โลกนี้แม่ดีที่สุดหรือนั่นน่ะสิ
tao_D
## โลกนี้แม่ดีที่สุดหรือนั่นน่ะสิ

โลกนี้แม่ดีที่สุดหรือนั่นน่ะสิ
"โลกนี้มีแต่แม่ที่ดีงั้นเหรอ?" ฉันโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ "พวกคุณรู้ไหมว่าแม่ฉันทำอะไรเช้านี้? เธอได้ตกแต่งรูปถ่ายการลงทะเบียนแต่งงานของฉันให้กลายเป็นสติกเกอร์แสดงอารมณ์! แล้วยังส่งไปให้ญาติทุกคนอีก!"
ขณะที่เพื่อนสนิทของฉันหัวเราะจนเอียงไปมา แต่ฉันกลับคิดว่า—นี่เป็นเพียงยอดภูเขาน้ำแข็งของ 'ความดีงาม' ของเธอเท่านั้น
**บทที่ 1: การกล่าวหาแม่ "สิบข้อหาใหญ่"**
**ข้อหาที่หนึ่ง: เหตุการณ์ "นมผงเค็ม" ที่ประมาทเลินเล่อ**
ทุกเช้า ฉันตื่นขึ้นมาด้วยเสียงดังของแม่ แล้วก็จะถูกรายล้อมไปด้วยเสียงนี้รอบทิศทาง:
"ใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยหรือยัง?!"
"แปรงฟันเสร็จหรือยัง?!"
"ทำไมยังอยู่ในห้องน้ำอีก?!"
คนที่รู้ว่าฉันกำลังจะไปโรงเรียนก็ดีไป แต่คนที่ไม่รู้อาจจะคิดว่าฉันกำลังจะไปร่วมการปฏิบัติการทางทหาร
และสิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือนมผงที่เธอชงให้ฉัน — สามถึงสี่ครั้งในสิบครั้งมันจะเค็ม
จนถึงตอนนี้ ก่อนที่ฉันจะดื่มนม ฉันยังต้องเลียมันก่อนเป็นอัตโนมัติ นิสัยนี้ทำให้ฉันได้รับฉายาว่า "ผู้เชี่ยวชาญด้านนม" จากเพื่อนร่วมงาน
**ข้อหาที่สอง: "การระเบิดของภูเขาไฟ" ที่น่ากลัว**
เวลาที่ช่วยฉันทำการบ้านคณิตศาสตร์นั้นเป็นฝันร้ายในวัยเด็กของฉัน
"ปัญหานี้ 'เสี่ยวหมิงอายุ 10 ปี พ่ออายุเป็นสามเท่าของเขา ถามว่าอีก 10 ปีพวกเขาจะมีอายุต่างกันกี่ปี?' คุณคิดยังไงกับมัน?" แม่ฉันถามฉันด้วยคิ้วขมวด
ฉันมองเธออย่างขลาดๆ และตอบเบาๆ "ก่อนอื่นคำนวณอายุของเสี่ยวหมิงหลังจาก 10 ปี แล้วคูณด้วย 3..."
"ไม่ถูก!" แม่ฉันปฏิเสธฉันด้วยเสียงดัง "คิดใหม่!"
ฉันกลัวจนใจแทบกระโดดออกจากคอ
ฉันคิดอีกครั้ง "งั้นก่อนอื่นคำนวณอายุของพ่อเสี่ยวหมิง..."
"อืม แล้วไงต่อ?"
อืม? ขั้นตอนแรกถูกต้องเหรอ?
ฉันรู้สึกมั่นใจขึ้น และตั้งตรงขึ้น "แล้วเพิ่ม 10 เพื่อได้อายุของพ่อหลังจาก 10 ปี..."
"ไม่ถูก!!" อีกครั้งที่เสียงดังเหมือนสิงโต
ฉันที่เพิ่งตั้งตรงขึ้นก็ทรุดลงทันที และไอคิวที่ไม่มากก็ถูกเสียงดังทำให้เป็นศูนย์
"คุณจำเป็นต้องคำนวณอายุของพ่อหลังจาก 10 ปีทำไม? คุณคำนวณอายุของพ่อตอนนี้ได้หรือไม่? แล้วความแตกต่างของอายุกับเสี่ยวหมิงคุณคำนวณได้หรือไม่?!" แม่ฉันพูดอย่างต่อเนื่อง
"อืม..." ฉันพยักหน้าอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง
"แล้วอีก 10 ปีจะเป็นยังไง?" แม่ฉันถามอีกคำถาม
"อืม..." ฉันงง ดังนั้นสุดท้ายแล้วจะคำนวณอายุหลังจาก 10 ปีหรือไม่?
