ปฏิญญาค่าแค้น
จื่ออี281
## ตอนที่ 001 พี่น้อง

ตอนที่ 1 พี่น้อง
กระท่อมถูกสร้างตามแนวลาดเชิงเขาและมีรั้วไม้ไผ่ยื่นออกไปยังลำห้วยด้านล่างของคูน้ำ ฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้ว ดอกไม้บนภูเขาต่างพากันเบ่งบานสะพรั่งอยู่ทั่วทุกหนแห่งในหมู่บ้านสร้างสีสันและความสวยงามเป็นอย่างยิ่ง ภายใต้สัญลักษณ์แห่งสันติภาพคือผู้คนที่ดำรงอยู่อย่างสงบสุข หมอกควันที่ล่องลอยเป็นสิ่งบ่งบอกให้รู้ว่านั่นคือที่พักอาศัยของผู้คน
มีหนึ่งหมู่บ้านซึ่งอยู่ภายใต้เขตเฟิงอาน ชื่อว่าเจี้ยนซี หมู่บ้านดังกล่าวมีผู้อาศัยอยู่ไม่เกินยี่สิบถึงสามสิบครัวเรือน ผู้คนที่นั่นใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย อยู่ติดบริเวณเนินเขาสีเขียวชอุ่มและมีธารน้ำหนึ่งสายจากภูเขาที่คอยหล่อเลี้ยงไปรอบหมู่บ้าน ช่างเป็นวิวทิวทัศน์ที่สวยงามยิ่ง พื้นที่กว้างด้านหน้าของหมู่บ้านคือทุ่งหม่อนและท้องนา ร่มเงาจากทุ่งหม่อนและท้องนาแสนกว้างใหญ่ มองดูแล้วเปี่ยมไปด้วยความอุดมสมบูรณ์ ความเป็นจริงที่ว่า หมู่บ้านเจี้ยนซี ทุกครอบครัวล้วนมีที่ดินทำกินอันอุดมสมบูรณ์ ชายทำนาและหญิงทอผ้า นับได้ว่าเป็นหมู่บ้านที่แข็งแรงแห่งหนึ่งภายใต้เขตเฟิงอาน แต่ทว่ากลับมีหนึ่งครอบครัวซึ่งแตกต่างออกไปนั่นก็คือครอบครัวแซ่หลินซึ่งอยู่ทางตะวันออกสุดของหมู่บ้าน ทำไมเช่นนั้นหรือ ก็ผู้คนในหมู่บ้านเจี้ยนซีส่วนมากจะใช้แซ่จินไม่ก็แซ่เฉิน มีเพียงครอบครัวหลินเท่านั้นที่มาจากที่อื่น พวกเขาปราศจากที่ดินอันอุดมสมบูรณ์จึงต้องประทังชีวิตด้วยการเลี้ยงหมู
เช้ามืด ไก่โต้งของครอบครัวจินฟู้กุ้ยของหัวหน้าหมู่บ้านเพิ่งจะขันออกมาเพียงเสียงแรก ขณะที่ครอบครัวหลินซึ่งอยู่ทางด้านตะวันออกสุดของหมู่บ้านนั้นได้ก่อไฟจนควันฟุ้งโขมงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
หลินหลันนำโจ๊กซึ่งผ่านการต้มแล้ววางลงบนเตาถ่านขนาดเล็กและเคี่ยวอย่างช้าๆ แล้วจึงเปลี่ยนไปนึ่งซาลาเปา อีกทั้งยังนำของจากตู้กับข้าวที่หลงเหลือจากเมื่อคืนนำออกมาอุ่นให้ร้อน ท่าทางวุ่นวายไม่เว้นว่างทำให้นางดูเหมือนหญิงสาวที่แสนขยันขันแข็งและเป็นมืออาชีพประจำบ้าน ทว่าน่าเสียดายที่มืออาชีพประจำบ้านกลับไม่ใช่หลินหลัน มืออาชีพตัวจริงนั้นคือผู้ที่ยังคงนอนหลับบนเตียงขณะนี้ต่างหากล่ะ
ในห้องผู้เป็นเจ้าของบ้านซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกสุด ผู้หญิงที่มีใบหน้ากลมมนกำลังใช้มือหนึ่งของนางจับศีรษะเอาไว้ และอีกมือหนึ่งกำลังยื่นเลยออกมาจากเตียงนอนเพื่อรั้งผู้ชายที่กำลังสวมใส่เสื้อผ้าอยู่ด้านข้าง ริมฝีปากที่ค่อนข้างหนากำลังบ่นพึมพำ ดวงตาง่วงปรือ และกำลังส่งเสียงออดอ้อนเว้าวอน “นอนต่ออีกหน่อยเถอะน่า! นี่ยังไม่สว่างเลยนะ!”
ชายหนุ่มหลุดยิ้มออกมา ดึงฝ่ามือนั่นที่วางอยู่บนแผงอกของเขาออก “ยังเช้างั้นหรือ! เม่ยเหม่ย[footnoteRef:1]ทำอาหารเช้าจนเกือบจะเสร็จแล้ว” [1:  妹妹 เม่ยเหม่ย แปลว่า น้องสาว]
หญิงสาวเบ้ปากกระจับยกสูงขึ้น “ครอบครัวของเราไม่ได้ต้องไปเก็บลูกหม่อนหรือปลูกต้นหม่อนเสียหน่อย แล้วจะตื่นเช้าไปทำไมกัน”
ชายหนุ่มสวมใส่เสื้อแขนสั้นตัวเก่าท่อนบน “ร่างกายเจ้าไม่ไหวก็ยังไม่ต้องลุกหรอก อีกประเดี๋ยวข้าจะนำอาหารเช้าเข้ามาให้ วันนี้ข้าจะต้องเข้าไปภูเขาซักรอบ ตาเฒ่าหัวหงอกวานให้ข้าช่วยไปจับห่านสองตัวทางทิศตะวันตกของหมู่บ้าน ลูกคนที่สองของเขากำลังจะแต่งงาน”
ทันใดนั้นหญิงสาวก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา นางลุกขึ้นนั่งแล้วพาดมือบนไหล่ของชายผู้นั้น และกองเนื้อนุ่มทั้งสองบนหน้าอกของนางก็แนบชิดเข้ากับแผ่นหลังของชายผู้นั้น พลางถูไปถูมา “เรื่องของผู้อื่นเจ้ากลับจำได้ชัดเจนเสียจริงนะ ทีเรื่องของน้องสาวตนเองกลับไม่สนใจ น้องสาวเจ้าปีนี้ก็อายุสิบหกปีเข้าไปแล้ว ในหมู่บ้านนี้หญิงสาวที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับนางก็พากันทยอยไปสู่ขอหมั้นหมายคนอื่นเขาหมดแล้ว ก็มีแต่น้องสาวเจ้า ช่างเลือกยิ่งนัก จะรอบๆ หรือใกล้เคียงในหมู่บ้าน ก็ไม่มีผู้ใดซักคนที่เข้าตานาง หากยังปล่อยให้เป็นเช่นนี้ไปอีก คงได้เป็นแม่นางแก่ๆ พอถึงตอนนั้นแล้วคนดีๆ ที่ไหนจะยังอยากต้องการนาง คนอื่นที่เขาพอรู้ ก็ว่านางมักใหญ่ใฝ่สูง แต่ที่ไม่รู้ต่างพากันคิดว่าพวกเราเป็นพี่ชายพี่สะใภ้ประสาอะไรไม่รู้จักใส่ใจเรื่องราวของนางสาวตัวเอง จะว่าไปอีกอย่าง ทุกวันนี้พวกเราก็ใช้ชีวิตกันอย่างขัดสน เดี๋ยวพอลูกลืมตาเกิดมา ก็เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งปากท้อง เช่นนี้ก็จะยิ่งยากลำบากเข้าไปอีก”
ชายหนุ่มถอนหายใจออกมา “ที่เจ้าพูดก็มีเหตุผล แต่ว่า...ก่อนแม่ตายได้สั่งเสียไว้ว่าเรื่องการแต่งงานของน้องสาวให้น้องสาวเป็นคนตัดสินใจด้วยตนเอง”
“ข้าคิดว่าตอนนั้นโผโผะ[footnoteRef:2]คงป่วยจนเลอะเลือนไปหมดแล้ว ผู้หญิงที่ไหนจะไม่เชื่อฟังคำสั่งของพ่อแม่และคำพูดของแม่สื่อ แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยได้ยินหญิงสาวบ้านไหนจะตัดสินใจเรื่องการแต่งงานด้วยตัวเอง พูดออกไปไม่กลัวคนเขาหัวเราะเยาะแย่หรือ แล้วถ้านางไม่ยอมแต่งงาน พวกเราก็จะเลี้ยงดูนางไว้แบบนี้ตลอดไปเลยงั้นสิ?” นางยิ้มออกมาอย่างเย็นชา [2:  婆婆 โผโผะ แปลว่า แม่สามี]
ชายหนุ่มที่มือกำลังร้อยหูเข็มขัดกลับหยุดชะงักลง แล้วเอ่ยขึ้น “ในช่วงสองปีมานี้ต้องขอบคุณน้องสาวข้าที่ขึ้นไปบนภูเขาอยู่บ่อยๆ เพื่อเด็ดสมุนไพรยามาเพิ่มเติมไว้สำหรับใช้ในครอบครัวเรา”
หญิงสาวไม่พอใจและหยิกเข้าไปที่เอวของชายผู้นั้นอย่างแรงหนึ่งที “เช่นนั้นเจ้าก็หมายความว่า ข้าเป็นคนเดียวในบ้านที่วันๆ ไม่ทำอะไรเลยเช่นนั้นหรือ”
ชายหนุ่มนิ่งเงียบ ความจริงก็เป็นเช่นนั้นล่ะ เจ้าแต่งเข้ามาก็สามปีแล้ว ไม่เห็นว่าวันวันเจ้าจะทำงานทำการอะไรซักอย่าง
“ข้า...ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น เจ้าคิดมากไปแล้ว” ชายคนนั้นพูดออกไป
ฝ่ายหญิงเปลี่ยนจากหยิกเป็นทุบตี ตุบตุบตุบ เสมือนกำลังตีกลอง พลางกรนด่าออกไป “เจ้ามันเป็นคนไร้จิตสำนึก ตระกูลเหลาหลินของเจ้าที่นาก็หามีไม่ ที่ดินก็ไม่มี มีแต่หญิงแก่ที่เจ็บป่วยออดแอด กับเด็กสาวที่วันๆ ไม่ทำอะไรเลย รอบๆ บริเวณใกล้เคียงในหมู่บ้านนี้ จะมีหญิงนางไหนอยากแต่งกับเจ้าบ้างหากไม่ใช่ข้า แล้วดูเจ้าตอนนี้ยังไม่รู้จักสำนึกอีกหรือ ข้าแต่งกับเจ้าแล้วเจ้าทำอะไรให้ข้าบ้างรึ ชุ่ยฮวาของหมู่บ้านเราหน้าตาน่าเกลียดกว่าข้าเสียอีก สินทรัพย์เดิมก็ไม่ได้มีมากมายเช่นข้า แต่ดูนางสิ ข้าเห็นนางเมื่อไม่นานมานี้ นางสวมสร้อยข้อมือเงินสองเส้นในข้อมือ แล้วข้ามีอะไรบ้างล่ะ แต่ละวันข้าได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายกับเจ้าแล้วหรือไง ตราบใดที่เจ้าไม่ได้เป็นหัวหน้าครอบครัว เจ้าก็จะไม่รู้ถึงความยากลำบากของครอบครัว น้องสาวของเจ้าหาของเล็กๆ น้อยพวกนั้นเข้ามาเพิ่มเติม ของที่เอาไว้ให้นางกินคนเดียวยังไม่พอยาไส้เลยด้วยซ้ำไป ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเสื้อผ้าถุงเท้า เมื่อน้องสาวของเจ้าแต่งงานในอนาคต พี่สะใภ้อย่างข้าก็จะต้องนำสินทรัพย์เดิมไปสมทบตบแต่งเป็นสินทรัพย์เดิมของนาง ข้า...ทำไมชีวิตข้าถึงได้ลำบากขนาดนี้...ชีวิตนี้ข้าคงไปไม่รอดแล้วแน่ๆ...” หญิงสาวร้องห่มร้องไห้ขณะที่ด่าทอและทุบตีลงไปบนหน้าท้องของนาง “เจ้าลูกชายผู้น่าสงสารของข้า! เจ้าช่างมาเกิดผิดที่ผิดทางเสียแล้ว และยังมีพ่อที่ไร้ประโยชน์เช่นนี้อีก แม่ขอโทษเจ้าด้วย...”
เมื่อชายหนุ่มเห็นว่าหญิงสาวโมโหโวยวายขึ้นมาเช่นนั้น ใบหน้าของเขาจึงเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ เขารีบคว้ามือของนางเอาไว้และเอ่ยอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงต่ำลง “เจ้าไม่ร้องนะ ไม่ร้อง ระวังร้องไห้จะส่งผลไม่ดีต่อร่างกายเจ้า ข้าผิดเอง เป็นข้าที่ผิดเองพอใจไหม อย่าทำให้ลูกต้องตกใจอีกเลย”
หญิงสาวกลับยิ่งร้องไห้โฮหนักขึ้น เสียงก็ค่อยๆ ดังยิ่งขึ้นเรื่อยๆ
ชายหนุ่มจนปัญญาหมดหนทาง แนวป้องกันในหัวใจพังทลายลง “เจ้าว่าอย่างไรข้าล้วนยึดตามเจ้าตกลงไหม ล้วนตามใจเจ้าทั้งสิ้น”
เสียงของนางเงียบลงทันที ดวงตาคู่เล็กเปล่งประกายแหลมคม ไม่เห็นหยาดน้ำตาอีกแม้แต่น้อย ชี้นิ้วไปที่ชายหนุ่ม “นี่เจ้าพูดเองนะ”
ชายหนุ่มพยักศีรษะตอบกลับ “ข้าพูดเอง”
หญิงสาวกลับพึงพอใจขึ้นมาอีกครั้ง ดึงชายหนุ่มเข้ามาและแนบชิดไปบนเรือนร่างเขา แล้วเอ่ยกระซิบกระซาบ “ข้าก็แค่หวังดีต่อน้องสาวเจ้า ในเมื่อนางไม่ถูกใจชาวไร่ชาวนา เช่นนั้นพวกเราก็ต้องช่วยหาที่ไกลออกไปให้นาง แต่ว่าพวกเราวันๆ ก็เดินวนอยู่แต่ในภูเขานี้ จะรู้จักไปได้ซักกี่คนเชียว เพราะฉะนั้นข้าก็เลยขอให้แม่สื่อหวังช่วยแนะนำให้หน่อย”
ชายหนุ่มได้ยินผู้เป็นเมียเอ่ยอย่างมีเหตุมีผล ใบหน้าของเขาก็เผยรอยยิ้มขึ้นมา “ตกลง เรื่องนี้ต้องรบกวนเจ้าด้วยแล้วกัน”
ประตูไม้ซอมซ่อที่ดังเอี๊ยดอยู่ข้างหลัง ขณะนั้นเองตะหลิวในมือของหลินหลันก็สะบัดโบกขึ้นลงไปมา แม้จะเอ่ยพูดก็ไม่ได้หันหน้ามา “เกอ[footnoteRef:3] รออีกเดี๋ยวนะ ใกล้จะเสร็จแล้ว” [3: เกอ（哥）คือ พี่ชาย]
“ไม่ต้องรีบ ยังเช้าอยู่เลย!” หลินเฟิงหยิบกะละมังไม้และตักน้ำสองกระบวยเพื่อล้างหน้า
แวบหนึ่งที่หลินหลันแอบมองผู้เป็นพี่ชาย เมื่อครู่ที่พี่สะใภ้ร้องห่มร้องไห้ด่าทอนางล้วนได้ยินทั้งสิ้น บ้านทั้งหลังก็มีเพียงแค่สามห้องเท่านั้น อีกทั้งยังเป็นไม้กระดานบางๆ จะไปสามารถกั้นเสียงอะไรได้ จึงมักได้ยินในสิ่งที่ไม่ควรได้ยิน รวมทั้งเสียงจังหวะเตียงยวบหยาบในกลางดึกก็ด้วย ทั้งหมดล้วนทะลุเข้าหูนางทั้งสิ้น
นับแต่ปีที่แล้วที่นางปฏิเสธการแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องของพี่สะใภ้ พี่สะใภ้จึงไม่ค่อยจะลงลอยกับนาง และมักจะหาปัญหามาให้นางปวดหัวอยู่สม่ำเสมอ นางไม่สนเหตุสนผลอะไรทั้งนั้น และเรื่องมันน่าตลกตรงที่ว่า ลูกพี่ลูกน้องของพี่สะใภ้เป็นคนพิการ ให้นางแต่งงานกับคนพิการเนี่ยนะ ไม่มีทาง ต่อมาพี่สะใภ้ก็แนะนำอีกสองสามคนให้แก่นาง ไม่เป็นคนที่ขี้ริ้วขี้เหล่เกินคนก็เป็นประเภทขี้เกียจสันหลังยาว ตั้งหน้าตั้งตาแต่จะผลักนางลงไปในหลุมไฟ หากไม่ใช่เพราะท่านแม่เห็นธาตุแท้ของพี่สะใภ้ จึงได้ทิ้งคำสั่งลาเรื่องการแต่งงานนั้นไว้ให้นางเป็นผู้ตัดสินใจด้วยตนเองแล้วล่ะก็ ตอนนี้หากนางไม่ใช่อยู่ในหลุมไฟก็คงจะต้องถูกบังคับให้ออกจากบ้านไปแล้ว
หมดคำจะพูด! ข้ามเวลาทะลุมิติมานักต่อนักล้วนอยู่ในรูปลักษณ์และฐานะที่ดีเยี่ยม ชีวิตก่อนหน้านางเป็นถึงบุตรสาวของตระกูลผู้ร่ำรวยมั่งคั่ง และเห็นได้ชัดว่าโชคได้หมดสิ้นไปแล้ว เมื่อครั้งข้ามเวลาทะลุมิติมาไม่ทันได้กำหนดเป้าหมายที่ชัดเจน สุดท้ายแล้วจึงมาตกอยู่ในหมู่บ้านเจี้ยนซีของครอบครัวเหลาหลินซึ่งยากจนที่สุด มิอาจปฏิเสธได้เลยว่า พระเจ้าทรงยุติธรรมแล้วล่ะ ทำให้เจ้าอิ่มหนำไปกับความมั่งคั่งทางวัตถุแล้วก็ทำให้เจ้าขาดแคลนความมั่งคั่งทางจิตวิญญาณ โลกก่อนนั้นบิดามารดารู้จักหาเงินมาให้นางใช้สอยอย่างไม่รู้หมด ทว่ากลับมอบความรักและการดูแลเอาใจใส่ได้เพียงน้อยนิด แต่ทว่าในโลกนี้แม้จะใช้ชีวิตแบบกินแกลบ และสวมใส่เสื้อผ้าที่เสมือนผ้ากระสอบ แต่กลับมีมารดาและพี่ชายที่รักนางมากยิ่งนัก นางจึงยอมรับแต่โดยดี ถึงจะยากจนก็เอาวะ! ครอบครัวหนึ่งที่มีความสามัคคีและเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ด้วยความรู้และประสบการณ์ที่นางสั่งสมมาถึงยี่สิบเอ็ดศตวรรษ การจะทำให้ทั้งครอบครัวมีชีวิตที่ดีขึ้นได้ไม่ได้ยากเย็นอะไรนัก ทว่าน่าเสียดายที่โชคชะตาฟ้าลิขิตช่างขัดต่อความปรารถนาของคนนัก ไม่รอให้นางได้ลงมือสร้างบ้านหลังสวยงามขึ้นมา ผู้เปลี่ยนชะตากรรมของครอบครัวเหลาหลินก็ปรากฏตัวขึ้นมาเสียแล้ว
สามปีก่อนพี่สะใภ้ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ หลินหลันอดไม่ได้ที่จะแสดงความไม่พอใจเป็นอย่างมากต่อระบบการแต่งงานแบบโบราณขึ้นมาอีกละลอก การบงการชีวิตจากบิดามารดาและคำพูดของแม่สื่อ มันช่างไม่ปกติเอาเสียเลย เชื่อคำพูดของแม่สื่อไม่สู้เชื่อว่าโลกนี้มีผียังจะดีเสียกว่า โดยเฉพาะแม่สื่อหวังผู้นั้น ตอนแรกก็เป็นแม่สื่อหวังที่มาถึงบ้าน พูดพรรณนาจนสวยหรู นำพี่สะใภ้จอมขี้เกียจบรรยายลักษณะเสียเหมือนกับหญิงสาวที่ขยันทำงานขันแข็งและมีน้ำจิตน้ำใจ นอกจากนั้นยังมีคุณธรรมควบคู่กับความงาม ผู้เป็นพี่ชายจึงถูกล่อลวงให้ใจหวั่นไหว แม่ก็เลยรีบตัดสินใจทันทีว่า...ลูกสะใภ้ของข้าก็คือนาง เหยาจินฮวา กระทั่งนางย้ายเข้ามาในบ้าน จึงได้รู้ว่าโดนหลอกเข้าให้ จะเสียใจก็สายเกินไปเสียแล้ว! ระยะเวลาเพียงสามปี ผู้เป็นแม่ที่สุขภาพอ่อนแอเป็นทุนเดิมก็ถูกปั่นหัวโกรธโมโหจนตายไปแล้ว พี่ชายผู้ซื่อสัตย์ก็รู้จักแต่การไกล่เกลี่ยเพื่อยุติปัญหา ทักษะการอดทนของเขานั้นยังดีเสียยิ่งกว่าทักษะการยิงธนูเสียอีก หลินหลันรู้ดีว่านางสามารถอยู่ในบ้านหลังนี้ได้อีกไม่นานแล้ว หลินหลันออกแรงสะบัดตะหลิวไปมา ทั้งตะหลิวและกระทะสัมผัสกัน เสียงดังฉ่าฉ่า นางจะไม่มีวันปล่อยให้อนาคตถูกกำหนดโดยผู้อื่นง่าย
หลังจากหลินเฟิงล้างหน้าล้างตาเรียบร้อยแล้วก็นำอาหารเช้าไปให้เมียของเขาก่อน แล้วจึงกลับมากินข้าว หลินหลันได้ตักโจ๊กไว้ให้เขาแล้วรวมถึงตะเกียบก็เตรียมไว้เรียบร้อย หลินเฟิงหยิบชามขึ้นมาซดอย่างมีความสุข จากนั้นมองไปยังหญิงสาวซึ่งกำลังอยู่ในท่าทีที่ยุ่งวุ่นวาย ในใจจึงรู้สึกผิดขึ้นมาเล็กน้อย หลังจากผู้เป็นแม่จากไป ในครอบครัวก็เป็นน้องสาวคนนี้ที่คอยดูแลพวกเขา ต้องขึ้นไปบนภูเขาเพื่อเก็บยา ต้องทำงานบ้าน พอพูดขึ้นมา เป็นเมียเขาเองที่ขี้เกียจเกินไปจริงๆ แม้เขาจะว่ากล่าวนางไปหลายครั้งแล้วก็ตาม แต่ทุกครั้งเขาก็ไม่สามารถเอาชนะนางได้ เพื่อให้เรื่องราวไม่บานปลาย ก็ทำได้เพียงมองดูน้องสาวของเขาต้องทนลำบากอีกหน่อย แต่ก็หวังว่าในอนาคตข้างหน้าผู้เป็นน้องสาวจะสามารถแต่งานกับคนดีๆ ซักคน จะได้ไม่ต้องลำบากขนาดนี้
หลินหลันตักผักดองที่เพิ่งอุ่นร้อนเสร็จขึ้นมา กลับเห็นว่าผู้เป็นพี่ชายกำลังมองนางอยู่  ใบหน้าของเขาเผยให้เห็นความรู้สึกผิดและความเสียใจอย่างสุดซึ้ง หลินหลันเข้าใจความนึกคิดของพี่ชายเป็นอย่างดี จึงจงใจเข้าไปสบตาเขา “เกอ มัวมองอะไรอยู่”
หลินเฟิงรีบหลบสายตาปกปิดแล้วเอ่ยออกไป “ไม่มีอะไร โจ๊กที่น้องสาวพี่ทำมันช่างหอมอร่อยเสียจริง”
หลินหลันยิ้มขื่นในใจ “งั้นข้าตักให้พี่อีกชามแล้วกันนะ” หลินหลันคว้าเอาชามไปตักอีกสองกระบวยใหญ่ๆ
หลินหลันเปิดผ้าดิบลายดอกไม้สีน้ำเงินออกแล้วนำหมันโถวไม่กี่ชิ้นและน้ำเทใส่หม้อลงไป สองด้านม้วนขึ้นเรียบร้อยแล้วผูกตรงกลางเป็นปม พลางเอ่ยขึ้น “เกอ หมันโถวของพี่ข้าห่อเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ข้างในยังมีผักดองแล้วก็น้ำก็ใส่ไว้ให้เต็มแล้วด้วย เอาไว้ดื่มตอนพี่กระหายน้ำ ห้ามดื่มน้ำในภูเขาเป็นอันขาด น้ำนั่นมองดูใสสะอาด แต่ที่จริงแล้วในนั้นมีแมลงตัวเล็กตัวน้อยปะปนอยู่มากมาย ถ้าดื่มมากเกินไป ในท้องเกิดมีแมลงเข้าไปอยู่ล่ะก็ลำบากแย่แน่” นับตั้งแต่ที่ผู้เป็นแม่ตายจากไป หน้าที่ดูแลพี่ชายก็กลายเป็นงานของหลินหลัน เมียจอมขี้เกียจที่ยังอยู่ในห้องนั้นไม่เคยสนใจเรื่องเหล่านี้เลยแม้แต่น้อย จะมีก็แต่ตอนที่ได้เงินเท่านั้นแหละ ทันทีที่ได้เห็นเหรียญทองแดง ดวงตาทั้งสองข้างก็ลุกวาวและนางก็รีบวิ่งปรี่เข้ามาพร้อมกับส่งเสียงวี้ดว้าย
“เหม่ยจื่อ[footnoteRef:4] หากเจ้ามีคนที่เจ้าชอบ จะต้องบอกข้านะ ข้าในฐานะพี่ชายของเจ้า ก็มีเจ้าคนนี้เป็นน้องสาวเพียงผู้เดียว ไม่อยากให้เจ้าต้องเสียใจ” หลินเฟิงเป็นห่วง จึงพูดประโยคในใจออกไป แม่สื่อหวังผู้นั้น เขาเองไม่ก็ค่อยอยากจะเชื่อถืออีกแล้ว [4: 妹子 เหม่ยจื่อ แปลว่า น้องสาว]
บนใบหน้าของหลินหลันแสดงความเขินอาย เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ เกอ ข้ารู้แล้วน่า”
“พี่สะใภ้เจ้าที่จริงก็แค่เป็นห่วงเจ้า เพียงแต่ว่าสายตาของนาง...” หลินเฟิงอยากจะอธิบายอีกซักนิด เพื่อว่าผู้เป็นน้องสาวจะได้ไม่เข้าใจผิด
“เกอเสียงเบาหน่อยสิ ไม่กลัวว่าพี่สะใภ้จะได้ยินเข้าแล้วทะเลาะกับพี่อีกเหรอ” หลินหลันรีบลดเสียงต่ำลงเพื่อเตือนเขา ดวงตาและหัวใจของผู้ที่อยู่ห้องนั้นเล็กเสียยิ่งกว่ารูเข็ม หากนางได้ยินพี่ชายของนางพูดว่านางสายตาไม่ดี จะต้องอาละวาดสร้างปัญหาอีกเป็นแน่
หลินเฟิงรีบหดหัวลง มองกลับไปที่ประตูด้วยความหวาดระแวง และไม่กล้าพูดต่ออีก จึงหันกลับไปตั้งหน้าตั้งตากัดหมันโถวคำโต
หลินหลันลอบส่ายหัว เหยาจินฮวาหวังดีต่อนางงั้นรึ ให้ตายก็ไม่เชื่อหรอก ก็มีแต่คนซื่อๆ อย่างพี่ชายที่ยังเชื่ออยู่เช่นนั้น หากไม่ใช่เกรงว่าพี่ชายของนางซึ่งเป็นคนกลางจะลำบากใจจนทำตัวไม่ถูก นางเองก็คงขับไล่พี่สะใภ้หญิงจอมขี้เกียจผู้นี้ออกไปตั้งนานแล้ว


## ตอนที่ 002 คนที่วันๆ ไม่รู้จักทำอะไรเลย

ตอนที่ 2 คนที่วันๆ ไม่รู้จักทำอะไรเลย
สองพี่น้องหลังจากกินมื้อเช้าเป็นที่เรียบร้อย ก็เป็นเวลาที่ฟ้าสว่างพอดี เหยาจินฮวาที่อยู่บนเตียงนอนยังคงขี้เกียจ หลังจากหลินหลันส่งผู้เป็นพี่ชายออกไปนอกบ้านแล้ว จึงไปยังลานกว้างเพื่อหั่นสมุนไพรตากแห้ง
“โอะ...วันนี้หลินหลันอยู่บ้านด้วยรึ!”
หลินหลันเงยหน้าขึ้นมอง เป็นแม่สื่อหวังนั่นเองที่ยืนอยู่นอกรั้วและยิ้มหน้าบ้านเสมือนดอกเบญจมาศ นางกำลังยิ้มแฉ่งจนสามารถมองเห็นไปถึงฟันกราม ดวงตาหรี่เล็กลงจนกลายเป็นขีด ด้วยหางตาที่แคบลงจึงเผยให้เห็นรอยเหี่ยวย่นแบบที่ว่าสามารถดักแมลงวันสองตัวได้อย่างแน่นอน
หลินหลันเหลือบตามองบน แล้วตั้งใจมองไปรอบๆ แทน “เช้าขนาดนี้ทำไมข้าถึงได้ยินเสียงอีกาแก่ๆ ร้องนะ”
แม่สื่อหวังหุบยิ้มลง ตามด้วยมุมปากที่กระตุกขึ้นเล็กน้อย แล้วเอ่ยออกไป “แม่นางหลินหลัน พี่สะใภ้ของเจ้าอยู่บ้านหรือไม่”
หลินหลันสบทออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา แล้วเอ่ยขึ้น “เจ้าหาพี่สะใภ้ของข้าด้วยเรื่องอันใดรึ พี่สะใภ้ของข้าก็ไม่ได้ต้องการเฟ้นหาผู้ใดอีกแล้ว ที่นี่ไม่มีเรื่องอะไรให้เจ้าทำทั้งนั้น แม่สื่อหวังเชิญกลับไปเสียเถิด!”
แม่สื่อหวังอยู่ในแวดวงนี้มานานหลายสิบปี จับคู่รักไปแล้วไม่รู้กี่คู่ แบกรับคำบ่นจนนับไม่ถ้วน นางชินชากับคำดูถูกเหยียดหยามมานานแล้ว แม้กระทั่งไม้กวาดหรือมีดทำครัวต่างก็ได้พบเจอมาหมดแล้วด้วยเช่นกัน การฝึกฝนของผู้เป็นแม่สื่อแม่ชักไม่ใช่แค่เพียงอาศัยทักษะของริมฝีปากเท่านั้น แต่ยังรวมถึงความหนาของระดับชั้นผิวหนังหน้าอีกด้วย เนื่องด้วยชื่อเสียงที่ไม่ดีนัก ตอนนี้จึงมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ขอให้นางเป็นคนกลาง ไม่ง่ายเลยที่ลูกค้าเก่าๆ ในอดีตจะกลับมาเต็มใจใช้บริการอีกครั้ง แล้วนางจะให้คำพูดของคนเพียงไม่กี่คำมาทำให้นางปล่อยผ่านไปได้อย่างไร
“โอ้! แม่นางหลินหลันช่างพูดจาติดตลกเสียจริง ทว่าข้ามาในวันนี้ก็เพื่อเจ้าโดยเฉพาะ รีบไปเรียกพี่สะใภ้ของเจ้าออกมาเถอะ!” แม่สื่อหวังเอ่ยพลางถือวิสาสะเปิดประตูรั้วออกด้วยตัวเอง
หลินหลันซึ่งกำลังถือมีดหั่นสมุนไพรอยู่ในมือ เดินพุ่งเข้าไปสามก้าวก็ถึงเบื้องหน้าของแม่สื่อหวัง ยืนเท้าเอวขวางทางเอาไว้ “ข้อแรก เรื่องของข้าข้าเป็นคนจัดการเอง ใครหน้าไหนก็อย่าได้เข้ามายุ่ง ดังนั้นไม่จำเป็นต้องพึ่งพาแม่สื่อหวัง ข้อสอง แม่สื่อหวังชื่อเสียงเรื่องลือละบือนามยิ่งนัก ใครๆ ต่างพากันขนานนามให้เป็นมือผลักลงหลุมไฟ ดังนั้น ไม่กล้าใช้แม่สื่อหวังหรอก ข้อสาม เมื่อก่อนหน้านี้ไม่นานเจ้าแนะนำคนโง่งี่เง่าสองคนให้แก่ชุนฟาง ทำให้ลุงเฉินเหลียงโกรธเป็นอย่างมาก ลุงเฉินเหลียงป่าวประกาศออกมาว่า หากได้พบเจอแม่สื่อหวังจะต้องถลกผิวหนังของเจ้าออกให้ได้ หากเจ้ายังไม่ยอมไปอีกล่ะก็ ข้าจะรีบไปแจ้งให้ลุงเฉินเหลียงทราบทันที”
แม่สื่อหวังเมื่อเห็นหลินหลันมีท่าทีก้าวร้าวบวกกับแสงสะท้อนจากมีดหั่นผักที่อยู่ในมือ และเมื่อนึกไปถึงเฉินเหลียงชายชราผู้ดื้อรั้นขึ้นมาอีกครั้ง จึงอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นและมุมปากก็กระตุกขึ้น นางเผยรอยยิ้มที่ดีกว่าร้องไห้นิดหน่อยออกมา “แม่นางหลินหลันไปได้ยินเรื่องไร้สาระเช่นนี้ที่ไหนมากัน เรื่องของชุนฟางนั่นมันเป็นเรื่องเข้าใจผิด คนโง่งี่เง่าสองคนนั้นเพียงแค่ดูซื่อสัตย์และจืดชืดไปหน่อยก็เท่านั้น แต่ก็ไม่ได้โง่จริงๆ หรอก เป็นชายผู้เฒ่าเฉินเองที่บอกว่าเขาต้องการหาผู้ที่มีความซื่อสัตย์ให้กับชุนฟาง ข้าแม่สื่อหวังทำหน้าที่เป็นแม่สื่อมาหลายสิบปี แต่ไหนแต่ไรมาก็ล้วนพูดกล่าวโดยยึดหลักมโนธรรมทั้งสิ้น...”
“คำพูดพวกนี้ เจ้าเก็บไว้ไปพูดกับลุงเฉินเหลียงเถอะ! ข้าไม่ได้มีหน้าที่ฟังคำพูดเหลวไหลของเจ้า อ่อ! พูดถึงโจเฉาโจเฉาก็มา นั้นไม่ใช่ลุงเฉินเหลียงหรอกหรือ เอ้...ลุงเฉินเหลียง...” หลินหลันยืดคอขึ้น โบกไม้โบกมือพร้อมมีดทำครัวและตะโกนเสียงดัง
แม่สื่อหวังที่กำลังตกใจ เอ่ยขึ้นอย่างรีบร้อน “หลินหลันจ๊ะ ข้านึกขึ้นมาได้ว่าข้ามีเรื่องด่วนที่ต้องไปจัดการ ข้าไปก่อนล่ะ ไว้วันหน้าค่อยมาใหม่! ” แม่สื่อหวังหันหลังแล้ววิ่งไปทันที เท้าของนางสะดุดก้อนหินโดยไม่ได้ตั้งใจและล้มลงบนกองขี้โคลน แต่ก็ไม่ส่งเสียงร้องเจ็บปวด และไม่แม้แต่จะสนใจเก็บดอกไม้สีแดงดอกใหญ่ที่เคยติดอยู่บนหัว นางลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและวิ่งออกจากหมู่บ้านเจี้ยนซีด้วยความว่องไว
หลินหลันมองดูแม่สื่อหวังที่หายลับไปอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่า การหลบหลีกเอาตัวรอดนี้ก็เป็นอีกหนึ่งทักษะอันแกร่งกล้าของแม่สื่อหวังผู้นี้ด้วยหรือไม่
เหยาจินฮวานอนหลับสลบไสลอยู่ในห้อง กำลังฝันว่าหลินเฟิงทำไก่ย่างตัวอ้วนเนื้อนุ่มให้แก่นาง นางฉีกน่องไก่ออก กำลังจะกัดเข้าไปหนึ่งคำ ก็ถูกเสียงเรียงของหลินหลันปลุกให้ตื่น ไก่ย่างที่เพิ่งจะถึงขอบปากจึงหลุดลอยไป เหยาจินฮวารู้สึกโกรธมาก ทันทีที่ตื่นขึ้นก็ลุกแล้วเปิดบานหน้าต่างออก ส่งเสียงโวยดุด่าออกไป “ให้ตายสิ! ยังจะทำให้คนจะนอนไม่ได้นอนอีกหรือไง นังสารเลวที่ทำอะไรก็ไม่สำเร็จซักอย่าง...”
หลินหลันแม้จะได้ยินก็ไม่รู้สึกโกรธ และจงใจตะโกนเสียงเสียงพูดขึ้นท้องฟ้า “สวัสดีหัวหน้าหมู่บ้าน! พี่ชายข้าขึ้นเขาไปจับหมูแล้ว อ๋า...เมื่อกี้ท่านถามว่าใครกำลังด่าข้างั้นหรือ อ่อ! พี่สะใภ้ของข้าเอง ไม่ชอบที่ข้าทำงานเสียงดังเกินไปหน่อย จึงรบกวนนางซึ่งกำลังนอนหลับอยู่”
เมื่อเหยาจินฮวาได้ยินเช่นนี้ ก็รู้สึกเหมือนกำลังถูกตี เจ้าเด็กผีคนนี้กำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไรต่อหน้าหัวหน้าหมู่บ้าน? สิ่งนี้ทำให้หน้าของนางบูดบึ้ง ริมฝีปากของเหยาจินฮวากรนด่าในขณะเดียวกันก็ร้อนรนสวมใส่เสื้อผ้า จะต้องรีบออกไปแสดงตัวต่อหน้าหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อแสดงให้เห็นว่าเจ้าเด็กดีกำลังพูดโกหก ในหมู่บ้านเจี้ยนซีนี้ คนเดียวที่สามารถทำให้เหยาจินฮวาเกรงกลัวได้ก็คือหัวหน้าหมู่บ้าน
“หัวหน้าหมู่บ้าน...” เหยาจินฮวาไม่ทันได้หวีผม ก็รีบใช้น้ำในอ่างที่มีอยู่ลูบผมอย่างลวกๆ แล้วลุกลี้ลุกลนออกมาจากบ้าน แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของหัวหน้าหมู่บ้านที่ลานนั่นด้วยซ้ำไป จะมีก็แต่หลินหลันเพียงคนเดียวที่กำลังนั่งหั่นสมุนไพรอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเล็ก
เหยาจินฮวาขมวดคิ้วพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง “แล้วหัวหน้าหมู่บ้านล่ะ? ”
หลินหลันไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น “ไปแล้ว”
เหยาจินฮวาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “ทำไมเจ้าถึงบอกกับหัวหน้าหมู่บ้านว่าข้ากำลังนอนหลับอยู่ จิตใจเจ้าทำด้วยอะไรหะ”
ดวงตากลมโตของหลินหลันกะพริบปริบปริบ เอ่ยอย่างไร้เดียงสา “เป็นข้าพูดที่ไหนกันล่ะ ไม่ใช่ว่าเป็นพี่สะใภ้ที่ตะโกนออกมาเองหรือ ยังจะทำให้คนจะนอนไม่ได้นอนอีก...” หลินหลันจีบปากจีบคอเลียบแบบเสียงของเหยาจินฮวา
เหยาจินฮวายังคงโกรธอยู่มาก แต่พอมาคิดๆ ดูแล้วก็เป็นนางเองจริงๆ ที่พูด อีกทั้งยังตะโกนออกไปเสียงดังมาก “ถ้าเช่นนั้นเจ้าทำไมไม่ช่วยข้าแก้ต่างหน่อยล่ะ ตอนนี้ข้ากำลังท้องกำลังไส้ อาการงีบหลับนั่นก็ถือเป็นเรื่องปกติทั่วไป”
หลินหลับหุบยิ้มลง “ก็ได้ ไว้ข้าเจอหัวหน้าหมู่บ้านคราหน้าจะช่วยอธิบายให้แล้วกัน ก่อนหน้านี้พี่สะใภ้ของข้างีบหลับเพื่อเตรียมมีลูก ตอนนี้งีบหลับเพราะกำลังท้องกำลังไส้ และในอนาคตจะงีบหลับเพราะเลี้ยงดูลูกมันยากเกินไป แบบนี้พอได้ไหม คราวหน้าคราวหลังพี่สะใภ้ก็จะได้รับความเป็นธรรมและนอนหลับได้อย่างสบายอกสบายใจ”
“เจ้า...ไม่ต้องแล้ว” เหยาจินฮวากัดฟัน อยากจะพุ่งเข้าไปหยิกซักหนึ่งที เหยาจินฮวาที่ปากเก่งต่อหน้าหลินเฟิง ทันทีที่พบกับหลินหลันก็เงียบเป็นเป่าสากไปโดยปริยาย ไม่อาจต่อกรโต้เถียงได้แม้แต่น้อย นี่เป็นสิ่งที่ทำให้นางปวดหัวเป็นที่สุด นางแทบรอไม่ไหวที่จะหาแม่สามีที่บ้าอำนาจ สามีที่หยาบคาย ดุด่าวันละสามครั้ง ตบตีทุกสามวัน ทำให้นางต้องระบายความโกรธด้วยหยาดน้ำตาทุกวัน ให้แก่นาง แล้วแม่สื่อหวังนั่นเกิดอะไรขึ้น อุตส่าห์ตกลงกันไว้อย่างดิบดีว่าจะติดต่อกลับในสองวันนี้ จนถึงตอนนี้แม้แต่เงาคนก็ยังไม่เห็น
เหยาจินฮวาที่อารมณ์ไม่ดีเริ่มใช้คำพูดทิ่มแทงและหยิ่งผยอง “ล้างชามหรือยัง ขัดหม้อหรือยัง เสื้อผ้าล่ะซักแล้วหรือยัง บ้านนี้ไม่เลี้ยงคนที่วันๆ ไม่รู้จักทำอะไรหรอกนะ"
หลินหลันนำสมุนไพรที่หั่นไว้แล้วเทลงใส่ตะกร้าอย่างช้าๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างเอือมระอาเป็นอย่างยิ่ง “ก็เลี้ยงไม่ไหวไง! ดังนั้นพี่ชายของข้ายังไม่ทันฟ้าสร่างก็ขึ้นเขาไปจับหมูแล้ว ส่วนข้าน่ะ ยังไม่ทันสว่างดีก็ตื่นขึ้นทำงานและตอนนี้ก็จะต้องไปเขตเมืองเพื่อส่งสมุนไพรแล้วด้วย เพื่อแลกเงินมาสักสองเหรียญทองแดง เฮ้อ...เลี้ยงคนที่วันๆ ไม่รู้จักทำอะไรซักคนหนึ่งนี่มันช่างไม่ง่ายดายเลยจริงๆ ”
นั่นทำให้เหยาจินฮวาเกือบจะกระอักเลือดออกมา ใบหน้ามืดหม่นลงเฉกเช่นก้นหม้อ นางแทบจะเข้าไปตะครุบปากของหลินหลัน แต่ทว่าหลินหลันที่กำลังเช็ดมีดทำครัวให้สะอาด พลางโบกสะบัดมันไปมา มีดทำครัว ‘ปัก’ ลงบนเคียงไม้ ทำให้เหยาจินฮวารู้สึกเจ็บที่แปลบขึ้นส่วนหนึ่งส่วนใดบนร่างกาย รีบทิ้งความคิดที่จะต่อสู้กับหลินหลัน และคิดในใจขึ้นมา ไม่ได้กลัวสาวน้อยตัวแสบ กลัวก็แค่สาวน้อยจะล่อนมีดเข้ามาใส่ให้ เจ้าสาวน้อยผู้นี้นางเคยล่อนมีดทำครัวลอยออกไปเพื่อสับงูพิษที่กำลังคลานอยู่บนพื้นลงตรงกลางพอดิบพอดี
หลินหลันไม่ได้สนใจเหยาจินฮวาที่อยากจะต่อปากต่อคำกับนาง นางยังคงอ่อนโยนต่อเหยาจินอยู่บ้าง ต่อให้มาอย่างไม่เป็นมิตร นางก็ไม่กลัว หลักการของนางในการจัดการกับเรื่องต่างๆ ภายในบ้านหลังนี้คือ ข้อหนึ่ง ไม่พูดเรื่องแย่ๆ เกี่ยวกับเหยาจินฮวาต่อหน้าผู้เป็นพี่ชาย เพราะมันไม่มีประโยชน์ที่จะพูด พี่ชายถูกเหยาจินฮวาครอบงำแล้ว นางจึงไม่ทำอะไรที่ไร้ประโยชน์ ข้อสอง หากนั่นเป็นทางเลือกสุดท้าย ก็จะไม่สร้างความขัดแย้งกับเหยาจินฮวา ถือว่าทำเพื่อพี่ชาย นางจะต้องรักษาความสามัคคีแม้เพียงผิวเผินนี้เอาไว้ให้ได้ อย่างไรก็ตามหากเหยาจินฮวาทำเกินไป นางก็ไม่ไว้หน้าเช่นกัน หลินหลันแบกตะกร้าไม้ไผ่ขึ้นแล้วเดินออกไป พลางเอ่ยขึ้น “พี่สะใภ้ ข้าไปแล้วนะ คาดว่าค่ำๆ ถึงจะกลับ ข้าวกลางวันกับข้าวเย็นพี่ก็จัดการเองแล้วกันนะ! ไม่ต้องห่วงข้า”
เหยาจินฮวายังคงแอบพึมพำดุด่า ใครเป็นห่วงเจ้า ไม่ต้องกลับมาอีกจะดีที่สุด ไม่ได้การล่ะ นางจะต้องไปหาแม่สื่อหวัง จะได้รีบผลักไสนังสาวน้อยจอมร้ายกาจผู้นี้ออกไปเสียที


