นก็เดินตามเย่เฝยเทียนไป มู่หรงเชียวตะลึงไป มองร่างทั้งสองที่เดินจากไปด้วยสายตาที่เย็นเยียบยิ่งขึ้น ตอนแข่งขันข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงไม่ใช่ว่าโอหังมากหรอ ตอนนี้กลับไม่มีความกล้าขนาดนี้?
"ทำไมไม่ให้ฉันลงมือล่ะ?" ยู่เซิงรู้สึกโกรธมากในตอนนี้
"แล้วให้ฉันรับผิดชอบงั้นเหรอ?" เย่เฝยเทียนพูดอย่างหงุดหงิด เรื่องข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงดูเหมือนจะมีเรื่องราวซ่อนอยู่ ดูเหมือนว่ามู่หรง เชียวจะจับตาดูเขาอยู่
"คุณกลับไปก่อนนะ ฉันมีธุระต้องไปที่อื่นสักหน่อย" เย่เฝยเทียนพูดขึ้นมาทันที
"ไปไหน?" ยู่เซิงถาม
"ไปบ้านเยาจิง" เย่เฝยเทียนหันหลังเดินจากไป ยู่เซิงมองดูเงาหลังของเขาอย่างงงๆ แล้วพึมพำ: "จะไปพบพ่อแม่แล้วเหรอ?"
ดูเหมือนว่าพวกเขาเพิ่งรู้จักกันไม่ถึงเดือนนะ เร็วไปหน่อยมั้ง ยู่เซิงรู้สึกว่าไม่เข้าใจ ส่ายหัวแล้วเดินกลับไปคนเดียว
บ้านของฮัว เจี๋ยหยูอยู่ในตำแหน่งที่ดีมากในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว และเป็นคฤหาสน์แยกต่างหาก ข้างในกว้างขวางมาก เย่เฝยเทียนไม่รู้สึกแปลกใจกับเรื่องนี้ ในวันนั้นที่ภูเขาเทียนเหยา เมื่อชายวัยกลางคนปรากฏตัว ผู้อาวุโสของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวต่างก็คำนับให้ เห็นได้ชัดว่าเขาต้องมีตำแหน่งสูงมากในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว และตัวฮัว เจี๋ยหยูเองก็เป็นบุคคลที่มีสถานะสูงส่งและลึกลับในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวมาโดยตลอด
นอกคฤหาสน์ เย่เฝยเทียนเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ที่นั่น เมื่อเห็นเย่เฝยเทียนมาที่นี่ก็ตกใจเล็กน้อย พูดว่า: "เย่เฝยเทียน?"
"พี่ชาย" เย่เฝยเทียนมองดูชายหนุ่มคนนั้น รู้สึกคุ้นๆ อยู่บ้าง ในช่วงข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงเขานั่งอยู่ในบริเวณเดียวกับผู้อาวุโสของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว อาจจะเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการ
"คุณมาทำอะไรที่นี่?" ชายหนุ่มมีสีหน้าแปลกๆ และทำไมเขาถึงรู้ว่าที่นี่อยู่ที่ไหน?
"มาหาอาจารย์ของผม" เย่เฝยเทียนตอบ
"อาจารย์ของคุณ?" ชายหนุ่มมองดูเย่เฝยเทียน ถามว่า: "ใคร?"
"ผมไม่ค่อยแน่ใจ แต่อยู่ที่นี่" เย่เฝยเทียนชี้ไปที่คฤหาสน์
"รุ่นพี่ชื่อหัว?" ชายหนุ่มถามเบาๆ
"เอ่อ..." เย่เฝยเทียนรู้สึกอายนิดหน่อย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอาจารย์นามสกุลอะไร แต่นึกถึงความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับฮัว เจี๋ยหยู ก็น่าจะถูกต้อง จึงพยักหน้า
ชายหนุ่มนึกถึงตอนข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงที่เย่เฝยเทียนกับฮัว เจี๋ยหยูสบตากันไปมา ก็เข้าใจทันที เขากุมอกตัวเอง... หัวใจเจ็บปวด จึงหันหลังเดินจากไปอย่างหดหู่
นึกถึงว่าโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวดูเหมือนกำลังลงโทษเย่เฝยเทียน แม้กระทั่งบางคนยังแอบคิดจะขับไล่เขาออกจากโรงเรียน เขารู้สึกว่าโลกนี้ช่างวุ่นวาย ใครกันนะที่อยู่อย่างไม่อดทน... กล้าไล่ศิษย์ของเขาออกจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว? จักรพรรดิพระราชวังทุรกันดาร? อยากโดนซ้อมหรือไง!
ป.ล. ตื่นมาอ่านหนังสือแล้ว โหวตด้วยนะ


## บทที่ 20 นำหมาป่าเข้าบ้าน

เมื่อเย่เฝยเทียนก้าวเข้าสู่คฤหาสน์ เขาก็ได้ยินเสียงพิณดังเข้าหู และในเสียงพิณนั้นราวกับมีความรู้สึกอ่อนโยนแฝงอยู่ ราวกับสตรีกำลังบรรเลงอยู่
แต่เย่เฝยเทียนกลับเห็นอาจารย์นั่งอยู่ในศาลาเล่นพิณอย่างสง่างามและสงบนิ่ง มองดูใบหน้านั้น เย่เฝยเทียนคิดในใจว่าไม่แปลกที่จะให้กำเนิดสาวงามเหยาหนี่ย่อย่างฮัว เจี๋ยหยูได้ ความหล่อเหลาของเขาคงจะเทียบเคียงกับตัวเองได้แล้วกระมัง...
ฝีเท้าของเย่เฝยเทียนเบามาก เดินอย่างเงียบๆไปยังศาลา อย่างไรก็ตาม เสียงพิณค่อยๆหยุดลงอย่างไม่ทำให้รู้สึกขัดหู ชายวัยกลางคนเงยหน้าขึ้นมองเย่เฝยเทียน ยิ้มและพูดว่า "มาแล้วหรอ"
"อาจารย์" เย่เฝยเทียนโค้งคำนับเรียก
"อืม มานั่งตรงนี้" ชายวัยกลางคนพูด เย่เฝยเทียนจึงเดินไปนั่งที่ศาลาตรงข้ามกับอาจารย์
"เธอรู้เกี่ยวกับคาถากระดาษมากแค่ไหน?"
"คาถากระดาษคือการสลักมนตราลงบนกระดาษคาถา ดังนั้นจึงมีเพียงพ่อมดที่มีพลังการรับรู้ที่แข็งแกร่งมากเท่านั้นที่จะทำได้ พ่อมดประเภทนี้เรียกว่าช่างสลักคาถา" เย่เฝยเทียนพูดอย่างช้าๆ "เนื่องจากพ่อมดสามารถควบคุมพลังลมปราณได้อย่างจำกัด ในการต่อสู้จึงต้องปล่อยมนตราอย่างรวดเร็ว ทำให้พลังและระดับของมนตราถูกกำหนดไว้แล้ว แต่ในสถานะที่ไม่ใช่การต่อสู้ พ่อมดสามารถใช้เวลาจำนวนมากในการรวบรวมพลังเพื่อสลักมนตราที่ไม่สามารถปล่อยออกมาได้ในการต่อสู้ลงบนกระดาษคาถา นี่คือคาถากระดาษ"
"พูดถูกต้อง ถ้าคุณเป็นช่างสลักคาถาที่ยอดเยี่ยม พลังของคาถากระดาษที่คุณสร้างขึ้นจะเหนือกว่าพลังของมนตราที่คุณสามารถปล่อยออกมาได้ในการต่อสู้อย่างมาก ดังนั้นช่างสลักคาถามักจะมีความสามารถในการต่อสู้ข้ามขั้นที่น่าประหลาดใจ ไม่มีใครอยากเผชิญหน้ากับช่างสลักคาถา" ชายวัยกลางคนพูด
"ไม่เพียงแต่เท่านั้น ช่างสลักคาถามักจะร่ำรวยมาก เพราะราคาของคาถากระดาษนั้นแพงมาก ส่วนสถานะของช่างสลักคาถาที่ยอดเยี่ยม คุณควรจะรู้บ้างแล้ว"
"ศิษย์ทราบครับ" เย่เฝยเทียนยิ้ม
"แน่นอน ช่างสลักคาถาต้องการพรสวรรค์อย่างมาก พ่อมดธรรมดาแทบไม่มีโอกาสเลย และคุณ บังเอิญมีพรสวรรค์แบบนี้มาตั้งแต่เกิด" ชายวัยกลางคนมองเย่เฝยเทียน แล้วลุกขึ้นเดินออกไป พูดว่า "ตามฉันมา"
เย่เฝยเทียนตามชายวัยกลางคนไป มาถึงห้องสมุดในคฤหาสน์ ห้องสมุดนี้มีหนังสือมากกว่าพันเล่ม เขาชี้ไปที่ชั้นหนังสือตรงกลาง พูดว่า "หนังสือตรงนี้ทั้งหมดเป็นเรื่องเกี่ยวกับคาถากระดาษ คุณอ่านให้จบก่อน"
"ได้ครับ" เย่เฝยเทียนไม่ได้ถามอะไรเลย เพียงแค่พยักหน้า ชายวัยกลางคนพอใจมาก จากนั้นก็ออกจากห้องสมุด ปล่อยให้เย่เฝยเทียนอยู่คนเดียว
เย่เฝยเทียนอ่านหนังสือเกี่ยวกับคาถากระดาษเหล่านั้นอย่างคร่าวๆก่อน จากนั้นก็หยิบเล่มหนึ่งขึ้นมาอ่านอย่างจริงจัง การสร้างตึกระฟ้าต้องเริ่มจากพื้นดิน แม้จะมีพรสวรรค์แค่ไหน ก็ต้องเริ่มจากพื้นฐาน และภายใต้การอบรมของบิดาบุญธรรม เขาเข้าใจถึงความสำคัญของความรู้ตั้งแต่เด็ก ดังนั้นเขาจึงอ่านหนังสืออย่างตั้งใจมาก
โดยไม่รู้ตัว เงาแดดทอดยาวไปทางตะวันตก ฮัว เจี๋ยหยูเดินมาจากข้างนอก เรียกว่า "พ่อ"
ชายวัยกลางคนเงยหน้าขึ้นยิ้มมองฮัว เจี๋ยหยู พูดว่า "วันนี้ผลงานเป็นยังไงบ้าง?"
"สัตว์ประหลาดระดับเก้าสามตัว" ฮัว เจี๋ยหยูยิ้มตอบ
"ดีมาก" ชายวัยกลางคนพยักหน้า พูดว่า "ไปเตรียมปากกาสลักคาถาและกระดาษคาถา"
"จะต้องฝึกฝนอีกแล้วหรือ?" ฮัว เจี๋ยหยูถาม
"ไม่ใช่เธอ เป็นการเตรียมพร้อมสำหรับฝูเทียน" ชายวัยกลางคนตอบพร้อมรอยยิ้ม
เมื่อได้ยินคำว่าฝูเทียน ดวงตางามของฮัว เจี๋ยหยูเป็นประกาย เจ้านั่นมาแล้วหรือ? ช่างรู้หน้าที่จริงๆ!
...
เมื่อเย่เฝยเทียนออกมา เขาเห็นฮัว เจี๋ยหยูกำลังเตรียมกระดาษและพู่กันอยู่ที่ติงไถ รูปร่างสูงโปร่งเซ็กซี่และบุคลิกที่สง่างามของเธอแสดงถึงความงามที่เกินวัยของหญิงสาว เย่เฝยเทียนคิดในใจว่าอาจารย์ผู้หญิงคงเป็นคนสวยเช่นกัน แต่เขายังไม่เคยเห็น
เย่เฝยเทียนค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้และพูดเบาๆ ด้วยรอยยิ้ม: "ช่างเป็นแม่ศรีเรือนจริงๆ"
ร่างของฮัว เจี๋ยหยูแข็งทื่อ แม่ศรีเรือน?
"นี่เป็นบ้านของฉัน ระวังคำพูดหน่อยนะ" ฮัว เจี๋ยหยูหันมามองเย่เฝยเทียนพร้อมรอยยิ้มบางๆ ดูสวยงามและน่าหลงใหล อย่างไรก็ตาม เย่เฝยเทียนไม่มีอารมณ์จะชื่นชม เยาจิงคนนี้ร้ายกาจ เขาได้สัมผัสมาแล้ว
"ฝูเทียน อ่านเสร็จแล้วหรือยัง?" ตอนนี้ชายวัยกลางคนเดินออกมาจากห้อง ในมือถือม้วนหนังสือ
"ครับ อ่านจบแล้ว" เย่เฝยเทียนพยักหน้าเบาๆ
"ดี แล้วตอนนี้ระดับการฝึกฝนพ่อมดของเธอเป็นอย่างไรบ้าง?" ชายวัยกลางคนถาม
"ระดับที่หกของขั้นตอนการตื่นขึ้น ระดับเริ่ดเดียวดาย"
"เคยฝึกมนตราหรือยัง?" ชายวัยกลางคนถามต่อ
"ยังไม่เคยครับ" เย่เฝยเทียนตอบ มนตราระดับทักษะดวงดาวไฟพื้นฐานแบบนั้นสามารถตัดออกได้เลย
"ดีมาก" ชายวัยกลางคนดูพอใจมาก ทำให้เย่เฝยเทียนกะพริบตา ไม่เคยฝึกมนตรามาก่อนกลับดีกว่างั้นหรือ?
"มนตร์สลักคาถาแตกต่างจากการใช้มนตราของพ่อมดทั่วไป การที่เธอไม่เคยฝึกมนตรามาก่อนจะทำให้เข้าใจได้ง่ายขึ้น" ชายวัยกลางคนอธิบาย จากนั้นเขาวางม้วนหนังสือไว้ตรงหน้าเย่เฝยเทียนและพูดว่า "นี่คือวิธีสลักคาถาสำหรับมนตราพื้นฐานบางอย่าง เราจะเริ่มจากมนตราแรก"
เย่เฝยเทียนพยักหน้าและรับม้วนหนังสือมาอ่านอย่างตั้งใจ มนตราแรกคือพายุฟ้าผ่า มนตราระดับเลเวลการตื่นรู้ สามารถเรียกพายุฟ้าผ่าโจมตีศัตรูได้
"อ่านจบแล้วครับ" เย่เฝยเทียนวางม้วนหนังสือลงและพูด
"จงแกะสลัก" ชายวัยกลางคนพยักหน้า เย่เฝยเทียนหยิบปากกาสลักคาถาขึ้นมา สีหน้าของเขาดูจริงจังมาก จากนั้นรอบๆ ตัวก็มีแสงฟ้าผ่าวาบขึ้น ไหลจากร่างกายไปยังแขน แล้วรวมตัวกันที่ปลายปากกา ในขณะเดียวกัน พลังฟ้าผ่าจากฟ้าดินก็ดูเหมือนจะไหลไปยังปลายปากกาเช่นกัน เย่เฝยเทียนเริ่มแกะสลักคาถา การเคลื่อนไหวของเขาช้ามาก และยังดูจริงจังอย่างยิ่ง ทันใดนั้น แสงฟ้าผ่าก็วาบขึ้น แล้วพลังฟ้าผ่าทั้งหมดบนกระดาษส่วนคาถาก็ไหลออกไปและกระจายตัว
"ล้มเหลวแล้ว" เย่เฝยเทียนรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
"ไม่เป็นไร เปลี่ยนแผ่นใหม่แล้วทำต่อไป" ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ พูด เย่เฝยเทียนพยักหน้าแล้วเปลี่ยนกระดาษส่วนคาถาแผ่นใหม่ เขารู้สึกเจ็บใจเล็กน้อย เพราะราคาของกระดาษส่วนคาถานี้แพงมาก
ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม... จนถึงครั้งที่เก้า ก็ยังคงล้มเหลว แต่ทุกครั้งก็สามารถทนได้นานขึ้นเล็กน้อย
"เจี้ยเหยว เธอลองดูสิ" ชายวัยกลางคนพูดขึ้นในตอนนี้ ฮัว เจี๋ยหยูพยักหน้าเบาๆ ยื่นมือเรียวบางออกมา เย่เฝยเทียนตกใจเล็กน้อย แล้วส่งปากกาให้ฮัว เจี๋ยหยู
ฮัว เจี๋ยหยูหยิบกระดาษแผ่นหนึ่ง แสงฟ้าผ่าวาบขึ้น เธอเริ่มแกะสลักคาถา
"พรสวรรค์ธาตุสายฟ้า" ดวงตาของเย่เฝยเทียนวาบไปด้วยแสงคม ครั้งที่แล้วเป็นธาตุทอง ตอนต่อสู้บนภูเขาเทียนเหยามีพรสวรรค์ธาตุลม... เยาจิงคนนี้ หรือว่าจะเหมือนกับเขา?
ฮัว เจี๋ยหยูดูจริงจังมากในขณะที่แกะสลักคาถา แต่ก็ดูผ่อนคลายมาก ทั้งร่างของเธอเหมือนมีแสงสว่างอยู่ชั้นหนึ่ง ยิ่งดูสดใสงดงามขึ้น เพียงชั่วครู่ คาถากระดาษก็แกะสลักเสร็จ จากนั้นฮัว เจี๋ยหยูก็เงยหน้าขึ้น ดวงตางามมองเย่เฝยเทียนด้วยรอยยิ้ม
เย่เฝยเทียนยิ้มแห้งๆ ช่างน่าอายจริงๆ
"เอาละ เธอค่อยๆ ทำต่อไปเอง" ชายวัยกลางคนยิ้มพูด จากนั้นก็ออกจากติงไถพร้อมกับฮัว เจี๋ยหยู ปล่อยให้เย่เฝยเทียนอยู่คนเดียวเพื่อแกะสลักคาถาอย่างสงบ
"ครับ" เย่เฝยเทียนพยักหน้า จดจ่ออยู่กับงาน เริ่มแกะสลักคาถาคนเดียว แต่ก็ยังคงล้มเหลวไม่หยุด อย่างไรก็ตาม ทุกครั้งที่ล้มเหลว ก็จะมีความก้าวหน้าเล็กน้อย
ยามเย็นมาถึง ชายวัยกลางคนนั่งอยู่บนเก้าอี้พิง พูดเสียงเบา "ครั้งแรกที่เธอแกะสลักคาถาสำเร็จ ใช้เวลานานเท่าไหร่?"
"หนึ่งวัน" ฮัว เจี๋ยหยูตอบ
"เขากำลังจะสำเร็จแล้ว และไม่จำเป็นต้องให้ฉันสอนเลย" ชายวัยกลางคนพูดเสียงเบา "หนูน้อย ฉันไม่เคยเห็นใครที่อยู่ในเลเวลการตื่นรู้แล้วมีการรับรู้และควบคุมพลังลมปราณได้แข็งแกร่งขนาดนี้มาก่อน แม้แต่เธอ ก็ยังด้อยกว่าเล็กน้อย"
ดวงตางามของฮัว เจี๋ยหยูมองไปยังร่างของชายหนุ่มด้านหน้า ทันใดนั้น แสงฟ้าผ่าสว่างจ้าก็ผุดขึ้น นั่นคือพายุฟ้าผ่า ที่พุ่งโจมตีไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง
"อาจารย์ ผมทำสำเร็จแล้วครับ!" เย่เฝยเทียนตะโกนด้วยความดีใจ ดวงตางามของฮัว เจี๋ยหยูกะพริบ เร็วขนาดนี้เลยหรือ?
"ไอ้หมอนี่ พอแกะสลักสำเร็จก็ใช้เลย จริงๆ เลย ไม่ประหยัดเลยสักนิด" ชายวัยกลางคนพูด แต่ดวงตาลึกล้ำนั้นกลับมีรอยยิ้มอ่อนโยน ไม่คิดว่าจะได้พบเด็กที่มีพรสวรรค์ดีขนาดนี้ในเมืองฉิงโจว พรสวรรค์พ่อมดระดับคุณสมบัติทั้งหมด และเป็นช่างสลักคาถาโดยกำเนิด นั่นก็หมายความว่า เย่เฝยเทียนจะสามารถเป็นช่างสลักคาถาระดับคุณสมบัติทั้งหมดได้
"ผมทำสำเร็จแล้ว" ตอนนี้เย่เฝยเทียนวิ่งเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น เขารู้สึกว่าหลังจากที่แกะสลักมนตร์ออกมาได้หนึ่งอย่าง ก็เท่ากับว่าได้เรียนรู้มนตร์นั้นด้วย
"ดีมาก แต่ต่อไปต้องพยายามมากขึ้น คาถาบนตำราเล่มนั้น เจ้าต้องสามารถสลักได้ทั้งหมด" ชายวัยกลางคนมองดูสีหน้าตื่นเต้นของเย่เฝยเทียน ไม่ว่าจะมีพรสวรรค์ดีแค่ไหน ก็ยังเป็นเพียงเด็กหนุ่มอายุสิบห้าปี วัยนี้ช่างดีจริงๆ
"ครับ" เย่เฝยเทียนพยักหน้า
"มืดแล้ว เจ้าคงไม่..." ตอนนี้ ฮัว เจี๋ยหยูมองเย่เฝยเทียนด้วยรอยยิ้ม บ่งบอกถึงบางสิ่งที่ไม่ต้องพูดออกมา
"เวลาช่างผ่านไปเร็วจริงๆ" เย่เฝยเทียนเงยหน้ามองท้องฟ้า แล้วพูดว่า "มืดแล้วเดินทางกลางคืนไม่สะดวก อาจารย์มีห้องว่างไหม ไม่งั้นผมขอพักที่นี่แล้วกัน"
"เจ้า..." ดวงตางามของฮัว เจี๋ยหยูหรี่ลง เดินทางกลางคืนไม่สะดวก? ข้ออ้างนี้ก็ใช้ได้?
เย่เฝยเทียนไม่มองเธอ เพียงแต่มองชายวัยกลางคนด้วยความคาดหวัง
"ดี งั้นก็พักที่นี่แล้วกัน เจี๋ยหยู เจ้าไปช่วยจัดห้องให้ฝูเทียนหน่อย" ชายวัยกลางคนพูดด้วยรอยยิ้ม
"หา..." ฮัว เจี๋ยหยูกะพริบตา เธอ ต้องไปช่วยจัดห้องให้เย่เฝยเทียน?
ดังนั้นคราวนี้จึงเป็นตาของเย่เฝยเทียนที่มองเธอด้วยรอยยิ้ม สายตานั้น ช่างเต็มไปด้วยความคาดหวัง
เยาจิงปูเตียง สิทธิพิเศษนี้ ช่างวิเศษจริงๆ...
"ฉันไม่ไป" ฮัว เจี๋ยหยูมองสายตาของเย่เฝยเทียน เธอไม่ยอมทำแน่
"เจี๋ยหยู" ชายวัยกลางคนมองฮัว เจี๋ยหยู ฮัว เจี๋ยหยูลุกขึ้นด้วยท่าทางน้อยใจ แล้วเดินไปทางห้อง
"อาจารย์ ผมไปช่วยครับ" เย่เฝยเทียนตามไป ชายวัยกลางคนพยักหน้า ด้านหลังมีเสียงทะเลาะกันแว่วมา
เงยหน้ามองดาวเต็มท้องฟ้าที่ปรากฏบนชางชิง ใบหน้าของชายวัยกลางคนปรากฏรอยยิ้มแห่งความทรงจำ พูดว่า "เมื่อก่อน พวกเราก็อายุเท่านี้"
เย่เฝยเทียนอยู่ที่นี่แล้วก็ไม่ยอมกลับไปเลย ฮัว เจี๋ยหยูใช้สี่คำประเมินพ่อของเธอ นำหมาป่าเข้าบ้าน...
เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า มนตราที่เย่เฝยเทียนสามารถสลักได้มีมากขึ้นเรื่อยๆ แม้กระทั่งสามารถสลักมนตราระดับเจ็ดได้แล้ว
วันหนึ่ง เย่เฝยเทียนกำลังสลักคาถาอยู่ในศาลาคนเดียว ทันใดนั้น เขาเหมือนรู้สึกบางอย่าง เกิดความรู้สึกประหลาดมาก จิตใจสั่นไหว ทันใดนั้นพลังลมปราณในฟ้าดินเหมือนเกิดการสั่นพ้องบางอย่างกับร่างกายของเขา บินวนรอบร่างกายอย่างบ้าคลั่ง ซึ่งแตกต่างจากการรวบรวมพลังธรรมดาโดยสิ้นเชิง
"พ่อมดระดับเจ็ด ขั้นตอนลี้ลับ" ใบหน้าของเย่เฝยเทียนปรากฏรอยยิ้มสดใส หลายวันมานี้เขาแน่นอนว่ารู้สึกได้ ในกระบวนการสลักคาถาของเขา ความสามารถในการรับรู้และควบคุมพลังลมปราณ ทุกวันล้วนก้าวหน้าขึ้น กระบวนการสลักคาถา ตัวมันเองก็คือการฝึกฝน!


## บทที่ 21 โรงเรียนหยกเพลิงดำ

ฤดูหนาวมาเยือน พืชพันธุ์เหี่ยวเฉา โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวดูเงียบเหงาขึ้นมาทันที
แต่เย่เฝยเทียนกลับไม่ได้รับผลกระทบจากความหนาวเย็นเลย ช่วงนี้เขาใช้ชีวิตอย่างสบายๆ และอิสระ ทุกวันนอกจากฝึกฝนก็ทำคาถากระดาษ นอกจากนั้นยังได้ชื่นชมความงามของสาวงาม เขามีความสุขจนไม่คิดถึงยู่เฉิงแล้ว สองเดือนที่ผ่านมา เขากลับไปหายู่เฉิงแค่สองครั้งเท่านั้น ทำให้ยู่เฉิงคิดไปไกล
คำสั่งห้ามของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวต่อเย่เฝยเทียนยังคงอยู่ ในขณะที่นักเรียนหลายคนอยากดูเรื่องวุ่นวาย เย่เฝยเทียนกลับหายตัวไปอย่างสิ้นเชิง ทำให้หลายคนสงสัยว่า แม้โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวจะไม่มีคำสั่งห้าม เย่เฝยเทียนจะปรากฏตัวในห้องเรียนหรือไม่ก็ยังเป็นปัญหา ห้องเรียนของหญิงพี่ชินอี้อาจจะมีโอกาสบ้าง
หิมะตกลงมาอย่างเงียบๆ ตกหนักมาก หลังจากผ่านไปหนึ่งคืน ทุกอย่างก็กลายเป็นสีขาวโพลน
ตอนเช้า เย่เฝยเทียนเดินออกจากห้อง มองดูหิมะที่ตกลงมาทั่วฟ้า ถูมือไปมา พ่นลมหายใจออกมา ดวงตามีรอยยิ้มเล็กๆ
ติงไถด้านหน้ายืนโดดเดี่ยวท่ามกลางหิมะขาว ทุกอย่างรอบข้างถูกปกคลุมด้วยเกล็ดหิมะ แต่มีร่างหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางหิมะ ใบหน้างดงามมีท่าทางเคลิบเคลิ้ม หิมะนี้ ช่างสวยงามจริงๆ
เย่เฝยเทียนยกเท้าขึ้น เดินไปหาร่างนั้น รอยเท้าจำนวนมากปรากฏขึ้นในหิมะขาวทันที
มาถึงข้างๆหญิงสาว เย่เฝยเทียนแอบมองเธอ เห็นหญิงสาวในหิมะราวกับไม่เห็นเขา ดวงตางามหลับเบาๆ ราวกับกำลังรู้สึกถึงบางสิ่งอย่างเงียบๆ
เย่เฝยเทียนก็หลับตาลง ยืนเงียบๆอยู่ข้างหญิงสาว หิมะขาวตกลงมาไม่หยุด ร่างทั้งสองถูกปกคลุมด้วยสีขาว
"เธอกำลังทำอะไร?" ฮัว เจี๋ยหยูค่อยๆลืมตาขึ้น มองไปที่คนตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม เห็นเย่เฝยเทียนยังคงทำท่าเลียนแบบเธออยู่
เย่เฝยเทียนลืมตาขึ้น มองดวงตาของฮัว เจี๋ยหยูด้วยแววตาอ่อนโยน ยิ้มและพูดว่า "อยู่เคียงข้างเธอจนผมขาวด้วยกัน"
"..." ฮัว เจี๋ยหยูกะพริบตา มองดูผมยาวของเย่เฝยเทียนที่ถูกหิมะขาวปกคลุม ในใจมีความเศร้าเล็กน้อย ชีวิตเต็มไปด้วยกับดัก แม้แต่ความงามของหิมะก็ยังถูกคนไร้ยางอายคนนี้หลอกเข้าหลุมได้
"สองเดือนแล้ว เธอคงไม่ได้คิดว่าที่นี่เป็นบ้านของตัวเองหรอกนะ?" ฮัว เจี๋ยหยูมองเย่เฝยเทียนด้วยรอยยิ้ม
"เป็นอาจารย์หนึ่งวัน เป็นพ่อตลอดชีวิต บ้านของอาจารย์ก็เหมือนบ้านของตัวเองนั่นแหละ" เย่เฝยเทียนพูดอย่างจริงจัง
"พวกเธอสองคนนี่" เสียงหนึ่งดังขึ้น เย่เฝยเทียนและฮัว เจี๋ยหยูหันไปมอง ก็เห็นร่างหล่อเหลายิ้มมองพวกเขา พูดว่า "แต่เช้าก็มาเกี้ยวพาราสีกันแล้ว คิดว่าไม่มีคนแก่อย่างฉันอยู่หรือไง"
"เอ่อ..." เย่เฝยเทียนตาวาว ในใจคิดว่า อาจารย์รู้จักศิษย์ดีจริงๆ
"พ่อ" ฮัว เจี๋ยหยูเรียกด้วยน้ำเสียงอับอายเล็กน้อย จ้องมองพ่อของเธอและพูดว่า "ฉันเป็นลูกแท้ๆ ของพ่อจริงๆ หรือเปล่า"
ทุกครั้งพ่อช่วยพูดให้เย่เฝยเทียน มีพ่อแบบนี้ด้วยหรือ?
"นอกจากฉันแล้ว ใครในเมืองเฉิงโจวจะมีลูกสาวสวยขนาดนี้ได้" ชายวัยกลางคนตอบพร้อมรอยยิ้ม ฮัว เจี๋ยหยูมองพ่อของเธออย่างอึ้งๆ สองเดือนที่ผ่านมา น้ำเสียงของพ่อเริ่มมีกลิ่นอายของเย่เฝยเทียนเข้าไปด้วย นี่มัน...
"อาจารย์ก็คืออาจารย์" เย่เฝยเทียนถอนหายใจ พูดถึงระดับแล้ว ก็สูงส่งกว่าเขาจริงๆ
ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เขาได้รู้ชื่อของอาจารย์ ฮวาฟงหลิว
ตอนที่เย่เฝยเทียนรู้ชื่อนี้ก็รู้สึกทึ่ง ระดับของอาจารย์นั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาจะเทียบได้ ห่างไกลเกินไป
"ฝูเทียน ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา การฝึกฝนคาถากระดาษของเจ้าสามารถจบหลักสูตรได้แล้ว เมื่อระดับของเจ้าเพิ่มขึ้น ก็จะสามารถสร้างคาถากระดาษที่ทรงพลังมากขึ้นได้เอง" ฮวาฟงหลิวมองไปที่เย่เฝยเทียน สองเดือน แม้ว่าระดับพ่อมดของเย่เฝยเทียนจะอยู่ที่ขุมที่เจ็ดอัศจรรย์ของเลเวลการตื่นรู้เท่านั้น แต่เขาก็สามารถสร้างคาถากระดาษระดับสูงสุดของเลเวลการตื่นรู้ได้
"ทั้งหมดเป็นเพราะอาจารย์สอนดี" เย่เฝยเทียนโค้งคำนับ
ฮวาฟงหลิวโบกมือ "เจ้ามีพรสวรรค์ดีเอง แม้เปลี่ยนอาจารย์ก็เหมือนกัน แต่อย่าหยิ่งผยองเป็นอันขาด โลกภายนอกซับซ้อนกว่าที่เจ้าคิดมาก หนทางที่เจ้าต้องเดินเพิ่งเริ่มต้น นอกจากคาถากระดาษแล้ว หากเจ้ามีปัญหาในการฝึกฝน ก็สามารถมาหาข้าได้ตลอดเวลา"
"ศิษย์จะจดจำไว้" เย่เฝยเทียนพยักหน้า
"ดีแล้ว เจ้าไปได้" ฮวาฟงหลิวพยักหน้า
เย่เฝยเทียนพยักหน้า จากนั้นเขาคุกเข่าลงบนพื้นหิมะ โค้งคำนับสามครั้งไปทางฮวาฟงหลิว พูดว่า "เข้าเป็นศิษย์มาหลายเดือน ศิษย์ยังไม่ได้แสดงพิธีเคารพอาจารย์ แม้ว่าศิษย์จะชอบพูดเล่น แต่ที่พูดไปก่อนหน้านี้เป็นความจริง เป็นอาจารย์หนึ่งวัน เป็นพ่อตลอดชีวิต คำสั่งสอนของอาจารย์ ศิษย์จะจดจำไว้ในใจ"
พูดจบ เย่เฝยเทียนค่อยๆ ลุกขึ้นยืน พูดว่า "ศิษย์ขอตัว"
จากนั้นเขาก็มองไปทางฮัว เจี๋ยหยู ยิ้มพูดว่า "เยาจิง อย่าคิดถึงฉันมากนัก"
ก่อนที่ฮัว เจี๋ยหยูจะตอบ เขาก็หันหลังเดินจากไป ออกจากบ้านพัก
"ไอ้หนูนี่ ทำให้ข้ารู้สึกไม่คุ้นเคย" ฮวาฟงหลิวยิ้มพลางส่ายหัว
"พ่อทำไมถึงชอบเขามากขนาดนั้นล่ะคะ?" ฮัว เจี๋ยหยูมองไปที่พ่อของเธอด้วยดวงตางดงาม เธอแน่นอนว่ารู้สึกได้ว่าพ่อชอบเย่เฝยเทียนจริงๆ มันเป็นเพราะพรสวรรค์ของเขาเท่านั้นหรือ?
"ตอนแรกฉันเห็นพรสวรรค์ของเขาจึงรับเป็นศิษย์ แต่หลังจากได้รู้เรื่องราวของเขาจากปากเธอและเหตุการณ์ข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงวันนั้น ก็รู้ได้ว่าใต้ท่าทางที่ดูไม่เอาไหนของฝูเทียนนั้น แท้จริงแล้วเขามีจิตใจที่บริสุทธิ์ สามปี ถูกเยาะเย้ยดูถูกมากมาย ถ้าเป็นคนทั่วไปคงจะมีความแค้นฝังอยู่บนใบหน้า แต่สิ่งที่ฉันเห็นบนใบหน้าของเขากลับมีแต่ความสดใส และเพียงเพื่อลำดับของยู่เฉิง เขาก็กล้าที่จะออกมาเผชิญหน้ากับโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว แสดงว่าเขาต้องเป็นคนที่รักและให้ความสำคัญกับมิตรภาพอย่างแน่นอน" ฮวาฟงหลิวยิ้มพลางกล่าว "และในช่วงสองเดือนที่ได้อยู่ด้วยกัน ฉันก็ยิ่งชอบนิสัยของเขามากขึ้นเรื่อยๆ"
"ดังนั้นคุณพ่อถึงอยากจะขายลูกสาวแท้ๆ เลยสินะคะ?" ฮัว เจี๋ยหยูมองพ่อด้วยสายตาดุๆ แล้วพูดว่า "ถึงแม้เขาจะมีข้อดีมากมายอย่างที่คุณพ่อว่า แต่การที่เขาเจ้าชู้และไร้ยางอายก็ปฏิเสธไม่ได้ใช่ไหมคะ?"
"เธอไม่รู้สึกว่ามันน่ารักเหรอ?" ฮวาฟงหลิวยิ้มถาม
"..." ฮัว เจี๋ยหยูรู้สึกว่าโลกใบนี้ช่างวุ่นวาย พ่อที่มักจะสุขุมเสมอมา ตอนนี้กลับดูเหมือนถูกใครบางคนวางยาพิษเสียแล้ว
หิมะยังคงโปรยปรายลงมาไม่หยุด โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน สถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งเมืองเฉิงโจวนี้ ยิ่งดูมีความงามที่ศักดิ์สิทธิ์มากขึ้นไปอีก
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ศิษย์ของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวไม่มีเวลาที่จะชื่นชมความงามนี้ เช้านี้ นอกโรงเรียน มีกลุ่มผู้แข็งแกร่งมาถึงแล้ว
หลังจากกลุ่มผู้แข็งแกร่งเหล่านี้มาถึง อาจารย์ของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวก็เตรียมพร้อมอย่างเข้มงวด ในทันใดนั้นก็มีผู้แข็งแกร่งจำนวนมากออกมา แม้แต่ผู้ที่อยู่ในระดับหัวหน้าพระราชวังของพระราชวังศาสตร์การต่อสู้และโรงเรียนเวทมนตร์ก็ปรากฏตัว บรรยากาศหนักอึ้งมาก
ศิษย์นอกประตูหลายคนไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ศิษย์อย่างเป็นทางการที่อายุมากกว่ารู้ว่ากลุ่มคนเหล่านั้นมาจากไหนและมาทำไม
พวกเขารู้ว่า ศักดิ์ศรีของสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อาจจะถูกท้าทายอย่างรุนแรง
โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจววุ่นวายไปหมด ศิษย์จำนวนมากต่างพากันมุ่งหน้าไปยังทิศทางเดียวกัน
เย่เฝยเทียนเดินอยู่บนถนนเห็นสภาพแบบนี้รู้สึกแปลกๆ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ดูเหมือนว่าโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น
"เย่เฝยเทียน" ยังไม่ทันถึงคฤหาสน์ เย่เฝยเทียนก็ได้ยินเสียงเรียกตัวเอง เขาหันไปมองก็เห็นร่างอันสดใสและสวยงามปรากฏขึ้น ใบหน้าของเขาก็ปรากฏรอยยิ้ม
"เธอจะไปไหน?" เฟิง ชิ้งซวีถาม
"กลับไปหายู่เฉิง" เย่เฝยเทียนตอบ
"โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวกำลังเรียกรวมศิษย์ พี่ยู่เฉิงน่าจะไปแล้ว" เฟิง ชิ้งซวีบอก สายตาของเย่เฝยเทียนเป็นประกาย ดูเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
เฟิง ชิ้งซวี บีบชายเสื้อของเธอ ดูเหมือนจะรู้สึกประหม่าเล็กน้อย แล้วพูดเบาๆ ว่า "เราไปดูด้วยกันดีไหม?"
เย่เฝยเทียน ตกตะลึงไปชั่วขณะ มองดูสาวน้อยตรงหน้า หิมะตกลงมาบนตัวเธอไม่หยุด ดูเหมือนเธอจะรู้สึกประหม่าและกระวนกระวายเล็กน้อย
"ได้สิ" เย่เฝยเทียน พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม
"อืม" มือของสาวน้อยที่จับชายเสื้อบีบแน่นขึ้นเล็กน้อย จากนั้นเดินไปข้างๆ เย่เฝยเทียน ทั้งสองคนเดินไปทางที่ฝูงชนอยู่ด้วยกัน
เย่เฝยเทียน ไม่ได้แกล้งหยอกล้อเธอเหมือนแต่ก่อน เฟิง ชิ้งซวี เข้าใจดีว่าทุกอย่างที่เคยเป็นได้จากไปแล้วและไม่มีวันกลับมาอีก การอยากให้ทุกอย่างเหมือนเดิมเป็นเพียงความฝันในใจเท่านั้น หลังจากเหตุการณ์ครั้งที่แล้ว เธอโตขึ้นมากจริงๆ แม้จะรู้ว่าสิ่งที่สูญเสียไปแล้วก็ไม่อาจกลับคืนมาได้ แต่เธอก็ยังไม่อยากกลายเป็นคนแปลกหน้ากันตั้งแต่นี้ไป
"ขอโทษนะ" เฟิง ชิ้งซวี พูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน เย่เฝยเทียน ตกใจอีกครั้ง มองดูสาวน้อยข้างๆ เห็นเธอรวบรวมความกล้ามองเขาแล้วยิ้มพูดว่า "ฝูเทียน ขอโทษนะ"
ดวงตาสวยของเธอแดงเล็กน้อย ช่วงนี้เธอมักนึกถึงคำพูดของพ่อบ่อยๆ รู้ว่าการกระทำของตัวเองหมายถึงความเจ็บปวดแบบไหนสำหรับชายหนุ่มตรงหน้า นั่นคือศักดิ์ศรีของเขา
"ผมลืมมันไปแล้ว" เย่เฝยเทียน ยิ้มพูด เขารู้ดีว่าทำไม เฟิง ชิ้งซวี ถึงขอโทษ
"ฉันไม่มีอะไรกับมู่หรง เชียว หลังจากนั้นเขาก็มาหาฉัน แต่ฉันไม่ได้ออกไปไหนกับเขาอีกเลย" เฟิง ชิ้งซวี ยังคงอธิบาย แม้เธอจะรู้ว่าบางอย่างไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขได้แล้ว แต่ก็ยังต้องการพูดให้กระจ่างในบางเรื่อง
"มันผ่านไปแล้ว" เย่เฝยเทียน ยิ้มพูด "ว่าแต่ เกิดอะไรขึ้นที่โรงเรียนหรือ?"
เฟิง ชิ้งซวี เห็น เย่เฝยเทียน ไม่อยากพูดถึงเรื่องนั้นอีก ในใจรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย จากนั้นพูดเบาๆ ว่า "ได้ยินว่าเป็นผู้แข็งแกร่งจากเมืองปราตีมืดนำคนจากโรงเรียนหยกเพลิงดำมา"
"เมืองปราตีมืด" สีหน้าของ เย่เฝยเทียน เคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย เมืองปราตีมืดและเมืองเฉิงโจวต่างเป็นเมืองเกาะในทะเลตะวันออกเหมือนกัน เขาที่อ่านหนังสือประวัติศาสตร์มาตั้งแต่เด็กจึงรู้จักประวัติศาสตร์บางอย่างค่อนข้างดี สามร้อยปีก่อนที่เย่ชิงตี้และจักรพรรดิตงฟางจะรวมแผ่นดินเป็นหนึ่ง เป็นยุคที่ขุนนางแบ่งแยกกันปกครองอย่างวุ่นวาย การที่ผู้ฝึกตนปล้นชิงทรัพยากรเป็นเรื่องที่พบเห็นได้ทั่วไป ตอนนั้นเมืองปราตีมืดยังเป็นตระกูลปราตีมืดปกครองอยู่ สำนักนี้มีความก้าวร้าวรุนแรงมาก บุกรุกเมืองอื่นๆ ในทะเลตะวันออกหลายครั้งเพื่อปล้นชิง
หลังจากรวมแผ่นดินเป็นหนึ่ง เย่ชิงตี้และจักรพรรดิตงฟางได้กำหนดระเบียบใหม่ให้แผ่นดิน ทำให้แผ่นดินสงบลงไปมาก แต่ก็ยังคงละเลยการควบคุมเมืองเกาะในทะเลตะวันออก ตระกูลปราตีมืดเปลี่ยนรูปแบบเป็นโรงเรียนหยกเพลิงดำ ยังคงควบคุมเมืองปราตีมืดอย่างเหนียวแน่น หลายปีมานี้ไม่เคยหยุดการรุกรานเมืองเฉิงโจวเลย
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ โรงเรียนหยกเพลิงดำและโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวจึงเป็นศัตรูกันโดยธรรมชาติ ทุกๆ สองสามปี โรงเรียนหยกเพลิงดำจะนำผู้แข็งแกร่งของโรงเรียนมาข่มขู่ท้าทาย และยังมีจุดประสงค์เพื่อสืบดูพรสวรรค์และความแข็งแกร่งของคนรุ่นใหม่ในเมืองเฉิงโจวด้วย
"ดูเหมือนเมืองปราตีมืดจะเริ่มมีความทะเยอทะยานอีกครั้งแล้ว" เย่เฝยเทียน พูดเบาๆ เมืองเฉิงโจวอาจจะไม่สงบสุขอีกต่อไป แน่นอนว่าเรื่องเหล่านี้ยังห่างไกลจากเขาอยู่มาก เมืองเฉิงโจวมีพ่อมดผู้ปกป้องของตัวเอง นั่นคือกองทัพมังกรดำ
แต่ตอนนี้ โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวดูเหมือนจะมีปัญหาแล้ว!


