คุณพ่อสุดเจ๋งแห่งเมืองใหญ่
ถนนสีม่วงงดงาม
## บทที่ 1 เซียนตี้ลงมาสู่โลกมนุษย์

"พ่อ? พ่อ?"
เสียงอะไรกัน?
สวี่ฝานที่จมอยู่ในภวังค์ ราวกับได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง และรู้สึกถึงมือเล็กๆ นุ่มนิ่มที่กำลังลูบไล้ใบหน้าของเขา
เกิดอะไรขึ้น?
ตัวเขาไม่ได้กำลังผ่านการข้ามพ้นโศกนาฏกรรมอยู่หรอกหรือ?
สวี่ฝานพยายามลืมตาที่หนักอึ้งขึ้นด้วยความคิดเช่นนี้ ในที่สุดก็พบว่าตัวเองอยู่ในห้องเช่าเล็กๆ ที่ดูทรุดโทรม และข้างกายเขามีเด็กหญิงตัวน้อยที่งดงามราวกับรูปสลักหยก!
ในห้องเช่าที่สกปรกรกรุงรังนี้ เด็กหญิงคนนี้ดูราวกับเทวดา ทำให้หัวใจของสวี่ฝานพลันเบาสบายขึ้น
"เธอ...เธอเป็นใครกัน?"
สวี่ฝานถามเด็กหญิงคนนั้น แต่พอเอ่ยปากเขาก็พบว่าเสียงของตัวเองแหบแห้งมาก คอก็รู้สึกเหมือนจะมีควันออกมา
เมื่อเด็กหญิงเห็นสภาพของสวี่ฝาน เธอก็รีบวิ่งไปหยิบแก้วน้ำจากข้างๆ แล้วเทน้ำจากโต๊ะอย่างงุ่มง่าม ก่อนจะนำมาให้สวี่ฝาน ใบหน้าน้อยๆ เขียนชัดว่า "รีบชมฉันสิคะ"
เมื่อเห็นท่าทางของเด็กหญิง สวี่ฝานอดขำไม่ได้ รับแก้วน้ำมาเบาๆ ดื่มหนึ่งอึก ในที่สุดก็รู้สึกดีขึ้นมาก
ตอนนี้สวี่ฝานมองไปรอบๆ พบว่าตัวเองนอนอยู่ท่ามกลางขวดเหล้ามากมาย ทั้งตัวส่งกลิ่นเหม็นอับ ไม่รู้ว่าเด็กหญิงคนนี้ทนได้อย่างไร
สวี่ฝานพยายามนึกทบทวน แล้วถอนหายใจยาว คราวนี้เรื่องใหญ่จริงๆ
แต่เดิมสวี่ฝานเป็นอัจฉริยะระดับโลกในเสียนเจี่ย ใช้เวลาเพียงไม่กี่พันปีก็ฝึกปรือจนถึงขั้นโต้เกี้ยอี้ และเมื่อสวี่ฝานผ่านการข้ามพ้นโศกนาฏกรรม ก็เผชิญกับไต้เจี๋ยที่แข็งแกร่งที่สุดคือเจี๊ยะจงเทียนเจีย
สวี่ฝานเดิมทีก็เลื่อนขั้นเร็วเกินไป รากฐานไม่มั่นคง เจี๊ยะจงเทียนเจียที่ไม่มีที่สิ้นสุดนี้ได้ทำลายของวิเศษทั้งหมดที่สวี่ฝานสะสมมาจนแหลกละเอียด!
เมื่อสวี่ฝานถูกฟ้าผ่าอาถรรพ์สุดท้าย เขาคิดว่าจะสูญสลายทั้งร่างและวิญญาณ แต่ไม่คิดว่าเมื่อตื่นขึ้นมา กลับมาอยู่ในร่างของชายหนุ่มที่ดูเหลวไหลคนนี้
"ดูเหมือนนี่จะเป็นโอกาสที่สวรรค์ให้ฉันได้เริ่มต้นใหม่..."
แต่ขณะที่สวี่ฝานกำลังคิดถึงเรื่องเหล่านี้ ก็รู้สึกว่าแขนถูกเขย่า เขาจึงได้สติกลับมา เห็นโลลิต้าน่ารักตรงหน้ากำลังมองเขาด้วยสายตาน้อยใจ ราวกับจะบอกว่า:
"ทำไมยังไม่ชมฉันอีก..."
สวี่ฝานอดไม่ได้ที่จะยิ้ม พูดกับโลลิต้าตัวน้อยว่า:
"หนูเป็นใครกัน ชื่ออะไร?"
"หนูชื่อตงตงค่ะ พ่อเป็นพ่อของหนู พ่อคะ ทำไมพ่อถึงจำหนูไม่ได้อีกแล้ว!"
พูดจบ เด็กหญิงชื่อตงตงคนนี้ก็ดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ทำปากยื่น แต่กลับดูน่ารักยิ่งขึ้น
เมื่อเห็นสีหน้าไม่พอใจของโลลิต้าตัวน้อย สวี่ฝานก็อดขำไม่ได้ เขาจับมือตงตงเบาๆ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ร่างกายกลับสั่นสะท้าน กระแสอบอุ่นผุดขึ้นในใจ ความรู้สึกผูกพันทางสายเลือดพลันท่วมท้นหัวใจของสวี่ฝาน!
นี่คือลูกสาวของเขาเอง!
และในขณะนั้น พร้อมกับความคิดของสวี่ฝาน สมองของเขาก็มีเสียงดังสนั่น ราวกับเปิดประตูน้ำ ความทรงจำมากมายก็ไหลทะลักเข้าสู่สมองของสวี่ฝานในทันที!
ความทรงจำกว่ายี่สิบปีของชายหนุ่มที่ชื่อสวี่ฝานคนนี้ ได้ไหลเข้าสู่ความทรงจำของซิวสือสวี่ฝานโดยตรง ความทรงจำทั้งสองถักทอเข้าด้วยกัน จนในที่สุดก็หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว!
สวี่ฝานสูดหายใจลึก ในที่สุดก็เข้าใจตัวตนของชายหนุ่มคนนี้!
สวี่ฝานไม่คิดว่าตัวเองจะดูธรรมดาขนาดนี้ แต่สถานะกลับไม่ธรรมดา ตระกูลซู่เป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของประเทศเยน และซูเทียนหลงผู้เป็นพ่อของสวี่ฝานก็คือหัวหน้าตระกูลซู่ ผู้กุมอำนาจใหญ่ เพียงแค่ไอสักที ทั้งประเทศเยนก็ต้องสั่นสะท้าน!
น่าเสียดายที่เมื่อสามปีก่อน ซูเทียนหลงเสียชีวิตอย่างกะทันหัน ทั้งประเทศเยนต่างตกตะลึง สุดท้ายตระกูลซู่จำใจต้องให้ผู้อาวุโสของตระกูลเข้ามาดูแลสถานการณ์ แต่กลับค้นพบความลับอันน่าตกใจว่า การตายของซูเทียนหลงไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่เป็นการลอบสังหารที่วางแผนมานาน!
สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ฆาตกรที่สังหารซูเทียนหลงกลับเป็นแม่ของสวี่ฝาน ภรรยาเอกของซูเทียนหลง จางชิงหนิง!
ผู้อาวุโสตระกูลซู่โกรธจัด สั่งขังจางชิงหนิงไว้ในอินยูของตระกูล ส่วนสวี่ฝานในฐานะลูกชายของจางชิงหนิงก็ได้รับผลกระทบไปด้วย ถูกถอดจากการเป็นทายาทตระกูล กลายเป็นคนที่ตระกูลทอดทิ้ง!
และในตอนนั้น สวี่ฝานก็เป็นแค่คุณชายที่รู้แต่เที่ยวเตร่ จะทนรับความแตกต่างจากการตกจากสวรรค์ลงสู่นรกได้อย่างไร ดังนั้นเขาจึงตกต่ำอย่างสิ้นเชิง รู้แต่ดื่มเหล้าทุกวัน สุดท้ายก็เสียชีวิตด้วยพิษสุรา
แต่พอนึกถึงตรงนี้ ในดวงตาของสวี่ฝานก็มีประกายวาบขึ้น
สวี่ฝานคนก่อนเป็นแค่คุณชายไร้ความสามารถ แต่สวี่ฝานคนปัจจุบันไม่เหมือนกัน เขาสังเกตเห็นว่าเรื่องนี้มีพิรุธ เพราะสวี่ฝานจำได้ว่าจางชิงหนิงเป็นคนอ่อนโยนมาก ปกติเห็นแมวหมาบาดเจ็บยังร้องไห้ด้วยความสงสาร จะทำเรื่องฆ่าคนได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนั้นซูเทียนหลงกับจางชิงหนิงรักใคร่กันมาก สวี่ฝานก็เป็นทายาทเพียงคนเดียวของตระกูล จางชิงหนิงจะตัดอนาคตตัวเองด้วยการฆ่าสามีได้อย่างไร?
สวี่ฝานผ่านโลกมานานในเสียนเจี่ย มีประสาทสัมผัสไวต่อเรื่องแบบนี้ เรื่องนี้มีจุดน่าสงสัยมากมาย ต้องเป็นแผนการณ์แน่นอน ฆ่าหัวหน้าตระกูล แล้วขับไล่ทายาทตระกูล ใครกันที่ได้ประโยชน์?
และเมื่อสวี่ฝานได้รับความทรงจำของร่างเดิม ก็สัมผัสได้ถึงความรักความเอ็นดูจากพ่อแม่ที่ไม่เคยรู้สึกในเสียนเจี่ย จิตใจก็เกิดความเห็นอกเห็นใจ ถือว่าซูเทียนหลงและจางชิงหนิงเป็นพ่อแม่ของตน!
"เมื่อข้าเซียนเหรินได้ครอบครองร่างนี้แล้ว ย่อมต้องช่วยเจ้าเรียกร้องความยุติธรรม ช่วยแม่ที่ถูกใส่ร้ายออกมา หาตัวฆาตกรตัวจริง แก้แค้นให้เจ้าให้สาสม!"
ตอนนี้สวี่ฝานพูดในใจ และในขณะนั้น สวี่ฝานก็รู้สึกว่าใจเบาลง ราวกับมีบางอย่างออกไปจากร่างของเขา!
สวี่ฝานรู้ว่า นี่คงเป็นวิญญาณที่เหลืออยู่ของชายหนุ่มคนนั้น หลังจากได้รับคำมั่นสัญญาจากสวี่ฝานแล้ว ก็สลายไปในที่สุด
และในตอนนี้ สวี่ฝานก็มองตงตงตรงหน้าด้วยความอ่อนโยน เขานึกถึงที่มาของเด็กสาวน่ารักคนนี้
แม่ของตงตงชื่อซู่อี้เสวี่ย เป็นประธานกรรมการของตระกูลซู กรุ๊ป
แม้ว่าตระกูลซู่จะสู้ตระกูลซู่ไม่ได้ แต่ก็เป็นตระกูลใหญ่ที่มีชื่อเสียงของประเทศเยนเช่นกัน
เมื่อหกปีก่อน ซู่อี้เสวี่ยไปร่วมประชุมที่ประเทศอี้ แต่กลับถูกฝ่ายตรงข้ามดักโจมตี และตอนนั้นสวี่ฝานก็กำลังท่องเที่ยวอยู่ที่ประเทศอี้พอดี เมื่อเห็นคนร่วมชาติ ก็เลยช่วยเหลือไว้
หลังจากนั้นทั้งสองก็เป็นสามีภรรยาชั่วคราวในประเทศอี้ แต่ซู่อี้เสวี่ยกลับตั้งครรภ์โดยไม่คาดคิด และสุดท้ายก็คลอดลูกสาวคนนี้คือตงตง
หลังจากรู้ว่าตั้งครรภ์ ซู่อี้เสวี่ยก็ไม่เคยพบสวี่ฝานอีก และเพื่อหลบหนีสวี่ฝาน ก็อาศัยอยู่ต่างประเทศตลอด
และครั้งนี้ ซู่อี้เสวี่ยกลับมาประเทศพอดีเพื่อทำธุระ ตงตงก็ร้องไห้เรียกหาพ่อตลอด ซู่อี้เสวี่ยจำใจต้องส่งตงตงมาให้สวี่ฝานช่วยดูแล ถือเป็นการให้พ่อลูกได้พบกัน


## บทที่ 2 สิ่งที่ถูกทิ้งไว้

เมื่อมองดูตงตงที่อยู่ตรงหน้า สวี่ฝานก็รู้สึกจนปัญญา เขาเดาได้ถึงความคิดของซู่อี้เสวี่ย การที่ให้ตงตงมาครั้งนี้ ไม่ใช่แค่ต้องการให้พ่อลูกได้รู้จักกันเท่านั้น แต่อาจจะต้องการให้ตงตงได้เห็นว่าพ่อของเธอเป็นคนแบบไหน เพื่อให้ตงตงได้ละทิ้งพ่อคนนี้ไปเลยใช่ไหม?
และซู่อี้เสวี่ยก็เดาไม่ผิดเลย หลังจากที่ร่างเดิมของสวี่ฝานได้พบกับตงตง ไม่ได้มีอาการดีขึ้นเลย กลับดื่มสุรามากขึ้นกว่าเดิม ครั้งนี้ถึงขั้นดื่มจนเมาตายไป นี่จึงเป็นเหตุให้สวี่ฝานได้มาอยู่ในร่างนี้
และเมื่อสวี่ฝานรู้สึกถึงสายเลือดที่เชื่อมโยงกันนี้ ในใจก็เกิดความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อน
แม้ว่าเขาจะท่องไปในเสียนเจี่ยมาหลายพันปี แต่เขาก็ไม่เคยมีทายาทที่แท้จริง และความรู้สึกของสายเลือดที่เชื่อมโยงกันนี้ เป็นประสบการณ์ที่สวี่ฝานไม่เคยมีมาก่อน เขาอดไม่ได้ที่จะคว้าเอาไว้ และยอมรับการมีอยู่ของลูกสาวคนนี้ในทันที!
"ฮ่าๆ ฉันมีลูกสาวแล้ว! สวี่ฝานอย่างฉันก็มีลูกสาวแล้ว!"
ตอนนี้สวี่ฝานตื่นเต้นมาก รีบอุ้มตงตงขึ้นมาแล้วหมุนเป็นวงกลม ส่วนตงตงก็หัวเราะคิกคักอย่างมีความสุข
พ่อลูกเล่นด้วยกันสักพัก ความสัมพันธ์ก็ดีขึ้นมาก ตงตงไม่รังเกียจใบหน้าที่ดูมอมแมมของสวี่ฝาน จูบแรงๆ ที่แก้มหนึ่งที:
"มีพ่อรู้สึกดีจังเลย หนูรักพ่อที่สุดเลย!"
เมื่อได้ยินเสียงนั้น หัวใจของสวี่ฝานแทบจะละลาย เขาอดไม่ได้ที่จะอยากมอบสิ่งที่ดีที่สุดในโลกนี้ให้กับลูกสาวของเขา!
แต่เมื่อสวี่ฝานมองดูสภาพแวดล้อมรอบข้าง และเสื้อผ้าสกปรกบนตัวเขา ในดวงตาก็ปรากฏแววรังเกียจ
สภาพแวดล้อมแบบนี้ ร่างกายแบบนี้ จะปกป้องลูกสาวของตัวเองได้อย่างไร?
คิดถึงตรงนี้ สวี่ฝานก็เริ่มค้นหาบนตัวของเขา
แม้ว่าของวิเศษทั้งหมดบนตัวสวี่ฝานจะถูกเทียนเล่ยเจี้ยวจงที่แทบจะไม่มีที่สิ้นสุดทำลายจนเป็นผุยผง แม้แต่แหวนเก็บของก็กลายเป็นเถ้าถ่าน แต่สวี่ฝานยังจำได้ว่า ในช่วงสุดท้ายเขาน่าจะได้หยิบอะไรบางอย่างออกมาจากแหวนเก็บของ น่าจะได้นำอะไรบางอย่างติดตัวมาด้วย!
ในที่สุด สวี่ฝานก็พบบางสิ่งจากกองขวดเหล้าเหล่านั้น!
ตอนที่สวี่ฝานถูกสายฟ้าฟาด เขาคิดว่าตัวเองจะต้องสลายเป็นผุยผง จึงเอื้อมมือคว้าโดยไม่รู้ตัว ไม่ได้แยกแยะว่าคว้าอะไรมา ดังนั้นสวี่ฝานจึงไม่รู้ว่าตัวเองคว้าอะไรมา
เมื่อสวี่ฝานมองดูอย่างละเอียด พบว่าในกระดาษที่ขยำเป็นก้อนเล็กๆ มียาแดนสีดำสองเม็ด
"ตันเซินต้านกับเม็ดยาปัญญาวิญญาณ? ดีแล้ว ดีแล้ว!"
ตันเซินต้านนี้เป็นต้านเย้าสี่พิน สามารถกระตุ้นหลิงลี่ และช่วยให้ซิวสือสร้างหยวนอิง นับเป็นของดีที่หายาก
ส่วนเม็ดยาปัญญาวิญญาณนั้นด้อยกว่าเล็กน้อย เป็นต้านเย้าสามพิน สามารถเพิ่มปัญญาวิญญาณให้กับสัตว์วิญญาณ และเพิ่มความเชื่อฟัง
ยาทั้งสองชนิดนี้สำหรับสวี่ฝานในอดีตแล้วไม่ได้นับว่าเป็นอะไร แต่ตอนนี้สวี่ฝานสูญเสียหลิงลี่ทั้งหมด และโลกก็มีหลิงลี่เบาบาง ถ้าให้สวี่ฝานฝึกปรือเอง ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะกลับมาเป็นซิวสืออีกครั้ง
ดังนั้นด้วยตันเซินต้านนี้ สวี่ฝานก็จะสามารถก้าวเข้าสู่ประตูแห่งซิวเจินได้ในก้าวเดียว และมีโอกาสที่จะสร้างหยวนอิงได้ภายในร้อยปี!
เม็ดยาปัญญาวิญญาณก็มีประโยชน์มาก สวี่ฝานสามารถเลี้ยงสัตว์วิญญาณได้หนึ่งตัว นอกจากจะปกป้องตงตงแล้ว ยังเป็นเพื่อนเล่นให้กับตงตงด้วย
หลังจากดูยาทั้งสองเม็ดแล้ว สวี่ฝานกำลังจะทิ้งกระดาษที่ขยำเป็นก้อนเล็กๆ นั้น แต่ในตอนนี้ เขาก็เห็นแสงสว่างวาบหนึ่งบนกระดาษก้อนนั้น
ครั้งนี้สวี่ฝานก็รู้สึกตัวทันที กระดาษที่ดูเหมือนขยะนี้ กลับเป็นฟู่ลั่ว!
ฟู่ลั่วในเสียนเจี่ยก็ถือเป็นวิธีที่ค่อนข้างธรรมดา แม้ว่ามือฟู่ลั่วจะไม่มีร่างกายที่แข็งแกร่งและฟาเป่าหยวนอิงต่างๆ แต่กลับมีฟู่ลั่วที่แปลกประหลาดหลากหลาย พลังก็แข็งแกร่งมาก
มือฟู่ลั่วที่เก่งที่สุด ถึงขั้นสามารถสร้างวู่เหล่ยเทียนเซิ่งฟู่ที่มีพลังของสายฟ้าสวรรค์! ถือไต้เจี๋ยไว้ในมือ น่ากลัวอย่างที่สุด!
ส่วนในมือของสวี่ฝานนั้นคือฟู่มินฮุน มีผลในการสะกดจิตใจผู้คนโดยตรง ทำให้ผู้ที่ถูกฟู่ลั่วนี้เชื่อฟังคำสั่งของผู้ใช้อย่างสิ้นเชิง
ฟู่ลั่วชนิดนี้จะใช้ได้เฉพาะเมื่อระดับพลังสูงกว่าเท่านั้น ดังนั้นในเสียนเจี่ยจึงถือว่าไร้ประโยชน์
เพราะในเสียนเจี่ยทุกคนต่างยุ่ง หากสามารถฆ่าคุณได้ด้วยฝ่ามือเดียว จะเสียเวลาใช้ฟู่ลั่วแบบนี้ควบคุมไปทำไม?
แต่สำหรับสวี่ฝานในตอนนี้ ฟู่ลั่วนี้กลับมีประโยชน์มากกว่าวู่เหล่ยเทียนเซิ่งฟู่เสียอีก!
เพราะตอนนี้สวี่ฝานมาอยู่บนโลก วิชาท่านสูญสิ้น แต่ฟู่ลั่วใบนี้สามารถควบคุมจิตใจผู้คนได้ แน่นอนว่าจะมีประโยชน์เกินคาด!
เมื่อพบของดีสามอย่างนี้ สวี่ฝานก็รู้สึกพอใจ ในที่สุดก็มีทุนรอนที่จะตั้งตัวได้
"คุณพ่อคะ หนูหิวแล้ว"
ตอนนี้ตงตงดึงมือสวี่ฝาน และในตอนนั้นเองสวี่ฝานถึงได้รู้ว่าถึงเที่ยงแล้ว เขาจึงย่อตัวลงพูดกับตงตงว่า:
"ได้ พ่อจะพาไปกินข้าวข้างนอก แต่รอพ่อสักครู่นะ พ่อต้องไปอาบน้ำก่อน ตัวเหม็นไปหมดแล้ว!"
"คิคิ คุณพ่าเป็นคนสกปรก ตัวเหม็น!"
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ตงตงก็เอามือปิดจมูกหัวเราะคิกคัก
เมื่อเห็นรอยยิ้มของตงตง สวี่ฝานก็รู้สึกอบอุ่นใจ จึงถามตงตงว่า:
"ตงตง หนูชื่ออะไรคะ?"
"ตงตงก็ชื่อตงตงไงคะ..."
เมื่อได้ยินคำพูดของสวี่ฝาน ตงตงกะพริบตาโตแสดงความสงสัย
เมื่อสวี่ฝานได้ยินคำตอบนั้น เข้าใจว่าตนเองรีบร้อนเกินไป จึงอธิบายให้ตงตงฟังว่า:
"พ่อถามว่าตงตงมีชื่อจริงไหม?"
"อ๋อ...มีค่ะ ตงตง ชื่อจริงของตงตงคือ...ซู่วานตง ส่วนชื่อเล่นก็คือตงตง!"
เมื่อได้ยินคำตอบนั้น สวี่ฝานก็ยิ้มออกมา ซวีวานตงหรือ? ช่างเป็นชื่อที่ดีจริงๆ ดูเหมือนซู่อี้เสวี่ยจะเลี้ยงดูตงตงได้ดี งั้นเขาก็จะให้โอกาสเธอ ให้โอกาสที่จะได้เป็นผู้หญิงของเขา
แต่สวี่ฝานได้ยินผิดไป ตงตงนามสกุลซู่ ไม่ใช่สวี่ เพียงแต่เสียงเด็กๆ พูดไม่ชัด สวี่ฝานจึงฟังไม่ชัดเจน
ไม่รู้ว่าเมื่อสวี่ฝานพูดอย่างใจกว้างว่าจะให้โอกาสซู่อี้เสวี่ย พอถึงเวลาที่ได้เจอกันจริงๆ จะเป็นอย่างไร
"เอาล่ะ ตงตงรอพ่อตรงนี้สักครู่นะ รอพ่ออาบน้ำเสร็จ แล้วเราจะออกไปกินของอร่อยกัน!"
"เย่! ตงตงจะรออยู่ที่นี่อย่างว่าง่าย ไม่วิ่งไปไหนแน่นอน!"
ตงตงตอบด้วยเสียงเล็กๆ น่ารัก แล้วนั่งลงบนม้านั่งตัวเล็ก ราวกับจะรับรองว่า "หนูจะไม่ขยับไปไหนแน่นอน"
เมื่อเห็นท่าทางของตงตง สวี่ฝานก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอีกครั้ง แล้วรีบเข้าห้องน้ำไป
สภาพสกปรกมอมแมมของเขาแบบนี้ ตัวเขาเองยังทนไม่ได้ ไม่รู้ว่าเมื่อกี้ตอนที่ตงตงจูบเขา เธอทำใจได้ยังไง!