## ตอนที่ 003 หลีกหนี

ตอนที่ 3 หลีกหนี
หลินหลันเดินออกไปไม่ไกลนัก ก็มองเห็นหัวหน้าหมู่บ้านจินฟู้กุ้ยที่ในมือของเขากำลังถือแท่งยาสูบและอีกมือก็ไพล่ไว้ด้านหลัง ลำตัวของเขาโค้งงอลงเล็กน้อย กำลังเดินตรวจรอบหมู่บ้าน ทุกวันตอนเช้าและเย็น เขาจะต้องเดินไปรอบๆ เช่นนี้หนึ่งรอบ นับเป็นกิจวัตรประจำวันซึ่งให้ความรู้สึกถึงการเป็นผู้นำที่กำลังตรวจตรา เพื่อที่จะพบเจอปัญหาได้อย่างทันท่วงทีและแก้ไขความขัดแย้งในละแวกใกล้เคียง เป็นการรักษาไว้ซึ่งภาพลักษณ์ความเป็นหนึ่งเดียวของหมู่บ้านเจี้ยนซี ที่ควรประนีประนอมก็ประนีประนอมต่อกันไป ที่ควรยึดถือตามกฎระเบียบก็ยึดตามกฎระเบียบนั้นๆ ไป นับได้ว่าเป็นผู้ที่จิตใจดีมีเมตตาแต่ก็ไม่ใจอ่อนจนเกินไป ชาวบ้านจึงล้วนต่างพากันเคารพและยำเกรงเขา หลินหลันมันจะคิดอยู่บ่อยๆ ว่า หากคนอย่างหัวหน้าหมู่บ้านจินได้ไปอยู่ในยุคสมัยใหม่เขาคงจะต้องเป็นหนึ่งในสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์กลุ่มคนดีที่โดดเด่นอย่างแน่นอน เทียบได้กับเจียวอวี่ลู่[footnoteRef:1]ในยุคสมัยใหม่เลยก็ว่าได้ [1:  焦裕禄 เจียวอวี่ลู่ คือ ชื่อของผู้ดำรงตำแหน่งอดีตเลขาธิการคณะกรรมการพรรคของเขตหลานเกา มณฑลเหอหนาน]
“สวัสดีท่านหัวหน้าหมู่บ้าน!” หลินหลันเข้าไปทักทายอย่างเป็นกันเอง
จินฟู้กุ้ยหันมามองและยิ้มให้ “หลินหลัน จะขึ้นภูเขาไปเก็บสมุนไพรอีกแล้วรึ”
“วันนี้ไม่ขึ้นเขาแล้วล่ะ ข้ากำลังจะเข้าเมือง จริงสิ ขาของท่านป้าจินดีขึ้นแล้วหรือยัง ต้องการให้ข้านำสมุนไพรอีกสองสามอย่างกลับมาให้ด้วยอีกดีไหม” หลินหลันเอ่ยถาม ท่านป้าจินบังเอิญพลัดตกบันไดขณะที่ปีนขึ้นไปเก็บกวาดมูลอุจาระของตัวไหมเมื่อเดือนที่แล้ว ทำให้กระดูกขาส่วนน่องหัก และเป็นหลินหลันที่ให้การรักษาแก่นาง
จินฟู้กุ้ยสูดยาสูบแห้ง พ่นควันออกมาสองสามวง ก่อนจะหัวเราะฮ่าฮ่าแล้วเอ่ยขึ้น “ต้องขอบใจยาสมุนไพรของเจ้า ป้าจินของเจ้าอาการดีขึ้นมากจนสามารถลุกยืนขึ้นได้แล้ว”
“เช่นนั้นก็ดีแล้ว แต่ถึงอย่างไรก็ยังต้องระมัดระวังไว้หน่อย อย่าเพิ่งทำงานหนักเชียว” หลินหลันเอ่ยเตือนด้วยความหวังดีจากใจ ระยะเวลาหนึ่งร้อยวันสำหรับการสมานกระดูกที่บาดเจ็บ นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หากไม่รักษาให้ดีก็จะต้องส่งผลเป็นการบาดเจ็บในระยะยาวแน่
จินฟู้กุ้ยยิ้มบางๆ พลางส่ายแท่งยาสูบไปมาเพื่อแสดงว่าเขาเข้าใจดีแล้ว
หลังจากลาหัวหน้าหมู่บ้าน หลินหลันก็มาถึงทางเข้าหมู่บ้านในที่สุด ตอนที่กำลังก้าวขึ้นไปบนสะพานหิน ก็เห็นฝูงเป็ดที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ฝูงเป็ดที่กำลังเดินอย่างหยิ่งผยองและไม่ไยดีใครทั้งสิ้นเสมือนว่าหลินหลันจะต้องหลีกทางให้ หลินหลันจึงทำได้เพียงหลีกไปด้านข้าง เพื่อให้กองทัพเป็ดได้เดินผ่านไปเสียก่อน
“หลินหลัน เจ้ากำลังเข้าไปในเมืองรึ” ป้าที่ต้อนเป็ดส่งเสียงดังเหมือนเสียงระฆัง ทันทีที่อ้าปากตะโกนขึ้นก็สร้างความปั่นป่วนในฝูงเป็ด ทำให้พวกมันคิดว่าเจ้าของคิดว่าพวกมันเดินช้าเกินไป มีเพียงเป็ดสองสามตัวเดินโซซัดโซเซและเกือบชนเข้ากับหลินหลัน
หลินหลันรีบชักเท้าหดเข้าอย่างรวดเร็ว แล้วตะโกนตอบกลับไป “ท่านป้าจิน ไฉนวันนี้ท่านถึงมาต้อนเป็ดด้วยตนเองล่ะ”
“เป่าจู้เข้าเมืองไปแล้ว ข้าก็เลยต้องมาต้อนเป็ดแทน ไอย่ะ! เจ้าว่าเป่าจู้ลูกของข้าน่ะ ค้าขายก็ไม่เป็นแต่ดึงดันจะเอาไข่เป็ดไปขายให้ได้ หลินหลัน เดี๋ยวพอเจ้าเข้าไปถึงในเมืองแล้ว วานเจ้าแวะไปตลาดเฉิงซีในเมืองช่วยดูเป่าจู้ลูกข้าเสียหน่อยสิ ช่วยเขาตะโกนเร่ขายซักประเดี๋ยว ไม่เช่นนั้นคงได้หิ้วตะกร้าที่ยังเต็มไปด้วยไข่เป็ดกลับมาอีกตามเคยแน่” ป้าจินร้องขอ
หลินหลันรู้สึกไร้ทางเลือกไปชั่วขณะ เป่าจู้ปีนี้อายุสิบเก้าปีแล้ว เขาดูเป็นคนฉลาดหลักแหลม แต่ก็ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่ หญิงสาวในหมู่บ้านตั้งมากมาย ทว่าว่าเขากลับมองเพียงหลินหลันผู้เดียวเท่านั้น เมื่อนางขึ้นภูเขาไปเก็บสมุนไพร เขาก็จะขึ้นเขาไปสับไม้ เมื่อนางเข้าเมืองไปขายสมุนไพร เขาเองก็จะเข้าเมืองไปขายไข่เป็ด ดังนั้นทุกครั้งที่หลินหลันจะออกจากบ้านนางมักจงใจไม่กำหนดเวลาและสถานที่ที่ชัดเจน ทำให้ผู้ที่หวังตามติดจะได้คลาดเคลื่อน ทว่าเป่าจู้ผู้นี้ก็ช่างฉลาดยิ่งนัก ทุกครั้งก็จะรอนางอยู่ตามถนน หลินหลันแค่เพียงใช้หัวนิ้วโป้งเท้าคิด ก็ยังคิดได้เลยว่าเป่าจู้จะต้องนั่งอยู่ข้างถนนในเมืองพร้อมกับตะกร้าไข่เป็ดเพื่อรอนางอยู่เป็นแน่
“อ่อ! ได้สิ” หลินหลันตอบตกลงอย่างจำใจ ทั้งที่จริงๆ แล้วเป่าจู้ผู้นั้นค้าขายไม่เป็นเสียที่ไหนกันล่ะ อีกทั้งพอได้เข้าเมืองก็เป็นต้องตามติดนางอยู่ข้างหลังแทบทุกฝีเก้า เขาไม่ได้ตั้งใจไปขายไข่เป็ดเลยซักนิด หลินหลันคิดไตร่ตรองอยู่ในใจ จะไปทางไหนดีถึงจะสามารถหลีกเลี่ยงเป่าจู้ผู้นั้นได้ นางไม่อยากมีหางที่คอยติดตามไปทุกหนทุกแห่ง และยิ่งไปกว่านั้นก็ไม่อยากกินไข่เป็ดที่มีกลิ่นคาวเอาเสียมากๆ ถ้าเป็นไข่ดาวก็ยังพอได้ แต่ไข่ต้มนั้นยากเกินกว่าที่จะกลืนลง เมื่อนึกถึงเป่าจู้ที่ตั้งหน้าตั้งตายัดไข่เป็ดใส่อ้อมแขนของนาง หลินหลันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกระอักกระอ่วน
หลินหลันยืนคิดหาหนทางอยู่ตรงบริเวณปากทางเข้าหมู่บ้าน แล้วจึงตัดสินใจที่จะอ้อมเส้นทางข้ามหมู่บ้านหยวนตงซึ่งอยู่ติดกัน แม้ว่าจะกินระยะทางมากกว่าสี่ห้าไมล์ แต่ก็ยังดีกว่าที่ต้องเดินไปโดยมีเป่าจู้ร่วมทาง
ทิวทัศน์ของหมู่บ้านหยวนตงนั้นแตกต่างจากหมู่บ้านเจี้ยนซีเป็นอย่างมาก เจี้ยนซีเป็นทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์ ในขณะที่หยวนตงเป็นสวนผลไม้ ในช่วงเวลานี้ของทุกปี บนภูเขาจะเต็มไปด้วยดอกท้อที่กำลังบานสะพรั่ง สีสันจากดอกไม้นานาชนิดช่างดึงดูดให้ผู้คนหลงใหล
ถือว่าไปเพลิดเพลินกับทิวทัศน์สักครั้งก็แล้วกัน! เมื่อคิดเช่นนี้ ระยะทางที่เพิ่มมากขึ้นสี่ห้าไมล์นั้นก็คุ้มค่าอยู่ หลินหลันรีบตรงไปยังหมู่บ้านหยวนตง เมื่อหันมองไปรอบๆ ภูเขา ทันใดนั้นนัยน์ตาของนางก็เปล่งประกายขึ้น พื้นที่ขนาดใหญ่ที่มีเฉดสีแดงเข้มและอ่อนแตกต่างกันไป ขณะที่กลุ่มก้อนเมฆดูราวกับว่ากำลังตกลงมาจากขอบฟ้าและปกคลุมไปทั่วหมู่บ้านหยวนตง ที่นี่เต็มไปด้วยต้นไม้และสีแดงสวยสดงดงาม กำลังเปล่งประกายอยู่ในฤดูใบไม้ผลิ แม้กระทั่งอากาศก็เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้อันหอมหวาน ที่แห่งนี้ก็คือดินแดนแห่งสวรรค์บนดินดีๆ นี่เอง! หลินหลันถอนหายใจ รู้สึกเสียดายที่ในมือปราศจากกล้องถ่ายรูป มิฉะนั้นก็จะสามารถเก็บภาพทิวทัศน์ที่สวยงามเหล่านี้เอาไว้ได้
หลังจากใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงหมดไปในป่าท้อ หลินหลันก็เห็นว่าเริ่มสายแล้ว หากไม่เร่งรีบไปต่อ ก็คงจะไปไม่ทันเวลามื้ออาหารที่ร้านยาฮู๋จี้แล้ว จึงทำได้เพียงละสายตาอย่างเสียดาย แล้วเร่งฝีเท้าเพื่อเดินทางไปต่อ
หลังออกจากหมู่บ้านหยวนตง เป็นทางคดโค้งขนาดเล็ก แคบพอให้รถม้าวิ่งผ่านได้เพียงคันเดียวเท่านั้น สองข้างท้องทุ่งเต็มไปด้วยโหยวไช่ฮวา[footnoteRef:2]สีเหลืองอร่ามสดใส มีผีเสื้อสองสามตัวบินวนไปมาอยู่ท่ามกลางดอกไม้ ไกลออกไป เห็นชาวนาซึ่งกำลังเร่งให้วัวแก่ไถนา นั่นช่างเป็นทิวทัศน์ที่สวยงามยิ่ง [2:  油菜花 โหยวไช่ฮวา คือ ดอกน้ำมัน หรือชื่อภาษาอังกฤษก็คือคาโนลา (Canola) ที่นิยมนำเมล็ดมาสกัดเป็นน้ำมันคาโนลา หนึ่งในส่วนผสมของสบู่ธรรมชาติ]
ขณะที่กำลังชื่นชมความงามของวิวทิวทัศน์ หลินหลันรู้สึกผ่อนคลายยิ่งนัก นางเดินส่ายไปส่ายมาพลางฮัมเสียงเพลงไปตลอดทาง
“พี่ซิ่วฉาย ท่านตอบตกลงเถอะนะ! มาช่วยงานของครอบครัวข้าไม่ดีตรงไหนกัน หากท่านคิดว่าสิ่งตอบแทนน้อยเกินไป ก็เอ่ยเสนอขึ้นมาได้นี่...ถึงตอนนั้นเราจะได้เจอหน้ากันทุกวันไง...”
เสียงหญิงสาวพราวเสน่ห์ล่องลอยมาจากเบื้องหน้า หลินหลันสาดส่องสายตามองออกไป เห็นเพียงใต้ต้นการบูรโบราณที่อยู่ข้างหน้า มีสาวน้อยผู้หนึ่งกำลังรั้งหลี่ซิ่วฉายเอาไว้ ด้านข้างก็ยังมีเด็กสาวอีกสามคน ทั้งสี่คนต่างพากันขัดขวางหลี่ซิ่วฉายเอาไว้ หลี่ซิ่วฉายดูลำบากใจเป็นอย่างมาก อยากจะผลักก็ไม่สามารถผลักออกไปได้ ออกแรงดิ้นรนอย่างหนักและแสดงท่าทีไม่แยแสอย่างชัดเจน จะให้ด่าทอออกไปก็คงไม่สามารถทำได้ มีเพียงใบหน้าหล่อเหลาของเขาที่กำลังแดงระเรื่อ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธหรือความอับอายกันแน่ แต่นั่นกลับทำให้คนเหล่านั้นยิ่งทวีความปรารถนาที่จะลวนลาม
จะว่าไปแล้วหลี่ซิ่วฉายผู้นี้ ก็เป็นคนที่แปลกผู้หนึ่ง ไม่รู้ว่าเขามาจากแห่งหนใด และก็ไม่รู้ว่าซิ่วฉายแหล่งกำเนิดของเขาอยู่ที่ใด รู้เพียงแค่ว่าเมื่อสามปีก่อนนั้น มีการเพิ่มหลุมฝังศพใหม่ขึ้นมาที่ด้านหลังของเจี้ยนซี โดยมีกระท่อมมุงขึ้นอย่างเรียบง่ายซึ่งถูกสร้างขึ้นข้างๆ กับหลุมฝังศพ หลี่ซิ่วฉายได้อาศัยอยู่ในกระท่อมนั้น เขาดูแลสุสานมาเป็นเวลาสามปี อาศัยช่วยผู้คนเขียนจดหมายเพื่อแลกเป็นเงินเพียงไม่เท่าไหร่ในการดำรงชีวิต หลินหลันเองก็รู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก แค่นี้มันจะไปพอใช้ได้ไงกัน! แต่ทว่าสามปีมานี้นั่นก็คือวิธีที่เขาใช้ดำรงชีวิตตลอดเวลาที่ผ่านมา
กระท่อมผุพังของเขานั้น หลินหลันเคยมีโอกาสได้เข้าไป ไม่มีอะไรที่จะเรียบง่ายได้เกินไปกว่าที่นั่นอีกแล้ว ข้างในนั้นนอกเสียจากเตียงนอนไม้หนึ่งตัว โต๊ะหักๆ หนึ่งตัว แล้วก็มีเตาไฟในสภาพแตกร้าว และกองหนังสือเก่าๆ นอกนั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว นั่นแหละที่เรียกว่ายากจนเสียงยิ่งกว่ายากจน แม้กระทั่งขอทานยังดูมีทรัพย์สินมากกว่าเขาด้วยซ้ำไป แต่ทว่าก็ยังสะอาดสะอ้าน ไรฝุ่นแม้เพียงน้อยนิดก็ไม่มีให้เห็น เช่นเดียวกับหลี่ซิ่วฉาย แม้ว่าจะสวมใส่เสื้อผ้าซอมซ่อ แต่ทว่าก็ไม่เคยเห็นรอยเปื้อนใดๆ อยู่บนชุดสีขาวตัวเก่าของเขาเลย
เมื่อฤดูร้อนปีที่แล้ว หลินหลันเข้าไปในภูเขาเพื่อเก็บสมุนไพรและพบเข้ากับหลี่ซิ่วฉายที่ถูกงูพิษทำร้าย นางจึงล่อนมีดทำครัวออกไปสับหัวงูจนขาด หลี่ซิ่วฉายเห็นว่างูพิษตายแล้ว ด้วยความชะล่าใจ จึงเอื้อมมือไปหยิบมันอย่างเบามือ ทว่ากลับถูกหัวงูที่ถูกตัดออกแล้วนั้นแว้งกัดเข้าให้...หากไม่ใช่เพราะทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมของนาง ชีวิตน้อยๆ ของหลี่ซิ่วฉายพ่อรูปงามผู้นี้ก็คงจะจบลงในวัยหนุ่มสาวแรกแย้มไปเสียแล้ว นางได้ดูแลเขาเป็นอย่างดีเป็นเวลาสองสามวัน ท้ายที่สุดแม้กระทั่งคำขอบคุณซักคำก็ไม่มี เมื่อคิดเช่นนี้ หลินหลันก็รู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมา นางเคยช่วยสุนัขสีเหลืองตัวใหญ่ในหมู่บ้านที่ขาหัก สุนัขตัวนั้นมันยังรู้จักสำนึกบุญคุณ กระดิกหางใส่รัวๆ หวังเอาใจทุกครั้งที่ได้พบเจอนาง
เมื่อเห็นหลี่ซิ่วฉายกำลังถูกขืนใจ หลินหลันจึงตั้งใจว่าจะแสดงท่าทีเมินเฉย แม้ว่านางจะเรียนแพทย์และรักษาอาการเจ็บป่วยเพื่อช่วยชีวิตผู้คน แต่ทว่าการช่วยชีวิตหนุ่มรูปงามให้หลุดพ้นจากปากหญิงสาวจอมยั่วนั่นไม่ได้อยู่ในขอบเขตจรรยาบรรณวิชาชีพของนาง อย่างไรก็ตามนางก็อดไม่ได้ที่ลึกๆ ในใจแล้วอยากจะมองด้วยสายตาดุดันไปยังเด็กสาวที่ไร้ยางอายพวกนั้น ทว่านางก็แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นเพราะไม่ต้องการสร้างความเดือดร้อน ในเมื่อพวกนางก็แสร้งทำเป็นไม่เห็นนางเช่นกันโดยเอาแต่สนใจแต่เล่นหูเล่นตาอยู่กับหลี่ซิ่วฉายอย่างบ้าคลั่ง เหลือแค่ยังไม่จับเขาถอดเสื้อผ้าออกก็เท่านั้น มันช่างเป็นอะไรที่แย่มากสำหรับโลกนี้ แม้จะพอเคยเห็นคนหน้าด้านมาบ้าง แต่ก็ไม่เคยเห็นคนหน้าที่ด้านได้มากมายเสียขนาดนี้
“แม่นางหลินหลัน...” หลี่ซิ่วฉายตะโกนร้องเรียกรั้งนางเอาไว้
หลินหลันหยุดชะงัก แล้วค่อยๆ หันกลับไป จึงเห็นหลี่ซิ่วฉายกะพริบตาปริบปริบมองมาที่นาง บนใบหน้าแสดงถึงการอ้อนวอนขอความช่วยเหลือ


## ตอนที่ 004 ช่วยให้หลุดพ้นจากสถานการณ์ที่น่าอับอาย

ตอนที่ 4 ช่วยให้หลุดพ้นจากสถานการณ์ที่น่าอับอาย
ผู้ชายบางส่วนเมื่อแสดงท่าทีน่าสงสารก็มีแต่จะทำให้ผู้อื่นที่พบเห็นรู้สึกกระอักกระอ่วน แต่ทว่าเมื่อเป็นคนที่หล่อเหลาและสง่างาม เป็นชายหนุ่มซึ่งดูเป็นสุภาพบุรุษ ขอเพียงแค่ขมวดคิ้วและเผยสีหน้าที่ดูโศกเศร้าออกมาเล็กน้อย ก็เป็นเรื่องง่ายดายมากที่จะปลุกสัญชาตญาณของเพศหญิงที่เปี่ยมไปด้วยความปรารถนาในการปกป้องขึ้นมา
เขาถึงกับเอ่ยปากขอความช่วยเหลือแล้ว หลินหลันจึงรู้สึกสับสนขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะแกล้งทำเป็นเหตุบังเอิญ “เอ๋? เป็นหลี่ซิ่วฉายเองหรือเนี่ย ถ้าเจ้าไม่เรียกข้า ข้าก็ไม่ทันได้สังเกตเห็น! แล้วท่านผู้นี้คือ...”
หลี่ซิ่วฉายถือโอกาสช่วงที่แม่นางจางกำลังประหลาดใจ รีบปัดมือของนางออกไป แล้วทำทีเอ่ยแนะนำตัว “ท่านผู้นี้คือแม่นางของจางต้าฮู่”
ที่แท้ก็เป็นหญิงสาวจากตระกูลจางต้าฮู่ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้ สมกับที่เป็นลูกไม้ตกไม่ไกลต้นเสียจริง นางปีศาจทางเพศที่กล้าลวนลามผู้ชายตอนกลางวันแสกๆ หลินหลันชักเริ่มไม่ถูกชะตาแม่นางจากตระกูลจางผู้นี้มากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ เสียแล้ว
แม่นางจางมองหลินหลันด้วยความไม่พอใจเป็นอย่างมาก ผู้หญิงทุกคนที่สวยกว่านางล้วนถือเป็นศัตรูของนางทั้งสิ้น โดยเฉพาะผู้หญิงสวยที่รู้จักกับหลี่ซิ่วฉาย ยิ่งเพิ่มความเกลียดชังขึ้นไปอีก
เมื่อรู้สึกถึงความเป็นปรปักษ์อย่างรุนแรงที่แผ่รังสีออกมาจากแม่นางจาง ทันใดนั้นหลินหลันก็ส่งเสียงอ่อขึ้นมา ก่อนจะขมวดคิ้วขึ้นแล้วเอ่ยถามหลี่ซิ่วฉาย “หลี่ซิ่วฉาย แผลพุพองบนตัวเจ้าหายดีแล้วหรือยัง”
อารมณ์ของหลี่ซิ่วฉายรู้สึกสับสนไปชั่วขณะ ทั้งอธิบายไม่ถูก อับอายเบาๆ แล้วก็ยังรู้สึกโกรธขึ้นมานิดๆ เขาไปมีแผลพุพองตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
ไม่ทันให้หลี่ซิ่วฉายเอ่ยตอบกลับ หลินหลันก็พูดต่อไปทันที “แต่ท่านหมอฮู๋ก็บอกไว้แล้วว่า แผลตามร่างกายไม่ใช่แผลธรรมดาทั่วไป หากยังไม่หายสนิทจะออกมาตากลมไม่ได้ ถ้าหากอาการแย่ลงล่ะก็ จะทำให้เป็นหนองทั่วทั้งตัว และเน่าเฟะจนถึงตายได้ น่ากลัวที่สุดคือยังสามารถแพร่เชื้อได้อีกด้วย...”
สีหน้าของแม่นางจางเปลี่ยนไปอย่างมาก และสายตาของนางที่มองไปยังหลี่ซิ่วฉายก็เสมือนกับมองเห็นเทพเจ้าแห่งโรคระบาดอย่างไงอย่างงั้น ใครจะไปรู้ว่าชายที่รูปหล่อเหลาผู้นี้จะมีบาดแผลที่น่าเกลียดน่าชังซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้าของเขา เมื่อนึกไปถึงเมื่อครู่ที่นางดึงเขาไว้ และได้สัมผัสเขากับผิวหนังของเขา ขณะนั้นเองทั้งตัวก็รู้สึกคันคะเยอขึ้นมาเสียดื้อๆ
“แม่นางจาง เมื่อครู่คงไม่ได้ถูกตัวเขาหรอกใช่หรือไม่ หากไม่ระวังแล้วไปสัมผัสผิวหนังของเขาเข้าให้ อ่อ! จริงสิ สัมผัสโดนเสื้อก็ไม่ได้ด้วย ข้าแนะนำให้เจ้ารีบกลับบ้านไปเตรียมน้ำยาสมุนไพรเพื่อแช่ตัวอาบซะ แล้วก็ใช้ใบโกฏจุฬาจีนรมควันอีกซักสองชั่วโมงขึ้นไป ไม่เช่นนั้นหากถูกแพร่เชื้อใส่ล่ะก็ คงน่าอนาจแย่ เจ้าที่สวยงามเสียขนาดนี้ หากบนหน้าเกิดแผลพุพองขึ้นมา...” หลินหลันเอ่ยเตือนแม่นางจางอย่างจริงจังด้วยความหวังดี
แม่นางจางไม่ทันรอให้นางเอ่ยจบก็หันไปโวยด่าใส่หลี่ซิ่วฉายหนึ่งประโยค “ตัวซวยจริงๆ” หลังจากเอ่ยจบก็จากไปทันที โดยขึ้นรถม้าซึ่งจอดอยู่ไม่ไกลนัก สาวใช้ทั้งสามรีบตามไปติดๆ เพียงช่วงเวลาอันสั้นรถม้าก็ห่างออกไปไกลแล้ว
หลินหลันหันไปเห็นใบหน้าของหลี่ซิ่วฉายที่เกือบจะกลายเป็นสีตับหมูอยู่แล้ว ซึ่งนั่นแสดงถึงความไม่พอใจเป็นอย่างมาก หลินหลันเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “เอ้! ข้าช่วยเจ้าหลุดพ้นจากสถานการณ์อันน่าอับอายนั่นเจ้ายังไม่เอ่ยขอบคุณซักคำก็ช่าง แล้วยังจะมาถลึงตาใส่ข้า? คนที่ขืนใจเจ้าก็ไม่ใช่ข้าเสียหน่อยไม่ใช่หรือ”
หลี่ซิ่วฉายขยับริมฝีปาก ‘ขืนใจ’ คำนี้มันช่างบาดหูมาก แต่ก็เป็นความจริงที่เถียงไม่ได้
“ถึงจะเป็นเช่นนั้นแต่เจ้าก็ไม่ควรบอกว่าข้ามีแผลพุพอง” หลี่ซิ่วฉายขมวดคิ้วแน่น
หลินหลันนิ่งเงียบ ข้าไม่บอกว่าเจ้าเป็นโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ก็ดีแค่ไหนแล้ว
“นี่เจ้าคงไม่ได้กำลังกล่าวโทษว่าข้าทำลายเรื่องดีๆ ของเจ้าหรอกใช่ไหม เมื่อครู่แม่นางจากครอบครัวจางฉุดรั้งเจ้าไว้ไม่ยอมปล่อย ก็ไม่เห็นเจ้าจะดุขนาดนี้เลย!” หลินหลันมองหลี่ซิ่วฉายด้วยความรู้สึกสงสัย
หลี่ซิ่วฉายถูกนางตำหนิต่อหน้าต่อตาเสียขนาดนั้น จึงเพียงแต่รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง สมกับที่คนสมัยก่อนกล่าวไว้ว่าผู้หญิงและผู้ชายสองสิ่งนี้เป็นอะไรที่เข้ากันได้ค่อนข้างยาก คนสมัยก่อนนี่พูดถูกเสียจริง
“ไม่ใช่” หลี่ซิ่วฉายเอ่ยอย่างหงุดหงิด
หลินหลันยังคงอารมณ์เสีย “หากไม่ใช่แล้วทำไมเจ้าจะต้องแสดงท่าทางอย่างกับจะเขมือบคนได้ทั้งคนเช่นนั้นด้วย ข้าก็มีปัญญาแค่นี้แหละ เจ้าอยากให้ข้าช่วยให้เจ้าหลุดพ้นจากสถานการณ์เช่นนั้น แล้วยังจะให้เอ่ยออกไปอย่างสวยหรูสง่างามอีก ข้าทำไม่ได้ คราวหลังคราวหน้าหากเจ้าเจอเรื่องวุ่นวายอะไรอีก ก็อย่าได้เรียกหาข้าแล้วกัน”
ใบหน้าของหลี่ซิ่วฉายชะงักไปเล็กน้อย แสดงให้เห็นถึงอาการทำตัวไม่ถูก ลองมาคิดดูดีๆ แล้ว หลินหลันนางเป็นเพียงแค่หญิงสาวคนหนึ่งในหมู่บ้าน แม้ว่าจะมีทักษะทางด้านการแพทย์อยู่บ้าง แต่ก็เป็นคนหยาบคายผู้หนึ่ง? สามารถไล่แม่นางจางไปได้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว พอนึกไปถึงแม่นางจางที่กลับไปแล้วจะต้องใช้ใบโกฏจุฬาจีนรมควันสองชั่วโมงขึ้นไป คงถูกรมควันจนน้ำหูน้ำตาไหลกันไปข้างเป็นแน่ และนี่ก็ทำให้อารมณ์ของหลี่ซิ่วฉายดีขึ้นมาหน่อย สีหน้าก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าตอนแรกแล้ว แต่ถึงอย่างไรการถูกขนานนามว่ามีแผลพุพองทั่วร่างกาย นั่นยังทำให้เขาไม่สามารถปล่อยเลยตามเลยไปได้ ทันใดนั้นเองเขาก็ยกสองมือขึ้นมาประสานกันต่อหน้าด้วยท่าทางอ่อนน้อม “เรื่องวันนี้ ขอบใจมาก”
หลินหลันมุ่ยปากแสดงท่าทีไม่แยแส “ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เจ้าหาเรื่องให้ข้า”
สีหน้าของหลี่ซิ่วฉายเปลี่ยนไปเล็กน้อย นัยน์ตาของเขาเยือกเย็นลง นางยังมีหน้ามาเอ่ยถึงเรื่องครั้งก่อนอีก
ด้วยท่านยายป่วยเป็นโรคไขข้อ เมื่อถึงวันที่มีฝนตกความเจ็บปวดก็ทวีขึ้นจนยากจะทนไหว แม้กระทั่งจะเดินเหินก็เป็นปัญหา ได้ยินท่านหมอฮู๋บอกไว้ว่างูดอกไม้ขาวแช่ในยาดองนั้นมีผลอย่างน่าอัศจรรย์ต่อโรคนี้ แต่งูดอกไม้ขาวนั้นหายากมากในแถบนี้ เขาเดินวนไปมาในภูเขาอยู่หลายวัน ยากลำบากยิ่งนักกว่าจะได้พบซักตัวหนึ่ง ทันทีที่ตามองไปเห็นและกำลังจะยื่นมือออกไปเพื่อจับ แต่แล้วก็ไม่รู้ว่ามีดทำครัวบินออกมาจากแห่งหนใด สับโดนงูออกเป็นสองท่อน ทำให้เขารู้สึกเสียใจและโกรธเป็นอย่างมาก ไม่ทันได้หายตกใจหัวของงูที่ตกลงมาก็กัดเข้าให้หนึ่งที จนเกือบเอาชีวิตไปทิ้งที่หวงฉวน เขาได้แต่นอนโทรมอยู่สองสามวัน แม้กระทั่งวันเกิดของท่านยายเขาก็ต้องพลาดไป เขาเองก็ไม่กล้าบอกความจริงกับท่านยายของเขา ด้วยเกรงว่าท่านยายจะกังวล เรื่องนี้ทำให้เขาโดนท่านยายดุมาจนถึงทุกวันนี้ หลี่ซิ่วฉายเหลือบมองผู้กระทำผิดที่หวังดีผู้นี้อย่างไม่แยแส ขี้เกียจเกินกว่าจะต่อปากต่อคำ เขากลับหลังแล้วเดินจากไป ทำเพียงทิ้งเงาแผ่นหลังสูงโปร่งให้หลินหลัน
หลินหลันอดที่จะแปลกใจไม่ได้ เขาหมายความว่าอย่างไรกัน เคยมีคนเอ่ยไว้ว่าในช่วงเวลาแห่งความยากลำบากแม้ว่าคุณจะได้รับความช่วยเพียงเหลือเล็กน้อยจากผู้อื่น คุณก็ควรตอบแทนเขาสองครั้งในอนาคต แล้วนี่เขาไม่ตอบแทนก็ช่าง แต่ยังจะมาจะชักสีหน้าใส่นางอีก ซิ่วฉายผู้นี้มีดีขนาดไหนเชียวหรือ หลินหลันนางในชีวิตที่ก่อนหน้าเป็นถึงนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษาของมหาวิทยาลัยการแพทย์เชียวนะ! มีอะไรให้น่าดูถูกกันนัก...หลินหลันพึมพำสองสามคำก่อนจะหันกายเดินต่อไปพร้อมกับอารมณ์โกรธ
เอ่อ! ไม่ใช่สิ นี่มันทางกลับบ้าน หลินหลันหันไปมองเจ้าของแผ่นหลังที่ค่อยๆ เลือนหายไป จัดแจงแบกตะกร้าไม้ไผ่ขึ้นหลัง แล้วเร่งฝีเท้า เพิ่มความเร็วรีบไปให้ทัน
หลินหลันเดินผ่านหลี่ซิ่วฉายด้วยใบหน้าหยิ่งจองหอง จนกระทั่งเดินนำหน้าหลี่ซิ่วฉายไปหลายสิบก้าวจึงค่อยๆ ชะลอฝีเท้าให้ช้าลง แสดงท่าทีเพลิดเพลินไปกับทิวทัศน์ชนบท พลางฮัมเพลงเบาๆ แล้วยังเด็ดดอกหญ้าข้างทางมาเล่น ใครทำให้นางหดหู่และอึดอัด นางก็จะทำให้เขาผู้นั้นหดหู่และอึดอัดยิ่งกว่า
หลี่ซิ่วฉายมองดูหลินหลันที่เดินส่ายไปมาอยู่เบื้องหน้าอย่างตกตะลึง ได้ยินเสียงนางที่กำลังร้องฮัมเพลงอย่างมีความสุข อดไม่ได้ที่จะเม้มริมฝีปากเข้าหากันจนเป็นเส้น นางยังคงไม่ยอมเสียเปรียบเลยจริงๆ ชายร่างสูงใหญ่เดินตามหญิงสาวตัวเล็กๆ จะมองยังไงก็ดูขัดตาไปหมด เขาก็ไม่ได้อยากสู้กับนางเสียหน่อย ไม่รู้ว่าจะก้าวต่อไปหรือถอยหลังดี ทำได้เพียงรักษาท่าทีที่เหมาะสมไว้ หลี่ซิ่วฉายจึงหยุดเดินไปชั่วขณะและรอให้นางเดินจากไปก่อน
หลินหลันไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเบื้องหลังอีกต่อไป อดทนที่จะไม่หันกลับไปมอง หากนางหันกลับไปมองนั่นก็หมายความว่านางใส่ใจ ผีเท่านั้นแหละที่จะใส่ใจ แต่ว่าก็รู้สึกผิดหวังเล็กๆ เหมือนกัน หลินหลันเลิกคิ้วเรียวบาง ลบความคิดที่จะแกล้งเขาออกไป แล้วหันไปตั้งหน้าตั้งตาเดินต่อไป
เมื่อเห็นนางค่อยๆ ไกลออกไป หลี่ซิ่วฉายก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เมื่อครู่เขากังวลจริงๆ ว่าหลินหลันจะเล่นงานเขาไม่ปล่อย ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะจัดการหญิงนางนี้
หลินหลันที่เพิ่งจะเลี้ยวจากถนนสายเล็กเพื่อไปยังถนนสายใหญ่ ก็ได้ยินเสียงใครบางคนตะโกนอย่างตื่นเต้นมาแต่ไกล “หลินหลัน หลินหลัน ข้าอยู่ทางนี้...”
ขณะนั้นเองหลินหลันรู้สึกราวกับถูกสาปให้แช่แข็ง ถอนหายใจมาด้วยความเศร้าใจ จบกัน สุดท้ายก็ยังถูกเป่าจู้ตามจับจนได้
เป่าจู้ทางด้านนั้นกำลังวิ่งเข้ามาพร้อมกับในมือที่ถือตะกร้าไข่เป็ดเอาไว้
“หลินหลัน ทำไมวันนี้เจ้าถึงมาสายเช่นนี้ ข้ารอเจ้าอยู่ตั้งนานแล้ว” เป่าจู้ยิ้มออกมาอย่างสดใส ราวกับกำลังป่าวประกาศว่าเขาฉลาดหลักแหลมเพียงใด ไม่ว่าหลินหลันจะไปทางไหนก็จะถูกเขาดักรออยู่ทางนั้น
ริมฝีปากของหลินหลันกระตุกเล็กน้อย เป็นความรู้สึกที่พยายามฉีกยิ้มออกไป “พี่เป่าจู้ พี่รอข้ามีเรื่องอะไรงั้นหรือ”
เป่าจู้เอ่ยขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติเฉกเช่นมันเป็นเรื่องธรรมดา “ก็เข้าเมืองไปพร้อมกับเจ้าไงล่ะ!”


## ตอนที่ 005 อย่าได้ตามข้าอีก

ตอนที่ 5 อย่าได้ตามข้าอีก
หลินหลันรู้สึกว่าจำเป็นต้องพูดอย่างเปิดอกกับเป่าจู้เสียที
“พี่เป่าจู้ วันหลังพี่ไม่ต้องคอยตามข้าอีกแล้ว”
ลองเปลี่ยนมาเป็นยุคปัจจุบันดูสิ หากหนุ่มหน้าไหนกล้าตามวอแวนางไม่เลิกรา นางไม่ได้เกรงใจเช่นนี้แน่ คงได้ไล่ตะเพิดเข้าให้ แต่ทว่านี่คือยุคโบราณ เป่าจู้เองก็ไม่ได้มีจิตใจประสงค์ร้าย เขาเพียงแค่คิดอย่างบริสุทธิ์อยากจะทำดีต่อนางก็เท่านั้น
“จะได้ไงกัน? หากข้าไม่ตามเจ้าแล้วข้าจะปกป้องเจ้าได้อย่างไรกัน” เป่าจู้เอ่ยด้วยท่าทีที่ค่อนข้างจริงจัง ราวกับว่าการปกป้องหลินหลันคือภารกิจอันแสนภาคภูมิใจในชีวิตเขา เป็นหน้าที่ที่เขาไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
หลินหลันมองดูเขาที่แสดงอารมณ์เคร่งขรึมราวกับว่ากำลังปฏิญาณตน นางรู้สึกจนปัญญาชนิดที่ว่าเหมือนไก่กับเป็ดคุยกัน เฮ้ยเฮ้ย! เป่าจู้เลี้ยงเป็ด แต่นางไม่แม้แต่จะเลี้ยงไก่ด้วยซ้ำ หลินหลันรีบแก้ไขความคิดผิดๆ ของนาง แล้วเอ่ยขึ้นด้วยความอ่อนโยน “พี่เป่าจู้ ข้าขอบคุณพี่ที่เป็นห่วงเป็นใยข้า แต่ว่า...พวกเราไม่ใช่เด็กๆ กันแล้ว หากเดินไปด้วยกันคงได้ถูกผู้อื่นเขาติฉินนินทาเอาได้”
เป่าจู้แสดงสีหน้าเพิกเฉย “ปากนั้นอยู่บนร่างกายผู้อื่น ผู้อื่นอยากจะพูดก็ปล่อยให้เขาพูดกันไป” ไม่วายตอนท้ายยังเอ่ยเสริมขึ้นอีกประโยค “พวกเราไม่ได้ทำอะไรเสียหายซะหน่อย”
หลินหลันอดไม่ได้ที่จะถลึงตาใส่เขา เอ่ยออกไปด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง “พี่เป่าจู้ การต้องตกเป็นข่าวลือมันเป็นเรื่องที่แย่มากเข้าใจไหม พี่ยังไม่ได้สู่ขอ ข้าก็ยังไม่ได้แต่ง หากถูกผู้คนนำไปล่ำลือนินทาเข้าแม้เพียงเล็กน้อย ข้าคงไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้แล้ว”
เป่าจู้ตกตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างติดตลก “งั้นเจ้าก็แต่งงานกับข้าสิ!”
มองดูราวกับยังไงก็ได้ทั้งนั้น แต่ทว่าความคาดหวังและความปรารถนาที่กำลังเปล่งกระกายอยู่ในดวงตาของเขาเผยให้เห็นความคิดที่แท้จริงในใจของเขา แม้ว่าเป่าจู้จะรู้ดีว่าเขาไม่คู่ควรกับหลินหลัน หลินหลันเป็นหงส์ที่บินอยู่บนท้องฟ้า ทว่าจินเป่าจู้เป็นเพียงเป็ดตัวหนึ่งในบ่อน้ำ แล้วเป็ดจะจับคู่กับหงส์ได้อย่างไรกัน แต่ทว่าหากพระเจ้าสามารถมอบความรักครั้งนี้ให้กับเขาได้ เป่าจู้ก็ขอสาบานว่า เขาจะให้ความสำคัญต่อหลินหลันมากเสียยิ่งกว่าชีวิตของเขาเอง
หากเป็นผู้อื่นที่พูดอย่างไร้มารยาทออกมาเช่นนี้แล้วล่ะก็ หลินหลันคงได้ด่ากราดใส่เขาไปนานแล้ว ทว่าเป่าจู้นั้นแตกต่างออกไป แม้บางครั้งจะรู้สึกว่าเป่าจู้นั้นเป็นบุคคลที่แสนน่ารำคาญผู้หนึ่ง แต่หากพูดออกมาด้วยใจจริง เป่าจู้นั้นดีต่อนางมาก เมื่อนางมีความสุข เป่าจู้ก็ดูมีความสุขเสียยิ่งกว่านาง เมื่อนางอารมณ์ไม่ดี เป่าจู้ก็เป็นเสมือนกระโถนรองรับอารมณ์ของนาง เมื่อมองไปยังใบหน้าที่มีทั้งมีความหวังและความวิตกกังวลของเป่าจู้ หลินหลันเองก็ไม่ได้ต้องการที่จะด่าว่าเขาด้วยคำพูดที่ไม่ดีอีก จึงพูดกับเขาออกไปอย่างใจเย็น “พี่เป่าจู้ คราวหลังอย่าได้เอ่ยคำพูดเช่นนี้ออกมาอีก ไม่เช่นนั้นแม้แต่ความเป็นเพื่อนพวกเราก็คงเป็นไม่ได้แล้ว”
เป่าจู้ถูกหลินหลันแสดงสีหน้าเย็นชาใส่เช่นนี้ ตลอดจนน้ำเสียงที่ไม่แยแสนั้นทำให้เขาตกใจ หลายปีที่ได้รู้จักกันมานี้ เขาไม่อาจทำความเข้าใจเรื่องอารมณ์ของหลินหลันได้เลย เมื่อหลินหลันเอ่ยดุด่าจนขี้เกียจจะดุด่าแล้ว นั่นก็หมายความว่าสถานการณ์เลวร้ายมากแล้ว เป่าจู้เริ่มกังวลเป็นอย่างยิ่ง จึงร้อนรนเอ่ยขอโทษหลินหลัน “หลินหลัน เจ้า...เจ้าอย่าโกรธเลยนะ ข้าผิดไปแล้ว เจ้าก็ถือเสียว่าข้าไม่ได้พูดอะไรออกไป ข้า...ที่จริงแล้วข้า...”
มองดูหยาดเหงื่อของเขาที่ผุดขึ้นมาบนหน้าผากด้วยความประหม่า หลินหลันจึงจงใจดึงหน้าเคร่งเครียดอยู่เช่นนั้น จะยังไงก็ช่างก็จำเป็นต้องกำราบเขาซักระยะ ไม่เช่นนั้นเขาก็คงไม่รู้จักจำ
“ไม่อยากให้ข้าโกรธ คราวหลังก็อย่าตามข้าอีก” หลินหลันเอ่ยเตือนเขา แล้วหันหลังออกเดินไป
“อ๋า?” เป่าจู้ตกตะลึง ในใจรู้สึกเพียงแค่อึดอัดและสับสน ยกมือหนึ่งขึ้นแล้วดึงริมฝีปากของตนเอง แอบดุด่า ใครใช้ให้เจ้าปากเสีย สมควร...
หลินหลันเดินไปเพียงสองเก้าก็หันหลังเดินกลับมาอีกครั้ง แล้วยื่นมือออกมา “นำไข่เป็ดมาให้ข้า”
“อ๋า?” เป่าจู้เผยสีหน้าตระหนกตกใจ
หลินหลันกรอกตาใส่เขา เอ่ยออกไปอย่างไม่สบอารมณ์นัก “จะอ๋าอะไรนักหนา? ถ้ายังจะอ๋าอีกล่ะก็เชื่อไหมว่าข้าจะใช้ไข่เป็ดปาใส่พี่เสียเลย”
เป่าจู้ลุกลี้ลุกลนนำไข่เป็ดมอบให้หลินหลันทันที
หลินหลันรู้สึกเพียงว่ามือของนางกำลังจมลง ตะกร้าไข่เป็ดนี่หนักเอาการ
“พี่กลับไปช่วยท่านป้าทำงานเถอะ ข้าจะช่วยนำไข่เป็ดนี้ไปขายให้” หลินหลันพูดออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจปฏิเสธได้
เป่าจู้ตะลึงไปชั่วครู่แล้วจึงเข้าใจความหมายของหลินหลัน เขาฉีกยิ้มแห้งๆ ออกมาพลางเกาหัว “หลิน...หลินหลัน เจ้าไม่โกรธข้าแล้วหรือ?”
หลินหลันหยิบไข่เป็ดขึ้นมาทำท่าจะปาไปที่เขา “พี่ยังจะไม่รีบไปอีกใช่ไหม”
เป่าจู้รีบก้มหัวลง “ได้ได้ ข้าไปแล้ว รีบไปเดี๋ยวนี้เลย”
เป่าจู้เดินสามก้าวแล้วหันกลับมามอง ขณะที่หลินหลันก็มองเขาอยู่เช่นนั้นจนกระทั่งเห็นว่าเขาเดินไปไกลแล้ว และเมื่อมั่นใจว่าเป่าจู้จะไม่กล้าเดินกลับมา จึงรีบกลับตัวเตรียมตัวออกเดินทางต่อไป
“หลินหลัน...”
หลินหลันสุดจะทน เขายังกล้ากลับมาอีกหรือ หลินหลันเตรียมพร้อมที่จะปาไข่ใส่เขาให้ตายไปข้าง
“อะไรอีก?” หลินหลันกลับหลังหันมาเอ่ยด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว
เป่าจู้เองก็ไม่กล้าที่จะเข้าใกล้ เขาชี้ไปที่ตะกร้าเป็ดนั่นแล้วเอ่ยขึ้น “หลินหลัน ในกระเป๋าผ้าที่วางอยู่บนนั้นมีไข่ไก่อยู่ ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ชอบกินไข่เป็ด จึงตั้งใจต้มไข่ไก่มาให้เจ้าเอาไว้กินระหว่างทาง” เป่าจู้หลังจากพูดจบก็ไม่กล้าโอ้เอ้อยู่ต่อ เขาหันกลับและวิ่งออกไปทันที มิฉะนั้นหลินหลันคงได้หยิบไข่เป็ดขึ้นมาปาใส่เขาจริงๆ แน่
เมื่อมองเห็นเป่าจู้ที่กำลังวิ่งไปอย่างรวดเร็ว หลินหลันก็อดที่จะหลุดหัวเราะออกมาไม่ได้ ขณะเดียวกันหางตาก็เหลือบไปเห็นหลี่ซิ่วฉายซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลออกไปนัก และเมื่อเขาเห็นว่านางเห็นเขาเข้าให้แล้ว เขาจึงรีบหันหน้าหนีไปอย่างรวดเร็วแล้วแสร้งทำเป็นมองทิวทัศน์
ตามราวีไม่เลิกเลยนะ หลินหลันกรอกตาอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วหิ้วไข่เป็ดเดินต่อไป
ตะกร้าไข่เป็ดนี่หนักชะมัด! หลินหลันที่เดินไปได้ซักระยะกำลังรู้สึกว่าปวดเมื่อยจนมือจะหักอยู่แล้ว ไม่อาจหิ้วต่อไปได้จริงๆ ทำได้เพียงวางมันลง แล้วนั่งพักลงข้างทาง สาดสายตามองไปเบื้องหน้า จากนี่ไปถึงเขตเมืองเฟิงอาน อย่างน้อยๆ ก็เป็นระยะทางอีกห้าหมี่แหนะ! ยิ่งมองไปที่ตะกร้าไข่เป็ดนั่นแล้ว ในสมองของหลินหลันก็เกิดความคิดที่ว่าอยากจะโยนมันลงน้ำไปเสีย หลินหลันถอนหายใจอย่างหดหู่ นี่คงเป็นจุดจบของการทำดีโดยไม่ดูกำลังของตัวเองสินะ
ขณะที่ยังคงคิดทบทวนไปมา กลับเห็นหลี่ซิ่วฉายกำลังเอามือไพล่หลังแล้วเดินผ่านสายตานางไปอย่างสบายอกสบายใจ
หลินหลันประหลาดใจยิ่งนัก ชายหนุ่มผู้นี้ช่างไม่มีจริยธรรมเกินไปแล้ว! เมื่อตอนที่เขามีปัญหา ก็ปั้นหน้าร้องขอความช่วยเหลือจากคนอื่น ตอนนี้ผู้มีพระคุณกำลังเผชิญปัญหาอันเล็กน้อย ทว่าเขากลับกล้าเมินเฉย?
อาจเป็นเพราะรู้สึกได้ถึงสายตาพร้อมเขมือบคนทั้งคนของหลินหลัน หลี่ซิ่วฉายจึงหยุดเดินลง แล้วหันกลับมามองนาง
หลินหลันหันหนีอย่างเหย่อหยิ่งทันที ทำเป็นไม่สนใจ  แล้วค่อยๆ หยิบไข่ไก่ซึ่งอยู่ในถุงผ้าออกมาแกะเปลือกกิน
เอ๋? เขาเดินเข้ามาแล้ว หรือว่าเขาเกิดหิวขึ้นมา อยากจะขอแบ่งไข่ไก่ของนางไปกิน? หากเขาเอ่ยขอแบ่งจากนางจริงๆ นางควรจะให้หรือไม่ให้ดีนะ
ขณะที่กำลังคิดอย่างสับสน เงาหนึ่งก็โน้มลงมา
หลินหลันเงยศีรษะขึ้นสบตาเข้ากับแววตาที่แสนสงบนิ่งของเขา การที่เขามองลงจากตำแหน่งที่สูงกว่าเช่นนี้ บวกกับลักษณะหล่อเหลาภายใต้ท่าทีเมินเฉย และอารมณ์ที่ดูสงบนิ่งแต่คงไว้ซึ่งความสง่างาม หลินหลันเกิดรู้สึกชื่นชมเขาขึ้นมากะทันหัน และด้วยความรู้สึกเช่นนี้ทำให้นางไม่ชอบเอาเสียเลย ตอนก่อนหน้าชายหนุ่มผู้นี้ยังเป็นจอมทรยศและเจ้าเล่ห์ผู้หนึ่ง ทว่าเพียงชั่วพริบตาก็เผยท่าทีเย็นชาและสง่างามออกมาเสียดื้อๆ ในขณะที่นางนั่งอยู่บนพื้น ในมือของนางกำลังถือไข่ไก่ซึ่งถูกกัดไปแล้วหนึ่งคำ ความแตกต่างระหว่างภาพลักษณ์นี้ ไม่ต่างจากก้อนเมฆกับขี้โคลน!
“เจ้า...หิวแล้ว?” หลินหลันตัดสินใจยื่นไข่ไก่ขึ้นไปให้ เพื่อแสดงออกว่านางเป็นคนใจกว้างและไม่คิดเล็กคิดน้อย ใช้ความมีน้ำใจแลกกับสถานการณ์ที่รู้สึกได้ถึงความพ่ายแพ้
ใครจะไปรู้ว่าหลี่ซิ่วฉายจะเหลือบมองมายังไข่ไก่ในมือของนาง แล้วหน้าก็แดงขึ้น
เอ๋? เขายังรู้จักละอายใจงั้นหรือ หลินหลันแอบพึงพอใจเบาๆ เพียงแค่ไข่ไก่ฟองเดียวก็เล่นงานเขาได้ ทั้งๆ ที่ตนเองไม่ทันได้รู้ตัวเลยว่าที่ยื่นออกไปนั้นคือไข่ไก่ที่นางกัดเข้าไปแล้วหนึ่งคำ
ทันใดนั้นเองเขาก็โน้มตัวลง ยื่นมือไปยังตะกร้าที่มีไข่เป็ด หลินหลันยังคงคิดว่าเขาไม่รู้จักเกรงใจโดยต้องการจะหยิบมันด้วยตนเอง ใครจะไปรู้ว่าหลี่ซิ่วฉายกลับหิ้วตะกร้าขึ้นมา กลับหลังหันแล้วก็ออกเดินไป
เอ่อ! หลินหลันถึงกับตกตะลึง ที่แท้เขาก็เพียงแค่ต้องการช่วยนางหิ้วตะกร้า ที่แท้ภายใต้รูปลักษณ์ภายนอกที่ดูเฉยเมยของเขาก็ยังแอบซ่อนจิตใจที่รู้จักช่วยเหลือผู้อื่นซึ่งควรค่าแก่การชื่นชม
มองดูเขาที่กำลังถือตะกร้าเดินไปอย่างต่อเนื่องโดยไม่เป็นปัญหาเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังมีแนวโน้มว่ายิ่งเดินก็ยิ่งก้าวไปอย่างรวดเร็วยิ่งขึ้น หลินหลันรีบร้อนเก็บข้าวของแล้ววิ่งตามไป


