(BL) เลโอกับเทพบุปผา[ My Ghost Friend]
Maneenai_1936
## บทที่ 1 เลโอกับเทพบุปผา 

"ที่รัก หนูรู้มั้ยว่าทุกอย่างในโลกมีเทพพิทักษ์อยู่" ใต้ต้นไม้ที่กำลังผลิดอกสีชมพูบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมกระจัดกระจายในอากาศ หญิงสาวผู้ครอบครองเสียงใสเสนาะราวกับน้ำค้างยามเช้ากล่าว ผมสีดำเฉดเดียวกับสีม่วงแผ่สยายเต็มหลัง ร่างอรชร และผิวสีงาช้าง พลางดึงเด็กชายที่ใบหน้าถอดแบบเธอราวกับแกะมานั่งบนม้าสีน้ำตาลแก่ด้วยกัน นิ้วเรียวของเธอชี้ไปที่พุ่มดอกไม้เหนือหัวแล้วว่าต่อ "ต้นกัลปพฤกษ์ต้นนี้เองก็มีเทพพิทักษ์เหมือนกัน"
เด็กน้อยยังเด็กเกินว่าจะเข้าใจเรื่องเทพพิทักษ์นัก เขาจึงเอียงคอเล็กๆ เครื่องหมายคำถามแปะเต็มหน้าผาก เป็นเหตุให้มารดาของเขาบังเกิดความเอ็นดูจนต้องหอมแก้มกลมป่องนั่นเป็นการลงโทษ
เด็กน้อยหัวเราะคิกคัก ดวงตาสีดำขลับสุกสกาวคล้ายดอกไม้ไฟเบ่งบานกลางคืนหน้าร้อน "เทพพิทักษ์ก็คือวิญญาณดีที่ค่อยปกป้องสิ่งสำคัญไงจ้ะ เหมือนกับที่บ้านเรามีคุณปู่คุณย่าปกป้องอยู่"
หญิงสาวไขความกระจ่างให้ลูกชายฟัง สองเรียวแขนที่เหมือนก้านหลิวกระชับร่างตุ้ยนุ้ยให้มาอยู่ในอ้อมอก
"มีคนเคยบอกแม่ว่าถ้าเราอธิษฐานด้วยใจเชื่อมั่นมากพอ ตอนที่ดอกไม้ดอกสุดท้ายหลุดจากขั้วคำขอของเราก็จะเป็นจริง"
"หนูอยากขอบ้าง"
"ที่รักของแม่จะขออะไรเอ่ย" เธอถามอย่างประหลาดใจ จนเมื่อรู้ว่าเด็กน้อยของเธอต้องการเค้กปอนด์ใหญ่ในวันเกิดที่กำลังจะมาถึงก็ทำให้เธอระเบิดเสียงหัวเราะอีกครั้ง พร้อมเรียกเขาว่า 'เจ้าอ้วนน้อย' "สำหรับลูกแม่กับพ่อจะทำให้ความปรารถนาของลูกเป็นจริงเอง ไม่ต้องขอคุณต้นไม้หรอกจ้ะ"
"แล้วแม่เคยขอพรมั้ยฮะ แม่ต้องเคยแน่ๆ ใช่มั้ยฮะ"
"จ้ะ แม่เคยและตอนนี้แม่กำลังรอให้คำขอสัมฤทธิผลอย่างใจจดใจจ่อเลยล่ะ"  หญิงสาวระงับความสุขสันต์ในใจขณะกล่าว เธอทอดมองกิ่งยืดยาวที่เต็มไปด้วยพ่วงดอกไม้สีชมพูโบกสะบัดตามแรงลม กลีบดอกที่หลุดร่วงลอยคุ้งราวกับผีเสื้อโบยบิน ทำให้กลิ่นหอมหวานประจำหน้าร้อนทวีความรุนแรงขึ้น เธอยิ้มออกมาแล้วเด็ดดอกกัลปพฤกษ์จากกิ่งที่อยู่ใกล้ที่สุดมาทัดหูลูกชาย เรือนผมสีดำเหลือบม่วงนั่นช่างเข้ากับดอกไม้สีชมพูยิ่งนัก ริมฝีปากที่เริ่มแห้งเป็นขุยบรรจงจุมติเบาๆ เหนือหน้าผากมน นัยน์ตาที่ถูกกาลเวลาสึกกร่อนเวลานี้มีแต่ความอ่อนโยน "อยากรู้ไหมว่าแม่ขออะไร"
เด็กน้อยยิ้มพิมพ์ใจมุดเข้าซอกแขนเธอแล้วใช้แขนป้อมสั้นกอดเธอไว้ หัวทุ้ยพยักหน้าพร้อมกับมองมารดาที่งดงามราวกับนางฟ้า
"แม่ขอว่า..."