## บทที่ 22 เด็กหนุ่มผู้หยิ่งทะนง

โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว ในบริเวณที่เป็นห้องบรรยาย มีกลุ่มคนสวมเสื้อคลุมสีดำยาว บนเสื้อคลุมมีลวดลายเปลวไฟสามดอกสลักเป็นอักษร "เยี่ยน"
เมื่อเย่เฝยเทียนและเฟิง ชิ้งซวีมาถึง ที่นี่มีผู้คนมากมายมาล้อมอยู่แล้ว ทั้งอาจารย์และศิษย์จำนวนมากของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวต่างก็มากันหมด แม้แต่ผู้บริหารระดับสูงและบุคคลระดับจักรพรรดิก็ทยอยมาถึงที่นี่
"พวกเขาถึงกับมาขวางอยู่นอกเขตห้องบรรยายเลยเชียวนะ" เย่เฝยเทียนคิดในใจเมื่อเห็นภาพนี้ พวกโรงเรียนหยกเพลิงดำนี่ช่างไม่มีมารยาทเอาเสียเลย
การมาถึงของเย่เฝยเทียนและเฟิง ชิ้งซวีทำให้หลายคนแสดงสีหน้าประหลาดใจ สองเดือนก่อนมีข่าวลือในโรงเรียนว่าไอ้หมอนี่เย่เฝยเทียนไปกอดเทพธิดาฉินอี้ ตอนนี้ก็มาอยู่กับเฟิง ชิ้งซวีอีก คนไร้ยางอายแบบนี้ทำไมโรงเรียนถึงยังไม่ไล่ออกจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวไปเสียที แต่ตอนนี้พวกเขาก็ไม่ได้สนใจเย่เฝยเทียนมากนัก เพราะตอนนี้มีศัตรูจากภายนอกมา
พวกเขาต่างทยอยรู้ถึงที่มาของโรงเรียนหยกเพลิงดำ เห็นได้ชัดว่ามาเพื่อท้าทาย ผู้มาเยือนไม่ได้มาด้วยความปรารถนาดี
"พวกท่านจักรพรรดิมาถึงแล้ว" ขณะนั้น กลุ่มคนเปิดทางให้ เห็นกลุ่มคนเดินเข้ามาในฝูงชน เป็นบุคคลสำคัญจากพระราชวังศาสตร์การต่อสู้และโรงเรียนเวทมนตร์ พวกเขามีสีหน้าเฉียบคม จ้องมองกลุ่มคนที่มาถึง เมื่อหลายวันก่อนกลุ่มคนเหล่านี้เข้ามาในเมืองเฉิงโจว พวกเขาก็รู้ข่าวแล้ว ตอนนี้ในที่สุดก็มาถึงโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวแล้ว
หิมะโปรยปรายลงมา ทุกคนรู้สึกถึงความเย็นเล็กน้อยบนร่างกาย ไม่เพียงแต่มาจากหิมะเท่านั้น แต่ยังมาจากกลุ่มแขกที่ไม่ได้รับเชิญเหล่านั้นด้วย
"ที่นี่คือบริเวณห้องบรรยายของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวของเรา พวกท่านเดินทางมาไกล ไม่เปลี่ยนไปคุยกันที่อื่นดีหรือ?" ตอนนี้ จักรพรรดิท่านหนึ่งก้าวออกมา พูดกับนักรบจากนครเพลิงดำ
"ไม่จำเป็น ใช้เวลาไม่นานหรอก ที่นี่ก็พอแล้ว" ชายวัยกลางคนผู้นำของนครเพลิงดำมีผิวคล้ำ ใบหน้าคล้ายเหยี่ยว มีดวงตาคมกริบเหมือนเหยี่ยว ดูเฉียบคมมาก
น้ำเสียงเย็นชาไม่ได้ให้เกียรติโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวเลย แน่นอนว่าพวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องมาเสแสร้งสุภาพ พวกเขามาเพื่อสร้างเรื่องนั่นเอง
"ขอคำแนะนำด้วย" เล้งชิงเฟิงประมุขเขาเจี้ยนของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวพูดอย่างเย็นชา เข้าเรื่องทันที
"ครั้งที่แล้วที่มาโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวผ่านไปหลายปีแล้ว ในช่วงหลายปีมานี้ โรงเรียนหยกเพลิงดำของเราก็มีอัจฉริยะรุ่นเยาว์อีกกลุ่มหนึ่ง พวกเขาอยากจะแลกเปลี่ยนกับโลกภายนอกมาตลอด เพราะฉะนั้นวันนี้จึงพาพวกเขามาเปิดหูเปิดตา มาดูอัจฉริยะแห่งสถานที่ศักดิ์สิทธิ์เมืองเฉิงโจว" ชายวัยกลางคนพูดเรียบๆ จากนั้นก็กวาดตามองเยาวชนที่ยืนอยู่ด้านหลังเขา พูดว่า "ก่อนมาต่างก็บอกว่าอยากมาดู ตอนนี้พาพวกเจ้ามาแล้ว ใครมีความคิดอะไรก็ออกมาเองสิ"
เยาวชนเหล่านั้นอายุต่ำกว่า 18 ปีทั้งหมด คนที่อายุน้อยที่สุดดูเหมือนจะอายุแค่ 13-14 ปี แต่สายตาของพวกเขาต่างก็คมกริบ จ้องมองศิษย์โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว สายตานั้นเหมือนจะมีความดูถูกอยู่บ้าง
"ช่างโอหังจริงๆ" ศิษย์โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวต่างสีหน้าเย็นชา พวกเขาต่างกำหมัดแน่น คิดจะสั่งสอนพวกคนที่มาไม่ดีเหล่านี้สักหน่อย
เห็นเด็กหนุ่มอายุราว 16 ปีเดินออกมาจากกลุ่มโรงเรียนหยกเพลิงดำ เขามีรูปร่างสูงผอม หน้าตาหล่อเหลา ดูเหมือนซือเซิงทั่วไป
"""
"โรงเรียนหยกเพลิงดำ มู่เจียง ตรัสรู้ระดับกลับสู่หนึ่งที่เก้า ขอคำแนะนำด้วย" ชายหนุ่มแสดงความสุภาพ ค้อมตัวกล่าว อย่างไรก็ตาม บางคนรู้สึกถึงความหยิ่งผยองของเขา สายตาที่สงบนิ่งของเขาดูเหมือนไม่ได้ให้ความสำคัญกับผู้คนจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวเลย
ในหมู่ผู้คนของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว มีร่างหนึ่งก้าวออกมา
"โจวอี้ ตรัสรู้ระดับกลับสู่หนึ่งที่เก้า" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างมั่นคง โจวอี้แสดงผลงานยอดเยี่ยมในข้อสอบใหญ่ประลองฤดูใบไม้ผลิปีนี้ กลายเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว เมื่อปีที่แล้ว เขายังเป็นบุคคลที่โดดเด่นในหมู่ศิษย์นอกประตู หลายคนรู้สึกคาดหวัง
"เชิญ" มู่เจียงพยักหน้าเล็กน้อย ร่างของโจวอี้กระพริบวาบ ความเร็วของเขารวดเร็วมาก รอบร่างกายมีพลังแห่งศิลปะการต่อสู้ไหลเวียนอย่างทรงพลัง ในขณะเดียวกัน มีรัศมีแห่งเปลวไฟล้อมรอบร่างกาย เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นผู้แข็งแกร่งที่ฝึกฝนทั้งศิลปะการต่อสู้และวิทยาการ แน่นอนว่าเขาเน้นการฝึกฝนเป็นพ่อมดเป็นหลัก โดยมีศาสตร์การต่อสู้เป็นตัวเสริม
มู่เจียงยืนนิ่งมั่นคงดั่งภูเขา มองดูฝ่ายตรงข้ามที่เข้าใกล้อย่างสงบ
ผู้อาวุโสบางคนของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวแสดงสีหน้าเคร่งขรึม ความสงบนิ่งเช่นนี้ คงมีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม
โจวอี้มองเห็นว่าใกล้ถึงคู่ต่อสู้แล้ว พลังงานวิญญาณอัคคีพลันดุดันขึ้นมา รวมตัวกันอย่างบ้าคลั่ง กลายเป็นดอกบัวเล็กๆ ดอกหนึ่ง แต่พลังงานวิญญาณอัคคีที่ซ่อนอยู่ในดอกบัวนั้น ทำให้อากาศรอบๆ ถูกเผาไหม้จนเกิดเสียงฉี่ๆ
เกล็ดหิมะที่ล่องลอยอยู่ในท้องฟ้าจู่ๆ ก็พันรอบร่างกายของมู่เจียง ร่างกายของเขาถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวในทันที ราวกับมีไอหมอกแผ่ซ่านออกมา
การโจมตีของโจวอี้มาถึง พลังงานวิญญาณอัคคีในท้องฟ้ารอบๆ ดูเหมือนจะเกิดการสั่นพ้อง ดอกบัวไฟนั้นระเบิดขึ้นทันที กลายเป็นไฟที่กลืนกิน ฝังร่างของมู่เจียงไว้ในทะเลเพลิงดอกบัวขนาดมหึมาในชั่วพริบตา ภาพนี้ทำให้ศิษย์ของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวแสดงสีหน้าตื่นเต้น แม้แต่พ่อมดขั้นตรัสรู้ก็ยังมีพลังระเบิดของมนตราที่แข็งแกร่งมาก มู่เจียงคนนี้ช่างบ้าบิ่นถึงขนาดรับการโจมตีแบบนี้โดยตรง ช่างเป็นการฆ่าตัวตายชัดๆ
แต่พวกเขายังไม่ทันได้ดีใจ ก็เห็นไอเย็นที่น่ากลัวแผ่ออกมาจากร่างของมู่เจียง ไอเย็นนั้นเหมือนกั้นไฟไว้ จากนั้น ผู้คนก็เห็นแขนของโจวอี้ค่อยๆ ถูกน้ำแข็งเกาะ แข็งค้างอยู่ตรงนั้น
"นี่มัน..."
"เวทมนตร์น้ำแข็ง" ผู้คนจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวสีหน้าไม่ค่อยดี อีกฝ่ายเป็นพ่อมดแห่งน้ำ น้ำชนะไฟ
โจวอี้หนาวจนตัวสั่น น้ำแข็งรุกรานอย่างต่อเนื่อง ไม่นานก็แช่แข็งร่างกายครึ่งหนึ่ง หิมะและลมพัดกระทบอีกครึ่งร่างที่เหลือ ช่างเจ็บปวดถึงกระดูก อีกไม่นานเขาก็จะกลายเป็นมนุษย์น้ำแข็งโดยสมบูรณ์
"หยุด" ผู้อาวุโสของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวตะโกนห้าม เห็นมู่เจียงยื่นมือวางบนศีรษะของโจวอี้ แล้วตบไปด้านข้าง ราวกับตบแมลงตัวเล็กๆ ร่างของโจวอี้ล้มลงกับพื้นทันที
โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวมีคนรีบเข้าไปพาโจวอี้ออกมาทันที หากปล่อยไว้เช่นนี้ เขาจะถูกแช่แข็งตายทั้งเป็น
"ไม่รู้ความสามารถของอีกฝ่ายแล้วโจมตีอย่างบุ่มบ่ามเช่นนี้ โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวสอนศิษย์แบบนี้หรือ? อ่อนแอเกินไป" น้ำเสียงและสีหน้าของมู่เจียงยังคงสงบนิ่ง พูดจบก็ถอยกลับไป ผู้คนจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวต่างรู้สึกถึงความหนาวเย็นอย่างลึกซึ้ง ในขั้นตรัสรู้สามารถแช่แข็งร่างกายคนได้ คนผู้นี้แข็งแกร่งมาก
"""
หลังจากที่มู่เจียงถอยไปแล้ว ยังมีร่างหนึ่งเดินออกมา แม้จะเป็นเพียงเด็กหนุ่ม แต่ดวงตาของเขาดุจดาบคม ทั่วทั้งร่างเปี่ยมไปด้วยความแข็งแกร่งของคนหนุ่ม เขาถึงขนาดสะพายดาบไว้บนหลัง เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นผู้ฝึกดาบ
"ขอบเขตถอดประสาทแปดชั้น" เด็กหนุ่มเอ่ยเสียงเรียบ ครั้งนี้แม้แต่ชื่อก็ไม่สนใจจะบอก เมื่อเทียบกับมู่เจียงแล้วยิ่งดูเย็นชาและคมกริบ
"ข้าจะสู้" มีคนเดินออกมาจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว
"เป็นพี่ชิงซานนี่เอง" เมื่อทุกคนเห็นเด็กหนุ่มเดินออกมา หลายคนมีท่าทีคาดหวัง หลี่ชิงซาน ปีนี้สอบได้อันดับสามในกลุ่มที่หนึ่งของข้อสอบฤดูใบไม้ผลิ เข้าฝึกฝนในคฤหาสน์ดาบ
"สามดาบก็พอ" เด็กหนุ่มจากโรงเรียนหยกเพลิงดำยิ้มเยาะ
"อวดดี" ศิษย์โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวแสดงสีหน้าโกรธเคือง ช่างโอหังเหลือเกิน
"เชิญ" หลี่ชิงซานสีหน้าเย็นชา เขาชักดาบออก วิญญาณดาบวนเวียนรอบกาย ส่งเสียงหวีดหวิว
วิญญาณดาบก็เป็นหนึ่งในหมายความว่าศิลปะการต่อสู้ และเป็นหมายความว่าศิลปะการต่อสู้ที่แข็งแกร่งมาก คล้ายกับการรวมพลังลมปราณของสวรรค์และโลกผ่านการรับรู้ดาบ หลอมรวมเป็นคุณสมบัติของดาบ เทียบเท่ากับความสามารถของแอตทริบิวต์ของพ่อมด การโจมตีของผู้ฝึกดาบนั้นน่ากลัวมาก
ครั้งนี้หลี่ชิงซานระมัดระวังกว่าโจวอี้ก่อนหน้านี้มาก ไม่ขยับเขยื้อนราวกับภูเขา แต่เด็กหนุ่มฝั่งตรงข้ามกลับหัวเราะเยาะว่า "ช่างว่าง่ายจริงๆ"
พูดจบ ร่างของเขาก็พุ่งไปหาหลี่ชิงซาน เร็วดั่งสายลม เกล็ดหิมะรอบข้างปลิวว่อน ลมหอบหนึ่งพัดพาร่างของเขาไป
"พ่อมดแห่งลม ระวัง!" หลายคนจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวสีหน้าเปลี่ยนไป พ่อมดแห่งลมที่ฝึกศิลปะการใช้ดาบเป็นหลักจะน่ากลัวมาก
หลี่ชิงซานสีหน้าเคร่งเครียด เห็นอีกฝ่ายเข้ามา เขาก็ฟันดาบ ดาบราวกับมังกรว่ายน้ำ แต่เห็นเพียงแสงวาบ ดาบของอีกฝ่ายพาดผ่านอากาศเป็นเส้นตรง หมายความว่าดาบแห่งลม ดุจสายฟ้า
ดาบในมือหลี่ชิงซานส่งเสียงสั่น รวมวิญญาณดาบอันแข็งแกร่งชี้ไปยังซู่คง แต่อีกฝ่ายทิ้งดาบไว้แล้วก็หายตัวไปทันที ปรากฏตัวที่ด้านข้างของเขา
"พี่ชาย" หลายคนจ้องมองสนามรบ การต่อสู้ของผู้ฝึกดาบนั้นน่าตื่นเต้นมาก
หลี่ชิงซานใช้มือซ้ายตบออกไป ใช้พลังเปลี่ยนเป็นดาบ ป้องกันการโจมตีด้านข้างนี้ แต่อีกฝ่ายก็หายตัวไปอีกครั้ง ปรากฏตัวด้านหลังเขา แสงวาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวน
หลี่ชิงซานถูกบาดที่แผ่นหลัง เลือดไหลไม่หยุด
"ดาบที่สาม" ฝ่ายตรงข้ามเก็บดาบ เดินกลับไปที่เดิมบนหิมะขาว พวกโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวรู้สึกหนาวเย็นมากขึ้น คนที่มาจากโรงเรียนหยกเพลิงดำครั้งนี้แข็งแกร่งมาก
"ถ้าศิษย์โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวมีฝีมือแค่นี้ ก็ไม่ต้องเสียเวลาอีกต่อไป" ตอนนี้ มีชายหนุ่มอีกคนจากโรงเรียนหยกเพลิงดำก้าวออกมา ชายหนุ่มคนนี้มีผิวขาว ใบหน้าสะอาด แต่ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง ใครก็ตามที่สบตากับเขาจะรู้สึกถึงความหยิ่งผยองของเขาได้ทันที
"น้องชาย พวกไร้ค่าเหล่านี้ต้องให้เจ้าลงมือเองด้วยหรือ?" มีคนด้านหลังพูดขึ้น ชายหนุ่มส่ายหน้า "ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ก็ต้องให้พวกเขารู้ว่าตัวเองอยู่ในระดับไหน ข้าอยู่ในขุมที่เจ็ดอัศจรรย์ของขั้นตอนการตื่นขึ้น ไม่ว่าพวกเจ้าจะอยู่ในขั้นตอนการตื่นขึ้นระดับไหน ก็ขึ้นมาได้เลย"
ศิษย์โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวต่างโกลาหล ขั้นตอนการตื่นขึ้นที่เจ็ด กล้าพูดอย่างโอหังว่าไม่สนใจระดับ ท้าให้ศิษย์ขั้นตอนการตื่นขึ้นทั้งหมดของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวออกมาต่อสู้
"ข้าอยากลองดูสักหน่อย" หยาง ซิ่วเดินออกไป หวังว่าครั้งนี้จะสามารถพิสูจน์ตัวเองได้หลังจากถูกทำให้อับอายในการสอบฤดูใบไม้ร่วงครั้งที่แล้ว
"ข้าจะสู้" มีคนเดินออกมาอีกหลายคน ชายหนุ่มมองพวกเขาแวบหนึ่ง แล้วพูดว่า "พวกเจ้า มาพร้อมกันเลย"
พูดจบ เขาก็เหยียบลงบนพื้นหิมะ หิมะกระจายออก บนพื้นปรากฏลวดลายหนึ่ง ศิษย์โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวที่เดินออกมาต่างปลดปล่อยพลังของตัวเอง ชายหนุ่มเหมือนไม่เห็นพวกเขา เหยียบย่ำอยู่กับที่ไม่หยุด ค่อยๆ ลวดลายบนพื้นก็ซับซ้อนมากขึ้น บนนั้นยังมีตัวอักษรโบราณปรากฏขึ้นอย่างเลือนราง
"มาตราเวทย์" บุคคลสำคัญของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันที ใบหน้าอันหยิ่งผยองของชายหนุ่มยังมีความอ่อนเยาว์อยู่ อาจจะยังไม่ถึง 15 ปีด้วยซ้ำ อายุน้อยขนาดนี้ก็สามารถวางมาตราเวทย์ได้แล้ว? และยังรวดเร็วขนาดนี้อีก
พลังลมปราณอันน่าสะพรึงกลัวในสวรรค์และแผ่นดินพุ่งเข้าหามาตราเวทย์อย่างบ้าคลั่ง ชายหนุ่มยืนอยู่ตรงกลาง ท่าทางหยิ่งผยองอย่างที่สุด ศิษย์โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวที่เดินออกมาในที่สุดก็เปลี่ยนสีหน้า แต่ตอนนี้ธนูได้ขึ้นสายแล้วไม่อาจไม่ยิง พวกเขามองตากันแล้วก็โจมตีไปที่อีกฝ่ายพร้อมกัน
เมื่อเห็นทุกคนโจมตีมา ดวงตาของชายหนุ่มจากโรงเรียนหยกเพลิงดำมีแววเยาะหยันและเย็นชาวาบผ่าน เขาคิดในใจ ทันใดนั้นรอบตัวเขาก็ปรากฏแสงสว่างวาววับ ด้านหลังของเขาปรากฏแผนผังจัดตำแหน่งขึ้น สอดคล้องกับมาตราเวทย์บนพื้น
"ไปซะ" ชายหนุ่มพูดอย่างเย็นชา ทันใดนั้นในมาตราก็ปรากฏงูเพลิงยักษ์หลายตัว พุ่งเข้าโจมตีทุกคน มนตราที่หยาง ซิ่วรวบรวมขึ้นเมื่อเทียบกับที่ปรากฏตอนนี้ก็เหมือนงูเล็กๆ ตัวหนึ่ง ถูกกลืนหายไปในทันที
จักรพรรดิโรงเรียนธารน้ำก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ทันใดนั้นอุณหภูมิในสวรรค์และแผ่นดินก็เหมือนลดลงไปมาก ความเย็นที่สามารถแช่แข็งทุกสิ่งพุ่งลงมาอย่างฉับพลัน แล้วกลายเป็นพายุหิมะน้ำแข็ง งูเพลิงเหล่านั้นก็ดับลงทันที
หยาง ซิ่วและศิษย์คนอื่นๆ ต่างล้มลงบนพื้น ดูน่าอเนจอนาถมาก หากไม่ใช่เพราะจักรพรรดิโรงเรียนธารน้ำออกโรง เมื่อครู่พวกเขาคงถูกไฟเผาไหม้ไปแล้ว
"นักเวทย์พรหมลิขิต!" จักรพรรดิโรงเรียนธารน้ำจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้า ในดวงตามีแววตกตะลึง
ชายหนุ่มที่อายุไม่ถึง 15 ปีตรงหน้านี้ กลับเป็นนักเวทย์พรหมลิขิต!


## บทที่ 23 นี่แหละเย่เฝยเทียน

"นักเวทย์พรหมลิขิต" ศิษย์โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวทั้งหมดแสดงสีหน้าตกตะลึง แผนผังจัดตำแหน่งนั้นคือวิญญาณชะตากรรม ไม่แปลกที่เขาสามารถสร้างมาตราเวทย์ได้อย่างรวดเร็ว
เด็กหนุ่มคนนี้อายุไม่ถึง 15 ปี พลังของมาตราเวทย์ที่เขาสร้างขึ้นอาจจะสามารถคุกคามผู้แข็งแกร่งที่ตรัสรู้ระดับกลับสู่หนึ่งที่เก้าได้จริงๆ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ นักเรียนโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวต่างรู้สึกว่าหน้าร้อนผ่าว หากเป็นสองคนก่อนหน้านี้ พวกเขายังคิดแอบๆ ว่าโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวมีศิษย์ที่มีพรสวรรค์ไม่ด้อยไปกว่าพวกเขา แต่เด็กหนุ่มตรงหน้านี้ ยากที่จะหาคนที่มีพรสวรรค์เทียบเท่าได้
"ข้าได้ยินมาว่าเมื่อไม่นานมานี้ โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวได้จัดข้อสอบฤดูใบไม้ร่วง ใครเป็นอันดับหนึ่ง?" เด็กหนุ่มมีสายตาเย่อหยิ่งอย่างที่สุด ไม่ได้มองกลุ่มคนที่ถูกเขาโจมตีจนล้มลงบนพื้นเลย แต่มองตรงไปยังบุคคลสำคัญของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว
"มู่หรง เชียว" ทุกคนมองไปที่มู่หรง เชียวในกลุ่มคน ในใจไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก แม้ว่ามู่หรง เชียวจะเป็นอันดับหนึ่งในข้อสอบฤดูใบไม้ร่วง แต่ในสายตาของศิษย์โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว ไม่ว่าจะเป็นยู่เฉิงหรือฮัว เจี๋ยหยู ก็น่าจะแข็งแกร่งกว่าเขา
แม้แต่มู่หรง เชียวเองก็ไม่มีความมั่นใจ เมื่อเห็นหลายคนมองมาที่เขา เขาก็ยังยืนอยู่ตรงนั้น ไม่มีท่าทีว่าจะออกไป
โจวอี้ที่พ่ายแพ้ในการต่อสู้ครั้งแรกก็มีพลังไม่ด้อยไปกว่าเขา
บุคคลสำคัญของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวก็มองไปที่มู่หรง เชียว แต่ไม่นานพวกเขาก็ผิดหวัง มู่หรง เชียวดูเหมือนไม่กล้าออกไปต่อสู้
"ยู่เฉิง" เสียงหนึ่งดังขึ้น คนที่พูดคือเล้งชิงเฟิง ประมุขเขาเจี้ยน ได้ยินมาว่าเมื่อไม่นานมานี้ยู่เฉิงได้ก้าวเข้าสู่ระดับตรัสรู้ที่เก้า เล้งชิงเฟิงเคยเห็นความแข็งแกร่งของยู่เฉิงในข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงด้วยตาตัวเอง หากเขาออกไปต่อสู้ก็จะมีโอกาสมากกว่า
ยู่เฉิงมองเล้งชิงเฟิงแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้ตอบอะไร และไม่ได้เดินออกไป สีหน้าของเขาเย็นชาราวกับหิน เหมือนกำลังต่อต้านบางอย่างอย่างเงียบๆ
"ดูเหมือนว่า ยู่เฉิงยังคงไม่พอใจอยู่ เขาไม่ตั้งใจจะออกไปต่อสู้" เมื่อเห็นสีหน้าของยู่เฉิง ทุกคนรู้สึกหนาวสะท้าน พวกเขาไม่ได้คิดว่ายู่เฉิงเหมือนมู่หรง เชียวที่ไม่กล้าออกไปต่อสู้ แต่เป็นเพราะไม่เต็มใจ
ในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา มู่หรง เชียวได้เข้าเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการแล้ว แม้แต่หยาง ซิ่วก็ได้เป็นสมาชิกของโรงเรียนเวทมนตร์ แต่ยู่เฉิงไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นพระราชวังศาสตร์การต่อสู้หรือพระราชวังจินซิ่งก็เชิญเขาหลายครั้ง แต่ยู่เฉิงไม่เข้าร่วม โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวรู้ว่าทำไม เพราะคำสั่งห้ามและการลงโทษที่โรงเรียนมีต่อบางคนทำให้ยู่เฉิงไม่พอใจมาก มีคนถึงกับคาดเดาว่า หากการลงโทษนี้ยังคงอยู่ ยู่เฉิงอาจจะไม่เข้าร่วมโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวและเลือกที่จะจากไป
เรื่องนี้ ว่ากันว่าแม้แต่บุคคลระดับหัวหน้าพระราชวังของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวก็เคยโต้เถียงกัน แต่บางคนก็ยังไม่ยอมประนีประนอม
ดังนั้น แม้ว่าในตอนนี้โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวจะถูกดูหมิ่น ยู่เฉิงก็ยังไม่เต็มใจที่จะออกไปต่อสู้ ในสายตาของเขา การลงโทษของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวต่อเย่เฝยเทียนเป็นการดูหมิ่นเย่เฝยเทียน ก่อนที่จะยกเลิกการลงโทษนี้และมีคนให้คำอธิบายกับเขา เขาไม่เต็มใจที่จะทำอะไรเพื่อโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว
เมื่อเห็นสีหน้าของยู่เฉิง เล้งชิงเฟิงแสดงความโกรธ ไม่ใช่โกรธยู่เฉิง แต่โกรธสือโจวง เขามองสือโจวงที่อยู่ข้างๆ อย่างไม่พอใจมาก โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวไม่ยุติธรรมก่อน เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะตำหนิความดื้อรั้นของเด็กหนุ่ม
"พี่ยู่เฉิงยังโกรธเรื่องของเธออยู่" เฟิง ชิ้งซวีเห็นภาพนี้แล้วพูดเบาๆ เย่เฝยเทียนพยักหน้า เขารู้ดีว่านิสัยของคนคนนี้แข็งแกร่งแค่ไหน หากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวทำแบบนี้กับยู่เฉิง เขาอาจจะไม่เป็นไร แต่คนที่ถูกลงโทษกลับเป็นเขาเย่เฝยเทียน ด้วยนิสัยของยู่เฉิง เขาจะออกไปต่อสู้ได้อย่างไร หากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวกล้าลงโทษยู่เฉิงแบบนี้ เขาก็จะทำแบบเดียวกัน
เฟิง ชิ้งซวีดวงตางดงามมีความผิดหวังปรากฏขึ้น พี่ยู่เฉิงไม่ยอมให้อภัยโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว เช่นนั้นแล้ว ก็คงยากที่จะให้อภัยเธอเช่นกัน
"เจี้ยเหยวอยู่ที่นี่หรือไม่?" บุคคลระดับหัวหน้าพระราชวังคนหนึ่งเอ่ยปากถาม สายตาของทุกคนมองหาในฝูงชน จู่ๆ ก็เห็นว่าทางหนึ่งของฝูงชนเปิดทางให้โดยอัตโนมัติ ร่างของฮัว เจี๋ยหยูปรากฏขึ้นที่นั่น
เมื่อเกิดเหตุการณ์ใหญ่เช่นนี้ที่โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว เธอย่อมรู้เรื่อง จึงมาที่นี่ด้วย
"สวยจริงๆ" เด็กหนุ่มจากโรงเรียนหยกเพลิงดำมองเห็นฮัว เจี๋ยหยูแล้วดวงตาเปล่งประกายวาววับ หญิงสาวที่ปรากฏตรงหน้านั้นช่างงดงามจนน่าตะลึง
"เจี้ยเหยว ดูเหมือนว่าจะต้องให้เธอลงมือแล้ว" บุคคลระดับหัวหน้าพระราชวังพูดเบาๆ ผู้คนจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวต่างรู้สึกคาดหวัง สามปีแล้วที่พวกเขาไม่เคยเห็นฮัว เจี๋ยหยวลงมือ เธอจะสามารถเอาชนะเหล่าอัจฉริยะหนุ่มจากโรงเรียนหยกเพลิงดำได้หรือไม่?
"หญิงงามเช่นนี้ จะใจร้ายลงมือได้อย่างไร" ตอนนี้ เด็กหนุ่มที่หยิ่งผยองมองฮัว เจี๋ยหยูพลางยิ้มพูดว่า "มาถึงเมืองเฉิงโจวแล้วไม่คุ้นเคยกับที่นี่ ไฉนเลยหญิงงามไม่พาพวกเราไปเที่ยวเล่นสักหน่อย วันนี้ข้าก็จะละเว้นโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวไว้"
คนจากโรงเรียนหยกเพลิงดำได้ยินคำพูดของเด็กหนุ่มที่หยิ่งผยองก็หัวเราะขึ้นมา มีคนเห็นด้วยว่า "น้องชายพูดถูกต้องยิ่ง มีหญิงงามเป็นเพื่อน ย่อมเป็นเรื่องน่ายินดี อาจกลายเป็นเรื่องราวดีๆ ระหว่างสองโรงเรียนก็ได้"
"บังอาจ!"
"พวกไร้ยางอายเหล่านี้" ศิษย์โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวต่างแสดงสีหน้าโกรธเคือง ฮัว เจี๋ยหยูเป็นสัญลักษณ์แห่งความสมบูรณ์แบบในใจของทุกคนในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว บัดนี้กลับถูกคนจากโรงเรียนหยกเพลิงดำพูดจาลวนลามเช่นนี้
"หุบปาก พวกไร้ประโยชน์ ใครไม่พอใจก็ออกมาพูดได้" เด็กหนุ่มกวาดตามองทุกคน ทั่วร่างเปล่งออกมาซึ่งความหยิ่งผยองอันทรงพลัง ศิษย์โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวรู้สึกว่าถูกดูถูกอย่างรุนแรง แต่พวกเขาก็ไม่มีความสามารถเท่า
สีหน้าของฮัว เจี๋ยหยูยังคงสงบนิ่ง เธอไม่ได้เดินออกไปอย่างที่ผู้อาวุโสของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวคาดหวัง
ดวงตางามค่อยๆ หันไป สายตาของฮัว เจี๋ยหยูตกลงบนทิศทางหนึ่ง นั่นคือทิศทางที่เย่เฝยเทียนอยู่
ฮัว เจี๋ยหยูเห็นเฟิง ชิ้งซวีที่อยู่ข้างเย่เฝยเทียนอย่างแน่นอน ใบหน้าที่สงบนิ่งของเธอค่อยๆ ผุดรอยยิ้ม เผยให้เย่เฝยเทียนเห็น พูดเบาๆ ว่า "พวกเขารังแกฉันนะ!"
เมื่อฮัว เจี๋ยหยูมองไปที่เย่เฝยเทียน ศิษย์หลายคนของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง เมื่อเสียงนั้นดังขึ้น หลายคนรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองแตกสลาย
"พวกเขารังแกฉันนะ..." เสียงที่อ่อนหวานเพียงใด เทพธิดาที่สมบูรณ์แบบในใจพวกเขา กลับ...อ้อนเย่เฝยเทียน
ใช่แล้ว นี่คือน้ำเสียงที่ออดอ้อนเหมือนกำลังเรียกร้องความสนใจไม่ใช่หรือ
หากประโยคนี้พูดกับพวกเขา พวกเขาคงจะต้องสู้จนตัวตายเพื่อออกไปต่อสู้ แต่น่าเสียดาย มันไม่ใช่
"หัวใจของฉันเจ็บปวดมาก" หลายคนเห็นเฟิง ชิ้งซวีที่อยู่ข้างๆ เย่เฝยเทียน ก่อนหน้านี้เขาก็ล่วงเกินหญิงพี่ชินอี้ ตอนนี้ก็อยู่กับเฟิง ชิ้งซวีอีก รวมความไร้ยางอายและชอบผู้หญิงไว้ในตัวคนเดียว ทำไมต้องเป็นเขาด้วย...
เฟิง ชิ้งซวีได้ยินเสียงของฮัว เจี๋ยหยูก็ตกใจเล็กน้อย รู้สึกถึงสายตามากมายที่จ้องมองมา เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย มือน้อยๆ จับชายเสื้อ นั่นคือ ฮัว เจี๋ยหยูนะ
เย่เฝยเทียนรู้สึกถึงสายตามากมายที่จ้องมองตัวเอง เขาขยี้หว่างคิ้ว คิดในใจว่า... จริงๆแล้วอยากจะเก็บเนื้อเก็บตัวก็ทำไม่ได้สินะ
พวกคนจากโรงเรียนหยกเพลิงดำก็มองไปที่เย่เฝยเทียนเช่นกัน คิดในใจว่าคนคนนี้คงมีอะไรที่ไม่ธรรมดา ผู้หญิงสวยๆ อย่างฮัว เจี๋ยหยูถึงกับมาออดอ้อนเขา!
เย่เฝยเทียนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พวกคนจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวคิดว่า ดูท่าทางคนคนนี้คงจะต้องลุกขึ้นมาโกรธแค้นเพื่อสาวงามแน่ๆ ถ้าเป็นพวกเขาก็คงจะทำแบบนี้เหมือนกัน แม้ว่าผลลัพธ์อาจจะน่าเศร้าอยู่บ้างก็ตาม
ชายหนุ่มที่อยู่ด้านหน้าเห็นร่างของเย่เฝยเทียนเดินออกมา มุมปากเผยรอยยิ้มเยาะหยัน พูดว่า "เจ้าควรจะคิดให้ดีก่อนที่จะตัดสินใจ ลุกขึ้นมาโกรธแค้น? เป็นเรื่องราวที่น่าเบื่อมาก ราคาที่ต้องจ่ายหวังว่าเจ้าจะรับไหวนะ"
เย่เฝยเทียนทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย ยิ้มมองอีกฝ่ายพลางพูดว่า "เจ้าตบหน้าตัวเองสองทีก่อน แล้วค่อยขอโทษ บางทีฉันอาจจะปล่อยให้พวกเจ้าออกจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวอย่างปลอดภัยก็ได้"
"นี่..." ศิษย์ของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวเบิกตาโพลง แทบไม่เชื่อหูตัวเอง คิดในใจว่าแม้จะลุกขึ้นมาโกรธแค้น แต่เจ้าไม่จำเป็นต้องหยิ่งผยองขนาดนี้ก็ได้ เดี๋ยวถูกอีกฝ่ายทำร้าย พวกเราโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวก็จะต้องอับอายไปด้วยไม่ใช่หรือ?
หัวใจของทุกคนยิ่งเจ็บปวดมากขึ้น คนแบบนี้กลับได้รับความชื่นชอบจากสาวสวย โลกนี้มันเป็นอะไรไปแล้วกัน?
แม้แต่ผู้ใหญ่ของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวก็ยังฟังไม่ได้ คนคนนี้ คุยโวเกินไปแล้วนะ ถึงแม้ว่าเขาจะมีพรสวรรค์ไม่เลว แต่ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้านั้น เป็นถึงนักเวทย์พรหมลิขิตนะ
"ถ้าฉันบอกว่าไม่ล่ะ?" ชายหนุ่มที่หยิ่งผยองมองเย่เฝยเทียนเหมือนกำลังมองคนโง่ คนคนนี้ สมองมีปัญหาหรือเปล่า?
"ถ้าอย่างนั้น..." เย่เฝยเทียนก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว สายตามากมายจ้องมองที่ตัวเขา ในขณะที่ทุกคนคิดว่าเขากำลังจะต่อสู้เพื่อสาวงาม เย่เฝยเทียนก็ตะโกนเสียงดังว่า "ยู่เซิง"
"แค่ก..."
"...…"
พวกเขาทุกคนจ้องมองเย่เฟยเทียนด้วยดวงตาเบิกกว้าง ในใจราวกับมีม้าป่านับหมื่นตัววิ่งผ่าน ได้ แข็งแกร่งมาก นี่คือเย่เฟยเทียนจริงๆ...
แม้แต่ฮัว เจี๋ยหยูก็ยังเบิกตากว้างมองเย่เฟยเทียน นี่มัน น่าอายจริงๆ
"ตุ้บ" พื้นดินที่ปกคลุมด้วยหิมะสั่นสะเทือน เกล็ดหิมะปลิวว่อนอย่างบ้าคลั่ง ร่างกำยำของยู่เซิงก้าวเดินเข้าสู่ใจกลางฝูงชน ทันทีที่เขาปรากฏตัว ก็ให้ความรู้สึกน่าเกรงขามอย่างเพียงพอ ไม่ว่าจะเป็นคนที่ชอบหรือเกลียดเขาต่างต้องยอมรับว่า ยู่เซิงคือนักรบโดยกำเนิด
เมื่อเขาปรากฏตัว บรรดาคนจากโรงเรียนหยกเพลิงดำต่างสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นหลายส่วน จากพลังที่แผ่ออกมาจากร่างของยู่เซิง พวกเขารู้สึกถึงแรงกดดันอย่างแท้จริง ซึ่งไม่อาจเทียบกับศิษย์ของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวที่ออกมาต่อสู้ก่อนหน้านี้ได้เลย อาจจะไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันด้วยซ้ำ
บรรดาผู้มีอำนาจของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวรู้สึกอับอายเล็กน้อย พวกเขาเรียกยู่เซิงไม่ได้ แต่เย่เฟยเทียนแค่ตะโกนสองคำก็พอแล้ว นี่มันช่างน่าอายจริงๆ... แต่ก็ทำให้พวกเขาแอบโล่งอกเล็กน้อย ขอเพียงยู่เซิงยอมออกมาต่อสู้ก็พอ
ยู่เซิงมองฮัว เจี๋ยหยูแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยว่า "พี่สะใภ้ ฝากผมด้วย"
"เอ่อ..." ทุกคนมึนงงไปชั่วขณะ
"พี่สะใภ้?" ฮัว เจี๋ยหยูกะพริบตาปริบๆ รู้สึกเสียใจเล็กน้อย
"ฉลาดมาก" เย่เฟยเทียนชมในใจ ยู่เซิงเปลี่ยนไปจริงๆ เปลี่ยนเป็นเข้าใจมากขึ้น
เห็นยู่เซิงจ้องมองชายหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง ยื่นนิ้วชี้ไปพลางพูดเสียงเย็นชาว่า "กลับไปซะ ให้คนที่มีระดับสูงกว่านี้มา อย่าให้ฉันต้องถูกหาว่ารังแกเด็ก"
"เท่มาก"
คนของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวชมเสียงดัง ต้องอย่างนี้สิถึงจะเรียกว่าแรง
เมื่อไม่นานมานี้ มีคนบางคนก็เคยแรงแบบนี้ พวกเขารู้สึกแค่อับอายมาก แต่ยู่เซิงนั้นแตกต่างโดยสิ้นเชิง จะเอาคนไร้ยางอายอย่างเย่เฟยเทียนมาเทียบได้อย่างไร
ปล. โหวตให้แล้วนะพี่น้อง!