## ตอนที่ 006 คนเลวที่กดขี่ขมเหงผู้อื่น

ตอนที่ 6 คนเลวที่กดขี่ขมเหงผู้อื่น
คนสองคน คนหนึ่งอยู่ข้างหน้าอีกคนอยู่ข้างหลัง เดินกันไปเป็นระยะเวลากว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็มาถึงเขตเมืองเฟิงอาน
หลี่ซิวฉายนำไข่เป็ดส่งคืนให้แก่หลินหลัน “ช่วยเจ้าถือแค่นี้ก็แล้วกัน”
หลินหลันยิ้มกว้าง “ขอบใจเจ้ามากนะ!”
หลี่ซิวฉายเงยหน้าขึ้นมองดูท้องฟ้า “อีกประเดี๋ยวตลาดก็คงจะวายแล้ว”
จากการร่วมทางในครั้งนี้มุมมองของหลินหลันที่มีต่อหลี่ซิ่วฉายเปลี่ยนไปมาก ประการแรกคือหลี่ซิวฉายไม่ได้อ่อนแออย่างที่นางคิด ไข่เป็ดหนึ่งตะกร้าจะว่าไปแล้วอย่างน้อยๆ น้ำหนักคงอยู่ที่สิบถึงสิบห้าจินเขาหิ้วมาตลอดทางโดยไม่สลับเปลี่ยนมือเลยซักครั้ง แถมท่าทีอย่างกับเดินเล่นอยู่ในสวน ประการที่สองคือหลี่ซิ่วฉายยังคำนึงถึงว่านางจะทันขายไข่เป็ดหมดหรือไม่ ไม่เหมือนกับท่าทีเมินเฉยเย็นชาที่เขาแสดงออกมาเช่นนั้น
“ไม่เป็นไร ข้ามีวิธี” หลินหลันฉีกยิ้ม เรื่องขี้กระจิ๋วแค่นี้นางจัดการได้อยู่แล้ว
หลี่ซิวฉายพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้เอ่ยอะไรขึ้นมาอีก และเดินตรงเข้าเมืองนำไปก่อน
หลินหลันถือตะกร้าไข่เป็ดมายังร้านขายยาฮู๋จี้
ร้ายขายยาฮู๋จี้มีชื่อเสียงยิ่งนักในเขตเฟิงอาน แม้ว่าจะไม่ใช่ร้านที่มีประวัติความเป็นมายาวนานถึงร้อยปี แต่ทว่าร้านขายยาฮู๋จี้ของท่านหมอฮู๋ผู้มีความเมตตาก็เป็นที่รักของเหล่าชาวบ้านชาวเมืองยิ่งนัก คนที่ร่ำรวยขอให้เขาไปทำการรักษา เขาจะคิดค่ารักษาพยาบาล หากเป็นคนยากคนจนขอให้เขาทำการรักษา เขาจะคิดเพียงค่ายาเท่านั้น ถ้าหากคนยากจนไม่สามารถจ่ายค่ายาได้ เขาก็ไม่เคยลังเลใจ ที่จะไม่คิดแม้กระทั่งค่ายารักษา หมอท่านอื่นไม่เพียงแต่เรียกเก็บค่าเล่าเรียน อีกทั้งยังต้องเซ็นสัญญาสิบปีเพื่อช่วยเขาทำงานสิบปีโดยไม่ได้รับค่าแรง อย่างไรก็ตามสำหรับผู้ที่มีใจรักเรียนท่านหมอฮู๋ไม่คิดค่าใช้จ่ายในการศึกษาเล่าเรียนและยังสอนอย่างเต็มที่รวมไปถึงมีคำแนะนำดีๆ มอบให้เสมอ เขาเคยเอ่ยไว้ว่า บนโลกนี้หากมีผู้สามารถช่วยชีวิตผู้บาดเจ็บได้เพิ่มขึ้นมาอีกคน ก็จะยิ่งสามารถลดความทุกข์ไปได้อีกส่วน นี่นับเป็นการกระทำความดีช่วยเหลือผู้อื่น แล้วใยถึงไม่ลงมือกระทำกันเล่า?  ช่างเป็นแนวคิดที่ซื่อตรงและเรียบง่าย และช่างให้ความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่ แล้วจะไม่ให้ผู้คนพากันเคารพนับถือและชื่นชมกันได้อย่างไร
แน่นอนว่า การทำเรื่องดีๆ ก็ต้องมีการเสียสละ การเสียสละที่ว่าก็คือแม้ว่าร้านขายยาฮู๋จี้จะเจริญรุ่งเรือง แต่ทว่าที่ติดค้างไว้ก็จำนวนมาก ดังนั้นแม้ท่านหมอฮู๋จะเปิดร้านขายยามาหลายปี ทว่าไม่เพียงแต่ไม่ทำเงินแต่กลับขาดทุนด้วยซ้ำไป หากไม่ใช่เพราะชาวไร่ที่ปลูกพืชสมุนไพรในบริเวณใกล้เคียงรู้สึกซาบซึ้งในความเมตตากรุณาของท่านหมอฮู๋ พวกเขาจึงยินดีนำสมุนไพรมาขายให้แก่ท่านหมอฮู๋ในราคาที่ต่ำ ไม่เช่นนั้นฮู๋จี้ก็คงต้องปิดกิจการไปนานแล้ว
หลินหลันเองก็คิดแบบนั้นเช่นกัน ดังนั้นแม้จะได้รับเงินเพียงเล็กน้อย ก็อยากจะขายสมุนไพรให้แก่ฮู๋จี้ ถือเสียว่าเป็นการจ่ายค่าเล่าเรียนให้แก่ท่านหมอฮู๋
“ศิษย์น้องเหม่ยเหม่ยมาแล้ว!” หวังต้าไห่ผู้เป็นศิษย์พี่รองซึ่งรับผิดชอบในการจัดลำดับผู้เข้ารับการรักษาเห็นหลินหลันมาถึงแล้ว ก็ยิ้มออกมาอย่างดีอกดีใจพลางเดินเข้ามาทักทาย
“ศิษย์พี่รอง ท่านอาจารย์ล่ะ?” หลินหลันนำไข่เป็ดวางลงบนด้านหน้าโต๊ะยา แล้วปลดตะกร้าไม้ไผ่ลง
“ท่านอาจารย์ออกไปให้การรักษา ส่วนศิษย์พี่ใหญ่นั่งอยู่ในห้องโถงน่ะ!” หวังต้าไห่รับเอาตะกร้าไม้ไผ่ไว้และมองเห็นอย่างรวดเร็วแล้วก็เอ่ยขึ้น “ฮา ครั้งนี้เก็บดอกเหมยมาไม่น้อยเชียว! ในร้านที่กำลังขาดแคลนอยู่ก็เจ้านี่ล่ะ!”
“ก็รู้ไงว่าในร้านขาดแคลน ข้าก็เลยตั้งใจเก็บมา ในแถบของพวกเราดอกเหมยมีน้อยเกินไป ข้าเลยต้องลงแรงไปไม่น้อยเชียว” หลินหลันม้วนแขนเสื้อขึ้น “ข้าไปช่วยศิษย์พี่ใหญ่ก่อนล่ะ”
หวังต้าไห่รีบเอ่ยขึ้นทันควัน “ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องรีบ ศิษย์น้องเหม่ยไปกินข้าวกินปลาก่อนเถิด ข้าให้พ่อครัวเก็บอาหารไว้ให้เจ้าแล้ว”
หลินหลันยิ้มระรื่นทำหน้าตาทะเล้น เอ่ยเยินยอ “ศิษย์พี่รองช่างดีเหลือเกิน”
ขณะที่กำลังเอ่ยพูดอยู่นั้น ก็เห็นท่านหมอฮู๋เดินเข้ามาพร้อมกับสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก
ด้านหลังตามมาด้วยศิษย์พี่ห้าที่แบกกล่องยาเอาไว้ กำลังก้มหน้าก้มตา มีท่าทีเหมือนกับทุกข์ใจเจ็บแค้นเคืองโกรธ
หลินหลันและหวังต้าไห่ต่างมองหน้ากัน คงไม่ใช่ว่าวันนี้ท่านอาจารย์พบโรคประหลาดที่รักษายากเข้าให้แล้ว?
“ท่านอาจารย์...” หลินหลันและหวังต้าไห่เอ่ยเรียกพลางแสดงความเคารพ
ท่านหมอฮู๋พยักหน้าเล็กน้อย ถอนหายใจออกมาหนึ่งทีแล้วเดินเข้าไปในห้องโถง
หวังต้าไห่เรียกศิษย์น้องห้าโม่จื่อโหยว เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ท่านอาจารย์เป็นอะไรไปหรือ”
โม่จื่อโหยวนำกล่องยาวางลง แล้วเอ่ยด้วยอารมณ์ขับแค้นใจ “ที่ว่าคนชั่วจะต้องได้รับผลกรรม ไร้สาระสิ้นดี ข้าเห็นแต่คนทำเรื่องเลวร้ายต่างพากันอายุยืนนั่นสิถึงเป็นความจริง”
“ศิษย์พี่ห้า ช่วยพูดเข้าประเด็นหน่อย” หลินหลันเอ่ยขัดจังหวะ
โม่จื่อโหยวกวักมือเรียกสองคนนั้น บ่งบอกให้พวกเขายื่นหูเข้ามาใกล้ๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ตระกูลจางต้าฮู่มีคนตายอีกแล้ว”
หลินหลันสูดลมหายใจเข้าหนึ่งเฮือก “ทำร้ายแม่นางบ้านไหนเข้าอีกแล้วงั้นหรือ”
“เป็นลูกสาวของผู้เช่าที่นาครอบครัวจาง เพราะติดค้างเงินตระกูลจางต้าฮู่ จางต้าฮู่ก็เลยนำตัวลูกสาวของผู้นั้นลากไปเพื่อปลดหนี้ แม่นางผู้นั้นด้วยเป็นคนที่นิสัยทะนงในตนเองผู้หนึ่ง และเมื่อรู้สึกเหลืออดและจนหนทาง เช้าวันนี้ก็เลยกลืนทองลงไปเพื่อฆ่าตัวตาย...” โม่จื่อโหยวยื่นลิ้นออกมา เกลือกตาขึ้นให้ดวงตาเห็นสีขาวโพลน ทำสีหน้าเหมือนทุกอย่างได้จบสิ้นลง
“ทันทีที่ข้าและท่านอาจารย์ไปถึง แม่นางผู้นั้นก็เอ่ยพูดออกมาไม่ได้แล้ว มีเพียงหยาดน้ำตาที่ไหลรินออกมาไม่หยุด เฮ้อ! ท่านอาจารย์ตั้งใจอย่างมากที่จะช่วยชีวิตนาง ทว่าพยายามแค่ไหนก็ยื้อชีวิตเอาไว้ไม่ได้”
หลินหลันได้ฟังก็รู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก “ไม่มีใครจะจัดการเลยหรือ รังแกทั้งผู้ชายและผู้หญิงเช่นนี้ กระทำสิ่งเลวร้ายมากมาย ยังจะไม่มีใครสนใจอีก?”
หวังต้าไห่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “มีเงินเสียอย่างจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น แล้วยิ่งไปกว่านั้นเป็นบรรดาข้าราชที่เห็นเงินทีก็ตาลุกวาวกันถ้วนหน้า”
โม่จื่อโหยวส่ายหัวพลางถอนหายใจ และโบกมือ “ข้าว่าท่านอาจารย์คงจะอารมณ์ไม่ดีไปซักพัก พวกเราก็ระวังๆ หน่อยเถอะ!”
ท่านอาจารย์อารมณ์ไม่ดี หลินหลันที่มีคำถามอยากจะขอคำชี้แนะเห็นทีว่าคงไม่สะดวกเสียแล้ว หลังกินข้าวเสร็จจึงได้ไปช่วยงานที่ห้องยาอยู่ซักพัก หลังจากนั้นหลินหลันก็เอ่ยลาขอตัวกลับ แล้วหยิบไข่เป็ดไปยังตระกูลเยี่ยในเขตเฟิงอาน
ในแง่ของอำนาจความร่ำรวย ตระกูลเยี่ยนั้นชนะขาดตระกูลจาง แต่ทว่าตระกูลเยี่ยทำการอันใดก็จะรู้จักถ่อมตน บางครั้งก็ทำทาน แบ่งปันช่วยเหลือผู้ยากไร้ ด้วยเหตุนี้หัวหน้าตระกูลเยี่ยจึงได้รับตำแหน่งเยี่ยคนดีผู้ยิ่งใหญ่ ได้ยินเขาว่ากันว่า ตระกูลเยี่ยมีผู้มีอำนาจค่อยสนับสนุน ดังนั้น จางต้าฮู่กล้ายั่วยุรังควานทุกคนในเขตเฟิงอาน ยกเว้นก็แต่ตระกูลเยี่ย
ประจวบเหมาะกับที่ หลินหลันรู้จักแม่เหยาซึ่งทำหน้าที่ดูแลจัดการข้าวปลาอาหารให้แก่ตระกูลเยี่ย หลินหลันจึงตั้งใจว่าจะนำไข่เป็ดตะกร้านี้ไปขายให้แก่ตระกูลเยี่ย
“หลินหลันจ๊ะ! ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากช่วยเจ้า แต่คนในบ้านล้วนกินไข่เป็ดกันจนเบื่อแล้วจริงๆ ” แม่เหยามองดูไข่เป็ดที่มีอยู่เต็มตะกร้าแล้วเอ่ยออกมาอย่างลำบากใจ ตั้งแต่ได้รู้จักกับหลินหลัน ก็ดูเหมือนว่าโต๊ะอาหารของบ้านเยี่ยก็ไม่เคยขาดไข่เป็ดอีกเลย และคนในบ้านก็ต่างติดใจเป็นอย่างมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ นางซึ่งเป็นผู้ดูแลในการจัดหาอาหารจึงรู้สึกกดดันเป็นอย่างมาก!
“แม่เหยา ท่านช่วยข้าอีกซักครั้งเถิด! อีกอย่าง ไข่เป็นพวกนี้ดีนะ มีคุณค่าทางโภชนาการ บำรุงธาตุและทำให้ปอดโล่ง แก้ร้อนในหรือไอคอแห้ง เจ็บคอ ท้องเสีย โรคอุจจาระร่วงและโรคบิดล้วนกินแล้วดีทั้งนั้น...” หลินหลันเอ่ยขึ้นชุดใหญ่
แม่เหยาเผยสีหน้าลำบากใจ “ข้ารู้ว่าไข่เป็ดประโยชน์นั้นมีมากมาย แต่ว่า...ทุกคนกินกันจนเบื่อแล้วจริงๆ ”
หลินหลันทำได้เพียงดึงดันที่จะเอ่ยต่อไป “เช่นนั้นท่านเอาไปทำไข่เป็ดเค็มสิ ฤดูร้อนกินคู่กับข้าวต้มอร่อยเลิศเลยล่ะ แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว คราวหลังจะไม่รบกวนแม่เหยาอีกต่อไปแล้ว”
แม่เหยามิอาจหนีรอดไปได้ แต่จะว่าไปแล้วหลินหลันก็เคยช่วยชีวิตลูกสะใภ้และหลานชายของครอบครัวนางเอาไว้ นางเองก็เอ่ยพูดมามากมายเสียขนาดนี้แล้ว...แม่เหยาจึงเอ่ยออกไปแม้จะไม่เต็มใจเท่าไหร่นัก “งั้นก็ได้ ครั้งนี้จะรับเอาไว้แล้วกัน”
หลินหลันดีใจยกใหญ่ “ขอบคุณแม่เหยามาก แม่เหยาช่างเป็นคนดีเสียจริง”
แม่เหยายิ้มขื่น ได้แต่หวังว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ
เมื่อจัดการเจ้าไข่เป็ดไปได้แล้ว หลินหลันก็เบาตัว เตรียมกลับบ้าน
บนถนนเส้นเล็กของหมู่บ้านเจี้ยนซี เหยาจินฮวาบิดเอว ใบหน้าแต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม อารมณ์เบิกบาน
นางเพิ่งจะไปบ้านของแม่สื่อหวังมา และได้รับข่าวดีครั้งยิ่งใหญ่ ว่ากันว่าจางต้าฮู่จากเขตเมืองเฟิงอานประสงค์ที่จะรับเด็กสาวที่สวยงามและมีสุขภาพดีไปเป็นนางบำเรอในห้องที่สิบแปด แถมพ่วงด้วยข้อเสนอมากมาย จางต้าฮู่ปีนี้อายุห้าสิบสาม มีกลุ่มภรรยาและนางสนมในตระกูล แต่น่าเสียดายที่พออายุมากก็ทำอะไรไม่ได้เสียแล้ว อายุอานามมากกว่าครึ่งร้อยปีจึงมิอาจมีบุตรให้ได้ มีก็เพียงบุตรสาวสามคนเท่านั้น จางต้าฮู่จึงกล่าวว่าหากห้องสนมนางใดสามารถให้ลูกชายแก่เขาได้ จะได้รับรางวัลที่ดินอันอุดมสมบูรณ์สามร้อยไร่และทองแปดร้อยสอง เหยาจินฮวาที่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ สาวสวยวัยเยาว์สุขภาพแข็งแรง ไม่ใช่หลินหลันที่เหมาะสมพอดีหรอกหรือ หากหลินหลันแต่งงานไปและโชคดีพอที่จะให้กำเนิดลูกชาย ธุรกิจครอบครัวที่แสนยิ่งใหญ่ของตระกูลจางก็จะตกเป็นของหลินหลันผู้เป็นแม่ของลูก นางในฐานะที่เป็นพี่สะใภ้ก็จะได้รับอานิสงค์นี้ไปด้วยเช่นกัน นางได้ขอให้แม่สื่อหวังไปที่บ้านของจางต้าฮู่เพื่อช่วยพูดให้ แม่สื่อหวังถึงกับทุบอกฟันธง เอ่ยว่าเรื่องนี้ทำสำเร็จอย่างแน่นอน ให้นางรอรับข่าวดีได้เลย
เหยาจินฮวายิ่งคิดก็ยิ่งเพ้อฝัน จินตนาการว่ามองเห็นกองทองระยิบระยิบอยู่เบื้องหน้าของนาง...เมื่อสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวก็ไปเหยียบเข้ากับสิ่งเละๆ หนึ่งกอง จนเกือบจะลื่นล้ม
เหยาจินฮวาก้มลงมอง ที่แท้ก็เป็นกองขี้วัวนั่นเอง นางกระโดดสะบัดเท้าไปพร้อมอารมณ์โกรธ เอ่ยด่าทอออกมา “ซวยจริงๆ วัวบ้านใครถึงได้ไม่มีจิตสำนึกขนาดนี้เที่ยวขี้เรี้ยราดไปทั่ว รอให้ข้ามีเงินแล้วจะไปอยู่บ้านหลังใหญ่ๆ จะไม่อยู่ที่ผุพังเช่นนี้อีก...”


## ตอนที่ 007 สถานการณ์ที่ผิดปกติ

ตอนที่ 7 สถานการณ์ที่ผิดปกติ
เมื่อหลินหลันกลับมาถึงหมู่บ้านเจี้ยนซีก็มืดค่ำเสีย นางนำเงินค่าขายไข่เป็ดไปให้ท่านป้าจินที่บ้านเป่าจู้ ท่านป้าจินเอ่ยด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ “เป่าจู้ไม่ได้กลับมาด้วยกันกับเจ้าหรอกหรือ”
หลินหลันตกตะลึง “พี่เป่าจู้ยังไม่กลับมาอีกงั้นหรือ”
ป้าจินเอ่ยขึ้นอย่างเป็นกังวล “ยังเลย! ข้ายังคิดว่าพวกเจ้าจะกลับมาพร้อมกันเสียอีก!”
หลินหลันได้แต่ครุ่นคิดในใจ จินเป่าจู้ตานี่ไปตายที่ไหนเสียแล้ว? ไม่ใช่ว่าบอกให้เขากลับบ้านมาช่วยงานท่านป้าจินหรือหรอกหรือ ช่างขยันทำให้คนอื่นเขาเป็นกังวลเสียจริงนะ
เพื่อทำให้ท่านป้าจินวางใจขึ้นมาบ้าง หลินหลันจึงจงใจเอ่ยออกไปว่า “อ่อ! หลักจากพวกเราขายไข่เป็ดหมดก็ต่างพากันแยกย้ายแล้ว พี่เป่าจู้บอกว่าเขายังมีเรื่องที่ต้องทำอีกหน่อย ข้ายังคิดว่าฝีเท้าของเขาว่องไวและสามารถกลับมาถึงก่อนข้าเสียอีก!”
เมื่อเอ่ยเช่นนี้ป้าจินจึงมีท่าทีที่วางใจขึ้น ต้องการรั้งให้หลินหลันอยู่กินข้าวด้วยกันก่อน หลินหลันรีบเอ่ยขึ้นทันทีว่าคนที่บ้านก็กำลังรอนางกลับไปกินข้าวด้วยกันอยู่เช่นกัน จึงบอกปฏิเสธความหวังดีของท่านป้าจิน หลินหลันเอ่ยล่ำลาป้าจิน เมื่อเดินพ้นประตูออกไปก็เห็นเงาดำตะคุ่มซ่อนตัวอยู่หลังต้นหม่อน
หลินหลันเอ่ยเสียงต่ำ “ออกมา”
เจ้าของเงาดำนั่นก็ค่อยๆ คืบคลานออกมา เป็นจินเป่าจู้นั่นเอง
“พี่หายหัวไปไหนมา?”
“ข้า...ข้าไม่ได้หายหัวไปไหนหนิ” เป่าจู้เอ่ยอย่างลังเล
หลินหลันไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย “ไม่ได้หายหัวไปไหน? ท่านป้าบอกข้าว่าทั้งวันพี่ไม่ได้อยู่ที่บ้าน”
“ข้า...ข้า...” เป่าจู้ถึงกับแถไปต่อไม่ได้
หลินหลันหรี่ตามอง “พี่ตามข้ากลับมา?” นางเพิ่งมาถึงแท้ๆ เป่าจู้เองก็ตามมาถึงติดๆ คงไม่บังเอิญขนาดนี้หรอก
“เปล่า เปล่านี่ ข้า...ข้า...” เป่าจู้ก้มหน้าลงราวกับเด็กน้อยที่ทำความผิดมา เอ่ยออกมาอย่างกล้ากล้ากลัวกลัว “ระยะหลังมานี้แถวชีหลี่ถิงนั่นมีพวกขอทานมาอยู่อาศัย ข้าเกรงว่าเจ้ากลับมาโดยลำพังมืดค่ำจะเป็นอันตราย...”
หลินหลันรู้สึกวุ่นวายสับสน เอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงที่นุ่นนวลขึ้น “ดังนั้น พี่ก็เลยตามข้ามาตลอดทางเลย?”
เป่าจู้ร้อนรนอธิบาย “ข้าก็แค่รออยู่ที่แถวๆ ชีหลี่ถิงนั่น ไม่ได้ตามเจ้าเข้าไปในเมือง จริงๆ นะ”
ในส่วนความหวังดีจากใจนี้ของเป่าจู้ หลินหลันเองก็ไม่รู้จะเอ่ยอย่างไรดี ได้แต่ถอนหายใจออกมา “รีบกลับบ้านเถอะ อย่าทำให้ท่านแม่ของพี่เป็นกังวล”
เป่าจู้อ่อขึ้นมาอย่างเชื่อฟัง แล้วกลับบ้านไป
หลินหลันกลับมาถึงบ้าน เห็นหลินเฟิงผู้เป็นพี่ชายซึ่งในมือกำลังถือผ้าขี้ริ้วเช็ดเก็บเตาปรุงอาหาร เกี่ยวกับสิ่งนี้ หลินหลันรู้สึกเคยชินกับการเห็นภาพเช่นนี้ไปเสียแล้ว ตราบใดก็ตามที่นางไม่อยู่บ้าน งานบ้านทั้งหมดจะตกอยู่กับพี่ชายของนาง พี่สะใภ้จอมขี้เกียจผู้นั้นหากช่วยเบาแรงได้แม้เพียงเล็กๆ น้อยๆ บ้างก็คงจะดี
“เกอ ไว้นั่นล่ะให้ข้าจัดการเอง!” หลินหลันวางตะกร้าไม้ไผ่ลง แล้วรีบเข้าไปช่วย
“เหม่ยจื่อ กลับมาแล้วรึ! เร็วเข้า ในหม้อยังมีน้ำแกงไก่เหลืออยู่” หลินเฟิงยิ้มหน้าบานพลางเปิดฝาหม้อขึ้น ทันใดนั้นเองกลิ่นหอมยั่วยวนก็ปะทะเข้าจมูก
หลินหลานเริ่มหิวขึ้นมาทันทีเมื่อได้กลิ่นน้ำแกงไก่หอมๆ อดไม่ได้อยากจะลิ้มลองเต็มทน และเอ่ยขึ้นอย่างดีอกดีใจ “เกอ พี่จับไก่ฟ้ามาได้หรือ”
หลินเฟิงเลิกคิ้วขึ้น แสดงสีหน้าภูมิใจ “วันนี้ได้กำไรมาไม่น้อย จับห่านได้สองตัว ไก่ป่าหนึ่งตัว แล้วก็ยังมีหมูป่าอีกหนึ่ง ห่านป่านั่นช่วยจับแทนผู้เฒ่าหัวหงอก ส่วนหมูป่าหัวหน้าหมู่บ้านก็ซื้อมันไปแล้ว พอดีที่บ้านเขามีการฉลองวันเกิดให้กับพ่อเฒ่า และไก่ฟ้านั่นก็เอามาตุ๋นไว้สำหรับพวกเรากินกัน”
หลินหลันรู้สึกเกินความคาดหมายที่พบว่าในน้ำแกงไก่มีน่องไก่อยู่หนึ่งน่อง นี่พระอาทิตย์จะขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วหรือไงกัน เหยาจินฮวาถึงได้เหลือชิ้นเนื้อเอาไว้ให้? แถมยังเป็นน่องไก่ฟ้ากลิ่นหอมฉุยเช่นนี้อีก
“เหม่ยจื่อ รีบกินตอนยังร้อนๆ เถอะ” หลินเฟิงคะยั้นคะยอ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น ในแบบที่เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย
“เกอ...หรือว่าเจ้าน่องไก่นี่พี่เป็นคนแอบเอาไว้ใช่ไหม” หลินหลันยังคงไม่กล้ากัดมันเข้าปาก หากพรุ่งนี้เหยาจินฮวาเกิดถามถึงน่องไก่ของนาง นางเองก็คงอาเจียนออกมาคืนให้ไม่ได้แล้วล่ะ
หลินเฟิงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “ใช่ที่ไหนกันล่ะ นี่เป็นส่วนที่พี่สะใภ้ของเจ้าตั้งใจกำชับข้าให้เหลือไว้ให้เจ้าต่างหาก” พอพูดออกมาเช่นนี้ หลินเฟิงก็รู้สึกสบายใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ที่ในที่สุดจินฮวาก็รู้จักเป็นห่วงเป็นในน้องสาวของเขาเสียที
หลินหลันถึงกับตกตะลึง และยิ่งไม่กล้ากินเข้าไปอีก เหตุไฉนเหยาจินฮวาจู่ๆ ถึงได้ดีต่อนางเช่นนี้ คนอย่างนางซึ่งทำอะไรไม่ปกติเช่นนี้คงต้องมีความคิดอะไรแอบแฝงเป็นแน่ เหยาจินฮวาคงไม่ได้แอบทิ้งน้ำลายไว้บนน่องไก่นี่หรอกใช่ไหม เรื่องเช่นนี้เป็นอะไรที่เหยาจินฮวาไม่เคยทำมาก่อน ยังโชคดีที่นางยังรู้เสียก่อนว่าเป็นคำพูดของเหยาจินฮวาที่กำชับไว้ ไม่เช่นนั้นนางคงจะต้องรู้สึกขยะแขยงจนตายเป็นแน่
“กินเถอะ กินเถอะ รีบกินเข้า เหม่ยจื่อเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว รีบกินน้ำแกงไก่นี่บำรุงร่างกายเสียหน่อย” หลินเฟิงเผยรอยยิ้มแล้วหันไปเช็ดเตาปรุงอาหารต่อ
หลินหลันเมื่อคิดว่าบนน่องไก่นี่อาจจะมีน้ำลายของเหยาจินฮวาอยู่ด้วย ความอยากอาหารจึงมลายหายไปโดยปริยาย นางวางตะเกียบลง แล้วเอ่ยออกไปอย่างเสียใจนิดๆ “หากรู้แต่แรกว่าที่บ้านมีของอร่อยเช่นนี้รออยู่ ก็จะไม่กินไข่ต้มของท่านป้าจินจนอิ่มแน่นท้องเสียขนาดนี้ ในท้องไม่สามารถยัดอะไรลงไปได้ไหวแล้ว”
“เจ้ากินมาจากบ้านของท่านป้าจินแล้วรึ” หลินเฟิงเอ่ยถาม
“ใช่น่ะสิ! ข้าช่วยเป่าจู้ขายไข่เป็ดทั้งตะกร้า ท่านป้าจินก็เลยต้องการให้ข้าอยู่กินข้าวที่นั่นเสียก่อน” หลินหลันเอ่ยไปขณะที่ท้องร้องโครกครากเพราะได้กลิ่นหอมของน้ำแกงไก่ พูดไปก็เสียดายไป ยิ่งไม่ต้องพูดเลยว่าภายในใจจะรู้สึกหดหู่มากเพียงใด
“อ่อ...งั้นน้ำแกงไก่นั่นก็เอาเก็บไว้ก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้เจ้าค่อยเอามาอุ่นร้อนกิน” หลินเฟิงเอ่ย
หลินหลันคิดไปคิดมา อย่างไงเจ้าน่องไก่นี่นางก็กินไม่ลงอยู่แล้ว จะเททิ้งก็เสียดายน่าดู ไม่สู้...หลินหลันมองไปยังผู้เป็นพี่ชายและเอ่ยขึ้น “เกอ พี่กินเถอะ! อุ่นไปอุ่นมาพาวุ่นวายน่ะ”
“ไม่เอา พี่กินไปแล้ว ส่วนนี้เก็บไว้ให้เจ้า” หลินเฟิงบอกปัด เมื่อพูดถึงเขาขึ้นมา เขาเองในฐานะพี่ชายรู้สึกละอายใจยิ่งนัก ที่ไม่มีความสามารถสร้างชีวิตที่ดีขึ้นให้แก่ครอบครัวของเขาได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อผู้เป็นน้องสาว เขามีครอบครัวเป็นของตนเองแล้ว ทว่าก็ยังไม่สามารถดูแลน้องสาวของเขาให้ดียิ่งขึ้นได้ แต่ในทางตรงกันข้าม กลับเป็นน้องสาวที่คอยดูแลเขา
“เกอ พี่กินเถอะ พี่กินเถอะน่า! พี่ต่างหากต้องลำบากขึ้นเขาไปจับหมูทุกวัน! ก็ควรกินให้เยอะๆ หน่อย” หลินหลันทำทีออดอ้อน ไปลากผู้เป็นพี่ชายมานั่งลงแล้วนำน้ำแกงไก่มาวางลงต่อหน้าเขา บังคับให้เขากินน่องไก่ให้หมดไปเสีย
หลินเฟิงไม่อาจขัดใจผู้เป็นน้องสาวได้ จึงทำได้เพียงหยิบเจ้าน่องไก่แล้วกินมันเข้าไปเสีย
มองดูพี่ชายที่กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย หลินหลันก็ยิ่งรู้สึกหิวขึ้นไปอีก เฮ้อ...ในกระเป๋ายังมีอาหารแห้ง อีกประเดี๋ยวค่อยไปที่ห้องแล้วกินคู่กับชาซักหน่อยแล้วกัน!
“เหม่ยจื่อ เจ้ารู้สึกว่าเป่าจู้ผู้นี้เป็นอย่างไร” หลินเฟิงเอ่ยขึ้นมากะทันหัน
หลินหลันชะงักไปชั่วขณะ ตระหนักเป็นอย่างดีว่าคำถามของพี่ชายนั้นมีอะไรแอบแฝงมากกว่านั้น นางจึงต้องคิดให้รอบคอบก่อนที่จะตอบกลับไป ไม่เช่นนั้นหากผู้เป็นพี่ชายเข้าใจผิด คงได้วุ่นวายชวนให้ปวดหัวน่าดูเชียว
“อืม...พี่เป่าจู้เขาก็เป็นคนดีมากคนหนึ่งนะ! แต่ว่าพี่อย่าได้คิดไปไกลเชียว ข้าน่ะคิดกับพี่เป่าจู้เพียงพี่ชายผู้หนึ่งเท่านั้น” หลินหลันเอ่ยออกตามตรง เพื่อที่ผู้เป็นพี่ชายจะได้ไม่ต้องเสียเวลาคาดเดา
หลินเฟิงยิ้มออกมา เข้าใจความหมายของน้องสาวเป็นอย่างดี ผู้เป็นน้องสาวของเขาไม่ได้ถูกอกถูกใจเป่าจู้ผู้นั้น
การเปลี่ยนแปลงไปของเหยาจินฮวาเริ่มต้นขึ้นด้วยน่องไก่ และยังคงมีเรื่องให้น่าแปลกประหลาดใจยิ่งขึ้นไปอีกรออยู่หลังจากนี้
วันถัดมา หลินหลันยังคงตื่นแต่เช้าตรู่ เริ่มต้นวันด้วยการก่อไฟทำอาหาร มื้อเช้าเพิ่งจะทำเสร็จ เหยาจินฮวาตื่นเช้าขึ้นมาพร้อมกับพี่ชายของนางซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
มองดูหลินหลันที่กำลังจะไปซักผ้า เหยาจินฮวาก็ได้เอ่ยประโยคซึ่งนางไม่เคยเอ่ยออกมาก่อน “หลินหลันอ่า! ลำบากเจ้าด้วยนะ สิ่งเหล่านี้เดิมทีล้วนเป็นเรื่องที่ซ่าวจื่อ[footnoteRef:1]ควรจะทำมันทั้งนั้น” [1: 嫂子 อ่านว่า ซ่าวจื่อ แปลว่า พี่สะใภ้]
หลินหลับกะพริบตาปริบปริบอย่างเหลือเชื่อ นี่ตนเองคงไม่ได้กำลังฝันอยู่หรอกใช่หรือไม่ หรือว่าเมื่อวานนี้ตอนที่นางไม่อยู่บ้าน หัวของเหยาจินฮวาชนเข้ากับบานประตูเข้าให้แล้วหรือไง
และเมื่อมองไปยังรอยยิ้มซื่อๆ ของผู้เป็นพี่ชายซึ่งเต็มไปด้วยความสุขอันหาที่เปรียบไม่ได้ หลินหลันก็สงสัยขึ้นมาอีกครั้ง หรือว่าหมูป่าตัวนั้นที่พี่ชายจับมาเมื่อวานนี้ทำให้เหยาจินฮวาสมองกลับไปเสียแล้ว?
ได้ยินเพียงคำพูดที่เหยาจินฮวาเอ่ยกับพี่ชายของนาง “วันนี้เจ้าเข้าไปในเมืองเลือกผ้าลายดอกไม้สวยๆ มาสักผืน ข้าจะทำเสื้อผ้าใหม่ให้เหม่ยจื่อ เสื้อผ้าของเหม่ยจื่อล้วนเป็นเสื้อผ้าจากปีที่แล้วทั้งสิ้น เหม่ยจื่อสวมใส่มันจนเกือบจะขาดรุ่ยหมดแล้ว...”
หลินหลันผู้นี้มีทัศนคติและจุดยืนต่อสิ่งที่รักและเกลียดอย่างชัดเจนมาก ตามคติเดิมที่ว่า หากผู้นั้นไม่ได้ทำให้ตนขุ่นเคือง ตนก็จะไม่ทำให้ผู้นั้นขุ่นเคือง และหากผู้นั้นทำให้ตนขุ่นเคือง อีกทั้งยังคอยรุกรานตนไม่เลิกรา หลักการของนางก็คือต้องถอนรากถอนโคนสถานเดียว เหตุผลเดิมทีเป็นเพราะพี่ชาย นางจึงยอมอดทนต่อเหยาจินฮวา พยายามที่จะไม่ต่อปากต่อคำมีปัญหากับนางมาโดยตลอด ทันใดนั้นเอง เหยาจินฮวาที่กำลังหมุนตัวไปรอบๆ ร้อยแปดสิบองศา ก็ทำให้หลินหลันรู้สึกอึดอัดชอบกลเป็นอย่างมาก
“เอ้! ได้เลย ยังต้องซื้ออะไรอีกไหม เจ้าว่ามาเลย ข้าจะจดเอาไว้” หลินเฟิงตอบรับอย่างมีความสุข น้ำเสียงของเขาฟังดูใสกว่าปกติที่เคยเป็น
เมื่อมองไปยังลักษณะท่าทีของพวกเขาสองคนคู่สามีภรรยา ภายในใจของหลินหลันกลับรู้สึกว่ามีเสียงระฆังกำลังดังเตือนกึกก้อง จากเดิมที่คนไม่เคยคิดจะทำอะไรก็ลุกขึ้นมาทำเสียดื้อๆ เหยาจินฮวาจะต้องมีอะไรแอบแฝงอยู่เป็นแน่ แต่ก็ไม่รู้ว่าที่แท้จริงแล้วในความคิดของนางกำลังจะทำเรื่องอะไร
ทันใดนั้นเองหลินหลันก็เกิดนึกถึงแม่สื่อหวังขึ้นมา แม่สื่อหวังไม่มีทางมาที่บ้านโดยปราศจากความตั้งใจ จะต้องเป็นเหยาจินฮวาที่เรียกนางมาแน่


## ตอนที่ 008 คนแปลกหน้า

ตอนที่ 8 คนแปลกหน้า
พอได้เข้าใจเช่นนี้ หลินหลันจึงรู้สึกวางใจ ยิ้มน้อยๆ พลางเดินไปด้านข้างเหยาจินฮวา “ซ่าวจื่อ พี่เป็นห่วงเป็นใยข้าเสียขนาดนี้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน ข้ารู้สึกไม่คุ้นชินเอาเสียเลย!”
เหยาจินฮวาเผยสีที่ดูหน้าจริงจัง “ไฉนถึงเอ่ยว่ากะหันหันล่ะ ข้าก็เป็นห่วงเป็นใยเจ้าเช่นนี้มาโดยตลอดนั่นแหละ”
ใช่สิ! เป็นห่วงเป็นใยมาก เป็นห่วงเป็นใยที่จะขายนางออกไปในราคาเท่าไหร่ดี หลินหลันแกล้งทำเป็นปลาบปลื้ม “ซ่าวจื่อ ท่านจะทำเสื้อผ้าตัวใหม่ให้ข้าจริงหรือ”
“แน่นอนว่าจริง จะหลอกกันไปทำไม?” เหยาจินฮวาได้คำนวณเงินจำนวนนี้ตลอดทั้งคืนแล้ว การทำเสื้อผ้าใหม่ให้หลินหลันมีค่าใช้จ่ายสองถึงสามร้อยเหรียญเงิน นี่ยังไม่นับรวมค่าแรงของนาง โชคดีที่หลินเฟิงจับหมูป่าได้เมื่อวานนี้ และขายได้เงินมาถึงห้าเหรียญเงิน มิฉะนั้นนางคงยอมสละเงินนี่ไม่ได้จริงๆ อย่างไรก็ตามเสื้อผ้าใหม่หนึ่งชุดแลกกับการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับหลินหลันมันก็คุ้มค่าอยู่ เพียงแค่หลินหลันเต็มใจที่จะเป็นนางบำเรอให้จางต้าฮู่ อย่าว่าแต่สองหรือสามร้อยเหรียญเงินเลย ในอนาคตจำนวนเงินที่มากกว่าพันหมื่นเหรียญเงินนางก็สามารถได้รับกลับคืนมาได้อยู่ดี ดังนั้นเหยาจินฮวาจึงเอ่ยตอบไปอย่างแสนสุขใจยิ่ง
“เช่นนั้น...ข้าขอถามหน่อยสิ เงินที่ใช้ทำเสื้อผ้าเป็นเงินที่พี่ชายของข้าขายหมู่ป่ามาได้ใช่หรือไม่” หลินหลันยิ้มอย่างเป็นมิตร
หลินเฟิงเอ่ยขึ้นมา “ใช่แล้ว! เมื่อวานหมูป่าขายได้ตั้งห้าเหรียญงินแหนะ! เหม่ยจื่อ เจ้าอยากได้อะไรหน่อยไหม ว่ามาเลย พี่ซื้อให้เจ้าเอง”
เหยาจินฮวาใช้เท้าเตะเข้าไปที่ขาของหลินเฟิงซึ่งอยู่ใต้โต๊ะ ใครใช้ให้เจ้าปากมากขึ้นมา?
หลินเฟิงที่โดนเตะเข้าไปหนึ่งทีไม่อาจเก็บอาการได้ จึงส่งเสียงร้องไอ้ย่าขึ้นมา
“เกอ พี่เป็นอะไรไปรึ?” หลินหลันเอ่ยถามทั้งที่รู้ดี ในใจแสนขุ่นเคือง พี่ชายผู้ซื่อสัตย์ถูกรังแกในมุมมืดอีกแล้ว
หลินเฟิงเห็นเหยาจินฮวาที่กำลังปั้นหน้า เห็นได้อย่างชัดเจนว่าอารมณ์ไม่ดีเป็นอย่างมาก ทว่าเขาไม่เข้าใจเลยว่าไฉนจินฮวาถึงเอาแต่หันหน้าไปหันหน้ามา? ไม่ใช่ว่าจินฮวาเป็นคนพูดเองหรอกหรือ หลายปีมานี้ติดค้างน้องสาวเอาไว้มากมาย ต้องชดเชยให้แก่น้องสาวให้ดีๆ อีกทั้งยังเอ่ยว่าน้องสาวโตมากแล้ว จะสวมใส่อะไรก็ต้องให้ดูเป็นรูปเป็นร่างเสียหน่อย...หลินเฟิงเอ่ยพึมพำ “เหมือนว่าจะมีอะไรอยู่ในรองเท้าเลยทิ่มเข้าไปที่ฝ่าเท้าซะแล้ว”
หลินหลันขี้เกียจจะมองดูใบหน้าแสนเจ้าเล่ห์ของเหยาจินฮวาอีกต่อไป จึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเพียงหนึ่งประโยค “อ่อ! ที่ใช้คือเงินของพี่ที่หามาได้เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”
นางเพียงเอ่ยดักหน้าขึ้นมาไว้ก่อน พอถึงเวลาเหยาจินฮวาอย่าได้มาเรียกร้องค่าแรงทำเสื้อผ้าใหม่ให้แก่นางก็พอ และต่อให้มาพูดนางก็ไม่ยอมรับมันหรอก
หลินหลันหยิบกะละมังแล้วเดินออกไป ไม่ทันจะออกไปถึงพื้นที่ลานโล่งก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนของผู้เป็นพี่ชายในห้องนั่นขึ้นมาอีกครั้ง เกรงว่าคงจะถูกเหยาจินฮวาดึงหูเข้าให้แล้ว หลินหลันเร่งฝีเท้าให้ไวขึ้น แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น
วันนี้เป็นวันที่ดูครึกครื้นเป็นพิเศษ เหล่าบรรดาสาวน้อยสาวใหญ่ล้วนออกมาซักเสื้อผ้าที่ริมลำธาร บรรดาหนุ่มๆ ต่างพากันพูดคุยหัวเราะเฮฮา แลกเปลี่ยนเรื่องราวในชีวิตประจำวันรวมไปถึงการซุบซิบนินทา พลางออกแรงทำงานกันอย่างหนักไปด้วย หลินหลันรู้สึกชอบบรรยากาศเช่นนี้เป็นพิเศษ ครึกครื้น มีชีวิตชีวา และเรียบง่าย ไม่เหมือนกับยุคสมัยใหม่ สองคนอยู่บ้านตรงข้ามกันมาเนิ่นนานหลายปียังไม่รู้จักกันเลยด้วยซ้ำ
“แม่ของซวนจื่อ ซวนจื่อของครอบครัวเจ้าแต่งงานแล้วหรือ” ท่านป้าผู้หนึ่งเอ่ยถาม
แม่ของซวนจื่อยิ้มออกมาจนปากจะฉีกถึงใบหู “ใช่แล้ว! เป็นแม่นางของตระกูลจ้าวจากหมู่บ้านใกล้เคียงนี่เอง ตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะไปมอบของขวัญแต่งงานให้อยู่”
“ไอ้ย่า! แม่นางตระกูลจ้าวนั้นเป็นผู้ที่ขึ้นชื่อว่าฉลาดและมีความสามารถ ซวนจื่อของครอบครัวเจ้าช่างโชคดีเสียจริง” ป้าอีกท่านหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกอิจฉา
“หากพูดถึงฉลาดหลักแหลมและมีความสามารถ ในสิบแปดหมู่บ้านนี้ จะมีใครสามารถเทียบทานหลินหลันของพวกเราได้” ป้าจินแม่ของเป่าจู้ก็นั่งซักผ้าอยู่ที่ริมธาร เมื่อได้ยินผู้คนต่างพากันชื่นชมแม่นางตระกูลจ้าว นางก็เริ่มรู้สึกไม่ค่อยลื่นหูซักเท่าไหร่
ป้าผู้นั้นที่เอ่ยชื่นชมยกยอแม่นางตระกูลจ้าวยิ้มและเอ่ยขึ้น “ใครๆ ก็รู้ว่าในสายตาของป้าจินก็มีเพียงหลินหลันเท่านั้น ทว่าหลินหลันก็เป็นเพียงแค่ดอกไม้ดอกหนึ่งในหมู่บ้านเจี้ยนซีของพวกเราเท่านั้น”
“ป้าจิน ท่านอย่าได้มัวชักช้า เดี๋ยวจะถูกผู้อื่นเขาแย่งไปก่อน” มีบางคนพากันร้องโห่
“ข้าก็อยากอยู่หรอก แต่ก็ต้องให้เขายินยอมด้วยถึงจะได้” ป้าจินหัวเราะเสียงดัง เปิดเผยอย่างหมดเปลือกถึงความรักความเอ็นดูที่นางมีต่อหลินหลัน
พอป้าจินพูดถึงขนาดนี้ ทุกคนก็ต่างพากันสาดสายตามายังหลินหลัน และมีคนตะโกนขึ้นถามเสียงสูง “หลินหลัน เจ้ายินยอมหรือไม่ล่ะ?”
หลินหลันรู้สึกอับอาย ทำเพียงมุดศีรษะลงแสร้งทำเป็นหูหนวกและเป็นใบ้ต่อเสียงโวกเวกโวยวายที่ดังขึ้น บรรดาแม่ๆ ทั้งแปดคนนี้ หากไม่เอาเรื่องของนางมาพูดกันจะตายหรือไง!
ผู้คนต่างพากันส่งเสียงหัวเราะเริงร่าขึ้นมา
เอ้อร์นิวที่ไม่ได้สนใจไปกับบทสนทนาพวกนั้นกำลังนั่งยองๆ อยู่ด้านข้างสะกิดหลินหลันด้วยข้อศอก ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย ตามด้วยการเอ่ยล้อเล่น “เอ้! หลินหลัน หลินหลัน เร็วสิโผโผ่ะกำลังถามเจ้าอยู่ว่ายินยอมหรือไม่น่ะ!”
หลินหลันหยิบก้อนหินจากข้างลำธารขึ้นมาทำท่าจะปาไปทางนาง เสียงดังต่อง ทันใดนั้นหยาดน้ำก็กระเซ็นเข้าใบหน้าของเอ้อร์นิว
“หน้าไม่อาย แม่สามีในอนาคตของเจ้า สามีในอนาคตของเจ้า รวมถึงลูกชายในอนาคตก็ล้วนกำลังร้องเรียกเจ้าอยู่ รีบๆ ไปที่ของเจ้าไป” หลินหลันเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์นัก
เอ้อร์นิวก็ช่างทนทานยิ่งนัก ไม่แสดงออกถึงความเขินอายแถมยังเอาน้ำขึ้นมาลูบหน้าก่อนจะเอ่ยขึ้น “สามีของข้ายังไม่รู้เลยว่าไปเกิดอยู่ในท้องแม่นางผู้ใด!”
หลินหลันมองไปที่นางอย่างตระหนักได้ในบางสิ่ง “อ่อ? ที่แท้แล้วเอ้อร์นิวก็ชอบสามีตัวน้อยสินะ!”
สาวๆ ที่อยู่ด้านข้างได้ฟังแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเสียงดังออกมา ทำให้เหล่าบรรดาท่านป้าทั้งหลายที่นั่นมองมาอย่างสงสัย
เอ้อร์นิวหมดสิ้นคำพูด หลินหลันนั้นมีพลังและดุเดือดกว่านางเยอะเลย
“ยอมแล้วยอมแล้ว ข้าพูดยังไงก็ไม่ชนะเจ้า ข้าซักผ้า...”
ที่จริงแล้วหลินหลันไม่ได้รู้สึกโกรธจริงจัง เพียงแค่การล้อเล่นโดยพูดมากไป ก็จะกลายเป็นความคิดที่ตายตัว จะกลายเป็นการยากที่ทำให้ความคิดของทุกคนไม่เอาแต่จะจับนางและเป่าจู้มาโยงอยู่ด้วยกัน ซึ่งหลินหลันไม่ชอบการล้อเล่นเช่นนี้
“เอ้! หลินหลัน เจ้าดูด้านนั้นสิ...” ซี่ซ่านจากหมู่บ้านเดียวกันชี้ไปยังอีกฝั่งของแม่น้ำพลางเอ่ยขึ้นมา
หลินหลันเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเพียงคนสองคนกำลังเดินไปตามถนนเข้าหมู่บ้านสายเล็กๆ คนแปลกหน้าสองคน
ซี่ซ่านเอ่ย “สองคนนี้เมื่อวานก็มา เห็นว่าสอบถามเกี่ยวกับหลี่ซิ่วฉายน่ะ! สำเนียงการพูดไม่ใช่คนในพื้นที่ จะฟังทีก็ต้องสิ้นเปลืองพลังอย่างมาก วันนี้ก็มาอีกแล้ว”
หลินหลันแอบแปลกใจ ตามหาหลี่ซิ่วฉาย อีกทั้งยังพูดด้วยสำเนียงคนนอกพื้นที่...
“เมื่อวานพวกเขาก็สอบถามมาจากพี่ชายของข้าแล้ว พี่ชายข้าบอกว่าเห็นบนตัวของสองคนนั้นพกมีดด้วย ไม่รู้เหมือนกันว่าตามหาหลี่ซิ่วฉายทำไม พี่ชายข้าก็ไม่กล้าบอกพวกเขาไปว่าหลี่ซิ่วฉายอาศัยอยู่ที่หลังภูเขานั่น” เอ้อร์นิวก็เอ่ยขึ้นมาเช่นกัน
หลี่ซิ่วฉายค่อนข้างเป็นที่นิยมชมชอบในหมู่บ้านเจี้ยนซี ไม่ว่าจะเป็นหญิงแก่ไปจนถึงเด็กสาวตัวน้อยๆ ก็ล้วนชื่นชอบเขาทั้งนั้น ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้เขาเกิดมาหน้าตาหล่อเหลาล่ะ? อีกทั้งยังดูเป็นคนที่มีความรู้อีก
หลินหลันตกตะลึง พกมีดด้วยงั้นหรือ ไม่ใช่ว่าจะประสงค์ร้ายต่อหลี่ซิ่วฉายหรอกนะ? หลี่ซิ่วฉายเข้าเมืองไปวันก่อน ตอนนี้ไม่รู้ว่ากลับมาแล้วหรือยังด้วยสิ
ไอย้า! ไม่ดีแล้ว สองคนนั้นเรียกเด็กเลี้ยงวัวให้หยุด พวกนั้นยังเป็นแค่เด็กน้อยไม่รู้ประสา ไม่แน่ว่าคงบอกออกไปแล้ว
และผลก็คือ ทั้งสองยิ้มอย่างพึงพอใจและแตะมือลูบศีรษะของเด็กน้อยผู้นั้น  ส่งสิ่งของบางอย่างคืนให้แก่เด็กน้อย หลังจากนั้นก็ตรงไปที่หลังภูเขา
หลินหลันรีบร้อนนำเสื้อผ้าที่เพิ่งซักไปได้เพียงครึ่งเดียวเก็บใส่กะละมัง แล้วหันไปพูดกับเอ้อร์นิว “เอ้อร์นิว เจ้ารีบกลับไปตามคนมา ส่วนข้าจะสะกดรอยตามไปดู”
เอ้อร์นิวรีบตอบรับทันที “ตกลง ข้าไปเดี๋ยวนี้ล่ะ”
“ข้าก็ไปตามคนมาด้วยอีกแรง” ซี่ซ่านอาสาอย่างกล้าหาญ
ทั้งสามคนทิ้งเสื้อผ้าไว้ที่ริมธารน้ำไม่ใยดีอีกต่อไป และพากันแยกย้ายไปตามทางของตน
หลินหลันแอบตามทั้งสองไปยังด้านหลังภูเขา มองดูชายสองคนที่มีรูปร่างดีและฝีเท้าเบา คงจะต้องเป็นผู้ที่ผ่านการฝึกฝนมาเป็นแน่ หากเขาสองคนประสงค์ร้ายต่อหลี่ซิ่วฉาย หลี่ซิ่วฉายคงได้ถึงขั้นปางตายแน่นอน
ทั้งสองคนนั้นเดินอย่างเร่งรีบ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะกระตือรือร้นที่อยากจะพบหลี่ซิ่วฉายเป็นอย่างมาก หลินหลันคิดแผนการมองหาทางลัดใกล้เคียงแล้วส่งจดหมายไปเตือนหลี่ซิ่วฉายแต่นั่นคงเสียเวลาเปล่า ทำได้เพียงคอยตามอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลและหวังว่าหลี่ซิ่วฉายจะไม่อยู่ในกระท่อมผุพังนั่น
เมื่อมาถึงยังกระท่อมซึ่งหลี่ซิ่วฉายใช้เป็นที่พักอาศัย สองคนนั้นก็เคาะประตูสองสามที ไร้ซึ่งการตอบกลับ หนึ่งในนั้นพลักบานประตูเข้าไป แล้วตะโกนออกมา “กงจื่อ[footnoteRef:1] เขาไม่อยู่” [1:  公子 กงจื่อ แปลว่า คุณชาย องค์ชาย เจ้าชาย ]
ผู้ที่ถูกเรียกว่ากงจื่อขมวดคิ้วขึ้น “เจ้าเด็กคนนี้หนีไปไหนแล้ว?”
“กงจื่อ ทำอย่างไรดี?”
“ทำอย่างไร? ก็รออยู่ที่นี่ไง จะหนีอย่างไรก็หนีไปไม่พ้นหรอก สุดท้ายก็ต้องถูกข้าจับได้อยู่ดี...”
หลินหลันเมื่อได้ฟังบทสนทนาของพวกเขา ก็ยิ่งรู้สึกมากขึ้นว่าสองคนนี้ไม่ได้มาดีแน่


