ROYAL ONE บทชายผู้ตกต่ำ
N0903
## Chapter 1.1 ประจำวันอันเเสนสงบสุข

เงินที่หามาด้วยการแลกกับหยาดเหงื่อแรงกาย หมดไปกับค่าอาหารกับค่าเรียน ถึงแม้ว่าจะพยายามประหยัดอย่างถึงที่สุด อดใจไม่กินอาหารข้างนอกกินแต่อาหารสำเร็จรูปกับอาหารกระป๋อง
กระนั้นก็ยังไม่พอ คงมีแค่ต้องทำงานเพิ่ม แต่ว่าการเรียนในรั้วมหาวิทยาลัยช่างยากเย็นเหลือเกิน การที่หาเงินและเรียนไปด้วยนี่ ช่างลำบากเหลือเกิน ชักเริ่มเคารพในใครหลายๆคนที่ทำแบบนี้จริงๆ
ฉันพยายามค้นหาเศษเหรียญ หวังแต่เพียงว่า จะมีหลงเหลืออยู่สักนิดเพียงพอค่าในการเดินทางไปทำงานก็พอ เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้ง ไม่พบแม้แต่เพียงเศษเดียว หรือแม้แต่เงินที่พอจะถอนออกจากบัญชีได้ก็ไม่มี
"ทำอย่างไรดีละ? มืดแปดด้านแล้ว"
จิน ชายหนุ่ม สูง รูปร่างสมส่วน ผมสั้นสีดำ กำลังนั่งกลัดกลุ้มอยู่ตรงหน้าตู้กดเงินอัตโนมัติ
คิดดูแล้วก็สิ้นหวังในความสะเพร่าของตนเอง  แต่ว่าจะนั่งกลุ้มต่อไปก็ไม่ได้ ยังมีงานที่ต้องไปทำ จะไปยังไงล่ะโดยไม่มีเงินสักแดง?  คิดได้ดังนั้นแล้วคงมีแค่ทางเดียว คือ วิ่งไปเท่านั้น
ถ้าคำนวณเวลาที่ไปถึงแล้ว ระยะทางเกือบๆ ยี่สิบกิโล เข้างานตอนหนึ่งทุ่ม ตอนนี้พึ่งจะสี่โมงเย็น ทันแน่ๆ
"เดี๋ยวนะ! เพื่อไว้ดีกว่า"คิดได้ดังนั้นเลยรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วส่งข้อความไปหาหัวหน้าเพื่อรายงานว่า "วันนี้อาจจะเข้าไปทำงานสาย"
ถึงแม้คิดว่าจะวิ่งไปก็เถอะ! แต่บนฟุตบาทก็ดันมีผู้คนพลุกพ่าน จากที่จะวิ่งกลับกันเลยต้องเดินเร็วไปแทนพอมาได้ถึงครึ่งทางก็รู้สึกเหนื่อยขึ้นมา
(เหนื่อยเอาเรื่องเหมือนกัน)  มองไปรอบๆเห็นมีม้านั่งอยู่ตรงตรอกแห่งหนึ่ง เลยคิดว่าจะไปนั่งพักสักหน่อยแล้วค่อยไปต่อ
ในขณะที่กำลังนั่งพักเพลินๆอยู่นั้น ได้ยินเสียงคนกำลังพูดคุยกันในซอยลึกๆนั่น
หันไปดูพบเห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังรีดไถเงินจาก ชายคนหนึ่ง แต่ว่าเห็นหน้าไม่ชัดเพราะว่าโดนบังอยู่
หวา--- สมัยนี้ยังมีเหลืออีกหรอ? คนพวกนี้ ทางนี้ทำงานแทบตาย แต่ว่าพวกแกกลับมารีดไถคนที่ไม่มีทางสู้แบบนี้
"แค่ให้เงินมามันจะไปยากอะไรวะ !!"
เสียงตะคอกของพวกนั้นดังขึ้นมาพร้อมกับร่างชายคนนั้นที่ล้มลงกับพื้น ดูเหมือนว่าโดนต่อยไปที่ท้องอย่างแรง
โดนเหยียบซ้ำแถมด้วยพูดจาเยาะเย้ยใส่
"คนอ่อนแอแบบแกควรจะทำตามที่ฉันสั่งเข้าใจไหม?"
เฮ้ยๆ นี่มันเกินไปหรือป่าว ? แม้ว่าจะอยากได้เงินขนาดไหนก็เถอะแต่ว่าถึงขั้นทำร้ายนี่มันโหดร้ายไป        ดูเหมือนพวกคนที่ดินไปมายังไม่เห็นเพราะว่าอยู่ลึกเกินไป แถวๆนี้ก็ไม่มีกล้องด้วย
ทำยังไงดีล่ะ จะเข้าไปช่วยเป็นเหมือนฮีโร่ไหม? หรือจะเรียกให้คนช่วยแต่ว่าข้างนอกก็มีเสียงดังไหนจะการก่อสร้างอีก...ช่วยไม่ได้
"เป็นอะไรไปแล้วล่ะ ลุกขึ้นมาคุยกันก่อนสิเว้ย!!"
คนที่ดูเหมือนเป็นหัวหน้าคนพวกนั้นเตะซ้ำเรื่อยๆจนหยุดลง ก้มลงไปหยิบท่อนไม้แถวนั้น และกำลังจะพาดไปนั้น ก็มีมือปริศนาเข้ามาหยุดไว้ทัน
"รังแกคนที่อ่อนแอกว่านั้นมันน่าสนุกตรงไหน?"
พอสิ้นสุดเสียงนั้น ชายคนที่ถือไม่นั้นก็โดนพลักไปติดกำแพงแล้วชกซ้ำเข้าที่หน้า หมัดที่รุนแรงกระทบเข้าหน้า จนทำให้สลบไป
ในขณะที่อีสองคนนั้นตกตะลึงกับเหตูการณ์ที่เกิดตรงหน้า แล้วพอตั้งสติได้ก็รีบพุ่งเข้ามาเพื่อหวังจะแก้แค้นแทนพวกพ้องที่โดนชกไป
"แกเป็นใครกันวะ?"
ตอนที่ทั้งสองโจมตีเข้ามาพร้อมกันนั้น ฉันเลือกที่จะถีบคนหนึ่งออกไปก่อน และหมดหมัดอีกคน
สวนกลับโดยการต่อยไปที่ซี่โครงตามด้วยคาง พออีกคนที่ล้มกำลังจะลุกขึ้นมานั้น ฉันเลือกที่จะเตะไปที่กกหู แค่เพียงครั้งเดียวทำให้ทุกคนตรงนั้นสลบนอนกองกับพื้น
หลังจากจัดการพวกไถเงินเสร็จแล้วรีบไปดูอาการคนที่โดนทำร้าย
"เป็นอะไรไหมครับ?  เอ๊ะ! เดี่ยวนะ เฮนรี่ นายเองหรอ?"
ดูเหมือนว่าคนที่โดนทำร้ายจะเป็นเพื่อนของเขาที่เรียนมหาลัยเดียวกัน รูปร่าทั้งสองต่างกันมาก เฮนรี่นั้นเป็นชายตัวเล็ก ร่างกายบอบบางคล้ายผู้หญิง ผมยาวสีดำแต่มัดรวบไว้
"ขอบใจนะที่มาช่วย จิน"
เฮนรี่ที่พยายามจะลุกขึ้นยืนนั้น ขาอ่อนแรงมาก เนื่องจากถูกทำร้ายจนข้อขาแพลง เหมือนว่าจะล้ม ยังดีที่จินพยุงไว้ทัน
"ไม่ไหวอย่าฝืนสิ ค่อยๆเดินไปนั่งตรงนั้น เดี๋ยวฉันโทรเรียกรถแท็กซี่ให้"
"อือ เข้าใจแล้ว"
หลังจากที่จินโทรเรียกรถแท็กซี่เรียบร้อย ทั้งสองก็มานั่งคุยกันบนม้านั่ง
"เดี๋ยวฉันนั่งรอเป็นเพื่อน กว่ารถจะมาตั้งอีกยี่สิบกว่านาที"
"นี่จิน ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?"
"ถามอะไรดีล่ะ ฉันก็ไม่ค่อยฉลาดด้วยสิ เอาเป็นว่าจะตอบเท่าที่ตอบได้"
"ทำไมนายถึงเข้ามาช่วยฉัน ทั้งที่ไม่ว่าใครต่างก็เดินผ่านไปเฉยๆ"
"แค่บังเอิญผ่านทางมาพอดี ตอนแรกไม่คิดว่าจะเป็นนายด้วยซ้ำ โชคดีจริงๆที่เข้ามาช่วย ไม่อย่างนั้นฉันคงเสียนายไปแน่เลย"
"รู้สึกขนลุกแปลกๆ  แต่ว่านะ นายทำได้ยังไงขนาดที่สามรถจัดการทั้งสามคนได้อยู่หมัดเลย"
"โชคดีเฉยๆ ในช่วงเวลาที่โกลาหลคนเรานั้นมักตัดสินใจได้ทื่อลง ฉันเลยอาศัยช่วงเวลานั้น"
"นายนี่ฉลาดเหมือนกันนะ? ตลอดมานายแกล้งโง่สินะ? ที่สอบตกบ่อยเป็นพียงการแสดงเท่านั้น"
"เฮือก!! บางครั้งนายนี่ก็พูดแรงนะ  เจ็บไปถึงหัวใจเลย  นั้นสินะถ้าจะให้อธิบายละก็ เหมือนเป็นความเคยชิน ที่ฝึกเยอะจนเป็นกิจวัตรได้ละก็มันก็สามารถเอาออกมาใช้ได้เองอัตโนมัติหรือที่เรียกว่า  กฎ 10000 ชั่วโมง"
"ดูท่าทางนายเหมือนจะภูมิใจกับมันมาเลยนะ แล้วทำไมไม่มาปรับใช้กับการเรียนละ จะได้สอบผ่านไม่ต้องมาแก้"
"พูดอีกก็ถูกอีก ไม่ใช่ว่าไม่เคยลอง ฉันเองก็ลองมาแล้ว แต่ผลสรุปมันช่างโหดร้าย...ฮ่าฮ่าฮ่า" เขาหัวเราะราวกับเป็นเรื่องตลก
ทำให้เฮนรี่นั้นถึงกับกุมขมับกับสิ่งที่ได้ยิน "คนอย่างนายนี่มัน"
"จะว่าไปแล้วนายมาทำอะไรแถวเมืองอีสล่ะ บ้านนายน่าจะแถวทางนอร์ไม่ใช่หรอ?"
"มาตรวจสุขภาพประจำปี และว่ากำลังจะกลับบ้านพอดี แต่ว่าโดนพวกนี้มาไถเงินซะอย่างนั้น"
"แถวนี้มีหรอ-"
ยังไม่ทันพูดจบเสียงเรียกดังจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา ดูเหมือนว่าตอนนี้รถจะมาถึงแล้ว      ทันทีจินรีบช่วยพยุงเฮนรี่และพาขึ้นรถ
"ขอบใจสำหรับหลายๆอย่าง ที่มาช่วยวันนี้ด้วย"
"ไม่เป็นไรแค่นี้เอง  รักษาตัวดีๆละ พยายามอย่าให้เจ้าพวกนี้เห็นเข้าล่ะ รอบหน้าอาจจะไม่โชคดีเหมือนครั้งนี้"
"จะระวัง...บาย..."
"โชคดี..."
ทั้งสองโบกมือไปมา บอกลากันจนกระทั่งรถที่มารับเฮนรี่นั้นไปจนพ้นสายตา
ฉันที่เปิดดูเวลาที่โทรศัพท์
"เฮ้อ~ ไม่ไหวแฮะ แค่สิบนาทีเอง"
ตอนนี้ต่อให้วิ่งสุดแรงก็ไม่น่าจะทันเวลาแหง หวังว่าหัวหน้าคงไม่ว่าอะไร


## Chapter 1.2 ประจำวันอันเเสนสงบสุข(ต่อ)

ในอดีตปี 2xxx นั้นภายในเกาะแห่งหนึ่งที่ชื่อว่า 'ดาวน์ฟอล' ได้มีการค้นพบแหล่งพลังงานแห่งใหม่ที่จะมาทดแทนพลังงานในยุคนั้น
จากเกาะร้างที่ไร้ผู้คน กลายมาเป็นสถานที่แห่งการเริ่มต้นใหม่ของหลายคน  มีการย้ายเข้ามาตั้งถิ่นฐานมากขึ้น
ในปัจจุบันได้มีการรับรองให้เป็นประเทศที่มีเอกราชเป็นของตน
ดาวน์ฟอล เป็นประเทศที่มีประชาธิปไตยโดยมีกษัตริย์เป็นประมุข มีพื้นที่ประมาณฯ 1024.4 ตารางกิโลเมตร ประชากร3.3ล้านคน
แผนผังเมืองแบ่งเป็นสองส่วนใหญ่ ส่วนใน ประกอบด้วยเมืองหลวง 'เซนเตอร์' อีกทั้งยังมี 4 หัวมุมเมืองล้อมรอบคล้ายดอกไม้ขนาดเล็ก    ส่วนภายนอกเป็นเพียงส่วนของเมืองแบ่งย่อยๆ เป็น 4ส่วน เช่น นอร์ ซาร์ เวสและอีส  รวมทั้งหมดแล้วเมื่อมองจากมุมสูงจะกลายเป็นดอกไม้ ขนาดใหญ่ที่มี 2ชั้น และจะมีกำแพงสูงกั้นระหว่างภายในกับภายนอก  แต่ละเขตของตัวเมืองนั้นจะเชื่อมต่อกันด้วยถนนเส้นใหญ่ ครอบคลุมไปทั่วทั้งพื้นที่   ประชาชนมักจะใช้เส้นทางนี้เดินทางไป-มา
ภายในเมืองหลวง ณ ราชวังที่ ที่ใหญ่โอ่อ่า งดงาม ภายนอกนั้นตกแต่งอย่างประณีตแบบวิคตอเรียน
ส่วนภายในนั้นประดับประดาด้วยสิ่งของที่มีมูลค่านับไม่ถ้วนตั้งเรียงราย ทั้งรูปภาพ แจกัน หรือแม้กระทั่งโคมไฟ  อีกทั้งคนรับใช้นับร้อยคนที่คอยปรนนิบัติรับใช้ราชา
เมื่อตอนกลางวันที่ผ่านมา...
ภายในปราสาทนั้นเกิดความวุ่นวายขึ้น สาวรับใช้ทุกคนตื่นตระหนกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น รวมตัวกันอยู่หน้าห้องของราชา
ในขณะนั้นได้มี ชายสูงวัย ร่างกายใหญ่โต แต่งกายคล้ายทหารเดินเข้ามาอย่างองอาจ ถามกับพวกสาวรับใช้ที่มากองกันอยู่หน้าห้องบรรทมของราชา
"เกิดอะไรขึ้น? ทำไมมารวมตัวกันส่งเสียงกันหน้าห้องของฝ่าบาท"
"ท่านนายพลเลโอ เกิดเรื่องแล้วคะ...คือว่าฝ่าบาทท่านสิ้นพระชนม์แล้วค่ะ"
คำพูดของข้ารับใช้ที่ออกมานั้นทำให้เลโอตกใจไปชั่วระยะหนึ่ง  เขาพยายามสังเกตสีหน้าของพวกหล่อนดูแล้วในแววตามีความเศร้า น้ำตาเริ่มซึมออกมาทีละน้อยบางคนก็มีรอยแดงรอบๆขอบตา
"ปะ...เป็นไปไม่ได้ "
"ตอนนี้พวกตำรวจสืบสวน และหมอชันสูตรกำลังตรวจสอบพื้นที่ภายในห้องอยู่ค่ะ"
ตอนที่ทุกคนกำลังวุ่นวายกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น นั้นเองก็มีเสียงฝีเท้าปริศนาเดินออกมาจากห้องที่ใกล้กับราชา
"เสียงโหวกเหวกโวยวายอะไรกัน? ช่วยเกรงใจคนที่พักผ่อนน้อยกันหน่อยได้ไหมครับ?"
เสียงชายปริศนาเปิดประตูออกมา ทั้งที่ยังงัวเงียในชุดนอนลายน่ารักๆแถมยังกอดหมอนข้างแปลกไว้ รูปร่างที่สูง ผมสีขาวเงินราวกับคนที่มีอายุเยอะ แต่ใบหน้ายังหนุ่ม
"ท่านดีลเลอร์ ขออภัยที่ส่งเสียงดังรบกวนในตอนที่กำลังพักผ่อน  ตะ...แต่ว่าตอนนี้กำลังเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น-"
ยังไม่ทันที่ข้ารับใช้พูดจบ เลโอนั้นได้เดินเข้าไปหาดีลเลอร์เข้าดึงคอเสื้อกระซากอย่างแรงจนหน้าทั้งสองใกล้ชิดกันจนแทบจะได้ยินเสียงหายใจ
"อย่าทำแบบนี่สิครับ...ผมเขินนะ"
"อย่ามาทำเป็นเล่นลิ้น...แกรู้อะไรบ้างไหม?"
"อะไร?...คืออะไร?...ผมไม่เห็นเข้าใจเลยว่าคุณเลโอกำลังพูดเรื่องอะไร?" ถึงแม้จะทำท่าทางเหมือนไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น
"ฝะ...ฝ่าบาทสิ้นพระชนม์แล้ว"
"ไม่จริงหรอกครับ นี่อำผมเล่นอีกแล้วนะ จะเป็นไปได้ยังไง ไม่มีทางเกิดขึ้น-"
ดีลเลอร์ที่มองเห็นใบหน้าที่เศร้าสร้อยของเลโอนั้น ก็ได้นิ่งไปชั่วครู่หนึ่ง สักพักน้ำตาของเลโอนั้นก็เริ่มไหลซึมออกมา  มือที่ดึงคอเสื้อนั้นก็ค่อยปล่อยลงไป เพื่อความชัดเจนดีลเลอร์จึงตอบกลับเลโอไป
"ถึงเมื่อคืนนี้ ผมจะอยู่กับฝ่าบาทเป็นคนสุดท้ายก็เถอะแต่ว่าผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย"
เลโอที่เห็นแววตาที่จริงจังของดีเลอร๋นั้น จึงค่อยๆเช็ดคราบน้ำตาของเขาออก
"แต่ว่านะท่านเลโอ มันเป็นไปไม่ได้เลย ที่ฝ่าบาทจะสิ้นพระชนม์ เพราะว่าพึ่งจะขึ้นครองราชย์ได้เพียงแค่20กว่าปีเอง ปัญหาเรื่องสุขภาพก็ไม่น่าจะใช่ แสดงว่า…"
"ใช่! ฉันเองก็คิดแบบเดียวกัน ต้องมีคนลอบปลงพระชนม์ แต่ว่า..."
"ไม่น่าจะมีใครที่สามารถทำได้ ยกเว้นท่านเลโอแต่มันก็เป็นไปไม่ได้เลย เดี๋ยวนะ ท่านเลโอได้ลองโทรไปตรวจสอบที่ 13 สภากลางหรือยัง? เพื่ออาจจะมีอะไรผิดพลาดไป"
ยังไม่ทันขาดคำได้มีเสียงเรียกเข้าดังมาจากโทรศัพท์ของเลโอ  กริ๊งงงงงงง~~
"ค...ครับ รับทราบแล้วครับ" ในระหว่างที่คุยกันสีหน้าเขาก็เริ่มถอดสี
หลังจากที่วางสายแล้วเลโอค่อยๆสูดหายใจเข้าลึกๆ และถอนหายใจออกมาเสียงดัง
"เฮ้อ~ ดีลเลอร์ ฉันมีเรื่องที่อยากให้นายช่วย"


## Chapter1.3 ประจำวันอันเเสนสงบสุข(ต่อ)

ณ ร้านอาหาร (ที่ทำงานพิเศษ) ฝั่งเขต เวส
จินตอนนี้ได้วิ่งจนมาถึงที่ทำงาน เสียงหายใจดังถี่ๆ กับหัวใจที่เต้นรัว อาการเหนื่อยหอบ ร่างกายที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ในที่สุดก็ถึงสักที เหนื่อยสุดๆไปเลย ไม่ไหว ขอพักหายใจสักประเดี๋ยว ค่อยๆหายใจเข้าลึกๆ หายใจออกช้าๆ
ควบคุมลมหายใจของตัวเองซะ จนหัวใจเริ่มกลับมาเต้นปกติ...เรียบร้อย
ดูสิว่าสายไปเท่าไหร่? ก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่ เกือบๆชั่วโมง อืม! โดนด่าแน่เลย อย่างน้อยก่อนที่จะเข้าไป ขอทำใจสักประเดี๋ยว
ในระหว่างที่จินนั้นกำลังทำใจอยู่หน้าร้านที่ทำงาน ได้มีหญิงสาวคนหนึ่งได้เข้ามาข้างหลังของเขา แตะไปที่ไหล่เบาๆ แล้วกระซิบมาที่ข้างหู
"นี่ๆ พ่อหนุ่ม ทำอะไรอยู่หรอ?"
จิน ตกใจหันหน้ากลับมาอย่างรวดเร็ว เห็นหญิงสาว รูปร่าง ใบหน้าแลดูงดงาม ราวกับนางแบบ ผมยาวสีบรอนซ์ทอง และแววตาสีฟ้าที่เป็นประกาย
"โธ่~ ตกใจหมดเลยพี่ไมร่า ไม่ใช่ว่าตอนนี้เข้างานอยู่หรอกหรอ?"
"ก็ใช่ เห็นหัวหน้าบอกว่าวันนี้นายจะมาสาย แต่ฉันก็ไม่คิดว่าจะสายเกือบๆชั่วโมง  แล้วมัวมาทำอะไรอยู่ตรงนี้หละ ตอนนี้กำลังยุ่งเลย ถ้าเป็นไปได้ก็เร็วหน่อยล่ะ"
"ครับจะรีบตามไปเดี๋ยวนี้แหละ"
เปิดทางเข้าที่ประตูหลังร้าน ทันทีที่นั้นเห็นหญิงสาววัยกลางคนยืนกอดอกอยู่ข้างหน้าประตู รูปร่างที่ผอมเพรียว ตัวสูง ใส่ชุดสุภาพเรียบร้อย มัดผมหางม้า ท่าทางกำลังโกรธ ใช่!นั่นคือหัวหน้าเฟย  เธอจ้องมาที่ฉัน ด้วยความกลัวนั้น เลยคุกเข่าก้มหัวลงน้อมรับความผิด
"จะเข้างานสายก็ไม่ว่าอะไรหรอก แต่ว่านี่มันก็เกินไป เกือบชั่วโมง!"
"ขอโทษจริงๆครับ"
"ช่างเถอะ  เอาไว้ค่อยคุยหลังเลิกงานแล้วกัน เข้าใจนะ? เอาหละไปทำงานได้แล้ว!"
เธอแทบจะไม่พูดอะไรออกมาแถมยังไล่ฉันให้ไปทำงาน แต่มันก็จะเป็นแบบนี้อยู่เสมอตั้งแต่ตอนแรกทีพบกันในตอนนั้น ช่วงเวลาที่ตกต่ำที่สุดของชีวิตของฉันนั่งจมปลักอยู่กับความสิ้นหวัง ได้พบกับหัวหน้าเฟย เธอเข้ามาชวนฉันที่ไม่มีที่ไปให้ทำงานกับเธอ
หัวหน้าเฟยมักจะดูแลพนักงานทุกคนเหมือนกับลูกเสมอ ก็นะ...คนส่วนใหญ่ที่มาทำงานที่นี่ก็เป็นนักศึกษาซะส่วนใหญ่  อาจจะเป็นเพราะว่าตอนนั้นเท่าที่ได้ฟังที่เธอบ่นมาตอนที่เมาว่า สามีเธอทิ้งไปเพราะว่าเธอไม่สามารถมีลูกให้เขาได้ นี่ก็อาจจะเป็นสิ่งที่ทำให้เธอมักจะใจดีกับพนักงานทุกคนอยู่เสมอ
บรรยากาศภายในร้านตอนนี้กำลังดูคึกคัก ดูเหมือนว่าทุกคนกำลังยุ่งกันจนมือเป็นระวิง
ถึงแม้จะบอกว่าเป็นร้านอาหารกลางคืน แต่ว่าที่นี่ก็ขายพวกแอลกอฮอล์ด้วยเหมือนกัน ทั้งรับออเดอร์และรออาหาร พนักงานทุกคนต้องเตรียมพร้อมรับกับแขกมากมายหลายอารมณ์ให้ได้ ในนี้อาจจะมีทั้งลูกค้าขาประจำที่มาตลอดและลูกค้าที่พึ่งจะมาเป็นครั้งแรก
ในช่วงเวลา 3-4 ทุ่มมักจะเป็นช่วงที่ลูกค้ามากันมากที่สุด น่าจะมาจากสาเหตูที่ว่าทำงานเหน็ดเหนื่อยกันมาทั้งสัปดาห์ เลยหาโอกาสที่จะมาเฉลิมฉลองกันในวันศุกร์
ปลดปล่อยความเครียดและความกดดันไปกับเสียงดนตรีที่ขับร้องโดยนักดนตรีมืออาชีพ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่า หัวหน้าไปจ้างพวกเค้าได้ไง แต่ละคนที่มาร้องนั้นก็ต่างมีชื่อเสียงระดับหนึ่งพอที่จะมีคนรู้จัก บางทีหัวหน้าเฟยอาจจะเคยเป็นดารามาก่อนก็ได้
แต่ก็ช่างเถอะ! ตอนนี้ตั้งใจทำงานก่อนจะได้ไม่โดนเฉ่งทีหลัง
เวลาตี 1-2 มักเป็นตอนที่ลูกค้ากลับกันไปจนเกือบจะหมดร้านแล้ว พนักงานทุกคนต้องมาช่วยกันทำความสะอาด เก็บกวาดเศษขยะต่างภายในร้าน
ระหว่างที่ฉันกำลังเช็ดโต๊ะนั้น หัวหน้าเฟยก็เข้ามาเรียกให้ไปคุยด้วยที่ห้อง
"จิน มีเรื่องที่จะคุยด้วย ช่วยมาที่ห้องที"
"เอาแล้วไง...คราวนี้แหละโดนแน่ๆ"
" มาสายเป็นชั่วโมง หัวหน้าคงจะโกรธมาก...จนอาจจะโดนไล่ออกเลยก็ได้"เสียงซุบซิบของพวกพนักงานหลังจากที่หัวหน้าเรียกให้จินเข้าไปพบ
(ไม่ต้องตอกย้ำกันขนาดนั้นก็ได้ อย่างน้อยก็ขออย่าโดนไล่ออกก็พอ)
"ครับ!"
ฉันยืนนิ่งแข็งราวกับหิน ทั้งๆที่เป็นห้องปกติแท้ๆแตกลับรู้สึกหนาวจนเสียวสันหลัง ทำให้นึกถึงตอนที่เข้าไปยังห้องปกครองในสมัยมัธยมเลย
"ขอโทษสำหรับเรื่องในคราวนี้ครับ คราวหน้าจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก" ฉันก้มหัวขอโทษเพื่อแสดงความจริงใจ
"ก็ดี..ที่สำนึกผิดต่อการกระทำของตนเอง แต่ว่าที่เรียกมานั่นนะ คืออยากให้ดูวิดีโอนี้ต่างหาก"
หัวหน้าเฟยยื่นวิดีโอให้ดู  ภายในนั้นเป็นตอนที่จินนั้นได้เข้าไปมีเรื่องกับพวกอันธพาล มีบันทึกไว้ทุกอย่าง
"ฉันได้รับวิดีโอนี้มาจากเพื่อนที่รู้จักนะ ตอนแรกก็ไม่คิดว่าจะเป็นนาย ฝีมือยังดีไม่ตกเลยนะ...ไม่คิดจะกลับไปทำงานแบบเดิมหน่อยหรอ? นายจะได้ไม่ต้องลำบากเรื่องเงิน อย่างน้อยอะนะ"
"ไม่ไหวหรอกครับ ผมลาวงการนี้มาตั้งเกือบสามปีแล้วนะ คงเป็นได้แค่กระสอบทรายให้พวกมืออาชีพเล่นเท่านั้นแหละ"
"น่าเสียดายทั้งที่มีความสามารถขนาดนั้นแท้ๆ แต่กลับทิ้งไป ชื่อนั้นคงเหลือแค่เพียงตำนานเท่านั้นแหละนะ กับสมญานาม "ยักษ์"
"ไม่เอาสิครับหัวหน้า ชื่อนั้นน่าอายจะตายไป อีกอย่างผมก็เป็นมนุษย์นะครับ"
"ฉันว่าเท่ดีออกนะ...ถ้าเป็นสมัยก่อนก็ดูสมเป็นนายดีนิ"
"สมัยก่อนผมนี่ดูโหดร้ายขนาดนั้นเลยหรอ? พอเทียบกับตอนนี้แล้วรู้สึกว่าหล่อขึ้นหรือป่าวนะ?" จินเอามือจับไปที่คางแล้วเชิดหน้าขึ้นชมตัวเอง
"ถ้าคนอย่างนายเอาจริงล่ะก็นะ แต่ว่าอย่างน้อยก็เลิกชมตัวเองได้แล้วมันดูน่าขนลุก"
หัวหน้ายื่นซองขาวที่บรรจุเงินในนั้นให้กับจิน
"ซองอะไรกันครับ อย่าบอกนะว่าจะไล่ผมออก"
"ถ้านายอยากออกก็อออกไปอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก...ค่าตอบแทนต่างหากเล่า!"
"ล้อเล่นครับ มีหัวหน้าที่ใจดีและแสนสวยขนาดนี้ใครมันจะไปออกจากงานได้หละ" เขายื่นมือไปหยิบซองนั้นอย่างรวดเร็ว
."นายนี่ถ้าเรื่องเงินล่ะก็ไวเชียวนะ"
"มันแน่นอนอยู่แล้ว ถึงแม้หลายคนจะบอกว่าเงินไม่ใช่ทุกอย่างแต่สำหรับผมแล้วมันคือความเป็นความตายเลยนะ ถ้าไม่มีก็ได้ไปคุ้ยขยะกินแทนข้าวแน่ๆ งั้นผมไปก่อนนะ"
"นี่จิน! มีของเหลือที่ยังพอกินได้อยู่ในห้องครัวอย่าลืมเอาไปด้วยล่ะ"
"รับทราบถ้าที่ไหนมีของฟรี...ผมไม่มีพลาด" เมื่อได้ยินดังนั้นเลยรีบเดินไปที่ห้องครัวก่อนกลับ
หลังจากที่ทำงานจนหมดฉันที่พักอยู่ทางเขตอีส ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับทางนี้เลยจำเป็นต้องรอรถประจำทางเที่ยวสุดท้าย พลันนึกถึงเรื่องภายในอดีตที่ไม่ค่อยน่าจำสักเท่าไหร่
เมื่อตอนที่ฉันยังเด็ก เท่าที่จำความได้ พ่อและแม่ฉันได้ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ หลังจากนั้นฉันเลยถูกลุงรับเลี้ยงมา เขาดูแลฉันเหมือนลูกแท้ๆ และได้สอนศิลปะการป้องกันตัว และเขาได้กำชับอย่างแน่นหนาเลยว่า "ต้องมีสติที่จะใช้มัน และอย่าให้อารมณ์ครอบงำการกระทำ อย่าลืมล่ะ" ฉันที่รับปากเรื่องนี้ไว้แล้ว แต่ฉันได้ผิดสัญญาต่อเขาลงไป....
เมื่อตอน 3 ปีที่แล้ว ฉันเลือกที่จะเรียนต่อมหาวิทยาลัย แต่เนื่องจากฉันไม่มีเงินมากเลยเลือกที่จะทำงานไปด้วย ในระหว่างที่เดินหางานอยู่นั้นเอง ได้พบคนๆหนึ่งที่เข้ามาหาฉัน เขายื่นนามบัตรมาให้พร้อมกับแนะนำตัว
"ผมชื่อ "ราอูล" เป็นแมวมองหาคนมานักสู้มาชกในคืนนี้ครับ สนใจไหม? เนื่องจากที่ผมดูจากรูปร่างคุณแล้วใช้ได้เลย เหมือนว่าเคยฝึกมาก่อนหรือป่าว?" ตอนแรกเขาก็ดูไม่น่าไว้ใจเท่าไหร่แต่ก็รับๆนามบัตรไว้ก่อน ถ้าเกิดไม่มีทางเลือกก็คงต้องไป คงไม่ใช่อะไรมากแค่ไปชกเป็นพิธีแล้วกลับ รับค่าตัวก็น่าจะจบ ในที่สุดแล้ว...วันนั้นฉันก็หางานไม่ได้เลย จำใจต้องตดต่อเขาไป
"เป็นเกียรติมากเลยครับ ที่ท่านได้ติดต่อกระผมมา ไม่ต้องห่วงครับ ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ พวกเราจะจ่ายท่านอย่างแน่นอน" ถึงเขาจะพูดมาแบบนั้นก็เถอะ คงไม่ต้องขนาดเอาจริงเอาจังขนาดนั้นหรอก แค่ชกเป็นพิธีเท่านั้น....ผิดถนัดเลยในที่นั้นมันเป็นเหมือนสนามประลองขนาดย่อมๆ ใต้ดิน มีการลงเดิมพันจำนวนมหาศาล  ถ้ายิ่งมีชื่อเสียงมากตนเองก็จะได้รับเงินมากเช่นกัน
(บอกปฏิเสธทันไหมเนี่ย) ฉันคิดแบบนั้น
ในการแข่งนั้นบนเวทีจะมีระบบสองอย่าง แบบธรรมดาที่จะแค่จัดขึ้นเป็นแบบคู่ต่อคู่และอีกอย่างจะเรียกว่า "หอคอยบาเบล" ยิ่งชนะเท่าไหร่ก็ยิ่งได้มาก ถ้าตนเองชนะคู่ต่อสู้คนแรกแล้วเลือกที่จะรับคำท้าคนต่อไป จะได้เงินมากขึ้นเรื่อย หากเลือกที่จะยอมในการขึ้นชั้นก็จะได้เงินที่สะสมไปทั้งหมด หรือเกิดแพ้ขึ้นมาก็จะได้รางวัลครึ่งของทั้งหมด ยิ่งสูงยิ่งเสี่ยง แต่ถ้าหากเราเลือกจะท้ารบกับอีกฝ่ายที่ชนะต่อเนื่อง แพ้จะไม่เสียอะไรและได้เงินตามค่าตัว แต่หากชนะก็จะได้เงินรางวัลเป็นสองเท่า
รอยนี้เหมือนว่าจะเป็นการชกเพื่อเปิดงานเฉยๆ  ในตอนที่พิธีเริ่มคู่ต่อสู้เดินเข้ามาพร้อมผลักอกฉัน เดี๋ยวนะ! นี่โกรธอะไรกันป่าวนี่?  ฉันไม่ได้อบโต้อะไรกลับไป แล้วจู่ๆก็มีเสียงโห่ร้องออกมาจากคนดูในนั่งเชียร์อยู่ "ไอ้ไก่อ่อน.... ตอบโต้หน่อยสิวะ.... ตอบโต้!"
กฎของการแข่งขันเหมือนว่าจะใช้ศิลปะการต่อสู้ชนิดไหนก็ได้ เพียงแต่อย่างเดียวถ้ายอมแพ้เท่ากับจบ  ยกแรกเริ่มขึ้นเพียงเท่านั้นฉันสามารถชนะอีกฝ่ายด้วยการต่อยแค่เพียงหมัดเดียว ร่างกายเขาสลบนอนกองกับพื้น ทันทีนั้นเสียงรอบสนามแข่งก็เงียบสนิท แล้วก็ดังขึ้นโหมโรงอีกรอบ หลังจากที่ลงจากสังเวียนแล้วจู่ๆ ราอูล ก็เข้ามาหาฉันแล้วยื่นข้อเสนอบางอย่างให้ฉัน
"ยินดีด้วยครับที่คุณชนะ สนใจจะมาร่วมงานกับทางเราไหมครับ? แบบเป็นทางการ"
"ชนะอะไร! ก็แค่งานชกเด็กเล่นไม่ใช่หรอ? แล้วอีกอย่างฉันก็แค่ทำอันนี้ไปก่อนเพราะว่าตอนนี้หางานทำไม่ได้เฉยๆ"
"ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องตอบตอนนี้ก็ได้ นี่ครับเงินค่าจ้างในคืนนี้" เขายื่นซองขาวๆที่บรรจุเต็มไปด้วยเงินฟ่อนหนาๆหนึ่งฟ่อน
"มันไม่เยอะไปหรอ? นึกว่าจะได้น้อยกว่านี้ซะอีก"
"เนื่องจากคู่ต่อสู้ของคุณคืออดีตแชมป์ หอคอยบาเบล ที่ตอนนี้กำลังตกอับอยู่ เลยว่าจะหานกน้อยมาให้เขาขยี้เล่นๆเพื่อเป็นกำลังใจ แต่กลับกลายมาเจอเหยี่ยวซะได้"
"อย่างนั้นหรอ?" ฉันรีบเดินออกที่สนามประลองนั้นอย่างรวดเร็ว ในตอนที่เดินออกนั้นเองเขาก็พูดขึ้นมาข้างหลังเขาว่า
"ผมไม่ได้เปลี่ยนเบอร์ ไว้ถ้าเกิดเปลี่ยนใจก้อย่าลืมผมนะครับ"
ฉันเลือกที่จะหางานต่อไปเนื่องจากแถวนี้เป็นเขตใกล้ตัวเมืองเลยทำให้หางานยาก แล้วอีกอย่างเป็นเพียงแค่นักศึกษาที่ไม่มีประสบการณ์ใดใครจะรับ ช่วยไม่ได้....
"ผมรอคุณอยู่เลย ครับ...ถ้าอย่างน้อยสนใจเข้าร่วมทันทีเลยไหม?"
ก็มันช่วยไม่ได้นิ...ไว้ถ้าอย่างน้อยหางานทำได้ก่อน จะได้บอกลาที่นี่สักที ใช่ บอกลา...บอกลา..ที่นี่...ช่วยไม่ได้....ไม่ได้...มันก็ไม่ได้ยากเย็นอะไรเลยนี่ ง่ายจะตายแค่ชนะอีกฝ่ายและรับเงิน ทั้งชื่อเสียงและเงินตรา ท้ายที่สุดก็ถูกกลืนกินจนหมดสิ้น
ฉันได้มันมาในเวลาไม่นาน  จนมีชื่อเสียงในระดับหนึ่ง และเลือกที่จะเข้าร่วม หอคอยบาเบล  แน่นอนฉันชนะไปอย่างราบคาบ จนไม่มีแม้แต่คู่ต่อสู้มาท้าสู้ ขึ้นไปอยู่บนจุดสูงุดของหอคอยนั่น จนมีฉายว่า "ยักษ์"
จนกระทั่งวันหนึ่งมีผู้ท้าชิง เขาคือชายที่เป็นคู่ต่อสู้คนแรกที่ฉันได้ชกด้วย เพื่อหวังจะมาทวงคืนบัลลังก์ แต่แน่นอนฝ่ายชนะเป็นฉันเหมือนอย่างเคย
ในตอนที่หลังจากจบการประลองฉันกำลังจะกลับไปหยังหอพัก ระหว่างทางนั้นแวะร้านสะดวกซื้อเพื่อหาอะไรไปกินหลังจากทำงาน
ได้มีโจรบุกเข้ามาปล้น พยายามขู่ด้วยมีด
พอเห็นฉันที่กำลังจะไปจ่ายค่าสินค้า  แล้วจู่ๆโจรคนนั้นก็พุ่งเข้ามาหาฉันด้วยความเร็ว พยายามที่จะแทง
อีกฝ่ายที่พยายามพุ่งมีดทิ่มเข้ามาที่คอ แต่ฉันเลือกที่จะรับด้วยฝ่ามือจนมันหยุดก่อนที่จะถึงคอ ฉันรีบถีบโจรคนนั้นล้มลง
ตอนนั้นราวกับปีศาจเข้าสิง ปล่อยให้ความโกรธเข้าครอบงำ ฉันรีบขึ้นคร่อมแล้วกระหน่ำต่อยนับครั้งไม่ถ้วน หมัดแต่ละหมัดนั้นกระทบเข้าที่หน้าของโจรอย่างแรง เขาพยายามขอร้องชีวิต แต่เสียงนั่นกลับถูกบดบังด้วยความโกรธ จนเสียงเขานั้นค่อยๆหายไปพร้อมกับร่างกายที่แน่นิ่ง บนใบหน้าของเขานั้นเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ เลือดที่โชกเต็มมือแทบแยกไม่ออกว่าเป็นของใคร  อารมณ์ที่ประทุเริ่มทุเลาลง สติที่หายไปค่อยๆกลับคืนมา  เมื่อได้สังเกตดูดีๆอีกฝ่ายดูเหมือนจะเป็นคนที่ฉันชนะในคืนนี้คงอาจจะแค้นก็ได้เลยพุ่งเข้ามาทำร้าย
ภายหลังจากเหตุการณ์จบลง ฉันถูกส่งตัวไปทำแผลที่โรงพยาบาลใกล้เคียง ดีที่บาดแผลนั้นไม่ค่อยสาหัสใช้เวลาไม่นานก็เสร็จ  ในตอนที่กำลังเดินออกจากโรงพยาบาล โถงทางเดินที่เงียบสนิทมีเสียงเท้าๆหนึ่งเดินเข้ามาหาฉัน
ข้างหน้านั้นเป็นเด็กผู้หญิงสาวทักผมเปียยาวสีดำอายุราวๆ 18 หยุดอยู่ตรงหน้า
"มีอะไรให้ช่วยไหมครับ?"
หญิงสาวง้างมือตบไปที่หน้าของฉันอย่างแรง จนเสียงนั้นดังไปทั่วโถงทางเดิน
"ขอโทษนะครับ ผมไปทำอะไรให้คุณไม่-"
ยังไม่ทันได้พูดจบ ฉันโดนตบกลับมาอีกที
"ทำไมไม่ลองถามตัวเองดูล่ะ? ว่าทำอะไรลงไป"
สิ้นสุดเสียงน้ำตาของหญิงสาวค่อยไหลออกมาอาบแก้ม เธอค่อยเช็ดน้ำตานั้นออก แล้วชี้ไปทางห้องฉุกเฉิน
เห็นหญิงท้องแกคนหนึ่งที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่หน้าห้องนั้น
"ผมไม่เห็นจะ-"
พอค่อยคิดดูอีกที่ก็เริ่มที่จะเข้าใจ สิ่งที่ทำลงไป กับสิ่งที่หญิงสาวคนนี้ต้องการจะสื่อ
ผมยืนนิ่งไปสักพักหนึ่ง จนหมอออกมาจากห้องฉุกเฉินด้วยสีหน้าที่เศร้าสร้อย
"ต้องเสียใจด้วยครับเราไม่สามารถยื้อชีวิตเขาไว้ได้"
สาวท้องแก่เป็นลมล้มไปกับพื้น พยาบาลหลายคนต่างรีบเข้ามาปฐมพยาบาลเบื้องต้นก่อนนำตัวไปพักผ่อน
เมื่อเห็นดังนั้นแล้วหญิงสาวผลักผมไปติดกับผนัง แล้วคว้าที่คอเสื้อ หลังจากนั้นเธอเข้ากระหน่ำหมัดนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งใช้เล็บจิกข่วนด้วยแววตาที่เกลียดชังอีกทั้งสียงตะโกนด่าสาปแช่งดังไปทั่วโถงทางเดิน
"ทำไม!!!แกต้องฆ่าเขา!!! พี่ชายของฉัน ทั้งๆที่อีกไม่กี่เดือนเขากำลังจะเป็นพ่อคนแล้วแท้ๆ  ฉันจะฆ่าแก! ไอ้ฆาตกร!!"
ฉันไม่ได้ตอบโตกลับไป ยินยอมเป็นฝ่ายที่ถูกอัดอยู่อย่างเดียว ที่เธอพูดมามันก็ถูก ถูกทุกอย่าง ร่างกายที่ไร้การโต้ตอบค่อยๆร่วงลงกองกับพื้น
จนครั้นที่หญิงสาวเอื้อมไปหยิบไม้ถูพื้นที่วางอยู่แถวๆนั้น กำลังจะพาดมาที่ฉันแต่พวกพยาบาลกลับเข้ามาห้ามไว้ได้ทัน แล้วจับเธอแยกออกไปสงบสติอารมณ์
ตัวผมในตอนนั้นไม่มีแม้แต่แรงที่จะยืน ที่เธอคนนั้นพูดมาก็ถูกทุกอย่าง ไม่เพียงแค่ปล่อยตัวไปตามอารมณ์ แต่ยังผิดสัญญาที่ได้ให้ไว้กับลุงอีก ถ้าตอนนั้นฉัน....หยุดอยู่แค่นั้นก็ดีแล้วแท้ๆ
หลังจากนั้นชีวิตของฉันก็เริ่มตกต่ำลง แม้แต่เงินสักแดงก็ไม่เหลือ นี่ก็คงอาจจะเป็นผลกรรมก็ได้ที่ได้ผิดต่อคำสัญญากับลุง  จนได้พบกับหัวหน้าเฟยได้เข้ามาหาฉันในตอนที่ฉันนั้นแทบไม่เหลือแม้แต่แรงที่จะมีชีวิต "นายนะ! มาทำงานกับฉันไหม?"


## Chapter 1.4 ประจำวันอันเเสนสงบสุข(จบ)

"นี่ๆ เข้าไปคุยอะไรกับหัวหน้าเฟยมาหรอ?" พี่ไมร่ายื่นหน้าเข้ามาใกล้ถามจินในตอนที่กำลังยืนเหม่อรอรถประจำทาง หลังจากทำงานเสร็จ
"เรื่องเมื่อสมัยก่อนๆนะ แต่ว่าพี่ไมร่าทำไมยังไม่กลับที่พักอีกหรอครับ? พี่ก็พักอยู่แถวนี้ไม่ใช่หรอ?"
"ก็นะ...พอดีมันเหงา เลยจะมาชวนไปดื่มที่หอสักหน่อย ได้ไหม?"
"ไว้รอบหน้านะครับ วันนี้ผมเหนื่อยแล้วด้วย"
"ไม่เห็นเป็นไรเลย จะค้างกับฉันสักคืนก็ได้ ไม่ว่าอะไรหรอก"
"เกรงใจครับ ผมไม่อยากไปเป็นขี้ปากชาวบ้าน"
"ถ้าอย่างนั้น...ฉันขอยืนรอจนกว่านายจะไปแล้วกันนะ"
"ซึ้งใจจัง!...มีสาวสวยมายืนรอรถเป็นเพื่อนผมด้วย บางทีตอนนี้ผมอาจจะเป็นชายที่โชคดีที่สุดแล้วก็ได้"
ไมร่ายิ้มตอบกลับมาพร้อมด้วยอาการเขินเล็กน้อย "ฉันละแปลกใจจริงทั้งที่นายมักจะขัดสนเรื่องเงินอยู่เสมอ แต่กลับพักอยู่ไกลจากที่ทำงานกับมหาลัย ทำไมไม่ย้ายมาอยู่ใกล้ๆล่ะ"
คำถามนี้ทำให้จินนั้นแปลกใจเล็กน้อย ปกติแล้วพี่ไมร่าจะไม่ถามเรื่องส่วนตัวของใครเลย ปกติจะคอยปฏิบัติตนอย่างเท่าเทียมกับคนอื่น สง่าและดูงดงาม ใครต่างก็มักจะหลงใหลในเสน่ห์กันทั้งนั้น แม้แต่ลูกค้าขาประจำที่มาร้านก็ด้วย...
"ที่พักแถวเวสมันแพงไม่ใช่หรอครับ เมื่อผมลองเทียบแล้วยอมเสียเวลาในการเดินทางหน่อย มันคุ้มกว่าและอีกอย่างผมชอบอยู่เงียบๆแถบชานเมืองแล้วมันสบายใจกว่า"
เมื่อนึกบางอย่างได้ที่มักสงสัยมาตลอด แล้วก็ถามบางอย่างออกไป "แล้วพี่ล่ะครับ ขนาดที่มีพวกแมวมองเข้ามาหาตั้งหลากหลายคนให้ไปเป็นนางแบบบ้างหรือดาราบ้าง ทำไมถึงปฏิเสธไป? ทั้งที่น่าจะเป็นโอกาสที่ใครๆต่างก็อยากได้...ไม่ใช่หรอ?"
เพียงแค่ที่จินถามมานั้น ทำให้เธอนิ่งเงียบไปสักพักหนึ่งแล้วก็ตอบกลับมา ด้วยใบหน้าที่เย็นชา "ไม่ได้สนใจ! มันก็แค่นั้นแหละ!"
คำตอบที่เหมือนขวานผ่าซาก ทั้งใบหน้าที่นิ่งราวกับไร้ความรู้สึก ทำให้จินรู้ได้เลยว่าเธอคนนี้เป็นคนที่ไม่ใยดีต่อสิ่งที่ตนไม่ได้สนใจ
จินไม่ได้ถามอะไรต่อจนกระทั่งรถเที่ยวสุดท้ายก็มาพอดี
"ถ้าอย่างนั้น ไว้เจอกันที่มหาวิทยาลัยนะครับ" จินบอกลาไมร่าแล้วรีบขึ้นรถทันที รถคันนี้เป็นรถเที่ยวสุดท้ายผู้โดยสารเลยมีน้อยมาก หรือจนแทบจะไม่มีเลย เป็นช่วงที่ดีในการคิดทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมาทั้งเรื่องดีและร้าย
จะว่าก็เหมือนว่าจะเคยโดนโกธรด้วยนิ...ที่ว่าจงใจแพ้เพื่อที่จะได้ออกจากวงการนักสู้ใต้ดิน ใครกันน้า~?....
จินนั่งคิดเพลินระหว่างที่นั่งรถเวลาก็ได้ล่วงเลยมาหลายนาทีจนกลับมาถึงที่พัก แต่ไม่รู้สึกตัวจนพนักงานขับรถเข้ามาบอก
"คุณลูกค้าครับ ถึงที่ปลายสายแล้วครับ นี่เป็นรถเที่ยวสุดท้ายช่วยลงไปด้วยครับ"
"ขอโทษครับ คิดอะไรเพลินๆไปหน่อย"
แทบไม่สังเกตเลยว่ามาถึงป้ายแล้ว  เอาล่ะยังต้องเดินไปต่ออีกหน่อยเข้าไปยังที่พัก
ขณะที่เดินเข้าไปยังที่พัก ทางเดินที่เงียบเชียบ ดับแสงไฟที่ส่องลายทาง จะว่าไปคล้ายหนังสยองขวัญหลายๆเรื่อง ถ้าตอนนี้มีผีคลายออกมาจากมุมมืดคงจะน่ากลัวสุดเลย
จากมุมมืดๆนั้นไม่ใช่ทั้งผีหรือโจร แต่เป็นพวกวัยรุ่นที่มานั่งรวมกลุ่มราวสิบคน ตรงข้ามร้านสะดวกซื้อ
"มองไรวะ?!!!"
"เปล่าครับ"
หลีกเลี่ยงดีกว่า ตอนนี้เหนื่อยจนแทบไม่มีแรงแล้ว อยากกลับไปพักเร็วจัง
"ขอโทษที่ให้รอครับ ลูกพี่" เสียงที่คุ้นเคย มันเป็นเสียงที่จำได้ขึ้นใจ เขาคือพวกเดียวกับเมื่อตอนกลางวันนี้
" พวกมึงนี่ช้าชะมัด ใช้ไปซื้อบุหรี่แค่นี้นานเหลือเกิน"
"นี่มัน ไอ้คนที่เข้ามาอัดผมในเมื่อตอนกลางวันนี่ "
(ให้ตายสิดูเหมือนว่าความจะแตกแล้ว เอาไงดี?)
"อ้าว พี่ชายนี่เองพวกน้องๆของผมมันมาฟ้องว่าระหว่างที่กำลังทำมาหากินอย่างสุจริต โดนใครที่ไหนไม่รู้เข้ามาทำร้าย พี่ชายเองหรอกหรอ?"
"(สุจริตมาก!)" จินนึกในใจ
พวกคนที่นั่งๆอยู่เริ่มที่จะลุกเข้ามาล้อมหน้าและหลังของจิน
"แต่ผมจำไม่เห็นได้เลย จำคนผิดแล้วละ"
แย่ละสิถ้าเอาจริงละก็ตอนนี้แรงก็แทบจะไม่มีแล้ว อีกฝ่ายมีมากกว่าสิบคน แต่ละคนอาจจะไม่ได้เก่งอะไรมาก จำนวนเยอะเกินไป
ทันใดนั้นเองความทรงจำตอนสมัยที่ยังเด็กได้ผุดขึ้นมาในหัว คำพูดของลุงในการรับมือกับคนที่มีจำนวนมากกว่าตน
-จำไว้นะจิน ในตอนที่หลานเจอศัตรูที่มีมากว่าก็ให้ใช้วิธีนี้-
ครับ!ผมจำมันได้ขึ้นใจเลยคงมีแต่ต้องใช้วิธีนั้นวิธีเดียว
"เฮ้ย อย่ามาทำเป็นเงียบ ทีนี้ได้เวลาที่ฉันจะอัดแกคืนแล้ว"
นักเลงคนหนึ่งบุกเข้ามาต่อยแต่จินหลบได้ อ้อมไปข้างหลัง ถีบที่ก้นแล้วรีบออกจากวงล้อมทันที
เอาละ! ตอนนี้ยังมีหวัง หลุดจากวงล้อมแล้วขั้นตอนแรกเรียบร้อย
จินยิ้มออกมาอย่างมาเลศนัยแล้วทำท่าทางยืดเส้นยืดสาย หักนิ้วเสียงดัง "กร๊อบแกร็บ"
"ระวังตัวกันด้วยนะลูกพี่ เห็นอย่างนี้ฝีมือมันไม่ธรรมดาเลยทีเดียว"
อีกฝ่ายเห็นได้ดังนั้นแล้วต่างก็ระวังตัวไม่เคลื่อนไหวสุ่มสี่สุ่มห้า สายตาทุกสายตาต่างจ้องเขม็งกันไปที่คนๆเดียว
การที่จะรับมือกับคนจำนวนมากนั้นยากมาก แถมยังเสี่ยงที่จะโดนรุมโดยที่อย่างมากคนล้มได้แค่คนหรือสองคน ดังนั้นแล้ว....(ใส่ตีนหมาแล้ววิ่งหนีอย่างสุดชีวิต)
จินหันหลังอย่างรวดเร็ว วิ่งหนีอย่างสุดกำลังเท่าที่เหลือ ทุกคนต่างอึ้งกันตามๆกัน จนเริ่มค่อยวิ่งตามเขาไป
"อย่าหนีสิเว้ย!!" เสียงตะโกนชายนับสิบไล่หลังมา
"ไม่หนีก็บ้าแล้ว! ฉันไม่ใช่พระเอกในอนิเมะนะเว้ย! โดนไล่ตามโดยพวกชายฉกรรจ์ตั้งเกือบสิบคน!"  จินที่วิ่งหนีอย่างสุดกำลังขาเท่าที่จะเร็วได้ ผ่านตรอกแคบแล้วซอยมากมายนับหลายกิโลเป็นเวลาเกือบสิบนาที มีหลายคนที่ยังคงตามเขามาอยู่อย่างไม่ลดละ จนแรงของเขาเริ่มที่จะหมดลง
ไม่ไหวแล้วแรงก็เริ่มที่จะหมดลง มีหวังพวกมันตามทันแน่ๆ เอายังไงดี ถ้าเป็นตอนนี้ป้อมยามน่าจะยังมีคนอยู่ แต่ตอนนี้แรงที่จะวิ่งไปให้ถึงคงไม่ไหว
ในขณะนั้นเองก็มีมือคนหนึ่งคนเข้ามาดึงตัวของเขาเข้าไปยังที่ๆหนึ่ง แล้วเอามืออีกข้างหนึ่งส่งสัญญาณ "ชู่~"  ไม่ให้เขาส่งสียงดัง  เป็นชายเร่ร่อนสูงวัยคนหนึ่งตัวใหญ่ ไว้หนวดเครารกรุงรัง ชุดดูขาดและสกปรก จนพวกวัยรุ่นพวกนั้นได้ค่อยพากันวิ่งผ่านไปโดยที่ไม่สนใจชายเร่ร่อนคนนั้นเลยแม้แต่น้อย
"มันไปไหนแล้ววะ!?" คนหนึ่งในกลุ่มนั้นพูดขึ้นอาการหัวร้อน
"เชี้ย!หนีเร็วชะมัดเลย!"
แต่ดูเหมือนว่าจะมีคนหนึ่งเกิดเอ๊ะใจ ความแปลกนี้เลยพูดขึ้นมา "มันแปลกนะ? ทั้งที่เห็นหลังเมื่อตะกี้นี้เอง แต่ทำไมมันหายไปเร็วจัง?  พวกมึง!ลองหาบริเวณแถวนี้สิ มันต้องแอบอยู่แน่นอน"  ทันทีที่ได้ยินแบบนั้นเลยพากันแยกไปหาตามบริเวณโดยรอบ
มีวัยรุ่นคนหนึ่งเดินเข้ามาหาลุงเร่ร่อนที่นั่งใกล้ถังขยะอยู่ถามว่า "นี่ลุง? เห็นคนวิ่งมาแถวนี้บ้างไหม? พอดีผมกำลังหาคนอยู่นะ เป็นเพื่อนของผมเอง" ลุงนั้นไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเพียงแต่นั่งเงียบๆเฉยๆ "นี่ลุง!"
ทันทีนั้นลุงก็สะดุ้งโหยง "วะ..ว่าไงนะ?"
"ผมถามว่าลุงพอเห็นคนวิ่งมาแถวนี้บ้างไหม? นั่นคือเพื่อนของผมเอง" วัยรุ่นคนั้นถามแบบเดิม
"ว่าไงนะ? ลุงไม่ได้ยินเลย" ลุงเอามือป้องไปที่หูเหมือนไม่ค่อยจะได้ยินที่วัยรุ่นคนนั้นพูด
คราวนี้วัยรุ่นคนนั้นเริ่มมีน้ำโหขึ้น "ผมบอกว่า-"
แต่เพื่อนของเขาก็มาหยุดไว้ก่อนพูดขึ้นมา "ไปกันเถอะ! ดูจากอาการแล้วเหมือนว่าลุงจะหูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แล้วอีกอย่างเสื้อผ้าและทรงผมน่าจะเป็นคนเร่ร่อนที่ลูกหลานทิ้งไว้แน่"
และในที่สุดพวกเขาก็เริ่มพากันถอดใจในการตามหาจิน แล้วพากันไปหาที่อื่นต่อ
"ในที่สุดก็ไปกันหมดสักที" จินค่อยๆคลานออกมาจากท่อที่อยู่ข้างหลังลุงเร่ร่อนคนนั้น
"ไม่เป็นไรนะหนู" ชายคนนั้นพูดจาเป็นห่วง
"ขอบคุณคุณลุงมากจริงๆ ไม่ได้ลุงช่วยผมคงกลายเป็นกระสอบทรายให้เจ้าพวกนั้นกระทืบตายแน่ๆ"
ว่าแต่ไม่นึกเลยว่าแถวนี้ยังมีทางลับแบบนี้อยู่ด้วย ถึงแม้ภายในจะแคบก็เถอะ "มีอะไรที่ผมสามารถช่วยได้ไหมครับ ถึงจะไม่มาก อย่างน้อยก็ขอให้ผมได้ตอบแทนบุญคุณทีครับ"
"ไม่เป็นไร! พอเห็นหนูแล้วก็นึกถึงหลานขึ้นมาก็เลยเผลอเข้าไปช่วยนะ อย่าไปคิดมากเลย"
"แต่ว่า"
"บอกว่าไม่เป็นไร ก็ไม่เป็นไรสิ! ถือซะว่าเป็นสิ่งสุดท้ายที่ตัวเองได้ทำความดีก่อนจะตายไปพบหน้าหลานที่อยู่โลกอีกฝั่งหนึ่ง"
"หมายความว่าหลานลุงก็?"
"นั่นสินะ! ถ้าเทียบอายุน่าจะใกล้ๆเคียงกันกับหนูละมั้ง? แต่ว่าหลานของลุงเขาร่างกายไม่แข็งแรงตั้งแต่เด็กแล้ว" แล้วลุงก็เอามือหนึ่งข้างมาลูบที่หัวของจินอย่างอ่อนโยน "รีบไปซะ!เดี๋ยวพวกนั้นมันจะพากันกลับมาอีก" แล้วลุงก็โบกมือลา
จินที่เดินไปเรื่อยๆจนถึงที่พัก ค่อยเปิดประตูออก ถอดเสื้อผ้าทิ้งกองไว้ แล้วรีบเข้านอนทันที
เหมือนว่าครั้งนี้จะยังเอาตัวรอดไปได้ แต่ว่าแอบเป็นห่วงลุงคนนั้นนิดหน่อยแฮะ หวังว่าความจะไม่แตกที่คุณลุงมาช่วย...แต่มันก็แอบเป็นห่วงไม่ได้  ก็ว่าจะอาบน้ำก่อนนอนแหละแต่ว่าไม่ไหวแล้ว วันนี้เหนื่อยเหลือเกิน ขอพักก่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยอาบน้ำ แล้ว...หาซื้อ...ให้ลุง...นั้น
ณ เมืองหลวง ในพระราชวัง
ดีลเลอร์ที่กำลังรายงานผลการชันสูตรที่ออกมา
"ท่านเลโอ ผลการชันสูตรออกมาแล้วครับ ผลจากการตรวจเลือดดูแล้วว่าเป็นฝ่าบาทแน่นอนครับ ส่วนสาเหตุการตายนั้นมีร่องรอยตรงหัวใจฉีกขาดแต่ไม่ทราบว่าโดนอะไร?"
"ขอบใจมาก ตอนนี้คนในสภาก็กำลังยุ่งเหมือนกัน ดูเหมือนว่าฉันคงจะไม่ว่างไปอีกสักพักใหญ่เลย ฝากรับแขกแทนทีพรุ่งนี้ แล้วก็อย่าลืมสิ่งที่ฉันสั่งไปด้วยละ"
"รับทราบแล้วครับ แสดงว่าเป็นเรื่องจริงสินะครับ?"
"ใช่ ก็ไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้เหมือนกัน"
ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยบรรยากาศเหมือนอย่างเคย เพดานที่ดูคุ้นตาเช่นเดิม ค่อยลุกออกจากที่นอนอย่างงัวเงีย มองเห็นภายในห้องที่รกรุงรังเต็มไปด้วยกองเสื้อผ้าที่ใส่แล้ว ขวดพลาสติกกับถ้วยชามที่ซ้อนกันจนล้นที่ล้างจาน
พอนึกเรื่องที่เกิดเมื่อคืนออก  ก็รีบลุกไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วหยิบเสื้อผ้าที่ยังไม่ได้ซักนั้นมาดมดูว่ายังใส่ได้หรือป่าว พอเห็นว่ายังไม่เหม็นมากนักจึงใส่ออกไปข้างนอกเพื่อไปหาลุงคนนั้น
ฉันพยายามหาซื้ออาหารที่สามารถเก็บไว้ได้สักระยะเวลาหนึ่ง เช่น ขนมปัง ถั่ว และน้ำอีกเล็กน้อย อย่าน้อยให้ผมได้ตอบแทนสักเล็กน้อยก็ยังดี
แต่เมื่อฉันที่ไปจนถึงทีๆเกิดเรื่องเมื่อคืนแล้ว พบว่าไม่มีใครอยู่เลย ไม่ว่าจะเป็นลุงเร่ร่อนหรือช่องทางที่อยู่หลังลุงคนนั้นเองก็ด้วยเป็นเพียงผนังแข็งๆที่ไม่มีอะไรเลย ฉันยืนงงได้พักนึ่งแล้วคิดขึ้นมาในใจ "เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน มันคืออะไร? ภาพลวงตา? หรือว่าผีหลอกกันแน่?" แม้แต่ตอนนั้นเองก็ไม่เข้าใจ แล้วค่อยๆเดินกลับไปยังที่พักของตนเองทั้งอย่างนั้น
ในระหว่างที่จินกำลังเดินกลับไปที่พักก็ได้มีคนกลุ่มหนึ่งใส่ชุดสูทสีดำเข้ามาทักทาย
"ขอโทษที่เข้ามารบกวนนะครับ ใช่ท่านจินหรือป่าวครับ?"
"ครับ!..ใช่ครับ! แล้วมีธุระอะไรหรือป่าวครับ?"
"ถ้าไม่เป็นการรบกวนท่านมากเกินไป ช่วยมากับพวกเราสักประเดี๋ยวได้ไหมครับ?"
"ถ้าตอบว่าไม่ล่ะ จะทำอย่างไร?"
"ถ่อย่างนั้นก็คงไม่มีทางเลือก คงต้องบังคับกันหน่อย" ทันทีที่พูดจบหลายคนที่ใส่สูทสีดำก็พร้อมเข้ามาล้อมทั้งหน้าและหลังของจินอย่างพร้อมเพียง
เหมือนเคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนเลย ช่วยไม่ได้ยังไงตอนนี้ก็ทำตามไปก่อนแล้วกัน
จินยกมือสองข้างขึ้นแสดงถึงการยอมแพ้ที่จะต่อต้าน
"ถ้าอย่างนั้นเชิญท่านขึ้นรถที่พวกเราได้เตรียมไว้ด้วยครับ"
รถสีดำคันหรูราคาแพงค่อยๆเลื่อนเข้ามาจอดข้างพร้อมกับมีคนเปิดประตูเชิญขึ้นรถ
"คือว่าพวกเรากำลังจะไปไหนกันครับ?"
"พวกเรามีหน้าที่แค่มารับท่านแค่นั้นเอง แต่มันเกี่ยวกับสิ่งที่อยู่บนมือของท่านเช่นกัน"
จินมองไปที่หลังมือขวาของตัวเองเห็นเลข 0 6  ขึ้นอยู่ ไม่ทันสังเกตเลยว่ามีตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
รถคันนั้นค่อยๆวิ่งผ่านกำแพงขนาดใหญ่ที่กั้นระหว่างเมืองหลวง (เซนเตอร์) กับแถบชานเมืองออกจากกัน จนเข้าไปยังใจกลางของตัวเมือง ในสถานที่กว้างใหญ่และสวยสดงดงามเกินความบรรยาย แล้วชายชุดดำคนหนึ่งก็ได้หันหลังมาพูดกับเขาว่า....
"ยินดีต้อนรับเข้าสู่ราชวังหลวงใจกลางเมือง ผู้สมัครราชาคนที่หก...."


## Chapter 2.1 เหล่านัมเบอร์

ชายชุดดำปริศนาที่จู่ๆก็บุกเข้ามาหาจิน  แล้วเขาไปในเซนเตอร์ สิ่งที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้เขาสับสนอยู่ครู่หนึ่ง มองดูเห็นราชสีขาววังขนาดใหญ่ในรูปแบบวิกตอเรีย ต่างอึ้งตะลึงกับความงดงามนั่น
"พวกเรามาส่งท่านได้แค่นี้ ส่วนที่เหลือสาวรับใช้จะนำทางท่าน โปรดตามเธอไป แล้วสุดท้ายนี้ขอให้ท่านโชคดี" หลังจากนั้นพวกเขาก็รีบขับรถออกไป
สาวใช้คนหนึ่งเข้ามาหาพร้อมกับโค้งคำนับแสดงความเคารพ
"ขอต้อนรับค่ะท่านจิน โปรดแสดงหลักฐานยืนยันด้วยค่ะ"
"หลักฐานยืนยัน? นี่สินะครับ?" จินแสดงหมายเลขที่อยู่บนมือให้ดู
"ได้รับการยืนยันแล้วค่ะ ถ้าอย่างนั้นเชิญตามดิฉันมา"
จินค่อยเดินตามสาวใช้คนที่นำทางไป หน้าประตูที่ขนาดใหญ่และงดงาม แกะสลักด้วยลายที่ดูประณีตอย่างบรรจง ตอนแรกก็จะคิดว่าจะสวยแค่เพียงภายนอกเท่านั้น แต่ว่าข้างในก็ตกแต่งสวยงามไม่แพ้กัน ทั้งแจกัน รูปภาพ หรือแม้กระทั่งพรมที่ปูบนพื้น ทุกอย่างล้วนสวยงามและดูมีราคาแพงทั้งนั้น และอาจถูกสร้างด้วยช่างที่มีฝีมือชั้นเยี่ยม
สาวใช้หยุดอยู่ตรงหน้าประตูที่ห้องหนึ่ง
"ห้องตรงนี้คะ เชิญเข้าไปได้เลย ทุกคนกำลังรอท่านอยู่ ส่วนดิฉันขอตัวก่อน" พูดจบแล้วเธอก็เดินออกไป
"อ่า~ ครับ!"
ทุกคนอย่างนั้นหรอ? แสดงว่าไม่ใช่มีเราเพียงแค่คนเดียวสินะที่ถูกเชิญมา แต่ว่าจะเชิญเด็กหนุ่มมหาวิทยาลัยธรรมดาทำไม? เหมือนว่าเรื่องทุกอย่างคนที่อยู่ในนี้น่าจะอธิบายได้นะ?"
ประตูบานใหญ่ค่อยเปิดออก เห็นห้องกว้างที่อยู่ตรงหน้าเป็นโต๊ะยาวรูปตัวยูและมีคนมารออยู่ที่นั่นแล้ว 11 คน  แบ่งเป็น ชาย 8 ผู้หญิง 3
เมื่อทันทีที่ทุกคนได้ยินสียงประตูที่เปิดออกต่างก็หันมามองเป็นที่เดียวกัน หนึ่งในนั้นมีคนที่ฉันรู้จักด้วย คือ เฮนรี่และไมร่า ทั้งสองนั่งอยู่ใกล้กัน เนื่องจากบรรยากาศภายในห้องนั้นค่อนข้างตึงเครียดระดับหนึ่ง เลยไม่ได้ทักไป ไว้หลังจากจบนี่ไว้ค่อยแนะนำพวกเขาให้รู้จักกันไว้ดีกว่า...
ฉันเลือกที่จะเดินเข้านั่ง ณ ที่ยังว่างอยู่ ในตอนที่ขณะเดินไปนั้นเองก็มีชายคนหนึ่งเข้ามาพูดคุยด้วย ผมสีขาว รูปร่างผอมบาง ทั้งที่น่าจะเป็นวัยกลางคนแต่ใบหน้ากลับยังดูหนุ่มอยู่
"ยินดีต้อนรับครับ ท่านผู้มาเยือนคนสุดท้าย! ผมชื่อว่า "ดีลเลอร์" ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณจิน" เขายื่นมือออกมาเพื่อที่จะจับมือทักทาย
เมื่อเห็นดังนั้นแล้วเลยจึงต้องตามน้ำเขาไป "คุณคือราชาของประเทศนี้หรอ?"
"มิบังอาจ! กระผมนั้นไม่ได้มีบุญวาสนาขนาดพวกท่านหรอกครับ เป็นเพียงข้ารับใช้ราชาก็เท่านั้นเอง" เขาพยายามพูดดัดเสียงสูง
"เฮ้ย! ไอ้ขี้ข้า...ถ้ามากันครบแล้วก็ช่วยเริ่มงานสักทีได้ไหม?" เสียงตะโกนออกมาจาก "บัน" ชายวัยกลางคนที่สวมใส่ชุดคล้ายนักโทษ ตรงมือถูกล่ามด้วยกุญแจมือ
"ขอโทษจริงๆครับคุณบัน ถ้างันเชิญท่านที่มาคนสุดท้าย! นั่งที่ๆยังว่างอยู่ด้วยครับ"
ก็ไม่ได้เกลียดการพูดเชิญชวนให้ใครหลายคนหมันไส้ก็เถอะ ดูเหมือนว่าเขาจะรู้อะไรที่พวกเราสงสัยอยู่จริงๆด้วย แต่ว่าบรรยากาศแบบนี้เหมือนว่าเคยเจอเขาที่ไหนมาก่อนยังไงไม่รู้...
"ขอต้อนรับผู้เข้าสมัครการเป็นราชาทั้งสิบสามคน และก็เป็นเกียรติที่พวกท่านรับคำเชิญของพวกเรา "
(จะเรียกว่าชวนได้ด้วยหรอ? บังคับกันเห็นๆ) จินนึกในใจพร้อมเอามือเท้าคาง
"พวกท่านอาจจะสงสัยว่าทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้? นั่นก็เพราะว่าพวกท่านมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน"
"รีบเข้าเรื่องสักที่สิโว้ย! เลิกเกริ่นอะไรที่ไร้สาระได้แล้ว" บัน เริ่มอารมณ์เสียแล้วขึ้นเสียงใส่ดีลเลอร์
ดีลเลอร์เห็นดังนั้นแล้วค่อยๆถอนหายใจออกมาเสียงดังแล้วพูดขึ้นมาว่า…
"เฮ้อ~พวกท่านที่อยู่ที่นี่แล้วมีหมายเลขอยู่บนมือนั้นต้องเข้าห้ำหั่นกัน คนที่เหลือรอดเป็นคนสุดท้ายจะได้เป็นราชาของประเทศนี้"
ฮะ!!!!!!


## C็hapter 2.2 เหล่านัมเบอร์ (ต่อ)

"อย่ามาล้อเล่นแบบนี้นะเว้ย! ที่ฉันเสียเวลามาทั้งหมดนี่เพื่อมาฟังเรื่องไร้สาระพรรณนี้หรอ? ทางราชวังคงว่างน่าดูเลยจ้างไอ้คนปัญญาอ่อนมาทำงานเป็นผู้ช่วย" ฟิชั่น ชายที่ไว้ผมทรงสลิกแบ็ก ลุกยืนขึ้นพร้อมชี้ไปที่หน้าของดีลเลอร์
"โหดร้ายจังนะครับ ไม่น่าเชื่อจะออกมาจากปาก "คุณฟิชั่น"เลย มาดเด็กเรียนดีไปไหนหมดละครับ?" เขาพูดจาเหน็บแนมฟิชั่น
"ทั้งที่วันนี้จะได้เรียนปฏิบัติงานจริง แต่กลับมาเสียเปล่าแบบนี้ ฉันขอกลับก่อนล่ะ" เขาลุกออกจากที่นั่นและกำลังจะเดินออกจากห้องในขณะที่มือกำลังจะแตะประตูก็มีเสียงคนหนึ่งพูดออกมา
"เดี๋ยวก่อนไอ้หนู! อย่าพึ่งไปเปิดประตูบานนั้น"  แจ็ค ชายสูงใหญ่รูปร่างบึกบึน ผมสีทอง ไว้ทรงเฟด พูดห้ามฟิชั้นที่กำลังจะเดินออกไปนั้น
"อะไรอีกเล่า? อย่ามาห้ามให้ยากเลยลุง ฉันเห็นผลการเรียนสำคัญกว่าเรื่องไร้สาระอีกนะ"
"แกคิดหรือว่า...พวกมันจะปล่อยพวกเรากลับไปง่ายๆขนาดนั้นเลยอย่างนั้นหรอ?"
เมื่อได้ยินดังนั้นแล้ว ฟิชั่นเลยออกห่างจากประตูอย่างรวดเร็ว
เขายิ้มอย่างชั่วร้ายแล้วปรบมือชื่นชมการคาดการณ์ของแจ็ค "สมกับเป็นทหารเก่า "คุณแจ็ค"คาดการถูกต้องแล้วครับ...เพราะว่าถ้าใครก็ตามที่ไม่ใช่ผมออกจากที่นี่จะถูกยิงโดยคนที่อยู่ข้างๆ ประตูด้วยห่ากระสุนนับร้อยนัด"
เมื่อทุกคนที่ได้ยิน แจ็ค พูดมาดังนั้นแล้วต่างพากันแตกตื่น ยกเว้นแค่เขา และคนอีก 4 คนในห้องนั้น
"นี่แกกะจะฆ่าฉันตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม?" ตอนนี้ฟิชั่นเริ่มขึ้นเสียงโมโหโวยวายออกมา
"ไม่ครับ...ไม่ทำอย่างนั้นหรอก จะเรียกว่าตอนนี้ทำไม่ได้มากกว่า"
"แกกลับมานั่งที่ก่อนไอ้หนู...ถ้ามันจงใจจะฆ่าพวกเราคงตายไปแล้ว แต่ว่านายมีสิ่งที่ยังไม่ได้บอกมาใช่ไหม?" เขาถามดีลเลอร์แล้วสั่งให้ฟิชั่นเข้ามานั่งที่เดิม
ฟิชั่นยอมทำตามแต่โดยดีเนื่องจากตอนนี้ไม่มีทางเลือก...
"ใช่ครับ! แต่ว่าก่อนอื่นขอเชิญทุกท่านมารับประทานอาหารกันก่อนดีกว่า พวกเราได้ทำการคัดสรรเซฟฝีมือดีจากในประเทศ ได้มารังสรรค์อาหารชั้นยอดให้พวกท่านแล้ว...เชิญ~"
อาหารมากมายกำลังค่อยๆ เข้ามาเสิร์ฟตรงหน้าของทุกคน ถึงแม้ว่าจะมีอาหารที่หรูหราแต่กลับไม่มีใครกินอาหารเลย พอดีลเลอร์เห็นดังนั้นแล้วจึงพูดขึ้นมา
"ไม่แปลกใจหรอกครับ ที่ทุกท่านจะกังวล ไม่ต้องห่วงพวกท่านทุกคนที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นแขกของเรา ถ้าท่านไม่ออกไปจากที่นี่ก่อนที่งานจะจบอะนะ" เขาพยายามพูดให้ทุกคนสบายใจว่าในอาหารไม่มีพิษ
"จะให้กินยังไงวะ? ถ้ามือของฉันยังถูกล่ามอยู่อย่างนี้" บันพูดขึ้นมาพร้อมกับแสดงกุญแจมือให้เขาดู
"ขอประทานอภัยอย่างยิ่ง ที่ไม่ทันได้สังเกต (เสียงดีดนิ้ว)" หลังจากที่เขาดีดนิ้ว ก็มีตำรวจคนหนึ่งได้เข้ามาในห้องพร้อมกับไขกุญแจมือให้ทันที ในตอนที่ทุกคนต่างมองไปทางนั้นเหมือนเห็นสิ่งที่เหมือนปากกระบอกปืนนับร้อยรออยู่ข้างนอก
"เดี๋ยวก่อนเถอะ!! ถ้างั้นพวกเราทุกคนไม่แย่กันพอดีหรอ? นั่นมันนักโทษเลยนะ ถ้าไม่มีโซ่คอยล่ามไว้มันจะคอยไปไล่กัดคนอื่นกันพอดี" อลิส หญิงสาวผมสั้นประบ่าใส่ชุดพนักงานที่สุภาพ ทุบโต๊ะและลุกขึ้นยืนชี้หน้าบัน
"ไม่ต้องห่วงครับ "คุณอลิส" เพราะว่าเขาไม่กล้าทำอะไรพลีพลามแน่นอน" ดีลเลอร์พูดยืนยัน
"ใช่แล้ว!...คุณผู้หญิง จะกลัวอะไรขนาดนั้น ขนาดคนที่นั่งข้างๆผมยังไม่เห็นบ่นอะไรเลย ใช่ไหม? พี่ชาย"
ไท ชายหนุ่มทรงผมสกินเฮด สูงใหญ่ร่างกายที่บึกบึนนั่งกอดอกตอบกลับมาอย่างไม่เกรงกลัว
"ฉันไม่ประมาทตั้งแต่เห็นแกใส่ชุดนั้นแล้ว หรือต่อให้แกจะเข้ามายังไงก็เอาชนะฉันไม่ได้ ต่อให้แกจะใช้มีดหั่นเนื้อนั่นเป็นอาวุธก็เถอะ"
"เอ่อ...คือว่า ผมกลัวครับ ใครก็ได้โปรดแลกที่นั่งกับผมด้วยครับ" จินเป็นอีกคนหนึ่งที่นั่งข้างๆบัน เขานั่งด้วยท่าทางเรียบร้อยแล้วยกมือขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ
"คนอย่างนาย...กลัวไอ้สวะอย่างนี้ด้วยหรือ?" ไท ถามด้วยความสงสัย
"กลัวสิ!!! แต่เราเคยรู้จักกันด้วยหรอ?"
"ชิ! จำไม่ได้แล้วสินะ"
"(จำไม่ค่อยได้เลยว่าไปรู้จักคนที่ดูหน้ากลัวแบบนั้นด้วย ตอนไหนกันนะ)"
(เสียงตบมือ)....
"ถ้างั้นทุกท่านที่มารวมกันที่นี้ เชิญรับประทานอาหารตามอัธยาศัย"


## Chapter 2.3 เหล่านัมเบอร์ (ต่อ)

เห็นได้ดังนั้นบันรีบหยิบอาหารที่อยู่ข้างหน้านั้นด้วยมือเปล่า   เนื้อที่ย่างอย่างประณีตกลับถูกหยิบด้วยมือกัดกระซากราวกับสัตว์ที่ป่าเถื่อน  เขารีบกินมากจนเศษอาหารเริ่มที่จะกระเด็นไปยังรอบข้าง  พออาหารเริ่มที่จะหมดลงก็ขอใหม่อีก ทำซ้ำอย่างนี้เรื่อยเหมือนกับว่าอดอาหารมาเป็นเวลาหลายวัน
"ช่วยกินอย่างผู้ดีมีอารยะหน่อยได้ไหม?" อลิสพูดกับบันแต่เขาไม่สนใจ
พอเห็นว่าภายในอาหารไม่ได้มีการวางยา จึงต่างก็พากันค่อยรับประทานอาหารกันโดยที่ต่างฝั่งก็พยายามสังเกตกันและกันเพื่อว่าในที่นี้อาจจะมีผู้สมรู้ร่วมคิด
ทุกอย่างเป็นปอย่างราบรื่นดี จนถึงกระทั่งมีการเสิร์ฟของหวาน เป็นพุดดิ้งขนาดใหญ่ถูกเข็นเข้ามาในห้อง มันมีสีที่ใสจนมองเห็นข้างในเป็นเหมือนจะใส่กลีบดอกอะไรสักอย่าง และกลิ่นที่หอมฟุ้งไปทั่วทั้งห้อง มีใครรู้ว่ามันคือกลิ่นอะไร แต่ไม่ว่าใครต่างก็หลงใหล ราวกับยั่วยวนให้ลิ้มลอง
เมื่อทุกคนได้เห็นมันต่างก็แน่ใจได้เลยว่าสิ่งนี้จะต้องเป็นอาหารชั้นยอดแน่ๆ ทุกชิ้นถูกตัดแบ่งเป็นทั้งหมด 12 ชิ้นเท่าๆกัน จนหมดพอดี  แต่ดูเหมือนว่าบันเป็นเพียงคนเดียวที่กินหมดก่อนเป็นคนแรก
"เอามาเพิ่มสักทีสิวะ!" เหมือนว่ามันจะไม่สามารถเติมเต็มเขาได้
"ต้องขอโทษนะครับ...แต่มีมีเพียงพอสำหรับจำนวนของทุกคนเท่านั้น"
เขากวาดสายตาไปรอบยังมีหนึ่งคนที่ยังไม่ได้แตะสิ่งนั้น เป็นเด็กสาวมัธยมปลาย ผมสีดำประบ่า สวมแว่นตา ที่กำลังจ้องมันเขม็ง เธอชื่อ "ฮินะ"
"เฮ้ย!! ถ้าไม่คิดจะกินมันฉันขอนะ"เขาค่อยเดินไปหาเด็กสาวมัธยมปลายแล้วขณะที่กำลังจะเอื้อมมือไปนั้น  และดีลเลอร์ก็พูดขึ้นมาว่า
"อย่าดีกว่าครับ ถ้าคุณยังอยากจะกินอาหารอย่างอื่นเดี๋ยวผมเอามาให้ แต่ถ้ายังไม่หยุดการกระทำสิ่งนั้น บัน ระวังคุณจะไม่ได้กินอะไรอีกเลย...ตลอดชีวิต" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังจนทำให้บันหยุดการกระทำนั้นลงทันที เพราะเหมือนว่าเขาจะทำจริงถ้าเกิดยังฝืนต่อไป
"ก็ได้ๆ ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้เวร!" หลังจากบันก็เดินกลับไปยังที่นั่งของตนด้วยอารมณ์ที่บูดบึ้ง
"ขอบคุณที่เข้าใจครับ" เขาพยักหน้าตอบที่บันยอมทำตามเขาแต่โดยดี
"เอาละเชิญทุกท่านรับประทานอาหารต่อเลยครับ ส่วนตัวผมขอเวลาสักประเดี๋ยว!"แล้วเขาก็ค่อยเดินออกจากห้องไป
เวลาก็ได้ล่วงเลยไปสักระยะหนึ่ง จนทุกคนนั้นได้จัดการอาหารทั้งหมดที่อยู่บนโต๊ะแล้วเรียบร้อย ดีลเลอร์ก็ได้เข้ามาในห้องใหม่พร้อมกับคนกลุ่มหนึ่งที่ใส่ชุดเป็นทางการ
จู่ๆไฟในห้องก็ค่อยมืดลง แล้วมีหน้าจอค่อยเลื่อนลงมา พร้อมกับฉายรายชื่อของคนทั้งหมดที่อยู่ภายในห้องกำกับไว้ด้วยหมายเลขตามลำดับ
หมายเลข 01ฟิชั่น นิโครเลีย      หมายเลข 02 นิชิโระ ฮินะ
หมายเลข 03 โรโบโต้ วิลสัน      หมายเลข 04 ไท (พิชัยศัตรู ชำนาญการ)
หมายเลข 05 แจ็ค คอบบร้า       หมายเลข 06 โอกะ จิน
หมายเลข 07  บัน แฮงค์แมน      หมายเลข 08 ไมร่า มิลเลอร์
หมายเลข 09 เท็นมะ ฮันโซ         หมายเลข 10 อลิส อินเซนต์
หมายเลข 11 เรด มิสเตอร์          หมายเลข 12 เฮนรี่ วีคอยด์
บนหน้าจอตอนนี้เป็นชื่อของทุกคนที่เข้ามาอยู่ในที่ห้องนี้ พร้อมทั้งรูปภาพและหมายเลขนั้นถูกระบุไว้ทั้งหมด
"เอาล่ะ! มาเข้าต่อเรื่องของพวกเรากันดีกว่า" ดีลเลอร์พูดอย่างใจเย็นพร้อมกับกวาดสายตาไปยังรอบ   ข้างหลังของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยกลุ่มคนอีกสิบสามคนที่พึ่งเข้ามายืนอยู่
"นับแต่นี้พวกท่านได้เกินขีดจำกัดของมนุษย์ไปแล้ว พลังที่สามารถปกครองทั้งประเทศนี้ได้ เป็นราชาที่ยิ่งใหญ่หาใครทัดเทียม แต่ตอนนี้ยังไม่สมบูรณ์ที่จะขึ้นเป็นราชา พวกท่านต้องแก่งแย่งกันเพื่อเฟ้นหาราชาเพียงหนึ่งเดียว"


## Chapter 2.4 เหล่านัมเบอร์(ต่อ)

"(สุดท้ายก็กลับมาอีหรอบเดิม)" จินคิดในใจ
"ดูจากที่พูดแล้วเหมือนว่านายจะไม่ได้ล้อเล่น ถึงแม้ท่าทางของนายมันจะดูเหมือนพวกโรคจิตก็เถอะ" แจ็คพูดจาด้วยถ้อยคำรุนแรงด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉยใส่ดีลเลอร์
ตอนนั้นเองไมร่าก็ถามคำถามกับดีเลอร์ว่า..."ช่วยอธิบายเรื่องทั้งหมดให้พวกเรารู้ที่...ต้องให้มาเข่นฆ่ากันโดยที่ไม่รู้สาเหตุ มันดูโหดร้ายเกินไปหน่อย"
"โลกมันบางทีก็โหดร้ายโดยที่ไม่มีเหตุผลเหมือนกันนะครับ" ดีลเลอร์ตอบกลับ
"หนูก็เห็นด้วยกับพี่สาวคนนั้นค่ะ อย่างน้อยก็ขอฟังเหตุผลกับเรื่องราวที่คุณรู้ทั้งหมดด้วย"
ฮินะเห็นด้วยกับไมร่าและอยากที่จะให้ดีลเลอร์นั้นตอบในสิ่งที่พวกเธอต้องการ
"เอ่อ...ผมเองก็เห็นด้วยครับ" ฮันโซ เด็กหนุ่มที่ใส่เสื้อเเขนยาว ผมดูยาวและรกรุงรังที่นั่งเงียบอยู่เฉยโดยตลอด
หลังจากนั้นทุกคนก็เริ่มอยากรู้เหตุผลว่าทำไมพวกเขาต้องมาเข่นฆ่ากันเองด้วย ต่างก็พากันกดดันดีลเลอร์
"ได้ครับ ถ้าทุกคนอยากจะรู้เรื่องราวทั้งหมดแหละก็...คือว่าตอนนี้ประเทศของเรากำลังวิกฤติ ไม่มีราชาคอยปกครองครับ"
หลังจากที่ได้ยินดังนั้น เรด ชายหนุ่ยวัยกลางคน ใส่ชุดสูทสีน้ำตาล สีหน้าดูสะอาดสะอ้าน แต่งตัวเรียบร้อย ทรงผมเสยแสกข้าง ใส่แว่นทรงเหลี่ยมพูดขึ้นว่า "งั้นก็แสดงว่าตอนนี้ราชาองค์ปัจจุบันก็ตายแล้วสิ?"
"ใช่ครับ! ทุกครั้งที่ราชาของประเทศนี้ได้จากโลกนี้ไป จะเกิดหมายเลขขึ้นกับคนในประเทศนี้แบบสุ่ม 01-13 และนี่เองก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดเรื่องแบบนี้..."
"แล้วมันเกี่ยวกับพวกเราอย่างไร? ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันทางสายเลือดสักหน่อย" โรโบโต้ ชายหนุ่มไว้ผมทรงหนาม เขาถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"ผมจะบอกเรื่องราวที่แม้แต่ลิงก็ยังเข้าใจเลย "คุณโรโบโต้"
1.คนที่มีหมายเลขเหล่านั้นพวกเราจะเรียกกันว่า "นัมเบอร์" เขาคือผู้ที่มีสิทธ์ที่จะขึ้นเป็นราชา
2.จากข้อที่ 1 คือ ฝ่าบาทก็มีสิ่งนั้นเหมือนกัน  ไม่สิ! จะเรียกได้ว่าเคยมีมากกว่า
3.ถึงประเทศนี้จะปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตยที่มีกษัตริย์เป็นประมุข แม้ที่ตัวกษัตริย์จะไม่เข้าไปยุ่งกับการเมือง แต่ยังมีหน้าที่หนึ่งอย่างที่ต้องทำก็คือปกป้องประเทศนี้จากภัยภายนอก"
"ปกป้องจากภายนอกหมายถึงอะไรกันหรือครับ?" เฮนรี่ถาม...
ตอนนั้นเองที่ดีลเลอร์ก็เอาสิ่งที่เหมือนผลึกหินใสเล็กๆออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเขา มันถูกห่อด้วยกล่องแก้วอย่างดีรองด้วยผ้านุ่มเพื่อรองรับแรงกระแทก
"นี่คือสิ่งที่ห้ามให้ทั่วโลกรู้การมีอยู่ของมันอย่างเด็ดขาด" เขาชูหินขึ้น
"กะอีแค่ก้อนหินสวยๆแบบนี้มันจะไปมีอะไร?" โรโบโต้พูด...
"และถ้าผมบอกว่า ก้อนหินก้อนนี้สามารถให้พลังงานไปทั่วทั้งเกาะได้ล่ะ! คุณจะว่าไงครับ?"
โรโบโต้ถึงกับตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน "พลังงานทั้งเกาะอย่างนั้นหรอ? อย่ามาล้อเล่นหน่อยเลยไอ้ของที่เหมือนหินก้อนเล็กๆแค่นี้มันจะไปมีอะไรแบบนั้นได้อย่างไร?"
"ไม่ได้ล่อเล่นครับ...จะเรียกได้ว่าพลังงานทั้งเกาะมาจากหินก้อนนี้ก็ไม่ใช่...แต่มันเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยว หรือจะให้พูดก็คือเป็นเพียงสิ่งที่ได้รับจากการสะสมจากแหล่งให้พลังงานหลักเท่านั้นเอง"
"หา~ นายว่าไงนะ? แค่เศษเสี้ยวหรอ?" ตอนนี้โรโบโต้เริ่มใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
"ใช่ครับ! พวกคุณคิดว่าจากเกาะร้างทั่วๆไป ต่อมาได้มีการอพยพของคนหลายคนจากทั่วโลก จนได้รับการรับรองให้เป็นประเทศได้ในเวลาไม่นาน ไม่คิดกันเลยหรือครับ? ว่าพลังงานหลักที่ใช้ในทั่วประเทศนี้มาจากแหล่งๆเดียว สิ่งที่หลงเหลือจากการค้นพบเมื่อสองร้อยกว่าปีก่อน ดอกไม้เพียงดอกเดียว พวกเราเรียกมันว่า "ลิลลี่แห่งวัลฮัลล่า"
ทันทีหน้าจอที่แสดงรายชื่อนั้นก็กลายเป็นรูปดอกไม้สีขาวดอกหนึ่ง มันก็เหมือนดอกลิลลี่แห่งหุบเขาทั่วไป แต่ที่ไม่เหมือนคือมันมีแสงสว่างออกมารอบๆดอกนั้น
"ไม่ใช่ว่าแกแต่งเรื่องขึ้นมาเองแล้วมาอำพวกฉันเล่นหรอกหรอ? ลิลลี่แห่งวัลฮัลล่า บ้าอะไร!มันไม่มีจริงหรอกเว้ย!" โรโบโต้เริ่มโมโหแล้วโวยวายออกมา เพราะเรื่องที่ดีลเลอร์พูดมานั้นเหมือนนิยายาขายฝัน
"ถ้าเรื่องราวทั้งหมดนี้แต่งขึ้นมา แล้วทำไมพวกผมต้องเชิญพวกคุณมายังที่แห่งนี้เพื่อแกล้งด้วยละครับ มันไม่มีเหตุจำเป็นถึงขนาดนั้นสักหน่อย?"
ตอนนั้นเฮนรี่ที่เกิดสงสัยบางอย่างเลยถามกับดีลเลอร์ไปว่า..."ถ้าเป็นอย่างที่คุณพูดมาจริงๆ แล้วทำไมถึงห้ามให้ทั่วทั้งโลกรู้ด้วย มันเป็นอีกก้าวของพลังงาน น่าจะทำการเพาะพันธุ์แล้แจกจ่ายแทนการห้ามใช่ไหม?"
"ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกันครับ มันติดอยู่หนึ่งอย่างนี่สิ!...พวกก้อนเล็กๆพวกนี้มันมีพลังมหาศาลเลยจากการกักเก็บรังสีที่ได้จากดอกไม้ แต่! ถ้าพวกนี้มันเกิดการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงละก็ จะเกิดแก็สจำนวนมากโพยพุ่งออกมา นั่นแหละคือฝันร้าย!...สิ่งมีชีวิตทุอย่างถ้าเกิดโดนสิ่งนั้นเข้าไปแม้จะเพียงเล็กน้อยแค่ไหนก็ตาม ร่างกายจะค่อยๆหลอมเหลวจนไปถึงกระดูก
เรียกได้ว่าเป็นอาวุธเคมีก็ได้หรือจะเป็นพลังงานก็ได้ ที่นี้คำถามครับ ถ้าเกิดทั่วทั้งโลกเกิดรู้ตัวตนของดอกไม้ขึ้นมาจะเป็นอย่างไร? ในยุคที่มีพวกผู้นำบ้าอำนาจเละต้องการเป็นที่ยำเกรงต่อทั่วทั้งโลกนี่"
ไม่ต้องตอบคำถามนั้นทุกคนก็รู้คำตอบดีอยู่แล้ว การแย่งชิง สงคราม และอื่นอีกมากมายที่เกินกว่าที่พวกเขาจะจินตนาการออก
" ถึงแม้ตอนนี้จะมีเพียงผู้นำไม่กี่คนในโลกนี้ที่รู้เนื่องจากว่านี่เป็นความลับสุดยอด เพราะว่าไม่สามารถจะเปิดเผยให้สาธารณะล่วงรู้การมีตัวตนของสิ่งนี้ มันอาจจะกระทบถึงความมั่นคงของโลกได้ แต่ไม่ว่ายังไงพวกเราก็ยังถูกจับตามองในฐานะประเทศที่มีสิ่งที่อันตรายอยู่ในครอบครอง"
"แสดงว่าหน้าที่ของราชาก็คือไม่ใช่การปกครองบ้านเมืองเพียงอย่างเดียว แค่เป็นเหมือนไพ่ตายสินะ? แต่เดี๋ยวสิแล้วคนธรรมดาแค่มียศราชาจะไปสู้อะไรกับพวกอาวุธสมัยใหม่หรือปืนได้?"ไมร่าถามด้วยความสงสัย
"ก็บอกไปแล้วไงครับ พวกท่านตอนนี้ได้ข้ามเกินในขอบเขตที่เรียกว่ามนุษย์แล้วครับ ลองคิดดูสิว่าทำไมถึงไม่มีการแย่งชิงสิ่งที่สามารถเป็นได้ทั้งพลังงานกับอาวุธนี้  ถ้าราชาของเราเป็นแค่คนเดินดินธรรมดาก็คงไม่ลำบากมาทำการคัดเลอืกบ้าบอนี้กันหรอก  นอกจากจะมอบพลังงานให้แล้วยังสามารถมอบพลังที่เหลือกว่าคนธรรมดา2อย่างได้อีกด้วย นั่นคือพวกคุณไง!! "นัมเบอร์"  ดีลเลอร์ชึ้นิ้วออกไปหาทุกคนที่นั่งอยู่
"พวกคุณทุกคนคือผู้ที่ได้รับเลือกให้ขึ้นเป็นราชา แต่ราชามีได้เพียงคนเดียวเท่านั้นเลยจึงต้องแข่งขันกันหน่อยว่าใครจะเป็นคนนั้น"
หลังจากที่ทุกคนรู้แล้วว่าราชาจะมีเพียงแค่คนเดียวเท่านั้นทันทีบรรยากาศในห้องก็เริ่มค่อยๆน่ากลัวขึ้น หลายคนต่างเริ่มระแวงซึ่งกันและกัน
"แล้วพลังที่คุณว่ามันคืออะไรหรือคะ?" ฮินะที่นั่งอยู่อย่างกลัวๆนั้นค่อยๆยกมือขึ้นถาม
"อย่างแรกพวกคุณจะไม่ตายจากทุกสิ่ง ต่อให้จะถูกมีดเสียบเข้าที่หัวใจ หรือทุบหัวให้แตกระเอียดด้วยค้อน มันจะกลับมาเป็นเหมือนดังเดิมตามระยะเวลา แต่ยกเว้นคนที่เป็น "นัมเบอร์" เหมือนกันเท่านั้นจะสามารถฆ่า "นัมเบอร์"


## Chapter 2.5 เหล่านัมเบอร์(จบ)

"นี่มันโคตรดีไม่ใช่หรือไง? เหมือนตัวเองเป็นบอสในเกมที่ไม่มีทางชนะเลย "ฮันโซจับไปที่ตัวของตัวเองอย่างดีใจเหมือนเด็กที่ได้ของเล่นใหม่
"อย่าได้ใจไปครับ ต่อให้จะเป็นอมตะก็เถอะแต่ว่าก็ยังเจ็บอยู่ดี"
"แต่ว่าอย่างน้อยก็ไม่ตายไม่ใช่หรือไง?" ฮันโซเริ่มยิ้มกว้างออกมาจนเห็นเหงือก
"แล้วอย่างที่สองล่ะ แกบอกว่ามันมีสองอย่างใช่ไหม?" แจ็คถาม
"อย่างที่สอง ค่อนข้างที่จะซับซ้อนหน่อยนะครับ จะให้พูดง่ายก็ เหมือนว่าตอนนี้ทุกท่านได้ไปยืนที่หน้าประตูบานใหญ่ทำด้วยเหล็กหนาบานหนึ่งแต่ไม่รู้วิธีที่จะเข้าไป ตอนนั้นเองครับที่จะต้องใช้ตัวช่วยกระตุ้นในการเปิดมันมันออกมา"
แจ็คได้คิดอยู่สักพักหนึ่งแล้วก็นึกออกได้ว่า...  "ตัวกระตุ้นอย่างนั้นหรอ? แกบอกมาว่าตอนนี้พวกเราได้ข้ามขีดจำกัดของมนุษย์มาแล้ว...สิ่งที่น่าจะเป็นไปได้ตอนนี้มีเพียงไอ้ของหวานที่ดูน่าสงสัยนั่นสินะ แต่มันเสี่ยงมากเลยนะ! ที่พวกฉันบางคนในนี้อาจจะมีคนที่ไม่กินอาหารจานนั้นก็ได้นิ"
"พวกท่านไม่มีทางต่อต้านสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้เด็ดขาด เพราะมันต่างเรียกหากันและกันสงสัยไหมครับว่าทำไมถึงไม่สามารถละสายตาจากมันได้? ไม่สามารถปฏิเสธมันได้? ราวกับร่างกายมันต้องการสิ่งนั้น แต่มันมีข้อกำจัดอยู่ห้ามคนที่ไม่ใช่ "นัมเบอร์" กินเด็ดขาด! อีกอย่างคือกินได้ตามปริมาณที่กำหนดเท่านั้นห้ามกินเกินเด็ดขาด!"
"เหมือนกินยาตามหมอสั่งเลยสินะ...แล้วถ้าเกิดกินเข้าไปเกินจะเป็นอย่างไรครับ?" เฮนรี่ถาม...
" ถ้าคนที่ไม่ใช่ นัมเบอร์ เกิดทานเข้าไปก็จะตายทันที แต่ถ้าหากกินเกินขนาดไปร่างกายก็จะถูกระเบิดจากภายในร่างกาย ไม่ใช่ร่างกายระเบิดเป็นจุลเฉยๆ แต่คือเซลล์ที่อยู่ร่างกายทุกเซลล์จะเกิดการประทุเรื่อยๆจนร่างกายรับไม่ไหว หรือก็คือตายทั้งที่ยังหายใจอยู่นั่นเอง! และนี่เองก้เป็นเหตุผลที่ผมเข้าห้ามคุณบันไว้...ต้องขออภัยที่เสียมารยาท" เขาก้มหัวเพื่อขอโทษบันและบันเองก็เข้าใจดีแล้วพยักหน้าตอบกลับมา
"คำถามข้อสุดท้าย แล้วพลังที่พวกฉันได้มันคืออะไร?" แจ็คถาม...
"เรื่องนั้นผมเองก็ไม่รู้ พวกคุณทุกคนต้องหากันเอาเอง หลังจากนี้ผมและผู้จัดงานทุกคนจะให้เวลาพวกท่าน 1 เดือน! จงแสวงหาและดำลึกลงไปจนค้นพบกับสิ่งที่อยู่ก้นบึง และคว้ามันมาให้ได้ ถ้าพวกท่านทำไม่ได้ก็อย่าหวังที่จะปกครองคนอื่นเลย"
ทุกคนได้แต่นั่งเงียบ ตอนนี้แทบไม่มีใครที่จะพูดกัน เมื่อเห็นได้ดังนั้นดีลเลอร์เลยพูดประโยคหนึ่งออกมา...
"ในเมื่อตอนนี้ไม่มีคำถามแล้ว ผมก็ขอ-"
ปัง!!!  ตอนนั้นเองจู่ไมร่าก็ทุบโต๊ะเสียงดังแล้วลุกขึ้นยืนพร้อมด้วยความกล้าอย่างเต็มเปี่ยม ทำให้ทุกสายตาจับจ้องไปที่เธอ
"มันไม่มีวิธีอื่น ที่พวกเราจะไม่ต้องมาฆ่ากันเองเลยหรือไง?"
"ก็ได้ครับ ถ้าไม่อยากจะสู้กันก็ไม่เป็นไร ผมก็ไม่อยากไปบังคับจิตใจคนอื่นด้วยสิ"
ตอนนี้สีหน้าของไมร่าเริ่มที่จะมีความหวัง
"งั้นพวกเราก็กลับกันได้แล้วใช่ไหม?"
"ใช่ครับ กลับไปใช้ชีวิตของพวกคุณกันต่อได้เลย ถึงแม้จะเหลือเวลาเพียงแค่ 2 เดือนก็เถอะ" แล้วดีลเลอร์ก็ค่อยๆปล่อยยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย
"หมายความว่ายังไง?" ไมร่าอึ้งในคำตอบที่ได้มา
ไม่ใช่เพียงแต่เธอเท่านั้นแต่ทุกคนก็เช่นกันต่างพูดไม่ออก
"ได้รับพลังงานที่สามารถใช้ได้ทั้งประเทศเข้าไป ไม่คิดกันหรือว่ามันจะไม่มีผลตามมา หลังจากนี่อีก 2 เดือนร่างกายที่ไม่ได้มีที่รองรับเพียงพอสำหรับพลังงานที่จะมากขึ้นเรื่อย ไม่นานร่างกายก็จะแตกเป็นเสี่ยงทั้งหลอดเลือดหรือแม้อวัยวะภายในทั้งหมดก็จะระเบิดออกมา ตูมม!!!!"
"นี่มันบังคับกันเห็นเลยไม่ใช่หรือไง? เหมือนแกกำลังจะบอกมาว่า ถ้าไม่ชนะก็ตายทั้งเป็น" ตอนนี้ไมร่าเริ่มโกรธมากขึ้นเมื่อได้ยินแบบนั้นมา
"ผมก็ไม่ได้บังคับให้พวกคุณสู้กันสักหน่อย ถึงแม้จะไม่ชนะก็มีอีกตั้งสองวิธี" เขาชูสองนิ้ว
"ถ้าพวกคุณตกลงกันได้ว่าจะให้ใครสักหนึ่งคนในนี้ขึ้นเป็นราชา เรื่องมันก็จบ ถ้าตกลงกันได้อะนะ?"
เมื่อได้ยินดังนั้นไมร่าเป็นคนแรกที่ยกมือขึ้นมา "ใครก็ตามที่เห็นด้วยกับฉัน และอยากที่จะเลือกให้ใครสักคนในนี้เป็นราชา ให้ยกมือขึ้น"
หลังจากนั้นก็มี จิน,เฮนรี่และฮินะ ที่เห็นด้วย แต่เสียงยังไม่มากพอ แต่ว่าใครหลายคนต่างก็ลังเลกันว่าจะยกหรือไม่ยก เมื่อเห็นว่าเป็นดังนั้นดีลเลอร์ก็พูดประโยคหนึ่งออกมา...
"แต่ว่าคนที่ไม่ได้รับเลือกจะถูกตีตราเป็นทาสที่กลางหลังไปตลอดชีวิตนะครับ สูญเสียอิสรภาพทั้งหมด ทำตามคำสั่งของราชาอย่างขัดขืนไม่ได้ แย่ยิ่งกว่าตายอีกนะครับ"
ทันทีที่ได้ยินคำพูดดังนั้นแล้ว ทั้ง 4 คนที่ยกมือก็ค่อยลดมือลง แม้แต่ไม่ราเองก็ด้วย...แถมดีลเลอร์ยังพูดเสริมมาอีกว่า...
"ทำไมพวกคุณถึงไม่อยากที่จะเป็นราชาหรือครับ ทั้งที่เป็นคนที่สามารถเปลี่ยนแปลงกฎในประเทศนี้ได้ ทุกคนต่างก็เอาอกเอาใจคุณ  ทั้งอำนาจและเงินทองมากมายอยู่ในมือ ไม่ว่าใครต่างก็เกรงกลัว ขอแค่คอยปกป้องเราจากภัยภายนอก แล้วท่านจะได้ในสิ่งที่ท่านต้องการ ไม่ว่าจะเป็นเพชรนิลจินดา  หากว่าท่านอยากจะถูกรายล้อมไปด้วยสาวสวยหรือหนุ่มรูปงามหลายร้อยคนก็เป็นไปได้ เพราะว่าท่านคือราชายังไงล่ะ!"  เพียงแค่ประโยคเพียงประโยคเดียวที่เขาได้พูดมาทำให้ทิศทางตอนนี้ได้เข้าไปทางเขาหมด และมันก็ยิ่งตอกย้ำความล้มเหลวของไมร่าเข้าไปอีก
"ขอแค่ชนะก็พอใช่ไหม?" (ฟิชั่นเข้าร่วม)
"ฉันเองถ้าถูกส่งตัวกลับไปยังที่ศาลทหารก็คงไม่เอาด้วยหรอก" (แจ็คเข้าร่วม)
"ก็มันเป็นกฎของโลกนี้ตั้งแต่สมัยก่อนแล้ว ผู้ชนะจะได้ทุกอย่าง" (โรโบโต้เข้าร่วม)
"ฉันอยากจะทำให้พวกมันเห็นเองว่าฉันเองก็ไม่ใช่พวกเศษสวะเหมือนกัน" (ฮันโซเข้าร่วม)
"งานของฉันมันยังไม่จบและฉันจะยังตายไม่ได้ เจ้าพวกนั้นมันจะได้ชดใช้" (บันเข้าร่วม)
"อย่างน้อยก็ไม่ต้องไปทำงานอีกตลอดชีวิต ฉันเริ่มจะเบื่อที่จะต้องมาฟังคำด่าของหัวหน้าเต็มทนแล้ว" (อลิสเข้าร่วม)
"ดูเหมือนว่าจะได้ครึ่งต่อครึ่งแล้วนะครับ แล้วคุณละว่าไง?" ดีลเลอร์มองไปที่เฮนรี่แล้วถามคำถามนั้นไป
"ผมนะอยากที่จะเปลี่ยนกฎของประเทศนี้ คนที่อ่อนแอจะได้ไม่ต้องมาเจ็บปวดอีก" (เฮนรี่เข้าร่วม)
เมื่อเห็นว่าตอนนี้เสียงเป็นเอกฉันท์ ดีลเลอร์เลยเดินเข้าไปหาไมร่าที่กำลังนั่งซึมอยู่ แล้วกระซิบเบาๆไปที่ข้างๆหู "ดูเหมือนว่าผมจะเป็นฝ่ายชนะนะครับ ว่าแต่คุณเองก็มีความปรารถนาที่ อยากจะได้ไม่ใช่หรอ? อยากจะให้เขามองคุณแค่คนเดียวอยากจะครอบครองเขาไว้คนเดียว"
สีหน้าของเธอตอนนี้เริ่มเปลี่ยนไป เธอยิ้มที่มุมปากอกมาแล้วจ้องไปยังจินที่นั่งอยู่ตรงนั้น
หลังจากที่พูดกับเธอเสร็จ ดีลเลอร์ก็เดินกลับไปยังที่เดิม แล้วถามหนึ่งคำถามมาที่จนที่กำลังนั่งหาวอยู่ "แล้วคุณจินล่ะ ไม่คิดที่อยากจะปกครองประเทศนี้บ้างหรอ?"
"ฉันไม่สนใจเรื่องแบบนี้หรอก คนอย่างฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะไปชี้นำคนอื่นๆ แต่ว่าถ้าจะให้ฉันเลือกคนในนี้เป็นราชาละก็...ฉันขอเลือกเพื่อนของฉันดีกว่า เพราะว่าฉันมันไม่ฉลาดแถมยังบ้าๆบอๆไม่รู้มารยาทพวกคนชั้นสูงใช้กันหรอก ถ้าเป็นหมอนี่ทำได้แน่!" จินเดินไปที่เฮนรี่แล้วจับไปที่ไหล่แล้วประกาศว่าตนเองจะสนับสนุนเฮนรี่ในการขึ้นเป็นราชา
"แต่ว่าคุณจะกลายเป็นทาสไปตลออดชีวิต แถมถูกยึดอิสรภาพที่คุณรักมากอีกด้วยนะ?" ดีลเลอร์ถาม
"เพราะว่าฉันเชื่อใจในตัวของเขายังไงล่ะ นายไม่มีทางเป็นคนที่โหดร้ายอย่างแน่นอน"จินเขาตอบอย่างมั่นใจ
เมื่อได้ยินคำตอบของจินแล้วทำให้ดีลเลอร์หลุดขำออกมา "การตัดสินใจนั้นยังคงไม่เปลี่ยนไปเลยนะครับ"
ไท ชายหนุ่มทรงผมสกินเฮดจู่ๆก็พูดกับจินว่า... "คนอย่างนายที่มีความสามารถขนาดนั้นแท้แต่กลับเลือกที่จะโยนมันทิ้งไปมันดีแล้วหรอ?"
"ตัดสินใจแล้วผมจะร่วมมือกับเขา เพื่อให้เขาได้ขึ้นเป็นราชา!" เสียงของจินหนักแน่นยังคงยืนยันคำเดิม
"มันได้ด้วยหรอกรรมการ ไม่ผิดกฎใช่ไหม?" ฟิชั่นถามดีลเลอร์เพื่อความแน่ใจ
"เยี่ยมเลยครับ! ในกฎไม่ได้บอกว่าห้ามจับกลุ่มกัน เพราะถึงแม้ว่าราชาจะมีได้เพียงคนเดียว แต่ในเมื่อสามารถตกลงกันได้ก็ไม่มีปัญหา...คุณสมบัติคนที่จะเป็นราชานั้นไม่ใช่โดดเดี่ยว แต่ต้องรู้จักคนที่ตนเองสามารถไว้ใจได้" เขายืนยันด้วยน้ำเสียงระรื่น
"เยี่ยมเลย! รบกวนด้วยล่ะ "ว่าที่ราชา" เขาดีใจแตะไหล่เฮนรี่เบาๆและส่งยิ้มให้เฮนรี่ที่กำลังนั่งอยู่
"ช่วยไม่ได้นะ! ก็นายเป็นพวกที่ตัดสินใจอะไรไปแล้ว มักจะไม่เปลี่ยนใจ ฉันจะรับฝากชีวิตของนาย..ส่วนนายฉันขอเดิมพันความเป็นไปได้นั้นแล้วกัน!!" เฮนรี่ยื่นหมัดชนไปที่จินเพื่อเป็นเหมือนสัญญาระหว่างเขาสองคน
"แด่ท่านราชา" จินตอบรับคำนั้นอย่างไม่ลังเลทั้งสองชนหมัดซึงกันและกัน ทั้งสองสบตาและส่งรอยยิ้มให้กัน...
แล้วโรโบโต้ก็พูดขัดขึ้นมา "เลิกแสดงละครได้แล้ว! ฉันว่าคนอย่างแกที่พูดอย่างนั้นก็เพราะจะหักหลังตอนเหลือสองคนสุดท้ายใช่ไหมล่ะ?"
จินยิ้มกลับไปแล้วตอบว่า... "เห~ มีวิธีนั้นด้วยหรอ? ผมคิดไม่ถึงเลยนะ แปลกจังน้า---- ทำไมถึงคิดว่าผมจะทรยศ หรือว่าบางทีพลังพิเศษของพี่ชายสามารถอ่านใจผมได้กัน---"
สีหน้ากวนๆของจินทำให้โรโบโต้ของขึ้นแล้วหยิบมีดหั่นเนื้อที่อยู่บนโต๊ะ ชี้ไปที่จิน แล้วพูดขึ้นมา "ไอ้เด็กไม่รู้กาลเทศะ!ฉันขอสาบานเลยว่าถ้างานแข่งเริ่มขึ้นเมื่อไหร่ แกจะเป็นคนแรกที่จะตายด้วยน้ำมือของฉัน ส่วนเพื่อนแกเป็นคนที่สอง"
"พี่ชายระวังคำพูดหน่อย! ส่วนมากคนที่พูดอย่างนี้มักจะเป็นคนแรกที่ตายนะ" จินพูดด้วยน้ำเสียงที่ยียวนชี้นิ้วไปที่โรโบโต้แล้วหมุนเป็นวงกลม
"เอาล่ะ! เอาล่ะ!" เสียงพักการรบด้วยน้ำลายสิ้นสุดลงเมื่อทันทีที่ดีลเลอร์พูดขึ้นมา
"ผมจะตั้งตารอในวันจริงเริ่ม ขอให้พวกท่านทำผลงานออกมาไม่ให้พวกเราผิดหวังนะครับ แต่ก่อนอื่นผมจะอธิบายกฎและกติกาการคัดเลือก โปรดช่วยมองไปที่หน้าจอด้วยครับ"
1."นัมเบอร์" ทั้งสิบสามคนห้ามมีการต่อสู้กันเกิดขึ้นก่อนงานคัดเลือกจะเริ่มขึ้น ในอีก 1เดือน จากนี้... หากฝ่าฝืนจะหมดสิทธิ์ทันที
2.ห้ามออกสนามแข่งคือเมืองหลวงของเรา หรือที่เรียกว่า "เซ็นเตอร์" เมื่อการคัดเลือกได้เริ่มขึ้น หากฝ่าฝืน จะถูกปรับแพ้ทันทีแล้วจะถูกตีตรา
3. "นัมเบอร์" ทั้งสิบสามหากใครล้ำหรือเข้ามาในอาณาเขตพื้นที่ลี้ภัย จะถือว่ายอมแพ้และจะถูกตีตราเช่นกัน โดยที่ลี้ภัยจะมีเพียงแค่ที่เดียวเท่านั้น
4. หากเหลือรอดเพียงสองคนอีกคนสามารถเลือกที่จะยอมแพ้ได้ และอีกคนจะกลายเป็นราชาทันที
5.ห้ามเผยแพร่เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้กับผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องโดยเด็ดขาด
"นี่คือกฎทั้งหมด มีใครที่ไม่เข้าใจให้ยกมือขึ้นถามด้วยครับ หรือว่าอยากจะได้สำเนาผมก็มีนะครับ" เขาทำท่าทางเหมือนคุณครูที่กำลังสอนเด็กอยู่ในห้องเรียน
ทันใดนั้นเองฮินะก็ยกมือขึ้นมา ดีลเลอร์ถามไปว่า "ว่าไง? มีตรงไหนไม่เข้าใจ? หรือว่าอยากจะได้สำเนา? ไม่เป็นไร? ไม่ต้องกลัว! ผมไม่ดุหรอก! คนเรามันก็ขี้หลงขี้ลืมกันแบบนี้แหละ!"
"มะ...ไม่ค่ะ!! ที่่ฉันสงสัยไม่ใช่เรื่องนั้น พวกเรามีกันเเค่สิบสองคนเอง เเละอีกคนคือใครกัน?"


