อมตะมนุษย์สามัญ
Goose Five
## บทที่ 1 เจ้าชายตกอับ

"กว้า......" เสียงร้องที่แฝงความเศร้าปลุกโม่อู๋จี๋ให้ตื่นขึ้น เขาเงยหน้าขึ้นมองพอดีเห็นอีกาตัวหนึ่งบินผ่านเหนือศีรษะไปอย่างเดียวดาย ไม่นานเสียงร้องอันแหลมนั้นก็หายไปไร้ร่องรอย
ฉันอยู่ที่ไหนกันนี่? โม่อู๋จี๋รู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกๆ เขาดูเหมือนจะนั่งอยู่บนเนินดินที่เพิ่งถูกกองขึ้นมาใหม่ๆ ตรงหน้าเขามีเด็กๆ เจ็ดแปดคนคุกเข่าอยู่อย่างไม่เป็นระเบียบ หญิงสาวในชุดกระโปรงสีฟ้าลายดอกไม้คนหนึ่งกำลังสะพายตะกร้าไม้ไผ่ยืนอยู่ข้างๆ เขา
ในขณะที่โม่อู๋จี๋กำลังสงสัยและตกใจ เขาก็ได้ยินเสียงอ่อนโยนของหญิงสาวข้างๆ พูดว่า "ทุกคนเก่งมากนะ วันนี้ขนมหมดแล้ว เราเล่นแค่นี้ก่อน อย่าลืมมาเล่นต่อพรุ่งนี้นะ"
นี่เป็นเกมจำลองการขึ้นครองราชย์เหรอ? ทำไมฉากนี้ถึงได้คุ้นเคยจัง?
โม่อู๋จี๋ตกใจมาก นี่มันเหมือนกับตอนจบของมู่หรงฟู่ในนิยายไม่ใช่หรือ? มู่หรงฟู่เพื่อกู้บ้านเมืองสุดท้ายก็เสียสติ น้องสาวคนสวยหวังยู่เยียนที่เติบโตมาด้วยกันก็หนีไปกับคนอื่น สุดท้ายมีเพียงสาวใช้อาเปี้ยนที่อยู่เคียงข้างเขา ฉากตรงหน้านี้คือตอนที่มู่หรงฟู่หมดหวังในการกู้บ้านเมืองและเสียสติไป อาเปี้ยนเรียกเด็กๆ มาหลายคนให้มาเล่นเกมกับมู่หรงฟู่หลังจากที่เขากู้บ้านเมืองคืนมาได้
"ขอพระพรองค์ราชันย์ ลาก่อนองค์ราชันย์ พรุ่งนี้จะมากินขนมอีกนะ..." เด็กๆ พูดจาวุ่นวายก่อนจะแยกย้ายกันไป
สายตาของโม่อู๋จี๋มองเห็นชายหญิงหนุ่มสาวหน้าตาดีกลุ่มหนึ่งเดินผ่านมาจากที่ไกลๆ เมื่อสายตาของเขาตกอยู่ที่หญิงสาวในชุดม่วงคนนั้น เขาถึงกับลืมสถานการณ์ของตัวเองไปชั่วขณะ ในใจคิดแต่เพียงว่า ช่างเป็นสาวงามอะไรเช่นนี้
สายตาของหญิงสาวชุดม่วงคนนั้นก็ตกอยู่ที่มู่หรงฟู่เช่นกัน ในดวงตาเผยความรู้สึกซับซ้อน มีทั้งความเห็นใจและความผิดหวังเล็กๆ ที่แทบมองไม่เห็น ชายหญิงหนุ่มสาวหน้าตาดีคนอื่นๆ ดูเหมือนจะพูดคุยกันเกี่ยวกับเขาสองสามประโยค ก่อนจะหัวเราะและค่อยๆ เดินห่างออกไป
ไม่ถูกต้อง...
โม่อู๋จี๋นึกถึงผลลัพธ์ที่น่ากลัวขึ้นมาทันที หรือว่าหลังจากฉันตายแล้วฟื้นคืนชีพ แล้วจริงๆ แล้วได้กลับชาติมาเกิดในร่างของมู่หรงฟู่? โลกนี้มีเรื่องการข้ามภพของวิญญาณจริงๆ หรือ?
แล้วทำไมวิญญาณของฉันถึงได้ข้ามภพมา? ก่อนหน้านี้ฉันกำลังทำอะไรอยู่?
คิดถึงตรงนี้ โม่อู๋จี๋รู้สึกเจ็บปวดในใจอย่างรุนแรง เขานึกขึ้นได้ในที่สุดว่า หลังจากที่เขาวิจัยน้ำยาวิเศษที่ช่วยเปิดเส้นลมปราณได้สำเร็จ คนรักที่เขายอมสละชีวิตให้ได้อย่างเซี่ยรั่วอินกลับแทงเขาจากด้านหลัง นึกถึงการแทงของเซี่ยรั่วอิน ความเศร้าก็ท่วมท้นทั้งร่างกายและจิตใจของโม่อู๋จี๋...
อาการปวดหัวอย่างรุนแรงทำให้เขาไม่สามารถคิดต่อไปได้ ข้อมูลสับสนวุ่นวายเต็มไปหมดในสมองของโม่อู๋จี๋ ผ่านไปเต็มๆ หนึ่งถึงสองชั่วโมง โม่อู๋จี๋จึงเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ที่นี่ไม่ใช่ราชวงศ์ซ่งเฉา และเขาก็ไม่ได้กลับชาติมาเกิดในร่างของมู่หรงฟู่
ที่นี่แม้แต่โลกก็ไม่ใช่ สถานที่ที่เขาอยู่คือเมืองเย่าซโจวเมืองหลวงของแคว้นเฉิงอวี่ ตัวตนดั้งเดิมของเขาคือเจ้าชายของแคว้นเป่ยฉิน ชื่อว่าโม่ซิงเหอ ที่พ่อของเขาตั้งชื่อว่าโม่ซิงเหอ เพราะแคว้นเฉิงอวี่เป็นแคว้นเล้งจู่ภายใต้จักรวรรดิต้าซิง ชื่อนี้ตั้งขึ้นเพื่อแสดงความปรารถนาต่อจักรวรรดิต้าซิง
สถานที่แห่งนี้ใหญ่แค่ไหน ในความทรงจำของโม่ซิงเหอไม่มีแนวคิดใดๆ เลย รู้เพียงว่าจักรวรรดิต้าซิงไม่ใช่จักรวรรดิเดียว และแต่ละจักรวรรดิก็มีแคว้นเล้งจู่มากมาย แต่ละแคว้นเล้งจู่ก็มีแคว้นจวิ้นจู่มากมาย
แคว้นเป่ยฉินที่เขาอยู่เดิมนั้นขึ้นตรงต่อแคว้นเฉิงอวี่ และแคว้นเฉิงอวี่ก็ขึ้นตรงต่อจักรวรรดิต้าซิง
สิบเก้าปีก่อน กัวจู่ของแคว้นเป่ยฉิน คุณปู่ของโม่ซิงเหอ โม่เทียนเฉิง หลังจากเดินทางไปยังเมืองเย่าซโจวเมืองหลวงของแคว้นเฉิงอวี่แล้ว ก็ไม่มีข่าวคราวอีกเลย แคว้นเป่ยฉินย่อมไม่อาจไร้ผู้ปกครอง แต่กัวจู่ของแคว้นจวิ้นจู่ต้องได้รับการยอมรับจากราชามณฑลเสียก่อน
หากโม่เทียนเฉิงไม่ได้หายตัวไปอย่างกะทันหัน เขาสามารถส่งมอบบัลลังก์ให้กับลูกหลานได้โดยตรง จากนั้นก็รายงานต่อแคว้นเล้งจู่ที่สังกัดอยู่ก็พอ แต่ตอนนี้โม่เทียนเฉิงหายตัวไป ยังไม่ทันได้ส่งมอบบัลลังก์ ผู้สืบทอดบัลลังก์คนต่อไปของแคว้นเป่ยฉินจึงต้องเดินทางไปยังแคว้นเล้งจู่ด้วยตนเอง เพื่อให้ราชามณฑลยอมรับต่อหน้า
ด้วยเหตุนี้ พ่อแม่ของโม่ซิงเหอจึงพาโม่ซิงเหอที่เพิ่งเกิดมาเดินทางไปยังเมืองเย่าซโจว ประการแรกคือเพื่อสืบหาร่องรอยของโม่เทียนเฉิง อีกประการหนึ่งคือพ่อของโม่ซิงเหอ โม่กวางเหยียน ต้องการได้รับการยอมรับจากแคว้นเฉิงอวี่ เพื่อสืบทอดตำแหน่งกัวจู่ของแคว้นเป่ยฉิน
การสืบทอดที่ควรจะง่ายดาย กลับพบกับอุปสรรคมากมาย พ่อแม่ของโม่ซิงเหอใช้เงินทองมากมาย ผ่านการวิ่งเต้นกว่าสิบปี ก็ยังไม่สามารถสืบทอดตำแหน่งกัวจู่ของแคว้นเป่ยฉินได้
ในที่สุดพ่อแม่ของโม่ซิงเหอก็ล้มป่วยตายในเมืองเหราโจว โม่ซิงเหอสืบทอดความมุ่งมั่นของพ่อ ตั้งใจจะสืบทอดแคว้นเป่ยฉิน แต่หลังจากพ่อแม่ของโม่ซิงเหอเสียชีวิต ความสัมพันธ์ของตระกูลโม่ในเมืองเย่าซโจวก็หมดสิ้น โม่ซิงเหอในวัยเยาว์วิ่งเต้นอีกหลายปีโดยไม่มีผล หลังจากรู้ว่าแคว้นเป่ยฉินถูกกัวจู่แคว้นเฉิงอวี่ยึดไปแล้ว ก็เสียสติอย่างสิ้นเชิง จนในที่สุดโม่อู๋จี๋ก็กลับชาติมาเกิด
โม่อู๋จี๋ยังรู้ด้วยว่าหญิงสาวชุดม่วงที่เห็นก่อนหน้านี้เป็นใคร หญิงสาวชุดม่วงชื่อเหวินแมนจู พ่อของเธอเป็นโหวเหยของแคว้นเฉิงอวี่ และเป็นเพื่อนสนิทของพ่อแม่โม่ซิงเหอ ตอนที่พ่อแม่ของโม่ซิงเหอเพิ่งมาถึงแคว้นเฉิงอวี่ พวกเขายังมีฐานะและตำแหน่งอยู่บ้าง ดังนั้นทั้งสองตระกูลจึงมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดมาก โม่ซิงเหอและเหวินแมนจูถือว่าเป็นเพื่อนเล่นตั้งแต่เด็ก แม้จะไม่ได้หมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก แต่ทุกคนก็เข้าใจโดยปริยายว่าทั้งสองจะอยู่ด้วยกันเมื่อโตขึ้น
เมื่อโอกาสในการสืบทอดแคว้นจวิ้นของตระกูลโม่หายไป พ่อแม่ของโม่ซิงเหอล้มป่วยเสียชีวิต และในที่สุดโม่ซิงเหอก็เสียสติ ตระกูลเหวินก็ลืมโม่ซิงเหอไป เหวินแมนจูที่โตขึ้นก็ค่อยๆ ห่างเหินจากโม่ซิงเหอ หันไปใกล้ชิดกับคุณชายตระกูลอื่นแทน
น้ำตาสองหยดตกลงบนหลังมือที่วางอยู่บนหัวเข่าของโม่อู๋จี๋ โม่อู๋จี๋เงยหน้าขึ้น เห็นใบหน้าอันเศร้าสลดที่มีรอยแผลเป็นจากดาบ หญิงสาวที่ร้องไห้คนนี้ดูเหมือนจะอายุน้อยกว่าร่างกายปัจจุบันของเขาเสียอีก
หญิงสาวคนนี้แน่นอนว่าไม่ใช่อาเปี้ยน แต่ชื่อเยี่ยนเอ๋อร์ เธอเป็นคนเดียวที่อยู่เคียงข้างเขา สถานะเป็นเพียงปีหนี่วเท่านั้น พูดได้ว่าถ้าไม่ใช่เพราะเยี่ยนเอ๋อร์ ก็คงรอไม่ถึงตอนที่เขาโม่อู๋จี๋จะกลับชาติมาเกิด โม่ซิงเหอคนเดิมก็คงตายไปนานแล้ว
เยี่ยนเอ๋อร์นอกจากจะมีรอยแผลเป็นจากดาบบนใบหน้าแล้ว ใบหน้าก็ซีดขาว ผมเบาบางและเหลือง ไม่มีความมีชีวิตชีวาของสาววัยรุ่นเลย เห็นได้ชัดว่านี่เป็นผลมาจากการขาดสารอาหาร
ยังไม่ถูกต้องอีก โม่อู๋จี๋สะดุ้ง ตระกูลโม่ถึงอย่างไรก็เป็นตระกูลเจ้าเมือง แม้ว่าพ่อของโม่ซิงเหอจะไม่สามารถสืบทอดตำแหน่งเจ้าเมืองได้ ก็ไม่น่าจะยากจนข้นแค้นจนต้องล้มป่วยตายในเมืองเย่าซโจว ทำไมไม่ออกจากเมืองเย่าซโจวกลับไปก่อน? หรือพูดอีกอย่างหนึ่ง ทำไมแคว้นเป่ยฉินถึงไม่มีคนมาคุ้มครองหรือส่งเงินทองมาให้?
ในเรื่องนี้ต้องมีปัญหาแน่นอน
เมื่อเห็นโม่อู๋จี๋เงยหน้ามองตัวเอง เยี่ยนเอ๋อร์เช็ดดวงตาที่แดงเล็กน้อยแล้วพูดเสียงอ่อนโยนว่า "องค์ราชา พวกเราจะเลิกประชุมได้หรือยังเพคะ?"
โม่อู๋จี๋ก้มหน้ามองกองดินเหลืองที่อยู่ใต้ตัว ในใจไม่เพียงแต่ถอนหายใจให้กับเยี่ยนเอ๋อร์ แต่ยังถอนหายใจให้กับร่างเดิมนี้ด้วย เกมเด็กแบบนี้ ทุกครั้งที่เยี่ยนเอ๋อร์พาเขาออกไป ก็ต้องได้รับการยอมรับในการเลิกประชุมแบบนี้
แต่โม่อู๋จี๋ก็รีบโยนความถอนหายใจนี้ทิ้งไป สิ่งที่เขาควรถอนหายใจมากที่สุดคือตัวเขาเอง เขาไม่รู้ว่าควรจะดีใจที่ถูกหักหลังแบบนี้แต่ก็ไม่ตาย หรือควรจะเศร้าที่คนที่หักหลังเขาคือคนรักที่สำคัญที่สุดของเขา หรือควรจะเศร้าที่เขาไม่มีทางกลับไปยังโลกได้อีก
"องค์ราชา ฟ้ามืดแล้ว..." เมื่อเห็นว่าโม่อู๋จี๋ไม่พูดอะไรเป็นเวลานาน เยี่ยนเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ โม่อู๋จี๋ก็พูดอย่างระมัดระวังอีกครั้ง
โม่อู๋จี๋มองดวงอาทิตย์ที่ตกลงไปจากยอดไม้ไกลๆ ไม่รู้ว่าคิดถึงโม่ซิงเหอคนก่อนหน้า หรือรำพึงถึงชะตากรรมของตัวเอง ถอนหายใจแล้วพูดว่า "กลับกันเถอะ..."
เขาเห็นสายตาประหลาดใจของเยี่ยนเอ๋อร์ แต่ไม่มีอารมณ์จะอธิบายอะไร จึงได้แต่ถอนหายใจอีกครั้งแล้วพูดว่า "เลิกประชุมเถอะ..."
พูดจบเขาก็อยากจะลุกขึ้นปัดดินเหลืองบนตัว การนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นเป็นเวลานานทำให้ขาทั้งสองข้างของเขาชา โชคดีที่เยี่ยนเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ พยุงเขาไว้ทันเวลา
ถูกเยี่ยนเอ๋อร์พยุงค่อยๆ เดินออกจากป่าโปร่ง โม่อู๋จี๋ก็กำลังจัดระเบียบสิ่งที่เหลืออยู่ในความทรงจำของเขา
"ไม่รู้ว่านี่เป็นโลกแบบไหนกันแน่..." หลังจากทั้งสองเดินเงียบๆ ไปหลายนาที โม่อู๋จี๋ก็พึมพำกับตัวเอง
"องค์ราชา เมื่อกี้ท่านพูดว่าอะไรนะคะ?" เยี่ยนเอ๋อร์ไม่เข้าใจคำพูดของโม่อู๋จี๋ จึงรีบถาม
โม่อู๋จี๋ส่ายหน้า "เยี่ยนเอ๋อร์ ต่อไปอย่าเรียกฉันว่าองค์ราชาเลย เรียกชื่อฉันก็พอ"
ต่อไปต้องอยู่กับเยี่ยนเอ๋อร์ สุดท้ายก็ต้องอธิบาย
"คุณชาย ท่านหายดีแล้วหรือคะ?" เยี่ยนเอ๋อร์ที่ถือตะกร้าไม้ไผ่จับมือโม่อู๋จี๋ถามอย่างดีใจ น้ำตาในเบ้าตาและนิ้วมือที่ซีดแต่สั่นเทาบอกโม่อู๋จี๋ว่าตอนนี้เธอตื่นเต้นแค่ไหน
โม่อู๋จี๋ลังเลเล็กน้อย ยิ้มแล้วพูดว่า "อาจจะยังไม่หายสนิท ลืมหลายอย่างไปแล้ว แต่ฉันจะไม่เหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว ไม่ทำความฝันที่มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะทำอีกแล้ว"
โม่อู๋จี๋กลัวว่าตัวเองจะแสดงพิรุธ จึงบอกว่ายังไม่หายสนิท
"งั้น..." เสียงของเยี่ยนเอ๋อร์สั่น ดูเหมือนจะอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ไม่กล้าพูดออกมา
โม่อู๋จี๋แน่นอนว่ารู้ความหมายของเยี่ยนเอ๋อร์ เธอต้องการถามว่าพรุ่งนี้เขายังจะมาเล่นเกมเด็กนี้อีกหรือไม่ แต่กลัวว่าหากพูดถึงการขึ้นครองราชย์จะทำให้เขากลับไปเป็นเหมือนเดิมอีก
ตบมือเยี่ยนเอ๋อร์เบาๆ โม่อู๋จี๋ยิ้มแล้วพูดว่า "ฉันเป็นองค์ราชามาแล้ว รู้สึกว่าก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ พรุ่งนี้ไม่ต้องมาแล้ว พรุ่งนี้คิดดีกว่าว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างไร"
เยี่ยนเอ๋อร์ทันใดนั้นก็โยนตะกร้าในมือทิ้ง 'พรวด' คุกเข่าลงกับพื้น น้ำตาไหลพราก พนมมือไปทางไกลๆ พึมพำไม่หยุด
(นิยายใหม่ "อมตะมนุษย์สามัญ" ขอบัตรแนะนำสนับสนุนด้วย เพื่อนๆ ที่มีบัญชีฉีตี้ ช่วยกดติดตามนิยายใหม่ของพวกเราด้วย ขอบคุณๆ!!!)
......


## บทที่ 2 ความยากลำบากของการมีชีวิตอยู่

โม่อู๋จี๋ไม่ได้ไปดึงเยี่ยนเอ๋อร์ เขาสามารถรู้สึกได้ถึงความกดดันและความทุกข์ทรมานที่เยี่ยนเอ๋อร์ต้องแบกรับหลังจากที่โม่ซิงเหอเสียสติ ในตอนนี้เขาเพียงแค่มองไปที่ตึกระฟ้าที่เห็นเลือนรางอยู่ไกลๆ กำมือแน่นอย่างเงียบๆ แม้จะต้องเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด แล้วมันจะเป็นไรไป?
แม้ที่นี่จะคล้ายกับระบอบกษัตริย์ แต่เทคโนโลยีก็ไม่ได้ไร้ซึ่งทุกสิ่ง มีระบบขนส่งสาธารณะคล้ายกับที่มีบนโลก และยังมีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์และเครื่องจักรทั่วไป เขายังกลัวว่าจะมีชีวิตอยู่ไม่ได้อีกหรือ?
"เยี่ยนเอ๋อร์ พวกเรากลับกันก่อนเถอะ" โม่อู๋จี๋จูงมือเยี่ยนเอ๋อร์ที่ยากจะควบคุมตัวเองได้ พลางมองไปที่ตึกสูงในระยะไกลและกล่าว
แม้แต่เขาที่เกิดใหม่มาจากโลก ก็คงไม่สามารถเอาแคว้นเป่ยฉินที่เป็นของเขากลับคืนมาได้
ไม่ต้องคิดถึงความฝันที่จะเป็นเจ้าชาย หากต้องการตั้งหลักในสถานที่แห่งนี้ โม่อู๋จี๋ก็ยังมีความมั่นใจเต็มร้อย ในชาติก่อนเขาก็เป็นนักชีววิทยาและนักพฤกษศาสตร์ระดับสูง เป็นเพราะเขาค้นพบวิธีสกัดสารสำคัญจากพืชหลายชนิด และสังเคราะห์เป็นน้ำยาวิเศษที่สามารถขยายเส้นลมปราณในร่างกายมนุษย์ได้ นี่จึงเป็นเหตุให้เขาถูกคนรักหักหลัง และสุดท้ายได้เกิดใหม่ในที่แห่งนี้
การสกัดสารที่สามารถขยายเส้นลมปราณในร่างกายมนุษย์จากพืช เขาเข้าใจดีถึงความล้ำค่าของมัน เส้นลมปราณนั้นดำรงอยู่ระหว่างเส้นแบ่งของการมีอยู่และไม่มีอยู่ แม้ว่าในการแพทย์แผนจีนจะพูดถึงเส้นลมปราณอยู่บ่อยๆ แต่ความจริงแล้ว มีกี่คนที่สามารถค้นพบตำแหน่งที่แท้จริงของเส้นลมปราณ และสามารถทำอะไรกับมันได้?
ลองจินตนาการดูว่า หากเส้นลมปราณในร่างกายมนุษย์ถูกขยายจนถึงระดับที่ตัวเองสามารถรู้สึกได้ พลังจะแข็งแกร่งขนาดไหน? คาดว่าแค่คนธรรมดาที่ขยายเส้นลมปราณแล้วไปเข้าร่วมการแข่งขันวิ่งระยะไกลหรือยกน้ำหนักในโอลิมปิก ก็มีโอกาสได้รับรางวัลแล้ว
สิ่งเดียวที่เขาไม่คาดคิดคือ คนรักที่เคยร่วมเป็นร่วมตายกับเขาจะหักหลังเขา จนถึงตอนนี้ เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมคนรักที่เคยร่วมเป็นร่วมตายกัน ถึงได้ใช้มีดแทงหัวใจเขาจากด้านหลังในช่วงเวลาที่เขาประสบความสำเร็จ
"ค่ะ คุณชาย..." ในที่สุดเยี่ยนเอ๋อร์ก็สงบลง ในดวงตาเริ่มมีประกายบางอย่าง
โม่อู๋จี๋พูดอย่างจนปัญญา "เยี่ยนเอ๋อร์ เธอคิดว่าฉันดูเหมือนคุณชายหรือ? ต่อไปเรียกชื่อฉันเถอะ อดีตก็ให้มันผ่านไป วันนี้เป็นการเริ่มต้นใหม่ ต่อไปชื่อของฉันไม่ใช่โม่ซิงเหอแล้ว แต่เป็นโม่อู๋จี๋"
"ค่ะ คุณชาย" เยี่ยนเอ๋อร์รีบตอบรับ
โม่อู๋จี๋ไม่ได้พยายามโน้มน้าวอีก นิสัยบางอย่างและแนวคิดเรื่องระดับขั้นไม่ใช่สิ่งที่จะเปลี่ยนได้ด้วยคำพูด เขาจึงได้แต่พูดว่า "ฟ้าจะมืดแล้ว พวกเรากลับกันก่อนเถอะ พรุ่งนี้ฉันจะหาทางไปหางานทำ"
แม้ว่าโม่อู๋จี๋ยังไม่ได้กลับบ้าน แต่ในใจเขาก็มีความคิดคร่าวๆ แล้ว พ่อแม่ของโม่ซิงเหอเสียชีวิตทั้งคู่ หลังจากทรัพย์สมบัติหมดไป ตระกูลโม่ก็ตกอยู่ในความยากจนข้นแค้น ต่อมาโม่ซิงเหอก็เสียสติ เยี่ยนเอ๋อร์ต้องออกไปทำงานทุกวัน และยังต้องพาโม่อู๋จี๋มาเล่นเกมไร้สาระแบบนี้ การที่ยังมีชีวิตอยู่ได้ถือว่าไม่เลวแล้ว
"คุณชาย ท่านไม่ต้องไปหางานทำ ต่อไปไม่ต้องออกมาทุกวัน ข้าสามารถรับงานเพิ่มอีกหนึ่งงานได้ พอแล้วค่ะ" เมื่อได้ยินโม่อู๋จี๋พูดว่าจะออกไปหางานทำ เยี่ยนเอ๋อร์ก็รีบโบกมือปฏิเสธ
โม่อู๋จี๋มองดูเสื้อผ้าที่ซักจนสีซีดของเยี่ยนเอ๋อร์ และเครื่องประดับผมที่เรียบง่ายที่สุดบนผมสีเหลือง ไม่ได้พูดอะไรอีก บางสิ่งไม่ใช่สิ่งที่จะพูดให้เข้าใจได้ โม่ซิงเหอคนนั้นแม้ตายไปก็คงไม่เข้าใจว่า การที่เยี่ยนเอ๋อร์พาเขามีชีวิตอยู่จนถึงวันนี้ยากลำบากแค่ไหน
...
แม้ว่าเมืองเหราโจวจะมีประตูเมืองและกำแพงเมือง แต่ก็ไม่มีการห้ามออกนอกเมืองในยามค่ำคืน ไม่ว่าจะกลางวันหรือกลางคืน ก็สามารถเข้าออกได้อย่างอิสระ
หรืออาจจะพูดได้ว่า ประตูเมืองและกำแพงเมืองของเมืองเหราโจวมีความหมายเชิงสัญลักษณ์มากกว่า ไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อการป้องกันในยามสงคราม
โม่ซิงเหอมุ่งมั่นที่จะกู้แคว้นคืน จึงไม่สนใจว่าเย่าซโจวจะเจริญรุ่งเรืองหรือไม่ โม่อู๋จี๋ได้รู้จากความทรงจำที่เลือนรางของโม่ซิงเหอว่าเย่าซโจวเป็นเมืองที่เจริญรุ่งเรืองมาก
หลังจากเดินตามเยี่ยนเอ๋อร์เข้าไปในเมืองเหราโจว โม่อู๋จี๋ก็รู้สึกถึงความเจริญรุ่งเรืองนี้ทันที ถนนกว้างที่เต็มไปด้วยผู้คนและร้านค้าที่สว่างไสวทั้งสองฝั่งถนน ทำให้โม่อู๋จี๋แทบสงสัยว่าที่นี่อาจจะเป็นเพียงเมืองทันสมัยบนโลกเท่านั้น
สถานที่ที่เจริญรุ่งเรืองเช่นนี้ย่อมไม่ใช่ที่ที่โม่อู๋จี๋จะอาศัยอยู่ได้ ทั้งสองเดินอ้อมถนนที่เจริญรุ่งเรือง เดินเป็นเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมง จึงมาถึงย่านที่อยู่อาศัยที่ดูค่อนข้างยุ่งเหยิง เมื่อมาถึงที่นี่ แสงไฟก็หรี่ลงทันที
โม่อู๋จี๋มองเห็นห้องเก็บของที่เขาและเยี่ยนเอ๋อร์อาศัยอยู่แต่ไกล แม้ว่าค่าเช่าจะถูกจนแทบจะเท่ากับไม่มี แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่เยี่ยนเอ๋อร์และเขาจะสามารถแบกรับได้ เหตุผลที่เขาและเยี่ยนเอ๋อร์ยังสามารถอาศัยอยู่ที่นี่ได้ ชัดเจนว่ามีความเห็นอกเห็นใจของเจ้าของบ้านอยู่ในนั้น มิฉะนั้น เขาและเยี่ยนเอ๋อร์อาจจะไม่มีแม้แต่ที่นอน
"โอ้โห พระราชากลับมาแล้ว ข้าน้อยต้องหลีกทางให้" เสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันขัดจังหวะความคิดของโม่อู๋จี๋
"หูเฟย นายหลีกไป" เยี่ยนเอ๋อร์ที่เดิมทีเดินตามหลังโม่อู๋จี๋ครึ่งก้าวและก้มหน้าอยู่ ทันใดนั้นก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ราวกับเสือดาวน้อยที่โกรธเกรี้ยว กั้นโม่อู๋จี๋ไว้ข้างหลัง
ด้วยแสงไฟสลัว โม่อู๋จี๋เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่หวีผมจนเงาวับ เขาพูดว่าจะรีบหลีกทาง แต่ความจริงเขายืนอยู่กลางทาง ไม่มีท่าทีว่าจะหลีกทางเลยแม้แต่น้อย
"น้องเยี่ยนเอ๋อร์ วันนี้พี่ใหญ่หูไปซื้อเนื้อหัวหมูมาครึ่งชั่ง กำลังจะเอาไปให้เธอพอดี เธอทำกับพี่แบบนี้ พี่รู้สึกเสียใจนะ" ชายหนุ่มที่ชื่อหูเฟยโบกห่อใบบัวในมือ
ท้องของโม่อู๋จี๋ร้องครืดครางอย่างน่าอาย เยี่ยนเอ๋อร์ที่เดิมทีจะบอกให้หูเฟยหลีกทางต่อ เมื่อเห็นห่อใบบัวในมือของหูเฟย ก็เริ่มลังเลขึ้นมา
"แบบนี้สิถูกต้อง พี่ใหญ่หูกับเธอไม่ใช่คนนอก..." ขณะที่หูเฟยพูด เขาก็เดินเข้ามา มืออีกข้างหนึ่งเอื้อมไปแตะหลังมือของเยี่ยนเอ๋อร์ แม้ว่าบนใบหน้าของเยี่ยนเอ๋อร์จะมีรอยแผลเป็น และเพราะขาดสารอาหาร รูปร่างจึงไม่เติบโตเต็มที่ แต่ก็ยังไม่สามารถปิดบังความงามของเธอได้ทั้งหมด
ในดวงตาของเยี่ยนเอ๋อร์มีความดิ้นรนอยู่บ้าง ถ้าเป็นเพียงเธอคนเดียว เธอจะไม่สนใจหูเฟยเลย แต่วันนี้คุณชายไม่ได้กินอะไรทั้งวัน เมื่อครู่ท้องก็ร้องเพราะความหิว และที่บ้านก็ไม่มีแม้แต่เม็ดข้าวเดียว กลับไปแล้วจะทำอย่างไร?
โม่อู๋จี๋จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเยี่ยนเอ๋อร์คิดอะไรอยู่ เขาไม่รอให้มือของหูเฟยแตะถึงหลังมือของเยี่ยนเอ๋อร์ ยกเท้าขึ้นเตะทันที
หูเฟยไม่คิดเลยว่าโม่อู๋จี๋จะลงมือในตอนนี้ จึงถูกโม่อู๋จี๋เตะเข้าที่หน้าอกพอดี
โม่อู๋จี๋รู้สึกเหมือนเตะเข้ากับแผ่นเหล็ก พลังที่แข็งแกร่งสะท้อนกลับมา ทำให้เขาต้องถอยหลังหลายก้าว
"คุณชาย ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม..." เยี่ยนเอ๋อร์รีบวิ่งเข้ามาประคองโม่อู๋จี๋
โม่อู๋จี๋มองดูหูเฟยที่ถูกเขาเตะถอยไปเพียงก้าวเดียว ในใจตกใจอย่างยิ่ง ร่างกายของเขาตอนนี้อ่อนแอจริงๆ แต่ก็ไม่ถึงขนาดที่จะเตะคนในสถานการณ์ที่เป็นฝ่ายโจมตีก่อนแล้วยังเตะไม่ล้มหูเฟย หรือว่าไอ้หมอนี่ที่ชื่อหูเฟยจะรู้วิชา?
"แกอยากตาย..." หูเฟยไม่คิดว่าโม่ซิงเหอที่ฝันจะเป็นเจ้าชายและอ่อนแอไร้ความสามารถจะกล้าลงมือกับเขาอย่างกะทันหัน จึงโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที มือลูบที่เอวแล้วชักมีดแหลมยาวหนึ่งฉื่อออกมา พุ่งเข้าใส่โม่อู๋จี๋
คนดูที่อยู่ไกลๆ หลายคนเห็นหูเฟยพุ่งเข้าใส่โม่อู๋จี๋ แต่ไม่มีใครออกมาห้าม แม้แต่คนที่จะพูดก็ไม่มี
"หูเฟย หยุดเดี๋ยวนี้ กลางวันแสกๆ แกกล้าก่อเรื่อง?" เยี่ยนเอ๋อร์ตกใจจนหน้าซีดยิ่งกว่าเดิม แต่ไม่ทันสังเกตว่าตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว
"ฮ่าๆ ข้านี่แหละอยากจะฆ่าไอ้โง่นี่มานานแล้ว วันนี้ไอ้โง่นี่ลงมือกับข้าก่อน ข้าฆ่ามันไป อย่างมากก็แค่ถูกปรับเงินเท่านั้น เยี่ยนเอ๋อร์ ข้าทำเพื่อเธอนะ หลังจากนี้เธอก็จะเป็นอิสระ ถ้าอยู่กับข้า จะมีกินมีใช้..." หูเฟยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย
เยี่ยนเอ๋อร์กังวลอย่างที่สุด ไม่มีทางออก ได้แต่กั้นโม่อู๋จี๋ไว้ข้างหลัง
ตอนนี้โม่อู๋จี๋สงบลงอย่างสมบูรณ์ ในความทรงจำของเขา แคว้นเฉิงอวี่มีกฎหมายเช่นนี้จริงๆ ไม่ว่าจะถูกหรือผิด นั่นคือในสถานการณ์ที่อีกฝ่ายลงมือก่อน หากฆ่าอีกฝ่าย ก็จะได้รับเพียงการลงโทษทางการเงินเล็กน้อยเท่านั้น
เสียใจก็สายไปแล้ว โม่อู๋จี๋ดึงเยี่ยนเอ๋อร์ไปด้านข้างอีกครั้ง จ้องมองหูเฟยอย่างสงบและพูดว่า "หูเฟย วันนี้ถ้าแกกล้าแตะแม้แต่เส้นผมของฉัน แกจะตายอย่างทรมาน"
หูเฟยทำเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่สุด หัวเราะอย่างบ้าคลั่งและพูดว่า "ข้าไม่กล้าแตะแก? งั้นแกก็ลืมตาดูให้ดีว่า ข้ากล้าแตะแกหรือไม่..."
(ขอบคุณเพื่อนๆ นักอ่านของเรา วันนี้เป็นวันแรกของหนังสือใหม่ เหล่าหวู่เห็นชื่อที่คุ้นเคยมากมายในพื้นที่แสดงความคิดเห็น ทั้งการบริจาค ให้บัตรแนะนำ โพสต์ความคิดเห็น... เหล่าหวู่ขอขอบคุณอีกครั้ง และยังมีเพื่อนๆ อย่าง "ให้ฉันรอ" "อู๋จู้" "เยียนเฟยเฟย" และอื่นๆ ที่สนับสนุนตั้งแต่เริ่มเปิดตัวหนังสือ สิ่งเหล่านี้ทำให้เหล่าหวู่รู้สึกกดดันมาก จะต้องพยายามมากขึ้น เพื่อเขียนสิ่งที่ทำให้เพื่อนๆ ทุกคนพอใจ เราเพิ่งเปิดตัวหนังสือได้ไม่กี่ชั่วโมง ยอดสะสมก็ใกล้สองพันแล้ว บัตรแนะนำก็มีหนึ่งถึงสองพัน เหล่าหวู่ขอขอบคุณอีกครั้ง เมื่อยอดสะสมและบัตรแนะนำเพิ่มขึ้น บางทีหนังสือของเราอาจจะปรากฏบนหน้าแรกของ Qidian ในเร็วๆ นี้)
......


## บทที่ 3 เพียงแค่ฟานเกิ้น

โม่อู๋จี๋พูดต่อไปอย่างไม่เร่งร้อน "ถึงอย่างไรข้าก็เป็นเชื้อพระวงศ์เป่ยฉินจวิ้นหวาง แม้ว่าจะยังไม่ได้รับบัลลังก์คืนมา แต่ตำแหน่งขุนนางของข้าก็ยังอยู่ เจ้ากล้าลงมือกับขุนนางหรือ? หูเฟย ข้าบอกเจ้าเลยว่า การถูกม้าห้าตัวฉีกร่างนั้นยังถือว่าเบาไป การถูกเฉือนเนื้อพันชิ้นหมื่นชิ้น ถลกหนัง ชักเส้นเอ็น ก็เป็นเรื่องธรรมดา"
หูเฟยชะงักฝีเท้า เขาเพิ่งนึกได้ว่าแม้แต่เจ้าชายที่อ่อนแอที่สุด ตกอับถึงที่สุดแล้ว ก็ยังมีฐานะขุนนาง ไม่ใช่คนต่ำต้อยอย่างเขาที่จะแตะต้องได้
ส่วนเรื่องที่ว่าฐานะขุนนางของโม่อู๋จี๋ถูกถอดถอนไปแล้วหรือไม่นั้น เขาหูเฟยไม่มีสิทธิ์รู้ แต่มีอย่างหนึ่งที่โม่อู๋จี๋พูดไม่ผิด การลงมือกับขุนนาง การถูกม้าห้าตัวฉีกร่างก็ถือเป็นการลงโทษที่เบาที่สุดแล้ว
"ฝ่าบาทพูดเล่น ข้าแค่ล้อเล่นกับท่านเท่านั้น จะกล้าลงมือกับท่านได้อย่างไร" หูเฟยเข้าใจผลลัพธ์ของการลงมือกับโม่อู๋จี๋ในเวลาอันสั้น จึงพูดด้วยน้ำเสียงประจบประแจง
การจะกำจัดคนแซ่โม่คนนี้ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน รอให้เขาสืบให้แน่ชัดก่อนว่าอีกฝ่ายยังมีตำแหน่งขุนนางอยู่หรือไม่ก็พอ เขาหูเฟยมีเวลามากพอ
โม่อู๋จี๋เดินไปข้างหูเฟยอย่างไม่ร้อนรน จับมีดปลายแหลมที่หูเฟยปล่อยลงมาไว้ แล้วดึงออกมาถือไว้ในมืออย่างง่ายดาย
มีดดี พอมีดมาอยู่ในมือ โม่อู๋จี๋ก็รู้ว่ามีดเล่มนี้คมมาก
หลังจากปล่อยมีดในมือแล้ว หูเฟยก็ถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว แล้วจึงมองโม่อู๋จี๋อย่างระมัดระวัง
เยี่ยนเอ๋อร์มองโม่อู๋จี๋และหูเฟยด้วยความตื่นเต้น แม้ว่าโม่อู๋จี๋จะดึงมีดจากมือของหูเฟยได้แล้ว แต่เยี่ยนเอ๋อร์ก็ยังรู้สึกกังวลใจ ในฐานะสาวใช้ข้างกายโม่อู๋จี๋ เธอย่อมรู้ดีว่าตอนนี้โม่อู๋จี๋เป็นเพียงสามัญชน ไม่ได้มีฐานะขุนนางแต่อย่างใด
พูดอีกอย่างหนึ่ง เมื่อครู่โม่อู๋จี๋ลงมือกับหูเฟยก่อน หากหูเฟยฆ่าโม่อู๋จี๋ หูเฟยก็จะถูกปรับเงินเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
โม่อู๋จี๋พิจารณามีดในมืออย่างละเอียดแล้วจึงมองหูเฟยที่กำลังกลอกตาไปมาพลางกล่าวว่า "หูเฟย อย่าว่าแต่ฐานะขุนนางของข้าจะบดขยี้เจ้าจนตาย แม้ว่าข้าจะไม่ใช่ขุนนางแล้ว แต่บรรพบุรุษของข้าเคยเป็นเจ้าชาย เจ้ากล้าแตะต้องข้า ก็เพียงพอที่จะทำให้เจ้าถูกถลกหนังชักเส้นเอ็น ทายาทของเจ้าชายเจ้าก็กล้าแตะต้อง นั่นไม่เท่ากับเหยียบย่ำเกียรติยศของแคว้นเฉิงอวี่ของเราไว้ใต้ฝ่าเท้าหรือ?"
พูดจบ โม่อู๋จี๋ก็แค่นเสียงเย็นชา
หูเฟยกำลังคิดว่าโม่อู๋จี๋เป็นขุนนางหรือไม่ ตราบใดที่โม่อู๋จี๋ไม่ใช่ขุนนาง แม้ว่ามีดจะอยู่ในมือของโม่อู๋จี๋ เขาก็มั่นใจเต็มที่ว่าจะฆ่าโม่อู๋จี๋ได้ แต่เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของโม่อู๋จี๋ ความคิดเล็กๆ นั้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย เขารีบกล่าวว่า "ฝ่าบาท ข้าน้อยแค่ล้อเล่นจริงๆ"
ในใจเขาก็สงสัยว่าทำไมโม่อู๋จี๋ถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้
"ตอนนี้ข้าไม่ใช่ฝ่าบาทแล้ว ไปซะ อย่าให้ข้าเปลี่ยนใจ" โม่อู๋จี๋เสียบมีดปลายแหลมของหูเฟยไว้ในรองเท้าบู๊ตอย่างไม่ใส่ใจ
"ครับ ครับ คุณชายโม่เดินทางปลอดภัย" หูเฟยมองมีดปลายแหลมที่โม่อู๋จี๋เก็บไปด้วยความเสียดาย แล้วจึงถอยออกไป
มีดปลายแหลมนั้นเป็นสิ่งที่เขาได้มาโดยบังเอิญ เก็บไว้ติดตัวมาตลอด ไม่คิดว่าวันนี้จะถูกคนเอาไป พูดว่าไม่เสียดายก็คงเป็นเรื่องโกหก
"คุณชาย ตอนนี้ท่านไม่ได้..." เมื่อเห็นหูเฟยเดินไปไกลแล้ว เยี่ยนเอ๋อร์จึงเดินเข้ามาพูดอย่างระมัดระวัง
โม่อู๋จี๋ขัดคำพูดของเยี่ยนเอ๋อร์ "ข้ารู้ พวกเรากลับไปคุยกันก่อน"
แม้เยี่ยนเอ๋อร์จะไม่เตือน โม่อู๋จี๋ก็คาดเดาได้ว่าเขาคงไม่ได้มีฐานะขุนนางแล้ว
...
ห้องเก็บของที่ทั้งสองอาศัยอยู่นั้นเล็กมาก เตียงไม้สองเตียงมีเพียงม่านผ้าเก่าๆ กั้นอยู่ตรงกลาง ในบ้านไม่มีของมีค่าใดๆ โม่อู๋จี๋ก็รู้ดีว่าของที่มีค่าเล็กๆ น้อยๆ ล้วนถูกเยี่ยนเอ๋อร์นำไปขายเพื่อแลกเป็นขนมราคาถูกไปหลอกล่อเด็กๆ
หน้าเตียงของเขาแขวนกระจกที่มีรอยขีดข่วนอยู่บ้าง โม่อู๋จี๋มองเห็นรูปลักษณ์ของตัวเองจากในกระจก มีความคล้ายคลึงกับชาติก่อนอยู่บ้าง ผมยาวแห้งกร้าน แต่ได้รับการจัดเรียงอย่างเรียบร้อยโดยเยี่ยนเอ๋อร์ ใบหน้าซีดเล็กน้อย แต่ดีกว่าเยี่ยนเอ๋อร์ที่ผอมแห้งเหลืองซีดมาก นอกจากแววตาที่ดูอ่อนล้าแล้ว คิ้วคมและจมูกโด่งทำให้เขาดูเป็นหนุ่มหล่อคนหนึ่ง
"คุณชาย ข้าจะไปยืมข้าวจากบ้านป้าลู่สักหน่อย..." พอเข้าบ้าน เยี่ยนเอ๋อร์ก็พูดขึ้น เธอยังรู้สึกเสียดายห่อหัวหมูของหูเฟย ถ้าเป็นเธอ เธอคงไม่เอามีดปลายแหลมนั้น แต่จะเอาห่อเนื้อนั้นมาแทน
"รอก่อน..." โม่อู๋จี๋เรียกเยี่ยนเอ๋อร์ไว้
เห็นเยี่ยนเอ๋อร์หันมามองตนด้วยความสงสัย โม่อู๋จี๋จึงถามว่า "เยี่ยนเอ๋อร์ ดูเหมือนหูเฟยคนนั้นจะรู้วิชา แข็งแกร่งกว่าข้ามาก เขาเป็นแค่คนเกเร ไปเรียนวิชามาจากที่ไหน?"
ในความทรงจำของโม่อู๋จี๋ ดูเหมือนโลกนี้จะไม่ใช่สถานที่ที่เต็มไปด้วยผู้เชี่ยวชาญ เขาในฐานะทายาทของเจ้าชายยังไม่ได้เรียนวิชา แล้วหูเฟยที่เป็นแค่คนเกเร มีสิทธิ์อะไรไปเรียนวิชา?
เยี่ยนเอ๋อร์แสดงสีหน้าดูแคลนพลางกล่าวว่า "หูเฟยคนนั้นแค่ไปเรียนท่าสองสามท่าจากคนอื่นเท่านั้น เป็นแค่ฟานเกิ้น แม้แต่คายหลิงก็ไม่ได้ จะนับว่ารู้วิชาได้อย่างไร บางครั้งข้าได้ยินท่านพ่อพูดว่า ตอนนั้นคุณปู่ทวดเป็นผู้แข็งแกร่งระดับจู้หลิงนะ"
"คายหลิงคืออะไร?" โม่อู๋จี๋ถามอย่างร้อนรน ในความทรงจำของเขา นอกจากการกู้ชาติแล้วก็มีแต่การกู้ชาติ ไม่มีความทรงจำอื่นใดเลย หรือว่าเขาคิดผิด? ที่นี่ยังเป็นสถานที่ที่สามารถฝึกฝนได้?
คิดถึงตรงนี้ โม่อู๋จี๋ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา หากเป็นโลกแบบเซียนที่สามารถฝึกฝนได้จริง เขาจะต้องฝึกฝนอย่างบ้าคลั่ง วันหนึ่งอาจจะกลับไปยังโลกได้ เขาจะถามเธอต่อหน้าว่า ทำไม
เยี่ยนเอ๋อร์ไม่รู้สึกแปลกใจที่โม่อู๋จี๋ไม่รู้จักคายหลิง สิ่งที่เธอแปลกใจคือ ก่อนหน้านี้คุณชายไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลย ทำไมตอนนี้ถึงแสดงออกอย่างร้อนรนเช่นนี้?
เธอก็เล่าสิ่งที่เธอรู้ออกมา "คายหลิงก็คือการช่วยให้คนที่มีรากวิญญาณกระตุ้นรากวิญญาณ เปิดเครือข่ายวิญญาณ มีเพียงผู้ที่กระตุ้นรากวิญญาณและเปิดเครือข่ายวิญญาณแล้วเท่านั้นที่จะสามารถฝึกฝนได้ ได้ยินว่ายิ่งเปิดเครือข่ายวิญญาณได้มากในครั้งแรก คุณภาพของรากวิญญาณก็จะยิ่งดี"
โม่อู๋จี๋ได้ยินสองปัญหาจากคำพูดของเยี่ยนเอ๋อร์ทันที การจะฝึกฝนได้ต้องมีรากวิญญาณก่อน และต้องกระตุ้นเครือข่ายวิญญาณของตนเองออกมา
"เยี่ยนเอ๋อร์ ทำไมท่านพ่อถึงไม่ให้ข้าไปคายหลิง?" โม่อู๋จี๋ถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย
เยี่ยนเอ๋อร์พูดด้วยน้ำเสียงที่หม่นลง "หลังจากท่านพ่อมาถึงเย่าซโจว ก็วุ่นวายกับเรื่องการสืบทอดบัลลังก์ตลอด ภายหลังจึงรู้ว่าเรื่องไม่สำเร็จ จึงคิดจะให้ท่านเดินทางสายการฝึกฝน ท่านพ่อรวบรวมเงินให้ท่านไปทดสอบรากวิญญาณและคายหลิง สุดท้ายก็พบว่าท่านเหมือนท่านพ่อ ล้วนเป็นฟานเกิ้น โดยทั่วไปแล้ว ฟานเกิ้นไม่สามารถเปิดเครือข่ายวิญญาณได้ และไม่สามารถฝึกฝนได้..."
"ฟานเกิ้นคืออะไร?" โม่อู๋จี๋รู้สึกหนักอึ้งในใจ แต่ก็ยังถามออกไป
เรื่องความตายยังเคยประสบมาแล้ว ยังมีอะไรที่เขาจะรับไม่ได้อีก?
เยี่ยนเอ๋อร์สัมผัสได้ถึงความผิดหวังอย่างยิ่งของโม่อู๋จี๋ เธอถอนหายใจในใจแล้วกล่าวว่า "ข้าได้ยินท่านพ่อพูดว่า คุณภาพในการฝึกฝนเป็นตัวกำหนดความสำเร็จในการฝึกฝนในอนาคต โดยทั่วไปแล้ว คนที่ไม่มีรากวิญญาณก็คือฟานเกิ้น หรือเรียกว่ารากเสีย คนที่มีฟานเกิ้นทั้งหมดล้วนเป็นคนธรรมดา
คนที่มีรากวิญญาณจึงจะสามารถฝึกฝนได้ และคนที่มีรากวิญญาณก็มีการแบ่งระดับของรากวิญญาณอีก แบ่งเป็นรากวิญญาณต่ำ รากวิญญาณกลาง รากวิญญาณสูง และรากวิญญาณชั้นยอด ได้ยินว่ายังมีคนที่มีรากวิญญาณดีกว่ารากวิญญาณชั้นยอดอีก แต่เป็นอย่างไรนั้น ข้าก็ไม่รู้แล้ว"
"ที่แท้ข้าเป็นฟานเกิ้น..." โม่อู๋จี๋ในที่สุดก็ไม่อาจทนต่อความผิดหวังในใจ หลังจากที่เยี่ยนเอ๋อร์พูดจบ เขาก็พูดเยาะตัวเองออกมา
เยี่ยนเอ๋อร์ปลอบใจว่า "คุณชาย แม้แต่ในแคว้นเฉิงอวี่ คนที่มีรากวิญญาณก็มีน้อยมาก คนส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนธรรมดาที่มีแต่ฟานเกิ้น คนธรรมดามากมายเหล่านั้นยังสามารถใช้ชีวิตได้ดี พวกเราก็ต้องสามารถใช้ชีวิตได้ดีแน่นอน"
โม่อู๋จี๋กำหมัดแน่น "เยี่ยนเอ๋อร์ พรุ่งนี้ข้าจะไปหางานทำ ข้าต้องเก็บเงินเตรียมไว้คายหลิงอีกครั้ง"
"อะไรนะ..." เยี่ยนเอ๋อร์ดูเหมือนจะตกใจกับการตัดสินใจของโม่อู๋จี๋ แล้วก็เข้าใจความหมายของคำพูดของโม่อู๋จี๋ จึงรีบเตือนว่า "คุณชาย อย่าทำเช่นนั้นเลย ตอนนั้นท่านพ่อก็เพื่อเก็บเงินช่วยคุณชายคายหลิง แม้ว่าคุณชายจะถูกทดสอบว่าเป็นฟานเกิ้น ท่านพ่อก็ยังยืนกรานที่จะให้คุณชายคายหลิง แต่ฟานเกิ้นไม่สามารถเปิดเครือข่ายวิญญาณได้ หลังจากคุณชายคายหลิงล้มเหลว ไม่นานท่านพ่อก็ล้มป่วย..."
เยี่ยนเอ๋อร์พูดอย่างคลุมเครือ โม่อู๋จี๋ก็เข้าใจความหมายของคำพูดของเยี่ยนเอ๋อร์ ตอนนั้นถ้าท่านพ่อไม่ช่วยเขาคายหลิง แม้จะยากจน ก็อาจจะไม่ถึงกับล้มป่วย เห็นได้ชัดว่าเงินที่ต้องใช้ในการคายหลิงไม่ใช่จำนวนเล็กน้อย แต่โม่อู๋จี๋ผ่านชีวิตมาสองชาติ ย่อมไม่ใสซื่อเหมือนเยี่ยนเอ๋อร์ โม่กวางเหยียนไม่ตายเร็วไม่ตายช้า แต่กลับตายหลังจากที่ตรวจสอบรากวิญญาณให้เขา ไม่จำเป็นต้องเป็นเพราะล้มป่วยอย่างง่ายๆ ดูเหมือนว่าเขาจะต้องระมัดระวังหากต้องไปคายหลิง
"เยี่ยนเอ๋อร์ เจ้าวางใจเถอะ ข้ามั่นใจว่าจะหาเงินได้ วันนี้เจ้าไม่ต้องไปยืมข้าวจากป้าลู่แล้ว พรุ่งนี้เป็นต้นไป ข้าจะเลี้ยงดูเจ้าเอง" โม่อู๋จี๋เดินไปข้างเยี่ยนเอ๋อร์ ยื่นมือลูบผมของเยี่ยนเอ๋อร์ที่เหลืองซีดเพราะขาดสารอาหาร
เยี่ยนเอ๋อร์ก็เพิ่งจะอายุสิบกว่าปีเท่านั้น สามารถจินตนาการได้ว่า ตอนที่โม่ซิงเหอพ่อแม่ตายทั้งคู่ เธอต้องดูแลโม่ซิงเหอที่เสียสติไป เธอต้องจ่ายราคาแพงเพียงใด?
ป้าลู่เป็นเจ้าของบ้านของพวกเขา ป้าลู่ดูแลพวกเขาเป็นอย่างดี ป้าลู่เป็นเพียงแม่ม่าย ตัวเองก็ไม่ได้มีชีวิตที่ดีนัก แต่พวกเขายังต้องไปยืมข้าวจากเธอบ่อยๆ สำหรับป้าลู่แล้ว นี่ก็เป็นภาระ
เขาโม่อู๋จี๋ก็เป็นนักชีววิทยาระดับสูง ในสถานที่ที่มีเทคโนโลยีพอสมควร จะถูกเรื่องอาหารสามมื้อขวางไว้ได้อย่างไร?
(เหล่าหวู่ขอบัตรแนะนำและการสนับสนุนจากเพื่อนนักอ่านสำหรับหนังสือใหม่ เนื่องจากหนังสือใหม่ต้องแข่งขันในตาราง ช่วงเวลาการอัปเดตจึงห่างกันเล็กน้อย นอกจากนี้ บัตรแนะนำ การสะสม การคลิก ล้วนสำคัญมาก เมื่อวานและวันนี้มีพี่น้องมากมายที่บริจาคและกดไลค์สนับสนุนหนังสือใหม่ของพวกเรา เหล่าหวู่ขอขอบคุณ ณ ที่นี้)
......


## บทที่ 4 ความกตัญญูต่อมื้ออาหาร

การเปลี่ยนแปลงของชะตาชีวิตนั้นช่างน่าเศร้าอยู่แล้ว แต่เขาไม่ได้สนใจ แม้จะกลายเป็นเจ้าชายที่ตกอับ โม่อู๋จี๋ก็ยังไม่ได้เก็บมาใส่ใจ สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกผิดหวังและไม่ยอมรับมากที่สุดคือเขาเป็นเพียงคนธรรมดา คนธรรมดาที่มีเพียงฟานเกิ้นธรรมดา
บนโลก ทุกคนเหมือนกัน แม้จะไม่สามารถฝึกฝนได้ เขาก็ยังสามารถเอาชนะคู่แข่งได้จากทางอื่น แต่ที่นี่ ไม่สามารถฝึกฝนได้ นั่นหมายความว่าจะไม่มีโอกาสอีกต่อไป
แม้ว่าเขาจะแน่ใจว่าตัวเองไม่มีรากวิญญาณ แต่หากยังไม่ได้ทดสอบด้วยตัวเอง เขาก็จะไม่ยอมแพ้ ด้วยความรู้สึกกังวลใจเช่นนี้ โม่อู๋จี๋ไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปเมื่อไหร่
โม่อู๋จี๋ตื่นขึ้นมาเพราะกลิ่นอาหาร เมื่อลืมตาขึ้นก็พบว่าฟ้าสว่างแล้ว เขาลุกขึ้นนั่งและเห็นโต๊ะเก่าๆ ที่ประตูมีชามข้าวใหญ่ จานผักดอง และแตงกวาครึ่งลูกวางอยู่
"คุณชาย ตื่นแล้วหรือคะ ล้างหน้าแล้วมากินข้าวเถอะค่ะ" ก่อนที่โม่อู๋จี๋จะพูด เยี่ยนเอ๋อร์ที่คอยดูแลเขาอยู่ก็รีบร้องเรียกด้วยความดีใจ
"เมื่อคืนเธอไม่ได้นอนเหรอ?" โม่อู๋จี๋มองใบหน้าซีดของเยี่ยนเอ๋อร์ รวมถึงรอยคล้ำใต้ตาและดวงตาที่เหนื่อยล้า เขารู้ว่าเยี่ยนเอ๋อร์ไม่ได้นอนทั้งคืน
"เมื่อคืนหนูไปช่วยป้าลู่ขายของที่แผงค่ะ เมื่อวานขายดีมากเลยนะคะ" แม้ว่าเยี่ยนเอ๋อร์จะดูเหนื่อยมาก แต่โม่อู๋จี๋ยังรู้สึกได้ถึงความดีใจของเธอ
โม่อู๋จี๋เข้าใจว่านี่คือความดีใจแบบไหน เพราะขายดี ค่าตอบแทนที่ป้าลู่ให้เธอก็มากขึ้น
เขาลุกจากเตียงไม้ เดินไปที่ข้างๆ เยี่ยนเอ๋อร์ ยื่นมือไปลูบผมที่ยังยุ่งเหยิงของเธอ และไม่พูดอะไรเป็นเวลานาน
เขามั่นใจว่าการที่เยี่ยนเอ๋อร์ต้องไปขายของทั้งคืนเพื่อหาเงินมาเลี้ยงเขาแบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรก เธอคงชินแล้ว โม่ซิงเหอคนโง่นั่นช่างเป็นเหมือนหมูตัวหนึ่ง ไม่เพียงแต่พึ่งเด็กสาวอายุสิบกว่าเลี้ยงชีพ ยังฝันถึงการเป็นเจ้าชายทุกวัน และเมื่อเยี่ยนเอ๋อร์กลับมาจากการทำงาน ยังต้องใช้เงินที่หามาด้วยความยากลำบากไปซื้อขนมมาเล่นเกมเข้าเฝ้ากับเขา
"คุณชาย เมื่อวานท่านไม่ได้กินอะไรมาก รีบไปล้างหน้าแล้วมากินข้าวเถอะค่ะ" เยี่ยนเอ๋อร์รู้สึกว่าคุณชายหลังจากตื่นขึ้นครั้งนี้ มีการเปลี่ยนแปลงไปจริงๆ ซึ่งทำให้เธอรู้สึกดีใจ
"เธอกินก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะไปล้างหน้า" โม่อู๋จี๋รู้สึกสงสารและซาบซึ้งใจ สองชาติที่เกิดมา ไม่เคยมีใครปฏิบัติกับเขาแบบนี้มาก่อน ชาติก่อนคนรักของเขาเพราะนิสัยเย็นชา แม้จะดีกับเขา แต่ก็ไม่เคยทำให้เขารู้สึกซาบซึ้งแบบนี้ สุดท้ายยังหักหลังเขาอีก
เยี่ยนเอ๋อร์รีบพูดว่า "หนูกินไปแล้วค่ะ คุณชาย..."
เยี่ยนเอ๋อร์พูดไม่จบ เธอเห็นคุณชายเดินไปที่เตียงไม้ของเธอ ค่อยๆ ก้มตัวลง หยิบขนมปังสีดำที่ถูกกัดไปนิดหน่อยจากใต้หมอน
โม่อู๋จี๋ไม่พูดอะไร เขาถือขนมปังสีดำแข็งนั้นไว้ รู้สึกอึดอัดในใจ เมื่อครู่ตอนที่เยี่ยนเอ๋อร์บอกว่ากินแล้ว เขาก็เห็นเศษขนมปังที่มุมปากของเธอ
เขาค่อยๆ นำขนมปังมาดมที่จมูก กลิ่นเหม็นบูดเล็กน้อยโชยมา ขนมปังสีดำที่มีกลิ่นเหม็นบูดนี้ ตัดกับชามข้าวขาวใหญ่อย่างชัดเจน ไม่แปลกใจเลยที่เด็กสาวคนนี้ที่กำลังเติบโต ยังมีผมสีเหลืองซีด
อาจเป็นเพราะกลิ่นเหม็นบูดนั้นระคายจมูกของโม่อู๋จี๋ จมูกของเขาจึงรู้สึกแสบ และดวงตาก็เริ่มร้อนผ่าว
"คุณชาย ท่านกินอันนั้นไม่ได้นะคะ..." เยี่ยนเอ๋อร์คิดว่าโม่อู๋จี๋จะกินขนมปังดำ จึงรีบร้องห้าม
โม่อู๋จี๋ค่อยๆ จับมือที่หยาบกร้านกว่าของเขาของเยี่ยนเอ๋อร์ และพูดช้าๆ ว่า "เยี่ยนเอ๋อร์ ต่อไปนี้ตราบใดที่พี่ชายมีอาหารกินสักคำ เธอก็จะไม่หิว วันนี้เป็นต้นไป อย่าออกไปขายของทั้งคืนอีก จำคำพี่ชายไว้ ตั้งแต่นี้ไปพี่ชายจะเลี้ยงดูเธอเอง"
บุญคุณมื้อนี้ ทำให้โม่อู๋จี๋ไม่มีวันลืม
"คุณชาย..." เยี่ยนเอ๋อร์เรียกอย่างตกใจ เธอรู้สึกกังวลว่าวันนี้คุณชายเป็นอะไรไป
โม่อู๋จี๋ไม่กล้าพูดต่อ เขาตบมือเยี่ยนเอ๋อร์เบาๆ เดินออกไปข้างนอกเช็ดความชื้นที่หัวตา และรีบล้างหน้า
...
หลังกินอาหารเช้า โม่อู๋จี๋เดินออกจากที่พัก แม้ว่าเขาจะบังคับให้เยี่ยนเอ๋อร์แบ่งอาหารเช้ากับเขา และบังคับให้เธอขึ้นเตียงพักผ่อนก่อนที่เขาจะออกมา แต่โม่อู๋จี๋ก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ เขาต้องรีบหางานทำ เพื่อให้เยี่ยนเอ๋อร์มีชีวิตที่สบายขึ้น
...
ในทั่วทั้งแคว้นชื่นอวี่ เมืองเหราโจวเป็นเมืองที่ใหญ่และเจริญที่สุด เมื่อเดินอยู่บนถนนที่คึกคัก โม่อู๋จี๋สามารถรู้สึกได้ว่าจังหวะชีวิตในเมืองเหราโจวไม่ได้ช้ากว่าเมืองใหญ่บนโลกเลย
หราวโจวคงฮุ้ย นี่คือสถานที่ที่โม่อู๋จี๋ต้องการมาหางาน ที่นี่ไม่ว่าจะหางานหรือจ้างคนงาน ทุกคนจะเลือกหราวโจวคงฮุ้ย
เมื่อเดินเข้าไปในสมาคม โม่อู๋จี๋ก็เห็นหน้าต่างรับสมัครงานมากมาย บางแห่งเป็นโรงงานใหญ่ที่รับสมัครงานระยะยาว บางแห่งก็เป็นที่รับสมัครงานชั่วคราว นอกจากนี้ยังมีโปสเตอร์รับสมัครงานมากมาย รวมถึงข้อมูลการหางานต่างๆ เมื่อเทียบกับโลก ที่นี่ก็เหมือนกับตลาดแรงงานอเนกประสงค์
สมาคมใหญ่มาก คนกว่าพันคนเดินวนเวียนอยู่ในนั้น แต่ก็ยังรู้สึกโล่งกว้าง
โม่อู๋จี๋เดินวนไปครึ่งรอบ ก็เห็นแล้วว่าในสมาคมมีคนสองประเภทที่เป็นที่ต้องการมากที่สุด คนปลูกสมุนไพร และคนสำรวจแร่
โม่อู๋จี๋ส่ายหัว ไม่แปลกใจเลยที่ที่นี่แม้จะเป็นโลกเทคโนโลยี แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าระดับสูงต่างๆ ที่แท้ที่นี่ไม่ได้ให้ความสำคัญกับบุคลากรด้านเทคโนโลยีอิเล็กทรอนิกส์ ดูได้จากค่าตอบแทน ช่างเทคนิคที่ทำงานด้านเครื่องจักรกล ได้ค่าตอบแทนเพียงหนึ่งในสามของคนที่ปลูกสมุนไพร และหนึ่งในห้าของคนที่สำรวจแร่
โม่อู๋จี๋ไม่ได้สนใจเรื่องนี้ บนโลกเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านชีววิทยา และเชี่ยวชาญด้านพฤกษศาสตร์ การหางานที่นี่สำหรับเขาแล้ว ช่างง่ายดายเหลือเกิน
หลังจากเปรียบเทียบอย่างง่ายๆ โม่อู๋จี๋ก็พบว่ามีงานหลายอย่างที่เหมาะกับเขา
หราวตูจื๋อย่าวฉาง รับสมัครย่าวไฉ่เจี้ยเจียซือหนึ่งคน ค่าตอบแทนเดือนละสามสิบเหรียญเงิน รับสมัครคนงานในสวนยาหลายตำแหน่ง ค่าตอบแทนเดือนละสิบเหรียญเงิน ต้องการผู้เชี่ยวชาญด้านสมุนไพร ผู้มีประสบการณ์จะได้รับการพิจารณาเป็นพิเศษ ทองซานขว้างฟางรับสมัครทั่นขว้างซือหนึ่งคน ขว้างหวู่เฟินเจี่ยซือหนึ่งคน ค่าตอบแทนเดือนละห้าสิบเหรียญเงิน
ในฐานะนักชีววิทยาระดับสูง โม่อู๋จี๋เชื่อว่าเขาสามารถสมัครเป็นขว้างหวู่เฟินเจี่ยซือได้อย่างสมบูรณ์ ตอนนี้เขาหางาน ไม่ได้ดูว่างานนี้เหมาะกับเขาหรือไม่ หรือโรงงานนี้ดีหรือไม่ สำหรับเขาแล้ว งานที่ให้ค่าตอบแทนสูงสุดคืองานที่ดีที่สุด เพราะงานเหล่านี้ เขาจะไม่ทำเป็นเวลานาน
ตกลงเป็นขว้างหวู่เฟินเจี่ยซือ โม่อู๋จี๋เดินไปที่ทองซานขว้างฟาง ในขณะที่เขากำลังจะยืนต่อแถวเพื่อสมัครงาน ที่หน้าต่างข้างๆ ทองซานขว้างฟางก็แขวนป้ายใหม่ขึ้นมาทันที "เฉิงหลิงจี๋ตันกงฟาง รับสมัครเหลี่ยนย่าวจู้หลี่ซือหลายตำแหน่งด่วน ค่าตอบแทนเดือนละสิบเหรียญทอง..."
โม่อู๋จี๋หยุดฝีเท้าทันที เขารู้ว่าที่นี่ใช้เหรียญทอง เหรียญเงิน และเหรียญทองแดงเป็นสกุลเงิน เหรียญทองหนึ่งเหรียญสามารถแลกได้หนึ่งร้อยเหรียญเงิน หรือหนึ่งหมื่นเหรียญทองแดง งานดีๆ แบบนี้ที่ให้ค่าตอบแทนเดือนละสิบเหรียญทอง ทิ้งห่างงานอื่นๆ ไปหลายสิบช่วงถนน หากไม่ทำงานดีๆ แบบนี้ ก็จะเป็นการไม่ให้เกียรตินักชีววิทยาชั้นเยี่ยมอย่างเขา
การปรุงยาก็คือการผลิตยาไม่ใช่หรือ? บนโลก เนื่องจากไวรัสมีความต้านทานเพิ่มขึ้น ยาตะวันตกค่อยๆ ถูกทิ้งโดยคนรวย ในทางกลับกัน ยาจีนหรือน้ำยาวิเศษที่สกัดจากพืชกลับเป็นที่นิยมมากขึ้น ในฐานะนักชีววิทยาระดับสูงและผู้เชี่ยวชาญด้านการผลิตยา เขาได้ผลิตยาสำเร็จรูปให้กับบริษัทมากมาย ทุกครั้งที่เขาลงมือ เขาจะปรากฏตัวในฐานะผู้ให้คำแนะนำ และได้รับค่าตอบแทนเป็นล้านทุกครั้ง
โม่อู๋จี๋ได้เปรียบ เมื่อประกาศรับสมัครของเฉิงหลิงจี๋ตันกงฟางเพิ่งแขวนขึ้น เขาก็นั่งลงที่หน้าต่างรับสมัครของเฉิงหลิงจี๋ตันกงฟางทันที พร้อมกับยิ้มและพยายามทำให้ตัวเองดูมีบารมี พูดว่า "ผมต้องการสมัครงานที่บริษัทของคุณ... เอ่อ คือโรงงานของคุณครับ"
คนรับสมัครของเฉิงหลิงจี๋ตันกงฟางเป็นหญิงวัยกลางคน ดูเฉลียวฉลาดและมีความสามารถ เธอเห็นโม่อู๋จี๋นั่งอยู่หน้าหน้าต่างแบบนี้ โดยไม่ได้หยิบอะไรออกมา จึงถามอย่างสงสัยเล็กน้อยว่า "คุณต้องการสมัครงานตำแหน่งไหนที่โรงงานของเราคะ?"
"ผมจะสมัครตำแหน่งเหลี่ยนย่าวจู้หลี่ซือที่โรงงานของคุณเพิ่งแขวนป้ายไว้..."
โม่อู๋จี๋พูดยังไม่ทันจบ ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เพราะหลังจากที่เขาพูดประโยคนี้ บริเวณรอบข้างก็เงียบลงอย่างเห็นได้ชัด ในขณะนี้ ดูเหมือนว่าสายตาทุกคู่จะจับจ้องมาที่เขา
หญิงวัยกลางคนคนนั้นก็มองโม่อู๋จี๋ด้วยความตกตะลึง สักพักจึงได้สติ และถามด้วยน้ำเสียงสุภาพว่า "กรุณาแสดงใบรับรองคุณสมบัติเหลี่ยนย่าวจู้หลี่ซือตัวจริง..."
(ในช่วงหนังสือใหม่ ระยะห่างของการอัปเดตจะนานขึ้นเล็กน้อย อัปเดตอย่างน้อยวันละสองตอน สำหรับเพื่อนๆ ที่คิดว่ายังไม่อิ่ม กรุณาเพิ่มหนังสือเข้าชั้นหนังสือ และโหวตบัตรแนะนำสองสามใบให้กับอมตะมนุษย์สามัญของเรา ขอบคุณๆ! วันนี้แค่นี้ก่อน ราตรีสวัสดิ์เพื่อนๆ)
......


