เขยของราชามังกร
Dragon King's Nice Son-In-Law
## บทที่ 1 กินลูกอมแท่ง 1 เม็ด

เมฆดำห่อหุ้มท้องฟ้าทั้งหมด ม่านฟ้ามืดครึ้มกดต่ำลงมาเรื่อยๆ เสียงฟ้าร้องครืนๆ ดังก้องอยู่ไกลๆ สายฟ้าแลบแปลบปลาบในกลุ่มเมฆ
ดูเหมือนว่าทุกเมื่อจะมีสายฟ้าฟาดผ่าท้องฟ้า ฉีกเมฆดำออกเป็นริ้วๆ
"อัปมงคล!" เหาเหรินเงยหน้ามองสภาพอากาศที่ฝนกำลังจะตกหนัก สูดหายใจลึกในอากาศอึมครึม เร่งฝีเท้าวิ่งไปยังร้านขายของชำที่อยู่ห่างออกไป 300 เมตร
ถ้าไม่ใช่เพราะซูเปอร์มาร์เก็ตในหอพักปิดปรับปรุง ถ้าไม่ใช่เพราะตัวเองออกกรรไกรสามครั้งติด จะมาวิ่งออกมาซื้อไพ่ในชุดนอนกับรองเท้าแตะได้อย่างไร แต่เดิมนอนอ่านหนังสือบนเตียงอย่างสบาย พวกนี้กลับอยากเล่นไพ่
เสียงฟ้าร้องครืนๆ ดังมาอีกครั้ง เหาเหรินลากรองเท้าแตะตุ้บๆ พยายามวิ่งให้เร็วขึ้นอีก
"อ๊า..." ขณะที่เหาเหรินกำลังจะเร่งความเร็ว จู่ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องของผู้หญิงดังมาจากด้านบน
เขาเงยหน้าขึ้นมองอย่างสงสัย แล้วก็ตกใจสุดขีด: มีผู้หญิงตกลงมาจากที่สูง!
และยิ่งไปกว่านั้น ผู้หญิงคนนี้กำลังร่วงตรงลงมาบนหัวของเหาเหริน!
เฮ้ย... เหาเหรินรีบถอยหลังครึ่งก้าว แยกขาออก ยื่นมือทั้งสองข้างออกไป ทำท่าม้าอย่างมาตรฐาน!
ตุ้บ!
ผู้หญิงคนนั้นตกลงมาในอ้อมกอดของเหาเหรินอย่างแรง ท่าม้าของเหาเหรินย่อลงอีก 10 เซนติเมตร เกือบจะทรงตัวไม่อยู่
ศีรษะของเธอกระแทกกับปากของเหาเหริน เกือบจะทำให้ฟันของเขาหลุดไปหลายซี่
กลืก... มีบางอย่างหล่นออกมาจากปากของผู้หญิงคนนั้น พอดีเลื่อนเข้าไปในลำคอของเหาเหรินที่ยังคงอ้าปากด้วยความตกใจ
หวานๆ ลื่นๆ เล็กๆ... เหาเหรินไม่ทันได้ตอบสนอง สิ่งที่คล้ายลูกอมนี้ก็ตกลงไปในกระเพาะของเขาแล้ว
เหาเหรินไม่มีเวลาสนใจว่าสิ่งที่กินเข้าไปคืออะไร ในขณะที่ยังรู้สึกหวาดกลัวและมือชา เขาก้มลงมองและเห็นว่าสิ่งที่ตกลงมาในอ้อมกอดของเขาเป็นนักเรียนหญิงสวมชุดนักเรียนมัธยมต้น
ขนตาสีดำ หางม้าสั้น ๆ รูปร่างสดใส และชุดนักเรียนสีฟ้า พร้อมกับตราโรงเรียนที่มีคำว่า "โรงเรียนมัธยมจู่เจา" พิมพ์อยู่... พูดตามตรง เด็กผู้หญิงคนนี้ค่อนข้างน่ารัก...
"โอ๊ย..." หลังจากผ่านไปสองวินาที เธอดูเหมือนจะรู้สึกตัว ร้องด้วยความตกใจ เปิดตา เผยให้เห็นดวงตาสีดำคู่หนึ่งที่ดูฉลาดหลักแหลม มองที่เหาเหริน แล้วพยายามดิ้นลุกขึ้นยืนทันที
จากการกระแทกอย่างหนักนี้ ขาของเหาเหรินชาจนลุกขึ้นยืนไม่ได้ เขามองไปรอบ ๆ ดูเหมือนจะไม่มีตึกสูงในบริเวณนี้ เขาไม่เข้าใจว่านักเรียนหญิงคนนี้ตกลงมาจากที่ไหน
หลังจากที่เด็กผู้หญิงคนนี้ลุกขึ้นยืน เธอลูบตัวเอง แล้วนวดริมฝีปากที่เกือบจะบวมแดงของเธอ จากนั้นก็เห็นรอยสีแดง ๆ ที่ริมฝีปากของเหาเหริน ใบหน้าของเธอพลันแดงขึ้นมา แล้วตีที่คอของเหาเหรินทีหนึ่ง
"เฮ้... ฉันช่วยเธอนะ..." เหาเหรินยังพูดไม่ทันจบ เด็กผู้หญิงคนนั้นก็วิ่งหนีไปไกลแล้ว
เด็กผู้หญิงสมัยนี้ฟื้นตัวเร็วจริง ๆ ตกจากที่สูงขนาดนี้แต่ไม่เป็นอะไรเลย เหาเหรินมองเงาร่างที่วิ่งหายไปอย่างรวดเร็วของเธอ แล้วลูบคอตัวเอง ยังดีที่ไม่ได้ตีแรง และดูเหมือนเธอจะเห็นใจไม่ตีที่หน้าของเขา
เขาลูบริมฝีปากของตัวเอง ไม่ว่าจะพยายามนึกยังไงก็นึกไม่ออกถึงความรู้สึกนุ่มนวลที่เรียกว่าการจูบ
เรียนปีสองแล้วยังไม่เคยมีแฟนเลย ช่างน่าอายจริง ๆ... เหาเหรินตบขาตัวเอง ลุกขึ้นยืน แล้วเงยหน้าขึ้น ทันใดนั้นก็พบว่าเมฆดำกำลังสลายตัวอย่างรวดเร็ว แสงแดดอ่อน ๆ กำลังส่องลอดผ่านช่องว่างลงมา
อากาศแปลกจริง ๆ นึกว่าจะฝนตกหนักเสียอีก เหาเหรินพึมพำ เขาก็ไม่อยากไปสนใจอะไรกับเด็กผู้หญิงคนเมื่อกี้ เดินไปที่ร้านขายของชำ ซื้อไพ่สองสำรับแล้วรีบกลับไปที่หอพักเขตใต้ของมหาวิทยาลัย
"ซื้อไพ่แค่นี้ยังใช้เวลาตั้งนาน เร็ว ๆ เข้า พวกเรารอนายตั้งนานแล้ว!" เพื่อนร่วมห้องสามคนของเหาเหรินเห็นเขากลับมาก็ตะโกนด้วยความหงุดหงิด
เหาเหรินโยนไพ่สองสำรับลงบนโต๊ะ "พวกนายเล่นกันเถอะ ฉันไม่เล่นแล้ว"
"ทำไมล่ะ ไม่สบายใจเหรอ?" เจ้าเจียอินหัวหน้าห้องที่สวมเสื้อยืดสีขาวถาม "ไม่ใช่ตกลงกันแล้วเหรอว่าใครแพ้ใครต้องออกไปซื้อไพ่?"
"รู้สึกเวียนหัวนิดหน่อย..." เหาเหรินพูดพลางปีนขึ้นเตียงชั้นบนของตัวเอง
"แย่! เราตกลงกันว่าจะเล่นไพ่ด้วยกันนะ!" เจ้าเจียอินแสดงสีหน้าไม่พอใจ
"นายไม่เป็นไรใช่ไหม?" เพื่อนร่วมห้องอีกคนโจวลี่เหรินมองเหาเหรินด้วยความกังวล
"ไม่รู้สิ รู้สึกไม่ค่อยดี" เหาเหรินกุมอก คิดในใจว่าตอนรับสาวคนนั้นไว้ อวัยวะภายในคงไม่ได้รับความเสียหายหรอกนะ?
"งั้น...พาไปห้องพยาบาลดีไหม?" เจ้าเจียอินเห็นสีหน้าของเหาเหริน รู้สึกว่าไม่ค่อยดี ก็เริ่มกังวลขึ้นมา
"ไม่เป็นไร ตอนไปซื้อไพ่ล้มไปหน่อย" เหาเหรินชี้ที่คางซึ่งบวมเล็กน้อย จริงๆ แล้วโดนหัวของสาวคนนั้นชน
"งั้นนายพักผ่อนให้ดีนะ ฝนก็หยุดแล้ว พวกเราสามคนจะออกไปเล่นคอมที่ร้านเน็ต" เฉาร่งหัวหนึ่งในสามคนตะโกนบอก
"ไปเถอะๆ" เหาเหรินโบกมือให้พวกเขา ไม่มีแรงเลย
เจ้าเจียอินยังรู้สึกไม่สบายใจ "ถ้ามีอะไรโทรหาฉันนะ"
"อืม..." เหาเหรินถอดรองเท้าแตะ มุดเข้าไปในผ้าห่ม
สี่หนุ่มโสด นอกจากเล่นไพ่ก็เล่นคอม ไม่มีความมุ่งมั่นอะไรเลย เหาเหรินถอนหายใจ รู้สึกมึนงงจริงๆ ล้มตัวลงนอนทันที
เมื่อเขาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเวลา 6 โมงเย็นแล้ว บนโต๊ะมีข้าวกล่องวางอยู่ เป็นอาหารที่เจ้าเจียอินและคนอื่นๆ ซื้อกลับมาจากร้านเน็ตให้เขา
ผ่านประตูสองบาน จากห้องตรงข้ามมีเสียงเล่นไพ่ลอยมา พวกเขากลัวจะรบกวนเหาเหรินพักผ่อน เลยไปเล่นไพ่ที่ห้องตรงข้าม
เพื่อนที่ดีจริงๆ... เหาเหรินลูบหัว ปีนลงมาจากเตียงชั้นบนเพื่อไปหยิบข้าวกล่อง
แต่ขณะที่เขายื่นมือออกไป เขารู้สึกเหมือนถูกไฟช็อตทันที ทั้งตัวแข็งทื่อ - ในห้องที่มืดสลัวนี้ เขาเห็นชัดเจนว่า รอบๆ ข้อมือด้านขวามีผิวหนังสีเขียวงอกออกมา!
เหาเหรินรู้สึกว่าหัวใจของเขาหยุดเต้นไปห้าวินาที เขาเปิดม่านออก และยกแขนขึ้นอย่างสั่นเทา
รอยสักสีเขียวที่ดูเหมือนเกล็ดปลา ลามจากข้อมือไปจนถึงไหล่ของเขา!
เหาเหรินคิดว่ามันเป็นภาพลวงตา พยายามถูมันออกอย่างแรง แต่มันไม่หายไป
หัวใจของเขาเย็นเฉียบราวกับตกลงไปในห้องเย็น เขามองกระจกและหมุนตัวไปมาเพื่อดูว่ามีผิวหนังส่วนอื่นเปลี่ยนแปลงไปด้วยหรือไม่
เสียงประตูถูกเปิดออกทันใด เพื่อนร่วมห้องสามคนเดินเข้ามาพร้อมเสียงหัวเราะคิกคัก
"ไอ้บ้า! แกเป็นพวกวิปริตหรือไง!" เจ้าเจียอินอุทานออกมาเมื่อเห็นเหาเหรินหมุนตัวไปมาหน้ากระจก
"ไม่...ไม่..." เหาเหรินรีบคว้าเสื้อมาสวมใส่แล้วแก้ตัวว่า "รู้สึกเจ็บตัว ก็เลยดูว่ามีรอยฟกช้ำตรงไหนหรือเปล่า"
"ถ้าไม่สบายจริงๆ ฉันว่าพาแกไปห้องพยาบาลดีกว่า" เจ้าเจียอินขมวดคิ้วพูดอย่างจริงใจ
"ไม่เป็นไร ไม่ได้หนักขนาดนั้น" เหาเหรินไม่อยากบอกเรื่องผิวหนังผิดปกติกับพวกเขา เขารู้สึกกังวลและไม่รู้จะจัดการอย่างไร
"งั้นคืนนี้ไปอาบน้ำด้วยกันไหม?" โจวลี่เหรินเข้ามาใกล้แล้วชวนเหาเหริน
เหาเหรินจ้องเขาอย่างดุดัน สวมเสื้อผ้าแล้วใช้แขนเสื้อปิดข้อมือไว้ "ฉันออกไปข้างนอกหน่อย พวกแกอยู่ในห้องเล่นกันเถอะ"
"ไม่กินข้าวเหรอ?" เจ้าเจียอินชี้ไปที่กล่องข้าว "กูซื้อมาให้แกโดยเฉพาะเลยนะ!"
"ไม่หิว!" เหาเหรินวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
"ไอ้นี่ มีแฟนแล้วรึไง?" เฉาร่งหัวสงสัยเมื่อเห็นท่าทางผิดปกติของเหาเหริน
"มันน่ะเหรอ? นิสัยไม่สดใสเท่าฉัน รูปร่างไม่สง่างามเท่าโจวลี่เหริน หน้าตาไม่หล่อเท่าแก แกคิดว่ามันมีโอกาสเหรอ? ถ้ามันหาแฟนได้ภายในสามปี ฉันจะให้แกพันหยวน!" เจ้าเจียอินพูดอย่างเด็ดขาด


