ฉันนี่แหละคือซูเปอร์สตาร์
ฉางอวี้
## 0001

บทนำ : ฉันอยากจะเป็นดารา！
จางเย่คิดว่าชีวิตของเขานี่ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ
เดือนที่แล้ว เขาเพิ่งเปิดคอนเสิร์ตเดี่ยวรอบที่ 32
ไม่กี่วันก่อน เหล่าพาน เลขาธิการองค์การสหประชาชาติก็เพิ่งเชิญเขาไปดินเนอร์
เมื่อวานนี้ ค่ายหนังฮอลลีวู้ดของอเมริกายังมาขอให้เขาแสดงนำในหนังไซไฟ 3 มิติฟอร์มยักษ์ ‘ปล้นรถด่วนทะลุโลก’ อีก
ในฐานะศิลปินเอกคนหนึ่ง  จางเย่ได้แต่ถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย  ชีวิตนี้ของเขาจะยังเหลืออะไรให้เสียดายอีกหรือเปล่านะ  ไม่มี!  เพราะมันสมบูรณ์แบบไปหมดแล้ว  หากจะหาข้อตำหนิในตัวเขาละก็  เอ่อ.. น่าจะเป็นนิสัยเสียอย่างคุยโม้โอ้อวดที่แก้ไขไม่ได้สักทีนี่แหละ
เพราะที่พูดไปเมื่อกี้ทั้งหมดนั่น  โม้แหลก
ความจริงแล้วจางเย่เป็นแค่นักศึกษาจบใหม่  เป็นคนธรรมดาที่ไม่สามารถจะธรรมดาไปกว่าได้นี้อีกแล้วในโลกนับพันอันกว้างใหญ่ไพศาล*  ความฝันของเขาคือการได้เป็นคนดัง จะเป็นพิธีกร นักร้อง หรือนักเขียนก็ได้  ขอแค่มีชื่อเสียงก็พอ  เป้าหมายของเขานั้นสูงยิ่ง  ไม่ใช่เพียงแค่จะเป็นคนดัง  แต่ต้องการเป็นซูเปอร์สตาร์ระดับโลก  นี่เป็นเป้าหมายในชีวิตที่เขาไม่เคยละวาง  พรุ่งนี้ชายหนุ่มมีสัมภาษณ์งานตำแหน่งดีเจที่สถานีวิทยุ  ในใจเขารู้สึกไม่ค่อยมั่นใจเลย  ไม่รู้ว่าจะทำได้หรือเปล่า
อาจเพราะเมื่อวานนอนดึกเขาจึงฝัน  ฝันเห็นตัวอักษรสามมิติขนาดเล็กหลายบรรทัดกระพริบวาบ
【เริ่มติดตั้งเกม…】
【ยืนยันผู้เล่น…】
【การติดตั้งเกมเสร็จสิ้น ท่านเป็นผู้เล่นเพียงคนเดียวของเกมนี้ นี่เป็นเกมที่จะช่วยให้ผู้เล่นบรรลุความฝัน ตรวจพบความฝันของผู้เล่น จำลองฉากจบของเกม การกำหนดเป้าหมายของเกมเสร็จสมบูรณ์ – ช่วยเหลือผู้เล่นให้ได้เป็นซูเปอร์สตาร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลก】
【ระดับความยากของเกม：สูงสุด】
【กรุณารอสักครู่ ระบบกำลังสุ่มเลือกของรางวัลสำหรับผู้เล่นใหม่】
【ผู้เล่นได้รับรางวัล ‘เปลี่ยนแปลงภูมิหลังของโลกจริงแบบสุ่ม’】
【เริ่มนับถอยหลัง ห้า...สี่...สาม...สอง...หนึ่ง...เริ่มเกม!】
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
(*ผู้แปล: 大千世界 หมายถึง มหาสหัสสโลกธาตุหรือโครงสร้างของจักรวาลในทางพุทธศาสนาว่า โลกธาตุอย่างเล็กมีพันจักรวาล อย่างกลางมีล้านจักรวาล และอย่างใหญ่ประมาณแสนโกฏิจักรวาล)


## 0002

บทที่ 1 : โลกหลังการเปลี่ยนแปลง!
------------------------------------------------------------------------------
CM >> แปล
Pleosuriya >> ตรวจ
TurKish_TEA >> เช็ก + เกลา
********************************
เมืองหลวง
เช้าวันถัดมา
ในบ้าน จางเย่ที่ตื่นมาตอนเช้ายังงุนงงอยู่กับความฝันเมื่อคืนนี้  ชายหนุ่มหาวหวอดพลางกดเปิดโทรทัศน์เพื่อดูข่าว ทันใดนั้น เขาก็เห็นแหวนสีเงินวงหนึ่งบนนิ้วก้อยข้างซ้าย  มันไม่ใช่ของเขาแน่ๆ  ชายหนุ่มพยายามถอดมันออกอย่างเอาเป็นเอาตายแต่ก็ไม่ได้ผล  ไม่เพียงแค่นั้น  ตอนที่มือของชายหนุ่มลูบไปบนแหวน  หน้าจอสัมผัสพลันเด้งขึ้นมา  ตัวอักษรแบบเดียวกับข้อความในความฝันขึ้นเป็นข้อความว่า “แหวนเกมเริ่มทำงาน รางวัลเริ่มต้นสำหรับผู้เล่นใหม่ ‘เปลี่ยนแปลงภูมิหลังของโลกจริงแบบสุ่ม’ พร้อมส่งมอบ”
นับถอยหลัง...
สามวินาที...
สองวินาที...
หนึ่งวินาที...
เริ่มต้นการส่งมอบรางวัล!
หลังจากนั้น สิ่งที่จางเย่มองเห็นก็ทำเอาแตกตื่น!
โทรศัพท์ HTC ที่เขาโยนไว้บนเตียงเริ่มบิดเบี้ยวและเปลี่ยนรูปร่าง  แม้กระทั่งยี่ห้อของมันก็เปลี่ยนไปกลายเป็น TCC ที่ข้างหน้าต่าง  หนังสือรวมบทกวีของสวีจื้อหมอฉบับพิมพ์เถื่อนสองเล่มสว่างวาบ  ก่อนที่เล่มหนึ่งจะหายไปในพริบตา  ขณะที่อีกเล่มกลายเป็นรวมบทกวีของเฉินเทียนหมอไปแทน
ชายหนุ่มไม่สามารถมองตามได้ครบทุกอย่าง  เพราะข้าวของมากมายเหลือเกินในบ้านเขากำลังเปลี่ยนไป!
แต่สิ่งที่ทำให้จางเย่ตกใจมากที่สุดก็คือการเปลี่ยนแปลงของโทรทัศน์ ยี่ห้อ ‘ฉางหง’ บนโทรทัศน์กลับถูกเปลี่ยนเป็นยี่ห้อ ‘เฟยเทียน’ ที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน  ที่สำคัญคือกระทั่งรายการต่างๆ บนหน้าจอก็เปลี่ยนไปด้วย!
“รายการ ‘แสงเรืองรอง’ วาไรตี้โชว์ของแมงโก้ทีวีมีเรตติ้งผู้ชมทะลุ 1 เปอร์เซ็นต์แล้ว”
“ภาพยนตร์เรื่องล่าสุดของอู๋ปาง ‘ดรุณีสีขาว’ ถล่มรายได้บ็อกซ์ออฟฟิศไปถึง 500 ล้าน”
“ซิงเกิ้ลใหม่ของสตาร์ควีนจางหย่วนฉีล้มเหลวอีกครั้ง จากนี้ไปเธอจะทุ่มเทให้กับงานแสดงเพียงอย่างเดียว”
“เมื่อวานนี้ภาพ ‘ฟ้าสีคราม’ ผลงานของเดค ศิลปินระดับโลกได้เปิดประมูลในอเมริกา”
“บุคคลมากมายในวงการบันเทิงได้ร่วมกันร้องเพลงรำลึกแก่เฉินเหว่ยซือ ราชาแห่งวงการโทรทัศน์และภาพยนตร์ที่ทรงอิทธิพลมากที่สุดของศตวรรษที่ 20 ในคอนเสิร์ตครบรอบ 10 ปีแห่งความทรงจำ สตาร์คิงซุนอวี้ถึงกับร่ำไห้ขณะร้องเพลง”
จางเย่ตาค้างกับภาพที่เห็นเป็นสิบกว่านาที  ยังไม่สามารถทำความเข้าใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นได้ อยู่ๆ ทั้งโทรศัพท์มือถือทั้งโทรทัศน์เปลี่ยนยี่ห้อไปได้อย่างไร?  สตาร์ควีนจางหย่วนฉี?  ในบรรดาสตาร์ควีนมีคนที่ชื่อจางหย่วนฉีด้วย?  ยังมีคอนเสิร์ตครบรอบสิบปีแห่งความทรงจำ?  แล้วเฉินเหว่ยซือนี่โผล่มาจากไหน?  ทำไมเขาถึงไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลยล่ะ?  จางหย่วนฉีนั่นก็ด้วย?  หรือว่าจางจื่ออี๋เปลี่ยนชื่อในวงการใหม่?  แล้วเฉินเหว่ยซือนี่คือชื่อใหม่ของเฉินอี้ซวิ่น?  บ้าน่า เฉินอี้ซวิ่นก็ยังมีชีวิตดีอยู่นี่! ‘ดรุณีสีขาว’ นี่มันหนังอะไร?  หนังที่ไป๋เหยียนซงแม่*เล่นหรือไง?  แม่*ไปถ่ายทำกันตอนไหนวะ?
จางเย่รีบลนลานลุกจากเตียงไปดึงผ้าม่านออกดู  ก่อนจะพบว่าทุกสิ่งทุกอย่างข้างนอกถูกเปลี่ยนไปแล้วเรียบร้อย  ต้นหยางเก่าแก่สองแถวข้างถนนหายไปและถูกแทนที่ด้วยแปลงดอกไม้  หอคอยที่เคยมองเห็นอยู่ไกลๆ ก็กลายเป็นตึกที่พักอาศัยหกชั้นไปเสียอย่างนั้น  ไม่ใช่แค่นั้น  ตึกสองสามหลังซึ่งแต่เดิมเป็นสีเทาตอนนี้กลับเปลี่ยนตำแหน่งไปเล็กน้อย  แม้กระทั่งสีของบันไดยังกลายเป็นสีน้ำตาลออกขาวไปอีก!
ติ๊ง!
การส่งมอบรางวัลเสร็จสิ้น!
หมายเหตุ: การเปลี่ยนแปลงภูมิหลังของโลกจริงแบบสุ่มเสร็จสมบูรณ์และเข้าสู่ภาวะสมดุล
สีหน้าของจางเย่ซีดเผือด  เขาหยิบโทรศัพท์ที่เพิ่งเปลี่ยนเป็นยี่ห้อที่ไม่รู้จักขึ้นมาสำรวจดู  วันเวลายังคงปกติอยู่  วันนี้เป็นวันครบรอบสองเดือนที่เขาเรียนจบมา  หลังจากไล่ดูรายชื่อติดต่อ  ชายหนุ่มก็ลองกดโทรศัพท์หาเพื่อนสองสามคน  เพื่อนสนิทเขายังคงเหมือนเดิม  แล้วไอ้การเปลี่ยนแปลงรอบตัวเขานี่จะอธิบายว่าอย่างไร?  อีกอย่างแหวนเกมที่สวมอยู่กับนิ้วของเขามันคืออะไร?  เจ้าแหวนนี่มันถึงขั้นเปลี่ยนแปลงความเป็นจริงได้เชียวเหรอ?
จางเย่ยังไม่เชื่อ  ชายหนุ่มเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อเข้าไปเช็กในอินเทอร์เน็ต  แต่กลายเป็นว่ายิ่งดูยิ่งตกใจ  ยิ่งอ่านยิ่งใจสั่น!
มันเปลี่ยนไปแล้ว!
โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว!
ในวงการพิธีกรไม่มีคนชื่อเหอเจี่ยง เซี่ยน่า หรือคนอื่นๆ
ในวงการเพลงก็ไม่มีคนอย่างเฉินอี้ซวิ่น หรือว่าจางเสวียโหย่วแล้ว
วงการภาพยนตร์ก็ไม่มีเฝิงเสี่ยวกังและซุนหงเหลยเช่นกัน
ไม่ว่าจะในประเทศจีนหรือต่างประเทศ  ศิลปินพู่กันจีนอย่างฉีไป๋สือหรือจิตรกรภาพสีน้ำมันปาโบล ปีกัสโซก็ไม่มีตัวตนเสียแล้ว
เพลงเทพอย่าง ‘ถ่านเท่อ’? นิยายของ ‘โม่เหยียน’? ดนตรีของ ‘บีโธเฟน’? หนังเรื่อง ‘ทรานส์ฟอร์มเมอร์ส’? วาไรตี้โชว์ ‘เดอะวอยส์ไชน่า’? ภาพวาดชื่อดัง ‘โมนาลิซา’?  หายไปหมดเกลี้ยง!  ดูเหมือนว่าทั้งหมดนั่นถูกเกมที่เขาไม่รู้จักสุ่มเปลี่ยนแปลงไปเสียแล้ว  นี่เป็นรางวัลที่เขาได้รับจากเกมในฐานะผู้เล่นเพียงคนเดียวเหรอ?  ทำไมโลกจริงถึงกลายเป็นเกมขึ้นมาได้ล่ะ?
แล้วนี่มันเกมแบบไหนกันแน่?
‘คอนทรา’ หรือว่า ‘ซูเปอร์มาริโอ’ หรือเปล่า?
ถ้าเขาลองเอาหัวโขกกำแพงดูสักที  จะมีเห็ดเวทมนตร์โผล่ออกมาให้กินแล้วตัวใหญ่ขึ้นไหม?
แน่นอนว่ายังมีบางอย่างที่ไม่ได้เปลี่ยนไป  เช่น บุคคลสำคัญทางประวัติศาสตร์ โครงสร้างโลกและสภาพสังคมพื้นฐานของโลกยังคงเดิม  บนโต๊ะบะหมี่สำเร็จรูปยี่ห้อ ‘คังซือฟู่’ ยังคงเป็น ‘คังซือฟู่’ อยู่เหมือนเดิม ‘หลุยส์ วิตตอง’ ก็ยังเป็นแบรนด์ดังระดับโลก  หลายสิ่งหลายอย่างยังไม่ถูกเปลี่ยนไป  นี่สินะที่เรียกว่า “เปลี่ยนแปลงแบบสุ่ม”?
เฮ้ย ผีหลอกกลางวันแสกๆ!
มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันวะเนี่ย?
ขณะนั้นเอง  ตึงตึงตึง!  ใครบางคนกำลังทุบประตูจากนอกห้อง  เสียงทุบที่ดังสนั่นแสดงถึงพละกำลังของคนทุบ!
จางเย่รู้ดีว่านั่นคือใคร  แต่แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน
หลังจากคนด้านนอกเคาะต่ออีกสองสามที  เสียงไขกุญแจถึงดังขึ้น  ประตูพลันเปิดออก!
จางเย่มองดูคนที่ก้าวเข้ามาพลางคิดว่าต่อให้โลกเปลี่ยนไปขนาดนี้ เจ้าของห้องเช่าของเขาก็ยังคงเป็นเจ้าของคนเดิม
หญิงสาววัยประมาณสามสิบปีที่เดินเข้ามามีใบหน้าที่สวยงามมาก  บางทีคำว่า ‘สวยงามมาก’ อาจไม่เหมาะที่จะใช้อธิบายถึงตัวเธอด้วยซ้ำไป  ดูอย่างตอนนี้ที่เห็นชัดๆ ว่าเธอเพิ่งสระผมมา  บนศีรษะพันทบด้วยผ้าเช็ดตัวสีขาว  ความงามของเธอที่ล่มบ้านล่มเมืองได้นั้นไม่ได้ถูกลดทอนลงเลยแม้แต่น้อย  ส่วนรูปร่างของเธอยิ่งสุดยอดขึ้นไปอีก ผิวพรรณทั้งเนื้อทั้งตัวนวลเนียนเต่งตึงกระจ่างใส  แต่สาวสวยคนนี้  หากได้รู้จักเพียงไม่กี่วันก็ต้องรู้ซึ้งถึงความร้ายกาจของเธอทันที  เรียกว่าปากอสรพิษเลยก็ว่าได้  ไม่อย่างนั้นแล้วอายุขนาดนี้จะยังไม่แต่งงานได้อย่างไร?  แค่เธอเปิดปากพูดใครๆ ก็ต้องเผ่นหนีกันหมดแล้ว!
เมื่อเห็นว่าจางเย่อยู่บ้าน  เหราอ้ายหมิ่นกระแอมก่อนพูดด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เจ้าหนู นายพยายามจะเล่นซ่อนหากับฉันอยู่งั้นหรือ? ฉันเคาะตั้งนาน ทำไมถึงไม่ขานรับหน่อย? แกล้งตายเหรอไงกัน หา?”
จางเย่รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “คุณน้าเจ้าของห้อง คุณมาได้ยังไงครับ?”
เหราอ้ายหมิ่นเดินไปนั่งตรงห้องนั่งเล่นอย่างสบายๆ ปั่ก เสียงเหมือนบางอย่างกำลังโดนทุบดังขึ้นขณะที่หญิงสาวจิ้มเครื่องคิดเลขบนโต๊ะ  จางเย่เห็นเครื่องคิดเลขนี่มานับครั้งไม่ถ้วนแล้วในอดีต  ก่อนหน้านี้มันยังเป็นยี่ห้อคาสิโอ้อยู่เลย  ตอนนี้กลับกลายเป็นยี่ห้ออะไรก็ไม่รู้ที่ขึ้นต้นด้วยตัวเค  ดูเหมือนว่าแม้กระทั่งบริษัทเครื่องคิดเลขก็ถูกเปลี่ยนไปด้วยสินะ
“นายถามว่าฉันมาทำไม หึ ก็มาเก็บค่าเช่าห้องไงล่ะ!” นิ้วของเธอรัวเป็นข้าวตอกแตกไปบนเครื่องคิดเลขอย่างไม่มีพลาด “นายยังไม่ได้จ่ายค่าเช่าเดือนนี้ รวมกับค่าน้ำค่าไฟของเดือนก่อนด้วย ฉันคิดให้แล้วเบ็ดเสร็จ 2,582 หยวน ฉันเตือนนายไปหลายครั้งแล้วนะ วันนี้แม้แต่สตางค์เดียวก็ห้ามขาด! ฉันจะบอกอะไรให้นะจางน้อย ที่ฉันยอมให้นายจ่ายค่าเช่าเดือนต่อเดือนก็เพราะเห็นว่านายเป็นคนเมืองหลวง ลองไปถามดูรอบๆ สิ มีที่ไหนบ้างที่ไม่ต้องจ่ายค่าเช่าสามเดือนล่วงหน้า เห็นรึเปล่าว่าฉันผ่อนผันให้นายมากแค่ไหนน่ะ หา?”
จางเย่ยิ้มแห้งๆ “ขอเวลาอีกสักสองสามวันนะครับ ตอนนี้ผมไม่มีเงินเลยจริงๆ ถ้าผมได้งานเมื่อไรจะรีบจ่ายให้คุณเลย”
เหราอ้ายหมิ่นกรีดนิ้วโบกไปมา “ถ้านายไม่มีเงิน ก็ออกไปได้แล้ว!”
จางเย่ร้องโอดครวญ “โธ่ คุณก็รู้ดีนี่ว่าสถานการณ์ผมตอนนี้เป็นยังไง ค่าเช่าที่ให้ไปก่อนหน้านี้ก็เป็นเงินแต๊ะเอียของผม ผมมีแค่นั้นจริงๆ ถ้าคุณไล่ผมออก ผมก็ต้องกลับไปอยู่บ้านกับพ่อแม่ ก่อนหน้านี้ผมบอกพวกท่านไว้แล้วว่าตั้งใจจะออกมาใช้ชีวิตอยู่เองทันทีที่เรียนจบ ถ้ากลับไปผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? คุณน้าลองดูบริเวณที่อยู่ของเรานี่สิ ทั้งตึกแถวกับห้องเช่าตลอดแถวนี้ต่างก็เป็นของคุณหมดเลย บ้านคุณไม่ได้ขัดสนเงินทองอะไรสักหน่อย เอาอย่างนี้ไหม เช้านี้ผมมีสัมภาษณ์งานที่สถานีวิทยุนครหลวง ถ้าผมได้เป็นดีเจนะ ผมจะรีบเอาเงินมาจ่ายให้ทันทีที่เงินเดือนออกเลย”
เหราอ้ายหมิ่นปรายตามองชายหนุ่มก่อนแค่นเสียงใส่ “นายเนี่ยนะ? ดีเจ? เลิกฝันเถอะ หน้าตาอย่างนี้ ส่วนสูงแค่นี้ อยู่ท่ามกลางฝูงชนจะมีสักกี่คนกันที่มองเห็นนาย? มัวแต่ฝันกลางวันอยู่นั่นแหละว่าจะเป็นดารา คิดหรือว่าการเป็นคนดังมันง่ายน่ะ หืม? ถ้าอย่างนายเป็นดีเจได้ งั้นเหล่าเหนียง*ก็กล้าขึ้นโชว์งานเทศกาลตรุษจีนพรุ่งนี้เหมือนกัน!”
จางเย่พยายามพูดต่อ “เถอะน่า นะ ขอเวลาอีกสองสามวัน ผม...”
เหราอ้ายหมิ่นไม่ฟัง “ไม่มีทาง!”
จางเย่เกลี้ยกล่อม “คุณไม่เห็นเหรอว่าผมไม่ได้กินข้าวเช้ามาตั้งสองสามวันแล้วนะ นี่ผมไม่มีเงินแล้วจริงๆ”
“นายจะกินหรือไม่กินแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ? หืม?” เหราอ้ายหมิ่นกล่าวอย่างใจแข็งไม่รับฟังเหตุผลใดๆ ทั้งสิ้น
ต่อรองอยู่เป็นเวลานาน  ชายหนุ่มจึงสามารถทำให้น้าสาวเจ้าของห้องกลับไปก่อนได้  ทว่าอีกสิบนาทีต่อมา เหราอ้ายหมิ่นในชุดนอนตัวเดิมก็กลับมา  เธอไม่ได้เคาะประตู  แต่ไขกุญแจเปิดประตูเข้ามาเลย
จางเย่คิดว่าหญิงสาวกลับเข้ามาทวงเงินอีกจึงพูดขึ้นอย่างระมัดระวัง  “คุณน้าเจ้าของห้อง คุณ...”
เหราอ้ายหมิ่นโยนอาหารเช้าชุดหนึ่งลงบนโต๊ะพลางแค่นเสียงเย็นชา “นี่เหล่าเหนียงกินไม่หมด ไอ้หนูถังแตก ถือว่านายโชคดีไป ฉันจะบอกให้นะ ถึงแม้ช่วงนี้งานจะไม่ได้หาง่ายๆ แต่นายเองก็จบมาจากมหาวิทยาลัยชื่อดังด้านการสื่อสาร ทำไมจะหางานไม่ได้? อย่าแขวนตัวเองจนแห้งตายคาต้นสิ!”
จางเย่ประหลาดใจและรีบกล่าว “ขอบคุณครับ ผมเข้าใจแล้ว”
ใบหน้างดงามเย็นชาของเหราอ้ายหมิ่นมองเขาแวบหนึ่ง  ก่อนจะกระแทกประตูปัง  เดินจากไป
จางเย่รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาในใจ  ดูจากอาหารเช้าบนโต๊ะที่ยังร้อนอยู่  แสดงว่าไม่ใช่ของเหลือจากพี่สาวใหญ่เหราอย่างแน่นอน  แต่เธอตั้งใจลงไปซื้อให้เขาเพราะได้ยินว่าเขาไม่ได้กินมื้อเช้ามาหลายวันต่างหาก  ชายหนุ่มรู้ดีว่าถึงพี่สาวใหญ่เหราจะเป็นคนที่ดูเย็นชาแต่ก็มีด้านอ่อนโยนซ่อนอยู่ข้างใน  เห็นปากร้ายแบบนั้น  หญิงสาวกลับเป็นห่วงเป็นใยเขามาก  ความจริงแล้วสิ่งที่เหราอ้ายหมิ่นพูดมา  เขาเข้าใจดี  ทว่าตั้งแต่เด็กจางเย่ก็ฝันอยากจะเป็นคนดัง  ได้ยืนอยู่บนเวทีพบปะผู้คนมากมาย  ชายหนุ่มไม่คิดจะผันตัวเองไปทำงานเบื้องหลังโดยเด็ดขาด
จางเย่ลงลิฟท์ไปชั้นล่าง  ก่อนจะออกจากตึกไป
ขณะที่เดินไปตามถนน  จางเย่เหลียวซ้ายแลขวา  พบภาพคุ้นตาที่ต่างจากเดิมอยู่บ้างไปตลอดทาง  ป้ายโฆษณาบริเวณป้ายรถโดยสารมีแต่รูปดาราที่เขาไม่รู้จักสักคน  ร้านค้าหลายร้านเปิดเพลงป็อปสุดฮิตที่จางเย่ไม่เคยได้ยินเลยสักเพลง  ยิ่งชายหนุ่มเดินผ่านถนนที่ทั้งคุ้นเคยทั้งแปลกแยกไปมากเท่าไร  ก็ยิ่งรู้สึกยากจะปรับตัว  เหมือนกับว่าเขาไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโลกที่เปลี่ยนไปใบนี้  หลายอย่างเปลี่ยนไปมากเสียจนแทบจะเรียกได้ว่ามันไม่ใช่โลกใบเดิมของจางเย่อีกต่อไป
เดือนสิงหาคม อากาศยังคงร้อนและน่ารำคาญ
นี่มันผิดหลักวิทยาศาสตร์!
ผิดหลักวิทยาศาสตร์สุดๆ!
จะดีจะชั่วจางเย่ก็จบมาจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง  จะให้เขายอมรับความจริงที่เปลี่ยนไปนี้อย่างง่ายดายคงไม่ได้  นี่มันยุคไหนสมัยไหนแล้ว?  ไม่ใช่ยุคโบราณที่ยังมีเรื่องเหนือธรรมชาติและภูตผีปีศาจนะ  หากเชื่อในไสยศาสตร์ก็มีแต่นำอันตรายเข้ามาหาตนเองเท่านั้น  นี่เป็นเรื่องที่แม้กระทั่งเด็กประถมยังรู้  ทุกสิ่งทุกอย่างตอนนี้ขึ้นอยู่กับหลักการทางวิทยาศาสตร์  และคนเราต้องเชื่อถือในพลังแห่งวิทยาศาสตร์เช่นกัน
คิดได้เช่นนี้ แววตาของจางเย่กลับกลายเป็นเคร่งขรึม  ชายหนุ่มหยิบเหรียญหนึ่งหยวนออกมาจากกระเป๋าตังค์แล้วดีดขึ้นไปบนอากาศอย่างมุ่งมั่น “ถ้าออกหัวแปลว่าโลกนี้ถูกเปลี่ยนไปเพราะเกมจริงๆ ถ้าออกก้อยแปลว่าทุกอย่างเป็นเรื่องโกหก”
ติ๊ง กิ๊ง กิ๊ง
เหรียญตกลงบนพื้น — หัว!
จางเย่หน้ามืดทันที  นี่มันไม่ใช่เรื่องโกหก  ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องจริง!
(ผู้แปล : *เหล่าเหนียงหมายถึงแม่ หรือ ผู้หญิงวัยกลางคนที่แต่งงานแล้วหรือมีอายุแล้ว เมื่อใช้เป็นสรรพนามแทนตัวจะแสดงความภูมิใจหรือแทนคำด่าด้วยการยกตัวเองเป็นแม่ของอีกฝ่าย)
-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
CM : 十分凌厉的感觉。อิงค์แปลว่า very sharp feeling น่าจะเป็น สวยคมบาดตา แต่สวยคม สวยบาด มาใช้บรรยายผิวพรรณเนี่ยนะ?
TurKish_TEA : หรือว่าเส้นโค้งเว้าสัดส่วนชัดเจน?
CM : เต่งตึงครัดเคร่ง
TurKish_TEA : ครัดเคร่ง? สมัยพ่อขุนนนนนน แต่ทัน รัดรึงตรึงใจนะ
เมิ่ง-เฟย : ผิวพรรณใสกระจ่างนะคะ จากที่แปลมา
CM : พอมาแปลจีน ถึงเห็นว่าเจ๊เหราแทนตัวเองว่าเหล่าเหนียง บ่อยมาก กริ๊บเกร๋สุดๆ สาวมั่นขนานแท้ ขอทับศัพท์ไว้เลยนะ 555
ว่าแต่จางน้อยนี่เชื่อวิทยาศาสตร์สุดๆ เลยนะนั่น ถึงกับต้องใช้เหรียญพิสูจน์ว่าไม่ได้ฝันไป