## บทที่ 5 มีบางสิ่งที่ฉันไม่ชอบ

ไม่น่าแปลกใจที่ผู้สัมภาษณ์งานคนนี้ถึงกับตกตะลึง และไม่น่าแปลกใจที่คนรอบข้างพากันตกใจเมื่อได้ยินว่าโม่อู๋จี๋ต้องการสมัครเป็นผู้ช่วยนักปรุงยา
แม้ว่าเย่าซโจวจะเป็นเมืองหลวงของแคว้นเฉิงอวี่ แต่ผู้ช่วยนักปรุงยาก็มีไม่มาก ส่วนนักปรุงยาก็ยิ่งมีน้อยกว่า
แม้จะมีผู้ช่วยนักปรุงยาอยู่บ้าง แต่ล้วนเป็นคนชราอายุมาก ผู้ช่วยนักปรุงยาที่อายุน้อยอย่างโม่อู๋จี๋นั้น ไม่เพียงแต่หาได้ยากในแคว้นเฉิงอวี่ แม้แต่ในจักรวรรดิต้าซิงก็ยังหาได้ยาก ผู้ช่วยนักปรุงยาที่อายุน้อยเช่นนี้ มีศักยภาพมหาศาล และมีอนาคตที่ไร้ขีดจำกัด พูดได้ว่าผู้ช่วยนักปรุงยาที่อายุน้อยอย่างโม่อู๋จี๋ หากไม่มีอะไรผิดพลาด อีกไม่กี่สิบปีข้างหน้าจะต้องกลายเป็นนักปรุงยาที่แท้จริง
ต้นฉบับใบรับรองคุณสมบัติผู้ช่วยนักปรุงยา? ใจของโม่อู๋จี๋หล่นวูบ ยังต้องใช้สิ่งนี้อีกหรือ เขาจะไปมีของพวกนี้ได้อย่างไร?
เขามองไปรอบๆ อย่างไม่รู้ตัว สังเกตเห็นสายตาที่ทั้งอิจฉาและสงสัยของคนรอบข้าง จึงพอเข้าใจอะไรบางอย่าง เขากระแอมเบาๆ แล้วพูดต่อไปอย่างไม่ใส่ใจ "ผมยังไม่ได้ไปเข้าร่วมการทดสอบผู้ช่วยนักปรุงยา แต่ผมมีความสามารถถึงระดับผู้ช่วยนักปรุงยาแล้ว"
รอบข้างมีเสียงเหมือนคนปวดฟันดังขึ้น โม่อู๋จี๋รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าสายตาที่มองมาที่เขาเปลี่ยนไป
ใบหน้าของผู้สัมภาษณ์งานคนนั้นก็เคร่งขรึมลง ความระมัดระวังบนใบหน้าหายไปหมดสิ้น เธอยังไม่โกรธ แต่ถามอย่างสงบว่า "งั้นคุณจบจากคณะปรุงยาของสถาบันไหน? อาจารย์ที่ปรึกษาของคุณคือผู้อาวุโสด้านการปรุงยาท่านใด?"
โม่อู๋จี๋มองไปรอบๆ อีกครั้ง ในที่สุดเขาก็สังเกตเห็นว่าผู้สมัครหลายคนถือสมุดเล่มเล็กๆ ไว้ในมือ เขาเห็นว่าบนสมุดของผู้สมัครที่อยู่ใกล้เขาที่สุดเขียนว่า "ใบรับรองการสำเร็จการศึกษาจากสถาบันวิจัยเหมืองแร่เย่าซโจว"
คราวนี้ถึงคราวที่โม่อู๋จี๋รู้สึกปวดฟันบ้าง เขาไม่คิดว่าการสมัครงานที่นี่จะเหมือนกับบนโลก ที่ต้องใช้ใบปริญญาเป็นกุญแจไขประตู ดูเหมือนว่าถึงแม้เขาจะไปสมัครงานอื่น หากไม่มีใบปริญญา ก็คงไม่มีทางเช่นกัน
เมื่อเห็นว่าสีหน้าของหญิงวัยกลางคนที่สัมภาษณ์งานดูแย่ลงเรื่อยๆ โม่อู๋จี๋จึงได้แต่ยิ้มอย่างเก้อเขิน "เอ่อ... ผมเรียนรู้ด้วยตัวเองที่บ้าน ดังนั้นจึงยังไม่มีใบรับรองการสำเร็จการศึกษา และไม่มีอาจารย์ที่ปรึกษา"
"ฮ่าฮ่าฮ่า..." คราวนี้มีคนหัวเราะออกมาดังๆ ที่แท้ผู้ช่วยนักปรุงยาที่ทำให้ทุกคนรู้สึกทึ่งนี้ก็เป็นเพียงคนที่มาโม้และตลกเท่านั้น
ผู้สัมภาษณ์งานจากเฉิงหลิงจี๋ตันกงฟางไม่ได้หัวเราะ แต่สีหน้าของเธอดูเคร่งเครียดน่ากลัว เฉิงหลิงจี๋ตันกงฟางเป็นโรงงานปรุงยาชั้นนำในแคว้นเฉิงอวี่ แต่กลับมีคนกล้ามาล้อเล่นกับเธอ
เมื่อเห็นสีหน้าของหญิงวัยกลางคนคนนี้ดูไม่ดี และดูเหมือนกำลังจะระเบิดอารมณ์ออกมา โม่อู๋จี๋คิดในใจว่าแย่แล้ว ในขณะนั้นเอง เสียงที่ไม่เกี่ยวข้องก็ดังขึ้นมาตัดบทโม่อู๋จี๋ที่กำลังจะพูด "เอ๊ะ นี่ไม่ใช่พระราชาของพวกเราหรอกหรือ? พระราชาของข้า ทำไมพระองค์ถึงเสด็จมาที่สมาคมด้วยพระองค์เอง? วันนี้ไม่ต้องไปเข้าเฝ้าที่ป่านอกเมืองหรือ? โอ้ ใช่แล้ว พระราชาของข้าเสด็จมาตรวจตราที่นี่ ดูข้าสิ ช่างไม่มีมารยาทเสียจริง รีบถวายความเคารพพระราชาเถิด"
น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและความไม่เคารพ ไม่มีความสุภาพอย่างที่เขาพูดแม้แต่น้อย
โม่อู๋จี๋หันไปมองเห็นชายหนุ่มในชุดลำลองสีเทาเดินเข้ามา ชายคนนี้เขาเคยเห็นมาก่อน เมื่อคืนนี้เหมือนเป็นหนึ่งในกลุ่มหนุ่มสาวที่เดินมากับเหวินแมนจู หน้าตาก็ถือว่าไม่เลว แต่ดูเหมือนจะเป็นคนฟุ้งเฟ้อ
"เขาก็คือคนจากแคว้นเป่ยฉินคนนั้น..." หญิงวัยกลางคนที่สัมภาษณ์งานเข้าใจทันที ความโกรธบนใบหน้าก็หายไป คนที่สมองไม่ปกติ คุณจะโกรธเขาไปทำไม?
คนรอบข้างที่มองอยู่ก็หัวเราะฮ่าๆ เห็นได้ชัดว่าทุกคนคิดว่าโม่อู๋จี๋มาเพื่อตลก
"ฮ่าฮ่า..." จ้าวซวี่ คุณคิดว่ามันตลกมากหรือ?" เสียงเย็นชาดังขึ้น เสียงหัวเราะในห้องโถงของสมาคมก็เงียบลงทันที ราวกับถูกปิดสวิตช์
หญิงสาวในชุดสีม่วงยืนอยู่ที่ประตูสมาคม เอวบางผมยาว ใบหน้าที่งดงามทำให้ทั้งสมาคมดูจืดชืดไปทันที แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นสำคัญคือคนส่วนใหญ่รู้จักหญิงสาวคนนี้ เธอคือเหวินแมนจู บุตรสาวคนเดียวของจวิ้นโหวเหวินจวี่แห่งเหราเซียนของแคว้นเฉิงอวี่
จวิ้นโหวในจักรวรรดิต้าซิงก็เหมือนหยดน้ำในมหาสมุทร ไม่มีความสำคัญอะไร แต่ในสมาคมที่เย่าซโจวนี้ นั่นคือตำแหน่งที่มีอิทธิพลสูงสุด
"มันจู..." จ้าวซวี่เรียกอย่างเก้อเขิน แต่เพราะสีหน้าที่ไม่พอใจของเหวินแมนจู เขาจึงไม่กล้าพูดต่อ ในใจเขารู้สึกเสียใจอยู่บ้าง เพราะเมื่อกี้เขาไม่เห็นเหวินแมนจูเดินเข้ามา ความประทับใจดีๆ ที่เคยมีในสายตาของเหวินแมนจูก็พังทลายลงในพริบตา ก่อนหน้านี้เขาเคยวิจารณ์โม่อู๋จี๋ต่อหน้าเหวินแมนจู บอกว่าโม่อู๋จี๋มีเหตุผลที่เข้าใจได้ แต่คำพูดเยาะเย้ยเมื่อครู่นี้ ทำให้เขาเผยธาตุแท้ออกมา
เหวินแมนจูไม่สนใจจ้าวซวี่ แต่เดินไปหาโม่อู๋จี๋ หยิบถุงผ้าใบหนึ่งส่งให้โม่อู๋จี๋ "ซิงเหอ นี่นายเอากลับไปให้เยี่ยนเอ๋อร์นะ"
มีเสียงกรุ๋งกริ๋งดังออกมาจากถุงผ้า โม่อู๋จี๋รู้ว่านั่นคือเสียงเหรียญทองกระทบกัน สำหรับโม่อู๋จี๋ที่กำลังต้องการเงินอย่างเร่งด่วน ไม่ต้องพูดถึงเหรียญทองมากมายขนาดนี้ แม้แต่เหรียญเงินเพียงเหรียญเดียวก็เป็นสิ่งที่เขาปรารถนาอย่างยิ่ง
สำหรับเหวินแมนจู โม่อู๋จี๋ไม่ได้รู้สึกดีหรือรู้สึกแย่ สำหรับการที่เธอทิ้งโม่ซิงเหอที่ตกอับและแม้กระทั่งเสียสติไปแล้ว โม่อู๋จี๋ก็ไม่รู้สึกโกรธแค้นแต่อย่างใด คนแบบนี้บนโลกมีมากเกินไป มันเป็นเรื่องที่สมจริงเกินไป ถ้าตระกูลโม่ตกอับ โม่ซิงเหอเสียสติ แต่เหวินแมนจูยังคงไม่ทิ้งไม่ห่าง นั่นถึงจะเป็นเรื่องแปลก ในโลกนี้มีคนมากมายที่สามารถร่วมทุกข์ร่วมสุขกันได้ แต่มีกี่คนที่สามารถร่วมทุกข์ร่วมยากกันได้?
เพราะประสบการณ์ของเขาและประสบการณ์ของร่างเดิม ทำให้เขาไม่มีความสนใจที่จะคบหากับผู้หญิงอย่างเหวินแมนจู ถึงแม้เหวินแมนจูจะสวยแค่ไหน เขาก็ไม่อยากเกี่ยวข้องกับผู้หญิงแบบนี้ เขาต้องการเงิน แต่เขาจะไม่รับเงินจากผู้หญิงอย่างเหวินแมนจู เขาโม่อู๋จี๋มีวิธีการดำรงชีวิตของเขาเอง เขามีความภาคภูมิใจของเขา
โม่อู๋จี๋นึกถึงเยี่ยนเอ๋อร์ เยี่ยนเอ๋อร์ไม่เคยทิ้งเขาไป มีกี่คนที่เป็นเหมือนเยี่ยนเอ๋อร์? ในชีวิตหนึ่งถ้าได้พบเพียงคนเดียว ก็เหมือนได้ตีกลองไม้นับครั้งไม่ถ้วนเพื่อขอพร จากประสบการณ์ โม่อู๋จี๋จึงเข้าใจชัดเจนยิ่งขึ้นว่า สิ่งนี้มีค่ามากเพียงใด
"ในเมื่อเป็นของสำหรับเยี่ยนเอ๋อร์ งั้นเธอก็ไปให้เองสิ" โม่อู๋จี๋พูดจบก็หันหลังเดินจากไป เดินไปได้สองก้าว เขาก็หยุดลงกะทันหัน แล้วหันกลับมาพูดอีกครั้ง "อ้อ ผมชื่อโม่อู๋จี๋ ไม่ใช่โม่ซิงเหอ อู๋จี๋ในคำว่าไร้ข้อห้าม แน่นอนว่าผมไม่ได้ไร้ข้อห้าม ยังมีบางสิ่งที่ผมรังเกียจมาก"
เหวินแมนจูได้ยินคำพูดของโม่อู๋จี๋ ถึงกับรู้สึกสะท้านใจชั่วขณะ นี่เขาเปลี่ยนชื่อหรือ? เมื่อเห็นโม่อู๋จี๋จะเดินต่อไป เธอก็รีบร้องเรียก "ซิงเหอ... อู๋จี๋ เยี่ยนเอ๋อร์ไม่ยอมรับ นายช่วยเอาไปให้..."
เยี่ยนเอ๋อร์ไม่ยอมรับ? โม่อู๋จี๋อยากจะหัวเราะดังๆ ทันที เด็กคนนี้นิสัยเหมือนฉันจริงๆ ดี ก็คือดี
"โรงหลอมแร่ของตระกูลเหวินต้องการจ้างคน ถ้าคุณสนใจ คุณสามารถไป..." เหวินแมนจูรู้สึกจากก้นบึ้งของหัวใจว่า โม่ซิงเหอตรงหน้า ไม่สิ โม่อู๋จี๋ เขาไม่ใช่เจ้าชายผู้ตกอับที่หมกมุ่นอยู่กับความฝันเรื่องการเป็นเจ้าชายจนเสียสติอีกต่อไป เขาเปลี่ยนไปแล้ว ความภาคภูมิใจที่ว่าปฏิเสธทรัพย์สมบัตินับหมื่นครัวเรือนนั้น ทำให้เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงการเปลี่ยนแปลงของอีกฝ่าย
โม่อู๋จี๋หยุดอีกครั้ง เขามองเหวินแมนจูและพูดว่า "หัวเราะดังลั่นก้าวออกจากประตูไป พวกเราจะเป็นคนงานหลอมแร่ได้อย่างไร? แม้แต่ตำแหน่งผู้ช่วยนักปรุงยานั้น ฉันก็ขี้เกียจทำแล้ว ถ้าจะทำก็ต้องเป็นนักปรุงยา"
"ฮ่าฮ่าฮ่า..." โม่อู๋จี๋พูดจบก็หัวเราะดังลั่น แสดงความห้าวหาญและอิสระเต็มที่
เขาไม่ได้แสร้งทำเป็นห้าวหาญ แต่เพราะรู้สึกสะเทือนใจ เมื่อเทียบกับผู้หญิงที่วางแผนทำร้ายเขา เหวินแมนจูดีกว่าไม่รู้กี่เท่า น่าเสียดายที่เขาทุ่มเทให้กับการวิจัยยาชีวภาพ จนกระทั่งไม่รู้ว่าผู้หญิงข้างกายเป็นคนแบบไหน
เกิดใหม่อีกครั้ง เขาโม่อู๋จี๋จะไม่ยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก จะไม่ยอมให้เกิดขึ้นอีกเด็ดขาด
"ฮ่าฮ่า..." เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้งในห้องโถงของสมาคม เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครเชื่อว่าสิ่งที่โม่อู๋จี๋พูดเป็นความจริง คนส่วนใหญ่คิดว่าโม่อู๋จี๋ยังไม่หายดี เพียงแต่ความบ้าคลั่งของเขาเปลี่ยนจากการเป็นเจ้าชายมาเป็นนักปรุงยาเท่านั้น
ถ้าพูดว่าโม่อู๋จี๋มีโอกาสเป็นเจ้าชายสักเล็กน้อย แต่การที่เขาจะเป็นนักปรุงยานั้น ไม่มีโอกาสแม้แต่น้อย
(ขอบัตรแนะนำสนับสนุนด้วย!)
......


## บทที่ 6 แหล่งผลิตยาต้านฮั่น

"คนหนุ่ม รอก่อน" ในขณะที่โม่อู๋จี๋กำลังจะเดินออกจากประตูสมาคม เสียงที่ค่อนข้างแก่ชราเรียกเขาไว้
โม่อู๋จี๋หันกลับไปมองเห็นชายวัยกลางคนคนหนึ่ง รูปลักษณ์ของเขาดูไม่แก่เท่าเสียงของเขาเลย
"คุณเรียกผมหรือ?" โม่อู๋จี๋มองสำรวจชายวัยกลางคนคนนี้ เขาเป็นคนที่มีสายตาคมกริบมาก ดูเหมือนว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะไม่สามารถซ่อนเร้นจากสายตาของเขาได้
"ถูกต้อง ฉันเรียกเธอ ถ้าเธอไม่รังเกียจ เราสามารถหาที่เงียบๆ คุยกันได้" ชายวัยกลางคนพูดจบก็ชี้ไปที่ห้องน้ำชาด้านข้างห้องโถงใหญ่ของสมาคม
โม่อู๋จี๋หัวเราะเบาๆ "ผมไม่รังเกียจแน่นอน"
...
เมื่อเห็นโม่อู๋จี๋และชายวัยกลางคนคนนั้นเดินไปที่ห้องน้ำชาของสมาคม ผู้คนในห้องโถงใหญ่ของสมาคมต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์
"คนเมื่อกี้นั่นคือลู่จิ่วจุน เจ้าของแหล่งผลิตยาต้านฮั่นใช่ไหม? ใครๆ ก็รู้ว่าเขาเป็นผู้ช่วยนักปรุงยาปลอม เขาจะรับคนบ้านั่นเข้าทำงานหรือ? เขาไม่กลัวโรงงานของตัวเองจะล้มละลายอีกรอบหรือ? สมองเขาคงไม่ค่อยปกติแล้วล่ะ"
"ฮ่าๆ นายก็รู้ว่าเป็นอีกรอบ ถ้าลู่จิ่วจุนมีสมองที่ปกติ เขาก็คงไม่ทำให้แหล่งผลิตยาต้านฮั่นล่มสลายไปแล้ว คนคนนี้ดูฉลาดตอนแรกเห็น แต่จริงๆ แล้วไม่ฉลาดเลย ดูแหล่งผลิตยาต้านฮั่นก็รู้แล้ว"
"ใครบ้างไม่รู้ว่าลู่จิ่วจุนสมองไม่ค่อยปกติ? น่าเสียดายแหล่งผลิตยาต้านฮั่น มันเคยเป็นโรงงานปรุงยาที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในแคว้นชื่นอวี่ของเรา แม้แต่ในจักรวรรดิต้าซิงก็ยังติดอันดับ แต่ตอนนี้มันเป็นเพียงโรงงานเล็กๆ อีกไม่นาน มันก็จะหายไปจากความทรงจำ..."
"ใครจะไปรู้ว่าเขาโชคดี ได้สืบทอดแหล่งผลิตยาต้านฮั่น แม้จะล่มสลายไปแล้ว แต่อย่างน้อยเขาก็เคยเป็นเจ้าของมันมาก่อน อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องเหมือนพวกเราที่ต้องมาหางานทำที่นี่"
...
เสียงวิพากษ์วิจารณ์มากมาย โม่อู๋จี๋ไม่ได้ยินแล้ว ตอนนี้เขานั่งอยู่ในห้องน้ำชากับลู่จิ่วจุน ลู่จิ่วจุนสั่งชาเหยาฉางฉุนเซี่ยวหนึ่งกา
น้ำชาสีเขียวอ่อนถูกรินออกมา ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ โม่อู๋จี๋อดไม่ได้ที่จะยกถ้วยขึ้นดื่มหนึ่งอึก ความหอมเต็มปาก ทั้งร่างกายรู้สึกสดชื่น เขาอดไม่ได้ที่จะชมว่า "ชาดีจริงๆ"
ในชาติก่อน โม่อู๋จี๋ไม่ค่อยพิถีพิถันเรื่องการดื่มชา เขาอยู่ในระดับสูงมาก ชาดีๆ หลากหลายชนิดเขาก็เคยดื่มมาแล้ว แต่จริงๆ แล้วไม่มีกี่อย่างที่จะเทียบกับชานี้ได้ ยิ่งไปกว่านั้น โม่อู๋จี๋ยังสามารถเห็นได้ว่าชานี้ถูกชงออกมาอย่างง่ายๆ ไม่ได้พิถีพิถันในรายละเอียดต่างๆ มิฉะนั้นรสชาติอาจจะดียิ่งขึ้นไปอีก
ลู่จิ่วจุนยิ้มเล็กน้อย "ชาเหยาฉางฉุนเซี่ยวเป็นหนึ่งในสามชาชื่อดังของแคว้นเฉิงอวี่ ทุกปีจะมีการนำไปถวายให้กับราชวงศ์จักรวรรดิ ที่เราดื่มกันนี้เป็นเพียงใบแก่เท่านั้น แต่ใบแก่นี้ก็ไม่ใช่ว่าคนทั่วไปจะดื่มได้ ขอแนะนำตัวก่อน ผมคือลู่จิ่วจุน ปัจจุบันเป็นเจ้าของแหล่งผลิตยาต้านฮั่น..."
พูดถึงตรงนี้ ลู่จิ่วจุนหยุดพูดเป็นพิเศษและมองโม่อู๋จี๋ เขาเชื่อว่าโม่อู๋จี๋จะต้องพูดต่อว่า ที่แท้ก็คือแหล่งผลิตยาต้านฮั่น ฉันรู้จัก
โม่อู๋จี๋ฟังออกถึงความหมายของลู่จิ่วจุน ดูเหมือนว่าแหล่งผลิตยาต้านฮั่นนี้จะไม่ธรรมดาจริงๆ เขาจึงพูดด้วยความขอโทษเล็กน้อยว่า "ขอโทษครับ ท่านลู่ฟางจู่ ผมไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับแหล่งผลิตยาต้านฮั่นมาก่อนเลย"
ลู่จิ่วจุนอ้าปากกว้าง ดูเหมือนจะไม่เชื่อคำพูดของโม่อู๋จี๋ ในเมืองเย่าซโจว ยังมีใครที่ไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับแหล่งผลิตยาต้านฮั่น? แม้ว่าแหล่งผลิตยาต้านฮั่นจะล่มสลายไปแล้ว ร้านค้ามากมายและโรงงานในที่ต่างๆ ถูกคนอื่นกลืนกิน แต่นี่ก็เป็นเรื่องของไม่กี่ปีที่ผ่านมา ชื่อเสียงไม่น่าจะตกต่ำเร็วขนาดนี้นี่?
หลังจากประหลาดใจชั่วครู่ ลู่จิ่วจุนก็เข้าใจ พูดด้วยการเยาะเย้ยตัวเองว่า "ดูเหมือนฉันจะคิดมากเกินไป คุณชายม่อมุ่งมั่นที่จะกู้ชาติ ย่อมไม่สนใจเรื่องธุรกิจพวกนี้"
โม่อู๋จี๋เห็นว่าลู่จิ่วจุนเข้าใจแล้ว ก็ไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป พูดตรงๆ ว่า "ลู่ฟางจู่รู้จักภูมิหลังของผม คงไม่ได้มาเชิญผมไปเป็นนักปรุงยาหรอกนะ?"
เมื่อครู่เขาพูดอย่างโอ้อวดในสมาคมว่าอยากเป็นก็เป็นนักปรุงยาได้ แต่โม่อู๋จี๋รู้จักตัวเองดี ไม่มีใครจะเอาคำโอ้อวดของเขามาใส่ใจหรอก
ลู่จิ่วจุนยกถ้วยชาขึ้นดื่มหนึ่งอึก วางถ้วยชาลงอย่างไม่รีบร้อน ยิ้มและพูดว่า "คุณชายม่อพูดถูกจริงๆ ผมมาเชิญคุณชายม่อไปเป็นหัวหน้านักปรุงยาของแหล่งผลิตยาต้านฮั่นของผม"
คราวนี้ถึงคราวที่โม่อู๋จี๋ตกใจบ้าง เขาหยุดมือที่กำลังจะยกถ้วยชาโดยไม่รู้ตัว ถามอย่างไม่เข้าใจเลยว่า "ลู่ฟางจู่ไม่ได้ยินเรื่องของผมหรือ? คุณแน่ใจได้อย่างไรว่าผมไม่ได้โม้เมื่อกี้? หรือว่าเป็นคำพูดของคนปกติ?"
ลู่จิ่วจุนพูดอย่างใจเย็นว่า "ฉันปรุงยาไม่เก่ง แต่ฉันเชื่อว่าตาคู่นี้ของฉันยังใช้ได้ ตอนที่คุณชายโอ้อวดเมื่อกี้ ความมั่นใจในดวงตาและจิตวิญญาณพละกำลังทั่วร่าง นั่นไม่ใช่สิ่งที่การโม้สามารถทำได้ และก็ไม่ใช่สิ่งที่คนที่มีปัญหาทางสมองจะทำได้ นอกจากนี้ คำพูดของคุณชายเมื่อกี้ยิ่งทำให้ฉันมั่นใจ นั่นไม่ใช่คำพูดของคนที่ไม่ปกติแน่นอน ดังนั้น ฉันจึงเสี่ยงครั้งหนึ่ง ฉันเชื่อว่าสิ่งที่คุณชายม่อพูดเป็นความจริง เป็นไงล่ะ คุณชายม่อ สนใจร่วมมือกับฉันสักครั้งไหม?"
พูดจบ ลู่จิ่วจุนยังเสริมอีกประโยคว่า "อ้อ ฉันยังมีฉายาหนึ่งว่า ลู่คนบ้า แหล่งผลิตยาต้านฮั่นของฉันที่พ่ายแพ้อย่างรวดเร็วเช่นนี้ ก็เพราะการตัดสินใจอย่างบ้าคลั่งของฉันเอง"
แม้แต่ตัวลู่จิ่วจุนเองก็ไม่เชื่อคำพูดนี้ เขาย่อมไม่ได้ต้องการจ้างโม่อู๋จี๋เพราะความมั่นใจของโม่อู๋จี๋ อาจจะมีปัจจัยนี้อยู่บ้างเล็กน้อย แต่สิ่งที่สำคัญกว่าคือเหตุผลที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ นั่นคือคุณปู่ของโม่อู๋จี๋ โม่เทียนเฉิง มีอีกตัวตนหนึ่งที่คนอื่นไม่รู้จัก นั่นคือตัวตนของนักปรุงยา และยังเป็นนักปรุงยาที่มีระดับสูงอีกด้วย
แหล่งผลิตยาต้านฮั่นของตระกูลลู่ที่มีชื่อเสียงในเย่าซโจวได้ ก็เพราะเจ้าชายเป่ยฉินโม่เทียนเฉิง แม้ว่าคุณปู่ของเขาและโม่เทียนเฉิงจะเป็นเพื่อนกัน แต่ตระกูลลู่ก็ต้องจ่ายราคาที่สูงมากเพื่อให้ได้รับการสนับสนุนด้านการปรุงยาจากโม่เทียนเฉิง
พูดอีกนัยหนึ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะผลกำไรส่วนใหญ่ของแหล่งผลิตยาต้านฮั่นถูกทุ่มไปให้โม่เทียนเฉิง แหล่งผลิตยาต้านฮั่นก็คงไม่พ่ายแพ้เร็วขนาดนี้ ดังนั้นเมื่อโม่อู๋จี๋บอกว่าตัวเองเป็นนักปรุงยา คนอื่นไม่เชื่อ แต่เขาเชื่อในใจอยู่บ้าง ถ้าเขาเองเป็นนักปรุงยา เขาก็จะถ่ายทอดให้ลูกหลาน ยิ่งไปกว่านั้นโม่อู๋จี๋ยังมั่นใจมากขนาดนี้ แน่นอนว่าไม่ว่าโม่อู๋จี๋จะรู้เรื่องนี้หรือไม่ เขาก็จะไม่อธิบาย
เมื่อได้ยินคำพูดของลู่จิ่วจุน โม่อู๋จี๋กลับสงบลง เขาไม่ค่อยเชื่อว่าลู่จิ่วจุนจะจ้างเขาเป็นหัวหน้านักปรุงยาเพียงเพราะตัดสินว่าเขาไม่ได้พูดโกหก บนท้องฟ้าไม่มีขนมหวานตกลงมาเปล่าๆ หลักการนี้โม่อู๋จี๋เข้าใจดี ถ้าอีกฝ่ายเป็นคนหุนหันแบบนี้จริง คงไม่มีแหล่งผลิตยาต้านฮั่นแล้ว
"ยังไง? หรือว่าคุณชายม่อพูดใหญ่จริงๆ? ตอนที่ฉันจะจ้าง กลับไม่กล้าแล้ว?" ลู่จิ่วจุนเห็นโม่อู๋จี๋ไม่พูด จึงแหย่อีกประโยค
โม่อู๋จี๋ไม่ได้มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ เพราะการแหย่ของลู่จิ่วจุน หลังจากดื่มชาหนึ่งอึกแล้วจึงพูดว่า "ได้ครับ แต่ค่าตอบแทนของผมเท่าไหร่?"
"เดือนละห้าสิบเหรียญทอง ตั้นฮั่นเหลี่ยนเย้าจะจัดหาที่พักให้ นอกจากนี้ ตราบใดที่ไม่ใช่คำขอที่ไม่สมเหตุสมผล แหล่งผลิตยาต้านฮั่นจะพยายามตอบสนองคุณให้มากที่สุด" ลู่จิ่วจุนพูดจบก็จ้องมองโม่อู๋จี๋ เขาไม่เชื่อว่าโม่อู๋จี๋จะปฏิเสธค่าตอบแทนที่สูงขนาดนี้ ค่าตอบแทนนี้แน่นอนว่าเทียบไม่ได้กับค่าตอบแทนของนักปรุงยาที่แท้จริง แต่ก็สูงกว่าผู้ช่วยนักปรุงยาของเฉิงหลิงจี๋ตันกงฟางเมื่อกี้หลายเท่า
ตามที่เขาคาดการณ์ไว้ เมื่อเขาเสนอราคานี้ออกไป โม่อู๋จี๋จะต้องลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น
แต่ความจริงทำให้เขาผิดหวังมาก โม่อู๋จี๋ทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของเขา ดื่มชาอย่างใจเย็น ในขณะที่ลู่จิ่วจุนเริ่มทนไม่ไหว เขาจึงถามคำถามที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลย "ลู่ฟางจู่ครับ ผมได้ยินมาว่าการคายหลิงเป็นสิ่งที่สิ้นเปลืองเงินมากที่สุด ไม่ทราบว่าการคายหลิงต้องใช้เงินเท่าไหร่?"
โม่อู๋จี๋ไม่ใช่คนที่ไม่เคยเห็นเงิน ที่เขาตื่นเต้นกับเงินสิบเหรียญทองก่อนหน้านี้ เพราะตอนนั้นไม่มีใครมองออกว่าเขาเป็นใคร เขาแค่ต้องการหางานชั่วคราวเพื่อเลี้ยงดูตัวเองและเยี่ยนเอ๋อร์เท่านั้น แม้ว่าจะได้รับการว่าจ้าง เขาก็จะทำอย่างมากหนึ่งเดือนแล้วก็จากไป
แต่ลู่จิ่วจุนตรงหน้าแน่นอนว่าจะไม่ให้เขาทำแค่หนึ่งเดือนแล้วจากไป จะต้องมีการเซ็นสัญญาอะไรสักอย่างแน่นอน
ลู่จิ่วจุนมองโม่อู๋จี๋อย่างสงสัย โม่อู๋จี๋เคยไปคายหลิงมาแล้ว ผลคือเป็นฟานเกิ้น เขาก็เคยได้ยินมา แล้วตอนนี้โม่อู๋จี๋ถามเรื่องนี้หมายความว่าอย่างไร?
แม้จะไม่รู้เจตนาของโม่อู๋จี๋ แต่เขาก็ตอบอย่างละเอียดว่า "การคายหลิงมีสามวิธี วิธีแรกคือใช้หลิงเย้าในการคายหลิง นี่เป็นวิธีที่ใช้กันมากที่สุด ค่าใช้จ่ายขึ้นอยู่กับระดับขั้นของหลิงเย้า ราคาต่ำสุดก็ตั้งแต่หนึ่งหมื่นเหรียญทองขึ้นไป วิธีที่สอง..."
โม่อู๋จี๋ขัดจังหวะคำพูดของลู่จิ่วจุนด้วยความขอโทษ "ลู่ฟางจู่ครับ เมื่อราคาต่ำสุดคือหนึ่งหมื่นเหรียญทอง ก็ต้องมีราคาสูงสุดด้วย ขอถามหน่อยว่าราคาสูงสุดคือเท่าไหร่?"
ลู่จิ่วจุนหัวเราะเบาๆ "ราคาสูงสุดคือไม่มีราคา ได้ยินมาว่าหลิงเย้าที่มีค่าที่สุด แม้จะขายทั้งแคว้นเฉิงอวี่ก็ซื้อไม่ได้"
ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้ ไม่รู้ว่าตอนที่พ่อแม่ของโม่ซิงเหอช่วยเขาคายหลิงใช้หลิงเย้าราคาเท่าไหร่ สิ่งนี้สามารถคาดเดาได้ว่า ยิ่งราคาของหลิงเย้าต่ำ ผลของการคายหลิงก็ยิ่งแย่
ลู่จิ่วจุนพูดต่อว่า "วิธีที่สองคือขอความช่วยเหลือจากผู้แข็งแกร่งในการคายหลิง วิธีนี้ค่าใช้จ่ายขึ้นอยู่กับอารมณ์ของผู้แข็งแกร่ง โดยทั่วไปจะไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนเหรียญทอง แม้จะเรียกราคาหลายแสนก็ไม่แพง วิธีที่สามคือใช้คายหลิงเจิ้นในการคายหลิง วิธีนี้ไม่มีในแคว้นเฉิงอวี่ของเรา ได้ยินว่าจักรวรรดิต้าซิงมีคายหลิงเจิ้น แต่มีเพียงคนที่มีพรสวรรค์ชัดเจนเท่านั้นที่จะมีโอกาสเข้าไปคายหลิง"
โม่อู๋จี๋เงียบไป ไม่ว่าจะเป็นการคายหลิงแบบไหน แม้แต่เขาจะได้รับเดือนละ 100 เหรียญทอง ก็ต้องรอถึงเมื่อไหร่กว่าจะหาเงินไปคายหลิงได้?
"ลู่ฟางจู่ คุณเคยไปคายหลิงไหม? การคายหลิงครั้งหนึ่งต้องใช้เงินอย่างน้อยหนึ่งหมื่นเหรียญทอง คงไม่มีกี่คนที่จะมีเงินพอ แล้วคนจนจะไม่สามารถคายหลิงได้เลยหรือ?" หลังจากผ่านไปนาน โม่อู๋จี๋จึงพูด
ลู่จิ่วจุนส่ายหัว "ผมเคยไปทดสอบ แต่เป็นเพียงฟานเกิ้นเท่านั้น บวกกับผมไม่สนใจการฝึกฝน ดังนั้นผมจึงไม่ได้ไปคายหลิง"
"การทดสอบก่อนคายหลิงก็ต้องใช้เงินด้วยหรือ?" โม่อู๋จี๋ถามอีก
"แน่นอนว่าต้องใช้เงิน โดยทั่วไปประมาณห้าร้อยเหรียญทอง แม้ว่าจะทดสอบออกมาว่ามีรากวิญญาณ แต่ตอนคายหลิง ก็ไม่แน่ว่าจะทำให้คุณมีคุณสมบัติในการฝึกฝน"
"แล้วถ้าทดสอบออกมาว่าเป็นฟานเกิ้น สามารถคายหลิงได้ไหม?"
ลู่จิ่วจุนหัวเราะ "แม้ว่าผมจะไม่ค่อยเข้าใจเรื่องนี้ แต่ก็รู้ว่าโอกาสที่ฟานเกิ้นจะคายหลิงสำเร็จนั้นไม่ถึงหนึ่งในล้าน มีเพียงคนส่วนน้อยที่ไม่ยอมรับว่าตัวเองไม่มีรากวิญญาณ แม้จะรู้ว่าตัวเองเป็นฟานเกิ้น ก็ยังต้องเสียเงินไปคายหลิง"
โม่อู๋จี๋เข้าใจอย่างถ่องแท้ พ่อบุญธรรมของเขาสุดท้ายก็หมดหนทาง แม้จะรู้ว่าเขาเป็นฟานเกิ้น ก็ยังต้องเสียเงินไปช่วยเขาคายหลิง
(ขอให้เพื่อนๆ อ่านแล้วช่วยโหวตบัตรแนะนำด้วย ขอบคุณ! การอัปเดตวันนี้แค่นี้ ราตรีสวัสดิ์เพื่อนๆ!)
......


## บทที่ 7 หัวหน้านักปรุงยา

"ลู่ฟางจู่ ท่านว่าจ้างข้า เป็นเพราะต้องการให้ข้าช่วยต้านฮั่นปรุงยาวิจัยยาใหม่ใช่หรือไม่" โม่อู๋จี๋สูดลมหายใจเข้า ตัดสินใจเสี่ยงดวงสักตั้ง เขาต้องการเหรียญทองจำนวนมาก ไม่ใช่แค่สิบหรือร้อยที่จะแก้ปัญหาได้
ลู่จิ่วจุนลังเลเล็กน้อย "ก็ไม่ใช่ว่าให้เจ้าพัฒนายาใหม่ทั้งหมด ที่ต้านฮั่นปรุงยาของข้าตกต่ำลงมา ก็เพราะข้าเอาเงินทุนจำนวนมากไปพัฒนายาใหม่ ผลคือการพัฒนายาใหม่ล้มเหลว ไม่สามารถออกมาได้ทันเวลา จึงถูกคู่แข่งฉวยโอกาสโจมตี บางทีเจ้าอาจจะลงมือบนพื้นฐานการพัฒนาเดิมของพวกเรา อย่างนี้จะประหยัดเวลาและแรงงานไปได้มาก"
คำพูดนี้ลู่จิ่วจุนไม่ได้พูดเท็จ หลังจากโม่เทียนเฉิงหายตัวไป ต้านฮั่นปรุงยามีกำไรเพิ่มขึ้นมากมาย ลู่จิ่วจุนไม่ใช่คนที่จะอยู่เฉยๆ เขารีบจ้างนักปรุงยาหลายคนมาเริ่มวิจัยยาใหม่ น่าเสียดายที่กำไรก่อนหน้านี้ของต้านฮั่นปรุงยาถูกโม่เทียนเฉิงกวาดไปหมดแล้ว อาศัยเงินสะสมหลังจากโม่เทียนเฉิงจากไปเพื่อพัฒนายาใหม่ยังไม่พอ สุดท้ายก็เหมือนตักน้ำด้วยตะกร้าไม้ ยาใหม่ไม่ได้ผลิตออกมา ต้านฮั่นปรุงยาก็ล้มละลาย
หลายคนคิดว่าลู่จิ่วจุนบ้าใช้เงินอย่างสุรุ่ยสุร่าย ทำให้ต้านฮั่นปรุงยาตกต่ำ มีเพียงลู่จิ่วจุนเองที่รู้ว่า แม้เขาจะไม่วิจัยยาใหม่ ต้านฮั่นปรุงยาก็จะตกต่ำในไม่ช้า
โม่เทียนเฉิงไม่ได้ใส่ใจต้านฮั่นปรุงยาเลย ผลิตภัณฑ์เดิมของต้านฮั่นปรุงยาผ่านมาหลายสิบปี สูญเสียความสามารถในการแข่งขันไปนานแล้ว ยาที่มีฤทธิ์เดียวกันของเฉิงหลิงจี๋ตันกงฟางมีราคาที่แข่งขันได้มากกว่าต้านฮั่น สิ่งที่เขาทำก็แค่เสี่ยงดวงเท่านั้น
"ถ้าข้าเป็นผู้นำในการวิจัยยาใหม่เพียงคนเดียว ข้าหวังว่าจะได้รับส่วนแบ่งกำไรจากยาใหม่เจ็ดส่วน" โม่อู๋จี๋พูดตรงๆ หลังจากรู้ว่าตัวเองต้องการเงินทุนจำนวนมาก เขาไม่ได้วางแผนที่จะอาศัยผลงานก่อนหน้านี้ของต้านฮั่นปรุงยาเลย
"เป็นไปไม่ได้ เจ้าไม่มีใบรับรองนักปรุงยา กลับกล้าเรียกร้องกำไรเจ็ดส่วน โลกนี้มีเหตุผลแบบนี้ที่ไหนกัน ถ้าข้าจ้างนักปรุงยาคนไหนก็ได้ หนึ่งเดือนอย่างมากก็แค่สองร้อยถึงสามร้อยเหรียญทองเท่านั้น" ลู่จิ่วจุนลุกขึ้นยืน พูดอย่างโกรธเล็กน้อย
โม่อู๋จี๋ไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ชาติก่อนเขาผ่านการเจรจาแบบนี้มาไม่รู้กี่ครั้ง จะถูกขู่ให้ถอยด้วยคำพูดเดียวได้อย่างไร "ลู่ฟางจู่ ท่านแน่ใจหรือว่านักปรุงยาที่ได้เงินเดือนสองสามร้อยเหรียญทองจะพัฒนายาใหม่ให้ท่านได้ ประการที่สอง แม้จะพัฒนายาใหม่ได้ แต่ถ้าเขาไม่ทำงานแล้วไปเปลี่ยนโรงงานยาอื่นเพื่อผลิตผลิตภัณฑ์ใหม่แบบนี้ ท่านมั่นใจหรือว่ายาใหม่นี้จะยังมีกำไร ดี สมมติว่าท่านทำสัญญา ถ้าระยะเวลาการพัฒนายาวนาน ท่านมีเหรียญทองมากพอที่จะจ่ายให้เขาหรือ ข้าแตกต่าง ก่อนที่ยาใหม่จะออกมา ข้าต้องการเพียงสิบเหรียญทองต่อเดือนจากท่าน"
โม่อู๋จี๋มองออกว่าลู่จิ่วจุนไม่มีเหรียญทองเหลือพอที่จะจ้างนักปรุงยาที่แท้จริง จึงอยากลองเสี่ยงดวง โดยมุ่งเป้าไปที่เขา
"นอกจากเจ้าจะต้องการส่วนแบ่งจากยาใหม่แล้ว ยังต้องการให้ข้าจ่ายสิบเหรียญทองต่อเดือนอีกหรือ" ลู่จิ่วจุนรู้สึกว่าตัวเองพูดอย่างไร้เรี่ยวแรง
"แน่นอน ลู่ฟางจู่ การที่ท่านสามารถหาข้าได้ แสดงว่าท่านเฉลียวฉลาดและเก่งกาจ เมื่อเป็นเช่นนั้น ท่านย่อมเข้าใจสถานการณ์ของข้า และรู้ว่าข้าไม่สามารถท้องว่างวิจัยยาใหม่ให้ท่านได้ และถึงแม้ว่าข้าจะไม่สามารถวิจัยยาใหม่ได้ ท่านก็เสียไม่มาก หากท่านใช้เหรียญทองหลายร้อยจ้างนักปรุงยาคนอื่น แล้วสุดท้ายไม่สามารถวิจัยยาใหม่ได้ ฮ่าๆ ข้าเกรงว่าลู่ฟางจู่จะต้องมาเป็นเพื่อนบ้านกับข้า..." โม่อู๋จี๋พูดพร้อมรอยยิ้ม
ลู่จิ่วจุนมองใบหน้ายิ้มของโม่อู๋จี๋ ในใจเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ถ้าเขาได้ยินใครพูดอีกว่าคนคนนี้เป็นคนบ้าสมองเสีย เขาคงจะวิ่งไปเตะคนนั้นสักที
"ไม่ได้ มากสุดให้เจ้าห้าส่วน" ลู่จิ่วจุนลังเลเป็นเวลานาน ในที่สุดก็พูดทีละคำ
สิ่งที่โม่อู๋จี๋พูดก็มีเหตุผล แม้ว่าเขาจะวิจัยไม่สำเร็จ การสูญเสียในไม่กี่เดือนก็แค่ไม่กี่สิบเหรียญทอง หากจ้างนักปรุงยาคนอื่น การสูญเสียอาจจะเป็นหลายพันเหรียญทอง ตอนนั้น บางทีเขาลู่จิ่วจุนอาจจะต้องไปเป็นเพื่อนบ้านกับเจ้าชายที่ตกอับคนนี้จริงๆ
โม่อู๋จี๋ลูบคางอย่างใจเย็น "ห้าส่วนก็ได้ แต่ไม่ใช่ห้าส่วนของยาใหม่แล้ว แต่เป็นห้าส่วนของหุ้นต้านฮั่นปรุงยา ถ้าตกลง เราก็เซ็นสัญญากัน ถ้าไม่ตกลง ข้าจะไปสอบใบรับรองนักปรุงยา อย่าบอกข้าว่าไม่มีใบจบการศึกษาไม่สามารถสอบใบรับรองได้ ข้ามีวิธีการ เมื่อข้าได้ใบรับรองมา ฮิๆ..."
ลู่จิ่วจุนถอนหายใจ เขารู้ว่าโม่อู๋จี๋จับจุดอ่อนของเขาได้ ถ้าไม่หาโม่อู๋จี๋คนนี้ แม้ว่าเขาจะบอกนักปรุงยาคนอื่นว่าจะให้แปดส่วนของโรงงาน คาดว่าก็จะไม่มีใครเชื่อเขา
"ดี ข้าตกลง คุณชายม่อ ท่านต้องทุ่มเทอย่างเต็มที่นะ ต้านฮั่นปรุงยาของข้าต้องพึ่งท่านทั้งหมด ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ท่านคือนักปรุงยาชั้นหนึ่งของต้านฮั่นปรุงยา" ลู่จิ่วจุนไม่ต่อรองราคาอีก ยาใหม่ของต้านฮั่นปรุงยาออกมาแล้ว ยาใหม่ก็คือกำไรทั้งหมด ดังนั้นส่วนแบ่งของโรงงานต้านฮั่นปรุงยาและส่วนแบ่งของยาใหม่ ที่จริงแล้วเป็นแนวคิดเดียวกัน บางทีส่วนแบ่งของยาใหม่อาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ
โม่อู๋จี๋ตบไหล่ของลู่จิ่วจุน "พี่ชายเป็นคนฉลาด ดูว่าข้าจะพาท่านไปรวยได้อย่างไร ฟื้นฟูต้านฮั่นปรุงยา อ้อ ลู่ผู้เฒ่า ขอยืมสิบเหรียญทองก่อน บ้านข้าขาดข้าว"
มุมปากของลู่จิ่วจุนกระตุกสองสามครั้ง แต่ก็หยิบถุงผ้าเล็กๆ ส่งให้โม่อู๋จี๋พลางพูดว่า "พี่น้องโม่ พวกเราเดี๋ยวก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว จะมีอะไรต้องเกรงใจ หากเหรียญทองไม่พอ ก็เบิกล่วงหน้าได้เลย ข้าจะกลับไปเตรียมการ พรุ่งนี้ท่านมาที่โรงงานของข้าเพื่อเซ็นสัญญาก็พอ"
โม่อู๋จี๋รับถุงผ้ามาบีบดู ข้างในมีเหรียญทองเกือบสิบเหรียญจริงๆ ในใจดีใจกำลังจะพูดอะไรอีก ก็เห็นเยี่ยนเอ๋อร์ที่มีสีหน้ากังวลในห้องโถงของสมาคม ความรู้สึกคือเด็กคนนี้เป็นห่วงเขา จึงมาหาที่สมาคมอีกครั้ง
"ได้ๆๆ พรุ่งนี้ข้าจะไปที่ต้านฮั่นปรุงยา..." ขณะพูด โม่อู๋จี๋ก็เดินออกจากห้องน้ำชา โบกมือจากระยะไกลและตะโกนว่า "เด็กน้อย..."
หลังจากความสับสนและกังวลเมื่อแรกมาถึง หลังจากการต่อสู้กับลู่จิ่วจุนในสมาคม โม่อู๋จี๋ก็ฟื้นฟูสภาพจิตใจอย่างสมบูรณ์ มาแล้วก็อยู่ไป
"คุณชาย..." เยี่ยนเอ๋อร์เห็นโม่อู๋จี๋แล้ว ความกังวลในดวงตาหายไปทันที รีบวิ่งเหยาะๆ มา
"ไปกันเถอะ พวกเรากลับบ้าน แวะซื้อของอร่อยๆ กลับไปด้วย" โม่อู๋จี๋ดึงเยี่ยนเอ๋อร์ รีบทักทายลู่จิ่วจุนแล้วเดินออกจากสมาคม
พูดตามตรง ข้าวครึ่งชามตอนเช้า เขาไม่ได้กินอิ่มเลย ตอนนี้มีเหรียญทองแล้ว ไม่ไปกินให้อิ่มสักมื้อ ก็เท่ากับไม่ให้เกียรติท้องของเขา
"หอเปิดพลังวิญญาณเฉิงอวี่?" โม่อู๋จี๋เพิ่งเดินออกจากประตูใหญ่ของสมาคมก็หยุดลง เขาเห็นหอคอยสีทองอ่อนฝั่งตรงข้ามถนน ด้านนอกหอคอยมีตัวอักษรใหญ่ หอเปิดพลังวิญญาณเฉิงอวี่
ก่อนหน้านี้เขามาหางาน เห็นหราวโจวคงฮุ้ยก่อน จึงไม่ได้สังเกตหอเปิดพลังวิญญาณเฉิงอวี่ที่อยู่ด้านหลัง
เยี่ยนเอ๋อร์เห็นโม่อู๋จี๋หยุดมองหอเปิดพลังวิญญาณที่ไกลออกไป ในใจถอนหายใจแล้วพูดว่า "คุณชาย ที่นั่นเป็นสถานที่เปิดพลังวิญญาณ ตอนนั้นคุณชายก็เคยไป"
เยี่ยนเอ๋อร์กำลังเตือนโม่อู๋จี๋อย่างคลุมเครือว่า เขาเป็นฟานเกิ้น โม่อู๋จี๋ฟังออกถึงความหมายของเยี่ยนเอ๋อร์ แต่ก็ยังพูดว่า "เยี่ยนเอ๋อร์ เรื่องกินข้าวรอก่อน พวกเราไปดูที่หอเปิดพลังวิญญาณก่อน"
สำหรับโม่อู๋จี๋แล้ว สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือการมีรากวิญญาณ แล้วจึงฝึกฝน เขาต่อสู้กับลู่จิ่วจุนก็เพื่อการฝึกฝน มิฉะนั้นเขาจะหาเงินมากินไม่ได้ที่ไหนกัน
"อา..."
เยี่ยนเอ๋อร์อุทานเสียงหนึ่ง ก็ถูกโม่อู๋จี๋ลากไปทางฝั่งตรงข้ามถนนที่มีหอเปิดพลังวิญญาณ
......
"หยุด สถานที่ทดสอบและเปิดพลังวิญญาณ คนนอกห้ามเข้า" โม่อู๋จี๋และเยี่ยนเอ๋อร์เพิ่งเดินมาถึงประตูหอเปิดพลังวิญญาณ ก็ถูกคนขวางไว้
"คุณชาย การไปเปิดพลังวิญญาณ ต้องลงทะเบียนก่อน แล้วจ่ายเหรียญทอง จึงจะเข้าไปได้ หากมีการหลอกลวง จะร้ายแรงมาก..." เยี่ยนเอ๋อร์กลัวว่าโม่อู๋จี๋จะทำอะไรไม่เหมาะสม จึงอธิบายเบาๆ ข้างหูโม่อู๋จี๋
โม่อู๋จี๋พยักหน้า ที่นี่เขาไม่กล้าทำอะไรเลอะเทอะแน่นอน นี่เป็นเรื่องชีวิต เขามาที่นี่เพื่อสอบถามว่าการเปิดพลังวิญญาณต้องใช้ขั้นตอนอะไรบ้าง และต้องจ่ายเหรียญทองเท่าไร
"เอ๊ะ?" ก่อนที่โม่อู๋จี๋จะพูด เสียงประหลาดใจดังขึ้นข้างๆ เขา
"เด็กน้อย เจ้ามาเปิดพลังวิญญาณหรือ?" ตามเสียงประหลาดใจนั้น เสียงแหบเล็กน้อยถามขึ้น
โม่อู๋จี๋และเยี่ยนเอ๋อร์จึงเห็นว่าข้างๆ พวกเขามีชายหญิงคู่หนึ่งปรากฏขึ้นโดยไม่รู้ว่าเมื่อไร ชายคนนั้นมีเคราขาวพลิ้ว ดูเหมือนมีลักษณะของเซียน หญิงคนนั้นมีใบหน้างดงาม มีกลิ่นอายสูงส่งเย็นชาแผ่ออกมา ทำให้คนไม่กล้าจ้องมอง คนที่ถามคือชายคนนั้น
เยี่ยนเอ๋อร์ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ส่ายหัว
(ขอบัตรแนะนำสนับสนุน)
......


## บทที่ 8 รากวิญญาณชั้นยอด

โม่อู๋จี๋รีบก้าวไปข้างหน้าประสานมือกล่าวว่า "พวกเราสองคนแค่อยากรู้อยากเห็นมาดูเฉยๆ ได้ยินว่าการคายหลิงต้องใช้เหรียญทองจำนวนมาก พวกเรากินข้าวยังไม่อิ่มท้อง แม้แต่เหรียญเงินก็ไม่มีสักเหรียญ จะมีเหรียญทองได้อย่างไร? พวกเราสองคนจะไปเดี๋ยวนี้"
สายตาของชายเคราขาวผู้นี้ดูน่ากลัวอยู่บ้าง โม่อู๋จี๋มีความรู้สึกที่อธิบายได้ยากว่าไม่ควรอยู่ที่นี่ต่อไป
หญิงสาวแค่นเสียงเย็นชา สายตากวาดผ่านถุงผ้าใส่เหรียญทองในมือของโม่อู๋จี๋ ในดวงตาวาบไหวด้วยความรังเกียจ เห็นได้ชัดว่าเธอรู้ว่าในถุงผ้าของโม่อู๋จี๋มีเหรียญทอง นี่จึงทำให้เธอรู้สึกดูถูกและรังเกียจโม่อู๋จี๋ที่โกหก
โม่อู๋จี๋ถือว่าเป็นคนมากประสบการณ์ เขาเห็นความรังเกียจในดวงตาของหญิงคนนี้ได้อย่างชัดเจน เขาถึงกับสงสัยว่าถุงผ้าในมือของเขามีรูรั่วหรือไม่ ไม่เช่นนั้นสายตาของหญิงคนนี้จะมองทะลุถุงผ้าของเขาได้อย่างไร?
"อย่าเพิ่งรีบไป เมื่อมาแล้วก็เข้าไปดูว่ามีรากวิญญาณหรือไม่ดีกว่า" ชายเคราขาวพูดต่อด้วยเสียงแหบแห้ง
โม่อู๋จี๋สงบสติอารมณ์ลง เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าชายเคราขาวผู้นี้ไม่ได้มุ่งเป้าที่เขา แต่เป็นเยี่ยนเอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ หากมาเพื่อรากวิญญาณของเยี่ยนเอ๋อร์ แต่เยี่ยนเอ๋อร์ยังไม่ได้ทดสอบรากวิญญาณเลย เขาจะรู้ได้อย่างไร? หากไม่ได้มาเพื่อรากวิญญาณของเยี่ยนเอ๋อร์ แล้วมาทำไม? เขาดึงเยี่ยนเอ๋อร์มาอยู่ข้างหลัง พูดด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง "ท่านผู้มีพระคุณทั้งสอง พี่น้องเราสองคนไม่มีเหรียญทอง และไม่อยากจะคายหลิงตอนนี้ ขอลาละ"
ชายเคราขาวหัวเราะเบาๆ "ไม่ได้ให้พวกเจ้าไปคายหลิง แค่ทดสอบก็ไม่ต้องใช้เงินมาก เข้าไปเถอะ..."
ทดสอบไม่ต้องใช้เงินมาก? โม่อู๋จี๋รู้สึกสงสัยในใจ ไม่ใช่ว่าแค่ทดสอบก็ต้องใช้เงินอย่างน้อยห้าร้อยเหรียญทองแล้วหรือ?
"ท่านผู้อาวุโส ข้าได้ยินมาว่าแค่ทดสอบก็ต้องเสียเงินห้าร้อยเหรียญทองแล้ว บางคนทดสอบแล้วเป็นฟานเกิ้น แต่อยากลองดวง ไปคายหลิงก็ต้องใช้เงินอย่างน้อยหมื่นเหรียญทอง และยังใช้หลิงเย้าที่แย่ที่สุดอีกด้วย" หากไม่ใช่เพราะเห็นว่าทั้งสองคนนี้มีท่าทางไม่ธรรมดา โม่อู๋จี๋ถึงกับสงสัยว่าพวกเขาเป็นพวกค้ามนุษย์
ชายเคราขาวหัวเราะลั่น "โดยทั่วไปก็ต่อเมื่อตรวจพบว่ามีรากวิญญาณแล้ว จึงจะต้องพิจารณาว่าจะคายหลิงหรือไม่ เมื่อเป็นฟานเกิ้น พวกเขาก็จะบอกว่าหอเปิดพลังวิญญาณตรวจไม่พบรากวิญญาณบางอย่าง จึงหลอกให้คนอื่นไปคายหลิงโดยตรง ยังไงก็ไม่เสียเปรียบ"
โม่อู๋จี๋เข้าใจทั้งหมดแล้ว อะไรกัน คายหลิงต้องใช้เงินหมื่นถึงหลายแสนเหรียญทอง? นี่เป็นเพียงกลโกงหาเงินของหอเปิดพลังวิญญาณ เพียงแค่คุณมาตรวจสอบ หากเป็นฟานเกิ้น ก็จะบอกว่าไม่แน่ใจว่ามีรากวิญญาณหรือไม่ ต้องคายหลิงแล้วจึงจะรู้แน่
เมื่อต้องคายหลิง ก็ดี เอาเหรียญทองมา แม้แต่บางคนก็คิดเหมือนเขา คิดว่าการคายหลิงครั้งแรกใช้หลิงเย้าไม่ดีพอ ไม่ได้พัฒนารากวิญญาณที่ซ่อนอยู่ จึงเสียเงินอีกครั้งเพื่อคายหลิงครั้งที่สอง
มาถึงตอนนี้ โม่อู๋จี๋มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าพ่อจอมปลอมของเขาถูกหลอกในการพาเขามาคายหลิงครั้งแรก
แน่นอนว่าเขาไม่มีรากวิญญาณ และพวกหอเปิดพลังวิญญาณต้องการหาเงินจากค่าคายหลิง บวกกับโม่กวางเหยียนต้องการอย่างยิ่งให้เขาสามารถฝึกฝนได้ จึงเสียเงินจำนวนมากไปกับการคายหลิง แน่นอน คนที่ถูกหลอกได้ล้วนเป็นคนมีเงิน
"หยุด" ยามของหอเปิดพลังวิญญาณดูเหมือนไม่รู้จักชายหญิงคู่นี้ จึงขวางทั้งสองคนไว้เช่นกัน
ชายเคราขาวแค่นเสียงเย็นชา "ใครรับผิดชอบที่นี่ ออกมาให้ข้า"
เสียงแค่นของชายเคราขาวฟังดูไม่ดังนัก แต่โม่อู๋จี๋กลับรู้สึกว่าแก้วหูของเขาเกือบจะแตก ในใจมีความรู้สึกตื่นตระหนก
เพียงไม่กี่วินาที ชายวัยกลางคนร่างอ้วนก็วิ่งออกมา เมื่อเขามาถึงประตูหอเปิดพลังวิญญาณ ก็มองชายหญิงคู่นี้ด้วยความสงสัยเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าเขาก็ไม่รู้จักพวกเขา
ชายผู้นั้นยกมือหยิบหยกแผ่นหนึ่งออกมาพูดว่า "พาข้าไปห้องทดสอบรากวิญญาณที่ดีที่สุดที่นี่"
ชายร่างอ้วนเห็นหยกแผ่นนี้ มือสั่นเล็กน้อย รีบพูดอย่างนอบน้อมว่า "ครับ ครับ ข้าคือหลิวชุนซาน ผู้บริหารที่รับผิดชอบที่นี่ ขอเชิญท่านผู้มีพระคุณทั้งสองตามข้ามา"
ตามมาด้วยโม่อู๋จี๋รู้สึกถึงพลังอันยิ่งใหญ่ที่พาเขาไป ทำให้เขาไม่อาจต้านทานได้ จำต้องเดินตามชายหญิงคู่นั้นเข้าไปในหอเปิดพลังวิญญาณ
โม่อู๋จี๋มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก เขาอยากจะมาทดสอบอีกครั้งว่าตัวเองมีรากวิญญาณหรือไม่ แต่การถูกบังคับให้เข้ามาโดยไม่มีความสามารถต่อต้าน ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจอย่างมาก
ภายในหอเปิดพลังวิญญาณค่อนข้างกว้างขวาง โม่อู๋จี๋เห็นคนหลายคนกำลังจ่ายเหรียญทอง ดูเหมือนพวกเขาก็มาทดสอบหรือคายหลิงเช่นกัน
หลิวชุนซานพาทุกคนขึ้นไปที่ขั้นสองของหอเปิดพลังวิญญาณอย่างรวดเร็ว เมื่อเข้าสู่ขั้นสอง สิ่งแรกที่โม่อู๋จี๋เห็นคือเสาคริสตัลทรงกลมสูงประมาณหนึ่งจั้ง
"เจ้าไปทดสอบก่อน ยืนที่ด้านหลังนั่น" ชายเคราขาวพูดอย่างเฉยเมย ชี้ไปที่จุดยืนด้านหลังเสาคริสตัลทรงกลมพูดกับโม่อู๋จี๋
โม่อู๋จี๋เข้าใจความหมายของเขาอย่างชัดเจน ให้เขาไปทดสอบ นี่เป็นเพราะเห็นแก่เยี่ยนเอ๋อร์ มาถึงตอนนี้โม่อู๋จี๋ก็เดาได้แล้วว่าชายเคราขาวผู้นี้เห็นว่ารากวิญญาณของเยี่ยนเอ๋อร์ดี แต่ไม่รู้ว่าเขาแค่มองเพียงแวบเดียวรู้ได้อย่างไร
แม้จะเคยทดสอบมาแล้วครั้งหนึ่ง และรู้ดีว่าตัวเองไม่มีรากวิญญาณ โม่อู๋จี๋ก็ยังรู้สึกกังวลใจ เขาหวังว่าการทดสอบครั้งก่อนจะผิดพลาด และความจริงแล้วเขามีรากวิญญาณ ในขณะนี้ เขาถึงกับหวังว่าคนที่บอกว่าเขาไม่มีรากวิญญาณก่อนหน้านี้ อาจจะต้องการหลอกเอาเหรียญทองจากพ่อจอมปลอมของเขาเพิ่ม จึงให้เขามาทดสอบครั้งที่สอง
โม่อู๋จี๋รู้ดีว่าความเป็นไปได้นี้น้อยมาก
"คุณชาย ท่านไปทดสอบเถอะ" คำพูดของโม่อู๋จี๋เมื่อวานทำให้เยี่ยนเอ๋อร์เข้าใจดีว่าคุณชายของเธออยากมีรากวิญญาณมากแค่ไหน
โม่อู๋จี๋พยักหน้า สูดลมหายใจลึกๆ เดินไปที่จุดทดสอบรากวิญญาณและยืนขึ้น
แสงสีเทาวาบขึ้นบนเสาคริสตัลทรงกลม แล้วก็ไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ อีก
โม่อู๋จี๋ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรจึงจะมีรากวิญญาณ แต่เสาคริสตัลนี้ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย เขาก็รู้ว่านี่ไม่ใช่ลักษณะของคนที่มีรากวิญญาณแน่นอน
แน่นอน ชายเคราขาวพูดอย่างไม่อดทนว่า "ฟานเกิ้นธรรมดาที่สุด ชาตินี้ถูกกำหนดให้เป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง ลงมา"
โม่อู๋จี๋รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว หัวเริ่มมึน ความสามารถในการควบคุมตัวเองที่แข็งแกร่งทำให้เขาเดินลงจากแท่นทดสอบอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น มือที่สั่นเล็กน้อยของเขาแสดงให้เห็นว่าตอนนี้เขาผิดหวังมากแค่ไหน แม้แต่รากวิญญาณที่แย่ที่สุดก็ยังดี ทำไมต้องเป็นแค่ฟานเกิ้นด้วย?
"คุณชาย ไม่มีรากวิญญาณก็ไม่เป็นไร ท่านพ่อก็ไม่มีรากวิญญาณเหมือนกัน" เยี่ยนเอ๋อร์รีบเข้ามาปกป้องโม่อู๋จี๋
โม่อู๋จี๋แกล้งทำเป็นใจเย็นและยิ้ม "ไม่เป็นไร ไม่มีรากวิญญาณข้าก็ยังมีสองมือ อนาคตพวกเราก็จะกินดีอยู่ดีได้เหมือนกัน"
เขาถอนหายใจในใจ มีประโยคหนึ่งที่เขาไม่ได้พูด ท่านพ่อก็เพราะไม่มีรากวิญญาณ สุดท้ายจึงถูกคนในเย่าซโจวกินจนไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก
หญิงสาวสวยแม้แต่จะดูถูกโม่อู๋จี๋ก็ยังขี้เกียจ กินดีอยู่ดี มีแต่คนธรรมดาที่เป็นเหมือนมดปลวกเท่านั้นที่จะมีอุดมคติสูงส่งแบบนี้
ชายเคราขาวไม่ได้สนใจโม่อู๋จี๋เลย แต่ยิ้มมองเยี่ยนเอ๋อร์พูดว่า "เด็กน้อย เจ้ามาทดสอบสิ"
เยี่ยนเอ๋อร์รีบส่ายหน้า "ข้าไม่ต้องทดสอบหรอก ข้าก็ไม่อยากฝึกฝน ข้าจะไปกับคุณชาย"
"ในเมื่อมาแล้ว ก็ทดสอบสักหน่อย" พร้อมกับคำพูดของชายเคราขาว เยี่ยนเอ๋อร์ก็ตกลงไปที่จุดทดสอบรากวิญญาณโดยไม่รู้ตัว
โม่อู๋จี๋กำหมัดแน่นในที่ลับตา เขาอยากให้เยี่ยนเอ๋อร์ทดสอบจริงๆ แต่ตอนนี้กลับเป็นการบังคับให้เยี่ยนเอ๋อร์ไปทดสอบ ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจมากขึ้น โม่อู๋จี๋ค่อยๆ สูดลมหายใจ แม้เขาจะรู้สึกไม่สบายใจแค่ไหน แต่ต่อหน้าชายหญิงคู่นี้ เขาก็เป็นเพียงมดปลวกที่เล็กจ้อย
เมื่อเยี่ยนเอ๋อร์ลงไปบนแท่นทดสอบ เพียงไม่กี่วินาที เสาคริสตัลก็พลันเปล่งแสงสีเขียวออกมาเป็นระลอก ไม่นาน แสงสีเขียวนี้ก็พุ่งขึ้นไปถึงส่วนบนสุดของเสาคริสตัล เหลืออีกเพียงหนึ่งฉื่อก็จะถึงยอดสุดแล้ว แสงสีเขียวนุ่มนวลเปล่งประกาย ราวกับรุ้งสีเขียว
"รากวิญญาณชั้นยอด!" ชายเคราขาวและหญิงสาวสวยเกือบจะร้องออกมาพร้อมกัน โม่อู๋จี๋เห็นแววตาที่คลั่งไคล้ในดวงตาของพวกเขา
สุดท้ายก็มาเพื่อเยี่ยนเอ๋อร์จริงๆ โม่อู๋จี๋รู้สึกถึงความไร้พลังในใจ
(ขอบัตรแนะนำด้วย)


## บทที่ 9 ไร้พลัง ไร้ศักดิ์ศรี

"ฮ่าๆๆ..." ชายหนวดขาวหัวเราะลั่น "ไม่คิดว่าข้าลี้เหวียนฮว่าผ่านมาที่เล็กๆ แห่งนี้ จะได้พบศิษย์ที่มีพรสวรรค์เช่นนี้..."
หญิงสาวสวยที่ไม่เคยพูดอะไรเลยจู่ๆ ก็เอ่ยขัดคำพูดของชายหนวดขาวขึ้นมา "ลี้เหวียนฮว่า นางไม่เหมาะกับสำนักลี้ฮั่วจงของพวกเจ้า ข้าตัดสินใจรับนางเป็นศิษย์ปิดประตูของข้า"
ลี้เหวียนฮว่าเหมือนถูกบีบคอจนเสียงขาดห้วง หลังจากผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็ตะโกนด้วยความโกรธ "จิ่งเฟยหลาน เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เจ้ามีศิษย์ห้าคนแล้ว แต่ข้าตอนนี้ยังไม่มีศิษย์สักคน"
จิ่งเฟยหลานยังคงพูดอย่างสงบ "หลังจากรับนางเป็นศิษย์แล้ว ข้าจะไม่พูดถึงเรื่องนั้นอีก..."
ใบหน้าของลี้เหวียนฮว่าแดงก่ำ คอของเขาก็แดงด้วยความโกรธ แต่กลับไม่สามารถโต้แย้งได้แม้แต่คำเดียว
โม่อู๋จี๋มองออกแล้วว่า จิ่งเฟยหลานต้องมีหลักฐานบางอย่างที่จับผิดลี้เหวียนฮว่าได้
ผ่านไปเกือบสิบวินาที ลี้เหวียนฮว่าจึงค่อยๆ พูดทีละคำว่า "จิ่งเฟยหลาน เรื่องอื่นข้ายอมตามใจเจ้าได้ แต่ศิษย์คนนี้ข้าต้องรับไว้ เจ้าไม่สามารถไม่มีเหตุผลได้ ถ้าไม่ใช่เพราะข้าบังเอิญพบว่านางมีหลิงซิ่ง เจ้าจะรู้ถึงการมีอยู่ของนางได้อย่างไร?"
จิ่งเฟยหลานพูดเรียบๆ ว่า "นางไม่เคยฝึกฝนมาก่อน แต่กลับมีหลิงเยวิ่นล้อมรอบกลางหน้าผาก ถึงแม้เจ้าจะไม่พานางเข้ามาทดสอบ ข้าก็จะทำ"
พูดจบประโยคนี้ จิ่งเฟยหลานก็ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม แต่หยิบนกกระดาษสีแดงพับออกมา ราวกับพูดกับตัวเองว่า "ข้าจะส่งข่าวไปที่สำนักลี้ฮั่วจงก่อน..."
เมื่อลี้เหวียนฮว่าเห็นท่าทางของจิ่งเฟยหลาน เขาก็กระทืบเท้าอย่างแรง พูดอย่างแค้นเคือง "นับว่าเจ้าเก่ง"
พูดจบประโยคนี้ เขาก็หมุนตัววิ่งออกไป ฝีเท้าของเขาหายไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากลี้เหวียนฮว่าจากไป จิ่งเฟยหลานจึงมองเยี่ยนเอ๋อร์อย่างกระตือรือร้นและพูดว่า "เจ้าชื่ออะไร? มาเป็นศิษย์ของข้า ไปฝึกฝนกับข้าดีไหม?"
เยี่ยนเอ๋อร์ดูแลโม่อู๋จี๋มาหลายปี จิตใจของนางเติบโตเกินกว่าอายุจริง หลังจากเหตุการณ์เมื่อครู่ นางรู้ได้อย่างไรว่าตัวเองไม่เพียงมีรากวิญญาณ แต่รากวิญญาณยังดีมากด้วย และหญิงคนนี้ต้องการให้นางเป็นศิษย์?
แม้จะรู้สึกดีใจที่ตัวเองมีรากวิญญาณที่ดี แต่เยี่ยนเอ๋อร์กลับรู้ดีว่า หากเป็นศิษย์ของหญิงคนนี้ นางจะต้องจากคุณชายไป
ในเมืองเหราโจวก็เคยมีคนที่มีรากวิญญาณ นางไม่เคยได้ยินว่าคนที่มีรากวิญญาณไปเรียนวิชาแล้วจะพาครอบครัวไปด้วย
"ข้าชื่อเยี่ยนเอ๋อร์ ข้าไม่สามารถไปฝึกฝนกับท่านได้ ข้าต้องอยู่กับคุณชาย" เยี่ยนเอ๋อร์ส่ายหน้าโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
"เจ้ารู้หรือไม่ว่าปรมาจารย์เซียนคืออะไร? เจ้ารู้หรือไม่ว่ามีคนมากมายเพียงใดที่ปรารถนาโอกาสเช่นนี้แต่ไม่ได้รับ? ไม่พูดถึงคนอื่น แม้แต่คุณชายของเจ้าก็คงปรารถนาที่จะได้ฝึกฝนใช่ไหม? เมื่อเจ้าเข้าสู่ประตูเซียน เจ้าจะมีอายุยืนยาว เจ้าจะเป็นผู้ปกครองมนุษย์ธรรมดาทั้งหลาย" จิ่งเฟยหลานพยายามโน้มน้าวอย่างอดทน
เยี่ยนเอ๋อร์ไม่ตอบคำถามของจิ่งเฟยหลาน เพียงแค่ส่ายหน้า
จิ่งเฟยหลานเห็นว่าคนที่มีอำนาจตัดสินใจคือโม่อู๋จี๋ สายตาของนางจึงตกลงที่โม่อู๋จี๋ แม้จะดูอ่อนโยนแต่ความดูถูกในส่วนลึกกลับไม่มีการปิดบัง
"รากวิญญาณของเยี่ยนเอ๋อร์ดีมาก หากปล่อยให้อยู่ที่นี่จะเป็นการเสียเวลาของนาง หากไปกับข้า วันหนึ่งนางจะกลายเป็นปรมาจารย์เซียนที่พวกเจ้าเล่าขานกัน การอยู่กับเจ้าคือการทำร้ายนาง ข้าคิดว่า เจ้าคงไม่อยากบังคับให้นางอยู่กับเจ้าหรอกนะ ถ้าเจ้าหวังดีกับนาง ก็บอกนางสิว่าควรทำอย่างไร"
หลังจากพูดประโยคนี้จบ จิ่งเฟยหลานก็จ้องมองโม่อู๋จี๋ตรงๆ
โม่อู๋จี๋สูดลมหายใจ เขารู้สึกไม่พอใจกับสายตาของหญิงคนนี้ เยี่ยนเอ๋อร์มีพรสวรรค์ดี ไปที่ไหนก็สามารถฝึกฝนได้ ลี้เหวียนฮว่าคนเมื่อกี้ก็ไม่ใช่อยากแย่งตัวเยี่ยนเอ๋อร์ไปเป็นศิษย์หรอกหรือ? ยิ่งไปกว่านั้น หญิงคนนี้มาจากที่ไหนก็ไม่รู้ ใครจะรู้ว่านางพาเยี่ยนเอ๋อร์ไปทำอะไร
หากเป็นอันตรายต่อเยี่ยนเอ๋อร์ โม่อู๋จี๋ยอมให้เยี่ยนเอ๋อร์อยู่ข้างเขาดีกว่า เขาเชื่อว่าด้วยความรู้และความสามารถของเขา จะไม่ทำให้รากวิญญาณของเยี่ยนเอ๋อร์สูญเปล่าแน่นอน
แม้การไหว้หญิงคนนี้เป็นอาจารย์จะไม่มีอะไร ขอเพียงหญิงคนนี้พาพวกเขาไปดูสำนักของนาง ให้เขามั่นใจว่าไม่ได้หลอกเยี่ยนเอ๋อร์ก็พอ แต่หญิงคนนี้มีท่าทีก้าวร้าว ไม่มีความคิดที่จะอธิบายตัวตนของตัวเองเลย โม่อู๋จี๋จึงไม่อยากให้เยี่ยนเอ๋อร์ไปกับคนแปลกหน้า
"ไม่ต้องให้พี่สาวคนนี้เป็นห่วงหรอก ข้ากับเยี่ยนเอ๋อร์อยู่ที่นี่ก็ดีอยู่แล้ว เด็กน้อย เรากลับกันเถอะ..." โม่อู๋จี๋พูดจบก็จูงมือเยี่ยนเอ๋อร์เตรียมจะจากไป
จิ่งเฟยหลานมีประกายเลือดวูบผ่านดวงตา ก้าวขวางหน้าโม่อู๋จี๋และเยี่ยนเอ๋อร์ "การที่เจ้าเก็บเยี่ยนเอ๋อร์ไว้ เป็นความเห็นแก่ตัว"
โม่อู๋จี๋หัวเราะเย็นชา "คนในบ้านของข้า จะทำอย่างไรก็เกี่ยวอะไรกับเจ้า?"
เยี่ยนเอ๋อร์ไม่ใช่คนที่ไม่รู้อะไรเลย นางรู้สึกถึงความโกรธที่กำลังจะระเบิดออกมาของจิ่งเฟยหลาน จึงรีบพูดว่า "พี่สาวท่านนี้ ขอถามหน่อยได้ไหมว่า รากวิญญาณของข้าสามารถมอบให้คุณชายได้หรือไม่? ถ้าได้ ข้า..."
"ไป..." เยี่ยนเอ๋อร์พูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกจิ่งเฟยหลานจับแขนพาออกไป
"คุณชาย..." เสียงร้องตกใจของเยี่ยนเอ๋อร์ดังมา โม่อู๋จี๋รู้สึกเหมือนหัวใจถูกควักออกไป เกิดความว่างเปล่าขึ้นมา
เมื่อเขาวิ่งออกไป ที่ไหนยังจะมีเงาของเยี่ยนเอ๋อร์และจิ่งเฟยหลาน?
"ปัง!" โม่อู๋จี๋ชกกำปั้นลงบนชั้นไม้ข้างตัว เลือดไหลลงมาตามชั้นไม้ แต่เขากลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย
นี่เป็นวันแรกที่เขามาถึงโลกนี้ เขารู้สึกถึงความอ่อนแอและไร้พลังของตัวเองหลายครั้ง ความได้เปรียบที่เคยมีตอนเจรจากับลู่จิ่วจุนก่อนหน้านี้ ตอนนี้หายไปหมดสิ้น ที่นี่ ไม่มีพลัง ก็ไม่มีศักดิ์ศรี
...
หนึ่งวันต่อมา โม่อู๋จี๋จึงซ่อนความอัดอั้นนี้ไว้ในส่วนลึกที่สุดของจิตใจ และตัดสินใจไปที่โรงงานปรุงยาต้านฮั่นก่อน
โรงงานปรุงยาต้านฮั่น ซึ่งเคยเป็นโรงงานปรุงยาชั้นหนึ่งในแคว้นเฉิงอวี่ ปัจจุบันเหลือเพียงร้านค้าเดียวและโรงงานเพียงแห่งเดียว
โม่อู๋จี๋ถามคนหลายคน จึงพบโรงงานปรุงยาต้านฮั่นที่อยู่บนถนนห่างไกล
ลู่จิ่วจุนรออยู่นานแล้ว เมื่อเห็นโม่อู๋จี๋มา เขาก็รีบหัวเราะและเดินมาต้อนรับ พาโม่อู๋จี๋เข้าไปในโรงงาน
"ลู่ผู้เฒ่า โรงงานปรุงยาต้านฮั่นของท่านใหญ่จริงๆ ข้าเกือบหาไม่เจอ" เมื่อเห็นสภาพตกต่ำของโรงงานปรุงยาต้านฮั่น โม่อู๋จี๋ก็รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง
เพราะไม่มีพลัง เรื่องเมื่อวานเขาจึงต้องเก็บไว้ในใจ ในส่วนลึกที่สุดของจิตใจ โม่อู๋จี๋ยังคงปรารถนาอย่างยิ่งที่จะได้ฝึกฝน ในชาติก่อนเขาเคยศึกษาน้ำยาที่สามารถขยายเส้นลมปราณ เส้นลมปราณยังสามารถขยายได้ ใครกล้าพูดว่าคนที่ไม่มีรากวิญญาณจะไม่สามารถใช้น้ำยาขยายรากวิญญาณได้?
เพราะมีความหวังเช่นนี้ โม่อู๋จี๋จึงหวังว่าจะได้ห้องวิจัยที่ดีกว่า เพื่อให้เขาทดลองยาขยายรากวิญญาณ สภาพของโรงงานปรุงยาต้านฮั่นเช่นนี้ ชัดเจนว่าไม่น่าจะมีห้องวิจัยที่ดีนัก
ลู่จิ่วจุนยิ้มอย่างเก้อเขิน "พี่น้องโม่ โรงงานปรุงยาต้านฮั่นของเรานอกจากโรงงานนี้แล้ว ยังมีร้านค้าอีกแห่งหนึ่ง แม้ร้านค้าจะไม่ใหญ่ แต่ก็อยู่ในย่านที่ค่อนข้างคึกคัก อีกอย่าง โรงงานของข้าไม่ได้เล็กอย่างที่เห็นจากภายนอก ด้านหลังยังมีลานกว้างอีกแห่ง"
โม่อู๋จี๋พยักหน้า ไม่ได้พูดต่อในเรื่องนี้ ความจริงเขาก็เข้าใจว่า หากไม่ใช่เพราะลู่จิ่วจุนเชื่อใจเขา คงไม่มีคนที่สองที่จะเหมือนลู่จิ่วจุน ที่จะมอบหุ้นห้าส่วนให้เขาเข้าร่วม
"ลู่ผู้เฒ่า สถานการณ์ของข้าก่อนหน้านี้ท่านก็รู้ แม้ข้าจะเข้าใจการปรุงยา แต่ไม่ค่อยเข้าใจความต้องการของตลาดนัก เราคุยกันก่อนได้ไหม?"
ลู่จิ่วจุนโบกมืออย่างใจกว้าง "พี่น้องโม่ ถึงท่านไม่พูด ข้าก็จะคุยกับท่านเกี่ยวกับสถานการณ์นี้ เชิญด้านในก่อน"
เดินตามลู่จิ่วจุนขึ้นไปชั้นสองของโรงงานที่ใช้ทำวิจัย โม่อู๋จี๋เห็นเครื่องจักรใหม่สิบกว่าเครื่องวางอยู่บนโต๊ะทำงาน โม่อู๋จี๋ไม่เคยสัมผัสกับผลิตภัณฑ์เทคโนโลยีของโลกนี้มาก่อน จึงไม่ค่อยเข้าใจประสิทธิภาพของเครื่องจักรเหล่านี้นัก
เมื่อเห็นพื้นที่ไม่กว้างนักแต่มีเครื่องจักรมากมายวางอยู่ โม่อู๋จี๋ก็รู้สึกชื่นชมลู่จิ่วจุนมากขึ้น เห็นได้ชัดว่า ลู่จิ่วจุนเชื่อว่าการวิจัยผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ คือหนทางที่จะทำให้โรงงานปรุงยาต้านฮั่นฟื้นคืนชีพ จากหน้าต่างชั้นสอง โม่อู๋จี๋ยังเห็นลานด้านหลัง ดูเหมือนลู่จิ่วจุนจะพูดไม่ผิด รอบๆ ลานมีบ้านเรือนบางส่วน สภาพแวดล้อมค่อนข้างเงียบสงบ ทำให้โม่อู๋จี๋พอใจมาก ที่นี่เหมาะสำหรับการวิจัยยาใหม่ของเขา
ลู่จิ่วจุนมองดูเครื่องจักรเหล่านี้ ในดวงตามีความเศร้าวูบผ่านไป แต่แล้วก็กระตุ้นจิตใจตัวเองและพูดว่า "พี่น้องโม่ เครื่องจักรเหล่านี้ถือเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดของโรงงานปรุงยาต้านฮั่นในตอนนี้"
โม่อู๋จี๋พยักหน้า "เห็นได้ชัด"
(นี่คือตอนแรกของเช้ามืด ขอบัตรแนะนำสนับสนุนด้วย! วันนี้เป็นวันจันทร์ หนังสือใหม่ต้องแข่งขันในการจัดอันดับ นี่เป็นครั้งแรกที่หนังสือใหม่ของเราแข่งขันจัดอันดับ เหล่าหวู่ขอบัตรแนะนำจากทุกท่านเพื่อสนับสนุนอมตะมนุษย์สามัญ)
......


