รักนี้ไม่มีถั่วฝักยาว
NINEPINTA
## ตอนที่ 1 : ผัดกะเพราเก้าเซียน – 1

"ยินดีต้อนรับสู่ กะเพราร้านนี้ไม่มีถั่วฝักยาว ครับ"
ปลาวาฬโค้งศีรษะลงอย่างทำตัวไม่ค่อยจะถูกเมื่อได้ยินคำกล่าวต้อนรับอย่างเป็นทางการ เขากำลังอยู่หน้าบ้านขนาดเล็กหลังหนึ่งในซอยแถบอารีย์ ขนาดสองชั้น ลักษณะภายนอกเหมือนบ้านคนทั่วไป ด้านหน้ามีที่จอดรถอยู่สี่คัน แต่วันนี้เด็กหนุ่มเดินทางมาด้วยขนส่งสาธารณะ
ร้านอาหารที่เขามากินเป็นร้านอาหารประเภท Chef's Table (เชฟเทเบิล) อาหารประเภทที่เชฟเลือกจัดอาหารเป็นคอร์สให้ว่าเราจะกินอะไร ไม่มีรายการอาหารให้สั่งเหมือนร้านอาหารทั่ว ๆ ไป เด็กหนุ่มเหลือบตาไปมองตรงสูจิบัตรแนะนำร้านคร่าว ๆ ที่คนตรงหน้าส่งให้พร้อมอธิบายเรื่องราวต่าง ๆ เกี่ยวกับร้าน หูแทบจะดับ เพราะราคาที่เขียนไว้ชัดเจนในบรรทัดสุดท้าย คือ 3,000 Baht Net / 10 Course แพงกว่าผัดกะเพราที่เขากินตามปรกติถึง 100 เท่าตัว
"สวัสดีครับ ผมเกลือนะครับ พร้อมเข้าไปในร้านเลยไหมครับ หรือจะทำธุระตรงนี้สักครู่ก่อน"
ชายเจ้าของใบหน้าเกลี้ยงเกลากับแว่นทรงกลมเอ่ยอย่างไม่มั่นใจ คงจะเป็นเพราะปลาวาฬกำลังง่วนกับโปรแกรมสนทนาในโทรศัพท์มือถืออยู่ เขากำลังคุยกับพี่อี๊ด หัวหน้าหรืออีกนัยหนึ่งก็คือเจ้าของเอเจนซี่ที่เขาทำงานอยู่ด้วย เด็กหนุ่มไม่มีวันควักเงินในกระเป๋าคิดอาหารราคาแพงหูฉี่นี้เด็ดขาด หากไม่ใช่เพราะคำว่างาน
ตอนแรกเขาคิดว่าจะต้องมารีวิวร้านอาหาร หรือไม่ก็ถ่ายแบบอะไรสักอย่างที่นี่ แต่เปล่าเลย พี่อี๊ดบอกว่ามากกว่านั้น แต่ให้มากินเชฟเทเบิลนี่ก่อน เสร็จแล้วถึงจะบอกภารกิจต่อไป เขาส่ายหัวไปมาเมื่อเห็นประโยคตอบกลับที่ไม่ยอมเฉลยอะไรสักที
"ได้ครับ รอก่อนก็ได้ครับ"
"อ๋อ เปล่าครับ เข้าเลยครับ สะดวกครับ"
ปลาวาฬตอบไปแบบตกใจ เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าคิดว่าการส่ายหัวไปมาเป็นการตอบทำถาม คนที่ติดป้ายหน้าอกไว้ว่าเชฟเกลือจึงยิ้มอวดรอยฟันขาวจั๊วะให้หนึ่งที ก่อนจะเดินพาลัดเลาะเข้าไปในตัวบ้าน กลิ่นอายคล้ายบรรยากาศเรือนพักแบบญี่ปุ่น ผิวพื้นผนังกำแพงขัดมันสะอาด สิ่งของน้อยอย่างสบายตา ตกแต่งเหมือนบ้านคนที่เต็มไปด้วยความเป็นกันเอง
"เรียนเชิญครับ"
เชฟเกลือส่งเด็กหนุ่มไปนั่งที่โต๊ะขนาดเล็กตัวหนึ่งติดริมหน้าต่างที่ทอดกว้างไปเห็นทิวทัศน์สวนหย่อมขนาดเล็ก โดยมีมหานครตึกสูงเป็นฉากหลัง เขาเผลอใจไปตามบรรยากาศเรียบง่ายตรงหน้าอย่างบอกไม่ถูก จนกระทั่งเสียงรินน้ำค่อยดังขึ้นปลุกขึ้นจากภวังค์ และก็เป็นชายคนเดิมที่กำลังรินน้ำให้เริ่มต้นมื้ออาหารของวันนี้
"ผมขออนุญาตแนะนำตัวอย่างเป็นทางการอีกครั้งนะครับ"
เชฟเกลือพูดพร้อมฉีกยิ้มกว้าง ตาตี่แคบที่ซ่อนตัวอยู่หลังแว่นตาทรงกลมบ๊อกทำให้คนตรงหน้าดูเป็นคนอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
"ร้าน กะเพราร้านนี้ไม่มีถั่วฝักยาว คือร้านอาหารที่ก่อตั้งขึ้นโดยเชฟโอบเอื้อหรือที่รู้จักกันในชื่อเชฟโอบของเราครับ"
เชฟเกลือพูดพร้อมวางบัตรแนะนำตัวขนาดเล็กบนโต๊ะ ภาพตรงหน้าที่ชายคนหนึ่งกับบ้านหลังนี้ในสภาพที่ยังดูเป็นบ้านหลังโทรม ๆ ธรรมดา ชายหนุ่มในชุดขะมุกขะมอมพาดพลั่วไว้บนไหล่ ยิ้มแฉ่งให้กับกล้อง และยังมีหมวกเชฟสูงอยู่บนหัว
ชายคนนี้คือเชฟโอบ
ปลาวาฬรู้จักเชฟโอบเป็นอย่างดี ไม่ใช่ด้วยเรื่องส่วนตัว แต่ในวงการอาหาร หรือแม้กระทั่งวงการบันเทิง เชฟโอบก็เป็นคนดังอยู่พอสมควรอยู่แล้ว เชฟโอบเป็นหนึ่งในคณะกรรมการรายการแข่งขันทำอาหารชื่อดัง ขึ้นชื่อเป็นอันดับหนึ่งเรื่องความดุ ความเนี้ยบ ความเรื่องมาก และพิถีพิถัน ถึงแม้ปัจจุบันรายการโทรทัศน์ดังกล่าวจะลาจอไปแล้ว
เคยมีคลิปไวรัลของเชฟโอบดังไปทั้งทวิตเตอร์ เพราะมีผู้เข้าแข่งขันรายการคนหนึ่งอบขนมไม่สุกแล้วในมาเสิร์ฟเป็นจานแข่งขัน เชฟโอบตักชิม เคี้ยวได้ทีเดียวก็คายลงถังขยะ หลังจากนั้นเชฟเรื่องมากคนนี้ก็กลายเป็นคนดัง มีงานโฆษณาเข้า โดยเฉพาะพวกผลิตภัณฑ์ที่ต้องการความเฉียบความเป๊ะต่าง ๆ แต่ก็นั่น คนเกลียดก็เยอะ คนเกรงกลัวจะเข้าใกล้ก็คงไม่น้อยเช่นกัน
"วันนี้ผมจะได้เจอเชฟโอบไหมครับ"
ผู้เป็นลูกค้าถามไปอย่างเกรง ๆ กลัวว่าถือมีดผิดส้อมผิดขนบธรรมเนียมแล้วจะโดนดุให้ขายขี้หน้า ปลาวาฬเองทำอาชีพเป็นนายแบบทั่วไป มีงานโฆษณาบ้าง งานเดินผ่านกล้องละครบ้างประปราย เขาเองก็ไม่อยากขึ้นชื่อว่าเป็นพวกไม่รู้เรื่องรู้ราว เดี๋ยวถ้ามีคนซุบซิบดังออกไป ผลิตภัณฑ์พวกซุปไก่รังนกจะไม่จ้างเขาไปเป็นพรีเซนเตอร์
"เชฟจะออกมาจากครัวเพื่อแนะนำจานหลักของมื้อด้วยตนเองครับ"
เชฟเกลือยิ้มกว้าง เหมือนจะนึกว่าเขาอยากจะพบกับเชฟคนดังเสียเต็มแก่ แต่เปล่าเลย ตรงกันข้าม ห่างกันไว้เสียจะดีกว่า นี่ถ้าพี่อี๊ดไม่ให้กินฟรีแถมยัดค่ารถมาให้อีกสองพัน เขาไม่มีวันมาเหยียบร้านแบบนี้แน่ ไม่ว่าเขาจะเป็นกะเพราเลิฟเวอร์มากแค่ไหนก็ตาม
"เชฟโอบไม่ชอบกินกะเพราที่มีถั่วฝักยาวครับ แต่นั่นไม่ได้แปลว่าถั่วฝักยาวผิดนะครับ อาหารไม่เคยผิด แต่เราในฐานะเป็นคนกินต้องมีสิทธิ์เลือกว่าจะกินอะไรหรือไม่กินอะไรบ้าง ร้านนี้เลยก่อตั้งขึ้นมาจากการลุกฮือของเชฟโอบที่อยากจะเล่ารสชาติที่เชฟชอบให้ทำคนได้ลองกิน"
เชฟเกลือยิ้มกว้างทิ้งท้าย
"ขอให้มีความสุขกับมื้อแห่งการปฏิวัติรสชาติทางอาหารนะครับ"
เชฟเกลือจากไปโดยทิ้งปลาวาฬไว้กับเครื่องดื่มต้อนรับกับอาหารจานเริ่มต้น เชฟเกลือเล่าให้ฟังว่าคอร์สของร้านจะเริ่มต้นด้วยน้ำอัญชันสีม่วงเข้มที่บีบมะนาวลงไปตัดจนกลายเป็นสีแดง กินพร้อมกับเมี่ยงคำคั่วฟองดูรสเปรี้ยวเบาเพื่อเปิดรสชาติต่อมรับรสของผู้กินให้เริ่มทำงาน วันนี้ทั้งร้านมีเพียงลูกค้าคนเดียวคือปลาวาฬ อาจจะเป็นเพราะเวลาจองที่ดึกถึงสองทุ่มที่ทำให้ลูกค้าคนอื่นทยอยกลับกันไปหมดแล้ว วันนี้เขาติดงานถ่ายแบบช่วงเย็น กว่าจะบึ่งมาก็เป็นช่วงค่ำพอดี
ปลาวาฬกินอาหารไปเรื่อย ๆ จนครบแปดจาน
จนกระทั่งอาหารจานสุดท้ายมาถึง เสียงก้าวย่ำตรงมาจากครัวคราวนี้แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ไม่รู้เป็นอุปาทานหรือเปล่าที่เขาได้ยินเสียงส้นเท้ากระทบกับพื้นไม้สะอาดดังกว่าปรกติ อย่างกับได้ยินเป็นเสียงตึกตัก จังหวะการร้องการเต้นของเวลาก็ดำเนินอย่างผิดแผกแปลกประหลาดไป และเมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าเป็นเป็นอย่างที่คาด ไม่ใช่เชฟเกลือ
"สวัสดีครับ ผมเชฟโอบนะครับ"
เชฟโอบตัวจริงสูงกว่าที่คิด ขนาดเขาที่เป็นนายแบบที่สูงเหยียบ 180 แล้ว แต่ด้วยสายตาก็เดาว่าคนตรงหน้าคงสูงกว่า หัวหน้าเชฟยืนอยู่ในชุดขาวสะอาด ศีรษะสวมหมวกเชฟที่จัดไว้อย่างเรียบร้อย สิ่งที่สะกดดวงตาเขาไว้คงจะเป็นสันกรามของคนตรงหน้าที่ผายออกไล่รับกับไล่เคราอ่อนไปจรดริมฝีปากบางยาวเบื้องใต้ของจมูกโด่งสันคม ดวงตาสวยทอดมามองนิ่งพร้อมรอยยิ้มที่ฉีกให้ตามหน้าที่ ไม่แปลกที่คนแบบนี้จะมาแย่งงานพรีเซนเตอร์อุปกรณ์ครัวกับวัตถุดิบทำอาหารได้หลายอย่าง หน้าตาแบบนี้ให้เล่นเป็นพระรองช่องใหญ่ยังแคสผ่านได้สบาย ๆ
"อาหารจานนี้ชื่อว่าผัดกะเพราเก้าเซียนครับ"
ประโยคเปิดเริ่มต้นพร้อมริมฝีปากมุมขวาที่ยกขึ้นน้อย ๆ ราวกับจะยิ้ม ไม่เยาะก็ยั่ว แยกไม่ถูก แต่มันกลับมีเสน่ห์พิกล เสียงดังฉะฉานเล่าส่วนผสมแต่ละชิ้นแต่ละอย่างในจานราวกับจิตรกรเอกที่พูดถึงแรงบันดาลใจในการสร้างงานศิลปะ หนักแน่นและเต็มไปด้วยแรงบันดาลใจ ปลาวาฬเผลอมองหน้าคนพูดนานไปหน่อยจนอีกฝ่ายต้องกระแอมไอให้เขารู้ตัวก้มลงมองอาหารจานสวยตรงหน้า
"กะเพราเก้าเซียนคือการนำวัตถุดิบชั้นเลิศเก้าอย่างมาเข้าเครื่องกับกะเพรา ไล่ตั้งแต่ ผัดกะเพราเป็ดย่างสามแบบ ปลาหิมะย่างราดซอสกะเพรา เอ็นหอยเชลล์ผัดกะเพราคั่ว หอยเป๋าฮื้ออบเครื่องกะเพราฉุน กุ้งมังกรผัดกะเพราขลุกขลิก ครีบปลากระเบนย่างรมควันกะเพรา เนื้อเอห้าผัดกะเพราโบราณ ไก่ไหหลำซูวีซอสกะเพรา  และขาปูทาราบะจิ้มซอสกะเพราเข้มข้น"
มือขาวสะอาดที่เผยผ่านเสื้อเชิ้ตที่พับขึ้นอย่างเรียบร้อยลำดับชี้ไล่ไปตามคำพูด ท้องของปลาวาฬเริ่มร้องขึ้นเบา ๆ ถึงแม้ว่าจะกินอาหารจานอื่นไปถึง 8 อย่างแล้ว แต่สำหรับคนคลั่งผัดกะเพรา เขาไม่อาจหักห้ามตัวเองกับสารพัดผัดกะเพราตรงหน้าได้เลย
"เชิญชิมได้เลยครับ"
เชฟโอบพูดพร้อมเล่าเรื่องราวของวัตถุดิบทีละชนิดในเก้าเซียน เมื่อเห็นว่าคนเล่ายังไม่ไปไหน คนฟังก็เลยจัดการกินมันเสียตั้งแต่อาหารยังไม่หายร้อน และทันทีที่เป็ดย่างหนังกรอบแบบผู้ดีอังกฤษรสชาติเผ็ดร้อนแตะเข้าไปในปาก เด็กหนุ่มก็แทบจะร้องลั่นออกมาด้วยความสะใจ
"เชี่ย!"
เขาได้ยินเสียงกระแอมเล็กน้อยจึงรีบกลบเกลื่อนอาการ เชฟโอบยังมีสีหน้าเรียบนิ่ง ปฏิบัติหน้าที่คนทำครัวอย่างดีเยี่ยม เล่าเรื่องแต่ละถ้อยแต่ละความอย่างชัดเจนฉะฉาน เด็กหนุ่มเผลอสบตาตรงหน้าเชฟโอบอย่างสงสัย เพราะรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกไป
หัวใจเขาเต้นแรง
ปลาวาฬไม่อยากหลอกตัวเอง แต่ระยะห่างแค่มือเอื้อมนี่หลอกอะไรไม่ได้ หัวใจเขาเต้นแรง และเต้นแรงก็ตอนที่เชฟโอบมายืนอยู่ตรงนี้แล้วด้วย ทุกอย่างประหลาด ราวกับที่นี่ ร้านแห่งนี้ และคนตรงหน้านี้มีมนต์วิเศษบางอย่างที่ทำให้เขาลุ่มหลงอย่างถอนตัวไม่ขึ้น
"ขอให้มีความสุขกับการปฏิวัตินะครับ"
ชายหนุ่มในชุดขาวพูดพร้อมค้อมศีรษะขอตัวลาจากไป ตอนนั้นเองที่เขานึกได้ถึงเหตุผลบางอย่าง ใช่แล้ว เขาชอบกะเพรา นายปลาวาฬเป็นผัดกะเพราเลิฟเวอร์ ไม่ว่าจะเป็นกะเพราที่ไหน แบบไหน ผัดกับอะไร เขาก็ถ่อไปกินอย่างไม่มีข้อแม้ ขอแค่ให้เป็นผัดกะเพรา
และตัวเชฟโอบนั่นมีกลิ่นกะเพราฟุ้งไปหมด!
ปลาวาฬยกมือขึ้นจับหน้าอกข้างซ้ายของตัวเองอย่างตั้งตัวไม่ถูกนัก เขาไม่เคยใจเต้นกับผู้ชาย เอ๊ย เขาไม่เคยใจเต้นกับกลิ่นกะเพราที่ไหนรุนแรงขนาดนี้มาก่อน มันเหมือนจะแทบห้ามปราบไม่ได้ อยากจะมาที่นี่ทุกวัน กินกะเพราที่นี่ทุกมื้อ และใช่ สูดกลิ่นกะเพราอันแสนเย่อหยิ่งนั่นทุกวันด้วยจมูกของตนเอง
โทรศัพท์มือถือร้องเตือนขึ้น
เด็กหนุ่มที่ยังคุมสติไม่ได้หยิบอุปกรณ์สื่อสารขึ้นมาดู หน้าจอแสดงข้อความจากหัวหน้าเอเจนซี่ที่ส่งเขามาที่นี่ ข้อความสั้นห้วนถามเรื่องอาหารวันนี้ เป็นอย่างไร อร่อยไหม คุ้มราคาหรือเปล่า เขาไม่ตอบ ตั้งใจจะเก็บใส่กระเป๋า แต่หน้าจอกลับมีข้อความใหม่เด้งต่อขึ้นมา หัวใจของเขาแทบจะสั่นจนระเบิดออกมาให้ได้
เจอเชฟโอบแล้วใช่ไหม?
เอาชนะใจผู้ชายคนนั้นให้ได้ ...นั่นคือภารกิจของมึง!