## บทที่ 3 การพบกันโดยบังเอิญ

ในไม่ช้า สวี่ฝานก็อาบน้ำเสร็จและเปลี่ยนเสื้อผ้าที่สะอาดขึ้นมาหน่อย จากนั้นจึงพาตงตงออกจากห้องไปด้วยกัน
หลังจากออกมาแล้ว สวี่ฝานก็โยนกุญแจห้องทิ้งลงไปในช่องท่อข้างทาง เขาไม่คิดจะกลับมาที่นี่อีกแล้ว
"คุณพ่ออาบน้ำสะอาดแล้ว ตัวหอมด้วย"
ตอนนี้ตงตงที่อยู่ในอ้อมกอดของสวี่ฝานก็ตื่นเต้นมาก จูบแก้มพ่อหลายที ส่วนสวี่ฝานก็รู้สึกมีความสุขมาก มีลูกสาวน่ารักแบบนี้ ชีวิตต่อจากนี้จะเป็นยังไงนะ?
"ฮิฮิ ตอนนี้ตงตงมีทั้งพ่อและแม่แล้ว ตงตงจะเป็นเด็กที่มีความสุขที่สุดเลย!"
ตงตงทำท่าชูนิ้วชัยชนะในอ้อมกอดของสวี่ฝาน เมื่อสวี่ฝานเห็นก็ยิ้มน้อยๆ แล้วพูดกับตงตงว่า:
"ได้เลย รอพ่อจัดการกับแม่ของหนูให้เรียบร้อย แล้วจะพาตงตงไปใช้ชีวิตที่มีความสุขที่สุด ตอนนี้ พ่อจะพาตงตงไปกินเนื้อก่อนนะ ดีไหม?"
"ดี! กินเนื้อ! กินเนื้อ!"
ตอนนี้ตงตงได้ยินคำพูดของสวี่ฝานก็ยิ่งดีใจมาก
เมื่อมองดูตงตง สวี่ฝานก็ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องได้ซู่อี้เสวี่ยมาให้ได้
แต่สวี่ฝานก็รู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องง่าย แม้ว่าพวกเขาจะมีความสัมพันธ์ชั่วคราว แต่ซู่อี้เสวี่ยเป็นผู้หญิงที่ดื้อรั้นมาก เมื่อเธอรู้ว่าสวี่ฝานเป็นทายาทตระกูลซู่ แม้จะตั้งครรภ์แล้วก็ไม่เคยติดต่อสวี่ฝานเลยสักครั้ง นี่ก็พอจะพิสูจน์นิสัยของเธอได้
และตอนนี้สวี่ฝานก็สูญเสียสถานะทายาทตระกูลซู่ไปแล้ว ซู่อี้เสวี่ยก็ยิ่งไม่สนใจสวี่ฝาน เมื่อวานตอนที่ส่งตงตงมา เมื่อเห็นสวี่ฝานก็ไม่มีท่าทีอะไรเลย เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เห็นสวี่ฝานอยู่ในสายตา
ดังนั้นสวี่ฝานต้องรีบจัดการ เขามีเวลาแค่หกวัน หลังจากหกวัน ซู่อี้เสวี่ยก็จะมารับตงตงกลับไป ถ้าถึงตอนนั้นสวี่ฝานอยากจะไปหาตงตงก็คงไม่ง่ายแล้ว!
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาคิดเรื่องพวกนี้ ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องพาลูกสาวไปกินข้าว!
"ตงตง อยากกินอะไรจ๊ะ?"
สวี่ฝานถามตงตงที่อยู่ในอ้อมกอด ตงตงคิดสักครู่ แล้วพูดเสียงอ้อแอ้กับสวี่ฝานว่า:
"คุณพ่อคะ หนูอยากไปกินเคเอฟซี! ได้ไหมคะ?"
"ได้สิ ไปกันเลย พ่อจะพาไป!"
สวี่ฝานตอบตกลงทันที เมื่อได้ยินแบบนั้น ตงตงก็ดีใจมาก:
"โอ้! ดีจังเลย แม่ไม่เคยยอมให้ตงตงไปกินเคเอฟซีเลย คุณพ่อใจดีจังเลย!"
สวี่ฝานได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มน้อยๆ เขารู้เหตุผลที่ซู่อี้เสวี่ยไม่ให้ตงตงกินของพวกนี้ แน่นอนว่าเธอคงมองว่าเป็นขยะอาหาร แต่ต้องยอมรับว่ารสชาติก็ใช้ได้ ในเมื่อลูกสาวชอบ ก็พาไปกินเลย
ส่วนเรื่องผลเสียต่อร่างกายนั้นง่ายมาก สวี่ฝานในฐานะหวู่ฟางเทียนตี แค่หายาสมุนไพรมา ก็สามารถช่วยลูกสาวทำการล้างไขกระดูกสันหลังได้ แค่กินอาหารพวกนี้จะเป็นอะไรไป?
ไม่นาน สวี่ฝานก็พาตงตงลงมาข้างล่าง จากนั้นเขาก็ไปถอนเงินห้าหมื่นหยวนจากธนาคารก่อน แล้วจึงพาตงตงไปที่เคเอฟซี
แม้ว่าตอนนี้สวี่ฝานจะถูกตระกูลซู่ทอดทิ้งแล้ว แต่สวี่ฝานก็ยังมีเงินอยู่ไม่น้อย เพราะตระกูลซู่แค่ไล่สวี่ฝานออกไปและอายัดบัญชีของสวี่ฝานในตระกูลซู่เท่านั้น แต่บัญชีส่วนตัวของสวี่ฝานก็ยังมีเงินอยู่ไม่น้อย และสวี่ฝานก็ยังมีบ้านอีกหลังที่ซื้อไว้ที่อื่น ถ้าคิดดูแล้ว สวี่ฝานก็ยังสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสบาย
น่าเสียดายที่สวี่ฝานคนก่อนหน้านี้ ไม่สามารถยอมรับการตกต่ำของสถานะแบบนี้ได้ จึงดื่มเหล้าจมทุกข์ทุกวัน แทบไม่มีเวลาที่มีสติ จนลืมเรื่องพวกนี้ไปหมดแล้ว
ในไม่ช้า สวี่ฝานก็พาลูกสาวไปทานข้าว จากนั้นเขาก็แวะร้านตัดผมข้างๆ เพื่อจัดการกับรูปลักษณ์ภายนอกของตัวเอง เพราะเขามีหนวดเคราไม่เรียบร้อย ตอนกอดจูบลูกสาว ตงตงก็รู้สึกไม่สบายตัว สวี่ฝานจึงต้องจัดการให้เรียบร้อย
หลังจากที่สวี่ฝานจัดการเสร็จแล้ว ตงตงที่ยืนมองอยู่ข้างๆ ก็ร้อง "ว้า" แล้วกระโจนเข้าไปในอ้อมกอดของสวี่ฝาน จูบแก้มพ่อดังฟอด:
"คุณพ่อคะ ที่แท้คุณพ่อก็หล่อขนาดนี้เลยนะคะ!"
ตอนนี้สวี่ฝานได้จัดการผมและหนวดเคราเรียบร้อยแล้ว และด้วยความที่เขาเป็นคนหน้าตาดีอยู่แล้ว พอได้ความทรงจำของจักรพรรดิ์หลิงสวี่ฝาน ร่างกายก็แผ่ออรามาที่ไม่หวั่นไหวต่อความสรรเสริญหรือการดูหมิ่น ทำให้ดูเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์มาก
จริงๆ แล้วสาวงามที่กำลังทำผมอยู่ข้างๆ ก็คิดจะเข้ามาทักทาย แต่พอเห็นตงตงเรียกสวี่ฝานว่าพ่อ ก็ต้องล้มเลิกความตั้งใจนั้นไป
"ที่รัก ต่อไปอยากไปเที่ยวที่ไหนล่ะ?"
สวี่ฝานอุ้มตงตงขึ้นมาแล้วถาม
"คิกๆ อยู่กับคุณพ่อ ตงตงไปไหนก็ได้ค่ะ!"
ตอนนี้ตงตงลูบคางเกลี้ยงเกลาของสวี่ฝาน ดูเหมือนจะพอใจมาก แล้วก็จูบแก้มพ่อดังฟอดอีกที
เมื่อเห็นท่าทางน่ารักของตงตง สวี่ฝานก็หัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ จริงๆ ด้วย มีลูกสาวแล้วมันต่างกันจริงๆ!
ตงตงเห็นสวี่ฝานมีความสุข ก็หัวเราะคิกคักไปด้วย พ่อลูกคู่นี้หัวเราะร่าเริงด้วยกัน ทำให้คนที่รออยู่ข้างๆ ต้องเหลียวมามอง
ส่วนคู่สามีภรรยาวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ เมื่อเห็นสภาพของตงตงและสวี่ฝาน ก็มีสีหน้าอิจฉา และหญิงวัยกลางคนคนนั้นก็หยิบตุ๊กตาเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า เดินเข้ามาหาแล้วพูดว่า:
"หนูน้อย หนูน่ารักจังเลย ป้าขอมอบตุ๊กตาตัวนี้ให้หนูได้ไหมคะ?"
เมื่อเห็นตุ๊กตาหมีตัวเล็กๆ นั้น ดวงตาของตงตงก็เป็นประกาย เห็นได้ชัดว่าอยากได้มาก แต่ก็ไม่ได้รับมาทันที กลับมองหน้าสวี่ฝานด้วยสายตาที่ถามความเห็น
เมื่อเห็นตงตงอยากได้ขนาดนี้ สวี่ฝานก็ยิ้มน้อยๆ แล้วพูดกับตงตงว่า:
"ไม่เป็นไร ป้าให้หนูแล้ว หนูรับไว้ได้ แต่ต้องขอบคุณป้าให้ดีๆ นะ!"
พอได้ยินสวี่ฝานอนุญาต ตงตงก็ดีใจมาก รับตุ๊กตาหมีมาอย่างระมัดระวัง แล้วพูดกับหญิงวัยกลางคนว่า:
"ขอบคุณป้าค่ะ!"
"เอ้อ เด็กดีจริงๆ!"
หญิงวัยกลางคนมองตงตงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเมตตาและความอิจฉา แม้กระทั่งมีความเศร้าที่ซ่อนอยู่เล็กน้อย
แต่สวี่ฝานก็ไม่อยากรู้เรื่องพวกนี้ จึงพูดกับตงตงว่า:
"บอกลาป้าสิลูก!"
"ลาก่อนค่ะป้า!"
ตอนนี้ตงตงโบกมือให้หญิงวัยกลางคน แล้วสวี่ฝานก็พาตงตงออกจากร้านตัดผมนี้ไป
แต่เมื่อมองภาพตงตงที่เดินจากไป หญิงวัยกลางคนก็เอามือปิดหน้าร้องไห้ และชายวัยกลางคนก็ค่อยๆ โอบภรรยาเข้ามาในอ้อมกอด พร้อมถอนหายใจ


## บทที่ 4 ม้าหมุน

หลังจากนั้นสวี่ฝานก็พาตงตงไปสวนสนุก เด็กน้อยก็ยิ่งดีใจมากขึ้นไปอีก เพราะปกติซู่อี้เสวี่ยงานยุ่งมาก ไม่มีเวลาพาเธอมาเล่นพวกนี้เลย
ในสวนสนุกมีเครื่องเล่นมากมาย แต่ที่เหมาะกับเด็กอายุ 4-5 ขวบอย่างตงตงกลับมีน้อยมาก ดังนั้นสวี่ฝานจึงเลือกเครื่องเล่นที่เหมาะสมที่สุด นั่นก็คือม้าหมุน!
วันนี้เป็นวันอังคาร คนต่อแถวจึงไม่มาก สวี่ฝานต่อแถวที่จุดขายตั๋วโดยตรง พลางคุยกระซิบกับตงตงไปด้วย
"คุณพ่อคะ นอกจากพาหนูมาเล่นแล้ว ต่อไปเมื่อคุณแม่มา คุณพ่อก็ต้องพาคุณแม่มาที่นี่ด้วยนะคะ"
ตอนนี้ตงตงพูดกับสวี่ฝานด้วยสีหน้าจริงจัง สวี่ฝานมองไปรอบๆ เห็นว่ามีพ่อแม่หลายคู่พาลูกมาเล่นที่นี่ จึงพยักหน้าตกลง
ถ้าเพื่อตงตง การได้แม่ของตงตงมาเป็นของตัวเองก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
แต่ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกระซิบกันอยู่นั้น ก็มีคู่ชายหญิงเดินมาด้านหลังสวี่ฝาน ผู้ชายใส่เสื้อผ้าแนวฮิปฮอป ถักผมเป็นเดร็ดล็อก บ่นพึมพำกับผู้หญิงข้างๆ:
"ม้าหมุนมันมีอะไรสนุก ทำไมเราไม่ไปเล่นอะไรที่มันตื่นเต้นกว่านี้ล่ะ?"
ส่วนผู้หญิงข้างๆ จับมือชายหนุ่มพลางออดอ้อน:
"โธ่ เล่นอันนี้กับฉันหน่อยนะ มันโรแมนติกจะตายไป!"
ปกติทั้งสองคนไม่มีปัญหาอะไร แต่จู่ๆ สวี่ฝานก็ได้ยินชายคนนั้นหยิบบุหรี่ออกมามวนหนึ่ง แล้วใช้ไฟแช็กจุด สูบเข้าไปอย่างแรงแล้วพ่นควันออกมา
เมื่อสวี่ฝานได้กลิ่นควันบุหรี่ ก็ขมวดคิ้วแล้วหันกลับไปทันที คว้าบุหรี่ของชายคนนั้นแล้วบีบดับ พูดว่า:
"ที่นี่มีเด็ก ถ้าอยากสูบบุหรี่ ไปสูบที่ห้องน้ำสาธารณะ"
ชายคนนั้นเห็นสวี่ฝานบีบดับบุหรี่ของเขาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ในดวงตาก็เริ่มมีประกายโกรธ โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าสวี่ฝานอุ้มเด็กอยู่และร่างกายดูผอมบาง จึงตะโกนใส่สวี่ฝาน:
"ไอ้หนู! มึงรู้มั้ยกูเป็นใคร? กล้าดีมาบีบบุหรี่กู!"
"มีปัญหาอะไรหรือ?"
ตอนนี้สวี่ฝานหรี่ตามองคนตรงหน้า
เขาพาตงตงออกมาเล่นก็เพื่อให้ลูกมีความสุข ถ้าคนนี้จะสูบบุหรี่ที่อื่น สวี่ฝานก็คงไม่สนใจ แต่ตอนนี้มันส่งผลกระทบต่อตงตง เขาจึงทนไม่ได้!
ชายแนวฮิปฮอปกำลังจะพูดอะไรกับสวี่ฝาน แต่จู่ๆ ก็เห็นสายตาของสวี่ฝาน ทั้งร่างก็สั่นสะท้าน เหงื่อเย็นผุดขึ้นทั่วศีรษะในทันที!
เขารู้สึกเหมือนเจอพวกพี่ใหญ่ที่ชอบฟันคนทั้งหลาย แม้จะพูดน้อย แต่ลงมือแล้วโหดเหี้ยมมาก และคนตรงหน้านี้ มีแววตาเหมือนพวกพี่ใหญ่ที่เขาเคยเจอ หรืออาจจะน่ากลัวยิ่งกว่าด้วยซ้ำ!
ชายแนวฮิปฮอปกลืนน้ำลายอย่างประหม่า พูดติดอ่าง:
"ขะ...ขอโทษครับ ผมผิดไปแล้ว"
พูดจบก็รีบวิ่งหนีไปอย่างล้มลุกคลุกคลาน ส่วนผู้หญิงคนนั้นก็มีสีหน้างุนงง รีบวิ่งตามไป แต่วิ่งไปได้สองก้าวก็กระทืบเท้าอย่างโมโห แล้วเดินออกไปข้างนอก
สวี่ฝานเห็นทั้งสองคนไปแล้ว ก็หันกลับมาโดยไม่พูดอะไรอีก
ตอนนี้แม้สวี่ฝานจะไม่มีวิชาท่านแล้ว แต่เขาก็คือการกลับชาติมาเกิดของจักรพรรดิเซียนห้าทิศ กลิ่นอายการฆ่าที่เคยผ่านภูเขาศพทะเลเลือดมาก่อน จะมีไอ้กระจอกที่ไหนทนได้?
ในขณะนั้นเอง สวี่ฝานได้ยินเสียงตงตงที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาพูดขึ้นมา เมื่อหันไปมองก็พบว่าคู่สามีภรรยาที่เคยเจอกันที่ร้านตัดผมก่อนหน้านี้ปรากฏตัวอยู่ข้างหลังเขา
"ฮ่าๆ เจอกันอีกแล้วนะคะหนูน้อย?"
ตอนนี้หญิงวัยกลางคนคนนั้นพูดกับตงตง และตงตงก็ดูมีความสุขมาก เธอรู้สึกดีกับป้าคนนี้ที่เคยให้ตุ๊กตาหมีกับเธอ
"สวัสดีค่ะป้า ป้ามาหาตงตงโดยเฉพาะเหรอคะ?"
เมื่อได้ยินคำพูดของตงตง สายตาของหญิงวัยกลางคนก็หยุดชะงักไปชั่วขณะ แววตาฉายแววเศร้า แต่ก็พยักหน้าตอบว่า:
"ใช่จ้ะ ตงตง ป้าอยากมาเล่นกับหนูไงจ๊ะ!"
สวี่ฝานสังเกตเห็นความผิดปกติเล็กน้อย แต่เขาไม่รู้สึกว่าคนทั้งสองมีเจตนาร้ายต่อตงตง จึงไม่ได้ทำอะไร
ไม่นานพวกเขาก็ซื้อตั๋วม้าหมุนได้ แล้วขึ้นไปนั่งบนเครื่องม้าหมุน เมื่อม้าหมุนค่อยๆ เริ่มหมุน ตงตงที่นั่งอยู่ในอ้อมแขนของสวี่ฝานก็หัวเราะร่าเริง ทำให้หัวใจของสวี่ฝานอบอุ่นไปด้วย
"โอ้! ม้าน้อยวิ่งเร็วๆ! ฮี่ๆ! แล้วก็หมีด้วย พวกเราสามคนเป็นเพื่อนที่ดีนะ!"
ตงตงจับหูม้าไม้ด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือหนึ่งกอดตุ๊กตาหมีที่ป้าคนนั้นให้มา พูดด้วยความตื่นเต้น
เมื่อเห็นตงตงชอบตุ๊กตาหมีมาก ดวงตาของสวี่ฝานก็ฉายแววประกายขึ้นมา
เมื่อได้พบกันแล้ว ทั้งสี่คนก็เล่นด้วยกัน ระหว่างการพูดคุย สวี่ฝานก็ได้รู้จากปากของทั้งสองว่า สามีภรรยาคู่นี้ชื่อหลู่เฉินหนงและจางลี่จวน
พวกเขาแต่งงานกันมาสิบกว่าปีแล้ว แต่ยังไม่มีลูก ทั้งคู่รักเด็กมาก จึงรู้สึกรักตงตงมากเป็นพิเศษ
พวกเขาจะมาเที่ยวสวนสนุกเด็กทุกสัปดาห์ เพื่อดูลูกๆ ของคนอื่น และวันนี้ก็บังเอิญได้เจอตงตงอีก
ตอนนี้เมื่อเห็นภรรยาของตนกำลังเล่นตกปลาในน้ำกับตงตง หลู่เฉินหนงก็ถอนหายใจแล้วพูดกับสวี่ฝานว่า:
"ผมขอพูดตรงๆ นะ พวกเราตัดสินใจจะไปรับเด็กมาเลี้ยงแล้ว ถึงจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่ก็ถือว่ามีลูกแล้ว และเมื่อมีลูกแล้ว ผู้ใหญ่ในบ้านก็จะได้ไม่บ่นอีก"
เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ สวี่ฝานก็เข้าใจในที่สุดว่าทำไมคนทั้งสองถึงรักตงตงมาก เมื่อเห็นสีหน้าของหลู่เฉินหนง สวี่ฝานก็พูดขึ้นว่า:
"อ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง ถ้าอย่างนั้น อยากมีลูกแท้ๆ ไหมล่ะ?"
หลู่เฉินหนงมองสวี่ฝานด้วยความงุนงง แต่ก็ตอบว่า:
"แน่นอนว่าอยากสิ ฝันถึงทุกคืนเลย แต่มันเป็นไปไม่ได้นี่"
"ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เสียทีเดียว มา ผมขอจับชีพจรคุณหน่อย"
สวี่ฝานพูดพลางจับข้อมือของหลู่เฉินหนง!
เมื่อหลู่เฉินหนงได้ยินคำพูดของสวี่ฝาน ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที แต่ก็หม่นลงอย่างรวดเร็ว
พวกเขาแต่งงานกันมาสิบกว่าปีแล้ว ในช่วงสิบกว่าปีนี้ ทั้งแพทย์แผนจีน แผนปัจจุบัน แม้แต่ศาสตร์วิเศษและยาสมุนไพรก็ลองมาหมดแล้ว แต่ก็ไม่ได้ผลเลย!
จะเป็นไปได้หรือที่ออกมาเจอคนหนุ่มคนหนึ่ง แล้วจะแก้ปัญหาที่รบกวนพวกเขามาสิบกว่าปีได้?