## บทที่ 2 สาวน้อยสวยผู้เย่อหยิ่ง

ในขณะที่เจ้าเจียอินและเพื่อนๆกำลังตัดสินในหอพักว่าเหาเหรินจะไม่มีผู้หญิงคนไหนสนใจเขาในอีกสามปี เหาเหรินก็รีบออกจากโรงเรียนด้วยความร้อนใจ เรียกแท็กซี่ไปโรงพยาบาลหัวซีซึ่งเป็นโรงพยาบาลผิวหนังที่ดีที่สุดในเมืองตงไห่
หลังจากผ่านขั้นตอนและการตรวจที่ยุ่งยากมากมาย ผู้เชี่ยวชาญด้านผิวหนังคนนั้นก็ถือรายงานผลการตรวจมากมายมาบอกเหาเหรินอย่างชัดเจนว่า ลายเส้นบนผิวหนังที่แขนของเขาเกิดจากสีย้อมบางอย่าง เช่น สีตกจากผ้าปูที่นอนคุณภาพต่ำ
รายงานแสดงให้เห็นว่าในร่างกายของเขาไม่มีเซลล์ผิดปกติใดๆ และค่าต่างๆก็ปกติทั้งหมด สีเขียวไม่ใช่การตกตะกอนของรงควัตถุในเซลล์ ส่วนลายคล้ายเกล็ดนั้นเป็นเพียงการกระจายตัวของสีที่ค่อนข้างสม่ำเสมอเท่านั้น และไม่มีความเป็นไปได้ที่จะติดต่อได้อย่างแน่นอน
คำอธิบายแบบนี้ถึงแม้จะดูฝืนไปหน่อย แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เหาเหรินสบายใจได้ชั่วคราว
เหาเหรินถือรายงานออกจากโรงพยาบาลแล้วกลับไปที่โรงเรียน พยายามใช้สบู่ล้างแขนอย่างแรง ดูเหมือนสีจะจางลงไปบ้าง เหนื่อยมาทั้งวันกับเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง เขาเปลี่ยนผ้าปูที่นอนผืนใหม่แล้วล้มตัวลงนอนทันที
แสงแดดยามเที่ยงของวันเสาร์ส่องผ่านม่านหน้าต่างมากระทบก้นของเหาเหรินโดยตรง
"อาเหริน! อาเหริน!"
ประตูห้องนอนถูกเคาะดังปังๆ
"เชี่ย! ใครวะ!" เจ้าเจียอินที่นอนเตียงล่างคว้าหมอนขว้างไปที่ประตู
"อาเหริน มีสาวสวยมารอคุณอยู่!" เสียงจากนอกห้องเป็นเสียงของกู้เจียตงจากห้อง 301 ฝั่งตรงข้าม
"สาวสวย? สาวสวย?" โจวลี่เหรินที่กำลังงัวเงียอยู่ตื่นขึ้นมาจากความฝันทันที ลุกพรวดขึ้นนั่ง หลังจากที่โจวลี่เหรินจีบเสี่ยวฮัวไม่สำเร็จ เขาก็สูญเสียความกล้าในการมีความรักไปพักหนึ่ง แต่ก็ยังคงรักษาความกระตือรือร้นในการสังเกตสาวสวยเอาไว้
"อาเหริน รีบลุกขึ้นมาเร็ว เฉาร่งหัวใช้ให้ผมมาเรียกคุณ ที่หน้าโรงอาหารซานหมิงมีคนมุงดูเยอะแยะเลย มีสาวน้อยสวยคนหนึ่งยืนรออยู่ที่นั่น ทุกคนกำลังรอดูเรื่องสนุกกันอยู่!" กู้เจียตงยังคงตะโกนอยู่นอกประตู
"อะไรกันวะ" เหาเหรินขยี้ท้องที่ยังเจ็บอยู่นิดหน่อย จู่ๆก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ยกข้อมือขึ้นมาดู เห็นรอยสีเขียววงนั้น ยังไม่จางหายไป แต่ก็ไม่ได้ขยายตัวขึ้น รู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย
เสียงเคาะประตูดังปังๆยังคงดังต่อไป
"มาแล้วๆ!" เหาเหรินกระโดดลงจากเตียงไปเปิดประตู
เหาเหรินที่นอนอยู่เตียงล่างก็นอนไม่หลับแล้ว ลุกขึ้นมาด้วยความรำคาญ ส่วนโจวลี่เหรินพอได้ยินคำว่า "สาวสวย" ก็ตื่นเต้นรีบแต่งตัวทันที
"ที่หน้าโรงอาหารซานหมิง มีคนมุงดูเยอะมาก ฉันกับเฉาร่งหัวไปกินข้าว นึกว่าเกิดอะไรขึ้น เข้าไปดูใกล้ๆ ที่แท้เป็นสาวสวยคนหนึ่งกำลังรอใครอยู่" กู้เจียตงเห็นเหาเหรินเปิดประตูออกมาก็รีบบอกทันที
"บ้าเอ๊ย! ที่รอคงไม่ใช่รอฉันหรอกมั้ง! เรื่องสนุกแบบนี้ แกไปบอกโจวลี่เหรินก็พอแล้ว!" เหาเหรินมองกู้เจียตงอย่างหงุดหงิด เมื่อวานเขาปวดท้อง กว่าจะหลับได้ก็ดึกแล้ว ตอนนี้โดนปลุกขึ้นมาอีก อารมณ์ยิ่งไม่ดีเข้าไปใหญ่
"ฟังฉันพูดให้จบก่อน!" กู้เจียตงรั้งตัวเหาเหรินไว้ "สาวคนนั้นถือภาพวาดอยู่ในมือ เหมือนกับหน้าแกไม่มีผิด! บอกว่าใครพาคนในภาพไปหาได้ จะให้เงิน 500 หยวน!"
"ฉันเหรอ?" เหาเหรินงงๆ แล้วจ้องหน้ากู้เจียตง "แกมาปลุกฉันเพราะอยากได้ 500 หยวนนั่นใช่มั้ย?"
"เฮ่ๆ..." กู้เจียตงยิ้มแหย
ได้ยินเสียงอึกทึกนอกหอพักมากขึ้นเรื่อยๆ เหาเหรินเดินไปที่ระเบียง เห็นผู้ชายที่รู้จักกันเป็นกลุ่มใหญ่วิ่งกรูกันมาที่ห้องของเขา คาดว่าคงมาจับตัวเพื่อเอาเงินรางวัล เขาจึงรีบสวมเสื้อผ้ารองเท้า แล้วรีบลงไปพร้อมกับกู้เจียตง
ส่วนเจ้าเจียอินหัวหน้าห้องก็กลัวจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน ไม่นอนต่อ รีบแต่งตัวตามเหาเหรินไปด้วย ปกติเขาชอบด่าทอเหาเหริน แต่ก็เป็นคนที่เป็นห่วงเหาเหรินมากที่สุดเช่นกัน
ส่วนโจวลี่เหริน เรื่องไปดูสาวสวยแบบนี้ เขาวิ่งนำหน้าไปก่อนแล้ว
หอพักเขตใต้อยู่นอกมหาวิทยาลัย ทั้งสี่คนเข้าไปทางประตูใต้ของมหาวิทยาลัย ระหว่างทางเห็นบอร์ดประกาศทั้งเล็กและใหญ่ ล้วนแต่ติดภาพวาดดินสอของเหาเหรินเต็มไปหมด ใต้ภาพเหล่านั้นมีข้อความตัวใหญ่เขียนว่า: ประกาศให้รางวัล 500 หยวน ตามหาคนในภาพนี้ รอพบที่หน้าโรงอาหาร!
ดูจากจำนวนบอร์ดประกาศในมหาวิทยาลัย ภาพเหล่านี้น่าจะพิมพ์ออกมาหลายร้อยใบ ยิ่งใหญ่ไม่แพ้ประกาศจับทั่วประเทศเลยทีเดียว!
"แกทำอะไรผู้หญิงคนนั้นเหรอ ถึงได้มาประกาศจับแกถึงในมหาวิทยาลัยแบบนี้!" โจวลี่เหรินทั้งตื่นเต้นทั้งสงสัยถามเหาเหริน
"ฉันจะรู้ได้ยังไง ฉันยังไม่รู้เลยว่าเธอเป็นใคร!" เหาเหรินตอบอย่างหงุดหงิด
ท่ามกลางฝูงชนที่มาตามตัวเขา เหาเหรินถูกพาไปที่โรงอาหารโดยไม่มีทางเลือก ในเวลาเช่นนี้ แม้แต่ทางหนีก็ไม่มีแล้ว
"มาแล้ว! มาแล้ว!" มีคนเห็นตัวจริงปรากฏตัว จึงตะโกนด้วยความสะใจ
ดังนั้น ฝูงชนที่เบียดเสียดกันอยู่ก็เปิดทางให้โดยอัตโนมัติ
เหาเหรินเดินอย่างกระอักกระอ่วนไปที่ประตูโรงอาหารภายใต้สายตาของคนนับร้อย และเขาก็เห็น...สาวน้อยสวยคนเมื่อวาน
เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงยีนส์ซีดๆ แต่งตัวธรรมดามาก แต่กลับโดดเด่นสะดุดตา แต่ว่าใต้เส้นผมที่ปลิวไสวในสายลม เธอแสดงสีหน้าดุดันเล็กน้อย
"โอ้...โอ้..."
ไม่รู้ว่าใครเริ่มส่งเสียงเย้าแหย่
"น้องสาวน้อยสวยจังเลยนะ" เจ้าเจียอินที่อ้างว่ามีแฟนสาวมากมาย กระซิบข้างหูเหาเหริน
"รู้จักสาวสวยตั้งแต่เมื่อไหร่ แนะนำหน่อยสิ" โจวลี่เหรินกระตือรือร้น พูดพลางขยิบตาให้เหาเหริน
และสาวน้อยสวยคนนี้ก็รอจนเหาเหรินปรากฏตัว เธอเบะปากเล็กน้อย
เหาเหรินฝืนความอึดอัด เดินไปข้างหน้าท่ามกลางสายตาแหลมคมของผู้คนมากมาย "เธอหาฉันเหรอ?"
"เมื่อวานคุณเอาของของฉันไปหรือเปล่า?" สาวน้อยสวยจ้องเหาเหริน พูดอย่างไม่ยอมถอย
"ของ? ของอะไร?" เหาเหรินไม่คิดว่าจะเป็นเธอ รู้สึกแปลกใจและงุนงงเล็กน้อย
เมื่อเห็นพวกเขาเริ่มคุยกัน กู้เจียตงรีบแทรกเข้ามา ถูมือพลางพูดว่า "เอ่อ..."
สาวน้อยสวยมองเขาแวบหนึ่ง ดึงกระเป๋าสตางค์ออกมา หยิบเงิน 500 หยวนจากในนั้น ส่งให้กู้เจียตง
นักเรียนรอบๆ ไม่คิดว่าจะได้เงิน 500 หยวนจริงๆ นอกจากประหลาดใจแล้ว ก็รู้สึกเสียดายที่วิ่งไม่เร็วกว่ากู้เจียตง
กู้เจียตงถือเงิน แล้วแทรกออกจากฝูงชนอย่างพอใจ เขาไม่คิดจะดูเรื่องวุ่นวายต่อ กลัวว่าสาวน้อยสวยคนนี้จะเปลี่ยนใจ
ที่แท้ก็เป็นเศรษฐีน้อยที่ใจกว้าง ไม่แปลกที่จะเก่งกาจขนาดนั้น...เหาเหรินคิดในใจ
"คุณ! เมื่อวานเอาของของฉันไปหรือเปล่า?" สาวน้อยสวยถามเหาเหรินต่อ
"อะไรนะ?" เหาเหรินถามอย่างหงุดหงิด จ้องมองเธออย่างขุ่นเคือง รู้ว่าเพราะเรื่องวุ่นวายที่เธอก่อขึ้น ตัวเองคงจะมีชื่อเสียงในโรงเรียนเสียแล้ว
"ก็ลูกปัดนั่นไง ลูกปัดสีฟ้า" เธอตอบ
"ไม่เห็นนะ เธอคงทำหล่นไว้ที่อื่นมั้ง" เหาเหรินตอบโดยไม่ต้องคิด
คนรอบข้างที่ได้ยินบทสนทนาของพวกเขาต่างรู้สึกผิดหวัง เพราะที่แท้ก็ไม่ใช่ว่าสาวน้อยสวยคนนี้ถูกรังแก แล้วมาหาเรื่องตอบโต้ แค่ทำของหายเท่านั้นเอง
"ลูกปัดนั่นมันนิ่มๆ มีความยืดหยุ่น" สาวน้อยสวยเสริมขึ้น "ฉันให้เวลานายสองนาที ลองคิดดูอีกที"
"เราไปคุยกันที่อื่นได้ไหม?" เหาเหรินถอนหายใจอย่างจนใจเมื่อเห็นบรรยากาศรอบข้างที่ทุกคนจ้องมองมา
"เอาของคนอื่นมาก็คืนเขาไปสิ! แย่งของสาวน้อยสวย ไม่อายเหรอ!" มีเด็กผู้ชายสองสามคนที่ชอบก่อกวนตะโกนขึ้นมา
"หุบปาก! ไม่ใช่เรื่องของนายนะ!" สาวน้อยสวยโกรธจัด
พวกเด็กผู้ชายเหล่านั้นงงไปชั่วขณะ แต่ก็ไม่กล้าเข้ามาอาละวาด
"แยกย้ายๆ แยกย้ายกันไปเถอะ..." เจ้าเจียอินเห็นว่าเรื่องไม่ใหญ่โต จึงดึงโจวลี่เหรินกับเพื่อนสนิทอีกสองสามคนมาช่วยสลายฝูงชน
สาวน้อยสวยไม่สนใจการกระทำของคนอื่น ยังคงจ้องมองเหาเหรินต่อไป "ของสิ่งนั้นสำคัญกับฉันมาก ฉันหวังว่านายจะคืนมันให้ฉัน"
"ฉันไม่รู้ว่าเธอกำลังพูดถึงอะไร..." เหาเหรินพูดไปครึ่งทาง สาวน้อยสวยก็ยื่นมือมาปิดปากเขา
"ฉันรู้สึกได้ว่ามันอยู่กับนาย" พูดพลางขมวดคิ้ว ทำท่าเหมือนกำลังตั้งใจฟังอะไรบางอย่าง
ทันใดนั้น เธอก็ยื่นมือไปที่ท้องของเหาเหริน
เหาเหรินกำลังจะหดท้องกลับ แต่สาวน้อยสวยกลับคว้าข้อมือของเขาไว้อย่างรวดเร็ว พลิกแขนเสื้อของเขาขึ้น เห็นรอยสักสีเขียวคล้ายมังกรพันกันบนแขน!