จังหวัดบุปผา ครั้งหนึ่งเคยเป็นเมืองหลวงของประเทศแพเทอริค แต่หลังการโจมตีของประเทศแถบตะวันตกซึ่งใช้ประเทศเพื่อนบ้านติดชายแดนเหนือเป็นทางผ่าน ทำให้เมืองหลวงถูกยึดไปช่วงเวลาหนึ่ง แม้ภายหลังจะชิงนครคืนมาและปกป้องชาติสำเร็จ แต่รัฐบาลจะไม่ยอมให้ต่างชาติใช้แผนเดิมซ้ำสอง เมืองหลวงจึงย้ายไปอยู่ใจกลางประเทศ ที่ซึ่งอุดมสมบูรณ์ด้วยข้าวปลานาน้ำและห่างจากทะเลไปไม่ใกล้ไม่ไกลแทน
อย่างไรก็ดีแม้จะถูกเปลี่ยนให้เพียงจังหวัดหนึ่งของประเทศ แต่จังหวัดบุปผาไม่ได้ลดมนตร์ขลังลง และวัฒนธรรมที่หลงเหลือจากชาติตะวันตกก็ช่วยเสริมให้จังหวัดที่ครั้งหนึ่งเคยรุ่งเรืองถึงขีดสุดกลายเป็นจังหวัดแห่งประวัติศาสตร์
และทุกเขต (อำเภอ) ในเมืองนี้จะถูกเรียกด้วยชื่อสี อาทิเช่น เขตสีฟ้า เขตสีแดง หรือเขตสีม่วง สาเหตุมาจากสมัยที่ประเทศยังปกครองด้วยระบอบสมบูรณายาสิทธิราช ไม่ใช่ระบอบประชาธิปไตยในปัจจุบัน จักรพรรดิพระองค์หนึ่งทรงชื่นชอบดอกไม้เป็นอย่างยิ่ง ท่านทรงกระแสรับสั่งให้ข้าราชบริพารปลูกพืชมีดอกทั่วทั้งเมือง โดยแบ่งเป็นเขตละสี จนครบทั้งเจ็ดตามสีของสายรุ้ง
นั่นเป็นสาเหตุว่าทำไมเมืองแห่งนี้จึงถูกเรียกว่าจังหวัดบุปผา
อนึ่งมีสีหนึ่งที่เป็นสัญลักษณ์ของความอ่อนวัย ความรัก และการเริ่มต้น จักรพรรดิแต่งตั้งให้มันเป็นสีประจำโอรสคนโปรดของพระองค์ สีที่ไม่ถูกบรรจุเป็นสีมาตรฐานของสายรุ้ง
สีชมพู
และเรื่องราวของเราเริ่มขึ้นที่เขตสีชมพู เขตนี้เอง
ตีนหุบเขาที่ต้นไม้ทั้งลูกพร้อมใจแตกใบอ่อนเพื่อรอคอยการมาถึงของหน้าฝนอย่างใจจดใจจ่อ โรงเรียนทรงประยุกต์ที่ผสมผสานระหว่างตึกสไตล์โบราณกับความร่วมสมัยตั้งโดดเด่นอยู่ตรงนั้น อาคารเรียนทั้งสามหลังเรียงกันประหนึ่งโดมิโนหันหลังให้ภูเขาเขียวขจี มีถนนสีเทาราดจากปากทางเข้าเรื่อยลงมาจนถึงหอพักสองหลังที่ตั้งประจันหน้าสองข้างทาง ฟากหนึ่งเขียนว่าหอพักหญิง อีกฟากเขียนว่าหอพักชาย ทั้งสองตึกหน้าตาเหมือนกันไม่ผิดเพี้ยน