แม่ฉันเห็นฉันที่ดูโง่ๆ และรอไม่กี่วินาทีเพื่อดูว่าฉันจะตอบหรือไม่ หน้าตาของเธอก็ยิ่งแย่ลง
"อีกปีก็เหมือนกับปีนี้! คุณทั้งคู่โตขึ้นหนึ่งปีใช่ไหม?!"
แม่ฉันตอบคำถามตัวเองทันที
ฉันพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง แม่บอกว่าทุกอย่างถูกต้อง
"แล้วอีก 10 ปีล่ะ? เหมือนกันหรือไม่?"
ทำไมมันมาอีกแล้ว?!
ฉันตื่นเต้น มองหน้าแม่ที่ดูเหมือนจะระเบิดขึ้นมาทันที
โอกาสเลือกสองทาง ฉันเลือกที่จะพยักหน้า
และฉันก็เดาถูก
ภูเขาไฟสงบลงเล็กน้อย "ใช่! ดังนั้นไม่จำเป็นต้องคำนวณหลังจาก 10 ปี คุณคำนวณตอนนี้และคุณจะรู้ผลลัพธ์ รู้ไหม?"
ฉันยังคงพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง ฉันต้องเข้าใจ!
ใครจะรู้ว่าแม่จะเปลี่ยนโจทย์อีกครั้ง "อายุของพ่อหลังจาก 10 ปีเป็นสามเท่าของเสี่ยวหมิง เสี่ยวหมิงอายุ 5 ปีตอนนี้ ถามว่าพ่ออายุเท่าไหร่ตอนนี้?"
"มา คิดเกี่ยวกับโจทย์นี้ตามที่คิดมาก่อน"
ฉันคิดๆ และรู้สึกว่าตัวเองตอนนี้เหมือนก้อนโคลน
หลังจากสิบกว่าวินาที "ควรเริ่มคำนวณอะไรก่อนหรือ?!"
แม่ถามฉันอย่างกะทันหัน และฉันก็สั่นอีกครั้ง รู้สึกสับสนยิ่งขึ้น "ก่อนอื่นคำนวณอายุของเสี่ยวหมิงหลังจาก 10 ปี..."
"อะไรนะ?!?!!" ภูเขาไฟระเบิดอย่างสมบูรณ์
ดูเหมือนว่าคราวนี้ฉันไม่ได้เดาถูก ดังนั้นคำที่ฉันเกลียดที่สุดคือ "การเรียนรู้จากตัวอย่าง" !!!!
ภายใต้ "การสอน" ของเธอ ฉันได้รับ PTSD ทางคณิตศาสตร์อย่างสำเร็จ และจนถึงตอนนี้เมื่อฉันเห็นตัวเลข มือของฉันก็ยังสั่น
**ข้อหาที่สาม: "การพลิกผันอย่างน่าตกใจ" ของการตรวจการบ้าน**
เวลาที่ช่วยฉันทำการบ้านคณิตศาสตร์นั้นเป็นฝันร้ายในวัยเด็กของฉัน
"ปัญหานี้ 'เสี่ยวหมิงอายุ 10 ปี พ่ออายุเป็นสามเท่าของเขา ถามว่าอีก 10 ปีพวกเขาจะมีอายุต่างกันกี่ปี?' คุณคิดยังไงกับมัน?" แม่ฉันถามฉันด้วยคิ้วขมวด
ฉันมองเธออย่างขลาดๆ และตอบเบาๆ "ก่อนอื่นคำนวณอายุของเสี่ยวหมิงหลังจาก 10 ปี แล้วคูณด้วย 3..."
"ไม่ถูก!" แม่ฉันปฏิเสธฉันด้วยเสียงดัง "คิดใหม่!"
