ตัวร้ายกลับใจ ขอเป็นตัวประกอบใช้ชีวิตจืดจางไปวันๆ
Phairy
## 1. จุดเริ่มต้น..อะไรๆ มันก็เหมือนๆ กัน

เห้อออออออ
ถอนหายใจแล้ว ถอนหายใจเล่า ก็ยังคงถอนหายใจต่อไปอยู่ดี
ผมชื่อหลิว สัญชาติไทย เชื้อสายไทย-จีน ปัจจุบันอายุ 32 ปี ผมเป็นเด็กกำพร้าที่เติบโตมาในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า โชคดีที่เหมือนผมจะฉลาดหน่อย ผมได้ทุนการศึกษาเล่าเรียนจนจบปริญญาคณะบริหารจากมหาลัยมีชื่อเสียงเลยทีเดียว ฟังดูในความโชคร้ายเหมือนชีวิตผมจะมีเรื่องดีสินะ
หลายๆคนคิดว่าผมจบมหาลัยที่ดี ชีวิตน่าจะดีและโรยด้วยกลีบกุหลาบแล้วสินะ แต่เปล่าเลยยย..
พวกคุณเคยไหมที่รู้สึกว่าชีวิตแต่ละวันมันช่างแสนจะน่าเบื่อหน่าย ซ้ำซากจำเจ และน่าเหนื่อยหน่าย
ตื่นมา อาบน้ำ ไปทำงาน กลับบ้าน นอน ตื่นมาอีกวันหนึ่งแล้วก็ไปทำงานอีกวัน ซ้ำไป ซ้ำมา ไม่จบสิ้น แฟนก็ไม่มี งานที่ทำก็ให้เงินเดือนได้สมกับชื่อเงินเดือนเหลือเกิน (ใช้ได้แค่เดือนชนเดือนก็เก่งแล้ว)
จนบางครั้งก็แอบสงสัยว่าชีวิตที่ผ่านมามันเริ่มมีความผิดพลาดเกิดขึ้นที่จุดไหนกันแน่
สมัยเรียนเคยคิดว่าการเรียนเป็นสิ่งที่ยากลำบากที่สุดแล้ว แต่พอจบออกมาทำงานถึงได้รู้ซึ้งว่า อยากกลับไปสมัยเรียนเหลือเกิน อย่างน้อยสมัยนั้นก็ไม่ลำบากทำงานหาเงินงกๆ อย่างทุกวันนี้
ยังมีเพื่อนฝูงไปไหน ถึงไหนถึงกัน แต่พอเรียนจบแยกย้ายกันไปทำงาน ก็เริ่มติดต่อกันยากขึ้นไปเรื่อยๆ
ยิ่งช่วงหลังเพื่อนฝูงก็ทยอยแต่งงานสร้างครอบครัวกันไปยิ่งไม่ได้ติดต่อกันเข้าไปอีก พออายุเข้าย่างเข้าเลขสาม ก็ยิ่งตระหนักได้ว่าชีวิตไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย
เพื่อนๆเขาบางคนก็ทำงานได้เงินเดือนเป็นแสน บ้างก็ทำธุรกิจส่วนตัวประสบความสำเร็จ บ้างก็มีครอบครัวภรรยาลูกน่ารัก พอหันกลับมาดูตัวเองก็...
เห้อออออออออออ  อดถอนหายใจออกมาอีกทีไม่ได้
บางทีก็สงสัยผสมน้อยใจ ทั้งที่เราเองหน้าตา ความรู้ ความสามารถ  ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใครแต่ทำไมน้อ
เหมือนสวรรค์ไม่เป็นใจ ทำไม่ชีวิตเราถึงไม่  lucky in love & lucky in game  อย่างคนอื่นเขาบ้าง
เหมือนเราอยู่ผิดที่ผิดเวลาไปหมด งานที่อยากได้ก็ชวดตลอด เกือบได้แล้วก็ปิ๋ว
สุดท้ายได้ทำงานธุรการทั่วไปมันก็ยังดีที่มีงานทำ ด้านความรักผมก็ไม่รุ่งซักที ผู้หญิงที่เคยคบๆ ก็ทิ้งไปหาผู้ชายที่รวยกว่าบอกว่า อยู่กับผมมันไม่มีอนาคต เหอะๆๆๆ ให้มันได้อย่างงี้สิ พับผ่าเถอะ!!
ผมคิดท้อแท้กับชีวิต ขณะเดินออกมาซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อใต้อพาร์ทเม้นหน้าปากซอย
ขณะที่ผมกำลังจะเดินเข้าไปในร้าน ผมก็เห็นเด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่งกำลังวิ่งตามลูกบอลออกไปกลางถนน ขณะที่มีรถบรรทุกกำลังวิ่งด้วยความเร็วสูงเข้าหาเด็กน้อยคนนั้น ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามีอะไรดลใจให้ผมทำแบบนั้น ผมวิ่งออกไป ร่างกายไวกว่าที่สมองจะคิดประมวลทุกสิ่ง
ตู้มมมมม     กรี๊ดดดดดดดดด
ช่วยด้วยค่าาาา มาช่วยดูทางนี้เร็ว มีคนโดนรถชน
เสียงตะโกนโหวกเหวก ดังขึ้นรอบๆ ตัวผม ใครกัน? ใครที่โดนรถชนหรอ?
ผมรู้สึกแปลกๆ ตาผมมองเห็นอะไรไม่ค่อยชัดเท่าไร เสียงผมก็เปล่งไม่ออก
"พี่ชายยย พี่ชายคะ"
เด็กน้อยคนนั้น ผมเห็นเด็กน้อยคนนั้น ดีจัง เธอปลอดภัยดี
"พี่ชายอย่าเป็นอะไรนะคะ หนูขอโทษ"
เธอร้องไห้ทำไม แถมขอโทษ ดูน่าสงสารจัง ผมพยายามเปร่งเสียงและยิ้มให้เธอ
มันค่อนข้างยากทีเดียวแต่ผมก็ทำสำเร็จ ไม่เป็นไรนะ พี่ไม่เป็นไรแต่ง่วงจัง ง่วงมากเลย
ขอนอนก่อนแล้วกันนะ
ฮื้ออออๆ เสียงสะอื้นร้องไห้เสียใจกับการจากไปของชายหนุ่มตรงหน้าที่ได้ช่วยชีวิตตน
เด็กหญิงเสียใจที่คนตรงหน้าไม่ยอมตื่นขึ้นมา ร้องไห้กระจองงอแงเสียงดัง
จู่ๆก็มีชายชราปรากฏตัวขึ้นพร้อมบอกเด็กสาวว่า
"หยุดร้องเถอะ แม่หนูน้อย พี่เขาไม่เป็นไรแล้วเขาแค่เหนื่อยมากจากความฝันที่แสนยาวนาน
เดี๋ยวเขาก็จะได้ตื่นสู่โลกแห่งความสุขของเขาแล้วละ"
-------------------- 50% ---------------------
ผมค่อยๆ ขยับเปลือกตาขึ้น สิ่งแรกที่เข้ามาในม่านสายตาคือ แสงสีขาวสว่างรอบตัว
ผมค่อยๆ พยายามปลับโฟกัสสายตาให้ชินกับภาพรอบตัว แล้วผมก็ต้องแปลกใจกับภาพตรงหน้า
ที่นี่คือที่ไหนกัน งดงามเหมือนสวรรค์ ผมอยู่ในที่เหมือนสวนแห่งหนึ่งแต่ด้วยความงดงามของที่แห่งนี้ มันงดงามเกินกว่าจะบอกว่าเป็นสถานที่บนโลกที่ผมเคยใช้ชีวิตอยู่
ต้นไม้ ดอกไม้ ลำธาร วางตัว เรียงรายกันไปอย่างลงตัว ผีเสื้อบินวนรอบมวลหมู่ดอกไม้ เสียงนกน้อยร้องบรรเลง คล้ายเพลงขับกล่อมจิตใจให้คลายทุกข์ ที่นี่คือนี่ไหนกันแน่ เค้ากำลังฝันอยู่รึเปล่า?
จำได้ว่าก่อนหน้าเขาวิ่งเข้าไปช่วยเด็กน้อยคนหนึ่งจากรถบรรทุกที่เสียหลักพุ่งเข้าหา หลังจากนั้นภาพก็ตัด จำอะไรไม่ค่อยได้เลย พระเจ้า! หรือนี่เขาจะตายไปแล้ว!!!!
ช่างเถอะ หากตายลงแล้วได้ใช้ชีวิตในสถานที่แบบนี้ก็ไม่มีอะไรแย่นี่ หากนี่เป็นความฝันจริงก็ไม่อยากตื่นเลย ให้ตายเถอะ
ขณะที่หลิวกำลังอยู่ในผวังค์ความคิด จู่ๆก็มีเสียงชายคนหนึ่งดังขึ้น
"รู้สึกตัวแล้ว หรือพ่อหนุ่ม" ผมหันไปยังทิศทางของเสียงปรากฏให้เห็นภาพชายชราผมขาว ในชุดเหมือนหนังจีนกำลังภายในที่เคยดู ชายชราผู้นี้มีใบหน้าอวบอิ่ม หน้าตาดูใจดี
เขาส่งรอยยิ้มและมอบสายตาให้เหมือนคุณตาที่กำลังดูเด็กน้อยในบ้านของตนคนหนึ่ง
" สวัสดีครับ ผมชื่อหลิวครับ เออ.. คุณเป็นใครครับ? พอจะบอกได้ไหมครับว่าที่นี่คือที่ไหน​? ผมมาอยู่ที่นี่ได้ไง? หรือว่าผมตายไปแล้วและที่นี่เป็นสวรรค์?"
หลิวเอ่ยถามชายชราตรงหน้าออกไป ตะกุกตะกัก
ชายชรามองมาทางหลิวยิ้มน้อยๆ แล้วเอ่ย "หนุ่มน้อย ข้าจะตอบคำถามเจ้าที่ละข้อ
หนึ่งนั้นข้านั้นมีนามว่าเย่ว์เซี่ยเหล่าเหริน หรือจะเรียกข้าว่าเย่ว์เหรินก็ได้ ข้าเป็นผู้ดูแลแดนวสันต์แห่งนี้ ส่วนเจ้านั้นหากเรียกแบบดินแดนที่เจ้าจากมาก็อาจเรียกได้ว่าตาย แต่สำหรับเจ้านั้นจากนี้ไปจึงจะเรียกได้ว่าตื่นจากหลับฝันอันยาวนาน" สิ้นคำพูดของชายชราตรงหน้า
ภาพก็เริ่มค่อยมืดลงอีกครั้ง พร้อมเสียงของเยว์เหรินที่ก้องอยู่ในหัวของเค้า
"จงตื่นสู่ชีวิตที่แท้จริงของเจ้า ไปใช้ชีวิตในแดนดินที่โชคชะตาอีกครึ่งของเจ้ารออยู่
โฮะ โฮะ โฮะ ห่างกันพันลี้แสนไกล บุพเพเชื่อมไว้ด้วยด้ายแดง"
------------------ 100% ------------------


## 2. ณ. ดินแดนแห่งโชคชะตา..นี่มันบ้าบออะไรกัน

รู้สึกหนักเปลือกตาจัง.. หลิวค่อยๆลืมตาขึ้นมามองเห็นบรรยากาศที่ไม่คุ้นเคยอีกครั้ง
คราวนี้ไม่ใช่สวนที่สวยเหมือนสวรรค์อย่างที่เขาเคยเห็นคราก่อน
หรือก่อนหน้านี้คือความฝันกันนะ?
หลิวอดสงสัยกับตัวเองไม่ได้
แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนกัน?
"น..น้ำ.." เค้ารู้สึกกระหายน้ำจึงได้พยายามเอ่ยเสียงขึ้นมา
เพล้งงงงง.....
"คุณชายย... คุณชายฟื้นแล้ววววว"
เสียงชายหนุ่มผู้หนึ่งดังขึ้น พร้อมรีบวิ่งเข้ามาประคองหลิวขึ้นแล้วป้อนน้ำให้หลิว เมือหลิวดื่มน้ำเข้าไปก็รู้สึกดีขึ้นจึงพยายามมองรอบตัวอีกครั้ง ภาพรอบตัวยิ่งทำให้เกิดความรู้สึกสับสนยิ่งขึ้นไปอีก
เขามองดูรอบตัวและพบว่าห้องที่เขาอยู่ถูกตกแต่งอย่างปราณีตก็จริงแต่มันเสมือนเขาหลุดเข้ามาอยู่ในหนังจีนกำลังภายใน ที่เคยดูตอนเด็กยังไงอย่างนั้น
หลิวมองเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ใบหน้ามีร้อยยิ้มเปื้อนคราบน้ำตา แล้วพยายามจะเอ่ยคำถามออกไป
"ที่นี่คือที่ไหน..โอ้ยย.." จู่ๆ หลิวก็ถูกภาพความทรงจำมากมายโถมเข้าใส่สมองจนหลิวรู้สึกปวดหัวมาก กับการที่มีความทรงจำจำนวนมากไหลเข้าสู่สมองอย่างรวดเร็ว เสมือนว่ามันเป็นความทรงจำของเขาเอง
ความเจ็บปวดที่ได้รับรุนแรงจนหลิวไม่สามารถประคองตัวไว้ได้ ร่างกายทรุดลงพื้นด้วยความทุรนทุราย ก่อนที่จะหมดสติลงอีกครั้ง
หลิวรู้สึกเสมือนอยู่ในความฝัน
ในความฝันนั้นหลิวเห็นผู้ชายที่มีใบหน้าเหมือนกับเขา แตกต่างกันที่การแต่งกายและทรงผม
ชายหนุ่มที่มีใบหน้าเหมือนกับหลิวผู้นั้น โดนใครบางคนดึงเข้าไปเป็นโล่รับผ่ามือของชายอีกคน จนได้รับบาดเจ็บสาหัส กระอักเลือดแล้วล้มตัวสลบลง
ถัดมา..ภาพก็ตัดไปเป็นภาพลานประหาร
ณ.ที่แห่งนั้นมีคนมากมายถูกผูกมือ
แล้วโดนสั่งประหารชีวิต ภาพน่าสยดสยองและกลิ่นคาวเลือดนั้นทำเอาหลิวแทบเป็นลม
ถัดมา..ภาพก็ตัดไปที่ริมแม่น้ำแห่งหนึ่ง
หลิวเห็นภาพชายหนุ่มที่หน้าเหมือนตัวเองอีกครั้ง คราวนี้เป็นภาพชายหนุ่มผู้นั้น กำลังยืนอยู่ต่อหน้าชายอีกคน ก่อนที่จะถูกชายผู้นั้นเอามือกระชากหัวใจออกมา แล้วร่างไร้หัวใจของผู้ที่มีใบหน้าเหมือนตนก็ร่วงลงสู่แม่น้ำ
ภาพนั้นน่ากลัวจนหลิวรู้สึกแทบหยุดหายใจ ความรู้สึกกลัวจับขั้วหัวใจ ก่อนที่ภาพจะตัดไปอีกครั้ง
คราวนี้หลิวเห็นห้องสีขาว คนที่ยืนอยู่กลางห้องคือชายที่มีใบหน้าเหมือนหลิวผู้นั้น เขามองมาทางหลิวแล้วยิ้มให้อย่างอ่อนล้าก่อนจะเอ่ย
"เจ้าเห็นแล้วสินะ สิ่งที่เจ้าได้เห็นคือสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว และกำลังจะเกิดขึ้นในอนาคต"
หลิวได้ฟังก็รู้สึกสับสนกับสิ่งที่ได้ยิน และดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจถึงความสับสนนั้นจึงได้เอ่ยต่อ
"เหตุการณ์ที่ข้ารับฝ่ามือจบบาดเจ็บสาหัส คือสิ่งที่เคยเกิดขึ้นแล้วกับข้า แต่ตัวข้าเองกลับยังไม่สามารถแก้ไขสิ่งใดได้ ท้ายที่สุดข้าทำให้ตระกูลล่มสลายแล้วพาตัวเองไปตาย"
ชายผู้นั้นกล่าวด้วยแววตาเศร้าสร้อย และน้ำเสียงขมขื่น
"ข้าได้วิงวอนขอแลกทุกสิ่งอย่าง เพื่อให้สามารถแก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดได้อีกครั้ง ข้าจึงได้โอกาสย้อนกลับมาก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป"
ชายผู้นั้นกล่าวด้วยสีหน้าอ่อนล้า ก่อนกล่าวต่อ
"..แต่น่าเสียดายที่เวลาของข้าหมดลงแล้ว เพื่อให้ได้มาซึ่งโอกาสก็ต้องแลกด้วยสิ่งที่เท่าเทียมกัน ข้าขอให้ท่านใช้ชีวิตแทนข้า อย่าทำผิดแบบที่ข้าเคยทำมาอีก แล้วก็ฝากดูแลท่านพ่อ ท่านแม่ กับท่านพี่ด้วย
ข้า สือซือฟาง ขอฝากชีวิตที่เหลือไว้กับท่านด้วย"
พรึ๊บ... หลิวสะดุ้งหอบตัวโยนได้สติขึ้นมาอีกครั้ง
"ซือฟางงง ลูก..ฟื้นแล้วว ขอบคุณพระโพธิสัตว์"
สตรีวัยกลางคนนางหนึ่งกล่าวทั้งน้ำตานางเรียก หลิว ว่า ซือฟาง ซึ่งเป็นชื่อเดียวกับคนในความฝัน ไม่เพียงเท่านั้นใบหน้าของหญิงวัยกลางคนตรงหน้า ก็อยู่ในความทรงจำของหลิวแล้วเช่นกัน
นางคือมารดาของสือซือฟาง มีนามว่า "สืออีเหนียง"นางเป็นมารดาที่รัก และตามใจบุตรของนางทุกอย่าง จนทำให้ซือฟางกลายเป็นคนไม่ได้ความ เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ จนเข้าตำราว่า พ่อแม่รังแกฉัน
"ข้าไม่เป็นไรแล้วท่านแม่ อย่าได้เป็นห่วงไปเลย" หลิว เอ่ยตอบฮูหยินตระกูลสือ
ตอนนี้หลิวไม่สงสัยอะไรแล้วในเมื่อความทรงจำทั้งหมดของ สือซือฟาง ได้เข้ามาอยู่ในสมองของเค้าทั้งหมดแล้ว
"ฟื้นแล้วก็ดี ทีหลังก็อย่าไปทำเรื่องเหลวไหล หาเรื่องใส่ตัวอีกกก"
น้ำเสียงเข้มงวดเอ่ยขึ้นเชิงตำหนิ ได้กล่าวคำขึ้น เขาคือผู้นำตระกูลสื่อ "สืออ่าวลั่ว" หรือก็คือบิดาของ ซือฟางนั่นเอง ผู้นำสือผู้นี้เป็นคนเข้มงวด มีความสามารถโดดเด่นตั้งแต่วัยเยาว์ ทั้งบุ๋นและบู้
จึงเลี้ยงลูกมาด้วยความเข้มงวด แต่ด้วยความที่ซือฟางมีสุขภาพไม่แข็งแรงในวัยเด็ก ทำให้ฮูหยินสือจึงโอ๋ซือฟางเป็นพิเศษ จนทำให้โตมาไม่เอาความ
ทำให้นายท่านสือ เอือมละอากับบุตรผู้นี้อย่างมาก และด้วยอุปนิสัยที่มีความเข้มงวด บวกกับการพูดไม่เก่งของนายท่านสือนี่เอง ทำให้เกิดความไม่เข้าใจกันระหว่างบิดาและบุตรขึ้น
ส่งผลให้ซือฟางเข้าใจว่านายท่านสือผู้นี้ไม่รักตนจึงทำตัวเป็นเด็กมีปัญหา และทำตัวสำมะเรเทเมา สุดท้ายกลับชักศึกเข้าบ้าน ทำลายทั้งตัวเองและวงศ์ตระกูล
แต่ด้วยความทรงจำในอดีตชาติของสือซือฟางที่ หลิวได้รับรู้นั้น ทำให้ได้ทราบว่าครอบครัวของซือฟางนั้นรักเค้าอย่างจริงใจ รวมทั้งนายท่านตระกูลสือผู้นี้ด้วย
ภาพในความทรงจำ ตอนที่ตระกูลสือโดนสั่งประหารยกตระกูล ท่านผู้นำสือได้สละตัวเองเพื่อให้ซือฟางหนีไปได้
ครั้งนั้นเองที่ทำให้ซือฟางรับรู้เมื่อสายไปว่าบิดาตนนั้นรักตนมากแค่ไหน
หลังหลุดจากภวังค์ความคิดของตน หลิวจึงเอ่ยว่า
"ท่านพ่อ ข้าขอโทษ จากนี้ไปลูกจะไม่สร้างปัญหาให้ท่านต้องลำบากใจอีกแล้ว"
หลิวกล่าวด้วยท่าทีหนักแน่นจริงจัง สร้างความแปลกใจให้กับนายท่านสือ
และฮูหยินสือ รวมทั้งหนุ่มน้อยที่เค้าตื่นมาเจอะหน้าเป็นคนแรกผู้นั้น "เสี่ยวถัง" เด็กรับใช้ส่วนตัวของเค้านั่นเอง
นายท่านสือได้ยินก็เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนลง "ดีแล้วที่เจ้าคิดได้ พักผ่อนต่อให้หายดีเถอะ" พูดจบนายท่านสือก็จากไป
"งั้นฟางเอ๋อก็พักผ่อนเถอะนะลูก" ฮูหยินสือกล่าวแล้วตามนายท่านสือไป
เสี่ยวถังเดินมาดูแลจัดสิ่งของให้ตามที่หลิวต้องการอย่างรู้ความ โดยไม่ต้องเอ่ยให้มากความ ในความทรงจำเสี่ยวถังเป็นเด็กรับใช้ที่ซื่อสัตย์ ต่อซือฟางมาก เพราะซือฟางช่วยไถ่ตัวเสี่ยวถังมาตั้งแต่ยังเด็ก ทำให้เสี่ยวถังเคารพเทิดทูนซือฟางตั้งแต่นั้นมา
แต่สำหรับซือฟางในอดีตนั้น เค้าไม่ได้ใจดีกับเสี่ยวถังมากนัก ตอนซื้อมาก็แค่ถูกใจ เหมือนเด็กที่อยากได้ลูกสุนัขตัวหนึ่ง พอได้มาเป็นเด็กรับใช้ ก็โขกสับเอาแต่ใจ ตามสไตล์คุณชายเอาแต่ใจสันดานเสีย หลิวนึกถึงสิ่งที่ซือฟางเคยทำกับเสี่ยวถังก็อดสงสารไม่ได้
เห้ออ..เสี่ยวถังน้อยจากนี้ไปข้าจะดูแลเจ้าให้ดีนะ โอ๋ โอ๋
พอทุกอย่างกลับมาสู่ความสงบ หลิวก็นึกย้อนกลับไปถึงชายชราที่ได้ส่งเขามาที่แห่งนี้
ชายชรานั้นกล่าวกับเขาว่าไงนะ ให้มาใช้ชีวิตในที่แห่งโชคชะตา งั้นหรออ?
โชคชะตาที่รอวันโดนกระซวกหัวใจอะนะ บ้าเจงงงงงงง ?
(พระเจ้าผมขอกลับไปอยู่โลกเดิมเถอะ)