## 0003

บทที่ 2 : เซฟเกมได้ด้วย?
------------------------------------------------------------------------------
CM  >>  แปล
Pleosuriya  >>  ตรวจ
TurKish_TEA  >>  เช็ก + เกลา
********************************
ตอนเช้า
เดือนสิงหาคม อากาศยังคงร้อนและน่ารำคาญ
เฮ้ย ไม่ถูกไม่ถูก ประโยคนี้เพิ่งพูดไปนี่หว่า
ต้องพูดว่า  เดือนสิงหาคม อากาศยังคง...ยังคงน่ารำคาญและร้อน  ใช่แล้ว อันนี้ยังไม่ได้ใช้
ในโลกนี้สถานีวิทยุนครหลวงเพิ่งรวมเข้ากับสถานีโทรทัศน์นครหลวงเมื่อไม่กี่ปีก่อน  แม้ว่าจะควบรวมกิจการแล้ว  แต่ออฟฟิศทั้งสองที่ก็ยังคงอยู่แยกกัน  ที่ใต้อาคารสถานีวิทยุ  จางเย่กำลังจัดชุดสูทของเขา  ชายหนุ่มช่างดูหมา...เอ๊ย ดูหมายมาดมากขณะที่เดินเข้าไปด้านใน  พนักงานปกติจะเข้างานกันแต่เช้า  คนที่เข้ามาตอนนี้ส่วนใหญ่คือคนที่มาสัมภาษณ์งานเหมือนกับจางเย่
ยังพอมีเวลาเหลืออยู่  ลองตรวจสอบแหวนเกมดูอีกทีดีกว่า
จางเย่ก้มหน้าลงเพ่งดูแหวนเกมสุดลึกลับบนมือซ้ายของตัวเอง  หน้าจอสัมผัสโฉบเฉี่ยวสะดุดตาที่เขามองเห็นอยู่คนเดียวปรากฏขึ้นมาโดยที่ไม่มีคนรอบข้างรับรู้  จางเย่รู้สึกเสียววาบไปตามกระดูกสันหลัง  นี่มันไสยศาสตร์มนต์ดำเกินไปแล้ว!  หรือว่าสมองของเขาผิดปกติ?  จนกระทั่งทำให้เกิดจินตนาการที่บ้าบอแบบนี้?  แวบหนึ่งเขาคิดไปว่าอาจจะต้องกินวิตามินบำรุงสมองเหน่าไป๋จิน*ไปชั่วชีวิต
บนหน้าจอมีตัวเลือกอยู่หลายอัน
【ชื่อเสียง】: 199,983 จุด
【ไอเทม】: ว่างเปล่า
【ร้านค้า】: ยังไม่ถูกปลดล็อค
【ลอตเตอรี่】: ได้รางวัลเป็นหีบสมบัติ
(หมายเหตุ: ค่าชื่อเสียงเพิ่มขึ้นได้จากความนิยม ประสบการณ์ ความสำเร็จ ความเคารพนับถือ ความเชื่อถือ การเป็นที่รู้จักของผู้เล่น รวมไปถึงปัจจัยอื่นๆ ไอเทมในร้านค้าและลอตเตอรี่สามารถซื้อได้โดยใช้ค่าชื่อเสียง ค่าชื่อเสียงจะคำนวณจากชื่อเสียงที่ผู้เล่นเคยสร้างไว้ตั้งแต่เกิดจนถึงปัจจุบัน)
ค่าชื่อเสียงแสนเก้าหมื่นกว่าจุด?
จางเย่นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง  สมัยประถมเขาเคยได้รับรางวัลเขียนเรียงความตั้งหลายครั้ง  ช่วงมัธยมต้นและปลายก็เรียนดีใช้ได้ ได้รับคำชมจากครูอยู่บ่อยๆ เออใช่ เขาเคยได้ออกทีวีด้วยครั้งหนึ่งนี่  ตอนมหาวิทยาลัยจางเย่และเพื่อนร่วมหอพักเคยถูกนักข่าว CCTV สัมภาษณ์ขณะช้อปปิ้งอยู่แถวซีตาน  ตอนนั้นนักข่าวเพิ่งจะยื่นไมโครโฟนให้จางเย่และยังไม่ทันได้ถามคำถาม  จางเย่ก็ชิงตอบทันทีว่า  “ผมมีความสุขมาก”  นักข่าวถึงกับงงงวยแล้วกล่าว  “เราไม่ได้จะถามเรื่องนั้น เรากำลังถามว่าคุณรู้สึก...”  แต่ก่อนที่จะพูดจบ  จางเย่ที่จดจ่ออยู่กับความคิดตัวเองรีบตะโกนเสียงดังลั่นว่า “สังคมนิยมเป็นสิ่งที่ดี” เอ่อ สุดท้ายเลยไม่รู้ว่าได้ออกอากาศหรือเปล่า
เรื่องพวกนั้นคือสิ่งที่ทำให้เขาได้ค่าชื่อเสียงงั้นเหรอ?  ยี่สิบสามปีมีค่าชื่อเสียงแสนเก้ากว่าๆ?  ดูไม่เลวเลยนี่  ใช่ไหม?  แต่เพียงไม่นานจางเย่ก็ต้องเปลี่ยนความคิด  เมื่อเปิดดูตัวเลือกหน้าจอเพื่อดูว่าเขาจะสามารถซื้ออะไรได้บ้าง  ชายหนุ่มถึงกับนิ่งค้างพูดไม่ออกอยู่นาน
ร้านค้ายังไม่ถูกปลดล็อค  เขาจึงได้แต่กดไปที่ตัวเลือกลอตเตอรี่
【ลอตเตอรี่】: ใช้ค่าชื่อเสียง 100,000 จุด หลังการซื้อจะได้สุ่มเลือกหีบสมบัติ
สวรรค์ สะสมชื่อเสียงมาตั้งครึ่งชีวิตพอให้ซื้อลอตเตอรี่ได้แค่ครั้งเดียว?  ขาดอีกนิดเดียวก็จะได้สองครั้งแล้ว?  จางเย่ตัดสินใจลองเสี่ยงดวงกับลอตเตอรี่  ชายหนุ่มกดแตะหน้าจอ  มันให้ความรู้สึกเหมือนจริง  หลังจากกดยืนยันการซื้อ  จ่ายไปหนึ่งแสนจุดแล้ว  ค่าชื่อเสียงก็เปลี่ยนเป็น 99,983 ทันที
หน้าต่างลอตเตอรี่ปรากฏวงล้อขึ้นมาพร้อมเข็มและปุ่มกด  บนวงล้อมีคำเหล่านี้เขียนเอาไว้ 【หมวดใช้แล้วทิ้ง】 【หมวดสเตตัส】 【หมวดสกิล】 และ 【หมวดพิเศษ】 แต่ละหมวดมีสีและขนาดพื้นที่ต่างกัน  หมวดใช้แล้วทิ้งกินพื้นที่มากสุดเกือบครึ่งวงล้อ  ตามมาด้วยหมวดสเตตัสและหมวดสกิล  ทั้งสองหมวดนี้รวมกันแล้วเกือบเท่าครึ่งวงล้อที่เหลือ  ส่วนที่เล็กสุดคือหมวดพิเศษซึ่งเล็กมากจนแทบจะมองไม่เห็นเลยทีเดียว
หน้าต่างแนะนำเกมพลันปรากฏขึ้น!
คำอธิบายหมวดหมู่:
【หมวดใช้แล้วทิ้ง】: ไอเทมสำหรับใช้ครั้งเดียว
【หมวดสเตตัส】: ไอเทมเพิ่มค่าสเตตัสถาวร
【หมวดสกิล】: ไอเทมเพิ่มค่าประสบการณ์ให้สกิล
【หมวดพิเศษ】: ให้สิทธิ์ในการซื้อของจากร้านค้า
หมายเหตุ: หีบสมบัติจะกำหนดจากหมวดที่เข็มหยุดหมุน
จางเย่ยังไม่แน่ใจจึงได้แต่ลองกดปุ่มเริ่มเกมลอตเตอรี่ดู ป๊าด๊า! ลอตเตอรี่เริ่มหมุน  เข็มบนวงล้อหมุนตามเข็มนาฬิกาไปอย่างรวดเร็ว  หลังจากนั้นประมาณสองถึงสามวินาทีเข็มก็เริ่มเดินช้าลงเรื่อยๆ  สุดท้ายเข็มก็ชี้ไปที่หมวดใช้แล้วทิ้งซึ่งมีพื้นที่ใหญ่ที่สุดและหยุดลง —  ได้หมวดใช้แล้วทิ้ง!
ลอตเตอรี่ทำการหมุนเสร็จสิ้น!
หีบสีทองเล็กๆ ปรากฏขึ้น  ของรางวัลถูกเก็บเข้าช่องเก็บของโดยอัตโนมัติ  ในช่องเก็บของมีรูปไอคอน “หีบสมบัติใบเล็กสีทอง” โผล่ขึ้นมา!  แล้วนี่มันใช้ยังไงกันล่ะ?  จางเย่ลองยื่นมือผ่านหน้าจอเข้าไปในช่องเก็บของ มือของเขาสามารถเข้าไปได้จริงราวกับมีพื้นที่อยู่ภายใน  ทันทีที่ชายหนุ่มแตะถูกหีบสมบัติ (เล็ก)  เขาก็คว้ามันออกมาแล้วใช้สองมือเปิดหีบ  บนระเบียงทางเดินนอกจากตัวเองแล้วก็ไม่มีใครมองเห็นหีบใบนี้  แสงสีทองวาบขึ้น  ภายในหีบมีของบางอย่างอยู่ด้วย!
มันคือคริสตัลขนาดจิ๋ว!
ชื่อไอเทม: 【เซฟ】
คำอธิบายไอเทม: ไอเทมหมวดใช้แล้วทิ้ง ใช้สำหรับบันทึกเกม เมื่อเซฟจะสามารถเก็บบันทึกเกมได้เป็นเวลาครึ่งชั่วโมง
เซฟ?  จางเย่ค่อนข้างคุ้นเคยกับมันดี  คนที่เล่นเกมต่างก็รู้จัก  การเซฟเป็นเรื่องปกติที่ผู้เล่นทำกันทุกครั้งก่อนจะออกจากเกม  หรือทำเพื่อย้อนกลับมาแก้ไขเหตุการณ์บางอย่าง  บันทึกเกมได้สามสิบนาที?  หมายความว่าถ้าหลังจากผ่านไปสามสิบนาทีแล้วไม่ได้ใช้  การเซฟจะถูกยกเลิก?
สำหรับลอตเตอรี่และหีบสมบัติจางเย่ไม่ได้รู้สึกแปลกตาอะไรนัก  เกมหลายเกมก็มีลอตเตอรี่สุ่มของแบบนี้  ซึ่งแต่ละหีบสมบัติจะแบ่งระดับสูงต่ำของมันด้วย  ส่วนโอกาสที่จะได้มันในแต่ละแบบย่อมแตกต่างกันออกไป  จางเย่หยิบคริสตัลเซฟออกมา  หีบสมบัติสีทองพลันสลายไป  ชายหนุ่มลองเคาะดูเล่นๆ โป๊ะ! ไม่ทันระวังเผลอทำแตกเสียได้
กำลังเซฟ...
เซฟเสร็จสิ้น!
ช่วงเวลานั้นราวกับเวลาได้หยุดเดินไปเสี้ยววินาที ทุกอย่างนิ่งสนิท!
หลังจากทุกอย่างกลับเป็นปกติ  บนหน้าจอของแหวนก็ปรากฏตัวเลือกขึ้นมาเพิ่มหนึ่งอันว่า “โหลดเซฟ”
เซฟเกมกันดื้อๆ แบบนี้เลย? จางเย่แตะจมูกแบบงงๆ  รางวัลเริ่มต้นสำหรับผู้เล่นใหม่?  เปลี่ยนแปลงภูมิหลังโลก? หีบสมบัติ? ไอเทม? เซฟ? นี่ตกลงเขากำลังเล่นเกมอยู่จริงๆ งั้นเหรอ?
“การสัมภาษณ์เริ่มตอนสิบโมงเช้านะ  รีบไปกันเถอะ”
“พี่ซุน จะรีบไปทำไมกันล่ะ  พี่ได้งานแน่นอนอยู่แล้ว”
“นั่นมันก็ไม่แน่หรอก ทางสถานีเปิดรับดีเจวิทยุแค่ 2 ตำแหน่งเท่านั้น  ฉันได้ยินมาว่ามีคนผ่านข้อเขียนมากกว่า 20 คนเชียวนะ ต้องแข่งขันกันดุเดือดแน่เลย”
“ใช่แล้ว ตำแหน่งดีเจนี่เป็นตำแหน่งยอดนิยมเลยนี่นา ผมกับพี่โจวกดดันน้อยกว่าเยอะ ผมสมัครตำแหน่งบรรณาธิการไป ส่วนของพี่โจวเป็นฝ่ายปฏิบัติการ อัตราแข่งขันไม่สูง จำนวนที่รับก็มากกว่าด้วย”
เสียงผู้คนพูดคุยกันขณะกำลังเดินเข้าไป
จางเย่มองดูนาฬิกา  ไม่มีเวลาให้ศึกษาแหวนเกมแล้ว  เขารีบวิ่งขึ้นบันได  การสัมภาษณ์วันนี้มีความสำคัญกับเขามาก  ชายหนุ่มได้ลองวางแผนเส้นทางชีวิตในอนาคตดูแล้ว  ด้วยรูปร่างหน้าตาและคุณสมบัติของเขา  จะเป็นพิธีกรทีวี? นักร้อง? หรือว่านักแสดง? แม้กระทั่งบทตัวร้ายตัวตลก  เขาก็ยังคุณสมบัติไม่ถึงเลย  เขาไม่มีอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษ  มันจึงไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด  หลังจากคิดตรึกตรองอย่างหนัก  งานดีเจวิทยุกลับเป็นจุดเริ่มต้นที่เหมาะสมที่สุด  งานนี้ไม่ได้ต้องการคุณสมบัติด้านหน้าตาส่วนสูงมากมายนัก  ผู้ฟังก็ฟังแต่เสียงอยู่แล้ว  จึงเหมาะสมที่สุดสำหรับเขาที่จะเริ่มต้น  แต่ก็ถือเป็นก้าวสำคัญสู่อนาคตข้างหน้าโดยรวมด้วย  เขาจะพลาดไม่ได้เด็ดขาด!
ชั้นสอง
ในห้องสัมภาษณ์ผู้สมัครตำแหน่งดีเจวิทยุ
บริเวณทางเดินมีคนอยู่มากกว่า 20 คน  ทุกคนถือเป็นคู่แข่งกันหมด  ดังนั้นบรรยากาศจึงเต็มไปด้วยความเงียบงัน
จางเย่เหลือบมองไปรอบตัวแล้วก็ต้องใจหายวาบ  ทั้งยี่สิบกว่าคนนี้มีแต่หน้าตาสวยหรือหล่อกันหมด...ยกเว้นเขา  ทั้งยี่สิบกว่าคนนี้อายุราวยี่สิบห้าถึงสามสิบ ดูมีประสบการณ์กันหมด...ยกเว้นเขาอีกเช่นกัน
ความได้เปรียบข้อเดียวของจางเย่มีเพียงเขาเรียนด้านนี้มาโดยตรง  ชายหนุ่มเรียนจบสาขาการสื่อสารกระจายเสียง  นอกจากสิ่งนี้แล้วเขาไม่มีข้อได้เปรียบอะไรอีก  หลังจากเรียนจบจางเย่ได้สัมภาษณ์งานกับบริษัททางด้านสื่อวิทยุและโทรทัศน์สองสามแห่ง  ซึ่งเขาก็สอบตกรอบสัมภาษณ์มาโดยตลอด  ชายหนุ่มรู้ดีว่าเขาเสียเปรียบทั้งในด้านหน้าตาและประสบการณ์
“ซุนหงเหว่ย”
“อยู่นี่ครับ”
“เข้ามาได้”
คนแรกก้าวเข้าไปในห้องเพียงไม่นาน  ภายในห้านาทีการสัมภาษณ์ก็จบลง  เมื่อคนถัดไปถูกเรียกเข้าไปข้างใน  คนอื่นที่เหลือก็จะรีบปรี่ไปถามคนที่เพิ่งเดินออกมาทันที  ทว่าเพียงไม่กี่รอบก็ไม่มีใครถามอะไรอีก  เพราะการสัมภาษณ์ของแต่ละคนไม่เหมือนกันเลย  บางรายโดนทดสอบให้พูดคุยกับผู้ชมที่มากเรื่องรับมือยาก  บางรายก็โดนสั่งให้โต้วาทีในหัวข้อต่างๆ  ทั้งหมดนี้เพื่อประเมินคุณสมบัติของผู้สมัครแต่ละคน
“คนที่ห้า จางเย่”  ผู้ช่วยสาวขานรายชื่อที่อยู่ในมือของเธอ
จางเย่สูดหายใจลึกและยืนขึ้น  ถ้าจะบอกไม่ตื่นเต้นก็คงเป็นการโกหก
ภายในห้องมีกรรมการอยู่เจ็ดแปดคนทั้งผู้ชายและผู้หญิง  แต่ละคนหน้าตาเคร่งเครียด
หลังจากที่เห็นจางเย่  กรรมการอย่างน้อยสองคนขมวดคิ้ว  ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเขาไม่พอใจเรื่องอะไร
จางเย่โค้งคำนับอย่างสุภาพ  ยื่นเอกสารและเทปบันทึกเสียงที่บริษัทต้องการให้คณะกรรมการ  ก่อนจะกลับไปนั่งที่ของเขา  ชายหนุ่มเริ่มแนะนำตัว  “สวัสดีครับอาจารย์ทุกท่าน ผมชื่อจางเย่ อายุยี่สิบสามปีและจบการศึกษาจากสาขาวิทยุกระจายเสียงและวิทยุโทรทัศน์  ผม...”
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งขัดขึ้นมาอย่างไม่เกรงใจ  “เรซูเม่ของคุณพวกเรามีอยู่แล้ว  ไม่ต้องเล่าซ้ำ”  เขามองไปยังข้อมูลที่อยู่ในมือ  “โอ้ ผลสอบข้อเขียนคุณนี่ เรียกว่าคาบเส้นพอดีเลยนะ”
หญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ติดกันส่งสายตาเป็นเชิงรู้กัน  ก่อนหยิบเอกสารขึ้นมาวางบนโต๊ะและกล่าวอย่างเย็นชา  “คำถามสำหรับการสัมภาษณ์มีแค่สองข้อเท่านั้น ข้อแรกคือการทดสอบว่าคุณจะสามารถอ่านและจำเอกสารฉบับนี้ได้มากแค่ไหน จากนั้นให้พูดมันออกมาโดยไม่ดูสคริปต์”
พูดโดยไม่ดูสคริปต์?
ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?
จางเย่ดีใจจัด  ถึงแม้ว่าการพูดโดยไม่ดูสคริปต์จะไม่ใช่จุดแข็งของเขา  แต่ก็หาคนล้มเขาได้ยากล่ะนะ  ที่มหาวิทยาลัยก็มีการฝึกสอนกันอย่างเป็นระบบ  เรียกว่าเป็นเรื่องพื้นฐานเลยทีเดียว  เขาเดินไปหยิบเอกสารมาดู  มีคำอยู่ประมาณพันคำยาวเหยียดทีเดียว  ขณะที่จางเย่กำลังมั่นใจว่าเขาจะสามารถจำได้ทั้งหมด  ทว่าเพียงอ่านบทความไปได้แค่สิบวินาที
หญิงวัยกลางคนก็ยื่นมือของเธอมาดึงเอกสารออกจากมือของจางเย่
“หา? ผมยังอ่านไม่เสร็จเลยครับ”  จางเย่บอกอย่างรู้สึกอึ้ง
“แค่นั้นแหละ ท่องมาได้แล้ว”  หญิงวัยกลางคนกล่าวอย่างเฉยชา
กรรมการสัมภาษณ์คนอื่นๆ ไม่ได้มีปฏิกิริยาใดๆ ราวกับว่าเป็นเรื่องปกติ
จางเย่ยังอยู่ในสภาวะสับสน  “อาจารย์ครับ นี่มันแค่สิบวินาทีเอง ตั้งพันคำ...”
ชายวัยกลางคนพูดอย่างขุ่นเคือง  “คุณอยากจะได้เวลาอ่านเป็นวันเลยหรือยังไง ถ้าแบบนั้นฉันไปเอาใครที่ไหนก็ได้ตามท้องถนนมาทดสอบก็ได้ ทำไมต้องเรียกคุณมาสัมภาษณ์ด้วยล่ะ? บอกให้ท่องก็ท่องออกมาได้แล้ว! ทำไมต้องพูดอะไรนอกเรื่องไร้สาระด้วย!”
จางเย่เริ่มรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย  “แต่...”
“ท่องได้แค่ไหนก็แค่นั้นแหละ”  หญิงวัยกลางคนกล่าวอย่างใจร้อน  “เร็วเข้า! ยังมีคนรอสัมภาษณ์อีกตั้งสิบกว่าคนนะ!”
จางเย่ได้แต่กลืนความโกรธลงไปและเริ่มท่อง  “สำนักทนายความซึ่งรองรับการดำเนินการด้านนิติกรรมและความมั่นคงตามระเบียบสังคมของประเทศเราถือเป็นองค์กรพิเศษ สำนักทนายความเป็นเสมือนตัวแทนบุคคลธรรมดา นิติบุคคล หรือ... หรือว่า...”  ในเวลาแค่สิบวินาทีเขาจำได้เพียงแค่นี้เท่านั้น
กรรมการสัมภาษณ์สองสามคนเริ่มขีดๆ เขียนๆ ลงบนสมุด
จากนั้นหญิงวัยกลางคนก็โบกมือไล่  “พอแค่นั้นแหละ ไม่ต้องมีคำถามที่สองแล้ว คนต่อไป”
จางเย่รู้ตัวว่าเขาตกสัมภาษณ์อีกแล้ว  ชายหนุ่มรู้สึกรับไม่ได้อย่างมาก  พวกคุณจะไม่ไร้เหตุผลเกินไปหน่อยหรือไง?  ไม่ยอมบอกว่ามีเวลาในการอ่านสคริปต์นานแค่ไหน  แล้วสุดท้ายก็ให้เวลาแค่สิบวินาทีเนี่ยนะ?  อย่าว่าแต่ให้ท่องเลย  อ่านพันคำในสิบวินาทีเนี่ยพวกคุณมาลองเองสิ!  นี่ถ้าพวกคุณทำได้จริง  อ่านได้ตั้งแต่ต้นจนจบ  ฉันจะยอมกินฉางเอ๋อหมายเลขสาม*ให้ดูเลย!  เหอะ ช่างมันเถอะ ต่อให้ฉันจะกินรัฐบาลก็ไม่ให้กินอยู่ดีนั่นแหละ
ช่วงสุดท้ายก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องสัมภาษณ์  เขาพลันได้ยินเสียงกรรมการดังมาจากด้านหลัง  “ต่อไปถ้ามีคนหน้าตาธรรมดาๆ แบบนั้นมาสมัคร ไม่ต้องเรียกมาสัมภาษณ์นะ เสียเวลาพวกเราเปล่าๆ!”
ได้ยินแบบนี้  จางเย่จึงเพิ่งเข้าใจว่าตั้งแต่ที่เขาเดินเข้ามาในห้อง  หลายคนก็ตัดสินโทษตายให้เขาแล้ว  พวกเขาจงใจใช้คำถามแบบนี้เพื่อคัดเขาออกโดยเฉพาะ!
บ้าจริง!
ฉันทำให้พวกคุณเสียเวลา?
พวกคุณไม่ให้โอกาสฉันได้ตอบคำถามด้วยซ้ำ? ไม่อยากจะเชื่อเลย!
จางเย่ที่อยู่ตรงทางเดินรู้สึกราวกับหัวใจถูกบีบรัด  เขาพลันนึกถึงเซฟได้ขึ้นมา  เวลาที่เขาเซฟไว้ยังผ่านไปไม่ถึงสามสิบนาทีนี่นา  เท่ากับเซฟยังมีผล  เขาต้องรักษาม้าตายต่างม้าเป็น*  ชายหนุ่มเปิดหน้าจอของแหวนเกมขึ้นมา มองดูตัวเลือก  ก่อนกัดฟันกรอดและกดปุ่ม ‘โหลดเซฟ’ โดยที่ไม่รู้ว่ามันจะได้ผลหรือเปล่า!
เริ่มอ่านข้อมูลที่บันทึกไว้…
การอ่านข้อมูลเสร็จสิ้น!
(ผู้แปล : *เหน่าไป๋จินเป็นวิตามินยี่ห้อดังของจีน
*ฉางเอ๋อหมายเลขสามคือชื่อยานอวกาศไร้คนขับของจีนที่ไปจอดบนดวงจันทร์
*รักษาม้าตายต่างม้าเป็นหมายถึงดิ้นรนให้ถึงที่สุดต่อให้เป็นไปไม่ได้)
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
TurKish_TEA : เหมือนได้รำลึกความหลังเลย  กระซิกๆ คิดถึงสมัยนั้นจัง
CM : ตอนนั้นยังไม่มา เลยไม่มีความหลังให้รำลึก :P
ไม่รู้รีดจะสังเกตกันไหม แต่ชื่อสถานีวิทยุเปลี่ยนจากปักกิ่งเป็นนครหลวงตามต้นฉบับจีนนะคะ  จิงเฉิงแปลว่าเมืองหลวงค่ะ  ถ้าแบบไทยแท้อย่างเป็นทางการคงต้องเป็น สถานีวิทยุกระจายเสียงแห่งนครหลวง ยืด (ยาด) สุดๆ  555
TurKish_TEA : ยังยาวได้อีกนะ ..สถานีวิทยุกระจายเสียงนครหลวงแห่งประเทศจีน.. อื้อหือ กด Ctrl+C/V รัวๆ เลยครัช


## 0004

บทที่ 3 : ผู้สัมภาษณ์ตื่นตะลึง!
--------------------------------------------------------------------------
เฉินเล่อ  >>  แปล
Pleosuriya    >>  ตรวจ
TurKish_TEA  >>  เช็ก + เกลา
******************************
ดวงตาพร่างพราย!
ภาพรอบข้างเปลี่ยนไปทันใด!
ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงิน  พื้นดินกลายเป็นสีเทา!
สิ่งแรกที่จางเย่รู้สึกคืออุณหภูมิรอบตัวที่เปลี่ยนไป  เดือนสิงหาคม อากาศยังคงร้อนและน่ารำคาญ หืม? ทำไมเขาถึงชอบบรรยายสภาพอากาศด้วยคำพูดประโยคนี้ตลอดเลยล่ะ?  ไม่ใช่ว่าเขามีคลังศัพท์ในหัวน้อย  ไม่ใช่ว่าเขาเรียนมาน้อยจนไม่รู้คำคุณศัพท์พวกนี้นะ  ไม่ใช่จริงๆ ไม่ใช่แบบนั้นจริงๆ  มันเป็นเพราะว่า….เพราะว่า…. ช่างเถอะ  โลกของศิลปินมันลึกซึ้งน่ะ พูดไปพวกคุณก็ไม่เข้าใจหรอก!
“การสัมภาษณ์เริ่มตอนสิบโมงเช้านะ รีบไปกันเถอะ”
“พี่ซุน จะรีบไปทำไมกันล่ะ พี่ได้งานแน่นอนอยู่แล้ว”
“นั่นมันก็ไม่แน่หรอก ทางสถานีเปิดรับดีเจวิทยุแค่ 2 ตำแหน่งเท่านั้น  ฉันได้ยินมาว่ามีคนผ่านข้อเขียนมากกว่า 20 คนเชียวนะ  ต้องแข่งขันกันดุเดือดแน่เลย”
เป็นเพราะความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นรวดเร็วมาก  จางเย่ที่ไม่ทันตั้งตัวถึงกับทรุดลงไปคุกเข่าบนพื้น  ขณะที่ยันตัวลุกขึ้นมา  ดวงตาที่ฉายแววงุนงงของเขากวาดมองไปรอบๆ  นี่มันไม่ใช่ระเบียงทางเดินเมื่อก่อนหน้านี้นี่  เขากลับมายืนอยู่หน้าสถานีวิทยุอีกครั้งจริงๆ  นี่เป็นจุดที่ชายหนุ่มเซฟเกมไว้ก่อนหน้านี้  แม้กระทั่งบทสนทนาของผู้สมัครคนอื่นๆ ก็เกิดขึ้นเหมือนเดิม  เมื่อก้มมองเวลาบนมือถือเขาจึงรู้ว่าได้ย้อนกลับมาช่วงสามสิบนาทีก่อน!
พระเจ้าช่วยกล้วยทอด! นี่มัน…
ช่างมันไปก่อนแล้วกัน  มีเรื่องสำคัญมากกว่านั้นที่ต้องทำ!
จางเย่คิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมานั่งคิดพิจารณาแล้ว เขาต้องชิงตำแหน่งดีเจนี้มาให้ได้!  คริสตัลเซฟได้ให้โอกาสเขาอีกครั้ง  ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจนัก  แต่เขาก็ต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ได้  จางเย่ไม่รีบกลับขึ้นชั้นบน  แต่เอามือถือออกมาเปิดอินเทอร์เน็ตทันที  เขาจำข้อความประโยคแรกของคำถามสัมภาษณ์ได้จึงสามารถค้นเจอได้อย่างง่ายดาย  เพียงไม่นานจางเย่ก็พบแหล่งที่มาของบทความนี้  มันเป็นวิทยานิพนธ์ของนักศึกษานิรนามในมหาวิทยาลัยทางภาคใต้แห่งหนึ่ง  ดูเหมือนว่าผู้สัมภาษณ์จะสุ่มเลือกมาจากอินเทอร์เน็ตเช่นกัน
ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่ยี่สิบห้านาที  เขาไม่สนใจรีรออะไรอีก  รีบท่องจำมันทันที!  บทความหนึ่งพันคำถือว่ายาวมาก  โชคดีที่ไม่ใช่งานโบราณหรืองานเขียนชื่อดัง  เพราะบทความนี้ไม่ได้ภาษาวิลิศมาหรา  ทั้งยังสอดคล้องกับหลักการและเหตุผลทั่วไป  เรื่องกฎหมายจางเย่เองได้เรียนมาบ้าง  บางประโยคจึงเข้าใจอยู่ก่อนแล้ว  ทำให้งานนี้ง่ายขึ้นมากทีเดียว
ต้องจำให้ได้  แพ้ชนะอยู่ที่ครั้งนี้เท่านั้น!
………….
ณ ห้องสัมภาษณ์ อาคารสถานีวิทยุ
ผู้ช่วยสาวเปิดประตูพลางดูใบรายชื่อ  "จางเย่"  ส่งเสียงเรียกครั้งหนึ่งไม่มีใครขานรับ  เธอเรียกซ้ำอีกครั้ง  "จางเย่มาหรือยัง? ถึงคิวคุณแล้วนะ!"
ที่สุดปลายของระเบียง  จางเย่ก้าวเร็วๆ เข้ามาขณะที่ปากพึมพำไม่หยุดจนดูเหมือนกำลังสวดมนต์  "ผมอยู่นี่ อยู่นี่ครับ!"
ผู้ช่วยสาวนึกสงสัยอย่างยิ่ง  หลายปีมานี้มีคนมาสัมภาษณ์เป็นร้อยเป็นพัน  แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นคนสวดมนต์เข้าห้องสัมภาษณ์  นักพรตหลวงจีนเตรียมออกมาหางานทำแล้วเหรอ?
ภายในห้อง
ระหว่างรอสัมภาษณ์คนต่อไป  คณะกรรมการทั้งแปดดื่มชาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน
หลี่หงเหลียนในวัยสี่สิบกว่าพูดอย่างผิดหวังว่า  "ผู้สมัครปีนี้ธรรมดาจริงๆ"
จ้าวกั๋วโจวที่อายุมากกว่าเธอไม่กี่ปีพูดขึ้น  "นั่นสิ เทียบกับครึ่งปีก่อนแล้วด้อยกว่าจริงๆ ข้อเขียนทำได้ดีแล้วมีประโยชน์อะไร? ความสามารถก็ไม่ถึง!"
ชายหนุ่มที่ด้านหลังกล่าว "หัวหน้าครับ ยังไงก็น่าจะมีคนที่พอใช้ได้บ้างแหละครับ”
"หวังว่าอย่างนั้นนะ ถึงผมไม่คิดว่าจะมีก็เถอะ"  จ้าวกั๋วโจวทำเสียงจึกจักอย่างไม่พอใจ  "เสียวสวี่คนก่อนหน้าก็ไม่เลวอยู่ ถ้าไม่มีคนอื่นอีกช่องเราคงต้องเลือกหมอนั่น"
หลี่หงเหลียนกล่าวเสริม  "ฉันก็ว่าเสียวสวี่นั่นพอใช้ได้ทีเดียว"
ขณะนั้นประตูก็ถูกเคาะก่อนผลักเปิด จางเย่เข้ามารับการสัมภาษณ์!
หลายคนหยุดการสนทนาแลกเปลี่ยนความเห็น หันมากวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
"สวัสดีครับอาจารย์ทุกท่าน"  เนื่องจากรู้ดีว่าอย่างไรเสียอีกฝ่ายต้องตัดบทเขาแน่ๆ คราวนี้จางเย่จึงเลือกแนะนำตัวอย่างเรียบง่าย ปล่อยตัวตามสบาย  บอกตามตรงเลยว่าในใจของเขายังรู้สึกไม่ยินยอมและขุ่นเคืองเล็กน้อย  เขาเป็นคนอารมณ์ไม่เบาอยู่แล้ว  คนอื่นคำนับเขาหนึ่งศอก  ชายหนุ่มต้องคำนับกลับหนึ่งวา  "ชื่อจริงของผมคือจางเย่"
จ้าวกั๋วโจวหัวเราะเบาๆ  "คุณมีชื่อในวงการด้วยเหรอ?"
จางเย่ตอบกลับอย่างเรียบง่าย  "ผมมีชื่อในวงการสองชื่อ ชื่อหนึ่งเรียกว่าจางเถิงหลัน* อีกชื่อคือจางจิ่งคง*”
ในโลกนี้ไม่มีบุคคลผู้ยิ่งใหญ่สองชื่อนี้แล้ว  ดังนั้นเหล่ากรรมการผู้สัมภาษณ์จึงไม่รู้ว่าจางเย่กำลังเล่นตลกกับพวกเขาอยู่
หลี่หงเหลียนไม่ได้สนใจจางเย่  ก้มหน้ามองแฟ้มผลงาน
ผลลัพธ์เป็นเช่นเดิม ฉากเดิม สีหน้าท่าทางเดิมๆ  ครั้งนี้จางเย่สังเกตเห็นผู้สัมภาษณ์สองคนขมวดคิ้วน้อยๆ อย่างไม่พอใจในรูปร่างหน้าตาของจางเย่  จะว่าไปแล้วก็ประหลาด  ทั้งที่ผู้ฟังไม่ได้เห็นหน้าของดีเจวิทยุแต่กลับถูกคาดหวังให้มีหน้าตาดูดีในระดับเดียวกับผู้ประกาศทางโทรทัศน์  ที่ว่าดูดีคืออะไร?  ความหมายก็คือต้องดูดีในสายตาของคนส่วนใหญ่  วงการผู้ประกาศก็เป็นเช่นนี้แหละ
จ้าวกั๋วโจวที่อยู่ตรงกลางและหลี่หงเหลียนที่นั่งข้างๆ เป็นประธานการสัมภาษณ์งานครั้งนี้  เนื่องจากตำแหน่งดีเจสองคนที่ทางสถานีเปิดรับอยู่ในช่องของพวกเขา  ทำให้ผู้ดูแลหลักต้องมาเลือกด้วยตนเอง  แน่นอนว่าการคัดเลือกย่อมต้องเข้มงวด  ใครล่ะจะยินดีให้มีความผิดพลาดเกิดขึ้น
ดังนั้นเมื่อเห็นว่าจางเย่ช่างดูธรรมดาดาษดื่นขนาดนี้  ในใจทั้งสองก็เตรียมจะตัดจางเย่ทิ้งไป  อีกทั้งจางเย่ยังไม่มีประสบการณ์ในการทำงานมาก่อน  หากรับเข้ามาก็ยังต้องเสียเวลาสอนงานอีก  เริ่มทำงานเลยทันทีไม่ได้  พวกเขาจึงไม่คิดจะพิจารณาชายหนุ่ม  เรียนมาตรงสายก็ไม่เลวอยู่  แต่คนจบสาขากระจายเสียงมีตั้งเท่าไร  กี่คนเชียวที่ได้เป็นผู้จัดรายการ?  มีคนเพียงหยิบมือที่โดดเด่นสุดๆ เท่านั้น
จ้าวกั๋วโจวกับหลี่หงเหลียนสบตากัน  ต่างเข้าใจความคิดของอีกฝ่าย — คนนี้ไม่ผ่านแน่นอน ตั้งคำถามไล่ส่งไปก็พอ ไม่ต้องไปเสียเวลาด้วย!
หลี่หงเหลียนวางท่าเหมือนครั้งก่อน  ยื่นเอกสารแผ่นหนึ่งมาทางจางเย่ก่อนบอกว่า  “คำถามสำหรับการสัมภาษณ์มีแค่สองข้อเท่านั้น ข้อแรกคือการทดสอบว่าคุณจะสามารถอ่านและจำเอกสารฉบับนี้ได้มากแค่ไหน จากนั้นให้พูดมันออกมาโดยไม่ดูสคริปต์”
จางเย่ที่กลับมาอีกครั้งด้วยคริสตัลเซฟรู้ดีว่าพวกเขาจงใจตั้งคำถามให้ยาก  ใบหน้าของเขาจึงไร้อารมณ์ความรู้สึกใดๆ ขณะรับเอกสารมา
เป็นไปดังคาด  ผ่านไปเพียงสิบวินาที หลี่หงเหลียนก็ยื่นมือมาดึงกระดาษกลับไปอย่างรวดเร็ว “แค่นั้นแหละ ท่องมาได้แล้ว”
กรรมการสัมภาษณ์คนอื่นๆ ต่างรู้อยู่แก่ใจ  สิบวินาที?  อย่าว่าแต่เด็กจบใหม่  ต่อให้เป็นคนที่คลุกคลีในวงการนี้มาหลายปีก็ยังจำได้ไม่ถึงร้อยคำในเวลาสิบวินาทีเลย  เอาล่ะ ต่อให้สิบวินาทีนานพอให้อีกฝ่ายอ่านได้สองร้อยคำหรือท่องกลับได้หมดสองร้อยคำ  พวกเขาก็จะให้คะแนนมากสุดแค่ 40-50 คะแนนอยู่ดี  ทำไมถึงไม่ผ่านนะเหรอ？ก็เพราะว่าบทความนี้มีตัวอักษรมากกว่า 900 คำ เท่ากับได้แค่หนึ่งในห้า!  ถ้าหากสิบวินาทีสามารถท่องได้สามร้อยคำ  นั่นถึงจะได้คะแนนเต็ม  แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่าไม่มีใครทำได้
หลี่หงเหลียนงงงัน  คิดว่าจะได้เห็นสีหน้าตระหนกหรือขุ่นเคืองของจางเย่  แต่กลับหาไม่พบ
ผู้สัมภาษณ์คนอื่นต่างประหลาดใจมากเช่นกัน  เด็กคนนี้โง่เง่าบรมบัดซบหรือไง?  ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้?  แม้แต่ปฏิกิริยาตอบสนองก็ไม่มี?  ดูเหมือนพวกเขาจะตัดสินใจถูกแล้ว  เด็กโง่แบบนี้รับมาก็ใช้การไม่ได้  โง่เขลาเบาปัญญาไร้เศษเสี้ยวแห่งความฉลาด  ทำงานใหญ่ไม่ได้หรอก
จ้าวกั๋วโจวเร่ง  "เริ่มได้แล้ว! ไวหน่อย! ข้างหลังยังมีคนรออีกเยอะ!"
หลี่หงเหลียนกับผู้สัมภาษณ์คนอื่นต่างลงคะแนนให้จางเย่ไปเรียบร้อยแล้ว  ทุกคนต่างเห็นว่าไม่มีความจำเป็นต้องฟังอีกต่อไป  บางคนให้ยี่สิบคะแนน  บางคนให้แค่สิบห้าซึ่งต่ำเกินไป  หลังจากนั้นพวกเขาก็เริ่มหยิบใบสมัครงานของผู้สมัครคนถัดไปขึ้นมาดู
พวกเขาเร่งแต่จางเย่กลับไม่ร้อนรน  มองพวกเขาด้วยทีท่าผ่อนคลาย  เริ่มท่องอย่างเป็นจังหวะจะโคน  “สำนักทนายความ ซึ่งรองรับการดำเนินการด้านนิติกรรมและความมั่นคงตามระเบียบสังคมของประเทศเรา ถือเป็นองค์กรพิเศษ สำนักทนายความเป็นเสมือนตัวแทนบุคคลธรรมดา นิติบุคคล หรือคณะบุคคลที่มิใช่นิติบุคคล ภายใต้ขั้นตอนกฎหมายที่กำหนดในชั้นศาล การปฏิบัติงานด้านกฎหมายและจัดทำเอกสารที่จำเป็นต้องมีเพื่อรับรองนิติกรรม ต้องดำเนินการตามขั้นตอนเฉพาะตามที่กฎหมายกำหนด…”
เมื่อท่องไปได้หนึ่งร้อยคำ  จ้าวกั๋วโจวเงยหน้าขึ้นมอง
เมื่อถึงสองร้อยคำ  หลี่หงเหลียนอุทานออกมาคำหนึ่ง มองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา
เมื่อถึงสามร้อยคำ  ผู้สัมภาษณ์ทุกคนต่างวางของในมือลง จ้องมองจางเย่ด้วยความตกใจ!
จางเย่ไม่ได้สะทกสะท้านกับสายตา  ยังคงท่องต่อไป  “เนื่องจากหากคู่กรณีได้ยื่นเอกสารเท็จหรือมิได้ปฏิบัติการตามขั้นตอนกฎหมายในการได้มาซึ่งเอกสารดังกล่าว ก็จะเกิดผลเสียแก่ชื่อเสียงขององค์กรที่เป็นที่รู้จักของมวลชน ดังนั้นความเชื่อมั่นจึงเป็นพื้นฐานที่จำเป็นที่สุดสำหรับสำนักทนายความ…”
ในสายตาของจ้าวกั๋วโจวและหลี่หงเหลียน  ท่องได้สามร้อยคำเรียกได้ว่าปาฏิหาริย์  ซึ่งไม่มีทางเป็นไปได้  แต่จางเย่กลับยังท่องต่อไปอีก!
“นี่…..”
300 คำ!
500 คำ!
800 คำ!
สีหน้าของผู้สัมภาษณ์ต่างตะลึงงัน!
กระทั่งถึงย่อหน้าสุดท้าย  จางเย่ยังคงท่องต่อไปไม่ช้าไม่เร็ว  “เพื่อความเชื่อมั่นของสังคมที่มีต่อองค์กร คนที่ถูกรับเลือกเข้ามาทำงานในตำแหน่งนี้จึงต้องผ่านการคัดกรองอย่างเข้มงวด”  หยุดไปชั่วครู่ จึงกระแอมว่า  “ขอบคุณอาจารย์ทุกท่าน ผมท่องจบแล้ว!”
กรรมการหญิงคนหนึ่งทำปากกาหลุดมือตกกลิ้งหลุนๆ ไปกับพื้น!
จ้าวกั๋วโจวตกตะลึงแล้วหันไปด้านข้าง  “เหล่าหลี่? นี่...ถูกหมดรึเปล่า?”
หลี่หงเหลียนมองเอกสารในมือ  สูดลมหายใจลึกยากจะกล่าว “....เก้าร้อยยี่สิบกว่าคำ ไม่ตกหล่นเลยแม้แต่คำเดียว!”
ผู้สัมภาษณ์ทางซ้ายมือแทบจะพลัดตกจากเก้าอี้  กล่าวเสียงสั่นว่า “คุณทำได้ยังไง? สิบวินาที? คุณจำได้หมดเลย?”
จางเย่เผยรอยยิ้มวูบหนึ่ง  “ผมมองอะไรค่อนข้างไว ความจำค่อนข้างดีหน่อย แค่กวาดตามองก็พอแล้ว”
สิบวินาทีสามารถกวาดตามองตัวอักษรได้มากกว่าเก้าร้อยคำ  นี่มันไม่เรียกว่าเร็วแล้ว  นี่แม่*โคตรเร็วเลย!  แม้พวกเขาอยากจะถามจางเย่ว่าเคยเห็นวิทยานิพนธ์ฉบับนี้มาก่อนใช่ไหม  แต่คิดอีกทีก็เห็นว่าเป็นไปไม่ได้  บทความชิ้นนี้ไม่ได้มีชื่อเสียงอะไร  ถูกสุ่มมั่วมาจากอินเทอร์เน็ต  โอกาสที่ข้อสอบจะรั่วก็ไม่มีเช่นกัน  เพราะหลี่หงเหลียนเป็นคนเลือกหัวข้อคำถามด้วยตัวเอง  ไม่มีทางที่ใครจะรู้ล่วงหน้าได้เลย!
แม่โว้ย! นี่มึ*ยังเป็นคนอยู่รึเปล่าเนี่ย!?
ผลงานของจางเย่ทำให้พวกเขาตกใจจนปากอ้าตาค้างกันทุกคน!
ผู้สัมภาษณ์หลายคนเริ่มสวดมนต์ต่อฟ้าดิน  รู้สึกเหมือนเห็นผีกลางวันแสกๆ!
(*ผู้แปล: จางเถิงหลัน หรือ อาซาคาวะ รัน และ จางจิ่งคง หรือ โซระ อาโออิ - ดารา AV)
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
TurKish_TEA : พอแปลใหม่จากจีนแล้วได้กลิ่นอายจีนขึ้นเยอะเลยแฮะ
หนังสือใส่แว่น : ใช่ อย่างพวกสำนวน คำเฉพาะ บลาๆ
TurKish_TEA : ลั่นมากเลยท่อนนี้ ชอบๆ ..คนสวดมนต์เข้ามารับสัมภาษณ์  555555
หนังสือใส่แว่น : ชอบมาก ฮาเลยจริงๆ 555555
เฉินเล่อ << ป่านนี้คงนั่งยืดตัวลอยจากหน้าคอมล่ะมั้งงงง