## ตอนที่ 2 : ผัดกะเพราเก้าเซียน – 2

"โอ๊ย!"
เสียงของปลาวาฬร้องดังลั่นเตียง ดังจนคนที่ยืนอยู่ไม่ห่างต้องเอื้อมมือมาตบหัวเบา ๆ ให้หุบปากเสีย ตอนนั้นเขาจึงรู้ตัวและยิ้มแหยออกมา เด็กหนุ่มกำลังมาทำกายภาพบำบัดรักษาอาการเส้นเอ็นบริเวณข้อมืออักเสบอยู่ คนทำก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เจเจ เพื่อนค่ายรับน้องมหาวิทยาลัยที่คบกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง เขาเรียนคณะวิทยาศาสตร์การกีฬา ส่วนไอ้เจเจเรียนคณะกายภาพบำบัด
"ทำตามที่กูสั่งหรือเปล่า"
ไอ้เพื่อนหน้าตี๋นั่นเก๊กถามเสียจริงจัง นี่ถ้าไม่เห็นว่าอยู่ในเวลางานจะจับผมที่จัดทรงไว้อย่างดีมาขยี้ให้เละเทะ แต่เห็นกับเสื้อกาวน์กับหน้าตาจริงจังในวิชาชีพนั่นเลยจะยกให้สักครั้งไปก่อน
"ทำสิ คนอย่างกูคำไหนคำนั้น"
เขาตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ ในขณะเดียวกันก็เสสายตาหนีไปอีกทางหนึ่ง จะว่าไปวอลเปเปอร์ของคลินิกกายภาพบำบัดนี่ก็สะอาดสะอ้านใช้ได้อยู่
"งดยกเวท"
"งด"
"งดออกกำลังกายที่ต้องใช้แขนหรือข้อมือ"
"งด"
"งดกิจกรรมอื่นที่จะต้องใช้ข้อมือมาก ๆ"
คราวนี้เจเจเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ สีหน้าของไอ้เพื่อนสนิทเต็มไปด้วยลับลมคมนัย ทำไมจะไม่รู้ว่าหมายถึงอะไร ไอ้เปรตนี่ ในเวลาการเวลางานก็ไม่เว้น
"กูเป็นผู้ชายนะเว่ย" ปลาวาฬร้องโวยวาย
"แล้วงดหรือเปล่า"
"งด"
"งดที่แปลว่ายังทำได้อยู่สินะ"
เด็กหนุ่มยกมือเป็นสัญลักษณ์ยอมแพ้ หัวเราะแหะ ๆ เบา ๆ อย่างไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด เจเจยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างพอใจที่เอาชนะได้ ก่อนจะหยิบใบบันทึกประวัติผู้ป่วยมาจดอะไรขยุกขยิก อย่าบอกนะว่ามันจะเขียนลงไปว่าเขาไม่ได้งดกิจกรรมอะไร
"มึงเลิกยกเวทจริง ๆ ใช่ไหม" คราวนี้เจเจกลับมาจริงจังจนเห็นได้ชัด "นี่กูซีเรียสนะ ถ้ามึงไม่เลิก อาการไม่ดีขึ้น วันหนึ่งต้องผ่าตัดขึ้นมา อย่าหาว่ากูไม่เตือนนะ กูรู้ว่าอาชีพของมึงเป็นนายแบบ รูปร่างของมึงสำคัญ แต่ตอนนี้สุขภาพของมึงสำคัญกว่า ไปคุยกับเอเจนซี่มึงสิว่าให้งดรับงานถอดเสื้อถอดกางเกงไปสักพัก"
คนไข้เบะปาก
"เออ กูอะเลิกจริง ตามที่มึงขอสองเดือน แต่ไอ้เจเจ อาชีพอย่างกูเนี่ย หยุดเล่นเวทแค่สองวีคกล้ามก็เริ่มพังแล้ว พี่อี๊ดก็บ่นกูเนี่ย" เขาตอบอย่างเซ็ง ๆ
"มึงก็แดกให้มันน้อย ๆ หน่อยสิ กูเห็นมึงตระเวนแดกกะเพราร้านโน้นร้านนี้ไปทั่ว ออกกำลังกายไม่ได้ก็กินให้มันน้อย ๆ สิวะ" อีกฝ่ายเถียง
"มึงอย่าบอกให้กูหยุดกินกะเพรา!"
ปลาวาฬร้องโวยวายออกมาลั่นจนเพื่อนสนิทต้องเอื้อมมือไปตบหัวเบา ๆ เป็นเชิงปราม เขาไม่สนใจอาการของอีกฝ่าย หากแต่เริ่มต้นคิดว่าเย็นนี้จะไปหากะเพราร้านเด็ดที่ไหนกินดี
"มึงจะตกงานก็เพราะความคลั่งกะเพราของมึงนี่แหละ"
เจเจพูดพร้อมกับโยนเสื้อที่กองไว้อีกด้านส่งมาให้เป็นสัญลักษณ์ว่าการรักษาของวันนี้จบสิ้นแล้ว เขาถอดเสื้อออกง่าย ๆ อย่างไม่มีความเหนียมอายใดแม้สักกระผีก หลังเวทีเดินแบบนี่ใส่กางเกงในตัวเดียวกันเป็นเรื่องธรรมดา คนตรงหน้าก็ชินกับนิสัยของเขาเป็นอย่างดี เพียงแค่ส่ายหัวไปมาเป็นเชิงระอาใจก็เท่านั้น
"เออ เมื่อวานกูไปแดกกะเพราะร้านนึงมา อร่อยสัด"
เขาเริ่มต้นพูดอย่างนึกขึ้นได้ พอมาถึงตรงนี้อยู่ดี ๆ น้ำลายในลำคอของเขาก็เริ่มไหลออกมาอย่างไม่รู้สึกตัว กลิ่นกะเพราะหอมเป็นเอกลักษณ์เหมือนจะมาลอยยั่วอยู่แถวโพรงจมูก หยอกล้อละเล้าละลวยอยู่ห่างไปแค่เพียงเอื้อมมือ ผัดกะเพราะเก้าเซียน หัวใจของเขาสั่นจนรู้สึกได้ ถ้าไม่มีราคามื้อละ 3,000 บาทมาขวางทางรักไว้ ปลาวาฬจะไปนั่งแป้นแล้นกินทุกวันเลย
"ขนาดนั้นเลยเหรอวะ กูก็เห็นมึงแดกกะเพรามาทุกที่ ยังมีร้านที่มึงบอกว่าอร่อยสัดได้อีกเหรอ" เจเจถามแบบไม่ได้สนใจอะไรมากนัก
"มีดิ" เด็กหนุ่มรีบพูด "มึงรู้จักเชฟโอบปะ"
"ใครวะ"
"ก็เชฟโอบที่ออกรายการทำอาหารดัง ๆ ไงมึง คนที่แดกเค้กไม่สุกแล้วถุยลงถังขยะอะ"
"อ๋อ จำได้และ นิสัยอย่างเชี่ย"
"เออ นั่นแหละ ร้านเขา แม่ง หน้าโคตรดุ แต่ฝีมือแม่งเด็ดจริง กูหาที่ติไม่ได้เลยอะ แดกแล้วเหมือนตัวจะลอยได้ พูดแล้วท้องกูร้องเลย"
อยู่ดี ๆ หน้าผู้ชายจอมดุคนนั้นก็โผล่ขึ้นมาแปะอยู่ตรงหน้า ท่าทางเนี้ยบ พิถีพิถัน เอาจริงเอาจังไปเสียทุกอย่างทำเอาเขารู้สึกแหยงอย่างไรบอกไม่ถูก ใครเป็นเมียเชฟโอบก็น่าจะสยองขวัญดี ถ้าจัดจานแล้ววางเบี้ยวไปสักนิ้วนึงไม่รู้จะโดนไล่ออกจากบ้านหรือเปล่า
"เป็นเอามากนะมึงเนี่ย เหมือนคนคลั่งรัก" อีกฝ่ายหัวเราะ
"เชี่ย กะเพราเป็นมากกว่าความรักเว่ย แม่งเป็นทุกสิ่งทุกอย่าง คนลิ้นจระเข้อย่างมึงไม่มีวันเข้าใจหรอก" ปลาวาฬโวยวายทันทีจนโดนปากกาฟาดเบา ๆ ที่หัวอีกหน
"เออ พี่อี๊ดแม่งเหมือนจะให้กูไปชวนเชฟโอบมาเข้าโมว่ะ"
นายแบบหนุ่มพูดขึ้นมาอย่างบ่น ๆ ปรกติเขาจะโดนให้ไปชวนใครต่อใครมาสังกัดในโมเดลลิ่งเสมอ ๆ พี่อี๊ดบอกว่าเขาเป็นตัวแทนโมได้ดี หุ่น (เคย) ดี หน้าตาสะอาดสะอ้าน (เหมือนโดนหลอกด่าว่าไม่หล่อ) และบุคลิกภาพดี พี่อี๊ดบอกว่าถ้าไม่ชวนเองบางทีเด็กก็ไม่เข้าใจว่าภาพลักษณ์เด็กในโมเป็นแบบไหน ช่วงแรก ๆ เขาก็อิดออด แต่พี่อี๊ดให้ค่านายหน้าคนละ 5,000 บาท ถ้าได้เซ็นสัญญาเด็กใหม่ได้ เขาก็เลยว่าเลยตามเลย
"เขายังไม่มีสังกัดอีกเหรอ กูเห็นก็มีงานโฆษณานี่"
"น่าจะยังว่ะ กูว่าเขาไม่ได้ทำงานในวงการเป็นอาชีพหรอก"
"เอาดิ มึงจะได้ตีซี้เขา ขอสูตรเขามาทำแดกเอง"
"เออ แต่รอบนี้พี่อี๊ดแม่งพูดแปลก ๆ ว่ะ บอกว่ากูต้องเอาชนะใจเชฟโอบให้ได้ พูดแล้วจั๊กจี้ กูถามรายละเอียดหลายรอบก็ไม่ตอบ บอกให้เข้าไปคุยที่โมอย่างเดียว กูว่าจะขอค่าคอมเพิ่ม ดุฉิบหาย 5,000 บาท กูว่าไม่คุ้มอะ" นายแบบหนุ่มพูดไปนึกไป
"พี่อี๊ดเขาจะส่งมึงไปจีบเชฟหรือเปล่า" อีกฝ่ายยักคิ้ว "กูเห็นบ่อยตามซีรีส์วาย พระเอกถูกให้ไปไล่ตามจีบนายเอก สุดท้ายแม่งกลายเป็นนายเอกเองเฉย สลับโพวันละนิดจิตแจ่มใส"
"ก็เชี่ยละ นายเอกพ่อมึงสิ หน้าอย่างกู หุ่นอย่างกู ต้องพระเอกเท่านั้นเว่ย" ศักดิ์ศรีมันค้ำคอ
"แปลว่าถ้าพี่อี๊ดส่งมึงไปจริง มึงก็รับงานงั้นสิ"
เพื่อนนักกายภาพตัวขาววอกพูดล้อเล่นอย่างสนุกปาก เขาเองก็ไม่ได้คิดอะไรไปตามมากมาย รู้แต่ว่าผู้ชายคนนั้นตัวหอม หอมกะเพรา ขนาดไม่ได้เจอกันเป็นวันแล้วเขายังจำกลิ่นที่ติดจมูกนั่นอยู่ได้ คิดแล้วก็เผลอกลืนน้ำลายลงคอแบบไม่รู้ตัว ทำไมพอคิดถึงหน้าเชฟโอบทีไร ท้องของเขาก็ร้องโครกครากขึ้นมาทุกที ในสมองเด็กหนุ่มมีแต่คำว่าอยากกิน อยากกิน และอยากกิน
"รับสิ กูจะแดกกะเพราให้หมดบ้านเชฟแม่งเลย!"


## ตอนที่ 3 : ผัดกะเพราเก้าเซียน – 3

"ผมต้องการบ้านหลังนั้นมา ไม่ว่าจะด้วยวิธีการใดก็ตาม"
ผู้ชายท่าทางขึงขังและร่ำรวยตรงหัวโต๊ะพูดเสียงเข้ม ปลาวาฬเองรู้สึกว่าตัวเองไม่มีบทพูดในโต๊ะสนทนานี้ เขานั่งตัวแข็งทื่อ ขนลุก มองคนท่าทางมั่นใจสุดขีดคลั่งด้วยความรู้สึกประหลาดชอบกล เขาแวะมาหาพี่อี๊ดตามที่นัดไว้ตอนเย็น แต่พี่อี๊ดติดประชุม ตอนแรกเขาคิดจะกลับ แต่อยู่ดี ๆ พี่อี๊ดก็เรียกผมเข้าไปประชุมด้วย โธ่... ช่างเป็นเรื่องราวที่แสนจะพิศวงเสียไม่มี
"นี่แหละครับ ปลาวาฬ คนที่ผมตั้งเป้าว่าจะให้ทำตามแผนของคุณเมธัส"
คนพูดคือพี่อี๊ด ผายมืออย่างพินอบพิเทา ตอนนั้นเขาจึงได้รู้ว่าผู้ชายจอมถมึงทึงนี่ชื่อว่าเมธัส ชายอายุประมาณ 30 กว่า แต่ไม่น่าเกิน 40 ปี ใส่ชุดสูทราคาแพงที่ดูด้วยหางตาก็รู้ว่าสั่งตัดมาแบบเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้ว ดวงหน้าขาวแต่คมคายแบบไทยมากกว่า กรามผายออกทำให้หน้าดูเข้มและดุดัน ภาพรวมดูแล้วสรุปได้ว่าเป็นคนหล่อ แต่เป็นคนหล่อจำพวกที่ไม่น่าเข้าใกล้
เด็กหนุ่มเหลือบมองนามบัตรที่วางอยู่ตรงหน้า เมธัสกรุ๊ป นี่หมายความว่าผู้ชายบ้าอำนาจคนนี้คือเจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์เจ้าดังที่มีป้ายโฆษณาใหญ่เบิ้มแปะอยู่ทุกมุมเมืองเหรอเนี่ย
"คนนี้เหรอครับ ?"
เมธัสหันมามองเขา ปลาวาฬจะพยายามจะมองโลกในแง่ดี แต่ไม่ว่าจะเติมประจุบวกให้หัวเท่าไหร่ เขาก็ยังรู้สึกถึงน้ำเสียงดูแคลนนิด ๆ มาจากประโยคนั่น แต่เขาก็ไม่ทำอะไรมากไปกว่าแกล้งเป็นไม่ได้ยิน ชีวิตในวงการบันเทิงแถบชายขอบสอนให้เขารู้ว่า อย่ามีเรื่องกับใครจะดีที่สุด วันหนึ่งคนเหล่านั้นอาจจะมานั่งเป็นผู้ตัดสินตอนเราแคสติ้งงานอยู่ก็เป็นไปได้
"น้องชื่อปลาวาฬครับ"
พี่อี๊ดหันมาส่งสัญญาณ ผมจึงรีบยกมือไหว้ปลก ๆ ทั้งที่ความจริงก็ไหว้ไปแล้วตอนเจอหน้าครั้งแรกในห้อง
"น้องไปลองชิมอาหารที่แล้ว น้องออกปากว่าอยากรับงาน อีกอย่างน้องเองก็เจอหน้าเชฟโอบมาแล้ว น้องบอกว่าไม่น่าจะยากอะไร"
"เขาจะชนะใจเชฟโอบได้จริง ๆ เหรอ ?"
เด็กหนุ่มยิ้มแหยอีกรอบ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังออกงานดูตัวอะไรสักอย่าง บางงานแคสติ้งก็ทำแบบนี้ มีคนคอยโฆษณาอยู่ เจ้าตัวก็ยิ้มเจื่อน ๆ รับไป
"ผู้ชายเป็นเชฟ พี่ว่าร้อยละเก้าสิบเป็นเกย์แน่นอน"
พี่อี๊ดพูดพร้อมขยิบตา เขาคิดว่าเมธัสน่าจะขนลุกนิด ๆ แล้วล่ะ
"ผีมองเห็นผี พี่ดูแวบเดียวก็รู้ เชฟโอบยังไงก็ต้องเป็นกวางแน่นอน ปลาวาฬนี่สเปกกวางทั่วประเทศ หุ่นดี ซิกแพ็กแน่น เซ็กซ์แอพพีลมหาศาล ถอดเสื้อถอดกางเกงทีฟีโรโมนคลุ้ง คุณเมธัสไม่ต้องห่วง จัดการเชฟโอบได้อยู่หมัดแน่นอน"
เมธัสหันมามองเขาอีกครั้ง ความรู้สึกเหมือนพ่อครัวกำลังเลือกซื้อกะหล่ำปลีสักหัว พินิจพิจารณาละเอียดลออ เขานั่งนิ่งกลืนน้ำลายลงคอก้อนใหญ่ นั่งภาวนาในใจให้ลูกค้าไม่ขอให้ถอดเสื้อให้ดู ไม่งั้นเกมแน่ พี่อี๊ดนะพี่อี๊ด ก็รู้อยู่ว่าช่วงนี้เขาไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย แล้วจะเอาแพ็กไหนไปโชว์
"ยังไงก็แล้วแต่คุณอี๊ดแล้วกัน ถ้าคุณอี๊ดเห็นว่าเหมาะสม ผมก็ไม่ขัดข้องอะไร แต่เงื่อนไขเป็นไปตามที่ตกลงนะครับ ผมจ่ายเงินค่าเริ่มงานให้ก้อนเดียว ส่วนที่เหลือทั้งหมด ผมจะจ่ายก็ต่อเมื่องานสำเร็จตามตกลงเท่านั้น"
เมธัสพูดและยืนขึ้นเหมือนเป็นสัญญาณว่าธุระทั้งหมดเสร็จสิ้นแล้ว พูดจาเล็กน้อยก่อนจะขอตัว ผู้ชายที่มีคิ้วขมวดปมเป็นเจ้าเรือนคนนั้นจากไปแล้ว ขนาดตอนเดินจากไปก็ยังหลังตรงแด่ว ไม่เมื่อยบ้างหรือไง หรือคนรวยที่ไหน ๆ ก็เป็นแบบนี้ ขี้เก๊กชะมัด
"อะไรกันพี่" ปลาวาฬรีบพูดทันทีหลังเห็นว่าเมธัสเดินไปไกลแล้ว "ขายผมเป็นปลาหมอปลาช่อนเลยนะ ผมยังไม่ได้รับปากสักคำว่าจะรับงาน อีกอย่างพี่ไปบุลลี่เชฟเขาว่าเป็นเกย์ได้ไง ถ้าคุณเขาอาไปฟ้องเชฟโอบ โมฯ เราไม่ดราม่าเละเทะกันเหรอพี่"
"ฟ้องอะไรล่ะ เกลียดกันอย่างกับอะไรดี"
"เกลียด ?" เด็กหนุ่มทวนคำแบบงง ๆ
"ใช่ เกลียด" พี่อี๊ดพยักหน้าหนักแน่น "คนที่แกเห็นเมื่อกี้ชื่อเมธัส เศรษฐีอสังหาริมทรัพย์หนุ่มรุ่นใหม่ไฟแรง เจ้าพ่อโครงการคอนโดติดรถไฟฟ้า นิสัยนี่ห่วยบรม ขึ้นชื่อไปทั่ว ใครดีลงานแล้วไม่แอบด่านี่มหัศจรรย์"
"พี่ก็เลยต้องร่วมนินทาด้วยงี้ใช่ปะ" เขาขัดคอ
"เออ นั่นแหละ สรุปว่าคุณเขาจะขึ้นคอนโดใหม่ กว้านซื้อที่ไว้หมดแล้ว เหลือผืนสุดท้าย ไข่แดงกลางโครงการเลย เสนอเท่าไหร่ก็ไม่ยอมขาย โปรเจกต์ช้ามาสองสามปีแล้ว ท่าทางจะหงุดหงิดหนัก ดอกเบี้ยวิ่งทุกวัน"
พี่อี๊ดยื่นสมุดสรุปงานมาให้ดู ผมเปิดดูคร่าว ๆ ข้างในเป็นรูปเชฟโอบ ประวัติร้าน รีวิวต่าง ๆ ที่มีคนเคยพูดถึง
"กะเพราร้านนี้ไม่มีถั่วฝักยาว"
"ใช่ ร้านที่ฉันส่งแกไปกินนั่นแหละ"
"โห... พี่จะให้ผมไปอ้อนวอนเชฟโอบให้ยอมขายร้านให้คุณเมธัสเนี่ยนะ พี่บ้าปะเนี่ย แค่อ้าปากยังไม่ทันจบประโยค ผมก็คงโดนตะหลิวฟาดจนสลบละมั้ง" เขาส่ายหน้าและดันสมุดงานคืน
"มันไม่ได้ตรงไปตรงมาแบบนั้นน่ะสิ"
ท่าทางพี่อี๊ดมีลับลมคมในจนน่าหมั่นไส้
"ตอนนี้เหมือนเชฟโอบจะต้องการใช้เงินด่วน แต่จะขายร้านออกมาตรง ๆ ก็กลัวว่าเมธัสกรุ๊ปจะไปทุ่มซื้อได้ เชฟแกเลยมีเงื่อนไขออกมา ร้ายพอกันนั่นแหละคู่นี้"
"เงื่อนไข ?"
"เชฟโอบจะยอมเซ้งกิจการต่อให้กับคนที่เชฟโอบยอมรับให้เป็นผู้สืบทอดร้านเท่านั้น ใครที่สนใจก็ต้องไปสมัครเป็นเด็กฝึกงานที่ร้าน หัดงานครัว ทำอาหารจนคล่องแคล่ว เอาชนะใจเชฟแกได้เมื่อไหร่ เขาถึงจะยอมขาย"
เขาไม่อยากนึกเลยว่าเผลอทำหน้าเหวอไปขนาดไหนตอนฟัง
"บ้าไปแล้ว"
"ไม่บ้าหรอก เชฟเกลือนั่นแหละมือวางอันดับหนึ่งที่คาดว่าจะเซ้งร้านได้ไป ฉันจะส่งแกเข้าไปยึดร้านนั้นมาให้ได้ จำไว้นะปลาวาฬ ตอนนี้พุงแกหลามแบบนี้ กางเกงในที่ไหนจะจ้างแกไปถ่ายแบบ วิธีการเดียวที่แกจะเอาชีวิตรอดคือใช้เวลา 2 เดือนที่หยุดออกกำลังกายนี่รับงานนี้ซะ งานนี้ได้เงินก้อนใหญ่ มิหนำซ้ำแกอาจจะไม่ต้องมาถอดเสื้อถอดกางเกงทำมาหากินแล้วก็ได้ แกอยากเปิดฟิตเนสนี่ เอาเงินนี่แหละไปทำทุน"
พี่อี๊ดพูดยาวเหยียดแบบไม่เปิดโอกาสให้ได้เถียงแม้แต่วลีเดียว ตอนแรกเขาก็คิดจะขัดให้เต็มที่ แต่พอได้ยินคำว่าเปิดฟิตเนส ใจเขาก็เริ่มอ่อนระทวยยังไงก็ไม่รู้
"ได้เงินเยอะขนาดนั้นเลยเหรอพี่ ?" เขาแบ่งรับแบ่งสู้
"เงินให้เปล่า 50,000 บาท ขอแค่แกไปทำงานที่ร้านเชฟโอบ" พี่อี๊ดทำท่าจิ้มเครื่องคิดเลข "ถ้าแกทำสำเร็จ แกจะได้เงินอีก 1 ล้าน นี่ยังไม่รวมกำไรที่แกอาจจะได้จากการขายบ้านให้เมธัสกรุ๊ปอีก"
เขาเริ่มจินตนาการ เลขศูนย์ในหัวมันเยอะแยะละลานตาไปหมด
"คิดดี ๆ นะไอ้ปลาวาฬ แกรับงานทีละหมื่นสองหมื่นแบบนี้ไปจนตายก็ไม่รวย รับงานนี้ทีเดียวได้เหนาะ ๆ หลักล้าน หาเซ้งฟิตเนสสักสี่ห้าแสน แกก็ยังเหลือเงินเก็บอีกเยอะแยะ คิดดี ๆ นะ ฉันไม่ได้ให้งานนี้กับใครก็ได้นะเว้ย ฉันเลือกแกเสนอให้คุณเมธัสไปคนเดียว"
"พี่จะให้ผมไปยั่วเชฟโอบเหรอ มันไม่มากเกินไปเหรอพี่ เซ็กชวลฮาราสเมนต์อะ แล้วถ้าผมเกิดพลาดเสียตัวขึ้นมาทำไงอะ พี่จะรับผิดชอบเหรอ" อันนี้เรียกว่ากระบวนการโก่งค่าตัว
"ไอ้ปลาวาฬ! กูให้มึงไปเป็นเชฟฝึกหัด ไม่ได้ให้ไปขายตัว" พี่อี๊ดชี้หน้าคาดโทษมาแบบขำ ๆ
"แหม... ทีเมื่อกี้พี่ขายผมยังกับนางงามตู้กระจก อีกหน่อยผมก็ได้เบอร์ติดหน้าอกแล้วเนี่ย" เขารีบเถียงทันที
"เขาเรียกว่าเทคนิคการเจรจาต่อรอง" พี่อี๊ดส่ายหน้าอย่างเอือมระอา "สรุปว่าแกไปเป็นเชฟฝึกหัดในร้านนั้น ชิงตำแหน่งผู้สืบทอดร้านมาให้ได้ ทำยังไงก็ได้ให้เชฟโอบรักแก หลงแก ยอมขายกิจการให้แก หลังจากนั้นก็แยกย้าย แกได้ 80 ฉันได้ 20 จบปิ้ง"
"โห... งานแบบนี้ยังคิดค่านายหน้าอีก"
"จะทำไม่ทำ ?"
"พี่เอาค่าคอม 10% ก็พอมั้งพี่ งานยากแบบนี้"
"จะทำไม่ทำ ?"
ปลาวาฬกลืนน้ำลายลงคอพลางทำท่านึก แน่นอนว่าทุกอย่างเป็นการแสดงล้วน ๆ โชคดีว่าเรียนแอคติ้งคลาสมาบ้าง ที่ทำอยู่ก็น่าจะไม่ดูปลอมเท่าไหร่นัก คิดไปคิดมาแล้วก็ไม่มีอะไรเสียหาย ถ้าออกหัวได้เงินหลักล้าน ถ้าออกก้อยก็ยังได้ค่าเหนื่อยมา 40,000 บาทเน็ต ๆ แถมยังน่าจะได้กินกะเพราในร้านในฝันทุกวันอีก คิดยังไงก็คุ้ม คิดถึงตรงนี้น้ำลายก็ไหลอีกแล้ว อยากเจอเชฟ...เอ๊ย! อยากกินผัดกะเพราฝีมือเชฟอีกเร็ว ๆ จัง
"รับก็ได้พี่ เห็นแก่พี่เลยนะ"
"เออ ก็แค่นี้แหละ ...ว่าแต่แกทำอาหารเป็นหรือเปล่านะ ?"