## บทที่ 24 ความแข็งแกร่งที่ยากจะต้านทาน

ตอนนี้หยุน เทียน ฮ่าวรู้สึกไม่พอใจมาก เขาเป็นนักเวทย์พรหมลิขิต คิดว่าตัวเองก็โอหังพอแล้ว แต่ไม่คิดว่าจะมีคนที่โอหังยิ่งกว่าเขา
สองคนที่เดินออกมานั้น คนหนึ่งยโสโอหังยิ่งกว่าอีกคน
"ดูก็รู้ว่าเป็นคนโง่" หยุน เทียน ฮ่าวพูดเสียงเย็นชา พลังลมปราณไหลเวียนรอบตัว แต่ตอนนี้มู่เจียงเดินออกมาพูดว่า "น้องชาย ให้พี่ลองก่อนนะ"
พูดจบ เขาก็เดินไปข้างหน้า ยู่เฉิงทำให้เขารู้สึกกดดันไม่น้อย เขาจึงอยากลองทดสอบพลังของยู่เฉิงก่อน เพื่อป้องกันไม่ให้น้องชายเสียเปรียบ ในโรงเรียนหยกเพลิงดำ หยุน เทียน ฮ่าวเป็นเหมือนบุตรแห่งสวรรค์ ที่ทุกคนเทิดทูนบูชา
"ดี พี่ช่วยสั่งสอนไอ้โง่นั่นหน่อย" หยุน เทียน ฮ่าวพยักหน้า แล้วให้ที่แก่มู่เจียง เห็นรอบตัวมู่เจียงแผ่ซ่านพลังน้ำแข็งอย่างรุนแรง พลังแห่งน้ำในธรรมชาติสั่นสะเทือนตอบรับ
"ยู่เฉิง ทำให้มันนอนออกไป" เย่เฝยเทียนได้ยินหยุน เทียน ฮ่าวเรียกยู่เฉิงว่าไอ้โง่ ก็รู้สึกไม่พอใจมาก จึงพูดเสียงเย็นชา
"ได้"
ยู่เฉิงพยักหน้า แล้วก้าวเดินไปข้างหน้า พื้นดินสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว มู่เจียงจ้องมองร่างกายกำยำที่เดินมา สีหน้าเคร่งเครียดมาก ตรงหน้าเขามีพลังน้ำแข็งที่น่ากลัวไหลวน ราวกับจะเกิดพายุน้ำแข็งขึ้น
"ตึง" ยู่เฉิงก้าวเท้าเดินมา สายตาของมู่เจียงปล่อยประกายเย็นเยียบออกมา ในพริบตาพายุน้ำแข็งก็พัดผ่าน ร่างกายของยู่เฉิงถูกปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็งทันที ยังไม่ทันถึงตัว ก็พยายามจะแช่แข็งร่างกายของยู่เฉิง
มนตรา ศาสตร์การหยุดนิ่งด้วยน้ำแข็ง
"แรงมาก" ทุกคนเห็นร่างกายของยู่เฉิงเริ่มมีน้ำค้างแข็งปรากฏขึ้นเรื่อยๆ ก็รู้สึกตกตะลึง ในขั้นตอนการตื่นรู้ สามารถแช่แข็งคนได้จากระยะไกล การควบคุมพลังลมปราณของเขาใกล้เคียงกับพ่อมดแห่งเกียรติยศแล้ว
แต่กลับเห็นร่างของยู่เฉิงปล่อยแสงสีทองออกมา ในพริบตาน้ำค้างแข็งก็แตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ยู่เฉิงที่อาบไปด้วยแสงสีทองดูราวกับเทพสงคราม เดินมาหยุดตรงหน้ามู่เจียงแล้วยื่นมือคว้าร่างของอีกฝ่าย
"หน้าแข็ง!" มู่เจียงตะโกนเสียงดัง ในพริบตาพายุน้ำแข็งที่น่าสะพรึงกลัวก็พุ่งออกมาจากร่างของเขา ผู้คนเห็นร่างของยู่เฉิงถูกกิเลสแห่งความหนาวเย็นท่วมท้นในทันที เมื่อครู่โจวอี้ก็ถูกแช่แข็งและพ่ายแพ้อย่างง่ายดายแบบนี้
อย่างไรก็ตาม แขนที่ยู่เฉิงยื่นออกไปกลับไม่ได้รับผลกระทบใดๆ เพียงแค่สั่นไหวเล็กน้อย ก็สลัดกิเลสแห่งความหนาวเย็นทิ้งไป แสงสีทองไหลเวียนอยู่บนแขน มู่เจียงอยากจะถอย พ่อมดที่ถูกนักรบเข้าใกล้ ถ้ามนตราไม่สามารถทำให้อีกฝ่ายล้มลงได้ ก็มีแต่ต้องถอยเท่านั้น
แต่การเคลื่อนไหวของเขาจะเร็วกว่าแขนของยู่เฉิงได้อย่างไร คอถูกจับไว้ในทันที จากนั้นเขาก็รู้สึกว่าร่างกายเบาหวิว ภายใต้สายตาตกตะลึงของทุกคน มู่เจียงถูกยู่เฉิงใช้แขนเดียวยกขึ้นไปในอากาศ
"ปล่อยมือ" หยุน เทียน ฮ่าวตะโกนเสียงเย็น แต่กลับเห็นยู่เฉิงยกแขนขึ้นแล้วฟาดลงบนพื้น เสียงดังสนั่น ตามมาด้วยเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของมู่เจียงและเสียงกระดูกแตกหัก
ฝูเทียนบอกว่าให้เขานอนออกไป ก็ต้องทำให้เขาเดินไม่ได้
พื้นที่เงียบกริบ สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ร่างกำยำราวกับเทพสงครามของชายหนุ่ม
"จริงๆ แล้ว มันรุนแรงมาก" คนในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวรู้สึกว่าเลือดเดือดพล่าน
"เท่มาก" นักเรียนหญิงคนหนึ่งอุทานด้วยความประหลาดใจ
มู่เจียง จากโรงเรียนหยกเพลิงดำที่โอหังและหยิ่งยโสนั้น พ่ายแพ้ให้กับโจวอี้ในชั่วพริบตา ทำให้มู่หรง เชียว ผู้ชนะเลิศข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงไม่กล้าออกมา แต่ยู่เฉิงใช้แขนข้างเดียวยกเขาขึ้นและกระแทกลงกับพื้น ช่างเป็นการแสดงพลังที่ยิ่งใหญ่และน่าเกรงขาม
"หลังจากเรื่องนี้จบลง ใครก็ตามที่กล้าแย่งคนของฉันไป ก็เท่ากับเป็นศัตรูของฉัน" เจ้าของหอต่อสู้กวาดตามองไปรอบๆ ที่บรรดาจักรพรรดิระดับหัวหน้าพระราชวัง เขาชอบยู่เฉิงมาก เกิดมาเพื่อการต่อสู้อย่างแท้จริง
"ฮึ เป็นศัตรูกับเธอแล้วยังไงล่ะ?" จักรพรรดิพระราชวังจินซิ่งที่อยู่ข้างๆ มองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม ไม่แย่งงั้นเหรอ? เป็นไปได้หรือ? ยู่เฉิง เขาต้องเอาตัวให้ได้
มีเพียงเย่เฝยเทียนที่ไม่รู้สึกประหลาดใจ หากใครก็ตามคิดจะท้าทายยู่เฉิง นั่นก็เท่ากับเป็นการดูถูกยู่เฉิง ในระดับเดียวกัน? ก็แค่หาทางทรมานตัวเองเท่านั้น
"ยังมีใครอีกไหม?" ยู่เฉิงเห็นคนของโรงเรียนหยกเพลิงดำหามมู่เจียงออกไป ดวงตาอันทรงอำนาจของเขากวาดมองไปยังฝั่งตรงข้าม เด็กหนุ่มหยุน เทียน ฮ่าวก้าวออกมาหนึ่งก้าว แต่มีมือหนึ่งวางบนไหล่ของเขา ห้ามไม่ให้เขาเดินออกไป
ชายวัยกลางคนตาเหยี่ยวที่เป็นหัวหน้าของโรงเรียนหยกเพลิงดำย่อมรู้สึกถึงความแข็งแกร่งของยู่เฉิง ก่อนหน้านี้เขาเป็นคนสั่งให้มู่เจียงขึ้นไปต่อสู้เพื่อทดสอบพลังของยู่เฉิง ตอนนี้เขาได้เห็นความแข็งแกร่งของยู่เฉิงด้วยตาตัวเองแล้ว เขาจึงไม่อยากให้หยุน เทียน ฮ่าวเสี่ยงอันตราย แม้ว่าหยุน เทียน ฮ่าวจะเป็นนักเวทย์พรหมลิขิต สามารถต่อสู้ข้ามระดับได้อย่างง่ายดาย แต่เด็กหนุ่มตรงหน้านั้นเป็นสิ่งมีชีวิตประหลาด ด้วยระดับของหยุน เทียน ฮ่าวในตอนนี้ การต่อสู้กับเขาย่อมมีความเสี่ยง
"การต่อสู้ครั้งนี้ พวกเรายอมแพ้" ชายวัยกลางคนตาเหยี่ยวกล่าว หยุน เทียน ฮ่าวดูไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
"ในเมื่อยอมแพ้แล้ว ก็ไปซะ" มีจักรพรรดิคนหนึ่งของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวเอ่ยขึ้น
"แค่พ่ายแพ้ในการต่อสู้เดียวเท่านั้น พวกเธอแพ้มาสามศึกแล้ว นักเรียนระดับตรัสรู้นับหมื่นของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว มีแค่คนเดียวที่กล้าออกมาต่อสู้หรือ?" ชายวัยกลางคนตาเหยี่ยวเย้ยหยัน
"คนเดียว ก็เพียงพอที่จะกวาดล้างพวกเธอแล้ว" เสียงของยู่เฉิงยังคงทรงอำนาจ
"อวดดี" หยุน เทียน ฮ่าวโกรธ "ถ้าฉันอยู่ในขั้นที่เก้า ต่อหน้าฉัน เธอก็เป็นแค่แมลงตัวหนึ่งเท่านั้น"
"ก่อนหน้านี้ใครกันที่คุยโวว่าจะท้าทายทุกระดับในขั้นตอนการตื่นรู้ ตอนนี้ทำไมถึงเปลี่ยนคำพูดล่ะ?" เย่เฝยเทียนยิ้มเยาะ
หยุน เทียน ฮ่าวมองเย่เฝยเทียนแวบหนึ่งแล้วพูดว่า "ถ้าอยากสู้ก็ออกมาพูด ถ้าแค่กล้าหลบซ่อนอยู่ข้างๆ ก็หุบปากซะ น่าอับอาย"
สายตานับไม่ถ้วนจ้องมองที่เย่เฝยเทียนทันที ไอ้หมอนี่ กำลังหาเรื่องใส่ตัวเองชัดๆ คิดว่าตัวเองเป็นยู่เฉิงหรือไง?
เย่เฝยเทียนได้ยินเสียงของหยุน เทียน ฮ่าวแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มเยาะตัวเอง หลบซ่อนอยู่ข้างๆ?
เรื่องแบบนี้ ทนไม่ได้เลยจริงๆ
"เย่เฝยเทียน" ตะโกนเสียงดัง
"ข้าอยู่ตรงนี้" ยู่เฉิงตอบรับ
"ข้าจะเข้าไป" เย่เฝยเทียนก้าวเท้าไปข้างหน้า ในชั่วพริบตา รอยยิ้มซื่อๆ ก็ปรากฏบนใบหน้าของยู่เฉิง เขาชี้ไปที่หยุน เทียน ฮ่าวแล้วพูดว่า "จงใจเก็บไว้ให้เจ้า"
เมื่อครู่ที่เขาบอกให้หยุน เทียน ฮ่าวไสหัวไป แต่ไม่ได้โจมตีโดยตรง ที่แท้ก็เป็นความตั้งใจ
แต่ทำไมยู่เฉิงถึงได้ไว้วางใจเย่เฝยเทียนขนาดนี้?
และไอ้หมอนั่นกล้าที่จะลงสนามด้วยตัวเองจริงๆ เหรอ?
พวกเขาได้เห็นกับตาว่าหยุน เทียน ฮ่าวแข็งแกร่งแค่ไหน นักเวทย์พรหมลิขิตที่เชี่ยวชาญมาตราเวทย์ เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีพร้อมกัน เขาสร้างมาตราเวทย์ขึ้นมาเพียงครั้งเดียวก็เอาชนะทุกคนได้
เย่เฝยเทียนค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้า อีกครั้งที่เขายืนอยู่ตรงกลางสายตาของทุกคน เฟิง ชิ้งซวีมองแผ่นหลังของเขา รู้สึกคุ้นเคยอยู่บ้าง ในตอนที่มีข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วง เขาก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน ไม่มีใครคาดหวังอะไรจากเขา แต่ผลลัพธ์ของหลิงเสี่ยวและหยาง ซิ่ว ทุกคนก็ได้เห็นกันแล้ว
แต่วันนี้คนที่ยืนอยู่ตรงข้ามเขาคือนักเวทย์พรหมลิขิตของโรงเรียนหยกเพลิงดำ บุตรแห่งสวรรค์ของโรงเรียนหยกเพลิงดำ
"ตรัสรู้ชั้นที่เจ็ด ขั้นตอนลี้ลับ" เย่เฝยเทียนเอ่ยอย่างสงบ บอกระดับของตัวเอง
"ตรัสรู้ชั้นที่เจ็ด?" หยุน เทียน ฮ่าวมองเย่เฝยเทียนอย่างประหลาดใจ จากนั้นก็พูดเรียบๆ ว่า "เจ้ายังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของข้า"
หยุน เทียน ฮ่าวได้รับพรจากสวรรค์ ได้รับความโปรดปรานจากเบื้องบน ปลุกวิญญาณชะตากรรม ในระดับเดียวกัน เขาไม่เคยพ่ายแพ้มาก่อน ดังนั้นเขาจึงมั่นใจ
"เช่นเดียวกัน ข้าก็คิดว่าเจ้าไม่คู่ควร แต่ในเมื่อเจ้าอยากจะอับอายขายหน้า ข้าก็จำต้องทำให้สมใจเจ้า" เย่เฝยเทียนยืนประสานมือไว้ด้านหลัง พูดด้วยน้ำเสียงที่สงบเช่นกันว่า "ไม่ว่าเจ้าจะลงมือหรือไม่ก็ไม่สำคัญ ขั้นตอนการตื่นรู้ พวกเจ้าจะขึ้นมาคนเดียวหรือพร้อมกันก็ได้"
"เอ่อ..." คนของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวที่ได้ยินคำพูดของเย่เฝยเทียนถึงกับงงงัน ใบหน้าดำมืด นี่มัน...แสร้งทำเก่งเกินไปแล้วนะ?
เย่เฝยเทียนเอาคำพูดที่อีกฝ่ายพูดก่อนหน้านี้มาพูดใส่อีกฝ่ายทั้งหมดเลย
แต่ถ้าเกิดแพ้ขึ้นมาล่ะ... พอคิดถึงตรงนี้ ศิษย์ของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวก็ไม่กล้าคิดต่อแล้ว
"นี่มันไม่ตลกเลยนะ" หยุน เทียน ฮ่าวคิดว่าเย่เฝยเทียนจงใจเลียนแบบเขาเพื่อเสียดสีเขาเท่านั้น
"ข้าพูดออกไปแล้ว ก็จะไม่เรียกคืน เจ้าไม่กลัวอับอาย ข้าละอายใจ" เย่เฝยเทียนพูดต่อ ยโสโอหังและมั่นใจ ตอนนี้เขายืนประสานมือ ท่าทางสง่างามไร้เทียมทาน ไม่ได้สนใจคนของโรงเรียนหยกเพลิงดำเลย
หยุน เทียน ฮ่าว ได้ยินคำพูดเยาะเย้ยของเย่เฝยเทียน สีหน้าเขาถมึงทึง เขาไม่เคยเห็นใครกล้าบ้าบิ่นต่อหน้าเขาขนาดนี้มาก่อน วันนี้ เขาได้เจอสองคน โดยเฉพาะคนตรงหน้านี้ คนที่อยู่ในขั้นตอนการตื่นรู้ชั้นที่เจ็ด กล้าโอหังต่อหน้าเขาที่เป็นนักเวทย์พรหมลิขิตถึงเพียงนี้!
"น้องชาย ให้ข้าจัดการเอง" ผู้ฝึกดาบที่เอาชนะหลี่ชิงซานด้วยสามดาบก่อนหน้านี้ก้าวออกมา หยุน เทียน ฮ่าว พยักหน้าและถอยหลังไปก้าวหนึ่ง พูดว่า "ให้เขาได้รับความทรงจำที่ไม่มีวันลืมตลอดชีวิต"
"ไว้ใจข้าได้" ผู้ฝึกดาบหนุ่มชักดาบออกมา ชี้ไปที่เย่เฝยเทียนและพูดว่า "ยังคงสามดาบ"
เหมือนกับที่เขาพูดกับหลี่ชิงซานก่อนหน้านี้ เขาต้องการเพียงสามดาบเท่านั้น
"สามดาบมากเกินไป หนึ่งดาบก็พอ" เย่เฝยเทียนพูดอย่างเย็นชา ดูเหมือนคนของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวจะชินชาไปแล้ว
แต่ เขาโอหังขนาดนี้ สุดท้ายแล้วจะจบลงอย่างไร?
ผู้ฝึกดาบหนุ่มยิ้ม พร้อมกับที่ยิ้ม รอบตัวเขามีลมพัดแรง เขาเป็นอาจาย์วิชาศาสตร์และศิลปะการต่อสู้ อยู่ในระดับที่แปดขั้นร้อยแปลง การจัดการกับเย่เฝยเทียนที่อยู่ในดินแดนชั้นที่เจ็ด จะมีความลุ้นด้วยหรือ?
ร่างของผู้ฝึกดาบหนุ่มกลายเป็นเงา หิมะโหมกระหน่ำ ในตอนนี้ เย่เฝยเทียนหลับตาลง
ทุกคนในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวตะลึงงัน เขาบ้าไปแล้วหรือ? ถึงขนาดหลับตาในเวลาแบบนี้?
แม้ว่าหลายคนจะไม่ชอบเย่เฝยเทียน แต่ก็ยังแอบมีความหวังเล็กน้อยกับเขา แต่เย่เฝยเทียนดูเหมือนกำลังฆ่าตัวตาย
แสงฟ้าผ่าส่องแสง มีเสียงดังกึกก้องระเบิดออกมาจากร่างของเย่เฝยเทียน แว่วเหมือนเสียงคำรามของมังกร มือทั้งสองของเขาห้อยอยู่ตรงนั้น มีแสงเล่ยถิงล้อมรอบ เจตจำนงเพื่อการสู้รบพร้อมจะระเบิดออกมาจากร่างกาย
"ฉึก..." วิญญาณดาบแห่งลมพุ่งผ่าน ฟันไปที่คอของเย่เฝยเทียน แต่เย่เฝยเทียนกลับไม่ขยับเขยื้อน เขาที่หลับตาอยู่ดูเหมือนมองไม่เห็นดาบนี้
ดาบผ่านไปห่างจากตัวเย่เฝยเทียนเพียงไม่กี่นิ้ว แต่ไม่ได้ทำร้ายเขาแม้แต่น้อย ดาบนี้เป็นการหลอก มีจุดประสงค์เพื่อล่อให้เย่เฝยเทียนออกมือ แต่ร่างกายของเย่เฝยเทียนไม่ขยับเขยื้อนเลย
"อยากตาย" ผู้ฝึกดาบหนุ่มควรจะลงมาที่ด้านข้างของเย่เฝยเทียนและฟันดาบที่สอง แต่เมื่อเห็นว่าเย่เฝยเทียนโอหังขนาดนี้ จึงเปลี่ยนท่าดาบทันที เก็บดาบกลับมาและฟันไปที่ลำคอของเย่เฝยเทียนตรงๆ
แต่ในตอนนี้เอง ร่างกายของเย่เฝยเทียนขยับ ร่างกายของเขาเอียงไปทางซ้ายเล็กน้อย ดาบพุ่งผ่านหน้าเขาไป แทบจะเฉียดใบหน้าของเขา ภาพนี้ทำให้คนที่มองอยู่ตกใจกลัว นี่เป็นโชค หรือว่าเขามีปฏิกิริยาที่น่ากลัวขนาดนี้จริงๆ?
ผู้ฝึกดาบหนุ่มขมวดคิ้ว ท่าดาบของเขาได้เปลี่ยนไปแล้ว ไม่สามารถเปลี่ยนท่าต่อไปได้อีก แต่ในขณะที่เย่เฝยเทียนเอียงตัว มือของเขาก็คว้าไปที่ใบหน้าของอีกฝ่าย เสียงคำรามของมังกรสั่นสะเทือนหิมะให้ปลิวว่อน เห็นเพียงที่หน้ามือของเย่เฝยเทียนปรากฏเล่ยถิงเซินหลงที่น่ากลัวตัวหนึ่ง พันรอบศีรษะของอีกฝ่ายและยกขึ้นมา
"นี่..." ทุกคนมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง มือของเย่เฝยเทียนไม่ได้แตะตัวอีกฝ่ายเลย แต่เป็นเงามังกรตัวหนึ่งที่พันอยู่รอบคอและศีรษะของอีกฝ่าย และมังกรเล่ยถิงตัวนี้ถูกควบคุมโดยเย่เฝยเทียน


## บทที่ 25 ความงามอันเลอเลิศแห่งยุค

"""
"เทคนิคการต่อสู้ขั้นตอนการควบคุมมังกรมือจับมังกร การกำเนิดร่างของวิญญาณต่อสู้!"
บรรดาผู้มีอำนาจแห่งโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวต่างสะท้านใจ การกำเนิดร่างของวิญญาณต่อสู้ก็เหมือนกับมนตราที่แยกตัวออกมาและเบ่งบาน เมื่อตรัสรู้ถึงสภาพที่เก้า สถานะถึงซามัย จึงจะสามารถล่วงรู้ความลึกลับได้ เย่เฝยเทียนเพิ่งตรัสรู้ถึงขั้นตอนลี้ลับชั้นที่เจ็ด แต่กลับสามารถทำได้แล้ว
สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือ นั่นยังเป็นเทคนิคการต่อสู้มือจับมังกรในขั้นตอนการควบคุมมังกรอีกด้วย
ในขณะนี้ ผู้คนมากมายนึกถึงข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วง เย่เฝยเทียนเอาชนะหลิงเสี่ยวและหยาง ซิ่วในพริบตา ที่แท้เขาไม่ได้แสดงความสามารถทั้งหมดออกมาเลย การที่เขาถอนตัวจากสนามรบและให้ยู่เฉิงเข้าร่วมการต่อสู้ ดูเหมือนจะเป็นการกระทำที่ไร้ยางอายแต่ไม่ใช่เพราะกลัวการต่อสู้ แต่เพราะเขาต้องการมอบแสงสว่างให้กับยู่เฉิง ดังนั้นเมื่อยู่เฉิงถูกมู่หรง เชียวแย่งอันดับหนึ่งไป เสียงไม่พอใจจึงดังก้องไปทั่วสนามฝึกศิลปะการต่อสู้
ทุกคนดูเหมือนจะมองข้ามชายหนุ่มตรงหน้าไป
เย่เฝยเทียนมองดูผู้ฝึกดาบหนุ่มที่ถูกจับกุม แล้วพูดเสียงเรียบ "โรงเรียนหยกเพลิงดำเดินทางไกลพันลี้มาท้าทาย แค่นี้เองหรือ?"
ศิษย์โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวมองไปที่เย่เฝยเทียน ถึงแม้จะยังดูเหมือนโอ้อวดเหมือนเดิม... แต่ดูเหมือนจะรู้สึกโล่งอกมากนะ
ก่อนหน้านี้แพ้ติดต่อกันสามครั้ง โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวเสียหน้าอย่างหนัก ตอนนี้ ในที่สุดยู่เฉิงและเย่เฝยเทียนก็กู้หน้ากลับมาได้
ผู้ฝึกดาบหนุ่มจ้องมองเย่เฝยเทียนด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง แม้กระทั่งตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าเย่เฝยเทียนทำได้อย่างไร ทำไมเขาหลับตา แต่กลับมีความสามารถในการตอบสนองที่แข็งแกร่งขนาดนั้น?
"คนต่อไป" แขนของเย่เฝยเทียนสั่นเล็กน้อย มีเสียงร้องของมังกร ผู้ฝึกดาบหนุ่มถูกซัดกลับไปยังกลุ่มคนของโรงเรียนหยกเพลิงดำโดยตรง
คนของโรงเรียนหยกเพลิงดำมีสีหน้าไม่ดีเลย ก่อนหน้านี้พวกเขาส่งคนออกมาสามคน ชนะติดต่อกันสามครั้ง แต่ตอนนี้ สองในสามคนพ่ายแพ้ ทั้งหมดถูกเอาชนะอย่างรวดเร็ว ไม่สามารถต้านทานได้เลย
เดินทางไกลพันลี้มา ผลลัพธ์แบบนี้ น่าอับอายจริงๆ
หยุน เทียน ฮ่าวก้าวเท้าออกไปข้างหน้า เขาจริงจังกว่าก่อนหน้านี้เล็กน้อย มองไปที่เย่เฝยเทียนแล้วพูดว่า "เจ้ามีคุณสมบัติให้ข้าออกมือแล้ว"
แค่มีคุณสมบัติให้เขาออกมือเท่านั้นหรือ?
เย่เฝยเทียนมองดูชายหนุ่มที่หยิ่งผยองตรงหน้า ช่างเป็นคนที่โอหังยิ่งกว่าตัวเองเสียอีก
"""
"ออกมือเถอะ" หยุน เทียน ฮ่าว พูดต่อ
"เธอก่อน ถ้าฉันออกมือ เธอจะไม่มีโอกาสแล้ว" เย่เฝยเทียน เตือน หยุน เทียน ฮ่าว หน้าบึ้งตึง ปล่อยวิญญาณชะตากรรม แผนผังจัดตำแหน่งเปล่งประกาย เห็นเขาก้าวเท้าลงบนพื้น ทันใดนั้นมาตราเวทย์ก็รวมตัวกันอย่างรวดเร็ว นี่คือมาตราเวทย์เปลวไฟ ดูดกลืนพลังลมปราณคุณสมบัติลูกเล่นไฟในฟ้าดินอย่างต่อเนื่อง
งูเพลิงน่ากลัวหลายตัวล้อมรอบมาตราเวทย์ หยุน เทียน ฮ่าว ยืนอยู่ตรงกลางมาตราเวทย์ ดูยิ่งใหญ่
"กล้าดียังไงมาอวดดีต่อหน้านักเวทย์พรหมลิขิต?" หยุน เทียน ฮ่าว จ้องมองเย่เฝยเทียน ด้วยดวงตาเย็นชา พูดออกมาอย่างเย็นชา เมื่อเขาพูดจบ งูเพลิงตัวหนึ่งก็พุ่งออกมาจากมาตราเวทย์อย่างโกรธเกรี้ยว พุ่งเข้าใส่เย่เฝยเทียน
สีหน้าของคนจำนวนมากในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวเปลี่ยนไป ขั้นตอนการตื่นขึ้น ใช้มาตราเวทย์เร่งมนตราออกจากร่างโจมตี และพลังของมนตรานี้ แน่นอนว่าเป็นระดับสูงสุดของขั้นตอนการตื่นขึ้น
อย่างไรก็ตาม ทุกคนเห็นเย่เฝยเทียนค่อยๆ เดินเข้าหางูยักษ์เพลิงนั้น ทุกคนในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวต่างเบิกตากว้าง แม้จะรู้ว่าเย่เฝยเทียนแข็งแกร่งมาก แต่การไม่สนใจงูเพลิงแบบนี้ ก็ดูมั่นใจเกินไปหน่อย
งูเพลิงลงมา ท่วมทับทุกสิ่ง พุ่งเข้าใส่เย่เฝยเทียน แต่เห็นว่าตอนนี้ มือของเย่เฝยเทียนเหมือนกำลังจับอะไรบางอย่าง ในชั่วขณะต่อมา พายุสายฟ้าที่น่ากลัวก็ปะทุออกมาอย่างรุนแรง รอบๆ ร่างกายของเย่เฝยเทียนกลายเป็นโลกแห่งสายฟ้า พายุสายฟ้าที่น่ากลัวปะทะกับงูเพลิง และสลายไปพร้อมกัน
"คาถากระดาษ"
"ต่ำช้า ใช้คาถากระดาษในการต่อสู้" คนจากโรงเรียนหยกเพลิงดำตะโกนด่า หยุน เทียน ฮ่าว ยังคงเร่งมาตราเวทย์ต่อไป งูเพลิงหลายตัวเต้นระบำอย่างบ้าคลั่ง พุ่งเข้าใส่เย่เฝยเทียน
ร่างของเย่เฝยเทียนวิ่งไปข้างหน้า ในมือของเขาปรากฏคาถากระดาษหลายแผ่น เขาหัวเราะเย้ยหยันแล้วโยนขึ้นไปในอากาศ งูยักษ์เพลิงที่แข็งแกร่งกว่าและพายุสายฟ้าปะทะกัน ยังคงสูสีกัน
หยุน เทียน ฮ่าว ตะโกนด้วยความโกรธ เขาเร่งมาตราเวทย์อย่างบ้าคลั่ง งูเพลิงยังคงก่อตัวขึ้น แต่เห็นว่าตอนนี้ มือทั้งสองข้างของเย่เฝยเทียนเต็มไปด้วยคาถากระดาษ เมื่อเห็นภาพนี้ ไม่ว่าจะเป็นคนจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวหรือโรงเรียนหยกเพลิงดำ ต่างก็ตกตะลึง แบบนี้ก็ได้เหรอ...
"หยุด" สีหน้าของหยุน เทียน ฮ่าว เปลี่ยนเป็นไม่พอใจอย่างมาก
เย่เฝยเทียนหยุดฝีเท้า มองหยุน เทียน ฮ่าว ที่อยู่ในมาตราเวทย์แล้วพูดว่า "รู้ถึงความแตกต่างแล้ว อยากยอมแพ้หรือ?"
หยุน เทียน ฮ่าว ได้ยินคำพูดของเย่เฝยเทียนแล้วหน้าดำ สายตาของเขาจ้องมองมือทั้งสองข้างของเย่เฝยเทียนที่เต็มไปด้วยคาถากระดาษ มีความรู้สึกอยากจะด่าออกมา นี่ยังเรียกว่าการต่อสู้อีกหรือ? ยังมีหน้าอีกหรือ? มือทั้งสองข้างเต็มไปด้วยคาถากระดาษระดับสูงสุดของขั้นตอนการตื่นขึ้น แบบนี้จะเล่นยังไง?
แล้วยังมีหน้ามาพูดว่า รู้ถึงความแตกต่างแล้ว?
"ใช้คาถากระดาษต่อสู้ ศิษย์โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวไร้ยางอายกันหมดแล้วหรือ?" ชายวัยกลางคนตาเหยี่ยวจากโรงเรียนหยกเพลิงดำรู้สึกทนดูไม่ไหวแล้ว พูดออกมาอย่างเย็นชา
คนของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวรู้สึกอับอายในตอนนี้ เมื่อไม่นานมานี้พวกเขาเพิ่งเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อเย่เฝยเทียน แต่พอหันหลังกลับก็พบว่าเย่เฝยเทียนก็ยังคงเป็นเย่เฝยเทียนที่หน้าด้านไร้ยางอายเหมือนเดิม... จริงๆแล้ว พวกเขาไม่อยากจะเกี่ยวข้องกับคนแบบนี้เลย
อย่างไรก็ตาม เย่เฝยเทียนดูเหมือนจะไม่รู้สึกอะไรเลย เขามองชายวัยกลางคนที่มีดวงตาเหมือนเหยี่ยวและพูดอย่างโอหังว่า "เขาสามารถใช้มาตราเวทย์ในการต่อสู้ได้ แล้วทำไมผมถึงใช้คาถากระดาษไม่ได้ล่ะ ถ้าไม่ยอมรับก็ไสหัวไปซะ มาโวยวายอะไรตรงนี้"
"มาตราเวทย์เป็นสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมาเอง มันเป็นความสามารถของเขา แน่นอนว่าเขาสามารถใช้มันในการต่อสู้ได้"
"คาถากระดาษก็เป็นสิ่งที่ผมสร้างขึ้นมาเองเหมือนกัน มันเป็นความสามารถของผม เขาใช้ได้ แล้วทำไมผมถึงใช้ไม่ได้ล่ะ?" เย่เฝยเทียนย้อนถาม ใบหน้าของชายวัยกลางคนที่มีดวงตาเหมือนเหยี่ยวเริ่มบึ้งตึงขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่สามารถหาคำตอบได้... ช่างไร้ยางอายเกินกว่าจะจินตนาการได้
คนของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวก็รู้สึกงงงวยเช่นกัน คาถากระดาษพวกนี้เป็นสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมาเองงั้นเหรอ? คนที่อยู่ในชั้นที่เจ็ดของขั้นตอนการตื่นขึ้นสามารถสร้างคาถากระดาษระดับสูงสุดของขั้นตอนการตื่นขึ้นได้มากขนาดนี้เลยเหรอ? มีใครที่จะโม้ได้มากกว่าคนนี้อีกไหม?
แม้ว่าหยุน เทียน ฮ่าวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามจะสามารถสร้างมาตราเวทย์ระดับสูงสุดของขั้นตอนการตื่นขึ้นได้ แต่หยุน เทียน ฮ่าวก็เป็นนักเวทย์พรหมลิขิตที่มีวิญญาณชะตากรรมเป็นแผนผังจัดตำแหน่ง
"แม้ว่าคาถากระดาษพวกนี้จะเป็นสิ่งที่นายสร้างขึ้นมาเอง แต่ตอนที่ฉันต่อสู้ ฉันต้องสร้างมาตราเวทย์ขึ้นมา ในขณะที่นายมีคาถากระดาษที่เตรียมไว้พร้อมแล้ว จะเอามาเปรียบเทียบกันได้ยังไง" หยุน เทียน ฮ่าวพูดอย่างเย็นชา เย่เฝยเทียนช่างพูดจาไร้สาระจริงๆ
"ถ้านายไม่ยอมรับ ก็ต้องต่อสู้กันจนกว่านายจะยอมรับแล้วล่ะ" เย่เฝยเทียนพูดอย่างเรียบเฉย จากนั้นเขาก็หันไปมองไปทางที่ผู้อาวุโสของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวอยู่และพูดว่า "ขอปากกาสลักคาถาสักด้ามและกระดาษคาถาสักหน่อยได้ไหมครับ?"
ผู้อำนวยการสำนักวิชาการชิงโจวมีสีหน้าเคร่งขรึม เย่เฝยเทียนขอปากกาสลักคาถาและกระดาษคาถางั้นเหรอ? เขาจะสร้างคาถากระดาษต่อหน้าทุกคนเลยเหรอ?
"ข้าจะไปหามาให้เจ้าเอง" ผู้อาวุโสคนหนึ่งพูดขึ้น จากนั้นก็หายตัวไปอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า ทุกคนพากันวิพากษ์วิจารณ์และจับจ้องไปที่เย่เฝยเทียนที่อยู่กลางสนาม เขาเป็นช่างสลักคาถาจริงๆเหรอ? คาถากระดาษที่เขาใช้เมื่อสักครู่นี้เป็นสิ่งที่เขาสร้างขึ้นมาเองจริงๆเหรอ? ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เย่เฝยเทียนก็เก่งกาจเกินธรรมดาไปแล้ว
ไม่นานนัก ผู้อาวุโสคนนั้นก็กลับมาพร้อมกับปากกาสลักคาถาหนึ่งด้ามและกระดาษคาถาจำนวนมาก เขาเดินเข้าไปส่งให้เย่เฝยเทียน
"ขอบคุณครับ" เย่เฝยเทียนกล่าวขอบคุณ จากนั้นก็นำกระดาษคาถามาวางไว้ตรงหน้า
"เขาจะทำอะไร?" ทุกคนรู้สึกตื่นเต้น การสร้างคาถากระดาษก็เหมือนกับการสร้างมาตราเวทย์ ต้องใช้เวลาพอสมควร หยุน เทียน ฮ่าวเป็นนักเวทย์พรหมลิขิตที่มีวิญญาณชะตากรรมเป็นแผนผังจัดตำแหน่ง เขาจึงสามารถสร้างมาตราเวทย์ได้อย่างรวดเร็วและใช้ในการต่อสู้ได้ทันที แม้ว่าเย่เฝยเทียนจะเป็นช่างสลักคาถา แต่เขาก็ไม่น่าจะทำแบบนั้นได้ใช่ไหม?
ในขณะที่คุณกำลังสร้างคาถากระดาษ มาตราเวทย์ของอีกฝ่ายก็จะโจมตีมาแล้ว แล้วจะต่อสู้ได้ยังไง? มันแทบจะไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตายเลย
อย่างไรก็ตาม เย่เฝยเทียนดูเหมือนจะต้องการท้าทายสิ่งที่เป็นไปไม่ได้นี้
หลายคนเริ่มจริงจังขึ้น แม้ว่าเย่เฝยเทียนจะไร้ยางอาย แต่ตอนนี้ไม่มีใครกล้าสงสัยในพลังของเขาอีกต่อไป
"เจ้ากำลังดูถูกข้าอยู่หรือ?" หยุน เทียน ฮ่าว โกรธเมื่อเห็นการกระทำของเย่เฝยเทียน แม้แต่ช่างสลักคาถาก็ยังจะใช้การสลักคาถาในการต่อสู้เพื่อจัดการกับเขา สำหรับนักเวทย์พรหมลิขิตที่ชำนาญในกลยุทธ์ นี่เป็นการดูถูกและดูหมิ่นอย่างแน่นอน
"เจ้าเริ่มได้แล้ว" เย่เฝยเทียนถือปากกาสลักคาถาไว้ในมือ เงยหน้าขึ้นมองหยุน เทียน ฮ่าวอย่างสงบ เมื่อเด็กหนุ่มจริงจัง ดูเหมือนจะมีแสงศักดิ์สิทธิ์เรืองรองอยู่บนตัวเขา ทำให้ผู้คนเกิดความมั่นใจอย่างแรงกล้าในตัวเขาโดยไม่รู้ตัว นั่นเป็นบุคลิกที่มองไม่เห็น ราวกับว่าเขามีมาตั้งแต่เกิด
หยุน เทียน ฮ่าวก้าวเท้าไปข้างหน้า ปล่อยวิญญาณชะตากรรมแผนผังจัดตำแหน่งออกมา คราวนี้ไม่ใช่กลยุทธ์คุณสมบัติลูกเล่นไฟอีกต่อไป แต่เป็นคุณสมบัติน้ำแข็ง พลังแห่งน้ำในบริเวณโดยรอบพุ่งเข้าสู่มาตราเวทย์อย่างบ้าคลั่ง จากนั้นก็รวมตัวกันเป็นเจตจำนงของพลังน้ำแข็ง ที่ที่หยุน เทียน ฮ่าวยืนอยู่ เกิดพายุน้ำแข็งที่น่ากลัว ราวกับเป็นโลกน้ำแข็งเย็นที่แยกออกมาต่างหาก แม้จะยืนอยู่ห่างออกไปมาก ก็ยังรู้สึกถึงความหนาวเย็นที่น่าสยดสยองได้
"วิญญาณชะตากรรมแผนผังจัดตำแหน่งของเขามอบความสามารถพิเศษทั้งหมดให้กับเขา มาตราเวทย์สามารถดูดซับพลังลมปราณทุกชนิดได้ เป็นการดำรงอยู่ที่ผิดธรรมชาติ" แม้แต่ฝ่ายตรงข้าม แต่บุคคลสำคัญของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวก็ยังอิจฉาความสามารถพิเศษของหยุน เทียน ฮ่าว อัจฉริยะที่แท้จริง ไม่แปลกที่โรงเรียนหยกเพลิงดำจะพาเขามาอวดโฉม
แต่ถึงกระนั้น เด็กหนุ่มที่ถูกสั่งห้ามของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวของพวกเขาก็ยังเผชิญหน้าอย่างสงบ
เย่เฝยเทียนนั่งอยู่บนพื้นหิมะ สลักคาถาอย่างเงียบ ๆ ลากเส้นอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า ปากกาสลักคาถาเต้นรำเหมือนมังกรและงู พลังลมปราณธาตุสายฟ้าในบริเวณโดยรอบไหลเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
แสงฟ้าผ่าวาบขึ้นบนปากกาสลักคาถา ในขณะนั้นเอง หยุน เทียน ฮ่าวก็โจมตี หอกน้ำแข็งยาวเล่มหนึ่งพุ่งลงมาจากมาตราเวทย์
"ระวัง!" บางคนรู้สึกเป็นห่วงเย่เฝยเทียนโดยไม่รู้ตัว แต่เด็กหนุ่มยังคงก้มหน้าสลักคาถา ยกปากกาขึ้นโบก ดึงฟ้าผ่าให้สว่างวาบ ในพริบตาเดียว ตาข่ายฟ้าผ่าก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา มัดหอกน้ำแข็งที่พุ่งเข้ามาไว้ข้างใน ค่อย ๆ ฉีกมันออกเป็นชิ้น ๆ
"เวทมนต์ป้องกัน โล่สายฟ้า" ทุกคนดูเหมือนจะรู้ว่าเย่เฝยเทียนกำลังจะสลักมนตราอะไร นี่คือตาข่ายฟ้าผ่าก่อนที่โล่สายฟ้าจะก่อตัวขึ้น ซึ่งเย่เฝยเทียนดึงมาใช้ป้องกันการโจมตีของฝ่ายตรงข้ามโดยตรง
"โครม..." น้ำแข็งบนพื้นดูเหมือนจะระเบิด เจตจำนงของพลังน้ำแข็งมหาศาลพุ่งเข้าสู่มาตราเวทย์ที่หยุน เทียน ฮ่าวสลัก มาตราเวทย์ก่อตัวขึ้นแล้ว หยุน เทียน ฮ่าวยกมือทั้งสองขึ้น ควบคุมโลกน้ำแข็งเย็นแห่งนี้
"ไป!" เสียงตะโกนเย็นชา หอกน้ำแข็งนับไม่ถ้วนพุ่งลงมาจากมาตราเวทย์พร้อมกับพลังที่น่าสะพรึงกลัว การโจมตีรุนแรงอย่างยิ่ง
"สำเร็จ" เย่เฝยเทียนยกปากกาขึ้นลาก กระดาษคาถาลอยขึ้น ในวินาถัดมา โล่อานุภาพฟ้าผ่าขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเย่เฝยเทียน ฉีกการโจมตีที่พุ่งเข้ามาออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยทีละนิด
เย่เฝยเทียนยังคงไม่เงยหน้าขึ้น เขากำลังสลักคาถาบนกระดาษคาถาอีกแผ่นหนึ่ง แขนของเขาโบกสะบัดอย่างอิสระ ช่างสง่างามเสียนี่กระไร เมื่อรวมกับใบหน้าหล่อเหลาที่จริงจังนั้น ทำให้สาว ๆ บางคนมองเขาอย่างหลงใหล
ที่แท้... เขาแข็งแกร่งถึงเพียงนี้
เฟิง ชิ้งซวีจ้องมองเด็กหนุ่มในหิมะด้วยดวงตางดงาม ไม่รู้ทำไม แต่ในใจของเธอกลับมีความเศร้าเล็กน้อย เด็กหนุ่มโกรธแค้นเพื่อหญิงงาม แสดงความเฉียบคมเป็นครั้งแรก เผยให้เห็นความงดงามอันยิ่งใหญ่แล้ว!


## บทที่ 26 เด็กหนุ่มผู้ดื้อรั้น

บุคคลสำคัญของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวจ้องมองเย่เฝยเทียนอย่างเข้มข้น อัจฉริยะ อีกคนหนึ่งที่เป็นระดับปีศาจร้าย
ความเร็วในการแกะสลักคาถาที่เร็วถึงขนาดนี้หมายความว่าอะไร? มันหมายความว่าเย่เฝยเทียนมีการควบคุมพลังลมปราณที่แข็งแกร่งมาก และมีพลังการรับรู้ที่เหนือจินตนาการ แม้ว่าเขาจะไม่แกะสลักคาถา เขาก็สามารถใช้มนตราที่เหนือกว่าขอบเขตของตัวเองได้ในเวลาที่ค่อนข้างสั้น
"โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวของเรามีศิษย์นอกประตูที่เป็นอัจฉริยะเช่นนี้ แต่กลับไม่ได้อยู่ในกลุ่มที่หนึ่งในข้อสอบฤดูใบไม้ร่วง และยังถูกออกคำสั่งห้าม" จักรพรรดิวังเหลยซิงไม่พอใจอย่างมาก และมองสือโจวงอย่างเย็นชา
สีหน้าของสือโจวงดูไม่ดีเลย ยู่เฉิงแสดงพลังการต่อสู้ที่เหนือกว่า แต่มู่หรง เชียวกลับไม่กล้าออกมาต่อสู้ ซึ่งทำให้เขาเสียหน้ามากแล้ว และตอนนี้ก็มีเย่เฝยเทียนอีกคน
เด็กหนุ่มยังคงนั่งแกะสลักคาถาบนหิมะอย่างตั้งใจมาก หยุน เทียน ฮ่าวหน้าบึ้งตึง เขาเป็นพ่อมดพรหมลิขิตที่ใช้มาตราเวทย์ แต่กลับไม่มีข้อได้เปรียบใดๆ เมื่อเทียบกับการแกะสลักคาถาของเย่เฝยเทียน นี่มันน่าอับอายมาก
หยุน เทียน ฮ่าวเร่งใช้มนตราโจมตีอย่างต่อเนื่อง ไม่จำกัดอยู่แค่มนตราระดับสูงสุดของขั้นตอนการตื่นขึ้นอีกต่อไป แต่โจมตีอย่างต่อเนื่อง เย่เฝยเทียนไม่สนใจ เมื่อมนตราธรรมดาโจมตีมา เขาก็เพียงแค่ใช้พู่กันวาดหนึ่งครั้งก็มีมนตราปรากฏขึ้นมาทำลายมัน แต่การแกะสลักคาถาใต้พู่กันของเขาไม่ได้รับผลกระทบแต่อย่างใด ในไม่ช้า คาถากระดาษอีกแผ่นก็จะเสร็จสมบูรณ์
เย่เฝยเทียนที่นั่งอยู่บนหิมะมีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า จากนั้นพู่กันก็ตก ในพริบตาเดียว พายุฟ้าผ่าที่น่าหวาดกลัวก็ปรากฏขึ้น พุ่งเข้าใส่ทิศทางที่หยุน เทียน ฮ่าวอยู่
"ไอศครีมกัน" เจตจำนงของพลังน้ำแข็งมหาศาลปกคลุมร่างกายของหยุน เทียน ฮ่าว ห่อหุ้มเขาทั้งตัวราวกับรูปปั้น นี่คือไอศครีมกัน มนตร์ป้องกันระดับสูงสุดของขั้นตอนการตื่นขึ้นแห่งน้ำ
พายุฟ้าผ่าโถมลงมาจากฟ้า ทำลายไอศครีมกันจนแตก แต่ส่วนใหญ่กระแทกลงบนมาตราเวทย์ สายฟ้าวิ่งไปมา ทำลายลวดลายของมาตราเวทย์
"เป้าหมายของเขาคือมาตราเวทย์ ระวัง!" มีคนจากโรงเรียนหยกเพลิงดำเตือนหยุน เทียน ฮ่าว
ทันทีที่เสียงพูดนั้นดังขึ้น เย่เฝยเทียนก็ลุกขึ้นจากหิมะ ร่างกายของเขาพุ่งไปหาหยุน เทียน ฮ่าวเหมือนลม ความเร็วของเขานั้นเร็วมาก ภายใต้ความเร็วแบบนี้ หยุน เทียน ฮ่าวไม่มีเวลาที่จะรวบรวมมาตราเวทย์เพื่อต่อสู้อีกครั้ง
แผนผังจัดตำแหน่งล้อมรอบร่างกาย หยุน เทียน ฮ่าวยืนตรงอยู่ที่นั่น เจตจำนงของพลังน้ำแข็งไหลเวียนรอบร่างกายของเขา ดูดซับพลังลมปราณจากฟ้าดินอย่างบ้าคลั่ง ราวกับว่าร่างกายของเขาเป็นมาตราเวทย์ในตัวเอง
ความหนาวเย็นแผ่ขยายไปข้างหน้า อากาศดูเหมือนจะกลายเป็นน้ำแข็ง ผมและคิ้วของหยุน เทียน ฮ่าวกลายเป็นสีขาวหิมะ แต่สายตาของเขากลับคมกริบ จ้องมองเย่เฝยเทียนที่วิ่งเข้ามาโดยตรง ที่ด้านหน้าร่างกายของเขา มีหอกน้ำแข็งจำนวนมากปรากฏขึ้น
"ฆ่า" หยุน เทียน ฮ่าวต่อสู้ด้วยความโกรธ หอกน้ำแข็งหน้าร่างกายของเขาพุ่งออกไปในอากาศ พุ่งเข้าใส่ร่างกายของเย่เฝยเทียนที่วิ่งเข้ามา
แต่ในขณะเดียวกับที่เขาโจมตี อากาศตรงหน้าเขาก็พลันมีแสงไฟปรากฏขึ้น ในวินาถัดมา ดวงดาวไฟมากมายก็ลอยไปมาในอากาศ พุ่งเข้าใส่ร่างกายของเขา
"ทักษะดวงดาวไฟ?" คนของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวตกตะลึง ทักษะดวงดาวไฟไม่มีพลังโจมตีใดๆ เลย มันเป็นมนตราพื้นฐานที่สุด
แต่ปัญหาคือ ทักษะดวงดาวไฟนี้มาจากไหน?
เย่เฝยเทียนควบคุมพลังลมปราณไฟตรงหน้าหยุน เทียน ฮ่าวจากระยะไกล ปล่อยมนตรา? เพิ่งอยู่ในขั้นตอนการตื่นรู้ ต้องมีพลังการรับรู้คุณสมบัติไฟแข็งแกร่งขนาดไหนถึงจะทำได้?
'พรสวรรค์การต่อสู้ระดับท้องฟ้า พลังการรับรู้ลมร้อนฟ้าผ่าระดับท้องฟ้า'
หลายคนนึกถึงพรสวรรค์การฝึกฝนของเย่เฝยเทียน ตอนนี้พวกเขาต่างงุนงง ดูเหมือนว่าเขายังซ่อนพรสวรรค์คุณสมบัติไฟไว้อีก
น่ากลัวว่า คงเป็นระดับท้องฟ้าเช่นกัน
ทักษะดวงดาวไฟแน่นอนว่าไม่ได้ใช้โจมตี หยุน เทียน ฮ่าวยกมือขึ้นโบก ดวงดาวไฟตรงหน้าเขาก็ผสานรวมกับน้ำแข็งหนาวเหน็บ แต่ด้านหน้ายังคงมีดวงดาวไฟลอยว่อนเต็มท้องฟ้า มากกว่าเกล็ดหิมะเสียอีก บดบังทัศนวิสัยของเขา เขารู้ว่าเย่เฝยเทียนกำลังใช้มนตราที่ไม่มีกงจีลี่นี้เข้าใกล้เขา
แต่ มีประโยชน์อะไร? เขาเตรียมพร้อมแล้ว
ร่างหนึ่งลงมาตามสายลม คือเย่เฝยเทียนปรากฏตัว ทันทีที่เขาปรากฏ หยุน เทียน ฮ่าวตะโกนด้วยความโกรธ เจตจำนงของพลังน้ำแข็งที่ลอยอยู่ตรงหน้าห่อหุ้มหอกน้ำแข็งทั้งหมด พุ่งใส่เย่เฝยเทียนพร้อมกัน ไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ในขณะที่โจมตี หยุน เทียน ฮ่าวพบว่าตอนนี้เย่เฝยเทียนทั้งร่างอาบไปด้วยเปลวไฟร้อนระอุ สว่างจ้าราวกับดวงอาทิตย์ หอกน้ำแข็งที่โจมตีลงมาเพียงแค่แตะขอบร่างของเย่เฝยเทียน ก็ละลายเป็นน้ำทันที จากนั้นก็ระเหยแห้งไปในทันใด
ร่างกายของเย่เฝยเทียนเหมือนกลายเป็นเตาหลอม ระเหยน้ำแข็งทั้งหมด
น้ำชนะไฟ แต่เมื่ออุณหภูมิของเปลวไฟสูงพอ ก็สามารถต้านทานกลับได้เช่นกัน
"ไม่ดีแล้ว เทียนฮ่าวถอย" ชายวัยกลางคนตาเหยี่ยวจากโรงเรียนหยกเพลิงดำตะโกน แต่ความเร็วของเย่เฝยเทียนเร็วเกินไป เขาเพิกเฉยต่อการโจมตีของหอกน้ำแข็งและลงมา เห็นเพียงร่างของเขากระโดดขึ้น ร่างของเด็กหนุ่มโค้งเป็นรูปธนูในอากาศ จากนั้นก็พุ่งเข้าใส่หยุน เทียน ฮ่าว ร่างกายเหมือนมังกร มีเสียงคำรามของมังกรดังออกมา มังกรเทพเปลวไฟตนหนึ่งเหมือนติดอยู่บนร่างของเย่เฝยเทียน พุ่งเข้าโจมตีหยุน เทียน ฮ่าวอย่างรุนแรง
ที่ที่ร่างของเย่เฝยเทียนผ่านไป เจตจำนงของพลังน้ำแข็งระเหยไปหมด หยุน เทียน ฮ่าวรู้ว่าตัวเองไม่มีทางถอยแล้ว ไอศครีมกันปกป้องทั่วร่าง แผนผังจัดตำแหน่งดูดซับพลังลมปราณทั้งหมดอย่างบ้าคลั่ง ปกคลุมร่างของเขา
"โฮก..." เสียงคำรามของมังกรดังสนั่นฟ้า ไอศครีมกันแตกสลายไม่หยุด ร่างของหยุน เทียน ฮ่าวถูกกระแทกกระเด็น พลังเปลวไฟร้อนระอุพุ่งเข้าสู่ร่างของเขา เผาไหม้ร่างกายของเขา
ลมพัดกรรโชก มีผู้แข็งแกร่งจากโรงเรียนหยกเพลิงดำรับร่างของหยุน เทียน ฮ่าวไว้ จากนั้นร่างหลายร่างก็ลงมาพร้อมกันข้างๆ เขา แสดงสีหน้ากังวล
"พรืด..." หยุน เทียน ฮ่าวพ่นเลือดออกมา ถึงรู้สึกดีขึ้นบ้าง พูดเบาๆ ว่า: "ไม่ตายหรอก"
เงยหน้าขึ้น สายตาอันเย่อหยิ่งของเขาจ้องมองเย่เฝยเทียนอย่างเย็นชา พ่ายแพ้แล้ว เขาถึงกับ พ่ายแพ้ให้กับเด็กหนุ่มในขอบเขตเดียวกัน
ตอนนี้ สายตาของเย่เฝยเทียนก็มองมาที่เขาเช่นกัน พูดอย่างสงบ: "นักเวทย์พรหมลิขิต แข็งแกร่งมากเหรอ?"
"ไอ ไอ" อีกคำรามเลือดก็พุ่งออกมา หยุน เทียน ฮ่าวถูกมองว่าเป็นบุตรแห่งสวรรค์มาตั้งแต่เด็ก เมื่อไหร่เคยได้รับความอับอายเช่นนี้
อย่างไรก็ตาม เขาพ่ายแพ้ให้กับอีกฝ่าย ไม่มีอะไรจะพูด
"เจ้าเป็นใคร?" หยุน เทียน ฮ่าว เงยหน้าขึ้นจ้องมองเย่เฝยเทียนและถาม เขาจะจดจำชายหนุ่มคนนี้ไว้
เย่เฝยเทียนมองดูชายหนุ่มแวบหนึ่งแล้วตอบว่า "เย่เฝยเทียน"
ชายวัยกลางคนตาเหยี่ยวที่อยู่ข้างๆขมวดคิ้วและพูดว่า "ก่อนที่จะมาที่นี่ ข้าได้สืบมาแล้วว่าใครคือผู้ที่ได้อันดับสามในข้อสอบฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แต่ทำไมไม่เคยได้ยินชื่อของเจ้าเลย?"
ด้วยพลังและพรสวรรค์ของเย่เฝยเทียน เขาไม่ควรจะไม่มีชื่อเสียงในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว
เมื่อได้ยินคำพูดของชายวัยกลางคนตาเหยี่ยว คนของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวก็รู้สึกอึดอัดใจ เย่เฝยเทียนควรจะมีชื่อเสียงจากข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงเมื่อสองเดือนก่อน อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเหตุผลบางประการ ชื่อของเขาถูกลบออกจากกลุ่มที่หนึ่ง ตอนนี้เมื่ออีกฝ่ายถามมา พวกเขาก็รู้สึกอึดอัดใจ
เย่เฝยเทียนดูเหมือนจะยิ้มเยาะตัวเองและพูดว่า "ข้าเป็นเพียงคนที่โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวกำลังจะทิ้ง กำลังรอให้โรงเรียนสังเกตการณ์"
"ฮึ ชนะก็ชนะไป ไม่จำเป็นต้องดูถูกข้าแบบนี้ มันมีความหมายอะไร" หยุน เทียน ฮ่าว เงยหน้าขึ้นจ้องมองเย่เฝยเทียน คิดว่าเย่เฝยเทียนตั้งใจดูถูกเขา
"เขาพูดความจริง" ยู่เฉิงที่อยู่ด้านหลังพูดขึ้น ยังคงแสดงความไม่พอใจอยู่
คนของโรงเรียนหยกเพลิงดำต่างตกตะลึง จากนั้นก็เห็นชายวัยกลางคนตาเหยี่ยวหัวเราะลั่น สายตากวาดมองไปที่บรรดาผู้ยิ่งใหญ่ของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวและพูดว่า "อัจฉริยะเช่นนี้ กลับเป็นคนที่โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวกำลังจะทิ้ง หากเจ้าเต็มใจเข้าร่วมโรงเรียนหยกเพลิงดำของเรา เราจะทุ่มเทสุดกำลังในการฝึกฝนเจ้า เป็นอย่างไร?"
"นี่..." เมื่อได้ยินคำพูดของชายวัยกลางคนตาเหยี่ยว คนของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวรู้สึกเหมือนหน้าร้อนผ่าว โดยเฉพาะอย่างยิ่งบรรดาผู้ยิ่งใหญ่เหล่านั้น โรงเรียนหยกเพลิงดำซึ่งเป็นศัตรูยังสามารถทำเช่นนี้ได้ แต่โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวของพวกเขา เมื่อเปรียบเทียบกัน กลับดูน่าขันยิ่งกว่า
"ไม่จำเป็น" เย่เฝยเทียนตอบอย่างเรียบๆ ปฏิเสธโดยตรง
"ดี ถ้าเช่นนั้น ครั้งหน้าที่พบกัน ก็จะเป็นสนามรบ" ชายวัยกลางคนตาเหยี่ยวจ้องมองเย่เฝยเทียนและพูด ราวกับเป็นการเตือนเขา พูดจบก็หันหลังและพูดว่า "ไป"
เหล่าผู้แข็งแกร่งของโรงเรียนหยกเพลิงดำมองผู้คนของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวอย่างเย็นชา จากนั้นก็พากันหันหลังจากไป แม้ว่าพวกเขาจะพ่ายแพ้ในการต่อสู้ แต่ความมั่นใจก็ยังไม่ลดลง
ในทางกลับกัน โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวดูเหมือนจะไม่รู้สึกสบายใจที่ได้ชนะ
เริ่มจากการแพ้ทั้งสามครั้ง หากไม่ใช่เพราะยู่เฉิงและเย่เฝยเทียนออกมือ โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวก็คงจะเสียหน้าไปหมด
แต่สิ่งที่น่าขันก็คือ ตอนนี้เย่เฝยเทียนยังคงแบกรับคำสั่งลงโทษของโรงเรียน และยู่เฉิงก็ถูกลบชื่อออกจากอันดับหนึ่งของข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงอย่างไม่มีเหตุผล แต่กลับเป็นพวกเขาทั้งสองคนที่ช่วยรักษาหน้าของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวในวันนี้
ตอนนี้ยู่เฉิงยืนอยู่ไม่ไกลจากเย่เฝยเทียน สายตานับไม่ถ้วนจับจ้องมาที่ชายหนุ่มทั้งสองคน เมื่อครู่นี้ พวกเขาได้รู้จักชายหนุ่มทั้งสองคนนี้ใหม่อีกครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเย่เฝยเทียน
จอหงาน, หยิ่งผยอง?
นั่นเป็นเพียงภาพลักษณ์ภายนอก เมื่อเทียบกับพรสวรรค์ที่เขาแสดงออกมาในวันนี้ ในอดีตเขาถ่อมตัวอย่างน่าตกใจ
"เย่เฝยเทียน ก่อนหน้านี้โรงเรียนเข้าใจผิดเกี่ยวกับตัวเจ้า โชคดีที่ไม่ได้ทำผิดพลาดร้ายแรง เจ้าเป็นพ่อมดที่มีคุณสมบัติทั้งสายฟ้าและไฟ อีกทั้งยังเชี่ยวชาญศาสตร์การต่อสู้ ในอนาคตเจ้าต้องการเข้าฝึกฝนที่พระราชวังใด?" ประมุขเขาเจี้ยนเล้งชิงเฟิงถามเย่เฝยเทียน พรสวรรค์การต่อสู้ที่เหนือชั้น พรสวรรค์พ่อมดสองคุณสมบัติ รวมถึงพรสวรรค์ช่างสลักคาถาที่เขาแสดงออกมา เย่เฝยเทียน อัจฉริยะที่แท้จริง
พระราชวังศาสตร์การต่อสู้และโรงเรียนเวทมนตร์จะให้เขาเลือกตามใจชอบ ขอเพียงเขาเต็มใจ
"ยู่เฉิง หอประลองของข้ายินดีต้อนรับการเข้าร่วมของเจ้า ข้าจะสอนเจ้าด้วยตัวเอง" เจ้าของหอต่อสู้เริ่มชักชวน
"พระราชวังจินซิ่งของข้าก็เช่นกัน พ่อมดคือเส้นทางที่ถูกต้อง ยู่เฉิง เจ้าควรฝึกฝนวิชาเวทมนตร์" จักรพรรดิพระราชวังจินซิ่งแย่งชิงคน
ยู่เฉิงไม่ได้พูดอะไร เขามองไปที่เย่เฝยเทียน ทุกอย่างให้เขาตัดสินใจ
เมื่อทุกคนเห็นสายตาของยู่เฉิง ก็ดูเหมือนจะเข้าใจ อำนาจตัดสินใจที่แท้จริงอยู่ที่เย่เฝยเทียน
สายตาของทุกคนจึงจับจ้องไปที่เย่เฝยเทียนคนเดียว เป็นที่จับตามองของทุกคน
เย่เฝยเทียนมองสายตาคาดหวังของบุคคลสำคัญในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว แล้วค่อยๆ เอ่ยปาก "เรื่องข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วง จะผ่านไปแบบนี้เลยหรือ?"
เมื่อคำพูดของเขาดังขึ้น ใบหน้าของหลายคนก็เปลี่ยนเป็นน่าสนใจขึ้นมาทันที มองดูร่างหนุ่มหล่อ หลายคนรู้สึกทึ่งในใจ ช่างดื้อรั้นจริงๆ
"ไอ้หมอนี่" ฉินอี้พูดเบาๆ เธอแน่นอนว่ารู้สึกดีใจที่เย่เฝยเทียนแข็งแกร่ง ตอนนี้ ต่อหน้าเย่เฝยเทียนและยู่เฉิง จะเป็นเส้นทางที่รุ่งโรจน์ แต่ไอ้หมอนี่กลับยังไม่ยอมปล่อยวางเรื่องในอดีต และพูดถึงอีกครั้ง
เล้งชิงเฟิงมองไปที่เย่เฝยเทียน ความไม่พอใจต่อสือโจวงในใจยิ่งรุนแรงขึ้น เขาพูดว่า "เย่เฝยเทียน ข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงอาจมีการตัดสินผิดพลาดบ้าง แต่ในเมื่อยู่เฉิงได้พิสูจน์ตัวเองว่าเก่งพอแล้ว เจ้าจะสนใจทำไม"
"แค่การตัดสินผิดพลาดเท่านั้นหรือ?" บนใบหน้าของเย่เฝยเทียนปรากฏรอยยิ้มเยาะหยัน ตอนนี้เขารู้แล้วว่าข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงมีเบื้องหลังที่ไม่เป็นที่รู้จัก ดังนั้นคำตอบของเล้งชิงเฟิงจึงไม่สามารถทำให้เขาพอใจได้อย่างเห็นได้ชัด
"เจ้าต้องการอย่างไร?" เล้งชิงเฟิงถาม
เย่เฝยเทียนโค้งตัวเล็กน้อยต่อเล้งชิงเฟิง พูดว่า "ข้าเป็นเพียงศิษย์นอกประตูของโรงเรียน จะกล้าทำอะไรได้ อย่างไรก็ตาม หากหัวหน้าอุโมงค์คิดว่ามีเพียงสองคำว่าตัดสินผิดพลาด ข้าก็ไม่มีอะไรจะพูด การต่อสู้เมื่อครู่ถือว่าได้ตอบแทนบุญคุณการสอนสามปีของโรงเรียนแล้ว ส่วนการเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการของโรงเรียน ก็ไม่จำเป็นแล้ว"
เมื่อคำพูดของเย่เฝยเทียนจบลง พื้นที่ก็เงียบราวกับความตาย หิมะโปรยปรายในอากาศ ตกลงบนใบหน้าของเด็กหนุ่ม ในขณะนี้พวกเขาจึงรู้สึกว่าเข้าใจเด็กหนุ่มที่ดื้อรั้นคนนี้อย่างแท้จริง!