## บทที่ 10 แสงรุ่งอรุณสายหนึ่ง

"ยาต้านฮั่นของเราเดิมมีผลิตภัณฑ์หลักสามชนิด ชนิดแรกคือปู้เสวียตาน ยาชนิดนี้รักษาบาดแผลได้ดีมาก ท่านมาจากแคว้นเป่ยฉิน ย่อมรู้ว่าไม่ว่าจะเป็นแคว้นเฉิงอวี่หรือแคว้นจวี่ของแคว้นเฉิงอวี่ล้วนมีสงครามทุกปี ดังนั้นปู้เสวียตานที่ตานฟางเหลียนเหย้าของเราปรุงขึ้นจึงขายดีมาก"
โม่อู๋จี๋ไม่ได้แสดงความคิดเห็น เขาไม่รู้จริงๆ ว่าประเทศรอบข้างมีสงครามกันทุกปี
ลู่จิ่วจุนพูดต่อว่า "ชนิดที่สองคือจ้วงกู่ตาน ยาชนิดนี้ใช้สำหรับนักสู้ที่ไม่มีรากวิญญาณ สามารถช่วยนักสู้ในการฝึกฝนและเพิ่มพลังของพวกเขา"
"นักสู้?" โม่อู๋จี๋ถามอย่างสงสัย
ลู่จิ่วจุนพยักหน้า "พี่น้องโม่มีชาติกำเนิดสูงส่ง ย่อมไม่สนใจเรื่องพวกนี้ ความจริงแล้วคนที่มีรากวิญญาณมีน้อยมาก คนส่วนใหญ่มีแค่ฟานเกิ้น เพื่อเพิ่มพลังของตัวเอง พวกเขาจึงเลือกฝึกวิชายุทธ์ ได้ยินว่าหากฝึกวิชายุทธ์ถึงขั้นสูงสุดก็สามารถเทียบเคียงกับผู้แข็งแกร่งที่มีรากวิญญาณได้เช่นกัน"
ในสายตาของลู่จิ่วจุน บรรพบุรุษของโม่อู๋จี๋เป็นนักปรุงยา ย่อมเป็นผู้มีรากวิญญาณที่สามารถฝึกฝนได้ ตระกูลแบบนี้มักดูถูกผู้ฝึกวิชายุทธ์ การไม่สนใจสอบถามจึงเป็นเรื่องปกติ
โม่อู๋จี๋รู้สึกสะดุดใจขึ้นมาทันที หากเขาไม่สามารถสร้างรากวิญญาณได้จริงๆ แล้วเลือกฝึกวิชายุทธ์แทน จะได้หรือไม่?
"ชนิดที่สามเป็นที่มีชื่อเสียงที่สุดของยาต้านฮั่น คือถีหลิงตาน ยาชนิดนี้รวบรวมสมุนไพรล้ำค่ามากมาย แม้แต่หลิงเย้าชนิดหนึ่งก็ใช้ในการปรุง มีประโยชน์ต่อผู้ฝึกตนที่ผ่านการคายหลิงแล้ว สามารถช่วยให้ผู้ฝึกตนรวบรวมเทียนตี้เหยียนฉีได้อย่างรวดเร็ว ยาต้านฮั่นของเรามีชื่อเสียงเล็กน้อยในจักรวรรดิต้าซิงก็เพราะถีหลิงตานนี่แหละ" ลู่จิ่วจุนกล่าวอย่างภาคภูมิใจ เห็นได้ชัดว่าถีหลิงตานมีชื่อเสียงไม่เลว
โม่อู๋จี๋ถามอีกครั้ง "ลู่ผู้เฒ่า ผมได้ยินว่ายาอัดเม็ดมีระดับขั้น ไม่ทราบว่าถีหลิงตานของยาต้านฮั่นจัดอยู่ในระดับขั้นใด?"
เมื่อได้ยินคำพูดของโม่อู๋จี๋ ใบหน้าของลู่จิ่วจุนก็แดงขึ้น เขาพูดอย่างเก้อเขิน "หากจะจัดเป็นระดับขั้น คงเป็นเรื่องใหญ่ แม้ว่าถีหลิงตานที่ยาต้านฮั่นของเราปรุงขึ้นจะไม่นับเป็นยาอัดเม็ดที่แท้จริง แต่ก็เป็นหนึ่งในไม่กี่ยาที่ผู้ฝึกตนในแคว้นเฉิงอวี่สามารถใช้ได้ เพียงแต่ภายหลังผลิตภัณฑ์ใหม่ของยาต้านฮั่นของเราตามไม่ทัน จึงพ่ายแพ้ให้กับผู้อื่นในด้านราคา ส่วนถีหลิงตาน มันต้องการหลิงเย้าหนึ่งชนิด ซึ่งเราไม่สามารถหาได้ตลอดเวลา จึงมาถึงสภาพอย่างทุกวันนี้"
โม่อู๋จี๋เข้าใจแล้ว ที่แท้ถีหลิงตานที่แข็งแกร่งที่สุดของยาต้านฮั่นไม่มีแม้แต่ระดับขั้น พูดอีกนัยหนึ่ง ถีหลิงตานไม่นับเป็นยาอัดเม็ดด้วยซ้ำ
"ไม่ทราบว่าพี่ลู่รู้เรื่องผู้ฝึกตนและการฝึกฝนมากแค่ไหน?" โม่อู๋จี๋ไม่สนใจว่ายาต้านฮั่นเคยปรุงอะไรมาก่อน สิ่งที่เขาสนใจคือต่อไปเขาจะวิจัยอะไรได้ที่นี่ มีเพียงการวิจัยสิ่งที่ดีเท่านั้นจึงจะสามารถทำเงินได้มาก และเมื่อได้เงินมาก จึงจะมีโอกาสไปคายหลิงต่อ
เมื่อได้ยินคำพูดของโม่อู๋จี๋ ลู่จิ่วจุนก็รู้สึกทันทีว่าการเลือกของเขาอาจผิดพลาด หากการปรุงยาของโม่อู๋จี๋สืบทอดมาจากโม่เทียนเฉิง เขาจะถามสิ่งเหล่านี้จากตนได้อย่างไร?
โม่อู๋จี๋รู้สึกถึงความสงสัยของลู่จิ่วจุนทันที จึงรีบพูดว่า "ลู่ผู้เฒ่า แม้ว่าตอนนี้ผมยังไม่สามารถปรุงยาอัดเม็ดสำหรับผู้ฝึกตนได้ แต่ในใจผมอยากพัฒนาไปในทิศทางนี้ ก่อนหน้านี้ผมมุ่งมั่นกับการกู้ชาติ จึงไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านี้ แต่ตอนนี้เมื่อตัดสินใจที่จะทำให้การปรุงยาเป็นอาชีพอีกครั้ง ก็ย่อมต้องเรียนรู้เพิ่มเติม"
ลู่จิ่วจุนเห็นด้วยกับคำพูดนี้ โม่อู๋จี๋พูดถูก สิ่งที่ทำเงินจริงๆ ไม่ใช่ยาทั่วไป แต่เป็นสิ่งที่ผู้ฝึกตนใช้
หลังจากครุ่นคิดสักครู่ ลู่จิ่วจุนก็พูดว่า "ผมก็ไม่รู้มากนักเกี่ยวกับผู้ฝึกตน ได้ยินว่ามาสเตอร์แห่งชาติของแคว้นเฉิงอวี่ของเราเป็นผู้แข็งแกร่งที่ใกล้เคียงกับระดับตี้จิ้ง..."
"เดี๋ยวก่อน อะไรคือผู้แข็งแกร่งระดับตี้จิ้ง?" โม่อู๋จี๋รีบถาม
ลู่จิ่วจุนอธิบายอย่างจนใจ "ผมก็ไม่ค่อยชัดเจนเหมือนกัน รู้แค่ว่าแข็งแกร่งมากๆ ผู้ฝึกตนส่วนใหญ่ในแคว้นเฉิงอวี่อยู่แค่ระดับเหรินจิ้งเท่านั้น ระดับเหรินจิ้งมีซานฉงเทียน คือ ถัวไม่, จู้หลิง และถัวฟาน เมื่อก้าวข้ามถัวฟานไปแล้ว จึงจะเป็นระดับตี้จิ้ง ถัวไม่เป็นระดับแรกหลังจากคายหลิง ได้ยินว่าอัจฉริยะที่แข็งแกร่งที่สุดสามารถขยายเครือข่ายวิญญาณได้ถึง 99 วิถีในระดับถัวไม่
คนที่มีรากวิญญาณ ยิ่งขยายเครือข่ายวิญญาณในร่างกายได้มาก ยิ่งเครือข่ายวิญญาณหนาแน่นและกว้างขวาง การฝึกฝนก็จะยิ่งเร็ว พลังก็จะยิ่งแข็งแกร่ง และความสำเร็จในอนาคตก็จะยิ่งสูง ส่วนพวกเราที่มีฟานเกิ้น โดยทั่วไปแล้วไม่สามารถขยายเครือข่ายวิญญาณได้"
โม่อู๋จี๋รู้สึกเหมือนจับแสงสว่างได้ ทั้งตัวเขาตื่นเต้นขึ้นมา "พี่ลู่ คนที่มีรากวิญญาณเท่านั้นใช่ไหมที่สามารถขยายเส้นลมปราณได้?"
ลู่จิ่วจุนมองโม่อู๋จี๋ด้วยสายตาเหยียดๆ "มันคือเครือข่ายวิญญาณ ไม่ใช่เส้นลมปราณ"
"ฮ่าๆ เครือข่ายวิญญาณก็คือเส้นลมปราณไม่ใช่หรือ? เส้นลมปราณ เครือข่าย จริงๆ แล้วก็เหมือนกันนั่นแหละ" โม่อู๋จี๋หัวเราะเบาๆ เขาก็ไม่แน่ใจว่าใช่หรือไม่ เขาเดาว่าน่าจะเป็นอย่างนั้น
ลู่จิ่วจุนก็ไม่เข้าใจเช่นกัน จึงได้แต่พูดว่า "แน่นอน คนธรรมดาไม่มีเส้นลมปราณ มีเพียงผู้ที่มีรากวิญญาณที่ผ่านการคายหลิงแล้วเท่านั้นที่สามารถขยายเส้นลมปราณได้ทีละเส้น"
ดูเหมือนได้รับอิทธิพลจากโม่อู๋จี๋ ลู่จิ่วจุนก็พูดถึงเส้นลมปราณโดยตรง ไม่ได้พูดถึงเครือข่ายวิญญาณอีก
โม่อู๋จี๋กำหมัดแน่นในใจ สาเหตุที่เขาถูกคนรักหักหลังฆ่าในชาติก่อนก็เพราะเขาวิจัยน้ำยาวิเศษที่ขยายเส้นลมปราณในร่างกายมนุษย์ นี่เป็นการวิจัยที่ก้าวล้ำยุคอย่างแท้จริง หากเขาสามารถใช้น้ำยาวิเศษชนิดนี้ขยายเส้นลมปราณในร่างกายของเขาที่นี่ได้ เขาก็จะสามารถฝึกฝนได้เหมือนกับผู้ที่มีรากวิญญาณไม่ใช่หรือ?
ความคิดนี้เกิดขึ้นมา เหมือนประกายไฟเล็กๆ ที่ไม่อาจระงับในใจของโม่อู๋จี๋ได้อีกต่อไป ความหวังอันเร่งด่วนนั้นยิ่งรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ
"พี่ลู่ ผมมั่นใจว่าจะทำให้ยาต้านฮั่นมีชื่อเสียงอีกครั้ง แต่ผมมีสองข้อเรียกร้อง" โม่อู๋จี๋ไม่ได้ถามเรื่องการฝึกฝนอีก เขาเห็นได้ว่าลู่จิ่วจุนไม่รู้มากนัก
เมื่อได้ยินคำพูดของโม่อู๋จี๋ ลู่จิ่วจุนก็ตื่นเต้นขึ้นมา เขาพูดทันทีว่า "ขอเพียงปรมาจารย์ม๋อสามารถทำให้ยาต้านฮั่นกลับมาอีกครั้ง ไม่ต้องพูดถึงสองข้อเรียกร้อง แม้แต่สิบข้อผมก็ยินดี"
เพราะคำพูดของโม่อู๋จี๋ทำให้ลู่จิ่วจุนตื่นเต้นมาก เขาจึงยกระดับโม่อู๋จี๋จากพี่น้องโม่เป็นปรมาจารย์ม๋อทันที
โม่อู๋จี๋พยักหน้า "ข้อแรก ห้องวิจัยนี้ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปเป็นอาณาเขตของผมคนเดียว ไม่มีคำสั่งของผม ห้ามใครเข้ามา"
"ข้อนี้ไม่มีปัญหา" ไม่ต้องพูดถึงว่าโม่อู๋จี๋เสนอข้อเรียกร้องนี้ แม้โม่อู๋จี๋ไม่เสนอข้อเรียกร้องนี้ เขาก็ไม่มีความสามารถที่จะจ้างนักปรุงยาอีกคนมา
"ข้อเรียกร้องที่สองคือ ต่อไปผมจะวิจัยยาอัดเม็ดที่ต้องการสมุนไพรต่างๆ แม้กระทั่งอาจเป็นหลิงเย้า ผมหวังว่ายาต้านฮั่นจะสามารถจัดหาสมุนไพรที่ผมต้องการได้ตลอดเวลา" นี่เป็นจุดสำคัญของโม่อู๋จี๋
โม่อู๋จี๋ไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาวิจัยบนโลกจะสามารถขยายเครือข่ายวิญญาณและช่วยดูดซึมพลังวิญญาณได้หรือไม่ เขาต้องลองดู หากเขาประสบความสำเร็จ นั่นหมายความว่าแม้เขาไม่มีรากวิญญาณ เขาก็สามารถฝึกฝนได้เช่นกัน
ลู่จิ่วจุนลังเลอยู่พักใหญ่จึงพูดว่า "ปรมาจารย์ม๋อ หากยาต้านฮั่นมีกำไร ข้อนี้ก็ไม่มีปัญหา"
โม่อู๋จี๋ลุกขึ้นยิ้มและยื่นมือออกไปพูดว่า "ลู่ผู้เฒ่า ร่วมมือกันอย่างมีความสุข การที่คุณเลือกผมเป็นนักปรุงยาของพวกคุณนั้นฉลาดมาก"
ลู่จิ่วจุนไม่เข้าใจว่าการที่โม่อู๋จี๋ยื่นมือออกมาหมายความว่าอะไร แต่ก็ยิ้มอย่างขมขื่นและยื่นมือออกไปจับมือกับโม่อู๋จี๋ ฉลาดหรือไม่ ตอนนี้เขาไม่มีความมั่นใจเลย
(หนังสือใหม่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลดีในการแข่งขันอันดับ ไม่ได้ขึ้นไปอันดับหนึ่ง ส่งตอนที่สองมาให้แล้ว ขอบัตรแนะนำเพื่อผลักดันให้ขึ้นไปอีกหน่อย)
......


## บทที่ 11 เป็นเจ้านี่แหละ

หลังจากที่ลงนามในสัญญากับลู่จิ่วจุนแล้ว โม่อู๋จี๋ก็ไม่ได้อยู่ในห้องทดลองปรุงยาของแหล่งผลิตยาต้านฮั่นนานนัก เขาเพียงแค่ดูเครื่องจักรสำหรับสกัดสมุนไพรอย่างคร่าว ๆ และเข้าใจภาพรวมในใจ
แม้ว่าลู่จิ่วจุนจะมีเครื่องจักรไม่น้อยและเก็บรักษาไว้อย่างดี แต่ความจริงแล้วเครื่องจักรเหล่านี้ด้อยกว่าห้องทดลองของเขาบนโลกมาก ในห้องทดลองบนโลก เขาสามารถสกัดและรวมยีนได้โดยตรง แต่ที่นี่ทำไม่ได้อย่างชัดเจน
โม่อู๋จี๋ไม่ได้สนใจเรื่องนี้มากนัก ในชีวิตก่อนที่เขาสามารถสกัดน้ำยาวิเศษที่ขยายเส้นลมปราณได้นั้น เป็นเพียงโอกาสบังเอิญ แม้ไม่มีเครื่องจักร เขาก็สามารถสกัดน้ำยาวิเศษนั้นได้อีกครั้งด้วยความชำนาญจากการทำซ้ำนับร้อยครั้ง ตอนนี้มีเครื่องจักรเหล่านี้ เขายิ่งมั่นใจมากขึ้น
ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นจะวางแผนเล่นงานเขาด้วยเหตุผลอะไร เธอก็ไม่สามารถได้วิธีการสกัดยาชนิดนี้ เพราะน้ำยาวิเศษของเขาไม่ได้เน้นที่การรวมยีน แต่เน้นที่วิธีการสกัด สิ่งที่เขาบันทึกไว้ขาดข้อมูลสำคัญมากมาย และยังขาดสารสกัดบางส่วนจากพืชบางชนิด ซึ่งทั้งหมดนี้เขาจำไว้ในสมอง
ก่อนที่จะเติมสารสกัดบางส่วนจากพืชเหล่านี้ น้ำยาวิเศษก็ธรรมดามาก หลังจากเติมสารสกัดจากพืชเหล่านี้แล้ว โครงสร้างโมเลกุลของน้ำยาทั้งหมดจะเปลี่ยนไป แม้แต่การตรวจสอบด้วย DNA ก็ยังพบว่ายุ่งเหยิงไร้ระเบียบ และผลการตรวจแต่ละครั้งยังแตกต่างกัน
แต่กลับสามารถขยายเส้นลมปราณได้ เหตุผลนี้โม่อู๋จี๋ยังไม่เข้าใจจนถึงตอนนี้ ทำให้เขาเชื่อว่าวิทยาศาสตร์นั้นมหัศจรรย์ และในเทียนตี้ยังมีสิ่งที่ไม่สามารถอธิบายด้วยวิทยาศาสตร์อีกมากมาย
โม่อู๋จี๋รู้ดีว่า ไม่ว่าจะถูกแฟนสาวหักหลัง หรือเยี่ยนเอ๋อร์ถูกพาตัวไป ตราบใดที่เขายังไม่มีพลัง เขาก็ไม่มีทางหาคำตอบได้ หากชะตากำหนดให้เขาเกิดใหม่อีกครั้งแต่ไม่สามารถฝึกฝนได้ เขาก็จะยอมรับชะตากรรม
ก่อนที่จะแน่ใจว่าตัวเองสามารถฝึกฝนได้หรือไม่ แม้จะมีโอกาสเพียงน้อยนิด เขาก็จะไม่ปล่อยให้หลุดมือไป
……
หลังจากลงนามในสัญญากับลู่จิ่วจุนแล้ว โม่อู๋จี๋ก็เริ่มเดินสำรวจไปทั่วเมืองเหราโจว ก่อนที่จะเลือกทิศทางการวิจัย เขาต้องทำการสำรวจตลาดก่อน ยาอะไรที่ทำเงินได้ ยาอะไรที่ทำเงินไม่ได้ และสิ่งที่จำเป็นที่สุดในที่นี่คืออะไร
จากเช้าจรดเย็น ความกระตือรือร้นเต็มเปี่ยมของโม่อู๋จี๋ค่อย ๆ เย็นลง เขาคิดว่าระดับเทคโนโลยีของโลกนี้ด้อยกว่าโลก และเขาเองก็เป็นนักชีววิทยาระดับสูง การคิดค้นผลิตภัณฑ์ที่ทำเงินสักหนึ่งหรือสองอย่างน่าจะเป็นเรื่องง่าย
แต่ผลการสำรวจทำให้โม่อู๋จี๋เข้าใจความจริงอย่างชัดเจนว่า เทคโนโลยีที่นี่อาจจะสู้โลกไม่ได้ แต่ระดับการผลิตยาไม่ได้ด้อยกว่าโลกแม้แต่น้อย แม้แต่ผลิตภัณฑ์เสริมความงามและผลิตภัณฑ์เสริมสร้างร่างกายก็มีมากมายเหมือนกับยาตะวันตกบนโลก โม่อู๋จี๋ไม่ได้ทดลองประสิทธิภาพของยาเหล่านี้ แต่การที่คนสามารถนำออกมาขายอย่างเปิดเผยได้ หากประสิทธิภาพไม่ดีก็คงเป็นเรื่องแปลก
ไม่มีผลิตภัณฑ์ แม้จะมีวิธีการขาย เขาก็ไม่สามารถช่วยแหล่งผลิตยาต้านฮั่นให้ฟื้นคืนชีพได้ หากช่วยแหล่งผลิตยาต้านฮั่นไม่ได้ การที่เขาต้องการวิจัยยาที่ทำให้เขาสามารถฝึกฝนและยาที่จำเป็นสำหรับการฝึกฝนในอนาคต ก็เป็นเพียงความฝันที่เพ้อเจ้อ
ผลลัพธ์ที่ได้จากการสำรวจหนึ่งวันทำให้โม่อู๋จี๋รู้สึกเหมือนหลุดออกจากความเป็นจริง แม้แต่เมื่อเด็กหนุ่มผอมแห้งคนหนึ่งเดินสวนและชนเขา เขาก็ไม่ทันสังเกต
"ขโมยของแล้วคิดจะเดินหนีเหรอ?" เสียงตะโกนเย็นชาปลุกโม่อู๋จี๋ให้ตื่น โม่อู๋จี๋เงยหน้าขึ้นโดยอัตโนมัติ เขาเห็นเด็กหนุ่มผอมแห้งถูกชายหนุ่มคนหนึ่งจับข้อมือไว้ ชายหนุ่มคนนี้แบกห่อใหญ่ ใบหน้าคมเหมือนถูกสลัก ทั่วร่างแผ่รังสีคมกริบ
"คุณพูดเหลวไหล รีบปล่อยมือ......" เด็กหนุ่มผอมแห้งร้องขึ้น โม่อู๋จี๋รีบล้วงกระเป๋าตัวเอง ถุงเงินที่ใส่เหรียญทองหายไปแล้ว
ตอนนี้โม่อู๋จี๋รู้แล้วว่าเด็กหนุ่มผอมแห้งคนนี้เพิ่งขโมยกระเป๋าเงินของเขาไป เขาพุ่งเข้าไปโดยไม่ลังเล คว้ามืออีกข้างของเด็กหนุ่มไว้ และล้วงมือเข้าไปในอกของเด็กหนุ่มโดยตรง
เด็กหนุ่มคนนี้ไม่มีกระเป๋า ถ้าขโมยกระเป๋าเงินของเขาไป ต้องอยู่ที่อก
โม่อู๋จี๋คลำเจอห่อนุ่ม ๆ เหมือนซาลาเปาเล็ก ๆ จากนั้นเขาก็หยิบกระเป๋าเงินของตัวเองออกมาจากขอบ
ใบหน้าของเด็กหนุ่มแดงก่ำ ไม่กล้าดิ้นรนอีกต่อไป
"ขอบคุณเพื่อนที่ช่วยเหลือ หากไม่ใช่เพราะเพื่อน ข้าคงไม่มีเงินแม้แต่จะกินข้าว" โม่อู๋จี๋เก็บกระเป๋าเงิน ประสานมือขอบคุณชายหนุ่มที่จับขโมยไว้
ชายหนุ่มคนนั้นเห็นโม่อู๋จี๋เอากระเป๋าเงินคืนมาแล้ว จึงพยักหน้า และปล่อยมือจากขโมยผอมแห้ง ขโมยถูกปล่อยแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง หลังจากผ่านไปไม่กี่วินาที ก็แทรกตัวเข้าไปในฝูงชนหายไปเหมือนปลาไหล
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว คนรอบข้างหลายคนแทบไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ชายหนุ่มไม่ได้ตอบรับคำขอบคุณของโม่อู๋จี๋ แต่กลับมองสำรวจโม่อู๋จี๋ครู่หนึ่ง แล้วจึงถามว่า "ทำไมถึงปล่อยขโมยไป?"
เมื่อครู่ที่เขาปล่อยขโมย หากโม่อู๋จี๋ต้องการจับขโมยไว้ ก็สามารถจับขโมยคนนั้นต่อได้
โม่อู๋จี๋ยิ้ม "ขโมยคนนี้ผิวเหลืองผอมแห้ง เห็นได้ชัดว่าหิวมาก จับเธอไว้นอกจากจะตีเธอสักยกแล้วจะทำอะไรได้อีก?"
ขโมยผอมแห้งคนนั้นเป็นเด็กผู้หญิง และหิวมาก โม่อู๋จี๋เพิ่งดิ้นรนออกมาจากเส้นความยากจนเอง เขาเห็นเงาของเยี่ยนเอ๋อร์ในเด็กผู้หญิงคนนั้น จึงรู้สึกเห็นใจเธอบ้าง แต่เขาเกลียดขโมยมาแต่กำเนิด ต่อให้เห็นใจก็จะไม่มอบเงินให้ขโมยโดยไม่มีเหตุผล และการที่จะสั่งสอนเด็กผู้หญิงผอมแห้งคนนี้สักยก เขาก็ทำไม่ลง
"หากเพื่อนไม่รังเกียจ ไปนั่งที่โรงเหล้าใกล้ ๆ นี้ไหม? ข้าเลี้ยงเอง" โม่อู๋จี๋พูดอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเปลี่ยนหัวข้อสนทนา
ชายหนุ่มพูดเรียบ ๆ "เพียงแค่ช่วยเล็กน้อยเท่านั้น ลาก่อน"
โม่อู๋จี๋พูดอีกครั้ง "ข้าเป็นนักปรุงยา เพื่อนมีสมุนไพรจะขายใช่ไหม ถ้าใช่ ข้าพอดีต้องการใช้"
ในฐานะนักชีววิทยาที่คลุกคลีกับพืชสมุนไพรมาหลายปี โม่อู๋จี๋ได้กลิ่นสมุนไพรจากตัวชายหนุ่มตั้งแต่แรก
"ท่านรู้ได้อย่างไร?" ชายหนุ่มมองโม่อู๋จี๋อย่างสงสัย
โม่อู๋จี๋ยิ้มเล็กน้อย "ข้าได้กลิ่นสมุนไพรจากตัวท่าน และสมุนไพรยังสดใหม่มาก"
ชายหนุ่มพยักหน้า "โรงแรมหรงเจียงเซียนข้างหน้านั่นไม่เลว พวกเราไปที่นั่นกัน"
……
โรงแรมหรงเจียงเซียนไม่เลวจริง ๆ สุราที่คนรับใช้นำมาเสิร์ฟ โม่อู๋จี๋ยังไม่ทันดื่มก็ได้กลิ่นหอมสดชื่นแล้ว
"ข้าชื่อโม่อู๋จี๋ ยังไม่ทราบว่าเพื่อนเรียกว่าอะไร?" โม่อู๋จี๋ยกถ้วยสุราขึ้นพูด
"หลานอวี่" ชายหนุ่มพูดไม่มาก เพียงแค่บอกชื่อแล้วก็ดื่มสุราในถ้วยจนหมดในคำเดียว
"ข้าเป็นนักปรุงยาของแหล่งผลิตยาต้านฮั่น พี่หลานหากมีสมุนไพรในอนาคต สามารถส่งมาที่แหล่งผลิตยาต้านฮั่นของพวกเราได้โดยตรง หากพบสมุนไพรพิเศษที่ข้าต้องการ ราคาก็จะ..."
โม่อู๋จี๋พูดมาถึงตรงนี้ก็หยุดกะทันหัน ตอนนี้เขายังไม่ได้หาผลิตภัณฑ์ที่เหมาะสมให้แหล่งผลิตยาต้านฮั่นเลย จะมีเงินไปซื้อสมุนไพรที่เขาต้องการได้อย่างไร?
หลานอวี่เห็นโม่อู๋จี๋ไม่พูดต่อ คิดว่าโม่อู๋จี๋หมายความว่าราคาจะสูงขึ้น จึงพูดว่า "แน่นอนว่าได้ แต่ข้าจะออกจากเย่าซโจวในเร็ว ๆ นี้ แคว้นเฉิงอวี่และแคว้นเจ้าครองแคว้นชางเยี่ยนเริ่มทำสงครามกันอีกแล้ว ต้องการสมุนไพรรักษาบาดแผลอย่างเร่งด่วน ข้าจะไปยังพื้นที่ใกล้สนามรบ"
สงคราม? สมุนไพรรักษาบาดแผล? สมองของโม่อู๋จี๋เหมือนถูกฟ้าผ่า กลับมาชัดเจนขึ้นทันที
เขาเห็นยารักษาบาดแผลมากมายตามร้านยาและร้านขายยาต่าง ๆ แต่ไม่ว่ายารักษาบาดแผลภายนอกจะดีแค่ไหน จะดีกว่าเพนิซิลลินได้อย่างไร?
ความจริงแล้วลู่จิ่วจุนพูดถึงยารักษาบาดแผลมาตั้งแต่แรก แต่ก่อนหน้านี้เขามั่นใจเต็มที่ จึงไม่ได้สนใจ ตอนนี้ในสถานการณ์ที่หาผลิตภัณฑ์ไม่ได้ เมื่อได้ยินเรื่องสงครามและสมุนไพรรักษาบาดแผล เขาก็นึกถึงเพนิซิลลินทันที
พูดได้ว่าการพลิกสถานการณ์สงครามโลกครั้งที่สอง เพนิซิลลินมีบทบาทสำคัญมาก นี่คือยาที่ช่วยชีวิตคนนับล้านในสงครามโลกครั้งที่สอง
โม่อู๋จี๋ตบมือ เพนิซิลลิน นี่แหละใช่เลย
(ขอบคุณชั้นหนึ่ง, หงหาว และ อวี่\KAI ที่เพิ่มหัวหน้าพันธมิตรสามคนให้กับอมตะมนุษย์สามัญ ขอบคุณเค้งเค้งเค้ง, เมิ่งจื่อเสวียนเสวียนเสวียน, จิ่ว. ซาง และเพื่อน ๆ อีกมากมายที่บริจาคให้กับอมตะมนุษย์สามัญ วันนี้อัปเดตตอนที่สามแล้ว พวกเรายังขาดอีกนิดเดียวก็จะขึ้นอันดับหนึ่ง ขอบัตรแนะนำต่อไปเพื่อพุ่งทะยาน ๆ)
......


## บทที่ 12 จะสร้างความตื่นตะลึงให้วงการปรุงยา

เมื่อเห็นหลานอวี่มองตนเองด้วยความสงสัย โม่อู๋จี๋หัวเราะใหญ่พลางกล่าวว่า "พี่หลาน ท่านขายสมุนไพรให้โรงปรุงยาของพวกเราในราคาที่สูงกว่าแม้แต่พื้นที่ใกล้สนามรบ ทำไมถึงต้องไปไกลเมื่อมีที่ใกล้ล่ะ?"
เพราะนึกถึงผลิตภัณฑ์เพนิซิลลินได้ โม่อู๋จี๋รู้สึกอารมณ์ดีมาก ยาแก้บาดแผลที่ดีแค่ไหนก็สู้เพนิซิลลินที่ป้องกันการติดเชื้อแบคทีเรียไม่ได้ สิ่งสำคัญที่สุดคือ เขาสามารถผลิตเพนิซิลลินได้โดยใช้อุปกรณ์ของแหล่งผลิตยาต้านฮั่น
หลานอวี่มองโม่อู๋จี๋ด้วยความสงสัยเล็กน้อย เมื่อครู่ที่โม่อู๋จี๋บอกว่าเป็นนักปรุงยาของแหล่งผลิตยาต้านฮั่น เขาก็รู้สึกสงสัยแล้ว
"หมอโม่ ข้าได้ยินว่าแหล่งผลิตยาต้านฮั่นช่วงนี้ประสบความยากลำบากมาก..." น้ำเสียงของหลานอวี่ค่อนข้างอ้อมแอ้ม แต่ความหมายชัดเจน นั่นคือท่านมีความสามารถจริงหรือไม่?
หากเป็นก่อนที่จะนึกถึงเพนิซิลลินได้ โม่อู๋จี๋คงไม่กล้าคุยโว แต่ตอนนี้เขากล่าวอย่างไม่ลังเลว่า "พี่หลาน ท่านจะพบเร็วๆ นี้ว่าแหล่งผลิตยาต้านฮั่นจะสร้างความตื่นตะลึงให้กับทุกคนในแคว้นเฉิงอวี่อีกครั้ง เพราะมีพ่อค้าใหญ่คนหนึ่งลงทุนหลายล้านเหรียญทองในแหล่งผลิตยาต้านฮั่น"
หลานอวี่ไม่ได้สนใจว่าเรื่องนี้จริงหรือเท็จ แม้จะเป็นเรื่องเท็จเขาก็ไม่สนใจ อย่างมากก็แค่เอาสมุนไพรไปขายให้คนอื่น "ดี งั้นข้าก็ไม่ต้องไปไกลแล้ว"
"นอกจากสมุนไพรทั่วไปแล้ว ข้ายังต้องการสมุนไพรพิเศษบางอย่าง เดี๋ยวข้าจะเขียนให้ รบกวนท่านช่วยหามาให้ อีกสองเดือนข้างหน้า ไม่ว่าท่านจะมีสมุนไพรมากแค่ไหน ก็สามารถนำมาที่แหล่งผลิตยาต้านฮั่นได้ ข้าจะให้ราคาสูงกว่าเมืองชายแดนแนวหน้าอีกหนึ่งส่วน" โม่อู๋จี๋พูดพลางหยิบกระดาษโน้ตและปากกาจากข้างโต๊ะ
การผลิตเพนิซิลลินไม่ต้องใช้สมุนไพรอะไรมาก สมุนไพรของเขานอกจากใช้เพื่อการวิจัยแล้ว ยังเป็นการทำผลิตภัณฑ์เสริมให้แหล่งผลิตยาต้านฮั่น จะขายแค่เพนิซิลลินอย่างเดียวไม่ได้ แน่นอนว่าสิ่งสำคัญที่สุดคือเพื่อผลิตน้ำยาวิเศษที่เปิดเส้นลมปราณของเขาต่อไป
หลานอวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย "รอก่อน สองเดือนนานเกินไป ข้ารอไม่ได้"
โม่อู๋จี๋หัวเราะเบาๆ "พี่หลาน ท่านรีบใช้เงินหรือ? ถ้าท่านไม่รีบใช้เงิน มีอะไรที่รอไม่ได้? สงครามก็ไม่ได้จบลงในเร็วๆ นี้"
หลานอวี่คิดครู่หนึ่ง รู้สึกว่าโม่อู๋จี๋พูดถูก การที่เขาไปค้าขายที่ชายแดนแม้ราคาจะสูงกว่าเล็กน้อย แต่ก็อันตรายกว่า อย่างไรก็แค่สองเดือนเท่านั้น
"ก็อย่างที่ท่านว่า ท่านเขียนสมุนไพรที่ต้องการมาเถอะ" หลานอวี่เป็นคนตรงไปตรงมา เมื่อตกลงแล้วก็ไม่ลังเลอีก เขารู้สึกได้ถึงความมั่นใจอย่างแรงกล้าในน้ำเสียงของโม่อู๋จี๋
โม่อู๋จี๋รู้อยู่แล้วว่าหลานอวี่จะต้องตกลง ไม่ใช่เพราะไม่มีทางเลือก แต่ไม่มีใครอยากไปเมืองชายแดนที่มีสงคราม หลังจากหลานอวี่รับปาก เขาก็เขียนสมุนไพรหลายสิบชนิดลงบนกระดาษโน้ตแล้วส่งให้หลานอวี่
"หญ้าหลงเหยียน, ผลไม้ป๋ายฮวา, เถาไอ้, เถาจีเสวี่ย, โสมอันหวง, เส้นใยต้นสนพันปี, หินไฟเจียน..."
หลานอวี่มองสิ่งที่โม่อู๋จี๋เขียน ขมวดคิ้วทันที เพราะสมุนไพรหลายอย่างเขาไม่เคยได้ยินมาก่อน
"หมอโม่ บางทีสมุนไพรที่ท่านเขียนอาจจะมีระดับขั้นสูงเกินไป หลายอย่างข้าไม่รู้จัก เช่น ผลไม้ป๋ายฮวา, เถาไอ้, ดอกเย่เจิน..." หลังจากอ่านสองรอบ หลานอวี่จึงคืนกระดาษโน้ตให้โม่อู๋จี๋ด้วยความจนใจ
โม่อู๋จี๋เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น น่าจะเป็นเพราะที่นี่กับโลกเรียกชื่อต่างกัน
คิดถึงตรงนี้ เขารีบหยิบกระดาษโน้ตอีกแผ่น เริ่มวาดภาพ พร้อมทั้งอธิบายลักษณะการเติบโตของสมุนไพรแต่ละชนิด เช่น หินไฟเจียนมักจะอยู่ใต้หินภูเขาไฟที่แห้งแล้ง เถาไอ้เติบโตในที่ชื้น ดอกเย่เจินจะบานเป็นดอกสีม่วงในตอนเที่ยงคืน...
"ที่แท้ผลไม้ป๋ายฮวาที่ท่านพูดถึงก็คือฉ่ายกว่อ ดอกเย่เจินก็คือเย่จื่อนี่เอง..." หลานอวี่เข้าใจแล้ว จากนั้นก็มองโม่อู๋จี๋ด้วยความสงสัย
โม่อู๋จี๋เป็นนักปรุงยา จะจำสมุนไพรผิดได้อย่างไร? หรือว่าเขาเข้าใจผิด? ก็ไม่ใช่นะ ตลอดหลายปีมานี้ เขาไม่เคยได้ยินใครเรียกฉ่ายกว่อว่าผลไม้ป๋ายฮวาเลย
"ฮ่าๆ เป็นความผิดของข้าเอง ข้าเรียนรู้การปรุงยาโบราณกับอาจารย์ ลืมไปว่าต้องเปลี่ยนชื่อพวกนี้ สมุนไพรสมัยนี้หลายอย่างข้ายังเรียกชื่อไม่ถูก ข้าต้องไปซื้อตำราจำแนกสมุนไพรสักเล่ม" โม่อู๋จี๋พูดอย่างไม่มีพิรุธ
ที่แท้เป็นอย่างนี้นี่เอง หลานอวี่ไม่ได้สงสัยโม่อู๋จี๋ เพราะเมื่อครู่โม่อู๋จี๋ได้เขียนลักษณะพิเศษของสมุนไพรที่มีชื่อต่างกันออกมา แถมยังวาดรูปด้วย คงไม่มีอะไรปลอม
"ดี ข้าไปก่อนละ อีกสองเดือนข้าจะมาที่แหล่งผลิตยาต้านฮั่น" หลานอวี่พยักหน้า เก็บกระดาษโน้ตที่โม่อู๋จี๋ให้ไว้ แล้วบอกลาโม่อู๋จี๋
โม่อู๋จี๋ถอนหายใจโล่งอก แล้วค่อยๆ เดินออกจากโรงแรม การสำรวจตลาดหนึ่งวัน ไม่ได้สูญเปล่า
เขาไม่กลัวว่าหลานอวี่จะได้สูตรน้ำยาวิเศษที่เขาต้องการวิจัย ไม่ต้องพูดถึงว่าในมือเขามีสมุนไพรสำคัญหลายชนิดที่ไม่ได้ให้หลานอวี่ แม้จะให้ทั้งหมด คนอื่นก็ไม่สามารถปรุงน้ำยาวิเศษนั้นได้
...
โม่อู๋จี๋เพิ่งกลับมาที่แหล่งผลิตยาต้านฮั่น ลู่จิ่วจุนก็รีบมาหา "พี่น้องโม่ เมื่อไหร่ท่านจะเริ่มวิจัยยาใหม่? ข้ามีสูตรกึ่งสำเร็จอยู่หลายตัว..."
โม่อู๋จี๋โบกมือ "ข้ามีสูตรใหม่แล้ว พวกสูตรกึ่งสำเร็จเหล่านั้นไม่ต้องแล้ว ข้าต้องการดูตำราการปรุงยาของแหล่งผลิตยาต้านฮั่น อีกอย่าง ข้ายังขาดเหรียญทองอีกจำนวนหนึ่งเพื่อซื้อสมุนไพรบางส่วนมาวิจัย"
"เรื่องพวกนี้ไม่มีปัญหา ข้าจะพาท่านไปห้องตำรายาที่สำคัญของต้านฮั่นก่อน" ลู่จิ่วจุนพูดอย่างไม่ลังเล เขาก็ถือว่าเป็นการรีบหาหมอในยามคับขัน
...
แม้แหล่งผลิตยาต้านฮั่นจะตกต่ำลง แต่ตำราสมุนไพรก็ยังมีไม่น้อย หลายเล่มแม้แต่ในตลาดก็หาซื้อไม่ได้
โม่อู๋จี๋เพียงแค่ดูตำราปรุงยาเหล่านี้ ก็รู้ว่าเขาไม่จำเป็นต้องไปซื้อคู่มือจำแนกสมุนไพรอีกแล้ว เขาพูดกับลู่จิ่วจุนที่คอยเอาใจอยู่ข้างๆ ว่า "ลู่ผู้เฒ่า ช่วยไปหาคนที่ไว้ใจได้มาให้ข้าสักไม่กี่คน พอยาใหม่ออกมา ก็จะผลิตในลานโรงงานของเรา จำไว้ ยาที่ข้าจะปรุงต้องเก็บเป็นความลับ ดังนั้นคนที่จะใช้ต้องไว้ใจได้ อีกสองวันเราจะเริ่มงาน อีกสองเดือน ก็จะเป็นเวลาที่แหล่งผลิตยาต้านฮั่นของเราจะลุกขึ้นมาใหม่ ไม่สิ จะเป็นการสร้างความตื่นตะลึงให้กับวงการปรุงยาทั้งหมด"
แหล่งผลิตยาต้านฮั่นของลู่จิ่วจุนแม้จะตกต่ำ แต่ก็ยังเหลืออะไรไว้บ้าง ลานของโรงปรุงยานี้ก็ใหญ่พอ
ความจริงโม่อู๋จี๋รู้ดีว่า ไม่ว่าเขาจะเก็บเป็นความลับแค่ไหน วิธีการเก็บเชื้อราเพนิซิลลินเพื่อหมักเพนิซิลลินก็คงเก็บไว้ได้ไม่นาน เพราะมันง่ายเกินไป สิ่งเดียวที่สามารถเก็บเป็นความลับได้คือการทำน้ำเลี้ยงเชื้อ น้ำเลี้ยงเชื้อก็ง่ายเกินไป หากรั่วไหลก็จะถูกลอกเลียนแบบได้เช่นกัน แต่โม่อู๋จี๋ไม่สนใจ ขอเพียงได้กำไรก้อนแรก เขามีวิธีทำเงินอีกมากมาย อย่างไรก็ตาม การที่เพนิซิลลินจะสร้างความตื่นตะลึงให้กับวงการปรุงยาทั้งหมด โม่อู๋จี๋เชื่อว่าเขาไม่ได้โกหกแม้แต่น้อย นี่เป็นผลิตภัณฑ์ที่สร้างยุคสมัยใหม่อย่างแท้จริง
คำพูดนี้เหมือนเซียนตันที่ทำให้ลู่จิ่วจุนฟื้นคืนพลังในทันที เขารีบตบอกพูดว่า "พี่น้องโม่ วางใจได้ ข้ารับรองว่าจะไม่มีใครเปิดเผยความลับแม้เพียงนิดของแหล่งผลิตยาต้านฮั่นของข้า"
"เดี๋ยวก่อน..." ไม่ทันที่ลู่จิ่วจุนจะเดินไป โม่อู๋จี๋ก็หากระดาษและปากกา เขียนรายการภาชนะต่างๆ อีกมากมายให้ลู่จิ่วจุน "และต้องซื้อของพวกนี้ด้วย เพื่อเตรียมทำยาใหม่"
ลู่จิ่วจุนรับกระดาษที่โม่อู๋จี๋ยื่นให้ด้วยความสงสัย ถามอย่างไม่เข้าใจ "ต้องใช้ขวดแก้วและหลอดทดลองมากมายขนาดนี้ทำไม?"
โม่อู๋จี๋โบกมือ "ไม่ต้องสนใจตรงนี้ เพียงแค่ทำตามที่ข้าบอกก็พอ อีกสองเดือน จะต้องทำให้แหล่งผลิตยาต้านฮั่นฟื้นคืนจากความตาย"
สิ่งเหล่านี้ไม่ได้ใช้สำหรับเพนิซิลลิน แต่เพื่อน้ำยาวิเศษเปิดเส้นลมปราณของเขา
...
(ขอบคุณบัตรแนะนำและการสนับสนุนจากเพื่อนๆ ทางวิถี พวกเราอมตะได้ขึ้นไปแล้ว ขอบคุณอีกครั้ง ขอบัตรแนะนำสนับสนุนต่อไป!)
......


## บทที่ 13 ความกังวลของโม่อู๋จี๋

เมืองเหราโจวไม่ได้เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อยเพียงเพราะขาดโม่อู๋จี๋ไปคนหนึ่ง แม้แต่ป้าลู่เจ้าของบ้านเช่าของโม่อู๋จี๋ ก็เพียงแค่รู้สึกเป็นห่วงเล็กน้อย แต่ไม่สามารถทำอะไรเพื่อตามหาเขาได้
ตั้งแต่เริ่มผลิตเพนิซิลลิน โม่อู๋จี๋ก็อยู่ที่แหล่งผลิตยาต้านฮั่นตลอด การผลิตเพนิซิลลินเป็นเรื่องง่ายมากสำหรับเขา ไม่ใช่แค่เขา แม้แต่นักศึกษามหาวิทยาลัยก็เคยทำโครงงานจบการศึกษาเกี่ยวกับเรื่องนี้ ยิ่งไปกว่านั้น เทคโนโลยีของแคว้นเฉิงอวี่ก็ถือว่าใช้ได้ เครื่องจักรที่ต้องการก็สามารถหาได้ อย่างมากก็แค่ต้องปรับเปลี่ยนเล็กน้อยเท่านั้น
ความยากลำบากเพียงอย่างเดียวที่อยู่ตรงหน้าโม่อู๋จี๋คือการเปลี่ยนจากการฉีดเข้ากล้ามเนื้อและการฉีดเข้าเส้นเลือดให้เป็นเพนิซิลลินชนิดรับประทาน การฉีดนั้นยุ่งยากเกินไป และประการที่สองเกี่ยวข้องกับปัญหาการเผยแพร่การฉีดยา
เพนิซิลลินชนิดรับประทาน เช่น อะม็อกซิซิลลิน, แอมพิซิลลิน, เพนิซิลลิน V โพแทสเซียม และอื่นๆ เขาไม่ใช่ว่าทำไม่ได้ แต่การทำสิ่งเหล่านี้ให้สำเร็จภายในเวลาเพียงสองเดือนนั้นเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน
เพนิซิลลินชนิดฉีดทั่วไปเมื่อรับประทาน กรดในกระเพาะจะทำลายส่วนประกอบทางเภสัชวิทยาเกือบ 99 เปอร์เซ็นต์ สำหรับคนอื่นอาจจะยาก แต่สำหรับโม่อู๋จี๋ เขาเพียงแค่รู้สึกว่ามันยุ่งยากเล็กน้อยเท่านั้น เมื่อครั้งที่เขาอยู่บนโลก เขาได้ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของวงการเภสัชศาสตร์แล้ว แม้ว่าเขาจะไม่สามารถยับยั้งการสูญเสียประสิทธิภาพของเพนิซิลลินชนิดรับประทานได้ทั้งหมด แต่เขาสามารถรักษาประสิทธิภาพไว้ได้ 30-40 เปอร์เซ็นต์
ในสถานที่ที่ไม่เคยมียาปฏิชีวนะมาก่อน ไม่ต้องพูดถึง 30-40 เปอร์เซ็นต์ของประสิทธิภาพ แม้แต่ครึ่งเปอร์เซ็นต์ ผลที่แสดงออกมาก็น่าตื่นตะลึงแล้ว
ส่วนการทดสอบผิวหนังสำหรับเพนิซิลลินและปฏิกิริยาต่อยาปฏิชีวนะ โม่อู๋จี๋โยนทิ้งไปเลย เมื่อเทียบกับประสิทธิภาพของเพนิซิลลิน ผลข้างเคียงเล็กน้อยเหล่านั้นแทบไม่มีความหมาย อย่างมากเขาก็แค่อธิบายในคู่มือการใช้ยาเท่านั้น
……
สำหรับผู้คนในเมืองเหราโจว การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่สุดเมื่อเร็วๆ นี้คือแหล่งผลิตยาต้านฮั่น แต่เดิมแหล่งผลิตยาต้านฮั่นถูกบีบให้เหลือเพียงร้านเดียวและโรงงานเดียว และตอนนี้แม้แต่ร้านเดียวนี้ก็ปิดตัวลงเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ไม่ขายยาใดๆ อีกต่อไป
ตามหลักการแล้ว แหล่งผลิตยาต้านฮั่นกำลังจะล้มละลายและขายร้านนี้ สิ่งที่ทำให้ผู้คนสงสัยคือ แหล่งผลิตยาต้านฮั่นไม่เพียงแต่ไม่ขายร้านนี้ แต่เมื่อเร็วๆ นี้กลับโฆษณาใหม่ทั่วทั้งเมืองเหราโจว
น้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิต ผลิตภัณฑ์ใหม่ล่าสุดที่แหล่งผลิตยาต้านฮั่นทุ่มเงินหลายสิบล้านในการวิจัยและพัฒนา นี่คือพรสวรรค์ของมนุษยชาติ ด้วยน้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิต คุณไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับการติดเชื้อไวรัสที่บาดแผลอีกต่อไป ประสิทธิภาพเหนือกว่าผลิตภัณฑ์ก่อนหน้านี้ของแหล่งผลิตยาต้านฮั่นหลายเท่า คำขวัญของน้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตคือ สำหรับการติดเชื้อที่บาดแผล ตราบใดที่คุณยังหายใจอยู่ มันจะให้ชีวิตใหม่แก่คุณ แน่นอนว่าเงินหลายสิบล้านนี้เป็นเหรียญทอง เหรียญเงิน หรือเหรียญทองแดง โฆษณาไม่ได้บอกแม้แต่คำเดียว
ผลิตภัณฑ์ยารักษาบาดแผลก่อนหน้านี้ของแหล่งผลิตยาต้านฮั่นไม่ได้แย่กว่าผลิตภัณฑ์ยารักษาบาดแผลอื่นๆ มากนัก ตอนนี้โฆษณาของน้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตบอกว่าดีกว่าผลิตภัณฑ์ก่อนหน้านี้ของต้านฮั่นหลายเท่า นั่นหมายความว่าเก้าชีวิตดีกว่าผลิตภัณฑ์รักษาบาดแผลใดๆ ในตลาดหลายเท่า
คำพูดเดียวสร้างคลื่นนับพัน โฆษณานี้ทำให้สายตาทั้งหมดในเมืองเหราโจวจับจ้องไปที่แหล่งผลิตยาต้านฮั่นทันที เย่าซโจวเป็นเมืองหลวงของแคว้นเฉิงอวี่ นั่นหมายความว่าสายตาทั้งหมดของแคว้นเฉิงอวี่จับจ้องไปที่แหล่งผลิตยาต้านฮั่น
ในชั่วพริบตา ผู้คนมากมายหลั่งไหลไปที่ร้านของแหล่งผลิตยาต้านฮั่น หวังจะซื้อขวดน้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิต และต้องการรู้ว่านี่เป็นความจริงหรือไม่
แคว้นเฉิงอวี่แทบจะอยู่ในสงครามทุกวัน ทุกวันมีคนจำนวนมากเสียชีวิตจากการติดเชื้อที่บาดแผล ไม่ต้องพูดถึงกองทัพ ทหารรับจ้าง, นักล่า, ผู้เก็บสมุนไพร, ผู้หาทรัพยากรแร่... คนเหล่านี้ล้วนเผชิญกับภัยคุกคามถึงชีวิตจากการติดเชื้อไวรัสหลังจากได้รับบาดเจ็บตลอดเวลา หากมียารักษาบาดแผลเก้าชีวิตจริง ใครจะไม่ต้องการ?
……
ชั้นสองของโรงงานผลิตยาต้านฮั่น ลู่จิ่วจุนวิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าเปี่ยมด้วยความยินดี "พี่น้องโม่ การโฆษณาของเราได้ผลดีมาก หากน้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตของเรามีประสิทธิภาพจริงในวันที่ 10 เดือนกันยายน ไม่สิ แค่มีประสิทธิภาพหนึ่งในสาม แหล่งผลิตยาต้านฮั่นก็จะประสบความสำเร็จ..."
คำพูดของลู่จิ่วจุนหยุดลงกะทันหัน เขาเห็นว่าสีหน้าของโม่อู๋จี๋ไม่ได้ยินดี แต่กลับมีความกังวลอยู่บ้าง หัวใจของลู่จิ่วจุนเต้นแรง ยาใหม่ล้มเหลวหรือ? แต่โม่อู๋จี๋ไม่ได้ทำถังเหล็กขนาดใหญ่หลายใบในลานบ้าน และยังมีหม้อต้มอีกด้วยหรือ? สิ่งเหล่านี้จะไม่ใช่ของปลอมใช่ไหม?
เขาไม่มั่นใจว่ายาใหม่จะประสบความสำเร็จหรือไม่ การโฆษณาอย่างเต็มที่ก็เป็นความคิดของโม่อู๋จี๋ โม่อู๋จี๋บอกว่าจะไม่มีทางล้มเหลวอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้...
โม่อู๋จี๋ลุกขึ้นยืน เดินไปที่ข้างลู่จิ่วจุนและตบไหล่ของเขา "ลู่ผู้เฒ่า คุณไม่ต้องกังวล ยาไม่มีปัญหา"
"แล้วทำไมคุณดูกังวลล่ะ?" ลู่จิ่วจุนได้ยินว่ายาไม่มีปัญหา ในใจก็โล่งไปครึ่งหนึ่งแล้ว ตราบใดที่ยาไม่มีปัญหา ทุกอย่างก็แก้ไขได้
โม่อู๋จี๋ถอนหายใจ "ลู่ผู้เฒ่า คุณเคยคิดไหมว่า เมื่อน้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตออกสู่ตลาด และนำเงินจำนวนมากมาให้เรา ก็จะต้องมีคนโลภอยากได้ รวมกันแล้วพวกเราอาจจะไม่มีความสามารถในการปกป้องตัวเองเลย..."
พูดตามตรง โม่อู๋จี๋ไม่คิดว่าการโฆษณาเล็กน้อยของเขาจะสร้างความตื่นตระหนกมากขนาดนี้ และไม่คิดว่าผู้คนในที่นี่จะกระหายยารักษาการติดเชื้อที่บาดแผลถึงขนาดนี้ เขาสงสัยว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อไป เมื่อยาออกสู่ตลาด เขาจะมีความสามารถในการรับเงินก้อนแรกหรือไม่
เทคโนโลยีเพนิซิลลินเลียนแบบได้ง่าย เขารู้ แต่คนอื่นไม่รู้ หากเงินก้อนแรกยังไม่ได้รับ และมีคนลอบโจมตีแหล่งผลิตยาต้านฮั่นลับหลัง นั่นจะไม่ดีเลย
ลู่จิ่วจุนได้ยินคำพูดของโม่อู๋จี๋แล้วตกใจเล็กน้อย จากนั้นก็หัวเราะ "พี่น้องโม่ คุณเกิดในตระกูลเจ้าเมือง ไม่เข้าใจระบบของแคว้นเฉิงอวี่ของเราก็เป็นเรื่องปกติ ไม่เพียงแต่แคว้นเฉิงอวี่ของเรา ในทั่วทั้งจักรวรรดิต้าซิง ธุรกิจโรงงานล้วนได้รับการคุ้มครอง แน่นอนว่าเงื่อนไขคือคุณต้องจ่ายภาษีในสัดส่วนที่กำหนด เมื่อก่อนชื่อเสียงของแหล่งผลิตยาต้านฮั่นของฉันเข้าไปถึงจักรวรรดิต้าซิงแล้ว คุณเห็นมีใครกล้าแตะต้องต้านฮั่นไหม? ต้านฮั่นล่มสลายเพราะฉันไม่มีความสามารถเอง"
โม่อู๋จี๋ไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายจากคำพูดของลู่จิ่วจุนแม้แต่น้อย ความแข็งแกร่งของแหล่งผลิตยาต้านฮั่นนั้นไม่ได้แข็งแกร่งอะไรเลย ไม่สามารถผลิตผลิตภัณฑ์เด่นของตัวเองได้ ธุรกิจแบบนี้มีคนโลภอยากได้ถึงจะแปลก เหมือนกับโรงงานผลิตชิ้นส่วนโทรศัพท์ผลไม้บนโลกในอดีต ดูเหมือนจะใหญ่โต มีคนมากมาย แต่ความจริงแล้วก็แค่ทำงานหนักเพื่อเงินเล็กน้อย และยังต้องทนให้คนอื่นจับผิด วันใดที่เขาไม่ต้องการให้ผลิตชิ้นส่วนอีกต่อไป ก็จะกลายเป็นแหล่งผลิตยาต้านฮั่นรายต่อไป
ส่วนที่ลู่จิ่วจุนพูดว่าได้รับการคุ้มครองจากจักรวรรดิต้าซิง โม่อู๋จี๋ยิ่งไม่สนใจ เมื่อมีผลประโยชน์มากพอ ทุกอย่างก็เป็นไปได้ จากการที่คู่รักที่รักกันมาหลายปีสามารถลอบทำร้ายเขาได้ เขาก็รู้ว่าบางสิ่งไม่สามารถควบคุมได้ด้วยระบบและศีลธรรม
แต่เขาต้องแข็งแกร่ง ต้องหาเงิน ไม่มีทางที่จะซ่อนความสามารถได้
ตามหลักการแล้ว แม้จะมีคนต้องการแย่งชิงผลประโยชน์ของแหล่งผลิตยาต้านฮั่น ก็ควรจะใช้วิธีนุ่มนวลก่อนแล้วค่อยใช้กำลัง ตราบใดที่เขาควบคุมสิ่งที่สำคัญที่สุด เมื่อถึงเวลาขอเงินบางส่วนและขายออกไป ก็จะไม่มีอันตรายถึงชีวิต
คิดถึงตรงนี้ "ลู่ผู้เฒ่า ผมขอพูดตรงๆ ก่อน หากมีคนต้องการส่วนแบ่ง เอาหุ้นของผมไปก็ได้ แต่เงินของผมห้ามขาด"
"ได้ ไม่มีปัญหา คุณวางใจได้" ลู่จิ่วจุนแทบไม่ลังเลเลยที่จะเห็นด้วยกับคำพูดของโม่อู๋จี๋
โม่อู๋จี๋ถอนหายใจในใจ และไม่ได้ขอให้ลู่จิ่วจุนทำสัญญา บางครั้งเมื่อพละกำลังของตัวเองไม่พอ แม้จะมีสัญญาก็จะทำอย่างไรได้?
เขาอยู่คนเดียวในเมืองเหราโจว หากเกิดอะไรขึ้น จะไม่มีใครช่วยเขา
……
หลังจากตกลงกับลู่จิ่วจุนแล้ว โม่อู๋จี๋ทำงานทั้งวันทั้งคืนในการหมักเพนิซิลลิน เพื่อให้อำนาจการควบคุมอยู่ในมือ นอกจากการเก็บรวบรวมเชื้อราเพนิซิลเลียมซึ่งต้องใช้คนจำนวนมาก เรื่องอื่นๆ เขาแทบจะลงมือทำเองทั้งหมด สองเดือนไม่ได้กลับที่พัก แม้แต่การซื้อสมุนไพรเพื่อเปิดเส้นลมปราณ เขาก็แทบไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่
สองเดือนผ่านไป เขาก็ผลิตเพนิซิลลินชุดแรกได้สำเร็จ
(การอัปเดตวันนี้ถึงแค่นี้ เพื่อนๆ ราตรีสวัสดิ์ ก่อนปิดหนังสือ โปรดช่วยโหวตบัตรแนะนำให้อมตะมนุษย์สามัญด้วยนะ)
......


## บทที่ 14 ยา 9 ชีวิตที่สร้างความตื่นตะลึง

"เอ๊ะ ยารักษาบาดแผลเก้าชีวิต มีประสิทธิภาพมากกว่ายารักษาบาดแผลอื่นๆ หลายเท่า?" บนถนนสายหลักของเมืองเหราโจว ทหารหลายคนที่มีคราบเลือดติดตามตัวหยุดลงทันที มองป้ายโฆษณาขนาดใหญ่
"เป็นของแหล่งผลิตยาต้านฮั่น ฉันเคยได้ยินชื่อโรงงานนี้มาก่อน ต้วนหู่ รีบพาคนไปหามฉิวฟางกับพวกพี่น้องไปที่แหล่งผลิตยาต้านฮั่น พวกเราจะไปรอที่หน้าร้านก่อน" ชายร่างกำยำที่เป็นหัวหน้าตะโกนทันที
"หัวหน้า ข้างบนเขียนว่าจะเปิดร้านขายวันที่ 10 เดือน 9"
"วันนี้ก็วันที่ 9 แล้ว พวกเราไปรอดูก่อน ถ้าเป็นโฆษณาหลอกลวง ข้าจะรื้อร้านเขาทิ้งเลย"
"ครับ!"
ในเมืองเหราโจว ทหารที่มีเลือดเปรอะเปื้อนทั่วร่างเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องแปลก บวกกับสงครามในแคว้นเฉิงอวี่ที่ทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้ ทำให้มีทหารบาดเจ็บสาหัสถอยกลับมาที่เหราโจวมากขึ้น จำนวนทหารบาดเจ็บที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ผู้คนรู้ว่าสถานการณ์ในแนวหน้าไม่ดี และทำให้บรรยากาศตึงเครียดในเหราโจวเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ
เนื่องจากโฆษณายารักษาบาดแผลของแหล่งผลิตยาต้านฮั่นดูเกินจริงมาก บวกกับอัตราการเสียชีวิตของทหารบาดเจ็บที่สูงเกินไป ภาพของการหามทหารบาดเจ็บมาที่ร้านแหล่งผลิตยาต้านฮั่นจึงไม่ใช่เรื่องแปลก
ในเวลาเพียงไม่กี่วัน นอกจากผู้คนมากมายที่มามุงดูแล้ว หน้าร้านแหล่งผลิตยาต้านฮั่นยังมีทหารจำนวนมากที่กลับมาจากสนามรบพร้อมกับบรรยากาศอาฆาตโลหิตมารวมตัวกันอีกด้วย
ทหารมามากเกินไป ทำให้ทหารรักษาเมืองเหราโจวต้องเริ่มจัดระเบียบ ที่ตั้งของร้านแหล่งผลิตยาต้านฮั่นยังถือว่าดี แต่เมื่อรวมกับทหารที่มารวมตัวกันเมื่อเร็วๆ นี้ แทบจะปิดกั้นถนนทั้งสายไปแล้ว
……
ปฏิทินสิงหาน ปี 2930 วันที่ 10 เดือน 9
หน้าร้านแหล่งผลิตยาต้านฮั่นในเมืองเหราโจว ตอนนี้ที่นี่แทบจะเป็นทะเลมนุษย์ มีทั้งคนที่มาดูความสนุก คนที่สงสัย และมากกว่านั้นคือคนที่ต้องการซื้อขวดหนึ่งมาลองดู
"เปิดประตูแล้ว..." เมื่อมีคนในฝูงชนตะโกนออกมา ประตูใหญ่ของร้านแหล่งผลิตยาต้านฮั่นก็ค่อยๆ เปิดออก
ถูกล้อมเป็นเวลาหลายวัน ลู่จิ่วจุนเห็นจนชินตาแล้ว เขายกเครื่องขยายเสียงในมือ พูดกับฝูงชนที่แออัด "เพื่อนๆ ทุกท่าน โปรดเข้าแถวตามลำดับหากต้องการซื้อยารักษาบาดแผลเก้าชีวิต ผมรับประกันว่าทุกคนจะได้รับ ยาใหม่ที่แหล่งผลิตยาต้านฮั่นของเราวิจัยออกมาครั้งนี้ เป็นพรสวรรค์อย่างแท้จริงสำหรับผู้ป่วยทุกคนที่ได้รับบาดเจ็บ ไม่มีส่วนประกอบปลอมแต่อย่างใด ทุกการซื้อยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตหนึ่งขวด เราแถมผ้าพันแผลสีขาวหนึ่งชุด แถมผงยาภายนอกของต้านฮั่นหนึ่งซอง..."
โม่อู๋จี๋เนื่องจากคำนึงถึงความไม่สะดวกของการฉีด จึงทำเพนิซิลลินชนิดรับประทานทั้งหมด ส่วนผงยาภายนอกและผ้าพันแผล ก็แน่นอนว่าเป็นสิ่งที่ใช้ร่วมกับเพนิซิลลิน
สำหรับผู้ที่แพ้เพนิซิลลิน ก็เพียงแค่กล่าวถึงเล็กน้อยในคู่มือเท่านั้น ทุกวันมีนักสู้มากมายเสียชีวิตเพราะบาดเจ็บ เมื่อประสิทธิภาพของเพนิซิลลินเป็นที่ประจักษ์แล้ว ใครจะสนใจเรื่องการแพ้? ยิ่งไปกว่านั้น การรับประทานยังมีความเสี่ยงต่อการแพ้น้อยกว่า
"ราคาเท่าไหร่ต่อขวด?" เสียงสารพัดถามออกมาพร้อมกัน ตัดบทคำพูดของลู่จิ่วจุน ไม่มีข้อยกเว้น ทุกคนสนใจเพียงเรื่องเดียว นั่นคือยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตราคาเท่าไหร่ต่อขวด
ลู่จิ่วจุนใช้มือกดลงเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มพูดว่า "เนื่องจากยาใหม่ของเราใช้วัตถุดิบที่เป็นสมุนไพรระดับสูงสุด ดังนั้นราคาจึงสูงกว่าเล็กน้อย ตอนนี้ราคาขวดละสองเหรียญทอง..."
เสียงสูดลมหายใจดังขึ้นเป็นระลอก ตามมาด้วยคนที่เริ่มด่าทอ ยารักษาบาดแผลเพียงขวดเดียว กลับขายถึงสองเหรียญทอง ทำไมไม่ไปปล้นเลย? ยารักษาบาดแผลอื่นๆ แบบดีๆ ก็แค่ไม่กี่เหรียญเงิน บางอันยังมีราคาเพียงสิบกว่าเหรียญทองแดง
แถวที่เดิมแน่นและยาว หลังจากได้ยินราคา ก็มีคนเดินจากไปเกือบครึ่งในทันที สองเหรียญทองต่อขวดยารักษาบาดแผล แพงเกินไปจริงๆ ครอบครัวทั่วไป รายได้ทั้งปียังไม่ถึงสองเหรียญทอง
เห็นคนในแถวน้อยลง มุมปากของลู่จิ่วจุนก็กระตุกสองสามครั้ง ตามความคิดของเขา ควรตั้งราคาที่สิบเหรียญเงิน แต่โม่อู๋จี๋กลับต้องการตั้งราคาห้าเหรียญทอง สุดท้ายสองเหรียญทอง ก็เป็นการตั้งราคากลางๆ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ต้องเห็นด้วยกับโม่อู๋จี๋ ในการใช้ขวดแก้วที่สวยงามกว่าบรรจุเพนิซิลลินที่มีความบริสุทธิ์สูงกว่าบางส่วน และตั้งราคาสิบเหรียญทอง
อาจเป็นเพราะแหล่งผลิตยาต้านฮั่นโฆษณายารักษาบาดแผลเก้าชีวิตเกินจริงเกินไป ดังนั้นแม้ว่าราคาจะสูงลิ่ว ก็ยังมีคนมาซื้อ บางคนรวมกลุ่มกันซื้อหนึ่งขวด มีเพียงส่วนน้อยมากที่ซื้อสองขวดขึ้นไปในครั้งเดียว ส่วนรุ่นพิเศษนั้น ไม่มีการขายไปแม้แต่ขวดเดียว
หลังจากมุงดูแหล่งผลิตยาต้านฮั่นมาหลายวัน ในเวลาเพียงชั่วโมงเดียว ผู้คนก็กระจายไปหมด
"พี่น้องโม่ ครั้งนี้พวกเรา...เฮ้อ..." ลู่จิ่วจุนถอนหายใจ หากไม่ใช่เพราะต้องการรอดูประสิทธิภาพจากคนอื่นสักสองสามวัน เขาก็คงจะแนะนำให้โม่อู๋จี๋ลดราคาแล้ว
ครั้งนี้ผลิตไปเกือบห้าหมื่นขวดนะ จ้างคนยี่สิบคนทำงานหนักถึงจะผลิตออกมาได้ และหลังจากโม่อู๋จี๋ผลิตชุดแรกออกมา ก็ไม่หยุดพักเลยแม้แต่น้อย เริ่มผลิตชุดที่สองทันที ปริมาณของชุดที่สองยังมากกว่าชุดแรกอีก
พวกเขาโฆษณามาเกือบหนึ่งเดือน ตอนนี้ขายไปได้ไม่ถึงสองร้อยขวด ของจำนวนนี้ แม้แต่ค่าโฆษณาก็ยังไม่พอ
"ไม่ต้องรีบ รออีกสองสามวันค่อยว่ากัน ฉันจะออกไปเดินเล่นก่อน" โม่อู๋จี๋โบกมือ บอกให้ลู่จิ่วจุนไม่ต้องกังวล
เรื่องที่เพนิซิลลินจะขายดีหรือไม่ โม่อู๋จี๋ไม่กังวล สิ่งที่เขาสนใจคือน้ำยาวิเศษที่เขากำลังจะผลิตออกมา โม่อู๋จี๋มีลางสังหรณ์ว่าเพนิซิลลินไม่สามารถทำกำไรได้ในระยะยาว เขาควรตั้งราคาให้สูงในครั้งเดียว หากำไรแล้วค่อยว่ากัน
อีกไม่กี่วัน หลานอวี่จะนำสมุนไพรหลายสิบชนิดที่เขาต้องการมาให้ รวมกับที่เขาซื้อเองในช่วงไม่กี่วันนี้ เขาก็จะสามารถลงมือได้แล้ว
บางสิ่งที่ธรรมดา เขากลับต้องออกไปหาเอง ตอนนี้นอกจากรอสมุนไพรจากหลานอวี่ เขายังขาดอีกหนึ่งอย่าง แม้จะรู้ดีว่าหากเปิดเผยสูตรยา คนอื่นก็ไม่สามารถผลิตน้ำยาขยายเส้นลมปราณได้ โม่อู๋จี๋ก็ยังตัดสินใจที่จะระมัดระวังไว้ก่อน
ลู่จิ่วจุนได้แต่พยักหน้า เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาจะทำอย่างไรได้?
สิ่งที่โม่อู๋จี๋ต้องการหาแทบจะไม่นับเป็นสมุนไพร เพราะมันเป็นสิ่งที่พบเห็นได้ทั่วไปมาก นั่นคือเส้นใยบัว ยิ่งสดยิ่งดี หลังจากการทดสอบนับครั้งไม่ถ้วนของโม่อู๋จี๋ สูตรที่เขาวิจัยออกมาหากไม่เติมเส้นใยบัว แม้จะมีผลต่อเส้นลมปราณ แต่ก็จะด้อยกว่ามาก แต่เมื่อเติมเส้นใยบัวเข้าไป จะเกิดผลที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
แต่เส้นใยบัวนี้ก็ต้องคัดเลือก จะต้องเป็นเส้นใยจากปล้องที่สองของรากบัวเท่านั้น
เรื่องนี้เขาได้ทดลองด้วยตัวเองแล้ว เมื่อก่อนหลังจากดื่มน้ำยาวิเศษ เขาถึงกับสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเส้นลมปราณในร่างกายกำลังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ พลังทั้งหมดของร่างกายเพิ่มขึ้นไม่น้อย ต้องรู้ว่าแม้เขาจะฝึกวิชามวย แต่ก็ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญที่ฝึกวิชามวยใน
น่าเสียดายที่ เส้นลมปราณของเขายังไม่ได้ขยายเต็มที่ ก็ถูกคนรักของเขาวางแผนลอบทำร้าย
……
ถ้าพูดว่าวันแรก แหล่งผลิตยาต้านฮั่นยังขายยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตได้หนึ่งถึงสองร้อยขวด แต่วันที่สองและวันที่สาม น้ำยาโอสถเก้าชีวิตตันหันของตานฟางเหลียนเหย้ากลับขายไม่ออกเลยแม้แต่ขวดเดียว
ลู่จิ่วจุนกังวลจนเดินวนไปวนมา แต่โม่อู๋จี๋กลับซ่อนตัวอยู่ในห้องทดลอง ไม่รู้ว่ากำลังคิดค้นอะไรอยู่ ไม่มีท่าทีกังวลแม้แต่น้อย นอกจากกิน ดื่ม ขับถ่าย ก็แทบไม่เห็นเขาออกมา แม้แต่การกินข้าว ก็ต้องให้คนนำเข้าไปให้
"ไม่ได้ รอต่อไปแบบนี้ก็เท่ากับรอความตาย ลูลู่ ช่วยไปเรียกพี่โม่ออกมาหน่อย ฉันต้องการปรึกษากับเขา" ลู่จิ่วจุนทนความเงียบเหงาของร้านไม่ไหวในที่สุด
"ฟางจู่ ปรมาจารย์ม๋อบอกว่าถ้าไม่มีธุระอย่าไปรบกวนเขา..." พนักงานร้านที่ชื่อลูลู่ พูดอย่างขลาดกลัว
"ช่างเถอะ ฉันจะไปเอง..."
ลู่จิ่วจุนโบกมือ กำลังจะขึ้นบันได ในตอนนั้นเอง ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก็ยืนขวางอยู่ที่ประตูร้าน "ที่นี่ใครเป็นเจ้าของร้าน?"
(ขอบัตรแนะนำด้วย)
......