## ตอนที่ 4 : ผัดกะเพราหมูสับ – 1 

"นี่มึงจะไปสมัครเป็นเชฟ ทั้งที่ทำอาหารไม่เป็นเนี่ยนะ"
เสียงงัวเงียปนหงุดหงิดดังมาจากคนที่กำลังเดินนำหน้าเขาอยู่ เจเจในชุดเสื้อยืดกางเกงเจเจเพิ่งจะเดินมาเปิดประตูบ้านให้เขา บ้านของเจเจอยู่แถวอารีย์ เป็นบ้านสองชั้นที่มีพื้นที่ค่อนข้างกว้าง มีสวนรก ๆ อยู่ตรงหน้าบ้านด้วย ข้อเสียคือต้องขับรถเข้ามาลึกหน่อย แต่ก็คุ้มค่ากับพื้นที่ใช้สอยสำหรับการอยู่ในเมืองหลวง
"ตอนมึงไปเรียนคณะกายภาพ มึงทำกายภาพเป็นเหรอ ปัดโธ่"
ปลาวาฬตอบแบบไม่ยี่หระ คนที่เดินอยู่ตรงหน้าหยุดชะงักกึก หันมามองตาขวาง สงสัยจะเล่นเยอะไปหน่อย ลืมไปว่าเจเจตอนตื่นนอนนี่เป็นขีปนาวุธเดินได้ดี ๆ นี่เอง
"กูล้อเล่นน่า ใจเย็น ๆ นะจ๊ะเพื่อนรัก"
นายแบบหนุ่มรีบแปลงปางมาเป็นห้ามทัพ ห้ามให้ตัวเองนี่แหละ ถ้าเล่นต่ออีกหน่อยต้องโดนด่าจนหูชาแน่ เขาโคตรเบื่อเสียเจเจเวลามันด่า ทำตัวเหมือนบุพการี จ้ำจี้จ้ำไชน่าเบื่อ
"เออ กูเกือบจะใจเย็นและ จนกระทั่งมึงพูดว่านะจ๊ะนี่แหละ" เจเจบ่นแล้วเดินต่อ
"นะจ๊ะ นะจ๊ะ นะจ๊ะ" ก็คนมันปากหมานี่นะ
"ไอ้ปลาวาฬตากแห้ง"
เจเจหันมาทำหน้าดุ ส่วนเขาทำหน้าแหย ว้า เผลอไปแหย่ก้อนระเบิดเดินได้อีกแล้ว ปลาวาฬยกมือยอมแพ้ ถอยทัพดีกว่า เดี๋ยวผิดแผนวันนี้หมด
"ยอมแล้วครับคุณเจเจ"
หลังจากที่โดนเจ้าของบ้านทำหน้าเหมือนจะเขมือบหัวเข้าไปให้ได้ ปลาวาฬก็ยอมศิโรราบ เดินตามเข้าไปในตัวบ้านแต่โดยดี เขานั่งรออยู่ตรงห้องโถงนั่งเล่น ส่วนเจเจเดินเล่นไปหยิบน้ำเปล่าในตู้เย็นมาให้กิน เป็นน้ำเปล่าขวดละ 5 บาท ขนาดกะจิตกะใจจะรินเทใส่แก้วให้สมศักดิ์ศรีคนมาเยี่ยมบ้านยังไม่มีสักกะต๋อยนึง
"แล้วมึงแหกขี้ตากูแต่เช้ามาเพื่อบอกกูแค่ว่ามึงจะไปเป็นเชฟเนี่ยนะ" ความง่วงช่างมีพลานุภาพร้ายแรงนัก "มึงโทรมาก็ได้มั้ง เสียเวลานอนกูหมด"
"กูจะมาปรึกษามึงด้วยไง" เขาตอบ
"กูเนี่ยนะ" คนตรงหน้าเอานิ้วจิ้มไปที่ตัวเอง "ปรึกษาทำไม กูไม่ใช่เชฟ" เจเจพูดเสียงห้วน ๆ และขมวดคิ้ว ปลาวาฬจึงทำได้ยิ้มออกมาแห้ง ๆ
"ใช่ไง" เขายิ้มเผล่ "ใครจะเหมาะสมให้ปรึกษาเท่ากับเจเจเพื่อนรัก อภิมหาเบสท์เฟรนด์สุดเลิฟที่มีบ้านกว้างขวางเมลืองมลังใหญ่โต" รัชดาลัยต้องเรียกพี่
"สรุปว่าจะยืมครัวกู"
"ถูกต้องนะจ๊ะ"
"ถ้ามึงนะจ๊ะอีกรอบ ฝ่าเท้ากูจะได้ไปนะจ๊ะบนใบหน้ามึงแน่นะจ๊ะ" เจเจแยกเขี้ยว ปลาวาฬหัวเราะออกมาเสียงดัง กวนประสาทคนเส้นลึกนี่ช่างเป็นเรื่องที่แสนสุข
"โอ๋ ล้อเล่นน่า"
"แล้วทำไมไม่ทำที่คอนโดมึงวะ คอนโดมึงก็ทำอาหารได้นี่" อีกฝ่ายถาม
"กูเพิ่งดูสูตรกะเพราเมื่อคืนอะดิ กูเพิ่งรู้ว่ากะเพราแม่งต้องโขลกพริกกับกระเทียมก่อนเอาไปผัดด้วย กูก็นึกว่าทุบ ๆ แล้วใส่กระทะได้เลย" เขาบ่น
"กูว่ามึงถอดใจเหอะ เชี่ย เรื่องแค่นี้ยังไม่รู้" เจเจส่ายหัว
"เอาน่า คนเราก็เรียนรู้กันได้เปล่าวะ"
"มึงก็ไปเรียนรู้ที่บ้านมึงสิ มาเรียนรู้ที่บ้านกูเพื่อ"
"โอ๊ย ก็ข้างห้องกูเคยโขลกน้ำพริก กูเอากระดาษไปแปะด่า ถ้ากูโขลกพริกกระเทียมบ้าง กูโดนมาเคาะห้องด่าแน่ เอาน่า มึงขึ้นไปนอนเถอะ เดี๋ยวกูใช้ครัวเงียบ ๆ รับประกัน มึงตื่นมาอีกที มึงได้กินกะเพราสุดอร่อยฝีมือเชฟปลาวาฬ เมื่อคืนกูดูคลิปสอนทำมาทั้งคืน หลับตาท่องยังได้เลยเนี่ย"
เขาตอบด้วยเสียงระริกระรี้ มันจะไปยากอะไรกะอีแค่เอาหมูสับมาผัด ๆ กับพริกแล้วก็กระเทียม เด็ก ป.ห้า ก็ทำได้ ปัดโธ่ จิ๊บจ๊อยน่า
"เออ เรื่องของมึงละกัน ถ้าทำครัวกูระเบิดก็พอ กูขึ้นไปนอนแล้ว อย่าปลุกกูนะ เดี๋ยวกูตื่นเอง"
เจเจพูดพร้อมหาวหนึ่งที ความจริงไอ้เจเจนี่ก็หล่อเหมือนกันนะ หน้าตาพอฟัดพอเหวี่ยงกับดาราดังที่ชื่อเจเจ แต่เป็นเวอร์ชันเจเจตอนหกล้มหน้ายับ (ฮา) ตาตี่ ๆ คล้ายกัน ตัวขาว ๆ เหมือนอมหลอดนีออนอยู่ แล้วก็นิสัย เอ่อ น่ารักกว่าหมาล๊อตไวเลอร์นิดนึง
"ไปนอนเถอะครับคุณท่าน เดี๋ยวบ่าวจะทำครัวเงียบ ๆ ไม่รบกวนคุณท่านแน่นอนครับ"
ผมลุกขึ้น เอามือกุมไข่ ทำท่าเจี๋ยมเจี้ยม และไล่มันไปนอน เจเจลุกขึ้นส่ายหัว แต่ก็ยอมลุกเดินไปขึ้นห้องนอนแต่โดยดี เขายืนนิ่งรอจนเจ้าของบ้านขึ้นไปบนห้องนอนเรียบร้อยแล้วจึงย้ายตัวเองไปอยู่ที่ครัว สำรวจครัวไอ้เจ้าเพื่อนรักอย่างสนใจ ไล่ลำดับการปรุงเท่าที่จำได้ ก่อนจะเอาของออกมาวางเรียง
ความจริงผัดกะเพราก็ใช้แค่เนื้อสัตว์ พริกกระเทียมโขลก ใบกะเพรา เครื่องปรุงรสต่าง ๆ เขาเป็นคนชอบกินกะเพราแห้ง ๆ ติดหวานนิด ๆ สีเข้ม ๆ แบบใส่ซีอิ๊วดำ ไม่รู้ว่าเชฟโอบจะชอบหรือเปล่า แต่เขาชอบมาก ร่วน ๆ แห้ง ๆ คลุกกับข้าว คิดแล้วน้ำลายไหล โทรสั่งเดลิเวอรี่มากินก่อนดีไหมนะ
ปลาวาฬเริ่มต้นจากการโขลกพริกกับกระเทียมก่อนเป็นอันดับแรก จากที่ดูในคลิป เชฟบอกว่าโขลกสด ๆ จะอร่อยที่สุด แต่ถ้ากินบ่อย ๆ จะแช่ตู้เย็นเก็บไว้ผัดก็ได้ ผมเริ่มต้นโยนพริกหลากสีลงไปในครก คลิปบอกว่าให้ใส่ทั้งเขียวทั้งแดง เวลาผัดจะได้สวย ๆ ก่อนจะลงมือโขลกให้สะใจ
"ไอ้ปลาตีน!"
เสียงโหยหวนมาจากชั้นบน อัตราการกระแทกสากจึงหยุดลงชั่วคราว เขาหันหน้าไปตามทางห้องนอนเพื่อนรักและตะโกนตอบ
"จ๋าเจเจ"
"มึงรู้มั้ยว่าเวลาใช้ครก เขาให้รองด้วยผ้าก่อน เวลาตำเสียงมันจะได้ไม่ดังรบกวนชาวบ้าน"
"ไม่รู้มาก่อนเลยจ้า"
"เออ งั้นก็รู้ไว้ซะไอ้เชี่ย!"
เขาหัวเราะดังลั่นอย่างสะใจที่ได้กวนประสาทเจ้าของบ้านได้ ชะโงกหน้าดูเล็กน้อย ไม่เห็นว่าไอ้เพื่อนตัวดีจะลงมาเขกกบาลก็โล่งอก จัดการเดินหน้าทำผัดกะเพราต่อ ตอนนี้เครื่องเคราอะไรก็พร้อมแล้ว เขาอุตส่าห์แวะตลาดสดก่อนจะเข้ามา เครื่องเพียบ
เชฟฝึกหัด (วันนี้) เทน้ำมันลงกระทะก่อนเล็กน้อย รอจนน้ำมันเดือดจึงเทพริกกับกระเทียมลงไปผัด อาห์ หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้างนะ เขาก็จำไม่ค่อยได้ ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก มันเริ่มต้นจากตรงไหนนะ อ๋อ ตอนที่เขาหันไปดูคลิปสอนทำอีกทีเพื่อความมั่นใจ หันมาอีกครั้งก็พบกับความบรรลัยเป็นแถบ มือคว้าตะหลิวรีบแก้สถานการณ์ แต่เหมือนทุกอย่างจะกลายเป็นโกโก้ครั้นช์
"พริกขม"
"กระเทียมไหม้"
"แต่หมูสับไม่สุก"
นายท่านผู้ได้ยินเสียงความวินาศสันตะโรจากห้องครัวรีบวิ่งลงมาหน้าตาตื่น เขาจึงไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากจัดทุกอย่างใส่จานและแสร้งว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี โอ้มายลอร์ด ชีวิตของปลาวาฬช่างยากเย็นแสนเข็ญจนเหลือทน ไอ้ผัดกะเพราบ้านี่ก็ทำยากฉิบหาย
"มันเป็นสูตร" เขาเถียง "สูตรใหม่สไตล์เชฟปลาวาฬ"
"อ๋อ ปรกติมึงกินหมูสับไม่สุกเนอะ"
เจเจเขี่ยหมูสับก้อนใหญ่ในจาน ใช้ช้อนและส้อมแบะก้อนหมูออก ข้างในยังเป็นสีชมพูสวย รู้งี้ทำผัดกะเพราเนื้อดีกว่า จะได้มีข้ออ้างว่าเป็นมีเดียมแรร์
"กูว่ามึงเลิกคิดจะเป็นเชฟเหอะปลาวาฬ หายนะชัด ๆ"