## 3. พูดถึงผี..ผีก็มา

ผ่านไปอีก 3 วัน หลังจากที่หลิวฟื้นขึ้นมา
ก็ไม่ได้ไปไหนเลย ฮูหยินสือให้เขาพักผ่อนรักษาตัวอยู่แต่ในห้อง เนื่องด้วยกลัวว่าเขาจะยังไม่หายดี หลิวจึงได้แต่กินๆ นอนๆ  อย่างมากก็เดินไปเดินมาในห้องเท่านั้น ชีวิตว่างๆ ที่มีคนมาปรนิบัติ
นี่มันช่างแสนสบายเหลือเกิน แต่...
มันเกินไป!! อยู่แต่ในห้องสี่เหลี่ยม
ไม่มีอะไรทำ โทรทัศน์ก็ไม่มี มือถืออินเตอร์เน็ต ก็ไม่มี!!
โชคดีที่วันนี้ ฮูหยินสือ เห็นว่าเขาอาการคงที่ไม่มีอะไรผิดปกติ จึงได้ยอมอนุญาตหลิวเป็นอิสระขึ้นมาบ้าง
ได้ออกจากห้องสี่เหลี่ยมนี่เสียที
ตั้งแต่ที่หลิวได้มาอยู่ในที่แห่งนี้ หลิวได้คิดทบทวนจนแน่ใจแล้วว่า สถานที่ตนเองอยู่ รวมถึงบุคคลรอบตัวนั้น คือตัวละครที่มาจากนิยายที่ตนเองเคยอ่าน
เรื่อง "ยอดดวงใจปฐพี (世界之巅) " ซึ่งเป็นนิยายออนไลน์ชื่อดัง ที่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนแต่งแต่กลับกลายเป็น viral ที่โด่งดังในโลกออนไลน์ จนตัวหลิวเองต้องไปหามาอ่านเช่นกัน
โดยนิยายเรื่องนี้ กล่าวถึงเรื่องราวการต่อสู้ของ "หานตงจื่อ" ตัวเอกของเรื่อง ที่ได้ผ่านภารกิจปกป้องบ้านเมือง เป็นวีรบุรุษผู้กล้าหาญ
เนื้อเรื่องต่อสู้เข้มข้น นอกจากนี้เนื้อเรื่องยังมีการดำเนินเรื่อง ผสานแนวความรักโรแมนติก ในเรื่องราวชีวิตรักระหว่าง พระเอกและนางเอกทำให้ถูกใจกลุ่มนักอ่านที่หลากหลาย
ทั้งสายบู้และโรแมนติกไปในเวลาเดียวกัน "ป่ายหลีฮัว" นางเอกของเรื่อง ผู้ซึ่งที่มีจิตใจใสสะอาด อ่อนโยน และใช้ความดีเอาชนะทุกสิ่ง
รวมถึงบรรดาหนุ่มๆ ในฮาเร็มของนาง ที่พร้อมช่วยเหลือนางตลอด สุดท้ายทุกคนก็ตกหลุมรักนางเอกของเรื่อง เปิดฉากแย่งชิงนางเอก
เนื้อเรื่องจึงดำเนินไปทั้งการแย่งชิงศึกเชิงกระบวนยุทธ และการศึกแย่งชิงหัวใจนางเอกเชิงกระบวนรัก
โดยตัวเก็งของเรื่องที่สาวๆ เอาใจเชียร์ก็มีหลักๆ อยู่ 3 ทีม คือ
หนึ่งทีมท่านแม่ทัพหาญตงจื่อ ตัวเก็งพระเอกของเรื่องลูกรักนักเขียน ที่ตรงตามเสป็กสาวๆ ทั่วไปคอนเซ็ปหล่อนิ่ง เย็นชา ดีกับเทอคนเดียว
ลำดับสองคือทีมองค์ชายรอง ตัวเต็งตำแหน่งรัชทายาทฮ่องเต้ชายหนุ่มมากความสามารถ ผู้ให้ความรู้สึกแนวจำเลยรัก กักขังฉันเถิดกักขังใจ แนวพระเอกแบดๆ ที่สาวๆ ชื่นชอบ
และ ลำดับสามทีมจ้าวปีศาจที่มาช้าแต่มานะ ถึงจะดูร้ายแต่แสนดีกับนางเอก จนสาวๆ เทใจกันให้หนักมาก แอบกังวลว่าอาจมีการเปลี่ยนพระเอกกันเลยทีเดียว
แล้วถามว่าเขาเข้ามาในร่าง สือซือฟางเป็นใครในเรื่องอย่างนั้นหรอ?
เฮอะ!! น่าขำสิ้นดี
เขาเป็นแค่ตัวร้าย ที่เป็นระดับตัวประกอบ ของตัวประกอบอีกที
ใช่เลยอ่านถูกแล้ว โคตรไม่สำคัญ
เรื่องของเรื่องคือ เจ้าสือซือฟางที่ชอบทำตัวเป็นเด็กมีปัญหา
คนแบบไหนก็คบเพื่อนแบบเดียวกัน
ซึ่งเจ้าเพื่อนตัวนี้แหละที่เป็นตัวนำปัญหาต่างๆ เข้ามาสู่ชีวิตซือฟาง เข้าตำรา " คบคนพาล พาลพาไปหาผิด เป๊ะ "
เจ้าหมอนี่มีนามว่า "ต่งซูเจ๋อ" เป็นอันธพาลครองเมืองของแท้
ตามคอนเซ็ป > รู้ไหมพ่อกูเป็นใคร < -_-"
ด้วยความที่ ต่งซูเจ๋อมีบิดาเป็นเจ้าเมืองถงอันแห่งนี้
ซึ่งเป็นตำแหน่งที่สูงกว่าบิดาตน
ทำให้ซือฟางพยายามเข้าหาและพาตัวไปเป็นลิ่วล้อคนสนิท จึงต่างพากันทำตัวเกเรเป็นนักเลงครองเมือง สร้างความเดือดร้อนไปทั่ว
โดยมี ต่งซูเจ๋อเป็นหัวโจก และมี สือซือฟาง กับ ไปฟู่จง ซึ่งเป็นบุตรขุนนางเมืองถงอันเป็นลิ่วล้อซ้ายขวาคนสนิท
และด้วยวันหนึ่งที่ต่งซูเจ๋อบังเอิญได้เจอะกับ ป่ายหลีฮัว ซึ่งก็คือนางเอกของเรื่องนี้ ก็เกิดความถูกตาต้องใจในความงดงามของนางเอก จึงพยายามฉุดนางเอกมาเป็นของตนเอง
และนี่เองคือจุดเริ่มต้นของความบัดซบในชีวิตของสือซือฟาง
ต่งซูเจ๋อจึงโดน หนึ่งในฮาเร็มของนางเอกจัดการ ซึ่งสือซือฟาง และไป่ฟู่จง ซึ่งเป็นลิ่วล้อก็พากันโดนลูกหลงไปด้วย
และนี่เป็นเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เค้าโดนผ่ามืออัดใส่จนสลบไป แล้วตื่นมาอีกครั้งเป็นหลิวในร่างสือซือฟางนั่นเอง
หลิวนั่งทอดถอนใจกับ เรื่องราวในสมองที่ได้รับรู้
เคยอ่านเคยดู มาก็มากมาย ที่ย้อนไปอดีต ล่าสุดที่เคยดูผ่านๆ รู้สึกจะชื่อเรื่องอะไรน้าา บุพเพอาระวาดมั้ง?? ที่นางเอกชื่อแม่การะเกด อะไรนี่แหละ
ช่างชื่อเรื่องไปก่อน ประเด็นคือคนอื่นเค้าทะลุมิติกันไป เป็นพระเอก นางเอกทั้งนั้น นี่อะไรกัน
เขาดันทะลุมิติเข้ามาเป็นตัวประกอบ ไม่พอยังเป็นโคตรตัวประกอบ ที่เป็นตัวร้าย ที่มีจุดจบ แสนอเนจอนารถ -_-"
ไม่ว่ายังไงถึงหลิวจะเป็นคนเอื่อยเฉื่อยแค่ไหน ก็ยังคงไม่คิดที่จะตายอย่างน่ากลัวแบบนั้นแน่
หลิวตัดสินใจแล้ว ไม่ว่าอย่างไรต้องหาวิธีหลีกหนีโชคชะตา เช่นนั้นให้ได้!!
หลิว ให้เสี่ยวถังพาเดินรอบจวนตระกูลสือ อ้างว่าอยากเดินรับบรรยากาศ แต่จริงๆ คืออยากสำรวจจวนว่าเป็นเช่นไร
ถึงแม้ว่าจะมีภาพในความทรงจำจากสือซือฟางอยู่แต่ก็ไม่เหมือนกับได้เห็นด้วยตาตนเอง จวนตระกูลสือตกแต่งอย่างเรียบง่าย
เนื่องด้วยนายท่านสือเป็นคนเรียบง่าย เคร่งครัดกฏระเบียบ จึงไม่เน้นความฟุ้งเฟ้อ
หลิวเดินวนกลับไปที่สวนหน้าเรือนพักของตนเอง นั่งชมบรรยากาศด้วยความรู้สึกสงบสบาย อากาศที่นี่ช่างดีเหลือเกินแตกต่างจาก สถานที่เขาจากมา ที่นั่นมีแต่ฝุ่นควัน มลภาวะทางอากาศ
หลิวไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายกับธรรมชาติเช่นนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ
ชึบ ชับ~  เสียงดังมาจากพุ่มไม้ด้านข้าง
หลิวขยับเข้าไปดูก็พบกับสิ่งมีชีวิตตัวเล็กคล้ายแมวดำ บาดเจ็บเลือดไหล
หลิวจึงเข้าไปใกล้เพื่อดูอาการของเจ้าแมวน้อยตัวนั้น
"คุณชาย ออกมาห่างๆ เถอะครับ" เสี่ยวถังทักขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง
"ไม่เป็นไรหลอกเสี่ยวถัง" หลิวกล่าวแล้วเอื้อมมือไปประคองเจ้าแมวน้อยตัวนั้นออกมา
มันได้รับบาดเจ็บเลือดออก หลิวให้เสี่ยวถังเตรียมผ้า และถังน้ำสะอาดมา พาเจ้าแมวน้อยมาปฐมพยาบาลเบื่องต้น ทายาและพันแผลให้ หลิวดูเจ้าแมวน้อยที่ยังสลบไม่ฟื้นอย่างพินิจพิจารณา
แมวอะไรกันน้า จะว่าเหมือนแมวแต่ก็ไม่รู้ว่าพันธุ์อะไร ไม่เคยเห็นมาก่อน ขนสีดำฟู ดูมอมแมม มีพวงขนสีขาวที่คอ หางฟูๆ แปลกตาพิกล
แต่เดิมทีหลิวก็เป็นพวกเห็นใครเจ็บป่วยไม่ค่อยได้อยู่แล้ว อดไม่ได้ต้องเข้าไปยุ่งช่วยเหลือ หมาแมวข้างถนน นกได้รับบาดเจ็บ ตกรังก็ช่วยเหลือตลอดจนกลายเป็นเชี่ยวชาญด้านการปฐมพยาบาลไปซะงั้น
"เรียกคนในจวนออกมาให้หมด!!"
จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนโหวกเหวกดังมาจากภายนอกห้องพักของเค้า
ซักพักก็มีเด็กรับใช้นางหนึ่งเข้ามา ตามตัวหลิว
"คุณชายเจ้าคะ นายท่านเรียกให้ทุกคนไปรวมตัวด้านนอกเจ้าคะ"
นางนำตัวหลิวไปที่ลานกลางจวน เมื่อหลิวไปถึงก็พบว่าทุกคนในจวนมารวมตัวกันอยู่ โดยมีทหารอีกหลายนายยืนอยู่ด้วย
หลิวมองเห็นนายท่านสือ และฮูหยินสือ กำลังยืนคุยอยู่กับใครบางคน ผู้นั้นมีรูปร่างสูงโปร่ง หลิวมองไม่เห็นหน้าอีกฝ่าย
เนื่องจากอีกฝ่ายยืนหันหลังอยู่ นายท่านสือเหลือบสายตามาเห็นหลิวเข้า ก็เอ่ยเรียกให้เข้าไปหา หลิวค่อยเดินเข้าไปหาคนทั้งสาม
บุรุษผู้นั้นค่อยหันหน้ามาช้าๆ หลิวได้เห็นใบหน้านั้นเต็มตาก็อดตกตะลึงไม่ได้
เป็นใบหน้าที่หล่อเหลามาก ดวงตาคมรับกับคิ้วได้รูป จมูกโด่งสวย และปากได้รูป ประกอบกับแววตาเย็นชาเรียบเฉย แต่กับให้ความรู้ชวนค้นหา
เสียดายก็แต่บรรยากาศที่รู้สึกกดดันจนอึดอัดจากคนตรงหน้า ที่ทำให้ไม่น่าเข้าใกล้เท่าไหร่ แต่เชื่อเถอะต่อให้บรรยากาศ น่าอึดอัดกว่านี้อีกซักร้อยเท่า บรรดาสตรีทั้งหลายก็คงพร้อมยินยอมใจกระโดดเข้าหาอย่างไม่ต้องใช้ความคิดให้มากมาย
ถึงแม้วจะเคยเห็นใบหน้านี้ในภาพความทรงจำของสือซือฟางแล้ว แต่กลับเทียบไม่ได้เลยกับการได้เห็นด้วยตาตนเอง
พระเจ้านี่ก็ลำเอียงไปแล้ว ใบหน้าที่หล่อขนาดนี้ทำไมไม่ให้เค้าบ้าง
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นในตอนนี้ เพราะประเด็นสำคัญ คือ เจ้าใบหน้านี่แหละที่เป็นคน ฟาดฟ่ามือใส่เขา จนกระอักเลือดจนสลบไปเป็นสิบวัน หรือจะเรียกว่าถ้าเป็นสือซือฟางตัวจริง ก็ได้ตายไปกับผ่ามือนี้แล้วเลยทีเดียว
"คำนับท่านแม่ทัพหานสิ ซือฟาง" ฮูหยินสือกล่าวกับหลิว
พูดถึงผี..ผีก็มา
พระเจ้าบอกทีเถอะว่านี่ผมฝันไป
ผมยังไม่พร้อมจะเจอะพระเอกตอนนี้!!!!