เวลานี้เองก็มีเด็กหนุ่มท่าทางแบบเดียวกับทหารพลางเดินออกมาจากหอพักชาย เขาเป็นเด็กอ้วนที่สวมเสื้อคลุมสีดำ ใส่แววตาหนาเตอะ ผมยาวกระเซอะกระเซิง บนหน้าผากคาดผ้าสีแดงปักคำว่า 'ชมรมพลังจิต' เด่นหรา เป้ลายพรางยัดอุปกรณ์บางอย่างที่ประกอบด้วยเสาส่งสัญญาณ บางส่วนโผล่ออกมาเพราะมีขนาดใหญ่เกินกว่าจะยัดลงกระเป๋า แน่นอนว่าคนแบกอย่างคินต้องหอบแฮกเพราะห้องของเขาอยู่ชั้นเจ็ด ห้องบนสุดและตึกนี้ก็ไม่มีลิฟต์ดังนั้นเขาจึงต้องแบกลงบันได
"โอ๊ย! จะตาย จะตายแล้ว เลโอช่วยฉันด้วย" เขาโก่งตัวพิงกำแพงทางเข้าอย่างหมดลม แดดตอนบ่ายหนึ่งทิ่มแทงหนังหัวจนเหงื่อไหลบ่าประหนึ่งน้ำพุกลางหุบเขา ไม่ไกลจากจุดที่คินกำลังจะตายเพราะบันไดเจ็ดชั้นมีกลุ่มก้อนของเด็กม. ปลายที่แต่งตัวเหมือนเขา ทั้งหมดเห็นเขาแล้วจึงตะโกนเรียก แต่ไม่มีใครคิดจะมาช่วยเขาแบกเป้เลยสักคน
ใครใช้ให้เขาเป่ายิงฉุบแพ้กันเล่า
"ใจร้ายชะมัด ไอ้พวกใจดำ" เขารำพึงเสียงกัดฟัน
จังหวะเดียวกันนั้นก็มีอีกคนเดินตามหลังลงมา เสียงรองเท้าบูตที่ขัดจนดำเหลื่อมแตะพื้นกระเบื้องเป็นทำนอง เส้นผมสีดำเหลือบม่วงราวกับขนนกราเวนเปล่งประกายยามพระอาทิตย์ตกกระทบ ดวงตาสีออบซิเดียนถูกเงาขนตาบดบังไปเสียครึ่ง ผิวสีงาช้างอันเป็นลักษณะของชาวพื้นเมืองดูแตกต่างเมื่ออยู่บนตัวของเขา ริมฝีปากสีแอปพริคอตเรียบนิ่งไร้รอยหยัก
เขาดูเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบหรือไม่ก็หยกที่ผ่านการแกะสลักจากช่างฝีมือชั้นครู เชิ้ตขาวแขนสั้นกับกางเกงเหนือเข่ายิ่งทำให้ผิวของเด็กหนุ่มคล้ายจะเปลี่ยนเป็นพระอาทิตย์เดินได้อีกดวง
ด้วยใบหน้านี้คงชวนให้คนเข้าใจผิดง่ายๆ ว่าเขาเข้าผิดหอหรือไม่ คินเองก็ตกใจเช่นกันตอนที่รู้ว่ารูมเมตตนคือเลโอ เขาถึงขนาดคิดว่าหออนุญาตให้ผู้หญิงมาพักรวมกับผู้ชายได้ตั้งแต่เมื่อไร จนกระทั่งเห็นบัตรประจำตัวนักเรียนของเลโอนั่นแหละเขาถึงตื่นจากฝัน
"ให้ช่วยไหม"
แต่ถึงอย่างนั้นคินก็เชื่อว่ามีหลายคนยอมแลกห้องนอนกับเขาเพื่อให้ได้อยู่ใกล้เลโอ