## บทที่ 5 ความหวังในการรักษา

นี่ไม่ใช่ว่าหลู่เฉินหนงไม่อยากเชื่อสวี่ฝาน แต่เพราะพวกเขาได้ผ่านความผิดหวังมามากมายในช่วงหลายปีที่ผ่านมา จนยากที่จะมีความหวังอีก
"ฮ่า ไม่เป็นไรหรอก ยิ่งหวังมาก ก็ยิ่งผิดหวังมาก"
ตอนนี้หลู่เฉินหนงมองสวี่ฝานพลางค่อยๆ ดึงมือกลับ แต่สวี่ฝานมองหลู่เฉินหนงแวบหนึ่งแล้วยิ้มพูดว่า:
"ตอนนี้คุณมักจะตื่นขึ้นมาตอนตีสามบ่อยๆ ใช่ไหม แล้วก็รู้สึกปวดท้องน้อยอย่างประหลาดด้วย?"
อะไรนะ?
เมื่อได้ยินคำพูดของสวี่ฝาน ดวงตาของหลู่เฉินหนงก็เบิกกว้างขึ้นทันที เรื่องนี้เขาไม่เคยบอกสวี่ฝานมาก่อน แล้วสวี่ฝานรู้ได้อย่างไร?
หรือว่าแค่จับชีพจรเมื่อสักครู่?
ครั้งนี้หลู่เฉินหนงตกใจจริงๆ เขามองสวี่ฝานด้วยความตื่นเต้นและพูดว่า:
"คุณมีวิธีจริงๆ หรือ?"
"ตอนนี้ผมยังไม่กล้ารับรอง ต้องดูภรรยาของคุณก่อน"
สวี่ฝานพูดด้วยรอยยิ้ม ส่วนหลู่เฉินหนงก็ตื่นเต้นมาก รีบวิ่งไปบอกข่าวนี้กับจางลี่จวน
สวี่ฝานก็เดินเข้าไปใกล้ แล้วพูดเบาๆ กับตงตงว่า:
"ตงตง เล่นสนุกไหมลูก? อยากไปพักสักหน่อยไหม? ป้าคนนี้ดูเหมือนจะไม่สบาย พ่อจะช่วยตรวจอาการให้ป้าหน่อยนะ ได้ไหม?"
เมื่อตงตงได้ยินก็เบิกตากว้างขึ้น มองจางลี่จวนด้วยความห่วงใยและพูดว่า:
"โอ้! ป้าไม่สบายเหรอคะ? งั้นไปพักกันเถอะค่ะ หนูก็ไม่เล่นแล้ว มา มา ป้าไปดื่มน้ำกันเถอะค่ะ!"
เมื่อเห็นท่าทางของตงตง จางลี่จวนก็รู้สึกซาบซึ้งใจ เธอพูดกับสวี่ฝานว่า:
"คุณสวี่ฝาน ลูกสาวคุณน่ารักมากเลยค่ะ ฉันอิจฉาจริงๆ คงต้องขอบคุณคุณแม่ของเธอที่อบรมเลี้ยงดูมาอย่างดีสินะคะ?"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ตงตงก็รีบพูดว่า:
"แน่นอนค่ะ! แม่เป็นแม่ที่ดีที่สุดในโลก แล้วตงตงก็เป็นตงตงที่ดีที่สุดในโลกด้วย!"
สวี่ฝานและคู่สามีภรรยาหลู่เฉินหนงได้ยินก็หัวเราะออกมา จากนั้นพวกเขาก็เข้าไปในร้านกาแฟ แล้วสวี่ฝานก็เริ่มจับชีพจรคู่สามีภรรยาอย่างจริงจัง
หลังจากที่สวี่ฝานจับชีพจรทั้งสองคนเสร็จ หลู่เฉินหนงก็ถามด้วยความกังวลว่า:
"คุณสวี่ฝาน ผลเป็นยังไงบ้างครับ? ไม่ว่าจะต้องเสียอะไร ขอแค่รักษาให้หายได้ พวกเรายินดีทั้งนั้น!"
แม้ว่าสวี่ฝานจะดูหนุ่มมาก แต่หลังจากที่หลู่เฉินหนงเห็นฝีมือเมื่อครู่ เขาก็เชื่อใจสวี่ฝานอย่างสุดหัวใจ เพราะนี่คือความหวังสุดท้ายของเขาแล้ว
สวี่ฝานยิ้มเบาๆ แล้วพูดกับหลู่เฉินหนงว่า:
"ถ้าผมเดาไม่ผิด พวกคุณไม่ได้ป่วย แต่ถูกวางยาพิษ"
อะไรนะ?
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลู่เฉินหนงก็เบิกตากว้างขึ้นทันที ส่วนจางลี่จวนก็มองสามีด้วยความงุนงง พูดกับหลู่เฉินหนงว่า:
"ที่รัก เขาพูดจริงเหรอคะ?"
เมื่อได้ยินคำถามนี้ บรรยากาศรอบตัวหลู่เฉินหนงก็เปลี่ยนไปทันที ทั่วร่างของเขาแผ่พลังงานร้อนระอุออกมา! เขาไม่ได้ตอบคำถามของจางลี่จวน แต่กลับถามสวี่ฝานด้วยสีหน้าเคร่งเครียดว่า:
"คุณสวี่ฝาน ผมถูกวางยาพิษอะไรกันแน่?"
ส่วนสวี่ฝานมองหลู่เฉินหนงด้วยสายตาที่เลิกคิ้วเล็กน้อย เขาสังเกตเห็นตั้งแต่แรกแล้วว่าคนสองคนนี้ดูไม่ธรรมดา แต่ตอนนี้เมื่อได้เห็นบุคลิกของหลู่เฉินหนง เขารู้สึกว่าตนเองอาจจะประเมินสถานะของคนทั้งสองต่ำเกินไป แต่มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา ดังนั้นสวี่ฝานจึงพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย:
"พิษที่คุณได้รับเรียกว่าซือกู้หยิน เป็นพิษที่หายากมากและร้ายกาจ สามารถดูดซับหยวนหยางในร่างกายผู้ชายได้อย่างเงียบๆ อาการที่แสดงออกมาคือจะปวดท้องตรงเวลาตีสามทุกคืน แต่จะไม่มีอาการท้องเสียใดๆ"
เมื่อได้ยินคำพูดของสวี่ฝาน จางลี่จวนก็รีบพูดขึ้นว่า:
"คุณพูดถูก สามีฉันมีอาการปวดท้องตอนกลางดึกมานาน ฉันคิดว่าเป็นโรคกระเพาะ ที่แท้เขาถูกวางยาพิษหรือ?"
สวี่ฝานส่ายหน้าพร้อมยิ้มบางๆ พูดเบาๆ ว่า: "เรื่องนี้ต้องถามสามีคุณแล้วล่ะ!"
จางลี่จวนรีบหันไปมองหลู่เฉินหนงทันที สีหน้าของหลู่เฉินหนงดูแย่มาก เห็นได้ชัดว่าเขาเข้าใจบางอย่าง แต่เขาไม่ได้อธิบายอะไรกับจางลี่จวนโดยตรง แต่กลับถามสวี่ฝานว่า:
"เมื่อคุณสวี่ฝานสามารถวินิจฉัยได้ว่าผมถูกวางยาพิษ ไม่ทราบว่าจะสามารถถอนพิษนี้ได้หรือไม่?"
ตอนนี้หลู่เฉินหนงมองสวี่ฝานด้วยสายตาเร่งร้อน เพราะสวี่ฝานถือเป็นฟางเส้นสุดท้ายของเขาแล้ว!
สวี่ฝานไม่ได้ตอบ เพียงแค่พยักหน้าเบาๆ แล้วพูดว่า:
"พิษนี้สำหรับผมแล้วไม่ยากที่จะถอน คุณแค่เตรียมสมุนไพรบางอย่าง แล้วผมจะลงมือถอนพิษให้คุณทันที หลังจากถอนพิษแล้ว แค่บำรุงร่างกายสักระยะ คุณก็จะมีทายาทได้แล้ว!"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลู่เฉินหนงและจางลี่จวนก็ดีใจจนตัวโยน พวกเขาไม่เคยคิดว่าการมาเที่ยวครั้งนี้จะได้พบกับปรมาจารย์เช่นนี้!
หลู่เฉินหนงตอนนี้ดีใจจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ รีบกอดภรรยาของเขาแน่น พูดอย่างตื่นเต้นว่า:
"ฮ่าๆๆ ไม่นึกว่าฉันหลู่เฉินหนงจะได้เป็นพ่อคนเสียที!"
ส่วนจางลี่จวนก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เพราะสำหรับผู้หญิงคนหนึ่ง การไม่มีลูกมาตลอดเป็นความทรมานอย่างยิ่ง และตอนนี้ในที่สุดก็มีความหวัง เธอจึงร้องไห้ด้วยความดีใจ
แต่หลู่เฉินหนงก็ได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว พยายามข่มความตื่นเต้นในใจ ไม่กล้าเรียกสวี่ฝานว่านายซู่อีกต่อไป แต่เรียกว่าอาจารย์สวี่โดยตรง:
"อาจารย์สวี่ ไม่ทราบว่าต้องใช้สมุนไพรอะไรบ้าง ผมจะไปจัดเตรียมเดี๋ยวนี้!"
"ผมจะเขียนตำรับยาให้ แต่มีตัวยาหนึ่งที่หายาก ต้องใช้จินหลิงเฉ่าอายุห้าสิบปีขึ้นไป แต่ผมเชื่อว่าคุณคงหาได้ เมื่อได้สมุนไพรครบแล้ว ผมก็จะปรุงยาได้ทันที แล้วคุณก็จะมีลูกได้"
ตอนนี้สวี่ฝานพูดด้วยรอยยิ้ม และเมื่อได้ยินว่าสวี่ฝานสามารถปรุงยาได้ ดวงตาของหลู่เฉินหนงก็เป็นประกายอีกครั้ง
เขาเป็นคนมีตำแหน่งหน้าที่ จึงเคยได้ยินเรื่องพวกนี้มาบ้าง ไม่แปลกใจที่สวี่ฝานอายุยังน้อยแต่มีวิชาแพทย์สูงส่งเช่นนี้ เพราะที่แท้เขาเป็นเหลียนต้านซือผู้ล้ำค่า!
"ฮ่าๆๆ ผมหลู่เฉินหนงโชคดีจริงๆ ที่ได้พบอาจารย์สวี่ ผมไม่รู้จะขอบคุณท่านอย่างไรดี!"
แต่สวี่ฝานเพียงส่ายหน้าและยิ้ม อุ้มตงตงไว้ในอ้อมแขน ชี้ไปที่ตุ๊กตาหมีในมือตงตง:
"ไม่จำเป็นหรอก คุณให้ค่าตอบแทนผมมากพอแล้ว ดูสิ ตงตงเล่นอย่างมีความสุขไม่ใช่หรือ?"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ดวงตาของหลู่เฉินหนงเบิกกว้าง นี่หมายความว่าค่าตอบแทนคือตุ๊กตาหมีราคาไม่ถึงยี่สิบหยวนตัวนี้?
และเมื่อเห็นท่าทางของสวี่ฝาน หลู่เฉินหนงก็เข้าใจว่าสวี่ฝานพูดจริง จึงหัวเราะอีกครั้ง:
"ตงตง ตงตง เจ้าเป็นดาวแห่งโชคของฉันจริงๆ!"
"หา? อะไรนะ?"
ตอนนี้ตงตงที่กำลังเล่นตุ๊กตาหมีอยู่ เมื่อได้ยินคำพูดนี้ก็เอียงหัวถามด้วยความสงสัย
และเมื่อเห็นท่าทางของตงตง ทั้งสามคนก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน!
มีเพียงตงตงที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย ผู้ใหญ่พวกนี้หัวเราะอะไรกันนะ?