## 4. ท่านแม่ทัพ ช่วยแทงเบาๆหน่อย

*หมายเหตุ ; จากตอนนี้เป็นต้นไป จะใช้ชื่อซือฟางแทนตัวของหลิวแล้วนะคะ
ใช่เขาหล่อ เขาหล่อมากกก
แล้วไงงงงง!!!!!! มันจะไปมีประโยชน์อะไรกัน?
สำหรับผู้ชายด้วยกันแล้ว ผู้ชายหล่อมันก็คือศัตรูดีๆนี่เอง แล้วนี่ยังไม่พอ คนตรงหน้ายังเป็นคนที่เคยซัดเขาปางตาย
ไม่พอในนิยายนั้นเนื้อเรื่องที่เคยอ่าน หานตงจื่อผู้นี้ลงมือเด็ดขาด สังหารผู้คนตาไม่กระพริบ สมกับฉายาที่ศัตรูมอบให้ว่า แม่ทัพปีศาจ
ถึงแม้พวกเดียวกันจะเรียกแม่ทัพสวรรค์ก็เถอะ ใครที่กล้ามาแตะต้องทำร้ายนางเอก พ่อเขาตวัดดาบบั่นคอมานักต่อนักแล้ว
ซ้ำในหนังสือยังกล่าวว่าคนผู้นี้เป็นผู้คุมพาครอบครัวของเขาเข้าสู่ลานประหารอีกด้วย ว่าแล้วก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วยเลย ให้ตายเถอะ ห่างได้ควรห่าง
เอาเป็นว่าพระเอก (มั้ง) ของเรื่อง ไม่ยุ่งเกี่ยวได้คือดีที่สุด
"ข้าน้อยซือฟาง คารวะท่านแม่ทัพหาน"
ซือฟางกล่าวทักทายออกไป แต่ไม่กล้ามองสบสายตา
แม่ทัพหาน มองนายน้อยตระกูลสือ แวบนึงด้วยแววตาไม่บ่งบอกความรู้สึก ก่อนหันไปเอ่ยกับเจ้าบ้านสือ
"เรียกคนของพวกท่านออกมาหมดแล้วใช่ไหม?"
"ขอรับท่านแม่ทัพ คนในจวนของข้าออกมารวมกันที่นี่ครบแล้ว" เจ้าบ้านสือเอ่ยตอบ
แม่ทัพหาน หันไปสั่งทหาร
"ค้นให้ทั่วทุกซอกทุกมุมหากเจอะใครน่าสงสัยสามารถสังหารได้ทันที"
ซือฟางนอกจากจะงงกับเหตุการณ์ตรงหน้าที่เกิดขึ้นยังอดตื่นตระหนกกับคำสั่งของท่านแแม่ทัพไม่ได้ แต่ก็ยังไม่กล้าเอ่ยถามอะไร
ทำได้เพียงยืนสงบปากคำ ทำตัวลีบๆ เสมือนไร้ตัวตนไปพลางๆ ท่องในใจว่า อย่าสนกู อย่าเห็นกู ปล่อยกูไปเป็นอากาศ
หลังผ่านไปสักครู่ ทหารนายหนึ่งก็ออกมารายงานท่านแม่ทัพ
"ไม่พบสิ่งใดผิดปกติขอรับท่านแม่ทัพ"
แม่ทัพหนุ่มรับฟังแล้วพยักหน้าตอบรับ ก่อนเอ่ยคำสั่งนายทหารให้เชิญตัวนักพรตท่านหนึ่งเข้ามา
นักพรตผู้นั้นคว้าของสิ่งหนึ่งออกมา ซื่อฟางเพ่งมองเห็นเป็นลูกแก้วลูกหนึ่ง ตอนแรกมันเป็นสีใส แต่สักพักก็กลับกลายเป็นสีม่วง
ขณะที่ซือฟางกำลังตื่นตากับลูกแก้วนั้น จู่ๆ เส้นแสงสีม่วงก็วิ่งออกมาจากลูกแล้วนั้นวิ่งมาทางซือฟาง แล้ววนรัดรอบตัวซือฟางจนไม่สามารถขยับได้
"เจ้าปีศาจเผยร่างที่แท้จริงออกมาเดี๋ยวนี้นะ!!"
นักพรตผู้นั้นตะโกนใส่ซือฟาง
ฮูหยินสือเห็นเหตุการณ์เช่นนั้นก็รีบร้อนรน คุกเข้าอ้อนวอน เอ่ยทั้งน้ำตา ด้วยความเป็นห่วงบุตรชาย
"ท่านแม่ทัพ ได้โปรดอย่าทำอะไรบุตรชายของข้าน้อยเลยเจ้าค่ะ"
นักพรตผู้นั้นตอบสวนกลับฮูหยินสือ
"นั่นไม่ใช่บุตรชายท่าน แต่เป็นปีศาจแปลงกายมา นี่คือลูกแก้วตรวจพลังวิญญาณ หากมันส่องแสงสีม่วงพุ่งไปทางใครแสดงว่ามันได้รับพลังงานของปีศาจจากคนผู้นั้น
หรือนั่นก็แสดงว่า คนผู้นั้นคือปีศาจแปลงตัวมาอย่างแน่นอน"
ซือฟางตะลึงงันกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
รีบกล่าวปฏิเสธข้อกล่าวหา
"ข้าไม่ได้เป็นปีศาจแปลงกายมานะ ข้าคือสือซือฟางตัวจริง"
ถึงแม้ในใจจะแอบสงสัยตามว่าตัวเองเป็นผีมาอยู่ในร่างนี้รึเปล่า เจ้าลูกแล้วมันถึงได้ส่องแสงสีม่วงเช่นนั้น WTF!!
แต่ปากก็ต้องรีบร้อนกล่าวปฏิเสธไว้ก่อน ไม่งั้นน่าจะได้ตายอีกรอบเป็นแน่
"หน่อยยย เจ้าปีศาจอย่ามาปฏิเสธไปหน่อยเลย
หลักฐานจากลูกแก้วก็ปรากฏอยู่อย่างชัดเจน เจ้ายังกล้าเล่นลิ้นอีกงั้นรึ?"
นักพรตกล่าวขัดซือฟางอย่างไม่รับฟังสิ่งใด
"ถ้าไม่เชื่อให้ท่านพ่อท่านแม่ถามหรือพิสูจน์สิ่งที่มีแต่ข้าเท่านั้นรู้ก็ได้ เพราะถ้าหากข้าเป็นปีศาจปลอมตัวมาก็คงปลอมได้แค่หน้าตา แต่ก็จะต้องมีบางสิ่งที่เจ้าปีศาจไม่สามารถปลอมแปลงได้ และก็ปีศาจก็ไม่มีทางรู้ทุกสิ่งที่ข้ารู้ด้วย จริงหรือไม่ ท่านแม่ทัพ"
ซือฟางหันไปเจรจากับแม่ทัพหนุ่มผู้ซึ่งยังคงเงียบมาตั้งแต่ต้น
หานตงจื่อมองซือฟางด้วยสายตาไร้ความรู้สึก ก่อนที่จะจู่ๆเขาก็เรียกอาวุธคู่กาย ดาบไป๋สือ ซึ่งเป็นหนึ่งในดาบมรรคคาสวรรค์ ที่เอาไว้ปราบปีศาจออกมา
หานตงจือถ่ายพลังลมปราณ ซัดดาบไป๋สือพุ่งตรงไปยังร่างของซือฟาง
วินาทีที่ดาบพุ่งเข้าใส่ร่างซือฟาง จู่ๆ ก็ปรากฏเส้นแสงสว่างสีทองขึ้นมา
เหมือนเวลาหยุดนิ่ง ซือฟางรู้สึงถึงกระแสพลังอุ่นสายหนึ่งวิ่งเข้าสู่ร่างกาย สร้างความรู้สึกอึดอัด และสบายไปในเวลาเดียวกัน
เมื่อแสงสีทองดับลง พร้อมกับพันธนาการของลูกแก้วพลังวิญญาณ ก็สลายไป
แม่ทัพหานตงจื่อมองภาพตรงหน้าด้วยความแปลกใจ
ดาบไป๋สือหายไป!! แม่ทัพหนุ่มเดินเข้าไปหาชายหนุ่มตรงหน้า แล้วกระชากร่างอีกฝ่ายเข้ามาหา พร้อมเชยคางเพื่อให้เห็นหน้าผากนั้นชัดๆ
สัญลักษณ์ของดาบไป๋สือปรากฏขึ้นบนหน้าผากของชายหนุ่มผู้นี้
อาวุธคู่กายของเค้าหลอมรวมเข้าไปสถิตในร่างของคนตรงหน้าจริงๆ
นี่มันเกิดขึ้นได้อย่างไรกัน?
เดิมทีที่เค้าซัดดาบไป๋สือใส่คนตรงหน้าเพราะ ดาบนี้มีคุณสมบัติพิเศษอยู่คือ เป็นดาบที่จะทำร้ายเพียงปีศาจเท่านั้น
หากคนผู้นั้นไม่ใช่ปีศาจ ดาบไป๋สือจะหยุดการโจมตีเองได้ ยกเว้นเจ้าของดาบตั้งใจใช้ดาบฟาดฟันคนตรงหน้าดาบไป๋สือก็สามารถใช้เป็นอาวุธสังหารได้เช่นเดียวกัน
แต่ครั้งนี้เค้าตั้งใจปล่อยดาบเพื่อพิสูจน์ว่าคนตรงหน้าเป็นปีศาจหรือไม่เท่านั้น
หากเป็นปีศาจดาบก็จะทะลุหัวใจร่างนั้นไปแล้ว แต่หากเป็นมนุษย์ธรรมดา ดาบก็จะหยุดก่อนถึงร่าง
แต่สิงที่เกิดขึ้นกับผิดคาด ดาบไป๋สือเลือกที่จะหลอมรวมกับร่างตรงหน้าซะอย่างนั้น
ขณะที่แม่ทัพหนุ่มกำลังคิดทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น อยู่ๆคนตรงหน้าก็ล้มตัวหมดสติลง เขาเอื่อมมือออกไปรับโดยอัตโนมัติไม่ให้ร่างนั้นร่วงลงพื้น
"ซือฟางลูกแม่!!" ฮูหยินสือร้องตกใจเมื่อเห็นลูกชายหมดสติ กำลังทำอะไรไม่ถูก
แม่ทัพหนุ่มอุ้มชายหนุ่มขึ้นมา
ก่อนพาออกนอกจวนตระกูลสือ ขึ้นรถม้าจากไป