## บทที่ 3 ฉันไม่ใช่คนดีหรือ?

เหาเหรินไม่อยากให้คนเห็นรอยสักประหลาดนี้ จึงรีบหดมือกลับไปทันที
สาวน้อยสวยกลับยื่นมือไปแตะท้องของเหาเหรินอีกครั้งอย่างกะทันหัน หรี่ตาลง ดูเหมือนกำลังจะสัมผัสบางอย่าง
"ต่อหน้าธารกำนัลแบบนี้ ไม่จำเป็นต้องมาลูบท้องผมหรอกนะ" เหาเหรินปัดมือเธอออก รู้สึกจนปัญญา
ตอนนี้คนยังไม่ได้กระจายออกไปหมด หลายคนยังคงมองดูเหตุการณ์อยู่ สาวน้อยที่อายุไม่มากวิ่งมาที่มหาวิทยาลัยด้วยวิธีที่สร้างความตกตะลึงเช่นนี้เพื่อตามหาคน ย่อมทำให้คนคิดไปต่างๆ นานา
"พวกเธอสองคน มีปัญหาอะไรก็ไปแก้ไขที่อื่นเถอะ" เจ้าเจียอินไม่สามารถไล่คนออกไปได้หมด จึงเปลี่ยนวิธีช่วยเหาเหรินแก้สถานการณ์ "เด็กน้อย เธอก็เจออาเหรินแล้ว ฉันคิดว่าระหว่างพวกเธอคงมีความเข้าใจผิดอะไรสักอย่าง เขาคือเหาเหริน แล้วเธอชื่ออะไรล่ะ"
"ห้ามเรียกฉันว่าเด็กน้อย! ฮึ! เขาเป็นคนดีเหรอ? ฉันมองปุ๊บก็รู้แล้วว่าเขาไม่ใช่คนดี!" สาวน้อยสวยจ้องเหาเหรินตาเขม็ง "ถ้านายไม่คืนของให้ฉัน ฉันจะไม่ยอมเลิกรากับนาย!"
"ยอมแพ้เธอแล้ว ไปคุยกันที่อื่นเถอะ!" เหาเหรินคว้ามือสาวน้อยสวย วิ่งไปทางตึกเรียน
เห็นเหตุการณ์วุ่นวายจบลงแล้ว ไม่มีใครไล่ตามไปดูให้รู้เรื่องราวอีก เหาเหรินวิ่งเหยาะๆ ไปสักพัก ปล่อยข้อมือเล็กนุ่มนิ่มของเธอ "ขอร้องล่ะ ทำไมต้องสร้างความวุ่นวายขนาดนั้นด้วย ผมไม่ได้เอาอะไรของคุณไปจริงๆ"
"นายยังจะดื้อดึงอีก ลายบนมือนายคืออะไร?" เธอจ้องมองเหาเหริน ท่าทางไม่ยอมเลิกรา
ช่างเป็นช่องว่างระหว่างวัยจริงๆ... เหาเหรินมองดูเด็กสาวที่อายุน้อยกว่าตนเองตั้ง 4-5 ปีเต็มๆ ที่ดื้อรั้นไม่ยอมฟังเหตุผลคนนี้ รู้สึกว่าตนเองคงพูดอย่างไรก็คงไม่เข้าใจกัน
"หนึ่ง ผมไม่ได้เอาของคุณไป สอง เมื่อวานผมเป็นคนช่วยคุณนะ คุณไม่ขอบคุณก็ช่างเถอะ แต่ยังมาตีผมอีก สาม คุณมาตามหาผมแบบนี้ ทำให้เกิดความวุ่นวาย ต่อไปผมจะอยู่ในมหาวิทยาลัยยังไงล่ะ" เหาเหรินพูดกับเธอ
"นายคืนของให้ฉัน ทุกอย่างก็จะจบ" เธอมองเหาเหริน พูดย้ำอย่างดื้อรั้น
เมื่อได้ยินเธอพูดซ้ำๆ แบบนี้ เหาเหรินแทบจะคลั่ง
"เฮ้อ ไม่อยากสนใจเธอแล้ว ฉันจะไปกินข้าว" เหาเหรินทิ้งเธอไว้ เดินไปทางโรงอาหารซุยซิ่วที่อยู่ใกล้เขตการเรียน
ไม่คาดคิดว่าสาวน้อยสวยจะเดินตามเขาไปติดๆ ยังคงทำหน้าไม่ยอมเลิกรา
เข้าไปในโรงอาหาร เหาเหรินเข้าแถวซื้ออาหาร สาวน้อยสวยก็เหมือนกาวติดแน่น ตามติดเขาไปใกล้ๆ
เหาเหรินหยิบบัตรอาหารออกมาซื้อ เธอก็จ้องมองเหาเหริน
"ไม่รู้จะทำยังไงกับเธอแล้วจริงๆ" เหาเหรินหยิบบัตรอาหารออกมาอีกครั้ง "พี่ครับ ขอเซตเนื้อวัวอีกหนึ่งที่ครับ"
เขาถือถาดเดินไปที่โต๊ะอาหาร สาวน้อยสวยก็ถือเซตอาหารตามเขาไปเช่นกัน
เขานั่งลง เธอก็นั่งลงตรงข้ามเขา
เขากินข้าว เธอก็กิน เขาหยุด เธอก็หยุด
"ผมเรียกคุณว่าพี่สาวได้ไหม ผมไม่ได้เอาของคุณไปจริงๆ" เหาเหรินมองเธออย่างจนปัญญา ไม่คิดเลยว่าการช่วยคนจะกลายเป็นเรื่องยุ่งยากขนาดนี้
"รอยสักนั่นของนาย มันเป็นหลักฐานว่านายเอาไป" สาวน้อยสวยจ้องมองเหาเหริน พูดอย่างดื้อรั้น
"ทำไมล่ะ" เหาเหรินถามเธอ
"อืม... ฉันบอกเหตุผลให้เธอไม่ได้ แต่แน่นอนว่าของฉันอยู่กับเธอ เธอเก็บไว้ในกระเป๋าไหน? น่าจะเป็นกระเป๋าที่อยู่ใกล้ท้องเธอ ฮึ อย่าให้ฉันต้องค้นตัวเธอนะ" เธอพูด
เด็กสาวตัวเล็กๆ คนหนึ่ง ยังจะมาค้นตัวฉันอีก? ช่างกล้าจริงๆ... เหาเหรินมองเธอด้วยหางตา แล้วกินข้าวต่อไป
ส่วนเธอที่รอเหาเหรินมาครึ่งเช้าแล้ว ดูเหมือนจะหิวมาก กินอย่างรวดเร็วฮึบฮับ
เหาเหรินถือโอกาสแอบมองเธอ พบว่าเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวนี้ของเธอไม่ใช่เสื้อเชิ้ตธรรมดา แม้โดยรวมจะยังมีกลิ่นอายของนักเรียนมัธยมอยู่มาก แต่เสื้อเชิ้ตตัวนี้มีสไตล์ย้อนยุคอยู่บ้าง มีลูกไม้เหมือนผีเสื้อกางปีกอยู่ที่หน้าอกของเธอ พอดีกับรูปร่างเล็กบอบบางของเธอ
ชายเสื้อของเธอถูกสอดไว้ในกางเกงยีนส์ ทำให้เอวของเธอดูเล็กและบางมาก เมื่อรวมกับรองเท้าแตะไม้ลายดอกไม้สไตล์ชนบท ทำให้เหาเหรินมั่นใจว่าฐานะของครอบครัวเธอต้องไม่ธรรมดาแน่
โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับเด็กมัธยมต้น การที่หยิบเงิน 500 หยวนออกมาจ่ายอย่างง่ายดาย นี่ไม่ใช่สิ่งที่เด็กมัธยมต้นทั่วไปจะทำได้
เธอดูเหมือนจะรู้สึกได้ว่าเหาเหรินกำลังมองเธอ จึงเงยหน้าขึ้นทันที ส่วนเหาเหรินรีบก้มหน้าลงเพื่อปิดบัง
แน่นอนว่าการที่เด็กผู้หญิงน่ารักคนนี้ปรากฏตัวในโรงอาหารของมหาวิทยาลัย ย่อมดึงดูดความสนใจจากนักศึกษาชายหญิงบางคนในมหาวิทยาลัย
เฮ้อ พวกเขาคงคิดว่านี่เป็นน้องสาวของฉันสินะ... เหาเหรินปลอบใจตัวเอง
"กินข้าวเสร็จแล้วก็รีบกลับไปนะ เธอออกมาคนเดียว พ่อแม่เธอไม่เป็นห่วงเหรอ?" เหาเหรินพูดกับเธอ
"ถ้าคุณคืนของให้ฉัน ฉันก็จะกลับไปได้อย่างสบายใจ ฉันเตือนคุณนะ ถ้าพ่อแม่ฉันรู้ว่าฉันทำของสิ่งนี้หาย แล้วต้องให้ญาติผู้ใหญ่ของฉันมาขอของคืนจากคุณ คุณจะต้องแย่แน่" เธอจ้องเหาเหรินแล้วพูดอย่างสงบเยือกเย็นทันที
และในน้ำเสียงของเธอ ก็มีความหมายของการข่มขู่อย่างชัดเจน
เหาเหรินรู้สึกว่าเขากำลังจะทนไม่ไหวแล้ว เขาไม่รู้จริงๆว่าเธอกำลังพูดถึงอะไร เด็กเล็กๆพวกนี้ เจออะไรก็จะให้ผู้ปกครองมาจัดการ นี่เป็นเรื่องที่ยุ่งยากจริงๆ
แต่เหาเหรินก็ยังไม่คิดว่าตัวเองได้เอาของอะไรของเธอไป เมื่อวานเขาออกมาตัวเปล่า หลังจากเจอเธอก็แค่ซื้อไพ่สองสำรับกลับไปเท่านั้น
ส่วนลูกปัดที่เธอพูดถึง เหาเหรินใส่รองเท้าแตะกับชุดนอน ไม่มีกระเป๋าเลยสักที่บนตัว แล้วจะเอาของของเธอไปได้ยังไง แน่นอนว่าเธอต้องทำหล่นไว้ที่อื่นแน่ๆ
ส่วนรอยสีฟ้าบนผิวหนังนั้น ตามที่หมอบอก เป็นเพราะช่วงก่อนหน้านี้เขากินอาหารทะเลมากเกินไป ทำให้เกิดอาการแพ้
แต่ด้วยนิสัยดื้อรั้นของเธอ น่ากลัวว่าญาติผู้ใหญ่ของเธอก็อาจจะคิดว่าผมเอาของไป ถ้าเป็นอย่างนั้นก็จะอธิบายยากหน่อย และดูจากท่าทางของเธอ ลูกปัดนั้นน่าจะเป็นของมีค่ามาก คิดถึงตรงนี้ เหาเหรินรู้สึกปวดหัว ช่วยคนแต่กลับมีเรื่องยุ่งยาก
"อย่าตามฉันอีกเลย ไม่ได้เอาของเธอไป ก็คือไม่ได้เอาไปจริงๆ ถึงเธอจะให้ผู้ปกครองมาก็ไม่มีประโยชน์" เหาเหรินถือถาดอาหารลุกขึ้นยืน พูดกับเธอ
พูดจบ เขาก็เอาถาดไปคืน เดินออกจากโรงอาหาร พอหันกลับไปมองอีกที ก็พบว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นยังคงตามเขาอยู่
เหาเหรินไม่สนใจเธอ เดินเข้าไปในตึกห้องสมุด หยิบบัตรนักศึกษาของเขาออกมา
ปิ๊บ... เครื่องตรวจสอบผ่าน เปิดทางเข้า
เธออยากจะตามเข้าไป แต่ทางเข้าก็ปิดลงด้วยเสียงดังกริ๊ก
เหาเหรินยืนอยู่ด้านใน โบกมือให้เธอ แล้วเดินเข้าไปในห้องโถงของห้องสมุดอย่างสบายๆ ในที่สุดก็หนีเธอได้สำเร็จ
"คุณต้องมาหาฉันเองแน่นอน" สาวน้อยสวยยืนอยู่นอกทางเข้า พูดอย่างมั่นใจ