## Chapter 3 การพบกันอีกครั้ง

ตั้งแต่ที่ฮินะได้พูดขึ้นมานั้น ทำให้ทุกคนมองไปที่ทางเดียวกันนั่นก็คือดีลเลอร์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะ เมื่อเขาที่เห็นสายตาของทุคนที่จ้องมาที่เขาเป็นคนเดียว แล้วก็ยิ้มออกมาจนเห็นฟัน ทันทีนั้นบรรยากาศในห้องนั้นก็เริ่มตึงเครียดขึ้นมา ทุกคนต่างก็พากันอึ้งกับการที่เขานิ่งและเงียบก่อนที่เขาจะเปิดปากพูดออกมา...
"ต่อให้ทุกคนจะสงสัยยังไง? แต่ก็ไม่ใช่ผมแน่นอน!" เขาพูดมาพร้อมกับท่าทางไม่รู้อะไรทั้งนั้น
ฟิชั่นที่เห็นดังนั้นเลยพูดสวนกลับไป "อย่ามาแหลหน่อยเลย! แกเองก็เล็งเก้าอี้ราชาไว้สินะที่แกใส่ถุงมือนั่นเองก็เป็นการที่จะปกปิดตัวเลขที่อยู่บนมือของแก ที่แท้ แกก็คือ "นัมเบอร์" คนสุดท้ายใช่ไหม?"
"ผมไม่ได้โกหกสักหน่อย...ถ้าอยากจะดูภายใต้มือนี้ล่ะก็ได้ครับ! เชิญดูให้เต็มตาเลย" เขาค่อยๆดึงถุงมืออกมาเพื่อแสดงความจริงใจ ปรากฏเป็นรอยแผลเป็นขนาดใหญ่ เหมือนว่าถูกอะไรร้อนๆจี้เข้าไปที่จุดเดียวทั้งอย่างนั้น เขาไม่ใช่ "นัมเบอร์" คนสุดท้าย
"เห็นไหมครับ? นี่เป็นแผลของผมที่ได้ตอนเมื่อนานมาแล้ว รอยนี้ผมยังจำมันได้ขึ้นใจ ถึงแม้ว่าจะไม่รู้สึกแต่เมื่อนึกถึงมันภาพความทรงจำเก่าๆก็ค่อยๆย้อนกลับมา" เขาลูบแผลเป็นนั้นแล้วใส่ถุงมือกลับไปเหมือนเดิม
"ช่วยไม่ได้นี่หว่า—ก็แกมันน่าสงสัยที่สุด  สงสัยก็เป็นเรื่องธรรมดานิ" ฟิชั่นไม่แม้แต่จะขอโทษอีกทั้งยังไม่สำนึกในการกระทำนั้นอีก
เลยทำให้อลิสที่นั่งๆอยู่ลุกขึ้นมาดุใส่เขา"อย่างน้อยแกก็ควรจะขอโทษเขานะ ไม่ใช่ทำตัวแบบนี้"
"พวกแกทุกคนก็สงสัยเหมือนกันไม่ใช่หรอ? แล้วจะให้ฉันมารับผิดชอบ! พวกแกทุกคนควรขอบคุณที่ฉันเป็นคนที่กล้าที่จะพูดมากกว่าสิ!"  เขาตอบกลับมาอย่างดุดันทำให้อลิซพูดไม่ออกที่จริงเขาก็พูดถูกด้วยส่วนหนึ่ง
"ไม่เป็นไรครับ! ผมไม่ถือสาเรื่องนั้นหรอก จะสงสัยมันก็เป็นเรื่องธรรมดา" ดีลเลอร์พูดให้ทั้งสองคนต่างใจเย็นๆ
"ที่จริงคนที่สิบสามก็อยู่ในห้องนี้แล้วครับ...เพียงแต่เขาค่อนข้างเป็นคนขี้อายนิดหน่อย หลายท่านเลยอาจจะยังไม่เห็น แต่ไม่ต้องเป็นห่วงไปครับ พวกคุณจะได้เห็นเขาแน่นอนในงานคัดเลือก ถ้าไม่ตายก่อนอะนะ"
หลังจากที่ดีลเลอร์พูดจบหลายคนก็รู้เลยว่า เขาไม่ได้พูดเล่นๆ ไม่แน่ในทั้งหมดนี่ก็ไม่มีใครที่จะสามารถชนะผู้เข้าคัดเลือกคนสุดท้ายเลยก็เป็นได้
"เอาล่ะครับ ทีนี้ก็สุดท้ายแล้ว ผมขอแนะนำให้พวกท่านได้รู้จักกับ  13 ตระกูลโซดิแอก ภายในหนึ่งเดือนนี้ พวกเขาจะเป็นคนออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดของ "นัมเบอร์" ทุกคน"
กลุ่มคนที่เข้ามาทีหลังนั้นค่อยก้าวมาข้างหน้าทีละคนตามลำดับ พร้อมกับดีลเลอร์ที่บรรยายประกอบไปด้วย
1.ตระกูลเอริส    2.ตระกูลทอรัส  3.ตระกูลเจมินี่  4.ตระกูลแคนเซิล  5.ตระกูลเลโอ
6.ตระกูลเวอโก้    7.ตระกูลไลบร้า  8.ตระกูลสกอปิโอ  9.ตระกูลซาจิทอรัส
10.ตระกูลแคปริคอน  11.ตระกูลอควาเรียส 12.ตระกูลพรีส  13.ตระกูลอูทูส
"พวกเขาเหล่านี้เป็นหัวหน้าประจำตระกูลในตอนนี้  ซึ่งแต่ละตระกูลรับผิดชอบหน้าที่ในประเทศนี้คนละอย่างกัน พวกเขาจะช่วยเหลือทุกท่านอย่างเท่าเทียมแต่จะเอนเองไปตามคนที่เขาสนับสนุน ถ้าอย่างนั้นเหล่า "นัมเบอร์" ทั้งลายเชิญเลือกได้เลยว่าอยากจะสังกัดอยู่ตระกูลไหน"
แจ็คเป็นคนที่เข้าไปเลือกเป็นคนแรก เขาชี้มือไปที่ตระกูลเอริสอย่างไม่ลังเลเลย
คนที่สองเป็นฟิชั่นเขาชี้ไปที่ ตระกูลเลโอเป็นอีกคนที่เลือกอย่างไม่ลังเล
คนที่สามเรด เขาเดินเข้าไปอย่าง เก้ๆกังๆ แล้วชี้ไปที่ตระกูลแคนเซิล
โรโบโต้เลือกเป็นคนที่สี่เขาคิดอยู่นานแล้วเลือกตระกูลอควาเรียส
ต่อมาเป็นไมร่าเธอเดินเข้าไปดูที่แววตาและสีหน้าของผู้น้ำเหล่านั้นก่อนแล้วค่อยเลือกตระกูลเวอโก้
ฮินะเธอเดินเข้าไปอย่างกล้าๆกลัว ด้วยความเขินอายเธอเลยหลับตาแล้วชี้ไปที่ตระกูลไลบร้า
อลิซเธอเดินเข้าไปอย่างมั่นใจแล้วคิดอยู่สักคู่หนึ่งแล้วเลือกตระซาจิทอรัส
ฮันโชนั้นเป็นคนที่คิดค่อนข้างนานที่สุดและลังเลอยู่นานามากจนในที่สุดก็เลือกตระกูลสกอปิโอ
ตอนนี้เหลืออีเพียงแค่ 5 ตระกุลที่เหลือกับ นัมเบอร์ อีก 4คน ด้วยความสงสัยบางอย่างจินเลยถามกับดีลเลอร์ไปว่า...
"นี่ ยังเหลือ "นัมเบอร์" อีกหนึ่งคนที่ยังไม่ได้เลือกจะทำยังไง?"
"ถ้าคุณจิน หมายถึงคนสุดท้ายละก็ไม่ต้องห่วงไปครับ ตระกูลสุดท้ายที่เหลือจะเป็นของเขาเองและทางเขาก็ยินดีด้วย" จินสบายใจที่ได้ยินแบบนั้นเพราะว่าถ้าเกิดว่าเขาได้สิ่งที่ตนเองมีสิทธ์ได้เลือกอาจจะไม่พอใจก็เป็นได้
"ถ้าพวกแกไม่เลือก งั้นฉันขอก่อนแล้วกัน" บันเป็นคนต่อไปเขาเดินเข้าไปอย่างรวดเร็วแล้วชี้ไปที่ตระกูลแคปริคอน
ตอนนี้เหลือนัมเบอร์ อีก 3 คน ต่อไปเป็นไท เขาก็เป็นอีกคนหนึ่งที่เลือกอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย เขาเลือกไปที่ตระกูลทอรัส
เหลือเพียงแค่พวกเขาสองคน ตอนนี้ทั้งทองคนก็เกี่ยงกันว่าใครจะเป็นคนเลือกก่อน
"เฮนรี่ นายเลือกก่อนเลย เดี๋ยวฉันเลือกทีหลังเอง"
"นายนั่นแหละไปก่อน เดี๋ยวฉันตามไปเอง"
ทั้งสองคนต่างก็เกี่ยงกันไปกันมาจนสุดท้ายเลยเลือกที่จะตัดสินว่าใครจะเป็นคนไปก่อน ด้วยการ เป่า ยิง ฉุบ คนที่ชนะจะเป็นคนเลือกก่อน
"เป่า!... ยิง!... ฉุบ!..."
สุดท้ายแล้วคนที่ชนะก็คือ...จินนั่นเองเลยต้องเป็นคนไปเลือกก่อนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
(เอายังไงดี? สำหรับแผนการที่จะดันให้เฮนรี่ขึ้นเป็นราชาจำเป็นต้องใช้สิ่งนั้น แต่ว่าโอกาสที่จะโดนเลือกไปแล้วก็มีอยู่สูง ถ้าจะถามตรงก็จะดูน่ารังเกียจไป แล้วอีกอย่างยังเป็นการบอกแผนของตัวเองอีกด้วย....)
"นี่พวกคุณคิดว่าประเทศนี้เป็นอย่างไรบ้าง?" ทันทีที่ได้ยินคำถามนั้นต่างก็พากันเงียบไปเป็นแถบๆ แต่ว่ามีอยู่คนหนึ่งที่พูดขึ้นมาว่า "ทั้งระบบการจราจรและระบบการประปา ได้ถูกวางไว้เป็นอย่างดี มีการแบ่งสถานที่อยู่อาศัยและย่านการค้าอย่างชัดเจน ไหนจะระบบขนส่งมวลชลที่ทำขึ้นเพื่อทุกคนในราคาที่ประหยัดอีก ฯลฯ"
"โอเคครับผมเลือกตระกูลนี้" เขาชี้ไปที่ตระกูลหนึ่ง
ชายหนุ่มทรงผมเฟดสีเทา ดูหล่อเหลา แต่งกายเรียบร้อย ก้มหัวคำนับอย่างนอบน้อมแล้วพูดขึ้นมาว่า "กระผมอูล หัวหน้าปัจจุบันแห่งตระกูลอูทูส เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้ร่วมงานกับท่าน"
"แบบนี้ไม่ผิดกฎหรือไง?" โรโบโต้ลุกขึ้นถาม..
"ก็ไม่ได้มีระบุไว้นิครับ ว่าห้ามถามอะไรกับหัวหน้าตระกูล" ดีลเลอร์ตอบ
จินมองไปที่โรโบโต้และยิ้มอย่างคนที่ชนะ ทำให้เขาโกรธหนักยิ่งกว่าเดิมและปฏิญาณกับตัวเองไว้ว่าจะเอาคืนอย่างสาสม
คนสุดท้ายเป็นเฮนรี่เขาคิดอยู่สักพักแล้วเลือกที่ตระกูลพรีส
เมื่อทุกคนได้เลือกผู้สนับสนุนของตนเองจนครบหมดแล้วส่วนตระกูลเจมินี่จะเป็นของคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ ดีลเลอร์ก็พูดขึ้นมาว่า...
"ในเมื่อครบกันหมดทุกคนแล้ว ก็ขอให้ทุกท่านโชคดี"
ในระหว่างที่กำลังเตรียมการเพื่อไปยังสถานที่ฝึกนั้นเอง ทุกคนต่างก็พากันรออยู่ในห้องนั้น
ฉันเลยเข้าไปคุยกับเฮนรี่ที่กำลังนั่งรอตระกูลพรีสเช่นกัน "คิดว่าไหวหรือเปล่า? ว่าที่ราชา"
เฮนรี่หันหน้ากลับมาตอบ "ก็พอไหวอยู่...น่าจะนะ?"
"มั่นใจกว่านี้หน่อยสิ อย่างนายทำได้แน่" จินตบไปที่หลังของเฮนรี่พร้อมกับให้กำลังใจ
ระหว่างนั้นเอง นัมเบอร์ หลายคนก็เริ่มพากันออกจากห้องกันไป เหลือเพียงกันแค่ไม่กี่คน
จินขึ้นไปนั่งบนโต๊ะตรงข้างหน้าเฮนรี่แล้วพูดว่า..."เอาจริงฉันก็แอบกลัวๆเหมือนกันนะ ไม่ได้อยากจะทำร้ายใครนักหรอก อย่างน้อยฉันก็อยากจะพานายขึ้นเป็นราชา โดยวิธีที่ไม่จำเป็นต้องฆ่าคนอื่น ถึงมันจะยากก็เถอะแต่ว่าถ้าพวกเราสองคนร่วมมือกันแหละก็ทำได้แน่"
"อืม! เอาตามนั้นแล้วกัน ถ้านายตัดสินใจแบบนั้นฉันก็จะไม่ห้าม" เฮนรี่ตอบรับมาด้วยสีหน้าที่สดใส
แล้วในที่สุดอูลก็เข้ามาเรียกจิน เพราะว่าตอนนี้ได้เตรียมรถเสร็จแล้ว
"พวกเราได้ทำการเตรียมรถไว้ให้เรียบร้อยแล้วครับ เชิญทางนี้"
"ถ้าอย่างนั้นไว้เจอกันในอีกหนึ่งเดือนให้หลัง" พูดจบแล้วโบกมือลา
"เช่นกัน..." เฮนรี่พยักหน้าตอบ
ตอนอยู่บนรถตอนนี้บรรยากาศค่อนข้างดูอึดอัด เพราะแทบไม่มีใครพูดออกมาเลย เมื่อเห็นได้ดังนั้นแล้วจินก็เป็นคนแรกที่พยายามจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อให้มันผ่อนคลายลงบ้าง
"ตอนนี้พวกเราจะไปไหนกันหรอครับ คุณอูล?" ถามอย่างกล้าๆกลัวๆ
"ตอนนี้หรอครับ? เป็นสถานที่จะฝึกและยังเป็นสถานที่พวกเราทำงานกันอีกด้วย ต่อจากนี้หนึ่งเดือนคุณจิน คุณต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น!"
เมื่อเขาได้ยินที่อูลพูดมาก็เริ่มลนลาน "เดี๋ยวนะ! แล้วเรื่องมหาวิทยาลัยล่ะ ไหนจะเรื่องที่ทำงานกับที่พักที่ผมอยู่ในตอนนี้ด้วย"
"เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงไป พวกเราได้จ่ายเงินส่วนหนึ่ง! กับทางอธิการโดยตรงให้เก็บรายชื่อของคุณเอาไว้จนกว่าทุอย่างจะเรียบร้อย ส่วนที่ทำงานพิเศษนั้นหัวหน้าที่นั่นค่อนข้างโวยวายอยู่บ้างแต่ก็เหมือนจะไม่มีปัญหาอะไร"
ได้ยินแล้วภาพในหัวของจินก็ลอยออกมา สภาพตอนที่หัวหน้าเฟยโวยวาย
"ส่วนสุดท้ายที่พัก พวกเราได้ทำการไปขนของใช้ในห้องคุณทั้งหมด
ที่จำเป็นมาไว้ให้แล้ว"
จนกระทั่งจินก็ถามเรื่องหนึ่งขึ้นมา "นี่คุณอูลรู้ใช่ไหม?... ว่าผมไม่ได้อยากที่จะขึ้นเป็นราชา"
"ดูห่างเหินจังนะครับ...เรียกผมว่าอูลก็ได้ นั่นสิครับ ถ้าพูดตามตรงแล้วมันก็มีส่วนที่เป็นประโยชน์กับพวกผมอยู่ถึงแม้ว่าคุณจะไม่ได้ขึ้นเป็นราชา...แต่ถ้าหากเพื่อนของคุณชนะและได้ขึ้นเป็นราชา โดยที่มีคุณคอยสนับสนุนแหละก็ อย่างน้อยสิ่งที่ตระกูลผมได้อย่างแน่นอนคืออำนาจในการต่อรอง ก็นะ!โอกาสมันมากกว่าลงเดิมพันไปที่คุณคนเดียว  เพราะฉะนั้นแล้วคุณจินเองก็ขยันทำผลงานให้ออกมาดีๆด้วยนะครับ"
"ตระกูลนี้ใช้คนเก่งเป็นบ้า!"
"แน่นอนครับถึงแม้จะเป็นหนึ่งใน โซดิแอก แต่ก็เป็นตระกูลที่เกิดขึ้นท้ายสุด เลยมักจะถูกกดดันให้ทำงานในสิ่งที่ พวกตระกูลอื่นไม่อยากทำ การก่อสร้าง ไม่ก็วางแผนผังเมือง หรือวางระบบต่างๆ พวกเขาเห็นว่ามันเป็นงานยุ่งยากเลยโดยมาให้ทางนี้หมดเลย"
ได้ยินแบบนั้นแล้วทำให้จินนั่งเงียบไปพักหนึ่ง เมื่ออูลเห็นดังนั้นเลยพยายามเบี่ยงไปยังเรื่องอื่น "ดูนั่นสิครับ! โบสถ์ที่พึ่งจะทำการบูรณะใหม่ จากตอนแรกที่เก่าจนแทบจะใช้งานไม่ได้ ตอนแรกก็ว่าจะทุบทิ้งไปสร้างอย่างอื่นแทน แต่เมื่อคิดดูใหม่อีกทีเลยพยายามสร้างให้เหมือนเก่ามากที่สุด และเพื่อหาอะไรใหม่มาเพื่อเป็นสิ่งที่คอยดึงดูดคนเลยหาระฆังอันใหญ่นั้นมาติดตั้งไว้บนยอดสุด เวลาตอนพิธีกรรมอะไรที่เกี่ยวกับทางศาสนา เสียงระฆังก็จะดังไปทั่วเซนเตอร์" เขาชี้ให้เห็นโบสถ์ขนาดใหญ่สีขาวสวยงาม และบนยอดสูงสุดนั้นมีระฆังขนาดใหญ่แขวนอยู่
"ยอดเลยนะครับ...ใหญ่สุดๆเลย"  จินกล่าวชม
"ก็นะ! คนสมัยนี้ไม่ค่อยจะได้สนใจศาสนาเท่าไหร่ พวกผมก็ทำได้เพียงแค่อนุรักษ์ไว้ก็เท่านั้นเอง"
แล้วจู่ๆอูลก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้เลยถามบางอย่างกับจินไป "จะว่าไป ผมก็ยังไม่ได้ถามเรื่องนี้เลย ว่าทำไมคุณถึงเลือกผมให้เป็นผู้สนับสนุน"
"อูล คุณน่าจะมีสิ่งที่ผมจำเป็นที่จะต้องใช้ในการคัดเลือก ในการที่จะช่วยให้เฮนรี่ขึ้นเป็นราชา"
"ถ้าเป็นเรื่องแผนผังเมืองล่ะก็ ไม่ต้องห่วงครับ! เพราะว่ายังไง "นัมเบอร์" ทุกคนจะได้เหมือนๆกัน ดังนั้นแทบจะไม่มีประโยชน์เลย"
"เรื่องนั้นก็คิดไว้แล้ว ที่ฉันต้องการให้ก็คือแผนผังอีกอันหนึ่งต่างหาก"
ถึงกระนั้นอูลก็ไม่รู้อยู่ดีว่าต้องการส่วนไหน "อีกอันหนึ่งหรอครับ? หรือว่าจะให้ผมทำแผนผังปลอมๆที่ไว้ใช้หลอกอีกฝั่ง ถือว่าเป็นกลยุทธ์ที่ดีแต่ว่าอย่าเลยครับ พวกผมเกิดและโตมาในเซนเตอร์ ต่อให้จะปลอมแปลงอย่างไรก็รู้อยู่ดี"
"มันมีสิ่งที่ซับซ้อนกว่าแผนผังในเซนเตอร์นะ เป็นที่ที่พวกคุณไม่อยากแม้แต่จะก้าวขาเข้าไปเลย" จินยิ้มอย่างมิเลศนัย
ตอนนั้นเองที่อูลเข้าใจสิ่งที่จินได้คิด "รับทราบแล้วครับ ทางเราจะรีบจัดการให้อย่างเร็วที่สุด"
ในที่สุดพวกเขาก็เดินทางมาจนถึงที่หมาย เป็นตึกสูง 80 ชั้น ตั้งตระง่าน ภายในนั้นมีพนักงานที่เดินป้วนเปี้ยนไป-มา อูลพาเดินนำเข้าไปในตึก  ผู้คนในนั้นที่ได้เห็นอูลต่างก็พากันต้อนรับเป็นอย่างดี แต่เขากลับไม่ได้ถือตัวอะไรกลับบอกให้ทุกคนกลับไปทำงานของตนให้เสร็จมากกว่าที่จะให้คนมาต้อนรับตัวเขา
"เราต้องลงไปยังชั้นใต้ดิน ที่นั้นเหมาะที่จะเป็นสถานที่ฝึกมากว่าข้างบนนี่" ทั้งสองลงลิฟต์เพื่อไปยังชั้นใต้ดิน ในระหว่างนั้นจินก็ได้ถามบางอย่างกับอูล
"นี่อูล! ราชาคนก่อนเขาตายได้อย่างไร ในเมื่อในราชวังทั้งแน่นหนา แล้วอีกอย่างคนที่สามารถทำได้มันไม่น่าจะมีอยู่แล้วไม่ใช่หรอ?"
"นั่นสินะครับ ตอนที่ผมรู้ก็แอบตกใจอยู่เหมือนกัน พวกเราถูกห้ามไม่ให้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ ทางสิบสามสภากลางกำชับมาอย่างนั้น"
"แล้วราชาคนก่อนเป็นคนอย่างไร? อูลพอจะรู้บ้างไหม?"
"ผมเองก็เคยเห็นหน้าอยู่ไม่กี่ครั้งเอง ถึงกระนั้นก็แทบจะไม่ได้พูดคุยกกันเลย คงจะบอกอะไรมากไม่ได้ ขออภัยด้วยครับ" อูลก้มหัวขอโทษที่ตนเองไม่สามารถช่วยอะไรได้
"ไม่หรอกครับ! แค่นี้ก็มากพอแล้ว...แต่ว่าแล้วใครจะเป็นคนเข้ามาช่วยผมฝึกล่ะ? หรือว่าจะเป็นอูล?"
"ไม่ใช่ผมหรอก! ไว้ถึงเดี๋ยวคุณก็จะรู้เองล่ะ?"
พักหนึ่งแล้วลิฟต์ก็มาหยุดอยู่ที่ที่หนึ่ง ประตูค่อยๆเปิดออกเห็นห้องโถงกว้างสีขาวขนาดใหญ่ ในนั้นมีคนสามคนมายืนต้อนรับการมาถึงของพวกเขา
"ถึงแล้วครับ ตั้งแต่นี้ที่นี่จะเป็นสถานที่ฝึกและยังเป็นที่คุณต้องใช้ชีวิตต่อจากนี้อีก 1 เดือน"
สามคนในนั้นมีหนึ่งคนที่เป็นผู้ชายสวมแว่นตาท่าทางใจดีเดินเข้ามาแนะนำตัวอย่างสุภาพ "ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณจิน ผมชื่อ "โลแกน" จะมาเป็นคนที่คอยช่วยในการฝึกในครั้งนี้ครับ" พอพูดจบแล้วก็จับมือเพื่อทักทาย
และเริ่มแนะนำผู้ช่วยทั้งสองคนหนึ่งเป็นหญิงสาวลักษณะดูห้าวๆผมยาวจนแทบถึงกลางหลัง แต่อีกคนที่เป็นสาวผมสั้นหน้าตาดูคุ้นเคยเหมิอนเคยเจอที่ไหนมาก่อน
"ส่วนนี่คือผู้ช่วยผมอีกสองคน พวกเธอจะคอยช่วย---" ยังไม่ทันที่โลแกนจะพูดจบผู้ช่วยที่ผมสั้นคนหนึ่งก็เดินเข้ามาแล้วตบไปที่หน้าของจิน จนทุกคนต่างก็ทึ่งในสิ่งที่เธอกระทำลงไป
"ไง! ไม่เจอกันนาน ยังจำได้ไหมล่ะความรู้สึกเจ็บนี้ นึกมันออกได้บ้างหรือยัง?" ตัวเล็ก ผมซอยสั้นกุด เธอคนนั้นที่เดินเข้ามามองด้วยสายตาที่เหยียดหยามดูแคน
"เดี๋ยวเถอะ! "เซร่า" นี่เธอทำอะไรลงไปนะ?" ผู้หญิงที่เป็นผู้ช่วยอีกคนเข้ามาห้าม
"เป็นอะไรไหม? ต้องขอโทษจริงนะครับ ที่ผู้ช่วยของผมนั้นเสียมารยาท ปกติแล้วเธอจะไม่ทำกิริยาแบบนี้" โลแกนกล่าวขอโทษแทนผู้ช่วย...
ใช่แล้ว! ฉันจำมันได้ขึ้นใจเลย ความรู้สึกแบบนี้ เมื่อสามปีที่แล้ว น้องสาวของชายคนแรกที่ฉันได้พลั้งมือฆ่าไป...เด็กผู้หญิงผมเปียคนนั้น ตอนนี้อยู่ตรงหน้าฉันด้วยอารมณ์ที่ยังคงเคียดแค้นอยู่ดังเดิม
จินเอามือจับไปที่หน้าข้างที่โดนตบ ความทรงจำที่ไม่อยากที่จะจำก็กลับมาชัดเจนอีกครั้ง เขาเดินเข้าไปหาแล้วพูดกลับเซร่าไป...
"ไม่เจอกันนานเลยนะครับ คุณเซร่า สบายดีไหมครับ?" จินพูดกลับพร้อมกับรอยยิ้มพร้อมเอามือจับไปที่แก้มข้างที่โดนตบ
เหมือนว่ามันจะไม่ได้ทุเลาอาการโกรธและเกลียดเธอลงเลยกลับกันเธอพุ่งเข้ามาต่อยไปที่หน้าของเขาจนล้มลง แล้วขึ้นค่อมต่อยซ้ำไปที่เดิม จนเป็นแผลรอยซ้ำเห็นได้อย่างชัดเจน
"คนอย่างแกยังมีหน้ามา...ทั้งหมดมันเป็นเพราะแก! ทั้งๆที่เขาควรจะได้ใช้ชีวิตที่แสนสุขกับครอบครัวและลูกสาวของเขาแท้ๆ   ถ้าไม่มีคนอย่างแก! พี่สะใภ้ของฉันก็คงไม่เป็นหม้าย ทำไม! คนอย่างแกไม่รีบๆตายไปซะ! สวะอย่างแกเท่านั้นที่ฉัน...ฉันจะ" น้ำตาของเธอก็ค่อยๆไหลออกมา ทั้งที่ยังค่อมจินอยู่ แต่กระนั้นจินก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไป
กลับกันเขายิ้มตอบรับกลับมาแล้วพูดว่า "ค่อยยังชั่ว! เหมือนว่าคุณและคุณแมรี่ยังสบายดีนะครับ ฝากทักทายพวกเขาแทนผมทีนะ"
เหมือนกับทำให้เซร่าโกรธยิ่งกว่าเดิม "คนอย่างแกนี่มัน! ไม่มีสิทธิ์มาเรียกชื่อพี่สะใภ้ฉัน" ตอนที่เธอกำลังจะทำร้ายจิน เหมือนว่าเพื่อนของเธอกับโลแกนจะเข้ามาห้าม และดึงตัวของเธอออกจากจินไว้ทัน
"หยุดเดี๋ยวนี้เลย! เซร่า สงบสติอารมณ์ก่อน" เพื่อนของเธอพยายามกล่อมให้เธอสงบลง   จนโลแกนหยิบเข็มที่มียาสลบเข้ามาฉีดเพื่อเข้าระงับเหตุการณ์ทันที แล้วเพื่อนของเธอก็พาตัวไปชั้นของบนเพื่อที่จะพักผ่อน
ผ่านไปสักพักจนแผลของจินเริ่มค่อยหายจนหมด เหมือนที่ดีลเลอร์พูดมาจะจริงที่ว่า ร่างกายของ นัมเบอร์ ทุกคนนั้นจะสามรถฟื้นฟูร่างกายส่วนที่บาดแผลที่ตนได้รับจนไม่มีแม้แต่ร่อยรอยอะไรเหลือเลย...แล้วจู่ๆโลแกนก็พูดขึ้นมา..
"คุณนี่โชคดีชะมัด! มีสาวสวยที่พึ่งเจอกันเข้ามาขึ้นค่อมแบบนี้ ไม่ได้มีบ่อยๆนะครับเนี่ย!"
"ถ้าอิจฉาผมถึงขนาดนั้น ทำไมไม่ลองให้เธอทำกับคุณดูบ้างล่ะ โลแกน?"
"ไม่ไหวๆ ผมไม่ได้สามารถรักษาบาดแผลได้แบบพวกคุณ แต่ถึงจะทำได้ผมก็ไม่เอาด้วยหรอก แต่ว่านะคุณจิน ในอดีตคุณไปทำอะไรให้เธอโกรธและเกลียดคุณได้ขนาดนั้น?"
"........"จินนิ่งเงียบไม่ได้ตอบอะไรกลับไป
"ไม่เป็นไรครับ ถ้าไม่อยากเล่าผมก็จะไม่ชักไซร้อะไรเพิ่มแล้ว"
อูลที่อยู่ด้วยกันกับทั้งสองนั้นถามกับจินเพื่อความแน่ใจ... "เอาไงดีครับ ให้ปลดเธออกไหม?"
"แค่นี้เอง ไม่เห็นเป็นจำต้องไล่เธอออกเลย แผลก็หายแล้วด้วย" เขาพูดพร้อมแสดงว่าบาดแผลหายแล้ว
"ป่าวครับ! แค่จะให้เธอไปทำที่หน่วยอื่นแทน แต่ว่าจะดีแล้วหรอครับ? ที่จะหวังให้เธอร่วมมือด้วย" อูลถามด้วยความเป็นห่วง
"ยังไงผมก็ไม่ตายด้วยมือเธอหรอกวางใจได้ ถึงแม้จะยังเจ็บก็เถอะ" จินตอบอย่างมั่นใจ
"ถ้าคุณจินยืนยันอย่างนั้นผมก็จะทำตาม ว่าแต่แล้วเรื่องที่จะทำให้เขาใช้พลังของ "นัมเบอร์"  นายจะทำยังไงโลแกน?"
ทันทีนั้นโลแกนก็เปิดวิดีโอการทดลองที่ถูกบันทึกไว้เมื่อ 20 กว่าปีที่แล้วออกมา
"เหมือนว่ามันจะยังไม่ยืนยันร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่อย่างน้อยก็ใช้ในการอ้างอิงได้ ฉันได้ลองเปรียบเทียบกับหลายวีดิโอที่ได้มา เห็นตรงกันไปในทิศทางเดียวกัน นัมเบอร์ ทั้งหมดที่ได้รับสารกระตุ้นแล้วเรียบร้อย หากมีความปรารถนาที่แรงกล้าเพียงพอ หรือไม่ก็ประสบการณ์ที่เฉียดตาย ก็สามารถทำให้ใช้พลังในส่วนนั้นได้ แต่มันก็มีหลายกรณีที่เกิดขึ้นแบบบังเอิญ"
"ถ้าจะฉันพูดง่ายๆ ก็คือ ตัดความปรารถนาอันแรงกล้าออกไปเลย บังเอิญหวังแค่โชคเท่านั้นคงไม่ไหว สุดท้ายก็ต้องสถานการณ์ที่เฉียดตายเท่านั้นสินะ" เมื่อพูดเสร็จแล้วทั้งสองคนก็หัน
มาเป็นทางเดียวกัน
"อย่าลืมสิ!ตอนนี้ผมไม่มีทางตายนะ ดังนั้นแล้ววิธีนี้ไม่น่าจะได้ผล" จินพยายามที่จะเบี่ยงประเด็น
"ไม่ต้องห่วงครับ! เพียงทำให้คุณเจ็บจนเจียนตายก็พอแล้ว" โลแกนเขาพูดด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มดีใจเหมือนมีเลศนัยบางอย่าง
"คงไม่จับผมไปถ่วงน้ำกับนั่งเก้าอี้ไฟฟ้าหรอกนะ...หรือว่าจะจับผมขึงพรืดบนโต๊ะทดลองแล้วผชำแหละร่างกายที่ล่ะส่วน"
โลแกนขยับแว่นและแสนะยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย"ผมละเกลียดจริง...พวกคนเซนส์ดีเหลือเกิน แต่ไม่ต้องห่วงไปครับ! ผมมีความเป็นมนุษย์มากพอ รู้เรื่องที่จะทำในตอนนี้ดี"
โลแกน เลยเดินเข้าไปเปิดผ้าที่คลุมเครื่องที่จะให้จินฝึกในครั้งนี้เพื่อใช้ในการปลุกพลัง นัมเบอร์ ให้ตื่นขึ้นให้เร็วที่สุด เครื่องเป็นสายลู่วิ่ง 3 สายขนาดใหญ่ มีลูกตุ้มเหล็กแขวนเป็นอุปสรรค และช่องระหว่างลู่นั้นมีหุ่นไม้จำนวนมากคอยขัดขวางการวิ่ง ไม่เพียงแค่ต้องเร่งฝีเท้าแต่ยังต้องระวังข้างบนกับข้างล่างอีกด้วย แถมอีกอย่างยิ่งอยู่นานเท่าไหร่ความเร็วของมันจะเพิ่มขึ้นอีกด้วย  "ขอเรียกว่า หมายเลข 01"
ตอนนั้นเองในใจของจินและอูลก็คิดเป็นแบบเดียวกันว่า "(นายนี่มันไม่มีรสนิยมในการตั้งชื่อจริงๆ)"
"ยิ่งทำให้มันตื่นเร็วมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งทำให้มีเวลาฝึกใช้มันอีกนานขึ้น"
"มันจะใช้ได้จริงหรือเปล่าไอ้เครื่องนี้?" จินถามอย่างลังเลไม่คิดว่ามันจะช่วยได้
"คุณจิน ช่วยไปเปลี่ยนชุดที่พวกเราได้เตรียมให้เอาไว้ในห้องด้วยครับ...ถ้าห่วงเรื่องที่ว่าใครจะแอบมองละก็ ในห้องนี้มีกล้องคอยสอดส่องก็จริงแต่ในห้องที่พวกเราได้เตรียมไว้ให้นั้นไม่มี วางใจได้"
"ขอบคุณที่อธิบาย ช่วยได้มากเลย!"
จินนั้นรีบเดินเข้าไปที่ห้องทันทีแล้วเปลี่ยนชุดที่เตรียมไว้ให้อย่างรวดเร็ว
"เห---ว่าไปแล้วห้องนี้ค่อนข้างใหญ่เหมือนกันนะเนี่ย! สมกับเป็นพวกคนรวย นี่สินะของที่พวกเขาไปเอามาจากหอพัก?" จินเปิดกระเป๋าที่อยู่กลางห้องพบในนั้นมีของมากมายที่ถูกเอามาจากหอพัก "กางเกงตัวนี้ยังไม่ได้ซักเลยแฮะ ไว้จบการฝึกวันนี้แล้วค่อยมาวักแล้วกัน" จินปิดกระเป๋าแล้วรีบออกไปที่ห้องโถงทันที เหมือนว่าอูลจะขึ้นไปข้างบนแล้วเหลือเพียงแค่เขากับโลแกนที่ยังอยู่ข้างล่าง
"มาแล้วหรอครับ ถ้าอย่างนั้นขึ้นไปบนเครื่องเชือด เอ้ย!ทดสอบได้เลยครับ เริ่มทำงานเครื่อง หมายเลข 01ได้ " สิ้นสุดเสียงนั้นโลแกนก็กดปุ่มทำงานทันที แล้วเครื่องก็ค่อยๆเริ่มจากช้าพอเดินได้
"จะว่าไป นี่มันเครื่องหมายเลข 01 แล้วไม่มีเครื่องที่ใช้ในการทดลองก่อนเลยหรอ โลแกน?"
โลแกนหันหน้าหนีทันทีที่ จินถามเขา
"ลองดูเดี๋ยวก็รู้ครับ ทดลองใช้จริงไปเลยแล้วกัน!" เขาหลบตาตอบและกดปุ่มเพิ่มความเร็ว
จินผงะในสิ่งที่โลแกนพูดออกมา "เดี๋ยวนะ! อย่าบอกนะว่าเครื่องนี้ยังไม่เคยได้รับการทดสอบเลย"
"ยังไงก็ไม่ตายอยู่แล้วนิ  เจ็บนิดเจ็บหน่อยก็คงไม่เป็นไร"
"เฮ้ย!!โลแกน!!!!"
เมื่อเครื่องทำงาน ไม่ถึงหนึ่งนาที จินก็โดนลูกตุ้มขนาดใหญ่พาดจนตกลู่วิ่งทันที เพราะว่ามัวแต่หลบหุ่นไม้จนไม่ได้สังเกตข้างบนหัว                                                                                    โลแกนเมื่อเห็นดังนั้นเลยหยุดเครื่องแล้วเข้ามาดูอาการ "ไหวไหมครับ?"
"เครื่อง...นี้มันจะใช้...ได้ผลจริงๆหรอ?" จินถามในขณะที่ร่างกายของเขานอนราบกับพื้นด้วยอาการจุกหลังจากที่โดนลูกตุ้มพาด
"นั่นสินะ! ผมเองก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกัน เพราะข้อมูลที่ได้มามันค่อนข้างน้อยมากและยังไม่มีตัวแปรที่แน่นอนอีกต่างหาก"
"ความหวังผมฝากอยู่กับความไม่แน่นอนนี่อย่างนั้นหรอ?"
"ขึ้นชื่อว่าความหวังมันก็ไม่แน่นอนอยู่แล้วครับ ถ้าในเมื่อระดับนี้ไม่ไหว งั้นผมลองลดระดับดูก่อนเป็นอย่างไร? เพื่อที่ให้คุณได้ชินก่อนเดี๋ยวค่อยเพิ่มระดับขึ้นที่หลัง" โลแกนถามจินที่นอนราบกับพื้น
"แล้วที่ผมทำไปเมื่อกี้ระดับไหนกัน?"
"ระดับ 3 ครับ ในตอนนี้ เกินไปมากกว่านี้จะอันตรายเกินไป"
"แล้วทำไม...ไม่ทำแบบนั้น...ตั้งแต่แรก" จิน พูดทั้งที่ตนเองยังเจ็บอยู่
โลแกนเข้ามานั่งยองๆข้างพร้อมกับอธิบายไป"ก็คุณและผมต่างก็อยากจะให้ได้ทราบเกี่ยวกับความสามารถพลังของ "นัมเบอร์" ที่คุณได้รับมาเหมือนกัน อย่างน้อยก็ถือว่าหยวนๆ ที่ทำไปทั้งหมดเพราะก็เพื่อตัวคุณเอง"
จินเห็นถึงความหวังดีในส่วนนี้ เขาจึงรีบลุกขึ้นอย่างแข็งขัน "ถ้าอย่างนั้นมาเริ่มกันใหม่"
จนท้ายที่สุดต่อ....ถึงแม้ว่าโลแกนจะลดระดับของเครื่องลงมาเหลือแค่ 1 แต่อย่างไรก็ตามเขาก็ยังไม่สามารถอยู่ได้นานเกิน 2 นาทีอยู่ดี


## Chapter 4 สิ่งที่อยากลืม

เซร่าตื่นขึ้นมาที่หอพัก หลังจากที่เธออาละวาดใส่จิน จนร่างกายเขานั้นโชกไปด้วยเลือดแล้วพอรู้ตัวก็มาโผล่ที่นี่ มองไปรอบเห็นเพื่อนของเธอที่กำลังนั่งดูโทรทัศน์ที่ห้องเธออยู่
"ฉันหลับไปนานเท่าไหร่แล้ว จิล?"
"นั่นสินะ ราวๆ 8ชั่วโมงได้แล้วมั้ง?"
เซร่ามองออกไปที่หน้าต่างเห็นตอนนี้ตะวันก็ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว "นี่ก็ค่ำแล้วสิ จะกินอะไรหน่อยไหมเดี๋ยวฉันทำให้กิน"  เธอเปิดตู้เย็นจออกดูของในนั้น
"ก็ดี! กินไปคุยไปก็ดีเหมือนกัน"
ในระหว่างที่เซร่ากำลังจะที่ทำอาหารนั้น จิลก็พูดขึ้นมา "เธออาละวาดหนักเลยนะ เขาใช่คนที่เธอเคยบอกใช่ไหม?"
"....." เซร่าไม่ได้ตอบอะไรกลับไป หันไปทำอาหารต่อ
"ฉันไม่คิดว่าคนอย่างเขาจะฆ่าคนอื่นอย่างไร้ความรู้สึกหนรอกนะ"
"เธอจะรู้อะไร! เธอไม่ได้เป็นคนที่สูญเสียนี่" เธอตอบทั้งๆที่ยังหั่นผัก ฉับๆ ฉับๆ
"เซร่า ฉันถามจริงๆ เธอยังแค้นเขาอยู่หรอ?"
"...." เซร่าไม่ได้ตอบอะไรกลับมายังคงก้มหน้าทำอาหารทั้งอย่างนั้น
"โอเค! ถ้าไม่อยากที่จะพูดก็ไม่เป็นไร ฉันไม่ถามเซ้าซี้แล้ว"
"ช่วยได้มากเลย!" เซร่าพูดอย่างเฉยชาด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉย
"นี่เธอเองก็ไม่คิดว่าเขาเปลี่ยนไปแล้วงั้นหรอ?"
"คนเรามันจะเปลี่ยนกันได้ง่ายๆได้อย่างไร เหมือนฉันนี่เพราะว่าก็ยังเกลียดอยู่"
"ก็ถึงแม้ว่าเธอจะเข้าทำร้ายเขาอย่างไรเขาก็แทบไม่ตอบโต้อะไรเลย บางทีตอนนี้เขาอาจจะกลายเป็นแค่คนใจดีคนหนึ่ง"
"เธอลืมไปหรือป่าวว่าเขาก็เป็นหนึ่งใน "นัมเบอร์" เพื่อที่จะขึ้นเป็นราชาแล้วจำเป็นต้องกำจัดอีก 12 คนที่เหลือ คนแบบนั้นนี่จะเป็นคนที่ใจดี ถ้าฝันกลางวันอยู่ก็รีบๆตื่นซะ!"
"อะไรกัน! ก็นึกไปว่าจะหาคนดีๆมาเป็นสามีสักหน่อย เพราะว่ารูปร่างและหน้าตาก็ไม่ได้แย่มาก"
"ถ้าเธอจะหาผู้ชายดีๆสักคนทำไมไม่มองใกล้ๆตัวล่ะ"
"หัวหน้าอะนะ!?" จิลรีบส่ายหัวปฏิเสธทันที "คนวัยกลางคนที่วันๆเอาแต่ทำงานวิจัย คนแบบนั้นเป็นสามีที่ดีไม่ได้หรอก ถึงแม้หน้าที่การงานจะดีก็เถอะ แต่ไอ้นิสัยที่อยากจะรู้อะไรแล้วมักจะดำดิ่งไปกับมันจนไม่สนสิ่งรอบข้าง ถ้าเกิดวันนึ่งเขาเกิดอย่างวิจัยรายละเอียดเกี่ยวกับมนุษย์ขึ้นมาเขาไม่จับฉันผ่าชำแหละหรอ?"
"ถ้าเลือกมากเดี๋ยวขึ้นคานเอานะ!"
"ช่างฉันเถอะน่า!"
ดูเหมือนว่าที่พูดคุยกันมันจะทำให้เซร่ายิ้มออกมาเล็กน้อย และลืมเรื่องในอดีตไปได้สักพักนึ่ง....
ณ ราชวัง ใจกลางเซนเตอร์
ตอนนี้ดีลเลอร์ กำลังนั่งกินเค้กและจิบกาแฟนม ภายใต้แสงจันทร์ แล้วทันใดนั้นเองโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา
"ฮัลโหลครับ ท่านเลโอตอนนี้สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้างครับ?"
"เหมือนว่าตอนนี้ยังไม่ได้ทำอะไรที่มันชัดเจนขนาดนั้น แต่นายที่นายพูดมาจริงอย่างนั้นหรอ ที่ฝ่ายรัฐมนตรีเตรียมผลิตอาวุธที่ใช้สังหารราชา มันสำเร็จแล้วไม่ใช่หรือไง?"
"ยังครับเพราะราชาตายเนื่องจากรูที่ตรงขั้วหัวใจ ถ้าเกิดกระสุนเล็กขนาดนั้นไม่มีทางที่จะเจาะเข้ามาในห้องได้ง่ายๆหรอก นอกจากระยะจะใกล้จริงๆ แต่ในตอนนั้นมันมีแค่ผมเท่านั้นที่ออกจากห้องฝ่าบาทเป็นคนสุดท้าย"
"อย่างนั้นคนร้ายก็เป็นนายนะสิ ที่สามารถทำอย่างนั้นได้?"
"ผมจะไปทำอย่างนั้นได้ไง? ผมไม่สามารถฆ่าฝ่าบาทได้นะ และก็ไม่มีทางทรยศเขาอีกด้วย"
"ถึงแม้ฝ่าบาทจะทรงไว้ใจนาย แต่นายมันไม่ค่อยน่าไว้ใจ โพล่มาจากไหนก็ไม่รู้ ไม่มีที่มาที่ไปที่ชัดเจน นี่ฉันอุสส่าห์สละเวลาที่จะได้พบพวก  "นัมเบอร์" เพื่อมาทำตามที่นายขอเลยนะเนี่ย!  แล้วทำไมต้องเป็นฉันด้วยจะให้พวกลูกน้องมาทำแทนก็ได้ไม่ใช่หรอ?"
"ก็ผมไว้ใจคุณที่สุดไงล่ะ! ตอนนี้พวกเราจะไว้ใจคนอื่นไม่ได้เด็ดขาด พวกเขาจะหันไปยังทิศทางคนที่มีอำนาจมากที่สุด จะดีหรือเลวพวกเขาไม่สนหรอก"
"แต่ถ้าที่นายพูดมามันจริงละก็ แสดงว่ารัฐมนตรีน่าจะรู้การมีอยู่ของดอกไม้นั่นสิ!"
"น่าจะรู้ละครับ รวมไปถึงพวกนัมเบอร์อีกด้วย น่าจะมีคนในสภากลางบางคนที่รู้เห็นเป็นใจด้วยแหละ!"
"ราชา รัฐมนตรีและสภากลาง ทั้งสามน่าจะคานอำนาจกันเองนี่ แล้วทำไมทางสภากลางต้องร่วมมือกับรัฐมนตรีด้วยล่ะ?"
"การมีอยู่ของราชามันขัดผลประโยชน์ต่อการทำธุรกิจการขนส่งอาวุธที่ทำจากสิ่งนั้นนี่ครับ ผมได้ให้คนที่ผมไว้ใจที่สุดไปสืบมาบางส่วน ทางรัฐมนตรีได้มีการทำสัญญาซื้อ-ขาย ก้อนผลึกแบบผิดกฎหมายให้กับประเทศโลกที่สาม ซึ่งมันละเมิดข้อการตกลงระหว่างประเทศ พวกเขาเลยให้ผมหาหลักฐานเกี่ยวกับเรื่องนี้แต่ไม่ว่าจะพยายามหายังไงก็ไม่พบเจออะไรเลย เหมือนว่าจะถูกลบออกจนหมดแล้ว รวมทั้งผู้เกี่ยวข้องด้วย"
"แต่ว่าตอนนี้ที่ราชาตายไปแล้วทำไมมันถึงไม่ทำให้เรื่องมันจบไปล่ะ ถ้าเป็นฉันเองก็จะรีบลงมือตอนนี้เองเช่นกัน"
"เรื่องนั้นผมเองก็ไม่รู้ แต่จากที่ผมคาดการณ์เอาไว้น่าจะเกี่ยวกับการควบรวมอำนาจทางการทหารที่เหลือยังไม่ครบสมบูรณ์ดีพอที่จะโค่นระบบราชานี้ได้"
"นายจะบอกว่า ทหารรักษาพระองค์มีโอกาสที่จะทรยศอย่างนั้นหรอ? ทั้งที่ฉันยังเป็นหัวหน้าอยู่นี่นะ?"
"ก็แค่ข้อสันนิฐานเฉยครับ อาจจะไม่จริงก็ได้"
"แล้วเรื่องที่ฉันไหว้วานให้ไปทำล่ะ ไปถึงไหนแล้ว?"
"อ้อ! ใช่เรื่องเกี่ยวกับเบื้องหลังของพวก "นัมเบอร์" ในตอนนี้หรอครับ? ถ้าเรื่องนั้นก็กำลังดำเนินการอยู่ แต่ว่านะครับ คุณที่เป็นอดีต "นัมเบอร์" อย่างคุณทำไมถึงอยากที่จะรู้เรื่องพวกนั้นด้วยล่ะครับ"
"มันเป็นเรื่องที่ ราชาองค์ก่อนได้ฝากฝังฉันไว้"
"รับทราบแล้วครับ จะทำการสืบให้"
อีก 29 วันก่อนการคัดเลือกจะเริ่ม.....
เช้านี้จินตื่นมาด้วยอาการที่ค่อนข้างงัวเงีย เหมือนว่าที่ฝึกไปเมื่อวานน่าจะทำให้ปวดเมื่อยไปทั่วทั้งตัวแต่มันกลับไม่มีอาการอะไรหลงเหลืออยู่เลย เขารีบลุกไปล้างหน้าแล้วแปรงฟันจนเสร็จเรียบร้อย แล้วเดินออกจากห้องไปยังที่ห้องโถงที่นั่นเหมือนว่าโลแกนจะรอเขาอยู่แล้ว
"สวัสดีตอนเช้ารับคุณจิน ตื่นไวเหมือนกันนะเนี่ย! สมกับเป็นร่างกายของเหล่านับเบอร์ ฟื้นตัวเร็วจนน่าอิจฉาเลย" เขาพูดทักทายขณะที่กำลังนั่งจิบกาแฟอยู่
"ก็นะ...แต่มันก็ยังเจ็บอยู่ดีแหละ ว่าแต่โลแกนคุณแทบไม่ได้นอนอเลยไม่ใช่หรอ?"
"นิดหน่อยแหละ ก็ผู้ช่วยของผมอีก 2 คน กลับไปก่อนนิ ช่วยไม่ได้เลยต้องทำหมดคนเดียว"
"ทำไมไม่ไปขอคนเพิ่มกับอูลล่ะครับ? เขาน่าจะหาคนมาช่วยเพิ่มได้"
"เรื่องแบบนี้คนรู้ยิ่งน้อยยิ่งดีกว่านะ ตัวตนของพวกคุณมันเป็นความลับและค่อนข้างขัดต่อหลักเกณฑ์ที่มีอยู่ทางศาสนา  มีเพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้นแหละที่รู้ถึงการมีตัวตนของเหล่า "นัมเบอร์"
"เห-------" จินรู้สึกประหลาดใจที่ได้รู้ว่าตัวตนของพวกเขานั้นมันสำคัญมาก
ตอนที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันแล้วก็มีแม่บ้านคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับอาหารเช้ามี ไข่ดาว เบคอน และขนมปัง มาเสิร์ฟให้จินที่นั่งอยู่กับโลแกน
"มาทานด้วยกันไหมครับ? กินคนเดียวมันออกจะเหงาๆ" เขาชวนโลแกนให้มารับประทานอาหารด้วยกัน
"ผมทานมาแล้ว แต่ก็ขอบคุณที่ชวน"
"ว่าแต่โลแกน...(เสียงเคี้ยว)ผลจากการทดลองเป็นอย่างไรบ้างครับ(เสียงเคี้ยว)" เขาถามในขณะที่กำลังมีอาหารในปาก
"กินให้หมดก่อนก็ได้คุณจิน....อืม---จะว่าไงดียัง? เหมือนรู้สึกว่ามันยังไม่พอเลยคิดว่าจะเพิ่มความเร็วไปอีกขั้น เพื่อเพิ่มแรงกระตุ้น"
"เมื่อวานยังแทบตาย วันนี้จะยกระดับไปอีกขั้นหรอ? ผมจะไหวไหมเนี่ย?!"
"ไม่ต้องห่วงครับ ยังไงคุณก็ไม่มีวันตายอยู่แล้วนิ? จริงไหม?" ใบหน้านิ่งของโลแกนฉีกยิ้มเล็กน้อยให้จินที่กำลังกินข้าวอยู่ทำให้เขาขนลุกไปแวบหนึ่ง
"แต่มันก็ยังเจ็บอยู่ดี!!"
เหมือนว่าระหว่างนั้นเองก็มีคนสองคนลงลิฟต์มาที่ห้องโถงนั้น เดินเข้ามาหาโลแกนและจิน
"เหมือนว่าจะมากันแล้วครับ"
จินหันกลับไปมองเห็นเซร่าที่มากับจิลเพื่อนของเธอ แล้วก็ก้มหน้ากินอาหารต่อ
"ขอโทษที่มาช้าค่ะ หัวหน้าโลแกน!" ทั้งสองคนพูดอย่างพร้อมเพียง
แล้วเซร่าที่เห็นร่างของจินที่ไร้บาดแผลที่เธอได้เคยทำไว้มันได้หายไป เลยพูดเหน็บแนมออกมาว่า "น่าขนลุกชะมัด!" เธอมองด้วยสายตาขยะแขยง
"(ไหงมองด้วยสายตาแบบนั้นหละ? เหมือนกำลังมองแมลงสาบที่ต่อให้จะฆ่ายังไงก็ไม่ตายเลย)"  จินคิดในใจ
โลแกนที่เห็นบรรยากาศเริ่มอึดอัดเลยพยายามห้ามอย่างกล้าๆกลัวๆ "คือว่า?"
เซร่าเลยหันไปพูดกับโลแกนด้วยแววตาดูโกรธ "หัวหน้าค่ะพวกเรามารีบทำเรื่องนี้ให้มันจบๆกันดีกว่าค่ะ"
"โอเค ถะ...ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวไปเตรียมการก่อนนะ ผู้ช่วยจิลเองก็ด้วยมาทางนี้หน่อย" โลแกนที่เห็นถึงสีหน้าที่โกรธเกี้ยวของเธอแล้วเลยพยายามปลีกตัวออกจากสถานการณ์นั้นทันที
"ค่ะ หัวหน้า" จิลตอบกลับแล้วเดินไปหาโลแกน
"รีบๆลุกได้แล้ว! ได้เวลาที่จะทดสอบต่อแล้ว" เธอทุบโต๊ะเสียงดังจนโลแกนสะดุ้ง แล้วพยายามปัดจานที่จินกำลังกินอยู่ แต่ว่าเธอทำไม่สำเร็จเพราะว่าเขาได้ยกจานหนีก่อนที่เธอจะปัดตก แล้วพูดกับมาว่า...
"หยาบคายกันจังนะ! อย่างน้อยก็ช่วยรอสักประเดี๋ยวได้ไหม?" เขาพูดสีหน้าที่ไม่ทุกข์ร้อนอะไร
แต่มันกลับทำให้เซร่าโกรธมากขึ้นกว่าเดิม พูดประชดประชันกลับไป "ต่อไปเป็นใครต่อดีล่ะ จากพี่ของฉันจะให้ใครเป็นคนต่อไป ได้ยินมาว่าเหล่านัมเบอร์ทั้งสิบสาม มีคนที่รู้จักอยู่ด้วยนี่ นายคงจะฆ่าพวกเขาได้อย่างไม่ลังเลสินะเพื่อที่จะขึ้นเป็นราชา"
"..." จินไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับ ยังคงก้มหน้ากินอาหารในจานนั้นจนหมด
แล้วจิลที่ทนดูเหตุการณ์อยู่สักพักเลยเดินเข้ามาห้าม "เอาเถอะน่า~ ไปเถอะ พวกเรายังมีอะไรอีกหลายอย่างที่ต้องทำ" รีบดึงตัวเซร่าออกไป
โลแกนเห็นดังนั้นเลยพูดขึ้นมา "เอาอย่างนี้ ถ้าคุณจินพร้อมเมื่อไหร่ก็บอกผมได้เสมอเลยนะครับ"
จินทำนิ้วมือ "โอเค" ตอบรับกลับมา.....
เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก....
"เอาล่ะครับ ฝ่ายจดผลการทดลองพร้อม กำลังจะเริ่มเครื่องในอีก 3...2...1...เริ่ม"
เมื่อโลแกนให้สัญญาณเครื่องก็เริ่มทำงานใหม่ คราวนี้ดูเหมือนว่าการทดสอบจะเป็นไปได้อย่างราบรื่น จินเริ่มชินกับระดับ 01 ถ้าเทียบกับเมื่อวาน การเคลื่อนไหวดูคล่องตัวมากขึ้น แถมประสาทการตอบสนองนั้นเฉียบคมมาก ทั้งการคาดการณ์ ลดการเคลื่อนไหวที่สูญเปล่าก็แทบจะไม่มี ไม่ว่าจะลูกตุ้มหรือจะเป็นหุ่นไม้ก็ไม่สามารหยุดเขาได้ ราวกับตอนนี้เหมือนว่าเขารู้ถึงกลไกทั้งหมดของเครื่องนี้แล้ว
เมื่อโลแกนเห็นว่าเขาเริ่มชินเลยเพิ่มระดับไปอีก 2 ระดับ เป็นระดับที่ 3  ถึงแม้ว่าจะเพิ่มระดับขึ้นไปอย่างไรแต่ดูเหมือนว่าเขาจะทำมันได้ดีเหมือนอย่างเคย สิ่งที่จินแสดงให้เห็นนั้นทำให้โลแกนทึ่งกับการเคลื่อนไหวนั้นมากทั้งๆที่ไม่น่าจะหลบมันได้ทั้งหมด แต่ที่เขากระทำนั้นราวกับเต้นรำท่ามกลางสมรภูมิ ที่เต็มไปด้วยอาวุธนับร้อยที่พุ่งหาเขา ไม่ใช่แค่โลแกนหรือแม้แต่จิลที่นั่งสังเกตการณ์อยู่ก็ตกใจและลุ้นจนแทบจะหยุดหายใจเลยทีเดียว....แต่เหมือนว่ามันจะถึงขีดสุดของร่างกายเขาหลบการโจมตีของลูกตุ้มหนึ่งอันที่เหวี่ยงมาไม่ทัน เพราะอาการเหนื่อยล้า จนกระเด็นออกจากลู่ทันที ร่ากายเขากระทบกับพื้นอย่างแรง นอนราบไปกับพื้น หายใจหอบแรงจนได้ยินไปทั่วทั้งบริเวณใกล้เคียง หัวใจเต้นจนแทบจะหลุดออกจากร่าง อีกทั้งร่างกายที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ โลแกนที่เห็นเขาหลุดออกจากเครื่องแล้ว เลยเข้ามาเพื่อพูดชมเชย
"สุดยอดเลยครับ ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะทำได้ถึงขนาดนี้" โลแกนปรบมือแสดงความยินดี
"แฮ่ก...แฮ่ก....(สูดหายใจเข้าลึกๆ)....(ค่อยๆหายใจออก)"
"ขออภัยตอนนี้คงจะเหนื่อยเต็มที่เลยสินะครับ แต่ว่าที่คุณจินได้แสดงให้พวกผมดูนั้นมันวิเศษมากเลย มันดูสวยงามและแข็งแกร่งในเวลาเดียวกันเลย"
ในขณะที่โลแกนกำลังพูดชมจินที่กำลังนอนหอบอยู่นั้นเอง จิลก็ได้พูดบางอย่างกับเซร่าที่สังเกตการณ์เช่นเดียวกับเธอ "เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม? นั่นมันไม่ใช่วิธีการเคลื่อนไหวของมนุษย์แล้ว ราวกับสัตว์ป่าที่ใช้สันชาติญาณเพียงอย่างเดียวเลย"
แต่ดูเหมือนว่าเซร่าทำสีหน้าเหมือนไม่พอใจบางอย่าง "ไม่ใช่! ที่ฉันเห็นตอนนั้นมันไม่ได้เป็นแบบนี้ เขาออมแรงไว้ชัดๆ ไม่ได้เอาจริงเลยด้วยซ้ำ"
"หมายความว่ายังไง ที่เธอเหมือนว่าเขาแทบไม่ได้เอาจริง" จิลเกิดเอ๊ะใจที่ได้ยินที่เซร่าพูดมาแบบนั้น
"ไม่มีอะไร ลืมๆมันไปเถอะ" เธอหันมาตอบกลบเกลื่อนด้วยท่าทีที่ร้อนรนก่อนที่จะเดินหนีไป
เหมือนว่าวันนี้โลแกนจะพอใจในการทดสอบครั้งนี้เป็นอย่างมาก ถึงแม้จะไม่สามารถรู้ถึงพลังของจินแต่ว่าก็คืบหน้าไปมาก ทั้งวันกับเวลาที่เหลือเขาเลยให้จินไปพักผ่อนเพื่อเตรียมพร้อมกับการทดสอบต่อไปในวันพรุ่งนี้
ตอนนี้โลแกนกำลังเขียนรายงานผลจากการทดลองในครั้งนี้เพื่อส่งไปให้อูลที่อยู่ข้างบน ระหว่างนั้นเองจิลก็เดินเข้ามาหาเขาที่กำลังยุ่งอยู่
"หัวหน้าคิดว่าเขาเป็นคนอย่างไรหรือคะ?" เธอเดินเข้ามาพร้อมกาแฟแก้วหนึ่งในมือแล้ววางบนโต๊ะทำงาน
"หมายถึงใครคุณจินอย่างนั้นหรอ? อืม~ จะว่าไงดีล่ะ? เหมือนกับว่าเป็นเรื่องโกหกเลยจากที่ได้ไปสืบมา"
"หัวหน้ารู้เรื่องในตอนนั้นหรอค่ะ?"
"ก็นะ…ถึงเขาไม่บอกผมแต่ไม่ได้บอกให้ผมไปหามาเองนี่  ถ้าในความคิดผมเขาก็แค่ชายธรรมคนหนึ่ง อะนะ!"
"ธรรมดา? ฉันไม่เข้าใจไอ้คำที่ธรรมดานี่มันตรงไหน? ทั้งที่หัวหน้าก็เห็นแล้วไม่ใช่หรอ? การทดสอบของวันนี้นะ? นั่นไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาสามารถจะทำได้เลย" จิลเริ่มขึ้นเสียใส่โลแกนที่กำลังจิบกาแฟที่เธอนำมาให้
"ที่ฉันหมายถึงคือตัวของเขาจริงๆ ไม่ใช้ความสามารถ ถึงแม้ว่าสิ่งนั้นจะทำให้ฉันตกใจอยู่เหมือนกันก็เถอะ แต่จริงของเขาก็แค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ที่เห็นแก่ตัวบ้าง เอาแต่ใจบ้าง  ทำท่าทีกวนๆบ้าง แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่เลวโดยสันดาน"
"แล้วหัวหน้ารู้ได้อย่างไรทั้งที่เจอเขาเพียงแค่วันเดียวเอง?"
"ก็บอกไปแล้วนิ ว่าไปสืบมา ตั้งแต่ตอนเกิดจนถึงปัจจุบัน ทำอะไร? เรียนอะไรมาบ้าง? ความสัมพันธ์กับคนรอบข้างเป็นอย่างไร?  ทัศนคตินิสัยโดยต้นกำเนิดของเขา ทั้งหมด"
จิลยืนอึ้งไปสักพักก่อนจะมองด้วยสายตาที่รังเกียจขึ้นมา "นี่มันโรคจิตชัดๆเลยไม่ใช่หรอ? ถึงแม้ว่าจะแค่อยากรู้เรื่องเกี่ยวกับตัวเขาแต่นี่มันก็ออกจะเกินไปนะคะ"
โลแกนตอบกลับมาด้วยรอยยิ้ม "ก็พวกเราเป็นนักวิจัยนี่! ต่อให้จะถูกหาว่าโรคจิตอย่างไรก็เถอะ? แต่เพื่อสนองตัณหาในสิ่งนั้น...ฉันไม่สนเรื่องวิธีการหรอก"
"แล้วเขารู้เรื่องนี้ยัง?"
"แน่นอนว่าไม่!" เขาตอบอย่างมั่นใจ "แต่ที่แน่ๆคือไปรู้เรื่องราวในอดีตบางส่วนของเขามาด้วย"
"บางส่วน? แล้วที่เหลือล่ะ?"
"ฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจ แต่จะเรียกว่าเสียหายมากกว่าอ่านไม่รู้เรื่องหรอก เหมือนมีคนพยายามจะให้มันเป็นแบบนั้น ไม่ต้องไปสนใจมันหรอก"
"ถ้างั้น....ส่วนที่เสียหายมันคือส่วนไหนกัน?"
"น่าจะช่วงราวๆ 12 ปีก่อน หลังจากที่สูญเสียพ่อและแม่จากอุบัติเหตุทางรถยนต์ แล้วญาติฝั่งทางป้าก็มารับไปเลี้ยง หลังจากนั้นก็ย้ายมาอยู่ตัวคนเดียวและส่งเสียตัวเองเพื่อเรียนมหาลัย ส่วนที่เสียหายจะเป็นส่วนช่วงอายุระหว่างตอนที่เกิดได้ 1ขวบจนถึงอายุ 8 ขวบ ฉันเองก็พยายามเต็มที่เลยโต้รุ่งจนถึงเช้าอย่างที่เห็นนี่แหละ แต่ก็ไม่ได้อะไรเพิ่มเลย แล้วอีกอย่าง...ถ้าเธอสงสัยเรื่องที่เขามีฝีมือละก็ ที่จริงแล้วเขาเป็นอดีตแชมป์ใน "หอคอยบาเบล" ฉันก็นึกว่าจะเป็นเรื่องโกหกเหมือนกันตอนที่รู้แรกๆ แต่ก็มั่นใจขึ้นหลังจากที่เห็นเขาแสดงให้ดูในวันนี้"
"หอคอยบาเบล? หอคอยที่เกือบจะไปถึงสวรรค์แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับความสามารถของเขา?"
"จะให้พูดก็คือการเอาคนที่มีฝีมือมาต่อสู้กันเรื่อยไม่มีที่สิ้นสุดจนกว่าจะไม่มีผู้ท้าชิงคนต่อไป การแข่งขันของลานประลองใต้ดิน อีกทั้งยังมีการพนันที่มีเม็ดเงินมหาศาลไหลเวียนอยู่อีกด้วย"
"ประเทศนี้มีสถานที่แบบนั้นด้วยหรอ?" จิลประหาดใจเล็กน้อยที่ได้ยินแบบนั้น
"ประเทศไหนๆก็มีหมดแหละ ทั้ง ยาเสพติด การพนัน โสเภณีและการคอรัปชั่น ถึงแม้ว่าบางประเทศจะปฏิเสธว่าไม่มีอย่างไรก็เถอะ"
"หัวหน้าพูดเหมือนเคยเจอกับตัวเลยนะ"
"ก็นะ! คนเรามันผ่านอะไรมาไม่เหมือนกัน เช่นเขาไง? เธอพอจะ...เอ๊ะใจอะไรบ้างไหม?"
"เรื่องอะไรหรอคะ?" จิลสงสัยในสิ่งที่โลแกนจะสื่อ
"อดีตแชมป์หอคอยบาเบล  ทำไม!? ทั้งที่กำลังไปได้สวยแท้ ถ้าเขาเลือกที่จะเดินสายเป็นนักสู้ต่อไปอนาคตไกลแน่นอน ทั้งเงินทอง ชื่อเสียง จะเข้ามาหาไม่หยุดหย่อน แต่ว่าเขากลับเลือกที่จะเดินแบบคนธรรมดา ทั้งที่ตอนนี้ชีวิตของเขาเงินที่ได้จากการทำงานพิเศษนั้นแทบจะไม่พอยาไส้  ไหนจะค่าเรียนและค่ากินอยู่อีก ใช้ชีวิตแถบชานเมืองที่ห่างไกลความเจริญ ในหอพักค่าเช่าถูกๆเล็กๆโทรมๆ รู้ไหมทำไมเขาถึงทำแบบนั้น?"
"ตอนนั้นนั่นเอง! แต่ว่าทำไมถึง?"
"ถ้าอีกฝ่ายเป็นแค่เพียงโจรธรรมดา แค่นั้นไม่ทำให้เขาออกมาได้หรอก แต่ว่านอกจากที่เป็นพี่ของ เซร่าแล้ว เขาคนนั้นยังเป็นอดีตแชมป์ "หอคอยบาเบล" อีกด้วย โลกช่างกลมดีเหลือเกิน"
"ถ้าอย่างนั้น...ตอนที่ปล้นร้านสะดวกซื้อในตอนที่เห็นเขาที่กำลังเดินไปจ่ายเงินก็จงใจ?"
"เหมือนกั่นแกล้งกันเลยเนอะ!? เขาที่เคยเป็นอดีตแชมป์กลับตกต่ำลงเรื่อยๆ และตอนที่จะทวงบัลลังก์คืนก็แพ้กลับมาอีก เลยเกิดความเครียดแค้นที่มีต่อจิน เลยก่อเรื่องแบบนี้ขึ้น ถ้ามองจากสายตาคนภายนอกก็แค่ชายหนุ่มนักศึกษาป้องกันตัวเองจากโจรปล้นร้านสะดวกซื้อ ลงมือเกินกว่าเหตุจนโจรเสียชีวิต" เขาอธิบายมาพร้อมกับจิบกาแฟด้วย
"แล้วเซร่ารู้เรื่องหรือยัง?"
"ฉันไม่รู้! แต่ถ้าเป็นเธอละรู้แน่ๆ เพราะว่าเธอเป็นคนที่ใกล้ชิดและสนิทกับเซร่ามากที่สุดอย่างไรล่ะ?"
วินาทีนั้นเองทำให้จิลนึกไปตอนที่เซร่าพูดขึ้นมา "เขาแทบไม่ได้เอาจริงเลยด้วยซ้ำ" เลยทำให้เธอรีบวิ่งไปหาเซร่าทันที
"อ้าว! ไปซะละ! ว่าจะให้ไปเติมกาแฟอีกสักแก้วให้หน่อย?" โลแกนที่นั่งอยู่อย่างโดดเดี่ยวในห้องเงียบไม่มีใครนอกจากตัวเขาเอง
เซร่าที่มาพักผ่อนบนชั้นดาดฟ้าหลังจากที่การทดลองวันนี้ได้จบลง มองไปยังพื้นข้างล่างพลางนึกถึงเรื่องราวในอดีตที่เคยเกิดขึ้น เธอล้วงมือหยิบซองบุหรี่ที่ยังไม่ได้แกะออกมาจากกระเป๋าเสื้อกาว พยายามที่จะแกะมันออก แต่ไม่ว่ายังไงก็แกะไม่ได้สักทีเลยเลิกแกะแล้วขยำมันโยนซองบุหรี่นั้นทิ้งถังขยะไป
"เฮ้อ~ ทำไมฉันถึง ทั้งๆที่รับปากกับหลานไว้แล้วแท้ว่าจะเลิก รีบกลับไปนอนพักที่หอดีกว่า ถ้าลางานครึ่งวันหัวหน้าจะว่าอะไรไหมนะ? ไหนๆงานก็เสร็จแล้วนิ" เธอยืนคิดเอามือก่ายหน้าฝากไปพลางคิดไปพลาง
ทันใดนั้นเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น เห็นจิลที่เดินออกมาจากประตูบานนั้น เมื่อทันทีที่เซร่าเห็นดังนั้นเลยพยายามทำตัวแบบปกติและเดินออกไป ทันทีที่ทั้งสองเดินสวนกัน
"เซร่า? นั่นเธอจะรีบไปไหน?" จิลถามทันทีที่เซร่าเดินสวนเธอ
"วันนี้ฉันแค่เหนื่อย เลยว่าจะกลับไปนอนพักที่ห้องของตัวเอง บอกหัวหน้าให้ด้วยว่าฉันลาครึ่งวัน" เซร่าทำท่าโบกมือลาแล้วกำลังจะเดินจากไป
แล้วจู่ตอนนั้นเองที่จิลก็พูดขึ้นมาว่า "เธอคิดที่จะหนีแบบนี้ไปอีกเรื่อยอย่างนั้นหรอ?" คำพูดนั้นทำให้เซร่าที่กำลังเดินนั้นหยุดเหมือนว่าจะแทงใจดำเธอ "หรือว่าเธอกลัวอะไรอยู่กันแน่? กลัวที่จะเผชิญหน้ากับเขาอย่างนั้นหรอ?"
เซร่ากำหมัดแน่น แล้วตอบกลับมา "รู้อยู่แล้ว! ว่าจะเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ฉันรู้อยู่แล้ว!" และน้ำตาของเธอค่อยซึมออกมาอาบแก้มของเธอ "เรื่องทั้งหมดมันเป็น...เพราะฉันเอง...ทีขี้ขลาดไม่กล้าเข้าไปห้ามเขา"
"เซร่า! ทั้งๆที่เธอรู้เรื่องที่เกิดขึ้นหมดทุกอย่างแท้ๆ แต่ทำไมเธอถึงยังเครียดแค้นเขาอยู่อย่างนั้นล่ะ"
"นี่มันไม่ใช่เรื่องที่สมควรจะรู้ เธอไม่ได้เกี่ยวข้อง" เธอตอบพร้อมกับหลบตาจิล
เมื่อจิลที่เห็นดังนั้นเลยพยายามสงบสติอารมณ์ของตนเองเสียงหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆหายใจออก ดัง ฟู่ๆ แล้วเธอก็ตบไปที่หน้าของเซร่าอย่างเต็มแรง
เพียะ~!!! ทำให้เซร่าเอามือจับทาบที่ข้างที่โดนตบ
"เธอยังเห็นฉันเป็นเพื่อนอยู่ไหม!? ไหนบอกว่าพวกเราจะไม่มีเรื่องอะไรที่ปิดบังกันไง?" แล้วเธอก็จับไปที่ไหล่แล้วเขย่าเซร่าอย่างแรง
"ระ...เรื่องนั้นก็ส่วนเรื่องนั้น มะ...ไม่ได้เกี่ยวข้องกัน"
จิลที่เห็นดังนั้นเลยผลักเซร่าจนล้ม "หา~! ไม่เกี่ยวกันหรอ? อย่ามาตัดสินใจเอาเองสิเฮ้ย! เลิกนั่งจมปลักกับมันได้แล้ว ถ้าไม่!ฉันจะเป็นคนลากเธอมาเอง"
เซร่าพยายามลุกยืนขึ้นแต่ก็ถูกผลักให้ล้มกลับไปเหมือนเดิม "คนอย่างเธอจะมาเข้าใจอะไรเอาป่านนี้!? ทั้งหมดที่ฉันเป็นนี่ไม่ใช่ว่าฉันอยากเป็น แต่มันออกมาไม่ได้ต่างหาก" เธอลุกอย่างรวดเร็วแล้วตบกลับคืนไปที่จิลอย่างแรงจนหน้าสั่น แต่จิลไม่ได้สะทกสะท้านใดๆเลย "ยิ่งนานวันเข้ายิ่งรู้ตัวเองขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งลืมมันก็ยิ่งฝังแน่นลงไปเรื่อยๆ ฉันก็อยากจะเป็นอิสระจากความรู้สึกนี้เหมือนกัน แต่มันทำไม่ได้!การที่ตัวเองนั้นลืมสิ่งที่ได้ทำผิดพลาดโดยการปล่อยให้พี่ชายของฉันตาย ทั้งที่มีโอกาสช่วยเขาแล้วแท้!!" เซร่าเธอต่อยไปที่หน้าของจิลอย่างแรง จนเธอเซเดินถอยหลังและเธอพยายามต่อยไปอีกหมัดแต่ครั้งนี้ไม่เนเหมือนครั้งก่อน จิลจับแขนข้างนั้นแล้วดึงกระซากอย่างรวดเร็ว เอนหลบไปข้างๆกอดคอแล้วตีเข่าขึ้นอย่างแรงจนเซร่านั้นเจ็บลงไปนอนกองกับพื้น
"เป็นไง? ยังอยากจะต่ออีกไหม?" จิลก้มมองหน้าของเซร่าที่นอนกองกับพื้น
"ไม่แล้วละ! แต่มันก็นานแค่ไหนแล้วนะ? ที่พวกเราไม่ได้ทะเลาะกันรุนแรงแบบนี้" แล้วเธอก็ค่อยๆปล่อยตัวนอนหงายน้ามองที่ท้องฟ้า
จิลเข้ามานั่งข้างเซร่าแล้วเอนตัวลงนอนข้างเธอ"ไม่รู้สิ! แต่ครั้งล่าสุดน่าจะเป็นเรื่องซอสที่เอาไว้กินกับไก่ทอดละมั้ง? ฉันเลือกมายองเนส ส่วนเธอก็ซอสมะเขือเทศ"
"นี่พวกเราเคยทะเลาะเรื่องไร้สาระพรรณนั้นด้วยหรอ? จำไม่เห็นได้"
"อย่ามาทำเป็นคุณป้าความจำสั้นไปหน่อยเลย ถึงขนาดที่เธอไม่คุยกับฉันเกือบเดือนเชียวนะ!"
"แล้วผลสรุปเป็นไงล่ะ?"
"ฉันชนะเพราะว่าเธอเป็นฝ่ายเข้ามาง้อฉันก่อน" จิลพูดออกมาอย่างมั่นใจ
เซร่าเกิดเอ๊ะใจเลยเถียงกลับไปว่า "เดี๋ยวสิ! เธอเป็นฝ่ายเข้ามาง้อฉันก่อนไม่ใช่หรอ? แถมร้องไห้ฟูมฟายด้วย"
"ไม่ๆนั่นมันฝ่ายเธอต่างหาก"
"เธอต่างหาก"
ทั้งสองเถียงกันอย่างนั้นไปเรื่อยจน จิลนั้นเริ่มที่จะหมดความอดทน "ถ้าอย่างนั้นมาดวลกันอีกสักรอบไหมล่ะ?" จิลลุกขึ้นพร้อมทำท่าทางอบอุ่นร่างกาย
"โอเค! เธอชนะ! ยังไงซะฉันก็ไม่มีวันเอาชนะเธอได้อยู่แล้ว"
"ก็รู้ตัวเองดีนี่! แล้วเป็นไง? สบายใจขึ้นมาหรือยัง?"
สิ่งที่จิลพยายามทำทั้งหมดมานี้ก็เพื่อให้เซร่ากลับมาอารมณ์ดี "ตั้งแต่ที่เธอเจอหมอนั่นก็มักจะทำหน้าบอกบุญไม่รับตลอดเลย"
"ขอบคุณนะ! ช่วยได้มากเลย"
"ทีนี้เธอบอกได้หรือยัง?เรื่องราวทั้งหมด รวมทั้งเรื่องที่เธอพูดในตอนที่หมอนั่นทำการทดสอบอีกด้วย"
"ได้สิ! ถ้าเพื่อนสนิทที่ฉันรักมากที่สุดพูดถึงขนาดนั้นละก็"
หลังจากนั้นเซร่าก็ได้เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้จิลได้ฟัง ความจริงที่เกิดในคืนนั้นรวมทั้งสิ่งที่ตนเองได้ทำผิดพลาดลงไป
"เรื่องก็ประมาณนั้นแหละ บางทีที่ฉันเกลียดอาจจะไม่ใช่เขาหรอกแต่เป็นตัวเองต่างหาก"
"เจอกันอีกครั้งเธอควรจะสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับหมอนั่นแท้ๆ แต่ดูเธอสิ! พุ่งเข้าไปทั้งตบทั้งต่อย ถ้าฉันเป็นหมอนั่นคงแค้นไปจนวันตายเลยละ"
"....." เซร่ารู้สึกผิดกับการกระทำอันหน้าละอายของตนเองเป็นอย่างมาก ทำให้เธอพูดอะไรไม่ออก
"แล้วเธอจะเอาไงต่อ...จะไปขอโทษหมอนั่นไหม?"
"เขาจะยอมให้อภัยกับฉันที่ทำแบบนั้นไปอย่างนั้นหรอ?"
"ถ้าหมอนั่นไม่ยอมให้อภัยกับเธอ" แล้วจิลก็เข้ามากระซิบที่ข้างหู "ก็ทำให้หมอนั่นรับผิดชอบในตัวเธอซะสิ!"
เซร่าที่ได้ยินแบบนั้นทำให้เธอนั้นเขินจนหน้าแดงและอาละวาดกลบเกลื่อน


## Chapter 5 ความรับผิดชอบของความปรารถนาอันเเรงกล้า

ในระหว่างที่จินนั้นกำลังหลับพักผ่อนในห้อง หลังจากที่ฝึกเสร็จของวันนี้แล้ว ก็ได้สะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะว่าฝันร้าย มองไปยังรอบๆที่คุ้นตาเหมือนอย่างเคย แล้วลุกขึ้นออกจากเตียง
โครก--------- เสียงท้องร้องดังขนาดที่เขารู้สึกได้
เหมือนว่าหลังจากที่ฝึกเสร็จแล้วยังไม่ได้กินอะไรเลย ออกไปหาอะไรกินหน่อยดีกว่า
เมื่อคิดได้ดังนั้นเลยรีบหาเสื้อผ้าที่อยู่ในตู้ เหมือนว่าจะมีแม่บ้านคอยมาทำความสะอาดให้ระหว่างที่ฉันอยู่ในสนามฝึก  อีกทั้งห้องก็ดูสะอาดไม่ได้มีกลิ่นที่อับแต่อย่างใด  หลังจากแต่งกายเสร็จแล้วฉันเดินออกไปที่ห้องโถงอย่างทันทีเพื่อที่จะขึ้นลิฟต์ไปชั้นบน เนื่องจากสนามฝึกอยู่ที่ชั้นใต้ดิน
เมื่อเดินออกประตูไป เห็นโลแกนที่กำลังทำงานอยู่เหมือนอย่างเคย และเมื่อเขาสังเกตเห็นฉันเลยส่งเสียงทักมา
"ตื่นแล้วหรือครับ คุณจิน หลับสบายดีไหม?"
"โลแกนคุณนี่มักจะคอยทำงานโต้รุ่งแบบนี้อยู่เสมอเลยหรอ? พักบ้างก็ดีนะครับ อย่าหักโหมเกินไปจะดีกว่า" จินพูดด้วยความเป็นห่วง
"ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ แต่ว่านี่มันคืองานก็ช่วยไม่ได้นิ ว่าแต่คุณจะไปไหนหรอ? ดึกดื่นขนาดนี้แล้ว?"
"ว่าจะออกไปหาอะไรกินหน่อยนะ หลังจากฝึกเสร็จผมยังไม่ได้กินอะไรเลย"
"ทำไมไม่ลองสั่งดูละครับ? ที่ในห้องนั้นมีโทรศัพท์สามารถสั่งทุกอย่างได้จากตรงนั้นเลย ไม่ต้องลำบากไปข้างนอก หรือถ้าไม่รังเกียจใช้ของผมก็ได้นะครับ พวกเขาจะคอยบริการ 24 ชั่วโมง"
"เห~ สะดวกสบายดีนะครับ ว่าแต่คงไม่มีเรียกเก็บบิลย้อนหลังนะ?"
"เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงไปครับ แค่ของกินเอง ไม่ได้มีค่าอะไรมากมายขอแค่คุณทำตามที่พวกเราหวังไว้ก็พอ" โลแกนเขายื่นโทรศัพท์ของเขามาเพื่อให้จินใช้สั่งอาหารจากแม่บ้าน
"งั้นก็ไม่เกรงใจกันละ!" เขาหยิบมาอย่างไม่ลังเลแล้วรีบสั่งอาหารทันที
เมื่อสั่งอาหารเสร็จแล้ว เข่าก็คืนโทรศัพท์ที่ยืมมาจากโลแกนทันที ในระหว่างที่รอนั้น  โลแกนก็ได้ถามบางอย่างมากับจิน "ผมขอถามอะไรที่มันเสียมารยาทหน่อยได้ไหม?"
จินพยักหน้าตอบกลับแล้วพูว่า... "ถ้าเรื่องราวในอดีตหละก็ คุณเองก็น่าจะรู้ดีแล้วไม่ใช่หรอ?"
"ความแตกแล้วหรอครับเนี่ย?"
"คุณเป็นคนบอกเองนะว่า...ไม่พูดก็ไม่เป็นไร แต่ดูจากนิสัยคุณแล้วน่าจะเป็นพวกชอบสอดรู้สอดเห็นเลยเดาออกได้ไม่ยาก"
"ก็นะ! ไปสืบมาเกือบหมดแล้วจริงแหละ งั้นก็ขอล่วงเกินหน่อยละกัน อดีตแชมป์ หอคอยบาเบล ที่มีความสามารถขนาดนั้น ทำไม? ถึงเลือกที่จะออกมาจากตรงนั้นละ ถ้านึกถึงสาเหตุที่ว่าต่อให้คุณจะฆ่าคนตายไปอย่างไรก็เถอะแต่มันไม่สมเหตุสมผลเลยแม้แต่น้อย"
"ฉันก็คิดอยู่เหมือนกันว่าตอนนั้นทำไมถึงทำแบบนั้น ฉันขาดสติยั้งคิดปล่อยให้อารมณ์มันนำความรู้สึก  ในท้ายที่สุดก็ต้องมีคนมารับกรรมในตอนที่ฉันขาดสติ หลังจากนั้นฉันเลยตระหนักว่าสิ่งที่ฉันมีนั้นมันน่ารังเกียจ ก็เลยเลิกก็แค่นั้นแหละ"
"นั่นสินะเหตุผลของคุณ ที่จริงแล้วน่าจะภูมิใจมากกว่านี้นะครับ ทั้งที่หลายคนแสวงหาและต้องการมันแต่คุณเลือกที่จะทิ้งมันไปแทน"
"สิ่งที่ทำร้ายคนอื่นเพื่อตัวเองมันน่าถูมิใจตรงไหน?"
"ไม่ใช่สิ่งที่น่าภูมิใจหรอกครับ แต่มันก็ขึ้นอยู่กับวิธีที่ใช้มันต่างหาก"
"วิธีที่ใช้หรอ?"
"ถ้าให้เทียบพลังเป็นเหมือนมีดเล่มหนึ่ง มันมีทั้งดีและไม่ดี ถ้าถูกใช้โดยพ่อครัวมันจะกลายเป็นแค่มีดทำครัว ถ้าหากอยู่ในมือเด็กที่ไม่รู้ประสีประสามันจะทำร้ายคนรอบข้างและตัวเอง และสุดท้ายถ้ามันตกไปอยู่ในมือฆาตกรมันจะกลายเป็นเพียงแค่อาวุธสังหารที่ใช้ปลิดชีพคนอื่น"
"แล้วมันเกี่ยวอะไร?"
"ไม่รู้เหมือนกันครับ ผมก็แค่อยากจะบ่นอะไรไปก็แค่นั้นเอง" พอพูดจบเขาก็หันกลับไปทำงานเหมือนเดิม
ในตอนนั้นเองเหมือนว่าอาหารที่ได้สั่งไว้จะมาถึงแล้ว
"นี่คุณจิน ทำไมคุณถึงเลือกที่จะไม่ขึ้นเป็นราชา?"  โลแกนถามในขณะที่มือของเขายังทำงานไปด้วย
"อูลเป็นคนบอกสินะ?"
"ครับ! เพราะว่าผมกับเขาเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็กๆแล้ว"
"สำหรับฉันแล้วมันไม่เหมาะ เพราะว่าฉันไม่ได้เรียนเก่งหรือว่าฉลาด เอาแต่ใช้กำลังแก้ไขปัญหาลูกเดียว เลยเลือกที่จะสนับสนุนเพื่อนของฉันแทน ถ้าเป็นหมอนั่นทำได้แน่ๆอาจจะเป็นราชาที่เก่งที่สุดในประวัติศาสตร์ก็ได้"
"มันจะแน่หรอครับ คุณจินรู้ไหม? อำนาจเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้คนดีเป็นคนชั่วได้ จากเทวดากลายเป็นมารร้ายเพียงแค่ได้ลิ้มรสแม้เพียงนิดเดียว สูญเสียแม้กระทั่งเหตุผลในการตัดสินใจเพียงแค่เพื่อสนองสิ่งที่ตนเองต้องการ"
"แล้วนายแน่ใจอย่างไรว่าคนอย่างฉันจะไม่คุ้มคลั่ง ในเมื่อใครหลายๆคนก็เป็นเหมือนกัน"
"ไม่รู้! แต่ว่าคนที่เคยลิ้มรสผลอันหอมหวานมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถกลับมากันได้ และคุณเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ช่วยลองคิดใหม่อีกที ว่าคุณเองนั่นแหละที่เหมาะจะเป็นราชามากกว่าใคร"
สิ่งที่โลแกนพูดนั้นจินไม่ได้ตอบโต้อะไรมากเพียงแค่ตอบไปอย่างมั่นใจในเฮนรี่ว่า... "เพราะว่าฉันเชื่อในเพื่อนของฉัน หมอนั่นไม่มีทางเป็นทรราชหรอก"
หลังจากนั้นทั้งสองก็แยกย้ายกันไป จินไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมกลับโลแกนเพียงแต่ทำให้เขานึกไปถึงสิ่งที่ตัวเขาเองนั้นได้ฝัน
"ทำไมนายถึงทำแบบนี้? ทั้งที่ฉันเชื่อใจนายแล้วแท้ๆ ทำไม?" เสียงของชายคนหนึ่งที่ยังหลอนอยู่ในหูไม่จางหาย เขาถูดกชายอีกคนหนึ่งที่หน้าตานิ่งเฉยเย็นชาราวกับน้ำแข็งจ่อปืนมาที่หัวของเขา ถึงแม้จะพยายามถามถึงเหตุผลอย่างไรแต่มันก็ป่าวประโยชน์ ชายอีกคนไม่ลังเลที่จะลั่นไกแม้แต่น้อย กระสุนหนึ่งนัดพุ่งเข้ากลางกระบาลแล้วชายคนนั้นก็ได้แน่นิ่งไป
ที่ฉันเห็นมันคืออะไรกัน?  มันใช่แค่ความฝันจริงๆอย่างนั้นหรอ?....
28 วันก่อนการคัดเลือกจะเริ่ม
ฉันตื่นสายเพราะว่ามัวแต่คิดเรื่องเกี่ยวกับเมื่อคืนจนแทบจะไม่ได้นอน เมื่ออกมาจากห้องแล้วก็พบว่าทุกคนมารออยู่แล้ว เลยเลือกที่จะทำตัวเหมือนอย่างเคย บนโต๊ะในห้องโถงมีอาหารจานหนึ่งวางอยู่เหมือนว่าแม่บ้านจะนำมาให้ในตอนเช้า ฉันเดินเข้าไปกินอาหารเหมือนอย่างเคย แต่ที่มันไม่เหมือนเดิมคือสายตาของเซร่าที่มักจะมองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดซัง ไม่ก็เข้ามาพูดกระแนะกระแหน หรือเข้ามาปัดจานอาหารเหมือนเมื่อวาน คราวนี้ต่างออกไปเธอเหมือนคนกล้าๆกลัวๆที่จะทำอะไรบางอย่าง ช่างเถอะ! อย่างนี้มันก็ดีกว่าที่เธอปฏิบัติกับฉันแบบปกติ ไม่งั้นมีหวังรสนิยมทางเพศฉันได้เปลี่ยนไปแน่ๆ
ฉันเริ่มการทดสอบแบบปกติ เป็นเหมือนดั่งเมื่อวานร่างกายและการตอบสนองของฉันมันปรับตัวได้แล้ว การทดสอบเป็นไปได้ด้วยดี แต่ว่าที่ระดับ 4 เหมือนว่าร่างกาของฉันจะยังตามความเร็วไม่ทันเลยโดนลูกตุ้มหนึ่งอันกระแทกออกมาจากเครื่องทดสอบนั้น  อย่างน้อยก็ดีกว่าเมื่อวานนิดหนึ่ง แต่ในสุดท้ายแล้วฉันเองก็ยังไม่สามารถใช้พลังของตัวเองออกมาได้ ที่พวกดีลเลอร์และโลแกนบอกมาว่า "ถ้ามีตัวกระตุ้นและแรงปรารถนาอันแรงกล้าก็สามารถใช้พลังได้" ถึงตอนนี้เองฉันก็ยังไม่เข้าใจ ว่ามันคืออะไร? ฉันใช้เวลาฝึกแบบนี้ไปเรื่อยๆถึงแม้ว่าจะอยู่บนเครื่องทดสอบระดับที่ 4 ได้นานขึ้นเพียงอย่างใดแต่ว่าฉันเองก็ยังไม่ผ่านเกิน 5 นาทีอยู่ดี เหมือนมันถูกจำกัดไว้ ที่อาการหนักที่สุดน่าจะเป็นโลแกนเขาแทบไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่เลย เขาพยายามหาถึงสาเหตุในส่วนนั้นว่าทำไมไม่สามารถใช้พลังฉันได้ ไหนจะลองใช้วิธีการทดสอบใหม่ หรือว่าเจาะเลือดฉันไปตรวจแต่อย่างไรมันก็มาถึงทางตัน แม้แต่อูลยังกังวลด้วยเหมือนกันที่ว่าการทดสอบยังไม่คืบหน้าไปไหน  เพราะว่าตอนนี้มี นัมเบอร์ หลายคนแล้วที่สามารถรับรู้พลังของตนเองได้ เหลือเพียงแค่ 3 คนเท่านั้น....จนเวลาได้ล่วงเลยผ่านไป....
20 วันก่อนการคัดเลือกจะเริ่ม...
อูลได้เรียกโลแกนเข้ามาพบที่ห้องทำงานที่อยู่ชั้นบนเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับการทดสอบที่ยังไม่มีอะไรคืบหน้า
"ก็ว่าอยู่แล้วว่านายจะเป็นคนเรียกฉันมาพบ" โลแกนพูด
"นี่มันก็ผ่านมาแล้วหลายวันเหมือนว่าตอนนี้การทดสอบจะยังไม่มีอะไรคืบหน้าเลย จากที่ได้อ่านรายงานที่ส่งมา"
"จะว่าไงดีละ? จะว่าไม่คืบหน้าก็ไม่ได้ เรียกว่า เหมือนไม่จำเป็นมากกว่า!"
"ไม่จำเป็น? โทษที่ถ้านายช่วยอธิบายจะดีมากเลย และก็หยุดใช้คำกำกวมที่เถอะขอร้องแหละ"
"ครับ! ครับ! ท่านประธาน นายดูจากรายงานแล้วใช่ไหม? พื้นฐานทางร่างกายของเขามันถือว่าสูงมากเลยถ้าเทียบกับ 2 คนที่น่าจะมีพื้นฐานพอๆกัน"
"อ๋อ! ถ้าเขาสองคนนั้นมันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่หรอ? และถ้านายรู้จากประวัติบางส่วนของเขาแล้วมันก็ไม่ต้องสงสัยเลยที่ความสามารถจะเทียบเท่าหรือพอๆกัน" อูลรู้เรื่องของจินแล้วส่วนหนึ่งรวมถึงเขาเคยทำอะไรมาก่อนจึงไม่แปลกใจที่เขาจะมีการเคลื่อนไหวแบบนั้น
"ถ้าเป็นเรื่องแค่นั้นฉันก็คงไม่เอามาเขียนรายงานหรอก แต่ว่า...." โลแกนเริ่มฉีกยิ้มออกมาเล็กน้อย
"ฉันว่านายเวลาที่สนใจอะไรมักจะน่ากลัวกว่าดีลเลอร์อีกนะ แต่ว่าอะไร?"
"เขานั้นแทบ----"
กริ๊ง~~!!! ในตอนที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันจู่ๆก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในห้องนั้นทำให้ทั้งสองคนต่างพากันตกใจกันเล็กน้อย
อูลเดินไปรับสายด้วยอารมณ์โกรธนิดหน่อย "มีอะไร?"
ได้ยินเสียงชายคนหนึ่งพูดกลับด้วยความร้อนรน
"เกิดเรื่องแล้วครับ! ตอนนี้ในชั้นใต้ดินเกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วทั้งห้องเลยครับ เหมือนว่าจะมีผู้ได้รับบาดเจ็บหนึ่งคนถูกลูกตุ้มฟาดอย่างแรงจนร่างกายไปแปะติดกับผนังของห้องครับ"
"งั้นแกรีบตรวจสอบความเสียหายทั้งหมดทันทีเลย เดี๋ยวฉันจะรีบลงไป!"
อุลรีบทำการเช็คกล้องวงจรปิดที่อยู่บนโต๊ะทำงานของเขา สอดส่องดูภายในห้องโถงชั้นใต้ดินทันทีเหมือนว่าที่ได้ยินมาจะเป็นความจริง เมื่อเห็นดังนั้นแล้วจึงรีบออกจากห้องไปทันทีโดยที่มีโลแกนเดินไปด้วย
"เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอ? เห็นรีบเชียว!"
"อุบัติเหตุในห้องโถงชั้นใต้ดินนะ ดูเหมือนว่าจะมีคนได้รับบาดเจ็บหนึ่งคน ถูกลูกตุ้มฟาดจนร่างกายไปติดกับผนังห้อง" เขาพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียดขณะที่กำลังเร่งฝีเท้า
"อย่าบอกนะว่าคนที่บาดเจ็บก็คือ?"
"อย่างที่นายคิดแหละ"
"แต่ว่าเครื่องนั่นมันเสถียรมากนะเป็นไปไม่ได้ที่จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ถ้าไม่ไปเปิดระดับสูงสุดของเครื่องนั้น และอีกอย่างเพื่อความปลอดภัยเลยจำเปิดต้องใช้รหัสในการเปิดใช้งานเท่านั้น ไม่น่าจะมีใครที่รู้รหัสได้นิ?"
"นายเป็นคนที่ฉลาดแต่ก็โง่ในเวลาเดียวกัน เพราะอะไรรู้ไหม? สิ่งที่นายไม่สนใจมักจะเอาไว้ท้ายสุดหรือบางทีนายก็แทบจะไม่สนใจเลย หมายความว่า! ไอ้รหัสที่นายบอกฉันเห็นมันแปะอยู่ข้างๆเครื่องอย่างไงละ!"
"ก็ว่าจะเอาไว้ตอนที่จัดการรายงานเสร็จแหละ แต่ว่ามันลืม ก็ช่วยไม่ได้นี่น่า"
"เอาเถอะ! อย่างไงตอนนี้ก็รีบไปที่เกิดเหตุก่อน" พอจบการสนทนาแล้วอูลก็รีบลงลิฟต์ไปที่ชั้นใต้ดิน
เมื่อทั้งสองมาถึงสถานที่เกิดเหตุก็ต่างตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นลูกตุ้มที่ทับร่างกายของจินเละไม่เป็นชิ้นดี กระดูกแตกเป็นเสี่ยงๆบางชิ้นก็ผุดออกมาจากผิวหนัง เลือดแตกกระจายออกไปยังรอบข้าง  กะโหลกยุบดวงตาถลน สภาพมันไม่ต่างอะไรกับก้อนเนื้อ ถ้าไม่บอกว่านี่เคยเป็นของสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์
อูลและโลแกนที่เห็นดังนั้นต่างก็พูดไม่ออก พยายามมองไปยังรอบเห็นผู้ช่วยของโลแกนที่ช็อกกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เขาพยายามเข้าไปถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ที่ทั้งสองพูดมามันกลับไม่เป็นภาษาเลยแม้แต่นิด
เมื่อเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดโดยรวมแล้วเลยให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องขึ้นไปทั้งหมดเหลือเพียงแค่จำนวนคน เพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้น แล้วให้พวกเซร่าไปพักสงบสติอารมณ์ก่อนถามถึงเหตุการณ์ โดยที่ปล่อยร่างที่เละเป็นก้อนเนื้อของจินไว้ตรงนั้นรอให้ฟื้นตัวเอง
หลังจากที่ทั้งสองเริ่มได้สติกลับมา โลแกนกับอูลที่รออยู่นั้นก็เข้ามาถามถึงเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ทั้งสองพูดทั้งที่กุมมือกันแน่น
1 ชั่วโมงก่อนเกิดเหตุ
หลังจากที่โลแกนขึ้นไปหาอูลข้างบน ขณะนั้นเองจินก็กำลังฝึกอยู่ โดยมีเซร่าและจิลสังเกตการณ์อยู่ข้างๆ ด้วยความเบื่อหน่ายที่การทดสอบไม่คืบหน้าสักที จิลที่เริ่มเบื่อๆก็พูดขึ้นมาว่า "น่าเบื่อ!"
"เธอพูดอะไรออกมานะ" เซร่าพูดขึ้นหลังจากได้ยินที่เธอนั้นบ่น
"ก็บอกว่าน่าเบื่อไง? ไม่มีอะไรคืบหน้าอย่างนี้มันจะไปใช้พลังได้อย่างไร? ในเมื่อมัวแต่ทำอะไรเดิมๆแบบนี้" จิลเริ่มที่จะโวยวายเหมือนเด็ก
"ก็ช่วยไม่ได้นิ ในเมื่อหัวหน้าสั่งมาแบบนี้ก็ต้องทำตาม"
"ไอ้หัวหน้าบัดซบ! มัวแต่ทำอะไรอืดอาดอยู่ได้ และไหนจะยังกำซับนะอีกว่าห้ามไปยุ่งอะไรกับเครื่องนี้เด็ดขาด มันจะอะไรกันนักกันหนา?" จิลเดินไปที่เครื่องนั้นแล้วพยายามส่องหาอะไรบางอย่าง
"จะทำอะไรนะ หยุดเลยนะ หัวหน้าก็กำชับอย่างแน่นหนาแล้วนี่ว่าอย่าไปยุ่ง" เซร่าพยายามตะโกนห้าม
"ไม่เห็นเป็นไรเลย ถ้าเกิดมันใช้ได้ขึ้นมาพวกเราเองอาจจะได้รับคำชมหรือไม่ก็เลื่อนขั้นเป็นค่าตอบแทนก็ได้นะ"
ตอนนี้จิลไม่ฟังเซร่าเกี่ยวกับคำเตือนแล้ว เธอไปเห็นปุ่มเพิ่มระดับของเครื่องแล้วทำการกดปุ่มทันที แต่ว่ามันต้องใช้รหัสในการยืนยันในการใช้งาน
"รหัส? อะไรหว่า?" เธอเหลือบไปยังข้างของเครื่องเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งแปะอยู่ ในนั้นเขียนตัวเลขไว้ 1025 "นี่ไง!"
-ยืนยันเรียบร้อย
-รหัสถูกต้อง ทำการเปิดใช้งานระดับสูงสุด
เครื่องเริ่มทำงานทันทีที่ป้อนรหัสเสร็จ จินที่ปรับตัวไม่ทันเลยกระเด็นหลุดออกมาจากเครื่องทันทีในสภาพล้มลงไปนอนกับพื้น เขาพยายามลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล
"ไงล่ะ นี่แหละระดับสูงสุดที่นายฝึกอยู่ราวกับเป็นแค่เครื่องเล่นเด็กไปเลย" จิลพูดเยาะเย้ยใส่จินพร้อมชี้หน้าด้วยท่าทางอย่างผู้ที่อยู่เหนือกว่า
"พอได้แล้วจิลหยุดเครื่องได้แล้ว!" เซร่าตะโกนใส่จิล
ในช่วงเวลาที่ไม่มีใครคาดคิดก็มีลูกตุ้มอันหนึ่งหลุดออกมาจากเครื่อง ด้วยแรงเหวี่ยงมหาศาลทำให้มันพุ่งเข้ามาหาด้วยความเร็วใส่เซร่าที่ยืนอยู่
ในช่วงนั้นราวกับนานหลายนาทีภาพหลากหลายทั้งในอดีตจนถึงปัจจุบันก็ได้หลั่งไหลเข้ามาที่หัวด้วยความเร็วแสงเธอคิดได้แต่เพียงว่า "นี่สินะ จุดจบของตัวฉัน" เธอหลับตาลงพร้อมกับยอมรับชะตากรรม และไม่คิดว่าจะรอดจากสถานการณ์ตรงนี้ได้
จู่ๆก็มีมือๆนึ่งเข้ามาผลักเธอออกไป เมื่อลืมตามองออกมาเห็นจินที่อยู่ตรงหน้าของเธอ ผลักเธอออกจากระยะของลูกตุ้ม ตอนนั้นเองเธอนึกคำพูดคำหนึ่งของจิลที่ได้เคยพูดไว้กับเธอ "เธอไม่คิดว่าเขาได้เปลี่ยนไปแล้วอย่างนั้นหรอ?" ร่างกายของจินเองนั้นถูกลูกตุ้มชนจนไปติดกับผนัง
ณ เวลาปัจจุบัน
ทั้งสองได้เล่าเรื่องทั้งหมดกับอูลและโลแกนแล้ว จิลก็กล่าวขอโทษมา "ขอโทษนะคะ ที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้"
"มันเป็นไปได้ด้วยหรอ? ที่ว่าเขามาผลักเธอออกไป ระยะขนาดนั้นฉันว่าไม่น่าจะทัน" อูลสงสัยเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น "เซร่าเธอไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม?" เขาถามเพื่อความแน่ใจ
"ฉันเองก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่เหมือนกัน บางทีฉันอาจจะตาฟาดไป?" เซร่าพูดในขณะที่มือข้างหนึ่งจับแขนอีกข้างหนึ่งไว้แน่น
"จะคิดอย่างไรก็แทบจะเป็นไปไม่ได้"
ทันใดนั้นโลแกนก็พูดขึ้นมาพร้อมกับโชว์วิดีโอที่บันทึกจากกล้องอีกมุมหนึ่งให้ดู "แต่มันเป็นไปแล้วสำหรับในตอนนี้"
สิ่งที่อูลนั้นได้เห็นในวิดีโอนั้นทำเอาเขาต่างก็อึ้งไปเหมือนกัน ขาและแขนก็เริ่มที่จะสั่นไม่ใช่เพราะกลัวแต่อย่างไรแต่ดีใจด่างหาก พลางฉีกยิ้มออกจนปากแทบจะฉีกถึงหู ในที่สุดแล้วจินก็สามารถใช้พลังของ "นัมเบอร์"ได้สักที ....
ณ  แถบเขตชานเมืองชาร์ (ตอนกลางวัน) ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง
เลโอได้แอบแฝงตัวเข้าไปในโรงพยาบาล เพื่อทำการสืบค้นข้อมูลบางอย่างที่ดีลเลอร์ไหว้วานให้เขาช่วย เพราะว่าตนเองนั้นติดธุระที่อื่นมาไม่ได้
เขาปลอมตัวเหมือนคนเข้าไปใช้บริการตามปกติ แล้วค่อยเดินไปทั่วๆทั้งโรงพยาบาลเพื่อดูลาดเลา เหมือนว่าที่เขาต้องการจะเป็นข้อมูลของผู้ที่เสียชีวิตในโรงพยาบาลแห่งนี้                   โดยที่ดีลเลอร์ได้ทำการจดรายชื่อมาให้แล้วเรียบร้อย การแฝงตัวนั้นเป็นไปอย่างเรียบเนียนไม่มีใครจับได้เพราะว่าคนไข้มากมายก็ต่างเข้ามาใช้บริการอย่างล้นหลาม ทั้งคนแก่ เด็ก วัยรุ่น หรือคุณแม่ที่มาฝากครรภ์  ทำให้ไม่น่าจะมีใครที่สงสัยในตัวฉัน
(เจอแล้วห้องเป้าหมาย แต่ว่ามีคนคอยเฝ้าอยู่หน้าห้องจะทำอย่างไรดี? ถ้าขืนบุกเข้าไปมีหวังแผนแตกแน่ๆ) ในตอนที่กำลังคิดอยู่นั้นเองก็มีเด็กน้อยผมสั้นคนหนึ่งที่เข้ามาดึงที่กางเกงของเลโอแล้วก็พูดขึ้นว่า "นี่ลุงมาทำอะไรแถวนี้หรอ? ดูน่าสงสัย อย่าบอกนะว่า..." ในตอนนั้นเลโอคิดได้แต่เพียงว่า "แย่แล้ว ไม่ทันได้ระวังตัวไม่คิดว่าจะมีเด็กอยู่แถวๆนี้ แผนแตกแน่เลย"
"แอบหนีคุณพี่สาวพยาบาลมาใช่ไหม? ถึงดูท่าทางเลิกลั่กอย่างนี้" ในตอนที่หัวใจตกไปอยุ่ที่ตาตุ่มก็ค่อยชื้นใจขึ้นมาหน่อย เหมือนว่าเด็กนี่จะยังไม่รู้ โอเค ถ้าอย่างนั้น...
"นี่ๆคุณพี่ยาม เมื่อกี้ผมเห็นคนที่ดูน่าสงสัยเขาด้อมๆมองๆ อยู่ตรงนั้นนะ" แล้วก็ชี้มือไปตรงที่เลโออยู่
เมื่อยามที่เฝ้าเห็นดังนั้นแล้วก็มองไปที่เด็กน้อยชี้ ตอนแรกก็นึกว่าเด็กคนนี้ล้อเล่น แต่ขณะเองก็เริ่มมีเสียงเท้าดังขึ้นแล้วกำลังวิ่งออกไป ทันทีที่ได้ยินแบบนั้นยามทั้งสองเลยรีบวิ่งตามไปทันที แล้วก็ดันวิ่งไปชนคนที่เดินผ่านมาล้มลงก้นจ้ำเบ้า
"ขอโทษครับ ผมไม่ได้มองทางให้ดีเอง" ยามคนหนึ่งกล่าวขอโทษพร้อมยื่นมือออกไป
ชายคนนั้นที่สวมหมวกจับมือยามแล้วลุกขึ้น "ไม่เป็นไรครับ ทางนี้เองก็ไม่ดูทางให้ดีเหมือนกัน"
"เฮ้ยรีบไปกันเถอะ จะปล่อยให้พวกหน้าสงสัยหนีไปไม่ได้" ยามอีกคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยท่าทีที่รีบร้อน
"เข้าใจแล้ว!" แล้วหันไปถามชายที่เดินชนนั้นว่า "ไม่ทราบว่าเห็นใครวิ่งผ่านไปหรือป่าวครับ?"
"เห็นครับ! เขาดูทีท่ารีบเหมือนหนีอะไรสักอย่างอยู่ ไปทางนั้นครับ" แล้วชี้ไปที่ทางเดินที่มีเลี้ยวหักซอก
"ขอบคุณมากครับ" หลังจากนั้นยามทั้งสองก็รีบไปยังทางที่ชายคนนั้นบอกอย่างเร่งรีบ
ชายคนนั้นเดินเข้าไปหาเด็กหนุ่มนั้นพร้อมกับลูปที่หัวอย่างอ่อนโยน "ขอบใจมากหนูน้อย" จริงแล้วชายคนนั้นคือเลโอที่ใช้พลังของ "นัมเบอร์" ดึงความสนใจยามทั้งสอง
"ไหนล่ะ!...ของตอบแทน?" เด็กน้อยนั้นทำหน้ามุ่ยมองบน
"เข้าใจแล้ว...งั้นนี่!"   เลโอหยิบลูกอมในกระเป๋าจำนวนหนึ่งออกมาให้เด็กคนนั้น "แล้วอีกอย่างนะ หนูรีบกลับไปหาคุณแม่ได้แล้ว ท่านจะเป็นห่วงเอา"
เด็กน้อยคนนั้นวิ่งจากไปด้วยรอยยิ้มแล้วหันหลังกลับมาพูดกับเลโอ "ขอบใจนะคุณลุง นี่ผมจะเอาไปให้น้องของผมที่กำลังจะเกิดในอีกไม่นานนี้"
"อย่างน้อยก็ควรรอให้น้องนายโตก่อนสิ!"
หลังจากนั้นเด็กคนนั้นก็รีบเดินกลับไปหาแม่ของตนเองโดยที่หอบลูกอมวิ่งไปอย่างร่าเริง....
"เอาละ! อย่างที่หมอนั่นบอกมาที่นี่จำเป็นต้องใช้คีย์การ์ดในการเข้า แล้วก็ยื่นไอ้นี่มาให้" เขาหยิบบัตรหนึ่งไปออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "ถ้าจำไม่ผิด เหมือนว่าบัตรใบนี้จะใช้ได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้น ไม่มีโอกาสแก้ตัว" แล้วสายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่กล้องวงจรปิด แล้วก็นึกคำพูดของดีลเลอร์ขึ้นมา ตอนที่เขามาไหว้วาน
"จะให้ฉันลอบเข้าไปเพื่อเอาข้อมูลคนที่เสียชีวิตในโรงพยาบาล?!"
"ครับ! ถ้าเป็นท่านเลโอต้องทำได้แน่ ถ้าใช้พลังนั้นละก็ไม่มีปัญหาอะไรแน่ๆ"
"พลังของฉันไม่ได้สามารถตบตากล้องวงจรปิดได้นะเว้ย!"
"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงไปครับ ถ้าเฉพาะในรายชื่อนี้เท่านั้นไม่เป็นไรหรอก ได้โปรดไว้ใจในตัวผม"
"คนอย่างแกมันไม่ค่อยน่าไว้ใจเท่าไหร่เลย" แล้วเขาก็เปิดประตูนั้นออกเพื่อเข้าในห้อง
รู้สึกว่าที่หมอนั่นบอกมาจะมีทั้งหมด 6 คน แต่ว่าเหมือนจะคนละปีกัน สองรายแรกเมื่อ 2 ปีที่แล้ว เจอแล้ว! ส่วนอีกสี่คนที่เหลือจะคนปีแตกต่างกัน
รายที่สาม เมื่อ 7ปีที่แล้ว...เจอแล้ว!
รายที่สี่ เมื่อ 10ปีที่แล้ว.....เจอแล้ว!
รายที่ห้าเมื่อ 15 ปีที่แล้ว....เจอแล้ว! ทีนี้ก็เหลืออีกแค่คนเดียวเท่านั้น
รายสุดท้ายที่หก เมื่อ 30 ปีที่แล้ว.....เอกสารเยอะชะมัด หวังว่าพวกยามจะไม่กลับมาก่อนนะ.......เจอแล้ว! แต่ว่าค่อนข้างเก่าน่าดูเลยแฮะ! เอาล่ะที่นี่จะกลับออกไปอย่างไร? ถ้าในเมื่อตอนนี้ยามทั้งสองก็น่าจะมาอยู่ที่ตรงหน้าประตูแล้ว
ทันใดนั้นเองก็มีสียงโทรศัพท์ของเลโอดังขึ้น
กริ๊ง~  เป็นสายที่โทรมาจากดีลเลอร์
"สบายดีไหมครับ?"
"เอ่อ สบายสุดๆเลย เมื่อตอนนี้ก็ได้ข้อมูลมาแล้ว แต่ฉันออกไปไม่ได้นายทำอะไรสักอย่างไม่ได้หรอ?" เขาพูดพร้อมกัดฟันกรอดๆไปด้วย
"ถ้าผมให้สัญญาณเมื่อไหร่ก็ออกไปได้เลยนะครับ"
"เฮ้ย! นี่ฉันเข้ามามันก็เกือบครึ่งชั่วโมงแล้วนะ ป่านนี้ยามคงกลับมาประจำที่แล้วมั้ง?"
"3....2...." ตอนนี้เสียงนับถอยหลังของดีลเลอร์ดังขึ้นโดยที่เลโอไม่ทันได้ตั้งตัว
"เดี๋ยวสิ!"
"1...ออกมาได้แล้วครับ!" ทันทีที่เลโอเปิดประตูออกก็พบกับดีลเลอร์ยืนรออยู่ก่อนแล้ว เขาส่งยิ้มพร้อมพุดทักทายกลับมา "ยินดีด้วยครับท่านเลโอ"
"แล้วนายมาทำอะไรที่นี่ ไหนว่าติดธุระที่อื่นไง?"
"เมื่อผมทำธุระเสร็จแล้วก็รีบมายังที่นี่ไงละครับ เอาละพวกเราก็รีบไปกันเถอะ"
เลโอที่เห็นบางอย่างผิดปกติจึงถามไปว่า..."พวกคนไข้ที่มาใช้บริการหายไปไหนกันหมดแล้ว?"
"เรื่องนั้นไว้ค่อยตอบทีหลัง เอาเป็นว่าตามผมมาทีครับ พวกเราต้องรีบแล้ว"
เลโอที่ได้ดีลเลอร์เข้ามาช่วยเอาไว้เลยทำให้หนีออกมาจากโรงพยาบาลด้วยทางที่ได้จัดเตรียมไว้ให้อย่างราบรื่น  จนพ้นเขตของโรงพยาบาลมาที่ตรอกซอยแห่งหนึ่ง
"แล้วของที่ได้ไหว้วานให้ไปหามาได้หรือเปล่าครับ?"
"นี่หรอ? เอาไปสิ! แต่ว่าทำไมถึงต้องการข้อมูลของคนที่ตายแล้วด้วยละ" เลโอยื่นเอกสารให้กับดีลเลอร์  และเกิดสงสัยว่าทำไมวันนี้ถึงมีเสียงไซเรนของรถตำรวจดังอยู่หลายคัน ไหนอีกทั้งจะมีเฮลิคอปเตอร์อีก "ทำไมวันนี้ถึงเสียงดังกันจัง เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอ?"
"ไม่ต้องไปสนใจเรื่องไร้สาระแบบนั้นหรอกครับ พวกเขาก็แค่ทำตามหน้าที่เท่านั้น" ตอนนี้ดีล-เลอร์กำลังตรวจสอบเอกสารที่เลโอนำมาให้
"ไม่ใช่ว่ามาจับพวกเราหรอกนะ บุกเข้าไปในห้องเก็บเอกสารของโรงพยาบาลโดนประกาศจับก็ไม่แปลก" เขาพูดอย่างสบายใจ
"เรื่องนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นหรอกครับ" ดีลเลอร์พูดอย่างหนักแน่น "เรียบร้อย ตรวจสอบทั้งหมดแล้วที่เหลือก็แค่นำไปเปรียบเทียบกับเอกสารที่ผมมีอยู่งานก็จบ"
"งั้นไปหาอะไรกินกันหน่อยไหม? แต่นายเป็นคนจ่ายนะ! ถือซะว่าเป็นค่าจ้างของฉันในคราวนี้ละกัน" เลโอเดินออกจากซอยนั้นอย่างสบายใจเฉิบพร้อมผิวปาก
"ครับ!ถือว่าก็คุ้มอยู่" แล้วดีลเลอร์ก็เดินตามไป....