## 5. หรือความซวย เป็นเรื่องเฉพาะบุคคล คนจะซวยอยู่ที่ใดก็ซวย

รถม้าของขบวนทัพอาชาสวรรค์ ค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากจวนตระกูลสือ
ขณะนี้มีคน 2 คนอยู่ภายในรถม้า
บุคคลแรกผู้เป็นเจ้าของขบวนทัพแห่งนี้คือแม่ทัพสวรรค์ หานตงจื่อ
แต่อีกคนนั้นให้ตายผู้ใดก็คงไม่คาดคิดว่าจะมีชายหนุ่มเสเพลหนึ่งในลิ่วล้ออันธพาลคลองเมืองอย่าง สือซือฟางคนนั้นอยู่ด้วย
ซือฟางยังคงหมดสติ มีสีหน้าไม่สู้ดีนักอยู่ในรถม้า
แม่ทัพหนุ่มมองสีหน้าคนหมดสติที่ตอนนี้สัญลักษณ์บนหน้าผากหายไปแล้ว ก็ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนออกคำสั่งให้ อู๋หยางต้า รองแม่ทัพ นำกำลังหลักมุ่งหน้าไปปฏิบัติภารกิจก่อน
"เจ้านำกำลังทหารไปหมู่บ้านเหอก่อน เดี๋ยวข้าจะรีบตามไปสมทบ"
"ขอรับท่านแม่ทัพ" รองแม่ทัพผู้ซื่อสัตว์รับคำท่านแม่ทัพแล้วรีบทำตามคำสั่ง
ส่วนแม่ทัพหานตงจื่อก็นำทหาร 5 นาย นำรถม้ามุ่งไปยัง "สำนักเทียนซาง"
ซึ่งเป็นสำนักปราบมารอันดับหนึ่ง ทั้งยังเป็นสถานที่ๆ หานตงจื่อเคยฝึกฝนวิชามาก่อน
ณ. สำนักเทียนซาน
ขบวนม้ามาถึงสำนักเทียนซานก็เข้ายามเฉินแล้ว (ประมาณ 2 ทุ่ม)
"เป็นผู้ใดมาในยามวิกาลเช่นนี้.."
ศิษย์เฝ้าประตูสำนักเทียนซานผู้หนึ่งตะโกนถามขึ้น
แม่ทัพหนุ่มก้าวลงจากรถม้าพร้อมกล่าว
"ข้าเอง..หานต่งจื่อ แม่ทัพหน่วยอาชาสวรรค์"
เมื่อชื่อของชายหนุ่มหลุดออกจากปาก เด็กหนุ่มผู้นั้นก็รีบร้อนวิ่งออกมาต้อนรับด้วยท่าทีร้อนรน
"ข้าา น น้อย ปู้หย่งต้า ขอคารวะ ศิษย์ พี่"
หานตงจื่อ ได้ชื่อว่าเป็นศิษย์ของสำนักที่เกือบได้เป็นศิษย์พี่ใหญ่ว่าที่เจ้าสำนักเทียนซาน
แต่ด้วยเค้าได้เลือกเส้นทางการเป็นทหารรับใช้บ้านเมืองจึงไม่ได้รับสืบทอดตำแหน่งดังกล่าว
แต่ถึงอย่างไร ศิษย์สำนักเทียนซานจะมีใครบ้างที่ไม่รู้จักชื่อหานตงจื่อนี้ ผู้ซึ่งมีฝีมือโดดเด่นที่สุดในประวัติศาสตร์ สำนักเทียนซาน และยังเป็นถึงแม่ทัพผู้เกรียงไกร
หรือถ้าหากจะมีใครกล้าแอบอ้างชื่อก็คงถือได้ว่าหาที่ตายโดยแท้
แต่ไม่เพียงนั้น ตอนแรกด้วยความมืดก็ยังไม่ทันสังเกตุสิ่งใดชัดเจน
แต่หากสังเกตุก็จะรับรู้ได้ทันที ว่าสัญลักษณ์บนรถม้า และเกราะของทหารติดตาม
มีสัญลักษณ์ของทัพอาชาสวรรค์อยู่
"ขอเชิญศิษย์พี่เข้าไปรอที่เรือนรับรองด้านใน"
ทางเข้าสำนักเทียนซานมีเพียงเป็นทางบันไดสูงชันเท่านั่น รถม้าและม้าไม่สามารถขึ้นได้ ทุกคนต้องเดินเท้าขึ้นไป
แม่ทัพหานสั่งให้ทหารติดตามแบกคนอีกผู้หนึ่งบนรถม้าลงมา
"อ้ากกกก!!" เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของนายทหารผู้นั้นดังขึ้น
นายทหารผู้นั้นผงะออกมาจากในรถม้า ฝ่ามือขึ้นดีแดงเหมือนโดนไฟเผา
"ท่านแม่ทัพ ตัวของชายผู้นี้ร้อนยิ่งนัก ข้าน้อยไม่อาจสัมผัสได้เลย"
ทหารนายอื่นลองดูก็ได้ผลลัพธ์เดียวกัน ไม่มีใครสามารถสัมผัสซือฟางได้เช่นกัน
เมื่อโดนตัวก็รู้สึกร้อนเหมือนโดนไฟเผามือ
หานตงจื่อประหลาดใจ ก้าวเข้าไปในรถม้า
มองเห็นสัญลักษณ์ของดาบไป่สือปรากฏที่หน้าฝากของคนตรงหน้าอีกครั้ง
สีหน้าของคนตรงหน้าซีดยิ่งกว่าเดิม ใบหน้าดูทรมานทั้งที่ยังหมดสติอยู่
เขายื่นมือสัมผัสไปที่ชายหนุ่มในรถม้า
เขาไม่มีความรู้สึกได้รับความร้อนใดๆจากร่างตรงหน้า
แต่ผู้อื่นก็ไม่ได้โกหกตน ดังนั้นเป็นไปได้ทางเดียวคือ
พลังของดาบไป่สือไม่ยอมให้ผู้อื่นเข้าใกล้ร่างตรงหน้านอกจากตนเอง
หานตงจื่อทอดถอนใจก่อนตัดสินใจแบกร่างตรงหน้าขึ้นพาดบ่า ก่อนเดินขึ้นไปเรือนต้อนรับของสำนัก
เมื่อมาถึงเรือนรับรอง หานตงจื่อก็วางร่างของชายหนุ่มทีแบกมาลงพื้นอย่างไม่เบามือนัก
เรือนรับรองสำนักยังคงเหมือนเดิม จากที่เค้าเคยมาครั้งล่าสุดเมื่อ 7 ปีก่อน
เขาออกจากสำนักไปรับใช้ราชสำนัก ร่วมรบปกป้องแผ่นดินไม่ได้กลับมาสำนักนานปี
ทุกอย่างยังค่อนข้างเหมือนเดิม
"เจ้ามาถึงแล้วอย่างนั้นรึ?"
ชายชราผู้หนึ่งปรากฏตัวขี้น เค้าคือชายชราผู้เป็นเจ้าสำนักเทียนซานแห่งนี้ "ตงซือชง"
แววตาแฝงความเมตตา มองมาทางแม่ทัพหนุ่ม
"ศิษย์อกตัญญู ขอคารวะท่านอาจารย์"
หานตงจื่อคุกเข่าคำนับอาจารย์ของตน เจ้าสำนักเทียนซาน
"ลุกขึ้นเถิด ตงจื่อ เจ้าโตขึ้นมากเลยนะ"
ชายชรามองคนตรงหน้าด้วยความเมตตาและภาคภูมิใจ
คนครงหน้าเป็นศิษย์ที่ตนรักและเคยจะให้เป็นผู้สืบทอดสำนัก
หากไม่ใช่ความผิดพลาดในตอนนั้น คนตรงหน้าคงได้เป็นเจ้าสำนักเทียนซานไปแล้ว
แต่ชะตาลิขิตไวแล้ว โชคชะตาของคนตรงหน้ายิ่งใหญ่กว่านั้น
หากไม่มีความผิดพลาดวันนั้น
ก็คงไม่มีแม่ทัพอาชาสวรรค์ในวันนี้
ศึกชายแดน ยืดเยื้อมาหลายปี
มาปีนี้ที่ หานตงจื่อเอาชนะปราบศึกชายแดนได้สำเร็จ
ผู้นำฝ่ายศัตรูยอมลงนามสงบศึกทำให้บ้านเมืองถึงคราวสงบสุขเสียที
"ออกศึกนานปี ตงจื่อเจ้า ลำบากมากสินะ"  เจ้าสำนักเทียนซานเอ่ยถาม
"ข้าหาได้ลำบากอะไรไม่ขอรับท่านอาจารย์ เดิมทีหลังจากชายแดนสงบสุข การกลับเข้าเมืองครานี้ข้าเองตั้งใจมาเพื่อทำความเคารพท่านอาจารย์อยู่แล้ว แต่ระหว่างทางเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้นมาจึงเป็นการนำปัญหามาหาท่านแล้ว ศิษย์ต้องขออภัยท่านอาจารย์ด้วย"
แม่ทัพหนุ่มตอบกลับ พลางชี้นำให้อาจารย์ตนเห็น
ร่างของสือฟางที่ตนวางไว้ข้างประตู
เจ้าสำนักเทียนซานเห็นสัญลักษณ์ของดาบไป่สือที่หน้าผากของคนตรงหน้า ก็เข้าใจถึงปัญหาที่เกิดขึ้นได้ในทันที
"ดาบไป่สือเชื่อมโยงกับคนผู้นี้ แปลกมาก"
เดิมทีดาบไป่สือเป็นดาบศักสิทธิ์ของสำนักเทียนซาน
ซึ่งจะเชื่อมโยงกับเจ้าของผู้ถูกเลือกเพียงผู้เดียวไปตลอดชีวิต
ซึ่งในอดีตนั่นดาบไป่สือก็ได้เลือกเจ้านายไปแล้ว ซึ่งก็คือ หานตงจื่อ แต่ตอนนี้กลับไปเชื่อมโยงกับหนุ่มน้อยผู้นี้ด้วย
"ตงจื่อ เจ้ายังสามารถเรียกดาบไป่สือได้หรือไม่"
"ถึงแม้ตอนนี้ข้าไม่สามารถเรียกให้ดาบไป่สือปรากฏขึ้นได้ แต่ก่อนหน้าตอนข้าพยายามเรียกดาบไป่สือ กลับส่งผลให้ชายผู้นี้ก็ดูทุรนทุราย และข้าก็รู้สึกถึงกระแสพลังไฟเพลิงกัลป์ ซึ่งเป็นพลังของดาบไป่สือวิ่งเข้าใส่ ข้าจึงหยุดไปก่อนการเรียกดาบไป่สือไว้ก่อน"
เจ้าสำนักเทียนซานมองไปทางชายหนุ่มที่ยังไม่ได้สติผู้นั้น ซึ่งมีสีหน้าทรมานอยู่ จึงกล่าว
"ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการช่วยชีวิตคน" เจ้าสำนักเทียนซานเอ่ย
"ชายหนุ่มผู้นี้มีคลื่นพลังวิญญาณสอดคล้องกับดาบไป่สือ แต่ร่างกายกับเหมือนภาชนะที่ไม่สามารถรองรับพลังงานทั้งหมดได้ ดังนั้นถ้าปล่อยไว้เช่นนี้คนผู้นี้จะแตกสลายในไม่ช้า และดาบไป่สือเองก็อาจจะสลายไปพร้อมกัน"
"มีวิธีแก้ไขเช่นใดบ้างหรือไม่ ท่านอาจารย์" หานตงจื่อเอ่ยถามอาจารย์ตน
เจ้าสำนักเทียนซานนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ย
"มีเพียงวิธีปรับพลังหยินหยางให้สมดุลเท่านั้นจึงจะช่วยได้" เจ้าสำนักเทียนซานกล่าวต่อ
"เดิมทีดาบไป่สือมีพลังหยางรุนแรง จึงต้องทำให้เจ้าของร่างที่ดาบไป่สือสถิตอยู่มีสภาวะหยินสูงสุด แล้วเจ้าซึ่งมีพลังหยางที่ดาบไป่สือยอมรับ จึงถ่ายพลังปราณของเจ้า วนเข้าไปในร่างของชายหนุ่มผู้นี้ เพื่อให้ข่มพลังดาบไป่สือลง มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่พอจะช่วยชีวิตคนผู้นี้ได้ แต่วิธีดังกล่าวก็ถือว่าเป็นวิธีที่มีความอันตรายอยู่เหมือนกัน เพราะหากมีอะไรผิดพลาดความเสียหายก็ยากจะคาดเดาได้"
แม่ทัพหนุ่มได้ฟังก็ใช้ความคิดชั่วครู่ก่อนตัดสินใจลงมือตามวิธีที่อาจารย์ตนบอก หาใช่เพียงเพื่อช่วยชีวิตคนตรงหน้า แต่เพื่อดาบไป่สือของเค้าจะมาสลายพร้อมคนตรงหน้าไม่ได้
เมื่อตัดสินใจแล้วแม่ทัพหนุ่มก็อุ้มร่างของซือฟางไปที่สถานที่ครั้งหนึ่งเคยผนึกดาบไป่สือไว้ ถ้ำเทียนซาน
หากกล่าวถึงสถานที่พลังหยินสูง หานตงจื่อนึกถึงสถานที่นี้เป็นที่แรก
เดิมถ้ำเทียนซานเป็นสถานที่ผนึกดาบไปสือ เป็นสถานที่ถูกสร้างไว้เพื่อสะกดพลังของดาบไป่สือ
แม่ทัพหนุ่มนำร่างของซือฟางเข้าไปยังสถานที่ดังกล่าวเพียงลำพัง โดยให้คนของตนเฝ้าหน้าปากถ้ำไว้
เมื่อเข้าไปในถ้ำลึกพอทะลุไปอีกฝั่งก็ปรากฏลานกว้างคุ้นตา
ครั้งหนึ่งตนได้เคยเข้ามาที่แห่งนี้แล้วได้รับเลือกจากดาบไป่สือให้เป็นนาย
ที่แห่งนี้มีบึงน้ำขนาดใหญ่ มีนามว่า บึงเกล็ดหิมะ ที่มีแก่นพลังน้ำแข็งพวยพุ่ง ทำให้สถานที่แห่งนี้มีความหนาวเหน็บต่างจากภายนอก
แม่ทัพหนุ่มอุ้มร่างไร้สติคนตรงหน้าเดินลงไปยังบึงด้านหน้า
จับร่างไร้สตินั่งในน้ำก่อนเตรียมโคจรถ่ายพลังปราณพลันนึกได้ว่าการดำเนินการนี้มีความสำคัญมาก จะมีข้อผิดพลาดไม่ได้
เดิมทีการถ่ายพลังปราณที่ดีที่สุดนั้นคือต่างฝ่ายต่างไร่ซึ่งอาภรณ์ หากมีเสื้อผ้าอยู่การถ่ายและรับพลังอาจทำได้ไม่เต็มที่
ถึงแม้จะรู้สึกกระดากซักหน่อย แต่ชายชาตินักรบหาคิดเล็กน้อย
ในเมื่อเป็นชายชาตรีเช่นเดียวกันหามีอะไรเสียหายคิดได้เช่นนั้นแล้วจึงตัดสินใจ ถอดเสื้อผ้าของตนออกแล้วดึงชุดคนตรงหน้าโยนขึ้นไปด้านบนฝั่ง
ก่อนเริ่มดำเนินการเตรียมถ่ายพลังปราณ