## บทที่ 27 เคียงบ่าเคียงไหล่

ขนาดนั้นเลย ปฏิเสธ!
สายตามากมายจ้องมองไปที่เย่เฝยเทียน เมื่อไม่นานมานี้ ยู่เฉิงและเย่เฝยเทียนได้ต่อสู้อย่างเด็ดเดี่ยวเพื่อขับไล่ผู้แข็งแกร่งจากโรงเรียนหยกเพลิงดำ กู้หน้าให้กับโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว อีกทั้งยังแสดงพรสวรรค์อันน่าตื่นตะลึง ในเวลานั้นทุกคนก็เข้าใจแล้วว่า คำสั่งห้ามที่ว่าจะกลายเป็นเพียงแค่ลมปาก และทั้งสองคนจะต้องได้รับความโปรดปรานจากบุคคลสำคัญของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวอย่างแน่นอน
ความจริงก็เป็นไปตามที่ทุกคนคาดการณ์ไว้ บุคคลระดับหัวหน้าพระราชวังหลายคนได้เชิญชวนทั้งสองคน เหมือนว่าเรื่องวุ่นวายจะจบลงเพียงเท่านี้
อย่างไรก็ตาม พวกเขาคาดเดาจุดเริ่มต้นได้ถูกต้อง แต่กลับไม่ได้คาดการณ์ถึงบทสรุป พวกเขาประเมินความดื้อรั้นและความภาคภูมิใจของเย่เฝยเทียนต่ำเกินไปอย่างเห็นได้ชัด
หากเย่เฝยเทียนยังเป็นเย่เฝยเทียนคนเดิม ก็คงไม่มีใครสนใจเขา แต่เด็กหนุ่มอัจฉริยะที่สามารถเอาชนะพ่อมดพรหมลิขิตในระดับเดียวกันได้ และสามารถสร้างคาถากระดาษระดับสูงสุดได้อย่างง่ายดาย เขาย่อมมีสิทธิ์ที่จะภาคภูมิใจ
ดังนั้น แม้แต่บุคคลสำคัญของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวก็ตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะหนึ่ง
ศิษย์นอกประตูของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว นอกจากจะได้รับความรู้การฝึกฝนจากอาจารย์นอกประตูแล้ว ส่วนใหญ่ก็ฝึกฝนด้วยตนเอง แม้แต่หอเก็บตำราก็สามารถเข้าไปได้เพียงชั้นแรกเท่านั้น ไม่สามารถเพลิดเพลินกับทรัพยากรมากมายของโรงเรียนได้ และการต่อสู้เมื่อครู่นี้เกี่ยวข้องกับเกียรติยศของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว ดังนั้นเมื่อเย่เฝยเทียนกล่าวว่าการต่อสู้ครั้งนี้ได้ตอบแทนบุญคุณสามปีแห่งการฝึกฝนของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวแล้ว จึงไม่มีใครสามารถตำหนิอะไรได้
เมื่อมองดูเช่นนี้ เขาและยู่เฉิงที่ร่วมกันออกรบ ไม่ใช่เพียงเพราะคำพูดของฮัว เจี๋ยหยูเท่านั้น แต่เป็นเพราะว่าในใจพวกเขาได้วางแผนทั้งหมดนี้ไว้แล้ว...
เมื่อคิดถึงตรงนี้ บุคคลสำคัญของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวก็ยิ่งพูดไม่ออก เด็กหนุ่มได้ฝึกฝนในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวมาสามปี แต่กลับไม่มีใครตระหนักถึงความยอดเยี่ยมของเขาอย่างแท้จริง
"ในข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงครั้งที่แล้ว ควรจะเป็นยู่เฉิงที่ได้อันดับหนึ่ง เช่นเดียวกัน คุณก็ควรจะได้อันดับสามในกลุ่มที่หนึ่งของข้อสอบฤดูใบไม้ร่วง สิ่งนี้จะถูกบันทึกไว้ในแฟ้มข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวทุกครั้ง" เล้งชิงเฟิงมองไปที่ร่างอันดื้อรั้นตรงหน้าและกล่าว ในกลุ่มคน ใบหน้าของมู่หรง เชียวดูมืดมนอย่างน่ากลัว ช่างน่าอับอายอย่างยิ่ง สองเดือนก่อนในข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วง ผลการสอบได้ถูกประกาศออกมาแล้วว่าเขาได้อันดับหนึ่งในกลุ่มที่หนึ่ง แต่ตอนนี้โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวกลับแก้ไขผลการสอบข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงทำลายประวัติศาสตร์ โดยการถอดเขาออก สิ่งนี้จะต้องสร้างความตื่นตระหนกอย่างแน่นอน หากเรื่องนี้แพร่ออกไป เขามู่หรง เชียวจะเป็นอะไรไป? เป็นที่หัวเราะเยาะของคนทั่วไป
ศิษย์โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวต่างก็เงียบกันไป สายตาอดไม่ได้ที่จะมองไปที่มู่หรง เชียวในกลุ่มคน จริงๆ แล้ว เขาไม่มีคุณสมบัติที่จะได้รับเลือกเป็นอันดับหนึ่งในข้อสอบฤดูใบไม้ร่วง โรงเรียนหยกเพลิงดำมาอย่างแข็งแกร่ง แต่เขากลับไม่มีความกล้าที่จะออกรบ ส่วนยู่เฉิง กลับเอาชนะคู่ต่อสู้ได้อย่างง่ายดาย
"ฉันคัดค้าน" เสียงเย็นชาดังขึ้น ซึ่งเป็นสือโจวงที่เอ่ยปาก เห็นเขาหน้าตึงมองจ้องเย่เฝยเทียนและพูดว่า "ข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงได้ประกาศผลไปแล้ว จะแก้ไขได้อย่างไร แม้ว่าเย่เฝยเทียนจะแสดงผลงานอันโดดเด่นในวันนี้ แต่การที่เขาไม่เคารพผู้อาวุโสและไม่รักษากฎระเบียบก็เป็นความจริง คำนึงถึงการที่เขาต่อสู้เพื่อโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวในวันนี้ อาจจะยกเลิกการลงโทษเขาได้ตามสมควร อย่างไรก็ตาม หากอาศัยการต่อสู้ครั้งนี้เพื่อถอยเพื่อที่จะรุกและข่มขู่โรงเรียน ศิษย์เช่นนี้ แม้จะมีพรสวรรค์โดดเด่นแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์"
"ข่มขู่โรงเรียน?" เย่เฝยเทียนจ้องมองสือโจวง ดูเหมือนว่าการวางมู่หรง เชียวไว้ในอันดับหนึ่งของข้อสอบฤดูใบไม้ร่วงและผลักยู่เฉิงออกไป รวมถึงการออกคำสั่งลงโทษตนเอง จะต้องเป็นจักรพรรดิพระราชวังทุรกันดารสือโจวงคนนี้อย่างแน่นอน
ส่วนประมุขเขาเจี้ยนเล้งชิงเฟิง ท่าทีของเขาต่อตนเองนั้นเป็นมิตรมาโดยตลอด น่าจะไม่ได้มีส่วนร่วมในเรื่องนี้
มองดูสือโจวง เย่เฝยเทียนก็ยิ้มออกมาอย่างกะทันหัน "ข้าเป็นเพียงศิษย์นอกประตู จะมีความสามารถอะไรไปข่มขู่โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวได้ แต่สำหรับหัวหน้าพระราชวังสถิ ข้าน้อยอยากจะถามสักหน่อย ข้าน้อยไปทำอะไรผิดต่อท่านหรือ"
"เจ้าหมายความว่าอย่างไร" สือโจวงถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"ในข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วง ไม่ว่าจะเป็นพรสวรรค์หรือพลังความสามารถ ยู่เฉิงล้วนเหนือกว่ามู่หรง เชียวอย่างเห็นได้ชัด การต่อสู้วันนี้ก็เป็นหลักฐานที่ดีที่สุด วันนั้นที่หัวหน้าพระราชวังสถิจัดให้มู่หรง เชียวอยู่อันดับหนึ่ง ข้าไม่ยอมรับ ก็เป็นเรื่องธรรมดา แม้ว่าหัวหน้าพระราชวังสถิจะคิดว่าข้าไม่รักษากฎเกณฑ์และขัดคำสั่งท่าน หลังจากนั้นก็ไล่ข้าออกจากกลุ่มที่หนึ่งและออกคำสั่งห้าม ก็ถือว่าได้ลงโทษแล้ว วันนี้ ข้าและยู่เฉิงต่อสู้เพื่อโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว แต่จักรพรรดิกลับบอกแค่ว่าอาจจะพิจารณายกเลิกการลงโทษข้า เกียรติยศของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวในสายตาของหัวหน้าพระราชวังสถิเล็กน้อยถึงเพียงนี้เชียวหรือ"
เย่เฝยเทียนมองสือโจวงและพูดช้าๆ "หรือว่า ข้าน้อยได้ทำอะไรผิดต่อหัวหน้าพระราชวังสถิถึงทำให้ท่านเกลียดชังถึงเพียงนี้ และมู่หรง เชียวนั้น เขายอดเยี่ยมขนาดไหนกันแน่ ถึงทำให้หัวหน้าพระราชวังสถิจัดเขาเป็นอันดับหนึ่งในข้อสอบฤดูใบไม้ร่วง และเพราะอิทธิพลของเขา จึงออกคำสั่งลงโทษข้า"
"กล้าดียังไง" สือโจวงตวาดด้วยความโกรธ ตวัดสายตาเย็นชามองเย่เฝยเทียน พูดว่า "พูดจาไร้สาระ นี่คือท่าทีที่เจ้าพูดกับผู้อาวุโสหรือ ศิษย์ที่ไม่เคารพผู้ใหญ่เช่นนี้ แม้จะฝึกฝนให้เป็นผู้แข็งแกร่ง ในอนาคตก็คงเป็นแค่ตัวอันตราย"
"ไม่เคารพผู้ใหญ่!" ศิษย์โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวรอบๆ รู้สึกหนาวสั่น ตอนนี้คนที่มีหูตามีตาทุกคนสามารถมองออกว่า เรื่องการจัดอันดับในข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงไม่ได้ง่ายดายอย่างที่เห็น คำพูดของสือโจวงทุกคำล้วนกล่าวหาอย่างรุนแรง ชัดเจนว่าตั้งใจจะไล่เย่เฝยเทียนออกไป
และเย่เฝยเทียนเพิ่งพูดว่า สือโจวงออกคำสั่งลงโทษเขาเพราะอิทธิพลของมู่หรง เชียว คิดถึงผลประโยชน์ที่แฝงอยู่ ทำให้ศิษย์โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวทั้งหมดรู้สึกหนาวสั่น
"สือโจวง พอได้แล้ว" จักรพรรดิวังเหลยซิงตอนนี้ก็ทนดูไม่ได้ พูดอย่างเย็นชา จักรพรรดิทั้งเจ็ดของโรงเรียนเวทมนตร์ ล้วนถือว่ามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน กฎเกณฑ์แฝงบางอย่างพวกเขาแม้จะรู้ แต่ก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ตราบใดที่ไม่เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว ทุกคนก็จะหลับตาข้างหนึ่งลืมตาข้างหนึ่ง
อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครคาดคิดว่าสองเด็กหนุ่มที่ถูกปฏิบัติอย่างไม่เป็นธรรมในข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงจะมีพรสวรรค์โดดเด่นถึงขนาดนี้ และยังดื้อรั้นและภาคภูมิใจเช่นนี้
"เย่เฝยเทียน วันนี้เจ้าได้สร้างคุณูปการให้กับโรงเรียน โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวย่อมไม่ทำให้เจ้าเสียเปรียบ คงจะมีจักรพรรดิรับเจ้าทั้งสองเป็นศิษย์ ต่อไปจงฝึกฝนในโรงเรียนให้ดี อนาคตย่อมมีความสำเร็จ ส่วนเรื่องอื่นๆ ก็ไม่จำเป็นต้องยึดติดมากนัก" หลีเจียงจักรพรรดิพระราชวังเฟิงซิ่งพูดขึ้นตอนนี้ เหมือนกำลังเตือนสติเย่เฝยเทียน
อย่างไรก็ตาม เมื่อได้ยินคำพูดของเขา เย่เฝยเทียนกลับแสดงรอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้า ดูเหมือนว่าเขาเด็กเกินไปจริงๆ เชื่อมั่นในตัวเองมากเกินไป แม้จะแสดงพรสวรรค์ที่โดดเด่น ต่อสู้เพื่อโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว แต่จริงๆ แล้วก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรได้ ดูเหมือนว่าอย่างมากก็แค่เข้าสู่ประตูใน ได้รับความชื่นชมจากบุคคลสำคัญบางคนและรับเป็นศิษย์
แต่แค่นี้ พอแล้วหรือ?
จักรพรรดิพระราชวังเฟิงซิ่งหลีเจียงบอกให้เขาไม่ต้องยึดติดกับเรื่องอื่นมากนัก ชัดเจนว่าให้เขารู้จักพอ ดูเหมือนจะมีความคิดเหมือนกับสือโจวง คิดว่าเขาแค่ข่มขู่โรงเรียน และจะไม่จากไปจริงๆ เพราะโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวเป็นแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการเพาะกายของเมืองเฉิงโจว
แต่เรื่องของข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วง จะปล่อยผ่านไปแบบนี้หรือ?
การลงโทษและคำสั่งห้ามของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวที่มีต่อเขา ไม่มีคำอธิบายใดๆ เลยหรือ?
เรื่องราวเบื้องหลังเหล่านั้น ดูเหมือนว่าจะไม่ได้รับอนุญาตให้ขุดคุ้ยขึ้นมา
บางทีเขาอาจจะคิดง่ายเกินไป สุดท้ายแล้วก็ยังเด็กเกินไป
อย่างไรก็ตาม การเป็นคนหนุ่มสาวก็มีข้อดีอย่างน้อยหนึ่งอย่าง นั่นคือมีทุนที่จะเอาแต่ใจตัวเอง
คิดถึงตรงนี้ เย่เฝยเทียนยิ้มบางๆ ก้มตัวเล็กน้อยให้กับบรรดาบุคคลสำคัญของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว สายตานับไม่ถ้วนจับจ้องมาที่เขา ทุกคนต่างคาดเดาว่าเย่เฝยเทียนมีเจตนาอะไรกันแน่
"ความกรุณาที่โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวได้สั่งสอนมาสามปี ฝูเทียนจะจดจำไว้ในใจตลอดไป ลาก่อน" เย่เฝยเทียนยิ้มพลางเอ่ย จากนั้นก็ร้องเรียก "ยู่เฉิง"
"ครับ" ยู่เฉิงที่อยู่ข้างๆ ตอบรับ สายตาของเขาจ้องมองบรรดาผู้ใหญ่อย่างเย็นชา เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจอย่างมาก
"ไปกันเถอะ" เย่เฝยเทียนหันหลังกลับ ก้าวเดินบนหิมะขาวทีละก้าว ยู่เฉิงเหลือบมองแล้วรีบตามเย่เฝยเทียนไป
ในช่วงเวลานี้ เงาร่างของชายหนุ่มทั้งสองดูโดดเดี่ยวอ้างว้าง แต่ย่างก้าวกลับมั่นคง ราวกับว่าสามารถรับรู้ได้ถึงจิตใจที่เปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจของพวกเขา
พวกเขาจากไปจริงๆ!
บรรดาบุคคลสำคัญของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวต่างตกตะลึง เห็นได้ชัดว่าไม่ได้คาดคิดว่าเย่เฝยเทียนจะจริงจังถึงเพียงนี้
เจ้าของหอต่อสู้ ประมุขเขาเจี้ยน และบุคคลระดับหัวหน้าพระราชวังอีกหลายคนต่างจ้องมองสือโจวงด้วยสายตาเย็นชา สีหน้าบ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างยิ่ง ทำให้สายตาของสือโจวงยิ่งดูมืดมนและเย็นชา เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "รอก่อน"
เย่เฝยเทียนหยุดฝีเท้า หันกลับมามองสือโจวงแล้วถาม "หัวหน้าพระราชวังสถิมีอะไรอีกหรือครับ?"
"เจ้าคิดว่าโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวเป็นที่ไหนกัน จะมาก็มา จะไปก็ไปตามใจชอบงั้นรึ?" สือโจวงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา ดวงตาของเย่เฝยเทียนก็หรี่ลงเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้ เขาถามว่า "หัวหน้าพระราชวังสถิหมายความว่าอย่างไรครับ?"
"เจ้ามีนิสัยดื้อรั้น แค้นเคืองต่อโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว บัดนี้ทรยศต่อโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว เจ้าเตรียมจะทำตามคำพูดของผู้แข็งแกร่งจากโรงเรียนหยกเพลิงดำเมื่อครู่ใช่หรือไม่ จะติดตามพวกเขาไป เพื่อในอนาคตจะได้ต่อต้านโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว"
คำพูดของสือโจวงจบลง พื้นที่รอบข้างก็ดูเหมือนจะเย็นลงไปหลายส่วน ทุกคนรู้สึกถึงความเย็นยะเยือก เย่เฝยเทียนเองก็รู้สึกถึงความเยือกเย็นจากคำพูดของสือโจวง คำพูดนี้ หมายถึงต้องการจะเอาชีวิตเขาใช่ไหม?
โรงเรียนหยกเพลิงดำเป็นศัตรูตายของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว เมื่อสือโจวงใส่หมวกนี้ลงไป หากผู้ยิ่งใหญ่คนอื่น ๆ ของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวเห็นด้วยกับคำพูดนี้ สิ่งที่รอเย่เฝยเทียนอยู่จะเป็นจุดจบที่น่าสะพรึงกลัว
"จักรพรรดิ เย่เฝยเทียนได้ปฏิเสธโรงเรียนหยกเพลิงดำไปแล้ว เขาจะไปติดตามพวกเขาได้อย่างไร" ฉินอี้แสดงความกังวลบนใบหน้า วันนี้เย่เฝยเทียนทำให้เธอประหลาดใจอย่างมาก แต่ก็ดื้อดึงจนเธอไม่รู้จะพูดอะไร แต่คำพูดของสือโจวงช่างน่ากลัวเกินไป เธอต้องออกมาพูดอะไรสักอย่าง
"ขณะที่อยู่ในโรงเรียน เขาแน่นอนว่าไม่กล้าไปเข้าร่วมกับศัตรู แล้วหลังจากออกไปล่ะ?" สือโจวงพูดอย่างเย็นชา เล้งชิงเฟิงที่อยู่ข้าง ๆ มองเขาอย่างเย็นชา สือโจวง นี่กำลังจะบีบเย่เฝยเทียนไปสู่ทางตัน แม้ว่าเย่เฝยเทียนจะไม่มีความคิดเช่นนั้น แต่เมื่อสือโจวงพูดเช่นนี้ ก็จะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่น่ากลัว
"เจ้าต้องการอย่างไร?" ยู่เฉิงจ้องมองสือโจวงอย่างเย็นชา ร่างกายแผ่รังสีความดุร้ายออกมาอย่างเลือนราง
"สิ่งที่พวกเจ้าเรียนรู้มาสามปี ยกเลิกทั้งหมด" สือโจวงพูดอย่างเย็นชา พื้นที่รอบข้างเงียบราวกับความตาย
ดูเหมือนทุกคนจะถูกคำพูดของสือโจวงทำให้ตกตะลึง ไม่มีเสียงใด ๆ ดังออกมาแม้แต่น้อย เป็นเวลานาน จึงมีเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้น ทุกคนเห็นร่างที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติเดินย่ำหิมะมา เหมือนเซียนซื่อที่ลงมาจากสวรรค์ แน่นอนว่าเป็นฮัว เจี๋ยหยู
ฮัว เจี๋ยหยูเดินมาข้างกายเย่เฝยเทียน จ้องเขาอย่างดุ ทำให้เย่เฝยเทียนอึ้งไป เยาจิงคนนี้ ช่างดึงดูดใจจริง ๆ
จากนั้น ก็เห็นฮัว เจี๋ยหยูค่อย ๆ หันดวงตางามไปมองสือโจวงที่อยู่ด้านหน้า ยิ้มพลางพูดว่า "ท่านควรจะถอนคำพูดที่เพิ่งพูดไปนะคะ"
เสียงสงบนิ่งของฮัว เจี๋ยหยูเหมือนมีพลังวิเศษบางอย่าง ทำให้หัวใจของหลายคนสั่นสะท้าน นี่เป็นการข่มขู่หัวหน้าพระราชวังทุรกันดารหรือ?
ก่อนหน้านี้ ชายหนุ่มโกรธแค้นเพื่อสาวงาม แสดงความงามอันยิ่งใหญ่
ตอนนี้ หญิงสาวที่เหมือนเซียนซื่อเดินออกมาจากฝูงชน ราวกับว่า กำลังปกป้องบางสิ่ง
ในขณะนี้ ผู้คนมากมายต่างอิจฉาริษยา
สองร่างในพายุหิมะ เมื่อพวกเขายืนเคียงข้างกัน ดูเหมือนแม้แต่สถานที่ศักดิ์สิทธิ์โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว ก็ต้องหมองลง!
ปล. วันจันทร์ เห็นแก่เยาจิง จะลงคะแนนกันไหม!


## บทที่ 28 อารมณ์ไม่ค่อยดีนัก

หิมะยังคงโปรยปรายลงมา ตกลงบนร่างของเย่เฟยเทียนและฮัว เจี๋ยหยู่
ไม่มีใครคาดคิดว่าฮัว เจี๋ยหยู่จะก้าวออกมาในเวลานี้ ปกป้องเย่เฟยเทียนที่อยู่ข้างๆ และถึงขั้นขู่ผู้ที่มีตำแหน่งระดับจักรพรรดิของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวอย่างตรงไปตรงมา
หลายคนรู้สึกผิดหวังในใจ อย่างนั้นหรือ พวกเขาได้ตกหลุมรักกันแล้วจริงๆ?
บางทีอาจมีเพียงอัจฉริยะวัยหนุ่มอย่างเย่เฟยเทียนเท่านั้นที่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะอยู่เคียงข้างฮัว เจี๋ยหยู่และก้าวเดินไปด้วยกัน
ทุกคนไม่ทันรู้ตัวว่าหลังจากการต่อสู้ครั้งนี้ ภาพลักษณ์ของเด็กหนุ่มที่ดื้อรั้นคนนี้ในใจพวกเขาได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินโดยไม่รู้ตัว
ไม่ว่าจะเป็นหยาง ซิ่วหรือหลิงเสี่ยว สายตาที่พวกเขามองเย่เฟยเทียนได้เปลี่ยนไปนานแล้ว ราวกับรู้สึกละอายใจ คนที่พวกเขาเคยเยาะเย้ยดูถูกกลับเป็นผู้ที่สามารถเอาชนะนักเวทย์พรหมลิขิตและท้าทายกฎของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวได้ เขาแทบไม่สนใจที่จะเป็นศิษย์ของจักรพรรดิด้วยซ้ำ จินตนาการได้ว่าเขาภาคภูมิใจขนาดไหน ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยจริงจังกับพวกเขาเลย
เฟิง ชิงเซวีจ้องมองร่างสองร่างที่อยู่ท่ามกลางพายุหิมะด้วยดวงตาสวยงาม ดวงตาแดงเรื่อเล็กน้อย บางทีนางเซียนที่สูงส่งเกินเอื้อมในใจผู้คนมากมายของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวอาจจะมีคุณสมบัติเพียงพอที่จะยืนเคียงข้างเย่เฟยเทียน ส่วนเฟิง ชิงเซวีนั้นไม่คู่ควรเลย
สือโจวงก็ไม่คาดคิดว่าฮัว เจี๋ยหยู่จะปรากฏตัว และถึงกับขู่เขาเพื่อเย่เฟยเทียน เขาแอบด่าในใจว่าความรักนั้นทำร้ายคน แม้แต่หญิงสาวอย่างฮัว เจี๋ยหยู่ก็ยังตกหลุมรักได้หรือ
"เจี๋ยหยู่ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ อย่าเพิ่งวู่วาม" สือโจวงพูดกับฮัว เจี๋ยหยู่ น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย เขารู้ฐานะของฮัว เจี๋ยหยู่ดี จึงไม่กล้าล่วงเกินเธอง่ายๆ แม้ว่าฮัว เจี๋ยหยู่จะพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่ไม่สุภาพเลย แม้กระทั่งขู่เขา
"คุณไม่เข้าใจความหมายของฉันหรือ?" ดวงตางามของฮัว เจี๋ยหยู่ยังคงมีรอยยิ้ม งดงามเหลือเกิน แต่น้ำเสียงของเธอทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความเย็นชาเล็กน้อย ไม่ให้เกียรติสือโจวงเลย
ในตอนนี้สีหน้าของสือโจวงค่อยๆ เคร่งขรึมลง แม้ว่าฮัว เจี๋ยหยู่จะมีฐานะพิเศษ แต่เขาก็เป็นจักรพรรดิพระราชวังทุรกันดาร อย่างไรเสียก็เป็นผู้อาวุโสของอีกฝ่าย การถูกขู่ต่อหน้าทุกคนสองครั้ง ลองคิดดูว่าเขารู้สึกอย่างไร
"เจี๋ยหยู่ นี่เป็นเรื่องของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว แม้แต่พ่อของเธอก็ไม่แทรกแซง" น้ำเสียงของสือโจวงเย็นชาลงเล็กน้อย ฮัว เจี๋ยหยู่มองอีกฝ่ายและพูดต่อว่า "พูดแบบนี้ คุณยังยืนยันที่จะทำตามที่พูดไว้เมื่อกี้ ไม่เสียใจใช่ไหม?"
"แน่นอน" สือโจวงพูดอย่างเย็นชา "เย่เฟยเทียนทรยศต่อโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว และมีพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดา หากเขาแค้นใจและไปที่โรงเรียนหยกเพลิงดำ จะต้องกลายเป็นภัยพิบัติแน่นอน ดังนั้น... จำเป็นต้องทำลายเขา เพื่อตัดไฟแต่ต้นลม"
เมื่อได้ยินคำพูดที่ดูยิ่งใหญ่ของสือโจวง รอยยิ้มบนใบหน้าของฮัว เจี๋ยหยู่ดูเข้มข้นขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ดูเหมือนจะแฝงไปด้วยความเยาะเย้ยเล็กน้อย จำเป็นต้องทำลายเขาหรือ?
"เธอได้รับโอกาสแล้วนะ" ฮัว เจี๋ยหยูพูดเบาๆ ราวกับพูดกับตัวเอง ทันทีที่เสียงของเธอจบลง เกล็ดหิมะที่โปรยปรายในท้องฟ้าก็ดูเหมือนจะกลายเป็นบ้าคลั่ง ลมที่หวีดหวิวพัดผ่านใบหน้าของทุกคน ส่งความเย็นที่แทงกระดูก ความกดดันที่มองไม่เห็นลงมา ยังคงเป็นท้องฟ้าที่มีหิมะและลม แต่ไม่รู้ทำไม ทุกคนรู้สึกว่าท้องฟ้านี้เย็นลงไปอีกหลายส่วน
"ท่านจะทำลายใครหรือ?"
เสียงที่เย็นชาลงมาในพื้นที่นี้ ไกลออกไป ต้นไม้โบราณสองข้างทางของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวถูกปกคลุมด้วยหิมะขาว และตอนนี้ บนถนนหิมะขาวระหว่างต้นไม้โบราณ มีร่างเดียวที่เดินมาอย่างช้าๆ
ร่างนี้สวมเสื้อคลุมขนสัตว์สีขาว ราวกับกลัวความหนาว เขามีผมยาวสีดำที่ปล่อยสยายบนไหล่อย่างไม่ใส่ใจ
นี่เป็นชายวัยกลางคนที่หล่อเหลามาก เหมือนกับซือเซิงที่เศร้าหมอง ก้าวเดินของเขาช้ามาก แต่เมื่อเขาเดิน มันเหมือนมีพลังมายาที่ดึงดูดสายตาของทุกคน
ก้าวเดินที่ดูเหมือนจะช้า แต่โดยไม่รู้ตัวได้เดินมาถึงหน้าฝูงชนแล้ว ระยะห่างที่ใกล้ขึ้น ทำให้ทุกคนเห็นได้ชัดเจนขึ้น
"คนบนถนนงามดั่งหยก ชายในโลกไร้คู่แข่ง" หลายคนอุทานในใจ แทบจะไม่เคยเห็นผู้ชายที่สวยงามขนาดนี้มาก่อน ไม่ว่าจะเป็นหน้าตาหรือบุคลิก ถ้าอายุน้อยกว่านี้อีกหน่อย ไม่รู้ว่าจะทำให้ผู้หญิงหลงใหลได้มากแค่ไหน
"ท่านผู้อาวุโส" บรรดาจักรพรรดิระดับหัวหน้าพระราชวังของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวที่เห็นร่างที่ปรากฏนี้ก็เรียกออกมา ส่วนสือโจวง ก็เปลี่ยนสีหน้าเล็กน้อย คิดในใจว่า ทำไมเขาถึงมาปรากฏตัวที่นี่
ศิษย์โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวสะท้านในใจ ร่างของชายวัยกลางคนที่หล่อเหลาที่ปรากฏนี้ ทำให้บรรดาจักรพรรดิระดับหัวหน้าพระราชวังของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวต้องเรียกว่าท่านผู้อาวุโส เขาเป็นใครกันแน่
"พ่อ" ฮัว เจี๋ยหยูเรียกเบาๆ ทันใดนั้นทุกคนก็เข้าใจ ในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมฮัว เจี๋ยหยูถึงมีสถานะที่เหนือกว่าในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว พ่อของเธอ แม้แต่จักรพรรดิของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวก็ต้องเรียกว่าท่านผู้อาวุโส
ชายวัยกลางคนหน้าตาดีขนาดนี้ ไม่แปลกที่ฮัว เจี๋ยหยูจะมีใบหน้าที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้
"อืม" ฮวาฟงหลิวพยักหน้าเบาๆ สายตาของเขามองไปที่สือโจวง พูดเสียงเย็นชาว่า "ฉันถามเธออยู่"
"ท่านผู้อาวุโส ข้าไม่ได้พูดกับเจี้ยเหยว หากมีสิ่งใดไม่สมควร ขอท่านผู้อาวุโสโปรดอภัย" สือโจวงพูดอย่างสุภาพ
"ฉันรู้" ฮวาฟงหลิวพูดเบาๆ สือโจวงแน่นอนว่าไม่กล้าข่มขู่ฮัว เจี้ยเหยว สายตาของเขาค่อยๆ หันไป ตกลงบนตัวเย่เฝยเทียน พูดว่า "งั้น เธอจะทำลายเขาใช่ไหม?"
สือโจวงพยักหน้า ชี้ไปที่เย่เฝยเทียนพูดว่า "ท่านผู้อาวุโส เด็กคนนี้เป็นศิษย์นอกประตูของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวของเรา ตอนนี้กลับคิดจะทรยศต่อโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวและไปอยู่ฝ่ายศัตรู เพื่อป้องกันไว้ก่อน ก็จำเป็นต้องทำลายระดับการฝึกฝนของเขา แต่ว่า เจี้ยเหยวกลับออกมาขัดขวาง"
"เป็นอย่างนั้นหรือ?" สายตาของฮวาฟงหลิวตกลงบนตัวเย่เฝยเทียน
"อาจารย์" เย่เฝยเทียนยิ้มอย่างขมขื่นพลางส่ายหัว อาจารย์มาปรากฏตัวแล้ว คงจะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้แล้ว
"อาจารย์?" เมื่อสือโจวงได้ยินคำเรียกของเย่เฝยเทียน หัวใจก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง สีหน้าซีดเผือดในทันที ดูน่าเกลียดเท่าที่จะเป็นไปได้
เย่เฝยเทียนกลับเป็นศิษย์ของเขา การที่เขามาปรากฏตัวที่นี่ไม่ใช่เพราะฮัว เจี๋ยหยู แต่เป็นเพราะเย่เฝยเทียน
สือโจวงรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง เหงื่อเย็นผุดออกมาทั่วร่าง เขารู้สึกว่าอุณหภูมิรอบตัวเหมือนจะลดลงเรื่อยๆ ด้วยระดับของเขา กลับรู้สึกถึงความหนาวเย็นได้อย่างชัดเจน
"ศิษย์ของข้าต่อสู้เพื่อโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว แต่เจ้ากลับจะทำลายเขา?" เสียงของฮวาฟงหลิวดูเหมือนจะยังคงสงบนิ่ง ราวกับไม่มีความโกรธแม้แต่น้อย เขาเดินย่ำหิมะขาวไปข้างหน้าสองสามก้าว สายตามองไปที่สือโจวง ในขณะนี้ร่างกายของสือโจวงเริ่มสั่นเล็กน้อย
"จักรพรรดิพระราชวังทุรกันดาร ช่างยิ่งใหญ่จริงๆ"
ฮวาฟงหลิวเอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาสวยงามคู่นั้นกลับเปลี่ยนเป็นน่าพิศวงในทันใด มีแสงสีขาวน่ากลัวยิงออกมาจากลูกตา ผมยาวที่สยายอยู่บนไหล่พลิ้วไหวตามสายลม โดยมีร่างกายของเขาเป็นศูนย์กลาง ราวกับมีพายุน่ากลัวพัดขึ้นในท้องฟ้าและพื้นดิน พายุน้ำแข็งที่น่าสะพรึงกลัวพุ่งเข้าใส่ร่างของสือโจวงอย่างรุนแรง ราวกับจะฝังร่างของเขา
สือโจวงเหยียบพื้นอย่างแรง ร่างลอยขึ้นสู่อากาศ พลังลมปราณที่มีคุณสมบัติแห่งดินในท้องฟ้าและพื้นดินระเบิดออกมา กลายเป็นกำแพงขึ้นมาบังหน้าเขาในทันที
"ตูม!" เสียงดังสนั่น กำแพงแตกละเอียดทันที ฮวาฟงหลิวยื่นมือไปทางที่สือโจวงอยู่ ในชั่วขณะถัดมา ราวกับมีมือขนาดใหญ่ที่มองไม่เห็นปรากฏขึ้นในท้องฟ้าและพื้นดิน จับร่างของสือโจวงเอาไว้โดยตรง
"ท่านผู้อาวุโส ข้าไม่รู้ว่าเขาเป็นศิษย์ของท่าน" สือโจวงตะโกน เสียงของเขาแหบแห้ง ราวกับลำคอถูกพลังที่มองไม่เห็นบีบรัดเอาไว้
"ตอนนี้เจ้าก็รู้แล้ว" เส้นผมสีดำของฮวาฟงหลิวพลิ้วไหวอย่างบ้าคลั่ง แสงสีขาวในดวงตายิ่งน่าพิศวงและน่ากลัวมากขึ้น มือที่ยื่นออกไปของเขาสั่นเล็กน้อย ในชั่วขณะถัดมาร่างของสือโจวงก็ถูกกระแทกลงพื้นอย่างรุนแรง หินสีเขียวแตกกระจาย พื้นดินปรากฏรอยแยก
เหล่าผู้แข็งแกร่งรอบๆ ต่างถอยห่างออกไป จากนั้นภายใต้สายตาตกตะลึงของผู้คนมากมาย ร่างของสือโจวงถูกยกขึ้นและกระแทกลงอย่างต่อเนื่อง เสียงดังสนั่นกึกก้องไปทั่วท้องฟ้าเหนือโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว ปะปนกับเสียงร้องโหยหวนของใครบางคน พื้นที่บริเวณนี้ถูกทำลายจนย่อยยับ ทำให้ทุกคนตกใจกลัวจนตัวสั่น นั่นคือบุคคลระดับหัวหน้าพระราชวัง กลับถูกทรมานอย่างน่าสยดสยองถึงเพียงนี้ ไม่มีความสามารถที่จะต่อสู้เลย
หลังจากผ่านไปนาน เสียงดังสนั่นก็หยุดลงในที่สุด พื้นดินก็หยุดสั่นสะเทือน ฮวาฟงหลิวดึงมือกลับ สายตากลับมาสงบนิ่งอีกครั้ง มองดูเหล่าผู้แข็งแกร่งของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวที่มีสายตาเหม่อลอย แล้วพูดอย่างสงบว่า "อารมณ์ไม่ค่อยดีนัก ขออภัยด้วย"
เย่เฝยเทียนกะพริบตามองร่างชุดขาวอันสง่างามตรงหน้า รู้สึกไม่อยากเชื่อว่าอาจารย์ที่สุภาพอ่อนโยนจะมีด้านที่รุนแรงเช่นนี้ แต่ว่า...เท่มากจริงๆ!
บรรดาผู้ยิ่งใหญ่คนอื่นๆของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวได้แต่ยิ้มขมขื่น ประมุขเขาเจี้ยนเล้งชิงเฟิงเอ่ยปากว่า "ท่านผู้อาวุโส เรื่องนี้โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวทำผิดจริงๆ ต่อไปจะต้องชดเชยให้กับฝูเทียนอย่างแน่นอน"
"ไม่มีต่อไปแล้ว โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวไม่คู่ควรที่จะสอนเขา" เสียงของร่างชุดขาวยังคงสงบนิ่งเช่นเคย เล้งชิงเฟิงพูดไม่ออก จริงอยู่ เย่เฝยเทียนมีเขาเป็นอาจารย์ ย่อมไม่จำเป็นต้องมีคนอื่นในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวมาสอนอีก แต่พวกเขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง เมื่อเป็นศิษย์ของเขา อย่างน้อยก็จะไม่เกลียดชังจนกลายเป็นฝ่ายตรงข้ามกับโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว
แต่ว่า ฮวาฟงหลิวรับเย่เฝยเทียนเป็นศิษย์ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
สายตาตกลงบนใบหน้าหล่อเหลาของเย่เฝยเทียน เล้งชิงเฟิงสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทันใดนั้นก็นึกถึงเรื่องเล็กๆ เรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ ก่อนข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วง บนภูเขาเทียนเหยามีมังกรปรากฏตัว ตอนนั้นมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งกล้าหาญมาก ถูกหลงหยุนโจมตีจนสลบไป หลังจากนั้นก็ถูกฮวาฟงหลิวพาตัวไป แต่ตอนนั้นฟ้ามืดแล้ว ทุกคนสนใจอยู่ที่หลงหยุน พอพวกเขาสังเกตเห็นเด็กหนุ่มคนนั้น เขาก็ถูกฟ้าผ่าท่วมทับจนสลบไปแล้ว หลังจากนั้นก็ถูกฮวาฟงหลิวพาตัวไป
เรื่องนี้ผ่านมาหลายเดือนแล้ว ค่อยๆ ถูกลืมเลือนไป จนกระทั่งฮวาฟงหลิวและเย่เฝยเทียนปรากฏตัวพร้อมกันที่นี่ เขาถึงได้นึกขึ้นมาได้ ที่แท้เย่เฝยเทียนก็คือเด็กหนุ่มที่ถูกหลงหยุนโจมตีคนนั้นนั่นเอง
"ไปกันเถอะ" ฮวาฟงหลิวหันหลังกลับ พูดกับเย่เฝยเทียน
"ครับ" เย่เฝยเทียนพยักหน้า จากนั้นก็เดินตามหลังฮวาฟงหลิวไปพร้อมกับฮัว เจี๋ยหยูและยู่เฉิง
"อาจารย์ครับ เมื่อกี้ท่านเท่มากเลย นั่นเป็นวู๋จีหรือมนตรากันแน่ ทำไมผมไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย?" เย่เฝยเทียนถามจากด้านหลังของฮวาฟงหลิว
"ต่อไปเจ้าก็จะรู้เอง" ฮวาฟงหลิวหันกลับมายิ้มให้
เย่เฝยเทียนยังคงอยากรู้อยู่ เขามองไปทางฮัว เจี๋ยหยูที่อยู่ข้างๆ แล้วพูดว่า "เยาจิง เธอบอกฉันได้ไหม?"
ฮัว เจี๋ยหยูยิ้มมองเขา พูดว่า "เธอคิดว่าฉันจะบอกเหรอ?"
"เอ่อ..." เย่เฝยเทียนมองฮัว เจี๋ยหยู ถอนหายใจแล้วพูดว่า "ก่อนหน้านี้เธอยืนอยู่ข้างหน้าฉัน ฉันนึกว่าเธอชอบฉันซะอีก"
รอยยิ้มบนใบหน้าของฮัว เจี๋ยหยูค้างไปทันที เธอจ้องเย่เฝยเทียนอย่างดุดัน แล้วรีบเดินตามพ่อของเธอไป
ด้านหลัง ยู่เฉิงมองเย่เฝยเทียนด้วยสายตาชื่นชม แหย่ลูกสาวของอาจารย์ต่อหน้าอาจารย์ นี่มันอาจารย์หรือพ่อตากันแน่?