## บทที่ 4 วิลล่าริมทะเล

เหาเหรินสลัดเด็กสาวน้อยที่ไม่รู้ที่มาที่ไปออกไปได้ เขาขึ้นไปชั้นสองของห้องสมุดเพื่อค้นคว้าข้อมูล ยืมหนังสือที่เกี่ยวข้องหลายเล่มแล้วเดินออกจากห้องสมุด
เมื่อออกมา เด็กสาวน้อยคนนั้นก็หายไปแล้วจริงๆ
เหาเหรินเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ดูมืดครึ้ม คิดถึงเรื่องของเด็กสาวคนนั้น สงสัยว่าสัปดาห์หน้าจะเป็นช่วง*มาหรือเปล่า
ถ้าพ่อแม่ของเธอมาตามหาจริงๆ ก็คงจะ... ทั้งๆ ที่ตัวเองทำหาย แต่กลับมาโทษว่าฉันเอาของของเธอไป... ก็แค่อยากหลีกเลี่ยงการถูกลงโทษจากพ่อแม่เท่านั้นเอง...
เขากลับมาที่หอพัก เพื่อนร่วมห้องทุกคนสนใจเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น เหาเหรินบอกแค่ว่าเรื่องจบลงด้วยดีแล้ว ไม่ได้เล่ารายละเอียด เขาไม่อยากให้เรื่องวุ่นวายพวกนี้มารบกวนเพื่อนๆ ในหอพักด้วย
"เด็กสาวน้อยคนนั้นสวยมาก อีกไม่กี่ปีคงเป็นเสี่ยวฮัวแน่ๆ" เจ้าเจียอินตบไหล่เหาเหรินพลางปลอบใจและรำพึงรำพัน
สวยก็สวยจริง แต่ผู้หญิงสวยที่ชอบสร้างปัญหา ก็ควรเลี่ยงห่างไว้จะดีกว่า เหาเหรินคิดในใจ
"สัปดาห์นี้นายไม่ต้องกลับบ้านใช่ไหม ค้นคว้าข้อมูลเสร็จแล้วเหรอ" เจ้าเจียอินถามอีก
"อืม กำลังจะกลับบ้านพอดี" เหาเหรินวางหนังสือที่ยืมมาจากห้องสมุดไว้บนโต๊ะ แล้วหยิบกระเป๋าเปล่าอีกใบ
"พรุ่งนี้กลับมาแต่เช้านะ ตอนเย็นเล่นไพ่กัน!" เจ้าเจียอินตบไหล่เหาเหรินอย่างสนิทสนม
"ได้ รู้แล้ว วันนี้ขอบใจมากที่ช่วยนะ" เหาเหรินโบกมือลาเพื่อนๆ ในห้อง
บนรถเมล์กลับบ้าน เหาเหรินอดไม่ได้ที่จะเลิกแขนเสื้อขึ้นมาตรวจสอบข้อมือของตัวเองอีกครั้ง
รอยประทับสีฟ้า ดูคล้ายลวดลายมังกรที่ไม่สมบูรณ์ แต่หลังจากล้างทำความสะอาด สีก็จางลงไปมาก
ถ้ายายเห็นเข้า คงคิดว่าไปทำตัวเสียหายไปสักลายแน่ๆ... เหาเหรินถอนหายใจ เปิดหน้าต่างรถ สายลมเย็นๆ พัดผ่าน แล้วเขาก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเหาเหรินตื่นขึ้นมาอีกครั้ง รถวิ่งมาได้กว่าชั่วโมงแล้ว ใกล้จะถึงบ้านแล้ว
เขางัวเงียหยิบกระเป๋านักเรียน ลงจากรถ เดินตามถนนคอนกรีตกว้างๆ เข้าไปข้างใน
บนถนนมีรถหรูวิ่งผ่านไปมาเป็นระยะ ส่วนเหาเหรินที่สะพายกระเป๋าเดินคนเดียว ดูแปลกแยกไปหน่อย
เดินเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงเต็มๆ เขาจึงมาถึงบริเวณที่มีบ้านเรือน
ถ้าเพื่อนร่วมชั้นของเหาเหรินได้เห็น คงจะต้องตกตะลึง เพราะบ้านของเหาเหรินตั้งอยู่ในเขตชมวิวทะเลที่สวยที่สุดของเมืองตงไห่ และบ้านของเขาก็คือบ้านพักตากอากาศสองชั้นที่ดูธรรมดาๆ หลังหนึ่งในกลุ่มบ้านพักตากอากาศที่อยู่ห่างจากชายหาดเพียง 200 เมตรเท่านั้น!
"ยาย!" เหาเหรินที่เหนื่อยล้าเล็กน้อยร้องเรียก พลางผลักประตูเหล็กลายฉลุเปิดเข้าไป
"อาเหรินกลับมาแล้วเหรอ!" คุณยายที่มีใบหน้าเมตตาเดินออกมาจากในบ้าน มองเหาเหรินด้วยรอยยิ้ม "วันนี้ทำไมกลับมาช้าจัง?"
"เฮ่ เฮ่ สัปดาห์หน้าต้องส่งงานชิ้นหนึ่ง เลยต้องค้นคว้าข้อมูลนิดหน่อย" เหาเหรินเดินตามยายเข้าบ้าน "สัปดาห์นี้ยายเป็นยังไงบ้าง?"
"ก็เหมือนเดิม ทำความสะอาดบ้าน เดินเล่นริมทะเล ปลูกดอกไม้ ปลูกหญ้า แล้วก็เล่นหุ้น ลุงหวังกลับไปแล้ว ยายทำอาหารให้หลานเองนะ" ยายพูดพลางยิ้ม
"เล่นหุ้นเหรอ? สัปดาห์นี้ได้กำไรเท่าไหร่?" เหาเหรินถามอย่างสบายๆ
"จะได้กำไรทุกสัปดาห์ได้ยังไง สัปดาห์นี้ขาดทุนไป 6,000 หยวน แต่ยายไม่สนใจหรอก มีข่าวมาจากนอร์เวย์ด้วย พ่อแม่ของหลานกำลังจะเสร็จสิ้นการสำรวจทางวิทยาศาสตร์แล้ว อาจจะกลับมาเดือนหน้า" ยายพูดพลางเดินเข้าครัว
"โอ้ กลับมาเดือนหน้าเหรอ?" เหาเหรินเดินเข้าไปในครัวเพื่อช่วยยายของเขา
แต่เดิมในบ้านพักตากอากาศหลังเล็กนี้ยังจ้างพ่อครัวคนหนึ่งชื่อลุงหวัง ด้านหนึ่งคือทำอาหารให้ยาย อีกด้านหนึ่งก็เพื่อหาคนมาอยู่เป็นเพื่อนยายในบ้านพัก เพื่อไม่ให้ยายเหงาเกินไปเมื่อพ่อแม่ของเหาเหรินไปต่างประเทศและเหาเหรินไปเรียน
แต่ในช่วงสุดสัปดาห์นี้ลุงหวังมีธุระที่บ้านจึงกลับไป แม้ว่าเหาเหรินจะกลับบ้านโดยไม่มีอะไรทำ แต่ก็ต้องกลับมาอยู่เป็นเพื่อนยายของเขา
สำหรับเขาแล้ว นอกจากพ่อแม่ที่มักจะเห็นหน้าค่าตากันแบบผ่านๆ แล้ว คนที่สนิทที่สุดก็คือยายของเขานั่นเอง
"ยายครับ วันนี้ผมนึกถึงคำถามหนึ่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน" เหาเหรินพูดพลางหั่นผัก "ยายว่าในโลกนี้มีมังกรจริงๆ หรือเปล่าครับ?"
"มังกรเหรอ?" ยายดูเหมือนจะสนใจหัวข้อนี้ ดวงตาเป็นประกาย คิดสักครู่แล้วพูดว่า "ว่ากันว่าคนที่นี่ ที่เมืองตงไห่ เคยเห็นมังกรมาก่อนนะ"
"จริงเหรอครับ?" ความสนใจของเหาเหรินถูกดึงดูดขึ้นมาทันที
"อืม จริงๆ แล้วยายก็เคยเห็นครั้งหนึ่ง ตอนนั้นยายยังสาวอยู่ คงประมาณยี่สิบกว่าๆ วันหนึ่งกำลังทำงานอยู่ในทุ่งนา จู่ๆ อากาศก็เปลี่ยนเป็นฝนฟ้าคะนอง ยายกับเพื่อนสาวสนิทคนหนึ่งตอนนั้นก็หาที่หลบฝน แล้วในตอนนั้นเอง เห็นก้อนเมฆหนาทึบก้อนหนึ่ง จู่ๆ ก็ลอยต่ำลงมา..."
หัวใจของเหาเหรินเต้นแรงขึ้นตามเรื่องราวของยาย เขารีบเร่งถาม "ยายครับ เล่าต่อสิครับ"
"อืม ตอนนั้นยายเห็นสายฟ้าที่มีรูปร่างคล้ายมังกรพุ่งออกมาจากก้อนเมฆ แล้วก็ลอยไปมาบนท้องฟ้าสักพัก ยายตกใจมาก ตอนแรกก็คิดว่าเป็นภาพหลอน แต่พอนึกดีๆ ก้อนเมฆนั้นสีเทาขาวๆ ต่างจากเมฆดำทะมึนรอบๆ" ยายพูดอย่างจริงจังราวกับกำลังจมอยู่ในภวังค์
"สายฟ้า ก็เป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติไม่ใช่เหรอครับ" เหาเหรินคิดสักครู่แล้วพูด
"พ่อของเธอก็อธิบายแบบนี้กับยายเหมือนกัน เธอก็รู้ว่าเขาไม่เคยเชื่อเรื่องพวกนี้มีมาตั้งแต่ไหนแต่ไร แต่เพื่อนสาวของยายตอนนั้น หลังจากนั้นมาบอกยายว่า เธอเห็นมังกรขาวตัวหนึ่งออกมาจากก้อนเมฆ แล้วดูดน้ำในทะเลสาบขึ้นไป มีลำน้ำขนาดใหญ่พุ่งขึ้นจากทะเลสาบไปถึงฟ้า ยายถามว่าจริงหรือเปล่า เธอบอกว่าไม่ได้มองผิดแน่นอน และไม่ได้โกหกยายด้วย"
ยายเล่าอย่างเห็นภาพชัดเจนราวกับมีชีวิต ทำให้เหาเหรินรู้สึกขนลุกเล็กน้อย
ถ้าหากมังกรมีอยู่จริง แล้วล่ะก็...
"ทำไมอยู่ๆ ถึงคิดถามเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ?" ยายได้สติกลับมา ถามเหาเหริน
"อ๋อ แค่ถามเล่นๆ น่ะ" เหาเหรินเก็บอาการประหลาดใจไว้ ก้มหน้าหั่นผัก
"แต่ที่เมืองตงไห่นี่ แต่ก่อนว่ากันว่ามีคนเห็นมังกรกันมากมาย และในตำนานเก่าแก่ก็บอกว่าแถวนี้มีวังมังกรอยู่ด้วย ดูเหมือนว่าชื่อเมืองตงไห่นี่ก็มีที่มาจากเรื่องนี้ด้วย" ยายพูดต่อ
"วังมังกรทะเลตะวันออกเหรอ?" เหาเหรินหันมาถาม
"ฮิๆ คงจะใช่นะ" ยายล้างผักแล้วใส่ลงในหม้อ
"แล้วทำไมตอนนี้ถึงไม่มีใครเห็นมังกรอีกแล้วล่ะ?" เหาเหรินถามต่อ
"อาจจะเป็นเพราะสภาพแวดล้อมก็ได้มั้ง สภาพแวดล้อมเสื่อมโทรม สัตว์หลายชนิดก็สูญพันธุ์ไปแล้ว" ยายตอบเหาเหรินอย่างอึดอัด
ยายหลานทั้งสองคุยกันเรื่อยเปื่อยไปมา แล้วก็ทานอาหารเย็นเสร็จ ดูโทรทัศน์สักพัก ก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน
เหาเหรินกลับเข้าห้อง นอนไม่หลับ เขาเปิดหน้าต่างมองดูท้องฟ้าเหนือทะเลที่เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ ฟังเสียงคลื่นทะเลแว่วมาแต่ไกล นึกถึงเรื่องที่ยายเล่า ยิ่งอยากรู้ว่าโลกใบนี้มีมังกรอยู่จริงหรือไม่
ยกข้อมือขึ้นมาดู รอยประทับสีเขียวนั้นยังคงปรากฏอยู่บนแขนของเขา ดูเป็นแผ่นๆ ยิ่งมองยิ่งคล้ายลายมังกร
โอ๊ย ฉันคิดมากเกินไปแล้วล่ะมั้ง... เขาปิดหน้าต่าง แล้วปิดไฟ เข้านอน


## บทที่ 5 ถึงเวลาหาแฟนแล้ว...

(ฮ่าๆ เพิ่มคนติดตามอีกสองคน ไม่รู้ว่าบัตรแนะนำใบแรกจะเป็นใครให้ฉันนะ... ตั้งตารอจังเลย...)
วันต่อมา เหาเหรินตื่นแต่เช้า ออกกำลังกายเล็กน้อย แล้วทำอาหารเช้าด้วยตัวเองเพื่อเป็นการกตัญญูต่อยาย จากนั้นก็ถือโอกาสที่อากาศดีพายายไปเดินเล่นที่ชายทะเล
"อาเหริน ช่วงนี้ดูเธอมีพลังกว่าเมื่อก่อนนะ" ยายพูดกับเหาเหรินอย่างเอ็นดูขณะสูดอากาศทะเล
"เหมือนว่าจะกินเก่งกว่าเมื่อก่อนด้วยครับ" เหาเหรินยิ้มพลางตอบ
"ฮ่าๆ หรือว่าได้แฟนที่มหาวิทยาลัยแล้วล่ะ?" ยายยิ้มอย่างรู้ทันแล้วถาม
"ไม่มีหรอกครับ..." เหาเหรินปฏิเสธทันที
"ต้องมีแฟนแล้วแน่ๆ อย่าลืมสิว่ายายดูโหงวเฮ้งเป็นนะ ช่วงนี้กำลังมีดวงความรักอยู่นะ!" ยายพูดพลางหัวเราะ
"มหาวิทยาลัยต้องเน้นเรื่องเรียนเป็นหลัก จะมีแฟนได้ยังไงล่ะครับ" เหาเหรินทำท่าจริงจัง
"นั่นมันคำพูดของพ่อเธอ ถ้าเป็นยายล่ะ ยายสนับสนุนให้อาเหรินของเรามีแฟนนะ ถ้าเป็นเด็กผู้หญิงที่ดี ก็พามาให้ยายดูบ้างสิ" ยายยิ้มเหมือนดอกทานตะวัน แผ่ความอบอุ่น
"ได้ครับ ถ้ามีแฟน จะพามาให้ยายดูเป็นคนแรกเลย" เหาเหรินสัญญาอย่างจริงจัง ทำให้ยายยิ้มกว้างขึ้นไปอีก
ยายหลานเดินขึ้นไปบนโขดหิน มองทะเลสักพัก แล้วเหาเหรินก็พายายค่อยๆ เดินกลับ
ระหว่างทาง เหาเหรินก็เก็บเปลือกหอยเล็กๆ มากมายใส่กระเป๋า
"จากเด็กจนโต เก็บเปลือกหอยมาเยอะเลยสินะ" ยายหันมาถาม
"ก็เก็บไว้เป็นที่ระลึกน่ะ" เหาเหรินโยนเปลือกหอยขึ้นไปสูงๆ แล้วรับมันกลับมา
"อืม อาเหรินชอบทะเลมาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นจิตใจก็กว้างใหญ่เหมือนทะเลเลย" ยายชมเชยเขา เดินเหยียบทรายละเอียดนุ่มด้วยรองเท้าผ้าของเธอ แล้วพึมพำกับตัวเอง "แถมยังกตัญญู รักเก่า แต่ทำไมถึงไม่มีผู้หญิงชอบนะ เฮ้อ จะได้อุ้มเหลนเมื่อไหร่กันนะ..."
เหาเหรินไม่รู้ว่ายายคิดอะไรอยู่ นึกว่าเธอกำลังคิดถึงลูกชายของตัวเอง หลังจากส่งเธอกลับวิลล่าแล้ว ก็อยู่เป็นเพื่อนอีกสักพัก ก่อนจะเก็บของเตรียมไปโรงเรียน
ยายยัดขนมและของฝากนานาชนิดลงในกระเป๋านักเรียนของเขา ทำให้กระเป๋าที่เดิมว่างเปล่ากลายเป็นตุงๆ
"เอาไปโรงเรียน แบ่งให้เพื่อนๆ ด้วย เจ้าเจียอินและเพื่อนๆ ยายชอบพวกเขาทุกคนนะ" ยายส่งเหาเหรินถึงหน้าประตู กำชับ
"ครับ ผมรู้แล้ว ยายก็ดูแลสุขภาพด้วยนะครับ" เหาเหรินสะพายกระเป๋าหนักอึ้ง ออกเดินทาง
ที่นี่ผู้คนไปมาต่างมีรถส่วนตัว และผู้อยู่อาศัยก็ไม่ได้มีมากนัก จึงไม่มีป้ายรถเมล์เลย ป้ายที่ใกล้ที่สุดก็ตั้งตามสถานที่ท่องเที่ยว เหาเหรินต้องเดินแบกของหนักครึ่งชั่วโมงไปที่ป้ายรถ เหมือนการฝึกร่างกายเลยทีเดียว
ขึ้นรถแล้ว เหาเหรินรู้สึกว่าวันหยุดสุดสัปดาห์นี้ก็สนุกดี รถเมล์แล่นมุ่งหน้าสู่ตัวเมืองท่ามกลางลมทะเลที่มีกลิ่นเค็มๆ
กลับถึงโรงเรียน เหาเหรินก็แจกจ่ายขนมอย่างเต็มที่ ของพวกนี้ถ้าให้เขากินคนเดียว สองสัปดาห์ก็ไม่หมด ยายเตรียมขนมมาให้เยอะทุกครั้งก็เพื่อให้เหาเหรินแบ่งให้เพื่อนๆ กินนั่นเอง
ไม่มีใครดีไปกว่ายายอีกแล้ว จริงๆ แล้วควรหาแฟนสักคนให้เธอดีใจหรือเปล่านะ? เหาเหรินคิดขณะที่กำลังแจกขนม
แต่แปลกดี เมื่อก่อนแบกของพวกนี้เดินครึ่งชั่วโมงรู้สึกหนักมาก แต่ตอนนี้กลับไม่รู้สึกเหนื่อยเป็นพิเศษ... เหาเหรินลองทดสอบกำลังข้อมือเบาๆ แล้วพบว่าเขาสามารถยกโต๊ะขึ้นได้หลายเซนติเมตรด้วยมือเดียว
เขารู้สึกไม่อยากเชื่อ จึงถามว่า "โจวลี่เหริน ครั้งที่แล้วเธอไม่ได้จะมาแข่งปล้ำมือกับฉันหรอกเหรอ?"
โจวลี่เหรินที่กำลังแกะมันฝรั่งทอดอย่างมีความสุขหันกลับมาทันที "ยังไง นายจะมาแข่งปล้ำมือกับฉันเหรอ?"
"ลองดูสิ" เหาเหรินนั่งลงที่โต๊ะ
"เฮ้อ ครั้งที่แล้วแพ้ยับไม่พออีกเหรอ? เอาเป็นว่าฉันจะใช้แค่ครึ่งเดียวของกำลังก็แล้วกัน เห็นแก่ที่นายเอาขนมมาเยอะแยะ" โจวลี่เหรินวางมันฝรั่งทอดลงแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ
จริงๆ แล้วสมรรถภาพร่างกายของเหาเหรินก็ไม่เลว ส่วนใหญ่เป็นเพราะเขาวิ่งบ่อย ทำให้กำลังขามีความแข็งแกร่ง ดังนั้นครั้งที่แล้วถึงได้รับเด็กสาวที่กำลังตกลงมากลางอากาศได้
แต่เขาไม่ได้ฝึกกำลังช่วงบนเป็นพิเศษ ดังนั้นในการแข่งปล้ำมือ จึงมักจะแพ้ให้กับโจวลี่เหรินที่มีความสูง 180 เซนติเมตร
ทั้งสองคนนั่งลงประจำที่ จับมือกันไว้ เพื่อนร่วมห้องจากห้องข้างๆ และฝั่งตรงข้ามที่มาแบ่งขนมกินเห็นเข้า ก็พากันมามุงดู
"ให้นายได้เห็นว่าอะไรเรียกว่าชนะในพริบตา!" โจวลี่เหรินพับแขนเสื้อขึ้น ท่าทางมั่นใจเต็มที่
เหาเหรินเป็นห่วงผิวสีฟ้านั่น จึงไม่ได้พับแขนเสื้อขึ้น
"สาม! สอง! หนึ่ง!" เจ้าเจียอินที่เป็นกรรมการจับมือทั้งสองคนไว้ แล้วปล่อยออกทันที
"ไฮ้!" โจวลี่เหรินตะโกนเสียงดัง ออกแรงทันที
ตึง! แขนของโจวลี่เหรินกลับถูกกดลงบนโต๊ะทันที
ทุกคนมองภาพนี้ด้วยความตกตะลึง
"ไม่นับ ไม่นับ ฉันยังไม่ทันได้เตรียมตัวเลย!" โจวลี่เหรินสะบัดแขน "เมื่อกี้ยังนั่งไม่มั่นคง นายออกแรงทันที ถือว่าโกง"
เหาเหรินดูสงบนิ่งภายนอก แต่ความตกตะลึงในใจของเขา มีแค่เขาเท่านั้นที่รู้
"มาอีกรอบ!" โจวลี่เหรินไม่ยอมแพ้ จับมือเหาเหรินอีกครั้ง
"สามสองหนึ่ง!" กรรมการเจ้าเจียอินปล่อยมือคู่แข่งทั้งสองอีกครั้ง
ครั้งนี้สถานการณ์กลับยืดเยื้อขึ้น โจวลี่เหรินหน้าแดงก่ำ ค่อยๆ ออกแรงเต็มที่ เส้นเลือดบนแขนและหน้าผากปูดโปนขึ้นมาทีละเส้น และในที่สุดก็ค่อยๆ เริ่มได้เปรียบ
ตึง... แขนของเหาเหรินตกลงบนโต๊ะอย่างไร้เรี่ยวแรง
โจวลี่เหรินลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น นวดแขนที่เมื่อยล้า "ไอ้หนู พลังแขนดีขึ้นนะ!"
"ก็ยังชนะนายไม่ได้อยู่ดี" เหาเหรินยิ้มแห้งๆ "เอาละๆ ทุกคนแบ่งขนมกันเถอะ"
"ขนม! ขนม! กู้เจียตง นายขโมยมันฝรั่งทอดของฉัน!" โจวลี่เหรินที่ชนะแล้วกระโดดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น คว้าตัวกู้เจียตงที่อยู่ข้างๆ
เหาเหรินมองพวกเขาสนุกสนาน แต่เดินไปที่ระเบียงอย่างเงียบๆ
รอบที่แล้ว ฉันไม่ได้ออกแรงเต็มที่เลย ก็สามารถเอาชนะโจวลี่เหรินได้อย่างง่ายดาย หลังจากนั้น ฉันตั้งใจลดกำลังลง เขาถึงได้ชนะอย่างลำบาก เมื่อเทียบกับการแข่งปล้ำมือเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว นี่เป็นการเพิ่มขึ้นของพลังที่น่ากลัวมาก... เหาเหรินบีบข้อมือตัวเอง มองดวงจันทร์บนท้องฟ้า จู่ๆ ก็รู้สึกหวั่นใจขึ้นมา