## 0005

บทที่ 4 : ‘บทเพลงแห่งนกนางแอ่นผู้กล้าหาญ’ ที่ทำให้ผู้คนตกตะลึง!
----------------------------------------------------------------
Pleosuriya    >>  แปล
CM  >>  ตรวจ
TurKish_TEA  >>  เช็ก + เกลา
********************************
ภายในห้อง
ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงัน
อันที่จริงพวกเขาไม่ได้เตรียมคำถามที่สองเอาไว้  เพราะคิดจะเขี่ยจางเย่ตกตั้งแต่คำถามแรกแล้ว  ทว่าสถานการณ์ตอนนี้  กรรมการสัมภาษณ์ทั้งแปดคนได้แต่มองหน้ากันไปมา  ไม่รู้ว่าจะให้คะแนนอย่างไรดี  ถ้าให้คะแนนตามความสามารถที่ปรากฏในการสัมภาษณ์ก็ควรให้ชายหนุ่มคนนี้หนึ่งร้อยคะแนน  ไม่สิ ให้สองร้อยคะแนนยังไม่ถือว่ามากเกินไปด้วยซ้ำ!
อ่านแค่สิบวินาที? ท่องได้หมดเก้าร้อยกว่าคำ?
นี่มันเทพจากที่ไหนถึงทำได้ขนาดนี้!?
ตอนที่คณะกรรมการเห็นจางเย่ไม่แสดงสีหน้าท่าทางอะไรเมื่อรู้คำถามสัมภาษณ์  พวกเขายังคิดว่าไอ้หนุ่มนี่มันโง่  ตอนนี้กลับดูเหมือนว่าใครบางคนได้วางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว  ใครบางคนไม่รู้สึกกดดันกับการท่องบทหนึ่งพันคำโดยไร้สคริปต์ต่างหาก!  ตรงกันข้าม กรรมการอย่างพวกเขาเสียอีกที่ดูโง่เง่าไปเสียสนิท!
แต่ทว่า ถ้าให้คะแนนจางเย่เต็ม ก็เท่ากับรับเขาเข้าทำงานแน่นอนน่ะสิ  คะแนนสอบข้อเขียนของหมอนี่ผ่านก็จริง  แต่เมื่อเทียบกับอีกยี่สิบกว่าคนที่เหลือไม่ถือว่าโดดเด่นกว่าตรงไหน  ช่องว่างของแต่ละคนไม่ได้ห่างกันมากมาย  การสัมภาษณ์จึงมีไว้เพื่อตัดคะแนนโดยเฉพาะ  แปดสิบคะแนนถือว่าเป็นคะแนนที่สูงแล้ว  ถ้าหากได้คะแนนเต็ม  ชายหนุ่มจะต้องติดสองอันดับแรกในหมู่ผู้สมัครยี่สิบกว่าคนนี้แน่  น่าเสียดายที่คุณสมบัติของจางเย่ไม่เป็นที่น่าพอใจสำหรับพวกเขา  รูปลักษณ์ของชายหนุ่มดูธรรมดาเกินไป  ถึงแม้ว่างานดีเจวิทยุจะไม่ต้องเห็นหน้า  แต่ที่จริงแล้วก็ต้องมีการเห็นหน้าอยู่ดี  อย่างเช่นพวกงานกิจกรรม งานสาธารณะต่างๆ  หากหน้าตาไม่ผ่านเกณฑ์  เมื่อผู้ฟังรายการได้เจอตัวจริง  อาจจะพาลหมดอารมณ์เลิกฟังไปเลย  ดังนั้นหน้าตาและส่วนสูงจึงเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
หลี่หงเหลียนเริ่มลังเล  “เหล่าจ้าว?”
จ้าวกั๋วโจวถอนใจ  กล่าวกับจางเย่อย่างจริงจังว่า  “จางน้อย ดูจากผลสอบข้อเขียน คุณเป็นคนที่มีความสามารถมากหาตัวจับยากคนหนึ่ง ทั้งยังจบมาตรงสาขาด้วย ตามปกติแล้วพวกเราควรจะยินดีต้อนรับคุณ แต่เอาเข้าจริง คุณ...เลือกงานผิด เรื่องรูปลักษณ์เราคงไม่จำเป็นต้องพูดถึง เชื่อว่าอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยของคุณต้องเคยวิจารณ์มาแล้ว วงการสื่อวิทยุโทรทัศน์ก็เป็นแบบนี้แหละ เอาอย่างนี้ไหม? เดี๋ยวฉันจะเปิดประตูหลังให้แล้วเราไม่ต้องมีคำถามที่สองอีก สถานีของเรามีตำแหน่งอีกมากมาย ตราบใดที่เป็นงานเบื้องหลังอย่างอื่น คุณเลือกได้ตามใจชอบ ฉันให้ผ่านทันที พรุ่งนี้หยิบข้าวของที่จำเป็นแล้วมารายงานตัวเริ่มงานได้เลย แต่ถ้าอยากจะเข้ามาในสายดีเจล่ะก็ มันไม่ง่ายหรอกนะ ลองคิดดูให้ดี”
จางเย่กลับไม่ยอมคิดแม้แต่น้อย  “อาจารย์ ขอบคุณครับสำหรับความหวังดีของคุณ ผมรู้ว่าด้วยคุณสมบัติของผม จะเดินบนเส้นทางนี้คงต้องยากลำบาก แต่ผมก็ยังต้องการสมัครตำแหน่งดีเจนี้เท่านั้น”  จางเย่ยังคงยืนกรานอยู่กับความฝันของตัวเอง ถ้าอยากเปลี่ยนใจไปทำงานด้านอื่น จางเย่ก็คงทำไปนานแล้ว คงไม่ว่างงานอยู่จนถึงทุกวันนี้หรอก
จ้าวกั๋วโจวโบกมืออย่างจนใจ  เด็กคนนี้นี่ เตือนแล้วยังไม่ฟัง
หลี่หงเหลียนถามย้ำ  “คุณแน่ใจนะ? รอบแรกฉันเพียงแค่ลองเชิง แต่คำถามที่สองไม่ได้ง่ายเหมือนข้อแรกหรอกนะ และจากพื้นฐานของคุณแล้ว แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่คุณจะผ่าน พ่อหนุ่ม มันไม่ใช่ว่าเราจงใจทำให้มันยากสำหรับคุณหรอกนะ แต่การสัมภาษณ์ก็เป็นแบบนี้แหละ เราเลือกคำถามที่สอดคล้องกับคุณสมบัติของผู้สมัครแต่ละคน คุณสมบัติของคุณไม่ผ่านเกณฑ์ของตำแหน่งดีเจเลยจริงๆ ดังนั้นคำถามจึงต้องยากเป็นพิเศษ  คุณจะต้องมีความสามารถที่โดดเด่นสุดยอดจนสามารถกลบข้อด้อยเรื่องรูปลักษณ์ได้เท่านั้น ถึงจะผ่านได้  ฉันว่าลองพิจารณาคำแนะนำของผู้จัดการจ้าวอย่างรอบคอบก่อนจะดีกว่า”
ไม่ได้จงใจทำให้ยาก?
พวกคุณยิ่งกว่าจงใจทำให้ยากเสียอีก!
จางเย่เป็นคนหัวรั้นมากๆ คนหนึ่ง  เขายังคงยืนกรานหนักแน่น “ไม่มีอะไรต้องพิจารณา เชิญบอกคำถามที่สองมาได้เลย”
หลี่หงเหลียนเกลียดนักที่เหล็กไม่ยอมเป็นเหล็กกล้า  เธอส่ายหน้าอย่างเริ่มโกรธ  “ก็ได้! ฉันเป็นหัวหน้ารับผิดชอบช่องภาษาต่างประเทศ ในสถานีมีผู้ประกาศที่เก่งภาษาอังกฤษมากมาย แต่เรายังขาดคนที่มีความสามารถด้านภาษารัสเซีย การคัดเลือกครั้งนี้ ความตั้งใจเดิมของฉันคือจะหาคนที่มีพื้นฐานภาษารัสเซียอยู่บ้าง ถ้าคุณสามารถแต่งกลอนสมัยใหม่เป็นภาษารัสเซียที่ทำให้เราพอใจได้ ฉันจะให้คะแนนคุณเต็มทันที!”
ภาษารัสเซีย?
แต่งกลอนสมัยใหม่เป็นภาษารัสเซีย?
จ้าวกั๋วโจวหันไปมองหลี่หงเหลียนแต่ไม่พูดอะไร  ถือว่าเห็นด้วยไปโดยปริยาย
กรรมการสัมภาษณ์คนอื่นๆ ต่างมีสีหน้าท่าทีแตกต่างกันออกไป  ความสามารถของจางเย่ที่เพิ่งแสดงออกมาทำให้พวกเขาอึ้งจนพูดไม่ออก  รู้ดีว่าจางเย่นั้นเก่งมาก  แต่ในวงการพิธีกรวิทยุ โทรทัศน์  หน้าตาไม่ถึงเกณฑ์ถือเป็นข้อบกพร่องสำคัญ  นอกเสียจากคนที่มีพรสวรรค์พิเศษสุดยอดจริงๆ เพียงไม่กี่คนเท่านั้น  ที่เหลือแทบไม่มีใครสามารถฝ่าฟันจนแจ้งเกิดในวงการได้เลย  เห็นได้ชัดจากคำถามที่สองของหลี่หงเหลียนว่าพวกเขาตั้งใจไม่ให้โอกาสจางเย่เลยแม้แต่นิดเดียว!  ภาษารัสเซีย?  ในเรซูเม่ของจางเย่ที่อยู่ตรงหน้า  ภาษาต่างประเทศที่ระบุไว้มีเพียงภาษาอังกฤษเท่านั้น  มหาวิทยาลัยที่ไหนก็สอน  ไม่ใช่คณะภาษาต่างประเทศหรืออะไรเทือกนั้นเสียหน่อย  หรือต่อให้เรียนมาด้านนี้จริง  การหาครูสอนภาษารัสเซียก็เป็นเรื่องยากอยู่ดี!  เมื่อไม่รู้ภาษาอย่าว่าแต่แต่งกลอนเลย  แค่ให้พูดทั่วไปก็ทำไม่ได้แล้วไม่ใช่หรือไง?
จางเย่คาดไว้อยู่แล้วว่าคำถามที่สองจะต้องไม่ง่าย  แต่ไม่คิดว่ามันจะยากขนาดนี้  นี่เรียกว่าไม่ให้โอกาสเขาเลยแม้แต่น้อย!  แถมยังภาษารัสเซียอีก?  ขนาดภาษาอังกฤษจางเย่ก็ยังไม่เก่งเลย  เรียนได้แค่พอผ่านเท่านั้น  แล้วจะให้เขาไปรู้ไอ้ภาษารัสเซียนี่ได้ยังไงล่ะ!?
บ้าเอ้ย! แค่เพราะหน้าตาไม่ดีเลยต้องลำบากกว่าคนอื่นงั้นเหรอ?  ต้องโดนปฏิบัติอย่างไม่ยุติธรรมโดนกลั่นแกล้งขนาดนี้เหรอ?  อะไรกัน?  ทำไมพวกนายถึงคิดว่าฉันทำไม่ได้?  ทำไมถึงไม่มีใครให้โอกาสฉันลองเลยล่ะ?  ฉันแค่ต้องการความยุติธรรม!  มันยากนักหรือไง?
นิ้วของหลี่หงเหลียนเคาะไปที่ถ้วยชา  “กลอนนี้คุณต้องแต่งขึ้นมาเอง อย่าใช้ผลงานของกวีชื่อดังอย่างเฉินเทียนหมอหรือว่าเวลส์ที่ทุกคนรู้จักกันดีอยู่แล้วล่ะ ฉันต้องการดูความรู้พื้นฐานด้านภาษาและความสามารถด้านวรรณกรรมของคุณ ทั้งหมดมันเกี่ยวเนื่องกัน เริ่มได้”
บทกวีที่แต่งเอง?  กรรมการคนหนึ่งคิดอยู่ในใจว่าจะให้เริ่มอะไรกันล่ะ  เรียกคนต่อไปเข้ามาเลยเถอะ  ขนาดคนที่ใช้ภาษารัสเซียเป็นอาชีพยังแต่งกลอนเป็นภาษารัสเซียไม่ได้เลย  ไม่ต้องพูดถึงคนที่ไม่เข้าใจภาษารัสเซียหรอก!
เฉินเทียนหมอ?
เวลส์?
คนพวกนี้เป็นใคร?  ทำไมชื่อคุ้นหูจัง?
ทันใดนั้นจางเย่ก็นึกออก  เฉินเทียนหมอ — ตอนที่ค้นหาข้อมูลบนอินเทอร์เน็ตเหมือนว่าจะเคยเห็นนะ  เขาเป็นหนึ่งในกวีที่มีชื่อเสียงที่สุดของประเทศในตอนนี้  ตอนที่ภูมิหลังของโลกถูกปรับเปลี่ยนนั่น  หนังสือรวมบทกวีที่จางเย่วางไว้อยู่ข้างหน้าต่างได้เปลี่ยนเป็นของเฉินเทียนหมอ!  เกือบลืมไปแล้วว่าโลกนี้ไม่มีกวีอย่างสูจื้อหมอหรือพุชกิน  แต่ถูกแทนที่ด้วยนักกวีและผลงานของโลกนี้ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน  จางเย่เริ่มตื่นตัวอีกครั้ง แววตาเริ่มขยับไหว  ในเมื่อเขาไม่เคยเห็นบทกวีของโลกนี้  คนของโลกนี้ก็ต้องไม่เคยเห็นบทกวีเลื่องชื่อจากโลกของเขาเช่นกัน!
จ้าวกั๋วโจวที่ใจแข็งไม่พอกล่าวเสริม  “จางน้อย เปลี่ยนใจตอนนี้ยังทันนะ ฉันยังยืนยันคำเดิม คุณไม่จำเป็นต้องทดสอบคำถามที่สองนี้ ฉันจะหางานเบื้องหลังอย่างอื่นให้เอง”
ไม่ต้องทดสอบ?
ทำไมไม่ต้องทดสอบ!
จางเย่เริ่มรู้สึกหมดความอดทน  คนพวกนี้จงใจกลั่นแกล้งเขามาตลอด  นี่ยังไม่จบอีก?  จะให้ฉันแต่งกลอนเป็นภาษารัสเซียใช่ไหม?  ได้เลย! วันนี้ฉันจะมอบกลอนให้พวกนายหนึ่งบท!  ไม่รู้ภาษารัสเซีย?  แล้วยังไงล่ะ!  จางเย่ไม่เคยเรียนภาษารัสเซียมาก่อนแต่ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่รู้จักกลอนภาษารัสเซียหรอกนะ!  ฟังดูย้อนแย้งกันแปลกๆ เหรอ? เปล่าเลย มันไม่ได้ขัดแย้งกันแม้แต่นิดเดียว  ตอนที่ชายหนุ่มเรียนอยู่มหาวิทยาลัย  อาจารย์ในคณะต่างคิดค้นปัญหายากเย็นแสนเข็ญมากมายมาเพื่อทดสอบเหล่านักศึกษา
อย่างเช่นตอนนั้น จางเย่จำได้อย่างแม่นยำว่าตอนปีสามเทอมสอง  อาจารย์ที่สอนวิธีการออกเสียงได้ขอให้อาจารย์ชาวรัสเซียอัดเสียงบทกวีชื่อดังของรัสเซียด้วยสำเนียงมาตรฐาน  แล้วให้เขาและเพื่อนร่วมชั้นท่องจำให้ขึ้นใจ  เขากับเพื่อนร่วมคลาสต่างรู้สึกถึงความโหดหินของมัน  จำได้ว่าต้องใช้เวลาถึงหนึ่งเดือนกว่าพวกเขาจะท่องได้หมด  คิดถึงช่วงเวลานั้นแล้วเหมือนเป็นฝันร้าย  แต่หลังจากที่จำมันได้ทั้งหมด  เขาก็เข้าใจถึงจุดประสงค์ของอาจารย์
ทักษะการออกเสียงและการท่องจำของชายหนุ่มเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล  การท่องจำตามตัวอักษรโดยที่ไม่ได้เข้าใจความหมายช่วยฝึกสมองของเขาให้แกร่งอึดมากขึ้น  เชื่อเลยว่าคนที่เรียนวิชาเฉพาะทางในสาขานี้ต่างผ่านการฝึกฝนอันโหดหินแบบนี้กันทุกคน
“ทำไม่ได้ใช่ไหม งั้นคนต่อไปเถอะ” หลี่หงเหลียนไล่แล้วพลิกดูประวัติคนต่อไป
จางเย่นึกถึงช่วงเวลาปีสามของเขา  พลางถามว่า  “เป็นบทร้อยแก้วแทนจะได้รึเปล่า?”
“บทร้อยแก้ว?”  หลี่หงเหลียนอึ้งไป  ถึงขั้นจะแต่งบทร้อยแก้วเลยเหรอ?  มันยากยิ่งกว่ากลอนสมัยใหม่ทั่วไปอีกนะ  ไม่ต้องพูดถึงว่าเป็นบทร้อยแก้วในภาษาต่างประเทศด้วย
สำหรับหลี่หงเหลียน  นี่เป็นการหาเรื่องใส่ตัวโดยแท้  เธอเป็นคนเดียวในกลุ่มที่รู้ภาษารัสเซีย  แม้จะเคยเห็นบทร้อยแก้วมาบ้าง  แต่หลี่หงเหลียนยังไม่เคยแต่งเองเลยสักครั้ง  แค่อ่านก็ยังรู้สึกเต็มกลืนแล้ว  จางน้อยคนนี้จะทำได้จริงเหรอ?  เธอจ้องเขม็งพร้อมพูดเสียงดัง  “ถ้าอยากจะเลือกบทร้อยแก้วที่ยากกว่า ฉันก็จะไม่ห้าม ตราบใดที่เป็นกลอนภาษารัสเซียที่แต่งขึ้นมาเอง หัวข้ออะไรก็ได้ทั้งนั้น”
“ครับ”  พูดจบจางเย่ก็หลับตาและนิ่งเงียบไม่พูดอะไร  เขากำลังปรับอารมณ์
“เสร็จหรือยัง?”
“ทำไมยังไม่เริ่มสักที?”
“พอเถอะ คุณไม่เคยเรียนภาษารัสเซียเลยด้วยซ้ำ เอาไว้มาใหม่ครั้งหน้าก็แล้วกัน”
“เลิกทำให้พวกเราเสียเวลาได้ไหม? ยังมีอีกหลายคนรอสัมภาษณ์อยู่นะ กลับไปเถอะ คุณสมบัติของคุณไม่เหมาะเป็นดีเจจริงๆ!”
หลังจากรออยู่นานก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น  ผู้สัมภาษณ์จึงค่อยๆ หมดความอดทน  พวกเขาทุกคนไม่เชื่อว่าชายหนุ่มจะพูดภาษารัสเซียได้  นี่ไม่ใช่เรื่องตลกนะ!
ท่ามกลางคำพูดเสียดสีปนสงสัยของเหล่ากรรมการ  จางเย่ลืมตาขึ้นมาพร้อมเปล่งเสียงออกจากท้องน้อย  ประโยคแรกที่พูดทำเอากรรมการทุกคนถึงกับปากอ้าตาค้าง!
“Песня-о-буревестнике，Над-седой-равниной-моря-ветер-тучи-собирает，Между-тучами-и-морем-гордо-реет-Буревестник，черной-молнии-подобный.”
“หา?”
“พูดได้จริงๆ อ่ะ?”
“นี่มันภาษาอะไร?”
จ้าวกั๋วโจวตาค้างไปชั่วขณะ  ก่อนหันขวับไปมองหลี่หงเหลียน  “เหล่าหลี่ นี่มัน?”
กรรมการคนอื่นๆ ต่างหันไปมองผู้อำนวยการหลี่เต็มสองตา  ทุกคนรู้ว่ามีเพียงเธอที่เข้าใจภาษารัสเซีย
แต่สิ่งที่พวกเขาเห็นกลับเป็นดวงตาของหลี่หงเหลียนที่กำลังเบิกกว้างยิ่งกว่าพวกเขาเสียอีก  ไม่ต้องพูดอะไรทุกคนก็เข้าใจทันที!
ยายแกสิ!
ไอ้หนุ่มนี่พูดภาษารัสเซียได้จริงๆ เหรอเนี่ย!?
จางเย่เริ่มพูดรัวเร็วขึ้นเรื่อยๆ น้ำเสียงของเขาผสมปนเประหว่างความหยิ่งยโสและความเฉยชาไม่ยินดียินร้าย  นี่เป็นเพราะว่ากวีบทนี้จำเป็นต้องพรรณนาด้วยอารมณ์เช่นนี้!
บทกวีของกอร์กี้ ‘บทเพลงแห่งนกนางแอ่นผู้กล้าหาญ’!
นี่เป็นบทกวีรัสเซียที่ทุกคนในโลกของเขารู้จักดี ถึงขนาดรวมอยู่ในหนังสือเรียนชั้นม.ต้น และบทกวีนี้ก็แสดงถึงความรู้สึกที่จางเย่กำลังเผชิญอยู่ในขณะนี้ได้อย่างประจวบเหมาะ  เขาท่องเสียงดังและรัวเร็ว  โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายที่แทบจะคำรามออกมา!
“Пусть-сильнее-грянет-буря!”
บทกวีจบลงแล้ว!
ทุกคนนิ่งอึ้งอย่างโง่งม!
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
TurKish_TEA  : เป็นไงล้าาาาา โดนจางน้อยสวนด้วยกวีรัสเซีย อ่านกี่ครั้งก็ยังชวนอารมณ์ขึ้นจริงๆ นึกถึงชะตากรรมบทต่อๆ ไปแล้ว...ปาดเหงื่อรัวๆ
CM :  จริงๆ บทนี้ตอนที่จางเย่ท่องกลอนนกนางแอ่นออกมาประโยคแรก บรรยายไว้ว่าจางเย่เปล่งลมจากจุดตันเถียนด้วยนะ  อืมม์  จริงๆ แล้วนี่มันเป็นนิยายกำลังภายในใช่ไหม 5555
TurKish_TEA  : นี่ถ้าคุมลมไม่ดีได้ออกทางก้นแน่ 555+


## 0006

บทที่ 5 : ถูกจ้างแล้ว!
----------------------------------------------------------------
Teepo >> แปล
CM  >>  ตรวจ
TurKish_TEA >> เช็ก + เกลา
********************************
เงียบกริบ!
ไม่มีใครพูดอะไรทั้งนั้น!
จางเย่ไม่แปลกใจแม้แต่น้อยที่เห็นทุกคนอึ้งสนิท
หลี่หงเหลียนเองก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี  “คุณ...บทกวีนี่มัน...”
จ้าวกั๋วโจวฟังไม่ออก  “เหล่าหลี่ แปลให้ฟังหน่อยสิ  กลอนนี่ว่ายังไงเหรอ?”
หลี่หงเหลียนกระแอม  “ว่ายังไงน่ะเหรอ  ฉัน…ฉันเองก็ไม่ค่อยเข้าใจ  แค่กๆ   ฟังออกแค่นิดหน่อยเอง”
หา?  ขนาดคนที่เรียนจนเข้าใจภาษารัสเซียอย่างคุณยังฟังไม่เข้าใจ?  กรรมการหลายคนแทบจะตกเก้าอี้!
“บทกวีร้อยแก้วก็แบบนี้แหละ  ภาษารัสเซียเองค่อนข้างเข้าใจยาก  แถมจางน้อยยังพูดค่อนข้างเร็วด้วย...”  หลี่หลงเหลียนหาข้ออ้างมากลบเกลื่อน
จางเย่บอกทันที  “ถ้าอย่างนั้นผมจะแปลเป็นภาษาจีนแล้วท่องให้ฟังอีกครั้ง”
เมื่อเห็นผู้อำนวยการหลี่เสียท่า  กรรมการหนุ่มคนหนึ่งรู้สึกยอมรับไม่ได้  คิดอยากจะกู้ชื่อเสียงคืนให้หัวหน้าของตน  ภาษาจีนเต็มไปด้วยการเล่นคำหลากหลายรูปแบบซึ่งแตกต่างจากภาษารัสเซีย  ภาษาจีนต่างหากที่เป็นเครื่องพิสูจน์ฝีมือ  ฉันไม่เข้าใจภาษารัสเซียแล้วไง?  ฉันแค่คอยจับผิดบทแปลจีนของนายก็พอ!  พลาดมาคำเดียวฉันไม่ปล่อยแน่!  ไม่ให้นายผ่านแน่นอน!  ชายหนุ่มยังจำความหมายแฝงในคำพูดของหัวหน้าได้  นายรู้ภาษารัสเซียแล้วยังไงล่ะ?  บทกวีมันต้องดีด้วย!  คิดว่าพล่ามภาษารัสเซียไร้สาระออกมาไม่กี่คำก็จะหลอกกันได้งั้นเรอะ?   จะง่ายขนาดนั้นได้อย่างไร!
ทุกคนต่างมีความคิดที่ต่างกันออกไปและกำลังรอฟังบทแปลภาษาจีนจากจางเย่อยู่!
จางเย่อ่านสายตาของเหล่าผู้สัมภาษณ์ออก  ชายหนุ่มรู้ว่าคนพวกนี้ยังคงจ้องจับผิดเตรียมเล่นงานเขาอยู่  ซึ่งนั่นมันก็เหมาะกับอารมณ์กลอนของเขาตอนนี้พอดี  “เหนือผืนทะเลกว้างใหญ่ราบเรียบสีเทา สายลมโบกโชยพัดพาหมู่เมฆ ท่ามกลางท้องทะเลและกลุ่มเมฆ มีนกนางแอ่นเหินทะยานอย่างหยิ่งผยองราวกับสายฟ้าสีดำ ปลายปีกละเลียดยอดคลื่น พุ่งทะยานฝ่าผืนฟ้าราวลูกธนู มันกู่ร้องก้องจนแม้แต่หมู่เมฆยังรับรู้ถึงความห้าวหาญของมัน เสียงร้องนี้กระหายต่อพายุ! พลังแห่งความโกรธเกรี้ยว เปลวเพลิงแห่งความปรารถนา และความเชื่อมั่นแห่งชัยชนะ  เหล่านี้เป็นสิ่งที่กลุ่มเมฆได้ยิน  เสียงร้องของนกนางแอ่นก่อนการมาของพายุ – มันคร่ำครวญพลางบินฉวัดเฉวียนเหนือท้องทะเล  ด้านใต้มีเหล่าผู้หวาดกลัวต่อพายุกำลังหลบซ่อน...”
ชายหนุ่มเริ่มบทกลอนอย่างราบเรียบ!
เมื่อกลอนถึงท่อนสำคัญ  เสียงของจางเย่เริ่มเร็วรัวและดังก้องกังวาล  “สายลมกรีดร้อง… สายฟ้าม้วนผ่า… ราวกับเปลวเพลิงสีคราม กลุ่มเมฆแปลบปลาบเหนือทะเลดั่งกับนรก ทะเลตวัดคว้าสายฟ้าดึงลงใต้ผืนน้ำ ภาพที่เกิดราวกับอสรพิษไฟกำลังเลื้อยผ่านท้องน้ำและหายไป กลายเป็นแสงสะท้อนจากฟ้าคำราม – พายุ! พายุกำลังมาถึง!  นกนางแอ่นผู้อาจหาญทะยานอย่างอหังการไปในความกราดเกรี้ยวของสายฟ้าเหนือท้องทะเล  เสียงร้องอันกึกก้องประหนึ่งผู้วิเศษที่กำชัยดังขึ้น...”
ทำไมความยากลำบากถึงโหมกระหน่ำใส่ฉัน?
ทำไมโลกนี้ถึงช่างไม่เป็นธรรมนัก?
แต่ทว่า!  เป็นเช่นนั้นแล้วยังไงล่ะ!  ถูกฉีกเนื้อป่นกระดูกแล้วยังไงล่ะ!  นี่เป็นทางที่ฉันเลือกแล้ว!  ฉันจะไม่มีวันก้าวถอย!  ฉันไร้ซึ่งความหวาดกลัว!
จางเย่สูดหายใจและเปล่งเสียงดังกึกก้องหนักแน่น “—ให้พายุมันโหมกระหน่ำเข้ามาอีก!”
ท่อนสุดท้ายของกวีบทนี้ได้สลักลงในใจใครหลายคนในโลกเก่าของจางเย่จนเลือดเดือดพล่านมาแล้ว  มาคราวนี้เมื่อปรากฏขึ้นในโลกใบนี้  ก็ราวกับเส้นเลือดถูกฉีดกระตุ้นเข้าโดยตรงเช่นกัน!
จ้าวกั๋วโจวฟังแล้วแทบคลั่ง!
หลี่หงเหลียนเองก็รู้สึกขนลุกไปหมด!
กรรมการหนุ่มที่จ้องจับผิดบทกลอนของจางเย่  ถึงตอนนี้ได้แต่อึ้งใบ้ไร้คำพูด  แม้แต่ลำคอยังตีบตัน!
เงียบสงัด!
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของทุกคนหลังจากฟังกลอนจบ  จางเย่รู้สึกเหมือนได้ระบายโทสะออกไป  อารมณ์ความรู้สึกค่อยๆ หลุดจากภวังค์แห่งบทกวีอย่างช้าๆ  จนเริ่มกลับมาสงบนิ่งเหมือนเดิม  สังคมตัดสินคนที่หน้าตามาช้านานจนจางเย่คุ้นเคยกับมันดี  ดังนั้นเขาจึงไม่ใส่ใจนัก  ตราบใดที่ผ่านการคัดเลือก  “อาจารย์ทุกท่าน ผมตอบคำถามข้อที่สองเสร็จแล้วครับ!”
“อ่า..อื้ม”  หลี่หลงเหลียนรู้สึกเหมือนวิญญาณเพิ่งกลับเข้าร่าง  ก่อนหน้านี้ ความคิดของเธอได้บินฝ่าพายุตามเจ้านกนางแอ่นไป
จ้าวกั๋วโจวถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง  “กลอนบทนี้มีชื่อว่าอะไรหรือ?”
จางเย่ตอบ  “มันมีชื่อว่า ‘บทเพลงแห่งนกนางแอ่นผู้กล้าหาญ’ ในภาษารัสเซียยังหมายถึงผู้ทำนายพายุอีกด้วย”
“นกนางแอ่นที่ยอดเยี่ยม!”  จ้าวกั๋วโจวไม่เข้าใจภาษารัสเซีย  แต่สำหรับภาษาจีนเขาเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง  “นกนางแอ่นผู้โบยบิน นกนางแอ่นผู้หยิ่งผยอง นกนางแอ่นผู้ไร้ซึ่งความหวาดกลัว นี่เป็นคำอธิบายถึงตัวคุณเองสินะ?  อานุภาพของบทกวีบางครั้งก็ช่างน่าอัศจรรย์นัก พ่อหนุ่ม วันนี้คุณได้ให้บทเรียนกับพวกเราแล้ว!”
“ผมไม่กล้ารับคำชมเชยขนาดนั้นหรอกครับ”  จางเย่ตอบ
ทุกคนมองดูจางเย่ด้วยสายตาที่ต่างจากเดิม  ก่อนหน้านี้ที่สามารถจำคำเป็นพันคำได้ในเวลาแค่สิบวินาทีก็น่าทึ่งพอแล้ว  มาคราวนี้ บทกวีร้อยแก้วภาษารัสเซียที่แต่งขึ้นตามอำเภอใจกลับสามารถเทียบชั้นได้กับยอดกวีเอก  ผลงานของจางเย่จับใจทุกคนที่อยู่ที่นี่!  ทั้งยังเป็นผลงานที่ตบหน้าผู้สัมภาษณ์ทุกคนอีกด้วย!
หลี่หงเหลียนจงใจตั้งคำถามแบบนี้เพื่อไม่ให้จางเย่ผ่านการสัมภาษณ์  วางกับดักเขาไว้อย่างชัดเจน  แต่เธอเองก็ไม่คาดคิดว่าจะได้รับคำตอบที่ไร้ที่ติเช่นนี้กลับมา  ทั้งยังเป็นคำตอบที่แสดงถึงโทสะและเจตจำนงที่ไม่ยอมแพ้ต่อสถานการณ์ตรงหน้าของจางเย่อีกด้วย  มันทำให้เหล่ากรรมการต่างรู้สึกละอายแก่ใจ!
เจ้าคนเหี้ยมหาญคนนี้โผล่มาจากหินก้อนไหนกันนะ?
หลี่หงเหลียนบอกด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก  “วันนี้พอแค่นี้ คุณกลับไปก่อนและรอฟังผลนะ”
นี่หมายความว่าผ่านหรือเปล่า?  จางเย่ไม่มั่นใจนักได้แต่ตอบไป  “ครับ ขอบคุณอาจารย์ทุกท่าน”
ชายหนุ่มเดินออกจากห้องและปิดประตู  จ้าวกั๋วโจวที่ก่อนหน้านี้จ้องหาข้อติของจางเย่มาตลอดประกาศกร้าวทันที  “ช่องวรรณกรรมของฉันต้องการคนๆ นี้!”
หลี่หงเหลียนไม่ยินยอม  “เหล่าจ้าว คุณเพิ่งจะพูดเองว่าต้องตาเสียวสวี่คนนั้นไม่ใช่หรือ เสียวสวี่นั่นฉันยกให้ ส่วนจางเย่นี่ต้องมาอยู่ช่องของฉัน!”
จ้าวกั๋วโจวยืนกรานหนักแน่น  “เสียวสวี่ฉันปล่อยได้ แต่คนนี้ไม่ได้เด็ดขาด”
“คุณพูดจาไม่มีเหตุผลเลยนี่!”  หลี่หงหลียนเปิดศึกแย่งคน  “จางเย่นี่ฉันเล็งไว้แต่แรกนะ!”
“ฉันเล็งแต่แรกต่างหาก!  ช่องภาษาต่างประเทศของคุณไม่เหมาะกับเขาหรอก ความสามารถเชิงวรรณกรรมแบบนี้ต้องมาอยู่ช่องวรรณกรรมสิ  ไม่ต้องพูดแล้วเหล่าหลี่ เป็นอันตกลงตามนี้ แล้วพวกยอดอ่อนดีๆ ที่เหลือ คุณอยากได้กี่คนก็เอาไปได้เลย ฉันไม่แย่งกับคุณแน่”  จ้าวกั๋วโจวกล่าวอย่างไม่ให้ทางถอย
“ฉันต้องการเขาเท่านั้น ไม่เอาคนอื่น!”  หลี่หลงเหลียนเถียงด้วยสีหน้าเย็นชา
จ้าวกั๋วโจวกล่าว  “ปีที่แล้วฉันปล่อยยอดอ่อนดีๆ ให้ช่องภาษาต่างประเทศของคุณไปแล้ว ปีนี้ครั้งนี้ฉันไม่ยอมแน่นอน อย่าแย่งกันเลยน่า เดี๋ยวกลับไปฉันเลี้ยงข้าวคุณเอง ถือว่าติดหนี้คุณครั้งหนึ่งด้วยเลยก็ได้เอ้า!”
……
ยามเที่ยง
ณ เจี่ยวเหมินตง
จางเย่ที่สัมภาษณ์งานเสร็จไม่ได้กลับไปยังบ้านของพ่อแม่  แต่เลือกกลับไปห้องเช่าของตัวเอง  ห้องเล็กๆ ขนาดแค่สามสี่สิบตารางเมตร  แต่เขาก็ชอบมันมาก  อีกอย่างนี่เป็นครั้งแรกที่เขาใช้ชีวิตด้วยตัวเองหลังจากเรียนจบ  จะเอาแต่พึ่งพาพ่อแม่ทุกเรื่องไม่ได้  เขาตั้งใจว่าต้องประสบความสำเร็จให้ได้ก่อนแล้วค่อยกลับบ้าน
มื้อกลางวันหรูหรามาก — กุ้งสดๆ กับบะหมี่  บะหมี่คังซือฟุนั่นเอง
เมื่อไม่มีเงิน  จางเย่จึงได้แต่กินบะหมี่สำเร็จรูป  เขาไม่ได้รู้สึกขมขื่นที่ต้องต่อสู้ดิ้นรนเพื่อหนทางที่เลือกด้วยตัวเอง  ตรงกันข้ามกลับสนุกไปกับมันเสียอีก
ทันใดนั้น ประตูพลันเปิดออกไม่มีปี่มีขลุ่ย  มีคนไขกุญแจเปิดเข้ามา
เหราอ้ายหมิ่นในชุดกระโปรงฤดูร้อนพัดพลิ้วเดินเข้ามาในห้อง  “สัมภาษณ์งานเป็นยังไงบ้าง?”
จางเย่ที่ท่อนบนเปลือยอยู่ไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะดี รีบหยิบเสื้อกล้ามมาสวม   “คุณน้าสาวเจ้าของห้อง ครั้งหน้าช่วยเคาะประตูหน่อยได้ไหมครับ?  ผมก็ต้องการความเป็นส่วนตัวเหมือนกันนะ”
เหราอ้ายหมิ่นนั่งลงไขว่ห้าง เอ่ยปากเหน็บแนม  “เด็กๆ อย่างนายจะต้องการความเป็นส่วนตัวอะไรกัน นี่สัมภาษณ์งานไม่ผ่านใช่ไหม? ฉันบอกนายไปตั้งหลายครั้งแล้วว่าให้หางานเบื้องหลังแทนซะ  หน้าตาท่าทางแบบนี้  ใครเขาจะจ้างนายไปทำงานเบื้องหน้า?  ถ้าไม่ใช่พวกตาบอด!”
ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
จางเย่รับสาย ได้ยินเสียงคนหนุ่มพูดเข้าหูมา  “สวัสดีครับ ใช่จางเย่รึเปล่าครับ?”
“ผมเองครับ คุณคือ?”  จางเย่เริ่มสังหรณ์ใจ  แต่ยังไม่มั่นใจเต็มที่
ชายหนุ่มกล่าว  “ผมโทร.จากสถานีวิทยุนครหลวงนะครับ คุณผ่านการคัดเลือกแล้ว เบื้องบนสั่งให้แจ้งคุณว่าให้มารายงานตัวที่ช่องวรรณกรรมเพื่อจัดการเอกสารเข้างานวันมะรืนนี้ ยินดีด้วยนะครับ”
“ได้ครับ ขอบคุณๆๆๆ!”  จางเย่วางสายแล้วตบต้นขาตัวเองอย่างแรง  เยี่ยมยอด!  สำเร็จแล้วเว้ย!
เสียงโทรศัพท์ไม่เบานัก  เหราอ้ายหมิ่นที่อยู่ข้างๆ จึงได้ยินไปด้วย  เธอพูดอย่างคาดไม่ถึง  “ไอ้หยา?  ไม่จริงน่า?  เจ้าหนูนายผ่านจริงๆ เหรอเนี่ย? ปลาเค็มยังมีวันพลิก ไข่เน่ายังมีเวลาขายออก!” เธอกล่าวด้วยลิ้นอสรพิษจอมจิกกัดแบบทุกครา  “แม้แต่นายก็เป็นดีเจได้? เหอะๆ มีคนบอกไว้ว่าอนาคตของมนุษย์มีความเป็นไปได้ไม่สิ้นสุด ก่อนหน้านี้เหล่าเหนียงไม่เคยเชื่อในปาฏิหาริย์ แต่เห็นนายวันนี้แล้ว ฉันถึงได้รู้ว่าปาฏิหาริย์แห่งชีวิตหมายถึงอะไร!”
ปาฏิหาริย์แห่งชีวิตน้องสาวเธอสิ!
เจ๊ไม่ต้องปากร้ายขนาดนี้ก็ได้นะ!
จางเย่กำลังอารมณ์ดีจึงไม่ได้ใส่ใจกับหญิงสาวนัก  รีบหยิบโทรศัพท์มาต่อสายหาพ่อแม่  เพื่อแจ้งข่าวดีว่าเขาไม่ใช่คนว่างงานอีกต่อไป  เขากำลังจะได้เป็นดีเจแล้ว!
ได้มีชื่อเสียง ได้เป็นคนดัง นี่เป็นสิ่งที่เขาใฝ่ฝันมาตลอด  ในที่สุดวันนี้เขาก็ได้เริ่มต้นก้าวแรกในชีวิตแล้ว  ถึงแม้ว่าจะยังเป็นตำแหน่งเล็กๆ และตัวเขาเองทั้งหน้าตาไม่ให้ ความสูงไม่ถึง  แต่มาตอนนี้ ด้วยความช่วยเหลือของแหวนเกม  ความฝันของเขาก็อาจเป็นจริงขึ้นมาได้  จำได้ว่าในฝันนั้น ข้อความหลังจากเกมติดตั้งเสร็จระบุว่า  เกมนี้จะช่วยให้เขาบรรลุถึงความฝัน —  ได้เป็นซูเปอร์สตาร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของโลก  ตอนนี้มันแสดงผลออกมาอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง คริสตัลเซฟที่ได้จากลอตเตอรี่วันนี้ช่วยให้เขาพลิกสถานการณ์กลับได้อย่างหน้ามือเป็นหลังมือ  การเปลี่ยนแปลงภูมิหลังของโลกที่เป็นของรางวัลเริ่มต้นสำหรับผู้เล่นใหม่ก็ช่างมหัศจรรย์มาก
ต่อไปนี้เขาจะสามารถใช้ความรู้ด้านวรรณกรรมที่ไม่เท่าเทียมนี้  มาสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองขึ้นไปทีละขั้นๆ ได้  และด้วยค่าชื่อเสียงเหล่านั้น  เขาจะสามารถเสี่ยงลอตเตอรี่เพื่อให้ได้ไอเทมที่จะช่วยให้ความฝันที่จะเป็นซูเปอร์สตาร์ของเขาเป็นจริงได้!
มาแรงแล้ว!
พี่ชายคนนี้กำลังมาแรงแล้ว!
เวลานี้ จางเย่รู้สึกว่าต่อให้ทั้งโลกก็หยุดเขาไม่ได้!
ชื่อเสียง?  บ้าน?  แฟน?  จะเป็นปัญหาไปได้ยังไง!  บ้านไม้?  ลืมตาดูโลกบ้างสิ!  ที่โกโรโกโสแบบนั้นจะอยู่ไปได้อย่างไร?  สมกับฐานะซุป’ตาร์ระดับโลกอย่างฉันหรือไง?  มันต้องคฤหาสน์หรูหราใหญ่โต!  พื้นที่ใช้สอยเป็นหมื่นๆ สิ!  เรื่องแฟนน่ะเหรอ?  อย่างน้อยก็ต้องสวยสุดยอดระดับเหราอ้ายหมิ่นสิ!  หาแฟนคนเดียว?  ระดับนี้แล้วจะมีแค่คนเดียวได้ไง?  นายบ้าหรือเปล่า!  ถ้าไม่ควงสาวงามทีละสามคนห้าคนฉันก็เสียหน้าแย่สิ จริงไหม?  อย่างน้อยก็ต้องห้าคน! นั่นแค่ตัวเลขต่ำสุดเท่านั้นนะ! รถโรลส์-รอยซ์?  นายเลิกตลกได้ไหม! ไม่ขำเลยนะ!  ถ้าฉันไม่นั่งในรถกันกระสุนเกิดโดนลอบสังหารขึ้นมาจะทำยังไง?  หืม?  จะทำยังไง?
ในไม่ช้าเขาจะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของโลกแห่งวงการบันเทิงทีละก้าวๆ ผู้คนจะรู้จักเขา  ทั้งโลกจะจดจำชื่ออันยิ่งใหญ่และโด่งดังของเขา — จางจิ่งคง!
เอ้ย ไม่ใช่  ผิดแล้วๆ!
จางเย่ต่างหากล่ะ!
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
CM :  ข้าคือจางจิ่งคง กับ ข้าคือโซระ อาโอิ อันไหนเท่กว่ากัน 555
TurKish_TEA : ได้หมดถ้าสดชื่น วะฮ่าฮ่า