## บทที่ 15 ความนิยมกลับมาอีกครั้ง

ความอาฆาตและเสียงนี้พุ่งเข้ามาพร้อมกัน ลู่จิ่วจุนถอยหลังไปหลายก้าวโดยสัญชาตญาณ แล้วจึงพูดด้วยความตกใจว่า "ข้าคือลู่จิ่วจุน ฟางจู่แห่งแหล่งผลิตยาต้านฮั่น ท่านผู้นี้..."
คำพูดของลู่จิ่วจุนหยุดลงกะทันหัน เขาเห็นว่าด้านหลังของชายร่างใหญ่ที่เต็มไปด้วยพลังเลือดผู้นี้ยังมีคนอีกสองคน ทั้งสองคนนี้เขารู้จัก พวกเขาคือคนที่หามคนบาดเจ็บสาหัสมาเมื่อไม่กี่วันก่อนตอนที่แหล่งผลิตยาต้านฮั่นเปิดทำการ
หรือว่าคนคนนั้นตายไปแล้ว และตอนนี้พวกเขามาหาเรื่อง?
คิดถึงตรงนี้ ลู่จิ่วจุนก็เหงื่อเย็นผุดขึ้นมาทันที ในสถานการณ์ปกติ หากยาที่ขายมีปัญหา ตราบใดที่ไม่ใช่ปัญหาทั่วไป ก็จะไม่มีปัญหาอะไร แต่ถ้าคนอื่นมาเอาเรื่อง นั่นก็จะเป็นปัญหา และถ้าเป็นคนจากกองทัพมาเอาเรื่อง ปัญหาก็จะใหญ่มาก
"ลู่ฟางจู่ นี่คือชู่จ่างของพวกเรา พวกเราต้องการซื้อน้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตธรรมดาสามร้อยขวด ไม่ทราบว่าราคาจะลดให้ได้หรือไม่?" ชายร่างกำยำที่ลู่จิ่วจุนรู้จักพูดขึ้นอย่างกะทันหัน
"อ่า..." ลู่จิ่วจุนเข้าใจในทันที ประสิทธิภาพของน้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตต้องไม่ธรรมดาแน่นอน ไม่เช่นนั้นจะไม่มีชู่จ่างคนหนึ่งมาซื้อโดยเฉพาะ
เหมือนกับได้ดื่มเหล้าอย่างดีหนึ่งอึกใหญ่ ลู่จิ่วจุนรู้สึกโล่งใจในทันที ในฐานะคนที่ทำการค้ามาหลายปี เขารู้ดีว่านี่คืออะไร ต่อไปน้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตจะต้องขายดีแน่นอน เขาไม่ต้องกังวลเรื่องการขายอีกต่อไป
"น้ำยายังมีอยู่บ้าง แต่สองเหรียญทองเป็นราคาโปรโมชั่นตอนเปิดร้าน ตอนนี้..." ลู่จิ่วจุนรู้ดีว่าทหารพวกนี้มีเงินมากมาย
"หยุดก่อน ไม่ต้องลดราคาให้พวกเราแล้ว คิดสองเหรียญทองเลย พวกเราต้องการห้าร้อยขวด พวกเรามาจากค่ายทหารเหล็กเฟย ต่อไปจะมาอุดหนุนร้านของท่านบ่อยๆ" ชู่จ่างร่างใหญ่ยกมือขึ้นห้ามคำพูดของลู่จิ่วจุนโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
"ดี ตกลงตามนี้" ลู่จิ่วจุนไม่ได้ตั้งใจจะขึ้นราคาอยู่แล้ว ค่ายทหารเหล็กเฟยเป็นหนึ่งในสามค่ายกองทัพเหล็กแห่งประเทศเฉิงหยวี่ หากสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับค่ายทหารเหล็กเฟย ยังจะกลัวว่าจะไม่มีธุรกิจในอนาคตอีกหรือ?
...
เฉิงหลิงจี๋ตันกงฟาง เมื่อครั้งที่ร้านค้าของแหล่งผลิตยาต้านฮั่นกระจายอยู่ทั่วเมืองใหญ่ในประเทศเฉิงหยวี่ มันก็เป็นเพียงโรงงานเล็กๆ เท่านั้น
แต่ตอนนี้ เฉิงหลิงจี๋ตันกงฟางได้กลายเป็นยักษ์ใหญ่ด้านยาอันดับต้นๆ ของประเทศเฉิงหยวี่ไปแล้ว ยาในประเทศเฉิงหยวี่เกือบสี่ส่วนมาจากเฉิงหลิงจี๋ตันกงฟาง
ขณะนี้ ในห้องประชุมของสำนักงานใหญ่เฉิงหลิงจี๋ตันกงฟาง มีคนหลายคนนั่งอยู่ข้างใน ดื่มชาและพูดคุยกันอย่างผ่อนคลาย ปัจจุบันเฉิงหลิงจี๋ตันกงฟางได้เข้าสู่รางที่ถูกต้องแล้ว การประชุมจึงเป็นเพียงการพูดคุยเท่านั้น
"แหล่งผลิตยาต้านฮั่นนั่นสร้างกระแสใหญ่โตขนาดนั้น ข้าคิดว่าพวกเขาพัฒนายารักษาบาดแผลที่ยอดเยี่ยมขึ้นมา ไม่คิดว่าจะเป็นแค่เสียงดังแต่ไร้สาระ ฮ่าๆ" ผู้พูดเป็นชายชราวัยเกือบหกสิบ เขาเป็นผู้บริหารฝ่ายขายของเฉิงหลิงจี๋ตันกงฟาง ชื่อหลิวว่านเซิ่ง
พูดตามตรง ตอนแรกกระแสของแหล่งผลิตยาต้านฮั่นทำให้เขาตกใจไม่น้อย ตอนนี้พบว่าแหล่งผลิตยาต้านฮั่นเป็นเสือกระดาษ เขาก็รู้สึกสบายใจมากขึ้น
หญิงสาวที่นั่งอยู่ตำแหน่งบนสุดคือหัวหน้าเฉิงหลิงจี๋ตันกงฟาง หมี่ซิ่ว หลังจากได้ยินคำพูดของหลิวว่านเซิ่ง เธอก็พูดเสียงนุ่มว่า "หลิวจือซื่อ ไม่ว่ากระแสที่แหล่งผลิตยาต้านฮั่นสร้างขึ้นจะจริงหรือปลอม พวกเราที่ทำงานด้านการขายควรให้ความสำคัญ ยิ่งไปกว่านั้น เวลาผ่านไปแค่ไม่กี่วันเท่านั้น ถ้าหากว่าเก้าชีวิต..."
คำพูดของหมี่ซิ่วหยุดลงกะทันหัน ชายหนุ่มร่างกำยำคนหนึ่งรีบเดินเข้ามา ส่งจดหมายฉบับหนึ่งให้หมี่ซิ่ว
เสียงในห้องประชุมเงียบลงชั่วขณะ ทุกคนจับจ้องไปที่หมี่ซิ่ว
หมี่ซิ่วฉีกซองจดหมาย ดึงกระดาษจดหมายออกมา เพียงชั่วครู่ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอลุกขึ้นยืนทันทีและพูดว่า "วันนี้มีตัวแทนจากค่ายทหารหลายแห่งไปที่แหล่งผลิตยาต้านฮั่น ตามข้อมูลที่ได้มา ตัวแทนค่ายทหารเหล่านี้ซื้อน้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตอย่างน้อยหนึ่งร้อยขวด นอกจากนี้ ยังมีพ่อค้าบางคนไปด้วย และคนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่เคยซื้อน้ำยาจากแหล่งผลิตยาต้านฮั่นมาก่อน..."
บรรยากาศอึดอัดแผ่กระจายไปทั่ว ทุกคนเข้าใจความหมายของคำพูดของหมี่ซิ่ว น้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตมีราคาสูงมาก แต่คนเหล่านี้ยังกลับไปเป็นลูกค้าซ้ำ นั่นแสดงให้เห็นถึงปัญหาหนึ่ง ประสิทธิภาพในการรักษาบาดแผลของน้ำยาชนิดนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ อาจจะยอดเยี่ยมกว่าที่โฆษณาไว้เสียอีก
หากแหล่งผลิตยาต้านฮั่นวิจัยน้ำยารักษาบาดแผลที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ได้ พวกเขาเฉิงหลิงจี๋ตันกงฟางจะเอาอะไรไปสู้กับคนอื่น?
"หัวหน้าหมี่ พวกเราจะทำอย่างไร?" ชายวัยกลางคนร่างท้วมคนหนึ่งลุกขึ้นยืนและถามอย่างร้อนรน
"รีบไปดูที่แหล่งผลิตยาต้านฮั่นทันที หมี่ฉี เจ้าแจ้งผู้อาวุโสหลายคนของโรงงานทันที" สีหน้าของหมี่ซิ่วดูเคร่งเครียด น้ำเสียงในการพูดเด็ดขาดอย่างยิ่ง
"ครับ" ชายหนุ่มที่นำจดหมายมาตอบรับหนึ่งประโยค แล้วรีบถอยออกไป
...
เมื่อหลานอวี่แบกถุงหนังขนาดใหญ่สองใบมาถึงหน้าร้านแหล่งผลิตยาต้านฮั่น เขาก็ตกตะลึง แหล่งผลิตยาต้านฮั่นที่เคยเงียบเหงา ตอนนี้กลับแน่นขนัดไปด้วยผู้คน ผู้คนมากมายมีสีหน้ากระวนกระวาย แต่ก็เข้าแถวอย่างเป็นระเบียบ แถวได้ต่อจากหน้าประตูแหล่งผลิตยาต้านฮั่นไปตามถนนครึ่งสาย
หรือว่าน้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตนั้นยอดเยี่ยมขนาดนั้นจริงๆ? เขาไม่ใช่ว่าไม่รู้เกี่ยวกับโฆษณาของน้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิต เพียงแต่เขาเคยเห็นโฆษณาที่พ่อค้าเกินจริงมามากแล้ว จึงไม่ได้สนใจ
"เจ้าจะทำอะไร? คนมาทีหลังต้องต่อแถว" เมื่อเห็นหลานอวี่จะเข้าไปในแหล่งผลิตยาต้านฮั่น ชายคนหนึ่งก็รีบดึงเขาไว้
หลานอวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ข้าไม่ได้มาซื้อของ แต่มาหาหมอโม่"
"ท่านคือพี่ใหญ่หลานใช่ไหม? ปรมาจารย์ม๋อสั่งให้ข้ารอท่านอยู่ตรงนี้" หญิงสาวคนหนึ่งรีบเดินเข้ามาและพูดอย่างนอบน้อม
หลานอวี่รีบพยักหน้า "ใช่ ข้าคือหลานอวี่ รบกวนท่านพาข้าไปพบหมอโม่ด้วย"
หญิงสาวรีบพูดว่า "พี่ใหญ่หลานเรียกข้าว่าลูลู่ก็พอ ปรมาจารย์ม๋อไม่ได้อยู่ที่ร้าน เขาอยู่ที่โรงงาน เชิญท่านตามข้ามา"
ผู้คนที่ต่อแถวอยู่มองหลานอวี่ที่ถูกหญิงสาวพาไป ต่างก็แสดงสายตาอิจฉา ทำไมคนที่รู้จักปรมาจารย์ม๋อไม่ใช่พวกเขา?
ความยอดเยี่ยมของน้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตได้แพร่กระจายไปทั่วบริเวณใกล้เคียงแล้ว เพียงแค่ซื้อน้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตได้หนึ่งขวด แม้ว่าตัวเองจะไม่ใช้ แต่ขายต่อก็สามารถทำกำไรได้สิบกว่าเหรียญเงิน
...
"ปรมาจารย์ม๋อ พี่ใหญ่หลานที่ท่านรอมาแล้วค่ะ" หลังจากพาหลานอวี่มาถึงหน้าประตูห้องทดลองของโม่อู๋จี๋ที่โรงงานผลิตยาต้านฮั่น ลูลู่ก็เรียกอย่างนอบน้อม
พนักงานทุกคนของแหล่งผลิตยาต้านฮั่นต่างรู้ดีว่าความคึกคักของแหล่งผลิตยาต้านฮั่นในช่วงไม่กี่วันนี้เกิดจากอะไร ทั้งหมดเป็นเพราะแหล่งผลิตยาต้านฮั่นมีนักปรุงยาที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่งมา ปรมาจารย์ม๋อ ปรมาจารย์ม๋อคนนี้ได้วิจัยยารักษาบาดแผลชนิดใหม่ที่ปฏิวัติวงการ นั่นคือการรักษาจิ่วหมิง
ตราบใดที่แหล่งผลิตยาต้านฮั่นยังคงเป็นเช่นนี้ต่อไป สามารถคาดการณ์ได้ว่า แหล่งผลิตยาต้านฮั่นจะกลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง และจะยิ่งใหญ่กว่าเดิม หากยังคงเป็นเช่นนี้ต่อไป นั่นเป็นเรื่องชัดเจน ดูได้จากคนที่มาต่อแถวทุกวัน มีคนถึงกับขอเพิ่มราคาเองเพื่อให้ได้ซื้อยาก่อน
ลูลู่ในฐานะผู้ช่วยที่จัดการเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ให้โม่อู๋จี๋ จึงเคารพโม่อู๋จี๋อย่างมาก
"พี่หลาน ในที่สุดก็รอเจ้ามาได้" เสียงของลูลู่เพิ่งจะลงเสียง ประตูห้องทดลองที่ปิดสนิทก็ถูกเปิดออก โม่อู๋จี๋ที่ผมยุ่งเหยิงยืนอยู่ที่ประตูด้วยสีหน้าตื่นเต้น
หลานอวี่ไม่ได้สนใจลักษณะของโม่อู๋จี๋และกลิ่นของสมุนไพรต่างๆ ในห้องทดลอง เขารู้ว่านักปรุงยาที่มีความสามารถจริงๆ ส่วนใหญ่เป็นเหมือนโม่อู๋จี๋ เมื่อเผชิญกับการปรุงยา พวกเขาล้วนบ้าคลั่งอย่างยิ่ง
"หมอโม่ ท่านไม่ได้หลอกข้าจริงๆ ไม่เพียงแต่ประสบความสำเร็จ แต่ยังประสบความสำเร็จอย่างมาก" หลานอวี่พูดด้วยความชื่นชม
แม้ว่าตอนแรกเขาจะตกลงกับโม่อู๋จี๋ให้อยู่ในเย่าซโจว แต่ความจริงแล้วเขาไม่ค่อยเชื่อคำพูดของโม่อู๋จี๋เท่าไร วันนี้เมื่อเขาเห็นความคึกคักของแหล่งผลิตยาต้านฮั่น เขาก็รู้ว่ายาใหม่ของโม่อู๋จี๋จะทำให้แหล่งผลิตยาต้านฮั่นกลับมารุ่งเรืองอีกครั้งอย่างแน่นอน
"ขอบคุณพี่หลานที่เชื่อใจข้า พี่หลานเข้ามานั่งสักครู่เถอะ" ขณะที่โม่อู๋จี๋พูด สายตาของเขาก็ตกอยู่ที่ถุงหนังของหลานอวี่แล้ว
หลานอวี่เห็นสายตาของโม่อู๋จี๋ จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าโม่อู๋จี๋ไม่มีความคิดที่จะนั่งคุยเลย? เขายิ้มเล็กน้อยและยื่นถุงหนังในมือซ้ายให้โม่อู๋จี๋ "หมอโม่ ในนี้เป็นสมุนไพรที่ท่านต้องการทั้งหมด รวมสิบชุด ท่านตรวจดูหน่อย"
โม่อู๋จี๋ยิ้มกว้างและคว้าถุงหนังมา "ไม่ต้อง ไม่ต้อง จะไม่เชื่อใจพี่หลานได้อย่างไร"
พูดจบ เขาก็พูดกับลูลู่ที่ยืนรออยู่ข้างๆ ว่า "ลูลู่ เจ้าต้องต้อนรับพี่หลานให้ดีนะ สมุนไพรที่พี่หลานนำมาไม่ต้องตรวจนับ เขาบอกว่ามีเท่าไรก็เท่านั้น และราคาให้สูงกว่าท้องตลาดหนึ่งส่วน"
ไม่ใช่ว่าโม่อู๋จี๋ไม่อยากต้อนรับหลานอวี่ แต่เขามีความกระตือรือร้นในการแสวงหาการฝึกฝนมากเกินไป โม่อู๋จี๋รู้ดีว่าหลานอวี่เป็นคนดี หากเขาต้องการให้หลานอวี่อยู่ที่แหล่งผลิตยาต้านฮั่นในระยะยาว เขาจะต้องพยายามทุกวิถีทางเพื่อให้หลานอวี่มาช่วยที่โรงงาน
ความจริงแล้วโม่อู๋จี๋รู้ดีในใจว่า คุณค่าของการรักษาจิ่วหมิงที่แสดงออกมา ไม่ใช่สิ่งที่แหล่งผลิตยาต้านฮั่นเล็กๆ จะควบคุมได้ สำหรับคำพูดของลู่จิ่วจุน เขาไม่เชื่อแม้แต่คำเดียว ในผลประโยชน์มหาศาลเช่นนี้ หากทุกคนยังสามารถปฏิบัติตามกฎกติกาได้ นั่นถือเป็นเรื่องแปลก
เขาก็รู้ว่านี่ไม่ใช่ความผิดของลู่จิ่วจุน เพราะลู่จิ่วจุนก็ไม่ได้คาดการณ์ว่าการรักษาจิ่วหมิงจะเป็นที่ต้องการมากขนาดนี้ นี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น เมื่อคุณค่าที่แท้จริงของเพนิซิลลินแสดงออกมา ลู่จิ่วจุนอาจจะไม่สามารถรักษาแม้แต่ครึ่งส่วนไว้ได้
(วันนี้อัปเดตแค่นี้ก่อน เพื่อนๆ ราตรีสวัสดิ์! ขอบัตรแนะนำสนับสนุนด้วย!)
.......


## บทที่ 16 การเปิดเส้นลมปราณ

ห้าหมื่นขวดของยารักษาบาดแผลเก้าชีวิต ตามความคิดของลู่จิ่วจุน แม้จะขายหมดภายในครึ่งปีก็ถือว่าประสบความสำเร็จอย่างมากแล้ว แต่ความจริงคือเพียงแค่ห้าวันก็ขายไปเกินครึ่ง นี่ยังเป็นหลังจากที่ขึ้นราคาและจำกัดการซื้อแล้ว แม้จะจำกัดการซื้อเพิ่ม ในวันที่สิบสอง ยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตก็ขายหมดเกลี้ยง
รวมกับยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตรุ่นพิเศษ แหล่งผลิตยาต้านฮั่นมีกำไรเกือบสองหมื่นห้าพันเหรียญทอง หรือพูดอีกอย่างคือ ต้นทุนของยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตแทบจะไม่มีความสำคัญ เงินที่ขายได้ทั้งหมดคือกำไร
เมื่อมองดูผู้คนมากมายที่มาขอซื้อยาอยู่หน้าร้าน แต่ในร้านไม่มียาขาย ลู่จิ่วจุนก็เริ่มกังวลอีกครั้ง
"ลูลู่...ช่างเถอะ ฉันจะไปหาพี่น้องโม่เอง..." ตอนนี้ลู่จิ่วจุนเชื่อมั่นอย่างเต็มที่แล้วว่าโม่อู๋จี๋ได้รับการถ่ายทอดวิชาการปรุงยาจากโม่เทียนเฉิง และยังเก่งกว่าต้นแบบ ไม่เช่นนั้นจะผลิตยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตได้อย่างไร
แตกต่างจากสิบวันก่อนที่เขารีบร้อนจะหาโม่อู๋จี๋ ครั้งนี้เขาเร่งรีบที่จะให้โม่อู๋จี๋รีบปรุงยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตชุดที่สาม ชุดที่สองกำลังอยู่ในขั้นตอนการหมัก ใกล้จะเสร็จแล้ว แต่ดูเหมือนโม่อู๋จี๋จะไม่มีความคิดที่จะเริ่มปรุงชุดที่สาม เขาขลุกตัวอยู่ในห้องวิจัยทั้งวัน บอกว่าต้องการพัฒนายาตัวใหม่
ความจริงตามความคิดของลู่จิ่วจุน แหล่งผลิตยาต้านฮั่นมียารักษาบาดแผลเก้าชีวิตก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องพัฒนายาตัวอื่นเลย น่าเสียดายที่ตอนนี้โม่อู๋จี๋เป็นเจ้านาย เขาบอกว่าจะพัฒนาก็ต้องพัฒนา
"ฟางจู่ ปรมาจารย์ม๋อบอกว่า ก่อนที่เขาจะออกมา ห้ามใครไปหาเขา แม้แต่การส่งอาหาร ก็ให้ส่งถึงแค่หน้าต่างเท่านั้น ถ้าถึงเวลาอาหารแล้วไม่กิน ก็ให้เก็บไปแล้วส่งอาหารใหม่ในมื้อถัดไป" ลูลู่รีบพูด
เธอกังวลว่าฟางจู่จะบุกเข้าไปในห้องของปรมาจารย์ม๋อโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้ปรมาจารย์ม๋อและฟางจู่มีปัญหากัน ปรมาจารย์ม๋อเป็นนักปรุงยาที่มีความสามารถที่สุดเท่าที่เธอเคยพบ ปรมาจารย์แบบนี้ต้องไม่ทำให้โกรธเด็ดขาด
"ก็ได้" ลู่จิ่วจุนตบหัวตัวเองอย่างจนปัญญา เมื่อไม่กี่วันก่อน คนจากเฉิงหลิงจี๋ตันกงฟางมาหาเขาเพื่อปรึกษาเรื่องยารักษาบาดแผลเก้าชีวิต เขาผลักภาระไปให้โม่อู๋จี๋ บอกว่าหมอโม่กำลังวิจัยยาตัวใหม่ เรื่องนี้ต้องรอให้หมอโม่ออกมาก่อน นิสัยของหมอโม่คือ เมื่อกำลังวิจัยยา ใครมารบกวนเขา เขาจะโกรธมาก
ไม่คิดว่ากรรมตามสนอง ตอนนี้มาถึงตัวเขาเองแล้ว ทำให้ใครโกรธก็ได้ แต่เขาไม่กล้าทำให้โม่อู๋จี๋ต้นไม้เงินใบทองต้นนี้โกรธ
...
โม่อู๋จี๋ผมยุ่งเหยิงมองขวดแก้วสีเขียวสิบขวดบนโต๊ะตรงหน้า ในใจเต็มไปด้วยความพึงพอใจ นี่คือผลงานจากการทำงานหลายวันติดต่อกันของเขา เพียงแค่ดื่มหนึ่งในสิบขวดนี้ เขาก็จะสามารถไปดูว่าตัวเองมีรากวิญญาณหรือไม่ ถ้ามีรากวิญญาณ เขาก็จะหาเงินต่อไป เตรียมตัวสำหรับคายหลิง
ตามคำพูดของหลานอวี่และลู่จิ่วจุน มีเพียงเครือข่ายวิญญาณเท่านั้นที่สามารถดูดซับและเก็บพลังวิญญาณได้ และมีเพียงคนที่มีรากวิญญาณเท่านั้นที่มีเครือข่ายวิญญาณ สาเหตุที่เขาไม่มีรากวิญญาณ เป็นเพราะเครือข่ายวิญญาณอุดตัน หรือไม่มีเครือข่ายวิญญาณ
ในความคิดของโม่อู๋จี๋ เครือข่ายวิญญาณก็คือเส้นลมปราณ เขาใช้น้ำยาเปิดเส้นลมปราณที่เขาวิจัยขึ้นมาเอง จะต้องทำให้เส้นลมปราณไหลเวียนสะดวก แล้วสามารถดูดซับและเก็บพลังวิญญาณได้ เพียงแค่สามารถดูดซับและเก็บพลังวิญญาณได้ นั่นไม่ใช่แสดงว่าเขามีรากวิญญาณแล้วหรือ
"ฮ่าฮ่าฮ่า... ต่อไปน้ำยาชนิดนี้จะเรียกว่าน้ำยาเปิดเส้นลมปราณ" โม่อู๋จี๋อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกมีความสุขเช่นนี้หลังจากถูกลอบทำร้าย
ลู่จิ่วจุนที่กำลังกังวลอยู่ชั้นล่าง เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของโม่อู๋จี๋ ก็ไม่สนใจคำเตือนของลูลู่อีกต่อไป รีบร้อนจะขึ้นไปชั้นบน
"ฮ่าฮ่า ลู่ผู้เฒ่า หลายวันมานี้นับเงินจนมือเป็นตะคริวหรือเปล่า?" โม่อู๋จี๋ถือถุงอยู่ในมือ เปิดประตูมองลู่จิ่วจุนที่กำลังจะขึ้นมาพลางหัวเราะพูด
ลู่จิ่วจุนมีความสุขมาก เขาปรุงน้ำยาเปิดเส้นลมปราณออกมาอีกครั้ง ตามหลักการแล้วเขาก็ควรจะมีความสุขด้วย แต่ในส่วนลึกของจิตใจเขากลับรู้สึกไม่สบายใจ ว่าเป็นเรื่องอะไรก็พูดไม่ชัดเจน
ไม่ต้องสนใจแล้ว เปิดเส้นลมปราณของตัวเองก่อนแล้วค่อยว่ากัน
ลู่จิ่วจุนพูดด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดี "พี่น้องโม่ พวกเราประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่แล้ว ยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตขายดีมาก ขายดีมาก..."
โม่อู๋จี๋โบกมืออย่างเรียบๆ "เรื่องนี้ฉันรู้ ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว อ้อ ส่วนแบ่งโกลด์คอยน์ของฉัน ช่วยเปลี่ยนเป็นตั๋วทองที่ดีที่สุดให้หน่อย"
"แน่นอน แน่นอน นอกจากนี้ ร้านของเราไม่มี..."
ไม่รอให้ลู่จิ่วจุนพูดจบ โม่อู๋จี๋ก็โบกมือให้เขา "ฉันรู้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องใหญ่แค่ไหน รอให้ฉันอาบน้ำเสร็จ พักผ่อนหนึ่งวันแล้วค่อยพูด"
พูดจบประโยคนี้ โม่อู๋จี๋ก็ไม่สนใจลู่จิ่วจุนอีก รีบร้อนเดินผ่านข้างตัวเขาไป ตรงไปยังที่พักของเขาในแหล่งผลิตยาต้านฮั่น
น้ำยาขยายเส้นลมปราณได้ออกมาแล้ว สำหรับโม่อู๋จี๋แล้ว สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วนอนหลับสักตื่น หลังจากตื่นนอนแล้ว จะรีบกินน้ำยาขยายเส้นลมปราณทันที แล้วค่อยพูดเรื่องอื่น
เรื่องการหาเงิน เมื่อไหร่ก็ได้ เรื่องที่ทำให้เขามีรากวิญญาณ สามารถดูดซับพลังวิญญาณเพื่อฝึกฝนต่างหาก ที่เป็นเรื่องเร่งด่วนที่สุด
ลู่จิ่วจุนมองเงาร่างของโม่อู๋จี๋ที่เดินจากไปอย่างงงๆ ไม่มีอารมณ์โกรธแม้แต่น้อย ในแหล่งผลิตยาต้านฮั่น คนที่เป็นเจ้านายที่แท้จริงไม่ใช่เขาลู่จิ่วจุน แต่เป็นหมอโม่ หลังจากผ่านไปนาน ลู่จิ่วจุนจึงก้มหน้าเดินจากไป ไม่ต้องพูดถึงการเร่งให้โม่อู๋จี๋ผลิตยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตชุดที่สาม แม้แต่การปรึกษากับโม่อู๋จี๋เรื่องการขยายร้านเพิ่มอีกไม่กี่สาขาก็ไม่มีโอกาส
...
หลังจากอาบน้ำและนอนหลับยาวแล้ว โม่อู๋จี๋รู้สึกสดชื่นเบิกบานใจ หยิบขวดแก้วสีเขียวออกมา
น้ำยาขยายเส้นลมปราณชนิดนี้เขาเคยดื่มมาแล้วครั้งหนึ่ง รู้ว่าหลังจากดื่มแล้ว ในร่างกายจะมีเส้นหนึ่งค่อยๆ ขยายออกเหมือนถูกไฟเผา หลังจากนั้น แม้แต่คนที่ไม่เคยเรียนวิชายุทธ์มาก่อน ก็จะรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเส้นลมปราณในร่างกายค่อยๆ ขยายออก การขยายเส้นลมปราณแม้จะทรมานมาก แต่ความรู้สึกโล่งสบายที่ยากจะอธิบายนั้นเกิดขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ
น่าเสียดายที่ชาติก่อน หลังจากโม่อู๋จี๋ดื่มน้ำยาชนิดนี้แล้ว เส้นลมปราณยังไม่ทันขยายจนสมบูรณ์ ก็ถูกลอบทำร้าย
หลังจากสงบจิตใจที่กระวนกระวายลงเล็กน้อย โม่อู๋จี๋หยิบขวดสีเขียวขึ้นมา เปิดฝาขวดสูดลมหายใจลึกๆ แล้วเงยหน้าดื่มรวดเดียวหมด
เหมือนกับชาติก่อนทุกประการ ของเหลวที่มีรสขมเล็กน้อยไหลลงจากลำคอของเขา เหมือนกับเส้นไฟที่ขยายออกไปเรื่อยๆ ในร่างกายของเขา สิ่งที่อุดตันขวางทางเส้นไฟของน้ำยานี้ จะถูกเผาทะลุผ่านไป โม่อู๋จี๋รู้สึกได้อย่างชัดเจนอีกครั้งว่าเส้นลมปราณในร่างกายของเขาถูกเปิดออก ตามเส้นไฟของน้ำยา เส้นลมปราณค่อยๆ ขยายออกในร่างกายของเขา
ท่ามกลางความเจ็บปวดจากร่างกายที่ถูกฉีกออก ยังมีความรู้สึกโล่งสบายและเป็นสุข ราวกับว่าทุกครั้งที่เผาไหม้ไปหนึ่งจุด สิ่งสกปรกในร่างกายของเขาก็จะถูกเผาไหม้ไปบ้าง
โม่อู๋จี๋กำหมัดแน่น ถ้าเส้นลมปราณคือเครือข่ายวิญญาณ น้ำยาหนึ่งขวดสามารถเปิดเส้นลมปราณของเขาได้หนึ่งเส้น เช่นนั้นเขาจะไม่สามารถกลายเป็นผู้นั่งสมาธิที่มีรากวิญญาณระดับสูงสุดได้อย่างง่ายดายผ่านน้ำยาเปิดเส้นลมปราณหรือ? เก้าสิบเก้าเส้นเครือข่ายวิญญาณ นั่นคืออะไร? เขาสามารถทำได้อย่างง่ายดาย
...


## บทที่ 17 ความพยายามล้มเหลวในนาทีสุดท้าย

สองชั่วโมงผ่านไป ความคาดหวังในดวงตาของโม่อู๋จี๋ค่อยๆ จางหายไป น้ำยาวิเศษนี้ช่วยขยายเส้นลมปราณของเขาได้จริง แต่การขยายตัวนี้ค่อยๆ หยุดลงหลังจากผ่านไปสองชั่วโมง ความรู้สึกแสบร้อนหายไป นั่นหมายความว่าพลังของน้ำยาหมดลงแล้ว และเส้นลมปราณของเขาดูเหมือนจะยังไม่เปิดทะลวง
ทำไมถึงเป็นแบบนี้? เหมือนมีน้ำเย็นสาดลงมาจากศีรษะ โม่อู๋จี๋ลืมความเจ็บปวดตอนที่เส้นลมปราณขยายตัวไปหมดสิ้น
ความรู้สึกนั้นเหมือนกับคูน้ำที่มีสิ่งอุดตันมากมาย เมื่อน้ำหลากมา สิ่งอุดตันเหล่านี้กำลังจะถูกน้ำพัดพาไป และคูน้ำกำลังจะทะลวงผ่าน แต่จู่ๆ น้ำก็หายไป ขยะที่ถูกพัดลงมาทั้งหมดอุดตันอยู่ที่ทางออก กลายเป็นเขื่อนกั้น ทำให้อุดตันยิ่งกว่าเดิม
ในชาติก่อน หลังจากโม่อู๋จี๋ดื่มยานี้ เขาไม่ทันรอถึงสองชั่วโมงก็ถูกลอบทำร้าย ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่ายานี้ไม่เพียงแต่ไม่สามารถทะลวงเส้นลมปราณ แต่ยังทำให้เส้นลมปราณอุดตันมากขึ้นในบางจุด
ไม่ถูก ต้องเป็นเพราะปริมาณไม่พอแน่ๆ
โม่อู๋จี๋กัดฟันเปิดขวดยาอีกขวดหนึ่งแล้วเทลงคอทั้งหมด
ถ้าครั้งแรกเหมือนมีเส้นไฟเผาไหม้อยู่ในร่างกาย ครั้งนี้เหมือนกลืนลูกไฟเข้าไปทั้งลูก โม่อู๋จี๋รู้สึกว่าตัวเองทั้งร่างกำลังจะถูกลูกไฟนี้ฉีกร่างและเผาเป็นเถ้าถ่าน
ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เขาทนไม่ไหว ทรุดลงกับพื้น สุดท้ายร่างกายทั้งหมดของเขาเกิดอาการชัก แม้แต่การหายใจก็ยากลำบาก ผ่านไปเต็มๆ หนึ่งถึงสองชั่วโมง ความเจ็บปวดที่ทำให้เกิดอาการชักนั้นจึงค่อยๆ จางหายไป
โม่อู๋จี๋พยุงตัวเองลุกขึ้นยืนอย่างสั่นเทา ในใจเย็นชืด เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า ยาขวดที่สองนี้เพียงแค่ทำให้เขาเจ็บปวดมากขึ้น แล้วก็อุดตันในจุดเดียวกับครั้งแรกอีกครั้ง
เขามั่นใจว่า ถ้าเขากล้าดื่มขวดที่สาม ไม่เพียงแต่เส้นลมปราณจะไม่สามารถเปิดได้ เขายังอาจเสียชีวิตอีกด้วย
พูดง่ายๆ คือ ยาขยายเส้นชีพจรของเขาล้มเหลว
ถ้าผู้หญิงคนนั้นรู้ว่ายาของเขายังไม่สำเร็จ ไม่รู้ว่าเธอจะรู้สึกเสียใจสักนิดไหม บางทีเธออาจไม่ได้เสียใจที่ฆ่าเขา โม่อู๋จี๋ แต่เสียใจที่ไม่ได้รอให้เขาวิจัยยาที่จะขยายเส้นลมปราณได้จริงๆ
โม่อู๋จี๋ค่อยๆ เคลื่อนตัวไปที่ขอบโต๊ะ เขาเห็นใบหน้าซีดขาวและสิ้นหวังในกระจก เขารู้ว่าเขาไม่มีโอกาสอีกแล้ว จากความดีใจจากก้นบึ้งของหัวใจสู่ความสิ้นหวัง ระหว่างนั้นมีเพียงสี่ชั่วโมงเท่านั้น หลังจากสี่ชั่วโมง เขาพบว่าตัวเองยังคงไม่สามารถทะลวงเส้นลมปราณใดๆ ได้ เขายังคงไม่สามารถฝึกฝนได้
ถ้าอยู่บนโลก เขาอาจจะยังมีวิธีใช้เวลาไปแก้ไขยาชนิดนี้ แต่ที่นี่ เขาไม่มีโอกาสแม้แต่น้อย แค่ห้องทดลองปรุงยาของตานฮั่นที่แย่ขนาดนั้น การที่สามารถวิจัยยาแบบนี้ออกมาได้ถือเป็นเรื่องแปลกแล้ว ที่เขาทำได้ก่อนหน้านี้ ส่วนใหญ่อาศัยประสบการณ์ของเขา
ความรู้สึกอ่อนแรงค่อยๆ แล่นมา โม่อู๋จี๋ค่อยๆ ได้สติกลับมา ถอนหายใจยาว ชะตาชีวิตไม่มีก็อย่าฝืน เขาหยิบกาน้ำบนโต๊ะขึ้นมารินน้ำใส่แก้ว
ไม่ถูก โม่อู๋จี๋เอาแก้วที่แตะริมฝีปากแล้วลงมา ใบหน้ายิ่งซีดลง
หลังจากศึกษาพืชมาหลายปี โม่อู๋จี๋รู้คุณสมบัติของพืชส่วนใหญ่อย่างชัดเจน ในน้ำที่เขาเพิ่งรินมีกลิ่นของต้นธนูพิษอ่อนๆ
นี่เป็นน้ำยาที่สกัดจากต้นธนูพิษอย่างแน่นอน สิ่งที่เห็นเลือดแล้วปิดลำคอ
มีคนต้องการฆ่าเขา หัวใจของโม่อู๋จี๋ที่เดิมทีสิ้นหวังและหดหู่พลันสะดุ้ง
เพียงชั่วครู่ โม่อู๋จี๋ก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะเขาเป็นเชื้อสายของเจ้าชาย ก่อนหน้านี้เขาเป็นบ้า ไม่มีใครสนใจเขา ตอนนี้เขากลับมาเป็นปกติ คนที่มีความคิดย่อมรู้ บวกกับเขายังอยู่ที่แหล่งผลิตยาตานฮั่น อนาคตต้องไม่ขาดเงินทอง ทายาทเจ้าชายที่เป็นบ้าไม่มีใครสนใจ แต่ทายาทเจ้าชายเป่ยฉินที่มีความสามารถ ทำให้คนหวาดกลัว อย่างน้อยก็ทำให้คนที่หมายจะชิงตำแหน่งเจ้าชายเป่ยฉินหวาดกลัว
โม่อู๋จี๋ค่อยๆ วางแก้วลง กลับสงบลง จักรวรรดิต้าซิงใหญ่โตมาก การที่เขาไม่สามารถสร้างรากวิญญาณเพื่อฝึกฝนได้ ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีวิธี ตราบใดที่ยังมีโอกาสแม้เพียงเส้นเดียว เขาจะไม่ยอมท้อแท้
เก็บขวดสีเขียวที่ว่างเปล่าสองใบ โม่อู๋จี๋พลันรู้สึกโล่งใจขึ้นมา โชคดีที่ยาขยายเส้นชีพจรของเขาไม่สำเร็จ ถ้าสำเร็จ เขาคงจะเอาเหรียญทองไปที่หอเปิดพลังวิญญาณอีก แบบนั้น อาจจะเป็นเรื่องแย่จริงๆ
ก่อนหน้านี้เขามุ่งมั่นที่จะให้ตัวเองมีพรสวรรค์ในการฝึกฝน โดยไม่ได้คำนึงถึงอันตรายเลย ลองคิดดู คนที่ลอบทำร้ายตระกูลโม่ของเขา จะยอมให้ทายาทเจ้าชายเป่ยฉินที่ปกติมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร?
เสียม้าไปอาจเป็นโชคดี
ความรู้สึกอันตรายอย่างลึกซึ้งแล่นมา โม่อู๋จี๋รู้ว่าเขาไม่สามารถอยู่ที่แหล่งผลิตยาตานฮั่นต่อไปได้ คนอย่างเขาที่ไร้รากไร้พึ่ง การที่คนอื่นจะลอบทำร้ายเขานั้นง่ายเกินไป
แต่เขาจะไปที่ไหนได้?
"ปรมาจารย์ม๋อ คนจากเฉิงหลิงจี๋ตันกงฟางมาแล้ว ฟางจู่กำลังต้อนรับอยู่ อยากเชิญท่านไปพบ" เสียงของลูลู่ดังมา ตัดความคิดของโม่อู๋จี๋อย่างทันเวลา
"ดี ฉันจะไปเดี๋ยวนี้" โม่อู๋จี๋เปิดประตู "อ้อ กาน้ำนี้กับแก้วฉันทำของสกปรกหกใส่โดยไม่ได้ตั้งใจ เธอช่วยเทน้ำทิ้ง แล้วล้างกาให้สะอาดหน่อย"
โม่อู๋จี๋อยู่ที่แหล่งผลิตยาตานฮั่น ลูลู่คอยดูแลเขาตลอด โม่อู๋จี๋เชื่อว่าคนที่ใส่ยาพิษไม่ใช่ลูลู่แน่นอน สถานที่แบบนี้เข้าออกไม่ยาก คนที่ต้องการทำร้ายเขาคงไม่โง่พอที่จะให้คนอื่นลงมือ
"ค่ะ ปรมาจารย์ม๋อ" ความเคารพของลูลู่ต่อโม่อู๋จี๋นั้นมาจากส่วนลึกของหัวใจ ก่อนที่ปรมาจารย์ม๋อจะมา แหล่งผลิตยาตานฮั่นเคยเป็นอย่างไร และตอนนี้เป็นอย่างไร
......
"ฮ่าๆ พี่น้องโม่ ฉันจะแนะนำให้รู้จัก นี่คือฟางจู่ของเฉิงหลิงจี๋ตันกงฟาง หมี่ซิ่ว..." ทันทีที่โม่อู๋จี๋เดินเข้าประตูห้องประชุมของแหล่งผลิตยาตานฮั่น ลู่จิ่วจุนก็หัวเราะพลางลุกขึ้นยืน ชี้ไปที่หญิงสาวคนหนึ่งพลางพูด คำเรียก "พี่น้องโม่" ดูเหมือนจะตั้งใจแสดงว่าความสัมพันธ์ของเขากับโม่อู๋จี๋ไม่ธรรมดา
"เอ๊ะ พี่น้องโม่ ร่างกายของเจ้าไม่สบายหรือ?" ลู่จิ่วจุนหยุดการแนะนำของตัวเอง สำหรับเขาแล้ว คนของเฉิงหลิงจี๋ตันกงฟางมาทั้งหมด ก็ยังไม่เท่ากับนิ้วก้อยของโม่อู๋จี๋ โม่อู๋จี๋หน้าซีด เดินยังดูอ่อนแรง เขาจึงเป็นห่วงทันที
โม่อู๋จี๋โบกมือ "ไม่มีอะไร แค่เหนื่อยมากไปหน่อยในช่วงสองสามวันนี้"
พูดจบ เขาก็หันไปพูดกับหญิงสาวที่ลุกขึ้นยืนเช่นกัน "นับถือหัวหน้าหมี่มานาน ยินดีที่ได้พบ ยินดีที่ได้พบ"
สายตาของหมี่ซิ่วกวาดมองโม่อู๋จี๋อย่างสงสัย หัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า "ชื่อเสียงของหมอโม่ ฉันก็ได้ยินกิตติศัพท์มานานแล้ว สมกับคำร่ำลือจริงๆ"
โม่อู๋จี๋รู้ความหมายของหมี่ซิ่ว เขาหัวเราะเบาๆ "จริงๆ แล้วฉันดีๆ ร้ายๆ บางครั้งก็ยังคิดว่าตัวเองเป็นพระราชา"
ถ้าจำเป็นจริงๆ เขาก็จะแกล้งเป็นคนโง่ต่อไป
หมี่ซิ่วหัวเราะอย่างเก้อเขิน "หมอโม่พูดเล่นแล้ว ฉันขอแนะนำต่อ"
พูดพลางชี้ไปที่ชายวัยกลางคนที่ดูอบอุ่นคนหนึ่งข้างๆ เธอ "นี่คือผู้อาวุโสของเฉิงหลิงจี๋ตันกงฟางของฉัน อู๋เหอไท่"
อีกคนหนึ่งอายุเกือบหกสิบ ไม่รอให้หมี่ซิ่วแนะนำ ลุกขึ้นยืนเองแล้วพูดว่า "ผมคือผู้บริหารฝ่ายขายของเฉิงหลิงจี๋ตันกงฟาง หลิวว่านเซิ่ง ยินดีที่ได้พบหมอโม่"
โม่อู๋จี๋เข้าใจว่าเฉิงหลิงจี๋ตันกงฟางมาที่นี่ทำไม จึงยิ้มเล็กน้อย "ทุกคนนั่งลงคุยกันเถอะ"
(การอัปเดตวันนี้แค่นี้ เพื่อนๆ ราตรีสวัสดิ์ ขอบัตรแนะนำสนับสนุนด้วย!)
......


## บทที่ 18 ในที่สุดก็เข้าใจแล้ว

แม้ว่าหมี่ซิ่วจะไม่ได้สวยมากนัก แต่เธอมีเสน่ห์ที่ดึงดูดคนอย่างมาก หลังจากที่โม่อู๋จี๋นั่งลง เธอก็รีบชิงหน้าพนักงานของเฉิงหลิงจี๋ตันกงฟาง หยิบกาน้ำชามารินชาให้โม่อู๋จี๋
"ฉันรู้สึกอิจฉาตานฮั่นจริงๆ ที่มีนักปรุงยาผู้เชี่ยวชาญอย่างหมอโม่ สามารถคิดค้นยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตที่เป็นผลิตภัณฑ์ล้ำยุคได้ ฉันเชื่อว่าหมอโม่รู้ดีว่าฉันมาด้วยจุดประสงค์อะไร ไม่ว่าครั้งนี้ฉันจะประสบความสำเร็จหรือไม่ ฉันขอใช้ชาแทนสุราเพื่อแสดงความเคารพต่อหมอโม่ เพราะยาเก้าชีวิตจะช่วยชีวิตผู้คนมากมาย นี่เป็นบุญกุศลอันยิ่งใหญ่ของหมอโม่..." พูดจบหมี่ซิ่วก็ดื่มชาในมือจนหมด
โม่อู๋จี๋ถอนหายใจในใจ ผู้หญิงคนนี้พูดเก่งจริงๆ
แต่เนื่องจากผู้หญิงคนนี้ได้ดื่มไปก่อนแล้ว น้ำชานี้น่าจะไม่มีปัญหาอะไร โม่อู๋จี๋กระหายน้ำมานาน จึงยกชาขึ้นดื่มจนหมดเช่นกัน
หลังจากดื่มชาเสร็จ โม่อู๋จี๋จึงพูดอย่างจริงจัง "ฟางจู่หมี่ยกย่องผมเกินไปแล้ว สิ่งที่ผมคิดค้นเป็นเพียงยาธรรมดาเท่านั้น ผู้ฝึกฝนที่เปิดพลังวิญญาณแล้ว แค่หยิบยาชนิดใดชนิดหนึ่งออกมา ก็ยังดีกว่ายารักษาบาดแผลเก้าชีวิตของผมมากมาย"
หมี่ซิ่วหัวเราะในใจ เธอได้สืบค้นข้อมูลเกี่ยวกับโม่อู๋จี๋อย่างละเอียดมาก่อน รู้ว่าเขาไม่มีรากวิญญาณ แต่กระหายที่จะฝึกฝน จากคำพูดของโม่อู๋จี๋ เธอสามารถบอกได้ว่าเขาตั้งใจจะถามเรื่องของผู้ฝึกฝน
"ปรมาจารย์ม๋อดูถูกยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตของท่านเกินไปแล้ว ผู้ฝึกฝนสามารถหายาที่ดีกว่าได้จริง แต่ราคาก็สูงเกินกว่าที่คนธรรมดาจะใช้ได้ อีกทั้ง แม้คนธรรมดาจะใช้ได้ ก็ไม่สามารถผลิตได้จำนวนมากเหมือนยารักษาบาดแผลเก้าชีวิต ดังนั้นที่ฉันบอกว่ายารักษาบาดแผลเก้าชีวิตเป็นยาที่ล้ำยุค ก็ไม่ได้พูดผิดแต่อย่างใด ครั้งนี้ฉันมาเพื่อต้องการร่วมมือกับตานฮั่น เพื่อขยายกำลังการผลิตยาเก้าชีวิต" หมี่ซิ่วพูดอย่างจริงจัง
เครื่องพิมพ์เงินแบบนี้ ไม่ว่าเฉิงหลิงจี๋ตันกงฟางจะต้องจ่ายราคาแพงเพียงใด ลู่จิ่วจุนก็ไม่ต้องการแบ่งปันให้ใคร เขาจึงส่งสัญญาณตาให้โม่อู๋จี๋ตลอด โม่อู๋จี๋แกล้งทำเป็นไม่เห็นสัญญาณตาของลู่จิ่วจุน เขาตั้งใจจะไม่อยู่กับตานฮั่นอยู่แล้ว เขาวางแผนที่จะแบ่งปันเพนิซิลลินออกไป เอาเงินก้อนหนึ่งแล้วจากไป การที่เฉิงหลิงจี๋ตันกงฟางมาเสนอตัวเป็นเหยื่อ นับว่าดีที่สุด
"ฮ่าๆ ฟางจู่หมี่พูดไม่ผิดเลย ยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตเป็นยาที่ล้ำยุคอย่างแน่นอน การที่ปรมาจารย์ม๋อสามารถคิดค้นยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตได้ เป็นคุณูปการต่อแคว้นเฉิงอวี่ของเราที่ไม่อาจบรรยายเป็นคำพูดได้" ผู้อาวุโสอู๋เหอไท่ที่นั่งอยู่ข้างหมี่ซิ่วก็พูดเสริม
แม้แต่ลู่จิ่วจุนเมื่อได้ยินคำพูดนี้ ก็รู้สึกภูมิใจและพยักหน้า
โม่อู๋จี๋ที่เดิมตั้งใจจะหาเงินแล้วจากไป เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ก็รู้สึกใจหายวาบ เขาเข้าใจทันทีว่าความไม่สบายใจที่เขารู้สึกมาตลอดคืออะไร ความไม่สบายใจที่แท้จริงไม่ใช่คนที่แอบวางยาพิษ แต่เป็นแคว้นเฉิงอวี่
เมื่อเพนิซิลลินออกมา ย่อมต้องถูกควบคุมโดยรัฐ เหตุผลที่ยังไม่มีใครมาหาเขา เป็นเพราะเพนิซิลลินออกมาได้ไม่นาน และมีปริมาณไม่มาก คนส่วนใหญ่ยังมองว่าเพนิซิลลินเป็นเพียงยาที่มีประสิทธิภาพและราคาแพงเท่านั้น
หากยานี้ถูกใช้อย่างแพร่หลายในกองทัพ เขาคงไม่มีอิสรภาพอีกต่อไป อาจจะต้องทำวิจัยยาให้รัฐโดยเฉพาะ หรือมอบสูตรเพนิซิลลินแล้วถูกกำจัด ไม่มีผู้มีอำนาจคนไหนจะยอมให้อาวุธระดับชาติแบบนี้รั่วไหลออกไปอย่างง่ายดาย
คิดถึงตรงนี้ โม่อู๋จี๋ก็นั่งไม่ติด เขาลุกขึ้นทันที และพูดกับหมี่ซิ่วว่า "ขอบคุณฟางจู่หมี่ที่ให้ความสำคัญ จริงๆ แล้วการที่ผมเผยแพร่ยารักษาบาดแผลเก้าชีวิต ก็เพื่อต้องการทำสิ่งที่พอจะทำได้เพื่อคนธรรมดา ก่อนหน้านี้ผมยังไม่ค่อยชัดเจนนัก แต่คำพูดของฟางจู่หมี่และผู้อาวุโสอู ทำให้ผมเข้าใจแล้ว เอาอย่างนี้ ขอเวลาผมหนึ่งวัน หลังจากหนึ่งวัน เฉิงหลิงจี๋ตันกงฟางจะได้สมหวังอย่างแน่นอน ผมขอไปเตรียมตัวก่อน ลาก่อน"
พูดจบ โม่อู๋จี๋ก็รีบเดินออกไป โดยไม่รอให้หมี่ซิ่วและคนอื่นๆ พูดอะไรอีก เขาอยากจะหาเงินจากเฉิงหลิงจี๋ตันกงฟางก่อน แต่เขาไม่กล้าเสี่ยง เขาไม่อยากเสี่ยงอันตรายแบบนี้แม้แต่นาทีเดียว
โชคดีที่หมี่ซิ่วและคนอื่นๆ เป็นนักธุรกิจ เข้าใจนิสัยของนักวิจัย จึงไม่ได้ใส่ใจกับการกระทำของโม่อู๋จี๋ แต่กลับตื่นเต้นที่โม่อู๋จี๋บอกว่าหลังจากหนึ่งวัน เฉิงหลิงจี๋ตันกงฟางจะได้สมหวัง
ลู่จิ่วจุนรู้สึกกังวลมาก แต่เขาไม่สามารถเดินจากไปได้เหมือนโม่อู๋จี๋
……
ซือถูเชียน ราชาแห่งแคว้นชื่นอวี่ เป็นผู้มีอำนาจระดับหลิงหวัง แม้ว่าแคว้นชื่นอวี่จะไม่ได้มีความสำคัญอะไรในจักรวรรดิต้าซิง และมีอันดับค่อนข้างต่ำ แต่ในแคว้นชื่นอวี่ เขาคือผู้มีอำนาจสูงสุด
ขณะนี้ซือถูเชียนกำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์ในพระราชวังจินหลวนของแคว้นเฉิงอวี่ หลุบตาลง สีหน้าแสดงความไม่พอใจ คนทั้งสองข้างของท้องพระโรงก็ได้รับอิทธิพลจากบรรยากาศนี้ ดูเหมือนจะไร้ชีวิตชีวา
"ขุนนางทั้งหลาย ผู้ใดมีเรื่องจะทูล หากไม่มีก็เลิกประชุม" ขันทีที่ยืนอยู่ข้างซือถูเชียนเข้าใจความหมายของซือถูเชียนเป็นอย่างดี เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ จึงรีบช่วยพูด
"ข้าน้อยเฟยหู่มีข่าวด่วนทางทหารจะรายงานพระราชา" ชายร่างกำยำคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านขวา ค้อมตัวพูด
ข่าวด่วนทางทหาร?
ซือถูเชียนเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาที่หลุบต่ำเปล่งประกายแวววาวสองแสง ใบหน้าขาวซีดที่เดิมไร้อารมณ์ บัดนี้แฝงไปด้วยความน่าเกรงขาม
คนในท้องพระโรง ไม่ว่าจะเป็นเพราะการเปลี่ยนแปลงของซือถูเชียน หรือเพราะคำว่า "ข่าวด่วนทางทหาร" สี่คำนี้ ต่างก็กลายเป็นเคร่งขรึมขึ้นมา
"แม่ทัพเฟยหู่ เจ้าหมายถึงสงครามกับแคว้นชางเยี่ยนมีการเปลี่ยนแปลงหรือ?" เสียงของซือถูเชียนแหลมเล็กเล็กน้อย
ชายที่ชื่อเฟยหู่รีบพูดว่า "ไม่ใช่พ่ะย่ะค่ะ นี่เป็นเรื่องใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับชะตากรรมของแคว้นเฉิงอวี่ของเรา เป็นข่าวดี หากใช้ให้ดี แม้แต่การทำลายแคว้นชางเยี่ยน และขยายดินแดนเป็นสองเท่า ก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้"
เมื่อประโยคนี้ถูกพูดออกมา ทุกคนรวมทั้งซือถูเชียนต่างก็กระตือรือร้นขึ้นมา ต่างอยากฟังว่าแม่ทัพเฟยหู่จะพูดถึงข่าวดีอะไร ถึงได้ใช้คำพูดที่เกินจริงเช่นนี้ ส่วนเรื่องทำลายแคว้นชางเยี่ยน และขยายดินแดนเป็นสองเท่า ไม่มีใครเชื่อจริงจัง
ชายชราที่ยืนอยู่ทางด้านซ้ายพูดเสียงห้าวว่า "เจ้าเฟยหู่ ทำไมพูดจาอ้อมค้อมเช่นนี้ ทีละท่อนทีละท่อน"
เจ้าเฟยหู่มองชายชราคนนั้นแวบหนึ่ง แล้วพูดต่อว่า "พระราชา เมื่อเร็วๆ นี้กองทัพได้พบยารักษาบาดแผลชนิดหนึ่ง ยานี้มีสรรพคุณน่าตกใจ สามารถยับยั้งการอักเสบทั้งหมด ข้าพเจ้าได้รับข่าวที่แน่ชัดจากกรมตัวอักษรเหล็กว่า ทหารที่บาดเจ็บหนึ่งพันนายที่ได้รับยานี้ จนถึงตอนนี้มีเพียงหนึ่งรายที่เสียชีวิต และการเสียชีวิตครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากการติดเชื้อ แต่เป็นเพราะเสียเลือดมากเกินไป อาจกล่าวได้ว่าผู้ที่ใช้ยานี้แทบจะไม่มีการเสียชีวิต ในขณะที่ทหารที่บาดเจ็บที่ไม่ได้ใช้ยานี้ มีอัตราการเสียชีวิตสูงถึงสามถึงสี่ส่วนสิบ อาจกล่าวได้ว่ายาใหม่นี้มีประสิทธิภาพมากกว่ายารักษาบาดแผลที่ดีที่สุดถึงสิบเท่า..."
"อะไรนะ?" ซือถูเชียนตื่นเต้นจนลุกพรวดจากเก้าอี้ หยกรูยี่ในมือตกลงบนพื้นโดยไม่รู้ตัว
ไม่เพียงแต่ซือถูเชียน ทุกคนในพระราชวังต่างก็มองเจ้าเฟยหู่ด้วยความตกใจ หายใจแรงขึ้น
ทุกครั้งที่เกิดสงคราม ทหารที่เสียชีวิตเพราะบาดเจ็บนั้นมีจำนวนนับล้าน หากมียาที่สามารถป้องกันไม่ให้ทหารเสียชีวิตจากการบาดเจ็บ ยานี้จะเป็นยาที่ล้ำยุคอย่างแน่นอน
สิ่งที่มีค่าที่สุดในสงครามคืออะไร? คือทหาร ไม่ใช่ ควรจะพูดว่าเป็นทหารที่มีประสบการณ์การรบ ทหารที่บาดเจ็บแต่ไม่ตาย จะมีประโยชน์ในสนามรบมากกว่าทหารใหม่หลายคนที่ไม่มีประสบการณ์
หากมียาวิเศษเช่นนี้ออกมาจริง สิ่งที่เจ้าเฟยหู่พูดว่าจะทำลายแคว้นชางเยี่ยน อาจไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้ แม้จะทำลายไม่ได้ ก็สามารถขยายดินแดนของแคว้นเฉิงอวี่ได้อย่างมาก
"แม่ทัพเฟยหู่ ที่ท่านพูดถึงไม่ใช่ยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตหรอกหรือ?" ชายชราที่เยาะเย้ยเจ้าเฟยหู่ก่อนหน้านี้ถามด้วยความตกใจ
......


## บทที่ 19 ลากตัวออกไปประหาร

"ขุนนางหานล่าว ยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตคืออะไรกัน?" ซือถูเชียนผู้ปกครองแคว้นเฉิงอวี่ชัดเจนว่าไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับยารักษาบาดแผลชนิดนี้มาก่อน
ชายชราผู้นี้คือหานเชิ่งอัน ขุนนางอันดับหนึ่งของแคว้นเฉิงอวี่ ตำแหน่งขุนนางในจักรวรรดิต้าซิงนอกเหนือจากจักรพรรดิแล้ว ยังแบ่งออกเป็น 9 ระดับ ได้แก่ ก๋วกง หลิงหวัง ก๋วโหว ก๋วป๋อ จวิ้นหวาง จวิ้นกง จวิ้นโหว เซี่ยนโหว และจวิ้นป๋อ
จวิ้นกงของแคว้นเล้งจู่ดูเหมือนจะอยู่ต่ำกว่าจวิ้นหวาง แต่ความจริงแล้วในท้องพระโรงของแคว้นเล้งจู่ ตำแหน่งจวิ้นกงมีสถานะสูงกว่าจวิ้นหวางอย่างแน่นอน เช่นเดียวกับซือถูเชียนที่เป็นหลิงหวัง ในจักรวรรดิต้าซิงดูเหมือนจะรองจากก๋วกงเท่านั้น แต่ความจริงแล้วหากอยู่ในท้องพระโรงจินหลวนของจักรวรรดิต้าซิง สถานะของหลิงหวางอาจไม่สูงเท่าก๋วป๋อด้วยซ้ำ
สิ่งเดียวที่แตกต่างจากบรรดาก๋วกง โหว และป๋อเหล่านั้นคือ หลิงหวางและจวิ้นหวางต่างก็ถือเป็นผู้มีอำนาจในพื้นที่ของตน มีกองทัพและอำนาจในการตัดสินใจเป็นของตัวเอง ตราบใดที่ไม่ได้อยู่ในท้องพระโรงของจักรวรรดิ อำนาจของพวกเขาก็ไม่อาจเทียบได้กับบรรดาก๋วกง โหว และป๋อเหล่านั้น
หานเชิ่งอันรีบออกมายืนและกล่าวว่า "ทูลฝ่าบาท เมื่อหลายเดือนก่อน แหล่งผลิตยาตานฮั่นได้ประกาศโฆษณายาใหม่อย่างกว้างขวางในเมืองหลวงเย่าโจว พวกเขาได้พัฒนายารักษาบาดแผลชนิดใหม่ที่เรียกว่ายารักษาบาดแผลเก้าชีวิต"
ซือถูเชียนพยักหน้า เรื่องนี้เขาเคยได้ยินมาบ้าง แต่ตอนนั้นไม่ได้เชื่อจริงจัง แหล่งผลิตยาตานฮั่นก็ถือว่าได้ทำประโยชน์ให้กับแคว้นเฉิงอวี่พอสมควร แม้ว่าชื่อนี้จะดูโอ้อวดไปหน่อย แต่ก็ไม่ถือว่าผิดกฎ
หานเชิ่งอันพูดต่อว่า "โฆษณาของยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตนั้นโอ้อวดมาก บอกว่าตราบใดที่ผู้บาดเจ็บยังมีลมหายใจอยู่ ยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตก็สามารถช่วยชีวิตได้ เรื่องนี้สร้างความฮือฮามากในตอนนั้น มีข่าวลือว่ายารักษาบาดแผลเก้าชีวิตขายดีมาก ข้าเองก็เคยสั่งให้คนไปซื้อมาบ้าง แต่ไม่ได้ตรวจสอบต่อ เพราะข้าก็คิดว่าข่าวลือนี้เป็นเท็จ จากคำพูดของแม่ทัพเฟยหู่วันนี้ ดูเหมือนว่าประสิทธิภาพในการรักษาของยานี้จะเป็นความจริง"
"แม่ทัพเฟยหู่ คำพูดของขุนนางหานล่าวและคำพูดของท่านเป็นความจริงหรือไม่?" ดวงตาของซือถูเชียนเปลี่ยนเป็นสีเขียว
ในฐานะหลิงหวาง เมื่อสังเกตเห็นสิ่งใด ความไวต่อเรื่องเหล่านี้จะเทียบกับโม่อู๋จี๋ที่รู้ทีหลังได้อย่างไร? เขาจับประเด็นได้ทันทีว่ายารักษาบาดแผลชนิดนี้เป็นอาวุธที่สำคัญสำหรับกองทัพอย่างแน่นอน เขาต้องใช้ประโยชน์จากยานี้เพื่อให้แคว้นเล้งจู่เฉิงอวี่ได้รับผลประโยชน์มากขึ้นก่อนที่จักรวรรดิจะรู้ตัว สิ่งสำคัญกว่านั้นคือเขาต้องปิดกั้นไม่ให้วิธีการปรุงยานี้รั่วไหลออกไป พร้อมกับกักขังนักปรุงยาคนนั้นไว้
"เป็นความจริงทั้งหมด เรื่องนี้ค่ายทหารตัวเหล็กรายงานมาตามความเป็นจริง" เจ้าเฟยหู่ยืนยันอย่างหนักแน่น
"มา ควบคุมตัวทุกคนที่เกี่ยวข้องกับแหล่งผลิตยาตานฮั่นทันที นำตัวนักปรุงยาที่คิดค้นยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตมาที่นี่โดยด่วน" หลังจากยืนยันความจริงแล้ว ซือถูเชียนก็ออกคำสั่งโดยไม่ลังเล
"ขอฝ่าบาทรอสักครู่" ชายอ้วนคนหนึ่งเดินออกมาอย่างกะทันหัน โค้งตัวและกล่าว
ซือถูเชียนชะงักมือ หยุดองครักษ์ที่กำลังจะไปปฏิบัติตามคำสั่ง พยายามระงับความโกรธและถามว่า "ท่านจี้ ท่านมีอะไรจะพูดในเวลานี้?"
ชายอ้วนค่อยๆ หยิบกระดาษที่เต็มไปด้วยตัวอักษรออกมาจากแขนเสื้อ มือสั่นเทาขณะยื่นส่งไปและกล่าวว่า "ฝ่าบาท เมื่อเช้านี้ตอนข้ามาเข้าเฝ้า มีคนแจกสิ่งนี้ไปทั่ว บอกว่าเป็นสูตรของยารักษาบาดแผลเก้าชีวิต ผู้พัฒนายารักษาบาดแผลเก้าชีวิต โม่อู๋จี๋ เพื่อเป็นการรำลึกถึงบิดามารดาของเขา และเพื่อสะสมบุญกุศลช่วยเหลือชาวบ้านยากจนทั่วทุกสารทิศ จึงแจกจ่ายฟรีเป็นพิเศษ"
"อะไรนะ?" ซือถูเชียนรีบคลี่กระดาษออก เห็นว่าบนนั้นเขียนอย่างละเอียด เนื้อหาคือวิธีการปรุงยารักษาบาดแผลเก้าชีวิต ไม่เพียงแต่วิธีการละเอียดครบถ้วน แม้แต่หลักการก็อธิบายไว้อย่างชัดเจน แม้แต่เขาเองเพียงแค่อ่านก็รู้ว่าควรเริ่มต้นผลิตสิ่งนี้จากตรงไหน
กระดาษนี้ยังแนะนำอย่างละเอียดว่าทำไมยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตจึงสามารถยับยั้งการติดเชื้อแบคทีเรีย และยังมีชื่ออื่นอีกชื่อหนึ่งคือ เพนิซิลลิน
"ปัง!" ซือถูเชียนตบกระดาษลงไปอย่างแรง พูดด้วยความโกรธว่า "มา รีบไปนำตัวโม่อู๋จี๋มาที่นี่ทันที พร้อมทั้งตรวจสอบว่าสูตรนี้แจกไปนานแค่ไหนแล้ว แจกให้ใครบ้าง ถ้าควบคุมได้ ให้ควบคุมตัวทุกคนที่ได้รับสูตรนี้ไว้ทั้งหมด"
ยังมีอีกประโยคที่ซือถูเชียนไม่ได้พูดออกมา นั่นคือหลังจากควบคุมตัวคนเหล่านี้แล้ว ใครที่ฆ่าได้ก็ฆ่า ใครที่ฆ่าไม่ได้ก็โยนเข้าไปในโรงงานปรุงยาที่เขากำลังจะตั้งขึ้น เพื่อผลิตยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตโดยเฉพาะ
ท้องพระโรงเงียบกริบ ไม่มีใครพูดอะไรในเวลานี้ ตราบใดที่ไม่ใช่คนโง่ ก็รู้ว่าวิธีการเช่นนี้ของหลิงหวางไม่มีทางสำเร็จ
การเข้าเฝ้าตอนเช้าคือเวลาไหน? นั่นคือเวลาที่ฟ้ายังไม่สว่าง ตอนนี้ใกล้จะถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว ช่วงเช้าครึ่งวันผ่านไปแล้ว การที่จะรวบรวมสิ่งเหล่านี้กลับมาทั้งหมดได้ นั่นถึงจะเป็นเรื่องแปลก
แน่นอน ไม่ถึงหนึ่งเค่อ หัวหน้าทหารรักษาการก็รีบขึ้นมารายงาน "ทูลฝ่าบาท โม่อู๋จี๋ผู้นั้นได้ว่าจ้างโรงพิมพ์หลายแห่ง พิมพ์สูตรนี้เพิ่มเป็นหลายแสนแผ่นตลอดทั้งคืน และเมื่อเช้ามืดก่อนฟ้าสาง ก็ว่าจ้างคนกว่าร้อยคนแจกจ่ายที่ประตูเมืองทั้งสี่ของเมืองเหราโจวทั้งด้านในและด้านนอก นอกจากนี้ยังว่าจ้างคนอีกหลายสิบคนไปแจกตามเส้นทางคมนาคมอื่นๆ นอกเมืองโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย ขณะนี้ ทั้งในและนอกเมือง รวมถึงพ่อค้าที่เข้าออก คงได้รับสูตรนี้กันเกือบทั้งหมดแล้ว"
มือของซือถูเชียนตกลงมาอย่างไร้เรี่ยวแรง ทุกวันมีพ่อค้าและคนทั่วไปเข้าออกเมืองเหราโจวมากแค่ไหน? เขาจะจับได้หมดหรือ? ถ้าพูดให้ถึงที่สุด แม้ว่าเขาจะจับได้ทั้งหมด แล้วจะมีประโยชน์อะไร?
เมืองเหราโจวจะไม่มีสายลับจากประเทศอื่นได้อย่างไร? ยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตที่เป็นยุคใหม่เช่นนี้ คงถูกคนเหล่านี้ส่งกลับประเทศของตนผ่านวิธีการต่างๆ ไปแล้วอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น โม่อู๋จี๋ที่น่ารังเกียจผู้นี้ยังว่าจ้างคนให้ออกไปแจกนอกเมืองเหราโจวอีก แม้แต่เซียนก็ไม่มีวิธีเรียกกลับมาได้แล้ว
"ฝ่าบาท โม่อู๋จี๋ผู้นี้จะรู้ตัวหรือไม่ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น จึงตั้งใจทำเช่นนี้?" ชายหน้าขาวคนหนึ่งออกมาพูด
ซือถูเชียนขมวดคิ้วเล็กน้อย นี่ก็เป็นไปได้เช่นกัน แต่ถ้ารู้ตัวแล้ว ทำไมต้องรอจนถึงวันนี้ถึงจะแจกจ่ายสูตรยารักษานี้?
"คงไม่ใช่มั้ง? ถ้าโม่อู๋จี๋ไวต่อความรู้สึกขนาดนั้น ก็คงไม่รอจนถึงวันนี้ถึงจะทำเรื่องเช่นนี้ หรือแม้กระทั่งเขาอาจจะไม่นำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตออกมาเลยด้วยซ้ำ" หานเชิ่งอันไม่เห็นด้วยกับความคิดนี้
หลิงหวางซือถูเชียนสงบอารมณ์ลงอย่างสมบูรณ์ เขาพูดเสียงทุ้มว่า "ไม่ต้องไปควบคุมแหล่งผลิตยาตานฮั่นก่อน โม่อู๋จี๋ที่คิดค้นยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตนั้นมีที่มาอย่างไร? นักปรุงยาส่วนใหญ่ในแคว้นเล้งจู่เฉิงอวี่ของเราก็มีที่มาทั้งนั้นไม่ใช่หรือ?"
หัวหน้าทหารรักษาการรีบกล่าวว่า "โม่อู๋จี๋มีชื่อเดิมว่าโม่ซิงเหอ บิดาของเขาคือโม่กวางเหยียน ปู่ของเขาคือโม่เทียนเฉิง"
"โม่เทียนเฉิง? คือเป่ยฉินจวิ้นหวางใช่ไหม?" ในที่สุดซือถูเชียนก็นึกออก เขาคุ้นเคยกับชื่อโม่เทียนเฉิงดี
หัวหน้าทหารรักษาการตอบว่า "ใช่แล้ว เมื่อยี่สิบปีก่อนโม่เทียนเฉิงมาถึงเมืองเหราโจว หลังจากนั้นก็หายไป ต่อมาโม่กวางเหยียนพาภรรยาและลูกมาที่เมืองเหราโจวด้วย เมื่อหลายปีก่อนโม่กวางเหยียนและภรรยาเสียชีวิตจากโรคภัย ทิ้งโม่ซิงเหอไว้ โม่ซิงเหอต้องการเป็นเป่ยฉินจวิ้นหวาง สุดท้ายทำให้เขาเสียสติ เมื่อหลายเดือนก่อน โม่ซิงเหอดูเหมือนจะมีอาการดีขึ้น และยังไปหางานที่หราวโจวคงฮุ้ย หลังจากเปลี่ยนชื่อเป็นโม่อู๋จี๋ เขาได้เข้าร่วมกับแหล่งผลิตยาตานฮั่น กลายเป็นนักปรุงยาของแหล่งผลิตยาตานฮั่น และพัฒนายารักษาบาดแผลเก้าชีวิตขึ้นมา"
หัวหน้าทหารรักษาการพูดอย่างคลุมเครือ แต่คนส่วนใหญ่ในท้องพระโรงนี้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากโม่กวางเหยียนมาถึงเมืองเหราโจว เขาก็ส่งของขวัญไม่น้อย คนในท้องพระโรงนี้ที่ไม่เคยรับของขวัญจากโม่กวางเหยียนมีไม่มาก ส่วนเรื่องที่ลูกชายของโม่กวางเหยียน โม่ซิงเหอเสียสติ ทุกคนก็เคยได้ยินมา สิ่งเดียวที่ไม่คาดคิดคือ หลังจากโม่ซิงเหออาการดีขึ้น เขาได้ทำการกระทำที่น่าตกใจเช่นนี้
ซือถูเชียนไม่พูดอะไร เรื่องของตระกูลเป่ยฉินจวิ้นหวางเขาก็รู้ มีความซับซ้อนอยู่บ้าง พูดตรงๆ การที่ตระกูลโม่สูญเสียตำแหน่งจวิ้นหวาง ก็มีความเกี่ยวข้องกับเขาพอสมควร เรื่องที่หลานชายของโม่เทียนเฉิง โม่ซิงเหอเสียสติ เขาก็เคยได้ยินมาเช่นกัน สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือ โม่ซิงเหอคนนี้ยังไม่ตายจนถึงตอนนี้
ในขณะนั้น นอกท้องพระโรงมีเสียงประกาศอีกครั้ง "นำตัวโม่อู๋จี๋มาแล้ว"
"ไม่ต้องพาขึ้นมา ลากตัวออกไปประหารเลย" ซือถูเชียนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
(การอัปเดตวันนี้แค่นี้ ราตรีสวัสดิ์เพื่อนๆ!)
......