## ตอนที่ 009 เข้าใจผิดไปแล้ว

ตอนที่ 9 เข้าใจผิดไปแล้ว
หลินหลันตัดสินใจออกไปหยั่งเชิงปฏิกิริยาของอีกฝ่าย เพียงแค่ต้องถ่วงเวลาไว้อีกซักหน่อย เอ้อร์นิวและซี่ซ่านก็จะสามารถพาคนอื่นๆ มาถึงในเร็วๆ นี้ น่าจะไม่มีอันตรายอะไรหรอกน่า
เพื่อป้องกันเหตุที่ไม่คาดคิด หลินหลันจึงหยิบก้อนหินติดมือทั้งสองไปด้วย ทักษะความสามารถด้านอื่นนางไม่มีหรอก แต่ว่าเรื่องความแม่นยำในการโยนสิ่งของนั้นขอให้บอก ยิ่งไปกว่านั้นนางคุ้นเคยกับจุดฝังเข็มบนร่างกายมนุษย์เป็นอย่างดี หากนางต้องต่อสู้จริงๆ ก็ยังสามารถพอจะหาเวลาให้หลบหนีได้บ้าง
“เฮ้ย! พวกเจ้ามาจากไหนกัน มาหมู่บ้านเจี้ยนซีของพวกเราทำไม แล้วได้ไปรายงานตัวกับท่านหัวหน้าหมู่บ้านแล้วหรือยัง หากยังล่ะก็ หมู่บ้านเจี้ยนซีของพวกเราไม่ต้อนรับคนแปลกหน้าหรอกนะ” หลินหลันเผยลักษณะท่าทีในแบบที่ว่าไม่ต้อนรับพวกเจ้า โดยเอ่ยออกไปอย่างไร้ความเกรงใจ
เมื่อได้ยินเช่นนั้นทั้งสองก็หันหลังกลับมา แล้วเหลือบตามองไปยังหลินหลัน
หลินหลันก็มองไปยังพวกเขาอย่างระมัดระวังตัว กงจื่อผู้นี้อายุดูรุ่นราวคราวเดียวกับหลี่ซิ่วฉาย สวมใส่ชุดแขนยาวเนื้อผ้าอย่างดีสีเขียวน้ำทะเล เพียงแค่มองก็รู้ได้เลยว่าเป็นพวกคนรวย จากลักษณะรูปร่างหน้าตา ดวงตาดอกท้อคู่นั้นทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกเกลียดขี้หน้าได้เป็นพิเศษ จะมองอย่างไรก็ดูไม่ใช่คนดี ผู้ที่ติดตามเขามาด้วยคนนั้นยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง ใบหน้ารูปยาวราวกับก้อนอิฐ นัยน์ตาที่แสนเย็นชาและเฉียบคม จ้องมองมาทีก็ราวกับว่าจะสามารถเจาะทะลุเรือนร่างให้เป็นรูพรุนได้
เจ้าของดวงตาดอกท้อคู่นั้นเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมากะทันหัน “แม่นางท่านนี้เป็นคนหมู่บ้านเจี้ยนซีเช่นนั้นหรือ”
หลินหลันเอ่ยอย่างไม่เกรงใจ “ตอบคำถามของแม่นางอย่างข้ามาเสียก่อน”
ใบหน้าของผู้ติดตามบูดบึ้ง “หญิงหมู่บ้านป่าเขา มักจะไร้ซึ่งมรรยาท”
“แล้วเจ้าล่ะมาจากแห่งหนใด บุกรุกบ้านผู้อื่นตามอำเภอใจเช่นนี้ถือว่ามีมารยาทงั้นรึ” หลินหลันเอ่ยสวนทันควันอย่างไม่พอใจ นิ้วโป้งแล้วนิ้วชี้บีบก้อนหินไว้แน่น เตรียมพร้อมที่จะโจมตีได้ตลอดเวลา
เจ้าของดวงตาดอกท้อเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “อย่าได้หยาบคายต่อหญิงสาว”
คนติดตามจ้องเขม็งอย่างดุดันไปยังหลินหลัน และยอมก้าวถอยหลังไปแต่โดยดีแม้ไม่เต็มใจนัก
เจ้าของดวงตาดอกท้อเผยรอยยิ้มและเอ่ยขึ้น “แม่นาง พวกเราแค่มาเยี่ยมเยียนเพื่อน หลี่ซิ่วฉายเจ้าของที่พักอาศัยนี้เป็นเพื่อนเก่าของข้า”
หลินหลันรู้สึกประหลาดใจลึกๆ “เจ้ากำลังบอกว่าหลี่ซิ่วฉายเป็นเพื่อนเก่าของเจ้า แล้วหลักฐานล่ะ?”
เจ้าของดวงตาดอกท้อเผยสีหน้าตกตะลึงเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะแล้วเอ่ยออกมา “หลักฐาน? หากแม่นางไม่เชื่อ รอประเดี๋ยวได้พบซิ่วฉายก็ถามเอาหลักฐานจากเขาแล้วกัน” แม่นางผู้นี้ชักจะน่าสนใจเกินไปเสียแล้ว เรื่องเช่นนี้ยังต้องมีหลักฐานด้วยงั้นหรือ หรือว่าเขาจะต้องหยิบยกมิตรภาพดีๆ ระหว่างเขากับหลี่ซิ่วฉายในสิบกว่าปีมานี้เล่าให้นางฟัง? นางคิดว่านางเป็นใครกัน?
หลินหลันรู้สึกเคอะเขิน นางเองก็ไม่ได้รู้จักมักจีกับหลี่ซิ่วฉายนัก หากเขาแต่งเรื่องราวโกหกขึ้นมา นางก็คงจะแยกแยะไม่ออกเรื่องใดจริงหรือโกหก ขณะที่กำลังคิดจนปวดหัว กลับได้ยินเสียงของผู้ติดตามเจ้าของใบหน้าเย็นชาซึ่งกำลังมองจับจ้องไปยังทิศทางหนึ่งและเอ่ยขึ้น “กงจื่อ เขากลับมาแล้ว”
เจ้าของดวงตาดอกท้อและหลินหลันพร้อมใจกันหันมองไปยังทิศทางดังกล่าว และเห็นเพียงหลี่ซิ่วฉายกำลังถือตะกร้าลงมาจากภูเขา หลินหลันร้อนรนใจยิ่งนัก
เจ้าของดอกตาดอกท้อหรี่ตาลง นัยน์ตาของเขากำลังสว่างไสว ราวกับเสือดาวกำลังมองเห็นเหยื่อ ออกวิ่งตรงไปยังทิศทางของหลี่ซิ่วฉายทันที หลินหลันไม่รีรอที่จะขัดขวาง โดนยื่นขาด้านซ้ายออกไป สกัดเขาจนล้มลง แล้วเอ่ยตะโกนเสียงดัง “หลี่ซิ่วฉาย รีบหนีไป”
หลี่ซิ่วฉายเมื่อได้ยินหลินหลันตะโกนเสียงสูง อีกทั้งยังอยู่จากระยะที่ห่างไกลออกไป ไม่อาจเห็นชัดเจนว่าทางด้านนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาตื่นตระหนกตกใจไปชั่วขณะแล้วจึงรีบวิ่งหนีไป
เจ้าของดวงตาดอกท้อซึ่งถูกหลินหลันสกัดล้มลงบนกองขี้โคลน ในใจของเขากำลังโมโห ทว่ากลับเห็นว่าหลี่ซิ่วฉายวิ่งหนีไปแล้ว จึงเอ่ยขึ้นอย่างร้อนรน “เฉินเต๋อรีบตามไปเร็วเข้า”
ตอนที่ชายหนุ่มใบหน้าเย็นชาผู้นั้นเห็นผู้เป็นเจ้านายของตนถูกหลินหลันสกัดจนล้มลง เดิมทีอยากจะพุ่งเข้าไปจับตัวหลินหลันเอาไว้ ทว่าเมื่อผู้เป็นเจ้านายเอ่ยเตือนขึ้นมาเช่นนั้น เขาจึงรีบเปลี่ยนทิศทางแล้วเร่งฝีเท้าวิ่งขึ้นไปบนเขา
หลินหลันไม่ปล่อยให้เขาตามขึ้นไปได้ง่ายๆ เพียงสะบัดข้อมือ ก้อนเห็นขนาดเล็กก็ลอยละลิ่วออกไป และไปโดนเข้ากับข้อพับตรงบริเวณน่องขาของเจ้าของใบหน้าเย็นชาผู้นั้นพอดิบพอดี ส่งผลให้เขาเจ็บปวดจนเข่าอ่อนก้าวต่อไปไม่ไหว แล้วล้มทรุดตัวลงบนพื้น อีกทั้งปากยังกระแทกลงกับก้อนหิน ขณะนั้นเองเลือดสีแดงสดก็ไหลซึมออกมา
ชายหนุ่มดวงตาดอกท้อโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ทันทีที่พยุงตัวลุกขึ้นยืน ก็พุ่งเข้าไปยังหลินหลันและตะคอกออกไป “ทำอะไรของเจ้า?”
“ข้าต่างหากที่ต้องถามพวกเจ้าว่าคิดจะทำอะไร!”หลินหลันสวนกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ดุดันยิ่งกว่าเขา
“ข้าทำอะไรงั้นรึ? ข้าบอกแล้วไงว่าข้ามาพบหลี่ซิ่วฉายเพื่อนเก่าของข้า เจ้าขัดขวางพวกข้าหมายความว่าอย่างไร” เจ้าของดวงตาดอกท้อขณะนี้โกรธจนควบคุมอารมณ์และน้ำเสียงของตนเองไม่ไหวแล้ว เขารู้สึกโกรธเคืองยิ่งนัก ไม่ง่ายเลยที่จะสืบเสาะจนได้เบาะแสของหลี่ซิ่วฉายในที่สุด แต่ใครจะไปคิดว่าระหว่างทางจะดันมาเจอแม่เสือตัวร้ายหนึ่งตัว ยิ่งไปกว่านั้นดันเข้ามาทำให้เรื่องราววุ่นวายไปหมด แถมยังเล่นงานเขาจนล้มลงไปในกองขี้โคลน เขาเฉินจื่ออวี้ชั่วชีวิตที่ผ่านมานี้ล้วนไม่เคยต้องมาตกอยู่ในสภาพเลวร้ายเช่นนี้มาก่อน ช่างสุดเกินกว่าจะบรรยายเสียจริง
หลินหลันแสยะยิ้มเย็นชา “ยังจะกล้าพูดว่าเป็นเพื่อนเก่าอีกงั้นเรอะ! หากเป็นเพื่อนเก่า แล้วทำไมหลี่ซิ่วฉายจะต้องวิ่งหนี?”
เฉินจื่ออวี้โกรธจนพูดไม่ออก ก็ไม่ใช่ว่าเจ้าบอกให้เขาวิ่งหนีไปหรอกหรือ จนหลี่ซิ่วฉายตื่นตกใจถึงได้วิ่งหนีไปจริงๆ
“กงจื่อ อย่าได้เสียเวลาพูดกับนางเลย ปล่อยให้ข้าน้อยจัดการนางเอง” เฉินเต๋อเตรียมเผยวรยุทธ์ วันนี้ด้วยประมาทในสาวน้อยผู้นี้เกินไป จึงโดนเล่นงานยับเยิน ถึงขั้นปากแตกเสียได้ ความโกรธแค้นครั้งนี้ไม่ว่าอย่างไรเขาก็กล้ำกลืนลงไปไม่ได้
ภาพลักษณ์ของชายหนุ่มใบหน้าน้ำแข็งดับอนาจ ริมฝีปากของเขาเผยอและบวมเปล่ง แม้กระทั่งพูดก็ยังพูดไม่ชัดเจน มีเพียงสายตาอาฆาตคู่นั้น ที่เผยให้เห็นถึงความโกรธแค้น หลินหลันเริ่มรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย การกระทำเมื่อครู่มันออกจะเกินคาดไปเสียหน่อย ผลจึงออกมาเป็นอย่างที่เห็น ในตอนนี้คนพวกนั้นคงอดไม่ได้ที่อยากจะเอาชีวิตนางเสียแล้ว แน่นอนว่านางคงมิอาจสู้เจ้าของใบหน้าน้ำแข็งผู้นั้นได้เป็นแน่
“ข้าขอแนะนำว่าทางที่ดีพวกเจ้ารีบไสหัวไปซะ หัวหน้าชุมชนของพวกเราอีกประเดี๋ยวก็จะนำกำลังพลชาวบ้านมา ถึงตอนนั้นพวกเจ้าก็คอยดูให้ดีแล้วกัน” หลินหลันเอ่ยด้วยท่าทีข่มขู่ ทว่าในใจกลับเต็มไปด้วยความหวาดเกรง เอ้อร์นิวปกติไม่ทำอะไรชักช้าเสียขนาดนี้หนิ หากยังไม่พาคนมาอีกล่ะก็ นางคงรับมือไว้ต่อไม่ไหวแล้วแน่
เจ้าของดวงตาดอกท้อผู้นั้นยิ้มออกมาทั้งๆ ที่ยังอัดแน่นไปด้วยความโกรธ แล้วปัดเศษฝุ่นที่ติดอยู่บนชุด “หัวหน้าหมู่บ้านกำลังมา? เช่นนั้นก็ยิ่งดีไปเลย ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าคนของหมู่บ้านเจี้ยนซีล้วนไร้ซึ่งเหตุผลเฉกเช่นเจ้าหรือไม่”
หลินหลันสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ เหตุใดถึงกลับเป็นนางที่ไร้ซึ่งเหตุผลไปได้? เห็นอยู่ทนโท่ว่านางกำลังทำเรื่องที่ถูกต้อง
“หากจะไสหัวไปก็ต้องจัดการคนอย่างเจ้าให้เรียบร้อยเสียก่อน” เฉินเต๋อชักมีดออกมาแล้วพุ่งเข้าไปยังหลินหลัน
หลินหลันไหวตัวทัน โยนก้อนหินออกไป แล้วกลับหลังหันวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ช่างตอนนี้หลี่ซิ่วฉายก็วิ่งหนีไปแล้ว หน้าที่ของนางจึงเป็นอันสำเร็จลุล่วง
เฉินเต๋อใช้คมมีดฟันสกัดก้อนหินนั้นล่วงหล่นลง ภายในใจคุกรุ่นไปด้วยไฟแห่งความโกรธแค้น ออกวิ่งตามไป
หลินหลันตะโกนร้องเรียกให้ช่วยชีวิต ขณะเดียวกันก็วิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิต
และในเวลาคับขันนี้เองก็ได้ยินเสียงของเอ้อร์นิวตะโกนกลับมา “หลินหลัน...พวกเรามาแล้ว!”
เอ้อร์นิวมาพร้อมกับชาวบ้านกลุ่มหนึ่ง ซึ่งพากันวิ่งหน้าตั้งเข้ามาพร้อมกับในมือที่กำลังถือจอบและมีดทำครัว ก่อนจะพากันรายล้อมเฉินเต๋อซึ่งวิ่งตามหลินหลันมาติดๆ เอาไว้
หลินหลันรีบเข้าไปหลบอยู่ด้านหลังของเอ้อร์นิว เอ่ยกระซิบกระซาบ “ทำไมเจ้าเพิ่งจะมา”
เอ้อร์ตอบ “เรียกกำลังพลชาวบ้านมารวมกันก็ต้องใช้เวลาเป็นเรื่องธรรมดา”
เจ้าของดวงตาดอกท้อเมื่อเริ่มเห็นว่าสถานการณ์ชักจะบานปลายไปใหญ่ หากทำให้ชาวบ้านโง่เขลาเหล่านี้เกิดไม่พอใจขึ้นมา แม้เฉินเต๋อจะมีวรยุทธ์เก่งกาจเพียงใดก็ยังเสียเปรียบอยู่ดี จึงรีบเข้ามาเพื่อให้การอธิบาย
“ทุกท่าน เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว พวกเราแค่มาเยี่ยมเยียนเพื่อนเก่าก็เท่านั้นเอง”
เอ้อร์นิวกำลังชี้ไปยังเฉินจื่ออวี้และเฉินเต๋อ “เกอ เป็นพวกเขาสองคน”
ต้าหู่พี่ชายเอ้อร์นิวเห็นเฉินเต๋อถือมีดวิ่งไล่หลินหลันเช่นนั้น แล้วยังจะหลงเชื่อคำอธิบายของชายหนุ่มดวงตาดอกท้อผู้นั้นได้อีกหรือ กล้ารังเเกคนของหมู่บ้านเจี้ยนซีเช่นนี้ ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วสินะ? ขณะนั้นก็ม้วนพับแขนเสื้อขึ้น “มาให้ข้าจัดการเสียดีๆ ”
ฝูงชนพร้อมใจกันชูขึ้น ทั้งจอบและมีดทำครัวหันไปทางสองคนนั้น
เจ้าของดวงตาดอกท้อตื่นตกใจอย่างมาก คนหมู่บ้านนี้ทั้งป่าเถื่อนและไร้ซึ่งการเจรจาด้วยเหตุและผล
ขณะที่เฉินเต๋อร้อนรนปกป้องกงจื่อ คอยกำบังและถอยหลังไปในเวลาเดียวกัน
“หยุดก่อน หยุดเดี๋ยวนี้...”
หลี่ซิ่วฉายที่เมื่อครู่ตื่นตระหนกไม่ทันได้ไตร่ตรองแล้ววิ่งหนีไป พอมาได้คิดก็นึกขึ้นได้ว่าทำไม่ถูก หากเกิดอันตรายขึ้นมาจริง เขาวิ่งหนีไปเช่นนี้ แล้วหลินหลันจะทำอย่างไร ดังนั้นเขาจึงแอบกลับมาสอดส่องดูอีกครั้ง ทันทีที่กลับมาเห็นเขาก็ทั้งดีใจและตระหนกตกใจ ที่ดีใจก็เพราะผู้มาเยือนนั้นเป็นจื่ออวี้ และที่ตระหนกตกใจก็เพราะ จื่ออวี้และเฉินเต๋อกำลังถูกชาวบ้านรายล้อมเอาไว้
ชาวบ้านมองเห็นหลี่ซิ่วฉายพุ่งเข้ามาอย่างไม่คิดชีวิต จึงรั้งมือไว้ และมองไปยังหลี่ซิ่วฉายด้วยความสับสนมึนงง ไม่เข้าใจว่าฉากนี้จะยังมีอะไรรออยู่อีก
หลี่ซิ่วฉายพุ่งไปยังชาวบ้านที่กำลังชูหมัด แล้วเอ่ยอธิบาย “เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันแล้ว ทั้งสองท่านนี้คือเพื่อนเก่าของข้า มาจากถิ่นแดนไกลเพื่อเยี่ยมเยียนข้า”
หลินหลันและเอ้อร์นิวหน้าเสีย เป็นพวกนางที่เข้าใจผิด? ต้าหู่ถลึงตาใส่เอ้อร์นิว เอ้อร์นิ้วได้แต่ละอายใจแล้วก้มหน้าก้มตาลง
“ขอบใจทุกท่านที่ประสงค์ดี ไม่มีอะไรแล้วไม่มีอะไรแล้ว เชิญทุกท่านกลับกันไปเถิด!” หลี่ซิ่วฉายยกมือขึ้นประสานเข้าหากันเบื้องหน้าแสดงความเคารพ
ต้าหู่กลับเอ่ยขึ้นอย่างว่าง่าย “ในเมื่อเป็นเรื่องเข้าใจผิดกัน เช่นนั้นพวกเราก็แยกย้ายกันเถิด!”
ชาวบ้านเองก็ต่างเชื่อฟังและพร้อมใจกันตามต้าหู่ลงภูเขาไป เอ้อร์นิวก็เดินจากไปพร้อมใบหน้าแสนสลดเช่นกัน
หลินหลันยังคงตะลึงอยู่กับที่ ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกอึดอัด นางรู้สึกอับอายขายหน้า จนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนดี
ได้ยินเพียงน้ำเสียงของหลี่ซิ่วฉายซึ่งเต็มไปด้วยความดีอกดีใจ “จื่ออวี้ เจ้าตามหาเจอได้อย่างไรกัน”
เฉินจื่ออวี้ทุบหลี่ซิ่วฉายเข้าไปหนึ่งหมัดอย่างอารมณ์ไม่ดีนัก และเอ่ยโทษ “เจ้าเด็กน้อย หลังเจ้าออกมาก็สามปีเข้าไปแล้ว จดหมายก็ไม่รู้จักส่งไปหาข้าบ้าง มาแอบอยู่ในที่ลับหูลับตาผู้คนเช่นนี้ ทำให้ข้าตามหาแทบแย่ อีกทั้งยังเกือบถูกคนจัดการเพราะคิดว่าเป็นผู้ร้าย” เฉินจื่ออวี้เอ่ยพลางมองไปยังหลินหลันซึ่งยังคงตกตะลึงและขยับปากคล้ายจะโต้เถียง เขาเผยท่าทีหยิ่งผยอง อีกทั้งยังมีความเยาะเย้ยเล็กน้อยราวกับกำลังเอ่ยว่า เจ้าไม่ได้ต้องการหลักฐานหรอกหรือ ดูเสียสิ! หลักฐานก็อยู่ตรงหน้านี่ไง หญิงชนบทผู้ไร้ซึ่งสมอง
หลินหลันเบิกตากว้างจ้องกลับไป และเอ่ยขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “ใครใช้ให้พวกเจ้าสองคนทำลับลับล่อล่อ อีกทั้งยังเอ่ยออกมาว่า หนีไปแค่ไหนก็หนีไม่พ้นอะไรทำนองนี้ แล้วใครจะไปรู้ว่าเจ้ามาตามหาเพื่อนหรือมาตามแก้แค้นแน่?”
“ใครกันที่ทำลับลับล่อล่อ ข้ารูปลักษณ์อ่อนโยน หน้าต่อหล่อเหลา ตรงไหนหรือที่ดูเหมือนคนไม่ดี” เฉินจื่ออวี้รู้สึกโกรธมาก เฉินซานเส้าเป็นที่เรื่องลือยิ่งนักในเมืองหลวง แต่กลับถูกมองว่าเป็นคนไม่ดีไปได้ แม่นางในหมู่บ้านนี้นอกจากไม่มีสมองแล้ว สายตายิ่งไม่ดีเข้าไปอีก
หลินหลันกรนด่าในใจ ยังมีคนประเภทที่เอ่ยชมตนเองได้ขนาดนี้อีกรึ! ช่างหน้าไม่อายเสียจริง


## ตอนที่ 010 เกิดเรื่องแล้ว

ตอนที่ 10 เกิดเรื่องแล้ว
หลังจากก่อเรื่องอันน่าอับอายขายหน้าไปแล้ว หลินหลันก็ได้แต่หดหู่ใจกลับไปยังหมู่บ้าน ขณะที่กำลังจะไปริมลำธารเพื่อนำเสื้อผ้ากลับมา ก็เห็นเป่าจู้ที่กำลังวิ่งหน้าตาตื่นตรงเข้ามา “หลินหลัน แย่แล้ว...”
ยังจะมีเรื่องอะไรที่แย่ไปกว่านี้อีก? หลินหลันรู้สึกใจตุ้มๆ ต่อมๆ
“พี่สะใภ้ของเจ้าให้จางต้าฮู่สู่ขอเจ้าแล้ว” เป่าจู้ปาดเหงื่อ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย
หลินหลันตกตะลึงไปชั่วครู่ คิดว่าตนเองหูฟาดไปแล้ว “เรื่องจริง?”
เป่าจู้ร้อนรนตอบกลับ “จริงเสียยิ่งกว่าจริง เป็นแม่สื่อหวังที่เอ่ยออกมากับปาก บอกว่าพี่สะใภ้ของเจ้ารับเอาสินสอดทองหมั้นของจางต้าฮู่มาเเล้วด้วย”
“เกิดขึ้นเมื่อไหร่กัน” หลินหลันยังคงรู้สึกว่าไม่น่าเป็นไปได้ นางเพิ่งจะขึ้นเขาไปทำภารกิจเพียงชั่วครู่ เหยาจินฮวาก็ขายนางเสียแล้วงั้นหรือ หรือว่า...เรื่องเกิดตั้งแต่เมื่อวานแล้ว?
“เมื่อครู่นี้เอง ข้าช่วยท่านแม่ข้านำเสื้อผ้าของเจ้ากลับไปให้ที่บ้าน แล้วเห็นแม่สื่อหวังออกมาจากบ้านของเจ้าพอดี พอถามพี่สะใภ้เจ้า นางก็ไม่ยอมปริปากเอ่ยอะไรทั้งสิ้น ข้าเลยทำได้เพียงตามแม่สื่อหวังไป แม่สื่อหวังเดิมทีก็ไม่ยอมบอก ทำข้าโกรธเสียจนเกือบต้องลงไม้ลงมือ นางถึงได้ยอมปริปากออกมา พี่สะใภ้ของเจ้ารับเงินสินสอดของผู้นั้นมาห้าสิบสองเงิน” เป่าจู้ร้อนรนจนแทบทนไม่ได้ หลินหลันจะแต่งกับผู้ใดก็ได้ นอกเสียจากแต่งกับจางต้าฮู่ จางต้าฮู่ผู้นั้นมีนางบำเรอถึงสิบเจ็ดห้อง ในแต่ละวันหญิงสาวที่ถูกเขาละลานอีกไม่รู้เท่าไหร่ หากหลินหลันต้องแต่งออกไป ชั่วชีวิตนี้ก็คงสูญสิ้นเสียแล้ว
หลินหลันโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “นางมีสิทธิ์อะไรถึงได้รับเอาเงินหมั้นหมายของเขามา? ห้าสิบสองเงินก็อยากขายข้าแล้วงั้นรึ คิดว่าข้าจะยอมให้นางขายข้าไปเช่นนั้น? ไม่มีทาง ข้าจะไปคิดบัญชีกับนาง”
เป่าจู้แสดงท่าทีเกรี้ยวกราด “ก็ใช่น่ะสิ พี่สะใภ้ของเจ้าทำเกินไปแล้ว เจตนาร้ายชัดๆ หลินหลัน เจ้าจะต้องยืนหยัด อย่าได้ปล่อยให้นางบงการ”
“คิดจะบงการข้า? ฝันไปเถอะ” หลินหลันรู้สึกเกลียดแค้นยิ่งนัก เหยาจินฮวาอ่าเหยาจินฮวา เพียงไก่หนึ่งน่อง เสื้อผ้าใหม่หนึ่งชุดก็คิดว่าจะซื้อข้าได้ หลังจากนั้นก็จะบงการให้เชื่อฟังตามคำสั่งเจ้า เจ้าคงคิดว่าข้าจะยอมให้รังแกได้อย่างง่ายดายจริงๆ สินะ?
“หลินหลัน ต้องการให้เรียกท่านแม่ของข้าไปด้วยกันไหม” เป่าจู้เกรงว่าเพียงหลินหลันผู้เดียวจะเอาชนะพี่สะใภ้ไม่ได้ ตัวเขาเองก็ทำอะไรมากไม่ได้ พอมาคิดดูแล้วหากพาแม่ของเขาไปด้วยก็ยังพอวางใจได้หน่อย
“ไม่ต้อง ถ้าจัดการไม่ได้จริงๆ ค่อยไปหาหัวหน้าหมู่บ้าน” หลินหลันปฏิเสธความหวังดีของเป่าจู้ เพราะหากท่านป้าจินมาช่วยนางพูด คนอื่นๆ อาจจะเข้าใจผิดได้ว่า นางอยากจะแต่งงานกับเป่าจู้
หลินหลันเดิมดุ่มดุ่มพร้อมอารมณ์โกรธไปที่บ้าน ทันทีที่เข้าไปถึงลานโล่ง ก็ได้ยินเสียงเหยาจินฮวาซึ่งกำลังร้องฮึมฮัมเพลงอยู่ในห้องอย่างมีความสุข
หลินหลันหมอบลงมองผ่านช่องของขอบบานประตู เห็นเหยาจินฮวากำลังนั่งนับเงินที่วางอยู่ข้างเตียง นั่นคือเงินที่ได้จากการขายตัวนาง...หลินหลันโกรธแค้นเสมือนไฟที่รุกโชน ใช้เท้าเดียวถีบบานประตูเปิดออก
“เหยาจินฮวา ข้าขอเตือนเจ้าให้รีบนำเงินพวกนั้นไปคืนซะ แล้วพูดกับจางต้าฮู่ให้ชัดเจน ไม่เช่นนั้น อย่าหาว่าข้าไม่ไว้หน้า” หลินหลันเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงดุดัน
เหยาจินฮวาตื่นตกใจ รีบคว้าเอาเงินพวกนั้นแอบซ่อนไว้ด้านหลัง เผยรอยยิ้มนุ่นนวลสนิทชิดเชื้อ “หลินหลันอ่า! เรื่องนี้ข้าเองก็กำลังจะพูดกับเจ้าอยู่พอดี! มาสิ มานั่งลงเร็ว”
“ข้าไม่มีอะไรจะต้องพูดกับเจ้า หากวันนี้เจ้าไม่จัดการแก้ไขปัญหานี้ให้ข้าเสีย ข้าจะไม่สนใจแม้ว่าเจ้าเป็นพี่สะใภ้ของข้า” หลินหลันเตรียมใจพร้อมที่จะฆ่าคนเลยก็ว่าได้
“โอ้...หลินหลัน จะต้องโกรธเคืองเสียขนาดนี้เลยรึ! ก็ไม่ใช่เพราะซ่าวจื่อหวังดีต่อเจ้าหรอกหรือ” ขณะที่เหยาจินฮวากำลังเอ่ยอยู่นั้น ก็ไม่วายค่อยๆ แอบนำเงินพวกนั้นใส่ลงกล่องขนาดเล็ก แถมยังล็อคกุญแจเสียดิบดี
“อายุอานามเจ้าก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว หากยังยื้อเวลาต่อไปก็ได้กลายเป็นสาวแก่พอดี จางต้าฮู่ถือเป็นผู้มีชื่อเสียงในเขตเฟิงอานของพวกเรา ถึงแม้ว่าเขาจะมีนางบำเรอเยอะไปหน่อยก็เถอะ แต่ทว่าคนพวกนั้นก็มีไว้ประดับเท่านั้น ไม่สามารถให้กำเนิดบุตรชายได้ ไร้ซึ่งประโยชน์ จางต้าฮู่กล่าวไว้แล้วว่า หากใครสามารถให้กำเนิดบุตรชายแก่เขาได้ เขาจะให้รางวัลเป็นที่ดินอันอุดมสมบูรณ์จำนวนสามร้อยแปลงนา ทองคำแปดร้อยเหรียญ หลินหลันอ่า! เจ้าเป็นคนที่เพียบพร้อม แต่งออกไปรับรองว่าเจ้าต้องจะพิชิตใจชายได้แน่ ภายภาคหน้ากิจการของตระกูลจางก็จะตกเป็นของเจ้าและลูกชายของเจ้า ครอบครัวหลินเก่าแก่ของพวกเราก็จะได้หลุดจากความยากลำบาก ลืมตาอ้าปากได้เสียที ดีจะตายไป!” เหยาจินฮวาเอ่ย ดวงตาทั้งสองก็เปล่งประกาย ราวกับว่าได้เห็นเสื้อผ้าอาภรณ์และอาหารชั้นเลิศตลอดจนอนาคตที่แสนสดใส
“อีกทั้ง แม่สื่อหวังบอกว่า ครั้งนี้จางต้าฮู่เปิดรับนางบำเรอห้องที่สิบแปด เดิมทีให้เงินสินสอดเพียงแค่สามสิบเหรียญเงิน แต่พอเขาได้ยินว่าเป็นเจ้า ก็รีบหยิบเงินหมั้นหมายออกมาให้มากถึงห้าสิบเหรียญเงิน ไม่เพียงเท่านั้น เขาก็รับปากไว้แล้วว่า ไว้รอได้ใบวันเดือนปีเกิดคู่หมั้นแล้ว จะส่งของขวัญหมั้นหมายที่แสนอลังการมาให้อีก และมีรถม้าแปดคันรอต้อนรับเจ้าหน้าประตู นับว่าเป็นการให้เกียรติอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าเขามีความตั้งใจมากเพียงใด! เจ้าดูสิ เจ้ายังไม่ทันได้แต่งออกไป จางต้าฮู่ก็หลงเจ้าเสียขนาดนี้ รอให้เจ้าได้แต่งออกไปแล้ว จะต้องรักและทะนุถนอมเจ้ามากยิ่งขึ้นเป็นแน่ โอกาสดีๆ เช่นนี้หากันได้ง่ายๆ ที่ไหนกัน”
หลินหลันแสยะยิ้มทั้งอารมณ์โกรธ “เหยาจินฮวา โอกาสที่ดีเสียขนาดนี้ เหตุใดเจ้าไม่เก็บเอาไว้ให้น้องสาวของเจ้าเองล่ะ ข้าจำได้ว่าน้องสาวของเจ้าก็ยังไม่ได้แต่งงานนี่”
เหยาจินฮวาฉีกยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น “น้องสาวข้าจะเทียบเจ้าได้อย่างไร ต่อให้นางไปคอยถือรองเท้าให้จางต้าฮู่ เขาก็ไม่มีทางสนใจหรอก”
“ทีกับเรื่องเช่นนี้เจ้ากลับมีมันสมองขึ้นมาเชียว เหยาจินฮวา เจ้าเองก็รู้ดี อย่าว่าแต่มีคำสั่งเสียของท่านแม่ข้าที่ว่าเรื่องการแต่งงานของข้าข้าจะเป็นผู้ตัดสินใจเอง ต่อให้ไม่มีคำสั่งเสียของท่านแม่ แล้วเจ้าอยากจะขายข้า อยากโยนข้าเข้าหลุมไฟ ก็ได้แต่ฝันเท่านั้นแหละ ข้าขอเตือนให้เจ้าวางมือจากเรื่องนี้ให้ไวที่สุด ไม่เช่นนั้นหากข้าเหลืออด คนที่จะซวยก็คือตัวเจ้าเอง” หลินหลันเอ่ยอย่างเด็ดขาด พลางเดินเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงด้านหน้าของเตียง
“เอ้เอ้เอ้...เจ้าคิดจะทำอะไร” เหยาจินฮวาหวาดระแวง รีบร้อนเข้าไปฉุดรั้งหลินหลัน
หลินหลันจ้องเขม็งใส่นาง “เงินพวกนี้ไม่ใช่ของเจ้า”
เหยาจินฮวาคว้าเอากล่องขนาดเล็กนั่นมาไว้ในอ้อมแขนแล้วกอดไว้แน่น มองไปยังหลินหลันด้วยความประหม่า แล้วเอ่ยโต้เถียงขึ้น “เป็นพี่สะใภ้ก็เหมือนเป็นแม่ เป็นพี่ชายก็เหมือนเป็นพ่อ แล้วใยข้าจะตัดสินใจเรื่องงานแต่งของเจ้าไม่ได้ ข้าก็จะบอกให้เจ้ารู้ไว้เช่นกัน ของหมั้นหมายนี้ข้าได้รับเอาไว้แล้ว เกิงเทีย[footnoteRef:1]ของเจ้าข้าก็ให้แม่สื่อหวังไปแล้วด้วย งานแต่งครั้งนี้ถือว่าได้กำหนดตกลงเรียบร้อยแล้ว เจ้าก็รู้ดีว่าจางต้าฮู่เป็นคนเยี่ยงไร ใครกันจะกล้าล้อเล่นกับเขา? หากกระตุกหนวดของจางต้าฮู่เข้า ครอบครัวของพวกเราได้กินไม่ได้นอนไม่หลับเป็นแน่” [1: 庚帖 เกิงเทีย คือ ใบที่บันทึกวันเดือนปีเกิดของคู่หมั้น]
“เรื่องนี้เป็นเจ้าเองที่ก่อขึ้น ไม่เกี่ยวกับข้า อยากแต่งนักเจ้าก็ไปแต่งเอง อย่ามาข้องเกี่ยวกับข้า” หลินหลันเอื้อมมือออกไปคว้ากล่องขนาดเล็กนั่น เงินเหล่านี้นางจะต้องเอามาเก็บไว้ก่อน เพื่อหลีกเลี่ยงเหยาจินฮวานำไปใช้จ่าย ไม่เช่นนั้นเมื่อถึงเวลาจะหามาคืนให้แก่จางต้าฮู่ไม่ได้ สำหรับนางนั้นไม่ได้เดือดร้อนอะไรอยู่แล้ว สะบัดตูดหนีไปยังได้ แต่ทว่าพี่ชายของนางนี่สิจะทำอย่างไร
“ช่วยด้วย! น้องสะใภ้รังแกพี่สะใภ้...” เหยาจินฮวาคู้ตัวลงบนพื้นกอดกล่องขนาดเล็กเอาไว้แน่น และส่งเสียงร้องดังราวกับหมูถูกเชือด
หลินหลันมองดูนางที่แสดงท่าทีเกินจริง อยากจะเตะออกไปจริงๆ ซักหนึ่งที เหตุใดตระกูลหลินจึงคว้าเอานางสะใภ้จอมขี้โกงผู้นี้มาได้
“เจ้าอย่าคิดว่าข้าไม่กล้าลงมือกับเจ้า ปกติแล้วแต่ละวันเพราะเห็นแก่หน้าพี่ชาย ข้าจึงไม่ถืออะไรกับเจ้านัก แต่ทว่าครั้งนี้เจ้าทำเกินไปแล้ว เอาเงินมาให้ข้าซะ” หลินหลันเอ่ยเตือนเหยาจินฮวาด้วยน้ำเสียงดุดัน
เหยาจินฮวาทำเป็นร้องไห้เสียใจแล้วเอ่ยออกมา “ข้าทำเช่นนี้ก็ไม่ใช่เพื่อตระกูลหลินเก่าแก่ของพวกเจ้าและไม่ใช่ว่าเพราะหวังดีต่อเจ้าหรอกหรือ คิดว่าการเป็นพี่สะใภ้มันง่ายนักหรือไง หลินหลัน เจ้าอย่าได้หัวแข็งขนาดนี้เลย ชั่วชีวิตของพวกเราในฐานะลูกผู้หญิงจะต้องการอะไรไปได้อีก หากไม่ใช่เพียงอาหารและเสื้อผ้าอาภรณ์ดีๆ ใช่หรือไม่ การแต่งงานกับจางต้าฮู่ไม่ดีอย่างไรงั้นหรือ ถึงอย่างไรก็ต้องดีกว่าการแต่งงานกับชาวไร่ชาวนาที่ชั่วชีวิตจะต้องลำบากหน้าสู้ดินหลังสู้ท้องฟ้าในทุกๆ วัน”
“ถุย! เจ้าช่วยพูดจาเพ้อเจ้อให้มันน้อยๆ หน่อย สรุปแล้วจะให้หรือไม่ให้ หากไม่ให้ข้าก็จะลงมือเอง” หลินหลันพูดอย่างข่มขู่
“หากเจ้ากล้าลงมือ ข้าจะตายให้เจ้าดู ยิ่งไปกว่านั้นเป็นหนึ่งร่างสองชีวิต เจ้าเข้ามาสิ เข้ามา...” เหยาจินฮวานำกล่องขนาดเล็กแอบไว้ด้านหลัง ยื่นท้องออกมา แสดงท่าทีไม่ต้องการมีชีวิตอีกต่อไป นี่นับเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลหลินเก่าแก่ของพวกเจ้า นางไม่เชื่อว่าหลินหลันจะกล้าลงมือ
“อยากตายก็รีบไปตายไป กะอีแค่สะใภ้ขี้เกียจสันหลังยาวอย่างเจ้า ใครสนใจเจ้าห๊ะ! เจ้าตายไปแล้ว ข้าจะรีบหาคนดีๆ ให้พี่ชายข้าซักคน แล้วให้กำเนิดลูกชายจ้ำม่ำผิวขาวๆ ซักโหล” หลินหลันไม่หลงกลละครบีบน้ำตาขู่ฆ่าตัวตายอะไรพวกนี้ของนาง ใครจะตายก็ตามทว่านางเหยาจินฮวาไม่มีทางยอมไปตายง่ายๆ หรอก
เหยาจินฮวาคาดไม่ถึงว่าหลินหลันจะดื้อรั้นได้มากมายเช่นนี้ เปลี่ยนความคิดไม่ได้เลย ไม่แม้แต่จะหลงกลนางด้วยซ้ำ อีกทั้งยังข่มขู่นางกลับมาอีก ทำอย่างไรดีล่ะ จะสู้ก็สู้ไม่ไหวอีก หากเงินนี่ถูกหลินหลันแย่งไปได้ เช่นนั้นนางคงต้องเจ็บปวดรวดร้าวในหัวใจตายแน่ ชั่วชีวิตนี้ก็คงมิอาจได้เห็นเงินจำนวนมากมายเช่นนี้อีกแล้ว!