## บทที่ 6 จงรับความโกรธของพ่อฉันสิ

ใต้แสงจันทร์ รอยสักมังกรสีฟ้าที่แขนของเขาที่เคยซักล้างหลายครั้งจนจางลงเรื่อยๆ ดูเหมือนจะมีพลังลึกลับบางอย่าง เปล่งแสงวิบวับ
ตำนานเกี่ยวกับมังกรที่ยายเล่าให้ฟัง คงไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม...
"อาเหริน! มาเล่นไพ่กัน!" เสียงตะโกนของเจ้าเจียอิน ทำให้เหาเหรินสะดุ้งตื่นจากภวังค์
เล่นไพ่กันครึ่งค่ำ ก็ผ่านวันหยุดสุดสัปดาห์นี้ไป พอลืมตาตื่นก็เป็นวันจันทร์แล้ว
"อาเหริน ได้ยินว่านายไปลวนลามสาวน้อยสวย เลยโดนเธอตามมาถึงที่เลยเหรอ?"
"ได้ยินว่าสาวน้อยคนนั้นเอะอะมากเลยนะ ติดประกาศตามหาคนเต็มไปหมดทั้งโรงเรียน น่าเสียดายที่เสาร์ที่แล้วฉันกลับบ้านไปแล้ว..."
"ฉันไปดูที่โรงอาหารมาแล้ว สาวน้อยสวยมากเลย ยังลูบท้องอาเหรินด้วยนะ!"
"เฮ้ย อาเหริน นายทำอะไรกับน้องสาวเขากันแน่?"
"พวกนายอย่าพูดเรื่อยเปื่อยสิ อาเหรินเป็นคนดีนะ..."
"เหาเหริน แน่นอนว่าเป็นคนดี! เทอมนี้ได้รับการ์ดคนดีไปแล้ว 6 ใบใช่ไหม!"
ในช่วงพักระหว่างคาบ เสียงวิพากษ์วิจารณ์แบบนี้ดังไปทั่วทั้งห้องเรียน เนื่องจากสาวน้อยคนนั้นมาตามหาเหาเหรินที่โรงเรียนอย่างอึกทึกครึกโครมเมื่อวันเสาร์ ทำให้เหตุการณ์นี้กลายเป็นหัวข้อสนทนายอดฮิตประจำสัปดาห์นี้
เหาเหรินไม่อยากมีส่วนร่วมในการสนทนาของพวกเขา แสงแดดอบอุ่นทำให้เขารู้สึกง่วงนอน
เขาเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองหัวหน้าห้องเซียยูจี๋ที่นั่งอยู่ค่อนไปทางด้านหน้าเป็นครั้งคราว และดูเหมือนเธอจะค่อนข้างสนใจเหตุการณ์นี้ด้วยเช่นกัน แต่เมื่อสายตาของเหาเหรินสบเข้ากับเธอ เธอก็หลบสายตาเขาทันที
เหาเหรินอยากจะอธิบายให้เธอฟังว่าเขาไม่ได้เจ้าชู้ ทั้งหมดเป็นเพราะเพื่อนๆ ที่ชอบแกล้งเขา ทุกครั้งที่เขาแสดงท่าทีว่าผู้หญิงคนไหนดูดี พวกเขาก็จะไปสารภาพรักแทนเขา ทำให้เขาได้รับ "การ์ดคนดี" เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
แน่นอนว่าในแง่นี้ เซียยูจี๋ก็เป็นหนึ่งในผู้หญิงที่ส่ง "การ์ดคนดี" ให้เขาเช่นกัน
ไม่รู้ว่าวันไหนจะชวนเธอไปเล่นที่ทะเลดี? ยายคงจะชอบเด็กผู้หญิงสวยๆ แบบเธอแน่ๆ
แต่ว่าครั้งล่าสุดที่โจวหลี่พูดเล่นๆ เธอก็บอกว่าไม่สนใจฉันแล้ว... คิดถึงตรงนี้ เหาเหรินก็ถอนหายใจ ก้มหน้าลงนอนต่อ
บทเรียนในช่วงบ่ายที่น่าเบื่อหน่ายก็จบลงในที่สุด เหาเหรินที่ตื่นขึ้นมาจากความง่วงงุนรู้สึกว่ามือขวาของเขาชา
เขากำลังจะสะบัดมือขวาเพื่อให้เลือดลมไหลเวียน แต่กลับพบว่ามือขวาของเขาดูเหมือนจะใหญ่ขึ้นมาก!
เนื่องจากสวมเสื้อแขนยาว เจ้าเจียอินและคนอื่นๆ จึงไม่สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงที่แขนของเหาเหริน แต่เหาเหรินกลับรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าแขนขวาทั้งท่อนของเขาบวมขึ้นมาก!
นึกถึงรอยสักประหลาดสองวันที่ผ่านมา เด็กสาวที่โอหัง และพลังที่เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน เหาเหรินรู้สึกเหมือนได้พบความเชื่อมโยงบางอย่าง เขาลุกพรวดขึ้นยืน คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรีบเดินออกจากห้องเรียนทันที
"เฮ้..." โจวลี่เหรินและเพื่อนอีกสองคนที่กำลังเก็บของเตรียมไปกินอาหารเย็น มองดูเงาร่างของเหาเหรินที่รีบร้อนจากไปอย่างงุนงง
เหาเหรินเดินออกจากห้องเรียนโดยไม่หยุดพัก ออกไปนอกโรงเรียนและเรียกแท็กซี่
"คุณลุง ไปโรงเรียนมัธยมจู่เจา ระดับมัธยมต้น เร็วๆ นะครับ!" เหาเหรินนั่งลงในรถและพูดอย่างร้อนรน
"ได้เลยครับ!" แท็กซี่ออกตัวอย่างรวดเร็ว ใช้เวลาเพียงสิบนาทีก็มาถึงประตูหน้าของโรงเรียนมัธยมจู่เจา
ตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียนพอดีสำหรับนักเรียนมัธยมต้นเหล่านี้ นักเรียนในชุดนักเรียนเดินออกมาจากประตูโรงเรียนเหมือนคลื่น
เหาเหรินหาที่สูงขึ้นไปยืน เขย่งเท้า พยายามมองหาร่องรอยของเด็กผู้หญิงคนนั้น
แต่นักเรียนเหล่านี้ล้วนสวมชุดนักเรียนสีฟ้าอ่อนแบบเดียวกัน อายุก็ใกล้เคียงกัน เหาเหรินมองจนตาลายแต่ก็ยังไม่พบเด็กผู้หญิงคนนั้น
"ลุง หาหนูเหรอคะ?" ทันใดนั้น เสียงใสๆ ก็ดังขึ้นข้างๆ เหาเหริน
เหาเหรินหันไป เห็นเด็กผู้หญิงที่เขาพยายามมองหายืนอยู่ข้างๆ เขา
ยังคงเป็นชุดนักเรียนสีฟ้าอ่อน ยังคงเป็นผมหางม้าธรรมดา ยังคงมีตราโรงเรียนมัธยมจู่เจา แต่ต่างกันที่บนเสื้อของเธอมีป้ายชื่อเล็กๆ ติดอยู่ ระบุว่า: ม.2/2 เจาเยียนจื่อ
และข้างๆ เธอ เป็นเด็กผู้หญิงอีกคนที่หน้าตาไม่สวยเท่าเธอ แต่อยู่ห้องเดียวกัน
เหาเหรินกระโดดลงมาจากราวกั้นอย่างเก้อเขิน "เอ่อ..."
"ฉันบอกแล้วว่าคุณจะมาหาฉัน" เด็กผู้หญิงชื่อเจาเยียนจื่อพูดอย่างมั่นใจและภูมิใจ
"อาจื้อ เขาเป็นใครเหรอ?" เด็กผู้หญิงข้างๆ เจาเยียนจื่อมองเหาเหรินอย่างระแวง ถามเจาเยียนจื่อเบาๆ
"ลุงคนหนึ่งจากมหาวิทยาลัยตงไห่ เขาติดหนี้ฉันอย่างหนึ่ง" เจาเยียนจื่อตอบเพื่อน
ลุง... เมื่อได้ยินคำเรียกนี้ เหาเหรินรู้สึกเหมือนหัวของเขาแตกเป็นสองซีก
เมื่อได้ยินคำตอบของเจาเยียนจื่อ เด็กผู้หญิงคนนั้นก็ยังคงมองเหาเหรินอย่างระแวง
ขอร้องละ ฉันดูเหมือนคนร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันคิดว่าหน้าตาของฉันก็ดูใสซื่อนะ... เหาเหรินมองเด็กผู้หญิงคนนั้นอย่างจนปัญญา
"เธอชื่ออาจื้อเหรอ?" เหาเหรินทำลายความเก้อเขิน ถามเจาเยียนจื่อ
เจาเยียนจื่อชี้ไปที่ป้ายชื่อบนอกของเธอ หมายความว่าคุณก็คงสังเกตเห็นแล้วใช่ไหม
"ลุง คุณชื่ออะไรครับ?" เธอถามเหาเหริน
"ผมชื่อเหาเหริน" เหาเหรินตอบ
"โดยทั่วไปแล้ว คนที่เรียกตัวเองว่าคนดีมักจะไม่ใช่คนดีหรอก" เพื่อนผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ อาจือพูดขึ้นทันที
"เสี่ยวหลิง กลับไปก่อนนะ ฉันมีอะไรจะคุยกับลุงคนนี้หน่อย วันนี้ไม่กลับบ้านพร้อมเธอแล้ว" เจาเยียนจื่อพูดกับเพื่อนผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ
"โอ้... ระวังตัวด้วยนะ..." เด็กผู้หญิงคนนั้นมองเหาเหรินอย่างระแวง แล้วเตือนอาจืออย่างเป็นห่วง
"ลุง ตอนนี้ลุงมาหาหนู มันสายไปแล้วใช่ไหมคะ?" เมื่อเห็นเสี่ยวหลิงเดินห่างออกไป เจาเยียนจื่อมองเหาเหรินแล้วพูด
"อย่าเรียกผมว่าลุงสิ เรียกผมว่าอาเหรินก็พอ" เหาเหรินรู้สึกว่าหัวเริ่มปวดขึ้นมา
"รู้แล้วค่ะ ลุง" เจาเยียนจื่อพูด
เหาเหรินไม่รู้จะพูดอะไร
"ที่ลุงมาหาหนู ก็ดีนะคะ แต่ขอโทษด้วย วันนี้ลุงมาหาหนูสายไปแล้ว พ่อแม่หนูรู้เรื่องที่หนูทำของหายแล้ว ลุงก็รอรับความโกรธของพ่อหนูไปเถอะค่ะ" เจาเยียนจื่อพูดอย่างภาคภูมิใจ ยกหน้าขึ้นพูด
เด็กน้อยทำตัวยิ่งใหญ่จัง เหาเหรินรู้สึกไม่พอใจนิดหน่อย แต่ก็กลั้นไว้
"รอดูเถอะค่ะ พรุ่งนี้พ่อแม่หนูจะมาหาลุงเอง" พูดจบ เจาเยียนจื่อก็สะพายกระเป๋านักเรียนสีชมพูของเธอ ไม่สนใจปฏิกิริยาของเหาเหรินเลย วิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว
เหาเหรินยืนงงอยู่ที่เดิม คิดสักครู่ แล้วพูดว่า "เฮอะ" แล้วพ่นคำพูดออกมาว่า "ได้เลย เรียกพ่อแม่เธอมาสิ ใครจะกลัวใครล่ะ!"
เขากัดฟันกรอดๆ กลับไปที่โรงเรียน ไม่มีอารมณ์จะกินข้าวเย็นด้วยซ้ำ กลับไปนอนที่หอพักเลย
"อาเหรินอกหักจริงๆ เหรอ? สองสามวันนี้ดูอารมณ์ไม่ดีเลยนะ?"
"จะเกี่ยวกับสาวน้อยสวยคนนั้นรึเปล่า?"
"ไม่จริงหรอก อาเหรินชอบสาวน้อยสวยคนนั้นเหรอ?"
"บางทีอาจจะเกี่ยวกับเซียยูจี๋ก็ได้?"
"อาเหรินชอบหัวหน้าห้องจริงๆ เหรอ?"
"ดูออกชัดๆ แล้วไง ไม่เห็นรึไง?"
"ถ้าไม่ช่วยเขาอีกครั้งดีไหม?"
เมื่อเพื่อนร่วมห้องอีกสามคนกลับมา พวกเขาเห็นเหาเหรินนอนหลับอยู่บนเตียงอีกแล้ว จึงพูดคุยกันเบาๆ
วันต่อมา เหาเหรินพยายามทำตัวให้กระฉับกระเฉงและไปเรียนอีกครั้ง รอยสีฟ้าที่แขนของเขาหายไปหมดแล้ว แต่แขนทั้งท่อนกลับปวดบวม เส้นเลือดโปนขึ้นมา ราวกับเต็มไปด้วยพลัง แต่ไม่มีที่ระบายออก นี่ไม่ใช่อาการปกติอย่างแน่นอน
เพื่อนร่วมห้องสามคนสังเกตเห็นว่าสีหน้าของเหาเหรินดูไม่ดี พวกเขาคิดว่าเขาถูกผู้หญิงทำร้ายจิตใจอีกแล้ว จึงคอยอยู่รอบๆ ตัวเขาตลอดทั้งวัน และแสดงความเป็นมิตรอย่างมาก
แต่เหาเหรินคิดถึงเรื่องที่เจาเยียนจื่อจะพาพ่อแม่มาที่โรงเรียนเพื่อหาเขา และบางทีเรื่องนี้อาจจะต้องไปถึงสำนักงานคณะด้วย ทำให้เขารู้สึกไม่มีอารมณ์เลย
ในห้องเรียน เจ้าเจียอินเข้าไปใกล้เฉาร่งหัวและโจวลี่เหริน "แย่แล้ว อาเหรินคงจะอกหักจริงๆ ปกติเขาไม่เย็นชาขนาดนี้"
"ใช่ เขาดูเหม่อลอยทั้งวัน ถ้าอย่างนั้นเราชวนเขาไปกินข้าวกลางวันและให้กำลังใจเขาหน่อยดีไหม" เฉาร่งหัวพูด
ติ๊งติ๊ง... เสียงกระดิ่งเลิกเรียนดังขึ้น
เฉาร่งหัวและโจวลี่เหรินลากเหาเหรินให้ลุกขึ้น "ไปกันเถอะ! อาเหริน! วันนี้เราเลี้ยงข้าวกลางวันนะ!"
"ไม่มีอารมณ์กินเลย..." เหาเหรินพูดพลางเดินออกไปนอกห้อง ขณะที่กำลังคิดว่าเมื่อไหร่จะได้รับโทรศัพท์เรียกตัวจากสำนักงานคณะ จู่ๆ ก็มีวัตถุสีดำเข้ามาในสายตาของเขา
เห็นรถเบนซ์คลาส S สีดำเงาวับจอดนิ่งอยู่ที่ประตูหน้าอาคารเรียน มีชายวัยกลางคนสองคนสวมชุดทางการและถุงมือสีขาว ยืนรออย่างสุภาพอยู่ที่ข้างรถ
ที่หน้าประตูอาคารเรียน มีนักเรียนจำนวนมากมารวมตัวกันเพื่อดูว่าใครคือเจ้าชายที่มารับด้วยท่าทางอลังการขนาดนี้ - ต้องรู้ว่ามหาวิทยาลัยตงไห่เป็นมหาวิทยาลัยของคนทั่วไป แม้จะมีนักเรียนที่มาจากครอบครัวที่ร่ำรวยอยู่บ้าง แต่โดยรวมแล้ว โรงเรียนนี้ไม่ใช่มหาวิทยาลัยที่เรียกว่าเป็นของชนชั้นสูง
เฉาร่งหัวและคนอื่นๆ ลากเหาเหรินไปดูเรื่องสนุกด้วย แต่ไม่คาดคิดว่าชายสองคนนั้นจะรีบเข้ามาหา "ในที่สุดคุณก็เลิกเรียนแล้ว เจ้านายของเรารออยู่นานแล้ว"
การเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ทำให้เฉาร่งหัวและโจวลี่เหรินตกใจ เมื่อพวกเขาพบว่าชายชุดดำสองคนนี้จ้องมองเหาเหริน พวกเขาก็รีบปล่อยมือจากเหาเหริน
ส่วนนักเรียนรอบๆ ก็เริ่มซุบซิบนินทากันทันที หากพูดว่าเมื่อวันเสาร์นักเรียนส่วนใหญ่กลับบ้านไปแล้วและไม่ได้เห็นเหตุการณ์ในโรงอาหาร การที่รถเบนซ์คลาส S เข้ามารับเหาเหรินในโรงเรียนก็เป็นข่าวที่น่าตกใจอีกเรื่องหนึ่ง
"ที่แท้ครอบครัวของเหาเหรินก็รวยขนาดนี้..."
"คงไม่ใช่คนที่ครอบครัวของเหาเหรินส่งมาหรอก ดูปฏิกิริยาของเหาเหรินสิ เห็นได้ชัดว่าเขาก็ตกใจมาก..."
นักเรียนที่รู้จักเหาเหรินแต่ไม่สนิทกับเขามากนัก พูดคุยกันอย่างออกรส
"พวกคุณคือ..." เหาเหรินมองพวกเขาอย่างสงสัย
"เจ้านายของเรา ก็คือคุณพ่อของนางสาวอาจื้อ ส่งเรามารับคุณ จะใช้เวลาแค่ช่วงกลางวันเท่านั้น เชิญคุณขึ้นรถเถอะครับ" พวกเขาโค้งคำนับเหาเหรินเล็กน้อย เปิดประตูรถ และพูดอย่างสุภาพ