## บทที่ 29 ชินฮุน

เย่เฝยเทียนตามฮวาฟงหลิวจากไป แต่ใจของคนในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวยังคงไม่สงบ
บางทีพวกเขาคงจะจดจำภาพของคนดื้อรั้นคนนั้นไปอีกนาน ในข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงได้รับการปฏิบัติที่ไม่ยุติธรรม โรงเรียนออกคำสั่งห้ามลงโทษ พวกเขาไม่ได้พูดอะไรมาก แต่เมื่อโรงเรียนหยกเพลิงดำมาอย่างแข็งกร้าวเพื่อดูถูกโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว กลับเป็นพวกเขาที่ออกมาช่วยกอบกู้หน้าตาของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว พวกเขาที่เปล่งประกายได้รับความชื่นชมจากบุคคลสำคัญของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว แต่กลับเลือกที่จะจากไปอย่างแน่วแน่
ทุกคนก็เข้าใจในที่สุดว่าฮัว เจี๋ยหยูและเย่เฝยเทียนมีความสัมพันธ์อะไรกัน แต่ไม่รู้ทำไม พวกเขากลับไม่เกลียดเย่เฝยเทียนเหมือนแต่ก่อน ในอดีตทุกคนคิดว่าการที่เย่เฝยเทียนอยู่กับฮัว เจี๋ยหยูเป็นการลบหลู่เทพธิดา แต่ตอนนี้ ในหมู่ศิษย์นอกประตูของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว นอกจากเขาแล้ว ยังมีใครที่มีคุณสมบัติพอที่จะยืนเคียงข้างฮัว เจี๋ยหยูได้อีก?
แน่นอนว่าความเกลียดชังของมู่หรง เชียวที่มีต่อเย่เฝยเทียนจะยิ่งรุนแรงขึ้นเท่านั้น
สือโจวงจักรพรรดิพระราชวังทุรกันดารถูกโจมตีจนบาดเจ็บสาหัส แต่กลับมีเพียงบุคคลระดับหัวหน้าพระราชวังเพียงคนเดียวที่เข้าไปพยุงเขา ส่วนคนที่เหลือต่างสะบัดแขนเสื้อจากไป เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่พอใจสือโจวงมากแค่ไหน เพราะเขา โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวคงจะสูญเสียศิษย์ที่มีพรสวรรค์โดดเด่นที่สุดในช่วงหลายปีมานี้ไปถึงสามคน หากวันหนึ่งทั้งสามคนมีชื่อเสียงโด่งดัง โรงเรียนยังมีหน้าจะบอกว่าพวกเขาเป็นศิษย์ที่ออกมาจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวอีกหรือ?
......
เย่เฝยเทียนที่เพิ่งออกจากคฤหาสน์ไปไม่นานก็กลับมาที่นี่อีกครั้ง ทำให้เขารู้สึกแปลกๆ
"ฝูเทียน" ข้างหน้า ฮวาฟงหลิวนั่งลงแล้วเรียกเย่เฝยเทียน
"อาจารย์" เย่เฝยเทียนเดินเข้าไปตอบ ในใจยังคงคาดเดาว่าอาจารย์มีสถานะอะไรกันแน่
"เรื่องนี้ส่วนใหญ่เกิดจากสือโจวงคนเดียว คนผู้นี้มีจิตใจที่ไม่ดี ข้าจะให้โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวจัดการเขาเอง อย่างไรก็ตาม โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวได้สั่งสอนในเมืองเฉิงโจวมาหลายปี อย่าได้เกลียดชังทั้งโรงเรียนเพราะเรื่องนี้" ฮวาฟงหลิวกำชับ
"อาจารย์ ศิษย์เข้าใจในใจแล้ว" เย่เฝยเทียนพยักหน้าเบาๆ
"ข้ามีข้อสงสัยอยู่บ้าง ทำไมเจ้ายังยืนกรานที่จะจากไป หากเจ้าเลือกที่จะอยู่ต่อ ย่อมจะได้รับความสนใจจากบุคคลระดับหัวหน้าพระราชวังอย่างแน่นอน" ฮวาฟงหลิวถามด้วยความสงสัย
"ข้ารู้ว่าหัวหน้าพระราชวังคนอื่นๆ ไม่เหมือนกับสือโจวง อย่างไรก็ตาม พวกเขารู้เรื่องเบื้องหลังบางอย่าง แต่ไม่มีใครหยุดยั้งสือโจวงที่ออกคำสั่งห้ามลงโทษข้า เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ต้องการต่อต้านเจตจำนงของสือโจวงเพราะข้าเป็นเพียงศิษย์นอกประตู หากจะบอกว่าตอนนั้นข้ายังไม่มีคุณสมบัติเพียงพอ แต่หลังจากการต่อสู้ในวันนี้ โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวดูเหมือนจะไม่ต้องการทะเลาะกับหัวหน้าพระราชวังเพราะศิษย์สองคนและบุคคลระดับหัวหน้าพระราชวังหนึ่งคน ความรู้สึกไม่สบายใจนี้ทำให้ไม่อยากอยู่ต่อ ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อได้ทำให้สือโจวงไม่พอใจแล้ว หากอยู่ต่อไปในอนาคตก็คงจะต้องถูกกลั่นแกล้ง หรือว่าข้าที่อยู่ในขั้นตอนการตื่นขึ้นจะต้องไปดวลกับหัวหน้าพระราชวัง?"
เย่เฝยเทียนพูดอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย: "ส่วนเรื่องที่จะได้รับความสนใจจากบุคคลระดับหัวหน้าพระราชวัง หัวหน้าพระราชวังของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวก็แค่การยกมือของอาจารย์เท่านั้น มีอาจารย์สั่งสอน จะต้องการให้พวกเขาสนใจไปทำไม"
"นี่..." ยู่เซิงที่อยู่ด้านหลังยิ่งรู้สึกชื่นชม การประจบสอพลอแบบนี้ ไม่แปลกเลยที่สามารถเปลี่ยนอาจารย์ให้กลายเป็นพ่อตาได้ เก่งจริงๆ
ฮัว เจี๋ยหยูมองเย่เฝยเทียนด้วยสายตาดูถูก แต่กลับเห็นฮวาฟงหลิวพยักหน้าเห็นด้วยอย่างจริงจัง มองเย่เฝยเทียนด้วยสายตาที่พึงพอใจมากขึ้นเรื่อยๆ พูดว่า: "พูดได้มีเหตุผล"
ยู่เฉิงเบิกตาโพลงมอง นี่มัน...ไม่ถ่อมตัวเลยสักนิด
"อาจารย์ครับ ท่านดูสิโลกภายนอกอันตรายเหลือเกิน เผลอนิดเดียวก็จะทำลายระดับการฝึกฝนของผม ต่อไปผมขอตั้งใจฝึกฝนอยู่ที่นี่กับท่านดีกว่านะครับ" เย่เฝยเทียนฉวยโอกาสพูด
"ไม่ได้" ฮวาฟงหลิวยังไม่ทันพูด ฮัว เจี๋ยหยูที่อยู่ข้างๆ ก็เอ่ยขึ้นมาก่อน ไอ้คนไม่อายนี่ อะไรกันโลกภายนอกอันตรายเกินไป? นี่เขาจะไม่ออกไปไหนทั้งชีวิตหรือไง
"พ่อคะ ท่านเคยบอกว่าการฝึกฝนไม่ใช่แค่การฝึกหนักเท่านั้น แต่ยังต้องออกไปผจญภัยในโลกภายนอกด้วย ท่านให้ลูกไปภูเขาเทียนเหยาบ่อยๆ เพื่อฝึกต่อสู้ เขามีพรสวรรค์ดีขนาดนี้ ย่อมไม่ควรพอใจกับความสุขสบาย ต้องออกไปผจญภัยบ่อยๆ ถึงจะถูก" ฮัว เจี๋ยหยูพูด
"อาจารย์ครับ เจี้ยเหยวพูดถูกต้อง ถ้าอย่างนั้นต่อไปนอกจากฝึกฝนที่นี่แล้ว เวลาออกไปข้างนอกผมจะไปกับเจี้ยเหยว มีเจี้ยเหยวคอยดูแล อาจารย์ก็จะวางใจได้" เย่เฝยเทียนเอ่ยขึ้น
"เธอ..." ฮัว เจี๋ยหยูหมดคำพูด เธอมองพ่อด้วยสายตาน้อยใจ "พ่อคะ ท่านวางใจเขาได้จริงๆ เหรอคะ?"
"จะไม่วางใจได้ยังไง เธอมีระดับการฝึกฝนสูงกว่าเขา เขาจะรังแกเธอได้ยังไง" ฮวาฟงหลิวพูดพลางหัวเราะ
"แต่ว่า!" ฮัว เจี๋ยหยูยังอยากจะพูดอะไร แต่ก็เห็นเย่เฝยเทียนโค้งตัวพูดว่า "ขอบคุณอาจารย์ครับ"
"ผมเป็นตัวเกินหรือเปล่าครับ?" ตอนนี้ ยู่เฉิงที่อยู่ด้านหลังเกาหัวแกรกๆ พูดเสียงอ่อยๆ เย่เฝยเทียนหันกลับไปมองเขาแวบหนึ่ง คิดในใจว่ายู่เฉิงฉลาดขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ
ฮวาฟงหลิวมองยู่เฉิงพลางยิ้ม พูดว่า "ยู่เฉิง เธอเป็นนักรบโดยกำเนิด ต้องผ่านการต่อสู้อย่างต่อเนื่องเพื่อฝึกฝนตัวเอง เดี๋ยวฉันจะให้คาถากระดาษระดับสูงบางอย่างเพื่อป้องกันตัว แล้วเธอก็ไปเลือกกระบวนท่าฝึกฝนศาสตร์การต่อสู้และมนตราบางอย่างจากห้องหนังสือของฉัน หลังจากนั้นก็ไปผจญภัยในภูเขาเทียนเหยา ท้าทายสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ"
"โอ้" ยู่เฉิงพยักหน้า ดูเหมือนจะเป็นตัวเกินจริงๆ
"แล้วผมล่ะครับอาจารย์?" เย่เฝยเทียนรู้สึกตื่นเต้น ก่อนหน้านี้ได้เรียนรู้คาถากระดาษแล้ว ไม่รู้ว่าต่อไปอาจารย์จะสอนอะไรให้ตัวเอง
"เธอฝึกทั้งศาสตร์การต่อสู้และมนตรา ต้องยกระดับขอบเขตทั้งสองอย่างไปพร้อมกัน ไม่มีอะไรให้ทำหรือไง?" ฮวาฟงหลิวพูด เย่เฝยเทียนพยักหน้า จากนั้นก็ไปที่ห้องหนังสือพร้อมกับยู่เฉิง ห้องหนังสือของอาจารย์มีหนังสือมากมาย มีทุกประเภท เทียบได้กับหอเก็บตำราขนาดเล็กของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว
"มนตราเล่ย ซิงซือเลเวลการตื่นรู้เทียนเล่ยจ้าน มนตราคุณสมบัติไฟเลเวลการตื่นรู้เฟินจี" เย่เฝยเทียนเลือกมนตราสองอย่างเพื่อฝึกฝน ครุ่นคิดอย่างหนัก ไม่รู้ตัวว่าม่านราตรีได้คืบคลานมาถึงแล้ว
หิมะยังคงโปรยปรายลงมา บนฟากฟ้ามีดวงจันทร์เสี้ยวแขวนอยู่
มีเสียงพิณดังก้องในคฤหาสน์ เพลงพิณเงียบสงบ ทำให้จิตใจของผู้คนบริสุทธิ์ผ่องใส
เย่เฝยเทียนถูกดึงดูดด้วยเสียงพิณ เขาเดินออกจากห้องสมุดมาที่ลานบ้าน เห็นอาจารย์ที่หล่อเหลาอยู่แล้วยิ่งดูสง่างามขึ้นเมื่อกำลังดีดพิณ ราวกับอาบแสงจันทร์
วิธีการสมาธิมหาอิสระทำงานโดยอัตโนมัติ เย่เฝยเทียนเห็นโน้ตดนตรีกำลังเต้นระบำในแสงจันทร์ ราวกับเป็นวิญญาณน้อย ๆ
หลับตาลง เย่เฝยเทียนนั่งลงบนพื้นหิมะ ปล่อยจิตใจให้ว่างเปล่า เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอาบแสงจันทร์ แสงสว่างเย็น ๆ ชำระร่างกายและแทรกซึมเข้าสู่หัวใจ ในสมองของเย่เฝยเทียน ในพระราชวังชะตากรรม ต้นไม้โบราณแห่งโลกส่งเสียงกรอบแกรบ ใบไม้แต่ละใบเต้นระบำเหมือนโน้ตดนตรี โน้ตที่เต้นระบำสานกันเป็นลวดลาย ค่อย ๆ สมบูรณ์ขึ้น กลายเป็นกู่ฉินลาง ๆ
เสียงพิณยังคงดังต่อไป เย่เฝยเทียนเหมือนเข้าสู่ภวังค์ มีเพียงโน้ตดนตรีที่แทรกซึมเข้าสู่สมองอย่างต่อเนื่อง สภาพจิตใจที่ว่างเปล่าและใสสะอาดทำให้รู้สึกสงบและผ่อนคลายเป็นพิเศษ ความวุ่นวายของโลกถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง
โดยไม่รู้ตัว บทเพลงจบลง แต่เย่เฝยเทียนยังคงหลับตาอยู่ ในพระราชวังชะตากรรม นอกจากวิญญาณโชคชะตาหลักและวิญญาณชะตากรรมแล้ว ยังมีวิญญาณชะตากรรมชนิดที่สามเพิ่มขึ้นมา นั่นคือชินฮุน
เย่เฝยเทียนรู้สึกตกใจในใจ เขารู้ว่าแม้จะใช้วิธีการสมาธิมหาอิสระ การสร้างวิญญาณชะตากรรมก็ยังต้องการเงื่อนไขพิเศษ แต่เพลงพิณของอาจารย์เพียงบทเดียวทำให้เขาสร้างชินฮุนได้
ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เย่เฝยเทียนมองไปที่ฮวาฟงหลิวและถามว่า "อาจารย์ครับ นี่เป็นเพลงอะไรหรือครับ"
"อวี่เยว่ซี่ซินจื่อ" ฮวาฟงหลิวตอบ
"ผมรู้สึกว่าเมื่อฟังอาจารย์เล่นพิณ สภาพจิตใจของผมค่อย ๆ เปลี่ยนไป พลังการรับรู้ทางจิตก็แข็งแกร่งขึ้น ผมอยากเรียนพิณครับ" เย่เฝยเทียนพูดอย่างจริงจัง พลังจิตกำหนดขอบเขตของพ่อมด ถ้าเพลงพิณสามารถเพิ่มพลังจิตได้ ก็จะเป็นประโยชน์อย่างมากต่อการฝึกฝน
"ดี" ฮวาฟงหลิวพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม ฮัว เจี๋ยหยูที่นั่งเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ มองพ่อของเธอ ดูเหมือนพ่อจะเล่นเวทมนตร์เสียงพิณเพื่อทดสอบเย่เฝยเทียน และต้องการถ่ายทอดวิชาให้เขา
"เรียนเพลงพื้นฐานที่สุดก่อน เจี้ยเหยว ไปเอาเพลงพู่มา เธอสอนเขา" ฮวาฟงหลิวมองไปที่ฮัว เจี๋ยหยูและพูด
"หนูเหรอคะ" ฮัว เจี๋ยหยูกะพริบตาถี่ ๆ มองพ่อของเธออย่างไร้เดียงสา ข้าง ๆ นั้น เย่เฝยเทียนรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง อาจารย์ดีกับเขามาก
"เชื่อฟังพ่อสิ" ฮวาฟงหลิวพูดเสียงนุ่ม ฮัว เจี๋ยหยูจ้องพ่อของเธออย่างโกรธ ๆ แล้วไปหยิบเพลงพู่
ครู่ต่อมา สาวงามอาบแสงจันทร์ นั่งอย่างสง่างามหน้ากู่ฉิน ดูเหมือนจะไม่เต็มใจนัก กำลังอธิบายอะไรบางอย่าง
"เยาจิง ดูสิว่าต้องดีดโน้ตนี้อย่างไร" เย่เฝยเทียนยื่นมือไปชี้ที่เพลงพู่ บังเอิญไปโดนมือน้อย ๆ ของหญิงสาว
ฮัว เจี๋ยหยูหันมามองเย่เฝยเทียน เห็นเย่เฝยเทียนหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า "ตอนกลางคืนมองไม่ชัด ขอโทษนะ"
"นี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่เผลอ?" ฮัว เจี๋ยหยูถามด้วยรอยยิ้ม มือของเธอวางอยู่บนเอวของเย่เฝยเทียน แล้วบิดเบาๆ ทำให้เขาสูดหายใจเฮือก มองใบหน้างดงามที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ทั้งเจ็บทั้งมีความสุข!
เย่เฝยเทียนเรียนรู้ได้เร็ว เมื่อเรียนพื้นฐานเสร็จแล้วก็เริ่มเล่นตามโน้ตเพลง จากความไม่คล่องไปสู่ความชำนาญ ค่อยๆ แฝงไว้ด้วยเสน่ห์ของเสียงพิณ
ค่ำคืนลึกลง ฮวาฟงหลิวไปพักผ่อนแล้ว แต่ฮัว เจี๋ยหยูยังคงอยู่เคียงข้างเย่เฝยเทียนเพื่อเรียนรู้ไปด้วยกัน
ตอนนี้ เย่เฝยเทียนกำลังเล่นพิณด้วยสองมือ ร่างกายของเขาดูเปล่งประกายศักดิ์สิทธิ์ เมื่อปลายนิ้วของเขาดีดสายพิณ โน้ตเพลงกระโดดโลดเต้น หัวใจของฮัว เจี๋ยหยูก็สั่นไหวตาม
เห็นเย่เฝยเทียนหลับตาแน่น วิญญาณพิณในร่างกายดูเหมือนจะกำลังสั่นพ้องกับพิณโบราณ นิ้วมือลูบผ่าน เสียงพิณมีวิญญาณ โน้ตเพลงเหล่านั้นเหมือนได้รับชีวิตใหม่
ภายใต้แสงจันทร์ ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มดูสงบเยือกเย็น สองมือของเขาเหมือนมีเวทมนตร์ ทำให้คนต้องเต้นตามปลายนิ้วของเขา หัวใจของฮัว เจี๋ยหยูค่อยๆ สงบลง ดวงตางามค่อยๆ ปิดลง จมดิ่งลงไปในเสียงเพลง หลับใหลท่ามกลางหิมะ
"อัจฉริยะ" ในห้อง ฮวาฟงหลิวได้ยินเสียงพิณ มีรอยยิ้มพอใจที่หางตา แล้วค่อยๆ หลับตาลง หลับไหลไปกับบทเพลง
ตัวเย่เฝยเทียนเองก็จมดิ่งลงไปในเสียงเพลง ราวกับถูกมนตร์สะกด เล่นพิณตลอดทั้งคืนโดยไม่รู้สึกเหนื่อยล้าเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับรู้สึกว่าจิตใจใสกระจ่างอย่างที่สุด
เช้าวันรุ่งขึ้น เขาลืมตาขึ้น รู้สึกว่าตัวเองเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง เมื่อใช้วิธีสมาธิรับรู้พลังลมปราณในธรรมชาติ ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยรอยยิ้ม เขารู้ว่า ระดับพ่อมดของเขาจะสามารถก้าวข้ามไปสู่ขั้นตอนการตื่นขึ้นที่แปดได้ในเร็วๆ นี้
เมื่อเห็นหญิงสาวในหิมะข้างหน้ามีหิมะปกคลุมร่างกาย เสื้อคลุมที่สวมใส่เปียกชื้นแล้ว เย่เฝยเทียนเดินเข้าไปใกล้ ค่อยๆ ถอดเสื้อคลุมออก ในตอนนั้นเองฮัว เจี๋ยหยูค่อยๆ ลืมตาขึ้น เงยหน้ามองเย่เฝยเทียน เย่เฝยเทียนยิ้มแหย ดึงมือกลับ พูดว่า: "เสื้อคลุมเปียกแล้ว กลัวคุณจะเป็นหวัด ผมช่วยถอดออกให้"
"จริงเหรอ? ไม่มีเจตนาอื่นใช่ไหม?" ฮัว เจี๋ยหยูมองเขาด้วยรอยยิ้มกึ่งขำกึ่งไม่ขำ
"ผมเป็นคนแบบนั้นเหรอ?" เย่เฝยเทียนเห็นรอยยิ้มของนางฟ้าตนนี้แล้วก็ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว
"คุณคิดว่ายังไงล่ะ" ฮัว เจี๋ยหยูถามด้วยรอยยิ้ม
ในตอนนั้น มีเสียงดังมา ยู่เฉิงเดินออกมาจากห้อง มาที่นี่ มองทั้งสองคนด้วยสายตาประหลาด
"ผมไปละ พวกคุณต่อกันไปเถอะ" ยู่เฉิงพูดพลางเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ตื่นเช้ามาก็มาเกี้ยวพาราสีกันแล้ว พวกเขาไม่คิดถึงความรู้สึกของยู่เฉิงบ้างเลยหรือ?


## บทที่ 30 ปิศาจกีตาร์และนักวาดศักดิ์สิทธิ์

เย่เฝยเทียนอาศัยอยู่ที่คฤหาสน์ของฮวาฟงหลิวอีกครั้ง เล่นพิณและฝึกฝน มีความงามเป็นเพื่อน เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่รู้ตัวก็ใกล้ถึงวันปีใหม่แล้ว
วันหนึ่ง มีสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่บุกเข้ามาในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว มันเป็นนกอินทรีสีดำตัวใหญ่ ผู้คนในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวพยายามสกัดกั้น แต่นกอินทรีสีดำกระพือปีก สร้างพายุหมุน ไม่มีใครสามารถเข้าใกล้ได้
บนหลังนกอินทรีสีดำมีคนนั่งอยู่หลายคน นำโดยชายชราและเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ดูสง่างามผิดธรรมดา
"ทางนั้น" ชายชราชี้ไปยังทิศทางหนึ่งของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว ทันใดนั้นนกอินทรีสีดำก็กางปีกบินไป ระหว่างทาง สือโจวงจักรพรรดิพระราชวังทุรกันดารปรากฏตัว และตะโกนด้วยความโกรธ: "บังอาจ!"
แต่เขาเพิ่งพูดจบ พายุหมุนก็พัดลงมาตรงๆ พลังอันรุนแรงปะทะเข้าที่ตัวเขา ทำให้เขาลอยกระเด็นออกไป ร่างบนสัตว์ประหลาดแทบไม่มองเขาแม้แต่แวบเดียว แต่มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์แห่งหนึ่งโดยตรง
ที่ทิศทางของคฤหาสน์ มีร่างในชุดขาวก้าวออกมา เดินออกมาข้างนอกแล้วลอยขึ้นไปในอากาศ โดยไม่ได้ส่งเสียงดังมากนัก มาหยุดอยู่ตรงหน้านกอินทรีสีดำ
"ฮวาฟงหลิว" ชายชราเห็นร่างในชุดขาวปรากฏตัว จึงหัวเราะเยาะ "สามปีครบกำหนดแล้ว คุณหนูเจี้ยเหยวอยู่ไหน?"
"ยังไม่ครบสามปี พวกเจ้าสัญญาแล้วว่าจะไม่รบกวนนาง" ฮวาฟงหลิวตอบอย่างเย็นชา
"ใกล้ถึงวันปีใหม่แล้ว เจ้าไม่ยอมปล่อยนางแม้แต่ไม่กี่วันนี้หรือ? คุณหนูเจี้ยเหยวมีพรสวรรค์เหนือธรรมดา ตามเจ้ามาเสียเวลาสามปี ยังไม่พอหรือ?" ชายชราตวาดเสียงเย็น
"ยังไม่ถึงก็คือยังไม่ถึง" ฮวาฟงหลิวตอบอย่างเฉยเมย
"โจวมูคารวะท่านปิศาจกีตาร์" ตอนนี้ เด็กหนุ่มข้างๆชายชราโค้งคำนับเล็กน้อยให้ฮวาฟงหลิว แม้จะสุภาพ แต่รอยยิ้มที่มุมปากของเขากลับแฝงแววดูหมิ่นอยู่บ้าง
ฮวาฟงหลิวมองเขาแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยปาก "เจ้าเป็นใคร?"
"เมื่อก่อนอาจารย์ทำลายวิญญาณชะตากรรมของท่านปิศาจกีตาร์ ตลอดหลายปีมานี้ในใจรู้สึกไม่สบายใจ จึงสั่งให้ข้ามาดูว่าท่านปิศาจกีตาร์สบายดีหรือไม่" โจวมูยิ้มพลางกล่าว ดวงตาของฮวาฟงหลิวเปล่งประกายคมกริบขึ้นมาทันที จ้องมองโจวมูตรงๆ แต่เขาก็ไม่ได้ไปเถียงกับเด็กหนุ่มคนหนึ่ง สายตามองไปที่ชายชราข้างๆแล้วพูดว่า "ท่านพาศิษย์ของเขามา มีเจตนาอะไร?"
"นี่ไม่ใช่ความคิดของข้า แต่เป็นความคิดของนักวาดศักดิ์สิทธิ์เอง โจวมู อายุสิบหกปี ระดับเกียรติยศ อาชีพ ผู้เรียก" ชายชราพูดเรียบๆ ดวงตาของฮวาฟงหลิวเปล่งประกายวาบ เข้าใจเจตนาของอีกฝ่ายในทันที จากนั้นเขาก็หัวเราะขึ้นมาอย่างกะทันหัน ผมดำปลิวไสว พูดว่า "ตอนนั้นเขาก็แพ้แล้ว ตอนนี้คิดจะให้ศิษย์ของเขามาเอาชนะกลับคืนหรือ? ช่างเป็นความฝันอันไร้สาระ"
"ครูของฉันทำลายวิญญาณชะตากรรมของปิศาจกีตาร์ ทำให้เขาไม่สามารถเข้าเมืองตงไห่ได้ตลอดชีวิตที่เหลือ ฉันแพ้ตรงไหน" โจวมูพูดอย่างเย็นชา
"ชนะหรือแพ้ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะเข้าใจได้" ฮวาฟงหลิวยิ้มพลางพูด "กลับไปเถอะ ขออภัยที่ฉันไม่มีเวลาต้อนรับ"
"ฮึ ถ้าอย่างนั้น หลังปีใหม่ฉันจะมารับคนอีกครั้ง ถ้าตอนนั้นเจ้ายังกล้าขัดขวาง ตระกูลคงไม่ปล่อยไว้แน่" ชายชราหัวเราะเย็นชา ทันใดนั้นนกอินทรีสีดำก็บินขึ้นสูง มุ่งหน้าไปยังที่ไกล ฮวาฟงหลิวมองดูจุดดำที่หายไปแล้วยิ้มพูดว่า "เจ้าแพ้ตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ถ้าหวังจะฝากความหวังไว้กับศิษย์ เจ้าจะแพ้ยับยิ่งกว่าเดิม"
...
ในคฤหาสน์ เมื่อบทเพลงจบลง เย่เฝยเทียนลืมตาขึ้น รู้สึกว่ายังไม่อิ่มเอมใจ หลายวันมานี้อาจารย์ไม่ได้สอนอวี่เยว่ซี่ซินจื่ออื่นๆ ให้เขา มีเพียงเพลงเดียว เย่เฝยเทียนนอกจากฝึกฝนศาสตร์การต่อสู้แล้ว ก็เล่นดนตรี ในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน ระดับศาสตร์การต่อสู้ก้าวเข้าสู่ขั้นร้อยแปลงของการตรัสรู้ระดับที่แปด ส่วนขอบเขตพ่อมด ก็ทะลุผ่านสองระดับ ก้าวเข้าสู่ระดับกลับสู่หนึ่งที่เก้าของการตรัสรู้ เย่เฝยเทียนเข้าใจดีว่าเป็นเพราะอวี่เยว่ซี่ซินจื่อ
ขณะนั้น ฮัว เจี๋ยหยูกำลังแกะสลักคาถา เย่เฝยเทียนเข้าไปใกล้ เดินไปข้างๆ สาวน้อย พูดเบาๆ ว่า "เยาจิง ต้องการให้ฉันเล่นพิณต่อไหม"
"ไม่ต้อง" ฮัว เจี๋ยหยูตอบโดยไม่หันหลัง
"ไม่ฟังเพลง? งั้นพูดรักไหม" เย่เฝยเทียนพูดอีก ฮัว เจี๋ยหยูวางปากกาสลักคาถาลง ดวงตางามมองเย่เฝยเทียนด้วยรอยยิ้ม พลังลมปราณรอบตัวลอยฟุ้ง เย่เฝยเทียนถอยหลังไปหลายก้าว พูดว่า "สุภาพบุรุษใช้ปากไม่ใช้มือ"
"ฉันไม่ใช่สุภาพบุรุษ" ฮัว เจี๋ยหยูยิ้มพูด มนตราแห่งลมรวมตัวกันเป็นรูปร่าง พุ่งไปที่เย่เฝยเทียนจากระยะไกล
"ฆ่าสามีแล้ว" เย่เฝยเทียนหันหลังวิ่งหนี นางเป็นพ่อมดแห่งเกียรติยศแล้ว จะสู้ได้อย่างไร
"เจี้ยเหยว อย่าซนนะ" ฮวาฟงหลิวเดินมาจากข้างนอกเห็นการหยอกเย้าของทั้งสอง จึงพูดขึ้น ฮัว เจี๋ยหยูจึงหยุดมือ จ้องเย่เฝยเทียนอย่างโกรธๆ ไอ้คนไร้ยางอายนี่ทุกวันต้องคอยหาโอกาสเอาเปรียบเธอ
"พวกเจ้าตามข้ามา" ตอนนี้ ฮวาฟงหลิวพูดอีก เย่เฝยเทียนเห็นอาจารย์ดูจริงจัง จึงเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย พยักหน้าแล้วเดินตามรอยเท้าของอาจารย์ไปพร้อมกับฮัว เจี๋ยหยู ครั้งนี้ฮวาฟงหลิวไม่ได้พาพวกเขาไปห้องหนังสือ แต่ไปยังห้องทำงานของตัวเอง
ในห้องทำงานของฮวาฟงหลิวมีชั้นหนังสือ หลังชั้นหนังสือมีช่องลับ เย่เฝยเทียนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย อาจารย์เปิดช่องลับ ต้องมีของสำคัญมากแน่ๆ
ในช่องลับดูเหมือนจะมีหนังสือม้วนหลายม้วน ฮวาฟงหลิวหยิบออกมา แล้วส่งให้เย่เฝยเทียนพลางพูดว่า "ฝูเทียน สิ่งเหล่านี้ ต่อไปจะมอบให้เจ้าทั้งหมด"
เย่เฝยเทียนสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อย รับหนังสือม้วนมา บนนั้นมีตัวอักษรจารึกไว้ มังกรเสียงก้องภูเขาชาง ระดับพลังสวรรค์มารรำวง เพลงกระโปรงขนนก... เหล่านี้ไม่ใช่หนังสือม้วน แต่เป็นเพลงพู่
"อาจารย์ครับ บทเพลงพิณเหล่านี้ล้วนเป็นเวทมนตร์เสียงพิณใช่ไหมครับ" เย่เฝยเทียนเอ่ยถาม
"ดูเหมือนเจ้าจะรู้แล้ว ใช่แล้ว สิ่งเหล่านี้คือเวทมนตร์เสียงพิณ ข้าเชี่ยวชาญเรื่องพิณ มีฉายาว่าปิศาจกีตาร์ วิญญาณชะตากรรมของข้าคือพิณ แต่ภายหลังถูกคนทำลาย ทำให้พลังลดลงแทนที่จะเพิ่มขึ้น และชาตินี้ก็ไม่อาจก้าวหน้าต่อไปได้ บัดนี้ ทั้งหมดนี้ข้าได้ถ่ายทอดให้เจ้าแล้ว" ฮวาฟงหลิวถอนหายใจพลางกล่าว สายตาของเย่เฝยเทียนฉายแววคมกริบ เขาเดาได้แล้วว่าอาจารย์คือนักเวทย์พรหมลิขิต แต่ไม่คิดว่าจะถูกคนทำลายวิญญาณชะตากรรม
"เจ้าไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้น ข้าก็ไม่หวังให้เจ้าแก้แค้นแทนข้า เพียงแค่หวังว่าเจ้าจะตั้งใจฝึกฝน อย่าทำให้พรสวรรค์ที่มีต้องสูญเปล่า" ฮวาฟงหลิวมองตาเย่เฝยเทียนพลางกล่าว "เมืองเฉิงโจวนั้นเล็กเกินไปสำหรับเจ้า ไม่เหมาะที่จะฝึกฝนอยู่ที่นี่นาน ปีหน้าเมื่อเจ้าก้าวเข้าสู่ขอบเขตของศักดิ์ศรีแล้ว เจ้าจะยอมข้ามทะเลตะวันออกไปยังแผ่นดินใหญ่หรือไม่"
"พ่อบุญธรรมของผมเคยบอกไว้แล้วว่าเมื่อผมโตเป็นผู้ใหญ่ก็ต้องจากไป แต่ว่าจะไปเมื่อไหร่นั้น ผมยังต้องปรึกษากับพ่อและพ่อบุญธรรมก่อนครับ" เย่เฝยเทียนตอบ
"อืม ใกล้สิ้นปีแล้ว เจ้าก็ควรกลับบ้านได้แล้ว เมื่อยู่เฉิงกลับมาข้าจะให้เขากลับไปเลย" ฮวาฟงหลิวกล่าว
เย่เฝยเทียนพยักหน้าเบาๆ อย่างอาลัยอาวรณ์ แล้วหันไปมองฮัว เจี๋ยหยูพลางกล่าว "เยาจิง เมื่อไม่มีข้าอยู่ข้างๆ เจ้าต้องดูแลอาจารย์และตัวเองให้ดีนะ"
ฮัว เจี๋ยหยูทำหน้าเบื่อหน่าย ใครกันแน่ที่ดูแลใคร ที่นี่ดูเหมือนว่านอกจากการฝึกฝนแล้ว งานเบ็ดเตล็ดทั้งหมดเธอเป็นคนทำไม่ใช่หรือ ยังมีหน้ามาพูดอีก
"ในที่สุดก็จะไปแล้ว" ฮัว เจี๋ยหยูดูเหมือนจะดีใจมาก
"เฮ้ย ทำหน้าอะไรแบบนั้น" เย่เฝยเทียนรู้สึกเจ็บใจ
"แล้วเจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ" ฮัว เจี๋ยหยูยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
"งั้นข้าไปละ" เย่เฝยเทียนกล่าว
"อืม" ฮัว เจี๋ยหยูยิ้มพยักหน้า
เย่เฝยเทียนเดินไปที่ประตู เมื่อถึงประตูก็หันกลับมากล่าว "ข้าจะไปจริงๆ แล้วนะ"
"ไปเถอะ" ฮัว เจี๋ยหยูยังคงยิ้มพลางกล่าว เย่เฝยเทียนถอนหายใจ รู้สึกเจ็บใจมาก โบกมือลาแล้วกล่าว "อาจารย์ครับ ปีหน้าผมจะมาเยี่ยมท่านอีก"
พูดจบก็จากไป
หลังจากที่เย่เฝยเทียนจากไป ห้องหนังสือก็เงียบลงทันที
ฮวาฟงหลิวส่ายหน้าพลางยิ้มขื่นๆ "พอไอ้หนูนี่ไม่อยู่ กลับรู้สึกไม่คุ้นซะแล้ว"
"พ่อ พ่อติดเขามากไปแล้ว" ฮัว เจี๋ยหยูพูดอย่างอ่อนใจ
"แล้วลูกล่ะ?" ฮวาฟงหลิวมองลูกสาวพลางยิ้ม
"หนูน่ะเหรอ?" ดวงตางามของฮัว เจี๋ยหยูเป็นประกาย เธอตอบว่า "หนูก็ดีใจสิคะ"
"สามปีที่ตกลงกันไว้ก็ถึงแล้ว ทางเมืองตงไห่ส่งคนมาแล้ว พอผ่านปีนี้ไป เจ้าคงต้องจากไปแล้วล่ะ" ฮัว เจี๋ยหยูมองออกไปนอกหน้าต่าง สีหน้าดูเหมือนจะเสียดายอะไรบางอย่าง
ดวงตาสวยของฮัว เจี๋ยหยูสั่นไหว ในใจรู้สึกไม่อยากจากไปอย่างรุนแรง มองเห็นท่าทางเหงาๆ ของพ่อจึงพูดว่า "หนูจะอยู่เป็นเพื่อนพ่อค่ะ"
"เด็กโง่ แม่ของเจ้าก็คงคิดถึงเจ้าเหมือนกัน ยิ่งไปกว่านั้น ทางตระกูลของเจ้าคงไม่ปล่อยให้เจ้าอยู่ที่นี่หรอก การที่ได้อยู่กับพ่อสามปี พ่อก็พอใจมากแล้ว" ฮวาฟงหลิวลูบหัวฮัว เจี๋ยหยูเบาๆ พูดเสียงนุ่มนวลว่า "แต่ว่า พอเจ้าไปครั้งนี้ อาจจะไม่ได้เจอฝูเทียนอีกแล้ว ภาพเมื่อครู่นี้อาจเป็นการอำลาครั้งสุดท้าย แต่เจ้ากลับยังจะโกรธเขาอีก"
หัวใจของฮัว เจี๋ยหยูสั่นสะท้านขึ้นมาทันที เหมือนมีบางอย่างมากระทบ ภาพที่ชายหนุ่มยิ้มจากไปเมื่อครู่นี้ จะเป็นการอำลาครั้งสุดท้ายจริงๆ หรือ?
"เจี้ยเหยว เจ้าชอบฝูเทียนหรือเปล่า?" ฮวาฟงหลิวถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน
"หา?" ดวงตาสวยของฮัว เจี๋ยหยูเบิกกว้าง เงยหน้ามองพ่อ แล้วใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มเขินอายขึ้นมา รีบตอบว่า "พ่อ พ่อพูดอะไรน่ะ หนูจะไปชอบเขาได้ยังไงกัน"
"จริงเหรอ?" ฮวาฟงหลิวยิ้มมองฮัว เจี๋ยหยู พูดว่า "พอผ่านปีนี้ไปเจ้าก็จะอายุสิบหกแล้ว มีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องชีวิตของตัวเองได้ เจ้าเคยผ่านเรื่องราวมาน้อยเกินไป ยังไม่เข้าใจว่าบางคนบางเรื่องถ้าพลาดไปแล้วอาจจะเป็นการพลาดไปทั้งชีวิต พ่อชอบฝูเทียนมาก เขาฉลาด ชอบเรียนรู้ มีพรสวรรค์สูงแต่ก็ขยัน ดูเหมือนเจ้าชู้แต่จริงๆ แล้วมีน้ำใจ เหมือนพ่อตอนหนุ่มๆ พ่อมั่นใจว่าไม่ได้มองผิดแน่ ถ้าเจ้าไม่ชอบก็ถือว่าพ่อไม่ได้พูดอะไร แต่ถ้าเจ้าชอบและไม่อยากพลาดโอกาสนี้ไป ก็จำไว้ว่าให้โอกาสซึ่งกันและกัน ลองคิดดูดีๆ สักสองสามวันนี้ ชีวิตคนเราสั้นนัก อย่าให้ตัวเองต้องเสียใจในภายหลัง"
ฮัว เจี๋ยหยูมองพ่อของตัวเองด้วยสายตาเหม่อลอย บางคนถ้าพลาดไปแล้ว อาจจะเป็นการพลาดไปตลอดชีวิตเลยหรือ!
"เจ้าอย่าเห็นว่าเขาวนเวียนอยู่รอบๆ เจ้าทุกวันแล้วคิดว่าจะเป็นอย่างนี้ตลอดไป ถ้าวันไหนเจ้าหายไปจากชีวิตของเขาอย่างกะทันหัน ก็จะมีผู้หญิงเก่งๆ คนอื่นปรากฏตัวขึ้นมาแทนที่ พวกเจ้ายังไม่ได้คบกันเป็นแฟนด้วยซ้ำ อย่าหวังว่าความรู้สึกแบบนี้จะมั่นคงนักเลย" ฮวาฟงหลิวยิ้มแล้วเดินจากไป ทิ้งให้ฮัว เจี๋ยหยูยืนเหม่ออยู่คนเดียว หัวใจของสาวน้อยถูกสั่นสะเทือนเป็นครั้งแรก เธอครุ่นคิดว่าความรู้สึกที่คลุมเครืออยู่ในใจนั้นคือความรู้สึกแบบไหนกันแน่
ตอนที่เย่เฝยเทียนอยู่ข้างๆ เธอมักจะรู้สึกรำคาญ แต่พอเขาไม่อยู่กะทันหัน เธอกลับรู้สึกเหมือนพ่อ คือ ไม่ค่อยชิน นึกถึงคำพูดของพ่อที่ว่าอาจจะไม่ได้พบกันอีกตลอดไป ในใจของสาวน้อยก็ยิ่งรู้สึกสับสนวุ่นวาย ราวกับกลัวว่าจะสูญเสียบางสิ่งบางอย่างไปตลอดกาล