ฉันกลัวจนใจแทบกระโดดออกจากคอ
ฉันคิดอีกครั้ง "งั้นก่อนอื่นคำนวณอายุของพ่อเสี่ยวหมิง..."
"อืม แล้วไงต่อ?"
อืม? ขั้นตอนแรกถูกต้องเหรอ?
ฉันรู้สึกมั่นใจขึ้น และตั้งตรงขึ้น "แล้วเพิ่ม 10 เพื่อได้อายุของพ่อหลังจาก 10 ปี..."
"ไม่ถูก!!" อีกครั้งที่เสียงดังเหมือนสิงโต
ฉันที่เพิ่งตั้งตรงขึ้นก็ทรุดลงทันที และไอคิวที่ไม่มากก็ถูกเสียงดังทำให้เป็นศูนย์
"คุณจำเป็นต้องคำนวณอายุของพ่อหลังจาก 10 ปีทำไม? คุณคำนวณอายุของพ่อตอนนี้ได้หรือไม่? แล้วความแตกต่างของอายุกับเสี่ยวหมิงคุณคำนวณได้หรือไม่?!" แม่ฉันพูดอย่างต่อเนื่อง
"อืม..." ฉันพยักหน้าอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง
"แล้วอีก 10 ปีจะเป็นยังไง?" แม่ฉันถามอีกคำถาม
"อืม..." ฉันงง ดังนั้นสุดท้ายแล้วจะคำนวณอายุหลังจาก 10 ปีหรือไม่?
แม่ฉันเห็นฉันที่ดูโง่ๆ และรอไม่กี่วินาทีเพื่อดูว่าฉันจะตอบหรือไม่ หน้าตาของเธอก็ยิ่งแย่ลง
"อีกปีก็เหมือนกับปีนี้! คุณทั้งคู่โตขึ้นหนึ่งปีใช่ไหม?!"
แม่ฉันตอบคำถามตัวเองทันที
ฉันพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง แม่บอกว่าทุกอย่างถูกต้อง
"แล้วอีก 10 ปีล่ะ? เหมือนกันหรือไม่?"
ทำไมมันมาอีกแล้ว?!
ฉันตื่นเต้น มองหน้าแม่ที่ดูเหมือนจะระเบิดขึ้นมาทันที
โอกาสเลือกสองทาง ฉันเลือกที่จะพยักหน้า
และฉันก็เดาถูก
ภูเขาไฟสงบลงเล็กน้อย "ใช่! ดังนั้นไม่จำเป็นต้องคำนวณหลังจาก 10 ปี คุณคำนวณตอนนี้และคุณจะรู้ผลลัพธ์ รู้ไหม?"
ฉันยังคงพยักหน้าอย่างต่อเนื่อง ฉันต้องเข้าใจ!
ใครจะ
**บทที่ 2: การจากบ้านและอุบัติเหตุ**
ดังนั้นโดยไม่มีความลึกลับใดๆ ในช่วงมัธยมปลาย ฉันรีบสอบเข้าโรงเรียนในเมืองข้างเคียงทันที และเริ่มชีวิตการเข้าพักที่โรงเรียนอย่างมีความสุข
แม่ของคนอื่นๆ ส่งลูกๆ ไปโรงเรียน มักจะมีคำแนะนำมากมาย และไม่อยากจากลูกไป หันหลังไปแล้วยังแอบเช็ดน้ำตาอยู่
แต่เมื่อแม่ฉันส่งฉัน แม่ฉันกลับร้องเพลงเล็กๆ น้อยๆ ขณะที่ช่วยฉันจัดกระเป๋าเดินทาง ดูเหมือนกำลังส่งผีร้ายออกจากบ้านอย่างมีความสุข
จนกระทั่งเกิดอุบัติเหตุนั้น — ขณะที่ฉันกำลังไล่ตามเล่นกับเพื่อนที่โรงเรียน ฉันไม่ได้ตั้งใจและชนกับเพื่อนที่ชื่อ "เหล็กหัว"
ฉันล้มลงอย่างไม่เป็นท่า