## 0007

บทที่ 6 : ซักเสื้อผ้า！
----------------------------------------------------------------
Teepo >> แปล
CM  >>  ตรวจ
TurKish_TEA  >>  เช็ก + เกลา
********************************
วันอาทิตย์
ยามเช้า เจ็ดนาฬิกา
จางเย่ตื่นเต้นดีใจจนนอนไม่หลับทั้งคืน  มัวแต่พลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงวาดฝันถึงอนาคตอันสวยงาม  ทันใดนั้นเขาได้ยินเสียงที่ประตู  คนที่มีกุญแจห้องนี้มีแค่เขากับเจ้าของห้องเช่าเท่านั้น  แม้แต่พ่อแม่ก็ยังไม่มี  ไม่ต้องถามก็รู้ว่าแขกที่ไม่ได้เชิญต้องเป็นคุณน้าเจ้าของห้องอย่างแน่นอน
ห้องเล็กๆ นี้ไม่มีห้องรับแขก  เปิดประตูมาก็เจอเตียงนอนทันที
เสียงทรงเสน่ห์แบบผู้ใหญ่ของเหราอ้ายหมิ่นลอยมา  “เจ้าหนู หลับอยู่เหรอ?”
จางเย่แตะจมูกแล้วพลิกตัว  “ตื่นแล้วครับ มาหาผมมีอะไรเหรอ?”
เหราอ้ายหมิ่นนั่งลงบนเตียงนอนก่อนยิ้มแล้วกล่าว  “ในเมื่อนายได้งานที่สถานีวิทยุแล้ว พรุ่งนี้จะไปรายงานตัวเริ่มงาน ค่าเช่าที่ค้างพี่สาวไว้ไม่ควรต้องจ่ายหรอกเหรอ?”  พูดจบก็หยิบเครื่องคิดเลขออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ราวกับเล่นกล จิ้มจึกๆ อยู่สองสามที  “เดือนนี้มีค่าอินเทอร์เน็ตด้วย นายต้องจ่ายเพิ่มอีกแปดสิบ”
จางเย่อ้าปากหาว  “คุณพูดว่าอะไรนะ?”
เหราอ้ายหมิ่นกล่าวซ้ำ  “ได้ยินไม่ชัด? ฉันบอกว่าค่าเช่าเดือนนี้รวมเบ็ดเสร็จสองพันหกร้อยหกสิบหก”
จางเย่กล่าว  “ไม่ใช่ ประโยคแรกที่คุณพูดตอนเข้ามาน่ะอะไร?”
เหราอ้ายหมิ่นกะพริบตาปริบ  “ประโยคแรก? เจ้าหนู หลับอยู่เหรอ?”
จางเย่พลิกตัวดึงผ้าห่มคลุมโปงทันที  “หลับอยู่!”
“เฮ้ย แกไอ้เด็กเวร!”  เหราอ้ายหมิ่นอึ้งก่อนรู้สึกตัว  ยกมือขึ้นตบผลัวะใส่ต้นขาของจางเย่ที่อยู่ใต้ผ่าห่ม  “อยากเจ็บตัวใช่ไหม? ลุกขึ้น! อย่ามาแกล้งตายใส่เหล่าเหนียงนะ! ไม่มีปัญญาจ่ายค่าเช่าก็เก็บกวาดทำความสะอาดทำงานบ้านให้ฉันซะ! ใช้คืนมาทีละนิดทีละหน่อย!”
จางเย่บอกอย่างหน้าไม่อาย  “ผมขอนอนต่อก่อนนะ”
“ฉันให้เวลานายครึ่งชั่วโมง แปดโมงฉันจะรอนายอยู่ที่บ้าน”  เหราอ้ายหมิ่นเดินจากไปด้วยสีหน้ามึนตึง
มาเจอเจ้าของห้องเช่าที่รักเงินทองเท่าชีวิต  จางเย่ได้แต่กล้ำกลืนฝืนทน  ก็เดือนนี้ใครใช้ให้เขาไม่มีเงินจริงๆ ล่ะ ต้องคลานลุกจากเตียงมาแปรงฟันล้างหน้า
จริงสิ ดูแหวนเกมหน่อยดีกว่าว่าเป็นอย่างไรบ้าง  อนาคตข้างหน้าจะได้เป็นคนดังหรือไม่ก็ต้องพึ่งพาอาศัยเจ้านี่สถานเดียวเท่านั้น
เมื่อเปิดขึ้นมาดู  เขาก็พบว่าค่าชื่อเสียงของตัวเองเพิ่มขึ้นอย่างไม่คาดฝัน  เมื่อวานนี้เขาซื้อลอตเตอรี่ไปหนึ่งแสนจนทำให้เหลือค่าชื่อเสียงแค่ 99,983 จุด  แต่ตอนนี้มันกลับเพิ่มมาเป็น 99,999 แล้ว  ไม่ต้องถามก็รู้ว่านี่ต้องเกี่ยวข้องกับการสัมภาษณ์งานอย่างแน่นอน  เขาทำได้ดีถึงขนาดนั้น  ทั้งยังท่อง ‘บทเพลงแห่งนกนางแอ่นผู้กล้าหาญ’ ที่โด่งดังที่สุดของกอร์กี้ออกไปอีก  ทำให้ค่าชื่อเสียงเพิ่มขึ้นนิดหน่อย  ตอนนี้ขาดอีกแค่หนึ่งจุดเขาก็จะสามารถเสี่ยงลอตเตอรี่ได้แล้ว ค่าชื่อเสียง — ในทางทั่วไปถือเป็นเรื่องที่ธรรมดาสามัญ  แต่ในมุมมองของเกมกลับเป็นคำที่คลุมเครือมาก อืม ยังไม่รู้ชัดเลยว่าค่าชื่อเสียงนี่สุดท้ายแล้วเพิ่มขึ้นได้อย่างไร  ไปทำงานบ้านให้คุณน้าเจ้าของห้องดีกว่า  ดูสิจะได้ค่าชื่อเสียงไหม  ขอแค่แต้มเดียวก็พอ!
ทันใดนั้น ตรงทางเดินก็มีเสียงตะโกนดังลั่น  “จางน้อย!”
จางเย่เพิ่งรู้ตัวว่าแปดโมงแล้วจึงรีบสวมรองเท้าแตะวิ่งไปบ้านของคุณน้าเจ้าของห้องทันที  ทั้งตึกสำนักงานและตึกพักอาศัยต่างมีทางเดินเป็นแนวยาว  ตามทางเดินเส้นนี้แทบทั้งหมดเป็นทรัพย์สินของเหราอ้ายหมิ่น  การเป็นเจ้าของห้องชุดยี่สิบกว่าห้องในเมืองหลวง  ในย่านที่ที่ดินแพงยิ่งกว่าทองแบบนี้  ต้องนับว่าเธอเป็นเศรษฐีนีน้อยตัวจริงเสียงจริง  แต่น่าแปลกที่ทั้งจางเย่และผู้เช่าคนอื่นซึ่งอยู่ที่นี่มานาน  กลับไม่เคยเห็นพี่สาวใหญ่เหรามีญาติพี่น้องที่ไหน  เพื่อนก็ไม่มี  ทั้งไม่ได้แต่งงานและไม่มีลูก  ไม่มีใครเคยเห็นพี่สาวใหญ่เหราทำงาน  ดังนั้นในสายตาของทุกคน  เจ้าของห้องเช่าคนงามนี้จึงเป็นปริศนามาก  ไม่มีใครรู้ว่าเธอร่ำรวยขนาดนี้ได้อย่างไร
บ้านของเหราอ้ายหมิ่นอยู่บนชั้นนี้เช่นกัน  เป็นห้องชุดแบบลอฟต์*ที่ใหญ่ที่สุดในชั้น  เหมือนคอมเพล็กซ์ขนาดเล็ก  ชั้นบนและล่างรวมกันมีพื้นที่ใช้สอยมากกว่าหนึ่งร้อยตารางเมตร
จางเย่เปิดประตูแล้วเข้าไปข้างในทันที  “คุณน้าเจ้าของห้อง ผมมาแล้ว”
เหราอ้ายหมิ่นเหน็บแนม “ชาติก่อนเป็นหมูหรือไงห๊ะ? อืดอาดยืดยาดเสียจริงกว่าจะลุกจากเตียงได้!”
จางเย่อธิบาย  “เมื่อวานดีใจมากไปหน่อยครับ นอนไม่หลับทั้งคืน ตอนนี้ยังง่วงอยู่เลย”
“ก็แค่ตำแหน่งดีเจวิทยุเล็กๆ ไม่ใช่เรอะ ทำท่าซะ?”  เหราอ้ายหมิ่นตอกเข้าให้  “วงการวิทยุตอนนี้มันไม่เหมือนเมื่อยี่สิบปีก่อนหรอกนะ สมัยนี้มีทั้งโทรทัศน์ทั้งอินเทอร์เน็ต จะเหลือคนฟังวิทยุสักกี่มากน้อย?”
จางเย่เข้าใจดีเช่นกันว่าวงการวิทยุได้ผ่านจุดรุ่งโรจน์ไปแล้ว  เขาถอนหายใจ  “เฮ้อ ถ้าแม่ให้ผมเกิดเร็วกว่านี้สักห้าสิบปีก็คงจะดีหรอก จะได้ทันคว้าโอกาสดีๆ กับเขาบ้าง”
เหราอ้ายหมิ่นหัวเราะเยาะ  “แม่นายเพิ่งจะห้าสิบ จะให้นายเกิดเร็วกว่านี้ห้าสิบปีได้ยังไง? นายคิดว่าแม่นายเป็นนางพญางูงั้นสิ!”
จางเย่  “...”
เจ๊ปากอสรพิษยิ่งพูดยิ่งร้าย!
เหราอ้ายหมิ่นเริ่มออกคำสั่ง  “เลิกพูดจาไร้สาระ รีบๆ ทำงานได้แล้ว!”
จางเย่ถลกแขนเสื้อขึ้น  “ได้เลย คุณบอกมาเลยว่าจะให้เก็บกวาดตรงไหนบ้าง วันนี้ผมจะจัดการงานบ้านของคุณให้เอง”
“เช็ดกระจก กวาดพื้น ซักผ้าปูที่นอน แล้วก็เสื้อผ้าฉันทั้งหมดด้วย”  เหราอ้ายหมิ่นหย่อนก้นลงบนโซฟา  รินน้ำชาให้ตัวเองอย่างสบายอารมณ์  นั่งไขว่ห้างวางมาดเจ้าของห้องเต็มที่  วันนี้เธอสวมเชิ้ตกระโปรงที่ไม่ได้ทันสมัยตามแฟชั่นกับรองเท้าส้นเตี้ยสีดำ  แต่งตัวดูเชยนิดหน่อย  แต่คนสวยจะใส่อะไรก็ยังสวย
เฮ้อ  ทำงานเถอะ
จางเย่ลงมือปัดกวาดเช็ดถู
เหราอ้ายหมิ่นเป็นพวกปากว่างไม่ได้ เดี๋ยวๆ ก็ต้องจิกกัดจางเย่เสียทีหนึ่ง  “นายถูประสาอะไรน่ะ ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามาทำชุ่ยๆ น่ะ!”
“ไม่ได้ชุ่ยนะ”
“พอแล้วๆ ไปซักเสื้อผ้าไป!”
จางเย่เดินไปที่ห้องน้ำ  ถอนใจก่อนหยิบเก้าอี้ซักผ้ามานั่ง  พวกที่ซักเครื่องได้  เขาก็โยนใส่เครื่องซักผ้าไป  ส่วนพวกที่สีตกหรือซักเครื่องไม่ได้  จึงได้แต่แช่ไว้ซักมือทีละชิ้นๆ ตลอดเช้าจางเย่ไม่ได้อยู่ว่างเลย
ช่วยไม่ได้นี่นะ  ติดหนี้เลยไร้ซึ่งสิทธิมนุษยชน
เที่ยงวัน
เมื่อจางเย่เสร็จงานทุกอย่าง  หลังของเขาก็ปวดเมื่อยไปหมด
"เสร็จแล้วเหรอ?"  เหราอ้ายหมิ่นเหลือบมองเสื้อผ้าที่ตากไว้ที่ระเบียง  พูดอย่างพอใจโดยไม่ปากร้ายใส่ซึ่งหาได้ยากนัก  "อืม ไม่เลวนี่ ใช้ได้ เที่ยงนี้ก็อยู่กินข้าวละกัน"  เธอวางคัมภีร์โบราณ ‘ซานไห่จิง*’ ในมือลงก่อนเดินไปที่ครัวเพื่อทำอาหาร  การมีอยู่ของ ‘ซานไห่จิง’ ไม่ได้ถูกเกมปรับเปลี่ยนไป โลกนี้มีทั้งสิ่งที่คงเดิมและเปลี่ยนแปลง  จางเย่ได้แต่เรียนรู้และทำความคุ้นเคยกับรายละเอียดทุกอย่างไปอย่างช้าๆ
จางเย่ดีใจมาก  เขากินแต่บะหมี่สำเร็จรูปมาตั้งหลายวันแล้ว  ในที่สุดก็จะได้กินข้าวเป็นมื้อจริงๆ เสียที  เขานั่งพักบนเก้าอี้  สูดลมหายใจเข้าปอดสองสามเฮือก  ก่อนจะเปิดหน้าจอของแหวนเกมขึ้นมา  พบว่าค่าชื่อเสียงของตัวเองเพิ่มขึ้นหนึ่งจุดจริงๆ ครบหนึ่งแสนจุดแล้ว!
คุณน้าเจ้าของห้องให้แต้มเขามางั้นสิ?  ดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาคาดการณ์ไว้จะถูกต้อง!
คำอธิบายค่าชื่อเสียงของแหวนเกมมีอยู่ว่า : ค่าชื่อเสียงของผู้เล่นเพิ่มขึ้นได้จากความนิยม ประสบการณ์ ความสำเร็จ ความเคารพนับถือ ความเชื่อถือ การเป็นที่รู้จักของผู้เล่น รวมไปถึงปัจจัยอื่นๆ  พูดอีกอย่างก็คือเมื่อมีคนเชื่อถือ นับถือหรือยอมรับเขา  ค่าชื่อเสียงของเขาก็จะเพิ่มขึ้นหนึ่งจุด และค่าชื่อเสียงจากแต่ละคนยังสามารถเพิ่มซ้ำได้อีก  รู้ได้อย่างไรน่ะเหรอ?  ก็เพราะการสัมภาษณ์เมื่อวานนี้  มีกรรมการทั้งหมดแปดคน  แต่ค่าชื่อเสียงของจางเย่กลับเพิ่มขึ้นจาก 99,983 เป็น 99,999 เท่ากับเพิ่มมาสิบหกจุด  นั่นหมายความว่าหลังจากที่จางเย่ท่องบทความหนึ่งพันคำแบบไม่มีสคริปต์ออกไป  ทุกคนเพิ่มค่าชื่อเสียงให้กับเขาแปดจุด  และหลังจากที่จางเย่ท่อง ‘บทเพลงแห่งนกนางแอ่นผู้กล้าหาญ’ ออกไป  ทั้งแปดคนก็เพิ่มค่าชื่อเสียงให้กับเขาอีกแปดจุด  ตัวเลขตรงกันพอดีเปะ!
ในเมื่อเข้าใจแล้วว่าค่าชื่อเสียงมาได้อย่างไร  ต่อไปก็เหลือแค่เสี่ยงลอตเตอรี่  ลองดูสิว่าคราวนี้จะได้อะไร!
จางเย่หวังอย่างมากว่าจะเปิดได้ไอเทมที่เปลี่ยนให้เขาเป็นยอดมนุษย์  ถ้าคนทั้งโลกเคารพบูชาเขา  เขาก็จะยิ่งมีความสุข  แต่คิดๆ ดูแล้วมันคงเป็นไปไม่ได้หรอก  คนที่โดนแมงมุมกัดจนพิษเข้าตัวกลายเป็นสไปเดอร์แมน  คนที่โดนเหล็กฝังร่างกลายเป็นไอรอนแมน  คนที่คลุกคลีกับค้างคาวก็กลายเป็นแบทแมน อืม ถ้าทั้งหมดนี้เป็นหลักการทางวิทยาศาตร์ล่ะก็  จางเย่รู้สึกว่า...ความเป็นไปได้ที่ตัวเขาเองจะกลายเป็นมาม่าแมนมันสูงกว่าอย่างอื่นจริงๆ!
กดซื้อลอตเตอรี่  ชื่อเสียง 100,000 จุด กลายเป็นศูนย์ทันที!
หน้าจอลอตเตอรี่ปรากฏขึ้น  จางเย่เป่าเพี้ยงบนกลางฝ่ามืออย่างตั้งใจ  ก่อนถูมือเข้าหากัน  แล้วกดปุ่มให้วงล้อเริ่มทำงาน!
เริ่มหมุนแล้ว!
เข็มบนวงล้อหมุนอย่างรวดเร็ว!
“หมวดพิเศษ! ออกหมวดพิเศษนะ!”  จางเย่ลุ้นกับตัวเอง  เมื่อดูจากขนาดของพื้นที่  ต่อให้คนโง่ก็ยังรู้เลยว่าหมวดพิเศษนี่มีโอกาสได้ยากที่สุด  แม้เขาจะไม่รู้ความหมายของคำอธิบายเกมที่เขียนไว้ว่า “เพิ่มสิทธิ์ในซื้อของในร้านค้า”  แต่ในเมื่อเป็นของที่ได้ยากสุดขีด  ถ้าได้มาต้องไม่ผิดหวังแน่!
ทว่า โชคดีหนึ่งถึงสองเปอร์เซ็นต์นั่นกลับไม่หล่นใส่จางเย่  เมื่อเข็มหยุดลง  มันยังคงชี้ไปที่หมวดใช้แล้วทิ้งที่ใหญ่ที่สุดเหมือนเดิม
หีบสมบัติ (เล็ก) ปรากฏขึ้น!
เปิดหีบออก  แสงจ้าพร่าตาสว่างวาบ!
ด้านในมีของที่ดูเหมือนพลาสเตอร์ปิดแผลวางอยู่!
【สติกเกอร์โชคร้าย】：แสดงผลเมื่อติด ทำให้โชคร้ายติดตัว ระยะเวลาแสดงผลห้านาที
(ผู้แปล : *ลอฟต์ หมายถึงห้องชุดที่มีสองชั้นหรือมีชั้นลอยมีบันไดอยู่ภายในตัวห้อง
*คัมภีร์ซานไห่จิงหรือตำนานภูผามหานที เป็นตำราที่ว่าด้วยภูมิศาสตร์และสัตว์ประหลาดตามตำนานจีนโบราณ)
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
CM ：จางน้อยซักผ้าเป็นนะเนี่ย รู้จักแยกผ้าด้วย 555 อ่านมาหลายเวอร์ชันมาก สรุปว่าเวอร์ชันจีนเถื่อนหื่นสุด เวอร์ชันฉีเตี่ยนนี่ประโยคบรรยายความงามเจ๊เหราวับๆ แวมๆ โดนตัดเรียบ 555
TurKish_TEA : จางน้อยมีความเป็นทาส เอ๊ยพ่อบ้านพ่อเรือน 555