## 6. หนียังไง..ให้แนบเนื้อ

กลางบึงน้ำที่เปี่ยมด้วยพลังหยินกับความเย็นจับขั้วหัวใจ ปรากฏร่างของชายสองคนร่วมถ่ายพลังหยินหยางสู่กัน ใจกลางบึงเกล็ดหิมะแห่งนี้
หานตงจื่อใช้ฝ่ามือทาบไปบนแผ่นหลังของสือซือฟางเพื่อดึงพลังหยางบางส่วนออกมาจากร่างตรงหน้าวิ่งเข้าสู่ร่างตน แล้วถ่ายพลังปราณผ่านกระแสน้ำเพื่อดูดผสานพลังหยิน ก่อนถ่ายทอดพลังปราณผ่านฝ่ามืออีกข้างเข้าสู่ร่างตรงหน้าอีกครั้ง
พลังปราณถูกถ่ายหมุนเวียนผ่านกันไปหลายรอบ จนร่างของซือฟางค่อยๆเย็นขึ้นจนถึงขั้นเย็นเยียบ
หานตงจื่อใช้ฝ่ามือผลักอีกร่างหมุนหันหน้าเข้าหากันก่อนถ่ายพลังเข้าสู่หน้าอกทั้งสองด้านของร่างตรงหน้าอีกครา
ครานี้เป็นการถ่ายพลังหยางของตนเองเข้าสู่ร่างตรงหน้า หานตงจื่อ เดินพลังปราณของตนถ่ายพลังหยางเข้าสู่ร่างซือฟาง ผ่านไปชั่วครู่ใหญ่ อุณภูมิของร่างตรงหน้าก็เข้าสู่อุณหภูมิปกติ
ร่างของสือซือฟาง ค่อยๆขยับเปลือกตาขึ้น
.
.
อืมมม.. เกิดอะไรขึ้นกัน..
ความรู้สึกที่เดี๋ยวร้อน เดี๋ยวหนาวก่อนหน้า ที่แสนทรมาน ค่อยๆ จางหายไป อยู่ๆ ซือฟาง ก็ค่อยๆ รู้สึกสบายตัวขึ้น
ร่างของซือฟางค่อยๆขยับเปลือกตาขึ้น
ขณะที่แม่ทัพหานกำลังเสร็จสิ้นการถ่ายลมปราณ แล้วค่อยๆถอยฝ่ามือกลับ
จู่ๆเมื่อฝ่ามือตรงหน้าถอยห่างกลับไป
ซือฟางก็รู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บจากกระแสน้ำรอบตัวพวยพุ่งเข้าใส่
ความหนาวเหน็บที่เย็นจับขั้วหัวใจแทบจะทำให้รู้สึกแข็งตายได้ในทันที
เร็วกว่าความคิด ร่างกายตนก็โผเข้าหาคนตรงหน้าไปเสียแล้ว
เมื่อสัมผัสคนตรงหน้า ก็รู้สึกได้ถึงกระแสพลังอบอุ่นสบายอีกครั้งเข้าโอบอุ่มร่างกายตน
ซือฟางไม่กล้าปล่อยมือจากคนตรงหน้าเพราะกลัวจะหนาวตาย
ยิ่งรู้สึกสบาย ก็ยิ่งเผลอกอดรัดร่างตรงหน้าแน่นขึ้นไปอีก
"ออกไปซะ" แม่ทัพหนุ่มกัดฟันเอ่ยบอกร่างที่กอดรัดตนเองแน่นเป็นปลิง ใบหน้าฝังอยู่ข้างซอกคอตน
"ไม่ๆ ยังไงข้าก็ไม่ปล่อย ข้ายังไม่อยากหนาวตายยย ตัวท่านอุ่น ขอข้าเกาะหน่อยเถอะ"
ซือฟางก้มหน้าก้มตาปฏิเสธหัวชนฝาไม่ยอมทำตามคิดว่าหากยอมปล่อยก็บ้าแล้วใครจะยอมหนาวตายกัน
แต่หากเจ้าตัวตั้งสติมองคนที่ตนเองกอดอยู่ให้ชัดซักหน่อย ไม่แน่ว่าอาจยินยอมเลือกวิธีการหนาวตายก็เป็นได้
หานตงจื่อได้ยินก็เข้าใจสาเหตุที่อีกฝ่ายโผมาเกาะตนเป็นปลิงเช่นนี้
คร้านที่จะเอ่ยปากเถียงให้มากความ ตัดสินใจช้อนตัวร่างตรงหน้าขึ้น
อุ้มขึ้นจากบึงเกร็ดหิมะไปบนฝั่ง วินาทีที่ร่างถูกอุ้มขึ้นพ้นผิวน้ำ
สายลมอ่อนที่มาปะทะผิวทำให้ซือฟางผละใบหน้าออกจากซอกคอแกร่ง
วินาทีที่สบตากับผู้ที่อุ้มตนเอง ทำให้ซือฟางช็อคแทบแข็งเป็นหิน
พระเจ้าท่านเกลียดลูกมากนักหรอ!!!!
ลูกไม่หนาวตายเมื่อครู่ ก็คงใกล้ตายในเวลาอันใกล้นี้เป็นแน่
ใครใช้ให้เค้าใจกล้ากระโดดเข้ากอดแม่ทัพปีศาจผู้นี้
ก่อนหน้าตอนอยู่ในน้ำจังหว่ะกำลังลืมตา มองอะไรไม่ชัด บวกกับเจอะความหนาวเข้าไปก็หลับหูหลับตากอดคนตรงหน้าไม่ทันมองให้ดีว่าเป็นใคร
ถ้ารู้ว่าคนตรงหน้าเป็นหนึ่งในตัวเอกของเรื่องในการนำพาเค้าเข้าสู่ Dead Flag เขาคงทนฝืนพยายามสุดชีวิตกระโจนขึ้นฝั่งแทนกระโจนใส่คนตรงหน้า
ซือฟางเพิ่งสักเกตุได้ว่าร่างของตนและอีกฝ่ายต่างเปลือยเปล่าไร้อาภรณ์ปิดบังทั้งคู่
แถมตนยังถูกอีกฝ่ายที่เป็นผู้ชายเหมือนกันอุ้มขึ้นในท่าเจ้าหญิงอีก ทำเอารู้สึกอดกระดากอายไม่ได้
ให้ตายก็ห้ามให้มีบุคคลที่สามรู้เพิ่มอีกเด็ดขาด ว่าไอ้หลิวคนนี้มาเสียเชิงชายไกลถึงต่างถิ่นขนาดนี้ รู้ถึงไหนได้อายถึงนั่นแน่
ว่าแต่ว่าเขาควรจะต้องหลีกหนีตัวเอกผู้นี้ให้ไกล แต่อิหยังทำไปทำมา!! ไหงกลายเป็นมากอดกันกลม แถมยังเปลือยใส่กันอีก
WTF!!! นี่มันแนบแน่น แนบเนื้อเกินไปแล้วโว้ยยย
เมื่อถึงบนฝั่ง หานตงจื่อวางร่างของอีกฝ่ายลง ต่างฝ่าย ต่างแยกกันใส่เสื้อผ้าของตน
ซือฟางรีบใส่เสื่อผ้าตน ขณะใส่เสื้อผ้าก็แอบลอบมองอีกฝ่ายไปพลาง
~ คนอะไรนอกจากจะหล่อแล้ว ยังหุ่นดีเป็นบ้ายิ่งเส้นผมที่เปียกน้ำนั่น ยิ่งทำให้ดูเซ็กซี่ไปกันใหญ่
ซือฟางรู้สึกถึงความลำเอียงของพระเจ้าอีกครั้ง
หันกลับมามองตนเองที่จริงตนเองก็ไม่ได้ขี้เหร่ หุ่นก็ไม่ได้แย่ แต่ถ้าให้ยืนเทียบอีกคน ก็เหมือนสวรรค์กับโลกมนุษย์
คือเรามันก็หน้าตาดีแบบคนทั่วไป
หน้าบ้านๆ ตี๋ๆหน่อย ดีตรงยังขาว แต่ขาวไปใช่ว่าจะดี สาวๆเค้าชอบแบบเข้มๆกันมากกว่า
ความสูงเราก็มาตรฐานชายไทย (170 หย่อนๆ)
กล้ามอะไรก็ไม่มีแบบเค้า
แต่อีกฝ่ายนั้นนะเหรอ เบ้าหน้าฟ้าประทานลูกรักพระเจ้าสุดๆ ตาคม คิ้วเข้ม จมูกได้รูป หุ่นสูงล่ำ กล้ามพอดี ดูเซ็กซี่สุดๆ
ขนาดเขาเป็นผู้ชายยังอดชื่นชมไม่ได้
ถ้าเป็นโลกเก่าของเขา แอบถ่ายภาพตรงหน้าไปขายเค้าน่าจะรวยได้ง่ายๆเลยทีเดียว
เชื่อว่าบรรดาสาวๆ แม่ยกทั้งหลาย คงพร้อมกันยอมเปย์ค่ารูปตรงหน้ากันเต็มที่
เมืออีกฝ่ายแต่งตัวเสร็จหันมา ซือฟางก็ตกใจรีบร้อนเก็บสายตาตน
หานตงจื่อไม่พูดอะไรจับข้อมือซือฟางกระชากเดินไปทางด้านปากทางออกจากถ้ำ
"โอ๊ย นี่คุณ จะลากผมไปไหนเนี่ย" ซือฟางลืมตัวเผลอใช้คำในโลกของตนถามออกไป
แม่ทัพไม่ตอบคำถาม ยังคงลากคนด้านข้างเดินหน้าต่อไป
-----  50% ----
ทั้งสองเดินออกมาพ้นปากถ้ำ
พบนายทหารผู้ติดตามหานตงจื่อเฝ้าอยู่ปากถ้ำ
ซือฟางมองบรรยากาศรอบข้างเป็นป่าไผ่รอบตัว
หานตงจื่อเรียกตัวนายทหารเหล่านั้นและพาซือฟางเดินทางต่อไปยังทิศทางของห้องรับรองสำนักเทียนซานอีกครั้ง
ซือฟางรอบมองบรรยากาศตลอดทางเดินจากป่าไผ่มาจนกระทั่งถึงเรือนรับรองแขกแห่งหนึ่ง
สถานที่แห่งนี้มีการตกแต่งเรียบง่าย สอดคล้องกับการคงอยู่คู่ธรรมชาติ ให้ความรู้สึกเรียบง่าย สงบ แต่กลับแฝงกลิ่นอายดุดันบอกไม่ถูก
ถุยยย! ขอสบถคำหยาบเถอะ ทำไปทำมาไหงมาอยู่ที่นี่ได้ฟะ ซือฟางหัวเสียกับตนเอง
เขามาอยู่โลกนี้ได้ไม่ถึงสัปดาห์ เดิมทีตั้งใจปลีกวิเวกอยู่สงบ ไม่ข้องเกี่ยวกับตัวละครหลักในนิยายเรื่องนี้ เพื่อหลีกหนี Dead Flag ให้พ้นซะ
แต่เขาดันมาเจอะเจ้าแม่ทัพนี่ซึ่งโคตรจะเป็นตัวเอกของเรื่อง
ซือฟางจำได้ว่าเจ้าแม่ทัพนี่ปาดาบพุ่งใส่เค้า แล้วพอดาบนั่นหายไป เค้าก็หมดสติลง
แต่ไหงพอตื่นขึ้นมาอีกครั้งถึงได้มีสภาพล่อนจ้อนอยู่ในน้ำด้วยกันกับอีกฝ่าย
แถมตาแม่ทัพนี่ยังจับมือเค้าไม่ปล่อยลากมาจนถึงที่นี่อีก
อย่าบอกนะว่าตาแม่ทัพนี่ปล้นสวาทเค้าไปแล้วววว
..
ฮะแฮ่ม เสียงกระแอมดังขึ้นจากผู้มาใหม่ เรียกสติซือฟางออกจากความคิดของตน
ผู้มาใหม่คือเจ้าสำนักเทียนซาน ตงซือชง
ชายชรามองไปทางซือฟางก่อนจะยิ้มแล้วพยักหน้าให้ พร้อมกล่าวคำว่า ดีแล้ว ดีแล้วว
ขณะซือฟางกำลังงงกับท่าทีของผู้ที่เพิ่งปรากฎตัวขึ้น
ก็ได้ยินแม่ทัพหานทำความเคารพและเรียกอีกฝ่ายว่าอาจารย์
ตนจึงรีบทำความเคารพชายชราผู้นั้นด้วยเช่นกัน
"ตงจื่อเจ้าทำได้ดีมาก ครั้งนี้ไม่เพียงเจ้าช่วยชีวิตคนๆหนึ่งไว้ได้ ยังสามารถปกป้องดาบไป่สือไว้ได้ด้วย"
เจ้าสำนักเทียนซานเอ่ย
"ศิษย์ไม่กล้ารับความดีความชอบ ทั้งหมดนี้เป็นเพราะได้รับคำชี้แนะของอาจารย์ ศิษย์จึงทำได้สำเร็จ"
"เจ้าตั้งใจจะทำอย่างไรต่อไปหรือ ตงจื่อ"
"ศิษย์คิดว่าจะหาวิธิดึงดาบไป่สือออกมาให้ได้ แต่ก่อนหน้า ศิษย์มีเรื่องต้องไปสะสางที่หมู่บ้านเหอก่อน หากจัดการทางนั้นเรียบร้อย ศิษย์จึงจะจัดการเรื่องดาบไปสือให้เรียบร้อยอีกครั้ง"
ซือฟางนั่งเหมือนไร้ตัวตน
ฟังศิษย์อาจารย์กล่าวโต้ตอบกันไปมา
จับต้นชนปลายไม่ค่อยถูก
แต่คิดว่าเรื่องดาบไป่สืออะไรนั่นน่าจะมีความเกี่ยวข้องกับตนเอง ด้วยความคิดเข้าข้างตนเองว่าแม่ทัพหานตงจื่อมีใจให้ตนจึงได้ใจกล้าขึ้นกล่าวแทรกไป
"ขอโทดครับ พอดี เอ่อออ พอจะอธิบายให้ผม.. ข้าฟังหน่อยได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับข้ากันแน่?"
ชายชรามองซือฟาง ยิ้มด้วยความเอ็นดู ก่อนกล่าวให้แม่ทัพหนุ่มอธิบายเรื่องราวกับคนตรงหน้า
หานตงจื่อทำสีหน้าเหนื่อยหน่าย แต่ขัดอาจารย์ตนไม่ได้ จึงได้เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นตั้งแต่ซือฟางสลบไปให้อีกฝ่ายฟัง
ซือฟางได้ฟังเรื่องทั้งหมดก็หน้าม้าน
รู้สึกอับอายกับความคิดก่อนหน้าของตน
เผลอคิดไปได้ว่าตัวละครที่น่าจะเป็นพระเอกของเรื่องมาพิศวาทตนเอง
ที่แท้เขาก็แค่ช่วยชีวิตตน และดีไม่ดีที่ทำไปอาจแค่ต้องการรักษาดาบตัวเองไว้มากกว่า
"เจ้าฟังให้ดี ข้าจะไปจัดการธุระก่อน ไว้ข้ากลับมาจะหาวิธีดึงดาบไป๋สือแยกจากจิตวิญญาณเจ้า ระหว่างนี้เจ้าก็ใช้ชีวิตอยู่ในสำนักเทียนซานนี้ไปก่อน รอข้ากลับมา"
หานตงจื่อหันมาเอ่ยกับซือฟาง
ซือฟางได้ยินคำว่าสำนักเทียนซานก็ตื่นตกใจ
เพิ่งรู้ว่าตนกำลังอยู่ในสำนักเทียนซาน
ให้อยู่ที่ไหนก็ได้ แต่จะอยู่ที่นี่ไม่ได้
เพราะสำนักเทียนซานนี้เป็นสำนักที่นางเอกอยู่ไง
ชื่อป่ายหลีฮัวแห่งเทียนซาน ลอยเข้ามาในความทรงจำซือฟาง ฟังแล้วจึงค่อยนึกได้ว่าในนิยายมีกล่าวถึงเหมือนกันว่านางเอกของเรื่อง และแม่ทัพหานตงจื่อเคยเป็นศิษย์ร่วมสำนักในวัยเยาว์
ให้อยู่ใกล้นางเอง ก็เท่ากับ อยู่ใกล้ความตายพอดี แต่ละตัวละครคลั่งรักนางเอกคงมาฉีกกระชากร่างเค้าเข้าซักวันเป็นแน่ ไม่ได้การ งานนี้ยังไงต้องปฏิเสธเท่านั้น
"ไม่ได้!!!" ยังไม่ทันที่ซือฟางจะได้กล่าวอะไรก็มีเสียงแข็งกร้าวตะโกนมา พร้อมการปรากฏกายของผู้มาใหม่สองคน
นั่นไง พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มาจริงๆ ทำไมตอนแทงหวยไม่ได้อย่างนี้บ้างนะ
เสียงนั้นมาจากหนึ่งในผู้ปรากฏตัว ศิษย์พี่ใหญ่คนปัจจุบันของสำนักเทียนซาน
"เส้าหลุนเค่อ" ว่าที่เจ้าสำนักเทียนซาน
ซึ่งเจ้าหมอนี่ก็เป็นหนึ่งตัวละครผู้คลั่งรักในฮาเล็มนางเอก
ที่เป็นตัวการเบื้องหลังที่ทำให้แม่ทัพหานตงจื่อต้องออกจากสำนักเทียนซานไป
อันนั้นไม่ใช่ประเด็นสำคัญสำหรับเค้า
แต่หมอนี่มันเป็นตัวละครที่วิ่งไล่จัดการคนที่เข้ามายุ่งกับนางเอง และคาดว่าตัวเขาเองก็คงถูกเจ้านี่หมายหัวไว้แล้วเช่นกัน
และอีกคนคือสาวน้อยศิษย์หญิงลำดับที่เจ็ด
นางเอกของเรื่อง "ป่ายหลีฮัว"
ซือฟางลอบมองพิจารณาป่ายหลีฮัว
ใบหน้าน่ารัก ตาโต ปากนิดจมูกหน่อย ตัวเล็กน่าทะนุถนอม ดูบริสุทธิ์ผุดผ่อง
สมแล้วที่หนุ่มๆในเรื่องจะหลงใหลแย่งชิงคอยปกป้องกัน
แต่สำหรับเขาที่มาจากดินแดนที่เต็มไปด้วยเหล่า Idol บอกเลยว่า คนนี้ไม่สเปก อย่างเขาต้อง ฮยอนอา เท่านั้น เซ็กซี่ขยี้ใจพี่สุดๆ แนวใสๆแง้วๆพี่ไม่นิยม แต่ๆๆๆ ฮยอนอาก็ดันหักอกเค้า ไปแต่งงานกับเจ้าหนุ่มดอนซะงั้น
บอกแล้วว่าดวงความรักเค้ามันคุด ช่างน่าเศร้า
----- 100% -------
.
.
.
.
สวัสดีนักอ่านทุกท่านอีกครั้ง สำหรับผู้อ่านที่อ่านมาถึงจุดนี้
ไรท์ขอขอบคุณ ทุกกำลังใจสำหรับนักอ่านทุกท่านนะคะ
และขอขอบคุณสำหรับ Donate แรก จากคุณ JAehJAeh ด้วยนะคะ (ถือเป็นกำลังใจให้ไรท์อย่างมากเลยค่า)
เนื่องด้วยไรท์ติดภารกิจในชีวิตประจำวันแต่ละวันค่อนข้างมาก ดังนั้นไรท์อาจจะแต่งช้าบ้าง สั้นบ้างในบางตอนแต่ไรท์ก็จะพยายามมาอัพเดทให้นักอ่านที่รักทุกท่านเรื่อยๆนะคะ
ปล.1 ช่วงนี้โควิดระบาดหนัก รักษาสุขภาพด้วยนะ ทุกคน
ปล.2 นายเอกของเรามี ฮยอนอาเป็น Idol คาดว่าน่าจะไดรับถ่ายทอดความแซ่บมาโดยไม่รู้ตัว >,<