## บทที่ 20 ระหว่างความเป็นความตาย

"พระราชา ข้าเฒ่าคิดว่าไม่เพียงแต่ไม่ควรประหารโม่อู๋จี๋ แต่ควรให้รางวัลเขาอย่างใหญ่หลวงด้วย" ขุนนางภาคหานเชิ่งอันรีบออกมาพูด
"เพราะเหตุใดกัน?" ซือถูเชียนขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาไม่ชอบตระกูลโม่แห่งเป่ย์ฉินจวิ้นหวางมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ตอนนี้ทายาทตระกูลโม่มียารักษาบาดแผลที่ดีเช่นนี้ แต่กลับไม่รู้จักถวายให้แคว้นเฉิงอวี่ กลับปล่อยให้ทุกคนรู้เรื่องนี้อย่างง่ายดาย ไม่ว่าโม่อู๋จี๋จะเล่นเล่ห์หรือมีเจตนาอื่นใด เขาไม่อยากรู้ ฆ่าทิ้งเสียก็จบ
"พระราชา โม่อู๋จี๋บริจาคยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน นี่เป็นเรื่องที่เป็นประโยชน์ต่อประเทศและประชาชน หากก่อนที่โม่อู๋จี๋จะนำยานี้ออกมา พระองค์จะฆ่าเขาอย่างไรก็ได้ แต่ตอนนี้ พระองค์ไม่อาจฆ่าเขาได้ หากผู้คนรู้ว่าโม่อู๋จี๋บริจาคน้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตเพื่อประโยชน์ของประชาชนโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน แต่กลับต้องเสียชีวิตเพราะเรื่องนี้ จะไม่เป็นผลดีต่อชื่อเสียงของพระองค์และแคว้นเฉิงอวี่ของเรา
ในทางกลับกัน หากผู้คนรู้ว่าโม่อู๋จี๋มอบสิ่งที่มีประโยชน์ต่อประเทศเช่นนี้ เพียงเพราะน้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตนี้เป็นประโยชน์ต่อประชาชนมากมาย ช่วยชีวิตผู้คนนับไม่ถ้วน พระองค์จึงละเว้นโทษประหารแก่โม่อู๋จี๋ และยังให้รางวัลอย่างใหญ่หลวง แคว้นเฉิงอวี่ของเราจะยิ่งมั่นคง และประชาชนในประเทศจะยิ่งสามัคคีกัน"
หลังจากพูดจบ ขุนนางภาคหานเชิ่งอันก็ถอยไปด้านข้างด้วยตนเอง
คำพูดของเขาไม่ได้พูดอย่างชัดเจนนัก แต่ซือถูเชียนเข้าใจ นั่นคือโม่อู๋จี๋ทำให้เขาซือถูเชียนไม่พอใจ แต่เขาซือถูเชียนไม่ถามถึงความผิดของโม่อู๋จี๋เพราะสิ่งที่โม่อู๋จี๋ทำเป็นประโยชน์ต่อประชาชน และยังให้รางวัลอย่างใหญ่หลวง ตำแหน่งของเขาซือถูเชียนจะยิ่งมั่นคง และจะได้รับความรักจากประชาชนมากขึ้น
เขาไม่สนใจว่าโม่อู๋จี๋คนเล็กๆ จะเป็นหรือตาย เรื่องที่จะสร้างชื่อเสียงและทำให้ตำแหน่งมั่นคงเช่นนี้ ซือถูเชียนไม่รังเกียจที่จะมีมากขึ้น ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องได้เกิดขึ้นแล้ว การเลือกที่จะสร้างชื่อเสียงหรือเลือกที่จะทำลายชื่อเสียงของตัวเอง แม้แต่คนโง่ก็รู้ว่าควรทำอย่างไร อีกอย่าง การฆ่าโม่อู๋จี๋สามารถทำได้ทุกเมื่อ รอให้เรื่องนี้สงบลงและทุกคนลืมโม่อู๋จี๋แล้ว ก็สามารถฆ่าเขาได้ตามใจชอบ
"เจ้ามณฑลคนเก่าพูดมีเหตุผล มา พาโม่อู๋จี๋ขึ้นมา" ซือถูเชียนเข้าใจประเด็นสำคัญทันที
ครู่ต่อมา ชายหนุ่มหน้าซีด สายตาหม่นหมอง ผมยังยุ่งเหยิงอยู่บ้าง ถูกนำตัวขึ้นมาบนท้องพระโรง
นี่คือนักปรุงยาที่คิดค้นน้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตหรือ?
ทุกคนต่างตกใจกับลักษณะที่ดูเหนื่อยอ่อนของโม่อู๋จี๋ โดยทั่วไปแล้ว นักปรุงยามักไม่ค่อยใส่ใจกับรูปลักษณ์ภายนอก แต่นั่นก็เฉพาะในเวลาที่ปรุงยาเท่านั้น ในสถานการณ์ส่วนใหญ่ การแต่งกายของนักปรุงยายังคงมีรสนิยมดี แม้แต่ในเวลาที่ปรุงยา ก็ไม่ควรจะเป็นเหมือนโม่อู๋จี๋แบบนี้ใช่ไหม?
"รีบคุกเข่าลงเดี๋ยวนี้" ผู้คุมที่พาโม่อู๋จี๋มา เห็นโม่อู๋จี๋มองดูสถานการณ์ในท้องพระโรงอย่างงุนงง จึงตวาดเบาๆ
โม่อู๋จี๋ทำเหมือนไม่ได้ยิน ยังคงมองไปรอบๆ อย่างงุนงง ไม่รู้ว่าต้องคำนับพระราชาหรือทำความเคารพอะไรทั้งสิ้น
"เจ้าลงไปเถอะ การได้เป็นนักปรุงยาและทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อประเทศและประชาชนเช่นนี้ ข้าอนุญาตให้เขายืนพูดที่นี่ได้" ซือถูเชียนโบกมือให้ผู้คุม พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและยิ้มแย้ม
หลังจากผู้คุมลงไปแล้ว ซือถูเชียนจึงมองที่โม่อู๋จี๋และถามว่า "เจ้าคือโม่อู๋จี๋หรือ?"
โม่อู๋จี๋ดูเหมือนจะตื่นจากภวังค์ มองซือถูเชียนอย่างสงสัย สักพักจึงร้องอย่างตกใจ "ท่านคือพระราชา? ใช่ ใช่ ข้าคือโม่อู๋จี๋"
ขุนนางคนหนึ่งที่ยืนอยู่ทางซ้ายกำลังจะออกมาตำหนิโม่อู๋จี๋ แต่ถูกซือถูเชียนยกมือห้ามไว้ "ข้าได้ยินว่าเจ้าคิดค้นน้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตซึ่งเป็นยารักษาบาดแผลระดับสูง เจ้าบอกข้าได้ไหมว่าคิดค้นมันขึ้นมาได้อย่างไร"
เรื่องที่โม่อู๋จี๋เสียสติ เขาไม่ใช่ว่าไม่เคยได้ยิน ถึงอย่างไรก็เป็นทายาทที่ถูกต้องตามกฎหมายของเป่ย์ฉินจวิ้นหวาง ข่าวเหล่านี้เขายังคงได้รับ เพียงแต่เขาไม่ได้สนใจเท่านั้น พูดอีกอย่างหนึ่ง หากโม่อู๋จี๋ไม่ได้คิดค้นน้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิต แม้จะตายอยู่ข้างถนน เขาซึ่งเป็นหลิงหวังก็จะไม่สนใจ
หากโม่อู๋จี๋เป็นอัจฉริยะในการปรุงยาจริง เขาจะไม่ฆ่าคนผู้นี้และอาจใช้ประโยชน์จากเขาได้อีก
โม่อู๋จี๋ถอนหายใจเบาๆ เขาไม่รู้ว่าเมื่อครู่เขาเพิ่งผ่านประตูนรกมา อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ หลิงหวังคนนี้คงจะไม่ฆ่าเขาแล้ว เขาถูกยาขยายเส้นลมปราณทำให้เกือบตาย และเพราะกลัวว่าเพนิซิลลินจะนำโชคร้ายมาให้เขาจริงๆ จึงรีบหาคนพิมพ์วิธีการผลิตเพนิซิลลินตลอดทั้งคืน จนถึงตอนนี้ยังไม่ได้หลับตาเลย จะมีสภาพจิตใจที่ดีได้อย่างไร
การเข้ามาในท้องพระโรงด้วยท่าทางที่ดูโง่เขลาเล็กน้อยก็เป็นการแสดงโดยเจตนา เขาเป็นคนที่เสียสติไปแล้ว แม้จะตอบสนองช้าไปครึ่งจังหวะก็ยังพอรับได้
"ทูลพระราชา นั่นเป็นสิ่งที่บิดาของข้ามอบให้ก่อนสิ้นใจ เขาบอกว่าหากวันหนึ่งแม้แต่การมีชีวิตอยู่ก็ยากลำบาก ก็ให้นำน้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตออกมา ก่อนหน้านี้ข้าได้รับผลกระทบจากชื่อเสียงที่ไม่มีอยู่จริง ทำให้สูญเสียจิตใจที่สงบ หลังจากที่ข้าดีขึ้นเล็กน้อย ข้าก็นึกถึงสิ่งที่บิดาของข้ามอบให้ก่อนสิ้นใจ จึงนำมันออกมาและร่วมมือกับแหล่งผลิตยาต้านฮั่น ส่วนเรื่องการปรุงยา ข้าไม่เคยเรียนรู้มาก่อน" โม่อู๋จี๋อธิบาย
ที่แท้เป็นอย่างนี้ ซือถูเชียนรู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที ที่ไม่ได้สนใจทายาทตระกูลโม่คนนี้แต่เนิ่นๆ สำหรับคำพูดของโม่อู๋จี๋ เขาไม่ได้สงสัยมากนัก เพราะเขาก็รู้ว่าโม่เทียนเฉิงเป็นนักปรุงยาคนหนึ่ง โม่อู๋จี๋ไม่เคยเรียนรู้การปรุงยา นั่นก็เป็นเรื่องปกติ การปรุงยาเป็นสิ่งที่ใครๆ ก็เรียนได้หรือ? โม่เทียนเฉิงเป็นนักปรุงยา เมื่อเขาหายตัวไป โม่อู๋จี๋ยังไม่ทันเกิดไม่ใช่หรือ จะสอนได้อย่างไร?
"แล้วทำไมเจ้าถึงนำสูตรนี้ไปพิมพ์แจกจ่ายไปทั่ว?" ซือถูเชียนถามต่อ
โม่อู๋จี๋ทำท่าตื่นตระหนกเล็กน้อยและพูดว่า "สูตรนี้แต่เดิมเป็นสิ่งที่ปู่ของข้าทิ้งไว้ให้พ่อข้าเพื่อใช้ในการสืบทอดตำแหน่งเจ้าชาย เพื่อเป็นประโยชน์แก่ประชาชนทั้งมณฑล จนกระทั่งพ่อข้าเสียชีวิต ก็ไม่มีโอกาสได้สืบทอดตำแหน่งเจ้าชาย ก่อนหน้านี้ข้ายึดติดกับความฝันที่จะเป็นเจ้าชายมากเกินไป จนในที่สุดก็ติดอยู่ในทางตัน หลังจากที่ร่างกายของข้าฟื้นตัวได้บ้างแล้ว ข้าก็รู้ว่าตระกูลโม่ของข้าจะไม่มีโอกาสสืบทอดตำแหน่งเป่ย์ฉินจวิ้นหวางอีกต่อไป ดังนั้นข้าจึงอยากใช้โอกาสนี้เผยแพร่ยารักษาบาดแผลเก้าชีวิต เพื่อให้ผู้คนมากมายสามารถมีชีวิตรอดเพราะมัน และสะสมบุญกุศลให้กับตระกูลโม่ของข้า"
ซือถูเชียนพยักหน้าในใจ แม้ว่าเป่ย์ฉินจวิ้นหวางจะเป็นของตระกูลโม่มาตลอด เจ้าชายคนใหม่ที่ขึ้นครองตำแหน่ง หากต้องการควบคุมมณฑลได้ดีขึ้น การใช้วิธีการที่เป็นประโยชน์ต่อประชาชนจำนวนมากเช่นนี้ ก็เป็นวิธีที่เหมาะสมที่สุดและสามารถเพิ่มความน่าเชื่อถือและการสนับสนุนได้มากที่สุด คำพูดของโม่อู๋จี๋ เขาเชื่อเก้าส่วน
"หากเป็นเช่นนั้น แล้วทำไมเจ้าถึงเลือกที่จะร่วมมือกับแหล่งผลิตยาต้านฮั่นก่อน ขายน้ำยารักษาบาดแผลนี้ในราคาสูง? หลังจากร่วมกันผลิตออกมาหนึ่งชุดแล้ว จึงเลือกที่จะแจกจ่ายสูตร?" ซือถูเชียนถามพร้อมกับจ้องมองโม่อู๋จี๋
โม่อู๋จี๋ทำท่าหวาดกลัวและพูดว่า "ก่อนหน้านี้ข้าแม้แต่อาหารก็กินไม่อิ่ม ยิ่งไม่มีเงินที่จะไปประชาสัมพันธ์ยารักษาบาดแผลนี้ ลู่ฟางจู่แห่งแหล่งผลิตยาต้านฮั่นมีบุญคุณต่อข้า การที่ข้าเลือกผลิตออกมาหนึ่งชุดก่อนแล้วจึงแจกฟรี มีเหตุผลสามประการ ประการแรกคือมีเงินเพียงพอที่จะประชาสัมพันธ์ ประการที่สองคือตอบแทนบุญคุณของลู่ฟางจู่ ประการที่สามคือให้ผู้คนมากมายรู้ว่ายารักษาบาดแผลเก้าชีวิตเป็นยารักษาบาดแผลระดับสูง ไม่ใช่ข้าแกล้งทำเป็นลึกลับ"
เมื่อได้ยินคำตอบของโม่อู๋จี๋ ซือถูเชียนยิ่งรู้สึกเสียใจ ช้าไปเพียงวันเดียวเท่านั้น หากเขารู้ข่าวนี้ล่วงหน้าหนึ่งวัน ยารักษาบาดแผลนี้ก็จะไม่มีทางรั่วไหลออกไปได้
ซือถูเชียนพยายามข่มความไม่พอใจนี้ไว้ ครุ่นคิดสักครู่แล้วจึงพูดว่า "โม่อู๋จี๋ แม้ว่าน้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตจะไม่ใช่สิ่งที่เจ้าคิดค้นขึ้นมา แต่ก็เป็นการอุทิศของตระกูลโม่ของเจ้าต่อแคว้นเฉิงอวี่ ในฐานะประธานาธิบดีของแคว้นเฉิงอวี่ ข้าตัดสินใจที่จะให้รางวัลแก่เจ้า หากเจ้าต้องการสืบทอดตำแหน่งเจ้าชายแห่งแคว้นเป่ยฉิน ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้"
บางคนที่รู้ประวัติของโม่อู๋จี๋เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ต่างรู้สึกทึ่งในโชคของโม่อู๋จี๋ จริงๆ แล้วปลูกดอกไม้ด้วยความตั้งใจแต่ดอกไม้ไม่บาน ปักต้นหลิวโดยไม่ตั้งใจแต่ต้นหลิวกลับเติบโต ก่อนหน้านี้ตระกูลโม่พยายามเพื่อตำแหน่งเจ้าชาย โม่กวางเหยียนเสียชีวิต โม่ซิงเหอหรือโม่อู๋จี๋คนนี้ก็เสียสติไป แต่ก็ไม่ได้ตำแหน่งเจ้าชาย ตอนนี้โม่อู๋จี๋นำน้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตออกมา กลับได้ตำแหน่งเจ้าชายอย่างง่ายดาย
เกือบทุกคนคิดว่าโม่อู๋จี๋จะต้องการสืบทอดตำแหน่งเป่ย์ฉินจวิ้นหวาง เพราะคนคนนี้เพื่อตำแหน่งเจ้าชาย ถึงกับเสียสติไป หลังจากเสียสติแล้ว ยังฝันถึงการเป็นเจ้าชายอยู่
โม่อู๋จี๋หัวเราะเยาะในใจ หากซือถูเชียนจะให้ตำแหน่งเจ้าชายแก่ตระกูลโม่จริงๆ พ่อบุญธรรมของเขาก็คงไม่ตายในเมืองเหราโจว ถอยหนึ่งก้าว หากเขาเกิดสติเลอะเลือนและตอบตกลงที่จะสืบทอดตำแหน่งเจ้าชายแห่งแคว้นเป่ยฉิน เกรงว่าคงไม่ห่างจากความตายแล้ว
ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาจะสามารถออกจากเย่าซโจวไปเป่ยฉินได้หรือไม่ แม้ว่าเขาจะสามารถไปถึงเป่ยฉิน เขาคนเดียวพร้อมกับตราเหลี่ยมเจ้าชายไปเป็นเจ้าชาย เขาเกลียดที่จะตายเร็วหรือ? เหตุการณ์ที่เกือบถูกวางยาพิษเมื่อวานยังอยู่ตรงหน้า เขาจะลืมได้อย่างไร?
ไม่ว่าคนที่ยิงธนูพิษใส่เขาจะเป็นใคร โม่อู๋จี๋มั่นใจว่าหลังจากเขาตาย ประธานาธิบดีแห่งแคว้นเฉิงอวี่คนนี้ก็จะไม่พูดอะไรสักคำ
(เนื่องจากอยู่ในช่วงหนังสือใหม่ จึงสามารถอัพเดทได้เพียงวันละสองตอน ห่างกันสามตอน หากอัพเดทจำนวนตัวอักษรมากเกินไปในแต่ละวัน จะทำให้ลงจากอันดับหนังสือใหม่เร็วขึ้น)
.....


## บทที่ 21 การหาทางถอย

"ขอบพระคุณพระราชาที่ประทานความเมตตา แต่หลังจากที่ข้าได้ผ่านการเวียนว่ายตายเกิดมาแล้ว ข้าก็รู้ว่าการเป็นเจ้าชายแห่งมณฑลนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เช่นเดียวกับพระราชาที่ต้องทำงานหนักเพื่อประเทศชาติโดยไม่มีวันหยุด ข้าได้รับส่วนแบ่งจากการปรุงยาที่ตานฮั่น หลังจากหักค่าใช้จ่ายในการประชาสัมพันธ์ยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตแล้ว ก็เพียงพอสำหรับการใช้ชีวิตที่เหลือของข้า แม้ว่าข้าจะไม่ใช่นักปรุงยา และไม่สามารถปรุงยาอื่นได้ แต่หลังจากเหตุการณ์นี้ ข้ากลับหลงใหลในการปรุงยา ข้าเพียงหวังว่าจะได้พบสถานที่สงบสักแห่ง เพื่อทุ่มเทเรียนรู้การปรุงยา และในอนาคตจะได้ทำประโยชน์ให้แก่ประชาชนมากขึ้น" โม่อู๋จี๋กล่าวอย่างเคารพ
ซือถูเชียนมองโม่อู๋จี๋ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อก่อนโม่อู๋จี๋ยืนกรานที่จะสืบทอดตำแหน่งเจ้าชายเป่ยฉินอย่างแน่วแน่ เขาไม่เชื่อว่าโม่อู๋จี๋จะรู้ว่าหากตกลงในเรื่องนี้ ก็เท่ากับชีวิตจะสิ้นสุดลง
บรรดาผู้ที่รู้จักตระกูลโม่บ้าง ต่างก็รู้สึกสงสัย ทายาทเจ้าชายคนนี้ไม่ฝันที่จะเป็นเจ้าชายอีกแล้วหรือ? ตำแหน่งเจ้าชายที่อยู่ในมือแล้วกลับไม่เอา?
"เจ้าสนใจการปรุงยาจริงๆ หรือ? หากเป็นเช่นนั้น ข้าอาจแนะนำให้เจ้าไปที่สถาบันหัตถกรรมยาเสิ่งหยู่" ชายชราผมขาวคนหนึ่งก้าวออกมากล่าว
ตอนนี้โม่อู๋จี๋ไม่ใช่โม่ซิงเหอคนเดิมอีกต่อไป เขาเข้าใจความคิดของชายชราผู้นี้ทันที คนผู้นี้ต้องการประจบหลิงหวางเสิ่งหยู่ โดยมีความหมายว่าช่วยแบ่งเบาภาระของหลิงหวางเสิ่งหยู่ ด้วยการจัดการกับตัวละครเล็กๆ ที่น่ารำคาญอย่างเขา
โม่อู๋จี๋ก็อยากไปที่สถาบันอะไรนั่น เขารู้ดีว่ามีคนวางแผนจะจัดการเขาอยู่เบื้องหลัง แม้ว่าเขาจะสละตำแหน่งเจ้าชายแล้ว เขาก็ยังต้องระมัดระวังตัว
"ไม่ใช่แค่สนใจการปรุงยาเท่านั้น ข้าสนใจผู้นั่งสมาธิเหล่านั้นมากกว่า น่าเสียดายที่ข้าเป็นเพียงฟานเกิ้น ไม่สามารถฝึกฝนได้" โม่อู๋จี๋ถอนหายใจพลางกล่าว เมื่อครู่เขาโม้มากเกินไป
เสียงถอนหายใจนี้มีความจริงใจอยู่บ้าง การไม่สามารถฝึกฝนได้เป็นความเจ็บปวดที่เขายากจะยอมรับ
ราวกับรู้ความคิดของซือถูเชียน หานเชิ่งอันกล่าวขึ้นอีกครั้ง "ม่อเสี่ยวจื่อ อีกครึ่งปีจักรวรรดิต้าซิงจะจัดงานประตูเซียน แคว้นเฉิงอวี่ของเรามีคนเข้าร่วมสิบกว่าคน ตระกูลหานของข้าก็มีคนหนึ่งไปด้วย หากเจ้าเต็มใจ ก็มีโอกาสไปในฐานะผู้ติดตามของตระกูลหาน เพื่อไปชมงานประตูเซียน แต่ข้าเกรงว่าจะทำให้เจ้าลำบากใจ เพราะบรรพบุรุษของเจ้าเคยมีตำแหน่งเจ้าชาย"
"ขอถามว่าท่านคือ?" โม่อู๋จี๋รู้สึกดีใจในใจ ตำแหน่งอะไรกัน? อยู่ที่นี่อันตรายมาก การได้ไปจักรวรรดิต้าซิง เขาไม่เพียงจะได้พบกับผู้นั่งสมาธิตัวจริง อาจจะได้พบโชคชะตาใหม่ด้วย สิ่งสำคัญที่สุดคือ เขาสามารถออกจากแคว้นเฉิงอวี่ได้
ชายชราผมขาวคนนั้นแค่นเสียงใส่โม่อู๋จี๋ "ท่านผู้นี้คือจวิ้นกงผิงอันหานแห่งแคว้นเฉิงอวี่ของเรา รีบขอบคุณจวิ้นกงหานที่ส่งเสริมเจ้าเถอะ อย่าคิดว่าตัวเองยังเป็นเสี่ยวจวินหวางเป่ยฉิน นั่นไม่เกี่ยวกับเจ้าแล้ว"
โม่อู๋จี๋ไม่ได้เห็นด้วยกับความคิดของเขาโดยตรง ทำให้การประจบของเขาไม่ประสบความสำเร็จ จึงไม่พอใจโม่อู๋จี๋
"ที่แท้เป็นขุนนางหานล่าว โม่อู๋จี๋เคารพนับถือชื่อเสียงของขุนนางมานาน ขอบคุณขุนนางที่เมตตา โม่อู๋จี๋ยินดีไปเป็นเจียติงที่จวนหาน" โม่อู๋จี๋กล่าวอย่างนอบน้อมต่อหานเชิ่งอัน
พูดจบแล้วเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงหันไปมองชายชราผมขาวและถามว่า "ท่านคือใคร?"
ชายชราผมขาวเห็นโม่อู๋จี๋ยินดีไปเป็นคนรับใช้ที่จวนหาน ในใจยิ่งไม่พอใจ จึงพูดกับโม่อู๋จี๋อย่างเย็นชา "ข้าคือเหยาคังแห่งกระทรวงพิธีการ"
"ไม่เคยได้ยินชื่อ" โม่อู๋จี๋พูดจบก็หันไปพูดกับซือถูเชียนว่า "ขอบคุณพระราชาที่เมตตา ข้าตัดสินใจเข้าร่วมจวนหาน"
เขาไม่สนใจเหยาคังเลย ราวกับเหยาคังเป็นเพียงคนเดินผ่าน
"ตามที่เจ้าต้องการ" ซือถูเชียนพูดอย่างขอไปที ขันทีที่ยืนข้างๆ เขารู้ว่าซือถูเชียนเบื่อแล้ว จึงรีบพูดว่า "เลิกประชุม"
หานเชิ่งอันพูดกับโม่อู๋จี๋ว่า "เจ้าจะกลับไปจวนหานกับข้าตอนนี้ หรือจะไปเก็บข้าวของก่อนแล้วค่อยมา?"
โม่อู๋จี๋รีบพูดว่า "ขอบคุณขุนนาง ข้าจะกลับไปเก็บของเล็กน้อย แล้ววันนี้จะไปที่จวนขุนนาง"
หานเชิ่งอันพยักหน้า "เจ้าไปก่อนเถอะ เมื่อมาถึงจวนของข้า เพียงแค่แจ้งชื่อก็พอ"
พูดจบ หานเชิ่งอันก็ไม่สนใจโม่อู๋จี๋อีก เดินออกไปพร้อมกับขุนนางคนอื่นๆ
โม่อู๋จี๋ก็เร่งฝีเท้า เดินตามออกไป ทิ้งให้เหยาคังที่หน้าตาบึ้งตึงอยู่ข้างหลัง เหยาคังคิดไม่ถึงว่าทายาทเจ้าชายที่ตกอับเพียงคนเดียวจะกล้าหยิ่งยโสเช่นนี้ กล้าพูดต่อหน้าขุนนางทั้งหมดว่าไม่เคยได้ยินชื่อเหยาคัง แต่กลับรู้จักหานเชิ่งอันมานาน ทั้งที่ในเรื่องอำนาจในราชสำนัก เขามีอำนาจมากกว่าหานเชิ่งอันมาก หานเชิ่งอันเพียงแค่มีตำแหน่งสูงกว่าเขาเล็กน้อยเท่านั้น
มองเงาร่างของโม่อู๋จี๋ที่รีบจากไป ดวงตาของเหยาคังวาบขึ้นด้วยแสงเย็นชา
……
หากไม่มีเรื่องสำคัญที่ต้องทำ โม่อู๋จี๋แทบจะตัดสินใจไปจวนหานกับหานเชิ่งอันทันที
แต่เขายังมียาเปิดเส้นลมปราณอีกแปดขวดที่ไม่ได้พกติดตัว ไม่ว่ายาเหล่านั้นจะมีประโยชน์หรือไม่ ตอนนี้เขาจะไม่ทิ้งมันไป ใครจะรู้ว่ายาเหล่านั้นจะสามารถเพิ่มอะไรบางอย่างเข้าไปและกลายเป็นยาที่เปิดเส้นลมปราณได้จริงหรือไม่?
สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือ เขายังมีเหรียญทองอีกหลายแสนที่โรงงานผลิตยาต้านฮั่น เหรียญทองเหล่านี้เขาจะไม่ทิ้งแน่นอน นี่คือหลักประกันในการดำรงชีวิตของเขา นอกจากนี้ ตั้งแต่เขารับช่วงโรงงานผลิตยาต้านฮั่น เขาก็ไม่ได้กลับไปที่พักอาศัย ครั้งนี้ไปจวนหาน ยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้กลับมาอีก บางทีอาจจะไม่มีโอกาสกลับมาอีกเลย เขาต้องใช้โอกาสนี้กลับไปที่พักสักครั้ง ดูว่าเยี่ยนเอ๋อร์ได้ทิ้งสิ่งสำคัญอะไรไว้หรือไม่
หลังจากมาถึงโลกนี้ เยี่ยนเอ๋อร์เป็นคนเดียวที่เขาห่วงใย
……
เมื่อโม่อู๋จี๋กลับมาที่โรงงานผลิตยาต้านฮั่นอีกครั้ง เขาเห็นลู่จิ่วจุนที่ดูเหมือนคนสูญเสียพ่อแม่นั่งอยู่หน้าประตูโรงงาน
เมื่อเห็นโม่อู๋จี๋เดินมา ลู่จิ่วจุนก็ลุกพรวดขึ้นราวกับถูกไฟเผาก้น วิ่งเข้าไปคว้าตัวโม่อู๋จี๋และถามว่า "พี่น้องโม่ นี่หมายความว่าอย่างไร? ในเวลาที่เรากำลังจะทำเงินก้อนใหญ่ เจ้ากลับแจกสูตรยานี้ฟรีๆ?"
โม่อู๋จี๋พูดอย่างจริงจัง "ลู่ผู้เฒ่า หลังจากที่ข้าได้ฟังคำพูดของหัวหน้าหมี่แห่งเฉิงหลิงจี๋ตันกงฟาง ข้าถึงเข้าใจหลักการนี้ ผลิตภัณฑ์ที่เปลี่ยนแปลงยุคสมัยเช่นนี้ จำเป็นต้องเป็นประโยชน์ต่อสามัญชนจำนวนมากจึงจะช่วยชีวิตผู้คนได้มากมาย มิเช่นนั้น ก็เป็นเพียงยาช่วยชีวิตของคนรวยเท่านั้น โรงงานผลิตยาต้านฮั่นของเราไม่สามารถตอบสนองความต้องการของคนธรรมดาจำนวนมากได้ จึงต้องมอบสูตรนี้ออกไป ให้คนมากขึ้นเข้ามามีส่วนร่วม ด้วยวิธีนี้ ราคาของยาเก้าชีวิตจึงจะลดลงได้"
ส่วนเหตุผลที่แท้จริงในการมอบยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตคือเพื่อรักษาชีวิตของตัวเอง คำพูดเช่นนี้โม่อู๋จี๋จะไม่บอกลู่จิ่วจุน ลู่จิ่วจุนอาจคิดเองได้ แต่เขาไม่สามารถพูดออกมาได้อย่างเด็ดขาด
"ก็ได้ พี่น้องโม่ เจ้าช่วยคิดค้นผลิตภัณฑ์ใหม่ให้โรงงานผลิตยาต้านฮั่นของเราได้ไหม?" ลู่จิ่วจุนเป็นคนที่เคยผ่านโลกมามาก เมื่อเห็นว่าสถานการณ์นี้ไม่สามารถแก้ไขได้ เขาก็รีบถอยมาเป็นทางเลือกที่สอง
โม่อู๋จี๋ตบไหล่ลู่จิ่วจุน "ลู่ผู้เฒ่า ฟังข้า ให้ผลิตน้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตต่อไป แค่ลดราคาลง จำไว้ บางครั้งแบรนด์ทำเงินได้มากกว่าผลิตภัณฑ์ เมื่อน้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตแพร่หลายทั่วทั้งแคว้นเฉิงอวี่ คนรวยบางคนจะเลือกโรงงานที่ผลิตน้ำยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตเป็นรายแรก นี่คือพลังของแบรนด์ การสร้างแบรนด์นี้ให้โดดเด่นขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว ที่จริงการที่ข้ามอบสูตรนี้ออกไป สำหรับโรงงานผลิตยาต้านฮั่นแล้ว อาจไม่ใช่เรื่องเลวร้าย"
ลู่จิ่วจุนเชื่อใจโม่อู๋จี๋มากที่สุด คำพูดของโม่อู๋จี๋ทำให้เขาเข้าใจความหมายทันที จึงกระตือรือร้นขึ้นและพูดว่า "พี่น้องโม่ ต่อไปเราควรทำอย่างไร?"
โม่อู๋จี๋ยิ้ม "ต่อไปไม่ใช่เราควรทำอย่างไร แต่เป็นเจ้าควรทำอย่างไร ข้าได้ตกลงรับคำเชิญของขุนนางหานล่าวแล้ว จะไปเป็นเก่อฉิงที่จวนหาน ครั้งนี้กลับมาเพื่อเอาของ และรับส่วนแบ่งกำไรที่เป็นของข้า"
โม่อู๋จี๋ไปจวนหานเพียงเพื่อเป็นเจียติงเท่านั้น แต่เขากลับพูดให้ดูยิ่งใหญ่ ว่าไปเป็นเก่อฉิง
"อา..." ลู่จิ่วจุนตกตะลึง นานมากกว่าจะถอนหายใจ "ฮ่า โรงงานผลิตยาต้านฮั่นเป็นเพียงสระน้ำเล็กๆ สำหรับพี่น้องโม่ ขอแสดงความยินดีกับพี่น้องโม่ที่มีอนาคตอันรุ่งโรจน์ พี่น้องโม่วางใจได้ ตราบใดที่โรงงานผลิตยาต้านฮั่นยังทำกำไรได้ ส่วนแบ่งของเจ้าก็จะอยู่ที่นี่"
โม่อู๋จี๋ไม่ได้อยู่ที่โรงงานผลิตยาต้านฮั่นแล้ว การที่ลู่จิ่วจุนพูดเช่นนี้ออกมาถือว่าไม่ธรรมดา
(วันนี้อัปเดตแค่นี้ก่อน ราตรีสวัสดิ์เพื่อนๆ!)
......


## บทที่ 22 เข้าร่วมจวนหาน

"คุณชายโม่ กลับมาแล้วหรือ แล้วเยี่ยนเอ๋อร์ล่ะ?" ทันทีที่โม่อู๋จี๋เดินมาถึงห้องเช่าเก็บของที่เขาอยู่กับเยี่ยนเอ๋อร์ ก็เห็นป้าลู่กำลังเข็นรถเล็กๆ กลับมา ป้าลู่เห็นโม่อู๋จี๋ก็แสดงสีหน้าดีใจ คงได้ยินมาว่าสมองของโม่อู๋จี๋ดีขึ้นแล้ว
โม่อู๋จี๋โค้งคำนับ "ขอบคุณป้าลู่ที่ดูแลผมกับเยี่ยนเอ๋อร์มาตลอดหลายปีนี้ เยี่ยนเอ๋อร์ถูกครอบครัวพากลับไปแล้ว ผมเองก็จะออกจากเมืองเย่าซโจวในเร็วๆ นี้ วันนี้มาที่นี่เพื่อจะเอาของของเยี่ยนเอ๋อร์ไปด้วย"
นี่เป็นครั้งแรกที่โม่อู๋จี๋ได้เห็นป้าลู่ อายุราวสามสิบกว่า ผิวค่อนข้างคล้ำ ความกดดันจากชีวิตทำให้ใบหน้าของเธอมีร่องรอยแห่งวัยมากมาย ร่องรอยเหล่านี้บดบังช่วงเวลาที่ควรจะเป็นช่วงที่ดีที่สุดของเธอ
มองป้าลู่ที่ดูเหนื่อยล้า เพิ่งกลับมาตอนนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเมื่อคืนขายของไม่ค่อยดีหรือเปล่า
"ดีแล้วล่ะ ดีแล้ว แม้เยี่ยนเอ๋อร์จะเป็นเด็กที่รู้ความ แต่ก็ยังเล็กเกินไป ต้องมีคนดูแล..." ป้าลู่หยุดพูดโดยไม่รู้ตัว
เยี่ยนเอ๋อร์ต้องการคนดูแลอยู่แล้ว แต่ความจริงเยี่ยนเอ๋อร์กลับเป็นคนดูแลคุณชายตรงหน้านี้มาตลอด
"เข้าไปเก็บของเถอะ ห้องยังเก็บไว้ให้พวกเจ้าอยู่" ป้าลู่พูดจบก็รีบเข็นรถจากไป
โม่อู๋จี๋เดินเข้าไปในห้องเก็บของที่ไม่มีแม้แต่กลอน มีเพียงเชือกเส้นหนึ่งผูกประตูไว้ พอเปิดเข้าไปก็พบกับฝุ่นมากมาย
หลายเดือนที่ไม่ได้มา ที่นี่เต็มไปด้วยฝุ่น
โม่อู๋จี๋เคยพักที่นี่แค่สองคืน ฝั่งของเขามีเพียงเตียงหนึ่งหลังและผ้าห่มที่พอใช้ได้หนึ่งผืน ส่วนฝั่งของเยี่ยนเอ๋อร์ยิ่งดูยากจน นอกจากเสื้อผ้าเก่าๆ ที่พับเรียบร้อยไม่กี่ชุดแล้ว ก็ไม่มีอะไรอีก นั่นหมายความว่าตอนกลางคืนเยี่ยนเอ๋อร์นอนโดยไม่มีแม้แต่ผ้าห่ม
โม่อู๋จี๋รู้สึกปวดใจ การได้พบเด็กสาวแบบเยี่ยนเอ๋อร์นั้นเหมือนกับการเคาะมู่หยูนับครั้งไม่ถ้วนจนแตก หลังจากประสบการณ์ถูกวางแผนร้าย เขายิ่งรู้ว่าเด็กสาวแบบเยี่ยนเอ๋อร์นั้นหายากแค่ไหน เขาค่อยๆ ปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าไม่กี่ชุดของเยี่ยนเอ๋อร์แล้วเก็บใส่กระเป๋าที่นำมา ใต้เสื้อผ้าเหล่านั้น เขาเห็นปิ่นปักผมอันหนึ่ง
ปิ่นปักผมอันนี้ โม่อู๋จี๋จำได้ว่าเยี่ยนเอ๋อร์ไม่เคยใช้ แม้ว่าปิ่นจะทำจากเหล็กธรรมดา แต่ดูเหมือนจะเป็นเครื่องประดับที่มีค่าที่สุดของเยี่ยนเอ๋อร์
โม่อู๋จี๋ห่อปิ่นปักผมไว้ แล้วเดินไปที่กระจกที่มีรอยขีดข่วนหลายรอย นี่คือเครื่องสำอางชิ้นเดียวของเยี่ยนเอ๋อร์ บางทีกระจกบานนี้อาจเป็นสิ่งที่เยี่ยนเอ๋อร์ใช้แต่งตัวให้เขาในฐานะพระราชาทุกวัน
ถอนหายใจเบาๆ โม่อู๋จี๋เก็บกระจกบานนี้ใส่กระเป๋าด้วย
มองดูห้องเก็บของเล็กๆ นี้อีกครั้ง โม่อู๋จี๋จึงเดินออกไป
"คุณชายโม่ เยี่ยนเอ๋อร์ไม่อยู่ มากินข้าวที่บ้านฉันสักหน่อยไหม" พอโม่อู๋จี๋เดินออกมา ก็เห็นป้าลู่ที่สวมผ้ากันเปื้อนอยู่
โม่อู๋จี๋โค้งคำนับป้าลู่อีกครั้ง หยิบห่อผ้าออกมาส่งให้ป้าลู่พลางกล่าวว่า "ป้าลู่ ผมกำลังจะออกจากเมืองเย่าซโจวแล้ว สิ่งของในห่อผ้านี้เป็นของที่ผมกับเยี่ยนเอ๋อร์มอบให้ป้าลู่ ต่อไปป้าลู่ไม่ต้องออกไปขายของตอนกลางคืนแล้ว ถ้าเป็นไปได้ ขอให้ป้าลู่ช่วยเก็บห้องเก็บของที่ผมกับเยี่ยนเอ๋อร์เคยอยู่ไว้ด้วย ผมไปล่ะ ป้าลู่ดูแลตัวเองด้วย"
พูดจบ โม่อู๋จี๋ไม่ได้อยู่นานอีก หันหลังจากไปอย่างรวดเร็ว ป้าลู่ไม่ได้ปกป้องเขากับเยี่ยนเอ๋อร์อย่างยิ่งใหญ่อะไร แต่ได้ให้ที่พักพิง และข้าวครึ่งชาม ข้าวสารไม่กี่กำมือโดยไม่ตั้งใจ สำหรับโม่อู๋จี๋และเยี่ยนเอ๋อร์แล้ว นั่นคือบุญคุณที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
เหรียญทองหนึ่งร้อยเหรียญเพียงพอให้ครอบครัวธรรมดาใช้ชีวิตอย่างพอเพียงไปตลอดชีวิต หากให้มากกว่านี้ เขากลัวจะทำให้ป้าลู่ไม่สบายใจ
จนกระทั่งโม่อู๋จี๋หายลับไป ป้าลู่จึงนึกถึงถุงผ้าในมือ เธอเปิดถุงผ้า แสงสีทองวาววับเกือบทำให้เธอร้องออกมาด้วยความตกใจ จากนั้นเธอก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เยี่ยนเอ๋อร์และคุณชายตระกูลโม่คนนั้นได้พบผู้มีพระคุณ เธอรีบวิ่งกลับบ้านอย่างรวดเร็ว ยังคงระงับความตื่นเต้นในใจไม่ได้
......
หนึ่งชั่วโมงต่อมา โม่อู๋จี๋หยุดอยู่หน้าคฤหาสน์แห่งหนึ่ง
ตัวอักษรโบราณขนาดใหญ่สองตัว 'จวนหาน' บอกโม่อู๋จี๋ว่านี่คือสถานที่ที่เขาจะอาศัยอยู่ในช่วงไม่กี่เดือนข้างหน้า คฤหาสน์ของขุนนางหานล่าว
โม่อู๋จี๋ประเมินคร่าวๆ ว่าจวนหานแห่งนี้มีพื้นที่อย่างน้อยหนึ่งหมื่นตารางเมตร
ในเมืองเหราโจวที่เจริญรุ่งเรืองนี้ คฤหาสน์ใหญ่โตขนาดนี้ต้องใช้เงินมากแค่ไหน ไม่รู้ว่าจวนมณฑลอ๋องของตระกูลโม่ในเป่ยฉินใหญ่แค่ไหน น่าเสียดายที่เขาแทบไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเป่ยฉินเลย
"เฮ้ย ไอ้หนุ่มนั่น มายืนทำอะไรลับๆ ล่อๆ อยู่หน้าจวนขุนนาง รีบหลีกไปหน่อย" ขณะที่โม่อู๋จี๋กำลังรำพึงรำพัน ยามที่หน้าจวนขุนนางก็ตะโกนใส่เขาอย่างไม่พอใจ
โม่อู๋จี๋รีบเดินเข้าไปประสานมือคำนับ "พี่ทั้งสอง ผมชื่อโม่อู๋จี๋..."
"เจ้าคือโม่อู๋จี๋? คนที่เมื่อวานขุนนางเก่าตกลงให้เข้าจวนด้วยตัวเองน่ะหรือ?" ยามที่เพิ่งตะโกนใส่โม่อู๋จี๋เมื่อครู่ตัดบทพูดของโม่อู๋จี๋ ร้องถามด้วยความตกใจ
จากนั้นก็พึมพำกับตัวเอง "ดูแล้วก็ไม่เห็นมีอะไรพิเศษเลย?"
โม่อู๋จี๋หัวเราะเบาๆ "ใช่ครับ ผมเอง"
ยามคนนี้ดูเหมือนจะมีใจอยากรู้อยากเห็นลุกโชนขึ้นมาทันที ค่อยๆ ดึงโม่อู๋จี๋ไปด้านข้างแล้วถามเบาๆ "ข้าได้ยินว่าเจ้าเป็นนักปรุงยาด้วย ว่าแต่ ทำไมเจ้าถึงยอมสละตำแหน่งเจ้าชาย มาเป็นคนรับใช้ที่จวนหานล่ะ?"
โม่อู๋จี๋รีบประสานมือคำนับไปทางอากาศของจวนหาน พูดอย่างจริงจัง "พี่ชาย คำถามของท่านไม่เหมาะสมแล้ว ความเคารพของข้าที่มีต่อขุนนางหานล่าวนั้นเปรียบเสมือนสายน้ำที่ไหลไม่มีวันหยุด ตำแหน่งเจ้าชายเล็กๆ จะเทียบกับการเป็นคนรับใช้ในจวนหานได้อย่างไร? พูดอีกอย่าง ถ้าให้พี่ชายเลือกระหว่างการเป็นยามของจวนหานกับการเป็นเจ้าชาย ท่านจะเลือกอะไร?"
"อ่า..." ยามคนนั้นถึงกับพูดไม่ออก ชัดเจนว่าต้องเลือกไปเป็นเจ้าชายสิ แต่เขาจะพูดออกมาได้อย่างไร หากพูดออกไปแล้วมีคนนำไปเล่าต่อ จะไม่เป็นการแสดงว่าเขาไม่มีความรู้สึกเป็นเจ้าของต่อจวนหานหรอกหรือ?
"เฮ่ๆ ข้าก็มีความรู้สึกอะไรสักอย่างที่ไม่มีวันหยุดต่อขุนนางเก่าเหมือนกัน แน่นอนว่าต้องเลือกเป็นยามของจวนหาน" ยามคนนั้นถูมือไปมาพลางยิ้มประจบ
โม่อู๋จี๋ตบไหล่ยามคนนั้น "นั่นไง จบแล้ว คำถามง่ายๆ แค่นี้ ท่านก็มีคำตอบแล้วยังมาถามข้าอีก ท่านตั้งใจแกล้งข้าใช่ไหม"
"ไม่ใช่ ไม่ใช่" ยามคนนั้นรีบปฏิเสธ
โม่อู๋จี๋หัวเราะเบาๆ "ล้อเล่นน่ะ ขอท่านพาข้าเข้าไปรายงานตัวหน่อย"
ยามคนนั้นตบอกดังปั้ก "พี่โม่ ไว้ใจข้าได้ ต่อไปนี้เจ้าก็เป็นเพื่อนของติงปู้เอ๋อร์แล้ว ตามข้ามา"
พูดจบเขาก็ทักทายยามอีกคนหนึ่ง แล้วอาสาพาโม่อู๋จี๋เข้าไปรายงานตัว แม้โม่อู๋จี๋จะไม่รู้วิชายุทธ์ แต่ก็ถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มผู้รักษาจวนของจวนหาน กลายเป็นนักสู้ผู้รักษาจวนคนหนึ่ง
ติงปู้เอ๋อร์ โม่อู๋จี๋ไม่รู้ว่าทำไมพอได้ยินชื่อนี้แล้วถึงนึกถึงติงปู้ซานและติงปู้สื่อ คนผู้นี้มีรูปร่างหน้าตาค่อนข้างลามก แต่แววตากลับมีประกายจริงใจ พูดจาก็แสดงความจริงใจ ทำให้โม่อู๋จี๋รู้สึกชอบติงปู้เอ๋อร์มาก
ติงปู้เอ๋อร์ดูเหมือนจะต้องการบอกทุกคนว่าโม่อู๋จี๋อยู่ภายใต้การคุ้มครองของเขา จึงพาโม่อู๋จี๋เดินไปรอบๆ แนะนำให้ทุกคนรู้จัก
แต่โม่อู๋จี๋สังเกตเห็นว่าสถานะของติงปู้เอ๋อร์ไม่สูงนัก คนรับใช้และยามเหล่านี้ แทบไม่มีใครสนใจติงปู้เอ๋อร์ เพียงแต่ไม่มีใครออกมาทำให้เขาขายหน้าเท่านั้น แม้แต่ในกลุ่มผู้รักษาจวนที่เขาอยู่ ก็แทบไม่มีใครทักทายเขา แม้แต่หัวหน้าผู้รักษาจวนเขาก็ยังไม่ได้พบ
ไม่ว่าอย่างไร สวัสดิการของคนรับใช้ในจวนหานก็ถือว่าไม่เลว แม้แต่โม่อู๋จี๋ที่เพิ่งเข้ามา ก็ยังมีที่พักส่วนตัว
"ปู้เอ๋อร์ ขุนนางหานล่าวบอกว่าอีกสามเดือนจะมีการประชุมประตูเซียนของจักรวรรดิ จวนหานของเราก็จะส่งคนไปร่วมด้วยใช่ไหม?" เดินไปรอบหนึ่ง จัดที่พักเรียบร้อยแล้ว แต่โม่อู๋จี๋ยังไม่ได้พบคนที่จะพาเขาไปงานประชุมประตูเซียนของจักรวรรดิ เขาจึงรู้สึกร้อนใจ
เขามาที่นี่ไม่ใช่เพื่อมาเป็นคนรับใช้จริงๆ แต่เพื่อใช้กำลังของจวนหานไปยังนครหลวงของจักรวรรดิต้าซิง สิ่งสำคัญที่สุดคือไปดูการประชุมประตูเซียน และถือโอกาสหนีออกจากเมืองเย่าซโจว
......


## บทที่ 23 เจ้าคือโม่อู๋จี๋หรือ?

ติงปู้เอ๋อร์แสดงสีหน้าชื่นชมทันที "แน่นอนอยู่แล้ว นั่นคือหานหนิง ธิดาของขุนนางหานล่าว แม้แต่ในแคว้นเฉิงอวี่ทั้งหมด เธอก็นับว่าเป็นอัจฉริยะ ระดับรากวิญญาณของเธอก็ดีมาก เมื่อสามปีก่อน ขุนนางเก่าได้พาคุณหนูไปคายหลิงที่นครหลวงฉางลั่ว ได้ยินว่าพอคายหลิงครั้งแรกก็มีเครือข่ายวิญญาณถึงเจ็ดเส้น ตอนนี้คุณหนูอยู่ที่ระดับขยายเส้นชีพจรขั้น 5 คาดว่าคงเปิดเครือข่ายวิญญาณได้กว่ายี่สิบเส้นแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะรอประตูเซียนครั้งนี้ คุณหนูก็คงได้เข้าสำนักไปตั้งแต่สามปีก่อนแล้ว"
โม่อู๋จี๋เคยได้ยินเรื่องเครือข่ายวิญญาณมาก่อน เขารู้ว่ายิ่งมีเครือข่ายวิญญาณมากในการคายหลิงครั้งแรก อนาคตก็จะยิ่งสดใส ยิ่งรากวิญญาณดี การคายหลิงครั้งแรกก็จะยิ่งมีเครือข่ายวิญญาณมาก โม่อู๋จี๋มีแค่ฟานเกิ้น ไม่มีแม้แต่รากวิญญาณ เขาเคยไปคายหลิงมาครั้งหนึ่งแต่ก็ไม่ได้เปิดเครือข่ายวิญญาณอะไรเลย
"แล้วทำไมต้องรอประตูเซียนด้วยล่ะ? สามปีก่อนคุณหนูเข้าสำนักไปเลยไม่ดีกว่าหรือ?" โม่อู๋จี๋ถามอย่างสงสัย
ในความคิดของเขา การฝึกฝนในสำนักกับการฝึกฝนที่บ้านย่อมให้ผลต่างกันอย่างชัดเจน หากหานหนิงเข้าสำนักไปตั้งแต่สามปีก่อน บางทีตอนนี้อาจไม่ใช่แค่ระดับขยายเส้นชีพจรขั้น 5 เท่านั้น
ติงปู้เอ๋อร์หัวเราะเบาๆ ทำท่าเหมือนกับว่าเธอไม่เข้าใจ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่งสอนพลางตบไหล่โม่อู๋จี๋ "นี่เธอไม่เข้าใจสินะ สำนักใหญ่ที่แท้จริงจะออกมารับศิษย์เฉพาะในงานประตูเซียนเท่านั้น สามปีก่อนถึงคุณหนูจะเข้าสำนัก ก็ได้แค่เข้าสำนักเล็กๆ เท่านั้น วิธีฝึกฝนและทรัพยากรของสำนักใหญ่ จะเทียบกับสำนักเล็กๆ ได้หรือ?"
ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้ โม่อู๋จี๋เห็นด้วยกับความคิดนี้ ถ้าพูดถึงทรัพยากรการศึกษาระหว่างเป่ยต้ากับมหาวิทยาลัยเถื่อน แน่นอนว่าเป่ยต้าย่อมมีมากกว่า
"ขุนนางเก่าให้ฉันมาที่นี่ ก็เพื่อเป็นผู้ติดตามคุณหนู ไปร่วมงานประตูเซียนที่เมืองหลวงด้วยกัน ปู้เอ้อร์ ฉันจะได้พบคุณหนูเมื่อไหร่?" โม่อู๋จี๋ถามอย่างกระตือรือร้น
ติงปู้เอ๋อร์ส่ายหน้า "น้องอู๋จี้ ขุนนางเก่าแค่พูดปลอบใจเธอเท่านั้น ในบรรดาคนรับใช้ที่จะได้ไปเมืองหลวงกับคุณหนูเพื่อร่วมงานประตูเซียน แน่นอนว่าไม่มีเธอหรือฉันหรอก"
"ทำไมล่ะ?" โม่อู๋จี๋ตกใจ เขามาที่นี่ก็เพื่อจุดประสงค์นี้ ถ้าไม่มีเขาในคนที่จะไปเมืองหลวง แล้วเขามาที่นี่จะมีประโยชน์อะไร
ติงปู้เอ๋อร์กระซิบข้างหูโม่อู๋จี๋ "คุณหนูไปเมืองหลวงร่วมงานประตูเซียน คนที่พาไปล้วนเป็นคนที่เธอเลือกเอง คุณหนูไม่รู้จักพวกเรา เธอคงไม่เลือกเธอหรือฉันหรอก พูดตามตรง โอกาสของฉันยังมากกว่าเธอเสียอีก อย่างน้อยฉันก็เป็นผู้รักษาจวน และเป็นยามประตู บางครั้งคุณหนูก็เหลือบมองฉันบ้าง"
โม่อู๋จี๋รู้สึกหนักใจ ถ้าหานหนิงเลือกคนแบบนี้จริง เขาอาจไม่มีโอกาสจริงๆ
ติงปู้เอ๋อร์ตบไหล่โม่อู๋จี๋ แล้วจากไปด้วยท่าทีเห็นใจเล็กน้อย
ไม่ได้ เขามาที่นี่ก็เพื่อไปเมืองหลวง ถ้าเป็นอย่างที่ติงปู้เอ๋อร์พูดจริง เขาต้องหาทางไปพบหานเชิ่งอันให้ได้
ไม่ต้องรีบ รอพรุ่งนี้เริ่มงาน เขาจะไปสร้างความสัมพันธ์ทั่วจวนหาน อย่างไรเสียตอนนี้เขาก็มีเหรียญทองมากมาย
หลังจากส่งติงปู้เอ๋อร์กลับไป โม่อู๋จี๋ก็ล้มตัวลงนอนและหลับไป ตั้งแต่เริ่มดื่มยาขยายเส้นชีพจร เขาก็ไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ เมื่อคืนก็ไม่ได้นอนทั้งคืน ที่อดทนมาได้ถึงตอนนี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว
……
ฟ้ายังเพิ่งจะสลัว เสียงระฆังเรียกรวมพลก็ดังขึ้นในที่พักของผู้รักษาจวนหาน ผู้รักษาจวนหานมากมายต่างลุกขึ้น รีบล้างหน้าให้เร็วที่สุด แล้ววิ่งไปรวมตัวกันที่ลานฝึก
โม่อู๋จี๋เหนื่อยมากจริงๆ ทั้งร่างกายและจิตใจอ่อนล้า แม้จะได้ยินเสียงระฆังแบบนี้ เขาก็ไม่ลุกขึ้น
เพียงครึ่งธูปเท่านั้น ลานฝึกก็มีนักสู้ผู้รักษาจวนรวมตัวกันกว่าร้อยคน
"ตึกตัก……" เสียงฝีเท้าม้าดังมาอย่างไม่เร่งรีบจากนอกลาน หญิงสาวชุดแดงคนหนึ่งขี่ม้าสีแดงตัวใหญ่เดินเข้ามา มองจากไกลๆ เหมือนกองไฟค่อยๆ เคลื่อนเข้ามา ด้านหลังเธอยังมีหญิงสาวชุดฟ้าขี่ม้าสีเหลืองอีกคน
"คารวะคุณหนูหนิง" บรรดาผู้รักษาจวนร้องพร้อมกัน ทุกคนต่างรู้จักผู้มาเยือนว่าเป็นคุณหนูที่ได้รับความรักมากที่สุดของจวนหาน
หานหนิงกวาดตามองผู้คนกว่าร้อยคน หลังจากผ่านไปสิบกว่าวินาที เธอจึงค่อยๆ พูดว่า "วันนี้ข้าจะไปป่าหมอกสายฟ้า ต้องการเลือกผู้คุ้มกันสิบคนจากพวกเจ้า ผู้ที่แสดงผลงานได้ดี อีกสามเดือนจะได้ติดตามข้าไปเมืองหลวงฉางลั่วเพื่อชมงานประตูเซียน"
เมื่อได้ยินว่าผู้ที่แสดงผลงานได้ดีจะได้ติดตามคุณหนูไปเมืองหลวงฉางลั่ว ผู้รักษาจวนกว่าร้อยคนก็รู้สึกกระตือรือร้นขึ้นทันที ทุกคนต่างยืดอกขึ้น หวังว่าจะได้รับเลือกให้ไปป่าหมอกสายฟ้า เพื่อเข้าตาคุณหนู ป่าหมอกสายฟ้าจะอันตรายแค่ไหนก็ไม่อาจต้านทานแรงดึงดูดของการได้ไปเมืองหลวง
"ใครคือโม่อู๋จี๋?" หานหนิงเรียกขึ้นอย่างกะทันหัน
ผู้รักษาจวนกว่าร้อยคนต่างเงียบกริบ ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ไม่มีใครตอบ คนที่นี่แทบไม่มีใครรู้จักว่าใครคือโม่อู๋จี๋
สีหน้าของหานหนิงเริ่มไม่สู้ดี เธอถามด้วยเสียงดังขึ้นอีกครั้ง "โม่อู๋จี๋มาหรือไม่?"
ติงปู้เอ๋อร์รีบออกมาข้างหน้า พูดอย่างติดอ่าง "ทูลคุณหนู โม่อู๋จี๋เพิ่งมาถึงที่นี่เมื่อวาน คงยังไม่คุ้นเคย..."
พร้อมกับคำพูดของติงปู้เอ๋อร์ สีหน้าของหานหนิงยิ่งแย่ลง "ทุกคนวิ่งรอบลานฝึกอย่างเร็ว จนกว่าโม่อู๋จี๋จะมา ใครล้าหลังจะถูกหักค่าตอบแทนหนึ่งเดือน"
ชายร่างกำยำที่ยืนอยู่หน้าแถวกดเสียงต่ำพูดอย่างโกรธเคืองกับนักสู้ข้างๆ "ฉางหงไฉ เจ้ารีบไปเรียกไอ้หมอนั่นมาเดี๋ยวนี้ ไอ้เวรเอ๊ย"
"ครับ" ชายจมูกดำท่าทางดุดันคนหนึ่งรับคำ แล้วรีบวิ่งออกจากลานฝึก
……
"ปังปัง!" โม่อู๋จี๋ถูกปลุกด้วยเสียงทุบประตูอย่างแรง เขาลืมตาขึ้นพบว่าฟ้าเพิ่งจะสว่าง
นอกประตูยังคงทุบอย่างแรง นี่ไม่ใช่เสียงเคาะประตูแล้ว
ไม่จริงใช่ไหม? แค่คนรับใช้คนหนึ่ง ก็ต้องตื่นเร็วกว่าไก่ด้วยหรือ?
"มีอะไร?" โม่อู๋จี๋เปิดประตู รู้สึกหงุดหงิด
"เจ้าคือคนใหม่ใช่ไหม? เพราะเจ้านี่แหละ พวกเราทุกคนถูกคุณหนูลงโทษ รีบไปรวมพลที่ลานฝึกเดี๋ยวนี้ เร็วเข้า" คนที่ยืนอยู่หน้าประตูเป็นชายหน้าดุ หน้ายาวจมูกดำ
คนคนนี้โม่อู๋จี๋ก็รู้จัก เมื่อวานตอนที่ติงปู้เอ๋อร์แนะนำ พอดีมีคนนี้อยู่ด้วย เขาเป็นผู้รักษาจวนหานคนหนึ่ง ชื่อฉางหงไฉ
โม่อู๋จี๋ขมวดคิ้วถาม "ตอนนี้ฟ้าเพิ่งจะสว่าง มีเรื่องอะไรกันแน่?"
ผู้รักษาจวนคนหนึ่งมารบกวนการพักผ่อนของเขา ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ เขายังไม่ทันได้ตั้งสติดี
"คุณหนูจะไปป่าหมอกสายฟ้าวันนี้ ตอนนี้กำลังคัดเลือกคน เจ้าเพิ่งมาที่นี่ กล้าเพิกเฉยต่อคำสั่งให้รวมพล สมกับที่มีคนบอกว่าเจ้าหยิ่งยโส เจ้าหยิ่งยโสจริงๆ" ฉางหงไฉจ้องโม่อู๋จี๋พูด น้ำเสียงเย็นชามาก
คุณหนูของจวนหานก็คือหานหนิงไม่ใช่หรือ? เขาพยายามทุกวิถีทางที่จะรู้จักหานหนิง ตอนนี้หานหนิงจะไปป่าหมอกสายฟ้าและกำลังเลือกผู้ติดตาม นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการหรอกหรือ?
โม่อู๋จี๋ในที่สุดก็รู้สึกตัว รีบพูดว่า "รอฉันแป๊บนึง ฉันจะรีบ"
พูดจบ โม่อู๋จี๋ก็รีบล้างหน้าอย่างเร่งรีบ แล้วเกือบจะวิ่งไปที่ลานฝึกพร้อมกับฉางหงไฉ
"อ้อใช่ พี่ฉาง เมื่อกี้พี่บอกว่ามีคนบอกว่าฉันหยิ่งยโส? ฉันเพิ่งมาเมื่อคืนนี้ไม่ใช่หรือ?" โม่อู๋จี๋เพิ่งนึกถึงคำพูดของฉางหงไฉเมื่อครู่
ฉางหงไฉไม่สนใจโม่อู๋จี๋เลย และเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
"เจ้าคือโม่อู๋จี๋ที่ไม่แม้แต่จะสนใจเหยาคังแห่งกระทรวงพิธีการใช่ไหม?" ทันทีที่โม่อู๋จี๋มาถึงลานฝึก เสียงใสแต่แฝงความโกรธก็เรียกเขาไว้
.....


## บทที่ 24 ป่าหมอกสายฟ้า

โม่อู๋จี๋เห็นหญิงสาวในชุดแดงกำลังจ้องมองเขาอยู่ หญิงสาวคนนี้มีใบหน้าสวยงาม แม้จะไม่สวยเท่าเหวินแมนจู แต่รูปร่างของเธอกลับได้สัดส่วนอย่างยิ่ง แม้จะมีเอวบางแต่กลับให้ความรู้สึกเต็มไปด้วยพลังแก่โม่อู๋จี๋
หญิงสาวคนนี้ต้องเป็นหานหนิงลูกสาวสุดที่รักของหานเชิ่งอันแน่นอน หานเชิ่งอันมีลักษณะท่าทางแก่ชรา โม่อู๋จี๋คิดว่าลูกสาวของเขาคงอายุไม่น้อยแล้ว ไม่คิดว่าจะยังเป็นหญิงสาวที่ดูอ่อนหวานเช่นนี้
"ข้าคือโม่อู๋จี๋ คารวะคุณหนู" โม่อู๋จี๋ประสานมือคำนับ ตอบกลับอย่างอ่อนโยน ส่วนเรื่องที่ว่าเขาจะเห็นเหยาคังอยู่ในสายตาหรือไม่ เขาไม่คิดจะตอบ
"เจ้าเป็นผู้รักษาจวนของจวนหาน ทำไมไม่มาเมื่อได้ยินสัญญาณเรียกแต่เช้า?" น้ำเสียงของหานหนิงเปลี่ยนเป็นเข้มงวดขึ้นทันที
โม่อู๋จี๋แสดงสีหน้าเหมือนถูกใส่ร้าย "ตอบคุณหนู ข้าคิดว่านั่นเป็นเสียงระฆังเรียกอาหาร คนใหม่อย่างข้าจะไปแย่งอาหารเช้ากับคนอื่นได้อย่างไร กำลังจะรอให้คนอื่นกินเสร็จแล้วค่อยไป ไม่คิดว่าจะเป็นสัญญาณเรียกรวมพล หากรู้เช่นนี้ ข้าต้องเป็นคนแรกที่มาถึงลานฝึกยุทธ์แน่นอน"
ฉางหงไฉที่เรียกโม่อู๋จี๋มาโกรธจนฟันกัดกัน คิดในใจว่า ข้าเกือบจะพังประตูห้องเจ้าแล้วถึงได้เรียกเจ้าออกมา แล้วเจ้าหมอนี่กลับพูดจาหน้าด้านเช่นนี้ ช่างไร้ยางอายจริงๆ
แต่ฉางหงไฉก็ได้แต่ไม่พอใจอยู่ในใจเท่านั้น ให้เขายืนออกมาชี้หน้าโม่อู๋จี๋ เขาก็ไม่กล้าทำ เขาเคยเห็นกับตาตัวเองที่คุณหนูสั่งให้คนหักแขนขาบ่าวคนหนึ่ง แล้วโยนไปที่ถนนให้สุนัขกิน ตราบใดที่คุณหนูไม่ถามต่อ บางครั้งการไม่ยุ่งเรื่องก็ดีกว่า
หานหนิงพยักหน้า "วันนี้ข้าจะไปป่าหมอกสายฟ้า ได้ยินว่าเจ้าพอรู้เรื่องยาสมุนไพรบ้าง ข้าจะพาเจ้าไปด้วย เจ้ากล้าไปหรือไม่? ข้าบอกเจ้าก่อน ป่าหมอกสายฟ้าอันตรายมาก เจ้าชายสิบเอ็ดแห่งแคว้นเฉิงอวี่เคยพาคนไปป่าหมอกสายฟ้า สุดท้ายพ่ายแพ้ยับเยิน ไม่มีใครกลับมาสักคน"
เธอไม่คิดว่าโม่อู๋จี๋โกหก โม่อู๋จี๋เพิ่งมาที่นี่ อีกทั้งเคยเป็นคนจากตระกูลเจ้าเมือง ย่อมไม่มีทางไปแย่งอาหารเช้ากับพวกบ่าวรับใช้ ในฐานะคุณหนูใหญ่แห่งจวนหาน เธอจะรู้ได้อย่างไรว่าอาหารเช้าของจวนหานจริงๆ แล้วยังอีกนาน ต้องรอให้บ่าวรับใช้ทำงานเช้าเสร็จก่อน จึงจะได้กินอาหารเช้า
โม่อู๋จี๋รีบตอบอย่างจริงจัง "แม้ข้าโม่อู๋จี๋จะกลัวตาย แต่หากได้ติดตามคุณหนูไปช่วยเหลือ ไม่ว่าจะเป็นป่าหมอกสายฟ้า หรือภูเขาดาบทะเลเพลิง ข้าก็กล้าไป"
เขารู้ดีว่า ไม่ว่าจะไม่อยากไปแค่ไหน เขาก็ต้องไป หากไม่สามารถสร้างความประทับใจต่อหน้าหานหนิง คาดว่าครั้งหน้าที่หานหนิงออกไป ก็คงไม่มีเรื่องของเขาแล้ว ส่วนการประชุมประตูเซียนที่เมืองหลวงอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ก็ยิ่งไม่เกี่ยวกับเขาโม่อู๋จี๋ ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกว่า การที่หานหนิงเรียกเขาไปป่าหมอกสายฟ้าด้วย ไม่เกี่ยวกับเรื่องที่เขาพอรู้เรื่องยาสมุนไพรเลย เขาไม่เชื่อว่าหานเชิ่งอันจะไม่บอกเรื่องของเขาให้หานหนิงรู้ เขาเคยบอกว่าไม่รู้เรื่องยาสมุนไพร
สาเหตุที่หานหนิงจ้องมองโม่อู๋จี๋ เป็นเพราะพ่อของเธอบอกว่า โม่อู๋จี๋น่าจะมีประโยชน์กับเธอบ้าง ตอนนี้คำตอบของโม่อู๋จี๋ทำให้เธอพอใจมาก จึงพูดว่า "ถ้าอย่างนั้น เจ้าก็ไปยืนอยู่ข้างๆ เถอะ"
พูดจบ หานหนิงก็มองไปที่ชายร่างกำยำที่ยืนอยู่หน้าแถว "เผิงโซ่วหู ช่วยข้าเลือกคนอีกแปดคน รวมกับเจ้าและโม่อู๋จี๋พอดีสิบคน เราจะออกเดินทางทันที"
ชายร่างกำยำที่ยืนอยู่หน้าแถวคือเผิงเม่าหัว หัวหน้าผู้รักษาจวนหาน เมื่อได้ยินคำพูดของหานหนิง เขาก็รีบก้าวออกมาโค้งตัวพูดว่า "คุณหนู เลือกแค่สิบคนไปป่าหมอกสายฟ้า จะน้อยไปหรือไม่?"
หานหนิงพูดเรียบๆ "ครั้งนี้พวกเราแค่ไปฝึกฝนที่ชายป่าหมอกสายฟ้าสักสองสามวัน และหาสมุนไพรชนิดหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องเข้าไปลึก"
"ขอรับ" เผิงเม่าหัวตอบรับ แล้วหันไปมองผู้รักษาจวนร้อยกว่าคนที่ยืนเรียงกันอยู่ "อวีจื้อ ฉางหงไฉ ติงปู้เอ๋อร์ ฉายจิ่ว..."
สิบคนถูกเลือกอย่างรวดเร็ว สิ่งที่โม่อู๋จี๋ไม่คาดคิดคือ ติงปู้เอ๋อร์ก็ถูกเลือกด้วย
ติงปู้เอ๋อร์เดินมาที่ข้างโม่อู๋จี๋อย่างงงๆ ดูเหมือนเพิ่งจะเข้าใจ จึงกระซิบข้างหูโม่อู๋จี๋ว่า "พี่โม่ แน่นอนว่าเป็นเพราะเจ้า ข้าถึงได้ถูกหัวหน้ายามเลือก"
สถานะของโม่อู๋จี๋ในใจเขาจึงเลื่อนระดับจากน้องโม่เป็นพี่โม่ทันที โม่อู๋จี๋ก็รู้สึกสงสัยเช่นกัน ตามหลักแล้ว ติงปู้เอ๋อร์ไม่มีคุณสมบัติที่จะถูกเลือก เขาอดมองไปที่หัวหน้าผู้รักษาจวนเผิงเม่าหัวไม่ได้ พอดีเผิงเม่าหัวก็มองมาที่เขา และพยักหน้าให้เขา
โม่อู๋จี๋เข้าใจทันที นี่เป็นการแสดงไมตรี คาดว่าคนผู้นี้คิดว่าตนเองแตกต่างจากคนอื่นในสายตาของหานหนิง จึงใช้ติงปู้เอ๋อร์แสดงไมตรี
"ปู้เอ้อร์ เรียกข้าว่าอู๋จี้ก็พอ พวกเราเป็นเพื่อนกัน เจ้ายังอายุมากกว่าข้าเลย" โม่อู๋จี๋พูดเบาๆ
ติงปู้เอ๋อร์พยักหน้า "ดี อู๋จี้ ต่อไปเจ้าก็คือเพื่อนที่ดีที่สุดของข้าติงปู้เอ๋อร์"
"ทุกคนเลือกม้าคนละตัว เตรียมตัวให้พร้อม ครึ่งธูปหลังจากนี้จะออกเดินทาง" เมื่อเห็นเผิงเม่าหัวเลือกคนเสร็จแล้ว หญิงสาวชุดฟ้าที่ขี่ม้าสีเหลืองอยู่ด้านหลังหานหนิงก็พูดขึ้นทันที
"นี่คือสาวใช้ข้างกายคุณหนู ชื่อเซ่าหลาน เป็นที่โปรดปรานของคุณหนูมาก ต่อไปอย่าได้ละเลยเธอเด็ดขาด" ติงปู้เอ๋อร์กระซิบข้างหูโม่อู๋จี๋
"ข้าจะกลับไปเอาของ" โม่อู๋จี๋พยักหน้า แม้ติงปู้เอ๋อร์จะไม่เตือนเขา เขาก็ไม่โง่พอที่จะไปหาเรื่องคนข้างกายหานหนิง
โม่อู๋จี๋กลับไปนำน้ำยาเปิดเส้นลมปราณไม่กี่ขวดติดตัวไว้ ครั้งนี้เขาติดตามไปป่าหมอกสายฟ้า ยังไม่รู้ว่าจะนานแค่ไหน เขาไม่วางใจที่จะทิ้งน้ำยาไว้ที่นี่ หากมีคนตรวจพบ น้ำยาเหล่านี้สามารถเปิดเส้นลมปราณได้ครึ่งหนึ่ง คาดว่าต่อไปเขาก็คงไม่มีความสงบ
เมื่อโม่อู๋จี๋กลับมาที่ลานฝึกยุทธ์อีกครั้ง ม้าก็ถูกนำมาที่ลานฝึกยุทธ์แล้ว โม่อู๋จี๋เลือกม้าดำตัวใหญ่ตัวหนึ่ง เขาเคยขี่ม้ามาก่อน จึงไม่รู้สึกแปลกกับการขี่ม้า อย่างไรเสียนี่ก็ไม่ใช่การออกรบ
เมื่อคณะสิบสองคนควบม้าออกจากเมืองเหราโจว ฟ้าก็เพิ่งจะสว่างเต็มที่
แม้ว่าทักษะการขี่ม้าของโม่อู๋จี๋จะไม่ดีนัก แต่ม้าเหล่านี้ล้วนผ่านการฝึกฝนอย่างเข้มงวด แม้จะวิ่งเร็ว โม่อู๋จี๋ก็ไม่รู้สึกอึดอัดมากนักบนหลังม้า
"ปู้เอ้อร์ ทำไมไม่นั่งรถ ต้องขี่ม้าด้วย?" โม่อู๋จี๋รู้ว่าที่นี่มีรถสำหรับเดินทาง และยังเป็นรถที่ใช้พลังกลด้วย ตามหลักแล้ว การใช้รถน่าจะสะดวกและประหยัดแรงกว่าการขี่ม้า
ติงปู้เอ๋อร์หัวเราะ "รออีกครึ่งวันเจ้าก็จะรู้"
ไม่ต้องรอถึงครึ่งวัน เพียงสองชั่วโมงต่อมา โม่อู๋จี๋ก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ถนนยิ่งขรุขระไม่เรียบ และยิ่งแคบลงเรื่อยๆ มีช่วงหนึ่งที่ถนนอยู่ริมหน้าผา กว้างไม่ถึงหนึ่งเมตร ทำให้โม่อู๋จี๋กังวลมาก หากม้าเผลอก้าวพลาด อาจจะตกหน้าผาได้
โชคดีที่ช่วงถนนนี้ไม่ยาวนัก ครึ่งชั่วโมงต่อมา ในที่สุดก็เข้าสู่หุบเขา โม่อู๋จี๋เหงื่อเย็นออกทั้งตัว เขาขี่ม้าไม่เก่ง อีกทั้งเพิ่งจะรอดชีวิตมา จึงไม่อยากตายเพราะตกม้า
เมื่อฟ้ามืดลง หานหนิงจึงออกคำสั่งให้หยุด
เมื่อโม่อู๋จี๋ลงจากม้า เขาพบว่าต้นขาทั้งสองข้างแสบร้อนและเจ็บปวด เลือดซึมออกมา
"ถึงแล้วหรือ?" โม่อู๋จี๋ทนความเจ็บปวด ถามขึ้น
"ยังไม่ถึงชายป่าหมอกสายฟ้าเลย อีกอย่าง เจ้าไม่เคยขี่ม้ามาก่อนใช่ไหม?" ติงปู้เอ๋อร์ยืนอยู่ใกล้โม่อู๋จี๋ที่สุด เห็นได้ชัดว่าโม่อู๋จี๋บาดเจ็บ
"ไม่ได้ขี่ม้ามานานแล้ว พวกเราไปช่วยกันเถอะ" โม่อู๋จี๋เห็นทุกคนกำลังตั้งเต็นท์ จึงรีบพูด
ติงปู้เอ๋อร์เข้าใจความคิดของโม่อู๋จี๋ หากคุณหนูรู้ว่าโม่อู๋จี๋แม้แต่ม้าก็ขี่ไม่เป็น การไปเมืองหลวงก็อาจจะมีปัญหา
หลังจากวุ่นวายอยู่กว่าชั่วโมง โม่อู๋จี๋จึงได้กินอาหารแห้งกับทุกคน แล้วเข้าเต็นท์พักผ่อน เต็นท์หนึ่งหลังมีสองคน เต็นท์ของผู้รักษาจวนสิบคนล้อมเต็นท์ของหานหนิงไว้ตรงกลางพอดี
โม่อู๋จี๋สนิทกับติงปู้เอ๋อร์มากที่สุด ทั้งสองจึงอยู่เต็นท์เดียวกัน
"เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม ข้ายังมียาทารักษาบาดแผลอยู่บ้าง" ติงปู้เอ๋อร์ยื่นขวดเล็กๆ ให้โม่อู๋จี๋
โม่อู๋จี๋โบกมือ "ไม่ต้องหรอก เจ้าเล่าให้ข้าฟังหน่อยว่าป่าหมอกสายฟ้ามีอันตรายอะไรบ้าง? พวกเราพรุ่งนี้จะไปถึงไหม?"
ติงปู้เอ๋อร์หัวเราะ "เจ้าไม่ต้องกังวล พวกเราแค่อยู่ที่ชายป่าหมอกสายฟ้า จะไม่มีอะไร แต่เจ้าต้องจำไว้ ห้ามก้าวเข้าไปในป่าหมอกสายฟ้าแม้แต่ก้าวเดียว"
"ทำไม?" โม่อู๋จี๋ถามทันที
สีหน้าของติงปู้เอ๋อร์เคร่งขรึมขึ้นทันที "อย่าถามว่าทำไม คนที่บุกเข้าไปในป่าหมอกสายฟ้าลึกๆ หวังจะรวยทางลัด เก้าในสิบไม่ได้กลับออกมาอีกเลย"
(อัปเดตตอนเที่ยงคืน เหล่าหวู่ขอบัตรแนะนำสนับสนุนอมตะมนุษย์สามัญ! ราตรีสวัสดิ์เพื่อนๆ! ขอขอบคุณเพื่อนๆ ที่บริจาค กดไลค์ และบัตรแนะนำสนับสนุนอีกครั้ง)
......