## 0008

บทที่ 7 : วันแรกของการทำงาน
TurKish_TEA  >>  แปล + เช็ก + เกลา
CM  >>  ตรวจ
********************************
วันจันทร์
เทพแห่งท้องฟ้าคงจะอารมณ์ไม่ดี  วันนี้หมอกจึงลงหนัก
นี่เป็นวันแรกที่จางเย่จะเริ่มงาน  เขาสวมสูทผูกเนคไทเรียบร้อย  ก้าวอย่างมาดมั่นเข้าไปยังสถานีวิทยุนครหลวงอีกครั้ง  และเดินหาออฟฟิศของช่องวรรณกรรมจนพบที่ชั้นบน  สถานีวิทยุของพวกเขากระจายเสียงคลอบคลุมเขตจิงจินจี้*เป็นหลัก  แต่หลายเมืองทางตะวันออกเฉียงเหนือก็สามารถรับคลื่นสัญญาณได้เช่นกัน  แม้ว่าจะไม่สามารถเทียบกับสถานีวิทยุส่วนกลางได้  แต่ถ้าเทียบกับสถานีท้องถิ่นในระดับเดียวกันแล้ว  จำนวนผู้ฟังถือว่าเหนือกว่ามาก
ที่ห้องหัวหน้า
จางเย่เคาะประตูเบาๆ  เมื่อได้ยินเสียงจากข้างใน “เข้ามาได้” จึงผลักประตูเข้าไป  คนที่นั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงานเป็นคนที่จางเย่พบตอนสัมภาษณ์งาน  ชื่อว่าจ้าวกั๋วโจวอายุสี่สิบกว่าปี และยังเป็นคนดูแลรับผิดชอบช่องวรรณกรรมของสถานีวิทยุอีกด้วย  ตำแหน่งนี้ในเมืองหลวงและหลายๆ เขตเรียกกันทั่วไปว่าผู้อำนวยการ  แน่นอนว่ามีข้อยกเว้นเป็นบางที่  เช่นทางเซียงหนาน เซียงเป่ยจะเรียกว่า ‘ผู้ตรวจการ’
“หัวหน้า”
“จางน้อยมาแล้ว นั่งลงสิ เตรียมเอกสารมาครบใช่ไหม?”
“ครบครับ”
“ดีเลย เดี๋ยวแผนกบุคคลจะทำเอกสารเข้าทำงานให้ แต่ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ ดื่มน้ำดื่มท่าให้เรียบร้อยเสียก่อน เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปแนะนำกับทุกคนในออฟฟิศ”
“ขอบคุณครับ รบกวนคุณด้วยนะครับ”
จางเย่ค่อนข้างใส่ใจและระมัดระวัง  แม้แต่กับบทสนทนาทั่วไป
หลังจากนั้น  จ้าวกั๋วโจวก็เดินยิ้มพาจางเย่ไปยังช่องวรรณกรรม  ออฟฟิศของช่องอยู่บนชั้นเดียวกันนี่เอง  พื้นที่กว้างขวาง  มีโต๊ะทำงานสามถึงสี่สิบตัว  อาจเป็นเพราะรายการของวันนี้อัดเทปล่วงหน้าไว้เรียบร้อยแล้ว  ทุกคนจึงไม่ได้อยู่ในสภาวะเร่งรีบแต่อย่างใด  พวกที่เล่นเกมก็เล่นเกมไป  พวกที่ชอบคุยก็จับกลุ่มคุยกัน  จนเมื่อเห็นหัวหน้าเดินเข้ามา  พวกเขาจึงวางเกมในมือลง  วงสนทนาก็หยุดคุยเช่นกัน
“หัวหน้า”
“หัวหน้าอรุณสวัสดิ์ครับ/ค่ะ”
ทุกคนกล่าวทักทาย
จ้าวกั๋วโจวพยักหน้าให้พลางตบไหล่จางเย่  “ทุกคนหยุดสักเดี๋ยว ฉันจะแนะนำเพื่อนร่วมงานใหม่ให้รู้จัก นี่คือจางเย่ เพิ่งเรียนจบจากวิทยาลัยการสื่อสารกระจายเสียง คณะวิทยุและโทรทัศน์กระจายเสียง เขาจะมาร่วมงานกับพวกเราตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ขอให้ทุกคนต้อนรับด้วย”  มหาวิทยาลัยการสื่อสารมวลชนนั้นแต่ก่อนคือวิทยาลัยการสื่อสารกระจายเสียงนครหลวง  เพิ่งเปลี่ยนชื่อได้ไม่นาน  ดังนั้นหลายคนจึงยังติดปากเรียกด้วยชื่อเก่า  “...ที่นี่มีบางคนเป็นศิษย์เก่าสถาบันเดียวกับจางน้อย เท่ากับเป็นรุ่นพี่โดยตรง ฝากทุกคนช่วยกันดูแลคนใหม่ด้วยนะ”
เสียงปรบมือดังขึ้นประปราย บางคนมองมาอย่างกังขา
จางเย่ฉวยโอกาสนี้กล่าวทักทายและแนะนำตัวพอสังเขป
จากนั้นจ้าวกั๋วโจวก็หันไปเรียกชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูอายุไล่เลี่ยกับจางเย่หรือถ้าแก่กว่าก็คงแค่ไม่กี่ปี  อย่างไรก็ตาม  หากเทียบหน้าตากันแล้ว  เขาหล่อเหลากว่ามากนัก  “เถียนปิน เธอเป็นดีเจเหมือนกัน ช่วงนี้ช่วยดูแลจางน้อย สอนให้เขาคุ้นเคยกับงานด้วยนะ”
เถียนปินเข้ามาจับมือทักทายจางเย่  “สวัสดีจางน้อย ถ้าสงสัยอะไรก็ถามฉันได้เลย”
จางเย่รีบเขย่าตอบด้วยสองมือทันที  “พี่เถียน ต่อไปคงต้องรบกวนพี่แล้ว”
จ้าวกั๋วโจวหันมาพูดกับจางเย่  “เสี่ยวเถียนเป็นดีเจรายการ ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ เรียนรู้ฝึกฝนจากเขาไว้จะเป็นประโยชน์ต่อเธอมาก” ก่อนหน้านี้ช่องวรรณกรรมที่โลกเดิมของจางเย่ก็มีรายการเล่าเรื่องผีเหมือนกัน  แต่ชื่อรายการต่างออกไป  คงถูกแหวนเกมเปลี่ยนแปลงไปนั่นเอง
หลังจบการแนะนำตัว  จางเย่ไปจัดการเอกสารเข้าทำงาน  กว่าทุกอย่างจะเสร็จเรียบร้อยก็สิบโมงครึ่งแล้ว  จากนั้นจึงกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเองตรงมุมห้อง  ปกติแล้วโต๊ะมุมห้องจะเป็นทำเลยอดนิยมของใครหลายคน  เพราะหลบเลี่ยงสายตาเจ้านายได้ดีทำให้อู้งานได้  ทว่ามุมที่จางเย่ได้ไม่เป็นเช่นนั้น  เพราะหนึ่งมันอยู่ใกล้ประตูเข้าออก  และสองมันอยู่ติดกับเครื่องกดน้ำดื่ม  จึงมีผู้คนแวะเวียนมายังตรงนี้บ่อยครั้ง  ในฐานะเด็กใหม่จางเย่ไม่มีทางเลือกมากนัก  ถึงแม้ว่าตำแหน่งดีเจจะได้เงินเดือนสูงกว่าเลขานุการหรือบรรณาธิการในออฟฟิศ  แต่เด็กใหม่ก็คือเด็กใหม่  ไม่มีที่นั่งเหลือให้เลือกได้
เถียนปินนั่งอยู่ตรงข้ามเขาโดยมีบอร์ดคั่นระหว่างกลาง
จางเย่ได้แต่มองไปรอบๆ อย่างไม่มีอะไรทำ  ไม่มีใครให้งานเขาทำเลย  เขาลุกขึ้นไปถาม  “พี่เถียน พี่ว่าผมควรเริ่มทำหรือเรียนรู้อะไรก่อนดี?”
เถียนปินเหลือบมองเขา  แต่สีหน้าของเถียนปินกลับไม่เหมือนตอนที่อยู่ต่อหน้าหัวหน้าอีกต่อไป  บอกอย่างไม่สนใจไยดี  “นายก็ทำตัวให้คุ้นเคยไปก่อนสิ”
“อ้อ”  จางเย่ไม่ถามอะไรอีกต่อไป
พักเที่ยงที่ห้องอาหารของสถานี  จางเย่ใช้โอกาสนี้ทักทายเพื่อนร่วมงานในแผนก “สวัสดีพี่สาวหวัง ผมเพิ่งมาใหม่ ขอฝากตัวด้วยครับ”
หวังเสียวเหม่ยกวาดตามองหน้าของเขา  ส่งเสียงอืมในลำคออย่างไร้ท่าที  ก่อนหันไป
จางเย่ตั้งใจจับมือทักทายกับเธอ  ผลลัพธ์กลับต้องเก้อกระดากเสียเอง
ก่อนหน้านี้ชายหนุ่มจับความได้จากที่ทุกคนพูดคุยสนทนากันว่า  หวังเสียวเหม่ยที่อายุประมาณสามสิบปีคนนี้  เป็นเดือนในหมู่ดาวของออฟฟิศ  เป็นพี่สาวอันดับหนึ่งของช่องวรรณกรรม  เธอเป็นผู้จัดรายการ ‘พูดคุยรอบโลก’ ที่มียอดผู้ฟังสูงสุดในช่องของพวกเขา  เป็นรายการที่เกี่ยวกับมนุษยชาติและประวัติศาสตร์  โดยหยิบยกทั้งอดีตและปัจจุบันมาพูดคุยกัน  หวังเสียวเหม่ยเป็นผู้จัดรายการที่เก่งและหน้าตาดี  อันที่จริงเธอไม่ได้สวยจนน่าตื่นตะลึงเหมือนเหราอ้ายหมิ่น  แต่ทุกคนที่เห็นต่างต้องยอมรับว่าเธอเป็นคนสวย  เพียงแต่จางเย่ไม่ได้หลงใหลไปกับเธอ  เพราะแม้ว่าหวังเสียวเหม่ยจะหน้าตาดี  แต่กลับไม่มีเอกลักษณ์โดดเด่น  ไม่มีเสน่ห์ดึงดูดใจ  เทียบกับคุณน้าเจ้าของห้องของเขาไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว
ตลอดทั้งวันจางเย่พยายามพูดคุยทักทายสร้างความสัมพันธ์กับคนอื่นๆ  แต่ดูเหมือนจะไร้ผล ราวกับว่าไม่มีใครอยากผูกมิตรกับเขาเลย เหมือนเป็นเพียงส่วนเกิน
เถียนปินก็คนหนึ่งแล้ว
หวังเสียวเหม่ยก็อีกคน
จนกระทั่งถึงเวลาเลิกงานจางเย่จึงรู้สาเหตุ  เมื่อบังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างพนักงานรับโทรศัพท์กับเถียนปินและสาวสวยคนหนึ่งเข้า  สาวสวยคนนี้น่าจะเป็นภรรยาของเถียนปินเสียด้วย ดูจากการที่ทั้งสองจับมือถือแขนกัน  เธอคงมาหาสามีหลังจากเลิกงาน
“พี่เถียน จางเย่คนนั้นถูกรับเข้ามาได้ยังไงกันน่ะ?”  พนักงานรับโทรศัพท์ถาม
เถียนปินเบ้ปากพลางส่ายหัว  “ใครจะไปรู้ล่ะ แค่เห็นหน้าฉันก็ให้ตกแล้ว”
พนักงานรับโทรศัพท์ถอนใจ  “นั่นน่ะสิ หน้าตาอย่างนั้นรับเข้ามาเป็นดีเจได้ยังไง? ไม่รู้ว่าทางช่องคิดอะไรอยู่ เป็นฉันยังดีเสียกว่า”
เถียนปินสำทับ  “จางเย่ไม่มีวันดังได้แน่นอน”
พนักงานรับโทรศัพท์กล่าวต่อ “อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องดังไม่ดังเลย  จะได้จัดรายการหรือเปล่าก็ยังไม่แน่ ทุกรายการของช่องวรรณกรรมต่างก็มีดีเจประจำอยู่แล้ว อย่างมากเขาก็เป็นได้แค่ตัวสำรองเอาไว้เผื่อใครลาใครป่วยเท่านั้น คิดเหรอว่าเขาจะได้จัดรายการน่ะ? รอยันปีหน้าก็ยังไม่ได้ทำหรอก เหอะ นี่ถ้าไม่เป็นเพราะดีเจตัวสำรองคนก่อนถูกย้ายไปช่องข่าว คนหน้าตาอย่างนั้นคงไม่มีวันได้มาทำงานในช่องวรรณกรรมหรอก”
ภรรยาของเถียนปินเหยียดยิ้ม  “กระทั่งคนอย่างนั้นยังถูกจ้างเนี่ยนะ? น่าตลกจริงๆ”
เถียนปินกล่าวต่อ  “หัวหน้ายังใช้ฉันสอนงานด้วยอีก ดูสิฉันมีเวลาที่ไหนกัน”
ภรรยาเขาพูด  “ก็ไม่ต้องไปสนใจเขาสิ ถ้าเขาไม่มีรายการเป็นของตัวเอง เดี๋ยวทางสถานีก็ย้ายเขาไปแผนกอื่นเองแหละ”
ทั้งสามคนเดินไปคุยไป  ไม่สังเกตว่าจางเย่ที่อยู่ตรงทางเข้าตึกพลอยได้ยินไปด้วย  นินทาฉันลับหลังเรอะ?  อยากให้ฉันโดนย้ายออกไป?  คนพวกนี้มันเป็นอะไรกันวะเนี่ย!  เห็นชัดว่าพนักงานรับโทรศัพท์อิจฉาความโชคดีของจางเย่  ส่วนดีเจคนอื่นๆ ต่างก็ไม่คิดว่าจางเย่จะประสบความสำเร็จ  ในสายตาของพวกเขาจางเย่เป็นแค่ดีเจสำรอง  ไม่ได้แตกต่างไปจากตัวสำรองทั่วไป  เมื่อเป็นแบบนี้  จึงไม่มีใครในช่องวรรณกรรมสนใจเขา
ใครบอกพวกนายว่าฉันจะไม่ดัง?
ใครบอกพวกนายว่าฉันจะไม่ได้จัดรายการ?
คอยดูเถอะ  ฉันจะทำให้พวกนายแหกตาดูฉันใหม่!
ผู้คนไล่ตามชื่อเสียงและทรัพย์สินเพื่อชีวิตตนเอง  จางเย่ไม่ได้โลภแบบนั้น  เขาต้องการเพียงชื่อเสียงไม่ใช่เงินทอง  เขาจะทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดเพื่อโด่งดังให้ได้  เพื่อไปให้ถึงเป้าหมายสูงสุดที่แหวนเกมตั้งไว้ นั่นก็คือ “ได้เป็นซูเปอร์สตาร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก”!  ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น  เขายอมละทิ้งทุกสิ่งเพื่อไขว่คว้าหาชื่อเสียง  ไม่เชื่อหรอกว่าจะทำมันไม่ได้!  ส่วนเรื่องอื่นๆ อย่างพวกเงินทองน่ะเหรอ? หึ เรื่องเงินจะสักเท่าไรเชียว  มันจะไปเทียบกับชื่อเสียงได้ยังไง? เขาไม่แยแสเรื่องขี้ผงพรรค์นั้นหรอก  ไม่สนใจเรื่องเงินเลยแม้แต่น้อย ไม่สนใจจริงๆ….
เอ๋ เดี๋ยวนะๆ!
จางเย่ชะงักกึกตรงทางเข้าทิศตะวันตกของสถานีรถไฟ  ก่อนยื่นเท้าไปเหยียบของบางอย่างไว้ เมื่อเห็นว่าไม่มีคนสังเกต  ก็ก้มลงเก็บเงินสิบเฟิงที่ไม่รู้ใครทำตกไว้ใส่กระเป๋าอย่างเนียนๆ ก่อนออกเดินต่อ
จริงสิ เมื่อกี้พูดถึงไหนนะ?
อ้อ ใช่แล้ว! ใครบอกว่าฉันจะไม่ได้จัดรายการ? หา? ใครบอกพวกนายแบบนั้น?
(* ผู้แปล: เขตจิงจินจี้ หมายถึงเขตเศรษฐกิจตอนเหนือของประเทศจีน ครอบคลุมนครปักกิ่ง นครเทียนจิน และมณฑลเหอเป่ย)
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
TurKish_TEA : เจอคำว่า เครื่องกดน้ำแล้วคิดถึงตอนนั้นแฮะ ยังคงเข้าใจว่าเป็นลานน้ำพุ จน CM เข้ามาถึงรู้ว่าเป็นเครื่องกดน้ำต่างหาก  ลั่นมั่กกกกกก 55555
Teepo_V : -/////-”


## 0009

บทที่ 8 ลองใช้ “สติกเกอร์โชคร้าย”!
------------------------------------------------------------------------------
CM  >>  แปล
Pleosuriya  >>  ตรวจ
CM  >>  เช็ก + เกลา
********************************
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป
ช่วงเที่ยง จางเย่นั่งกินอาหารกลางวันที่โต๊ะทำงานของตัวเอง
มื้อเที่ยงของเขาคือซาลาเปา ซาลาเปา และก็ซาลาเปา  ซาลาเปาสามลูกอิ่มท้องพอดี
หลังจากสำรวจอยู่หลายวัน  จางเย่ก็เริ่มคุ้นเคยกับงาน อุปกรณ์เครื่องใช้ และสายสัมพันธ์ของคนในแผนก  ชายหนุ่มได้รู้ว่าอะไรเป็นอะไรค่อนข้างมาก  แม้จะต้องเรียนรู้ทุกอย่างนี้ด้วยตัวเอง  คนที่หัวหน้ามอบหมายให้ดูแลเขาอย่างเถียนปินกลับเพิกเฉยไม่สนใจเขาโดยสิ้นเชิง  หลังจากคุ้นเคยสภาพแวดล้อมในที่ทำงาน  จางเย่ก็ได้แต่ทำงานจุกจิกขณะที่เฝ้ารอคอยโอกาส  จนถึงตอนนี้ชายหนุ่มยังไม่ได้จัดรายการเลย  ถ้ามีโอกาสได้เป็นดีเจสำรองก็คงจะดี  ทว่าบรรดาผู้จัดรายการทั้งแปดเก้าคนนั้น  แต่ละคนสุขภาพแข็งแรงไร้โรคภัย  ไม่มีใครโดนรถชนหรือว่าโดนไฟดูดบ้างเลย  เฮ้อ
“จางน้อย”  มีคนเรียกเขาจากด้านข้าง
จางเย่หันมาพูดด้วยท่าทีไม่เร่งรีบ “มีอะไรเหรอ?” เขาจำความรู้สึกแรกเมื่อเห็นหน้าคนๆ นี้ได้ว่าเขาตกใจมาก  พริบตานั้น ในหัวจางเย่ผุดคำพูดประโยคหนึ่งขึ้นมาทันที — ในที่สุดเอเลี่ยนก็บุกโลกแล้ว!
จริงๆ นะ  คุณต้องมาเห็นว่าหน้าตาเขาเป็นยังไง ด้วยตัวเอง!
ผู้ชายคนนี้มีชื่อว่าหลี่ซื่อ  เป็นชื่อที่บ้านๆ สุดๆ คู่กับจางซานและเสี่ยวหมิง  สามชื่อสุดโหลที่ทุกคนต่างรู้จัก  สาเหตุที่จางเย่อคติกับคนผู้นี้เป็นเพราะวันนั้น  คนที่นินทาเขากับคู่ผัวเมียเถียนปินก็คือพนักงานรับโทรศัพท์คนนี้นั่นเอง  ตอนนั้นหมอนี่วิจารณ์ว่าจางเย่หน้าตาน่าเกลียด  จางเย่คิดดูแล้วก็แทบจะอดหัวเราะไม่ได้  คนพูดนี่ท่าทางจะไม่เคยส่องกระจกดูหน้าตัวเองเลย  หน้าอย่างฉันดูยังไงก็เรียกได้ว่าปกติธรรมดา  ส่วนนาย?  นึกแล้วนึกอีกก็คงมีแต่กลอนบทนี้แหละที่จะบรรยายได้!
นายเปรียบเหมือนก้อนเมฆบนท้องฟ้า
นายเปรียบเหมือนหมอกควันอันหนาแน่น
นายเปรียบเหมือนจันทร์สว่างแสนเรืองรอง
นายเปรียบเหมือนฝุ่นละอองในสายลม
-อืม ไม่ว่ายังไงก็ไม่เหมือนคนนั่นแหละ
หลี่ซื่อวางปึกกระดาษ A4 ลง  “พี่เถียนจะเปิดตัวนิยายเรื่องใหม่ในรายการภาคดึกคืนนี้ เรื่องสุดท้าย ‘ปีศาจร้ายศูนย์นาฬิกา’ เพิ่งออกอากาศจบไปเมื่อวาน วันนี้เราจะเริ่มเรื่อง ‘เพรียกวิญญาณ’ ที่เพิ่งได้ลิขสิทธิ์มาอาทิตย์ที่แล้ว ตามแผนที่วางไว้จะมีทั้งหมด 50 ตอน นี่เป็นสคริปต์ของสองตอนแรก” โดยปกติคนรับสายโทรศัพท์จะทำหน้าที่คัดกรองสายของผู้ฟังที่โทรเข้ามาในช่วงรายการสด  แต่ทุกวันนี้รายการส่วนใหญ่อัดเทปไว้ล่วงหน้า  งานคนรับสายโทรศัพท์จึงกลายเป็นเตรียมสคริปต์สำหรับรายการไปแทน  รายการ ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ ของเถียนปินใช้สคริปต์ที่เขาเป็นคนดัดแปลงแก้ไข  ซึ่งเขาก็เขียนสัญลักษณ์และการตรวจทานไว้เสมอ
จางเย่พูดกลับ “แล้วเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ?”
หลี่ซื่อมองเขา  “นายช่วยพี่เถียนปรับแก้เนื้อหาในบางย่อหน้าด้วย บางส่วนมันเกี่ยวพันกับ เรื่องการเมืองนิดหน่อย งานตีพิมพ์กับการออกอากาศมันไม่เหมือนกัน เลยต้องปรับแก้ไปตามกฎระเบียบ อ้อ อีกอย่างฉันต้องทำหมายเหตุประกอบแล้วก็งานอื่นๆ ด้วย  รายการคืนนี้จะออกอากาศสด  เวลาไม่พอแล้ว”
จางเย่ถูกหัวหน้าสั่งให้เรียนรู้งานจากเถียนปิน  งานนี้เขาเลยปฏิเสธไม่ได้  ต้องรับมันมาทำ
ช่วงบ่ายใกล้จะถึงเวลาเลิกงาน
จางเย่ที่ต้องปรับแก้ไขบทก็เท่ากับได้อ่านบทแรกๆ ของนิยายเรื่องนี้ไปด้วย  เขารู้สึกว่ามันค่อนข้างธรรมดาและมีพล็อตเรื่องที่ซ้ำซากจำเจ  จากที่เขาเข้าใจ ‘เพรียกวิญญาณ’  เป็นนิยายแนวลึกลับเหนือธรรมชาติที่ดังมากในช่วงนี้ ต้นฉบับตัวจีนย่อขายดีเป็นบ้าเป็นหลัง  แต่ทว่า เมื่อเทียบกับนิยายเหนือธรรมชาติแนวปล้นสุสานที่จางเย่รู้จักแล้วกลับห่างชั้นกันไกล  นิยายแนวเหนือจริงของโลกนี้สู้นิยายปล้นสุดสานไม่ได้เลยทั้งในแง่ของความสนุกและความลึกลับซับซ้อนตลอดทั้งเรื่อง  เมื่อจางเย่ลองเช็คดูบนอินเทอร์เน็ตก็พบว่าโลกนี้ไม่มีงานแนวปล้นสุสาน  ยังไม่มีใครเขียนเรื่องแนวนี้  ตลาดนิยายก็ยังอยู่ในช่วงตั้งไข่  ขาดความแปลกใหม่หลากหลาย
ทันใดนั้นเถียนปินก็มาถึงที่ทำงานซึ่งเป็นเรื่องปกติสำหรับรายการภาคดึก  ดีเจที่มีรายการออกอากาศสดมักจะมาทำงานเอาช่วงบ่ายหรือเย็นไปเลย
จางเย่ยื่นสคริปต์ให้เขา “แก้เสร็จเรียบร้อยแล้ว”  เดี๋ยวนี้เขาไม่เรียกเถียนปินว่า ‘พี่เถียน’ อีกแล้ว  ตามนิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้นส่วนตัวของเขา
“หลี่ซื่อให้นายทำงั้นเหรอ?”  เถียนปินหยิบมาอ่านแล้วกล่าว  “อืม ใช้ได้ เปลี่ยนเป็นแบบนี้ก็ได้”  แต่ไม่พูดขอบใจหรือชมสักคำ
หลี่ซื่อเดินเข้ามาพูดคุยเรื่องสคริปต์กับเถียนปินต่อ
ขณะที่จางเย่กำลังเก็บของเตรียมจะเลิกงาน  โอกาสที่เขารอคอยมากว่าหนึ่งอาทิตย์ก็มาถึง
ผู้ช่วยจากฝ่ายบรรณาธิการเดินมาหาจางเย่  เมื่อเห็นชายหนุ่ม  ชายวัยกลางคนก็รีบหยุดเขาไว้  “จางน้อย จะกลับแล้วเหรอ?”
จางเย่ตอบรับ “ใช่ครับ”
ผู้ช่วยกล่าวต่อ  “รอก่อนนะ มีอะไรให้ช่วยหน่อย”
“ไม่ต้องเกรงใจครับ จะให้ผมทำอะไรบอกมาได้เลย” เด็กใหม่จะต้องมีความทรหดอดทน  จางเย่เข้าใจกฎข้อนี้ดี
ผู้ช่วยคนนั้นมองดูแฟ้มเอกสารในมือ  “คืนนี้นอกจาก ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ ที่จะออกอากาศสดบทแรกแล้ว ยังจะมีอีกรายการหนึ่ง เป็นรายการสัมภาษณ์นาทีทอง เราเพิ่งเชิญแขกมาได้ ทางนั้นอยากได้ดีเจชั่วคราวมาช่วยเสริมบรรยากาศ ช่องวรรณกรรมตอนนี้มีนายเป็นดีเจสำรองเพียงคนเดียว อืม ฉันไม่แน่ใจว่านายจะทำได้รึเปล่านะ เพราะนายก็เพิ่งเข้ามาทำงานได้อาทิตย์เดียวเอง อาจยังขาดประสบการณ์อยู่บ้าง ถ้าเป็นการอัดรายการก็ยังหยุดได้ ผิดพลาดก็แก้ไขอัดซ้ำตัดต่อได้ แต่ออกอากาศสดทำไม่ได้ ถ้าเกิดมีปัญหาขึ้นมาก็จะยุ่งยากไปหมด ฉันเลยต้องมาถามก่อน”
จางเย่รับปากทันที  “ผมไม่มีปัญหาครับ  ตอนนี้ก็คุ้นเคยกับงานเรียบร้อยแล้ว คุณไว้ใจผมได้เลย!”  นี่แหละสิ่งที่เขาเฝ้ารอ!
ผู้ช่วยจากฝ่ายบรรณาธิการยังลังเลจึงหันไปถามเถียนปินที่อยู่ข้างๆ  “อาจารย์เถียน คุณเป็นคนสอนงานจางน้อยใช่ไหม? คิดว่าเขาทำได้หรือเปล่า? ถ้าคุณคิดว่าไม่มีปัญหาอะไรฉันจะให้เขาลองดู นี่คนจากรายการก็เร่งฉันมา อีกไม่นานก็จะถึงเวลาออกอากาศแล้ว ต้องรีบเตรียมตัวให้พร้อม”
จางเย่มองเถียนปินอย่างคาดหวัง
จางเย่ถูกจ้างมาเป็นดีเจ  สักวันก็ต้องได้จัดรายการอยู่แล้ว  และตอนนี้โอกาสมาอยู่ตรงหน้า  โดยทั่วไปก็ไม่น่าจะมีใครขวาง น่าจะออกปากสนับสนุนด้วยซ้ำ
แต่ทว่า การตอบสนองของเถียนปินกลับผิดความคาดหมายของหลายคน  เขาเงียบไปหลายวินาที  ขมวดคิ้วก่อนบอก  “เขาเพิ่งจะเข้ามาและยังไม่คุ้นเคยดี อย่าเพิ่งดีกว่านะ”
อย่าดีกว่า?
ผู้ช่วยฝ่ายบรรณาธิการงงไปเช่นกัน  ได้แต่ครางในลำคอ
จางเย่ที่ได้ยินก็รู้สึกไม่พอใจ  "ผมจบจากคณะการสื่อสารกระจายเสียง เคยผ่านการฝึกงานมาแล้ว  ดังนั้นผมคุ้นเคยกับมันดี เครื่องมืออุปกรณ์ต่างๆ ผมก็ใช้เป็น..."
เถียนปินกลับขัดขึ้นด้วยท่าทางเหมือนผู้มีประสบการณ์  “จางน้อย ฉันรู้ว่านายจบมาสายตรง พื้นฐานแน่น แต่รายการสดมันไม่เหมือนกัน ต้องมีความสามารถแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าได้  นายยังห่างอีกไกล ที่ฉันพูดแบบนี้ก็เพราะฉันเป็นพี่เลี้ยงของนาย นายค่อยๆ เริ่มเก็บสะสมประสบการณ์ไปจะดีกว่า”  ด้วยประโยคง่ายๆ แค่นี้  เขาได้ทำลายโอกาสของจางเย่ที่จะได้จัดรายการ  ส่วนเหตุผลที่เถียนปินทำเช่นนี้  เพราะเขาสังเกตได้ถึงทัศนคติของจางเย่ที่เปลี่ยนไป  ไม่แม้แต่จะเรียกเขาว่า ‘พี่เถียน’ เถียนปินหัวเราะเยาะในใจอย่างเย็นชาและใช้โอกาสนี้เล่นงานชายหนุ่ม
ผู้ช่วยจากฝ่ายบรรณาธิการไม่มีทางเลือกได้แต่เก็บแผนรายการกลับแล้วบอกว่า  “เอาล่ะ งั้นอาจารย์เฉินของช่องเรา วันนี้ไม่มีรายการใช่ไหม? เดี๋ยวฉันไปขอให้อาจารย์เฉินมาออกรายการแทนก็แล้วกัน”
เมื่อถูกทำลายโอกาส  จางเย่ก็เปิดศึกกับเถียนปินทันที  “อาจารย์เถียน นี่ฉันไปยุ่งกับนาย ไปล่วงเกินนายตอนไหนเหรอ? เรื่องงานนายก็ไม่เคยบอกเคยสอน ฉันถามอะไรนายก็ไม่ตอบ มาตอนนี้ฉันมีความสามารถอะไรนายก็ไม่รู้แต่กลับพูดว่าฉันทำไม่ได้ ขนาดโอกาสเป็นผู้ช่วยชั่วคราวของฉันก็ยังต้องขวาง? แล้วยังเอาฉันไปนินทาลับหลังอีก? นี่ฉันไปฆ่าพ่อฆ่าแม่นายหรือไง? ทำไมต้องทำกันขนาดนี้?”
เถียนปินไม่คิดว่าจางเย่จะกล้าพูดกับเขาขนาดนี้  จึงตะคอกกลับ  “ไหนแกลองพูดอีกครั้งสิ!”
หลี่ซื่อรีบเข้ามาขวางแล้วว่า  “เด็กใหม่อย่างนาย พูดกับพี่เถียนแบบนี้ได้ยังไง? นี่คิดจะทำตัวขบถเหรอ?”
ทุกคนในสำนักงานหันมามองพวกเขาที่กำลังมีเรื่องกัน  แต่แค่เพียงมองดูเท่านั้น  ไม่มีใครเข้ามาห้ามปราม
เถียนปินชี้นิ้วใส่จางเย่  “เจ้าเด็กนี่ ไม่รู้จักซาบซึ้งน้ำใจ! ฉันไม่ให้แกไปก็เพื่อปกป้องตัวแกเอง! อยากให้แกค่อยๆ เก็บเกี่ยวประสบการณ์ไปก่อน! แกกลับมาตะโกนใส่ฉัน? หาว่าฉันพูดนินทาแกลับหลังงั้นเหรอ? จะสาดโคลนใส่ฉันหรือไง?”
จางเย่พูดด้วยเสียงเย็นชา  “นายรู้อยู่แก่ใจว่าพูดอะไรกับหลี่ซื่อไว้ตอนนั้น!”
ทั้งสองคนเริ่มทะเลาะกันต่างไม่มีใครยอมใคร  จนสุดท้ายจึงมีเพื่อนร่วมงานอาวุโสเข้ามาห้าม  ความจริงแล้วทุกคนต่างรู้ดีว่าเถียนปินมีนิสัยเสียชอบพูดนินทาลับหลังคนอื่น  เพราะฉะนั้นสิ่งที่จางเย่พูดไปจึงมีมูล  ยิ่งไปกว่านั้นจางเย่ถูกจ้างมาเป็นดีเจสำรอง  เถียนปินไม่ใช่แค่ไม่ช่วยดูแลเด็กใหม่  กลับใช้ให้ทำงานจิปาถะของตัวเองเสียอย่างนั้น  ครั้นพอเด็กใหม่ทำเสร็จ  ก็ยังไม่ยอมปล่อยให้เด็กใหม่ได้จัดรายการ?  นี่มันเกินไปหน่อยจริงๆ เป็นใครก็ต้องไม่พอใจ!
เถียนปินและหลี่ซื่อเดินออกไปอย่างฉุนเฉียว
จางเย่มองไล่หลังพวกเขาพร้อมแค่นเสียงใส่  เขารู้ว่าคนเราต้องรู้จักซุกหางทำตัวดีๆ เข้าไว้  แต่เมื่อถูกรังแกกันขนาดนี้  เขาจะไม่เกรงใจมันอีกต่อไป  เถียนปินทำเกินไปแล้ว!  ให้อัดมันน่ะเหรอ?  ก็โดนไล่ออกน่ะสิ  ด่ามันน่ะเหรอ?  ดูเหมือนผลลัพธ์น่าจะเหมือนกัน  นี่เป็นงานที่จางเย่ได้มาอย่างยากลำบาก  เขาไม่ยอมเสียมันไปเด็ดขาด  เขาจำเป็นต้องใช้สถานีวิทยุเป็นบันไดก้าวแรกสู่ชื่อเสียง!
เดี๋ยวนะ!
สติ๊กเกอร์โชคร้ายนั่นไง!
จางเย่พลันคิดถึงไอเทมใหม่ที่เขาเพิ่งได้มาจากลอตเตอรี่เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว  เขาไม่รู้ว่ามันทำงานอย่างไรและไม่เคยคิดจะลองใช้มัน  แต่ว่าในเมื่อเป็นแบบนี้ฉันก็จะลองกับนายเนี่ยแหละ!
แหวนเกมเป็นสิ่งสำคัญต่ออนาคตของชายหนุ่ม  เขาต้องเข้าใจว่าไอเทมในนั้นใช้อย่างไรและได้ผลแค่ไหน  ในเมื่อมีคนจ้องเล่นงานเขาขนาดนี้แล้ว  ถ้าไม่ลองตอนนี้จะไปลองเมื่อไร?
ไม่รู้ว่าเจ้าโชคร้ายนี่สุดท้ายแล้วจะเป็นโชคร้ายแบบไหน!
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
CM : เห็นคำว่าซาลาเปาแล้วนึกถึงเปาบุก อยากอ่านกลอรี่ต่อแล้วอ่าาาา
จางเย่พูดกลับ “แล้วเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ?” <= กวนตีนเห็นๆ เด็กใหม่แบบนี้ไม่น่ารักเลย
TurKish_TEA : เถียนทำจางน้อยก่อนนะ ทำกลับไม่โกง ฮุๆ