## ตอนที่ 011 หญิงสาวที่ดูอ่อนแอ

ตอนที่ 11 หญิงสาวที่ดูอ่อนแอ
หลินหลันขี้เกียจเต็มทนในการต่อปากต่อคำไร้สาระกับเหยาจินฮวา จึงออกแรงเพียงน้อยนิดกระชากกล่องขนาดเล็กนั่นมาอย่างง่ายดาย
เหยาจินฮวาร้องไห้เสมือนฟ้าดินกำลังถล่มทลาย “ข้าจะตายไปให้รู้แล้วรู้รอด...ไม่มีทางใช้ชีวิตต่อไปได้อีกแล้ว...” เวลานี้เองที่นางรู้สึกอยากจะตายจริงๆ
“โวยวายอะไรนักหนา นี่ยังเหมือนคำพูดที่คนเขาใช้พูดกันงั้นหรือ” เสียงดุดันกำราบดังขึ้นจากด้านนอกประตู
หัวหน้าหมู่บ้านจินฟู้กุ้ยซึ่งกำลังคาบยาสูบเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าเคร่งขรึม มองดูเหยาจินฮวาที่กำลังเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้น ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าหรุดรุ่ย ขณะเดียวกันหลินหลันซึ่งยืนอยู่ด้านข้างก็กำลังโกรธโมโหจนหูหน้าตาแดง คิ้วของจินฟู้กุ้ยขมวดเข้าหากันจนเกิดเป็นปมตรงกลางหน้า
“นี่มันเรื่องอะไรกันรึ” จินฟู้กุ้ยเอ่ยถามหลินหลัน เขาได้ยินเป่าจู้บอกว่าที่บ้านหลังนี้เกิดเรื่องขึ้นแล้ว เป่าจู้เองก็ไม่ทันได้บอกว่าเกิดอะไรขึ้น มีเพียงท่าทีร้อนใจเท่านั้น เขายังไม่ทันได้นอนกลางวันก็รีบตรงมาที่นี่เสียก่อน ถึงแม้ไม่รู้ว่าแม่นางคู่นี้มีปัญหาอะไรกัน แต่ทว่าเกี่ยวกับหลินหลันนั้น เขารู้จักเป็นอย่างดี ทั้งกระตือรือร้น มีน้ำใจและร่าเริง ในหมู่บ้านนี้ไม่มีผู้ใดที่จะไม่ชื่นชมหลินหลัน ในทางกลับกัน เหยาจินฮวาผู้นี้ ดีแต่กินและขี้เกียจตัวเป็นขน จินฟู้กุ้ยมองอย่างอนาจใจไปยังเหยาจินฮวาซึ่งกำลังนั่งร้องห่มร้องไห้อยู่บนพื้น ขณะที่ในใจนั้นได้เอนเอียงไปทางหลินหลันเรียบร้อยเสียแล้ว
“ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ท่านแม่ของข้าตอนที่ใกล้จะเสีย ท่านก็อยู่ที่นั่นด้วย ท่านแม่ได้เอ่ยทิ้งไว้ว่า เรื่องงานแต่งงานของข้านั้นให้ข้าเป็นคนตัดสินใจเอง ท่านยังจำได้หรือไม่” หลินหลันพยายามอย่างหนักเพื่อควบคุมอารมณ์ของตนเอง ตอนนี้ไม่ใช่เวลากระวนกระวายใจจนเกินไป
จินฟู้กุ้ยพยักหน้าเล็กน้อย “แม่ของเจ้าเคยเอ่ยคำพูดนี้ไว้”
เงินถูกหลินหลันเเย่งเอาไปแล้ว เหยาจินฮวาเจ็บปวดหัวใจยิ่งนัก ทว่านางก็รู้ดีว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาโอดครวญเสียใจ นางจะยอมให้หลินหลันเล่าสถานการณ์ให้หัวหน้าหมู่บ้านรับรู้ไม่ได้ ดังนั้น นางจึงรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน แล้วแสดงท่าทีน่าสงสาร เอ่ยออกไปอย่างนอบน้อม “ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ท่านลองพิจารณาดูแล้วกัน ถึงแม้ว่าโผโผ่ะของข้าได้ทิ้งคำสั่งเสียเอาไว้ แต่ทว่าตอนนี้แม่นางน้อยก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว นางเป็นเพียงหญิงสาวผู้หนึ่งแล้วจะตัดสินใจเรื่องการแต่งงานด้วยตนเองได้อย่างไรกัน พวกเราในฐานะพี่ชายพี่สะใภ้คงไม่ยอมมองดูเฉยๆ แล้วปล่อยให้ช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ผ่านเลยไป นางเองก็มัวแต่ชักช้าพิรี้พิไร ดังนั้น ข้าในฐานะเป็นพี่สะใภ้ที่หวังดีก็เลยช่วยจัดหาคู่แต่งงานดีๆ ให้แก่นาง แต่ใครจะไปรู้ว่าแม่สาวน้อยผู้นี้ไม่เพียงแต่ไม่รู้ซึ้งความทุกข์ใจของพวกเรา อีกทั้งยังโมโหร้ายใส่กันเยี่ยงนี้ ผลักข้าจนล้มลงไปกองกับพื้น แล้วยังพูดว่า...อยากจะเตะข้าให้ตาย...ข้าผู้น่าสงสารแม้จะกำลังตั้งท้องก็ยังถูกนางรังแกเช่นนี้ โชคยังดีที่ท่านหัวหน้าหมู่บ้านมาทันเวลา ไม่เช่นนั้น...” เหยาจินฮวาบีบน้ำตาแสดงท่าทีเสียใจยกใหญ่
หลินหลันถูกนางทำให้รู้สึกโกรธยิ่งนัก นังผู้หญิงคนนี้ช่างสามารถเสแสร้งได้เก่งกางเสียจริง ทำเป็นน่าสงสาร ทำเป็นอ่อนแอ ทำเป็นไร้พิษสง...
“ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ท่านอย่าได้ฟังนางพูดเพ้อเจ้อ นางหวังดีที่ไหนกัน นางขายข้าให้แก่จางต้าฮู่เพื่อไปเป็นนางบำเรอ ข้าหลินหลันผู้นี้ต่อให้ต้องแต่งงานกับหมูกับหมาก็ไม่มีทางแต่งออกไปเพื่อเป็นนางบำเรอ” หลินหลันเอ่ยอย่างโมโห
เหยาจินฮวาพูดขึ้นอย่างน้อยอกน้อยใจ “ต่อให้เจ้าไม่ยินยอม เจ้าก็พูดกันดีๆ ไม่ได้หรือ ต้องถึงขั้นลงไม้ลงมือ นี่ข้ากำลังตั้งท้องอยู่นะ! เจ้ายังลงมือได้อย่างโหดเหี้ยมเยี่ยงนี้ เจ้าจะเกลียดข้าก็ช่างเถิด แต่ทว่าเด็กในท้องนี่แน่นอนว่าไม่ได้ไปทำอะไรให้เจ้าเสียหน่อย!”
จินฟู้กุ้ยทันทีที่ได้ยินว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับจางต้าฮู่ ก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาชั่วขณะ จางต้าฮู่ผู้นี้เขาคงมิอาจต่อกรได้ แต่ทว่าหากต้องมองดูหลินหลันหญิงสาวแสนดีผู้นี้แต่งออกไปเพื่อเป็นนางบำเรอให้แก่จางต้าฮู่แล้วนั่นก็ช่างน่าสงสารเกินไป
“ใช่แล้วหลินหลัน มีอะไรก็ค่อยๆ พูดค่อยๆ จากันดีๆ น่า! จะลงไม่ลงมือกับพี่สะใภ้ของเจ้าเช่นนั้นได้อย่างไร” จินฟู้กุ้ยว่าไปตามท้องเรื่อง ไม่ว่าอย่างไร การลงไม้ลงมือกับผู้อื่นก็ไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้อง
ฮ่า! เหยาจินฮวา ใช้ได้เลยนะเจ้าเนี่ย! การเสแสร้งเป็นผู้อ่อนแอของเจ้าค่อนข้างได้ผลเสียด้วย เจ้าเสแสร้งแกล้งทำได้ แล้วคิดว่าข้าเองจะเสแสร้งแกล้งทำไม่ได้งั้นหรือ หลินหลันเม้มริมฝีปากเข้าหากัน ดวงตาเริ่มแดงระเรื่อ และเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด “หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านเห็นว่าข้าเป็นผู้ที่ไร้ซึ่งเหตุผลขนาดนั้นเชียวหรือ ข้าเพียงแค่ต้องการนำเงินหมั้นหมายของจางต้าฮู่ไปคืนให้แก่เขา พี่สะใภ้ก็ร้อนรนขึ้นมา แล้วลงไปเกลือกกลิ้งอยู่บนพื้น อีกทั้งยังเอาแต่พูดว่านั่นคือเงินของนาง หากข้าแย่งเงินนั่นไปก็เท่ากับเอาชีวิตของนางไปด้วย น่าสงสารที่ข้าไม่มีท่านพ่อท่านแม่ พี่ชายก็เป็นคนซื่อๆ ล้วนไม่มีใครเป็นที่พึ่งให้แก่ข้าได้ หากข้าต้องแต่งกับจางต้าฮู่เพื่อเป็นนางบำเรอ ไม่สู้เอาหัวชนกำแพงให้ตายไปเสียเลยยังจะดีกว่า...” หลินหลันยิ่งเอ่ยออกมาก็ยิ่งเผยให้เห็นถึงความเศร้าโศกเสียใจ ขณะเดียวกันหยาดน้ำตาก็ร่วงหล่นออกมาไม่ขาดสาย
จินฟู้กุ้ยรู้ดีว่าที่จริงแล้วเหยาจินฮวาเป็นผู้ละโมบโลภมาก และเมื่อมองดูหลินหลันซึ่งกำลังร้องห่มร้องไห้ด้วยความเสียใจ ท้ายที่สุดแล้วจึงเชื่อในคำพูดของหลินหลัน พลางหันไปเอ่ยกับเหยาจินฮวา “เจ้าเป็นถึงพี่สะใภ้ แล้วเหตุใดจึงไม่ปรึกษาหารือกับหลินหลันก่อนที่จะตัดสินใจด้วยตัวเองแล้วไปรับเงินหมั้นหมายของเขามาเช่นนั้น”
“ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ข้าเพียงแค่พูดลอยๆ ไปกับแม่สื่อหวัง ไม่คาดหวังว่าจะได้เรื่องได้ราวอันใด ดังนั้นเรื่องนี้เลยไม่ได้พูดคุยกับนางเสียก่อน คาดไม่ถึงว่าวันนี้เขาจะนำเงินหมั้นหมายมาส่งให้ถึงที่ ข้าเห็นแก่เงินไม่กี่เหรียญพวกนี้ที่ไหนกันเล่า ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ท่านก็รู้ดีว่าจางต้าฮู่ผู้นี้เป็นคนอย่างไร เขายิ่งใหญ่ในเขตเฟิงอานนี้จะมีใครกล้าท้าทายเขาได้ หากเขาถูกใจหญิงนางใด มีใครหน้าไหนสามารถหลุดรอดพ้นกำมือเขาไปได้? หากหลินหลันนำเงินหมั้นหมายไปคืน ก็จะเป็นการทำให้จางต้าฮู่โกรธเคืองเป็นแน่ เช่นนั้นครอบครัวของพวกเราก็คงไม่มีทางได้มีชีวิตต่อไปอีกแล้ว ดังนั้นจะเป็นตายร้ายดียังไงข้าก็ไม่ยอมให้นางเอาเงินหมั้นหมายนี่ไปคืนเด็ดขาด” เหยาจินฮวาโยนภาระออกไปอย่างสิ้นเชิง เอ่ยเสมือนกับว่าเป็นจางต้าฮู่เองที่ต้องการสู่ขอให้ได้ ราวกับว่านางก็ไร้ซึ่งทางเลือกอื่น
จินฟู้กุ้ยเผชิญปัญหาใหญ่เสียแล้ว อีกทั้งไม่ว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงของเหยาจินฮวานั้นคืออะไร แต่ทว่าในเมื่อจางต้าฮู่ยื่นคำขาดมาเช่นนั้น ก็คงเป็นการยากที่จะปฏิเสธได้
หลินหลันเห็นหัวหน้าหมู่บ้านมีสีหน้าลังเลใจคิดไม่ตก ภายในใจก็ยิ่งเต็มไปด้วยความเกลียดชัง! เหยาจินฮวาช่างพูดเก่งเสียจริง เพียงไม่กี่ประโยคก็สามารถทำตัวเองให้กลายเป็นผู้บริสุทธิ์ได้
“ซ่าวจื่อ เจ้าเลิกเสแสร้งได้แล้ว ที่ข้าพูดว่าทำไมวันนี้เจ้าถึงได้ใจดีกับข้ามากนัก อีกทั้งยังขอให้พี่ชายของข้าไปซื้อผ้า เพื่อไว้ทำเสื้อผ้าใหม่ให้แก่ข้า ที่ไหนได้ในใจของเจ้าก็วางแผนเอาไว้เรียบร้อยแล้วตั้งแต่ต้น ต้องการใช้จางต้าฮู่มากดดันข้า บีบบังคับข้าให้ยอมทำตาม น่าเสียดายนะ ที่เจ้าล้วนคำนวณผิดพลาด เพราะข้ามีคนที่เตรียมตกลงจะแต่งงานด้วยแล้ว จางต้าฮู่ผู้นั้นข้าไม่มีวันแต่งงานด้วยเป็นแน่” หลินหลันทิ้งระเบิดลูกใหญ่ ไม่มีอะไรที่จะทำได้ไปมากกว่านี้แล้ว นอกเสียจากการแต่งเรื่องหาเหตุผลขึ้นมาคัดค้าน
จินฟู้กุ้ยและเหยาจินฮวาล้วนตกตะลึง หลินหลันมีคนที่ชอบแล้วงั้นหรือ
หลินหลันถึงกับหัวหมุน คำพูดก็หลุดออกจากปากไปแล้ว ควรจะหาใครมารับบทนี้ดีล่ะ คนที่สนิทสนม หมู่บ้านเดียวหมู่บ้านใกล้เคียงล้วนไม่ได้ทั้งสิ้น หากเรื่องเกิดกลับตาลปัด จากตั้งใจโกหกแล้วกลายเป็นเรื่องจริงขึ้นมานางก็ยิ่งซวยเข้าไปอีก...
ในตอนแรกเหยาจินฮวารู้สึกตกใจขึ้นมาจริงๆ หลินหลันไม่เอ่ยไม่กล่าวก็จัดการแต่งงานแบบลับๆ ด้วยตัวเองไปเรียบร้อยแล้ว? ถ้าเช่นนั้นที่นางทำไปก็เปล่าประโยชน์? พอมาถึงตอนนี้ทุกอย่างที่อุตส่าห์ตระเตรียมไว้ดิบดีบทจะหลุดลอยไปก็หลุดลอยไปง่ายๆ อีกทั้งหากเป็นเช่นนี้ก็จะเป็นการทำให้จางต้าฮู่ขุ่นเคือง อย่างไรก็ตามไม่นานนักนางก็เริ่มสงบสติลงได้ หลินหลันจะไปหาคนที่ชอบได้ที่ไหนกัน วันๆ ถ้าไม่ใช่ขึ้นภูเขาไปเก็บสมุนไพรก็อยู่แต่บ้านทำงาน จะเข้าเมืองก็เป็นครั้งคราวเท่านั้น เพียงแค่หลินหลันออกไปนอกหมู่บ้าน จินเป่าจู้คนหมู่บ้านเดียวกันนี้ก็คอยตามนางไปทุกหนแห่ง หรือว่าหลินหลันคิดจะนำเป่าจู้มาเป็นข้ออ้าง? เมื่อวานนี้หลินเฟิงยังเอ่ยถามหลินหลันอยู่เลยด้วยซ้ำ หลินหลันก็พูดออกมาชัดเจนว่านางไม่ได้ชอบเป่าจู้ เหยาจินฮวาพอได้มาคิดไตร่ตรองดู ไม่แน่ว่าหลินหลันเพื่อหลีกเลี่ยงการแต่งงานกับจางต้าฮู่ จึงยอมลดระดับลงมา แล้วเลือกจินเป่าจู้ ไม่ได้การล่ะ ต่อให้หลินหลันเพียงแค่หาข้ออ้าง เงินหมั้นหมายของนางก็รับเอามาไว้แล้ว การแต่งงานครั้งนี้เป็นตายร้ายดีอย่างไร จะให้เปลี่ยนแปลงไปง่ายๆ ไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้นจะให้เกิดความผิดพลาดไปไม่ได้
“แม่นางน้อย เอ่ยคำพูดเช่นนี้ออกมาเจ้าไม่เกรงกลัวว่าคนเขาจะหัวเราะเยาะเอาหรือ แม้ว่าจะมีคำสั่งเสียของโผโผ่ะทิ้งไว้ เรื่องการแต่งงานเจ้าสามารถตัดสินใจเองได้ แต่ถึงอย่างไรก็จำเป็นต้องเชิญพวกเราพี่ชายพี่สะใภ้ไปเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ให้กับเจ้า หากเจ้าจัดงานแต่งด้วยตัวเองแบบลับๆ นั่นมันช่างเป็นการธรรมเนียมเสียจริง” เหยาจินฮวาเอ่ยอย่างดูถูก “นี่หากอยู่ในครอบครัวของต้าฮู่ คงจะถูกลากจับไปลงโทษขังในกรงหมูตั้งนานแล้ว”
หลินหลันเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “หูข้างไหนของเจ้าที่ได้ยินว่าข้าจะจัดงานแต่งแบบลับๆ แล้วงั้นหรือ เจ้าฟังให้ชัดนะ ข้าบอกว่าเตรียม เตรียม...จับนักโทษไปขังใส่กรงหมู พี่สะใภ้ร้ายกาจอย่างเจ้าสิถึงสมควรจับลงโทษใส่กรงหมู” หลินหลันไม่สนใจเหยาจินฮวาที่กำลังโกรธจนปากสั่น นางหันไปเอ่ยกับหัวหน้าหมู่บ้าน “ท่านแม่ของข้าได้ทิ้งคำสั่งเสียเอาไว้ หัวหน้าหมู่บ้านท่านก็ได้ยินกับหูของท่านเอง หากท่านช่วยเป็นพยานให้แก่ข้าได้ ตอนนี้พี่ชายข้าไม่อยู่บ้าน เอาเป็นว่าคืนนี้หลังมื้อค่ำข้าขอเชิญท่านหัวหน้าหมู่บ้านมาที่นี่อีกครั้ง”
แม้ว่าปัญหาจะยุ่งยากมาก แต่ทว่าจินฟู้กุ้ยก็ยังตอบตกลง ช่วยไม่ได้ใครใช้ให้เขาเป็นหัวหน้าหมู่บ้านล่ะ
เหยาจินฮวาไม่เห็นด้วย และนางเชื่อว่าหลินเฟิงจะไม่กล้าเห็นต่างจากนางอย่างแน่นอน อีกทั้งสถานการณ์ที่จะลุกลามไปกันใหญ่ก็จะทำให้หลินเฟิงไม่อาจคัดค้านได้ ใครกันจะใจกล้าทำให้จางต้าฮู่ขุ่นเคืองใจ! ขอเพียงแค่หลินเฟิงมีใจเดียวกับนาง ก็ไม่ต้องเกรงกลัวหลินหลันที่จะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ


## ตอนที่ 012 เจรจาตกลงกัน

ตอนที่ 12 เจรจาตกลงกัน
ที่เอ่ยไว้ว่าค่อยพูดคุยกันคืนนี้นั้น เป็นเพียงแค่การถ่วงเวลาเพื่อหาวิธีการแก้ไขสถานการณ์ของหลินหลันเท่านั้น นางยังหาตัวเลือกที่เหมาะสมไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องวุ่นวายธรรมดาทั่วไปเสียแล้ว
กล่องขนาดเล็กถ้าจะวางไว้ที่บ้านก็มิอาจวางใจได้จริงๆ หลินหลันคิดไปคิดมาจึงนำกล่องนั่นไปฝากไว้ที่บ้านของเป่าจู้น่าจะดีกว่า
“หลินหลัน เจ้าเตรียมจะทำอย่างไรต่อไป” เป่าจู้เอ่ยถามด้วยความกังวล
หลินหลันส่ายหัวพลางถอนหายใจออกมา “ตอนนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน” ประเด็นปัญหาสำคัญในขณะนี้คือนางยังไม่รู้ว่าจะหาใครมารับบทบาทนั้นดีนี่สิ
เป่าจู้แสดงหน้าสีเคร่งขรึมในแบบที่ไม่ค่อยเห็นได้บ่อยนัก และเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตาของเขาจะฉายความแน่วแน่ออกมา “หลินหลัน หากไม่มีหนทางจริงๆ เจ้าก็หนีเถอะ!”
หนี? นั่นก็ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น นางมีทักษะด้านการแพทย์ แม้จะไม่ถึงขั้นปรมาจารย์ แต่ก็นับได้ว่าไม่เลว จะไปแห่งหนใดก็ยังสามารถประทังชีวิตพอได้ค่าอาหาร แต่ทว่า หากนางหนีไปแล้ว พี่ชายของนางจะทำอย่างไร จางต้าฮู่จะยอมวางมือปล่อยไปง่ายดาย? หลินหลันยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด ยิ่งคิดก็ยิ่งเกลียด เหยาจินฮวามั่นใจว่าพวกเขาไม่อาจต่อกรจางต้าฮู่ได้ จึงได้กล้าจัดแจงเรื่องราวให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยบอกในภายหลัง
“เอาไว้เป็นทางเลือกสุดท้ายแล้วกัน” หากมีซักวันที่นางจะต้องจากหมู่บ้านหุบเขาน้อยแห่งนี้ไป การเริ่มต้นชีวิตใหม่นั้นคงไม่ได้ง่ายนัก ทว่านางเองก็ไม่ได้อยากใช้ชีวิตอยู่ที่นี้ตลอดไป อันนี้จริงแล้วนางเคยคิดอยากจะเป็นหมอเคลื่อนที่ ตระเวนไปทั่วทุกหนแห่ง จนกระทั้งถึงวันใดไม่อยากตระเวนไปทั่วอีกต่อไปแล้ว ก็เลือกที่ใดซักแห่งเพื่อตั้งหลักปักฐานเริ่มต้นชีวิตอย่างสงบ แล้วเปิดร้านขายยาเล็กๆ สักร้าน ไม่ได้ต้องการเงินทองมากมาย ขอเพียงแค่พอได้จัดการปัญหาปากท้องแล้วเหลือเก็บนิดๆ หน่อย และได้ทำในสิ่งที่ตนเองอยากทำแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว ชีวิตที่แล้วของนาง สิ่งที่นางปรารถนามากที่สุดก็คืออิสระ ปรารถนาที่จะได้ใช้ชีวิตเฉกเช่นคนธรรมดาทั่วไปที่ได้ไปโรงเรียนและสร้างมิตรภาพกับเพื่อนฝูง ได้ไปท่องเที่ยวตามลำพัง น่าเสียดายที่รอบกายนางมักจะต้องถูกรายล้อมไปด้วยบอดี้การ์ดอยู่เสมอ ไม่สามารถทำอะไรได้ตามที่ใจต้องการ และไม่สามารถไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระ...ในเรื่องคนรัก นางคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้น้อยมาก ในยุคสมัยโบราณนั้นผู้ชายที่ค่อนข้างเพียบพร้อมสามารถมีภรรยาได้สามคนและนางบำเรอได้ถึงสี่คน ซึ่งนั่นเป็นอะไรที่นางยอมรับไม่ได้ ส่วนที่ไม่เพียบพร้อม แน่นอนว่านางก็ไม่อาจรู้สึกถูกอกถูกใจได้
“เป่าจู้เกอ กล่องนี่พี่ช่วยดูแลแทนข้าก่อนนะ ข้าอยากไปเดินเล่นคนเดียวซักพัก สงบจิตสงบใจเสียหน่อย” หลินหลันนำกล่องขนาดเล็กยื่นส่งให้เป่าจู้ แล้วออกเดินไปตามทางเดินภูเขาอย่างไร้ซึ่งจุดหมายปลายทาง
เป่าจู้มองดูแผ่นหลังผอมบางของหลินหลัน อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวดหัวใจขึ้นมาอีกครั้ง หากเขาสามารถช่วยแบ่งเบาหลินหลันได้บ้างแม้เพียงน้อยนิดก็คงจะดี
ไม่ทันได้รู้ตัว หลินหลันก็เดินมาถึงด้านหน้ากระท่อมซึ่งเป็นที่พักอาศัยของหลี่ซิ่วฉาย
พระอาทิตย์เคลื่อนตัวลงค่อยๆ หายไปจากด้านหลังของหุบเขา ก้อนเมฆบนท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสีของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับไป เนินเขาสีเขียวชอุ่มกำลังถูกเคลือบด้วยแสงอันแสนอบอุ่น สายลมพัดเอื่อยบางเบา ทำให้ใบไม้สีเขียวสัมผัสกันไปมาดังกรอบแกรบ ต้นหญ้าน้อยๆ ท่ามกลางพื้นที่ภูเขาโอนเอนไปมาตามแรงลม พลิ้วไสวดูงดงามยิ่ง..... ทั้งหมดดูสวยงามเสียขนาดนี้ ทว่าในใจของนางกลับมิอาจสงบนิ่งได้เลย ทำได้เพียงแค่หนีไปเช่นนั้นจริงๆ หรือ
“แม่นางหลินหลัน เจ้า...มาหาข้า?” หลี่ซิวฉายส่งเฉินจื่ออวี้ลงเขา กลับมาก็เห็นหลินหลันซึ่งกำลังยืนเหม่อลอยอยู่ด้านหน้ากระท่อมของเขา จึงคิดว่าหลินหลันมีธุระถึงได้มาหาเขา
หลินหลันหันหลังไป และมองไปยังหลี่ซิ่วฉายซึ่งกำลังเดินเข้ามาท่านกลางแสงสายันต์ที่กำลังสาดส่อง เสื้อสีขาวตัวเก่าครึ่งตัวบน ใบหน้าอันแสนหล่อเหลา ดวงตาล้ำลึกน่าหลงใหล ท่าทางการเดินอันแสนสง่างาม ชายหนุ่มลักษณะเช่นนี้ ทำให้รู้สึกสบายใจและมีความสุขทุกครั้งเมื่อได้มอง ทันใดนั้นความคิดอันแสนกล้าหาญก็ปรากฏขึ้นในใจของหลินหลัน
ทำไมถึงไม่พึ่งพาหลี่ซิวฉายล่ะ เขาไม่ใช่คนในพื้นที่ สามปีที่ผ่านมาการอยู่ที่นี่ก็เพียงเพื่อไว้อาลัยเท่านั้น ชายหนุ่มผู้หนึ่งที่รู้จักการไว้อาลัยแด่ผู้ล่วงลับเช่นนี้ก็น่าจะพอเชื่อถือได้อยู่มั้ง! อีกทั้งไม่นานเขาก็ต้องออกไปจากที่นี่ เช่นนั้น ทำไมไม่ลองขอร้องให้เขาช่วยเหลือ เป็นข้ออ้างให้แก่นางเพื่อจะได้ไม่ต้องแต่งงานกับจางตู้ฮู้ อีกทั้งยังเป็นข้ออ้างที่สมเหตุสมผลในการออกจากหมู่บ้านเจี้ยนซี
ราวกับว่าในท่ามกลางหนทางที่แสนมืดมิด หลินหลันก็ได้มองเห็นความหวังขึ้นมาอีกครั้ง ไม่ว่าอย่างไรก็ช่าง ลองดูหน่อยแล้วกัน!
“ใช่แล้ว! ข้ามาหาเจ้า” หลินหลันยิ้มออกมาเล็กน้อย “มีบางเรื่องที่อยากถามเจ้าเสียหน่อย”
หลี่ซิวฉายเลิกคิ้ว นัยน์ตาแฝงไว้ด้วยความสงสัย “ว่ามาสิ”
“หากคนคนหนึ่งได้รับความกรุณาจากผู้อื่น ควรจะต้องทำอย่างไร” หลินหลันเอ่ยถาม
หลี่ซิวฉายครุ่นคิดไปชั่วครู่ “คนที่ได้รับความกรุณา ต้องระลึกไว้ในใจเสมอ และเมื่อผู้มีพระคุณตกยากลำบาก แม้เพียงเล็กน้อยก็ควรตอบแทนเพิ่มเป็นเท่าตัว”
หลินหลันรู้สึกดีอกดีใจ ที่นางต้องการก็คือประโยคนี้ อย่าหาว่านางทวงบุญคุณเลย นางเองก็หมดหนทางเช่นกันจึงต้องตัดสินใจใช้วิธีเช่นนี้
“เช่นนั้น...ข้าเคยช่วยชีวิตเจ้า เคยช่วยเหลือเจ้า นับว่ามีบุญคุณต่อเจ้าหรือไม่” หลินหลันกะพริบดวงตากลมโตของนาง เอ่ยถามออกไปด้วยใบหน้าจริงจัง
หลี่ซิวฉายตกตะลึงไปชั่วขณะหลังจากนั้นก็กลับมามีท่าทีสงบนิ่งเช่นเดิม กัดฟันเอ่ยออกมาสองสามคำ “แน่นอน...ว่านับ” ท่ามกลางน้ำเสียงที่เปล่งออกมาอย่างไม่เต็มใจเล็กน้อย ถึงจะบอกว่ามีบุญคุณต่อเขา แต่ทว่านางก็สร้างความยุ่งวุ่นวายให้แก่เขาไม่น้อยทีเดียว เรื่องก่อนหน้าไม่ต้องเอ่ยถึง เอาแค่เรื่องวันนี้ จื่ออวี้มาหาเขาด้วยความยากลำบาก ผลกลับกลายเป็นว่าถูกหลินหลันเล่นงานจนอับอายขายหน้า เรื่องนี้หากแพร่ไปยังเมืองหลวง เกรงว่าผู้คนจะล้วนพากันหัวเราะเยาะจนฟันร่วงเอาได้
“เช่นนั้นข้าในตอนนี้เจอปัญหานิดหน่อย เจ้าก็ควรช่วยเหลือข้าใช่หรือไม่” ท่าทีของหลินหลันแสดงถึงความจริงจังและจริงใจมากยิ่งขึ้น อีกทั้งยังเผยความรู้สึกเศร้าเสียใจอยู่เล็กน้อย
หลี่ซิวฉายกระซิบกระซาบอยู่ในใจ ทว่าเขาเองก็ยอมรับความมีพระคุณของนางไปแล้ว เช่นนั้นเขาจะสามารถปฏิเสธได้อย่างไร
“หากข้าช่วยได้ ก็พร้อมที่จะช่วยสุดกำลังความสามารถ”
หลินหลันเปลี่ยนสีหน้ากลับมาสดใสอีกครั้ง “อันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร เพียงแค่อยากขอความร่วมมือจากเจ้า ช่วยข้าเล่าเรื่องโกหกเสียหน่อย”
หลี่ซิวฉายตกตะลึงเป็นอย่างมาก ช่วยคนเล่าเรื่องโกหกเรื่องเช่นนี้เขาเองไม่เคยทำมาก่อน
หลินหลันไม่สนท่าทีของเขาที่เผยให้เห็นสีหน้าตกตะลึงและประหลาดใจ นางเอ่ยต่อ “จะว่าไปแล้วเรื่องนี้เกิดขึ้นมาสาเหตุก็เป็นเพราะเจ้า เช้าวันนี้หากไม่ใช่เพราะเกรงว่าเจ้าจะถูกคนไม่ดีทำร้ายเข้าให้ ข้าก็คงไม่ต้องมาช่วยเหลือเจ้า ข้าไม่มาช่วยเหลือเจ้า ก็คงสามารถทำให้แม่สื่อหวังมาถึงบ้านข้าไม่ได้ แม่สื่อหวังไม่มาบ้านข้า พี่สะใภ้ข้าก็จะไม่มีโอกาสขายข้าให้แก่จางต้าฮู่เพื่อไปเป็นนางบำเรอ จางต้าฮู่ผู้นั้นน่ะเจ้าคงรู้จักอยู่หรอกนะ! คนสารเลวเช่นนั้น ข้าจะยอมไปเป็นนางบำเรอให้แก่เขาได้เยี่ยงไร ดังนั้น เรื่องนี้จึงจำเป็นต้องขอให้เจ้าช่วยข้าด้วย”
หลี่ซิวฉายพอจะฟังเข้าใจแล้ว สถานการณ์ของหลินหลันนั้นเลวร้ายมากจริงๆ ยิ่งเลวร้ายไปกว่านั้นก็คือ ตนเองผู้ซึ่งได้เปรียบเกินคุ้มเกรงว่าจะตอบตกลงไปด้วย
หลี่ซิวฉายเห็นประกายเจ้าเล่ห์กะพริบอยู่ในดวงตากลมโตไร้เดียงสาของนาง ทันใดนั้นก็รู้สึกหวาดกลัวสุดขีด แล้วเอ่ยถามออกไปอย่างกังวล “เจ้าต้องการให้ข้าช่วยเหลือเจ้าอย่างไร”
หลินหลันเมื่อเห็นว่าเขายอมตกลง คนทั้งคนก็กลับมาสดใสอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกาย และเผยร้อยยิ้มแสนหวาน “หลี่ซิ่วฉาย พวกเรามาเจรจาตกลงกัน เจ้าและข้ากำหนดการหมั้นหมายจอมปลอมขึ้นมา ช่วยข้าให้หลุดพ้นปัญหาสำคัญนี้เสียก่อน แล้วค่อยช่วยข้าให้ออกไปจากหมู่บ้านเจี้ยนซี รอให้เรื่องราวผ่านไปซักระยะ ค่อยยกเลิกกำหนดการแต่งงาน แล้วเป็นอันว่าเจ้าชดใช้ข้าหมดแล้ว หลังจากนั้นเจ้าและข้าก็ไม่มีอะไรติดค้างต่อกันอีก เป็นอย่างไร? เรื่องนี้สำหรับเจ้าแล้วก็ไม่ได้เสียหายอะไรหรอกใช่ไหม แน่นอนว่า หากภายในสามปีนี้เจ้าสามารถสอบได้เป็นที่หนึ่งในจักรวรรดิ บางทีข้าอาจจะพิจารณาอีกทีว่าจะแต่งงานจริงๆ กับเจ้าหรือไม่” หลินหลันเอ่ยให้ดูดี ทั้งๆ ที่รู้ว่ามันคงเป็นจริงไปไม่ได้ ก็การสอบให้ได้ที่หนึ่งในจักรวรรดิมันใช่เรื่องง่ายดายเสียที่ไหนกัน เป็นที่หนึ่งของทั้งประเทศเชียวนะ! อีกทั้งสามปีก็จะมีเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ความเป็นไปได้น้อยยิ่งกว่าหนึ่งในห้าล้านด้วยซ้ำ ประโยคนี้จึงเท่ากับความเป็นไปได้อยู่ที่ศูนย์ น่าเสียดายที่นางคงลืมไปแล้วว่า ในชีวิตครั้งนี้ของนางไม่ได้มีภูมิหลังครอบครัวที่เลิศเลอ ไม่ได้รายล้อมไปด้วยชีวิตที่สูงส่ง ในสายตาของหลี่ซิ่วฉาย นางเป็นเพียงแค่หญิงสาวในหมู่บ้านชนบทธรรมดาๆ ผู้หนึ่งเท่านั้นเอง
หากไม่มีประโยคท่อนหลังนั้น หลี่ซิวฉายอาจไม่ต้องคิดพิจารณานานขนาดนี้ กำหนดการหมั้นหมายจอมปลอม พานางออกไปจากที่แห่งนี้ นั่นไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร ด้วยเดิมทีเขาเองก็วางแผนไปจากที่แห่งนี้อยู่แล้ว ระยะเวลาการไว้อาลัยครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว ยังมีเรื่องราวอีกมากมายรอให้เขาไปจัดการ เมื่อวานนี้ผู้ทำหน้าที่จัดการเรื่องต่างๆ นำข่าวคราวมาส่งให้ได้รับรู้ ทำให้เขาว้าวุ่นใจตลอดทั้งคืน หลี่ซิวฉายมองไปยังหลินหลันอย่างครุ่นคิด หญิงนางนี้มักทำอะไรได้ในแบบที่เกินความคาดหมาย ปากช่างเจรจารู้จักใช้คำพูด ความคิดแปลกๆ ก็ไม่น้อยทีเดียว คนส่วนใหญ่ทั่วไปความคิดไม่ได้ครึ่งหนึ่งของนาง...บางที พาหลินหลันกลับไปด้วยอาจจะสามารถช่วยเขาจัดการปัญหาวุ่นวายเหล่านั้นได้บ้าง! แต่ทว่า หากนางเกิดเกาะติดเขาขึ้นมาจริงๆ ... หลี่ซิวฉายรู้สึกลังเลใจเป็นอย่างมาก สับสนคิดไม่ตก
เมื่อมองเห็นหลี่ซิ่วฉายเอาแต่ขมวดคิ้วไม่พูดไม่จาอยู่นาน หลินหลันจึงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย “เอ้! ลูกผู้ชายพูดแล้วอย่าได้คืนคำ เจ้าไม่สามารถกลับลำได้แล้ว เจ้าก็รู้ดีว่าตอนนี้ข้าไม่มีหนทางอื่นแล้ว หากเจ้าไม่ช่วยเหลือข้า ข้าคงไม่อาจรับประกันได้ว่าจะพูดอะไรที่ไม่ดีออกมาบ้าง และทำเรื่องบ้าบออะไรขึ้นมาอีก”
หลี่ซิวฉายขมวดคิ้วเข้าหากันมากยิ่งขึ้น “แม่นางหลิน นี่เจ้ากำลังหวังใช้ประโยชน์จากข้านะ!”
มีที่ไหนกันร้องขอให้คนเขาช่วยเหลือแล้วยังใส่อารมณ์ข่มขู่แถมมาด้วย
“เช่นนั้นเจ้ามัวกังวลอะไรอยู่อีก เกรงว่าข้าจะเกาะติดเจ้างั้นหรือ เจ้าวางใจได้เลย ข้ามีมือมีเท้าอีกทั้งยังมีทักษะด้านการแพทย์นิดๆ หน่อยๆ ข้าสามารถเลี้ยงดูตนเองได้ เพียงแค่ได้ออกไปจากเขตเฟิงอาน เจ้ากับข้าก็ทางใครทางมัน”
หลี่ซิวฉายยังคงคิดไม่ตก ขณะที่หลินหลันนั้นร้อนใจยิ่งนัก “สรุปแล้วเจ้ายินยอมหรือไม่ อย่างน้อยก็ให้คำตอบหน่อยสิ!”
หลี่ซิวฉายถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เงยหน้าเล็กน้อยมองไปยังหลินหลัน “ข้าแค่เกรงว่าแม่นางจะเสียใจภายหลัง”
หลินหลันยิ้มออกมาแม้ว่าลึกๆ แล้วจะรู้สึกหงุดหงิดแทบบ้า นางจะเสียใจภายหลัง? ตอนนี้นางยังเหลือโอกาสให้เสียใจภายหลังอีกงั้นหรือ ขอเพียงแค่สามารถขจัดปัญหาอันใกล้นี้ออกไปได้ ไม่ว่าเจ้าจะเป็นเรือหัวขโมยที่ผุพังหรือเรือสำราญสุดหรู ล้วนต้องกระโจนขึ้นก่อนแล้วค่อยว่ากัน “หากเจ้าไม่เชื่อมั่นในตัวข้า พวกเราเขียนกฎระเบียบขึ้นมาก็ได้ กระดาษขาวตัวอักษรหมึกดำ เขียนให้ชัดเจนไปเลย แล้วพวกเราก็ยึดปฏิบัติตามกฎนั้น จะได้สบายใจกันทั้งสองฝ่าย”


## ตอนที่ 013 ตกลงตามนี้

ตอนที่ 13 ตกลงตามนี้
หลี่ซิ่วฉายหันไปมองเพียงเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าแล้วเอ่ยขึ้น “ตกลง!”
คำว่าตกลงเพียงคำเดียวที่ฟังดูไพเราะเสนาะหูยิ่งนัก ส่งผลให้หลินหลันดีอกดีใจเป็นอย่างมาก “หลี่ซิ่วฉาย ”
หลี่ซิ่วฉายยิ้มอย่างขมขื่น แล้วเอ่ยต่อไปด้วยท่าทีสุขุม “สำหรับเรื่องนี้ไม่ว่าจะเป็นการใช้เพื่อผลประโยชน์ เป็นการชดใช้บุญคุณหรือจะเป็นการทำค้าก็ตาม แม้ว่าการเซ็นสัญญาตกลงจะเป็นการหมั้นหมายจอมปลอม แต่ทว่าข้าก็จำเป็นต้องให้ที่บ้านของข้าได้รับรู้ด้วย มิใช่ว่าวันนี้เอ่ยจะสู่ขอก็สู่ขอ พรุ่งนี้เอ่ยจะเลิกราก็เลิกรา ดังนั้น ข้าจะให้ความร่วมมือก้าวผ่านสถานการณ์ร้ายนี้ไปด้วยกับเจ้า ทว่าเจ้าเองก็ต้องให้ความร่วมมือกับข้าด้วยเช่นกัน ต่อหน้าคนในครอบครัวต้องแสดงให้แยบยล อย่าได้ทำความแตก อย่าทำให้ข้าต้องลำบากใจ และในส่วนของระยะเวลานั้น เบื้องต้นข้ากับเจ้ากำหนดระยะเวลาไว้สามปี หลังจากครบสามปี ข้าจะหาเหตุผลที่เหมาะสมเพื่อให้ข้าและเจ้าเป็นอิสระต่อกัน นับแต่นั้นจะไม่เกี่ยวข้องซึ่งกันและกันอีก และแน่นอนว่าข้าก็จะไม่ทำให้เจ้าขาดทุน ข้าจะตอบแทนชดเชยให้แก่เจ้าแน่นอน หากแม่นางยินยอมตามข้อเสนอของข้า เรื่องครั้งนี้ข้าก็จะช่วยเหลือ”
หลินหลันคิดเพียงแค่การจัดการปัญหาที่อยู่ตรงหน้านี้ สามปีก็สามปี แสดงก็แสดง ในส่วนของค่าตอบแทนชดเชยไรนั่น จะมีหรือไม่ล้วนไม่สำคัญ นางก็ไม่ใช่ประเภทต้องการพึ่งพาผู้อื่นเพื่อดำรงชีวิตเสียหน่อย นางก็ไม่สนใจด้วยว่าเช่นนี้จะเป็นการเสียเวลาช่วงวัยที่ดีที่สุดไป หรือกระทั่งต้องกลายเป็นผู้หญิงมือสอง ใช้ระยะเวลาสามปีเพื่อแลกกับครอบครัวและชีวิตที่สงบสุขของตนเอง มันคุ้มค่าอยู่แล้ว
“ตกลง ข้ายินยอม” หลินหลันด้วยเกรงว่าหลี่ซิ่วฉายจะเปลี่ยนใจขึ้นมา จึงรีบตอบรับทันที “สัญญาเป็นเจ้าเขียนหรือข้าเขียน?”
หลี่ซิ่วฉายเลิกคิ้วและมองไปที่นาง “เจ้าจะไม่ไตร่ตรองอีกสักหน่อยหรือ”
หลินหลันยิ้มออกมาอย่างรำคาญ “หากไม่ต้องเซ็นสัญญาหมั้นหมายจอมปลอม แต่เจ้าก็ยินยอมช่วยข้าจัดการปัญญานี้ล่ะก็ ข้าคงซาบซึ้งใจเหลือล้น”
หากเขาอยากช่วยแน่นอนว่าย่อมได้อยู่แล้ว เพียงแต่ว่า การหมั้นหมายจอมปลอมนี้สำหรับเขาแล้วก็ได้ประโยชน์เช่นกัน แม้มองดูแล้วจะเป็นหลินหลันที่ใช้ประโยชน์จากเขา ที่จริงแล้วไม่ใช่ว่าเขาก็ได้ใช้ประโยชน์จากหลินหลันด้วยเช่นกัน หลี่ซิ่วฉายรู้สึกว่าตนเองนั้นซื่อสัตย์ชัดเจนแล้ว แต่พอมาคิดดูอีกที นี่ก็เป็นเพียงแค่สถานการณ์หนึ่งที่ต่างฝ่ายก็ได้ใช้ประโยชน์ซึ่งกันและกัน ในเมื่อทั้งสองฝ่ายต่างเต็มใจ นั่นก็นับว่ายุติธรรมแล้ว
“ข้าเขียนเองแล้วกัน!” หลี่ซิ่วฉายเดินตรงเข้าไปยังกระท่อมทันที
ในขณะนี้พระอาทิตย์กำลังค่อยๆ ลาลับขอบฟ้าไปแล้ว ภายในห้องจึงมืดสลัว หลี่ซิ่วฉายคว้าเทียนออกมาหนึ่งเล่มแล้วจุดไฟ กางแผ่นกระดาษออก ถือปากกาจุ่ม ครุ่นคิดอยู่เล็กน้อยก่อนจะสะบัดปลายปากกาลงไป
“เจ้าลองมาดูก่อน เผื่อมีตรงไหนที่ต้องการแก้ไข หากไม่มี ก็วางนิ้วประทับลงไปได้เลย” หลี่ซิ่วฉายลุกขึ้นยืนแล้วหลีกออกให้หลินหลันได้มองตรวจสอบดู เขารู้ดีว่าหลินหลันสามารถจ่ายยาได้ เช่นนั้นแน่นอนว่านางต้องรู้จักตัวหนังสือเป็นอย่างดี
หลินหลันหยิบเอาสัญญาขึ้นมาดูอย่างละเอียด ใจความที่เขียนอยู่บนกระดาษนั้นไม่แตกต่างไปจากที่เขาเอ่ยออกมาเมื่อครู่นัก จะมีก็แต่อีกข้อที่เพิ่มเติมขึ้นมาเกี่ยวกับการรับผิดชอบต่อการผิดสัญญา...หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่สามารถให้ความร่วมมืออีกฝ่ายเป็นอย่างดีเพื่อขจัดปัญหา ก่อความลำบากวุ่นวายอันไม่จำเป็นให้แก่อีกฝ่าย อีกฝ่ายมีอำนาจที่จะยกเลิกสัญญาหรือยืดกำหนดระยะเวลาสัญญาออกไปได้ทุกเมื่อ
ข้อนี้มัน...
คราวนี้ถึงทีที่หลินหลันรู้สึกลังเลใจเสียแล้ว หลี่ซิ่วฉายเพียงแค่ต้องให้ความร่วมมือกับนางจนผ่านพ้นสถานการณ์ร้ายอันใกล้นี้ไปให้ได้ แต่ทว่านางกลับต้องให้ความร่วมมือหลี่ซิ่วฉายที่จะต้องแสดงละครตบตาเป็นระยะเวลาถึงสามปี ใครจะรู้ว่าครอบครัวของเขายากที่จะรับมือหรือไม่ คนในครอบครัวจะซับซ้อนหรือไม่เพียงใด นางแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย มันจะเป็นการเสี่ยงเกินไปหรือไม่
หลี่ซิ่วฉายเห็นนางมีท่าทีลังเล จึงคว้าเอาสัญญาออกมาจากมือนางอย่างกะทันหัน เอ่ยเสียงใสและชัดเจน “เรื่องนี้มันไร้สาระเกินไป ฉีกทิ้งไปเสียเถอะ” หลี่ซิ่วฉายแสดงท่าทีต้องการจะฉีกสัญญาทิ้ง อันที่จริงเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าการทำเช่นนี้มันถูกแล้วหรือไม่ ดีหรือไม่ดี เป็นเพียงอุบายหรือเป็นการหาเรื่องใส่ตนกันแน่
“เอ้...เจ้าจะทำอะไรน่ะ” หลินหลันแย่งสัญญากลับคืนมา แล้วกอดอกราวกับเด็กน้อย เผยสีหน้าไม่พึงพอใจมองไปยังหลี่ซิ่วฉาย “หรือว่าเจ้าอยากกลับคำแล้วงั้นหรือ”
หลี่ซิ่วฉายอยากจะเอ่ยออกไปว่า ไม่ต้องเซ็นสัญญาแล้ว เรื่องนี้ยังไงเขาก็ยังยินดีที่จะช่วยเหลือ
ทว่าหลินหลันดันบ่นขึ้นมาเสียก่อน “ข้าก็แค่ดูให้ละเอียดนิดหน่อยไม่ได้หรือ เจ้าให้ข้าให้ความร่วมมือแสดงละคร แต่ว่าข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเจ้าเลยแม้แต่น้อย เกี่ยวกับคนในครอบครัวของเจ้าก็ยิ่งไม่รู้เข้าไปใหญ่ แล้วข้าจะลังเลใจไปชั่วครู่ไม่ได้หรือไง”
หลี่ซิ่วฉายเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุขุม “แม่นางจำเป็นต้องเข้าใจให้ชัดเจนว่า ข้าต้องเสี่ยงภัยอันตรายมากเพียงใดเพื่อช่วยเหลือแม่นาง และต้องเผชิญปัญหาวุ่นวายมากเพียงใด คนในครอบครัวของข้าต่อให้วุ่นวายก็เทียบไม่ได้กับการต่อกรกับจางต้าฮู้ผู้นั้นหรอก”
หลินหลันตระหนักได้ ที่หลี่ซิ่วฉายเอ่ยมานั้นก็มีเหตุผล ความวุ่นวายของเขาเป็นเพราะนางที่ก่อให้เกิดขึ้น
“ข้าเพียงแค่อยากเพิ่มอีกสักข้อหนึ่งลงไปในสัญญา” หลินหลันสบตาเขา
หลี่ซิ่วฉายขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย แต่ก็ยินยอมรับฟังแต่โดยดี
“ในอนาคตข้างหน้าไม่ว่าข้ากับคนในครอบครัวของเจ้าจะเกิดปัญหาขัดแย้งใดๆ ขึ้นก็ตาม เจ้าจำเป็นต้องไม่ลังเลใดๆ ทั้งสิ้นที่จะยืนหยัดข้างข้า จำเป็นต้องคอยปกป้องศักดิ์ศรีและผลประโยชน์ของข้า ต่อหน้าผู้อื่นจะต้องให้เกียรติข้าด้วย ส่วนลับหลังจะอย่างไรก็เรื่องของเจ้าเพราะถึงอย่างไรข้าก็มองไม่เห็น” หลินหลันเอ่ยเสียงดังฟังชัด อย่างไรก็ตามการแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงแค่สัญญาฉบับหนึ่งเท่านั้น ดังนั้นนางจึงต้องต่อสู้เพื่อผลประโยชน์สูงสุดสำหรับตนเองด้วยเช่นกัน
หลี่ซิ่วฉายเผยรอยยิ้มที่เฉยเมยไม่แยแส ความเย็นชาแผ่ซ่านเข้ามายังนัยน์ตาของเขา ดวงตาคู่คมจ้องมองตรงไปเบื้องหน้า คนทั้งคนดูเหมือนจะละลายไปในความมืดที่มีเพียงแสงเทียนคอยทำหน้าที่ส่องสว่าง เนิ่นนานพอตัวกว่าที่เขาจะเอ่ยพูดขึ้น “เจ้าก็เช่นกัน ในอนาคตข้างหน้าไม่ว่าผู้ใครจะเอ่ยอย่างไร ทำอะไร พบเจอความยากลำบากอะไรก็ตาม เจ้าจำเป็นต้องไม่ลังเลใดๆ ทั้งสิ้นที่จะยืนหยัดข้างข้า ไม่กลับคำโดยง่ายดาย ไม่ยอมแพ้อย่างง่ายดาย และจะต้องเชื่อมั่นในตัวข้า”
พูดมาถึงประโยคสุดท้าย ดวงตาของเขาก็เปลี่ยนจากจ้องมองความว่างเปล่าเบื้องหน้าแล้วมาจดจ้องใบหน้าของหลินหลันแทน เผยให้เห็นความจริงจังและจริงใจ อีกทั้งยังเป็นการบอกให้รู้นิดๆ ว่าหากจะปฏิเสธคงไม่ง่ายเสียแล้ว
หลันหลันแอบสูดลมหายใจเข้าลึกหนึ่งที พอฟังดูแล้วครอบครัวของเขาช่างราวกับสมรภูมิอันตรายอย่างไงอย่างงั้น
“เจ้า...ทำได้หรือไม่” หลี่ซิ่วฉายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงค่อนข้างจริงจัง
หลินหลันกัดฟันสู้ บนโลกนี้ไม่มีอะไรได้มาง่ายๆ หรอก อยากได้รับเท่าไหร่ก็จำเป็นต้องลงทุนไปเท่านั้น เขาช่วยนางขับไล่หมาป่า เช่นนั้นการที่นางจะช่วยทุบตีเสือสักตัวแทนเขาจะเป็นอะไรไป ทว่าหลินหลันคิดอย่างง่ายดายเกินไปเสียแล้ว เรื่องราวหลังจากนี้นางจะได้รู้ว่า ตระกูลของหลี่ซิ่วฉาย ไม่ใช่เพียงแค่เสือหนึ่งตัว ทว่าเป็นเสือหนึ่งฝูงต่างหากล่ะ
“ได้สิ เจ้าเขียนสองข้อนี้ลงไป เป็นอันว่าพวกเราตกลงตามนี้” หลินหลันดึงความกล้าหาญของผู้กล้าออกมา เอ่ยออกไปอย่างเด็ดขาด เหยาจินฮวานางตัวร้าย ช่างเข้าใจสร้างปัญหาให้นางดีจริงนะ!
เมื่อเพิ่มข้อตกลงเรียบร้อย ก็ประทับลายนิ้วมือลงไป ทั้งสองฝ่ายเก็บเอาไว้คนละฉบับ เรื่องราวที่ได้ประโยชน์ด้วยกันทั้งสองฝ่ายเริ่มมีผลบังคับใช้ในทันที
“คืนนี้ ท่านหัวหน้าหมู่บ้านจะมาที่บ้านข้า ถึงตอนนั้นข้าก็จะประกาศออกไปว่าข้ากำลังจะแต่งงานกับเจ้าแล้ว” หลินหลันเล่าสถานการณ์ให้เขารับรู้ก่อน เพื่อให้เขาได้เตรียมตัวเตรียมใจให้พร้อม
“ต้องการให้ข้าไปด้วยหรือไม่” หลี่ซิ่วฉายเก็บสัญญาใส่ไว้ในอ้อมแขน พลางเอ่ยถามออกไป
หลินหลันครุ่นคิด “เจ้ายังไม่ต้องเผชิญหน้าจะดีกว่า เมื่อถึงเวลาข้าคิดว่าพี่ชายข้าจะมาหาเจ้า เจ้ารู้ใช่ไหมว่าต้องพูดอย่างไร”
หลี่ซิ่วฉายพยักหน้าเพียงเล็กน้อย
“จริงสิ แล้วเพื่อนของเจ้าท่านนั้นล่ะ”
“ข้าให้พวกเขาไปที่เขตเมืองอานเฟิงก่อน เดิมทีพรุ่งนี้ข้าจะไปจากที่นี่ แต่ทว่า เพื่อเรื่องราวของเจ้า ก็จะอยู่ต่ออีกสองสามวัน”
หลินหลันแอบรู้สึกโชคดี ที่วันนี้เดินไปอย่างไม่มีจุดมุ่งหมาย คงเป็นผีสร้างและเทพเจ้าส่งให้เดินมาถึงที่นี่ ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามความประสงค์ของโชคชะตา
“ต้องการเชิญเพื่อนคนนั้นของเจ้ามาช่วยด้วยหรือไม่ ข้าเห็นว่าคนข้างกายหน้าน้ำแข็งก้อนผู้นั้นของเขาฝีมือด้านการต่อสู้ไม่เลวเลย” หลินหลันเอ่ยเสนอแนะอย่างหวังดี หากจางต้าฮู่เกิดมาหาเรื่องเขา อย่างน้อยก็ยังมีคนคอยช่วยเหลืออีกแรง
หน้าน้ำแข็งก้อน? หลี่ซิ่วฉายงุนงงไปชั่วขณะแล้วจึงนึกขึ้นมาได้ว่าที่นางกำลังพูดถึงนั้นคือเฉินเต๋อ พอมาคิดดูแล้ว เฉินเต๋อก็มักจะทำหน้าตาบึ้งตึงอยู่ตลอดทั้งปี ราวกับว่าใครต่อใครต่างติดค้างเงินเขาอยู่ ฉายาหน้าน้ำแข็งก้อนนี้ก็ออกจะเหมาะสมกับเขาอยู่เหมือนกัน หลังจากนั้นก็เกิดคิดมาได้ว่า ตนเองโดยปกติแล้วก็ไม่ค่อยจะพูดจายิ้มแย้ม จะเป็นไปได้ไหมว่าหลินหลันจะตั้งฉายาในที่แห่งนี้ให้เขาแล้วเช่นกัน
หลี่ซิ่วฉายเม้มริมฝีปากเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว “ไม่ถึงขั้นต้องรบกวนพวกเขาหรอก เจ้า...เจ้ามีเพื่อนที่ไว้วางใจได้หรือไม่”
เมื่อพูดถึงเพื่อน หลินหลันก็เอ่ยออกมาอย่างภาคภูมิใจ “ทั้งหมู่บ้านเจี้ยนซี นอกเสียจากพี่สะใภ้ที่เชื่อถือไม่ได้ คนอื่นๆ ก็ล้วนพึงพาวางใจได้ทั้งนั้น”
“เช่นนั้นก็ดี ตอนนี้ข้าขอเขียนจดหมายสักฉบับ แล้วเจ้าให้คนที่วางใจได้นำไปส่งยังหมู่บ้านผ้าไหมตระกูลเยี่ยในมณฑลเฟิงอานในวันพรุ่งนี้เพื่อส่งให้แก่เจ้าของร้านนามสกุลเยี่ย” หลี่ซิ่วฉายนั่งลงขณะที่กำลังเอ่ยพูดไปด้วย หยิบปากกาขึ้นมาเขียนจดหมายหนึ่งฉบับ และในท้ายที่สุดปิดผนึกด้วยขี้ผึ้งลนไฟ และยื่นส่งให้แก่หลินหลัน
หลินหลันถือจดหมายอันน่าสงสัยนี้เอาไว้ขณะเดียวกันก็จ้องมองไปยังหลี่ซิ่วฉาย เขากับตระกูลเยี่ยมีความสัมพันธ์อันใดต่อกัน?