## บทที่ 25 ถูกบีบให้เข้าป่าหมอกสายฟ้า

โม่อู๋จี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย "ปู้เอ้อร์ มีเหตุผลอะไรที่ทำให้ป่าหมอกสายฟ้าไม่สามารถเข้าไปได้ เธอไม่รู้เหรอ?"
ติงปู้เอ๋อร์ถอนหายใจพลางกล่าวว่า "ฉันรู้อยู่บ้าง ได้ยินมาว่าในส่วนลึกของป่าหมอกสายฟ้ามีอสูรที่แข็งแกร่งมาก เธอรู้จักอสูรไหม? พวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่สามารถเทียบชั้นกับปรมาจารย์เซียนได้เลยนะ แม้แต่ราชาผู้คุ้มครองประเทศของแคว้นเฉิงอวี่ของเราที่เข้าไปในส่วนลึกของป่าหมอกสายฟ้า ก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะรอดชีวิตกลับมา ก่อนหน้านี้คุณหนูของเราเคยพูดว่า เจ้าชายสิบเอ็ดซือถูเยว่ก็เข้าไปในป่าหมอกสายฟ้าแล้วไม่ได้กลับออกมา"
พูดถึงตรงนี้ ติงปู้เอ๋อร์ลดเสียงลงอีก "เจ้าชายเยว่เป็นผู้มีรากวิญญาณอัจฉริยะของแคว้นเฉิงอวี่ของเรา หลังจากที่เขาหายตัวไปในป่าหมอกสายฟ้า ประธานาธิบดีได้ขอให้ราชาผู้คุ้มครองประเทศเข้าไปค้นหา ภายหลังราชาผู้คุ้มครองประเทศได้รับบาดเจ็บสาหัสและหนีออกมาจากป่าหมอกสายฟ้า แต่ไม่สามารถช่วยเจ้าชายเยว่ออกมาได้"
โม่อู๋จี๋เงียบไป แม้แต่ราชาผู้คุ้มครองประเทศที่แข็งแกร่งขนาดนั้นยังเข้าไปในป่าหมอกสายฟ้าแล้วยังอันตราย เขายังสู้หูเฟยไม่ได้เลย หากเข้าไปในป่าหมอกสายฟ้า เกรงว่าแม้แต่เศษกระดูกก็คงไม่เหลือ
เห็นโม่อู๋จี๋เงียบลง ติงปู้เอ๋อร์จึงพูดต่อว่า "นอกจากอสูรที่น่ากลัวเหล่านั้นแล้ว ในป่าหมอกสายฟ้ายังเต็มไปด้วยทะเลสายฟ้า ทะเลสายฟ้าเหล่านี้มีแสงสายฟ้าวาบไปทั่ว หากตกลงไปในนั้น มีแต่จะถูกฟ้าผ่าตายเท่านั้น"
พูดจบ ติงปู้เอ๋อร์ก็ตบไหล่โม่อู๋จี๋ "นอนเร็วๆ เถอะ พรุ่งนี้บ่ายก็จะถึงชายขอบป่าหมอกสายฟ้าแล้ว"
……
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคิดว่าโม่อู๋จี๋ไม่มีความสามารถ หรือเพราะคิดว่าโม่อู๋จี๋เป็นคนที่คุณหนูระบุชื่อมา ตลอดทั้งคืนโม่อู๋จี๋ไม่ได้รับมอบหมายให้เข้าเวรยาม
เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อฟ้าเพิ่งจะสลัว ติงปู้เอ๋อร์ก็ปลุกโม่อู๋จี๋ให้ตื่น หลังจากล้างหน้าอย่างง่ายๆ แล้ว พวกเขาก็ออกเดินทางต่อ
ติงปู้เอ๋อร์พูดไม่ผิด หลังจากเดินทางมาครึ่งวัน บ่ายวันที่สองพวกเขาก็มาถึงชายขอบป่าหมอกสายฟ้า
มาถึงที่นี่ แม้ไม่มีใครบอกโม่อู๋จี๋ เขาก็เดาได้ว่านี่คือชายขอบป่าหมอกสายฟ้า
แม้ว่าด้านหน้าจะดูเหมือนมีหมอกปกคลุมไปทั่ว โม่อู๋จี๋ยังคงสามารถมองเห็นสายฟ้าที่แลบออกมาจากหมอกเป็นครั้งคราว เสียงคำรามของสัตว์ที่ไม่รู้จักทำให้คนรู้สึกหวาดกลัว
บริเวณที่พวกเขาอยู่เต็มไปด้วยพุ่มไม้เตี้ยๆ ระหว่างพุ่มไม้เหล่านี้สามารถมองเห็นเส้นทางดินที่ถูกเหยียบจนเป็นร่องรอย งูพิษและหนูตัวใหญ่วิ่งผ่านหน้าพวกเขาเป็นครั้งคราว ทำให้เกิดเสียงหญ้าเสียดสีกัน
"เผิงโซ่วหู เธอหาคนหนึ่งอยู่ดูแลม้าที่นี่ พร้อมทั้งปรับพื้นที่ตรงนี้ให้โล่ง แล้วสร้างที่พักชั่วคราว คนที่เหลือไปกับฉันเข้าไปลึกกว่านี้อีกหน่อย เพื่อหาสมุนไพรเปลวไฟสองใบ" หานหนิงบอกให้ทุกคนลงจากม้าแล้วพูดกับเผิงเม่าหัวอย่างตรงไปตรงมา
เผิงเม่าหัวได้ยินคำพูดของหานหนิงแล้วตกใจพูดว่า "คุณหนู สมุนไพรเปลวไฟสองใบนั้นเป็นสมุนไพรวิเศษนะขอรับ..."
หานหนิงพูดเสียงเรียบ "ถ้าไม่ใช่สมุนไพรวิเศษ ฉันจำเป็นต้องมาที่ป่าหมอกสายฟ้าด้วยตัวเองหรือ?"
"แต่ว่า แต่ว่า..." เผิงเม่าหัวลังเลอยู่บ้าง ชายขอบป่าหมอกสายฟ้าก็มีสมุนไพรวิเศษอยู่บ้าง แต่ถูกคนอื่นค้นหาไปมากแล้ว การจะหาสมุนไพรวิเศษที่ชายขอบป่าหมอกสายฟ้า โดยเฉพาะสมุนไพรเปลวไฟสองใบที่หายากนั้น คงยากเหมือนการปีนขึ้นสวรรค์
คุณหนูพูดแบบนี้ แน่นอนว่าต้องการเข้าไปในป่าหมอกสายฟ้า เขาอยากจะติดตามคุณหนูไปเมืองหลวงเพื่อดูงานประตูเซียน แต่ถ้าโอกาสนี้ต้องเข้าไปในป่าหมอกสายฟ้าเพื่อให้ได้มา เขาขอไม่เอาดีกว่า
"ยังไง? เธอมีความคิดอะไร?" น้ำเสียงของหานหนิงเย็นลงเล็กน้อย
เผิงเม่าหัวสูดลมหายใจแล้วพูดอย่างนอบน้อม "คุณหนู ในป่าหมอกสายฟ้านั้น แม้แต่ราชาผู้คุ้มครองประเทศยังเกือบจะออกมาไม่ได้ทั้งตัว พวกเราเข้าไป..."
สีหน้าแสดงความกังวลอย่างชัดเจน
หานหนิงยิ้มเล็กน้อย "เผิงโซ่วหู เธอคิดมากไป ฉันจะเข้าไปในส่วนลึกของป่าหมอกสายฟ้าได้อย่างไร? อย่างมากฉันก็จะเข้าไปในป่าหมอกสายฟ้าลึกไม่เกินสองจั้ง ถ้าหาไม่เจอ ฉันก็จะไม่เข้าไปหาอีก ชีวิตของเธอมีค่า ชีวิตของฉันก็ไม่ใช่ไร้ค่า"
เมื่อได้ยินคำพูดของหานหนิง เผิงเม่าหัวก็โล่งใจ คุณหนูพูดถูก เธอไม่มีทางนำตัวเองเข้าไปในอันตราย ถ้าเข้าไปเพียงสองจั้ง โดยทั่วไปแล้วจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น
คิดถึงตรงนี้ เผิงเม่าหัวก็พูดกับชายหนุ่มร่างผอมคนหนึ่งว่า "ฉายจิ่ว เธออยู่ที่นี่ดูแลม้า พร้อมทั้งทำความสะอาดบริเวณรอบๆ ด้วย"
เห็นเผิงเม่าหัวไม่มีข้อคัดค้านอีก หานหนิงจึงพยักหน้า "คนที่เหลือไปกับฉัน"
เผิงเม่าหัวนำโม่อู๋จี๋และผู้รักษาจวนอีกแปดคนเดินนำหน้า หานหนิงและสาวใช้ส่วนตัวของเธอ เซ่าหลาน ตามมาติดๆ
สองชั่วโมงต่อมา โม่อู๋จี๋รู้สึกว่าต้นไม้ตรงหน้าสูงใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เส้นทางที่ถูกคนเหยียบไว้หายไปนานแล้ว แต่หญ้าที่นี่ก็บางลง จึงไม่จำเป็นต้องใช้มีดฟันเพื่อเปิดทาง
"คุณหนู อีกสิบกว่าจั้งก็จะเข้าสู่ป่าหมอกสายฟ้าแล้ว" เสียงของเผิงเม่าหัวฟังดูตื่นเต้น
หานหนิงตอบรับเบาๆ "วันนี้ฟ้าใกล้จะมืดแล้ว เราจะไม่เข้าไป แค่ค้นหาตามชายขอบในรัศมีสิบกว่าจั้งนี้ ทุกคนเรียงแถวเป็นกำแพงมนุษย์ ทุกคนโปรดระวัง สมุนไพรเปลวไฟสองใบแม้จะเป็นสมุนไพรวิเศษที่หายาก แต่ก็ไม่มีคนต้องการมากนัก สมุนไพรชนิดนี้ ช่วงเย็นเป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุดในการค้นหา เพราะในเวลานี้ คุณจะเห็นแสงสีแดงอ่อนๆ จากแกนกลางของสมุนไพร"
"ครับ" เผิงเม่าหัวตอบรับ โม่อู๋จี๋รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเขาดูเหมือนจะโล่งใจ
สมุนไพรเปลวไฟสองใบนี้ โม่อู๋จี๋รู้จัก เมื่อเขาปรุงยาที่ตานฮั่น เขาเคยเห็นคำอธิบายในหนังสือ สมุนไพรชนิดนี้มีใบแยกเป็นสองใบที่โคน ระหว่างใบทั้งสองมีแกนสมุนไพรสั้นๆ แกนสมุนไพรมีสีแดงอ่อน คล้ายรูปร่างเปลวไฟ
"อ๊า..." เผิงเม่าหัวเพิ่งจะสั่งให้ทุกคนแยกย้าย ก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นทำลายความเงียบรอบข้าง
"ฉางหงไฉ เธอทำอะไร?" น้ำเสียงของเผิงเม่าหัวค่อนข้างเข้มงวด
"ผมถูกงูขุดหัวใจกัด..." เสียงของฉางหงไฉสั่น เห็นได้ชัดว่าเขาทนความเจ็บปวดไม่ไหว
หานหนิงหยิบยาเม็ดหนึ่งส่งให้ฉางหงไฉ "รีบกินเข้าไป งูชนิดนี้เมื่อกัดแล้วจะเจ็บราวกับมีอะไรมาขุดหัวใจ ถ้าไม่แก้พิษ ไม่นานก็จะตายเพราะพิษ"
"ขอบ..." ฉางหงไฉเพิ่งจะพูดคำว่า "ขอบ" โม่อู๋จี๋ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของติงปู้เอ๋อร์ "เยอะมาก เยอะมาก..."
"ซ่า ซ่า..." เสียงเลื้อยไป ไม่เพียงแต่ติงปู้เอ๋อร์ ทุกคนต่างเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น
มีงูขุดหัวใจอย่างน้อยหลายร้อยตัวเลื้อยมาอย่างรวดเร็วจากด้านหลังของฉางหงไฉ และที่ไกลออกไปยังมีเสียงซ่าๆ เห็นได้ชัดว่ายังมีงูขุดหัวใจอีกมากมายตามหลังงูหลายร้อยตัวนี้มา
"ทุกคนรีบหนี..." หานหนิงพูดจบก็ดึงสาวใช้ข้างกายแล้วรีบถอยหนีไป
ทุกคนต่างพากันหนี โม่อู๋จี๋ก็ไม่ลังเลที่จะหนีเช่นกัน
ฉางหงไฉที่ยังไม่ทันกินยาแก้พิษก็ส่งเสียงร้องอย่างทรมานอีกสองสามครั้ง โม่อู๋จี๋หันกลับไปมองโดยไม่รู้ตัว พบว่าฉางหงไฉถูกงูขุดหัวใจหลายสิบตัวรุมล้อม เห็นได้ชัดว่าช่วยไม่ได้แล้ว
โม่อู๋จี๋รู้สึกขนลุกซู่ เขาเร่งฝีเท้าหนีไปพร้อมกับดึงมีดแหลมยาวหนึ่งฉื่อที่เหน็บไว้ที่ขาออกมา งูพวกนี้น่ากลัวเกินไป หากถูกล้อม คงไม่มีจุดจบที่ดีกว่าฉางหงไฉเท่าไร
หลังจากวิ่งไปสิบกว่าเมตร โม่อู๋จี๋รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ถ้าวิ่งต่อไปข้างหน้า นั่นก็คือเข้าไปในป่าหมอกสายฟ้า เขาอยากจะดูว่าคนอื่นๆ วิ่งไปทางไหน แล้วก็เห็นเส้นสีดำพุ่งเข้ามา โม่อู๋จี๋ไม่ทันคิด มีดแหลมในมือฟันไปที่เส้นสีดำนั้นทันที
กลิ่นคาวเลือดฉุนจนเขาแทบจะอาเจียน โม่อู๋จี๋เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น งูขุดหัวใจเหล่านี้สามารถกระโดดได้
ทั้งสองข้างมีเสียงซ่าๆ ดังมา ถึงตอนนี้ เขาไหนเลยจะสนใจว่าข้างหน้าเป็นป่าหมอกสายฟ้าหรือไม่? แม้จะหยุดเพียงก้าวเดียว ก็จะยิ่งใกล้ความตายมากขึ้น เร่งฝีเท้า โม่อู๋จี๋พุ่งเข้าไปในป่าหมอกสายฟ้าโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
......


## บทที่ 26 ทะเลสายฟ้าในป่าหมอกสายฟ้า

โม่อู๋จี๋วิ่งสุดชีวิต จนกระทั่งเสียงเลื้อยคลานฉับๆ ด้านหลังหายไป เขาจึงกล้าหยุดและหันกลับไปมอง เมื่อเห็นว่างูขุดหัวใจที่ไล่ตามเขามาตลอดตอนนี้หายไปแล้ว เขาจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่โม่อู๋จี๋ก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองหลุดพ้นจากอันตรายถึงชีวิตแล้ว
ที่นี่ทุกที่เต็มไปด้วยหมอกหนา ต้นไม้สูงใหญ่อยู่ท่ามกลางหมอกหนานี้ ทำให้เขาไม่สามารถมองเห็นท้องฟ้าได้เลย
ตอนนี้เขาต้องอยู่ในป่าหมอกสายฟ้าแล้วแน่นอน และอาจจะไม่ใช่แค่บริเวณชายป่าด้วยซ้ำ
หานหนิงและคนอื่นๆ ไม่เห็นแม้แต่คนเดียว โม่อู๋จี๋ก็ไม่มีอารมณ์จะไปสนใจพวกเขา ไม่ว่าอย่างไร เขาต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้โดยเร็วที่สุด
แม้ว่าไม่เคยมาป่าหมอกสายฟ้ามาก่อน โม่อู๋จี๋ก็ไม่คิดว่าคนอื่นโกหกเขา การอยู่ที่นี่นานขึ้นอีกหนึ่งนาที เขาก็จะรู้สึกไม่สบายใจมากขึ้นอีกหนึ่งนาที
"แคร้ก!" เสียงต้นไม้หักดังมา ตามมาด้วยเงาดำสองสายปรากฏออกมาจากหมอก อาศัยแสงสลัวในป่า โม่อู๋จี๋มองเห็นชัดว่าเงาดำสองสายนี้คืออะไร
โม่อู๋จี๋รู้สึกว่าหนังศีรษะของเขาชาวูบๆ นี่คือสัตว์ป่าสองตัวที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ตัวหนึ่งมีตาสามข้าง ทั้งตัวเต็มไปด้วยเกล็ดขนาดใหญ่ อีกตัวดูคล้ายเสือ แต่ปากยื่นออกมา มีเขี้ยวที่มุมปากที่ยังมีเลือดและขนติดอยู่
สัตว์ป่าทั้งสองตัวดูเหมือนไม่ได้เห็นโม่อู๋จี๋เลย หรืออาจจะเห็นแล้วแต่ไม่ได้สนใจเขา สัตว์ยักษ์ทั้งสองตัวนี้พอลงมาก็พุ่งเข้าชนกันอีกครั้ง
"ตูม ตูม..." เสียงระเบิดอย่างรุนแรงและเสียงคำรามของสัตว์ป่า ทำให้หัวใจของโม่อู๋จี๋เต้นรัวแรง
โชคดีที่เป็นสัตว์ป่าสองตัวที่มา ถ้าเป็นสัตว์ป่าตัวเดียว บางทีตอนนี้เขาอาจจะกลายเป็นของว่างในท้องของมันไปแล้ว
ในขณะที่ถอยหลังออกมา สายตาของโม่อู๋จี๋ก็ไม่ได้ละไปจากสัตว์ป่าทั้งสองตัวนี้เลย นี่ต้องเป็นอสูรแน่ๆ โม่อู๋จี๋นึกถึงคำพูดของติงปู้เอ๋อร์ที่บอกเขาว่า ในป่าหมอกสายฟ้ามีอสูรมากมาย
โม่อู๋จี๋ค่อยๆ ถอยหลังอย่างระมัดระวังและรวดเร็ว จนกระทั่งเขารู้สึกเย็นที่ฝ่าเท้า เขาจึงได้สติกลับมา เขาจดจ่อแต่กับอสูรสองตัวที่กำลังต่อสู้กันอยู่ข้างหน้า จนลืมตรวจสอบเส้นทางด้านหลังของตัวเอง
"แคร้ก..." สายฟ้าสายหนึ่งแลบผ่านไปไม่ไกลจากตัวโม่อู๋จี๋ สายฟ้านี้ทำให้สภาพแวดล้อมรอบๆ สว่างขึ้นอีกเล็กน้อย
จนถึงตอนนี้โม่อู๋จี๋จึงเห็นชัดว่าตัวเองตกอยู่ในที่แบบไหน เขาถอยหลังมาถึงกลางหนองน้ำแห่งหนึ่งเสียแล้ว
"แคร้ก แคร้ก..." สายฟ้าอีกสองสายแลบผ่านข้างตัวโม่อู๋จี๋ สายฟ้าทั้งสองสายนี้สร้างสะพานโค้งสายฟ้าขึ้นมา ดูน่าหลงใหล
แต่หัวใจของโม่อู๋จี๋กลับจมดิ่งลงไปถึงก้นบึ้ง ในที่สุดเขาก็เดาออกว่านี่คือที่ไหน ทะเลสายฟ้า นี่ต้องเป็นทะเลสายฟ้าแน่ๆ ติงปู้เอ๋อร์บอกเขาว่า ในป่าหมอกสายฟ้า นอกจากอสูรที่น่ากลัวแล้ว ยังมีทะเลสายฟ้าที่น่ากลัวอีกอย่าง หากตกลงไปในนั้น มีแต่ต้องตายเท่านั้น
ถอนหายใจยาว โม่อู๋จี๋กลับสงบลง ทั้งอสูรและทะเลสายฟ้าในป่าหมอกสายฟ้า เขาได้เจอทั้งคู่แล้ว ถ้าเขายังมีชีวิตรอด นั่นถึงจะเป็นปาฏิหาริย์ที่แท้จริง
เท้าทั้งสองข้างของเขาจมลงไปในโคลนน้ำของทะเลสายฟ้า ไม่แปลกที่รู้สึกเย็นเฉียบ ไม่รู้ว่าในหนองน้ำนี้นอกจากสายฟ้าแล้ว ยังมีสิ่งน่ากลัวอื่นอีกหรือไม่ ยังไงก็ต้องตายอยู่แล้ว ไม่มีอะไรต้องกลัวอีกแล้ว โม่อู๋จี๋ค่อยๆ ลากเท้าที่จมอยู่ในโคลนน้ำของทะเลสายฟ้า หวังจะเอาออกมา
แม้จะต้องตายอย่างแน่นอน เขาก็ต้องดิ้นรนสักหน่อย
"แคร้ก..." สายฟ้าอีกสายหนึ่งแลบออกมาจากทะเลสายฟ้า คราวนี้โม่อู๋จี๋ไม่ได้โชคดีเหมือนเดิม สายฟ้าตกลงบนไหล่ของเขาโดยตรง
ความรู้สึกไหม้ร้อนอย่างรุนแรงแล่นมา ทั้งร่างของโม่อู๋จี๋อ่อนยวบลง เขาคุกเข่าลงในทะเลสายฟ้า
ดูเหมือนว่าเพราะสายฟ้านี้นำทาง สายฟ้าอีกหลายสายก็แลบออกมาจากทะเลสายฟ้า กลายเป็นรูปโค้งวงกลมหลายวง ตกลงบนร่างของโม่อู๋จี๋
เสื้อผ้าถูกสายฟ้าฉีกขาด กลิ่นผิวหนังถูกไหม้ลอยมา ทั้งร่างของโม่อู๋จี๋ชาไปหมด เขาหัวเราะเยาะตัวเอง ไม่คิดว่าการมีชีวิตใหม่อีกครั้ง จะเป็นการถูกฟ้าผ่าตาย แต่การถูกฟ้าผ่าตายแบบนี้ทรมานเกินไป ยังไม่เท่ากับโดนฟ้าผ่าแรงๆ สักที ให้เขาไม่ต้องทรมานแบบนี้
ดูเหมือนจะรับรู้ความคิดในใจของโม่อู๋จี๋ สายฟ้าที่หนากว่าก็พุ่งเข้ามา
"แคร้ก..." สายฟ้านี้หลังจากทำให้กระดูกไหล่ของโม่อู๋จี๋แตกอีกครั้ง กลับไม่ได้ทำให้โม่อู๋จี๋รู้สึกเจ็บปวดทรมานมากขึ้น
ไม่เพียงเท่านั้น โม่อู๋จี๋ยังรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าสายฟ้านั้นซึมเข้าไปในร่างจากไหล่ของเขา และพุ่งไปเปิดบางสิ่งบางอย่าง
ในชั่วขณะต่อมา ความรู้สึกโล่งสบายที่บรรยายไม่ถูกก็แล่นมา โม่อู๋จี๋เข้าใจบางอย่างทันที ทั้งร่างของเขาสั่นเทิ้มด้วยความตื่นเต้น
เส้นลมปราณที่เขาใช้น้ำยาเปิดเส้นลมปราณเปิดจนถึงที่สุดแต่กลับถูกอุดตัน ถูกสายฟ้านี้เปิดออกเล็กน้อย
ถ้าสายฟ้านี้ยังคงพุ่งเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ไม่ใช่ว่าเส้นลมปราณที่ถูกอุดตันนี้จะถูกเปิดออกอย่างสมบูรณ์หรอกหรือ? หากเส้นลมปราณถูกเปิด นั่นไม่ใช่หมายความว่าเขามีเครือข่ายวิญญาณแล้วหรือ? การมีเครือข่ายวิญญาณไม่ใช่หมายความว่าเขาสามารถฝึกฝนได้แล้วหรือ?
โม่อู๋จี๋ที่ถูกสายฟ้าในทะเลสายฟ้าซัดจนนอกไหม้ในสุก ตอนนี้ไม่เพียงไม่คิดจะหนีออกไปอีกต่อไป แต่กลับรอให้สายฟ้าซัดลงมา
"แคร้ก แคร้ก..." สายฟ้าอีกสองสายแลบออกมาจากทะเลสายฟ้า ตกลงบนร่างของเขา
น่าเสียดายที่สายฟ้าทั้งสองสายนี้ นอกจากจะทำให้เขาเจ็บปวดมากขึ้นแล้ว ไม่มีสายไหนเลยที่เหมือนกับสายก่อนหน้านี้ ที่พอดีช่วยฉีกเส้นลมปราณที่อุดตันของเขา
แบบนี้ไม่ได้ น่าเสียดายที่โม่อู๋จี๋ไม่มีวิธีควบคุมสายฟ้าที่ซัดลงบนร่างของเขา มิเช่นนั้น เขาจะต้องควบคุมสายฟ้าเหล่านี้ให้ไปกระแทกเส้นลมปราณที่ยังไม่ได้เปิดอย่างสมบูรณ์
หลังจากผ่านสายฟ้าซัดร่างอีกหลายครั้ง โม่อู๋จี๋รู้ว่าไม่สามารถรออย่างนี้ต่อไปได้ การใช้วิธีที่ต้องพึ่งโชคแบบนี้เพื่อเปิดเส้นลมปราณ คาดว่าก่อนที่เส้นลมปราณนั้นจะถูกเปิด เขาคงถูกสายฟ้าซัดตายเสียก่อน
โม่อู๋จี๋หยิบถุงผ้าออกมาจากกระเป๋าที่แตกแล้ว นำขวดน้ำยาเปิดเส้นลมปราณที่เขาหลอมสร้างไว้ออกมาดื่มลงไป เหมือนเปลวไฟลุกโชนในเส้นลมปราณที่ยังไม่ได้เปิดอย่างสมบูรณ์ในร่างกายอีกครั้ง
"แคร้ก..." สายฟ้าอีกสายหนึ่งตกลงมา โม่อู๋จี๋พยายามรวมสมาธิเพื่อให้สายฟ้านั้นตกลงบนเส้นลมปราณที่กำลังถูกน้ำยาเผาไหม้อยู่
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะจิตใจของโม่อู๋จี๋มีผล หรือเป็นเพราะน้ำยาเปิดเส้นลมปราณมีผล คราวนี้สายฟ้ากลายเป็นพลังสายฟ้าโดยตรง พุ่งลงไปในเส้นลมปราณนั้น
อาจจะเป็นเพราะจิตใจ โม่อู๋จี๋ถึงกับรู้สึกได้ว่าเส้นลมปราณที่ถูกอุดตันของเขาถูกฉีกออกอีกครั้งหนึ่ง
ตามมาด้วยสายฟ้าอีกสายหนึ่งตกลงมา เช่นเดียวกัน ไม่เบี่ยงไม่เบนตกลงบนเส้นลมปราณนั้น รอยแยกที่อุดตันของเส้นลมปราณนั้นกว้างขึ้นอีก ภายใต้ผลของสายฟ้า น้ำยาที่เผาไหม้เพื่อเปิดเส้นลมปราณสลายไปอย่างรวดเร็ว
น่าจะเป็นเพราะผลของน้ำยาเปิดเส้นลมปราณ ทำให้สายฟ้าพุ่งเข้าไปในเส้นลมปราณนั้นโดยอัตโนมัติ เมื่อรู้สึกว่าน้ำยาในร่างกายค่อยๆ หายไป โม่อู๋จี๋ก็ดื่มอีกขวดหนึ่งลงไปโดยไม่ลังเล
"ตูม ตูม..." สายฟ้าจากทะเลสายฟ้าสิบกว่าสายซัดเข้าร่างของโม่อู๋จี๋ติดต่อกัน พร้อมกับเสียงแตกเบาๆ ที่แทบจะไม่ได้ยินในร่างกาย โม่อู๋จี๋รู้สึกว่าทั้งร่างของเขาเบาสบายขึ้น แม้ว่าเขาจะถูกสายฟ้าในทะเลสายฟ้าซัดมานานขนาดนี้ แต่ในขณะนี้ เขากลับรู้สึกว่าตัวเองเต็มไปด้วยพลัง เพียงแต่พลังเหล่านี้เขาไม่สามารถใช้ออกมาได้ ร่างกายมีแต่ความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดฉีกขาด
โม่อู๋จี๋รู้สึกจมูกคัน เขาแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เขารู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้น เส้นลมปราณที่เขารอคอยทั้งวันทั้งคืนในที่สุดก็เปิดได้หนึ่งเส้นแล้ว
(การอัปเดตวันนี้ถึงแค่นี้ เพื่อนๆ ราตรีสวัสดิ์ และขอบัตรแนะนำสนับสนุนอมตะมนุษย์สามัญด้วย)
......


## บทที่ 27 ความสูญเสียอย่างหนัก

"แกร๊ก!" อีกหนึ่งสายฟ้าแลบพุ่งออกมาจากทะเลสายฟ้า โม่อู๋จี๋บิดตัวหลบอย่างง่ายดาย หลีกเลี่ยงสายฟ้านั้นได้อย่างคล่องแคล่ว
โม่อู๋จี๋เองก็รู้สึกประหลาดใจ ความจริงแล้วตอนที่เขาเริ่มหลบหลีก เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะสามารถหลบสายฟ้านี้ได้
ไม่น่าแปลกใจที่ได้ยินคนพูดว่าผู้นั่งสมาธิแข็งแกร่งเพียงใด เขายังไม่ได้เริ่มฝึกฝน เพียงแค่เปิดเส้นลมปราณหนึ่งเส้นก็รู้สึกว่าร่างกายเบาขึ้นมาก เหมือนกับในตำนานที่เล่าว่าเปิดเส้นเหรินและตู้ได้ พวกที่เปิดเส้นลมปราณได้หลายสิบเส้นและฝึกฝนมาหลายปีจะต้องเก่งกาจแค่ไหน?
มีสายฟ้าอีกหลายสายตกลงมา โม่อู๋จี๋ไม่สามารถหลบทั้งหมดได้ แต่เขาสามารถเคลื่อนไหวได้แล้ว หลังจากผ่านไปครึ่งธูป โม่อู๋จี๋ถูกสายฟ้าจากทะเลสายฟ้าฟาดอีกกว่าสิบครั้ง ในที่สุดก็วิ่งออกจากทะเลสายฟ้าได้
โม่อู๋จี๋ที่คิดว่าตัวเองต้องตายแน่ๆ ยืนอยู่ที่ขอบของทะเลสายฟ้า รู้สึกทึ่งในใจ ชีวิตคนเรามีทั้งโชคร้ายและโชคดี ใครจะรู้? หากไม่ได้ผ่านประสบการณ์ที่เกือบตายครั้งนี้ เขาจะสามารถเปิดเส้นลมปราณหนึ่งเส้นได้ด้วยความช่วยเหลือของน้ำยาเปิดเส้นลมปราณที่เขาปรุงขึ้นเองและสายฟ้าแลบจากทะเลสายฟ้าได้อย่างไร?
การเปิดเส้นลมปราณหนึ่งเส้นใช้น้ำยาเปิดเส้นลมปราณของเขาไปแปดขวด บวกกับเกือบเอาชีวิตไปทิ้ง ราคานี้ก็ไม่ถือว่าน้อย แม้ว่าโม่อู๋จี๋จะมีน้ำยาเปิดเส้นลมปราณเหลืออีกสองขวดในสัมผัสวิญญาณ แต่เขาไม่ได้วางแผนที่จะถูกฟ้าผ่าอีกเพื่อเปิดเส้นลมปราณที่สอง
แม้แต่โม่อู๋จี๋เองก็รู้ดีว่า หากเขาใช้น้ำยาเปิดเส้นลมปราณและอาศัยสายฟ้าจากทะเลสายฟ้าต่อไป เขาก็ไม่สามารถเปิดเส้นลมปราณที่สองได้ หากไม่ระวัง อาจจะเสียชีวิตได้
โม่อู๋จี๋ไม่ได้รู้สึกผิดหวัง การเปิดเส้นลมปราณได้หนึ่งเส้นถือเป็นความสุขที่ไม่คาดฝันอยู่แล้ว สิ่งสำคัญกว่านั้นคือ ทำให้เขาได้เรียนรู้วิธีการเปิดเส้นลมปราณ หากเส้นลมปราณคือเครือข่ายวิญญาณ วันหนึ่งเมื่อเขาเปิดเส้นลมปราณได้เก้าสิบเก้าเส้น เขาก็จะกลายเป็นอัจฉริยะในการฝึกฝนไม่ใช่หรือ?
เสียงคำรามของสัตว์ที่น่ากลัวดังมาอีกครั้ง โม่อู๋จี๋ตื่นจากความฝันกลางวัน เขาเพิ่งนึกได้ว่าเขายังอยู่ในป่าหมอกสายฟ้า ก่อนที่เขาจะเข้าไปในทะเลสายฟ้า ไม่ไกลจากนั้นมีอสูรสองตัวกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด
ตอนนี้สถานที่ที่อสูรสองตัวต่อสู้กันรกร้างไปหมด และอสูรทั้งสองตัวก็หายไปแล้ว มีเสียงคำรามดังมาอีกหลายครั้ง โม่อู๋จี๋ตัดสินใจว่าไม่ควรเสี่ยงออกไป การออกไปตอนกลางคืนเป็นเรื่องดี แต่ถ้าหลงเข้าไปในป่าหมอกสายฟ้าลึกเข้าไป ก็จะแย่เอา
ที่ไม่ไกลจากทะเลสายฟ้า โม่อู๋จี๋เลือกต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งและปีนขึ้นไป เขาหาที่นั่งระหว่างง่ามไม้และนั่งพิงอยู่ เสื้อที่ขาดวิ่นถูกโม่อู๋จี๋ฉีกออกและผูกเข้าด้วยกันเป็นปม จากนั้นใช้ผ้านี้ยึดตัวเองไว้กับง่ามไม้
ในสถานที่เช่นป่าหมอกสายฟ้า เขาไม่กล้าอยู่ข้างล่างในตอนกลางคืน
……
พิงอยู่ระหว่างง่ามไม้ โม่อู๋จี๋ไม่รู้ว่าเขาหลับไปเมื่อไหร่ เมื่อเขาตื่นขึ้นมา มีแสงส่องผ่านช่องว่างของต้นไม้ ทะลุผ่านหมอกที่พร่าเลือนลงมาบนตัวเขา
โม่อู๋จี๋มองไปรอบๆ แน่ใจว่าไม่มีอันตรายใดๆ จึงรีบแก้ปมเสื้อผ้าและเลื่อนลงมาจากต้นไม้ เขาต้องออกจากป่าหมอกสายฟ้าให้เร็วที่สุด และต้องสำเร็จในครั้งเดียว มิฉะนั้นเขาอาจจะติดอยู่ที่นี่ตลอดไป
เมื่อคืนโชคดี ไม่ได้หมายความว่าเขาจะโชคดีตลอดไป
โม่อู๋จี๋คาดว่าเขาคงไม่ได้กลับมาที่นี่อีก เขาจึงสังเกตตำแหน่งของทะเลสายฟ้าอย่างละเอียด หากเส้นลมปราณที่สองต้องการสายฟ้าจากที่นี่ เขาอาจจะต้องเสี่ยงอีกครั้ง
ในป่าหมอกสายฟ้า มีทะเลสายฟ้าอยู่มากมาย แต่ทะเลสายฟ้าที่สามารถช่วยให้เขาเปิดเส้นลมปราณได้คงหายาก หากเจอทะเลสายฟ้าที่มีพลังสายฟ้าแรงกล้า สายฟ้าเพียงสายเดียวก็อาจทำให้เขากลายเป็นเศษเถ้าก่อนที่จะเปิดเส้นลมปราณได้
สมุนไพรเปลวไฟสองใบ? โม่อู๋จี๋จำได้ทันทีว่านั่นคือสมุนไพรเปลวไฟสองใบ เมื่อคืนเพราะฟ้ามืดแล้ว เขาจึงไม่ได้สังเกต ตอนนี้โม่อู๋จี๋เพิ่งเห็นชัดว่า ในตำแหน่งที่เขาวิ่งเข้าไปในทะเลสายฟ้าเมื่อคืน มีสมุนไพรเปลวไฟสองใบอย่างน้อยสามต้น
สมุนไพรเปลวไฟสองใบมีใบสองใบแยกออกจากกัน ตรงกลางมีแกนที่มีรูปร่างเหมือนเปลวไฟ จำได้ง่ายมาก
โม่อู๋จี๋ไม่ได้รีบเก็บสมุนไพรเปลวไฟสองใบทันที สมุนไพรชนิดนี้มีประโยชน์มากสำหรับหานหนิง แต่สำหรับเขาแล้วไม่มีประโยชน์อะไร สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือการหาทางออกและหนีออกจากป่าหมอกสายฟ้าให้เร็วที่สุด
เมื่อคืนที่หนีเข้ามาในป่าหมอกสายฟ้าเป็นช่วงพลบค่ำ โม่อู๋จี๋ยังคงจำทิศทางที่เขาเข้ามาได้อย่างรวดเร็ว เขารู้สึกโล่งใจเล็กน้อย จากการคำนวณเวลา ตำแหน่งที่เขาอยู่ยังคงอยู่ที่ขอบของป่าหมอกสายฟ้า
ขุดสมุนไพรเปลวไฟสองใบทั้งสามต้นออกมาอย่างรวดเร็ว โม่อู๋จี๋วิ่งออกไปตามทิศทางที่เขาจำได้อย่างรวดเร็ว เขาเชื่อว่างูขุดหัวใจเหล่านั้นคงไม่อยู่ที่เดิมแล้ว แน่นอนว่าพวกมันคงจากไปแล้ว กลุ่มงูเจาะหัวใจทั้งหมดออกมาพร้อมกัน คงมีสาเหตุบางอย่าง ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร เขาก็ไม่อยากอยู่ที่นี่แม้แต่วินาทีเดียว
หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยาม ความรู้สึกเรื่องทิศทางของโม่อู๋จี๋ค่อยๆ หายไป เขาเริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมา หากไม่สามารถหาทางออกได้ภายในสิบนาที แสดงว่าเขาหลงทางจริงๆ และเขาอาจจะไม่มีวันหาทางออกได้อีก
"โม่อู๋จี๋..." มีเสียงตะโกนดังมาจากที่ไกลๆ
โม่อู๋จี๋คิดว่าเขาได้ยินผิด ทำไมถึงมีคนเรียกชื่อเขา? เมื่อเสียงเรียกดังขึ้นอีกครั้ง โม่อู๋จี๋แน่ใจว่าเขาไม่ได้ได้ยินผิด มีคนกำลังเรียกชื่อเขาจริงๆ และเสียงที่เรียกชื่อเขานั้นคุ้นหู น่าจะเป็นติงปู้เอ๋อร์
ติงปู้เอ๋อร์ไม่ได้ถูกงูขุดหัวใจกัดตาย และยังกำลังตามหาเขา นี่ทำให้โม่อู๋จี๋รู้สึกดีใจมาก
มีเสียงก็มีทิศทาง โม่อู๋จี๋เร่งฝีเท้าไปตามทิศทางที่ติงปู้เอ๋อร์ส่งเสียงมา เพียงไม่กี่นาที โม่อู๋จี๋ก็รู้สึกว่าตรงหน้าโล่งกว้างขึ้น
ตรงหน้าเป็นทุ่งหญ้าเตี้ยๆ ทำให้โม่อู๋จี๋ตื่นเต้นจนร้องออกมา "ปู้เอ้อร์ ฉันอยู่ตรงนี้"
ในที่สุดเขาก็ออกมาได้แล้ว
หลังจากผ่านไปสิบกว่าลมหายใจ ร่างห้าร่างก็ปรากฏออกมาจากหลังเนินเขาเตี้ยๆ
"อู๋จี้ เธอไม่เป็นอะไร ดีจริงๆ... แต่ทำไมเธอถึงเป็นแบบนี้?" ติงปู้เอ๋อร์ไม่คิดว่าโม่อู๋จี๋จะยังมีชีวิตอยู่ การอยู่ในที่แบบนี้ข้ามคืนและยังมีชีวิตรอด นั่นเป็นโชคในโชค แต่ผมของโม่อู๋จี๋ถูกอะไรบางอย่างเผาไหม้ ร่างกายท่อนบนที่เปลือยครึ่งท่อนเต็มไปด้วยรอยดำเป็นทาง แขนข้างหนึ่งยกไม่ขึ้น ถูกมัดด้วยผ้าขาดแขวนไว้ที่คอ
"ปู้เอ้อร์ ขอบคุณมากนะครั้งนี้ ฉันงงๆ ไม่รู้จะไปทางไหน ก็ได้ยินเสียงเรียกของนาย" โม่อู๋จี๋กล่าวด้วยความขอบคุณ เขาไม่ได้อธิบายสาเหตุของรอยไหม้บนร่างกาย
ติงปู้เอ๋อร์รีบพูดว่า "ฉันแค่อยากลองดูว่าโชคดีหรือเปล่า เลยบอกคุณหนูว่าให้เรียกชื่อนาย ไม่คิดว่าจะเจอนายจริงๆ พวกเรามาสิบสองคน ตอนนี้รวมนายก็เหลือแค่หกคน"
โม่อู๋จี๋รีบเข้าไปขอบคุณ "ขอบคุณคุณหนูที่เป็นห่วง ไม่อย่างนั้นผมคงออกจากที่นี่ไม่ได้แน่ๆ"
หานหนิงดูทั้งเหนื่อยและดูเหมือนจะลำบาก ชุดสีแดงสดนั้นก็ขาดวิ่นไปบ้างแล้ว เมื่อเห็นโม่อู๋จี๋ขอบคุณเธอ เธอโบกมือ "การมีชีวิตรอดถือเป็นโชคครั้งใหญ่แล้ว เมื่อวานพวกเราตายไปหกคน ศพของคนอื่นๆ เราหาเจอหมดแล้ว มีแค่เธอที่หายไป ติงปู้เอ๋อร์ขอร้องให้ฉันมาตามหาเธอ ฉันก็เลยให้ทุกคนช่วยกันเรียก ก็แค่ทำตามหน้าที่เท่านั้น"
โม่อู๋จี๋เห็นว่าข้างๆ หานหนิงนอกจากสาวใช้เซ่าหลานแล้ว ยังมีเผิงเม่าหัวและฉายจิ่วที่ดูแลม้า รวมกับเขาและติงปู้เอ๋อร์ พอดีเหลือแค่ครึ่งหนึ่ง
ในตอนนี้ ทุกคนต่างจ้องมองไปที่หานหนิง เธอเป็นคุณหนูแห่งจวนหาน ย่อมเป็นผู้นำ
หานหนิงพูดด้วยความรู้สึกผิด "ฉันไม่คิดว่าพวกเราเพิ่งเข้าใกล้ป่าหมอกสายฟ้า ก็เจอกลุ่มงูเจาะหัวใจ เรื่องโชคร้ายแบบนี้ก็เจอได้ บางทีชะตาของฉันคงไม่ได้กำหนดให้ได้สมุนไพรเปลวไฟสองใบ"
เผิงเม่าหัวถามอย่างระมัดระวัง "คุณหนู งั้นพวกเรากลับกันเลยไหมครับ?"
หานหนิงจ้องมองเผิงเม่าหัวอยู่พักใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจและพูดว่า "ฉันจำเป็นต้องได้สมุนไพรเปลวไฟสองใบ สมุนไพรชนิดนี้มีแค่ที่ขอบป่าหมอกสายฟ้าแถวนี้เท่านั้น ครั้งนี้ฉันไม่คิดว่าจะอันตรายขนาดนี้ ต่อจากนี้ฉันจะไม่บังคับใคร ใครอยากอยู่กับฉันเพื่อตามหาสมุนไพรเปลวไฟสองใบก็อยู่ ใครไม่อยากไปก็กลับไปก่อนได้"
(ขอบัตรแนะนำสนับสนุนด้วย!)


## บทที่ 28 มาหาถึงที่

เผิงเม่าหัวครวญครางอย่างหมดแรงในใจ ในฐานะหัวหน้ายามของจวนหาน เมื่อคุณหนูของเขาต้องการจะอยู่ผจญภัยในป่าหมอกสายฟ้า เขาจะกล้าปฏิเสธหรือ?
โม่อู๋จี๋หยิบสมุนไพรเปลวไฟสองใบสองต้นออกมาพูดว่า "ผมคิดว่าพวกเราไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่เพื่อค้นหาป่าหมอกสายฟ้าอีกต่อไป ผมโชคดีได้บังเอิญเห็นสมุนไพรเปลวไฟสองใบสองต้น"
"เป็นสมุนไพรเปลวไฟสองใบจริงๆ..." หานหนิงก้าวเดียวก็มาอยู่ตรงหน้าโม่อู๋จี๋ โม่อู๋จี๋ยังไม่ทันเห็นว่าเธอยื่นมือมาอย่างไร สมุนไพรเปลวไฟสองใบสองต้นในมือเขาก็หายไปแล้ว
เก่งมาก โม่อู๋จี๋ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยอัตโนมัติ ผู้หญิงคนนี้น่ากลัวเหลือเกิน นี่เป็นแค่ระดับถัวไม่่เท่านั้น จนถึงตอนนี้ โม่อู๋จี๋ถึงเข้าใจว่าเมื่อคืนที่เขารอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิดนั้น ช่างเป็นเรื่องยากเย็นเพียงใด
"โม่อู๋จี๋ ไม่ว่าเธอจะหาสมุนไพรเปลวไฟสองใบมาจากที่ไหน ครั้งนี้เธอได้สร้างคุณูปการอันยิ่งใหญ่ ครั้งนี้ไปเมืองหลวง ฉันจะพาเธอไปด้วยแน่นอน ถ้าเธอมีความต้องการอะไร โปรดบอกมาได้เลย" หานหนิงพูดอย่างตื่นเต้นจนพูดรวดเดียวจบ
"ขอบคุณคุณหนูมาก" โม่อู๋จี๋รีบขอบคุณ เขาเข้าร่วมจวนหาน จุดประสงค์ก็เพื่อไปเมืองหลวง ตอนนี้ยังมีเงื่อนไขเพิ่มเติมอีก เขาจะปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไร
หานหนิงโบกมือ "เธอช่วยฉันหาสมุนไพรเปลวไฟสองใบ ถือว่าช่วยฉันมากที่สุดแล้ว ควรเป็นฉันที่ต้องขอบคุณเธอต่างหาก ฉันได้ยินพ่อฉันบอกว่า เธอไม่ขาดเงินใช้ นอกจากการไปเมืองหลวงแล้ว ถ้าในอนาคตมีความต้องการอะไรอีก ก็บอกมาได้เลย"
โม่อู๋จี๋พยักหน้า หากยังไม่ได้เปิดเส้นลมปราณในร่างกายก่อน โม่อู๋จี๋แน่นอนว่าจะขอให้หานหนิงช่วยหาสถานที่ดีๆ เพื่อทดสอบรากวิญญาณเมื่อไปถึงเมืองหลวง แต่ตอนนี้ถึงแม้เขาจะต้องการทดสอบรากวิญญาณ เขาก็จะไปหาสถานที่ทดสอบเอง
เขาอยากรู้อย่างเร่งด่วนว่า หลังจากใช้สายฟ้าแลบจากทะเลสายฟ้าเปิดเส้นลมปราณหนึ่งเส้นแล้ว เขามีรากวิญญาณหรือยัง
แม้ว่าเผิงเม่าหัวจะอิจฉาโชคดีของโม่อู๋จี๋อยู่บ้าง ที่สามารถหาสมุนไพรเปลวไฟสองใบมาเอาใจคุณหนูได้ แต่เขาก็ยังรู้สึกขอบคุณโม่อู๋จี๋ ถ้าไม่ใช่เพราะโม่อู๋จี๋ คุณหนูอาจจะยังต้องเข้าไปในป่าหมอกสายฟ้า เมื่อถึงเวลานั้น จะเป็นเคราะห์หรือเป็นโชคก็คงยากที่จะคาดเดา
อารมณ์ที่หม่นหมองของหานหนิงเปลี่ยนไปทันทีเพราะสมุนไพรเปลวไฟสองใบสองต้น เธอโบกมือพูดว่า "พวกเรากลับกันเถอะ เดิมทีตั้งใจจะใช้เวลาหนึ่งเดือนในการค้นหา ไม่คิดว่าจะใช้เวลาแค่คืนเดียวก็หาสมุนไพรเปลวไฟสองใบได้สองต้น"
แม้ว่าโม่อู๋จี๋จะไม่อยากอยู่ในที่นี้เช่นกัน แต่เมื่อเห็นว่าหานหนิงไม่มีความเศร้าโศกหรือพูดถึงคนที่เสียชีวิตไปแม้แต่น้อย เขาก็รู้สึกว่าชีวิตคนช่างไร้ค่า ในฐานะผู้รักษาจวนของตระกูลใหญ่ ชีวิตยิ่งไร้ค่า ถ้าตัวเองตาย บางทีก็คงเหมือนกับคนพวกนั้น อย่างมากก็แค่ถูกหานหนิงเอ่ยชื่อสักครั้ง แล้วก็ไม่มีอะไรอีก บางทีแม้แต่ชื่อก็อาจจะไม่ได้ถูกเอ่ยถึง
เขามองดูติงปู้เอ๋อร์ที่อยู่ข้างๆ ถ้าไม่ใช่เพราะติงปู้เอ๋อร์พูดกับหานหนิงว่าให้ตามหาเขา คาดว่าหานหนิงก็คงไม่สั่งให้คนเรียกชื่อเขาเช่นกัน
"อู๋จี้ ยินดีด้วยนะ" ติงปู้เอ๋อร์พูดกับโม่อู๋จี๋ด้วยสีหน้าอิจฉา
โม่อู๋จี๋โบกมือ พูดกับหานหนิงว่า "คุณหนู ผมได้ยินคนพูดว่าคุณอยู่ในระดับขยายเส้นชีพจรขั้น 5 แล้ว ระดับขยายเส้นชีพจรขั้น 5 แข็งแกร่งมากใช่ไหมครับ?"
หานหนิงอารมณ์ดี จึงไม่ได้สนใจคำถามของโม่อู๋จี๋เลยแม้แต่น้อย "ระดับขยายเส้นชีพจรขั้น 5 จะง่ายได้อย่างไร ฉันเพิ่งอยู่ในเลเวลขยายชีพจรขั้นหนึ่งเท่านั้น ตอนนี้ฉันก็แค่เคลื่อนไหวเร็วกว่าเล็กน้อย พลังที่แท้จริงยังอ่อนแอกว่าวู่ชิวทั่วไปเสียอีก เมื่อถึงระดับพลังเปิดเส้นเลือดชั้นที่สี่ พลังถึงจะเปลี่ยนแปลงอย่างมีคุณภาพ"
โม่อู๋จี๋จ้องติงปู้เอ๋อร์ที่ดูเขินอายมากข้างๆ ด้วยสายตาดุ ไอ้หมอนี่พูดเหลวไหลชัดๆ
แต่เลเวลขยายชีพจรขั้นหนึ่งก็เร็วขนาดนี้แล้ว ยิ่งทำให้โม่อู๋จี๋อยากฝึกฝน เขาคำนับหานหนิงอีกครั้งและพูดว่า "ตอนที่ไปเมืองหลวง จะให้ติงปู้เอ๋อร์ไปด้วยเพื่อเปิดหูเปิดตาได้ไหมครับ?"
"ได้ ตามที่เธอพูด พวกเราไปกันเถอะ" หานหนิงกำลังอยู่ในความสุข จึงตกลงตามคำขอของโม่อู๋จี๋ทันที พร้อมกับขึ้นม้า เธอเหวี่ยงแส้ม้าในมือ ม้าแดงก็ยกกีบเท้าวิ่งออกไป
"อู๋จี้ ขอบคุณมากนะ" ติงปู้เอ๋อร์ดีใจจนตัวโยน เขาไม่คิดว่าโม่อู๋จี๋จะเสนอชื่อเขาให้ไปเมืองหลวงด้วย นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยากมาก ส่วนเรื่องที่โกหกโม่อู๋จี๋ว่าหานหนิงอยู่ในระดับขยายเส้นชีพจรขั้น 5 นั้น เขาลืมไปแล้ว
โม่อู๋จี๋ตบไหล่ติงปู้เอ๋อร์ "ไปกันเถอะ ครั้งนี้ฉันยังไม่ได้ขอบคุณที่นายเป็นห่วงฉันเลย กลับไปแล้วค่อยคุยกัน อ้อ แล้วก็ ต่อไปอย่าโม้ต่อหน้าฉันอีกล่ะ"
"ได้เลย!" ติงปู้เอ๋อร์ก็อารมณ์ดีเช่นกัน เขาตามหลังโม่อู๋จี๋ รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
...
โม่อู๋จี๋ไม่รู้ว่าทำไมหานหนิงผู้มีตำแหน่งสูงสุดในจวนหานถึงต้องการสมุนไพรเปลวไฟสองใบ และเขาก็ไม่อยากรู้ เขารู้แค่ว่าหลังจากกลับมาที่จวนหานอีกครั้ง เขาได้รับความสนใจมากกว่าเดิม แม้แต่ที่พักก็เปลี่ยนเป็นห้องที่มีลานเล็กๆ ชื่อว่าเป็นผู้รักษาจวน แต่ความจริงแล้วไม่ต้องทำอะไรเลย
สิ่งเดียวที่ทำให้โม่อู๋จี๋กังวลคือเขาไม่มีวิธีฝึกฝน ถ้ามีวิธีฝึกฝน การฝึกฝนในที่นี่ก็จะดีที่สุด
การอยู่ในจวนหาน จะไม่มีอันตรายอย่างแน่นอน นั่งอยู่ในลานเล็กๆ ของตัวเอง โม่อู๋จี๋กำลังถือขวดแก้วสีเขียวที่เหลืออยู่สองขวด ข้างในนี้คือน้ำยาวิเศษที่เขาใช้เปิดเส้น ในอนาคตถ้าต้องการเปิดเส้นลมปราณมากขึ้น น้ำยาวิเศษแบบนี้จะขาดไม่ได้อย่างแน่นอน
"ก๊อก ก๊อก..." มีเสียงเคาะประตูลานเล็กๆ ของโม่อู๋จี๋อย่างนุ่มนวลสองครั้ง ตามด้วยเสียงของหานเชิ่งอัน "อู๋จี้ ฉันขอคุยกับเธอสักหน่อยได้ไหม?"
โม่อู๋จี๋รีบเก็บขวดแก้วสองใบ แล้วไปเปิดประตูลาน หานเชิ่งอันเป็นเจ้าของเมืองของจวนหาน แต่กลับมาที่พักของเขาซึ่งเป็นเพียงผู้รักษาจวนด้วยตัวเอง ทำให้โม่อู๋จี๋รู้สึกงุนงงอยู่บ้าง
"ท่านหาน ถ้าท่านมีธุระกับผม แค่ส่งคนมาเรียกก็พอแล้ว จะให้ท่านมาเองได้อย่างไรกันครับ?" โม่อู๋จี๋พูดขณะเปิดประตู
หานเชิ่งอันยิ้มอย่างอ่อนโยน เดินตรงไปที่ห้องของโม่อู๋จี๋ หาเก้าอี้นั่งลง
โม่อู๋จี๋ช่วยชงชาให้หานเชิ่งอันถ้วยหนึ่ง เขายังรู้สึกขอบคุณหานเชิ่งอันอยู่ ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้ามณฑลคนเก่าคนนี้ เขาก็เข้าจวนหานไม่ได้ ถ้าเข้าจวนหานไม่ได้ ใครจะรู้ว่าคนที่วางยาพิษเขาจะลงมือกับเขาเป็นครั้งที่สองหรือไม่?
หานเชิ่งอันยิ้มพยักหน้า "อู๋จี้ เธอรู้ไหมว่าทำไมหลังจากฉันจัดการให้เธอเข้าจวนหานแล้ว ก็ไม่ได้ดูแลเธอเป็นพิเศษอีก?"
โม่อู๋จี๋พูดอย่างนอบน้อม "การที่เจ้ามณฑลคนเก่าพาผมมาที่จวนหาน ก็เป็นการดูแลผมอย่างดีที่สุดแล้วครับ"
หานเชิ่งอันถอนหายใจ "ครั้งที่แล้วฉันช่วยชีวิตเธอที่พระราชวัง คราวนี้เธอช่วยหนิงเอ๋อร์เรื่องใหญ่ ฉันต้องขอบคุณเธอด้วยซ้ำ"
โม่อู๋จี๋มองหานเชิ่งอันอย่างสงสัย ครั้งที่แล้วหานเชิ่งอันแค่ให้งานเจียติงเขาเท่านั้น เมื่อไหร่ที่ช่วยชีวิตเขาที่พระราชวัง?
หานเชิ่งอันดูเหมือนจะรู้ว่าโม่อู๋จี๋คิดอะไรอยู่ จึงพูดเสียงเบาว่า "ตอนที่เธอถูกพาไปที่หน้าประตูพระราชวัง พระราชาไม่อยากพบเธอ แต่สั่งให้คนผลักเธอออกไปประหารเลย ตอนนั้นฉันกับคุณปู่ของเธอโม่เทียนเฉิงก็ถือว่าสนิทกันพอสมควร อีกอย่างฉันอยากดูว่าการกระทำของเธอเป็นความตั้งใจหรือเป็นอย่างที่เธอพูดจริงๆ ว่าทำเพื่อประชาชน"
โม่อู๋จี๋เข้าใจดีว่าหานเชิ่งอันพูดถึงการกระทำของเขาคืออะไร นั่นคือเรื่องที่เขาเปิดเผยเพนิซิลลิน เขาไม่คิดว่าก่อนที่เขาจะเข้าพระราชวัง จะมีเหตุการณ์อันตรายเช่นนี้
หานเชิ่งอันไม่ได้สนใจความตกใจของโม่อู๋จี๋ พูดต่อไปว่า "ตอนนั้นฉันเกลี้ยกล่อมพระราชาไม่ให้ประหารเธอ เพราะการกระทำของเธอทำให้ประชาชนได้รับประโยชน์ การประหารเธอจะไม่เป็นผลดีต่อชื่อเสียงของพระราชา ประการแรกนี่เป็นความจริง และก็เป็นสิ่งที่เธอสร้างขึ้นมาเอง ประการที่สอง ก็มีความคิดที่อยากจะช่วยชีวิตเธออยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ให้เธอมาที่จวนหาน"
โม่อู๋จี๋ฟังแล้วเหงื่อเย็นไหลลงมาตามแผ่นหลัง แม้แต่ความรู้สึกกลัวย้อนหลังก็มี ถ้าตอนนั้นหานเชิ่งอันไม่ได้ออกมาขอร้อง และเขาถูกพระราชาสุนัขนั่นฆ่า จะไม่ใช่การตายอย่างไร้เหตุผลหรอกหรือ? ชื่อเสียงของพระราชาสุนัขนั่นจะเสียหายหรือไม่ เขาโม่อู๋จี๋ไม่สนใจแม้แต่น้อย สิ่งที่เขาสนใจคือชีวิตเล็กๆ ของตัวเอง
"ขอบคุณเจ้ามณฑลคนเก่าที่ช่วยชีวิตผม" โม่อู๋จี๋ลุกขึ้นยืน โค้งคำนับ
หานเชิ่งอันรีบประคองโม่อู๋จี๋ไว้ หัวเราะฮ่าๆ พูดว่า "วีรบุรุษเกิดจากคนหนุ่ม เดิมทีถ้าเธอไม่สามารถดึงดูดความสนใจของหนิงเอ๋อร์ได้ เธอก็แค่อยู่ในจวนหานเพื่อหาเลี้ยงปากท้องเท่านั้น ฉันก็จะไม่ออกมาขอให้หนิงเอ๋อร์พาเธอไปเมืองหลวง ตอนนี้เธอไม่เพียงแต่ดึงดูดความสนใจของหนิงเอ๋อร์ได้ แต่ยังช่วยหนิงเอ๋อร์แก้ปัญหาใหญ่ ความจริงพิสูจน์แล้วว่า คนที่มีความสามารถย่อมมีความสามารถเสมอ ฉันก็ไม่ได้มองผิด"
"เจ้ามณฑลคนเก่าชมเกินไปแล้ว" โม่อู๋จี๋ในใจอยากจะรีบออกจากแคว้นเฉิงอวี่โดยเร็ว พระราชาสุนัขนั่นไม่ใช่คนดี ไม่รู้ว่าวันไหนจะนึกถึงเขาอีก ตระกูลโม่สูญเสียตำแหน่งเป่ย์ฉินจวิ้นหวาง แน่นอนว่าต้องเกี่ยวข้องกับพระราชาสุนัขนั่น
สีหน้าของหานเชิ่งอันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาทันที พูดกับโม่อู๋จี๋อย่างจริงจังว่า "อู๋จี้ ครั้งนี้ฉันมาขอความช่วยเหลือจากเธอ"
(การอัปเดตวันนี้แค่นี้ เพื่อนๆ ราตรีสวัสดิ์ ขอบัตรแนะนำสนับสนุนอมตะมนุษย์สามัญด้วย!)


## บทที่ 29 ระมัดระวัง

"ท่านขุนนางเก่า โปรดบอกมาเถิด ตราบใดที่ข้าสามารถทำได้ ข้าจะไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน" โม่อู๋จี๋ประสานมือกล่าว
เขามั่นใจว่าหานเชิ่งอันจะไม่โกหกเขาในเรื่องเช่นนี้ การที่บอกว่าเคยช่วยชีวิตเขาครั้งหนึ่ง ก็คงจะช่วยจริงๆ บุญคุณที่ช่วยชีวิต ไม่ว่าสำหรับหานเชิ่งอันจะง่ายดายเพียงใด แต่สำหรับโม่อู๋จี๋แล้ว นั่นคือพระคุณอันยิ่งใหญ่
หานเชิ่งอันพอใจในคำพูดของโม่อู๋จี๋มาก "อู๋จี๋ มีคำพูดของเจ้าแล้ว ข้าก็วางใจได้ อีกกว่าหนึ่งเดือน จะถึงเวลาที่นิกายเซียนจะไปจัดงานประตูเซียนที่นครหลวงฉางลั่วของจักรวรรดิต้าซิง เจ้าเคยพบกับหนิงแล้ว คงรู้จักหนิงดี นางเป็นคนบริสุทธิ์มาก ไม่ได้เป็นผู้ใหญ่อย่างที่แสดงออกมา เจ้าสามารถรอดชีวิตหลังจากที่ยารักษาบาดแผลเก้าชีวิตปรากฏ ความสามารถในการจัดการของเจ้าเหนือกว่าหนิงมาก ข้าอยากขอให้เจ้าติดตามอยู่ข้างหนิง ก่อนที่นางจะเข้าร่วมนิกายเซียน ช่วยดูแลนางบ้าง"
โม่อู๋จี๋สัญญาอย่างจริงจัง "ท่านขุนนางเก่าวางใจได้ ตราบใดที่ข้ายังมีความสามารถ ข้าจะใช้ความพยายามอย่างเต็มที่ในการดูแลคุณหนูหนิง"
หานเชิ่งอันหยิบปิ่นหยกออกมาจากกระเป๋าส่งให้โม่อู๋จี๋ "หากเจอเหตุการณ์ที่ไม่สามารถแก้ไขได้ และไม่มีทางออก เจ้าจงนำปิ่นหยกนี้ไปหาเยฺว่ฉงอิงที่ตระกูลเยฺว่ในฉางลั่ว"
"ทำไมท่านขุนนางเก่าไม่มอบปิ่นหยกให้คุณหนูหนิงโดยตรงล่ะครับ?" โม่อู๋จี๋รับปิ่นหยกมาพลางถามด้วยความสงสัย
หานเชิ่งอันส่ายหน้า ไม่ตอบคำถามของโม่อู๋จี๋
โม่อู๋จี๋ไม่ใช่คนที่ชอบสอดรู้ความลับของผู้อื่น เมื่อเห็นว่าหานเชิ่งอันไม่ตอบก็ไม่ถามอีก แต่เก็บปิ่นหยกไว้อย่างระมัดระวัง
หานเชิ่งอันยิ่งพอใจในท่าทีของโม่อู๋จี๋ จิบชาแล้วพูดว่า "เจ้าชอบดื่มชา เมื่อถึงเวลา ข้าจะให้คนส่งชาดีๆ มาให้เจ้า"
โม่อู๋จี๋ยิ้ม "ขอบคุณท่านขุนนางเก่ามาก ข้าไม่เคยออกเดินทางไกล มีเรื่องบางอย่างที่อยากจะขอคำแนะนำจากท่าน"
ใบชาเพียงเล็กน้อยสำหรับขุนนางภาคแล้ว ไม่ถือว่าเป็นอะไร โม่อู๋จี๋จึงไม่ปฏิเสธ
"ฮ่าๆๆ... เจ้ามีคำถามอะไรก็ถามมาเถิด" หานเชิ่งอันบอก
"ข้าได้ยินว่าที่นี่ไม่ได้มีแค่จักรวรรดิต้าซิงของพวกเรา ยังมีจักรวรรดิอื่นๆ อีกใช่ไหม?" โม่อู๋จี๋อยากถามเรื่องนี้มานานแล้ว แต่ไม่มีคนที่เหมาะสม หานเชิ่งอันเป็นผู้มีประสบการณ์กว้างขวาง และเป็นขุนนางภาคของแคว้นเล้งจู่ น่าจะรู้เรื่องเหล่านี้มากกว่า
หานเชิ่งอันตอบว่า "ตามที่ข้ารู้ มีห้าจักรวรรดิใหญ่ ได้แก่ จักรวรรดิเวียนซั่ง, จักรวรรดิจื่อโจว, จักรวรรดิเฉียนหยาง, จักรวรรดิต้าซิง และจักรวรรดิมิงฮั่น ห้าจักรวรรดินี้ได้รับการคุ้มครองจากนิกายเซียนห้าแห่ง นิกายเซียนที่คุ้มครองจักรวรรดิต้าซิงของเราคือมหาวิหารเทียนจี ในงานประตูเซียนครั้งนี้ ปรมาจารย์เซียนจากมหาวิหารเทียนจีก็จะไปที่ฉางลั่วด้วย ข้าไม่ได้หวังให้หนิงได้เข้ามหาวิหารเทียนจี ขอเพียงได้เข้านิกายระดับพื้นดินสักแห่ง ข้าก็พอใจแล้ว"
"ท่านขุนนางเก่า อะไรคือนิกายระดับพื้นดิน? แล้วมหาวิหารเทียนจีเป็นสำนักที่เก่งกาจที่สุดในจักรวรรดิต้าซิงหรือ?" โม่อู๋จี๋ได้ยินสิ่งที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนมากมาย จึงรีบถามต่อ
"เรื่องเหล่านี้ที่เจ้าไม่รู้ก็เป็นเรื่องปกติ หลายคนก็ไม่รู้ เพราะพวกเราล้วนเป็นเพียงคนธรรมดา สำนักในห้าจักรวรรดิแบ่งเป็นสามระดับ ระดับต่ำสุดคือนิกายระดับเสวียน ถัดขึ้นไปคือนิกายระดับพื้นดิน ในจักรวรรดิต้าซิงของเรา สำนักที่มีระดับสูงสุดคือสำนักชั้นเกือบสวรรค์ มหาวิหารเทียนจีก็เป็นสำนักชั้นเกือบสวรรค์" น้ำเสียงของหานเชิ่งอันมีความปรารถนาอยู่บ้าง ต่อหน้าสำนักเหล่านี้ เขาก็ต้องเงยหน้ามองเช่นกัน
โม่อู๋จี๋ถามต่อ "เมื่อมีสำนักชั้นเกือบสวรรค์ ก็ต้องมีนิกายระดับสวรรค์สิ? ทำไมท่านขุนนางเก่าไม่พูดถึง?"
หานเชิ่งอันส่ายหน้า "เรื่องนี้ข้าก็ไม่รู้ ตอนแรกข้าก็สงสัยเช่นกัน ไม่เพียงแต่จักรวรรดิต้าซิงไม่มี แม้แต่จักรวรรดิอื่นๆ สำนักที่แข็งแกร่งที่สุดก็เป็นเพียงสำนักชั้นเกือบสวรรค์"
"มหาวิหารเทียนจีเป็นสำนักชั้นเกือบสวรรค์เพียงแห่งเดียวในจักรวรรดิต้าซิงหรือ?"
"น่าจะไม่ใช่ ข้าเคยได้ยินโดยบังเอิญว่าในจักรวรรดิต้าซิง นอกจากมหาวิหารเทียนจีแล้ว ยังมีสำนักชั้นเกือบสวรรค์อื่นๆ อีก แม้ข้าจะเป็นขุนนางภาคของแคว้นเล้งจู่ แต่ก็ไม่รู้เรื่องเหล่านี้มากนัก"
โม่อู๋จี๋คุยกับหานเชิ่งอันเป็นเวลาหลายชั่วโมง หลังจากส่งหานเชิ่งอันกลับไปแล้ว โม่อู๋จี๋ก็มีความเข้าใจคร่าวๆ เกี่ยวกับห้าจักรวรรดิใหญ่แล้ว
หลังจากพูดคุยกันครึ่งวัน หานเชิ่งอันยิ่งวางใจโม่อู๋จี๋มากขึ้น จากการพูดคุยหลายชั่วโมงนี้ โม่อู๋จี๋ไม่ได้ถามเขาเกี่ยวกับเรื่องของแคว้นเป่ยฉินเลย เขาจึงรู้ว่าโม่อู๋จี๋ไม่ใช่คนหุนหันพลันแล่น
โม่อู๋จี๋ย่อมไม่โง่พอที่จะไปถามหานเชิ่งอันว่าใครเป็นคนแย่งชิงแคว้นเป่ยฉิน หรือไปถามว่าโม่เทียนเฉิงหายไปได้อย่างไร และทำไมโม่กวางเหยียนถึงไม่ได้รับตำแหน่งเจ้าชายแคว้นเป่ยฉิน
ไม่ใช่ว่าโม่อู๋จี๋เป็นคนเย็นชา ไม่สนใจเรื่องนี้ แต่เพราะเรื่องนี้ชัดเจนว่าได้รับการยอมรับจากหลิงหวางซื่อถูเชียนแห่งแคว้นชื่นอวี่ และอาจเป็นไปได้ว่าซื่อถูเชียนแอบมีส่วนร่วมด้วย คำพูดเพียงประโยคเดียวของหานเชิ่งอันที่ช่วยชีวิตเขาไม่ได้เสียอะไร เขาสามารถจดจำบุญคุณนี้ได้ แต่ไม่สามารถเชื่อใจหานเชิ่งอันได้
เขามั่นใจว่า แม้เขาจะช่วยหานหนิง แต่หากให้หานเชิ่งอันเลือกระหว่างเขากับซื่อถูเชียน หานเชิ่งอันจะเลือกซื่อถูเชียนโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ใครจะรู้ว่าสิ่งที่เขาถามหานเชิ่งอันจะไปถึงหูของซื่อถูเชียนในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าหรือไม่? ซื่อถูเชียนตอนนั้นไม่ได้ฆ่าเขาเพราะเกรงชื่อเสียง แต่ไม่รับประกันว่าในอนาคตจะไม่ฆ่าเขา หากซื่อถูเชียนนึกถึงโม่อู๋จี๋ขึ้นมา เพียงหาข้ออ้างสักอย่าง ก็สามารถฆ่าเขาได้โดยไม่ก่อให้เกิดคลื่นแม้แต่น้อย
อีกอย่าง ใครเป็นคนลงมือ เมื่อถึงเวลาเขาเพียงแค่ดูว่าใครเป็นเจ้าชายแคว้นเป่ยฉินก็รู้แล้ว เรื่องที่ชัดเจนอยู่แล้วเช่นนี้ จำเป็นต้องไปถามคนอื่นด้วยหรือ?
...
นับตั้งแต่ครั้งล่าสุดที่ไปป่าหมอกสายฟ้าเพื่อหาสมุนไพรเปลวไฟสองใบ โม่อู๋จี๋ก็ไม่ได้พบหานหนิงอีกเลย
โม่อู๋จี๋เบื่อจนทนไม่ไหว จึงซื้อเครื่องจักรเครื่องหนึ่งในเมืองเหราโจว ขอให้ติงปู้เอ๋อร์รวบรวมสมุนไพรต่างๆ และเริ่มปรุงน้ำยาเปิดเส้นลมปราณอีกครั้ง
หลังจากผ่านไปกว่าหนึ่งเดือน โม่อู๋จี๋ปรุงน้ำยาเปิดเส้นลมปราณได้ทั้งหมดสามสิบขวด โม่อู๋จี๋กังวลว่าคนที่ลอบทำร้ายเขาอาจจะลงมือในช่วงที่เขากำลังจะจากไป และกลัวว่าการปรุงยามากเกินไปจะไม่สะดวกในการพกพา จึงหยุดการปรุงยา
อีกไม่กี่วันผ่านไป ใกล้ถึงวันที่จะออกจากเย่าซโจวแล้ว ติงปู้เอ๋อร์มาหา "อู๋จี้ อีกสองวันก็จะออกจากเย่าซโจวแล้ว เจ้าไม่ไปซื้อของหน่อยหรือ?"
เพราะเรื่องที่ป่าหมอกสายฟ้า ติงปู้เอ๋อร์กลายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของโม่อู๋จี๋ในจวนหาน และสนิทสนมกับโม่อู๋จี๋มากที่สุด
"ไม่ต้องหรอก ข้าพกเหรียญทองมาพอแล้ว" โม่อู๋จี๋ไม่มีความคิดที่จะออกไปเลย
ตระกูลโม่แห่งแคว้นเป่ยฉินถูกจับตามอง และเขาเองก็เคยถูกยิงด้วยต้นธนูพิษมาแล้วครั้งหนึ่ง อีกทั้งยังอยู่ในบัญชีดำของซื่อถูเชียน ในเวลานี้เขาย่อมไม่อยากให้ใครนึกถึงว่าตระกูลโม่แห่งแคว้นเป่ยฉินยังมีโม่อู๋จี๋อยู่ หวังเพียงว่าเขาจะสามารถออกจากเย่าซโจว ออกจากเฉิงอวี้กว๋อตูที่อันตรายนี้ได้อย่างปลอดภัย
"เจ้าไม่กลัวเบื่อหรือ? เจ้าต้องการอะไร ข้าจะช่วยไปหามาให้" ติงปู้เอ๋อร์คุ้นเคยกับการที่โม่อู๋จี๋ขังตัวเองอยู่ในลานนี้แล้ว
"ไม่ต้องหรอก ตอนออกเดินทาง เจ้าแค่มาเรียกข้าก็พอ" โม่อู๋จี๋โบกมือ
สิ่งที่ควรเตรียมเขาก็เตรียมไว้หมดแล้ว การพกพาของมากเกินไปกลับไม่เป็นผลดีต่อการเดินทาง
สองวันต่อมาในยามเช้าตรู่ ติงปู้เอ๋อร์มาถึงที่พักของโม่อู๋จี๋ตรงเวลา บอกเขาว่าคุณหนูได้รวมพลแล้ว เตรียมพร้อมที่จะออกเดินทาง
...