## Chapter 6.1 การเตรียมพร้อมพักผ่อนก่อนออกศึก

จินฟื้นสติจากที่ร่างกายเขาได้รับความเสียหายหนัก ทั้งตัวนั้นเละไม่เป็นชิ้นดี แต่ว่ายังขยับร่างกายไม่ได้มากนัก แถมตอนนี้บริเวณส่วนปากจะยังไม่สามารถฟื้นฟูจนพูดได้เลยด้วยซ้ำ  และเหมือนว่าจะไม่มีใครแม้แต่คนเดียวอยู่ในห้องนั้นอีกด้วย
"(อย่างน้อยก็ช่วยหาผ้าห่มให้หน่อยก็ดีนะ หนาวจะตายอยู่แล้ว)" เขาบ่นพึมพำในใจ
เนื่องจากที่ว่างไม่มีอะไรทำนอกจากจะรอให้ร่างกายฟื้นมาเต็มที่ร้อยเปอร์เซ็นต์ ทำให้จินนึกไปถึงตอนนั้นที่เข้าไปช่วยเซร่า
จะว่าตอนนั้นที่เข้าไปช่วยเซร่า มันเกิดอะไรขึ้นกัน ถ้าคิดตามหลักความเป็นจริงไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามรถเคลื่อนไหวได้ขนาดนั้นแท้ๆ จะว่าไปที่ดีลเลอร์กับโลแกนก็มักจะพูดแบบเดียวกัน
"ถ้ามีความปรารถนาที่แรงกล้า หรือว่าความต้องการต่อบางสิ่งบางอย่างก็สามารถทำให้พลังนั้นตื่นขึ้นมาได้" ถ้าจำไม่ผิดจะพูดไว้อย่างนี้                                                                            แสดงว่านี่คือพลังของฉัน ในฐานะของ "นัมเบอร์" แต่ว่าจะตั้งชื่อว่าอะไรดีนะ...เอาเป็นชื่อเท่ๆ หรือจะเอาเป็นพวกดูชั่วร้ายๆดี
ในระหว่างที่จินกำลังคิดเพลินๆอยู่นั้นเองก็มีคนเดินเข้ามาในห้องโถงนั่น เสียงเดินตรงมายังที่จินที่กำลังฟื้นตัวอยู่ เสียงรองเท้าส้นสูงเดินเข้ามาเสียงดังก้องไปทั่วทั้งห้อง แล้วมาหยุดที่เขา
จินที่เห็นว่ามีคนเดินมายังที่เขาฟื้นตัวอยู่ก็หลับตาลงทำเป็นเหมือนคนไม่ได้สติ และก็สัมผัสถึงสิ่งที่นุ่มมาคลุมที่ตัวเขา นั่นเป็นผ้าห่มผืนหนึ่ง เมื่อรู้ดังนั้นแล้วเขาก็พยายามแง้มตามองดูว่าเป็นใคร? เห็นเป็นเซร่าที่เป็นคนเข้ามาเอาผ้าห่มมาคลุมที่ตัวของเขา เธอไม่ได้รังเกียจร่างกายที่กำลังฟื้นตัวของจิน ถึงแม้ว่ามันจะน่าสยดสยองก็ตาม แล้วเธอก็เดินไปเลื่อนเก้าอี้อันหนึ่งมาใกล้ร่างกายของจิน นั่งลงบ่นพึมพำกับเขา
"แปลกคนจัง? ทั้งที่ฉันทำร้ายนายตั้งสองครั้งสองครา อีกทั้งพูดจาดูถูกเหยียดหยามนายไปขนาดนั้นแท้ๆ....ตอนนั้นที่ลูกตุ้มพุ่งเข้ามาหาฉันที่ตกใจทำอะไรไม่ถูก คิดได้แต่เพียงว่า นี่คงเป็นจุดจบของตัวฉัน ในที่สุดก็จะได้ถูกปลดปล่อยจากความรู้สกผิดบาปในใจนี้สักที" เซร่าเอามือเข้ามาใกล้ร่างกายของจินที่ถูกคลุมด้วยผ้าห่ม จับในส่วนหัวที่ถูกฟื้นฟูกลับมา "ดูสภาพนายตอนนี้สิ ขนาดฉันที่มีความเกลียดซังต่อนาย เมื่อเห็นแบบนี้แล้วก็อดสงสารไม่ได้...นี่!แล้วเมื่อไหร่นายจะกลับมาหรอ?" คราวนี้เซร่าตบไปที่หัวของจินอย่างแรง จินที่เจ็บแต่ก็ไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้ ก็รู้สึกแปลกใจบางอย่างเลยเหลือบตามองดูเห็นเธอถือขวดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์กระดกอยู่ต่อหน้าต่อตา "(เดี๋ยวนะ! อย่าบอกนะว่าคุณเธอเมาอยู่นะ?)" จินคิดในใจ
"ไม่ได้เมาสักหน่อย...ตอนนี้ฉันกำลังบ่นกับนายอยู่นะ" ด้วยสาเหตุอะไรก็ไม่ทราบทำให้เซร่าพูดมาเหมือนได้ยินที่จินสื่อสารออกไป
"(เมาก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกแต่ว่าอย่างน้อยก็อย่าทำแบบที่ฉันคิดนะ อย่าเชียวนะ!)" ภายในใจของเขาตอนนี้เริ่มกระวนกระวาย
"นายไม่น่าเข้ามาช่วยฉันเลย!" เสียงพูดของเธอดังก้องไปทั้งห้อง "นายน่าจะปล่อยให้ฉันตายลงไปนะตรงนั้น ถ้าไม่อย่างนั้นฉันก็รู้สึกผิดหนักกว่าเดิมสิ!" เสียงสั่นเครือราวกับร้องไห้ "ฉันเองก็แอบหวังไว้เหมือนกัน ถ้าหากไม่เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นซะก่อน พวกเราคงจะสนิทกันอย่างแน่นอน แต่มันคงไม่มีโอกาสนั้นแล้ว เพราะว่านายคงไม่มีทางให้อภัยกับฉันที่ทำแบบนั้นกับนาย...อย่างน้อยตอนนี้ฉันขอร้องสักเรื่องหนึ่ง  ให้ฉันได้พูดขอบคุณนายจากใจสักครั้งหนึ่งเถอะ" เซร่าพูดพร้อมกับเอาหัวของเธอมาแนบชิดหัวของจินที่ถูกผ้าคุมอยู่
จะว่าไปหลังจากเกิดเหตุการณ์นั้น 1 เดือน ฉันที่ใช้ชีวิตรู้สึกผิดต่อการกระทำของตนเอง ต่อจากนั้นชีวิตของฉันก็ตกต่ำลงเรื่อยๆเนื่องจากข่าวมันได้แพร่สะพัดไปเร็วมาก ทำให้ใครหลายคนต่างรู้ว่าชายหนุ่มที่ได้ลงมือฆ่า ชายอีกคนที่เขาจะมาทำร้ายจนเสียชีวิต ในมุมมองหลายคนแค่อาจจะป้องกันตนเองที่เกินกว่าเหตุ แต่อีกหลายคนต่างก็มองเห็นเป็นอีกอย่าง พวกเขาไม่ได้สรรเสริญการกระทำที่เต็มไปด้วยความรุนแรง และนั่นเองก็เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของฝันร้ายที่ไม่มีที่สิ้นสุดของฉัน...แม้แต่ในมหาลัยหลายคนมองฉันด้วยสายตาที่หวาดกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะสบตาด้วยซ้ำ พูดจาให้ร้ายอย่างนั้นอย่างนี้ ดังนั้นทางมหาลัยจึงบอกให้ฉันพักการเรียนไปช่วงระยะเวลาหนึ่ง
นอกจากการเรียนที่ต้องหยุดชะงักไป แต่ฉันก็ยังคงต้องหาเงินมาเลี้ยงชีพตนเอง พยายามเดินหางานอื่นที่ไม่ใช่นักสู้ใต้ดินอย่างเอาเป็นอาตาย เพราะไม่อยากจะกลับไปที่นั่นอีกแล้ว
แต่มันก็คว้าน้ำเหลว นายจ้างหลายคนที่ได้ยินเสียงเล่าอ้างที่เกี่ยวกับตัวฉัน เลยปฏิเสธที่จะรับเข้ามาทำงาน
ฉันที่ไม่มีทางเลือกเลยกลับไปยังที่ๆฉันจากมา สังเวียนใต้ดิน แต่ด้วยรายกายแรงใจไม่ค่อยสู้ดี ทำให้ตัวฉันเองนั้นได้พ่านแพ้ให้กับคู่ต่อสู้นักต่อนักจนเริ่มสูญเสียชื่อเสียงนั้นไป ตกต่ำลงในที่สุด และก็ได้ออกจากวงการในเวลาเพียงไม่นาน ฉันที่เริ่มไม่มีเงินติดตัวแม้แต่แดงเดียวเดินเร่ร่อนไปตามท้องถนนพร้อมกับกระเป๋าใบหนึ่ง
ตนเองไม่มีแม้แต่เงินจะจ่ายค่าเช่าห้อง เลยต้องเดินและนอนตามถนนไปเรื่อยๆ แต่ฉันก็ไม่คิดแม้แต่จะขโมยของคนอื่น อาจจะเป็นเพราะว่าถูกสอนมาโดยลุงที่ฉันเคารพมากที่สุดนี่บางทีคงจะเป็นผลกรรมที่ฉันได้ฝ่าฝืนคำสัญญาที่ให้ไว้ก็ได้...
จนไปหยุดที่ตรอกซอยแห่งหนึ่ง ด้วยแรงกายไม่เหลือเพียงพอที่แบกร่างกายให้ลุกยืนขึ้นต่อไปได้ "ฉันคงต้องมาตายอยู่ที่นี่" แววตาขอองฉันสิ้นหวังในทุกสิ่งทุกอย่างแล้วก็ค่อยๆปิดลงไป...
"นี่ๆหนุ่มน้อยมานอนทำอะไรในที่แบบนี้? เดี๋ยวก็เป็นปอดบวมตายหรอก!" เสียงของผู้หญิงที่ไม่คุ้นชินก็ดังขึ้นมา พอลองมองดูแล้วเป็นหญิงสาววัยกลางคนที่เดินถือร่มเข้ามาก้มถามตัวฉันที่กำลังนั่งยอมรับความตายอยู่ตรงนั้น และนั่นก็คือจุดเปลี่ยนของชีวิตฉันหลังจากได้พบกับหัวหน้าเฟย
ทันใดนั้นเองก็มีสิ่งที่เหมือนของเหลวไหลมากระทบร่างกายของจินที่กำลังฟื้นตัวอยู่ พร้อมกับเสียงร้องทรมานของเซร่า
"โฮก~~! แหวะ!" เธออาเจียนออกมาเนื่องจากอาการเมา
"(อี๋~! ขยะแขยง! มันเข้ามาโดนฉันแล้วเห็นไหมนี่? เฮ้ย! คุณเธอ! ขยับสิร่างกายของฉัน! ขยับสิ! จะมาถึงแล้วมันกำลังไหลมาแล้ว~! อย่าน้า~!!)" เขากรีดร้องภายในใจ ท้ายที่สุดร่างกายของเขาก็เลอะไปด้วยอ้วกของเซร่า...และเธอก็ล้มสลบลงมานอนกองกับพื้น
หลายวันผ่านไป...เนื่องจากทางอูลและโลแกนได้ทราบความสามารถของจินในฐานะ "นัมเบอร์" แล้ว อูลเลยให้โลแกนเป็นคนจัดการเกี่ยวกับดารฝึกทั้งหมดเพื่อให้ได้ผลลัพธ์ที่มีประสิทธิภาพมากที่สุด และจินก็ได้ทำตามอย่างต่อเนื่องโดยที่ไม่ขัดขืนแต่เพียงอย่างใด จนเวลานั้นได้ผ่านไปหลายวัน....เหลือเพียง 7 วันก่อนการคัดเลือกจะเริ่ม
วันนี้จินถูกอูลเรียกให้มาหาที่ห้องทำงานของเขา
"ไม่เจอกันนานเลยนะครับคุณจิน" อูล กล่าวทักทาย
"เช่นกันครับอูล"
"ถ้าเช่นนั้นพวกเรามาเริ่มกันเลยไหม? การเตรียมการขั้นสุดท้าย" อูลเชิญให้จินนั่งลงที่โซฟาที่อยู่ในห้องเขา "สิ่งที่คุณต้องการที่จะใช้ในการคัดเลือกในครั้งนี้ คุณต้องการสิ่งใดบ้าง?"
"ก่อนอื่นเลย...ผมขอน้ำกาแฟสักแก้วได้ไหม?"
สิ่งที่จินได้เอ่ยออกมาทำให้อูลก็อึ้งไปพักหนึ่ง ก่อนตอบกลับมา "ระ...รับทราบแล้วครับ" แล้วเขาก็ลุกเดินไปชงกาแฟมาให้จิน
"เอ่อ~ ขอแบบเป็นกาแฟดำเข้มๆเลยนะครับ"
จินนั่งจิบกาแฟไปพลางก็นึกถึงสิ่งที่จำเป็นในการต่อสู้ครั้งนี้ จุดประสงค์ครั้งนี้ก็เพื่อจะดันให้เฮนรี่ขึ้นเป็นราชา งั้นก็... "ผมขอของตามนี้ ได้ไหมครับ?" เขายื่นกระดาษแผ่นหนึ่งไปให้อูลในนั้นเขียนของทั้งหมดที่จินต้องการไว้แล้ว
"แค่นี้จริงๆหรือครับ?" อูลถามด้วยความสงสัย
"ใช่! แต่มันมีของอีกอย่างที่ไม่รู้ว่าอูลจะไปหามาให้ผมทันอยู่ไหม?"
"ไม่ว่าอะไรพวกเราก็จะหาให้ครับ เพราะผมได้ตัดสินใจแล้วว่าจะช่วยคุณจิน" อูลแสดงความมั่นใจ "แล้วมันคืออะไรครับ สิ่งที่ผมต้องไปหา?"
"จะเรียกว่าหาก็ไม่ได้ แต่เป็นสืบมาแทนได้ไหม?"
"สืบ? หรือครับ?"
"ข้อมูลทั้งหมดของ "นัมเบอร์" ไม่ว่าจะเป็นประวัติ อาชีพ สถานะปัจจุบัน  และครอบครัวที่มีอยู่ ช่วยหาให้ผมหน่อยได้ไหม?"
อูลทำท่าครุ่นคิดอยู่สักพักหนึ่ง "ก็ได้อยู่หรอกครับ แต่ว่าหาข้อมูลของนัมเบอร์ อีก 10 คน ก็น่าจะทันเวลาอยู่นะครับ"
"10 คนหรอ? ไม่ใช่ 11 คนอย่างนั้นหรอ?"
"ครับ! เพราะว่าถ้าไม่รวมคุณกับเพื่อน ที่เหลือก็ "นัมเบอร์" คนสุดท้าย แต่ว่าทางเราก็ไม่ทราบว่าเขาคือใครเช่นกัน จะเรียกว่าถูกปิดไว้ไม่ให้ใครรู้ก็ไม่ใช่ แต่เหมือนไม่ได้ปิดตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เอาเป็นว่าถ้า 10 คนไม่มีปัญหาครับ"
"ตกลงตามนั้น  แล้วเรื่องแรกที่ผมไหว้วานไปละ ได้หรือยังครับ?"
"ถ้าสิ่งนั้นพวกเราได้ทำการเตรียมการไว้ให้เรียบร้อยแล้ว"
หลังจากที่ทั้งสองสนทนากันเสร็จ จินเดินออกมาจากห้องของอูล พบกับโลแกนที่มายืนอยู่หน้าห้องพอดี เลยเอ่ยถามไป.. "คุณเองก็ถูกเรียกตัวมาอย่างนั้นหรอ? ยุ่งหน่อยนะครับ เห็นว่าไม่ค่อยได้นอนพักผ่อนด้วยนิ?"
"ก็นะ! แต่อย่างน้อยถ้าจบงานนี้ผมว่าจะได้พักงานนี้ยาวๆแล้วละ"
"จะลาออกหรอครับ? หรือว่าจะเกี่ยวกับปัญหาด้านสุขภาพ?"
"อาจจะ! แต่มันก็ไม่ทั้งหมด ที่จริงผมเริ่มจะหมดไฟกับการวิจัยแล้วนะ ความรู้ทั้งหมดที่ได้ศึกษาไว้ก็ว่าจะส่งต่อให้คนรุ่นต่อไป พวกเขาน่าจะสามารถต่อยอดสิ่งเหล่านั้นได้ เพราะพวกผมไม่ว่าอย่างไรก็ต้องหายไปแต่ก็ไม่อยากจะให้ความรู้ที่มีหายไปเหมือนตัวตนของผม"
"ไปเป็นอาจารย์ก็ดีนะครับ อย่างน้อยคนที่มีความรู้อย่างคุณน่าจะสอนคนได้ดี"
"คนที่มีความรู้ไม่ใช่ว่าจะสามารถสอนใครก็ได้นะครับคุณจิน เพราะสามัญสำนึกของพวกเรามันต่างกันเกินไป อีกอย่างคนอย่างผมไม่มีสิทธิ์ไปสอนใครหรอก..."
"ถ้าอย่างนั้นไว้จบการคัดเลือกนี้พวกเราไปฉลองกัน" จินกำหมัดพร้อมกับยื่นมือไปทางโลแกน
"คุณต่างหากที่ต้องรอดด้วยไม่อย่างนั้น ก็ฉลองไม่ได้กันพอดี" เขายื่นกำปั้นมาชนกับกำปั้นของจิน
แล้วก็มีเสียงอูลเรียกมาจากข้างในห้องให้โลแกนเข้าไปพบ "ดูเหมือนว่าอูลจะเรียกผมแล้ว ถ้าคุณจินไม่ชนะผมก็ไม่สามารถทำงานของผมต่อไป โปรดจำไว้ด้วยนะครับ!"
"อย่ามากดดันผมอย่างนี้สิ ครับ! ผมจะทำสุดความสามารถเอาให้พวกคุณตกใจจนตาถลนเลย"
แล้วทั้งสองก็เดินแยกออกมาคนละทาง....
เหลืออีกเพียง 3 วันก่อนการคัดเลือกจะเริ่ม...
วันนี้ไม่มีการฝึกแต่อย่างใด โลแกนให้จินไปพักผ่อนร่างกายเพื่อเตรียมตัวต่อการคัดเลือกที่กำลังจะจัดขึ้นใน "เซนเตอร์"  ขณะนี้เองจินก็กำลังนอนพักในห้องอย่างสายใจเฉิบ แต่ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากอีกฝั่ง
ก๊อกๆๆ~~
เมือ่เขาเดินไปส่องตาแมวนั้นเองก็เห็นเป็นจิลกับเซร่ายืนอยู่ที่หน้าห้อง เขาเลือกที่จะทำเป็นไม่สนใจแล้วกลับไปนอนต่อ
ก๊อกๆๆๆ~~~
ไม่เป็นไรถ้าทำเป็นไม่สนใจเดี๋ยวก็หยุด ไม่มีอะไรที่ต้องมาเป็นห่วง
คราวนี้ไม่ใช่เสียงเคาะประตูแต่อย่างใดแต่เป็นเสียงเหมือนไขกลไกบางอย่างอยู่
แล้วทันใดนั้นประตูก็เปิดออกเห็นเป็นจิลเดินเข้ามาดึงคอเสื้อของจินที่นอนอยู่บนเตียง "กล้าดีนะคุณชาย ทำไมถึงไม่ยอมเปิดประตูละ? ไหนลองอธิบายตุผลมาหน่อยสิ?" เธอกำหมักพร้อมที่จะซัดหน้าของจินด้วยความโกรธที่ทำให้พวกเธอยืนโดยไม่มีการตอบรับแต่อย่างใด
"ใจเย็นสิครับ  ผมอธิบายได้นะ" จินยกมือยอมแพ้
"พอเถอะจิล! ไม่ต้องไปรบกวนเขาแล้ว อย่างไงวันนี้หัวหน้าก็บอกให้เขาพักผ่อนเพื่อที่จะเตรียมพร้อมในอีกไม่กี่วันที่จะถึงนี่" เซร่าพูดขึ้นมาแล้วพยายามดึงจิลออกจากตัวของจิน
"แต่ว่า!"
"ไม่เป็นไร ฉันก็ไม่อยากทำให้เขาเกลียดฉันไปมากกว่านี้แล้ว" เธอแสดงสีหน้าเศร้าสร้อยออกมาจนจินเองต่างรู้สึกได้ ว่าจากที่เจอในครั้งแรก เมื่อเห็นดังนั้นแล้วจินก็พูดขึ้นมา...
"ก็ได้ๆ มีเรื่องอะไรถึงมาเรียกฉันที่ห้อง"
จิลปล่อยคอเสื้อของจินลงแล้วขอร้องเรื่องหนึ่ง "พอดีเพื่อนนิสัยปากไม่ตรงกับใจของฉันมีที่ๆหนึ่งที่อยากจะไป ช่วยไปเป็นเพื่อนหล่อนหน่อยสิ?"
"เธอก็ไปแทนได้ไม่ใช่หรอ?"
"วันนี้ฉันไม่ว่างนี่สิ! พอดีหัวหน้าเรียกเข้าให้ไปพบทั้งที่ว่าจะไปด้วยกันแท้ๆ ไอ้หัวหน้าเวร!!!"
แสดงว่าคุณโลแกนน่าจะมีเรื่องเกี่ยวกับที่ตนเองจะลาออกในเวลาไม่นานนี้ เลยอยากจะฝากฝังบางอย่างให้อย่างนั้นหรอ? "ก็ได้! เวลาละ?"
เซร่าดีใจจนออกนอกหน้าเก็บอาการไม่อยู่ และเมื่อเห็นทั้งสองจ้องมาที่ทางเดียวกันเลยพยายามทำท่าทางกลบเกลื่อน "ถ้างั้น อีก 30 นาทีเจอกันที่หน้าบริษัท โอเค!"
จินพยักหน้าตอบกลับไป แล้วจิลกับเซร่าก็เดินออกไปที่ห้องของเขา....
"(ว่าแต่ แล้วพวกเธอเข้ามากันได้อย่างไร?)" ได้นึกสงสัยอยู่ในใจแต่ไม่ได้พูดออกไป
หลังจากนั้นไม่นานจินก็ได้แต่งตัวเสร็จด้วยชุดธรรมดา เสื้อยืดคอวีสีดำ กางเกงยีนส์สีน้ำเงิน เสื้อคลุมแขนยาวสีขาว เดินออกไปที่ห้องโถงแล้วขึ้นลิฟต์ไปยังที่ล๊อบบี้ ระหว่างที่เดินออกไปนั้นเห็นอูลอยู่ตรงนั้นพอดี เขาถามขึ้นมาว่า "จะออกไปเที่ยวเล่นหรอครับ?"
"ถ้าบอกว่าถูกบังคับให้ไปด้วยอูลจะเชื่อผมไหม?"
อูลหัวเราะเบาๆ "ก็ดีไม่ใช่หรือไงครับ ไปทำความรู้จักพื้นที่สักหน่อยก็ดีเหมือนกัน" แล้วอูลก็หยิบบัตรสีดำใบหนึ่งมาให้เขา "นี่ไว้ใช้สำหรับในการใช้จ่ายใน "เซนเตอร์" ครับ เชิญใช้ได้ตามสะดวกเลย"
"นี่มัน!อำนาจเงินของคนรวย ใช้เท่าไหร่ก็ได้หรอ?"
"ตามสะดวกเลยครับ เงินแค่นิดหน่อยไม่ได้ลำบากอะไรมาก" เขาพูดมาอย่างสบายใจ
"ถ้างั้น...ก็ไม่เกรงใจกันละ" จินเก็บบัตรใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็วแล้วเดินออกไปข้างนอกเพื่อรอการมาถึงของเซร่า
ไม่นานนัก...เซร่าก็เดินทางมาถึงเธอใส่ชุดง่าย เสื้อยืดสีน้ำตาล กางเกงยีนส์รัดรูป สะพายกระเป๋าเล็กๆ และดูเหมือนว่าจะทำผมมาอีกด้วย
"ถ้าอย่างนั้นไปกันเลยไหม?" เซร่าพูด...
จินพยักหน้าตอบไป "อา~..."
เซนเตอร์ เป็นเมืองหลวงของใจกลางประเทศนี้ มีแหล่งให้จับจ่ายซื้อ-ขายกันอย่างหนาแน่น ถ้าเป็นช่วงวันหยุดจะเห็นผู้คนพลุกพล่านมากว่านี้ แต่วันนี้คือวันปกติเลยทำให้ไม่ค่อยมีผู้คนมากนัก จุดชมวิวและสถานที่ท่องเที่ยวที่ดูสวยงามถูกตกแต่งอย่างประณีต ทั้งสถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์ก็ถูกกดูแลเป็นอย่างดี แต่นึกๆในใจก็แอบเสียดายที่ที่นี่ต้องมากลายเป็นสนามรบของพวกฉัน
จินหันกลับไปถามกับเซร่าที่กำลังยืนอยู่เพื่อรอข้ามถนน"แล้วพวกเราจะไปที่ไหนกันล่ะ?"
"นั่นสินะ แล้วนายอยากจะไปที่ไหนก่อน?"
เซร่าถามกลับมาทำให้จินถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก "เดี๋ยวสิ! เธอเป็นคนชวนฉันออกมาบอกว่ามีธุระไม่ใช่หรอ? แล้วไงเป็นฉันเป็นคนที่ต้องตัดสินใจ"
"มันก็แน่อยู่แล้วสิ ไหนๆมีโอกาสทั้งที เพราะครั้งต่อไปอาจจะไม่มีโอกาสอย่างนี้อีกแล้วนะ" เธอพูดด้วยสีหน้าและแววตาที่เฉยชา
ตอนนั้นทำให้จินตระหนักได้ว่า...นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายของตนเองได้ที่จะได้มาเที่ยวเล่นแบบนี้ ที่เธอชวนมาข้างนอกอาจจะเพราะเหตุนี้
จินนึกคิดอยู่สักระยะหนึ่ง และพูดขึ้นมา ..."ฉันอยากจะเห็นทุกมุมมองของเซนเตอร์ เธอพอจะช่วยเดินเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม?"
"ด้วยความยินดี" เธอตอบรับด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
ทั้งสองพากันเดินไปทั่วทั้งเมือง แนะนำร้านอาหารที่เซร่ามักจะมาทานบ่อยๆ สถานที่ชอบมานั่งเล่นยามเบื่อ สวนสาธารณะที่มักจะมาวิ่งออกกำลังกาย ห้างสรรพสิ้นค้าที่มาเดินซื้อของกับจิลบ่อยๆ  โรงหนังที่มักจะดูในวันหยุด มุมจากที่สูงที่สุดภายในเมืองนี้ ห้องสมุดที่เก็บรวบรวมหนังสือมากมายที่สุดในประเทศนี้และเวลาก็ได้ล่วงเลยไปจนบ่าย...


## Chapter 6.2 การเตรียมพร้อมพักผ่อนก่อนออกศึก (จบ)

อูลที่กำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ในล็อบบี้นั่น กำลังรอให้โลแกนเข้ามาเพื่อที่จะสรุปผลการรายงานในครั้งนี้อย่างใจเย็น แล้วสักพักหนึ่งโลแกนก็เดินมาหา
"ขอโทษที! ใช้เวลานานกว่าที่คิด" โลแกนพูดขอโทษที่ตนมาช้า
"ไม่เป็นไรแล้วข้อสรุปในครั้งนี้หละ?"
โลแกนยื่นกระดาษฉบับหนึ่งให้อูล ในนั้นมีผลการทดลองในครั้งนี้อยู่ทุกอย่าง "ร่างกายของเหล่า นัมเบอร์ พิเศษมากเลย ไม่ว่าจะบาดเจ็บหนักอย่างไร ก็สามารถฟื้นฟูได้ แต่ในการฟื้นฟูนั้นเองก็มีลำดับอยู่" พูดไปพร้อมกับหยิบกระดาแผ่นหนึ่งออกมาจากที่มือของอูลแล้วยื่นให้ดู "อวัยวะที่สำคัญที่สุดไปยังอวัยวะที่สำคัญน้อยที่สุด ในกล้องวงจรปิดอีกทีจึงได้เห็นมันแทบทั้งหมด หัวใจ สมอง มีเพียงแค่สองอย่างนี้เท่านั้นที่มีการฟื้นฟูก่อน ต่อไปจะเรียงตามลำดับความจำเป็นของร่างกายนั้นๆ"
"แสดงว่านี่อาจจะเป็นเหตุผลที่เวลาที่เหล่า "นัมเบอร์" สู้กันทุกรอบต้องมีการเสียบให้ทะลุหัวใจไม่ก็สมองสินะ?"
"เอาจริงจะทำอะไรก็ได้แค่ให้อีกฝ่ายตายทันทีก็พอ"
"ช่างเป็นพวกที่ป่าเถื่อนกันเหลือเกิน...แล้วเรื่องที่ฉันให้นายไปสืบล่ะ?"
"เรื่องของ นัมเบอร์ ทั้งหมดสินะ? ราบรื่นดี แต่มีอย่างเดียวที่คาใจฉันตลอด ช่วงนี้มีหนึ่งตระกูลที่มีท่าทีแปลกๆ"
"ท่าทีแปลกๆ?"
"ในการเลือกผู้สนับสนุนมันมีหนึ่งตระกูลที่ต้องไปช่วย นัมเบอร์คนสุดท้ายอยู่ใช่ไหมละ?"
"ใช่! ตระกูลเจมินี่สินะ? แล้วว่าท่าทีแปลกไปมันคืออะไร?"
"ช่วงนี้มักจะเห็นคนของตระกูลเจมินี่ เข้า-ออก ไปๆมาๆกับตระกูลพรีสบ่อยๆ ไม่ใช่ว่ามันลับลมคมในอะไรกันหรือ?"
"น่าแปลกแฮะ! ตระกูลหนึ่งได้รับให้การสนับสนุน นัมเบอร์ หนึ่งคนเท่านั้น"
"พวกเขามีโอกาสที่จะทรยศพวกเราป่าว?"
"เรื่องนี้ฉันเองก็ไม่รู้ แต่อย่างน้อยก็น่าจะบอกคุณจินไว้ก่อนแล้วกัน"
"ก็ดี! ถือว่าปลอดภัยไว้ก่อนจะได้ไม่กระทบแผนการในอนาคต แต่ว่าวันนี้เขาไปไหนแล้วล่ะ?"
"เห็นว่าวันนี้ออกไปข้างนอกกับเซร่า"
สีหน้าของโลแกนเริ่มเปลี่ยนไป เขาเริ่มร้อนรน "ไปที่ไหน!? ตั้งแต่เมื่อไหร่!?"
เมื่อเห็นเขาร้อนรนแบบนั้นอูลเลยบอกให้ใจเย็นก่อน "ใจเย็นก่อน! มีเรื่องอะไร? ปกตินายไม่เป็นแบบนี้นิ?"
โลแกนเริ่มค่อยสงบสติอารมณ์ลง"โทษที เฮ้อ~ แล้วทำไมต้องตอนนี้ด้วย ฉันได้รับรายงานมาว่ามี นัมเบอร์ หลายคนเลยที่มาเที่ยวเล่นภายในเมืองวันนี้ หวังว่าจะไม่เกิดเรื่องอะไรที่มันร้ายแรงก็ดี"
"นายจะไปกังวลทำไม? ในเมื่อกฎก็มีห้ามไว้ไม่ใช่หรอ? ห้ามต่อสู้กันก่อนที่การคัดเลือกจะเริ่ม"
"ที่ฉันเป็นห่วงไม่ใช่เขาแต่เป็นเธอต่างหาก ถ้าไปเที่ยวเล่นคนเดียวมันก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอก"
ในตอนนี้จินกับเซร่าก็มานั่งพักที่ม้านั่ง บริเวณแถวสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ช่วงบ่ายๆสายลมโชยธรรมชาติที่ค่อยพัดอย่างช้าๆนั้นช่างเย็นและเหมาะต่อการพักผ่อนเสียจริง ในระหว่างนั้นเองก็มีคนเดินเข้ามาหาทั้งสอง นั่นคือเฮนรี่เป็นคนเข้ามาทักจินที่นั่งพักกับเซร่า ดูเหมือนว่าเขาจะแตกต่างจากเดิมนิดหน่อย จากผมที่เคยยาวนั้นกลับถูกตัดให้สั้นลง แล้วดูเหมือนว่าร่างกายจะดูโตขึ้นนิดหน่อย
"โอ้~! ไม่เจอกันนานเลยนะ มาพักผ่อนอย่างนั้นหรอ?" จินเป็นคนแรกที่ถาม
"จะว่ายังนั้นก็ได้ พอดีโดนบอกมาแบบนั้นเหมือนกันว่าให้มาพักผ่อน แล้วนายมากับใคร?"เฮนรี่จ้องเขม็งมาที่เซร่าถึงขนดที่ทำให้เธอต้องนั่งก้มหน้าเพื่อหลบสายตาคู่นั้น
"เธอคือคนที่มาคอยแนะนำสถานที่ต่างภายใน "เซนเตอร์" ชื่อเซร่า"
"อย่างนั้นหรอ? จะว่าอะไรไหม? ถ้าผมขอเดินเที่ยวด้วยคน"
"ก็ไม่ว่าอะไรหรอก"
ในขณะนั้นเองก็มีเสียงดังมาจากโทรศัพท์ของเฮนรี่ กริ๊ง~~! เฮนรี่เขาพยายามทำเป็นไม่สนใจและกำลังที่จะวางสาย แต่จินก็พูดขึ้นมา "ไม่รับ...จะดีหรอ? อาจมีเรื่องที่สำคัญก็ได้"
เมื่อได้ยินที่จินพูดเลยจำใจรับสายนั้น "ว่าไง?...แต่ว่า....เข้าใจแล้ว!  ขอโทษนะคงไปเดินเที่ยวด้วยกันไม่ได้แล้ว พอดีมีสายมาจาก เฟริส ให้ไปเข้าพบด่วน"
"เฟริสหรอ?"
"เธอเป็นหัวหน้าตระกูลพรีสนะ สนับสนุนฉันอยู่"
"ถ้างั้นโชคดี" จินโบกมือในขณะที่นั่งอยู่ที่ม้านั่ง
เฮนรี่ก็โบกมือกลับ"ผมจะตั้งตารอในวันแข่งนะ" แล้วเดินจากไปจนลับสายตาทั้งสอง
แล้วเซร่าก็พูดขึ้นมาอย่างกล้าๆกลัวๆว่า "นั่นเพื่อนของนายหรอ? ดูอันตรายยังไงไม่รู้?" ทั้งตัวของเธอสั่นราวกับตนเองถูกจ้องเอาชีวิต
"ก็นะ อาจจะกำลังเครียดเรื่องอะไรอยู่ก็ได้ ตอนใกล้สอบหมอนั่นก็เป็นแบบนี้" จินพยายามทำให้เซร่าสบายใจ
"ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดี"
เมื่อเห็นบรรยากาศมันตึงเครียดจินเลยพยายามเปลี่ยนเรื่องคุย "จะว่าไปเดือนมิถุนาแล้วปีนี้ไม่เห็นเกิดขึ้นแฮะ ละอองเกสรดอกไม้จากสวนแถบชานเมือง นอร์ "
ในช่วงเดือนมิถุนาของทุกๆปีมักจะมีละอองเกสรดอกไม้ถูกพัดมาจากทางแถบชานเมืองของนอร์ ทำให้เกิดวิกฤติครั้งใหญ่ผู้คนหลายคนมีอาการแพ้ละอองเกสรอย่างหนักนับล้านคน แต่ก็โชคยังดีที่ไม่มีใครเสียชีวิต....
"จะว่าไปเหมือนว่าปีนี้ไม่มีนะ"
"ปกติมันจะเกิดขึ้นแทบทุกปีเลย เล่นเอาฉันนอนโทรมไปหลายวันเลย"
"ขนาดนั้นเลยหรอ สำหรับฉันนี่แทบไม่รู้สึกว่าเป็นอะไรเลย"
"ดีจังน้า~" จินเอนตัวพิงที่ม้านั่ง แล้วหัวแหงนมองไปข้างหลังแบบกลับหัว สังเกตเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งแปะบนต้นไม้ เลยลุกขึ้นไปหยิบมาดู แผ่นกระดาษนั้นดูเก่าแถมตัวอักษรก็เริ่มที่จะจาง อีกทั้งสีก็ซีดเหมือนตากแดดมานาน...
"นายหยิบอะไรมานะ?"
"ไม่รู้เหมือนกัน!"และจินก็เริ่มอ่านข้อความในกระดาษ "เรียกร้องความยุติธรรม การหายตัวไปของคน...อย่างปริศนา โปรดช่วยกันลงชื่อเพื่อให้มีการ....สอบ พวกเราต้องการคำตอบที่ชัดเจน" การอ่านเป็นไปค่อนข้างยากเพราะว่าข้อความมันเลือนราง
"จะว่าไปก็เคยเป็นข่าวเหมือนกัน เรื่องการหายตัวไปอย่างปริศนาของคนไข้ในโรงพยาบาลเมื่อหลายปีก่อน แต่เมื่อลองตรวจสอบตามกล้องวงจรปิดกลับไม่พบอะไรที่ผิดปกติเลยแม้แต่อย่างเดียว ทางผู้เสียหายที่เป็นญาตินั้นพยายามที่จะเรียกร้องความจริงแต่ก็ไม่มีการตอบรับใดๆ ท้ายที่สุดก็ได้รับชดใช้ค่าเสียหายเป็นเงินมหาศาลแทน"
"ค่าปิดปากสินะ!?"
"ใช่! ท้ายที่สุดเรื่องทั้งหมดก็เงียบไปในกลีบเมฆ บ้างก็ว่าพวกคนที่หายไปนั้นถูกจับไปตัดอวัยวะแบ่งขายสู่ตลาดมืด ไม่ก็จับไปทำการทดลองยาแทนสัตว์ในห้องทดลอง แย่ชะมัดเลย สมัยนี้แค่มีเงินกับอำนาจก็ทำได้แทบทุกอย่างแล้ว"
"แล้วเธออยากจะทำยังไรกับคนอย่างนี้ล่ะ?"
"ถ้าจะให้ใช้ด้วยชีวิตมันก็ได้อยู่ แต่เมื่อเทียบกับสิ่งที่พวกมันได้ทำลงไป ก็อยากจะให้พวกมันได้ตายอย่างทรมานมากที่สุดแบบเจ็บจนเจียนตายทั้งๆที่ยังมีลมหายใจอยู่ เพราะว่าคนแบบนี้ความตายมันง่ายไป!"
"เธอนี่โหดเอาเรื่องเหมือนกันนะ แสดงว่าเธอจะฆ่าฉันแบบทรมานสินะ?"
เซร่าหันกลับไปยังจินที่พูดมาแบบนั้น จ้องไปที่ตาของเขา "ไม่เลย ฉันเลิกแล้วละ เพราะว่านายได้เปลี่ยนไปแล้วยังไงล่ะ แล้วฉันเองก็ได้เวลาเปลี่ยนแล้วเช่นกัน" เธอพูดอย่างจริงใจ
"แน่ใจแล้วหรอ? สำหรับเธอแล้วฉันคือคนที่พรากชีวิตอันแสนสุขของพี่ชายเธอไปนะ"
"เปล่าเลย! นายไม่ได้พรากสิ่งใดจากเขาไปเลย แต่ปกป้องสิ่งที่เขารักมากต่างหาก ตั้งแต่ที่พี่ชายเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับนักสู้ใต้ดิน เขาก็ค่อยๆเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ในตอนที่แพ้นายฉันแอบดีใจเล็กน้อยและได้หวังเพียงเล็กน้อยว่าพี่เขาจะกลับมาเป็นแบบเดิม แต่ไม่เลยมันกลับทำให้เขายึดติดหนักกว่าเดิม ทำร้ายร่างกายของพี่แมรี่ในตอนที่เธอตั้งท้องอยู่ ท้ายที่สุดเขาก็มาตายด้วยน้ำมือของนาย  ที่จริงแล้วฉันมีเรื่องที่ต้องพูดกับนายให้ได้"
จินมองแล้วตั้งใจฟังที่เซร่าพูดอย่างตั้งใจ
"ฉันไม่ได้เกลียดนายหรอก ที่จริงแล้วเรื่องในคืนนั้นฉันเห็นมันหมดทุกอย่าง แต่ว่ามันผิดที่ฉันไม่กล้าเข้าไปห้ามพี่ชายเอง ฉันต้องขอโทษนายจริงๆที่เรื่องทั้งหมดมันเป็นแบบนี้ก็เพราะฉันเอง...." เธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีนั้นพูดออกไปด้วยตัวที่สั่นระริก เนื่องจากตื่นเต้นขนาดที่เสียงหัวใจนั้นดังจนจินได้ยิน ตอนนี้เซร่าหวังแค่เพียงอย่างเดียวคือให้เขายกโทษที่เธอนั้นได้ทำสิ่งไม่ดีกับเขาลงไป ด้วยการสำนึกผิดในครั้งนี้ทำให้เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตามอง
"เซร่า!  เธอไม่ได้ผิดสักหน่อย เพราะฉะนั้นแล้วอย่าได้โทษตัวเองอีกเลย"
คำตอบนั้นที่เซร่าได้ยินถึงกับตกใจ "แสดงว่านายจะรับผิดบาปทั้งหมดไว้ที่ตัวเองอย่างนั้นหรอ!? ทั้งที่นายไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย ทำไม! ทำไมล่ะ!" เธอแสดงความไม่พอใจขึ้นเสียงใส่ และเขย่าที่ตัวจิน
เมื่อเห็นว่าเซร่าเป็นแบบนั้น จินเลยจับไปที่หัวของเธอแล้วดึงเข้ามาซบที่อกอย่างอ่อนโยนแล้วค่อยๆพูดปลอมเธอ "จากที่ได้ยินมาว่าถ้าทำแบบนี้แล้วเธอจะใจเย็นลง"
"นายรู้เรื่องแบบนี้ได้อย่างไง? คนที่รู้เรื่องนี้มีแต่พี่ชายของฉันเท่านั้น" เซร่าใจเย็นลงกระทั่งเสียงเธอก็เบาลงด้วย เหมือนว่ามันจะได้ผล
"ก็ได้ยินมานะสิ!"
"...."
"ดูท่าแล้วพี่ชายจะเป็นห่วงเธอมากเลยนะ ขนาดก่อนที่เขาจะตายไปยังบอกวิธีทำให้เธอใจเย็นลงกับคุณแมรี่ไว้" จินค่อยลูบหัวจนเซร่าค่อยๆเคลิ้มและเอนหัวลงมานอนที่ตักของเขา
คุณแมรี่ได้เคยเข้ามาคุยกับฉันแล้วครั้งหนึ่ง หลังจากเกิดเรื่องนั้น ได้เกือบ 5 เดือนเธอมาที่ห้องพักของฉันในปัจจุบันที่แถบชานเมือง พร้อมกับตำรวจนายหนึ่งที่มาคอยกำกับเธอไม่ให้เกิดอาละวาดทำร้ายฉัน เหมือนว่าเธอนั้นจะพึ่งพักฟื้นหลังจากคลอดลูกสาวได้ไม่นานนัก  เธอเข้ามาชวนฉันให้ออกไปที่แห่งหนึ่งเพื่อที่จะพูดคุยเรื่องบางอย่าง และฉันเองก็ยินดี จนมาถึงที่สวนสาธารณะใกล้แถวนั้น ที่นั่นไม่ได้ใหญ่มาก และมีเสียงเด็กวิ่งเล่นกันหลายคน เพื่อความเป็นส่วนตัวเธอให้ตำรวจที่มาด้วยนั้นเฝ้ามองเธอจากที่ไกลๆจนแทบจะไม่ได้ยินเสียงที่คุยกัน เมื่อแน่ใจแล้วจึงเริ่มเปิดประเด็นขึ้นมา "ที่ฉันมาในครั้งไม่ได้มาเพื่อแก้แค้นแต่อย่างใด แต่มาเพื่อขอโทษที่สามีของฉันทำให้ตัวคุณนั้นเองเดือดร้อน"
"ไม่ได้เดือดร้อนอะไรมากหรอกครับ! แค่ตอนนี้ลำบากเรื่องเงินนิดหน่อย กับปัญหาสุขภาพจิตที่รุมเร้าอย่างหนักจนแทบเป็นบ้า กินอาหารไม่อร่อยแววตาหมองคล้ำราวกับคนดวงตก ถูกสังคมกีดกันและรังเกียจ ปัญหาเล็กน้อยแค่นี้เองครับ"
แมรี่ได้ยินแบบนั้นก็อึ้งไปพักใหญ่แล้วก็ขำออกมา "คิก คิก คิก...ไอ้วิธีการพูดแบบนั้นเหมือนสามีของฉันไม่มีผิดเลย ถ้าไม่ว่าอะไรสนใจมาแม่ม่ายลูกติดไหมคะ?"
"เข้าใจล้อเล่นดีนะครับ...แต่ว่าขอปฏิเสธดีกว่า! ผมไม่มีสิทธิ์ที่จะเป็นพ่อคนหรอก แถมนี่ยังเป็นคนที่ฆ่าพ่อแท้ๆของคุณหนูนั่นอีก" จินพูดด้วยนำเสียงที่เบื่อหน่าย
"น่าเสียดาย!!"
"แต่ก็แสดงความยินดีด้วยนะครับ ที่คลอดลูกได้อย่างปลอดภัย"
"ขอบคุณนะ"
"ว่าแต่เรื่องที่จะพูดมีอยู่แค่นี้หรอครับ? อุส่าเสียเวลามาหาถึงแถบชานเมืองแบบนี้"
"เปล่าหรอก! ที่จริงยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่อยากจะขอร้องเธอ"
"จะทำเท่าที่ทำได้ครับ...ถือซะว่าเป็นการไถ่โทษที่ได้พรากคนสำคัญของคุณไป"
"หยุดเลยนะ!...อย่ามองว่าตัวเองผิดอยู่คนเดียวสิ" แล้วแมรี่ก็ค่อยก้มหัวลงขอร้องบางอย่างกับจิน "นี่เป็นสิ่งเดียวที่ฉันขอร้อง ได้โปรดอย่าได้โกรธเกลียดเซร่าได้ไหม?"
"ทำไมล่ะ?"
"เซร่าเองก็ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายตั้งแต่กำเนิด เพราะมีเพียงแค่เธอกับเขาเท่านั้น แล้วก็เรื่องนี้อย่าไปบอกเธอเด็ดขาดเลยนะ สัญญาได้ไหม?" แมรี่ พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ตอนนั้นฉันเองก็ไม่อยากจะสัญญาเท่าไหร่ เพราะว่าตนได้เคยผิดคำสัญญาไปแล้วรอบหนึ่ง แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่จริงจังของเธอแล้วก็เลยเลือกที่จะตอบกลับไป "ครับ!... ผมสัญญา"
"ค่อยยังชั่ว ตอนแรกก็นึกว่าเธอจะเป็นคนโหดร้ายกว่านี้ซะอีก"
"นี่ข่าวลือเกี่ยวกับตัวของผมมันออกทะเลไปถึงไหนแล้วนิ?"
"บ้างก็ว่าเป็นพวกอารมณ์ร้อน ใช้แต่กำลังตัดสินปัญหา และก็เป็นพวกหื่นกามบ้าผู้หญิง"
"โหดร้าย! นี่ผมกลายเป็นอาชญากรไปแล้วหรือนี่!?"
"แต่ตอนนี้เข้าใจแล้ว! เธอก็เป็นเหมือนอย่างทั่วไป" แมรี่พูดอย่างยิ้มแย้ม
"แล้วต่อจากนี้คุณจะทำยังไงต่อ? มันลำบากมากนะครับที่จะเลี้ยงลูกด้วยตัวเพียงคนเดียว"
"นั่นสินะ ในเมื่อเธอไม่ยอมมาเป็นพ่อแทน สุดท้ายแล้วคงต้องไปเป็น ซิสเตอร์ ปกระจำโบสถ์เท่านั้นแหละ เหมือนว่าจะมีคนรวยใจดีท่านหนึ่งเขาอยากทำบุญโดยการเปิดสถานที่รับเลี้ยงกำพร้า และนี่ก็เป็นโอกาสที่ดีด้วยที่ฉันจะได้ทั้งทำงานกับดูแลลูกของฉันไปด้วย อ๋อ! จะว่าไปลืมบอกไปเลยว่าเธอชื่อ "ริเอล" เป็นเด็กผู้หญิงที่ค่อนข้างน่ารักเลยล่ะ"
แล้วเสียงนาฬิกาก็ดังขึ้นมา "ตายแล้ว!นี่มันก็ถึงเวลาแล้วนี่ พูดเพลินไปหน่อย ก่อนที่ฉันจะไปขอบอกวิธีที่ทำให้เซร่าใจเย็นลงแล้วกัน เพื่อในอนาคตพวกเธอสองคนจะคืนดีกัน" แล้วแมรี่ก็เข้ามากระซิบที่ข้างหูของจินเบาๆถึงวิธีการทำให้เซร่าสงบสติลง
ดีจริงๆที่ได้ผล...หลับไปแล้วงั้นหรอ? ช่วยได้ละนะ! นั่งรอสักประเดี๋ยวให้เธอตื่นแล้วกัน เธอนั้นไม่ได้ทำอะไรผิดไปหรอก เพราะฉันไม่ได้โกรธเธอเลยแม้แต่น้อย ตั้งแต่ที่ได้สัญญากับ คุณ- แมรี่ ไว้แล้ว  เพียงแต่สิงที่ชายคนนั้นทำให้เธอต้องมาสูญเสียพี่ชายของเธอไป คือ "ราอูล"ถึงแม้จะทำตัวเป็นแมวมองที่คอยจัดหานักสู้เข้าไปในลานประลอง แต่เบื้องหลังหมอนั่นเองที่เป็นคนขายยาเสพติดให้กับคนในบริเวณนั้น ไม่เพียงแต่นักสู้เท่านั้น แต่รวมไปถึงเด็กเล็กน้อยที่มันก็ได้ขายให้  ที่รู้มาเพราะว่าตำรวจคนที่มาด้วยกันในตอนนั้นบอกกับฉัน ผลจากการตรวจร่างกายดูแล้วมีสารเสพติดอยู่ในกระแสเลือด  เซร่าน่าจะไม่รู้ว่าพี่เธอใช้ยา และคุณแมรี่เองก็เช่นกัน...แต่ถ้าไม่ได้ใช้ยาที่บ้านแสดงว่าได้รับจากอีกที่หนึ่ง นั่นก็คือ ที่สนามประลอง...
พอรู้เรื่องทั้งหมดฉันได้ลองติดต่อเบอร์ของ "ราอูล" ไปแต่ไม่มีสายตอบรับแต่อย่างใด ถึงแม้จะมีสนามประลองใต้ดินอยู่แต่ว่าก็แทบไม่มีใครพบเขาเลย มีเพียงแค่คนใหญ่คนโตเท่านั้นที่จะรู้ว่าเขานั้นอยู่ที่ไหน? วิธีสุดท้ายจำเป็นต้องชนะ หอคอยบาเบล นับหลายสมัยจนได้รับความไว้วางใจ แต่ว่าฉันได้สูญเสียสิทธิ์นั้นไปแล้ว ทว่ามันยังไม่จบหรอก ถ้าเกิดว่าฉันได้ให้เฮนรี่ชนะแล้วขึ้นเป็นราชาได้ละก็ เวลานั้นแหละมันจะต้องชดใช้อย่างสาสม "ราอูล"
ไฟแค้นของจินตอนนี้เขาได้ตั้งมั่นปฏิญาณอย่างแรงกล้าว่าจะล้างแค้นแทนพี่ชายของเธอเอง สักพักหนึ่งเหมือนว่าเซร่าเธอจะนอนละเมอ "อย่า...ไปไหนอีกนะ...พี่ชาย"
ขณะนั้นความแค้นของเขาก็ได้หายไป แล้วเอามือลูบหัวของเซร่าอย่างอ่อนโยนไปเรื่อยๆ จนกว่าเธอจะตื่น....
"ฉันจะปล่อยให้เธอรู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด!! ไม่อย่างนั้นชีวิตที่สงบสุขของเธอนั้นจะไม่วันมาถึงขอให้ฉันเป็นคนเดียวที่ทำให้มันจบทีเถอะ"


## Chapter 7 เริ่มคืนงานนองเลือด

เซร่าตื่นขึ้นมาในขณะที่ตนเองนั้นหนุนตักของจินอยู่ที่ม้านั่งในสวนสาธารณะ พลางนึกในใจถึงเหตุการณ์ก่อนที่ตนเองจะหลับไป เธอลุกพรวดพราดราวกับฝันร้ายจนทำให้จินที่กำลังเคลิ้มหลับสะดุ้งตื่นทันที
"อ้าว! ตื่นแล้วหรอ?"
"....." เซร่าเขินหนักมากได้แต่เพียงพยักหน้าตอบโดยที่ตนเองไม่ได้พูดออกไป
"ถ้าอย่างนั้นนี่ก็ใกล้จะมือแล้วพวกเรากลับกันเถอะ?"
"เดี๋ยวก่อน! ฉันยังมีที่หนึ่งที่ต้องไปอยู่"
ในบรรยากาศที่ดวงตะวันใกล้จะลับขอบฟ้า แสงสีส้มพาดผ่านเมืองนี้ก่อนที่จะค่ำทั้งสองได้เดินไปด้วยกัน พร้อมพูดคุยเรื่องสัพเพเหระจนมาถึงที่หมาย เซร่าพาจินมายังโบสถ์ที่อูลเคยบอกระหว่างทางที่ไปยังบริษัท เซร่าจูงมือของจินพากันเดินเข้าไปในนั้นไดพบกับซิสเตอร์คนหนึ่งที่หน้าตาคุ้นเคย
"พี่แมรี่! หนูมาเยี่ยมแล้ว" เซร่าพูดจาเสียงดังจนแมรี่ที่กำลังวุ่นในการดูแลเด็กนั้นหันกลับมา
"อ้าว! แล้วอีกคนที่มาด้วยอย่าบอกนะว่า...คืนดีกันแล้วหรอ?"
"ทั้งสองคนเคยเจอกันแล้วใช่ไหม?"
"ก็เซร่าไม่เคยถามนี่ เราสองคนเคยพบกันแล้วหลายครั้งด้วยแหละ" เธอพยายามเอื้อมมือมาจับที่จิน
เซร่าที่เห็นดังนั้นเลยพยายามห้ามไว้ได้ทัน "เป็นซิสเตอร์ ห้ามแตะต้องผู้ชายไม่ใช่หรอ? พี่แมรี่"
"ขอโทษที! พอดีมันเคยชิน" เธอชักมือกลับอย่างรวดเร็วแสดงท่าทางเสียดาย
"นายเองก็เหมือนกัน ทำไมไม่เห็นบอกเรื่องนี้เลยละ?" เซร่ามีโมโหหันกลับมาถามที่จิน
"ก็เธอไม่เคยถามนี่ เลยไม่ได้บอกไป" จินตอบพร้อมกับหลบสายตาหนี
"อย่างนี้ฉันก็เหมือนคนโง่เลยสิ? ถ้างั้นเรื่องที่พี่แมรี่มาทำงานเป็นซิสเตอร์ดูแลเด็กก็"
"เขารู้ตั้งแต่แรกแล้วจ้า~" แมรี่พูดด้วยน้ำเสียงที่หวานแหวว  "แล้วที่มาวันนี้คงไม่ได้จะมาเยี่ยมเฉยๆหรอกนะ"
"ที่จริงก็ว่าจะเอาเขามาปรับความเข้าใจกัน เกี่ยวกับเรื่องในตอนนั้น แต่เท่าที่เห็นคงไม่ต้องแล้วละ"
ขณะที่ทั้งสามพูดคุยกันอยู่ก็มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเดินเตาะแตะเข้ามากอดที่ขาเซร่าอย่างทุลักทุเล "น้าเซร่า กะ..กลับมา...แล้ว"
"ริเอล! ไม่เจอกันนานโตขึ้นเยอะเลยนะ" เธออุ้มริเอลกอดและหอมเบาๆ เหมือนว่าเธอจะชอบไม่น้อยดีใจใหญ่เลย
นี่เป็นครั้งแรกที่จินได้เห็นริเอล ถึงแม้จะรู้ว่าเธอชื่ออะไรแต่แทบไม่มีโอกาสได้พบเลยเพราะต้องไปเรียนกับทำงานตลอดเลยไม่มีเวลา เขาเลยลูบหลังของเธออย่างอ่อนโยนแทน
"เธอน่ารักใช่ไหมล่ะ?" แมรี่พูดพลางยิ้มไปด้วย
"จริงอย่างที่คุณบอกเลย" เขายิ้มกลับ..
ในอ้อมกอดของเซร่าท่ามกลางเสียงเด็กที่เดินวิ่งเล่นกันไป-มา  และแล้วริเอลก็ค่อยหลับไป
"หลับซะแล้ว! สงสัยวันนี้จะเหนื่อย" แมรี่พูดขึ้นมาก่อนจะนำตัวของริเอลกลับไป "ถ้าไม่ว่าอะไรอยู่กินข้าวเย็นก่อนไหม?"
"ไม่เป็นไรค่ะ! เห็นว่าพี่กำลังยุ่งๆอยู่ด้วย ที่จริงแล้ววันนี้มาหาเจ้าหญิงตัวน้อยแค่นั้นเอง" เซร่าตอบปฏิเสธไป
"น่าเสียดายแย่เลย อุตส่าห์นานๆทีจะได้เจอกัน" เธอพูดพลางพร้อมกับกล่อมริเอลไปด้วย
"ก็ช่วยไม่ได้นิ! งานมันก็เยอะพอสมควร"
"ถ้างั้นก็ไม่รบกวนเวลาทั้งสองอยู่ด้วยกันแล้ว ไว้รอบหน้าอย่าลืมพาเขามาอีกด้วยล่ะ" แล้วเธอก็หันไปยิ้มแล้วพูดกับจินว่า... "ขอบใจนะที่รักษาสัญญา"
จินพยักหน้าตอบแล้วเดินออกจากโบสถ์ไปพร้อมกับเซร่า
ตอนนี้ภายนอกก็มืดจนแทบจะไม่เห็นทาง มีเพียงแสงไฟสว่างตามทาง  จินและเซร่าทั้งสองตัดสินใจว่าจะกลับกัน จึงค่อยๆเดินพร้อมกับพูดคุยเรื่องที่ออกมาเที่ยวในวันนี้ ในขณะนั้นเองเซร่าก็ถามจินขึ้นมาว่า...
"เป็นไงบ้างวันนี้?"
"หมายถึงเรื่องที่พาฉันออกมาเที่ยวหรอ? ก็ไม่ได้แย่หรอก แอบสนุกเหมือนกัน ปกติแล้วฉันแทบไม่ได้ออกไปเที่ยวกับใครที่ไหนเลยนอกจากเฮนรี่ ที่เหลือก็ทำแต่งานกับไปเรียน"
"ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น แต่ที่ฉันหมายถึงนะ คือนายมีจุดประสงค์ที่รอดกลับมาไหม?" เธอจ้องมองที่ฉันอย่างจริงจัง ด้วยแววตาที่เหมือนกำลังคาดหวังอะไรบางอย่าง
ฉันอ้ำอึ้งพูดติดๆขัดๆ ปากก็เริ่มสั่นแปลกๆ พยายามข่มความรู้สึกนั้นกัดปากของตัวเอง "ฉะ..ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ เธอเองก็กลับไปก่อนได้เลย"
ฉันเลือกที่จะวิ่งหนีแล้วไม่ได้ตอบอะไรกลับไป จะหาว่าขี้ขลาดก็ว่าได้ เพียงแต่ไม่อยากจะให้ความหวังกับเธอก็เท่านั้น! ทุกย่างถึงแม้ว่าจะวางแผนไว้ดีอย่างรอบคอบแล้วก็ตาม แต่มันก็มีโอกาสที่ฉันจะตายได้เหมือนกัน ถ้าเกิดฉันไม่รอดขึ้นมา อย่างน้อยหมอนั่นก็สามารฝากฝังได้ อาจจะทำในสิ่งที่ฉันทำไม่ได้ให้เป็นไปได้...
ส่วนทางเซร่าที่ไม่ได้รับคำตอบใดจากจินก็กำลังเดินกลับไปอย่างเหงาหงอย...
ผ่านทั้งสถานที่เที่ยวด้วยกัน กินอาหารด้วยกัน พูดคุยด้วยกัน ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่วันๆเดียวก็ตาม ฉันก้อยากจะมาเที่ยวกับนายใหม่อีกรอบ อยากใหรอดชีวิตกลับมา ไม่ว่าจะต้องทิ้งเกียติหรือศักดิ์ศรีก็ตาม ขอแค่มีชีวิตอยู่ก็เพียงพอ ฉันอยากจะได้ยินคำตอบนั้นจากนายว่า... "ไว้มาเที่ยวกันใหม่อีกครั้งหนึ่ง"  ในตอนนี้เซร่าถึงที่พักของตนเองและกำลังขึ้นลิฟต์ไปที่ห้องของเธอ
"สนุกน่าดูเลยนี่? ยายแมวขโมย" เสียงของหญิงปริศนาดังขึ้นข้างหลังของเซร่า นั่นคือไมร่าที่ล็อคคอของเซร่าอย่างแน่นหนาและเอาของแหลมคมยาวคล้ายหมุดจ่อไปที่ขมับของเธอ
"ใครกัน?"
ทำไมถึงมีคนที่ไหนไม่รู้เข้าข้างหลังฉันได้ ทั้งที่ในลิฟต์ไม่น่าจะมีใครอยู่เลยแท้ๆ
"สีหน้าแบบนั้นคงสงสัยสินะ? ไม่ต้องห่วงเธอไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่าฉันเป็นใคร แต่ช่วยตายที่นี่" ไมร่าง้างหมุดแหลมอย่างสุดแรงกำลังจะแทงไปที่ดวงตาของเซร่า ทันใดนั้นเองก็มีเสียงเปิดประตูลิฟต์ เหมือนว่าจะมีคนเข้ามาพอดี
พอเมื่อเซร่าเห็นว่ามีคนเข้ามาความรู้สึกแถวบริเวณคอก็หายไป พอหันกลับไปดูข้างหลังก็ไม่มีใคร คนที่เดินเข้ามาเห็นว่าเธอนั้นทำแบบนั้นทำไม? เธอหายใจถี่มากราวกับเป็นหอบ อีกทั้งเสียงเต้นของหัวใจกับชีพจรก็ดังจนคนข้างๆได้ยิน เมื่อถึงชั้นที่พักอยู่เธอรีบออกที่นั่นอย่างเร็วใช้กุญแจไขเปิดประตูแล้วเข้าไปในห้องของเธออย่างรวดเร็ว เธอพิงประตูทิ้งไว้อย่างนั้นจนค่อยสงบสติอารมณ์ของตนเองได้ คิดในใจ "(เมื่อกี้นี้คืออะไร? แต่ที่แน่ๆมันไม่ใช่ภาพหลอนแล้วเสียงที่ได้ยินนั่นอีก)" เซร่าเอามือจับไปที่บริเวณคอแล้วคิดอย่างใจเย็น แล้วจู่ๆไฟในห้องก็ดับลง เธอมองไม่เห็นอะไร พยายามเอามือถือในกระเป๋าออกมาส่องกวาดไปทั่วทั้งห้อง แต่ก็ไม่พบอะไร เลยเดินไปเปิดไฟ แล้วเปลี่ยนชุดที่ใส่ออกไปใส่ชุดนอนแทน"(เหมือนว่าจะเหนื่อยยังไงไม่รู้ เอาเป็นว่านอนพักผ่อนก่อนแล้วกัน)"   เธอปิดไฟแล้วทิ้งตัวลงนอนโดยที่คิดเพียงแค่ว่าตอนนี้อยู่ในห้องคงปลอดภัย
ในตอนที่เธอกำลังเคลิ้มใกล้จะหลับ ขณะที่สายตาที่จ้องมองเพดาน เพียงแค่ชั่ววินาทีที่กระพริบตานั้นเธอเห็นหญิงคนหนึ่งนั่งคร่อมร่างกายของเธอ
ไมร่าเอามือข้างหนึ่งปิดปากเซร่า โดยที่ขณะที่นั่งคร่อมนั้นก็เอาเข่าสองข้างทับไว้ที่แขนของเซร่าเพื่อไม่ให้ดิ้นหนี ถึงแม้ว่าเธอจะพยายามดิ้นอย่างสุดแรงอย่างไรแต่มันก็ไร้ความหมาย ไมร่าค่อยเอาหน้ามาใกล้เซร่าที่กำลังนอนดิ้นอยู่ ในห้องที่มืดอีกทั้งปอยผมที่ปิดหน้าอยู่ให้เห็นใบหน้าไม่ชัดแล้วกระซิบที่ข้างหูของเธอเบาๆ "วันนี้มีความสุขมากสินะ?" พอสิ้นสุดเสียงก็ง้างหมุดแหลมนั้นอย่างสุดแรงกำลังจะแทงมาที่ดวงตาของเซร่า ทันใดนั้นเองเสียงข้อความก็ดังที่โทรศัพท์ของไมร่า ทำให้เธอหยุดชะงักหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความ ด้วยแสงสว่างทำให้เซร่าเห็นหน้าของไมร่าได้ชัดเจนขึ้น ใบหน้าที่สวยงามแต่แววตานั้นเต็มไปด้วยแรงอาฆาตพยาบาทจ้องมองมาที่เธอ แล้วปักหมุดนั้นลงไปที่ข้างหัวของเซร่าทำให้เตียงนั้นเป็นรู ด้วยความกลัวเลยทำให้เซร่าหลับตาขณะนั้น พร้อมเสียงกระซิบที่หลอนหู "ครั้งนี้ถือว่าแกโชคดี แต่ครั้งหน้า..." หลังจากคำพูดนั้นเซร่าก็ลืมตาขึ้นมาดูไม่พบใครอยู่ตรงหน้าเลย แต่มีเพียงรูที่ถูกเจาะด้วยของแหลมคล้ายหมุดอยู่ข้างๆ
ทางด้านจินตอนนี้เสร็จธุระกำลังเดินออกจากห้องน้ำ ก็มีผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายพร้อมกับพูดสิ่งหนึ่งขึ้นมาว่า... "ฉันจะบอกข้อมูลเกี่ยวกับ "นัมเบอร์" คนสุดท้ายให้แต่นายต้องทำตามที่ฉันสั่งหนึ่งอย่าง…"
24 ชั่วโมงก่อนงานคัดเลือกจะเริ่ม...
,มีประกาศโดยตรงจากทางรัฐดังขึ้นทั่วเซนเตอร์
-เกิดเหตุการณ์สารเคมีรั่วไหล เพื่อความปลอดภัยให้ประชากรทุกท่านรีบทำการอพยพออกจาก "เซนเตอร์" โดยด่วน....ขอย้ำ!
ภายในห้องควบคุม สังเกตการณ์มีคนสิบกว่าคนทำการจัดเตรียมสถานที่เหมาะสำหรับการคัดเลือก ซึ่งดีลเลอร์เองก็ประจำอยู่ในห้องนั้นด้วย
-ตอนนี้ประชากรทั้งหมดเริ่มทำการอพยพออกจาก "เซนเตอร์" ไปยังสถานที่พักพิงชั่วคราวที่ทางเราได้จัดเตรียมไว้แล้วค่ะ คาดว่าจะใช้เวลาอย่างน้อย 5-6 ชั่วโมง
"จัดการให้เร็วกว่านี้ ห้ามมีใครเหลืออยู่ใน "เซนเตอร์" นอกจากเหล่า "นัมเบอร์" เลยแม้แต่คนเดียว"
-ทางเราจะรีบดำเนินการโดยด่วน เปิดเส้นทางการจราจรอีกสองเส้นทาง เพิ่มจำนวนเจ้าหน้าที่อำนวยความสะดวก
-เส้นทางขาออกเกิดความชุลมุนมีเหตุการณ์ประท้วงของคนกลุ่มนึ่งที่ไม่พอใจครับ การอพยพออกจาก "เซนเตอร์" ในครั้งนี้ครับ ทางเราจะรีบส่งตำรวจติดอาวุธพร้อมควบคุมสถานการณ์
"จำนวนไม่ได้มากแล้วมีคนได้รับบาดเจ็บหรือป่าว?"
-ไม่มีในใครได้รับบาดเจ็บครับ เป็นเพียงแค่ประท้วงความไม่พอใจเฉยๆ
"ไม่ต้องส่งเจ้าหน้าที่ไป ปล่อยให้พวกเขาทำแบบนั้น  ไม่ต้องไปใส่ใจเดี๋ยวพวกนั้นก็เลิกถ้ายิ่งไปทำอะไรตอนนี้มันจะยิ่งน่าสงสัยกว่าเดิม"
-แต่ว่าการอพยพมันจะ....
"ส่งเจ้าหน้าที่อีกคนสร้างสถานการณ์ ระเบิดที่ห่างไกลจากผู้อพยพ เอาให้ความเสียหายน้อยที่สุด!"
-รับทราบ!!!
-ตอนนี้การอพยพเป็นไปอย่างราบรื่นดี คาดว่าอาจจะเร็วกว่าเดิม 2 ชั่วโมง
"ทำได้ดีมาก!! เดี๋ยวฉันจะออกไปรับแขกที่มาจากดินแดนที่แสนไกลก่อน ถ้ามีปัญหาอะไรให้ติดต่อมา"
แล้วดีเลอร์ก็เดินออกไปจากห้องควบคุม ไปยังที่ห้องหนึ่งที่มีจอแสดงถึงใบหน้าผู้ที่มีอำนาจทั่วโลกนับสิบคน
เมื่อดีลเลอร์มาถึงก็กล่าวคำต้อนรับ "ยินดีที่ได้พบเหล่าผู้มีอำนาจทุกท่าน"
-รอบนี้ค่อนข้างจากไปเร็วนะราชาองค์นี้
-แต่มันก็ดีเหมือนกัน  ได้มีอะไรดูสนุกๆฆ่าเวลาเล่น
จำนวนผู้เข้าแข่งรอบนี้แปลกไปนะ
-อย่าคิดมากคุณป้า!แค่ลงเดิมพันสนุกๆก็พอ
-ฉันจำไม่ได้ว่ามีหลานที่ไม่รู้จักเคารพสุภาพสตรีอย่างแก!
"ทุกท่านสามารถเดิมพันใครก็ได้ เลือกกี่คนก็ได้ ในระหว่างที่การแข่งเริ่มห้ามใส่จำนวนเพิ่ม ที่นี่เราใช้ทองคำในการเดิมพัน เริ่มต้นที่ 100 ออนซ์ เอาล่ะ...เชิญลงเดิมพันกันได้!!"
ทางด้านของจินก็กำลังเตรียมตัว เขาสวมเชื้อยืดแขนกุดและกางเกงขายาวที่เคลื่อนไหวง่ายๆสีดำ สวมรองเท้าทหาร ตอนนี้กำลังตรวจสอบเสบียงที่ได้สั่งให้อูลไปหามา
"คุณจินในที่สุดเวลานี้ก็มาถึงแล้วนะครับ" โลแกนพูดด้วยสีหน้าที่จริงจัง
"เวลาที่ใช้ในการคัดเลือกท่าไหร่พอจะรู้ไหม?" จินใจเย็นกับสถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างมากไม่กระโตกกระตากเกินไป
" จนกว่าจะมีผู้ชนะละ! แต่ว่าคุณนี่ดูเย็นมากกว่าที่ผมคิดอีกนะครับ" เขาเอ่ยปากชมเชย
"ถึงขนาดเล่นใหญ่ ปล่อยข่าวมีการรั่วไหลของสารเคมี แสดงว่าจะให้คนภายนอกรู้ไม่ได้จริงๆสินะ?"
จินหยิบปืนปกขึ้นมา พร้อมตรวจสอบจำนวนกระสุนสำรองใส่สายเก่ง
"อาวุธแค่นี้จะเพียงพอหรอครับ? ทั้งที่สามารขออาวุธที่ดีกว่านี้ก็ได้ แต่ที่คุณขอไปมันอาวุธที่ใช้ในการจับกุมเท่านั้นเองนะ ที่พอจะเรียกเป็นอาวุธสังหารคนได้ มีแค่ปืนพกกับมีดเล่มหนึ่งเท่านั้นเอง"
"ความสามารถของฉันไม่เหมาะกับการพกของขนาดใหญ่หรอก คุณเองก็น่าจะรู้ดีนี่โลแกน?"
"อ๋อ! เกือบลืมไปเลย นี่ครับ" โลเกนหยิบกระเป๋านิรภัยเล็กๆใบหนึ่งยื่นให้จิน
"อะไรละนี่?" จินเปิดออกดูพอกับสิ่งที่เหมือนนาฬิกาข้อมือเล็กๆหน้าจอแตะสัมผัสอยู่ในนั้น
"สิ่งที่เอาไว้บอกผู้ที่เหลือรอดกับผู้เสียชีวิตอย่างไงละครับ ถ้าเกิดมีใครก็ตามที่ตายจะขึ้นแจ้งเตือนทันทีที่หน้าจอแต่จะไม่บอกผู้ที่เป็นคนสังหาร ถ้าใครก็ตามที่เข้าไปยังที่หลบภัยจะขึ้นว่ายอมแพ้"
"ถือว่าสะดวกดีนี่"
"มันจะเชื่อมต่อกับชีพจรโดยตรงเพราะงั้นจึงแม่นยำมาก พร้อมทั้งมีระบบตรวจจับด้วย จีพีเอส อีกด้วย"
"นี่มันเหมือนกับ…" ในตอนที่จินกำลังจะพูดชื่อบางอย่างออกมาโลแกนเลยเข้ามาหยุดไว้ก่อน
"ไม่เอา! ครับเราจะไม่เอ่ยชื่อนั้นออกมา..." จินที่ได้ยินเลยพักหน้าตอบรับว่าตนนั้นเข้าใจแล้ว
"จะ...ว่าไปแล้วพวกคนที่เหลือละ? อพยพไปกันหมดแล้วหรอ?"
"อูล จิล และเซร่า พวกเขาอพยพไปก่อนแล้ว ไม่ต้องห่วงครับเซร่าเธอฝากข้อความมาให้คุณด้วย นี่ครับ!" โลแกนยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้จิน "ไม่ต้องห่วงครับ ผมไม่ได้แอบเปิดอ่านข้อความข้างในนั้นเลยแม้เต่นิดเดียว"
"รู้ไหม? เวลาที่คุณพูดแบบนั้นมันไม่น่าเชื่อถือมากที่สุดนะ" จินเปิดอ่านข้อความข้างในนั้นแล้วยิ้มออกมา
"ข้างในว่าไงครับ?" โลแกนถามด้วยความสงสัยอยากรู้อยากเห็น
"เรื่องไร้สาระนะ...! ไม่มีอะไรหรอกมันก็แค่...เรื่องไร้สาระนะ" เขาขยำกระดาษนั้นยัดใส่กระเป๋ากางเกงทันที "แต่ก็แอบเศร้าอยู่นิดหน่อยแฮะ ที่ต้องมาจากกันอย่างนี้"
"พวกเราจะคอยเชียร์คุณอยู่ข้างนอก "เซนเตอร์"  ไม่ต้องห่วง พยายามในส่วนของคุณให้ดีที่สุดแล้วเอาชัยชนะมาให้ได้นะครับ" แล้วเอามือตบที่ไหล่จินเบาๆ "ระหว่างที่รอนี่คุณสามารถนั่งดูทีวีเพลินได้นะครับ มีหนังให้ดูมากมายเลย"
"ขอบใจที่แนะนำ โลแกนเองก็ไปได้แล้วนะ นายเองก็ต้องอพยพแล้วเหมือนกัน"
"ขอให้คุณโชคดี" แล้วเขาก็เดินจากไปทิ้งให้จินนั่งดูทีวีอยู่คนเดียวในบริษัทนั้น
อีก 10ชั่วโมงก่อนการคัดเลือกจะเริ่ม
-การอพยพเรียบร้อย ไม่มีร่องรอยของประชาชนภายใน "เซนเตอร์"
-ทางนี้เรียบร้อยเช่นเดียวกัน ไม่มีประชนหลงเหลือ
-ผู้ที่ทำการประท้วงเมื่อไม่นานนี้หยุดการกระทำและมุ่งหน้าออกจาก เซนเตอร์ หลังได้ยินเสียงระเบิด ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ
แล้วดีลเลอร์ก็เดินเข้ามาในห้องควบคุม พร้อมกับของหวานและเครื่องดื่ม
"เอาล่ะ! ในเมื่องานคืบหน้าไปมากแล้ว ก็มาพักกันก่อน พวกเรายังต้องอยู่แบบนี้อีกนานจนกว่างานคัดเลือกจะจบลง"
-รับทราบแล้วครับ/ค่ะ เสียงขานรับของพนักงานชายและหญิงตอบรับคำเชิญของดีลเลอร์พากันมาพักผ่อนก่อนที่งานคัดเลือกจะเริ่ม
อีก 3 ชั่วโมงก่อนงานคัดเลือกจะเริ่ม...
ทางฝั่งของอูลและพรรคพวกตอนนี้ได้ทำการอพยพมาถึงที่พักเรียบร้อยแล้ว เป็นดรงแรมที่ดีที่สุดและกว้างที่สุดแถวนั้น ส่วนโลแกนตามาสมทบภายหลังไม่นาน
"อีกไม่นานแล้วสินะ พวกเราก็มาคอยส่งกำลังใจให้เขาอยู่ที่นี่แล้วกัน"
เหมือนว่าการจัดการคัดเลือกจะมีการถ่ายทอดสดไปยังผู้ที่เกี่ยวข้องทั้งหมด เพื่อเป็นสักขีพยานในการกำเนิดราชาองค์ใหม่
"โลแกน! นายคิดว่าครั้งนี้พวกเราจะมีโอกาสชนะสักกี่เปอร์เซ็นต์?" อูลถามกับโลแกน
"นั่นสินะ! ไม่เพียงแต่พลังของเขาที่ร้ายกาจแล้วยังมีสมรรถภาพทางกายที่สูงอีกด้วย ก็ถือว่ามีโอกาสมากกว่า 60 เปอร์เซ็นต์ เห็นจะได้" เขาตอบกลับอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก
"ทำไมนายแลดูไม่ค่อยมั่นใจเลยละ?"
"พลังของเขามันมีจุดอ่อนร้ายแรงอยู่ ถ้าอีกฝั่งเกิดรู้เข้านี่จบไม่สวยแน่"
"คราวนี้ก็อยู่ที่เขาแล้วแหละจะจัดการเรื่องจุดอ่อนนั้นอย่างไร?"
อีก 1 ชั่วโมงก่อนงานคดเลือกจะเริ่ม...
จิลและเซร่าก็พากันเดินเข้ามาเพื่อเฝ้าดูการคัดเลือกในครั้งนี้ด้วย
"งานยังไม่เริ่มสินะ อ้าว~! หัวหน้าก็มาถึงก่อนแล้วหรอ?" จิลเธอเดินมาอย่างร่าเริงพร้อมกับลากเซร่ามาด้วย
"ฉันว่ารอดูผลลัพธ์อยู่ข้างนอกดีกว่า" เซร่าเกรงใจเลยพยายามเดินหนีออกจากห้อง...
"เอาเถอะน่า~เข้ามาได้แล้ว!" จิลดึงเซร่าอย่างสุดแรงจนเธอเข้ามายังข้างในห้อง
"ให้พวกเธอมาดูด้วยจะดีงั้นหรอ?" โลแกนเอ่ยถาม
"พวกเธอสมัครใจกันมาเอง ฉันไม่ได้บังคับอะไรทั้งนั้น" อูลพูดอย่างใจเย็นนั่งลงพร้อมกับแก้วกาแฟในมือของเขาแล้วจิบเล็กน้อย
"ถ้าอย่างนั้นก็แล้วไป ฉันจะได้ไม่ต้องมารู้สึกผิดเอาทีหลัง"
ทางด้านห้องควบคุม...
-ทำการตรวจสอบพื้นที่โดยรอบอีกครั้ง....ไม่พบประชาชน เรียบร้อยดีค่ะ!
-ทางนี้ก็ไม่พบเช่นกันครับ!
-การคัดเลือกราชาจะเริ่มในอีก 30 นาที....
ทุคนที่เหลืออยู่ใน เซนเตอร์ ตอนนี้ต่างพากันเตรียมพร้อมที่จะเข้าสู่การต่อสู้ บางคนก็สวดภาวนา บางคนก็ตรวจสอบอาวุธ ไม่ก็บางคนทำสมาธิตั้งสติเพื่อไม่ให้ตนเองตื่นตระหนก และไม่ก็นอนดูหนังอย่างสบายใจเฉิบรอเวลาที่งานคัดเลือกจะเริ่ม....
-การคัดเลือกราชาจะเริ่มในอี 10 นาที.....
-ทำการปิดประตูทางเข้าทั้งหมดของ "เซนเตอร์"
เมื่อทำการสั่งการทันทีนั้นก็มีประตูบานยักษ์เลื่อนปิดทางเข้าไปยัง "เซนเตอร์" จนมิดชิด และข้างหน้านั้นก็มีเจ้าหน้าที่ยืนประจำตำแหน่งอยู่เพื่อป้องกันไม่ให้ใครเข้าไป
-เจ้าหน้าที่เดินทางถึงตำแหน่งเรียบร้อยแล้ว
-การคัดเลือกราชาจะเริ่มในอีก 5 นาที ในระหว่างนี้ให้ทุกคนตรวจสอบความเรียบร้อยทั้งหมดซะ! รับทราบ!!!
-รับทราบ!!!
-การคัดเลือกราชาจะเริ่มในอีก 30 วินาที
.....
.....
.....
-การคัดเลือกราชาจะเริ่มในอีก 10 วินาที
.....
-การคัดเลือกราชาจะเริ่มในอีก 5...4...3...2...1...0
"งานเฉลิมฉลองได้เริ่มขึ้นแล้ว~ แด่การกำเนิดราชาของเราเพียงหนึ่งเดียว!!"


## Chapter 8 ชายที่หลงทาง

-การคัดเลือกราชาจะเริ่มในอีก 5...4... 3...2...1...0
"งานเฉลิมฉลองได้เริ่มขึ้นแล้ว~ แด่การกำเนิดราชาของเราเพียงหนึ่งเดียว!!"
00.00 น
ทั่วทั้ง "เซนเตอร์" ตอนนี้เกิดเสียงเตือนภัยดังสนั่น แม้แต่ภายนอกเมืองนั้นก็ยังได้ยิน สำหรับใครหลายคนเสียงไซเรนนี้อาจจะฟังดูแล้วน่ารำคาญหู แต่สำหรับคนอีกกลุ่มๆหนึ่งเป็นสัญญาณสำหรับเริ่มการต่อสู้ที่เดิมพันด้วยชีวิต...
จินค่อยเดินออกมาจากบริษัทที่ตระกูลอูทูสเป็นเจ้าของ มองดูบนท้องฟ้าที่มืดสนิทและท้องถนนกับตัวเมืองที่เงียบสงัด เหมือนไม่มีร่อยรองใครเหลืออยู่เลยแม้แต่คนเดียว
แต่แปลกใจทั้งที่ไม่น่าจะมีใครเหลืออยู่ใน เซนเตอร์ แล้วแท้ๆแต่กลับมีแสงไฟเปิดอยู่ในอาคารหลายแห่ง   จะเรียกว่าเมืองร้างก็ไม่ถูกเสียทีเดียวคงจะต้องเรียกว่า "เมืองที่เคยมีสิ่งมีชีวิตอาศัยแล้วจู่ๆก็ถูกลบหายไป โดยอะไรสักอย่าง"
ก่อนอื่นก็เรียบเรียงข้อมูลทั้งหมดที่มีก่อน อูลเคยบอกไว้ว่าในเขตซาร์ ทิศทางใต้ของเซนเตอร์ มีพื้นที่ตระกูล ไลบร้า กับแคปริคอนอยู่ เป็นไปได้ตอนนี้ก็อยากจะเลี่ยงการปะทะให้ได้มากที่สุดแล้วรีบไปสมทบกับเฮนรี่ก่อน
เมื่อคิดได้ดังนั้นจินก็รีบวิ่งเพื่อไปสมทบกับเฮนรี่ทันที...ในระหว่างที่วิ่งนั้นเขาก็ได้สอดส่องไปยังบริเวณโดยรอบอย่างระมัดระวัง
ถ้าจำไม่ผิดแถวๆนี้น่าจะมีฝาท่อระบายน้ำอยู่นี่ ถ้าเราใช้ท่อนั้นเป็นทางลัดจะทำให้สามารถไปหาหมอนั่นได้เร็วขึ้น
ขณะที่จินกำลังเดินทางไปสมทบกับเฮนรี่นั้น ก็บังเอิญพบเด็กสาวคนหนึ่งผมยาวสีเงิน สวมชุดเดรสสีขาวยาว เดินเท้าเปล่าแล้วมาล้มสะดุดต่อหน้าจิน
เด็ก?....จินเลยเข้าไปหาเด็กสาวนั้นทันที คาดว่าน่าจะเป็นผู้ตกค้างที่อพยพไปไม่ทัน
"สาวน้อยเป็นอะไรไหม?" เขามองไปที่ร่างกายของเด็กสาวนั้นไม่พบหมายเลขบนมือแต่กลับเห็นรอยแผลถลอกอยู่บนเข่าของเธอ อีกทั้งขาของเธอดูเหมือนจะเคล็ดจากการล้มเมื่อตะกี้นี้ด้วย "รอเดี๋ยวนะ!" แล้วจินก็ทำการหยิบผ้าพันแผลปฐมพยาบาลที่ข้อขา "เรียบร้อย...!"
"ขอบคุณค่ะ..." เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาจนแทบจะต้องเอาหูไปใกล้เพื่อให้ได้ยิน
" แล้วทำไมหนูถึงมาอยู่ที่นี่ละ? ตอนนี้ที่นี่มันอันตรายนะ...พลัดหลงกับคุณแม่หรือเปล่า"
สาวน้อยคนนั้นส่ายหน้ามาโดยที่ไม่ได้พูดอะไร จินที่เห็นก็อดสงสารไม่ได้เลยอาสาที่จะพาไปส่งเอง  "งั้นเดี๋ยวพี่ชายพาไปสงยังที่ปลอดภัยเอาไหม?" แล้วเขาก็นั่งยองหันหลังให้สาวน้อยนั้นขึ้นไปขี่บนหลัง..
สาวน้อยคนนั้นค่อยๆไต่ขึ้นมาเนื่องจากอาการบาดเจ็บที่ข้อขาเลยทำให้ช้าไปบ้าง แต่เธอก็ขึ้นมาได้สำเร็จ จินที่เห็นดังนั้นแล้วรีบลุกขึ้นและวิ่งไปอย่างรวดเร็ว
...ทำไมถึงมีเด็กอยู่ในเซนเตอร์ได้หละ ทั้งที่น่าจะมีการอพยพไปแล้วเรียบร้อยแล้วนิ? ที่แน่ใจคือเธอไม่ใช่นัมเบอร์แน่นอน แต่มันก็น่าแปลกทั้งที่ในเซนเตอร์ไม่มีคนเหลืออยู่แล้วทำไม? ดูเหมือนไม่ได้ตื่นตระหนกกับเหตุการณ์เลย แถมยังไม่กลัวคนแปลกหน้าที่เข้ามาหาอีก เอาเป็นว่าตอนนี้พาเด็กนี่ไปส่งยังที่ลี้ภัยก็พอ....แต่ว่ามันอยู่ที่ไหนกันเนี่ย!
ที่ลี้ภัยในระหว่างกาคัดเลือกนั้นไม่อนุญาตให้นัมเบอร์คนใดก็ตามเข้าไปโดยเด็ดขาด เป็นสถานที่เอาไว้สำหรับผู้ที่ต้องการที่จะยอมแพ้ เสียสละการแย่งชิงราชาเลือกที่จะมีชีวิตรอด แต่จะถูกประทับตราทาสบนตัวสูญเสียอิสรภาพเป็นค่าตอบแทนการมีชีวิต
ในตอนที่จินวิ่งนั้นเองสาวน้อยคนนั้นก็ได้สะกิดแผ่นหลังของจินเบาๆ "พี่ชายหยุดก่อน!"
"พูดอะไร-" ในขณะนั้นก็มีสิ่งที่คล้ายๆตะปูพุ่งเข้ามาปักที่ต้นขาของจิน ทำให้เข่าทรุดลงไปกับพื้น
"พี่ชายหลบเร็ว!!!" เด็กสาวตะโกนอย่างสุดเสียง
หลังจากนั้นก็มีสิ่งที่คล้ายๆกันออกมาจากมุมมืดของตึกพุ่งมา แต่ว่าจินกลับกอดเด็กสาวนั่นไว้แน่นกันไม่ให้เธอต้องโดนลูกหลง สิ่งนั้นเข้าปักอยู่บนแผ่นหลังของจิน แต่เนื่องจากที่เขานั้นได้สวมชุดเกราะกันกระสุนไว้เลยทำให้ไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ ยกเว้นส่วนต้นขา
เงาชายคนหนึ่งเดินออกมามุมมืดนั้น ชายสวมเสื้อยืดสีดำสนิทนั่นคือ "บัน" เขาจ่อปืนมามายังที่จินแล้วพร้อมยิงอีกรอบ
จินเลยชูมือขึ้นทั้งสองข้างแล้วพูดออกไปเสียงดัง "อย่าพึ่งยิงนะ! ตรงนี้มีเด็กอยู่...เหมือนว่าจะมีคนตกค้างในการอพยพ ขอเถอะ! ขอให้ฉันพาเธอไปส่งแล้วเราค่อยมาตัดสินกัน!"
"เด็ก!? ที่นี่มันจะไปมีได้ยังไง?...อย่ามาแหลให้ยาก" บันไม่เชื่อแล้วกำลังจะยิง แต่ในขณะนั้นเองเด็กสาวคนนั้นก็เข้ามาขวางไม่ให้บันได้ยิง เธอเอาตัวเองยืนบังตัวของจินที่นั่งทรุดอยู่...
"พี่ชายไม่ได้โกหก...อย่ามารังแกเขานะ!!!" ตัวของเธอหลุดออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่นั้นจินก็ไม่รู้
สิ่งนั้นทำให้บันตกตะลึงพูดไม่ออก มือทั้งสองข้างสั่นจนอาวุธที่อยู่ในมือจู่ๆก็หลุดออกจากมือ แล้วเขาก็ค่อยๆเดินเข้าหาเด็กสาวนั่นพร้อมด้วยสีหน้าที่ซาบซึ้งจนน้ำตาค่อยๆซึมไหลออกจากตาของเขา "เบล..."
ในช่วงเวลาที่บันจะถึงเด็กสาวนั่น เสียงระฆังก็จู่ๆดังขึ้นมา เสียงก้องกังวานดังไปทั่วทั้งเซนเตอร์ จนให้สายตาทุกสายตามองไปที่ทางเดียวกัน แต่เมื่อเสียงนั้นค่อยๆแว่วจางหายไป ตอนนั้นทั้งจินและบันต่างก็พยายามมองไปยังรอบๆกลับไม่พบเด็กสาวนั่นอยู่เลย...
"เมื่อกี้...อะไรนะ?" บันเอ่ยขึ้นมาด้วยความสงสัย
จินก็ค่อยๆลุกขึ้นมาแล้วดึงหมุดเหล็กที่ปักอยู่ที่ต้นขาออก โดยปกติแล้วถ้าเป็นคนปกติจะไม่ให้ดึงออกเด็ดขาดเพราะอาจจะทำให้หลอดเลือดเสียหายและเสียเลือดหนักกว่าเดิม แต่ร่างกายของเหล่านัมเบอร์ สามารถที่จะฟื้นฟูบาดแผลนั้นได้ตราบโดยที่บาดแผลนั่นไม่สามารถปิดชีพเขาได้ทันที
หลังจากนั้นเขาก็โยนหมุดนั้นออกจนเกิดเสียงดัง นั่นเองทำให้บันที่กำลังสับสนกับสถานการณ์นั่นตั้งสติได้แล้วหยิบปืนที่เขาทำตก  ยิงไปที่จินนับครั้งไม่ถ้วน แต่จินเอาตัวเองพุ่งหลบไปข้างๆอย่างรวดเร็ว บันที่รู้ว่าตอนนี้กระสุนหมดแล้วจำเป็นต้องรีโหลดใหม่ ในช่วงนั้นสบโอกาสจินพุ่งเข้าหาบันอย่างรวดเร็วแล้วง้างหมัดชกไปอย่างรุนแรง
บันจงใจตั้งรับหมัดนั้นด้วยแขนข้างที่ถือปืน เลยทำให้ไม่สามารถรีโหลดกระสุนซองใหม่ได้ทัน เขาแก้สถานการณ์โดยการถีบจินให้ถอยออกไป และรีบปาระเบิดควันเพื่อที่จะบังสายตาของจิน
ควันสีขาวหนาเตอะโพยพุ่งไปรอบๆบริเวณ จินที่โดนถีบออกมาตั้งท่าพร้อมรับการบุกของบันที่จะมาได้จากทุกทิศทาง ไม่ทันขาดคำบันก็พุ่งเข้ามาแทงเขาด้วยมีด จินเอาแขนทั้งสองข้างไขว้กันเป็นรูปกากบาทรับการแทงนั้น จับข้อมือของบันแล้วบิดตัวศอกกลับเข้าที่หน้าของบันอย่างจังทำให้เขาแทบล้มทั้งยืนเดินเซแฝงตัวเข้าไปในควัน และเมื่อตอนที่จินเปิดช่องว่างก็แทงมีดเข้ามาแบบเดิม จินเองก็รับมือแบบเดิมเช่นเดียวกัน แต่ว่าเมื่อเขาสังเกตดูดีๆแล้วมีดกลับไปอยู่กับมืออีกข้างหนึ่ง  เหมือนว่าบันจะปรับตัวเข้ากับการเคลื่อนไหวของจินได้เลยเลือกที่จะเปลี่ยนมือถืออาวุธให้เป็นอีกข้าง มีดนั้นกำลังจะแทงเข้าคอของจิน เขาเลือกจะจับข้อแขนของบันไว้แน่นดึงตัวเองเข้าหาบันอย่างแนบชิดจนได้ยินเสียงหายใจซึ่งกันและกัน เลยทำให้มีดของบันพลาดเป้าไป  จินที่เห็นแบบนั้นเลยใช้หัวของเขาเขกไปที่หัวของบันอย่างแรง จนทั้งคู่ถอยออกกันไป บันกลับไปแฝงในควันอีกรอบ และเหมือนว่าหมอกควันนั้นจะค่อยๆจางหายไปจนเกือบหมด บนถนนนั้นก็เหลือเพียงแค่จินที่อยู่คนเดียว...
ทางด้านของบันหลังจากที่หนีออกมา ก็มาคิดทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อกี้...
หมอนั่นมันเป็นตัวอะไร? สัญชาตญาณ การตัดสินใจเพียงเสี้ยววินาทีอีกทั้งการเคลื่อนไหวนั่นอีก ขนาดที่ยังไม่ได้พลังเลยแท้ๆ กลับสามารถดึงศักยภาพอกมาได้ถึงเพียงนี้ ไม่ไหวแฮะอาวุธของฉันอุส่าทำขึ้นมาเองจะเสียเปล่าหรือนี่? ถึงแม้ว่าอนุภาพจะไม่เท่ากระสุนจริงแต่มันก็น่าจะเจาะกะโหลกได้อยู่ไม่ยากเย็น แต่มันยิงไม่โดนสักทีนี่สิ! เหมือนว่าหมอนั่นก็รู้แล้วว่าฉันพยายามเล็งที่หัวด้วย
แล้วบันก็หยิบปืนกระบอกหนึ่งที่ยิงได้แค่ทีละนัดขึ้นมารีโหลดไว้
"ใจจริง...เป็นไปได้ก็ไม่อยากจะใช้สิ่งนี้เลยกระสุนสังหารพระเจ้า ที่เหลือก็ฝากนายด้วยนะ"
ทางด้านของจินหลังจากที่บันหนีไป เขาก็ค่อยๆดึงหมุดที่ปักติดกับเกราะกันกระสุนข้างหลังของเขาออก บาดแผลที่ต้นขาก็ฟื้นฟูมาเต็มร้อยแล้ว ในระหว่างนั้นเขาก็นึกถึงสิ่งที่โลแกนเคยพูดกกับเขาไว้...
คุณจินระวังไว้ด้วยนะครับ ไม่มีนัมเบอร์คนไหนเปิดเผยพลังความสามารถออกมาซึ่งๆหน้า โดยเฉพาะตัวคุณเองนั้นมีพลังที่แข็งแกร่งก็จริงแต่ก็ยังมีจุดอ่อนที่ร้ายแรง เป็นไปได้ถ้าคุณยังไม่มั่นใจว่าสามารถเอาชนะอีกฝั่งได้...ก็ควรหนีครับ
...หนี?
..ใช่ครับ! โดยที่ห้ามใช้พลังเด็ดขาด ถ้าเป็นคุณละก็ทำได้แน่
"ผมจำได้ขึ้นใจเลยละ" เมื่อจินทำการดึงหมุดที่ปักอยู่ออกหมดแล้วก็รีบวิ่งไปสมทบกับเฮนรี่ ในขณะที่เขาวิ่งผ่านตึก ตอนนั้นเองบันก็พุ่งเข้ามาแทงด้วยมีดอีกรอบจากมุมมืดของตึก จินทำการหลบการแทงนั้นอย่างเฉียดฉิวและหันหลังกลับไปมองบันแต่ว่าไม่มีใครอยู่
"ภาพหลอน?" แล้วบันก็โผล่มายังอีกฝั่งหนึ่งยิงไล่มาเช่นเดิม จินรับมือโดยการเอาแขนเข้าป้องกันเพื่อไม่ให้โดนจุดตาย หมุดแต่ละอันปักตามแขนทั้งสองข้างและทั่วทั้งตัวของเขา เมื่อจินลดการ์ดลงกลับไม่พบเจอบันอยู่ตรงนั้นแล้ว "อีกแล้ว?"
เพียงแค่เสี้ยววินาทีนั้นบันก็โผล่มาจากข้างหลังอีกรอบ แต่ครั้งนี้ราวกับจินนั้นมีสัมผัสที่หกสามารถรับการแทงนั้นแล้วสวนกลับชกเข้าที่หน้าอย่างจัง บันโดนไปถึงกับเซเดินถอยหายไปในความมืด
จินที่รู้ได้เลยว่าถ้าเข้าไปเป็นกับดักแน่ๆ เลยเมินและดึงหมุดทีปักตามแขนออกจนหมด แล้ววิ่งต่อเพื่อไปสมทบกับเฮนรี่ ครั้งต่อมาบันโผล่จากอีกฝั่งแล้วยิงกระสุนหมุดเหล็กมา แต่จินที่รู้ทันเลยกลิ้งหลบกระสุนทั้งหมด เมื่อแหงนหน้ากลับไปมองดูบันก็มาอยู่ข้างหลังของเขาแทงมีดมาที่คอเพื่อหวังจะเผด็จศึก จินพุ่งเอนตัวไปข้างหลังอย่างรวดเร็วจนชนกับบัน เมื่อหันกลับไปบันก็ได้หายตัวไปในมุมมืดอีกแล้ว มันเป็นแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับตอนนี้อยู่ในลูปที่ถูกไล่ล่าโดยฆาตกรโรคจิตในหนัง
ในขณะที่วิ่งนั้นจินเองก็นึกหาวิธีการรับมือไปด้วย
...มันแปลก? ทั้งที่จะยิงกระสุนจากที่มืดๆก็ได้แท้แต่นี่กลับแสดงตัวออกมาเพื่อที่จะยิงเสมอ อีกทั้งทำไม? ถึงสลับกับการใช้มีดด้วยละ? ประหยัดกระสุน? โธ่เว้ย! ไม่มีเวลาให้คิดเลยตอนนี้ ยิ่งโดนไล่ต้อนให้ห่างจากเฮนรี่ออกไปเรื่อยแล้ว คิดสิ! คิดสิ! มันน่าจะมีอะไรที่เป็นจุดเชื่อมโยงสักจุดสิ! ......ก็ได้! ในเมื่อต้องการแบบนั้นฉันเองก็จะเล่นด้วย เดิมพันกันว่าจะออกหัวหรือก้อย
หลังจากที่จินตัดสินใจที่จะเดินไปตามแผนของบัน เขาก็พยายามยั่วโมโหบัน โดยการร้องขอความช่วยเหลือ วิ่งด้วยท่าทางที่อ้อนแอ้นราวกับผู้หญิง "ช่วยด้วยค่า~ ใครก็ได้~ ดิฉันกำลังจะโดนข่มขืนแล้ว....."
จินตะโกนไปตลอดทางจนมาถึงตรอกที่ยาวที่สุดของเซนเตอร์


## Chapter 9 ชายที่หลงทาง (จบ)

…ฉันมันก็แค่พนักงานบริษัททั่วๆไป มีเงินเดือนพอเลี้ยงปากท้องครอบครัว วันๆแค่ไปทำงานและกลับบ้านในตอนเย็น ฉันไม่ค่อยได้ไปดื่มกับเพื่อนร่วมงานนักเพราะว่าตัวเองจะรีบกลับบ้านไปเจอหน้าครอบครัว กลัวว่าพวกเขาจะเป็นห่วงและฉันเองก็ยังอยากกลับไปทานอาหารฝีมือภรรยาของฉันด้วย อยากจะใช้ชีวิตที่แสนสงบสุขแบบนี้ตลอดไป ขอแค่นี้ก็เพียงพอ....
จินนั้นวิ่งมาจนถึงที่ตรอกที่ยาวที่สุดในเซนเตอร์ โดยปกตินั้นช่วงเวลาการคืนมีการวางแผงลอยจัดการค้าขายสิ้นค้าราคาย่อมเยาอยู่ มีทั้งอาหาร เสื้อผ้า ไปจนของใช้ทั่วไป คนพื้นที่จะเรียกว่าตลาดกลางคืน แต่ในเวลานี้นั้นมันเป็นเพียงแค่ตรอกยาวๆที่มืดสลัวๆ ร้างไร้ผู้คน มีเพียงแค่จินเท่านั้นที่อยู่ในตรอกนั้นเขาวิ่งหน้าตั้งไปเรื่อยจนเห็นบันอยู่ตรงหน้าเขา  แล้วแน่นอนบันไม่รีรอที่จะจ่อปืนมายังที่เขา
"มันดีแล้วหรอ? เป็นแบบนี้ตัวคุณเองก็จะใช้พลังในการเคลื่อนที่ผ่านมุมอับสายตาไม่ได้ แล้วก็หนีจากผมไม่ได้นะ…" จินพูดมาอย่างใจเย็นพร้อมวิเคราะห์โดยการกวาดสายตาไปยังรอบๆ เขาเองได้ข้อสรุปในการที่บันโจมตีในขณะที่เขากำลังวิ่งอยู่
"รู้ดีนี่! แต่แกก็มาได้แค่นี้แหละ!" พอสิ้นสุดเสียงบันก็ระดมยิงกระสุนนั่นมานับครั้งไม่ถ้วน
ห่ากระสุนพุ่งตรงมาที่จินอย่างรวดเร็ว จินในเมื่อที่ไม่สามารถหลบได้นั้นเขาสะบัดแขนข้างขวาออกไปข้างอย่างแรง เกิดลมแรงจนพัดกระสุนนั้นกระจัดกระจายไปยังพื้นที่รอบๆข้าง บันที่เห็นถึงกับตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า แล้วเขาก็รีบรีโหลดกระสุนใหม่ทันทีอย่างร้อนรน แต่จินนั้นไม่รอช้าพุ่งเข้าหาอย่างรวดเร็ว บันเลยจะปาระเบิดควันแต่ว่าจินจับมือไว้ได้ทันแล้วศอกเข้าที่ปลายคางจนหน้าสั่น หลังจากนั้นจินพยายามเผด็จศึกโดยจับแขนทั้งสองข้างของบันแล้วกระโดดเข่าลอยใส่หน้าจนล้มฟุบสลบกลางอากาศ...
"โทษทีนะ แต่ดูเหมือนว่าโชคจะเข้าข้างผม คุณน่ะแพ้แล้ว!" จินพูดจบแล้วเดินเข้าไปหาบันที่กำลังสลบจากการโจมตีเมื่อตะกี้นี้  แล้วจินก็หยิบกุญแจมือออกมาเพื่อจับกุมบัน แต่ในขณะที่กำลังจะพลิกตัวของบัน จู่ๆบันก็เหมือนจะได้สติกลับคืนมากัดไปที่หูของจินอย่างสุดแรงพร้อมกับเอาเท้าดันกระชากออกจนใบหูส่วนหนึ่งหลุดออก ใบหูของจินนั้นขาดกระจุดออกจากกันเลือดไหลรินซิบๆหยดลงพื้น
จินที่โดนแบบนั้นเลยกัดฟันไว้แน่นพยายามไม่ให้เสียงร้องนั้นเล็ดรอดดังออกไป เขาหายใจถี่ขึ้นชีพจรเต้นรัว มันเจ็บปวดแสบเหมือนโดนไฟไหม้ที่ปลายหู แต่เขาก็พยามประคองสติของตนเองไว้ และเมื่ออาการเจ็บเริ่มซาลง สายตาของเขาตอนนี้จ้องมองไปที่บันตรงหน้าอย่างไม่ลดละ
บันนั้นที่กัดหูของจินจนขาดนั้นลุกขึ้นราวกับผีดิบ ริมฝีปากเต็มไปด้วยเลือด ที่ปากนั้นคาบใบหูของจินอยู่แล้วเขาก็ถุยมันออก
"จะ...ใจร้าย....จัง...นะครับ เนื้อของผมมันไม่ถูกปากหรือไง?" จินเอามือจับทีใบหูและเขาพยายามควบคุมสติไม่ให้ระเบิดออกมา ก่อนจะค่อยลดระดับมือลงเพื่อเป้นการจับจังหวะการหายใจของเขาเอง
"ฉันเองก็จะมาแพ้ที่ตรงนี้ไม่ได้!!!" บันหยิบมีดขึ้นมาแล้วพุ่งเข้าแทงจินพยายามหลบแต่เนื่องจากตอนนี้ยังคงสติได้ไม่นิ่งพอเลยโดนแทงไปที่ต้นขาของเขา จินที่เห็นดังนั้นเลยใช้ขาที่ยังไม่ได้รับบาดเจ็บถีบบันออกจากตัวของเขา นั่นเองทำให้ตัวเขาล้มลงไปนอนกับพื้น แต่ยังมีสติอยู่ครบ 32  การเคลื่อนไหวเขาทื่อลงเพราะอาการบาดเจ็บ เขาพยายามลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล
"ยังไหวน่า...!!!" จินตะโกนเรียกพลังใจอย่างสุดเสียง
บันที่เห็นดังนั้นเลยจะเผด็จศึกโดยการแทงไปที่หัว จินเอามือทั้งสองข้างรับการโจมตี บันที่เริ่มสู้แรงไม่ไหวเลยเตะที่ต้นขาของจินซ้ำจนแรงของจินนั้นเริ่มอ่อนลง
จินเริ่มไม่ไหวเลือดก็ไหลออกจากบาดแผลเยอะเกินไป ถึงแม้ว่าจะสามารถฟื้นฟูให้หายได้ แต่มันก็ต้องใช้เวลา เหมือนตอนนี้สติค่อยๆเลือนรางเลย ถ้าเป็นแบบนี้แย่แน่  จินปล่อยแขนทั้งสองข้างที่รับการโจมตีของบันอยู่นั้นทันที แล้วในเสี้ยววินาทีนั้นเขาก็เอนตัวนอนลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว มีดนั้นได้ผ่านหน้าของเขาอย่างเฉียดฉิว และเขาใช้ขาข้างหนึ่งเตะเข้าที่กล่องดวงใจของบันอย่างสุดแรง จนสีหน้าของบันนั้นแสดงถึงความเจ็บปวด ใบหน้าสีเขียวปัด แววตาที่เหลือกจนแทบจะทะลุเพดานแล้วสลบลงไปอีกรอบ
"แฮ่ก...แฮ่ก... แฮ่ก...." เสียงเหนื่อยหอบราวกับคนที่วิ่งเป็นระยะทางหลายกิโลเมตรด้วยความเร็วที่สูงมาก เขาค่อยๆสูดลมหายใจเข้า-ออกอย่างช้าๆ จนกลับมาเป็นปกติ ตอนนี้เขาแรงก็แทบไม่มีเหลือ เหมือนว่าบาดแผลที่หูนั้นเลือดจะหยุดไหลแล้ว แผลที่โดนแทงที่ขายังไม่หายสนิท แต่ก็ยังพอยืนไหว เขาดันตัวอย่างสุดแรงลุกขึ้นทั้งอย่างนั้นเลยทำให้ในตอนที่กำลังลุกนั้นเขาได้หันหลังให้บัน เพียงแค่ชั่วครู่นั้นบันก็เข้ามาจับตัวของเขาอย่างแน่นหนา
"ดูเหมือนว่าฉันจะโชคดีกว่าแกนะไอ้หนู!" บันพูดแล้วแสยะยิ้มออกมา
"คุณก็น่าจะไม่มีแรงเหลือพอจะกำจัดผมแล้วนิ?"
"ใช่! มันก็เราทั้งคู่แหละ แต่ถ้าเป็นฉันอีกคนนึ่งนะเหลือเฝือ" พอพูดจบก็มีบันอีกคนหนึ่งเดินออกมาจากมุมตึก เขาเหมือนบันทุอย่างแต่กลับกันแค่ถืออาวุธคนละข้าง "พลังของฉันคือ "ด็อพเพิล" สามารถก๊อปปี้ตัวฉันอีกคนหนึ่งออกมาได้ เปรียบเสมือนการสะท้อนภาพตนเองบนกระจก เอาเลยยิงมาเลย!!!"  บันทำการสั่งให้ด๊อพเพิลของเขาเล็งปืนกระบอกหนึ่งมาที่จิน
จินที่ได้ยินแล้วถึงกับหลุดขำออกมา"คุณรู้ไหม? ว่าตำนานของด๊อพเพิลคืออะไร?"
"แล้วมันยังไง? ในเมื่อสุดท้ายแกก็ต้องตายอยู่ดี!"
"ถ้ามีใครเกิดพบเห็นด๊อพเพิลของคนนั้น คนที่เป็นเจ้าของจะพบกับความโชคร้าย..."
ปัง!!!!!!!!!
กระสุนสังหารพระเจ้า มันเป็นสิ่งที่ทางตระกูลแคปริคอนมอบให้ฉันมาก่อนที่งานคัดเลือกจะเริ่ม เห็นว่าเอาไว้รับมือกับเหล่านัมเบอร์โดยเฉพาะ หากโดนเข้าไม่ว่าจะที่ไหนก็ตามบนร่างกายมันจะทำให้นัมเบอร์คนนั้นอ่อนแรงคล้ายกับคนเป็นอัมพาต และผนึกพลังของคนคนนั้นชั่วคราว มีโอกาสเพยงแค่ 3 นัดเท่านั้น!.... ขอโทษด้วยนะไอ้หนู  ที่ต้องให้นายมาเป็นบันไดเพื่อความปรารถนาของฉัน....
ในตอนที่ยันมั่นใจว่าตนเองชนะแล้ว! กระสุนก็หยุดกลางอากาศราวกับถูกอะไรบางอย่างมากั้นไว้...
"ทำไม! ทำไม!! ทำไม!!! ไงกระสุนนั่นถึงได้หยุดกลางอากาศได้ละ!!!" บันตะโกนออกมาเสียงดังจนจินนั้นแสบแก้วหู แต่ก็ไม่สามารถปิดหูได้เนื่องจากแขนทั้งสองข้างถูกจับอยู่
"ผมก็บอกไปแล้วว่าระวังจะโชคร้าย คุณลุง..." แล้วจินก็กระแทกหัวไปข้างหลังโดนจมูกของบันจนทำให้เขานั้นหลุดจากการจับล็อคได้
บันเริ่มส่งเสียงโวยวาย"พลังของแกน่าจะเป็นการสะบัดแขนเพื่อสร้างลมไม่ใช่หรอ!?"
"เมื่อตอนนั้นนะหรอ? อ๋อ! นั่นไม่ใช่พลังของผมตั้งแต่แรกแล้วละ…"
"หมายความว่าไง?"
"แต่เป็นท่านราชาที่เอายอมฟังความเอาแต่ใจของผมต่างหาก" แล้วจินก็ชี้นิ้วไปที่ข้างบนตึกชายรูปร่างบางตัวเล็กยืนอยู่ข้างบนดาดฟ้าของตึกมองลงมาข้างล่าง
"ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? พวกแกรวมตัวกันตั้งแต่ตอนไหน?"
เฮนรี่ที่ยืนอยู่บนตึกนั้นก็กระโดดลงมาจากบนดาดฟ้า ในขณะที่ร่างกายเขาดิ่งลงอย่างรวดเร็วก็ใช้แขนทั้งสองข้างสะบัดลงข้างล่างเกิดกระแสลมแรงพัดต้านให้เขาได้อย่างปลอดภัย
"นั่นสินะตั้งแต่เมื่อไหร่ ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ว่ารู้สึกเจ็บที่คอจังใช้การดัดเสียงนี่ยากกว่าที่คิดอีกนะ"
"ตอนนั้นเองสินะ!" บันรู้ได้ทันทีเลยว่าในตอนที่จินวิ่งหนีเขานั้นได้ส่งเสียงระหว่างทางเพื่อให้เพื่อนของเขาได้ยิน
"ก็ถึงได้บอกไงว่าโชคเข้าข้างผม แล้วไอ้ส่วนเรื่องพลังของคุณนั้นผมเองก็รู้ได้สักพักแล้ว"
"แสดงว่าแกนั้นจงใจเล่นตามน้ำทั้งอย่างนั้นสินะ"
จินที่ไม่ได้ตอบอะไรมานั้นได้แต่ทำหน้าเหมือนแสดงว่าไม่รู้ไม่ชี้ เฮนรี่ที่เห็นดังนั้นเลยพูดขัดจินว่า "นายนี่เป็นพวกบ้าชอบเล่นอะไรหวาดเสียวอยู่เรื่อยเลย ตอนนั้นนึกว่านายจะตายแล้ววะอีกเกือบเผลอเข้ามาช่วยแล้วไหมละ? ถ้านายไม่ส่งสัญญาณว่ายังไหวฉันคงพุ่งเข้ามาช่วยแบบไม่คิดชีวิตแล้ว"
"แต่ก็ขอบใจนายนะที่ยอมไว้ใจฉันจนถึงที่สุด" แล้วจินก็ยื่นหมัดออกไปชนกับเฮนรี่
เฮนรี่ก็ชนหมัดกลับมาแล้วทั้งสองก็หันหน้าไปที่บันคนละฝั่งของตนพูดคำหนึ่งขึ้นมา "โทษทีนายคงมาได้แค่นี้แหละ!"
บันที่เห็นว่าแผนของเขานั้นถูกทำลายลงอีกทั้งยังโดนเหยียดหยามกัดฟันกรอดๆ  เขาโมโหจนถึงขีดสุดสั่งให้ด๊อพเพิลของเขาคว้างระเบิดควันลงพื้นพร้อมๆกับเขา และตัวเขาเองจะใช้โอกาสนี้หลบหนีเพื่อเตรียมการรับมือใหม่
เมื่อควันโพยพุ่งจนมั่นใจว่าหนาพอที่จะแฝงกายหลบหนีได้ แล้วบันก็รีบวิ่งหนีด้วยความรวดเร็วทันที
ไม่ไหว...ไม่คิดว่าจะโดนซ้อนแผน เอายังไงดี ตอนนี้เหลือระเบิดควันอีกเพียงแค่สองลูก ต้องไปตั้งหลักก่อน ตอนนี้แค่ไอ้หมอนั่นคนเดียวก็แทบแย่แล้ว  หวังว่าด๊อพเพิลจะไม่โดนกำจัดไปก่อนนะ
ในตอนที่บันวิ่งหนีอย่างสุดแรงนั้นหมอกควันที่เขาได้ขว้างทิ้งไว้นั้นก็ได้กระจายตัวออกไปไม่เหลืออะไรเลย หลังจากนั้นเขาก็เห็นจินวิ่งไล่หลังเขามาติดๆ
เมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา....
หลังจากที่บันนั้นได้หลบหนีไปได้ไม่นานเนื่องจากเขาคิดแล้วไม่ว่ายังไงก็ยังไม่สามารถเขาชนะพวกจิน
"อย่างนี้แย่เลยนะ...แล้วจะเอายังไงต่อดี?" เฮนรี่ถามจินขึ้นมา...
บาดแผลของจินตอนนี้ก็หายแทบสนิทหมดแล้วจนสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างปกติ "แน่นอน! ก็ต้องตามไปอยู่แล้ว"
"ถ้างั้น" แล้วเฮนรี่ก็กางแขนทั้งสองข้างออกสะบัดไปข้างหน้าอย่างรุนเรง สักพักทำให้เกิดลมหมุนพัดควันกระจายหายไปทั้งหมด
"ถ้าอย่างนั้นฉันขอฝากทางฝั่งด๊อพเพิลทีนะ เหมือนว่าต้องกำจัดทั้งสองพร้อมกันไม่อย่างนั้นพลังจะไม่คลายออก"
"รับทราบ แล้วก็อย่าลืมสิ่งนี้ไปด้วย" เฮนรี่ดยนวิทยุมาให้จิน "ก็ว่าจะให้ในวันก่อนการคัดเลือก แต่ดันมีคนมาขัดเสียก่อน"
"ถ้าเกิดจัดการเสร็จแล้วจะรีบติดต่อมา"
ในตอนนี้บันที่วิ่งหนีอย่างสุดชีวิตโดยที่ข้างหลังของเขามีจินวิ่งไล่มาอยู่
"บ้าเอ้ย!! ไอ้เด็กเวรนั่น มันใช้พลังของมันพัดหมอกวันของฉันหมดเลย"
จินที่วิ่งไล่หลังของบันก็ตะโกนมาว่า "รอก่อน! ยังไม่ได้ขอลายเซ็นเลย....รอเดี๋ยว!"
"ตามตื้อจังวุ้ย!" แล้วบันก็ยิงกระสุนหมุดนับสิบออกมาเพื่อถ่วงเวลา จินที่เห็นดังนั้นเลยกลิ้งหลบไปยังข้างถนนอย่างรวดเร็ว แต่นั่นก็ทำให้บันทิ้งห่างจากเขาไปเรื่อยๆ
"คลังแสงเคลื่อนที่หรือไง!? ยิงใส่ฉันไปตั้งขนาดนั้นยังเหลือกระสุนอีกหรือ?"
... ถ้ายังไม่มั่นใจว่าเอาชนะได้ก็อย่าพึ่งใช้สินะ! ดันพูดอะไรยุ่งยากซะได้ นี่สินะเวลานั้นนะ...!
ตั้งสมาธิที่ลมหายใจ.... ใส่แรงทั้งหมดไปที่ขาทั้งสองข้าง.... ความปรารถนาที่รุนแรงอยากที่จะไล่อีกฝ่ายให้ทัน! แล้วพุ่งไป...
ร่างกายของจินพุ่งอีกจุดไปยังอีกจุดหนึ่งด้วยความเร็วสูงมาก....
....1 ครั้ง
พลังของคุณจินคือการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วจนแม้แต่ตาเปล่านั้นไม่สามารถมองเห็นได้ แต่กระนั้นมันก็ใช้ติดต่อกันได้แค่ 3 ครั้งเท่านั้น! อีกทั้งระยะยังสั้นสุดๆ 1-2 เมตรเอง เพราะฉะนั้นแล้วควรใช้ผสมผสานกับการเคลื่อนไหวของตัวคุณเองจะดีมาก
.....2ครั้ง
แล้วถ้าเกิดใช้เกินจะเป็นอย่างไร?
มันก็ไม่เกิดผลอะไรขึ้นทั้งนั้น เพียงแต่....ถ้าเกิดอีกฝ่ายรู้ถึงจุดอ่อนนี้ละก็ตัวคุณเองต่างหากที่จะจบไม่สวย โปรดระวังเรื่องนี้ไว้ด้วย
3 ครั้งมันน้อยไปไหม?
ผมบอกว่าคุณใช้ติดต่อกันได้แค่ 3 ครั้งเท่านั้น จริงๆแล้วมีเวลาคูลดาวน์อยู่ อย่างเช่นถ้าคุณใช้ทั้งหมดรวดเดียวจะใช้เวลารีใหม่ทั้งหมด 10 วินาที  แต่ถ้าตัวคุณเองใช้แค่ 1 ครั้งแล้วรอใหม่จะใช้เวลาเพียงแค่ 5 วินาทีเท่านั้น!
แล้วเวลาที่คูลดาวน์มาถึงนั้นจะรู้ได้ไง?
ตัวคุณต่างหากที่จะรู้ได้ด้วยตัวเอง ถ้าตัวเองไม่รู้ก็อย่าหวังจะเอาชีวิตรอดจากสถานการณ์คับขันเลย....
บันเองนั้นก็ตกใจที่ในเวลาไม่นานนั้นจินก็สามารถไล่ทันเขาแล้ว บันตัดสินใจสุดท้าย...
ไม่มีเวลารีดหลดกระสุนใหม่แล้ว กลับกันระยะประชิดนั้นทางนี้เองก็แทบจะไม่ชนะ ถ้าอย่างนั้นก็ในช่วงเวลาที่แกมาใกล้ฉันที่สุดฉันเอามีดเสียบคอหอยของแกซะ!
บันกำมีดไว้ในมือจนแน่นเตรียมพร้อมที่จะแทงจิน
...ยัง
.....อีกนิด
....ตอนนี้แหละ!
ในตอนที่บันกลับหลังหันไปเพื่อที่จะโจมตีจินที่ไล่หลังมานั้น...ว่างเปล่า! ไม่มีใครอยู่ แล้วมันไปไหนแล้ว? บันกรอกตาไปรอบข้างหน้าของตนกลับไม่เห็นใครอยู่เลย ขณะที่เขากำลังจะหันหลังกลับมานั้นหมัดตรงก็พุ่งเข้าหน้าของเขา เขาตอบสนองกลับโดยการเหวี่ยงมีดกลับไป...
...ไปไหนแล้ววะ?
จินไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว อีกสักพักก็มีการโจมตีจากทางด้านหลัง จินจับแขนทั้งสองข้างของบันและตีเข่าใส่ข้างหลังอย่างแรง จนทำให้บันหลังแอ่น แล้วจินก้มลงเพื่อหลบการเหวี่ยงมีดของบันอ้อมไปยังด้านหน้าและเผด็จศึกนี้ด้วยหมัดเสยที่ปลายคาง ร่างกายของบันราวกับโดนสิ่งที่แข็งราวกับก้อนเหล็กฟาดเข้าจนสลบกลางอากาศไปในที่สุด....
แล้วจินก็หยิบวิทยุที่เฮนรี่ให้มารายงายกลับไป
"ทางนี้เรียบร้อย แล้วทางนั้นละ?"
-เช่นกัน ร่างกายของด๊อพเพิลเองก็หายไปแล้ว
"รับทราบ อีกสักพักเดี๋ยวเจอกัน"
-แต่ว่านายแน่ใจแล้วหรอว่าจะทำแบบนี้จริงๆ อีกฝ่ายจ้องจะเอาชีวิตนายเชียวนะ
"มันมีบางอย่างที่ยังคาใจฉันอยู่นะ มีแต่ต้องถามกับเจ้าตัวเองเท่านั้น"


## Chapter 10 เธอคือใคร?

แล้วหลังจากที่จัดการกับบันเสร็จ จินก็แบกร่างกายที่ยังไม่ได้สติของเขามัดล่ามไว้กับเสาไฟข้างถนน เพื่อไม่ให้เขาหลบหนีได้
"ใจดีจังนะพี่ชาย"  เสียงเด็กสาวที่คุ้นเคยดังมาจากข้างหลังขอจิน โดยที่ตัวเขาเองนั้นแทบไม่รู้สึกตัวเลย...
"เธอเป็นใครกันแน่" จินถามโดยที่ตั้งท่าเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้
เธอหัวเราะคิกๆแล้ววิ่งหนีไป จินที่เห็นดังนั้นเลยวิ่งตามเธอไป เด็กสาวนั้นวิ่งผ่านที่ถนนไปเรื่อยด้วยตวามเร็วเท่าเดิมตลอดแต่ทำไมจินที่น่าจะขายาวและแรงมากกว่าถึงตามไม่ทัน จู่ขณะที่วิ่งอยู่ตรงหน้าค่อยๆเปลี่ยนทิวทัศน์ไปทุกอย่างเริ่มบิดเบี้ยว ถนนที่ราวกับภาพวาดชื่อดังสีสันสดใส รูปร่างของตัวตึกนั้นก็เปลี่ยนไปราวกับภาพที่ตัวเขาเองเคยวาดใส่กระดาษสมัยที่ยังเด็ก ท้องฟ้าสีแดงฉานราวกับเลือด พระจันทร์มีรอยยิ้มกับดวงตาที่โตราวกับตัวการ์ตูน แล้วก็มีดอกไม้รูปร่างหน้าตาประหลาดขึ้นเติมถนน เมื่อหันกลับไปมองที่เด็กคนนั้นก็ไม่อยู่แล้ว....
ที่นี่มันที่ไหน? ฉันได้แต่มองไปรอบๆโดยที่ไม่รู้จุดหมายปลายทาง พยายามหยิบวิทยุขึ้นมาติดต่อเฮนรี่ แต่ก็ไม่มีสัญญาณตอบรับ ฉันวิ่งตรงไปเรื่อยในทิวทัศน์ที่แปลกตา ตอนนี้ทางเดินเริ่มเป็นกระจกรายล้อมระหว่างสองข้างทาง ยิ่งไปไกลเท่าไหร่ก็ยิ่งดูเหมือนไม่สิ้นสุดสักทีราวกับที่นี่เป็นเขาวงกตอย่างใดอย่างนั้น เมื่อตอนตัดสินใจจะเดินกลับ ก็เห็นเป็นทางที่ขาดข้างล่างราวกับหุบเหวก้นลึกสีดำที่ไม่มีที่สิ้นสุด ในตอนนั้นเองก็มีเด็กสาวคนเดิมเข้ามาอยู่ข้างหลังของฉันโดยที่ไม่รู้ตัว เธอผลักฉันลงไปยังที่หุบเหว ระยะเวลาแค่ชั่วพริบตานั้นเธอได้พูดถ้อยคำบางอย่างมา...
"คุณยังมีทางเลือกอีกเยอะ ก่อนที่จะสายไป"
ฉันตกลงมาในหุบเหวที่ดูไร้ก้นบึ้งนั้น แล้วตื่นขึ้นมาตัวเองอยู่กลางถนนทั้งสองข้างทางเป็นแสงจากเสาไฟ ท้องฟ้าก็เป็นสีดำแบบเดิมพระจันทร์กลมโตสีเหลืองสวยสง่า รูปร่างตัวตึกนั้นก็เป็นแบบอย่างเคย
"นี่ฉันกลับมาแล้วหรอ?" เขาพูดพึมพำกับตัวเองเบาๆ
ในตอนที่กำลังเพิ่งจะได้สติกลับมาก็มีสียงเท้ากระทบพื้นอยู่ใกล้ เสียงเดินช้าราวกับขนของที่หนักๆพะรุงพะรังอยู่ จินกวาดตามองไปยังรอบๆแล้วหยิบปืนขึ้นมาชี้ไปที่จุดๆนั้น
"ใครนะ!?"
ไม่มีเสียงตอบรับกลับมาแต่อย่างใด แม้แต่เสียงเดินก็ไม่มีสงสัยจะพยายามหยุดฌเคลื่อนไหวเพื่อไม่ให้เกิดเสียง
"ฉันจะนับ 1ถึง 3ถามไม่ยอมออกมาฉันยิงแน่!" จินพยายามพูดขู่
"1!...2!..." ในขณะที่กำลังนับถึงสามนั้นก็มีเสียงผู้หญิงตอบกลับมา
"เดี๋ยวสิ! เดี่ยวสิ!" เธอค่อยโผล่ออกมาจากข้างหน้าของจิน จากที่ไม่มีอะไรอยู่ราวกับโปร่งแสงอยู่ "อย่าพึ่งยิงนะ! ขอร้องละ!? ฉันมีข้อตกลง"
หญิงสาวใส่ชุดที่ดูเทอะทะ ราวกับนักรบสมัยยุคกลางสะพายเป้ขนาดใหญ่ข้างหลัง เธอดูตื่นตระหนกและพยายามห้ามไม่ให้จินยิง
"ฉันชื่อ "อลิซ" ที่เคยเจอในงานประชุมครั้งนั้นจำไม่ได้หรอ?"
"อลิซ? แล้วข้อตกลงที่ว่าคืออะไร?" จินถามแล้วยังจ่อปืนมาที่เธออยู่
อลิซดูลนลานแล้วพยายามเบี่ยงปากกระบอกปืนออกห่างจากตน "พวกเรามาร่วมมือกันไหม?"
"ร่วมมือ? แล้วเธอจะได้อะไร?"
"ที่ฉันต้องการไม่ใช่ตำแหน่งราชาแต่อย่างใด มันคือเงินต่างหาก! ถ้าฉันทำผลงานได้ดีจนเพื่อนของนายเป็นราชาได้ ฉันเองก็จะมีสิทธ์ในการต่อรองเอาผลประโยชน์ด้วย"
"แล้วตัวเธอล่ะ? ยอมได้หรือป่าวที่จะตกเป็นทาสไปตลอดชีวิตนะ?"
"ฉันก็แค่อยากจะมีชีวิตรอดแค่นั้นเอง และตัวฉันเองนั้นก็ไม่อยากจะฆ่าใครอีกด้วย ได้โปรดละขอร้อง..."  เธอก้มกราบบนพื้นต่อหน้าของจินที่จ่อปืนมาที่เธอ
แล้วจินที่เห็นแก่ที่เธอยอมทำถึงขนาดนี้เลยลดปปืนลง อลิซที่เห็นว่าจินยอมรับให้เธอเป็นพวกแล้วก็เงยหน้าลุกขึ้นมา...
"แต่เดี๋ยว! ฉันมีเรื่องที่อยากจะถาม"
"อะไรอีกเล่า! ถ้าเรื่องพลังของฉันมันก็แค่การพลางสายตาแค่นั้นแหละ สิ่งของที่ถูกแตะจะเป็นคล้ายกับสิ่งที่ล่องหน ไม่ได้มีอะไรมากกว่านั้นเลย..." เธอเริ่มขึ้นเสียงใส่จินและอธิบายสรรพคุณพลังของเธอจนหมดเปลือก
"ที่จริงแล้วฉันจะถามอีกอย่างต่างหาก แต่ก็ขอบคุณที่บอก เธอได้เห็นเด็กสาวที่สูงประมาณนี้ผมสีขาวเงิน ใส่ชุดเดรสสีขาวเดินผ่านมาแถวนี้บ้างไหม?"
อลิซถึงกับเสียอาการแล้วพยายามปะคับปะครองสติใหม่อีกรอบ แล้วพุดใส่อารมณ์กับจินออกไป"ฮะ!! บ้าหรือป่าว? ที่นี่มันจะไปมีเด็กแบบนั้นได้อย่างไรเล่า? ที่ฉันเห็นก็คือนายจู่ก็วิ่งมาหยุดที่นี่แล้วทำท่าทางเหม่อลอยก็แค่นั้นแหละ"
หลังจากนั้นเฮนรี่ก็ได้ติดต่อเข้ามาที่วิทยุ
-ฉันมาถึงที่นายจับคุณลุงนี่ไว้แล้วนะ นายอยู่ไหน?
"โทษทีพอดีว่าจะมากดน้ำดื่มที่ตู้น้ำนะ แล้วก็ดันมาเจอคนที่อยากจะเป็นพวกด้วยเธอชื่ออลิซ"
-แล้วนายว่าไง?
"เธอก็ไม่ได้ดูมีพิษมีภัยอะไร แถมอีกทั้งถ้ามีคนมาเพิ่มมันก็ย่อมดีกว่าไม่ใช่หรอ?"
-ถ้านายว่าอย่างนั้นฉันก็ไม่คัดค้านอะไร
"ขอบคุณที่เข้าใจ เดี๋ยวเจอกัน"
-โอเค...
แล้วจินก็หันหน้ามาคุยกับอลิซที่กำลังลุ้นอย่างใจจดใจจ่อราวกับตัวเองเป็นลูกหมาน้อย
"เขาว่าไม่เป็นไรนะ..."
อลิซถอนหายใจเสียงดัง เฮือก!!  "งั้นพวกเรารีบไปสมทบกับเพื่อนของนายกัน"
จินพยักหน้าแล้ววิ่งไปทันที อลิซที่เห็นว่าเขาวิ่งไปโดยที่ไม่บอกไม่กล่าวพยายามเร่งฝีเท้าตามแต่เนื่องจากที่ตัวเธอนั้นพกของไว้มากทำให้ตามจินได้ช้ากว่าที่ควร "รอเดี๋ยวสิ!"