## ตอนที่ 014 ชายชราที่สมควรรีบตายไปเสีย

ตอนที่ 14 ชายชราที่สมควรรีบตายไปเสีย
“หากเจ้ารู้สึกว่าเวลายังเหลือเฟือ ข้าจะค่อยๆ เล่าอย่างละเอียดกับเจ้า” หลี่ซิ่วฉายยิ้มออกมาเล็กน้อย เรียวปากโค้งขึ้นกำลังพอดี ช่างสง่างามและอบอุ่น เผยกลิ่นอายความเป็นกันเอง แม้กระทั่งตัวเขาเองก็ไม่ทันรู้เลยว่าความรู้สึกสนิทสนมเช่นนี้เกิดขึ้นอย่างธรรมชาติได้อย่างไรกัน
นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไปนางก็คือผู้ที่อยู่ในนามภรรยาของเขา เป็นเพื่อนคู่รบที่จะเคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับเขา เป็นผู้ที่สามปีต่อจากนี้แม้ไม่เอ่ยว่าจะใกล้ชิดสนิทสนมมากที่สุด แต่ทว่าก็นับเป็นคนที่สำคัญผู้หนึ่ง เรื่องราวในโลกนี้ล้วนยากเกินกว่าคาดเดาได้จริงๆ ก่อนหน้าที่หลินหลันมาหาถึงหน้าประตู ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่คาดคิดเลยว่า หลินหลันจะใช้วิธีนี้บุกรุกเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขา แต่ในเมื่อเขาเองก็ยอมรับแล้ว จะว่าไร้สาระ? ก็อาจจะ จะว่าน่าตลก? ก็ไม่แน่
เขาพอจะสามารถจินตนาการออกว่า เมื่อเขาพาหลินหลันกลับไปถึงบ้าน คนเหล่านั้นจะมีลักษณะอารมณ์อย่างไร ผิดหวัง? โกรธเคือง? ...หรืออาจจะหัวเราะเยาะ เย้ยหยัน ล้วนไม่สำคัญทั้งสิ้น ตั้งแต่สามปีก่อน หญิงนางนั้นเข้ามาในบ้าน ความรู้สึกที่เขามีต่อบ้านนั่นนอกจากเกลียดก็ไม่มีอื่นใดอีก
ท่านแม่หยิ่งทะนง เพื่อรักษาเอาไว้ซึ่งศักดิ์ศรีจึงเลือกจากออกมา เขาเองก็หยิ่งทะนงเช่นกัน แต่ทว่าไม่เลือกที่จะหลีกหนี
หลี่จิ้งเสียน ฮานชิวเย่ว ให้พวกเจ้าได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสมไปถึงสามปีแล้ว ได้เวลาที่ต้องยุติเสียที
“ไม่ทันการ ข้าจำเป็นต้องกลับไปก่อน แต่ถึงอย่างไร...วันข้างหน้ายังมีเวลาอีกยาวนาน ที่มีแน่ๆ ก็คือโอกาสฟังเรื่องราวของเจ้า” หลินหลันมองดูสีท้องฟ้าที่มืดลง ไม่อาจอยู่ต่อได้ จึงยกไม้ยกมือแสดงท่าทีโบกลาไปทางหลี่ซิ่วฉาย และหันหลังออกไปจากกระท่อมหลังนี้
ครอบครัวหลินซึ่งอยู่ทางทิศตะวันออกสุดของหมู่บ้านในค่ำคืนนี้สว่างไสวเป็นพิเศษ นับตั้งแต่การเสียชีวิตของหัวหน้าตระกูลหลินเฉินเผ้ยหลงเมื่อสองปีก่อน ครอบครัวหลินก็ไม่เคยได้ต้อนรับผู้คนมากมายเช่นนี้อีกเลย
หลินเฟิงนั่งยองๆ อยู่หน้าประตูมองออกไปด้วยความกระวนกระวาย เหม่ยจื่อเหตุใดถึงยังไม่กลับมาอีก
“ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ท่านลุงเฉินเหลียง ท่านลุงเหยาฮุย อีกเดี๋ยวพวกท่านต้องช่วยเกลี้ยกล่อมหลินหลันให้ดีๆ นางเป็นคนดื้อรั้น ไม่รู้จักพูดจาหรือกระทำเรื่องราวๆ อย่างผ่อนหนักผ่อนเบา...” เหยาจินฮวาแสดงท่าทีที่ดูอ่อนโยนและมีคุณธรรม ก่อนจะนำชามาให้หัวหน้าหมู่บ้านและผู้อาวุโสท่านอื่นๆ
ท่านผู้อาวุโสไม่กี่ท่านเอาแต่นิ่งเงียบไม่ส่งเสียงใดๆ ต่างคนต่างดูดยาสูบของตนเองไป ภายในห้องเต็มไปด้วยหมอกควันที่ล่องลอย ภายใต้บรรยากาศแสนอึมครึม
เหยาจินฮวาที่ไม่ได้รับการตอบรับ ในใจรู้สึกไม่พอใจนัก คนพวกนี้ช่วยรีบๆ ตายไปเสียทีเถอะ บ้านไหนมีเรื่องเป็นต้องเข้ามายุ่งวุ่นวาย พอมองไปยังหลินเฟิงที่กำลังนั่งยองๆ อยู่หน้าประตู เหยาจินฮวาก็ยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก คนเปล่าประโยชน์ที่ใช้ไม่ได้ผู้นี้ พอเห็นบรรดาผู้เฒ่าพวกนี้ก็ไม่กล้าเอ่ยปริปากอะไรทั้งนั้น อีกประเดี๋ยวพอหลินหลันกลับมาแล้ว หากเขายังเป็นสภาพเช่นนี้ เขาได้เจอดีแน่
“หลินหลันหายไปไหน นี่ก็ดึกมากแล้วด้วย” ลุงเฉินเหลียงมองไปยังประตูบานใหญ่เอ่ยด้วยความเป็นกังวล หลินหลันเป็นหญิงสาวที่ดีมากผู้หนึ่ง ในหมู่บ้านไม่มีครอบครัวไหนที่ไม่เคยได้รับการช่วยเหลือจากนาง เมื่อรับรู้ว่าหลินหลันจะต้องแต่งกับจางต้าฮู่เพื่อไปเป็นนางบำเรอ ภรรยาบ้านเขาก็โกรธจนเกือบจะล่อนชามแตก อีกทั้งยังเอาแต่ด่าทอเหยาจินฮวาว่าเป็นพี่สะใภ้ที่ใจร้ายใจดำ
“นางคงไม่ใช่ว่าหนีไปแล้วหรอกนะ!” เหยาจินฮวาพูดกับตัวเอง พอคิดถึงความเป็นไปได้นี้ เหยาจินฮวาก็อดไม่ได้ที่จะปาดเหงื่อ
ลุงเหยาฮุยทำเพียงส่งเสียงหึออกมาเบาๆ และจ้องมองไปยังเหยาจินฮวา “หลินหลันไม่ใช่คนที่เชื่อถือไม่ได้ขนาดนั้น”
เหยาจินฮวาหดคอของนาง เลือกที่จะหลีกเลี่ยงสายตาอันเฉียบคมของลุงเหยาฮุย ได้แต่เอ่ยในใจ ตาเฒ่าตายยากตายเย็นพวกนี้ล้วนพากันเข้าข้างหลินหลัน หากว่าทำให้เรื่องดีๆ ของนางต้องพังทลายลง นางก็จะโยนความรับผิดชอบทั้งหมดไปที่พวกเขา คอยดูจางต้าฮู่จะจัดการพวกเขาอย่างไร
หลังจากหลินหลันลงมาจากภูเขา ยังไม่ทันถึงบ้านก็เห็นว่าปากทางเข้ามีคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่
“ท่านป้าจิน ท่านป้าเฉิน เอ้อร์นิว...” หลินหลันมุ่งหน้าเข้าไปพลางเอ่ยทักทาย
ป้าจินเมื่อเห็นหลินหลันกลับมา ก็รีบเข้าไปลากมือหลินหลันเอาไว้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “หลินหลัน เรื่องของเจ้าพวกเราล้วนได้ยินมาแล้ว เจ้าเป็นหญิงสาวที่แสนดี จะแต่งงานกับจางต้าฮู่ไปเป็นนางบำเรอไม่ได้เด็ดขาด เจ้าวางใจได้ พวกเราจะช่วยสนับสนุนเจ้าเอง หากว่าพี่สะใภ้และพี่ชายของเจ้าดึงดันที่จะบังคับเจ้า ข้าก็จะให้ลุงฟู้กุ้ยขับไล่พวกเขาออกไปจากหมู่บ้านเจี้ยนซีเสียเลย”
“ใช่แล้วหลินหลัน ไม่ต้องกลัวนะ จะต้องยืนหยัดต่อสู้ พวกเราจะคอยสนับสนุนเจ้าเอง” ป้าเฉินก็ยื่นคำขาดออกมาเช่นกัน
เมื่อได้ยินคำพูดกินใจเหล่านี้ และมองไปยังใบหน้าจริงใจของแต่ละคน ดวงตาของนางจะแดงระเรื่อขึ้นมา ใครกันที่บอกว่าเมื่อแม่ของนางตายไปแล้วก็จะไม่มีใครรักและเป็นห่วงนางอีก? ยังมีบรรดาท่านป้าเหล่านี้ที่คอยออกตัวยินยอมสนับสนุนนางแม้ในช่วงเวลายากลำบากที่สุดของนาง...หลินหลันรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก “ขอบคุณท่านป้า ขอบคุณพวกท่านทุกคน มีพวกท่านคอยสนับสนุน ข้าก็ไม่เกรงกลัวอะไรแล้ว วางใจได้ ข้าจะยืนหยัดต่อสู้จนได้”
ในที่สุดหลินเฟิงก็มองเห็นเงาร่างที่แสนคุ้นตานั้นภายใต้ฉากยามค่ำคืน จึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แล้วลุกขึ้นยืนเข้าไปต้อนรับ “เหม่ยจื่อ หายไปไหนมา ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม เกอไปเอาข้าวให้เจ้านะ”
นัยน์ตาของผู้เป็นพี่ชายยังเต็มไปด้วยแสงแห่งความรักและเป็นห่วงเป็นใยเฉกเช่นที่ผ่านมา ภายในใจของหลินหลันรู้สึกเสียใจยิ่งนัก ถ้าหากผู้เป็นพี่ชายไม่ขี้ขลาดเสียขนาดนี้ เหยาจินฮวาก็คงไม่กล้าทำเช่นนี้?
เมื่อเห็นดวงตาที่เศร้าโศกของผู้เป็นน้องสาว หลินเฟิงก็รู้สึกผิดอยู่ในใจ เอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เหม่ยจื่อ อีกประเดี๋ยวเจ้าคิดอย่างไรก็พูดออกไปอย่างนั้นกับบรรดาหัวหน้าหมู่บ้าน ในส่วนที่ว่าพี่พูดอะไรออกไปเจ้าก็อย่าได้คิดจริงจัง อย่าได้เก็บเอาไปใส่ใจ พี่...แม้ว่าพี่จะไม่ได้เรื่องได้ราว แต่ว่าพี่ก็ไม่มีทางบีบบังคับให้น้องสาวทำในสิ่งที่ไม่ชอบแน่”
หลินหลันประหลาดใจ ความหมายของผู้เป็นพี่ชายก็คือ อีกประเดี๋ยวหลังจากนี้เขาจะไม่ช่วยนางพูดใดๆ ภายใต้แรงกดดันมหาศาลครั้งนี้ แต่ในใจของเขานั้นเอนเอียงมาทางนาง? หลินหลันรู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมาก เป็นเช่นนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เขาเป็นถึงพี่ชายแต่ก็ยังไม่ยอมยืนหยัดอย่างกล้าหาญออกมาปกป้อง แล้วยังสนใจแต่ความรู้สึกของเหยาจินฮวา? ไม่น่าแปลกใจเลยที่ท่านแม่มักพูดเสมอว่าพี่ชายของนางแต่งงานกับลูกสะใภ้แล้วก็ลืมผู้เป็นแม่เสียแล้ว เหยาจินฮวาเป็นตัวซวยในชะตากรรมของพี่ชาย ... ช่างเถอะ ลืมไปซะ ถึงอย่างไรนางก็ไม่ได้หวังอะไรในตัวพี่ชายของนางอยู่แล้ว ทำได้เพียงต้องพึ่งพาตัวเองให้ได้เท่านั้น หลินหลันก้มศีรษะลงและเดินผ่านผู้เป็นพี่ชายไปอย่างเงียบๆ
หลินเฟิงเมื่อเห็นว่าผู้เป็นน้องสาวไม่สนใจเขา ก็ยิ่งรู้สึกแย่ขึ้นไปอีก ไม่ใช่ว่าเขาไม่ช่วยผู้เป็นน้องสาว เพียงแต่ไม่สามารถช่วยอย่างเปิดเผยได้ วันนี้จินฮวาเอ่ยคำขู่ออกมา หากทำให้นางอับอายขายขี้หน้า นางจะฆ่าเด็กในท้องให้เขาดู
“หลินหลันกลับมาแล้ว! ข้ากำลังคิดว่าจะให้พี่ชายของเจ้าออกไปตามหาเจ้าอยู่พอดี! ” เหยาจินฮวายิ้มอย่างสดใสราวกับว่าหลินหลันเป็นน้องสาวแท้ๆ ของนางเอง
หลินหลันมองนางด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะเอ่ยอย่างไม่แยแส “เจ้าแค่เกรงว่าข้าจะหนีไปแล้ว เงินที่ได้รับมาพวกนั้นก็จะหายไปต่างหากเล่า!”
เหยาจินฮวาแสยะยิ้มออกมา “ดูเหม่ยจื่อพูดเข้าสิ เหม่ยจื่อช่างเป็นคนที่เข้าใจอะไรง่ายดีเสียจริง ใครบอกว่าจะหนีก็หนีได้งั้นหรือ อีกทั้งหากจะหนีแล้วจะหนีไปไหนได้? ”
การข่มขู่ ภัยคุกคามที่มาในรูปแบบที่ไม่ได้เปิดเผย พูดง่ายๆ ก็คือ เจ้าจะสามารถหนีรอดพ้นเงื้อมมือของจางต้าฮู่ไปได้หรือ
หลินหลันเพียงส่งเสียงฮึอย่างเย็นชา ไม่สนใจนาง แล้วเดินเข้าไปทำความเคารพต่อบรรดาหัวหน้าหมู่บ้าน
“เพราะเรื่องของหลินหลัน จึงทำให้ต้องรบกวนท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ท่านลุงเฉินเหลียงและท่านลุงเหยาฮุย หลินหลันรู้สึกไม่สบายใจยิ่งนัก”
หัวหน้าหมู่บ้านหยิบแท่งยาสูบมาเคาะลงบนหัวนาง ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าอ่อนโยน “หลินหลันเอ้ย! เรื่องของเจ้าทุกคนในหมู่บ้านก็ต่างพากันเป็นห่วงทั้งนั้น ดังนั้น ค่ำคืนนี้ข้าจึงตั้งใจเชิญลุงเฉินเหลียงและลุงเหยาฮุยมาด้วยเป็นการณ์เฉพาะ ทุกคนจะได้ปรึกษาหารือกัน เจ้าพูดความคิดของเจ้าออกมาก่อนเถิด!”
ทันทีที่หัวหน้าหมู่บ้านเปิดประเด็นก็หยิบยกเอาคนทั้งหมู่บ้านขึ้นมา และท่าทีที่เป็นไปในทิศทางบวกช่างแตกต่างไปจากเมื่อตอนเที่ยงเป็นอย่างมาก หลินหลันจึงตระหนักดีว่าเรื่องนี้มีผลกระทบต่อท่านป้าจินไม่น้อยเลย ดูเหมือนว่า คำพูดของผู้เป็นภรรยาจะมีอานุภาคไม่น้อยเลยทีเดียว
เหยาจินฮวาเมื่อได้ยินเช่นนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะจงเกลียดจงชังอยู่ในใจ มิน่าล่ะเมื่อครู่นี้ชายชราที่สมควรตายๆ ไปซะพวกนี้ถึงได้ไม่ปริปากเอ่ยอะไรออกมา ที่แท้พวกเขาก็ตัดสินใจมาแต่ต้นแล้ว ว่าพวกเขาต้องการที่จะช่วยหลินหลัน ฮึ! พวกเจ้ามีแผนรับมือของพวกเจ้า ข้าก็มีแผนรับมือของข้าเช่นกัน พวกเรามารอดูแล้วกันว่าผลลัพธ์ของเรื่องนี้จะเป็นอย่างไร


## ตอนที่ 015 ไกล่เกลี่ยเพื่อหาข้อยุติ

ตอนที่ 15 ไกล่เกลี่ยเพื่อหาข้อยุติ
ในเมื่อให้นางเอ่ยความคิดของตนเองออกมาก่อน เช่นนั้นหลินหลันก็ไม่รีรอที่จะพูดออกมาอย่างตรงไปตรงมา
“ข้าหลินหลันยังคงยืนยันคำนั้น ต่อให้ต้องแต่งงานกับหมูกับหมา ก็จะไม่มีทางยอมแต่งไปเป็นนางบำเรอให้แก่จางต้าฮู่”
น้ำเสียงคำพูดที่ดังชัดเจน และท่าทีหลินหลันที่แสดงให้เห็นถึงความแน่วแน่เด็ดเดี่ยว
หัวหน้าหมู่บ้านจินฟู้กุ้ยกระแอมออกมาสองครั้ง มองข้ามรูปลักษณ์ที่ไร้ซึ่งความน่าเชื่อถือของเหยาจินฮวา ขมวดคิ้วบึ้งตึงเอ่ยกับหลินเฟิง “หลินเฟิง คำพูดของหลินหลันเจ้าก็ได้ยินแล้ว พวกเราเพียงแต่อยากถามเจ้าว่า เจ้าเห็นความสำคัญในคำสั่งเสียของท่านแม่ของเจ้าบ้างหรือไม่”
เหยาจินฮวากัดฟันด้วยอารมณ์ขุนเคือง ชายชราพวกนี้กำลังหยิบยกเรื่องอื่นขึ้นมาทิ่มแทง
หลินเฟิงมองไปยังเหยาจินฮวาอย่างลำบากใจ เอ่ยออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ “คำสั่งเสียของท่านแม่ หลินเฟิงไม่อาจลืมเลือน”
“เช่นนั้นเหตุใดเจ้าถึงได้ปล่อยให้ภรรยาของเจ้าทำการตามอำเภอใจโดยไม่ได้รับการยินยอมจากหลินหลัน รับเอาเงินหมั้นของจางต้าฮู่มาเก็บไว้เอง?” จินฟู้กุ้ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น และเอ่ยตำหนิโดยไร้ความปราณี
ภายในใจหลินเฟิงอยากจะร้องขอความยุติธรรม เพื่อตนเอง และก็เพื่อจินฮวา จินฮวานางเองก็ไม่ได้อยากทำให้เรื่องราวกลายเป็นเช่นนี้ ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะจางต้าฮู่คนเลวผู้นั้น ต้องการดึงดันที่จะสู่ขอให้ได้
ไม่ทันรอให้หลินเฟิงได้เอ่ยปาก เหยาจินฮวาก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน “ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ท่านก็รู้ว่าหลินเฟิงเป็นคนซื่อตรง ท่านเองก็อย่าได้เอาแต่ข่มขู่เขาเลย ก็จริงอยู่ที่เรื่องนี้ข้าไม่ได้ปรึกษาหารือกับหลินหลันเสียก่อน สาเหตุก็อย่างที่ข้าได้บอกไปแล้วเมื่อตอนกลางวัน แม่สื่อหวังส่งของหมั้นหมายมาให้ตอนนั้นก็ได้พูดชัดเจนแล้วว่าจางต้าฮู่ผู้นั่นถูกใจหลินหลันมาตั้งนานแล้ว ข้าก็ได้พูดกับแม่สื่อหวังไปแล้วว่า อย่างไรเรื่องนี้ก็ยังต้องถามไถ่ความคิดเห็นของหลินหลันเสียก่อน แต่ทว่าแม่สื่อหวังเอ่ยว่าเรื่องที่จางต้าฮู่ได้ตัดสินใจลงไปแล้ว ใครหน้าไหนจะกล้าเปลี่ยนแปลง? ให้เชื่อฟังแต่โดยดี อย่าได้ต้องให้ถึงขั้นใช้กำลังถึงจะยอมรับเลย ท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ข้าก็แค่เกรงกลัววิธีการที่จางต้าฮู่จะใช้เล่นงาน จึงไม่กล้าปฏิเสธที่จะไม่รับเงินหมั้นเอาไว้ ถ้าหากพวกท่านมีวิธีการที่จะนำไปคืนให้แก่จางต้าฮู่ได้ โดยทำให้เขาจางต้าฮู่ผู้นั้นยอมรับของหมั้นกลับคืนแต่โดยดี ข้าเหยาจินฮวาก็จักขอบพระคุณเป็นอย่างยิ่ง หลินเฟิงก็มีเพียงแค่น้องสาวคนนี้ผู้เดียว แล้วใยข้าจะไม่รักและเป็นห่วงนางกันเล่า เพียงแต่ ข้าก็แค่สะใภ้คนหนึ่ง มิอาจกล้าต่อกรกับจางต้าฮู่ได้หรอก”
เหยาจินฮวาเอ่ยออกมาอย่างสละสลวย พลางแสดงสีหน้ารู้สึกผิด ตีบทบาทหญิงสาวแสนดีผู้อ่อนแอออกมาได้อย่างเข้าถึงบทบาทเป็นที่สุด แม้ว่าจะจงเกลียดจงชังชายชราเหล่านี้ แต่พวกเขาก็เป็นผู้ที่มีอำนาจมากที่สุดในหมู่บ้าน แน่นอนว่าเหยาจินฮวาไม่โง่ถึงขนาดว่าจะตั้งตัวเป็นอริต่อพวกเขา เพียงแค่โยนเรื่องราวยุ่งยากเช่นนี้ออกไปให้จัดการ ในเมื่อพวกเจ้ามีความสามารถมากพอถึงขนาดนี้ เช่นนั้นก็เชิญพวกเจ้าไปอธิบายต่อจางต้าฮู่แล้วกัน!
หลินหลันรู้สึกโชคดีที่ยังไม่ได้กินทั้งมื้อกลางวันและเย็นในกระเพาะจึงว่างเปล่า ไม่เช่นนั้นคงได้กลั้นอาเจียนเอาไว้ไม่ไหวเป็นแน่
“นั่นสินั่นสิ! น่าเสียดายที่วันนี้ข้าดันบังเอิญไม่อยู่เสียได้ หากว่าข้าอยู่ล่ะก็เรื่องนี้ก็คงไม่มีทางเกิดขึ้นได้” หลินเฟิงเอ่ยสมทบขึ้นมาอย่างว่องไว
เฉินเหลียงเดิมทีก็ไม่ถูกชะตากับแม่สื่อหวังยิ่งกว่าอะไรดี ถึงขั้นเกลียดเข้ากระดูกดำยังว่าได้ เขาเอ่ยขึ้นอย่างดุดัน “แม่สื่อหวังผู้นี้ไม่ใช่คนดีเด่อะไร ชุนฮวาของครอบครัวข้าก็ถูกนางทำร้ายไปแล้ว ข้าเคยได้พร่ำป่าวประกาศคนในหมู่บ้านไปมาตั้งแต่ไหนแต่ไรว่าอย่าได้พึ่งพาแม่สื่อหวังอย่าได้ไปพึ่งพาแม่สื่อหวัง ภรรยาหลินเฟิง นี่ไม่ได้เป็นการที่เจ้าหาเรื่องลำบากใส่ตัวเช่นนั้นหรอกหรือ”
ลุงเหยาฮุยเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “ภรรยาหลินเฟิง คำพูดสวยหรูเจ้าไม่จำเป็นต้องพูดออกมาแล้ว หากไม่ใช่เพราะเจ้าใช้ให้แม่สื่อหวังไปพูดกับคนบ้านจางต้าฮู่ แล้วใยเล่าจางต้าฮู่ถึงได้ส่งของหมั้นหมายมาเช่นนี้ หากพูดถึงการแต่งงาน จะรีบร้อนไปเพียงใดก็ยังจำเป็นต้องไปมาหาสู่กันเสียก่อนถึงจะสามารถตกลงได้ไม่ใช่หรือ”
เหยาจินฮวาทำทีเผยสีหน้ารู้สึกผิด ไม่เอ่ยโต้แย้งใดๆ ออกไป ทำเพียงรับฟังคำพูดของลุงเหยาฮุย “ในเมื่อเจ้าก็สำนึกแล้วว่าตนเองทำผิดไปแล้ว พรุ่งนี้เจ้ากับหลินเฟิงไปหาแม่สื่อหวัง แล้วให้นางนำของหมั้นหมายกลับไปคืนซะ”
“ไอย่า! ท่านลุงเหยาฮุย ทำเช่นนี้ไม่ได้เด็ดขาด ของหมั้นนี้ได้รับเอาไว้ทั้งหมดแล้ว และข้าคิดว่าแม่สื่อหวังป่านนี้ก็คงไปบ้านจางต้าฮู่เพื่อตอบรับคำไปเรียบร้อยแล้วด้วย ท่านจะให้พวกข้าไปพูดกับจางต้าฮู่อย่างไรหรือ ให้บอกว่าหลินหลันไม่ยอมแต่ง? นั่นมันเป็นการเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งชัดๆ และที่บอกว่าคนทั้งหมู่บ้านล้วนไม่พอใจหากให้หลินหลันแต่งออกไป? ท่านลุงทั้งหลาย อย่าลืมสิว่าผ้าไหมหมู่บ้านเจี้ยนซีของพวกเราล้วนเป็นจางต้าฮู่ที่รับซื้อเอาไว้” เหยาจินฮวารีบเอ่ยขึ้นมา
จินฟู้กุ้ยลูบเคราบางๆ ของเขา เอ่ยขึ้นอย่างครุ่นคิด “ที่ภรรยาหลินเฟิงเอ่ยนั้นก็มีเหตุผล หากจะคืนของหมั้นก็ต้องหาเหตุผลที่เหมาะสม” ขณะที่ในใจกลับรู้สึกไม่พอใจในตัวเหยาจินฮวาอยู่เล็กน้อย แม่นางสะใภ้ชั่วร้ายผู้นี้ช่างมีพิษสงเสียจริง เห็นได้อย่างชัดเจนว่านางกำลังข่มขู่พวกเขา หากให้นางนำเงินหมั้นหมายไปคืน นางก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะบอกจางต้าฮู่ออกไปว่าเป็นหัวหน้าหมู่บ้านที่บังคับให้นางไป เช่นนั้นแล้วจางต้าฮู่ไม่ใช่ว่าจะจับเขาฉีกออกเป็นชิ้นๆ หรอกหรือ
“ไอ้เหตุผลที่ว่านี้มันไม่ได้หากันได้ง่ายๆ นี่สิ!” ลุงเหยาฮุยส่ายหน้าพลางถอนหายใจออกมา
ลุงเฉินเหลียงเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “ถึงอย่างไรก็ไม่ควรบังคับให้หลินหลันแต่งออกไปหรอกใช่หรือไม่”
หลินหลันกำลังคิดว่า ควรนำเรื่องหลี่ซิ่วฉายเอ่ยออกไปได้แล้วสินะ ในเมื่อเหยาจินฮวาใช้ข้อโต้แย้งที่ดูเหมือนฉลาดเช่นนี้แล้ว ฉะนั้นก็ปล่อยให้นางดำเนินต่อไปตามทางของนาง!
“อันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องยากขนาดนั้น เพราะข้ามีคนที่ชอบอยู่แล้ว เดิมทีตั้งใจไว้ว่าอีกไม่กี่วันจะพูดคุยกับพี่ชาย พอถึงเวลาพี่สะใภ้ก็ดันบอกว่าได้กำหนดการแต่งงานกับทางนั้นไว้ให้ก่อนเสียแล้ว โดยที่นางไม่ได้รับรู้ด้วย” หลินหลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
เมื่อประโยคนี้หลุดออกมา ทุกคนในห้องต่างอยู่ในอาการตกตะลึง ที่หลินหลันพูดนั้นเป็นเรื่องจริงหรือโกหกกันแน่?
หลินเฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่มั่นใจ “เหม่ยจื่อ เจ้าอย่าได้เพื่อหาเหตุผลจึงยอมให้ตนเองแต่งกับใครก็ได้เลย”
“นั่นน่ะสิ! หลินหลัน เหตุผลนี้ของเจ้าไม่ได้เรื่องหรอก มีที่ไหนกันน้องสาวหมั้นหมายแล้ว ในฐานะพี่สะใภ้จะไม่รับรู้?” เหยาจินฮวาเอ่ยด้วยสีหน้าประชดประชัน “อย่าหาว่าข้าอย่างนู้นอย่างนี้เลยนะ แต่งกับจินเป่าจู้ยังไม่สู้แต่งกับจางต้าฮู่!”
หลินหลันเหลือบตามองไปยังเหยาจินฮวาด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ใครบอกว่าข้าจะแต่งกับจินเป่าจู้ คนที่ข้าชอบพอคือหลี่ซิ่วฉาย อีกอย่าง การที่เจ้าไม่รู้มันแปลกมากงั้นหรือ เจ้าก็ไปบอกกับจางต้าฮู่ว่าข้าและพี่ชายของข้าเกรงว่าเจ้าจะดูถูกดูแคลนซิ่วฉายคนจน และไม่ยอมรับเขา ดังนั้นก่อนหน้านี้จึงปิดบังเจ้าไว้แค่นี้ก็เป็นอันเรียบร้อยแล้วไม่ใช่หรือ” มิใช่ว่าเหยาจินฮวาเอ่ยว่ารักและเป็นห่วงนางหรอกหรือ เช่นนั้นก็แบกรับผลของการกระทำนี้ไปซะ!
เหยาจินฮวาสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ยังคงรู้สึกเหลือเชื่อยิ่งนัก “จะเป็นหลี่ซิ่วฉายไปได้อย่างไร? ” นี่ยิ่งเทียบไม่ได้กับจินเป่าจู้เข้าไปอีก บ้านของจินเป่าจู้อย่างน้อยก็ยังเลี้ยงฝูงเป็ด ทว่าหลี่ซิ่วฉายเขาผู้นั้นมีอะไรบ้าง? นอกเสียจากเป็นนักกวีไส้แห้ง กับกระท่อมที่มีรูรั่วอยู่ทุกด้าน แล้วยังมีอะไรอีก?
จินฟู้กุ้ยถึงกับทำหน้าไม่ถูก เหตุไฉนจึงไปเกี่ยวข้องกับหลี่ซิ่วฉายเสียได้ล่ะ ทันใดนั้นจินฟู้กุ้ยก็นึกถึงเรื่องราวเมื่อเช้านี้ขึ้นมา ไม่แน่หลินหลันอาจจะชอบพอกับหลี่ซิ่วฉายจริงๆ ก็ได้ ไม่เช่นนั้น นางจะเป็นกังวลหลี่ซิ่วฉายถึงขนาดเกรงกลัวว่าหลี่ซิ่วฉายจะถูกคนทำร้าย จึงให้เอ้อร์นิวพาคนอื่นๆ ขึ้นภูเขาไปช่วยเช่นนั้นหรือ
“แล้วทำไมจะเป็นหลี่ซิ่วฉายไม่ได้? หลี่ซิ่วฉายอยู่ในหมู่บ้านเจี้ยนซีมาสามปี เขาเป็นคนอย่างไร ข้าคิดว่าพวกลุงทุกท่านก็น่าจะพอเข้าใจดี หลี่ซิ่วฉายแม้ว่าจะยากจนไปหน่อย แต่ทว่าเขาก็มีความรู้ มีนิสัยที่ดีและปฏิบัติตนสอดคล้องกับกฎระเบียบมาโดยตลอด หากจะมองคนโดยยึดจากคุณลักษณะนิสัยไม่ได้หรือไรกัน อีกทั้งข้าก็เชื่อมั่นว่าหลี่ซิ่วฉายในอนาคตข้างหน้าจะต้องสอบเข้าหลวงได้แน่” หลินหลันเอ่ยอย่างภาคภูมิใจด้วยท่าทีที่แสนมุ่งมั่น ราวกับว่าหลี่ซิ่วฉายจะสามารถสอบเป็นที่หนึ่งของจักรวรรดิได้จริงๆ
ลุงเฉินเหลียงพยักหน้าแล้วเอ่ยขึ้น “จะว่าไปหลี่ซิ่วฉายผู้นี้ก็ไม่เลว กตัญญูรู้คุณ มีน้ำใจต่อผู้อื่น ครั้งก่อนข้าให้เขาช่วยเขียนจนหมายให้ เขาก็ไม่เรียกเก็บเงินข้าแม้แต่น้อย”
และยังมีอีกนิดหน่อยที่ลุงเฉินเหลียงไม่ได้เอื้อยเอ่ยขึ้นมา นั่นก็คือบรรดาสาวๆ ในหมู่บ้านนี้ล้วนหลงใหลได้ปลื้มหลี่ซิ่วฉายกันทั้งนั้น ต่างพากันคอยเอาอกเอาใจทั้งแบบเปิดเผยและแบบลับๆ ทว่าหลี่ซิ่วฉายผู้นั้นก็ไม่เคยเหลียวตามอง นับว่าเป็นสุภาพบุรุษคนหนึ่ง
ลุงเหยาฮุยก็เอ่ยขึ้นมาเช่นกัน “ข้าได้ยินมาว่าตระกูลเยี่ยในเมืองอยากเชิญเขาไปเป็นครูสอนประจำบ้าน และนายอำเภอก็ยังอยากเชิญเขาไปเป็นสัสดีนายทะเบียนอีกด้วย”
“เป็นครูสอนประจำบ้าน เป็นสัสดีนายทะเบียนมีอะไรดีนักหนาหรือ จะได้เงินซักเท่าไหร่กันเชียว!” เหยาจินฮวาดูถูกเหยียดยามเป็นอย่างมาก สอบเข้าหลวง สอบเข้าได้ก็บ้าแล้ว ผู้มีความสามารถที่มีรายชื่อเข้าสอบในวังจะมีได้ซักกี่คน? เห็นพวกมีพรสวรรค์ด้านหนังสือต่างก็สิ้นเนื้อประดาตัวกันไปนักต่อนักแล้ว
“พูดจาเช่นนี้ก็ไม่ถูก โดยเฉพาะกับคนจนวัยเยาว์ที่มีความสามารถ ไม่แน่ว่าวันได้วันหนึ่งอาจจะได้ขั้นได้ตำแหน่งขึ้นมาอย่างรวดเร็วก็เป็นได้” จินฟู้กุ้ยเอ่ยอย่างใจเย็น
ลุงเฉินเหลียงเอ่ยเสริม “ข้าว่าไม่มีปัญหา เพียงแต่...หลินหลัน หลี่ซิ่วฉายรู้เรื่องจางต้าฮู่สู่ขอเจ้าหรือไม่”
เรื่องนี้จำเป็นต้องถามให้ชัดเจน เพราะหากว่าหลี่ซิ่วฉายก็เกรงกลัวจางต้าฮู่ แล้วหนีไปดื้อๆ ในเวลาสำคัญเช่นนั้นจะเป็นการยุ่งยากเอาได้...
หลินหลันส่งเสียงอืมออกมาเบาๆ “ข้าบอกกับเขาแล้ว”
หลินเฟิงเอ่ยแทรกขึ้น “แล้วเขาว่าอย่างไร”
หลินหลันคิดไตร่ตรอง นางจะเป็นฝ่ายพูดเองทุกเรื่องไม่ได้ ไม่เช่นนั้นจะดูเหมือนไม่รักนวลสงวนตัวจนเกินไป และดูเป็นการสร้างเรื่องขึ้น “เรื่องนี้...พรุ่งนี้พี่ก็ไปถามเขาดูด้วยตนเองเถอะ!”