## บทที่ 7 การประชุมฉุกเฉิน!!

เหาเหรินไม่คาดคิดเลยว่าจะเป็นรูปแบบแบบนี้ เขานึกว่าเจาเยียนจื่อกับพ่อแม่ของเธอจะไปหาผู้บริหารโรงเรียนโดยตรง แต่กลับไม่คิดเลยว่าจะส่งรถหรูมารับเขา
แต่ว่า... นี่ก็ถือเป็นการหลอกล่อให้เข้ากับดักสินะ... การลักพาตัวในรูปแบบแฝงหรือ?
กลัวบ้าอะไร จะทำอะไรฉันได้จริงๆ เหรอ? เหาเหรินคิดแล้วก้าวขึ้นรถ
ปัง ปัง!
ประตูรถปิดลง
เพื่อนร่วมห้องสามคนมองดูเขาจากไปด้วยความตกใจ ในความทรงจำของพวกเขา ฐานะทางบ้านของเหาเหรินธรรมดามาก พวกเขาเดาไม่ออกว่าเหาเหรินไปก่อเรื่องอะไร ถึงกับมีคนมารับด้วยวิธีนี้
รถหรูสีดำแล่นออกจากมหาวิทยาลัยอย่างมั่นคง ตลอดทางไม่มีการขัดขวางใดๆ
ตลอดทาง เหาเหรินก็ไม่ถามอะไรชายสองคนที่นั่งขนาบข้างเขาเลย ยังไงเมื่อถึงจุดหมายก็คงจะรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว
และในขณะที่รถแล่นไปข้างหน้าอย่างราบรื่นนั้น เหาเหรินก็รู้สึกในใจว่านี่คงเหมือนกับวีรบุรุษที่จากไปไม่หวนกลับ
รถแล่นไปเป็นเวลาครึ่งชั่วโมงเต็มๆ ผ่านครึ่งเมืองตงไห่ มาถึงย่านใจกลางเมืองที่คึกคักที่สุด
ตึกระฟ้าที่สูงทะลุเมฆปรากฏต่อหน้าเหาเหริน บนยอดตึกชั้นที่ 70 มีป้ายโฆษณาขนาดใหญ่แสดงตัวอักษร "กลุ่มมิง่ร์" สี่ตัว
กลุ่มมิง่ร์ หนึ่งในกลุ่มธุรกิจที่ใหญ่ที่สุดของประเทศฮัว บริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์นัสแดคของสหรัฐอเมริกา เป็นยักษ์ใหญ่ทางธุรกิจของเมืองตงไห่อย่างปราศจากข้อกังขา
"คุณครับ เชิญลงจากรถ" รถจอดที่หน้าประตูใหญ่ของตึก ชายสองคนลงจากรถก่อน แล้วเปิดประตูให้เหาเหริน พร้อมกับพูดกับเขา
เหาเหรินเงยหน้ามองตึก รู้สึกมึนๆ นิดหน่อย ก้าวเท้าออกจากรถ แล้วถูกชายคนหนึ่งนำเข้าไปในตึก
ไม่จำเป็นต้องลงทะเบียน พนักงานต้อนรับที่สวยราวกับดาราเห็นชายที่พาเหาเหรินเข้าไป เพียงแค่ยิ้มน้อยๆ ก็เปิดช่องทางตรวจสอบให้พวกเขา
เหาเหรินรู้สึกประหม่าขึ้นมาในใจอย่างกะทันหัน
ชายคนนั้นนำเหาเหรินเข้าลิฟต์ แล้วกดเลข 75 โดยตรง ซึ่งก็คือชั้นบนสุดของตึกนี้
ลิฟต์พุ่งขึ้นด้วยความเร็วสูง เหาเหรินไม่พูดอะไร เพียงแต่มองชายหน้าเคร่งขรึมคนนั้นอย่างเงียบๆ
คนที่สามารถทำงานที่นี่ได้ และถูกเรียกว่า "นาย" โดยผู้ชายแบบนี้ จะเป็นคนแบบไหนกันนะ?
ติ๊ง!
ลิฟต์มาถึงชั้นบนสุด
ประตูลิฟต์เปิดออก พรมสีแดงสด ประตูทางเดินสีทอง โคมไฟระย้าหรูหรา... ทุกอย่างปรากฏต่อสายตาของเหาเหรินในทันที
ทางเดินนี้หรูหราเกินไป ไม่แพ้โรงแรมห้าดาวเลย
ชายคนนั้นยังคงเงียบ นำทางเหาเหรินออกจากลิฟต์และเดินไปข้างหน้า
เมื่อมาถึงหน้าห้องทำงานที่มีป้าย "สำนักงานประธาน" เขาก็หยุดเดิน
เขาเคาะประตู และตะโกนจากด้านนอกว่า "นายครับ ผมพาเขามาแล้ว"
"พาเขาเข้ามา" เสียงจากด้านในฟังดูมีอำนาจแต่ก็มีความเหนื่อยล้าอยู่บ้าง
ดังนั้นชายคนนี้จึงเปิดประตูและพาเหาเหรินเข้าไป
ห้องทำงานขนาดใหญ่กว่า 200 ตารางเมตร ที่เรียกได้ว่าหรูหราอลังการ ปรากฏในสายตาของเหาเหริน
ชายคนหนึ่งผมทรงแปรง ใบหน้าเหลี่ยม ใช้ดวงตาเป็นประกายจ้องมองเหาเหรินที่เพิ่งเข้ามา
และข้างๆ ตัวเขา มีคนใส่ชุดดำหน้าเคร่งขรึมยืนอยู่สี่คน!
"ของอยู่กับเขาใช่ไหม?" เขาถามชายที่พาเหาเหรินเข้ามา
"ใช่ครับ สัมผัสได้" ชายคนนั้นตอบอย่างระมัดระวัง
"อาจื่อเล่าเรื่องทั้งหมดให้ผมฟังแล้ว คุณส่งมันมาเอง ผมจะไม่ทำอะไรคุณ" ชายที่ดูเหมือนจะเป็นประธานมองเหาเหรินและพูด
"ไม่ได้อยู่กับผม" เหาเหรินกัดฟัน พูดออกมา
ชายหน้าสี่เหลี่ยมไม่พูดพล่าม พ่นคำออกมาคำเดียว "ค้น!"
ทันใดนั้น ชายสี่คนก็กระโดดออกมา จับแขนและไหล่ของเหาเหรินอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าแลบ ส่วนชายที่พาเหาเหรินเข้ามา ก็ค้นตัวเหาเหรินอย่างมืออาชีพจากบนลงล่าง
เหาเหรินรู้ว่าตัวเองตกอยู่ในถ้ำเสือ แต่ถ้าพวกเขาค้นไม่เจอ พวกเขาก็คงไม่มีอะไรจะพูด
ชายคนนั้นค้นไปรอบหนึ่ง แน่นอนว่าไม่พบอะไร เขาจึงค้นอย่างละเอียดเป็นรอบที่สอง ทันใดนั้น การเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วของเขาก็กลายเป็นแข็งทื่อขึ้นมา
เขาเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัยและตกใจ "นาย..."
"บอกกี่ครั้งแล้วให้เรียกว่าเจ้านาย อย่าเรียกว่านาย!" ชายหน้าสี่เหลี่ยมรู้สึกหงุดหงิด
"ครับ เจ้านาย" ชายคนนั้นชี้ไปที่เหาเหริน "นั่น... ของของคุณหนู อยู่ในท้องของเขา"
ชายหน้าสี่เหลี่ยมอึ้งไปครู่หนึ่ง สีหน้าของคนอื่นๆ ก็เปลี่ยนไปเช่นกัน
"เรียกผู้อาวุโสทั้งหมดมาที่นี่" ชายหน้าสี่เหลี่ยมคิดสักครู่ แล้วพูด
"ครับ!" ในทันใดนั้น แปดคนจากเก้าคนในห้องก็เดินออกไป เหลือเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่ข้างชายหน้าสี่เหลี่ยม
"ไปรับอาจือมาจากโรงเรียนด้วย" ชายหน้าสี่เหลี่ยมพูดกับชายที่ยืนอยู่ข้างๆ
"ครับ!" ชายคนนี้ได้รับคำสั่งแล้วก็รีบออกไปทันที
ในชั่วพริบตา ในสำนักงานก็เหลือเพียงเหาเหรินและชายหน้าสี่เหลี่ยม
"ผมชื่อเจากวง คุณชื่ออะไร?" ชายหน้าสี่เหลี่ยมมองเหาเหริน ถาม
"เหาเหริน" เหาเหรินตอบ
"หึ เหาเหริน คนดี เรื่องมันยุ่งยากนิดหน่อย อาจจะต้องรบกวนคุณสักพัก" เขามองเหาเหริน แล้วพูดต่อ
"ไม่เป็นไร" เหาเหรินรู้สึกสับสนในใจ แต่ไม่แสดงออกทางสีหน้า มีบางสิ่งอยู่ในท้องของเขา และดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับรอยสัก เขาไม่สามารถรู้สึกสงบในใจได้
"นั่งลงสิ" เจากวงชี้ไปที่ที่นั่งข้างๆ
เหาเหรินเดินไปนั่งลงบนโซฟาหนังแท้ตัวหนึ่ง ผ่านกระจกที่นี่ สามารถมองเห็นทิวทัศน์ทั้งหมดของเมืองตงไห่ แม้กระทั่งเส้นขอบฟ้าของทะเลที่ไกลที่สุดก็มองเห็นได้
ทั้งสองคนต่างเงียบกริบ เวลาผ่านไปติ๊กต่อกๆ
ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา มีคนทยอยปรากฏตัว และทุกคนที่มาที่นี่ต่างเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน ใบหน้าแสดงออกถึงความสับสนและกังวล
ไม่นานหลังจากนั้น เจาเยียนจื่อก็เดินเข้ามาพร้อมกับชายคนหนึ่ง
เธอเห็นเหาเหริน แล้วส่งเสียง "ฮึ" อย่างดูถูก เหาเหรินก็ไม่ได้แสดงสีหน้าที่ดีให้เธอเช่นกัน
"อาจือ อย่าทำหน้าแบบนั้น ความผิดพลาดเกิดจากเธอนะ" เจากวงพูดกับเจาเยียนจื่อ
เจาเยียนจื่อเม้มปาก ทำท่าไม่ยอมรับเลย
ไม่นาน มีคนมาถึงสำนักงานใหญ่นี้สิบกว่าคน
"ทุกคนมาครบแล้วใช่ไหม เข้าไปประชุมกันเถอะ อาจือ เธอก็เข้าไปด้วย" เจากวงมองไปรอบๆ แล้วพูด
ประตูลับบานหนึ่งเปิดออกโดยอัตโนมัติ ที่แท้สำนักงานนี้ยังเชื่อมต่อกับห้องประชุมขนาดเล็ก
กลุ่มคนย้ายเข้าไปในห้องประชุม เจากวงหันมาพูดกับเหาเหรินว่า "ขอความกรุณาคุณนั่งรออยู่ที่นี่สักครู่ รอให้ผลการหารือของพวกเราออกมาก่อน"
ตอนนี้เหาเหรินอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบมาก ได้แต่พยักหน้า แล้วรออยู่ต่อไป การมีสิ่งประหลาดอยู่ในท้องไม่ใช่ความรู้สึกที่ดีเลย
เขามีความหวังเล็กๆ ว่า บางที คนพวกนี้อาจจะมีวิธีเอาลูกปัดที่ว่านั่นออกมาโดยไม่ต้องผ่าตัดก็ได้?
ในห้องประชุมหรูหราที่กว้างขวาง เหลือเพียงเขาคนเดียว บนจุดสูงสุดของเมือง มองลงมายังเมืองทั้งเมือง ราวกับกำลังลอยอยู่บนเมฆและหมอก