## 7. บางครั้งการ มโน ก็เป็นสาเหตุทำร้ายผู้อื่น ควรลดๆ ลงมาหน่อย

ขณะที่ซือฟางกำลังคิดเปรียบเทียบระหว่าง
ป่ายหลีฮัวนางเอกของเรื่อง กับฮยอนอาหวานใจ(มโน) ของตนอยู่นั้น
จู่ๆ เส้าหลุนเค่อ ก็ตวาดใส่ซือฟางเสียงดัง
"เจ้ายังกล้าจ้องมองหลีฮัวอีกงั้นรึ? ดี!!! ข้าจะควักดวงตาเจ้าทิ้งซะ"
กล่าวจบเส้าหลุนเค่อก็กางกงเล็บพร้อมพุ่งตัวเข้าหา สือซือฟาง หมายมั่นควักดวงตาออกมาตามที่กล่าว
ซือฟางรู้สึกถึงกรงเล็บพุ่งเข้ามาใกล้ดวงตาตนเอง แต่มันรวดเร็วมากจนร่างกายไม่สามารถขยับหนีได้ทัน
วินาทีนั้นแม่ทัพหานตงจื่อกลับใช้ความเร็วยิ่งกว่ากระชากร่างของซือฟางหลบกงเล็บมาทางตนเอง
ซือฟางรู้สึกตัวอีกที ทั้งร่างของตนก็จมเจ้าไปอยู่ในอ้อมอกแกร่งที่คุ้นเคยอีกครั้ง
"ท่านทำอะไรของท่าน!!! ขัดขวางข้าทำไม?" เส้าหลุนเค่อ ตวาดถามเสียงดังใส่หานตงจื่อ อย่างหงุดหงิด
"ข้าควรเป็นคนถามคำถามนั้นมากกว่านะ เจ้าจะทำอะไรกันแน่? อยู่ๆจะควักลูกตาคนอื่นง่ายๆ งั้นเหรอ?"
หานตงจื่อไม่ตอบคำ แต่กลับถามคำถามกลับไป แล้วกล่าวต่อ
"สำนักเทียนซานเป็นสำนักฝ่ายธรรมที่ขึ้นชื่อเรื่องความยุติธรรมมาตลอด แต่ศิษย์พี่ใหญ่ของสำนักกลับ เหี้ยมโหดควักดวงตาคนได้ง่ายๆ งั้นหรือ? เห็นทีสำนักเทียนซานคงถึงคราเสื่อมถอยลงในครานี้เป็นแน่"
"นี่เจ้าา กล้าพูดจาดูถูกสำนัก ดูถูกข้างั้นเหรอ!!!"
เส้าหลุนเค่อโกรธหน้าดำหน้าแดง ตอนแรกตั้งใจจะแสร้งทำตนสุภาพกับคนตรงหน้า แต่พอโดนพูดแทงใจดำก็ ไม่สามารถควบคุมตนได้ต่อไป ตั้งใจด่าทออีกฝ่ายกลับ
"พอได้แล้วหลุนเค่อ!!"
เจ้าสำนักเทียนซานกล่าวติงศิษย์ของตน
เส้าหลุนเค่อ โดนอาจารย์ติง จึงได้ยอมล่าถอย และสงบปากลง
ซือฟางเริ่มรู้สึกอึดอัด ที่ถูกรัดไว้แน่น จึงเริ่มดิ้นเล็กน้อย ทำให้หานตงจื่อที่เหมือนเพิ่งรู้สึกตัวรีบปล่อยมือผลักคนในอ้อมอกออกไป
เห้อ ท่านแม่ทัพทำเป็นรังเกียจ ผลักซะแรงเลย เหอะๆ วันนี้มันวันดีของเขาจริงๆ ได้ซบอกแกร่งแน่นเปรี๊ยะของแม่ทัพหนุ่มรูปหล่อถึง สองครั้งสองคราภายในวันเดียว คาดว่าสาวๆ ทั้งแผ่นดินคงได้อิจฉาเขาไฟลุกไปแล้วกระมั้ง เหอะๆ แต่ว่าพระเจ้าผมขอเป็นนมตู้มๆ แทนจะได้ไหม!! ซือฟางนึกคิดอยู่กับตนเอง
"หลุนเค่อ เหตุใดเจ้าถึงจะไปทำร้าย คุณชายสือเช่นนั้นล่ะ"
เจ้าสำนักเทียนซานเอ่ยถามศิษย์ตน
"เรียนท่านอาจารย์ ศิษย์หาได้จะทำร้ายคนบริสุทธิ์ไม่"
เส้าหลุนเค่อยเอ่ยตอบอาจารย์ตน แล้วหันไปมองแล้วชี้นิ้วไปทางซือฟาง
"เจ้าหมอนี่เป็นพวกเดียวกันกับเจ้าคนชั่วที่เคยจับตัวศิษย์น้องหลีฮัวไปเมื่อคราก่อนขอรับท่านอาจารย์"
เส้าหลุนเค่อกล่าวตอบอาจารย์ตน แล้วหันไปทางหานตงจื่อ แล้วจึงกล่าวต่อ
"ท่านแม่ทัพหานท่านเองก็เป็นคนฟาดเจ้าหมอนั่นบาดเจ็บปางตาย สลบไปหลายสิบวัน หรือท่านจำไม่ได้แล้ว? นี่ถ้าหากจะกล่าวหาว่า ใครอำมหิตเลือดเย็น ข้าว่าควรเป็นตัวท่านเองมากกว่า"
เส้าหลุนเค่อใช้โอกาสนี้หันไปเอ่ยแดกดันแม่ทัพหนุ่ม แล้วหันมาต่อว่าซือฟางต่อ
"แล้วเมื่อซักครู่เจ้าหมอนี่มันยังจ้องมองศิษย์น้องด้วยแววตาโลมเลียหยาบช้า มันต้องมีจิตอกุศลกับศิษย์น้องอีกเป็นแน่ ดังนั้น ด้วยความโกรธ ศิษย์จึงเผลอตัว ต้องการลงโทษเจ้าหมอนั่นขอรับท่านอาจารย์"
ซือหางรับฟังเหตุผลของ ไอ้หมอนี้แล้วอยากจะร้องไห้
คุณพรี่ครับ ไม่ทราบว่าผม ไปมองศิษย์น้องของคุณ
ด้วยสายตาแบบนั้นตอนไหนคร้าบบบ
คุณมรึงนี่!! ขี้มโนเกินไปแล้ว
นี่เค้าเกือบต้องเสียดวงตาไปด้วยเหตุผล มโนไปเองเช่นนี้หรือ
คิดแล้วก็อดใจหายไม่ได้
โชคดีที่เจ้าแม่ทัพรูปหล่อนี่ช่วยเค้าไว้ทัน
งานนี้ถือว่าเป็นแต้มคะแนนบวกเอาไปหักล้างเรื่องก่อนหน้าที่เจ้าแม่ทัพนี่ทำให้เค้าและสือซือฟางคนก่อนต้องเดือนร้อน ลงไปจิ๊ดนึงละกัน
ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่ สือซือฟางคนเก่า ไม่รู้จักเลือกคบคน
ดันคบคนพาลอย่างต่งซูเจ๋อ วันๆพากันไปทำแต่เรื่องเลวร้าย
ขนาดการฉุดหญิงสาวยังทำได้!!
ตอนเขาอ่านนิยายเรื่องนี้ เขารับรู้แค่เพียงแง่มุมความหลงไหลที่ต่งซูเจ๋อมีให้ ป่ายหลีฮัว ที่เขียนไว้ในนิยายจนตัดสินใจวางแผนฉุดคร่านางเอกมา
และรับรู้แค่เพียงสือซือฟางที่เป็นหนึ่งในลิ่วล้อก็ร่วมมือกับหัวโจกในเหตุการณ์ดังกล่าว
แต่ในนิยายก็ไม่ได้กล่าวถึงความรู้สึกของบรรดาลิ่วล้อ ว่ารู้สึกอย่างไรกับเหตุการณ์ดังกล่าว
เมื่อหลิวได้เข้ามาอยู่ในร่างของสือซือฟาง บวกกับได้ความทรงจำต่างๆ จากเจ้าของร่างมา
ซึ่งบางเหตุการณ์ที่ปรากฏขึ้นในความทรงจำ ก็ไม่มีเขียนไว้ในบทนิยายที่ตนเคยอ่านด้วยซ้ำ
ซึ่งนั่นก็ทำให้เข้าใจความรู้สึกของซือฟางในตอนนั้นว่า ที่จริงแล้วซือฟางไม่ได้ต้องการร่วมมือกับต่งซู่เจ๋อในการฉุดป่ายหลีฮัวในครานั้น
สือซือฟางคนเก่าเคยเอ่ยคัดค้านกับต่งซูเจ๋อไปสองคราแต่ไม่ได้ผล
กลับทำให้ต่งซูเจ๋อโมโหด่าทอซือฟาง
แล้วขู่ว่าจะใช้อำนาจของบิดาตน จัดการกับทางบ้านของสือซือฟาง
ทำให้ซือฟางต้องยอมทำตามคำสั่งของต่งซูเจ๋อ
แต่ด้วยความคับแค้นใจต่อต่งซูเจ๋อ
บวกกับลึกๆ สือซือฟางก็หาใช่คนเลวร้ายอะไร
ทำให้สือซือฟางนี่แหละที่เป็นผู้แอบส่งเบาะแส
สถานที่ที่ต่งซูเจ๋อจับตัวป่ายหลีฮัวไปออกมา
ทำให้มีผู้ที่ติดตามมาช่วยนางเอกได้ทันจนได้รับความปลอดภัย
แต่คนทำดีไม่ได้ดี สือซือฟางกลับต้องรับเคราะห์แทนต่งซูเจ๋อ
ได้รับบาดเจ็บสลบไปหลายวัน (ฝีมือท่านแม่ทัพนั่นแหละ)
ความน่าเจ็บใจมากกว่านั้นคือ
สำหรับผู้อ่านนิยายกลับได้รับรู้แค่แค่มุมเดียวไม่สามารถรับรู้สิ่งต่างๆเหล่านี้ได้เลยว่า สือซือฟางมีความรู้สึกอย่างไร หรือทำอะไรไปบ้าง รับรู้แค่เพียงว่ามีตัวประกอบตัวหนึ่งที่คอยทำตามคำสั่งของตัวร้ายอย่างต่งซูเจ๋อ
---- 50% ----
คำพูดของเส้าหลุนเค่อทำให้ทุกสายตาจับจ้องมาทางซือฟาง
เดิมทีแม่ทัพหานตงจื่อจำไม่ได้ว่าสือซือฟางเป็นพวกเดียวกับคนที่เคยจับตัวป่ายหลีฮัวไป แต่พอเส้าหลุนเค่อเอ่ยขึ้นมา ตนก็คล้ายจะนึกถึงใบหน้านี้ในเหตุการณ์วันนั้นได้ขึ้นมา เดิมทีเขาตั้งใจจะสังหารตัวการของเรื่อง แต่เจ้านั้นใช้ร่างผู้อื่นมารับเคราะห์แทน คาดว่าผู้นั้นคือคนตรงหน้านี่เอง
"คุณชายสือ เรื่องที่ศิษย์ข้ากล่าวมา ท่านมีอะไรจะอธิบายหรือไม่" เจ้าสำนักเทียนซาน กล่าวถามซือฟางด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไม่ฉายแววความรู้สึกใดๆ
ชายหนุ่มลอบใช้ความคิดหาทางออกจากสถานการณ์ตรงหน้าชั่วครู่ ก่อนตอบคำถาม
"เรียนท่านเจ้าสำนัก ข้าไม่ได้มีส่วนร่วมมือในการลักพาตัวคุณหนูป่าย ไปแต่อย่างใดขอรับ" หลิวสวมบทบาทพยายามใช้รูปแบบคำพูดของคนโบราณ
"เจ้าอย่ามาโกหก แก้ตัวหน้าด้านๆ ใครจะไปเชื่อข้อแก้ตัวของเจ้า" เส้าหลุนเค่อ ตะโกนด่าหลิว
"ข้าไม่ได้แก้ตัว ข้าเพียงตอบความจริงตามที่ท่านเจ้าสำนักถามเท่านั้น ท่านสิมีหลักฐานอะไรหาว่าข้าโกหก"
"เจ้า..."
เส้าหลุนเค่อไม่อาจคิดหาคำมาโต้แย้งได้ จึงหันไปหาศิษย์น้องหญิงของตน
"หลีฮัว เจ้าเป็นผู้เสียหาย เจ้าเล่าซิว่า เจ้าหมอนี่ทำอะไรเจ้าบ้าง"
"ข้า..ข้า.จำได้ว่าเค้าเป็นคนที่อยู่กับเจ้าโจรชั่วนั่น"
ป่ายหลีฮัวเอ่ยตอบอย่างลังเล โจรชั่วที่นางหมายถึงก็คือ ต่งซูเจ๋อนั่นเอง
"นั่นไง ท่านอาจารย์ เห็นไหมว่าศิษย์น้องก็ยืนยันเช่นนั้น"
ซือฟางได้ฟังเช่นนั้นก็นิ่ง ก่อนเอ่ยคำถามกับป่ายหลีฮัว
"งั้นข้าขอถามแม่นางหน่อย วันนั้นที่ท่านถูกจับตัวไป เกิดอะไรขึ้นบ้าง และท่านเห็นหน้าข้าในวันนั้นตอนไหนบ้าง"
"เอ่ออ..." ป่ายหลีฮัวตอบตะกุกตะกัก "ตอนนั้น ข้าสลบไป จึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ตอนรู้สึกตัวอีกทีก็เห็นหน้าโจรชั่วผู้นั้นจะเข้ามาทำร้ายข้า โชคดีที่ศิษย์พี่ตงจื่อเข้ามาช่วยข้าไว้ได้ทัน"
"แล้วท่านพบเห็นข้าในวันนั้นหรือไม่"
"เอ่ออ...ข้าไม่พบเห็นหน้าคุณชายวันนั้น"
ป่ายหลีฮัวตะกุกตะกักตอบอีกครา
"ถ้าเช่นนั้นแม่นางก็ไม่มีอะไรยืนยัน ว่าข้าเป็นคนทำร้ายท่านใช่หรือไม่" ซือฟางกล่าวสัมทับไป
ฝ่ายเส้าหลุนเค่อเห็นเช่นนั้นก็ตวาดออกไป
"เจ้าอย่ามาเล่นลิ้น หลีฮัวสลบไป ไม่เห็นเจ้าทำชั่วก็ไม่แปลก ยังไงพวกคนเลวอย่างเจ้ามันก็พวกเดียวกันหมด"
ซือฟางได้ฟังเหตุผลของเจ้าลูกเต่าเส้าตัวนี้แล้วรู้สึกเพลียจิตใจ เงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ย
"ข้ายอมรับที่คุณชายเส้ากล่าว ท่านกล่าวได้ถูกต้อง ข้านั้นนับว่ารู้จักและได้ชื่อว่าเป็นสหายของต่งซูเจ๋อผู้นั้น!"
"นั่นไงท่านอาจารย์มันยอมรับแล้ว!!! ข้าว่าควรจับมันโบยแล้วโยนออกนอกสำนักไป โทษฐานที่กล้าทำร้ายศิษย์น้องและหยามสำนักเทียนซานเรา"
เส้าหลุนเค่อกล่าวแทรกซือฟางขึ้นมาทันที ที่ซือฟางยอมรับว่าเขาเป็นสหายกับต่งซูเจ๋อ
"คุณชายเส้าขอท่านฟังให้จบก่อน ที่ข้าบอกว่าเรารู้จักเป็นสหายกันมาหลายปี ในเมืองถงอันถามใครก็คงหาว่าข้าเป็นพวกของต่งซูเจ๋อ แต่ถามท่านหน่อย หากสหายถือเป็นพวกเดียวกัน จำเป็นต้องทำ หรือคิดสิ่งเดียวกันหรือไม่ พวกท่านมีคนในสำนักมากมาย แม่ทัพหานเองก็เคยเป็นศิษย์เทียนซาน ก็กล่าวได้ว่าท่านแม่ทัพเองก็เป็นพวกเดียวกับสำนักเทียนซาน หรือหมายถึงได้ว่า คุณชายเส้าหลุนเค่อก็เป็นพวกเดียวกับแม่ทัพหานต่งจื่อ ใช่หรือไม่"
ซือฟางตั้งใจยกชื่อแม่ทัพหานตงจื่อ ขึ้นมากล่าวกับเส้าหลุนเค่อ เนื่องด้วยทราบจากบทนิยายที่เคยอ่านมาก่อนทำให้ รับรู้ว่าเส้าหลุนเค่อ ทั้งเกลียดและอิจฉาหานตงจื่อเป็นที่สุด ในอดีตก็ทำทุกวิถีทางจนสามารถทำให้หานตงจื่อ ออกจากสำนักไปได้
ดังนั้นการกล่าวว่าหานตงจื่อเป็นคนของสำนักเทียนซานเป็นสิ่งที่เค้ายอมรับไม่ได้ เพราะมันทำให้เขารู้สึกถึงความเป็นรองในอดีต และการหาว่าทั้งคู่เป็นพวกเดียวกันย่อยทำให้หานต่งจื่อมีปฏิกิริยาต่อต้านออกมา
"ข้ากับแม่ทัพหานหาใช่พวกเดียวกัน ถึงแม้แม่ทัพหานจะเป็นอดีตศิษย์เทียนซาน แต่หาใช่พวกเดียวกับข้าไม่"
"เพราะเหตุใด จึงจะไม่ใช่พวกเดียวกันล่ะ?"
"เพราะข้ากับแม่ทัพหานมีอุดมการณ์แตกต่างกัน ไม่ถือเป็นพวกเดียวกัน ไม่เหมือนเช่นเจ้าที่ ร่วมหัวกันทำความชั่ว เป็นการกระทำต่ำช้าของพวกคนเลว"
ซือฟางได้ฟังดังนั้นก็กล่าวโต้ตอบ
"ท่านผิดแล้ว มันหาได้มีความแตกต่างกันไม่แต่อย่างใด ถึงแม้ข้าจะเป็นสหายกับต่งซูเจ๋อมาก่อนจริง แต่เราก็ไม่ได้มีอุดมการณ์ตรงกันเช่นเดียวกัน!! คนเรารู้จักกันเป็นสหายกัน หรือต่อให้เป็นครอบครัวเดียวกัน ก็มิได้หมายความว่าจะต้องมีความคิดอ่านเช่นเดียวกัน ข้าขอบอกทุกท่านอีกครั้งว่าข้าไม่ได้ร่วมมือกับ ต่งซูเจ๋อในการลักพาตัวคุณหนูป่ายแต่อย่างใด"
ซือฟางยืนยันเสียงหนักแน่น
"วันนั้นข้าเพียงบังเอิญมีเรื่องที่ต้องไปพบต่งซูเจ๋อ ข้าถึงได้ไปอยู่ในที่แห่งนั้นพอดีเท่านั้น ซ้ำยังโดนต่งซูเจ๋อใช้เป็นโล่มนุษย์รับผ่ามือท่านแม่ทัพหานเกือบเสียชีวิต ถามหน่อยว่าข้ายังคงควรเรียกต่งซูเจ๋อว่าพวกเดียวกันได้อยู่อีกหรือไม่"
ซือฟางกล่าวอย่างจริงจัง ถึงแม้จะมีการแต่งเนื้อเรื่องบิดเบือนความจริงเล็กน้อย เพื่อให้ยากแก่การจับผิด ในความจริงนั้น ถึงแม้ว่าสือซือฟางคนเก่าจะไม่ยินดีกับการลักพาตัวป่ายหลีฮัว แถมยังช่วยปล่อยข่าวที่ซ่อนให้ความช่วยเหลือ แต่ก็ถือได้ว่ายังมีส่วนร่วมในการลักพาตัวป่ายหลีฮัวเช่นกัน แต่เขาไม่ใช่สือซือฟางคนนั้น เขาคือหลิว ซึ่งไม่มีส่วนในการลักพาตัวแม่นางเอกนั่นจริงๆ ดังนั้นก็ไม่ถือว่าเค้าพูดปดซะทีเดียว
"เป็นเช่นนี้เอง ถ้าเช่นนั้นก็ถือว่าก่อนหน้าทางเราเข้าใจคุณชายสือผิดไป ต้องขออภัยด้วย" เจ้าสำนักเทียนซาน เอ่ยออกมา
"อาจารย์ท่านเชื่อคำเท็จของคนผู้นี้รึ?"
"พอได้แล้วหลุนเค่อ การใส่ความผู้อื่นโดยไม่มีหลักฐานหาใช่วิถีของวิญญูชน"
เมื่ออาจาย์ตนกล่าวเช่นนั้น เขาก็ไม่สามารถเอ่ยอะไรได้อีก ทำได้เพียงสงบคำลง
"เมื่อความเข้าใจผิดได้จบลงแล้ว ก็ขอเชิญคุณชายสือพักอยู่ที่นี่ต่อให้สบายใจเถอะ"
เจ้าสำนักเทียนซานหันมาเอ่ยกับซือฟาง
"ไม่เป็นไรขอรับท่านเจ้าสำนัก ข้าน้อยขอบคุณท่านมากที่เชื่อคำข้าน้อย และยังยินยอมให้ที่พักอาศัย แต่ถึงแม้ข้าจะบริสุทธิ์จริง แต่การอยู่ที่นี่ของข้าก็ยังคงสามารถสร้างความไม่สบายใจให้กับทั้งคุณชายเส้า และแม่นางป่าย ดังนั้นเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจต่อแม่นางป่ายข้าขอจากไปดีกว่า อีกอย่างข้า..จากทางบ้านมาอย่างเร่งรีบ ไม่ทันได้เอ่ยลาบิดา มารดา คาดว่าตอนนี้พวกท่านคงเป็นห่วงข้ามาก ข้าต้องการรีบกลับไปหาพวกท่านขอรับ"
ท้ายประโยคซือฟางทำเป็นมองไปทางแม่ทัพหานตงจื่อ อย่างเกรงๆ
ซือฟางกล่าวปฏิเสธเจ้าสำนักเทียนซานครานี้ เหมือนยิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัว นกตัวแรกคือการเพื่อให้ตนไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับบรรดาตัวเอกของเรื่องให้มากความ มากปัญหา
นกตัวที่สองเป็นการแสดงจุดยืนให้เห็นไปในตัวว่าตนไม่มีความสนใจในตัวป่ายหลีฮัวนางเอกของเรื่อง เพื่อเป็นการตัดไฟมหาหึงที่อาจจะลามมาหาเค้าตั้งแต่ต้นลม
นกตัวสุดท้ายเป็นการเรียกร้องคะแนนสงสารว่าตนถูกความเข้าใจผิดต่างๆนานา ซ้ำยังโดนพามาจากบ้านโดยไม่สมัครใจ สำหรับเจ้าสำนักเทียนซานผู้ซึ่งเปี่ยมเมตตาผู้นี้ ย่อมเห็นใจยอมให้เค้ากลับบ้านเป็นแน่ ถึงเจ้าแม่ทัพนี่จะไม่ยอมยังไม่ก็ไม่สามารถขัดอาจารย์ตนได้
หลิวเอ้ยย ตั้งแต่แกมาเป็นสือซือฟาง ก็เจอะแต่เรื่องเสียเปรียบมากมายถาโถมไม่หยุดหย่อน ครานี้ขอไอ้หลิวเก็บกำไรเล็กๆคืนบ้างเถอะ
------ 100% -----