## บทที่ 6 สมุนไพรมูลค่าสิบล้าน

"เซียงไถ่ชือ ผมจะรีบไปติดต่อเพื่อนเพื่อหายาสมุนไพรเดี๋ยวนี้เลย คิดว่าต่อไปผมจะมีลูกในสายเลือดของตัวเอง ผมอยากจะงอกปีกบินไปขุดสมุนไพรที่คุณต้องการมาให้ด้วยตัวเอง" หลู่เฉินหนงพูดด้วยความตื่นเต้นและกระตือรือร้น
"ไม่ต้องรีบร้อน สมุนไพรพวกนี้ล้วนเป็นของมีค่าและหายาก การเตรียมการต้องใช้เวลาแน่นอน นี่เบอร์ติดต่อของผม จดไว้นะ เมื่อรวบรวมสมุนไพรครบแล้ว อย่าลืมติดต่อผมด้วย" สวี่ฝานแลกเบอร์โทรศัพท์กับหลู่เฉินหนง
"ได้ๆๆ ผมดีใจจนลืมเรื่องสำคัญแบบนี้ไปเลย!" หลู่เฉินหนงตบหัวตัวเองพลางพูดอย่างเขินๆ
"สมุนไพรต้องหาจากแหล่งที่เชื่อถือได้เท่านั้น อย่าได้ใช้สมุนไพรคุณภาพต่ำเด็ดขาด ไม่งั้นจะไม่สามารถรับประกันผลได้" สวี่ฝานเตือนอย่างจริงจัง
"เซียงไถ่ชือวางใจได้ ผมจะหาคนที่เชื่อถือได้ที่สุดมาซื้อยา" หลู่เฉินหนงพยักหน้าหนักแน่น
สมุนไพรเกี่ยวข้องกับการรักษาโรคของเขา เขาจะไม่ใส่ใจได้อย่างไร
"เรียกผมว่าเซียงไถ่ชือดูเป็นทางการเกินไป ฟังแล้วก็อึดอัด เรียกผมว่าเสี่ยวซู่ก็พอ" สวี่ฝานยิ้มพูด
"ผมแก่กว่าคุณหลายปี เรียกคุณว่าซูเสี่ยวตี้ดีกว่า" หลู่เฉินหนงเป็นคนตรงไปตรงมา พูดกับซู่เฉิน
"ได้ครับ พี่หลู่ การพบกันคือวาสนา เมื่อกี้ที่ร้านตัดผม ของขวัญที่พี่สะใภ้ให้ตงตง เป็นน้ำใจเดียวที่ผมได้รับในช่วงนี้" สวี่ฝานพูดอย่างจริงใจ
"คุณดีกับลูกสาวจริงๆ" จางลี่จวนมองตงตงที่น่ารักด้วยความอิจฉา แล้วผลักไหล่หลู่เฉินหนงเบาๆ พลางพูดว่า "ลุงหลู่ เรารีบไปหาสมุนไพรกันเถอะ ฉันอยากมีลูกน้อยแสนดีเร็วๆ แล้ว"
"ได้ๆ น้องชายซู ขอโทษที่ผมใจร้อนอยากมีลูกจนทนไม่ไหว ผมต้องไปติดต่อเรื่องสมุนไพรแล้ว" หลู่เฉินหนงค้อมตัวขอโทษซู่เฉิน
"ไปเถอะ ยิ่งรวบรวมได้เร็ว ผมก็จะได้เห็นพี่ใหญ่หลู่หายป่วยเร็ว" สวี่ฝานยิ้มและโบกมือให้คนทั้งสองที่กำลังร้อนใจ
หลู่เฉินหนงและจางลี่จวนขอบคุณสวี่ฝานอีกครั้ง แล้วรีบเดินออกจากร้านกาแฟ
เดินออกจากร้านกาแฟไม่ไกล มีรถหรูสีดำคันหนึ่งมารับหลู่เฉินหนงและจางลี่จวน
หลู่เฉินหนงขึ้นรถแล้วรีบเปิดโทรศัพท์ ติดต่อเพื่อนที่ทำธุรกิจสมุนไพรทันที
"เถ้าแก่เฉิน ผมต้องการให้คุณช่วยหาสมุนไพรชุดหนึ่ง ต้องเป็นคุณภาพดีที่สุดทั้งหมด คุณหาให้ผมได้เร็วที่สุดไหม?" หลู่เฉินด้าบอกรายการยาที่สวี่ฝานให้มาทั้งหมดกับเถ้าแก่ร้านสมุนไพร
เพื่อความแน่ใจ เขาสั่งสมุนไพรแต่ละชนิดเป็นสองเท่าของปริมาณที่สวี่ฝานกำหนด
"ลุงหลู่ สมุนไพรที่คุณพูดถึงทั้งหมดนี้ล้วนเป็นของมีค่าราคาแพงนะ ผมมีสต็อกอยู่ทั้งหมด แต่จินหลิงเฉ่านั้นพิเศษหน่อย ผมมีแค่อายุ 30 ปี จินหลิงเฉ่าอายุ 50 ปีขึ้นไปนั้นเป็นของหายาก คนเก็บสมุนไพรทั่วไปหาได้ยากมาก"
"อายุ 30 ปีใช้ไม่ได้ ต้องอายุ 50 ปีขึ้นไป ยิ่งแก่ยิ่งดี" หลู่เฉินหนงเห็นโอกาสในการรักษาอยู่ตรงหน้า จะยอมประนีประนอมได้อย่างไร
"ได้ครับ จินหลิงเฉ่าอายุ 50 ปีขึ้นไปก็ไม่ใช่ว่าหาไม่ได้ พอดีช่วงนี้ที่เมืองตงไห่กำลังมีการประมูลสมุนไพร ในงานมีจินหลิงเฉ่าอายุ 70 ปีอยู่พอดี แต่ราคาไม่ถูกนะ ต้องใช้เงินอย่างน้อยสิบล้านถึงจะได้"
"ไม่ต้องสนใจเรื่องราคา ขอแค่สมุนไพรของแท้ ไม่ว่าราคาเท่าไหร่ก็ต้องช่วยประมูลมาให้ได้!"
"ไม่มีปัญหา ในวงการสมุนไพรผมก็มีเส้นสายอยู่บ้าง ขอแค่เงินพอ สมุนไพรต้นนี้ต้องได้มาแน่นอน"
"ต้องรวดเร็วนะ พอสมุนไพรพร้อม ให้ส่งทางเครื่องบินมาให้ผม" หลู่เฉินหนงกำชับ
"วางใจได้ สมุนไพรเป็นของช่วยชีวิต ผมเข้าใจดี จะรีบส่งให้คุณทันที"
"งั้นผมรอฟังข่าวดีจากคุณ"
หลังจากวางสายโทรศัพท์ หลู่เฉินหนงรู้สึกปลดเปลื้องความกังวลที่สะสมมานานกว่าสิบปี เขายิ้มด้วยความยินดีและกอดภรรยาที่นั่งข้างๆ ในเบาะหลังรถเบาๆ
"พวกเราโชคดีจริงๆ" หลู่เฉินหนงกระซิบบอกภรรยา
"ใช่จ้ะ..." จางลี่จวนนึกถึงแววตาลึกลับและบุคลิกที่น่าค้นหาของสวี่ฝาน อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปลื้มปีติที่ในที่สุดก็มีจุดเปลี่ยนในชีวิต
ทางด้านนี้
สวี่ฝานพาลูกน้อยตงตงเที่ยวสวนสนุกอย่างสนุกสนานทั้งวัน
พวกเขาเล่นเครื่องเล่นในสวนสนุกครบทุกอย่าง
เมื่อพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน เด็กน้อยเหนื่อยจนเดินไม่ไหวแล้ว สวี่ฝานอุ้มตงตงด้วยมือเดียว วางหัวน้อยๆ น่ารักของเธอบนไหล่ของเขา เดินไปพลางตบหลังเบาๆ ไปพลาง
"คุณพ่อขา ท้องตงตงหิวแล้ว อยากกินของอร่อย" ตงตงซุกอยู่ในอ้อมกอดของสวี่ฝาน ตบท้องแบนๆ ของตัวเอง พลังงานที่ใช้ไปทั้งวันทำให้เคเอฟซีที่กินตอนกลางวันหมดไปแล้ว
"ตงตงอยากกินอะไร คุณพ่อพาไป" สวี่ฝานลูบหัวน้อยๆ น่ารักของตงตง ถามด้วยความเอ็นดู
"ตงตงอยากกินพิซซ่า กินพิซซ่าแผ่นใหญ่กลมๆ" ตงตงพูดเสียงอ้อนๆ
"ทำไมตงตงถึงอยากกินพิซซ่าล่ะ" สวี่ฝานจิ้มจมูกใสๆ ของตงตงที่มีหยดเหงื่อเกาะอยู่
"เพราะหนูอยากให้คุณแม่กับคุณพ่อกลมเกลียวกัน หวานชื่นกัน" ตงตงขยับไปมาในอ้อมกอดของสวี่ฝาน พูดเสียงดัง
"ได้ คุณพ่อพาไปกินพิซซ่า" ดวงตาของสวี่ฝานเป็นประกายวาบหนึ่ง
ลูกสาวตัวน้อยคนนี้น่ารักจริงๆ
สวี่ฝานโบกมือเรียกแท็กซี่คันหนึ่ง มุ่งหน้าไปยังพิซซ่าฮัทที่อยู่ใกล้ที่สุด
ในแท็กซี่ค่อนข้างสกปรก คนขับเพื่อประหยัดน้ำมันจึงไม่ยอมเปิดแอร์แรงๆ จนกระทั่งสวี่ฝานพูดด้วยน้ำเสียงเตือน คนขับถึงได้หมุนปุ่มแอร์ให้แรงขึ้น
ตอนนี้ตงตงคือเจ้าหญิงน้อยของสวี่ฝาน เป็นดั่งเนื้อหัวใจ ถ้าเด็กน้อยต้องทนร้อนในรถคันนี้ หวู่ฟางเทียนตีสวี่ฝานจะใช้ดาบฟันรถคันนี้ให้แหลกเป็นผุยผง
"ดูท่าจะต้องซื้อรถสักคันแล้วสิ" สวี่ฝานคิดในใจ ลำบากอย่างไรก็ไม่ให้ลูกลำบาก ลูกสาวยิ่งต้องเลี้ยงให้สุขสบาย ในฐานะลูกสาวของข้าหวู่ฟางเทียนตีสวี่ฝาน ตงตงต้องได้รับสิ่งที่ดีที่สุด สวี่ฝานคิดในใจ
ไม่นาน รถก็มาถึงพิซซ่าฮัท สวี่ฝานอุ้มเจ้าหญิงน้อยตงตงเข้าไป สั่งพิซซ่าซูเปอร์ดีลักซ์หนึ่งถาด พ่อลูกกินกันอย่างมีความสุข
ฉีฉีกินไปเขย่าแขนสวี่ฝานไป พูดว่า "คุณแม่ไม่เคยให้ตงตงกินพิซซ่ากับเคเอฟซีเลย บอกว่าเป็นขยะอาหาร แต่ตงตงชอบกินนี่นา"
"ชอบกินก็กินเยอะๆ ตงตงอยากกินอะไร คุณพ่อพาไปกิน" สวี่ฝานมองลูกสาวที่น่ารักด้วยความเอ็นดู
กลัวอะไรกับขยะอาหาร ข้าให้ยาล้างไขสันหลังสักเม็ด ก็ชำระล้างสิ่งสกปรกในร่างกายเจ้าได้หมด ต่อไปอยากกินขยะอาหารหรืออาหารเลิศรสเท่าไหร่ก็ได้ แถมไม่ต้องกังวลเรื่องลดน้ำหนักด้วย
"คุณพ่อใจดีที่สุดเลย หนูไม่อยากจากคุณพ่อไปไหนเลย" ตงตงจูบแก้มสวี่ฝาน ส่ายหัวน้อยๆ ด้วยความภูมิใจ
ดวงตาของสวี่ฝานเต็มไปด้วยรอยยิ้ม มองตงตงที่กำลังกินทีละคำๆ หัวใจอบอุ่นไปหมด


## บทที่ 7 ดาวแห่งจงไห่

หลังจากทานอาหารเสร็จ เมืองก็เริ่มสว่างไสวด้วยแสงไฟยามค่ำคืน
สวี่ฝานอุ้มลูกสาวสุดที่รักออกจากพิซซ่าฮัท เรียกแท็กซี่เพื่อกลับบ้าน
คราวนี้ เขาไม่อยากกลับไปที่ห้องเช่าสกปรกรกรุงรังนั้นอีกแล้ว ที่จริงสวี่ฝานมีบ้านของตัวเองในเมืองจงไห่ แต่เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ทำให้เขาตกต่ำกลายเป็นคนไร้ค่า จึงไม่กล้ากลับไป
ตอนนี้สวี่ฝานพาลูกสาวมาด้วย เขาไม่อยากให้ลูกต้องลำบากไปกับตัวเอง จึงตัดสินใจกลับไปที่บ้านที่เคยซื้อไว้
บ้านหลังนั้นมีแม่บ้านคอยทำความสะอาดอยู่เสมอ และประตูห้องก็ใช้ระบบสแกนลายนิ้วมือ สวี่ฝานจะไปเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่ต้องกังวลอะไร
"คุณคนขับ ไปดาวแห่งจงไห่ครับ" สวี่ฝานพูดเบาๆ กับคนขับแท็กซี่
เขาพูดเสียงเบาเพราะตงตงหลับอยู่ในอ้อมกอดของเขา
ดาวแห่งจงไห่? คนขับแท็กซี่มองกลับมาที่สวี่ฝานด้วยความสงสัย
ดาวแห่งจงไห่เป็นหมู่บ้านหรูระดับไฮเอนด์ที่มีชื่อเสียงของเมืองจงไห่ คนที่ซื้อบ้านที่นั่นได้ต้องเป็นคนรวยหรือผู้มีอิทธิพล คนธรรมดาทั้งชีวิตอาจไม่มีโอกาสได้เข้าไปในหมู่บ้านจงไห่สตาร์เลยด้วยซ้ำ ระบบรักษาความปลอดภัยที่นั่นไม่ใช่เรื่องเล่นๆ
ผู้โดยสารที่นั่งอยู่เบาะหลังคนนี้ ดูธรรมดามากจนไม่น่าจะธรรมดาไปกว่านี้ได้แล้ว การแต่งตัวดูจนๆ แม้จะหน้าตาดี แต่หน้าตาก็ไม่ได้เอาไว้กินข้าว คนขับแท็กซี่คิดว่าโอกาสที่เขาจะซื้อบ้านในดาวแห่งจงไห่ได้มีแค่ 1%
แต่ถึงจะสงสัยยังไง คนขับแท็กซี่ก็ขับรถมุ่งหน้าไปทางดาวแห่งจงไห่
สวี่ฝานมองเห็นความสงสัยในดวงตาของคนขับแท็กซี่ แต่ไม่อยากสนใจมากนัก
ตระกูลซู่เป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของประเทศเยน ในฐานะทายาทคนก่อน สวี่ฝานไม่เพียงแต่มีอสังหาริมทรัพย์ในจงไห่เท่านั้น แต่ยังมีบ้านในเมืองใหญ่และเมืองกลางทั่วประเทศเยน
ในเมืองจงไห่ ธุรกิจของตระกูลซู่มีหลายสิบแห่ง สมัยก่อนสวี่ฝานจะมาจงไห่เป็นครั้งคราวเพื่อดูแลธุรกิจ พร้อมกับท่องเที่ยวพักผ่อนในเมือง บ้านหลังนี้คือที่พักประจำของสวี่ฝานทุกครั้งที่มาจงไห่
หลังจากถูกถอดจากการเป็นทายาท แม้บัญชีของสวี่ฝานจะถูกอายัด แต่การโอนกรรมสิทธิ์บ้านต้องมีลายเซ็นของเขา และสวี่ฝานก็มัวแต่ดื่มเหล้าเมามายอยู่ในห้องเช่าสกปรกนั้น คนในตระกูลซู่หาตัวเขาไม่เจอ จึงไม่มีทางโอนบ้านไปให้คนอื่นได้
ดังนั้นบ้านหลังนี้จึงยังเป็นของสวี่ฝานอยู่
ครึ่งชั่วโมงต่อมา แท็กซี่จอดที่หน้าประตูดาวแห่งจงไห่
สวี่ฝานอุ้มลูกสาวลงจากรถอย่างเบามือ โยนธนบัตรร้อยหยวนเข้าไปในหน้าต่างรถ บอกว่าไม่ต้องทอน
คนขับแท็กซี่ดีใจจนยิ้มแก้มปริ ขับรถกลับไปอย่างมีความสุข
สวี่ฝานยืนอยู่หน้าหมู่บ้าน รู้สึกสะเทือนใจมากมาย
ดาวแห่งจงไห่ไม่มีตึกสูง มีแต่บ้านเดี่ยวหรู และทุกหลังมีสวนส่วนตัว ในเมืองจงไห่ที่ที่ดินมีราคาแพงลิบลิ่วนี้ บ้านเดี่ยวมีมูลค่ามหาศาล ถ้าไม่ใช่ตระกูลร่ำรวยหรือชนชั้นสูง แม้แต่ช่องทางการซื้อก็หาไม่ได้
บ้านของสวี่ฝานเป็นบ้านสามชั้น แต่ละชั้นมีพื้นที่กว่าสองร้อยตารางเมตร แค่บ้านหลังนี้หลังเดียวก็มีราคาเท่ากับบ้านสี่เหลี่ยมในกรุงเจียง และด้วยราคาบ้านในเมืองจงไห่ที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ บ้านหลังนี้ของสวี่ฝานประเมินราคาอย่างต่ำก็เกินร้อยล้านหยวน
สวี่ฝานอุ้มตงตงที่หลับสนิทเดินเร็วๆ ไปที่ประตูหมู่บ้าน
ยังไม่ทันเข้าประตู ก็มีเสียงแหลมๆ เรียกให้หยุด
"นี่คุณ หยุดก่อน มีบัตรผ่านหรือเปล่าถึงจะบุกรุกแบบนี้ นี่ไม่ใช่ที่ที่คุณจะมาได้นะ"
สวี่ฝานหันไปมอง เห็นคนใส่ชุดรักษาความปลอดภัยออกมาจากป้อมยาม ชี้หน้าตะโกนใส่เขา
"เบาๆ หน่อย อย่าทำให้ลูกสาวฉันตื่น!" สวี่ฝานดวงตาวาบไปด้วยความโกรธ แต่เมื่อเห็นลูกสาวนอนหลับสบาย ก็ค่อยๆ กลั้นความโกรธเอาไว้
"แหม บุกรุกเข้ามาในหมู่บ้านจงไห่สตาร์แล้วยังมาเถียงอีก รู้มั้ยว่าที่นี่คือที่ไหน นี่คือหมู่บ้านจงไห่สตาร์ คอนโดหรูราคาตารางเมตรละสองแสนหยวน ดูเสื้อผ้าตลาดนัดที่นายใส่สิ ต่อให้ขายไตก็ยังซื้อห้องน้ำที่นี่ไม่ได้!"
ยามคนนี้หน้าตาเหมือนหนูเจ้าเล่ห์ พูดกับซู่เฉินด้วยท่าทางยโส
สวี่ฝานยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็เห็นรถบีเอ็มดับเบิลยู 760 สีขาวแล่นมาจอดที่หน้าหมู่บ้าน
ยามที่เมื่อกี้ยืนเท้าเอวทำท่าเหลิงๆ พอเห็นรถคันนี้ก็รีบก้มหัวคำนับต้อนรับทันที
"สวัสดีครับประธานลี!" ยามโค้งคำนับให้รถบีเอ็มดับเบิลยูอย่างลึก
นี่เป็นกฎของหมู่บ้านจงไห่สตาร์ พนักงานทุกคนต้องให้ความเคารพลูกบ้านอย่างสูงสุด เป็นการตอบแทน ยามที่นี่ก็ได้เงินเดือนสูงกว่าที่อื่นครึ่งหนึ่ง
กระจกรถบีเอ็มดับเบิลยูค่อยๆ เลื่อนลง เผยให้เห็นชายร่างอ้วนดำคนหนึ่ง คอสวมสร้อยทองขนาดนิ้วก้อย ดูเป็นเศรษฐีใหม่สุดๆ
"เห็นกูมาแล้วยังไม่รีบเปิดประตู มัวแต่อืดอาดอะไร คราวหน้าถ้ายังไม่มีหูตาแบบนี้อีก กูจะเอาชีวิตมึง" คำพูดของชายอ้วนบนรถทำเอายามตัวน้อยแทบช็อก รีบก้มหัวขอโทษขอโพย เกือบจะคุกเข่าอยู่แล้ว
"มาสนใจหมาเฝ้าบ้านทำไมคะพี่ลี เรารีบเข้าไปกันดีกว่า" ผู้หญิงหน้าตาเหมือนสาวเน็ตไอดอลที่นั่งข้างคนขับพูดเสียงอ้อนๆ เธอแต่งหน้าจัด ดูเหมือนผู้หญิงที่ผ่านโลกมามาก
"คราวนี้ไว้ชีวิตแกไว้ก่อน ต่อไปให้มีหูมีตาหน่อยไอ้หนู" ประธานลีขู่อีกประโยคหนึ่ง แล้วเหยียบคันเร่งเข้าไปในหมู่บ้าน
ยามตัวน้อยตอนนี้เหงื่อท่วมตัว พอเห็นสวี่ฝานยืนอยู่ ก็กลับมายโสอีกครั้ง
"แม่ง ทำให้กูเกือบโดนเจ้านายจัดการ ถ้ามึงไม่รีบไปให้พ้น กูจะเรียกพวกมาไล่มึงออกไป!"
สวี่ฝานหรี่ตาลง ปล่อยประกายอันตรายออกมา
แต่เดิมเขาก็ไม่อยากมีเรื่องกับยามที่ดูถูกคนแบบนี้ แต่โดนยามตัวน้อยยั่วโมโหซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาก็เริ่มโกรธขึ้นมาบ้าง
"แกเพิ่งมาใหม่สินะ ไปเรียกยามเก่าที่ทำงานที่นี่มาสามปีขึ้นไปมาดูซิว่ารู้จักฉันหรือเปล่า!" สวี่ฝานพูดเสียงเข้ม
ยามตอนนี้เริ่มลังเลแล้ว ใช้วิทยุสื่อสารเรียกยามเก่าที่ทำงานมานานออกมาหลายคน พวกเขาเดินออกมาจากห้องเวรพร้อมกัน
"หัวหน้าหวังครับ มีคนคนนี้บอกว่าเป็นลูกบ้านที่นี่ ผมกลัวว่าจะเป็นคนนอก เลยกั้นเอาไว้ รบกวนช่วยดูหน่อยครับ"
ยามตัวน้อยพูดจบ ชายวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่าหัวหน้าหวังก็เดินมาหน้าสวี่ฝาน
พอเห็นหน้าสวี่ฝาน หัวหน้าหวังก็ตกใจทันที
"คุณสวี่ ท่านมาได้ยังไงครับ ผมไม่ได้เจอท่านมานานมากแล้ว" หัวหน้าหวังโค้งคำนับให้สวี่ฝาน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคารพ
แต่ก่อนตอนที่สวี่ฝานยังเป็นคุณชายใหญ่ เห็นเขายืนเวรอย่างรับผิดชอบ ก็เคยให้รางวัลเขา ดังนั้นเขาจึงจำสวี่ฝานได้แม่นยำ
"หัวหน้าหวัง ยามของคุณไม่ให้ผมเข้า ผมไม่ได้มาสามปี หมู่บ้านจงไห่สตาร์เปลี่ยนไปขนาดนี้เลยหรือ!"
"ขอโทษครับ ขอโทษครับ! คุณสวี่ท่านใจกว้าง มันเพิ่งมาใหม่ไม่รู้จักท่าน เฮ้ย ใครนะ รีบมาขอโทษคุณสวี่เดี๋ยวนี้ ถ้าคุณสวี่ไม่พอใจ คืนนี้แกเก็บข้าวของไสหัวไปได้เลย!" หัวหน้าหวังตะโกนใส่ยามตัวน้อยอย่างดุดัน
"คุณสวี่ครับ! ผมผิดไปแล้ว ผมผิดจริงๆ ได้โปรดอย่าไล่ผมออกเลยครับ!" ยามตัวน้อยทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้น เมื่อกี้เขาพูดไม่ดีกับลูกบ้าน ถ้าสวี่ฝานจะเอาเรื่อง เขาไม่เพียงแต่จะถูกไล่ออก ยังต้องจ่ายค่าปรับมหาศาลอีกด้วย
สวี่ฝานเหลือบมองเขาเบาๆ แล้วค่อยๆ เดินเข้าไปในหมู่บ้าน
"ต่อไปอย่าให้ฉันเห็นหน้ามันอีก" เสียงของสวี่ฝานดังมาจากด้านหลัง