## Chapter 11 ทางเข้าที่ไร้ทางออก

ฉันมันก็แค่พนักงานธรรมดาที่เงินเดือนพอที่จะเลี้ยงปากท้องภรรยากับลูกสาวที่น่ารักของฉันเท่านั้น!!
"หัวหน้าปีนี้เป็นเพราะฝีมือของคุณแท้ๆ ทำให้บริษัทมีกำไลเข้ามามหาศาลเลย"
"งั้นหรอ? ฉันก็แค่ทำตามหน้าที่เท่านั้น"
"ในเมื่อโอกาสดีๆแบบนี้ พวกเราไปดื่มฉลองกันไหมครับ?"
"โทษที...! พอดีลูกสาวกับภรรยาของฉันรอให้ฉันกลับไปทานข้าวด้วยกัน"
"นานๆทีไม่เห็นจะเป็นไรเลยครับ พวกเขาไม่ว่าอะไรหรอก"
"ฉันไม่ยอมให้ลูกสาวฉันเห็นสภาพที่ตนเองเมาเดินเซ พร้อมกลิ่นเหล้าที่ฟุ้งตามตัวหรอก"
"ครับ....! งั้นเอาไว้คราวหน้าแล้วกัน"
ตัวฉันเองนั้นก็ไม่ค่อยได้ไปดื่มกับพวกที่ทำงานบ่อยนักเมื่อเลิกงานฉันมักจะรีบตรงดิ่งกลับบ้านทันที ทานอาหารพร้อมหน้าพร้อมตา ใช้เวลาอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข นั่งฟังลูกสาวพูดเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงเรียนอย่างตื่นเต้น ขอมีชีวิตแบบนี้ไปเรื่อยๆก็พอ
" ป๊ะป๋า...ช่วงนี้พวกเราไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหนด้วยกันเลย"
"หยุดนะเบล! อย่าพึ่งกวนคุณพ่อได้ไหม?"
"ก็หนูอยากไปเที่ยวด้วยกันกับป๊ะป๋าและมาหม๊านี่"
"ไม่เอาน่า คุณพ่อเองก็ทำงานมาเหนื่อยๆอย่ามาขออะไรที่มันเป็นไปไม่ได้สิ!"
"เพื่อนในห้องของหนูมักจะเล่าว่าพ่อของเธอมักจะพาไปเที่ยวสวนสนุกกันแบบครอบครัวอยู่บ่อยๆ หนูเองก็อยากไปบ้าง"
"เอานี้เป็นไง ในวันหยุดที่จะถึงนี้พวกเราไปเที่ยวสวนสนุกด้วยกันไหม?"
"เย้!! สวนสนุก!! ได้ไปเที่ยวสวนสนุกกับป๊ะป๋าและมาหม๊าแล้ว..."
"มันจะดีหรือค่ะคุณ? ที่ตามใจเบลอย่างนี้ ราคาตั๋วมันค่อนข้างเอาเรื่องเลยไม่ใช่หรอ?"
"พอดีลูกค้าในครั้งนี้เหมือนจะเป็นคนใหญ่คนโตในนั้นด้วย เลยว่าจะขอร้องเรื่องนั้นดู ไหนแล้วก็อยากจะไปเที่ยวด้วยกันทั้งสามคนนี่"
ในวันนั้นฉันเดินกลับบ้านอย่างร่าเริง ยิ้มจนแก้มปริ ในมือตอนนี้ตั๋วเข้าสวนสนุกอยู่ พวกเราจะได้ไปเที่ยวกันทั้งครอบครัวสักที เบลจะดีใจหรือเปล่านะ..?
กริ๊งงงงงงงงงงง~!!!!
เข่าฉันเทบทรุดเมื่อได้ยินเสียงที่อยู่ปลายสาย ภรรยากับลูกสาวของฉันพวกเธอประสบอุบัติเหตุขณะที่พวกเธอกำลังที่จะข้ามทางม้าลายได้มีรถหรูพุ่งเข้ามาชนด้วยความเร็วสูง ร่างกายทั้งสองกระเด็นกันไปคนละทิศละทาง ตอนนี้อยู่ในห้องฉุกเฉินในโรงพยาบาลทั้งคู่อาการสาหัส ฉันรีบตรงดิ่งไปยังที่โรงพยาบาลนั้นทันที.....
หมอนั้นได้ทำการยื้อชีวิตเท่าที่ทำได้แล้ว แต่ท้ายที่สุดภรรยาของฉัน เธอได้เสียชีวิตลง เนื่องจากในตอนที่เกิดเหตุนั้นเธอได้กอดลูกสาวเอาไว้แน่น แต่ลูกสาวนั้นอาการโคม่าไม่ได้สติ นอนเป็นเจ้าหญิงนิทรา
หลังจากเกิดเหตุการณนั้นทางตำรวจได้เข้ามาพูดเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น พร้อมๆกับพ่อแม่ของผู้ที่ก่อเหตุ พวกเขายื่นเงินก้อนหนึ่งที่หนามากมาให้ฉัน
"ช่วยรับไปได้ไหมครับ? ถือซะว่าเป็นค่าชดใช้ความเสียหายที่เกิดขึ้น แล้วจะได้จบๆกัน" ฉันโกรธมากเลยจับที่คอเสื้อแล้วกระชากเข้ามาอย่างแรง
"ไอ้เงินแค่นี้ฉันจะหาเท่าไหร่ก็ได้ตอนไหนก็ได้ แต่ฉันจะลากคอไอ้หมอนั่นมาขึ้นศาลแล้วรับโทษอย่างสาสม"
ฉันประกาศสงครามโดยการเอาเงินเก็บเกือบทั้งหมดออกมาจ้างทนายที่มีความเก่งและมีชื่อเสียงมากที่สุด "ผมจะทำให้ดีที่สุดเองไม่ต้องห่วงครับ ผมจะลากคอคนที่กระทำผิดมาเข้าคุกให้ได้"
ท้ายที่สุดฉันแพ้อย่างราบคราบโดยที่ตนเองไม่ได้ทำอะไรเลย เพราะว่าตนเองไปไม่ทันเวลาเนื่องจากรถติดเป็นระยะเวลานาน ถึงแม้ว่าฉันจะลงจากรถแล้ววิ่งไปอย่างสุดแรงแล้วก็เถอะแต่มันก็ไม่ทันเวลา   ฉันทำได้แต่นั่งเศร้าโทษตัวเองที่ไม่สามารถทำอะไรได้แม้แต่ที่จะเอาพวกคนเหล่านั้นมาลงโทษตามกฎหมายได้
แต่ทุกอย่างยังต้องดำเนินต่อไป ทุกวันหลังจากที่ฉันเลิกจากการทำงาน ฉันมักจะไปเยี่ยมลูกสาวของฉันอยู่เสมอ นั่งเฝ้าเธอพูดคุยเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นในแต่ละวันอย่างใจจดใจจ่อ
"นี่! วันนี้พ่อได้ลองทำอาหารเองแล้วนะ กินแทบไม่ได้เลย แต่ว่าพ่อจะพยายามลูกเองก็พยายามเข้านะ ไว้เวลาลูกตื่นขึ้นมาพ่อจะได้เตรียมอาหารอร่อยไว้ให้" ทำแบบนี้อยู่เสมอ "วันนี้พ่อได้เลื่อนขั้นด้วยแหละ! เป็นไง? ภูมิใจในพ่อคนนี้บ้างไหม?" เหมือนคนบ้าไม่มีผิด "เพื่อนๆของลูกเขาส่งจดหมายฝากมาถึงลูกด้วยหละ พวกเขาขอให้ลูกหายไวๆนะ" จะทำแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่?
"วันนี้เป็นวันคริสต์มาส ลูกอยากจะได้อะไรเป็นของขวัญบ้างไหม?" รู้ไหม? มันไร้ความหมาย
"บอกพ่อที...พ่อควรจะทำ...อย่างไรต่อไปดี?" นั่งร้องไห้ฟูมฟายไปก็เท่านั้นมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก.....
ฉันเดินราวกับคนที่ตายไปแล้ว ไร้ชีวิตชีวา เริ่มมองทุกอย่างบนโลกนี้ไม่มีสีสันเหมือนอย่างเคย ถามกับตัวเองเรื่อยๆเป็นแบบนี้ดีแล้วอย่างนั้นหรอ? แล้วฉันจะทำอะไรให้พวกเขาได้บ้าง เอามือล้วงไปในกระเป๋าพบตั๋วเข้าสวนสนุกที่ยับยู่ยี่ ที่สัญญาไว้ก็ไม่ได้ทำให้ ฉันนี่มันเป็นพ่อที่ใช้ไม่ได้เลย
"คุณเป็นพ่อที่ยอดเยี่ยมต่างหาก" เสียงชายปริศนาที่พูดขึ้นมาพร้อมกับยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้ในนั้นเป็นเบอร์โทรติดต่อของเขา "ถ้าหากคุณปรารถนาที่จะทำเพื่อลูกสาวคุณละก็ โปรดติดต่อผมมา"
ตอนนั้นฉันไม่ลังเลเลย ไม่จำเป็นต้องคิดแต่อย่างใด รีบคว้ามือชายคนนั้นทันที "แล้วผมต้องทำยังไง?"
ชายคนนั้นยิ้มกลับมาแล้วพาฉันไปยังที่ๆหนึ่ง แล้วเอาภาพถ่ายที่เป็นหลักฐานทั้งหมดเกี่ยวกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น ไม่เพียงแค่ตำรวจที่เห็นด้วย นักข่าว,ผู้พิพากษาและทนายที่ฉันจ้างด้วยก็เช่นกัน พวกเขาโดนคนเหล่านั้นซื้อด้วยเงิน เพื่อให้พวกเขาชนะในครั้งนั้น ตอนนั้นฉันคิในใจถ้าเอาหลักฐานพวกนี้ไปเปิดโปงสู่สังคมละก็... แต่ชายคนนั้นก็พูดว่า "กฎหมายทำอะไรพวกเขาไม่ได้หรอกครับ จนกว่าพวกมันจะรู้ซึ้งด้วยตัวเอง พวกมันไม่มีทางเข้าใจ" แล้วเขาก็ยื่นปืนกระบอกหนึ่งมาให้ พร้อมกับกระซิบข้างๆหู "ทำลายสิ่งที่สำคัญของพวกมันทั้งหมด ให้พวกมันได้รับรู้ความเจ็บปวดของคุณซะ"
"แต่ว่า..."
"ในเมื่อกฎหมายมันไม่ได้เท่าเทียม อีกทั้งคุณเองก็ไม่มีทางเลือกด้วยนี่ครับ นี่เป็นโอกาสเดียวเท่านั้น ถ้าคุณตกลง ผมจะช่วยคุณเอง จนกว่าการล้างแค้นของคุณจะจบลง"
ฉันตอบตกลงคำเชิญชวนของปีศาจนั้นไปแล้วทำการล้างบางพวกมันทั้งหมด ให้พวกมันได้ทรมาน เห็นคนที่ตนเองรักตายต่อหน้าต่อตา ให้มันได้รู้สึกถึงความเจ็บปวด พวกมันทั้งหมด!!! พวกมันทั้งหมด!!!...ทั้งหมด!!!...ทั้งหมด!!!     ต้องชดใช้...
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาฉันได้ทำการฆ่าคนที่มีส่วนเอี่ยวหรือเห็นด้วยการเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับภรรยาและลูกของฉัน แม้แต่ตัวเองนั้นก็ไม่รู้แล้วว่าตอนนี้ได้กำจัดไอ้สวะแบบนี้ไปกี่คนแล้ว ทำไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ  จนกระทั่งวันหนึ่งฉันได้ทำพลาดไป....
"ได้โปรด....อย่าฆ่าลูกผมเลย จะเอาอะไรไปก็ได้แต่ขอแค่เพียงเรื่องนี้เรื่องเดียว"
"ฉันไม่ได้ต้องการสิ่งของ แต่ที่ฉันต้องการคือเห็นพวกแกเจ็บปวด" ฉันเดินเข้าไปหาเขาเอาผ้าปิดตาไว้ เขาพยายามร้องอ้อนวอนร้องไห้ฟูมฟาย แต่ฉันก็ไม่สนแล้วเดินเข้าไปหาเด็งกคนนั้นพร้อมคีมปากนกแก้ว เด็กน้อยคนนั้นเองที่ถูกมัดปิดปากอยู่ ฉันค่อยคลายเชือกออกอย่างใจเย็นแล้วพาเด็กนั่งลงที่เก้าอี้และเอามือพาดบนโต๊ะ ขณะที่กำลังจะถอนเล็บนั้นเด็ก ในตอนนั้นฉันได้มองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้น ได้เห็นสภาพตัวเองที่ไม่ต่างอะไรกับคนบ้าผมที่รกรุงรัง หนังตาหมองคล้ำ ร่างกายก็ซูบผอม ฉันหยุดการกระทำนั้นลงและปล่อยให้พวกเขารอดชีวิตกลับไป
ฉันเดินไปในเมืองอย่างไร้จุดหมาย ไม่รู้ว่าสิ่งที่จะทำต่อไปคืออะไร? ฉันได้ลืมอะไรบางอย่างไปหรือป่าวนะ?ในตอนนั้นเองก็มีตำรวจเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลัง พร้อมกับไอ้ทนายเฮงซวยที่ยืนข้างหน้าสะเหร่อ  ฉันโดนควบคุมตัวและถูกตัดสินโทษประหารชีวิต ในตอนที่ฉันถูกคุมขังอยู่นั้นก็นึกขึ้นมาได้ ถ้าตัวฉันมีอำนาจมากกว่านี้ละก็ ฉันก็สามารถทำทุกสิ่งทุกอย่างได้ แล้วโอกาสก็มาถึง....
ในเวลา ณ ปัจจุบัน บันตื่นขึ้นมาพบตัวเองถูกล่ามกับเสาไฟข้างถนน โดยที่มีคนสามคนพูดคุยเสียงเจี๊ยวจ๊าวอยู่ตรงหน้าเขา
"แล้วเราจะทำอย่างไรกับเขาดี?" อลิซถามกับจินและเฮนรี่
"ฉันไม่รู้ แล้วนายละ?" เฮนรี่เองก็ไม่รูเลยถามจิน
"มันมีเรื่องที่ฉันยังคาใจอยู่นะ ว่าจะถามให้มันรู้เรื่อง แล้วค่อยพาเขาไปที่ลี้ภัย" ในระหว่างนั้นเขาสังเกตว่าบันได้สติแล้วเลยย่อตัวลงข้างหน้าเขา "โอ้! ได้สติแล้วสินะ?"
แต่ยังไม่ทันไรบันก็พูดขัดขึ้นมาด้วยอาการโมโห "ฆ่าฉันเลย!" เขาพูดด้วยแววตาที่เอาจริงและแน่วแน่
"ไม่...! ไม่...! อย่าพึ่ง-"
"ฆ่าฉันเลย! ฆ่าฉันซะสิ!"
"เดี๋ย-"
"ฆ่าฉัน...เลยซะสิ!!!"
ไม่ว่าจินจะพยายามถามอะไรไปบันก็ดูเหมือนจะไม่ได้ฟังเขาเลย บันได้แต่พูดด้วยน้ำเสียงกระโซกโหกหากให้ฆ่าตัวเขาซะ จินเริ่มทดไม่ไหวเลยตบหน้าบันอย่างแรงหนึ่งครั้ง
เพียะ!!..... บันที่โดนตบนั้นกลับทวีความรุนแรงด่าด้วยถ้อยคำหยาบโลนต่างๆนาๆ
เพียะ!! ....
"พวกแกมันก็แค่-"
เพียะ...!เพียะ...!
"หนอย...ไอ้เด็ก-"
เพียะ....! เพียะ....! เพียะ....! เพียะ.....! เพียะ.....!  จินกระหน่ำตบนับครั้งไม่ถ้วนในตอนที่บันนั้นพยายามจะพูด เขาก็จะโดนจินตบทุกครั้ง  จินตบไปเรื่อยๆจนแก้มทั้งสองข้างของบันบวมเป่ง มีรอยฟกช้ำ ตามใบหน้า จนท้ายที่สุดมันก็ได้ทำให้บันหยุดพูดลง
"...."
ในตอนที่จินกำลังตบบันอยู่นั้นอลิซก็ได้ถามกับเฮนรี่อย่างกล้าๆกลัวๆ "ปล่อยให้เพื่อนของนายทำแบบนั้น เดี๋ยวหมอนั่นก็ได้ตายหรอก"
เฮนรี่พูดอย่างใจเย็นกลับมา "ไม่หรอก เขาแทบไม่ได้ออกแรงเลยแม้แต่น้อย"
"มันจะจริงหรอ? ถ้าทำแบบนั้นกับฉันมีหวังได้ตายแน่!"
"คนอย่างเขาใจดีกว่าผมอีกนะ เขาไม่กล้าลงมือกับคุณแบบเต็มแรงหรอก" เฮนรี่ยิ้มกลับมาอย่างสดใสทำให้อลิซยอมเชื่อที่เขาพูด
ตอนนี้ในทุกครั้งที่จินทำท่าทางจะตบ บันนั้นได้หลับตาลงแล้วพยายามเกร็งหน้าเหมือนกลัวที่จะโดน แล้วจินก็ได้ลดมือลงพูดกับบันไปว่า
"คุณนี่เป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่องเลยนะ...!"
แค่คำพูดนั้นทำให้บันถึงกับอารมณ์ขึ้น ด้วยความโกรธที่จู่ๆก็มีใครน่าไหนก็ไม่รู้เข้ามาพูดแบบนี้กับเขา "คนอย่างแกจะไปเข้าใจอะไร? ความรู้สึกที่ได้สูญเสียคนที่ตนรักโดยที่ตนเองไม่
สามารถทำอะไรได้  ความรู้สึกที่ตนเองไร้ทั้งอำนาจและพลังแกเคยได้รู้สึกไหม? คนอย่างแกที่ใช้ชีวิตโดยที่ไม่ทุกข์ร้อนอะไร คนแบบแกนะเคยเสียใจจนน้ำตานั้นแทบไม่เหลือให้ไหลแล้วไหม?" บันร้องไห้ออกมาเสียงดังแต่ในนั้นไม่มีน้ำตาไหลเลยท่ามกลางคนสามคนที่ยืนมองอยู่
จินแตะไปที่ไหล่เบาๆ "ไม่รู้หรอกและก็ไม่ได้อยากจะรับรู้ด้วย แต่ที่ผมสามารถทำได้ตอนนี้คือการเอาพ่อของเด็กที่เคยให้คำสัญญาไว้กลับมา...  ครั้งสุดท้ายที่คุณได้ไปเยี่ยมลูกสาวคุณมันเมื่อไหร่กัน?...."
"เบล? นี่ฉันมัวแต่ทำอะไรอยู่? ทั้งที่....ทั้งที่ ...ทำไม? ฉันถึงเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่องแบบนี้!"
"ลูกสาวของคุณคงจะเหงาน่าดุเลยนะ ถ้าเธอนั้นไม่พบพ่อของเธออยู่ข้างๆ"
อลิซที่เดินเข้ามาเขย่าไหล่ของจินเบาถามด้วยความสงสัย "หมายความว่าไง? เขาเป็นฆาตกรที่โหดร้ายจริงงั้นหรอ? จากที่เห็นไม่เป็นอย่างนั้นเลย..."
เฮนรี่เลยตอบแทน "เขาก็เป็นแค่ชายที่ทิ้งทุกอย่างเพื่อการล้างแค้น"
อลิซนั่นก็ได้แต่ทำหน้างงๆกับที่พวกเขาพูด "อะไร? เหมือนฉันจะไม่รู้เรื่องอยู่คนเดียวเลย หรือว่าฉันแค่คนโง่ที่บังเอิญผ่านทางมา"
เฮนรี่ก็พูดด้วยน้ำเสียงที่น่าสมเพช "เฮ้อ~ นี่นายจะเอาคนแบบนี้มาเป็นพวกจริงๆงั้นหรอ?ดูพึ่งไม่ค่อยได้อย่างไรไม่รู้"
"เอาเถอะน่า...พลังของเธอค่อนข้างมีประโยชน์ อีกทั้งถ้ามีคนเพิ่มมันก็ย่อมดีกว่าอยู่แล้ว"
แล้วก็หันกลับมาถามบันอีกรอบ "คุณละ? จะเอาอย่างไร?"
"ฉันฆ่าคนไปมาก ถึงแม้จะรอดจากนี้แต่ก็ต้องโดนโทษฐานประหารชีวิตอยู่ดีคงไม่ได้ไปพบกับเธอแล้วแหละ" บันพยายามฝืนยิ้มออกมา
อลิซพูดออกมาด้วยท่าทีกระวนกระวาย "แล้วพวกเราทำอะไรไม่ได้เลยหรอ?"
"ทำไมเธอเป็นตัวเธอเองละที่ดูร้อนรนแบบนั้น?"เฮนรี่สงสัยที่เห็นอลิซเป็นแบบนั้น
"ฉันเองก็ไม่ค่อยเข้าใจนักหรอก แต่ว่าถ้าเป็นฉันเองโดนแบบนั้นก็ทำแบบเดียวกันละมั้ง?"
บันหัวเราะออกมาเสียงดงก่อนจะพูดกับอลิซว่า "คนอย่างพวกเราไม่มีทางเลือกแบบนั้นหรอก ว่าจะทำหรือไม่ทำ มันต้องทำอยู่แล้วอย่างแน่นอน การที่พวกมันได้รับรู้ความรู้สึกเจ็บปวดก่อนที่จะตาย ซึ่งฉันก็ได้เลือกเส้นทางนั้นโดยที่ตนเองหลงลืมสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของฉันไป"
"หลังจากนี้คุณเองอยากจะทำอะไร?" จินพูดอย่างใจเย็น
"ยังไงฉันก็ต้องตายอยู่แล้ว นายช่วยปิดชีพฉันทีได้ไหม?"
จินที่ได้ยินดังนั้นถึงกับถอนหายใจออกมาเสียงดัง "เฮ้อ~ นอกจากจะเป็นพ่อที่แย่แล้วยังฟังที่คนอื่นพูดไม่รู้เรื่องอีกหรือนี่! ผมถามตัวคุณเองต่างหากว่าหลังจากนี้ตัวคุณต้องการที่จะทำอะไร?"
สิ่งนั้นทำให้บันคิดอยู่นานในที่สุดตัวเขาเองก็ได้คำตอบ "พอกันทีกับการล้างแค้นบ้าบอนี่ ฉันอยากจะเจอลูกสาวของฉันเป็นครั้งสุดท้าย ไม่ว่าเธอจะฟื้นขึ้นมาหรือไม่ ไม่ว่าตัวเธอนั้นจะฟังสิ่งที่ฉันเล่าไปหรือไม่ ฉันอยากที่จะเจออีกสักครั้ง"
"ถ้างั้นช่วยถอนตัวจากการคัดเลือกนี่ได้ไหม? เพื่อตัวคุณเองแล้ว ผมจะบอกทางไปยังที่ลี้ภัยให้ ได้ใช่ไหม? เฮนรี่" จินมองไปที่เฮนรี่
"ก็ได้...ในเมื่อนายขอร้องมาแบบนี้ มันอยู่ห่างจากที่นี่ค่อนข้างไกล ทางทิศเหนือเมืองนอร์ระหว่างสาขาของตระกูลแคนเซิลกับเจมินี่"
"แล้วก็ผมมีเรื่องอยากที่จะถามคุณอยู่"แล้วจินก็เข้ามากะซิบที่ข้างหูอย่างเบาๆ "คุณเห็นใช่ไหม? เหมือนกับที่ผมเห็น ถ้าคุณเองก็เห็นแค่พยักหน้าก็พอไม่ต้องตอบอะไร"
บันเองที่รู้ว่าสิ่งที่จินถามนั้นคือภาพที่ตนเองได้เห็นตอนที่เจอกันครั้งแรก แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าสิ่งนั้นคืออะไรเหมือนกัน ได้แค่พยักหน้าตามที่จินถามมาเท่านั้น
เมื่อจินได้คำตอบแล้วก็ค่อยๆถอยห่างออกมา หยิบกุญแจไขไปที่กุญแจมือของบัน
อลิซเลยพูดขึ้นห้ามทันที "เดี๋ยวก่อน! นายไม่กลัวเขาแว้งกัดเลยหรอ?"
"เขาไม่ทำแบบนั้นหรอก ตอนนี้เขาเลือกที่จะไปพบลูกสาวเขา ส่วนผมเองก็ทำตามสิ่งที่สัญญากับเด็กคนนั้นไว้ก็เท่านั้น! อีกอย่างตอนนี้เขาก็ไม่สามารถใช้พลังด๊อพเพิลได้อีกด้วย"
"นายเอาอะไรมามั่นใจ?" อลิซยังคงไม่ไว้ใจอยู่
บันเลยตอบแทนจินที่กำลังวุ่นในการไขกุญแจอยู่ "ถ้ามีคนมองเห็นฉันมันจะไม่สามารถทำงานได้ ที่ฉันใช้ม่านควันนายในตอนแรกก็ด้วยเหตุนี้ จะเรียกว่าจุดอ่อนและก็เป็นจุดแข็งภายในตัวได้อีกด้วย"
"ก็ตามนั้นแหละ!" แล้วจินก็ทำการไขกุญแจมือที่ใส่บันเสร็จ
"ขอบใจมากไอ้หนู ที่ฉันทำได้ก็มีแค่นี้ ใจจริงก็อยากจะช่วยพวกนายให้ชนะอยู่หรอกแต่ว่าฉันยังมีลูกสาวที่ยังรอการกลับไปของฉันอยู่"
จินตอบกลับมาด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม "พูดอะไร ไม่เห็นเข้าใจ ผมแค่ทำตามสัญญาก็เท่านั้น"
"ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องจากลากันแค่นี้ ขอให้โชค-" ขณะที่บันกำลังจะบอกลาอยู่นั้นจู่ๆก็มีเสียงระเบิดดังขึ้นมาเสียงสนั่นทั่วทั้งเซนเตอร์ ควันดำกลุ่มใหญ่โพยพุ่งขึ้นบนท้องฟ้า สายตาทุกคนต่างก็จับจ้องไปยังสถานที่นั่นเป็นทางเดียวกัน แล้วจู่ๆเสียงนาฬิกาข้อมือของทุกคนก็ดังแจ้งเตือนขึ้น ในตอนนั้นเองร่างของบันก็ค่อยๆร่วงลงกับพื้น....
-03 โรโบโต้ วิลสัน  ถูกกำจัดแล้ว
-07  บัน แฮงค์แมน ถูกกำจัดแล้ว....
ตอนนี้เวลา 00.56 น. นัมเบอร์เหลือรอดอีก 11 คน
ทางฝั่งพวกอูล เมื่อไม่นานมานี้...
"แหม~ คุณจินนี่ฝีมือไม่เลวนะครับ สามารถจัดการนัมเบอร์ คนอื่นได้อย่างอยู่หมัดเลย" โลแกนพูดอย่างสบายใจขณะที่กำลังจิบกาแฟสบายใจเฉิบ...
อูลเองก็ทำเช่นเดียวกัน "ยังห่างไกลที่จะวางใจได้ ตอนนี้เหมือนว่าจะเจอของแข็งเข้าแล้ว!"
จิลที่ทนไม่ไหวกับการกระทำดังกล่าวระเบิดอารมณ์ใส่โลแกนกับอูล "นี่พวกคุณจะใจเย็นเกินไปแล้วนะ…! อย่างน้อยก็น่าจะเป็นห่วงเขาหน่อยก็ยังดี"
"ห่วงไปก็ไม่ได้อะไร…! ที่พวกเราทำได้ก็ทำไปหมดแล้วที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับตัวเขาเท่านั้น!" โลแกนยังนั่งใจเย็นอยู่
แล้วเซร่าที่เกิดสงสัยขึ้นมาเลยถามโลแกนไปว่า "หัวหน้าคะ! คือเกี่ยวกับจุดอ่อนของเขานะ จะไม่เป็นไรจริงๆหรอ?"
"อ๋อ~! พลังที่สามารถเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงในระยะ 1-2 เมตรนะหรอ? ถึงแม้จะใช้ต่อเนื่องได้แค่ 3 ครั้ง ก็ตามแต่เขาก็พิสูจน์ให้เราเห็นแล้วว่าสมรรถภาพทางกายเขาสามารถทดแทนส่วนนั้นได้"
อูลเลยพูดเสริมต่อ "แต่ว่าหลังจากที่ตนเองใช้ 3 ครั้งต่อเนื่องนั่นแล้ว...จะไม่สามารถใช้พลังได้อีก10วินาที ถือว่าเป็นจุดอ่อนที่ร้ายแรงพอตัวเลยนะถ้าอีกฝ่ายรู้เข้า"
"นายพูดมามันก็ถูก แต่ว่านั่นมันก็ขึ้นอยู่กับตัวเขาเองจะพลิกแพลงอย่างไรในการต่อสู้"
"อีกอย่างนะคะหัวหน้า!...แล้วทำไมเขาถึงไปรวมกลุ่มกับเหล่านัมเบอร์ คนอื่นละ?" สิ่งที่เซร่าได้ถามทำให้ทั่วทั้งห้องหยุดชะงัก
อูลกุมขมับแล้วถามโลแกนไปว่า "นายยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับพวกเธอไปอย่างนั้นหรอ?"
"จะว่าไป...ก็ยังไม่ได้บอก..." โลแกนตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ
ทางด้านดีลเลอร์กำลังรับมือกับกลุ่มคนที่ลงเดิมพันถกเถียงกันเกี่ยวกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น....
-นี่ลางสังหรณ์ของฉันพลาดไปหรือนี่....ไอ้หมอนั่นดันมาตายคนแรกเลย
-ใจเย็นหน่อยคุณลุง เล่นพนันมันก็ต้องมีได้มีเสียเป็นธรรมดา...
-ไม่คิดเลยนะว่า...เริ่มการแข่งขันไม่ถึงชั่วโมงก็ตายไปแล้วสองคน รอบนี้สงสัยพวกเราอาจจะเกิดอะไรที่มันเกินคาดก็ได้
-ผมเองก็หวังไว้อย่างนั้น ถ้าเป็นอย่างครั้งที่แล้วนี่ไม่สนุกเอาซะเลย มีแต่พวกอ่อนหัดเต็มไปหมด
ดีลเลอร์พูดกล่าวปราศรัยอีกครั้ง  "กระผมเองก็หวังอย่างนั้นเช่นกัน เอาละหวังว่าท่านที่ได้เสียทองเดิมพันไปแล้วจะอยู่ดูการคัดเลือกครั้งนี้ต่อจนจบ"


## Chapter 12 นายพรานเเละสัตว์ร้าย

หลังจากที่เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งเซนเตอร์ ขณะที่ทุกคนมองไปยังทางเดียวกันนั้นเองร่างกายของบันก็ได้ล้มลง
สิ่งนั้นทำให้ทุกคนต่างตกใจกันไปชั่วขณะ จู่ๆเสียงตะโกนของจินก็ดังขึ้นมา....
"เราโดนซุ่มยิง!! หลบเร็ว!!" สิ้นสุดเสียงตะโกนนั้นก็มีกระสุนหนึ่งนัดพุ่งเข้ามาโดนที่ไหล่ของจิน ทำให้ล้มลง
แย่แล้ว! ขาตอนนี้สั่นไปหมด ไม่คิดว่าอีกกลุ่มหนึ่งจะตามมาเร็วกันขนาดนี้ พลาดแล้วสิ! ในเหล่านัมเบอร์นั้นมีคนเดียวที่มีความสามารถในการซุ่มยิงอยู่ และก็เป็นคนที่อันตรายมากมี่สุดอีกด้วย แต่ว่าพวกเขาไม่น่าจะมาถึงเร็วขนาดนี้นิ ด้วยระยะทางขนาดนั้น อีกทั้งความแม่นยำในการค้นหานี่อีก
ในขณะนั้นอลิซก็เข้ามาลากตัวของจินที่นอนเจ็บอยู่บนพื้นอย่างทุลักทุเล จินที่เห็นว่าเธอพยายามช่วยเลยตะโกนห้าม "หนีไปสิ!! เดี๋ยวเธอก็โดนไปด้วยหรอก!"
"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงไป ท่านราชาเขาออกโรงเองแล้ว"
จินมองไปที่เฮนรี่ตอนี้ที่ไม่มีกระสุนพุ่งเข้ามาโจมตีต่อเพราะว่าเขานั้นใช้พลังในการหักเหวิธีกระสุนออกจนหมด ต่อให้อีกฝั่งจะยิงมายังไงก็ไม่สามารถมาถึงได้....
เพราะเนื่องด้วยร่างกายของจินค่อนข้างใหญ่ เลยทำให้อลิซใช้เวลาในการพาตัวออกไปจนทั้งสามคนหลบที่มุมตึกในระยะที่แน่นอนว่าจะไม่โดนซุ่มยิงจากตรงนี้ แล้วตัวของจินเองก็เริ่มพยายามคว้านกระสุนที่ฝังในไหล่ด้วยมีด
ในขณะที่จินคว้านอยู่นั้นทำเอาอลิซแทบไม่กล้ามอง เธอปิดตาแล้วถามด้วยความสงสัย "นายนี่มันบ้าไปแล้ว...! ไม่เจ็บบ้างหรือไง?" จนเอากระสุนออกเรียบร้อย
"โชคยังดีที่ไม่โดนจุดสำคัญ แต่ว่าพวกนั้นเป็นใครกันฝีมือซุ่มยิงไม่ธรรมดาเลยนะ?" เฮนรี่ถามแล้วมองมาที่จิน
"สไนเปอร์ อีกทั้งระยะตั้งไกลยังยิงได้ขนาดนั้น ไม่ใช่มือสมัครเล่นที่พึ่งหัดจับปืน แต่น่าจะเป็นมืออาชีพอย่างไม่ต้องสงสัย ในเหล่านัมเบอร์มีคนเดียวที่เคยเป็นอดีตทหารมาก่อน งานเข้าแล้วไงนั่นเป็นคนเดียวที่ไม่อยากจะเจอมากที่สุดเลย..."
"แล้วจะเอาไงต่อดี?"
"ทางเราเองก็มัวแต่จะมาหลบอยู่กับที่อย่างเดียวไม่ได้! มีแต่จะเป็นเป้านิ่ง เอาเป็นว่าตอนนี้เคลื่อนไหวไปยังจุดอื่นก่อน อีกไม่ไกลจากที่นี่มีบริษัทตระกุลอูทูสอยู่เราไปหลบที่นั่นกัน"
"โอเค!"
เมื่อรู้แล้วว่าจุดหมายต่อไปจะไปที่ไหน ทั้งสองคนก็เตรียมพร้อมกันอย่างใจเย็นแต่เหมือนว่า อลิซนั้นอยู่ๆเธอจะพูดขัดขึ้นมาพอดี "เดี๋ยวสิ! พวกนายไม่มีความรู้สึกเสียใจต่อการตายของหมอนั่นเลยหรอ? ไม่มีความอาลัยอาวรณ์หลงเหลืออยู่เลยหรือไง?"
เฮนรี่ที่เห็นว่าเธอพูดแบบนั้นเลยตอบกลับมาด้วยแววตาที่นิ่งสงบราวกับคนไร้อารมณ์ใดๆ "ก็ช่วยไม่ได้นิ? ฉันเองก็ทำเต็มที่แล้ว อีกอย่างมันก็เป็นปกติไม่ใช่หรอสำหรับพวกเราแล้วในตอนนี้ไม่ฆ่าก็ถูกฆ่า"
จินที่เห็นดังนั้นเลยเขย่าตัวของเฮนรี่อย่างแรง "เฮนรี่!? นายดูแปลกๆนะ ไหวหรือป่าว?"
"โทษที พอดีจู่ก็รู้สึกเหมือนว่าไม่ใช่ตัวเองเลย...ขอโทษคุณอลิซด้วยนะครับ" เขาก้มหัวอย่างนอบน้อม
อลิซก็ไม่ได้คิดอะไรมากเลยปล่อยผ่านไป และจินก็ได้พูดความจริงใจออกมา "ไม่ใช่ว่าที่เราไม่เศร้าเราไม่เสียแปลว่าพวกฉันไม่ได้รู้สึกอะไร แต่ถ้ามัวแต่ทำอย่างนั้นพวกเรานี่เหละจะเป็นรายต่อไป"
"เข้าใจแล้ว" อลิซพยักหน้าตอบ
ทั้งสามเริ่มทำการเคลื่อนที่ไปที่บริษัทของตระกูลอูทูส เพื่อหลบจากการซุ่มยิงและวางแผนรับมือกับแจ็ค
"เคลื่อนที่เป็นลำดับฉันกับอลิซ ใครคนใดจะไปก่อนก็ได้แต่ว่าคนสุดท้ายต้องเป็นนายบนเฮนรี่ เพราะว่านายต้องเป็นคนคุ้มกันพวกฉันในตอนเคลื่อนที่"
"แต่ทำไมนายไม่ให้เธอใช้พลังนั้นหละ? ถ้าทำแบบนั้นฉันจะได้คุ้มกันนายแค่คนเดียว"
"ตอนนี้เรายังไม่รู้ว่าเขาร่วมมือกับนัมเบอร์คนอื่นหรือป่าว? แล้วอีกอย่างถ้าเป็นไปตามที่ฉันคิด เธอจะเป็นไพ่ตายของพวกเราในการเอาตัวรอดก็ได้"
คนแรกเป็นอลิซที่ต้องวิ่งไปก่อน เฮนรี่จึงใช้พลังของตัวเองในการคลุมร่างกายของเธอเพื่อให้เดินผ่านไปได้อย่างปลอดภัย แต่เนื่องจากที่เธอนั้นพกของติดตัวมามากมายเลยทำให้ตัวเธอนั้นเคลื่อนไหวช้ากว่าปกติแต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี
เมื่อฉันเห็นแล้วว่าทางนี้ไม่มีการซุ่มยิงแต่อย่างใด เลยเลือกส่งสัญญาณให้เฮนรี่เดินมาเลยไม่ต้องใช้พลังในการคุ้มกันแล้ว
ตอนนี้ทางข้างหน้าเป็นถนนกว้างยาวโล่งแจ้งเมื่อเห็นทันทีก็สามารถรู้ได้เลยว่าที่ตรงนี้แหละเป็นจุดซุ่มยิงชั้นดี แต่ข้างหน้านั้นก็มีจุดหมายของพวกเราอยู่
คราวนี้ฉันเป็นคนแรกที่ต้องไปก่อน เฮนรี่ใช่พลังคลุมตัวของฉันเช่นเคย เมื่อเห็นว่าเรียบร้อยดีแล้วจึงรีบจ้ำขาอย่างรวดเร็วจนอีกนิดเดียวจะถึงบริษัทแล้ว แต่ในขณะนั้นเองก็มีเสียงกรงเล็บกระทบกับพื้นถนนวิ่งเข้ามาหาพวกเราด้วยความรวดเร็ว มนุษย์หมาป่าตัวเขื่องขนาดใหญ่เท่าๆกับผู้ใหญ่ที่โตเต็มไววิ่งเข้ามาหาด้วยความรวดเร็ว ทันทีที่ฉันเห็นดังนั้นเลยรีบตะโกนให้เฮนรี่กับอลิซรีบวิ่ง
"เฮนรี่! อลิซ! วิ่ง! อะไรบางอย่างกำลังจะถึงพวกนายแล้ว!" ฉันตะโกนอย่าสุดเสียงเท่าที่ทำได้
ในตอนที่เหมือนว่าจะไม่ทันการนั้นฉันตัดสินใจจะเข้าไปช่วยทั้งสอง แต่จู่ๆก็มีกระสุนยิงเข้าที่เข่าข้างหนึ่งทำให้ล้มไถลไปกับพื้นคอนกรีต ขณะตอนนั้นฉันรู้ได้ทันทีว่านัดต่อไปเขาต้องเล็งมาที่หัวแน่นอนเลยเหวี่ยงหัวด้วยความเร็วเอี่ยวหลบได้ทัน กระสุนเจาะจนพื้นถนนกลายเป็นรูและรีบลุกอย่างทุลักทุเลไปหาทั้งสอง เกิดแบบนี้ขึ้นอีกแล้ว ฝังนั้นทำราวกับว่าจะรู้การเคลื่อนไหวฝั่งนี้แทบทุกอย่าง
แต่ในขณะที่กำลังคับขันนั้นเองอลิซรีบใช้พลังของตนเองทำให้เธอกับเฮนรี่ล่องหนหายไปต่อหน้าต่อตาของหมาป่าตัวนั้น
แต่ประสาทการดมกลิ่นและการได้ยินมันดีมากแล้วเข้าเข้าโจมตีเฮนรี่ที่ตอนนี้กำลังล่องหนด้วยพลังของอลิซ จนร่ากายลอยกระเด็นออกไปไกลหลายเมตร เขาได้รับบาดเจ็บอย่างหนักบนอกนั้นเต็มไปด้วยบาดแผลเป็นรูปรอยกรงเล็บ
บรู้ววววววววววววว~~~~! เสียงมนุษย์หมาป่าที่คำรามขึ้นราวกับว่าตนเองนั้นได้รับชัยชนะก้องไปทั่งทั้งพื้นที่ อลิซที่เห็นว่าเฮนรี่ที่เธอใช้พลังของตนเองคลุมแต่ก็โดนโจมตีอยู่ดี ทำให้เธอนั้นเข่าทรุดสั่นกลัวไม่กล้าที่จะขยับตัวไปไหน จนเกิดฉี่แตกออกมา....
กลิ่นนั้นทำให้หมาป่าตัวนั้นรู้ได้ทันทีว่าเธอนั้นอยู่ตรงไหนและรีบพุ่งโจมตีเข้าใส่ทันที ตอนนั้นเฮนรี่ที่กระเด็นออกไปก็หยิบหินก้อนเล็กปาไปที่หมาป่าตัวนั้นแล้วพูดจาดูถูกเยาะเย้ย "ทำได้แค่นี้เองหรอ? มดกัดยังรู้สึกเจ็บกว่าเลย" เขาพูดด้วยสภาพที่อ่อนแรงและอาเจียนออกมาเป็นเลือดเนื่องจากช้ำใน
หมาป่าที่เห็นว่าเฮนรี่กำลังเย้ยหยันตัวเอง จึงไม่รีรอรีบพุ่งเข้าไปตะปบเฮนรี่ที่นอนอยู่ทันที แต่ว่าเฮนรี่ใช้พลังดันตัวเองออกจากระยะการโจมตีของหมาป่าได้ทันเวลาพอดิบพอดี ทั้งที่เขาอยู่ในสภาพที่นอนตะแคงแถมตนเองยังบาดเจ็บอยู่ แล้วพูดจาเยาะเย้ยใส่หมาป่าตัวนั้นอีก " ช้าเป็นเต่าเลย ขนาดฉันเจ็บตัวอยู่แกยังตามการเคลื่อนไหวฉันไม่ทัน น่าขันเป็นบ้า!" หมาป่าตัวนั้นยิ่งได้ยินแบบนั้นยิ่งโกรธหนักกว่าเดิมพุ่งเข้าโจมตีเฮนรี่อย่างไม่ลดละ แต่ว่าเฮนรี่เขาก็ใช้พลังในการดันตัวเองหลบการโจมตีนั้นอยู่ดี
ในขณะที่หมาป่ากำลังไล่โจมตีเฮนรี่อยู่นั้น เพียงแค่ชั่วครู่เดียวก็มีระเบิดอยู่ตรงหน้าของมัน หลังจากนั้นก็เกิดแสงสว่างทั่วทั้งบริเวณจนทำให้เจ้ามนุษย์หมาป่าร้องออกมาอย่างทรมาน ราวกับหมาที่โดนน้ำร้อนลวก จากนั้นก็มีควันมาปกคลุมบริเวณโดยรอบจนมองไม่เห็นอะไรเลย หมาป่าที่ค่อยๆเริ่มฟื้นตัวแล้วก็เริ่มทำการดมกลิ่นโดยรอบเพื่อหาตัวของพวกจิน แต่ตอนนั้นเองก็มีเสียงที่ดังมากๆมาจ่อที่ใกล้ๆหูของหมาป่าทำให้มันลงไปนอนชักดิ้นชักงออีกรอบ จนเมื่อควันเริ่มจางหายไปหมดก็ไม่พบใครเหลืออยู่เลย หมาป่าที่เห็นดังนั้นก็ร้องคำรามด้วยความโกรธ
บรู้ววววววววว~~~~~~!  แล้วมันก็ค่อยกลับคืนร่างเป็นคนเหมือนดังเดิม ชายใส่เสื้อผ้าที่ขาดรุ่งริ่งหยิบวิทยุขึ้นมารายงายกับแจ็คที่กำลังซุ่มยิงอยู่ระยะไกล "ฉันสั่งให้แกยิงมันให้ตายทำไมแกถึงปล่อยให้มันรอดไปได้อีก?" เขาพูดระบายออกมาด้วยอารมณ์โกรธ
-ช่วยไม่ได้นิ? อีกฝ่ายเก่งกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลย
" ถ้าไม่ใช่เพราะแกที่หยุดไอ้หมอนั่นไว้ไม่ได้นะ พวกมันได้ตายกันหมดแล้ว"
-ครับๆผมผิดเองละ แล้วจะเอาไงต่อ?
"ฉันจะไปตามล่าพวกมันต่อ ตอนนี้พวกมันกำลังอ่อนแรงกันหมด แกรู้ใช่ไหม? ว่าตอนนี้พวกมันอยู่ที่ไหน?"
-อย่าดีกว่าไอ้หนู! ถ้าแกตามมันไปมีหวังแกได้ตายแน่ๆ
"เราจะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดรอยไปไม่ได้ รีบบอกมาทีสิวะ!" เขาขึ้นเสียงใส่แจ็ค
-เฮ้อ~! ใต้เท้าแกไง! ท่อระบายน้ำ มันค่อนข้างซับซ้อนและเหม็นอีกด้วย พลังของฉันมันไม่เหมาะกับที่นั่น แต่ถ้าแกจะตามไปก็แล้วแต่
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังเถียงกันนั้นเองก็มีฝนตกลงมา แล้วทันใดนั้นแจ็คก็รีบบอกกับชายคนนั้นว่า... -ฝนตก? เอาเป็นว่าตอนนี้ ไอ้หนูแกกลับมาก่อน พวกเรามาวางแผนกันใหม่อีกรอบ
"คราวนี้ไม่ต้องฉันจะเป็นคนวางแผนเอง" และเขาก็วางสายแจ็คแล้วรีบเดินไปสมทบกับแจ็คทันที
02.13 น.
ท่ามกลางฝนที่หนักอย่างต่อเนื่อง จินและพรรคพวกของเขากำลังพักฟื้นร่ากายในท่อระบายน้ำ
ตอนนี้จินมีเป็นคนเดียวที่มีสภาพร่างกายที่ดีมากที่สุด อลิซกำลังจิตตกอย่างหนักที่ตนเองนั้นไม่สามารถช่วยอะไรได้ ส่วนเฮนรี่ก็สลบไปได้สักพักใหญ่เนื่องจากบาดแผลที่กลางอกเป็นรอยกรงเล็บทำให้เสียเลือดค่อนข้างมากตอนนี้กำลังพักฟื้นอยู่
"ฉันขอโทษ... ที่ฉันไม่สามารถทำตัวให้เป็นที่น่าพึ่งพาของพวกนายได้ ทั้งๆที่มีอายุมากกว่านายแท้ๆ"  อลิซกล่าวขอโทษจินที่กำลังเฝ้าระวังอยู่..
"ไม่ใช่แค่เธอหรอก! ฉันเองก็เหมือนกัน ทั้งที่น่าจะรู้แล้วว่าอีกฝ่ายกำลังเล็งเฮนรี่อยู่แท้ๆ"
"แต่ว่าในตอนนั้นนายก็เข้ามาช่วยพวกเราได้ทันเวลานี่ แต่มองมาที่ฉันนี่ได้แต่นั่งกลัวจนเผลอฉี่ออกมา..."
"เธอเองก็รีบเปลี่ยนชุดซะ กลิ่นนั้นทำให้มันหาตัวพวกเราง่าย ในกระเป๋าใบนั้นน่าจะพอมีชุดสำรองอยู่ใช่ไหม?" พอพูดจบแล้วเขาก็หันหลังให้อลิซ
"รู้ดีจังนะ" แล้วเธอก็ค่อยๆถอดเสื้อผ้าที่หนาเตอะของเธอออก เปลี่ยนชุดทั้งหมดรวมกระทั่งชุดชั้นใน ในขณะที่เธอเปลี่ยนชุดนั้นเองจินไม่แม้จะคิดหันไปมองเลย...
แล้วจินก็พูดแนะนำขึ้นมา "อย่างน้อยความสามารถในการหายตัวของเธอ น่าจะเน้นไปที่ความคล่องตัวมากกว่านี้นะ ลดของที่ไม่จำเป็นออก เอาไว้แต่ของที่จะสามารถฝากชีวิตของเธอได้เท่านั้น!"
"แต่ว่าดูเหมือนว่าชุดแบบนั้นมันจะกันอะไรไม่ค่อยได้เลยนะ!?"
"อย่าคิดแค่ว่าตั้งรับแล้วอีกฝ่ายจะไม่สามารถทำอะไรได้ ถ้าเธอเลือกแบบนั้นก็ไม่ต่างกับหมูในอวย ที่รอมันเชือดก็เท่านั้น"
"นายนี่เห็นโหดแบบนั้นแต่ค่อนข้างใจดีเหมือนกันนะเนี่ย!" อลิซพูดชม
"เรื่องปกตินะ...! ในเมื่อตอนนี้พวกเราเป็นพรรคพวกเดียวกันก็ต้องช่วยเท่าที่จะทำได้"
"อ๋อ! หรอ!" แล้วอลิซก็เปลี่ยนเสื้อจนเสร็จเป็นชุดเสื้อสีขาวใส่กางเกงแบบเดิม รอบเอวมีมีดพกติดตัวหนึ่งเล่ม จากที่คอยสะพายเป้ใบใหญ่นั้นตอนนี้ก็ไม่ได้สะพายแล้วเพื่อเพิ่มความคล่องตัวตามที่จินบอก "เป็นไง?"
"แล้วชุดเกราะกันกระสุนละ?"
"ใส่ไว้ข้างในเหมือนนายไง" แล้วเธอก็เลิกเสื้อออกให้เห็นชุดเกราะกันกระสุนที่อยู่ภายใต้นั้น "ว่าแต่ทำไมพวกมันถึงไม่ตามเพวกเรามาละ? หรือว่าปอดแหกที่โดนนายเล่นงานไปรอบที่แล้วจนกลัวแล้ววิ่งหนีหางจุกตูดไปแล้ว"
"ไม่หรอก แค่ไม่อยากจะเข้ามาต่างหาก หมาป่ามันทนเสียงก้องภายในนี้ไม่ไหวหรอก แล้วอีกอย่างทั้งกลิ่นกับพื้นทางเดินที่แคบๆนี่อีกเสียเปรียบเห็นๆ"
"แล้วอีกคนละ?"
"อีกคนน่าจะเกี่ยวกับเสียงแหละ แต่ฉันไม่รู้ว่าเขาได้ยินถึงขนาดไหน ถ้าพวกเราโชคดีก็ได้ยินแค่เสียงที่ดังๆเท่านั้น"
"แต่ถ้าโชคร้ายละ?" อลิซถามจินด้วยสีหน้าเจื่อนๆ
"ได้ยินทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเสียงเท้า ลมหายใจ หรือกระทั่งเสียงเต้นของหัวใจด้วย" สิ่งที่จินพูดนั้นทำให้อลิซแทบจะเป็นบ้า
เมื่อเป็นแบบนั้นอลิซพยายามพูดให้เบาที่สุดหรี่เสียงลงแล้วกระซิบที่ข้างหูของจิน"แสดงว่าตอนนี้มันก็ได้ยินที่พวกเราพูดทั้งหมดเลยสิ?"
"ถูกเกือบหมด แต่ว่าโชคพวกเรายังดีที่ข้างบนตอนนี้ฝนกำลังตกอยู่ถึงจะไม่แรงมาก แต่การแยกประสาทรับรู้เสียงทั้งหมดนั้นยากมาก ถ้าอ้างอิงจากตรงนี้ความสามารถนั่นน่าจะมีข้อจำกัดเรื่องระยะทาง"
"แล้วพวกเราจะอยู่ในท่ออย่างนี้ไปตลอด จนกว่าพวกมันจะยอมแพ้แล้วไปเล่นงานคนอื่นแทนอย่างนั้นหรอ?"
"เรื่องนั้นก็ไม่ไหวเพราะว่าทางเราก็ไม่แน่ใจว่าฝนมันจะตกอีกนานแค่ไหนเหมือนกัน  มันมีโอกาสที่ในนี้จะท่วมได้เหมือนกัน เพราะฉะนั้นแล้วตอนี้ก็รีบพักผ่อนเอาแรงก่อนรอให้เฮนรี่ตื่นขึ้นมาก่อนแล้วค่อยมาวางแผนกันต่อ"  แล้วจินก็เอนตัวนอนพิงกำแพงท่อระบายน้ำ
"นายจะใจเย็นเกินไปแล้วนะ" อลิซทำท่าทางหงุดหงิดใส่จินที่กำลังนอนอยู่
"มันแน่นออยู่แล้ว ถ้าไม่ทำตัวใจเย็นแล้วปล่อยให้ลนลานอยู่เรื่อยมีหวังได้เป็นโรควิตกกังวลกันพอดี เธอเองก็รีบพักซะเถอะนะพอบาดแผลของเฮนรี่หายเมื่อไหร่พวกเราจะออกจากท่อทันที"
"เข้าใจแล้ว!" แล้วอลิซก็มานอนลงข้างๆจิน
จินที่เห็นว่าเธอทำแบบนั้นเลยพูดไปว่า "ที่ก็มีตั้งเยอะแยะแล้วจะมานอนอะไรตรงนี้?"
"....."
หลับไปแล้วอย่างนั้นหรอ? เราเองก็หลับบ้างเหมือนกันดีกว่า....
ทางด้านของพวกโลแกนที่คอยเฝ้าดูการต่อสู้ของพวกจินในตอนนี้ต่างก็พากันเริ่มกังวลกันเล็กน้อย โดยเฉพาะเซร่าที่น่าจะเป็นห่วงจินมากที่สุด
"แย่เลยนะครับเนี่ย! การที่คุณจินมาเจอกับคนที่เคยเป็นทหารตะเวนชายแดนแบบนี้ แถมเขาคนนั้นยังเคยรบในสนามจริงมาอีก" ถึงแม้โลแกนจะค่อนข้างวิตกกังวล แต่ตัวเขาเองนั้นก็ยังทำท่าทีใจเย็นจิบกาแฟอยู่
"น่าเป็นห่วงเหมือนกัน จะว่าในท่อระบายน้ำมันไม่ได้มีการถ่ายทอดสดให้ดูเลยหรอ?" อูลถามกับโลแกนที่กำลังจิบกาแฟอยู่...
"นั่นสิคะ" เซร่ากับจิลก็ทำท่าทางเหมือนอยากจะรู้เหมือนกัน
"มีอยู่แล้ว แต่ว่ากล้องมันไม่ค่อยจะชัดเท่าไหร่หรอกนะ...จะดูหรือเปล่าละ?" โลแกนถามเพื่อความแน่ใจ
ทั้งสามคนต่างก็พยักหน้าพร้อมๆกัน
"โดยปกติแล้ว กล้องของในท่อระบายน้ำมันเอาไว้ดูระดับน้ำเพื่อหาสาเหตุในตอนที่น้ำท่วม แต่มันก็พอดูได้ละนะ" แล้วโลแกนก็เปิดกล้องในอยู่ในท่อระบายนำให้ทั้งสามคนดู "ถ้าดูจากตอนนี้แล้ว พวกเขาน่าจะอยู่บริเวณแถวนี้" กล้องนั้นก้เริ่มทำการฉายภาพของพวกจินที่หลบในท่อระบายน้ำใต้เซนเตอร์ เห็นเฮนรี่ที่นอนหมดสติอยู่ และก็เป็นตอนที่อลิซกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยที่จินหันหลังให้อยู่
"ไม่เลวนะเนี่ยคุณจิน" โลแกนกล่าวชม
แล้วเซร่าพูดขึ้นมาเสียงดัง "ไม่เลว!? นี่หมายความว่าไง? แล้วทำไมถึงต้องมาเปลี่ยนชุดในที่แบบนี้ด้วยละ?" เธอหันหน้าไปหาจิลด้วยท่าทีที่ร้อนรน
"อย่ามองมาที่ฉันด้วยสายตาเหมือนลูกหมาที่ถูกเจ้าของทิ้งสิ...! ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน"
"ถ้าจำไม่ผิดพลังของเธอตนนั้นจะเกี่ยวกับการล่องหน ซึ่งการที่ตัวเธอเคลื่อนไหวง่ายมันจะเป็นการดีกว่าอยู่แล้ว ที่เปลี่ยนชุดน่าจะเป็นเพราะต้องการที่จะกลบกลิ่นอะไรบางอย่างแน่เลย" โลแกนพยายามอธิบายเหตุผลให้เซร่ายอมเชื่อ แต่จู่ๆอูลก็เข้ามาเสริมว่า....
"รสนิยมไม่เลวนะครับเนี่ยคุณจิน! หุ่นเธอคนนั้นก็ค่อนข้างใช้ได้"
โลแกนที่เห็นดังนั้นเลยพยายามพูดผสมโรงด้วยอีกคน"นั่นสินะ! เขาช่างเป็นคนที่น่าอิจฉาจริงๆ"
คำพูดของเขาทั้งสองทำเอาเซร่าจิตตกไปพักใหญ่ นิ่งเงียบไม่ได้พูดอะไรออกมาพักหนึ่ง
"จะว่าไปรู้สึกว่าหมอนั่นมักจะดึงดูดเพศตรงข้ามเข้าหาตลอดเลย" จิลพูดขึ้นมาด้วยความสงสัย
"จะว่าไปก็จริงนะ หัวหน้าที่ทำงานพิเศษของเขาเองก็เหมือนจะดูแลเขาเป็นพิเศษอีกด้วย"
สิ่งที่พวกเขาพูดนั้นมันกลับยิ่งตอกย้ำเซร่าหนักไปยิ่งกว่าเดิม.....ภายในใจตอนนี้เซร่าก็คิดเหมือนกันว่า ทั้งพี่แมรี่ และผู้หญิงที่สวยคนนั้นอีก ในขณะที่เธอครุ่นคิดอยู่นั้นจู่ๆเสียงโลแกนก็ดังขึ้นมา
"แย่เลยนะครับเนี่ย!!" เสียงนั้นดังจนทำให้เซร่าที่นั่งจิตตกอยู่วิ่งไปดูที่จอภาพ เห็นจินที่กำลังเอนตัวพิงกับกำแพงโดยที่มีอลิซหนุนไหล่ของเขาอยู่....
ฮะ!!!.....เสียนั้นดังออกมาจากปากเซร่าเพียงแค่ชั่วครู่นั้นในใจเธอเหมือนกับมีเสียงอะไรบางอย่างแตกร้าวดังขึ้น....


## Chapter 13 เเตกเเยก

ทำความเคารพ!!!....
เสียงตะโกนที่เคยชินนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหู เสียงรองเท้ากระทบพื้นที่ดังเป็นจังหวะอย่างพร้อมเพรียงราวกับเสียงเพลง คราบเขม่าและกลิ่นคาวเลือดที่ยังติดอยู่ที่ปลายจมูกฉันแทบไม่มีวันลืม....
"นายมีความฝันหลังจากนี้บ้างไหม?"
"พวกเรามารบนะ จะเป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่รู้ ถ้านายว่างเอาเวลามาเพ้อฝันก็ควรเอาส่วนนั้นตรวจสอบสภาพปืนให้ดีก่อนสิ!"
"นายรู้ไหมแจ็ค? เพราะว่าคนเรามีความฝันเลยถึงอยากจะรอดจากที่แห่งนี้ไปอย่างไงเล่า"
ตอนที่ไปรบฉันไม่ได้คิดเรื่องหลังจากนั้น แค่ทำตามภารกิจที่ได้รับมอบหมายมา ได้รับค่าตอบแทนเป็นคำชมของผู้บังคับบัญชากับสวัสดิการจนกว่าที่ตนเองจะเกษียณอายุ ออกไปรบทำสงครามกับผู้ก่อการร้ายโดยมีชีวิตเป็นเดิมพัน ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ลืมเลือนความฝันไป...
เมื่อเวลา 00.00 น. ทางด้านบริษัทของตระกุลเอริส
"เอาล่ะ! คงได้เวลาที่ต้องไปแล้ว...นี่ไม่ใช่คำสั่งหรือว่าภารกิจแต่เป็นความต้องการของฉันเหมือนอย่างที่นายเคยถามฉันไว้ เอส" แจ็คพูดกับสร้อยคอที่เขามักจะสวมอยู่แล้วยิ้มออกมาก่อนที่ตนเองจะเดินออกไป...
ทั้งที่ในเมืองไม่น่าจะมีคนหลงเหลืออยู่แล้ว แต่ว่าทำไมต้องเปิดไฟไว้ที่ทุกตึกด้วยละ? ช่างเถอะ!เอาเป็นว่าตอนนี้ ไอ้หนูนั้นน่าจะกำลังมาถึงแล้ว
แจ็คใช้พลังของตัวเองเพื่อตรวจสอบบริเวณโดยรอบ ได้ยินเสียงเท้าของสัตว์สี่ขากำลังวิ่งมาหาเขา ในระหว่างที่รอนั้นเขาก็ได้ทำการตรวจสอบอาวุธและแผนที่ที่ได้รับมา
...ตระกุลเอริสนั้นเป็นผู้สนับสนุนหลักทางด้านอาวุธยุทโธปกรณ์  ทุกตระกุลที่สนับสนุนเหล่านัมเบอร์นั้นจะมีการทำการซื้อ-ขายกับตระกูลเอริส เลยทำให้มีประวัติข้อมูลอาวุธของนัมเบอร์คนอื่นอยู่ครบ  จะถือว่าเป็นข้อได้เปรียบก็ว่าได้ เพราะพลังของฉันเองไม่มีความสามารถในการต่อสู้เหมือนคนอื่น เลยจำเป็นต้องพึ่งการซุ่มยิงจากระยะไกลเอา
"มาถึงแล้วสินะ?" เขามองไปยังม้าตัวหนึ่งวิ่งเข้ามาหาด้วยความเร็ว แล้วค่อยๆกลับกลายร่างเป็นคน เขาคือ "ฟิชั่น" ที่มาร่วมมือกับแจ็ค ในร่างคนนั้นเขาสภาพนั้นเปลือยเปล่าเพราะในการแปลงร่างนั้นเสื้อผ้าจะถูกฉีกขาดจนไม่เหลือชิ้นดี
"ฉันหวังพึ่งพลังของแกอยู่นะ ทำงานให้มันดีหน่อยละ"
"เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง แต่ก่อนอื่นไอ้หนู! แกช่วยหาเสื้อผ้าใส่ที ฉันไม่มีรสนิยมชอบดูผู้ชายในชุดวันเกิด" พอแจ็คพูดจบแล้วก็กางแผนที่ออก
ในขณะที่ฟิชั่นกำลังสวมเสื้อผ้าอยู่นั้นก็ถามมาว่า "แล้วจะเอาไงดี? จัดการใครก่อน?"
"ตอนนี้พวกเราอยู่ทางทิศตะวันตก  เป้าหมายของเราอยู่ทางตะวันออก แต่จากที่ฉันคาดการไว้เขาน่าจะไปที่ทางใต้เพื่อหาพรรคพวกของเขา"
"แกแน่ใจนะ? ว่าหมอนั่นคือตัวอันตรายมากที่สุด"
"เราไม่ควรปล่อยเขาไว้เด็ดขาด! รีบจัดการให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้"
"แกใช้พลังค้นหาโดยรอบยัง?"
"ตรวจสอบแล้วแต่ในพื้นที่บริเวณใกล้เคียงตอนนี้แทบไม่มีใครอยู่เลยนอกจากพวกเรา"
"ถ้างั้นรอบนี้ก็หวานหมูสิ สบายตั้งแต่เริ่มเลย" ฟิชั่นทำท่าทางดีใจ
แจ็คที่เห็นดังนั้นเลยพูดเตือนไป "ถึงแม้อีฝ่ายจะอายุเท่าๆกับแก แต่ก็อย่าประมาทเด็ดขาด!"
"ครับ! ครับ!  ทำเป็นสั่งอยู่ได้อ้างตัวเองมีประสบการณ์ ทั้งที่เป็นได้แค่ทหารที่ขี้ขลาดหนีเอาตัวรอด" สิ่งที่แจ็คเตือนนั้นแทบไม่ได้เข้าหูของฟิชั่นเลยแม้แต่น้อย แต่ตัวแจ็คเองนั้นก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรแล้วรีบเดินทางไปทางใต้ของเซนเตอร์
"เอานี่ไป แล้วก็อย่าทำมันฟังตอนแปลงร่างละ" แจ็คโยนวิทยุสื่อสารให้ฟิชั่น
"นี่มันสมัยไหนแล้ว ยังจะใช้วิทยุเชยๆแบบนี้อยู่อีกงั้นหรอ?"
"ที่นี่ตอนนี้มันก็เปรียบกับสนามรบของตัวฉัน เพราะฉะนั้นนี่เหมาะที่สุดแล้ว"
"ครับ! คุณผู้ชำนาญการในสถานที่จริง"
"...…..."
จนในที่สุดทั้งสองก็เดินทางมาจนถึงทิศทางใต้ของเซนเตอร์ แจ็คเลยสั่งให้ฟิชั่นหยุดแล้วเขาก็ทำการใช้พลังในการค้นหาบริเวณโดยรอบทันที
"ระยะ 3 กิโลเมตรข้างหน้ามีการปะทะกันอยู่ สองแห่งพร้อมกัน เอาเป็นว่าเดี๋ยวฉันจะรีบไปหาที่ซุ่มยิงข้างบนส่วนนายเตรียมการดจมตีจากข้างล่าง"
"อย่าให้พลาดละ ไม่งั้นแกได้ถูกส่งกลับไปแน่"
แล้วทั้งสองก็แยกทางกัน แจ็คนั้นหาตึกระยะที่ปลอดภัยมากที่สุดเตรียมการซุ่มยิงในระยะไกล ส่วนทางฟิชั่นรอการสั่งการอยู่อย่างไม่พอใจ
"ทำไมฉันต้องมาทำตามแผนของนายด้วย เป็นแค่ทหารที่คอยแต่ทำตามคนอื่นสั่งแท้ๆ ไม่น่าจะมีสมองในการคิดอะไรเองด้วยซ้ำ" ทางฟิชั่นไม่รู้เลยว่าถึงแม้วิทยุจะไม่ได้เปิดอยู่แต่แจ็คนั้นก็ได้ยินจากระยะไกลอยู่แล้ว
"เป็นเด็กเจ้าปัญหาจริงสินะ" เขาเตรียมการเรียบร้อยและหยิบวิทยุขึ้นมา "เดี๋ยวอีกไม่นานฉันจะเปิดแกยิง ส่วนนายรอดูท่าทีไปก่อนอย่าพึ่งแปลงร่างโดยที่ฉันไม่ได้สั่งเด็ดขาด"
"เฮ้ย! นี่เป็นโอกาสในการจัดการพวกมันทั้งหมดเลยนะเว้ย ทำไมไม่ลงมือพร้อมกันวะ!?" ฟิชั่นเริ่มไม่พอใจขึ้นเสียงใส่แจ็คผ่านวิทยุ
"ทำตามแผนซะ ถ้าแกเองก็อยากชนะ"
"ก็ได้...แล้วจะเริ่มจากใครก่อนดี?"
แจ็คส่องกล้องแล้วดูไปยังกลุ่มของจิน "ถ้าเกิดฉันยิงโดนหัวของหมายเลข 6 นายรีบบุกเลยนะ แต่ถ้าฉันเกิดพลาดขึ้นมาในนายรอดูสถานการณ์ไปก่อน"
"โอเค" ฟิชั่นตอบตกลงอย่างไม่ค่อยพอใจ
"สาม....สอง...หนึ่ง"
ตู้มมมมมมม!!!!!!!   เสียงระเบิดดังก้องกังวานไปทั่วทั้งเซนเตอร์ แจ็คที่ทำการเล็งหัวของจิน อยู่นั้นเกิดตกใจพลาดถ้าเป็นคนปกติอาจจะไม่เป็นไรแต่เนื่องพลังของเขานั้นเกี่ยวกับเสียงอาจจะมีหูอื้อไม่ได้ยินไปพักหนึ่ง เลยทำให้กระสุนเลยไปโดนหัวของบันแทน
"นี่แกที่อะไรลงไป? มันแต่ตื่นกันหมดแล้ว"
"โทษที พอดีมือลื่น จะรีบแก้งานเดี๋ยวนี้" แล้วก้รีบยิงอีกนัดแต่ดูเหมือนจะไม่โดนจุดตาย
"นี่แกเคยเป็นทหารจริงๆหรอ? ใช้การไม่ได้เลย พอกันทีเดี๋ยวฉันจะไปจัดการเอง" ฟิชั่นที่เริ่มทนไม่ไหวกับแจ็คเลยจะจัดการเองแต่ก็ถูกแจ็คห้ามไว้ก่อน
"เดี๋ยวก่อน!! ตอนนี้ยังก่อน ดูท่าทีไปก่อน" ตอนนี้แจ็คเห็นเฮนรี่ใช้พลังในการรับกระสุนของเขาเพื่อป้องกันจินที่บาดเจ็บและกำลังโดนอลิซลากอยู่
น่าสนใจการที่เพื่อนของแกเผยพลังออกมาแสดงว่ามั่นใจในพลังของตัวเองพอสมควร ส่วนผู้หญิงคนนั้นน่าจะไม่ใช่ปัญหาอะไรมาก ไอ้หนูน่าจะจัดการไหวอยู่
แจ็คหยิบวิยุขึ้นมาพูดกับฟิชั่น "ย้ายที่กัน พวกมันกำลังจะไปที่บริษัทของตระกูลอูทูส เดี๋ยวพวกเราจะไปดักที่นั่น"
ตอนนี้แจ็คได้มาดักรอพวกจินที่กำลังจะเดินทางนี้และกำลังเตรียมการอยู่บนตึกชั้นดาดฟ้าอย่างใจเย็น
อย่างน้อยตอนนี้พวกมันน่าจะกำลังระวังตัวมากขึ้นจากการซุ่มยิงรอบที่แล้ว แต่นั่นมันก็ทำให้พวกแกเคลื่อนที่กันได้ช้าลง อีกทั้งเพื่อนของไอ้หนูนั่นน่าจะกันได้แค่ทีละคนเท่านั้น แต่พวกมันสองคนอยู่ด้วยกันแล้วน่าจะอันตรายจับมันแยกดีกว่า
"ไอ้หนู! ได้ยินไหม? ด้วยฉันจะทำการถ่วงเวลาหมายเลข 06 เองส่วนนายกำจัดยายผู้หญิง กับเพื่อนของไอ้หมอนี่ซะ"
"อย่าให้พลาดละ"แล้วฟิชั่นก็ตัดสายไป
"เอาละ อย่างน้อยต้องจำกัดการเคลื่อนไหวของมันก่อน" แจ็คทำการยิงเข้าที่บริเวณขาของจินจนล้มลง "แล้วก็ที่หัว…ชิ! ประสาทสัมผัสองมันไวชะมัด รีบแก้งานอย่าให้มันลุกขึ้นเด็ดขาด" แต่ในตอนนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังอยู่ข้างหูของแจ็ค
"นี่ๆแบบนี้ดีแล้วหรอ?"
แจ็คที่อยู่ก็ตกใจร่างกายตอบสนองอย่างรวดเร็วคว้ามีดและกำลังจะแทงไปที่มาของเสียงนั่นพบกับ เด็กสาวผมยาวและชุดเดรสสีขาวยืนอยู่ข้างๆเขาก้มถามเขาอย่างสุภาพ แจ็คที่เห็นว่าเป็นเด็กเลยหยุดมีดไว้ได้ทันท่วงที
"แกเป็นใคร?" เขาถามอย่างลนลาน
"นั่นก็ขึ้นอยู่กับคุณลุงเองว่าจะมองเห็นเป็นใคร" แล้วเธอก็เดินรอบๆค่อยเปลี่ยนรูปร่างของเธอกลายเป็นเพื่อนของเขา "อาจจะเป็นเพื่อนสนิทของคุณ" แล้วเธอก็เปลี่ยนร่างอีก "หรือไม่ก็กลายเป็นหัวหน้าที่เคารพ แล้วตอนนี้คุณเห็นเป็นอะไรอยู่ละ?"
เสียงระเบิดดังขึ้นที่ข้างล่างจนแจ็คนั้นได้สติกลับมา เห็นฟิชั่นในร่างมนุษย์หมาป่ากำลังชักดิ้นชักงออยู่เนื่องจากระเบิดเสียงที่จินได้ปาใส่ก่อนหนีไป แล้วเมื่อเขามองไปรอบๆก็ไม่พบเด็กคนนั้นแล้ว
ฟิชั่นด้วยความโมโหเลยด่าทอที่แจ็ค โทษที่ตนเองทำงานผิดพลาดเพราะว่าไม่ยอมถ่วงเวลาจินให้ดี แจ็คนั้นก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรไปได้เพียงเต่รับฟังและเรียกให้ฟิชั่นกลับมาวางแผนกันใหม่อีกรอบ เนื่องจากตอนนี้ฝนก็เริ่มตกทำให้เขานั้นไม่สามารถใช้พลังได้เต็มร้อย และพวกจินเองก็อยู่ในท่อระบายน้ำอีก
"พอกันมีสำหรับแผนของแกนะ คราวนี้แกต้องเป็นคนทำตามแผนของฉัน" แล้วฟิชั่นตัดสายวิทยุไป...
"เฮ้อ~หนวกหูชะมัดเสียงฝนนี่" เขาถอนหายใจแล้วบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆท่ามกลางเสียงฝนตกเปราะแปะมันทำให้การรับรู้มีมากเกินไป ตอนนี้แจ็คเลยเลือกที่จะปิดพลังของตัวเองไว้ก่อนรอเวลาฝนหยุดตกแล้วค่อยกลับมาใช้เหมือนเดิม...
ความฝันงั้นหรอ? กว่าจะมานึกได้ก็ตอนอายุจะเข้าเลขหลักสี่ นายเองก็เคยบอกฉันไว้ว่าถ้ายังไม่ตาย ขาและแขนยังใช้การได้ดีก็อย่าล้มเลิกที่จะตามหาความฝัน ไม่ว่าใครในกองร้อยตอนนั้นที่ได้ยินที่นายพุดก็ว่าไร้สาระ ฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ช่างเป็นชายที่ทำตัวได้บ้าบอสิ้นดีจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิตเลยจริงๆ
ในระหว่างที่แจ็คนั่งระลึกความหลังฟิชั่นก็เดินทางมาสมทบกับเขาแล้ว แจ็คพยายามพูดแก้ตัวต่างๆนาๆและโน้มน้าวให้ทำตามแผนของเขา
"ฉันขอโทษพอดี มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นนิดหน่อย ช่วยทำตามแผนของฉันอีกครั้งทีเถอะ!"
"แกมันพึ่งไม่ได้ พลาดถึงสองครั้งสองคราแล้วยังมีหน้ามาขอร้องอะไรจากฉันอีก ไอ้ทหารชั้นสวะ!" ฟิชั่นมองด้วยแววตาอาฆาตมายังแจ็ค
"พูดแรงไปป่าว แต่มันก็จริงแหละ" แจ็ครีบกางแผนที่ให้ดุแล้วอธิบายเรื่องทางขึ้น "ฟังฉันนะทางท่อระบายน้ำพวกมันไม่สามารถอยู่ได้นาน แล้วทางขึ้นก็ก็มีเพียงแค่ไม่กี่แห่งถ้าเราไปดักรอตรงนั้น พวกเราทั้งคู่ก็สามารถจัดการพวกมันได้"
"เห~แล้วทางขึ้นที่ว่ามันตรงไหนกันล่ะ?"
"ฟังก็ดีแล้ว พวกมันน่าจะทำงานกันเป็นทีม แยกเป็นสองฝั่ง แต่พวกมันไม่น่าจะเสี่ยงขนาดแยกกันจนไปสมทบกันช้า ฉันดูแล้วมันมีอยู่สองที่ที่มีท่อใกล้ๆกันและระยะทางไม่ได้ไกลมากด้วย อันหนึ่งอยู่ใกล้ๆโบสถ์แถวนี้ไม่ไกลนัก ส่วนอีกอันอยู่ที่ถนนใหญ่ระหว่างหัวเมืองเวสกับซาร์" หลังจากที่อธิบายจบฟิชั่นก็พูดขึ้นมาว่า...
"ถ้าอย่างนั้นพวกเราแยกกัน แกไปที่ถนนใหญ่ ส่วนฉันจะไปทางโบสถ์ ใครที่จัดการศัตรูไดก่อนแล้วรีบตามมาสมทบ"
"ฉันก็ไม่อยากจะพูดหรอกนะแต่ว่าถ้าพวกเราช่วยกันจัดการอีกฝั่งหนึ่งมันจะง่ายกว่านะ"
"ฉันก็บอกแล้วว่าแกมันพึ่งไม่ได้ เป็นแค่ไอ้สวะหนีทัพปล่อยให้เพื่อนร่วมรบตายในสนาม ยังมีหน้ามาออกความคิดเห็นอีก"
แจ็คนั้นไม่ได้พูดตอบโต้อะไรไปเพียงแต่พยายามข่มอารมณ์ตัวเองถอนหายใจแรง "โอเค! ก็ได้ถ้าไอ้หนูสั่งแบบนั้นฉันก็จะทำตามอย่างโดยดี"
"อย่างนี้สิ! เป็นแค่ทาสที่ทำคำสั่งตามพวกคนชั้นสูง พวกแกไม่มีสิทธิ์ที่จะออกความเห็นหรือมีฝันเหมือนอย่างคนปกติหรอก แล้วก็อย่าเรียกฉันแบบนั้นอีก..."
แล้วฟิชั่นก็เดินจากไปอย่างเร่งรีบจนลับสายตาแจ็คไป.....
02.56 น
ในขณะนี้แจ็คกำลังนั่งรอคนที่โผล่มาจากท่อระบายน้ำอยู่บนดาดฟ้าอย่างใจเย็น แล้วเสียงเท้าที่ค่อยเดินอย่างช้าๆเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
"ว่าแล้วต้องเป็นนาย...ฉันรอจนเหงือกแห้งแล้วนิ"


## Chapter 14 นักล่าที่ไร้อาวุธเเละสัตว์อสูรที่ไร้ปลอกคอ

02.45 น.
ณ ที่ภายในท่อระบายน้ำ เฮนรี่ฟื้นฟูบาดแผลเสร็จสิ้น แล้วตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงียเห็นจินกับอลิซกำลังพุดคุยกันอยู่ ได้ยินเสียงฝนตกภายนอกได้ยินยันข้างใน เสียงน้ำไหลผ่านท่อลงทะเล และเฮนรี่ก็ค่อยๆลุกไปหาพวกเขา
"นี่ฉันหลับไปนานแค่ไหนแล้ว?"
"แค่ 30 นาทีเอง บาดแผลนายหายสนิทแล้วหรอ?" จินถามด้วยความเป็นห่วง
"อือ แล้วทีนี้พวกเราจะเอาไงต่อดีละ พวกมันคงดักรออยู่ข้างบนแล้วแน่ๆ"
"ใช่! ฉันไม่รู้ว่าเขายังดักฟังอยู่ไหม? แต่เอาตามนี้ ทางขึ้นมีอยู่หลายที่ก็จริง แต่อย่างน้อยเวลาเกิดอะไรขึ้นอยากจะให้มาสมทบกันให้เร็วมากที่สุด ดังนั้นจะเหลือแค่สองที่เท่านั้น" จินชี้ไปที่แผนที่จุดสองแห่งเป็นฝาท่อระบายน้ำ
"ให้เลือกสินะ ว่าฝั่งไหนที่ปลอดภัยสำหรับพวกเรา"
"ใช่ แต่พวกเราจะต้องไปคนละแห่งกันนะ นายไปกับอลิซ ส่วนฉันจะไปคนเดียว"
"แต่นั่นมันเสี่ยงไม่ใช่หรือ อีกฝ่ายน่าจะอยู่ด้วยกันครบ แบบนี้ถ้านายเป็นฝั่งที่เจอจะไม่เสียเปรียบเอาหรอ?"
"ไม่หรอก! ถ้าอ่านจากนิสัยมนุษย์หมาป่านั่นน่าจะมั่นใจในฝีมือพอสมควรจากรอบที่แล้วมันสามารถจัดการพวกเราได้อยู่หมัด ฉันเดาว่ามันน่าจะแยกกันเฝ้าคนละจุด และอีอย่างนะเราควรจัดการทั้งสองคนให้ไม่สามารถต่อสู้ได้ ลองคิดดูสิถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นอีกคราวนี้ไม่รอดแน่"
"บ้าบิ่นเกินไปแล้ว คุณอลิซก็ช่วยพูดอะไรกับเจ้าหมอนี่ทีสิ" เขาหันไปถามทางอลิซที่กำลังนั่งฟังทั้งสองพูดคุยกัน
"ฉันเองก็ไม่เห็นด้วยกับแผนการนี้หรอก แต่อย่างน้อยฉันและนายก็ต่างเชื่อใจหมอนั่น" คำพูดนั้นของอลิซทำให้เฮนรี่ถึงกับพูดอะไรไม่ออก
"เอาตามนี้นะ นายกับอลิซไปทางโบสถ์ ส่วนฉันทางถนนใหญ่" แล้วจินก็โยนแผนที่ท่อระบายน้ำให้กับอลิซ "อย่าทำหายละ"
"ฉันจะรีบมาหานายให้เร็วที่สุด" เฮนรี่พูดด้วยสีหน้าที่จริงจังและยื่นหมัดออกไปชนกับจิน
"เช่นกันท่านว่าที่ราชา" จินชนหมัดกลับไปแล้วทั้งสองก็แยกทางกันออกไปคนละทาง
ตรงนี้สินะ! ถ้าจำไม่ผิด....แย่เลยแฮะดูเหมือนว่าฝนจะหยุดตกซะแล้ว ก็ว่าจะใช้เสียงฝนในการกลบการเคลื่อนที่ของตัวเองสักหน่อย  จินค่อยแหงมฝาท่อดูบริเวณโดยรอบอย่างระมัดระวัง ก่อนที่ตนเองจะขึ้นไป ท่ามกลางถนนรายล้อมไปด้วยตึกนับหลายร้อยอาคาร แล้วทันใดนั้นก็มีกระสุนพุ่งมาลงพื้นที่เขายืนอยู่ ทันทีที่รู้ว่ากำลังเจอใครอยู่นั้นจินก็รีบใช้พลังของตนเองเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงเข้าไปหลบที่มุมอับสายตาจุดหนึ่งของภายนอกอาคารแถวนั้นทันที
....เกือบไปแล้ว ไม่คิดว่าจะเจอแบบกะทันหันแบบนี้ แสดงว่าที่ฉันคาดการณ์ไว้ถูกสินะ ทางด้านของเฮนรี่จะเป็นไรไหมนะ?...จะมัวเอาแต่คิดไม่ได้แล้ว รีบทำการจัดการแล้วรีบตามไปสมทบดีกว่า
หลังจากนั้นจินพยายามตรวจสอบทิศทางกระสุนที่ยิงมา แล้วตามทางนั้นไป...
...แปลกๆแฮะรู้สึกว่ามันง่ายเกินไป...
ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นในขณะที่กำลังวิ่งอยู่ จินรู้สึกได้ทันทีว่านี่คือกับดักระเบิดที่แจ็ควางดักไว้ เสียงระเบิดดังสนั่นไปทั่วทั้งบริเวณโดยรอบ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นจินได้ใช้พลังของตัวเองในการเคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงถึง 3ครั้ง เลยทำให้รอดได้อย่างหวุดหวิด
....กับดักระเบิด! เล่นของแรงเหมือนกันนะนี่ เกือบขาขาดไปแล้วไหมละ? ต้องระวังให้มากกว่านี้
เขาไม่ทันได้สังเกตเลยว่าในช่วงที่หลบระเบิดนั้น มันได้ทำให้ตัวเขาเองนั้นอยู่ในที่โล่งแจ้ง และในตอนนั้นก็มีกระสุนพุ่งทะลุขาเขาไป
...แย่แล้วต้องรีบหลบในมุมอับ
จินกลิ้งตัวหลบกระสุนไปเรื่อยๆจนไปชนกับผนังของอาคารหนึ่ง มันช่วยให้เขารอดได้แต่มันก็ต้องแลกมากับอาการคลื่นไส้ จนแทบจะอ้วก
ในระหว่างที่จินกำลังรอให้อาการเวียนหัวหายอยู่นั้น ก็มีเศษกระจกนับไม่ถ้วนหล่นลงมาที่ตัวเขาที่นอนราบอยู่ข้างตึก
...เศษกระจกนี่ แต่ทำไมกันละ? มันจำเป็นขนาดที่ต้องทำลายมันเลยหรือไง?
จินได้แต่สงสัยแต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไรมาก แล้วเขาก็รีบวิ่งตามหาที่ต้นทางของเสียง แต่ขณะที่วิ่งอยู่นั้นก็จะมีกระสุนถูกยิงมาตลอด แต่จินก็ใช้พลังของตนในการหลบเข้าที่กำบังได้เสมอ แต่ในตอนที่กำลังชะล่าใจอยู่นั้น ก็มีเสียงเหมือนอะไรกำลังลอยเข้ามาหาเขาจากบนฟ้าแนวดิ่ง
ตู้มมมมมมม!!!!!!!
คราวนี้ไม่ใช่เสียงกับดักระเบิดแต่เป็นกระสุนลูกระเบิด โชคยังดีที่จินยังสามารถใช้พลังของเขาในการหลบได้ แต่หลังจากนั้นก็มีกระสุนระเบิดไล่ตามเขามาตามตำแหน่งที่หลบลูกแรกไป ซึ่งนั่นก็ทำให้เขาจำเป็นต้องใช้พลังในการหลบอีกครั้ง ตอนนี้เหลือเพียงแค่หนึ่งครั้งเท่านั้นแล้ว
ไม่ทันขาดคำก็มีกระสุนระเบิดตามมาอีกสองลูก
....ไม่ไหวแน่ จำนวนที่ใช้ได้เหลือเพียงแค่หนึ่งครั้งเท่านั้น ไม่พอที่จะหลบสองลูก
ตู้มมมมมม!!!
...เฮ้อ! แบบนี้จะเรียกได้ว่าปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ได้หรือเปล่านะ
แรงระเบิดนั้นเพียงพอที่จะฆ่าเขาได้ แต่ว่าในเสี้ยววินาทีตอนนั้นเขาหยิบปืนพกของเขาออกมาแล้วทำการวัดดวงยิงสวนไปทำให้ลูกหนึ่งระเบิดก่อนที่จะถึงตรงตัวเขา ส่วนอีกลูกถึงแม้ว่าจะใช้พลังครั้งสุดท้ายในการหลบแต่ท้ายที่สุดแล้วก็บาดเจ็บจากผลของสะเก้ดระเบิดอยู่ดี
เขาพยายามนั่งอยู่นิ่งโดยพยายามจะไม่ขยับตัวเพื่อให้เกิดเสียง ในช่วงนั้นเขาได้รู้เลยว่าแจ็คนั้นใช้เศษกระจกในการบอกตำแหน่งและที่ลงพลังของฉัน โดยปกติแล้วทุกครั้งมี่ใช้พลังมันจะเคลื่อนย้ายตำแหน่งตรงนั้นทันทีเลยทำให้ยากในการระบุตำแหน่ง แต่เศษกระจกนั้นไม่ได้ตามตัวฉันไปด้วย มันได้หล่นเป็นทางบอกตำแหน่งของฉันได้อย่างชัดเจน
...สมแล้วที่เคยเป็นคนที่ผ่านการรบมา การคาดเดาสถานการณ์จริง กลยุทธ์และสภาพแวดล้อม เขาใช้มันได้อย่างเชี่ยวชาญ ดูท่าคราวนี้คงจะเจอของแข็งเข้าให้แล้ว
ทางด้านของแจ็คนั้นที่รอจินอยู่ข้างบนอย่างใจจดใจจ่อ ตอนนี้กำลังต้มน้ำร้อนเพื่อที่จะกินบะหมี่ถ้วย
"ไม่มีการแจ้งเตือน แต่ก็นะ...มันก็ช่วยให้ฉันได้เห็นอะไรดีๆเหมือนกัน  พลังการเคลื่อนที่นั่นอาจจะเป็นอันตรายในอนาคตก็ได้ แต่เหมือนว่ามันจะมีข้อกำจัดในการใช้ด้วยแฮะ 2 ครั้ง ไม่สิ! สัก 3 ครั้งละมั้ง ใช้ติดต่อกันมากไม่ได้สินะ ดูท่าแล้วอีกไม่นานเขาก็คงมาถึงที่นี่อยู่ดี"
แจ็คนั่งเหม่อลอยอย่างใจเย็นบนดาดฟ้า ในระหว่างที่เขานั่งรอบะหมี่ถ้วยก็พลางนึกเรื่องที่เกิดขึ้นกับในค่ายตอนที่กำลังแอบกินบะหมี่ถ้วยเหมือนตอนนี้
"ทำไมนายถึงมาเป็นทหารละ?" เอสที่เป็นเพื่อนของฉันถามมาแบบนั้น
ตัวฉันเองก็ได้แต่เพียงตอบส่งๆไปโดยที่ไม่ได้สนใจอะไรมาก "ครอบครัวฉันมันค่อนข้างยากจน ไม่มีเงินส่งฉันเรียนต่อฉันเลย สมัครมาเป็นทหารแทนแล้วนายล่ะ? ทำไมถึงมาเป็นทหาร?"
"ฉันถูกทางบ้านยื่นใบสมัครมา เพราะว่าฉันนั้นเกเรไม่ตั้งใจเรียน ก็นะ...มันก็ตัวฉันเองที่ไม่ค่อยสนใจที่จะทำอะไรจริงจังอยู่แล้วด้วย ก็เลยตามน้ำไป"
"นายมันลูกคุณหนูนี่นะ ทำไมไม่ลองตั้งใจเรียนดูละทั้งที่มีโอกาสแท้ๆ ส่วนฉันนี่สิแทบไม่มีโอกาสแบบนั้นเลย"
"ฉันหมดแรงใจที่จะทำแบบนั้นแล้วล่ะ...ส่วนนายก็แค่อยากมีใบปริญญาไปให้คนที่บ้านก็แค่นั้นเองสินะ"
"ก็ใช่นะสิ ถ้าฉันมีเงินเหมือนอย่างนาย ฉันก็คงเลือกที่จะทำอย่างนั้นไม่มาเป็นทหารอย่างนี้หรอก?"
"นั่นใช่ความฝันของนายจริงอย่างนั้นหรอ?"
"ความฝันของฉันคือการทำให้พ่อกับแม่ภูมิใจเท่านั้นก็เพียงพอ"
เพื่อนของฉันเขาก็ถอนหายใจออกมาเสียงดัง "เฮ้อ~ นั่นใช่ความฝันของนายจริงอย่างนั้นหรอ?"
ฉันไม่ได้ตอบอะไรไป...
"ถ้านายไม่รู้ความฝันจริงคืออะไร? เดี๋ยวเพื่อนคนนี้จะบอกนายให้เอง ความฝันของฉันคือ..... เห็นไหม? มันไม่ใช่อะไรที่ซับซ้อนเลย ไม่ใช่ความต้องการของคนอื่นที่อยากให้เราเป็นอย่างที่เขาหวัง แต่เป็นความต้องการของตัวเองล้วนๆ"
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นเป็นสัญญาณบอกว่าบะหมี่ของเขาสุกแล้ว แล้วในตอนนั้นเสียงเท้าก็ค่อยเดินเข้ามาทางเขาอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงหายใจเหนื่อยหอบดังถี่
"ฉันรอจนเหงือกแห้งแล้ว...แต่ดกดูท่าแล้วนายน่าจะไม่ไหวนะ"
จินไม่ได้ตอบอะไรกลับมาได้เพียงแต่ยืนหอบรับประทานอยู่ข้างหน้าของแจ็ค
"ฉันลืมแปะป้ายไว้ข้างล่างบอกนายว่าใช้ลิฟต์ได้ ก็นะ...ไม่คิดว่าจะมีคนที่ระแวงขนาดที่ยอมวิ่งขึ้นมาด้วยเหมือนกัน"
ส่วนทางแจ็คกำลังนั่งกินบะหมี่ถ้วย เสียงซดน้ำนั้นทำเอาจินกลืนน้ำลายตัวเองเสียงดังเอื๊อก...!
"ซู้ด~~ เอาละ!" แจ็คก็โยนถ้วยบะหมี่เปล่านั่นทิ้งและลุกขึ้น "มาออกกำลังกายหลังอาหารกันหน่อยแล้วกัน"
ก่อนหน้านี้ทางด้านของเฮนรี่กับอลิซที่แยกออกไป ก็พากันเดินจนมาถึงทางขึ้นอีกฝั่ง เฮนรี่ที่เป็นห่วงเลยพูดขึ้นมา
"คุณอลิซ...ผมว่าเรารีบกลับไปสมทบกับหมอนั่นเถอะ ชักเริ่มเป็นห่วงแล้วถ้ามันไม่เป็นไปตามที่เขาคิดละก็" ในขณะที่กำลังจะวิ่งไปอลิซก็เข้ามาห้ามไว้โดยการดึงแขนไว้ข้างหนึ่ง
"นายเชื่อใจเขาไม่ใช่หรอ? ถ้าอย่างนั้นนายก็ควรทำตามแผนหมอนั่น"
เฮนรีเลยหยุดที่จะไปสมทบกับจินแล้วปีนขึ้นบันไดโดยดี เขาค่อยๆแหงมฝาท่อดูรอบๆอย่างช้าๆเมื่อพบว่าไม่มีใครดักรออยู่
"คุณรออยุ่ตรงนี้ก่อนนะเดี๋ยวพึ่งขึ้นมา"แล้วตัวเขาเองก็ไม่แน่ใจเต็มร้อยเลยขึ้นมาคนเดียว และให้อลิซรอดูสถานการณ์อยู่ในท่อ
โบสถ์หลังใหญ่ด้านบนมีระฆังที่ใหญ่มากประดับประดาอยู่ บรรยากาศที่วังเวงราวกับจะเกิดเรื่องสยองขวัญ ท่ามกลางเสียงอีกาที่ดังเป็นระงมสิ่งแวดล้อมเหล่านั้นเฮนรี่ยืนอยู่ตัวคนเดียว
แล้วในตอนนั้นเองก็มีอีกาสีดำขนาดใหญ่บินลงมาบนพื้นและก็กลายร่างเป็นชายที่โป๊เปลือยไม่มีอะไรสวมอยู่เลย
เฮนรี่ตะโกนออกมาเสียงดัง "คุณตำรวจ! คุณตำรวจครับ! มีไอ้โรคจิตแก้ผ้าในที่สาธารณะ"
"ฉันแปลกใจจริงที่แกรอดมาได้ ฉันว่าตอนนั้นก็ลงแรงไปเยอะพอสมควรเลย ถือว่าดวงแกเข็งไม่เบา" ฟิชั่นพูดอย่างใจเย็น "จะว่าไปไอ้สวะนั่นก็พูดถูกจริงๆด้วย แต่ก็ช่างเถอะยังไงแค่ฉันคนเดียวก็เหลือเฝือ"
"ไม่ยักกะรู้ว่าเคยรู้จักโรคจิตที่แก้ผ้าในที่สาธารณะด้วยแฮะ"
"ปากดีได้แค่นี้แหละ" แล้วร่างกายของฟิชั่นก็เริ่มเปลี่ยนร่างกลายเป็นมนุษย์หมาป่าตัวเขื่อง ขนสีเท่าแววตาสีแดง พร้อมด้วยกรงเล็บที่แหลมคม และคำรามออกมาเสียงดังราวกับเป็นการประกาศชัยชนะของตน
บรู้วววววววววว~~~
"โทษทีพอดีวันนี้ไม่มีอาหารเม็ดให้แกหรอก"
ฟิชั่นในร่างหมาป่าตะปบเฮนรี่อย่างรวดเร็ว แต่เฮนรี่นั้นไหวตัวทันใช้พลังในการผลักตัวเองดันออกข้างหลบการโจมตีทันที  "ทำได้เพียงแต่หนีไปวันๆ พลังของแกที่เน้นแค่การป้องกันมันเอาชนะชั้นไม่ได้หรอก" ฟิชั่นพยายามพูดจาดูถูกพลังของเฮนรี่
เฮนรี่ยิ้มเล็กน้อยเหมือนตัวเองกำลังจะเป็นฝ่ายชนะ "มันจะแน่หรือป่าวนะ?"
ฟิชั่นก็โจมตีไปอีกรอบแต่ไม่ว่าจะโจมตีไปเท่าไหร่ก็ยังไม่โดนตัวของเฮนรี่สักนิดเดียว เลยทำให้เขาเริ่มที่จะหัวเสีย
"พลังของฉันทำได้แค่ป้องกันอย่างเดียว?อย่ามาพูดเองเออเองสิ ที่ป้องกันเพราะว่าฉันไม่จำเป็นต้องโจมตีด้วยตัวเองต่างหาก" เฮนรี่ใช้พลังของตัวเองดันเข้าหาฟิชั่นในร่างหมาป่าอย่างรวดเร็วและใช้มืออีกข้างหนึ่งจับไปที่ตัวของฟิชั่น ทันใดนั้นฟิชั่นก็กระเด็นออกไปเป็นระยะทางที่ไกลจนร่ากายนั้นไปชนกับรั้วของดบสถ์จนเบี้ยว และเขาก็ทำการชี้ไปที่หน้าของฟิชั่นที่ดดนพลังของตนอัดจนกระเด็น "ฉันขอเตือนแกไว้อย่าง...ถ้ายังไม่อยากตายก็อย่ามาประมาทฉันดีกว่า"
เหลือนัมเบอร์อีก 11 คน....


## Chapter 15 เเพนโดร่า 

ไอ้คนไร้ประโยชน์...ที่มัวแต่ทำงานจนลืมเลือนสิ่งสำคัญไป ทอดทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้ข้างหลังเห็นคนแปลกหน้าดีกว่าครอบครัวของตนเอง จนท้ายที่สุดแล้วก็ต้องมานั่งเสียใจที่สูญเสียสิ่งที่ตนเองรักมากที่สุดไป ฉันจะไม่มีวันให้อภัยคนแบบนั้นเด็ดขาด....!!!
ณ ที่โบสถ์ ฟิชั่นที่ลอยกระเด็นตัวไปติดกับรั้วเหล็ก แรงกระแทกนั้นทำเอารั้วนั้นเบี้ยวไปตามกัน และก็ยังมีบางอันแทบที่จะหักอยู่ด้วย
"ดูท่าแกจะไม่ได้พูดโอ้อวดอย่างเดียวสินะ"
"ก็บอกแล้วไงว่ามันไม่จำเป็นต่างหาก เพราะว่าฉันเชื่อใจหมอนั่นไง" เฮนรี่แสดงสีหน้าที่มั่นใจออกมา
ในระหว่างนั้นเองก็มีเสียงระเบิดดังขึ้นทางที่จินแยกตัวออกไป เล่นทำเอาเฮนรี่นั้นเป็นห่วงเล็กน้อย...
"เป็นห่วงเพื่อนของแกหรือไง ป่านนี้ถูกไอ้สวะนั่นเก็บไปแล้วละมั้ง?"
...นอกจากไอ้หมอนี่ยังมีอยู่อีกคน แต่ฉันไม่เห็นเหมือนกันว่าตอนนี้มันอยู่ตรงไหนแล้ว กลิ่นเองก็เจือจางแทบแยกไม่ออก
"เป็นอะไรไม่เข้ามาหรือไง? หรือว่าจะหนีไปสมทบกับเพื่อนของแกดีล่ะ?"
"มันไม่ใช่เพื่อนของฉัน" ฟิชั่นพุ่งกระโจนเข้ามาเอามือตะปบอย่างรวดเร็ว แต่เฮนรี่ก็ใช้วิธีหลบอย่างเดิม "มันก็แค่ไอ้สวะที่ฉันจะหาสักกี่คนก็ได้ถ้าเกิดฉันชนะ"
หลังจากที่เฮนรี่หลบการโจมตีของฟิชั่นแล้วก็ถามกลับไปว่า "ทั้งชีวิตนี้แกเคยเชื่อใจใครนอกจากตัวเอง บ้างไหม?"
"เชื่อใจ? มันไม่จำเป็น เพราะว่าฉันเก่งอย่างไงล่ะ ไม่ว่าใครต่างก็อิจฉาในความสามารถ ทุกคนที่เข้ามาหาต่างก็หวังพึ่งฉันในอนาคตกันทั้งนั้น ใครๆต่างก็พูดว่าตัวฉันนี่แหละอัจฉริยะ"
"ช่างเป็นชายที่น่าสงสารเสียจริง" เฮนรี่พูดด้วยน้ำเสียงที่น่าสมเพช
"คนอย่างแกไม่ต้องมาสงสารคนอย่างฉัน!!" แล้วเขาก็พุ่งโจมตีเฮรี่ทันที
เฮรนี่เลยใช้พลังของตัวเองในการดันออกจากระยะการโจมตีนั้น "ไม่มีการพัฒนาอะไรเลยจริงๆ ก็รู้ไม่ใช่หรอ? โจมตีแบบเดิมๆมันไม่ได้กินฉันหรอก" แต่ในขณะนั้นเองฟิชั่นก็ฟาดหางที่คล้ายๆกับหางจระเข้มา มันโดนเข้าที่กลางตัวของเฮนรี่เต็มจนกระเด็นไปชนกับรั้วโบสถ์
"แกเองก็อย่าได้ใจนัก ฉันไม่ได้บอกสักหน่อยว่าตัวฉันจะใช้ความสามารถของสัตว์ได้อย่างเดียว"
"อย่างน้อยก็ดีขึ้นมานิดหน่อย"
...ประมาทไปหน่อยแฮะ ถ้าที่พูดมานั้นเป็นความจริงแสดงว่ามันมีอย่างอื่นที่ถูกซ่อนไว้อยู่สินะ เราเห็นไปแล้วทั้งหมด สามอย่าง เหยี่ยว  หมาป่า และก็จระเข้  แต่ว่าพลังมันน่าจะมีข้อจำกัดอยู่เหมือนกันสิ
และในขณะนั้นฟิชั่นก็พุ่งเข้าโจมตีด้วยการฟาดหางจระเข้เป็นวงกว้าง แต่เฮนรี่ก็หลบได้โดยการดันตัวเองขึ้นข้างบน เมื่อเห็นแบบนั้นฟิชั่นเลยข่วนด้วยกรงเล็บหมาป่า...แต่ตัวเฮนรีไม่ได้ถอยหลบกลับกันเขาดันตัวเองเข้าหาและเอามือแตะที่ตัวของฟิชั่น แรงอัดมหาศาลผลักทั้งสองออกจากกันไปคนละทาง
...เปรียบเทียบกับของฉันถึงแม้ว่าพลังทำลายสูงแต่มันต้องแลกกับระยะที่ใกล้มากยิ่งใกล้เท่าไหร่ยิ่งแรงเท่านั้น เขาจะรู้เมื่อไหร่ก็ขึ้นอยู่กับเวลาแล้ว
"เข้าใจแล้ว...พลังของแกมันมีข้อด้อยอยู่ที่ระยะสินะ ทุกครั้งที่แกจะพยายามไม่โจมตีเข้ามาแต่มักจะสวนกลับเสมอ"
เฮนรี่ปรบมือแล้วพูดต่ออีกว่า"ถูกต้องฉลาดเหมือนกันนิ...ฉันเองก็อยากรางวัลเป็นกระดูกอยู่เหมือนกัน แต่ไม่มีนี่สิ"
"จะปากดีก็ตอนนี้เท่านั้นแหละ" พอสิ้นสุดเสียงแล้วฟิชั่นก็ยกก้อนหินขนาดใหญ่ขึ้นแล้วปามาใส่ที่เฮนรี่  แต่มันก็แตกเป็นเสี่ยงๆทันทีเมื่อเข้าใกล้เขา ดูเหมือนว่าจะถูกทำลายด้วยสิ่งที่คมมาก
และหลังจากที่ทำลายหินนั่นไปแล้วฟิชั่นก็หายไปต่อหน้าต่อตาของเขา
เฮนรี่พยายามมองดูรอบเห็นฟิชั่นในร่างมนุษย์หมาป่ากำลังลอยอยู่บนอากาศด้วยปีกเหยี่ยวขนาดใหญ่งอกขึ้นที่หลัง และหลังจากนั้นเขาก็ทำการบินโฉบลงกับการโจมตีพร้อมกรงเล็บที่แหลมคมของหมาป่า
เฮนรี่รู้ได้ทันทีเลยว่าถ้าเกิดโดนการโจมตีนั้น ร่างกายจะถูกฉีกขาดด้วยความเร็วกับความคมของกรงเล็บนั่น มีทางเลือกเดียวคือต้องหลบอย่างเดียว ถ้าโดนครั้งเดียวเท่ากับตาย เมื่อคิดได้แล้วเขาจึงใช้พลังในการหลบมันทำให้เขารอดมา แต่กระนั้นฟิชั่นก็ได้ทำการโฉบลงมาอีกรอบครั้งนี้โดนเข้าที่แขนของเฮนรี่เต็มๆจนขาดไม่มีชิ้นดี
เลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุดราวกับท่อน้ำแตก เสียงกรีดร้องอันทรมานของเฮนรี่นั้นดังไปทั่วทั้งบริเวณ เขาลงไปนอนดิ้นกับพื้นอย่างทุรนทุราย
"อ๊ากกกกกกกกกกกกกก!!!!!"
ฟิชั่นที่เห็นแบบนั้นเลยบินโฉบลงมาอีกครั้งเพื่อหวังจะปิดชีพเฮนรี่ทันที แต่ในขณะที่กำลังจะเผด็จศึกนั้นก็มีสิ่งกลมๆคล้ายระเบิดอยู่ตรงข้างหน้าแล้วมันก็ระเบิดขึ้น เกิดเสียงดังจนระบบประสาทของฟิชั่นนั้นชาไปชั่วขณะหนึ่งแล้วตกลงมายังบนพื้นก่อนที่จะถึงเฮนรี่ เขาดิ้นทุรนทุรายไม่ต่างกัน ถึงแม้ว่าจะพยายามลุกขึ้นอย่างใดร่ากายนั้นมันก็อ่อนแรงจนไม่สามารถขยับได้อย่างใจนึก
....แม่งเอ้ย! ลืมไปว่าพวกมันยังมีอีกคนหนึ่ง ฉันก็มัวแต่สนใจไอ้หมอนี่ ที่มันพูดจากวนโอ๊ยแบบนั้นเป็นการยั่วโมโหดเราให้ไม่ไปสนใจยายนั่น แล้วที่มันร้องทุรนทุรายแบบนั้นก็แปลว่ามันจงใจให้เราเข้ามาใกล้ระยะของระเบิดเสียงที่สุดเท่านี่จะทำได้สินะ พลาดซะแล้ว
"เป็นอะไรไปกลัวจนลุกไม่ขึ้นเลยหรือไง?" เสียงของเฮนรี่กำลังเดินมาหาเขา "ถูกของนายพลังของฉันมันมีจุดอ่อนที่ระยะก็จริง แถมทั้งยังไม่สามารถเจาะเข้าผิวหนังของนายได้อีกด้วย" แล้วเฮนรี่ก็ทำมือข้างที่เหลือเป็นเหมือนปืน "แต่ถ้ารวบรวมเป็นลูกเล็กๆเหมือนกระสุนปืนละก็...ทำได้แน่" และเฮนรี่ก็ทำการปล่อยลูกกระสุนลมเข้าโจมตีฟิชั่นที่กำลังจะคลานหนีอย่างทุลักทุเล
ลูกกระสุนลมนั้นพุ่งเข้าร่ากายของฟิชั่นนับหลายสิบนัด จนฟิชั่นนั้นกระอักเลือดออกมานอนล้มลงไปท่ามกลางกองเลือดของตนเอง....
"ไม่มีแจ้งเตือน แสดงว่ายังไม่ตายสินะ" หลังจากนั้นเฮนรี่ก็ตะโกนเรียกอลิซ "อลิซอยู่ไหม?"
อลิซโผล่มาข้างๆของเฮนรี่แล้วทำการพยุงร่างกายของเขาที่กำลังจะล้มทันที "ว่าแต่เพื่อนของนาย ตัวนายเองก็บ้าบิ่นไม่แพ้กัน"
เฮนรี่ก็ค่อยพุดกับเธอเบาๆ"ผมยังไหว กุญแจมือที่คุณเอามาจากจินไปล่ามหมอนั่นไว้เร็ว"
"รับทราบ" แล้วอลิซก็รีบวิ่งไปหาร่างของฟิชั่นพร้อมกับกุญแจมือ "แต่ว่าไอ้กุญแจแค่นี้มันจะไปมีปัญญาล่ามไอ้หมอนี้ได้หรอ?"
"ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวผมมีวิธีอยู่....แค่ตอนนี้จำกัดการเคลื่อนไหวของมัน...ก่อน" ตอนนี่เฮนรี่ทำท่าเหมือนกำลังจะเป้นลมได้ตลอดเลยพยายามเร่งให้อลิซรีบทำการล่ามฟิชั่นไว้
"รู้แล้วๆ กำลังทำอยู่นี่"
ในตอนที่ทั้งสองกำลังซะล่าใจนั้นเองฟิชั่นก็ได้สติลุกขึ้นมาทั้งๆที่อยู่ในร่างมนุษย์หมาป่า แล้วเขาก็เอามือขนาดใหญ่นั้นจับไปที่หัวของอลิซแล้วโยนทิ้งราวกับถุงขยะจนไปกระแทกกับรั้วโบสถ์ และตัวเขาเองก็กลับไปร่างมนุษย์ในสภาพที่โป๊เปลือย
ร่างกายของฟิชั่นนั้นฟื้นตัวเร็วจนน่าตกใจ ทั้งบาดแผลก็ค่อยสมานตัว รอยฟกชี่ถูกกระสุนลมเจาะไปก็แทบไม่มี
"นี่แก...ยังใช่มนุษย์หรือป่าวนิ?" เฮนรี่ถามพร้อมกับเอามือกุมแขนข้างที่ขาดไป
"อ้อ! มันรู้สึกดีอย่างนี้นี่เอง อย่างที่หมอนั่นบอกเลย ถ้าเกิดเปิดมันออกจะได้รับพลังที่ไร้ขีดจำกัด" ฟิชั่นบิดตัวไปมาเล็กน้อยเพื่อยืดเส้นยืดสาย
"รีบหนีเร็ว!!!" เสียงตะโกนของเฮนรี่เตือนให้อลิซล่องหนหนีจากฟิชั่นโดยเร็วที่สุด
"อือ…." เธอพยักหน้าตอบแล้วหายตัวไป
"หนีไปก็เท่านั้น ต่อให้พวกแกจะรุมฉันอย่างก็ไม่มีทางชนะฉันคนนี้ได้!" แล้วฟิชั่นก็กลายร่างอีกรอบกลายเป็นหมาป่าที่กรงเล็บยาวแหลมคม ขนสีขาวปกคุมทั่วร่างกาย ดวงตาสีแดงก่ำ และเขี้ยวขนาดใหญ่งอกออกจากปาก
ก๊าซซซซซซซซซซซซซ!!!!!!!! เสียงคำรามราวกับสัตว์อสูรที่กระหายเลือด
"นึกว่าอะไรซะอีก ก็แค่เปลี่ยนสีเองไม่ใช่หรือไง? เหมือนพวกที่ย้อมสีแล้วเอาของมาขายใหม่ไม่มีผิด" เฮนรี่พูดจาดูถูกแล้วก็ยิงกระสุนลมไปที่ฟิชั่นทันที
ฟิชั่นนั้นใช้กรงเล็บที่ยาวนั้นปัดมันกระเด็นออกจนหมดแล้วพุ่งตรงเข้าหาเฮนรี่ด้วยความรวดเร็ว ในขณะที่วิ่งนั้นเองกรงเล็บของเขานั้นก็ได้ไปฟาดฟันผ่ารั้วของโบสถ์จนเละไม่มีชิ้นดี
ก๊าซซซซซซซซซซซซซ!!!!!!!!!
เฮนรี่ที่เริ่มเห็นท่าไม่ดีรีบใช้พลังดันตัวเองแต่มันไม่เสถียรเนื่องจากที่เขาได้เสียแขนไปข้างหนึ่ง ท่ามกลางที่ลอยบนอากาศนั้นใช้แขนพลักออกข้างจนข้ามรั้วของโบสถ์ได้ หลังจากนั้นแล้วเข้าไปข้างในได้สำเร็จ แต่ก็ไม่วายฟิชั่นนั้นสามารถพังกำแพงที่แข็งๆของปูนได้อย่างง่ายดาย เฮนรี่ที่เห็นแบบนั้นถึงกับทำอะไรไม่ถูกได้แต่วิ่งเข้าไปในตัวอาคารของโบสถ์ ตอนนี้นั้นฟิชั่นได้กลายเป็นอสูรเต็มตัวแล้ว...
....ขืนเป็นแบบนี้ไม่ดีแน่ๆ ทั้งพลังการทำลายไหนอีกทั้งจะความรวดเร็วนั่นอีก กระสุนลมของฉันเจาะไม่เข้าด้วย ถ้าจะรอให้แขนขวาฟื้นฟูน่าจะใช้เวลาอีกสักพัก....
แล้วในตอนนั้นเองอลิซก็โผล่มาข้างหลังของเฮนรี่ "นายไหวไหม?"
"น่าจะ...อย่างน้อยตอนนี้เลือดก็หยุดไหลแล้ว"
"นั่นมันตัวอะไรนะ? ไม่เหมือนสิ่งมีชีวิตที่อยู่บนโลกนี้เลย"
"ทางนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ที่แน่ใจตอนนี้คือหลักการของพลังเขาและสิ่งที่ต้องแลก" ทันใดนั้นเสียงที่ดังจากข้างนอกของโบสถ์แล้วตามมาด้วยเสียงกำแพงที่พังลง เป็นฝีมือของฟิชั่นในร่างหมาป่าทำลายกำแพงโบสถ์ลงแทบไม่มีชิ้นดี
"รีบไปช่วยรวบรวมสิ่งนั้นให้ที ตอนนี้มีแค่สิ่งนั้นเท่านั้นพลังของฉันไม่สามารถทำอันตรายกับผิวหนังมันได้แล้ว" เฮนรี่ไล่อลิซให้ออกไปจากตัวของเขา
อลิซก็พยักหน้าและหายตัวไปอีกรอบ จนเหลือเพียงแค่เขาตัวคนเดียวที่ต้องเผชิญหน้ากับอสูรหมาป่าร่างยักษ์
....ถ้าที่ฉันคาดการณ์ไว้ หลักการของพลังในการแปลงร่างนั้นมีผลอยู่ถาวรจนกว่าผู้ใช้ไม่สามารถต่อสู้ได้ และสิ่งที่ต้องแลกคือสติสัมปชัญญะ ยิ่งสัตว์ที่ตัวเองแปลงร่างไปนั้นมีความแข็งแกร่งมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งใช้ค่าสติมาก วัดได้จากเขาสามารถพูดโต้ตอบในร่างหมาป่าที่มีปีกและหางจระเข้ได้ แสดงว่า....
และฟิชั่นก็วิ่งเข้าหาเฮนรี่อย่างรวดเร็วพร้อมด้วยโจมตีไปยังบริเวณโดยรอบจนเก้าอี้และตู้ที่สารภาพบาปในโบสถ์นั้นพังลงเป็นทาง อีกทั้งบนพื้นนั้นก็มีรอยกรงเล็บเต็มไปด้วย ขณะที่เขาวิ่งมาวิ่งมา
....ตอนนี้เขาเป็นได้แค่สัตว์ร้ายที่ไม่มีสติสัมปชัญญะ ที่ทำตามสัญชาตญาณเท่านั้น หรือก็คือโง่ แต่ก็จะประมาทไม่ได้เพราะสัตว์ร้ายนั้นมีจุดประสงค์ที่ชัดเจนคือฆ่าศัตรูให้หมด
เฮนรี่ใช้ระหว่างที่ฟิชั่นนั้นโจมตีมันจะมีเศษเก้าอี้และเครื่องประดับลอยเต็มไปหมด เขาใช้มันในการพลางสายตา และเข้าที่ข้างหลังของฟิชั่นใช้มือแตะแล้วปล่อยพลังเต็มที่ แต่กระนั้นมันก็แทบไม่สะเทือนร่ากายอันใหญ่โตนั่นเลย และเมื่อเห็นเป็นแบบนั้นแล้วเขาก็รีบพุ่งตัวเองถอยห่างจากฟิชั่นโดยเร็วที่สุด
"กะแล้วเชียวว่าไม่ได้ผล แต่อย่างน้อยก็ถ่วงเวลาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วกัน"
เฮนรี่รีบตั้งตัวรอรับการโจมตีใหม่อีกรอบ...
ฟิชั่นในร่างนี้กระโดดขึ้นไต่ผนังของโบสถ์และก็กระโดดเปลี่ยนตำแหน่งไปมา แล้วก็พุ่งลงมาโจมตีที่เฮนรี่ด้วยความรวดเร็ว แต่ครั้งนี้พลาดไปเพราะว่าเขาหลบได้ เลยกระโดดขึ้นไปใหม่อีกหลายๆรอบและทำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เฮนรี่นั้นจำเป็นต้องใช้สมาธิและสายตาต้องมองดูตลอดว่าการโจมตีของฟิชั่นจะมาจากทางไหน เมื่อแน่ใจแล้วเขาก็จะใช้พลังในการหลบ เพราะว่าถ้าพลาดแม้เพียงเสี้ยววินาทีก็อาจทำให้ตนเองถึงฆาตได้เลย
เมื่อเห็นว่าโจมตีไม่โดนสักที  ฟิชั่นในร่างสัตว์อสูรเลยพยายามโดดไปมาเพื่อกดดันเฮนรี่อย่างอ้อมๆ โดยที่จะไม่พยายามเข้ามาโจมตีแต่จะกระโดดพุ่งไปจุดโน้นจุดนี้ ไปเรื่อยๆ รอยกรงเล็บข่วนบนเพดานของโบสถ์นับร้อยรอย รวมทั้งที่พื้นก็เต็มไปด้วยซากของเก้าอี้และก็โต๊ะที่กระจัดกระจายเต็มไปหมด
แล้วในท้ายที่สุดเฮนรี่โดนไล่ต้อนไปเรื่อย หนีไปเรื่อยจนไปโดนเข้ากับเศษขาเก้าอี้ไม้ที่แหลม มันเสียบเข้าที่กลางงท้องของเขาจนทะลุมาข้างหน้า   ดูเหมือนว่านี่จะเป็นแผนของฟิชั่นที่พยายามโดดไปมาเพื่อไล่ต้อนให้ไปโดนจุดนั้น ถึงแม้จะเป็นเพียงแค่สัตว์อสูรที่ไม่มีสติปัญญาก็ตาม แต่สัญชาตญาณนั้นคือของจริง และเมื่อเห็นว่าเป็นไปตามแผนเขาเลยพุ่งกระโจนเข้ามาด้วยความรวดเร็วเพื่อที่จะเผด็จศึก
เพียงชั่ววินาทีนั้นเองก็มีสิ่งที่แหลมพุ่งเข้ามาปักที่กลางหลังของฟิชั่นนับหลายสิบ เหล็กสีดำแหลมบนยอดนั่นคือรั้วที่ถูกทำลายด้วยตัวเขาเอง จนร่างกายของฟิชั่นที่กำลังจะพุ่งใส่เฮนรี่นั้นถูกปักจนลงไปนอนราบบนพื้นจนแน่นิ่งไป และมันทำให้ตัวของฟิชั่นนั้นกลับคืนร่างเป็นมนุษย์ดั่งเดิม
หลังจากนั้นอลิซก็วิ่งเข้ามาหาเฮนรี่แล้วพยุงไปนั่งพักอยู่หน้าประตูของโบสถ์ ส่วนร่างกายของฟิชั่นนั้นถูกปักเต็มไปด้วยเหล็กรั้วนับสิบที่หลังนอนสลบอยู่ใกล้ๆกับกางเขนขนาดใหญ่ภายในโบสถ์
เฮนรี่กล่าวขอบคุณที่อลิซเข้ามาช่วยไว้ได้ทันเวลา "ถ้าไม่ได้คุณช่วยผมแย่เลย"
"ตอนแรกก็แอบตกใจเหมือนกันที่จู่ๆนายให้ออกไปรวบรวมรั้วเหล็กที่พัง แต่ฉันก็ไม่คิดเลยว่านายจะทำแบบนั้นได้ด้วย"
"ถึงแม้...ระยะพลังของผมจะสั้นก็จริง อย่างน้อยมันก็สามารถควบคุมวัตถุในระยะได้อยู่โดยใช้ลมเป็นสื่อกลาง  แต่มันก็มีข้อเสียอยู่ที่ว่าในระหว่างตอนที่ใช้นั้นจะไม่สามารถใช้พลังอย่างอื่นได้  นี่เป็นไพ่ตายสุดท้ายของผมแล้ว ถ้าเกิดจัดการไม่ได้ผมเองก็หมดปัญญาแล้ว"
"เรื่องนั้นช่างก่อนเถอะ บาดแผลของนาย มันไม่เป็นอะไรแน่หรอ?" อลิวเป็นห่วงบาดแผลที่ท้องของเฮนรี่
"พวกเรารีบไปกันเถอะ ตามไปสมทบกับจินเร็ว!"
อลิซที่เห็นว่าอาการของเฮนรี่ไม่ค่อยดีเลยพยายามให้ตัวเขาพักก่อน "พักสักเดี๋ยวก่อนเถอะรอนายฟื้นตัวแล้วพวกเราค่อยไป"
ในตอนนั้นเฮนรี่ถูกพยุงออกจากโบสถ์อย่างช้าๆสติก็ค่อยเริ่มเลือนราง ...เหมือนลืมอะไรสักอย่างเลย.....ช่างเถอะอย่างน้อย...ขอแค่...
เมื่อร่างกายของเขาเริ่มที่จะฟื้นตัวและสติก็ฟื้นขึ้นมากะทันหัน แล้วตัวเขาก็ได้พลาดบางอย่างไป ตะโกนออกไปอย่างสุดเสียง
"มันยังไม่ตาย!!!"
ใช่!...มันไม่มีการแจ้งเตือนจากนาฬิกาที่ข้อมือข้างซ้ายของเขาเพราะตอนนั้นเองเขามัวแต่หลงในชัยชนะอยู่เลยไม่ทันได้รู้ตัว และในตอนนั้นเองจู่ๆก็มีสิ่งที่คล้ายกับของแข็งขนาดใหญ่เท่าหน้าถูกปามาด้วยความเร็ว เข้ากระทบหน้าของอลิซอย่างแรงจนหัวของเธอแทบหลุด มันทำให้ตัวของเธอนั้นก็หมดสติไปทันที....
เฮนรี่ที่ถูกพยุงนั้นก็ล้มลงเนื่องจากตอนนี้เขานั้นแทบไม่มีแรงเหลือแล้ว เขาพยายามหันตัวกลับไปมองเห็นร่ากายของฟิชั่นที่เปลือยเปล่าเต็มไปด้วยบาดแผล แต่เขาแปลงกายแค่เฉพาะที่ส่วนแขนเพื่อใช้พลังของมนุษย์หมาป่าปาหินมาที่อลิซ
"ตายยากตายเย็นจริงนะ" เฮนรี่พูดทั้งที่ตนเองก็สาหัสบางตาย
แล้วหลังจากนั้นร่างกายของฟิชั่นก็ทรุดลงกับพื้นในท่าคลานเข่า เขากระอักเลือดออกมาและค่อยๆเอื้อมมือไปข้างหลังแล้วดึงรั้วเหล็กนั้นออกที่ละอันอย่างช้าๆ ในขณะที่เขาดึงออกมนั้นก็มักจะมีเสียงร้องอันแสนเจ็บปวดของตัวเขาเองด้วย
อ๊ากกกก!!!!.... อ๊ากกกกก!!!!... อ๊ากกกกก!!!!..... เสียงร้องอันเจ็บปวดนั้นดังก้องไปทั่วทั้งโบสถ์ แล้วก็หยุดลงเมื่อทันทีที่ดึงรั้วเหล็กอันสุดท้ายออก
ฟิชั่นค่อยลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ร่างกายที่บอบช้ำ เต็มไปด้วยบาดแผล อีกทั้งตอนนี้แววตาที่ราวกับปลาตาย หลังจากนั้นร่างกายของเขาก็เปลี่ยนแปลงอีกรอบแต่คราวนี้ต่างจากเดิม ในขณะที่ตอนเขากลายร่างเขาจะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดไปด้วย
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!..........
ฟิชั่นที่ร้องด้วยความเจ็บปวดนั้นก็ค่อยๆกลายร่างเป็นสัตว์อสูรขนาดใหญ่ร่างกายกำยำท่อนบนถึงกลางอกเป็นสิงโต กลางลำตัวเป็นแพะ ส่วนหางนั้นคล้ายคลึงกับหางของงูมีเกล็ดมีเขียวมรกต  ในช่วงนั้นเองเฮนรี่คิดนึกย้อนไปในตอนสมัยเด็กๆ หนังสือที่ตัวเขาเองเคยอ่านเกี่ยวกับสัตว์อสูรมายาของตำนานกรีก "คิเมร่า"
"เอาจริงดิ?" เสียงพูดของเฮนรี่ตอนนี้เต็มได้ด้วยความสิ้นหวัง และตัวเขาเองก็ค่อยหมดสติไป..
ในที่ที่มืดมิดกว่าเดิม ดำดึ่งลงไป...ดำดึ่งลงไปเรื่อย มี่มีแสงสว่างใดๆที่จะส่องถึง มีเพียงแค่ความมืดเท่านั้นที่อยู่รอบๆ
....นี่เราตายแล้วงั้นหรอ? ก็ช่วยไม่ได้ละนะ ฉันเองก็มีขีดจำกัดอยู่เหมือนกันแต่ก็แอบเจ็บใจอยู่เหมือนกันที่ไม่สามารถกลับไปหานายได้ ใจจริงฉันก็อยากชนะแล้วขึ้นเป็นราชาที่เปลี่ยนแปลงประเทศนี้เหมือนกัน  มาได้แค่นี้สินะ
...อยากได้พลังอย่างนั้นหรอ?
...เสียงใคร?
...ฉันถามว่าอยากจะได้พลังอย่างนั้นหรอ?
...ฉันถามว่าเสียงใคร?
...ไม่จำเป็นต้องรู้ว่าฉันคือใครเพียงแค่ตอบมาว่าจะได้พลังอย่างนั้นหรอ?
...อือ!
...ถ้าอย่างนั้นก็จงเปิดหีบออกซะ!
...หีบ?
แล้วจู่ๆก็มีสิ่งที่คล้ายกับหีบขนาดใหญ่มากที่สามารถบรรจุคนได้ทั้งคนเลย
...ถ้าเปิดมันออกแล้วแกจะได้รับพลังที่ยิ่งขึ้นกว่าเดิม จะเอาหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับตัวของแกเอง  แต่ก็รีบหน่อยนะ เพราะไม่อย่างนั้นแกได้กลายเป็นอาหารของสัตว์แน่!!