"เหล็กหัว" ตกใจมาก และทันทีพาฉันไปที่ห้องพยาบาลของโรงเรียน
ในตอนแรก หมอที่โรงเรียนตรวจแล้วบอกว่า "อาจจะมีการบาดเจ็บของเนื้อเยื่ออ่อนเล็กน้อย ให้สังเกตอาการไปก่อนสักสองสามวัน" ฉันยังรู้สึกโชคดีอยู่เลย
แต่ไม่คาดคิดว่าสองวันต่อมา หน้าของฉันก็เริ่มบวมขึ้น
ในตอนแรกมีแค่อาการเจ็บเล็กน้อยเมื่อกด รู้สึกเหมือนแก้มทั้งสองข้างไม่เท่ากัน แต่เมื่อเวลาผ่านไป หน้าของฉันก็กลายเป็นหัวหมู
ไม่มีทางเลือก ฉันจึงต้องกล้าหาญโทรหาแม่
ในคืนนั้นแม่ของฉันก็นั่งรถบัสมาที่โรงเรียนทันที และดูหน้าของฉันที่เปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้
ในยุคนั้น ส่วนใหญ่ครอบครัวยังไม่มีรถ และไม่ต้องพูดถึงรถยนต์ผ่านแอปพลิเคชัน
แม่ของฉันทันทีเริ่มโทรหาคนนั้นคนนี้ หาความสัมพันธ์ ขอร้องคนนั้นคนนี้ ในที่สุดก็หาคนที่ยินดีขับรถให้ฉันไปโรงพยาบาลใหญ่เพื่อรับการรักษาในตอนกลางคืน
ในระหว่างทางไปโรงพยาบาล ฉันเห็นผ่านกระจกหลังว่าแม่ของฉันที่ปกติจะพูดจาโผงผาง กลับแอบเช็ดน้ำตาอยู่
ฉันรู้สึกตื้นตันใจบ้าง และก็รู้สึกเสียใจบ้าง
หลังจากไปถึงโรงพยาบาล หมอตรวจแล้วบอกว่า "ต้องผ่าตัดทันที"
ฉันรู้สึกกังวลเล็กน้อย แต่พยายามที่จะไม่แสดงออกมา อย่างไรก็ตาม เด็กในวัยรุ่นก็ยังมีความคิดที่เป็นวีรบุรุษอยู่บ้าง
ไม่รู้ว่าแม่ฉันอ่านอะไรจากหน้าที่เปลี่ยนไปของฉัน
ก่อนการผ่าตัด เธอเริ่มจับมือฉันและเริ่มเล่าเรื่องราวของวีรบุรุษในการปฏิวัติให้ฉันฟัง
"หวงจี้กวงไม่กลัวที่จะไปอุดปากปืนเพื่อชัยชนะของสงคราม"
"ชิวเสี่ยวหยุนทนไฟไหม้ไม่ขยับเพื่อไม่ให้เพื่อนร่วมทีมถูกศัตรูพบ"
...
ฉันกลิ้งตาในใจและคิดว่า "ใครจะกินเรื่องแบบนี้ในยุคนี้?"
แต่ไม่รู้ทำไม ฟังแม่ฉันเล่าเรื่องราวของวีรบุรุษ ฉันก็รู้สึกไม่กังวลเกี่ยวกับการผ่าตัดเท่าไหร่
จริงๆ แล้วมันเป็นการผ่าตัดเล็กๆ ที่เสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว
ฉันออกจากห้องผ่าตัด และเห็นแม่ของฉันยืนอยู่ข้างหน้าต่างกำลังโทรหาพ่อ
"คงจะเสร็จเรียบร้อยแล้ว หมอบอกว่าถ้ามาช้ากว่านี้อาจจะมีหนองและทำให้หน้าพังได้ ดีนะที่มาทันเวลา! สมองไม่ค่อยดีอยู่แล้ว มีแค่หน้าที่ดูดี ถ้าหน้านี้พังไปอีก... "
ขณะที่พูด แม่ฉันหันกลับมาและสบตากับฉัน
...
...