"นายคือเทวดาของฉัน" ของในกระเป๋าเป็นผลการทดลองที่แลกมาด้วยเลือดและเหงื่อของคนในชมรม ถึงจะหนักอย่างไรคินก็ตัดใจวางกับพื้นไม่ลง แน่ละ ถ้าเขาทำอย่างนั้นมีหวังรุ่นพี่บางท่านได้กระโดดกัดคอเขาขาดแน่
ของที่คินคิดว่ามีน้ำหนักเท่าโลกทั้งใบถูกหิ้วง่ายๆ ด้วยมือเพียงข้างเดียว รอให้เขาหายใจหายคอคล้องถึงกลับไปแบกต่อ ระหว่างนั้นก็พูดชวนเลโอแบบเดียวกับตอนก่อนจะออกจากหอ
"นายไปกับพวกเราได้นะ ถึงคนในชมรมจะถูกหาว่าเป็นพวกเพี้ยนแต่รุ่นพี่ใจดีมาก ขึ้นไปสำรวจป่านายจะได้ถ่ายรูปด้วย"
"ผมขอผ่าน" เลโอก็ปฏิเสธแบบเดียวกับเมื่อเช้า "ผมจะไปสวนข้างโรงพยาบาลที่นั่นเองก็มีป่าแบบเดียวกัน อีกอย่างผมไม่สนใจเรื่องลี้ลับเท่าไร"
"แต่สัปดาห์ก่อน สัปดาห์ก่อนๆ นายก็ไป-"
คินทำท่าจะพูดอะไรต่อแต่เลโอผละไปเสียแล้ว ทิ้งไว้แค่แผ่นหลังสุดเท่และโบกมือลา เด็กหนุ่มร่างท้วมถอนหายใจทำเพียงโบกมือตอบแล้วก็แบกเป้เดินไปหาเพื่อนร่วมชมรมที่รออยู่ คนทั้งหมดกระซิบกระซาบกันตอนคินรวมกลุ่ม ก่อนจะมีเสียงโห่คลื่นใหญ่ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาผิดหวังที่คินชวนเลโอไม่สำเร็จอีกแล้ว
แต่เด็กหนุ่มผมดำเงากลับไม่ได้รับรู้ถึงความต้องการนั้น สองขาดั่งก้านไผ่ไต่ลงจากเนินเขาไปยังหมูบ้านข้างล่างอย่างรวดเร็ว ร่มเงาของต้นไม้สองข้างทางลดทอนความร้อนของแสงอาทิตย์ทำให้บนร่างกายแทบไม่มีเหงื่อสักหยด คูน้ำไหลจากกลางภูเขาส่งเสียงคลอไปกับจักจั่นที่ลอกคราบเสร็จแล้ว ถึงจะเป็นเขตสีชมพูแต่เมื่อเข้าใกล้หน้าฝนดอกไม้ที่บานเกือบทั้งปีก็หลุดร่วงจนหมด ทิ้งเศษซากสีน้ำตาลเกลื่อนพื้นรอคนทำความสะอาด
เขตสีชมพูติดต่อกับภูเขาโอบล้อมทั้งสองทิศ ตรงกลางหมู่บ้านเป็นทะเลสาบกินพื้นที่เกืแบร้อยไร่ บ้านเรือนจึงปลูกสร้างในลักษณะของจันทร์เสี้ยวเรียงรายจากตีนเขาไปถึงริมทะเลสาป
จุดหมายปลายทางของเลโอคือโรงพยาบาลที่ตั้งอยู่อีกฟากของหมู่บ้านซึ่งเป็นปลายเสี้ยวของพระจันทร์ ที่นั่นมีสวนกัลปพฤกษ์ห้าร้อยปีรอเขาอยู่