## บทที่ 31 พ่อบุญธรรม

เมืองเฉิงโจวเป็นเมืองเกาะ ตั้งอยู่ในทะเลตะวันออก ล้อมรอบด้วยทะเลทั้งสี่ด้าน
ในขณะนี้ ในทะเลอันกว้างใหญ่ มีเรือลำใหญ่แล่นใบมา มุ่งหน้าไปยังทิศทางของเมืองเฉิงโจว
บนดาดฟ้าเรือใหญ่ มีร่างหลายร่าง ในนั้นมีกลุ่มคนสวมเกราะ เป็นกลุ่มอัศวิน มีสามร่างยืนอยู่ที่ขอบดาดฟ้า คนวัยกลางคนหนึ่งคน และชายหญิงวัยรุ่นสองคน
ชายวัยกลางคนมีรูปร่างหน้าตาน่าเกรงขาม บรรยากาศไม่ธรรมดา ชายหนุ่มข้างกายเขามีใบหน้าหล่อเหลา ในดวงตามีแววเจ้าเล่ห์อยู่ตลอดเวลา ส่วนหญิงสาวข้างกายเขาดูเย็นชาและหยิ่งผยอง แต่รูปร่างกลับเซ็กซี่มาก ชวนให้หลงใหล
"นี่คือเมืองเฉิงโจวหรือ?" ชายหนุ่มมองไปข้างหน้า พูดเบาๆ
"ใช่ เมืองเฉิงโจวเป็นเมืองเกาะในทะเลตะวันออก ในทะเลตะวันออกมีเมืองเกาะแบบนี้อยู่หลายแห่ง ดังนั้นจึงไม่โดดเด่น อาจจะเป็นไปได้ว่าคุณไม่เคยได้ยินมาก่อน" ชายวัยกลางคนพยักหน้าพูด
"ถ้าคุณไม่บอก จริงๆ แล้วผมก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่ว่า อย่างเขาที่เป็นบุคคลระดับจื้อสือ จริงๆ แล้วมาจากที่เล็กๆ แบบนี้เหรอ?" ชายหนุ่มส่ายหน้าพูด ดูเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อ แม้ว่าเขาจะหยิ่งผยองมาตลอด แต่เมื่อพูดถึงคำว่า 'เขา' ก็ยังอดใจไม่ไหวที่จะรู้สึกตื่นเต้น
"ข่าวน่าจะไม่ผิด สามารถหาร่องรอยบางอย่างได้จากประวัติศาสตร์ของเมืองตงไห่ของเรา แต่ไม่รู้ว่าเขาได้ทิ้งอะไรไว้ในเมืองเฉิงโจวบ้างหรือไม่" ชายวัยกลางคนพูด
"หวังว่าจะไม่มาเสียเที่ยวนะ" มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม ยากที่จะจินตนาการได้ว่า บุคคลที่โดดเด่นที่สุดในตงฟางเซินโจวตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา จะมาจากเมืองเกาะแห่งหนึ่ง
เย่ชิงตี้ ตำนานแห่งตงฟางเซินโจว ปกครองตงฟางเซินโจวร่วมกับจักรพรรดิตงฟางเป็นเวลาสามร้อยปี สิบห้าปีก่อนเขาเสียชีวิตอย่างกะทันหัน สาเหตุการเสียชีวิตยังคงเป็นปริศนาจนถึงทุกวันนี้ ไม่มีใครกล้าสืบสวนสาเหตุ คำว่าเย่ชิงตี้สามคำได้กลายเป็นคำต้องห้าม แต่ในเมืองตงไห่ กลับพบร่องรอยบางอย่างที่เขาทิ้งไว้ ยืนยันว่าเขาออกมาจากเมืองตงไห่ และสุดท้ายก็ชี้ไปที่เมืองเกาะในทะเลตะวันออก เมืองเฉิงโจว
เรือแล่นไปอย่างรวดเร็ว ค่อยๆ เข้าใกล้ชายฝั่ง เมืองเฉิงโจวค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้นในสายตา
ที่ชายฝั่ง มีบุคคลสำคัญหลายคนรออยู่ที่นั่น เจ้าเมือง และบุคคลสำคัญของกลุ่มบริษัทมู่หรง ดูเคารพนบนอบอย่างมาก
...
เมืองเฉิงโจวไม่รู้ว่าจะมีบุคคลสำคัญมาถึง เย่เฝยเทียนก็ไม่รู้เช่นกัน
เดินอยู่บนถนนที่คุ้นเคย บ้านเย่ค่อยๆ ปรากฏในสายตา ฝีเท้าของเขาเบาสบาย คิดถึงครอบครัว
"ฝูเทียนกลับมาแล้ว" ป้าขายขนมปังที่ริมถนนตะโกน
"สวัสดีป้าเซอ" เย่เฝยเทียนยิ้มบางๆ แล้วตะโกนทักทายคนแก่สองคนที่เล่นหมากรุกอยู่ไม่ไกล "สวัสดีลุงหวัง ปู่หยุน"
"ยังไงก็เป็นเจ้าหนูปากหวานนะเนี่ย ลูกสาวบ้านหลินอยู่บ้านนะ ปีนี้ก็จะสิบห้าแล้ว โตขึ้นมาสวยใสเชียว" ลุงหวังพูดยิ้มๆ
"ลุงหลิน เซียวชิงอยู่หรือเปล่าครับ" เย่เฝยเทียนหยุดเดินแล้วตะโกนถามผู้จัดการร้านสุราข้างๆ
"ไม่อยู่ๆ ฝูเทียนกลับมานานแล้วนะ รีบกลับไปดูบ้านเถอะ" ผู้จัดการยิ้มแหยๆ พลางจ้องลุงหวังตาขวาง
"พี่ฟู่เทียนกลับมาแล้วหรือ" มีเสียงใสๆ ดังมาจากในร้านสุรา
"ไอ้เด็กบ้า กลับไปทำงานเดี๋ยวนี้" ผู้จัดการด่าเสียงเบา เย่เฝยเทียนกะพริบตายิ้มแล้วเดินต่อไป โบกมือบอก "เซียวชิง วันหลังมาเล่นกันนะ"
หลังจากเขาจากไป ลุงหวังก็พูดกับผู้จัดการหลินว่า "น้องหลิน ฝูเทียนเป็นคุณชายตระกูลเย่นะ ที่มาเล่นกับลูกสาวเธอ เธอไม่ดีใจหรือไง"
"ลุง ไอ้ธิดาอสูรผสมโลกนั่นอายุแค่สิบกว่าก็ไม่เรียบร้อยแล้ว มีลูกสาวบ้านไหนที่ไม่โดนมันหลอกด้วยคำหวานๆ บ้าง ข้ากล้าหรือ" ผู้จัดการหลินบ่นหน้าเศร้า ลูกสาวบ้านไหนถ้าไปชอบไอ้ธิดาอสูรผสมโลกนั่นเข้า รับรองซวยแน่
เย่เฝยเทียนไม่รู้สึกอะไรแบบนั้นหรอก เดินผ่านถนนไปก็เห็นคฤหาสน์หลังหนึ่งอยู่ข้างหน้า มีตัวอักษร "เย่" สลักอยู่ด้านบน
หน้าคฤหาสน์มียามสองคน ข้างประตูมีร่างของชายผมสีเทาขาวหลังค่อมยืนอยู่ ดวงตาขุ่นมัวมองออกไปนอกประตู พอเห็นเย่เฝยเทียน ดวงตาขุ่นมัวนั้นก็เป็นประกายขึ้นมา
"พ่อบุญธรรม" เย่เฝยเทียนตะโกนเรียกตั้งแต่ยังไม่ถึง วิ่งเหยาะๆ มาที่หน้าประตู ถามว่า "พ่อบุญธรรมมาอยู่ตรงนี้ทำไมครับ"
ร่างนั้นดูไม่แก่เท่าไหร่ แต่เพราะผมสีเทาขาวและหลังค่อม จึงดูแก่มาก เขายิ้มพูดกับเย่เฝยเทียนว่า "ใกล้สิ้นปีแล้ว คิดว่าเจ้าน่าจะกลับมา ก็เลยมารอตรงนี้ เอ๊ะ แล้วทำไมไม่เห็นยู่เฉิงล่ะ"
"ยู่เฉิงไปทดสอบที่ภูเขาเทียนเหยาครับ" เย่เฝยเทียนเดินเข้าไปจับแขนชายชรา พูดว่า "พ่อบุญธรรม ผมเทาของพ่อเยอะขึ้นอีกแล้วนะ"
"ไม่เป็นไรๆ เห็นเจ้าโตขึ้นก็พอแล้ว สำหรับพ่อบุญธรรมแล้ว นี่คือเรื่องที่น่าภูมิใจที่สุดแล้ว" ชายผมขาวส่ายหน้ายิ้มพูด
"พ่อบุญธรรมพูดเหลวไหลอีกแล้ว" เย่เฝยเทียนรู้สึกงงๆ ที่พ่อบุญธรรมพูดคำว่า 'ภูมิใจ'
"ไม่ใช่เหลวไหลหรอก วันหนึ่งเจ้าจะเข้าใจคำพูดของพ่อบุญธรรม" ชายชรายิ้มพูด "ไปกันเถอะ กลับบ้าน"
"ครับ กลับบ้าน" เย่เฝยเทียนเดินอย่างกระฉับกระเฉง มาถึงลานบ้านก็เห็นเย่ ไป๋ฉวนพูดกับเขาว่า "ไอ้เด็กเลว ยังรู้จักกลับบ้านอีกหรอ นี่ก็ใกล้สิ้นปีแล้ว ไปทำร้ายจิตใจสาวๆ ที่ไหนมา"
เย่เฝยเทียนหน้าดำ พูดอย่างหงุดหงิดว่า "พ่อ ผมเพิ่งกลับมาเอง ให้ผมรู้สึกถึงความรักความห่วงใยของพ่อหน่อยไม่ได้หรือ"
"ไม่ต้องสนใจพ่อของเจ้าเลย ฝูเทียน ให้แม่ได้ดูเจ้าให้ชัดๆ หน่อย" สตรีงามสง่าคนหนึ่งเดินเข้ามา นั่นคือเย่โร่ว แม่ของเย่ฝูเทียน พ่อแม่ของเขามีนามสกุลเดียวกัน ว่ากันว่าแม่ของเขาเป็นคนต่างถิ่น พ่อของเขาพบเธอตอนออกเดินทางผจญภัย หลังจากมีเขาแล้วก็กลับบ้านเกิด
"เฮ้อ ไม่รู้ว่าใครบางคนมีดวงดีอะไร ถึงได้มีภรรยาที่ทั้งสวยทั้งดี" เย่ฝูเทียนมองเย่ ไป๋ฉวนแวบหนึ่งแล้วพูด
"ไอ้หนู เจ้าอยากโดนตีหรือไง ถ้ามีฝีมือก็ลองพาสะใภ้ที่ทั้งสวยทั้งดีกลับมาให้พ่อดูบ้างสิ" เย่ ไป๋ฉวนเดินไปข้างๆ เย่โร่วแล้วพูดอย่างภาคภูมิใจ
"ข้าไม่อยากทำต่างหาก ไม่งั้นมันก็เป็นเรื่องง่ายๆ นะ" เย่ฝูเทียนพูดอย่างไร้ยางอาย
"พี่ เจ้าโม้อีกแล้ว" ด้านนอก หญิงสาวสวยที่อายุน้อยกว่าเย่ฝูเทียนเล็กน้อยเดินเข้ามา มองเย่ฝูเทียนพร้อมรอยยิ้ม ข้างๆ เธอมีสตรีงามอีกคน นี่คือเย่อ โร่ง ป้าของเย่ฝูเทียนและลูกสาวของเธอ เย่อ เสี่ยวฉิน เย่อ เสี่ยวฉินใช้นามสกุลของแม่
ด้านหลังพวกเขา ยังมีร่างอีกสองคน ชายวัยกลางคนพาเด็กหนุ่มอายุราว 13 ปีมาด้วย นั่นคือเย่อ ตงหลิว ลุงของเย่ฝูเทียนและลูกชายของเขา เย่อ โหม่อ
"ลุง ป้า" เย่ฝูเทียนร้องเรียก จากนั้นก็มองหญิงสาวพร้อมรอยยิ้ม "เย่อ เสี่ยวฉิน คันตัวหรือไง"
เย่อ เสี่ยวฉินตกใจวิ่งไปซ่อนหลังเย่อ โร่ง พูดว่า "เจ้าจะมาทำลามกอีกแล้ว อาอยู่ตรงนี้นะ"
ทุกคนหัวเราะขึ้นมา เย่อ โหม่อเอาหัวน้อยๆ เข้ามาใกล้ พูดว่า "พี่ฝูเทียน อาบอกว่าตอนนี้พี่มีระดับพลังแรงกล้ามาก จริงหรือเปล่า"
"แน่นอน ตอนนี้พี่ของเจ้าฝึกทั้งศิลปะการต่อสู้และวิชาอาคม ระดับพลังใกล้จะถึงขอบเขตของศักดิ์ศรีแล้ว ที่โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวมีคนชื่นชมมากมาย" เย่ฝูเทียนยิ้มหยอกล้อเย่อ โหม่อ
เย่อ โหม่อมองเย่ฝูเทียนอย่างดูถูก พูดว่า "พูดแบบนี้ข้าเกือบจะเชื่อแล้ว"
"ข้าก็เชื่อ" เย่อ เสี่ยวฉินเห็นด้วย
"ฝูเทียน เจ้านี่ก็อย่าพูดเกินจริงเลย เมื่อไหร่จะพาสะใภ้สวยๆ กลับบ้านมาได้ก็ค่อยพูดเถอะ ระวังเด็กสาวตระกูลฟงคนนั้นให้ดีนะ ชิงซื่อทั้งสวยทั้งมีพรสวรรค์ ระวังจะโดนคนอื่นแย่งไปนะ" เย่อ โร่งยิ้มพูด
"ชิงซื่อ..." เย่ฝูเทียนยิ้มเจื่อนๆ ส่ายหน้า เมื่อเห็นสีหน้าของเขา ทุกคนก็เข้าใจทันที ไอ้หนูนี่ คงจีบไม่สำเร็จสินะ
"พอเถอะๆ นานๆ ทีครอบครัวจะได้อยู่พร้อมหน้ากัน กินไปคุยไป" เย่โร่วยิ้มพูด ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย บนโต๊ะอาหาร ทุกคนสนุกสนาน เสียงหัวเราะดังไม่ขาด บรรยากาศอบอุ่นเป็นพิเศษ
หลังอาหารเย็น ทุกคนแยกย้ายกันไป เย่ฝูเทียนขอกู่ฉินจากพ่อแล้วก็กลับไปที่ลานบ้านของตัวเอง ไม่นาน ในลานบ้านก็มีเสียงพิณไพเราะดังขึ้น ใต้แสงจันทร์ ดูเงียบสงบเป็นพิเศษ
วันรุ่งขึ้น ยู่เฉิงกลับมา เขาได้เข้าสู่ขอบเขตของศักดิ์ศรีในศาสตร์การต่อสู้แล้ว เย่ฝูเทียนดีใจมาก
พอกะพริบตาก็ถึงวันสุดท้ายของปีแล้ว ยามค่ำคืนมาเยือน แต่เมืองเฉิงโจวกลับสว่างไสวด้วยแสงไฟ คึกคักอย่างยิ่ง มีดอกไม้ไฟผุดขึ้นบนท้องฟ้าเหนือเมืองเฉิงโจวอย่างต่อเนื่อง
ที่บ้านเย่ ในลานบ้านหนึ่งมีเสียงพิณไพเราะ ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังดีดพิณอย่างสง่างาม ข้างๆ มีชายหนุ่มอีกคนนั่งฝึกฝนอยู่บนพื้น แต่ในตอนนี้ ยู่เฉิงกลับลืมตาขึ้นมองเย่เฝยเทียน
ราวกับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เสียงพิณค่อยๆ เงียบลง เย่เฝยเทียนเงยหน้าขึ้นมองพระจันทร์บนท้องฟ้า ไม่รู้ทำไมจิตใจจึงรู้สึกไม่สงบ
"ฝูเทียน" ข้างนอก ชายชราผมขาวเดินเข้ามา มองเย่เฝยเทียนแล้วพูดว่า "บทเพลงพิณนี้สามารถทำให้จิตใจสงบและมีสมาธิได้ แต่ดูเหมือนเจ้าจะมีเรื่องกังวล จิตใจวุ่นวาย เสียงพิณก็พลอยวุ่นวายไปด้วย"
"ข้าก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น" เย่เฝยเทียนยิ้มขื่นๆ พูด
"ในเสียงพิณแฝงไว้ด้วยความสุข ความคิดถึง และความเศร้าใจ ลูกเอ๋ย เจ้าโตเป็นผู้ใหญ่แล้วจริงๆ" ชายชราผมขาวพูดเบาๆ "เป็นลูกสาวบ้านไหนหรือ?"
"ท่านพ่อบุญธรรม" เย่เฝยเทียนรู้สึกประหลาดใจ มองไปทางยู่เฉิงที่อยู่ข้างๆ เห็นยู่เฉิงส่ายหัว เขาไม่ได้บอกเรื่องของเย่เฝยเทียนให้พ่อของเขารู้
"ที่แท้ก็มีคนที่คิดถึงจริงๆ หรือ?" เย่เฝยเทียนยิ้มขื่นๆ ส่ายหัว "ท่านพ่อบุญธรรม ข้าไม่ได้ตั้งใจเรียนหรือ ทำให้ท่านผิดหวัง"
"เจ้าเด็กโง่ นี่เป็นกระบวนการที่ต้องผ่านในการเติบโต ตั้งแต่โบราณมา วีรบุรุษมากมายเท่าไหร่ ใครจะหนีพ้นเรื่องชู้สาวได้" ชายชราผมขาวเดินมาข้างๆ เย่เฝยเทียน พูดอย่างอ่อนโยนว่า "พ่อไม่ได้คัดค้านการที่เจ้ามีความรัก แต่นางต้องคู่ควรกับความรู้สึกที่เจ้าทุ่มเทให้ เจ้าต้องจำไว้ว่า หญิงของเจ้า ในอนาคตจะต้องเป็นคนที่สามารถเป็นแม่แบบให้แก่ทั่วทั้งแผ่นดินได้"
เย่เฝยเทียนเงยหน้ามองชายชรา เขารู้ดีว่าพ่อบุญธรรมมีความคาดหวังสูงมากกับเขาตั้งแต่เด็ก สูงจนเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้
"ท่านพ่อบุญธรรม ข้ากลัวว่าในอนาคตข้าจะทำให้ท่านผิดหวัง" เย่เฝยเทียนพูดเบาๆ
"จงเชื่อมั่นในตัวเอง เหมือนที่พ่อเชื่อมั่นในตัวเจ้า" ชายชราตบไหล่ของเย่เฝยเทียนเบาๆ พูดว่า "ไปเถอะ ครอบครัวของเจ้ากำลังรอเจ้าอยู่ แขกจากตระกูลฟงก็มาแล้ว"
"ครับ ยู่เฉิง พวกเราไปด้วยกันเถอะ" เย่เฝยเทียนพูดกับยู่เฉิงที่อยู่ข้างๆ
"ให้ยู่เฉิงอยู่ที่นี่ ข้ามีเรื่องจะพูดกับเขา" ชายชราพูด
"ได้ครับ" เย่เฝยเทียนพยักหน้าแล้วออกจากลานบ้าน หลังจากที่เขาจากไป มีลมพัดมาจากนอกลาน ปิดประตูลาน ชายชรามองยู่เฉิงแล้วพูดว่า "ให้ข้าดูหน่อยว่าการฝึกฝนวิญญาณชะตากรรมของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง"
ยู่เฉิงลุกขึ้นยืน ใช้จิตสั่งการ ดวงตาของเขาพลันปล่อยแสงที่น่ากลัวออกมา บนร่างกาย มีพลังงานที่น่ากลัวไหลเวียน พลังลมปราณรอบๆ บริเวณคลุ้มคลั่งอย่างบ้าคลั่ง เกราะที่เหมือนกับเทพอสูรปรากฏขึ้นบนร่างกาย วิญญาณชะตากรรมปรากฏ ในขณะนี้ยู่เฉิงดูเหมือนกับเทพอสูร
"ได้แล้ว" ชายชราพยักหน้า ยู่เฉิงเก็บวิญญาณชะตากรรมกลับ สายตากลับมาเป็นปกติ
"ยู่เฉิง เจ้าต้องจำไว้ว่า เจ้าเป็นดาบที่แข็งแกร่งที่สุดและเป็นโล่ที่แข็งแกร่งที่สุดข้างกายฝูเทียนเสมอ วันหนึ่งในอนาคต ประวัติศาสตร์จะจารึกชื่อของเจ้าไว้" ชายชรากำชับอย่างจริงจัง ยู่เฉิงดูเหมือนจะเข้าใจแต่ไม่เข้าใจ แต่เขารู้ว่า เขาจะปกป้องชายหนุ่มคนนั้นตลอดไป ไม่ใช่เพียงเพราะคำพูดของพ่อเท่านั้น


## บทที่ 32 รักแรกแย้ม

ปลายปีในงานฉลองปีใหม่ ทุกคนในตระกูลเย่มากันพร้อมหน้า ครอบครัวของเฟิง รู่ไห่ก็มาด้วย แม้ว่าทั้งสองตระกูลจะเป็นเพื่อนกันมานาน แต่ปกติแล้วเฟิง รู่ไห่ไม่เคยมาฉลองปีใหม่ที่บ้านเย่ นี่เป็นครั้งแรก
"ป้ายเฟิง" เย่เฝยเทียนเรียกเฟิง รู่ไห่ จากนั้นก็นั่งลงระหว่างเย่อ เสี่ยวฉินและเย่อ โหม่อ
"พอผ่านคืนนี้ไปก็จะอายุ 16 แล้ว ฝูเทียนยิ่งหล่อขึ้นทุกวัน" เฟิง รู่ไห่เห็นเย่เฝยเทียนก็ชมออกมา เนื่องจากการฝึกฝน ตอนนี้เย่เฝยเทียนมีบุคลิกที่โดดเด่นกว่าเดิม รูปร่างได้สัดส่วนมากขึ้น ประกอบกับใบหน้าที่หล่อเหลา ทำให้มีลักษณะที่สง่างามและมีเสน่ห์
เฟิง ชิ้งซวีมองไปที่เย่เฝยเทียนด้วยดวงตาสวยงาม ในใจยังลืมภาพเหตุการณ์ที่โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวเมื่อหนึ่งเดือนก่อนไม่ได้ ภาพของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ท่ามกลางพายุหิมะอย่างงดงาม ก่อนหน้านี้เย่เฝยเทียนมักจะแหย่เธออยู่เสมอ เธอรู้สึกว่าเย่เฝยเทียนเหมือนจะอยู่ข้างๆ เธอตลอดเวลา แต่ตอนนี้ เขาอยู่ใกล้แต่กลับรู้สึกห่างไกล
ถ้าเรื่องนั้นไม่เกิดขึ้นตั้งแต่แรก จะดีกว่านี้ไหมนะ?
"ไอ้หนูนี่ก็แค่สืบทอดความหล่อจากฉันแค่สามส่วนเท่านั้นแหละ แต่ชิงซื่อตอนนี้สวยสง่าเหลือเกิน หน้าตาแบบนี้ ไม่รู้ว่าเป็นลูกแท้ๆ ของนายหรือเปล่า" เย่ ไป๋ฉวนมองไปที่เฟิง รู่ไห่พูด ทำให้เฟิง รู่ไห่จ้องเขาอย่างดุๆ
"พวกคุณอย่าเพิ่งชมลูกของกันและกันเลย ถ้าชอบก็จัดงานแต่งงานเลยสิ" เย่อ โร่งป้าของเย่เฝยเทียนพูดยิ้มๆ เย่เฝยเทียนทำหน้าตกใจ ส่วนเฟิง ชิ้งซวีดวงตาสวยวาบขึ้นด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเห็นสายตาของทุกคนมองมาที่เธอก็ก้มหน้าลงอย่างเขินอาย
เฟิง รู่ไห่มองไปที่เย่เฝยเทียน แล้วเย่อ โร่งก็พูดอีกว่า "พี่ชายฟงอย่าไปมองเขาเลย นิสัยของไอ้หนูนี่ฉันรู้ดี ถ้าชิงซื่อไม่มีปัญหา คืนนี้เขาจะยิ้มไม่หุบเลย"
"ใช่ๆ พี่ชายฉันชอบสาวสวยมากเลย" เย่อ เสี่ยวฉินช่วยเสริมคำพูดของแม่
"พี่ คุณโชคดีแล้ว" เย่อ โหม่อเด็กน้อยพูดเบาๆ เย่เฝยเทียนรู้สึกเหงื่อตก ไม่มีใครถามความเห็นเขาบ้างเลยหรือ?
"ชิงซื่อ หนูคิดยังไง?" เย่อ โร่งมองไปที่หญิงสาวที่ก้มหน้าอยู่ เฟิง ชิ้งซวีเงยหน้าขึ้น ใบหน้าแดงเรื่อ แอบมองเย่เฝยเทียนแวบหนึ่ง จากนั้นก็นึกถึงภาพที่เธอยืนเคียงข้างเย่เฝยเทียนท่ามกลางพายุหิมะในวันนั้น ทำให้รู้สึกผิดหวังขึ้นมาอีกครั้ง เธอส่ายหน้าแล้วพูดว่า "หนูไม่คู่ควรกับฝูเทียน"
นี่คือ การปฏิเสธ...
เย่อ โร่งรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แล้วก็ยิ้มพูดว่า "ไม่เป็นไรๆ พวกเธอยังเด็กอยู่ ยังมีเวลาสร้างความสัมพันธ์อีกมาก"
"เฮ้อ บินไปแล้ว" เย่อ เสี่ยวฉินกระซิบข้างหูเย่เฝยเทียน
"พี่ ไว้อาลัย" เย่อ โหม่อเข้ามากระซิบเบาๆ
"ต่อไปฝูเทียนต้องพยายามให้มากนะ อย่าให้ชิงซื่อดูถูก" ลุงของเย่เฝยเทียน เย่อ ตงหลิวก็พูดขึ้น ทุกคนคิดว่าเย่เฝยเทียนถูกปฏิเสธอย่างน่าอนาถ เย่เฝยเทียนรู้สึกเบื่อหน่าย ได้แต่พยักหน้ารับ ไม่พูดอะไร ปล่อยให้พวกคุณคิดไปเองเถอะ
ตอนนี้ มีเสียงฝีเท้าดังมา รักษาพระองค์คนหนึ่งของบ้านเย่เดินเข้ามา พูดว่า "ท่านเจ้านาย มีคนมาหาคุณชายอยู่ข้างนอกขอรับ"
"มาหาฉันหรือ?" เย่เฝยเทียนถามอย่างสงสัย
"ไปดูสิ" เย่ ไป๋ฉวนบอก
"ได้" เย่เฝยเทียนพยักหน้า แล้วเดินตามองครักษ์ออกไป หลังจากเขาออกไป เย่อ โร่งก็พูดขึ้นว่า "ชิงซื่อ เฝยเทียนโตมาด้วยกันกับเธอตั้งแต่เด็ก ให้เวลาเขาหน่อยนะ อย่าปิดโอกาสเขาทุกอย่างสิ"
เฟิง ชิ้งซวีรู้สึกอึดอัดใจ และสงสัยว่าใครมาหาเย่เฝยเทียน
เย่เฝยเทียนมาถึงหน้าบ้านเย่ ก็เห็นร่างงดงามยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เขากะพริบตาแล้วยิ้มกว้าง พูดว่า "คิดถึงฉันหรือ?"
ฮัว เจี๋ยหยูจ้องเขา แล้วพูดว่า "พ่อบอกว่าคืนนี้เมืองเฉิงโจวจะคึกคักมาก ให้ฉันออกมาเดินเล่น บังเอิญเห็นบ้านเย่ เลยถามว่าเป็นบ้านของนายหรือเปล่า ไม่คิดว่าจะบังเอิญขนาดนี้"
"ใช่ บังเอิญจริงๆ" เย่เฝยเทียนกะพริบตา มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยรอยยิ้มกึ่งเยาะหยัน รู้สึกอบอุ่นในใจ เจ้าเยาจิงนี่ปากแข็งจริง
"งั้นฉันไปเดินเล่นด้วยกันไหม?" เย่เฝยเทียนยิ้มถาม
"มาถึงหน้าบ้านนายแล้ว ไม่เชิญฉันเข้าไปนั่งหน่อยหรือ?" ฮัว เจี๋ยหยูเอียงหัวยิ้ม ท่าทางน่ารักจนใจละลาย
"อะ..." เย่เฝยเทียนรู้สึกตกใจ คืนวันตรุษจีนพาผู้หญิงมาบ้าน นี่คือ...พบพ่อแม่?
"ไม่อยากให้ฉันเข้าไปหรือ?" ฮัว เจี๋ยหยูเห็นเย่เฝยเทียนเหม่อลอยก็ยิ้มถาม
"ไม่ใช่อย่างนั้น สะใภ้ที่น่าเกลียดก็ต้องพบพ่อแม่สามีสักวัน กลัวอะไร" เย่เฝยเทียนยิ้ม แต่ฮัว เจี๋ยหยูกลับกะพริบตา สะใภ้ที่น่าเกลียด? เธอยิ้มแล้วเดินเข้าไปหา ยื่นมือเรียวบางออกมา
"สุภาพบุรุษใช้ปากไม่ใช้มือ" เย่เฝยเทียนรู้สึกเย็นวาบที่เอว รีบหันหลังหนี
"นายว่าใครน่าเกลียด..." ฮัว เจี๋ยหยูยิ้มแล้วตามไป
"โอเค สะใภ้ที่สวยได้ไหม" เย่เฝยเทียนหัวเราะ
"เย่เฝยเทียน..." เสียงของทั้งสองค่อยๆ ห่างออกไป ยามที่เฝ้าหน้าบ้านเย่มองหน้ากัน แล้วคนหนึ่งก็พูดด้วยสีหน้าชื่นชม "คุณชายเก่งจริงๆ"
"เก่งมาก" อีกคนก็ชื่นชมอย่างสุดซึ้ง ผู้หญิงสวยราวกับเซียนคนนี้ ถึงกับขอเข้าพบพ่อแม่เอง?
ชายหนุ่มควรจะไร้ยางอายแบบคุณชาย ถึงจะหลอกเซียนให้เข้าบ้านได้
สองคนเดินเคียงข้างกันไปยังสถานที่จัดงานเลี้ยง ฮัว เจี๋ยหยูถามเย่เฝยเทียนว่า "วันนี้ที่บ้านของคุณมีการรวมตัวของครอบครัวหรือ?"
"อืม งานเลี้ยงครอบครัว" เย่เฝยเทียนพยักหน้า ไม่นานทั้งสองก็มาถึงที่จัดงานเลี้ยง เมื่อผู้คนในงานเห็นเย่เฝยเทียนและฮัว เจี๋ยหยูเดินมาด้วยกัน ทุกคนก็เงียบลงทันที ต่างอึ้งกันไปหมด
"พี่สาวคนสวยจัง..." เย่อ โหม่อพึมพำเบาๆ
ดวงตาของเย่อ โร่งวาบขึ้น มองดูฮัว เจี๋ยหยูแล้วก็หันไปมองเฟิง ชิ้งซวี... เธอชนะขาดลอยเลย
เฟิง ชิ้งซวีแน่นอนว่าเห็นฮัว เจี๋ยหยูด้วย เธอไม่คิดเลยว่าฮัว เจี๋ยหยูจะปรากฏตัวที่บ้านของเย่เฝยเทียน และยังเป็นในวันแบบนี้ด้วย ดวงตางามฉายแววผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด เธอก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว มือน้อยๆ บีบชายกระโปรงแน่น
"ฝูเทียน ไม่แนะนำหน่อยหรือ?" เย่อ โร่งถามด้วยรอยยิ้ม
"ฮัว เจี๋ยหยู" เย่เฝยเทียนแนะนำ "เธอเป็น... ลูกสาวของอาจารย์ผม"
"ลูกสาวของอาจารย์?" ทุกคนมองเขาด้วยรอยยิ้ม ต่างส่งสายตา 'เข้าใจ' ให้กัน ส่วนฮัว เจี๋ยหยูใบหน้าเริ่มร้อนผ่าว มีความรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกต่อต้านความรู้สึกนี้ กลับรู้สึกดีใจนิดหน่อย
"ยืนโง่อยู่ทำไม รีบมานั่งสิ" เย่ ไป๋ฉวนรู้สึกตัว เขารู้จักฮัว เจี๋ยหยูอยู่แล้ว ตั้งแต่ข้อสอบใหญ่ของฤดูใบไม้ร่วงครั้งที่แล้วก็สงสัยความสัมพันธ์ของทั้งสอง ไม่คิดว่าไอ้หนูนี่จะเก่งขนาดนี้ สมแล้วที่เก่งกว่าพ่อ
เย่อ โหม่อกระโดดขึ้นเพื่อเปิดทางให้ เย่เฝยเทียนจึงนั่งลงข้างๆ ฮัว เจี๋ยหยู หลังจากที่เย่เฝยเทียนแนะนำเสร็จ ฮัว เจี๋ยหยูก็ทักทายเย่ ไป๋ฉวนและคนอื่นๆ อย่างหวานๆ ว่า "อา ป้า ลุง..."
เย่เฝยเทียนคิดในใจว่า เยาจิงคนนี้ไม่เคยหวานกับเขาแบบนี้เลย
"พี่ หลอกมาที่บ้านได้ยังไง?" เย่อ เสี่ยวฉินกระซิบถามเย่เฝยเทียนที่นั่งข้างๆ
"หน้าตา รู้มั้ย?" เย่เฝยเทียนยิ้มมองเย่อ เสี่ยวฉิน เย่อ เสี่ยวฉินมองเขาอย่างดูถูก แม้ว่าเย่เฝยเทียนจะหน้าตาดีก็จริง แต่ฮัว เจี๋ยหยูที่นั่งข้างๆ นั้นสวยเป็นเทพเลยทีเดียว เธอไม่เคยเห็นผู้หญิงที่สวยขนาดนี้มาก่อน
หลังจากฮัว เจี๋ยหยูนั่งลงแล้วก็นั่งเงียบๆ แต่บรรยากาศก็ยังคงแปลกๆ อยู่ ไม่นานเฟิง ชิ้งซวีก็พูดเบาๆ ว่า "พ่อคะ หนูทานเสร็จแล้ว เรากลับกันเถอะค่ะ"
"ได้" เฟิง รู่ไห่พยักหน้า จากนั้นพวกเขาก็ขอตัวกลับ เย่อ โร่งสังเกตเห็นชัดเจนว่าสายตาของเฟิง ชิ้งซวีหลบเลี่ยงตลอดเวลา เธอจึงเข้าใจทันที ที่แท้นั่นก็ไม่ใช่การปฏิเสธ
"พ่อ แม่ ผมกับเจี้ยเหยวขอออกไปเดินเล่นนะครับ" เย่เฝยเทียนเอ่ยขึ้น
"ไปเถอะ ดูแลเจี้ยเหยวดีๆ นะ" เย่ ไป๋ฉวนพยักหน้า
"ครับ ผมรู้" เย่เฝยเทียนตอบรับ จากนั้นก็ออกจากบ้านเย่ไปกับฮัว เจี๋ยหยู
พื้นฟ้าเหนือเมืองเฉิงโจวเต็มไปด้วยดอกไม้ไฟอันงดงาม โดยเฉพาะในบริเวณทะเลสาบชิงโจว มีผู้คนมากมายพายเรือในทะเลสาบ บ้างก็มากับครอบครัว บ้างก็มากับคนรัก และบางคนก็ยืนชมวิวสวยงามจากระเบียงร้านอาหารริมทะเลสาบ
"สวยจังเลย" ฮัว เจี๋ยหยูและเย่เฝยเทียนเดินมาถึงที่นี่ เธอมองดูทิวทัศน์สวยงามริมฝั่งและในทะเลสาบชิงโจวด้วยดวงตาเปล่งประกายด้วยความยินดี
"ทิวทัศน์สวยแค่ไหนก็ไม่สวยเท่าคน" เย่เฝยเทียนพูดเบาๆ ฮัว เจี๋ยหยูมองเขาด้วยสายตาดุๆ แต่ในใจกลับรู้สึกมีความสุขมาก ความสุขแบบนี้เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน
เด็กสาววัยสิบห้าสิบหกกำลังเริ่มรู้จักความรัก เธอรู้สึกเลือนรางว่านี่คงเป็นความรู้สึกของการตกหลุมรัก
ฮัว เจี๋ยหยูเดินชมไปรอบๆ มีคนเล่นทายปริศนาโคมไฟ มีคนแสดงมายากล เย่เฝยเทียนเดินตามหลังเธอตลอดเวลา มองดูรอยยิ้มงดงามบนใบหน้าของเด็กสาว ความกังวลที่มีมาหลายวันนี้ก็หายไปในพริบตา เขารู้แล้วว่าทำไมใจถึงไม่สงบในช่วงนี้ การอยู่ด้วยกันทุกวันคืนตลอดสามเดือน ทั้งหัวเราะและทะเลาะกัน ที่แท้ความรู้สึกก็ได้ก่อตัวขึ้นในใจโดยไม่รู้ตัว
ริมทะเลสาบชิงโจว ฮัว เจี๋ยหยูเห็นนักท่องเที่ยวมากมายปล่อยโคมไฟอธิษฐานลงในน้ำ เธอจึงทำตาม ถือโคมไฟอธิษฐานไว้ในมือแล้วปล่อยลงในน้ำ หลับตาอธิษฐาน
"เสร็จแล้ว" ฮัว เจี๋ยหยูลืมตาขึ้นแล้วพูดกับเย่เฝยเทียนที่อยู่ข้างๆ
"เธออธิษฐานว่าอะไร" เย่เฝยเทียนถาม
"ไม่บอกหรอก" ฮัว เจี๋ยหยูยิ้มบางๆ ตอบ เธอมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ดอกไม้ไฟกำลังบานสะพรั่งเต็มฟ้า แล้วพูดเบาๆ ว่า "ตอนนี้เราเป็นแฟนกันแล้วใช่ไหม"
"เอ่อ..." เย่เฝยเทียนตกใจ มองฮัว เจี๋ยหยูด้วยสายตาแปลกๆ
"เป็นแฟน...แบบไหนเหรอ" เย่เฝยเทียนกะพริบตาปริบๆ
ฮัว เจี๋ยหยูยังคงเงยหน้ามองท้องฟ้า ไม่ได้มองเย่เฝยเทียน แต่ในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา เย่เฝยเทียนก็รู้สึกว่ามีมือนุ่มๆ สัมผัสที่แขนของเขา ราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง
เย่เฝยเทียนยื่นมือออกไปจับมือเล็กๆ นั้นไว้ มุมปากของเด็กหนุ่มปรากฏรอยยิ้มสดใส
รู้สึกถึงความนุ่มนวลในฝ่ามือ เขาบีบมือเบาๆ ใบหน้าของฮัว เจี๋ยหยูขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอพูดเบาๆ ว่า "ก็...แบบนี้ไงคะ"
เย่เฝยเทียนหลับตาลงชั่วครู่แล้วลืมตาขึ้น เขาเงยหน้ามองดอกไม้ไฟบนท้องฟ้าเหมือนกับฮัว เจี๋ยหยู ทั้งสองยืนเคียงข้างกันริมทะเลสาบ จับมือกันไว้ ราวกับคู่รักที่แท้จริง
ที่แท้เยาจิงก็โง่และน่ารักขนาดนี้เลยเหรอ!
เวลาเหมือนหยุดนิ่ง ความเงียบบอกความหมายได้ดีกว่าคำพูด แม้เย่เฝยเทียนจะไม่ได้ตอบอะไร แต่บนใบหน้างดงามของฮัว เจี๋ยหยูก็ยังคงมีรอยยิ้มที่สวยที่สุด งดงามยิ่งกว่าดอกไม้ไฟเสียอีก