## ตอนที่ 016 ความคับข้องใจที่ไม่สามารถระบายออกมาได้

ตอนที่ 16 ความคับข้องใจที่ไม่สามารถระบายออกมาได้
จินฟู้กุ้ยนำแท่งยาสูบยัดบนเข็มขัดแล้วเอ่ยขึ้น “ในเมื่อภรรยาหลินเฟิงก็ได้แสดงความคิดเห็นออกมาแล้ว หลินเฟิง พรุ่งนี้เจ้าก็ไปถามไถ่หลี่ซิ่วฉายดู หากทางด้านหลี่ซิ่วฉายไม่ขัดข้อง เรื่องนี้ก็เป็นอันว่ายังเปลี่ยนแปลงได้ ต่อให้จางต้าฮู่ดื้อดึงเอาแต่ใจอย่างไร ก็มิอาจละเมิด ‘เหตุผล’ นี้ไปได้ เพียงแค่ทุกคนจะต้องสงบปากสงบคำไว้ให้ดี อย่าได้หลุดปากออกไป แล้วทำให้เกิดเรื่องราวขึ้นมาอีก ถึงตอนนั้นอย่าโทษข้าที่ต้องลงโทษตามกฎระเบียบของหมู่บ้าน ใครก็ตามที่จงใจทำลายความสงบเรียบร้อยของหมู่บ้าน ทำให้หมู่บ้านเจี้ยนซีไม่สงบสุข จะต้องถูกขับไล่ออกจากหมู่บ้าน” เมื่อเอ่ยถึงประโยคนี้ จินฟู้กุ้ยก็จ้องมองไปยังเหยาจินฮวาด้วยแววตาจริงจัง
แน่นอนว่าเหยาจินฮวาเข้าใจเป็นอย่างดี ประโยคนี้เป็นคำพูดที่หัวหน้าหมู่บ้านเอ่ยให้นางฟังโดยเฉพาะ ในใจแม้ทำเป็นไม่สนใจ ทว่าว่ากลับรู้สึกเกรงกลัวขึ้นมาเล็กน้อย ขณะนั้นเองจึงหลีกเลี่ยงสายตาคมของหัวหน้าหมู่บ้าน โดยการก้มหน้าก้มตาลงไปพร้อมอารมณ์โกรธเคือง
“เอาล่ะ นี่ก็ดึกมากแล้ว พวกเราขอตัวกลับก่อน แล้วรอฟังข่าวจากหลินเฟิงในวันพรุ่งนี้” จินฟู้กุ้ยลุกขึ้นยืนพลางเอ่ยชักชวนเฉินเหลียงและเหยาฮุยสองพี่น้องคนสนิท ออกจากบ้านครอบครัวหลินไปพร้อมกัน
หลินเฟิงรับหน้าที่ออกไปส่ง ภายในห้องจึงเหลือเพียงหลินหลันและเหยาจินฮวา
เหยาจินฮวาหรี่ตามอง เอ่ยอย่างถากถาง “น้องสะใภ้นับว่ามีความสามารถเสียจริง ไม่หือไม่อือก็ชักจูงหลี่ซิ่วฉายให้มาสมรู้ร่วมคิดจนได้”
เหยาจินฮวาจงใจใช้คำว่า “ชักจูงให้มาสมรู้ร่วมคิด” เน้นหนักลงไป
หลินหลันไม่แม้แต่จะมองไปที่นาง หันไปเก็บแก้วน้ำชา พลางเอ่ยไปด้วย “ความสามารถข้าหรือจะสู้พี่สะใภ้ได้ ทำให้โผโผ่ะโกรธจนขาดใจตาย ขายน้องสะใภ้ อีกทั้งยังตะล่อมให้สามีคล้อยตามไปด้วย นี่จะต้องมีความหนาของหน้า ความดำของจิตใจ และความไร้ยางอายมากขนาดไหนเชียวจึงสามารถทำได้ลงคอ! พอมองไปรอบๆ เขตเมืองเฟิงอานนี้แล้ว เจ้าก็นับว่าเป็นบุคคลอันดับต้นๆ เหมือนกันนะ”
เหยาจินฮวาโกรธจนปากสั่น วันนี้นางโมโหมากเกินพอแล้ว เงินก็ไม่อยู่ในมือแล้ว ทั้งยังถูกหัวหน้าหมู่บ้านสั่งสอนอีก ทำให้นางหมดความเป็นผู้เป็นคน หลินหลันยังกล้าดีใช้คำพูดทำร้ายนางอีก เหยาจินฮวาพุ่งเข้าไปจ้องหลินหลัน คว้าเอาถ้วยในมือของหลินหลัน และโยนมันออกไปโดยไม่คำนึงถึงทิศทาง ได้ยินเพียงเสียงดัง ‘เพล้ง’ ที่คมชัด
“หลินหลัน เจ้ากล้ามองข้ามความเป็นพี่สะใภ้ของข้า?” ความโกรธของเหยาจินฮวากำลังพวยพุ่ง
หลินหลันไม่แม้แต่จะกะพริบตา แล้วเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “หลินหลันนับถือเพียงแค่ผู้ที่ควรค่าแก่การนับถือ แต่กับคนที่ไม่มีความจริงใจ จิตใจเลวร้ายต่ำทรามเหล่านั้น ควรจะยินดีด้วยซ้ำที่ข้าหลินหลันผู้นี้เลือกที่จะมองข้ามไป หากว่าข้าเกิดเก็บเอามาใส่ใจ ข้าคงได้สั่งสอนให้นางรู้สึกเสียใจที่เกิดมาบนโลกแห่งนี้”
น้ำเสียงของหลินหลันไม่สนใจใยดี และเผยสายตาไร้ซึ่งการแยแส แสดงถึงพลังอำนาจที่ไม่ปล่อยให้ใครละลานได้ง่ายดาย เหยาจินฮวารู้สึกเสียวสันหลังวูบ เหตุไฉนหลินหลันจึงไม่เหมือนกับผู้เป็นพี่ชายของนางเลยแม้แต่น้อย และก็ไม่เหมือนแม่ของนางด้วย ปากคอเราะร้ายอีกทั้งมีกลยุทธ์ที่แยบยลเสียขนาดนั้น สามปีมานี้ เผชิญหน้ากันนับไม่ถ้วนล้วนไม่เคยเอาชนะได้เสี้ยวหนึ่งของนางเลย หลินหลันคือหนามยอกอกในสายตาของเหยาจินฮวา ตราบใดที่ยังไม่ขจัดออกไป นางก็ไม่มีวันสงบสุขได้
ครั้งนี้เดิมทีถือเป็นโอกาสที่ดีอย่างมาก ทั้งสามารถขจัดหลินหลันออกไปและยังได้รับเงินก้อนใหญ่ เปรียบเทียบได้กับเป็นขนมที่ร่วงหล่นมาจากท้องฟ้า น่าเสียดายที่ว่านางยังไม่ทันได้ลิ้มขนมชิ้นนั้น ทว่ามันก็กลายเป็นก้อนหินที่ทั้งเหม็นทั้งแข็งก้อนหนึ่งไปเสียแล้ว น่าผิดหวังและเจ็บปวดหัวใจยิ่งนัก ทำให้เหยาจินฮวายิ่งตัดสินใจแน่วแน่มากขึ้น ว่าจะต้องทำเรื่องนี้ให้ลุล่วงไปให้ได้
หลินเฟิงกลับเข้ามา ทันทีที่ก้าวผ่านประตู “โอ้ย...” เสียงร้องดังขึ้น กอดเท้ากระโดดโหยงขึ้นมา ที่แท้ก็เหยียบลงไปโดนแก้วซึ่งถูกเหยาจินฮวาเขวี้ยงแตก ทำให้เท้าบาดเจ็บเสียแล้ว
“เกอ รีบยืนนิ่งๆ ไว้ก่อน บนพื้นยังมีเศษกระเบื้องอยู่อีก” หลินหลันร้อนรนเอ่ยเตือน
เหยาจินฮวามองเห็นหลินเฟิงที่กำลังจับเท้าเอาไว้ด้วยความเจ็บปวด จึงรีบเอ่ยขึ้น “ทำไมเจ้าถึงได้เดินไม่ดูตาม้าตาเรือ รีบนั่งลงก่อนแล้วให้ข้าดูสิแผลว่าร้ายแรงหรือไม่”
หลินหลันรีบนำไม้กวาดและที่ตักขยะมาทำความสะอาดเศษกระเบื้องที่แตกเกลื่อนบนพื้น ทางด้านหลินเฟิงถอดรองเท้าออกและบนฝ่าเท้าของเขากำลังเลือดไหล ทว่าเหยาจินฮวากลับถือรองเท้าเอาไว้และพึมพำออกมาอย่างไม่พอใจ “พื้นรองเท้านี่ขาดทะลุหมดแล้ว”
หลินหลันโมโหขึ้นมาอีกระลอก “สรุปแล้วรองเท้าสำคัญหรือเท้าของพี่ชายข้าสำคัญกันแน่ รองเท้าขาดๆ ที่เจ้าทำโดยใช้วัสดุไม่เหมาะสม ที่จริงควรโยนทิ้งไปตั้งนานแล้วด้วยซ้ำ”
เหยาจินฮวาหันหน้าไปจ้องหลินหลันด้วยความโกรธ “เจ้าทำเป็นพูดดี หากเจ้าทำได้แล้วไฉนถึงไม่ทำให้พี่ชายของเจ้าซักคู่หนึ่งล่ะ”
“พอได้แล้ว พอได้แล้ว รองเท้านี่ปะรอยเสียหน่อยก็ยังใส่ได้อยู่” หลินเฟิงรีบเอ่ยขึ้นเพื่อยุติการโต้แย้ง
เกอก็เป็นเสมือนล้อรถที่ลมรั่ว จะออกแรงเติมลมเข้าไปเพียงใดก็ยังแบน ตามคำกล่าวที่ว่าไม่เกรงกลัวคู่ต่อสู้ที่เหมือนหมาป่า จะกลัวก็แต่เพื่อนร่วมทีมเหมือนหมู หลินหลันอยากทำเป็นไม่สนใจใยดี แต่เมื่อเห็นเลือดสีสดกำลังไหลออกมาจากเท้าของผู้เป็นพี่ชาย หลินหลันก็มักทำไม่ลง จึงเข้าไปในห้องเพื่อหยิบยาทาห้ามเลือดออกมาให้พี่ชาย “ทาอันนี้ลงไป สองสามวันนี้อย่าให้โดนน้ำ”
หลินเฟิงส่งเสียงร้องโอ้ยขึ้นมา ขณะทายาลงบนปากแผลและพลางเอ่ยถามขึ้นด้วย “เหม่ยจื่อ เจ้าวางแผนจะแต่งงานกับหลี่ซิ่วฉายจริงหรือ”
หลินหลันเผยรอยยิ้มเย็นชาออกมา “แล้วข้ายังมีทางเลือกอื่นอีกไหม”
หลินเฟิงแทบสำลัก เงียบไปชั่วขณะ แล้วเอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกผิด “ทั้งหมดเป็นเพราะพี่ไม่ดีเอง พี่มันไม่ได้เรื่อง”
เหยาจินฮวารู้สึกไม่พึงพอใจอีกต่อไป หยิกลงไปที่ขาของหลินเฟิงอย่างแรง จนหลินเฟิงต้องสูดหายใจเข้าออกด้วยความเจ็บปวด
“อะไรที่เรียกว่าไม่มีทางเลือกอื่น แต่งงานกับจางต้าฮู่ไม่ดีตรงไหนงั้นหรือ ชีวิตก็จะไม่ต้องอดๆ อยากๆ มีแต่ความมั่งคั่งสุขสบาย มีที่ไหนกันคนกับเงินจะไปกันไม่รอด?” เหยาจินฮวาเอ่ย ขณะเดียวกันก็ขยิบตาใส่หลินเฟิง
หลินเฟิงเอ่ยขึ้นอย่างจำใจ “ที่พี่สะใภ้เจ้าพูดก็ถูก!”
เหยาจินฮวายังคงเอ่ยต่ออีก “หลี่ซิ่วฉายผู้นั้นยากจนเสียยิ่งกว่าอะไร ลำพังเขาต้องเลี้ยงชีวิตตัวเองก็ยังเป็นปัญหา วันดีคืนดีไปกันไม่รอด ไม่แน่ว่าอาจจะนำเจ้าไปจำนองก็เป็นได้”
เหยาจินฮวาเอ่ยและจ้องเขม็งไปยังหลินเฟิงอีกครั้ง
หลินเฟิงเอ่ยออกมาเบาๆ “พี่สะใภ้เจ้าพูดถูก!”
“หลินหลันอ่า...ไม่ใช่ว่าพี่สะใภ้ตำหนิเจ้า นิสัยดื้อรั้นของเจ้านั้นจำเป็นต้องแก้ไขเสีย การรู้จักแต่ทำตามใจตนเอง โดยไม่แยกแยะผิดชอบชั่วดี ภายภาคหน้าจะเป็นเจ้าที่เสียใจ”
หลินหลันขี้เกียจฟังนางพูดเพ้อเจ้อ ยิ่งไปกว่านั้นคือไม่อยากมองดูสีหน้าผู้เป็นพี่ชายที่กำลังยิ้มได้น่าเกลียดกว่าร้องไห้ออกมาเสียอีก จึงหันหลังแล้วเข้าห้องไป ตามด้วยเอื้อมมือดึงประตูปิดอย่างแรง
เหยาจินฮวาได้แต่มองด้วยอารมณ์โกรธอย่างทำอะไรไม่ได้ แล้วเอ่ยบ่นขึ้น “เจ้าดู เจ้าดูสิ...นี่นางแสดงท่าทีอะไรกัน มีหัวหน้าหมู่บ้านคอยให้ท้าย แม้กระทั่งพี่ชายพี่สะใภ้นางก็ไม่ให้ความสำคัญอีกแล้ว”
หลินเฟิงเห็นผู้เป็นน้องสาวโมโหเดินจากไป รู้สึกว่าตนเองนั้นไร้ประโยชน์สิ้นดี ได้แต่เอ่ยออกไปอย่างไม่สบายใจ “เจ้าก็พูดให้มันน้อยๆ หน่อยเถอะ! เหม่ยจื่อในใจกำลังไม่มีความสุข”
“นางไม่มีความสุข? ข้าสิที่ไม่มีความสุข? ลูกของข้าก็ไม่มีความสุข เจ้าก็อย่าคิดที่จะได้มีความสุข” เหยาจินฮวาสบทออกมาด้วยความโกรธ แล้วโยนรองเท้าใส่หลินเฟิง ตามด้วยหยิกเข้าไปที่เอวของเขาหมุนเป็นวงกลมลากกลับเข้าไปในห้อง
หลินเฟิงถือรองเท้าเอาไว้ ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย...
หลินหลันนอนอยู่บนเตียงไม้เก่าๆ ที่ส่งดังเอี๊ยดอ๊าดขณะพลิกตัวไปมา ท่ามกลางอารมณ์ที่ยากจะสงบลงได้
คนอย่างจางต้าฮู่ หากนางแต่งงานแล้วจะยอมแพ้ง่ายๆ ไหม น่าจะเป็นไปไม่ได้ จางต้าฮู่มักกระทำตามอำเภอใจและทำในสิ่งที่ไม่ดี มีครั้งไหนกันที่กระทำโดยยึดหลักการและเหตุผล หากว่าจางต้าฮู่แสดงท่าที่แข็งกร้าว บรรดาหัวหน้าหมู่บ้านจะยังยื่นมือเข้ามาช่วยอยู่ไหม
แล้วก็ สรุปแล้วหลี่ซิ่วฉายกับตระกูลเยี่ยมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกันอย่างไร เพียงแค่เพราะว่าตระกูลเยี่ยเคยเชิญให้เขาไปเป็นครูประจำตระกูลเช่นนั้นหรอกหรือ หากว่าหลี่ซิ่วฉายสามารถติดต่อประสานกับทางตระกูลเยี่ยให้ออกรับหน้าเจรจาให้ได้จริงๆ เช่นนั้นเรื่องนี้ก็มีความหวังขึ้นมาแล้ว ประเด็นสำคัญก็ยังต้องรอดูว่าตระกูลเยี่ยจะสามารถช่วยอะไรได้ถึงขึ้นไหน สามารถออกแรงได้ซักเท่าไหร่...แล้วก็ดูสหายของหลี่ซิ่วฉายซึ่งดูค่อนข้างมีภูมิอยู่เล็กน้อยผู้นั้น แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนนอกพื้นที่ มันคงเป็นเรื่องยากที่มังกรแข็งแกร่งจะเอาชนะงูประจำท้องถิ่นได้ ต่อให้หน้าน้ำแข็งก้อนผู้นั้นจะมีฝีมือการต่อสู้เพียงใด มือคู่เดียวจะไปต่อคนสู้หมู่มากได้อย่างไรล่ะ! ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยมีหวังเอาเสียเลย
จริงสิ จดหมายนั่น...
หลินหลันหยิบจดหมายออกมาจากอ้อมแขน บนจดหมายมีตัวอักษรว่า ‘เยี่ยเหล่าผู้เปิดผนึกซองจดหมายแต่เพียงผู้เดียว’ ลายเส้นปากกาอักษรกลมและความยาวเส้นขีดตัดกันอย่างละเอียด สละสลวยงดงาม แฝงเอาไว้ซึ่งเอกลักษณ์ของนิสัยและอารมณ์...ในชีวิตก่อนหน้านี้เมื่อหลินหลันจับปากกาก็เริ่มจากฝึกฝนตัวอักษรพู่กัน ไม่เคยขาดตกบกพร่องเลยซักวันเดียว มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะสามารถทำได้เป็นอย่างดีในด้านนี้ แต่ทว่าเมื่อมองไปยังตัวอักษรของหลี่ซิ่วฉาย หลินหลันก็อดรู้สึกละอายใจไม่ได้ นางเขียนเบี้ยวไปเบี้ยวมา ไม่เป็นธรรมชาติ ไม่เหมือนกับหลี่ซิ่วฉาย เพียงไม่กี่ตัวอักษรกลับดูเป็นธรรมชาติมีเอกลักษณ์เป็นอย่างมาก
ชายหนุ่มผู้นี้ ยังมีการติดผนึกขี้ผึ้งไว้อีกด้วย เกรงว่าข้าจะแอบดูหรือไร
หลินหลันอยากจะแอบดูจริงๆ นั่นแหละ แต่ท้ายที่สุดก็ยังห้ามใจเอาไว้ได้ และตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะวานให้เป่าจู้นำจดหมายไปส่ง


## ตอนที่ 017 ความรักมิอาจประเมินค่าได้

ตอนที่ 17 ความรักมิอาจประเมินค่าได้
เช้าตรู่ ท่ามกลางแสงอรุ่นที่เพิ่งจะปรากฏ หลินหลันตื่นนอนขึ้น ยังไม่รีบร้อนทำอาหารเช้าเป็นอันดับแรก ทว่าเร่งรีบไปยังบ้านเป่าจู้เพื่อส่งมอบภารกิจอันสำคัญ หลังจากนั้นจึงรีบวิ่งกลับมาอย่างรวดเร็ว ตราบใดที่เรื่องราวยังไม่ได้รับการแก้ไขปัญหาให้เรียบร้อย นางจำเป็นต้องคอยจับตาดูเหยาจินฮวาเอาไว้ เพื่อหลีกเลี่ยงการที่นางจะไปก่อเรื่องอะไรแย่ๆ ขึ้นอีก
ยังดีที่ความเคยชินกับการนอนตื่นสายของเหยาจินฮวานั้นไม่ได้เปลี่ยนแปลงกันง่ายๆ หลินหลันจึงไปทำอาหารเช้าได้อย่างสบายใจ
หลินเฟิงวันนี้ตื่นเช้ามากกว่าปกติ เพราะบาดแผลที่เท้าจึงทำให้ร่างกายของเขาไม่สมดุลตอนก้าวขาเดิน เมื่อล้างหน้าบ้วนปากเรียบร้อยก็เตรียมออกจากบ้าน
หลินหลันรู้ดีว่าผู้เป็นพี่ชายต้องการไปพบหลี่ซิ่วฉาย เมื่อนึกถึงเท้าของผู้เป็นพี่ชายขึ้นมา หลินหลันก็ขมวดคิ้วขึ้น “เกอ ไม่ต้องหรอก...ข้าให้หลี่ซิ่วฉายมาบ้านเราแล้วกัน!”
“แน่นอนว่าต้องเป็นเขาที่เป็นฝ่ายมา มีที่ไหนกันฝั่งผู้หญิงจะไปหาก่อนถึงหน้าประตู” เหยาจินฮวายืนพิงขอบประตูพลางทำท่าทีเกาหัว ท่าทางกลับดูเย้ายวน ทว่าน่าเสียดายที่บุคคลนี้ช่างไร้ค่าเกินไป ทำให้ไม่สามารถทนดูต่อไปได้
หลินหลันปลดผ้ากันเปื้อนออก “ข้าให้เจ้าเด็กข้างบ้านไปเรียกแล้วกัน”
ทางด้านนี้ไม่ทันกินอาหารเช้าเรียบร้อย หลี่ซิ่วฉายก็มาถึงเสียแล้ว
ยังคงเป็นชุดแขนยาวตัวสีขาว ภายใต้ลักษณะท่าทีอ่อนโยนและใจดี ยืนอยู่ที่ประตูทางเข้าอย่างใจเย็น
“เจ้า...กินข้าวเช้ามาแล้วหรือยัง” หลินหลันเอ่ยถามออกไปตามมรรยาท
หลี่ซิ่วฉายพยักหน้าเล็กน้อย “กินแล้ว”
หลินหลันเก็บกวาดชามและตะเกียบ รวมไปถึงเช็ดทำความสะอาดผิวโต๊ะ หลังจากนั้นทุกคนจึงเริ่มเอ่ยเข้าเรื่อง
มีเหยาจินฮวาอยู่ร่วมด้วย หลินเฟิงจึงเปลี่ยนไปไม่พูดไม่จา ดังนั้นโดยทั่วไปแล้วล้วนเป็นเหยาจินฮวาที่เอ่ยถาม
“หลี่ซิ่วฉาย เจ้าจะสู่ขอหลินหลันของบ้านเราจริงๆ หรือ”
“เจ้ารู้ว่าจางต้าฮู่ก็อยากจะสู่ขอนางเช่นกัน แล้วเจ้ายังจะสู่ขออยู่อีกหรือ”
“เจ้ารู้ใช่ไหมว่าจางต้าฮู่ผู้นั้นเป็นคนอย่างไร เจ้าก็ไม่เกรงกลัวหรือว่าเพราะเรื่องนี้จะทำให้จางต้าฮู่ขุ่นเคืองเอาได้”
“…”
คำถามเหล่านี้ หลี่ซิ่วฉายใช้เพียงคำเดียวว่า “ใช่” ในการตอบกลับ สั้นง่ายได้ใจความ ไม่มีอาการลังเลใจเลยแม้แต่น้อย มีเพียงแค่ใบหน้าที่ประดับไว้ด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงเรียบสงบ ทว่าไม่ทำให้คนฟังรู้สึกว่าถึงความไม่สุภาพ แต่กลับทำให้เห็นความจริงใจและความมุ่งมั่นของเขามากยิ่งขึ้น
ใบหน้าของหลินเฟิงเต็มเปี่ยมไปด้วยความพึงพอใจ
ทว่าเหยาจินฮวากลับไม่พึงพอใจเป็นอย่างมาก วันนี้นางตั้งใจไว้แล้วว่าจะต้องทำให้หลี่ซิ่วฉายอับอายขายหน้า ทำให้เขารู้ถึงความยากลำบากและยอมพ่ายแพ้ไป
“ก็ดี ในเมื่อเจ้าตั้งใจแน่วแน่ว่าอยากจะสู่ขอหลินหลัน เช่นนั้นแล้วเจ้าเตรียมจะให้ของหมั้นหมายเท่าไหร่กัน รู้ไว้ด้วยล่ะว่าจางต้าฮู่ออกเงินหมั้นหมายมาแล้วห้าสิบเหรียญเงิน นี่ยังไม่นับรวมกับ หลังจากรอตรวจดวงชะตาสมพงษ์กันแล้ว ตระกูลจางยังจะให้ของขวัญชิ้นโตมาอีกด้วย” เหยาจินฮวารู้ดีว่าหลี่ซิ่วฉายเป็นคนยากจนอนาถา อย่าได้ว่าแต่ห้าสิบสองเงินเลย ลำพังห้าเหรียญสองเงินก็ยังหามาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
หลินเฟิงรู้สึกว่าการถามออกไปเช่นนี้ช่างไม่เหมาะสมยิ่งนัก ตอนนี้คงทำได้เพียงมองดูหลี่ซิ่วฉายแล้ว หากหลี่ซิ่วฉายถูกทำให้เตลิดหนีไป เช่นนั้นเหม่ยจื่อจะทำอย่างไร หลินเฟิงจึงแอบใช้มือสะกิดเหยาจินฮวาเบาๆ
เหยาจินฮวาจ้องเขม็งกลับไป ส่งเสียงดังออกมาอย่างไร้ยางอาย “เจ้าสะกิดข้าทำไม หรือว่าข้าพูดอะไรผิดไปงั้นหรือ การสู่ขอหญิงสาวบ้านไหนกันจะไม่เอ่ยถึงสินสอดทองหมั้น นี่เป็นกฎข้อบังคับตามขนมธรรมเนียมโบราณที่ทิ้งเอาไว้”
หลินหลันมองดูเหยาจินฮวาที่กำลังทำให้หลี่ซิ่วฉายลำบากใจ หากยึดตามนิสัยของนางแล้ว นางก็คงจะออกปากขัดขวางไปนานแล้ว แต่ทว่าครั้งนี้ นางอยากจะลองดูว่าหลี่ซิ่วฉายจะโต้กลับไปอย่างไร
เห็นเพียงใบหน้าหลี่ซิ่วฉายที่เผยรอยยิ้มเล็กน้อย หยิบกระดาษออกจากอ้อมแขนของเขาด้วยท่าทีสบายๆ แล้วคลี่เปิดออกมา “นี่คือเงินหมั้นหมายของข้า”
สามคนซึ่งไม่ได้นัดหมายพร้อมใจกันเขยิบเข้าไปดูอย่างประหลาดใจ
“นี่มันคืออะไร” เหยาจินฮวารู้จักเพียงแค่ตัวเลข ไม่รู้จักตัวอักษร จึงไม่รู้ว่าอักษรนั้นหมายความว่าอย่างไร
หลินเฟิงแทบจะไม่รู้จัก พยายามอ่านออกมาทีละคำทีละ “ความรัก มิอาจ ประเมินค่า ได้”
หลินหลันเกิดรู้สึกตลกมากขึ้นมากะทันหัน หลี่ซิ่วฉายคาดการณ์ไว้แล้วว่าเหยาจินฮวาจะต้องถามถึงเงินหมั้นหมายเช่นนั้นหรือ จึงได้เขียนตัวอักษรพวกนี้เอาไว้ อีกทั้งยังเป็นคำว่าความรักมิอาจประเมินค่าได้เนี่ยนะ! นางกับเขามีความรักที่ไหนกัน? หากเป็นการค้าก็ยังพอใกล้เคียง อย่างไรก็ตาม อักษรไม่กี่ตัวพวกนี้ช่างเขียนออกมาได้ดีจริงๆ ลายเส้นแข็งแรง สละสลวย และดูเป็นธรรมชาติอย่างมาก มันยากที่จะจินตนาการถึงคนแบบเขา ที่สามารถเขียนตัวอักษรได้อย่างดูเป็นธรรมชาติและไร้ซึ่งข้อจำกัดเช่นนี้ หรืออาจกล่าวได้ว่า ภายใต้รูปลักษณ์ที่เคร่งขรึมและเย็นชาของเขานั้น ยังมีหัวใจหนึ่งดวงที่แอบซ่อนอารมณ์รุนแรงและความดื้อรั้นเอาไว้ หัวใจที่เร้าร้อนเสมือนไฟ?
เหยาจินฮวารู้สึกว่าตนเองถูกทำให้ดูเป็นตัวตลกไปเสียแล้ว จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง “หลี่ซิ่วฉาย เจ้าหมายความว่าอะไร หรือว่าเจ้าต้องการใช้คำพูดห่วยแตกนี่เพื่อหลอกพาผู้หญิงเข้าบ้านเช่นนั้นหรอกหรือ”
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเหยาจินฮวาที่เอ่ยตำหนิอย่างผู้ไร้ซึ่งการศึกษา ทว่าที่สีหน้าของหลี่ซิ่วฉายยังคงเรียบเฉย แล้วเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น “ความรักมิอาจประเมินค่าได้หมายถึงจิตใจของข้าที่มีต่อแม่นางหลินหลัน และภาพอักษรนี้ หากท่านพี่หลินนำไปยังเขตมณฑลโม่เซียงไจ และแลกเปลี่ยนเป็นห้าสิบเหรียญเงินน่าจะไม่เป็นปัญหา”
เหยาจินฮวาและหลินเฟิงอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าหนึ่งเฮือก ห้าสิบสองเงิน ตัวอักษรบ้าบอไม่กี่ตัวเนี่ยหรือ
หลินหลันกลับไม่รู้สึกว่าน่าตกอกตกใจอะไรขนาดนั้น ถึงแม้ว่านางจะไม่ค่อยเข้าใจเกี่ยวกับตลาดภาพวาดในยุคสมัยนี้ แต่ทว่านางรู้ดีว่าไม่ว่าจะราชวงศ์ไหนๆ ผลงานภาพวาดตัวอักษรล้วนเป็นสิ่งที่มีคุณค่าราคายากเกินกว่าจะประเมินค่าได้ นางยังคิดอีกว่าที่หลี่ซิ่วฉายบอกว่าห้าสิบเหรียญเงินนั้นยังเป็นการถ่อมตัวเกินไปเลยด้วยซ้ำ
“หลี่ซิ่วฉาย ข้าเห็นเจ้าเป็นคนเล่าเรียนหนังสือผู้หนึ่ง คิดว่าเจ้าจะซื่อตรงเป็นอย่างมาก แต่คาดไม่ถึงเลยว่าเจ้าก็รู้จักแสดงละครเล่นไม่ซื่อออกมาเช่นนี้ได้ ตัวอักษรของเจ้าหากว่ามีราคาจริงๆ แล้วล่ะก็ เจ้ายังจะต้องอยู่อาศัยในกระท่อมปะลักหักพังเช่นนั้นอยู่อีกหรือ อีกทั้งยังสวมใส่เสื้อผ้าเก่าๆ เช่นนี้ เก็บไว้ไปโกหกผีเถอะ!” เหยาจินฮวาพยายามระงับอารมณ์โกรธ และหัวเราะเยาะขึ้น หากการเขียนตัวอักษรไม่กี่คำสามารถทำเงินได้มากมาย เช่นนั้นหลี่ซิ่วฉายก็คงเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดในมณฑลเฟิงอานไปนานแล้ว จะยังคงยากจนเสียขนาดนี้ไปได้อย่างไรกัน
หลี่ซิ่วฉายเผยสีหน้าจริงจังดุดันขึ้นมาเล็กน้อย กล่าวออกไปอย่างถ่อมตน “คนที่ละโมบโลภมากเพื่อความเพลิดเพลินทางวัตถุมักจะตกอยู่ในชีวิตที่ว่างเปล่า การไม่ใฝ่หาชื่อเสียงและผลกำไรต่างหากที่สามารถยกระดับจิตใจให้สูงส่งขึ้นได้ รู้จักใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและเป็นธรรมชาติ มิแข่งขันเพื่อชื่อเสียงและผลประโยชน์ และปล่อยให้เป็นไปตามวิถีทางของโลก ยิ่งไปกว่านั้นข้าเองอาศัยอยู่ในกระท่อมที่ชำรุดทรุดโทรมและสวมเสื้อผ้าเก่าๆ ก็เพื่อแสดงการไว้อาลัยให้แด่มารดาที่เสียชีวิตไป พี่สะใภ้คิดว่ามันไม่เหมาะสมหรือ หากพี่สะใภ้ไม่เชื่อ เพียงแค่ไปยังโม่เซียงไจพร้อมกับภาพอักษรนี้แล้วถามไถ่ดูก็จะรู้ว่าจริงหรือไม่”
เป็นครั้งแรกที่หลินหลันได้พินิจพิจารณาหลี่ซิ่วฉายอย่างใกล้ชิด ก่อนหน้านี้รู้สึกเพียงแค่ว่าคนผู้นี้รูปลักษณ์หน้าตาหล่อเหลา มีนิสัยค่อนข้างสันโดษ ไม่ค่อยพูดค่อยจากับผู้อื่น นอกนั้นก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรเป็นพิเศษ ตอนนี้ได้มองดูเขาเอื้อนเอ่ยวาจาออกมาอย่างสง่างาม จัดการปัญหาได้เสมือนเป็นเรื่องง่ายดาย ระหว่างคิ้วของเขาเผยให้เห็นอารมณ์ที่สง่างามและสุขุมนุ่มลึกอย่างเป็นธรรมชาติ เขาจักต้องเป็นผู้ที่เคยได้รับการศึกษาเป็นอย่างดีและมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดาเป็นแน่ มิเป็นบุตรชายจากตระกูลร่ำรวยมั่งคั่งก็คงเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์ความสามารถทางด้านวรรณกรรมและศิลปะเป็นอย่างมาก เหตุอันใดถึงได้มายังเจี้ยนซีซึ่งเป็นหมู่บ้านเล็กๆ บนภูเขาแห่งนี้และใช้ชีวิตอย่างสันโดษที่ยากลำบาก เพียงเพื่อไว้อาลัยให้แก่ผู้เป็นมารดาที่ล่วงลับเช่นนั้นหรือ หรือมีอะไรแอบซ่อนที่มากกว่านั้นหรือไม่ หลินหลันแทบรอไม่ไหวที่จะได้รับฟังเรื่องราวของหลี่ซิ่วฉาย
“นางไม่รับ ข้ารับไว้เอง” หลินหลันเอ่ยพลางต้องการเข้าไปเก็บตัวอักษรนั่นเอาไว้
เหยาจินฮวารีบร้อนแย่งกลับคืนไป ถือเอาไว้ในมือแล้วมองซ้ายทีขวาที ภายในใจเต็มไปด้วยความสงสัย อักษรไร้สาระนี่มีราคามากขนาดนั้นจริงหรือ และดวงตาคู่เล็กของนางก็เหลือบไปมองหลี่ซิ่วฉายครั้งแล้วครั้งเล่า มองเห็นหลี่ซิ่วฉายซึ่งมีท่าทีจริงจังแน่วแน่ ไม่เหมือนกำลังโกหกหลอกลวง แล้วก็จัดแจ้งพับกระดาษตัวษรนั้นก่อนจะเอ่ยออกมา “ให้พี่ชายของหลินหลันนำไปโม่เซียงไจเพื่อรับรองความจริงก่อนแล้วกัน หากว่าโม่เซียงไจให้ราคาออกมาขาดน้อยไปแม้แต่ทองแดงเดียว การแต่งงานครั้งนี้ข้าก็มิอาจยอมรับได้”
หลี่ซิ่วฉายพยักหน้าเล็กน้อย แสดงท่าทีว่าเชิญเจ้าทำตามอำเภอใจ
หลินหลันเย้ยหยันภายในใจ เรื่องงานแต่งของข้าต้องการการยอมรับจากเจ้าที่ไหนกันล่ะ
หลินเฟิงยิ่งมองไปยังหลี่ซิวฉายก็ยิ่งรู้สึกถึงความเหมาะสม ก่อนหน้านี้ไฉนจึงไม่รู้มาก่อนเลยว่าหลี่ซิ่วฉายเป็นผู้ที่ช่างเจรจาได้เป็นอย่างดีผู้หนึ่ง ยังไม่ใส่ใจเรื่องตัวอักษรของหลี่ซิ่วฉายที่ว่ามีราคาขนาดนั้นจริงหรือไม่ ก็มุ่งเน้นไปที่นิสัยเช่นนี้ของเขา หากน้องสาวแต่งงานกับเขา อย่างน้อยๆ จะไม่ถูกรังแก
“หลี่ซิ่วฉาย เรื่องของจางต้าฮู่เจ้าเองก็รับรู้แล้ว...” หลินเฟิงเอ่ยปากขึ้น
“เรียกข้าหมิงอวินก็ได้” หลี่ซิ่วฉายยิ้มอย่างเรียบเฉย
“หมิง...หมิงอวิน หากเป็นไปได้ ข้าคิดว่าเรื่องงานแต่งของเจ้ากับหลินหลันควรรีบกำหนดให้เรียบร้อยคงจะดี...” หลินเฟิงเอ่ยออกไปได้เพียงครึ่งเดียว ก็รู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาบนเอว เป็นเหยาจินฮวาอีกครั้งที่แอบลงไม้ลงมือ
“จะรีบร้อนอะไรนักหนารึ นี่เป็นเรื่องใหญ่ในชีวิตของหลินหลัน ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ของเด็ก มีที่ไหนกันบอกว่าแต่งก็สามารถแต่งได้เลย” เหยาจินฮวากล่าวอย่างเคร่งครัด ราวกับว่านางเป็นห่วงเป็นใยหลินหลันยิ่งนัก
แม้ในใจจะโกรธเคืองแต่ก็ไม่เอื้อนเอ่ยออกมา เจ้ารู้ทั้งรู้ว่าไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ของเด็ก แล้วยังรับเงินหมั้นหมายของจางต้าฮู่มาตามอำเภอใจเช่นนั้นหรือ
ณ ขณะนี้เอง เสียงฆ้องและกลองดังเข้ามาจากด้านนอก ซึ่งคึกคักเป็นอย่างมาก
หลินหลันสีหน้าเปลี่ยนไป วันนี้ในหมู่บ้านไม่น่าจะมีงานมงคลนี่นา


## ตอนที่ 018 การแต่งงานโดยคลุมถุงชน

ตอนที่ 18 การแต่งงานโดยคลุมถุงชน
หลี่หมิงอวินกลับส่งสายตาไปยังหลินหลันโดยไม่ตื่นตกใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น นัยน์ตานั่น ราวกับสื่อว่าให้ผ่อนคลายอย่าได้วิตกกังวล ฉายความมุ่งมั่นและมั่นอกมั่นใจออกมาอย่างชัดเจน และหัวใจของหลินหลันที่เดิมทีเต้นระรัวก็กลับสงบลงอย่างน่าอัศจรรย์ ช่วยนางจัดการจางต้าฮู่ เดิมทีก็เป็นหน้าที่ของเขา เช่นนั้นนางก็ตั้งหน้าตั้งตารอคอยให้เป็นจริงขึ้นมาเถอะ!
ทั้งสี่คนค่อยๆ ออกไปทีละคน บ้านของหลินหลันซึ่งตั้งอยู่ที่ตะวันออกสุดของหมู่บ้าน อีกทั้งยังเป็นตำแหน่งพื้นที่สูงสุดของหมู่บ้านเจี้ยนซี เมื่อยืนอยู่หน้าประตู ก็สามารถมองเห็นกลุ่มคนกำลังแบกกล่องขนาดใหญ่จำนวนไม่กี่กล่อง และยังมีเกี้ยวเจ้าสาวหนึ่งคัน  เคลื่อนตรงมาที่บ้านของหลินหลัน
ไม่ต้องรอให้บอกก็รู้ได้เลยว่า พวกนี้เป็นคนของตระกูลจาง ดูจากสถานการณ์แล้ว ตระกูลจางต้องการส่งของกำนัลและดำเนินการแต่งงานในเวลาเดียวกัน
เหยาจินฮวาดีอกดีใจจนออกนอกหน้า หากไม่ใช่หลินเฟิงและหลินหลันที่อยู่ด้านข้างกำลังเผยสีหน้าดำคร่ำเครียด นางก็อยากจะปรบมือร้องเรียกเพื่อแสดงการต้อนรับเป็นอย่างยิ่ง แม่สื่อหวังช่างมีความสามารถในการจัดการเรื่องราวเสียจริง! เมื่อวานนี้นางเพียงแค่พูดออกไปประโยคเดียวว่า จะเป็นการดีที่สุดหากจัดการเรื่องราวให้สำเร็จเสร็จสิ้นแต่เนิ่นๆ เพื่อหลีกเลี่ยงเหตุการณ์ไม่คาดฝันในอนาคต คิดไม่ถึงเลยว่าจะรวดเร็วเสียขนาดนี้
หลินหลันถูกเกี้ยวเจ้าสาวคันสีแดงสดกระตุ้นจนสติแทบกระเจิง และเมื่อมองเห็นท่าทีของเหยาจินหัวที่เผยสีหน้าพึงพอใจ ก็ยิ่งรู้สึกโกรธมากขึ้นไปอีก หลินหลันเลิกคิ้วขึ้น เอ่ยถามผู้เป็นพี่ชายด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เกอ พี่จะเอาอย่างไรก็ว่ามาเถอะ!”
หากเวลาเช่นนี้ พี่ชายยังต้องมองสีหน้าของเหยาจินฮวาเพื่อจัดการปัญหา พี่ชายเช่นนี้ หากไม่มีก็คงไม่เป็นไร
เห็นได้อย่างชัดเจนว่าหลินเฟิงเองก็โกรธขึ้นมาเสียแล้ว ดวงตากลมจ้องเขม็ง พลางถลกแขนเสื้อขึ้น “เอาอย่างไรงั้นหรือ” แล้วหันหลังกลับไปภายในบ้าน ไม่นานนัก ก็ถือมีดหนึ่งด้ามออกมา
มีดเล่มนี้เป็นของที่ท่านพ่อทิ้งเอาไว้ พี่ชายมองมันเสมือนของล้ำค่ามาโดยตลอด คอยเช็ดขัดอย่างตั้งใจ ดูแลเป็นอย่างดี ตอนนี้พี่ชายถือมีดเล่มนี้ออกมา แสดงท่าทีพร้อมสู้สุดชีวิต หลินหลันรู้สึกสบายใจอยู่ลึกๆ ยังดีที่สายเลือดของพี่ชายไม่ถูกเหยาจินฮวาครอบงำ ยังดีที่ในจิตใจของพี่ชายนางยังคงเป็นสิ่งที่สำคัญมาก
หลินหลันเรียกเด็กน้อยให้เข้ามา เอ่ยพูดข้างใบหูเขาไม่กี่ประโยค เด็กคนนั้นพยักหน้าเล็กน้อยแล้วรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
“นี่เจ้าจะทำบ้าอะไร อยากตายหรือไงเจ้า...” เหยาจินฮวาเห็นหลินเฟิงถึงขั้นนำมีดล้ำค่าออกมา ทั้งโมโหทั้งร้อนรน กระทืบลงบนเท้าพลางพ่นคำด่าทอขณะเดียวกันก็ออกแรงผลักหลินเฟิง “ยังไม่รีบเก็บมีดไปอีก”
หลินเฟิงจ้องมองกลุ่มคนที่เคลื่อนเข้ามาใกล้มากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ในลำคอกำลังรู้สึกแห้งผาก เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “พวกเขาอย่าได้คิดว่าจะพาตัวเหม่ยจื่อไปได้”
“เจ้าจะก่อเรื่องวุ่นวายอะไรอีก คนเขาจ้างแม่สื่อแล้ว ให้ของกำนัลแล้ว น้องสาวกำลังจะได้แต่งงานแท้ๆ เจ้ามีสิทธิอะไรไปขัดขวาง?  เหยาจินฮวาใช้นิ้วชี้จิ้มลงไปบนหน้าผากของหลินเฟิงราวกับไก่ตัวอ้วนสีขาวกำลังจิกกินอาหาร
หลินเฟิงถูกนางสะกิดไฟโมโหให้โหมขึ้นทั่วทั้งหัว มองหน้าด้วยความโกรธและเอ่ยตะคอก “มีสิทธิ์อะไร? นั่นเป็นน้องสาวของข้า ข้าหลินเฟิงผู้นี้หากแม้แต่น้องสาวของตนเองก็ยังปกป้องไม่ได้ แล้วข้ายังนับว่าเป็นลูกผู้ชายได้อีกหรือ”
เหยาจินฮวาพ่นลมหายใจออกมาทางจมูกพลางยิ้มเหยาะ “ข้าว่าสมองของเจ้าคงพังไปแล้ว ทำไมเจ้าลองไม่คิดดูให้ดีๆ น้องสาวของเจ้าแต่งออกไป เป็นการไปเสวยสุขไม่ใช่ไปรับความระทมทุกข์เสียหน่อย...”
หลินเฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงโมโห “อยากแต่งก็ให้น้องสาวของเจ้าไปแต่งเองสิ ถึงอย่างไรน้องสาวข้าก็ไม่แต่ง”
เหยาจินฮวาเมื่ออยู่ต่อหน้าหลินเฟิงก็มักจะอวดพลังข่มเหงหลินเฟิงมาโดยตลอด เมื่อถูกหลินเฟิงตะคอกใส่ และจ้องเขม็ง จู่ๆ ก็รู้สึกเสียใจจนทนไม่ไหว ดึงเสื้อของหลินเฟิง ทั้งปล่อยหมัดชกเข้าไป ทั้งใช้ศีรษะกระแทก ก่อนจะปล่อยโฮร้องห่มร้องไห้ออกมาเสียงดังลั่น
“ข้ามันเป็นคนที่โชคร้ายที่สุด...ไฉนจึงได้แต่งงานกับคนสมองเลอะเลือนอย่างเจ้า ความเก่งกาจสามารถก็ไม่มี เงินก็ไม่มี ไร้ประโยชน์สิ้นดี...แล้วจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร...ข้าไม่อยู่แล้ว ไม่ขอมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว...”
หลินเฟิงโมโหก็โมโห ทว่ากล้าลงไม้ลงมือที่ไหนกัน บวกกับเท้าที่ยังมีบาดแผล ถูกเหยาจินฮวาชนให้ถอยหลังออกไปอย่างต่อเนื่อง
หลี่หมิงอวินอดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้เมื่อมองดูสถานการณ์นี้ จึงหันไปเอ่ยเสียงแผ่วเบากับหลินหลัน “เจ้ารีบไปโน้มน้าวเร็วเข้าเถอะ! หัวหน้าหมู่บ้านพวกเขามาแล้ว”
หลินหลันสบทฮึออกมา โน้มน้าว? นางจะโน้มน้าวไปทำไม เป็นเรื่องยากที่พี่ชายจะเผยท่าทีที่น่าเกรงขามออกมาซักครั้ง หากไม่ใช่ว่ายังมีคนที่ต้องรับมือซึ่งสำคัญมากกว่า และมีปัญหาที่ยิ่งใหญ่กว่าต้องจัดการ นางก็อยากจะใส่ฟืนลงไปซักสองอันและเทน้ำมันราดลงไปสักสองแกลลอน ทำให้เหยาจินฮวาเห็นซะบ้าง
“เอาแต่ว่าพี่ข้าไร้ประโยชน์ เจ้าก็ไปหาคนที่เก่งกาจมีความสามารถเสียสิ! ไม่คิดจะมองดูพฤติกรรมเช่นนั้นของตัวเองบ้างล่ะ พี่ชายของข้ายอมสู่ขอเจ้าก็นับว่าดีเท่าไหร่แล้ว แล้วยังมาก่อเรื่องวุ่นวายที่นี่ ข้าขอเตือนเจ้า อีกประเดี๋ยวหากเจ้ากล้าปากสว่างพูดมาก ต่อให้พี่ชายข้าจะให้อภัย แต่ข้าจะไม่ยอมให้อภัยเจ้าเด็ดขาด หากไม่เชื่อก็ลองดูได้” หลินหลันตรงเข้าไปลากตัวพี่สะใภ้ออกมา เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงดุดันใส่นาง ถือโอกาสนี้สั่งสอนนางอย่างตรงไปตรงมา แล้วจึงหันกลับไปตั้งใจสั่งสอนผู้เป็นชายของนาง การเกรงกลัวภรรยาไม่ใช่เรื่องเลวร้าย แต่ก็ต้องมีขอบเขต ไม่จำเป็นต้องคอยตามอกตามใจไปเสียทุกเรื่อง
เหยาจินฮวาถูกแววตาคู่ดุดันและคำพูดอันรุนแรงของหลินหลันทำให้รู้สึกหวาดกลัว ถึงขั้นลืมร้องไห้ไปชั่วขณะ มีเพียงดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา มองไปยังหลินเฟิงด้วยความคาดหวัง ไม่ว่าหลินหลันจะแข็งแกร่งเพียงใด ตราบใดที่หลินเฟิงช่วยเหลือนาง นางก็ไม่กลัวทั้งสิ้น แต่ทว่าตอนนี้หลินเฟิงไม่สนใจใยดีนาง เหยาจินฮวารู้สึกท้อแท้อย่างสิ้นเชิง นางไม่กล้าเล่นตุกติกอีกต่อไป ทำเพียงยืนอยู่ด้านข้างอย่างเชื่อฟัง พลางสะอื้นด้วยความเสียใจ
เมื่อเห็นหลินหลันกำลังข่มขู่พี่สะใภ้ของนาง หลี่หมิงอวินก็ยิ้มเยาะขึ้นมาชั่วขณะ มองไม่ออกเลยว่าหากฮานซิ่วเยว่ประทะกับหลินหลันจะออกมาเป็นสภาพเช่นไร
“หลินเฟิง นี่มันเกิดอะไรขึ้น ตระกูลจางเหตุไฉนจึงได้ยกขบวนเกี้ยวมาได้” หัวหน้าหมู่บ้านจินฟู้กุ้ยกับเฉินเหลียงได้พาคนอื่นๆ ซึ่งยังหนุ่มยังสาวและแข็งแกร่งในหมู่บ้านรีบร้อนมากัน
หลินหลันเหลือบสายตาดุดันมองไปยังเหยาจินฮวา ผู้ที่อยู่เบื้องหลังของเรื่องราว จะเป็นใครได้หากไม่ใช่นางที่ก่อเรื่องเลวร้ายนี่ขึ้น
เหยาจินฮวาเมื่อเห็นหลินหลันพุ่งเข้ามาหานางอีกครั้ง ก็หดตัวลงอย่างหวาดกลัว ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังของหลินเฟิง กระตุกแขนเสื้อของหลินเฟิงขณะเดียวกันก็ทำสีหน้าที่แสนน่าสงสาร แต่กลับถูกหลินเฟิงสะบัดออก
หลินหลันแอบสะใจยิ่งนัก
หลี่หมิงอวินโค้งคำนับหัวหน้าหมู่บ้านและลุงเฉินเหลียงทีละคนอย่างสุภาพ
เมื่อได้เห็นหลี่ซิ่วฉายอยู่ด้วย จินฟู้กุ้ยก็รู้สึกใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย ดูเหมือนว่าจะตกลงกันได้แล้ว
“หลี่ซิ่วฉาย เรื่องราวในวันนี้เกรงว่าจะมีความยุ่งยากอยู่บ้าง อีกประเดี๋ยวพวกเราลองพูดคุยด้วยเหตุผลกับตระกูลจางเสียก่อน หากเจรจาไม่สำเร็จ...” จินฟู้กุ้ยก็ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้วเช่นกัน จึงพูดไม่ออกเสียแล้ว
ใบหน้าของหลี่หมิงอวินเผยรอยยิ้มบางๆ ยกสองมือขึ้นประสานกันระดับใบหน้าพลางเอ่ยออกมา “ทำให้ท่านหัวหน้าหมู่บ้านเป็นกังวลใจแล้ว”
จินฟู้กุ้ยแอบถอนหายใจ สมองแทบจะบวมขึ้นมา เรื่องวุ่นวายนี้ เล่นงานเขาจนนอนหลับไม่สนิทไปทั้งคืน
ทีมเถ้าแก่มาหยุดลงเบื้องหน้ากลุ่มคน แม่สื่อหวังประดับดอกไม้สีแดงดอกใหญ่บนศีรษะ เงยศีรษะขึ้นและยืดอก แสดงท่าทีที่ดูมีความสุข เดินออกมาจากจากทีมเถ้าแก่พร้อมฉีกยิ้มแย้มแจ่มใส ตามด้วยซี่เหนียง[footnoteRef:1]อีกสองคน แต่ละคนถือถาดหนึ่งชุดอยู่ในมือ ในถาดหนึ่งเป็นชุดแต่งงานสีแดง และอีกถาดเป็นเครื่องประดับไข่มุกที่ทำจากสีเขียวมรกตทอง แม่สื่อหวังเดินเข้าไปหาหลินหลันและเอ่ยเอ่ยอวยพระให้แก่หลินหลัน “แม่นางหลินหลัน ขอให้มีความสุขมากๆ ” [1:  ซี่เหนียง 喜娘 คือ หญิงที่แต่งงานแล้ว ทำหน้าที่เป็นเพื่อนเจ้าสาว]
หลินหลันมองไปยังใบหน้าแก่ย่นของแม่สื่อหวังที่ทาแป้งแต่งหน้าหนาเตอะด้วยความขยะแขยง แสยะยิ้มแล้วเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา “แม่สื่อหวัง คนอย่างเจ้ายังสามารถเรียกว่าเป็นแม่สื่อได้อยู่อีกรึ!”
แม่สื่อหวังเพียงแค่มองหน้าหลินหลันก็รู้ได้ทันทีว่าหลินหลันเกลียดชังนางเสียยิ่งนัก แต่ทว่าหนังหนาของแม่สื่อหวังนั้นด้านชาไร้ความรู้สึกไปตั้งนานแล้ว ไม่สะทกสะท้านกับคำจิกกัดด่าทอใดๆ ทั้งนั้น จึงฉีกยิ้มจนแก้มปริแล้วเอ่ยขึ้น “แม่นางหลินหลัน วันนี้เป็นวันมงคลวันหนึ่ง รีบสวมใส่ชุดเจ้าสาวเสียเถิด อย่ามัวชักช้าจนเลยเวลาฤกษ์งามยามดีไป”
“แม่สื่อหวัง ทั่วทั้งหมู่บ้านเจี้ยนซีต่างรู้เป็นอย่างดีว่าเรื่องการแต่งงานของหลินหลันจะตัดสินโดยตัวข้าเอง ใครหน้าไหนอย่าได้ริอาจตัดสินใจแทนข้า อย่าบอกว่าเจ้าไม่รู้ ก่อนหน้านี้ข้าเองก็ได้บอกกับเจ้าไปด้วยปากของตัวเองแล้ว ดังนั้น เจ้าคิดว่าการที่เจ้าและพี่สะใภ้ของข้าไปตกลงเรื่องการหมั้นหมายอย่างลับๆ แล้วข้าจะยอมรับเช่นนั้นหรือ” หลินหลันมองไปที่นางอย่างเย็นชา
“ใช่น่ะสิ! แม่สื่อหวัง เรื่องนี้เจ้าทำไม่เหมาะสมเป็นอย่างยิ่ง”หัวหน้าหมู่บ้านจินฟู้กุ้ยกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง
แม่สื่อหวังฉีกยิ้มแห้ง “หลินหลันเอ้ย! มีที่ไหนกันเรื่องการแต่งงานลูกสาวของบ้านจะตัดสินใจด้วยตนเอง ข้าเป็นแม่สื่อมาก็หลายสิบปีได้ยินเรื่องเช่นนี้มาน้อยครั้งมาก! และถึงอย่างไรเรื่องการแต่งงานในครั้งนี้ พวกเจ้าก็ได้รับเงินหมั้นหมายเอาไว้แล้ว ตระกูลจางก็ได้รับใบบันทึกวันเดือนปีเกิดของคู่หมั้นแล้ว งานเลี้ยงเฉลิมฉลองก็ได้ตระเตรียมไว้แล้ว แล้วมีเหตุผลอันใดให้ไม่ยอมรับมันได้อีก ทุกคนควรรีบเตรียมตัวให้พร้อมจะดีกว่า เกี้ยวเจ้าสาวกำลังรออยู่!”
“ใครเป็นผู้รับเงินหมั้นเจ้าก็แบกผู้นั้นไปแล้วกัน ไม่เกี่ยวข้องกับข้าเลยแม้แต่เหรียญเงินเดียว” หลินหลันมองขึ้นไปบนท้องฟ้า เผยท่าทีบ่งบอกว่าไม่เกี่ยวข้องกับตนเองเสียหน่อย
เหยาจินฮวาได้ยินเช่นนั้นก็ร้อนรนขึ้นมา “ไฉนจึงโบ้ยมาให้ข้า?”
ทุกคนหันกลับมามองด้วยสายตาดูหมิ่นไปที่เหยาจินฮวา ก็ไม่ใช่ความผิดที่เจ้าก่อขึ้นหรอกหรือ ไม่โบ้ยให้เจ้าแล้วจะเป็นใครไปได้
แม่สื่อหวังเห็นท่าแล้วจะไม่ค่อยดี ขมวดคิ้วเข้าหากันพลางเอ่ยถามเหยาจินฮวา “เหยาจินฮวา! สรุปแล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น เมื่อวานนี้ไม่ใช่ว่าตกลงกันไว้อย่างดิบดีแล้วหรอกหรือ ว่าให้นำเกี้ยวเจ้าสาวมาแค่นั้นก็เป็นอันพอ”
ทุกคนจับจ้องสายตาไปที่เหยาจินฮวาอีกครั้งด้วยความโกรธเล็กน้อย นัยน์ตาของพวกเขานอกจากการดูหมิ่นดูแคลนก็ยังเต็มไปด้วยความโกรธ
ก่อนหน้านี้หลินเฟิงยังคงเชื่อในคำพูดเหตุผลข้ออ้างของเหยาจินฮวา ที่ว่าไม่กล้าทำให้จางต้าฮู่ขุ่นเคือง ไม่มีทางเลือกอื่นนอกเสียจากจำยอมทำเช่นนั้น...ทว่าตอนนี้ก็ได้เข้าใจแล้ว ที่แท้ล้วนเป็นเรื่องที่เหยาจินฮวาตั้งใจก่อขึ้น เขาสลัดมือของเหยาจินฮวาที่จับแขนเสื้อของเขาออก และสบถเสียงฮึออกมาหนักแน่น
เหยาจินฮวาถึงกับหน้าถอดสีเมื่อถูกสายตาคมกริบของผู้คนจดจ้อง เอ่ยตะกุกตะกักอย่างกลัวความผิด “จะเป็นข้าพูดไปได้อย่างไรกัน เจ้าจะมาใส่ร้ายผู้อื่นเช่นนี้ไม่ได้”
สีหน้าของแม่สื่อหวังก็เปลี่ยนไปเช่นกัน ดูท่า คิดจะล้มเลิกงานหมั้นตั้งแต่แรกแล้วสินะ...
ขณะนั้นเองหนึ่งในกลุ่มคนเถ้าแก่ก็ก้าวออกมา ภายใต้ชุดผ้าไหมสีเหลือง รูปร่างเตี้ยอ้วน ดวงตาคู่นั้นกำลังมองเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย อย่างเฉลียวฉลาดและไตร่ตรอง กวาดสายตาไปยังผู้คนอย่างใจช้าๆ และค่อยๆ เอ่ยปากขึ้น “แม่สื่อหวัง เจ้าไม่ได้พูดกับพวกเขาให้เข้าใจชัดเจนหรือ”
แม่สื่อหวังรีบร้อนชี้แจงขึ้น “ท่านผู้ดูแลหลิว ข้าแม่สื่อหวังเป็นแม่สื่อมาหลายสิบปี มีงานแต่งบ้านไหนกันเล่าที่จะไม่พูดให้เข้าใจชัดเจนและถูกต้อง เมื่อวานนี้ได้พูดตกลงกับพี่สะใภ้ของหลินหลันเป็นดิบดีแล้ว อีกทั้งข้ายังถามนางแล้วด้วยว่า จะเป็นไปได้ไหมที่หลินหลันจะไม่เห็นด้วย นางเอ่ยกับข้าอย่างมั่นอกมั่นใจว่าไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน ท่านดูสิ นี่คือใบสำคัญที่นางให้ข้าไว้ หากเรื่องไม่สำเร็จ ก็ยึดตามสัดส่วนสามเท่าในการคืนสินสอดทองหมั้น” แม่สื่อหวังกล่าวพลางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาและแสดงให้ผู้ดูแลหลิวดู
ผู้ดูแลหลิวเมื่อได้เห็นแล้ว ก็แสยะยิ้มออกมา เอ่ยพูดต่อหลินหลันและคนอื่นๆ “หากเช่นนั้นก็รีบขึ้นรถเกี้ยว พวกเราจะได้จัดงานมงคลกันอย่างมีความสุข หากพวกเจ้าคิดจะล้มเลิกการแต่งงาน เช่นนั้นก็คืนสินสอดทองหมั้นมาเสียหนึ่งร้อยห้าสิบเหรียญเงิน อีกทั้งพวกเราพี่น้องตั้งหลายคนพากันรีบร้อนมาไกลเสียขนาดนี้ ก็คงไม่สามารถกลับไปมือเปล่าได้หรอก โชคไม่ดีเสียแล้ว? อย่างน้อยๆ ก็เอามาซักห้าสิบเหรียญเงินให้ทุกคนได้ไปดื่มกิน ไปผ่อนคลาย อีกทั้งที่บ้านตระกูลจางยังได้ประดับประดาไฟ จัดแต่งห้องเรือนหอ หมดเงินไปประมาณสามร้อยเหรียญเงินเห็นจะได้ เงินพวกนี้แน่นอนว่าก็ต้องเก็บเอากับพวกเจ้า แม่นางหลินหลัน จะขึ้นเกี้ยวไปหรือว่าคืนเงินล่ะ เจ้าตัดสินใจด้วยตนเองแล้วกัน!”