ตลอดทางมีเด็กหนุ่มคนสาวรุ่นราวกับเดียวเลโอเดินสวนบ้างประปราย ทั้งหมดไม่อาจละสายตาไปจากใบหน้าชวนตะลึงของเลโอได้ แต่เพราะกำแพงใสๆ ที่สร้างจากท่าทางเงียบขรึม การพูดแบบเดียวกับหุ่นยนต์ และการปฏิบัติตนราวกับหนังสือกฎระเบียบเดินได้ ทำให้น้อยนักจะกล้าพูดคุยกับเลโอ น่ากลัวว่าถ้าคินไม่ใช่เพื่อนร่วมห้องก็คงไม่มีใครพอจะเรียกว่าเพื่อนสนิทของเลโอได้
ระยะทางจากโรงเรียนไปถึงโรงพยาบาลนับว่ายาวมาก ต้องใช้เวลาชั่วโมงครึ่งจึงจะถึง แต่นั่นทำอะไรเลโอไม่ได้เขาใช้เวลาถ่ายรูปไปตลอดทางด้วยกล้องสีดำที่ติดโลโก้คุ้นตา
แชะ
แมวขนาดเท่าถังแก๊สปิกนิกนอนเกลือกกลิ้งข้างยอดหญ้าที่พลิวตามแรงลม
แชะ
เด็กหญิงที่กำลังปั่นจักรยานสีแดงย้อนขึ้นไปบนภูเขาด้วยสีหน้าจวนเจียนจะร้องไห้
แชะ
คุณตาที่กำลังเล่นกับหมาขนสีทองอร่ามหลังประตูรั้วทำจากไม้ ใบหน้ายับย่นจากการยิ้มเหมือนกับโกลเด้นตัวใหญ่ที่เลียหน้าคุณตาอย่างรักใคร่
ภาพทั้งหมดบ่งบอกถึงฝีมือแสนวิจิตรของคนถ่าย แสงเงารวมถึงองค์ประกอบถูกจัดให้อยู่ในตำแหน่งพอเหมาะ ไม่น่าแปลกที่ภาพที่เขาถ่ายจะถูกนำไปจัดแสดงหน้าบอร์ดโรงเรียน
พระอาทิตย์เคลื่อนคล้อยจากกลางศีรษะไปหาขอบฟ้าอย่างเงียบงัน เขามาถึงสวนกัลปพฤกษ์ก็ตอนที่ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้ม ทะเลสาบถูกสายลมสร้างระลอกคลื่นลูกแล้วลูกเล่าส่องประกายดุจอัญมณี ต้นกกแทงขึ้นบริเวณน้ำตื้นมีนกกระจาบบินมาเกาะ ตรงกลางทะเลสาบมีเรือลำน้อยที่กำลังถูกถ่อเข้าฝั่ง
ในอดีตเขตสีชมพูเคยเป็นจุดที่ทหารต่างชาติมายึดครองร่วมสามปี หลังพ่ายแพ้สงครามพวกเขาจึงขนคนกลับแต่สถาปัตยกรรมแบบตะวันตกไม่ได้จางหายไปด้วย โรงพยาบาลแมร์รี่คือหลักฐานชิ้นสำคัญเพราะแรกเริ่มที่นี่เดิมคือศูนย์บัญชาการของต่างชาติ ตึกสีขาวมีเหลี่ยมมุมคดโค้งลายก้นหอย หน้าต่างทำให้เหมือนดอกบัวตูม และมีรูปปั้นเทพสงครามบนยอดด
แม้ภายหลังรูปปั้นจะถูกทุบทำลายลงแต่ด้วยความเสียดายตัวอาคาร รัฐบาลจึงสั่งให้หมอและพยาบาลใช้ที่นี่ต่างโรงพยาบาลก่อนจะกลายเป็นโรงพยาบาลแมร์รี่ในปัจจุบัน