## ตอนที่ 5 : ผัดกะเพราหมูสับ – 2 

ปลาวาฬมายืนเสนอหน้าอยู่ที่ กะเพราร้านนี้ไม่มีถั่วฝักยาว อีกครั้ง
มองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นใครเดินไปเดินมา หน้าร้านปิดเงียบ น่าจะเป็นเพราะนอกเวลาทำการ ปรกติร้านอาหารของเชฟโอบจะเป็นร้านแบบไฟน์ไดนิ่ง เปิดรับลูกค้าเฉพาะช่วงกลางวันและเย็น ต้องนัดล่วงหน้า แต่เขาจงใจมาในเวลาบ่าย นั่นก็เพื่อจะได้ไม่ชนกับเวลารับลูกค้านั่นเอง
เขากดกริ่งด้วยท่าทีกล้า ๆ กลัว ๆ
นานไม่น้อยกว่าจะมีเสียงเรียกตอบรับกลับมาจากหลังประตู หัวใจเต้นดังตึกตัก หากเชฟโอบไม่รับเป็นศิษย์ เกมนี้ก็จะจบตั้งแต่ต้น ไม่ได้ ๆ ไม่ว่ายังเขาก็จะทำให้สำเร็จ ขึ้นชื่อว่าปลาวาฬแล้ว เพื่อเงินต้องทำได้ทุกอย่าง ถ่ายแบบกางเกงในต่อหน้าคนเป็นสิบยังผ่านมาแล้ว งานนี้ก็ต้องทำให้ได้เหมือนกัน
"ร้านยังไม่เปิดนะครับ คุณลูกค้า"
ประตูแง้มเปิดพร้อมกับคนที่เขาพอจะคุ้นเคยหน้า เชฟเกลือ คนที่มาต้อนรับครั้งแล้วตอนที่มาที่ร้านนั่นเอง เขารีบยกมือไหว้เป็นเชิงขอโทษ
"พอดีมาติดต่อธุระน่ะครับ ก่อนเข้ามาพยายามโทรเข้ามาแล้ว แต่ไม่มีใครรับ"
ปลาวาฬตอบพร้อมประโยคที่เหมือนจะเป็นข้อแก้ตัว ปรกติร้านอาหารนี้รับจองคิวเฉพาะทางอีเมลเท่านั้น ข้อมูลการเดินทางหรือรายละเอียดสารพัดสารพันก็แจ้งไว้ในแฟนเพจ โทรศัพท์ของที่นี่จึงเหมือนอุปกรณ์ติดต่อกับเมืองลับแล โทรยังไงก็ไม่ติด
"อ้อ ว่าไงครับ"
"พอดีผมเห็นประกาศรับสมัครผู้สืบทอดร้าน ผมเลยอยากมาสมัครครับ"
นายแบบหนุ่มกลั้นใจอยู่ห้วงหนึ่งก่อนจะเริ่มต้นพูดออกไป คนตรงหน้าดูจะนิ่งไปพักหนึ่ง สายตาจับมาในเชิงสำรวจ เหมือนจะตรึกตรองอะไรในใจสักอย่าง
"เห็นประกาศจากไหนเหรอครับ"
"พอดีครั้งที่แล้วผมมากินที่ร้านน่ะครับ เห็นป้ายอยู่บนประกาศทางเข้า"
ความจริงเขาไม่ได้เห็นหรอก พี่อี๊ดต่างหากที่ให้ข้อมูลมาเป็นรูปที่ถูกถ่ายและแชร์ต่อ ๆ กันมาในโซเชียล แต่ถ้าตอบว่าเห็นจากเฟซบุ๊กอาจจะดูไม่จริงจังเท่าไหร่ ถ้าตอบว่าเห็นจากที่ร้านน่าจะมีภาษีดีกว่า อย่างน้อยก็ได้บอกว่าเคยมากินที่ร้านแล้ว
"เคยเป็นเชฟร้านไหนมาก่อนหรือเปล่าครับ"
เจ้าของแว่นตาทรงกลมเปิดพื้นที่ให้เขาเดินเข้าไปในร้าน หัวใจข้างในสั่นเป็นกลองศึก ปลาวาฬพยายามสูดลมหายใจลึก ๆ จะได้ไม่เผลอแสดงความหวั่นวิตกอะไรออกไป
"ไม่เคยครับ"
เขาตอบอย่างรวดเร็ว แทบไม่ต้องคิด ทำกินเองยังแทบไม่เคย จะเอาอะไรไปทำขายล่ะ แต่ใจเขาก็วูบไปเมื่อได้ยินคำถามต่อไปอีก
"เคยทำงานอยู่ร้านอาหารไหมครับ"
"ไม่เคยครับ"
"ทำอาหารเป็นใช่ไหมครับ"
"นิดหน่อยครับ"
อันนี้ถือว่าโกหกไหมนะ ไม่หรอก บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็ถือว่าเป็นอาหารนี่ จะมาจ้วบจ้าบอาหารยามยากของเขาไม่ได้นะ ทำได้เหมือนกันนั่นแหละ
"เดี๋ยวลองคุยกับเชฟโอบดูแล้วกันนะครับ"
เกลือพาปลาวาฬเดินเข้ามาในร้านขนาดเล็กเรื่อย ๆ บรรยากาศดูเหมือนจะเป็นบ้านเล็ก ๆ สไตล์ญี่ปุ่น ตกแต่งด้วยไม้เป็นหลัก ถึงแม้ว่าจะดูเก่าอยู่พอสมควร แต่ไม้บนพื้นก็เป็นมันเงา บอกถึงการดูแลรักษาอย่างพิถีพิถัน เขามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องหนึ่ง ไม่มีป้ายอะไรเขียน ตรงทางเดินด้านในที่ลูกค้าทั่วไปคงจะไม่มีโอกาสได้เข้ามา ปลาวาฬตื่นเต้นจนแทบจะได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง
เกลือเคาะประตูและมีเสียงเข้มร้องตอบ
มือของคนเคาะจึงหมุนประตูเปิดออกและบอกเรื่องที่มาที่ห้องสั้น ๆ เจ้าของห้องพยักหน้า แจ้งว่าให้เขาเข้าไปนั่งเพื่อสัมภาษณ์ ปลาวาฬเดินเข้าไปในห้องอย่างเก้ ๆ กัง ๆ หย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวเดียวที่มีอยู่ตรงข้ามเชฟโอบ ก่อนที่เกลือจะปิดประตูจากไป
"ชื่ออะไร"
เสียงเข้มดังขึ้นจากคนที่ยังนั่งดูเอกสารอะไรบนโต๊ะ เหลือบตาขึ้นมามองเพียงน้อย เอ นี่เขาต้องเตรียมเรซูเม่มาด้วยหรือเปล่านะ ไม่เคยสมัครงานเป็นเชฟมาก่อนด้วยสิ
"ปลาวาฬครับ"
เขาตอบ ทำใจดีสู้เสือ เอ๊ย สู้เชฟหน้าเสือ คนอีกฝั่งเงยหน้าขึ้นมามองเล็กน้อย หรี่ตา เหมือนจะจับผิด ไม่กลัวหรอกน่า
"วาฬไม่ใช่ปลานี่ เป็นสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม"
อาห์ อันนี้ถือเป็นคำถามสัมภาษณ์ไหมนะ ตอบแบบกวนเบื้องล่างได้ไหมนะ หรือต้องตอบด้วยชีววิทยาพื้นฐานดี นี่ร้านอาหารหรือพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ
"วาฬไม่ใช่ปลา โลมาก็ไม่ใช่ปลาครับ" เขาประกบมือเป็นท่าปลาแล้วก็ว่ายไปว่ายมา "แต่ปลาในชื่อผมหมายถึงลักษณะของสัตว์ ไม่ได้หมายถึงการแบ่งกลุ่มตามแบบอนุกรมวิธาน ดังนั้นเรียกได้ครับ"
ผู้สมัครโยกย้ายมือไปมาแถมยังเผลอหลุดขำอยู่คนเดียว แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นมาเจอหน้าดุ ๆ ของอีกคนก็ได้แต่ร้องว่า ชะอุ๊ย! ในใจ
"เคยทำงานร้านอาหารที่ไหนมาบ้าง"
"ไม่เคยครับ"
"เคยเป็นเชฟไหม"
"ไม่เคยครับ"
"แล้วมาสมัครเป็นเชฟที่นี่ทำไม"
เพราะเงินครับ เอ๊ย ตอบไม่ได้ ปลาวาฬยิ้มแหยให้คนถามก่อนหนึ่งที ในขณะที่อีกฝ่ายคิ้วขมวดจนแทบจะกลายเป็นตัว ฏ.ปฏัก อยู่แล้ว
"ผมอยากเป็นเชฟครับ"
คำตอบเรียบ สั้น ง่าย และคิดมาจากบ้าน ผ่านการซักซ้อมและวางบทให้โดยไอ้เจเจเพื่อนรัก คนถามดูนิ่งไปพักหนึ่ง ไม่เสียแรงที่มีเพื่อนฉลาด
"แค่อยาก มันไม่พอหรือเปล่า"
บรรยากาศเหมือนจะกดดัน แต่เขากลับรู้สึกไม่ค่อยจะกดดันเท่าไหร่นัก ตอบไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไม อาจจะเป็นเพราะกลิ่นกะเพราที่ลอยอบอวลอยู่ในเวลานี้ด้วยมั้ง
"ผมอยากและผมก็มีความพยายามจะเป็นด้วยครับ ผมยินดีที่จะเรียนรู้ทุกอย่าง ผมเห็นในประกาศแล้ว เชฟบอกว่าต้องเรียนรู้และฝึกมือเป็นลูกมือในร้านก่อน หลังจากนั้นก็จะมีการสอบเป็นขั้น ๆ"
เจเจเขียนบท ปลาวาฬทำการแสดง
"รับผมไว้เถอะครับ อย่างน้อยก็เป็นลูกมือในครัวไปก่อน ถ้าผมไม่ไหวจริง ๆ ตอนสอบเชฟก็ค่อยคัดผมออกไงครับ ระหว่างนี้ผมจะพิสูจน์ให้เชฟเห็นว่าผมตั้งใจจริงขนาดไหน"
เหมือนซีรีส์ญี่ปุ่นฉิบหาย พระเอกมาคำนับของานจากตาแก่หน้าดุ นี่ถ้ามีกล้องคอยรับหน้าแคบถี่ ๆ นี่ใช่เลย โอเนไกชิมัส ขอความกรุณาด้วยนะครับเชฟ
"ชอบกินกะเพราหรือเปล่า" เสียงนั่นถาม
"ชอบครับ ชอบมาก" ตอบอย่างรวดเร็ว และไม่โกหกแม้แต่เดซิเบลด้วย
"ดี งั้นมาทดสอบกัน"
เจ้าของร้านยิ้มออกมาหนึ่งครั้ง ตอบไม่ถูกว่าเป็นอารมณ์ไหน นึกสนุก เจ้าเล่ห์ หรืออยากจะเอาชนะ แต่ที่รู้แน่ ๆ คือเขารู้สึกเสียวสันหลังอย่างบอกไม่ถูก
"ถ้านายผ่านบททดสอบนี้ได้ ฉันจะรับนายเป็นลูกมือ!"


## ตอนที่ 6 : ผัดกะเพราหมูสับ – 3

"แน่ใจนะว่าชอบกินผัดกะเพรา"
เชฟโอบส่งสายตาท้าทายมาอีกครั้ง ราวกับว่าให้โอกาสแก้ตัวเป็นครั้งสุดท้าย ฝันไปเถอะ คนอย่างไอ้ปลาวาฬ ฆ่าได้หยามไม่ได้ ผัดกะเพรานี่กินมาร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ ข่มเรื่องอะไรก็ข่มได้โว้ย แต่ข่มเรื่องความชอบกินผัดกะเพราไม่ได้ คนอย่างเขาไม่ยอมเด็ดขาด
"แน่ใจครับ" ก็ยิ้มสู้ไปเลยสิ "ทดสอบได้เลย"
"เดี๋ยวฉันจะให้นายไปนั่งรอที่ห้องรับแขกก่อน ระหว่างนั้นก็อ่านเงื่อนไขการทำงานกับการร่วมสอบเพื่อเป็นผู้สืบทอดของร้านนี้ได้ ประมาณชั่วโมงนึง แบบทดสอบจะมา ถึงตอนนั้นค่อยมาตัดสินกันว่านายจะได้ทำงานที่นี่หรือเปล่า เข้าใจไหม"
"เข้าใจครับ"
ปลาวาฬลุกขึ้นโดยมีเจ้าของห้องเดินนำไปเปิดประตูให้ เขาสาวเท้าตามคนตรงหน้าไปเงียบ ๆ ไหล่ของเชฟใหญ่เหมือนคนออกกำลังกาย แปลก ทั้งที่อาชีพไม่น่าจะได้ออกกำลังกาย หรือไม่ก็อาจจะเป็นเพราะใช้แรงในการทำอาหารหรือเปล่า ถึงแม้ว่าจะใส่เสื้อเชิ้ตมิดชิดเรียบร้อย แต่เขาก็ดูออกว่าหุ่นของเชฟน่าจะอยู่ในเกณฑ์ดีหรือดีมาก แปลก คนเป็นเชฟต้องกินเยอะไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงไม่มีพุงกะทิล่ะ
"นานหน่อย ประมาณชั่วโมงนึง"
ผู้เป็นนายใหญ่ของร้านบอก ก่อนจะขอตัวจากไป เขาหันไปดูโดยรอบ ห้องนั่งเล่นขนาดเล็ก มีโซฟาพอนั่งได้ประมาณเกือบสิบคน มีโทรทัศน์ มีนิตยสารกับการ์ตูนเก่า ๆ อาจจะเป็นห้องพักของพนักงานในร้าน เขาเดา แต่ตอนนี้น่าจะว่าง เสียงโช้งเช้งดังลอยมาจากอีกฟากของร้าน
ปลาวาฬลองหยิบเงื่อนไขที่เชฟถือมาให้ด้วยดู
กระดาษสามแผ่นเหมือนเอกสารการทำงานทั่วไปเสียมากกว่า เขาลองเปิดดูคร่าว ๆ ก็เห็นว่ารายละเอียดเขียนเป็นข้ออย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยจนน่าขนลุก นี่คุกหรือร้านอาหารเนี่ย ทำไมมันมีอะไรยุบยิบวุ่นวายเต็มไปหมด เขานั่งอ่านกฎทีละข้ออย่างตั้งใจ รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนบ๊องในซีรีส์สติบวมสักเรื่องหนึ่ง
กฎ 10 ข้อ ของการลงสมัครเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งจากเชฟโอบ
1) ที่นี่ เชฟโอบคือกฎ คำสั่งของเชฟโอบคือกติกา (เผด็จการชะมัด!)
2) ที่นี่ ทำงานสัปดาห์ละ 6 วัน เลือกวันหยุดเองได้ แต่ต้องไม่ใช่เสาร์อาทิตย์ ทำงาน 08.00 – 18.00 น. หรือ 12.00 – 22.00 น. แล้วแต่การจัดเวร (โรงงานนรก!)
3) ที่นี่ มีหอพักให้และทุกคนต้องพัก (เหงาเหรอ ถึงอยู่คนเดียวไม่ได้!)
4) ที่นี่ พักห้องละ 2 คน ห้ามผู้สมัครย้ายห้องกันเองเด็ดขาด ยกเว้นได้รับการอนุญาตจากเชฟ (เชฟหรือผู้คุมวิญญาณ ตอบ!)
5) ที่นี่ ห้ามมีเพศสัมพันธ์หรือกิจกรรมทางเพศ หากมีอารมณ์ทางเพศ กรุณาใช้วันหยุดเพื่อไปทำกิจกรรมที่อื่น เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนเพื่อนร่วมหอ (หา ผู้สมัครไม่ได้มีแต่ผู้ชายเรอะ!)
6) ที่นี่ ทุกคนมีเวรทำความสะอาดและดูแลหอพักส่วนกลาง ทุกคนต้องรับผิดชอบ ห้ามขายเวรเด็ดขาด (ฝึกเป็นเชฟหรือเป็นแม่บ้าน!)
7) ที่นี่ ทุกคนเริ่มจากการเป็นลูกมือในครัว ไม่ว่าคุณจะยิ่งใหญ่มาจากไหน คุณต้องเริ่มจากการล้างอุปกรณ์ หั่นวัตถุดิบ และเตรียมเครื่องปรุง ไม่มีข้อยกเว้น (ไม่ต้องยกเว้นหรอก ทำไม่เป็นอยู่แล้ว!)
8) ที่นี่ หลังจากสอบผ่านครั้งที่ 1 ผู้สมัครจะมีสิทธิ์ทำอาหารสำหรับพนักงานได้ และหลังจากสอบผ่านครั้งที่ 2 ผู้สมัครจะมีสิทธิ์ทำอาหารสำหรับลูกค้าได้ (ทำอาหารกินกันเอง ท่าทางจะอิ่มจนพุงป่อง!)
9) ที่นี่ หากใครสอบไม่ผ่านจะต้องออกจากร้านทันที ผู้ที่เหลือเป็นคนสุดท้ายเท่านั้นจะได้รับสิทธิ์ในการเซ้งกิจการนี้ โดยข้อมูลของการเซ้งและเงื่อนไขต่าง ๆ อยู่ในเอกสารแนบ (ฉันน่ะสิ ฉันน่ะสิ!)
10) ที่นี่ ห้ามทำของหวานเด็ดขาด (นี่มันอะไรกันครับเนี้ย!)
ปลาวาฬนั่งอ่านกฎทีละข้อที่เขียนอยู่บนกระดาษไปด้วยอารมณ์สารพัดอย่าง แน่นอนว่าเขาเติมประโยคต่อท้ายให้กับทุกข้อทุกรายละเอียดทุกดีเทลในเอกสารนี่ บ้าบอ ก่อนเข้าค่ายต้องมีการแก้ผ้าตรวจร่างกายกันอีกหรือเปล่าเนี่ย ยังกับมาอยู่คุก โดยเฉพาะกฎข้อแรก เผด็จการชัดชัด
แต่กฎที่ประหลาดที่สุดกลับเป็นข้อ 10!
ว่าที่ผู้สมัครอ่านกฎข้อสุดท้ายอย่างขัดใจ เพราะมันเป็นกฎข้อที่ห้วนที่สุด งงที่สุด และดูจะไม่มีเหตุผลที่สุดด้วย คิดย้อนกลับไปตอนมากินอาหารที่ร้าน ในคอร์สราคาหลายพันนั่นก็ไม่มีของหวานจริง ๆ มีแค่น้ำผลไม้ล้างปาก แต่ของหวานที่เป็นของหวานให้กินเป็นจาน ๆ กลับไม่มีเลย
มีอะไรกับของหวาน
ทำไมต้องห้ามทำ ทำแล้วจะเกิดอะไร แล้วทำไมถึงทำไม่ได้ เสียงจิ๊จ๊ะในลำคอดังลั่นไปทั่วอย่างสงสัยใคร่รู้เหลือหลาย ปลาวาฬนั่งอ่านกฎทวนแล้วทวนอีกแต่ก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ เปิดไปอ่านเอกสารเรื่องเซ้งร้านก็ไม่มีอะไรใหม่กว่าที่เมธัสเคยบอกในที่ประชุมไปหมดแล้ว เขากลับมาอ่านกฎข้อ 10 ทำไมต้องห้ามทำของหวานวะ
"พร้อมหรือยัง"
เสียงเข้มเรียกดังแทบจะพร้อมกับเสียงเปิดประตูห้อง เขาสะดุ้งน้อย ๆ หันไปก็เจอกับคนที่ตัวเองนินทาอยู่เป็นมั่นเป็นเหมาะในใจ
"พร้อมครับ"
"งั้นตามมา"
ปลาวาฬลุกขึ้นเดินตามเชฟโอบออกไปยังส่วนร้านอาหาร ยังไม่ถึงเวลาร้านเปิด ทุกอย่างสงบเงียบ ทุกโต๊ะว่างเปล่า ต่างกับโต๊ะเดียวที่มีผ้าปูโต๊ะ ผ้ารองจาน จาน ช้อน ส้อม และแก้วน้ำวางไว้พร้อม เชฟโอบพยักพเยิดหน้าให้ เขาเดินไปนั่ง นี่จะเลี้ยงข้าวเหรอ
"ต่อไปนี้จะเป็นผัดกะเพราร้านดังจากทั่วกรุงเทพจำนวน 5 ร้าน ผมจะให้คุณกินและบอกว่าผัดกะเพราที่กินมาจากร้านไหน ถ้าผิดร้านเดียว คุณไม่ได้ไปต่อ กลับบ้านได้เลย" เชฟโอบพูด มีเกลือยิ้มอยู่ข้างหลัง แห้ง ๆ เหมือนให้กำลังใจ "ถ้าพร้อมแล้วบอก"
"พร้อมครับ"
เขาพูดหลังจากนั่งลงบนโต๊ะเรียบร้อย เจ้าของร้านหันไปพยักหน้าให้กับคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เกลือจึงเดินเข้ามา หยิบที่ปิดตาออกมา ก่อนจะทำท่าขออนุญาต นายแบบหนุ่มถูกปิดตาด้วยที่ปิดตาหนึ่งชั้น ก่อนจะถูกผ้าพันทับอีกรอบ อย่าว่าแต่ผัดกะเพราเลย อนาคตตัวเองก็ไม่ค่อยจะมองเห็นหรอก มืดแบบนี้
"จานที่ 1"
เสียงจานถูกนำมาวางไว้ตรงหน้า เขาเลื่อนมือไปจับช้อนส้อม ทำตัวเองให้คุ้นชินกับความมืด หลังจากนั้นจึงค่อย ๆ ใช้ช้อนส้อมสำรวจไปในจาน ตักขึ้นมามั่ว ๆ ใส่ปาก เจอแต่ข้าว เอาใหม่ ควานไปรอบ ๆ ตักใส่ปาก เจอแต่ข้าว ไม่เป็นไร ขออีกรอบ ตักใส่ปาก โว๊ะ ก็เจอแต่ข้าว
"เดี๋ยวผมจัดการให้เอง"
เสียงของคนหน้าขรึมดังขึ้นเหมือนตัดรำคาญ มือของใครสักคนมาแย่งช้อนกับส้อมจากมือเขาไป เสียงเก้าอี้ตรงข้ามเลื่อนขยับ มีเสียงคนลงนั่งและออกคำสั่ง
"อ้าปาก"
อ่าฮ้า เจอเนื้อแล้ว ก้อนปูใหญ่บิ๊กเบิ้ม ปนเผ็ด เนื้อปูหวานนำ รสชาติชัด แต่รสเผ็ดก็โดดเด่น ถ้ากินหลายคำเหงื่อได้แตกซิกออกหัวแน่
"กะเพราปู หน่องริมคลอง"
"จานที่ 2"
"กะเพราเอ็นข้อไก่ มุมกะเพรา"
"จานที่ 3"
"กะเพราหม้อดิน อย่าลืมฉัน"
"จานที่ 4"
"กะเพราะเนื้อ เผ็ดมาร์ค"
"จานที่ 5"
เขาอ้าปาก เปิดตุ่มรับรสให้เต็มที่อีกครั้ง เนื้อกุ้งแน่น ๆ เนื้อปูสด ๆ ปนข้าวเล็กน้อยอยู่ในคำเดียว ปลาวาฬทดสอบรสชาติอย่างเชื่องช้า รสเข้มข้น กลมกล่อม ไม่ได้เผ็ดนำ แต่ทุกอย่างนัว ๆ อยู่ในคำเดียว ที่สำคัญคืออาหารทะเลเนื้อแน่นมาก คิดออกอยู่ร้านเดียว
"กะเพรารวมมิตร เจ๊ไฝประตูผี"
ผู้สมัครร้องตอบอย่างมั่นใจ ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ มีเสียงคนเดินกึกกักเข้ามา แกะผ้าปิดตาออก เขาเห็นเชฟโอบขมวดคิ้วเหมือนจะไม่ถูกอกถูกใจเท่าไหร่นัก ต่างกับเกลือผู้ใส่แว่นกลมบ๊อก ยิ้มแฉ่ง อารมณ์ดี ทำหน้าตาเหมือนเด็กได้ของเล่น
"ยินดีด้วยปลาวาฬ นายผ่านการทดสอบแล้ว!"