## บทที่ 30 ออกจากเย่าซโจว

ประตูใหญ่ของจวนหานเปิดกว้าง มีคนเกือบร้อยคนห้อมล้อมหานหนิงเดินออกจากประตูจวน สามีภรรยาหานเชิ่งอันยิ่งอยู่ข้างกายหานหนิงคอยกำชับไม่หยุด แสดงความเป็นห่วงต่อลูกสาวที่กำลังจะเดินทางไกล
ในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา โม่อู๋จี๋เพราะกลัวถูกลอบทำร้าย จึงหลบอยู่แต่ในลานเล็กของตัวเอง ไม่ค่อยรู้แน่ชัดว่ามีคนกี่คนที่จะติดตามหานหนิงไปยังเมืองหลวง ตอนนี้เห็นคนเกือบร้อยคนออกไป จึงถามติงปู้เอ๋อร์ที่อยู่ข้างกายด้วยความประหลาดใจ "ปู้เอ้อร์ คนที่จะไปเมืองฉางลั่วกับคุณหนูครั้งนี้มีมากหรือ?"
ติงปู้เอ๋อร์หัวเราะเบาๆ แล้วกระซิบข้างหูโม่อู๋จี๋ "นอกจากคุณหนูแล้ว จริงๆ มีแค่สี่คนที่จะติดตามไปเมืองฉางลั่ว ฉันได้รับโชคเพราะเจ้า มีโอกาสได้ไปด้วย อีกสองคนก็คือเผิงเม่าหัวกับเซ่าหลาน"
"น้อยขนาดนั้นเลย?" โม่อู๋จี๋กลับรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา ถ้าคนน้อยขนาดนี้ ความปลอดภัยคงยากที่จะรับประกันได้
"ได้ยินว่าแต่เดิมท่านพ่อตั้งใจจะหาคนยี่สิบคนไปกับคุณหนู แต่เมืองหลวงมีคำสั่งว่า แต่ละคนที่เข้าร่วมงานประชุมประตูเซียนจะพาผู้ติดตามได้มากสุดแค่สี่คน" ติงปู้เอ๋อร์อธิบาย
กลุ่มคนเดินออกจากเมืองเหราโจว โม่อู๋จี๋ถึงเข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเมืองหลวงถึงต้องจำกัดจำนวนคน นอกเมืองเหราโจวมีคนแน่นขนัดไปหมด ผู้คนมากมายกำลังกล่าวคำอำลา เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่แค่หานหนิงคนเดียวที่จะไปร่วมงานประชุมประตูเซียน แค่ที่โม่อู๋จี๋เห็นก็มีสองสามสิบคนแล้ว
ที่ไม่ได้เห็นคงมีอีกมาก คนพวกนี้รวมกับผู้ติดตาม คาดว่าน่าจะมีหลายร้อยคน และนี่เป็นเพียงแคว้นเล้งจู่เดียว ทั้งจักรวรรดิต้าซิงมีแคว้นเล้งจู่อีกกี่แคว้น รวมกันแล้วจะมีคนอีกเท่าไร? ตอนแรกหานเชิ่งอันบอกว่าแคว้นเฉิงอวี่มีคนเข้าร่วมสิบกว่าคน แน่นอนว่าไม่ได้นับรวมพวกแคว้นจวิ้นจู่
คนพวกนี้บางส่วนเริ่มจับกลุ่มกัน หลังจากอำลาครอบครัวแล้วก็ขึ้นรถสัตว์ออกเดินทาง เขาเห็นหานเชิ่งอันมาถึงแล้ว ก็รีบไปปรึกษากับคนอีกไม่กี่คน ครู่หนึ่งต่อมา เผิงเม่าหัวก็เดินมาบอกโม่อู๋จี๋กับติงปู้เอ๋อร์เบาๆ ว่า "พวกเราจวนหานจะรวมกลุ่มกับเสี่ยวจวินหวังเฉาเฮ่าแห่งเงวียนกัวอูเสวี่ย, หลานชายแท้ๆ ของท่านโหวจี๋แห่งเฟิงเฉิงโหวคือจี๋ฉางฮว่อ และลูกชายคนเดียวของเจ้าของร้านสาขาเฉิงหยูของวั้นพู่ซ่างหังคือหยางจวิ้นซง พวกเจ้าต้องจำไว้ว่า คนพวกนี้ไม่ว่าใครก็ล้วนไม่ใช่คนที่จะยั่วโมโหได้ง่ายๆ พยายามอย่าขัดแย้งกับพวกเขา"
ติงปู้เอ๋อร์ตบอกตัวเอง "เผิงโซ่วหู ท่านวางใจได้ ข้าไม่ใช่คนชอบก่อเรื่อง เมื่อรวมกลุ่มกันแล้ว ทุกคนก็เป็นเพื่อนร่วมทีม ย่อมต้องร่วมแรงร่วมใจกัน"
เผิงเม่าหัวพยักหน้า เขาก็แค่เตือนเฉยๆ ติงปู้เอ๋อร์รู้จักกาลเทศะ แน่นอนว่าจะไม่ทำอะไรเกินเลย โม่อู๋จี๋ยิ่งไม่เหมือนกับข่าวลือ ในความประทับใจของเขา โม่อู๋จี๋นอกจากครั้งแรกที่มาช้าในการรวมพล ก็เป็นคนค่อนข้างเรียบร้อย แม้แต่ประตูลานก็ไม่ออกไป จะไปก่อเรื่องได้อย่างไร?
ตอนนี้หานหนิงก็กำลังอำลาครอบครัว เรียกให้โม่อู๋จี๋และคนอื่นๆ ขึ้นรถ สิ่งที่ทำให้โม่อู๋จี๋สงสัยคือ หานเชิ่งอันก่อนจากไปกลับไม่ได้กำชับอะไรเขาอีก
"ไปกันเถอะ พวกเราก็ขึ้นรถกัน" ติงปู้เอ๋อร์ดึงโม่อู๋จี๋
ในตอนนั้นเอง โม่อู๋จี๋พลันรู้สึกว่าร่างกายเย็นวาบ เขาหันกลับไปมองโดยสัญชาตญาณ เงาร่างหนึ่งรีบหมุนตัวหายไปอย่างรวดเร็ว
ไม่รู้ว่านี่เป็นคนที่มาจัดการเขาหรือไม่ ไม่อย่างนั้นทำไมถึงรู้สึกไม่สบายตัวได้? คิดถึงตรงนี้ โม่อู๋จี๋ไม่กล้าอยู่นานอีก รีบเร่งฝีเท้าขึ้นรถสัตว์ของตระกูลหาน
รถสัตว์แบ่งเป็นสองห้อง หานหนิงกับเซ่าหลานอยู่ห้องใน พวกเขาสามคนอยู่ด้านนอก ทั้งสองห้องไม่ได้เล็ก ห้าคนอยู่ข้างในก็ไม่รู้สึกแออัด
พร้อมกับเสียงร้องของคนขับรถ รถสัตว์ก็เริ่มเคลื่อนที่ เนื่องจากรวมกลุ่มกับอีกสามตระกูล รถสัตว์ทั้งสี่คันจึงออกเดินทางพร้อมกัน
รถสัตว์แบบนี้โม่อู๋จี๋ก็พอรู้จักบ้าง สัตว์ที่ลากรถคล้ายกับม้า เพียงแต่มีความทนทานและความสามารถในการป้องกันที่แข็งแกร่งกว่าเท่านั้น
แน่นอนว่าแม้จะแข็งแกร่งก็สู้รถยนต์ไม่ได้ บนถนนของแคว้นเฉิงอวี่มีรถโดยสารสาธารณะที่คล้ายกับรถยนต์ น่าเสียดายที่รถโดยสารสาธารณะแบบนี้สามารถวิ่งได้เฉพาะในแคว้นเฉิงอวี่หรือพื้นที่ใกล้เคียงเท่านั้น เมื่อออกจากแคว้นเฉิงอวี่ก็จะไม่มีถนนให้วิ่ง
สาเหตุหลักนอกจากเกี่ยวข้องกับการที่คนที่นี่ไม่ให้ความสำคัญกับการพัฒนาเทคโนโลยีแล้ว ยังเกี่ยวข้องกับการที่มีประเทศมากมายตั้งอยู่
แม้แต่ในแคว้นจวิ้นจู่ภายใต้แคว้นเล้งจู่เดียวกัน ก็มีฝ่ายต่างๆ มากมาย การจะสร้างถนนเรียบที่ทอดผ่านหลายประเทศนั้น ยังเป็นเรื่องยากอยู่
แต่ประเทศต่างๆ กลับทุ่มเทอย่างมากในการปลูกหลิงเย้าและการขุดแร่ สิ่งเหล่านี้ต่างหากที่เป็นแกนหลักของที่นี่
......
ยกเว้นตอนที่เพิ่งออกจากเมืองเหราโจวที่ถนนหลวงยังค่อนข้างกว้างและเรียบ ถนนข้างหน้าแทบทั้งหมดเป็นถนนภูเขาที่ขรุขระ ดีที่ระบบกันสะเทือนของรถสัตว์ทำได้ค่อนข้างดี
ตลอดทาง พวกเขาก็พบรถสัตว์มากมายที่มุ่งหน้าไปยังเมืองหลวง โม่อู๋จี๋พบว่านอกจากคนที่รู้จักกันจำนวนน้อยมากที่จะทักทายกัน คนส่วนใหญ่ต่างมุ่งเดินทางอย่างเดียว แม้แต่อีกสี่ตระกูลที่รวมกลุ่มกับพวกเขา นอกจากตอนพักผ่อนรับประทานอาหารที่ตัวเอกทั้งสี่ที่จะเข้าร่วมงานประชุมจะทักทายกันบ้าง ส่วนใหญ่ก็ไม่ยุ่งเกี่ยวกัน
หนึ่งเดือนต่อมา ขบวนรถหยุดที่ชายฝั่งทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาล เมื่อโม่อู๋จี๋และคนอื่นๆ มาถึงที่นี่ ที่นี่ก็มีคนมากมายแล้ว โม่อู๋จี๋มองคร่าวๆ มีคนอย่างน้อยหลายหมื่นคน รถสัตว์หลากหลายรูปแบบเกือบจะเต็มพื้นที่แล้ว ยังมีเฟ่ยฉินโซ่วอีกด้วย
โม่อู๋จี๋กำลังจะถามว่าเฟ่ยฉินโซ่วพวกนี้เหมือนกับรถสัตว์หรือไม่ ก็เห็นเฟ่ยฉินโซ่วขนาดใหญ่ตัวหนึ่งบินมาจากที่ไกลๆ แล้วลงจอดบนพื้นที่ว่างแห่งหนึ่ง ลมที่ปีกพัดขึ้นแม้แต่โม่อู๋จี๋ที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบเมตรก็ยังรู้สึกได้
บนหลังของเฟ่ยฉินโซ่วนั้น มีเต็นท์ทรงกลมขนาดใหญ่ หลังจากเฟ่ยฉินโซ่วลงจอด เต็นท์ก็เปิดออก มีคนหลายคนกระโดดลงมาจากเฟ่ยฉินโซ่ว
นี่เป็นรถสัตว์จริงๆ เพียงแต่สะดวกกว่ารถสัตว์ทางบกที่พวกเขานั่งมามาก คาดว่าแม้แต่เครื่องบินก็คงไม่สะดวกขนาดนี้ ไม่แปลกที่คนที่นี่ไม่สนใจเครื่องจักรกลมากนัก หากมีเฟ่ยฉินโซ่วแบบนี้ ใครจะไปสนใจเครื่องบิน? เวลาทั้งหมดเสียไปกับกระบวนการขึ้นลงเครื่อง
"แม่ง เมื่อไหร่แคว้นเฉิงอวี่ของเราจะมีรถสัตว์เฟ่ยฉินโซ่วแบบนี้บ้าง ทำไมเราต้องโยกเยกมาหลายวันกว่าจะถึงที่นี่?" ไม่ไกลจากโม่อู๋จี๋มีเสียงบ่นเบาๆ ด้วยความไม่พอใจ
ไม่ต้องหันไปมอง โม่อู๋จี๋ก็รู้ว่าคนนี้เป็นใคร ก็คือเสี่ยวจวินหวังแห่งเงวียนกัวอูเสวี่ย เฉาเฮ่า คนนี้อารมณ์ร้ายมาก อะไรที่ไม่พอใจก็จะด่าออกมา ครั้งหนึ่งถึงกับตีกับเสี่ยวจวินหวังจากประเทศอื่นเพราะแย่งทาง
"ปู้เอ้อร์ ของพวกนี้แพงมากหรือ? ทำไมแคว้นเฉิงอวี่ถึงไม่มี?" โม่อู๋จี๋ถามติงปู้เอ๋อร์เบาๆ
เขาคิดว่าไม่ว่ารถสัตว์นี้จะแพงแค่ไหน แคว้นเฉิงอวี่ในฐานะแคว้นเล้งจู่ก็น่าจะซื้อได้ไม่ใช่หรือ?
ติงปู้เอ๋อร์หัวเราะเบาๆ "นี่ไม่ใช่เรื่องแพงหรือไม่แพง แต่เป็นสัญลักษณ์ของสถานะ การซื้อรถสัตว์แบบนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่ใช่แค่เงินก็แก้ปัญหาได้ ได้ยินว่ามีสำนักที่เลี้ยงเฟ่ยฉินโซ่วสำหรับรถสัตว์โดยเฉพาะ เรียกว่าอะไรนะ..."
"อย่าพูดมากแล้ว ไปพักที่โรงแรม รอเรือที่นี่" หานหนิงตัดบทติงปู้เอ๋อร์
เฉาเฮ่ากวาดตามองโม่อู๋จี๋ พูดอย่างดูแคลนเล็กน้อย "หนิงเม่ย พรสวรรค์ในการฝึกฝนของเธอก็ถือว่าไม่เลว แต่สายตาของเธอแย่เกินไปแล้ว ถ้าฉันเลือกขยะแบบนี้ไปเมืองหลวงด้วย? ฮึๆ..."
เห็นได้ชัดว่าเขาได้ยินคำพูดของโม่อู๋จี๋ ประกอบกับตลอดทางโม่อู๋จี๋ไม่เคยคำนับเขา ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ ด้วยสถานะของเขา โม่อู๋จี๋เห็นเขาแล้วควรจะเลียรองเท้าถึงจะถูก
หานหนิงหน้าบึ้ง แต่ไม่ได้โต้แย้งต่อหน้า เฉาเฮ่าเห็นหานหนิงไม่กล้าโต้แย้งตน ในใจยิ่งดูแคลน "หนิงซือเม่ย คุณพ่อให้พวกเรารวมกลุ่มกัน แน่นอนว่าไม่อยากให้เพื่อนร่วมทีมของฉันแย่เกินไป พูดตามตรง ตอนนี้ฉันกำลังเป็นห่วงตัวเอง ต้องรู้ว่าเกือบสองเดือนของการเดินทางทางทะเล นั่นแหละเป็นช่วงเวลาที่อันตรายที่สุด"
ไม่ได้ไปยั่วยุอะไรคนนี้ กลับถูกคนนี้ด่าว่าเป็นขยะ โม่อู๋จี๋จะรู้สึกดีได้อย่างไร ลูกชายเจ้าชายจวิ้นคนหนึ่งมันเป็นอะไร เขาบนโลกยังเป็นนักชีววิทยาและเภสัชวิทยาที่มีชื่อเสียงระดับโลกเลย มีผู้มีอำนาจกี่คนที่ต้องการเขา?
โม่อู๋จี๋หัวเราะเบาๆ มองเฉาเฮ่าด้วยสายตาอ่อนโยนและพูดว่า "ฉันคิดว่าคุณไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับตัวเอง แม้แต่กองขี้ สักวันก็ต้องเจอแมลงปีกแข็งที่กินขี้ สุดท้ายก็ต้องมีอะไรมาสนใจคุณ อย่าร้อนใจไป"
(การอัปเดตวันนี้แค่นี้ ราตรีสวัสดิ์เพื่อนๆ!)
......


## บทที่ 31 การเปลี่ยนแปลงของโม่อู๋จี๋

"แกอยากตาย..." เฉาเฮ่าจับด้ามดาบที่เอวของเขาทันที
"เจ้าชายน้อย อย่าได้ลงมือที่นี่เด็ดขาดนะ ไม่อย่างนั้นพวกเราทุกคนจะต้องตายกันหมด" หยางจวิ้นซงรีบเข้ามาขวางเฉาเฮ่าไว้
ในทีมที่ประกอบด้วยอัจฉริยะสี่คนจากแคว้นเฉิงอวี่นี้ หยางจวิ้นซงถือว่าเป็นคนที่มีมนุษยสัมพันธ์ดีที่สุด เขายิ้มแย้มแจ่มใสตลอดเวลา แม้แต่กับคนที่มีสถานะเป็นเจียติงอย่างโม่อู๋จี๋ เขาก็ไม่เคยถือตัวเลย
จี๋ฉางฮว่อหลานชายแท้ๆ ของเฟิงเฉิงโหวก็เข้ามาห้ามปราม สถานที่นี้เป็นจุดรวมตัวของเหล่าอัจฉริยะที่จะไปร่วมการประชุมประตูเซียนที่ฉางลั่ว หากก่อเรื่องที่นี่ เบาสุดก็จะถูกส่งกลับและถูกริบสิทธิ์ในการเข้าร่วม หนักสุดก็อาจถูกฆ่าทิ้ง แม้แต่เจ้าชายของแคว้นเล้งจู่ หากถูกฆ่าที่นี่ก็ไม่มีที่ให้ร้องทุกข์ อัจฉริยะจากแคว้นเฉิงอวี่ไม่มีความหมายอะไรในจักรวรรดิทางช้างเผือก
เฉาเฮ่าแค่นเสียงอย่างเย็นชา จ้องโม่อู๋จี๋อย่างดุดัน แล้วจึงหันหลังเดินนำไปยังโรงเตี๊ยม ดูเหมือนเขาจะรู้ว่าที่นี่ไม่สามารถลงมือได้
"โม่อู๋จี๋ อย่าคิดว่าเพราะเจ้าเคยช่วยคุณหนูไว้แล้วจะทำอะไรก็ได้ ถ้าเจ้ายังกล้าทำตัวเหลิงๆ อีก ก็กลับไปแคว้นเฉิงอวี่ซะ" เซ่าหลานที่อยู่ข้างหานหนิงจ้องโม่อู๋จี๋อย่างไม่พอใจ
หานหนิงสีหน้าไม่ดี แม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ยอมรับคำพูดของเซ่าหลานโดยปริยาย
โม่อู๋จี๋ยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้สนใจ ตอนที่เขาเพิ่งมอบสมุนไพรเปลวไฟสองใบให้หานหนิง เธอขอบคุณเขาจากใจจริง แต่เมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึกขอบคุณนั้นก็จางลงเรื่อยๆ นี่ก็เป็นเหตุผลที่โม่อู๋จี๋ไม่อยากคบหากับลูกหลานตระกูลใหญ่พวกนี้ พวกเขาอยู่ในตำแหน่งสูงมานาน ส่วนใหญ่จึงหยิ่งยโส สำหรับคนตกอับอย่างโม่อู๋จี๋ พวกเขาไม่ได้มองด้วยสายตาเท่าเทียม แต่เป็นการมองจากที่สูงลงมา
มีเพียงตอนที่เจ้าให้ผลประโยชน์แก่พวกเขา พวกเขาถึงจะยิ้มแย้มต้อนรับ แต่เมื่อไม่มีผลประโยชน์แล้ว รอยยิ้มนั้นก็หายไป พวกเขาไม่มีทางจำได้ว่าครั้งหนึ่งเคยได้รับความช่วยเหลือจากเจ้า
เหมือนกับครั้งนี้ที่เขาสามารถมาเมืองหลวงพร้อมกับหานหนิง สำหรับหานหนิงแล้ว นั่นเป็นเพราะเขาโม่อู๋จี๋ทำความดีความชอบ จึงให้รางวัลแก่เขา หากวันใดที่เขาโม่อู๋จี๋ทำผิด รางวัลนั้นก็อาจถูกริบคืนได้ทุกเมื่อ หรืออาจถูกลงโทษ ความสัมพันธ์แบบนี้แม้จะไม่ถึงกับเรียกว่าใจจืด แต่ก็เป็นความสัมพันธ์แบบบนกับล่าง
โม่อู๋จี๋มาจากโลก เขาย่อมไม่ยอมรับความสัมพันธ์ที่มีการแบ่งชนชั้นเช่นนี้ ดังนั้นเขาจะต้องแยกทางกับหานหนิงในไม่ช้า แน่นอนว่าก่อนที่จะแยกทางกัน เขาก็จะทำงานให้หานหนิงอย่างเต็มที่ หานเชิ่งอันมีบุญคุณช่วยชีวิตเขา ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ไม่ว่าจะเป็นการอาศัยบุญคุณเพื่อหวังผลตอบแทนหรือไม่ เขาก็จะตอบแทน
"พักก่อนแล้วค่อยว่ากัน พวกเราต้องอยู่ที่นี่อย่างน้อยสามวัน" หานหนิงเดินตามหลังเฉาเฮ่าและคนอื่นๆ ไปยังโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง
"เดี๋ยวก่อน..." หลังจากที่หานหนิงและเซ่าหลานเข้าไปในโรงเตี๊ยมแล้ว โม่อู๋จี๋ทั้งสามคนก็ถูกขวางไว้
"นามสกุลเหอ เจ้าหมายความว่าอย่างไร?" เผิงเม่าหัวสีหน้าไม่ดีถามชายที่ขวางพวกเขาไว้
โม่อู๋จี๋รู้จักคนผู้นี้ เขาเป็นคนของเฉาเฮ่า ชื่อเหอเฟิง
หานหนิงก็มองไปที่เฉาเฮ่าที่อยู่ไม่ไกลและถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "เฉาเฮ่า นี่หมายความว่าอย่างไร?"
ก่อนที่เฉาเฮ่าจะพูด ลูกมือของโรงเตี๊ยมคนหนึ่งก็ออกมายืนด้วยสีหน้าขอโทษและพูดว่า "แขกทุกท่าน ขออภัยจริงๆ ตอนนี้เยว่ไห่จิ่วโหลวของเรามีห้องไม่พอ พวกท่านห้าคนมีห้องเพียงห้องเดียว ดังนั้นคนรับใช้สามคนนี้จะต้องพักข้างนอก หรือไม่ก็พักในโกดัง"
หานหนิงมองไปที่หยางจวิ้นซง "หยางจวิ้นซง ห้องที่นี่เป็นตระกูลหยางของเจ้าที่จอง ทำไมมีแต่คนรับใช้ของข้าที่ไม่มีที่พัก? คนอื่นล้วนมีที่พักกันทั้งนั้น?"
เฉาเฮ่าพูดเสียงเรียบ "ไม่มีทางเลือกนี่นา ทุกคนจัดลำดับตามการเข้าโรงเตี๊ยม คงไม่ใช่ว่าคนรับใช้ของข้าเข้ามาก่อน แล้วจะให้คนของข้าไปพักข้างนอกหรอกนะ? สุดท้ายก็ต้องมีคนมาก่อนมาหลัง"
หยางจวิ้นซงสีหน้าลำบากใจ มองเฉาเฮ่าอย่างเป็นกังวลและพูดว่า "เจ้าชายน้อย พวกเราเป็นทีมเดียวกัน ไม่เอาอย่างนี้เถอะ พวกเราอยู่กันแออัดหน่อยดีไหม?"
เฉาเฮ่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดอย่างฝืนใจ "งั้นแบบนี้แล้วกัน ข้าจะให้คนของข้าอยู่กันแออัดหน่อย จัดห้องให้ได้หนึ่งห้อง แต่ห้องนี้พักได้แค่สองคน นั่นใครนะ เจ้าเก่งนักใช่ไหม ห้องของข้าไม่ต้อนรับเจ้า"
ทุกคนรู้ว่าเฉาเฮ่ากำลังเล่นงานโม่อู๋จี๋โดยเฉพาะ
หานหนิงอย่างไรก็เป็นอัจฉริยะ และถือว่าเป็นถัวม่ายซิ่วซื่อแล้ว แม้เธอจะไม่ชอบที่โม่อู๋จี๋ไปขัดใจเฉาเฮ่า แต่เธอก็ไม่อาจเงียบต่อไปได้ "เฉาเฮ่า เจ้าแน่ใจหรือว่าจะทำแบบนี้?"
ทุกคนสัมผัสได้ว่าหานหนิงกำลังจะระเบิดอารมณ์ มีเพียงเฉาเฮ่าที่ดูเหมือนจะไม่รู้สึก ยังคงพูดอย่างใจเย็น "หนิงเม่ย พระบิดาของข้ากับเจ้ามณฑลคนเก่ามีมิตรภาพที่ลึกซึ้ง ไม่อย่างนั้นข้าก็คงไม่พาเจ้าไปรู้จักกับลู๋เซียนซือ ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็รักและห่วงใยหนิงเม่ยมาก ข้าหวังว่าหนิงเม่ยจะไม่ทำให้ความร่วมมือของพวกเรามีรอยร้าวเพราะคนรับใช้คนหนึ่ง"
หานหนิงที่กำลังจะระเบิดอารมณ์ เมื่อได้ยินคำพูดของเฉาเฮ่า ก็เหมือนลูกโป่งที่ถูกเจาะ เงียบลงอีกครั้ง ความโกรธที่กำลังจะลุกโชนก็ถูกดับลง
ผ่านไปหลายวินาที เธอจึงหันไปพูดกับโม่อู๋จี๋ว่า "อู๋จี้ ช่วงนี้เจ้าลำบากหน่อยนะ ไปกางเต็นท์ข้างนอกแล้วกัน"
พูดจบ เธอก็ไม่พูดอะไรอีก หันหลังเดินจากไป
โม่อู๋จี๋ยิ้มเบาๆ เขาไม่ได้สนใจเลย ระหว่างทางมาเมืองหลวง เขาจะช่วยเหลือหานหนิงอย่างสุดความสามารถ แต่เมื่อถึงเมืองหลวงแล้ว หานหนิงกับเขาโม่อู๋จี๋ก็เป็นคนที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลย
"อู๋จี้ รอก่อน ข้าจะไปกับเจ้าด้วย" ติงปู้เอ๋อร์รีบพูดแล้วหันไปบอกหานหนิง "คุณหนู ข้าจะอยู่กับอู๋จี้ดีกว่า"
"ตามใจ" หานหนิงพูดเย็นชา แล้วเร่งฝีเท้าเข้าไปในโรงเตี๊ยม
เผิงเม่าหัวลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ตามหานหนิงและคนอื่นๆ เข้าไปในโรงเตี๊ยม
หลังจากออกจากโรงเตี๊ยม โม่อู๋จี๋จึงตบไหล่ติงปู้เอ๋อร์ "ปู้เอ้อร์ เจ้ามีห้องพักแล้วไม่นอน ทำไมต้องออกมากางเต็นท์กับข้าด้วย?"
ติงปู้เอ๋อร์หัวเราะ "อู๋จี้ เจ้าคิดว่าข้าได้มาที่นี่เพราะหน้าตาของใคร? ก็เพราะเจ้าไม่ใช่หรือ? ข้าแยกแยะได้ชัดเจน เมื่อถึงเมืองหลวง ถ้าคุณหนูได้รับเลือกจากประตูเซียน ก็ไม่มีอะไรเกี่ยวกับข้าแล้ว ตอนอยู่ในป่าหมอกสายฟ้า มีเพียงเจ้าที่สามารถหาสมุนไพรเปลวไฟสองใบได้ ข้าไม่เชื่อว่านั่นเป็นเพียงโชค ถ้าไม่สามารถติดตามคุณหนูได้ ข้าก็ได้แต่ติดตามเจ้าเท่านั้น อย่าพยายามโน้มน้าวให้ข้ากลับไป ข้าไม่เชื่อว่าเมื่อมาถึงเมืองหลวงแล้ว จะยังมีคนอยากกลับไป"
"ปู้เอ้อร์ ข้าเห็นว่าเจ้ามีอนาคตไกล รู้จักมาติดตามข้า" โม่อู๋จี๋พูดล้อเล่น
"โม่ซิงเหอ..." เสียงใสกังวานตัดบทสนทนาของเขากับติงปู้เอ๋อร์
"เป็นคุณหนูเหวินนี่เอง ช่างเป็นโชคดีจริงๆ คุณหนูเหวินยังคงสวยสง่าเหมือนเดิม แต่คุณหนูเหวินช่วยเรียกชื่อจริงของข้าได้ไหม ข้าได้เปลี่ยนชื่อเป็นโม่อู๋จี๋แล้ว" หลังจากออกจากเมืองเหราโจว โม่อู๋จี๋ก็ไม่มีความรู้สึกอึดอัดเหมือนแต่ก่อน ไม่ว่าจะพูดหรือทำอะไร ก็ไม่กังวลหรือหวาดกลัวอีกต่อไป เขาไม่คิดว่าเหวินแมนจูก็จะไปเมืองหลวงด้วย เหวินแมนจูคงไม่ได้มาในฐานะคนรับใช้หรือสาวใช้เหมือนเขา แต่มาเพื่อเข้าร่วมการประชุมประตูเซียนเหมือนหานหนิง
"อา เอ่อ อู๋จี้ ข้ากลัวว่าจะไปช้าแล้วจะไม่มีที่ดีๆ เหลือ ข้าจะไปกางเต็นท์ก่อน พวกเจ้าคุยกันต่อเถอะ" ติงปู้เอ๋อร์เห็นโม่อู๋จี๋คุยกับเหวินแมนจู จึงรีบหาข้ออ้างถอยออกไป เขารู้เรื่องของโม่อู๋จี๋ดี และรู้ถึงความสัมพันธ์ที่อึดอัดระหว่างโม่อู๋จี๋กับเหวินแมนจู
"ขอโทษด้วย ข้าลืมไปชั่วขณะ" เหวินแมนจูพูดอย่างขอโทษ
ในใจเธอมีคำถามมากมาย เธอรู้จักโม่อู๋จี๋ดีกว่าใคร สองครั้งล่าสุดที่ได้พบโม่อู๋จี๋ เธอรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของเขา ถ้าพูดว่าครั้งแรกที่เจอกันที่เฉิงหยี่กงฮุ่ย โม่อู๋จี๋ทำให้เธอรู้สึกแปลกไป ไม่ใช่แป้งที่ใครจะบีบก็ได้อีกต่อไป แต่เป็นเหมือนมีดเล่มหนึ่ง ครั้งนี้มีดเล่มนั้นได้ถูกชักออกจากฝักอย่างสมบูรณ์แล้ว แม้เธอจะไม่เข้าใจว่า "สวยสง่า" หมายถึงอะไร แต่ก็พอเดาได้ว่าเป็นคำชม
"อู๋จี้... ข้าอยากคุยกับเจ้าได้ไหม?" เหวินแมนจูพูด ความจริงแล้วเธออยากคุยกับโม่อู๋จี๋มานานแล้ว
แต่หลังจากที่โม่อู๋จี๋คิดค้นการรักษาจิ่วหมิง เธอได้ยินว่าเขาขลุกอยู่แต่ในจวนเจ้ามณฑล ไม่เคยออกมาข้างนอกเลย เธอจึงไม่มีโอกาสได้พบ และเธอยังได้ยินจากบิดาว่า ที่โม่อู๋จี๋บอกสูตรการรักษาจิ่วหมิงให้ทุกคนฟรีๆ นั้น เป็นเพราะต้องการปกป้องตัวเอง
เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมโม่ซิงเหอถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้หลังจากเปลี่ยนชื่อ? หรือว่าเขาเปลี่ยนไปก่อนแล้วจึงเปลี่ยนชื่อ?
โม่อู๋จี๋ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ "ถ้าหนุ่มหล่อข้างกายเจ้าไม่มีปัญหา เจ้าจะคุยกับข้านานแค่ไหนก็ได้"


## บทที่ 32 วิถีที่แตกต่าง

ชายหนุ่มรูปงามยืนอยู่ข้างเหวินแมนจู เมื่อยืนเคียงข้างเหวินแมนจูผู้งดงาม พวกเขาดูราวกับคู่รักในฝัน โม่อู๋จี๋สัมผัสได้จากบุคลิกที่เขาแสดงออกว่าเขาไม่ใช่ผู้ติดตามของเหวินแมนจูอย่างแน่นอน
เหวินแมนจูกล่าวอย่างสงบว่า "นี่คืออ๋องเก้าซือถูพัวแห่งแคว้นเฉิงอวี่ ฉันและเขาเดินทางมาด้วยกันเป็นทีม"
ที่แท้เขาเป็นลูกชายคนที่เก้าของซือถูเชียนชายชรา หากมีโอกาสในอนาคต เขาจะต้องกลับไปชำระบัญชีกับซือถูเชียนให้ได้ เพราะความสัมพันธ์กับซือถูเชียน โม่อู๋จี๋จึงรู้สึกไม่ชอบซือถูพัวทันที
ซือถูพัวประสานมือคำนับโม่อู๋จี๋อย่างสง่างามพลางกล่าวว่า "ได้ยินชื่อเสียงของหมอโม่มานาน วันนี้ได้พบตัวจริงแล้วเห็นว่าท่านเป็นมังกรในหมู่มนุษย์จริงๆ"
โม่อู๋จี๋หัวเราะเบาๆ "อ๋องเก้า คำพูดของท่านไม่ค่อยเหมาะสมนัก"
ซือถูพัวชะงักเล็กน้อย ตามบทสนทนาปกติ เขาในฐานะอ๋องเก้าทักทายโม่อู๋จี๋อย่างสุภาพเช่นนี้ แม้โม่อู๋จี๋จะไม่รีบตอบรับไมตรี ก็ไม่น่าจะพูดเช่นนี้ใช่ไหม?
"โอ้ ขอถามหมอโม่หน่อยว่าคำพูดของข้าไม่เหมาะตรงไหน?" ซือถูพัวยังคงถามด้วยรอยยิ้มและกิริยาสง่างาม
เหวินแมนจูมองโม่อู๋จี๋ด้วยความประหลาดใจ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมโม่อู๋จี๋ถึงได้ล่วงเกินอ๋องเก้าโดยไม่มีเหตุผล
โม่อู๋จี๋หัวเราะเยาะในใจ คนอื่นอาจเห็นตระกูลซือถูเป็นใหญ่ แต่ในสายตาของข้าโม่อู๋จี๋ พวกเขาเป็นเพียงศัตรูที่รอวันชำระแค้นเท่านั้น การล่มสลายของตระกูลโม่ต้องมีพระราชาซือถูเชียนแห่งแคว้นเฉิงอวี่อยู่เบื้องหลังแน่นอน
เมื่อต้องเป็นศัตรูกันในที่สุด ทำไมต้องแสร้งทำดีด้วย? ยิ่งไปกว่านั้น โม่อู๋จี๋รู้สึกไม่พอใจเมื่อเห็นเหวินแมนจูและซือถูพัวยืนเคียงข้างกันดูเหมาะสมกันดี หญิงใจง่ายเหมือนน้ำ ชายตระกูลซือถูก็ไม่ใช่คนดี
"อ๋องเก้า ประการแรก ข้าไม่ใช่นักปรุงยา ทุกคนรู้ว่ายาเก้าชีวิตที่ข้านำออกมาเป็นของที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ ท่านยกยอข้าต่อหน้า แต่ความจริงกำลังใส่ร้ายข้า ประการที่สอง ข้าเป็นผู้ชาย จึงไม่อาจเรียกว่าหงส์ได้ ประการที่สาม โดยทั่วไปมีเพียงพระราชาเท่านั้นที่เรียกว่ามังกร หากข้าเป็นมังกร นั่นก็หมายความว่าข้าเป็นพระราชาแห่งแคว้นเฉิงอวี่ คำพูดนี้เป็นการหมิ่นพระบรมเดชานุภาพ ข้าไม่เชื่อว่าอ๋องเก้าหวังให้ข้าเป็นพระราชาแห่งแคว้นเฉิงอวี่ในอนาคต"
โม่อู๋จี๋พูดอย่างสะใจโดยลืมไปว่าที่จริงแล้วหงส์เป็นเพศผู้
เหวินแมนจูเม้มริมฝีปาก ไม่พูดอะไร และไม่ได้ชี้ข้อผิดพลาดในคำพูดของโม่อู๋จี๋ สีหน้าของซือถูพัวเริ่มไม่สู้ดี เขาคิดว่าทำไมเมื่อก่อนพระบิดาไม่ฆ่าคนผู้นี้เสีย น่าเสียดายที่สถานที่นี้ไม่ใช่ที่ที่เขาในฐานะอ๋องเก้าจะสั่งการได้ แม้เขาจะอยากฆ่าโม่อู๋จี๋ แต่ก็ไม่อาจลงมือได้
"อีกอย่าง อ๋องเก้า ข้ารู้สึกว่าท่านดูคล้ายคนที่ข้ารู้จักมาก" โม่อู๋จี๋เห็นใบหน้าที่เคยสงบนิ่งเปลี่ยนเป็นไม่พอใจ ก็รู้สึกสะใจ จึงยิ้มพลางพูดต่อ
ซือถูพัวขมวดคิ้ว เขารู้สึกว่าโม่อู๋จี๋คงไม่มีคำพูดดีๆ เหวินแมนจูก็ขมวดคิ้วเช่นกัน โม่อู๋จี๋ตรงหน้าเปลี่ยนไปจนเธอรู้สึกไม่คุ้นเคยมากขึ้น
โม่อู๋จี๋หัวเราะเบาๆ พลางกล่าวว่า "คนผู้นั้นมีวิชาเลวทรามมาก มีฉายาว่า 'จุนจึเจี้ยน' เป็นคนที่ 'สุภาพ' มาก เป็นหัวหน้าสำนัก วิชาเทพม่วงที่เขาฝึกฝนนั้นไม่เคยมีใครเทียบได้มาก่อน"
อ๋องเก้าที่เดิมคิดจะเดินจากไปกลับหยุดชะงัก ถามด้วยความประหลาดใจว่า "หมอโม่ ยังมีผู้อาวุโสระดับสูงเช่นนี้อีกหรือ? ขอถามว่าท่านผู้อาวุโสท่านนั้นมีนามว่าอะไร? และวิชาเทพม่วงนั้นเป็นวิชาเซียนอะไร? เป็นวิชาดาบไร้เทียมทานใช่หรือไม่?"
เขาเดินทางมาเพื่อเข้าร่วมการประชุมประตูเซียน เมื่อได้ยินว่าโม่อู๋จี๋รู้จักผู้อาวุโสระดับนี้ จะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร เขาลืมความไม่พอใจเมื่อครู่ไปหมดสิ้น ส่วนเรื่องที่โม่อู๋จี๋พูดโกหกหรือไม่ เขาไม่สงสัยเลย คุณปู่ของโม่อู๋จี๋ โม่เทียนเฉิง เป็นบุคคลที่น่าเกรงขาม คนเช่นนี้รู้จักผู้อาวุโสระดับสูงก็เป็นเรื่องปกติ
โม่อู๋จี๋ถอนหายใจพลางกล่าวว่า "ผู้อาวุโสจุนจึเจี้ยนผู้เก่งกาจนี้มีนามว่าอวี่ปู้ฉวิน ข้าเพียงเห็นอ๋องเก้าแล้วรู้สึกว่าท่านกับเขาเป็นคนประเภทเดียวกัน ข้าไม่รู้ว่าวิชาเทพม่วงเป็นวิชาเลวทรามชั้นสูงหรือไม่ แต่จุนจึเจี้ยนผู้นี้มีความกล้าหาญมาก หลังจากฝึกวิชาเทพม่วงจนสำเร็จ เขากลับใช้ความกล้าและความมุ่งมั่นอันยิ่งใหญ่ละทิ้งวิชาของตน หันไปฝึกวิชาที่ทรงพลังกว่า ไม่ใช่สิ วิชาเด่นกว่า ข้าคิดว่าข้าไม่มีความกล้าและความมุ่งมั่นเช่นนั้น"
ซือถูพัวตอนนี้ละทิ้งความหยิ่งผยองของตนไปหมดแล้ว โค้งคำนับโม่อู๋จี๋พลางถามว่า "ขอถามว่าคัมภีร์วิเศษที่อวี่อาวุโสหันไปฝึกคืออะไร?"
โม่อู๋จี๋มองซือถูพัวด้วยสีหน้าตกใจพลางกล่าวว่า "อ๋องเก้าช่างยอดเยี่ยมจริงๆ ข้ายังไม่ทันบอกว่าเป็นอะไร ท่านก็รู้แล้วว่าเป็นคัมภีร์วิเศษ ถูกต้อง นั่นคือคัมภีร์ดอกทานตะวัน น่าเสียดายที่ท่านผู้อาวุโสนั้นไม่ได้อยู่ที่นี่ หากจุนจึเจี้ยนอยู่ที่นี่ เขาจะต้องถ่ายทอดคัมภีร์ดอกทานตะวันให้อ๋องเก้าแน่นอน เพราะว่า..."
พูดถึงตรงนี้ โม่อู๋จี๋ก็หยุดกะทันหัน
คราวนี้ไม่เพียงแต่อ๋องเก้าซือถูพัว แม้แต่เหวินแมนจูก็กลั้นหายใจมองโม่อู๋จี๋ อยากรู้ว่าโม่อู๋จี๋จะพูดว่า "เพราะว่า" อะไร
ผ่านไปหลายวินาที โม่อู๋จี๋จึงพูดต่อว่า "เพราะพวกท่านเป็นคนประเภทเดียวกัน ย่อมต้องชื่นชมกันและกัน น่าเสียดาย ข้าไม่สนใจฝึกวิชาแบบนั้น ตอนนั้นข้าเพียงเห็นแปดตัวอักษรบนปก และข้าจำได้เพียงหกตัวเท่านั้น แต่ก็ไม่มีอะไรน่าเสียดาย เพราะข้าเป็นเพียงฟานเกิ้นธรรมดา คัมภีร์วิเศษเช่นนั้นไม่เหมาะกับคนธรรมดาอย่างข้า ข้ามีเจ็ดอารมณ์หกความปรารถนา จะละทิ้งชีวิตคนธรรมดาเพื่อการฝึกฝนได้อย่างไร"
"หกตัวอักษรนั้นคืออะไร..." ซือถูพัวถามออกมาทันที
โม่อู๋จี๋มองซือถูพัวอย่างจริงจังและหนักแน่นพลางกล่าวว่า "หากต้องการฝึกวิชา ต้องก่อน... ข้าจำได้เพียงหกตัว ข้าไปละ"
พูดจบ โม่อู๋จี๋หันไปพูดกับเหวินแมนจูว่า "คุณหนูเหวิน ข้ารู้สึกว่าไม่อยากนั่งคุยกับเธออีกแล้ว อยู่กับพวกท่านรู้สึกกดดันเกินไป ลาก่อน"
มองแผ่นหลังของโม่อู๋จี๋ที่เดินจากไป สีหน้าของซือถูพัวเปลี่ยนไปหลายครั้ง หลังจากผ่านไปสักพัก เขาจึงพูดกับเหวินแมนจูว่า "มันจู พี่โม่ผู้นี้ช่างไม่ยึดติด ไม่ได้รู้สึกท้อแท้เพราะตนเป็นฟานเกิ้น เมื่อก่อนตอนที่ข้ารู้ว่ารากวิญญาณของตนไม่ดีนัก ข้ายังรู้สึกแย่มาก เธอเคยรู้จักกันมาก่อน คุยกันให้มากหน่อยก็ดี ข้าจะเข้าโรงเตี๊ยมก่อน"
...
"อู๋จี้ ทำไมไม่คุยต่อล่ะ?" เมื่อเห็นโม่อู๋จี๋กลับมา ติงปู้เอ๋อร์ถามพลางยิ้ม
"วิถีไม่เหมือนกัน ย่อมไม่ร่วมทาง" โม่อู๋จี๋ตอบเรียบๆ แล้วเริ่มช่วยกางเต็นท์
คนที่เดินทางไปเมืองหลวงฉางลั่วมีมากเกินไป บรรดาเจียผูที่ไม่มีที่พัก ต่างก็กางเต็นท์ริมทะเลเหมือนโม่อู๋จี๋
"วิถีไม่เหมือนกัน ย่อมไม่ร่วมทาง พูดได้ดีมาก" เสียงร่าเริงดังมา ตามมาด้วยชายร่างใหญ่หนวดเคราเต็มหน้าถือถุงหนังสัตว์ ด้านหลังชายคนนั้นมีหญิงสาวรูปร่างงดงาม
หากเปรียบเหวินแมนจูเป็นแอปเปิ้ลเขียว หญิงสาวผู้นี้ก็คือแอปเปิ้ลสุกที่ยั่วยวนกว่า หากไม่มีกลิ่นอายของหญิงโลกีย์อย่างหนัก หญิงสาวผู้นี้จะดูเหมือนคนมีฐานะสูงส่ง
ชายหนวดเคราเต็มหน้าประสานมือคำนับโม่อู๋จี๋ "ข้าชื่อหยวนจื้ออี นี่คือสหายของข้า สิบเอ็ดเหนียง เมื่อครู่ได้ยินคำพูดของน้องชาย รู้สึกเห็นด้วยอย่างยิ่ง หากน้องชายไม่รังเกียจ ข้ามีสุราดี พวกเราดื่มด้วยกันสักถ้วยไหม?"
โม่อู๋จี๋หัวเราะร่า "ไม่รังเกียจแน่นอน ข้าชื่อโม่อู๋จี๋ นี่คือสหายของข้า ติงปู้เอ๋อร์ ตอนนี้เต็นท์ก็กางเสร็จแล้ว เชิญทั้งสองเข้ามาเถิด"
(การอัปเดตวันนี้ถึงแค่นี้ เพื่อนๆ ราตรีสวัสดิ์ และขอบัตรแนะนำสนับสนุนด้วย!)


## บทที่ 33 เหล้าของเพื่อน

หยวนจื้ออีไม่ได้โม้ เหล้าที่เขานำมาเป็นเหล้าดีจริงๆ รสชาติหอมละมุน กลิ่นหอมยาวนาน และที่น่าประทับใจกว่านั้นคือมีความรู้สึกของแอลกอฮอล์อ่อนๆ ที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย เส้นลมปราณที่เพิ่งเปิดของโม่อู๋จี๋ได้รับการบำรุงจากเหล้า ทำให้ทั้งร่างกายรู้สึกสบาย
"เป็นเหล้าที่ดีจริงๆ ดื่มแค่อึกเดียวก็รู้สึกสบายไปทั้งตัว" โม่อู๋จี๋กล่าวชมเชย เขาเดาว่าในเหล้านี้มีสมุนไพรวิเศษผสมอยู่ ไม่เช่นนั้นคงไม่ทำให้เขารู้สึกสบายเช่นนี้
เมื่อหยวนจื้ออีได้ยินโม่อู๋จี๋ชมเหล้าของเขา เขายิ่งภูมิใจและกล่าวว่า "พี่โม่เป็นคนที่เข้าใจเหล้าจริงๆ เหล้านี้ฉันใช้ผลไม้ศักดิ์สิทธิ์หนึ่งชนิด ฉันมาจากแคว้นชางเยี่ยน ปีนั้นฉันบังเอิญเข้าไปในป่าหมอกสายฟ้า ไม่คิดว่าจะโชคร้ายกลายเป็นโชคดี ได้พบผลไม้ศักดิ์สิทธิ์ชนิดหนึ่งในนั้น ผลลัพธ์คือฉันหมักเป็นเหล้าอร่อยได้สิบไห นี่เป็นไหสุดท้ายแล้ว แต่เหล้านี้แรงมาก ฮ่าฮ่าฮ่า..."
โม่อู๋จี๋ฟังแล้วก็รู้ว่าหยวนจื้ออีเป็นคนใจกว้าง เหล้าที่หมักจากผลไม้ศักดิ์สิทธิ์แค่แก้วเดียวก็มีมูลค่ามหาศาล สำคัญคือหาซื้อไม่ได้ แต่หยวนจื้ออีกลับชอบคำพูดของเขาและหยิบออกมาดื่มอย่างไม่ลังเล
"น่าละอายจริงๆ พบกันโดยบังเอิญ แต่กลับได้ดื่มเหล้าดีของพี่หยวน" โม่อู๋จี๋นึกถึงแคว้นชางเยี่ยนขึ้นมาทันที นั่นไม่ใช่แคว้นที่กำลังทำสงครามกับแคว้นเฉิงอวี่หรอกหรือ? แต่โม่อู๋จี๋ไม่สนใจเลย เขาไม่มีความรู้สึกเป็นเจ้าของต่อแคว้นเฉิงอวี่เลย
หยวนจื้ออีหัวเราะอีกครั้ง "พี่โม่พูดแบบนี้เหมือนเป็นคนนอก เหมือนที่พี่โม่พูดเมื่อกี้ คนที่มีแนวคิดต่างกันย่อมไม่สามารถร่วมงานกัน ผมกับพี่โม่ถูกชะตากันตั้งแต่แรกพบ ไม่ต้องพูดถึงเหล้าแค่ไหเดียว แม้แต่สิ่งที่ดีกว่านี้ ก็ยากจะเทียบกับการถูกชะตากันตั้งแต่แรกพบ"
"ดีจริง สิ่งที่ดีกว่านี้ ก็ยากจะเทียบกับการถูกชะตากันตั้งแต่แรกพบ มา พี่เจิ้นอี้ สิบเอ็ดเหนียง ปู้เอ้อร์ พวกเรามาดื่มอีกแก้ว" โม่อู๋จี๋รู้สึกสบายใจ นับตั้งแต่ถูกคนรักหักหลังและได้เกิดใหม่ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกสบายใจเช่นนี้
ทั้งสี่คนยกแก้วเหล้าขึ้น และดื่มรวดเดียวหมด
แม้แต่ตอนที่เปิดเส้นลมปราณเส้นแรก เขามีเพียงความตื่นเต้นและความยินดีที่บรรยายไม่ถูก แต่นั่นไม่ใช่ความสบายใจ ในขณะนี้ เขาจึงรู้สึกถึงความสบายใจที่แท้จริง ความรู้สึกผ่อนคลายและการระบายความรู้สึกอย่างแท้จริง
เมื่อดื่มไปถึงช่วงหลัง โม่อู๋จี๋อดไม่ได้ที่จะร้องเพลงเสียงดัง:
"ชีวิตในโลกนี้มีเพื่อนสนิทกี่คน
มิตรภาพเท่าไหร่ที่จะคงอยู่ตลอดไป
วันนี้เราจับมือลากันไป
มิตรภาพจะอยู่ในใจเราเสมอ
วันนี้เราอาจต้องจากลากันชั่วคราว
วันหน้าเราจะได้พบกันอีก
แม้ไม่ได้พบหน้ากัน
เราก็ยังคงเป็นเพื่อนกันเสมอ
แม้จะมีภูเขานับหมื่น
กั้นระหว่างเราทั้งสอง
ไม่จำเป็นต้องพบหน้า
ในใจก็รู้
มิตรภาพไม่เปลี่ยนแปลง
...
ตอนแรกโม่อู๋จี๋ร้องคนเดียว ต่อมาหยวนจื้ออีและคนอื่นๆ ก็เรียนรู้และร้องตามไปด้วย
...
เหวินแมนจูยืนอยู่นอกเต็นท์ที่โม่อู๋จี๋อยู่ ขมวดคิ้วตลอดเวลา โม่อู๋จี๋และคนอย่างหยวนจื้ออีมาดื่มเหล้าและส่งเสียงดังด้วยกัน ทำให้เธอรู้สึกไม่พอใจ
โม่อู๋จี๋เคยเป็นเจ้าชายเล็กๆ แม้จะไม่มีตำแหน่งเจ้าชายแล้ว ก็ไม่ควรตกต่ำเช่นนี้ ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไป โม่อู๋จี๋จะไม่มีวันหลุดพ้นจากการเป็นคนรับใช้ได้อีก หากไม่ใช่เพราะเธอรู้สึกผิดในใจและอยากช่วยโม่อู๋จี๋ เธอคงหันหลังกลับไปนานแล้ว บางทีเธออาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่า เธอมาที่นี่ยังมีอีกจุดประสงค์หนึ่ง นั่นคือช่วยซือถูพัวสืบเรื่องที่มาของจุนจึเจี้ยน
แต่เมื่อเธอได้ยินโม่อู๋จี๋ร้องเพลงเกี่ยวกับมิตรภาพที่คงอยู่ตลอดไป เธอก็ตกใจ เธออยู่กับโม่อู๋จี๋มานานที่สุด รู้จักโม่อู๋จี๋อย่างทะลุปรุโปร่ง แต่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าโม่อู๋จี๋มีพรสวรรค์ด้านดนตรีเช่นนี้ เสียงเพลงนี้ไพเราะมาก เรียบง่ายแต่แฝงไว้ด้วยความจริงใจ
"พี่น้องโม่ เพลงนี้ดี ฉันชอบ ไม่ว่าจะมีภูเขาและแม่น้ำมากมายเพียงใด มิตรภาพไม่เปลี่ยนแปลง!" สิบเอ็ดเหนียงใบหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์เหล้า เหมือนผู้ชายคนหนึ่งที่ถือแก้วเหล้าเดินไปข้างโม่อู๋จี๋ จับแขนของโม่อู๋จี๋ด้วยดวงตาพร่ามัวและพูดเสียงดัง
หยวนจื้ออีก็ลุกขึ้นยืนถือแก้วเหล้าและพูดว่า "เป็นเพลงที่ดีจริงๆ ฉันก็ชอบ น่าเสียดายที่ในเพลงไม่มีเหล้า ไม่อย่างนั้นคงสมบูรณ์แบบ มา ดื่มให้หมดแก้วนี้"
โม่อู๋จี๋ยืนขึ้นเช่นกัน ตัวเต็มไปด้วยกลิ่นเหล้า ดื่มเหล้าในแก้วจนหมดในคำเดียว และพูดเสียงดังว่า "ถ้าเช่นนั้น ฉันจะร้องอีกเพลงหนึ่ง
เมื่อวานผ่านไปไม่มีวันกลับมา โอ้เย
ความสุขมีค่ากว่าสิ่งใด
น้ำที่หกแล้วไม่อาจเก็บกลับคืนมา โอ้เย
ดอกท้อร่วงโรยแล้วยังมีกุหลาบ
ชีวิตคนเราหลายสิบปีย่อมมีพายุฝนมาเยือน
ปล่อยวางและสบายใจ วันนี้ดื่มจนเมา
เรื่องในอดีตจะเสียใจหรือไม่ ค่อยๆ รับรู้
ขณะนี้แก้วเหล้าของเพื่อนนี้มีค่าที่สุด
รีบเติมเหล้าให้เต็ม ดื่มให้หมดแก้วนี้และร้องเพลงดังๆ
เพื่อนรัก เพื่อนรัก คืนนี้ช่างสนุกสนาน
ทำให้ฉันเข้าใจว่าต้องทะนุถนอมไหล่ของเพื่อน
แสงอาทิตย์จะส่องสว่างหลังพายุฝนเสมอ
ให้เราเงยหน้าขึ้นและเรียนรู้ที่จะเข้มแข็ง
เหมือนแก้วเหล้าแรงของเพื่อนที่อุ่นหัวใจฉัน
อบอุ่นฉัน อย่าเก็บอะไรไว้ในใจอีก
วันนี้เรามาพบกัน โอ้เย
ความรู้สึกลึกซึ้งเติมเต็มแก้วเหล้า
เวลาผ่านไปเหมือนสายน้ำ โอ้เย
ไม่สนใจว่าเมื่อวานใครเป็นใคร
...
โม่อู๋จี๋เพราะดื่มเหล้า เสียงที่แหบและเร่าร้อนทำให้เหวินแมนจูที่อยู่นอกเต็นท์ตะลึงงัน เมื่อเทียบกับเพลงแรก เธอรู้สึกว่าชอบเพลงนี้มากกว่า ทุกประโยคดูเหมือนจะกระแทกเข้าไปในใจของเธอ ทำให้เธอรู้สึกเลือดเดือดพล่าน อยากจะเข้าไปดื่มกับพวกเขาสักสองสามแก้ว
นี่คือความรู้สึกของการเป็นเพื่อนหรือ? เธอก็มีเพื่อนของเธอเอง อ๋องเก้าแห่งแคว้นเฉิงอวี่ซือถูพัว ลูกชายของแม่ทัพคนแรกของแคว้นเฉิงอวี่เจ้าเฟยหู่ จ้าวผู ลูกชายของเหยาคังจากกระทรวงพิธีการ เหยาเปิงเจิ้น และจ้าวซวี่ที่ค่อนข้างเสแสร้ง...
คนเหล่านี้ใครไม่ใช่คนมีความสามารถ ใครไม่ใช่เยาวชนที่มีอนาคตสดใส? แต่ทำไมเธอรู้สึกว่าในคนเหล่านี้ เธอไม่มีวันพบความรู้สึกเลือดเดือดพล่านเช่นนี้? เช่นครั้งนี้ ถ้าซือถูพัวไม่รู้ว่าโม่อู๋จี๋รู้ที่อยู่ของคัมภีร์ดอกทานตะวัน เขาจะแนะนำให้เธอมาพูดคุยกับโม่อู๋จี๋มากขึ้นหรือไม่?
"ดี ดี พี่โม่ เพลงนี้ฉันชอบ... รีบเติมเหล้าให้เต็ม ดื่มให้หมดแก้วนี้และร้องเพลงดังๆ เพื่อนรัก เพื่อนรัก คืนนี้ช่างสนุกสนาน ทำให้ฉันเข้าใจว่าต้องทะนุถนอมไหล่ของเพื่อน..." หยวนจื้ออีร้องเพลงตามโม่อู๋จี๋อย่างเต็มเสียง
เพียงร้องไปสองประโยค ติงปู้เอ๋อร์และสิบเอ็ดเหนียงก็เข้าร่วมด้วย
เหวินแมนจูยืนอยู่นอกเต็นท์เป็นเวลานาน ในที่สุดก็ล้มเลิกความคิดที่จะเข้าไปในเต็นท์ หากไม่ได้ประสบเหตุการณ์วันนี้ เธอคงไม่มีวันรู้ว่าโม่อู๋จี๋มีความสามารถหลากหลายเช่นนี้ เพียงแค่ร้องเพลงสองเพลง ก็ทำให้เธอรู้สึกเลือดเดือดพล่าน ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะเข้าร่วมและร้องเพลงดังๆ ไปด้วยกัน
เดินออกไปไกล จนกระทั่งไม่ได้ยินเสียงเพลงอีก เหวินแมนจูจึงค่อยๆ ก้มหน้าลง เธอรู้ว่า ไม่ว่าเสียงเพลงของโม่อู๋จี๋จะไพเราะแค่ไหน เธอกับโม่อู๋จี๋ก็เป็นคนจากสองโลกที่แตกต่างกัน
ถ้าโม่อู๋จี๋มีรากวิญญาณ เธออาจจะหาทางช่วยเขา แต่น่าเสียดายที่โม่อู๋จี๋ไม่มีรากวิญญาณ เมื่อเธาเข้าร่วมประตูเซียนและเริ่มฝึกฝน เธอกับโม่อู๋จี๋จะห่างกันมากขึ้นเรื่อยๆ
"ปล่อยให้อดีตผ่านไปเถอะ ถ้าในอนาคตฉันฝึกฝนจนประสบความสำเร็จและได้พบเขาอีก ฉันจะให้ความมั่งคั่งแก่เขา หรืออาจช่วยให้เขาบรรลุความฝันนั้น เอาแคว้นเป่ยฉินกลับคืนมาให้เขา" เหมือนกำลังบอกลาอดีต หรืออาจกำลังหาเหตุผลให้ตัวเองที่จะจากโม่อู๋จี๋ไป เหวินแมนจูพึมพำขณะเดินเข้าไปในโรงเตี๊ยม
......


## บทที่ 34 ตลาดชั่วคราวริมทะเล

เมื่อโม่อู๋จี๋ตื่นขึ้นมา เขาไม่เห็นหยวนจื้ออีและสิบเอ็ดเหนียง แม้แต่ติงปู้เอ๋อร์ก็ไม่อยู่ในเต็นท์
หลังจากเมาค้างทั้งคืน ศีรษะไม่ปวดแม้แต่น้อย ร่างกายทั้งหมดกลับรู้สึกผ่อนคลาย เห็นได้ชัดว่าเหล้าที่หยวนจื้ออีนำมาเป็นเหล้าชั้นดีจริงๆ
คงเป็นเพราะความอึดอัดและกดดันที่เขาสะสมมานาน ทำให้เมื่อได้ผ่อนคลายอย่างเต็มที่ เขาก็ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ด้วย โม่อู๋จี๋รู้สึกขอบคุณหยวนจื้ออีและสิบเอ็ดเหนียงมาก พวกเขาเป็นคนที่สามารถเป็นเพื่อนได้
เขาเปิดห่อของที่อยู่ไม่ไกล น้ำยาเปิดเส้นลมปราณที่เขาปรุงไว้ยังอยู่ครบ
โม่อู๋จี๋ที่รู้สึกผ่อนคลายทั้งร่างลุกขึ้นยืน หยิบขวดแก้วใบหนึ่งขึ้นมาเปิดแล้วดื่มรวดเดียวหมด เขารู้สึกว่าสภาพร่างกายตอนนี้ดีมาก ก่อนหน้านี้หลังจากเปิดเส้นลมปราณเส้นแรก เขาไม่ได้เปิดเส้นที่สองต่อ เพราะกลัวว่าสภาพร่างกายไม่ดีพอ แต่ตอนนี้ ร่างกายผ่อนคลายเต็มที่ เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการดื่มน้ำยาเปิดเส้นลมปราณ
เส้นไฟอีกสายหนึ่งปรากฏขึ้นในร่างกาย โม่อู๋จี๋รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเส้นลมปราณเส้นที่สองถูกเปิดออก
เป็นไปตามคาด โม่อู๋จี๋กำหมัดแน่น ปล่อยให้ตัวเองผ่อนคลายอย่างเต็มที่ หากน้ำยาชนิดนี้ยังคงมีประสิทธิภาพเช่นนี้ต่อไป เขาจะไม่กลายเป็นอัจฉริยะระดับโลกหรอกหรือ?
สองชั่วโมงต่อมา ฤทธิ์ยาหมดไป เช่นเดียวกับการเปิดเส้นลมปราณเส้นแรก เส้นที่สองถูกอุดตันที่จุดหนึ่ง
โม่อู๋จี๋ที่มีประสบการณ์มาแล้วหนึ่งครั้งรู้สึกสงบ ตอนนี้เขาเข้าใจชัดเจนแล้วว่า การพึ่งเพียงน้ำยาเปิดเส้นลมปราณไม่สามารถเปิดเส้นลมปราณได้อย่างสมบูรณ์ สิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้คือ หาทะเลสายฟ้าเหมือนครั้งที่แล้ว ใช้สายฟ้าแลบทะลวงเส้นลมปราณ
วิธีนี้แม้จะโหดร้ายต่อตัวเองบ้าง แต่ก็ให้ผลลัพธ์ที่ดีมาก
ส่วนสายฟ้าบนท้องฟ้า โม่อู๋จี๋ไม่ได้วางแผนจะลองใช้ สายฟ้าแบบนั้นหากดึงลงมา แค่สายเดียวก็อาจทำให้เขาตายได้
น่าเสียดายที่ไม่มีวิธีฝึกฝน หากมีวิธีฝึกฝน เขาคงไม่ต้องใช้ร่างกายรับแรงกระแทกเหมือนครั้งที่แล้ว ต้องทนทุกข์ทรมานเพื่อเปิดเส้นลมปราณ
"อู๋จี้ เธอตื่นแล้วเหรอ รีบไปล้างหน้าเร็ว พวกเราจะไปเที่ยวตลาดชั่วคราวกัน" ติงปู้เอ๋อร์วิ่งเข้ามาอย่างตื่นเต้น
"ตลาดชั่วคราว?" โม่อู๋จี๋ถามอย่างสงสัย
ติงปู้เอ๋อร์หัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า "เธอไม่รู้ใช่ไหม ฉันเพิ่งรู้เหมือนกัน พี่เจิ้นอี้พาฉันไปดู ตลาดชั่วคราวคือตลาดที่ตั้งขึ้นชั่วคราว สามารถยุบได้ทุกเมื่อ ครั้งนี้มีคนมากมายมารวมตัวกันที่นี่ เตรียมจะไปเมืองหลวงฉางลั่ว หลายคนต้องการซื้อของ และก็มีหลายคนต้องการขายของ จึงรวมตัวกันเป็นตลาดชั่วคราว เมื่อเรือที่จะไปฉางลั่วออกเดินทาง ตลาดชั่วคราวก็จะสิ้นสุดลง"
"ต้องไปดูแน่นอน ฉันจะไปล้างหน้าที่ไหนล่ะ?" โม่อู๋จี๋รีบพูด ตลาดชั่วคราวแบบนี้เหมาะที่จะให้เขาได้เห็นโลกกว้าง คนที่จะไปเมืองหลวงที่นี่ หลายคนล้วนผ่านการฝึกฝนมาบ้าง บางทีในตลาดชั่วคราว เขาอาจจะได้เรียนรู้เกี่ยวกับการฝึกฝนมากขึ้น
ติงปู้เอ๋อร์ชี้ไปที่ทะเลด้านหน้า "ตรงนั้นไม่ใช่ที่โล่งๆ หรือ?"
โม่อู๋จี๋จ้องติงปู้เอ๋อร์ "น้ำทะเลเค็มและขม นายจะให้ฉันไปล้างหน้าที่นั่นเหรอ?"
ติงปู้เอ๋อร์หัวเราะ "ใครบอกว่าน้ำทะเลต้องเค็มและขมเสมอไป? นี่เป็นทะเลน้ำจืด ดูสิ มีคนมากมายกำลังล้างหน้าอยู่ริมทะเล"
ทะเลน้ำจืด? โม่อู๋จี๋ไม่รู้ว่าบนโลกมีทะเลน้ำจืดหรือไม่ อย่างน้อยเขาก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่ความสงสัยเหล่านี้ถูกเขาโยนทิ้งไปอย่างรวดเร็ว จักรวาลกว้างใหญ่ ดาวเคราะห์มีมากมาย สิ่งที่มนุษย์ไม่รู้มีมากมายเหลือเกิน
……
ครึ่งชั่วโมงต่อมา โม่อู๋จี๋และติงปู้เอ๋อร์ปรากฏตัวในตลาดชั่วคราว
เรียกว่าตลาดชั่วคราว แต่ในสายตาของโม่อู๋จี๋ นี่คือสถานที่จัดงาน มองไปทางไหนก็เห็นแต่ผู้คนหนาแน่น เสียงเรียกและเสียงขายดังไม่ขาดสาย บรรยากาศคึกคัก
"อู๋จี้ เธอเห็นไหม หลิงเย้าที่พวกเราไม่เคยเห็นมาก่อน ที่นี่มีเยอะแยะเลย แน่นอนว่าราคาก็สูงลิบลิ่ว อย่างต่ำก็หลายร้อยเหรียญทอง ถ้าดีหน่อยก็หลายหมื่นหรือแม้แต่หลายแสนเหรียญทอง ฉันเพิ่งเห็นผลไม้สว่างตาผลหนึ่ง ได้ยินว่าเป็นหลิงเย้าที่ดีมาก เจ้าของแผงตั้งราคาห้าหมื่น... อยู่ตรงโน้น เธอดูสิ ยังมีคนล้อมอยู่ตรงนั้น คงยังขายไม่ออกจนถึงตอนนี้" ติงปู้เอ๋อร์ชี้ไปที่ฝูงชนไม่ไกลพลางพูด
"ไปดูกัน" โม่อู๋จี๋รีบเดินไป
หลังจากแทรกตัวเข้าไปในฝูงชนกับติงปู้เอ๋อร์ โม่อู๋จี๋เห็นชายคนหนึ่งที่มีสีหน้าดุร้าย ตรงหน้าชายคนนี้มีหินสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ ตรงกลางหินวางขวดแก้วใส ในขวดแก้วมีผลไม้ขนาดเท่ากำปั้นทารก
ผลไม้นี้ใสแวววาว ดูเหมือนคริสตัล หากไม่มีใบไม้อยู่บนผลไม้ เมื่อมองผ่านๆ อาจจะมองข้ามไปเลย
"เพื่อน ราคาห้าหมื่นเหรียญทองของคุณแพงเกินไป ผมให้สองหมื่น นี่เป็นราคาสูงสุดแล้ว" คนพูดเป็นชายหลังค่อมคนหนึ่ง อายุดูไม่มากนัก
ชายดุร้ายที่เป็นเจ้าของผลไม้สว่างตาไม่พูดอะไร ราวกับไม่ได้ยินราคาที่เสนอ
"จะตกลงหรือไม่ช่วยพูดหน่อย" ชายหลังค่อมเพิ่มน้ำเสียงขึ้นเล็กน้อย
สายตาของชายดุร้ายพลันตกลงบนตัวชายหลังค่อม "คุณใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงในการเพิ่มราคาจากหนึ่งหมื่นห้าพันเป็นสองหมื่น คุณค่อยๆ เพิ่มราคาไปเถอะ อย่าถามผมอีกว่าตกลงหรือไม่ เพราะต่ำกว่าห้าหมื่นผมไม่มีทางขาย"
โม่อู๋จี๋เคยอ่านหนังสือมากมายที่แหล่งผลิตยาต้านฮั่น ถือว่าเห็นโลกมามาก แต่ผลไม้สว่างตาแบบนี้ เขาไม่เคยเห็นในห้องสมุดของแหล่งผลิตยาต้านฮั่นเลย จากชื่อ ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับการมองเห็น
ชายหลังค่อมหัวเราะเย็นชา "ผลไม้สว่างตาถ้าปรุงเป็นเม็ดตามืดมิด อาจจะขายได้ห้าหมื่นเหรียญทอง แม้ว่าผลไม้นี้ไม่ต้องปรุงยาก็สามารถเพิ่มสายตาได้บ้าง แต่ประสิทธิภาพนั้นลดลงมาก เพื่อน คุณแน่ใจหรือว่าคุณสามารถเปลี่ยนผลไม้สว่างตานี้เป็นเม็ดตามืดมิด? หรือคุณแน่ใจว่าที่นี่มีคนจะซื้อผลไม้สว่างตาของคุณเพื่อเม็ดตามืดมิด? คนเราต้องรู้จักพอ"
"ฉันได้ยินว่ากินผลไม้นี้เข้าไป สายตาจะเพิ่มขึ้นจนสามารถมองเห็นสิ่งของในระยะร้อยเมตรได้อย่างชัดเจนแม้ในคืนที่ไม่มีดวงจันทร์" ติงปู้เอ๋อร์กระซิบที่ข้างหูของโม่อู๋จี๋
โม่อู๋จี๋สูดลมหายใจ กินผลไม้เพียงลูกเดียว สายตาก็เพิ่มขึ้นได้มากขนาดนั้น? งั้นราคาของผลไม้นี้ต้องไม่ใช่แค่ห้าหมื่นเหรียญทองแน่นอน ถ้าเขามีห้าหมื่นเหรียญทอง เขาคงไม่ต่อราคา ซื้อผลไม้นี้ทันที
โม่อู๋จี๋นึกขึ้นได้ทันใดว่าตัวเองก็มีหลิงเย้าอย่างหนึ่ง นั่นคือสมุนไพรเปลวไฟสองใบ ตอนนั้นเขาเก็บสมุนไพรเปลวไฟสองใบมาสามต้น ให้หานหนิงไปสองต้น เหลือไว้หนึ่งต้น
แต่ไม่รู้ว่าสมุนไพรเปลวไฟสองใบนี้มีประโยชน์อะไร มีราคาเท่ากับผลไม้สว่างตาหรือไม่
ไม่ถูกสิ ในเมื่อผลไม้สว่างตามีค่ามาก ทำไมชายดุร้ายคนนี้ถึงนำออกมาขาย? และยังขายระหว่างทางที่กำลังจะไปเมืองหลวงอีก ถ้าไปถึงเมืองหลวงแล้ว มูลค่าจะไม่ยิ่งสูงขึ้นหรือ? ตลาดชั่วคราวนี้ส่วนใหญ่ประกอบด้วยเจียผู คนที่สามารถหาเงินสองหมื่นเหรียญทองได้ถือว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว
"ผลไม้นี้ผมเอา ผมไม่มีเหรียญทองมากขนาดนั้น..." มีเสียงอีกเสียงหนึ่งดังขึ้น
ตามมาด้วยพลังอันแข็งแกร่งที่ผลักโม่อู๋จี๋และติงปู้เอ๋อร์ไปด้านข้าง ในฝูงชนปรากฏทางเดิน มีชายคนหนึ่งแบกดาบยาวเดินมา
โม่อู๋จี๋เห็นที่ชายชุดของชายคนนี้มีรูปดาบเล็กๆ ปักด้วยด้ายสีทอง
"ท่านปรมาจารย์เซียนเป็นคนของกู่เจี้ยนเหมินหรือ?" ชายดุร้ายถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นทันที
ชายที่แบกดาบยาวพยักหน้า "ถูกต้อง ผมชื่อเฟยไค่ช่าง เป็นศิษย์ของกู่เจี้ยนเหมิน"
ชายดุร้ายเมื่อได้ยินประโยคนี้ รีบยกขวดแก้วอย่างระมัดระวังส่งให้ชายคนนั้น พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า "ผู้น้อยหยานอัน เคารพกู่เจี้ยนเหมินมานาน ผลไม้สว่างตานี้ขอมอบให้เฟยเฉียนเป้ย ขอเพียง..."
เฟยไค่ช่างโบกมือตัดบทชายดุร้าย "เมื่อไปถึงฉางลั่วแล้ว ผมจะให้เหรียญทองคุณ แต่ถ้าจะให้ผมรับรองให้คุณเข้ากู่เจี้ยนเหมิน ผมไม่มีอำนาจขนาดนั้น"
เห็นได้ชัดว่าเขาฟังออกว่าหยานอันต้องการอะไร จึงขัดขวางไว้ก่อน
หยานอันรีบพูด "ผู้น้อยไม่จำเป็นต้องเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการ แม้เป็นเพียงศิษย์ประตูนอกหรือแม้แต่ศิษย์ฝึกงานของกู่เจี้ยนเหมินก็พอใจแล้ว"
โม่อู๋จี๋เข้าใจอย่างถ่องแท้ คนคนนี้นำผลไม้สว่างตาออกมาตั้งแต่แรกก็เตรียมจะมอบให้ศิษย์ของสำนัก เป้าหมายคือเพื่อเข้าสำนัก คงเพราะรากวิญญาณของเขาไม่ดีนัก รู้ว่าไม่มีโอกาสกับประตูเซียน
คนคนนี้ช่างมีเล่ห์เหลี่ยม นำผลไม้สว่างตาออกมาตั้งแต่แรกไม่ได้ตั้งใจจะขายเพื่อเงิน แต่หยานอันรู้ได้อย่างไรว่าศิษย์ของกู่เจี้ยนเหมินจะมา? อ๋อ ไม่ว่าจะเป็นศิษย์ของสำนักไหนมา เขาคงพูดแบบเดียวกัน
ยังไม่ถูกอีก ถ้าไม่มีศิษย์เซียนมา แต่กลับมีคนรวยที่จะเข้าร่วมประตูเซียนมาซื้อผลไม้สว่างตาของเขาไปล่ะ จะทำอย่างไร?
เฟยไค่ช่างพยักหน้า หยิบแผ่นไม้อันหนึ่งออกมาส่งให้หยานอัน "นี่คือแผ่นไม้ของผม เมื่อไปถึงฉางลั่วแล้ว คุณสามารถไปรายงานตัวที่สถานที่รับสมัครศิษย์ฝึกงานของกู่เจี้ยนเหมิน
"ครับ ท่านปรมาจารย์เซียน" หยานอันเก็บแผ่นไม้นี้ไว้ท่ามกลางสายตาอิจฉาของคนรอบข้าง
(การอัปเดตวันนี้แค่นี้ ราตรีสวัสดิ์เพื่อนๆ!)