## 0010

บทที่ 9 เถียนปินซวยแล้ว!
------------------------------------------------------------------------------
เฉินเล่อ  >>  แปล
Pleosuriya  >>  ตรวจ
CM  >>  เช็ก + เกลา
********************************
หลังเลิกงาน
“เฮ้ย รู้เรื่องรึยัง?”
“ฉันเพิ่งไปกินข้าวมา มีอะไรรึเปล่า?”
“เด็กใหม่นั่น เกือบจะตีกับเถียนปินว่ะ”
“เฮ้ย พูดจริงหรือเปล่า? เกิดอะไรขึ้น?”
คนในที่ทำงานเริ่มจับกลุ่มซุบซิบกัน ใครๆ ก็ชอบดูเรื่องสนุกทั้งนั้น
ตัวจางเย่เองยังไม่กลับบ้านเช่นกัน  ชายหนุ่มลูบแหวนเกมในมือเพื่อเปิดช่องเก็บของ  หยิบไอเทมที่ดูเหมือนกับพลาสเตอร์ปิดแผลออกมา  ขณะที่แกะห่อออกมา  เถียนปินก็กลับมาจากข้างนอกพอดี  ที่นั่งของทั้งสองคนอยู่ตรงข้ามกัน  ทำให้เถียนปินต้องผ่านจางเย่ก่อนจึงจะเข้าไปยังที่นั่งของตนเองได้
ขณะที่เฉียดผ่านไป  นิ้วของจางเย่ก็แปะสติกเกอร์โชคร้ายลงไปบนกางเกงของเถียนปินอย่างเงียบเชียบ  สิ่งที่แปะลงไปนี้นอกจากตัวจางเย่เองแล้ว  คนอื่นต่างมองไม่เห็น!
แปะ!
เถียนปินรู้สึกเหมือนถูกจางเย่แตะตัวขณะที่เดินผ่าน  แต่เมื่อก้มลงมองกลับไม่เห็นอะไร  จึงได้แต่มองจางเย่อย่างเย็นชา
แหวนเกมขึ้นข้อความแจ้งเตือน!
สติกเกอร์โชคร้ายถูกใช้งาน ระยะเวลาแสดงผล 5 นาที เริ่มนับเวลาถอยหลัง 4 นาที 59 วินาที 4 นาที 58 วินาที…
แม้ว่าเรื่องของจางเย่จะทำให้เถียนปินไม่พอใจมาก  แต่พูดกันโดยรวมแล้ววันนี้เถียนปินค่อนข้างอารมณ์ดีทีเดียว ‘เพรียกวิญญาณ’ เป็นนวนิยายลี้ลับที่กำลังโด่งดังอยู่ในขณะนี้  เขาทุ่มเทความพยายามเกลี้ยกล่อมสำนักพิมพ์เพื่อช่วงชิงสิทธิ์ในการออกอากาศนิยายเรื่องนี้  ซึ่งสถานีวิทยุมณฑลอื่นต่างก็ทุ่มเงินเพื่อแย่งชิงมันเช่นกัน  ทว่าสุดท้ายเถียนปินเป็นผู้ชนะ  อันที่จริงเขาเล่นไม่ซื่อด้วยการไม่ติดต่อกับนักเขียน  ซึ่งเป็นเพียงนักเขียนหน้าใหม่ เถียนปินเลือกที่จะเจรจากับผู้บริหารของสำนักพิมพ์โดยตรงและเสนอราคาที่สูงกว่าให้  ส่วนนักเขียนกับสำนักพิมพ์จะตกลงส่วนแบ่งกันอย่างไร หรือจะเอารัดเอาเปรียบนักเขียนหน้าใหม่ด้วยกดราคาจนต่ำสุด  เถียนปินไม่ได้ใส่ใจ  เขาเพียงรับปากกับสำนักพิมพ์ว่าจะไม่มีการเปิดเผยราคาค่าลิขสิทธิ์ให้นักเขียนรู้  ทั้งสองฝ่ายต่างได้ประโยชน์  เถียนปินหวังอย่างมากว่านิยายเรื่องนี้จะเพิ่มยอดผู้ฟังให้กับรายการ ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ มีสปอนเซอร์เข้ารายการเพิื่อเพิ่มส่วนแบ่งจากค่าโฆษณาและผลงานนั้น  ทั้งยังได้ชื่อเสียงอีกด้วย
ติ๊ดๆ เสียงข้อความเข้า
เถียนปินหยิบมือถือขึ้นมาดู  เป็นข้อความจากรองประธานของสำนักพิมพ์ส่งมา  อวยพรล่วงหน้าให้รายการของเถียนปินประสบความสำเร็จ  ทั้งยังกำชับอย่างเป็นนัยยะไม่ให้เปิดเผยเรื่องค่าลิขสิทธิ์ภาคเสียงกับนักเขียน  เถียนปินได้แต่ยิ้ม  เดินไปพลางตอบข้อความด้วย  ทันใดนั้น โต๊ะทางซ้ายกลับเกิดเรื่องขึ้น!
พนักงานหญิงคนหนึ่งที่กำลังเก็บกล่องข้าวเตรียมตัวกลับบ้าน  ยื่นมือออกไปโดยไม่ระวัง  ทำฝากล่องข้าวตกกระทบพื้นเสียงดัง!
เถียนปินที่เหยียบเข้าให้พอดี  พลันลื่นล้มลงไปกับพื้น ตึง! ล้มลงไปอย่างจัง
“ไอ้หยา!”
“ว้าย อาจารย์เถียน”
“เธอทำอะไรเนี่ย?”
“ขอโทษนะคะ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
เถียนปินปวดแปลบ  ใช้มือยันพื้นลุกขึ้นมา “ช่างเถอะๆ”
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู  เห็นว่าหน้าจอว่างเปล่า  จึงได้แต่เปิดข้อความใหม่ขึ้นมาพิมพ์ว่า  “ท่านประธานหลี่โปรดวางใจ ทางคุณจะแบ่งกับนักเขียนอย่างไรพวกเราจะไม่ถาม ราคาที่พวกเราตกลงกันนักเขียนหลี่เกินเองก็จะไม่รู้ พวกเราไม่ได้ร่วมงานกันเป็นครั้งแรก ผมจัดการได้ คุณวางใจเถอะ" พิมพ์เสร็จเถียนปินก็เลื่อนหาเบอร์โทรศัพท์ของประธานหลี่เตรียมจะส่งข้อความ  ทันใดนั้นเพื่อนร่วมงานฝั่งตรงข้ามที่กำลังเลิกงาน  เดินเฉียดผ่านตัวเถียนปินไป กระแทกถูกเขาด้วยความบังเอิญจนพัดผ้าไหมในมือของเพื่อนร่วมงานหลุดมือ  พัดตกลงบนพื้นโดยอ้าออกครึ่งหนึ่ง ร่างของเถียนปินลื่นอีกครั้ง  เสียสมดุลหลังจากเหยียบลงบนพัด  คราวนี้หน้าทิ่มพื้น
“พี่เถียน ขอโทษจริงๆ”
“เธอ... ไอ้หยา เอวฉัน นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!”
คนจำนวนไม่น้อยหันมามองพร้อมกัน  แค่ไม่กี่วินาทีถึงกับล้มคะมำไปสองรอบ? จะโชคร้ายเกินไปไหม?
เถียนปินลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล  เตรียมจะด่าคนไฟแลบ  แต่เมื่อมองไปที่มือถือก็เห็นว่าตอนที่หกล้มไปดันเลือกชื่อคนผิดเข้า  กลายเป็นชื่อของนักเขียนหลี่เกิน  เพราะรองประธานหลี่กับหลี่เกินทั้งสองแซ่หลี่  รายชื่อจึงอยู่ใกล้กัน  เถียนปินรีบแก้ไขในทันที  ตั้งใจจะเลือกชื่อผู้รับข้อความใหม่
ฉับพลัน หลี่ซื่อก็วิ่งเข้ามาทางด้านหลังพอดี “พี่เถียน!”
เถียนปินหันหน้ากลับไป ปัง! หลอดไฟเหนือศีรษะจู่ๆ ระเบิดขึ้นกะทันหัน!
เศษหลอดไฟร่วงกระจายลงมา  หลี่ซื่อตกใจจนสะดุ้งโหยง  ปฏิกิริยาตอบสนองทำให้เขายกมือขึ้นบังหน้า  ผลคือฝ่ามือกระแทกคางของเถียนปินเข้าอย่างจัง!
เถียนปินส่งเสียงร้องออกมาคำหนึ่ง โอ๊ย! ขณะที่หงายหลังลงไปกับพื้น  มือก็ขยับจนนิ้วที่ค้างอยู่ตรงปุ่มส่งข้อความบนมือถือกดลงไปพอดี!
หลี่ซื่อรีบเข้ามาช่วย  “พี่เถียน! ขอโทษ! นี่....”
เถียนปินแทบร้องไห้  “เอ็งทำอะไรของเอ็ง! ไม่มีตารึยังไง หา?”
หลี่ซื่อเกาหัวกล่าว “ขอโทษทีนะพี่เถียน ผมไม่ระวังเอง ใครจะไปรู้ว่าหลอดไฟจะระเบิดล่ะ”
เมื่อก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์  เถียนปินถึงกับหน้าถอดสี  น้องสาวเอ็งสิ  เกิดบัดซบอะไรขึ้นมาเนี่ย!  เขาต้องการจะแก้ไขสถานการณ์  แต่มันสายไปแล้ว!
สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดอยู่ในสายตาของจางเย่  เขาเห็นเถียนปินทั้งล้มหน้าคะเมนหลังทั้งถูกชน  บรรดาเพื่อนร่วมงานต่างพากันหัวเราะขำ  คิดตรงกันว่าวันนี้เถียนปินดวงซวยจริงๆ!
สามรอบนะ!
ล้มจังๆ ไปสามรอบ!
วันนี้ก่อนออกจากบ้านลืมดูฤกษ์ดูยามใช่ไหม?
แต่เรื่องกลับไม่ได้จบแค่นี้  ขณะที่สติกเกอร์โชคร้ายกำลังจะหมดเวลา หัวหน้าของช่องวรรณกรรมก็พรวดพราดเข้ามา!
“เถียนปิน!” จ้าวกว๋อโจวตะโกนลั่น
เถียนปินสังหรณ์ใจไม่ดี “หัวหน้า”
ทุกคนล้วนไม่เข้าใจสถานการณ์ ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
จ้าวกั๋วโจวพูดด้วยความกราดเกรี้ยวว่า “นายก่อเรื่องอะไรให้ฉัน! หา? หลี่เกินคนที่เขียน ‘เพรียกวิญญาณ’ โทรเข้ามาที่สถานี บอกว่าสัญญาเป็นโมฆะ ห้ามเราออกอากาศงานของเขา! แถมยังบอกอีกว่าถ้าเราละเมิดลิขสิทธิ์เขา พรุ่งนี้เอกสารจากทนายจะมาถึงเราแน่! เรื่องนี้นายเป็นคนจัดการไม่ใช่เหรอ? เธอไปจัดการอีท่าไหน?”
เถียนปินไม่กล้าปริปาก  ได้แต่ก้มหน้าไม่พูดจา
ลิขสิทธิ์ทั้งหมดของ ‘เพรียกวิญญาณ’ อยู่ในมือของนักเขียน  ซึ่งรวมไปถึงลิขสิทธิ์ภาคเสียงด้วย  โดยปกตินักเขียนจะไว้วางใจให้สำนักพิมพ์เป็นตัวแทน  จัดการเรื่องลิขสิทธิ์ต่างๆ ให้ทั้งหมด  แต่ถ้าพูดกันตามตรงแล้ว  หากไม่มีลายเซ็นหรือเอกสารมอบอำนาจอนุมัติให้ขายลิขสิทธิ์จากนักเขียน  สัญญาจะยังไม่มีผล  สัญญาของ ‘เพรียกวิญญาณ’ เองก็เป็นเช่นนี้  มีเพียงเถียนปินกับสำนักพิมพ์เป็นผู้ลงนามบนสัญญา  โดยทั่วไปหลังจากนักเขียนรับเงินค่าลิขสิทธิ์ สัญญาจะถือว่ามีผลบังคับใช้ได้  แต่หากนักเขียนโต้แย้ง  สัญญาฉบับนี้จะกลายเป็นโมฆะทันที
จ้าวกั๋วโจวยืนด่าอยู่สิบกว่านาทีเต็มๆ
สุดท้าย หัวหน้าระดับล่างหลายคนของช่องวรรณกรรมพากันเข้ามา  คนนั้นพูดทีคนนี้พูดที  จนจางเย่กับคนอื่นๆ เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นในที่สุด  เดิมเถียนปินและสำนักพิมพ์ที่ตีพิมพ์นิยาย ‘เพรียกวิญญาณ’ มีข้อตกลงร่วมกัน  เพื่อให้สำนักพิมพ์ขายลิขสิทธิ์เสียงให้กับเขา  เถียนปินจะปกปิดตัวเลขค่าลิขสิทธิ์ที่แท้จริงเพื่อหลอกลวงนักเขียน  และให้สำนักพิมพ์ได้กำไรมากขึ้น  อันที่จริงนี่เป็นเรื่องที่ทำกันทั่วไป  ต่อให้เถียนปินไม่ปิดบัง  หากสำนักพิมพ์ไม่พูด  นักเขียนเองก็ไม่มีทางรู้  แต่เรื่องที่เกิดขึ้นเพราะข้อความที่มีเนื้อหาเบื้องลึกเบื้องหลังนั่น  เถียนปินดันส่งผิด  ส่งเข้าไปที่โทรศัพท์มือถือของตัวนักเขียนเอง!
นี่ไม่ใช่รนหาที่ตายหรอกหรือ?
นี่ไม่ใช่ใช่เรื่องน่าคลื่นเหียนหรอกหรือ?
เรื่องยกเลิกสัญญาไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่การที่นักเขียนได้เห็นข้อความที่ส่งไปนี่ต่างหากที่บัดซบที่สุด!
เถียนปินอธิบายว่า  “หัวหน้า ผมผิดเอง แต่ผมคิดว่าเราสามารถออกอากาศได้ไม่มีปัญหา อย่างไรสัญญากับสำนักพิมพ์ก็มีอยู่ ความจริง…”
หวังเสียวเหม่ยที่ยังไม่เลิกงานพูดอย่างไม่พอใจ “เธออยากขึ้นศาลงั้นสิ?”
หัวหน้าบรรณาธิการกล่าวเช่นกัน  “ยังไงก็ออกอากาศไม่ได้! มีปัญหาขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ?”
พวกเขาเป็นหน่วยงานของรัฐ  สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่ผลกำไร  แต่เป็นภาพลักษณ์แห่งความรับผิดชอบ
ทุกคนถกเถียงกันไม่หยุด  ในที่สุดจ้าวกั๋วโจวก็ทุบโต๊ะตัดสิน “เรื่องนิยาย คนไหนรู้จักหน่วยงานที่มีลิขสิทธิ์นิยายเหนือธรรมชาติก็ช่วยกันติดต่อหน่อย การออกอากาศสดคืนนี้จะยกเลิกไม่ได้ ยังไงก็ห้ามหยุด ลองดูกันว่าจะหาลิขสิทธิ์นิยายในเวลาอันสั้นมาแก้ไขได้ไหม!” จ้าวกั๋วโจวชี้หน้าจนแทบจะทิ่มจมูกของเถียนปิน  “ทั้งหมดนี่เพราะนาย! เตรียมตัวรับบทลงโทษไว้ได้เลย!”
ตรงกันข้ามกับเถียนปินที่มีสีหน้าเหมือนได้ข่าวว่าพ่อตาย!
จางเย่มองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างสุดทึ่ง  สติกเกอร์โชคร้ายมีผลแค่ห้านาทีเท่านั้น  แค่เวลาห้านาทีกลับทำให้เถียนปินโชคร้ายได้ขนาดนี้?  ไอเทมนี้สุดยอดไปเลย!  ดูท่าว่าจากนี้ไปพี่ชายคนนี้นอกจากจางจิงคงแล้ว  คงต้องมีฉายาใหม่  ใช่แล้ว  เรียกฉันว่ายอดนักสืบโมริ โคโกโร่*!
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
(*ผู้แปล : โมริ โคโกโร่ เป็นตัวละครในการ์ตูนเรื่องยอดนักสืบจิ๋ว โคนัน เป็นอดีตตำรวจที่ลาออกมาเป็นนักสืบเอกชน มีฉายาว่า โคโกโร่นิทรา)


## 0011

บทที่ 10 กำเนิด‘คนขุดสุสาน’!
------------------------------------------------------------------------------
เฉินเล่อ  >>  แปล
Pleosuriya  >>  ตรวจ
CM  >>  เช็ก + เกลา
********************************
ท้องฟ้านอกอาคารย้อมด้วยสีดำสนิท
ตอนนี้เป็นเวลาห้าทุ่มกว่าแล้ว  ห่างจากเที่ยงคืนที่จะออกอากาศรายการสดไม่ถึงครึ่งชั่วโมง!
“ยังไม่ได้อีกงั้นเหรอ?”
“หัวหน้าครับ หาไม่ได้เลย!”
“หาไม่ได้ก็ต้องหาให้ได้! ดูสิว่ากี่โมงแล้ว!”
“งั้น.. งั้นผมจะลองใหม่ จะพยายามให้ดีที่สุด!”
หลายคนในสำนักงานอยู่ทำงานล่วงเวลา  คนนับสิบอยู่ในสภาพวิ่งวุ่นหน้ากองเพลิง  ถ้าจะใช้สำนวนภาษามาบรรยายภาพตรงหน้าละก็  คงจะเป็นคำว่า —  ดิ้นพล่านเหมือนข้าวต้มในหม้อ!
“หัวหน้า”  เถียนปินเรียกอย่างใจฝ่อ
จ้าวกั๋วโจวโบกมือไล่  “ไปรอที่ห้องสตูดิโอก่อนเลย!”
หลี่ซื่อกลับเข้ามาในสำนักงานพอดี  “ไม่ได้เลยครับ ผมลองติดต่อนิยายลี้ลับไปมากกว่าสิบเรื่อง แต่ก็ถูกเว็บไซต์หรือสถานีวิทยุอื่นซื้อลิขสิทธิ์ไปหมดแล้ว หลายเรื่องที่อยู่ในมือสถานีวิทยุของเหอเป่ยผมก็ลองติดต่อไป ขอเขาออกอากาศร่วม แต่ทางนั้นปฏิเสธกลับมา ที่จริงยังพอมีนิยายสยองขวัญพื้นๆ อยู่หลายเรื่อง แต่เพราะเวลากระชั้นชิดเกินไป เลยยังติดต่อเจ้าของไม่ได้ บางเรื่องก็ไม่รู้ช่องทางติดต่อเลยด้วยซ้ำ”
จ้าวกั๋วโจวตบโต๊ะเสียงดัง  “แค่เล่มเดียวยังหาไม่ได้?”
หลี่ซื่อพูดอย่างขมขื่น  “นิยายแนวเหนือจริงกำลังขาด ตลาดนิยายยังอยู่ในช่วงตั้งไข่ งานที่เข้าท่ามีอยู่แค่สิบกว่าเรื่อง พวกสถานีวิทยุใหญ่ๆ เหมาไปหมดแล้ว”
บรรณาธิการคนหนึ่งกล่าวว่า  “ในกรณีที่เลวร้ายที่สุด เราคงต้องหยุดออกอากาศสักวันสองวัน ใช้เวลาสองวันนี้ซื้อลิขสิทธิ์ จัดการเรื่องสัญญาให้เรียบร้อยแล้วค่อยออกอากาศอีกที”
จ้าวกั๋วโจวพูดอย่างเกรี้ยวกราด  “รายการนี้ออกอากาศมาห้าปี ไม่เคยงดแม้แต่ครั้งเดียว ถ้ามาหยุดตอนนี้ใครจะเป็นคนรับผิดชอบ? ยิ่งไปกว่านั้น หลายวันมานี้ทางสถานีได้ยิงโฆษณาผ่านรายการต่างๆ ถึงสามช่องตลอดสามวันว่ารายการ ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ ในวันนี้จะมีนิยายใหม่ ใครบ้างไม่รู้ว่าการเล่านิยายออกอากาศน่ะ วันแรกสำคัญที่สุด? ถึงแม้คนฟังจะยังไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไร แต่โหมโฆษณาไปขนาดนี้ วันนี้ต้องมีคนรอฟังอยู่หน้าวิทยุมากกว่าปกติสี่ห้าเท่าแล้ว จะให้หยุดออกอากาศ? พูดออกมาได้ยังไง? ไม่ว่ายังไงรายการวันนี้ก็ต้องออกอากาศให้ได้ ไปลองติดต่ออีกที! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีนิยายลี้ลับเหลือให้เราแม้แต่เล่มเดียว!”
เนื่องจาก ‘เพรียกวิญญาณ’ เป็นนิยายเหนือจริงที่ดังที่สุดในขณะนี้  ทางสถานีที่ต้องการตีเหล็กเมื่อร้อนจึงโหมโฆษณาอย่างหนัก  ใครจะไปคิดว่าการโปรโมทครั้งนี้จะย้อนกลับมาเป็นเชือกรัดคอตัวเอง!
เถียนปินกระซิบเสียงเบา  “ถ้าเราทำไม่ทันจริงๆ อย่างนั้น...”
จ้าวกั๋วโจวตะโกน  “ไม่ทันก็ต้องทัน! นายเป็นคนก่อเรื่อง นายก็ต้องเช็ดก้นตัวเอง!”
เถียนปินไม่กล้าส่งเสียงต่อ  เหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผาก  เขารู้สึกกดดันอย่างยิ่ง  อยากอาละวาดแต่ก็ไม่กล้าระบาย  ใครจะรู้ว่ามันจะบังเอิญแบบนี้  ถ้าเขาไม่ลื่นล้มเพราะฝาข้าวกล่อง  หน้าต่างข้อความของประธานหลี่ก็คงไม่ปิดไป  ข้อความตอบกลับก็คงไม่ผิดพลาด  ถ้าเขาไม่ได้ชนถูกเพื่อนร่วมงานจนล้ม  ก็ไม่มีทางที่จะเลือกชื่อผิดคน  และถ้าหลอดไฟไม่ได้ระเบิดลงมาใส่หลี่ซื่อ  เขาก็คงไม่พลาดจนกดปุ่มส่งข้อความออกไป
ตั้งแต่เกิดมาเถียนปินไม่เคยโชคร้ายหนักขนาดนี้มาก่อน  แต่กลับเกิดเรื่องบังเอิญติดๆ กันขนาดนี้ได้  เขาเองยังรู้สึกว่ามันประหลาดเกินไปแล้ว!  ตอนนี้รายการเกิดข้อผิดพลาดครั้งใหญ่  เถียนปินก็อาจจะต้องเผชิญบทลงโทษตามมาอีกเป็นพรวน  เขาไม่รู้ว่าตัวเองไปล่วงเกินเทพสวรรค์ชั้นไหนเข้า  ทำไมถึงได้เล่นงานเขา?  เถียนปินรู้สึกเหมือนเจอผีเมื่อหันไปเห็นจางเย่  ตั้งแต่ทะเลาะกับจางเย่เขาก็มีเรื่องโชคร้ายตลอด!
……
ใกล้เที่ยงคืนแล้ว
สตูดิโอออกอากาศสดหมายเลขห้า
ช่องวรรณกรรมใช้สตูดิโอแห่งนี้ออกอากาศสดโดยเฉพาะ  อุปกรณ์เพียบพร้อมครบครัน
จางเย่และเจ้าหน้าที่อีกหนึ่งคนเข้าไปตรวจสอบอุปกรณ์  คนหนึ่งลองหูฟัง  จางเย่ลองเสียง  ยังเหลือเวลาอีกสิบนาที  เริ่มนับถอยหลังเข้าสู่การออกอากาศสดแล้ว  แต่เมื่อไม่มีลิขสิทธิ์นิยาย  การออกอากาศสดก็ดำเนินไปไม่ได้  จะให้พูดอะไรล่ะ?  นี่ไม่ใช่รายการทอล์คโชว์ที่จะขุดเรื่องอะไรก็ได้ขึ้นมาพูด  แต่เป็นรายการเล่าเรื่องผี  ทุกคนที่เปิดวิทยุภาคดึกมาก็เพื่อฟังเรื่อง  หากไม่มีนิยายจริงๆ มาเล่า ต้องไม่ดีแน่
ตรงข้ามกับสตูดิโอเป็นห้องเก็บเสียงที่ถูกกั้นด้วยกระจกใส  ซึ่งปกติจะเป็นที่นั่งของคนรับโทรศัพท์  หลังจากได้รับสัญญาณโอเค  จางเย่จึงเดินเข้าไป  จ้าวกั๋วโจว เถียนปินและคนอื่นๆ ก็เดินเข้ามาตามลำดับ
ผู้ช่วยสาวร้องเตือน  “เหลืออีกสามนาที”
จ้าวกั๋วโจวหันไปทางเถียนปิน  “เข้าไป!”
เถียนปินไส้บิดจนหน้าเขียว  “หัวหน้า ผม...ผมจะเข้าไปได้ยังไง? ไม่มีนิยาย ผมเล่าไม่ได้นะ!”
จ้าวกั๋วโจวที่รู้สึกกดดันอย่างหนักหน่วงในตอนนี้ตวาดลั่น “คิดว่าฉันไม่รู้หรือยังไงว่าไม่มีเรื่องเล่าไม่ได้น่ะ! แต่ตอนนี้จะให้ทำยังไง? หา! นายบอกมาสิว่าจะให้ฉันทำยังไง!”  แล้วชี้นิ้วไปที่ห้องสตูดิโอย้ำอีกครั้ง  “รีบเข้าไปได้แล้ว! เวลาออกอากาศของรายการคือหนึ่งชั่วโมง! นายเข้าไปด้นสดให้ฉันซะ!”
“ตั้งหนึ่งชั่วโมง ผมด้นสดไม่ได้หรอก”  เถียนปินเป็นตายก็ไม่ยอมเข้า
เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ต่างมองหน้ากัน  จนป่านนี้ยังแก้ปัญหาไม่ได้เลย!
ผู้ช่วยสาวมองดูเวลา  “เหลืออีก 1 นาที...59 วินาที...58 วินาที...”
หวังเสียวเหม่ยดาวเด่นแห่งช่องวรรณกรรมผู้เป็นเสาหลักของช่อง  ขณะนี้อยู่ในห้องด้วย  เมื่อเห็นเถียนปินไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปนั่งประจำที่  เธอจึงเอ่ยปากสั่งสอน  “เร็วเข้า! ถ้านายไม่แม้แต่จะเข้าไปออกอากาศรายการของตัวเองล่ะก็ รายการได้พังแน่ๆ! คิดดูให้ดี!”
หัวหน้าระดับล่างคนหนึ่งของช่องวรรณกรรมพูดเช่นกัน  “เข้าไปก่อนแล้วค่อยพูด!”
เถียนปินยังไม่ยอมขยับแม้แต่ก้าวเดียว  สีหน้าช่างดูน่าอนาถนัก!
ผู้ช่วยสาวรีบรายงานเวลาอีกครั้ง  “เหลืออีก 10 วินาที… 9 วินาที...”
ตอนนั้นเอง จางเย่กัดฟันกรอดก่อนตัดสินใจ  นายไม่ทำ?  นายไม่ทำงั้นฉันทำเอง!  ตัวเขาเองไม่ใช่เพิ่งกลุ้มใจที่ไม่ได้จัดรายการหรอกหรือ?  นี่แหละโอกาสสำหรับตัวเขามาถึงแล้ว!  ไม่มีลิขสิทธิ์นิยาย?  จางเย่นึกออกแล้ว  เขาจำได้ว่าโลกใบนี้ไม่มีนิยายแนวปล้นสุสานเลย!  แม้จะไม่รู้ว่านิยายจากโลกของเขาจะใช้ในโลกนี้ได้ไหม แต่อย่างน้อยก็ต้องลองดู!
ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึก  สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม  บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง  ขณะที่ผู้ช่วยสาวนับเวลาถอยหลังไปเรื่อยๆ จางเย่เดินสามก้าวและต่ออีกสองก้าวเข้าห้องสตูดิโอถ่ายทอดสด  หย่อนก้นลงบนเก้าอี้  กดปุ่มเปิดเสียงบนแผงควบคุมและสวมหูฟังบนศีรษะ
ทุกคนพากันปากอ้าตาค้าง!
“จางน้อย!”
“เธอทำอะไร?”
“เธอเข้าไปทำไม?”
ทุกคนต่างไม่เข้าใจว่าจางเย่กำลังจะทำอะไร  สคริปต์นิยายสักคำเดียวก็ยังไม่มี  แล้วจะจัดรายการได้ยังไง?  จะออกอากาศสดยังไง?  คิดจะพูดสดๆ เลยหรือ?
มีเพียงเถียนปินเท่านั้นที่ถอนหายใจอย่างโล่งอก  รู้สึกว่าโชคดีที่รอด
สามวินาที  สองวินาที  หนึ่งวินาที  การออกอากาศสดเริ่ม!
มาถึงขั้นนี้  ใครก็ไม่สามารถเข้าไปดึงตัวจางเย่ออกมาได้แล้ว  จ้าวกั๋วโจวและพวกต่างรู้สึกเหมือนใจกระดอนมาจุกในคอหอย!  จางเย่เด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานแค่ไม่กี่วันจะแก้สถานการณ์วิกฤตเช่นนี้ได้อย่างไร?  อาจจะทำให้ปัญหายุ่งหนักยิ่งกว่าเดิมก็ได้!
ปล่อยให้เป็นไปตามลิขิตฟ้าเถอะ
จ้าวกั๋วโจวและคนอื่นๆ ได้แต่ยอมแพ้!
จางเย่ดูภายนอกสงบนิ่ง  แต่อันที่จริงยังรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย  พูดอย่างใจเย็น  “สวัสดีครับผู้ฟังทุกท่าน นี่คือรายการ ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ ผมจางเย่ดีเจของค่ำคืนนี้ครับ นิยายเรื่องเก่าที่ทุกคนชื่นชอบได้ปิดม่านลงไปแล้ว วันนี้เราจะต้อนรับผลงานเรื่องใหม่กันนะครับ — ‘คนขุดสุสาน’! ”
คนขุดสุสาน?
มันอะไรกันน่ะ?
จ้าวกั๋วโจวและคนอื่นๆ ต่างงงงวย!
จางเย่ปรับโทนเสียง  พูดด้วยเสียงทุ้มลึก  “บทนำ การปล้นสุสานไม่ใช่งานเลี้ยงมื้อค่ำ ไม่ใช่การเขียนกวีวรรณกรรม ไม่ใช่การวาดภาพเย็บปักถักร้อย มันไม่ได้เป็นงานที่ละเอียดอ่อน ผ่อนคลายไม่กินแรง ปราณีต นุ่มนวล น่าหลงใหลหรือน่าเคารพนับถือแต่อย่างใด การปล้นสุสานเป็นทักษะเฉพาะ ทักษะแห่งการทำลายล้าง...” จางเย่เล่าอย่างต่อเนื่องไม่เร็วไม่ช้า “เรื่องทั้งหมดนี้เริ่มขึ้นจากหนังสือขาดๆ ที่ปู่ของผมทิ้งไว้ให้ หนังสือ ‘ศาสตร์ลับฮวงจุ้ยหยินหยางสิบหกอักษร’ หนังสือขาดๆ เล่มนี้ไม่รู้ว่าครึ่งหลังถูกฉีกทิ้งไปได้อย่างไร เหลือไว้เพียงส่วนแรกที่กล่าวถึงศาสตร์ลับแห่งฮวงจุ้ยเท่านั้น ข้อความในหนังสือกว่าครึ่งกล่าวถึงเคล็ดวิชาในการอ่านฮวงจุ้ยและโครงสร้างของสุสาน” ตัวอักษรหนักแน่นมั่นคง  สำนวนภาษาก็เช่นกัน
เหตุผลที่จางเย่เลือกนวนิยายเรื่องนี้เป็นเพราะหนึ่ง ‘คนขุดสุสาน’ ไม่มีตัวตนในโลกใบนี้  สองหนังสือเรื่องนี้โด่งดังมากทั้งในด้านยอดขายและผลตอบสนอง  ในโลกของจางเย่สมัยนั้นนี่เป็นเรื่องอันดับหนึ่งไม่มีสอง  ไม่เพียงแค่เหนือกว่านิยายแนวเหนือจริงเรื่องอื่นๆ เท่านั้น  เทียบกับนิยายรักกระแสตลาดก็ยังเหนือกว่ามากมาย  สามเป็นเพราะว่าในสมัยที่เขาฝึกอ่านบทและท่องจำนั้น  เขาใช้หนังสือเล่มนี้ในการฝึกฝน  ดังนั้นจึงยังจดจำเนื้อเรื่องในช่วงต้นของหนังสือได้เป็นอย่างดี  ต่อให้มีข้อผิดพลาดหรือตกหล่นไปบ้างก็จะไม่ใช่จุดสำคัญ  ไม่มีผลต่อเนื้อเรื่องหลัก
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*


## 0012

บทที่ 11  มีรายการเป็นของตัวเอง!
------------------------------------------------------------------------------
CM  >>  แปล + ตรวจ
********************************
ระหว่างออกอากาศสด
จางเย่เล่าเรื่องค่อนข้างเร็ว  อย่างน้อยก็เร็วกว่าความเร็วปกติของเถียนปิน  นี่เป็นธรรมชาติที่แตกต่างของแต่ละคน  การเล่าเรื่องก็เช่นกันทุกคนจะมีสไตล์เป็นของตัวเอง  จางเย่จะบรรยายเนื้อหาส่วนใหญ่ของเรื่องอย่างไวจนถึงไวมาก  แน่นอนว่าเมื่อถึงจุดสำคัญที่ควรต้องช้าก็จะเล่าช้าลง
“บทที่ 1 ตุ๊กตากระดาษขาว ปู่ของผมชื่อหูกั๋วหวา บรรพบุรุษสกุลหูเป็นคหบดีใหญ่ที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่ว ในสมัยที่รุ่งเรืองที่สุดได้ซื้อที่ดินสามตรอกติดกันเชื่อมต่อบ้านเรือนมากกว่าสี่สิบหลัง สมัยนั้นในตระกูลมีทั้งคนที่รับราชการและทำการค้า บริจาคข้าวสารอาหารให้อดีตราชวงศ์ชิง และช่วยเหลือด้านการขนส่งทางน้ำ
ด้านนอก
ทุกคนต่างไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น  ไม่มีใครคิดว่าจางเย่จะแก้ไขเหตุการณ์เฉพาะหน้าด้วยการเล่าเรื่องผีออกมาจริงๆ ระหว่างที่ฟังตอนต้นของเรื่องไม่กี่ย่อหน้าทุกคนต่างรู้สึกว่าเนื้อหาไม่ชวนติดตามเลย  นี่เป็นเรื่องเหนือจริงหรือเปล่า?  จืดชืดเรียบสนิท  นายกำลังเล่าอัตชีวประวัติอยู่หรือไง?  เล่ามาตั้งนานมีแต่เรื่องปู่ของตัวเอกแค่นั้น?  แล้วเรื่องปล้นสุสานที่พูดถึงตอนแรกล่ะ?  ปล้นสุสานนี่นับเป็นเรื่องลี้ลับด้วยเหรอ?  ไม่เคยเห็นนิยายแนวนี้เลย  ในความคิดของพวกเขา  งานที่เป็นที่ยอมรับของตลาดและผ่านการทดสอบของผู้อ่านมาแล้วเท่านั้นจึงจะนับว่าเป็นงานที่ดี  เมื่อจางเย่เล่าเรื่องปล้นสุสานที่พวกเขาไม่เคยรู้จักมาก่อน  ในใจทุกคนจึงขึ้นเครื่องหมาย “ไม่ผ่าน” ไว้ทันที
ทว่า ความคิดเหล่านี้ก็หายไปจนหมดในสิบนาที
เมื่อจางเย่เล่าถึงตอนที่ตุ๊กตากระดาษจากฝีมือช่างกระดาษ  ลุกขึ้นมามีชีวิตและพูดว่าต้องการแต่งงานกับหูกั๋วหวา  หวังเสียวเหม่ยถึงกับขนลุกซู่  แววตาของจ้าวกั๋วโจวเริ่มเครียดเขม็ง
บรรยากาศทั้งห้องเย็นเยียบขึ้นมาอย่างฉับพลัน!
ตุ๊กตากระดาษขาวให้หูกั๋วหวาไปที่สุสานของเธอเพื่อขุดหลุมศพ  หูกั๋วหวาด้วยใจละโมบหวังสมบัติจึงยอมไป  ผลสุดท้ายกลับโดนตุ๊กตากระดาษควักหัวใจกิน  เมื่อพล็อตเรื่องเดินมาถึงจุดเข้มข้น  ลมหายใจของทุกคนก็กระชั้นถี่ตามไปด้วย!
เถียนปินที่ฟังอยู่ถึงกับตะลึงงัน  รายการนี้เริ่มตอนเที่ยงคืน  คนในสถานีส่วนใหญ่จึงไม่เคยได้ฟัง  เวลานั้นทุกคนต่างเข้านอนกันไปแล้ว  ดังนั้นจึงไม่เข้าใจเรื่องผีมากนัก  แต่เถียนปินเป็นดีเจรายการนี้  เล่าเรื่องผีสางนางไม้อยู่ทุกวัน  ความสามารถในการแยกแยะจึงพอมีบ้าง  ทีแรกเขาก็คิดเหมือนทั่วๆ ไปว่านิยายปล้นสุสานคงไม่เป็นที่ยอมรับของตลาดหรอก  เพราะมันไม่เคยมีมาก่อน  แต่ยิ่งฟังไปฟังมา  เถียนปินก็รู้สึกเหมือนรูขุมขนทั่วร่างหดตัว  เหมือนมีไอเย็นแผ่ซ่านจากปากของจางเย่  นิยายเรื่องนี้จับเถียนปินไว้ได้อยู่หมัด!
นี่เป็นเรื่องที่เขาแต่งเองงั้นเหรอ?
เป็นไปได้ยังไง! หมอนี่เขียนเรื่องแบบนี้ออกมาได้ยังไง?
เถียนปินไม่อยากจะเชื่อ  หวังเสียวเหม่ยกับคนอื่นๆ ก็ไม่กล้าเชื่อเช่นกัน!
มีเพียงจ้าวกั๋วโจวที่พอจะเห็นเค้าลางบางอย่าง  คิดถึงตอนที่จางเย่แต่งบทกวี ‘นกนางแอ่น’ ขึ้นมาสดๆ ระหว่างการสัมภาษณ์งานจนเป็นที่ประทับใจของกรรมการทุกคนในครั้งนั้น  หนุ่มนี่มีพรสวรรค์ในเชิงอักษรมาก  ไม่อย่างนั้น  ด้วยรูปลักษณ์แบบนี้จะได้รับการยกเว้นเงื่อนไขด้านหน้าตาจนเข้ามาเป็นดีเจได้อย่างไร?  ตอนนั้นจ้าวกั๋วโจวถึงกับแย่งจางเย่มาจากมือของหลี่หงเหลียนจนได้มาอยู่ที่ช่องวรรณกรรม  ดูเหมือนว่าเขาจะมองการณ์ไกลจริงๆ!
ใกล้จะตีหนึ่งแล้ว
หนึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว
จำนวนคนที่อยู่ก่อนหน้านี้มาถึงตอนนี้ก็ยังเท่าเดิม  ทั้งจ้าวกั๋วโจวและคนอื่นๆ ไม่มีใครกลับบ้านก่อน  ยังอยู่ฟังเรื่องกันหมด
ผู้ช่วยสาวส่งสัญญาณมือให้จางเย่
จางเย่พยักหน้าตอบรับ  ปากก็หยุดเล่าเรื่องในตอนที่พอเหมาะพอดี  “ผู้ฟังทุกท่านครับ รายการวันนี้หมดเวลาออกอากาศเพียงเท่านี้ ขอเชิญรับฟังได้ใหม่ในวันพรุ่งนี้เวลาเดียวกันนี้ ขอบคุณครับ ผมจางเย่ดีเจของทุกท่านครับ”  หลังจากกดปุ่มเปิดเพลง  จางเย่ก็ถอดหูฟังออกพร้อมถอนหายใจยาวเหยียด  ถ้าบอกว่าไม่ประหม่าก็โกหกแล้ว  ในรายการเขาพูดผิดตั้งหลายครั้งจนเกือบจะขายขี้หน้าตัวเอง  ยังโชคดีที่พื้นฐานแน่นเลยพอกลบเกลื่อนไปได้  จางเย่พอใจกับรายการสดครั้งแรกของตัวเองมาก  แม้จะมีข้อผิดพลาดบ้างเล็กน้อยแต่ก็ยังอยู่ในระดับที่ยอมรับได้
เจ้าหน้าที่คนหนึ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วเพื่อเตรียมอุปกรณ์สำหรับช่วงต่อไป  ที่จะเป็นการออกอากาศรายการดังย้อนหลัง
จางเย่เดินตรงไปยังห้องที่จ้าวกั๋วโจวและคนอื่นๆ รออยู่  พอเปิดประตูออกเขาก็กล่าวขอโทษเป็นอย่างแรก  “หัวหน้าครับ ขอโทษที่ผมไม่ได้ปรึกษาทุกคนก่อนก็ออกอากาศสดไปโดยพลการ แต่เพราะดูแล้วเวลาไม่พอจริงๆ ผมไม่อยากให้รายการเกิดเหตุขัดข้องจนต้องหยุดออกอากาศ พอดีจังหวะนั้นเกิดคิดพล็อตเรื่องขึ้นมาได้ ผมก็เลยเล่าไปตามที่คิดน่ะครับ นี่เป็นเรื่องที่ผมแต่งเองดังนั้นไม่ต้องกังวลเรื่องลิขสิทธิ์ ผมอาจจะคิดง่ายเกินไป เอ่อ ขอโทษทุกคนด้วยครับ ถ้าเบื้องบนสั่งสอบสวนลงมา ผมจะรับผิดชอบเองครับ!”
แต่ไม่มีใครตอบสนอง  ทุกคนเงียบกริบ
จางเย่กะพริบตาปริบ  “หัวหน้า  ผม…”
ทันใดนั้น จ้าวกั๋วโจวก็ยกมือขึ้นมา  แล้วค่อยๆ ปรบมืออย่างช้าๆ!
ชายวัยกลางคนจากฝ่ายบรรณาธิการก็ยกมือขึ้น  ปรบตามอย่างแรง!
จากนั้น แปะๆๆๆ ทุกคนต่างพากันปรบมือตามจนเสียงดังก้อง  สร้างความครึกครื้นให้กับสถานีในยามดึกไม่น้อย
จ้าวกั๋วโจวบีบไหล่จางเย่  ยิ้มพลางพูดว่า  “นายยังจะขอโทษอีก? นายช่วยดับไฟได้ทันเวลาพอดีต่างหาก!  ถ้านายไม่เข้าไป รายการจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ นอกจากนี้ ‘คนขุดสุสาน’ ที่นายแต่งเองนี่ก็เขียนได้ดีมาก คุณภาพไม่ต้องพูดถึง ภาษาก็ไม่มีที่ติ ฉันว่าเทียบกับพวกนิยายเหนือจริงหลายเรื่องที่สถานีเราจ่ายเงินก้อนโตซื้อมา ยังดีกว่าด้วยซ้ำ ดีล่ะ ฉันรู้แล้วว่ามองนายไม่พลาดจริงๆ!”
จางเย่รีบตอบ  “คุณชมเกินไปแล้วครับ  ชมเกินไปแล้ว”
ผู้ช่วยสาวที่ยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวหันหน้ามาทางจางเย่พร้อมแอบยกนิ้วโป้งให้
หลี่ซื่อนิ่วหน้า  เถียนปิดเห็นอย่างนี้ก็อารมณ์เสีย จ้องมองจางเย่อย่างเย็นชา
จ้าวกั๋วโจวปรบมือเรียกความสนใจจากทุกคน  "เอาล่ะ ทุกคนยุ่งกันมามาก เหนื่อยกันมามากแล้วคืนนี้ กลับบ้านไปพักผ่อนกันได้แล้ว"  จากนั้นหันไปพูดกับจางเย่  "จางน้อย เรื่องที่นายเล่ายังไม่จบใช่ไหม? พรุ่งนี้นายจัดรายการต่อไปเลยนะ ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ จะมีนายเป็นดีเจชั่วคราว!"
ฉันเหรอ?
รายการนี้เป็นของฉันชั่วคราว?
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าจางเย่แปลกใจแกมยินดีขนาดไหน  แน่นอนว่าเขาดีใจมากด้วย  คนที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้แค่อาทิตย์เดียว  เรียกได้ว่าเป็นเด็กใหม่ยิ่งกว่าในบรรดาเด็กใหม่เสียอีก  ประสบการณ์อะไรก็ไม่มี  แต่กลับได้มีรายการเป็นของตัวเอง?  ครั้งนี้เป็นโอกาสสำคัญที่ต้องรีบคว้าเอาไว้! ฮ่าๆ เขารีบตอบรับทันที "ขอบคุณครับหัวหน้าที่เชื่อใจผม ผมจะทำให้ดีที่สุด!"
เถียนปินรับไม่ได้กับสิ่งที่ได้ยิน  “หัวหน้า ให้เขาจัดรายการ? แล้วผมล่ะ...”
จ้าวกั๋วโจวบอกอย่างหมดความอดทน  “นายอะไรล่ะ! ขนาดจนวินาทีสุดท้ายก็ยังไม่กล้าเข้าไปนั่งที่เก้าอี้จัดรายการ! ถ้าไม่เพราะคนอื่นอย่างจางน้อยมาช่วยกอบกู้สถานการณ์ การออกอากาศวันนี้ก็คงพังไปแล้ว! นายไปเป็นดีเจสำรองซะ! ใช้เวลานี้สำนึกความผิดตัวเองด้วย!”  จากนั้นก็ยกมือขึ้นปิดปากหาว  เขาเหนื่อยแล้วอยากกลับเต็มที
“หัวหน้า!”  เถียนปินร้องเรียก
จ้าวกั๋วโจวไม่หันกลับมา  ตรงกลับบ้านไปเลย
หวังเสียวเหม่ยทอดตามองจางเย่อย่างลึกซึ้ง  ก่อนจะกลับไปเช่นกัน
จางเย่หันไปพูดกับเถียนปิน  “อาจารย์เถียน ขอโทษด้วยนะ ต่อไปถ้ามีปัญหาอะไรไม่เข้าใจคงต้องรบกวนคุณช่วยแนะนำด้วยแล้วกัน”  เขาไม่ได้โยนหินใส่คนที่ตกบ่อ*  ไม่ได้วางท่ายโสโอหังอย่างผู้ชนะ  แต่พูดจาสุภาพนุ่มนวลด้วยอย่างดี  จางเย่ชื่นชมความใจกว้างของตัวเองอย่างหนัก  ดูสิทำตัวดีจะตาย!
เถียนปินโกรธจนคิ้วแทบผูกติดกัน!
ตลอดทั้งวันเถียนปินเรียกลมเรียกฝนได้ดังใจ  ใช้สถานะกดขี่เด็กใหม่อย่างจางเย่  แต่เพียงไม่กี่ชั่วโมงผ่านไป  รายการของเขากลับถูกจางเย่แย่งไปเสียแล้ว!  ชนะเป็นเจ้าพ่ายแพ้เป็นโจร  คงได้แต่บอกว่าใดๆ ในโลกล้วนอนิจจัง!  เถียนปินขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน  คิดในใจว่ายังไม่จบใครจะได้หัวเราะหลังสุดก็ไม่แน่เสมอไป  กุญแจสำคัญอยู่ที่รายงานเรตติ้งผู้ฟังวันพรุ่งนี้  นี่ต่างหากที่สำคัญที่สุด  ถ้าโหมโฆษณารายการวันแรกไปมากขนาดนี้  แต่เรตติ้งยังออกมารั้งท้ายเหมือนเดิม  ต่อให้ไอ้จางเย่นั่นไม่ได้ทำอะไรผิดก็ต้องโดนเตะออกไปอยู่ดี  ถึงตอนนั้นพอหมดช่วงสำนึกผิดเมื่อไร  รายการก็ต้องกลับมาเป็นของเถียนปินดังเดิม!
(*ผู้แปล : หมายถึงซ้ำเติมคนที่พลาด สำนวนไทยคือได้ทีขี่แพะไล่)
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*