## ตอนที่ 7 : ผัดกะเพราบะหมี่กึ่ง – 1 

ปลาวาฬกำลังนั่งรถที่เจเจเป็นคนขับ
"มันจะมีเหตุผลอะไรที่เชฟคนหนึ่งจะออกกฎห้ามทำขนมหวานในร้านอาหารวะ บ้าบอ กินกะเพราอิ่มแล้ว มันก็ต้องล้างปากด้วยของหวานสิ"
พวกเขากำลังมุ่งหน้าไปเซ็นสัญญากับตัวแทนของเมธัสกรุ๊ป เพื่อรับประกันว่าหากทำสำเร็จจะได้เงินล้านแน่ ๆ ไม่โดนตุ๋น แน่นอนว่าเรื่องใช้สมองแบบนี้ต้องเอาเพื่อนรักนักด่าของเขาไปด้วย เพราะเขาไม่มีสมอง
"อยากรู้ก็ไปถามเขาสิ มาถามกูเพื่อ"
ไอ้ตี๋พ่นไปเรื่อย ไม่ช่วยคิดแล้วยังจะขัดอีก จะว่าไปก็ต้องขอบคุณมันเหมือนกันที่ช่วยคิดบทจนการสมัครผ่านไปได้ด้วยดี ไว้เดี๋ยวทำกะเพราอร่อยเมื่อไหร่จะเลี้ยงมันจนเบื่อเลย
"มึงนี่น้า พึ่งพาอะไรไม่ได้เล้ย"
"แหม่ แล้วที่กูขับรถพามึงมานี่พึ่งพาไม่ได้ใช่ปะ กูจะได้ไล่ลง" ดู ๆ แผ่แม่เบี้ยจะฉกอีกแล้ว
"โอ๋ พึ่งพาได้สิจ๊ะ เจเจเพื่อนรักของปลาวาฬ เป็นเกียรติเป็นศรีเป็นร่มโพธิร่มไทรของปลาวาฬมาเสมอมาเสมอไป ปลาวาฬนี่ล่ะอยากจะเอาพานพุ่มมากราบไหว้บูชาขอหวย"
"กวนตีน"
เขาหัวเราะเสียงดังลั่น ส่วนอีกคนก็เอาแต่ส่ายหัวไปมาอย่างระอาใจ รถคันกะทัดรัดของเจเจเลี้ยวเข้าไปในตึกสูงที่แค่แหงนหน้ามองยังเมื่อยคอ
หลังจากจอดรถแล้ว เขาก็ลากเจเจให้ไปตามชั้นและห้องตามที่พี่อี๊ดส่งไลน์มาให้ทิ้งไว้ ตอนแรกพนักงานต้อนรับก็ดูเหมือนจะงง ๆ นิดหน่อย แต่พอบอกชื่อกับนามสกุลไป ทุกอย่างก็ผ่านฉลุย เหมือนมีคนแจ้งอะไรไว้ให้เรียบร้อยหมดแล้ว เขายิ้มสบายใจเผล่
"เอาจริงเหรอวะ"
เจเจถามเขาอีกครั้งขณะที่นั่งรอเซ็นสัญญาอยู่ที่ห้องรับแขกด้วยกัน นายแบบหนุ่มหันไปมองเพื่อนสนิท คิ้วขมวดเป็นปมอวด ทำไมต้องไม่เอาด้วยล่ะ
"มีไรเปล่าวะ"
"มึงลองทบทวนดี ๆ นะ" อีกฝ่ายเริ่มต้น "สมมติว่ามึงได้เป็นผู้สืบทอดขึ้นมาจริง ๆ กูว่ามึงก็ต้องทุ่มเทพยายามมากเพื่อให้ได้ตำแหน่งมาใช่ปะ มึงไม่คิดบ้างเหรอว่ากว่าจะไปถึงจุดนั้น มึงอาจจะผูกพันกับร้านนี้มากก็ได้ มันเหมือนเงื่อนไขระเบิดเวลาที่มึงจะมาเสียใจภายหลัง" เจเจพูดยาวเหยียด
"แต่ถ้ารู้ตัวอยู่ก่อนแล้วก็ทำใจไว้ล่วงหน้าสิ ทำทุกอย่างเหมือนการแสดง เล่นตามโจทย์ที่กำหนด พอปิดกล้องก็แยกย้าย ไม่มีอะไรผูกมัดกัน"
เขาตอบง่าย ๆ ต่างกับคนตรงหน้าที่เหมือนจะจ้องลึกเข้ามาค้นหาในดวงตาไม่รู้จบ เขาขนลุกนิด ๆ แต่ไม่นานอีกฝ่ายก็ผละสายตาไป จังหวะเดียวกันกับที่เสียงเคาะห้องดังขึ้นและบานประตูก็เปิดผางออก บรรยากาศเบาสบายที่อบอวลมาตลอดหายเป็นปลิดทิ้ง เมื่อคนใหม่เดินเข้ามา เมธัส
"สวัสดีคุณปลาวาฬ"
นักธุรกิจหนุ่มพูดราวกับเป็นราชาผู้ยิ่งใหญ่ ความจริงเมธัสก็ดูไม่ได้แก่มาก แต่ก็ดูมีอายุกว่าพวกเขาแน่ ๆ อย่างน้อยก็ด้วยการวางตัวและท่าทางที่เหมือนอยู่กับคนละชนชั้น เจ้าของบริษัททิ้งตัวลงที่อีกฝั่งของโซฟา มุมที่ห่างจากแขกทั้งสองมากที่สุด
"คุณชื่อจริงชื่ออะไรนะ"
"ปลาวาฬครับ ชื่อเล่นชื่อปลาวาฬ ชื่อจริงก็ชื่อปลาวาฬ"
เด็กหนุ่มตอบ อย่างอารมณ์ดี ตั้งใจจะใช้ทักษะความอัธยาศัยดีไม่เลือกหน้าละลายบรรยากาศมาคุเสียหน่อย แต่เหมือนอีกฝ่ายจะเส้นลึกเกินเยียวยา ซื้อไม่ได้แม้แต่ยิ้มมุมปาก
"ชื่อแปลกดีนี่"
"ทำงานในวงการบันเทิง ใช้ชื่อจำง่าย ๆ ก็ทำงานง่ายครับ เรียกใช้สะดวก"
เขาตอบ หลังจากนั้นจึงหันไปแนะนำตัวเจเจที่มาด้วยเล็กน้อยว่าเป็นตัวแทนโมเดลลิ่งที่มาแทนพี่อี๊ดซึ่งไม่ว่าง อาห์ หลังจากรับงานนี้ก็โกหกเป็นไฟเลยนะไอ้ปลาวาฬ
"คุณเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่"
เมธัสพูดอย่างจริงจัง จากที่เคยนั่งพิงโซฟาก็เปลี่ยนมาเป็นหลังตรง แขนทั้งสองเท้าอยู่กับหัวเข่า และประสานมือกัน จ้องสายตาตรงมาที่เขา
"ผมส่งคนเข้าไปสมัครจากหลายที่ ทั้งคนที่เป็นเชฟ คนที่ชอบทำอาหาร หรือไม่ก็คนที่คัดมาจากโมเดลลิ่งอย่างคุณ" คนตรงหน้าเว้นจังหวะ "คุณคือคนเดียวที่สมัครผ่าน"
ปลาวาฬพยักหน้ารับ แอบยิ้มนิด ๆ อย่างอดภูมิใจไม่ได้
"ผมจะไม่ถามว่าคุณทำได้ยังไง" อ้าว ไม่ได้เสียตัวให้เชฟนะเว้ย ไม่ต้องมาทำหน้าเหมือนมันมีอะไรลึกซึ้ง "แต่คุณจะต้องระวังตัวเรื่องนี้ให้ดี"
"ทำไมล่ะครับ" เสียงของเจเจถามขึ้น นั่นสิ ทำไมล่ะ
"ผมคิดว่าเชฟโอบน่าจะรู้แล้วว่าเมธัสกรุ๊ปได้พยายามส่งคนเข้าไปในการแข่งขันนี้ เชฟบางคนที่เราจ้างมาเก่งมาก และมีฝีมือสูงมาก"
เมธัสหันมาส่งสายตาคมใส่เขา อ๋อ จะบอกว่าเขาไม่เก่งแต่สมัครติดไปได้เพราะเชฟโอบยังจับไม่ได้สินะ ไม่ได้มาจากความสามารถ
"แต่ก็ไม่ผ่าน"
เมธัสส่งสายตามา สายตาไม่ค่อยจะดูเป็นมิตรเท่าไหร่นัก เขารู้สึกหงุดหงิดน้อย ๆ แต่พอเหลือบสายตาไปมองเจเจ ดูเหมือนเพื่อนของเขาจะตึงนำหน้าไปก่อนแล้ว หน้าตาของไอ้ตี๋เพื่อนรักนิ่งสนิท จ้องตาสู้เมธัส ในใจนี่คงจะกำลังกระทืบกันอยู่ อย่างนี้สิเพื่อน เป็นเพื่อนกันก็ต้องโมโหแทนเพื่อนด้วย
"นั่นไม่ได้แปลว่าคุณควรจะเพิ่มค่าเหนื่อยให้ปลาวาฬเหรอครับ นี่ขนาดคนที่คุณส่งไปยังไม่ผ่านสักคน"
เฮ้ย ขอค่าตัวเพิ่มหลังงานเริ่มแบบนี้ไม่ได้นะไอ้เจเจ เสียจรรยาบรรณหมด เขากำลังจะหันไปส่งสัญญาณบอก แต่ไอ้เจเจเข้าพรรคมารไปเรียบร้อยแล้ว คงอยากจะกวนตีนคนตรงหน้ามากกว่าอย่างอื่น เจเจทำงานกายภาพบำบัด ชีวิตเจอพวกคนรวยเอาแต่ใจตัวเองมาเยอะแยะ และมันเกลียดมาก
"ปลาวาฬน่าจะมีบางสิ่งบางอย่างที่คุณหาที่อื่นไม่ได้นะครับ"
เอ่อ บรรยากาศตอนนี้ดุเดือดสุด ๆ ไปเลย เหมือนเขาจะไม่ได้มาเจรจากับเมธัสอีกแล้ว แต่เป็นเจเจต่างหาก ใจเย็นก่อนเพื่อนรัก เขาหันไปมองหน้าเมธัส ฝ่ายนั้นหรี่ตา เหมือนจะรู้ตัวว่ากำลังเดินเกมอะไรบางอย่างพลาดไป แต่ไม่นาน คนตรงข้ามนั่นก็คลี่ยิ้มออกมาเป็นเล่นป๊อกเด้งแล้วได้ป๊อกเก้าสองเด้งกินรอบวง
"ผมยินดีเพิ่มค่าจ้างเป็น 1.5 ล้าน แต่คุณปลาวาฬต้องเซ็นสัญญาทันทีภายใน 5 นาทีนี้"
เมธัสหยิบกระดาษออกมาวางบนโต๊ะ หนาสักสามสี่ใบ เขาจะเอื้อมมือไปหยิบมาอ่าน แต่ก็โดนเจเจตัดหน้าฉกไปอ่านก่อนเรียบร้อย ให้คนมีสมองอ่านเถอะ อุตส่าห์เอามันมาเพื่องานนี้
"ในสัญญาระบุว่าหากคุณปลาวาฬได้สิทธิ์เซ้งหรือสิทธิ์อื่นใดในกิจการหรือสิทธิ์ที่เกี่ยวข้องบนที่ดินดังกล่าว คุณปลาวาฬจะต้องโอนให้เมธัสกรุ๊ปเป็นผู้ได้รับผลประโยชน์ทั้งหมดโดยไม่มีข้อแม้ แลกกับค่าตอบแทน 1.5 ล้านบาท และค่าแรงอีก 5 หมื่นบาทที่ผมจะจ่ายให้สดในวันนี้" เมธัสพูด
"คุณเขียนครอบคลุมหมดแบบนี้ ต่อให้เชฟโอบยกที่ดินให้ปลาวาฬเปล่า ๆ คุณก็ได้รับไปเลยอะสิ แบบนี้มันก็ไม่แฟร์หรือเปล่า" เจเจเถียง แต่เมธัสกลับหัวเราะออกมาเบา ๆ
"ถึงที่ดินนั่นจะเป็นชื่อของเชฟโอบก็จริง แต่ทั้งที่ดินและสิ่งปลูกสร้างก็ติดจำนองธนาคารอยู่ ยกให้ใครเปล่า ๆ ไม่ได้ หนี้ก็ท่วมอยู่จนผ่อนแทบไม่ทัน ยังไงไม่เกิน 3 เดือน เชฟโอบก็ต้องยอมคายกิจการออกมาแน่ เพียงแต่ว่าใครจะเป็นผู้ได้รับเท่านั้น"
เจเจเม้มริมฝีปาก เขาหันไปมอง พยักหน้าให้เบา ๆ
"คุณปลาวาฬเหลือเวลาอีกแค่ 1 นาที"
เด็กหนุ่มเอื้อมคว้าปากกาตรงหน้ามาถือไว้ เจเจหันมามองหน้าอย่างคิดหนัก เหมือนกลัวว่าอีกฝ่ายจะเล่นตุกติก แต่เอาน่า ถ้าเขาพอใจในเงินที่จะได้จากสัญญาก็ไม่น่าจะมีปัญหาหนิ ถ้าได้อะไรมามากกว่านี้ก็ถือว่าไม่ใช่ของตัวเองแล้วกัน ปลาวาฬจรดปากกาเซ็นชื่อเรียบร้อย เมธัสลุกยืนขึ้น หยิบสัญญา และทำท่าจะเดินจากไป
"ยินดีที่ได้ร่วมงานกัน อย่าทำให้ผมผิดหวังล่ะ คุณปลาวาฬ"