## บทที่ 8 พ่อเล่านิทานเรื่องจักรพรรดิเทียน

บทที่ 8 พ่อเล่านิทานเรื่องจักรพรรดิเทียน
ตามความทรงจำในสมอง สวี่ฝานเดินทางมาถึงหน้าบ้านหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่กลางหมู่บ้านจงไห่สตาร์
สวี่ฝานยื่นนิ้วไปแตะที่ล็อคประตูสแกนลายนิ้วมือระดับไฮเอนด์
ล็อคประตูกะพริบแสงแสดงว่าตรวจสอบลายนิ้วมือสำเร็จ จากนั้นก็มีเสียง "คลิก" ประตูก็เปิดออก
สวี่ฝานอุ้มเจ้าหญิงน้อยที่กำลังหลับสนิทเดินเข้าไปในบ้านอย่างช้าๆ
ไฟอัตโนมัติที่ติดตั้งไว้สว่างขึ้นทันทีที่ประตูเปิด แม้สวี่ฝานจะไม่ได้กลับมาสามปี แต่บ้านยังคงเหมือนในความทรงจำของเขา เฟอร์นิเจอร์และพื้นไม่มีฝุ่นเลย ดูเหมือนว่าแม่บ้านที่ทางหมู่บ้านจัดมาทำความสะอาดไม่ได้ขี้เกียจเลยในช่วงที่เขาไม่อยู่
ตอนที่สวี่ฝานซื้อบ้าน เขาจ่ายค่าส่วนกลางล่วงหน้าไปห้าสิบปีเต็ม แม้จะไม่กลับมาห้าสิบปี ก็ยังมีคนมาดูแลรักษาบ้านหลังนี้
สวี่ฝานหยิบรองเท้าแตะคู่หนึ่งจากชั้นวางรองเท้าที่ประตูมาใส่ เนื่องจากไม่มีรองเท้าแตะขนาดเล็ก เขาจึงถอดรองเท้าเด็กที่น่ารักของตงตงออก แล้วอุ้มเธอขึ้นไปชั้นสอง
บ้านของสวี่ฝานมีพื้นที่ชั้นละสองร้อยตารางเมตร ชั้นสองมีห้องนอนสองห้องขนาดสี่สิบตารางเมตร เขาเดินตรงไปที่ห้องด้านซ้ายแล้ววางตงตงที่ยังหลับสนิทลงบนเตียงเบาๆ
มองดูลูกสาวที่น่ารักราวกับเจ้าหญิงน้อยบนเตียง สวี่ฝานอดไม่ได้ที่จะก้มลงจูบที่หน้าผากของตงตงเบาๆ
"พ่อคะ?"
ตงตงลืมตาที่ยังง่วงงุนขึ้นมา ตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ
"ตงตงที่รัก ทำไมถึงตื่นล่ะ?" สวี่ฝานรู้สึกแปลกใจ ตอนที่อุ้มเธอมาตลอดทางยังไม่ตื่น แต่พอวางลงบนเตียงนุ่มๆ กลับลืมตาขึ้นมาในพริบตา
"ตงตงไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นจากอกพ่อแล้ว ก็เลยนอนไม่หลับค่ะ" ตงตงทำปากยื่นออดอ้อนพ่อ
"ตงตงไม่สามารถนอนบนอกพ่อตลอดเวลาได้นะ เดี๋ยวจะกลายเป็นหมีโคอาล่านะ" สวี่ฝานขยิบตาแล้วทำท่าเป็นหมีตัวใหญ่ๆ ให้ลูกสาวดู ทำให้ตงตงหัวเราะคิกคักบนเตียง
"พ่อทำให้ตงตงตื่น ต้องชดเชยให้ตงตงนะคะ" ตงตงกลอกตาไปมาอย่างเจ้าเล่ห์ ส่ายหัวน้อยๆ พูดเสียงอ้อนๆ กับสวี่ฝาน
สวี่ฝานจับเท้าเล็กๆ น่ารักของเธอ จั๊กจี้ไปพลางถามอย่างเอ็นดูว่า "แล้วตงตงอยากได้อะไรเป็นค่าชดเชย บอกมาเถอะ ถึงจะเป็นดวงดาวบนท้องฟ้า พ่อก็จะไปเด็ดมาให้"
"พ่อเล่านิทานให้ฟังนะคะ ต้องเล่าร้อยเรื่องถึงจะได้!" ตงตงส่ายหัวไปมาพลางพูด วัยเด็กแค่นี้ก็มีแววเป็นพ่อค้าแล้ว เรียกร้องมากเสียจริง
"ร้อยเรื่อง..." สวี่ฝานเหงื่อตก แม้เขาจะเป็นหวู่ฟางเทียนตี้ เชี่ยวชาญทั้งการปรุงยาและรักษาโรค ชำนาญทั้งการฆ่าและวางเพลิง แต่พูดถึงการเล่านิทาน เขาก็แทบไม่มีเรื่องอะไรในท้องเลย
"พ่อค่อนข้างโง่ ไม่ค่อยเก่งเรื่องเล่านิทาน ลูกสาวที่น่ารัก ขอเปลี่ยนเงื่อนไขได้ไหม" สวี่ฝานกอดตงตงจูบทีหนึ่ง พูดประจบ
"ไม่ได้ค่ะ ตอนอยู่กับแม่ ทุกคืนแม่ต้องเล่านิทานให้ตงตงฟัง ถ้าไม่ได้ฟังนิทาน ตงตงนอนไม่หลับ พ่อโกหกตงตง บอกว่าจะดีกับตงตงตลอด แต่แค่เล่านิทานยังไม่ยอมเล่าให้ตงตงฟังเลย" พอตงตงพูดมาถึงตรงนี้ ดวงตาก็เริ่มมีน้ำตาคลอ ท่าทางน่าสงสารจนสวี่ฝานรู้สึกปวดใจ
"ได้ พ่อจะเล่า พ่อจะเล่า" สวี่ฝานค้นความทรงจำทั้งสองภพ เริ่มหานิทานที่จะเล่า
ให้เขาเล่านิทานร้อยเรื่อง ยากยิ่งกว่าให้เขาฆ่านักรบจักรวาลร้อยคนเสียอีก
คิดอยู่สักพัก สวี่ฝานก็พูดว่า "งั้นพ่อจะเล่าเรื่องสโนไวท์กับคนแคระทั้งเจ็ดให้ตงตงฟังนะ"
"ไม่ฟังไม่ฟัง แม่เล่านิทานเรื่องสโนไวท์ให้ฟังแล้ว ตงตงอยากฟังเรื่องใหม่" ตงตงโบกมือน้อยๆ ประท้วง
"งั้นเล่าเรื่องซินเดอเรลล่าที่กลายเป็นเจ้าหญิงดีไหม" สวี่ฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย นึกถึงอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมา
"ไม่ฟังไม่ฟัง เรื่องซินเดอเรลล่ากับรองเท้าแก้วแม่ก็เล่าให้ฟังแล้ว" ตงตงเบะปาก โบกมือไปมาอย่างงอแง
"บ้าเอ๊ย ซู่อี้เสวี่ยไม่มีอะไรทำเหรอถึงได้เล่านิทานให้ตงตงฟังเยอะแยะ ทำให้กูไม่มีเรื่องจะเล่าเลย" สวี่ฝานบ่นในใจ แล้วกลอกตาคิดสักครู่ ก็นึกออก
"ตงตง คราวนี้พ่อจะเล่าเรื่องหวู่ฟางเทียนตีให้ฟัง รับรองว่าแม่ไม่เคยเล่าให้ฟังแน่นอน" สวี่ฝานหัวเราะ หยิบเรื่องราวของตัวเองออกมาเล่า
ถ้าเรื่องนี้ซ้ำกับที่ใครเคยเล่า ก็คงจะเป็นเรื่องประหลาดมาก
แน่นอน พอตงตงได้ยินเรื่องหวู่ฟางเทียนตี ก็กะพริบตาด้วยความสนใจ
"พ่อคะ เล่าเร็วๆ ตงตงอยากฟัง"
สวี่ฝานยิ้มบางๆ ทบทวนประสบการณ์หลายพันปีของตัวเองในหัว แล้วเริ่มเล่า
"บนดาวน้ำเงินที่ห่างไกล ในประเทศฮัวเซีย มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งชื่อสวี่ฝาน ตอนอายุ 23 ปี ครอบครัวเกิดเรื่องร้าย ถูกศัตรูทำร้ายจนแขนขาหัก แล้วโยนลงเหวไป"
"อ๊ะ พวกเขาช่างใจร้ายจัง พวกเขาเป็นคนเลวร้ายทั้งนั้นเลย!" ตงตงได้ยินแล้วก็โบกแขนพลางพูดอย่างโกรธๆ
ลูกสาวเข้าข้างพ่อจริงๆ สวี่ฝานเห็นท่าทางโกรธของตงตงแล้วก็รู้สึกอิ่มเอมใจ
คนที่ถูกทำร้ายจนแขนขาหักและถูกโยนลงเหวในเรื่องนั้น ก็คือตัวเขาเองในชาติก่อนบนโลก
โชคดีที่ฟ้าเห็นใจ สวี่ฝานที่ตกลงไปในเหวไม่ได้ตาย แถมยังได้พบกับเต๋าซือที่ปิดด่านมา 900 ปีและเพิ่งออกมาพอดี ท่านรับเขาไว้และยังรับเป็นศิษย์หลักปิดประตูด้วย
ดังนั้นสวี่ฝานจึงได้สืบทอดวิชาเต๋าจากอาจารย์ ก้าวเข้าสู่เส้นทางการฝึกฝนแห่งเซียน
ใครจะรู้ว่าสวี่ฝานมีพรสวรรค์พิเศษ เป็นอัจฉริยะในการฝึกปรือที่หาได้ยากในหมื่นคน
ไม่ถึงร้อยปี เขาก็มีวิชาเหนือกว่าอาจารย์ หลังจากนั้นก็ตามรอยอาจารย์ที่ล่วงลับไปแล้วสู่จักรวาลอันไร้ขอบเขต พบเทพฆ่าเทพ พบพระฆ่าพระ อาศัยโชคชะตาอันยิ่งใหญ่และจิตใจที่แน่วแน่ จนในที่สุดก็ได้เป็นจักรพรรดิเซียนห้าทิศในเขตท้องฟ้าทั้งสิบ ที่เพียงแค่เหยียบเท้าก็สามารถทำให้ระบบดาวทั้งระบบพังทลายได้
จนกระทั่งถึงระดับการฝึกฝนร่างเทพ ในการฝ่าเล่ยเจี๋ยครั้งสุดท้าย จักรพรรดิเซียนห้าทิศมีความผูกพันกับชาติก่อนมากเกินไป มารในใจเข้าครอบงำ ไม่สามารถต้านทานพลังอันร้ายกาจของเล่ยเจี๋ยได้ จึงสูญสลายไปในพลังทำลายล้างของเล่ยเจี๋ย
เสียงทุ้มต่ำของสวี่ฝานเล่าประสบการณ์ของตัวเองออกมาอย่างช้าๆ พอพูดคำสุดท้ายจบ เขาถึงได้พบว่าตงตงหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
มองดูขนตายาวๆ ของเจ้าหญิงน้อยที่กระพริบไหวตามลมหายใจ สวี่ฝานจัดการความรู้สึกในใจ หยิบผ้าห่มสีชมพูมาห่มให้ตงตงเบาๆ
"นอนเถอะ ลูกรัก ชาตินี้เจ้าคือแก้วตาดวงใจของพ่อ ลูกสาวของจักรพรรดิเซียนห้าทิศ จะต้องเป็นคนที่มีความสุขที่สุดบนดาวดวงนี้"
สวี่ฝานตั้งปณิธานในใจ แล้วค่อยๆ เดินออกจากห้องของตงตง ปิดประตู
ในที่สุดก็กล่อมลูกสาวให้หลับได้แล้ว ถึงเวลาเริ่มฝึกปรือแล้ว มีพลังความสามารถถึงจะทำให้ลูกสาวมีชีวิตที่ดีได้ สวี่ฝานคิดในใจ
หยิบตันเซินต้านที่เปล่งประกายแปลกตาขึ้นมา สวี่ฝานก้าวเข้าไปในห้องนอนข้างๆ


## บทที่ 9 ฝึกงานเปลี่ยนร่างกายและไขสันหลัง ฝึกกายฝึกจิต

บทที่ 9 ฝึกงานเปลี่ยนร่างกายและไขสันหลัง, ฝึกกายฝึกจิต
สวี่ฝานค่อยๆ ปิดประตูห้องเบาๆ แล้วนั่งลงบนเตียงของตัวเองอย่างช้าๆ
ตันเซินต้านในมือของเขาแผ่กลิ่นหอมของสมุนไพรอันน่าพิศวง
นี่เป็นของเก่าที่เก็บไว้ในก้นแหวนเก็บของของเขา อย่างน้อยก็เก็บไว้ในแหวนมาหลายพันปีแล้ว แต่เนื่องจากแหวนเก็บของใช้แผนผังเวทมนตร์งานที่จุงานทะเลในเมล็ดผักกาดเพื่อเก็บรักษาของ สิ่งของจึงไม่มีวันเสียหาย แม้จะผ่านไปหลายพันปี ยาก็ยังคงมีสภาพเหมือนตอนที่เพิ่งผลิตใหม่ๆ ไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
ไม่คิดว่าข้าผู้เป็นจักรพรรดิเซียนห้าทิศ จะมีวันต้องใช้ตันเซินต้านที่ใช้สำหรับผู้เริ่มฝึกวิชาเท่านั้น
สวี่ฝานหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ แล้วโยนยาเข้าปาก
เมื่อยาเข้าปาก ก็กลายเป็นกระแสความร้อนพุ่งเข้าสู่ร่างกายทั่วทุกส่วนของสวี่ฝานทันที บริเวณตันเทียนที่ท้องน้อยเหมือนถูกไฟเผา ยิ่งลุกโชนมากขึ้นเรื่อยๆ ค่อยๆ กระแสความร้อนทั้งหมดรวมตัวกันที่ตำแหน่งตันเทียน
สวี่ฝานรู้ว่านี่คือตันเซินต้านกำลังจะเริ่มเปิดทะเลจิตบริเวณใกล้ตันเทียนของเขาแล้ว
ขั้นแรกของซิวสือคือขั้นฝึกลมปราณ การฝึกลมปราณก็คือการดูดซับพลังงานวิญญาณจากภายนอกเข้าสู่ทะเลจิตของตน แล้วกลั่นเปลี่ยนให้เป็นพลังเวทย์ของตัวเอง
และขนาดความจุของทะเลจิตก็มีผลโดยตรงต่อความแข็งแกร่งของยาอมทองคำหลังจากหยุดลมปราณทำให้กลายเป็นยาอม
ตอนนี้ร่างกายทั้งหมดของสวี่ฝานกำลังทนรับความเจ็บปวดราวกับถูกฉีกเนื้อเถือหนัง ราวกับมีมดนับไม่ถ้วนกำลังกัดกินร่างกายอยู่
และบริเวณใกล้ตันเทียนยิ่งเหมือนมีเตาหลอมกำลังเผาไหม้อยู่ ความเจ็บปวดมหาศาลทำให้สวี่ฝานมีเหงื่อท่วมตัวในพริบตา
สวี่ฝานแอบใช้พลังภายใน "ปัง" เสียงดัง เสื้อผ้าทั้งหมดบนร่างสวี่ฝานแตกเป็นชิ้นๆ ภายใต้แรงสั่นสะเทือนของเขา
ตอนนี้สวี่ฝานเปลือยกาย นอนหงายกางแขนขา มีพลังงานวิญญาณล้อมรอบร่างกาย แต่ผิวหนังของสวี่ฝานกลับถูกความร้อนจากตันเทียนเผาจนแดงทั่วทั้งตัว
สวี่ฝานรู้ว่า แม้การล้างไขกระดูกสันหลังจะเจ็บปวด แต่ยิ่งอดทนได้นาน รากฐานก็จะยิ่งมั่นคง เส้นทางการฝึกปรือในอนาคตก็จะยิ่งกว้างขวาง ดังนั้น แม้ร่างกายจะเจ็บปวดถึงขีดสุดแล้ว แต่สวี่ฝานก็ยังคงใช้พลังจิตใจอันแข็งแกร่งทนรับอยู่
ในฐานะหวู่ฟางเทียนตีที่เคยท่องไปทั่วเสียนเจี่ย จิตใจของสวี่ฝานแข็งแกร่งดั่งเพชร
สองชั่วโมงผ่านไปอย่างเงียบๆ ตอนนี้สวี่ฝานไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดบนร่างกายอีกแล้ว เมื่อเจ็บถึงที่สุด แม้แต่ประสาทสัมผัสก็หายไป
และทะเลจิตของสวี่ฝานในตอนนี้ก็ก่อตัวเสร็จสมบูรณ์แล้ว
ถ้าทะเลจิตของสวี่ฝานหลังการล้างไขกระดูกสันหลังในชาติก่อนมีขนาดเท่าทะเลสาบตงถิ่น ทะเลจิตของสวี่ฝานในตอนนี้ก็เหมือนมหาสมุทรแปซิฟิก ลึกจนมองไม่เห็นก้น กว้างใหญ่ไพศาล
ท้ายที่สุดแล้ว ในร่างกายของมนุษย์ธรรมดานี้ อาศัยอยู่เซียนตี้ที่ฝึกปรือมาหลายพันปี
"รวมลมปราณเป็นมหาสมุทร!" สวี่ฝานหลับตาแน่น ไม่ขยายตันเทียนและทะเลจิตต่อไปอีก นี่คือขีดจำกัดสูงสุดที่มนุษย์ธรรมดาจะทำได้แล้ว
พลังงานวิญญาณในร่างกายรวมตัวกันเป็นสายเล็กๆ จากทะเลจิต เริ่มไหลผ่านเส้นลมปราณของสวี่ฝาน ไหลไปทั่วทุกจุดยอด ทุกกระดูกและเนื้อหนังของสวี่ฝานอย่างสะดวก
"เปิดเส้นลมปราณล้างไขสันหลัง!" สวี่ฝานเปล่งเสียงเบาๆ ใช้จิตบังคับกระแสพลังงานวิญญาณที่ไหลออกจากทะเลจิต หล่อหลอมเส้นลมปราณและเนื้อหนังทั่วร่างอย่างต่อเนื่อง
ตามการหล่อหลอมของพลังงานวิญญาณ รูขุมขนทั่วร่างของสวี่ฝานมีสิ่งสกปรกไหลออกมาพร้อมกับเหงื่อจำนวนมาก นี่คือสิ่งเจือปนในร่างกาย ผลลัพธ์ที่สำคัญที่สุดของการล้างไขกระดูกสันหลังก็คือการขจัดสิ่งเจือปนที่ไม่เป็นประโยชน์ต่อการฝึกปรือในร่างกายออกไปทั้งหมด
ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมง สวี่ฝานล้างไขกระดูกสันหลังทั่วร่างเสร็จสมบูรณ์ และเส้นลมปราณทั่วร่างก็ถูกพลังงานวิญญาณอันเชี่ยวกรากขยายกว้างขึ้นหลายสิบเท่าในระหว่างกระบวนการล้างไขกระดูกสันหลัง
"ฝึกกายฝึกจิต!" สวี่ฝานเปล่งเสียงเบาๆ นี่คือขั้นตอนสุดท้ายของตันเซินต้าน หากสวี่ฝานกินยาล้างไขสันหลังที่ผลิตโดยซิวสือทั่วไป ก็จะจบลงหลังจากล้างไขสันหลังเสร็จ แต่ยาที่สวี่ฝานกินคือตันเซินต้านเวอร์ชั่น 2.0 ที่เขาผลิตขึ้นเอง
นอกจากจะมีฤทธิ์ "รวมลมปราณเป็นมหาสมุทร" และ "เปิดเส้นลมปราณล้างไขสันหลัง" แล้ว ยังเพิ่มความสามารถ "ฝึกกายฝึกจิต" อีกด้วย
การฝึกกายฝึกจิตนี้ สามารถทำให้ร่างกายของสวี่ฝานแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้าตั้งแต่ขั้นฝึกลมปราณ ส่วนการฝึกจิตจะช่วยเสริมสร้างพลังจิตให้แก่สวี่ฝาน ไม่เพียงแต่เพิ่มพลังสมอง แต่ยังทำให้สวี่ฝานมีพลังกายพลังใจเต็มเปี่ยมอยู่ตลอดเวลา
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป สวี่ฝานค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมา
ฤทธิ์ของตันเซินต้านได้ถูกใช้จนถึงขีดสุดแล้ว ตอนนี้เขาได้สร้างทะเลจิต เปิดเส้นลมปราณ ฝึกงานเปลี่ยนร่างกายและไขสันหลัง และฝึกกายฝึกจิต กลายเป็นผู้ฝึกวิชาเตรียมตัวที่มีศักยภาพในการฝึกฝนเป็นเซียน
สวี่ฝานมองรอบตัว โคลนดำเหนียวติดอยู่ทั่วร่างส่งกลิ่นเหม็น
ทนไม่ไหวแล้ว สวี่ฝานพุ่งตัวไปที่ห้องน้ำในเวลาไม่ถึงวินาที
ร่างกายของสวี่ฝานหลังจากผ่านการล้างไขสันหลังและฝึกร่างกายแล้ว เหนือกว่าขีดจำกัดของมนุษย์ทั่วไป ทั้งความเร็ว พละกำลัง และการตอบสนอง ล้วนเพิ่มขึ้นสิบเท่า
เปิดฝักบัว น้ำพุ่งกระจายชะล้างโคลนที่เปรอะเปื้อนร่างกายของสวี่ฝาน
ขณะอาบน้ำ สวี่ฝานครุ่นคิดถึงเส้นทางการฝึกปรือของตน
ตอนนี้การล้างไขสันหลังสำเร็จแล้ว สามารถเริ่มแสดงความสามารถได้เลย
อ้อ นั่นก็คือเริ่มฝึกวิธีการฝึกฝนนั่นเอง
สามัญชนจะต้องผ่านการล้างไขสันหลังก่อนจึงจะสามารถติดต่อกับพลังงานวิญญาณในฟ้าดินได้ และวิธีการฝึกฝนแต่ละอย่างล้วนเป็นกฎเกณฑ์ในการติดต่อกับพลังงานวิญญาณในฟ้าดิน
กฎเกณฑ์ที่ดีสามารถช่วยให้ซิวสือยกระดับขอบเขตได้อย่างรวดเร็ว กฎเกณฑ์ที่ไม่ดีก็สามารถทำให้ซิวสือที่มีพรสวรรค์กลายเป็นคนธรรมดา หลงผิดในเส้นทางการฝึกปรือ
ชาติก่อนสวี่ฝานฝึกโองการสวรรค์ประกอบด้วยวิญญาณห้าองค์ สามารถดูดซับสัตว์วิญญาณห้าตัวมาเป็นสัตว์วิญญาณหลักของตน ให้ต่อสู้แทนตัวเอง และยังสามารถดูดซับพลังงานจากสัตว์วิญญาณมาเติมพลังเวทย์ได้
พูดได้ว่า การต่อสู้กับสวี่ฝานไม่ใช่การต่อสู้กับคนเดียว แต่เป็นการต่อสู้กับหนึ่งคนและสัตว์เลี้ยงห้าตัว
ในชาติก่อน สวี่ฝานได้รวบรวมสัตว์วิญญาณห้าตัวในโองการสวรรค์ประกอบด้วยวิญญาณห้าองค์ ได้แก่ มังกรเขียว เสือขาว เต่าดำ นกกระสา และกิเลนจากโลกห้วงแห่งความว่างเปล่า
หลังจากสวี่ฝานฝึกวิชาจนสำเร็จ ได้ส่งสัตว์วิญญาณทั้งห้าไปคุ้มครองดินแดนของสวรรค์ทั้งห้าทิศ ตะวันออก ใต้ ตะวันตก เหนือ และกลาง จึงได้รับการยกย่องในเสียนเจี่ยว่าเป็นจักรพรรดิเซียนห้าทิศ
บัดนี้สวี่ฝานสร้างทะเลจิตสำเร็จแล้ว เริ่มพิจารณาเลือกวิธีการฝึกฝน อย่างแรกคือตัดโองการสวรรค์ประกอบด้วยวิญญาณห้าองค์ออกไปจากตัวเลือก
ในชาติก่อน เขาพึ่งพาสัตว์วิญญาณหลักของตนมากเกินไป ทำให้วิชาท่านของตัวเองไม่เพียงพอ สุดท้ายจึงพ่ายแพ้ต่อพลังของฟ้าผ่าอาถรรพ์ในไต้เจี๋ย ชาตินี้สวี่ฝานต้องฝึกวิธีการที่ไม่ต้องพึ่งพาสิ่งภายนอก
สวี่ฝานคิดไปคิดมา ในสมองค่อยๆ มีความคิด
วิธีการฝึกฝนที่ได้มาจากการต่อสู้กับศัตรูที่แข็งแกร่งในชาติก่อนค่อยๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้าสวี่ฝาน
โองการเปิดฟ้าสร้างแดนผสานความโกลาหล นี่คือวิธีการฝึกฝนเป็นเซียนชั้นยอดที่เน้นวิชาท่านของตัวเอง เมื่อฝึกถึงขั้นสูงสุด เพียงพลังของตนเองก็สามารถเปิดฟ้าสร้างดินได้
คิดแล้วก็ทำ สวี่ฝานสั่นร่างครั้งหนึ่ง สลัดหยดน้ำทั้งหมดบนร่างกายให้กระเด็นไปในอากาศ จากนั้นก็พุ่งไปที่เตียงอย่างรวดเร็ว
เริ่มฝึกปรือ