## 0013

บทที่ 12 ความคิดเห็นชมเชยจากผู้ฟังที่ท่วมท้น!
------------------------------------------------------------------------------
บทแปลเดิม
CM  >>  ตรวจ
TurKish_TEA  >>  เช็ก + เกลา
********************************
วันต่อมา
จางเย่เบียดตัวแน่นอยู่ในรถไฟใต้ดินเพื่อไปทำงาน  ได้ยินเสียงชายสองคนที่เพิ่งขึ้นมาบทรถพูดคุยกันอยู่ไม่ไกล หัวข้อสนทนาทำให้จางเย่หูผึ่ง
“เหล่าจ้าว เมื่อคืนได้ฟัง ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ ไหม? ”
“แน่นอน ฉันฟังรายการนี้ทุกคืนไม่เคยพลาดอยู่แล้ว อ้าว.. ฉันคิดว่านายไม่ฟังวิทยุซะอีก?”
“ปกติก็ไม่หรอกแต่เมียฉันน่ะฟัง เมื่อวานเธอบังคับให้ฉันฟังรายการนี้ด้วย พี่ก็รู้จักเมียฉันดีใช่ไหมล่ะ? เธอเป็นพวกกล้าบ้าบิ่นมาก ถ้าเธอเห็นพวกแก๊งนักเลงข้างถนนตอนดึกนะ แค่เธอส่งเสียงก็ทำให้พวกนั้นกลัวจนเผ่นแทบไม่ทันแน่ะ ปกติเมียฉันต้องฟังเรื่องผีทุกคืนไม่งั้นจะนอนไม่หลับ เธอไม่เคยกลัวเรื่องพวกนี้มาก่อนเลย แต่เรื่อง ‘คนขุดสุสาน’ เมื่อคืนเนี่ยสิ ทำให้เธอกลัวจนต้องปลุกฉันตื่นมาฟังด้วยเลย ฉันก็บอกเมียฉันแล้วนะว่าถ้ากลัวก็ปิดๆ ไปซะ แต่เธอไม่ยอม เป็นตายก็จะฟังต่อให้ได้”
“ฮ่าๆ ‘คนขุดสุสาน’ เมื่อคืนมันเจ๋งมากๆ เลย ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ใช่พวกปอดแหกก็เถอะ แต่พอฟังก็ยังอดรู้สึกขนลุกลึกๆ จนแทบนอนหลับไม่ได้แน่ะ มันเยี่ยมมาก”
“ฉันก็นั่งฟังเป็นเพื่อนเมียจนถึงตีหนึ่งเหมือนกัน มันเยี่ยมจริงๆ นั่นแหละ”
“คืนนี้ฉันจะรอฟังต่อ อยากรู้จริงๆ ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในสุสานต่อไป”
“ดีเจคนนั้นเป็นหน้าใหม่ด้วยใช่ไหม? รู้สึกว่าจะชื่อจางเย่ ฉันว่าการเล่าเรื่องของเขาดีมากนะ ความเร็วที่พูดเหมาะสมมาก คนเก่านั่นก็พูดช้าเกินไป”
ทั้งสองคนพูดคุยกันต่อโดยไม่รู้เลยว่า  จางเย่ที่พวกเขากำลังพูดถึงอยู่ห่างออกไปเพียงแค่ไม่กี่เมตร
จางเย่รู้สึกดีมากที่ได้ยินคำชมเชยพวกนั้น  เขาเปิดเกมและดูค่าชื่อเสียงก็พบว่ามันขึ้นไปถึง 10,677 จุดแล้ว
หลังจากซื้อ ‘ลอตเตอรี่’ ครั้งที่สองไป  ค่าชื่อเสียงของจางเย่ก็หายหมดจนเหลือศูนย์  ตอนนี้ค่าชื่อเสียงของเขากลับเพิ่มมามากกว่าหมื่นจุดในคืนเดียว  ตั้งแต่เกิดมาชายหนุ่มใช้เวลายี่สิบกว่าปีถึงจะได้ค่าชื่อเสียงถึงสองแสนจุด  แต่ตอนนี้แค่หนึ่งคืนเขาถึงกับได้มามากกว่าหนึ่งปีที่ผ่านมาเสียอีก  ความเร็วในการเพิ่มต้องบอกว่าไวมากๆ คิดไม่ผิดจริงๆ ที่เลือกใช้สถานีวิทยุเป็นบันไดขั้นแรกสู่การเป็นคนดัง
ตอนนี้ค่าชื่อเสียงของเขายังคงเพิ่มอย่างประปรายทีละหนึ่งทีละสอง  เพราะเป็นธรรมเนียมปกติที่เจ้าหน้าที่สถานีจะตัดต่อเทปรายการ ‘เรื่องเล่าสยองขวัญยามค่ำคืน’ ก่อนจะอัพโหลดขึ้นไปไว้บนเว็บไซต์ของสถานี  เห็นได้ชัดว่าค่าชื่อเสียงที่ยังเพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ นี้มาจากผู้ฟังที่พลาดการออกอากาศสดเมื่อคืนนี้ได้เข้าไปฟังย้อนหลังทางเว็บไซต์  เมื่อชอบใจว่าผลงานนั้นดีจึงได้เพิ่มค่าชื่อเสียงให้กัับจางเย่
ลงรถ เดินออกจากสถานีรถไฟใต้ดิน
จางเย่เดินไปร้านข้างถนนเพื่อซื้อบุหรี่  เขาไม่ติดบุหรี่มากเท่าไร  เพราะจะสูบแค่มวนสองมวนยามอารมณ์ดีเท่านั้น
“จะเอาบุหรี่อะไรล่ะ?”  พนักงานขายถาม
หรือหงเหอดี?  นี่เป็นยี่ห้อบุหรี่ที่จางเย่สูบประจำ  แต่เมื่อคิดตัวว่าตัวเองกำลังจะเป็นคนดังแล้ว  สูบบุหรี่ราคา 6 หยวนดูจะไม่สมฐานะของดีเจผู้ประสบความสำเร็จเท่าไรนัก  ขายหน้าแย่เลย  คนดังต้องรักษาภาพลักษณ์คนดัง  ต้องแสดงฐานะและภาพลักษณ์ทางสังคมไว้ตลอดเวลาสิ  จะไปทำให้คนอื่นรู้ว่าตัวเองไม่มีเงินได้อย่างไรกัน
ดังนั้นจางเย่จึงชี้ไปที่  “เอาหงซวงสี่มาซองหนึ่ง!”
อืม ซองนี้ราคา 6.50 หยวน
……
เมื่อมาถึงสำนักงาน
เพื่อนพนักงานหลายคนขอบตาดำคล้ำ  พวกเขาต่างทำงานล่วงเวลากันจนดึกดื่นเมื่อคืนนี้
จางเย่ที่ปกติเวลาเข้ามาจะถูกเพิกเฉยเดินไปยังที่ของเขาเพื่อเตรียมตัวทำงาน  ตอนนี้ชายหนุ่มมีรายการเป็นของตนเองแล้ว  จะถือว่าได้เลื่อนตำแหน่งก็ว่าได้  ดังนั้นจึงมีงานต่างๆ ให้ทำมากขึ้นไปอีก
“จางน้อย มาแล้วเหรอ?”
“อรุณสวัสดิ์อาจารย์จาง”
“ฉันฟังรายการแล้วนะ สุดยอดมากเลย”
“ใช่แล้ว เมื่อวานฉันกลับก่อนเพราะมีธุระ ก็เลยได้ฟังที่บ้าน ได้ยินว่านี่เป็นเรื่องที่นายแต่งเองเลยงั้นเหรอ? ไม่ใช้สคริปต์ด้วย? คิดไปพูดไปแบบสดๆ? น่าทึ่งมาก!”
“มีแต่คนพิเศษเท่านั้นแหละที่สามารถจัดรายการสดได้โดยที่ไม่มีสคริปต์น่ะ”
“อาจารย์จางเขาจบตรงมาจากด้านนี้นะ เพราะงั้นนี่ไม่ถือว่าลำบากสำหรับเขาหรอก”
เพื่อนร่วมงานหลายคนยิ้มและทักทายจางเย่  แสดงท่าทีเป็นมิตรด้วย
จางเย่ถึงกับตั้งตัวไม่ทัน  อาจารย์จาง?  อาจารย์จางอะไร?  นี่…เรียกฉันงั้นหรือ?  เมื่อรู้สึกตัวจางเย่รีบบอกอย่างถ่อมตัว “อาจารย์เฉียน อาจารย์อู่ พี่อู๋ อย่าเรียกผมว่าอาจารย์เลย ผมยังเป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามายังต้องศึกษาจากรุ่นพี่อีกมาก เรียกผมว่าจางน้อยก็พอครับ”  ในวงการสื่อมวลชนแบบนี้เมื่อใช้คำว่า ‘อาจารย์’ ถือว่าเป็นการ ‘ยกย่อง’ รูปแบบหนึ่ง  มันไม่ใช่คำที่มากเกินไป  เพียงแต่จางเย่รู้ดีว่าควรจะต้องวางตัวอย่างไร  ด้วยคุณสมบัติของเขา  คนอื่นๆ อาจจะเรียกเพื่อให้เกียรติจางเย่ว่าอาจารย์  แต่เขายังไม่สามารถรับมันได้
พูดจาเกรงใจกันไปมาคนละสองสามประโยค  นี่เป็นครั้งแรกที่จางเย่ได้มีบทสนทนาจริงจังร่วมกับเพื่อนร่วมงาน
เหตุผลมันชัดเจนมาก  ก่อนหน้านี้ทุกคนเมินเฉยจางเย่เพราะเขาเป็นแค่ดีเจสำรอง  รูปลักษณ์ก็ไม่เข้าเกณฑ์ ไม่มีใครคิดว่าเขาจะสามารถแจ้งเกิดได้  ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีใครสนใจจะสร้างความสัมพันธ์กับเขา  แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว  เถียนปินทำพลาดและจางเย่ได้ช่วยกู้สถานการณ์เอาไว้ในนาทีวิกฤต  ระงับเหตุขัดข้องในการออกอากาศ  อีกทั้งนิยายของชายหนุ่มยังยอดเยี่ยมมากจนทำให้เขาได้เป็นดีเจหลักชั่วคราว  เลื่อนจากตัวสำรองมาเป็นตัวจริง  ดังนั้นท่าทีของเพื่อนร่วมงานต่อจางเย่ที่เปลี่ยนไปเล็กน้อยจึงเป็นเรื่องธรรมดา
วิถีโลกสินะ?
ความสัมพันธ์ของคนมีเย็นมีร้อน  ดังนั้นจางเย่จึงไม่คิดจะใส่ใจจริงจัง
แน่นอนว่ายังมีอีกหลายคนที่ยังทำเหมือนจางเย่ไม่มีตัวตนอยู่  สำหรับบางคนเป็นเพราะลักษณะนิสัยส่วนตัวของพวกเขา  บางส่วนเป็นเพราะไม่มีงานที่เกี่ยวข้องกับจางเย่  ถึงแม้ว่าทุกคนจะทำงานในแผนกเดียวกัน  ทว่าแต่ละคนก็มีตำแหน่งที่แตกต่างกันออกไป  บางส่วนยังมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเถียนปินอีกด้วย
ด้านหลัง เสมียนสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับกล่องกระดาษในมือ  ข้างในบรรจุกองจดหมายที่มัดรวมกันหลายกอง  หลังจากส่งจดหมายบางส่วนให้กับดีเจคนอื่นๆ แล้ว  เธอก็เดินมายังมุมห้องเตรียมวางจดหมายไว้บนโต๊ะเถียนปินตามความเคยชิน  แต่เมื่อนึกขึ้นได้และไม่เห็นเถียนปินอยู่ในบริเวณนี้  เธอจึงหันมามองจางเย่และยื่นจดหมายให้แก่เขา “อาจารย์จาง นี่เป็นจดหมายจากผู้ฟังรายการ ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ บางฉบับเป็นของอาจารย์เถียน บริการไปรษณีย์บางทีก็ล่าช้าน่ะทำให้จดหมายเพิ่งจะมา ส่วนบางฉบับก็เป็นของคุณนะ เพิ่งถูกส่งมาจากผู้ฟังเมื่อเช้านี่เอง”
จางเย่ตอบกลับ  “ขอบคุณนะ”
“ด้วยความยินดี”  เสมียนสาวเดินจากไป
จางเย่สูดหายใจขณะเปิดจดหมายออกอ่าน  รู้สึกราวกับเป็นเจ้าสาวแรกขึ้นเกี้ยว
จดหมายฉบับแรกถูกส่งมาจากเด็กน้อย  ลายมือของเขาค่อนข้างคดโย้ไปมาและดูใสซื่อ  “สวัสดีครับอาจารย์จาง เรื่องที่คุณเล่ามันยอดมากเลย แม่ของผมสั่งให้ผมเข้านอนเร็ว ถึงกับจะตีด้วย แต่ผมก็อดใจไม่ไหวจนต้องแอบเปิดวิทยุฟังใต้ผ้าห่ม จากนี้ไปผมจะฟัง ‘คนขุดสุสาน’ ทุกคืนเลยครับ!”
จางเย่ยิ้มละไมและคิดอยู่ชั่วครู่  หยิบกระดาษและปากกาขึ้นมาเขียนตอบ  “ฉันจางเย่นะ ขอบคุณสำหรับจดหมายของหนู หนูควรจะเชื่อฟังแม่แล้วรีบนอนแต่หัวค่ำ อย่านอนดึกเลย ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ จะถูกอัพโหลดในเว็บไซต์ของช่องวรรณกรรมอยู่แล้ว ดังนั้นหนูเข้าไปฟังออนไลน์ได้ตลอดเวลา” หลังจากเขียนเสร็จก็เดินหาเสมียนสาวจนพบและฝากให้เธอช่วยส่งจดหมายถึงผู้ฟังเด็กรายนั้นตามชื่อที่อยู่ผู้ส่ง ก่อนกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานเพื่ออ่านจดหมายฉบับอื่นๆ ต่อ
ฉบับที่สอง  “เรื่องวันนี้มันดีกว่าเรื่องสยองขวัญขยะๆ ก่อนหน้านั้นเป็นหมื่นเท่า นี่สิถึงจะเป็นนิยายสยองขวัญในดวงใจ!”
ฉบับที่สาม  “ฉันเป็นคนขับแท๊กซี่กะดึก ‘คนขุดสุสาน’ เป็นเรื่องที่สุดยอดมาก ฉันจะคอยติดตามต่อไปนะ!”
ฉบับที่สี่  “นี่เป็นนิยายสยองขวัญที่ดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยฟังมาเลย! ขอบคุณทีมรายการมาก! ขอบคุณอาจารย์จาง! จากนี้ไปค่ำคืนก็ไม่น่าเบื่ออีกต่อไปแล้ว!”
ทั้งหมดมากกว่าสิบฉบับ  จางเย่อ่านจนหมดก่อนจะเลือกออกมาสามฉบับเพื่อเขียนตอบกลับไป
ชายหนุ่มเปิดคอมพิวเตอร์เข้าอินเทอร์เน็ตเพื่ออ่านอีเมล ตั้งแต่เป็นดีเจหลักรายการ ‘เรื่องเล่าสยองขวัญยามค่ำคืน’ ก็มีคนให้รหัสผ่านเขามาเพื่อดูกล่องข้อความของรายการ  หลังจากล็อกอินเข้าไป จางเย่ก็พบอีเมลที่ยังไม่ถูกเปิดอ่านมากกว่า 80 ฉบับ  จดหมายเหล่านี้ไม่ได้ใช้ภาษาทางการเหมือนจดหมายกระดาษที่ส่งเข้ามา ส่วนใหญ่เป็นคำแสลงที่ใช้กันบนโลกออนไลน์
Liuliu59:  ‘คนขุดสุสาน’ โคตรเจ๋งเลย!
Edhska115:  ดีมาก ดีมาก ดีมาก ดีมาก!
Qqqry:  อาจารย์จาง กรุณาเล่าให้ยาวกว่านี้หน่อยเถอะ ขอเสนอให้เพิ่มเวลาออกอากาศ นี่ฉันแนะนำเรื่อง ‘คนขุดสุสาน’ ให้เพื่อนนักเรียนแล้วก็เพื่อนคนอื่นฟังตั้งหลายคนแน่ะ ถึงกับโทรศัพท์ปลุกพวกเขาขึ้นมาฟังกลางดึกเลยนะ ฮ่าๆ ฉันกด ‘ไลค์’ ไว้แล้ว ขอเป็นแฟนคลับของอาจารย์ต่อไปในอนาคตนะ!”
คำชมมากมายท่วมท้นขนาดนี้เชียว?
จางเย่รู้สึกว่ามันช่างสวยสดงดงาม!
ดูสิดู ดูสิ นี่แหละคือเสียงร่ำร้องของผู้คน!
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*


## 0014

บทที่ 13 เรตติ้งผู้ฟังถล่มทลาย!
------------------------------------------------------------------------------
บทแปลเดิม
CM  >>  ตรวจ
TurKish_TEA  >>  เช็ก + เกลา
********************************
9 โมงเช้า ได้เวลาเริ่มงาน
จางเย่ยังยุ่งอยู่กับการตอบจดหมายของเขา
เถียนปินและหลี่ซื่อเดินเข้ามาด้วยกัน  สายไปไม่กี่นาที  แต่สำหรับหน่วยงานแบบนี้ไม่มีใครถือสา  กฎระเบียบต่างๆ ผ่อนปรนมากกว่าบริษัทเอกชนทั่วไป
เมื่อเถียนปินมาถึง  บรรยากาศก็เริ่มกระอักกระอ่วน
ทุกคนพุ่งความสนใจไปยังเถียนปินและจางเย่
คนชนะต้องรู้จักใจกว้าง  จางเย่จึงเอ่ยปากทักทายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น  “อาจารย์เถียน อรุณสวัสดิ์”  ราวกับว่าเมื่อวานนี้พวกเขาไม่ได้มีเรื่องโต้เถียงกันเลย
เถียนปินเมินชายหนุ่มและคิดอย่างเจ้าคิดเจ้าแค้น  “ไอ้คนแซ่จาง! อย่ามาทำตัวอวดเบ่งเร็วไปนัก ‘คนขุดสุสาน’ ของนายไม่แน่ว่าจะออกมาดีหรอก ปล้นสุสาน? นี่มันเรื่องผิดกฎหมาย แค่สองคำนี้ก็ฟังไม่ดีแล้ว ถ้าผู้ฟังรับไม่ได้นายก็จบเห่ รอจนเรตติ้งผู้ฟังตกต่ำไปกว่าเก่าเถอะ ถึงตอนนั้นนายได้ร่วงตกหลังม้าแน่นอน นายกระโดดโลดเต้นไปได้ไม่นานหรอก เดี๋ยวเรตติ้งของเมื่อวานก็จะประกาศออกมาแล้ว คอยดูเถอะ!”
เถียนปินเฝ้ารอฟังเรตติ้งรายการ
จางเย่ก็รอเช่นกัน เขาเองก็ไม่มั่นใจว่าเหล่าผู้ฟังจะยอมรับหรือไม่ แม้ว่าจะมีจดหมายชมเชยจากผู้ฟังมามากมาย แต่ยังมีบางส่วนที่วิพากษ์วิจารณ์ บางอันสบถใส่เสียด้วย นอกจากนี้ นั่นเป็นแค่ผู้ฟังส่วนเดียว ผลลัพธ์ที่แท้จริงขึ้นอยู่กับฐานผู้ฟังทั้งหมด
ประตูถูกเปิดจากด้านนอก จ้าวกั๋วโจวเดินพุงยื่นเข้ามาตรวจสอบการทำงานตามปกติ  เขาสั่งงานลูกน้องเก่าหลายคนตามด้วยคุยกับฝ่ายบรรณาธิการ  ก่อนที่จะหันมามองจางเย่แล้วหัวเราะเล็กน้อย  “จางน้อย ผลงานของนายเมื่อวานไม่เลวเลย ไม่ว่าเรตติ้งผู้ฟังจะดีหรือแย่ยังไง เรื่องเล่าของนายก็ช่วยเราไว้พอดีจริงๆ”  พูดจบก็หันไปถามใครสักคนต่อ  “อ้อ ใช่แล้ว  เรตติ้งของเมื่อวานนี้ออกหรือยัง? ทำไมไม่มีใครเอามาให้ฉันเลยล่ะ?”
หวังเสียวเหม่ยเงยหน้าขึ้นมา  “ฉันเพิ่งลงมาจากข้างบน พวกเขายังทำอยู่ แต่เดี๋ยวก็คงจะเสร็จแล้วล่ะค่ะ”
ทันใดนั้น เสี่ยวฟางผู้ช่วยสาวที่ช่วยงานจางเย่เมื่อคืนเดินเร็วๆ เข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ  ขณะที่ก้าวเข้ามา เธอเหลือบตามองจางเย่อย่างรวดเร็วและยื่นเอกสารให้กับจ้าวกั๋วโจว “หัวหน้าคะ ยอดเรตติ้งออกมาแล้ว นี่เป็นสถิติรวมของเมื่อวานค่ะ!”
จ้าวกั๋วโจวพยักหน้าตอบรับและเริ่มอ่านรายงาน แต่ก็ต้องผงะไปชั่วครู่อย่างอดไม่ได้  “นี่เธอหยิบมาถูกใช่มั้ย?”
เสี่ยวฟางยิ้มแห้งๆ ตอบกลับ  “แน่นอนค่ะ ฝ่ายสถิติเพิ่งส่งมันมาให้กับมือเลยค่ะ” พูดจบเธอก็เบนสายตามาทางจางเย่อีกครั้ง
คำพูดของจ้าวกั๋วโจวสร้างความสงสัยใคร่รู้แก่ทุกคน  มีอะไรผิดปกติอย่างนั้นเหรอ?
“เอาล่ะทุกคนหยุดงานก่อน ฉันจะประกาศลำดับรายการแล้ว” นี่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นทุกวันในช่องวรรณกรรม จ้าวกั๋วโจวแทบจะไม่เคยพลาดการประกาศลำดับความนิยมรายการของวันก่อน  เพื่อกระตุ้นและสร้างความกดดันให้ทุกคนตั้งใจทำงานมากขึ้น  รายการลำดับสูงๆ ที่มีเรตติ้งผู้ฟังมากจะได้เงินค่าโฆษณาสูงและโบนัสมากตามไปด้วย  ส่วนรายการที่ลำดับอยู่รั้งท้ายก็มีโอกาสโดนตัดออก  อย่างเช่น ‘เรื่องเล่าสยองขวัญยามค่ำคืน’ ของเถียนปินที่ก่อนหน้านี้เคยเล่าเรื่อง ‘ปีศาจร้ายศูนย์นาฬิกา’ ช่วงกลางเรื่องหลายส่วนถูกตัดทอนออกระหว่างการออกอากาศและข้ามไปตอนจบเลย  ถูกตัดทิ้งไปทั้งหมดสิบกว่าตอนเพราะเรตติ้งผู้ฟังไม่ดี
นี่เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้
สถานีจะทำออกอากาศรายการซ้ำย้อนหลังเมื่อเวลาผ่านช่วงตี 1 ไปแล้ว  นั่นหมายถึง ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ เป็นรายการสุดท้ายของวัน  ฐานผู้ฟังจึงจำกัดอยู่แล้วด้วยสาเหตุนี้  จะมีสักกี่คนที่อยากฟังวิทยุตอนเที่ยงคืน?  รายการที่ออกอากาศในช่วงดึกมากอย่างรายการนี้  ไม่มีทางที่จะสู้กับรายการในช่วงนาทีทองอย่างตอน 1 ทุ่มถึง 2 ทุ่มได้เลย  จำนวนผู้ฟังอาจจะต่างกันมากถึงเก้าหรือสิบเท่า  รวมถึงในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์เช่นกัน  ช่องวรรณกรรมมีจำนวนรายการทั้งหมดยี่สิบกว่ารายการ ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ อยู่อันดับประมาณยี่สิบกว่ามาโดยตลอด  นั่นหมายความว่ามันเป็นที่หนึ่งหรือที่สองจากข้างท้ายนั่นเอง  ต่อให้ฟ้าผ่าลงมาก็ไม่สามารถทำให้มันขยับเขยื้อนไปไหนได้  นี่ไม่ได้หมายความว่าตัวรายการไม่ดี  เพราะอย่างไรก็ยังมีเหล่าผู้ฟังแฟนพันธุ์แท้คอยติดตามอยู่  เพียงแต่ด้วยฐานผู้ฟังที่น้อยเกินไป  เวลาออกอากาศที่ดึกเกินไป  จะให้ไปแข่งกับรายการอื่นๆ?  ต้องถือว่าเป็นเรื่องตลกเลย!
จางเย่เฝ้ารอด้วยความหวัง  แต่ไม่ได้ทะเยอทะยานมากนัก  ตราบใดที่มันไม่รั้งท้ายเขาก็พอใจกับผลของมันแล้ว
จ้าวกั๋วโจวประกาศ  “อันดับแรก ‘รายการพูดคุยรอบโลก’ ”
นี่เป็นรายการของหวังเสียวเหม่ย  เธอและทีมงานไม่แปลกใจนัก  หลายปีที่ผ่านมารายการของหวังเสียวเหม่ยอยู่ในอันดับท็อปมาโดยตลอด  ไม่เคยเสียตำแหน่งเลยแม้แต่ครั้งเดียว  ไม่เพียงแค่ในช่องวรรณกรรมของพวกเขาเท่านั้น  แต่ยังเป็นอันดับต้นๆ ของทุกช่องในสถานีวิทยุนครหลวงอีกด้วย  ด้วยช่วงเวลาที่เหมาะเจาะและดีเจสาวหน้าตาดี  ดังนั้นนอกจากรายการช่องข่าวและช่องจราจรแล้ว  รายการของเธอสามารถเอาชนะรายการอื่นๆ ได้ทั้งหมด
“อันดับสอง” จ้าวกั๋วโจวอ่านต่อ “บันเทิงรายวัน”
ช่องวรรณกรรมยังรวมไปถึงข่าวบันเทิงต่างๆ เช่นกัน  ถึงแม้จะเทียบไม่ได้กับช่องข่าวในเรื่องฐานผู้ฟัง  แต่ก็มีแฟนรายการที่ติดตามอยู่เป็นประจำ  รายการนี้จึงมักจะได้ที่สองเสมอ
ตอนนี้ถึงคราวที่ต้องบอกอันดับสาม
ทว่าจ้าวกั๋วโจวกลับทิ้งช่วงไปสักพัก  เขากำลังอ่านค่ากราฟเรตติ้งอยู่
“เหล่าจ้าว?”  หนึ่งในผู้จัดการที่สนิทกับเขาถามอย่างสงสัย
จ้าวกั๋วโจวหยุดชะงักอยู่ชั่วครู่ก่อนจะประกาศ  “อันดับสาม…” แล้วปรับโทนเสียงเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมาในที่สุด “อันดับสามเป็นของ…‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’!”
อะไรนะ?
‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ ได้ที่สาม?
เมื่อได้ยินเช่นนี้เถียนปินกรีดร้องในใจทันที!  เขาหวังว่าจางเย่จะได้ตำแหน่งรั้งท้ายตามธรรมเนียมปกติ  แต่ผลที่ออกมากลับเป็นแบบนี้!  นี่ฝ่ายสถิติคำนวณผิดพลาดหรือเปล่า?  ต้องเป็นอย่างนั้นแน่  การประมวลผลเกิดความผิดพลาด!  เขารู้จักรายการของเขาดีกว่าทุกคนในที่นีี้  เถียนปินได้แต่ประหลาดใจว่า “รายการที่ไม่มีวันติดอันดับ ที่นอนตายอยู่ตำแหน่งเดิมประจำ จะมียอดผู้ฟังมากมายขนาดนี้ได้อย่างไรกัน?”
ดวงตาของหลี่ซื่อเบิกกว้าง!
จางเย่ที่ไม่ได้คาดถึงผลลัพธ์นี้ก็ตกใจเช่นกัน!
ไม่จำเป็นต้องพูดถึงคนอื่นๆ ทั้งสำนักงานต่างตกตะลึงไปชั่วขณะ  แทบไม่มีใครเชื่อหูของตนเอง!
‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ ได้ที่สาม?  นี่มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นใช่ไหม?  รายการนี้ได้ที่หนึ่งกับที่สองจากข้างท้ายมาโดยตลอดในช่องวรรณกรรมนะ! เอาล่ะ นี่เป็นการออกอากาศครั้งแรกของนิยายเรื่องใหม่  แถมมีการโฆษณาอย่างหนักก่อนหน้านี้ด้วย  ตามตรรกะแล้ว  ยอดผู้ฟังก็น่าจะเพิ่มขึ้นมาก  เพราะเหล่าผู้ฟังจะต้องสนใจว่านิยายเรื่องใหม่จะเป็นเรื่องอะไร  ถ้ามันดีพวกเขาก็จะฟังต่อไป  แต่หากมันแย่พวกเขาก็จะเลิกฟังทันที  ดังนั้นตัวเลขผู้ฟังจะค่อยๆ ลดลงจนกลับมาคงที่  ต่อให้เรื่องใหม่จะเพิ่มเรตติ้งได้จริง  แต่ขนาดนี้มันเว่อร์เกินไปแล้ว!
ขึ้นพรวดเดียวถึงอันดับสาม?
ทำได้ดีกว่ารายการช่วง 5 โมงเย็นและ 3 ทุ่มอีกเนี่ยนะ?
นี่มันหมายความว่าเหล่าผู้ฟังที่ติดตามจากโฆษณามา นั่งฟัง ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ ตั้งแต่ต้นจนจบโดยไม่มีการกดปิดหรือเปลี่ยนช่องไปก่อนเลย?  เกือบทุกคนถูกเรื่องของจางเย่ดึงดูดไว้?  จนทำให้ค่าเฉลี่ยเรตติ้งสูงขึ้นถึงเพียงนี้งั้นเหรอ?
กระทั่งหวังเสียวเหม่ยผู้ที่เป็นดีเจอันดับหนึ่งก็ยังตกใจ  ต่อให้เป็นรายการของเธอเองก็ยังไม่สามารถรักษายอดผู้ฟังไว้จนจบรายการได้  ใครบ้างจะไม่เปลี่ยนช่องหนีหากพวกเขารู้สึกว่ารายการน่าเบื่อ?  นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าแม้เรตติ้งผู้ฟังจะสูงในช่วงต้นของรายการ  มันก็จะค่อยๆ ลดลงเมื่อล่วงเข้าครึ่งชั่วโมงท้าย  ด้วยเหตุนี้  ค่าเฉลี่ยเรตติ้งผู้ฟังจะลดลงไปอย่างน้อยก็ครึ่งหนึ่งเลยทีเดียว!
แต่กับรายการ ‘เรื่องเล่าสยองขวัญยามค่ำคืน’ นี่มันอะไร?
ค่าเฉลี่ยเรตติ้งยอดผู้ฟังมันน่ากลัวเกินไปแล้ว!
ถึงตอนนี้  สายตาทุกคู่ที่มองดูจางเย่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง  เด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงาน นิยาย ‘คนขุดสุสาน’ ที่ไม่มีใครรู้จักมาก่อน  ถึงขนาดฉุดรายการภาคดึกที่ออกอากาศหลังเที่ยงคืนพุ่งทะยานขึ้นมาจนมีเรตติ้งเป็นอันดับสาม? เชี่***!  นี่เอ็งอัพยามาหรือเปล่า!
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*