## ตอนที่ 8 : ผัดกะเพราบะหมี่กึ่ง – 2

ปลาวาฬเก็บข้าวของเตรียมตัวย้ายเข้าไปที่ร้านเชฟโอบ
ก่อนหน้านี้นายแบบหนุ่มประสบปัญหาเอ็นข้อมืออักเสบหนักหน่วงมากจนต้องหยุดออกกำลังกาย เจเจแนะนำว่าให้พักอย่างน้อย 2 เดือนจนกว่าข้อมือจะดีขึ้น ถ้าเขายังดึงดันจะเล่นเวทต่อ นั่นอาจจะนำพาไปถึงการผ่าตัด ตอนแรกเขาตั้งใจจะหยุดรับงานไปก่อนเลย เพราะถ้าเก็บรายละเอียดของหุ่นไม่ได้ การจะไปรับงานโชว์หุ่นก็อาจจะไม่ยุติธรรมกับลูกค้ามากนัก
เขานั่งจัดกระเป๋าเตรียมตัวเหมือนย้ายเข้าโรงเรียนประจำ เสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัว ความจริงก็ไม่มีอะไรมากมายนัก ปรกติเขาอาจจะต้องเตรียมชุดออกกำลังกายหรือรองเท้ากีฬาไปบ้าง แต่งดทุกอย่างแบบนี้ โทรศัพท์มือถือเครื่องเดียวก็อยู่ได้แล้ว มีซีรีส์เป็นหมื่นเรื่องที่เขายังดูไม่จบ งานเชฟก็น่าจะหนักหนาสาหัสพอตัว เด็กหนุ่มก้มลงมองมือทั้งสองข้างของตัวเองอย่างคิดหนัก
'มึงห้ามใช้ข้อมือเกินกำลังเด็ดขาด ถ้าปวดต้องหยุดทันทีแล้วประคบเย็นเข้าใจไหม ทุกวันทำงานเสร็จมึงต้องเอามือแช่น้ำอุ่น และก็ต้องยืดกล้ามเนื้อทุกวันตามที่กูสอนไป มึงเข้าใจไหมไอ้ปลาวาฬ อย่าให้มึงเจ็บถึงขั้นต้องผ่าตัด กูเป็นเพื่อนมึงนะ นี่คือคำสั่ง มึงต้องทำ'
เสียงของเพื่อนรักนักกายภาพบำบัดตามล่องลอยหลอนหูไปทุกที่ เจเจบ่นแล้วบ่นอีกว่าการทำงานครัวก็เหมือนไม่ได้พักข้อมืออยู่ดี โดยเฉพาะถ้าต้องยกกระทะหรืออุปกรณ์หนัก ๆ หรือใช้ข้อมือเป็นเวลานาน ๆ มันบ่นเช้า บ่นกลางวัน บ่นเย็น บ่นให้เขาตั้งใจรักษาตัวเองให้หาย มันจะได้หมดห่วง พูดเหมือนเขาจะลาไปตาย ทำงานร้านเชฟก็ไลน์มาบอกอาการได้เปล่าวะ ไม่ได้ไปเข้าค่ายกักกันสักหน่อย
"อ้าว มาแล้วเหรอ"
เกลือเป็นคนมาเปิดประตูร้านให้ ปลาวาฬมาถึงร้านหลังจากร้านปิด ก็สักสี่ทุ่มกว่าได้ เพราะไม่อยากมาตอนงานกำลังยุ่ง ๆ กัน หลังจากเชฟโอบตกลงรับเข้าทำงาน เขาก็มีเวลาสองวันเตรียมตัวก่อนย้ายเข้ามาพักที่ร้าน ช่วงเวลานั้นเขาก็จัดการคุยกับเมธัสกรุ๊ปไปเสร็จเรียบร้อย เคลียร์เงินก้อนแรกกับโมเดลลิ่ง หลังจากนั้นก็เตรียมตัว เที่ยวเล่นเล็กน้อยก่อนไม่ได้ออกไปเที่ยวยาว
"แหะ ๆ ฝากตัวด้วยครับ"
ปลาวาฬพูดขณะแบกกระเป๋าตามรุ่นพี่ไปต้อย ๆ อารมณ์เหมือนพจมานแบกชะลอมเข้าบ้านทรายทอง ร้านของเชฟโอบเป็นบ้านสไตล์ญี่ปุ่นที่ตั้งอยู่เป็นเอกเทศ มีสวน มีลานจอดรถขนาดเล็ก แม้ว่าจะอยู่ลึกเข้ามาในซอยอารีย์ แต่ก็ถือว่ามีพื้นที่อยู่มาก
ตัวบ้านเป็น 3 ชั้น ชั้นล่างเป็นส่วนร้านอาหาร ส่วนครัว ส่วนห้องนั่งเล่น ห้องทำงานเชฟ ห้องเก็บวัตถุดิบ ชั้นสองเป็นห้องพักพนักงาน มีห้องพักขนาดเล็ก 5 ห้อง ห้องน้ำ ส่วนชั้นบนสุดเป็นแดนสนธยา แปลอีกอย่างว่าห้องพักเชฟ และอะไรอีกบ้างก็ไม่รู้ เชฟโอบบอกว่าไม่มีธุระสำคัญก็ห้ามขึ้นไป นั่นแหละแดนสนธยา
"ตอนนี้ที่ร้านมีพนักงานอยู่ 9 คน ถ้ารวมนายด้วยก็เป็น 10 คนพอดีตามที่เชฟวางไว้ ระหว่างนี้พวกเราก็ต้องทำงานทุกอย่างเหมือนพนักงานคนนึง เพราะในร้านไม่มีพนักงานคนอื่นแล้ว จะมีก็แค่แม่บ้านจากบริษัทข้างนอกที่มาเช้าเย็นกลับ"
เขาพยักหน้าหงึกหงักรับทราบ เดินตามเกลือไปตามทางเดิน
"นายพักอยู่ห้องเดียวกับฉัน ที่ว่างสุดท้ายใน 10 คน"
เกลือเปิดประตูให้ ห้องพักเหมือนหอในมหาวิทยาลัย ขนาดไม่ใหญ่ไม่โตมาก นอนสองคนได้กำลังดี ไม่ได้อึดอัดจนเกินไป แต่ก็ไม่ได้กว้างขวางใหญ่โตนัก เขาวางกระเป๋าลงบนเตียงที่ว่างอยู่ กวาดตามองไปรอบ ๆ ก็ไม่แย่ ถือว่ามาพักร้อน นอนหอใน
"พี่ชื่อเกลือใช่ไหม ผมชื่อปลาวาฬนะ" เขาแนะนำตัว
"นายอายุเท่าไหร่"
"28"
"เท่ากัน ไม่ต้องเรียกพี่"
เกลือตอบ นายแบบหนุ่มพยักหน้ารับ เรียกว่าอะไรดีนะ เรียกว่าเกลือแล้วกัน ท่าทางจะคุยง่าย อารมณ์ดี ตีซี้กันไว้ดีกว่า อย่างน้อยก็ไม่ได้หน้าบูดตลอดเวลาแบบเชฟโอบ น่าเบื่อตายชัก
"โอเค นายเกลือ"
อีกฝ่ายหัวเราะตอบ ยิ้มจนตาหยี ทำไมชีวิตของเขาเจอแต่คนตาหยีอัธยาศัยดี เช่น เจเจและเกลือ ส่วนคนตาโตจะทำหน้าเหมือนอมหมามุ่ยอยู่ตลอดเวลา เช่น เมธัสและเชฟโอบ
"แล้วนี่กินอะไรมายัง"
เพื่อนคนแรกในชีวิตการทำงานอาชีพใหม่ถาม เขานิ่งนึก วันนี้เขาตื่นเกือบเที่ยง กินไปมื้อนึง ลากท้องมาถึงตอนเย็น กินไปอีกมื้อนึง
"ยัง"
ปลาวาฬตอบพลางลูบท้อง ซิกแพ็กยังอยู่ครบ กินได้อีกสักมื้อน่า อย่างน้อยอีกฝั่งก็เรียกตัวเองว่าเชฟเกลือ รสชาติคงคุ้มที่จะใส่กระเพาะตอนเกือบห้าทุ่มแบบนี้
"ทำอะไรให้กินหน่อยสิ"
ไหน ๆ ตีซี้เป็นเพื่อนแล้วก็อ้อนซะเลย หิวเว้ย หิวต้องกิน เกลือได้ยินแล้วก็หัวเราะ รับปากว่าจะหาอะไรรองท้องให้ เด็กใหม่จึงได้ฤกษ์เดินตามเพื่อนต้อย ๆ ลงไปที่ครัวชั้นล่างอีกครั้ง
"โห"
นี่เป็นครั้งแรกที่ปลาวาฬได้เข้ามาในครัวของร้านอย่างเป็นทางการ ครัวใหญ่มาก ใหญ่เกือบ ๆ จะเท่ากับส่วนที่ลูกค้านั่งกินด้วยซ้ำ แบบนี้จะเอาคนสักสิบคนมายัดไว้รวมกันก็คงไม่แปลก มองไปทางไหนก็เห็นแต่สแตนเลสเงาวับ แยกโซนกัน ส่วนเตรียมของ ส่วนปรุง
"มีอะไรที่กินไม่ได้ไหม"
"หึ ไม่อะ กินได้หมด"
เขาตอบ ขึ้นชื่อว่าปลาวาฬแล้วก็ต้องกินได้ทุกอย่างที่ขวางหน้า เกลือจัดการทำโน่นนี่นั่นในครัวอย่างคล่องแคล่ว ราวกับอุปกรณ์พวกนี้จะเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย ระหว่างนั้นปากก็เล่าเกี่ยวกับการทำงานในร้านไปด้วย ยิ่งได้ฟังเขาก็ยิ่งเข้าใจ
ความจริงพนักงาน 10 คน ไม่ได้ลงครัวทุกคนพร้อมกันอยู่แล้ว เพราะในแต่ละวันจะต้องมีคนหยุดเฉลี่ย 1 – 2 คน นอกจากนี้ก็ยังมีเวรเช้าเวรบ่าย เวรเช้าก็จะตื่นมาเตรียมอาหารแต่เช้าจนถึงเตรียมวัตถุดิบไว้พร้อมปรุงมื้อเย็น ส่วนเวรบ่ายจะตื่นมารับแขกมื้อเที่ยงเลยและอยู่ยาวไปจนร้านปิด
ช่วงเวลาเตรียมวัตถุดิบ ทุกคนก็จะมาช่วย ๆ กันเตรียม แต่พอช่วงมื้ออาหาร จะต้องมีคนออกไปดูลูกค้าอย่างน้อย 1 คน ช่วยเสิร์ฟช่วยเก็บจาน จะอยู่ในครัวจริง ๆ ก็ประมาณ 3 – 4 คน แล้วก็จะมีเชฟโอบเป็นเชฟใหญ่คอยปรุงเมนคอร์สเองทุกจาน
"โห หอมจัง"
ปลาวาฬชะโงกหน้ามาดูตอนที่เกลือเริ่มลงมือผัด อาหารที่เกลือทำคือผัดกะเพรา โขลกพริกกระเทียมใหม่และสด ส่วนเนื้อสัตว์เป็นหมูสับ เขาดุภาพตรงหน้าอย่างตื่นตาตื่นใจ พอคนทำอาหารเป็น ทุกอย่างก็ดูเป็นไปหมด ทำอะไรก็คล่องแคล่วไปเสียทุกอย่าง นึกไปถึงตัวเองแล้วก็อนาถใจ พังครัวบ้านไอ้เจเจเป็นแถบ ๆ
"มาม่าหรือไวไว"
"ไวไว"
เขาตอบโดยไม่ต้องคิด ถ้ากินผัดกะเพราต้องไวไวอร่อยกว่า เส้นหนุบหนับเคี้ยวเพลิน เกลือลวกไวไวตามคำบอก ทิ้งเส้นไว้ให้เย็นครู่หนึ่ง แล้วค่อยลงเอาไปผัดกับกะเพรา เกลือใช้กระทะได้ชำนาญจนน่าทึ่ง มือซ้ายเขย่ากระทะเหวี่ยงกะเพราให้คลุกเท่ากันดี มือขวาใช้ตะหลิวคลุกเสียงโคล้งเคล้งจนท้องร้อง มันต้องอร่อยแน่ ๆ มวลในกระทะนั่นต้องอร่อยแน่ ๆ อยากกินแล้วโว้ย
"Bon Appetit"
เกลือวางจานเสิร์ฟลงตรงหน้า ปลาวาฬจัดการเตรียมช้อนส้อมเรียบร้อย ลากเก้าอี้มานั่งกินในครัวนี่แหละ มองกะเพราตรงหน้าตาเป็นมัน กินตรงไหนก่อนดี น่ากินไปหมดเลยโว้ย เขาใช้ส้อมม้วนเส้นจนได้ก้อนกลม ก่อนจะจิ้มปลายลงไปที่หมูสับก้อนใหญ่ คว้าใส่ปาก ก่อนจะพูดออกมาพร้อมตาเป็นประกาย
"อร่อย!"


## ตอนที่ 9 : ผัดกะเพราบะหมี่กึ่ง – 3

จะว่าไปการทำงานกับเชฟโอบก็ไม่ใช่เรื่องแย่
แต่จะให้เรียกว่าเป็นงานสนุกจะได้ไหม อืม ก็อาจจะพอได้มั้ง กิจวัตรในแต่ละวันก็คือตื่นมาทำงานตามเวลากำหนด ถ้าเวรเช้าก็ตื่นเจ็ดโมงเช้าได้ ทำงานถึงเย็น ตอนกลางคืนจะออกไปหลั่นล้าที่อื่นก็ได้ แต่ต้องกลับถึงร้านก่อนสี่ทุ่มครึ่ง ส่วนเวรบ่ายก็ตื่นสายเลย สิบเอ็ดโมงก็ยังทัน เตรียมรับลูกค้ามื้อเที่ยง ลากยาวไปถึงร้านปิดเลย ถ้ามีธุระปะปังก็ต้องออกไปทำตอนเช้า
ปลาวาฬอยู่เวรคู่กับเกลือตลอด
วิธีที่ง่ายของคนอยู่ห้องเดียวกันคือตื่นพร้อมกัน ถ้าใครอีกคนตื่น เสียงขลุกขลักก็มักจะทำให้อีกคนนอนไม่หลับอยู่ดี เวรของที่นี่จึงใช้ระบบจับคู่ แล้วก็ให้วันหยุดคู่กันไปเลย จันทร์ถึงศุกร์ คู่ละวัน เสาร์อาทิตย์ห้ามหยุด ถ้าสัปดาห์ไหนทำเวรเช้าก็เช้าตลอด รอจนหยุดแล้วค่อยเปลี่ยนมาเป็นเวรบ่าย หลังจากนั้นก็บ่ายตลอด รอจนหยุดค่อยกลับมาเช้า ทำแบบนี้ร่างกายก็ปรับตัวง่ายดี เพราะจะตื่นเท่ากันทุกวันในสัปดาห์
ช่วงสัปดาห์แรกเขาได้วนไปทำทุกหน้าที่ในร้านเลย
เพราะเป็นเด็กใหม่ด้วย เชฟโอบเลยให้เรียนรู้ทุกอย่างให้เข้าใจเสียก่อน งานก็แบ่งออกเป็นฝ่ายใช้ปากกับฝ่ายใช้มือ (แฮ่ อย่าคิดลึก) ฝ่ายใช้ปากก็ต้องออกไปต้อนรับลูกค้า เสิร์ฟอาหาร เคลียร์โต๊ะ บริการอะไรต่าง ๆ รับโทรศัพท์ ตอบเมล จัดคิว ส่วนฝ่ายใช้มือก็เข้าครัว หั่นของ เตรียมผัก ล้างจาน ล้างจนกล้ามแขนแทบจะขึ้นเป็นลูก ๆ อ้อ ลืมไปว่าขึ้นอยู่แล้ว
"วันนี้ทำอะไร"
เกลือถามขึ้นในสักวันหนึ่งของสัปดาห์แรก น่าจะเป็นวันศุกร์ วันนี้เขารู้สึกสดชื่นเป็นพิเศษ เพราะวันศุกร์ด้วยมั้ง ถึงแม้ว่าวันเสาร์อาทิตย์จะทำงานปรกติก็เถอะ แต่วันนี้เขาอยู่เวรเช้า ถ้าเลิกงานแล้วอาจจะออกไปหาร้านนั่งเล่นแถวอารีย์ จิบเหล้าเหล่สาว พูดแล้วใจเต้นตึกตัก
"อยู่ครัว ล้างกระทะมั้ง"
ปลาวาฬตอบง่าย ๆ วันนี้ท่าทางจะงานแรงงาน ถ้าจำไม่ผิด ความจริงงานหน้าร้านก็สนุกดี แต่ใจลอยไม่ค่อยได้ ล้างถ้วยล้างชามก็เพลินดี ไม่ต้องคิดอะไร ล้างไอ้ของที่อยู่ข้างหน้าให้มันเสร็จ ๆ สะอาด ๆ เงาวับ ๆ เสร็จแล้วก็จะได้ไปนอน อยู่กับหม้อกับไห ไม่ต้องเอาใจใคร
"เออ วันนี้กูอยู่หน้าร้านนะ"
ใช่แล้ว เกลือกลายสภาพเป็นไอ้เกลือเรียบร้อย เขาใช้ทักษะอัธยาศัยดีเกินเหตุ ตีสนิทเรียกกูมึงเพื่อความสบายปาก อีกฝ่ายก็ไม่ตะขิดตะขวง แต่ก็ยังยิ้มตาหยีร่าเริงเหมือนเดิม
"ปล่อยกูไว้คนเดียวเหรอ เหงานะเว่ย"
เด็กหนุ่มพูดออกไปพร้อมหัวเราะ เอาตามตรงเขาไม่รู้สึกสนิทสนมกับใครคนอื่นในร้านเลย ทุกคนดูมีกำแพงอย่างบอกไม่ถูก เหมือนเป็นผู้เข้าแข่งขันในเรียลลิตี้โชว์ยังไงยังงั้นแหละ มีแต่เกลือนี่แหละ ถึงจะมีตำแหน่งเป็นคู่แข่งอันดับหนึ่ง แต่ก็พูดคุยได้ถูกคอ
ถ้าถามว่าในร้านทั้งหมดแล้ว ใครน่าจะมงลงรับตำแหน่งจากเชฟโอบที่สุด ทุกคนก็คงคิดเหมือนกันว่าเป็นเกลือหรือไอ้เชฟเกลือนี่แหละ เพราะเกลือเป็นคนเดียวที่เชฟโอบให้มาช่วยปรุงอาหารตอนที่งานเร่ง ๆ บ้าง เรียกว่าบ่อยที่สุด ถ้าเทียบกับคนอื่นที่แทบจะได้ปรุงอาหารจริงแบบนับครั้งได้
"อยู่ในครัวก็อย่าไปทำอะไรขัดใจเชฟล่ะ" อีกฝ่ายพูดออกมาด้วยท่าทางเฉย ๆ แต่งองค์ทรงเครื่องด้วยชุดพนักงานของร้าน "อย่าลืมว่าต้องเรียกเชฟโอบว่าเชฟด้วย มันเป็นมารยาทในครัว"
ปลาวาฬพยักหน้าหงึกหงักพร้อมเกาพุงแบน ๆ ของตัวเอง เขาติดนิสัยชอบนอนถอดเสื้อแล้วเพราะขี้ร้อน ตอนนี้ก็ยังงัวเงียหน่อย ๆ ยังไม่ได้อาบน้ำเลย รูมเมทอาบเสร็จเรียบร้อยพร้อมทำงานแล้ว เขาเหลือบดูนาฬิกา เหลือเวลาอีกเยอะแยะ หลายสิบนาที
"อื้อ ไม่ลืม ไปก่อนเลย เดี๋ยวค่อยลง"
มือคว้าผ้าขนหนูที่ตากไว้อีกด้านหนึ่ง ปากตอบ และเดินไปอาบน้ำ ใจกำลังคิดว่าคืนนี้จะไปนั่งร้านไหนดี ไม่ได้จองล่วงหน้าแบบนี้อาจเหลือตัวเลือกแค่ไม่กี่ร้าน แถมยังต้องรีบกลับตั้งแต่สี่ทุ่มด้วย คงต้องเลือกร้านนั่งชิล ร้านที่คนจะแห่มานั่งตั้งแต่หัววัน
"เข้าเวรไหน"
เสียงเฉียบขาดดังขึ้นไม่ห่างไปเท่าไรนัก อย่างกับเสียงครูฝึกค่ายลูกเสือ หันไปก็เจอกับเชฟโอบในชุดเชฟขาวสะอาดมายืนอยู่ตรงทางเดิน มาชั้นสองทำไมเนี่ย ลงจากชั้นสามก็เลยไปชั้นหนึ่งเลยสิ จะแวะมาเดินเล่นกดดันเด็ก ๆ ทำไมตาแก่
"เช้าครับเชฟ"
ยิ้มเผล่แบบเป็นมิตร ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ตอบแต่ก้มมามองท่อนบนของเขาก่อนจะเงยไปมองหน้าใหม่ เหมือนจะถามว่ามาถอดเสื้อเดินทำไม แต่แล้วไงอะ ไม่ได้มีกฎห้ามถอดเสื้อในหอนี่ ถอดกางเกงก็ยังได้ ไม่ผิดกฎ โวยวายไม่ได้นะไอ้เชฟจอมเอาแต่ใจ
"ทำงานเป็นไงบ้าง"
อีกฝ่ายถามเรียบ ๆ ตาคมกริบ อันนี้ห่วงใยหรือจับผิด แยกไม่ออก เขาเอาผ้าขนหนูมาคลุมท่อนบนไว้นิด เดี๋ยวโดนหักคะแนนจิตพิสัย ข้อหาแต่งกายไม่เรียบร้อยในสถานประกอบการ
"ดีครับเชฟ กำลังค่อย ๆ เรียนรู้ครับ"
"ดี"
เชฟโอบรับคำและเดินจากไป อะไรวะ ดีนี่หมายความว่าอะไรวะ ไม่เข้าใจโว้ย เขายืนมองอีกฝ่ายเดินจากไป ก่อนจะหันหน้าไปอาบน้ำต่อ ถูเนื้อถูตัวพลางนึกถึงหน้าเชฟไปด้วย อือ จะว่าไปตัวเชฟนี่เหมือนอบกลิ่นกะเพราไว้ตลอดเลย น่ากิน เอ๊ย หอมจังเลย
ชีวิตช่วงเช้าผ่านไปอย่างสงบสุข
เจ้าชายสุดหล่อล่ำหุ่นดีมีซิกแพ็กที่ปลอมตัวมาเป็นพนักงานครัวต๊อกต๋อยจัดการทุกอย่างได้เป็นอย่างดีและเรียบร้อย ชีวิตวนเวียนอยู่กับการหั่นผักซ้ำแล้วซ้ำเล่า ล้างหัวหอมจนเป็นมือวางอันดับหนึ่ง กะเพรานี่ไม่ต้องถาม แทบจะหลับตาละเลียดลูบล้างเศษฝุ่นได้ใบต่อใบ
"ฝากด้วยนะ"
เพื่อนอีกคนในครัวพูดพร้อมยกหม้อใบเบ้อเริ่มที่ใช้เคี่ยวซุปมาวางในอ่างล้าง เขาตอบรับอย่างสบาย ๆ งานล้างเป็นเรื่องง่าย แต่พอดีที่เหลือบสายตาไปก็เห็นเชฟโอบเข้ามาในครัวพอดี เด็กหนุ่มหันไปมองเวลา เที่ยงแล้ว ได้เวลารับลูกค้าตอนเที่ยง
"สวัสดีครับเชฟ"
พนักงานในครัว 4 คนตะโกนขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย เหมือนเวลาหัวหน้าห้องบอกทำความเคารพคุณครู เชฟตอบกลับด้วยท่าทีเรียบเฉย เคยชินเสียแล้ว ปลาวาฬหันมาจับการหม้อใบใหญ่ตรงหน้าต่อ แอบล้างนาน ๆ ได้ไหมนะ ขี้เกียจย้ายสเตชัน
ปลาวาฬหันไปใช้มือขวาจับหูหม้อเลื่อนเข้ามาให้เข้าที่
ด้วยมือซ้ายที่มีน้ำยาล้างจานฟองฟอดอยู่ เลยไม่ได้ใช้สองมือเพราะกลัวจะลื่น แต่ใช้มือขวาข้างเดียวไปยกมา และนั่นดูเหมือนจะเป็นการตัดสินใจที่ผิด อยู่ดี ๆ ข้อมือขวาของเขาก็ปวดขึ้นมาเฉียบพลันเพราะหม้อนั่นหนักกว่าที่คิดมาก เขาเผลอปล่อยมือทันทีด้วยความสะดุ้งเจ็บ หม้อหล่นกระทบพื้นอ่างล้างจานเบา ๆ ไม่ได้เป็นเสียงดังมาก เสียงทุกอย่างในครัวดำเนินไปตามปรกติ อาจไม่มีใครสังเกตทัน
"เป็นอะไร"
เสียงนั่นทำเอาเขาเสียวสันหลังวาบ และพอหันไปก็เจอกับหน้าใครคนหนึ่งระยะประชิด กลิ่นโคโลญจน์หอมจางแฝงมากับลมพัดเบาอ่อน ไม่น่าใช่น้ำหอม อาจจะเป็นอาฟเตอร์เชฟที่ใส่หลังโกนหนวดมากกว่า ดวงตานั่นอยู่ใกล้มากจนเห็นขนตางามเป็นแผง
"เปล่าครับเชฟ"
เด็กหนุ่มตอบ แกล้งเปิดน้ำกลบเกลื่อน เปิดทำไมก็ไม่รู้ แต่อยากให้มีเสียงอะไรสักอย่างดัง อาจจะกลัวอีกฝ่ายได้ยินเสียงหัวใจเต้นหรือเปล่า ไม่รู้ เจ้าของร้านเอื้อมมือไปหมุนก๊อกปิด ก่อนจะเลื่อนมือมาจับแขนขวาของเขาไป พลิกข้อมือขึ้นมาดู คิ้วขมวด ตอบแรกเขาก็จะไม่เผยพิรุธอยู่แล้ว แต่อาจเป็นเพราะจังหวะพลิกแขนที่เร็วไปหน่อยทำให้เขาเผลอร้องโอ๊ยออกมาเบา ๆ อีกครั้ง
"ก็เห็นอยู่นี่ว่าเป็น"