## 8. กลับบ้านเฮา..ฮักรออยู่..และของแทนใจ(เหรอ?)

"งั้นก็ให้เป็นตามที่เจ้าต้องการละกัน"
เจ้าสำนักเทียนซานยอมตามที่ซือฟางต้องการ เดิมทีเข้าใจเหตุผลที่หานตงจื่อตั้งใจให้ซือฟางอยู่ที่สำนักเทียนซานนั้นก็เพื่อความปลอดภัยของเจ้าตัว แต่เมื่อเรื่องราวดำเนินไปในทิศทางนี้แล้ว เมื่อเจ้าตัวสือก็ไม่ต้องการรั้งอยู่ที่นี่ เจ้าสำนักเทียนซานจึงไม่คิดฝืน
"ตงจื่อเจ้าก็ให้คุณชายสือกลับจวนเถอะ"
"ขอรับท่านอาจารย์"
หานตงจื่อเอ่ยรับคำอาจารย์ตน เดิมเขาคิดว่าอยู่สำนักเทียนซานจะส่งผลต่อความปลอยภัยของเจ้าของร่างสถิตดาบไป่สือได้ดีสุด
แต่การปรากฏกายของเส้าหลุนเค่อ และท่าทีที่มีต่อสือซือฟางแล้วนั้น การอยู่ที่นี่ต่อไปอาจไม่ปลอดภัยอย่างที่คิดในคราแรก
คิดแล้วการส่งเจ้าตัวกลับจวนตระกูลสือไปน่าจะปลอดภัยกว่า ที่จริงหานตงจื่อมีความคิดว่าหากให้อยู่สำนักเทียนซานไม่ได้ก็จะพาซือฟางไปหมู่บ้านเหอกับตน แต่เมื่ออาจารย์กล่าวให้พาซือฟางไปส่งจวนเขาก็ไม่อาจขัดได้
"เช่นนั้นแล้วศิษย์ขอตัวลาท่านอาจารย์  หากทุกอย่างเรียบร้อยศิษย์จะรีบกลับมาคารวะท่านอาจารย์อีกครั้ง"
หานตงจื่อกล่าวลาอาจารย์ตน
"ศิษย์พี่ท่านจะออกเดินทางไปแล้วหรอคะ เหตุใดจึงรีบร้อนเพียงนั้น เราเพิ่งได้พบหน้ากันเอง"
ป่ายหลีฮัวเอ่ยกับหานตงจื่อด้วยท่าทีแสนแง่งอล
"ศิษย์น้องข้ามีธุระสำคัญต้องไปจัดการไว้ทุกสิ่งเรียบร้อยข้าจะรีบกลับมาพบเจ้า"
"ศิษย์พี่ท่านสัญญากับข้าแล้วนะ" ป่ายหลีฮัวส่งยิ้มอ่อนหวาน
หานตงจื่อมองดูศิษย์น้องของตนด้วยแววตาอ่อนโยน กล่าวคำด้วยนำเสียงอ่อนโยน ทำเอาคนอีกสองคนในห้องถึงขั้นรู้สึกทนไม่ได้
คนแรกคือเส้าหลุนเค่อ ที่ทนไม่ได้ด้วยพิษรักแรงหึงหวงที่มีต่อป่ายหลีฮัว ยามเห็นทั้งคู่ห่วงหากันก็ทำให้เค้าปวดใจยิ่งนัก และอยากจะกำจัดศัตรูหัวใจอย่างหานตงจื่อผู้นี้ให้พ้นทาง
ส่วนอีกคนคือ สือซือฟาง รายนี้ก็รู้สึกทนไม่ได้เช่นกัน แต่เป็นอารมณ์รู้สึกเคลื่อนเหียนอยากอาเจียน เวลาเห็นคนมาพลอดรักกัน หรือที่แถวบ้านเขาเรียกกันว่า อาการเหม็นความรัก โถถถถ พ่อแม่ทัพสุดเข้มทีแบบนี้ทำเป็นเสียงอ่อนเสียงหวาน อยากจะแหมม..ไปให้ถึงดาวอังคาร
เมื่อกล่าวร่ำลากันเรียบร้อย ก็ย่อมถึงเวลาจากลา
หานตงจื่อ สือซือฟาง และทหารติดตามอีกห้านายยืนอยู่ที่หน้าทางเข้าสำนักเทียนซาน หานตงจื่อสั่งให้นายทหารสามนายนำรถม้าเคลื่อนตัวไปที่หมู่บ้านเหอก่อน ส่วนอีกสองนายให้ติดตามตนไปที่จวนสกุลสือ
ทั้งนี้เพื่อความสะดวกรวดเร็วในการเดินทาง และความปลอดภัยที่ หากใช้รถม้าวนไปมาย่อมเสียเวลากว่าใช้ม้าควบทะยาน หรือจะให้ผู้ใดพาสือซือฟางไปส่งจวนแทน ความปลอดภัยก็ไม่สู้เขาพาไปเอง
"เจ้ารออะไร ทำไม่ยังไม่รีบขึ้นม้า"
หานตงจื่อเอ่ยถามซือฟางที่ยืนเก้ๆกังๆ อยู่หน้าอาชาตัวหนึ่งอยู่นานแสนนาน
"เอ่ออ..คือ..ข้าขี่ม้าไม่เป็น" ซือฟางหันมายิ้มตอบคำถามแม่ทัพหานอย่างฝืนๆ เกิดมาทั้งชีวิตอย่าว่าแต่ม้าเลยรถยนต์เขาก็ขับไม่เป็น
"เฮ้ยยย!!.. ท่าน.."
ซือฟางร้องตกใจที่จู่ๆ ร่างของตนก็ถูกดึงตัวลอยขึ้นไปอยู่บนหลังม้าตัวเดียวกับแม่ทัพหานตงจื่อแผ่นหลังของตนแนบไปกับอกแกร่งของคนด้านหลังอีกครั้ง
"นั่งเฉยๆ" หานตงจื่อเอ่ยสั่งข้างหูซือฟางก่อนที่จะบังคับม้ามุ่งหน้าเคลื่อนตัวไปสู่จวนตระกูลสือ
อาชาเคลื่อนตัวโจนทะยานรวดเร็วทำเอาซือฟางที่ยังไม่ทันตั้งตัว ตกใจรู้สึกทรงตัวไม่อยู่เหมือนจะตกจากหลังม้า เผลอมือปัดป่ายเกาะคนใกล้ตัวไว้แน่นหลับตาปี๊ด้วยความตกใจ
ชั่วครู่หลังจากความตื่นตกใจก็ค่อยๆปรับตัวได้ ซือฟางสัมผัสกับสายลมยามค่ำคืนที่พัดพาลมเย็นปะทะหน้าก็ค่อยๆ ขยับเปลือกตาลืมตาขึ้นมอง ภายใต้ผืนนภากว้างไกลสุดลูกหูลูกตาอันมืดมิด กลับมีแสงดาราส่องประกายระยิบระยับ ช่างเป็นภาพที่งดงามจับใจ ภาพงดงามผสานกับสายลมที่โอบล้อมจากการโจนทะยานของยอดอาชาสร้างความรู้สึกอิสระเสรีอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนให้กับซือฟาง ถ้าเปรียบคงเหมือนการนั่งรถสปอร์ตเปิดประทุนโจนทะยานท่ามกลางหมู่มวลดารา
ที่โลกเก่าเค้าไม่เคยสัมผัสกับความรู้สึกแบบนี้มาก่อนเมืองหลวงที่เค้าเคยอยู่นั้นสถานที่ถูกเรียกกันว่าอมรเมืองฟ้านั้น สิ่งที่เค้าสัมผัสได้มีเพียงแต่รถติดและฝุ่นควันจากการขึ้นรถโดยสารประจำทางในแต่ละวันเพียงเท่านั้น ความรู้สึกที่ได้สัมผัสกับสายลมแสงดาวยามค่ำคืนและอิสระเสรีแบบนี้เขาไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน
อาจเป็นเพราะความสบายของสายลมและเส้นทางการเดินทางที่นานเกินไปทำให้ซือฟางเผลอพลอยหลับไปภายใต้อกแกร่งของคนใกล้ตัว
----- 50% ----
สัมผัสของน้ำหนักคนด้านหน้าที่ทิ้งมาบนตัวเขา ทำให้หานตงจื่อสังเกตุเห็นว่าคนผู้นั้นหลับไปเสียแล้ว
หลับ..งั้นรึ?? บนม้าเช่นนี้ เจ้าก็หลับได้เช่นนั้นรึ?
กลิ่นหอมอ่อนเหมือนกลิ่นแมกไม้ที่สดชื่นจากผู้ที่เข้าสู่ห่วงนิทราลอยเข้าสู่ประสาทสัมผัสทางกลิ่นของแม่ทัพหนุ่ม เขาใช้มือข้างหนึ่งโอบรอบเอวของคนตรงหน้าไว้ ประคองร่างบางเข้าหาร่างตน ไม่ให้ร่างตรงหน้าล่วงหล่นจากหลังม้า หานตงจื่ออดสงสัยไม่ได้ว่าคนผู้นี้มีร่างกายผ่ายผอมขนาดนี้ได้อย่างไรกัน? ผอมแห้งแรงน้อยยิ่งกว่าอิสตรี วันๆได้ทานอะไรเข้าไปบ้างรึไม่?
หานตงจื่อสงสัยตั้งแต่คราแรกที่เค้าอุ้มคนตรงหน้าออกจากจวนสกุลสือ ตอนนั้นเค้าก็รู้สึกว่าร่างตรงหน้าตัวเบายิ่งนัก หรือจะตอนที่อยู่ในบึงเกล็ดหิมะครานั้น... คิดได้เท่านั้น ภาพเปลือยเปล่าของร่างตรงหน้าในความทรงจำก็ปรากฏชัดขึ้นมา จนหานตงจื่อต้องสะบัดไล่ความคิดดังกล่าวออกไป..
อ่อนแอ..ยิ่งนัก บุรุษร่างกายบอบบางไม่ต่างจากอิสตรีเช่นนั้นหาสมเป็นบุรุษไม่ หากเป็นทหารในกองทัพเค้าจะจับฝึกให้หนัก หานตงจื่อบอกตนเองเช่นนั้น ก่อนจะเลิกสนใจคนในอ้อมอก
อาชาเคลื่อนตัวท่ามท่ามกลางราตรีมืดมิดจนในที่สุดก็มาถึงเมืองถงอัน
ณ. จวนสกุลสือ
ก๊อก ๆๆ
"ใครกัน!! มารบกวนดึกๆ ดื่นๆ"
เสียงคนเฝ้าประตูจวนเอ่ยถามออกไป พลันเมื่อมองไปเห็นคนด้านนอกก็รีบกุลีกุจอ เปิดประตูออกไปทันที
"ท่านแม่ทัพ!! คุณชาย!!" ชายเฝ้าประตูจวนพุ่งตัวออกไปคำนับหานตงจื่อที่ยังคงอยู่บนหลังม้า แม้จะดีใจที่เห็นคุณชายตนแต่ก็ทำอะไรไม่ถูกได้แต่คุกเข่าเช่นนั้น
"คุณชาย คุณชายงั้นเหรอ!!!"
เสียงของหนุ่มน้อยอีกคนดังขึ้นด้านหลังประตูจวนก่อนจะรีบพุ่งตัวออกมาคนผู้นั้นคือ เสี่ยวถัง บ่าวรับใช้ชายที่แสนซื่อสัตย์ของสือซือฟางนั่นเอง แม้เสี่ยวถังจะเป็นห่วงซือฟางมากแต่ด้วยแรงกดดันของแม่ทัพอาชาสวรรค์ก็ทำให้หนุ่มน้อยไม่สามารถเอ่ยออกมาได้แม้ครึ่งคำ
หานตงจื่อเหลือบมองคนร่วมม้า ยังคงหลับสนิทไม่ยอมตื่น จิ๊..เค้าถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะอุ้มคนลงจากหลังม้า แล้วเอ่ยกับเด็กรับใช้อย่างเสี่ยวถัง
"นำทางไปห้องคุณชายเจ้า"
เสี่ยวถังได้ยินเช่นนั้นในใจอยากเอ่ยขอรับร่างของคุณชายตนมาแบกแทนแต่ติดตรงเสียงที่เคยมีมันเหมือนหายไป ทำได้เพียงรีบนำทางแม่ทัพหนุ่มไปยังห้องของคุณชายตนเท่านั้น
เมื่อถึงหน้าห้องของซือฟาง แม่ทัพหนุ่มก็นำร่างของซือฟางเข้าไปในห้องเพียงลำพังโดยปล่อยให้เสี่ยวถังและทหารที่ติดตามมาด้วยรออยู่หน้าห้อง
หานตงจื่อสาวเท้าไปที่เตียงของเจ้าของร่างก่อนโยนร่างของซือฟางลงบนเตียงอย่างไม่เบามือนัก
ตุ๊บ!!!
"โอ้ยย!!" ซือฟางได้สติตื่นทันที
"เกิดไรขึ้นวะเนี่ยย!!"
คนบ่นถาม ขณะที่ยังงง และงัวเงียปนเจ็บจากแรงกระแทก พลันหันมาเห็นคนคุ้นตาช่วงนี้ ที่ยืนกอดอกสีหน้าเรียบเฉย แต่ไม่รู้เหตุใดซือฟางกลับรู้สึกได้ว่าคนตรงหน้ากำลังหงุดหงิดไม่น้อย จึงทำได้เพียงส่งยิ้มแห้งๆไป
"เจ้าตื่นได้ซะทีนะ ข้านึกว่าเจ้าตายไปแล้วซะอีก"
ซือฟางคิ้วกระตุกกับคำทักแรกที่ได้รับหลังตื่น เขาขอถอนคำพูดที่เคยบอกว่าเจ้าแม่ทัพบ้านี่เป็นพวกนิ่งเฉยที่จริงแล้วหมอนี่เป็นพวกกวนบาทา และปากจัดมากกว่า แต่เขาจะทำอะไรได้นอกจากส่งยิ้มประจบเพียงเท่านั้น
"ข้าน้อย ทำท่านแม่ทัพเดือดร้อนมากแล้ว ต้องขออภัย"
หานตงจื่อเลิกคิ้วเล็กน้อยกับพฤติกรรมคนตรงหน้า นับว่าเจ้าหมอนี่ยังรู้ความ รู้จักใช้น้ำเย็นดับร้อน อารมณ์หงุดหงิดก่อนหน้าก็ค่อยคลายลง เจ้าตัวภาระนี่ทำเขาเสียเวลาและยังต้องอุ้มมาส่งถึงห้อง
"จากนี้ข้าจะไปจัดการธุระช่วงหนึ่ง เจ้าอยู่นี่ก็อย่าสร้างเรื่องเพิ่ม ข้าจะให้ถงจินกับถงอูอยู่ที่นี่ หากมีเรื่องอันตรายเกิดขึ้น พวกเค้าจะสามารถช่วยได้ และถ้าไม่จำเป็นก็อยู่แต่ในจวนไป"
หานตงจื่อเอ่ยกับซือฟางเชิงคำสั่งแบบที่ตนเองคุ้นชินในฐานะแม่ทัพ ซือฟางได้ฟังก็รู้สึกขัดใจแต่แสร้งยิ้มหวานทำสีหน้าซาบซึ้งใจออกมาทั้ง ทั้งเลียนแบบท่วงท่าในหนังจีนกำลังภายในที่เคยดูทำท่าคารวะแล้วเอ่ย
"ข้าทราบแล้วขอรับท่านแม่ทัพ"
ขณะที่กำลังทำท่าทางเลียนแบบ หานตงจื่อก็คว้ามือซือฟางขึ้นมา แล้วสวมกำไลข้อมือให้ พร้อมยัดขวดยาขนาดเล็กใส่มือซือฟาง ข้อมือขาวปรากฏกำไลทองคำขนาดกว่าประมาณหนึ่งเซ็นติเมตร ประดับด้วยทับทิมน้ำงามหนึ่งเม็ดและนิลประกบสองด้าน ตัวกำไลมีลวดลายสลักบรรจงงดงามดูแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นของมีค่า
"ท่านแม่ทัพนี่อะไร?"
"ภายในขวดสีเขียวนี้มียาที่สามารถรักษาอาการบาดเจ็บได้สารพัด 2 เม็ด ส่วนกำไลนี้มีความสามารถในการปกปิดคลื่นพลัง ตอนนี้ดาบไป่สืออยู่ในตัวเจ้าพวกปีศาจบางตนอาจจ้องมาที่เจ้าได้กำไลนี้จะช่วยอำพลางพลังของดาบได้ ไม่ให้พวกปีศาจตามตัวเจ้าเจอะดังนั้นเจ้าห้ามถอดกำไลนี้เข้าใจไหม"
ซือฟางได้ฟังก็เอามือลูบกำไลอย่างทนุถนอม โถววลูกช่วยชีวิตพ่อด้วยนะ ข้อมูลที่ตนจะโดนปีศาจไล่ล่าเนื่องจากมีดาบไป่สืออยู่ในร่างทำเอาซือฟางแอบน้ำตาตก
หานตงจื่อเดินออกมานอกห้องกำชับกับถงจิน ถงอูให้จับตาดูและคุ้มกันคุณชายสือให้ดี ก่อนจะหันมากำชับกับซือฟางอีกครั้ง
"อย่าลืมว่าห้ามถอดกำไล เด็ดขาด"
กล่าวจบแม่ทัพหนุ่มก็เอ่ยลา และออกเดินทางมุ่งสู่หมู่บ้านเหอ
----- 100% ----
.
.
Behind the Scenes (ช่วงหลังฉากตัวละคร)
ถงจิน : นั่นมันกำไลที่ไทเฮาพระราชทานให้ท่านแม่ทัพใช่ไหม?
ถงอู : มันก็มีอันเดียวนั่นแหละ
ถงจิน : งั้นมันก็คือกำไลบ่วงหงษ์อันนั้นสินะ?
ถงอู : ก็ใช่น่ะสิ
ถงจิน : งั้นมันก็คือกำไลที่ไทเฮาตรัสว่าให้แม่ทัพเอาไว้หมั้นหมายนางในดวงใจในอนาคตใช่ไหม??
ถงอู : ..........