## 0015

บทที่ 14 รายการเที่ยงคืนกลายเป็นรายการยอดนิยม!
------------------------------------------------------------------------------
บทแปลเดิม
CM  >>  ตรวจ
TurKish_TEA  >>  เช็ก + เกลา
********************************
“นี่เป็นสามอันดับแรกของช่องเรา”  จ้าวกั๋วโจวรู้สึกยินดีมาก  เอ่ยชมเชย “ตอนนี้ฉันอยากจะชมทีมรายการ ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ โดยเฉพาะอย่างยิ่งจางน้อย การที่รายการภาคดึกสามารถขึ้นมาติดอันดับท็อปสามในครั้งแรกที่ออกอากาศ เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนและสมควรจะถูกบันทึกไว้ ฉันดูกราฟยอดผู้ฟังแล้วพบว่ามันคงที่มาก ช่วงต้นรายการจนถึงตอนสุดท้ายแทบจะไม่แตกต่างกันเลย ตั้งแต่เที่ยงคืน เรตติ้งก็อยู่สูงตลอด นี่แสดงให้เห็นว่าผู้ฟังตอบรับกับพล็อตเรื่อง ขอให้ทุกคนปรบมือชมเชยจางน้อยและอวยพรให้เขาตั้งใจทำงานต่อไป!”
แปะๆๆ
ทุกคนต่างปรบมือชื่นชม
แต่เถียนปินไม่แม้แต่จะขยับ  เขาไม่สามารถรับความจริงที่เกิดขึ้นได้!
จางเย่ประสานมือขอบคุณตอบ  “ต้องขอบคุณความช่วยเหลือหัวหน้าและการสนับสนุนจากทุกคน ผมคนเดียวคงไม่สามารถทำมันได้ขนาดนี้หรอกครับ”
“ ‘พูดคุยรอบโลก’ ยอดผู้ฟัง 3.17%”
“ ‘บันเทิงรายวัน’ ยอดผู้ฟัง 2.29%”
“ ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ ยอดผู้ฟัง 0.98%”
“ ‘มาหัวเราะกันเถอะ’ ยอดผู้ฟัง 0.92%”
“ ‘ไฮไลต์ข่าวสถานี (การถ่ายทอดร่วมกัน)’ ยอดผู้ฟัง 0.89%”
อันดับหก… อันดับเจ็ด… เรตติ้งค่อยๆ น้อยลงไปเรื่อยๆ
ในที่สุดก็มาถึงอันดับสุดท้าย รายการ ‘จากวัยชราสู่วัยเยาว์’ มาแทนตำแหน่งของ ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ ด้วยยอดผู้ฟัง 0.27%
หลังจากจ้าวกั๋วโจวประกาศเสร็จ  เขาสรุปผลลัพธ์ของวันที่ผ่านมา  ก่อนจะปล่อยทุกคนกลับไปทำงานของตนเอง
จางเย่กลับไปยังที่ของตนและเริ่มเตรียมตัว  หากมองแค่ภายนอกชายหนุ่มดูสงบนิ่ง  แต่ในใจของเขาแทบจะระงับความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่  ถ้ารอบข้างไม่มีคนอยู่จางเย่คงจะยิ้มให้ปากฉีกกันไปเลย  หลักจากรวบรวมสมาธิสักพัก  เขาจึงวิเคราะห์ถึงเหตุผลที่เรตติ้งรายการพุ่งกระฉูด  สาเหตุที่สำคัญที่สุดน่าจะเป็นเพราะสภาวะตลาดนิยายลึกลับสยองขวัญของโลกนี้ยังอยู่ในช่วงตั้งไข่  ผลงานดีๆ แทบจะไม่มีเลย  เรื่องที่จัดว่าพอใช้ได้มีอยู่แค่สี่ห้าเรื่องเท่านั้น  แต่ในสายตาของจางเย่  นิยายสี่ห้าเรื่องนี้คุณภาพถือว่าธรรมดามาก  ดังนั้นตลาดจึงกระหายผลงานอย่างมาก
มาตอนนี้ จางเย่ได้นำเอานิยายแนวใหม่อย่างการปล้นสุสานมาสู่พวกเขา  เป็นเรื่องที่ผ่านการทดสอบจากตลาดนิยายที่อิ่มตัวแล้วในโลกของเขา  กุญแจสำคัญของเรื่องนี้ก็คือมันถูกเผยแพร่ครั้งแรกผ่านสถานีวิทยุ  เป็นนิยายต้นฉบับซึ่งไม่มีวางขายหรือหาอ่านได้จากที่อื่น  ดังนั้นการได้เสียงตอบรับน่าตื่นตะลึงขนาดนี้จึงเกินความคาดหมาย  เกินความเข้าใจของทุกคน
บ่ายวันนั้น ตารางการอัดได้ถูกยืนยันแล้ว
ผู้ช่วยสาวเสี่ยวฟางเดินมาหาจางเย่พร้อมกับกระดาษในมือพลางยิ้มหวาน  “อาจารย์จาง เรื่องอัดรายการของคืนนี้ คุณสามารถใช้ห้องอัดที่ 7 ได้ตั้งแต่ 10 โมงเช้าจนถึง 11 โมงครึ่งค่ะ แล้วก็อย่าใช้เวลาเกิน 11 โมง 40 นาทีนะคะ เพราะว่ายังมีรายการอื่นรอใช้ต่ออีก ส่วนช่วงบ่ายห้องที่ 8 จะว่าง ถ้าอาจารย์พร้อมจะอัดได้อีกสองตอน จะให้ฉันช่วยจองเวลาให้ไหมคะ? จองได้ถึงสามชั่วโมงเลยค่ะ”
จางเย่พิจารณาอยู่ชั่วครู่  “ดีครับ ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนด้วยนะ จองได้นานแค่ไหนก็เท่านั้น วันนี้ฉันจะอัดให้เสร็จสามตอนเลย” แน่นอนว่ามันเป็นเรื่องดีที่จะอัดรายการล่วงหน้าเอาไว้ก่อนในขณะที่ยังมีสุขภาพแข็งแรงและกำลังใจเต็มเปี่ยม  ดีกว่าไปเร่งทำเอาเฉพาะหน้า  นอกจากนี้ด้วยอาชีพที่ใช้เสียงเป็นหลัก  ถ้าหากเกิดเจ็บไข้ได้ป่วยขึ้นมา  มันจะส่งผลต่อคุณภาพของรายการอย่างแน่นอน  การเตรียมอัดรายการไว้จึงเป็นทางเลือกที่ดีกว่า
“ได้ค่ะ” เสี่ยวฟางตอบรับ “ถ้าอย่างนั้นจะให้ฉันช่วยเตรียมสคริปต์ไว้ให้ด้วยเลยดีไหม?”
จางเย่โบกมือปฏิเสธ  “ไม่จำเป็นหรอก ฉันไม่ต้องใช้สคริปต์อะไรทั้งนั้น ไปอัดรายการมันทั้งอย่างนี้แหละ”
ไม่ใช้สคริปต์?  เสี่ยวฟางอดไม่ได้ที่จะชื่นชมเขา  เหล่าเพื่อนร่วมงานที่ได้ยินต่างรู้สึกประทับใจเช่นกัน  ไม่ต้องพูดถึงฝีมือแต่งเรื่องของอาจารย์จางที่เพิ่งเข้ามาใหม่  แค่ฝีมือการท่องบทโดยไม่มีสคริปต์ก็เป็นที่หนึ่งไม่มีสองในสถานีวิทยุนครหลวงแล้ว  แม้กระทั่งรายการที่ต้องอาศัยความไหลลื่นอย่างการสัมภาษณ์  พวกพิธีกรยังต้องอาศัยสคริปต์ไว้เป็นแนวทางเลย  ไม่จำเป็นต้องพูดถึงพวกรายการแนวเล่าเรื่องแบบนี้!
เถียนปินจ้องมองจางเย่ด้วยความริษยา  ดูทุกคนตอนนี้สิ  มันก็แค่ตอนแรกเท่านั้นแหละที่ทำยอดผู้ฟังได้มากมายขนาดนี้  ฉันไม่เชื่อหรอกว่าตอนต่อๆ ไปยอดผู้ฟังจะมากเหมือนเดิม  เพราะสถานีโฆษณารายการไว้ตั้งมากมายขนาดนั้น  ไม่แปลกหรอกที่ตอนแรกจะมีเรตติ้งถล่มทลายได้  เถียนปินเองเคยเล่านิยายเรื่องใหม่เมื่อช่วงปีที่ผ่านมา  และวันแรกที่ออกอากาศเขาไต่ไปอยู่อันดับที่เก้า  แต่หลังจากนั้นมันก็ค่อยๆ ตกลงมาเรื่อยๆ จนกลับมาอยู่รั้งท้ายเหมือนเดิมตามปกติ  มันเป็นกฎของรายการตอนดึกที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง  ไม่มีใครหนีพ้นคำสาปนี้ไปได้!
คอยดูวันพรุ่งนี้และวันต่อๆ ไปเถอะ!  ฉันจะนั่งรอดูนายร้องไห้กับสิ่งที่เกิดขึ้น!
เถียนปินมั่นใจในความคิดของตนมาก!
เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ในช่องวรรณกรรมรวมไปถึงจ้าวกั๋วโจวต่างก็คิดเช่นเดียวกัน  โชคดีเกิดขึ้นแค่ช่วงออกอากาศตอนแรกเท่านั้น  ไม่ว่าอย่างไร  นี่ก็เป็นรายการภาคดึก  เป็นรายการตอนเที่ยงคืน  เป็นช่วงเวลาที่มีฐานผู้ฟังต่ำที่สุด  ดังนั้นคงไม่สามารถรักษาตำแหน่งที่สามไว้ได้อย่างแน่นอน  ไม่แปลกเลยหากรายการจะร่วงลงไปอยู่ประมาณอันดับที่สิบ
อย่างไรก็ตามสถานการณ์กลับไม่เป็นอย่างที่ทุกคนคาดคิด!
‘คนขุดสุสาน’ ในตอนที่สองมียอดผู้ฟังตกลงไปเล็กน้อย  แน่นอนว่าต่อให้ดีแค่ไหนก็ไม่สามารถทำให้ทุกคนชอบได้หมด  เมื่อมีคนรักย่อมต้องมีคนเกลียด  เราไม่สามารถไปบังคับมันได้  หลังจากผู้ฟังที่หนุนเรตติ้งตอนแรกให้ขึ้นสูงได้หายไป  ผลคือรายการร่วงลงมาอยู่อันดับที่หกของทั้งสถานี  อย่างไรก็ตามตอนที่สามของ ‘คนขุดสุสาน’ กลับสร้างปรากฏการณ์ขึ้นอีกครั้ง  โดยตีกลับมาแย่งชิงอันดับที่สามของช่องวรรณกรรมได้อีก!  เห็นได้ชัดว่าแม้เหล่าผู้ฟังบางส่วนจะเลิกฟังไปบ้าง  แต่ยังมีผู้ฟังรายใหม่ๆ อีกจำนวนมากที่มาเติมเต็มส่วนที่ขาดหาย!
เสียงทุ้มลึกของจางเย่ไหลผ่านวิทยุออกมา “ท่อนซุงนับพันถูกใช้สร้างหอคอยปิรามิดเหนือพื้นดิน แสงของดวงดาวสีแดงสาดส่องเหนือหอคอยอยู่เลือนราง  ฐานของหอคอยกว้างกว่า 200 เมตรสร้างขึ้นจากซีเมนต์  ไม้พันปีของต้นซีดาร์ถูกใช้สร้างในส่วนลำตัวของหอคอยเก้าชั้น แต่ละชั้นถูกอัดแน่นไปด้วยซากกระดูกแห้งที่สวมใส่ชุดโบราณอย่างแปลกประหลาด มันเป็นซากของผู้คนทุกเพศทุกวัย  ไม้แต่ละชิ้นถูกสลักด้วยอักษรของชาวธิเบต นี่มันสุสานงั้นหรือ?  ใครกันที่มาสร้างสุสานใหญ่โตอยู่ใต้ดินแบบนี้น่ะ? ”
เหล่าผู้ฟังทั่วทั้งเมืองต่างรู้สึกขนพองสยองเกล้าไปกับสิ่งที่พวกเขาฟัง!
จางเย่นั่งฟังรายการของตนเองที่บ้านเช่นกัน  ชายหนุ่มเปิดอินเทอร์เน็ตเพื่อดูเสียงตอบรับของเหล่าผู้ฟังทั้งหลายไปด้วย
“ฉันพลาดแล้ว! คืนนี้นอนไม่หลับอีกแล้วเนี่ย!”
“ฉันก็เหมือนกัน ให้ตายสิ ตอนนี้มันโคตรน่าตื่นเต้นเลย!”
“ทำไมต้องมาปล่อยให้ค้างแบบนี้ด้วยนะ? ทำไมมันถึงจบค้างอย่างนี้เนี่ย?”
“ขอเสนอให้มีต่ออย่างแรง! ไม่อย่างนั้นฉันหลับไม่ลงแน่ๆ!”
เสียงตอบรับของผู้ฟังเป็นไปในทิศทางที่ดีมาก  มีตั้งแต่คนแก่จนไปถึงเด็ก วัยรุ่นทั้งเพศชายและหญิง  มันครอบคลุมทุกช่วงวัยเลยทีเดียว!
สิบนาทีหลังจากโปรแกรมรายการจบลง  จางเย่สังเกตเห็นบนเวยป๋อของเขามีความคิดเห็นจากไอดีวีไอพีขึ้นมา  เป็นไอดีของโปรดิวเซอร์ชื่อดังของสถานีโทรทัศน์ส่วนกลาง  นามว่าหูเฟย  ซึ่งมีคนติดตามมากกว่า 600,000 คน  เขาโพสต์ว่า “เมื่อวานนี้ผู้อำนวยการคนหนึ่งในสถานีแนะนำให้ผมฟังรายการวิทยุ ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ เขาบอกว่านิยายเรื่องที่ออกอากาศอยู่มันสุดยอดมาก ตอนแรกฉันก็ไม่ค่อยเชื่อเท่าไรนะ เลยลองฟังไปห้าตอน แต่ให้ตายเถอะ ผมประทับใจจริงๆ รู้สึกดีใจมากด้วย ในฐานะที่อ่านนิยายลี้ลับมามากมาย ไม่เคยมีเรื่องไหนที่ทำให้ผมทึ่งได้เท่านี้มาก่อน ประเทศเรายังขาดผลงานชั้นเลิศแบบนี้อยู่อีกมาก”
ด้านใต้ของโพสต์มีเหล่าแฟนๆ หลายคนรีบฟอร์เวิร์ดข้อความต่อ
“ ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ งั้นเหรอ ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยแฮะ มันดีมากเลยเหรอ?”
“ถ้าแม้แต่อาจารย์หูยังบอกว่าประทับใจ มันต้องดีมากแน่นอนเลย!”
“ฮ่าๆ ขนาดอาจารย์หูยังแนะนำ? ดูเหมือนสไตล์ความชอบของเราจะเหมือนกันนะ ฉันฟัง ‘คนขุดสุสาน’ มาตั้งแต่ตอนแรกยังหยุดฟังไม่ได้เลย!”
เห็นเช่นนี้  จางเย่จึงรู้สึกดีมาก  นี่เป็นหนึ่งในคำรับรองที่ยอดเยี่ยมเท่าที่เขาเคยได้รับมาเลย!
…
วันต่อมา
เรตติ้งของ ‘เรื่องเล่าสยองขวัญยามค่ำคืน’ ในวันที่ผ่านมาได้ถูกเปิดเผยออกมา!
ตอนที่หนึ่ง: 0.98%
ตอนที่สอง: 0.69%
ตอนที่สาม: 1.01%
ตอนที่สี่: 1.14%
ตอนที่ห้า: 1.27%
หลังจากออกอากาศไปเกือบหนึ่งอาทิตย์  แม้รายการของจางเย่จะติดอยู่ในท็อปสาม  แต่ก็ยังห่างไกลจากรายการอันดับสอง ‘บันเทิงรายวัน’ อยู่มาก  ดูแล้วไม่มีทางจะสามารถเอาชนะไปได้ในเร็ววัน  อย่างไรก็ตาม อันดับสามกลายเป็นสิ่งที่แน่นอนไปแล้ว  เพราะเรตติ้งผู้ฟังทิ้งห่างจากรายการอันดับที่สี่ไปค่อนข้างมาก  ยิ่งกว่านั้นยอดผู้ฟังก็เพิ่มขึ้นทีละเล็กทีละน้อยในทุกวันอีกด้วย  นี่แสดงให้เห็นถึงศักยภาพในความก้าวหน้าของรายการ!
หลังจากได้ทำการเปิดเผยเรตติ้งออกมาแล้ว  เหล่าผู้คนที่กังขาจึงเริ่มหายไป  รวมถึงเถียนปินด้วย
รายการ ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ ได้สร้างปาฏิหาริย์ใหม่จนทำให้ใครหลายคนต้องจับตามอง!
เหล่าเพื่อนร่วมงานต่างแสดงความประหลาดใจและชื่นชมกับการมาถึงของคู่แข่งที่ไม่คาดฝันไว้  เรตติ้งรายการช่วงดึกมันพุ่งขึ้นมารวดเร็วเกินไปแล้ว!
แม้กระทั่งช่องจราจร ช่องดนตรีและช่องข่าวสารต่างก็รู้จักชื่อจางเย่!  จนเป็นเรื่องปกติของสถานี  จะเก็บความลับอะไรได้อยู่เหรอ?
“เฮ้ อาหลี่”
“เหล่าเหมิง? มีอะไรเหรอ?”
“ได้ยินมาว่าช่องวรรณกรรมของพวกนายมีคนฝีมือฉกาจเพิ่งเข้ามาเหรอ? ฉุดเรตติ้งรายการภาคดึกให้ขึ้นไปติดท็อปสาม? แข่งกับพวกรายการช่วงเวลาหลักได้เลย? มันจริงรึเปล่า?”
“อื้ม จริงสิ”
“สุดยอด สุดยอดเกินไปแล้ว”
“พี่ยังไม่ได้ฟัง ‘คนขุดสุสาน’ ล่ะสิ? ถ้าลองฟังดูจะไม่แปลกใจเลย มันเป็นนิยายที่เยี่ยมมากๆ แถมเป็นการเปิดเส้นทางแนวปล้นสุสานให้กับนิยายลี้ลับสยองขวัญเลยนะ เรียกได้ว่าเป็นต้นตำรับเลย! พี่อาจจะไม่รู้อะไร ทุกวันนี้แต่ละวันมีจดหมายส่งมาจากผู้ฟังล้นหลามเชียวล่ะ อย่างน้อยหนึ่งร้อยฉบับต่อวันแน่ะ!”
“ขนาดนั้นเลยเหรอ? เอาไว้ฉันต้องลองไปฟังมั่งแล้วสิ!”
จางเย่ที่เดินผ่านได้ยินสิ่งที่ทั้งสองพูดคุยกัน  ชายหนุ่มรู้สึกอิ่มเอมใจ  ตอนนี้เขามีรากฐานที่มั่นคงไว้สำหรับยืนในสถานีแล้ว ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ กลายเป็นรายการดาวเด่นของช่องวรรณกรรมแล้ว  เพิ่มเรตติ้งผู้ฟังให้กับทางสถานีอย่างต่อเนื่อง  แน่นอนว่าชื่อเสียงจางเย่ในฐานะดีเจก็ต้องเพิ่มไปด้วยเช่นกัน!
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*


## 0016

บทที่ 15 เปิดหีบสมบัติอีกครั้ง!
------------------------------------------------------------------------------
บทแปลเดิม
CM  >>  ตรวจ
TurKish_TEA  >>  เช็ก + เกลา
********************************
ช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์
ย่านเจี่ยวเหมิน  ภายในห้องเช่า
วันนี้เป็นวันหยุดของจางเย่ ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ เป็นรายการที่ออกอากาศทุกวันไม่มีหยุด  แต่เขาได้อัดรายการสำหรับวันเสาร์และอาทิตย์ไว้ล่วงหน้าแล้ว  และส่งต่อให้ผู้ช่วยสาวเสี่ยวฟางเป็นคนจัดการแทน  จางเย่จึงสามารถนอนขี้เกียจอยู่ที่บ้านได้  ชายหนุ่มตื่นประมาณ 10 โมงเช้า  ยืดเส้นยืดสายก่อนจะลุกจากเตียง  สิ่งแรกที่เขาทำคือเปิดหน้าจอเกมเพื่อตรวจดูความสำเร็จในรอบห้าวันที่ผ่านมา  ค่าชื่อเสียงอยู่ที่ 110,000 จุดแล้ว หลังจากรายการตอนแรกที่เพิ่มค่าชื่อเสียงให้ประมาณ 10,000 กว่าจุดแล้ว  ตอนที่สองเพิ่มมาค่อนข้างน้อย การออกอากาศตอนที่เหลือจะเพิ่มค่าชื่อเสียงให้มากกว่า 20,000 จุดต่อวัน  เมื่อเห็นค่าชื่อเสียงที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเช่นนี้  จางเย่ได้แต่ยิ้มกว้างอย่างยินดี
ตอนนี้มันมากพอจะเล่นลอตเตอรี่ได้อีกครั้งแล้ว
โดยปราศจากความลังเลแม้แต่น้อย  จางเย่ใช้ค่าชื่อเสียง 100,000 จุดในการสุ่มลอตเตอรี่ทันที  “คราวนี้ฉันจะไม่หวังกับหมวดพิเศษแล้ว ขอเป็นหมวดสกิลหรือว่าสเตตัสก็ยังดี เล่นมาตั้งสองครั้งแล้ว ยังไม่เคยเห็นของในหมวดอื่นเลย!”
จางเย่กดปุ่ม!
เข็มเริ่มหมุน!
หมวดสเตตัส…หมวดพิเศษ…หมวดสกิล...
เข็มค่อยๆ หมุนช้าลงเรื่อยๆ และผ่านหมวดต่างๆ ไป มันเกือบจะหยุดที่หมวดสกิลแล้ว  อีกแค่เพียงนิดเดียวเท่านั้น!
แค่นิดเดียวเท่านั้นจริงๆ!
นั่นไง  แล้วก็หมวดใช้แล้วทิ้งอีกจนได้!
จางเย่ได้แต่ยอมรับชะตากรรมก่อนจะเปิดหีบสมบัติ (เล็ก) ภายในหีบมีขวดแก้วใสที่มีจุกไม้ปิดไว้อยู่!
【น้ำยาล่องหน】 : เมื่อดื่มแล้วจะสามารถหายตัวได้ ระยะแสดงผล 5 นาที
หลังจากเห็นคำอธิบายจากแหวน  จางเย่ก็เก็บน้ำยาเข้าในช่องเก็บของราวกับไม่ใช่ของสลักสำคัญนัก  ช่องเก็บของนี่ช่างสะดวกสบายเหมือนกับเป็นอีกมิติหนึ่ง  ไอเทมที่เพิ่งได้มาชายหนุ่มไม่พอใจกับมันนัก  มันจะมีไว้ใช้ทำอะไรล่ะ?  แอบดูผู้หญิงอาบน้ำงั้นเหรอ?  อย่ามาล้อเล่นน่า  เขาเป็นสุภาพบุรุษมาโดยตลอดนะ  ไม่มีวันทำเรื่องลามกแบบนั้นได้หรอก  ไม่ต้องแม้แต่จะคิดเลยด้วยซ้ำ  อีกอย่างเวลาแค่ 5 นาทีมันจะไปทันเห็นอะไรได้!
ตอนนั้นเองที่ด้านนอกเกิดเสียงอึกทึกวุ่นวายขึ้น
หลังจากอาบน้ำเสร็จจางเย่เปิดประตูออกไปดู  เห็นเหล่าผู้เช่ากำลังชุมนุมอยู่รอบๆ ทางเดิน
“คุณน้าเจ้าของห้อง ค่าเช่าห้องมันก็แพงอยู่แล้วนะ นี่คุณยังจะขึ้นอีกเหรอ?”  นักศึกษามหาลัยคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างขุ่นเคือง
“ใช่แล้ว นี่มันฆ่ากันเลยนะ เอาเปรียบกันชัดๆ!”  พนักงานออฟฟิศสาวตะโกน
เหราอ้ายหมิ่นที่ยืนอยู่ตรงกลางมีสีหน้าไม่แยแสอะไร  เธอหรี่ตามองแล้วหันไปเผชิญหน้ากับพวกเขา  “ตอนนี้ราคาบ้านมันแพง ทุกคนต่างก็ขึ้นค่าเช่ากันทั้งนั้น พวกนายคิดว่าฉันเป็นองค์กรการกุศลเรอะ อยู่ไม่ไหวก็ไม่ต้องอยู่ ยังมีคนรอเช่าต่ออีกมาก ฮึ่ม แล้วนี่กล้าตะโกนเถียงฉัน? เธอน่ะ เสี่ยวจ้าว ตอนที่เธอติดหนี้คนแล้วเขาตามมาหาถึงที่นี่ ใครเป็นคนให้เธอยืมเงินกัน? เธออีกคน เสี่ยวเซี่ย ตอนที่เธอไม่มีงานจ่ายค่าเรียน ใครเป็นคนช่วยเธอกัน หืม?”
นักศึกษามหาวิทยาลัยคนนั้นสงบอารมณ์ลงแล้วพูดอย่างนุ่มนวล  “แต่ผมก็คืนคุณไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ?”
เหราอ้ายหมิ่นจ้องกลับด้วยดวงตาที่สวยงามของเธอ “คืนแล้วก็แค่นั้นสินะ? ความดีที่ฉันเคยทำไว้ก็หายไปหมดแล้วสินะ?  จะพูดแบบนี้ใช่ไหม? นายมันเนรคุณ! ถ้าไม่อยากอยู่ก็ไสหัวไปซะ!”
หลายๆ คนเริ่มหยุดพูดแล้วค่อยๆ กลับไปที่ห้องของตัวเอง
คนอื่นๆ ที่ไม่เคยติดหนี้บุญคุณเหราอ้ายหมิ่นยังคงยืนประท้วงต่อไป  แต่สุดท้ายก็ถูกด่าเละทีละคนจนหนีเตลิดกลับห้องตนเองแทบไม่ทัน  ด้วยปากอสรพิษของเธอ  คนธรรมดาไม่มีทางเถียงชนะได้อยู่แล้ว!
หลังจากทุกคนเริ่มแยกย้าย  เหราอ้ายหมิ่นจ้องไปที่จางเย่  “นี่ จางน้อย มานี่สิ!”
จางเย่ที่กำลังจะหลบซ่อนกลับหนีไม่ทันเสียแล้ว  ได้แต่บ่นงึมงัมเดินตามหญิงสาวไปแต่โดยดี
หลังจากปิดประตู  เหราอ้ายหมิ่นใส่รองเท้าแตะในบ้านเดินไปยังโต๊ะกาแฟ  บนโต๊ะมีหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นที่ยอดพิมพ์ไม่มากนักวางอยู่  เธอเปิดมันแล้วกล่าว  “ฉันบังเอิญเห็นนี่ในหนังสือพิมพ์ที่ซื้อมาตอนเช้า ไม่เลวเลยนี่เจ้าหนู มีชื่อนายอยู่ในหนังสือพิมพ์ด้วยนะ”  หญิงสาวโบกมันก่อนพูดต่อด้วยท่าทางแปลกๆ  “ไม่นานมานี้ รายการ ‘เรื่องสยองขวัญยามค่ำคืน’ ของช่องวรรณกรรมแห่งสถานีวิทยุนครหลวงได้นำเสนอเรื่อง ‘คนขุดสุสาน’  มันได้สร้างประวัติศาสตร์ใหม่ให้กับรายการภาคดึก และประสบความสำเร็จอย่างล้นหลาม ทั้งยังเปิดแนวทางใหม่ให้กับนิยายลึกลับทั้งในเว็บไซต์และสื่อสิ่งพิมพ์ต่างๆ จากข้อมูลที่สัมภาษณ์มา นี่เป็นเรื่องที่ถูกแต่งขึ้นโดยจางเย่ ดีเจเจ้าของรายการ ด้วยเหตุนี้มันจึงเป็นความสำเร็จที่ไม่สามารถถูกลอกเลียนแบบได้”
นี่เป็นครั้งแรกที่จางเย่เห็นว่าเขามีชื่ออยู่ในหนังสือพิมพ์ ชายหนุ่มรีบวิ่งเข้าหามันอย่างรวดเร็ว  “ขอผมดูหน่อย”
“ถึงแม้ว่าหนังสือพิมพ์นี่จะไม่ได้ขายอย่างกว้างขวางนัก แถมยังมีความคิดเห็นส่วนตัวใส่ลงไป แต่ก็ยังถือว่าไม่เลวเลย นายทำได้ขนาดนี้เชียวทั้งๆ ที่เพิ่งเข้าไปทำงาน?”  พูดจบเหราอ้ายหมิ่นนั่งลงไขว่ห้างและเปลี่ยนหัวข้ออย่างฉับพลัน  “เมื่อไรนายจะจ่ายค่าเช่า? ถ้านายจ่ายไม่ไหว ก็จ่ายหนี้ด้วยการทำงานบ้านซะ ได้เวลาทำความสะอาดบ้านแล้ว!”
อยู่ๆ เธอก็เปลี่ยนไปราวกับพลิกหน้ากระดาษหนังสือเสียอย่างนั้น!
จางเย่กัดริมฝีปาก “คุณน้าเจ้าของห้อง เห็นมั้ย ตอนนี้ผมมีชื่ออยู่ในหนังสือพิมพ์แล้ว เป็นคนมีสถานะ มีแฟนคลับด้วย ผมทำไม่...”
เหราอ้ายหมิ่นไม่รอให้เขาพูดเสร็จ  “สถานะอะไรของนายกัน? สถานะเดียวที่นายมีก็คือเป็นลูกหนี้ของฉัน!”
จางเย่ต่อรอง  “ผมทำความสะอาดบ้านให้คุณก็ได้ แต่คุณต้องหาอาหารกลางวันกับอาหารเย็นให้ผมด้วยนะ” ชายหนุ่มแทบจะทนกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปต่อไปไม่ไหวแล้ว
เหราอ้ายหมิ่นมองค้อน  “นี่นายยังจะมามีเงื่อนไขอีกเนี่ยนะ?”
จางเย่พึมพัม “ถ้าผมไม่ได้กินข้าวกลางวัน ผมก็ไม่มีแรงทำงานสิ”
เหราอ้ายหมิ่นทำปากบึ้งอย่างไม่เต็มใจก่อนจะเดินเข้าห้องครัว  หลังจากนั้นเธอโยนถุงพลาสติคที่มีขนมปังอยู่ข้างในมาให้ “มีแค่นี้แหละ! ฉันซื้อมันมาเมื่อตอนเช้าเนี่ย!”
จางเย่ไม่รอช้า  เขากินมันอย่างตะกละตะกลามโดยไม่แม้แต่จะอุ่นขนมปังเลย
เหราอ้ายหมิ่นพูดอย่างดูแคลน  “นายนี่รู้แต่เรื่องกินจริงๆ ชาติที่แล้วอดอยากนักหรือไง? จะบอกไว้ให้อย่างนะว่าการกินขนมปังเนี่ยทำให้คนตายได้!”
จางเย่ที่เพิ่งกินขนมปังเสร็จไปสองก้อนอย่างรวดเร็วชะงักกึกจนเกือบจะติดคอ  “ขนมปังทำให้คนตายได้จริงเหรอ?”
“ทำไมฉันต้องโกหกนายด้วยล่ะ มีคนแถวนี้ที่ตายไปเมื่อปีที่แล้วเพราะขนมปังเนี่ยแหละ เรื่องนี้ไม่มีใครไม่รู้หรอกนะ!”  เหราอ้ายหมิ่นคิดถึงมันขึ้นมา
มันเป็นจริงตามที่เหราอ้ายหมิ่นบอก  มีคนตายเมื่อปีที่แล้วจริงๆ ถึงแม้ว่าจางเย่จะไม่ได้อยู่ที่นี่ในตอนนั้น  แต่หลังจากย้ายเข้ามาก็ได้ยินข่าวเรื่องนี้  ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกเสียขวัญขึ้นมาทันที  ในโลกเก่าเขา  จางเย่เคยได้ยินเรื่องสารซูดาน เรด (สารสังเคราะห์ที่ให้สีแดง) น้ำมันท่อและก็เมลามีนที่เป็นปัญหาใหญ่โตในอาหาร  ชายหนุ่มรู้สึกหวาดกลัว  การที่อยู่ๆ ได้ยินว่ามีคนใกล้ตัวตายเพราะกินขนมปัง  ทำให้หน้าเขาถึงกับหน้าซีด  ถอยหนีไปสองสามก้าว  พยายามอ้วกเอาขนมปังที่เพิ่งกินเข้าไปออกมา  แต่ก็ไม่สำเร็จ  จางเย่รู้สึกทนไม่ได้อีกต่อไป  รีบถาม  “แล้วคนนั้นเขาตายยังไง? ทรมานมากไหม?”
เหราอ้ายหมิ่นปัดเศษฝุ่นออกจากขาของเธอแล้วถอนหายใจ  “น่ากลัวสิ น่ากลัวมากเลย วันนั้นเขาเดินข้ามถนนไปซื้อขนมปัง อยู่ๆ ก็มีรถบรรทุกคันเบ้อเร่อขับมาทับเขาตาย!”
“โดนรถชนตาย?”  จางเย่แทบจะเป็นลม  “ถ้าอย่างนั้นมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องกินขนมปังกันล่ะ?”
“ฉันก็ไม่ได้บอกว่ามันเกี่ยวข้องกันเสียหน่อย”  เหราอ้ายหมิ่นขำกลิ้ง  เห็นชัดว่าเธอแค่อำจางเย่เล่นเท่านั้น
จางเย่  “...”
เหราอ้ายหมิ่นอารมณ์ดีหลังจากได้ทำจางเย่หัวเสีย  “เอาล่ะเจ้าหนู รีบไปทำความสะอาดหลังกินเสร็จได้ล่ะ แล้วก็อย่าลืมเติมน้ำในอ่างให้ฉันด้วยนะ เดี๋ยวฉันจะอาบน้ำ”
รอยยิ้มของเธอที่เบ่งบานราวกับดอกไม้ยิ่งทำให้อากาศดูเร่าร้อนมากขึ้นไปอีก!
แม้ว่าเหราอ้ายหมิ่นจะชอบหยอกจางเย่เล่นบ่อยๆ  แถมหญิงสาวเป็นคนที่ทั้งอารมณ์ร้อน แก่กว่า แปรปรวนง่าย เย็นชา รักเงินราวกับชีวิต และมีปากอสรพิษอีกต่างหาก  แต่เธอก็…ก็ยังเป็นคนที่สวยมากๆ อยู่ดีนั่นแหละ!
จางเย่ฝันไว้ว่าเขาอยากจะแต่งงานกับผู้หญิงที่สวยขนาดนี้!
เฮ้อ แต่พอคิดไปก็เปล่าประโยชน์  มีภรรยาสวยแล้วยังไงกันล่ะ?  ดูไปนานๆ เข้าก็คงจะชินตา  สุดท้ายก็ไม่เหลืออะไรดีๆ ให้ดูอีก  อะไรนะ?  ไม่เชื่ออย่างนั้นเหรอ?  ฉันจะยกตัวอย่างให้ฟัง  มีใครบ้างล่ะที่ก่อนแต่งงานไม่คิดว่าภรรยาตัวเองสวยแทบตาย  แต่หลังจากแต่งไปได้เจ็ดปี  หน้าสวยๆ นั่นแค่เห็นอีกหนึ่งนาทีก็แทบจะทนเบื่อไม่ไหวแล้ว!
อ้อ แน่นอนสิ  ถ้านายยังจะโมโหแล้วพูดทำนองว่า  “ไร้สาระน่า ต่อให้อีก 50 ปี หรือ 500 ปี ฉันก็ยังคิดว่าภรรยาของฉันสวยน่ารักเหมือนดอกไม้ เป็นหญิงงามอันดับหนึ่งของประเทศ เป็นนางงามระดับโลก” ก็นะ งั้นฉันจะไม่ถามเลยด้วย ภรรยานายคงกำลังอ่านเรื่องนี้อยู่ข้างๆ ล่ะสิ!
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
จางเย่นักศึกษาจบใหม่ผู้ฝันอยากเป็นซูเปอร์สตาร์ จนวันหนึ่งเขาตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองอยู่ในโลกคู่ขนานแล้ว!