"อ้าว ผ่าตัดเสร็จแล้วเหรอ! ฮ่าๆ... งั้นอะไรนะ ฉันจะถามหมออีกหน่อยว่ามีอะไรที่ต้องระวังอีกบ้าง"
แม่ฉันพูดจบแล้วก็วิ่งไปทันที
และความตื้นตันใจที่ฉันเพิ่งสร้างขึ้นในวันนี้ก็ถูกทิ้งไปเลย
**บทที่ 3: วันที่ถูกบังคับให้เป็นทหารน้ำ**
เวลาผ่านไป ฉันก็เติบโตขึ้นทีละน้อย และแม่ของฉันก็เริ่มแก่ตัวลง
แต่นิสัยนั้นยากที่จะเปลี่ยน และ "ความผิด" ของแม่ฉันก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
หลังจากเกษียณ แม่ฉันก็ติดการร้องเพลงสดในอินเทอร์เน็ต และสิ่งที่น่ากลัวกว่าคือ เธอบังคับให้ทั้งครอบครัวเป็นทหารน้ำ!
ทุกคนต้องลงทะเบียนบัญชีเล็กๆ หลายบัญชีเพื่อไปเป็นคนสนับสนุนในห้องสดของเธอ
เดิมทีมีแค่ฉันกับพ่อที่ตกเป็นเหยื่อ แต่ไม่คาดคิดว่า "เหล็กหัว" จะสมัครใจเข้าร่วมด้วย
ใช่ คือคนนั้นที่ N ปีก่อนชนหน้าฉันจนฉันเกือบจะหน้าพัง
ตอนนั้นหน้าฉันบวมมากจนน่าจะทำให้เขาตกใจ จึงพยายามทุกวิถีทางเพื่อเพิ่มฉันเป็นเพื่อนใน QQ, Email, โทรศัพท์มือถือ โทรศัพท์ตั้งโต๊ะ และทุกวิธีการติดต่อที่เขาคิดได้ ดูเหมือนเขากลัวว่าจะไม่สามารถรับผิดชอบต่อฉันได้
ดังนั้นหลายปีผ่านไป เขาก็กลายเป็นเพื่อนชายที่ดีที่สุดของฉัน
แม่ฉันบังคับให้เราใช้บัญชีเล็กๆ ทุกบัญชีทุกๆ ห้านาทีเพื่อส่งหัวใจเล็กๆ ดอกไม้เล็กๆ ของขวัญฟรี และต้องเชียร์เธอ!
น่าอายจริงๆ!
หลังจากทนได้ไม่กี่วัน ฉันก็เกือบจะพังทลาย แต่ "เหล็กหัว" กลับแตกต่างจากคนอื่น และบอกว่า "คุณน้าน่าสนใจนะ ร้องเพลงก็เพราะ"
หลังจากนั้น "เหล็กหัว" ที่เป็นโปรแกรมเมอร์ก็ใช้ความรู้ที่มี ทำบัญชีเสมือน ใช้สคริปต์หรืออะไรบางอย่าง ที่ไม่มีกำหนดเวลาส่งกำลังใจให้แม่ฉัน ส่งดอกไม้กระหน่ำ สร้างภาพลวงตาของห้องสดที่เจริญรุ่งเรือง
ต่อมา เขายังช่วยแม่ฉันปรับปรุงอุปกรณ์ฮาร์ดแวร์ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นไมโครโฟนมืออาชีพ การ์ดเสียง ไฟเสริม ฯลฯ
ด้วยชุดนี้ แม่ฉันก็ดีใจจนยิ้มไม่หุบ
หนึ่งด้านเธอยิ่งมุ่งมั่นกับอาชีพนักร้องออนไลน์ของเธอมากขึ้น อีกด้านหนึ่งก็ส่งฉันให้ "เหล็กหัว" ทำให้เพื่อนชายกลายเป็นแฟนหนุ่ม
**บทที่ 4: พายุสดสตรีม**
น่าเสียดายที่ผลลัพธ์ของการช่วยเหลือคนผิดนั้นปรากฏออกมาอย่างรวดเร็ว
เวลาสิบโมงคืน ประตูบ้านของฉันถูกเคาะอย่างแรงจนดังสนั่น
"ดัง ดัง ดัง——!"
เสียงนั้นดังจนเหมือนจะทำให้ประตูแตก ทำให้ฉันที่กำลังส่งหัวใจให้แม่ในห้องสดตกใจจนเกือบจะกระโดดขึ้นจากโซฟา แต่ก่อนที่ฉันจะตอบสนองได้ ก็มีเสียงตะโกนดังมาจากข้างนอก
"เอาเสียงอะไรมาแหกปากกลางดึกขนาดนี้?! คนจะนอนกันไม่ได้เหรอ?!"