## Chapter 16 ฮีโร่

ฉันเติบโตมาในครอบครัวที่แสนจะธรรมดาทั่วไป ไม่ได้ยากจนมากหรือร่ำรวยแต่อย่างใด พ่อของฉันทำงานเป็นทหารชั้นผู้น้อย ส่วนแม่เป็นแม่บ้าน
ตั้งแต่เกิดมานั้นฉันแทบไม่ค่อยได้เห็นพ่อกับแม่อยู่ด้วยกันเลย พ่อมักจะติดงานที่อื่นเลยมักจะไม่ค่อยได้กลับมาบ้านเท่าที่ควร เลยจะอยู่กับแม่เสมอ
"แม่! คุณพ่อเขาเมื่อไหร่จะกลับมาบ้านหรอ?"
ฉันมักจะเข้าไปกอดที่ขาและถามแบบนี้อยู่ประจำ
"คุณพ่อเขา...กำลังทำงานเพื่อพวกเรายังไงล่ะ? ไม่ต้องห่วงนะ โดนใครรังแกมาอีกหรือป่าว?"
ในสมัยที่ตัวฉันยังเด็กนั้นมักจะโดนเพื่อนที่โรงเรียนล้อเสมอว่าเป็นลูกที่ไม่มีพ่อ  แต่แม่ก็มักจะคอยเช็ดน้ำตาและบอกเหตุผลอยู่เสมอ.. "ตอนนี้นะ คุณพ่อกำลังรบกับพวกคนไม่ดีอยู่ เพื่อพวกเราทุกคนแล้วพ่อของลูกคือฮีโร่อย่างไงล่ะ!"
"ฮีโร่! เท่จัง...ตัวผมก็อยากจะเป็นฮีโร่เหมือนพ่อจัง"
"นั่นสินะ! ถ้าอย่างนี้แม่ก็คงเหงาน่าดูเลย เพราะลูกก็คงจะออกไปปราบคนไม่ดีจนไม่มีเวลาอยู่กับแม่แล้ว"
"ไม่จริงน่า! ถ้าอย่างนั้นผมจะเป็นฮีโร่ที่คอยปกป้องคุณแม่ตลอดไปเอง"
"ดีใจจัง"
วันคืนที่แสนสุขนั้นมันอยู่ได้ไม่นานเท่าที่ควร ในตอนที่ฉันอายุได้ 15 ปีนั้น แม่ของฉัน ท่านได้ป่วยเป็นโรคหัวใจและต้องได้รับการผ่าตัด แต่มันก็มีโอกาสที่จะสำเร็จค่อนข้างน้อย ในโรงพยาบาลของทางรัฐนั้น ขาดทั้งอุปกรณ์และหมอที่มีฝีมือ กับพวกเราที่ไม่ค่อยมีเงินมันเป็นตัวเลือกที่ช่วยไม่ได้ ฉันได้แต่นั่งเฝ้ารอการผ่าตัดในอีกไม่กี่วันที่กำลังจะมาถึง ในทุกครั้งที่กลับจากโรงเรียนก็มักจะมาพูดคุยกับแม่เสมอ แล้วในวันหนึ่งพ่อก็ได้กลับมาหลังจากไปทำงานที่อื่นเกือบ 5 ปี ฉันดีใจมากเลยเข้าไปทักทายที่ไม่ได้เจอกันนาน หลังจากนั้นฉันก็พาพ่อไปพบกับแม่ที่กำลังนอนอยู่บนเตียงและกำลังจะผ่าตัดในอีก 3 วัน
"มาแล้วสินะคะ?"
"ใช่! ผมมาแล้ว" พ่อกุมมือของแม่ไว้แน่นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกมาอาบมือนั้น
"คงรบกวนคุณมากไปสินะคะ ถึงกับต้องทิ้งงานมาแบบนี้"
"ไม่เป็นไรเลย ไม่เป็นไรเลย"
กริ๊งงงงงงง เสีงโทรศัพท์ของพ่อที่จู่ๆก็ดังขึ้น เขารีบวางสายนั้นลงอย่างรวดเร็ว แต่กระนั้นมันก็ยังคงดังขึ้นมาใหม่อยู่ดี
"ครับ!....." สีหน้าของพ่อนั้นเริ่มที่จะเปลี่ยนไป "แต่ว่า!....เข้าใจแล้วครับ!"
"ธุระหรือคะ"
พ่อนั้นได้แค่เพียงพยักหน้าตอบกลับไปโดยที่ไม่ได้พุดอะไร
"รีบไปเถอะค่ะ"
"ขอโทษด้วย"
ฉันที่เห็นแบบนั้นเลยพยายามเข้าไปห้าม แต่พ่อของฉันกลับบอกมาเพียงแค่ว่ามันจำเป็น และมันมีความเป็นความตายของคนนับล้านเป็นเดิมพัน ไม่ว่าจะพูดอย่างไงก็ตามเขาก็ไม่ฟัง ไม่ว่าจะอ้อนวอนอย่าสุดกำลังยังไง เขาก็ค่อยๆเดินจากไปโดยที่ไม่เคยมองกลับมาเลย ท้ายที่สุดแล้วการผ่าตัดนั้นก็เป็นไปได้ด้วยดี แต่แม่นั้นก็อยู่ได้ไม่นานเนื่องจากบาดแผลมีอาการติดเชื้อ  แม้กระทั่งงานศพชายคนนั้นก็ไม่เคยโผล่หน้ามาเลย และฉันเองก็แทบไม่เคยได้ยินข่าวเกี่ยวกับชายคนนั้นเลย....
นั่นแหละชายที่ถูกเรียกว่า....ฮีโร่!
เพื่อจะไม่ให้เป็นอย่างชายคนนั้น ฉันถึงต้องการมันทั้งหมด ไม่ว่าจะแลกอะไรฉันก็ยอม ขอให้ได้มันมา แค่ไม่อยากจะเป็นอย่างชายคนนั้น ฉันต้องการพลังที่จะปกครองอีกสักครั้ง....
ณ ในตัวอาคารของโบสถ์ ฟิชั่นที่กลายร่างเป็นสัตว์อสูร "คิเมร่า" แล้ว ไม่ว่าจะทั้งจิตใจและร่างกายต่างก็เริ่มแหลกสลายไปที่ละนิดเนื่องจากผลกระทบจากการใช้แพนโดร่า ตอนนี้เขาไม่ต่างกับสัตว์ที่ไม่มีความคิดเพียงแต่ทำตามสัญชาตญาณของตนเท่านั้น!
"ถ้าขืนยังใช้ต่อไปมีหวังกลับมาเป็นแบบเดิมไม่ได้แล้วนะ ปล่อยให้เป้นแบบนั้นดีแล้วหรอ?"
เสียงเด็กสาวผมและชุดสีขาวพูดกับฟิชั่นในร่างอสูรคิเมร่า
.....หนวกหู!!! ที่ตัวฉันพยายามตั้งใจเรียนจนได้ทุน และทำงานพิเศษส่งเสียตัวเองเรียนในมหาวิทยาลัยจนสายตัวแทบขาด ทั้งหมดก็เพื่อไม่ให้เป็นอย่างชายคนนั้น
คิเมร่าทำการตะปบไปที่ร่างกายของเด็กสาวนั่นอย่างแรง แต่ก็ไม่มีอะไรอยู่เป็นแค่พื้นที่ว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยเศษสิ่งของภายในโบสถ์ และเด็กสาวนั่นก็โผล่มานั่งไกวขาอยู่บนไม้กางเขน
"คุณเกลียดพ่อของคุณจริงอย่างนั้นหรอ?"
....มันไม่ใช่พ่อของฉัน!!!
แล้วฟิชั่นในร่างคิเมร่าก็กระโดดไปยังที่ไม้กางเขนนั้นจนมันพังลง แต่กระนั้นก็ไม่พบเด็กสาวอยู่เลย  มันทำให้เขาในร่างคิเมร่านั้นคำรามออกมาเสียงดังด้วยความโกรธ สติที่มีเพียงน้อยนิดนั้นก็ได้หายไปหมดสิ้น แล้วเขาก็พุ่งเข้าโจมตีเฮนรี่ที่กำลังนอนสลบอยู่
อิมแพค.....!
สิ้นสุดเสียงนั้นฟิชั่นในร่างคิเมร่าก็กระเด็นออกไปไกลมากจนไปกระแทกกับผนังจนทะลุออกจากตัวอาคารของโบสถ์ทันที  แรงกระแทกอันมหาศาลออกมาจากมือของเฮนรี่ที่ลุกขึ้นมาด้วยร่างกายที่สมบูรณ์แบบ แขนที่งอกกลับมาใหม่เหมือนเดิม อีกทั้งร่างกายก็แทบไม่มีบาดแผลหลงเหลืออยู่เลย
"ร่างกายมันเหมือนอะไรกำลังไหลเวียนยู่ในตัวเลย...แต่ถ้าเป็นแบบนี้ชนะได้แน่"
ฟิชั่นในร่างคิเมร่านั้นเริ่มแสดงเสียงคำรามที่ดังจนทำให้เฮนรี่แสบแก้วหู
"ช่วยหยุดแหกปากก่อนจะได้ไหม? แสบแก้วหูไปหมดแล้วเนี่ย" เฮนรี่เอามือปิดที่หูทั้งสองข้าง
หลังจากนั้นมันก็โผบินขึ้นและโฉบลงมาโจมตีอย่างทันที แต่ตัวเฮนรี่นั้นใช้เพียงแค่แรงผลักที่มือเบาๆก็เพียงพอในการดันตัวเองให้หลบแล้ว ทั้งความรวดเร็วและอีกทั้งพลังก็เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล
เฮนรี่โจมตีกลับโดยการฟันมือลงเบาๆ หลังจากนั้นก็เกิดแรงดันลมพุ่งตรงคล้ายคมดาบผ่าทั้งพื้นและเพดานพุ่งตรงไปตัดที่อุ้มเท้าของคิเมร่า มันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดลงไปนอนดิ้นกับพื้น แต่ในเวลาไม่กี่วินาทีต่อมามันก็ฟื้นฟูกลับมาเป็นเหมือนเดิม
"เวลาใช้ครั้งต่อไปต้องระวังการควบคุมแรงเหวี่ยงหน่อยแล้ว"
ก๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซ!!!!!!!!!!!!
"ไม่ต้องห่วง...เดี๋ยวฉันจะดัดนิสัยก้าวร้าวของแกเอง! เข้ามา!!"
พูดไม่ทันขาดคำคิเมร่าก็กระโจนเข้ามาตะปบอย่างทันที แต่ตัวเฮนรี่หลบไปที่ใต้ท้องของมันได้ทันและใช้มือแตะไปที่ท้องเกิดแรงลมมหาศาลอัดจนอสูรร่างยักษ์นั้นลอยขึ้นไปในอากาศ ในจังหวะนั้นเขารวบรวมพลังลมเกิดเป็นหอกขนาดใหญ่ พุ่งขึ้นไปแทงที่ท้องทะลุยันหลังเจาะผ่านเพดานโบสถ์ก่อนหอกนั้นจะสลายหายไป และเฮนรี่ก็รีบหนีออกจากใต้ท้องอย่างทันที ร่างกายอสูรขนาดใหญ่ร่วงลงมาบนพื้นทั้งที่มีรูขนาดใหญ่อยู่บนร่างกาย
หลังจากนั้นร่างกายของเฮนรี่ก็เกิดสิ่งผิดปกติขึ้น จู่เข่าก็เริ่มทรุดตัวลง ผิวหนังก็ค่อยๆซีดเผือกอย่างเห็นได้ชัด อีกทั้งยังอาเขียนเอาเลือดออกมาด้วยปริมาณเยอะมาก และเขาก็นอนฟุบลงไปท่ามกลางกองเลือดของตัวเองทั้งอย่างนั้น
... ร่างกายราวกับจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ..นี่เองสินะผลที่จะตามมา แฮ่กก....แฮ่กก....แฮ่กก.....  ไม่มีเสียงแจ้งเตือน อีกทั้งร่างกายยังไม่กลับไปเป็นคน มันจะอึดเกินไปถึงไหน? ต้องรีบลุกก่อนที่มันจะฟื้นฟูเสร็จ-
ในตอนนั้นเองเฮนรี่มองข้างหน้าของเขา ปรากฏร่างกายอสูรขนาดใหญ่อยู่ตรงหน้า คิเมร่ายังไม่ตาย มันยังมีชีวิตอยู่และกำลังยืนยกอุ้มเท้าเตรียมพร้อมที่จะตะปบเขา
...แย่เลยแฮะ ดันมาแพ้ตอนช่วงท้ายซะได้
ในตอนที่กำลังจะสติค่อยเลือนรางไปทีละนิดนั้น ก็มีสิ่งกลมคล้ายระเบิดที่จู่ๆก็ปรากฏมาตรงหน้าของอสูรคิเมร่า หลังจากนั้นก็เกิดแสงที่จ้ามากๆทำให้ลงไปนอนดิ้นแสบตาร้องอย่างทุรนทุราย
ก๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ!!!!
ขณะที่กำลังร้องเนื่องจากแสบตานั้นเอง ระฆังขนาดใหญ่มากๆที่อยู่บนยอดโบสถ์นั้นก็ลงมาครอบสัตว์อสูรที่อยู่ตรงหน้าเฮนรี่อย่างทันท่วงที เกิดแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโบสถ์ฝุ่นและเศษสิ่งของบินกระจัดกระจายไปทั่ว อีกทั้งเศษปูนและเพดานที่ก็เริ่มพังถล่มลงมา  แล้วอลิซก็เข้ามาพยุงร่างกายที่สะบักสะบอมของเฮนรี่ออกไปจากตัวโบสถ์ ก่อนที่เริ่มจะเริ่มถล่มลงมาทับเขา
หลังจากระฆังหล่นมาได้ไม่นาน โบสถ์ทั้งหลังก็เริ่มถล่มตามมา ตอนนี้ในสายตาทั้งสองเห็นเป็นเพียงแค่ซากปรักหักพังเท่านั้น
"นายนี่ก็ทำเกินไปหรือป่าว" อลิซพูดด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ
"นั่นสิ...นะ ก็แอบคิด...เหมือนกันว่าลงมือเกินไปหรือเปล่า?" เฮนรี่ยังอาการไม่ดีขึ้น สีหน้ายังซีดไม่เปลี่ยนแปลงแถมตอนนี้ตัวเขายังอ่อนแรงลงไปมาก
"แล้วเขาจะเอาอย่างไง? ไม่กำจัดทิ้งดีแล้วหรอ?" อลิซถามเกี่ยวกับฟิชั่นที่อยู่ในระฆัง
"ต่อให้เขาจะทำอะไรไปก็ไม่สะเทือนระฆังยักษ์นั่นหรอก และอีกอย่างหมอนั่นขอร้องไว้ว่าเป็นไปได้ก็ไม่อยากจะห่าใครในการคัดเลือกครั้งนี้ ดันมาขออะไรที่ยุ่งยากซะได้"
"ฉันเองก็เห็นด้วย ขออะไรที่มันยุ่งยากซะมัดเลย"
"พวกเราก็รีบตามไปสมทบกับหมอนั่นกันเถอะ" เฮนรี่ใช้แรงทั้งหมดที่เหลือพยายามที่จะลุกขึ้นแต่ร่างกายนั้นก็แทบไม่ขยับเลย
อลิซที่เห็นดังนั้นเลยช่วยพยุงเละเอาขึ้นขี่หลังของเธอแล้ววิ่งไปสมทบกับจินที่อยู่อีกที่หนึ่ง...
ท่ามกลางเศษซากปรักหักพัง มีระฆังขนาดยักษ์ตั้งอยุ่บนพื้นภายในมีสัตว์อสูรคิเมร่าอยู่ ตอนนี้มันกำลังเอาตัวกระแทกที่ระฆังนับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่ว่ายังไงระฆังใบนั้นก็แทบไม่สะเทือนเลยแม้แต่น้อย จนมันเหนื่อยและยอมแพ้ไป หลังจากนั้นได้ไม่นานจากร่างกายสัตว์อสูรคิเมร่าก็กลับกลายมาเป็นชายหนุ่มเหมือนดั่งเดิม
ตอนนี้ตัวของฟิชั่นนั้นกลับคืนมาแล้วก็จริง แต่จิตใจของตัวเขานั้นไม่เหมือนเดิม ภายในใจเขาเริ่มปั่นป่วนเละไม่เป็นชิ้นดี    วิตกกังวลจนถึงขีดสุด สั่นกลัวทุกสิ่งทุกอย่าง แม้แต่เสียงพูดตอนนี้ก็แทบไม่ใช่ภาษาของมนุษย์
ในตอนนั้นเองก็มีเสียงเท้าเดินเข้ามาหาเขาอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงที่คุ้นเคย ฟิชั่นตกใจกลัวจนถึงขีดสุดพยายามหยิบเศษหินบริเวณรอบขว้างปาไปยังที่ที่เสียงนั้นมา
"อือ!!! อือ!!! อือ!!!"
แต่เสียงที่ดูคุ้นเคยนั้นก็ยังคงดังและเข้ามาหาตัวเขาเรื่อยๆ ถึงแม้จะพยายามไล่อย่างไงก็ตาม
"อือ!!! อือ!!! อือ!!! อือ!!! อือ!!!........อือ!!!" เขาปาเศษหินเศษกรวดนับครั้งไม่ถ้วนและพยายามส่งเสียงดังๆเพื่อไล่สิ่งนั้นไปให้ไกลที่สุด
คราวนี้เริ่มมีเสียงอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากข้างหลังของเขา เป็นเสียงผู้หญิงที่ฟังดูแล้วคุ้นเคย เสียงที่ชวนให้คิดถึง เสียงที่อบอุ่น หลังจากนั้นก็มีแขนโผล่เข้ามาโอบกอดร่างกายของฟิชั่นจากข้างหลังของเขา
"ไม่เป็นไรแล้วนะ แม่อยู่ตรงนี้แล้ว"
"อือ!!!... อือ!!...อือ!...อือ" จากตอนแรกที่เขาดุต่อต้านและก็ค่อยเคลิ้มตามเสียงที่อ่อนโยนนั้นไป ถึงแม้ว่าตัวเขาตอนนี้จะฟังไม่ออกมว่าเธอนั้นพูดอะไรออกมา
ต่อมาก็มือที่หนาและแข็งมากมาลูบหัวของเขาเบาอย่างอ่อนโยน
"ไม่ว่าจะมืดสักเพียงไหน พวกเราก็จะไม่ปล่อยให้ลูกต้องกลัว เพราะพ่อและแม่อยู่กับลูกเสมอมา"
"ลูกพยายามได้ดีมากแล้ว...เก่งมากเลยฮีโร่ของแม่" แล้วเธอก็จูบมาที่แก้มของฟิชั่นจากด้านหลัง
ความรู้สึกทั้งหมดก็เริ่มพรั่งพรู ความทรงจำทั้งหมดก็เริ่มไหลเข้ามาในหัวสมอง ทั้งสมัยตอนที่ยังเป็นเด็กจนโตเข้ามาไม่หยุดหย่อน  แล้วน้ำตาของเขาก็เริ่มไหลออกมาและพุ่งโผลกอดไปที่มือที่กำลังลูบหัวเขาอยู่
"ผม...ขอ...โทษ" น้ำตาที่ไหลรินลงพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากนาฬิกาของเหล่านัมเบอร์ทุกคน
หมายเลข 01ฟิชั่น นิโครเลีย ถูกกำจัดแล้ว...
เหลือนัมเบอร์อีก 9 คน....


## Chapter 17 ผู้เเสวงหา

ก่อนหน้านี้...ในเวลาไล่เลี่ยกัน ณ ที่บนชั้นดาดฟ้าบริษัทของตระกูลเอริส จินที่ขึ้นมาจนถึงชั้นดาดฟ้าเพื่อเข้าเผชิญหน้ากับแจ็คที่รออยู่บนนั้น ทั้งสองต่างเดินกันเป็นงูกินหางขณะที่กำลังจ้องตากันไปด้วย   บนชั้นดาดฟ้าที่โล่งแจ้ง ไม่มีรั้วคอยป้องกันอยู่ทั้งสิ้น มีเพียงแค่ชายสองคนที่ต่างก็เผชิญหน้าซึ่งกันและกัน
ในบรรยากาศที่ตึงเครียดนั้น จินก็ได้เอ่ยถามด้วยสีหน้าที่ขุ่นเคือง "ทั้งที่ตัวเขาเองกำลงจะได้กลับไปเจอลูกสาวของเขาแล้วแท้ แต่ทำไม? คุณกลับ..."
"แกควรขอบคุณมันนะ ถ้าไม่อย่างนั้นคนที่ตายคงจะเป็นแกเองต่างหาก แล้วอีกอย่างมันคือฆาตกรเชียวนะ ไม่ควรได้รับการมีชีวิตหรอก ต่อให้จะฆ่าคนเพื่อล้างแค้นก็เถอะ..." แจ็คตอบกลับด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึกผิดใดๆ  "ลูกสาว? ฉันถามจริง คนอย่างแกนี่บ้าหรือป่าว?เธอคนนั้นก็เป็นเพียงคนที่กำลังจะตาย ไปให้สัญญากับศพแบบนั้น แกเป็นคนมีพลังจิตสื่อสารกับวิญญาณได้หรือไง?...จะมาโลกสวยก็ให้มันน้อยๆหน่อยไอ้หนู  ทุกสิ่งทุกอย่างไท่ได้เป็นอย่างที่แกคิดไปซะทุกอย่างหรอกนะ"
จินที่ได้ยินถึงกับแทบระเบิดอารมณ์ออกมา กักฟันพูด"คนที่เอาแต่หนีอย่างคุณจะเข้าใจอะไร?การที่ต้องเสียคนสำคัญไปมันเจ็บปวดขนาดไหน"
แจ็คหัวเราะอย่างสะใจออกมาเสียงดัง "ชีวิตฉันสูญเสียมามากกว่าแกเป็นร้อยเป็นพันเท่า จะไม่ให้มีใครตาย อยากจะปกป้องทุกคน อยากจะเข้าไปช่วยเหลือผู้คนที่เดือดร้อน   ไอ้เด็กน้อยที่วันๆเอาแต่เพ้อฝันถึงอุดมคติอย่างแกนะ สักวันตัวแกเองต่างหากที่จะเสียใจ และสุดท้ายตัวแกเองก็จะเป็นแบบฉัน ฆ่าคนโดยไม่รู้สึกผิดถ้าเพื่ออุดมคติของตัวเองละก็..."
ในตอนนั้นเองจินโกรธจัดใช้พลังพุ่งเข้าหาอย่างรวดเร็ว แต่แจ็คนั้นรู้ทันถีบไปข้างหน้าอย่างแรง เข้าที่ท้องของจินจนหยุดอยู่ตรงหน้าแจ็ค และเขาก็ใช้โอกาสนั้นเตะเข้าที่หัวของจินจนหน้าแนบไปกับพื้น ในตอนนั้นเองแจ็คก็เตะย้ำเข้าที่ท้องของจินซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายครั้งหลายครา
ถึงแม้ว่าตัวของจินจะใส่ชุดเกราะกันกระสุนอยู่แต่ก็ได้รับบาดเจ็บพอสมควร เขาเลยหยิบมีดขึ้นมาปักเข้าที่ข้อขาของแจ็คและกลิ้งหลบออกมาได้
...ใจเย็น...ใจเย็นหน่อย ค่อยหายใจเข้า-ออก ช้าๆ เราจะเล่นตามเกมเขาไม่ได้ ถึงแม้เราจะได้เปรียบเรื่องพลังก็จริง แต่ถ้าเรื่องฝีมือฝั่งเขายังเหนือกว่า...
"มันเจ็บนะเว้ย! เล่นของมีคมแบบนี้มันอันตรายนะรู้ไหม ไอ้หนูที่พึ่งลืมตาดูโลกอย่างแกเล่นแค่มีดของเล่นเด็กก็เพียงพอแล้ว"
คราวนี้ถึงแม้ว่าตัวของแจ็คจะพยายามพุดยั่วยุให้จินขาดสติ แต่มันก็ไม่ได้ผลเสียแล้ว
...ชิ! มันเริ่มไม่เล่นตามเกมของเราแล้ว ปกติแล้วในตอนนั้นรู้สึกว่าตัวของมันจะมีระเบิดสองชนิดอยู่ที่สายเก่งนี่ แสงกับเสียง เอกสารการซื้อ-ขายอาวุธจากอูทูส ที่เอริสให้มาก็มีเรื่องนี้เขียนอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นทำไม? มันถึงไม่ยอมใช้ล่ะ  แสดงว่าให้คนอื่นไปแล้วสินะ แต่ว่าแล้วมันจะรับมือกับฉันอย่างไร? ในเมื่อได้สูญเสียมันไปแล้ว เดี๋ยวก่อนสิ! ในพวกมันมีอยู่คนหนึ่งทีมีความสามารล่องหนได้อยู่นิ เล่นแบบนี้เองหรอ? สองทางเลือกสินะ...
แจ็คก็พูดอย่างลอยๆขึ้นมา "แกรู้ไหม? ฉันนะเก่งเรื่องการเดาใจคนอื่นมากเลยนะ"
...เอาล่ะ คราวนี้ฉันจะอ่านแกเอง ทั้งเสียงชีพจร เสียงหัวใจ รวมทั้งลมหายใจด้วย นายไม่สามารถที่จะโกหกฉันได้ ตกลงแล้วแกเองต้องการจะทำอะไร
จินไม่ได้ฟังสิ่งที่แจ็คพูดเลยแม้แต่น้อย วิ่งเข้ามาโจมตีที่แจ็คอย่างเดียว แต่กระนั้นตัวแจ็คก็หลบได้หมดเลย
แล้วแจ็คก็เริ่มถามคำถามแปลกมา"แกเป็นคนชอบแบ่งของเล่นให้เพื่อนเล่นด้วยใช่ไหม?"
"....."จินไม่ได้ตอบอะไรไปทั้งนั้น ได้เพียงแต่จ้องที่จะโจมตีแจ็คอย่างเดียว
"อย่างนั้นสิ!" แจ็คแสยะยิ้มออกมา
....ใช่สินะ แสดงว่าที่ตัวของมันในตอนนี้นั้น ไม่ได้มีอาวุธที่ใช้ในการต่อกรกับฉันแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ถามต่อไป
"คนวางแผนอื่นที่จะโค่นตัวฉันโดยที่ไม่ฆ่าสินะ ถึงได้โจมตีแต่จุดที่ไม่ใช่จุดตายอย่างเดียวเลย"
"....."
...จริงด้วย แกมีแผนที่จะมือกับตัวฉันจริงด้วย  ฉันถามให้ตอบได้แค่ว่าใช่หรือไม่เท่านั้น ไม่สามารถทำให้มันตอบตรงๆได้  แต่ว่ามันก็เพียงพอแล้ว
ในช่วงที่กำลังสบายใจนั้นเอง เพียงเสี้ยววินาทีนั้นจินก็เข้ามาที่ข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เสีบมีดเข้าที่ท้องของแจ็ค แล้วใช้พลังอีกครั้งลากบาดแผลให้มีขนาดใหญ่ขึ้น รอยแผลนั้นบาดผ่านเอวลากผ่านไปเกือบข้างหลัง แต่ยังโชคดีที่ตัวแจ็คนั้นใส่ชุดเกราะกันกระสุนอยู่เลยทำให้ แทบไม่ค่อยได้รับบาดเจ็บเท่าไหร่ มันก็เหมือนเป็นแค่รอยแมวข่วนเท่านั้นเอง
"แกนี่มันเผลอเป็นไม่ได้เลย" แล้วแจ้คก็ทำการถอดชุดเกราะนั้นออกแล้วโยนมันลงไปข้างล่างจากบนดาดฟ้า
"ทำไมถึงทิ้งชุดเกราะไปเสียล่ะ?" จินทำหน้าสงสัยไม่เข้าใจการกระทำของแจ็ค
"น้ำหน้าอย่างแกฉันไม่ต้องใช้มันหรอก" แจ็คทำการยืดเส้นยืดสาย
"ถ้าอย่างนั้น"
จินที่เห็นแบบนั้นก็เลยถอดชุดเกราะออกเช่นกัน แจ็คเองที่เห็นแบบนั้นถึงกับยิ้มออกมา
"นึกว่าคนอย่างแกจะขี้ขลาดกว่านี้เสียอีก"
"พูดเรื่องอะไรผมก็แค่ร้อนเฉยๆ ไม่ได้อยากจะให้มันเท่าเทียมอะไรนักหรอก แล้วอีกอย่างถ้าถอดมันออกการเคลื่อนไหวของผมจะไวขึ้นด้วย มีแต่ได้กับได้ทั้งนั้นแหละ" จินเองก็ยืดเส้นยืดสายเช่นเดียวกัน พอเสร็จแล้วก็หยิบมีดขึ้นมาตั้งท่าเตรียมพร้อม
...เขาเองก็น่าจะรู้พลังของเราแล้ว รวมทั้งจุดอ่อนอันร้ายแรงนั่นด้วย จะต้องโจมตีทีเดียวให้จอดก่อนที่เขาจะอ่านทางการโจมตีออกทั้งหมด
จินวิ่งไปรอบๆตัวแจ็ค  แล้วพอได้จังหวะก็ใช้พลังของเขาพุ่งเข้ามาเอามีดบาดไปที่สีข้างเอว พอโจมตีเสร็จแล้วเขาก็ใช้พลังอีกครั้งในการหนี แล้วทำแบบเดิมอีก
แต่ครั้งนี้การโจมตีนั้นแจ็คเอามือจับมีดของจินไว้ได้ แล้วในขณะนั้นที่จินสังเกตได้คือแจ็คหลับตาสนิทและเอาท่อนแขนอีกข้างหนึ่งบังตาไว้
ชิบหายแล้ว....
หลังจากนั้นก็เกิดแสงจ้ามากจนแสบตาจิน มันทำให้เขามองอะไรไม่เห็น ตาบอดไปชั่วขณะหนึ่ง
แจ็คใช้โอกาสนั้นชกเข้าที่หน้าและโอบกอดที่คอตีเข่าเข้าที่ท้องหลายๆครั้ง ก่อนจะทุ่มจินลงและกำลังจะเตะต่ำซ้ำไปที่ขมับหัว แต่ในจังหวะนั้นเองจินได้สติกลับมาเอาแขนทั้งสองกันการเตะนั้นไว้ได้ทัน ถึงจะป้องกันไว้ได้แต่ว่ามันก็ทำให้ตัวเขากลิ้งออกไปเหมือนกัน
"คิดว่ามุกเดิมจะใช้กับตัวฉันได้สองครั้งอย่างนั้นหรอ?"
"ก็เคยคิด แต่ตอนนี้ไม่แล้ว" จินลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล "ทำไมตัวคุณที่มีฝีมือขนาดนี้ถึงได้หนีมาล่ะ?"
"ไม่ใช่ธุระของแก ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน"
"ทิ้งให้เพื่อนร่วมทีมต้องมาตายในสนามรบ แต่ตัวเองกลับหนีหางจุกตูดมาช่างน่าสังเวชยิ่งนัก"
"แกจะพูดอะไรก็พูดไป แต่ฉันไม่อารมณ์ขึ้นด้วยเรื่องแค่นั้นหรอก!" แจ็คพูดกระแทกเสียงพร้อมกับวิ่งเข้ามาชกพยายามชกเข้าที่หน้าของจิน แต่จินเองก็พยายามเอาแขนมาตั้งการ์ดไว้เพื่อป้องกัน แจ็คที่เห็นดังนั้นเลยเตะเข้าที่ต้นขาของจินอย่างแรง
จินเองที่รู้ดีถ้าเกิดตัวเองล้มไปอีกรอบคราวนี้ไม่รอดแน่ เมื่อคิดได้อย่างนั้นเลยถีบแจ็คออกให้เว้นระยะห่าง  และใช้พลังของตัวเองล่นระยะห่างอย่างรวดเร็วพุ่งเข้าเสียบมีดเข้าที่ท้อง เอาหัวกระแทกขึ้นข้างบน จากนั้นก็ทำการหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็วเพื่อเปิดบาดแผลออกให้กว้าง แต่ทั้งที่ตัวเองทำถึงขนาดนั้นก็ยังตกใจกับสีหน้าของแจ็ค เพราะว่าเขาไม่ได้แสดงความรู้สึกเจ็บปวดใดๆเลย ไม่มีทั้งเสียงร้องมี่โอดครวญ  นิ่งเฉยราวกับเป็นเรื่องปกติ
"น่าแปลกจริงๆ ไม่ว่าใครต่างก็กลัวความเจ็บปวดกันทั้งนั้น แต่คุณกลับมองมันราวกับเป้นเรื่องปกติ"
บาดแผลนั้นสร้างความเสียหายให้กับแจ็คมาก อวัยวะภายในเสียหาย ขาดวิ่น บางทีก็มีพวกลำไส้ไหลออกมา ดังนั้นเขาเลยพยายามเอามือปิดไว้ "นั่นสินะ สงสัยชีวิตของฉันคงจะชินกับมันแล้วละมั้ง?"  เขาเหม่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วถามมากับจินว่า... "แกเคยมีความฝันบ้างไหม?"
"ความฝัน?" จินทำสีหน้างงงวย
"แกทำสีหน้าเหมือนกับฉันเมื่อตอนนั้นเลย  สมัยก่อนฉันเองก็ไม่เข้าใจสิ่งที่หมอนั่นถามเหมือนกัน แต่ตอนนี้ก็ได้คำตอบแล้วสักที" แล้วเขาก็ชี้มาที่หน้าของจิน "แต่ตอนนี้ก็ต้องกำจัดนายที่มาขวางทางฉันเสียก่อน"
"เพื่อสิ่งไร้สาระที่ไม่รู้ว่าจะเป็นจริงหรือป่างเนี่ยนะ ถึงจำเป็นต้องเข่นฆ่าผู้อื่นด้วยหรือไง? คุณยังมีความเป็นคนอยู่หรือป่าว?"
"มนุษย์ในสมัยก่อนเพื่อสิ่งที่ต้องการแล้ว จะทำทุกวิถีทาง และสละทกอย่าง เพื่อให้ได้มันมา ถ้าให้เทียบฉันกับนาย ตัวฉันจะดูมีความเป็นคนมากว่าอีกนะ  ส่วนแกมันก็แค่ไอ้คนที่มองไม่เห็นความจริง เอาแต่เสแสร้งไปวันๆ  ภาชนะที่ว่างเปล่าแบบแกสักวันก็จะแตกออกและบ้าคลั่งไปในที่สุด"
จินใช้พลังพุ่งเข้ามาด้วยความรวดเร็ว แต่แจ็คนั้นสามารถเดาการเคลื่อนไหวได้ แล้วย่อตัวลงเตะที่ช่วงล่างจนทำให้จินเสียสมดุลและมีดก็หลุดออกจากมือไป เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายล้มแล้วเขาก็ขึ้นค่อมโดยใช้ร่างกายที่หนักและใหญ่กว่ากดทับจินไว้ และต่อยลงไปนับครั้งไม่ถ้วน จินก็ทำได้เพียงตั้งรับการต่อยนับครั้งไม่ถ้วนนั้น
หมัดทุกหมัดที่ชกเข้ามานั้นรุนแรงมาก ถึงแม้จะตั้งการ์ดไว้แต่มันก็ยังได้รับบาดเจ็บอยู่ดี จินนั้นพยายามใช้โอกาสในช่วงเพียงนิดเดียวเข้าคว้าคอของแจ็ค แล้วดึงเข้าหาตัวเองเพื่อให้แจ็คนั้นโจมตีลำบาก หลังจากนั้นก็เอาหัวโขกจนทั้งสองหลุดออกจากกัน  และตัวของจินก็รีบไปหยิบมีดมาถือไว้เหมือนเดิม
...ทางด้านร่างกายเราเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด ฝีมือนั่นก็อีก เขาใช่ทหารที่หนีทัพมาจริงอย่างนั้นหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็มีแต่ต้องเอาวิธีนี้มีใช้แล้ว
จินหยิบผ้าพันแผลออกมาพันไว้ที่ข้อมือผูกติดไว้กับมีดอย่างแน่นหนา แล้วเหวี่ยงสักสองสามครั้งเพื่อตรวจสอบว่าแน่นพอหรือป่าว แจ็คที่เห็นแบบนั้นเลยหยิบมีดขึ้นมาเหมือนกัน  ทั้งจินและแจ็คนั้นก็จับมีดแบบกลับด้านในลักษณะแบบเดียวกัน  แล้วก็วิ่งเข้าหากัน
แจ็คเสยมีดขึ้นแนวเฉียง เพื่อโจมตีส่วนคอของจิน แต่กระนั้นตัวของจินเอามีดนั้นรับได้แล้วหมุนตัวศอกกลับเข้าที่ปลายคางของแจ็คนั้นเกือบสลบ จนเดินเซถอยหลังไป
และหลังจากนั้นจินเลยกำลังจะกระโดดแทงที่ไหล่ แต่แจ็คนั้นถีบสวนกลับมาจนจินลอยปลิวไปเหมือนกับกระดาษ แต่จินนั้นก็สามารสปริงตัวกลับมายืนใหม่ได้ ตัวแจ้คนั้นไม่รอช้ารีบเข้าไปซ้ำทันที ฟันมีดขึ้นเฉียงแบบเดิม จินเองก็พยายามที่จะรับ แต่แจ็คนั้นหลอกการโจมตีดึงมีดกลับแล้วเตะเข้าที่พับในขาแทน แล้วเอามีดแทงที่หัวใจเพื่อเผด็จศึก แต่จินนั้นเอี่ยวตัวหลบได้อย่างรวดเร็วเลยทำให้รอดมาได้ แต่ก็ยังโดนเข้าที่ไหล่อยู่ดี แล้วเขาเองก็ใช้พลังในระยะประชิดกระแทกเข้าที่แจ็คเพื่อเว้นระยะห่าง แต่มันก็ทำให้ตัวของเขานั้นเจ็บไปด้วยเหมือนกัน
ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่จินเริ่มสังเกตสิ่งแปลก บาดแผลบนร่างกายของแจ็คนั้นหายไป เมื่อคิดได้ดังนั้นเลยใช้พลังอีกครั้งหนึ่งพุ่งตัวเข้าไป แจ็คที่ตกใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าเลยฟังมีดไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว แต่ตัวของจินนั้นได้ก้มตัวลอดใต้รักแร้แล้วฟันไปที่ตรงนั้น หลังจากนั้นฟันเข้าที่ข้อพับที่ข้างทั้งสองข้าง จนแจ็คนั้นเข่าทรุดลงลงไปนอนกับพื้นกับพื้น
ในขณะที่จินสบายใจว่าสิ่งที่ตนเองคิดอาจจะผิดก็ได้ เลยทำให้เขาลดการ์ดลง ตอนนั้นเองเขาก็โดนหลังมือเข้าที่หน้าเต็มจนแทบสลบ ตัวแจ็คนั้นลุกขึ้นมาอย่างไม่เป็นอะไรเลย พร้อมกับบิดขี้เกียจ
...บาดแผลรอยฟันนั่น่าจะทำให้อีกฝ่ายเคลื่อนไหวไม่ได้แล้วแท้ๆ อย่างที่คิดเลย
แล้วจินก็เริ่มตั้งหลักได้แล้วพูดขึ้นว่า... "ดูจากร่างกายกับบาดแผลที่หายอย่างรวดเร็วนั่นแสดงว่า เปิดมันออกแล้วสินะ?"
"ใครจะไปรู้" แจ็คตอบอย่างไม่รู้ไม่ชี้
"ขอเตือนด้วยความหวังดี ถ้ายังอยากจะมีชีวิตอย่างมนุษย์ธรรมดาที่ครบ 32 ประการ รีบออกมาดีกว่า"
"พวกเราเลิกที่จะเป็นมนุษย์ไปตั้งแต่ได้รับพลังนี่มาแล้ว ทั้งฉันและก็แกด้วย"
พอพูดจบแจ็คก็วิ่งเข้าหาจินทันที ฟันมีดแนวขวางอย่างรวดเร็ว จินเองก็ย่อตัวหลบอย่างทันควัน แต่ในจังหวะนั้นเขาก็สังเกตเห็นปืนพกกระบอกหนึ่งรออยู่ข้างล่าง เสียงลั่นไกกระสุนสามนัดดังขึ้น .....
ปัง! ปัง! ปัง!


## Chapter 18 สั่งสอน

ทั้งที่ชีวิตนี้น่าจะทำตัวชินชากับมันได้แล้วแท้ๆ การสูญเสียมันเป็นเรื่องปกติก็พวกเราเป็นทหารนี่ ความเป็นกับความตายห่างกันแค่เพียงกระดาษแผ่นเดียว แต่ทำไม? ถึงยังรู้สึกแบบนี้อยู่...ตรงหน้าของฉันมันก็เป็นเพียงซากศพของเพื่อน ที่ร่างกายแตกกระจายออกจากกันเป็นสองส่วน เหลือเพียงแต่ท่อนบนที่ยังสภาพดีอยู่ ดูเหมือนว่าในระหว่างที่เดินตรวจตราอยู่นั้น เผลอไปเหยียบกับระเบิดที่ถูกผู้ก่อการร้ายวางไว้...ช่วยไม่ได้นี่ ใช่! มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ ก็มันคือหน้าที่ที่พวกเราต้องทำ ตราบใดที่ความสงบสุขที่แท้จริงนั้นยังไม่มาเยือน...แล้วมันเมื่อไหร่กันล่ะ?
ณ เวลาปัจจุบัน
แจ็คที่ถึงกับตกใจถึงการตอบสนองของจิน เลยเอ่ยชมไป "แกนี่มัน...สัญชาตญาณดีใช่ย่อย ในเสี้ยววินาทีนั้นยังสามารถตัดสินใจได้อย่างเฉียบขาดแบบนี้" แล้วเขาก็ทำการเก็บมีดไว้ที่ข้างเอวถือปืนไว้แน่น
ในเพียงแค่เสี้ยววินาทีก่อนที่จินนั้นจะโดนยิง เขาได้ใช้แขนของตัวเองขึ้นมาบังกระสุนทั้งสามนัดอย่างรวดเร็ว แล้วใช้พลังเคลื่อนไหวหนีไปยังข้างๆตัวของแจ็ค ผลที่ได้คือรอดอย่างเฉียดฉิวแต่ก็ต้องแลกกับแขนขวาที่ใช้การไม่ได้ชั่วคราว อีกทั้งแขนนั่นยังเป็นแขนที่ใช้ถือมีดอยู่ด้วย
จินไม่มีทางเลือกเลยใช้พลังเข้าไประยะประชิด พยายามเตะเข้าที่ต้นขา แต่ตัวแจ็คนั้นขยับขาถอยหลังก่อนที่จะเตะโดนเสียอีก แล้วยิงสวนมากระสุนหนึ่งนัดเข้ามาที่ท้องของจิน  แล้วถีบเข้าที่บาดแผลนั้นเพื่อดันตัวออก
แจ็คไม่รี่รอแล้วยิงซ้ำมาที่จินทั้งอย่างนั้น แต่จินั้นก็ใช้พลังหลบกระสุนไปได้หนึ่งนัด เขาเองก็นึกว่าจะรอดแล้ว แต่นั่นกลับไม่ใช่เลย มีกระสุนอีกนัดหนึ่งที่แจ็คยิงมาดักการเคลื่อนไหวของจินได้ทัน กระสุนนั้นเข้าที่เข่าของเขาจนร่างกายเริ่มรับน้ำหนักตัวไม่ไหว แล้วค่อยๆล้มลงในที่สุด...
...สามครั้ง! เขาสามารถดักการโจมตีที่รวดเร็วของฉันได้ถึงสามครั้ง น่าแปลกก่อนหน้านี้ไม่เห็นจะเป็นแบบนั้นเลย คาดเดาสถานการณ์ราวกับมองเห็นอนาคตเลย
แจ็คเลยพูดขึ้นมาว่า "จะสงสัยมันก็ไม่แปลกหรอก แต่ก็นะตัวฉันไม่มีรสนิยมมานั่งอธิบายพลังที่ถูกเสริมด้วยแพนโดร่าหรอก เอาเป็นว่า....ลาก่อน" แล้วแจ็คก็ทำการลั่นไกจากระยะที่ปลอดภัย ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!ปัง! ห่ากระสุนหลายนัดพุ่งเข้าหาร่างกายของจินที่นอนอยู่
แจ็คมั่นใจมากว่าจะสามารถปลิดชีพจินได้ แต่ในขณะที่รู้ตัวอีกทีร่างกายของจินที่ได้นอนอยู่นั้นก็ได้หายไปแล้ว กระสุนทั้งหมดพลาดเป้า เขาพยายามมองหาโดยรอบแต่ก็ไม่พบอะไรเลย แต่ในจังหวะนั้นเองเขารู้สึกเหมือนเห็นภาพหลอน ร่างกายเองตัวเองนั้นมีรอยฟันที่เป็นบาดแผลขนาดใหญ่จากข้างหน้าและข้างหลังเกิดขึ้นพร้อมๆกัน เขาถึงกับผวาไปพักหนึ่ง แต่เพียงไม่นานก็เป็นไปตามนั้นจริงๆเกิดรอยฟันโดยที่แจ็คเองนั้นก็ไม่ทราบว่าโดนตั้งแต่เมื่อไหร่   และเมื่อหันมองกลับไปก็พบเห็นจินที่กำลังยืนหอบมองอยู่ข้างหลัง บาดแผลนั้นทำให้แจ็คนั้นล้มหงายหลังลงนอนท่ามกลางกองเลือดของตัวเอง
"บัด..ซบ..." แจ็คพูดก่อนที่จะสลบไป...
หลังจากนั้นได้ไม่นานนักร่างกายของจินก็เริ่มมีบางอย่างแปลกๆเกิดขึ้น ร่างกายมีเลือดไหลออกมาปริมาณที่มากจนท่วมทั้งตัว เลือดไหลออกมาจากทุกรูขุมขน แม้กระทั่งรอบดวงตาด้วย และล้มลงไปในที่สุด แต่ตัวเขานั้นยังไม่หมดสติ พยายามที่จะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ทว่าไม่ว่าจะพยายามยืนหยัดสักแค่ไหน แขนและขานั้นต่างก็พากันสั่น ไม่ยอมขยับตามดั่งที่ใจตนเองคิดเลย ทำได้แต่เพียงนอนหอบเหมือนคนกำลังจะขาดใจตายอยู่ตรงนั้น
...เจ็บ!..เจ็บ! การที่ฝืนใช้มันโดยที่เตรียมพร้อมรับความเสี่ยงแล้วแท้ๆ แต่ไม่คิดว่าผลย้อนกลับจะรุนแรงขนาดนี้   ...แพนโดร่ามันจะปลดขีดจำกัดของผู้ใช้ และมอบพลังที่มหาศาลให้อย่างไม่มีข้อโต้แย้งในเวลาที่จำกัด  แต่ผลตอบแทนหลังจากที่ใช้งานแต่ละคนจะต่างกัน ในกรณีของฉันที่ฝืนเร่งความเร็วจนถึงขีดสุด อัตราความเร็วของการสูบฉีดเลือดนั้นก็จะเร็วขึ้นด้วย แน่นอนเส้นเลือดทั้งหมดในร่างกายนั้นไม่สามารถทนการสูบฉีดขนาดนั้นได้เลยฉีกขาดเป็นเรืองธรรมดา
เมื่อเวลาได้ล่วงเลยไปได้สักพัก จินก็ค่อยพยุงสังขารของตัวเองลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล และแจ็คนั้นก็ลุกขึ้นตามเขามาในเวลาเพียงไม่นาน
"เมื่อกี้นี้มัน? แกเองก็ยอมรับมันแล้วสินะ ว่าตัวเองเริ่มจะไม่ใช่มนุษย์แล้วนะ?" แจ็คพูดขึ้นในขณะที่ยังหันหลังให้จินอยู่ แต่ภายในมือของเขานั้นยังจับปืนไว้แน่น
"ไม่ว่าคุณจะพูดอย่างไรตัวผมก็ยังเป็นมนุษย์อยู่ไม่เปลี่ยนแปลง" จินยืนยันเสียงแข็ง พร้มกับคลายผ้าพันแผลนั้นออก
"สักวันแกจะต้องฆ่าคนโดยที่ไร้ความรู้สึกใดๆ รีบยอมรับเสียจะเป็นการดีกว่า"
"ไม่มีวันและไม่มีทาง!!!"
"ดื้อด้านจริงๆ" แล้วแจ็คที่เริ่มโมโหก็หันมาด้วยความรวดเร็วเพื่อที่จะยิงจิน แต่ตอนนั้นก็มีมีดเล่มหนึ่งพุงเข้ามาโดนที่ปืนกระบอกนั้น จนหลุดออกจากมือไป แล้วหลังจากนั้นจินก็โผล่ขึ้นข้างหลังของแจ็คทำการเอาผ้าพันแผลนั่นรัดไปที่คอและดึงอย่างสุดแรงเพื่อหวังแค่ว่าจะให้แจ็คนั้นหมดสติอีกรอบ
ตัวของแจ็คนั้นพยายามขัดขืนอย่างสุดแรง ทั้งพยายามที่จะคว้าหรือฟันศอกไปข้างหลัง แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ตามจินก็ยังไม่ยอมปล่อยมือออกจากเขาเลย จนสติของแจ็คนั้นเริ่มจะหมดเนื่องจากกำลังจะขาดอากาศหายใจ แต่ทันใดนั้นเองที่ผ้าพันแผลนั้นได้ขาดวิ่นลง และตัวของจินนั้นร่วงลงพื้น
ในตอนที่ร่วงลงมานั้นแจ็คก็ทำการใช้โอกาสนั้นอย่างทันที เตะเข้าที่ชายโครงของจินอย่างแรง จนตัวของจินนั้นกระเด็นกระดอนไปไกลจนเกือบจะร่วงตึก จินพยายามที่จะลุกขึ้นทั้งที่ได้รับบาดเจ็บจนร่างกายขยับแทบจะไม่ได้ แต่ตอนนั้นแจ็คก็เข้ามากอดคอแล้วเหวี่ยงตัวเขาไป จินที่ลอยปลิวเป็นกระดาษนั้นก็พยายามที่จะลุกขึ้นอีกครั้ง แต่ไม่ทันไรก็โดนแจ็คเตะเข้าที่หัวอย่างแรงและสลบไปในที่สุด...
แจ็คเดินไปอย่างช้าๆเพื่อไปเก็บปืนที่ตกอยู่ แล้วในตอนนั้นพอดีก็มีเสียงแจ้งเตือนที่นาฬิกาดังขึ้น
หมายเลข 01ฟิชั่น นิโครเลีย ถูกกำจัดแล้ว...
"ช่วยไม่ได้" แล้วเขาก็ทำการเปิดใช้งานพลังค้นหาบริเวณโดยรอบ พบว่ามีสองคนกำลังเดินทางตรงนี้ "งั้นต้องรีบจัดการทางนี้แล้ว" และเขาก็เดินมาที่จินที่กำลังสลบอยู่ "ไหนๆดูสิว่ามันจะเป้นอย่างที่ตัวฉันคิดหรือป่าว?" ในขณะเดียวกันนั้นเองก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกรอบ
หมายเลข 11 เรด มิสเตอร์    ถูกจำกัดแล้ว.....
พอหลังจากเสียงเตือนสิ้นสุดไป ก็มีเสียงคนเดินเข้ามายังภายในตึก และกำลังขึ้นลิฟต์มา
ซึ่งตัวของแจ็คเองนั้นได้ยินอย่างชัดแจ๋วว่ามีคนที่เขาไม่รู้ว่าเป็นใครกำลังขึ้นมา...
...เดี๋ยวสิ! มันเป็นใครกัน? แล้วมันโผล่มาจากไหน? ไม่เห็นได้ยินอะไรเลย จู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นราวกับตกลงมาจากที่สูง ได้อย่างไรกัน? ถ้าเป้นพลังที่สามารถบินได้ตัวฉันก็น่าจได้ยินแท้ๆ...
ในตอนที่แจ็คกำลังลนลานอย่างสุดขีด เนื่องจากที่นัมเบอร์คนปริศนาโผล่มาจากไหนไม่รู้ แล้วจู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นที่ข้างๆหูเขา
แปะ!!!
เสียงตบมือดังเหมือนประทัดจ่อข้างหูของเขา จนทำให้สติสัมปชัญญะกระเจิงไม่มีชิ้นดี ถ้าเป็นคนปกติที่ได้เสียงแบบนั้นเข้าก็เพียงแค่ตกใจเฉยๆ แต่เนื่องจากที่ตัวของแจ็คนั้นเป็นการเพิ่มขนาดการรับรู้ให้มากขึ้น ผลลัพธ์ก็เหมือนกับเสาที่แข็งแรงตั้งตระหง่านอยู่ดีๆ นั้นล้มลงไม่เหลือชิ้นดี ทำให้แจ็คนั้นเป็นอัมพาตไปชั่วขณะหนึ่ง
ในระหว่างที่อยู่ในท่อนั้น จินและอลิซได้พูดคุยกันถึงการรับมือกับทั้งสองคน
"มันจะดีแล้วหรอ? ที่เอาให้ฉันไป...."
"อย่างน้อยมันก็เอาไว้ใช้หนีได้"
"แล้วตัวนายล่ะ? ถ้าเกิดเป็นอย่างที่นายพูดมานายเองก็ควรเอามันติดตัวไปด้วยสิ!"
"ผมมีท่าไม้ตายที่ใช้รับมืออยู่ถึงแม้ว่ามันอาจจะใช้ได้เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น และโอกาสพลาดนั้นก็สูงด้วย....อย่าทำสีหน้าแบบนั้นสิ ไม่ต้องห่วงหรอก"
แล้วเฮนรี่ก็ลุกขึ้นมาพอดี "นี่ฉันหลับไปนานแค่ไหนแล้วนี่?"
แล้วเมื่อแจ็คนั้นเป็นอัมพาตไปแล้วจินจึงใช้โอกาสนี้สวนกลับทันที ชกไปที่ปลายคางแต่การที่ทำอย่างนั้นลงไปก็ทำให้ฝั่งของแจ็คนั้นได้คลายจากอาการเป็นอัมพาตไปชั่วขณะได้ และก็ชกสวนกลับคืนมา จินมุดใต้ระหว่างแขนหลบและทิ่มศอกลงที่สีข้างเอวของแจ็คอย่างแรง แต่ฝั่งนั้นก็ยังไม่ยอมแล้วสวนกลับโดยการสะบัดหลังมือมา จินตั้งแขนข้างหนึ่งรับการโจมตีนั้น แล้วหยิบมีดของแจ็คที่เหน็บข้างเอวอยู่นั้นฟันลงที่รักแร้และทิ่มลงที่ไหล่ บาดลงที่ท้องลากยาวไปข่างหลัง ตัดข้อพับขาทั้งสอง จนแจ็คนั้นลงไปนอนหายใจโรยรินอยู่บนพื้น แต่แจ็คนั้นก็ยังไม่ตาย
"ถ้าขืนตัวแกยังใจอ่อนอยู่แบบนี้สักวันตัวแกเองจะเสียใจเอานะ"
จินที่กำลังจะตอบบางอย่างกลับไป แต่แจ็คนั้นก็ขัดขึ้นมาว่า... "ไม่ต้องตอบกลับมาก็ได้ หรือถึงจะตอบมาอย่างไรฉันก็ไม่ได้ยินอยู่ดี" แล้วจินก็เดินเข้ามาใกล้พร้อมกับกุยแจมือที่อยู่ในมือและกำลังจะก้มตัวลงไปใส่ที่ข้อแขนของแจ็ค "ในเมื่อดื้อด้านขนาดนี้ แกเองก็ควรรับรู้มันด้วยตัวเอง"
ในขณะนั้นแจ็คฝืนใช้แพนโดร่าเฮือกสุดท้าย ร่างกายของเขาที่เจ็บอยู่นั้นก็กลับมาเป็นปกติทันทีอย่างรวดเร็ว ราวกับบาดแผลนั้นไม่เคยเกิดขึ้นจริง
จินถึงกับตกใจไปชั่วขณะหนึ่ง แต่ในตอนนั้นเองที่เขาเปิดช่องว่างให้แจ็คเข้าสวนกลับ ปัดกุญแจมือทิ้ง ถีบกลางลำตัวแล้วตามด้วยต่อยที่ท้องนับหลายครั้งจนจินนั้นไปจนถึงขอบตึก และสุดท้ายแจ็คก็ทำการเตะที่พับนอกขาต่อด้วยถีบตัวของจินลงตึกจากชั้นดาดฟ้าไปในที่สุด....
ตอนนั้นเองทำให้เขานึกถึงคำพูดของเพื่อนที่เคยถามเขาไว้ "ความฝันของเรานั้นเป็นเรื่องง่ายๆ มันไม่ได้ซับซ้อนขนาดนั้น ถ้าตัวของนายยังนึกไม่ออกลองมาฟังความฝันของฉันไหม? ถ้าเกิดสักวันหนึ่งเป็นไปได้ฉันอยากจะเปิดร้านขายสัตว์เลี้ยง เห็นไหมล่ะ? ไร้สาระดีไหม?"
แจ็คที่นึกได้แบบนั้นก็ยิ้มหัวเราะอย่างเบาๆ "นั่นสินะ...ไร้สาระจริงนั่นแหละ ความฝันของนาย" เขาที่เฝ้ามองดูร่างกายของจินที่พุ่งลงจากชั้นดาดฟ้าด้วยความเร็วสูงอยู่นั้นเอง ก็มีเสียงเท้าชายคนหนึ่งเดินมาจากมุมมืดของชั้นก่อนถึงดาดฟ้า แล้วทันใดนั้นแจ็คก้หันกลับมาพูดพร้อมกับแสยะยิ้มอย่างดีใจ "เป็นแกเองจริงๆด้วย โทษทีนะคู่แข่งของแกนั้นคงไม่รอดแล้วล่ะ"
"หมอนั่นไม่ตายด้วยของแค่นี้หรอก แกเองก็รู้ดีไม่ใช่หรอ?" เสียงชายปริศนาตอบมาอย่างมั่นใจ
แจ็คก็เลยหัวเราะกลับไป "ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็ดี แล้วแกจะเอาอย่างไงกับฉัน" ไม่ทันไรแจ็คนั้นก็เริ่มอ้วกออกมาเป็นเลือดในปริมาณที่เยอะมากจนร่างกายเขาสีผิวจากที่สีออกแทนๆก็ซีดลง
"ฝืนใช้แพนโดร่าถึงสองรอบจะเป็นอย่างนั้นก็ไม่แปลก แต่เดี๋ยวมันก็จะดีขึ้นเอง ฉันจะรอให้แกหายดีแล้วค่อยมาสู้กันต่อดีไหม?"
แจ็คส่ายหน้าพร้อมกับยืนยันเสียงแข็ง"ไม่! ....ไม่จำเป็น...อีกต่อไปแล้ว เพราะว่า...มันสำเร็จไปแล้วอย่างไงล่ะ...สิ่งที่ฉันต้องการ...ใฝ่หา" แล้วเขาก็ยืนอ้าแขนออกแล้วถอยหลังจนไปถึงขอบตึก "ช่วยหน่อยได้ไหม?"
ชายคนนั้นเดินไปหาแจ็คอย่างช้าๆแล้วผลักร่างกายของแจ็คลงไป ตอนนี้นั้นแจ็คไม่มีท่าทีที่จะขัดขืนและสู้หลับเลยแม้แต่น้อย เขาหลับตาลงพร้อมกับร่างกายที่ดิ่งลงไปอย่างรวดเร็ว
....เหนื่อยเหมือนกันนะ ที่ต้องมาสั่งสอนเด็กหัวรั้นแบบนั้น เล่นเอาซะเกือบตายเลย...
!!!!แผละ!!!!
เสียงแจ้งเตือนต่างก็ดังขึ้นพร้อมกัน
หมายเลข 05 แจ็ค คอบบร้า   ถูกกำจัดแล้ว
เหลือนัมเบอร์อีก 8 คน…
ณ ที่ห้องควบคุม ดีลเลอร์ที่กำลังเฝ้าดูสถานการณ์อย่างใจจดใจจ่อนั้นเองก็มีพนักงานคนหนึ่งในนั้นเอ่ยถามเขาขึ้นมาว่า... "ท่านดีลเลอร์ครับ ผมขอถามอะไรที่ในเสียมารยาทได้ไหมครับ?"
"อย่าสุภาพนักเลย ตัวผมเองก็เป็นเหมือนกับพวกคุณ แต่ว่าจะถามอะไรอย่างนั้นหรอ?"
"งานคัดเลือกจะสิ้นสุดก็ต่อเมื่อมีผู้ชนะเหลือรอดเพียงคนเดียวเท่านั้นสินะครับ"
"ใช่แล้ว..แต่ว่ามันทำไมหรอ?"
"ครั้งไหนนานที่สุดกันครับ?"
"ผมเองก็ไม่รู้เรื่องของการคัดเลือกครั้งก่อนๆเหมือนกัน แต่จะให้บอกเท่าที่ผมรู้ครั้งที่แล้ว แค่ 1 วันเต็ม"
"1 วัน! งั้นแสดงว่าครั้งนี้ก็มีโอกาสที่จะจบเร็วเหมือนกันสินะครับ"
" มีธุระอะไรอย่างนั้นหรอ? ถึงถามแบบนั้นมา"
"พรุ่งนี้เป็นวันเกิดลูกชายของผมเองละครับ พอดีมัวแต่ทำงานเลยไม่ค่อยได้มีเวลาไปหาเขาเสียเท่าไหร่ เลยว่าวันเกิดในครั้งนี้ว่าจะซื้อเล่นไปฝากเสียหน่อย อยู่ในถุงกระดาษนี่เองละครับ"
"ถ้าอย่างนั้นผมก็ขออวยพรไปด้วยเลยเป็นไงว่า...สุขสันต์...วันเกิด ขอให้มีความสุขมากๆละ"
หลังจากนั้นเสียงโทรศัพท์ของดีลเลอร์ก็ดังขึ้น
"ครับ ว่าไงครับ...ราบรื่นดี...อะไรนะ...ครับเดี๋ยวจัดการให้...รับทราบแล้วครับ" แล้วเขาก็วางสายแล้วเนออกจากห้องควบคุมไปยังอีกห้องหนึ่ง...เพื่อพูดคุยกับคนที่เข้ามาร่วมเดิมพันในครั้งนี้ ด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม โค้งคำนับอย่างสุภาพนอบน้อม
"ไม่ทราบว่ามีอะไรให้รับใช้หรือป่าวครับ?"
ทางด้านของอูล,โลแกนและจิล นั้นก็กำลังนั่งเล่นไพ่อีแก่กินน้ำกันอย่างตึงเครียด โดยที่เซร่านั้นถูกจับมัดและปิดปากไม่ให้ออกเสียงใดๆออกมาเลย
"นายคิดว่ายังไง? รอดไหม?"แล้วอูลก็หยิบไพ่ของโลแกนขึ้นมา  "ฉันว่ารอด"
ตาต่อไปโลแกนนั้นหยิบไพ่จากมือของจิล "ผมเองก็คิดเหมือนกัน...แล้วพวกเธอสองคน ไม่สิผู้ช่วยจิลเธอคิดว่าไง?"
แล้วงจิลก็หยิบไพ่ที่อยู่ในมือของอูล "ฉันไม่รอด" เธอหยิบไพ่อีแก่จากมือของอูลแล้วเอามาไว้ในมือของตนเอง "แต่ว่าอย่างหมอนั่นแล้วคงมีวิธีรับมืออยู่แล้ว"
"สรุปว่ารอดสินะ" โลแกนยิ้มถามไป
จิลพูดด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด "ไม่รอด..."


## Chapter 19 อีกด้าน

04.00 น.
ขณะที่จินนั้นกำลังร่วงลงมาจากชั้นดาดฟ้าด้วยความรวดเร็ว เขาพยายามคิดทุกวินาทีทุกวิถีทางเท่าที่จะทำได้
....แย่ แย่ แย่แน่ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปมีหวังได้ลงไปโหม่งกับพื้นเละแน่ๆ!!
จินพยายามเอื้อมมือไปจับที่ตัวตึกนั้นแต่ก็ไม่สามารถช่วยให้เขานั้นรอดได้ เพราะด้วยความเร็วที่ร่วงนั้นสูงขึ้นเรื่อยๆเวลาคิดก็เริ่มมีน้อยลง
...ไม่ไหวแฮะ! รอบนี้คงไม่รอดแล้วละ ขอโทษทีนะฉันคงมาส่งนายได้แค่นี้แล้วล่ะ ถ้าเกิดตกสักชั้นสองชั้นก็พอจะเอาตัวรอดไหวอยู่ ใช่! ถ้าเกิดชั้นน้อยกว่านี้คงรอดไปแล้ว...เดี๋ยวสิ! อาจจะไหวก็ได้
เมื่อจินตัดสินใจได้แล้วเขาก็ก้มลงดูไปยังพื้น อีกไม่กี่วินาทีเท่านั้นตัวของเขาก็ได้ลงไปกระทบกับพื้นแน่ๆ เขาหายใจเข้าลึกๆ แล้วใช้พลังเคลื่อนไหวไปข้างหลัง
...1 ครั้ง น่าจะพอได้อยู่แหละ ถ้าเกิดช่วงที่ฉันลดระยะห่างจากพื้นได้สักเมตรถึงสองเมตรก็น่าจะรอดไปได้อยู่
แล้วจินก็รีบใช้พลังไปข้างหลังอีกครั้ง
...2 ครั้ง อีกนิดเดียวเท่านั้นเอง อีกนิดเดียว ตอนนี้แหละ ครั้งสุดท้าย...
ร่างกายของจินที่ดิ่งลงพื้นด้วยความรวดเร็วสูงนั้นลงมากระทบเพียงเบาแค่หัวแตกเล็กน้อยเท่านั้นเอง เขาใช้พลังเคลื่อนที่ไปข้างหลัง 3 ครั้ง เพื่อลดทอนการกระแทกจากที่สูง แล้วรอดมาได้อย่างหวุดหวิด
เสียงหัวใจที่เต้นรัวราวกับตัวเองพึ่งผ่านการเล่นเครื่องเล่นหวาดเสียวมาหมาดๆ เขานอนทั้งอย่างนั้นแล้วก็ค่อยๆมองๆไปยังพื้นที่โดยรอบแต่ก็ไม่พบใครอยู่เลย
...หมอนั่นจะเป็นอะไรมากไหมนะ?  ผลจากการแจ้งเตือนรอบที่แล้วไม่มีชื่อของพวกเราตายกัน แต่ที่คาใจคือ...
ในขณะที่ตัวเขานอนเอามือก่ายหน้าผากอยู่นั้น ก้มีเสียงเด็กสาวที่คุ้นเคยก้มมามองตัวเขาที่กำลังนอนอยู่
"เป็นอย่างไรบ้างพี่ชาย?" เธอพูดพร้อมกับหัวเราะเบาๆ
จินที่กำลังนอนพักผ่อนอยู่นั้นก็ตกใจจนสะดุ้งลุกขึ้นมา "หวา~! ตกใจหมดเลย..."
"พี่ชายรู้ไหม? ตอนนี้ยังทันนะ  พี่ชายทนรับมันไม่ไหวหรอก"
"... แล้วเธอเป็นใครกันแน่!? ที่พูดมามันหมายถึงอะไร?"
"พี่ชายก็เห็นมันแล้วแท้ๆว่าจุดจบมันจะเปนอย่างไร? แต่ทำไมถึงยังจะยืนยันทำมันต่อไปล่ะ ทั้งที่-...หมดเวลาแล้วสินะ ถ้าหากพี่ชายยังยืนยันอยู่แบบนั้นต่อไปอีกเรื่อยๆ สิ่งที่สำคัญที่สุดของพี่ชายจะหายไปนะ"
"เดี๋ยวก่อน!!"
ในตอนนั้นเองที่เท้าของจิน พื้นที่ยืนอยู่ก็กลายเป็นบึงโคลนขนาดใหญ่ค่อยๆดูดเขาลงไปเรื่อยๆ จนมิดหัว และตัวเขาก็ตื่นขึ้นมาทั้งที่สภาพนอนอยู่ มองดูไปรอบๆ ก็ไม่เห็นเด็กสาวนั้นแล้ว...
"เมื่อกี้มันอะไรกัน?"
ตอนที่จินกำลังสับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้นั้น
"จิน~!!!" จู่ๆก็มีเสียงเรียกชื่อเขามาจากทางด้านหลัง เมื่อหันกลับไปมองก็เห็นอลิซที่กำลังเดินมาหาเขาโดยที่แบกเฮนรี่ไว้ที่ข้างหลัง
จินที่มองเห็นผิวของเฮนรี่ที่เป็นสีขาวซีด เลยถามไปว่า  "เกิดอะไรขึ้นกับนายนะ?"
เฮนรี่แตะไปที่ไหล่ของอลิซเบาเพื่อบอกว่า "ปล่อยผมลงก่อนก็ได้ครับ ตอนนี้พอยืนไหวอยู่"
อลิซที่ปล่อยเฮนรี่ลงแล้วเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของจินเบาๆ " หมอนั่นหลังจากที่จัดการอีกฝั่งได้แล้ว ก็ล้มลงเลย แต่ว่าพวกเราไม่ได้ฆ่าเขานะ ส่วนเรื่องที่หมอนั่นเป็นอย่างนี้ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน"
"คือว่านะจิน...ผมไม่ได้ฆ่าเขานะ" เขาพูดโดยที่มองปี่หน้าของจิน
"ฉันรู้ว่าคนอย่างนายไม่ได้โหดร้ายขนาดนั้นหรอก...ฉันเชื่อ!"
พอได้ยินแบบนั้นเฮนรี่ถึงกับยิ้มออกมา "แล้วทางนายละชนะเขาได้แล้ว ทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ได้ล่ะ?"
จินทำท่าทางเขินอาย เอามือเกาหัวเบาๆ "คือว่าฉันร่วงลงมาขณะที่กำลังจะจับเขาพอดี โทษที" จินพนมมือขอโทษทั้งสอง
แต่ในจังหวะนั้นก็มีอะไรบางอย่างหล่นลงมาต่อหน้าต่อตาพวกเขา เสียงเหมือนกับสิ่งของที่นิ่มกระทบลงกับพื้นแข็งๆ
แผละ!!!!
พวกเขาทั้งสามมองเห็นร่างกายที่เละและกระดูกบิดงอผิดรูปร่าง ลูกกระตาที่ถลนออกมาจากเบ้า เลือดที่ไหลมาเป็นทาง  นั่นคือร่างของแจ็คเองที่หล่นมาจากชั้นดาดฟ้า พร้อมกับเสียง อลิซที่กรี๊ดออกมาอย่างสุดเสียง
กรี๊ดดดดดดดดดดดด!!!!!
หลังจากนั้นทันทีก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นที่ทั้งสามคน
หมายเลข 05 แจ็ค คอบบร้า  ถูกกำจัดแล้ว….
"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?" จินมองไปยังชั้นดาดฟ้านั้นอย่างทันทีที่เห็นร่างกายของแจ็คนั้นหล่นลงมา
อลิซที่เห็นแบบนั้นเข้าถึงกับพูดอะไรไม่ออก เธอถึงกับล้มหงายหลังพูดออกมาอย่างไม่มีสติเหลืออยู่ "ไม่เอาๆ ไม่เอาๆ ฉันยังไม่อยากเป็นแบบนี้"
"จิน! อย่าบอกนะว่า..."
จินพยักหน้าตอบกลับ แล้วพูดไปว่า..."ใช่แล้ว มีคนอื่นนอกจากพวกเราอยู่แถวนี้! นายรีบไปเรียกสติอลิซเร็ว"
"เข้าใจแล้ว!!"
ในระหว่างที่เฮนรี่กำลังเรียกสติของอลิซให้กลับมานั้นเอง ศพของแจ็คนั้นก็ได้หายไปกลับกลายเป็นชายร่างกายใหญ่โต ไว้ทรงผมสกินเฮด ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาทั้งสาม แต่ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเป็น "ไท" นั่นเอง...
"เจอกันอีกแล้วนะ" ไทกล่าวทักทายอย่างเป็นมิตร แต่เมือ่ตัวเขามองดูรอบๆก็ถึงกับถอนหายใจออกมา "เฮ้อ~! ทั้งที่อุส่าห์ทักทายแบบเป็นมิตรแล้วแท้ๆ ไม่เห็นต้องระแวงขนาดนั้นเลย ก็นะ...ในสถานการณ์แบบนี้เป็นฉันก็จะทำแบบเดียวกัน" พอสิ้นสุดเสียงแล้ว ตัวของไทก็หายไปมาโผล่ที่ตรงหน้าของจิน และถีบเข้าที่กลางตัวของจินจนกระเด็นไป
จินที่กระเด็นไปนั้นก็ลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ไม่ทันได้พักหายใจไทก็โผล่มาใกล้เขาและพยายามต่อยเข้าที่หน้า แต่จินก็สามารถรับไว้โดยใช้แขนทั้งสองข้างกันเอาไว้  เมื่อไทเห็นดังนั้นเลยเข้ากอดคอและตีเข่าเข้าที่ท้อง แต่จินนั้นก็เข้ากอดคอคืนและพยายามตีเข่าสวนเพื่อกันไว้ ท้ายที่สุดก็โดนไทเหวี่ยงลงกับพื้นจนกลิ้งไปไกล
"มันต้องอย่างนี้สิ! คิดถึงเหลือเกินความรู้สึกแบบนี้" ไทกล่าวมาด้วยสีหน้าที่ดีใจจนยิ้มออกมา
"คนไม่เจอกันนานเขาทักทายกันแบบนี้อย่างนั้นหรอ?"
"โทษทีเผลอดีใจไปหน่อย"
...ใช่แล้วสิ่งที่ฉันใฝ่หามานาน ความเดือดดานที่เริ่มค่อยปะทุในร่างกายนี้ ฉันจำมันได้อย่างดี ไม่มีวันลืม ความอัปยศในตอนนั้น ได้เวลาที่จะตัดสินกันเสียที
ก่อนหน้านี้ในเวลา  00.00 น.
หลังจากการคัดคัดเลือกได้เริ่มขึ้นนั้น ไทเองก็เริ่มเดินออกมาจากสำนักงานทอรัส  เขาพยายามมองไปรอบๆอย่างถี่ถ้วน พอทำการตรวจสอบบริเวณรอบๆเสร็จแล้วจึงวิ่งพร้อมกับแหงนหน้ามองท้องฟ้าไปด้วย
"อีกฝั่งหนึ่งเลยหรอ? แต่ก็นะฝีมือระดับนั้นแล้วคงไม่ถูกฆ่าตายง่ายๆหรอกมั้ง?" เขาบ่นกับตัวเองพึมพำและตั้งหน้าตั้งตาวิ่งต่อไป
ทันใดนั้นเองในระหว่างทางก็บังเอิญพบกับเด็กสาวชุดสีขาวคนหนึ่งเธอวิ่งผ่านตัดหน้าของเขาไป ตัวของไทที่สงสัยว่าในสถานที่แห่งนี้ยังคงมีคนตกค้างอยู่อีกอย่างนั้นหรอ เลยรีบวิ่งตามไป ถึงแม้ว่าจะพยายามตะโกนเรียกแล้วก็ตามเธอนั้นก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดวิ่งเลย เธอวิ่งไปเรื่อยอย่างไม่ได้สนใจเสียงเรียกของไทเลยแม้แต่น้อย
ทั้งที่ขาของเขาน่ายาวและแรงก็น่าจะเยอะกว่าแท้ๆ แต่ทำไมถึงยังไม่สามารถไล่ตามเด็กคนนั้นทัน จนเธอนั้นได้หยุดวิ่ง แล้วชี้ไปที่สถานที่ที่ซึ่งเป็นโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในหัวเมืองเวส ไทมองไปยังทิศทางที่เธอชี้อย่างทันที
"โรงพยาบาล? แล้วมันทำไมอย่างนั้นหรอ?"ในขณะที่มองไปที่โรงพยาบาลนั่นก็ได้ยินเสียงระฆังจากระยะไกล และเมื่อไทกลับไปมองที่เด็กสาวนั่นเธอก็ได้หายไปแล้ว "อะไรกันวะ? ผีหลอกอย่างนั้นหรอ?" ในตอนที่กำลังหันหลังกลับไปนั้นเอง ก็บังเอิญพบกับ "โรโบโต้" ที่เดินมาพร้อมกับนัมเบอร์อีกหนึ่งคน "เรด"
แต่ดูเหมือนว่าทางโรโบโต้นั้นจะอารมณ์ไม่ค่อยดีเป็นพิเศษ เขาดูหงุดหงิด และเหมือนกำลังที่จะไปที่ไหนสักแห่งอยู่ เลยพูดกับไทมาว่า... "หลีกไป!...ฉันไม่ได้มีธุระกับแก" และเขาก็กำลังเดินผ่านไปนั้นเอง ไทก็ยกมือขึ้นมาห้ามไว้อย่างทันที
"ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง? ฉันบอกว่าหลีกไป!!!" โรโบโต้เริ่มระเบิดอารมณ์ออกมาใส่ไท
"โทษที..คงปล่อยให้นายไปยุ่งกับเป้าหมายของฉันไม่ได้"
แล้วทันใดนั้นโรโบโต้ก็รีบกระโดดไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว และหยิบเหล็กหนึ่งก้อนขึ้นมา "ไอ้สวะ! รีบมาช่วยกันสิวะ?" เขาสั่งให้เรดมาอยู่ข้างหน้าของตัวเองอย่างทันที  เพื่อเป็นโล่ป้องกันให้ตัวเขา "ถ้าแกอยากจะเล่นนัก ฉันกับไอ้สวะนี่จะเล่นเป็นเพื่อนแกเอง"
ในจังหวะนั้นเองโรโบโต้ที่กำลังจะโจมตีมานั้นเอง เรดก็กระเด็นออกไปไกลผ่านหน้าผ่านตาเขาไปราวกับตัวของเรดนั้นเป็นเพียงแค่เศษกระดาษ ตัวเรดนั้นปลิวไปจนไปชนกับถังขยะและเขาก็สลบลงไปในที่สุด นั่นเองทำให้โรโบโต้ตกใจเป็นอย่างมากที่เห็นแบบนั้น และเริ่มด่าทอเรดที่ไม่สามารถทำอะไรให้เขาได้เลย  "ไอ้สวะ! แกนี่มันไร้ประโยชน์จริงเลย แม้แต่จะเป็นโล่มนุษย์ก็ทำไม่ได้ สมควรแล้วที่แกควรจะอยู่กับขยะตรงนั้นแหละ"
"แปลกแฮะ..." ไทบ่นออกมาเบาๆ
"แกบ่นพึมพำอะไรนักหนาวะ...คอยดูเถอะฉันจะแสดงสิ่งที่ตัวแกนั้นคาดไม่ถึงเลย" เหล็กที่อยู่ภายในมือของโรโบโต้นั้นเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงไปกลายเป็นปืนแก็ตลิงกระบอกหนึ่ง ต่อจากนั้นเขาก็ทำการยิงกระสุนอย่างต่อเนื่องมาที่ไท กระสุนนับหลายร้อยนัดถูกยิงราวกับห่าฝนจนทำให้เกิดฝุ่นควันคละคลุ้งไปทั่ว และเมื่อกระบอกปืนเริ่มร้อนจนถึงขีดสุดมันก็ได้แตกกระจายเป็นชิ้นๆ  "ไอ้กระจอก...ถ้าเกิดแกปล่อยให้ฉันผ่านไป เรื่องมันก็คงจบไปโดยที่แกไม่ต้องตายแล้วแท้ๆ" ในตอนที่โรโบโต้มั่นใจว่าไทนั้นได้ตายแล้ว ก็กำลังจะเดินไปปลุกเรดที่นอนสลบอยู่ แต่จู่ๆก็มีลูกศรธนูมาจากบนตึกปักเข้าที่ไหล่ของเขาจนทะลุ เมื่อหันไปมองจากที่ลูกธนูพุ่งมาก้เห็นไทอยู่บนชั้นดาดฟ้าของตึกหนึ่ง แล้วกลับไปมองตรงที่เขาได้สาดกระสุนไปนั้นมันเป็นเพียงแค่แผ่นปูนขนาดใหญ่และหนามากมีร่องรอยกระสุนเจาะอยู่บนนั้น โรโบโต้รีบทำการดึงลูกธนูออกอย่างทันที และทันใดนั้นเองไทก็ลงมาอยู่ตรงหน้าเขาแล้วพร้อมในมือที่ถือคันธนูอยู่
"เป็นไงความรู้สึกที่โดนลูกธนูปักเข้าที่ไหล่? ก็ว่าจะเล็งที่เข่าอยู่เหมือนกันแต่มือมันไม่นิ่งเนี่ยสิ"ไทพูดจาด้วยน้ำเสียงกวนๆ2
"เล่นสกปรกนี่หว่า...ถ้าแกแน่จริงก็มาสู้กันซึ่งหน้าดิ?" โรโบโต้พูดจาท้าทายกลับไป
ไทเองก็รีบวางอาวุธลงทันทีที่ได้ยินแบบนั้น "ก็ได้ๆ เดี๋ยวฉันจะใช้เพียงแค่มือเปล่าในการสู้กับแกเอง"
"สวยสิวะ..แกพูดเองนะ"
"ฉันเป็นคนพูดไม่คืนคำอยู่แล้ว ถ้ายังไม่พอใจฉันจะต่อให้แกด้วย เห็นสภาพแกตอนนี้มันเกินจะรับไหววะ"
ก่อนที่ไทจะพูดจบนั้นเองโรโบโต้ก็ได้ทำการโยนก้อนเหล็กมาหลายก้อนด้วยกัน หลังจากนั้นก้อนเหล็กทุกก้อนก็ค่อยๆกลายสภาพเปลี่ยนจากเดิมแต่ละก้อนนั้นก็มีหนามนับร้อยพุ่งออกมา อย่างรวดเร็ว แต่ถึงกระนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่เหมือนกันที่ไทนั้นได้หายไปจากสายตาของเขา เมื่อมองกลับหลังไปก็เห็นไทยืนอยู่และต่อยกลับมาที่หน้าอย่างแรง ตามด้วยเตะที่ต้นขาจนล้มลงกับพื้น และสุดท้ายไทก็พาดส้นเท้าลงที่ท้องของโรโบโต้อย่างแรง จนเขานั้นกระอักออกมา
ไทที่เห็นโรโบโต้ดูไม่น่าไหว เลยนั่งย่อลงแล้วพูดกับเขาว่า..."แค่ฉันแกยังรับมือไม่ได้เลย อย่าหาว่าอย่างนั้นนี้เลย คนอ่อนหัดอย่างแกเอาชนะหมอนั่นไม่ได้เลยด้วยซ้ำ"
โรโบโต้เริ่มค่อยคลานและลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล แล้วตะโกนออกมาเสียงดัง "อย่ามาดูถูกฉันนะ!!!!" เขาเอามือแตะที่พื้นและทันทีนั้นบริเวณโดยรอบก็กลายเป็นแท่งหนาม ไทที่เห็นแบบนั้นเลยรีบกระโดออกอย่างรวดเร็วเพื่อหลบเลี่ยงไม่ให้โดน
"ก็มันคือความจริง ต่อให้แกจะมีพลังมากแค่ไหนตามก็เอาชนะฉันไม่ได้"
"งั้นหรอ? แล้วถ้าเป็นแบบนี้ล่ะ?" โรโบโต้แตะไปที่พื้นเกิดเป็นหนามพุ่งขึ้นจากพื้นและพุ่งไปหาไทอย่างรวดเร็ว  แต่ตัวของไทนั้นก็สามารถหลบได้อย่างสบาย เมื่อเป็นดังนั้นเขาแตะไปที่พื้นอีกรอบ เกิดเป็นแผ่นซีเมนต์ที่มีหนามข้างใน ล้อมทั้งหน้าและหลังของไท และมันก็ทำการประกบกันทับร่างกายของไทไปจนมิด
"ไม่เข้าใจเลยน้า~" เสียงของไทดังขึ้นจากข้างหลัง
โรโบโต้เกิดตกใจรีบตะหวัดมือไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว แต่ตัวไทนั้นก้มหลบลงใต้ระหว่างแขนชกเข้าที่ซี่โครง ต่อด้วยศอกเสยเข้าที่ปลายคาง และสุดท้ายก็หมุนตัวศอกกลับเข้าที่ขมับหัวจนทำให้ตัวของโบโต้นั้นลงไปนอนดิ้นร้องทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด
"เจ็บโว้ย เจ็บๆ เจ็บๆ เจ็บๆ"
"น่าตกใจจริงถ้าเป็นพวกคนปกติโดนเข้าไปขนาดนี้ ไม่นอนสลบก็คงมีหัวแตกกันบ้างละ แต่จากที่ดูนี่มัน...ว่าแล้วเชียว" ไทรีบออกห่างจากตัวของโรโบโต้อย่างทันทีที่ตัวเขารู้อะไรบางอย่าง "ก็ว่า...ทำไมถึงทนมือทนเท้าดีจัง ที่แท้...แกเพื่อชัยชนะแล้วถึงกับยอมทำขนาดนี้เชียว"
โรโบโต้ถึงกับหัวเราะเสียงดังสะใจ และก็ค่อยๆลุกขึ้นมา "ฉลาดดีนี่...ฉันทำการเสริมความแข็งแรงส่วนหัวกับส่วนลำตัวเพื่อให้มันแข็งแรงขึ้น  โดยการกินมันเข้าไปทั้งอย่างนั้น ความสามารถของฉันคือการควบคุมสิ่งที่แตะให้เปลี่ยนไปตามรูปร่างที่ตนเองต้องการตราบใดที่รู้ถึงโครงสร้างสิ่งนั้นก็ทำได้ทุกอย่าง ฉันกินมันเข้าไปแล้วให้มันเจาะทะลุกระเพาะของฉัน แล้วก็เคลื่อนผ่านอวัยวะต่างจนมาถึงกระดูก ตัวแกเองแค่เพียงมือเปล่าๆทำอะไรฉันไม่ได้หรอก.."
"ก็จริงอย่างที่แกพูดมา ฉันนะแค่มือเปล่าเอาชนะแกไม่ได้ ถ้าเกิดมาอุกกาบาตตกลงมาจากฟ้าก็ดีสินะ" แล้วไทก็มองขึ้นบนท้องฟ้า
"นี่แกยังสติดีอยู่หรือป่าว มันจะไปมีอุกกาบาตตกลงมาได้อย่างไร?"
"นั่นสินะ..."พอพูดจบแล้วเขาก็ทำการพนมมือขึ้นมา
"นี่แกจะทำอะไร ขอโทษที่มาดูถูกฉันหรือไง มันช้าไปแล้วเว้ย! เพราะไม่ว่าอย่างไงแกก็ต้องตาย"
"เปล่าหรอกแค่กำลังสวดอ้อนวอนต่อพระเจ้าอยู่ต่างหาก"
"ไร้สาระพระเจ้าที่ไหนจะส่งอุกกาบาตมา-"
โครมมมมมมมม....!!!
โรโบโต้พูดได้ไม่ทันขาดคำจู่ๆก็มีรถบรรทุกหล่นลงมาจากฟ้า พุ่งเข้าชนร่างกายของโรโบโต้ที่กำลังยืนอยู่ รถนั่นทับร่างกายของเขาจนแม้แต่ขยับตัวก็ทำไม่ได้
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถูกรถบรรทุกพุ่งชนแบบนี้จะไปเกิดต่างโลกได้ไหม? แต่ขอเตือนไว้หน่อยละกันถ้าไม่รีบ-"  และจู่ในตอนที่ไทกำลังพูดอยู่นั้นรถนั่นก็ระเบิดออกมาเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งเซ็นเตอร์
ตู้มมมมมมมมมม!!!!!!!!!!!
เกิดเปลวไฟลุกโหมกระหน่ำเผาร่างของโรโบโต้จนไหม้เกรียม ซึ่งแรงระเบิดนั้นทำให้ตัวของไทก็กระเด็นออกไปจนไปชนกับผนังของตึกแถวนั้นอย่างแรง แต่ถือว่าเขายังไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมาก
แล้วเสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นมา…
หมายเลข 03 โรโบโต้ วิลสัน ถูกกำจัดแล้ว.....
หมายเลข 07  บัน แฮงค์แมน  ถูกกำจัดแล้ว...
ไทลุกขึ้นมาหลังจากที่โดนแรงระเบิดผลักกระเด็น แล้วทันใดนั้นก็เรดก็เดินเข้ามายืนต่อหน้าเขา แล้วนั่งคุกเข่าลงก้มหัวแล้วพูดขึ้นอย่างกลัวๆ "ขอร้องละครับ!! ได้โปรดอย่าฆ่าผมเลย...ผมยอมทำตามที่คุณสั่งทุกอย่างเลย แต่ขอแค่เพียงอย่างเดียวอย่าทำอะไรผมเลย ผมไม่เอาแล้วไอ้ตำแหน่งราชาอะไรนั่น ของแค่เพียงผมรอดไปก็เพียงพอแล้ว"
"ไม่!" ไทตอบมาอย่างไร้เยื่อใยใดๆ
"ได้โปรดละครับ! อย่าทำอะไรผมเลย ผมยอมทุกอย่างแล้ว" เรดเริ่มร้องไห้ออกมาอย่างฟูมฟายพร้อมกับน้ำหูน้ำมูกก็เริ่มไหลเลอะไปทั่วทั้งหน้า
"ฉันไม่อยากจะมีชะตากรรมแบบเดียวกับไอ้หมอนั่นหรอก"
ทันใดนั้นเรดก็เริ่มเงียบลง เสียงจากที่เคยร้องไห้ฟูมฟายก็หายไปอย่างทันควัน
"แกใช่ไหม? คนที่ฆ่าหมอนั่นคือแกใช่ไหม?"
เรดเริ่มหัวเราะออกมาแล้วใบหน้าของเขาก็ปรากฏรอยิ้มอันชั่วร้ายออกมา "ถูกต้องแล้วครับ! นั่นแหละคือฝีมือผมเอง"
"ไม่ใช่แค่นั้นหรอกใช่ไหม? คนอย่างแกทั้งสีหน้าและแววตานั่น ฆ่ามาแล้วกี่ศพ?"
"นั่นสินะครับ ไม่เคยนับด้วยสิ แต่ที่แน่ๆคือคุณเป็นคนแรกเลยที่มองผมออก" เรดเริ่มเอามือจับที่ตัวของเขาแล้วค่อยลูบขึ้นหน้าอย่างช้าๆและสีหน้าของเขาก็เริ่มแสดงออกมาอย่างดีใจ "รู้สึกตื่นเต้นดีชะมัด..."


## Chapter 20 อีกด้าน(ต่อ)

เรดที่กำลังหัวเราะอย่างสะใจที่ไทนั้นสามารมองตัวของเขาออก ท่ามกลางเปลวไฟที่ยังลุกโชนอยู่ ข้างหลังของชายคนนั้นมีร่างศพชายอีกคนหนึ่งถูกย่างสดให้ตายอย่างทั้งเป็น หลังจากนั้นได้ไม่นานเสียงหัวเราะนั่นก็หยุดลง แล้วชายตามองมาที่ไทอย่างดูสนอกสนใจ
"คุณรู้ได้อย่างไรครับ และรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"
"ถ้าจะตอบไปว่าเดาล่ะ? นายจะว่าไง?"
"ถ้าคนอย่างคุณเดาได้ถึงขนาดนี้ แสดงว่าฝีมือในฐานะของผมก็ดูแย่กันพอดีสิ"
"นักฆ่า?..."
"ขออภัยจะเรียกได้ว่างานเก่าก็ว่าได้...ใช่! งานเก่างานแก่เลยล่ะ จะว่าไปคุณยังไม่ได้ตอบผมเลยนะครับว่ารู้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"
"ในงานประชุม ฉันก็สงสัยมาโดยตลอดไอ้คนที่มีงานการมั่นคงทำไมถึงเลือกที่จะเข้าร่วมการคัดเลือกครั้งนี้โดยที่แกไม่มีท่าทีต่อต้านแต่อย่างใดเลย..."
"ไม่คิดว่าตัวของผมจะทำเพื่อความอยู่รอดบ้างหรอครับ?"
"ใช่! ตอนแรกก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่ถ้าเลือกที่จะอยู่รอดละก็ แกควรไปเข้าร่วมกับตนหมู่มากสิ เพราะว่ามันจะยิ่งทำให้โอกาสรอดยิ่งมากขึ้นไปด้วย
แต่แกนั้นกลับไม่ทำแบบนั้น ก้เลยมั่นใจได้ระดับหนึ่ง รวมกับท่าทีดู เก้ๆ กังๆ นั่นอีก มันดูสมจริงเกินไป รวมกับในตอนที่เจอกับพวกแกก็รู้ได้เลย พวกแกนั้นพึ่งจะรวมทีมกันได้ไม่นาน สำหรับคนที่เหย่อยิ่งแบบไอ้หมอนั่น แค่ตัวแกก้มหัวขอร้องชีวิต ก็เพียงพอแล้ว"
ข้อสันนิษฐานนั่นทำเอาเรดถึงกับอึ้งจนปากหวอ และกล่าวชมมาพร้อมกับปรบมือ "ถูกต้องแล้วครับ อย่างที่ตัวคุณพูดเลย ผมอุส่าห์มั่นใจการแสดงของผมว่าจะไม่มีใครจับได้แล้วแท้ๆ ชักเริ่มอยากจะได้ตัวคุณมาเป้นของผมแล้วสิ!"
"ฉันสนใจแค่ผู้หญิงหน้าอกใหญ่กับบันท้ายใหญ่เท่านั้น ไม่มีรสนิยมกินตาลุงวัยกลางคนที่มีกลิ่นเลือดติดตัว อีกทั้งยังโรคจิตอีก"
"โหดร้ายจังนะครับ เห็นผมเป้นอย่างนี้จิตใจของผมก็เป็นผู้หญิงนะ เดี๋ยวนี้คนเขามักมองกันที่จิตใจไม่ใช่หรอครับ"
"โทษทีพอดีฉันมองคนจากภายนอกก่อนมาเป็นอันดับแรก"
"น่าเสียดาย แต่ก็ช่วยไม่ได้นะครับ ผมก็คงต้องจัดการคุณแล้วล่ะ" หลังจากพูดเสร็จเขาก็ทำการโยนมีดเล่มเล็กออกนับหลายสิบเล่ม มีดแต่เล่มนั้นไม่ตกลงพื้นแต่กลับหยุดอยู่กลางอากาศแทน "ดูสิว่าตัวคุณนั้นจะหลบหมดนี่ได้ไหม?" แล้วทันทีนั้นมีดทั้งหมดก็พุ่งเข้าโจมตีใส่ไทอย่างทันทีด้วยความเร็วที่ต่างกัน
แปะ! พอสิ้นสุดเสียงนั้นที่ตรงที่ไทยืนอยู่นั้นก็เป็นแผ่นปูนขนาดใหญ่แทน แล้วตัวของไทนั้นก็ไปโผล่อยู่ข้างตัวของเรด และพยายามที่จะชกเข้าที่หน้า แต่ในช่วงนั้นเองที่ตัวของเรดนั้นกระโดดออกอย่างทันท่วงทีเลยทำให้รอดพ้นมาได้
"ตบมือเพื่อสลับตำแหน่งของสองสิ่ง เรียบง่ายแต่มันก็ยุ่งยากที่จะรับมือ แต่ว่า..."
ทันใดนั้นเองก็มีมีดหนึ่งเล่มปักเข้าที่กลางหลังของไทอย่างจัง ตามด้วยที่ขาและก็ที่แขนข้างซ้าย
ไทรีบดึงมีดหนึ่งเล่มออกมาปาไปที่เรดอย่างทันที ตอนนั้นเองที่เขาใช้พลังรีบตบมือสลับตำแหน่งกับมีดแล้วชกเข้าที่หน้าของเรดอย่างจัง แล้วตบสลับกลับเพื่อลดระยะทางของมีดที่ปามา  มดเล่มนั้นถูกล่นระยะลงไปมากจนเกือบจะแทงเข้าที่คอของเรด แต่ตัวของเรดนั้นรู้ตัวทันรีบเอียงตัวหลบอย่างรวดเร็ว ในจังหวะนั้นเองที่อยู่ๆตัวของไทก็กระโดดเข่าลอยพุ่งมาอยู่ที่หน้าของเขา เรดนั้นโดนเข่าพุ่งเข้าที่หน้าเต็มจนเกือบสลบ แต่เขาก็ยังประคับประคองสติอยู่ได้
ไทที่เริ่มเห็นว่าเรดกำลังร่อแร่เลยพูดไปว่า "อย่าคิดว่าแค่มีดเล่มเล็กๆนั่นจะหยุดฉันได้"
"ก็คิดไว้อยู่แล้วครับ...ดังนั้นเลย"
ตอนนั้นเองไทก็สังเกตเห็นระเบิดที่ขาตรงที่ตนเองยืนอยู่ "ชิบ-"
ตู้มมมมมมม!!!! เกิดฝุ่นควันฟุ้งกระจายไปทั่ว บดบังวิสัยการมองของเรด แต่นั้นเองเขาก็รู้ได้เลยว่าไทยังไม่ตาย
"ไม่มีเสียงแจ้งเตือน แสดงว่ายังไม่ตาย" เมื่อทันทีที่ฝุ่นควันหายไป เขาได้พบเห็นสิ่งที่ใหญ่คล้ายๆกับกำแพง "น่าตกใจจริง เพียงแค่เสี้ยววินาทีนั้นยังตัดสินใจแบบนี้ได้อีก"
ทันทีที่สิ้นสุดเสียงระเบิดนั้นไทก็รีบตบมืออีกครั้งเพื่อเคลื่อนย้ายกำแพงหนาๆนั้นออกไปอย่างทันที
...โชคดีจริงๆที่เตรียมรับมือกับแรงระเบิดนี่ไว้ด้วย กำแพงที่ทำจากคาร์บอนไฟเบอร์ มันสามารถใช้รองรับกับแรงระเบิดได้สบายๆก็จริง แต่ไอ้ที่เพราะว่ามันมีขนาดที่ใหญ่แถมยังเทอะทะจนเกินไปนี่แหละ...
"ฉันไม่พึ่งหัดต่อสู้แต่วันหรือสองวันนะ การตอบสนองแบบนี้มันก็เป็นแค่เรื่องปกติ"
"สมแล้วครับ แต่ว่าเกมมันยังไม่จบ" ทันทีนั้นเรดก็ทำการโยนมีดขึ้นบนท้องฟ้าอีกสามเล่ม มีดนั้นหยุดลงกลางอากาศแล้วหลังจากนั้นมันก็พุ่งมาตามลำดับ แต่ไทนั้นสามารถหลบได้อย่างง่ายดาย ในช่วงเวลานั้นเองที่ไมกำลังหลบมีดอยู่นั้น เขาได้เผลอหลุดสายตาการเคลื่อนไหวของเรดไปชั่วครู่หนึ่ง เลยทำให้เขาโดนเรดเอามีดเสียบเข้าที่ซี่โครง แต่ตัวของไทนั้นตอบสนองกลับอย่างรวดเร็วถีบเข้าที่หน้าขาจนเรดนั้นเข่าทรุดลงไป กระโดดถอยหลังออกไปตามด้วยเตะเข้าที่ก้านคอของเรดอย่างแรง
ตัวของเรดที่โดนเตะเข้าที่ก้านคออย่างแรงนั้นก็ทำให้เขาแทบจะสลบ มือสองข้างทาบลงกับพื้นลงไปคลานเยี่ยงสัตว์สี่ขา
"ว่าแล้วเชียงเอาชนะคุณจากระยะใกล้ไม่ได้สินะครับ"
"แกพึ่งจะรู้หรอ?" แล้วไทก็รีบยกเท้าขึ้นสูงและเตรียมที่จะฟาดลงที่กลางหลังของเรด
ในช่วงนั้นเองเรดก็แสยะยิ้มออกมา "นั่นสินะครับ"
ทันใดนั้นมีดเล่มหนึ่งที่อยู่ข้างหลังของไทก็พุ่งเข้ามาแทงจนทะลุถึงข้างหน้า ในจังหวะก่อนที่เท้าจะฟาดลงที่กลางหลังนั้นเรดได้กลิ้งหลบไปด้านข้างและควักปืนพกออกมายิงไปที่ขา จนไทนั้นเข่าทรุดลงกับพื้น ตามด้วยเอาปืนจ่อเข้าที่หัวแล้วยิง
ปัง!......
อยู่ดีๆตัวของไทก็ได้หายไป ไม่ได้อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว เมื่อเขาดูดีๆก็รู้ได้ว่า ไม่ใช่ว่าไทหายไปแต่เป็นตัวของเขาเองที่สลับที่กับไท เพราะในเสี้ยววินาทีที่เรดยิงมานั้นไทได้ตบมือเพื่อสลับพื้นที่เขายืนอยู่ เสียงปืนนั้นได้กลบเสียงตบมือไปจนหมดเลยทำให้เรดไม่ได้รู้สึกตัวว่าโดนสลับพื้นที่
"ก็บอกแล้วว่าแกเอาชนะฉันในระยะประชิดไม่ได้หรอก" ไทง้างมือออกอย่างสุดแรงชกเข้าที่หน้าอย่างจัง จนเรดนั้นกระเด็นกลิ้งไปกับพื้น หลังจากนั้นไทก็เริ่มคุกเข่าลงกับพื้นเพราะว่าฝืนร่างกายที่ได้รับบาเดเจ็บจากการโดนยิง
"ผมคงอาจจะประมาทคุณจนเกินไปก็ได้ สมแล้วที่เป็นอดีตแชมป์หอคอยบาเบล" เรดค่อยๆลุกขึ้นพร้อมกับเอามือเช็ดไปที่ขอบปาก "แสดงว่าถ้าเป็นระยะไกลผมน่าจะได้เปรียบสินะครับ" หลังจากนั้นเขาเอามือหยิบเศษฝุ่นและเศษดินและหินโยนขึ้นกลางอากาศ แล้วกำลังจะวิ่งหนีไป ทันใดนั้นเองพวกสิ่งเหล่านั้นก็พุ่งเข้าหาไท
ตัวของไทนั้นรีบตบมืออีกครั้งเพื่อทำการย้ายตัวของเขาเองกับเรด เลยทำให้ตัวเของเรดที่กำลังจะวิ่งหนีไปนั้นได้ถูกสลับที่กลับมาที่เดิมและโดนสิ่งเหล่านั้นแทน
ในช่วงที่ไทกำลังลุกขึ้นนั้นเองก็ได้มีสิ่งที่แข็งมากเข้ากระทบที่ร่างกายนับครั้งไม่ถ้วนเมื่อสังเกตดูดีมันเป็นเศษปลอกกระสุนที่ถูกยิงโดยโรโบโต้ในครั้งนั้น ไทได้แต่ยกแขนขึ้นตั้งรับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
"เป็นไงบ้างครับ ชอบของขวัญที่ผมมอบให้หรือป่าว?" เรดพูดพร้อมด้วยรอยยิ้ม
บนร่างกายของไทตอนนี้เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ เลือดออกที่ช่องท้อง มีมีดเสียบอยู่ที่ข้างหลัง แต่กระนั้นแววตาของเขาก็ยังจ้องมองมาที่เรดด้วยความเครียดแค้น
เมื่อเรดได้เห็นสีหน้าของไทแล้วถึงกับพูดอย่างกวนมาว่า "รู้ไหมครับว่า แววตาแบบนั้นของคุณมันน่ากลัว"
ไทรีบทำการดึงมีดที่ข้างหลังออกแล้วโยนมันทิ้งไป ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า "รู้ดีเลยละ" ในช่วงนั้นเองที่ไทได้ดีดปลอกกระสุนนั้นไปยังข้างหน้าของเรด แล้วใช้พลังสลับที่ตัวเขากับปลอกกระสุนนั่น  และงัดหมัดขึ้นเสยเข้าที่ปลายคางของเรดอย่างสุดแรง จนร่างกายของเรดทั้งตัวนั้นลอยขึ้นกลางอากาศก่อนที่ไถลลงกับพื้นไปไกล
...แปลกแฮะ เหมือนกับตอนนั้นไม่มีผิดเลย ทั้งที่ตัวเราน่าจะต่อยเข้าเต็มแรงแล้วแท้ แต่ทำไม? อีกทั้งความรู้สึกที่เหมือนสัมผัสโดนอะไรบางอย่างนี่อีก
"เจ้าเล่ห์นักนะ...ถึงกับยอมใช้พลังของตัวเองทำให้กระเด็นออกเพื่อลดแรงกระแทกกับกำปั้นของฉันเลยสินะ?"
"ถึงแม้ว่าตัวคุณจะชอบใช้ความรุนแรง แต่ผมก็ไม่ได้รังเกียจหรอกนะ" เขารีบลุกข้นพร้อมกับปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าทันที
"แต่ว่าฉันเกลียดแกสุดๆเลยวะ"
"โหดร้ายทำไมถึงชอบทำร้ายจิตใจกันอย่างนี้ล่ะ?"
"ฉันก็ไม่อยากจะคิดหรอกนะ ว่าไอ้ท่าทีแปลกแบบนั้น...แกใช่เรดจริงอย่างนั้นหรอ?"
"ทำไมตัวคุณถึงคิดแบบนั้นละครับ...แต่ก็ช่างเถอะ ผมจะตอบให้ก็แล้วกันชายที่ชื่อเรดนั้นได้ตายไปนานแล้ว ส่วนคนที่อยู่ตรงนี้เป็นเพียงคนที่พยายามจะใช้ชื่อของเขาก็เท่านั้น!"
"แกมีจุดประสงค์อะไรกันแน่ถึงมาเข้าร่วมการคัดเลือกในครั้งนี้"
"ก็แค่คนที่อยากจะหนีก็เท่านั้นเองละ ชีวิตของคนเรามันสั้นนัก ในขนาดที่หลายคนต่างพากันตามหาสิ่งที่ตนเองต้องการ ส่วนตัวเองเพียงแค่ทำตามคำสั่งราวกับเครื่องจักร จนเวลาผ่านล่วงเลยไปนับหลายสิบปี"
เรดก็เดินไปหยิบมีดที่ไทโยนทิ้งไป "จนท้ายที่สุดตอนนี้แม้แต่ตัวเองก็ยังเป็นไม่ได้เลย น่าเศร้านะ ไม่คิดอย่างนั้นบ้างหรอ?"
ไทไม่ได้สนใจแถมหาวใส่หลังจากที่ได้ยินแบบนั้น "หาว~ น่าเศร้าอย่างนั้นหรอ? เรื่องน่าเบื่อแบบนั้นใครจะสน มันเป็นสิ่งที่ตัวของแกก่อขึ้นเอง อย่าเอาความน่าสงสารมาถามเพื่อให้ฉันเห็นใจ"
"ไม่อ่อนโยนเลยนะ"
"อ่อนโยน? กับคนที่พยายามจะฆ่ากันอย่านั้นหรอ? เราไม่ได้สู้กันอยู่บนเตียงสักหน่อย" พอพูดจบไทก็รีบขว้างหินกับปลอกกระสุนออกไปที่เรดพร้อมๆกัน
ตัวของเรดนั้นก็เริ่มสับสน เพราะว่าตัวของไทนั้นสามารถสลับตำแหน่งของสองสิ่งได้เมื่อตบมือ สิ่งของที่โยนมาพร้อมกันทั้งซ้ายและขวามีโอกาส 50 ต่อ 50ว่าเราจะเดาถูก เมื่อคิดได้ดังนั้นเรดทำการรอให้ทางไทตบมอก่อนเพื่อที่จะโจมตีสวนกลับไปแทน
แปะ!!!
ของสองสิ่งไม่ได้มีสิ่งใดถูกสลับไป แต่ในจังหวะนั้นเองที่เรดมองไปข้างหน้าก็เห็นแผ่นปูนขนาดใหญ่อยู่ตรงนั้น แล้วตัวของไทก็มาอยู่ข้างหลังเขาแล้ว
....อย่างนี้นี่เอง เขาจงใจไล่ต้อนเรามาตรงนี้นี่เอง
ไทเตะเข้าที่ชายโครงจากข้างหลัง ตามด้วยอ้อมไปข้างหน้าของเรดตีเข่าเสยเข้าที่ปลายคาง และจบท่าด้วยชกเข้าที่แก้มของเรดอย่างแรง แต่ในช่วงนั้นเองที่เรดนั้นได้ตังการ์ดรับไว้ได้ทันเลยทำให้ตัวของเขายังยืนหยัดอยู่ได้
เมื่อตัวของเรดนั้นรู้ว่าสู้ไม่ได้เลยพยายามวิ่งหนีไป แต่ทางไทนั้นก็ทำการสลับตำแหน่งของเขาทั้งสองเพื่อมาดักรอยู่ข้างหน้า และใช้ท่อนแขนของเขาฟาดเข้าที่คอ จนตัวของเรดนั้นล้มกลางอากาศ และกำลังจะกระทืบซ้ำ แต่ตัวของเรดนั้นก็กลิ้งหลบไปได้แล้วรีบลุกขึ้นได้อย่างรวดเร็ว
"ช่างเป็นชายที่ตื้อจริงนะ" เรดพูดกับไทอย่างประชดประชัน
"ฉันคงปล่อยแกให้หนีไปไม่ได้ เพราะมันอันตรายเกินไป อีกทั้งคนที่เคยเป็นอดีตนักฆ่าอย่างแกคงจะใช้ทุกวิถีทางในการลอบกัดฉันอย่างแน่นอน"
"ถูกต้อง! เพราะฉะนั้นแล้ว คุณมีเพียงแค่ตัวเลือกเดียวคือการไม่ให้ตัวผมหนีไปได้" แล้วทันทีนั้นเรดก็ทำโยนมีดหนึ่งเล่มไปข้างหลังของไท พร้อมๆกับตัวเขาที่มีมีดอีกเล่มในมือ พุ่งเข้าแทงไทอย่างทันที แต่ตัวของไทนั้นก็สามารถหลบได้อย่างไม่ยากเย็น และไทก็ตอบโต้กลับโดยดารจับแขนข้างหนึ่งของเรดแล้วชกเข้าที่หน้าหลายครั้งด้วยกัน จนทำให้เรดนั้นถีบเข้าที่กลางอกของไทและดิ้นออกมาได้  ต่อมามีดที่อยู่ข้างหลังของไทก็เริ่มพุ่งเข้ามาหาเขา ไทที่รู้ดีเลยพยายามที่จะตบมือเพื่อสลับที่กับเรด แต่ในจังหวะที่กำลังจะสลับที่นั้นเรดก็ได้เข้ามาหยุดไม่ให้ไทนั้นสามารถใช้พลังได้  จนท้ายที่สุดไทก็เอียงตัวเพื่อไม่ให้มีดนั้นพุ่งเข้าใส่ข้างหลังของเขา มีดเล่มนั้นพุ่งผ่านสีข้างของเขาอย่างเฉียดฉิว ในตอนที่หลบนั้นเองที่เรดได้คว้ามีดที่กำลังลอยไปได้ทัน และกำลังจะแทงมันเข้าที่หัว แต่ไทนั้นเอี้ยวหัวหลบข้างหลังด้วยความรวดเร็วเลยทำให้มีดเล่มนั้นทิ่มทะลุแก้มของเขา เมื่อเป็นดังนั้นแล้วไทจึงรีบคว้าคอของเรดแล้วตีเข่าเข้าที่หน้านับหลายสิบครั้ง จนเลือดกำเดาของเขาไหลเปื้อนกางเกงของไท
ตัวของเรดที่ว่าท่าจะไม่ดี เลยปล่อยมือออกจากมีดแล้วทำการจับขาของไทแล้วเอาเข้าชิดที่อกของตัวเองเพื่อไม่ให้ตัวของไทตีเข่าได้ แต่ถึงกระนั้นเรดก็ถูกไทเหวี่ยงตัวลงจนกระแทกกับพื้น ในตอนที่เรดพยายามที่จะลุกก็ถูกไทเตะเข้าที่ท้องแล้วกระทืบซ้ำ  จนหน้าของเขาแนบชิดกับพื้น
เรดเค้นพลังอย่างสุดแรง กำมือที่เต็มไปด้วยฝุ่นและเศษหิน ดิน ทราย ปาใส่ที่หน้าของไท เลยทำให้เขาใช้โอกาสนี้หนีรอดออกมาได้ แต่เนื่องจากได้รับบาดเจ็บไปมากเลยทำให้ตอนนี้เขาไม่สามารถหนีไปได้ไกลแล้ว ทำได้แต่เพียงรอเวลาในการฟื้นฟูแต่ว่าไทไม่ปล่อยให้เป็นแบบนั้นแน่ๆ เขามั่นใจได้
"ไม่ปล่อยให้ได้พักหรอกนะ" ทันใดนั้นไทก็วิ่งเข้ามาหาด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับขว้างเศษหินสามทิศทาง ตรงหน้า ซ้าย และขวา
ในเวลานั้นเรดเลือกที่จะปัดหินเหล่านั้นทิ้งอย่างพร้อมๆกัน แต่ว่าในไทก็โผล่ขึ้นข้างบนหัวของเขาและทำการทิ้งศอกลงเข้ากลางกระหม่อม ทำให้ตัวของเรดเองนั้นแทบหมดสติเดินถอยหลังออกไป แต่ถึงกระนั้นไทก็ยังไม่หยุดรีบเข้าไปชกนับหลายต่อหลายหมัด ซึ่งเรดเองก็พยายามกันเท่าที่จะทำได้ แต่เพราะว่าแรงน้อยกว่าไทมากเลยทำให้ได้รับบาดเจ็บไปพอสมควร เมื่อไทเห็นว่าเรดนั้นสามารถรับมือได้จึงถีบเข้าที่ท้องเพื่อดันตัวออก แล้วขว้างหินไปข้างๆสลับตำแหน่งต่อยเข้าที่กกหูอย่างแรง ตามด้วยเตะเข้าที่ข้อพับขา และยกเข่าขึ้นลอยเสยเข้าที่หน้า จนตัวของเรดนั้นสลบลงไปในที่สุด