## 9 ผมจะปกป้องพี่เอง

ณ.จวนสกุลสือ
เช้าวันถัดมาเหมือนชีวิตแสนสงบที่ซือฟางต้องการจะได้เริ่มต้นซะที เมื่อคืนหลังจากที่แม่ทัพหานตงจื่อจากไป ห้องของซือฟางก็เต็มไปด้วยผู้คนทั้ง บิดา มารดา เสียวถัง พ่อบ้านใหญ่ และสาวใช้ ต่างก็แวะเวียนเข้ามาหาเขาด้วยความห่วงใย การกลับมาของซือฟางสร้างความยินดีให้กับครอบครัวอย่างยิ่งโดยเฉพาะกับ ฮูหยินสือ
"โถซือฟาง ลูกแม่เป็นไงบ้างลูก เจ็บตรงไหนบ้างไหมลูกก"
ฮูหยินสือโอบกอดซือฟางกล่าวไปพลางร้องไห้ไปด้วยความยินดีที่บุตรชายสุดที่รักกลับมา ส่วนนายท่านสือที่เป็นคนแสดงออกไม่เก่งก็เพียงกล่าวคำพูดกับซือฟางเพียงไม่กี่คำ แต่ซือฟางก็สามารถรับรู้ได้ถึงความห่วงใย
หลิวมองภาพความห่วงใยที่ครอบครัวมีให้ก็รู้สึกตื้นตันใจ หลิวเป็นเด็กกำพร้าไม่เคยสัมผัสถึงความรักจากครอบครัวมาก่อน แต่เมื่อตนได้มาอยู่ในร่างสือซือฟางก็ได้สัมผัสกับสิ่งที่เรียกว่าครอบครัวเป็นครั้งแรกในชีวิต
เขาตั้งใจที่จะใช้ชีวิตที่ได้รับมาใหม่นี้ให้ดี และตอบแทนความรักที่ครอบครัวนี้มีต่อเจ้าของร่าง
ซือฟางฉันสัญญา จะปกป้องครอบครัวนายให้ดีที่สุดหลิวเอ่ยกับสือซือฟางคนก่อนภายในใจ
หลังจากคิดถึงเรื่องเมื่อคืนก่อน เขาก็จัดเก็บข้าวของภายในห้อง วันนี้เขาตื่นค่อนข้างเช้า นั่งรับบรรยากาศภายนอกร่วมความรู้สึกผ่อนคลายหลังผ่านเรื่องวุ่นวายมาหลายเรื่อง ในที่สุดเขาก็สามารถกลับมานั่งสงบๆ ภายในเรือนของเขาได้สักที
ซือฟางพลันนึกถึงบางสิ่งขึ้นมาได้ขึ้นมา
"เสี่ยวถัง ว่าแต่เจ้าแมวนั่นมันเป็นอย่างไรบ้าง"
ซือฟางนึกถึงแมว (?) ตัวนั้นขึ้นมา ตอนนั้นเขาช่วยทำแผลให้แต่หลังจากนั้นก็วุ่นวายจนลืมมันไปเสียสนิท
"นับตั้งแต่วันนั้นที่คุณชายโดนท่านแม่ทัพพาตัวไป พอข้ากลับมาก็ไม่พบเห็นเจ้าแมวนั้นอีกแล้วขอรับ"
แปลกจริง เจ้าแมวน้อยตัวนั้นบาดเจ็บขนาดนั้นยังหายไปไหนได้อีกนะ
เอาเถอะ ไปแล้วก็แล้วไปเถอะ หวังว่าเจ้าปลอดภัย
ซือฟางคิดภายในใจ
ตอนนี้เขาได้มีเวลาสำหรับทบทวนสิ่งต่างๆ อีกครา
เขาทบทวนเนื้อเรื่องในหนังสือนิยายที่เคยอ่าน หนึ่งในเหตุการณ์สำคัญที่สุดที่เขาต้องหยุดให้ได้คือ โทษประหารยกตระกูลของสกุลสือ แต่นั่นเป็นเหตุการ์ในอีกหนึ่งปีข้างหน้าเขายังพอมีเวลาวางแผนเตรียมการแก้ไขล่วงหน้า
ตอนนี้ยังมีบางสิ่งที่เขาต้องจัดการก่อน
"คุณชาย นายหญิงให้มาถามคุณชายว่าจะรับอาหารที่เรือนใหญ่หรือไม่ขอรับ..เออพอดี คุณชายใหญ่กลับมาแล้วขอรับ"
เสี่ยวถังเอ่ยเสียงแผ่วปลาย เนื่องรู้ว่าคุณชายของตนไม่ค่อยจะถูกคอกับคุณชายใหญ่มากนัก คิดว่าเดี๋ยวคุณชายตนจะต้องโวยวายแล้วไม่ยอมไปเจอหน้าคุณชายใหญ่เช่นทุกที แต่เสี่ยวถังกลับผิดคาดเมื่อซือฟางกลับตอบรับแล้วเตรียมพร้อมไปเรือนใหญ่
ณ.เรือนใหญ่ สกุลสือ
เมื่อไปถึง ซือฟางพบว่าตนมาถึงเป็นคนแรก
"เดี๋ยวนี้เจ้ารู้จักมารอผู้อื่นเป็นแล้วรึ?"
เสียงพูดดังจากด้านหลัง เมื่อซือฟางหันไปจึงพบกับทายาทคนโตของตระกูลสือ สือซือฟง พี่ชายของสือซือฟางนั่นเอง คนผู้นี้มีใบหน้าและบุคลิกคล้ายบิดาตน นายท่านสืออ้าวลั่ว ผู้นั้นนั่นเอง
ซือฟงเป็นคนหนุ่มมากความสามารถทั้งบุ๋นแลบู๊ เป็นความหวังของนายท่านสือ และเป็นคนเข้มงวด แสดงออกไม่เก่ง เช่นเดียวกันกับบิดา
ซึ่งนั่นทำให้เดิมทีสือซือฟางคนก่อนไม่ถูกกับพี่ชายตนเช่นกัน เนื่องด้วยพี่ชายตนทำอะไรก็ถูก ก็ดีไปซะทุกอย่าง แต่ตนกลับโดนหาว่าทำตัวสำมะเลเทเมา (ซึ่งทำจริง) เมื่อโดนเปรียบเทียบบ่อยเข้าก็ยิ่งเป็นปมไม่ชอบอยู่ใกล้พี่ชายตน
แต่ก็เช่นเดียวกับนายท่านสือผู้เป็นบิดา หลิวได้รับรู้ผ่านความทรงจำ ถึงความรักที่พี่ชายผู้นี้มีให้กับสือซืฟางคนเก่า นั่นคือวันที่เหตุการณ์ประหารยกตระกูลสือ
พี่ชายผู้นี้ก็เป็นอีกผู้ที่ยอมสละชีวิตช่วยเหลือซือฟาง ในเหตุการณ์นั้น สือซือฟงพิการเดินไม่ได้แต่ก็ยอมตะเกียกตะกายจากรถเข็นไปตามพื้นเพื่อเป็นตัวล่อทหารไปอีกทางเพื่อให้สือซือฟางหนีไปได้ จนตนเองโดนทำร้ายเสียชีวิต
ครั้งนี้นอกจากเขาจะต้องหยุดโศกนาฏกรรมสังหารยกตระกูล เขาจะหยุดเหตุการณ์ที่ทำให้พี่ชายผู้นี้ต้องพิการให้ได้
----- 50% ----
"คารวะท่านพี่"
ซือฟางเอ่ยทักพี่ชายตนก่อนท่าทางสงบนิ่ง ไม่มีท่าทีต่อต้านเหมือนเช่นทุกที สร้างความแปลกใจเล็กน้อยให้กับซือฟง
"ได้ยินว่าก่อนหน้านี้ แม่ทัพหานตงจื่อพาตัวเจ้าไปงั้นรึ? เจ้าเป็นยังไงบ้าง?"
"ก่อนหน้าเกิดเรื่องวุ่นวายมากมาย จู่ๆ ดาบไป่สืออาวุธประจำตัวแม่ทัพหานตงจื่อก็มาสถิตในร่างข้า ข้าก็ไม่ทราบว่าเป็นเพราะเหตุใด?"
ซือฟางอธิบายเรื่องราวให้พี่ชายฟัง ส่วนซือฟงที่ได้ฟังเรื่องราวก็รู้สึกประหลาดใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
"แล้ววิธีแก้จะทำเช่นไร?"
"ตอนนี้ข้าเองก็ยังไม่ทราบเช่นกัน"
"ไม่ทราบได้เช่นใด!!" ซือฟงโพล่งขึ้นอย่างหัวเสีย ทำเอาซือฟางเผลอตกใจ ภายนอกอาจดูเหมือนตำหนิน้องชายแต่ที่จริงเป็นเพราะความเป็นห่วงมากไปจึงทำให้หัวเสีย
"เสียงดังอะไรกัน!!"
นายท่านสือปรากฏตัวขึ้นพร้อมฮูหยินสือ
"พวกเจ้าพี่น้องทะเลาะอะไรกันอีกแล้ว ซือฟง เจ้าเพิ่งกลับมาก็หาเรื่องน้องอีกแล้วรึ"
ฮูหยินสือเอ่ยตำหนิบุตรชายคนโต เนื่องจากปกตินางก็มักเข้าข้างบุตรคนเล็ก บวกกับครานี้ซือฟางประสบเคราะห์กรรมติดๆ กัน จึงยิ่งทำให้นางโอ๋ซือฟางเข้าไปอีก ซือฟางเห็นมารดาเอ่ยตำหนิซือฟงก็รีบเอ่ย
"ไม่ได้เป็นเช่นนั้นหรอกท่านแม่ พี่ชายใหญ่เพียงตกใจกับเหตุการณ์ที่ข้าพบเจอะมา พอได้ฟังจึงเผลอเสียงดังไปเพราะเป็นห่วงลูกเท่านั้นเอง ใช่ไหมท่านพี่"
"เป็นเช่นนั้นเองหรือซือฟง?" ฮูหยินสือถอนหายใจก่อนหันไปถามบุตรชายคนโตอีกครา
ซือฟงหันมามองทางซือฟางด้วยความงงงวยก็เห็นอีกฝ่ายทำท่าทีพยักหน้าให้ตนรีบตอบรับมารดา
"เป็นเช่นนั้นท่านแม่ ลูกเผลอตกใจเกินไปหน่อย"
ซือฟงตอบรับคำมารดา ถึงแม้มารดาตนมักจะเข้าข้างน้องชายแต่ซือฟงไม่เคยนึกน้อยใจมาก่อน กลับมีบางครังที่แอบนึกตำหนิที่มารดาเอาแต่ตามใจ จนกลายเป็นส่งเสริมน้องชายทำตัวเหลวไหลขึ้นไปอีก
"เป็นเช่นนี้เอง พวกเจ้าพี่น้องมีกันแค่สองคนต้องรักใคร่ปรองดองกันรู้ไหม หากแม่ไม่อยู่แล้วเจ้าต้องดูแลกันเองรู้ไหม"
ฮูหยินสือเอ่ยกับบุตรทั้งสอง
"ท่านแม่ท่านอย่าเอ่ยเช่นนั้นสิ ท่านนะทั้งยังสาวยังสวยต้องอยู่กับพวกข้าไปอีกนาน และอีกอย่างถึงท่านไม่บอกพี่ชายใหญ่ก็ต้องดูแลข้าเป็นอย่างดีอยู่แล้ว จริงหรือไม่ท่านพี่" ซือฟางหันไปยิ้มหวานพร้อมเอ่ยถามซือฟง
ซือฟงมองซือฟางนิ่งๆ ก่อนจะหันหน้าไปทางอื่นแล้วเอ่ยตอบกลับมาคำเดียวว่า "อืม"
นายท่านสือมองภาพตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ ปกติเขาเคยชินกับภาพที่ภรรยามักเข้าข้างบุตรชายคนเล็ก แต่ที่แปลกไปคือ ครานี้บุตรชายคนเล็กกลับเข้าข้างบุตรชายคนโตอย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
"เอาหล่ะพวกเจ้าเลิกเถียงกันได้แล้ว ไปที่โต๊ะอาหารก่อนเถอะ"
นายท่านสือเอ่ยกับครอบครัว ก่อนเดินนำไปที่โต๊ะอาหาร อาหารบนโต๊ะวันนี้ค่อนข้างหลากหลายกว่าทุกวันเนื่องด้วยการกลับมาของบุตรชายคนโตที่กลับมาจากไปเก็บตัวฝึกวิชา และการกลับมาอย่างปลอดภัยของบุตรชายคนเล็ก อาหารมื้อนี้จึงเปรียบเสมือนการเลี้ยงฉลองที่ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้าไปในตัว อาหารบนโต๊ะล้วนเป็นของโปรดของทั้งซือฟงและซือฟางทั้งสิ้น
"พวกลูกทานให้เยอะๆ นะ มีแต่ของที่พวกลูกชอบทั้งนั้นเลย อ่ะนี่ซือฟางของโปรดลูกเป็ดอบน้ำผึ้งทานเยอะๆ นะ ลูกผอมลงไปมากเลย ส่วนนี่ซือฟงลูกชอบหมูตุ๋นน้ำแดงที่สุดแม่เตรียมให้แล้วทานเยอะๆ นะลูก"
ฮูหยินสือตักอาหารใส่จานซือฟางที ซือฟงที ผลัดกันไปมาด้วยความอิ่มเอมใจ
"ท่านแม่ท่านเองก็ทานบ้างเถอะ อย่ามัวแต่ตักให้พวกเราเลย อ่ะนี่ของโปรดท่านแม่" ซือฟางเอ่ยกับฮูหยินสือพร้อมคีบไก่ผัดเสฉวนให้มารดาตน
"ส่วนอันนี้ของโปรดท่านพ่อเอ็นหมูตุ๋นเห็ดหอม" ซือฟางตักอาหารให้นายท่านสือต่อ
"และนี่น่องเป็ดของโปรดข้า มอบให้ท่าน" ซือฟางคีบน่องเป็ดอบน้ำผึ้งให้กับซือฟง
การกระทำเหล่านี้แม้เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย แต่สำหรับครอบครัวตระกูลสือการกระเหล่านี้ของซือฟางสร้างความแปลกประหลาดให้ให้กับทั้งสามเป็นอย่างยิ่ง
"เจ้าจะทำอะไรกันแน่"
นายท่านสือเผลอถามออกมาด้วยความสงสัยกับพฤติกรรมบุตรชายคนเล็กที่ทำตัวดีผิดปกติจนอดสงสัยไม่ได้ว่าเกิดอันใดขึ้น
"ซือฟางลูก.. ไม่สบายหรือเปล่าลูก"
ฮูหยินสือเองก็ประหลาดใจ จนต้องเอามือจับหน้าผากวัดอุณหภูมิบุตชาย~ ตัวก็ไม่ร้อน
"นายใช่ซือฟางตัวจริงรึเปล่า?"
จู่ๆ ซือฟงก็โพล่งออกมา ทำเอาหลิวใจตกไปถึงตาตุ่ม ก่อนตั้งสติได้แล้วยิ้มตอบทุกคนก่อนตอบคำถามออกไป
"ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านพี่ ข้ารู้ว่าอยู่ๆ ข้าทำตัวดีขึ้นทุกคนอาจจะรู้สึกประหลาดใจ แต่ทั้งหมดนี้เป็นเพราะว่าข้าได้ผ่านเหตุการณ์เป็นตายมา เหมือนที่โบราณกล่าวไว้คนเราผ่านเรื่องเป็นตายย่อมเหมือนเกิดใหม่ นั่นทำให้ข้าคิดได้ว่าที่ผ่านมาข้าทำตัวไม่ได้ความแค่ไหน ตอนนี้ข้าคิดได้แล้วจึงต้องการปรับปรุงตนเองเสียใหม่"
ทั้งสามได้ฟังซือฟางกล่าวถ้อยคำดังกล่าวต่างก็มีความยินดีที่ซือฟางคิดได้เช่นนั้น โดยเฉพาะนายท่านสือที่ถึงแม้จะไม่คิดว่าซือฟางจะสามารถปรับปรุงตัวได้ทั้งหมดแต่อย่างน้อยบุตรชายตนก็เริ่มคิดอ่านเป็น
ในส่วนของฮูหยินสือนั้นถึงขั้นน้ำตาซึม ซาบซึ้งไปกับคำที่บุตรชายเอ่ย ในส่วนของซือฟงนั้นถึงแม้จะยินดีที่น้องชายเริ่มมีหัวคิดแต่ก็ยังมีความกังวลปนอยู่ด้วย หลังจากนั้นบทสนทนาระหว่างครอบครัวบนโต๊ะอาหารก็ดำเนินต่อไปในเรื่องสัพเพเหระ จนกระทั้งนายท่านสือได้กล่าวถึงเรื่องการเข้าศึกษาในสถานศึกษา เทียนอิง ซึ่งเป็นสถานศึกษาที่มีชื่อเสียงอันดับหนึ่งของแคว้นถังแห่งนี้
สถานศึกษาแห่งนี้ตั้งอยู่ในเมืองถังอาน ซึ่งเป็นเมืองหลวงของแคว้นถัง เป็นสถานศึกษาที่บรรดาองค์ชาย องค์หญิง บุตรธิดา ขุนนางคนสำคัญเข้าศึกษา นอกจากนี้จะรับสมัครผู้มีความสามารถแต่ละเมืองผ่านการสอบคัดเลือกเพียงเมืองละหนึ่งคนเท่านั้นเข้าศึกษา แต่ผู้สอบผ่านจะมีสิทธิในการเลือกสหายร่วมศึกษาติดตามไปได้ด้วยอีกหนึ่งคน ทำให้ใครๆ ก็ต่างต้องการให้บุตรหลานของตนได้เข้าศึกษาในสถานศึกษาแห่งนี้เพื่อสร้างสายสัมพันธ์กับคนใหญ่คนโต หรือแม้แค่เพียงชื่อสถานศึกษาก็แทบเป็นสิ่งการันตีความสำเร็จในอนาคตทั้งชีวิตแล้วทีเดียว
"ซือฟงอีกกี่วันที่เจ้าจะต้องเดินทางไปสถานศึกษาเทียนอิง" นายท่านสือเอ่ยถามบุตรชายคนโต
"เรียนท่านพ่อข้าจะออกเดินทางในอีกสามวันข้างหน้าขอรับ" ซือฟงเอ่ยตอบบิดาตน
"ดีเลยข้าจะไปด้วย" จู่ๆ ซือฟางก็โพล่งออกไป
พรู๊ดดด
คำพูดดังกล่าวถึงขั้นทำเอานายท่านสือสำลักน้ำชา
"เจ้า..ว่ายังไงนะ" นายท่านสือเอ่ยถามบุตรชายคนเล็กของตน
"ข้าว่าข้าจะติดตามพี่ชายใหญ่ไปที่สถานศึกษาเทียนอิงในฐานะสหายร่วมเรียนด้วยขอรับท่านพ่อ"
------ 100% -----
.
.
.
.
Sponsors - ThankYou (ช่วงขอบคุณผู้สนับสนุน การโดเนทจ้า ❤️❤️)
ขอขอบคุณผู้สนับสนุน
K' JAehJAeh K'ก๊องจะเข้าลัทธิมาร
K' Anonymous K'Meeoo
K' จ้าง เผิง K'ChocoMelody
สำหรับการโดเนทเข้ามาจ้า ❤️❤️
ตื่นมาอีกทีดันมาอยู่ในนิยายที่เพิ่งอ่านจบ เป็นใครไม่ว่าดันเป็นตัวร้าย จุดจบแสนอนารถ พระเจ้าท่านโกรธแค้นอะไรผมรึเปล่า เอาเถอะยังไงก็ต้องพยายามหนี Dead Flag นี้ให้ได้