## บทที่ 33 การจากลา

สองฝั่งของทะเลสาบชิงโจวมีร้านอาหารที่ดีที่สุดในเมืองเฉิงโจว วิวทิวทัศน์ริมทะเลสาบงดงามราวกับภาพวาด
ในขณะนี้ ที่โต๊ะริมหน้าต่างในตำแหน่งที่ดีที่สุดของร้านอาหารแห่งหนึ่ง มีกลุ่มคนกำลังชมวิวอยู่
มู่หรง เชียว ก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย แต่เขาเป็นเพียงผู้ติดตามเท่านั้น คนอื่นๆ ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะล้วนมีสถานะสูงกว่าเขา
ตัวอย่างเช่น ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ในตำแหน่งสูงสุด เป็นบุคคลสำคัญจากเมืองตงไห่ ข้างๆ เขาคือเหวยเฟิง บุตรชายของเจ้าเมืองเฉิงโจว
"มู่หรง เชียว มีข่าวอะไรจากภูเขาเทียนเหยาบ้างหรือไม่" ชายหนุ่มจากเมืองตงไห่ถามมู่หรง เชียว
"คนของเรากำลังบุกเบิกเส้นทางในภูเขาเทียนเหยาอยู่ บ่ายวันนี้ส่งข่าวมาว่าพบพื้นที่ลึกลับแห่งหนึ่ง อาจซ่อนอะไรบางอย่างไว้" มู่หรง เชียวตอบอย่างนอบน้อม
"ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป คนที่ผมพามาคงจะต้องตายอยู่บนภูเขาเทียนเหยาหมด พวกคุณทั้งสองฝ่ายน่าจะส่งคนไปเพิ่มบ้างนะ" เซียฝานมองไปที่มู่หรง เชียวพูด
"ผมจะกลับไปเสนอกับท่านพ่อครับ" มู่หรง เชียวและเหวยเฟิงต่างพยักหน้ารับ
"อืม" เซียฝานพยักหน้า แล้วพูดกับมู่หรง เชียว: "หวังว่าคุณจะไม่ทำพลาดนะ"
"จักรพรรดิพระราชวังทุรกันดารเป็นอาจารย์น้องของบิดาผม เรื่องนั้นผมก็ได้ประสบด้วยตัวเอง ไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน บนภูเขาเทียนเหยาปรากฏร่างของมังกรจริงๆ" มู่หรง เชียวยืนยัน
"ดี" เซียฝานมองออกไปนอกหน้าต่าง ที่ริมทะเลสาบซึ่งเต็มไปด้วยดอกไม้ไฟอันงดงาม มีร่างสองร่างที่โดดเด่นเป็นพิเศษ เพราะหญิงสาวคนนั้นสวยเกินไป เขาชี้ไปที่นั่นและถาม: "พวกเขาเป็นใคร"
มู่หรง เชียวมองไปทางนั้น เมื่อเห็นร่างของทั้งสองคนชัดเจน สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นไม่ดีอย่างมาก
"ฮัว เจี๋ยหยู ธิดาของฮวาฟงหลิว ผู้แข็งแกร่งอันดับหนึ่งของเมืองเฉิงโจว เย่เฝยเทียน เคยเป็นศิษย์โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว ต่อมาทรยศออกไป เป็นศิษย์ของฮวาฟงหลิว" มู่หรง เชียวพูด
"ฮวาฟงหลิว?" ชายวัยกลางคนข้างๆ เซียฝานสายตาวาบ: "ปิศาจกีตาร์ฮวาฟงหลิว?"
"บิดาของผมได้ตรวจสอบแล้ว ในเมืองตงไห่ ฮวาฟงหลิวก็มีฉายาว่าปิศาจกีตาร์จริงๆ" มู่หรง เชียวพยักหน้า
"ถ้าอย่างนั้น นั่นก็คือฮวาฟงหลิวกับลูกสาวของเขาสินะ" ชายวัยกลางคนมีสีหน้าครุ่นคิด
"เป็นคนที่ถูกนักวาดศักดิ์สิทธิ์ทำลายพลังใช่ไหม" เซียฝานแสดงสีหน้าสนใจ ไม่คิดว่าจะได้พบกับบุคคลที่เคยมีชื่อเสียงในเมืองตงไห่ที่นี่
"ใช่" ชายวัยกลางคนข้างๆ พยักหน้า: "เด็กผู้หญิงคนนี้ก็ควรจะถือว่าเป็นคนของตระกูลนั้นแล้ว คุณไม่ควรมีความคิดอะไร ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจะยุ่งยากมาก"
เขารู้ว่าคุณชายคนนี้เป็นใคร จึงเตือนเขาอย่างจงใจ
"ผมรู้ขอบเขต ลงไปทักทายหน่อยดีกว่า" เซียฝานยิ้มแล้วลุกขึ้น เดินออกไปนอกร้านอาหาร ชายวัยกลางคนเดินตามหลังเขา กลุ่มคนลงจากร้านอาหารแล้วเดินไปทางเย่เฝยเทียนและฮัว เจี๋ยหยู
เย่เฝยเทียนและฮัว เจี๋ยหยูกำลังเพลิดเพลินกับภาพอันงดงามนี้อย่างสงบ แต่ราวกับรู้สึกถึงบางสิ่ง พวกเขาหันกลับไปพร้อมกัน ก็เห็นกลุ่มคนเดินมาทางพวกเขา เมื่อเห็นมู่หรง เชียวอยู่ในกลุ่มคน ดวงตาของเย่เฝยเทียนก็วาบขึ้นด้วยประกายแปลกๆ
"คุณเจี้ยเหยว ผมชื่อเซียฝานจากเมืองตงไห่" เซียฝานหยุดเดินตรงหน้าฮัว เจี๋ยหยู ดวงตาที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ของเขาเผยความชื่นชมอย่างไม่ปิดบัง หญิงสาวตรงหน้าเขานั้นงดงามเกินกว่าหญิงใดที่เขาเคยพบมา
"มีธุระอะไรหรือ?" ฮัว เจี๋ยหยูถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"ผมชื่นชมปิศาจกีตาร์มานาน แต่ไม่เคยมีโอกาสได้พบ วันนี้ได้พบคุณเจี้ยเหยวที่นี่ ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง จึงขอรบกวนมาทักทาย ไม่ทราบว่าคุณเจี้ยเหยวจะให้เกียรติไปนั่งดื่มชาที่ร้านอาหารด้วยกันไหมครับ?" เซียฝานยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่เย่เฝยเทียนกลับขมวดคิ้ว เซียฝานคนนี้ทำเหมือนเขาไม่มีตัวตนเลย
"ไม่ไปค่ะ" ฮัว เจี๋ยหยูตอบพร้อมรอยยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่แฝงความห่างเหิน
คนรอบข้างเซียฝานต่างขมวดคิ้ว ช่างไม่ให้เกียรติเลยจริงๆ
"ขอโทษที่รบกวน" เซียฝานนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม จากนั้นก็หมุนตัวเดินจากไป แต่ในจังหวะที่เขาหันหลัง รอยยิ้มในดวงตาก็หายไปทันที แววตาเย็นชาวาบผ่าน
"ช่างน่าหงุดหงิดจริงๆ" เย่เฝยเทียนพูดอย่างอารมณ์เสีย ยื่นมือออกไปราวกับจะคว้าอะไรบางอย่าง
"จะทำอะไรน่ะ?" ฮัว เจี๋ยหยูหลบมือพร้อมยิ้มมองเย่เฝยเทียน
"ก็บอกว่าจะยืนยันความสัมพันธ์กันไง" เย่เฝยเทียนพูดอย่างไร้เดียงสา
"ใช่ไหมล่ะ ก็ยืนยันความสัมพันธ์กันแล้วไม่ใช่เหรอ" รอยยิ้มของฮัว เจี๋ยหยูดูซุกซน
"เยาจิง เธอทำแบบนี้ได้ยังไง?" เย่เฝยเทียนบ่นอย่างน้อยใจ ยืนยันความสัมพันธ์แล้วก็แตะต้องไม่ได้เลยหรือ?
"ฉันทำยังไงเหรอ?" ฮัว เจี๋ยหยูยิ้มมองเขา "ในเมื่อยืนยันความสัมพันธ์กันแล้ว ต่อไปห้ามไปยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นนะ แล้วก็ ไม่ว่าฉันจะอยู่ที่ไหน ก็ต้องมาหาฉันด้วย"
"ไม่ได้ ความสัมพันธ์ยังไม่ถึงขั้นนั้น" เย่เฝยเทียนรู้สึกเหมือนโดนหลอก
"ลองดูสิ พ่อบอกว่าเธอไม่เชื่อถือได้ ให้ฉันรีบกลับบ้าน ฉันต้องไปแล้ว" ฮัว เจี๋ยหยูจ้องมองเย่เฝยเทียน ในดวงตางามแฝงความอาลัย พรุ่งนี้ อาจต้องจากกันแล้วสินะ ถ้าเขาไม่ได้เจอเธอ จะโกรธเธอไหม?
เย่เฝยเทียนมองเธออย่างน้อยใจ เมื่อเห็นสีหน้าของเย่เฝยเทียน ฮัว เจี๋ยหยูก็รู้สึกสงสาร จึงยื่นมือเรียวงามออกไปตรงหน้าเย่เฝยเทียน
แต่เย่เฝยเทียนกลับไม่จับมือเธอ ยังคงมองเธออยู่ แล้วพูดว่า "จะจากไปแล้วหรือ?"
ดวงตาของฮัว เจี๋ยหยูหรี่ลง คำว่า 'จากไป' ในปากของเย่เฝยเทียน ดูเหมือนจะไม่ได้หมายถึงแค่การแยกจากกันในตอนนี้
"หลังจากตกหลุมรักก็จากไปโดยไม่บอกลา แล้วก็เริ่มการเดินทางอันยาวนานเพื่อตามหารัก บทละครน้ำเน่าแบบนี้มาอยู่กับฉัน เธอไม่คิดว่ามันไม่ยุติธรรมและโหดร้ายกับฉันเกินไปหรือ?" เย่เฝยเทียนจ้องมองฮัว เจี๋ยหยู หลังจากอยู่ด้วยกันมาหลายเดือน เขาจะไม่รู้นิสัยของเยาจิงได้อย่างไร ถึงแม้จะชอบเขา เธอก็คงไม่กล้าแสดงออกขนาดนี้ เมื่อรวมกับคำพูดก่อนหน้านี้ เย่เฝยเทียนจึงเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ในดวงตาของฮัว เจี๋ยหยูมีแววเศร้า เธอก้มหน้าลง ดวงตาแดงเรื่อ ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร
"แล้วเธอจะให้ฉันทำยังไงล่ะ?" ฮัว เจี๋ยหยูพูดเสียงเบา เงยหน้าขึ้น ไม่หลบสายตา จ้องมองเย่เฝยเทียน
เมื่อเห็นใบหน้างดงามไร้ที่ติและสายตาน่าสงสารตรงหน้า หัวใจของเย่เฝยเทียนก็ละลายทันที เขาพูดอย่างหงุดหงิดว่า "ก็น้ำเน่าก็น้ำเน่าสิ ใครใช้ให้ฉันไปหลงรักเยาจิงล่ะ"
พลังทำลายล้างของสาวสวยก็แรงขนาดนี้แหละ...
ฮัว เจี๋ยหยู ได้ยินคำพูดของเย่เฝยเทียนก็ยิ้มอย่างสดใส รู้สึกดีในใจอย่างยิ่ง เห็นสีหน้าเศร้าๆ ของเย่เฝยเทียน จึงพูดเบาๆ ว่า "โอเค งั้นฉันจะชดเชยให้นะ ไม่งั้น คืนนี้ฉันไม่กลับแล้ว อยู่เป็นเพื่อนคุณตลอดคืนเลยนะ?"
"อ๊ะ...แบบนี้จะเร็วเกินไปหรือเปล่า?" ดวงตาของเย่เฝยเทียนเป็นประกายขึ้นมาทันที คืนนี้ อยู่เป็นเพื่อนเขา?
เห็นสีหน้าลามกของเย่เฝยเทียน ฮัว เจี๋ยหยู ก็เหยียบเท้าเย่เฝยเทียนอย่างแรง "คุณคิดอะไรอยู่ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น"
"แบบไหนล่ะ?" เย่เฝยเทียนกะพริบตาปริบๆ
"คุณ...ฉันเปลี่ยนใจแล้ว" ฮัว เจี๋ยหยู หมุนตัว แต่แขนถูกเย่เฝยเทียนจับไว้ เห็นเย่เฝยเทียนพูดเสียงอ่อนโยนว่า "ฉันไปส่งคุณกลับนะ"
"อืม" ฮัว เจี๋ยหยู พยักหน้าเบาๆ ครั้งนี้เธอไม่ได้สะบัดแขนออก ปล่อยให้เย่เฝยเทียนจับมือไว้
"เราไปนั่งเรือกันก่อนนะ" เย่เฝยเทียนพูด ฮัว เจี๋ยหยู พยักหน้าเบาๆ จากนั้นทั้งสองก็ขึ้นเรือเล็กลำหนึ่งแล่นไปตามทะเลสาบชิงไห่
ในทะเลสาบชิงไห่มีเรือเล็กมากมาย น้ำในทะเลสาบระยิบระยับ ดอกไม้ไฟบนท้องฟ้ายังคงบานสะพรั่ง หนุ่มสาวนั่งเคียงกันที่หัวเรือ ราวกับภาพวาด บางครั้งมีนักท่องเที่ยวมองมาด้วยความอิจฉา
ตอนนี้ มีเรือท่องเที่ยวอีกลำหนึ่งแล่นสวนมา มีคนหลายคนยืนอยู่ที่หัวเรือ สองคนในนั้นเห็นเย่เฝยเทียนกับฮัว เจี๋ยหยู ก็ชะงักไป
"ขุนพลคุน พี่สาว" เย่เฝยเทียนร้องทัก
ฉินฉวี แต่งตัวเรียบง่าย ราวกับคนธรรมดาที่พาครอบครัวมาฉลองปีใหม่ เห็นภาพที่เหมือนในภาพวาด เขาก็ชูนิ้วโป้งให้เย่เฝยเทียน
"โรแมนติกจังเลยนะ" ฉินอี้ พูดยิ้มๆ
เย่เฝยเทียนหัวเราะเขินๆ ราวกับทำเรื่องไม่ดีอะไรสักอย่าง เรือแล่นสวนกันผ่านไป มีเสียงข้างๆ พูดว่า "รูปร่างพี่สาวดีจังเลยนะ"
"อืม" เย่เฝยเทียนพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็พบว่าไม่ถูกต้อง เห็นฮัว เจี๋ยหยู กำลังยิ้มมองเขาอยู่
"แต่ฉันยังชอบเยาจิงมากกว่า" เย่เฝยเทียนรีบพูดทันที
"ฮึ" ฮัว เจี๋ยหยู แสร้งทำเสียงขุ่นเคือง มองไปข้างหน้า จากนั้นก็รู้สึกว่ามีมือปีศาจกำลังเอื้อมมาที่เอวเธอ โอบรอบเบาๆ ร่างกายของฮัว เจี๋ยหยู สั่นเล็กน้อย แต่ก็ปล่อยให้เย่เฝยเทียนทำ ร่างกายเอนเล็กน้อย ศีรษะพิงไหล่ของเย่เฝยเทียน
ช่วงเวลานี้ เงียบสงบและงดงาม ระยะห่างระหว่างหัวใจสองดวงดูเหมือนจะใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
กลับถึงคฤหาสน์ของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวตอนดึกแล้ว เมื่อเทียบกับความคึกคักของเมืองเฉิงโจว โรงเรียนดูเงียบสงบเป็นพิเศษ ฮวาฟงหลิวหลับไปแล้ว
เดินเข้าห้องอย่างเงียบๆ ฮัว เจี๋ยหยู พบว่าเย่เฝยเทียนเดินตามเธอเข้ามาในห้องนอน ใบหน้าจึงแดงเรื่อเล็กน้อย
"คุณจะไม่ไล่ผมกลับดึกๆ แบบนี้ใช่ไหม ตอนกลางคืนไม่ปลอดภัยนะ" เย่เฝยเทียนรีบพูดก่อนที่ฮัว เจี๋ยหยู จะพูดอะไร เห็นฮัว เจี๋ยหยู จ้องเขาอยู่ก็พูดต่อว่า "คุณใจร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ?"
"ห้องของเธอเองล่ะ" ฮัว เจี๋ยหยูมองไอ้คนไร้ยางอายคนนี้
"พรุ่งนี้เธอจะจากไปแล้วหรือ ฉันอยากมองเธออีกสักหน่อย ไม่งั้นไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้เห็นเธออีก" เย่เฝยเทียนพูดเสียงนุ่มนวล แม้จะรู้ว่าเป็นคำหวานหู แต่ฮัว เจี๋ยหยูก็อดใจอ่อนไม่ได้ จ้องเขาอย่างโกรธๆ วันนี้ก็ขอชดเชยให้เขาแล้วกัน
เดินไปที่ข้างเตียง ถอดเสื้อนอกออก เผยให้เห็นเส้นสายอันงดงาม ดวงตาของเย่เฝยเทียนเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็เห็นฮัว เจี๋ยหยูยิ้มมองเขาพลางพูดว่า "รูปร่างดีไหม"
"สมบูรณ์แบบ" เย่เฝยเทียนรู้สึกร้อนขึ้นมาเล็กน้อย
ฮัว เจี๋ยหยูยิ้มอย่างภาคภูมิใจ จากนั้นก็มุดเข้าไปในผ้าห่มทันที หันหลังให้เขา ใบหน้าน้อยๆ แดงเรื่อ
"จริงๆ เลย เยาจิงตัวน้อยที่ชอบแกล้งคน" เย่เฝยเทียนรู้สึกหงุดหงิด ผู้หญิงนี่ช่างจำแค้นจริงๆ...
"เธอทำแบบนี้ฉันก็มองไม่เห็นเธอสิ" เย่เฝยเทียนพูดขึ้นอีก ฮัว เจี๋ยหยูไม่สนใจเขา แต่หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็ค่อยๆ หันมาเผชิญหน้ากับเขาอย่างช้าๆ พูดว่า "อยู่ตรงนั้นแหละ ห้ามเข้ามาใกล้"
พูดจบ เธอก็ค่อยๆ หลับตาลงเข้านอน
เย่เฝยเทียนชื่นชมใบหน้างดงามที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมอย่างเงียบๆ รู้สึกถึงความอบอุ่นจางๆ
ราวกับว่าผ่านไปนานมาก เมื่อฮัว เจี๋ยหยูลืมตาขึ้น ก็พบว่าเย่เฝยเทียนยังคงมองเธออยู่ เธอจึงพูดเบาๆ ว่า "ฉันนอนไม่หลับ"
"ฉันจะไปเล่นพิณให้เธอฟัง" เย่เฝยเทียนพูดเสียงนุ่มนวล จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินออกไป ไม่นานก็มีเสียงพิณดังขึ้นจากข้างนอก
สงบ ผ่อนคลาย
เสียงเพลงไพเราะอ่อนหวาน ราวกับแฝงไว้ด้วยความรักที่คลุมเครือ และความเศร้าของการจากลา
ฮัว เจี๋ยหยูหลับตาลง ค่อยๆ หลับไป แต่โดยไม่รู้ตัว น้ำตาสองสายไหลออกมาจากดวงตางาม แต่ใบหน้างดงามของเธอยังคงมีรอยยิ้มอยู่
ที่แท้ นี่คือรสชาติของความรักหรือ
ความอบอุ่นของรักแรก ความตื่นเต้นของการจับมือ ความเศร้าของการจากลา สัมผัสถึงหัวใจ
...
เช้าวันแรกของปีที่ 10,000 ตามปฏิทินเซินโจว
มีนกอินทรีสีดำลงมาที่โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว มาถึงนอกคฤหาสน์ของฮวาฟงหลิวและรออยู่ ในคฤหาสน์ ฮัว เจี๋ยหยูอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย สวมชุดคลุมยาวสีเขียว ราวกับเซียนซื่อที่ลงมาจากสวรรค์ บนใบหน้าของเธอมีรอยยิ้มตลอดเวลา งดงามจนไม่อาจบรรยายได้
เดินมาที่ประตูคฤหาสน์ หันกลับมายิ้มให้ เห็นชายหนุ่มยังคงดีดพิณอยู่ ดวงตาใสแจ๋วมองมาที่ร่างของเธอ ทั้งสองมองตากันและยิ้มให้กัน ราวกับเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูดอะไร
ไม่มีคำสาบานที่ยิ่งใหญ่ ไม่มีคำสัญญาที่จะรักกันจนกว่าทะเลจะแห้งและหินจะผุกร่อน มีเพียงรอยยิ้ม จากนั้นหญิงสาวก็จากไปอย่างสง่างาม ขึ้นไปบนนกอินทรีสีดำ บินขึ้นสู่ท้องฟ้า ไม่นานก็กลายเป็นจุดดำและหายลับไป
เสียงพิณของชายหนุ่มยังคงดังต่อไป ข้างๆ มีร่างในชุดขาวที่หล่อเหลายืนอยู่อย่างเงียบๆ ราวกับภาพวาด


## บทที่ 34 วิกฤตเมืองฉิงโจว

เสียงพิณดังกังวานยาวนาน กว่าจะหยุดลงก็ผ่านไปนาน เย่เฝยเทียนถอนหายใจ ราวกับรู้สึกเศร้าอย่างยิ่ง เยาจิงจากไปแล้ว ทำให้รู้สึกว่างเปล่า
"อย่าแกล้งทำเลย เมืองเฉิงโจวก็เป็นของเมืองตงไห่อยู่แล้ว เมืองตงไห่ก็เป็นเมืองหลวงของเมืองตงไห่ ข้ามทะเลไปก็ถึงได้โดยตรง ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าไม่รู้" ฮวาฟงหลิวมองศิษย์ข้างๆ แล้วพูดว่า "เจ้าก็คิดจะออกเดินทางตั้งแต่เข้าสู่ระดับเกียรติยศอยู่แล้ว ด้วยความเร็วในการฝึกฝนของเจ้า อย่างมากก็แค่ไม่กี่เดือนเท่านั้น อย่าบอกข้าว่าเจ้าไม่มีความคิดอะไรเลย"
"เอ่อ..." เย่เฝยเทียนกะพริบตามองฮวาฟงหลิวแล้วพูดว่า "อาจารย์รู้อยู่แล้ว จะให้ข้าเก็บหน้าไว้หน่อยไม่ได้หรือ ท่านเปิดโปงแบบนี้ทำให้ข้าดูไม่จริงใจเลย"
"เมื่อคืนหลอกไปถึงขั้นไหนแล้ว?" ฮวาฟงหลิวมองเย่เฝยเทียนด้วยสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม
เย่เฝยเทียนหน้าดำ รู้สึกกดดันมาก ในที่สุดก็เข้าใจความแตกต่างระหว่างอาจารย์กับ 'พ่อตา' แล้ว การเปลี่ยนสีหน้านี้ เร็วเกินไปแล้ว
เห็นท่าทางลำบากใจของเย่เฝยเทียน ฮวาฟงหลิวยิ้มแล้วพูดว่า "พอเถอะ ต่อไปก็ตั้งใจฝึกฝนที่นี่ จนกว่าจะถึงขอบเขตของศักดิ์ศรี"
"ครับ พ่อตาท่าน" เย่เฝยเทียนกะพริบตา เข้าใจในทันที...นี่คือการดูแลแทนเยาจิงสินะ ดูเหมือนว่าถ้าไม่ฝึกฝนจนถึงขอบเขตของศักดิ์ศรีก็จะไม่มีอิสรภาพ น่าสงสารจริงๆ
"ปากหวานจริงๆ" ฮวาฟงหลิวยิ้มมองคนตรงหน้าแล้วพูดว่า "วันเหล่านี้พอดีเรียนชินจื่อเหล่านั้นให้ได้ ข้าจะสอนเจ้าเอง"
"ครับ" เย่เฝยเทียนพยักหน้า คำพูดของพ่อตาท่าน จะกล้าไม่ฟังได้อย่างไร
เวลาผ่านไปทีละวัน ศิษย์โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวต่างกลับมาฝึกฝนที่โรงเรียน ยู่เฉิงก็มาหาที่นี่ บางครั้งเย่เฝยเทียนก็ไปทดสอบที่ภูเขาเทียนเหยากับยู่เฉิง บางครั้งก็ฝึกฝนในลานด้านข้าง หรือฝึกชินจื่อ
วันนี้ เย่เฝยเทียนนั่งหลับตาฝึกฝนในติงไถ จู่ๆ ก็รู้สึกบางอย่าง จิตใจสั่นไหวเล็กน้อย พลังลมปราณไฟในฟ้าดินราวกับกลายเป็นรูปธรรม เปล่งแสงสีแดงเพลิง
แสงอาทิตย์ส่องลงมาบนตัว เย่เฝยเทียนใช้วิธีการสมาธิมหาอิสระ รับรู้ถึงพลังลมปราณมหาศาลในฟ้าดิน จากนั้น เปลวไฟมากมายก็ไหลมา ไม่ใช่พลังลมปราณไฟอีกต่อไป แต่เป็นโลกแห่งเปลวไฟ ล้อมรอบร่างกายของเย่เฝยเทียน
"พลังลมปราณกลายเป็นรูปธรรม" ไม่ไกลออกไป ฮวาฟงหลิวกำลังเดินมาทางนี้พอดี เห็นสภาพรอบตัวเย่เฝยเทียนก็อดยิ้มไม่ได้
เย่เฝยเทียนลืมตาขึ้น หัวเราะเบาๆ พูดว่า "พ่อมดเข้าสู่ขอบเขตของศักดิ์ศรีแล้ว"
"อาจารย์" เห็นฮวาฟงหลิวเดินมา เย่เฝยเทียนยิ้มเรียก
"ต่อไปก็รอให้เจ้าหักล้างจักรวาลในศาสตร์การต่อสู้" ฮวาฟงหลิวกล่าวพร้อมรอยยิ้ม จากนั้นก็ส่งจดหมายฉบับหนึ่งให้เย่เฝยเทียน "จดหมายจากเจี้ยเหยว ส่งมาให้เจ้า"
"จดหมายจากเยาจิงหรือ?" สายตาของเย่เฝยเทียนวาบขึ้น เขารับจดหมายมาแล้วเปิดอ่าน
ในจดหมายเขียนว่า "ไอ้บ้ากาม ตอนที่ข้าไม่อยู่ห้ามเจ้าพูดจาหวานหูกับผู้หญิงคนอื่นนะ ครั้งนี้ที่จากไปอย่างรีบร้อนรู้ว่าทำให้เจ้าเสียใจ แต่ข้าสัญญากับเจ้าว่า เมื่อเจ้ามาถึงเมืองตงไห่ ข้าจะชดเชยให้เจ้าอย่างดีเลยล่ะ"
"ชดเชยอย่างดีเลยหรือ?" ดวงตาของเย่เฝยเทียนเป็นประกายวาบ ในสมองผุดภาพใบหน้างดงามของเยาจิงและเส้นโค้งอันงดงามในคืนนั้น เขาคิดว่าจะออกเดินทางตอนนี้เลยดีไหม?
เยาจิงคนนี้ เข้าใจตัวเองดีจริงๆ การยั่วยวนแบบนี้ ทนไม่ไหวเลย!
"จะตอบจดหมายว่าอย่างไร?" ฮวาฟงหลิวมองเย่เฝยเทียนพร้อมรอยยิ้ม
"อาจารย์ ท่านไม่ได้แอบอ่านใช่ไหม?" เย่เฝยเทียนเงยหน้ามองสายตาของฮวาฟงหลิว เขาจ้องตาอาจารย์พลางถาม ด้านนอกจดหมายเขียนไว้ว่าถึงฝูเทียนเท่านั้น
"ไอ้...เจ้าคิดแบบนั้นกับอาจารย์ได้อย่างไร?" ฮวาฟงหลิวพูดอย่างจริงจัง
เย่เฝยเทียนมองเขาอย่างสงสัย สายตาเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ
"นกส่งสารยังอยู่ ถ้าเจ้าไม่พูดข้าก็จะปล่อยมันไปแล้วนะ" ฮวาฟงหลิวเปลี่ยนเรื่อง เย่เฝยเทียนรู้สึกหงุดหงิด ช่างไร้ยางอายเหลือเกิน...
"ก็บอกว่า เยาจิง รอข้า อาจารย์ช่วยตอบให้ข้าเถอะ" เย่เฝยเทียนพูดอย่างตรงไปตรงมา มีพ่อตาท่านคอยดูอยู่ เขาไม่กล้าตอบอะไรมากไปกว่านี้ ถ้าตรงเกินไป...
"ได้" ฮวาฟงหลิวยิ้มแล้วเดินจากไป ภาพลักษณ์อันยิ่งใหญ่ของเขาในใจเย่เฝยเทียนค่อยๆ พังทลายลงโดยไม่รู้ตัว
"ตึง ตึง..." ด้านนอก มีเสียงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงดังมา เย่เฝยเทียนรู้สึกว่าพื้นดินสั่นไหวเล็กน้อย ครู่ต่อมา เขาก็เห็นร่างหนึ่งวิ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว เสียงดังสนั่นหนึ่ง เท้าของยู่เฉิงเหยียบลงบนพื้น พื้นดินถึงกับแตกเป็นรอยแยก
"เกิดอะไรขึ้น?" เย่เฝยเทียนเห็นยู่เฉิงเป็นเช่นนี้ ก็รู้ว่าต้องมีเหตุผล
"มีกองทัพสัตว์ประหลาดบุกมา" ยู่เฉิงบอกเย่เฝยเทียน
เย่เฝยเทียนสายตาพลันวาบไปด้วยแววตาคมกริบอย่างยิ่ง บันทึกประวัติศาสตร์กล่าวว่า ในประวัติศาสตร์ของเมืองเฉิงโจวเคยเกิดคลื่นสัตว์ประหลาดหลายครั้ง แต่ละครั้งเกือบจะนำหายนะมาสู่เมืองเฉิงโจว ผู้คนมากมายเสียชีวิต จนกระทั่งเมื่อสามร้อยปีก่อนที่แผ่นดินรวมเป็นหนึ่ง โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวถูกสร้างขึ้นที่เชิงเขาเทียนเหยาก็เพื่อป้องกันสัตว์ประหลาดนั่นเอง แต่โชคดีที่ในช่วงสามร้อยปีที่ผ่านมา เมืองเฉิงโจวไม่เคยเกิดคลื่นสัตว์ประหลาดอีกเลย จนทำให้หลายคนค่อยๆ ลืมมันไป
ฮวาฟงหลิวร่างกายวูบหายไปแล้วมาปรากฏที่นี่ สายตามองไปที่ยู่เฉิง: "ยู่เฉิง เจ้าแน่ใจหรือ?"
"อืม" ยู่เฉิงพยักหน้าอย่างจริงจัง: "และอาจจะเป็นการกระทำของมนุษย์ด้วย ข้าเห็นผู้แข็งแกร่งระดับภาพบุคลิกขับไล่สัตว์ประหลาด"
"การกระทำของมนุษย์?" ใบหน้าของฮวาฟงหลิวและเย่เฝยเทียนดูแย่มาก หากเป็นการกระทำของมนุษย์ก็เป็นอาชญากรรมร้ายแรงที่สุด ถ้าฝูงสัตว์ประหลาดบนภูเขาเทียนเหยาบุกออกมา ไม่รู้ว่าจะมีคนตายอย่างทารุณเท่าไหร่
"ข้าจะไปแจ้งโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว ฝูเทียน เจ้าไปหาลูกสาวของขุนพลฉิน" ฮวาฟงหลิวกล่าว
เย่เฝยเทียนพยักหน้า ขุนพลคุนควบคุมกองทัพมังกรดำอยู่ในมือ เป็นพ่อมดผู้ปกป้องของเมืองเฉิงโจว ต่อต้านการรุกรานจากภายนอก แต่ถ้าเกิดคลื่นสัตว์ประหลาด จำเป็นต้องอาศัยกำลังของกองทัพมังกรดำแน่นอน
ส่วนจวนเมืองหลวงกลับไม่น่าเชื่อถือเท่า เจ้าเมืองเป็นคนนอก ได้รับการแต่งตั้งจากเมืองตงไห่ ไม่ใช่คนที่อาศัยอยู่ในเมืองเฉิงโจวมาหลายชั่วอายุคน อาจจะจากไปเมื่อไหร่ก็ได้
ร่างของฮวาฟงหลิววูบหายไป ออกจากที่นี่ไปทันที
"พวกเราไป" เย่เฝยเทียนพูดกับยู่เฉิง ทั้งสองคนออกจากคฤหาสน์ เดินไปทางที่อยู่ของอัศวินเมืองเฉิงโจว
ศิษย์อย่างเป็นทางการและศิษย์นอกประตูของเมืองเฉิงโจวอยู่ในพื้นที่ต่างกัน พระราชวังศาสตร์การต่อสู้และโรงเรียนเวทมนตร์ก็มีสถานที่ฝึกฝนของตัวเองแยกกันด้วย
พระราชวังศาสตร์การต่อสู้ตั้งอยู่บนไหล่เขา เย่เฝยเทียนและยู่เฉิงมาถึงที่นี่ก็ดึงดูดความสนใจของหลายคนในทันที แม้แต่ในหมู่ศิษย์อย่างเป็นทางการ พวกเขาทั้งสองก็มีชื่อเสียงมาก เพราะตอนที่โรงเรียนหยกเพลิงดำมา มีคนในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวมากมายที่ได้เห็นการต่อสู้นั้นกับตาตัวเอง
"พวกเจ้ามีธุระอะไรหรือ?" มีคนเห็นทั้งสองคนแล้วถาม
"ข้ามาหาหญิงพี่ชินอี้ พี่ชายรู้ไหมว่านางอยู่ที่ไหน?" เย่เฝยเทียนถาม
"มีเรื่องด่วนหรือ?" คนนั้นมองเย่เฝยเทียนแล้วพูด: "ถึงอย่างไรเจ้าก็ถือว่าออกจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวแล้ว ตามกฎแล้วไม่สามารถเข้าไปข้างในได้"
"ด่วนที่สุด" เย่เฝยเทียนตอบ
คนนั้นเห็นว่าเย่เฝยเทียนดูจริงจังมากและไม่เหมือนกำลังโกหก จึงพูดว่า "ก่อนหน้านี้เห็นฉินอี้ไปที่อัศวิน อาจจะไปฝึกฝนศิลปะการขี่ม้าและยิงธนูที่สนามฝึกซ้อมที่นั่น คุณไปหาเธอที่นั่นสิ"
"ขอบคุณมาก" เย่เฝยเทียนกล่าว จากนั้นก็เดินไปทางสนามฝึกซ้อมของอัศวินเพื่อตามหา ระหว่างทาง พวกเขาเจอกับร่างหลายร่างที่เดินมาขวางหน้าไว้ หมักหลานซานมองเย่เฝยเทียนด้วยสายตาเย็นชาและพูดว่า "ที่นี่คือพระราชวังศาสตร์การต่อสู้ ใครอนุญาตให้พวกเธอเข้ามา?"
"ผมมีเรื่องด่วนต้องพบฉินอี้ เมืองเฉิงโจวอาจจะเกิดกระแสสัตว์ประหลาด" เย่เฝยเทียนจำหมักหลานซานได้ ตอนที่เขาเพิ่งตรัสรู้วิญญาณชะตากรรม คนคนนี้ไปเชิญยู่เฉิงให้เข้าร่วมอัศวิน และตอนออกมาก็ดูถูกเขาอย่างรุนแรง พี่ชายจากโรงเรียนเวทมนตร์ที่มาด้วยกันเคยเตือนเขาว่าหมักหลานซานชอบฉินอี้ ตอนนี้เห็นเขามาหาฉินอี้ หมักหลานซานคงจะรู้สึกไม่พอใจมาก
"เมืองเฉิงโจวไม่เคยเกิดกระแสสัตว์ประหลาดมากว่าสามร้อยปีแล้ว จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะเกิดขึ้นอย่างกะทันหันโดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ และถึงแม้ว่าจะเกิดขึ้นจริง ก็ไม่ใช่หน้าที่ของเธอที่จะรู้ก่อน ถ้าเธออยากจะพบฉินอี้ก็หาข้ออ้างที่ดูดีกว่านี้หน่อย" หมักหลานซานตอบกลับอย่างเย็นชา เขาพูดถึงเย่เฝยเทียนในแง่ลบหลายครั้งต่อหน้าฉินอี้ แต่ภายหลังความจริงกลับตรงกันข้าม จนกระทั่งฉินอี้รู้สึกไม่พอใจเขาเล็กน้อยเพราะเรื่องนี้
ยิ่งไปกว่านั้น เย่เฝยเทียนเคยล่วงเกินฉินอี้สองครั้ง แม้กระทั่งเคยกอดเธอ...
"ฉันไม่มีเวลามาโต้เถียงอะไรกับคุณ หลีกไป" เย่เฝยเทียนพูดอย่างจริงจังซึ่งไม่ค่อยเกิดขึ้นบ่อยนัก ในเมื่อยู่เฉิงมั่นใจขนาดนี้ย่อมไม่มีทางผิดแน่นอน ถ้าหากกระแสสัตว์ประหลาดมาจริงๆ โดยไม่มีการเตรียมตัว ไม่รู้ว่าจะมีคนเสียชีวิตมากแค่ไหน
หมักหลานซานถูกเย่เฝยเทียนตะคอกใส่จนใบหน้าเย็นชาอย่างยิ่ง คิดในใจว่าเย่เฝยเทียนคงจะแค้นเคืองเรื่องที่เขาเคยดูถูกเมื่อก่อน จึงจงใจทำให้เขาขายหน้า
"ฉันได้ยินมาว่าฮัว เจี๋ยหยูออกจากเมืองเฉิงโจวไปแล้ว จริงๆแล้ว แม้ว่าจะแสดงให้เห็นถึงพรสวรรค์ที่ยอดเยี่ยม แต่ในที่สุดก็มีช่องว่างบางอย่างที่ไม่สามารถเติมเต็มได้ ดังนั้น เธอจึงเปลี่ยนเป้าหมายใหม่ใช่ไหม?" หมักหลานซานพูดเยาะเย้ย คิดว่าเย่เฝยเทียนไม่สามารถไล่ตามฮัว เจี๋ยหยูได้ทันจึงเริ่มหมายตาฉินอี้แทน
"ตึง" ยู่เฉิงก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลังอันรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วร่าง คนข้างๆหมักหลานซานต่างขมวดคิ้ว ปล่อยพลังออกมาเช่นกัน หนึ่งในนั้นพูดเสียงเย็นว่า "พวกเธอควรจะรู้ให้ดีว่าที่นี่คือที่ไหนก่อนจะตัดสินใจลงมือ"
สายตาของเย่เฝยเทียนจ้องมองหมักหลานซาน ในดวงตาวาบไหวด้วยความเย็นชา
"ยู่เฉิง จัดการได้ไหม?" เย่เฝยเทียนพูด
"ไม่มีปัญหา" ยู่เฉิงพยักหน้า
"ตี!"
คำตอบของเย่เฝยเทียนมีเพียงคำเดียว
พร้อมกับที่เขาพูดจบ ร่างกายของยู่เฉิงที่เต็มไปด้วยพลังระเบิดก็พุ่งออกไป!


## บทที่ 35 เย่ชิงตี้

เมื่อยู่เฉิงก้าวเดินออกมา รัศมีสีทองห่อหุ้มร่างกาย ราวกับสวมเกราะทองคำ
หมักหลานซานและคนอื่นๆ มีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างยิ่ง พวกเขาถือหอกยาว คนทั้งซ้ายขวาต่างพุ่งเข้าหายู่เฉิง
ยู่เฉิงออกหมัดเพียงหนึ่งครั้ง อากาศถึงกับระเบิดดังสนั่น หมัดของเขาก็เป็นสีทอง ปะทะกับหอกยาวที่แทงเข้ามาอย่างแข็งกร้าว หอกยาวกระแทกกับหมัดของยู่เฉิง ส่งเสียงดังกร๊อบ หักออกเป็นสองท่อน จินตนาการได้ว่าหมัดเนื้อและเลือดนั้นซ่อนพลังที่น่าสะพรึงกลัวเพียงใด
เย่เฝยเทียนยังคงก้าวเดินไปข้างหน้า ตอนนี้ไม่มีเวลามาเสียเปล่ากับคนพวกนี้
แต่หมักหลานซานดูเหมือนไม่ต้องการปล่อยเขาไป เขาหลบหลีกยู่เฉิง หอกยาวในมือของหมักหลานซานเปล่งประกายเย็นเยียบ ชี้ตรงไปที่เย่เฝยเทียน
เย่เฝยเทียนไม่หยุดฝีเท้า ค่อยๆ วิ่งไปข้างหน้า เขายื่นมือทั้งสองออกไป ในชั่วพริบตา แสงสว่างของสายฟ้าที่น่าสะพรึงกลัวก็ส่องประกายรอบร่างกายของเขา
พร้อมกับการฟาดฝ่ามือของเขา พายุฟ้าผ่าที่น่าหวาดกลัวก็พุ่งตรงไปที่หมักหลานซาน
"มนตราแยกจากร่าง พ่อมดแห่งเกียรติยศ" บรรดาอัศวินที่ยืนดูการต่อสู้อยู่รอบๆ ต่างรู้สึกสั่นสะท้านในใจ ความเร็วในการฝึกฝนนี้ช่างเป็นปีศาจเกินไปแล้ว
พ่อมดมีความได้เปรียบเหนือธรรมชาติเมื่อต่อสู้กับอัศวิน แม้ว่าหมักหลานซานจะเป็นอัศวินเกียรติยศสามดาว แต่เขาก็ไม่ได้ประมาท โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคู่ต่อสู้ของเขาคือเย่เฝยเทียน
เจตจำนงเพื่อการสู้รบที่น่าสะพรึงกลัวไหลเวียนอยู่บนหอกยาว กลายเป็นม่านแสงสีขาว จากนั้นเขาก็หมุนหอกยาว เจตจำนงเพื่อการสู้รบปกคลุมทั่วร่าง พายุฟ้าผ่าถาโถมเข้ามา แต่การป้องกันด้วยหอกของหมักหลานซานกลับไม่มีช่องโหว่
เย่เฝยเทียนยังคงไม่หยุดฝีเท้า เข้าใกล้หมักหลานซานเรื่อยๆ ในฐานะพ่อมด ในยามต่อสู้ควรจะรักษาระยะห่างจากอัศวิน แต่เขากลับไม่สนใจจุดนี้ เห็นได้ชัดว่ามั่นใจมากแค่ไหน
"บ้าบิ่น" หมักหลานซานสีหน้าไม่สู้ดี จากนั้นเขาก็เห็นมือของเย่เฝยเทียนฟันลงมา เกือบจะพร้อมกันนั้น พลังสายฟ้าที่น่าสะพรึงกลัวก็กลายเป็นลำแสงฟ้าผ่าที่ตรงเป็นเส้น ฟาดลงบนม่านแสงป้องกันของเขา ทะลุผ่านตรงกลางไปได้
มนตรา เทียนเล่ยจ้าน แม้จะเป็นมนตราระดับตรัสรู้ แต่เมื่อเย่เฝยเทียนปล่อยออกมาด้วยขอบเขตในปัจจุบัน รวบรวมพลังสายฟ้าที่แข็งแกร่งพอเพียงเพื่อระเบิดออกมา พลังทำลายล้างของมันก็ยังคงอยู่ในระดับเกียรติยศ ยิ่งไปกว่านั้น เย่เฝยเทียนในฐานะนักเวทย์พรหมลิขิต พลังการรับรู้ของเขาก็เหนือกว่าคนทั่วไป พลังทำลายล้างของมนตราที่เขาปล่อยออกมาจึงแข็งแกร่งกว่าคนในระดับเดียวกันอยู่แล้ว
ลำแสงสายฟ้าที่ทำลายทุกสิ่งยังคงตัดฉับลงมาอย่างต่อเนื่อง หมักหลานซานสั่นหอกยาวในมือ สร้างเงาหอกมากมาย สั่นสะเทือนอยู่ด้านหน้าของมนตราสายฟ้า
แต่เกือบจะในเวลาเดียวกัน เย่เฝยเทียนราวกับกลายเป็นร่างแห่งเปลวไฟ เปลวไฟที่น่าสะพรึงกลัวพุ่งออกมาจากร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง มุ่งหน้าไปปกคลุมร่างกายของหมักหลานซาน มนตราเฟินจี ใช้พลังงานวิญญาณอัคคีมหาศาล แต่พลังทำลายล้างก็น่าสะพรึงกลัวเช่นกัน เป็นมนตราระยะประชิด
สีหน้าของหมักหลานซานเปลี่ยนไปอย่างมาก เขากระตุ้นพลังลมปราณของสวรรค์และโลกในร่างกายออกมาอย่างบ้าคลั่ง เปลี่ยนเป็นม่านแสงป้องกัน ราวกับสวมเกราะ ต้านทานการกัดกร่อนของมนตราเฟินจี การโจมตีของเย่เฝยเทียนเร็วเกินกว่าที่เขาจะรับมือได้ทัน นี่คือความน่าสะพรึงกลัวของพ่อมดสองคุณสมบัติ สามารถปล่อยมนตราต่างคุณสมบัติได้อย่างต่อเนื่องในเวลาอันสั้น
"คำรน" เสียงหมัดกระแทกอย่างแรงเข้าที่ศีรษะส่วนที่เปราะบาง ร่างของหมักหลานซานถูกซัดล้มลงกับพื้น เลือดไหลนองอย่างรุนแรง ภาพนี้ช่างดูรุนแรงและเลือดสาด
เย่เฝยเทียนก้าวข้ามร่างของหมักหลานซานไป เดินหน้าต่อไปโดยไม่แม้แต่จะมองเขาสักนิด
ผู้ชมต่างรู้สึกเห็นใจหมักหลานซาน แม้เย่เฝยเทียนจะไม่ได้พูดจาเยาะเย้ยอะไรเลย แต่การไม่สนใจเช่นนี้กลับทำให้รู้สึกอับอายยิ่งกว่า
พ่อมดนั้นแข็งแกร่งกว่านักพัฒนาวิถีทางวุฒิจริงๆ แน่นอนว่าเย่เฝยเทียนก็ไม่ใช่พ่อมดธรรมดาๆ
อย่างไรก็ตาม เมื่อทุกคนเห็นอีกสนามรบหนึ่ง ที่ยู่เฉิงใช้พลังของตัวเองสังหารนักพัฒนาวิถีทางวุฒิระดับสูงหลายคนในพริบตา พวกเขารู้สึกสับสน ยู่เฉิงไม่ได้ใช้พลังมนตราเลย แต่ใช้พลังศาสตร์การต่อสู้ล้วนๆ
สองคนนี้ช่างเป็นอสูรร้ายจริงๆ!
เมื่อเย่เฝยเทียนมาถึงสนามฝึก เขาเห็นฉินอี้กำลังนั่งบนหลังกี่เลินสีดำฝึกฝนการยิงธนูบนหลังม้า ตอนนี้ฉินอี้ผูกผมและสวมชุดรัดรูป ดูสง่างามและเท่ห์มาก รูปร่างที่เซ็กซี่ยิ่งดูน่าหลงใหลขึ้นในชุดรัดรูป แต่ขณะนี้เย่เฝยเทียนไม่มีเวลาชื่นชม เขาตะโกนว่า "ฉินอี้ผู้เป็นพี่สตรี"
ฉินอี้ได้ยินเสียงเรียกจึงหันมามองเย่เฝยเทียน สีหน้าแสดงความสงสัย จากนั้นก็ขี่กี่เลินสีดำมาหาเย่เฝยเทียน ฉินอี้ตะโกนมาแต่ไกลว่า "ทำไมเธอถึงมาที่นี่ล่ะ?"
"อาจจะเกิดการอพยพของสัตว์ประหลาดที่ภูเขาเทียนเหยา พี่สาวรีบแจ้งขุนพลคุนเถอะครับ" เย่เฝยเทียนพูด
ดวงตางามของฉินอี้เบิกกว้าง จากนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไป เธอบีบขาทั้งสองข้าง กี่เลินสีดำก็วิ่งอย่างบ้าคลั่ง เมื่อวิ่งผ่านข้างเย่เฝยเทียน ฉินอี้ก็ตะโกนว่า "ขึ้นมาสิ เดี๋ยวค่อยคุยกันระหว่างทาง"
เย่เฝยเทียนมองอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ไม่ลังเล วิ่งไปที่กี่เลินสีดำและกระโดดขึ้นไปนั่งด้านหลังฉินอี้อย่างมั่นคง
"เกิดอะไรขึ้น?" ฉินอี้ถามด้วยความกังวล การอพยพของสัตว์ประหลาดเป็นภัยพิบัติแน่นอน
"ยู่เฉิงฝึกฝนอยู่ในภูเขาเทียนเหยามาตลอด และพบกับการอพยพของสัตว์ประหลาด" เย่เฝยเทียนตอบ
ฉินอี้มีสีหน้าเคร่งเครียด พูดว่า "กอดฉันไว้"
"หา..." เย่เฝยเทียนงงไปชั่วขณะ จากนั้นก็รู้สึกว่าร่างกายเสียการทรงตัว กี่เลินสีดำลอยขึ้นสู่อากาศทันที บินเฉียงขึ้นไปบนท้องฟ้า เย่เฝยเทียนต้องยื่นมือไปกอดฉินอี้ไว้ เขายิ้มอย่างเศร้าๆ และส่ายหัว คิดในใจว่า "เยาจิง นี่ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ..."
คนข้างล่างเงยหน้ามองภาพนี้ ทุกคนในพระราชวังศาสตร์การต่อสู้ต่างพูดไม่ออก ไอ้คนหน้าด้านนี่ทำไมถึงเป็นที่ชื่นชอบของสาวสวยได้ขนาดนี้? ก่อนหน้านี้ก็ฮัว เจี๋ยหยู พอฮัว เจี๋ยหยูจากไป ตอนนี้ก็มาทำลายฉินอี้เทพธิดาของพวกเขาอีก?
"ไอ้หน้าด้าน" หมักหลานซานเพิ่งจะได้สติกลับมาก็เห็นภาพเหตุการณ์แบบนี้
"ตูม!" ยู่เซิงกลับมาอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว เขาต่อยหมัดใส่หน้าของหมักหลานซานอย่างแรง ทำให้หมักหลานซานผู้น่าสงสารล้มลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง
หลังจากที่ซัดหมักหลานซานล้มลงไปแล้ว ยู่เซิงก็มองดูเย่เฝยเทียนที่ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าพร้อมกับสาวงาม แล้วเดินทางกลับไปตามเส้นทางเดิมคนเดียว ในใจบ่นว่า ช่างเป็นไอ้หน้าด้านจริงๆ!
บนท้องฟ้าเหนือเมืองเฉิงโจว กี่เลินสีดำบินไปตามทิศทางหนึ่งด้วยความเร็วสูง ลมพัดปะทะใบหน้า ท่าทางของคนทั้งสองดูค่อนข้างสนิทสนมกัน แต่ในตอนนี้พวกเขาไม่มีเวลามาสนใจเรื่องพวกนี้ มีแต่ความคิดที่อยากจะไปถึงจุดหมายให้เร็วที่สุด
แต่พวกเขายังไม่ทันไปถึง ก็เห็นท้องฟ้าทางไกลมืดครึ้มไปหมด มีฝูงกี่เลินสีดำบินมาปกคลุมท้องฟ้าจนมืดมิด เมื่อเห็นภาพนี้ สายตาของเย่เฝยเทียนก็เปล่งประกาย คิดในใจว่า ขุนพลคุนช่วยคงจะได้รับข่าวแล้วสินะ
ไม่นาน ทั้งสองฝ่ายก็พบกันกลางอากาศ คนที่นำหน้ามาเห็นฉินอี้ก็รู้สึกสงสัย จึงร้องเรียกว่า "คุณหนู"
"พวกเจ้าเป็นอะไร?" ฉินอี้ก็รู้สึกสงสัยเช่นกัน
"กำลังจะเกิดกระแสสัตว์ประหลาดที่เมืองเฉิงโจว พวกเรากำลังรีบไปที่ภูเขาเทียนเหยา" คนผู้นั้นตอบ
"ข้าก็มาเพราะเรื่องนี้เช่นกัน ดูเหมือนว่าท่านพ่อจะรู้เรื่องแล้ว แล้วเขาอยู่ที่ไหน?" ฉินอี้ถาม
"อยู่ที่ริมทะเลสาบชิงโจวด้านหลังนั่น มีธุระต้องจัดการ พวกเราจึงรีบมาก่อน"
"อืม พวกเจ้ารีบไปเถอะ ข้าจะไปหาท่านพ่อ" ฉินอี้พยักหน้า จากนั้นทั้งสองฝ่ายก็แยกย้ายกันไป อัศวินหลายคนบนกองทัพมังกรดำต่างมองไปที่เย่เฝยเทียนที่อยู่ด้านหลังฉินอี้
ที่ริมทะเลสาบชิงโจว ด้านนอกร้านสุราแห่งหนึ่ง ตอนนี้ถูกกองทัพมังกรดำล้อมไว้ ทำให้มีคนมามุงดูกันมากมายในทันที ขุนพลคุนช่วยนำกำลังพลมาล้อมร้านสุราด้วยตัวเอง เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เมื่อเย่เฝยเทียนและฉินอี้มาถึง พวกเขาก็เห็นสถานการณ์ตรงนี้ พวกเขาเดินไปอยู่ด้านหลังของขุนพลคุนช่วย ไม่ไปรบกวน คงเป็นเพราะตอนนี้ขุนพลคุนช่วยมีเรื่องต้องจัดการ
ในร้านสุรา มีกลุ่มคนค่อยๆ เดินออกมา คนที่นำหน้าเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง เมื่อเห็นกลุ่มคนเหล่านี้ เย่เฝยเทียนก็ขมวดคิ้ว คนที่นี่หลายคนเขาเคยเห็นในคืนส่งท้ายปีนั้น คนที่นำหน้าคือเซียฝานแห่งเมืองตงไห่นั่นเอง
"ขุนพลคุนอยากจะขึ้นไปดื่มสักสองแก้วไหม?" เซียฝานยิ้มมองขุนพลคุน ในดวงตาเต็มไปด้วยความเกียจคร้าน ท่าทีดูเหยียดหยัน
"เป็นคนของเจ้าที่ทำใช่ไหม?" ขุนพลคุนถามเสียงเย็น
"ฉันไม่เข้าใจว่าขุนพลคุนกำลังพูดอะไร" เซียฝานเล่นแก้วไวน์ในมือโดยไม่มองฉินฉวี
"ภูเขาเทียนเหยาเกิดการจลาจลของสัตว์ประหลาด คุณทำให้ทั้งเมืองเฉิงโจวตกอยู่ในอันตรายเพราะความโลภของคุณงั้นหรือ?" ฉินฉวีถามต่อ
"ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดอะไร และระวังท่าทีที่คุณพูดกับฉันด้วย" เซียฝานหรี่ตามองด้วยท่าทางเย็นชาอย่างยิ่ง ราวกับไม่ได้สนใจพ่อมดผู้ปกป้องของเมืองเฉิงโจวเลย
เมื่อเซียฝานพูดจบ มีหลายร่างก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ทันใดนั้นบริเวณนี้ก็มีความกดดันอย่างรุนแรง
"จวนเมืองหลวงและกลุ่มบริษัทมู่หรงก็มีส่วนร่วมด้วยหรือ" ฉินฉวีมองไปที่เหวยเฟิงและมู่หรง เชียว สายตาคมกริบทำให้ทั้งสองก้มหน้าลงไม่กล้าสบตากับฉินฉวี
สายตาของฉินฉวีกลับไปที่เซียฝานอีกครั้ง พูดเสียงเย็น: "คุณต้องการใช้เมืองเฉิงโจวเพื่อเปิดทางให้กับความทะเยอทะยานของคุณหรือ? ฉันได้ส่งคนไปยังที่ต่างๆ ในเมืองตงไห่เพื่อเผยแพร่ข่าวสารแล้ว ในเมืองเฉิงโจว มีสุสานของเขาอยู่"
พูดจบ ฉินฉวีก็หันหลังเดินจากไป สีหน้าของเซียฝานเปลี่ยนเป็นไม่พอใจอย่างมากทันที จ้องมองแผ่นหลังของฉินฉวีอย่างดุดัน ในดวงตามีประกายฆาตกรรม
ฉินฉวี กล้าขัดขวางเรื่องของเขาหรือ? หลังจากค้นพบความลับของภูเขาเทียนเหยา เขาได้ส่งคนกลับไปยังเมืองตงไห่ บิดาของเขาได้ส่งผู้เชี่ยวชาญมาอย่างลับๆ เพื่อไม่ให้ดึงดูดความสนใจ แต่ฉินฉวีกลับเผยแพร่ข่าวสาร ซึ่งจะทำให้เกิดความตื่นตระหนกในหลายฝ่ายอย่างแน่นอน
แต่ ฉินฉวีรู้ความลับของภูเขาเทียนเหยามาตั้งนานแล้วหรือ?
ฉินฉวีนำกองทัพมังกรดำลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ฉินอี้พาเย่เฝยเทียนตามมาติดๆ มาอยู่ข้างๆ ฉินฉวี
"พ่อคะ เกิดอะไรขึ้นกันแน่? คนพวกนั้นเป็นใคร?" ฉินอี้ถาม
"ลูกสาว เมืองเฉิงโจวกำลังมีปัญหา ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น" ฉินฉวีมองไปที่ฉินอี้พูดว่า "เมืองเฉิงโจวอยู่ภายใต้การปกครองของเมืองตงไห่ คนที่ชื่อเซียฝานเมื่อครู่มาจากเมืองตงไห่ เป็นบุตรชายของตงไห่ฝูฝูโจ้ว เขามาถึงเมืองเฉิงโจวฉันก็คอยจับตาดูเขาตลอด รู้ว่าเขาส่งคนแอบเข้าไปในภูเขาเทียนเหยาเพื่อหาความลับ ไม่คิดว่าเขาจะพบมันจริงๆ"
"ภูเขาเทียนเหยา ความลับ?" ฉินอี้ยิ่งสงสัยมากขึ้น
"หลายปีก่อนตอนที่ลูกยังไม่เกิด อาจารย์ของพ่อต้องการกำจัดปีศาจใหญ่ในภูเขาเทียนเหยาเพื่อขจัดภัยในอนาคต เคยนำคนบุกเข้าไปในนั้น หลังจากสูญเสียอย่างหนัก ก็พบว่ามันเป็นภารกิจที่เป็นไปไม่ได้ อย่างไรก็ตาม เขาได้พบสุสานแห่งหนึ่งในภูเขาเทียนเหยา" ฉินฉวีมีสายตาแห่งความทรงจำ ดวงตาเลื่อนลอย เขายังจำความตื่นตะลึงเมื่อเห็นภาพนั้นได้จนถึงทุกวันนี้
"มีอะไรอยู่ที่นั่นหรือคะ?" ฉินอี้ถาม
"เย่ชิงตี้" ฉินฉวีมองฉินอี้ เอ่ยชื่อต้องห้าม!