## Chapter 21 อีกด้าน(จบ)

ในชีวิตของคนเรานั้นมักจะผิดพลาดอยู่หลายครั้งหลายครา ถึงแม้ว่าใครหลายคนจะไม่ยอมให้อภัยแต่ก็ยังมีอีกหลายคนที่ยอมให้อภัย และอยู่ข้างกายเสมอ
กลับกัน...ในชีวิตของฉันที่ผ่านมา ความผิดพลาดเพียงแค่หนึ่งครั้งเท่านั้นก็เท่ากับความตาย ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจแท้ แต่ทำไมถึงทำแบบนั้นไปล่ะ? ไม่เห็นเข้าใจเลยสักนิด เป็นเพียงแค่เครื่องมือที่ถูกองค์กรใช้แล้วทิ้ง ไร้ชีวิต ไร้ความรู้สึก ปกติตัวฉันน่าจะเป็นแบบนั้นแท้ๆ แต่ตอนนั้นทำไม? ถึงได้ถามหาสิ่งที่เรียกว่า "ความยุติธรรม"
ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบเชียบเรดที่นอนกลางถนน กลับนึกถึงเรื่องราวในอดีตขึ้นมา ทันใดนั้นฝนก็เริ่มตกลงมา...
น้ำฝนหยดลงบนหน้าที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ กับร่างกายที่สะบักสะบอม แม้แต่เรี่ยวแรงตอนนี้ก็แทบจะไม่มีให้ลุกขึ้นยืน  เสียงเท้าเดินเข้ามาใกล้เขาอย่างช้าๆ
...ฮะ...ฮ่า...ฮ่า คงมาได้แค่นี้แหละ
ในยามที่เรดนั้นเริ่มถอดใจ เขาก็ลืมตาขึ้นมาเห็นอยู่ตรงหน้านั้นเป็นสิ่งที่เหมือนหมอกควันสีดำๆ มันดำและมืดสนิท ดวงตาที่ส่องแสงแดงฉานจ้องมองมาที่ตัวเขาที่กำลังนอนอยู่ พร้อมกับยื่นสิ่งที่เหมือนกล่องมาให้กับเขา
.....อะไรนะ?
มันจับมือเขาและเอาสิ่งนั้นยัดเข้าที่มือ หลังจากนั้นมันก็ลุกขึ้น แล้วก็เดินจากไปโดยที่ไม่ได้พูอะไร
....กล่อง?...ให้เปิดมันสินะ?....ถ้าอย่างนั้น
เรดนั้นเปิดกล่องออกอย่างทันที โดยที่ไม่ได้สนใจอะไรแล้ว ทันทีที่มันเปิดออกก็มีควันดำโพยพุ่งออกมาจากตัวกล่องอย่างมหาศาลคลุมตัวของเรดไว้จนมิด....และตอนนั้นเองที่ตัวของเขาก็ได้ยินเสียงปริศนา
...ต้องอย่างนี้สิ! จงเอาชนะศัตรู...ฆ่าพวกมันให้หมด...ทำตามสัญชาตญาณของตัวเองซะ...เมล็ดพันธุ์มันพึ่งจะเริ่มหว่าน
.....
.....
.....
ไทหลังจากที่ทำการสู้กับเรดจนตัวเองทำให้อีกฝ่ายหมดสติได้แล้ว ตอนนี้ก็กำลังเดินไปหยิบอาวุธที่กระจัดกระจายแถวนั้นเพื่อที่จะทำการเสียบเข้าที่หัวใจของเรด และทำการจบเรื่องนี้
แต่ในจังหวะนั้นเองที่เขาก็รู้สึกได้ถึงสิ่งที่อยู่ข้างหลังของตนเอง เมื่อไทหันกลับไปมองกลับไม่เห็นอะไรอยู่เลย เห็นเพียงแค่กองเสื้อผ้าที่กองอยู่มันเป็นเสื้อผ้าของเรดที่เคยใส่อยู่ ไทพยายามเข้าไปดูใกล้มันไม่ได้มีแค่เพียงเสื้อผ้าแต่อย่างเดียว แต่มันมีสิ่งที่คล้ายผิวหนังของมนุษย์อยู่ด้วย เป็นผิวหนังส่วนใบหน้าที่ถูกลอกเป็นแผ่นๆ  แล้วจู่ทันใดนั้นหลอดไฟข้างทางก็แตกออก ทำให้แสงไฟในบริเวณนั้นดับลงจนแทบจะมองไม่เห็น  ขณะนี้ไทนั้นได้ยินเพียงแค่เสียงฝนเท่านั้นที่ยังคงดังอยู่
ทันใดนั้นเสียงผู้หญิงที่ดูไม่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมาพูดข้างๆหูขอองไท "ตกใจไหมล่ะ?" ไทรีบตอบสนองกลับไปพร้อมกับต่อยไปข้างหลังอย่างสุดแรง แต่กระนั้นก็ไม่มีใครอยู่เลย...
ในจังหวะนั้นเองที่สายตาของไทได้เห็นอะไรบางอย่างวิ่งเข้าไปในตัวอาคารที่อยู่บริเวณใกล้เคียง เขาจึงตัดสินใจวิ่งตามเข้าไป...
ภายในตัวอาคารนั้นเต็มไปด้วยโต๊ะและเก้าอี้มากมายหลายตัว ถูกแบ่งเป็นแผนกต่างเรียงรายเป็นแถวๆ เมื่อไทพยายามที่จะเปิดสวิตช์ไฟแต่เหมือนว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น
...แสดงว่าเธอสับตัวจ่ายไฟทั่วทั้งอาคารลงสินะ
ในขณะนั้นเองก็มีเสียงกระจกแตกเข้ามาจากด้านใน ไทที่เห็นแบบนั้นเข้าจึงรีบหลบเข้ากำบังอย่างรวดเร็ว แล้วสิ่งนั้นก็ค่อยกลิ้งมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา
...ก้อนหิน? เหมือนว่าจะถูกปาจากด้านนอก
หลังจากนั้นเสียงพังกระจกก็หยุดลง เมื่อไทเห็นดังนั้นเลยลุกออกจากกำบังอย่างระมัดระวังตัว ตอนนี้สายตาของเขาเริ่มที่จะชินกับความมืด แล้วก็สังเกตเห็นว่าต่างหน้าที่เป็นกระจกทุกบานได้ถูกพังลงทั้งหมด
ไทจึงพูดออกไปลอยๆว่า... "ไม่เคยคิดเลยว่าข้างในตาลุงกลางคนจะเป็นหญิงสาวที่แต่งกลายเปลือยเปล่า"
"แล้วชอบไหมล่ะ? ที่เห็นร่างกายของผู้หญิงที่เปลือยเปล่า" เธอตอบกลับมา
"ชอบมากเลยละ... แต่ถ้าไม่มีรสนิยมลอกผิวหนังของเหยื่อนี่จะวิเศษมากเลย คงต้องหักคะแนนออกหน่อยละกัน"
"ก็มันจำเป็นนี่ เพราะว่าการที่มีคนหน้าเหมือนกันทุกประการอยู่สองคนมันจะดูผิดปกติใช่ไหมล่ะ? แล้วอีกอย่างฉันก็ไม่ได้ขอมาฟรีๆเสียหน่อย ทำงานแลกมาต่างหาก..."
"แลกมา?"
"ใช่! ก็ให้พวกเขาเหล่านั้นได้มีความสุขเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะทำการฆ่า ถือว่าเป็นการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม คุณเองก็ไม่คิดอย่างนั้นบ้างหรอ?"
ไทพยายามมองไปรอบๆห้องนั้น แต่ก็ไม่เห็นว่าเธออยู่ตรงไหน เลยพยายามชวนคุยต่อ "ไม่เลย...แต่ฉันขอเตือนอะไรไว้หน่อยและกันถ้ายังสติดีอยู่ รีบทิ้งมันไปไกลๆซะ"
"อย่างนั้นเองหรอ" ทันใดนั้นจากมุมห้องก็มีหมุดปักกระดาษนับหลายสิบอันพุ่งเข้ามา แต่ทางไทนั้นรีบทำการเข้าหลบที่กั้นของโต๊ะทำงานอย่างทันที ในจังหวะที่ไททำการหลบอยู่นั้นเองก็มีถังดับเพลิงพุ่งเข้ามากด้านล่างอย่างรวดเร็ว มันพุ่งเข้าชนที่หน้าของไทเต็มๆจนเขาเกือบสลบแต่ตัวเขายังใช้แขนดันตัวเองได้ทัน ถึงอย่างนั้นมันก็ทำให้ตัวเขานั้นโดนหมุดปักกระดาษทิ่มเข้าตามมืออยู่ดี
หลังจากนั้นไทก็พยายามมองดูรอบอย่างเคย เพื่อค้นหาตำแหน่งของเรด
"น่าเสียดายจริงๆที่ต้องกำจัดคุณลงตรงนี้..."
"ตรงนั้นหรอ!?" ทันทีที่ได้ยินเสียงตอบกลับมาไทรีบปาหินไปยังจุดนั้น แต่ก็เหมือนจะไม่ใช่
"เสียดายด้วย...ตอบผิด! ฉันไม่ได้อยู่ตรงนั้นเสียหน่อย แต่ก็ถือว่าพยายามได้ดี เดี๋ยวฉันจะบอกอะไรดีๆให้ฟังตั้งแต่ตอนที่ฉันกลับมามันได้เพิ่มบางอย่างมาให้ตัวฉันด้วย สุดยอดเลยละสิ่งนี้นะ…"
"เพิ่มมา?"
...ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยมีหวังแย่แน่ๆ ถึงแม้ว่าพลังของฉันจะสามารถสลับที่ของสองสิ่งได้ก็ตามแต่มันดันมีเงื่อนไขที่บุ่งยากอยู่ ข้อแรกต้องเคยสัมผัสสิ่งของนั้นมาก่อน ซึ่งข้อนี้ไม่มีปัญหา แต่ที่เป็นปัญหาคือข้อที่สอง ในการสลับที่นั้นจำเป็นต้องนึกรูปร่างและโครงสร้างของวัตถุนั้นอย่างละเอียดและชัดเจน แน่นอนว่าการที่จะทำแบบนั้นได้ตอนนี้นั้นยากมาก
ในจังหวะที่ไทนั้นกำลังคิดอยู่ ก็มีที่เสียบกระดาษพุ่งเข้ามาปักเข้าที่ขาของเขา เหล็กยาวแหลมคมปักทะลุเนื้อหนังของไทได้อย่างง่ายดาย ไทไม่ได้รีบดึงมันออกแต่อย่างใดแต่ตัวเขารีบทำการวิ่งไปรอบห้องนั้นและหาตัวของเรดแทน แต่เพราะเสียงฝนภายนอกอาคารทำให้ไทนั้นแทบจะไม่สามารถจับการเคลื่อนไหวของเธอได้เลย
ขณะที่ตัวของไทนั้นพยายามวิ่งมองหาโดยรอบอยู่นั้นเอง ก็มีพวกของมีคมมากมายพุ่งเข้ามาโจมตีจากทางหลายทิศทาง ไทจึงรีบยกเก้าอี้ขึ้นมาบังอย่างรวดเร็ว เลยทำให้รอดมาได้ชั่วครู่...
"เปล่าประโยชน์ ต่อให้จะพยายามหาให้ตายอย่างไงก็ไม่มีทางเจอหรอก" พอพูดจบแล้วเธอก็หัวเราะอย่างสะใจ
"ถูกของเธอ ฉะนั้นแล้วก็เลยเลือกที่จะไม่หาแล้วอย่างไงล่ะ"
ไทตบมือเสียงดังหนึ่งครั้ง แปะ!!!....ทันใดนั้นเหล่าข้างของในอาคารทั้งหมดก็ถูกย้ายออกไปกองอยู่บริเวณมุมห้องอย่างทันที
"เจอตัวแล้ว" แล้วไทก็เข้าวิ่งไปพร้อมกับเตะเข้าที่ข้างลำตัวอย่างแรง จนตัวของเรดนั้นไถลออกไปไกล  "ถึงแม้ว่าจะมองไม่เห็นหน้าของแกก็ตาม แต่ก็พอเดาสีหน้าตอนนี้ได้อยู่ ตกใจละสิ"
"....."
"ฉันเองก็สงสัยเหมือนกัน ว่าทั้งที่เสียงฝนขนาดนี้ฉันไม่น่าจะได้ยินแกเลยด้วยซ้ำ แต่ทำไมถึงมีเสียงเข้าใกล้บริเวณข้างหูตลอดราวกับอยู่ใกล้ๆ อีกทั้งบทสนทนาที่พูดตอบโต้กันอีก มันเหมือมีบางจุดที่ตัวแกตอบไปอย่างนั้น หรือก็คือแกเองก็ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเลยแม้แต่นิด แต่ฉันได้ยินแกแค่คนเดียว เหมือนโทรทัศน์ไม่มีผิดเลย แต่ตัวของแกที่เป็นอดีตนักฆ่ามาก่อนน่าจะเรียนรู้จากการอ่านบทสนทนาล่วงหน้ากับสีหน้าได้อย่างแน่นอน ถึงฉันจะยังไม่รู้พลังของแกทั้งหมดก็เถอะ แต่มันก็เพียงพอแล้ว...ที่จะคิดไปทางนั้นได้ ช่างโชคดีเสียจริงที่สำนักงานนี่ใช้โต๊ะกับเก้าอี้เหมือนกัน"
"....." เรดเริ่มขยับปากบ่นพึมพำออกมา
"โทษทีพอดีเธอคงจะไม่ได้ยินสินะแต่มันก็ไม่จำเป็นแล้วละ" ไทรีบพุ่งเข้าถีบเข้าที่กลางตัว แต่ทางเรดนั้นยกแขนทั้งสองข้ากันไว้ และกระโดดไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว แล้วเริ่มวิ่งรอบตัวของไท ไม่นานนักเธอก็เริ่มพุ่งออกมาพร้อมกับที่เสียบกระดาษในมือเข้ามาโจมตี ซึ่งตัวของไทเองก็นั้นเบี่ยงตัวหลบได้อย่างสบายแต่ในจังหวะหนึ่งที่ตัวเขาเริ่มสังเกตเห็นสิ่งที่ลอยอยู่ข้างบนมันเป็นที่เสียบกระดาษอีกอันหนึ่งที่จ่อมมาที่ตัวเขา และไม่กี่วิต่อมามันก็พุ่งเข้ามาที่หัวของเขาอย่างรวดเร็ว แต่ในจังหวะนั้นเองที่ไทเอามือรับการโจมตีจากข้างบน เรดที่อยู่ข้างล่างก็เอาที่เสียบกระดาษนั้นปักเข้าที่อกของไท แต่ดูเหมือนว่าทางของไทเองจะรีบถีบตัวของเธอออกก่อนที่จะแทงถึง
ทั้งสองสู้กันอยู่นานจน ณ ตอนนี้ จากที่ฝนตกอยู่ก็เริ่มที่จะหยุดลง
"เป็นชายที่ตายยากตายเย็นจริงสินะ"
"นั่นเป็นคำพูดของทางนี้มากกว่า...ช่างเป็นหญิงที่ไม่รู้จักตายเลยสินะ แต่...มันก็ดูเหมือนจะไม่เป็นอย่างนั้นแล้วสินะ"
หลังจากนั้นได้ไม่นานเรดก็เริ่มกระอักเลือดออกมา ถึงแม้ว่าไทนั้นจะเห็นหน้าไม่ชัดเพราะว่ามันมืดจนยากที่จะมอง แต่เสียงนั่นเขาเองก็รู้ดี
"ทรมานใช่ไหมล่ะ? ก็ไม่แปลกหรอก เพราะว่าคนเรามันหนีจากชะตากรรมได้เพียงไม่กี่ครั้งหรอก ยิ่งพยายามหนีจากมันเท่าไหร่ ก็จะยิ่งเจ็บปวดหนักกว่าเดิม"
เสียงไอของเรดนั้นยังคงดังอย่างต่อเน่องไม่หยุดหย่อน สักพักเธอก็เริ่มควบคุมลมหายใจของตัวเอง เข้า-ออกอย่างช้าๆ จนเสียงไอนั้นหยุดไป
"สมแล้วกับคนที่เคยมีประสบการณ์ แต่ว่าแขนกับขาคงถึงขีดกำจัดแล้วล่ะ?" แล้วไทก็เดินเข้าไปหาเรดอย่างช้าๆ "ถ้ายอมนอนอยู่เฉยๆฉันรับรองเลยว่ามันจะไม่เจ็บ"
"เห็นทีคงจะไม่ได้..."
ทันใดนั้นเองที่จู่ก็มีสิ่งที่รวดเร็วมากเข้ามาปักที่ไหล่ของไท เมื่อเขาสังเกตดูดีๆมันคือเศษกระจกที่แตกเมื่อตอนนั้น
...เร็วมาก!!! มันเร็วยิ่งว่าครั้งไหนๆอีก
และเมื่อเขาสังเกตว่ายังมีอีกมากมายอยู่ข้างหลังของเรด ไทที่หลบไม่ทัน พยายามที่จะหาของเพื่อสลับพื้นที่แต่รูปร่างของสิ่งของก็ไม่ชัดเจนเพราะว่ามืดจนเกินที่จะรับรู้ทั้งหมด เลยจำใจต้องรับการโจมตีนั้นไว้ทั้งหมด เศษกระจกที่พุ่งเข้าตามทั่วทั้งร่างกาย  มันรวดเร็วจนแม้แต่ตานั้นก็จับการเคลื่อนไหวไม่ทัน  ความคมยิ่งกว่ามีดโกนปาดผ่านผิวหนังของไทได้อย่างง่ายดายราวกับโกนหนวด
ไทที่ใช้แขนทั้งสองข้างนั้นกันไว้อย่างสุดชีวิต สภาพตอนนี้ก็เต็มไปด้วยบาดแผลที่ถูกเฉือนจนเลือดไหลออกพร้อมทั้งเศษเนื้อของเขาก็กระจัดกระจายอยู่ทั่ว บาดแผลที่แขนก็เละไม่มีชิ้นดี จนแทบจะเห็นถึงกระดูก
"เป็นไงบ้างล่ะ? ความรู้สึกที่ถูกเฉือนไปจนถึงกระดูก" เรดถามกลับมาที่ไท
"โทษทีพอดีเคยเจอสิ่งที่เจ็บมากกว่านี้มาแล้ว" แล้วไทก็เริ่มทำการหยิบพวกเศษกระจกที่ฝังอยู่ที่ท้องออก
"คนอย่างคุณนี่จะเรียกว่าบ้าพลังอย่างเดียวก็ไม่ได้ ตอนที่อยู่ข้างนอกนั้นก็ด้วย ใช้ช่องว่างของกฎเพื่อรับการสนับสนุนจากภายนอก ชักสงสัยแล้วเนี่ยว่าสอนลูกให้โตมาแบบนี้ได้อย่างไง?"
"คนเรามักจะหาช่องว่างของกฎกันอยู่แล้วไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง ถ้าเพื่อให้ตัวเองได้เปรียบสักเล็กน้อยก็ยังดี"
พอพูดจบไทก็รีบพุ่งเข้าหาทั้งที่ตัวเองสภาพอย่างนั้น ภายในใจตอนนี้คิดได้แต่อย่าให้อีกฝ่ายได้พักหายใจ
ระหว่างที่ไทวิ่งเข้าหานั้น ทางเรดก็ตกใจเลยแทงที่เสียบกระดาษมา ไทเอนหลบเพียงเล็กน้อยแล้วหมุนตัวศอกเข้าที่หน้าของเธอ เตะที่ข้อพับขาเพื่อที่จะเผด็จศึกเธอ แต่ทางนั้นรู้ได้ทันเพราะเธอเคยโดนมาแล้ว เลยแทงที่เสียบกระดาษเข้าที่ต้นขาของไทแทน และหลังจากนั้นเธอก็ทำการดึงอีกอันที่ยังเสียบคาอยู่ออก แล้วนำมันเสียบเข้าที่ไหล่ของไท
ไทนั้นที่เริ่มสูญเสียการทรงตัวเลยเอาหัวโขกเข้าที่เรดอย่างแรง กลิ้งตัวลงกับพื้นไปข้างของเธอชกหมัดเสยเข้าที่ปลายคาง จนเธอและเขาต่างพากันล่นถอยออกไป
ทางไทตอนนี้นั้นมือเริ่มจะกำไม่ได้แล้ว ขาและแขนก็อ่อนแรงลงไปมาก บาดแผลก็เต็มทั่วทั้งตัว อีกทั้งยังเสียเลือดไปมาก
ส่วนทางเรดตอนนี้เธอนั้นก็เริ่มคุมการทรงตัวของเธอไม่อยู่ สติเองก็เริ่มเลือนราง สายตาเริ่มที่จะพล่ามัว แขนและขาก็อ่อนแรงตามกันไป  อีกทั้งตอนนี้ผิวหนังของเธอก็เริ่มกลายเป็นสีขาวซีดจนทางไทนั้นสามารถมองเห็นได้แม้กระทั่งในที่มืด
แล้วในเวลานั้นเองที่มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นมา....
หมายเลข 01ฟิชั่น นิโครเลีย ถูกกำจัดแล้ว...
"สงสัยพวกเราคงต้องตัดสินกันให้รู้แล้วรู้รอดกันไปแล้วล่ะ" เรดพูดมาพลางขำไปพลาง
"นั่นสินะ นี่เองเป็นครั้งแรกที่เราสองเห็นตรงกัน" ไทพูดกลับ
"นี่เป็นการโจมตีครั้งสุดท้าย" เธอเอามือชี้ขึ้นบนเหนือหัว ปรากฏขวานดับเพลิงที่หมุนอยู่กลางอากาศ "การโจมตีที่ไม่มีทางหลบได้ ซึ่งตัวของนายเองก็น่าจะรู้ดีนะ เพราะว่าเคยโดนไปเองกับตัว" ขวานเล่มนั้นเริ่มที่จะหมุนด้วยความเร็วที่สูงขึ้นเรื่อยๆ "จะเอาอย่างไง? ถ้านายรีบหนีไปซะตอนนี้ในอนาคตตัวนายเองจะลำบากแน่ๆ แต่ถ้านายเลือกเพื่อที่จะกำจัดฉัน ตัวนายเองก็จะตาย เลือกไม่ยากใช่ไหม?"
ไทยิ้มออกมาพร้อมกับชูก้อนหินขึ้นให้เรดดู "แกจะต้องตายตรงนี้ เพราะว่าฉันจะชนะด้วยหินก้อนนี้เอง"
วินาทีที่ทั้งสองต่างจ้องมองกัน ในเวลานั้นไทขว้างหินออกไปอย่างสุดแรงในขณะเดียวกันขวานของเรดก็พุ่งเข้ามาหาไทด้วยความรวดเร็วสูงเช่นกัน  ขวานที่หมุนด้วยความเร็วสูงนี้สามารถที่จะผ่าร่างของไทให้ขาดเป็นสองท่อนได้อย่างสบาย...
...ณ เวลานั้น ต่างไม่มีใครขยับตัว จู่มุมมองของเรดก็เริ่มเปลี่ยนไปมันเอนเอียงทาบลงกับพื้น รู้ตัวอีกทีร่างกายของเธอก็ถูกผ่าออกเป็นท่อนบนและล่าง เมื่อเธอมองดูขวานของเธอกลับพบว่ามันต่างขาดเป็นสองท่อนเช่นเดียวกันไม่ต่างกับเธอ
ตัวของเธอตอนนี้เริ่มถอดใจออกไปทีละนิด แหงนหน้ามองที่เพดานโดยที่รู้ว่าไม่นานเธอก็คงต้องตายลงอย่างแน่นอน เสียงเท้าของไทเริ่มเดินเข้ามาใกล้ๆ ราวกับยมทูตเพื่อมาเก็บเกี่ยววิญญาณของเธอ แต่ยมทูตตนนี้ไม่ได้ใช้เคียวแต่อย่างใด สิ่งที่อยู่ในมือนั้นเป็นมีดของเธอเอง
แล้วท้ายที่สุดยมทูตตนนั้นก็มาหยุดอยู่ที่ตรงหน้าของเธอ
"เอา...เลยสิ...จัดการ....เลย" เสียงขอร้องที่ไร้เรี่ยวแรงตอบโต้ใดๆของเรดที่รู้ชะตากรรมของตน
ไทพูดออกมากับเธออย่างเบาๆว่า "ชื่อของเธอคือ?"
เพราะว่าชื่อที่ใช้ในปัจจุบันนั้นเป็นชื่อของคนที่เธอได้ทำการสังหารไป และขโมยมาใช้เพื่อกลบตัวตน "ชื่อ?...."
ไทพยักหน้าตอบ....
"ฉันชื่อ.....คลาวเดียร์....มิสชีเรีย..."
"ฉันจะจำเอาไว้คลาวเดียร์" แล้วทันใดนั้นเขาก็แทงมีดเข้าที่หัวใจของเธอโดยไร้ความลังเล
มีดเมนั้นเข้าแทงทะลุหัวใจของเธอ จนร่างกายนั้นเริ่มแน่นิ่งไปในที่สุด    แล้วเสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง ไปพร้อมกับไทที่เดินจากเธอไป
หมายเลข 11 เรด มิสเตอร์    ถูกกำจัดแล้ว.....


## Chapter 22 ทางเเยก

...ฉันก็แค่อยากจะสู้กับนายอย่างเอาจริงเอาจังเสียสักครั้ง ถึงแม้ว่ามันจะดูไร้สาระก็ตาม ถึงแม้ว่าใครจะว่าโง่เง่าก็ตาม ฉันก็ยังยืนยันที่จะทำแบบนั้น ต่อให้กาลเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนความปรารถนาของฉันก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง
ณ เวลาปัจจุบัน
ไทพูดด้วยรอยยิ้ม "ตอนแรกก็แอบน้อยใจอยู่เหมือนกันนะ นึกว่านายจะลืมฉันแล้วเสียอีก"
"ขอโทษด้วยละกันตอนนั้นไม่นึกไม่ฝันว่าจะมาเจอกับ คู่แค้นเก่าของตัวเอง" จินเองก็ตอบกลับด้วยรอยยิ้มที่อิ่มเอมอยู่บนใบหน้าเช่นเดียวกัน
"ครั้งนี้แหละพวกเราทั้งสอง จะได้เวลามาสะสางเรื่องที่ค้างคากันในอดีตให้มันจบไปเสียที"
"ก็หวังไว้ตามนั้น"
ทั้งสองต่างวิ่งเข้าหากันพร้อมกับง้างหมัดออกอย่างสุดแรง....
....ในจังหวะนั้นเองที่จู่ๆก็มีของแหลมที่ยาวเสียบขึ้นมาจากพื้นปักเข้าที่เท้าของไท และลากเขาลงไปในพื้น ทุกคนที่เห็นถึงกับพูดไม่ออกต่างก็สับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า ร่างกายที่ใหญ่โตขนาดนั้นกลับถูกลากหายไปที่ไหนก็ไม่มีใครทราบ
ขณะนั้นเองก็มีสียงรองเท้าส้นสูงเดินเข้ามาหาพวกเขา ปรากฏเป็นไมร่าที่เดินออกมาจากตึก เอริสด้วยชุดที่รัดรูปสีดำ เธอเดินเข้ามาหาและโผเข้ากอดจินทันที
จินที่ทำตัวไม่ถูกและยังสับสนอยู่เลยพูดไปแค่เพียงว่า "พี่ไมร่าทำไม...พี่ทำอะไรลงไป?"
"ก็พวกเขาทำร้ายเธอนี่ ก็ช่วยไม่ได้ก็ให้ตัวเขานั้นไปสงบสติอารมณ์อยู่อีกที่ก็แล้วกัน แต่ไม่ต้องห่วงอะไรแล้วตอนนี้จะไม่มีใครทำร้ายเธอได้อีกแล้วนะ" เธอเริ่มค่อยดูทั่วทั้งร่างกายของจินแล้วก็เอ่ยน่าสงสารออกมา "ดูสิร่างกายสะบักสะบอมไปหมดเลย" เธอจับไปที่ทั่วทั้งตัวของจินก่อนจะเริ่มดมกลิ่นกายของเขาและเผลอครางออกมา "อาส์~~! เป็นกลิ่นที่ชวนคิดถึงเสียจริง" ไมร่ารีบทำการดึงหน้าของจินเข้ามาจูบอย่างดูดดื่ม
จนทางของจินนั้นทนไม่ไหวเลยรีบผลักตัวออกจากไมร่าอย่างทันที ส่วนทางของไมร่านั้นรู้สึกเสียดายเลียริมฝีปากของตัวเองอย่างยั่วยวน "ช่างเป็นคนที่ปากไม่ตรงกับใจจริงๆนะ แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน"
"ผมรู้สึกว่าพี่แปลกไปนะครับ ปกติพี่จะไม่เป็นแบบนี้นี่ นับตั้งแต่งานประชุมครั้งนั้นเกิดอะไรกับพี่กันแน่?"
"ถ้าเธออยากรู้จริงๆละก็ ไว้พวกเราค่อยมานั่งคุยกันเป็นการส่วนตัวจะดีกว่านะ"แล้วไมร่าก็ค่อยๆเดินจากจนไป เข้าไปในตึกของเอริส แต่ก่อนหน้านั้นเธอได้หันกลับมาบอกกับพวกของจินว่า "จำไว้นะ..เธอเป็นของพี่คนเดียวเท่านั้น ไม่ยอมให้ใครมาแย่งไปเด็ดขาด!" พอพูดจบเธอก็เดินหายไปจากในตึกนั้นอย่างปริศนา
เกิดความสับสนกับพวกจินที่ยังไม่เข้าใจในสถานการณ์ ณ ตรงนั้น แล้วจู่เหตุการณ์ไม่ทันคาดคิดก็ได้เกิดขึ้น  เกิดเหตุการณ์ไฟดับทั่วทั้งเซนเตอร์อย่างไม่ทราบสาเหตุ
.....
.....
.....
....
บรรยากาศโดยรอบที่ไม่มีแม้แต่แสงไฟจากตัวอาคาร มีเพียงแค่แสงไฟจากเสาไฟที่อยู่ข้างทางที่ยังคงส่องสว่างสลัวๆอยู่ ทันใดนั้นเองก็มีเสียงเดินเข้ามาหาพวกของจินที่ยังคงสับสนอยู่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงเท้านั้นเดินมาหยุดอยู่ตรงใต้แสงไฟ ชายหนุ่มใส่ชุดสูทสีดำดูเรียบร้อย ในมือถือดาบคาตานะ  เขาคือ"ฮันโซ"
"ช่างเป็นหญิงที่ไร้ประโยชน์จริงๆเลย กะอีผู้ชายคนเดียวจะหาเมื่อไหร่ก็ได้แท้ๆ" ฮันโซพูดบ่นเกี่ยวกับไมร่า
ในจังหวะนั้นเองที่เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมา...
กริ๊งงงงงงงงงงงงง~~~! เขารีบรับสายนั้นอย่างทันที
"อะไรนะ!? หนีไปได้!?" เขาเริ่มอารมณ์เสียโวยวายออกมาเสียงดัง "ไม่ต้อง!....เอาเป็นว่าตอนนี้ไปประจำการที่ที่วางแผนกันไว้....เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง....ฉันไม่จัดการเขาหรอก.....ตราบใดที่เขาไม่ขัดขืน" ทันทีนั้นเขาก็รีบวางสายโยนโทรศัพท์ขึ้นบนฟ้าและฟันมันทิ้งด้วยดาบคาตานะที่อยู่ในมือ จนมันขาดเป็นสองท่อน
"ทำไมต้องฟันโทรศัพท์ทิ้งด้วยไม่เห็นเข้าใจ นายรู้จักความยากลำบากของการหาเงินบ้างไหม?" จินพูดกลับหลังจากเห็นสิ่งที่ฮันโซกระทำ
"ไม่เห็นจะเป็นไรเลย กะอีแค่เศษเงินเล็กๆน้อย ในเมื่ออีกไม่นานฉันก็ไม่ต้องมากังวลเรื่องแบบนี้แล้ว" หลังจากที่พูดเสร็จเขาก็ทำการฟันเสาไฟทิ้งจนขาดเป็นสองท่อน เสาไฟค่อยๆหล่นลงกระทบกับพื้นดับลงอย่างทันตา
จินที่เห็นแบบนนั้นเข้าเลยพูดไปว่า..."ช่วยหยุด!...ทำลายข้าวของสาธารณะทีได้ไหม?"
"ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน ในเมื่ออีกไม่นานทุกสิ่งทุกอย่างก็จะตกมาเป็นของฉัน"
พอเขาพูดจบ หลังจากนั้นได้ไม่นานฮันโซก็ไปโผล่ข้างหลังของเฮนรี่พร้อมฟาดดาบนั้นลงอย่างทันที ส่วนทางเฮนรี่นั้นรับมือโดยการใช้พลังของเขาปัดหักเหดาบนั้นลงพื้นได้อย่างฉิวเฉียด และใช้พลังผลักตัวของเขาและอลิซออกจากระยะการโจมตีนั้นอย่างรวดเร็ว
"ตอบสนองดีนี่ ไม่คิดว่ารับมือการโจมตีแบบนั้นได้ทัน"
"ขอบคุณที่ชม แต่การลอบกัดแบบนี้ไม่ดูขี้ขลาดไปหน่อยเหรอ?" เฮนรี่พูดจากวนประสาทกับฮันโซ
"ลอบกัด? ปากดีใช้ได้นี่ แต่ว่าแกจะหลบแบบนั้นได้นานอีกแค่ไหนกัน?"
ไม่ทันได้ขาดคำเขาก็โผล่มาจากด้านข้างของเฮนรี่ฟาดดาบลงไปที่มือของเขาอย่างรวดเร็ว จนมือที่จับตัวอลิซนั้นขาดออก
อลิซที่เห็นเลือดกับมือที่ขาดของเฮนรี่นั้นก็เริ่มกรีดร้องออกมาอีกครั้ง เธอสูญเสียสติพยายามที่จะคลานหนีอย่างน่าอนาถา ร้องขอชีวิตอย่างสุดเสียง
ซึ่งตัวของฮันโซนั้นไม่รอช้าหลังจากที่ฟันมือของเฮนรี่จนขาดไปแล้ว เขารีบยกดาบขึ้นอีกรอบฟาดลงที่อลิซที่กำลังคลานหนีทันที แต่ในช่วงนั้นเองที่จินรีบใช้พลังพุ่งเข้ามาถีบเข้าที่กลางตัวของฮันโซจนทำให้อลิซนั้นรอดไปได้อย่างหวุดหวิด
"ฝากนายด้วยนะ!" จินตะโกนออกอย่างสุดเสียง
เฮนรี่ที่เข้าใจความหมายนั้นดีเลยรีบเข้าไปหาอลิซเรียกสติของเธอ แต่กระนั้นอลิซนั้นเพียงได้แต่พึมพำอยู่คนเดียวว่า ฉันไม่อยากตาย... ฉันไม่อยากตาย...
เฮนรี่ที่ไม่มีทางเลือกเลยตบเข้าไปที่หน้าของเธออย่างแรงเพื่อเรียกสติของเธอกลับคืนมา
เพียะ!!!!!
ความเจ็บปวดนั้นกับใบหน้าที่ชาทำให้สติของเธอนั้นกลับมาอีกครั้ง
"รีบได้สติเสียที!!!"  เฮนรี่พยายามพูดตะโกนออกอย่างสุดเสียงใส่หน้าของเธอ
อลิซที่พึ่งได้สติกลับมาก็สวนคำพูดของเฮนรี่ไปอย่างทันที "ก็ฉันไม่อยากตายนี่  พอได้เห็นหลายๆคนที่ตายไปต่อหน้าต่อตาหลายครั้งเข้า มันก็ทำเอาคิดว่า สักวันตัวของฉันเองก็อาจจะมีจุดจบแบบนั้นเหมือนกัน .....จิตใจฉันไม่ได้แข็งแกร่งแบบพวกนายที่เห็นคนอื่นตายแล้วยังทำเป็นเฉยได้ เพราะว่าฉันมันอ่อนแอ!!!"
เฮนรี่เอามือข้างที่เหลือจับไปที่ไหล่ของเธอแล้วเขย่าอย่างแรง"....ไม่ว่าใครต่างก็ไม่อยากตายทั้งนั้นแหละ ทั้งฉันและหมอนั่นเอง แต่ทุกคนที่เข้ามาที่นี่ต่างก็เตรียมใจไว้กันหมดแล้ว"
ตอนนั้นเองที่อลิซเริ่มมองไปที่สีหน้าของเฮนรี่
"แต่ถ้าเธอไม่ยอมสู้มันเสียตอนนี้ สิ่งที่พวกเราทำมาทั้งหมดมันจะสูญเปล่า...ยอมให้มันเป็นแบบนั้นได้หรือไง?" เฮนรี่พูดออกไปอย่างสุดเสียง
"....ฉัน..." ปากของอลิซจากที่กำลังสั่นอยู่ ก็ได้กัดริมฝีปากอย่างแรงจนเลือดออก แตในช่วงจังหวะนั้นเองที่ฮันโซก็เริ่มขัดพวกเขาด้วยเสียงปรบมือ
....(เสียงปรบมือ)....
"น่าประทับใจจริงๆ ช่างเป็นมิตรภาพที่ดูน้ำเน่าดีเสียจริง" เขาหยุดปรบมือแล้วพูดชักชวนไปที่อลิซว่า... "ถ้าตัวเธออยากรอดจากที่นี่ไปจริงๆละก็ ทำไมไม่ลองมาร่วมมือกับฉันดูละ? ฉันขอรับรองเลยว่าถ้าเกิดตัวฉันนั้นได้เป็นราชา จะดูแลเธออย่างดี..."
อลิซลุกขึ้นอย่างช้าๆและหันหลังกลับไปตอบฮันโซ "โทษที...ฉันไม่มีรสนิยมชอบเด็กที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม รีบกลับบ้านไปนอนหนุนตักแม่ได้แล้วไป!!"
ฮันโซโกรธมากและหายตัวไปโผล่ที่ข้างๆตัวของอลิซและกำลังจะฟาดดาบนั้นลง แต่ในจังหวะนั้นเองที่ตัวของจินรีบพุ่งเข้ามารับไว้ด้วยมีดสั้นที่เอามาจากแจ็ค
"อย่ามาทำเป็นลืมกันสิ!!"
"พวกแกมันน่าหงุดหงิดชะมัด...."
จินเริ่มทำการอธิบายแผนการไปพร้อมกับรับมือกับฮันโซไปด้วยให้พวกเฮนรี่กับอลิซฟัง
"ฟังนะ! นายรับเอามือนั่นต่อเข้าที่กับแขนที่ขาดไปเร็ว พวกเราสมานแผลเร็วกว่าการงอกใหม่อยู่แล้ว" ทันทีที่ได้ยินแบบนั้นอลิซเลยรีบส่งมือที่ขาดของเฮนรี่ให้อย่างทันที
"อย่ามัวแต่เอาเวลาไปสนใจทางอื่นสิ!!" ฮันโซรีบดันตัวของจินออกอย่างแรงจนมีดสั้นที่อยู่ในมือพังขาดเป็นสองส่วน ต่อจากนั้นเขาก็ทำการฟาดดาบไปตามแนวขวางเพื่อฟันหัวของจิน แต่กระนั้นทางจินเองก็รีบย่อตัวลงอย่างรวดเร็วเพื่อหลบ แล้วทำการต่อยหมัดเสยเข้าที่ปลายคางของฮันโซจนเดินเซถอยหลังไป หลังจากนั้นตัวของฮันโซก็ค่อยๆหายไปในที่มืด ในระหว่างที่ทางจินระวังรอบด้านก็พูดกับพวกเฮนรี่ต่ออีกว่า "ไฟดับทั่วทั้งเซนเตอร์แบบนี้มันผิดปกติ พอดิบพอดีกับที่หมอนี่โผล่มาพอดีเกินไป ต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกันแน่"
เฮนรี่ทำท่าทางคิดสักครู่ ก่อนจะถามกับทางจินไปว่า "อย่างนี้นี่เอง...แต่ว่าแล้วฉันจะรู้ได้อย่างไงล่ะ?"
"เสียใจด้วย...ถ้าเป็นฉันตอนนี้ไม่รู้หรอก"
พอได้ยินที่จินพูดแบบนั้นแล้วเฮนรี่ก็หันหน้าไปทางอลิซแล้วพูดกับเธอ "ฝากด้วยนะ!"
อลิซพยักหน้าแล้วทำการใช้พลังทำให้ตัวของเธอกับเฮนรี่นั้นล่องหนหายไป
"ขอให้โชคดี" จินพูดออกมาเบาๆ
"ดูเหมือนว่าแกจะถูกเพื่อนทิ้งแล้วสิ น่าสงสารเป็นบ้าเลย" ฮันโซพูดขึ้นมา
"ทิ้ง? อย่าเข้าใจอะไรผิดไปสิ...แค่ออยกทางกันไปทำหน้าที่ของตัวเองเท่านั้นเอง เดี๋ยวพี่ชายคนนี้จะเป็นเพื่อนเล่นให้กับน้องหนูที่เพื่อไม่คบให้เอง"
"อย่างนั้นเองหรอ? เข้าใจแล้ว ฉันไม่สนแล้วยัยผู้หญิงนั่นจะว่าอะไร ก็มันช่วยไม่ได้นี่นะ...ใช่! ช่วยไม่ได้ ถ้าจะทำการฆ่าเสียตรงนี้ หลังจากนั้นก็เป็นพรรคพวกของแก ฉันจะฆ่าให้หมดแล้วตัวฉันนี่แหละจะขึ้นเป็นราชาเอง"
"ช่างเป็นเด็กที่ไม่รู้จักโตจริงๆนะ..."
ณ ทางด้านของทางฝั่งเฮนรี่กับอลิซ หลังจากที่ทั้งสองแยกทางออกจากจิน ตอนนี้ก็กำลังอยู่ในท่อระบายน้ำ
"เจอแล้ว" เฮนรี่เอานิ้วชี้ไปยังจุดๆหนึ่งในแผนที่ทางท่อระบายน้ำที่จินให้กับอลิซ "อย่างที่หมอนั่นพูดจริงด้วย ไฟมันดับตรงเวลาเกินไป แสดงว่าต้องมีคนไปยุ่งกับไฟฟ้าหลักของเมืองนี้แน่นอน"
"แต่ถ้าเป็นอย่างที่หมอนั่นพูดจริงๆก็...."
"ใช่มันเป็นกับดักด้วยเช่นกัน ที่หมอนั่นทำตอนนี้ทำได้แค่เพียงถ่วงเวลาจนกว่าเราจะไปเปิดไฟทางนั้นได้..."
แล้วจู่ๆเฮนรี่ก็เงียบไปอลิซที่เป็นห่วงเลยถามด้วยความเป็นห่วง "นายเป็นอะไรหรือเปล่า?"
"เปล่า! ...ไม่มีอะไร แต่มีสิ่งหนึ่งที่ตัวฉันกังวลอยู่เรื่องสองเรื่อง หมอนั่นน่าจะเดาพลังของคนที่สู้ด้วยอย่างไม่มีปัญหาอะไร แต่อีกคนนี่สิปัญหาใหญ่เลย เราแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลย จากที่เขาพูดไว้ว่าเธอเป็นรุ่นพี่ที่ทำงานเฉยไม่น่าจะเกี่ยวข้องกันอย่างลึกซึ้งอะไร..."
"...บางที่นะ ถ้าให้ฉันพูดเพื่อนของนายอาจจะไปทำอะไรที่เป็นเหมือนการกดสวิตซ์ของเธอก็ได้ แต่เพื่อนของนายมันซื่อที่ไม่น่าจะรู้ เรื่องนั้นมันก็เลยเป็นแบบนี้"
"....สัญชาติญาณผู้หญิงสินะ  เอาเป็นว่าเรารีบไปทำให้ไฟกลับมาติดทั่วเมืองเถอะ!"
อลิซรีบพยักหน้าตอบแล้วทั้งสองก็รีบมุ่งหน้าไปยังที่จุดหมายอย่างทันที
ทางด้านของพวกอูลที่กำลังนั่งดูการคัดเลือกอย่างใจจดใจจ่ออยู่นั้นเอง โลแกนก็ถามกับเซร่าขึ้นมาว่า... "ใช่เธอคนนั้นหรือป่าวที่เข้ามาทำร้ายในตอนนั้น..."
เซร่าพยักหน้าก่อนจะตอบไปเพียงว่า "แต่กระนั้นฉันก็ไม่รู้อยู่ดีว่าพลังของเธอคืออะไร อยู่ๆก็โผล่มาและก็หายไป"
โลแกนทำท่าครุ่นคิดสักครู่ "แย่เลยนะครับ ถ้าขืนเป็นแบบนี้ต่อไป....ไม่เพียงโอกาสที่ชนะจะน้อยลงเท่านั้น คุณจินเองตอนนี้ก็ทำได้เพียงแค่ยื้อเวลาเท่านั้น!"
"เกมแข่งกับเวลาอย่างนั้นสินะ แต่ว่าฝั่งที่ไปนั้นมีตั้งสองคนเชียวนะ ถ้าเกิดให้อีกคนพอถ่วงเวลไว้ได้ น่าจะสำเร็จได้ไม่ใช่หรอ?" อูลตอบกลับ
"ถ้าเธอยอมให้ทำได้ก็ดี"
ในขณะที่ทุกคนในห้องกำลังตึงเครียดกันอยู่นั้นจิลก็เข้ามาข้างหลังขงเซร่าอย่าฃงทันควัน แล้วพูดขึ้นมา "ใช่! ใช่! จะดีแล้วอย่างนั้นหรอ อีกฝ่ายก็เป็นผู้หญิงที่สวยมากเลยนะ ขืนชักช้าแบบนี้ มีหวังโดนแย่งไปแน่ๆ"
"พอเลยนะ...ตอนนี้ทุกคนกำลังเครียดอยู่นะ"
โลแกนเลยพูดขึ้นมาเสริมว่า..."นั่นสินะ แบบนี้มีหวังโดนแย่งไปแน่"
".....หัวหน้าก็ด้วยหรอ?"
ทางด้านของดีลเลอร์นั้นตอนนี้ก็กำลังนั่นคุยอยู่ในห้องจอมอนิเตอร์ กับผู้มีอำนาจหลากหลายคน
-การคัดเลือกเข้าถึงโค้งสุดท้ายแล้วสินะ เร็วกว่ารอบที่แล้วมากเลยนะเนี่ย
-นั่นสินะ ถ้ามีแบบนี้ทุกๆปีมันก็ดีเหมือนกัน
-อย่าดีกว่า...ขืนทำแบบนั้นมีหวังประเทศนั้นได้ล่มสลายเป็นแน่
-ช่วยไม่ได้นี่น่า...ก็เงินมันเยอะเสียจนไม่รู้จะเอาทำอะไรแล้ว เอามาใช้แบบนี้มันก็ดีเหมือนกัน
-คนหลายคนพยายามดิ้นรนเพื่อที่จะมีชีวิตที่อยากจะดีขึ้น แต่ดูพวกเราสิมีทั้งอำนาจและเงินทองมากมายเสียจนทั้งชีวิตนี้ไม่รู้จะใช้หมดหรือเปล่า ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า...
-ก็ทำไมไม่ลองบริจาคให้พวกคนที่ยากไร้ดูล่ะ? คนพวกนั้นสำนึกบุญคุณจะตายทำความดีใส่นิดๆหน่อยพวกนั้นก็นับถือพวกเราราวกับพระเจ้าแล้ว ในสักวันคนเหล่านั้นแหละก็จะกลายมาเป็นโล่ชั้นดีเลยล่ะ
-พอการเสวนาแค่นี้จะดีกว่า พวกเรามาดูการคัดเลือกต่อจะดีกว่า ....ได้โปรดอย่าสนใจเลยนะท่านผู้จัดงาน พวกเราก็แค่พูดเล่นสนุกๆก็แค่นั้นเอง อย่าได้ใส่ใจ
ดีลเลอร์นั้นเพียงแค่มองกลับไปด้วยรอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าว่า "มันก็เป็นเรื่องปกตินะครับ ผู้ที่แข็งแกร่งย่อมเป็นผู้ตัดสินชีวิตคนที่อ่อนแอกว่าอยู่แล้ว เรื่องนี้มันเป็นมาตั้งแต่สมัยก่อนๆแล้ว"
-ฉันชักชอบแกแล้วสิ! สนใจมาเป็นผู้ช่วยฉันไหม? แน่นอนตัวของแกจะสบายไปจนตายเลยล่ะ
"ขอบพระคุณอย่างยิ่งครับ แต่คงต้องขอปฏิเสธคำเชิญนั้น   เพราะว่าผมนั้นยังมีเรื่องอีกหลายอย่างต้องทำ"
-น่าเสียดายเป็นบ้า ไว้เปลี่ยนใจเมื่อไหร่บอกฉันได้เสมอเลยนะ
"ขอบพระคุณอย่างยิ่งที่ท่านเข้าใจ....เอาล่ะใกล้จะถึงจุดจบของปลายทางของเรื่องนี้แล้วเชิญทุกท่านสนุกสนานกันจนท้ายที่สุด...."
เหลือเหล่านัมเบอร์อีก 8 คน....


## Chapter 23 เงา...สะท้อน

ทางด้านฝั่งของเฮนรี่กับอลิซ ตอนนี้กำลังเดินทางไปจนถึงฝาท่อที่ข้างบนน่าจะเป็นสถานที่เป้าหมาย
"รบกวนด้วยครับ" เฮนรี่หันหน้าไปพูดกับอลิซ
เธอพยักหน้าตอบกลับก่อนจะทำให้ตัวเธอและเขาล่องหนก่อนที่ทั้งสองจะขึ้นไปข้างบน
เฮนรี่ในสภาพที่ล่องหนค่อยๆแง้มฝาท่อออกอย่างช้าๆ มองดูรอบๆข้างเพื่อตรวจสอบความปลอดภัยก่อนที่จะขึ้นไปข้างบนก่อน แล้วส่งสัญญาณให้อลิซตามไป
ภายภาคหน้าของทั้งสองเป็นตึกที่คอยส่งพลังงานไปทั่วทั้งเซนเตอร์ ซึ่งค่อนข้างอยู่ไกลจากจุดที่จินอยู่ในตอนนี้  ตึกขนาดใหญ่ที่ประกอบไปด้วยกระจกใสทั่วทั้งตัวตึกตั้งตระหง่านสูงท่ามกลางตัวเมืองที่มืดสนิท เมื่อเห็นว่าถึงที่หมายแล้วทั้งสองก็ทำการรีบวิ่งเข้าไปในตึกอย่างระมัดระวัง
ทั้งสองเข้าไปในตัวตึกนั้นก็เป็นโถงกว้างขนาดใหญ่ มีลิฟต์และบันไดอยู่ เฮนรี่ที่เห็นแบบนั้นเลยทำการหยิบสิ่งของแล้วปาไปที่บันไดเพื่อให้เกิดเสียส่งสัญญาณกับทางอลิซได้รับรู้ว่าต้องใช้บันได
...เราไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมารอที่นี่นานแค่ไหนแล้ว ไม่รู้ว่ามีการวางกับดักที่ลิฟต์หรือเปล่า? เพื่อให้แน่ใจใช้บันไดจะเป็นการดีที่สุด...
อลิซที่ได้ยินเสียงแล้วก็ทำการทำตามที่เฮนรี่สั่งอย่างทันที
... ถึงแม้จะช้าหน่อยก็ตามแต่เพื่อความแน่ใจแล้ว ถ้าเกิดมาตายเอาตรงนี้ ทางหมอนั่นก็จะหมดทางสู้เหมือนกัน คนที่พอจะต่อสู้ได้มีเพียงแค่ฉันคนเดียว จะหวังพึ่งอลิซก็ไม่ได้...
บันไดยาวนับหลายร้อยชั้นนั้นเรียงรายราวกับไม่มีที่สิ้นสุด ตอนนี้ทั้งสองกำลังวิ่งขึ้นบันไดอย่างสุดกำลังเป็นสิบชั้น...ยี่สิบชั้น...สามสิบชั้น...ร่างกายทั้งสองเกิดอาการล้าอย่างมาก จนขาเองก็สั่นไปหมด แต่กระนั้นยังคงต้องเดินต่อไป...
....สามสิบห้าชั้น
.....สีสิบชั้น
.....สี่สิบสาม ขาของอลิซเริ่มอ่อนแรงจนถึงที่สุดจนพลังที่เธอใช้นั้นก็ได้คลายออกอย่างทันควัน ร่างกายที่เต็มไปด้วยเหงื่อที่เต็มตัว เสียงหายใจหอบถี่ๆ แขนและขาก็หมดเรี่ยวแรง ทางเฮนรี่เองก็เหนื่อยเต็มที่แล้วเหมือนกัน แต่เห็นว่าทางอลิซนั้นหมดแรงแล้วเช่นเดียวกันเลยบอกกับเธอไปว่า... "แฮกๆ....พักสักเดี๋ยว....แฮกๆ...คงจะไม่เป็นไร"
"แฮกๆ.....แฮกๆ....." อลิซตอนนี้ไม่มีแรงแม้แต่จะพูดออกมาได้ยินเพียงแต่เสียงหอบอย่างเดียว
เพียงแค่เสี้ยววินาทีนั้นเองเฮนรี่ก็ได้สังเกตเห็นกระจกที่อยู่ข้างๆตัวของอลิซค่อยๆมีแท่งเหล็กที่ทั้งแหลมคม และยาวออกมา มันกำลังจะเสียบเข้าที่ตัวอลิซ แต่เฮนรี่นั้นเอาแขนของตัวเขาเข้ารับแทน
แท่งเหล้กนั้นมันพยายามดึงตัวของเขาเข้าไปในนั้นอย่างสุดแรง ซึ่งตัวของเฮนรี่เองก็พยายามยื้ออย่างสุดแรงเช่นเดียวกัน อลิซที่เห็นแบลบนั้นเลยเข้าไปช่วยดึงตัวของเขาด้วย แต่เนื่องจากแรงของทั้งสองที่ต่างก็แทบไม่เหลือ สภาพร่างกายก็อ่อนแรงร่อแร่เต็มที่
เฮนรี่ที่เห็นเป็นแบบนี้เกรงว่ามันจะดึงพวกเขาเข้าไปทั้งหมดแล้วสถานการณ์มันจะแย่กว่าเดิม เลยสั่งกับอลิซไปว่า... "ปล่อยฉัน!! แล้วรีบไปชะ!!"
"แต่ว่า...!!!"
"รีบไปซะ...!!!"
เมื่อทางอลิซได้ยินแบบนั้นเลยทำการปล่อยมือออกจากเฮนรี่ทันที ร่างกายของเฮนรี่นั้นค่อยถึงดึงเข้าไปในกระจกอย่างรวดเร็ว แต่กระนั้นเธอยังคงต้องทำตามสิ่งที่เขาได้ฝากฝังไว้จึงลุกขึ้นพร้อมกับวิ่งต่อไป....
อีกทางตอนนี้จินกำลังยื้อเวลาให้ได้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้อยู่ ซึ่งทางฮันโซนั้นเองก็รู้ดีถึงสิ่งนั้นจึงพยายามเข้าเพื่อที่จะจบการต่อสู้ให้ได้เร็วมากที่สุด
...ตอนนี้อาวุธที่พอจะใช้ได้นั้นก็แทบจะไม่มี อีกทั้งตอนนี้ก็มองไม่เห็นศัตรูอีก จะไปพึ่งแสงไฟจากข้างทางก็ไม่ได้ มีแต่จะเป็นเป้านิ่งอย่างเดียว การโจมตีด้วยดาบคาตานะนั้นคมมากถ้าเกิดโดนเพียงครั้งเดียวก็เท่ากับจบเกม...
ใยระหว่างที่จินคิดในใจนั้นเอง ทางของฮันโซก็เข้ามาโจมตีจากหลายทิศทาง ซึ่งทางของจินเองก็มักจะหลบการโจมตีของเขาเสมอ แต่เมื่อพยายามจะสวนกลับไปเท่านั้นฮันโซก็ไม่อยู่แล้ว
...หายไปอีกแล้ว! เหมือนกับตอนนั้นเลยแสดงว่าที่ดับไฟทั่วทั้งเมืองก็เพราะเหตุนี้เองสินะ...
"เปล่าประโยชน์น่า ถึงแม้แกจะรู้ถึงพลังของฉันก็ตาม แต่ไอ้การโจมตีช้าๆแบบนั้นมันไม่โดนฉันอีกเป็นครั้งที่สองหรอก"  ฮันโซพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ระรื่น
".....(เสียงหายใจเข้า-ออก)..."
จินนิ่งเงียบไปชั่งวครู่หนึ่งมีเพียงแต่เสียงหายใจตอนนี้ของเขาที่ยังคงดังขึ้น ในช่วงนั้นเองที่ทางฮันโซใช้โอกาสบุกเข้าโจมตีข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เขาฟาดดาบลงที่หัวเพื่อหวังที่จะจบชีวิตอย่างทันที
จินเองก็รอโอกาสนั้นเอนตัวลงกับพื้นหลบการโจมตี อย่างเฉียดฉิวความคมของดาบฟาดผ่านดวงตาข้างขวาจนบอดไปข้างหนึ่ง แต่ในช่วงนั้นเองที่จินรีบหยิบปืนพกที่เก็บไว้ยิงเข้าที่ท้องของฮันโซนับหลายนัด
....ปัง!...ปัง!....ปัง!.... แม้กระทั่งตัวของฮันโซเองก็คาดไม่ถึง กระสุนทุกนัดพุ่งเข้าที่ท้อง จนทำให้ตัวของเขาต้องรีบหนีไปอีกรอบ ไม่นานนักก็มีเสียงที่ร้องด้วยความเจ็บปวด
"อ๊ากกกกกก...!!!!" เสียงร้องเหมือนสัตว์ที่กำลังถูกเชือด ท่าทางของเขาเองก็กำลังควักกระสุนออกจากท้องอย่างทันทีที่โดนยิง "เลือด...! เจ็บ.....!!  เจ็บ....!!  กล้ามาทำกับฉันแบบนี้ได้นะ...!! ฉันจะฆ่าแก...!!! พอฆ่าแกเสร็จก็จะสับแกให้เป็นชิ้นแล้วเอาไปให้ยัยผู้หญิงคนนั้นดู!!" เสียงพูดที่เต็มไปด้วยความโกรธและความเครียดแค้นของฮันโซที่จ้องหมายที่จะเอาชีวิตของจิน
แต่กระนั้นทางของจินเองก็ไม่ได้ดูตื่นตระหนกอะไรเลยหลังจากที่ตนเองเสียดวงตาไปข้างหนึ่งแล้ว  "ฉันละเอียนเต็มทนแล้ว พูดแต่ฆ่า...ฆ่า...ฆ่า อยู่นั้นแหละ ในสมองแกคิดคำอื่นไม่เป็นหรืออย่างไร?" พอหลังจากพูดจบแล้วเสาไฟข้างทางก็เริ่มค่อยๆพากันล้มลงทีละต้นเนื่องจากตอนนี้ทางฮันโซเริ่มที่จะคุมสติไม่อยู่แล้วกำลังคลั่ง
จินรีบวิ่งหนีอย่างทันทีที่เห็นเสาไฟที่ละต้นค่อยพากันล้มลง "ก็บอกไปแล้วว่าอย่าทำลายข้างของสาธารณะนะ!"
ทางด้านของทางเฮนรี่ตอนที่กำลังโดนลากเข้าในกระจก จนมาถึงพื้นที่ห้องที่มี่มีสิ้นสุดสีขาว มีเศษที่เป็นเหมือนกระจกนับหลายร้อยอันลอยตามผนังและพื้น อีกทั้งภายในแต่ละกระจกนั้นก็สะท้อนถึงภาพที่อยู่ขางนอกด้วย
ภายภาคหน้าเขาตอนมีไมร่ายืนรออยู่แล้ว ในมือเธอถือดาบเรเปียร์ที่กำลังปักแขนของเขา เมื่อทางไมร่าดึงทางตัวของเขาเข้ามาในโลกกระจกแล้ว เธอก็เอาเท้าถีบเข้าที่ตัวของเฮนรี่เพื่อที่จะดันเรเปียร์ที่ยังคงคาแขนของเขาออก
รองเท้าส้นสูงที่ยันเข้าที่หน้าของเฮนรี่จนขนาดที่เขาต้องเอาอีกข้างหนึ่งมาบัง แต่กระนั้นไมร่าก็ยังคงเอาเท้าของเธอถีบไปที่เขานับครั้งไม่ถ้วน จนเรเปียร์ที่ปักอยู่นั้นก็ได้หลุดออกมาได้ในที่สุด
"อ๊ากก..." เสียงร้องของเฮนรี่ดังขึ้นทันทีที่เธอดึงเรเปียร์ออกจากแขน
"อย่ามาทำเป็นสำออยหน่อยเลย กะอีแค่แผลเท่ามดกัด มาทำเป็นร้องจะเป็นจะตาย"
"..."เฮนรี่ไม่ได้พูดอะไรได้แต่จ้องเขม็งไปที่หน้าของไมร่าแสดงสีหน้าไม่พอใจ
"ไม่พอใจ? มันทางฉันต่างหาก ถ้าเกิดไม่มีแกเสียอย่าง ฉันก็คงได้อยู่กับเขา และเราสองคนก็จะได้พากันคว้าชัยชนะครองรักกันนานเสียนานแล้วแท้ๆ....แต่เขาดันเลือกที่จะอยู่กับแก!!!" ไมร่าที่ใส่รองเท้าส้นสูงนั้นก็ได้ทำการเหยียบลงที่เฮนรี่ราวกับเป็นเพียงแค่เมลงตัวเล็ก ทั้งขยี้พูดจาเหยียดหยามต่างๆนาๆ
ตัวของเฮนรี่นั้นทำได้แต่เพียงแค่หัวเราะออกมาเท่านั้น "ฮะ..ฮ่าฮ่าฮ่า คนอย่างหมอนั่นนะ...คงจะไม่ชอบผู้หญิงนิสัยอย่างเธอหรอก อย่าได้ทะนงตัวไปหน่อยเลย แกก็เป็นได้เพียงแค่ผู้หญิงที่ตัวเขานั้นไม่เคยจะเหลียวมองแท้ๆ"
คำพูดนั้นของเฮนรี่ทำให้ตัวของไมร่านั้นโกรธจนแทบจะคลั่ง แต่ตัวเธอยังคงแสดงสีหน้าไม่ทุกข์ร้อนแต่อย่างใด เพียงแค่ตอบไปว่า "หรอ? แต่ไม่ต้องห่วง เพราะไม่ว่ายังไงก็ต้องรักฉันอยู่แล้ว  หลังจากที่ฉันชนะการคัดเลือกนี้แล้ว ฉันจะจับเขาไว้ หากขัดขืนก็จะล่ามแขนและขาทั้งสองข้างด้วยโซ่ ขังเขาไว้ในห้อง เท่านี้เขาก็จะเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว คราวนี้แหละเขาก็จะรักฉันแต่เพียงผู้เดียว"
"แกนี่มันบิดเบี้ยวจนไม่รู้จะพูดอย่างไงแล้วจริงๆ แต่ฉันจะปล่อยให้เพื่อนคนสำคัญของฉันนั้นไปคบกับผู้หญิงแบบเธอเห็นคงจะไม่ได้"
"คนโง่อย่างแกที่เอาตัวเข้าแลกเพื่อช่วยให้นางนั่นรอดไปได้นี่นะ จะทำอะไรฉันได้? ที่จริงแกควรจะปล่อยให้มันตายไปซะตั้งแต่ทีแรกก็ดีแล้วแท้ๆคนใช้การไม่ได้แบบนั้นเก็บไว้จะมีประโยชน์อะไร?"พอพูดจบเธอก็เอาเรเปียร์จ่อที่หัวของเฮนรี่ "ถือว่าพวกแกโชคดีที่ไม่ได้ใช้ลิฟต์ แต่ก็คงมาได้แค่นี้แล้วล่ะ" ทันทีนั้นเธอก็ทำการแทงเรเปียร์เข้าที่หัวของเฮนรี่อย่างทันควัน
แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นที่ตัวของเฮนรี่นั้นใช้พลังของเขาเบี่ยงทิศทางของเรเปียร์ไปได้ เลยทำให้คมเรเปียร์นั้นทิ่มทะลุผ่านหูของเขาไป
เมื่อเห็นดังนั้นไมร่ารีบทำการตวัดเรเปียร์เสยขึ้นอย่างรวดเร็ว แรงตวัดนั้นเองรุนแรงจนถึงขนาดที่ทำให้เฮนรี่นั้นหูขาดแหว่งไม่เป็นรูป ปากแผลมีเลือดไหลซึมหยดลงพื้น ไม่จบแค่นั้นไมร่ารีบทำการโจมตีโดยการแทงไปที่เฮนรี่ที่กำลังนอนอย่างต่อเนื่อง
ทางเฮนรี่เองนั้นก็รีบกลิ้งตัวหลบไปพร้อมกับใช้พลังผลักตัวของเขาให้ไถลออกจาระยะการโจมตีของไมร่าจนพ้น แล้วรีบลุกขึ้นอย่างทันที
"ยัยผู้หญิงโรคจิต เรเปียร์นั่นไม่ใช่แค่ของธรรมดาใช่ไหม?"
"มองออกด้วยหรอ? ใช่แล้วฉันได้ทำการให้พวกนั้นออกแบบให้มันมีตะขอเล็กๆนับล้านสลักอยู่บนเรเปียร์อันนี้นะ เวลาที่แทงเหยื่อจะได้ไม่หนีไปไหนได้"
"ก็ว่าอยู่...ทำไมชายคนนั้นถืึงดิ้นไม่หลุดเพราะอย่างนี้นี่เอง"
"ก็อยากจะให้รางวัลอยู่หรอก แต่ฉันไม่ได้มีรสนิยมชอบผู้ชายน่ารักๆแบบเธอด้วยสิ ถึงจะไม่ได้เกลียดก็เถอะ เอาเป็นว่าจะรีบส่งให้ไปสบาย เพื่อเป็นการฉลองที่ฉันและเขาจะได้อยู่ครองรักกันชั่วนิจนิรันดร"
หลังจากนั้นไมร่ารีบวิ่งเข้าไปหาที่เฮนรี่พร้อมกับแทงเรเปียร์ไปที่เขา  แต่ทางนั้นเองก็รีบสวนกลับโดยการผลักตัวของไมร่าให้กระเด็นถอยออกไปอย่างทันที และเฮนรี่พร้อมที่จะทำการโจมตีต่อด้วยกระสุนลม แต่ในตอนนั้นเองที่ก็ไม่เห็นเธอแล้ว เขาพยายามกวาดสายตาไปยังรอบๆ ช่วงนั้นเองหางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นไมร่าที่อยู่ข้างๆพร้อมกับกำลังจะแทงเรเปียร์เข้าที่หัว เฮนรี่รีบทำการตอบสนองกับอย่างทันควันเอนหัวหลบไปยังข้างหลังรอดได้อย่างหวุดหวิด
พอไม่ร่าเห็นว่าพลาดเลยพยายามทิ่งเรเปียร์นั้นลง แต่กระนั้นเฮนรี่เองก็รีบลงไปกลิ้งกับพื้นหลบหนีไปได้อีก
ซึ่งเมื่อเฮนรี่เงยหน้าขึ้นมามองที่ไมร่า ปรากฏว่าตัวเธอหายไปอีกแล้ว ในเสี้ยววินาทีนั้นเธอก็โผล่เข้ามาข้างหลังพร้อมกับแทงเรเปียร์เข้าที่อกข้างซ้ายของเขาจนทะลุมาข้างหน้า หลังจากนั้นไมร่าก็รีบดึงเรเปรียร์ออก พร้อมกับร่างกายของเฮนรี่ค่อยๆล้มลงบนพื้นพร้อมท่ามกลางกองเลือดของตัวเขาเอง....
"เร็วกว่าที่คิดอีกนะเนี่ย...."
อีกทางด้านหนึ่งเสียงเท้าปริศนาที่กำลังเดินอยู่ในทางทิศใต้ของเซนเตอร์ เหมือนว่าตัวเขากำลังจะหาอะไรอยู่
"ถ้าจำไม่ผิดน่าจะอยู่แถวๆนี้นี่....เจอแล้ว!! ว่าก็ว่าเถอะไอ้นี่มันจะช่วยอะไรได้หรือเปล่านะ?"
และทางด้านของอลิซเธอก็วิ่งมาจนถึงห้องควบคุมที่อยู่สามารถเปิดระบบไฟทั่วทั้งเมืองเสียที ตัวเธอที่เห็นดังนั้นก็เริ่มค่อยโล่งใจเป็นอย่างมาก รีบเข้าไปในนั้นอย่างทันที ภายในห้องที่ประกอบไปด้วยตู้ต่างๆมากมายเรียงรายอยู่ เธอรีบมองหาตู้ที่จะใช้ในการเปิดระบบไฟฟ้าทั้งหมดในเซนเตอร์อย่างทันที แล้วก็พบมันในที่สุด...แต่ตัวเธอก็เห็นความผิดปกติที่อยู่ตรงหน้า
"น่าแปลกจริงๆ อีกฝั่งน่าจะเป็นคนที่รอบคอบแท้ๆ แต่ทำไมถึงไม่เอากุญแจเปิดไฟไปเสียล่ะ? ราวกับว่าตั้งใจให้เป็นแบบนั้นเลย"
เธอไม่ได้คิดอะไรมารีบเปิดตู้นั้นออกแล้วพบกับสวิตซ์และแผงวงจรมากมายอยู่ในนั้น แต่ตัวของเธอเองนั้นก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ขณะที่กำลังจะสับคัตเอาท์เพื่อทำให้ระบบไฟกับมาใช้งานได้ปกตินั้นเอง หางตาก็เธอได้ได้ไปพบเห็นกับเด็กสาวคนหนึ่ง
เด็กสาวผมดำสั้นสวมชุดเดรสยาวสีดำยืนอยู่ข้างๆตัวเของอลิซ แล้วหลังจากนั้นเด็กสาวนั่นก็ค่อยเดินเข้ามาหาเธออย่างช้า ซึ่งร่างกายของอลิซนั้นขยับตัวไม่ได้ ร่างกายราวกับถูกสะกดให้เป็นอย่างนั้น เด็กสาวนั่นค่อยยื่นมือเข้ามาสัมผัสที่ใบหน้าของเธออย่างเบา พร้อมกับพูดพึมพำออกมาเบา อลิซไม่ได้ยินว่าเธอพูดอะไรเสยงมันเบาเสียจนจับใจความไม่ได้ และสติของเธอก็ค่อยหลุดลอยออกไป นอนหมดสติลง ณ ที่ตรงนั้น


## Chapter 24 สิ่งที่อยากลืม

"เมื่อกี้...มันคืออะไร?"
อลิซตื่นขึ้นมาด้วยอาการที่ดูตื่นตระหนกกับอะไรบางอย่าง เธอมองไปรอบๆก็เริ่มนึกขึ้นมาได้ "ใช่แล้ว...เรามีสิ่งที่ต้องทำอยู่นิ" เมื่อคิดได้ดังนั้นแล้วจึงค่อยลุกขึ้นแล้วสับคัตเอาท์ขึ้นเพื่อทำการให้ระบบไฟฟ้านั้นกลับมาเป็นปกติ
ในตอนนั้นเองที่มือของเธอก็เกิดความรู้สึกแปลกขึ้นที่มือ เมื่อลองดูดีๆที่เธอจับนั้นไม่ใช่คัตเอาท์แต่อย่างใด แต่มันเป็นมือของคนที่ขาดอยู่...
หลังจากนั้นอลิซเริ่มทำการปัดมันทิ้งอย่างทันที "มือ!....ของใครกันนะ?" ขณที่ตัวของเธอจ้องไปที่มือนั้น เมื่อสังเกตดูอีกทีบริเวณโดยรอบของเธอนั้นก็เริ่มค่อยๆละลายคล้ายกับดินน้ำมันที่ตากแดด รูปร่างสิ่งของเริ่มบิดเบี้ยวไป-มา ผิดรูปร่างไปจากเดิม
"อะไร?...อะไร? เกิดอะไรขึ้น?" เธอเริ่มกระวนกระวายและพยายามที่จะหนีไปที่ทางออกตรงประตู
เธอวิ่งอย่างสุดแรงเท่าที่จะทำได้ เปิดประตูแล้วรีบกระโจนออกไปอย่างทันที แต่ที่ตรงนั้นกลับว่างเปล่าไม่ได้มีอะไรที่จะสามารถยืนได้ เลยทำให้ตัวของเธอร่วงหล่นลงไปในที่ที่มืด....มืด....มืด....จนแม้กระทั่งตัวเองก็ไม่สามารถมองเห็นอะไรได้เลย จนเมื่อตัวเธอรู้ตัวอีกทีก็มานั่งอยู่บนเก้าอี้เสียแล้ว
ภาพทิวทัศน์ที่คุ้นเคย เสียงคนเดินเพ่นพ่านไป-มาดูวุ่นวาย พูดคุยกันเสียงดัง ภายภาคหน้าของเธอตอนนี้มีคอมพิวเตอร์เครื่องที่ดูคุ้นหูคุ้นตามาก พร้อมกับเสื้อผ้าที่ดูคุ้นเคยดีเป็นเสื้อผ้าที่ดูสุภาพเรียบร้อยที่เธอมักจะใส่ไปทำงานเสมอ...
"ที่นี่มัน...ที่ทำงานของเรานี่ ทำไม? ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ในเมื่อตะกี้นี้เรายัง...เราทำอะไรนะ? ใช่! เรากำลังทำงานอยู่...."
เธอเอามือแตะไปที่คีย์บอร์ดอย่างเบาๆ ทันใดนั้นก็สมีวิดีโอปรากฏอยู่บนจอของเธอ เป็นภาพที่ตัวของเธอนั้นกำลังโดนหัวหน้าของเธอด่าทอด้วยถ้อยคำที่หยาบโลนและรุนแรงต่อหน้าของทุกคน เนื่องจากที่ตัวเธอทำงานผิดพลาดจนทำให้ทางบริษัทเสียหาย วิดีโอนั้นเล่นซ้ำแบบเดิมเรื่อยๆวนแล้ว...วนอีก ถึงแม้ว่าเธอพยายามจะปิดจออย่างไงหรือว่าจะชักปลั๊กออกแล้วก็ตามวิดีโอนั้นก็ไม่หยุด มันยังคงเล่นต่อไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ เรื่อยๆ เรื่อยๆ เรื่อยๆ เรื่อยๆ เรื่อยๆ
"พอสักที!... ขอร้องแหละ  ให้ฉันออกไปจากที่นี่ที....!!!" เธอกรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียงแล้วก็ตามแต่วิดีโอนั้นก็ไม่ได้ดูเหมือนหยดลงเลยแม้แต่น้อย แต่ที่ต่างจากเดิมเสียงรอบข้างตัวของเธอก็เงียบหายไป ไม่มีเสียงพูดคุย หรือเสียงเท้าเดินแต่อย่างใด เมื่อเธอลองเงยหน้าขึ้นไปมองก็เห็นว่าทุกคนที่ตัวเธอได้ยินนั้น บนใบหน้าไม่มีอะไรเหลืออยู่เลยนอกจากปาก จ้องมาที่เธอเป็นทางเดียว ตอนนั้นเธอกลัวเป็นอย่างมากพยายามนั่งขดตัว กอดเข่าทั้งอย่างนั้นอยู่บนเก้าอี้
ในตอนนั้นเองที่จู่ก็มีเด็กสาวคนนั้นปรากฏตัวข้างเธอ พร้อมกับกำลังอุ้มบางสิ่งบางอย่างที่เหมือนเด็กทารกที่กำลังห่อด้วยผ้าอยู่ในอ้อมแขน แล้วทันใดนั้นเด็กคนนั้นก็ค่อยปล่อยสิ่งที่อุ้มอยู่ มันตกลงพื้นแตกกระจายกลายเป็นเศษแก้วใสๆเล็กมากมาย
แล้วเธอก็พูดบางอย่างกับอลิซว่า "เปล่าประโยชน์  เปล่าประโยชน์  เปล่าประโยชน์   เปล่าประโยชน์   เปล่าประโยชน์   เปล่าประโยชน์    เปล่าประโยชน์   เปล่าประโยชน์   เปล่าประโยชน์   เปล่าประโยชน์   เปล่าประโยชน์   เปล่าประโยชน์   เปล่าประโยชน์   เปล่าประโยชน์" ไม่ใช่เพียงแค่ตัวเธอเท่านั้นที่พูด แต่ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็เริ่มพูดแบบเดียวกันอย่างพร้อมเพรียงกัน "เปล่าประโยชน์   เปล่าประโยชน์   เปล่าประโยชน์   เปล่าประโยชน์   เปล่าประโยชน์   เปล่าประโยชน์   เปล่าประโยชน์   เปล่าประโยชน์   เปล่าประโยชน์   เปล่าประโยชน์  เปล่าประโยชน์....."
"หุบปาก!!!!!!" เธอเริ่มกรีดร้องงออกมาพร้อมกับเอามือปิดที่หูทำท่าทางไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น "หุบปาก!!!!" หลังจากนั้นเธอก็หยิบเศษแก้วใสพวกนั้นแล้วขึ้นคร่อมเด็กสาวนั่น พร้อมกับเอาเศษแก้วนั่นจ่อไปที่คอ
อลิซมองเด็กสาวนั่นด้วยแววตาที่ดูโกรธแค้น พร้อมกับกัดฟันแน่น พร้อมกับตะโกนอัดหน้าของเธอไป " หุบปาก!!!" และเสียงพูดนั้นก็ได้หยุดลงทั้งหมด
ตอนนั้นเองที่จู่ๆเด็กสาวที่เธอขึ้นคร่อมนั้นก็ได้กลายเป็นหัวหน้าของเธอเอง ที่สภาพตอนนี้ก็ได้กลายเป็นร่างที่ไร้วิญญาณเสียแล้ว เศษแก้วที่อยู่ในมือเธอก็กลายเป็นก้อนลิ่มเลือดขนาดเล็กอยู่ในมือ เธอเริ่มค่อยกรีดร้องออกมาอีกครั้งอย่างคนเสียสติ
แล้วในจอภาพที่กำลังฉายวิดีโอของเธออยู่นั้นก็ได้เปลี่ยนสีกลายเป็นหน้าจอสีแดง พร้อมกับตัวของเธอที่ถือเลื่อยอยู่ในมือ ทำท่าทางเหมือนกำลังทำอะไรบางอย่างอยู่ท่ามกลางกองเลือด จนในที่สุดเธอก็หันหน้ามาพร้อมกับแสยะยิ้มกว้างก่อนหน้าจอนั้นจะดับไป.....
ภายในโลกกระจก....
หลังจากที่ไมร่าทำการแทงเรเปียร์ทะลุที่อกข้างซ้ายของเฮนรี่ไปแล้วก็รู้ได้ทันทีว่า ตัวเขานั้นยังไม่ตาย ต่างก็ตกใจเอ่ยปากพูดไปว่า "ฉันแน่ใจแล้วว่า การโจมตีครั้งนั้นน่าจะโดนหัวใจของแก แต่ทำไม...แกทำอะไรลงไป?" ไมร่าเริ่มหงุดหงิดแล้วกำลังจะแทงเรเปียร์ซ้ำลงที่ร่างกายของเฮนรี่อย่างทันที
ส่วนทางเฮนรี่นั้นรีบทำการกลิ้งตัวหลบไปข้างๆ  พร้อมกับยิงกระสุนลมออกจากปลายนิ้วของเขาไปสวนกลับไป ทางไมร่ารีบเอาแขนข้างหนึ่งขึ้นกันอย่างรวดเร็ว แต่ลมที่อัดกันเป็นกระสุนนั้นก็สามารถสร้างบาดแผลให้แขนเธอได้เกิดเป็นรอยฟกช้ำสีม่วงและเขียว
ซึ่งหลังจากนั้นทางเฮนรี่ตอนนี้ก็เริ่มเจ็บที่หน้าอกข้างซ้ายที่พึ่งถูกแทงไป และเริ่มไออย่างถี่ๆราวกับหายใจไม่ทัน "....แค่กกๆ...!"
"มันเจ็บนะเว้ย!!!  ร่ากายของฉัน ร่างกายที่แสนสวยของฉัน กลับมาถูกไอ้เวรนี่ทำให้เป็นรอยเสียได้!!" ไมร่าเริ่มไม่พอใจเป็นอย่างยิ่งและเธอเริ่มโกรธจัดจนแสดงสีหน้าออกมาเห็นได้ชัด
"ไม่เห็นจะเสียหายอะไร น่าตาแบบนั้นไม่ว่ายังไงหมอนั่นก็ไม่สนใจอยู่แล้ว.....แค่กกๆ.....!"
เฮนรี่ค่อยพยุงสังขารของตัวเองลุกอย่างทุลักทุเล ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันที่ไมร่าก็ได้หายตัวไปอยู่ข้างหลังของเขา แต่ตอนนี้ตัวเขาเองรู้ทันใช้พลังดันตัวเองออกห่างจากเธออย่างรวดเร็ว ร่างกายที่ลอยอยู่กลางอากาศนั้นพุ่งตัวออกห่างจากเธอ เมื่อเฮนรี่หันกลับไปมองนั้นก็กลับไม่พบเธออยู่แล้ว มาดูอีกทีเธอก็อยู่ข้างหน้าเขาพร้อมกับที่จะแทงเรเปียร์สวนทางกับร่างกายของเขาที่กำลังลอยไป เฮนรี่รีบทการหักเหทิศทางกลางอากาศอย่างทันทีโดยการผลักมือไปข้างหนึ่ง ทำให้รอดมาได้อย่างเฉียดฉิว
กระนั้นเฮนรี่ก็เริ่มหายใจถี่ๆขึ้น และไอบ่อยขึ้น เหมือนว่าการโจมตีครั้งนั้นถึงแม้จะไม่โดนหัวใจ แต่มันก็สร้างความเสียหายกับปอดเขาอยู่
"....แค่กกๆ....!"
"ถ้ายอมตายไปตั้งแต่แรกดีๆ ก็ไม่ต้องทรมานแล้วแท้ๆ ภายในโลกใบนี้ที่ฉันสร้างขึ้น ไม่ว่าแกจะพยายามเท่าไหร่ ผลก็ยังคงเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลง"
"สร้างขึ้น?....แค่กกๆ....!"
"ก็มันสามารถทำแบบนี้ได้ไง..." พอทันทีที่พูดจบไมร่าก็ทำการแทงเรเปียร์ในเศษกระจกที่ลอยกลางอากาศใกล้เคียง เกิดเป็นเรเปียร์มาแทงเข้าที่ไหล่ของเฮนรี่จนทะลุ ผ่านตัวกลางจากกระจกที่ลอยอยู่ข้างหลังเขา
"ดูเหมือนว่าโชคจะยังเข้าข้างแกนะ" แล้วเธอก็รีบดึงเรเปียร์กลับไปอย่างรวดเร็ว เกิดแรงกระชากไหล่ของเฮนรี่นั้นสะบัดจนแทบล้ม "ถ้ายังไม่รีบหนี ระวังจะหลบไม่พ้นเอานะ" พอพูดจบไมร่าก็ทำการแทงเรเปียร์ลงที่เศษกระจกที่ลอยอยู่บนพื้น
ทันทีที่เฮนรี่เห็นดังนั้นเลยรีบกระโจนออกหนีอย่างรวดเร็ว เลยทำให้รอดจากการถูกเสียบจากด้านล่างได้
"ยังไม่จบหรอกน่า..." ไมร่าทำการแทงเรเปียร์ไปที่เศษกระจกอย่างต่อเนื่องทำให้เฮนรี่ต้องหลบอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ถึงกระนั้นก็ยังโดนการโจมตีอยู่ดีถึงจะแค่ถากๆ แต่เนื่องจากเขาตอนนี้มีปัญหาเกี่ยวกับการหายใจเพราะบาดแผลยงไม่ฟื้นฟูมาเต็มที่
"เต้นรำเข้าไป จนกว่าจะถึงลมหายใจสุดท้ายของแก...."
ทางด้านของจิน....
เขาวิ่งหนีอย่างเอาเป็นเอาตายเพราะเนื่องจากที่ไปทำให้ฮันโซโกรธจนอาละวาดพังข้าวของในสาธารณะอย่างบ้าคลั่ง
"ฆ่า ฆ่า ฆ่า ฉันจะฆ่าแก!!!" น้ำเสียงที่ดูเครียดแค้นกำลังไล่หลังมาอย่างใกล้ชิด
ซึ่งทางของจินนั้นก็รู้ตัวดีว่าได้ไปยั่วโมโหฮันโซเข้าเลยไม่มีทางเลือกต้องหนีอย่างเดียวเนื่องด้วยเสียเปรียบในหลายๆด้าน ตอนนี้ทำได้เพียงแค่ถ่วงเวลาให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้  แต่ในช่วงขณะนั้นเองที่กำลังวิ่งผ่านเสาไฟไปเรื่อยๆนั้นเองก็ได้มีของที่แหลมคมเข้ามาเสียบที่ซี่โครงข้างขวา นั่นเองก็เหมือนเป็นจุดบอกของตัวเขาเองในตอนนี้เพราะว่าได้สูญเสียตาไปแล้วข้างหนึ่งทำให้การมองเห็นนั้นตีวงแคบลง  ในช่วงจังหวะก่อนที่มันจะแทงไปลึกกว่านั้นจินรีบใช้พลังของเขาเคลื่อนไหวออกห่างอย่างรวดเร็ว ซึ่งในตอนนั้นเองที่ตัวเขาเองคิดว่าหลบพ้นแล้ว ก็มีแบบเหมือนๆกันแทงเข้าที่ซี่โครง แต่คราวนี้เป็นข้างซ้ายจนทะลุปอดไปได้เล็กน้อย ทางจินก็ทำแบบเดิมใช้พลังเคลื่อนที่ออกอย่างรวดเร็ว
...แย่แล้วถ้าเกิดเคลื่อนไหวไปมากกว่านี้ได้เป็นลมเพราะเสียเลือดก่อนแน่ๆ
ในตอนที่กำลังใช้ความคิดนั้นจู่ก็มีดาบพุ่งแทงขึ้นจากใต้เท้า ซึ่งทางจินนั้นเองรีบกระโดดถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว แต่เนื่องจากมีบาดแผลที่ปอดจากการโจมตีของฮันโซเมื่อตะกี้นี้เลยทำให้ตัวของเขานั้นเริ่มหายใจติดๆขัด ไอออกมาเป็นเลือด ทรุดตัวลงกับพื้น
"แค่กก....! แค่กก....! แค่กก....!"
ฮันโซที่เห็นสภาพที่น่าอดสูของจินเลยอดพูดจาเยาะเย้ยใส่ไป"ทรมานใช่ไหมล่ะ?  แต่มันพึ่งจะเริ่มต่างหาก!!!"
พอพูดจบแล้วก็มีดาบคาตานะพุ่งขึ้นมาเพื่อที่จะแทงเข้าที่หัวของจินจากทางด้านล่างพื้นที่ตัวเขาทรุดตัวลง แต่เหมือนว่ามันจะพลาดไปเพราะว่าทางของเขาใช้ปืนพกเบี่ยงวิถีการแทงของดาบคาตานะเฉียดปลายหูไปนิดเดียว ถึงกระนั้นมันก็ทำให้จินแน่ใจว่าพลังของฮันโซคืออะไร แต่นั่นเองก็แลกกับการที่ต้องสูญเสียอาวุธไปอีกหนึ่งชิ้น....
"หึ....! ฮะ....! ฮะฮ่าฮ่า.....! แค่กก.....! แค่กก....! แค่ก....!" จินพยายามที่จะหัวเราะดีใจออกมาแต่ยังเจ็บบาดแผลที่ซี่โครงทั้งสองข้างเลยทำให้ไอออกมาแทน
"ด้วยสภาพที่ใกล้ตายแบบนั้น แกจะไปทำอะไรได้? หลบก็ลำบาก แถมตอนนี้อาวุธที่จะใช้ต่อสู้ก็แทบจะไม่มีเหลือแล้วแท้ๆ" ฮันโซรีบดึงดาบคาตานะกลับเข้าในเงาทันทีที่  และโผล่ขึ้นจากข้างหลังของจินพร้อมกับกำลังแทงดาบลงที่กลางหลัง
ในช่วงนั้นเองจินรีบหันหลังกลับอย่างรวดเร็ว ควักตลับกระสุนปืนพกที่สำรองเอาไว้มาทำการเบี่ยงวิถีการแทงของดาบคาตานะ พอหลังจากนั้นจินก็ทำการถีบเสยเข้าที่ปลายคางของฮันโซจนทางนั้นล่นถอยออกไป จินรีบลุกอย่างทันที ใช้โอกาสนั้นใช้พลังเคลื่อนตัวเองเข้าหาฮันโซพยายามที่จะต่อยเข้าที่แขนเพื่อปลดอาวุธ แต่ทางนั้นเองก็ดูเหมือนจะรู้ตัวเช่นเดียวกันว่าทางจินเล็งจุดนี้ไว้เลยรีบมุดเข้าเงาไป
"กระจอกน่า....อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าแกจะทำอะไร?"
"แค่กก....! แค่กก....! แค่กก....!"
"ฉันล่ะเกลียดคนนิสัยแบบแกตั้งแต่แรกครั้งที่เห็นแล้วรู้ไหม?"
"แค่กก....! ดีใจจังที่มี แค่กก....! แค่กก....! คนมาพูดแบบนี้กับฉัน...ตรงๆ  แต่ก็นะฉันก็ไม่ได้จะให้คนทุกคนมาชอบฉันอยู่แล้ว" ตอนนี้บาดแผลของจินก้ค่อยเริ่มหายไปทีละนิด แต่ดวงตาตอนนี้ยังไม่สามารถมองเห็นได้ร้อยเปอร์เซ็นต์
"นิสัยตรงที่ไม่สนโลก มุ่งตรงแต่เป้าหมายชองตัวเอง คนแบบแกที่ทำอะไรก็มักจะได้รับความสนใจ เป็นที่รักของคนหลายคน ทุกคนล้วนต่างเข้าหาราวกับตัวแกเป็นจุดศูนย์กลาง ไม่จำเป็นต้องพยายามอะไรมากมาย"
"ไม่ต้องพยายามอย่างนั้นหรอ? คนที่ยอมแพ้และหลีกหนีที่จะเผชิญกับอุปสรรคตรงนั้น เอาแต่หมกตัว โทษโน่นโทษนี่ นิสัยแบบนั้นนั่นแหละที่แสดงว่านายยังเป็นเด็กอยู่"
ทางจินพูดไม่ทันขาดคำฮันโซก็ทำการฟันเสาไฟทิ้งหนึ่งต้น แล้วเคลื่อนที่เข้าหาจินอย่างรวดเร็วโดยใช้เงาเสาเป็นตัวสื่อ ฟันดาบคาตานะลงอย่างทันควัน ซึ่งทางของจินเองก็รู้ทันเลยรีบกระโดดหลบไปข้างหลังได้ทัน
"ก็สมกับที่เป็นพลังของนายดีนี่ ไม่กล้าเผชิญกับความจริงมัวแต่นั่งโทษโน่นโทษนี่ จนท้ายที่สุดก็จมปลักอยู่กับความผิดพลาดของตัวเองที่ยังวนเวียนอยู่ในหัว"
"หุบปาก....!!! ใช่....!ฉันไม่ผิด....! พวกมันต่างหากที่ผิด....! ใช่.....! แกเองก็ไม่ต่างจากพวกมัน" ไม่ทันขาดคำฮันโซก็พุ่งตัวผ่านเงาเข้ามาโจมตีด้วยดาบคาตานะอย่างรวดเร็ว ทางจินเองก็รีบใช้พลังหลบไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นเป็นดังนั้นแล้วทางฮันโซรีบปักดาบลงในเงาใต้เท้าเขาเกิดเป็นใบมีดขึ้นมาแทงร่างกายของจินที่พึ่งจะหลบการโจมตีของเขาไป ใบมีดบปักเข้าที่เท้าจนทะลุทำให้เสียสมดุล
ไม่จบเพียงแค่นั้นฮันโซรีบเคลื่อนที่ไปอยู่ข้างหลังของจินและกำลังที่จะฟาดคาตานะลงที่หัวเพื่อจะปิดฉาก  ในตอนนั้นเองที่จินรีบใช้พลังเคลื่อนที่ไปข้างหลังกระแทกเข้ากับฮันโซเพื่อที่จะหยุดการโจมตีของเขา และต่อจากนั้นเขาก็หยิบมีดขึ้นมา เสียบเข้าที่ข้อมือข้างที่ถือดาบของฮันโซ บิดใบมีดอย่างรวดเร็ว จนคาตานะหล่นจากมือของเขา
"แกไม่น่าจะมีอาวุธเหลืออยู่แล้วนี่ ทำไม?"
"นั่นสินะ...พอดีคนร่ายอยู่ไกลเวทมนต์ก็เลยคลายซะได้"
ฮันโซเองก็รู้ได้อย่างทันที ในตอนที่เขาโจมตีใส่พวกเฮนรี่นั้นอลิซน่าจะทำสิ่งของบางอย่างตกเอาไว้  ซึ่งตัวของเธอเองก็ดูเหมือนว่าจะไม่รู้ตัวด้วย
หลังจากที่แยกออกจากกันพลังที่ใช้ก็เลยคลายกำให้ทางจินนั้นเห็นอาวุธที่อยู่บนพื้น ประจวบเหมาะกับที่เขาพยายามลดอาวุธของตัวเองลงเรื่อยๆเพื่อให้ทางฮันโซลดการป้องกันและประมาทว่าไม่น่าจะมีอาวุธหลงเหลืออยู่  เข้าใกล้จิน
"ชิบ...." เสียงอุทานของฮันโซดังขึ้น   พร้อมกับคาบคาตานะหล่นลงพื้นเกิดเสียงดังสนั่นไปทั่ว และแสงไฟที่เริ่มติดกลับมาเหมือนดั่งปกติ ฮันโซทราบได้ดีเลยว่าไม่มีทางเอาชนะจินในตอนนี้ได้ เขารีบกลายเป็นเงาและพยายามหนีอย่างสุดชีวิต
"เห็นชัดเลยล่ะทีนี้" จินวิ่งตามพร้อมกับหยิบดาบคาตานะที่หล่นพื้นไว้ในมือ พอเข้าใกล้ระยะ เขารีบปามันไปแทงเข้าที่เงาที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ เพื่อเป็นการตรึงฮันโซเอาไว้ พอดาบคาตานะเสียบเข้าที่เงาส่วนที่ขาของฮันโซทำให้หนีไม่ได้ และพยายามที่จะดึงมันออก แต่ทางจินก็เคลื่อนที่มาจับที่ดาบ จินจับไปที่ดาบพร้อมกับกดมันลงที่เงานั้นอย่างเต็มแรงจนทางฮันโซนั้นผุดขึ้นมาจากเงา  เขาเริ่มร้องด้วยความเจ็บปวดน้ำตาก็ค่อยๆอาบแก้มทั้งสองข้าง ขี้มูกก็ไหลออกมาจนเลอะทั่วทั้งหน้า พยายามที่จะก้มหัวขอร้องให้จินไว้ชีวิตของตนเอง
"ขอร้องแหละครับ....ผมขอยอมแพ้ ได้โปรดอย่าฆ่า...ผมเลย ขอร้อง!!!!"
เสียงสะอื้นราวกับจะขาดใจ ณ ตรงนั้น เสียงร้องไห้โวยวายเสียงดังลั่นไปทั่วทั้งเมืองที่เงียบสงัด ชายคนหนึ่งที่พยายามขอร้องชายอีกคนที่กุมชีวิตเขาไวในกำมือ
"ขอร้อง!!!! อย่า....ฆ่าผมเลย....!!!"
จินเอามือจับไปที่ดาบคาตานะแน่น พร้อมกับตัวของฮันโซที่สะดุ้งตื่นกลัวอย่างสุดขีด หลังจ่ากนั้นจินก็ทำการดึงดาบออกจากขาของฮันโซเพื่อที่จะปล่อยให้มีชีวิตต่อตามที่เจ้าตัวได้อ้อนวอนขอร้องไว้...
แต่...ในช่วงนั้นเพียงแค่ชั่วกระพริบตาเท่านั้น ตรงหน้าของทั้งสองก็ปรากฏหญิงสาวผมสั้นสีดำปกปิดดวงตา หญิงสาวที่สูงยาวผิวสีขาวสวมชุดเดรสสีดำยาว เอนตัวลงยิ้มไปที่ฮันโซที่กำลังสั่นกลัว รอยยิ้มที่กว้างราวกับจะฉีกถึงใบหูบนใบหน้าหญิงสาว ภาพตรงหน้ามันชวนสยองมากกว่าสิ่งอื่นใด.....


## Chapter 25 การปลดปล่อย

...ไม่ว่าอะไรที่ตัวฉันต้องการก็ต้องได้ ถึงแม้จะแย่งชิงเอาจากอีกฝ่ายก็ตาม ใช่! เพราะว่าฉันสวย ทุกคนต่างก็ชื่นชมชมเชยปฏิบัติอย่างกับตัวฉันเป็นจักรพรรดินี เป็นหญิงสาวที่อยู่เหนือชายทั้งปวง  ทั้งๆที่มันควรจะเป็นแบบนั้นแท้ๆ แต่ทำไม? ทำไม? เขาถึงยัง...ปฏิเสธฉัน ฉันไม่เข้าใจ...!
นี่เองเป็นครั้งแรกที่เจอชายที่ทำแบบนั้นกับฉัน เขาไม่ได้มองฉันเหมือนดั่งสายตาคนทั่วไปมองกับ เพียงเพราะต้องการร่างกาย แต่เป็นสายตาที่ไม่ได้มีสิ่งเหล่านั้นเลย ทำไม? ทำไม?  หรือเพราะว่าฉันไม่สวยในสายตาของเขา ไม่ว่าจะพยายามสักเท่าไหร่ ชักชวนเขาอย่างไรก็มักจะพูดปฏิเสธแบบเดิมๆ
จนเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่ฉันนั้นได้หลงรักเขาขึ้นมา เขาเป็นแค่ชายหนุ่มที่เข้ามาทำงานได้ไม่นานนี้  ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากมาย ยังเป็นเด็กมหาวิทยาลัยที่ยังต้องทำงานส่งตัวเองเรียนอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ทำไมเขาถึงทำให้หัวใจของฉันนั้นสั่นไหวได้กันนะ? ไม่เห็นเข้าใจเลย.....
วันหนึ่งฉันเห็นเขาคุยอยู่กับเพื่อนร่วมงานที่เป็นผู้หญิงที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน  ทั้งที่ตัวฉันนั้นอิจฉาเป็นอย่างมาก ความรู้สึกร้อนรุ่มในใจนี่มันคืออะไร ความโกรธที่เหมือนตัวเองโดนแย่งสิ่งที่เป็นของรักของตัวเองไป ฉันไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้นหรอก ตอนนั้นเองในใจฉันก็มีคำหนึ่งผุดขึ้นมาในหัว ก็แค่ทำให้เขามองมาที่ฉันคนเดียวเท่านั้นก็พอแล้วนี่
ดังนั้นฉันจึงทำทุวิถีทาง ถ้าฉันไม่ได้เป็นเจ้าของเธอ คนอื่นก้อย่าได้มาหวัง จะขัดขวางทำทุกอย่างจนกว่าเธอจะหันมามองฉันแต่เพียงผู้เดียว…
…
…
….ในที่สุดก็ถึงวันที่ฉันรอคอยเสียที
เวลาไม่นานก่อนหน้านี้....ณ โลกแห่งกระจก
"ถือว่าอืดดีนี่ที่อดทนมาได้ถึงขนาดนี้ ฉันก็ไม่ได้เกลียดคนขี้ตื้อหรอกนะ แต่ว่าหัวใจนี้ฉันมีเพียงแค่เขาคนเดียว เพราะฉะนั้นแล้วนายมาได้แค่นี้แหละ" พอพูดจบไมร่ารีบแทงเข้าที่กระจกบานหนึ่ง ทันใดนั้นก็มีปลายเรเปียร์พุ่งเข้าใส่เฮนรี่จากทางด้านข้าง แต่มันหมือนโดนอะไรเบี่ยงวิถีของมันไป เลยทำให้ไม่โดน
ไมร่านั้นแปลกใจเป็นอย่างมากจนเผลอแสดงสีหน้าออกมา และเมื่อทางเอนรี่เห็นแบบนั้นเลยพูดกลับไปว่า "ไหนบอกว่าจะรีบทำให้มันจบเร็วๆไงล่ะ? เอาสิ!" เขาอ้าแขนทั้งสองข้างออกกว้างพร้อมกับท้าทายไมร่า
"...อย่ามาทำเป็นเหลิง!" ทันทีที่พูดจบเธอรีบโจมตีด้วยความโกรธ แต่ดูเหมือนว่าทุกครั้งที่ทำไปนั้นจะถูกเบี่ยงวิถีทั้งหมดเลย "นี่แกทำอะไรลงไป?"
"นั่นสินะ..."
ในระหว่างนั้นเองที่ทางเฮนรี่นั้นก็มองไปที่กระจกที่ลอยอยู่ข้างหลังของไมร่า ก็เห็นว่าจากที่เป็นมืดๆตอนนี้ก็มีแสงไฟสว่างไปทั่วทั้งเมืองแล้ว
"อย่ามัวมองไปทางอื่น" ไมร่าพยายามโจมตีใส่เฮนรี่แต่ก็ถูกเบี่ยงวิถีอย่างทันที "ทำไม? ทำไม?"
"ทีนี้ตาผมบ้างแหละ..." เฮนรี่ทำการยิงกระสุนลมกลับไป ทางไมร่านั้นรับกระสุนทุกนัดด้วยแขนที่เรียวบางของเธอ ซึ่งก็ดูเหมือนจะมีบางอันที่หลุดรอดไป เข้าโดนที่ท้องของเธอจนกระอักเลือดออกมา แต่หลังจากนั้นตัวเธอกลับยิ้มออกมา มารู้ตัวอีกทีเฮนรี่ได้โดนเธอเสียบเรเปียร์เข้าที่ซี่โครงจนเกือบสุดปลาย
"อย่างนี้นี่เอง...แกจำเป็นต้องใช้พลังสมาธิอย่างมากในการควบคุมการไหลเวียนของลมสินะ การที่จะทั้งโจมตีและตั้งรับไปพร้อมกับคงทำได้ยาก"
ทางของเฮนรี่ที่โดนแทงเข้าซี่โครงไป เหมือนว่าบาดแผลครั้งนี่จะสาหัสกว่าที่ตัวเขาคิด เลือดค่อยไหลมากขึ้นเรื่อยๆจนทำให้สติของเขาตอนนี้เริ่มจะเลือนรางลงแล้ว "เป็นไปได้ก็ไม่ได้อยากจะใช้มันเท่าไหร่" เขาพูดพร้อมกับยิ้มออกมา "เสียงนั้นมันเคยเตือนฉันอยู่ในใจเสมอว่า ถ้าหากเคยได้ลิ้มรสน้ำผึ้งนั้นเพียงน้อยนิด มันก็จะยิ่งต้องการมากขึ้นอีกเรื่อยๆ"
"พูดเรื่องอะไรของแก?"
"แพนโดร่า!!" ทันทีที่เฮนรี่พูดคำคำนั้นขึ้นมาบาดแผลทั้งร่างกายของเขาก็เริ่มสมานตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับแรงดันลมมหาศาลถูกปล่อยออกมาจากรอบๆตัว
...หลังจากการใช้รอบที่แล้วก็ได้เข้าใจว่า ถ้าหากเปิดใช้มันล่ะก็ ต้องจัดการอีกฝ่ายให้ได้เร็วที่สุด มิฉะนั้นทางนี้จะได้รับความเสียหายอย่างหนักจนไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้ชั่วคราว
เฮนรี่ทำการยกมือข้างขวาขึ้น ทันใดนั้นก็มีลมแรงเกิดขั้นรอบๆตัวของเขา สายลมค่อยๆไหลเข้ามารวมตัวกลายเป็นดาบขนาดใหญ่
"ในเมื่อมีทางเข้าก็ต้องมีทางออก หากถูกสร้างแสดงว่าก็สามารถที่จะทำลายมันได้"
สายลมที่หมุนนั้นได้ทำลายกระจกที่ลอยอยู่รอบตัวของเฮนรี่จนหมด ไม่ว่าทางไมร่าจะพยายามเอากระจกที่ลอยเข้าไปใกล้อย่างไร มันก็จะแตกสลายจนหมดสิ้น
"ถ้าอย่างนั้น" ไมร่าตัดสินใจวิ่งเข้าไปใช้เรเปียร์พยายามแทงเข้าที่หัวใจ แต่ดูเหมือนว่าทางเฮนรี่นั้นก็จะรู้ได้ถึงจุดอ่อนนี้เลยใช้มืออีกข้างรับเอาไว้ หยุดไว้ได้ทันก่อนที่มันจะทิ่มทะลุเข้าที่หัวใจ
"ถูกต้องการที่จะเข้ามาโจมตีโดยตรงนั้นน่าจะมีประสิทธิภาพมากที่สุด แต่ว่าทางนี้ก็เตรียมใจมาตั้งแต่แรกแล้ว" เฮนรี่จับที่เรเปียร์ไว้แน่นไม่ให้ทางไมร่าดึงออกไป
ไมร่าที่เห็นแบบนั้นเองเธอก็รีบเตะเข้าที่ขาก็เฮนรี่หลายต่อหลายครั้ง แต่เหมือนว่ามันจะไม่เป็นผล
เมื่อดาบคงรูปได้สมบูรณ์ เฮนรี่ไม่รีรอรีบฟาดมันลงที่พื้นอย่างทันที แรงลมมหาศาลฟาดตัดผ่าครึ่งโลกกระจก มันแตกสลายกระจายออกเป็นเสี่ยงๆไม่มีชิ้นดี เกิดเป็นสะเก็ดกระจกค่อยๆแตกกระจายลงบนพื้น
ตอนนี้พวกเขาทั้งสองคนก็มาอยู่กลางห้องโถง ณ ที่โรงไฟฟ้า ชั้นแรกสุด สภาพของทั้งสองต่างก็ดูไม่จืด เฮนรี่ถูกแทงเข้าที่มืออีกทั้งมีรอยฟกช้ำทั่วร่างกาย ส่วนทางของไมร่าก็ไม่ต่างกันนอกจากจะโดนแรงลมผลักกระเด็น ยังมีรอยฟกช้ำแล้วยังรอยเหมือนถูกอะไรที่คมมากบาดเข้าตามเสื้อผ้า และผิวหนัง
"เอาล่ะ! ยกที่สองเริ่มได้"
"แกนี่มันขี้ตื้อจริงๆ"
"...จะถือว่านั่นเองก็เป็นคำชมแล้วกัน"  พอพูดจบเฮนรี่ก็ทำการผลักตัวเองให้ลอยปาไม่ร่า พร้อมกับในช่วงเวลานั้นเองก็ยกมือข้างขวาให้คล้ายกับดาบที่มีสายลมห่อหุ้มเพื่อใช้ในการโจมตี "กระจกที่คุณใช้มีอยู่สองชนิด" ทันทีนั้นเขาก็ฟันมันลงที่ไมร่า แต่ทางนั้นก็สามารถมุดตัวเข้าไปในเศษกระจกที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นได้ทัน "ชนิดแรกคือกระจกปกติที่คุณเชื่อมโลกทั้งสองโลกเข้าด้วยกัน ส่วนอีกอันจะเป็นกระจกที่เอาไว้ใช้ในโลกที่คุณสร้างและใช้ควบคู่ไปกับการโจมตี" พอพูดจบเฮนรี่ก็ทำการกระทืบพื้นลงเกิดเป็นลมพัดกระจายโดยรอบพัดเศษกระจกที่อยู่รอบๆตัวเขาจนไม่มีเหลือ "ซึ่งตอนนี้คุณเหลืออาวุธที่จะใช้กับตัวผมเพียงแค่อย่างเดียว คือกระจกอย่างแรกเท่านั้น!"
"...ใช่แล้ว   อย่างที่นายพูดเลย เพราะการที่จะลากนายเข้าไปในนั้นเองมันค่อนข้าใช้เวลานานในการเตรียมการ ฉะนั้นแล้วในตอนที่ทำการเริ่มการคัดเลือกตัวฉันถึงไม่ได้ลงมือล่าใครเลย"
พอเห็นว่าทางไมร่าออกมาจากกระจกนั้นแล้ว เฮนรี่ก็ทำการตวัดมือขึ้นเกิดเป็นลมแรงพัดเหล่าเศษกระจกและไมร่าขึ้นไปบนอากาศ
"จะบ้าหรือเปล่า การที่ตัวแกทำแบบนี้ก็มีแต่จะฆ่าตัวของแกเองเท่านั้น!"
ในตอนที่ไมร่ากำลังได้ใจนั้น วินาทีนั้นเธอก็ได้สังเกตเห็นสิ่งที่เหมือนจะเป็นถังดับเพลิงที่จู่ๆก็โผล่มาอยู่ข้างหลังทั้งที่ไม่น่าจะมีอยู่แท้ๆ ทันใดนั้นเองเฮนรี่ก็ทำการยิงกระสุนลมออกไปหลายนัดจนถังนั้นระเบิดออกเสียงดัง ตู้มมมมมมม!!!!...
"ต้องขอบคุณอลิซจริงๆ ถ้าไม่ได้เธอมีหวังไม่รอดแน่" เฮนรี่ล้มลงก้นกระแทกกับพื้นด้วยสีหน้าที่ดูโล่งใจ "อลิซออกมาได้แล้วครับ!!.... ฮัลโหล~~!" เขาพยายามเรียกอลิซ แต่ในตอนนั้นเองก็เริ่มเกิดสิ่งผิดปกติขึ้นกับร่างกาย เขาเริ่มปวดหัวอย่างรุนแรงเหมือนจะระเบิดออกมา ร่างกายเริ่มร้อนขึ้นจากภายในราวกับคนเป็นไข้แต่มันร้อนกว่านั้นมาก เขาเริ่มดิ้นทุรนทุรายไป-มา ซึ่งความเจ็บปวดนี้มันต่างจากรอบที่แล้ว ผิวหนังก็เริ่มจะซีดลงเรื่อยๆจนแทบจะกลายเป็นสีขาวเหมือนกระดาษ
ในช่วงนั้นเองที่ไมร่าเหมือนจะยังรอดมาได้ เธอออกมาจากกระจกครึ่งตัวที่ข้างหลังของเฮนรี่ด้วยสภาพที่แขนข้างหนึ่งกระจุย ใบหน้าที่เคยสวยงามก็เละไม่มีเค้าโครงเดิม และด้วยความโกรธเธอจึงง้างเรเปียร์แทงไปที่หัวของเฮนรี่อย่างสุดแรง....แล้วเสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นมา.....
....
....
ณ เวลาที่ไล่เลี่ยกัน...
หลังจากที่จินและฮันโซได้พบเจอกับหญิงสาวปริศนา ที่จู่ๆก็ปรากฏตรงหน้าอย่างไม่มีใครคาดถึง  ว่าเธอเป็นใคร?  แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้ไม่ว่าใครต่างก็รู้สึกตัวได้เองตามสัญชาตญาณว่าอันตราย ซึ่งทางของจินนั้นไม่ได้ขยับตัวเลยแม้แต่ปลายนิ้ว หญิงสาวปริศนานั่นจ้องมองที่ใบหน้าของจินด้วยท่าทีที่สงสัยก่อนจะหันไปมองทางของฮันโซที่กำลังสั่นดวงตาเต็มไปด้วยความกลัว
เธอจึงเอื้อมมือไปสัมผัสที่ใบหน้าของเขาอย่างเบาๆ หลังจากนั้นฮันโซก็เริ่มเปลี่ยนไปร่างกายเริ่มแข้งทื่อไม่ขยับ ดวงตาที่คล้ายกับปลาที่ตายแล้ว  น้ำลายค่อยฟูมปากออกมา พร้อมกับเริ่มที่จะกรีดร้องออกมาอย่างทรมาน เขาพยายามเอาหัวทุบกับพื้นถนนแรงๆนับหลายครั้งจนหัวแตกเลือดไหลเต็มไปทั่วทั้งหน้า พยายามใช้เล็บของตัวเองจิกไปที่ใบหน้าข่วนอย่างรุนแรงจนผิวหนังถลอกออกเห็นนั้นผิวหนัง  ไม่พอแค่นั้นเขาเริ่มที่จะกัดนิ้วตัวเองทุกนิ้วอย่างพร้อมกัน ซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า จนกระดูกนิ้วหักงอผิดรูป หัวเราะและร้องไห้ออกมาเสียงดังราวกับคนเป็นบ้าเสียสติ  เขาค่อยคลานเข่าเข้ามาหาจินด้วยสภาพแบบนั้น พร้อมกับพูดขอร้องว่า
"ฆ่า...ฉัน...ที...ขะ...ขอ...ร้อง...ล่ะ"
จินทำได้เพียงได้แต่ส่ายหัวปฏิเสธคำขอร้องของฮันโซ ไม่ทันไรฮันโซก็เอามือจับไปที่ใบดาบที่อยู่ในมือจิน ค่อยๆเอาคอของตัวเองทาบลงนั้น กดมันลงอย่างช้าๆใบดาบค่อยบาดลึกขึ้นทีละนิด ทีละนิด อย่างช้าๆ แต่สีหน้าของฮันโซนั้นกลับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดแต่อย่างใดกลับดูเหมือนโล่งเลยด้วยซ้ำ
จินที่เห็นแบบนั้นเลยยกดาบหนี แต่ถึงกระนั้นทางฮันโซเองก็พยายามที่จะคลานตามจิน เข้ากอดที่ขาขอร้องอ้อนวอนทั้งน้ำตา
"ขะ...ขอ...ร้อง...แหละ"
จินรีบสะบัดขาเพื่อให้ตัวของฮันโซกระเด็นออกไป แต่ถึงกระนั้นองถึงแม้ว่าจะถูกสะบัดออกจนกระเด็นอย่างไร เขาก็พยายามคลานมาขอร้องแบบเดิม
"มันเจ็บปวดนะการที่ต้องอยู่ในโลกที่ไม่มีใครเห็นค่าเลย เพราะฉะนั้นแล้ว ฆ่า...ฉัน...เถอะ ฉันไม่โกรธไม่แค้นนายหรอก ขอ...ร้อง...ล่ะ"
ในเมื่อไม่มีทางเลือกจินกัดฟันทำการฟันดาบเข้าที่คอของฮันโซจนขาดกระเด็นออกจากกัน ในเสี้ยววินาทีนั้นเองเขาก็ได้เห็นสีหน้าของฮันโซที่ยิ้มออกมาราวกับตนเองได้รับการปลดปล่อยจากความทุกข์ทรมานที่ตนเองดำรงอยู่มาเป็นเวลานาน
เสียงที่เหมือนกับลูกมะพร้าวหล่นลงพื้น แต่กลับกันสิ่งนั้นไม่ใช่ลูกมะพร้าวแต่อย่างใด แต่เป็นเพียงชายที่อยากจะหนีจากความจริงบนโลกที่ไม่มีใครเห็นค่าเขา แม้ว่าจะพยายามสักเท่าไหร่ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่ตัวเขาต้องการคือการถูกจากปลดปล่อย
หมายเลข 09 เท็นมะ ฮันโซ     ถูกกำจัดแล้ว....
เหลือนัมเบอร์อีก 7 คน...