## บทที่ 8 ต้องแต่งงานไม่ว่าจะยอมหรือไม่ก็ตาม

ในห้องประชุม เจากวงนั่งที่ตำแหน่งประธาน เจาเยียนจื่อนั่งข้างๆเขา คนอื่นๆนั่งลงสองข้างของโต๊ะยาว บางคนยังไม่เข้าใจสถานการณ์ มีสีหน้างุนงง บางคนรู้เรื่องราวแล้ว มีสีหน้าเคร่งเครียด
"วันนี้เรียกทุกคนมาเพราะว่าอาจื่อทำในต้านของเธอหายไป และถูกคนธรรมดาเก็บไปแล้ว" เจากวงทำลายความเงียบพูดขึ้น
หลายคนที่ได้ยินข่าวนี้แสดงสีหน้าประหลาดใจ มองหน้ากันไปมา
"เมื่อวันเสาร์ที่แล้ว เป็นครั้งแรกที่เสี่ยวจื่อฝึกการเรียกฝน ปกติแล้วหลู่จางเล่าควรจะอยู่ข้างๆคอยช่วยเหลือ แต่อาจื่อไม่ชอบถูกคุมขัง จึงหนีออกจากการดูแลของหลู่จางเล่า ไปฝึกด้วยตัวเอง เกิดความผิดพลาดบางอย่าง"
"ผู้น้อยทำงานไม่ดี ขอให้มัง... เจ้านายลงโทษด้วย!" ผู้อาวุโสที่มีหนวดเคราและผมขาวโพลนคนนั้น ตกใจกลัว เกือบจะลุกออกจากที่นั่งคุกเข่าครึ่งท่อน
"เป็นเพราะนิสัยของอาจื่อที่ดื้อรั้นเกินไป ไม่ใช่ความผิดของเจ้า หลายปีมานี้ ข้าตามใจเธอมากเกินไป" เจากวงหันไปมองเจาเยียนจื่อ แล้วมองไปรอบๆที่ประชุม "ตอนนี้ปัญหาคือ ในต้านของอาจื่อตกไปอยู่ในมือคนอื่น"
"ถ้าเป็นคนธรรมดาเอาไป ก็แค่เอากลับมาก็จบ" ชายคนหนึ่งที่มีคิ้วหนาตาโตพูดขึ้น
"ถ้ามันง่ายขนาดนั้น ข้าก็คงไม่ต้องเรียกพวกเจ้ามาหรอก ตอนนี้มีปัญหาที่เกินคาดมากกว่านั้นคือ คนธรรมดาคนนั้นกลืนในต้านของอาจื่อเข้าไปแล้ว" เจากวงหยุดพูดครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ
ไม่เพียงแต่ทุกคนที่นั่งอยู่ แม้แต่เจาเยียนจื่อเอง ก็ตกตะลึงทันที
"เป็นไปได้อย่างไร ในต้านของพวกเรา..." มีคนตั้งคำถามขึ้นทันที
"ในต้านของอาจื่อ ยังไม่สมบูรณ์ มีขนาดเล็กมาก และเพราะตกลงมาจากท้องฟ้า บังเอิญตกเข้าไปในปากของคนธรรมดาคนนั้น" เจากวงพูดอย่างมั่นคง
บรรดาผู้อาวุโสเหล่านี้มองหน้ากันไปมาอีกครั้ง พูดคุยกันเสียงเบา
"การที่คนธรรมดากลืนในต้าน เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาหลายพันปีแล้ว..."
"หรือเป็นผู้ฝึกฝนในโลกมนุษย์ที่กลืนกินหยกมังกร แต่กลับไม่ระเบิดร่างตาย..."
"ตอนนี้ไม่มีผู้ฝึกฝนแล้ว สามร้อยปีก่อนกลุ่มสุดท้ายได้ขึ้นสวรรค์ไปแล้ว ที่เหลืออยู่ในโลกมนุษย์ก็มีแค่สองสามคนเท่านั้น..."
"ไม่ได้ระเบิดร่างตาย คงเป็นเพราะระดับฝีมือของนางสาวอาจื้อยังอ่อนแอ พลังของในต้านยังไม่แข็งแกร่งพอมั้ง..."
พวกเขากระซิบกระซาบถกเถียงกันเป็นเวลาเต็มสองนาที แล้วค่อยๆ เงียบลง
"ท่านผู้อาวุโสทั้งหลาย คิดว่าเรื่องนี้ควรจะแก้ไขอย่างไรดี?" เจากวงเห็นว่าทุกคนสงบลงแล้วจึงถาม
"เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ การที่นางสาวอาจื้อสูญเสียในต้านไป แม้ในระยะสั้นจะไม่มีอันตรายอะไร แต่ก็ไม่สามารถฝึกฝนได้ อนาคตก็ไม่สามารถเปลี่ยนเป็นมังกรได้สำเร็จ และ... ตามบันทึกในตำรา เผ่าพันธุ์ของเรา ถ้าสูญเสียในต้านของตัวเองก่อนที่จะเติบโตเต็มที่ แม้ร่างกายจะไม่ได้รับบาดเจ็บ ก็มีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินห้าปี" ผู้อาวุโสหลู่ผู้มีผมและคิ้วขาวโพลน คิดสักครู่แล้วกล่าว
"หมายความว่า ถ้าเสี่ยวจื่อไม่ได้ในต้านกลับคืนมา ก็จะมีชีวิตอยู่ไม่ถึงอายุ 20 ปีใช่ไหม?" เจากวงถาม
"อาศัยยาวิเศษของฟ้าดิน อาจมีโอกาสยืดอายุหรือแม้แต่สร้างในต้านขึ้นมาใหม่ได้อย่างปลอดภัย แต่ด้วยร่างกายอันมีค่าเกินกว่าทองคำพันชั่งของนางสาวอาจื้อ ไม่คุ้มค่าที่จะเสี่ยงเช่นนั้น" ผู้อาวุโสหลู่ตอบ
"อยู่ในท้องของคนธรรมดาข้างนอกนั่นใช่ไหม?" ชายคิ้วดกตาโตผู้นั้นลุกขึ้นยืนทันที "ง่ายนิดเดียว! จับตัวเขาเข้ามา ผ่าท้องเอาในต้านกลับคืนมาก็เท่านั้น!"
เจากวงทำหน้าเคร่งขรึม ไม่พูดอะไร
"เฒ่าเจา ผ่านมาสองร้อยปีแล้ว ท่านยังไม่เปลี่ยนนิสัยดุดันอีกหรือ?" หญิงที่นั่งข้างชายคิ้วดกตาโตมองเขาอย่างไม่พอใจ พูดขึ้น
"ชีวิตของอาจื้อสำคัญกว่า คนธรรมดาแค่นั้น ก็เป็นแค่มดปลวกเท่านั้น!" เฒ่าเจาผู้นี้ร้องขึ้น
เขาพูดเช่นนี้ ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ก็ดูเหมือนจะพยักหน้าเห็นด้วยเล็กน้อย
"นำเขาไปฆ่าทิ้งโยนลงทะเลไปเลย ไม่มีใครรู้หรอก!" เฒ่าเจากล่าวต่อ
เมื่อได้ยินคำนี้ ผู้อาวุโสคนอื่นๆ ที่กำลังจะพยักหน้าเห็นด้วย ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
เจากวงไม่สนใจเฒ่าเจาคนนั้น แล้วมองไปที่คนอื่นๆ "ผู้อาวุโสท่านอื่น มีข้อเสนอแนะอะไรอีกไหม?"
เฒ่าเจาคนนั้นนั่งลงอย่างไม่พอใจ หันไปถามผู้หญิงข้างๆ "ข้าพูดผิดหรือ?"
"หัวหน้าใหญ่เคยบอกว่าต้องเรียนรู้ที่จะเป็นคนสมัยใหม่ ทำไมเจ้าเปลี่ยนนิสัยเก่าๆ ในยุทธภพไม่ได้สักทีเล่า? ชอบตีชอบฆ่า ข้าอยากรู้ว่าปีนี้เจ้าจะผ่านพิพากษาสวรรค์ไปได้อย่างไร!" หญิงสาวมองเขาด้วยสายตาดูแคลน
"ข้าก็แค่พูดไปอย่างนั้นเอง แต่ความจริงข้าไม่เคยฆ่าใครมีมาตั้งแต่ไหนแต่ไร" เฒ่าเจายิ้มแหยอย่างเก้อเขิน
"เจ้าเงียบปากไปเถอะ ดูว่าผู้อาวุโสคนอื่นจะว่าอย่างไร" หญิงสาวยังคงจ้องมองเขาอย่างไม่พอใจ
ในตอนนี้ ผู้อาวุโสผมขาวอีกคนลุกขึ้น "ถ้าจะไม่ทำร้ายชีวิตมนุษย์คนนั้น และทำให้คุณหนูผ่านวิกฤตนี้ไปได้อย่างปลอดภัย ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีวิธี"
เจากวงโบกมือ "พูดมา!"
แต่ผู้เฒ่าคนนี้กลับลังเลอยู่สองสามวินาที "แต่...ไม่รู้ว่าควรพูดหรือไม่ควรพูด"
"มีอะไรที่ไม่ควรพูด เจ้าพูดมาเถอะ ข้าจะไม่ลงโทษเจ้า" เจากวงกล่าว
"อืม ได้" ผู้เฒ่าพยักหน้า "จริงๆ แล้ว ถ้ามนุษย์คนนั้นสามารถดูดซับหยกมังกรและซิวเหลี่ยนจนมีระดับสกิลพิเศษเล็กน้อย เขาก็สามารถส่งผ่านพลังลมปราณมังกรบางส่วนให้กับนางสาวอาจื้อ ทำให้พลังของเธอไม่สูญเสียไป"
"ก่อนอื่น เราไม่พูดถึงว่าเขาเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะซิวเหลี่ยนระดับสกิลพิเศษของพวกเราหรือไม่ แม้ว่าวิธีของเจ้าจะใช้ได้ แต่อีก 5 ปีข้างหน้า เมื่ออาจื้ออายุ 20 ปี จะทำอย่างไร?" เจากวงถาม
"เอ่อ... เมื่อถึงเวลานั้น หยกมังกรจะแข็งแกร่งขึ้น สามารถแบ่งครึ่งให้กับคุณหนูได้ เพราะหยกมังกรนี้ก็มีต้นกำเนิดมาจากร่างกายของคุณหนูอยู่แล้ว จะไม่มีอันตรายใดๆ วิธีการก็คือ แค่สองคน..." พูดถึงตรงนี้ ชายชราก็ลากเสียงยาว
"แค่สองคนอะไร?" เจากวงถามอย่างร้อนใจ
"แค่สองคน..." ชายชราทำท่าให้นิ้วโป้งชนกัน จากนั้นก็พูดสองคำออกมาอย่างยากลำบาก "ร่วมหอ"
"อะไรนะ!" เจาเยียนจื่อตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วก็กระโดดขึ้นมาพร้อมกับร้องกรี๊ด "ซุนเล่าโถว แก่แล้วไม่รักดีนี่ ไอ้คนเลวสกปรก!"
"บังอาจ!" เจากวงจ้องลูกสาวเขม็ง แรงกดดันอันทรงพลังพุ่งขึ้นมา กดเจาเยียนจื่อกลับลงที่นั่ง
"สิ่งที่ซุนจ่างเหล่าพูดมา บางทีอาจจะเป็นทางออกจริงๆ ก็ได้" ผู้อาวุโสหลู่ที่มีหนวดเคราและผมขาวโพลน พูดขึ้นอย่างกะทันหัน "จริงๆ แล้ว ถึงแม้จะทำตามวิธีของเฒ่าเจา ผ่าท้องคนธรรมดานั่นเอาหยกออกมา หยกนี้ก็เปื้อนกลิ่นอายของคนธรรมดา เอากลับเข้าไปในร่างคุณหนูก็ไม่แน่ว่าจะปลอดภัย อาจจะมีอันตรายที่คาดไม่ถึงก็ได้ ส่วนวิธีที่ซุนจ่างเหล่าพูดถึง ข้าก็เคยเห็นในตำราเก่า เป็นวิธีเพาะหยกแบบลัด เป็นวิธีฝึกฝนแทนคนอื่น แต่วิธีนี้ใช้เวลานาน และต้องมีนักฝึกฝนที่ไม่มีหยกในตัวมาช่วย แถมนักฝึกฝนคนนั้นก็ได้ประโยชน์น้อยมาก มีข้อจำกัดเยอะ เลยค่อยๆ สูญหายไป แต่สำหรับกรณีของคุณหนู ก็น่าจะลองดูได้"
"ไม่เอา!" เจาเยียนจื่อร้องทันที "ถึงตายก็ไม่เอา!"
เจากวงไม่สนใจเสียงโวยวายของลูกสาว เขาโบกมือ อาจือก็ถูกพันธนาการที่มองไม่เห็นทันที ทำให้เคลื่อนไหวไม่ได้และร้องไม่ออก
เจากวงหันหน้าไปทางผู้อาวุโสหลู่ ขมวดคิ้ว "แต่ถ้าเป็นแบบนี้... อาจือก็ต้องกับคนธรรมดาคนนั้น..."
"นี่ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้..." ผู้อาวุโสหลู่พูดอย่างถ่อมตัว
เจากวงครุ่นคิดครู่หนึ่ง "เด็กหนุ่มคนนั้น นิสัยเป็นยังไง?"
"ข้าได้สืบมาแล้ว เด็กหนุ่มชื่อเหาเหรินคนนั้น มีนิสัยใจดี กตัญญูต่อยายมาก เรียนมหาวิทยาลัยไม่ได้ขยันเท่าไหร่ แต่เกรดก็พอใช้ได้ ไม่ใช่คนโง่ และก็ไม่ใช่คนเหลวไหลในโลกมนุษย์ ที่สำคัญที่สุดคือ ยังไม่ได้แต่งงาน แม้แต่แฟนก็ยังไม่มี" ผู้อาวุโสหลู่ตอบ
"การแต่งงานระหว่างพงศ์พันธุ์มังกรกับมนุษย์ แม้จะมีน้อย แต่ก็เคยมีตัวอย่างมาก่อน แค่มีสถานะ ก็สามารถฝึกฝนระดับสกิลพิเศษของพวกเราได้อย่างเป็นธรรมชาติ" เจากวงคิดสักครู่ "ไปลองสืบดูท่าทีของเด็กหนุ่มคนนั้นหน่อย ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ก็ตกลงเลย"