พอฉันเปิดประตู ก็เจอหน้าท่านลุงจางที่หน้าตาเขียวช้ำ ชายวัยกลางคนที่ปกติในลิฟต์มักจะยิ้มแย้มทักทายฉัน ตอนนี้ตาแดงก่ำ กล้ามเนื้อในคอปูดโปน เหมือนวัวที่กำลังโกรธ
"ลุง... ลุงจาง..." ฉันพูดติดๆ ขัดๆ
"อย่าเรียกฉันว่าลุง!" เขาขัดจังหวะฉันทันที "บ้านคุณเป็นบ้าอะไร? ครึ่งเดือนมานี้ ทุกคืนเหมือนผีร้องไห้! ภรรยาฉันเป็นโรคประสาท ลูกก็มีสอบกลางภาคพรุ่งนี้ คุณมีจิตสำนึกสาธารณะบ้างไหม?!"
เสียงดังของเขาทำให้หูฉันมีเสียงวิ้ง น้ำลายกระเซ็นมาถึงหน้าฉัน ฉันถึงได้รู้ว่า — ปัญหาคือแม่ฉันที่ติดการร้องเพลงสดในขณะนี้
ฉันตื่นตระหนก ตั้งแต่เด็กจนโต ฉันกลัวการเผชิญหน้ากับสถานการณ์แบบนี้ที่สุด ขณะที่ฉันยืนงงอยู่นั้น มีเสียงเร่งรีบเดินมาจากข้างหลัง
"โอ้ ลุงจาง" เสียงของแม่ฉันดังขึ้น
ฉันหันกลับไป แทบจะหลุดปาก — แม่ที่ปกติเป็นใหญ่ในบ้าน ตอนนี้กลับก้มหลังยิ้มแย้มเหมือนนักเรียนที่ทำผิด
"ขอโทษนะ ขอโทษ ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของฉัน......"
"ขอโทษแล้วมันช่วยอะไรได้?!" ลุงจางไม่ยอมรับฟัง "วันนี้ต้องมีคำอธิบาย!"
เสียงของเขาดึงดูดความสนใจจากเพื่อนบ้านคนอื่นๆ คุณน้าหวังที่อยู่ข้างบ้านก็ใส่ชุดนอนวิ่งออกมา "ใช่! หลานชายฉันโดนปลุกทุกวัน!"
"สามีฉันมีปัญหาหัวใจ ทนไม่ได้กับการถูกรบกวนแบบนี้!"
"แจ้งตำรวจ! ต้องแจ้งตำรวจ!"
คนเริ่มรวมตัวกันมากขึ้น คำตำหนิดังขึ้นทุกทิศทุกมุม และอยู่ๆ ขวดเบียร์ก็ "ปัง" ตกลงมาที่พื้นหน้าประตูบ้านฉัน ชิ้นกระจกกระจัดกระจายไปทั่ว
"ถ้าวันนี้ไม่มีการชี้แจง ใครก็ไม่มีทางดีขึ้น!" ชายหนุ่มหน้าแดงกล่าวอย่างโกรธเคือง
ฉันเองก็กำลังสนุกกับการดูแม่ฉันถูกตำหนิ แต่พอเห็นแบบนี้ ความโกรธของฉันก็พุ่งขึ้นทันที
แม่ฉันทำผิดก็ควรจะยอมรับผิด แต่นี่เธอกำลังจะทำอะไร?!
ขณะที่ฉันกำลังจะเข้าไปโต้เถียง ก็รู้สึกว่าข้อมือถูกบีบแรง — มันคือแม่ฉัน เธอหันหลังให้ฉัน นิ้วมือเหมือนคีบเหล็กที่บีบข้อมือฉันแน่นจนเจ็บ
"ทุกคนเพื่อนบ้าน" แม่ฉันกะทันหันเพิ่มเสียงดังขึ้น แต่เสียงกลับประหลาดที่สงบ "ฉันรู้ว่าทุกคนโกรธ ถ้าเป็นฉัน ฉันก็โกรธเหมือนกัน"
เธอหยุดพักสักครู่ สายตาเฉียวผ่านทุกหน้าที่โกรธเกรี้ยว
"จริงๆ แล้ว......" เสียงของเธอกะทันหันเบาลง "ฉันต้องร้องเพลงหนักขนาดนี้เพราะ......"