## Chapter 26 สิ่งที่เกิดขึ้นพร้อมกับเเสง

ทำไม? สิ่งที่ฉันต้องการมันไม่ใช่แบบนี้ อุดมคติที่ตัวฉันฝันมันไม่ใช่แบบนี้ ... ทั้งที่ตนเองพูดไว้ซะดิบดี แต่ท้ายที่สุดแล้วตัวเองก็ทำอะไรไม่ได้ ช่วยใครไม่ได้ ทำได้เพียงแค่ปล่อยให้มันผ่านไป โดยที่ฉันนั้นไม่สามรถทำอะไรได้เลย...
ตกลงแล้วฉันทำทั้งหมดนี้ไปเพื่ออะไรกัน? ทั้งหมดนี้เพื่อใครกัน? ...หรือทั้งหมดนี่เป็นเพียงแค่ความเห็นเก่ตัวที่ฉันยัดเยียดให้คนอื่นกัน?
"โลกที่คุณปรารถนาคือสิ่งใดกัน?" เสียงกระซิบจากหญิงสาวปริศนาที่ยื่นหน้าของเธอเข้ามาใกล้ถามกับจิน
"โลก...ที่...ตัวฉัน...ปรารถนา?"
หญิงสาวนั่นค่อยเอามือสัมผัสเบาไปที่อกของจินพร้อมกับผลักตัวจินไปข้างหลัง...ร่งกายค่อยๆร่วงหล่นลงไป ลึกเรื่อยๆ ลึกเรื่อยๆ ลึกเรื่อยๆ... ตกลงแล้วฉันเป็นใครกันแน่?...
...
...
...
...
ลืมตาตื่นขึ้นมาในที่ที่ไม่คุ้นเคย เพดานข้างบนก็ไม่คุ้นตา ลุกขึ้นจากตียงอย่างช้าเดินเข้าไปในห้องน้ำเหมือนอย่างเคย ทำทุกทุกอย่างอย่างที่เคยทำ แปรงสีฟันสองอันบนแก้วน้ำหนึ่งแก้ว ผ้าขนหนูสองผืน ...อีกผืนของใครกัน?
ทันใดนั้นก็นึกขึ้นมาได้ว่าท้องก็เริ่มร้องขึ้นมา จึงเดินไปที่ห้องครัว  ...ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม? ถึงรู้มันอยู่ตรงไหน แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจค่อยเดินไป
พอถึงห้องครัวนั้นก็รู้ได้เลยว่ามีคนอยู่ เสียงหั่นผักดัง ฉับ! ฉับ! ฉับ! เสียงน้ำเดือดปุดดังอยู่ข้างๆ หญิงสาวที่ที่อยู่ตรงหน้านั่นเป็นใครกัน? จำไม่เห็นได้เลย ...แต่ทำไม? ฉันถึงเดินเข้าไปข้างหลังพร้อมกับสวมกอดเธอคนนั้นเป็นอย่างปกติ
"ตื่นแล้วหรอ? อาหารพึ่งจะเริ่มทำเองรอหน่อยนะ" เสียงเซร่าพูดกลับมาหลังจากที่จินนั้นเข้าไปกอดเธอจากข้างหลัง
"....." จินกลบกอดแน่นขึ้นเรื่อยๆและพยายามที่จะอ้อนเธอ
"หยุดเลยนะ! เมื่อคืนยังไม่พออีกหรอ?"
"....."จินยังคงกอดแน่นขึ้นเรื่อยๆ
"นายนี่เห็นข้างนอกแข็งกร้าวแบบนั้น แต่ข้างในอย่างกับเด็กน้อยเลยนะ"
จินเริ่มทำการกัดเบาๆไปที่หูของเซร่า จนทางเธอนั้นเริ่มจั๊กจี้ "อย่ามาทำอะไรแบบนี้ตอนคนกำลังทำอาหารอยู่สิ มันอันตรายนะรู้ไหม?" จนทางจินนั้นหยุดไป "ไปนั่งรอที่หน้าโทรทัศน์เลย เดี๋ยวถ้าเสร็จแล้วฉันจะยกไปให้"
"ค้าบบบบบบบ~~~~"
จินเดินไปที่ห้องนั่งเล่น นั่งลงบนโซฟาพร้อมกับเปิดโทรทัศน์ ในระหว่างนั้นดูเหมือนว่าเซร่าจะทำอาหารเสร็จแล้ว เธอกำลังเดินมาพร้อมกบจานอาหารที่อยู่ในมือนั่งลงข้างจิน
"นี่...ฉันทำสุดฝีมือเลยนะ หวงว่านายจะถูกใจ"
...ระหว่างนั้นเอง โทรทัศน์ที่จินได้ทำการเปิดไว้นั้นก็ได้มีเสียงดังขึ้นมา...
"...นี่เป็นโลกที่พี่ชายปรารถนาสินะ?"
เสียงที่ดังออกมาจากโทรทัศน์ ทันทีที่ได้ยินหันไปมองพบเด็กสาวคนหนึ่งผมยาวสีขาว แม้กระทั่งชุดที่เธอใส่ก็เป็นสีขาว ปรากฏอยู่ในจอโทรทัศน์  จินที่เห็นถึงกับอึ้งพูดไม่ออก เผลอทำซ้อมที่ถืออยู่หล่นลงพื้น
"นายนี่นะ  ก็บอกแล้วว่าถือให้มันดีๆหน่อย" ในขณะที่เซร่าก้มไปเก็บซ้อมนั้นเอง เธอก็ได้สังเกตสีหน้าที่ดูไม่จืดของจินเลยเอ่ยถามไป "นายแลดูไม่สบายนะ เป็นอะไรหรือเปล่า?"
"....." จินเอานิ้วชี้ไปที่โทรทัศน์โดยที่ไม่ได้พูดอะไร
"โทรทัศน์หรอ? ก็เห็นจะมีอะไรแปลกนี่ หรือว่านายจะแกล้งฉันอีกแล้ว...ฉันไม่หลงกลนายหรอกนะ" เซร่าไม่ได้ใส่ใจอะไร ลุกจากโซฟาเดินไปเปลี่ยนซ้อมให้จินใหม่ทันที
ขณะนั้นเอง เด็กสาวนั่นก็มานั่งข้างแทนที่เซร่า "นี่คือสิ่งที่พี่ชายต้องการที่จะอยู่สินะ?"
"พูดเรื่องอะไร?" จินตอบกลับมาด้วยเสียงที่สั่นเครือ
"ต้องการที่จะมีชีวิตอย่างธรรมดา ทำงานทั่วๆไป มีคนรัก แต่งงานอยู่ด้วยกัน และมีชีวิตอย่างสงบสุข แต่พี่ชายก็รู้ดีนี่ว่าตัวเองในตอนนี้ทำแบบนั้นไม่ได้แล้ว"
"แล้วมันผิดหรือไง!!!? ที่ฉันต้องกาสรอะไรแบบนี้!!!" จินเริ่มตะคอกเสียงดังใส่เด็กสาวนั่น "ใช่!! ฉันรู้ดีว่าตอนนี้อาจจะสายไปแล้วก็ได้ ยิ่งทำมันเท่าไหร่ก็รู้สึกว่ายิ่งห่างไกลจากอุดมคติที่ตนเองได้ตั้งไว้ ทั้งที่มันควรจะเป็นไปได้สวยแท้ๆ แต่มัน!....แต่มัน!  ฉันควรจะทำอะไรต่อไปดี? ที่ทำมาทั้งหมดมันเพื่ออะไรกัน!!!?"
ในตอนนั้นเองที่เซร่าเดินเข้ามาพร้อมกับซ้อมที่อยู่ในมือ ยื่นมาให้กับจน แต่เธอก็สังเกตว่าสีหน้าของจินดูอาการไม่ค่อยเลย "นายไหวหรือเปล่า?"
เมื่อจินรู้ตัวเด็กคนนั้นก็ไม่อยู่แล้ว เขาจึงรับซ้อมที่เซร่ายื่นมา "ไม่มีอะไร แค่รู้สึกเหนื่อยๆนิดหน่อย"
ช่วงที่กระพริบตานั้นเองภาพทั้งหมดโดยรอบก็เปลี่ยนไป ข้าวของภายในห้องที่จัดไว้เป็นระเบียบตอนนี้ก็กระจัดกระจายไปทั่ว สีแดงฉานที่ปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง ซ้อมที่อยู่ในมือกลายเป็นมีด พร้อมกับ...ศพของเซร่าที่นอนจมกองเลือดอยู่ตรงหน้า มีบาดแผลนับหลายสิบถูกแทงด้วยมีด ...มีดที่อยู่ในมือฉัน  ฉันเป็นคนฆ่าเธอเอง...
"คุณคงจะแค้นใจใช่ไหมล่ะ? ที่จู่ๆก็เข้ามาตบทำร้ายตั้งขนาดนั้น ด่าด้วยคำหยาบคายมากมาย ทั้งที่ตัวเองเป็นผู้เสียหายแท้ๆ" หญิงสาวสวมชุดสีดำเข้ามากระซิบที่ข้างๆหูของจิน
"หนวกหู!!!" จินทำการสะบัดมือไปข้างหลัง ทันใดนั้นเองคนที่อยู่ข้างหลังนั้นเป็นเฮนรี่ที่มีมีดเสียบเข้าที่คอ จนเลือดพุ่งกระฉูดออกมาปกคลุมตัวของจิน
"ฉันอุส่าห์เชื่อใจนายแท้ๆ...แต่ทำไม?" และหลังจากนั้นเขาก็ลงไปนอนจมกองเลือด
"ไม่...ไม่  ...ไม่...ไม่ใช่ฉัน ฉันไม่ได้ทำอะไร"
"ไม่...เป็นคุณต่างหาก ทั้งหมดเป็นฝีมือคุณเอง ...คุณเป็นคนฆ่าพวกเขา" เสียงกระซิบที่ข้างหูจากด้านหลังคอยย้ำเตือนเขาแบบนั้น
"ก็บอกว่าหนวกหู...!!!!!" จิยพยายามสะบัดแขนไปข้างหลังทันทีที่ได้ยินแบบนั้น จู่ๆก็มีมือของแจ็คมาจับเอาไว้
"ก็บอกไปแล้วว่าทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่นายคิดไว้หรอกนะ ทำไมถึงไม่ยอมฟัง"พอพูดจบเขาก็จับมีดที่อยู่ในมือของจินทิ่มเข้าที่คอ และล้มลงนอนจมกองเลือด
จินเริ่มตั้งสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว มือ แขนและขาก็สั่นจนทำมีดที่อยู่ในมือตกพื้น หญิงสาวปริศนานั่นก็เข้ามาหยิบมีดนั่นขึ้นมา
"คุณก็เป็นอย่างนี้เสมอมา ยัดเยียดอุดมคติของตัวเองให้คนอื่น ทำตัวว่าตนเองนั้นสามารถทำได้ทุกอย่าง แต่แล้วเป็นอย่างไร? สิ่งที่คุณทำได้มันก็มีแค่เพียงอย่างเดียว คือการพรากชีวิตของคนอื่นอย่างไงล่ะ คุณมันก็แค่สิ่งมีชีวิตที่ใช้กำลังเพียงอย่างเดียว" เธอยื่นมีดมาให้กับจิน "ที่บอกว่าจะทำเพื่อคนอื่นนั้นเองก็แค่คำโกหก คุณนั้นทำเพื่อตัวเองมาตั้งแต่แรกแล้ว ผลักไสความรับผิดชอบให้คนอื่น แต่ตนเองกลับหนีหางจุกก้น เพราะฉะนั้นแล้วสิ่งที่คุณต้องทำมีเพียงแค่อย่างเดียว...."
ฆ่าตัวเองซะ.....! ฆ่าตัวเลย.....! ฆ่าตัวเองซะเดี๋ยวนี้....! เศษสวะอย่างแกไม่มีค่าควรจะอยู่ในโลกใบนี้หรอก....! ฆาตกรอย่างแกตายไปซะได้ก็ดี.....!    เสียงดังที่ก้องอยู่ในหัวนั้นมาจากศพที่นอนเรียงรายอยู่ในนั้นพูดขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียง แบบเดิมซ้ำไปเรื่อยๆ ในมือกำมีดไว้แน่น ทั้งที่ยังสั่นยู่ ค่อยนำใบมีดจ่อเข้าที่คออย่างช้าๆ หลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ 1.....2.....3.
...
...
...
.....
ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากเตียงด้วยสีหน้าที่ตื่นตระหนกและหวาดกลัว มองมือทั้งสองข้างที่ยังสั่น จับไปที่คอก็ไม่พบบาดแผล
"เมื่อกี้...ฝันร้ายอย่างนั้นหรอ?"
มองไปยังคนที่อยู่ข้างๆก็เห็นเซร่าที่กำลังนอนด้วยสภาพที่นอนเปลือยมีผ้าห่มคลุมตัวเธออยู่ กับเสื้อผ้าของทั้งสองที่กระจัดกระจายไปทั่วห้อง ฉันค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงโดยที่ไม่ให้เธอตื่น เดินเข้าไปยังห้องน้ำทำกิจวัตรเหมือนอย่างเคย เรื่องทั้งหมดมันก็แค่ฝันร้ายไม่ได้มีอะไรไปมากกว่านั้น  ใช่! ฝันร้าย คิดได้แค่เพียงอย่างเดียวเท่านั้น.....
"คิดจะหนีไปไหนหรอ? พี่ชาย" เด็กสาวชุดสีขาวปรากฏตัวในกระจกห้องน้ำพูดกับจิน  เมื่อเขาหันกลับไปดูข้างหลังกลับไม่พบใคร และเมื่อทันทีที่หันกลับมา ภาพที่อยู่ตรงหน้าก็เปลี่ยนไป มิติเริ่มที่จะบิดเบี้ยวไปทีละนิด ทีละนิด พื้นที่เขายืนอยู่ค่อยๆแตกสลายออกเป็นเสี่ยงๆ ทำให้เขาร่วงลงไปในที่ที่ไร้ก้นบึ้ง มีเพียงแค่ร่างของเขาที่ยังลอยอยู่บนอากาศท่ามกลางความมืดที่รายล้อมเขาอยู่....
ที่นี่ที่ไหน?....
ฉันเป็นใครกัน?.....
แล้วต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับฉัน?....
...
...
...
"นายเป็นอะไรหรือเปล่า?" เสียงเรียกที่คุ้นเคยพร้อมกับเขย่าที่ร่างกายของฉันอย่างแรง
"อ้อ...เซร่าหรอกหรอ? ทำไม? ฉันเป็นอะไรหรอ?"
"ก็เห็นสีหน้าเวลานอนของนายดูทรมานมากเลย เป็นอะไรหรือเปล่า?"
"ไม่มีอะไรหรอก...ก็แค่"
ก่อนที่จินจะพูดจบเซร่าก็เอามีดเสียบเข้าที่ท้องของจินพร้อมด้วยรอยยิ้มที่แสยะขึ้นบนใบหน้า เสียงหัวเราะที่ดูปิติยินดีที่ตัวเองได้ทำบางสิ่งบางอย่างได้สำเร็จ
"ฮะ...ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"
พอเขาล้มลงแล้วเธอยังไม่หยุดขึ้นค่อมบนร่างกายและแทงมานับครั้งไม่ถ้วนซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเตียงที่เคยเป็นสีขาวนั้นถูกย้อมไปด้วยเลือด เขาไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไป  แต่ในขณะนั้นตัวของเซร่าก็ได้หยุดชะงัก
"ถ้าหากยังอยู่แบบนี้ต่อไปพี่ชายจะแตกสลายเอานะ" เสียงพูดดังขึ้นในหัวของฉัน มันบอกเอาไว้อย่างนั้น...
...
...
...
...
จินได้สติขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนั้นอยู่ตรงหน้าโรงพยาบาลเสียแล้วโรงพยาบาลแห่งหนึ่งที่ใหญ่ที่สุดในเซนเตอร์
"ตื่นแล้วหรอ? พี่ชาย" เด็กสาวชุดสีขาวยืนอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมกับพูดกล่าวทักทาย
"เธอเป็นใครกันแน่?"
เด็กสาวเดินเข้าไปในโรงพยาบาลโดยที่ตนเองไม่ได้พูดอะไร
"เดี๋ยวก่อน!" จินพยายามที่จะวิ่งตามไป แต่ก็สังเกตได้ว่าขาข้างหนึ่งของเขานั้นได้รับบาดเจ็บเหมือนว่าถูกสิ่งที่แหลมคมมากๆแทงเข้าซ้ำไปมา จนไม่สามารวิ่งได้ เลยจำเป็นต้องค่อยๆเดินตามไป
"ตอบฉันมาก่อนสิ! ว่าเธอเป็นใครกันแน่!?"จินยังคงถามแบบเดิม
เด็กสาวนั่นยืนรออยู่หน้าลิฟต์แล้วหันมาบอกกับทางจินที่ตามมาว่า "ต่อจากนี้หนูจะเล่าเรื่องราวของเด็กสาวคนหนึ่งให้ฟัง จุดเริ่มต้นที่เด็กสาวที่แสนธรรมดาคนหนึ่ง และจุดจบของเด็กสาวนั่น"
จินยอมทำตามแต่โดยดีข้นลิฟต์ไปพร้อมกับเด็กสาวนั่น โดยที่ไม่ได้พูดอะไร ท่ามกลางบรรยากาศที่ตรึงเครียดนั่นเอง เด็กสาวก็เริ่มเล่าเรื่องที่เธอได้เคยพูดเอาไว้
...เด็กสาวคนหนึ่งเป็นแค่เด็กสาวธรรมดาที่กำลังเรียนมัธยมปลาย มีชีวิตอย่างปกติเหมือนคนรุ่นราวคราวเดียวกัน ถึงแม้การเรียนและกีฬาจะทำได้ค่าเฉลี่ย แต่เธอก็พอใจในแบบนั้น
วันหนึ่งเธอถูกคนที่ดูมีอายุมากกว่าเข้ามาขอคบด้วย เขาเป็นพี่ที่เรียนโรงเรียนเดียวกัน หน้าตาดี การเรียนและกีฬาก็อยู่ในระดับดี แต่เธอนั้นกลับปฏิเสธคำขอนั้นไป เพราะอะไรนะหรอ? เธอบังเอิญไปได้ยินกลุ่มเพื่อนที่คุยกัน เหมือนว่าจะมีเพื่อนในชั้นเรียนของเธอชอบคนคนนี้อยู่
ทั้งที่เรื่องมันควรจะจบแบบมีความสุขแท้ๆ แต่มันกลับไม่เป็นแบบนั้น ตั้งแต่นั้นมา เพื่อนในห้องก็มองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ทุกวันมักจะมีคำนินทาเกิดขึ้น บางวันก็มีขีดเขียนบนโต๊ะเรียน ไม่ก็ตอนเข้าห้องน้ำก็ถูกน้ำสาดจนเปียกโชก  เด็กสาวนั่นทำได้แต่เพียงบอกในใจเอาไว้ว่า ทนเอาไว้ ทนเอาไว้ ทนเอาไว้ .....เดี๋ยวสักวันพวกเขาก็ลืมและเลิกไปเอง....
แต่มันไม่เป็นอย่างนั้น มันรุนแรงขึ้น พวกเขาเริ่มทำร้ายร่างกายทั้งตบตี ไม่ก็ฉีกเสื้อของเด็กสาวนั่นจนขาดวิ่น ถ่ายภาพหน้าอายของเธอเอาไว้ ปล่อยมันลงอินเตอร์เน็ต จับขังไว้ในห้องเก็บของในโรงเรียนจนเช้า  นานๆเข้าจนจิตใจของเธอเริ่มแตกสลายไปในที่สุด  สายตาก็นิ่งไม่แสดงความรู้สึกอะไรออกมา เป็นปลายที่ตายแล้วโดยแท้จริง
จนวันหนึ่งเธอเดินกลับบ้านหลังจากที่ตนเองถูกขังไว้ในห้องเก็บของ ด้วยสภาพที่ชุดนั้นขาดวิ่นไม่มีชิ้นดี  ในขณะนั้นเองเธอถูกคนเร่ร่อนบุกเข้ามาโจมตีเพื่อหวังจะกระทำชำเราเธอ จุดประสงค์ของเขามีเพียงแค่อย่างเดียวคือร่างกาย มันจับเธอกดลงกับพื้นในตรอกที่มืด เธอไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด คิดได้แต่เพียงในใจว่า ...นี่สินะจุดจบของฉัน
แต่ในจังหวะนั้นก็มีคนคนหนึ่งเข้ามาช่วย เขาเตะชายเร่ร่อนจนกระเด็น และตะโกนออกเสียงดังเพื่อเรียกให้ตำรวจเข้ามาช่วยทัน ชายคนนั้นเขาอาสาที่จะพาเด็กสาวนั่นไปส่งที่บ้านจนกว่าตัวเธอนั้นจะปลอดภัย เขาเดินจูงมือเธอค่อยๆเดินอย่างช้าๆ  จนถึงบ้านในที่สุด ก่อนจากไปเขาได้มอบความกล้ากับเธอที่กำลังสิ้นหวังในชีวิตของตนเอง ให้ลุกขึ้นสู้กับมัน เพียงแค่คำพูดของชายแปลกหน้านั่นก็ทำให้เด็กสาวนั่นมีกำลังใจ เปลี่ยนแปลงไปเป็นคนละคนนับตั้งแต่นั้นมา...
จินและเด็กสาวปริศนาขึ้นลิฟต์จนมาหยุดอยู่ที่ชั้นๆหนึ่ง เป็นชั้นพวกกลุ่มคนสำคัญ ภายภาคหน้าตอนนี้เป็นโถงทางเดินที่ยางและดูสะอาดสะอ้าน เด็กสาวนั่นเด็กนำจินไป พร้อมกับเล่าเรื่องราวต่อจากนั้นอีก...
การพบเจอนั้นทำให้เด็กสาวนั่นเปลี่ยนไป เธอแลดูมีความกล้ามากขึ้น และพร้อมที่จะแบกรับความหวังของคนอื่นได้ ในตอนที่คิดแบบนั้น...
เด็กสาวเดินมาหยุดหน้าที่ห้องหนึ่ง ป้ายข้างหน้านั้นมีชื่อชื่อหนึ่งแปะอยู่ "นิชิโระ ฮินะ" เธอเป็นหนึ่งในนัมเบอร์ที่อยู่ในงานประชุมในตอนนั้น เด็กสาวนั้นเปิดประตูเข้าไป และจินที่ตามเข้าไปทีหลังก็พบเห็น ภาพที่อยู่ตรงหน้านั้นเป็นเด็กสาวที่ไร้สติถูกต่อเครื่องช่วยหายใจ และพ่วงด้วยเครื่องวัดชีพจรที่อยู่ข้างๆสายระโยงระยางเต็มไปทั่วทั้งห้อง ภายในห้องที่เงียบมีเพียงแค้เสียงชีพจรที่ยังคงดังอย่างต่อเนื่องและคงที่
"นี่มันคือ..."
"ใช่! ....นี่แหละร่างจริงของเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าของพี่ชาย และยังเป็นเด็กสาวในเรื่องเล่าอีกด้วย" เธอหันมาพูดกับจิน
"เป็นไปไม่ได้ ไม่น่าจะเป็นไปได้ เพราะพวกเราน่าจะฟื้นฟูบาดแผลทางกายภาพได้เองนี่ ตราบใดที่ยังไม่โดนโจมตีที่จุดตาย โดยพวกเดียวกัน"
"ใช่! ถึงพวกเราจะสามารถฟื้นฟูบาดแผลทางกายภาพได้ก็จริง แต่ทางจิตใจมันคนละเรื่อง"
ในขณะที่จินกำลังตกใจภาพตรงหน้านั้นก็มีเด็กสาวอีกคนหนึ่งโผล่ขึ้นมาจากข้างหลัง แต่ครั้งนี้เป็นเด็กสาวในชุดสีดำ "คุณเองก็ทราบดีนี่ว่ามันไม่ได้เป็นไปดั่งที่คิดทุกอย่าง บางอย่างถ้าจะเกิดมันก็ต้องเกิด ถึงแม้จะพยายามหลีกเลี่ยงให้ตายอย่างไง ท้ายที่สุดแล้วมันก็เหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนอยู่ดี" เด็กสาวในชุดดำเดินผ่านทะลุตัวของจินมาหยุดอยู่ข้างๆเด็กสาวในชุดสีขาว
"พวกเธอเป็นตัวอะไรกันแน่.....!"
"พวกเราทั้งสองต่างก็มีต้นกำเนิดที่เหมือนกัน มาจากเด็กสาวคนเดียวกัน เพียงแค่จุดประสงค์เท่านั้นที่ต่างกัน" เด็กสาวทั้งสองพูดขึ้นอย่างพร้อมเพรียง
"สีขาวแทนถึงพลังงานด้านบวกที่อยู่ในทุกคน ความมั่นใจ ความหยิ่งทะนง ความรัก การให้อภัย"
"ส่วนสีดำแทนถึงส่วนที่เป็นพลังงานด้านลบทั้งหมดของมนุษย์ ความสิ้นหวัง ความอ่อนแอ และความกลัว"
"สิ่งเหล่านี้ทั้งหมดก่อเกิดเป็นพวกเราทั้งสอง เปรียบเสมือนที่ที่มีแสงก็ย่อมมีเงา"
"แล้ว...จะให้ฉันทำอะไร?" จินพูดน้ำเสียงที่สั่นเครือพร้อมกับในมือที่กำดาบไว้แน่นจนสั่น
เด็กสาวทั้งสองมองหน้ากันก่อนจะพูดขึ้นอย่างพร้อมเพรียง
"พี่ชาย/คุณ เองก็น่าจะรู้ดีไม่ใช่หรอ?......"


## Chapter 27 ความหมายของการเสียสละ

หญิงสาวที่ใช้ชีวิตเป็นแค่เด็กมัธยมปลายธรรมดาคนหนึ่ง วันหนึ่งได้พลิกผันชีวิตตนเองกลายมาเป็นคนที่ได้รับเลือกให้มีสิทธิ์เข้าชิงราชาของประเทศ มันเป็นเรื่องราวที่เหลือเชื่อมาก มีคนหลายคนคอยสนับสนุน ให้กำลังใจ หวังว่าสักวัน ฉันจะเป็นคนที่นำพาพวกเขาได้
มีเวลาเพียง 1เดือนในการเตรียมตัว แต่ตัวฉันเองนั้นยังทำอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอัน เวลาก็ลดน้อยลงเรื่อยๆ แต่กระนั้นก็ยังทำอะไรไม่สำเร็จเลย ตอนนั้นเองที่วินาทีแห่งความหวังกลายเป็นความสิ้นหวัง  ฉันถูกมองราวกับเป็นเศษขยะที่ไม่สามารถทำประโยชน์อะไรให้พวกเขาได้ สายตาที่เหยียดหยามราวกับเป็นสัตว์ชั้นต่ำ  ทั้งๆที่ตัวฉันคิดว่าตัวเองนั้นเปลี่ยนไปแล้ว โตพอที่จะแบกรับความหวังของคนอื่นได้ แต่ความจริงมันช่างต่างจากที่คิด
...
ร่างกายหนักไปหมด แขนและขาก็ขยับไมได้ ตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน? มันช่างมืดเหลือเกิน เสียง?ใช่! ตอนนี้ยังได้ยินเสียงอยู่...อะไรนะ ไม่จริง! ไม่จริง! อย่าทิ้งฉันเลย! ขอร้องแหละ...! ตัวฉันยังมีประโยชน์ยังสามารถสู้ต่อได้ ขยับสิ! ลืมตาสิ! ทำไม? ทำไมกัน!?  เจ็บ! เจ็บเหลือเกิน! เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของฉันกัน? .....เดี๋ยวสิ! อย่าพึ่งไป! ฉันยอมทำทุกอย่างเลย.....
...
"อย่างนี้นี่เอง...ถ้าอย่างนั้นผมขอเดิมพันในตัวคุณล่ะกัน"
ใครน่ะ? เสียงไม่เห็นคุ้นเลย....แต่อย่างน้อยก็ค่อยโล่งใจหน่อย ที่ตัวฉันยังไม่โดนทิ้ง...
...
...
...พอแล้วขอร้องแหละ! อย่าให้พวกเขาเจ็บไปมากกว่านี้เลย...ใครก็ได้ฆ่าฉันที!!! ใครก็ได้!!!จะเป็นใครก็ได้.....!
"ไม่เอาสิครับ...จนกว่าจะถึงเวลานั้นคุณจะยังตายไม่ได้"
ขอร้องแหละ...!  ฉันไม่อยากจะทำมันอีกแล้ว........ฆ่าฉันที!
.....
.....
.....
"ฉัน...ทำไม่ได้" จินพูดทั้งที่มือกำดาบไว้แน่นกำลังสั่นเทา
เด็กสาวชุดสีขาวพูดขึ้นว่า "มันไม่ใช่คำขอร้อง แต่มันเป็นสิ่งที่ตัวพี่ชายต้องทำ" เธอมองไปที่เด็กสาวชุดสีดำ "หลังจากนี้ถ้าไม่ทำอะไร ร่างด้านลบจะคลุ้มคลั่งอีกครั้ง ในตอนนั้นก็สายไปแล้ว เธอคนนี้จะดูดกลืนพลังงานด้านลบทั้งหมดของทุกคนภายในประเทศนี้ เกิดให้เห็นภาพหลอนในจิตใจ ซึ่งนั่นเองตัวคุณที่เจอมากลับตัวและเห็นกับตาน่าจะรู้ดีที่สุด... ตอนนี่ยังพอกดพลังของเด็กคนนี้ได้อยู่รีบลงมือจะดีกว่านะ"
"เรื่องแบบนั้น...มัน"
"ไร้สาระสิ้นดี? ถ้าอย่างนั้นพี่ชายจะปล่อยให้ทุกคนบนเกาะนี้ทุกข์ทรมานอย่างนั้นหรอ? ทุกคนที่รู้จัก คนที่รัก คนที่ยังรอคอยการกลับไปของพี่ชาย จะปล่อยให้พวกเขาเหล่านั้นพบเจอสิ่งที่ทรมานถึงตายหรอ?"
จินกำดาบคาตานะที่อยู่ในมือจนแน่น เดินตรงเข้าที่เตียงคนไข้ พร้อมกับยกมันขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นเมื่อมองดูสภาพของเด็กสาวที่ไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้ พร้อมกับอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่เรียงรายอยู่ล้อมรอบ มือมันก็เริ่มสั่นอีกครั้ง
ในตอนนั้นเองที่เด็กสาวทั้งสองต่างเข้ามาดึงที่เสื้อของจิน "ไม่เป็นไรพี่ชาย พวกเราตัดสินใจแล้ว ถ้าหากการมีอยู่ของพวกเรานั้นทำให้คนนับล้านคนเดือดร้อนล่ะก็ การเสียสละตัวเองมันก็เป็นเรื่องที่ถูกต้องไม่ใช่หรอ?"
"แต่ว่า...แต่ว่า... ฉันน่ะ...ฉันน่ะ...อยากจะช่วย" จินพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ลมหายใจเริ่มขาดห้วง
เด็กสาวสองคนนั้นส่ายหน้าอย่างพร้อมกัน "แต่ไม่ใช่พวกเรา คนที่พี่ชายต้องช่วยน่ะ แค่คนสำคัญก็เพียงพอแล้ว" เด็กสาวทั้งสองเข้ามากุมมือของฉันคนละข้าง "แต่กระนั้นพี่ชายต้องเข้มแข็งไว้นะ ถึงแม้อนาคตข้างหน้าจะโหดร้ายเพียงใด แต่เชื่อเถอะพี่ชายผ่านมันไปได้อยู่แล้ว"
ลมหายใจที่ขาดห้วงก็ค่อยๆกลับมาเป็นปกติ มือทั้งสองข้างจับดาบยกขึ้นชี้ไปที่หัวใจ บนร่างที่ไม่สามารถแม้แต่ขยับหนีไปไหนได้ ร่างกายที่ไร้การป้องกันใดๆ วางปลายดาบลงที่หัวใจ ทั้งที่รู้ดีว่าต้องทำ แต่กระนั้นมือก็ยังไม่หยุดสั่น ถึงแม้ว่าจะทำเพื่อปกป้องคนที่สำคัญ แต่กระนั้นภายในใจก็ยังคงตั้งคำถามกับตัวเองในใจอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
... ฉันทิ่มปลายดาบลงที่ตรงหัวใจของเด็กสาวที่นอนอยู่บนเตียงจนปลายดาบทะลุลงด้านล่าง เลือดสีแดงฉานไหลปกคลุมผ้าสีขาว
ติ๊ด....ติ๊ด...ติ๊ด...ติ๊ด--------------------------------------- เสียงชีพจรกำลังจะหยุดเต้นโดยสมบูรณ์ พร้อมกับเด็กสาวสองคนที่ร่างกายค่อยๆเลือนรางออกไป
ขาของฉันพลันอ่อนแรงแทบล้มทั้งยืน ถึงแม้อยากจะร้องไห้ออกมา แต่ไม่ว่ายังไงน้ำตาก็ไม่ไหลออกมา ทำได้แค่เพียงตะโกนร้องอย่างเจ็บใจออกไป มือทุบไปที่พื้นอย่างแรงนับหลายๆครั้ง จนผิวหนังถลอก แสดงถึงที่ตนเองไม่สามารถทำอะไรได้ ตัวเองที่ไร้ซึ่งพลัง ในจังหวะที่ตนเองกำลังสิ้นหวังนั้นเอง เด็กสาวทั้งสองก็เข้ามากอดก่อนที่ตัวเองกระซิบที่ข้างหูขอบคุณอย่างเบาๆก่อนจะจางหายไปโดยสมบูรณ์
หมายเลข 02 นิชิโระ ฮินะ ถูกกำจัดแล้ว....
เหลือนัมเบอร์อีก 5 คน?...
ร่างกายหนักอึ้ง ทั้งที่บาดแผลหายไปจนเกือบหมดแล้วแท้ๆ แต่ไอ้ความรู้สึกหน่วงๆที่อยู่ในใจมันคืออะไรกัน? ฉันกำลังเดินไปยังที่ไหน? จะทำอะไรต่อจากนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน  นี่ตัวฉันทำอะไรผิดพลาดไปอย่างนั้นหรอ?....
ทำได้แต่เพียงเดินก้มหน้ายอมรับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าโดยที่ตนเองไม่สามารถที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ตกลงแล้วทั้งหมดนี้ฉันสู้ไปเพื่ออะไรกัน?
ในวินาทีนั้นอลิซก็เข้ามาโจมตีด้วยขวานดับเพลิง ทางจินรู้ได้อย่างทันทีรีบยกแขนข้างหนึ่งกันการโจมตีนั้นอย่างทันที ผลที่ได้ก็คือแขนของเขานั้นได้ขาดกระจุยออกอย่างง่ายดาย สีหน้าของเขาเหมือนไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆออกมา สีหน้าที่นิ่งเฉยราวกับสิ่งนั้นเป็นเรื่องที่ไม่มีอยู่จริง ในเสี้ยววินาทีที่แขนของเขาหล่นลงพื้นนั้นเองก็ทำให้จินนึกถึงเรื่องราวในวัยเด็ก
อ่า....ความรู้สึกนี้เหมือนตอนนั้นเลย วันที่สูญเสียคนสำคัญของตัวเองไป พ่อและแม่ต่างก็ประสบอุบัติเหตุจากรถยนต์ ถูกไฟคลอกจนเสียชีวิต ในพิธีงานศพเด็กน้อยคนหนึ่งคนนั้นที่อยู่ถือรูปคนที่เขารัก มันเป็นเรื่องปกติที่ควรเป็นอย่างนั้น แต่สิ่งเดียวที่คนในงานต่างพูดกันเป็นเสียงเดียวกันเลยว่า "เด็กคนนั้นไม่มีน้ำตาเลยแม้แต่หยดเดียว เด็กนั่นสวีหน้านิ่งเฉยราวกับตนเองนั้นไร้ความรู้สึก"
จินรีบถีบตัวของอลิซอย่างแรง จนร่างของเธอกระเด็นไปกระทบกับเสาไฟ แต่ทางเธอนั้นก็ลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ด้วยสภาพที่เหมือนราวกับสิ่งมีชีวิตที่ข้อต่อทั้งหมดถูกทำลายจนหมดสิ้น การขยับที่เหมือนตุ๊กตาถูกเชิดไว้อย่างไงอย่างนั้น
"ท้ายที่สุดก็ไม่พ้นอยู่ดีสินะ...ออกมาได้แล้ว!" จินตะโกนออกเสียงดัง "อย่ามัวเอาแต่ซ่อนตัวเลย นัมเบอร์คนสุดท้ายเป็นนายจริงๆสินะ...เฮนรี่"
พอสิ้นสุดเสียงตะโกนของจิน เฮนรี่ก็เดินออกมาจากมุมหนึ่งของตึกพร้อมกับด้วยสีหน้าที่ประหลาดใจ
"น่าแปลกใจจริงๆ นายรู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?  แต่ก็ช่างเถอะ... ใช่แล้ว! ฉันนี่แหละนัมเบอร์คนสุดท้าย..."


## Chapter 28 เหรียญที่มีทั้งสองด้าน

เวลาก่อนหน้านี้...
ไมร่าที่โผล่เข้าข้างหลังกำลังเตรียมที่จะแทงเรเปียร์เข้าที่หัวของเฮนรี่ ในเสี้ยววินาทีนั้นเธอก็ถูกของแข็งบางอย่างฟาดเข้าที่แขนจนเรเปียร์นั้นหลุดออกจากมือ เมื่อหันไปมองก็เห็นอลิซที่ใช้เก้าอี้เป็นอาวุธ
"ฉันไม่ยอมให้เธอทำแบบนั้นหรอก.....!" อลิซพูดน้ำเสียงที่ดูห้าวหาญ
"แม่งเอ้ย!" ไมร่าอุทานออกมาอย่างอารมณ์เสียและกำลังจะมุดกลับเข้าไปในกระจก ขณะนั้นเองอลิซก็วิ่งเข้าไปคว้าเรเปียร์ที่ไมร่าทำตกแล้วทำการเสียบจากทางด้านหลัง
"ไม่....จริง....!" เมื่อเธอรู้สึกตัวอีกทีเรเปียร์นั้นก็แทงทะลุหัวใจของตัวเองเสียแล้ว ร่างกายเธอเริ่มค่อยๆแน่นนิ่งไปทีละนิด ดวงตาเปิดกว้าง รูม่านตาขยาย อุณหภูมิร่างกายค่อยๆเย็นเฉียบ และแล้วเสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้น....
...หมายเลข 08 ไมร่า มิลเลอร์ ถูกกำจัดแล้ว...
อลิซที่เห็นว่ามีแจ้งเตือนว่าไมร่านั้นตายแล้วเธอรีบทิ้งเรเปียร์อย่างทันที แล้วกำลังจะไปวิ่งไปดูอาการของเฮนรี่ที่ยังนอนอยู่  ในตอนนั้นเองที่เธอก็ได้สังเกตเห็นเด็กสาวในชุดสีดำกำลังนั่งยองๆลงตรงหน้าของเฮนรี่ พร้อมกับสัมผัสไปที่เขาอย่างเบาๆ
อลิซที่เห็นดังนั้นเลยวิ่งเข้าห้ามอย่างสุดกำลัง แต่จู่ๆเฮนรี่ก็เริ่มแสดงอาการแปลกออกมา เขาเริ่มปวดหัวอย่างรุนแรง เขาดิ้นอย่างทุกข์ทรมาน กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด อลิซรีบเข้าไปเขย่าเรียกสติของเขากลับมาแต่เหมือนจะไม่เป็นผล เธอนึกถึงเรื่องที่เกิดในตอนนั้นได้ ในตอนที่ตัวเองจมอยู่ในภาพลวงตานั้นก็มีเสียงหนึ่งช่วยเธอไว้ ในตอนที่ได้สติกลับมาเสียงนั้นกำชับกับเธอไว้ว่า...
...ห้ามให้สิ่งนั้นเข้าใกล้เขาเป็นอันขาด....!!!
"ใจเย็นไว้! ที่นายเห็นมันไม่ไชใช่ความจริง!" อลิซทำการเขย่าที่ตัวของเฮนรี่แล้วพยายามเรียกสติของเขา
"อ๊ากกกกกกกกกก.....!!!" เฮนรี่ยังคงกรีดร้องออกมาอย่างทรมาน เขาเริ่มเอามือจกเข้าที่ใบหน้าจนเลือดค่อยๆซึมออกมา
อลิซเลยพยายามที่จะดึงมือของเขาออก แต่ในช่วงนั้นเฮนรี่ที่ทำการใช้พลังผลักตัวของอลิซ กระเด็นออกไป "อ๊ากกกกกก....!!! หนี!...ไป!"  จนร่างกายของอลิซนั้นไปชนกับเคาน์เตอร์ที่อยู่ตรงโถง
ทันใดนั้นเองเสียงร้องของเฮนรี่ก็หยุดลง เขาค่อยลุกขึ้นยืนเอียงคอไป-มา "รู้สึกสดชื่นดีชะมัด!"
บรรยากาศเริ่มน่าขนลุก อลิซรับรู้ได้เลยว่าไม่ใช่เสียงอย่างปกติที่เธอเคยได้ยินจากเฮนรี่ เสียงมันดูมีน้ำหนักราวกับคนที่มีอายุมากกว่าเขา
อลิซรีบพยุงตัวเองลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล "แกเป็นใครกัน? ไม่น่าจะใช่เฮนี่ที่ฉันรู้จักแน่ๆ!!"
"นั่นสินะ...ถ้าไม่รีบแนะนำตัวจะเป็นการเสียมารยาทกับสุภาพสตรี" เขาทำการก้มตัวน้อมลงราวกับผู้ดี "นัมเบอร์หมายเลข 13 เจชัวร์ วีคอยด์ เองครับ"
"นัมเบอร์...คน...สุด...ท้าย" อลิซอึ้งจนพูดแทบไม่ออก แต่เมื่อมองไปที่ฝ่ามือแล้ว มือข้างหนึ่งของเขามีหมายเลข 13 อยู่จริงๆ
"ใช่ครับ! อีกตัวตนหนึ่งของเฮนรี่ วีคอยด์ เปรียบเสมือนเหรียญอีกด้านของเขา ตัวตนที่ถูกสร้างขึ้นจากความอ่อนแอภายในใจ"
ในระหว่างที่เจชัวร์นั้นกำลังพูดอยู่ อลิซก็กำลังจะใช้พลังเพื่อหลบหนี แต่ทางนั้นก็รู้ทันเลยใช้พลังลมฟันขู่มาที่เธออย่างรุนแรงจนเคาน์เตอร์ข้างหลังขาดครึ่ง "เรามาทำข้อตกลงกัน ช่วยลืมว่าเรื่องราวนี้ไม่เคยเกิดขึ้น แล้วทำเหมือนว่าฉันเป็นเฮนรี่คนเดิม ต่อหน้าเขาคนนั้นได้ไหม?"
"แล้วฉันจะได้อะไร?"
"ผมจะรับประกันว่าคุณนั้นจะปลอดภัยจนจบการคัดเลือก นอกจากนั้นแล้คุณยังได้สิ่งที่คุณต้องการอีกด้วย ว่าไงครับ...?"
"แล้วนายจะได้อะไร...!? สิ่งที่นายต้องการจริงๆคืออะไรกันแน่!?"
"...ผมต้องการทำให้เขาสมบูรณ์ เขาเป็นชายที่ผมนับถือ ไม่ใช่แค่เฉพาะความแข็งแกร่งเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงการตัดสินใจในยามคับขัน แต่ถึงอย่างนั้นทำๆไมกัน? ทั้งๆที่เขามีมันตั้งขนาดนั้นแล้วแท้ แต่กลับโยนสิ่งเหล่านั้นทิ้งไป กลับเลือกที่จะเอาคนอื่นขึ้นมาก่อนตัวเอง ไม่สนใจสิ่งที่ตัวเองต้องการ แต่ถ้าเกิด...ถ้าเกิด ในตอนสุดท้ายแล้วสิ่งที่ตัวเขานั้นตั้งความหวังไว้กลับมาทรยศเขาเสียเอง เขาจะแสดงสีหน้าแบบไหนออกมากันนะ?"
อลิซได้ยินจุดมุ่งหมายของเจชัวร์แล้วก็นิ่งไปสักพักหนึ่ง เธอหายใจเข้าลึกๆแล้วค่อยถอนลมหายใจออก ".....โทษที แต่ฉันขอปฏิเสธ!!!" เธอพูดด้วยสีหน้าที่จริงจัง
"อย่างนั้นเองหรอ? ช่างน่าเสียดาย" ทันทีที่เขาพูดจบก็ทำการสะบัดมือออกไป เกิดเป็นคลื่นดาบลมที่คมและรวดเร็ว
อลิซรีบกระโจนออก แล้วรีบทำให้ตัวเองล่องหนไป เธอวิ่งไปรอบตัวของเจชัวร์โดยอาศัยที่อีกฝ่ายมองตัวเธอไม่เห็นเพื่อที่จะลอบโจมตี เธอทำการปาโทรศัพท์บ้านที่อยู่บนเคาน์เตอร์ ซึ่งสิ่งนั้นถูกทำให้ล่องหนด้วยพลังของเธอแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นทางของเจชัวร์นั้นก็สามารถใช้พลังทำการปัดมันออกไดอย่างง่ายดาย
"ไร้สาระ....! ของแค่นี้มันจะไปทำอะไรได้!!!" เจชัวร์ทำการกระทืบเท้าอย่างแรงเกิดเป็นลมคลลื่นกระแทกออกเป็นวงกว้าง แรงลมกระแทกอลิซจนกระเด็นไปกระแทกกับผนังของตึก
การล่องหนของอลิซคลายออกอย่างทันที ทันใดนั้นเจชัวร์ก็รีบฟันคลื่นดาบลมออกมาที่ตัวเธออย่างทันที อลิซที่รู้อย่างนั้นจึ้งรีบออกจารกที่ตรงนั้นแล้วกลับไปล่องหนแบบเดิม ความแรงที่และคมของคลื่นดาบลมนั้นทำให้คอนกรีตแข็งๆเป็นรอยได้อย่างง่ายดาย อลิซที่เห็นแล้วจึงรู้ได้โดยสัญชาติญาณเลยว่าถ้าเกิดโดยเข้าไปไม่รอดแน่ๆ แต่ถ้าหากหนีก็ไม่รูว่าจะรอดไปจนเจอกับจินไหม? เธอจึงตัดสินใจกำจัดเจชัวร์ซะที่นี่!
อลิซวิ่งไปรอบแบบเดิม จนเธอไปชนกับเครื่องกดน้ำ ซึ่งทางเจชัวร์นั้นที่ได้ยินเสียงจึงรีบฟันคลื่นดาบออกไปจนแกลลอนน้ำที่อยู่ข้างบนแตกออกน้ำแตกกระจายเต็มทั่วทั้งพื้นสิ่งนั้นเองที่ทำให้เขาแน่ใจว่าอลิซอยู่นะที่ตำแหน่งไหน เพราะจากรอยเท้าที่เปียกของเธอ
"ถ้ายอมรับข้อตกลงของฉัน เรื่องทุกอย่างมันก็จบแล้ว ดันทำอะไรที่มันเปล่าประโยชน์เสียได้" ในเมื่อเจชัวร์นั้นสามารถคาดเดาการเคลื่อนไหวของอลิซได้แล้ว เขาไม่รีรอที่จะทำการโจมตีโดยทันทีทำการสะบัดมือออกเกิดเป็นคลื่นลมดักหน้า ซึ่งทางอลิซในสภาพล่องหนนั้นก็รีบเอาสิ่งของที่เป็นหน้าจอคอมพิวเตอร์มาขวางไว้ แต่อย่างนั้นก็ไม่เพียงพอที่จะหยุด การโจมตีนั้นฟันจนสิ่งของที่เอามากันขาดครึ่งออกจากกันอย่างายดาย ทำให้อลิซนั้นได้รับบาดแผลเป็นรอยฟันที่ท้อง
"ฉลาดดีนี่ พยายามลดความรุนแรงของมันลงเพื่อให้ได้รับบาดเจ็บน้อยลง"
พลังของอลิซเริ่มค่อยๆอ่อนลงจนเห็นตัวเธอที่สภาพนั้นเต็มไปด้วยเลือด เธอไม่มีทางเลือกจึงวิ่งเข้าหาเจชัวร์อย่างทันทีทั้งอย่างนั้น
"โง่หรือเปล่า?" เจชัวร์นั้นยิงกระสุนลมไปที่อลิซนับหลายนับด้วยกัน  ทางอลิซนั้นพยายามยกมือข้างหนึ่งเพื่อกันการโจมตีเอาไว้อย่างสุดชีวิต มีกระสุนหนึ่งนัดเข้าที่ดวงตาข้างหนึ่งของเธอจนตาข้างนั้นบอดสนิท แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่หยุดวิ่งเข้าหาเจชัวร์ เธอวิ่งอย่างสุดชีวิตด้วยแรงทั้งหมดที่มี
ทางเจชัวร์นั้นเห็นว่าอลิซเริ่มใกล้เข้ามาเรื่อยก็เตรียมการที่จะผลักให้เธอกระเด็นและหลังจากนั้นก็ทำการจบชีวิตเธอด้วยการใช้คล่นลมตัดเข้าที่คอ และดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่เจชัวร์หวังไว้อลิซยังคงสิ่งเข้ามาหาเขา แต่ในขณะนั้นที่เขากำลังจะผลักตัวของเธอออกไปนั้นเอง อลิซก็หยุดอย่างกะทันหันก่อนที่จะถึงตัวของเขา เธอเหมือนทำการโยนสิ่งๆหนึ่งออกมาตรงหน้า สิ่งนั้นคืนจากสภาพล่องหนกลายเป็นกระดาษปึกนึ่งที่ชุ่มไปด้วยเลือดของเธอและมีรอยถูกตัดอยู่ด้วย ดุเหมือนว่าตัวของเธอจะใช้สิ่งนั้นในการลดความเสียหายที่ได้จากการโจมตีของเจชัวร์ กระดาษทุกใบนั้นบดบังวิสัยทัศน์ของเขาจนหมด  ซึ่งทางเจชัวร์เองก็รีบใช้พลังในการปัดมันออกจนหมด และในตอนนั้นเองอลิซก็มีเรเปียร์อยู่ในมือแล้วกำลังจะแทงเข้าไปที่หัวใจ
ในตอนแรกเธอรู้ดีอยู่แล้วว่าพลังของเธอนั้นถ้าฟังเสียงดีๆนั้นก็สามารถรู้ได้ แต่ถึงอย่างนั้นด้วยความที่ตัวเธอนั้นไม่ได้มีฝีมือในการต่อสู้ระยะประชิดอย่างจิน อีกทั้งไม่ได้มีพลังในการทำลายเหมือนดั่งเฮนรี่  เธอจึงสร้างการโจมตีหลอกขึ้นมาหนึ่งครั้ง เพื่อให้ทางนั้นระวังตัวเกี่ยวกับสิ่งที่อยู่ในมือของเธอ และรับการโจมตีที่อาจจะทำให้ถึงตายได้หนึ่งครั้ง ให้อีกฝ่ายลดการป้องกันหลังจากที่เห็นบาดแผล และไม่ได้สนใจสิ่งที่อยู่ใต้เท้า สิ่งที่เธอเตะเอาไว้ตอนที่เจชัวร์ทำการฟันแกลลอนแตกเพื่อให้เสียงมันกลบกันอย่างพอดิบพอดี
"ฉันจะทุ่มทุกอย่างที่มีเพื่อหยุดนาย" อลิซทำการแทงเข้าไปที่หัวใจของเจชัวร์อย่างทันทีด้วยเรเปียร์
...แต่ถึงอย่างนั้นทางของเจชัวร์นั้นก็ใช้เพียงแค่มือข้างเดียวในการรับการโจมตีของอลิซได้อย่าง่ายดาย และหลังจากนั้นเขาก็ทำการถีบตัวของเธอออกไป แล้วดึงเรเปียร์ที่คาอยู่ในมือทิ้งออกไป  "เล่นซะแทบแย่เลยนะเนี่ย ถ้าหากฉันตอบสนองช้าไปนิดเดียวมีหวังได้โดนเจาะรูที่หัวใจแน่ๆ"
"สัตว์ประหลาดชัดๆ"
"จะถือว่านั่นเป็นคำชมละกัน แต่ถ้าเทียบกับเขาคนนั้นแล้วแค่นี้ยังเด็กๆ" พอพูดจบเจชัวร์ก็ทำกาเคลื่อนที่ตัวเองให้เข้าหาตัวของอลิซเละทำการแตะไปที่ตัวของเธอเกิดแรงลมอัดบริเวณท้องผลักกระเด็นทะลุไปยังห้องหนึ่ง
สภาพของอลิซตอนนี้นั้นร่างกายบอบช้ำเต็มไปด้วยบาดแผล ดวงตาบอดไปหนึ่งข้าง มีแผลบริเวณที่ท้อง แรงก็แทบไม่มีที่จะยืนไหว เธอได้ยินเสียงเท้าเข้าใกล้มาเรื่อยๆเหมือนดั่งที่ว่าถ้าตนเองไม่รีบหนีมีหวังได้ตายแน่ เธอพยายามควบคุมสติและมองหาวิธีที่จะรับมือ
ทางด้านของเจชัวร์ที่ใช้พลังผลักตัวของอลิซจนไปกระแทกกับกระจกห้องหึ่งจนทะลุนั้นเองเขาก็ค่อยๆเดินเข้าไปหาอย่างใจเย็น แต่เมื่อเขาเปิดประตูออกก็พบกับอลิซที่ยืนประจันหน้ากับเขา
"น่าชื่นชมจริงที่ไม่หนี แต่ก็มาได้แค่นี้แหละ!"
อลิซพูดออกมาอย่างเสียงดังตรงหน้าของเจชัวร์ "ฉันจะไม่หนีอีกต่อไปแล้ว!!!"
เจชัวร์ไม่รอช้าเขาทำการปล่อยคลื่นดาบลมไปที่อลิซอย่างทันที ในตอนนั้นเองที่อลิซก็ได้ทำท่าเหมือนกับยกบางสิ่งที่หนักมากๆถังดับเพลิงอีกถังที่ถูกทำให้อยู่ในสภาพล่องหน ถูกฟันจนเป็นรอยรั่วเกิดเป็นม่านควันฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งห้อง เจชัวร์รีบทำการสะบัดแขนเพื่อสร้างลมให้พัดม่านควันนั้นให้กระจายออก ในเสี้ยววินาทีนั้นเองที่เขาก็รู้สึกตัวตรงหน้าของเขาเห็นอลิซที่ถือขวานดับเพลิงขนาดใหญ่กำลังง้างโจมตีมาที่เขา ทำให้เขานั้นต้องรีบใช้พลังผลักตัวเองออกมาอย่างรวดเร็ว แต่กระนั้นเหมือนว่าในระหว่างที่ทำการหลบออกมาเท้าของเขาได้ถูกฟันจนเป็นแผลเหวอะ
เมื่อเจชัวร์หลบการโจมตีและออกมาจากม่านควันได้นั้น เขาก็ระดมยิงกระสุนลมไปในม่านควันอย่างต่อเนื่อง แต่ทางของอลิซนั้นก็ใช้ขวานดับเพลิงนั้นเป็นโล่กำบังวิ่งผ่านมาได้อย่างง่ายดาย และเธอกำลังง้างโจมตีครั้งต่อไป ซึ่งทางเจชัวร์นั้นรีบใช้พลังดันตัวเองออกได้อย่างรวดเร็ว พร้อมกับยิงกระสุนลมอย่าต่อเนื่อง
อลิซรีบยกขวานดับเพลิงกันกระสุนลมที่พุ่งเข้ามาได้ทุกนัด แล้วเธอก็ตัดสินใจที่จะใช้พลังของเธอในการทำให้ขวานเล่มนั้นล่องหนไป จึงทำให้ทางเจชัวร์นั้นเองก็ระวังตัวมากขึ้นหลังจากที่เธอตัดสินใจแบบนั้น
อลิซรีบพุ่งเข้าใส่เจชัวอย่างทันที หลังจากนั้นเธอก็โจมตีด้วยระยะของขวานที่มองไม่เห็นอย่างต่อเนื่องหลายครั้ง แต่ถึงอย่างไงก็ตามเจชัวร์นั้นก็สามารถหลบได้ไม่ยากนัก และเขาก็โจมตีสวนเข้ามาด้วยคลื่นดาบแต่ทางอลิซนั้นก็สามารถเอาขวานนั้นรับการโจมตีได้ ดูเหมือนว่าขวานเล่มนั้นมันจะแข็งกว่าที่เขาคิดที่จะตัดให้มันขาดได้
อลิซทำท่าทางลากขวานวิ่งไปหาที่เจชัวร์อย่างรวดเร็ว แล้วกระหน่ำโจมตีอย่างเรื่อยๆ แต่ไม่ว่าต่อให้เธอจะโจมตีไปเท่าไหร่ดูเหมือนว่าเขาจะยังสามารถหลบได้อย่างไม่ยากเย็น
เจชัวร์ก็พยายามโจมตีสวนกลับมาเรื่อยแต่ก็เหมือนกันอลิซสามารถใช้ขวานรับการโจมตีได้หมด  การต่อสู้ในครั้งนี้เป็นการวัดพลังเรื่องเกี่ยวกับความอดทนในสถานการณ์ที่ว่าใครพลาดก่อนคนนั้นได้ตาย...
ในตอนนั้นเองเจชัวร์ก็โจมตรีสวนเข้ามาโดนเข้าที่ซี่โครงจนเกิดเป็นรอยแผลเปิดกว้าง เลือดออกมาเป็นบริเวณกว้าง เขาก็เริ่มรู้สึกตัวถึงความผิดปกติได้อย่างทันที อลิซนั้นปกติจะสามรถยกขวานเล่มนั้นขึ้นมากันได้ตลอดเวลา แต่ทำไมในครั้งนี้ถึงโดน ทันทีที่เห็นสีหน้าของอลิซยิ้มออกมาอย่ามีเล่ห์นัย
"นี่หลอกฉันมาโดยตลอดอย่างนั้นหรอ?" เจชัวร์มองขึ้นไปบนฟ้าก็พบกับขวานเล่มหนึ่งที่กำลังหมุนอยู่กลางอากาศและมันกำลังลงมาที่เขาอย่างรวดเร็ว เขารีบใช้พลังปัดวิถีของขวานนั้นออกจนพ้นได้อย่างหวุดหวิด ซึ่งในตอนที่เขากำลังสนใจการโจมตีจากบนฟ้านั้นเอง อลิซก็ง้าง  เรเปียร์อย่างสุดแรงและกำลังจะแทงมาที่หัวใจของเขา
...
...
ทุกอย่างก็หยุดนิ่ง เรเปียร์ที่กำลังจะแทงไปที่หัวใจของเจชัวร์นั้นปลายของมันได้หยุดอยู่ก่อนที่จะทิ่มเข้าด้วยซ้ำ ร่างกายของอลิซก็ขยับไปไหนไม่ได้เหมือนราวกับถูกอะไรบางอย่างจับไว้
"ไม่จริง!? นายทำอะไรลงไป?"
"คุณลืมไปแล้วอย่างนั้นหรอ? ผมก็เป็นหนึ่งในนัมเบอร์เหมือนกัน ถึงแม้จะอยู่ในร่างเดียวกันก็ตามไม่ใช่ว่าจะมีพลังแค่อย่างเดียวเสียหน่อย" เจชัวร์ทำการขยับนิ้วเพียงแค่นิ้วเดียวเท่านั้น  เรเปียร์ที่กำลังจะทิ่มเข้าที่หัวใจของเขาก็หักลงเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ร่องรอยเหมือนถูกสิ่งของที่คมมากๆตัด "ถึงแม้ว่าเจ้าตัวจะไม่รู้ก็เถอะว่าใครกันแน่ที่ช่วยชีวิตเขาไว้ตั้งหลายครั้ง" แค่เจชัวร์ขยับมือยกขึ้นร่างกายของอลิซก็ค่อยๆลอยขึ้นจากพื้นอย่างช้าๆ "คุณนะไม่มีทางเอาชนะผมตั้งแต่แรกแล้ว เพราะว่าผมนั้นได้วางกับดักไว้ก่อนที่เราจะเริ่มสู้กันเสียอีก"
"อย....." อลิซพยายามจะอ้าปากพูดขึ้น แต่เจชัวร์ก็ใช้พลังของเขารัดที่ลิ้นและทำการตัดลิ้นของเธอทิ้ง เพื่อไม่ให้อลิซพูด
"ผมไม่อยากที่จะฟังคุณแล้ว เอาเป็นว่าผมมีวิธีดีๆที่จะเอาคุณไปใช้ต่อแล้ว" หลังจากพูดจบเจชัวร์ก็ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย "คุณไม่จำเป็นต้องเห็น ไม่จำเป็นต้องรู้สึกใดๆ เพียงแค่เต้นรำตามที่ผมกำกับก็เพียงพอ"
...
...
...
ในเวลาปัจจุบัน...
"ทำไมนายถึงรู้ว่าฉันเป็นนัมเบอร์คนสุดท้ายล่ะ อุส่าห์จะทำให้ตกใจเล่นสักหน่อย"
"........." จินไม่ได้พูดอะไรตอบกลับมาเพียงแต่ทำสีหน้านิ่งเฉย
"จะไม่บอกจริงๆอย่างนั้นสินะ แต่ก็ช่างเถอะเพราะว่าคนที่รู้เรื่องนี้มีแค่ไม่กี่คนเท่านั้น"
"นี่ขอถามที่เถอะ...นายเป็นใคร? จะให้ฉันเรียกนายว่าอะไรดี?"
..
...
...ทางด้านของอูลที่ยังดูการแข่งขันอยู่ข้างนอกเช็นเตอร์ ตอนนี้พวกของเซร่าและจิลก็เริ่มกระวนกระวายกัน ทั้งสองต่างก็พากันอยู่ไม่สุข
"มันเกิดอะไรขึ้น!? หัวหน้าช่วยอธิบานมาทีได้ไหม? ว่าทำไมพวกเขาที่ร่วมมือกันอยู่ดีๆถึงต้องมาต่อสู้กันเองด้วย" เซร่าหันไปถามกับโลแกนพร้อมกับเขย่าตัวเขาอย่างแรง
"ใจเย็นก่อน...เรื่องนี้ฉันเองก็มารู้ได้ไม่นานนี้เอง"
"หมายความว่าไง?" อูลพูดด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด
"หนึ่งวันก่อนที่การคัดเลือกจะเริ่มขึ้น เขาได้ให้ฉันไปหาข้อมูลเกี่ยงกับเพื่อนของเขา พร้อมกับยื่นเมมโมรี่การ์ดมาให้กับฉัน เมื่อลองเปิดดูในนั้นก็มีชื่อเพื่อนของเขาในประวัติการรักษาโรคทางจิตเวทอยู่ด้วย ถ้าเอาไปผนวกรวมกับเรื่องที่มีตระกูลพรีสกับเจมินี่ที่มักจะอยู่ด้วยกันเสมอนั้นก็เข้าใจได้"
"ทำไมนายถึงเอามาบอกป่านนี้?"
"เพราะมันไม่จำเป็นต้องบอกไงล่ะ?"
"นายหมายความว่าไง? ถ้านายบอกก่อนที่การคัดเลือกจะเริ่มมันจะช่วยให้พวกฉันช่วยคิดแผนการรับมือได้ไม่ใช่หรือไง?"
"เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง" โลแกนพูดด้วยสรหน้าที่ดูมั่นใจ พร้อมกับหันไปมองที่เซร่า "เธอยังจำตอนที่เขาฝึกครั้งแรกได้ไหม? ตอนที่เธอบอกเองว่าตัวเขานั้นไม่ได้เอาจริงเลยแม้แต่น้อย"
เซร่าพยักหน้าตอบพร้อมกับกลืนน้ำลายเสียงดัง... "อึก!"
"ทำไมพลังของเขาแค่คนเดียวที่มีข้อจำกัดเรื่องจำนวนการใช้งาน"
อูลเลยพูดแย้งขึ้นอย่างทันที "ก่อนที่งานคัดเลือกจะเริ่มนายก็เคยบอกไว้นี่ว่าถ้าเกิดเร่งการใช้พลังเกินเส้นเลือดของเขาจะรับภาระไม่ไหวและค่อยๆปริแตกออก"
"ตอนแรกฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่เขาพยายามยับยั้งมันต่างหากมันเลยแตกออก เขาไม่เคยได้ใช้พลังของตัวเองอย่างเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ เขาควบคุมขีดจำกัดของตัวเองอยู่ตลอดเวลา เธอคิดว่าเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"
ตอนนั้นเองเซร่าก็นึกออก "ตอนที่เขาพลั้งมือฆ่าคนเป็นครั้งแรก"
"ใช่เพราะว่าเขาไม่อยากจะทำแบบนั้นอีกแล้ว เขาเลยควบคุมตัวเองอยู่ตลอดเวลา ไม่ปล่อยให้คุ้มคลั่ง นั่นแหละที่เป็นเหตุผลที่ว่าทำไมพลังของเขาถึงมีข้อจำกัดแบบนั้น" โลแกนมองไปที่หน้าจอที่กำลังถ่ายทอดสดอยู่ "บางทีตอนนี้เราอาจจะได้เห้นเขาในสภาพที่สมบูรณ์อีกครั้งก็ได้ สภาพที่ใช้พลังได้เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์" โลแกนพูดและหันกลับมายิ้มกับพวกอูล
ทันใดนั้นจิลก็พูดสวนกลับไปว่า "หัวหน้ารู้ไหม? ว่าทำหน้าตาแบบนั้นมันดูโรคจิต"
"งั้นหรอ?"
อีกด้านหนึ่งดีลเลอร์ที่กำลังนั่งฟังพวกเหล่าผุ้มีอำนาจที่มาเข้าชมการคัดเลือกครั้งล่าสุดคุยกันเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
-แบบนี้จะตัดสินอย่างไง?
"เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงครับ ถ้าเกิดเขาชนะท่านก็จะได้รับราวัลตามปกติ" ดีลเลอร์พูดเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ
-ถ้าอย่างนั้นก็แล้วไป
-อะไรกัน กะอีแค่ทองคำไม่กี่ออนซ์ ถึงเสียไปก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลยนี่
-เรื่องเสียมันอีกเรื่อง แต่การที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้ชนะท่ามกลางเหล่าผู้แพ้นี่มันรู้สึกสุดยอดไปเลยไม่ใช่หรือไง?
-ใจเย็นก่อนนะคุณลุง พอดีคนที่ผมลงเดิมพันไปนั้นก็ยังอยู่
-ไอ้ชายล่ำบึกคนนั้นอะนะ แต่ถึงอย่างนั้นเขาเองก็ไม่สามารถต่อกรกับคนที่มีพลังถึงสองอย่างได้หรอก
"เรื่องนั้นมันก็ไม่แน่นะครับ" ดีลเลอร์พูดขัดการสนทนา "เพราะว่าอะไรที่คาดไม่ถึงมันก็อาจจะเกิดขึ้นได้เสมอ"
-แกพูดเหมือนกับคนที่รู้เห็นทุกอย่างเลยนะกรรมการ
"ไม่ครับ....! เพราะผมเองนั้นก็ไม่รู้เรื่องราวข้างหน้าเหมือนกัน ฉะนั้นแล้วเชิญพวกท่านรับชมกันต่อจะดีกว่า"


## Chapter 29 ละทิ้งความหวังซะ!

เวลา 05.01
"จะเรียกอะไรก็แล้วแต่นายเลย เพราะไม่ว่ายังไงมันก็ไม่สำคัญหรอก"
"อย่างนั้นเองหรอ...?" สีหน้าของจินก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง เขานิ่งเฉยกับทุกการกระทำและคำพูดของเฮนรี่ ซึ่งตอนนี้ถูกเจชัวร์ควบคุมอยู่...
"ใช่แล้ว....." พอพูดจบอลิซที่ถูกเขาควบคุมอยู่ก็พุ่งเข้าโจมตีจินอย่างทันที แต่ถึงอย่างนั้นทาง จินเองก็สามารถกระโดดหลบได้อย่างสบาย ซึ่งในเสี้ยววินาทีนั้นจินก็ได้สังเกตเห็นสิ่งที่เหมือนเส้นด้ายที่กำลังผูกโยงกับตัวของอลิซอยู่เหนือศีรษะ เขาจึงรีบทำการตัดมันทิ้งอย่างรวดเร็ว
ร่างกายของอลิซร่วงบนตัวของจินด้วยสภาพที่บาดแผลเต็มไปทั่วทั้งตัว ดวงตาเหมือนถูกควักออก ลิ้นเองก็ถูกตัด แขนขาต่างก็อ่อนปวกเปียกราวกับเหมือนเส้นเอ็นถูกตัด แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังมีชีวิตอยู่
"สมแล้วที่เป็นนาย สามารถมองความสามารถเส้นด้ายของฉันได้" เจชัวร์กล่าวชมและตบมืออย่างดีใจ
จินไม่ได้สนใจในคำพูดของเจชัวร์แต่อย่างใด เขาพยายามพยุงร่างกายของอลิซด้วยแขนเพียงข้างเดียว ค่อยวางเธอลง "....ไม่เป็นไรแล้วนะ"
อลิซไม่สามารถแม้แต่พูดตอบอะไรไปได้ มีเพียงแค่เสียงหายใจอันหอบหืดดังอยู่เท่านั้น เธอไม่สามารถมองเห็นได้ว่าสีหนาของจินตอนนี้เป็นอย่างไร แต่ที่รู้ๆเธอพยายามขยับปากอย่างช้าที่จะพูดขอบคุณ
แต่ทันใดนั้นเจชัวร์ก็ทำการกำมือของตัวเอง เพื่อทำลายหัวใจของอลิซด้วยเส้นด้าย เขาทำการฝังมันลงไปในร่างกายของเธอตั้งแต่ก่อนที่จะมาเจอกับจินเสียอีก
เสียงอู้ๆอี้ๆของเธอก็ดังขึ้นมาพร้อมกับท่าทางที่ดิ้นอย่างทุกข์ทรมาน หลังจากนั้นเธอก็นิ่งสงบลง...
หมายเลข 10 อลิส อินเซนต์    ถูกกำจัดแล้ว.....
"นายทำแบบนี้ทำไม?" เสียงที่นิ่งเฉยของจินพูดถามกับเจชัวร์
เจชัวร์ก็พูดขึ้นและหัวเราะออกมาอย่างเยาะเย้ย  "ทำไม!?  บนโลกนี้มีผู้อ่อนแอย่อมถูกผู้ที่แข็งแกร่งกว่าปกครอง นายเองก็รู้ดี"
จินลุกขึ้นด้วยสีหน้าที่โกรธจัดมองไปยังที่เจชัวร์ที่กำลังหัวเราะอย่างสนุกสนาน....สติของเขาขาดโดยสิ้นเชิง มือข้างขวากำดาบไว้แน่นเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือเริ่มมีเลือดไหลออกมา
"เร็วกว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีก นึกกว่าการที่จะทำให้นายสมบูรณ์มันจะใช้เวลามากกว่านี้เสียอีก" แล้วเขาก็บ่นพึมพำกับตัวเอง "...รู้อย่างนี้น่าจะทำเสียตั้งแต่ทีแรก"
"ฉันขอถามอีกครั้ง...จะให้ฉันเรียกนายว่าอะไร?" เสียของจินเริ่มขึ้นเสียงแขนของเขาเริ่มงอกกลับมาอย่างรวดเร็ว
ซึ่งทางเจชัวร์นั้นก็รู้ได้อย่างทันทีเลยว่าจินกำลังใช้แพนโดร่า จึงตอบกลับมา "เรื่องนั้นมันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว.....!"
ทันทีที่เสียงของเจชัวร์สิ้นสุดลง แขนข้างซ้ายของเขาก็ขาดและหล่นลงกับพื้น ... "เอ๊ะ!"
จนทำให้เขาร้องเสียงหลงออกมา เมื่อหันกลับไปดูจินก็ย้ายไปอยู่ข้างหลังตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ แต่ที่เขาแน่ใจได้เลยว่ามันเร็วเสียจนมองตามไม่ทัน
ร่างกายของจินนั้นปกคลุมไปด้วยไออากาศร้อนโพยพุ่งออกมาจากร่างกายราวกับตัวเขาเป็นเครื่องจักรไอน้ำ ผิวหนังของเขาก็เริ่มซีดลงทีละนิด ทีละนิด
เจชัวร์รีบทำการใช้พลังเอาแขนข้างที่ขาดเข้าต่อกันและยึดมันด้วยเส้นด้ายอย่างทันที  เมื่อทางจินเห็นแล้วว่าทางนั้นกำลังฟื้นตัวจึงรีบพุ่งเข้าอย่างรวดเร็ว แต่เจชัวร์นั้นก็เตรียมรับมือเขากางตาข่ายด้วยเส้นด้ายที่คมจนสามารถตัดเหล็กได้อย่างง่ายดายดักการเคลื่อนไหวของจิน แต่เหมือนว่าสิ่งนั้นจะเป็นภาพตกค้างภายในดวงตาของเขา จินนั้นไปอยู่ข้างหลังของเขาพร้อมกับโจมตีโดยการฟันดาบลงตรงไหล่อย่างแรง
"เปล่าประโยชน์!" เจชัวร์พูดกับจินในตอนที่โดนโจมตีเข้าที่ไหล่ ดูเหมือนว่าในตอนที่จินนั้นได้ฟันลงไปนั้นทางเจชัวร์เองก็จะเตรียมการรับมือในการโจมตีไว้ก่อนแล้ว โดยการนำเส้นด้ายมาทับซ้อนกันหลายชั้นให้เหมือนกับเกาะเพื่อกันการโจมตี  หลังจากนั้นเจชัวร์รีบโจมตีสวนอย่างทันที เขาใช้ด้ายฟันเข้าที่ปลายและด้ามดาบจนแน่น ใช้ลังลมห่อหุ้มที่มือข้างหนึ่งให้เหมือนกับสว่าน เข้าโจมตีจินโดยเล็งที่กลางลำตัว
ส่วนทางจินนั้นรีบตัดสินใจอย่างเด็ดขาดปล่อยมืออกจาดาบ ดันมือข้างที่เจชัวร์ใช้พลังห่อหุ้มให้ออกจากตัวได้อย่างเฉียดฉิว ต่อด้วยเข้ากอดคอเขายกเข่าขึ้นเสยเข้าที่ปลายคาง เตะเข้ากลางลำตัวถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้ผลนัก แต่อย่างน้อยก็ทำให้ทางเจชัวร์เองก็ล่นถอยออกไปได้ พอจากนั้นจินรีบพุ่งเข้าอย่างรวดเร็วชกเข้าที่ใบหน้า เตะที่ข้อพับในขาแทบล้ม และตามด้วยหมุนตัวเตะเข้าที่คอของเจชัวร์อย่างรุนแรง จนทางนั้นหน้าเกือบจูบพื้น
"........" จินไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่มองเจชัวร์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น
"ใช่! แบบนั้นแหละ ที่สมเป็นนายที่สุดเหมือนกับ "ยักษ์!" ไม่มีผิด"
จินไม่สนใจต่อคำพูดใดๆเพียงแค่ดึงดาบที่ติดอยู่บนร่างกายของเจชัวร์ออกแล้วกำลังแทงลงที่หัวอย่างทันที แต่ร่างกายของเขาตอนนี้ก็ไม่สามารถขยับไปไหนได้แม้แต่นิดเดียว ไม่ใช่ผลข้างเคียงจากแพนโดร่า แต่มันเป็นฝีมือของเจชัวร์ต่างหากที่ทำการตรึงเขาไว้ให้อยู่กับที่ ด้วยเส้นด้ายที่แทรกอยู่ตามชั้นผิวหนังของจิน  ในขณะที่จินโจมตีเข้ามาเจชัวร์ก็ทำการปล่อยให้เส้นด้ายพวกนั้นเข้าทะลุผิวหนังจินไปเรื่อยจนมันเพียงพอที่จะตรึงร่างกายของจินไว้กับพื้น
"นายประมาทเกินไป! ถ้าตอนแรกนายเข้ามาฟันหัวของฉันจนกระเด็นป่านนี้เรื่องมันก็คงจบไปแล้ว นายก็ยังเป็นนายอยู่วันยังค่ำ ใจอ่อนเกินไป..." เจชัวร์ชัพลังลมหมุนห่อหุ้มเข้าที่ปลายมือแล้วกำลังจะทะลวงเข้าหัวใจของจินเพื่อปลิดชีพ ในขณะที่มือที่หุ้มไปด้วยพลังลมของเจชัวร์พุ่งเข้ามานั้น จินก็รีบกระชากแขนข้างหนึ่งให้ออกจากการตรึงและเอาเข้ามากันไว้ได้ทัน แขนข้างนั้นถูกทะลวง กล้ามเนื้อถูกแรงหมุน กระดูกถูกบดจนละเอียดจนเลือดสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ ซึ่งทำให้ทางเจชัวร์ตกใจอย่างคาดไม่ถึง เพื่อให้การตรึงสมบูรณ์เส้นด้ายทุกเส้นได้เข้าหลอมรวมไปกับกล้ามเนื้อและกระดูก ซึ่งการที่จะออกจากการตรึงได้นั้นจำเป็นต้องเตรียมใจที่จะรับกับความเจ็บปวดอย่างมหาศาลจนอาจทำให้สลบได้เลย ไม่นานจากนั้นเจชัวร์ก็ได้เห็นจินที่กำลังใช้แรงกระชากแขนอีกข้างให้ออกจากการตรึงได้สำเร็จ  ข้างหนึ่งถูกทำให้กระดูกละเอียดอีกทั้งกล้ามเนื้อฉีกขาด ส่วนอีกข้างก็ไม่ต่างกัน แต่ยังสภาพภายนอกยังดีอยู่พรอมกับมือของเขายังกำดาบไว้แน่น
"นายนี่มันบ้าชะมัด รู้ไหม? ว่าการทำแบบนั้นก็มีแต่จะทำได้เพียงแค่ยื้อเวลาตายก็เท่านั้น!" พอเจชัวร์พูดจบก็เตรียมจะทำการยิงกระสุนลมต่อ แต่เหมือนว่าจะมีบางอย่างผิดปกติไม่มีพลังแสดงออกมาแต่อย่างใด "(ดันมาเป็นเอาตอนนี้เสียได้)"
ในตอนที่เจชัวร์กำลังจดจ่อกับที่พลังไม่แสดงออกมานั้นเอง จินก็ได้เข้าพุ่งไปโจมตีด้วยการเหวี่ยงไหล่ในแขนข้างที่ยังกำดาบไว้แน่น ซึ่งทางเจชัวร์นั้นก็สามารถหลบได้ และเขาก็รีบทิ้งระยะออกห่างลอยตัวเองขึ้นไปยืนบนอากาศบนเส้นด้ายที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ ตอนนั้นเองที่เจชัวร์ได้มองลงไปก็สังเกตถึงบาดแผลที่อยู่ตามร่างของจินนั้นค่อยหายไปอย่างรวดเร็ว จนไม่มีร่องรอยอะไรอยู่บนร่างกายเลย ผมของจินจากที่ค่อยๆเปลี่ยนสีก็กลายเป็นสีขาวทั่วทั้งหัวอย่างฉับพลัน สีผิวก็ซีดลงอย่างเห็นได้ชัด นัยน์ตาตากลายเป็นสีเหลืองทองอร่ามราวกับพลอยบุษราคัมมองขึ้นมาที่เขาด้วยสายตาที่ดูโกรธจัด
"กู่ไม่กลับแล้วสินะ!?" เจชัวร์พูดขึ้นมาพร้อมกับอาการเย็นขึ้นที่หลังราวกับว่าตัวเองดันไปทำให้สัตว์ร้ายตื่นขึ้นมาจากการหลับใหลอันยาวนาน...
เจชัวร์เริ่มทำการเปิดฉากโจมตีก่อน หลอมรวมเส้นด้ายกลายเป็นลูกตุ้มขนาดใหญ่เข้าทุบจินที่ อยู่บนพื้นซึ่งเป็นที่แน่นอนว่าไม่เป็นผลใดๆ จินนั้นหลบได้อย่างง่ายดาย พอเห็นว่าเป็นดังนั้นเจชัวร์จึงทำการหลอมรวมให้เส้นด้ายทุกเส้นนั้นมีลักษณะที่แหลมคมยื่นออกไปเป็นรยางค์ราวกับขาแมงมุมนับไม่ถ้วนกระหน่ำเข้าโจมตีจิน  รยางค์ที่เข้ามาโจมตีนั้นทั้งรุนแรง รวดเร็วและก็แหลมคมเป็นอย่างมาก มันสามารถเจาะทะลุพื้นถนนได้อย่างง่ายดาย แต่ที่พื้นนั้นกลับว่างเปล่า ไม่ปรากฏแม้กระทั่งเงาของจินอยู่เลย
ในตอนนั้นเองที่จินก็จู่โผล่มาที่ตรงหน้าเจชัวร์พร้อมกับกำลังง้างดาบฟันเข้าที่คอของเขา เมื่อเห็นดังนั้นเขาจึงรีบเอารยางค์เข้ากันการโจมตีนั้นได้อย่างทันท่วงทีแล้วใช้รยางค์อีกอันโจมตีสวนกลับไป แต่จินเองก็ไม่ได้อยู่ตรงนั้นเสียแล้ว พอมารู้ตัวอีกที่จินก็โผล่เข้ามาข้างหลังและกำลังพุ่งดาบเข้าแทงที่หัวใจ ทางเจชัวร์จึงรีบห่อหุ้มตัวเองด้วยเส้นด้ายจำนวนมากจนมันหลอมรวมกลายเป็นก้อนกลมๆคล้ายกับลูกบอลและหลังจากนั้นก็เริ่มมีหนามแหลมพุ่งออกจากรอบๆลูกบอลเข้าโต้ตอบทางจิน แต่โชคยังดีที่จินนั้นใช้ขาข้างหนึ่งของตนเองดันออกมาได้ทันแต่ก็ต้องแลกกับที่ตนเองก็ได้รับบาดเจ็บที่เท้าเช่นกัน หลังจากนั้นเจชัวร์ก็ทำการคลายลูกบอลที่ห่อหุ้มตัวเองออกก็เห็นจินที่จ้องมองเขาด้วยสายตาที่เครียดแค้นจากด้านล่าง
"ด้วยสายตาแบบนั้นที่มองมานายไม่ลังเลที่จะฆ่าฉันแล้วสินะ ใจร้าย....! ไม่นึกถึงความหลังที่พวกเราเคยเป็นเพื่อนกันหน่อยเลยหรือ?"
"...."
"ไม่กะจะพูดกันหน่อย...." ไม่ทันได้พูดจบทางของจินนั้นก็เริ่มทำการที่จะฟันเข้าที่คอของเขาอย่างทันที   "ชิบ-!" ในช่วงนั้นเขาคิดได้แค่ว่าต้องตายแน่ๆ
แต่ทันใดนั้นร่างกายของจินก็ร่วงลงบนพื้น เขาเริ่มอาเจียนออกมาเป็นเลือด กองใหญ่อยู่บนพื้น เขาเริ่มดิ้นทุรนทุรายจนสลบไป
"กลัวซะแทบแย่... แต่ดูเหมือนว่าฝั่งนายจะถึงขีดจำกัดก่อนสินะ?" พอเห็นว่าทางจินนั้นหมดสติแล้วจึงรีบชิงโอกาสนั้นโจมตีกลับด้วยรยางค์ "ลาก่อน....เพื่อนคนสำคัญของฉัน" รยางค์พุ่งเข้าโจมตีอย่างรวดเร็ว
.....แปะ!
เสียงตบมือปริศนาดังขึ้น ปรากฏเป็นไทที่กำลังอุ้มจินด้วยแขนข้างเดียวอยู่ข้างหลังของเจชัวร์
"ถ้าเป็นไปได้ช่วยอย่ามาขวางจะได้ไหมครับ?" เจชัวร์พูดกับไท
"โทษทีพอดีฉันมีธุระส่วนตัวกับเจ้าหมอนี่นะ คงจะให้นายฆ่าเขาตอนนี้ไม่ได้หรอก" พอพูดจบเขาก็เอาร่างของจินขึ้นพาดไหล่ใช้แขนข้างนึ่งคอยพยุง
"ใจดีจังนะครับ"
"ก็นะ...! ขืนให้เจ้าหมอนี่ใช้แพนโดร่าไปมากกว่านี้มันได้ตายก่อนแน่"
"คุณกับเขานี่ช่างเหมือนกันจริงนะ ไม่เพียงแค่นิสัยแต่ยังรวมไปถึงการกระทำ"
"ให้เหมือนกับเจ้านี่ไม่เอาด้วยหรอก!"
"ฮะฮ่าฮ่าฮ่า...คุณนี่น่าสนใจจริงๆเลย มาร่วมมือกับผมไหมครับ? มาร่วมกันสร้างประเทศที่สมบูรณ์กว่านี้กัน"
"สมบูรณ์?"ไทสงสัยในสิ่งที่เจชัวร์พูดขึ้นมา
"ใช่ครับ! คงรักษาเฉพาะสิ่งที่ดีงาม การทำผิดเท่ากับว่ามีตำหนิซึ่งเป็นบาปจะต้องถูกกำจัด ผมจะทำประเทศที่เน่าเฟะนี้ให้มันเข้ารูปเข้ารอย  มาร่วมมือกันเถอะครับ!?" เจชัวร์พูดขึ้นชักชวนไทที่อยู่ด้านล่าง
"โทษที แต่ฉันไม่ใช่พวกที่ชอบคอยควบคุมคนอื่นขนาดนั้น และอีกอย่างบนโลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่สมบูรณ์ไปเสียซะทุกอย่างหรอก การที่มีตำหนิบ้างบางทีนั้นแหละคงจะเป็นสิ่งที่สมบูรณ์ที่สุดแล้วก็ได้" ไทตอบปฏิเสธไปอย่างไม่ลังเล
"น่าเสียดาย....ถ้าอย่างนั้น" ทันทีก็มีตาข่ายลวดเกิดขึ้นที่ข้างๆตัวของไททั้งสองข้าง "ถ้าจำไม่ผิด พลังของคุณน่าจะเป็นการสลับตำแหน่งของสิ่งสองสิ่งสินะ ส่วนเงื่อนไขคือการประกบมือทั้งสองข้าง ในตอนแรกที่เห็นคุณสองคนสู้กันผมก็รู้ได้อย่างทันที แต่ตอนนี้ในมือข้างหนึ่งคุณนั้นถือสัมภาระที่ชิ้นใหญ่อยู่ ฉะนั้นคุณต้องเลือกแล้วล่ะ....!"หลังจากนั้นตาข่ายเส้นลวดทั้งสองก็เข้าประกบกันอย่างรวดเร็ว...แต่กระนั้นก็ไม่มีไทอยู่ตรงนั้นแต่อย่างใดเป็นพื้นโล่งๆเปล่าที่ไม่มีอะไร เป็นเพียงแค่พื้นโล่งแจ้งว่างเปล่าเท่านั้น
เจชัวร์พูดออกมาอย่างใจเย็นหลังจากที่โจมตีพลาดไป "ช่างเถอะ...! ถือซะว่าทางนี้ก็จะได้พักเหมือนกัน" เขาค่อยโรยตัวลงจากบนอากาศอย่างช้าๆ พร้อมกับเดินไปยังที่ที่หนึ่ง
ในเวลาที่ไล่เลี่ยกัน...
ทางด้านของทางอูลที่ยังดูการถ่ายทอดสดอยู่ด้านนอกเซนเตอร์
"...ดูเหมือนว่าจะรอดไปได้นะครับ" อูลดูโล่งอกมากหลังจากที่เห็นว่าทางจินนั้นหนีไปได้
"...นั่นสินะ เรียกได้ว่าโชคช่วยเต็มๆเลยคราวนี้ แต่ทำไมทางของฝั่งตัวแทนของตระกูลทอรัสถึงเข้าช่วยฝั่งนี้ล่ะ?" เซร่าหันกลับไปถามกับโลแกนที่กำลังดูการถ่ายทอดสดอย่างใจจดใจจ่ออยู่
โลแกนไม่ได้ตอบกลับมาเพียงแค่บ่นพึมพำกับตัวเองเบา"....งดงาม....งดงามมาก....นี่หรอ? สภาพที่แท้จริงของเขา..."
เมื่อเซร่าเห็นดังนั้นเลยพยายามจะเรียกช้ำ "หัวหน้าคะ?"
"เฮ้ย!! หัวหน้า.....!" จิลเลยเข้าไปเขย่าตัวของโลแกนแรงๆจนเขารู้สึกตัว
"อ่ะ... โทษทีพอดีคิดอะไรเพลินไปหน่อย" เขาหันกลับมาพูดกับเซร่า "ถ้าถามว่าทำไม...จากที่ดูแล้วเขาไม่น่าจะทำเพื่อใครหรอก แต่เพื่อตัวเขาเอง ในอดีตเขาสองคนนั้นเคยสู้กันในหอคอยบาเบลมาก่อน"
"แล้วเรื่องนี้คุณจินรู้หรือเปล่า?" อูลพูดขึ้นอย่างสงสัย
"ฉันบอกเขาไปแล้ว แต่ทางนั้นก็บอกมาแค่เพียงว่า...ปล่อยให้ฉันจัดการเอง ไม่ต้องห่วง"
แต่ต่อให้โลแกนจะพูดมาอย่างไรเซร่าก็อดห่วงไม่ได้ "หวังว่าหมอนั่นจะไม่ทำอะไรที่มันฝืนตัวเองอยู่หรอกนะ..."
ในอาคารแห่งหนึ่ง...
ไทที่ทำการหลบหนโดยที่แขนข้างหนึ่งกำลังอุ้มจิน ซึ่งตอนนี้อยู่ในสภาพสลบอยู่ หลังจากนั้นเขาก็ทำการโยนจินลงกับพื้นราวกับถุงขยะ แล้วทิ้งตัวเองนั่งลงกับพื้น
จินที่เริ่มได้สติขึ้นมาก็เห็นไทนั่งอยู่ใกล้เลยถามไปว่า "นายเข้ามาช่วยฉันทำไม?"
"ฉันไม่ได้ทำเพื่อตัวนายสักหน่อย แต่ฉันทำเพื่อตัวฉันเอง" แล้วไทก้หยิบช็อกโกแลตแท่งออกมาจากกระเป๋าพร้อมกับยื่นให้จิน "หน่อยไหม?"
"ไม่ล่ะ" จินส่ายหน้าปฏิเสธ
หลังจากที่จินปฏิเสธไปแล้ว ไทก็แกะซองช็อกโกแลตกินอย่างทันที เขาก็แสดงสีหน้าแปลกใจออกมาหลังจากที่กินช็อกโกแลตแท่งนั้น แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป "นายดูไม่แปลกใจเลยนะ ที่เห็นเพื่อนของนายเป็นแบบนั้น"
"เรื่องของหมอนั่นฉันเองก็พึ่งจะรู้เมื่อสามวันก่อนการคัดเลือกจะเริ่มเอง...จากแม่ของหมอนั่นเอง เธอบอกข้อมูลโดยแลกกับที่ฉันจะต้องให้หมอนั่นมีชีวิตรอดออกไปให้ได้"
"แล้วยังไงต่อนายก็เผลอปากสัญญาไปสินะ แบบที่นายเคยทำเหมือนอย่างเคยทำ" ไทลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับดึงคอเสื้อพูดกับจินต่ออีกว่า "การที่ตัวนายใจดีเกินไปมันไม่เพียงจะทำร้ายตัวเองเท่านั้น แต่คราวนี้ถ้าเกิดปล่อยให้ไอ้หมอนั่นขึ้นเป็นราชานายรู้ไหม? มันจะเกิดอะไรขึ้นกับประเทศนี้!? คนที่นายรู้จักคนที่รอนายให้กลับไปหา คนที่ไม่รู้เรื่องนี้ทุกๆคนจะต้องเจอกับอะไรนายเคยคิดบ้างไหม!?"
จินจับที่มือของไทกำมันจนแน่นพูดด้วยความรู้สึกที่ตนเองอัดอั้นเอาไว้ "คิดสิ! คิดอยู่จนหัวแทบจะระเบิดออกมาแล้ว ที่ฉันทำทุกอย่างนี้ก็เพื่อไม่ให้มันเกิดขึ้น เพื่อที่จะให้มันไปได้ดี! ฉันถึงพยายาม พยายาม พยายามแล้ว พยายามจนตอนนี้แม้แต่ตัวฉันเองยังไม่รู้เลยว่าที่ฉันทำไปทั้งหมดมันเพื่ออะไร! ทุกครั้งที่ทำเหมือนกับยิ่งห่างไกลจากอุดมคติเรื่อยๆ ....ตกลงแล้วฉันควรจะทำอะไรต่อดี?"
ไทโมโหเลยชกเข้าที่หน้าของจินไปหนึ่งหมัด "คิดบ้าคิดบออะไร!? พยายามแล้วอย่างนั้นหรอทั้งหมดนี่แกบอกว่าพยายามแล้วหรอ!? ทำเพื่อคนอื่นบ้างแหละ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำก็เพื่อคนอื่นมีความสุข!  อย่ามาตอแหลหน่อยเลย!!! ถ้าการที่แกพยายามจะเป็นคนดีเพื่อให้คนทุกคนมีความสุข ต่อให้ตัวแกเองจะสูญเสียสักเท่าไหร่ก็ตามคิดว่ามันถูกแล้วหรอ? สิ่งที่แกต้องการจริงๆ ไม่ใช่การเสียสละที่ไร้สาระ แต่สิ่งที่ตัวแกต้องการที่จะเห็นหลังจากนี้มันคืออะไร!? เคยถามตัวเองบ้างไหม!?" หลังจากนั้นไทก็ปล่อยมือออกจากจิน "ทิ้งมันไปซะ! ไอ้คำสัญญาพรรณนั้น ทิ้งความหวังของคนอื่นไปซะ! ทิ้งมันไป..เหลือเพียงแค่สิ่งที่ตัวเองต้องการก็พอ"
"...." จินไม่ได้ตอบอะไรกลับไป มือของเขาเอื้อมลงไปล้วงที่กระเป๋ากางเกงหยิบกระดาษหนึ่งแผ่นที่อยู่ในนั้น สภาพของมันในตอนนี้นั้นเต็มไปด้วยคราบเลือดและเละจนตัวหนังสือบางตัวนั้นแทบอ่านไม่ออก แต่เขาก็ยังจำมันได้ขึ้นใจ คำคำนั้นที่ได้เขียนไว้
...กลับมาให้ได้ล่ะ!...
มันเป็นคำที่เขียนโดยเซร่าที่มอบให้กับจินก่อนที่เธอจะเดินทางออกจากเซนเตอร์ไป...
จินทำการขยำกระดาษนั้นแล้วเก็บมันเข้าที่เดิม มองไปที่ไทด้วยสายตาที่มุ่งมั่น ซึ่งทางไทเองก็สัมผัสได้ถึงแรงมุ่งมั่นเลยพูดกับเขาว่า "ฉันยังไม่ลืมความอัปยศที่นายได้ให้ไว้กับตัวฉัน ไม่มีวันลืม  เพราะงั้นแล้ว...จนกว่าจะถึงตอนนั้น อย่าตายล่ะ!"
จินพยักหน้าตอบไปพร้อมกับแบมือแล้วยื่นออกไป "..."
บรรยากาศเงียบเชียบลง ไทเองก็ไม่เข้าใจว่าทางจินนั้นต้องการที่จะสื่ออะไรกันอยู่แน่ "อะไรของนาย?"
"มีเหลือไหม? ช็อกโกแลต..."
"ตะกี้เป็นแท่งสุดท้าย...."


## Chapter 30 ผู้คุมเส้นด้ายเเห่งโชคชะตา

20 วันก่อนการคัดเลือกจะเริ่ม....
ภายในห้องที่มืดมีเพียงแค่แสงไฟจากหลอดไฟหลอดเดียวเท่านั้น เฮนรี่?ที่ถูกจับให้นั่งอยู่บนเก้าอี้ ด้วยท่าทีที่ต่างจากเดิม ดวงตาดูง่วงซึมคอตกหน้ามองไปที่พื้น นอกจากเขาแล้วภายในห้องยังมีเฟริสหญิงสาวผมยาวทรงหางม้า ใส่ชุดสูทสีดำ พร้อมกับผู้ชายใส่แว่น สวมชุดสีขาวที่อยู่ข้างๆเธอ ทั้งสองตอนนี้ต่างก็จ้องมองมาที่เฮนรี่
"จะให้พวกเราเรียกคุณว่าอะไรดี?" เฟริสพูดกับเฮนรี่?ที่กำลังนั่งคอตกอยู่ตรงเก้าอี้
"...."
บรรยากาศเงียบเชียบไม่มีการตอบรับใดๆออกมาจากทางเฮนรี่?ที่นั่งอยู่ จนกระทั่งทางเฟริสหันกลับไปถามกับคนที่อยู่ข้างเธอ ดูเหมือนว่าเขาคนนั้นจะเป็นจิตแพทย์  "การสะกดจิตน่าจะเรียบร้อยดีใช่ไหม?"
"ถึงแม้ว่าการไปปลกจิตใต้สำนึกคนไข้โดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอมนักมันจะขัดกับหลักจรรยาบรรณก็ตาม แต่ว่าผมก็ทำเท่าที่ทำได้แล้ว"
"ฉันคาดหวังในผลลัพธ์ที่ได้เท่านั้น จะจ่ายเท่าไหร่ฉันไม่สน แต่ถ้าสิ่งที่ได้มาไม่ตรงกับที่ฉันหวังไว้รู้นะว่าผลมันจะเป็นอย่างไร?" เฟริสพูดจาขู่พร้อมกับกำไปที่ไหล่ของชายคนนั้นจนแน่น ซึ่งดูเหมือนว่าการขู่ของเธอนั้นจะได้ผลเสียด้วย ชายคนนั้นถึงกับเหงื่อตกและมีสีหน้าที่กังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัด
"ทางนี้ก็ลำบากเช่นกัน ถ้าถูกจับได้ว่าไปขโมยข้อมูลคนไข้จากที่อื่นมามีหวังได้ติดคุกหัวโตแน่!"
"เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง  มันก็ขึ้นอยู่ว่าแกทำงานให้ใครต่างหาก"
ทันใดนั้นก็มีเสียงหัวเราะเบาๆที่ดูชั่วร้ายออกมาจากทางของเฮนรี่? "คิกคิกคิก...."
พอได้เห็นแบบนั้นทางเฟริสนั้นก็รีบถามออกไป "จะให้พวกเราเรียกคุณว่าอะไรดี?"
"เรื่องนั้นไม่สำคัญ จะเรียกอะไรมันก็ขึ้นอยู่กับตัวพวกแกเอง"
เฟริสดีใจและยิ้มออกมาเดินเข้าไปใกล้เฮนรี่? และคุกเข่าลงต่อหน้าเขาทำความเคารพอย่างนอบน้อม "เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบท่านนัมเบอร์คนสุดท้าย "ท่านเจชัวร์"
เจชัวร์นั้นเงยหน้าขึ้นแล้วมองไปที่ทางชายที่เป็นหมอจิตแพทย์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร พอทางจิตแพทย์คนนั้นรับรู้ถึงสายตานั้นได้เขาก็รีบทำการคุกเข่าและก้มหัวหมอบตัวลงแนบชิดกับพื้นตัวสั่นเทาราวกับตัวเองอยู่ในขั้วโลกเหนือ
"ฉันพอจะรู้พวกแกต้องการอะไร? แต่ว่าตอนนี้ฉันยังไม่สมบูรณ์"
"ไม่สมบูรณ์?" เฟริสสงสัยในสิ่งที่เจชัวร์พูดขึ้นมา
"ใช่! ตอนนี้ฉันยังรู้สึกได้ถึงแรงต่อต้านที่อยู่ภายในตัวเอง แสดงถึงการที่ตัวตนของเขานั้นยังไม่ได้หายไปหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ "
"มีอะไรที่ทางเราพอจะช่วยท่านได้หรือไม่ ไม่ว่าอะไรพวกเราก็จะทำ ขอแค่ท่านสั่งเรามาแค่นั้นก็เพียงพอ"
"การที่จะทำลายตัวตนของเขานั้นจำเป็นต้องให้ตัวเขาเป็นคนลงมือเองสิ่งสำคัญ สิ่งที่รัก สิ่งที่หวัง ให้ทุกสิ่งทุกอย่างทรยศ สูญเสียซึ่งหลักการกการมีอยู่ของตัวตน นั่นแหละจะเป็นจุดกำเนิดที่สมบูรณ์ของฉัน" เจชัวร์ค่อยยื่นหน้าเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของเฟริสที่กำลังคุกเข่าต่อหน้าเขา "ตอนนี้สิ่งที่พวกเธอทำได้นั้นไม่มี จงหวังในปาฏิหาริย์ที่มีโอกาสเพียงแค่น้อยนิด บางทีโชคชะตานั่นอาจจะเข้าข้างตัวเธอก็เป็นได้"
เฟริสที่ได้ยินแบบนั้นก็พยายามจะดื้อดึงที่จะช่วยต่อแต่ทางเจชัวร์นั้นรีบเอามือปิดไปที่ปากก่อนที่เธอจะพูด "ไม่เอาน่า...! ฉันเกลียดพวกคนชอบตื้อ ถ้ามันไม่จำเป็นฉันก็ไม่อยากจะทำร้ายผู้หญิงเสียเท่าไหร่ เพราะฉะนั้นรอดูอยู่เฉยๆจะได้ไหม?"
ในตอนนั้นเฟริสรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่มองไม่เห็นมันโพยพุ่งออกมาจากชายที่อยู่ตรงหน้า เธอพยักหน้าตอบไปอย่างกล้าๆกลัวๆ
"ดีมาก....! ว่านอนสอนง่ายแบบนี้แหละฉันชอบ " พอเจชัวร์พุดจบเขาก็สลบลงที่เก้าอี้อย่างทันที ดูเหมือนว่าตอนนี้สถานการณ์จะกลับมาเป็นปกติแล้ว
ทางเฟริสรู้สึกสลายใจขึ้นเป็นอย่างมาก เธอค่อยพยุงตัวเองลุกขึ้นอย่างช้าๆ
"เข้ามาได้แล้ว  และช่วยขนร่าเขาไปไว้ที่ห้องให้ที"  เธอพยายามเรียกให้คน ที่อยู่ข้างนอกห้องเข้ามาเพื่อขนร่างของเฮนรี่กลับไปไว้ที่ห้อง แต่ถึงต่อให้เธอจะตะโกนเรียกอย่างไรก็ไม่มีใครเข้ามาในห้องนี้เลยแม้แต่คนเดียว บรรยากาศเงียบเชียบราวกับบ้านร้าง ไม่มีเสียงเท้า หรือแมกระทั่งเสียงพูดคุย ราวกับตนเองอยู่คนเดียวตั้งแต่แรกแล้ว
เสี้ยววินาทีนั้นเฟริสได้หันหลังกลับไป เธอก็ถึงกับตกตะลึงกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า จิตแพทย์ที่อยู่กับเธอในห้องตอนนี้เขาได้เสียชีวิตลงเสียแล้ว ร่างกายเขาเหมือนถูกอะไรผูกติดที่คอแล้วแขวนกับเพดานที่ห้อง เสียชีวิตจากการขาดอากาศหายใจ เมื่อเห็นแบบนั้นเฟริสก็เร่งรีบเดินออกจากห้องเพื่อไปเรียกให้คนข้างนอกเข้ามา
ของเหลวเหนียวข้นสีแดงกระทบเข้าที่เท้า สิ่งที่อยู่ตรงหน้าของเธอนั้นเป็นเพียงกองซากที่ไร้วิญญาณของคนนับหลายสิบคนนอนเรียงรายเกะกะขวางทางเต็มพื้นทางเดิน แขนขากระจัดกระจายเต็มไปหมด ภาพที่อยู่ตรงนั้นมันช่างชวนสะอิดสะเอียนจนแทบอยากจะอ้วก แต่เธอก็พยายามกลั้นใจเดินผ่านซากศพเหล่านั้นออกไปเพื่อเรียกให้คนอื่นมาช่วย ในตอนนั้นเธอเองก็เริ่มคิดในใจขึ้นมาว่า ...ทำไมตัวเธอถึงรอดมาได้ ถ้าหากตอนนั้นยังยื้อแบบนั้นต่อไป สภาพของตัวเธอก็คงไม่ต่างจากพวกเขาเป็นแน่...
ในเวลาปัจจุบัน ด้านนอกของเซนเตอร์...
เฟรสที่กำลังจ้องดูการถ่ายทอดสดการคัดเลือกราชาอยู่ด้านนอกด้วยท่าทีที่ดูจดจ่อเป็นอย่างมาก แล้วทันใดนั้นชายผมทรงเฟดสีดำสั้น สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวดูเรียบร้อย ก็เดินเข้ามาข้างหลังพร้อมกับพูดว่า "ตอนแรกก็คิดว่าเป็นเรื่องโกหกเสียอีก  ตัวตนนัมเบอร์คนสุดท้ายที่ทางตระกูลของเราเจมินี่นั้นสนับสนุนนั้นกลับเป็นคนคนเดียวกับทางพรีสเสียได้"
"เจสันหรอ?  ที่ฉันทราบก็เพราะว่าท่านดีลเลอร์ที่เป็นคนสนิทของท่านราชาคนก่อนบอกฉันมา"
"แลดูเธอจะเชื่อฟังคำพูดของหมอนั่นจังนะ"
"เชื่อฟัง? เปล่าเลย...แค่ขัดขืนไม่ได้ต่างหาก!"
"มันหมายความว่ายังไง?" เจสันแสดงความสงสัยออกมา
เฟริสเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อยๆสั่นเครือ "ก็ตามที่พูดนั่นแหละขัดขืนไม่ได้ ไม่ใช่เพราะว่าที่เขาพูดมาแค่อยากให้ฉันรู้เท่านั้น แต่มันเป็นสิ่งที่พูดออกมาให้ฉันทำต่าง เรื่องการที่รู้ว่าเฮนรี่นั้นมีอีกบุคลิกหนึ่งที่ซ่อนเอาไว้นั้น เขาเป็นคนพูดมันก็จริง ซึ่งเขาไม่ได้บังคับให้ฉันไปยุ่งกับมันเลยแม้แต่นิดเดียวเพียงแค่พูดออกมาเฉยๆ แต่ถึงอย่างนั้นสัญชาตญาณของฉันมันก็บอกในใจว่าให้ทำสิ่งนั้นซะ ราวกับตัวฉันนั้นถูกบงการอยู่ห่างให้เดินไปตามเกมที่เขาเป็นคนตั้งกระดานเอาไว้ก่อนแล้ว"
เจสันที่ได้ยินถึงเหงื่อตกออกมา เพราะสีหน้าที่เฟริสแสดงออกมานั้นมันบ่งบอกถึงความกลัวที่อยู่ในจิตใจ  "แต่...ว่า ไม่ว่ายังไงก็ยังได้ผลประโยชน์อยู่ไม่ใช่หรอ? มันก็ดูคุ้มค่าอยู่นี่" เจสันพยายามพูดถึงข้อดีที่ถ้าเฮนรี่ชนะการคัดเลือกนี้ ถึงแม้ว่าพวกตนเองจะถูกใช้ก็ตาม
เฟริสส่ายหน้าไปมาพูดพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลอาบแก้ม "ใจจริงของฉันตอนนี้คือความกังวล ความกังวลที่ถ้าพวกเราชนะแล้วมันจะเป็นอย่างไร?"
05.30 น. ณ ที่ใจกลางของเซนเตอร์
จินและไทเดินมาจนถึงโดยที่มีเจชัวร์ยืนรอต้อนรับอยู่ก่อนแล้ว
เจชัวร์เป็นคนเริ่มบทสนทนาทักทายพวกเขาทั้งสองก่อน "นี่สู้ไม่ได้จนถึงขนาดต้องหมาหมู่กันเลยหรอครับเนี่ย!? น่าสมเพช"
"หมาหมู่หรอ? พูดได้น่าสนใจดีนี่ แต่เขาเรียกว่าพลังมิตรภาพต่างหากถึงจะดูดีกว่า" ไทพูดสวนกลับไป
"ฉันละผิดหวังในตัวนายจริงๆ จิน! คนเก่งอย่างนายไม่น่าจะเป็นคนที่เลือกใช้วิธีที่ขี้ขลาดแบบนี้ไม่ใช่หรอ?" เจชัวร์พยายามพูดยั่วยุให้จินโกรธ
"ก็จริง แต่ว่าเพื่อหยุดนายต่อให้หาว่าขี้ขลาด  ฉันก็ยอม"
ไทเดินเข้ามาตบที่ไหล่ของจินเบาๆ  "เข้าใจนะ! ว่าจุดมุ่งหมายเราตอนนี้คืออะไร?" ซึ่งทางจินก็เพียงแค่พยักหน้าตอบกลับไป "ถ้าอย่างนั้นก็ดี! อย่าเพิ่งก่อนตายล่ะ!" ไทแบมืออกและยื่นออกไปที่จิน
"เข้าใจแล้ว!" จินตบไปที่มือของไทอย่างแรง แล้วทั้งสองก็เดินมุ่งตรงไปหาเจชัวร์ที่กำลังยืนรอพวกเขาด้วยท่าทีที่เริ่มเบื่อหน่ายเต็มทน
"พูดปลุกแรงใจกันเป็นครั้งสุดท้ายเสร็จแล้วหรอ?"
ในระหว่างที่จินเดินเข้าไปหาเจชัวร์พร้อมกับกำดาบในมือจนแน่น เขาก็ได้พูดคำถามเดิมที่ถามในตอนนั้น "ฉันขอถามว่านายเป็นใคร?"
"เรื่องนั้น...จะเป็นอย่างไรก็ช่าง!!!"
หลังจากพอเจชัวร์พูดจบ ทันทีก็มีฝาท่อระบายน้ำพุ่งเข้าไปที่ตัวของเขาในขณะที่ยืนอยู่ ซึ่งนั่นเป็นการโจมตีจากไทที่ขว้างฝาท่อไปอย่างสุดแรง
"ถูกอย่างที่นายพูดจริงนั่นแหละ เรื่องนั้นจะเป็นอย่างไรก็ช่าง!"
แต่ทางเจชัวร์ก็ใช้เส้นด้ายที่คมกริบกางเขตแดนเอาไว้ก่อนแล้วเลยทำให้ฝ่าท่อนั้นขาดกระเด็นออกเป็นชิ้นๆ
"ชิ! พลาดหรือนี่"
"ผมไม่คิดจริงๆว่าตัวคุณจะโจมตีแบบไร้สมองแบบนี้ น่าผิดหวังจริงๆ"
"ขอโทษละกัน! ที่ทำให้ผิดหวัง แต่ว่า...ฉันก็ไม่ได้หวังจากการโจมตีนั้นตั้งแต่แรกเหมือนกัน"
ทันใดนั้นเจชัวรมองขึ้นไปบนท้องฟ้า จินกำลังลอยลงมาพร้อมกับทิ่มดาบลงพื้น เขารีบกระโดดตัวถอยหลังไปเพื่อหลบการโจมตีนั้นทำให้รอดได้อย่างหวุดหวิด
"ฉันจะเป็นคนหยุดนายเอง!!!"
"ถ้าทำได้ก็ลองดู!!!"
เหลือนัมเบอร์ทั้งหมด 4 คน....