## บทที่ 9 ตัวตนของคุณคือ...

(เฮ่อเฮ่อ ถ้าคิดว่าโอเค หวังว่าทุกคนจะช่วยกันบุ๊กมาร์กและแนะนำด้วยนะ!)
แกร๊ก... ประตูอัตโนมัติของห้องประชุมเปิดออก
คนกลุ่มหนึ่งราวสิบกว่าคนทั้งแก่และหนุ่มเดินออกมาเรียงแถว เจาเยียนจื่อวิ่งนำหน้า มุ่งหน้าไปทางเหาเหริน แล้วส่งเสียง "ฮึ" อย่างแรง
เหาเหรินถูกเธอทำเช่นนั้นใส่อย่างงงๆ คิดในใจว่าฉันไปทำอะไรให้เธอไม่พอใจอีกล่ะ ตัวเองทำของหายก็แย่แล้ว ยังจับฉันมาด้วย โชคดีที่พ่อของเธอยังพอเข้าใจเหตุผล ไม่งั้นคงโดนแกล้งตายแน่ๆ
ส่วนคนอื่นๆ เมื่อเดินผ่านหน้าเหาเหรินออกไปจากสำนักงาน ต่างมองเขาด้วยสายตาที่แปลกๆ
ไม่นาน เจากวงพาเจาเยียนจื่อออกจากสำนักงานด้วย เขาจะไปส่งลูกสาวกลับโรงเรียนด้วยตัวเอง ส่วนระหว่างทางเขาจะพูดอะไรกับลูกสาวเพื่อให้เธอยอมรับ ก็ไม่ใช่เรื่องที่เหาเหรินจะรู้ได้
ในสำนักงานเหลือเพียงหลู่จางเล่าผู้ผมขาวโพลนกับเหาเหริน
เหาเหรินมองเขา รอให้เขาเอ่ยปากก่อน ช่วงหลายวันมานี้ เขาเจอเรื่องแปลกๆ มากมายเกินไป สมองของเขาคิดตามไม่ทัน จึงไม่พยายามจะเรียงลำดับเหตุการณ์อีกต่อไป
"ชื่อเหาเหรินใช่ไหม?" หลู่จางเล่าถามอย่างใจดีขณะนั่งลงตรงข้ามเหาเหริน
เหาเหรินจ้องมองเขา "อืม คุณคือ..."
"เฮ่อเฮ่อ เรียกฉันว่าปู่หลู่ก็ได้" หลู่จางเล่ามองเหาเหรินอย่างเป็นกันเอง "รู้สึกงงๆ หน่อยสินะ?"
"ก็ไม่เท่าไหร่" เหาเหรินตอบอย่างดื้อรั้น
หลู่จางเล่ายังคงมองเหาเหรินอย่างเป็นมิตร "ต่อไปเธอจะได้เจอเรื่องราวอีกมากมาย"
"หืม?" เหาเหรินตอบรับเล็กน้อย รอฟังเขาพูดต่อ
"รู้สึกยังไงกับอาจื่อ เด็กสาวคนนั้น?" หลู่จางเล่าเปลี่ยนเรื่องพูดกะทันหัน ถามขึ้น
"ไม่รู้จักโลก เอาแต่ใจ อารมณ์ร้าย ไม่มีมารยาท หลงตัวเอง..." เหาเหรินตอบ
หลู่จางเล่าหัวเราะพลางขัดจังหวะเหาเหริน "จริงๆ แล้วอาจื่อเป็นเด็กสาวที่น่ารักมากนะ"
"ไม่เห็นเลยจริงๆ..." เหาเหรินรีบพูด
"ต่อไปเธอจะค่อยๆ รู้เอง" หลู่จางเล่ายังคงพูดอย่างใจเย็น
"ต่อไป?" เหาเหรินมองเขาอย่างสงสัย
"ใช่ ต่อไปพวกเธอจะมีช่วงเวลาที่ใช้ชีวิตร่วมกันค่อนข้างนาน" หลู่จางเล่ายิ้มตาหยีมองเหาเหริน
เหาเหรินรู้สึกไม่ดี "ทำไมล่ะ?"
"เจ้านายของเราชื่นชมเธอมาก คิดว่าเธอเหมาะที่จะเป็นลูกเขยของเขา" หลู่จางเล่าพูด
เมื่อได้ยินประโยคนี้ เหาเหรินแทบจะทำตาหลุดออกมา
ล้อเล่นเหรอ?! อาจื่ออะไรนั่นก็แค่เด็กม.ต้นอายุ 15 ไม่ใช่เหรอ? ฉันก็แค่อายุ 19 เองนะ!
"เธอคิดว่าลูกปัดที่เธอกลืนลงไปเป็นลูกปัดธรรมดาหรือ?" หลู่จางเล่าพูดต่อ
เหาเหรินนึกย้อนไปถึงตอนที่เขารับเจาเยียนจื่อ เคยมีอะไรคล้ายๆ ลูกอมหล่นเข้าปาก
"นั่นคืออะไร?" เหาเหรินถาม
"หยกมังกร" หลู่จางเล่าเอ่ยช้าๆ สองคำ
เหาเหรินมองเขาอย่างงงๆ สงสัยว่าพวกเขาทั้งบ้านเป็นคนบ้าหรือเปล่า
"มังกร โบยบินในท้องฟ้า อยากได้ไหม?" หลู่จางเล่าถาม
เหาเหรินส่ายหัว
"มังกร เปลี่ยนโฉมหน้าของท้องฟ้าและผืนแผ่นดิน อิจฉาไหม?" หลู่จางเล่าถามอีกครั้ง
เหาเหรินส่ายหัวอีกครั้ง
"มังกร..." หลู่จางเล่ายังคิดจะพูดต่อ
เหาเหรินยังคงส่ายหัว
สีหน้าของหลู่จางเล่าเปลี่ยนไป "ถ้าเจ้าไม่ฟังคำพูดของข้า หยกเม็ดนั้นอาจจะเอาชีวิตเจ้าเมื่อไหร่ก็ได้"
เมื่อเห็นว่าเหาเหรินยังคงมีสีหน้าสงสัย หลู่จางเล่าก็แบมือออก ทันใดนั้นลูกปัดน้ำสีฟ้าเข้มก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขา
"ตอนนี้หยกเม็ดที่อยู่ในท้องของเจ้า ก็เหมือนกับลูกปัดน้ำบนฝ่ามือของข้า" หลู่จางเล่าไม่สนใจสีหน้าตกใจของเหาเหริน ค่อยๆ ยกลูกปัดน้ำในฝ่ามือขึ้น "แต่เมื่อเวลาผ่านไป..."
ลูกปัดน้ำในฝ่ามือของเขาค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น ขยายใหญ่ขึ้น จนกระทั่งมีขนาดใหญ่เท่ากับฝ่ามือทั้งหมดของเขา...
บนพื้นผิวของลูกปัดน้ำสีฟ้าเข้มขนาดใหญ่นี้ สะท้อนใบหน้าของเหาเหรินอย่างชัดเจน
"สุดท้าย มันจะ..." หลู่จางเล่ามองลูกปัดน้ำนั้น
ปัง!
ลูกปัดน้ำแตกกระจายทันที กระเด็นใส่ตัวเหาเหรินจนเปียกไปทั้งตัว
เหาเหรินตกใจจนถอยหลังไปครึ่งก้าว
หลู่จางเล่ายิ้มแล้วชี้ไปที่ท้องของเหาเหริน
เหาเหรินนึกถึงภาพลูกปัดน้ำแตกกระจายในชั่วพริบตานั้น ก็รู้สึกไม่สบายท้องขึ้นมาทันที
"ข้ามีซินฟ่าอยู่ชุดหนึ่ง เจ้าเอากลับไปแล้วซิวเหลี่ยนให้ดี จำไว้ว่าห้ามให้ใครพบเห็นเด็ดขาด ซินฟ่าชุดนี้สามารถกดทับหยกมังกรในร่างกายของเจ้าได้ หลีกเลี่ยงการระเบิดร่างกายในไม่ช้านี้" หลู่จางเล่าหยิบตำราโบราณออกมาเหมือนกับกำลังแสดงมายากล แล้ววางลงบนฝ่ามือของเหาเหริน
"พวกนายเป็นใครกันแน่?" เหาเหรินถาม เขารู้สึกว่าสมองของเขาหมุนติ้ว สับสนและยากที่จะรับข้อมูลที่ยุ่งเหยิงทั้งหมดนี้
"พวกเราคือ..." หลู่จางเล่าตั้งใจทำให้เกิดความลึกลับ โน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูของเหาเหริน "พงศ์พันธุ์มังกร"
เหาเหรินถอยหลังไปครึ่งเมตร มองดูชายชราที่แสร้งทำตัวลึกลับคนนี้ เขามองอย่างไรก็เห็นเป็นแค่พ่อค้าเล็กๆ ที่ขายตำราลับวู่หลินปลอมๆ แถวศาลเจ้าเมือง
แต่การที่เขาสร้างลูกปัดน้ำขึ้นมาจากอากาศธาตุนั้น เหาเหรินก็ไม่อาจคาดเดาได้ว่าทำได้อย่างไร
หรือว่านี่จะเป็นวิธีการหลอกลวงรูปแบบใหม่? เมื่อเผชิญกับสังคมที่ซับซ้อนเช่นนี้ เหาเหรินเริ่มสงสัยในการรับรู้ของตัวเอง
"ฉันรู้ว่าคุณยากที่จะยอมรับในทันที แต่บางสิ่งบางอย่าง ฉันเชื่อว่าคุณจะค่อยๆ ปรับตัวได้" หลู่จางเล่าตบไหล่ของเหาเหรินอย่างเมตตา "ตอนนี้คุณเป็นหนึ่งในพวกเรา การปกป้องความลับร่วมกันของเราก็คือการปกป้องตัวคุณเอง"
เหาเหรินมองเขาอย่างสงสัย คิดในใจว่า ถ้าพวกคุณเป็นพงศ์พันธุ์มังกรจริง ทำไมถึงดู "ธรรมดา" ขนาดนี้? ยังจะบินเหินเดินอากาศ? ยังจะเปลี่ยนฟ้าผันแผ่นดิน?
เหาเหรินยอมเชื่อว่านี่เป็นแผนหลอกลวงที่ซับซ้อน มากกว่าจะเชื่อว่าพวกเขาเป็นผู้มีพลังพิเศษที่ซ่อนตัวอยู่ในเมืองเหมือนซูเปอร์ฮีโร่ในสหรัฐอเมริกา
"ดูเหมือนว่าคุณยังไม่สามารถไว้ใจเราได้อย่างเต็มที่" หลู่จางเล่ามองดูเหาเหริน แล้วจู่ๆ ก็เก็บหนังสือโบราณในมือของเขากลับไป แล้วเปลี่ยนเป็นใช้ฝ่ามือกดลงบนหน้าผากของเหาเหริน
ทันใดนั้น ในสมองของเหาเหรินก็ปรากฏตัวอักษรสีทองเปล่งประกายมากมาย ในขณะที่เหาเหรินยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หลู่จางเล่าก็ดึงมือกลับไปแล้ว
"นี่คือบทแรกของ 'กงเซินจื้อ' เป็นระดับสกิลพิเศษที่ง่ายมาก นั่งสมาธิครึ่งชั่วโมงทุกคืน คุณก็จะเข้าใจพื้นฐาน ต่อไปฉันจะทดสอบความก้าวหน้าของคุณเป็นประจำ ถ้าคุณไม่ถึงมาตรฐานที่ฉันต้องการ จะมีการลงโทษตามสมควร" หลู่จางเล่าพูดด้วยสีหน้าเมตตา
บ้าเอ๊ย ชายแก่คนนี้ ทำไมถึง... ดูไร้พิษภัยแบบนี้ ไม่คิดว่าจะเผด็จการขนาดนี้... ฉันเมื่อไหร่ตกลงจะฝึกอะไรแบบนี้...
เหาเหรินมองเขาด้วยความตกใจและโกรธ
"ไม่ต้องกังวล ระดับสกิลพิเศษเหล่านี้มีแต่ประโยชน์ไม่มีโทษต่อคุณ ตรงกันข้าม ถ้าคุณไม่ฝึก คุณจะตกอยู่ในอันตราย ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะเป็นผู้ดูแลของคุณในวงการของเรา ถ้าคุณมีปัญหาอะไร สามารถโทรหาฉันได้..." หลู่จางเล่าหยิบนามบัตรออกมา ยื่นให้เหาเหริน
มีนามบัตรด้วยเหรอ... พงศ์พันธุ์มังกรที่ว่านี่ มืออาชีพเกินไปหรือไม่มืออาชีพเกินไปกันแน่...
เหาเหรินรู้สึกอึ้งในใจ แต่ก็รับนามบัตรมา อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเห็นข้อมูลบนนามบัตร เขาก็ชะงักไปทันที - รองอธิการบดีฝ่ายบริหารมหาวิทยาลัยตงไห่ หลู่ชิง
"โปรดจำไว้ว่าคุณเป็นใคร ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณไม่ใช่แค่นักศึกษามหาวิทยาลัยตงไห่ แต่ยังเป็น..." หลู่ชิงยื่นมือแตะหน้าผากของเหาเหริน "ลูกเขยของมังกร!"
การกลืนกิน 'ลูกอมมินต์' โดยไม่ตั้งใจ ทำให้กลายเป็นเขยของราชามังกร...
ราชามังกรคือเจ้านายใหญ่ของบริษัท คู่หมั้นเป็นสาวร้อนแรง และเหล่าผู้อาวุโส... จ้องมองอย่างระแวง...
อืม โลกนี้อันตรายจริงๆ...