## บทที่ 10 คุณพ่อจะไปไหน

โดยไม่รู้ตัว ดวงอาทิตย์ได้ไต่ขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้ว
สวี่ฝานที่จมอยู่ในการฝึกปรือในอาณาจักรวินาที ยังคงดึงดูดพลังจากสวรรค์และโลกเข้าสู่ร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง โดยไม่รู้สึกถึงเวลาที่ผ่านไป
ทันใดนั้น เสียงร้องไห้ "ฮือๆ" ดังมาจากห้องข้างๆ ทำให้สวี่ฝานที่กำลังจมอยู่ในการฝึกปรือสะดุ้งตื่น
"ตงตง!" สวี่ฝานลืมตาขึ้นทันที แล้วร่างของเขาก็พุ่งออกจากประตูในทันที
ขณะที่กำลังจะเปิดประตูห้องตงตง สวี่ฝานถึงได้นึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังเปลือยกายอยู่ ดังนั้นในชั่วพริบตา เขาจึงคว้าเสื้อผ้าจากตู้เสื้อผ้าของตัวเองมาสวมใส่ แล้วพุ่งเข้าไปในห้องนอนของตงตง
และทั้งหมดนี้ใช้เวลาไม่ถึงสามวินาที
พอผลักประตูเข้าไป สวี่ฝานเห็นตงตงกำลังกอดผ้าห่ม ใบหน้าน้อยๆ ร้องไห้จนน้ำตานองหน้า ดูน่าสงสารจับใจ
"พ่อจ๋า... มีแมลง มีแมลงตัวใหญ่! ตงตงกลัวมาก..." ตงตงพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น บอกกับสวี่ฝานอย่างสะอึกสะอื้น
"มีแมลงเหรอ? ให้พ่อจับมันบี้ตาย" สวี่ฝานเอานิ้วสองนิ้วแตะที่หว่างคิ้ว ปล่อยจิตสำนึกออกมา ครอบคลุมทั่วทั้งห้องในทันที
ภายใต้การตรวจสอบด้วยจิตสำนึกของสวี่ฝาน ไม่ว่าจะเป็นแมลงหรือแม้แต่มด ก็ไม่สามารถหลบหนีการล็อกเป้าของจิตสำนึกของสวี่ฝานได้
แต่สวี่ฝานตรวจสอบถึงสามรอบ ทั้งห้องสะอาดจนแม้แต่มดตัวเดียวก็ไม่มี ส่วนแมลงที่ตงตงพูดถึงนั้น ยิ่งหาไม่เจอ
"ตงตง? บอกพ่อสิว่าหนูเห็นแมลงที่ไหน" สวี่ฝานจับมือน้อยๆ ที่โบกไปมาของตงตง แล้วเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของลูกสาวสุดที่รักเบาๆ
"พ่อจ๋า มันอยู่ในฝัน ในฝันมีแมลงตัวใหญ่จะกัดหนู" ตงตงทำหน้าเศร้า เท้าน้อยๆ เตะไปมา ราวกับจะเหยียบแมลงในฝันให้ตาย
"เอ่อๆๆ แมลงในฝันนี่เอง..." สวี่ฝานพูดอย่างจนคำพูด แล้วอุ้มตงตงขึ้นมาเบาๆ
"ตงตงไม่ต้องกลัว นั่นมันแค่ฝันนะ ถ้ามีแมลงมาจริงๆ พ่อจะจับมันบี้แล้วเอาไปทำเป็นแมลงแห้งเก็บไว้ในหนังสือเป็นตัวอย่าง"
"พ่อใจดีจัง ตงตงอยากทำตัวอย่างเยอะๆ ตงตงมีหนังสือนิทานเยอะแยะเลย" ตงตงซุกหน้าที่อกของสวี่ฝาน หยุดร้องไห้ แล้วกลับมายิ้มอย่างมีความสุขในพริบตา
นิสัยเด็กๆ พอได้ยินอะไรสนุกๆ ก็ลืมความกลัวในพริบตา
"พ่อจ๋า ตงตงอยากหอมหน่อย" เด็กน้อยส่ายหน้าน้อยๆ ที่งดงามราวกับแกะสลัก เริ่มใช้วิชาอ้อนต่อหน้าสวี่ฝาน
"มา จ๊วบ! จ๊วบ!" สวี่ฝานยกมือทั้งสองข้างอุ้มตงตงมาไว้ตรงหน้า แล้วจูบแก้มน้อยๆ ทั้งซ้ายและขวาอย่างหนักแน่น
แก้มที่อวบอิ่มเต็มไปด้วยคอลลาเจน และที่สำคัญกว่านั้นคือความรู้สึกของสายเลือดที่เชื่อมโยงกัน ทำให้สวี่ฝานที่เคยเป็นหวู่ฟางเทียนตี ได้สัมผัสถึงความสุขในครอบครัวที่ไม่เคยมีมาก่อน
"ตงตงก็จะหอมพ่อด้วย!" เด็กน้อยโบกมือน้อยๆ แล้วประคองแก้มของสวี่ฝาน
จากนั้นก็อ้าปากน้อยๆ อย่างเกินจริง เผยให้เห็นฟันขาวเล็กๆ ราวกับหยก แล้วทำท่าจะกัดใบหน้าของสวี่ฝานอย่างซุกซน
"ป๊อก" ริมฝีปากน้อยๆ ของตงตงแตะลงบนใบหน้าของสวี่ฝาน แน่นอนว่าเธอไม่ได้กัดจริงๆ อย่างไรก็ตาม สวี่ฝานก็แอบถอนพลังงานวิญญาณออกจากเนื้อหนังบนใบหน้าของเขา ไม่อย่างนั้นถ้าเด็กน้อยกัดจริงๆ คงจะทำให้ฟันแตกได้
ตอนนี้ร่างกายของสวี่ฝาน ไม่ว่าจะเป็นฟันหรือแม้แต่มีดดาบใหญ่ ถึงจะฟันลงมาสุดแรง ก็แค่ทำให้เกิดประกายไฟเท่านั้น
"กรึ๊บๆ..." ท้องน้อยๆ ของตงตงส่งเสียงร้องขึ้นมาในตอนนี้
"ลูกที่รัก ที่แท้ก็หิวนี่เอง น่าแปลกไม่ได้ที่อยากจะกัดพ่อ" สวี่ฝานหัวเราะฮ่าๆ แล้วอุ้มตงตงขึ้นไว้บนบ่าของตัวเอง พูดกับตงตงว่า "ที่รัก พ่อจะพาไปซื้อข้าวเช้านะ"
"ดีจ้า ดีจ้า แต่พ่อห้ามปล่อยตงตงลงนะ ตงตงอยากนั่งบนบ่าพ่อ แบบนี้ตงตงจะได้ตัวสูงกว่าพ่อ"
"ได้จ้า แต่ต้องล้างหน้าแปรงฟันก่อนออกไปนะ" สวี่ฝานขยับไหล่เล็กน้อย รู้สึกว่าตงตงนั่งมั่นคงดีแล้ว จึงรีบพาตงตงเข้าห้องน้ำ
แต่เพราะตงตงตัวเตี้ยเกินกว่าจะถึงอ่างล้างหน้า สวี่ฝานจึงหยิบเก้าอี้มาให้ตงตงยืน แล้วเริ่มล้างหน้าแปรงฟันหน้ากระจก
ตงตงทั้งล้างหน้าทั้งซุกซน ไม่เพียงใช้มือที่เปียกน้ำสาดน้ำใส่สวี่ฝาน ยังเอาฟองยาสีฟันป้ายที่คางพ่อด้วย
"พ่อแก่แล้ว พ่อเป็นคุณตาหนวดขาวแล้ว" ตงตงเห็นสวี่ฝานมีฟองสบู่ขาวติดหน้าก็ยกมือเต้นระบำ เกือบจะตกเก้าอี้
สวี่ฝานหยิบผ้าขนหนูผืนใหม่มาเช็ดหน้าและมือลูกสาวสุดที่รักอย่างเบามือ จากนั้นก็รีบๆ เช็ดฟองที่ปากตัวเองออก แล้วอุ้มตงตงลงจากเก้าอี้ขึ้นไปนั่งบนบ่า
"พ่อเป็นม้าตัวใหญ่ของหนู ฮี่ๆ ออกเดินทางกันเลย" ตงตงกอดหัวซู่เฉินพลางออกคำสั่งอย่างตื่นเต้น
สวี่ฝานจับเท้าเล็กๆ ของตงตงไว้ทั้งสองข้าง แล้วพุ่งออกจากประตูอย่างรวดเร็ว
น้ำหนักของตงตงสำหรับสวี่ฝานในตอนนี้เบาราวกับขนนก ไม่รู้สึกเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย เพียงชั่วพริบตาก็วิ่งออกมาจากบ้านหลังใหญ่
ในหมู่บ้านเริ่มมีคนออกมาทำกิจกรรมแล้ว สวี่ฝานจึงชะลอฝีเท้าลง พาตงตงเดินออกไปช้าๆ
ภายในหมู่บ้านจงไห่สตาร์มีซูเปอร์มาร์เก็ตและห้างสรรพสินค้าสำหรับลูกบ้านโดยเฉพาะ มีสินค้าครบครัน
สวี่ฝานพาลูกสาวตัวน้อยเดินตรงไปที่นั่น
ในหมู่บ้าน คุณปู่คุณย่าที่ออกมาออกกำลังกายตอนเช้าต่างเห็นเด็กน้อยน่ารักที่นั่งอยู่บนบ่าสวี่ฝาน
ทุกคนที่เห็นสวี่ฝานกับตงตงต่างต้องตาเป็นประกาย
หลังจากสวี่ฝานผ่านการล้างสารพัดสกุลเมื่อวาน ร่างกายก็ไม่ได้ดูอ่อนแอเหมือนเดิมอีกต่อไป ตอนนี้ทั้งตัวเต็มไปด้วยความสดใส อีกทั้งสวี่ฝานเองก็หน้าตาดีอยู่แล้ว การล้างสารพัดสกุลทำให้จิตวิญญาณของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง บุคลิกภาพทั้งหมดเปลี่ยนแปลงไปราวกับพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน
แม้แต่ดาราหนุ่มในทีวีก็ยังมีไม่กี่คนที่จะหล่อเท่าสวี่ฝานในตอนนี้
ส่วนลูกสาวตงตง เธอมีความงามตามธรรมชาติ ใบหน้าเล็กๆ ที่งดงามราวกับแกะสลัก ชุดเจ้าหญิงสีขาว และผมหางม้าสองข้างที่ดูมีชีวิตชีวา ทำให้เธอดูราวกับเทพธิดาตัวน้อย
เมื่อคืนสวี่ฝานดึงพลังงานวิญญาณมาบำรุงร่างกาย แม้จะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงร่างกายของตงตงได้ แต่การที่ตงตงได้นอนใกล้กับพลังงานวิญญาณที่เข้มข้น ก็ทำให้ทั้งตัวเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความมีชีวิตชีวา
พ่อลูกคู่นี้เดินอยู่ในหมู่บ้าน ราวกับตัวละครที่เดินออกมาจากนิทาน
"นี่ลูกสาวบ้านไหนกันนะ น่ารักจังเลย!"
"พ่อลูกคู่นี้ หล่อสวยทั้งคู่เลย พลังของยีนส์นี่ยอดเยี่ยมจริงๆ!"
"ว้าว ถ้ารายการพ่อไปไหนของช่องหมางกว่อเวยสื่อได้เชิญพ่อลูกคู่นี้ไป เรตติ้งต้องพุ่งกระฉูดแน่ๆ!"
ฝูงชนด้านหลังต่างพูดชื่นชม ทั้งชมว่าตงตงน่ารักน่าเอ็นดู แน่นอนว่าสวี่ฝานในฐานะพ่อก็ได้รับคำชมไปด้วย
"พ่อคะ วันนี้พ่อหล่อจังเลย ตงตงโชคดีจังเลยนะคะ" ตงตงเงยหน้าขึ้น ได้ยินคำชมจากคนรอบข้าง จึงก้มหน้าพูดกับสวี่ฝาน
"มีตงตงเป็นลูกสาวสุดที่รัก นั่นแหละคือโชคของพ่อ" สวี่ฝานจับเท้าเล็กๆ ของตงตงพลางพูดเบาๆ