## ตอนที่ 019 เจ้าคิดว่าตนเองเป็นใครมาจากไหน

ตอนที่ 19 เจ้าคิดว่าตนเองเป็นใครมาจากไหน
นอกเสียจากหลี่ซิ่วฉาย ทุกคนซึ่งอยู่ในสถานที่แห่งนี้ต่างพากันสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เข้าปอด ในที่สุดก็เป็นอันเข้าใจแล้วว่าเหตุไฉนตระกูลจางจึงได้กลายเป็นผู้ที่ร่ำรวยที่สุดของมณฑลเฟิงอาน การเก็บออมเงินที่แท้ก็เก็บกันเช่นนี้นี่เอง ช่างเป็นผู้ที่ละโมบโลภมาก เพียงอ้าปากก็เป็นห้าร้อยสองเงิน แม้ว่าชาวบ้านทั้งหมู่บ้านเจี้ยนซีจะนำเงินมาลงขันกันทั้งหมดรวมๆ กันแล้วก็ยังได้ไม่ถึงห้าร้อยสองเงินด้วยซ้ำไป นี่มันไม่ได้หมายถึงการบังคับให้หลินหลันจำเป็นต้องยอมขึ้นรถเกี้ยวไปชัดๆ เช่นนั้นหรอกหรือ
หลินหลันได้แต่พูดในใจ เจ้าตาสามเหลี่ยมนี่ไม่ใช่ย่อย โหดร้ายเสียจริงนะ หลินหลันหันมองไปยังหลี่ซิ่วฉายพลางกะพริบตาปริบปริบ เจ้ามีไพ่ไม้ตายอะไรก็ควรหยิบออกมาได้แล้ว! หลี่ซิ่วฉายเลิกคิ้วขึ้น ในทางตรงกันข้ามกลับเผยท่าทีไร้ซึ่งความกังวล และมองนางอย่างสนอกสนใจ
เอ่อ...พ่อหนุ่มนี่หมายความว่าอะไรกันแน่ แค่มองดูแล้วมันจะช่วยอะไรได้ หรือว่า...ยังไม่ถึงโอกาสที่เหมาะสม? หลินหลันรู้สึกหดหู่และไม่พึงพอใจเป็นอย่างมาก มิอาจอดทนรอได้อีกต่อไป จึงจัดการด้วยตนเอง
นางก้าวไปเบื้องหน้าหนึ่งก้าว มือสองข้างเท้าเอวเอาไว้ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย โดยมองไปยังผู้ดูแลหลิว แสดงท่าทีซึ่งดูแข็งแกร่งและหยิ่งผยองเสียยิ่งกว่าผู้ดูแลหลิว แล้วกล่าวขึ้น “เจ้าบอกว่าพี่สะใภ้ข้าเขียนใบสำคัญ แต่ข้าไม่เชื่อหรอก พี่สะใภ้ข้าไม่โง่ได้ถึงขั้นนี้เป็นแน่ ใบสำคัญนั่นเป็นพวกเจ้าที่ปลอมแปลงทำขึ้นมาใช่ไหม”
ผู้ดูแลหลิวขมวดคิ้วจนลักษณะเป็นรูปสามเหลี่ยม เผยสีหน้าดูถูกเหยียดยามเป็นอย่างมาก “หมึกดำบนกระดาษขาวเขียนไว้อย่างชัดเจน หากแม่นางหลินหลันไม่เชื่อ นำเอาไปดูก็ได้”
หลินหลันก้าวเข้าไปคว้าใบสำคัญนั่นมาอย่างไม่เกรงใจ อีกทั้งยังส่งสายตาสงสัยมองไปยังผู้ดูแลหลิว แล้วจึงหันมาตั้งใจจ้องมองอย่างละเอียดบนใบสำคัญ ขณะนั้นเองภายใจเกิดอดไม่ได้ที่จะด่าทอโดยความโมโห เหยาจินฮวาตัวร้าย ช่างโง่เสียยิ่งกว่าโง่จริงๆ ใบสำคัญเช่นนี้ยังเขียนขึ้นมาได้
ภายใต้สายตาเป็นกังวลใจของทุกคนซึ่งกำลังจับจ้องไม่วางตา จู่ๆ หลินหลันก็เคลื่อนไหวทำให้สิ่งที่ไม่คาดคิด
เห็นเพียงนางเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วนำใบสำคัญนั่นฉีกออกเป็นชิ้นๆ แล้วโยนลงบนพื้นก่อนจะใช้ฝ่าเท้าเหยียบหมุนไปร้อยแปดสิบองศาบดขยี้จมลงไปยังขี้โคลนในที่สุด
คนไม่รู้กี่สิบคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างพากันเงียบกริบไปชั่วขณะ
เหล่าชาวบ้านของหมู่บ้านเจี้ยนซีตกตะลึง เช่นนี้ก็ได้หรือ
ส่วนทางด้านตระกูลจางนั้น ผู้หญิงนางนี้...ช่างมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวเสียเหลือเกิน!
หลี่หมิงอวินรู้สึกกังวลขึ้นมาเล็กน้อย วันใดที่นางเกิดอารมณ์ไม่ดี ก็จะเป็นประมาณนี้หรือไม่ ทันใดนั้นก็นึกขึ้นมาได้ว่าสัญญาถูกเขียนไว้สองฉบับ อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เป็นเพราะความฉลาดรอบคอบที่ช่วยไว้จริงๆ
ผู้ดูแลหลิวและแม่สื่อหวังจ้องมองชิ้นส่วนบนพื้นอยู่เป็นเวลานานและถึงกับพูดไม่ออก ใครจะไปคิดว่าหลินหลันจะทำลายหลักฐานท่ามกลางฝูงชนที่กำลังจับจ้อง
“เจ้า...เจ้ามันใช้กลโกง” ผู้ดูแลหลิวตระหนกตกใจเป็นอย่างมาก ใช้เวลาเนิ่นนานกว่าจะเค้นเสียงของเขากลับมา และเอ่ยตำหนิด้วยความโกรธ ที่ผ่านมาเป็นผู้ดูแลหลิวคนเดียวที่ใช้กลโกงมาโดยตลอด ใครกันจะกล้าใช้กลโกงต่อหน้าเขา? ยิ่งไปกว่านั้นยังใช้กลโกงได้อย่างบ้าบิ่นและโจ่งแจ้งเสียยิ่งกว่าเขาอีกด้วย นั่นทำให้เขารู้สึกเหลืออดเหลือทนจริงๆ
หลันหลันปรบมือปัดๆ อย่างไม่ไยดี หลังจากนั้นก็กล่าวออกไปอย่างมั่นใจ “ข้าดูแล้ว ใบสำคัญฉบับนี้เป็นของปลอม พี่สะใภ้ข้าไม่รู้จักอักษรตัวเต็มแม้แต่ตัวเดียว ชื่อตัวเองยังเขียนไม่ได้เลยด้วยซ้ำไป แล้วจะเซ็นชื่อลงไปในใบสำคัญได้อย่างไรกัน พวกเจ้าอยากเอาใบสำคัญจอมปลอมนี่มาข่มขู่ข้า ฝันไปเสียเถอะ ”
หลินเฟิงเอ่ยสนับสนุนขึ้นทันที “ใช่ เมียของข้าไม่มีทางเซ็นชื่อลงในใบสำคัญเช่นนี้เป็นแน่”
เหยาจินฮวาพยักหน้าอย่างแรง แสดงการยืนยันว่านางไม่ได้เซ็น เวลานี้ยังไม่มีอะไรที่แน่นอน นางยังคงยืนอย่างเชื่อฟังข้างหลินเฟิงจะค่อนข้างปลอดภัยกว่า
แม่สื่อหวังโกรธจนพูดอย่างตะกุกตะกักไปหมดแล้ว “พวกเจ้า...พวกเจ้ามันต่ำทรามเกินไปแล้ว ถึงขั้นทำลายใบสำคัญ...”
หลินหลันตระหนักได้ถึงบางสิ่งขึ้นมากะทันหัน และเผยสีหน้าเกลียดชังเป็นอย่างยิ่ง “ใช่น่ะสิ! ทำไมข้าถึงฉีกเสียได้ล่ะ ข้าควรที่จะเก็บใบสำคัญเอาไว้แล้วส่งให้ทางการเพื่อฟ้องร้องพวกเจ้าโทษฐานหลอกลวงการแต่งงานถึงจะถูกต้อง”
หลักฐานก็ถูกนางทำลายไปหมดแล้ว ตอนนี้ดันถูกเล่นงานกลับขึ้นมาหนึ่งกระทง ผู้ดูแลหลิวรู้สึกถึงความโกรธที่ไม่เคยมีมาก่อน
“ต่อให้เจ้าทำลายใบสำคัญไปแล้ว แม่สื่อหวังก็ยังสามารถเป็นพยานได้ เจ้าหนีไปไม่พ้นหรอก” ผู้ดูแลหลิวกำลังพยายามอย่างหนักเพื่อระงับอารมณ์โกรธ และข่มอารมณ์เอาไว้ขณะเอ่ยออกไป
มีคนหนึ่งกล่าวขึ้นมาอย่างเยาะเย้ย “ปากนั้นของแม่สื่อหวังพูดออกมาในสิบประโยคก็ล้วนไม่มีความจริงเลยแม้แต่ประโยคเดียว เชิญนางไปเป็นพยานยังไม่สู้เชิญหุ่นไล่กาในท้องทุ่งไปเป็นพยานเสียยังดีกว่า ที่แน่ๆ หุ่นไรกาก็ไม่สามารถพูดปดได้”
ผู้พูดคือลุงเฉินเหลียง หลังจากนั้นบรรดาชาวบ้านของหมู่บ้านเจี้ยนซีจึงต่างพากันหัวเราะเยาะขึ้นมา จนทำให้แม่สื่อหวังอับอายขายหน้าถึงขั้นหูหน้าตาแดง
ใบหน้าของผู้ดูแลหลิวเปลี่ยนไปเนื่องจากความโกรธ จ้องมองไปที่หลินหลัน “ถ้าเช่นนั้น เจ้าก็วางแผนที่จะยกเลิกการแต่งงานแล้วใช่หรือไม่”
หลินหลันเฉดหน้าพลางขยับศีรษะเล็กน้อย “เรื่องการแต่งงานนี้ไม่ได้รับการเห็นชอบจากข้า เดิมทีก็เท่ากับไม่มีผลอะไรอยู่แล้ว การแต่งงานที่ไม่มีผลสามารถนับได้ว่าเป็นการยกเลิกงานแต่งงั้นหรือ”
ผู้ดูแลหลิวยิ้มออกมาแม้จะโกรธเป็นอย่างมาก “แม่นางหลินหลัน วันนี้นับว่าเจ้าทำให้ข้าได้เปิดตาเห็นโลกกว้างมากขึ้น แต่ทว่าอย่างไรก็ตามต่อให้เจ้าจะหาข้ออ้างอย่างไร ทองหมั้นก็ได้ส่งมอบไปแล้ว เกิงเถี่ยก็แลกเปลี่ยนกันแล้ว เรื่องการแต่งงานนี้เป็นอันเท่ากับได้ตัดสินใจเรียบร้อยแล้ว ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ง่ายๆ แม่นางหลินหลัน หากยังพอมองสถานการณ์ออกก็รีบขึ้นเกี้ยวเสียเถอะ ข้าสามารถคิดเสียว่าเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่เช่นนั้น...เจ้านายของบ้านข้าเกิดขุ่นเคืองใจขึ้นมาแล้วล่ะก็ พวกเจ้าน่าจะรู้ดีว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร”
“น้องสาวข้ามีคนสู่ขอแล้ว แล้วใยเล่าจะขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวของบ้านเจ้าได้อีก” หลินเฟิงเอ่ยปากขึ้น
“ถุย! เจ้าพูดเหลวไหล เป็นเมียของเจ้าเองที่วันก่อนไปหาข้าเพื่อให้ช่วยหาสามีให้หลินหลันสักคน แล้วเมื่อวานนี้ก็มาส่งของกำนัลให้ เมียของเจ้ายังดีอกดีใจแล้วก็รับเอาทองหมั้นไปแล้ว พอวันนี้มาบอกว่ามีคนสู่ขอแล้ว ใครจะเชื่อห๊ะ” แม่สื่อหวังตะเบงคอโก่ง กระทืบเท้าด้วยความโกรธเอ่ยโต้แย้ง
หัวหน้าหมู่บ้านจินฟู่กุ้ยเอ่ยขึ้น “ผู้ดูแลหลิว เรื่องนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันจริงๆ อันที่จริงแล้ว ไม่กี่วันก่อนหลินหลันได้กำหนดที่จะหมั้นหมายกับหลี่ซิ่วฉายของหมู่บ้านเราไปเรียบร้อยแล้ว ด้วยเพราะว่าภรรยาของหลินเฟิงไม่ชื่นชอบหลี่ซิ่วฉายมาโดยตลอด ดังนั้น ก่อนหน้านี้ทุกคนจึงปิดบังนาง เรื่องนี้ พวกเราสามารถเป็นพยานได้” หัวหน้าหมู่บ้านกำลังพูดออกไป อย่างอ้อมค้อมเล็กน้อย ด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ภรรยาหลินเฟิง เจ้าช่วยออกมาพูดด้วยตนเองให้ชัดๆ ”
เหยาจินฮวาที่กำลังก้มหน้าก้มตา ไม่กล้ามองไปยังแม่สื่อหวังซึ่งกำลังส่งสายตาราวกับจะกินคนได้ทั้งคน แล้วพูดออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ “ใช่...เป็นเช่นนี้ล่ะ”
ตอนนี้นางสนใจแค่เอาตัวเองให้รอด ใครจะยังสนว่าแม่สื่อหวังเจ้าจะเป็นเช่นไร
แม่สื่อหวังทั้งโกรธทั้งผิดหวัง “เหยาจินฮวา นี่เจ้าต้องการหาเรื่องเดือดร้อนให้ข้างั้นรึ?”
บรรดาฝูงชนต่างเอ่ยในใจว่า สมน้ำหน้า!
ผู้ดูแลหลิวสบทฮึ ทำเป็นเผยสีหน้าอย่างมองออกว่าพวกเจ้ากำลังเล่นละครอะไรกันอยู่ แล้วเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หลี่ซิ่วฉาย? หลี่ซิ่วฉายคิดว่าตัวเองเป็นใครมาจากไหนกันรึ”
หลี่หมิงอวิทถูกเอ่ยนามขึ้นแล้ว เขาทำเพียงค่อยๆ เดินก้าวไปเบื้องหน้าสองฝีก้าวอย่างใจเย็น ไปหยุดยืนอยู่ที่ตำแหน่งด้านข้างของหลินหลัน ภายใต้อารมณ์ไม่แยแส แล้วกล่าวออกไปด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ผู้ดูแลหลิว ดูเหมือนว่าเจ้าในตอนนี้จะมีสถานการณ์ชีวิตที่ไม่เลว น่าจะสามารถคืนเงินจากความละโมบโลภมากจำนวนเก้าร้อยเหลี่ยงเงินให้แก่ตระกูลเจ้านายเก่าได้แล้วสินะ”
สีหน้าของผู้ดูแลหลิวเปลี่ยนไปอย่างมาก ห้าปีก่อน เขาอยู่ที่ตระกูลเยี่ยทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลร้านผ้าไหม แอบทำการปลอมแปลงคุณภาพของสินค้าแล้วกอบโกยเอากำไร  ถูกหัวหน้าตระกูลเยี่ยจับได้ ด้วยความใจบุญของหัวหน้าตระกูลเยี่ยที่เห็นว่าเขามีแม่ชราที่ป่วยหนัก และยังมีลูกชายคนเล็กที่ยังต้องหาเลี้ยงดู (แน่นอนว่าทั้งหมดที่เป็นเรื่องที่เขาแต่งขึ้นมาหลอกลวง) จึงไม่ได้ให้เขาชดใช้เงินในส่วนที่ขาดทุนไป และก็ไม่ได้ป่าวประกาศต่อภายนอก ทำเพียงไล่เขาออกจากงาน เรื่องนี้แม้แต่ภรรยาของเขาก็ไม่รับรู้ด้วยซ้ำ แล้วเหตุอันใดหลี่ซิ่วฉายถึงไปรับรู้เข้าได้ ผู้ดูแลหลิวรู้สึกถึงเพียงความหนาวเย็นที่พุ่งขึ้นจากฝ่าเท้าของเขา ภายในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัวยิ่งนัก
“เจ้า...เจ้าเป็นใครกันแน่”
มุมปากของหลี่หมิงอวินกระตุกขึ้น ยิ้มออกมาอย่างเย็นชา “เจ้าไม่เคยได้ยินว่าตระกูลเจ้านายเก่ามีลูกเขยซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่วังหลวงในเมืองหลวงหรอกหรือ”
ผู้ดูแลหลิวตกใจเป็นอย่างยิ่ง เมื่อตอนที่เขาอยู่บ้านตระกูลเยี่ยก็เคยได้ยินเรื่องนี้มาจริงๆ บุตรสาวคนเล็กของตระกูลเยี่ยแต่งงานไปกับนักปรัชญาคนจน ทำให้สองสามีคู่ภรรยาโกรธเคืองเป็นอย่างมาก เกือบที่จะไม่สายสัมพันธ์กับบุตรสาวผู้นี้ ต่อมาภายหลังนักปรัชญาคนจนผู้นั้นก็ผ่านการสอบของจักรวรรดิ จึงได้เป็นเจ้าหน้าที่วังหลวง จากตำแหน่งเล็กๆ แล้วค่อยๆ ขยับขึ้นมาจนถึงตำแหน่งผู้ดูแลเมืองหลวง นี่ก็เป็นเหตุผลที่ตอนนี้จางต้าฮู่ไม่กล้าระรานตระกูลเยี่ย เขามีผู้ที่รู้จักกับเจ้าหน้าที่ในวังหลวง! เมื่อมองดูหลี่ซิ่วฉายอีกครั้ง แม้ว่ากำลังสวมใส่เสื้อผ้าเก่าๆ แต่ทว่าท่าทีช่างดูสง่างามสูงส่ง ทั้งอารมณ์และท่าทางดูไม่ใช่ธรรมดาทั่วไป หรือว่า เขากับเจ้าหน้าที่ดูแลเมืองหลวงมีความเกี่ยวข้องอะไรกันเช่นนั้นหรือ
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ผู้ดูแลหลิวก็ไม่กล้ามองอย่างดูถูกเหยียดหยันหลี่ซิ่วฉายท่านผู้นี้อีก กลับแสดงท่าทีนอบน้อมให้การเคารพขึ้นมา ยกสองมือขึ้นประสานกันระดับหน้าเพื่อทำท่าคาราวะอย่างเกรงใจ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ขอเรียนถามว่ากับตระกูลเยี่ยท่านเป็น...”


## ตอนที่ 020 ไพ่ไม้ตาย

ตอนที่ 20 ไพ่ไม้ตาย
ไม่เพียงแต่ผู้ดูแลหลิวที่อยากรู้คำตอบจนใจจะขาด บรรดาชาวบ้านของหมู่บ้านเจี้ยนซีก็เผยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและรอคอยอย่างใจจดจ่อ หลี่ซิ่วฉายคนจนที่อยู่ในหมู่บ้านเจี้ยนซีมาสามปีแล้ว มีความลับอะไรที่มิอาจให้ผู้อื่นรับรู้ได้หรือ
“ลูกเขยตระกูลเยี่ยที่เป็นเจ้าหน้าที่วังในเมืองหลวงสกุลหลี่ แล้วเจ้าว่าข้ากับตระกูลเยี่ยมีความเกี่ยวข้องอะไรกันหรือ” น้ำเสียงของหลี่ซิ่วฉายฟังดูสดใส ฟังดูผ่อนคลาย ราวกับว่ากำลังพูดเรื่องราวที่แสนธรรมดาเรื่องหนึ่ง
การโยนก้อนหินลงในน้ำจนเกิดเป็นคลื่น เสมือนกับคำพูดของหลี่ซิ่วฉายที่กำลังทำให้เกิดคลื่นลูกใหญ่อยู่ในใจของทุกคน
ใครก็ตามที่สมองไว ก็ล้วนเดาได้ถึงตัวตนของหลี่ซิ่วฉาย พร้อมกับความรู้สึกภายในที่ตื่นตกใจมากเกินกว่าจะอธิบายได้
ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาตระกูลเยี่ยมักระมัดระวังเรื่องการพูดการจาเกี่ยวกับลูกเขยที่อยู่ในเมืองหลวงผู้นั้น มีคนเคยพูดว่า เป็นเพราะพ่อตาเยี่ยไม่ยอมรับเรื่องการแต่งงานครั้งนี้ บ้างก็พูดว่าเป็นเพราะตระกูลเคยชินกับการถ่อมตนไม่ชอบป่าวประกาศให้ใครต่อใครรับรู้ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม การที่เจ้ายิ่งปิดบังมากเท่าไร ก็ยิ่งเป็นการดึงดูดให้คาดเดากันไปต่างๆ นานามากยิ่งขึ้น ทำให้ลูกเขยของตระกูลเยี่ยนั้นดูสูงส่งและดูลึกลับเป็นอย่างมากในสายตาของชาวมณฑลเฟิงอัน เจ้าหน้าที่ผู้ควบคุมดูแลเมืองหลวงนับเป็นตำแหน่งที่สูงส่ง เท่าที่คนธรรมดาทั่วไปรับรู้ ใครก็ตามที่เป็นเจ้าหน้าที่ราชวังของเมืองหลวง ล้วนเป็นบุคคลสำคัญอย่างยิ่งที่ได้รับความเชื่อถือ ล้วนเป็นผู้มีความสามารถเป็นพิเศษซึ่งสามารถกระทำการเรื่องสำคัญของประเทศ ในส่วนที่ว่าดูลึกลับนั่นก็คือ ด้วยเพราะว่าเข้าใจเกี่ยวกับตัวเขาน้อยมากๆ เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ก็ถือว่ามีข้อดีอยู่หนึ่งอย่าง ด้วยความที่ดูลึกลับจึงเป็นการง่ายที่จะทำให้ผู้คนเกิดความเคารพยำเกรง
ดังนั้นในขณะนี้ ผู้ดูแลร้านหลิวที่กำลังคาดเดาเกี่ยวกับตัวตนของหลี่ซิ่วฉายจึงเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกเคารพยำเกรงต่อหลี่ซิ่วฉาย หัวสมองปั่นป่วนไปหมด เรื่องนี้ควรจะจัดการเยี่ยงไรดี ท่านเจ้านายจางได้ยินมาว่าหลินหลันเป็นศิษย์หญิงของหมอฮู๋และนางก็รูปลักษณ์หน้าตาดีมาก เขาจึงเกิดหัวใจหวั่นไหวเป็นอย่างยิ่ง บวกกับก่อนหน้านี้ที่เพิ่งสูญเสียบุตรชายที่ยังไม่ทันได้เห็นหน้าข้าตาไป ท่านเจ้านายจางจึงต้องการที่จะรีบจัดการเรื่องมงคลนี้ให้เรียบร้อยโดยไว ด้วยเชื่อว่าการจัดงานแต่งงานจะช่วยกำจัดสิ่งชั่วร้ายโดยหวังว่าจะพลิกเรื่องราวแย่ๆ ให้เป็นความสงบสุข ปลดปล่อยความโชคร้าย เป็นความจำเป็นที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ทว่ากลางทางเกิดมีหลี่ซิ่วฉายโผล่เข้ามาขัดขวาง เขาไม่เชื่อว่าด้วยภูมิหลังตระกูลของหลี่ซิ่วฉาย จะมาสู่ขอหญิงสาวชาวบ้านแต่งงานเป็นภรรยาของเขา หากหลี่ซิ่วฉายยืนกรานที่จะแทรกแซงสิ่งนี้ เช่นนั้นเรื่องนี้ก็ไม่ง่ายต่อการจัดการเสียแล้ว
ผู้ดูแลหลิวรู้สึกถึงความลำบากใจเป็นอย่างมาก
หลินหลันตกใจเป็นยิ่งนัก แม้ว่าก่อนหน้าก็นึกสงสัยว่าเขากับตระกูลเยี่ยเกี่ยวข้องกันอย่างไร แต่ทว่าไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะเป็นหลานชายของตระกูลเยี่ย อีกทั้งยังมีบิดาที่เป็นถึงเจ้าหน้าที่วังหลวงขั้นสูง เมื่อนึกถึงตอนที่ลงนามในสัญญา ด้วยการแสดงออกที่เคร่งขรึมของเขา หลินหลันเกิดแรงกระตุ้นที่อยากจะทำลายสัญญาไปเสีย ไม่ว่าหลินหลันจะโง่เสียขนาดไหนก็พอเดาออกได้ ว่าการที่เขาพานางกลับไป ก็เพื่อต่อสู้กับใครบางคนเป็นแน่ โดยใช้นางเป็นอาวุธ ถึงคราในราชสำนักเห็นทีว่าคงไม่ง่ายดายไปกว่าการต่อสู้ในคฤหาสน์หรูเป็นแน่ ถึงชีวิตของนางในโลกก่อนหน้าจะได้รับบทเรียนมาแล้ว แต่ทว่า ณ ตอนนี้หลี่ซิ่วฉายโล่กำบังนี้ดูเหมือนจะเป็นประโยชน์มาก
หลินหลันเกิดความสับสนเป็นอย่างยิ่ง
ในส่วนหลินเฟิงและหัวหน้าหมู่บ้านรวมถึงคนอื่นๆ ต่างรู้สึกวางใจขึ้นไปได้เยอะ หลี่ซิ่วฉายเป็นคนของตระกูลเยี่ย เช่นนั้นเรื่องก็จัดการได้ง่ายดายแล้ว
ดวงตาของเหยาจินฮวาเต็มไปด้วยประกายระยิบระยับ เมื่อมองไปยังหลี่ซิ่วฉายอีกครั้ง เขาช่างเสมือนหยกที่งดงาม ลักษณะท่าทางสูงส่ง แม้กระทั่งเสื้อเชิ้ตแขนยาวครึ่งตัวบนสีขาวตัวเก่านั้นก็ไม่ได้ดูขัดลูกหูลูกตาเสียแล้ว คนยากจนสวมเสื้อผ้าเก่าๆ ก็คือคนจนอยู่วันยังค่ำ ขณะที่หลี่ซิ่วฉายสวมเสื้อผ้าเก่านั่นก็เพื่อแสดงความกตัญญูกตเวที หลังจากโง่เง่าไปชั่วครู่ เหยาจินฮวาก็ได้ตาสว่างขึ้นมาทันทีทันใด หลินหลันได้หมั้นหมายกับชายหนุ่มรูปงามที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจผู้นี้จริงๆ หรือ ขณะนั้นเองความอิจฉาริษยาและความเกลียดชังก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที ทำไมหลินหลันถึงได้โชคดีเสียขนาดนี้ ไปคว้าเอาสมบัติล้ำค่ามาได้
“ผู้ดูแลหลิว อีกประเดี๋ยวข้าต้องพาหลินหลันกลับไปตระกูลเยี่ย เจ้าเองก็กลับไปบอกจางต้าฮู่ หากเขาขัดข้องใจอะไร ไม่ว่าจะไปบ้านตระกูลเยี่ยหรือไปที่ทำการราชสำนัก ข้าหลี่หมิงอวินจะไปร่วมด้วยอย่างแน่นอน” มุมริมฝีปากของหมิงอวินแฝงเอาไว้ซึ่งความมุ่งมั่น ราวกับรอยยิ้มแต่ไม่ใช่รอยยิ้ม มองดูแล้วช่างสง่างามไร้ซึ่งพิษสง แต่จริงๆ แล้วเป็นการสื่อที่ชัดเจนอย่างมาก เป็นการบอกให้เข้าใจได้ว่า หากต้องการจะแย่งผู้หญิงของเขา เขาก็จะไม่ยอมวางมืออย่างถึงที่สุดเป็นแน่
ผู้ดูแลหลิวถึงกับเหงื่อตก เขากล้าท้าทายตระกูลเยี่ยที่ไหนกัน ยังไม่รวมถึงเรื่องของตนเองที่กระทำผิดเอาไว้ ต่อให้เป็นเจ้านายของเขาจางต้าฮู่ก็ยังจำเป็นต้องชั่งใจแล้วชั่งใจอีก แต่ทว่า...เขาก็คงไม่อาจแบกหน้าอมทุกข์เช่นนี้กลับไปได้หรอก? และเมื่อนึกถึงอารมณ์โกรธโมโหของผู้เป็นเจ้านาย ผู้ดูแลหลิวได้แต่เสียใจที่เข้ามารับจัดการเรื่องแย่ๆ เรื่องนี้ เป็นเพราะไม่ได้ดูฤกษ์งามยามดีก่อนออกจากบ้านแท้ๆ ถึงได้ซวยถึงเพียงนี้
“หลี่ซิ่วฉาย...” ผู้ดูแลหลิวเลียริมฝีปากแห้งผากของเขา เอ่ยขึ้นอย่างเจรจา “เจ้านายของข้าได้จัดงานเลี้ยงฉลองที่จวน[footnoteRef:1]ไว้เรียบแล้วและทุกคนในเขตเฟิงอานที่มีหน้ามีตาก็จะมาเข้าร่วมด้วย แม้แต่นายมณฑลก็ได้รับเชิญ หากตอนนี้จู่ๆ แม่นางหลินหลันก็มาบอกว่าจะไม่แต่งงาน ทางด้านนั้น คงเป็นการยากที่จะชี้แจงได้...หรือไม่ ท่านและแม่นางหลินหลันเข้าไปชี้แจ้ง เอ่ยอธิบายเสียหน่อยจะได้หรือไม่” [1:  จวน หมายถึง บ้าน]
หลินหลันแสยะยิ้มเย็นชา ได้ยินมาว่าจางต้าฮู่เป็นต้องจัดงานเลี้ยงทุกครั้งที่เขาได้นางบำเรอเข้ามาเพิ่ม คงอยากถือโอกาสหาเงินสินะ?
หลี่หมิงอวินกลับหรี่ตาลงเล็กน้อย ขณะเดียวกันก็สาดสายตามองทะลุผ่านกลุ่มคนไปยังที่ระยะไกลออกไป ตำแหน่งซึ่งไกลออกไปนั้นกำลังมีกลุ่มคนซึ่งกำลังเร่งรีบมุ่งเข้ามา และหลี่หมิงอวินก็ยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย “ผู้ดูแลหลิว วันนี้ตระกูลเยี่ยก็จัดงานเลี้ยงไว้เรียบร้อยแล้วเช่นกัน ผู้อาวุโสของตระกูลต่างก็มากันครบถ้วน เจ้ากลับไปบอกเจ้านายของเจ้า หากว่าเขายินดีมาร่วมดื่มเหล้ามงคลด้วยกันซักจอก ข้าหลี่ผู้นี้ก็ยินดีต้อนรับเป็นอย่างยิ่ง”
เมื่อเอ่ยจบ  ดวงตาของหลี่หมิงอวินก็หันเหทิศทางเล็กน้อย จ้องมองไปยังหลินหลันซึ่งอยู่ข้างๆ ด้วยความอ่อนโยน ราวกับว่ากำลังมองหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ตระกูลเยี่ยส่งคนมาเราพวกเราแล้ว เจ้าคงเตรียมพร้อมแล้วใช่หรือไม่”
รอยยิ้มของเขาเสมือนกับพระจันทร์ที่สว่างไสว นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยการแสดงความรัก หลินหลันอดไม่ได้ที่จะตกตะลึง เหตุไฉนเขาจึงได้สามารถแกล้งทำถึงขั้นความรู้สึกที่ลึกซึ้งได้เหมือนขนาดนี้ ทักษะการแสดงนับว่าดีงามเกินเหยาจินฮวาเสียอีก! ถึงแม้จะรู้ดีว่าเป็นการแสดงละครจอมปลอม แต่ทว่าหลินหลันก็ยังได้ประโยชน์มากอยู่ดี ความสง่างามแม้จะจอมปลอมก็ถือเป็นอีกลักษณะของผู้หญิง ได้มีว่าที่สามีซึ่งโดดเด่นและมีความสามารถเสียขนาดนี้  ทั้งใบหน้ากลับเจิดจรัสในทันที!
“ใช่แล้ว!” หลินหลันเผยรอยยิ้มดีใจอย่างออกนอกหน้า ผู้ดูแลหลิวหรี่ตาอย่างไม่พอใจแล้วใช้แขนเสื้อปาดเหงื่อ คาดไม่ถึงเลย คาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจะได้พบโล่กำบังซึ่งมีไพ่ไม้ตายแข็งแกร่งเช่นนี้ ในเมื่อเขาให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีเสียขนาดนี้ นางก็ไม่สามารถเป็นคนแล้งน้ำใจได้ เอาเป็นว่ายังคงทำตามสัญญาต่อไปแล้วกัน!
“เส้าเหยีย[footnoteRef:2]...ไฉนท่านจึงยังไม่เตรียมออกเดินทางอีก เหล่าฟูเหริน[footnoteRef:3]อดใจรอไม่ไหว เลยส่งให้ข้ามาเร่งเส้าเหยีย” ชายวัยกลางคนร่างสูงและผอม ที่คางของเขามีเคราสั้นๆ ประดับอยู่ กำลังเดินเข้ามาด้วยท่าทีกระตือรือร้นก่อนจะแสดงท่าคารวะให้แก่หลี่หมิงอวิน [2: 少爷 อ่านว่า เส้าเหยีย หมายถึง บุตรชายในตระกูลขุนนางซึ่งเป็นคนวัยหนุ่ม]  [3:  老夫人เหล่าฟูเหริน หมายถึง นายท่านหญิงซึ่งมีอายุสูงวัย]
หลินหลันมองเห็นจินเป่าจู้ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อชุ่มตามหลังเหล่าอู๋มาติดๆ สีหน้าท่าทีเต็มไปด้วยความกังวล นางจึงส่งรอยยิ้มให้แก่เขา ครั้งนี้ต้องขอบใจเป่าจู้เป็นอย่างยิ่ง
ผู้ดูแลหลิวจำได้ว่าผู้นี้คือเหล่าอู๋แห่งชุมชนผ้าไหม นึกถึงตอนนั้น เหล่าอู่ยังเป็นเพียงลูกน้องของเขาที่คอยดูแลเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ทว่าหลังจากเขาออกมา เจ้านายตระกูลเยี่ยก็ให้เขาขึ้นมาทำหน้าที่แทนเขา ไม่กี่ปีมานี้ เหล่าอู๋ทำให้กิจการชุมชนผ้าไหมของสกุลเยี่ยเจริญรุ่งเรือง ประสบความสำเร็จเป็นอย่างยิง! ผู้ดูแลหลิวเมื่อเห็นเหล่าอู๋มาถึงจึงถอยเท้าไปด้านหลังหนึ่งก้าวอย่างไม่รู้ตัว และรู้สึกละอายใจขึ้นมาเล็กน้อย
หลี่หมิงอวินยิ้มอย่างอบอุ่น “ท่านยายยังคงนิสัยใจร้อนเช่นเดิมเลยสินะ!”
เหล่าอู๋ฉีกยิ้ม เหล่าฟู่เหรินกำลังร้อนอกร้อนใจจริงๆ จนแทบจะเป็นลมล้มไปแล้วด้วยซ้ำ เพียงแค่ในจดหมายของเส้าเหยียเอ่ยไว้ว่าเป็นเรื่องร้ายแรง เหล่าฟู่เหรินก็กระตือรือร้นที่จะปกป้องหลานชายของเขา จึงรีบส่งเขามาขจัดปัญหาให้เส้าเหยียแล้วกลับไปอธิบายให้นางฟังให้รู้เรื่อง เหล่าอู๋กวาดสายตาเรียบเฉยมองไปยังกลุ่มคนเถ้าแก่ แกล้งทำเป็นเอ่ยด้วยน้ำเสียงตกตะลึง “ผู้ดูแลหลิว เจ้านายของพวกเจ้าจัดงานมงคลอีกแล้วรึ ไม่ทราบว่าเป็นแม่นางบ้านไหนกัน...”
ผู้ดูแลหลิวลำบากใจ ไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไรดี ให้บอกว่าพวกเรามาสู่ขอว่าที่ภรรยาของเส้าเหยียตระกูลเจ้า? ให้ตายก็พูดออกไปไม่ได้ ปัญหาแสนปวดหัวนี้โยนไปให้ท่านเจ้านายจางจัดการเองแล้วกัน แน่นอนว่า ยังจำเป็นต้องหาแพะรับบาปซักตัว แพะรับบาปนี้...ดวงตาของผู้ดูแลหลิวกลอกไปมา และสายตาของเขาตกลงยังแม่สื่อหวัง อืม! ก็พูดไปว่าแม่สื่อหวังจัดการเรื่องได้ไม่เรียบร้อย ไม่ได้เข้าใจสถานการณ์อย่างถ่องแท้ก็มาเอ่ยโกหกหลอกลวงว่าการเจรจาแต่งงานได้สำเร็จลุล่วงแล้ว
แม่สื่อหวังมองเห็นผู้ดูแลหลิวมองมาด้วยสายตาไม่เป็นมิตร อดไม่ได้ที่จ้ากังวลใจจนเหงื่ออกท่วมตัว เหยาจินฮวาที่น่ารังเกียจสร้างความเสียหายต่อผู้อื่นเป็นอย่างมาก คราวนี้นางแม่สื่อหวังนับว่าถูกจับฝังลงหลุมเสียแล้ว ทำให้จางต้าฮู่ขุ่นเคืองใจ และไม่แน่ว่าคงเป็นการยากที่จะรักษาชีวิตน้อยๆ เอาไว้ได้ อีกประเดี๋ยวต้องหาโอกาสรีบหนีไปเสียถึงจะถูก
ผู้ดูแลหลิวตัดสินใจได้ภายในใจ แล้วจึงมองไปยังเหล่าอู๋พลางยกมือขึ้นสองมือขึ้นประสานกันระดับหน้าเพื่อแสดงถึงการทักทาย ตามด้วยรอยยิ้มเกร็งๆ “แค่ความเข้าใจผิด แค่ความเข้าใจผิด”
เหล่าอู๋ก็ไม่ได้ซักไซ้เอ่ยความอะไรกับเขามากมาย โน้มตัวลงเล็กน้อยอย่างเคารพขณะเดียวกันก็ผายมือแสดงท่าทีเรียนเชิญ “เส้าเหยีย เช่นนั้นรีบกลับบ้านเถอะ! ” จ้องมองหลินหลันชั่วครู่ แม่นางผู้นี้รูปลักษณ์หน้าตาดีอีกทั้งยังสะอาดสะอ้าน แต่ทว่าภูมิกำเนิดช่าง...แม่นางจากหมู่บ้านอีเจี้ยก็เป็นภรรยาของเสนาบดีกรมคลัง นี่ก็ช่างเป็นเรื่องเหนือเกินความคาดหมายแล้ว หากเส้าเหยียรับนางไปเป็นนางรับใช้ก็ยังพอสมเหตุสมผล ไม่รู้จริงๆ ว่าเส้าเหยียคิดอะไรอยู่กันแน่ หรือว่า...เส้าเหยียเพียงแค่เพื่อช่วยเหลือแม่นางผู้นี้ในการหาข้ออ้างก็เท่านั้น! หวังว่าจะเป็นเช่นนี้แล้วกัน มิเช่นนี้ความกลหลครั้งยิ่งใหญ่นี้ จะจบลงเช่นไรไม่อาจรู้เลย
หลี่หมิงอวินพยักหน้า หันไปพูดกับหลินหลัน “ไปกันเถอะ!”
หลินหลันนึกขึ้นมาได้หนึ่งเรื่อง เรียกหาท่านป้าจินท่ามกลางกลุ่มชาวบ้าน “ท่านป้าจิน...”
ป้าจินเมื่อได้ยินเสียงหลินหลันเรียกหานาง จึงรีบร้อนหยิบกล่องขนาดเล็กออกมาแล้วส่งมอบให้หลินหลัน
หลินหลันยิ้มอย่างมีความสุขแล้วเอ่ยขอบคุณ คว้าเอากล่องขนาดเล็กนั่นแล้วเดินไปเบื้องหน้าของผู้ดูแลหลิว ใบหน้านิ่งเฉย เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ ณ ที่แห่งนี้ คืนเงินหมั้นตามจำนวนเดิม ทุกคนก็ได้เห็นกันถ้วนหน้าแล้ว พวกเจ้าอย่าได้คิดตุกติกอีกล่ะ! ” ขณะที่พูดออกไป ก็ยัดกล่องขนาดเล็กเข้าไปใส่มือของผู้ดูแลหลิวไม่ว่าเขาจะยินยอมรับหรือไม่
เหยาจินฮวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน “ในกล่องนั่นยังมีเงินส่วนตัวของข้า...”
หลินเฟิงจ้องเขม็งดุดันใส่นาง เหยาจินฮวาเม้มปากของนางอย่างเจ็บปวด และพึมพำด้วยความทุกข์ใจ “ในนั้นยังมีสองเงินกับสองเหรียญเงินหนิ!”
จินฟู้กุ้ยและคนอื่นๆ พากันยิ้มอย่างดีอกดีใจมองดูหลินหลันจากไปพร้อมกับหลี่ซิ่วฉาย ในที่สุดปัญหาวุ่นวายก็ได้รับการแก้ไขไปด้วยดี
หลินเฟิงกลับเป็นห่วงผู้เป็นน้องสาวของตน สถานะตัวตนของน้องสาวกับหลี่ซิ่วฉายนั้นแตกต่างกันลิบลับ แต่งออกไปแล้วจะถูกผู้คนดูหมิ่นเหยียดหยาม หรือถูกคนรังแกหรือไม่
หลินหลัน ทะลุมิติมาเกิดใหม่ในคราบของหญิงสาวชาวบ้านที่แสนลำบากยากจน แต่โชคยังดีที่ความสามารถด้านการแพทย์และประสบการณ์รักษาผู้คนที่สั่งสมมาจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดนั้นติดตัวมาด้วย อีกทั้งครอบครัวในชาติภพนี้ก็ดีกับนางมิใช่น้อย
กระนั้นเคราะห์ร้ายก็ยังคืบคลานเข้ามา เมื่อพี่ชายผู้เป็นที่พึ่งพาเดียวของนางนั้นใสซื่อจนไม่อาจตามทันเล่ห์กลของพี่สะใภ้ที่แสนโลภมาก สุดท้ายแล้วหลินหลันก็ถูกนางบีบบังคับให้ต้องออกเรือนแต่งงานไปเป็นนางบำเรอจนได้
ด้วยเหตุนี้นางจึงต้องดึงตัว หลี่ซิ่วฉาย ชายหนุ่มรูปงามผู้มีเบื้องหลังเป็นปริศนาในหมู่บ้านเข้ามาช่วยแก้สถานการณ์ ทั้งสองได้ตกลงทำสัญญาขึ้นมาหนึ่งฉบับ เขาช่วยนางให้หลุดพ้นจากการคลุมถุงชน ส่วนนางจะช่วยเขาแก้แค้นและทวงทุกสิ่งอย่างที่ถูกพรากไปกับคืนมาภายในระยะเวลาสามปี ทว่าแผนการช่วยเหลือเขาให้บรรลุเป้าหมายนั้นกลับไม่ง่ายดายอย่างที่คิดนี่สิ…