ไม่ต่างจากต้นไม้บนภูเขาโดยรอบ สวนกัลปพฤกษ์เองก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวอย่างที่ควรเป็น เลโอไม่จำเป็นเลยที่จะต้องมาที่นี่ทุกสัปดาห์ ใช่ ทุกสัปดาห์ผู้ป่วยที่มองจากหน้าต่างโรงพยาบาลจะเห็นร่างเล็กสวมชุดสีขาวสะอาดกับกล้องหนึ่งตัวมาที่นี่ เขาจะเดินไปทั่วราวกับตอกย้ำรอยเท้าของสัปดาห์ก่อนแล้วมาหยุดที่ต้นกัลปพฤกษ์อายุห้าร้อยปีซึ่งปลูกชิดริมน้ำเห็นได้ชัดว่าพงเผ่าของมันแผ่ขยายไปจนกินพื้นที่ทั่วทั้งเขตสีชมพู
รากบางส่วนยื่นออกไปดูคล้ายกับชะแง่งหินในถ้ำมากกว่ารากไม้ รั่วที่ทำจากเหล็กกันยาวครอบคลุมบริเวณที่โรงพยาบาลเห็นว่าเป็นอันตรายต่อคนไข้ผู้ต้องการพักผ่อนข้างสระ
ใต้ต้นไม้ที่เก่าแก่ที่สุดมีม้านั่งที่เก่าแก่ไม่แพ้กัน มันคือม้านั่งตัวเดียวกับความทรงจำที่ยังแจ่มชัดในสมองของเลโอ เขานั่งลงหลังจากถ่ายรูปจนสาแก่ใจ สายลมอบอุ่นละเลียดผิวกายนอกลมผ้า เงาที่ทอดลงมาทำให้เขา ผู้ซึ่งเย็นชาราวกับน้ำแข็งไร้วันละลายเวลานี้ช่างดูโดดเดี่ยว
"หนูต้องเป็นช่างถ่ายรูปที่เก่งที่สุดเมื่อโตขึ้นแน่นอน แม่เชื่ออย่างนั้น"
แม่ของเขาพูดในวันที่มอบกล้องตัวแรกเป็นของขวัญวันเกิดครบเจ็ดขวบ
นิ้วเรียวเลื่อนภาพในกล้องไปเรื่อยๆ ทั้งที่เป็นคนถ่ายแต่เลโอกลับไม่รู้สึกว่ามีภาพไหนสวยพอจะทำให้หยุดมองได้เป็นครั้งที่สอง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนชอบการถ่ายรูปจริงๆ หรือเปล่า
นิ้วสีขาวซีดเลื่อนรูปจำนวนหลายพันรูปจนถึงหน้าร้อนเมื่อหกปีก่อน ภาพนั้นถูกถ่ายโดยนางพยาบาล มีสามคนพ่อแม่ลูกนั่งอยู่ใต้กัลปพฤกษ์ที่ออกดอกบานสะพรั่ง
เด็กน้อยยิ้มร่า ในขณะที่สองคนด้านข้างก็ส่งยิ้มมุมปากให้กล้อง หญิงสาวในภาพดูทรุดโทรมราวกับถูกโลกทั้งใบกดทับ ใบหน้าของเธอซูบตอบอย่างน่ากลัว เส้นผมที่เคยเงางามกลับเป็นเป็นสีขาวโปร่งแสงตัดกับชุดสีฟ้าอ่อนของโรงพยาบาล
เลโอลูบภาพนั้นราวกับต้องการยืนยันว่านี่เป็นเพียงฝันร้ายที่แสนยืดยาว
ความจริงบ้านของพวกเขาอยู่ในเขตสีม่วง ใหญ่กว่าเขตสีชมพูถึงสามเท่า ดอกไม้ที่เขาเห็นจนชินตาคือดอกไฮเดนเยียไม่ก็วิสทีเรีย เขาชอบพวกมันนะ แต่หลังจากแม่ของป่วยเป็นโรคหายากที่พบได้แค่หนึ่งในสิบล้านทั้งสามเลยต้องย้ายที่อยู่ชั่วคราว