## บทที่ 36 ภัยทั้งภายในและภายนอก

พื้นดินของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวสั่นสะเทือนไม่หยุด ราวกับว่ากำลังจะเกิดแผ่นดินไหว
เสียงระฆังดังขึ้นในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว เรียกรวมศิษย์ทั้งหมด ในขณะเดียวกัน ที่ขอบของภูเขาเทียนเหยา กองทัพมังกรดำก็มาถึงและกระจายตัวออกไป เหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่ยิ่งใหญ่
คำว่า "กระแสสัตว์ประหลาด" แพร่กระจายไปทั่วโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว ในขณะนี้ พวกอัศวินก็รู้ว่าเย่เฝยเทียนไม่ได้พูดเล่น เมืองเฉิงโจวกำลังจะเผชิญกับกระแสสัตว์ประหลาด
ภูเขาเทียนเหยากว้างใหญ่ไพศาล ไม่มีใครรู้ว่ามีสัตว์ประหลาดอยู่ข้างในกี่ตัว ถ้าเป็นเพียงกระแสสัตว์ประหลาดเล็กๆ ก็ยังดี แต่ถ้าเกิดกระแสสัตว์ประหลาดใหญ่ขึ้นมา มันจะเป็นหายนะอย่างแน่นอน
เมื่อเย่เฝยเทียนและคนอื่นๆ กลับมา พวกเขาก็เห็นว่าที่ขอบของภูเขาเทียนเหยาได้เริ่มการต่อสู้แล้ว มีสัตว์ประหลาดวิ่งออกมาจากภูเขาเทียนเหยาอย่างต่อเนื่อง คนของพระราชวังศาสตร์การต่อสู้ของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวอยู่ด้านหน้า ส่วนคนของโรงเรียนเวทมนตร์อยู่ด้านหลังปล่อยมนตรา เปลวไฟเผาไหม้ภูเขา พื้นดินแยกออก เกิดรอยแยกลึกมาก พยายามจะปิดกั้นพื้นที่ที่ติดกัน
อย่างไรก็ตาม ภูเขาเทียนเหยาไม่ได้มีแค่สัตว์บกเท่านั้น ยังมีสัตว์ปีกด้วย ในระยะไกล มีกลุ่มเงาของสัตว์ประหลาดที่บดบังท้องฟ้าและพระอาทิตย์บินมา มุ่งหน้าไปยังทิศทางต่างๆ
ผู้แข็งแกร่งของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวที่เห็นภาพในระยะไกล มีสีหน้าเลวร้ายถึงที่สุด หากสัตว์ประหลาดเหล่านี้กระจายตัวออกไป จะก่อให้เกิดผลลัพธ์ที่น่ากลัว
"ประกาศภาวะฉุกเฉินทั่วเมืองเฉิงโจว แจ้งตระกูลและกลุ่มอิทธิพลต่างๆ ให้ร่วมกันปกป้องเมืองเฉิงโจว กองทัพมังกรดำกระจายตัว ปิดล้อมรอบนอกของภูเขาเทียนเหยา" ขุนพลคุนออกคำสั่ง จากนั้นก็ขึ้นขี่มังกรดำลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า มุ่งหน้าไปยังฝูงสัตว์ประหลาดที่ดำทะมึนในระยะไกล
"พ่อ" ฉินอี้รู้สึกกังวล
"ลูกสาว เจ้าอยู่ในเมืองนะ อย่าเข้าไปในภูเขาเทียนเหยา" ขุนพลคุนกำชับ ฉินอี้มองพ่อด้วยความกังวล อยากจะตามไป เย่เฝยเทียนพูดขึ้นมาจากด้านหลังเธอว่า "พี่สาว ถ้าเจ้าไปก็จะเป็นการเพิ่มภาระให้ขุนพลคุน"
ดวงตางามของฉินอี้ชะงักไป เข้าใจว่าสิ่งที่เย่เฝยเทียนพูดเป็นความจริง ตอนนี้เธอเพิ่งอยู่ในขอบเขตถอดประสาทแปดชั้นเท่านั้น
"ฝูเทียน ตอนนี้พวกเราทำอะไรได้บ้าง?" ฉินอี้หันกลับมามองเย่เฝยเทียน ในดวงตามีความรู้สึกสับสนเล็กน้อย ร่างกายของทั้งสองคนแทบจะแนบชิดกัน เย่เฝยเทียนสามารถรู้สึกถึงความกังวลของฉินอี้ได้ เขากะพริบตาแล้วพูดว่า "พี่สาว ข้าทำอะไรได้หรือ?"
"..." ฉินอี้มองระยะห่างระหว่างทั้งสองคนในตอนนี้ ใบหน้างามแดงก่ำในทันที กำหมัดเล็กๆ ทุบลงบนอกของเย่เฝยเทียน ต่อว่าอย่างโกรธเคืองว่า "เจ้าช่างเลวจริงๆ"
พูดจบก็รีบหันหลังกลับ เย่เฝยเทียนหัวเราะเบาๆ แล้วพูดอีกว่า "อย่ากังวลไปเลย เมืองเฉิงโจวมีขุนพลคุนอยู่ จะไม่เป็นอะไรหรอก ขุนพลคุนก็จะปลอดภัยดี"
"อืม" ฉินอี้พยักหน้า รู้ว่าเย่เฝยเทียนตั้งใจจะช่วยผ่อนคลายอารมณ์ของเธอ
"เจ้ายังไม่ลงไปอีกหรือ" ฉินอี้พูดด้วยใบหน้าแดง
เย่เฝยเทียนก็ซื่อสัตย์มาก กระโดดลงไปทันที ก้าวเดินไปข้างหน้า มองไปทางด้านหน้า ในใจรู้สึกกังวลเล็กน้อย ไม่ได้ผ่อนคลายเหมือนที่แสดงออกมา นี่เป็นกระแสสัตว์ประหลาด อย่างมากเขาก็แค่ปลอบใจฉินอี้ได้เท่านั้น แต่ก็ช่วยอะไรมากไม่ได้
ข่าวการปะทุของกระแสสัตว์ประหลาดแพร่กระจายไปทั่วเมืองเฉิงโจวอย่างรวดเร็ว กลุ่มอำนาจต่างๆ พากันออกมาเคลื่อนไหว เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงความเป็นความตายของเมืองเฉิงโจว ไม่มีใครสามารถอยู่เฉยได้ ผู้ฝึกตนในเมืองเฉิงโจวต่างก็รีบมุ่งหน้ามาที่นี่เพื่อให้การสนับสนุน ช่วยกันปิดล้อมภูเขาเทียนเหยา หากไม่ทำเช่นนี้ เมื่อสัตว์ประหลาดจำนวนมากบุกเข้าเมืองเฉิงโจว บ้านเกิดเมืองนอนจะต้องเผชิญกับหายนะ
ในเมืองเฉิงโจว มีกองทัพขนาดใหญ่มหาศาลกำลังมุ่งหน้าไปยังทิศทางของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว กองทัพนี้บางส่วนเดินเท้า บางส่วนขี่สัตว์บินและสัตว์ที่เดินบนพื้นดิน พื้นดินส่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ทุกที่ที่พวกเขาผ่านไป ผู้คนในเมืองเฉิงโจวต่างแสดงสีหน้าตกตะลึง
"มีกองทหารชิงโจวที่นำโดยจวนเมืองหลวง ดูเหมือนจะมีคนของกลุ่มบริษัทมู่หรงด้วย แต่คนอื่นๆ เป็นใครกัน?" ผู้คนในเมืองเฉิงโจวสงสัย
มีคนเห็นลวดลายที่สลักอยู่บนเสื้อผ้าของคนเหล่านั้น สีหน้าดูไม่ดีเอาเสียเลย
"เป็นคนของโรงเรียนหยกเพลิงดำ ผู้แข็งแกร่งจากนครเพลิงดำมาแล้ว"
"เป็นไปได้อย่างไร เมืองเฉิงโจวของเรากับนครเพลิงดำเป็นศัตรูกันมาช้านาน กองทหารชิงโจวที่นำโดยเจ้าเมืองจะมาอยู่ร่วมกับกองทัพของนครเพลิงดำได้อย่างไร?"
"ไม่รู้" ทุกคนรู้สึกหวั่นไหวไม่หยุด ทางนั้นมีข่าวเรื่องกระแสสัตว์ประหลาด แต่กองทหารชิงโจวไม่เพียงแต่ไม่ได้อยู่กับโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวและกองทัพมังกรดำเพื่อต่อต้านกระแสสัตว์ประหลาด กลับมาอยู่ร่วมกับคนของนครเพลิงดำ สิ่งนี้ทำให้ทุกคนเกิดความรู้สึกไม่สบายใจ เมืองเฉิงโจวอาจจะเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นจริงๆ
กองทัพขนาดใหญ่มุ่งตรงไปยังทิศทางของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว เมื่อพวกเขามาถึง ผู้แข็งแกร่งของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวยังคงต่อต้านการรุกรานของสัตว์ประหลาดร่วมกับกองทัพมังกรดำอยู่
กองทัพขนาดใหญ่มหึมาเช่นนี้มาถึง ทันใดนั้นก็ดึงดูดความสนใจของทุกคน ศิษย์จำนวนมากของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวเห็นผู้แข็งแกร่งที่ลงมาจากท้องฟ้าและพื้นดิน ต่างก็ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
"เซียฝาน" ฉินฉวีก้าวออกมา สายตาจับจ้องไปที่เหวยเมิง เจ้าเมืองเฉิงโจว ใบหน้าบึ้งตึง: "เจ้าไม่เพียงแต่ปล่อยสัตว์ประหลาดออกมาจากภูเขา แต่ยังสมรู้ร่วมคิดกับคนจากนครเพลิงดำ นี่คือเมืองที่เจ้าปกครองอยู่"
"ข้าไม่เข้าใจว่าเจ้าหมายถึงอะไร สิ่งที่ข้าทำอยู่ตอนนี้ก็แค่ปฏิบัติตามคำสั่งเท่านั้น" เหวยเมิงตอบอย่างเย็นชา
"เซียฝาน เจ้าต้องการทำอะไรกันแน่?" ดวงตาของฉินฉวีกวาดมองไปที่เซียฝานในหมู่คน เห็นแววตาอันชั่วร้ายวาบขึ้นที่หางตาของเซียฝาน มองฉินฉวีอย่างดูแคลน ผู้นำทหารส่วนตัวของเมืองเกาะแค่นี้ กล้าพาคนมาล้อมเขา ช่างบ้าบิ่นเสียจริง
"ผู้อำนวยการสำนักวิชาการชิงโจวอยู่ที่ไหน?" เซียฝานไม่สนใจฉินฉวี มองไปทางด้านหลัง ไปยังทิศทางของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว มีร่างหนึ่งเดินออกมา ร่างนั้นผมขาวโพลน อายุเกินเจ็ดสิบปีแล้ว แต่บุคลิกยังคงไม่ธรรมดา นั่นคือกู่หมู่ ผู้อำนวยการโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจว เขาไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องภายนอกมานานแล้ว มุ่งมั่นอยู่กับการฝึกฝน หากไม่ใช่เพราะเกิดการบุกของสัตว์ประหลาด เขาคงไม่ปรากฏตัว
"น้อยเจ้าเมืองทำเช่นนี้มีจุดประสงค์อะไรกันแน่?" กู่หมู่ถามเซียฝาน
"ภูเขาเทียนเหยาสร้างความเดือดร้อนให้เมืองเฉิงโจวมาหลายปี ข้าในฐานะน้อยเจ้าเมืองแห่งเมืองตงไห่ ทราบเรื่องนี้แล้วจึงรีบมาที่เมืองเฉิงโจวเป็นพิเศษ เพื่อปรึกษากับเจ้าเมืองว่าจะขจัดภัยร้ายนี้ได้อย่างไร ดังนั้น จึงเรียกรวมกองทหารชิงโจว กลุ่มบริษัทมู่หรง และคนจากนครเพลิงดำมาด้วยกัน เพื่อเตรียมโจมตีภูเขาเทียนเหยา ไม่ทราบว่าเจ้าของพระราชวังโบราณและขุนพลคุนจะร่วมมือด้วยได้หรือไม่?" เซียฝานถามด้วยรอยยิ้มเย็นชา
ผมขาวของกู่หมู่พลิ้วไหว สีหน้าไม่ค่อยดีนัก ตอนนี้โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวกำลังเผชิญกับศัตรูทั้งภายในและภายนอก การโจมตีของสัตว์ประหลาด และกองทัพใหญ่มาถึงด้านหลัง หากไม่ยอมรับ โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวอาจจะเผชิญกับหายนะครั้งใหญ่
"ตกลง" กู่หมู่พยักหน้า
"เจ้าของพระราชวังโบราณคิดเพื่อเมืองเฉิงโจวจริงๆ ขุนพลคุนเป็นพ่อมดผู้ปกป้องของเมืองเฉิงโจว เชื่อว่าคงจะเหมือนกัน" เซียฝานหันไปมองฉินฉวี
"เลวทราม" ผู้คนมากมายในโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวสบถในใจ พลางจ้องมองเซียฝานด้วยสายตาเยียบเย็น
"นครเพลิงดำรวบรวมผู้แข็งแกร่งมากมาย เจ้าให้สัญญาอะไรกับพวกเขา?" ขุนพลคุนถาม
"ท่านขุนพล นครเพลิงดำเพียงแค่มาตามคำเรียกร้อง ไม่มีเงื่อนไขอะไร สถานการณ์เร่งด่วน หวังว่าท่านขุนพลจะตัดสินใจโดยเร็ว" เซียฝานกล่าวด้วยท่าทียโส เขามีผู้แข็งแกร่งจากเมืองตงไห่อยู่รอบตัว จึงไม่หวาดกลัวอะไร
"ได้" ขุนพลคุนตอบตกลงด้วยสีหน้าบึ้งตึง เขารู้ดีว่าเซียฝานกำลังบีบให้พวกเขาจัดการกับสัตว์ประหลาด แต่อย่างน้อยการบุกโจมตีภูเขาเทียนเหยาเพื่อสังหารสัตว์ประหลาดก็จะช่วยลดความสูญเสียของเมืองเฉิงโจวได้ หากเขาไม่ตกลง เมื่อทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันและฝูงสัตว์ประหลาดบุกมา เมืองเฉิงโจวจะยิ่งเดือดร้อนหนัก
"ดีมาก ถ้าอย่างนั้นก็ออกเดินทางกันเถอะ" เซียฝานกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
"ท่านน้อยเจ้าเมือง ข้าอยากได้คนหนึ่ง" ตอนนี้ มีผู้แข็งแกร่งจากเขาลับไฮ้เหยียนคนหนึ่งกล่าวกับเซียฝาน
"หืม?" เซียฝานยิ้มถาม "ต้องการใคร?"
ชายวัยกลางคนผู้นั้นมองลงไปด้านล่าง สายตาจับจ้องอยู่ที่ร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง
เย่เฝยเทียนที่อยู่ด้านล่างรู้สึกไม่สบายใจ คนผู้นี้คือชายวัยกลางคนตาเหยี่ยวที่เคยนำโรงเรียนหยกเพลิงดำมาท้าทายโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวในอดีต
"เย่เฝยเทียน เจ้าออกจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวแล้วหรือ?" ชายวัยกลางคนตาเหยี่ยวถามพร้อมรอยยิ้ม
"ท่านผู้อาวุโสมีอะไรจะสั่งสอนหรือ?" เย่เฝยเทียนตอบด้วยรอยยิ้มเช่นกัน
"คราวก่อนข้าชวนเจ้าเข้าร่วมโรงเรียนหยกเพลิงดำของเรา แต่เจ้าปฏิเสธ คราวนี้พบเจ้าอีก จึงอยากถามดู"
"น้องชายออกจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวแล้วจริง ๆ แต่ได้รับอาจารย์ท่านใหม่แล้ว คงต้องทำให้ท่านผู้อาวุโสผิดหวัง" เย่เฝยเทียนตอบ
"อ้อ? เป็นผู้ใดหรือ?" ชายผู้นั้นถาม
"ข้าเอง" ฮวาฟงหลิวที่ยืนอยู่ในกลุ่มคนเอ่ยเสียงเรียบ
"ไม่เป็นไร ถึงเจ้าจะมีอาจารย์แล้ว ก็ไม่ได้ขัดขวางการมาฝึกฝนที่โรงเรียนหยกเพลิงดำของเรา" ชายวัยกลางคนตาเหยี่ยวยังไม่ยอมปล่อย กล่าวพร้อมรอยยิ้ม
"โรงเรียนหยกเพลิงดำไม่ถือสาเรื่องเล็กน้อย เชื่อว่าท่านปิศาจกีตาร์คงไม่ขัดขวางอนาคตของศิษย์นะ" เซียฝานเอ่ยขึ้นในตอนนี้ เขาไม่คาดคิดว่าจะเป็นเด็กหนุ่มที่อยู่กับฮัว เจี๋ยหยูในคืนนั้น
"โรงเรียนหยกเพลิงดำสอนไม่ได้หรอก" ฮวาฟงหลิวกล่าวเสียงเรียบ
"ดอกไม้ปลิวไปตามสายลม เจ้าอยากลองดูไหม?" ในกลุ่มคนของสำนักไหเยี่ยน ชายชราที่หลับตาอยู่ตลอดเวลาเอ่ยปากขึ้นทันใด สายตาของเขาเปิดออกในชั่วพริบตาเหมือนสายฟ้าฟาดใส่ฮวาฟงหลิว
"ท่านปิศาจกีตาร์ อย่าทำให้ข้าลำบากใจเลย" เซียฝานยิ้มพลางกล่าว ผู้แข็งแกร่งข้างกายเขาก้าวออกมาหนึ่งก้าว หากเป็นปิศาจกีตาร์คนเก่า พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะยั่วยุ แต่เมื่อวิญญาณชะตากรรมถูกทำลาย ระดับพลังของปิศาจกีตาร์ก็ถดถอยลง พวกเขาจึงไม่เกรงกลัวอีกต่อไป
ฮวาฟงหลิวปล่อยพลังออกมาจากร่างกาย แต่กลับเห็นเย่เฝยเทียนยิ้มพลางกล่าวว่า "ท่านให้เกียรติเช่นนี้ เป็นเกียรติอย่างยิ่งสำหรับข้าน้อย อาจารย์ของข้าย่อมไม่มีข้อขัดข้อง"
ฮวาฟงหลิวมองเย่เฝยเทียนแวบหนึ่ง เขาย่อมรู้ดีว่าเย่เฝยเทียนมีนิสัยเช่นไร เจ้าหนุ่มนี่ฉลาดเหลือเกิน จึงเพียงแต่กล่าวเสียงเย็นชาว่า "หากศิษย์ข้าเกิดอันตรายใดๆ... อย่าโทษว่าข้าไม่สุภาพ"
"ท่านวางใจได้" ชายวัยกลางคนที่มีดวงตาเหมือนเหยี่ยวยิ้มพลางกล่าว เย่เฝยเทียนเป็นคนที่เคยเอาชนะหยุน เทียน ฮ่าวมาแล้ว หากสามารถรับเขาเข้าโรงเรียนหยกเพลิงดำได้ก็จะดีที่สุด แต่ถ้ารับไม่ได้ ก็จะกำจัดทิ้ง
ยู่เฉิงก้าวเท้าเดินมา เย่เฝยเทียนราวกับรู้อยู่แล้ว จึงส่ายหน้า ยู่เฉิงจึงหยุดฝีเท้า รู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก
มีชายหญิงสองคนเดินออกมาจากโรงเรียนหยกเพลิงดำ เห็นหญิงสาวยิ้มพลางกล่าวว่า "น้องเย่ ในเมื่อตกลงเข้าร่วมโรงเรียนหยกเพลิงดำของพวกเราแล้ว รีบมาทางนี้เร็ว"
เย่เฝยเทียนพยักหน้า เดินไปทางกลุ่มคนของโรงเรียนหยกเพลิงดำ สายตากวาดมองร่างอันเซ็กซี่ของหญิงสาว ยิ้มพลางกล่าวว่า "หากรู้แต่แรกว่าโรงเรียนหยกเพลิงดำมีพี่สาวสวยขนาดนี้ ครั้งที่แล้วข้าก็คงตกลงไปแล้ว"
"เจ้าหนูนี่พูดจาเก่งจริงๆ" หญิงสาวร่างเซ็กซี่หัวเราะคิกคัก
"ต่อไปพี่สาวต้องดูแลน้องชายให้ดีๆ นะ" เย่เฝยเทียนโอบแขนหญิงสาวอย่างเป็นธรรมชาติ หญิงสาวก็ไม่ได้ใส่ใจ ยิ้มยิ่งสดใสขึ้น กล่าวว่า "ไม่มีปัญหา พี่สาวจะดูแลเจ้าให้ดีแน่นอน"
"ช่างไร้ยางอายที่สุด" ผู้คนจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวเห็นภาพนี้แล้วต่างด่าเย่เฝยเทียนในใจ
"ทรยศ"
"โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวจะมีคนไร้ยางอายเช่นนี้ได้อย่างไร" หลายคนอดไม่ได้ที่จะด่าออกมาเบาๆ ดวงตางามของฉินอี้มองไปทางนั้น ในแววตามีความผิดหวังเล็กน้อย
เซียฝานเห็นภาพนี้แล้วยิ้มเย้ย ฮวาฟงหลิวเห็นคู่รักของลูกสาวตนเองไร้ยางอายเช่นนี้ ไม่รู้ว่าในใจจะคิดอย่างไร
แต่เขากลับเห็นสีหน้าของฮวาฟงหลิวสงบนิ่งเหมือนปกติ คิดในใจว่าอาจเป็นไปได้ที่ฮวาฟงหลิวไม่รู้ว่าศิษย์ของเขาได้จีบฮัว เจี๋ยหยู? แต่ดูจากนิสัยไร้ยางอายที่แสดงออกมา ก็เป็นไปได้จริงๆ
คนไร้ค่าเช่นนี้ กลับได้ครอบครองสาวงามอย่างฮัว เจี๋ยหยู ช่างน่าเสียดายจริงๆ
เขาไหนเลยจะรู้ ฮวาฟงหลิวเพราะรู้จักคนผู้นั้นดีเกินไป จึงไม่รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย
"ได้แล้ว ถึงเวลาออกเดินทางแล้ว" เซียฝานเอ่ยเสียงเรียบ ดูเหมือนจะพอใจกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นมาก!


## บทที่ 37 รูปปั้นและมังกรขดตัว

กองทัพใหญ่เคลื่อนขบวนมุ่งหน้าสู่ภูเขาเทียนเหยาอย่างยิ่งใหญ่ เมืองเฉิงโจวไม่เคยมีปฏิบัติการขนาดใหญ่เช่นนี้มาก่อน
ภูเขาเทียนเหยามีพื้นที่กว้างใหญ่มาก ใหญ่กว่าเขตนครหลวงชิงโจวหลายเท่า ไม่สามารถจินตนาการได้ว่าในภูเขาเทียนเหยามีสัตว์ประหลาดอยู่มากมายเพียงใด บรรพบุรุษหลายยุคสมัยต่างเคยคิดจะกวาดล้างภูเขาเทียนเหยา แต่สุดท้ายก็เป็นเพียงความฝันลมๆ แล้งๆ เท่านั้น
ในตอนนี้ โรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวและกองทัพมังกรดำที่ปกป้องเมืองเฉิงโจว ภายใต้การบีบบังคับของเซียฝาน กองทัพใหญ่ได้เข้าสู่ภูเขาเทียนเหยา อีกทั้งยังมีกองทหารชิงโจวและกองทัพจากนครเพลิงดำตามหลังมา ในชั่วขณะนั้นดูเหมือนจะดุดันยิ่งกว่ากระแสคลื่นสัตว์ร้ายเสียอีก
กองทัพมังกรดำบุกเข้าโจมตีอย่างดุเดือด ผู้แข็งแกร่งจากโรงเรียนเวทมนตร์ของโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวใช้มนตราเปิดทาง บีบให้สัตว์ประหลาดต้องถอยกลับเข้าไปในภูเขาเทียนเหยา แต่ฉินฉวีและคนอื่นๆ กลับไม่รู้สึกตื่นเต้นแม้แต่น้อย การบุกโจมตีเช่นนี้เท่ากับเป็นการสละการป้องกันอย่างสิ้นเชิง จะมีสัตว์ประหลาดจำนวนมากหลุดรอดไปอาละวาดในเมืองเฉิงโจว แต่เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว พวกเขาก็ทำได้เพียงพยายามฆ่าสัตว์ประหลาดให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
"นำทางให้ดี" เซียฝานที่เดินอยู่ตรงกลางพูดกับชายวัยกลางคนที่อยู่ด้านหน้าเขา พวกเขาได้ทำเครื่องหมายไว้ตอนที่เข้าไปในภูเขาเทียนเหยาเพื่อค้นหาโบราณสถาน
เย่เฝยเทียนและคนจากโรงเรียนหยกเพลิงดำเดินอยู่ด้านหลัง เขาได้สืบทราบแล้วว่าหญิงสาวที่อยู่ข้างๆ ชื่อตั่งเหยว อายุยี่สิบปี หากพูดถึงรูปโฉมแล้วก็นับว่าเป็นคนสวยจริงๆ ยังมีความงามที่ดูเย้ายวนใจอยู่บ้าง
ไม่นาน เย่เฝยเทียนก็สนิทสนมกับตั่งเหยว
"พี่สาว ท่านสวยขนาดนี้ คงมีคนมาจีบเยอะแย่เลยสินะ?" เย่เฝยเทียนพูด
"เธอถามแบบนี้ทำไม?" ตั่งเหยวมองเขาพลางหัวเราะ
"ผมมีโอกาสบ้างไหม?" เย่เฝยเทียนมองตั่งเหยวพลางพูด ดวงตางามของตั่งเหยวเป็นประกายวูบหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะคิกคักพลางพูดว่า "หน้าตาก็หล่อดีนะ น่าเสียดายที่ยังเด็กไปหน่อย"
"พี่สาวครับ สิบหกปีก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะครับ ไม่เด็กหรอก" เย่เฝยเทียนพูดอย่างจริงจัง ตั่งเหยวเห็นสีหน้าของเขาแล้วก็อดหัวเราะคิกคักออกมาอีกไม่ได้ ชายหนุ่มจากโรงเรียนหยกเพลิงดำที่อยู่ข้างๆ เห็นตั่งเหยวยิ้มหวานบ่อยๆ ก็อดมองเย่เฝยเทียนอย่างดุดันไม่ได้
"พี่สาวครับ ท่านรู้ไหมว่าจุดประสงค์ที่พวกเราเข้าไปในภูเขาเทียนเหยาคราวนี้คืออะไร?" เย่เฝยเทียนถาม
"ได้ยินผู้อาวุโสพูดว่าในภูเขาเทียนเหยามีโบราณสถาน"
เย่เฝยเทียนส่ายหน้า แล้วพูดว่า "พี่สาวครับ ผมจะบอกความลับให้ท่านฟัง"
พูดจบ เขาก็เอียงตัวเข้าไปกระซิบข้างหูของตั่งเหยวเบาๆ ว่า "ในภูเขาเทียนเหยามีตำราลับของศาสตร์ที่เย่ชิงตี้ทิ้งไว้"
สีหน้าของตั่งเหยวเปลี่ยนเป็นจริงจังในทันที เธอมองเย่เฝยเทียนพลางพูดเสียงเบาว่า "เธอพูดจริงหรือ?"
เย่เฝยเทียนสายตาวาบขึ้น ดูเหมือนว่าเซียฝานซ่อนความจริงไว้จริงๆ ก็ไม่แปลก เกี่ยวข้องกับเย่ชิงตี้ เซียฝานย่อมต้องระมัดระวัง
"แน่นอน ฮวาฟงหลิวเป็นอาจารย์ของข้า ขุนพลคุนข้าก็รู้จัก ดังนั้นจึงรู้ความลับนี้ ไม่งั้นท่านคิดว่าทำไมถึงมีการเตรียมการใหญ่โตขนาดนี้" เย่เฝยเทียนพูดอย่างจริงจัง
"เจ้ารออยู่ที่นี่" ตั่งเหยวพูดจบก็เดินจากไป เย่เฝยเทียนเห็นเธอเดินไปหาผู้อาวุโสจากโรงเรียนหยกเพลิงดำที่ต้องการท้าทายอาจารย์เมื่อครู่ ครู่หนึ่งก็กลับมาบอกเย่เฝยเทียนว่า "เจ้าตามข้ามา"
เย่เฝยเทียนมาถึงตรงหน้าผู้อาวุโส เห็นผู้อาวุโสหลับตาอยู่ พูดว่า "เจ้าได้ยินข่าวนี้มาจากที่ไหน"
"ท่านผู้อาวุโสมีตำแหน่งอะไรในโรงเรียนหยกเพลิงดำ" เย่เฝยเทียนถาม
ผู้อาวุโสลืมตาขึ้น แววตาเฉียบคม พูดว่า "หมายความว่าอย่างไร"
"ในเมื่อมาขอเรียนที่โรงเรียนหยกเพลิงดำ ย่อมอยากเข้าสำนักของผู้แข็งแกร่งที่สุด" เย่เฝยเทียนตอบ
"ข้าคือตั่งหม่อ จักรพรรดิโรงเรียนหยกเพลิงดำ หากเจ้าแสดงความสามารถได้ดีในอนาคต ข้าอาจพิจารณาสอนเจ้าด้วยตัวเอง" ผู้อาวุโสพูดเรียบๆ ข้างๆ ตั่งเหยวยิ้มพูดว่า "ปู่ของข้า"
เย่เฝยเทียนโค้งคำนับ พูดโกหกว่า "เมื่อเป็นจักรพรรดิและยังเป็นปู่ของที่ปรึกษาตั๋ง ข้าน้อยย่อมไม่กล้าปิดบัง ในเมืองเฉิงโจวมีข่าวลือมาตลอดว่า เย่ชิงตี้ตำนานแห่งเซินโจวออกมาจากเมืองเฉิงโจว เขาทิ้งการสืบทอดไว้ในเมืองเฉิงโจว ผู้ที่ได้รับจะสืบทอดวิชาของเขา ได้รับตำราลับของศาสตร์ หลายคนคิดว่าเป็นเพียงตำนาน แต่ความจริงแล้วนี่เป็นเรื่องจริง การสืบทอดอยู่ในภูเขาเทียนเหยา ขุนพลคุนช่วยเคยเห็นกับตาตัวเอง"
"ทำไมเขาไม่เอาล่ะ" ตั่งหม่อมองอย่างเฉียบคม
"ท่านผู้อาวุโส การสืบทอดของเย่ชิงตี้จะได้มาง่ายๆ ได้อย่างไร ถ้าง่าย เซียฝานจะต้องวางแผนจัดการใหญ่โตขนาดนี้หรือ" เย่เฝยเทียนตอบ
ตั่งหม่อหรี่ตามองเย่เฝยเทียน "เจ้ารู้หรือไม่ว่าการหลอกลวงข้าจะเป็นอย่างไร"
"ก่อนหน้านี้ข้าไม่รู้ว่าท่านผู้อาวุโสถูกหลอก เพียงแต่คุยกับที่ปรึกษาตั๋ง จะกล้าหลอกลวงได้อย่างไร แต่เซียฝานเรียกตัวผู้แข็งแกร่งจากเมืองตงไห่มาอยู่ข้างกาย แต่กลับใช้คนจากเมืองเฉิงโจวและนครเพลิงดำต่อกรกับสัตว์ประหลาดแทนเขา คงมีเจตนาไม่ดีแน่" เย่เฝยเทียนตอบ
"เจ้ากำลังยุแยงหรือ" ตั่งหม่อมองอย่างเฉียบคม พลังอันทรงพลังกดทับลงบนตัวเย่เฝยเทียน
"รอให้ท่านผู้อาวุโสไปถึงโบราณสถานแล้ว ก็ดูเองได้ว่าเซียฝานหลอกท่านหรือไม่ ถ้าข้าน้อยพูดเท็จ ชีวิตก็อยู่ในมือท่าน แต่ถ้าข้าพูดจริง ท่านต้องระวังให้ดี" เย่เฝยเทียนตอบ
"ทำไม" ตั่งหม่อถาม
"ข้าไม่รู้ว่าเซียฝานสัญญาอะไรกับท่าน แต่การสืบทอดของเย่ชิงตี้หมายถึงอะไร ท่านย่อมรู้ดีกว่าข้า เมื่อทุกฝ่ายและสัตว์ประหลาดสู้รบกันจนหมด การสืบทอดจากโบราณสถานก็จะได้มาง่ายๆ หลังจากนั้นการฆ่าปิดปากก็เป็นเรื่องง่าย ท่านต้องระวังให้ดี" เย่เฝยเทียนพูดอย่างจริงจัง ตอนนี้เสียงกองทัพเคลื่อนพลดังก้องไปทั่ว รอบๆ ถูกผู้แข็งแกร่งจากโรงเรียนหยกเพลิงดำปิดล้อม ไม่ต้องกังวลว่าเสียงจะลอดออกไปเลย
"คุณเกลียดเจ้าเมืองน้อยหรือ?" ตั่งหม่อถามขึ้นมาทันที
เย่เฝยเทียนเงยหน้าขึ้น สายตาของตั่งหม่อคมกริบ เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงพยักหน้าตอบว่า "แน่นอน เซียฝานทำทุกวิถีทางเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย ปล่อยสัตว์ประหลาดออกมา และเมืองเฉิงโจวก็เป็นบ้านเกิดของผม ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าปล่อยให้เขาสำเร็จ ผมคงหนีไม่รอด ถ้าท่านไม่เชื่อก็ช่างเถอะ แต่ถ้าเชื่อ ฮวาฟงหลิวเป็นอาจารย์ของผม ผมก็รู้จักขุนพลคุนด้วย แม้ว่าก่อนหน้านี้จะเป็นศัตรูกัน แต่การร่วมมือกันครั้งหนึ่งก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย ถ้าได้รับการสืบทอดจากเย่ชิงตี้ แล้วความแค้นอะไรจะยังคงค้างคาใจ? ตอนนั้นล่องเรือเข้าไปในทะเลตะวันออกอันกว้างใหญ่เพื่อฝึกฝน ฟ้าสูงให้นกบิน ออกจากภูเขามาแล้วจะกลัวอะไรกับผู้ปกครองแคว้นเล็กๆ?"
"ตั่งเหยว พาเขาไป" ตั่งหม่อพูดขึ้นมาอย่างเคร่งขรึมทันที ตั่งเหยวเดินเข้าไปหาเย่เฝยเทียน
เย่เฝยเทียนโค้งคำนับให้ตั่งหม่อ แล้วจึงออกไปพร้อมกับตั่งเหยว ไม่พูดอะไรอีก
"คุณคิดยังไง?" ตั่งหม่อถามชายตาเหยี่ยวที่อยู่ข้างๆ
"เด็กคนนี้ปากกล้า เชื่อทั้งหมดก็ไม่ได้ แต่ไม่เชื่อเลยก็ไม่ได้ สำคัญที่สุดคือต้องดูว่าเป็นโบราณสถานของเย่ชิงตี้จริงหรือไม่" ชายตาเหยี่ยวตอบ
"ถ้าเป็นจริงล่ะ?" ตั่งหม่อถามอีก
"พ่อ ถ้าเป็นการสืบทอดของเย่ชิงตี้จริง อย่าว่าแต่เมืองเฉิงโจวเลย แม้แต่ทะเลตะวันออกทั้งหมดจะมีค่าอะไร?" สีหน้าของชายตาเหยี่ยวเปลี่ยนเป็นคมกริบทันที ดวงตาของตั่งหม่อก็เปล่งประกายวาบ คำพูดของเด็กคนนั้นแม้จะมีเจตนาแบ่งแยก แต่ก็ไม่ได้พูดผิด ถ้าได้รับการสืบทอดจากเย่ชิงตี้จริง ฟ้าสูงให้นกบิน ทะเลตะวันออกกว้างใหญ่ ใครจะหาเจอ?
"ตามความเห็นของคุณ เราจะใช้เขาได้ไหม?" ตั่งหม่อถามอีก
สีหน้าของชายตาเหยี่ยวเปลี่ยนไปมา แล้วจึงส่ายหัว "เด็กคนนี้ไม่ว่าจะเป็นพรสวรรค์หรือนิสัยใจคอ ก็ล้วนแต่เหนือธรรมดาเกินไป ยากที่จะควบคุม"
"จริงอย่างที่ว่า เทียนฮ่าวมีนิสัยหยิ่งผยอง มุ่งมั่นแต่การฝึกฝน เด็กคนนี้ไม่เหมือนกัน" ตั่งหม่อพยักหน้า
"แม้ว่าเทียนฮ่าวจะเคยแพ้เขา แต่ก็เป็นนักเวทย์พรหมลิขิต ต่อไปจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ไปศึกษาที่เมืองตงไห่แล้ว อนาคตต้องกลับมาอย่างสง่างามแน่นอน ถ้าไม่สามารถควบคุมเด็กคนนี้ได้..." ชายวัยกลางคนตาเหยี่ยวมองตั่งหม่อ ทั้งสองเข้าใจกันดี
กองทัพเดินทางต่อไป เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง ระหว่างทางเหยียบย่ำผ่านซากศพของสัตว์ประหลาดมากมาย แต่ก็ได้รับการโจมตีอย่างรุนแรงเช่นกัน ไม่ว่าจะเป็นโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวหรือกองทัพอัศวินหมีกิรินดำ ต่างก็สูญเสียอย่างหนัก
หมอกในภูเขาเทียนเหยาหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ ถ้ามองลงมาจากท้องฟ้า จะเห็นเพียงความมืดมนสับสน ถ้าอยู่บนท้องฟ้าจะไม่สามารถระบุตำแหน่งได้เลย มิฉะนั้นเซียฝานคงไม่ใช้วิธีนี้ในการเดินทาง
วันหนึ่ง ผู้อำนวยการสำนักวิชาการชิงโจวกู่หมู่และขุนพลคุนช่วยเข้าหาเซียฝาน พูดอย่างเย็นชาว่า "ถ้ายังคงให้กองทัพอัศวินหมีกิรินดำและโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวเป็นผู้นำทาง ส่วนคนอื่นแค่ยืนดูอยู่เฉยๆ พวกเราก็จะกลับไปทางเดิมแล้ว"
"คุณกำลังขู่ฉันหรือ?" เซียฝานจ้องขุนพลคุนช่วย
"ช่างคิดยังไงก็ได้" ฉินฉวีตอบอย่างเรียบเฉย ตอนนี้พวกเขาไม่ได้อยู่ในเมืองเฉิงโจวแล้ว ตอนนั้นเผชิญกับการรุกรานของสัตว์ประหลาดและการโอบล้อมของเซียฝาน จำเป็นต้องยอมรับทุกเงื่อนไข แต่ตอนนี้พวกเขาเข้ามาลึกในภูเขาเทียนเหยาแล้ว เซียฝานก็ไม่กล้าบีบบังคับมากเกินไป
"ได้" เซียฝานยอมประนีประนอม จากนั้นก็ตะโกนไปทางด้านหลัง "ท่านจอมพลตั่ง"
"อืม" ตั่งหม่อพยักหน้า แล้วสั่งการให้ผู้แข็งแกร่งจากโรงเรียนหยกเพลิงดำออกรบ เย่เฝยเทียนก็ร่วมออกรบด้วย สัตว์ประหลาดในพื้นที่หมอกมืดยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ บางครั้งถึงขั้นมีสัตว์ประหลาดระดับฟาเซียงปรากฏตัว จำเป็นต้องมีผู้อาวุโสที่แข็งแกร่งถึงจะรับมือได้
เวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า คนที่เดินทางต่อไปยิ่งน้อยลง และคนที่บาดเจ็บกลับเป็นคนที่มีระดับการฝึกฝนสูง คนอ่อนแอถูกปกป้องอยู่ด้านหลัง ไม่มีทางถูกส่งไปตาย จึงกลับปลอดภัยกว่า
เย่เฝยเทียนเมื่อเจอกับอันตรายก็วิ่งเข้าไปในกลุ่มผู้แข็งแกร่งของโรงเรียนหยกเพลิงดำ จึงปลอดภัยมาก เขาไม่คิดจะสู้รบเพื่อโรงเรียนหยกเพลิงดำหรอก แม้หลายคนจะมองเขาด้วยสายตาดูถูก แต่เขาจะสนใจทำไม?
ในที่สุด เมื่อพวกเขามาถึงพื้นที่ลึกพอ ก็พบว่าหมอกเริ่มจางลง บริเวณนี้มีแสงสว่างเหมือนโลกภายนอก หรืออาจจะสว่างกว่าเล็กน้อย พลังลมปราณของสวรรค์และโลกดูเข้มข้นขึ้น
"ดูเหมือนที่นี่จะเป็นแผนกว้างใหญ่ของพลังลมปราณ ส่วนด้านนอกเป็นพื้นที่หมอก บางที..." มีคนพูดขึ้น
"ถูกต้อง ถึงแล้ว" ผู้แข็งแกร่งข้างกายเซียฝานเผยรอยยิ้มเจิดจ้า เดินทางต่อไปข้างหน้า ทุกคนพบว่าในเทือกเขานี้ไม่มีสัตว์ประหลาดปรากฏเลยสักตัว
"นั่นอะไรน่ะ?" มีคนชี้ไปข้างหน้าพลางร้องอุทาน เมื่อเข้าใกล้ ทิวทัศน์ด้านหน้ายิ่งชัดเจนขึ้น หัวใจของทุกคนเต้นรัว พวกเขาเห็นรูปปั้นขนาดมหึมาผุดขึ้นจากหุบเขา ตั้งตระหง่านอยู่ระหว่างภูเขา
ทุกคนต่างตกตะลึง พวกเขาค่อยๆ เข้าใกล้ ยืนอยู่บนฐานโบราณหน้าหุบเขา มองดูรูปปั้นที่สูงกว่าภูเขาด้านหน้า บริเวณนี้พลังลมปราณเข้มข้นถึงขีดสุด
"ดูข้างล่างสิ" เมื่อเดินมาถึงขอบภูเขา ด้านล่างเป็นหุบเหว รูปปั้นอยู่ตรงนั้น มีคนชี้ลงไปที่หุบเหวด้วยร่างกายสั่นเทา ใต้รูปปั้นขนาดมหึมานั้น มีมังกรตัวหนึ่งขดตัวอยู่ มังกรศักดิ์สิทธิ์ตัวจริง ขดอยู่ราวกับภูเขาเนื้อ แต่ตอนนี้มังกรนั้นหลับตา ดูเหมือนจะหลับใหล
"เป็นมังกรตัวนั้น" หลายคนจากโรงเรียนปราชญ์เฉิงโจวใจเต้นระรัว ดวงตาของเย่เฝยเทียนก็เปล่งประกายเจิดจ้าเช่นกัน มังกรตัวนี้ดูคล้ายกับเงามังกรที่ปรากฏในการล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วงปีที่แล้ว
นอกจากรูปปั้นและมังกรแล้ว ในหุบเหวยังมีปีศาจใหญ่นับไม่ถ้วนขดตัวอยู่รอบๆ รูปปั้น ละโมบดูดซับพลังลมปราณ
ที่นี่ดูเหมือนหุบเขาแห่งสัตว์พันภูพาน
"เย่ชิงตี้" มีคนจ้องมองรูปปั้นด้านหน้า เปล่งเสียงอย่างตกตะลึง
สิบหกปีก่อน เย่ชิงตี้เสียชีวิตอย่างกะทันหันกลายเป็นสิ่งต้องห้าม โลกไม่อนุญาตให้มีรูปปั้นของเขาอยู่ แต่ตอนนี้ตรงหน้าพวกเขา ปรากฏรูปปั้นขนาดมหึมาของชิงตี้!
ณ ดินแดนตะวันออกของสวรรค์ มีราชวงศ์มนุษย์สถาปนาลัทธิ มีสำนักศักดิ์สิทธิ์สั่งสอนธรรมะ มีเจ้าครองนครปกครองอาณาจักรต่างๆ ผู้ทรงพลังมากมายตั้งตระหง่าน ความวุ่นวายในดินแดนสวรรค์ดำเนินมานับล้านปี
ในช่วงเวลานี้ อัจฉริยะแห่งยุคอย่างจักรพรรดิเยี่ยชิงและจักรพรรดิตงหวงได้ปรากฏตัวขึ้น พวกเขาได้ปราบปรามราชวงศ์มนุษย์ ควบคุมสำนักศักดิ์สิทธิ์ และทำให้เจ้าครองนครยอมจำนน จนในที่สุดดินแดนตะวันออกของสวรรค์ก็รวมเป็นหนึ่งเดียว!
อย่างไรก็ตาม จักรพรรดิเยี่ยชิงกลับเสียชีวิตอย่างกะทันหัน รูปปั้นทั้งหมดของเขาถูกทำลาย ชื่อของเขาถูกลบออกจากโลก และกลายเป็นสิ่งต้องห้าม นับแต่นั้นมา มีเพียงจักรพรรดิตงหวงเท่านั้นที่ครองอำนาจสูงสุดในดินแดนสวรรค์!
สิบห้าปีต่อมา ณ เมืองชิงโจวแห่งทะเลตะวันออก เด็กหนุ่มนามว่าเยี่ยฝูเทียนได้เริ่มต้นเส้นทางอันน่าทึ่งของเขา...