เธอหายใจเข้าลึกๆ แล้วหยิบกระดาษที่ยับย่นออกมาจากกระเป๋า — หนังสือแจ้งเลือกตัวสำหรับคอนเสิร์ตร้องเพลงสำหรับผู้สูงอายุในชุมชน
"เดือนหน้าเมืองจะจัดการแข่งขันคอนเสิร์ตร้องเพลงสำหรับผู้สูงอายุ ชุมชนเราพยายามหาที่นั่งได้หนึ่งที่นั่ง......" เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "ฉันตั้งแต่เด็กก็อยากจะร้องเพลง แต่เพื่อเลี้ยงลูก ฉันไม่เคยมีโอกาสขึ้นเวที......"
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำเล็กน้อย "การแข่งขันครั้งนี้ อาจเป็นโอกาสเดียวในชีวิตของฉัน"
คนเงียบลงทันที
มุมปากของลุงจางกระตุกเล็กน้อย สายตาของคุณน้าหวังนุ่มนวลขึ้นทันที
"พี่หลี......" เสียงโกรธของลุงจางชัดเจนลดลงครึ่งหนึ่ง "แม้จะเป็นแบบนั้นก็ไม่ควรร้องดึกขนาดนั้นจนรบกวนคนอื่น......"
"เป็นฉันที่คิดไม่ถึง" แม่ฉันรีบตอบ "แบบนี้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันรับประกันว่าจะจบก่อนเก้าโมง นอกจากนี้......" เธอกะทันหันหยิบการ์ดออกมาจากกระเป๋า "นี่คือคูปองส่วนลดจากร้านอาหารชั้นล่าง ถือเป็นน้ำใจของฉัน"
"จริงๆ แล้ว......" เธอกะทันหันลดเสียงลง "หมอบอกว่าร้องเพลงช่วยป้องกันโรคสมองเสื่อมได้...... คุณยายฉันเมื่อก่อน......"
การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้ทุกคนเงียบลงอย่างสิ้นเชิง
ฉันรู้ว่าคุณยายเสียชีวิตจากโรคอัลไซเมอร์จริงๆ — แต่ตอนนี้ฉันเห็นแววตาเจ้าเล่ห์ในสายตาแม่ฉัน ฉันมั่นใจว่านี่คือการแสดงสดของเธอ
"แบบนี้ดีไหม......" ลุงจางกะทันหันเกาหัว "เรามาตั้งกฎกติกากันเถอะ?"
สิบนาทีต่อมา ที่ประตูลิฟต์มีการติดประกาศ "ข้อตกลงความเป็นมิตรในชุมชน" ข้อแรกคือ "เวลากิจกรรมศิลปะ: 19:00-21:00" ที่ลงนาม ลุงจางและแม่ฉันเซ็นชื่อคู่กัน
**บทที่ 5: ช่วงเวลาแห่งการตรัสรู้**
เมื่อคนเริ่มแยกย้ายกันไป ฉันมองแม่ที่กำลังเก็บเศษกระจกที่ประตู ฉันกะทันหันพบว่าขาเธอสั่นเล็กน้อย
การค้นพบนี้ทำให้ฉันใจสั่น — นั่นคือผู้เชี่ยวชาญด้านการเจรจาที่ดูเหมือนจะควบคุมทุกอย่างได้ ก็กลัวเหมือนกันหรือ?