เขตสีชมพู บ้านใหม่ของพวกเขา
โรงพยาบาลของบ้านเก่ามีเยอะกว่าเขตสีชมพูแต่เพราะที่นี่มีหมอซึ่งเชี่ยวชาญโรคที่ว่าประจำอยู่ เลโอวัยเจ็ดขวบจึงต้องเปลี่ยนมาชอบดอกเชอร์รี่บลอสซั่มกับกัลปพฤกษ์แทน
หลังรักษาตัวอยู่สามปี แม่ก็ค่อยๆ ถูกกะเทาะเปลือกแสนสวยงามจนเหลือแค่ร่างเหี่ยวแห้งเหมือนต้นไม้ที่ถูกด้วงกัดกิน รอวันหักโค่นและตายในที่สุด
บางครั้งเขามักจะถามกับตัวเองว่าทำไมโรคพวกนี้ถึงมาเกิดกับแม่ หนึ่งในสิบล้าน นั่นมันมีเลขศูนย์ตามหลังเลขหนึ่งถึงเจ็ดตัวเชียวนะ หลังจากเรียนรู้เกี่ยวกับคณิตศาสตร์เขาก็รู้ว่าสิบล้านมีปริมาณเยอะขนาดไหน
-แม่แค่โชคร้าย... พ่อของเลโอตอบคำถามของเด็กน้อยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
บางทีเลโออาจไม่ได้ชอบการถ่ายรูปจริงๆ แต่ชีวิตเขาคงว่างเปล่าถ้าไม่ได้ถ่ายไปเรื่อยๆ
"อ่า ช่างภาพตัวน้อย ถ้าแม่กลายเป็นแม่ไก่แก่ๆ ลูกก็ต้องถ่ายรูปให้สวยๆ นะ"
...เพราะว่ามัน
"ที่รัก ดูสิ ฝีมือของแม่ก็ไม่เลว"
เพราะว่ามัน...เป็นสิ่งเดียว
"แม่รักลูกจ้ะ"
เป็นสิ่งเดียวที่แม่ของเขาทิ้งไว้ให้
แม่เคยบอกว่าถ้าอธิษฐานใต้ต้นกัลปพฤกษ์ตอนที่ดอกไม้สีชมพูบานสะพรั่งถึงขีดสุด แม่เคยบอกว่าถ้าอธิษฐานด้วยใจเชื่อมั่นมากพอความปรารถนาใดๆ ก็จะเป็นจริง ดังนั้น
"หนูขอให้"
บนม้านั่งตัวนี้
"หนูขอให้แม่หายป่วย"
เด็กน้อยร่ำร้อง
"หนูจะเป็นเด็กดี ไม่ดื้อ ไม่ซน หนูสัญญา"
เอ่ยคำสัญญา
"ช่วยทำให้แม่ของหนู"
และอธิษฐาน
"ช่วยทำให้แม่หายป่วยด้วยเถอะ"
-ต่อให้แลกด้วยทั้งหมดของหนู หนูก็ยอม
...น่าเสียดาย วันที่ดอกไม้ดอกสุดท้ายปลิดปลิวไปกับสายลม ชีวิตที่ผ่านสายฝนและพายุคะนองของแม่ก็ปลิวหายไปกับดอกไม้...แม่จากไปในหน้าร้อนปีเดียวกับรูปถ่าย
ดอกไม้หลุดร่วงจนเหลือแค่กิ่งโล่งเตียน ไม่นานก็จะแตกใบอ่อนสีเขียว วันเวลาทำให้เลโอรู้ว่าเรื่องเล่าของแม่ก็เป็นแค่ตำนานที่ตั้งขึ้นเพื่อให้คนชื่นชมกับความงามของดอกไม้ มันไม่เคยทำใครหายป่วย และไม่เคยทำใครฟื้นจากความตาย ไม่เคยทำความปรารถนาของใครเป็นจริง