## ตอนที่ 10 : ผัดกะเพราไก่กรอบ – 1 

"ขอโทษครับเชฟ"
ปลาวาฬตอบอย่างไม่รู้จะตอบอะไร เขาก็แค่ไม่อยากเป็นจุดสนใจให้ใครมาเป็นห่วงหรือกังวล โดยเฉพาะกับเชฟที่ชื่อโอบเอื้อคนนี้ สายตาวิบวับที่เหมือนจับผิดนั่น อยู่ห่างเสียยังจะดีกว่า เขาก้มลงมองมือที่กำลังจับข้อมืออยู่ มือของเชฟมีรอยกร้านและสาก ไม่รู้ว่าจับตะหลิวมาตั้งแต่อายุเท่าไหร่กัน
"สรุปว่าเป็นอะไร"
สายตาเหลือบไปมองคนอื่นในครัว เหมือนทุกคนแกล้งทำทุกอย่างให้เป็นปรกติ หั่นผัก เตรียมของ หยิบจับอุปกรณ์อะไรไปเรื่อยเปื่อย แต่ก็แอบเหล่สายตามาดูเป็นระยะ อาจจะลุ้นว่าเขาจะโดนไล่ออกไหม หวังจะตัดคู่แข่งทางอ้อมกันสินะ
"เจ็บข้อมือนิดหน่อยครับเชฟ"
"เป็นอะไร"
คนตรงหน้าไม่ยอมให้เปลี่ยนเรื่อง จ้องตาดุ ถามไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะพอใจ มือก็ยังจับข้อมือไว้อย่างนั้น ราวกับว่าถ้าตอบไม่ดีจะบีบข้อมือเป็นการลงโทษ เขาจึงจำใจต้องเล่าออกไปตามตรง เรื่องที่ออกกำลังกายจนเจ็บข้อมือหนัก ต้องหยุดเล่นเวท หยุดใช้ข้อมือหนัก ๆ
"ทำไมไม่บอกก่อน แล้วคุณมาทำงานครัวแบบนี้เนี่ยนะ ยกของ หั่นผัก คุณจะทำได้ยังไง ข้อมือคุณต้องทำงานหนักอยู่แล้ว"
ฉิบหายแล้วไงล่ะ คิดถูกหรือคิดผิดวะเนี่ยที่ตอบทุกอย่างไปตามตรง จะโดนไล่ออกไหมเนี่ย แต่ตอนรับสมัครก็ไม่ได้มีเงื่อนไขด้านอาการเจ็บป่วยนี่นา มาทำครัวนะไม่ใช่ทำประกันสุขภาพ
"ความจริงผมทำไหวนะครับเชฟ ผมยืดกล้ามเนื้อทุกเช้าแล้วก็ก่อนนอน วันไหนเข้าครัวก็แช่น้ำอุ่นด้วย แต่เมื่อกี้คงยกผิดท่าไปหน่อยเลยเจ็บ"
ปลาวาฬจะยกมือขึ้นไหว้ขอโทษ แต่อีกฝ่ายจับมืออยู่ ยกไม่ได้ บ้าจริง นี่ถ้าแผงผลไม้สดต้องซื้อแล้วนะเนี่ย จับนานขนาดนี้ ช้ำหมด
"ผมสัญญาว่าจะไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกครับเชฟ"
เขาให้สัญญา และนั่นก็ทำให้คนตรงหน้าส่ายศีรษะไปมาอย่างหน่าย ๆ ทันที เชฟโอบปล่อยมือเขาออก พูดราวกับเขาไม่เข้าใจอะไรเลย
"ปัญหาไม่ใช่คุณจะเจ็บหรือไม่เจ็บ แต่ปัญหาคือคุณจะทำงานยังไงให้เจ็บน้อยที่สุด คุณเจ็บได้ เจ็บแล้วต้องบอก จะได้แก้ปัญหา ไม่ใช่เจ็บแล้วเก็บเงียบ ผมไม่ชอบ มีอะไรก็บอกมาตรง ๆ จะได้หาทางออกกันไป ไม่ต้องรับปากว่าจะไม่เจ็บ คุณทำไม่ได้หรอก ทำได้แค่โกหกไม่ยอมบอกผมมากกว่า"
เขาก้มหน้าหลบตา รู้ได้ไงว่ากำลังวางแผนจะปิดบัง
"ตอนนี้คุณอยู่ใต้บังคับบัญชาผม ผมต้องดูแลคุณ เข้าใจไหม"
ใจเขาเต้นแปลก ๆ ต้องเป็นเพราะกะเพราที่ถูกเด็ดอยู่ที่อีกมุมหนึ่งของครัวแน่ ๆ เขาเลยหิว หิวเลยท้องร้อง ท้องร้องเลยสั่นมาถึงหัวใจ เด็กหนุ่มเงยหน้า เจอคนที่เรียกตัวเองว่าผู้บังคับบัญชากำลังจ้องสบ ไม่ต้องมาทำดีให้ขนาดนี้ก็ได้ เขาไม่ใช่คนดีขนาดนั้นสักหน่อย
"เที่ยงนี้ไม่ต้องทำงานแล้ว เอาน้ำแข็งมาประคบเย็นแทน"
"ครับเชฟ"
ใจดีเหมือนกันนี่ เจ้าเชฟหน้าโหด ปล่อยเขาไปสิ ตะโกนออกมาเลยว่าให้ลาป่วยสักสามวัน มีหนังเรื่องใหม่เพิ่งเข้าโรง จะไปดูให้ฉ่ำ
"ระหว่างประคบให้ยกเก้าอี้ไปนั่งสังเกตตอนผมทำงาน ถือว่าศึกษาการทำครัวไปด้วย เสร็จแล้วให้สรุปมาว่าได้ความรู้เกี่ยวกับการทำอาหารยังไงบ้าง"
นรก! ขอถอนคำพูด โธ่เอ๊ย แอบชมได้ไม่ถึงนาที เขารับคำไปอย่างสิ้นหวัง เดินแยกไปหยิบเจลประคบเย็นที่ตู้เย็นพนักงาน ส่วนหัวหน้าเชฟเดินกลับไปจัดการเรื่องหน้าเตาก่อน ระหว่างทางเดินกลับมาเจอเกลือด้วย อีกฝ่ายดูจะตกใจที่เห็นเขาประคบเจลอยู่ แต่ก็แยกมาคุยไม่ได้เพราะรับลูกค้าอยู่
ปลาวาฬโบกไม้โบกมือเป็นเชิงว่าไม่มีอะไร ขยับปากขมุบขมิบบอกว่า เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังคืนนี้ ก่อนจะชี้นิ้วว่าขอตัวไปทำงานต่อก่อน เมื่อเปิดประตูเข้ามาในครัวก็เห็นบรรยากาศเคร่งขรึมจริงจังเหมือนอย่างเคย ผู้ช่วยทุกคนขานรับเป็นจังหวะเดียวกันเมื่อมีการสั่ง โดยมีเชฟโอบคอยจัดการทุกอย่างอย่างราชา
"นั่งตรงนี้นะครับเชฟ"
เขาบอก ไม่ได้ตั้งใจจะบอกตำแหน่งหรอกว่านั่งตรงไหน แต่แค่ตั้งใจจะบอกว่ากลับมานั่งทำงานแล้วนะ ถึงแม้ว่างานจะเป็นแค่การประคบเย็นและมองเชฟทำอาหารเฉย ๆ ก็ตาม ข้อมือเหมือนจะหายปวดแล้ว ความจริงมันไม่ได้ปวดอะไรมากมายด้วยซ้ำ ก็แค่เจ็บขึ้นมาครั้งเดียว
"ขอสเปรย์ทองคำหน่อย"
"ครับเชฟ"
เสียงตะโกนตอบรับแทบจะพร้อมกันดังขึ้นจากกลุ่มผู้ช่วย แต่มีเพียงคนเดียวที่ใกล้ที่สุดที่วิ่งไปเอา เด็กหนุ่มมองตามทุกการเคลื่อนไหวแล้วท้องก็เริ่มร้องขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เขาแพ้กลิ่นกะเพรา มันหอม หอมยั่วใจ หอมจนน้ำลายไหลท่วมปาก
"ขอน้ำมันมะกอกด้วย"
"ครับเชฟ"
เมนูที่เชฟโอบกำลังทำคือผัดกะเพราไก่กรอบ ผัดกะเพราไก่กรอบที่ไม่ได้เอาไก่กรอบไปผัดกะเพรา แต่เป็นการเอาไก่ไปทอดให้กรอบ และมีซอสกะเพราให้กินเคียงแทน ชายหนุ่มทำทุกอย่างทำทุกอย่างชำนิชำนาญไปเสียหมด ราวเป็นทุกชิ้นส่วนในครัวเป็นร่างกายของตัวเอง
ปลาวาฬนั่งมองภาพตรงหน้าอย่างเพลิดเพลิน
ไก่ที่เชฟโอบเลือกเป็นไก่ 90 วัน โดยปรกติ ไก่ที่อยู่ในระบบอุตสาหกรรมอาหารจะเป็นไก่ที่เลี้ยง 45 วัน เพราะจะเป็นระยะเวลาที่เลี้ยงแล้วได้เนื้อคุ้มกับค่าเลี้ยงที่สุด แต่เชฟโอบใช้ไก่ที่เลี้ยง 90 วัน จากฟาร์มที่ติดต่อกันไว้เป็นพิเศษ เพื่อให้ได้ไก่ที่เนื้อนุ่มและอร่อยเป็นพิเศษ
จะว่าไปท้องของเขาก็เริ่มร้อง
ผู้ช่วยคนอื่นช่วยกันลอกเนื้อและหนังจนกระดูกส่วนน่องโล่งสะอาด เหลือแต่เนื้อติดสะโพก เช็ดน้ำออกให้แห้ง และชุบแป้ง ทอดจนกลายเป็นสีเหลืองทอง วางทิ้งไว้ให้สุกเพิ่มอีกหน่อย จนสีเข้มหน้ากินจึงจัดใส่จาน ราดและแต่งจานด้วยซอสกะเพราที่เคี่ยวจนเข้มข้น สเปรย์ทองคำบนเนื้อไก่ทอดจนดูวาวน่ากิน
หิวจัง
ปลาวาฬดูไปก็ลูบท้องตัวเองไป นึกไม่ออกว่าได้ความรู้อะไรบ้าง เชฟโอบก็ทำโน่นนี่นั่นไปเรื่อย สารพัดเมนู รายการอาหารที่ร้านนี้เปลี่ยนทุกเดือน ไม่ได้ถึงขั้นเปลี่ยนทั้งหมด แต่สลับรายการไปมาเพื่อให้ลูกค้าที่กลับมากินบ่อย ๆ ไม่รู้สึกซ้ำซากน่าเบื่อ
"เป็นยังไงบ้าง"
กว่าจะรู้ตัวเวลาก็ล่วงจนบ่ายโมงกว่าแล้ว อาหารจานสุดท้ายถูกยกออกไปจากครัว เชฟโอบเองเดินไปแนะนำอาหารจานหลักด้วยตนเองตามธรรมเนียมจนกลับมาเรียบร้อย เขายังนั่งอยู่ที่เดิม ทำอะไรไม่ถูก จะช่วยงานก็กลัวโดนบ่น แต่จะกลับห้องไปพักก็กลัวโดนบ่น จนเชฟกลับมา
"ดีขึ้นแล้วครับเชฟ"
"บ่ายนี้ไปพักในห้องได้เลย ตอนเย็นลงมาช่วยรับออเดอร์กับดูแลลูกค้าหน้าร้านแทน ไม่ต้องเสิร์ฟ แต่ไปดูเรื่องจัดคิว ตอบเมลลูกค้าแทน"
"ได้ครับเชฟ"
เขาพยักหน้ารับ จะว่าไปเชฟโอบก็เอาใจใส่คนในร้านเหมือนกันนะ ถึงแม้จะไม่ค่อยแสดงออกสักเท่าไหร่ ปลาวาฬมองอีกฝ่ายเดินออกจากครัวไปจนสุดสายตา
นิสัยพอใช้ได้นี่ ไอ้เจ้าโอบเอื้อ!