## บทที่ 11 บุกรังของสวี่ฝาน

สวี่ฝานพาตงตงออกจากบ้านไปได้ไม่นาน โทรศัพท์ที่วางทิ้งไว้ในห้องนอนก็ส่งเสียงดังขึ้น
น่าเสียดายที่สวี่ฝานกำลังพาตงตงไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ต จึงไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์
เสียงโทรศัพท์ดังติดต่อกันถึงสามครั้ง แต่ก็ไม่มีใครรับสาย
ปลายสายอีกด้าน ซู่อี้เสวี่ยแม่ของตงตงโกรธจัดจนขว้าง iPhone 11S Plus ในมือลงบนคอนโซลรถ BMW อย่างแรง
"ไอ้สวี่ฝานไอ้เหี้ย กล้าดียังไงไม่รับสายฉัน! ฉันเสียใจจริงๆ ที่พาตงตงมาจงไห่!" ซู่อี้เสวี่ยพูดอย่างเดือดดาล สายตาเต็มไปด้วยความเสียใจ
เธอตัดสินใจพาตงตงมาที่นี่ก็เพราะทนการอ้อนวอนของลูกสาวที่อยากเจอพ่อไม่ไหว ให้ตงตงได้พบกับพ่อของเธอ แต่เมื่อเห็นสภาพอันน่าสมเพชของสวี่ฝาน เธอแทบจะหันหลังกลับทันที ไม่อยากมีความเกี่ยวข้องใดๆ กับเขาอีก
แต่เมื่อเสี่ยวตงตงได้พบสวี่ฝาน เธอไม่ได้รู้สึกอึดอัดใจแต่อย่างใด กลับรู้สึกอยากรู้อยากเห็นและสนิทสนมกับเขาเป็นพิเศษ ด้วยสายเลือดที่ผูกพันระหว่างพ่อลูก ซู่อี้เสวี่ยนึกถึงตัวเองที่เติบโตมาโดยขาดความรักจากพ่อ จึงเกิดความสงสารขึ้นมา และตัดสินใจปล่อยให้ตงตงอยู่กับสวี่ฝาน โดยกำหนดเวลาไว้ห้าวัน
หลังจากห้าวัน ซู่อี้เสวี่ยจะจากไปไกล ไม่พบหน้าสวี่ฝานอีก ส่วนตงตงก็จะได้ใกล้ชิดกับสวี่ฝานได้เพียงในช่วงห้าวันนี้เท่านั้น
แต่เดิมซู่อี้เสวี่ยคิดว่าการกำหนดเวลาห้าวันแล้วไม่ให้ตงตงพบพ่ออีกนั้นอาจจะใจร้ายเกินไป แต่เพิ่งปล่อยตงตงไว้กับสวี่ฝานได้แค่สองวัน เขาก็หายตัวไป โทรศัพท์ก็ติดต่อไม่ได้
ตงตงเป็นดั่งไข่มุกดวงใจของซู่อี้เสวี่ย เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอ การติดต่อไม่ได้ทำให้ซู่อี้เสวี่ยร้อนใจจนแทบบ้า คิดวุ่นวายไปต่างๆ นานา จนกำมือแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
"พี่อี้เสวี่ย อย่ากังวลไปเลยค่ะ บางทีสวี่ฝานอาจจะยังนอนอยู่ ดูท่าทางเขาติดเหล้าขนาดนั้น คงเมาหัวราน้ำอีกแล้วเมื่อคืน"
สาวผมสั้นที่นั่งอยู่ที่เบาะคนขับรถ BMW ข้างๆ ซู่อี้เสวี่ยพูดขึ้น
เธอคือเย่ เสี่ยวหนิง ผู้ช่วยและบอดี้การ์ดของซู่อี้เสวี่ย อดีตทหารหญิงจากกองพันพิเศษนกฟินิกซ์ไฟ ความงามของเธอแฝงไว้ด้วยความองอาจ ทุกการเคลื่อนไหวเปี่ยมไปด้วยความคล่องแคล่วว่องไว
"เสี่ยวหนิง ถ้าตงตงเกิดอะไรขึ้นมา ฉันจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ยังไง" ซู่อี้เสวี่ยเอามือปิดปาก เสียงสั่นเครือ
เธอผู้เป็นสาวเก่งในโลกธุรกิจ เมื่อนึกถึงลูกสาวแล้วก็ไม่อาจเข้มแข็งได้อีกต่อไป เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็ทำให้เธอตื่นตระหนก
"อย่ากังวลไปเลยค่ะพี่อี้เสวี่ย ตงตงเป็นเด็กดี จะต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน ถึงเสือร้ายก็ไม่กินลูก ต่อให้สวี่ฝานจะไร้ค่าแค่ไหน เขาก็ต้องปกป้องลูกสาวแท้ๆ ของตัวเองอยู่ดี" เย่ เสี่ยวหนิงปลอบใจเบาๆ
"ไร้ค่า ไร้ค่าแล้วจะปกป้องตงตงได้ยังไง ไม่ได้ ฉันต้องไปดูด้วยตัวเอง ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา ตงตงก็ต้องให้ฉันคอยปกป้อง พ่อคนนี้ไม่ใช่หนึ่งในสี่เยาวราชย์เมืองหลงอย่างแต่ก่อนแล้ว ตอนนี้เขาก็แค่คนไร้ค่า ฉันจะไม่ยอมให้ตงตงต้องเป็นอันตรายเพราะเขาเด็ดขาด" ซู่อี้เสวี่ยคิดครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจ
"พี่อี้เสวี่ย พวกเรายังต้องรีบไปเซ็นสัญญากับบริษัทเฟยเติงนะคะ" เย่ เสี่ยวหนิงเคาะพวงมาลัยเบาๆ พูดกับซู่อี้เสวี่ย
"เรื่องสัญญาค่อยว่ากัน ลูกสาวคือสมบัติล้ำค่าของฉัน กลับรถเลย ไปที่ห้องเช่าของสวี่ฝาน ฉันจะพาลูกกลับมา จะไม่ยอมทนความกังวลใจแบบนี้อีกแล้ว" ซู่อี้เสวี่ยสงบสติอารมณ์ กลับมามีบุคลิกของหญิงแกร่งอีกครั้ง
"ได้ค่ะ ฉันก็ไม่ไว้ใจสวี่ฝานเหมือนกัน เรารีบไปรับเสี่ยวตงตงกลับมากันเถอะ!" เย่ เสี่ยวหนิงหมุนพวงมาลัยกลับรถทันที เหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปยังห้องเช่าเก่าๆ ที่รกรุงรังของสวี่ฝาน
เย่ เสี่ยวหนิงสมกับเป็นอดีตทหารหน่วยพิเศษจริงๆ ขับรถแทรกซ้ายแทรกขวาท่ามกลางการจราจร แซงรถไปทีละคันสองคัน ฝ่าไฟแดงหลายแยก ในที่สุดก็มาถึงห้องเช่าเก่าๆ ที่ทรุดโทรมของสวี่ฝานอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้า
รถบีเอ็มดับเบิลยูส่งเสียงดังเอี๊ยด จอดที่หน้าตึก จากนั้นซู่อี้เสวี่ยก็รีบเปิดประตูรถ แม้จะสวมรองเท้าส้นสูงเรียวยาว แต่ก็ยังวิ่งอย่างรวดเร็วไปยังห้องของสวี่ฝาน
แต่เธอไม่ใช่คนที่เร็วที่สุด เย่เสี่ยวหนิงที่อยู่ข้างๆ สวมรองเท้ากีฬาพิเศษ ร่างกายคล่องแคล่วกว่า เพียงไม่กี่ก้าวก็วิ่งมาอยู่ข้างเธอ จับมือเธอไว้ พาวิ่งไปยังห้องเล็กๆ ของสวี่ฝานด้วยกัน
มาถึงหน้าห้อง ซู่อี้เสวี่ยไม่ทันได้หายใจ ก็เคาะประตูอย่างแรงทันที
"ตึก ตึก ตึก สวี่ฝาน เปิดประตูเร็ว!" ซู่อี้เสวี่ยตะโกนเรียกจากนอกประตู
ไม่มีการตอบสนอง
"ตงตง ตงตง แม่มาหาลูกแล้วจ้ะ" ซู่อี้เสวี่ยร้องเรียกอีกครั้ง
ยังคงไม่มีการตอบสนอง
คราวนี้ซู่อี้เสวี่ยเริ่มร้อนใจจริงๆ ไม่สนใจภาพลักษณ์ของตัวเองในฐานะซีอีโอบริษัทอีกต่อไป ทุบและเคาะประตูห้องเก่าๆ อย่างแรงราวกับเป็นคนงานรื้อถอน
"พี่อี้เสวี่ย ให้หนูจัดการเถอะค่ะ" เย่เสี่ยวหนิงค่อยๆ ดึงซู่อี้เสวี่ยที่กำลังร้อนใจออกมา แล้วถอยหลังสองก้าว ก่อนจะเตะประตูห้องของสวี่ฝานทันที
"โครม!" ประตูห้องของสวี่ฝานคุณภาพไม่ดี โดนนกฟินิกซ์ไฟเตะเพียงทีเดียวก็พังเปิดออก
ซู่อี้เสวี่ยและเย่เสี่ยวหนิงเปิดประตูแล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องทันที
ในห้องไม่มีใครอยู่เลย มีเพียงขวดเหล้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น
ซู่อี้เสวี่ยเมื่อเห็นว่าตงตงไม่อยู่ในห้อง ดวงตาก็แดงขึ้นทันที ร่างบางสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่ ปากพึมพำว่า "ตงตง ตงตงของแม่..."
เย่เสี่ยวหนิงคล่องแคล่วเปิดสวิตช์ไฟในห้อง แล้วค้นดูเตียงของสวี่ฝานอย่างละเอียด เธอเคยผ่านการฝึกการติดตาม สามารถหาร่องรอยของตงตงและสวี่ฝานได้จากรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ
"พี่อี้เสวี่ย เมื่อคืนคงไม่มีใครอยู่ที่นี่ แต่ดูเหมือนตอนออกไปจะไม่ได้รีบร้อน หลายอย่างยังอยู่ในสภาพเดิม"
"สวี่ฝานไอ้คนใจร้าย พาลูกสาวฉันไปไหนกัน!" ซู่อี้เสวี่ยมองดูข้าวของที่วางระเกะระกะและสภาพแวดล้อมที่เก่าทรุดโทรมในห้องเล็กๆ ในใจตัดสินใจว่า ถ้าหากเจอลูกสาวตงตง ต่อให้เธอร้องไห้โวยวายแค่ไหน ก็จะพาเธอออกจากจงไห่ ชาตินี้จะไม่ให้เจอสวี่ฝานอีก
คิดอย่างสับสนวุ่นวายครู่หนึ่ง ซู่อี้เสวี่ยตัดสินใจแน่วแน่ พูดกับเย่เสี่ยวหนิงว่า "เสี่ยวหนิง เราแจ้งตำรวจกันเถอะ ตอนนี้ทำได้แค่ให้ตำรวจตรวจสอบกล้องวงจรปิด ดูว่าสวี่ฝานพาตงตงไปที่ไหน"
"ใช่ค่ะ หนูมีเพื่อนที่รู้จักในกองกำลังตำรวจจงไห่ ให้หนูโทรหาเธอ ขอให้ช่วยตามหาดีไหมคะ" เย่เสี่ยวหนิงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เตรียมค้นหารายชื่อในสมุดโทรศัพท์
ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของซู่อี้เสวี่ยก็ส่งเสียงดังติ๊ดๆ
ซู่อี้เสวี่ยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แล้วร้องอุทานออกมา "สวี่ฝาน!"
"สวี่ฝาน แกพาลูกสาวฉันไปซ่อนที่ไหน บอกให้รู้ไว้ ถ้าตงตงเป็นอะไรแม้แต่นิดเดียว ฉันจะไม่ปล่อยแกไว้แน่" ซู่อี้เสวี่ยถือโทรศัพท์ ตะโกนใส่สวี่ฝาน


## บทที่ 12 ความกังวลของซู่อี้เสวี่ย

"สวี่ฝาน แกพาลูกสาวฉันไปไหน ฉันบอกแกเลยนะ ถ้าตงตงเป็นอะไรขึ้นมา ฉันจะไม่ปล่อยแกไว้แน่" ซู่อี้เสวี่ยถือโทรศัพท์ตะโกนใส่สวี่ฝาน
สวี่ฝานที่อยู่ปลายสายนวดหูเบาๆ เสียงของซู่อี้เสวี่ยนี่ดังราวกับราชสีห์แห่งตะวันออกเลยทีเดียว
"ตงตงเป็นลูกของเธอ แต่ก็เป็นลูกของฉันด้วย อย่าใช้คำว่าพาหนีสิ! ฉันเป็นพ่อ จะพาลูกไปไหนก็เป็นอิสระของฉัน" เสียงเย็นชาของสวี่ฝานดังมาจากโทรศัพท์
"แกยังมีหน้ามาพูดอีก รีบส่งตงตงกลับมาเดี๋ยวนี้ ความผิดพลาดที่สุดของฉันตอนมาจงไห่คือการปล่อยให้แกพาตงตงไป!" ซู่อี้เสวี่ยยังคงไม่ยอมแพ้ ตะโกนใส่สวี่ฝาน
"ตงตงไม่ใช่สินค้าที่จะให้เธอเมื่อไหร่ก็ได้ ฉันเป็นพ่อ ก็ต้องดูความต้องการของเขาด้วย" สวี่ฝานไม่สนใจท่าทีโกรธเกรี้ยวของซู่อี้เสวี่ยเลย
"จริงไหมตงตง?" ตอนนี้สวี่ฝานกำลังมองตงตงที่กำลังถือแก้วดื่มนม แล้วยื่นโทรศัพท์ไปใกล้ปากของตงตง
"จริงค่ะ จริงค่ะ ตงตงอยากอยู่กับคุณพ่อ" ตงตงวางแก้วนมลง เม้มปากน้อยๆ ตอบอย่างมีความสุข
ซู่อี้เสวี่ยได้ยินเสียงตงตงในโทรศัพท์ หัวใจที่แขวนลอยก็ตกลงมาที่พื้น ในเมื่อตงตงไม่เป็นอะไร เธอก็สบายใจได้ชั่วขณะ
ซู่อี้เสวี่ยถือโทรศัพท์ หายใจเบาๆ แล้วก็เริ่มกังวลขึ้นมาอีก
แม้ว่าตงตงจะไม่มีอันตราย แต่เมื่อเห็นสภาพห้องเล็กๆ ของสวี่ฝานแล้ว มันแทบจะไม่ใช่ที่ที่คนจะอยู่ได้เลย
ตอนอยู่กับซู่อี้เสวี่ย ตงตงอาศัยอยู่ในคฤหาสน์หรูกว่า 200 ตารางเมตร สวมใส่เสื้อผ้าเด็กระดับไฮเอนด์ราคาหลายพันถึงหมื่น แต่ตอนนี้สวี่ฝานดูตกอับขนาดนี้ ตงตงอยู่กับเขาจะต้องลำบากแน่ๆ
คิดถึงลูกสาวสุดที่รักที่ต้องอยู่กับสวี่ฝาน กินไม่ดีอยู่ไม่ดี หัวใจของซู่อี้เสวี่ยก็บีบรัดอีกครั้ง
"ตอนนี้แกอยู่ไหน ฉันต้องเจอลูกสาวฉันเดี๋ยวนี้!" ซู่อี้เสวี่ยพูดเสียงเย็นใส่โทรศัพท์
"เอ๊ะ นั่นเสียงแม่นี่นา" ตงตงยื่นมือป้อมๆ รับโทรศัพท์จากมือสวี่ฝาน แล้วถือโทรศัพท์คุยกับซู่อี้เสวี่ย
"แม่จ๋า แม่จ๋า สองวันนี้ตงตงสนุกมากเลย ได้กินเคินเต๋อจี พิซซ่าใหญ่ แล้วก็ได้ดื่มนมหอมๆ ด้วย" เด็กน้อยส่ายหัวแกว่งคอพูดกับซู่อี้เสวี่ย พลางหยิบแก้วนมบนโต๊ะขึ้นมาดื่มอึกๆ อีกสองอึกใหญ่
"เคินเต๋อจี พิซซ่า สวี่ฝาน ทำไมแกถึงพาลูกสาวฉันไปกินขยะพวกนี้ แล้วก็ ตงตงของฉันดื่มแต่นมนำเข้าจากฮอลแลนด์เท่านั้น แกให้ลูกสาวฉันดื่มนมขยะอะไรก็ไม่รู้ ถ้าปวดท้องแกรับผิดชอบได้เหรอ" ซู่อี้เสวี่ยกัดฟันพูด ใบหน้างามเต็มไปด้วยความโกรธ
ตอนอยู่ต่างประเทศ เธอไม่เคยให้ลูกสาวกินอาหารขยะพวกนี้ กินแต่อาหารที่ดีที่สุดเท่านั้น ดูจากสภาพห้องของสวี่ฝาน ก็รู้ว่าเขาลำบาก จะพาลูกไปกินอะไรดีๆ ได้
อยู่กับพ่อจนๆ แบบนี้ อีกสามวันเจ้าหญิงน้อยคงต้องกินขนมถุงกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปจากโรงงานเล็กๆ แล้ว
ซู่อี้เสวี่ยในใจแน่นอนว่าไม่ยอมร้อยเปอร์เซ็นต์
"แม่จ๋า ตงตงอยากกินเองทั้งนั้นเลย พ่อดีกับตงตงมากๆ ตงตงอยากได้อะไร พ่อก็ซื้อให้หมด" ตงตงเบ้ปาก พยายามแก้ต่างให้สวี่ฝาน
น่าเสียดายที่ในสายตาของซู่อี้เสวี่ย นี่ชัดเจนว่าสวี่ฝานใช้ของขยะที่ตงตงไม่เคยได้สัมผัสมาหลอกเด็กที่ไร้เดียงสา อาหารขยะถึงจะอร่อย แต่ไม่ถูกสุขอนามัยและไม่มีคุณค่าทางโภชนาการ ต่างจากอาหารที่ซู่อี้เสวี่ยเตรียมให้ตงตงทุกวัน ล้วนเป็นอาหารชั้นสูงที่ทำโดยเชฟมิชลินสามดาว จะไปเทียบกับร้านฟาสต์ฟู้ดอย่างเคินเต๋อจีหรือพิซซ่าฮัทได้อย่างไร
"ตอนนี้ลูกสาวของฉันถูกหลอกจนงงไปหมดแล้ว อีกไม่กี่วันตงตงก็จะต้องไปใช้ชีวิตลำบากกับเขา ฉันไม่มีทางยอมแน่!" ซู่อี้เสวี่ยตัดสินใจในใจว่าจะไม่ยอมให้สวี่ฝานพาตงตงไปอีก เธอต้องรีบพาลูกสาวมาอยู่กับตัวเองทันที
ถ้าปล่อยให้อยู่ต่อไป ไม่แน่ตงตงอาจจะถูกสวี่ฝานเลี้ยงจนกลายเป็นเด็กป่าเถื่อนที่เล่นกลิ้งในโคลนก็ได้
ลูกของเธอ ซู่อี้เสวี่ย ตั้งแต่แรกเริ่มต้องได้รับชีวิตที่ดีที่สุด การศึกษาที่ดีที่สุด ทั้งหมดนี้มีแต่ซู่อี้เสวี่ยเท่านั้นที่ทำได้
ส่วนสวี่ฝาน ดูจากที่อยู่ก็รู้ว่าเขายากจนข้นแค้น จะแบกรับค่าใช้จ่ายมหาศาลในการเลี้ยงดูลูกสาวได้อย่างไร คงแค่กินไก่เคินเต๋อจีสองมื้อก็คงปวดใจไปครึ่งวันแล้วมั้ง
ซู่อี้เสวี่ยคิดมาถึงตรงนี้ ไม่ลังเลอีกต่อไป พูดกับตงตงด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ตงตง ให้สวี่ฝานมารับสาย"
"สวี่ฝาน? ใครคือสวี่ฝานคะ?" ตงตงกะพริบตาโตแจ๋ว ถามอย่างน่ารัก เธอรู้แค่ว่าสวี่ฝานคือคุณพ่อที่รักของเธอ แต่ไม่รู้ว่าชื่อจริงของพ่อคืออะไร
"อ๋อ" เสี่ยวต้งต้งตบหัวเบาๆ ราวกับนึกถึงนิทานที่สวี่ฝานเล่าให้ฟังเมื่อคืน ในนิทานที่สวี่ฝานเล่า หวู่ฟางเทียนตีก็คือชื่อของสวี่ฝาน
ตงตงพูดเสียงใสๆ เข้าไปในโทรศัพท์ "แม่คะ แม่อยากคุยกับลุงจักรพรรดิในนิทานเหรอคะ?"
"จักรพรรดิอะไรวุ่นวายไปหมด ตงตง เรียกพ่อ... พ่อของหนูมารับสายหน่อย แม่มีเรื่องจะคุยด้วย"
ตงตงแกว่งโทรศัพท์ในมือ ยื่นมือน้อยๆ ส่งโทรศัพท์ให้สวี่ฝาน แล้วส่ายหัวน้อยๆ พูดกับสวี่ฝานว่า "พ่อคะ หวู่ฟางเทียนตีในนิทานชื่อสวี่ฝานใช่ไหมคะ?"
"ฮ่าๆ ลูกสาวที่รักของพ่อฉลาดจังเลย แค่บอกครั้งเดียวก็จำได้แล้ว ต่อไปต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยดีๆ ได้แน่ๆ" สวี่ฝานรับโทรศัพท์มา ลูบหัวตงตงเบาๆ ด้วยสีหน้าเอ็นดู
เสียงของซู่อี้เสวี่ยดังออกมาจากโทรศัพท์ "สวี่ฝาน ตอนนี้นายอยู่ที่ไหนกันแน่ บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ ฉันไม่อยากเสียเวลาพูดมาก เด็กเป็นของฉัน ฉันต้องแน่ใจว่าตงตงปลอดภัยหรือเปล่า"
ครั้งนี้ซู่อี้เสวี่ยพูดอย่างใจเย็นมาก เธอได้ควบคุมอารมณ์ของตัวเองแล้ว
ตงตงยังเด็ก ไม่รู้เรื่อง แต่เธอในฐานะแม่ต้องรับผิดชอบต่อตงตง การอยู่กับพ่อที่ไร้ค่าคนหนึ่ง โตขึ้นจะมีอนาคตอะไร คงแม้แต่บ้านก็ซื้อไม่ได้จนแก่
"ผมอยู่ที่ดาวแห่งจงไห่ บ้านเลขที่ 88" เสียงของสวี่ฝานดังมาจากโทรศัพท์อย่างใจเย็น ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
"ดาวแห่งจงไห่?" ซู่อี้เสวี่ยตกใจ ดาวแห่งจงไห่เป็นหมู่บ้านหรูที่เป็นสัญลักษณ์ของเมืองจงไห่ คนที่อยู่ที่นั่นได้ต้องรวยหรือมีอำนาจ สวี่ฝานตกอับขนาดนี้ ไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ในบ้านหรูขนาดนั้นได้
หรือว่าเป็นทรัพย์สินที่เหลือมาตั้งแต่ตอนเป็นชายหนุ่มตระกูลซู่? ซู่อี้เสวี่ยคิดในใจ แต่ก็ล้มเลิกความคิดนั้นทันที เรื่องที่สวี่ฝานถูกขับออกจากตระกูลซู่ ทั้งประเทศเยนก็รู้กันหมดแล้ว ไม่ว่าเขาจะมีทรัพย์สินหรือไม่ ชาตินี้เขาก็พลิกฟื้นไม่ได้แล้ว
ดังนั้น ตงตง ต้องไปกับเธอ ซู่อี้เสวี่ย
เรื่องนี้ไม่ต้องสงสัยเลย
"ดี ฉันจะไปที่ดาวแห่งจงไห่เดี๋ยวนี้ ไปรับตงตง" ซู่อี้เสวี่ยพูดจบก็วางสายทันที
"ไป!" ซู่อี้เสวี่ยโบกมือ ลุกขึ้นพร้อมกับเย่เสี่ยวหนิง มุ่งหน้าไปที่รถบีเอ็มดับเบิลยูของเธอ