## บทที่ 35 ทาสหญิงในตลาดชั่วคราว

ผู้คนแยกย้ายกันไป ติงปู้เอ๋อร์ถอนหายใจอยู่ข้างๆ โม่อู๋จี๋ "เฮ้อ ในที่สุดผมก็เข้าใจแล้วว่าทำไมคุณหนูถึงให้พวกเราช่วยหาสมุนไพรเปลวไฟสองใบ เธอคงจะเอาไปมอบให้ปรมาจารย์เซียนสักคนแน่ๆ อู๋จี้ ถ้าตอนนั้นนายเก็บไว้สักต้นก็คงดี บางทีพอไปถึงฉางลั่ว อาจจะแลกเป็นศิษย์ฝึกงานได้"
โม่อู๋จี๋หัวเราะเบาๆ กระซิบว่า "ผมเก็บไว้หนึ่งต้นจริงๆ แต่คุณค่าของสมุนไพรเปลวไฟสองใบนั้นต่ำกว่าผลไม้สว่างตามาก ถ้าสมุนไพรระดับต่ำธรรมดาๆ แค่ต้นเดียวก็สามารถเป็นศิษย์ฝึกงานได้ งั้นศิษย์ฝึกงานคงมีเยอะเกินไปแล้ว"
ติงปู้เอ๋อร์พยักหน้า "ก็จริงนะ"
"ผมต้องการหมายเลข 17 ให้ราคา 20 เหรียญทอง"
"หมายเลข 17 ผมให้ 23 เหรียญทอง"
……
เสียงอึกทึกดังมา โม่อู๋จี๋มองไปด้วยความสงสัย และถามโดยไม่รู้ตัว "ที่นั่นกำลังประมูลอะไรกันอยู่หรือ? ประมูลอะไรน่ะ?"
ติงปู้เอ๋อร์พูดว่า "นั่นเป็นที่ขายทาสหญิง ผมเคยไปดู พูดตามตรง ทาสหญิงพวกนั้นสวยกว่ากันไปคนละคน และยังไม่เคยผ่านผู้ชายมาก่อน มีพ่อค้าขนมาโดยเฉพาะ เตรียมขายให้กับพวกอัจฉริยะที่จะไปเข้าร่วมการประชุมประตูเซียน"
โม่อู๋จี๋ถามอย่างสงสัย "ไม่ใช่ว่าคนที่เข้าร่วมการประชุมประตูเซียน แต่ละคนสามารถพาเจียติงได้แค่ 4 คนเท่านั้นหรอกหรือ? ถ้าซื้อทาสหญิงเพิ่ม จะให้พาขึ้นเรือได้ยังไง?"
"นี่นายไม่เข้าใจแล้ว ที่นี่ยังต้องอยู่อีกหลายวันกว่าจะออกเดินทาง พวกลูกหลานคนรวยที่มาเข้าร่วมการประชุมประตูเซียน แน่นอนว่าไม่สามารถพาผู้หญิงมานอนด้วยได้ พวกเขาอยู่ที่ชายทะเลที่ไม่มีอะไรให้สนุกแบบนี้ ก็ต้องมีคนมาเป็นเพื่อนใช่ไหมล่ะ พวกทาสหญิงเหล่านั้นที่จริงแล้วก็ถูกซื้อมาใช้แค่ไม่กี่วันเท่านั้น อยากไปดูไหม?" ติงปู้เอ๋อร์หัวเราะคิกคัก
"ไม่เอาดีกว่า" โม่อู๋จี๋ส่ายหน้า เขารู้สึกโกรธมากกับการค้าผู้หญิง แต่เขาก็ไม่มีกำลังที่จะหยุดยั้งเรื่องแบบนี้ได้ ทำไมต้องไปดูให้หงุดหงิดใจด้วย
"ขอแสดงความยินดีกับท่านผู้นี้ที่ได้หมายเลข 17 ด้วยราคา 25 เหรียญทอง ต่อไปจะเป็นการขายหมายเลข 26 ทุกท่านโปรดสนใจ หมายเลข 26 นี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าหมายเลข 17 เลย รูปโฉมยังดูสะอาดสะอ้านกว่าด้วยซ้ำ หมายเลข 26 ยังมีจุดขายที่ทุกท่านอาจจะยังไม่รู้ เธอเกิดในตระกูลเจ้าเมือง ได้ยินว่าเป็นลูกหลานของตระกูลโม่ เจ้าเมืองเป่ยฉิน..."
โม่อู๋จี๋กะทันหันชะงักฝีเท้า หันไปมองที่ประมูลทาสหญิงอยู่ไกลๆ สองมือกำเป็นหมัดแน่น
แม้ว่าวิญญาณของเขาจะไม่ใช่ตระกูลเจ้าเมืองเป่ยฉิน แต่อย่างน้อยเลือดในร่างกายเขาก็เป็นของตระกูลเจ้าเมืองเป่ยฉิน ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็นามสกุลโม่
คราวนี้ไม่ต้องรอให้ติงปู้เอ๋อร์พูดอะไร โม่อู๋จี๋รีบรุดไปที่นั่นอย่างรวดเร็ว
ติงปู้เอ๋อร์รู้ที่มาของโม่อู๋จี๋เป็นอย่างดี เมื่อเห็นโม่อู๋จี๋มีสีหน้าโกรธเคืองเดินไป เขาก็กังวลว่าโม่อู๋จี๋จะพลาดทำอะไรผิด จึงรีบวิ่งตามไป
"อู๋จี้ ที่นี่ห้ามทำอะไรบุ่มบ่ามเด็ดขาดนะ ไม่อย่างนั้น คนอื่นจะบี้พวกเราตายเหมือนบี้มดตัวหนึ่งเท่านั้น" ติงปู้เอ๋อร์จับแขนของโม่อู๋จี๋ พูดอย่างร้อนรน
โม่อู๋จี๋พูดเสียงเข้ม "ผมรู้"
"ผมให้ 35 เหรียญทอง..." ชายร่างเตี้ยอ้วนคนหนึ่งตะโกน
"ได้ลองลูกหลานเจ้าเมือง รสชาติต้องไม่ธรรมดาแน่ ผมให้ 40 เหรียญทอง" อีกเสียงหนึ่งที่ฟังดูลามกดังขึ้น
โม่อู๋จี๋มองเห็นหญิงสาวชุดเขียวคนหนึ่งที่ถูกล่ามข้อเท้าด้วยโซ่เหล็ก หญิงสาวคนนี้มีแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นและความสิ้นหวัง เหมือนกับที่พ่อค้าอ้วนพูด นี่เป็นหญิงสาวที่ดูสะอาดสะอ้านและสวยงาม เสื้อผ้าบนร่างกายเธอเห็นได้ชัดว่าผ่านการจัดแต่งมาอย่างดี นี่คงเป็นเพื่อให้ขายได้เหรียญทองมากขึ้น
"100 เหรียญทอง" โม่อู๋จี๋สูดลมหายใจแล้วพูด
ในใจเขามีไฟโทสะลุกโชน เขาอยากจะดึงมีดสั้นออกมาจากรองเท้าบู๊ตแล้วพุ่งเข้าไป แทงไอ้อ้วนนั่นให้ตายคามีด
สติบอกโม่อู๋จี๋ว่า ความหุนหันพลันแล่นคือปีศาจ เขาทำได้แค่ใช้เหรียญทองจัดการไอ้อ้วนนี่ ไม่อย่างนั้นเขาจะตายอย่างน่าอนาถยิ่งกว่าไอ้อ้วนนั่นเสียอีก ส่วนคนที่เขาต้องการช่วย อาจจะต้องเจอชะตากรรมที่เลวร้ายยิ่งกว่า
ฝูงชนที่อึกทึกกะทันหันเงียบลง ตั้งแต่เริ่มขายทาสหญิงมา ทุกคนเพิ่มราคาสูงสุดก็แค่ 10 เหรียญทอง เมื่อกี้มีคนเพิ่มจาก 35 เป็น 40 ก็ถือว่าเพิ่มสูงมากแล้ว ตอนนี้มีคนหนึ่งมาเพิ่มราคาเป็น 100 เหรียญทองเลย นี่มันฟุ่มเฟือยขนาดไหน 100 เหรียญทอง สามารถซื้อทาสหญิงได้หลายคนแล้ว
"ผู้หญิงคนนี้ไม่เลว ผมให้ 101 เหรียญทอง" เพราะโม่อู๋จี๋เสนอราคา 100 เหรียญทอง ทำให้บริเวณนั้นเงียบไปชั่วขณะ ตอนนี้มีคนตะโกนราคา 101 เหรียญทองอย่างกะทันหัน ยิ่งทำให้ดูผิดปกติ
ที่นี่คนวุ่นวายไร้ระเบียบอยู่แล้ว เป็นแค่ลานกลางแจ้งเท่านั้น ทาสหญิงคนหนึ่งถูกประมูลถึง 101 เหรียญทอง ทันใดนั้นก็เหมือนมีประทัดตกลงในฝูงชน ผู้คนส่งเสียงอึกทึกขึ้นมา มีคนมากมายต่างตะโกนเสนอราคาที่สูงขึ้น
โม่อู๋จี๋มองเห็นคนที่เสนอราคา 101 เหรียญทองคนนั้น มือถือพัดพับอวดโก้ ผมหวีเรียบแปล้จนเงาวับ โม่อู๋จี๋ไม่รู้จักคนคนนี้เลย ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องมาแย่งกับเขา
"1,000 เหรียญทอง" โม่อู๋จี๋ไม่มีอารมณ์จะประมูลกับคนคนนี้ จึงเพิ่มราคาขึ้นสิบเท่าทันที
พ่อค้าอ้วนที่ขายทาสหญิงได้ยินโม่อู๋จี๋เสนอราคา 1,000 เหรียญทอง ตื่นเต้นจนร่างกายแทบจะสั่น ทาสหญิงหลายสิบคนยังขายไม่ได้ราคาสูงเท่ากับทาสหญิงคนเดียวนี้ เขาจะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร? แต่เขายังคงมองไปที่ชายถือพัดพับคนนั้น เขาอยากเห็นการแข่งขันระหว่างสองคน จะได้ทำให้เขาได้เหรียญทองมากขึ้น
คนที่มามุงดูยิ่งตื่นเต้นขึ้น พากันส่งเสียงอึกทึก ทาสหญิงคนหนึ่งขายได้ถึง 1,000 เหรียญทอง นี่เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อ
"ไอ้หนุ่ม กล้าดีนักนะ กล้าแย่งผู้หญิงกับฉัน 1,001 เหรียญทอง นายกล้าเพิ่มอีกครั้งไหมล่ะ" ชายถือพัดพับเก็บพัดพับเข้าไป จ้องโม่อู๋จี๋อย่างดุร้าย
โม่อู๋จี๋ทำเหมือนไม่ได้ยินคำขู่ของคนคนนี้ และพูดออกมาตรงๆ ว่า "1,001 เหรียญทองกับ 1 เหรียญทองแดง"
"แก..." ชายถือพัดพับชี้พัดพับไปที่หน้าผากของโม่อู๋จี๋ ถ้าพูดว่าการเพิ่มราคาของโม่อู๋จี๋ก่อนหน้านี้ยังมีกลิ่นอายของการเรียกร้องความสนใจ แต่ตอนนี้ราคาของโม่อู๋จี๋ชัดเจนว่ากำลังตบหน้าเขา
เขาสามารถเพิ่มราคาอีก 1 เหรียญทองจากราคาของโม่อู๋จี๋ได้ แต่โม่อู๋จี๋ไม่ควรเพิ่มราคาอีก 1 เหรียญทองจากราคาของเขาเด็ดขาด ไม่ใช่เพิ่ม 1 เหรียญทอง แค่เขาตะโกนราคาออกมา ไอ้คนที่มีสถานะแค่คนรับใช้คนนี้ควรจะปิดปากเงียบไปเลย
แต่ไอ้คนนี้ไม่เพียงแต่ไม่ปิดปาก ภายใต้คำขู่ของเขา ยังเพิ่มราคาไปอีก 1 เหรียญทองแดง
นี่ไม่ใช่แค่การตบหน้าแล้ว แต่เป็นการไม่สวมถุงมือตบหน้าให้ดังปัง ปัง
พ่อค้าอ้วนได้ยินโม่อู๋จี๋เพิ่มราคาแค่ 1 เหรียญทองแดง ใบหน้าอ้วนกระตุกไปสองสามที มองไปที่ชายถือพัดพับคนนั้น เขาหวังว่าชายถือพัดพับคนนี้จะโกรธจัดและเริ่มเพิ่มเหรียญทอง
น่าเสียดายที่ทำให้เขาผิดหวัง ชายถือพัดพับคนนี้เพียงแค่ชี้ไปที่โม่อู๋จี๋ด้วยความโกรธ แต่ไม่ได้เพิ่มราคาตาม จนกระทั่งเขาตะโกนสามครั้ง ชายถือพัดพับคนนี้ก็ยังดูเหมือนไม่ได้ตอบสนอง ยังคงจ้องโม่อู๋จี๋ด้วยความโกรธ
พ่อค้าอ้วนคนนี้คิดว่าชายถือพัดพับคนนี้คงไม่อยากเพิ่มราคา แต่กลัวเสียหน้า จึงจงใจทำแบบนี้ เขาจึงตะโกนว่า "ขอแสดงความยินดีกับท่านผู้นี้ ที่ได้ทาสหญิงลูกหลานเป่ยฉินคนนี้ด้วยราคา 1,001 เหรียญทองกับ 1 เหรียญทองแดง"
"ใครบอกว่าฉันไม่เพิ่มราคา ฉันให้ 2,000 เหรียญทอง" ชายถือพัดพับจ้องพ่อค้าอ้วนคนนี้อย่างดุร้ายและตะโกน
.......


## บทที่ 36 หญิงสาวตระกูลโม่

เมื่อราคาสองพันเหรียญทองถูกเสนอออกมา เนื้อหนังบนใบหน้าของพ่อค้าอ้วนสั่นกระตุกอย่างรุนแรง ตอนนี้เขาอยากจะตบหน้าตัวเองสักสองสามที ทำไมไม่รอให้นานกว่านี้ก่อนจะประกาศขาย?
ไม่ได้ เขาไม่สามารถปล่อยให้เหรียญทองพันนั้นหลุดมือไปได้ คิดได้ดังนั้น เขารีบตะโกนเสียงดัง "มีคนเสนอราคาสองพันเหรียญทองแล้ว มีใครจะให้ราคาที่สูงกว่านี้อีกไหม..."
ประโยคนั้นยังพูดไม่ทันจบ เขาก็รู้สึกถึงความเย็นที่คอ เขาก้มหน้าลงมองโดยสัญชาตญาณ และเห็นมีดแหลมวาววับวางอยู่ที่คอของเขา
"นาย... นายรีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้... ที่นี่เป็นจุดรวมตัวของงานประชุมประตูเซียน นายกล้าก่อเหตุรุนแรงหรือ?" ครึ่งแรกของประโยคที่พ่อค้าอ้วนพูดนั้นติดขัด แต่ครึ่งหลังดูเหมือนเขาจะเข้าใจว่าโม่อู๋จี๋ไม่กล้าลงมือ คำพูดของเขาจึงคล่องขึ้นมาก
คนที่เอามีดจ่อคอพ่อค้าอ้วนก็คือโม่อู๋จี๋นั่นเอง เมื่อเห็นโม่อู๋จี๋ชักมีด ผู้คนมากมายต่างมองเขาด้วยความตกใจ เหมือนที่พ่อค้าอ้วนพูด การกล้าชักมีดที่นี่ก็เหมือนกับเทพแห่งอายุยืนผูกคอตาย เบื่อที่ตัวเองมีอายุยืนเกินไป
โม่อู๋จี๋หัวเราะเบาๆ "ไอ้อ้วน เมื่อกี้นายตกลงราคาของฉันแล้ว นั่นหมายความว่าสัญญาปากเปล่าระหว่างเราได้เกิดขึ้นแล้ว ในตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นนายหรือฉันก็ไม่สามารถเปลี่ยนใจได้ นายก็รู้ว่านี่คือจุดรวมตัวของงานประชุมประตูเซียน ถ้าปรมาจารย์เซียนรู้ว่านายกล้าทำธุรกิจมืดที่นี่ เปลี่ยนใจกลางคัน ไม่เคารพกฎที่ปรมาจารย์เซียนวางไว้ อาละวาดในจุดรวมตัวของงานประชุมประตูเซียน ฉีกสัญญาปากเปล่าฝ่ายเดียว นายรู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น?"
โม่อู๋จี๋หยุดชั่วครู่อย่างตั้งใจ แล้วหัวเราะเย็นชาอีกสองสามครั้ง "ฉันกลัวว่านายจะได้เงินมาแล้วไม่มีชีวิตเหลือให้ใช้น่ะสิ ฉันไม่รีบฆ่านายหรอก ฉันแค่ต้องรายงานเรื่องนี้กับท่านปรมาจารย์เซียนก็พอ"
พูดจบโม่อู๋จี๋ก็เก็บมีดแหลมไป มองพ่อค้าอ้วนด้วยสีหน้าดูแคลน
เหงื่อเย็นไหลลงมาบนใบหน้าของพ่อค้าอ้วน หากโม่อู๋จี๋ไม่เอาเรื่อง เขาก็ไม่มีปัญหา แต่คนที่กล้าเสนอราคาหนึ่งพันเหรียญทองเพื่อซื้อทาสหญิง จะยอมเสียเปรียบแบบนี้โดยไม่เอาเรื่องได้อย่างไร? เมื่อกี้เขาเห็นแต่เงิน ลืมอันตรายไปเสียสนิท
จะโกงก็ไม่ได้แน่นอน มีคนเห็นและได้ยินมากมาย ถ้าเขาโกง นั่นก็คือการตายเร็วขึ้น
"ฮ่าๆ ขอโทษด้วย เมื่อกี้ฉันเข้าใจผิดไป ฉันตาลายเพราะเงิน ถึงได้ลืมไปว่าเราตกลงกันไปแล้ว" พ่อค้าอ้วนยิ้มประจบ ส่งโซ่ที่ล่ามหญิงสาวและกุญแจให้โม่อู๋จี๋ เทียบกับเหรียญทองพันหนึ่ง ชีวิตสำคัญกว่า
โม่อู๋จี๋ฮึมฮัมเสียงหนึ่ง แล้วปลดโซ่ออกโดยตรง โยนกุญแจและโซ่ทิ้งไป พร้อมกับหยิบเหรียญทองหนึ่งพันหนึ่งเหรียญและเหรียญทองแดงหนึ่งเหรียญจากกระเป๋าโยนให้พ่อค้าอ้วน
ถ้าไม่ใช่เพื่อช่วยหญิงสาวที่อาจเป็นญาติของเขา เขาคงไม่ยอมพูดดีด้วยแน่ แม้จะซื้อ ก็คงให้แค่ห้าสิบถึงหนึ่งร้อยเหรียญทองเท่านั้น
แต่โม่อู๋จี๋ไม่สนใจ หลังจากเห็นพ่อค้าอ้วนประกาศขายหญิงสาวจากตระกูลเจ้าเมืองแคว้นเป่ยฉิน เขาก็ไม่ได้วางแผนจะปล่อยพ่อค้าอ้วนคนนี้ไป
ชายถือพัดพับหน้าตาบึ้งตึง แต่ก็ไม่กล้าท้าทายกฎระเบียบทั้งหมดของงานประชุมประตูเซียน ได้แต่มองโม่อู๋จี๋พาหญิงสาวคนนั้นไปจากมือพ่อค้าอ้วน
พ่อค้าอ้วนรีบประจบชายถือพัดพับอย่างนอบน้อม "ท่านคุณชาย ฉันยังมีของดีกว่านี้ หมายเลขสามสิบเอ็ดไม่เพียงแต่สวย แต่ยังเชี่ยวชาญดนตรีทุกประเภท พูดถึงการรับใช้คน หมายเลขสามสิบเอ็ดเป็นที่ดีที่สุดของที่นี่..."
"จริงหรือ? ไอ้อ้วน นายยังมีของดีกว่านี้แต่ไม่รีบเรียกออกมา งั้นหมายเลขสามสิบเอ็ดฉันก็เอาด้วย ฉันให้ราคาหนึ่งพันเหรียญทอง" โม่อู๋จี๋ไม่รอให้ชายถือพัดพับพูดจบ ก็รีบพูดต่อเนื่อง
ชายถือพัดพับถูกโม่อู๋จี๋ตบหน้า เสียหน้าไปแล้วเมื่อครู่ จึงโกรธมากแต่ยังไม่ได้ระบาย ที่ยังไม่ได้ลงมือจนถึงตอนนี้ ก็เพราะเกรงกลัวกฎของงานประชุมประตูเซียน ตอนนี้มีหมายเลขสามสิบเอ็ดออกมา โม่อู๋จี๋ทำให้เขาเสียหน้า เขาจะยอมพลาดอีกได้อย่างไร? เขาไม่เชื่อว่าคนรับใช้คนหนึ่งจะสู้เงินเขาได้
"สองพันเหรียญทอง" ชายถือพัดพับจ้องโม่อู๋จี๋ด้วยสายตาดูแคลน เสียงประมูลของเขาก็แฝงความหยิ่งยโส
พ่อค้าอ้วนตกใจจนตาเบิกกว้าง เขายังไม่ทันเรียกหมายเลขสามสิบเอ็ดออกมา สองคนนี้ก็เริ่มประมูลกันแล้ว จากนั้นเขาก็ดีใจขึ้นมา นี่จะทำให้เขาได้กำไรก้อนใหญ่อีกแล้ว
"สามพันเหรียญทอง" โม่อู๋จี๋ประมูลอย่างไม่ใส่ใจ
"ห้าพัน"
"หกพัน..."
"หนึ่งหมื่นเหรียญทอง!" ชายถือพัดพับเลือดขึ้นหน้า แมลงตัวเล็กๆ อย่างคนรับใช้กล้าโอหังขนาดนี้
โม่อู๋จี๋เห็นชายที่อายุมากกว่าเล็กน้อยกระซิบบางอย่างที่หูของชายถือพัดพับ ความร้อนรุ่มบนใบหน้าของชายถือพัดพับลดลงไปบ้าง สายตาก็เย็นลงจากความบ้าคลั่ง
"ไม่เลว สมกับเป็นคนรวย เงินมากขนาดนี้ ฉันเอาไม่อยู่จริงๆ" พูดจบ โม่อู๋จี๋ก็ดึงหญิงสาวที่เขาซื้อมา พูดกับติงปู้เอ๋อร์ที่ตกตะลึงว่า "ปู้เอ๋อร์ ไปกันเถอะ"
มาถึงตอนนี้ ชายถือพัดพับจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าโม่อู๋จี๋กำลังหลอกเขา เขาโกรธจนเส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปน อยากจะสั่งให้คนจับโม่อู๋จี๋มาถลกหนังและเอาเส้นเอ็นออก น่าเสียดายที่นี่ไม่ใช่แคว้นที่เขาปกครอง เขาไม่มีความกล้าที่จะทำเช่นนั้น
"เจี่ยจิ้ง จ่ายเงิน" ชายถือพัดพับฮึมฮัมเสียงหนึ่ง แม้แต่หญิงสาวหมายเลขสามสิบเอ็ดหน้าตาเป็นอย่างไรก็ไม่มีอารมณ์จะดู หมุนตัวเดินจากไป
คนที่ดีใจที่สุดคือพ่อค้าอ้วน วันนี้แค่ทาสหญิงสองคนนี้ เขาก็ทำกำไรได้เท่ากับหนึ่งถึงสองปี
...
"อู๋จี้ พ่อค้าอ้วนนั่นก็ไม่ใช่คนดี แม้ว่านายจะหลอกไอ้น่ารังเกียจนั่น แต่กลับเป็นประโยชน์กับไอ้อ้วน" ติงปู้เอ๋อร์เดินตามข้างโม่อู๋จี๋พูด
โม่อู๋จี๋ยิ้ม "เป็นประโยชน์กับมัน? ฮ่าๆ กลับไปค่อยคุยกัน"
กล้าเอาคนของตระกูลโม่มาขายเป็นทาสหญิง โม่อู๋จี๋มองพ่อค้าอ้วนนี้เป็นคนตายไปนานแล้ว ที่เขากล้าเสนอราคาสูง ก็เพราะไม่กลัวว่าจะต้องจ่ายเงินจริง
"ฉันจะไปดูพี่เจิ้นอี้และสิบเอ็ดเหนียง นายกลับไปก่อนเถอะ" ติงปู้เอ๋อร์รู้ว่าโม่อู๋จี๋มีเรื่องจะคุยกับหญิงสาวตระกูลโม่คนนี้ จึงหลีกไปเอง
โม่อู๋จี๋พาหญิงสาวเข้าไปในเต็นท์ แล้วรูดม่านเต็นท์
หญิงสาวจ้องโม่อู๋จี๋ด้วยความระแวง ในสายตาเธอ โม่อู๋จี๋กับชายถือพัดพับและพ่อค้าอ้วนล้วนเป็นคนประเภทเดียวกัน เป็นประเภทที่เธอรังเกียจ
"เธอชื่ออะไร?" โม่อู๋จี๋ไม่สนใจความระแวงของหญิงสาว นั่งลงแล้วถาม
"ม่อเซียงถง" หลังจากบอกชื่อ หญิงสาวยังคงเม้มปากมองโม่อู๋จี๋อย่างระแวง
"เจ้าชายโม่เทียนเฉิงแห่งแคว้นเป่ยฉิน เธอเรียกเขาว่าอะไร?" โม่อู๋จี๋ถามอีกครั้ง
ม่อเซียงถงไม่ตกใจ ทุกคนรู้ว่าเธอมาจากแคว้นเป่ยฉิน "เจ้าชายเทียนเฉิงถือเป็นลุงใหญ่ของฉัน พ่อของฉันกับเจ้าชายเทียนเฉิงเป็นพี่น้องร่วมสายตระกูล"
โม่อู๋จี๋จ้องม่อเซียงถงด้วยความประหลาดใจ ที่แท้ม่อเซียงถงคนนี้อาวุโสกว่าเขาหนึ่งรุ่น ตามหลักแล้วเขาควรเรียกม่อเซียงถงว่าป้า
"ฉันชื่อโม่อู๋จี๋ โม่เทียนเฉิงถือเป็นปู่ของฉัน ดังนั้นเธอเข้าใจแล้วใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงช่วยเธอ" โม่อู๋จี๋รู้สึกสะเทือนใจ จึงอธิบาย
ม่อเซียงถงได้ยินคำพูดของโม่อู๋จี๋ แสดงความตกใจยิ่งกว่าโม่อู๋จี๋เสียอีก เธอตะลึงไปพักใหญ่ ก่อนจะถามอย่างไม่แน่ใจ "ท่านคือเสี่ยวจวินหวัง..."
โม่อู๋จี๋ยิ้มขมขื่น "เสี่ยวจวินหวังอะไรกัน สายตรงของเจ้าชายคงเหลือแค่ฉันคนเดียว เป่ย์ฉินจวิ้นหวางไม่ได้เป็นของตระกูลโม่ของเรานานแล้ว"
ม่อเซียงถงทั้งร่างสั่นเทา ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาพรั่งพรูออกมาทันที
(การอัปเดตวันนี้แค่นี้ ราตรีสวัสดิ์เพื่อนๆ!)
.......


## บทที่ 37 การล้างตระกูล

"ตระกูลโม่ที่ลั่วอันไม่มีแล้ว ทุกคนตายหมด..." ม่อเซียงถงพูดพลางน้ำตาไหลอาบใบหน้า แล้วก็พูดต่อไม่ออก ได้แต่ร้องไห้ไม่หยุด
"เรื่องมันผ่านไปแล้ว เธอค่อย ๆ เล่าไป" โม่อู๋จี๋ดึงม่อเซียงถงให้ลุกขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ ลั่วอันที่ม่อเซียงถงพูดถึงนั้น โม่อู๋จี๋รู้จักดี นั่นคือเมืองหลวงของแคว้นเป่ยฉิน ตระกูลโม่เป็นตระกูลเจ้าเมือง ทุกคนอยู่ที่ลั่วอัน
ต่อหน้าคนอื่น เขาไม่กล้าถามเรื่องของตระกูลโม่ เกรงว่าจะทำให้คนพวกนั้นระแวง แต่ต่อหน้าม่อเซียงถง โม่อู๋จี๋ย่อมไม่มีความกังวลเช่นนั้น
ม่อเซียงถงยังคงสะอื้นอยู่พักใหญ่ ก่อนจะพยายามกลั้นความเศร้าแล้วพูดว่า "เมื่อสี่ปีก่อน ตระกูลโม่ถูกพัวพันในคดีลอบสังหารเจ้าชายแคว้นเป่ยฉิน..."
"เดี๋ยวก่อน ตระกูลโม่ก็คือเจ้าชายแคว้นเป่ยฉินไม่ใช่หรือ แล้วจะลอบสังหารเจ้าชายแคว้นเป่ยฉินได้อย่างไร?" โม่อู๋จี๋ขัดคำพูดของม่อเซียงถง ถามด้วยความสงสัย
ม่อเซียงถงส่ายหน้า "เมื่อสี่ปีก่อน ตระกูลโม่ไม่ได้เป็นเจ้าชายแคว้นเป่ยฉินแล้ว ตระกูลเจ้าเมืองแคว้นเป่ยฉินตอนนี้คือตระกูลจวี้ เนื่องจากเจ้าชายแคว้นเป่ยฉินคนเดิมหายไปไม่มีข่าวคราว จู่ฮุยจึงประจบประแจงแคว้นชื่นอวี่ เดินทางไปแคว้นเป่ยฉินเพื่อรักษาการแทนเจ้าชายแคว้นเป่ยฉิน แต่ในระหว่างตรวจตราประตูเมือง กลับถูกลูกหลานสายรองของตระกูลโม่ลอบสังหาร ลูกหลานสายรองของตระกูลโม่คนนั้นถูกฆ่าในที่เกิดเหตุ ตระกูลโม่ถูกลงโทษประหารทั้งเก้าตระกูล..."
สีหน้าของโม่อู๋จี๋เริ่มหม่นหมอง ลูกหลานสายรองของตระกูลโม่จะไปลอบสังหารเจ้าชายรักษาการได้อย่างไร? ข้ออ้างนี้ช่างเลวร้ายเหลือเกิน วิธีการนี้ช่างโหดเหี้ยม ประหารทั้งเก้าตระกูล นี่มันความแค้นใหญ่หลวงขนาดไหนกัน
"เธอหนีออกมาได้อย่างไร? แล้วทำไมเมื่อพบเธอภายหลัง พวกเขาถึงไม่ฆ่าเธอ?" โม่อู๋จี๋มองม่อเซียงถงด้วยความสงสัย
ม่อเซียงถงพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยว่า "ในปีนั้นหลังจากที่เจ้าชายคนเก่าไม่กลับมา พ่อและแม่ของเธอก็ออกจากลั่วอันไปเย่าซโจวเพื่อขอคำสั่ง หวังจะสืบทอดตำแหน่งเจ้าชาย แต่พอไปแล้วก็ไม่มีข่าวคราว ตระกูลโม่ส่งคนไปเย่าซโจวไม่หยุด แต่ก็ไม่มีข่าวเช่นกัน"
ฟังมาถึงตรงนี้ โม่อู๋จี๋ก็เข้าใจแล้วว่าทำไมไม่มีคนจากตระกูลโม่มาที่เย่าซโจว ดูเหมือนว่าพวกเขาถูกฆ่าหมดตั้งแต่นอกเมืองลั่วอันแล้ว คาดว่าคนของตระกูลโม่ที่จะไปเย่าซโจวคงถูกฆ่าทั้งหมด จนกระทั่งจู่ฮุยได้รับตำแหน่งรักษาการเจ้าชาย ตระกูลจวี้จึงหาข้ออ้างมากวาดล้างตระกูลโม่จนหมดสิ้น
"เมื่อสี่ปีก่อน ฉันอายุเพียงสิบห้าปี เนื่องจากคนของตระกูลโม่หายตัวไปเรื่อย ๆ หัวหน้าตระกูลจึงออกคำสั่งห้ามไม่ให้คนของตระกูลโม่ออกจากลั่วอัน ฉันเป็นที่รักที่บ้าน จึงเสี่ยงถูกลงโทษ ใช้การเปลี่ยนโฉมออกจากลั่วอัน ความจริงฉันอยากเห็นโลกภายนอกเมืองลั่วอัน แต่เพียงวันที่สองหลังจากที่ฉันจากไป ตระกูลโม่ก็ถูกประหารทั้งเก้าตระกูลด้วยข้อหาลอบสังหารเจ้าชาย เมื่อฉันบังเอิญรู้ข่าวจากภายนอก ก็ไม่กล้ากลับไปลั่วอันอีก ฉันอยากไปเย่าซโจวเพื่อตามหาพ่อของเธอ..."
ม่อเซียงถงดูเหมือนจะนึกถึงวันเวลาอันโดดเดี่ยวและยากลำบากของตัวเองอีกครั้ง "ฉันเปลี่ยนโฉมอ้อมไปหลายเส้นทาง เคยเป็นขโมย เคยขอทาน แม้กระทั่งกินหญ้าป่าและใบไม้..."
โม่อู๋จี๋รู้สึกเสียใจขึ้นมาในใจ ตอนที่เขาจับเด็กผู้หญิงที่ขโมยของเขาบนถนนใหญ่ เขาควรจะช่วยเหลือเธอ เมื่อเขาเห็นคนอื่นตกทุกข์ได้ยาก เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าคนของตระกูลโม่ก็กำลังตกทุกข์ได้ยากอยู่ข้างนอกเช่นกัน
"ผ่านไปสองปีแบบนี้ ในที่สุดฉันก็ได้รับการช่วยเหลือจากครอบครัวใจดีครอบครัวหนึ่ง ได้เป็นสาวใช้ของคุณหนูในบ้านนั้น จนกระทั่งสามเดือนก่อน ครอบครัวนั้นไปทำให้ใครโกรธเข้า จู่ ๆ ก็มีคนบุกเข้าไปฆ่า สังหารทั้งครอบครัว เหลือไว้แค่ฉันกับคุณหนูของพวกเขา ที่ไว้ชีวิตพวกเรา เพราะพวกเราสามารถขายได้เงินอีก หลังจากนั้นฉันและคุณหนูก็ถูกขายต่อให้กับซ่องโสเภณีแห่งหนึ่ง
พ่อค้าอ้วนคนนั้นเป็นหุ้นส่วนของซ่อง เขาเก่งเรื่องทำธุรกิจมาก บอกว่างานประตูเซียนกำลังจะเปิด ยังไงก็ขายพวกเราชั่วคราวให้กับพวกคนมีฐานะที่มาร่วมงานประตูเซียนดีกว่า หลังจากที่พวกคนมีฐานะเหล่านั้นใช้งานพวกเราแล้ว พวกเราก็จะถูกทิ้งไว้ที่ชายหาดอย่างแน่นอน เขายังสามารถเก็บพวกเรากลับมาอีกครั้งเพื่อส่งเข้าซ่อง..."
"ปัง..." โม่อู๋จี๋ตบโต๊ะ "ช่างโหดร้ายนัก!"
ไม่รู้ว่าเขากำลังพูดว่าพ่อค้าอ้วนคนนั้นโหดร้าย หรือกำลังพูดว่าคนที่ฆ่าครอบครัวของคุณหนูคนนั้นโหดร้าย
พูดจบประโยคนี้ โม่อู๋จี๋ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ "เอ่อ แล้วคุณหนูคนนั้นล่ะ?"
"เธอชื่อจิงเล้งเป้ ก็คือหมายเลขสามสิบเอ็ด อู๋จี้ เธอช่วยคิดหาทางไปช่วยเธอได้ไหม..." ม่อเซียงถงมองโม่อู๋จี๋ด้วยความคาดหวัง เธอรู้ว่าโม่อู๋จี๋พักอยู่ที่นี่ และเธอก็เดาได้ว่าโม่อู๋จี๋มาที่นี่ในฐานะเจียติง แต่เธอยังคงหวังว่าจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น เช่น อัจฉริยะที่พาโม่อู๋จี๋มาให้ความสำคัญกับโม่อู๋จี๋มาก และจะตอบรับคำขอของโม่อู๋จี๋
"เรื่องอื่นค่อยคุยกันทีหลัง เธอรออยู่ที่นี่นะ" โม่อู๋จี๋พูดจบ โดยไม่รอให้ม่อเซียงถงตอบ หมุนตัวรีบร้อนเดินออกจากเต็นท์ บุญคุณที่ตระกูลจิงมีต่อม่อเซียงถงในการช่วยชีวิตเช่นนี้ โม่อู๋จี๋จะต้องช่วยไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขากลัวว่าถ้าไปช้า จิงเล้งเป้จะถูกไอ้โง่นั่นย่ำยี
โม่อู๋จี๋เพิ่งออกมาก็เห็นติงปู้เอ๋อร์อยู่ไกล ๆ เขารีบเดินไปดึงติงปู้เอ๋อร์ไปด้านข้าง "ปู้เอ้อร์ รู้หรือเปล่าว่าไอ้หมอนั่นที่แข่งกับฉันเมื่อกี้มาจากไหน?"
ติงปู้เอ๋อร์คิดว่าโม่อู๋จี๋กังวล จึงรีบพูดว่า "ฉันเพิ่งสืบมา ไอ้หมอนั่นมีฐานะเป็นเจ้าชายของแคว้นเสวียนเหลียง ชื่อทั็กป๋าฉี อาศัยอยู่ที่โรงเหล้าที่พวกเราเพิ่งออกมานั่นแหละ ไอ้หมอนี่อารมณ์ร้อนมาก โมโหง่าย แถมยังจองเวรด้วย แต่พวกเราไม่ต้องกังวลเรื่องไอ้หมอนี่ตอนนี้หรอก แค่ต้องระวังตอนขึ้นเรือเท่านั้น ฉันได้ยินมาว่าบนเรือมีคนตาย เทพมนุษย์ก็ไม่สนใจ"
"ฉันรู้แล้ว ปู้เอ้อร์ ช่วยเพิ่มเต็นท์อีกหลังนะ ฉันจะไปหาคุณหนูมีธุระนิดหน่อย" โม่อู๋จี๋กำชับอย่างรีบร้อน แล้วเดินอย่างเร่งรีบไปยังโรงเหล้าที่เพิ่งออกมา
ติงปู้เอ๋อร์ได้ยินว่าโม่อู๋จี๋จะไปหาหานหนิง ก็ไม่ได้สนใจอะไร ในความคิดของเขา น่าจะเป็นเพราะโม่อู๋จี๋อยากให้หานหนิงช่วยพูด เพื่อให้ทั็กป๋าฉีเกรงใจบ้าง
"หยุดนะ เจ้าไม่ใช่แขกของโรงเหล้า ไม่อนุญาตให้เข้า" ลูกมือของโรงเหล้าขวางโม่อู๋จี๋ไว้ เขารู้จักโม่อู๋จี๋ ก็คือคนที่ถูกเสี่ยวจวินหวังเฉาเฮ่าไล่ออกไปก่อนหน้านี้
โม่อู๋จี๋ประสานมือพูดอย่างสุภาพว่า "ข้าต้องไปหาคุณหนูของพวกเรามีธุระ ท่านคงไม่ห้ามข้าไปรายงานคุณหนูหากมีเรื่องด่วนกระมัง?"
ลูกมือคนนั้นลังเลทันที โม่อู๋จี๋พูดถูกต้อง คุณหนูของเขาพักอยู่ที่โรงเหล้า ในฐานะเจียผู ย่อมต้องรายงานตลอดเวลา
ในขณะที่เขากำลังจะตอบตกลง เหรียญทองเหรียญหนึ่งก็ถูกโม่อู๋จี๋ยัดใส่มือเขา "พี่ชาย ช่วยผ่อนปรนหน่อยเถอะ ข้าไม่ได้จะมาพัก ย่อมไม่ทำให้ท่านลำบากแน่นอน"
ลูกมือเดิมก็จะตอบตกลงอยู่แล้ว พอเห็นโม่อู๋จี๋ยังหยิบเหรียญทองออกมา ก็ตอบโดยไม่ลังเลว่า "ไปเถอะ แต่จำไว้ว่าต้องออกมาเร็ว ๆ นะ"
โม่อู๋จี๋รีบขอบคุณ แต่ในขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้า จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงกระซิบถามลูกมือคนนั้นว่า "พี่ชาย ข้าได้ยินคนพูดว่าเจ้าชายทั็กป๋าฉีของแคว้นเสวียนเหลียงเพิ่งซื้อทาสหญิงงามเลิศคนหนึ่งกลับมา?"
ลูกมือก็หัวเราะคิกคัก ส่งสายตาแบบรู้กันให้โม่อู๋จี๋ แล้วก็กระซิบว่า "พี่ชายเป็นพวกเดียวกันจริง ๆ พูดถึงทาสหญิงคนนั้น ดีจริง ๆ นะ ฉันเห็นแล้ว อกใหญ่เอวบาง หน้ารูปไข่ ถ้าได้กอด ฮิฮิ รสชาตินั้น..."
ลูกมือจมอยู่ในภาพลามกในหัว
"ไม่รู้ว่าไอ้หมอนี่พักอยู่ห้องไหน คนที่พักข้าง ๆ เขาคงทรมานแย่" โม่อู๋จี๋พูดด้วยน้ำเสียงแบบเดียวกัน หัวเราะคิกคัก
ลูกมือหัวเราะพูดว่า "เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องกังวล ท่านอ๋องน้อยทั่อป๋าพักอยู่ที่ห้องเลขที่สิบเจ็ดอักษรเจีย ข้าง ๆ ห้องของเขามีลานบ่อน้ำ"
"ไอ้หมอนี่โชคดีจริง ๆ ข้าต้องไปรายงานคุณหนูของข้าแล้ว" โม่อู๋จี๋ตอบรับอย่างขอไปที แล้วรีบร้อนเข้าไปในโรงเหล้า
......


## บทที่ 38 ช่วยคน

ตำแหน่งหมายเลขสิบเจ็ดอักษร "จา" เป็นอย่างที่คนรับใช้คนนั้นบอกจริงๆ ข้างๆ มีลานเล็กๆ นับว่าเป็นสถานที่ค่อนข้างเปลี่ยวบนชั้นสอง
โม่อู๋จี๋ลูบมีดสั้นที่ผูกไว้ที่ขา แผนของเขาคือจะโจมตีทั็กป๋าฉีให้สลบก่อน จากนั้นพาจิงเล้งเป้หนีออกไป ให้เธอรีบออกจากที่นี่อย่างลับๆ เขาเชื่อว่าตราบใดที่เขาไม่ฆ่าทั็กป๋าฉี ปรมาจารย์เซียนก็จะไม่สืบสวนเพื่อทาสหญิงคนหนึ่งอย่างแน่นอน และทั็กป๋าฉีก็กำลังจะขึ้นเรือแล้ว เขาย่อมไม่มีทางสืบสวนหรือส่งคนไปตามหา อย่างมากก็ได้แต่จมูกหุบยอมรับความพ่ายแพ้
เพราะมีตัวอย่างของหูเฟยมาก่อน โม่อู๋จี๋จึงวางแผนไว้แล้ว หากทั็กป๋าฉีคนนี้เก่งมาก เขาไม่สามารถทำให้อีกฝ่ายสลบได้ ก็จะลงมือฆ่าเลย แล้วหลบหนีไปหลังจากนั้น การฆ่าทั็กป๋าฉีกับไม่ฆ่าทั็กป๋าฉีนั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิงสำหรับเขา ถ้าฆ่าทั็กป๋าฉี เขาจำเป็นต้องหนี
"เสี่ยวจวินหวัง ไอ้หมอนั่นเตรียมจะไปแล้ว เพราะตอนที่พวกเราแข่งขันกับไอ้เลวนั่น ทำให้ทาสหญิงกลายเป็นที่นิยมขึ้นมาทันที ทาสหญิงที่เขาพามาขายหมดแล้ว ตอนที่ข้ามา เขากำลังเก็บข้าวของอยู่พอดี ข้าคาดว่าไอ้หมอนี่กำลังจะไปในไม่ช้า" เสียงพูดดังมา โม่อู๋จี๋ซ่อนตัวอยู่ใต้หน้าต่างตรงมุมห้อง ได้ยินชัดเจนทีเดียว
ในห้องของทั็กป๋าฉีมีคนอื่นอยู่ด้วย นี่ทำให้โม่อู๋จี๋คาดไม่ถึง เขาเดาว่าเสี่ยวจวินหวังที่หยิ่งยโสอย่างทั็กป๋าฉีจะต้องอยู่คนเดียวหนึ่งห้องแน่นอน หากมีสองคน แผนของเขาก็จะมีปัญหา
เสียงแค่นของทั็กป๋าฉีดังมา "เอาเหรียญทองของข้าไปแล้วคิดจะเดินจากไปอย่างปลอดภัย อย่าฝันไปเลย เจี่ยจิ้ง เจ้าพาคนไปสองคน แอบไปจัดการมัน เอาเหรียญทองทั้งหมดกลับมา ให้ห่างจากที่นี่หน่อย ทำให้สะอาด อย่าทิ้งร่องรอย"
โม่อู๋จี๋ไม่คิดว่าคนผู้นี้จะคิดเหมือนกับเขา เขาก็วางแผนจะรอให้พ่อค้าอ้วนออกจากที่นี่แล้วแอบตามไปจัดการ แต่เขาไม่คิดว่าพ่อค้าอ้วนจะไปเร็วขนาดนี้ ถ้าไม่ได้มาที่นี่ เขาอาจจะยังไม่รู้เลยว่าพ่อค้าอ้วนกำลังจะไป
"นายน้อย งั้นข้าไปก่อนนะ ท่านวางใจได้ ข้าจะต้องเอาเหรียญทองกลับมาให้ได้" ชายที่ชื่อเจี่ยจิ้งรับคำ จากนั้นโม่อู๋จี๋ก็ได้ยินเสียงประตูเปิดดังเอี๊ยด
รอจนเสียงฝีเท้าหายไป โม่อู๋จี๋จึงเดินไปที่หน้าประตูและเคาะประตู
"ใครน่ะ?" เสียงของทั็กป๋าฉีดังมา
โม่อู๋จี๋เลียนเสียงของเจี่ยจิ้งเมื่อครู่พูดเบาๆ ว่า "เสี่ยวจวินหวัง ข้านึกวิธีที่ดีกว่าได้แล้ว อยากเข้าไปปรึกษากับเสี่ยวจวินหวัง"
แต่เดิมโม่อู๋จี๋วางแผนจะเข้าทางหน้าต่าง แต่ตอนนี้ได้ยินเสียงของเจี่ยจิ้งแล้ว เขาจึงเปลี่ยนแผนทันที
"เอี๊ยด..." ประตูถูกเปิดอีกครั้ง
โม่อู๋จี๋พุ่งเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็วที่สุด ยกมือขึ้นชกไปที่ขมับของทั็กป๋าฉี
ทั็กป๋าฉีไหนเลยจะคิดว่าเจี่ยจิ้งจะกลับมาชกเขา เขาแทบไม่ทันได้เห็นหน้าเจี่ยจิ้งด้วยซ้ำ ก็รู้สึกว่าศีรษะมึนงง จากนั้นก็ถูกโม่อู๋จี๋ชกล้มลงกับพื้น หมดสติในทันที
โม่อู๋จี๋ถอนหายใจ ปิดประตูแล้วหยิบขวดยาออกมาเทใส่ปากของทั็กป๋าฉี เขามั่นใจว่าน้ำยาวิเศษขวดนี้จะทำให้ทั็กป๋าฉีหลับไปทั้งวัน
หลังจากทำเสร็จ โม่อู๋จี๋จึงหันไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ แม้ว่าเขาจะเห็นหญิงสาวคนนี้ทันทีที่เข้ามา แต่ตอนนั้นเขาไม่มีเวลาที่จะมองอย่างละเอียด ตอนนี้เมื่อมองอย่างพินิจ เขาจึงรู้ว่าพ่อค้าอ้วนไม่ได้พูดเท็จ
หญิงสาวคนนี้สวยกว่าม่อเซียงถงจริงๆ ผมยาวถึงไหล่ ใบหน้ารูปไข่ ผิวขาวเนียนดั่งหยก ดวงตาทั้งสองแม้จะดูเหม่อลอย แต่ก็มีความประหลาดใจเล็กน้อยขณะมองโม่อู๋จี๋ ราวกับไม่เข้าใจว่าทำไมโม่อู๋จี๋จึงกล้าทำเช่นนี้
"เธอคือจิงเล้งเป้ใช่ไหม?" โม่อู๋จี๋ถามพลางยกมือหยิบผ้าพันคอสีดำออกมาจากกระเป๋า
หญิงสาวลุกขึ้นทันที มองโม่อู๋จี๋ด้วยความประหลาดใจและสงสัย "ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าชื่อจิงเล้งเป้? แม้นางจะถูกขาย แต่ไม่เคยบอกชื่อของตัวเองกับใคร ความจริงแล้ว คนอื่นก็ไม่สนใจว่านางชื่ออะไร สิ่งที่นางมี มีเพียงหมายเลขเท่านั้น"
"ไม่ต้องพูดมากแล้ว ข้ามาช่วยเจ้าตามคำขอของม่อเซียงถง เจ้าเอาผ้าพันคอนี่พันไว้ แล้วรีบตามข้าไป เดี๋ยวตอนที่ข้าคุยกับคนรับใช้ข้างล่างเพื่อดึงความสนใจของเขา เจ้าฉวยโอกาสออกจากโรงเตี๊ยม แล้วรอข้าอยู่ข้างนอก" โม่อู๋จี๋พูดพลางยื่นผ้าพันคอในมือให้จิงเล้งเป้
"อ๊ะ เซียงถง..." จิงเล้งเป้เข้าใจอย่างรวดเร็ว บางทีอาจเป็นเพราะความเปลี่ยนแปลงในครอบครัวทำให้เธอเติบโตขึ้น เธอไม่ถามอะไรเลย แค่เอาผ้าพันคอที่โม่อู๋จี๋ยื่นให้มาพันรอบคอ
โม่อู๋จี๋รู้สึกว่าการร่วมมือกับหญิงสาวคนนี้ราบรื่นมาก เขาพูดเบาๆ ว่า "ตามข้ามา จำไว้ว่าต้องเว้นระยะห่างจากข้า พอเห็นข้าคุยกับคนรับใช้ เจ้าก็เดินผ่านหลังข้าไป"
"เข้าใจแล้ว" จิงเล้งเป้พยักหน้าพูด น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตื่นเต้นหรือกลัว
โม่อู๋จี๋ปิดประตูห้องของทั็กป๋าฉี หากไม่ใช่เพราะไม่สามารถฆ่าคนผู้นี้ได้ เขาอยากจะชักมีดสั้นออกมาแทงคอมันสักที ที่นี่มีปรมาจารย์เซียนอยู่ หากเขาฆ่าทั็กป๋าฉี คงจะถูกสืบสวนมาถึงตัวเขาอย่างรวดเร็ว
จิงเล้งเป้เดินตามโม่อู๋จี๋ห่างๆ เธอเห็นโม่อู๋จี๋เดินไปที่ห้องโถงชั้นล่างแล้วตบไหล่คนรับใช้คนหนึ่ง ทั้งสองดูเหมือนกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
แม้เธอจะไม่รู้ว่าโม่อู๋จี๋ทำได้อย่างไร แต่เธอก็ก้มหน้า รีบเดินผ่านด้านหลังของทั้งสองคนไปอย่างรวดเร็ว ออกจากโรงเตี๊ยมไปทันที
"ไม่คิดว่าคุณหนูของท่านกำลังพักผ่อน ทำให้ท่านไม่ได้พบ ไม่เป็นไร ครั้งหน้าท่านมาเมื่อไหร่ก็ขึ้นไปได้เลย" คนรับใช้ในโรงเตี๊ยมดูเหมือนจะรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยที่รับเหรียญทองของโม่อู๋จี๋ไปแล้ว แต่โม่อู๋จี๋กลับไม่ได้พบคุณหนูของเขา
โม่อู๋จี๋เห็นจิงเล้งเป้ออกไปแล้ว จึงยิ้มและกล่าวขอบคุณ "ดี งั้นข้าขอตัวก่อน เพราะมีคนไม่ชอบให้ข้าอยู่ที่นี่ อยู่นานไปก็ไม่ดี"
คนรับใช้พอใจมากกับความรู้จักกาลเทศะของโม่อู๋จี๋ จึงส่งโม่อู๋จี๋ถึงประตู
หลังจากออกจากโรงเตี๊ยม โม่อู๋จี๋จึงถอนหายใจ โชคดีที่ไม่ต้องถึงขั้นต้องฆ่าทั็กป๋าฉี เขาเห็นจิงเล้งเป้รออยู่ข้างๆ จึงรีบเดินเข้าไปหาและพูดเบาๆ ว่า "ตามข้ามา"
บริเวณนี้มีคนมากมาย ทั้งสองเดินผ่านไปโดยไม่มีใครสังเกตเห็น
ครึ่งชั่วยามต่อมา โม่อู๋จี๋ก็พาจิงเล้งเป้กลับมาที่เต็นท์ ติงปู้เอ๋อร์ทำตามที่เขาบอกจริงๆ กำลังสร้างเต็นท์ใหม่อยู่ไม่ไกล
"เซียงถง เป็นเธอจริงๆ หรือ?" จิงเล้งเป้เมื่อเห็นม่อเซียงถงในชั่วขณะนั้น ก็รู้สึกโล่งใจในที่สุด โม่อู๋จี๋ไม่ได้หลอกเธอ
"พี่เป้ย์ เธอไม่เป็นอะไร ดีจริงๆ..." ม่อเซียงถงยังมีรอบตาแดงๆ ดูเหมือนว่าหลังจากโม่อู๋จี๋จากไป เธอก็ร้องไห้อีกครั้ง
จากนั้นเธอก็นึกถึงวิธีที่โม่อู๋จี๋ช่วยจิงเล้งเป้ออกมา จึงรีบถาม "อู๋จี้ เธอช่วยพี่เป้ย์ออกมาได้ยังไง เธอไม่ได้ฆ่าคนใช่ไหม?"
เธอก็รู้ว่าการฆ่าคนในที่นี่เป็นเรื่องยากที่จะจบลงด้วยดี หากโม่อู๋จี๋ฆ่าคนจริงๆ พวกเขาก็ต้องหนีไปทันที
"พวกเราต้องไปตอนนี้ เรื่องอื่นค่อยคุยกันทีหลัง" โม่อู๋จี๋พูดอย่างรีบร้อน
เขาไม่มีวิธีและไม่มีความสามารถที่จะพาม่อเซียงถงและจิงเล้งเป้ไปเมืองหลวง แม้แต่ตัวเขาเองก็ต้องเอาชีวิตเป็นเดิมพันเพื่อโควต้านี้
"น้องอู๋จี๋ ข้าได้ยินปู้เอ้อร์พูดแล้ว ก็รู้ว่าเจ้าไปทำอะไรมา เรื่องใหญ่ขนาดนี้ เจ้าก็กล้าทำ เจ้าฆ่าทั็กป๋าฉีคนนั้นจริงๆ หรือ?" พร้อมกับเสียงร้อนรนนี้ ปรากฏตัวที่ประตูเต็นท์คือหยวนจื้ออี, สิบเอ็ดเหนียง และติงปู้เอ๋อร์ทั้งสามคน
คนที่พูดคือหยวนจื้ออี
......


## บทที่ 39 การไล่ล่าสังหาร

"พี่หยวนและสิบเอ็ดเหนียงมาแล้วนี่เอง ฉันไม่ได้ฆ่าเขา แค่ทำให้เขาสลบเท่านั้น กำลังเตรียมช่วยให้พวกเขาทั้งสองหนี นี่คือน้าสาวของฉัน ม่อเซียงถง และนี่คือเพื่อนของเธอ จิงเล้งเป้" โม่อู๋จี๋ไม่ได้ปิดบังอะไร
หยวนจื้ออีถอนหายใจด้วยความโล่งอก "ดีแล้ว แค่ทำให้สลบก็ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ ฉันจะช่วยนาย"
โม่อู๋จี๋ลังเลเล็กน้อยแล้วพูดอีกครั้ง "จริงๆ แล้วก่อนจะไป ฉันอยากทำอีกอย่างหนึ่ง ฉันอยากฆ่าไอ้คนที่ขายน้าสาวของฉัน..."
ม่อเซียงถงเอ่ยขึ้น "อู๋จี๋ เรียกฉันว่าเซียงถงก็พอ ฉันอายุน้อยกว่านายอีก เรียกน้าสาวมันรู้สึกไม่สบายใจ"
คำพูดนี้ไม่ผิด การเรียกม่อเซียงถงว่าน้าสาวทำให้โม่อู๋จี๋รู้สึกไม่สบายใจจริงๆ เพราะเขาไม่ใช่โม่ซิงเหอคนเดิม แต่เป็นโม่อู๋จี๋ที่กลับชาติมาเกิดใหม่
หยวนจื้ออีหัวเราะเบาๆ "เรื่องนี้ตกลงตามนี้ ฉันจะไปช่วยนาย การจะฆ่าไอ้คนนั้น นายคนเดียวอาจจะลำบาก ฉันกับสิบเอ็ดเหนียงจะไปช่วย อย่าดูถูกพวกพ่อค้าพวกนี้ พวกมันบางคนมีเงิน จ้างองครักษ์ที่เก่งกว่าพวกเราอีก"
"ฉันก็จะไปด้วย" ติงปู้เอ๋อร์รีบพูด
โม่อู๋จี๋ห้ามติงปู้เอ๋อร์ไว้ "ปู้เอ้อร์ นายอยู่ที่นี่ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น พวกเราจะได้ติดต่อกันได้ สิบเอ็ดเหนียง เธอก็ไม่ต้องไปเหมือนกัน คนมากเป้าหมายจะยิ่งซับซ้อน"
"อู๋จี๋พูดถูก ฉันกับอู๋จี๋สองคนก็พอ ปู้เอ้อร์กับสิบเอ็ดเหนียงอยู่ที่นี่ แค่พ่อค้าคนหนึ่ง ถึงจะมีพรรคพวกอีกไม่กี่คน ก็ไม่พอให้ฉันฆ่าหรอก" หยวนจื้ออีพูด
แต่สิบเอ็ดเหนียงส่ายมือ "ฉันต้องไปด้วย เซียงถงและเล้งเป้เป็นผู้หญิงธรรมดา หนีไปตามลำพังอันตรายมาก"
ม่อเซียงถงรีบพูด "ฉันหนีอยู่ในป่าตามลำพังมาสองปี ฉันรู้วิธีที่จะอยู่รอด"
สิบเอ็ดเหนียงยิ้มเล็กน้อย "ถึงจะเป็นอย่างนั้น แต่ถ้าเกิดเจอคนร้ายอีกล่ะ?"
หยวนจื้ออีพยักหน้า "สิบเอ็ดเหนียงพูดถูก ด้วยฝีมือของสิบเอ็ดเหนียง ต่อให้มีโจรขี่ม้ามาทั้งกลุ่มก็ไม่พอให้เธอฆ่า"
"แบบนี้จะไม่เป็นการทำให้สิบเอ็ดเหนียงเสียโอกาสไปเมืองหลวงหรือ? งั้นอย่างนี้ ฉันจะส่งพวกเขาไปเอง" โม่อู๋จี๋รู้สึกละอายใจขึ้นมาทันที
ม่อเซียงถงก็เป็นน้าสาวของเขา แต่เขากลับไม่คิดที่จะส่งทั้งสองคนไปด้วยตัวเอง พูดตรงๆ คือเขายังเสียดายโอกาสที่จะไปเมืองหลวง เพราะโอกาสแบบนี้สำหรับเขามันมีค่ามาก และยังมีอีกจุดหนึ่งที่เขาเองก็ไม่ทันตระหนัก คือเขาไม่ได้คิดว่าม่อเซียงถงเป็นน้าสาวของเขาจริงๆ อาจจะเป็นเพียงความรู้สึกสงสารเท่านั้น พูดอีกอย่างคือ ถ้าเปลี่ยนจากม่อเซียงถงเป็นเยี่ยนเอ๋อร์ ไม่ว่าจะยากลำบากแค่ไหน เขาก็จะไปกับเยี่ยนเอ๋อร์
สิบเอ็ดเหนียงยิ้ม "อู๋จี๋ ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าเจิ้นอีเป็นเพื่อนที่มีน้ำใจจริงเพียงคนเดียวที่ฉันรู้จัก ไม่เสแสร้ง ไม่แกล้งทำ เป็นลูกผู้ชายแท้ แต่หลังจากที่เราดื่มเหล้ากันเมื่อวาน ฉันดีใจที่ได้รู้จักนาย..."
พูดถึงตรงนี้ สิบเอ็ดเหนียงก็เริ่มร้องเพลงเบาๆ "ชีวิตคนในโลกนี้มีกี่คนที่รู้ใจ มิตรภาพมากมายเท่าไหร่ที่จะคงอยู่ตลอดไป... การได้มีเพื่อนแบบนาย ส่งพวกเขาไปจะเป็นไรไป? อีกอย่าง ฉันอายุมากแล้ว ไม่มีรากวิญญาณ ไปหรือไม่ไปเมืองหลวงก็ไม่สำคัญ ส่วนนายท่านนั่น แม่ไม่เล่นด้วยแล้ว"
เมื่อสิบเอ็ดเหนียงพูดถึงขนาดนี้แล้ว ถ้าโม่อู๋จี๋ยังจะพูดอะไรอีก ก็จะดูเหมือนแกล้งทำ บางครั้งคำว่าเพื่อนสองคำ มันหนักแน่นเหลือเกิน ถ้าวันหนึ่งสิบเอ็ดเหนียงต้องการความช่วยเหลือจากเขา เขาจะช่วยโดยไม่ลังเลเลย ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้มากความ
เขาพูดอย่างจริงใจ "สิบเอ็ดเหนียง เธอกับเจิ้นอี และปู้เอ้อร์จะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันตลอดไป"
หลังจากมาที่นี่ เขาเผชิญกับความเป็นความตายมากมาย และได้รู้จักเพื่อนแท้ไม่กี่คน
...
"ตุ้บ!" จิงเล้งเป้ทรุดตัวลงคุกเข่าทันที พลางสะอื้นพูดว่า "คุณชายม่อ ขอร้องท่านช่วยจับคนผู้นั้น แล้วถามให้ฉันหน่อยว่าใครกันแน่ที่ต้องการทำลายตระกูลจิงของฉัน"
โม่อู๋จี๋พยักหน้าให้ม่อเซียงถงช่วยพยุงจิงเล้งเป้ขึ้น "เธอวางใจได้ ฉันจะถามให้แน่นอน"
พูดจบ เขาก็หันไปถามม่อเซียงถง "ตอนนี้เจ้าชายจู่ฮุยแห่งแคว้นเป่ยฉินมีที่มาอย่างไร เธอรู้ไหม?"
"น้องสาวของเขา จู่ไช่หยุน เป็นสนมที่เจ้าครองแคว้นซือถูเชียนแห่งแคว้นเฉิงอวี่รักมากที่สุด ได้ยินว่าสองปีมานี้ซือถูเชียนหลงรักผู้หญิงอีกคน ทำให้จู่ไช่หยุนเริ่มไม่ได้รับความโปรดปราน..."
ม่อเซียงถงพูดเพียงประโยคเดียว โม่อู๋จี๋ก็เข้าใจทั้งหมดแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่แปลกที่ตำแหน่งเจ้าชายแห่งแคว้นเป่ยฉินของตระกูลโม่จะถูกแย่งไป ไอ้แก่ซือถูเชียน สักวันฉันจะกลับไปคิดบัญชีกับแก
ในขณะเดียวกัน โม่อู๋จี๋ก็รู้ในที่สุดว่าทำไมเขาถึงโชคดีหนีพ้นจากการสังหารของซือถูเชียน สาเหตุหลักคือจู่ไช่หยุนเสื่อมอำนาจ เมื่อจู่ไช่หยุนเสื่อมอำนาจ เธอก็ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องที่เขาบ้าและหายดีอีก ส่วนจู่ฮุยแห่งเป่ยฉินคงยังไม่ได้รับข่าวเกี่ยวกับตัวเขา จึงยังไม่ทันลงมือกับเขา โม่อู๋จี๋มั่นใจว่าถ้าเขายังอยู่ในเย่าซโจวต่อไป ก็คงจะอันตราย การออกจากเย่าซโจวช่างทันเวลาเหลือเกิน
แล้วใครกันที่พยายามวางยาพิษเขา?
"พวกเรารีบไปกันเถอะ ถ้าไปช้า ฉันกลัวว่าจะพลาดโอกาส" โม่อู๋จี๋ตัดสินใจโยนความคิดเหล่านี้ทิ้งไป
เขารู้ว่าทั็กป๋าฉีจะส่งคนไปฆ่าพ่อค้าอ้วนคนนั้น ดีที่สุดคือเขากับหยวนจื้ออีจะได้เป็นชาวประมงที่ได้ประโยชน์จากการทะเลาะกันของนกกระเรียนสองตัว
...
แม้จะเป็นช่วงพลบค่ำแล้ว แต่สถานที่ชุมนุมชั่วคราวริมทะเลสำหรับการประชุมประตูเซียนนี้ก็ยังคงมีผู้คนพลุกพล่าน โม่อู๋จี๋ หยวนจื้ออี สิบเอ็ดเหนียง ม่อเซียงถง และจิงเล้งเป้ทั้งห้าคนจูงม้าเดินไปในฝูงชนที่สัญจรไปมา ไม่มีใครสนใจพวกเขาเลย
"ออกมาได้พอดี ไอ้หมอนั่นเพิ่งจะเตรียมออกเดินทาง มีคนไม่น้อยด้วย" หยวนจื้ออีมองรถม้าที่กำลังจะออกไปไกล แล้วหัวเราะเบาๆ
เมื่อรถม้าออกห่างจากฝูงชน หยวนจื้ออีก็พูดทันที "ไป พวกเราตามไป"
โม่อู๋จี๋ห้ามหยวนจื้ออีไว้ "เจิ้นอี รอก่อน ทั็กป๋าฉีสั่งคนตามไปแล้ว พวกเราแค่รอเป็นชาวประมงก็พอ"
"ฮ่าๆๆ..." หยวนจื้ออีหัวเราะ "ไอ้หมอนั่นช่างอยากตายจริงๆ ดูเหมือนว่ามันคิดว่าตัวเองมีคนเยอะ ก็เลยไม่กลัวใคร รีบไปเกิดใหม่"
โม่อู๋จี๋ยิ้มเย็น "ไอ้หมอนี่ไม่ได้รีบไปเกิดใหม่หรอก มันรีบอยากจะไปหาเงินอีกก้อน อีกสองวันเรือใหญ่ที่จะไปประตูเซียนก็จะมาถึงแล้ว มันอยากจะฉวยโอกาสนี้หาทาสหญิงมาขายอีก ฉันมั่นใจว่าถ้าไม่มีอะไรผิดปกติ ไอ้หมอนี่พรุ่งนี้ก็จะกลับมาอีก นี่แหละคือผลของความโลภ"
ถ้าพ่อค้าอ้วนคนนี้หลังจากได้เงินก้อนนี้แล้ว ไม่รีบออกจากที่นี่ไปเตรียมทาสหญิงชุดที่สองมาขาย แต่รอให้เรือที่จะไปงานประชุมประตูเซียนออกเดินทางก่อนค่อยไป เขาก็คงไม่มีปัญหา ถึงโม่อู๋จี๋อยากจะฆ่าเขา ก็คงไม่ยอมสละโอกาสที่จะไปเมืองหลวงเพื่อไปตามล่าเขา
และแล้ว ไม่นานนัก โม่อู๋จี๋ก็เห็นเจี่ยจิ้งพาคนสองคนขี่ม้าตามไป
"ไปได้แล้ว" เมื่อแน่ใจว่าทั้งสองกลุ่มไปไกลแล้ว โม่อู๋จี๋จึงพูด
...
สองชั่วโมงต่อมา หยวนจื้ออีก็ทำสัญญาณมือทันที หยุดการเดินหน้าของทั้งห้าคน "ข้างหน้ากำลังต่อสู้กันแล้ว ทุกคนพันเท้าม้าและปากม้าไว้ แล้วค่อยๆ ย่องเข้าไป"
โม่อู๋จี๋เงี่ยหูฟังอยู่พักใหญ่ จึงได้ยินเสียงอาวุธกระทบกันลอยมาหนึ่งสองครั้ง ในใจอดชื่นชมหยวนจื้ออีไม่ได้
"อู๋จี๋ ตรงนี้ลมพัดทวนทาง นายยังไม่ได้ฝึกฝน อยู่ตรงนี้ฟังไม่เห็นหรอก ตามเจิ้นอีไปก็พอ" สิบเอ็ดเหนียงเห็นโม่อู๋จี๋เงี่ยหูฟัง จึงยิ้มเล็กน้อยและพูด
โม่อู๋จี๋รู้ว่าสิบเอ็ดเหนียงไม่ได้พูดเท็จ ที่เขาได้ยินเสียงได้ เป็นเพราะเขาเปิดเส้นลมปราณได้หนึ่งเส้น
(ส่งบทแรกของวันจันทร์ ขอบัตรแนะนำสนับสนุนด้วย ด้านหลังมีบทเดี่ยวหนึ่งบท พูดถึงความตั้งใจของสัปดาห์นี้อย่างง่ายๆ)
......
ที่นี่ ต้องมีรากวิญญาณถึงจะสามารถบำเพ็ญเซียนได้ ทุกคนที่มีฟานเกิ้นล้วนถูกกำหนดให้เป็นเพียงมนุษย์สามัญ

โม่อู๋จี๋ มีเพียงฟานเกิ้น เป็นเพียงมนุษย์สามัญคนหนึ่งเท่านั้น!