มองที่รอยแดงบนข้อมือที่แม่ฉันบีบ ฉันรู้สึกเหมือนเข้าใจว่าเธอกลัวอะไร
ในชั่วขณะนั้น ความทรงจำพุ่งเข้ามาเหมือนน้ำขึ้นน้ำลง:
ก่อนสอบเข้ามัธยมปลาย ฉันกังวลว่าจะทำคะแนนคณิตศาสตร์ไม่ได้ แม่ฉันกะทันหันให้สมุดบันทึกเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยสรุปโจทย์ที่มักจะทำผิด และหน้าแรกของสมุดนั้นคือ —
『วิธีที่หนึ่ง: คำนวณความแตกต่างของอายุก่อน (ลูกสาวจะร้องไห้)』
『วิธีที่สอง: วาดแผนภาพเส้น (ลูกสาวจะแกล้งทำเป็นเข้าใจ)』
『แผนสุดท้าย: ฝึกฝนโจทย์ที่เกี่ยวข้อง』
ฉันรู้ว่าทุกคืนเธอแอบศึกษา "วิธีทำให้ลูกสาวที่โง่เขลาเรียนคณิตศาสตร์ได้ดีขึ้น"
ยังมีอีกวันหนึ่งในชั้นประถมศึกษาปีที่สี่ ฉันตื่นเช้ามาเห็นแม่กำลังเติมเกลือในนมผง พร้อมกับพูดว่า "เติมเยอะๆ นะ ลูกสาวออกกำลังกายทุกวันจนเวียนหัว......"
ฉันได้ยินว่า "นักกีฬาต้องเสริมอิเล็กโทรไลต์" เธอจึงตั้งใจเติมเกลือในนมผงให้ฉัน สุดท้ายฉันกลับทำคะแนนสอบกีฬาได้เต็มร้อย
และย้อนกลับไปตอนเล็กๆ ทุกครั้งที่ป่วยไข้ แม่ฉันจะไม่นอนทั้งคืนเพื่อใช้แอลกอฮอล์ลดไข้ให้ฉัน ร้องเพลงกล่อมให้ฉันสงบ
หลายปีมานี้ ฉันเหมือนจะยืนอยู่ในมุมมองของผู้สังเกตการณ์ตัวเองและแม่
เพราะไม่พอใจแม่ ฉันเลยทำทีเคารพคำแนะนำของเธอแต่จริงๆ แล้วไม่สนใจ ฉันกะทันหันเข้าใจ:
ความใจร้อนของเธอทำให้ฉันไม่เคยมาสายไปโรงเรียน และฝึกฝนให้ฉันมีนิสัยตรงต่อเวลาและมีประสิทธิภาพ
เสียงดังของเธอทำให้ฉันฝึกฝนความสามารถในการรับมือกับความกดดัน
"ทฤษฎีความโง่" ของเธอกระตุ้นให้ฉันพยายามพิสูจน์ตัวเอง
แม้กระทั่งนมผงเค็มก็ทำให้ฉันฝึกฝนการตรวจสอบก่อนดื่ม!
**ตอนจบ: วัฏจักรชีวิต**
ในที่สุด แม่ฉันใช้เงินออมทั้งชีวิตซื้อบ้านหลังใหม่ และยังตกแต่งห้องที่เก็บเสียงได้เพื่อร้องเพลงอย่างอิสระ
แน่นอนว่าแม่ฉันไม่ได้เป็นนักร้องอินเทอร์เน็ต แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่มีความสุขทุกวันที่ได้ร้องเพลง
สุดท้ายแล้ว ฉันแต่งงานกับ "เหล็กหัว" ที่เอาใจใส่แม่ยายได้ดี และหลังจากแต่งงานหนึ่งปีก็มีลูกชายที่อ้วนและไม่หล่อ
อีกไม่กี่ปีต่อมา ฉันได้ยินเสียงตะโกนของตัวเองทุกวัน
"ก่อนไปโรงเรียนทำไมถึงเข้าห้องน้ำ?! จะสายแล้ว!"
"ขงหรง สือกวง นอกจาก "ดี" ก็ไม่รู้จะชมอะไรอีก?! แม้แต่ "ดีมาก" ก็ยังไม่ได้!!"
และยังได้ยินฉันร้องเรียนสามีในตอนกลางคืนว่า "ลูกอ้วนก็พอแล้ว ทำไมยังดูโง่อีก?"
และแม่ฉันก็ยิ้มอย่างลึกลับ แล้วเริ่มร้องเพลง "โลกนี้มีแต่แม่ที่ดี" ในห้องสด
ชีวิตคือวงกลม ฉันสุดท้ายก็เป็นเหมือนเธอ — ด้วยน้ำเสียงที่ดุดันที่สุด แต่พูดคำที่อบอุ่นที่สุด