## บทที่ 13 สมุนไพรมาเร็ว ยาก็เร็ว

ที่นี่ สวี่ฝานวางสายโทรศัพท์แล้วก็นั่งกินข้าวกับลูกสาวตัวน้อยอย่างสบายใจ
สวี่ฝานผ่านการล้างสารพัดสกุลมาแล้ว และสามารถรวบรวมทะเลจิตได้สำเร็จ ตอนนี้เขาไม่จำเป็นต้องกินอาหารของมนุษย์อีกต่อไป เพียงแค่ดูดซับพลังงานวิญญาณก็เพียงพอสำหรับความต้องการของร่างกายแล้ว
ดังนั้นที่โต๊ะอาหาร เขาแค่นั่งมอง ส่วนตงตงเป็นคนกิน
แต่ตงตงก็รักและห่วงใยเจ้านายของเธอมาก ทุกครั้งที่กินอะไร เธอจะใช้มือน้อยๆ ส่งอาหารมาให้ แล้วพูดอย่างน่ารักว่า "คุณพ่อกินค่ะ"
สวี่ฝานจะต้านทานความน่ารักของลูกรักได้อย่างไร เขาจึงต้องแกล้งกัดนิดหน่อย แล้วส่ายหัว สูดหายใจลึก แสดงท่าทางเกินจริงว่า "ว้าว หอมจังเลย"
ตงตงเห็นพ่อกินอย่างเอร็ดอร่อย ก็ยิ้มอย่างมีความสุข
อาหารเช้ามื้อนั้นผ่านไปท่ามกลางเสียงหัวเราะและการหยอกล้อของสวี่ฝานกับตงตง
หลังกินข้าวเสร็จ สวี่ฝานเก็บจานชามบนโต๊ะอย่างรวดเร็วราวกับพายุ การเคลื่อนไหวเร็วจนเกิดเงาในอากาศ ดูเหมือนนาจาสามก๊กที่มีสามหัวหกแขน
ตงตงตื่นเต้นปรบมือชมว่า "คุณพ่อเก่งจังเลย คุณพ่อเท่มากๆ"
สวี่ฝานกะพริบตาพูดว่า "แน่นอนอยู่แล้ว ดูสิว่าเป็นพ่อของใคร"
ตงตงพูดอย่างมีความสุขว่า "คุณพ่อของตงตงคือ Superman ของตงตง สามารถปกป้องตงตงได้ตลอดไป"
หลังจากโยนจานชามลงในเครื่องล้างจานนำเข้าจากเยอรมนีอย่างคล่องแคล่ว สวี่ฝานก็ปรากฏตัวข้างๆ ตงตงในพริบตา แล้วอุ้มตงตงไว้ในอ้อมกอด
สวี่ฝานพูดอย่างหนักแน่นว่า "พ่อจะเป็น Superman ของตงตงตลอดไป ไม่ว่าใครจะพยายามพาตงตงไป ก็ไม่มีทาง"
"ใช่ค่ะ ตงตงจะอยู่กับคุณพ่อตลอดไป" ตงตงโบกมือน้อยๆ แล้วจูบแก้มสวี่ฝานดังจ๊วบ
"ลูกสาวที่รัก พ่อรักหนูจนตายเลย" สวี่ฝานจูบแก้มเนียนนุ่มของตงตงเบาๆ ด้วยสายตาเต็มไปด้วยความรัก
"คุณพ่อคะ ตงตงอยากให้โยนขึ้นสูงๆ" ตงตงดิ้นไปมาในอ้อมกอดของสวี่ฝาน
"ได้เลย ดูพ่อโยนตงตงขึ้นไปสูงๆ นะ" สวี่ฝานตอบรับแล้วอุ้มตงตงไปที่ชั้นหนึ่งของคฤหาสน์
ความสูงของชั้นหนึ่งเกือบ 4 เมตร สวี่ฝานยืนบนพื้น กระโดดเบาๆ ก็ลอยขึ้นไปเกือบสองเมตร
สมรรถภาพร่างกายของสวี่ฝานตอนนี้ แค่กระโดดธรรมดาก็สามารถทำลายสถิติโลกของแชมป์โอลิมปิกทั้งหมดได้แล้ว
หลังจากกระโดดขึ้นไป สวี่ฝานยกแขนชูตงตงขึ้นมาระดับหน้าของเขา
ตอนนี้ความสูงใกล้ถึงเพดานชั้นที่สูง 4 เมตรแล้ว
ตรงหน้าตงตงคือโคมไฟคริสตัลระย้าที่สวยงามของห้อง
"ตงตงบินได้แล้วค่ะ" ตงตงโบกมือน้อยๆ ในอากาศ ร้องอย่างตื่นเต้น แต่กลับไม่กลัวเลยสักนิด
แม้ว่ารวมกับแรงกระโดดของสวี่ฝาน ตงตงจะถูกยกขึ้นสูงมาก แต่ตงตงกลับไม่กลัวเลย เพียงแค่อยู่ในอ้อมกอดของสวี่ฝาน ทั้งตัวของตงตงก็มีความรู้สึกอบอุ่น ไม่ว่าจะอันตรายแค่ไหน ก็เหมือนสายลมพัดผ่าน ไม่รู้สึกกังวลแม้แต่น้อย เพราะอกของพ่อสามารถปกป้องเธอจากความเสี่ยงทั้งหมดได้
สวี่ฝานลงจากที่สูงมาถึงพื้นอย่างมั่นคง แทบจะไม่มีเสียงดังเลย
นี่คือการควบคุมพลังที่แม่นยำ การเคลื่อนไหวที่สมบูรณ์แบบ ร่างกายที่ผ่านการล้างไขกระดูกสันหลังและการบ่มร่างกายมาแล้วช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน
สวี่ฝานอุ้มตงตงกระโดดขึ้นลงในบ้าน ทำให้เด็กน้อยได้สัมผัสความรู้สึกเหมือนกระโดดบันจี้จัมพ์ เสียงหัวเราะใสๆ ของเด็กน้อยดังก้องไปทั่วบ้าน
โทรศัพท์ที่สวี่ฝานวางไว้ที่ห้องอาหารเริ่มส่งเสียงดังขึ้นอีกครั้ง
"บ้าจริง ทำไมซู่อี้เสวี่ยโทรมาไม่หยุดเลย ก็บอกที่อยู่ไปแล้วนี่" สวี่ฝานคิดว่าเป็นซู่อี้เสวี่ยโทรมา เพราะกำลังเล่นกับตงตงอยู่จึงไม่ได้สนใจ
แต่คนที่โทรมานั้นมีความอดทนมาก โทรซ้ำแล้วซ้ำอีก เสียงโทรศัพท์ดังไม่หยุด
"เฮ้อ ยอมแพ้แล้ว" สวี่ฝานถอนหายใจ เห็นว่าตงตงก็เล่นพอแล้ว จึงกระโดดขึ้นบันได แล้วเดินไปที่ห้องอาหารอย่างรวดเร็วเพื่อรับโทรศัพท์ที่ดังไม่หยุด
สวี่ฝานมองดูหน้าจอ ปรากฏว่าไม่ใช่ซู่อี้เสวี่ยที่โทรมา แต่เป็นหลู่เฉินหนงที่เจอกันที่สวนสนุกเมื่อวาน
เมื่อวานเพิ่งสั่งให้เขาไปหาสมุนไพร ตอนนี้โทรมา หรือว่าจะหาเจอแล้ว?
สวี่ฝานกดรับสายด้วยความสงสัย
"ฮัลโหล น้องสวี่ใช่ไหม?" เสียงคุ้นเคยของหลู่เฉินหนงดังมาจากโทรศัพท์ มีความกังวลและความไม่มั่นใจแฝงอยู่ในน้ำเสียง
"พี่หลู่ ผมเองครับ" สวี่ฝานตอบอย่างนิ่งๆ
"โอ้ ในที่สุดก็ติดต่อได้ โทรไม่ติดมาตลอด เหงื่อแตกเลย" หลู่เฉินหนงหัวเราะอย่างโล่งอกเมื่อรู้ว่าเป็นสวี่ฝาน
"พี่ใหญ่หลู่ พี่โทรมาหรือว่าเตรียมสมุนไพรครบแล้ว?" สวี่ฝานถามอย่างไม่แน่ใจ
"น้องสวี่ ผมขอความช่วยเหลือจากเพื่อนที่ไว้ใจที่สุด ใช้ราคาสูงซื้อสมุนไพรทั้งหมดจากการประมูลมา เลยได้เร็วขนาดนี้ เมื่อคืนขนส่งทางเครื่องบินมาถึงจงไห่ พอถึงก็รีบโทรหาคุณทันที" น้ำเสียงของหลู่เฉินหนงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
"ดี สมุนไพรมาถึงแล้ว เราก็เริ่มต้มยาได้ งั้นพี่เอาสมุนไพรมาที่บ้านเลขที่ 88 หมู่บ้านดาวแห่งจงไห่ ผมพักอยู่ที่นี่" สวี่ฝานบอกหลู่เฉินหนง
"ได้ครับ บ้านเลขที่ 88 หมู่บ้านดาวแห่งจงไห่ พอดีผมก็อยู่ไม่ไกล เดี๋ยวถึงครับ" หลู่เฉินหนงตอบแล้วรีบวางสาย
สวี่ฝานไม่ต้องคิดก็รู้ว่าตอนนี้หลู่เฉินหนงคงอยากจะติดปีกบินมาที่นี่
วางโทรศัพท์แล้ว สวี่ฝานอุ้มตงตงกลับไปนั่งที่เก้าอี้ในห้องอาหาร แล้วพูดกับตงตงอย่างเอาใจว่า "ตงตง เดี๋ยวพ่อต้องต้มยาให้ลุงหลู่เฉินหนง ตงตงเล่นคนเดียวได้ไหมจ๊ะ"
"ได้ค่ะ ตงตงดูทีวีได้" ตงตงตอบอย่างว่าง่าย พร้อมชี้ไปที่ทีวีจอใหญ่ 90 นิ้วในห้องนั่งเล่นชั้นล่าง
"ดีจ้ะ พ่อจะไปหยิบรีโมทให้" สวี่ฝานอุ้มลูกสาวแสนน่ารัก แล้วพาลงไปชั้นล่าง
เพิ่งจะหารีโมทเปิดช่องการ์ตูนให้ตงตงได้ สวี่ฝานก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังตึกๆ
"ลุงหลู่มาเร็วจัง ไม่ใช่เพื่อนบ้านผมหรอกนะ?" สวี่ฝานเกาหัวแล้วเดินไปที่ประตู เปิดประตูออกด้วยเสียงดังคลิก


## บทที่ 14 ไปกันเถอะ แม่จะพาลูกกลับบ้าน

พอเปิดประตู กลิ่นหอมก็โชยมาปะทะใบหน้าทันที
สวี่ฝานมองดูอย่างตั้งใจ คนที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ใช่หลู่เฉินหนง แต่เป็นซู่อี้เสวี่ยที่เพิ่งโทรถามที่อยู่และรีบมาถึง
ซู่อี้เสวี่ยปีนี้อายุ 24 ปี หน้าตาสวยงามจนไม่มีใครเทียบได้
เธอสวมชุดทำงานชาแนลสีขาวรุ่นลิมิเต็ด ตัดเย็บโดยช่างตัดเสื้อระดับมาสเตอร์จากอิ้ดไตลี ตัดเย็บได้สัดส่วนพอดีตัว เผยให้เห็นรูปร่างอันงดงามของเธออย่างชัดเจน
สายตาของสวี่ฝานกวาดมองซู่อี้เสวี่ยจากล่างขึ้นบนอย่างช้าๆ
ซู่อี้เสวี่ยรูปร่างดีมาก เธอสูงเกือบ 170 เซนติเมตรอยู่แล้ว พอใส่รองเท้าส้นสูงสีขาวเข้าไปก็ทำให้สูงถึงประมาณ 175 เซนติเมตร ขาของเธอเรียวยาวตรง ขาวผ่องไร้ที่ติ ถุงน่องสีเนื้อเงาวับห่อหุ้มขาเรียวบางไว้ ส่งกลิ่นอายเย้ายวนใจ
แม้ว่าจะสวมชุดทำงานพอดีตัว แต่เสื้อเชิ้ตสีชมพูก็ไม่อาจปกปิดทรวงอกอันงดงามของเธอได้ หากมองดูดีๆ จะเห็นร่องอกเย้ายวนใจตรงกลาง
ถ้าให้คะแนนรูปร่างเต็ม 10 คะแนน สวี่ฝานคิดว่าซู่อี้เสวี่ยคงได้คะแนนเต็ม
นอกจากรูปร่างแล้ว ใบหน้าของเธอก็งดงามมาก จมูกโด่งเชิด ริมฝีปากบาง ดวงตากลมโต เปล่งประกายมีชีวิตชีวา แม้จะแต่งหน้าบางๆ แต่ก็ไม่อาจปิดบังโครงหน้าอันงดงามได้ ผิวของเธาเรียบเนียนราวกับเครื่องเซรามิก แม้จะมองสวี่ฝานด้วยสีหน้าเย็นชา แต่กลับแฝงเสน่ห์ของหญิงงามผู้เย็นชาราวภูเขาน้ำแข็ง ผมยาวสีม่วงดัดลอนเล็กๆ ยิ่งเพิ่มเสน่ห์แบบสาวเกาหลีให้กับเธอ
หน้าตาของเธอคล้ายกับตงตงราว 60-70 เปอร์เซ็นต์ สวี่ฝานเห็นเธอสวยขนาดนี้ก็รู้สึกสบายใจ แค่ยีนส์แบบนี้ ลูกสาวของฉันในอนาคตก็ต้องเป็นสาวงามที่ทำให้บ้านเมืองล่มจมแน่นอน
"คุณมองอะไร!" ซู่อี้เสวี่ยขมวดคิ้ว พูดกับสวี่ฝานเสียงเย็น หลังจากเห็นเธอแล้ว เขาไม่เพียงไม่เชิญเธอเข้าบ้าน ยังจ้องมองเธออย่างไม่สำรวม ช่างไร้มารยาทเหลือเกิน
แต่เมื่อถูกสายตาของสวี่ฝานกวาดมอง เธอกลับรู้สึกเขินอายเล็กน้อย ราวกับความรู้สึกหัวใจเต้นแรงตอนแรกรัก
"เข้ามาสิ" สวี่ฝานเบ้ปาก ไม่สนใจความโกรธของเธอ สมัยก่อนในสโมสรซิโยวเซียน เซียนจื่อมากมายขอร้องให้ข้าแค่มองพวกนางสักแวบ ข้ายังไม่สนใจเลย ตอนนี้แค่มองเธอแวบเดียวกลับทำหน้าบึ้งใส่
แต่พูดตามตรง หน้าตาของซู่อี้เสวี่ยไม่ได้ด้อยไปกว่าซวนหนี่ว์หรือเซียนจื่อเหล่านั้นเลย เพียงแต่ขาดกลิ่นอายอันเหนือโลกีย์เท่านั้น
เพียงแต่สวี่ฝานผ่านมาหลายพันปี ผู้หญิงที่เขาพบเจอแทบทุกคนล้วนเป็นเซียนจื่อที่เหนือโลกีย์ จนเขาเบื่อหน่ายไปแล้ว สาวงามอย่างซู่อี้เสวี่ยที่มีอารมณ์ความรู้สึกแบบมนุษย์ ทั้งโกรธทั้งงอนได้ กลับทำให้สวี่ฝานรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย
"ลูกสาวที่รักของฉันอยู่ไหน?" ซู่อี้เสวี่ยถามสวี่ฝานด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
"กำลังดูทีวีอยู่ ตงตง ออกมาเร็ว แม่มาหาแล้ว" สวี่ฝานหันไปเรียกเด็กน้อยที่อยู่หน้าทีวีเบาๆ
"อ๋า แม่มาแล้วเหรอ" เสี่ยวต้งต้งกำลังนอนดูเสี่ยวจู่เป่ยฉีอย่างสนุกสนานอยู่บนโซฟา พอได้ยินเสียงสวี่ฝาน ก็กระโดดลงจากโซฟาทันที ก้าวเท้าเล็กๆ วิ่งโซเซออกมา
เธอสวมรองเท้าแตะสีชมพูที่สวี่ฝานเพิ่งซื้อให้เมื่อเช้า วิ่งไปพลางส่งเสียงเล็กๆ น่ารักว่า "แม่จ๋า แม่จ๋า ตงตงอยู่นี่จ้า"
ซู่อี้เสวี่ยไม่ได้เปลี่ยนรองเท้า เดินกึกๆ ด้วยรองเท้าส้นสูงเข้ามาในห้องนั่งเล่น เห็นลูกสาวตงตงวิ่งออกมาในทันที
"ลูกน้อยที่รัก!" ซู่อี้เสวี่ยก้าวเร็วๆ สามก้าวเป็นสองก้าว เดินไปที่กลางห้องนั่งเล่น แล้วย่อตัวลงเล็กน้อย กางแขนออกต้อนรับตงตง
ตงตงร้องเรียก "แม่" พลางวิ่งปรู๊ดด้วยขาเล็กๆ กระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของซู่อี้เสวี่ย
ซู่อี้เสวี่ยอุ้มตงตงขึ้นมาแน่น แล้วจูบแก้มเล็กๆ ที่งดงามราวกับหยกแกะสลักอย่างหนักแน่น
สองสามวันมานี้ที่ซู่อี้เสวี่ยไม่มีตงตงอยู่ข้างกาย เธอรู้สึกกระวนกระวายใจและเหม่อลอยมาตลอด วันนี้ไปที่ห้องเช่าของสวี่ฝานแล้วหาตงตงไม่เจอ ยิ่งทำให้ตกใจจนหัวใจเต้นระรัว จนกระทั่งตอนนี้ที่ได้อุ้มตงตงไว้ในอ้อมกอด หัวใจถึงได้กลับมาสงบลง
ตอนนี้เธออุ้มตงตงไว้ในอ้อมกอด ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนโยน แผ่ซ่านกลิ่นอายความอบอุ่นที่มีเฉพาะแม่เท่านั้น น้ำเสียงที่พูดไม่มีความแข็งกระด้างและเย็นชาเหมือนตอนคุยกับสวี่ฝานเลย แต่อ่อนโยนราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ
"ตงตง คิดถึงแม่ไหมจ๊ะ" ซู่อี้เสวี่ยอุ้มตงตงพลางจูบเบาๆ อีกครั้ง
"คิดถึงสิคะ ตงตงคิดถึงแม่มากๆ เลย" ตงตงโบกมือน้อยๆ พูดอย่างตื่นเต้น พลางยื่นมือเล็กๆ เล่นผมของแม่ไปด้วย แล้วเงยหน้าน้อยๆ ขึ้นถามซู่อี้เสวี่ยอย่างน่ารัก "แล้วแม่คิดถึงตงตงบ้างไหมคะ"
"แม่คิดถึงลูกตงตงจนแทบบ้าเลยจ้ะ" ซู่อี้เสวี่ยอุ้มตงตงพลางพูดด้วยความรู้สึกสารพัด
การพรากจากกันครั้งนี้ ทำให้เธอรู้สึกถึงคุณค่าของลูกสาวในหัวใจมากขึ้น ตงตงคือสมบัติล้ำค่าที่แท้จริงในใจของซู่อี้เสวี่ย
ดังนั้นตอนนี้ซู่อี้เสวี่ยอยากจะพาตงตงกลับบ้านทันที ไม่อยากจะพรากจากกันอีกเลย
"ตงตง แม่พาหนูกลับบ้านเลยนะ?" ซู่อี้เสวี่ยบอกตงตงหนึ่งประโยค เตรียมจะไปแล้ว พอได้รับตงตงมาแล้ว เธอก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับสวี่ฝานอีก
"ได้เลยค่ะ ได้เลย ตงตงจะได้กลับไปนอนบนเตียงเจ้าหญิงของตงตงแล้ว" ตงตงตบมือ ดิ้นลงจากตัวซู่อี้เสวี่ย แล้ววิ่งไปที่โต๊ะกาแฟหน้าทีวี ยื่นมือน้อยๆ อุ้มขนมที่สวี่ฝานซื้อให้มากมายขึ้นมา
แต่สวี่ฝานซื้อมาเยอะมาก เธออุ้มไปอุ้มมาก็อุ้มได้แค่สองสามถุง ยังมีอีกกองวางอยู่บนโต๊ะ ยังไงก็หยิบไปไม่หมด จนเด็กน้อยเกือบจะร้องไห้
"แม่คะ แล้วขนมของตงตงจะทำยังไงดีคะ" ตงตงเขย่าถุงมันฝรั่งในมือ พูดกับซู่อี้เสวี่ยอย่างน่าสงสาร
เห็นมันฝรั่งที่ตงตงถือ ซู่อี้เสวี่ยก็จ้องสวี่ฝานอย่างดุดัน เธอไม่อยากให้ตงตงกินของทอดที่ไม่ดีต่อสุขภาพแบบนี้ที่สุด แต่สวี่ฝานกลับซื้อมาเต็มโต๊ะ แถมยังปล่อยให้ตงตงกินอย่างไม่ยั้ง
"ขนมพวกนี้ไม่ต้องเอาแล้ว กลับบ้านแม่จะซื้อของดีๆ ให้ใหม่" ซู่อี้เสวี่ยเดินมาวางมันฝรั่งในมือตงตงลง แล้วจูงมือเล็กๆ ของตงตงเดินออกไป
ตงตงมองขนมกองใหญ่บนโต๊ะ ทำปากยื่น ดูเสียดายมาก เดินไปสามก้าวหันกลับมามองหนึ่งที แม้ว่าเด็กน้อยที่ว่านอนสอนง่ายจะเชื่อฟังแม่มาก อยากจะกลับไปหยิบแค่ไหนก็ไม่ร้องงอแง แต่ใจยังคงจดจ่ออยู่กับขนมบนโต๊ะ เดินไปพลางหันกลับมามองบ่อยๆ สายตาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์
เดินมาถึงประตู ซู่อี้เสวี่ยสวมเสื้อให้ตงตง กำลังจะจูงมือตงตงออกไป
สวี่ฝานที่ยืนอยู่ข้างประตู ในที่สุดก็พูดขึ้น
"จะพาลูกสาวฉันไปแบบนี้เลยเหรอ ถามความเห็นพ่อของเขาบ้างหรือยัง?"
เขาเคยเป็นเซียนผู้ยิ่งใหญ่ แต่ล้มเหลวในการผ่านเจี๊ยะจงเทียนเจีย เมื่อกลับชาติมาเกิดใหม่บนดาวลานซิง พอลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตัวเองมีลูกสาวน่ารักคนหนึ่ง และยังมีภรรยาที่งดงามอีกด้วย?

"คุณพ่อขา ช่วยทำเวทมนตร์ให้หนูดูหน่อยได้ไหมคะ"

"ถ้าลูกอยากได้ดวงดาวบนท้องฟ้า พ่อก็จะเด็ดมันลงมาให้ลูก"