## Chapter 31 การเเสดงในศึกสุดท้าย

เวลาก่อนหน้านี้ไม่นานนัก ก่อนที่จินและไทจะเดินทางไปที่ใจกลางเซนเตอร์ ทั้งสองได้นั่งพูดคุยวางแผนเพื่อที่จะรับมือกับพลังของเจชัวร์
"ก่อนที่การต่อสู้จะเริ่มขึ้น ฉันขอถามคำถามกับหมอนั่นอีกครั้งก่อนได้ไหม?"
"คำถาม? ทำไปแล้วมันจะได้อะไร?"
"มันเป็นคำที่เอาไว้ใช้เรียกสติของเฮนรี่ แม่ของเขาเป็นคนบอกฉันเกี่ยวกับวิธีรักษาเบื้องต้นนี้เอาไว้ก่อนที่การคัดเลือกจะเริ่มขึ้นเสียอีก"
"แต่ว่าถ้าเกิดมันไม่ได้ผลล่ะ? แล้วเพื่อนของนายไม่กลับมาเป็นปกติ นายจะทำอย่างไร?"
"นั่นเป็นฟางเส้นสุดท้ายแล้ว ถ้าเกิดมันไม่ได้ผล แล้วหมอนั่นยังจำตัวเองไม่ได้ แสดงว่าคงมีแค่วิธีเดียว" จินกำดาบที่มือจนแน่น
"ก็ได้" ไทพยักหน้าตอบกลับไป "ทีนี่พูดถึงพลังของเพื่อนของนาย เส้นด้าย ฉันไม่รู้ว่าอาณาเขตของพลังกว้างแค่ไหน อีกทั้งยังคมราวกับดาบ บางทีก็ยืดหยุ่น และยังปรับเปลี่ยนรูปร่างได้ตามใจนึกอีก ค่อนข้างยุ่งยากเอาเรื่องเลย แต่ที่แน่ๆตอนนี้ที่ฉันแน่ใจคือมันไม่ได้รวดเร็วเท่าไหร่"
"พลังแบบนี้เหมือนแมงมุมไม่มีผิด"
เพียงแค่คำพูดนั้นที่จินพูดมาทำให้ไทนึกอะไรบางอย่างออก "แมงมุมอย่างนั้นหรอ? เข้าใจแล้วจุดอ่อนอีกข้อหนึ่งของหมอนั่น  การเตรียมการยังไงล่ะ?"
"อ้อ....! อย่างนี้นี่เอง"
"ใช่! พลังหมอนั่นจะปล่อยเส้นด้ายเฉพาะระยะที่ใกล้เท่านั้น แต่ทุกครั้งที่โจมตีระยะกลางหรือไกลเส้นด้ายมักจะออกมาจากที่ใดที่หนึ่งเท่านั้น หมายความว่าก่อนที่การคัดเลือกเริ่มหรือบางทีในตอนที่เริ่มหมอนั่นได้กระจายใจไปทั่วทั้งเซนเตอร์แล้ว"
"เดี๋ยวก่อน! งั้นก็แปลว่าตอนนี้พวกเราอยู่ภายในใยแมงมุมที่หมอนั่นสร้างแล้วไม่ใช่หรอ? แต่ถึงทำไมไม่มีการโจมตีมาเลยล่ะ?"
"ฉันนึกได้สองข้อ เพื่อนของนายอาจจะใจดีและปล่อยให้พวกเรารอดไปก่อน ส่วนอีกข้อน่าจะเป็นเกี่ยวกันระยะทาง โดยจุดศูนย์กลางน่าจะเป็นตัวเจ้าของเอง" ไทมองไปที่จินหลังจากนั้นก็พูดขึ้นอีกว่า "นายห้ามใช้แพนโดร่าอีกจนกว่าจะแน่ใจว่าโค่นอีกฝ่ายได้ เข้าใจไหม?"
"นายเองก็รู้เรื่องนี้ด้วยอย่างนั้นหรอ? งั้นแสดงว่านายเองก็ใช้ไปเหมือนกันแล้วใช่ไหม?"
"อืม...ฉันใช้ไปแล้วทั้งหมดสองครั้ง ครั้งที่สองคือตอนที่พานายหนีมา"
"แต่ว่าทำไมร่างกายของนายไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยล่ะ? ดูพวกฉันสิร่างกายกับสีผมทุกอย่างล้วนเปลี่ยนไปหมดเลย"
"ฉันเองก็ไม่รู้ แต่ถ้าเป็นไปได้ฉันก็ไม่อยากจะใช้มันอีกแล้ว" ไททำการหยิบปืนกระบอกหนึ่งขึ้นมา "เพราะงั้นแล้วเราจะใช้นี่ในการตัดสิน"
"นั่นมัน!" ที่อยู่ตรงหน้าของจินนั้นเป็นปืนของบันที่ทำตกไว้ตอนที่เข้าปะทะกัน
"เท่าที่ฉันรู้มา กระสุนนี้จะทำการผนึกพลังของพวกเราได้ระยะเวลาหนึ่ง เราจะใช้ช่วงเวลานั้นในการจบเรื่องนี้ซะ ถึงแม้ว่าพลังของฉันจะสลับตำแหน่งของสองสิ่งที่แตะได้ก็ตามแต่มันคงไม่ง่ายหรอกนะที่จะเข้าไปเตะอีกฝ่ายโดยที่ไม่โดนอะไร แล้วอีกอย่างหมอนั่นต้องระวังฉันเป็นพิเศษอีกด้วย ฉะนั้นแล้วนายจะต้องปลิดชีพหมอนั่นด้วยมือของนายเอง..."
"....คงไม่มีทางอื่นแล้วสินะ?" จินถอนหายใจออกเสียงดัง
"ถ้านายกังวลเกี่ยวกับเรื่องนั้น ฉันมีเรื่องที่กังวลกว่านั้นเป็นร้อยเท่าจะบอก" ซึ่งดูเหมือนว่าทางจินจะกำลังตั้งใจฟังเรื่องที่ไทจะพูด "ก็จริงที่กระสุนนี้สามารถจะผนึกพลังได้ แต่ว่ามันมีแค่นัดเดียวเท่านั้น"
"นัดเดียว!?"
"ใช่! ถ้าพลาดแล้วพลาดเลย ไม่มีแก้ตัวใดๆทั้งสิ้น แล้วทีนี้ใครจะเป็นคนยิงฉันหรือว่านาย"
จินตัดสินใจอย่างรวดเร็วชี้นิ้วไปที่ไทอย่างไม่ลังเล "นายเป็นคนยิง"
"แน่ใจแล้วหรอ? ที่จะให้ฉันเป็นคนยิง บางทีฉันอาจจะเกิดหมันไส้นายแล้วหันไปยิงนายแทนก็ได้นะ ไม่กลัวบ้างหรือไง?"
"นายไม่มีทางยิงฉันหรอก เพราะว่านายเป็นคนที่บอกเรื่องกระสุนนี่ให้ฉันรู้ยังไงล่ะ ถ้านายคิดร้ายกับฉันจริงๆนายคงไม่บอกเรื่องนี้หรอกใช่ไหม?" จินตอบมาด้วยรอยยิ้ม
"...ตามใจนายแล้วกัน" ไทพยายามเบนหน้าหนีหลังจากที่ได้ยินแบบนั้น
"เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นก็ไปทำเรื่องนี้ให้มันจบกันเถอะ!" จินลุกขึ้นแล้วเดินออกไปนอกตัวอาคารและกำลังพุ่งตรงไปยังใจกลางของเซนเตอร์ แต่ก่อนหน้านั้นทางไทก็พูดขึ้นมาหยุดเขาไว้กก่อน
"นายจะรีบไปไหน? ยังมีเรื่องหนึ่งที่ยังต้องเตรียมการในการรับมืออยู่อีกอย่างหนึ่ง"
หลังจากที่เจชัวร์ทำการหลบการโจมตีจากบนอากาศของจินได้แล้ว แต่ไม่ทันไรจินก็พุ่งเข้าหาด้วยความรวดเร็ว เขาเองก็รีบรับมือโดยการสร้างรยางค์ขึ้นมารกันการโจมตีได้อย่างเฉียดฉิว
สายตาของเขาก็ยังจ้องมองไทที่ยืนอยู่ห่างๆ เพราะว่าถ้าเกิดเขาพลาดโดยไทแตะตัวก็เท่ากับจบเกม พอทางไทเริ่มเคลื่อนไหวเขาก็รีบปัดจินให้ออกกระเด็นไป แล้วทำการควบคุมเส้นด้ายที่อยู่ใต้ดินขึ้นมาจับกุมตัวของไทโดยการขังไว้ในลูกบอล แต่ลูกบอลนั้นก็ถูกตัดด้วยสิ่งของมีคมได้อย่างง่ายดายปรากฏเป็นจินแทนที่อยู่ในนั้น ส่วนทางไทนั้นได้สลับตำแหน่งก่อนที่จะถูกจับขัง
"ผิดหวังหรือเปล่าที่ไม่ใช่ฉัน!" พอพูดจบไทก็รีบวิ่งเข้าหาทางเจชัวร์อย่างทันที ไปพร้อมๆกับจินที่หนีออกมาจากลูกบอลได้สำเร็จแล้วกำลังพุ่งตรงมาหาเขาด้วยความเร็วที่สูงมาก
เจชัวร์รีบทำการรับการโจมตีของจินด้วยรยางค์ และเอามือแตะไปที่พื้น ทันใดนั้นก็มีเส้นด้ายที่กลายเป็นหนามแหลมๆดพยพุ่งออกมาจากพื้นดินนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าใส่ร่างกายของไทที่กำลังวิ่งเข้าไปแตะตัวของเขา
ไทนั้นรีบทำการตบมืออีกครั้งเพื่อสลับตำแหน่งกับก้อนหินที่เขาได้ทิ้งไว้ก่อนหน้านี้  แต่มันก็ทำให้เขาต้องทิ้งระยะออกห่างจากเจชัวร์ พอเป็นแบบนั้นเขารีบดึงเสื้อเกิดเป็นเศษผ้า โยนขึ้นกลางอากาศแล้วตบมือหนึ่งครั้ง เศษผ้านั้นกลายเป็นธนูคันขนาดใหญ่ พร้อมกับลูกธนูหนึ่งดอก เขาทำการง้างธนูออกอย่างสุดแรงยิ่งไปที่เจชัวร์อย่างทันที ซึ่งก่อนที่จะยิงออกไปเขาก็ตะโกนเรียกให้ทางจินนั้นถอยห่างออกมา
"หลบไป!!!"
พอได้ยินเสียงตะโกนจากไทนั้นจินก็รีบพุ่งตัวออกห่างจากเจชัวร์อย่างทันที หลังจากนั้นลูกธนูที่ถูกยิงออกไปก็ได้กระทบเข้ากับรยางค์ที่ถูกสร้างจากเส้นด้าย แล้วมันก็ระเบิดออกอย่างรุนแรง
*****ตู้ม!!!!*****
แรงระเบิดดังสนั่นไปทั่ว พร้อมกับควันไฟและเปลวเพลิงที่โพยพุ่งลอยขึ้นในอากาศ
"นายจะฆ่าฉันไปด้วยอย่างนั้นหรอ?"
"ก็ฉันตะโกนบอกแล้วนะ ว่าให้หลบ"
แต่ไมทันได้ดีใจ เกิดแรงลมอันมหาศาลพัดเป่าควันไฟและเปลวเพลิงโดยรอบหายไปจนหมดอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงเจชัวร์ที่พูดขึ้นมาอย่างเบื่อหน่าย
"เกือบไปแล้ว...ว่าแล้วพวกคุณนี่ประมาทไม่ได้เลยจริงๆ" เจชัวร์ปัดไปตามตัวตรงที่ยังมีเปลวไฟเล็กน้อยหลงเหลืออยู่ "แต่น่าเสียดาย ถ้าผมมีพลังแค่อย่างเดียว การต่อสู้ก็คงจบไปแล้ว" พอพูดจบเจชัวร์ก็หล่อหลอมเส้นด้ายให้กลายเป็นหอกขนาดเล็กๆหลายๆอันลอยอยู่กลางอากาศ แล้วใช้มืออีกข้างผลักมันด้วยพลังลม ทำให้หอกเหล่านั้นพุ่งด้วยความรวดเร็วมาก
ทางไทนั้นตบมือเพื่อทำการเคลื่อนย้ายตัวเองหนีได้ ส่วนทางจินนั้นพยายามปัดการโจมตีออกทั้งหมดแต่ถึงอย่างนั้นด้วยจำนวนและความเร็วที่พุ่งเข้ามาจึงทำให้เขาได้รับบาดเจ็บบริเวณที่ท้อง และทางจินก็รีบดึงหอกนั้นออกอย่างทันที เพราะว่าครั้งที่แล้วเส้นด้ายสามารถเข้าไปตามบาดแผลที่ถูกเปิดออก ทำลายอวัยวะภายใน นั่นเองจึงเป็นเหตุผลที่ต้องรีบดึงมันออก
จากด้านหลังของเจชัวร์นั้นไทพยายามที่จะสัมผัสตัวของเจชัวร์ แต่ทางนั้นก็รีบสร้างหนามพุ่งขึ้นมาจากพื้นเข้าโจมตีทางไทกลับ เมื่อเห็นเป็นอย่านั้นไทจึงรีบกระโดดถอยหลังออกไปอย่างรวดเร็ว  เมื่อเขาจดจ่อกับทางไทมากเกินไป จินก็รีบพุ่งเข้ามาเสริมการรวดเร็วถึงแม้ว่าจะมีบาดแผลจากการโจมตีรอบที่แล้วก็ตาม เจชัวร์เองก็ผลักตัวเองลอยขึ้นบนอากาศได้อย่างทันเวลาพอดิบพอดี แล้วเขาก็รีบใช้เส้นด้ายไปผูกห้อยติดบนตึกมองดูพวกจินจากด้านบน
"ถ้าหากจดจ่อกับอีกคนมากเกินไป ก็จะถูกอีกคนจัดการ ยุ่งยากชะมัด!" เจชัวร์บ่นพึมพำออกมาเบาๆ
ในขณะที่เจชัวร์กำลังผูกตัวเองห้อยกับตึกนั้นจินก็โผล่มาจาด้านข้างอย่างรวดเร็ว ซึ่งทางเขาก็รีบตัดเส้นด้ายที่ผูกตัวเขาห้อยอยู่กับตึกออกแล้วปล่อยตัวเองหล่นลงที่พื้น ในขณะที่หล่นลงมาเขาก็ใช้แรงลมดันตัวเองเพื่อลดแรงกระแทกลง
เมื่อเจชัวร์หันกลับไปมองข้างบน ดาบที่อยู่ในมือจินนั้นได้หายไป ในช่วงเวลนั้นเองที่ไทรอดักโจมตีอยู่ด้านล่าง เขาฟาดดาบมาที่เจชัวร์อย่างรุนแรง
"ชิบ-!" ในตอนนั้นเองที่ทางเจชัวร์รนั้นกันการโจมตีด้วยเส้นด้ายที่ก่อร่างกลายเป็นโล่เอาไว้ได้ทัน แต่ด้วยแรงที่มีมากมายของไทนั้นสามารถตัดผ่านโล่ที่ทำจากเส้นด้ายไปอย่างง่ายดาย เข้าฟันที่แขนทั้งสองของของเจชัวร์จนแทบขาด
เจชัวร์รีบถอยหลังออก แล้วใช้เส้นด้ายทำการเย็บแขนทั้งสองข้างที่เกือบขาดนั้น ใช้เวลาไม่นานก็กลับมาเป็นปกติ และพอจากนั้นเจชัวร์ก็โจมตีสวนกลับโดยการปล่อยคลื่นดาบลมไปที่ไท ซึ่งทางไทนั้นหลบไม่พ้นแน่นอนจึงจับดาบแน่นแล้วใช้แรงเข้าปะทะเบี่ยงวิถีของคลื่นดาบลมนั้นให้ลอยขึ้นฟ้าไป และตอนนั้นเองที่ดาบก็ลอยหลุดมือไปด้วย
ทางจินเห็นเลยพุ่งเข้าหยิบดาบที่ลอยขึ้นฟ้ากลางอากาศ แล้วพุ่งเข้าโจมตีเจชัวร์โดยการฟันเข้าที่ตรงไหล่ แต่การโจมตีนั้นก็ถูกหยุดเอาไว้ด้วยเส้นด้ายที่ถูกทักทอจนกลายเป็นสิ่งที่คล้ายเสื้อเกราะหยุดเอาไว้ ไม่ว่าจินจะใช้แรงมากขนาดไหนก็ตามการโจมตีนั้นก็ถูกหยุดเอาไว้ และตอนนั้นเองที่เจชัวร์ใช้ลมหมุนเข้าห่อหุ้มที่ปลายมือข้างหนึ่ง กำลังจะเข้าโจมตีจินที่พยายามดันดาบของตัวเองให้ผ่านเส้นด้ายที่คล้ายเสื้อเกราะ  ทางไทก็รีบตบมือแล้วดึงตัวของจินให้ถอยกลับไป
"ใจเย็นหน่อยสิ!  รู้ว่าโจมตีไม่เข้ายังจะเสียเวลาดันทำเพื่อ!?" ไทพูพร้อมกับเอามือจับไปที่หลังของจิน
"โทษที... พอดีอยากแค่จะลองอะไรบางอย่างดูเฉยๆ" จินพูดกลับด้วยท่าทางที่เริ่มหอบ
"ช่างเป็นการโจมตีผสานที่เข้าขากันดีจริงนะครับ พวกคุณเหมือนฝาแฝดที่พลัดพรากจากกันตอนเด็กหรือเปล่าเนื่ย?"
"ฝาแฝด? แต่เสียดายด้วยเพราะว่าฉันแกกว่าหมอนี่เกือบสิบปี มีฝาแดที่หน้าตากับอายุห่างกันขนาดนี้ แกใช้สมองส่วนไหนคิดนี่!?" ไทตอบกลับไป
"ปากคุณนี่ดีพอๆกับฝีมือเลยนะ"
"ขอบคุณที่ชม แต่ถึงจะพูดขนาดนั้นฉันก็ไม่มีอะไรที่จะให้หรอกนะ" ไทกระซิบเบาๆที่หูของจิน
ทางจินเองก็พยักหน้าโดยที่ไม่ได้พูดอะไร
"เข้าขากันดีจริงๆ ผมชักเริ่มอิจฉาแล้วสิ ว่าพวกคุณคุยอะไรกัน?" ทันทีที่เจชัวร์พูดจบก็ทำการปล่อยคลื่นดาบลมเข้าใส่ทั้งสอง
จินเองใช้กำลังทั้งหมดรับเอาไว้ แล้วในช่วงนั้นเองที่ไทรีบวิ่งออกข้างๆเพื่อหาโอกาสโจมตี เจชัวร์ที่เห็นแบบนั้นเลยระดมสาดกระสุนลมนับไม่ถ้วนใส่ไทที่กำลังวิ่ง ในตอนที่เขาจดจ่ออยู่ที่ไทนั้น จินก็เข้าอีกข้างหนึ่งแล้วกำลังจะฟันเข้าที่คอของเขา เจชัวร์รีบทำการสร้างรยางค์ขึ้นมากันการโจมตีได้ แล้วกำลังจะใช้รยางค์อีกอันโจมตีกลับ แต่ทางจินเองถอยหลังออกไปเสียก่อน ในช่วงที่กระโดดถอยหลังออกไปนั้นเขาได้โยนสิ่งของบางอย่างใส่หน้าของเจชัวร์ด้วย
มันเป็นก้อนหินมากมายหลายก้อนที่ถูกห่อด้วยซองช็อกโกแลตแท่งที่กินหมดแล้ว
"ทำอะไรไร้สาระ!"
ในตอนนั้นเองที่เจชัวร์ได้เห็นว่าดาบที่อยู่ในมือของจินได้หายไป เขารีบหันกลับไปที่ไทอย่างทันที แต่ดาบนั้นก็ไม่อยู่ที่ไทเช่นกันแต่มันกลับเป็นแค่ลูกโป่งสีแดงเท่านั้น  ไม่นานนักก็มีการโจมตีจากด้านบนฟ้า ดาบพุ่งลงตัดที่แขนข้างหนึ่งของเจชัวร์จนขาดกระเด็น เขารีบทำการรักษาตัวเองอย่างทันทีใช้เส้นด้ายผูกติดกับส่วนที่ขาดออกเย็บเข้าด้วยกัน แต่ในขณะนั้นเองจินก็รีบพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วหยิบดาบที่ปักลงพื้นเข้าตัดส่วนที่กำลังจะฟื้นฟูออกก่อนที่จะเสร็จ หลังจากนั้นจินก็โดนเส้นด้ายโจมตีเข้าทีท้องจนทะลุ
"ตอนนี้แหละ!!!" จินตะโกนออกอย่างสุดเสียง
"เออ! จบกันแค่นี้" ไทที่อยู่ข้างหลังเจชัวร์และกำลังจ่อปืนมา
*******ปัง!!!*********


## Chapter 32 ละทิ้งอดีต...เเด่ผู้ที่ไม่มีวันหวนคืน

ฉันคิดอยู่แบบเดิมซ้ำๆ ถึงความเป็นไปได้ ถ้าเกิดเราสองนั้นไม่ได้รู้จักกัน เรื่องราวมันก็คงจะจบอีกแบบหนึ่ง....
ความฝันในตอนนั้นฉันยังจำมันได้ขึ้นใจ อยากที่จะเป็นเหมือนในหนังฮีโร่ที่ดูสมัยเด็กๆ ใช้พลังทำในสิ่งที่ถูกต้อง ปกป้องคนที่อ่อนแอกว่าตนเอง กำจัดสิ่งชั่วร้ายทั้งปวง เพื่อความสงบสุขของโลก เพื่อโลกที่จะไม่ต้องมีใครได้รับความเจ็บปวด เพื่อให้ทุกคนนั้นยิ้มออกมาได้  ต้องการเพียงแค่นั้น...
แต่ไม่ว่ายังไงตัวฉันนั้นช่างอ่อนแอเหลือเกิน ไม่มีพลังหรือกำลังที่จะช่วยคนอื่น แม้กระทั่งคนสำคัญของตัวเองก็ตาม ทำได้เพียงแค่นั่งดูปล่อยให้มันเกิดขึ้นโดยที่ตนเองไม่สามารถทำอะไรได้
"เจ็บใจใช่ไหมล่ะ?"
"ใครน่ะ?"
"เรื่องนั้นไม่สำคัญ แค่รู้ว่าฉันไม่ใช่ศัตรูของนายก็พอ
อยากจะได้พลังไหมล่ะ? พลังในการกำจัดความชั่วร้าย ปกป้องคนสำคัญ"
"....."
"ไม่เห็นจะต้องคิดอะไรให้มันมากความเลย แค่ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นหน้าที่ของฉันก็พอ ปล่อยวางจิตให้ว่างเปล่า ปล่อยให้มันกลืนกินตัวเองไปทีละนิด...ทีละนิด...อย่างช้าๆ"
เสียงนั่นมันทำให้ฉันค่อยๆผ่อนคลายลง จนเผลอหลับไป...
.....
....
...
"นะ...นี่ ลูกทำอะไรลงไป?" เสียงสั่นกลัวของหญิงที่ดูคุ้นเคย
ฉันค่อยๆเปิดตามองดู ก็แทบไม่เชื่อสายตาของตัวเอง สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นตัวเองที่กำลังนั่งค่อมบนร่างกายของชายคนหนึ่งที่เหมือนจะเป็นพ่อของตัวเองที่นอนจมกองเลือด ม่านตาขยายออกกกว้าง และบนร่างกายก็ปรากฏรอยถูกแทงด้วยมีดทำครัวนับหลายสิบครั้ง
...ใช่ ฉันเป็นคนฆ่าเขาเอง ฆ่าเขาเองด้วยฝีมือของตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นฉันนั้นกลับรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก ทำไมกันทั้งๆที่ฉันทำความผิดที่ตัวเองไม่น่าจะให้อภัยได้เลยแท้ๆ แต่ถึงอย่างนั้นในใจเหมือนถูกอะไรบางอย่างนั้นเติมเต็มจนรู้สึกว่าสิ่งที่ทำไปนั้นถูกต้องแล้ว!
"ใช่! ความชั่วร้ายนั้นไม่อาจให้อภัยได้ จำเป็นต้องกำจัด"
"แต่ว่า...."
"ถึงแม้ว่าจะมีสายเลือดเดียวกันก็ตาม ความชั่วร้ายก็คือความชั่วร้าย"
นับตั้งแต่นั้นเสียงนั่นก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่เคยจางหาย...เป็นเวลานับหลายสิบปี
...จนกระทั่งได้พบกับนาย ได้พูดคุย ได้ทำความรู้จัก ถึงแม้ว่าจะพึ่งรู้จักกันได้ไม่นานักก็ตาม แต่มันกลับรู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก เหมือนพวกเราเคยประสบพบเจอเรื่องเดียวกันมา ถ้าเป็นเขาอาจจะไม่มีทางทรยศฉันเป็นแน่....
...
...
ไทจ่อปืนจากทางด้านหลังของเจชัวร์ และในขณะที่กำลังจะลั่นไกออกมา ทางเจชัวร์นั้นก็ได้พูดดูถูกเยาะเย้ยมาว่า
"คุณก็รู้นี่ว่ามันไม่ได้ผล ขนาดดาบของหมอนี่ยังฟันไม่ทะลุเกาะที่หุ้มอยู่ตอนนี้เลย กะอีแค่กระสุนโง่ๆมันจะไปทำอะไรได้!"
ไทแสยะยิ้มออกมาก่อนที่จะพูดขึ้นว่า "ถูกของนาย แต่ว่าฉันก็ไม่ได้โง่ถึงขนาดนั้น!"
****ปัง!!!****
ไททำการยิงปืนไปที่ทิศทางตรงข้ามกับเจชัวร์ยืนอยู่ ทำเอาทางเจชัวร์ถึงกับสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่นั้นเองก็เท่ากับว่าตัวเขานั้นเปิดช่องว่าง เจชัวร์สบโอกาสจึงใช้รยางค์แทงเข้าที่ท้องของไทจนทะลุ
"หึ! นึกว่าจะทำอะไรที่ผมคาดไม่ถึงเสียอีก ก็แค่เล่นปาหี่"
ไทยิ้มออกมาเบาๆอย่างดีใจ  "ปาหี่?...ถ้างั้นฉันจะแสดงมายากลให้นายเห็นเอง ว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดนั้นมันปาหี่หรือไม่" และรีบตบมือเพื่อสลับตำแหน่งของสองสิ่ง แต่ตัวของเขายังคงอยู่ที่เดิม
***แปะ!!!***
ทันใดนั้นกระสุนก็พุ่งเข้าไปที่แขนของเจชัวร์ข้างที่ถูกจินได้ตัดก่อนหน้านี้กระสุนทะลวงเข้าสร้างบาดแผลซ้ำให้กับเขา หลังจากนั้นไม่นานสิ่งผิดปกติก็เริ่มเกิดขึ้นกับเจชัวร์
"นะ...นี่มันอะไรกัน!?"เรี่ยวแรงของเขาหายไปจนหมด แขนขาอ่อนแรงจนแทบยืนไม่ไหว พลังที่ใช้ทั้งหมดก็คลายออกอย่างรวดเร็ว ท้ายที่สุดเขาก็ทรุดตัวลงกับพื้น
"จัดการซะ!!!" ไทตะโกนออกอย่างสุดเสียง
พอสิ้นสุดเสียงนั้นจินก็พุ่งมาด้วยความเร็วที่สูงมากจากด้านฝั่งที่ไทได้ยิงกระสุนไป ทุกอย่างดำเนินไปตามแผนที่ไทได้วางไว้ ในตอนนั้นที่จับไปที่หลังของจินนั้นเขาได้กระซิบว่า ...ลูกโป่งสีแดงอยู่บนหัวของหมอนั่น เราจะใช้อันนั้นในการเอาชนะมัน ในเมื่อไม่สามารถโจมตีส่วนอื่นเข้าไปฉะนั้นแล้วจำเป็นจะต้องเล็งในที่ที่เปิดออกเท่านั้น... โดยที่ไทจะใช้ตัวเองเป็นตัวล่อให้จินเข้าโจมตีเผด็จศึกในครั้งสุดท้าย
"จบกันแค่นี้แหละ!!!" จินพุ่งเข้าใส่เจชัวร์ที่กำลังนอนทรุดอยู่กับพื้นด้วยท่าทีที่เจ็บปวดอย่างรุนแรง เขาง้างดาบออกอย่างสุดแรงเท่าที่จะทำได้ เล็งไปเพื่อจะตัดคอของอีกฝ่าย
ในเสี้ยววินาทีนั้นสีหน้าของเจชัวร์ก็ได้หันกลับมามองที่จินก่อนที่ดาบจะสะบั้นเข้าที่คอของเขา ก่อนจะพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่รู้จัก เคยพูดกับจินอย่างดูคุ้นเคย...เป็นสีหน้าของเพื่อนสนิทของเขา  "เฮนรี่?"
"ฉันไว้ใจนายนะ!"
ขณะเวลานั้นจินได้เกิดการลังเลขึ้นมาอย่างเฉียบพลัน ไม่ได้ออกแรงเต็มอย่างร้อยเปอร์เซ็นต์ และความเร็วเขาลดลงเพียงแค่ชั่วครู่เท่านั้นเอง...แค่เพียงชั่วครู่เจชัวร์ก็ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้ายพร้อมกับพูดคำๆหนึ่งออกมาก่อนที่ดาบจะสะบั้นลงที่คอ
"แพนโดร่า....."
ทันใดนั้นดาบที่จะกำลังสะบั้นเข้าที่คอก็ได้ถูกหยุดลงด้วยเส้นด้ายเพียงแค่เส้นเดียว ไม่ว่าจะพยายามใส่แรงไปเท่าไหร่ความคมของดาบนั้นก็ไม่สามารถที่จะตัดมันออกไปได้ มันทั้งเหนียวและแข็งในเวลาเดียวกัน จนดาบของจินได้หักลงครึ่งหนึ่ง
หลังจากนั้นได้ไม่นาน ก็มีการโจมตีจากเส้นด้ายที่หลอมรวมนับหลายร้อยกลายเป็นเสาหนามที่ทั้งแหลมและยาวพุ่งขึ้นมาจากใต้ดินแทงใส่ที่กลางตัวจินและไทจนลอยขึ้นไปกลางอากาศ
"นายก็มักจะเป็นแบบนี้อยู่เสมอ ชอบใจอ่อนเวลาที่จะลงมือปลิดชีพใครคนหนึ่งไม่เพียงแต่ฉันเท่านั้นแต่มันรวมไปถึงทุกคนที่นายได้พบเจอ ไม่อยากจะฆ่าใคร เสียใจกับการตายของคนอื่น นั่นแหละคือจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของนาย..." เจชัวร์พูดขึ้นมาพร้อมกับขว้างกระสุนที่อยู่ในมืออีกข้างหนึ่งทิ้ง ดูเหมือนว่าในช่วงวินาทีที่เขาโดนยิงเข้าที่บาดแผลและได้ทรุดตัวลงไป            ช่วงเวลานั้นเองที่เจชัวร์ใช้แรงเฮือกสุดท้าย ใช้มุมอับสายตาเอามืออีกข้างนั้นล้วงเข้าไปเอากระสุนที่ฝังอยู่ในบาดแผลนั้นออก
***แปะ!!!***
ไทสลับตำแหน่งของตัวเองลงมาข้างล่างกับพวกเศษหินที่ทางจินได้โยนไปก่อนหน้านี้แล้วพยายามที่จะต่อยตัวของเจชัวร์แต่ทางนั้นเองก็รีบกระโดดหลบถอยหลังออกไปก่อน
"แรงฮีด? แต่ก็มาได้แค่นี้แหละ คุณเองแหละที่โง่ดันไว้ใจให้หมอนั่นเป็นคนจัดการในตอนสุดท้าย แต่ถ้าเป็นตัวคุณเองเป็นคนลงมือละก็หัวผมคงจะหลุดไปแล้ว"
ไทเอื้อมมือหยิบหินหนึ่งก้อนแถวนั้นและตบมืออีกครั้งเพื่อเอาตัวของจินลงมา "ฉันไม่ได้ใจดีขนาดที่จะมาตามเช็ดก้นคนอื่นนะเว้ย! ถึงแม้ว่าหมอนี่จะพลาดโอกาสสำคัญแล้วมันจะทำไม? ในเมื่อตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่ ยังหายใจ ยังขยับร่างกายได้ เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว!" เขาเอามือแตะไปที่ไหล่ของจินแล้วพูดขึ้นอีกว่า "เพราะฉะนั้นแล้วเรื่องที่แกทำจะต้องเป็นแกเท่านั้นเป็นคนจัดการ...ไม่ใช่ฉัน"
"ขอโทษ...ที่ทำโอกาสหลุดลอยไป" จินพูดกล่าวขอโทษกับไท
ไทเองก็พยักหน้าตอบรับ "ยังไหวไหม?"
"...พอได้อยู่"
"งั้นนายไปพกวะ เดี๋ยวคราวนี้ฉันจะรับมือมันเอง"
จินที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับตกใจและชายตามองไทด้วยความเป็นห่วง "แต่ว่า..."
"ไม่ต้องห่วงฉันหรอกน่า แค่ยื้อเวลาสักเดี๋ยวเอง ระหว่างนี้นายก็พักฟื้นไปซะนะ!"
ในระหว่างที่พูดไทก็หยิบหินบริเวณแถวนั้นแล้วทำการสลับกลายเป็นผ้าผืนหนึ่งโยนให้กับจิน เพื่อให้เขาพันมันเข้าที่ดาบจนมิด
"เสียไพ่ตายสำคัญของตัวเองไปแล้วยังจะใจเย็นกันได้อยู่อีกนะครับ" เจชัวร์พูดขึ้นมาหลังจากที่เห็นการกระทำของทั้งสอง
ไทเลยพูดสวนกลับไปว่า "หนวกหูน่า! แค่ต่อให้เฉยๆ สำหรับแกแค่ฉันก็เหลือเฝือ"
เจชัวร์ที่ได้ยินถึงกับหัวเราะร่าออกมา "ฮ่าฮ่าฮ่า! ...ในสภาพที่ร่อแร่แบนั้นนี่นะ อย่ามาทำให้ขำหน่อยเลย!  ...จะเอาชนะตัวผมตอนนี้นี่นะ?  พูดอะไรหัดดูตัวเองเสียบ้าง!" ทันทีที่พูดจบ  เจชัวร์ทำการโจมตีใส่ไทที่ด้วยเส้นด้ายที่ยื่นออกเป็นรยางค์จากใต้ดินอันนับไม่ถ้วน มันทั้งแหลมและคม พุ่งเข้าด้วยความรวดเร็ว แต่ทันใดนั้นมันก็ถูกตัดออกด้วยสิ่งที่อยู่ในมือของไท
ดาบสั้นสองอันที่คล้ายกับมีดบังตอปลายดาบแหลมยาวตัดโค้งมนสวยงาม มีด้านที่คมยาวจนถึงปลายด้ามดาบตรงกลางมีโซ่ผูกติดเอาไว้ระหว่างดาบสองเล่ม  ตัดเส้นด้ายที่ทั้งคมและเหนียวนั้นออกได้อย่างง่ายดาย
"นี่สิ...ที่เรียกว่าไพ่ตาย"
ไทเริ่มวิ่งเข้าใส่ทางเจชัวร์พร้อมกับควงดาบสองเล่มนั้นราวกับกระบองคู่ ด้วยความคมที่เหนือกว่านั้นทำให้ไม่ว่าทางเจชัวร์นั้นโจมตีมายังไงก็จะถูกดาบสองเล่มนั้นตัดออกได้อย่างง่ายดาย ในเมื่อการโจมตีเข้าไปไร้ผลทางเจชัวร์จึงรีบสร้างโล่จากเส้นด้ายที่ทั้งมีความแข็งและหนาเป็นพิเศษกันไทไม่ให้เข้าถึงตัวเขา
แต่ไม่ว่าทางเจชัวร์จะทำอย่างไรก็ตามมันก็ไร้ผลความคมของดาบเล่มนั้นสามารถตัดผ่านโล่ของเขาได้อย่างง่ายดาย และไม่นานนักไทก็มาอยู่ตรงหน้าของเขาโดยที่วิ่งมาพร้อมกับควงดาบในมือ
ไทฟาดดาบเล็งเข้าที่คอของเจชัวร์เพื่อหวังที่ฆ่าอย่างไม่ลังเล แต่ทางนั้นเองก็รีบก้มตัวหลบการโจมตีนั้นไปได้อย่างฉิวเฉียด ในจังหวะนั้นเองทางเจชัวร์ได้ทำการสร้างใยที่เท้าเพื่อที่จะทำการตรึงตัวของไทให้อยู่เฉยๆ เส้นด้ายชนิดที่เหนียวพิเศษนั้นตรึงทางไทไม่ให้เคลื่อนไหวต่อไปได้ แล้วทางเจชัวร์ก็ใช้โอกาสนั้นผลักตัวเองออกห่างและระดมยิงกระสุนลมออกไปนับหลายนัด ทางไทเองในเมื่อรู้ว่าตนเองนั้นขยับไปไหนไม่ได้จึงจำเป็นต้องตั้งรับการโจมตีทั้งหมดของเจชัวร์ เขาตั้งสมาธิสูดลมหายใจเข้าลึกๆ  แล้วทำการควงดาบสองเล่มนั้นปัดเบี่ยงกระสุนที่ถูกยิงออกจนหมด แล้วไทก็ทำการควงดาบตัดเส้นด้ายที่ตรึงอยู่ใต้เท้าของเขาออกจนหมด
"ความคมขนาดนั้นคงสามารตัดแผ่นคอนกรีตที่หนาได้ง่ายๆเลยสินะครับ? สมแล้วที่เป็นไพ่ตายของคุณ" เจชัวร์พูดชมความคมของดาบคู่ที่อยู่ในมือไท
"..."  ไทไม่ได้โต้ตอบกลับไปแต่อย่างใด มีเพียงแค่เสียงควงอาวุธดังพร้อมกับเสียงหายใจที่เป็นจังหวะเท่านั้นที่ยังคงดังอยู่
เจชัวร์เห็นดังนั้นจึงตัดสินใจเอามือแตะไปที่พื้นถนน ทันใดนั้นโดยรอบก็มีเส้นด้ายมากมายระโยงระยางรอบๆตัวของเขาจนมันคล้ายกับรังของแมงมุม "ในเมื่อรู้ถึงความอันตรายแล้ว แค่ไม่เข้าไปในระยะของมันก็พียงพอ" หลังจากนั้นเจชัวร์ก็สร้างหอกจากเส้นด้าย และยิงมันด้วยการใช้แรงลมผลักใส่ไทที่ยืนอยู่อย่างทันที
แต่ทางไทนั้นก็สามารถที่จะตัดมันได้อย่างง่ายดายเหมือนอย่างเคย เขาวิ่งเข้าหาเจชัวร์พร้อมกับควงดาบคู่นั้นไปด้วย ดาบสะบั้นเส้นด้ายโดยรอบที่โยงระเกะระกะทิ้งได้อย่างง่ายดาย ซึ่งในระหว่างนั้นเจชัวร์ก็ทำการยิงหอกโจมตีมาเรื่อยๆ แต่มันก็ถูกตัดทิ้งทำลายเหมือนเดิม
จนไทนั้นมาจนเกือบถึงที่เจชัวร์ยืนอยู่  แต่เขาก็ต้องหยุดนิ่งอีกรอบ เพราะทางเจชัวร์นั้นได้วางกับดักเอาไว้ วางใยเหนียวไว้ใต้เท้าเพื่อให้ทางไทเคลื่อนที่ได้ช้าลง แล้วพอรู้ตัวอีกทีโดยรอบของไทนั้นก็เต็มไปด้วยหอกที่ค่อยพุดออกมาจากเส้นด้ายที่ล้อมรอบตัวเขาอยู่ แล้วหลังจากนั้นไม่นานมันก็พุ่งเข้าโจมตีที่ไทด้วยความรวดเร็ว
ไทนั้นไม่มีทางเลือกที่จะหนีได้ในตอนนี้ มีแต่ต้องตั้งรับเท่านั้น เขาทำการสะบัดควงดาบไป-มาอย่างรวดเร็วเพื่อป้องกันหอกทั้งหมด
...เร็วกว่านี้...เร็วอีก...เร็วกว่านี้อีก
จนหอกที่พุ่งมาจากทุกทิศทางนั้นได้หมดลง ไม่มีแม้แต่อันไหนเลยที่สามารถสร้างบาดแผลให้กับเขาได้ แต่เขาเองนั้นก็แทบไม่มีเรี่ยวแรงเหลือแล้วเช่นกัน การควงดาบคู่นั้นช้าลงอย่างเห็นได้ชัด
"แฮ่กก....! แฮ่กก...! แฮ่กก....!" เสียงหอบหายใจถี่  กับเหงื่อที่แตกเต็มทั่วทั้งตัว
เจชัวร์ก็ได้แสดงความยินดีกับไท "แปะ...! แปะ...! แปะ...! ยินดีด้วยครับขนาดผมเองยังไม่คิดเลยว่าตัวคุณจะรอดมาได้ แต่ก็นะมาได้แค่นี้แหละ..." หลังจากนั้นเขาก็สร้างหอกเล่มหนึ่งขึ้นมาและกำลังจะยิงเข้าไปที่ไทที่กำลังยืนเหนื่อยหอบอยู่
"จบกันแค่นี้แหละครับ ทั้งหมดนี่ก็เป็นเพราะว่าตัวคุณนั้นมั่นใจในตัวเองมากเกินไป" พอพูดจบเจชัวร์ก็สร้างเส้นด้ายให้กลายเป็นลูกบอลกลมๆมีหนามล้อมรอบคล้ายกับลูกตุ้ม
ทางไทที่เห็นแบบนั้นก็พยายามที่จะยกดาบขึ้นแต่ด้วยเรี่ยวแรง แค่ตอนนี้ยืนได้ก็เต็มที่แล้ว ดาบที่เคยยกได้ง่ายๆก็กลับหนักกว่าเดิมมาก จนไทได้เผลอปล่อยดาบหลุดมือไป แขนทั้งสองห้อยลงไร้พลังที่จะยกมันขึ้น
"แบบนี้แย่แน่!"
"สนุกมากเลยครับ ลาก่อน..."
ทันทีที่เจชัวร์พูดจบเขาก็ปล่อยลูกตุ้มขนาดยักษ์เข้าโจมตีไทในสภาพที่หมดเรี่ยวแรงต่อต้าน
"ขอเปลี่ยนตัวผู้เล่น!" ไทตะโกนออกอย่างสุดเสียงพร้อมกับเหวี่ยงแขนทั้งสองข้างให้มือประกบกับ
***แปะ!!!***
หลังจากที่สิ้นสุดเสียงตบมือของไท ลูกตุ้มที่กำลังพุ่งมาหาเขาด้วยความเร็วนั้นก็ถูกตัดออกเป็นสองส่วน ปรากฏเป็นจินที่เข้ามาช่วยไว้ได้ทันพร้อมกับดาบหักๆที่มีเปลวไฟลุกไหม้อยู่
"ขอโทษที่ให้รอนาน" จินหันหน้ามาพูดกับไท
"เอ่อ...! แฮ่กก...แฮ่กก...แฮ่กก... นานไปนะบางที"
หลังจากนั้นจินก็ได้หันกลับไปพร้อมกับยกดาบขึ้นชี้ไปที่หน้าของเจชัวร์ ด้วยสายตาที่มุ่งมั่น พลางนึกถึงอดีตของเขากับเฮนรี่
"มาทำ...เรื่องนี้ให้มันจบกันดีกว่า เจชัวร์! ไม่สิ! เฮนรี่!!" พอพูดทันทีนั้นจินก็วิ่งเข้าไปหาเจชัวร์ด้วยความรวดเร็วสูง
"ย่อมได้!!! จิน!!!"


## Chapter 33 การจากลาเเด่สหาย

3 วันก่อนการคัดเลือกจะเริ่ม แม่ของเฮนรี่ได้มาดักรอจินที่หน้าห้องน้ำและทั้งสองก็ได้นั่งพูดคุยกันหลังจากที่ได้รู้ว่าอีกด้านหนึ่งของเฮนรี่คือนัมเบอร์คนสุดท้าย
"ถึงแม้ว่าผมจะรู้จักหมอนั่นได้ไม่นาน ที่รู้ก็มีแค่ว่าหมอนั่นมักจะอยู่คนเดียว ไม่ค่อยพูดจาเท่าไหร่ ถึงแม้ว่าจะมีใครหลายคนเข้ามาพูดคุยด้วยแล้วก็ตาม พวกเขาเหล่านั้นก็จะค่อยๆถอยตัวห่างออกไป ราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นอยู่  เพราะงั้นผมถึงรู้สึกแปลกใจมากเลยในตอนที่หมอนั่นมาทักผมก่อน"
"ตั้งแต่เด็กเขานั้นก็เหมือนอย่างเด็กทั่วๆไป ร่าเริง สนุกสนานกับทุกวัน ยิ้มหัวเราะอยู่เสมอ เป็นครอบครัวทั่วๆไป   จนกระทั่งวันหนึ่ง...ที่สามีของฉันตกงานเพราะว่าได้มีข่าวว่าได้ยักยอกเงินบริษัทและท้ายที่สุดก็ถูกไล่ออก ตั้งแต่นั้นเขาก็เปลี่ยนไป เริ่มดื่มเหล้าอย่างหนัก ติดบุหรี่ เริ่มอาละวาดทำลายข้าวของภายในบ้าน พอฉันเข้าไปห้ามเขาก็หันกลับมาทำร้ายฉันแทน เฮนรี่ที่ยังเด็กนั้นก็จะเห็นภาพแบบนั้นอยู่ทุกวัน ถึงแม้ว่าจะพยายามเข้ามาห้ามปรามเขาก็จะกลายเป็นฝ่ายโดนทำร้ายเสียเอง นับตั้งแต่นั้นฉันก็แทบไม่เห็นว่าเขายิ้มอีกเลย..."
"สภาพจิตใจในตอนนั้นเลยทำให้ตัวของหมอนั่นสร้างอีกตัวตนขึ้นมาสินะครับ"
แม่ของเฮนรี่พยักหน้าตอบ "ใช่...!"
"แล้วคุณพ่อของเขาละตอนนี้ไปไหนแล้ว?"
แม่เฮนรี่นิ่งเงียบไปสักพักหนึ่งก่อนจะพูดขึ้นมา "เขาตายแล้ว...ด้วยน้ำมือของลูกชายตัวเอง ไม่สิ! อีกตัวตนหนึ่งที่อยู่ในตัวเขาต่างหากที่เป็นคนฆ่า ตอนนั้นเฮนรี่แทบไม่รู้ตัวเองเลยว่าได้ทำอะไรลงไป เขาไม่ผิด! นั่นไม่ใช่ตัวเขา!"
จินเห็นสภาพที่เธอพูดและมองมาที่เขาด้วยสีหน้าที่เศร้าสร้อยเข้าเขย่าตัวอย่างแรง
"เพราะฉะนั้นแล้ว...ฉันบอกเรื่องทั้งหมดที่ฉันรู้แล้ว ทีนี้ช่วยฟังคำขอร้อง ไม่สิ!
นายเป็นเพื่อนของลูกชายฉันใช่ไหม? เพราะงั้นได้โปรดช่วยเขาที เขาเป็นสิ่งสุดท้ายที่เหลือในชีวิตของฉัน สัญญาได้ไหมว่าจะช่วยเขา? จะอยู่เคียงข้างเขาและพาเขากลับมาหาฉันอย่างปลอดภัย ใช่ไหม?"
....
...
...
จินเข้ารับการโจมตีทั้งหมด เพราะไม่ว่าจะโจมตีมาอย่างไร? หรือว่าจากทิศทางไหนเส้นด้ายของเจชัวร์นั้นก็จะไหม้ไม่มีเหลือแม้แต่ซาก ถึงแม้ว่ามันจะทวนทานและคมมากสักเท่าไหร่ แต่มันก็แพ้อุณหภูมิที่สูงมากอยู่ดี  พอได้โอกาสจินรีบพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็วเหวี่ยงดาบอย่างสุดแรงเข้าโจมตีที่เจชัวร์ ซึ่งทางนั้นเองก็รีบใช้เส้นด้ายในการรับการโจมตีได้ทันเวลา แต่ว่าเนื่องจากดาบในมือของจินตอนนี้มีความร้อนและไฟที่ยังลุกโชนอยู่ เลยทำให้มันสามารถฟันเข้าเส้นด้ายไปได้อย่าง่ายดาย
ดาบของจินเข้าฟันที่แขนเจชัวร์ แต่ไม่ถึงกับขาด ต่อมาทางนั้นก็รีบแก้สถานการณ์โดยการถีบเข้าที่กลางตัวของจินและผลักตัวเองด้วยพลังลมให้ตัวเองถอยห่างออกมาได้
จินเองที่เห็นแบบนั้นก็พุ่งเข้าไปโจมตีอย่างต่อเนื่องทันที  แต่คราวนี้เป็นไปได้ค่อนข้างยากเพราะว่าทางเจชัวร์รู้ได้ถึงจุดอ่อนของตัวเองสลับใช้พลังลมแทนระดมยิงกระสุนลมไปที่จินที่พุ่งเข้ามาหาเขา
ทางจินเองก็พยายามปัดกระสุนเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ไม่หมดเขาได้รับบาดเจ็บเข้าที่เข่าและหัวไหล่ ตามด้วยสูญเสียดวงตาไปข้างหนึ่ง จนนอนลงไปกองกับพื้นก่อนที่จะถึงตัวของเจชัวร์ สภาพร่างกายของจินตอนนี้ก็สะบักสะบอม ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดและบาดแผล สูญเสียดวงตาข้างขวาจากการโจมตีเมื่อตะกี้นี้
"แฮ่กก...! แฮ่กก...! แฮ่กก...!"  เสียงนอนหอบหายใจดังถี่ๆขาดเป็นห้วงๆ
ทางเจชัวร์ไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดลอยออกไปรีบทำการโจมตีครั้งต่อไปโดยการสร้างลูกตุ้มหนามขนาดใหญ่จากเส้นด้ายโจมตีทางจินที่นอนบาดเจ็บอยู่
***แปะ!!!***
เสียงตบมือที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับลูกตุ้มฟาดลงที่ร่างกายของจิน ปรากฏเป็นไทที่เข้ามารับลูกตุ้มนั้นแทนที่ เขาทำการใช้ดาบที่อยู่ในมือทั้งสองรับการโจมตีอย่างสุดแรงจนเข่าทรุดลงกับพื้นเนื่องจากแรงอันมหาศาลที่กด ไม่นานนักทางไทก็สามารถฟันลูกตุ้มหนามขนาดยักษ์นั้นออกเป็นสองส่วน แล้วเขาก็ตะโกนขึ้นกับจินที่ถูกสลับตำแหน่งไปเมื่อกี้นี้
"ตอนนี้แหละ!!!" พอพูดจบตัวของไทเองก็นอนทรุดลงไปอีกรอบเนื่องจากพิษบาดแผลที่ท้อง
จินพยุงตัวลุกจากสภาพบางตายขึ้นมาพร้อมกับบาดแผลบนร่างกายทั้งหมดก็ได้หายไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักจินก็พุ่งด้วยความเร็วที่เหนือเสียงเข้าโจมตีที่เจชัวร์อย่างที่ไม่ทันได้ตั้งตัว
เจชัวร์ถูกจินนั้นลากตัวไปตามพื้นถนนไปไกล แต่ดาบของจินที่ได้หักไปแล้วมันไม่คมพอที่จะเฉือนคอของเจชัวร์ให้ขาดได้อย่างทันที อีกฝ่ายนั้นก็รู้ถึงจุดนี้เลยทำการสร้างผนังจากเส้นด้ายเข้ารับแรงกระแทกไว้ข้างหลังเพื่อที่จะหยุดจากการโจมตีนั้น
จินเองก็ทราบดีว่าขืนเป็นแบบนี้มีหวังโดนสวนกลับแน่ เขาเลยหยุดการโจมตีที่คอแล้วถีบเข้าที่กลางลำตัวของเจชัวร์จนกระเด็นกระแทกเข้ากับผนังที่เจ้าตัวสร้าง หลังจากนั้นจินก็พุ่งด้วยความเร็วเหนือเสียงเพื่อหวังจะจบการต่อสู้ครั้งนี้
ทางเจชัวร์ไม่ยอมเพราะเขาเห็นว่าดาบที่อยู่ในมือของจินนั้นอุณหภูมิไม่เพียงพอที่จะตัดเส้นด้ายของเขาได้แล้ว แต่จะรับมือจากระยะไกลคงยากเขาคิดแบบนั้นเลยทำการสร้างดาบที่พอดีมือเข้ารับการโจมตีของจินที่เข้ามาอย่างรวดเร็ว
ซึ่งนั้นเองก็เป็นตามที่เจชัวร์คาดการณ์ดาบของจินตอนนี้นั้นความร้อนได้ลดลงไปจนแทบจะหมด ทั้งสองเลยเข้าปะทะระยะดาบอย่างใกล้ชิด
จินที่ดาบหักเลยทำให้ตัวเองค่อนข้างเสียเปรียบเรื่องระยะการโจมตี ฉะนั้นเขาจำเป็นจะต้องรักษาระยะที่ตัวเองได้เปรียบนี้เอาไว้ หักเหการฟันของเจชัวร์ที่เข้ามาด้วยดาบที่หัก แล้วสวนกลับด้วยหมัดและเท้า อย่างต่อเนื่องจนเป็นฝ่ายได้เปรียบ
เจชัวร์นั้นที่กำลังเสียเปรียบนั้นก็เลยใช้เส้นด้ายตรึงเข้าที่ขาของจินเอาไว้ แล้วเอามือแตะไปที่ท้องของจินเกิดลมกระแทกเข้าอย่างแรงจนกระอักเลือดออกมา
จินที่ได้รับบาดเจ็บเองก็จับที่ข้อมือข้างนั้นแล้วเอาดาบที่หักเสียบเข้าที่ข้อมือของเจชัวร์ ใช้หัวโขก กระชากขาข้างหนึ่งออกอย่างแรงจนเส้นด้ายที่ตรึงอยู่หลุดออก ดูเหมือนว่าทางเจชัวร์เองก็อ่อนแรงแล้วเช่นเดียวกันทำให้คงสมาธิในการควบคุมเส้นด้ายลดลง แล้วทำการเตะเข้าที่ซี่โครงข้างหนึ่งจนหัก
จากการเตะในครั้งนั้นทำให้ทางเจชัวร์นั้นต้องผลักตัวเองออกระยะ แล้วทำการรักษาตัวเองใช้เส้นด้ายเย็บเข้าบาดแผลภายใน  แต่มันก็กินเวลาเป็นอย่างมากในการรักษา
นั่นเองก็เป็นการเปิดช่องว่างให้จินที่หลุดจากการตรึงพุ่งเข้าโจมตีกลับไป ซึ่งทางเจชัวร์เองก็เตรียมพร้อมเพื่อที่จะรับการโจมตี แต่พอปะทะดาบได้สักระยะหนึ่งจินก็ได้ไปอยู่ข้างหลังเสียแล้ว และทำการใช้ดาบเล่มที่หักนั้นฟันลงที่กลางหลังของเขาจนได้รับบาดเจ็บ พอจะสวนกลับไปจินก็ไปอยู่ข้างหน้าและทำการฟันเฉียงลง ต่อด้วยถีบเข้าที่กลางลำตัวพอทางนั้นกระเด็นออกไปก็เละพุ่งเข้าอย่างรวดเร็วเสียบดาบเข้าที่ซี่โครงเพื่อย้ำบาดแผลเดิม
ดาบของจินปักเข้าที่ซี่โครงแต่มันก็ทำได้เพียงแค่บาดแผลเล็กน้อย เพราะทางเจชัวร์นั้นได้มีเกราะที่ทำจากเส้นด้ายป้องกันอยู่มันดูดซับแรงฟันและแทงทั้งหมดไป ถึงแม้พยายามที่จะฝืนอย่างไรดาบมันก็ถูกหยุดและปักคาอยู่ทั้งอย่างนั้น ทางเจชัวร์เองก็รีบสวนกลับกระแทกจินด้วยลมเข้าที่ท้องเพื่อเว้นระยะห่างไป
ในช่วงนั้นเองที่ผลข้างเคียงของแพนโดร่าเกิดขึ้นกับทางเจชัวร์ดวงตาเริ่มเปลี่ยนสีจากสีดำกลายเป็นสีทองบุษราคัม เอาริ่มกระอักเลือดออกมา
"แค่กก...! แค่กก...! แค่กก...!"
จินที่สบโอกาสและกำลังจะพุ่งเข้ามาโจมตี แต่ทางตัวเขาเองก็เกิดอาการแบบเดียวกัน เขาเริ่มไอจนอาเจียนเป็นเลือด ร้อนที่ผิวราวกับไฟไหม้ มีเลือดไหลออกจากที่หูและดวงตา
"แค่กก...! แค่กก...! แค่กก...!"
ทางเจชัวร์เป็นฝ่ายแรกที่ลุกขึ้นมาได้ก่อน  เขาได้ใช้เวลาในช่วงนั้นรักษาซ่อมแซมอวัยวะส่วนต่างให้กลับมาใช้งานได้ตามปกติ  พอเสร็จแล้วเขาก็ค่อยเดินไปที่จินที่นอนสติเลือนรางอยู่ตรงหน้า เขากำดาบที่สร้างขึ้นจากเส้นด้ายจนแน่น
"สำหรับฉันแล้วนายสำคัญกับตัวฉันมาก ใช่...! สำคัญมาก พวกเรามีอะไรหลายๆอย่างที่คล้ายกัน"
จินที่ได้ยินแล้วพยายามที่จะลุกขึ้นด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่ทางเจชัวร์ไม่ยอมเตะดาบที่หักๆทิ้งและเหยียบเข้าที่กลางหลังของเขา
"ฉันดีใจมากเลยนะที่ได้พบกับนาย ถึงแม้ว่าจะไม่กี่ปี ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ตัวฉันเองแต่เป็นอีกคนนึ่งก็ตาม เพราะว่านายสำคัญกับตัวฉันมาก ฉะนั้นแล้วฉันจะเป็นคนฆ่านายด้วยมือของฉันเอง"  เจชัวร์กำดาบจนแน่นพร้อมที่จะแทงลงบนร่างของจิน
ในจังหวะที่เจชัวร์กำลังจะแทงดาบลงบนร่างของจินนั้น จู่ๆก็มีดาบบังตอของไทที่มันได้ถูกแยกออกจากคู่ของมันพุ่งมาที่เจชัวร์ขณะที่กำลังยืนเหยียบร่างของจินอยู่ จนตัดขาข้างหนึ่งของเขาขาดลงและทำให้อีกฝ่ายล่นถอยออกไปได้ เมื่อเห็นเป็นแบบนั้นทาเจชัวร์จึงใช้เส้นด้ายดึงขาที่ขาดเข้ามาเย็บเข้าที่เดิมอย่างทันที
"ชิ...! ถ้าเป็นไปได้ช่วยอย่ามาขัดขาผมจะได้ไหม!?"
"ขัดขา? เปล่าเลยแค่ตัดขาทิ้งก็เท่านั้นเอง แต่เดี๋ยวก็ต่อเองได้อยู่แล้วนิ" เสียงไทพูดขึ้นพร้อมกับดาบอีกเล่มที่อยู่ในมือและกำลังเดินมาที่จิน "จะมัวนอนอีกนานไหม? รีบลุกขึ้นมาจัดการเรื่องของตัวเองได้แล้ว!"
หลังจากนั้นจินก็พยุงตัวเองลุกขึ้นพร้อมกับหยิบดาบไททีได้ปามาช่วยเขา
"โทษที..ที่ต้องให้นายมาช่วยอีกแล้ว"
"อย่าเข้าใจผิดสิ! ที่ฉันทำทั้งหมดนี่ไม่ใช่เพื่อใคร แต่ก็เพื่อตัวเอง"
"เข้าใจแล้ว...แต่ก็ขอบคุณนะ"
พอจินพูดกับไทเสร็จเขาก็ทำการวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วเข้าโจมตีอย่างทันที เขาพุ่งด้วยความรวดเร็วที่สูงกว่าเดิมเข้าเฉือนสีข้างเอวของเจชัวร์จนได้รับบาดเจ็บแล้วผ่านไปข้างหลัง ทางเจชัวร์เองก็ไม่ได้อยู่เฉยๆให้ทำอย่างนั้นเขากระทืบพื้นอย่างแรงเกิดแรงลมเข้าหยุดจินที่กำลังพุ่งเข้าหาตัวเขากลางอากาศ หลังจากนั้นก็จะโจมตีสวนกลับไปด้วยกระสุนลม
***แปะ!!!***
เสียงตบมือดังขึ้น ไทสลับตำแหน่งของตัวเองกับจินที่กำลังลอยอยู่กลางอากาศเข้ารับการโจมตีแทนด้วยดาบ กระสุนลมถูกยิงมานับหลายนัด ซึ่งทางไทเองที่พยายามจะกันการโจมตีนั้นอย่างสุดชีวิตแต่ก็ยังได้รับบาดเจ็บอยู่ดี กระสุนเข้าทะลุแขนและขาจนเป็นรูโหวง ดาบที่ใช้กันก็เริ่มที่จะมีรอยร้าวเกิดขึ้นเล็กน้อย
ต่อมาจินที่ถูกสลับตำแหน่งไปนั้นก็พุ่งเข้าโจมตีอย่างรวดเร็ว ทางเจชัวร์เองที่ก็รู้อยู่แล้วเลยใช้ดาบที่สร้างขึ้นจาเส้นด้ายเข้ารับมือได้ทัน แต่เนื่องจากดาบที่ได้รับจากไทนั้นคมมาก เขาทำได้แค่เบี่ยงวิถีไม่ให้โดนจุดสำคัญก็เท่านั้น ผลลัพธ์เลยทำให้เจชัวร์ได้บาดบาดแผลเข้าที่ไหล่ข้างซ้าย
หลังจากนั้นจินที่โดนเบี่ยงการโจมตีไปนั้น ก็หมุนตัวกลับพยายามเล็งโจมตีเข้าที่เองของเจชัวร์ แต่ทางนั้นเองก็เอาเท้ายันที่แขนของจินเพื่อให้ทำแบบนั้น  ในตอนนั้นเอง...
***แปะ!!!***
เสียงตบมือดังขึ้นพร้อมกับตรงที่จินอยู่กลับกลายเป็นไทแทน  จินที่ถูกสลับตำแหน่งการยืนไปเข้าฟันเจชัวร์ที่คอแต่บาดแผลมันก็ไม่ลึกมากพอที่จะจบชีวิตอีกฝั่ง
เจชัวร์ที่เห็นท่าเริ่มไม่ดีเลยระเบิดแรงลมอันมหาศาลผลักตัวของจินและไทออกห่างจากตัวเขา แล้วฟันคลื่นลมออกโจมตีไปที่ไท ซึ่งทางไทเองก็พยายามที่จะยกดาบขึ้นกันแล้วแต่เนื่องจากแรงลมมหาศาลเลยทำให้ดาบนั้นแตกเป็นชิ้น แรงลมที่กันไม่หมดเข้าฟันที่กลางลำตัวจนได้รับบาดแผลสาหัสจนเข่าทรุดลงกับพื้น
จินที่สบโอกาสนั้นเข้าไปโจมตีกลับ แต่ทางเจชัวร์เองนั้นก็ได้สร้างเส้นด้ายที่คมเข้ารัดที่ขาข้างหนึ่งของจิน จนขยับตัวไปไหนไม่ได้เส้นด้ายนครั้งนี้ไม่เหมือนคราวงก่อน ถ้าขยับออกไปแม้แต่เพียงนิดเดียวขาข้างนั้นของเขาก็ขาดได้เลย
หลังจากนั้นไม่นานเจชัวรืก็รวบรวมแรงลมหมุนอัดกันเป็นกระสุนและกำลังที่จะยิงเข้าที่หัวใจของจิน ขณะนั้นเอง...ที่ไทลุกขึ้นมาวิ่งเข้าไปขว้างปาดาบที่พังในมือและพยายามที่จะตบมือช่วยจิน....
***ฟุบ...*** มือของไทข้างหนึ่งถูกเส้นด้ายที่คมมากๆตัดจนขาด
เพราะตัวเจชัวร์เองไม่ยอมให้เป็นแบบนั้น  เขาเลยใช้เส้นด้ายรัดเข้าที่ข้อมือข้างหนึ่งของไทและทำการตัดมันทิ้งเพื่อไม่ให้ใช้พลังได้
และตอนนั้นที่เจชัวร์หันกลับไปทางจิน ก็หลงเหลือแค่เพียงขาข้างหนึ่งที่ขาดอยู่กับพื้น จินโผเข้าโดยใช้แรงทั้งหมดพุ่งเข้าแลกกับขาของตัวเองพยายามที่จะเอาดาบเสียบเข้าที่หัวใจ แต่ตรงหน้าของเขาตอนนี้ก็มีเส้นด้ายเรียงกันเป็นตารางกันเขาไว้อยู่ เส้นด้ายที่ทั้งคมจนขนาดที่สามารถตัดกระดูกได้อย่างง่ายดาย
"(แย่แล้ว...! แบบนี้มีหวังไม่รอดแน่!)" จินเริ่มสิ้นหวังหน้าถอดสีอนชย่างเห็นได้ชัด
ในเสี้ยววินาทีแห่งความสินหวังนั้นเองนั้นเอง....
***แปะ!!!***
ทั้งที่ไม่น่าเป็นไปได้แท้ๆ แต่ก็มีเสียงตบมือดังขึ้น ไทที่ใช้มือข้างหนึ่งที่ยังอยู่ดีเข้าฟาดไปที่มืออีกข้างหนึ่งที่ขาด สลับตำแหน่งของจินกับดาบที่พังของตัวเขาที่ปาไปในตอนนั้น เลยทำให้  จินไปอยู่ข้างหลังของเจชัวร์และพุ่งเข้าเสียบดาบลงที่หัวใจจนทะลุถึงข้างหน้า
เจชัวร์พยายามดิ้นอย่างสุดชีวิตเพื่อให้จินปล่อยมือออก
"ปล่อยนะเว้ย!"
แต่ตัวของจินนั้นก็เอาแขนอีกข้างรัดเข้าที่คออย่างแน่น
"นี่เป็นการเดิมพันครั้งสุดท้าย...ถ้าเกิดนายหลุดออกไปได้ พวกฉันก็หมดปัญญาแล้ว"
เวลาของเจชัวร์เริ่มเหลือน้อยลงเรื่อยๆ เขาเริ่มกระวนกระวายสีหน้าถอดสีอย่างเห็นได้ชัดสติเริ่มเลือนรางไปทีละนิด "ฉัน...บอกให้ปล่อย!!!"
เขาตะโกนออกอย่างสุดเสียงพร้อมกับระดมอัดแรงลมเข้าที่จินที่อยู่ด้านหลังนับหลายครั้งจน จินนั้นกระอักเลือดออกมาเลอะที่ไหล่ของเขา แต่ถึงกระนั้นต่อให้จะอัดแรงลมไปมากเท่าไหร่จินก็ไม่แม้แต่จะปล่อยตัวเจชัวร์ออกเลย กลับกันมันยิ่งรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ
จินพยายามรวบรวมสติที่กำลังจะเลือนรางไปพูดกับเจชัวร์ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ขอ...โทษจริงๆนะ ที่ฉัน...ไม่อาจจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้ได้ และก็...ขอบคุณ นายเป็นเพื่อนคนแรกและคนสุดท้ายของฉัน..."
"แม่งเอ้ย!!!" เจชัวร์ระดมอัดแรงลมอย่างแรงไปที่ร่างกายของจินอย่างต่อเนื่องหลายครั้ง ต่อหลายครั้ง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ถึงอย่างนั้นจินก็ไม่ยอมปล่อยแขนและกลับกันมันยิ่งรัดแรงขึ้นเรื่อยๆเสียอีก
"แม่งเอ้ย!!! ปล่อยสิวะ!"
ในขณะนั้นเองที่แขนอีกข้างหนึ่งของเจชัวร์เข้ามาจับข้อมือห้ามเอาไว้ ตั้งแต่เมื่อไหร่เขาเองก็ไม่รู้สึกตัวเหมือนกันที่ก็มีน้ำตาไหลอยู่ที่ดวงตาอีกข้างหนึ่ง ดูเหมือนว่าจิตใจของเฮนรี่จะยังอยู่ในร่างกายและพยายามที่จะช่วยจิน
"เข้มแข็งขึ้นแล้วสินะ? ถ้าอย่างนั้นก็ช่วยไม่ได้"
หลังจากนั้นเจชัวร์ก็ลดมือลงพร้อมกับจับที่ปลายดาบที่ทิ่มทะลุหัวใจของเขาดันลงตัดที่กลางหัวใจเพื่อปลิดชีพของตัวเอง
"นายชนะแล้ว...จากนี้ก็ดูแลตัวเองดีๆด้วยล่ะ"
ร่างกายของเจชัวร์ค่อยๆล้มลงกับพื้นจมกองเลือดพร้อมกับดาบแทงด้านหลัง น่าแปลกใจทั้งๆที่แพ้แท้ๆแต่ทำไม? ใบหน้าของเขากลับดูมีความสุข
จินเอื้อมมือออกไปจับที่มือของร่างกายที่ไร้วิญญาณของเพื่อนตัวเองก่อนจะพูดขึ้นด้วยเสียงที่สั่นๆ ถึงแม้ว่าจะเศร้าแค่ไหนน้ำตาก็ไม่มีไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว
...ใช่! ถึงแม้ว่าจะเสียใจจนเจียนตายก็ตาม ก็ไม่สามารถร้องไหเพื่อแสดงความเศร้าออกมาได้
"จะให้ฉัน...เรียกนายว่าอะไรดี?...เฮนรี่"
เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยดังขึ้นมาอีกครั้ง...
หมายเลข 12 เฮนรี่ วีคอยด์
หมายเลข 13  เจชัวร์  วีคอยด์
ทั้งสองถูกกำจัดแล้ว.....


## Chapter 34  กำเนิดราชาองค์ใหม่

เหลือมันเบอร์อีก 2 คน.....
.....
.....
ดีลเลอร์จ้องมองไปที่จอแสดงรายชื่อที่ยังเหลือรอด ในตอนนั้นก็มีเสียงหนึ่งถามเขามาว่า...
"คงจบแล้วสินะครับ? ในเมื่อมีหนึ่งคนที่ไม่ได้อยากที่จะสู้ อีกทั้งเขาในตอนนี้ก็แทบไม่มีจุดประสงค์ที่ต้องสู้แล้วด้วย"
"ถ้าจำไม่ผิดคนที่ยอมแพ้จะต้องเป็นทาสไปตลอดชีวิตใช่ไหม? ตายทั้งเป็นเลยนะแบบนั้น แต่แบบนั้นมันก็อาจจะดีกว่าก็ได้" ชายที่อยู่ในห้องควบคุมอีกคนพูดแทรกขึ้นมาทันทีที่ได้ยินแบบนั้น
"ในอดีตนั้นไม่มีระบบทาสหรอกนะ เดิมทีแล้วทุกการคัดเลือกราชา มันจะมีคนเหลือรอดอยู่คนเดียวเท่านั้น"
"แล้วเรื่องที่คนที่ยอมแพ้จะตกเป็นทาสล่ะครับ?"
"ที่จริงอดีตราชาคนก่อนเป็นคนเปลี่ยนกฎในการคัดเลือกขึ้นมา เพื่อต้องการคนเก่งๆมาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชา และท่านเลโอเป็นคนแรกที่ท่านอดีตราชาเห็นถึงศักยภาพนั้นจึงเก็บเอาไว้ โดยแลกกับการที่ต้องโดนตีตราและจะต้องทำตามคำสั่งที่ราชาสั่งอย่างเคร่งครัด"
ในระหว่างที่ดีลเลอร์พูดนั้นผู้คนภายในห้องต่างพากันฟังอย่างตั้งใจราวกับต้องมนต์สะกด แล้วหลังจากนั้นดีลเลอร์ก็ตบมือเสียงดังเพื่อเรียกสติคนในห้องนั้น
***แปะ!!!***
"เอาเป็นว่าจนกว่าจะแน่ใจเรื่องผู้ชนะในครั้งนี้ช่วยกันจับตาดูพวกเขาทีนะ"
ครับ/ค่ะ!!!
"ผมมีธุระอีกที่หนึ่ง พอได้ผู้ชนะแล้วก็อย่าลืมโทรเรียกผมด้วยนะ ...ไปล่ะ!"
....
.....
.....
...ณ ที่ด้านนอกเซนเตอร์
"แบบนี้...พวกเราชนะแล้วใช่ไหม?" เซร่าพูดขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศภายในห้องที่กำลังจดจ่ออยู่กับการถ่ายทอดสด
"....." อูลนิ่งเงียบไม่ได้ตอบอะไรกลับมานั่งคิดเอามือจับไปที่คางตัวเองแล้วค้อยลูบเบาๆ
"ท่านประธารชนแบบนี้...พวกเราชนะแล้วใช่ไหม?" เซร่ายังคงย้ำคำถามเดิม แล้วเห็นว่าทางอูลไม่ได้ตอบอะไรกลับมาเหมือนเดิมก็เลยหันไปที่โลแกน "ใช่ไหมคะ? หัวหน้า"
"....นายเองก็คิดแบบเดียวกันสินะโลแกน?" อูลพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างคิดหนัก
โลแกนเองก็พยักหน้าตอบกลับมาก่อนที่จะพูดขึ้นมาตอบสิ่งที่เซร่าได้ถามไปก่อนหน้านี้ "ใช่แล้ว! ไม่ว่ามองจากมุมไหนพวกเราก็ชนะ แต่ว่า...ปัญหาจริงๆแล้วมันคือเรื่องหลังจากนี้ต่างหาก"
"ในตอนแรกคุณจินประกาศตัวอย่างชัดเจนว่าไม่ได้สนใจที่จะเป็นราชา แต่จะสนับสนุนเพื่อนเขาแทน ซึ่งในตอนนี้แผนมันก็พัง ทั้งเพื่อนก็ดันมาตายอีกทั้งยังด้วยฝีมือของตัวเอง จิตใจตอนนี้ของเขาก็เหมือนคนที่ไร้ซึ่งจุดหมายไม่รู้จะเอาอย่างไรต่อ"
"ก็ให้เขาขึ้นเป็นราชาเองก็สิ้นเรื่องแล้วไม่ใช่หรอ?" เซร่าพูดขึ้นมาอย่างทันที
"ฉันไม่มีปัญหาหรอกนะถ้าตัวเขาจะขึ้นเป็นราชา กลับกันฉันยินดีมากกว่าเสียอีก เพราะการต่อรองของตระกูลอูทูสจะได้เพิ่มมากขึ้นด้วย แต่ว่าแล้วเธอล่ะ?" อูลมองไปที่เซร่าด้วยท่าทีที่คิดหนัก  "ตัวเธออาจจะไม่ได้เจอเขาอีกแล้วนะ..."
"หมายความว่าไง? ที่ว่าพวกเราจะไม่ได้เจอกันอีก"
"ตัวตนที่แท้จริงของราชานั้นเป็นความลับ มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่จะรู้ ไม่ว่าจะเป็นชื่อหรือตัวตน ก่อนหน้านี้เธอรู้ไหม? ว่าทำไมถึงไม่มีคนต่อต้านเกิดขึ้น ไม่ใช่เพราะว่ากลัวในพลังเพียงอย่างเดียว แต่พวกเขาไม่มีจุดอ่อนยังไงล่ะ!"
"ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี เพราะแค่นั้นถึงไม่สามารถเจอได้เลยอย่างนั้นหรอ?"
"การที่ไม่มีจุดอ่อนหรือก็คือไม่มีสิ่งที่ต้องปกป้องนอกจากเสียจากประเทศยังไงล่ะ ราชาในประเทศนี้เป็นตัวตนที่สมบูรณ์และไร้ข้อกังขา หามีผู้ใดเทียบ  เธอเข้าใจจุดนี้ดีหรือเปล่า? ว่าพวกเขาต่างจากพวกเราขนาดไหน พวกเขาได้กลายเป็นสิ่งที่ขัดต่อกฎของโลกไปแล้วตอนนี้"
"..."
"สิ่งที่เขาสนใจตอนนี้ไม่ใช่การที่จะขึ้นเป็นราชาอย่างเดียว แต่เขายังคำนึงถึงความรู้สึกของเธอด้วย ถึงขนาดนี้แล้วเธอยังจะผลักดันให้เขาขึ้นเป็นราชาอีกไหม?"
โลแกนที่เห็นสถานการณ์เริ่มไม่ค่อยดีเลยเข้ามาขัดกลางว่า "ใจเย็นก่อนสิ! ยังมีทางเลือกอยู่นะ ถ้าเกิดคุณจินยอมให้อีกคนขึ้นเป็นราชาแทนเรื่องมันก็จบ ถึงแม้ว่าจะตกเป็นทาสก็ตามแต่ก็ยังสามารถใช้ชีวิตร่วมกันได้นะ นายเองก็เห็นด้วยไหม? อูล"
"....ถ้าเป็นแบบนั้นได้ก็ดี"
...
เวลา 06.00 น
จินเดินด้วยสภาพโซซัดโซเซ ตัวเองที่ไร้จุดหมาย ตัวเองที่ไม่สามารถทำตามคำสัญญาที่ได้ให้ไว้กับเพื่อนคนสนิท และหญิงที่รอการกลับไปของลูกชาย หลายคนต่ออีกหลายคนที่ไม่สามารถทำตามที่คาดหวังได้
ตอนนี้มีเพียงอย่างเดียวคือแค่คำปลอบโยนจากใครสักคนที่ยังรอให้ตัวเขากลับไปหา ใครสักคนที่ยังเป็นห่วง ยังรอคอยเขา ขอแค่ใครสักคน....
"นายจะไปไหน?" ไทพูดขึ้นพร้อมกับกำลังเอามือข้างที่ขาดเข้าต่อกลับที่เดิม
"พอแล้วล่ะ...ทุกสิ่งทุกอย่าง...."
จินไม่ได้สนใจเดินผ่านไทไปทั้งอย่างนั้น ที่ที่เขามุ่งหน้านั้นคือสถานที่ลี้ภัยที่อยู่ไกลออกไป เขาไม่สนว่าใครจะเป็นผู้ชนะ ขอแค่เพียงได้คำปลอบจากใครสักคนที่รอเขาอยู่ด้านนอก
"นี่! เรื่องระหว่างเรามันยังไม่จบนะ"
"นายชนะแล้ว...จะทำอะไรต่อจากนี้มันก็เป็นเรื่องของนาย"  พอหันกลับมาพูดเสร็จจินก็เดินต่อไปอย่าทุลักทุเล
"หรอ?"
ในระหว่างที่จินกำลังเดินไปนั้น....
***แปะ!!!***
...เสียงตบมือดังขึ้นเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น สถานที่โดยรอบก็กลายเป็นสนามหญ้าขนาดใหญ่ด้านหน้าของพระราชวัง
"ฉันบอกว่าพอแล้วฉันขอยอม..."
มิทันที่จินได้พูดจบไทก็พุ่งเข้าต่อยที่ใบหน้าอย่างแรงจนล้มลงกับพื้น
"พอหมดกำลังใจก็หนี นายรู้ไหม?หลังจากที่เอาชนะนายได้ในตอนนั้นฉันรู้สึกยังไง? คำสบประมาทมากมาย คำดูถูกเหยียดหยามว่าฉันนั้นไม่มีทางทำได้ดีเท่านาย ถ้าเกิดอีกฝ่ายเอาจริงคนอย่างแกไม่มีทางเอาชนะได้! คนอย่างแกที่เอาแต่หนีไม่มีทางรู้สึกในแบบที่ฉันรู้สึกหรอก!"
ซึ่งในระหว่างที่ไทกำลังพูดอยู่นั้นบาดแผลบนร่างกายทั้งหมดของเขาก็ได้หายไป นั่นแปลว่าตัวเขาได้ทำการใช้แพนโดร่าเพื่อที่จะเตรียมต่อสู้กับจิน
"...คราวนี้เองแกก็จะทำแบบเดียวกันกับตอนนั้น กำลังหนีเหมือนอย่างเคย กลับไปให้คนอื่นเลียแผลใจที่ตนเองไม่สามารถที่จะจัดการกับมันได้ แต่ครั้งนี้มันต่างกันไม่มีกรรมการ ไม่มีสังเวียน ไม่มีเสียงระฆังบอกเวลา มีเพียงแค่ฉันและนายสู้ตัดสินกันจนกว่าจะมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตาย และในครั้งนี้ฉันจะไม่ให้นายหนีไปไหนได้อีกแล้ว!!"
"เลิกทำตัวเหมือนคนบ้าได้แล้ว! ฉันก็บอกแล้วไงว่าขอยอม..."
ยังไม่ทันได้พูดจบไทก็เตะเข้าที่ใบหน้าอย่างทันที จนจินนั้นกลิ้งไปกับพื้น
"อย่าพูดว่ายอมแพ้ให้ฉันได้ยินอีก ถ้าไม่อย่างนั้นฉันจะตะบันหน้านายจนกว่าปากนั้นจะพูดไม่ได้อีกเลย!"
"ทำไมถึงต้องทำขนาดนั้น!? ทำไม!" จินพุ่งเข้าคุกวงในกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับไท พยายามที่จะต่อยกลับไปแต่ก็ถูกไทต่อยกลับเข้าที่ใบหน้าสวนกลับมาอยู่ดี
"เพราะว่าเราสองคนยังสู้ไม่รู้ผลแพ้ชนะกันอย่างไงล่ะ?"
"เหตุผลบ้าๆบอๆแบบนี้ถึงกับยอมแลกชีวิตด้วยเลยอย่างนั้นหรอ!?"
"แล้วมันจะทำไม? ในเมื่อสักวันมนุษย์ก็ต้องตายอยู่แล้ว การทำในสิ่งบ้าๆบอๆมันก็เป็นสิทธิ์ของฉัน"
"ถึงแม้การกระทำนั้นจะทำให้ตัวเองตายก็ตามไม่รู้สึกเสียดายบ้างหรือไง!?" จินรู้สึกโกรธที่ได้ยินแบบนั้นพยายามที่จะเข้าไปต่อย แต่ทางไทก็สวนกลับโดยการถีบเข้าที่กลางลำตัวและตามด้วยใช้ขาอีกข้างเตะเข้าที่ซี่โครงอย่างแรง
"ฉันไม่สน!"
จินเห็นว่าไม่ว่ายังไงไทก็จะไม่ยอมฟังเขาเป็นแน่ เขาใช้พลังวิ่งหนีอย่างสุดแรงเท่าทีจะทำได้
***แปะ!!!***
พอรู้ตัวอีกทีก็มีหยุดอยู่ที่ตรงหน้าของไทและจากนั้นก็มีหมัดตามมาที่ใบหน้าอย่างต่อเนื่อง     จินพยายามที่จะตั้งการ์ดกันแต่พอกันหมัดได้ทางไทก็เข้ากอดคอตีเข่าต่อเนื่องหลายครั้งต่อหลายครั้ง หลังจากนั้นก็ทุ่มตัวของจินให้กลิ้งลงไปนอนกับพื้น
"จะหนีไปก็เปล่าประโยชน์ ตราบดที่ฉันยังไม่ตายนายก็ไม่มีทางหนีจากฉันไปได้!"
"แต่ว่าฉันไม่อยากที่จะสู้อีกแล้ว! ฉันทำทั้งหมดไปเพื่ออะไร? แม้แต่ตัวเองยังไม่เข้าใจเลยว่าทั้งหมดที่ทำลงไปมันสมควรแล้วหรือเปล่า? ฉันไม่อยากจะรู้สึกแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว ขอร้อง...นาช่วยปล่อยฉันไปได้ไหม? ราชาอะไรนั่นฉันไม่สนแล้ว นายอยากจะทำอะไรก็แล้วแต่นายเลย ขอแค่เพียงอย่างเดียว...ปล่อยฉันไปทีเถอะ!"
จินก้มหัวจนหน้าแนบชิดกับพื้นหญ้าร้องขออ้อนวอนให้ไทปล่อยตัวเขาออกไป ส่วนทางไทนั้นก็เข้าไปใกล้ๆแล้วพูดขึ้นมาว่า
"คนขี้ขลาดอย่างนายไม่มีสิทธิ์มาขอร้องฉัน" แล้วไทก็เดินออกไปพร้อมกับพูดออกมาเสียงดังว่า "ราชา ราชา ราชาอย่างนั้นหรอ? เริ่มจากอะไรก่อนดีนะ จริงสิ! ก่อนอื่นก็ต้องเริ่มจากสร้างราชวังให้มันใหญ่โตกว่านี้ จะว่าไปในเซนเตอร์มันมีสิ่งที่ไม่จำเป็นเยอะนี่ อย่างเช่นโบสถ์หรือพวกสถานรับเลี้ยงเด็กอย่างงี้ เอาเป็นว่าไล่พวกนั้นออกไปแล้วทำการสร้างราชวังแห่งใหม่ขึ้นแทนเสียเลย" ไทเดินรอบๆตัวของจินไปเรื่อยและก็พูดขึ้นมาอีกว่า...
"แล้วจะทำอะไรต่อดีน้า.... ถ้าฉันจำไม่ผิดที่ไอ้หมอนั่นพูดถ้าหากขึ้นเป็นราชาจะสร้างฮาเร็มส่วนตัวก็ยังได้ อาศัยในพระราชวังส่วนตัวที่ทำมาจากเงินภาษี มีสาวสวยรายล้อมมากมายแค่คิดก็ฟังดูไม่เลวแล้ว"
"ราชาไม่ใช่สิ่งแบบนั้น..." จินพูดพร้อมกับกำหมัดจนแน่น
"ฉันเป็นราชาเชียวนะ! เป็นถึงกษัตริย์! ถ้าหากใครผู้ใดกล้ามาขัดคำสั่งฉันก็แค่ประหารมันก็สิ้นเรื่อง ตัดหัวเจ็ดชั่วโคตรเป็นตัวอย่างให้รู้ว่าถ้าขัดคำสั่งฉัน พวกมันจะมีจุดจบแบใด" ไทเข้ามาใกล้ๆจินแล้วกระซิบเบาๆที่ข้างหู...
"ยัยผู้หญิงที่ชื่อเซร่านั่นก็ไม่เลวเหมือนกัน ดูแล้วน่าจะเลิศรสไม่เบา...."
ไทพูดไม่ทันขาดคำก็โดนจินต่อยเข้าที่หน้าอย่างแรงจนเดินเซถอยออกไป
"เป็นอะไรไป? ไหนบอกว่าจะไม่สู้แล้วไง"
ไทพุ่งเข้าต่อยสวนกลับไป แต่จินก็การ์ดกันได้ทัน แล้วสับศอกเสยกลับข้าที่ปลายคาง เตะเข้าที่ต้นขาจนไททรุดตัวลง และตามด้วยสับศอกลงกลางหัว
***แปะ!!!***
แต่ทางไทก็ตบมือเพื่อสลับตำแหน่งตัวกับจินแล้วเตะเข้าที่หัวอย่างแรง  ทางจินไหวตัวทันรีบคว้าขาไว้แล้วทั้งสองก็ปล้ำกันอยู่สักพัก เป็นฝ่ายของจินที่ขึ้นอยู่ด้านบนตัวของไท และเขาก็ระดมต่อยลงหลายครั้งต่อหลายครั้ง ทางไทเองก็ยกการ์ดกันเอาไว้ได้ พอได้จังหวะเขาก็คว้าหัวของจินเข้ากระแทกซึ่งกันและกัน
ไทอาศัยช่วงโอกาสนั้นเป็นฝ่ายขึ้นค่อมแทน แล้วระดมต่อยมาที่จินอย่างต่อเนื่อง ทางจินเองก็ทำแบบเดียวกันยกการ์ดป้องกันเอาไว้ได้ทั้งหมด  ในเมื่อไม่ได้ผลไทจับแขนทั้งสองข้างของจินแล้วเอาหัวเข้ากระแทกหลายครั้งต่อหลายครั้งจนเลือดกำเดาทั้งสองไหลออกมา
ไปได้สักพักจินสังเกตว่าทางไทเองเริ่มอ่อนแรงลง เลยเป็นฝ่ายเอาหัวกระแทกกลับคืน จนทางไทเสียสมดุล เขาใช้โอกาสนั้นถีบตัวของไทออกให้ห่างจากตัวเขา
"แฮ่กก.....! แฮ่กก...! แฮ่กก.....!"   ทั้งสองหยุดนิ่งนั่งไม่มีใครขยับตัว มีแต่เพียงแค่เสียงหายใจหอบเหนื่อยดังจากทั้งสองเท่านั้น
....เวลาผ่านไปสักพักไทเป็นฝ่ายลุกขึ้นก่อนอย่างทุลักทุเล จินเองก็เช่นเดียวกัน ไทปาหินมาที่จิน แล้วจากนั้นก็ตบมือ
***แปะ!!!***
เพื่อทำการสลับตัวเองในขณะที่หินกำลังลอยเข้าไปหาจิน แล้วง้างหมัดต่อยเข้าที่ใบหน้าของจินอย่างแรงจนหน้าสะบัด ทางจินเองก็พยายามสวนกลับมา แต่ไทเองก็การ์ดรับเอาไว้ได้ทั้งหมด แล้วสวนหมัดเสยเข้าที่ปลายคาง เตะต่ำเข้าที่ขาช่วงล่างตามด้วยต่อยเข้าที่หน้าอีกครั้ง จนรจินนั้นลงไปนอนกองกับพื้น
"ลุกขึ้นมาสิ! ถ้ามีน้ำยาแค่นี้แกหยุดฉันไม่ได้หรอก! ลุกขึ้นมา! แล้วตั้งการ์ดซะ!"
จินพยายามพยุงตัวเองลุกอย่างทุลักทุเล แต่ทางไทก็เตะเข้าที่หัวอีกรอบจนลงไปนอนกองเช่นเดิม
"ชักช้า! แบบนี้แกจะไปปกป้องใครได้ นอนอยู่แบบนั้น แล้วเจ็บใจในสิ่งที่ตัวเองไม่สามารทำอะไรได้ตรงนั้นแหละ!!!"
จินลุกอย่างรวดเร็วแล้วกระโจนพุ่งเข้ามาโจมตีไทที่กำลังตั้งการ์ดอยู่อย่างรวดเร็ว แต่ไทเองก็สามารถสวนกลับได้โดยการเตะเข้าที่ท้องอย่างจังจนจินนอนลงไปดิ้นอย่างทุรนทุรนอีกรอบ แต่ครั้งนี้ได้ไม่นานไทเตรียมพร้อมที่จะกระทืบเท้าลง ทางจินเองก็ต้องรีบกลิ้งหนีออกมาอย่างรวดเร็ว
"แบบแผนการต่อสู้ของแกมันไปไหนแล้วล่ะ? อย่างแกเป็นคนที่เอาอารมณ์เข้าต่อสู้อย่างนั้นหรอ?"  ไทโยนหินมาที่จินอีกรอบ
***แปะ!!!***
และสลับตำแหน่งของตัวเองกับก้อนหินเข้าเตะที่ซี่โครงของจินอย่างแรง
"....น่าผิดหวังชะมัด! ถ้าทำได้แค่นี้ฉันก็ไม่แปลกใจที่ผลลัพธ์มันออกมาเป็นแบบนั้น"
ไทเดินออกห่างจากตัวของจินอย่างช้าด้วยท่าทีที่ผิดหวัง และกำลังจะสลับตัวของจินให้ออกจากสนามแข่งเพื่อให้ตัวเองชนะ  "ถ้าอย่างนั้นก็จงเห็นในสิ่งที่ตัวเองได้ตัดสินใจไปซะ!"
ในจังหวะที่ไทกำลังจะใช้พลังนั้น จินลุกขึ้นจากพื้นพร้อมกับโยนหินไปกระทบที่หลังของไทเบาๆ สายตาของเขาเปลี่ยนไปดูเครียดแค้น และจ้องที่จะเอาชีวิตของอีกฝ่ายจนทางไทสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่โพยพุ่งออกมาจากร่างกาย
ไทเห็นสีหน้าของจินที่แสดงออกมาแบบนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างดีใจจนแก้มแทบปริ
"ให้มันได้...."
ยังไม่ทันได้พูดจนจบไทก็โดนชัดเข้าที่หน้าอย่างจังจนเดินเซถอยไป แต่พอตั้งหลักได้จินก็ไม่อยู่ตรงนั้นเสียแล้ว พอรู้อีกทีจินก็เข้าโจมตีจากด้านหลังโดยการสับศอกเข้าที่บ่าข้างหนึ่ง ซึ่งทางไทก็พยายามจะใช้หลังมือสวนกลับไปแต่จินก็ได้หายไปแล้ว เมื่อรู้ตัวอีกทีเขาก็โดนต่อยจากด้านหน้าเสียแล้ว...
"น่ารำคาญชะมัด!"
***แปะ!!!***
ไทตบมือในขณะที่จินกำลังจะโจมตี แล้วในตอนนั้นเองที่จู่ร่างกายของจินก็เกิดความผิดปกติขึ้นเขาเริ่มทรงตัวไม่อยู่ ดวงตาข้างหนึ่งฝ้าฟางจนแทบจะมองไม่เห็น อวัยวะภายในเหมือนฉีกขาดจนแทบไม่สามารถที่จะขยับร่างกายได้ตามปกติ และล้มลงไถลไปกับพื้น ทางไทใช้โอกาสนั้นวิ่งเข้าหาด้วยความรวดเร็วเข้าต่อยหมัดเสยเข้าที่ท้อง จับล็อคคอและตีเข่าเข้าที่เดิมซ้ำหลายครั้ง
จินเองก็พยายามที่จะสลัดตัวเองให้หลุดเลยใช้หัวโขก ตามด้วยกัดเข้าที่คอของไทอย่างสุดแรงจนมีเลือดไหลซึมออกมาและกระซากพร้อมกับถีบที่ไท จนผิวหนังบางส่วนหลุดออกมา จินคาดหวังว่าการโจมตีจะทำให้ไทนั้นล่นระยะถอยลงไปบ้างแต่นั่นก็ไม่เลย ไทกลับพุ่งเข้ามาราวกับเรื่องเมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้น เข้าต่อยที่ใบหน้าอย่างแรง ตามด้วยศอกเข้าที่เดิมจนเกิดบาดแผลเลือดไหลที่ปลายคิ้ว ตามด้วยหัวโขกกลับไป และจับจินเหวี่ยงกระเด็นออกไปไกลราวกับถุงขยะ
"ได้แค่นี้หรือไง?"
ไทขยับบิดตัวไป-มาเหมือนว่าไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดใด บาดแผลที่จินพยายามสร้างนั้นเหมือนไม่เกิดขึ้น
ในช่วงเวลานั้นเองที่ดวงตาของจินที่ฝ้าฟาง รวมทั้งแขนและขาก็กลับมาเป็นปกติ เหมือนผลนั้นจะอยู่แค่เพียงชั่วคราวเท่านั้น  เขาลุกขึ้นอีกครั้งและเข้าโจมตีที่ไทด้วยความรวดเร็วกระโดดเข่าลอยกระแทกที่ไทจนใบหน้าสะบัด
ไทเองพอโดนโจมตีเข้าแบบนั้นก็รีบจับที่ขาของจินทุบลงกับพื้น และเตะเข้าที่กลางลำตัวในขณะที่จินนอนกับพื้น ซึ่งในจังหวะนั้นเหมือนว่าจะโดนกันได้โดยจินเอาแขนสองข้างเข้าขวางไว้ทัน  พอไทเห็นแบบนั้นเลยจะกระทืบแทน ส่วนจินเองก็รีบกลิ้งหลบหนีไปได้ทัน
หลังจากกลิ้งหลบไปได้แล้วจินก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เป็นจังหวะเดียวกับไทวิ่งเข้ามาถีบเข้าที่ท้องอย่างแรง จินเองก็เอนตัวถอยหลังเพื่อลดทอนความเสียหายถึงแม้จะแค่บางส่วนก็ตาม
จินใช้โอกาสนั้นจับที่ขาของไทหมุนตัวศอกกลับเข้าที่ใบหน้าสวนไป ทางเองที่โดนไปก็ไม่ได้สะทกสะท้านแต่อย่างใด และตอบสนองกลับอย่างรวดเร็วสับศอกสวนกลับเข้าที่บ่าของเขา
ทั้งสองสู้กันอยู่เป็นเวลาพักใหญ่ แต่ก็ไม่มีใครยอมใครพลัดกันลุก-รับอยู่แบบนั้นจนดวงตะวันส่องแสงขึ้นเหนือขอบฟ้าก็ยังไม่รู้ผลแพ้ชนะ จนร่างกายทั้งสองนั้นแทบไม่เหลือแรงที่จะใช้พลังแล้ว เพียงใช้แค่หมัดต่อหมัดแลกกันอยู่อย่างนั้น
จินตั้งการ์ดรับการโจมตีจากไทแล้วสวนกลับไป ทางไทเองก็การ์ดได้เหมือนกัน และสวนด้วยศอกกลับ แต่ก็ไม่โดนเพราะจินกระโดดถอยหลังออกมาเล็กน้อย จากนั้นก็กระหน่ำเตะเข้าที่ข้อพับตรงขาจนทางไทนั้นทรุดตัวลง ต่อจากนั้นก็กระโดดทิ้งศอกลงกลางกระบาลของไทจนนอนลงไป
แต่ก็ได้ไม่นานไทลุกกลับมาได้อย่างรวดเร็ว แล้วเขาก็ฝืนใช้พลังอีกรอบ
***แปะ!!!***
ทันใดนั้นความรู้สึกแบบเดิมก็เกิดขึ้นกับจินร่างกายสูญเสียแรงกาย ดวงตาทั้งสองข้างฝ้าฟางจนแทบจะมองไม่เห็น อวัยวะภายในฉีกขาดมากกว่าเดิม แค่ที่เพิ่มเติมขึ้นมาคราวนี้เหมือนว่ากระดูกซี่โครงของตัวเองจะแหลกจนไม่มีชิ้นดี  ความเจ็บปวดเหล่านั้นทำให้จินทรุดตัวลงนอนกระอักเลือดอยู่ตรงนั้น
ไทเองก็ไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าไปเตะซ้ำจนทางจินกลิ้งไปกับพื้น แต่หลังจากนั้นไม่นานอาการเหล่านั้นของจินก็หายไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนเขาสามารถลุกขึ้นยืนได้ปกติ
จินเองก็รีบวิ่งเข้าหาไทอย่างทันที ต่อยเข้าที่ปลายคางตามด้วยที่อก ทางไทเองก็สวนมาอย่างทันทีที่ได้รับการโจมตี แต่ความเร็วและกำลังของเขาก็ตกลงเป็นอย่างมากเลยทำให้จิน หลบได้อย่างสบายๆ และสวนกลับไปอย่างทันทีที่หลบได้ จนทางไทนั้นหลบหงายไปกับพื้น      จินเองตอนนี้สภาพร่างกายก็มีแต่บาดแผลเต็มไปหมดกำลังยืนหอบอย่างเอาเป็นเอาตาย
"แฮ่กก....! แฮ่กก....! แฮ่กก.....!"
ได้ไม่นานนักไทก็ลุกขึ้นมาอีกด้วยสภาพที่ไม่ต่างกัน เลยทำให้ทางจินต้องเตรียมพร้อมที่จะต่อสู้ต่อ แต่ตัวสภาพตอนนี้เลยทำให้เขาแทบจะล้มทั้งยืน
ไทต่อยหมัดเข้าที่ใบหน้าของจิน....แต่หมัดนั้นดันพลาดผ่านหูเขาไป จินที่สับสนกับสิ่งที่ไทกระทำทั้งๆที่ตัวเขานั้นไม่น่าจะพลาดเลยแท้ แต่ทำไมคราวนี้ถึง  จากนั้นไทก็เอาแขนโอบรัดกอดตัวของจินเอาไว้อย่างแนบแน่น กระซิบที่ข้างหูเบาๆ
".....จบแล้วล่ะ!"
"...ยังหรอก...ยังไม่รู้ผลแพ้ชนะเลย..." ตอนที่ร่างกายทั้งสองนั้นแนบชิดกัน จินก็ได้สังเกตถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้น เขาไม่ได้ยินเสียงหัวใจของไทเลย
"ทำไม? นายถึง..."
"...ก็ตามอย่างที่บอก ...ลาก่อน"
ไทผลักตัวออกแล้วต่อยเข้าที่ปล่อยคางอย่างแรงพร้อมกับตบมือเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อเคลื่อนย้ายตัวของจินไปยังที่ที่หนึ่ง....
"เดี๋ยว...."
จินในสภาพที่กึ่งสลบไม่ทันที่จะได้พูดจบเขาก็โดนเคลื่อนย้ายไปเสียแล้ว
...หลังจากนั้นไทก็บ่นกับตัวเองออกมาเบาๆ พร้อมเงยหน้ามองพระอาทิตย์ที่กำลังส่องแสงอยู่บนฟากฟ้า
"...อย่างที่บอกเลยว่าผมเอาชนะศิษย์คนแรกของอาจารย์ไม่ได้จริงๆ" เขาเริ่มสูญเสียสมดุลและเอนตัวล้มลง "ไม่ไหวจริงๆนั่นแหละ... แฮ่กก...! แฮ่กก...! กระดูกทั่วทั้งตัวแตกหัก อวัยวะภายในฉีกขาด ประสาทสัมผัสทั้งหมดก็ค่อยๆเลือนราง  ไม่ได้กลิ่น หรือได้ยินเสียง แสดงว่าตอนที่กินอาหารครั้งสุกท้ายนั้นก็ได้เสียประสาทรับรสก็ไปแล้วสินะ"
เขาเอามือกางออกทาบไปบนท้องฟ้า  "ไม่รับรู้ถึงความร้อนเลย ดวงตาตอนนี้ก็มืดสนิท เช้าหรือยังนะ?   นี่สินะความตาย....ถึงแม้จะเจ็บใจที่เอาชนะไม่ได้ แต่ก็ไม่รู้สึกเสียดายเลย"
ไทพยายามที่จะหายใจเข้าลึกๆ แต่ด้วยสภาพตอนนี้ดูเหมือนระบบการหายใจเองก็จะสูญเสียไปแล้วเช่นกัน ไม่สามารถที่จะเปล่งเสียงออกมาได้อีกต่อไป
... "(ขออวยพรแด่การกำเนิดของราชาองค์ใหม่....! ถึงแม้ว่า...ภายภาคหน้าจะโหดร้ายกับนายไปสักหน่อย แต่ถ้าเป็นเขาล่ะก็....ผ่านไปได้แน่)"
..... "(หนาวจัง...)"


## Chapter 35 สิ่งเเปลกปลอม (จบภาค)

........
...ภาพที่ไม่คุ้นเคย วิวทิวทัศน์ที่ไม่รู้จัก คนที่อยู่ตรงหน้าในนั้นคือใคร? ตัวเองเป็นใคร? แล้วภาพเหล่านี้เป็นของใคร?
...ภาพเหล่านั้นเรียงรายทับซ้อนไหลเข้ามาในหัวไม่หยุด  ความดีใจเสียใจ ความรู้สึกเจ็บปวด ทรมานหรือแม้กระทั่งความตาย ฉันสัมผัสมันได้ทั้งหมด
...หลังจากนี้ตัวฉันควรจะทำอย่างไรต่อดี?
...
ลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบกับภาพเพดานที่ไม่คุ้นเคย ความรู้สึกสัมผัสนุ่มๆที่หลัง ความสบายที่รู้สึกได้ผ่านผิวหนัง พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่ สภาพสีผิวสีขาวซีดเผือกก็กลับมาเป็นปกติ แถมที่มือตอนนี้ก็มีสัญลักษณ์แปลกๆขึ้นมาแทนหมายเลข  ตราสัญลักษณ์รูปร่างคล้ายคลึงกับมงกุฎสีแดง
เมื่อมองไปรอบๆก็สังเกตเห็นสาวสวยในชุดเมดยืนเรียงรายนับหลายสิบคน พวกเธอดูดีใจเป็นอย่างมากที่เห็นฉันฟื้น มีเมดคนหนึ่งวิ่งออกไปข้างนอกด้วยท่าทีที่ดีใจเหมือนจะไปเรียกใครมา...
"ตื่นแล้วอย่างนั้นหรอคะ? ท่านราชา"
พวกเขาเรียกฉันว่า "ราชา" อย่างนั้นหรอ? แสดงว่าการคัดเลือกได้สิ้นสุดลงแล้วสินะ?
"ต้องการให้พวกเรารับใช้สิ่งใดไหมคะ?"
"ไม่ล่ะ...ไม่เป็นไร"
ทันใดนั้นเมดคนที่วิ่งออกไปก็เข้ามาพร้อมกับพูดส่งเสียงดัง
"ไปตามท่านดีลเลอร์มาแล้วค่ะ" ดูเหมือนว่าคนที่เมดคนนั้นไปตามไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นดีลเลอร์ คนรับใช้คนสนิทอดีตราชาคนก่อน
"ก่อนอื่นกระผมดีใจที่ท่านตื่นได้เสียที" พอพูดจบดีลเลอร์ก็ส่งสัญญาณให้เหล่าเมดออกไปรอข้างนอก
หลังจากเมดเดินออกไปกันจนหมดแล้ว จินก้ขึ้นมาถามมาก่อนว่า...
"นี่ฉัน...หลับไปนานแค่ไหนกัน?"
"ไม่นานหรอกครับ แค่ 1 สัปดาห์เท่านั้นเอง ซึ่งในระหว่างที่ท่านหลับไปนั้นพวกเราก็ได้ทำการซ่อมแซมเมืองและทำทุกอย่างให้เป็นเหมือนอย่างปกติแล้วครับ สบายใจได้"
"ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว"
"ท่านต้องการถามอะไรต่ออีกไหมครับ?"
"ไม่! ตอนนี้ยัง"
หลังจากนั้นจินก็หันไปมองวิวทิวทัศน์ที่หน้าต่าง จนบรรยากาศภายในห้องนั้นเริ่มอึดอัด ดีลเลอร์เลยพยายามที่จะขอตัวออกไป
"ถ้าอย่างนั้นกระผมไม่รบกวนท่านแล้ว เชิญพักผ่อนได้ตามสบาย หากต้องการให้บริการอะไรเชิญเรียกใช้เหล่าเมดได้ตามที่ท่านประสงค์เลย"
"เดี๋ยว...!" จินพูดขึ้นห้ามดีลเลอร์ที่กำลังจะเดินออกไป "ช่วยพาฉันเดินชราชวังหน่อยได้ไหม?"
"...ตามบัญชาครับ ถ้าอย่างนั้นกระผมจะเรียกเมดหนึ่งคนให้พาท่านเดินชมราชวังเอง"
"ไม่จำเป็น...เพราะว่าฉันมีคนที่รู้จักราชวังนี้อยู่ตรงหน้าแล้วไงล่ะ" จินมองไปที่ดีลเลอร์
"แต่ว่าผมค่อนข้างยุ่ง เลยไม่ว่างที่จะพาเดินชมสักเท่าไหร่"
"คนอย่างนายขัดคำสั่งของฉันได้ด้วยอย่างนั้นหรอ?"
ดีลเลอร์ถึงกับนิ่งเงียบไปสักพักหนึ่งทำท่าทางเหมือนลำบากในการตัดสินใจ ก่อนจะตอบกลับมาว่า
"รับทราบครับ ให้กระผมผู้นี้นำทางท่านชมราชวังแห่งนี้เอง"
จินลุกขึ้นจากเตียงหยิบผ้าคลุมที่แขวนเข้าสวม ก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับดีลเลอร์ ทันทีที่เปิดประตูออกไปก็มีเมดยืนรอเรียงแถวต้อนรับกันเป็นแนวยาว
"พวกเธอไปทำงานกันตามปกติ ฉันจะพาท่านราชาองค์ใหม่เดินชมสถานที่นี้เอง"
"ค่ะ!" แล้วพวกเธอก็แยกย้ายกันไปจนเหลือแค่จินกับดีลเลอร์
"ถ้าอย่างนั้นเชิญทางนี้เลยครับ"
จินเดินตามคำเชิญของดีลเลอร์ ในขณะที่เดินไปทั้งสองคนก็พูดคุยกันไปด้วย
"พวก 13 ตระกูลใหญ่เป็นอย่างไงบ้างแล้ว?"
"หลังจากที่การคัดเลือกสิ้นสุดลง ก็ดูเหมือนจะไม่มีใครคัดค้านผลที่ออกมานะครับ"
"ตระกูลอูทูสล่ะ"
"ผลจากการที่ท่านชนะนั้นทำให้ทางตระกูลอูทูสนั้นได้รับผลประโยชน์เป็นอย่างมากจากการที่สนับสนุนท่านในการคัดเลือกก่อนหน้านี้"
"แล้วเรื่อง..."
ดีลเลอร์ที่รู้ว่าทางราชากำลังจะพูดถามอะไร แต่ก็ไม่กล้าที่จะพูดออกมา เขาก็เลยชิงพูดก่อน
"ถ้าเรื่องคนงานของทางอูทูสที่ท่านอยากจะรู้แหละก็ พวกเธอสบายดี"
"...อย่างนั้นก็ดีแล้ว"
ตอนนี้ทั้งสองก็เดินมากันจนถึงที่ห้องอาหารที่อยู่ในราชวัง ที่มีเมดหลายคนกำลังทำงานกันจ้าละหวั่นและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย เมื่อมองออกไปข้างนอกหน้าต่างก็มีเมดอีกกลุ่มหนึ่งที่กำลังทำความสะอาด ตกแต่งสวนขนาดใหญ่ที่อยู่รอบราชวัง
"สุดยอดไปเลยไหมครับ พวกเธอคือมนุษย์ที่พวกเราภูมิใจสร้างขึ้นเองกับมือ โฮมุนครุส(Homunculus) พวกเธอถูกตั้งโปรแกรมให้จงรักภักดีต่อผู้เป็นนายอย่างถึงที่สุด เป็นแรงงานที่ไม่รู้จักเหนื่อย หิว หรือต้องการพักผ่อน แต่ต่อให้จะพูดอย่างนั้นพวกเธอก็ไม่ต่างอะไรกับเรานักหรอกครับ"
"หมายความว่าอย่างไง?"
"ที่พวกเธอทำอยู่นั้นนอกจากอาหารของพวกเราแล้ว ก็ยังมีอาหารของพวกเธออยู่ด้วย ที่ราชวังนี้ก็ยังมีห้องให้พวกเธอได้นอนหลับพักผ่อน ทั้งหมดนี้ก็เพื่อไม่ให้จิตใจของพวกเธอพังทลาย เพราะแต่เดิมแล้วพวกเธอก็มีต้นแบบทีมาจากแหล่งคล้ายคลึงกัน"
"คล้ายคลึงกัน?"
"เซลล์จากมนุษย์ไงละครับ...แต่เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงพวกเราไม่ได้ไปฆ่าใครหรือบังคับฝืนใจใครและนำมาทดลองแต่อย่างใด ทั้งหมดนี้ก็มาจากความสมัครใจล้วนๆ"
พอพูดจบแล้วดีลเลอร์ก็เดินนำทางไปต่อ.....แล้วจู่ๆจินก็ถามขึ้นว่า
"ทำไมร่างกายของฉันถึงกลับมาเป็นแบบเดิมได้ แล้วตราสัญลักษณ์ที่อยู่บนมือนี่คืออะไร?"
"นั่นเป็นสิ่งที่ยืนยันยังไงล่ะครับ ว่าท่านคือราชา หลังจากที่การคัดเลือกจบลงแล้วมีผู้ที่เหลือรอดเป็นคนสุดท้ายตราสัญลักษณ์ก็จะเกิดขึ้นบนผ่ามือแทนที่อันเก่าที่เป็นหมายเลข"
ในขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ก็มีหญิงสาวสูงวัยเดินเมาหยุดที่ตรงหน้าของทั้งสอง เธอทำความเคารพจินอย่างสุภาพและตามด้วยดีลเลอร์
"ถวายบังคมท่านราชา กับท่านดีลเลอร์คนรับใช้คนสนิท"
"คุณไวท์ ไม่ต้องน้อมน้อมขนาดนั้นก็ได้ครับ" ทางดีลเลอร์รีบเข้าพยุงตัวของเธอขึ้น "นี่คือคุณไวท์ เธอคือคนรับใช้ของราชาองค์ก่อนหน้านี้และยังเป็นหัวหน้าเมดที่คอยสอนสั่งการปรนนิบัติต่างๆให้กับพวกเธออีกด้วย"
"ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณไวท์"
"ว่าแต่คุรมีเรื่องอะไรหรือครับ?"
"ดิฉันว่าอยากจะลาออกจากการเป็นหัวหน้าเมดแล้วค่ะ"
"แบบนั้นน่าเสียดายนะครับ คุณเป็นบุคคลสำคัญถ้าขาดคุรไปแล้วพวกเธอเหล่านั้นจะเป็นอย่างไรกันครับ"
"ตอนแรกฉันเองก็แอบห่วงเหมือนกัน แต่เมื่อเห็นภาพตอนนี้ พวกเธอดูเติบโตจนไม่ต้องให้ดิฉันสอนแล้ว อีกอย่างท่านราชาคนก่อนก็เสียไปแล้ว คงไม่มีเหตุผลที่ตัวฉันจะอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว"
"แล้วคุณจะไปทำอะไรต่อจากนี้ล่ะครับ"
"ท่านดีลเลอร์ดิฉันก็อายุได้ 80 กว่าๆแล้ว คงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน ส่วนเรื่องเงินนั้นไม่ต้องห่วง ฉันทำงานที่นี่มานานก็พอจะมีเงินเก็บใช้จนตายได้อย่างไม่มีปัญญาหาอะไร"
"ถ้าคุณยืนยันอย่างนั้นผมก็ไม่ว่าอะไร ขอให้โชคดีนะครับ"
ก่อนหน้านั้นไวท์ได้เข้ามาหาทางจินแล้วก็พูดขึ้นว่า "ขอให้ท่านราชาปกครองประเทศนี้ด้วยความเที่ยงธรรม และได้โปรดอย่าได้ลืมสิ่งที่เป็นอยู่ ถ้าอย่างนั้นดิฉันขอตัว"
"......" ซึ่งทางจินได้แต่เพียงพยักหน้าตอบกลับไปโดยที่ไม่ได้พูดอะไรกลับไป
หลังจากนั้นไวท์ก้มหัวทำความเคารพกับทั้งสองก่อนจะเดินจากไป ในระหว่างที่เธอเดินจากไปนั้นเหล่าเมดก็เข้ามากอดพร้อมกับบอกลากันเป็นครั้งสุดท้าย...
"ทั้งที่เป็นมนุษย์แท้ แต่กลับปฏิบัติกับพวกเธอราวเป็นครอบครัว ไม่ได้รังเกียจที่พวกเธอเหล่านั้นเป็นโฮมุนครุส น่าแปลกใจดีนะครับ"
"งั้นหรอ?"
ทางจินนั้นไม่ได้สนใจในสิ่งที่ดีลเลอร์พูดมาแต่อย่างใด เขาจ้องมองไปทิศทางที่ไวท์เดินจากไปอย่างไม่ลดสายตาลง ดีลเลอร์ที่เห็นแบบนั้นเลยพูดว่า
"ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวไปทำธุระก่อนจะได้ไหมครับ"
"อืม...แต่ช่วยเตรียมรถให้ที ฉันจะออกไปข้างนอก"
"ได้ครับ"
จินเดินทางออกไปนอกราชวังพร้อมกับบอดี้การ์ดจำนวนหนึ่ง ออกจากเซนเตอร์พุ่งตรงไปยังที่ที่หนึ่ง เป็นบ้านที่อยู่ทางทิศนอร์ บ้านหลังไม่ใหญ่ไม่เล็กแต่ก็เพียงพอที่จะอยู่ได้ครอบครัวหนึ่ง เขากดกริ่ง ทันใดนั้นก็มีหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งออกมาด้วยความร้อนรน ผมดูกระเซอะกระเซิง รอบๆดวงตาขอบดำคล้ำ วินาทีที่เธอเห็นจินก็รีบโผเข้ามา ซึ่งในตอนที่วิ่งเข้ามานั้นทางบอดี้การ์ดพยายามจะกันไม่ให้เข้าถึงตัวฉัน
"ไม่เป็นไร ปล่อยให้เธอเข้ามาเถอะ"  พอทางบอดี้การ์ดได้ยินแบบนั้นจึงปล่อยตัวเธอออกมา หญิงคนนั้นพุ่งตรงเข้ามาเขยั่วจินอย่างแรง เธอทะท้วงคำสัญญาออกมา
"ลูกของฉัน ไหนล่ะลูกของฉัน? เขาอยู่ไหน? ตอนนี้เขาสบายดีไหม? ทำไมเขาถึงยังไม่กลับมาหาฉัน?"
ในตอนนั้นจินเอามือของเธอออกพร้อมกับแสดวงสีหน้าเศร้าสร้อยออกมา จนทางแม่ของเฮนรี่นั้นรู้ได้อย่างทันทีผ่านสีหน้า
"ไม่จริง!? ไม่จริง!! ไม่จริง!!! ไหนบอกสัญญาแล้วไงว่าจะช่วยลูกของฉัน ไหนบอกว่าจะปกป้องเขา ไหนบอกว่าจะพา...เขากลับมา..." เธอเริ่มทุบทำร้ายตบที่ใบหน้าของจินจิกเล็บข่วนจนเกิดบาดแผลมีเลือดไหลซึมออกมา ทางบอดี้การ์ดเห็นสถานการณ์ไม่ค่อยดีเลยจะเข้ามาดึงตัวเธอออก แต่ทางจินก็ห้ามไว้
"ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไร"
"แต่ว่าท่าน..."
"ฉันบอกว่าไม่เป็นไร!"  จินตะคอกเสียงออกจนทางบอดี้การ์ดถอยออกไป
แม่เฮนรี่นั้นยังไม่ยอมหยุดเข้าไปในบ้านแล้ววิ่งออกมาใหม่พร้อมกับมีดทำครัว เข้าแทงที่ท้องของจินซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"แกทำแบบนี้กับเขาใช่ไหม!? ทำแบบนี้ใช่ไหม!? เฮนรี่ที่แสนน่ารักของฉัน ที่เขาต้องตายก็เพราะแก! มันไม่ใช่เพื่อนของเขา! แกมันก็เป็นแค่ฆาตกร!!! เอาเขาคืนมา เอาเขาคืนมา! เอาเขาคืนมา!!!"  ในขณะที่พูดไปนั้นมือของเธอก็ยังคงจ้วงแทงไปที่ท้องอย่างไม่หยุด จนมือของเธอชุ่มไปด้วยเลือด แต่ถึงอย่างนั้นทางจินก้ไม่แม้จะตอบโต้หรือพูดอะไรเพียงแต่ยืนเงียบให้เธอกระทำทั้งอย่างนั้น
เธอทิ้งมีดแล้วทรุดตัวลงคุกเข่าพร้อมร้องไห้ออกมา พยายามดึงเขย่าที่ต้นขาของจินทั้งในสภาพแบบนั้น
"ได้โปรดอย่าพรากเขาไปจากฉันอีกคน ขอร้องแหละ...พระเจ้า" แล้วเธอก็หมดสติไป
บอดี้การ์ดคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้กับจิน  "เอาอย่างไรดีครับท่าน?"
"เรียกรถพยาบาลที...ว่ามีคนล้มหมดสติตรงนี้"
"แต่เกี่ยวกับบาดแผลของท่านละครับ?"
"ฉันบอกให้ทำตามที่ฉันสั่ง!...แค่นี้ฉันไม่ตายหรอก"
"ครับ!"
หลังจากนั้นไม่นานนักก็มีรถพยาบาลเข้ามารับตัวของเธอไปรักษา อาการทางด้านร่างกายไม่มีอะไรมากก็แค่มีอาการเครียดสะสมกับพักผ่อนน้อยก็เท่านั้น แต่..อาการทางใจในตอนนี้เธอย่ำแย่มาก เธอเอาแต่ยิ้มหัวเราะอยู่คนเดียว ไม่กินอาหารและดื่มน้ำ
จนทางพยาบาลได้นำตุ๊กตาแกะน้อยไปให้เธอ เธอดูดีใจเป็นอย่างมาก เธอเริ่มปฏิบัติกับตุ๊กตาราวกับมันเป็นลูกชายของตัวเอง นอนกอดไม่ยอมให้ห่างตัว และท้ายที่สุดทางหมอได้ตัดสินใจย้ายเธอไปที่โรงพยาบาลทางจิตเพื่อรับการรักษา ซึ่งแน่นอนทางฉันนั้นได้ออกค่ารักษากับค่าดูแลให้ทั้งหมด และคอยกำชับด้วยว่าให้ดูแลเธออย่างดีที่สุด  นี่อาจจะเป็นเพียงแค่สิ่งเดียวที่ฉันสามารถทำให้กับเธอได้  ไม่สิ! อาจจะเพื่อตัวฉันเอง....
ณ ที่ตึกของอูทูส
เวลาเย็นวันนั้นทางอูลได้มานั่งดื่มสังสรรค์กับโลแกนที่ห้องหลังจากที่เสร็จงาน
"จะว่าไปฉันไม่ได้ดื่มกับนายมานานแค่ไหนแล้วนะ?" อูลเป็นฝ่ายพูดขึ้นมา
"นับตั้งแต่ที่พ่อนายเสียไป แล้วนายต้องขึ้นมาเป็นผู้นำตระกูลละมั้ง?"
"ช่วงนั้นเองหรอ? จะว่าก็ลำบากมากเลย พวกเราตระกูลที่เกิดทีหลังนั้นต่างก็โดนเอารัดเอาเปรียบเสมอเลย โยนงานที่ไม่ใช่ของตัวเองมาให้ทำ แถมยังโดนจำกัดงบสร้างเมืองอย่างจำกัดโดยที่อีกฝ่ายไม่ได้คำนึงถึงค่าแรงงานอีก ต้องควักเนื้อตัวเองจ่ายอีกไม่รู้ตั้งเท่าไหร่?"
"แต่ตอนนี้ก็...ไม่ต้องห่วงเกี่ยวกับเรื่องนั้นอีกแล้ว"
"ใช่! ฉันเองก็หวังว่าพวกที่เหลือจะเกรงใจในการกระทำของพวกเขามากขึ้น"
ในตอนที่ทั้งสองกำลังพูดคุยอยู่นั้นก็มีจิลและเซร่าเข้ามาในห้องพร้อมกัน โลแกนเลยถามกับทั้งสองไปว่า...
"พวกเธอมาทำอะไรที่นี่?"
"ฉันเรียกพวกเธอมาเองแหละ ยิ่งคนเยอะมันยิ่งดีไม่ใช่หรอ? อีกอย่างพวกเรานั้นยังไม่ได้ฉลองให้กับชัยชนะของราชาองค์ใหม่เลย"
จิลเลยพูดอย่างอารมณ์เสียใส่โลแกนไป "หัวหน้าก็แค่จะเก็บเหล้าแพงๆไว้กินเองไม่ใช่หรือไง?"
"ฉันห่วงว่าจะมีข่าวซุบซบเกี่ยวกับพวกเธอต่างหากล่ะ!"
"ถ้าเรื่องนั้นนายไม่ต้องห่วง เพราะว่าทางภรรยาของฉัน เธอเองก็รู้จักกับสองคนนี้อยู่แล้ว ถ้าเกิดขืนฉันทำอะไรไม่ดีกับพวกเธอ ภรรยาของฉันเอาตายแน่"
"คุณหญิงโรสสินะ...จะว่าไปนายยังกลัวภรรยาไม่เลิกอีกอย่างนั้นหรอ?"
"ฉันไม่ได้กลัว ก็แค่เคารพเธอในฐานะที่เธอเป็นภรรยาของฉัน ก็เท่านั้น ความรู้สึกแบบนี้คนอย่างนายไม่มีวันเข้าใจหรอก"
"ครับๆ"
"เอาล่ะ! มาดื่มฉลองให้กับราชาองค์ใหม่ของพวกเรา    ชนแก้ว!"  .
เวลาผ่านไปได้สักพักทางจิลก็เริ่มแสดงอาการเมาออกมา รวมถึงโลแกนด้วย ซึ่งทางอูลนั้นยังปกติดีทุกอย่างเพราะปกติแล้วเขาเป็นคนคอแข็ง
"ไอ้ราชาเฮ็งซวยนั่น! มันกล้าดียังไงถึงเมินพวกเราในตอนนั้น ไม่มีท่าทีที่อยากจะมาหาหรือให้เห็นเลยแม้แต่เงา" จิลนั้นเริ่มแสดงความในใจออกมา
"ผู้ช่วยเธอจะพูดอย่างนั้นไม่ได้นะ...! แต่ก็ว่าตัวฉันเองก็ยังอากที่จะดื่มกับเขาอยู่เหมือนกัน"
"ทำไม!? ในเมื่อไม่เห็นหัวพวกเรา แต่อย่างน้อยควรจะมาหาเพื่อนของฉันก็ยังดี"
ทางเซร่าที่เห็นสภาพของจิลที่เมาพูดอะไรออกอย่างไร้สติมาเลยหยิบแก้วน้ำให้เธอดื่ม
"เอ้านี่! ดื่มน้ำก่อนนะ!"
"อะไรของเธอเนี่ย! เธอไม่เจ็บใจบ้างหรอที่หมอนั่นไม่เคยมาสนใจใยดีเธอเลย" ถึงแม้ว่าจิลจะพูดอย่างไรออกมาแต่ทางเซร่าก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป
ทางอูลที่เห็นท่าทีแบบนั้นเลยสงสัยและได้ถามไป "ตัวเธอเองไม่เป็นไรอย่างนั้นหรอ?"
"...ไม่เป็นไรก็คงจะว่าโกหก แต่สิ่งที่หมอนั่นทำลงไปมันจะต้องมีเหตุผลอย่างแน่นอน ฉันเชื่อแบบนั้น" เซร่าตอบกลับด้วยความมั่นใจ
จิลเลยพูดขึ้นมาแทรกว่า "บางที เขาอาจจะลืมเธอแล้วก็ได้นะ ก็ในราชวังนั้นมีสาวสวยรายล้อมตั้งขนาดนั้น เขาเองก็เป็นผู้ชายวัยกลัดมันจะกลายเป็นสัตว์ร้ายฉีกกระชากเสื้อของสาวเหล่านั้นแล้วก็ได้นะตอนนี้"
"มะ...ไม่มีทางที่หมอนั่นจะทำอะไรแบบนั้นหรอก" เซร่าเริ่มแสดงความไม่มั่นใจออกมา เธอเลยทำการกระดกเหล้าที่อยู่ในแก้วหมดในรวดเดียวทำให้เริ่มมีอาการเมาเล้กน้อยแต่ตัวเธอก็ยังตั้งสติได้
โลแกนเลยพูดเสริมไปอีกว่า "นี่มันคนที่กำลังจะหนีความจริงนี่หว่า"
"เอาน่าๆ ถ้าอย่างนั้นพวกเรามาดื่มกันจนกว่าจะเช้าเลยดีกว่า!" อูลพูดขึ้นมาอย่างดีใจ
"เห็นด้วย!!!" ทางจิลกับโลแกนพูดอย่างพร้อมเพรียงกัน
"พรุ่งนี้ต้องทำงานไม่ใช่หรอ!!!?"
หลังจากที่เสียงแจ้งเตือนครั้งสุดท้ายดังขึ้น....
....หมายเลข 04 ไท (พิชัยศัตรู ชำนาญการ) ถูกกำจัดแล้ว....
07.00 น.
ผู้นำตระกูลทุกคนต่างพากันเข้าในเซนเตอร์ด้วยความรวดเร็ว ด้วยความบังเอิญหรือว่าโชคชะตาหรือป่าวก็ไม่มีใครรู้ทุกคนต่างไปยังที่ที่เดียวกันอย่างไม่ได้นัดหมาย
เมื่อเดินเข้าไปในราชวังตรงหน้าของพวกเขาเป็นห้องที่ราชาคนปัจจุบันน่าจะอยู่อย่างแน่นอน ในขณะที่กำลังจะเดินเข้าไปนั้นเอง ทางดีลเลอร์ก็เข้ามาขวางพวกเขาเสียก่อน
"จะเข้ามาขวางพวกเราทำไม?" หนึ่งในนั้นถามขึ้น
"คุกเข่าซะ! ต่อหน้าราชาองค์ใหม่นี้!"
ทันใดนั้นประตูบานใหญ่ได้เปิดออก ภาพตรงหน้าของพวกเขาเหล่านั้นแสงแดดสาดส่องผ่านหน้าต่าง เสดงให้เห็นบนบัลลังก์มีคนหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่บนนั้นอย่างองอาจ มองมาที่พวกเขาด้วยสายตาที่เย็นชาราวกับมองสิ่งมีชีวิตที่ต่ำกว่าตนเอง
หลังจากนั้นเหมือนว่าสัญชาติญาณมันสั่งพวกเขาให้ทำตามอย่างเคร่งครัด ก้มตัวลงคุกเข่าต่อหน้า...ราชาอย่างนอบน้อม
ในเวลาที่ไล่เลี่ยกัน....
ดีลเลอรืที่พึ่งกลับมาราชวังกลังจากที่ตนเองทำธุระเสร็จแล้ว ก็ได้มีเมดหนึ่งคนเข้ามาหาพร้อมกับพูดขึ้นมาว่า...
"ท่านดีลเลอร์คะ ท่านราชาต้องการพบท่านค่ะ"
"ตอนนี้เลยหรอ?"
"ใช่แล้วค่ะ! พอดีท่านราชามีเรื่องท่สำคัญมากจะคุยด้วย"
หลังจากที่ดีลเลอรืร็ว่าทางจินต้องการที่จะคุยเรื่องบางอย่างด้วย เขาจึงรีบตรงไปยังที่ห้องนั่นอย่างทันที
"ขออนุญาตครับ" พอพูดจบทันทีก็มีเสียงตอบกลับมา
"เข้ามาได้"
ภาพที่อยู่ตรงหน้าของดีลเลอร์ตอนนี้นั้นเป็นราชนาของเขาทีกำลังนั่งรอด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด
"ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรจุยกับผมอย่างนั้นหรอครับ?"
"นั่งลงก่อนสิ!"
ดีลเลอร์ตอบรับคำเชิญนั่งลงอย่างว่านอนสอนง่าย พอทางจินเห็นว่าอีกฝ่านนั่งเรียบร้อยดีแล้วก็พูดขึ้นมาว่า...
"วันนี้ฉันไปหาคนคนหนึ่งมา...เธอเป็นหญิงที่พึ่งจะสูญเสียลูกชายอันเป็นที่รักของเธอไป  ตัวเธอนั้นสูญเสียสติไม่ยอมรับความจริงเหล่านั้น เข้าทำร้ายเพื่อนของลูกชายเธออย่างบ้าคลั่ง จนในที่สุดตัวเธอนั้นก็ไม่สามารถที่จะอยู่แบบนั้นได้เลยเลือกที่จะหนีความจริง อยู่ในโลกที่ตนเองสร้างขึ้น ในโลกที่ยังมีลูกของเธออยู่"
"ที่พูดหมายความว่ายังไงหรอครับ?" ทางดีลเลอร์นั้นยังไม่เข้าใจในสิ่งที่ราชากำลังจะสื่อออกมา
"ถ้าอย่างนั้นเข้าเรื่องเลยนะ....นายเป็นใครกันแน่?"
"กระผมเป็นข้ารับใช้คนสนิทของราชาองค์ก่อน ซึ่งปัจจุบันเป็นข้ารับใช้ของท่านยังไงล่ะครับ"
"เฮ้อ.....!  ฉันขอถามอีกครั้ง.......จะให้ฉันเรียกนายว่าอะไรดี?"
จบภาคชายผู้ตกต่ำ
เหล่านัมเบอร์ทั้ง 13 หากต้องการจะขึ้นเป็นราชา! จงเอาชนะจนเหลือรอดเป็นคนสุดท้าย จะฆ่าให้ตายหรือว่าจะปล่อยให้กลายเป็นทาส ผู้ชนะเท่านั้นที่มีสิทธิ์เลือก...