## ตอนที่ 11 : ผัดกะเพราไก่กรอบ – 2 

"เป็นไรวะ"
ไอ้เกลือโผล่หน้าเข้ามาก็ถามด้วยความสงสัยทันที คนอื่น ๆ ในร้านคงคุยกันเรื่องของเขากันไปบ้างแล้วแหละ เพราะเกลือเข้ามาก็มองมาที่ข้อมืออย่างรู้ที่เจ็บ
"เจ็บข้อมือนิดหน่อย ยกของผิดท่า"
"ไหวเปล่าวะ อยู่ในครัวก็ยกของตลอดเวลา"
อีกฝ่ายถาม นั่นก็เป็นอีกอย่างที่เขาเริ่มคิด วันนี้นั่งมองเชฟโอบทำอาหารแล้วก็รู้สึกว่าต้องใช้ข้อมือหนักมากเหมือนกัน ทั้งยกกระทะ ควงตะหลิว ยิ่งถ้าเป็นการผัดสไตล์จีนที่ต้องใช้เวลารวดเร็วและคุมการกระจายของไฟ ข้อมือคงต้องรับภาระเยอะมาก
"ถ้าไม่ผิดท่าก็ไม่เจ็บหรอก" มั้ง
คำหลังเก็บไว้แค่ในใจ เกลือหันมามองหน้าครู่หนึ่ง ก่อนกระโดดขึ้นไปนอนบนเตียง หลังจากรับลูกค้ามื้อเที่ยง พนักงานมีเวลาพัก 14.30 – 15.30 น. ก่อนที่จะเตรียมตัวทำงานรับลูกค้ามื้อเย็นอีกครั้ง อาหารก็มีให้ตักกินในครัวไม่อั้น รสชาติก็แล้วแต่วัน เพราะสลับกันทำกิน
"แล้วทำไมมึงถึงมาสมัครเป็นผู้สืบทอดร้านนี้วะ"
คนที่นอนอยู่อีกเตียงถาม เด็กหนุ่มหันหน้าไปมองน้อย ๆ ก็เห็นว่าอีกฝ่ายเอามือประสานไว้ที่ท้ายทอยและเหม่อมองไปที่ผนังเพดาน ราวกับมันเป็นท้องฟ้ากว้าง ยิ่งใหญ่สุดลูกหูลูกตา เขานิ่งนึก เกลือเองก็น่าจะเป็นตัวเก็งอันดับหนึ่งในการสืบทอดร้านนี้
"กูชอบกินกะเพราแล้วเชฟก็ทำกะเพราอร่อยดี"
เกลือหัวเราะ
"หัวเราะอะไร กูชอบกินผัดกะเพราแล้วกูผิดเหรอ กูเป็นผัดกะเพราเลิฟเวอร์เลยนะเว่ย มาแข่งแฟนพันธุ์แท้ผัดกะเพรากับกูได้"
"ก็ถ้ามึงชอบกินกะเพรา มึงก็ซื้อกะเพรากินสิ มึงจะมาเป็นเชฟทำไม"
เออ ไอ้เกลือก็พูดถึง แต่จะบอกว่าเขาตั้งใจจะฮุบร้านก็ไม่ได้เปล่าวะ คราวนี้เป็นปลาวาฬหัวเราะขึ้นมาบ้าง โชคดีที่อย่างน้อยเกลือก็น่าจะเป็นมิตรภาพดี ๆ ในร้านนี้ได้
"โห ร้านนี้ขายแพงจะตาย มื้อละ 3,000 แดกทุกวันก็หมดตัวดิ" เขาหันไปยักคิ้วให้อีกฝ่าย "มาเป็นลูกจ้างที่ร้านได้กินฟรีทุกวันเว่ย จนกว่าจะโดนไล่ออก"
"กากสัด"
เกลือด่าแบบไม่จริงจังอะไรนัก เขาเหลือบหันไปมองไอ้เชฟตาตี่บ้าง เหมือนรสชาติผัดกะเพราบะหมี่กึ่งยังวนเวียนอยู่ในปาก อร่อยไม่เคยลืม
"แล้วมึงอะ ทำไมถึงมาทำร้านนี้อะ ฝีมืออย่างมึงไปเปิดร้านใหม่ก็ได้มั้ง ไม่เห็นต้องมาสมัครแข่งขันอะไรแบบนี้เลย"
ในวันที่เขามากินในฐานะลูกค้า เกลือก็ถือเป็นเชฟคนหนึ่ง อาหารหลาย ๆ จานก็เป็นฝีมือเกลือปรุงด้วย นั่นหมายความว่าฝีมือของเกลือก็ดีอยู่ในระดับที่เชฟโอบยอมรับ สำหรับเขา นั่นก็มากพอจะไปเปิดร้านอาหารของตัวเองแล้ว ไม่เห็นต้องมาอยู่ใต้ร่มเงาของเชฟโอบแบบนี้เลย
"กูชอบร้านนี้มั้ง"
ปลาวาฬพึมพำรับไปในลำคอ
"กูเห็นร้านนี้มาตั้งแต่วัยรุ่น ตอนเรียนมหาลัย กูอยู่หอแถวนี้แหละ แต่ก่อนร้านนี้ยังไม่ใช่ไฟน์ไดนิ่งแบบนี้ กูแวะมากินบ่อย"
"เหรอวะ เป็นร้านแนวไหนวะ"
"ร้านคล้าย ๆ อิซากายะอะมึง ราคาไม่แพง เหมาะกับในพวกนักศึกษามานั่งคุยยาว ๆ แต่อาหารที่ขายส่วนใหญ่เป็นอาหารไทยนี่แหละ ผัดกะเพรา แล้วก็พวกของทอด"
เขานิ่งฟังอย่างสนใจ
"ตอนนั้นเชฟโอบยังไม่ดังเลย หมายถึงในวงกว้างอะนะ แต่สำหรับเด็กมหาลัยกูนี่ดังมาก ตอนหนุ่ม ๆ เชฟโอบหล่อกว่านี้อีก หน้าโคตรอปป้า วันไหนเชฟออกมาเสิร์ฟหรือมารับลูกค้า ร้านคนโคตรแน่น ลูกค้าไม่ยอมลุก อยู่กันจนปิดร้าน" เกลือเล่าไปตลกไป
"แล้วมันเปลี่ยนเป็นไฟน์ไดนิ่งได้ไงอะ"
เด็กหนุ่มถาม เจ้าของแว่นตากลมบ๊อกนิ่งเงียบเหมือนนึก ก่อนจะตอบออกมา กลับกลายเป็นเขาที่รับฟังอย่างตั้งใจ เหมือนจะค่อย ๆ ได้รู้จักคนที่ชื่อโอบเอื้อนั่นอย่างที่ไม่เคยได้รู้มาก่อน ตอบไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไม แต่สารภาพจากใจก็คือเขาอยากรู้
"กูก็ไม่ค่อยรู้ละเอียดแฮะ" คราวนี้เกลือมีท่าทีลังเลอย่างจริงจัง "หลังจากที่กูเรียนจบ กูก็บินไปเรียนไดโพลมาที่สวิตฯ"
"เชี่ย มึงเป็นนักเรียนนอกเหรอวะ เหยด"
เออ เอาว่ะ จะตื่นเต้นเรื่องไหนก่อนดี เรื่องเชฟโอบก็อยากรู้ เรื่องเชฟเกลือก็อยากรู้ ต่อมเผือกมันสั่นไปหมด ตานี่ลุกเป็นประกาย
"เออ ไปเรียนไดโพลมา เหมือนไปเวิร์คแอนด์ทราเวลมากกว่า เรียนอยู่ปีนึง กูไปหาประสบการณ์มากกว่า ตอนนั้นก็ได้ทำงานร้านอาหาร ค่าครองชีพมันแพงด้วย กูก็เลยต้องทำอาหารเอง ไป ๆ มา ๆ ก็อยากหันมาเป็นเชฟจริงจัง ตั้งใจว่าจะกลับมาลองดู"
"เจ๋งว่ะ" เขาพูดอย่างทึ่ง ๆ
"กลับเข้าเรื่อง พอกูกลับมาอ่ะ ร้านก็ปิดรีโนเวตอยู่ คนแถวนี้อะเขาก็เมาท์กันว่าร้านกำลังช็อต ติดจำนองธนาคาร" เกลือพูดเสียงค่อยลง "กูไม่ได้พูดเองนะเว่ย คนแถวนี้พูดกันจริง ๆ กูมาไม่เจอร้าน ก็หาร้านใกล้ ๆ กินแทนแล้วก็ถาม เขาก็เล่าให้ฟัง แบบเมาท์ ๆ อะนะ"
ข้อมูลถูกต้อง ไอ้เพื่อนรัก ข่าวกรองรับประกัน เขาพยักหน้าหงึกหงัก แต่ไม่ได้พูด พูดไปก็คงตายหยังเขียด โดนเชฟจับเจี๋ยน
"ช่วงนั้นเชฟโอบดังแล้วนะ กูกลับมาเขาก็ไปออกรายการโน่นนี่ละ หลังจากนั้นก็เปลี่ยนร้านเป็นไฟน์ไดนิ่ง เชฟโอบก็ดังด้วยแหละ หาลูกค้าไม่ยาก ตอนนั้นก็ประกาศรับผู้ช่วยเชฟ กูชอบร้านนี้ก็เลยมาสมัคร ทำงานมาจะสองปีละมั้ง พอเชฟบอกว่าจะเซ้ง กูก็สมัครเป็นแคนดิเดตด้วย"
เออ มึงนี่เหมาะสมจะเป็นผู้สืบทอดจริง ๆ มีประวัติศาสตร์กับร้านมายาวนานฉิบหาย จะเอาอะไรไปชนะวะเนี่ย ผัดกะเพราให้หมูสุก เขายังทำไม่เป็นเลย
"กูอะได้ข่าวไม่ค่อยดีมาด้วย"
เกลือพูดต่อแบบมีอาการไม่ค่อยมั่นใจนัก เขาหูผึ่งทันที ความอยากรู้อยากเห็นทำงานอีกรอบ มึงรู้ด้านมืดของเชฟโอบใช่ไหม บอกกูมาเถอะไอ้สหาย
"อะไรวะ"
เขากระซิบ สายตาหลุกหลิก เกลือหันมามอง ทำท่าเหมือนจะขำ
"มึงเห็นที่ดินว่าง ๆ รอบร้านปะที่มีรั้วกั้นไว้" ปลาวาฬรับคำตอบ "คือมันมีบริษัทจะซื้อที่ไปทำคอนโดเว่ย กว้านซื้อได้หมดแล้ว เหลือแค่ที่พื้นนี้ผืนเดียว"
เอ๊ะ ทำไมคุ้น ๆ
"ฝ่ายนู้นเจรจาซื้อเท่าไหร่ แต่เชฟโอบก็ไม่ขาย เพราะรู้ว่าขายไปยังไงก็ต้องโดนทุบ เรื่องที่เชฟจะเซ้ง กูว่ายังไงฝ่ายนู้นก็ต้องรู้เหมือนกัน นั่นหมายความว่า..."
"ว่า..."
"ในหมู่พวกเราจะต้องมีเกลือเป็นหนอนไง กูว่าต้องมีคนถูกส่งเข้ามาเพื่อชิงตำแหน่งเชฟของร้านนี้เพื่อเอาที่ไปขายให้ไอ้บริษัทพวกนั้นแน่"
เกลือพูดด้วยท่าทีมุ่งมั่น เหมือนอยากจะปกป้องร้านไว้จากเงื้อมมือคนเลวให้ได้สำเร็จ ตรงกันข้ามกับเขาที่ยิ่งฟังก็ยิ่งทำหน้าไม่ถูก
กูนี่แหละไอ้เกลือ กูนี่แหละตัวโกงของเรื่องนี้!


## ตอนที่ 12 : ผัดกะเพราไก่กรอบ – 3

"เสร็จงานแล้วไปรอเจอผมที่ห้องทำงานด้วยนะ"
ประโยคสั้น ๆ จากเชฟโอบที่บอกตอนเดินสวนกันไปที่ทางเดินหน้าครัวที่เหมือนถีบชีวิตให้เขาตกไปในห้วงดำมืด ไอ้เชฟบ้า ลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าวันนี้เขาเข้าแค่เวรเช้า นั่นหมายถึงเขาควรจะเลิกงาน 18.00 น. ตรง ตอนโดนสั่งให้ไปรับลูกค้าช่วงเย็นก็ยังพอกล้อมแกล้ม เพราะคิดว่าไม่ได้ทำงานเตรียมของรอบบ่ายก็ต้องทำงานหน้าร้านชดเชย แต่เรียกพบหลังงานเลิกแบบนี้ มันมากเกินไปแล้วนะไอ้เชฟ
"ได้ครับเชฟ"
มีมากมายเป็นหมื่นล้านคำ แต่จำเป็นที่จะได้พูดได้แค่นี้ ปลาวาฬเดินคอตกไปรับลูกค้าที่หน้าร้าน ความใฝ่ฝันที่จะหนีไปนั่งจิบเบียร์เย็น ๆ เหล่สาวสวยในคืนวันศุกร์เป็นหมันไปโดยสมบูรณ์ โชคดีที่ยังไม่ได้ขอคิวไอ้เจเจไว้ ไม่งั้นโดนบ่นจนหูหลุดแน่
"ยินดีต้อนรับสู่ กะเพราร้านนี้ไม่มีถั่วฝักยาว ครับ"
ไม่น่าเชื่อว่าไม่กี่วันที่แล้ว เขายังเป็นคนยืนอยู่หน้าร้านและได้ฟังประโยคนี้อยู่เลย วันนี้ต้องมาพูดเองเสียแล้ว เขายิ้ม เงยหน้าขึ้น และพบกับผู้ชายตรงหน้าคนหนึ่ง หน้าตาดี ผิวพรรณสะอาดสะอ้าน ไหล่กว้าง แขนเต็มไปด้วยมัดกล้าม ทำไมหน้ามันคุ้นจังวะ
"อ้าว ไอ้ปลาวาฬ ไปไงมาไงเนี่ย"
เด็กหนุ่มยืนเอ๋อไปพักหนึ่ง สมองเหมือนจะลัดวงจร คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกว่าคนตรงหน้าเป็นใครมาจากไหน รู้สึกแค่ว่าคุ้น ๆ
"ที่เคยเจอที่ฟิตเนส จำกูไม่ได้เหรอ"
"อ้อ มึงไปทำอะไรมาเปล่าวะ ทำไมกูรู้สึกเหมือนมึงหล่อขึ้น"
"กูไปอัปจมูกใหม่มา เชี่ย เดี๋ยวนี้มึงไม่ได้เป็นนายแบบแล้วเหรอ"
ลูกค้าที่เพิ่งมาพูดคุยกับเขาอย่างเป็นกันเอง เขานึกออกได้ในที่สุดว่าเป็นเพื่อนที่เคยเจอกันที่ฟิตเนสสมัยก่อน แต่ช่วงหลังเขาย้ายมาเล่นฟิตเนสคอนโดแทนก็เลยหายหน้าหายตากันไป อีกฝ่ายทักอย่างอารมณ์ดี เดินเข้ามากอดไหล่อย่างถือสนิท เขาหัวเราะออกมาเสียงดัง
"กูมาทำงานพิเศษว่ะ เป็นผู้ช่วยเชฟ"
"หน้าอย่างมึงเนี่ยนะผู้ช่วยเชฟ ทำอาหารเป็นกับเขาด้วยเหรอวะ"
เพื่อนของเขาพูดพร้อมหัวเราะเสียงดัง เด็กหนุ่มเพิ่งรู้สึกตัวได้ว่าต้องพาลูกค้าเข้าไปนั่งที่โต๊ะพร้อมแนะนำประสบการณ์การกินอาหารที่ร้าน แต่ดูเหมือนว่าจะไม่ทันเท่าไหร่นัก
"คุณปลาวาฬ"
เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหลังทำเอาเขาเย็นไปทั้งตัว เด็กหนุ่มหันไปช้า ๆ ก็เจอกับเชฟโอบที่ทำหน้านิ่งสนิทเป็นตุ๊กตาสโตนเฮนจ์อยู่
"ครับเชฟ"
"ของในร้านหมด คุณช่วยออกไปซื้อให้หน่อย เดี๋ยวผมจะให้เชฟเกลือออกมาดูแลลูกค้าแทน"
อ้าว นายแบบหนุ่มอึ้งไปอย่างทำตัวเองไม่ถูก ส่วนคนที่กำลังกอดคออยู่ก็เอามือลงแบบงง ๆ คนหน้าบึ้งตรงหน้ายื่นกระดาษให้ ข้างในเขียนรายการของใช้และเครื่องปรุงในครัวจิปาถะ เขาก้มมอง เหมือนไม่มีทางเลือก และไอ้เกลือก็โผล่มาจากข้างหลัง ส่งสัญญาณว่าจะจัดการต่อเอง
"ได้ครับเชฟ"
อะไรว้า เผด็จการฉิบหาย คนจะได้ยืนรับลูกค้าในร้านสบาย ๆ แท้ ๆ ดันต้องออกไปซื้อของที่ร้านขายของราคาถูกตั้งไกล เด็กหนุ่มบ่นในใจหน้าเซ็ง ๆ กระโดดขึ้นจักรยานยนต์ส่วนกลางของที่ร้าน สวมหมวกนิรภัย และบิดคันเร่งออกไปอย่างไม่มีทางเลือก อากาศก็หนาว อยากกินเบียร์โว้ย
ปลาวาฬก้มดูโพยในมือก่อนยัดใส่กระเป๋าเสื้อ
ท่านผู้บังคับบัญชานั่งให้เขาไปซื้อที่ร้านขายของราคาถูกที่อยู่ห่างออกไปไม่น้อย ขับมอเตอร์ไซค์น่าจะเกือบสิบนาที ระบุสาขามาอย่างชัดเจน ทำไมก็ไม่รู้ ถ้าเร่งด่วนก็ให้ซื้อร้านใกล้ ๆ ไปก่อนสิ เขากดโทรออก หูฟังบลูทูธที่ใส่อยู่ข้างหนึ่งจึงส่งเสียง
[ว่าไง]
"ว่างปะ"
[ไม่ว่าง]
"เออ กูมีเรื่องจะบ่น"
[ถ้ามึงไม่ได้สนใจจริง ๆ ว่ากูจะว่างหรือไม่ว่างเนี่ย มึงก็ไม่ต้องถามได้มะ ไอ้ห่า เสียเวลาทำมาหากินกูหมด ตอบไปก็ไม่เห็นสนใจเลย]
เจเจรับสายและตอบกลับมา ปลาวาฬหัวเราะคิก ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าไอ้เพื่อนสนิทก็แค่กวนตีน ถ้าไม่ว่างมันก็ไม่รับสายหรอก ถ้ารับก็แปลว่าว่างสิ
"คำทักทายไง เหมือนแบบเซย์ฮัลโหล แบบไม่ต้องพูดคำว่าฮัลโหลไรเงี้ย"
เขาพูด ตะโกนแข่งกับเสียงลม แต่ก็ไม่ได้ดังมากนัก เด็กหนุ่มอาศัยขับรถลัดเลาะมาในซอยแทนที่จะออกถนนใหญ่ รถไม่มาก ส่วนใหญ่เป็นคนที่ออกมาเดินเล่นตอนกลางคืนมากกว่า
[เออ แล้วมีอะไร]
"เนี่ยมึง อยู่ดี ๆ ไอ้เชฟโอบก็ใช้กูออกมาซื้อของอะ กูหนาว"
เขาบ่น กูมันหนาวจริง ๆ นี่นา ลืมเอาเสื้อกันลมมาใส่อีก ใส่เสื้อเชิ้ตตัวเดียวขับมอเตอร์ไซค์ตอนกลางคืนแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะเว่ย
[มึงโทรมาหากูด้วยเรื่องแค่นี้เนี่ยนะ]
"ทำไม มึงเห็นความทุกข์ของกูเป็นเรื่องล้อเล่นเหรอ"
ปลาวาฬต่อปากต่อคำกับเพื่อนสนิทไปเรื่อย ๆ ด้วยความเบื่อมากกว่า อยู่แต่ที่ร้านก็เจอแต่คนหน้าเดิม ๆ วนไปวนมา อยากคุยกับคนอื่นบ้าง จนกระทั่งไปถึงที่ร้านค้าแล้วก็ยังไม่ได้วางสาย เดินเลือกของไปคุยไป ว่าแต่แป้งเท้ายายม่อมนี่เอาไปทำอะไรวะ ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นจะใช้ มาต้องการด่วนอะไรวันนี้
"เนี่ยมึง จานกระดาษนี่มันของเร่งด่วนตรงไหนวะ ต้องให้กูฝ่าลมหนาวสาวขาแตกมาตอนทุ่มกว่าเพื่อมาซื้อเนี่ย เชฟจะเอาไปเล่นกายกรรมเหรอ ที่ร้านก็ใช้แต่จานปรกติ หรือเชฟจะเอาไว้ตัดเค้กวันเกิดแจกใคร เนี่ย จงใจแกล้งกูชัด ๆ ไหนบอกว่าเป็นห่วงกูไงวะ"
[ใครเป็นห่วงมึงนะ]
ฉิบหายแล้วไง เชี่ย หลุดปาก!
"เปล่า"
[ไอ้ปลาวาฬ เกิดอะไรขึ้น บอกกูมาเดี๋ยวนี้]
แง๊ เจเจเวอร์ชันวิญญาณคุณพ่อเข้าสิงโผล่มาแล้ว จะทำยังไงดีเนี่ย ไม่อยากบอกมันเรื่องข้อมือเลย เดี๋ยวมันก็บ่นอีก
"เปล่า"
[ไอ้ปลาวาฬ]
"กูหกล้ม ขาเจ็บน่ะ เนี่ยเดินกะเผลก ๆ"
[ตอแหล ถ้ามึงเดินกะเผลกแล้วมึงจะขับรถมอไซค์ออกมาซื้อของได้ไง] โว้ย ถึงคราวฉลาดก็ฉลาดจังโว้ย มึงมีตาทิพย์หรือไงวะไอ้ตี๋ [มึงเจ็บข้อมือใช่ไหม]
เด็กหนุ่มอึ้งไปครู่หนึ่ง ก้มมองข้อมือขวาตัวเอง จะว่าไปพอต้องมาถือแป้งหนักเป็นกิโลแบบนี้ก็มีปวดแปล๊บ ๆ เหมือนกันนะ เขาส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ ใจก็รู้สึกผิดหากจะต้องโกหกเพื่อนสนิทนักกายภาพบำบัดคนนี้ มันเองก็คอยดูแลเขามาตลอด
"เปล่า"
ความชั่วชนะทุกอย่าง ขอโทษด้วยเพื่อนรัก ไม่มีสัจจะใดใดในหมู่ปลาวาฬ กูเป็นสัตว์ กูไม่ใช่มนุษย์ กูไม่ถือศีลห้านะจ๊ะ
[หยุดครั้งหน้าวันไหน]
"จันทร์"
[เข้ามาให้กูดูอาการด้วย]
เด็กหนุ่มรีบปฏิเสธทันที แต่ปลายสายไม่ยอม ทำยังไงก็ไม่ยอมเด็ดขาด โว้ย ทำไมชีวิตนี้มีแต่คนทำตัวเหมือนพ่อ ทั้งเชฟโอบ ทั้งเจเจ เขาดูเป็นเด็กมากขนาดนั้นเลยเหรอวะ
[ถ้ามึงไม่เข้ามา กูจะไปตามมึงถึงที่ร้านเลย!]
เขาได้รับภารกิจลับให้ปลอมตัวมาเป็นเด็กฝึกงานในภัตตาคารหรู ทำยังไงก็ได้ให้สอบผ่านเพื่อรับตำแหน่งเชฟคนต่อไป ท่ามกลางกลิ่นผัดกะเพราที่เขาแสนจะโปรดปราน แต่ทำไมเวลามองหน้าเชฟทีไร ใจมันสั่นทุกที ก็แน่ล่ะสิ ตัวเชฟมีแต่กลิ่นกะเพรา ใครมันจะไปอดใจไหว!