ทั้งที่เป็นแบบนั้น
เลโอจ้องมองเด็กน้อยผู้ยิ้มอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว
...ทั้งที่เป็นแบบนั้นแต่ทำไมเขายังดื้อด้านจะเชื่อกันนะ
สายลมโหมกระหน่ำจนนกกระจาบพากันแตกฮือ ทำเอาผมที่ถูกจัดมาเรียบร้อยกระจายไปด้านข้าง เลโอหลับตาพร้อมกับแสงสุดท้ายที่กำลังจะเลือนหายไปจากฟากฟ้า ไฟส่องสว่างจุดติดทีละดวงทีละดวง อย่างไรก็ตามแทนที่จะได้ยินเสียงของจิ้งหรีดแต่กลับมีเสียงแหบห้าวของคนวัยหนุ่มดังขึ้นมาแทน
"นี่ นายเป็นช่างถ่ายภาพเหรอ"
เสียงนั้นไม่เหมือนกับคนป่วย หรือเป็นเสียงของบุรุษพยาบาลที่มักเข้ามาพูดคุยกับเลโอ ตอนนี้รอบข้างเปลี่ยวร้างจนพาให้เด็กหนุ่มคิดถึงเรื่องลี้ลับที่รูมเมตกลอกหูแต่เขาไม่กลัวผี เสียงนั่นดังขึ้นอีกครั้ง "มองไปทางไหนข้างบนหัวนายต่างหาก"
ร่างโปร่งลุกพรวด เงาอันเกิดจากไฟส่องสว่างกลืนกินครึ่งหน้าของเขา มันทำให้เด็กหนุ่มเหมือนตุ๊กตาในตู้โชว์ แต่นั่นไม่น่ากลัวเท่าร่างของใครบางคนบนต้นไม้
เป็นเวลาเดียวกับที่เลโอลุกขึ้น เจ้าของเสียงนุ่มนวลราวกับพระอาทิตย์ตอนเช้าก็ร่อนลงมาจากกิ่งไม้ ไม่ผิด เขานั่งบนกิ่งไม้นั้นตรงหัวเลโอพอดี
แสงไฟสาดใส่ผู้มาใหม่ เส้นผมสีบอร์นราวกับฟากที่ตากแดดมาแรม และยาวพอสำหรับใช้ริบบิ้นสีแดงเบอกันดีผูกไว้หลวมๆ สีของริบบิ้นตัดกับแก้วตาสีฟ้า ชายหนุ่มขาวมากและสูงมากเช่นกัน หากมายืนเทียบ เลโอที่สูง 174 เซนติเมตรคงสูงประมาณคางของเขา เสื้อกั๊กสีเขียวมาลีนพลิวไหวตอนเขาขยับมาใกล้ เสื้อเชิ้ตขาวสะอาดตัวหลวมกับกางเกงสแล็คสีดำ เขาน่าจะอายุยี่สิบต้นๆ ลามไปถึงยี่สิบกลางๆ
"ไง อึ้งขนาดนี้ ไม่เคยเห็นเทพบุปผาเหรอ"


## บทที่ 2 เลโอกับโรงเรียนฟรันซิส

แม่ของเลโอเสียชีวิตแล้ว ดูเหมือนกระทั่งหมอที่รักษาโรคเฉพาะทางยังอบจน เขาบอกว่ามีกรณีศึกษาไม่พอที่จะสร้างยาที่รักษาโรคจนหายขาด สิ่งที่ทำได้ก็แค่ต่อชีวิตผู้ป่วยให้ยาวขึ้น โดยแลกกลับความเจ็บปวดและความทรมาน
แม่ตายจากโลกนี้และถูกแผ่นดินฝังกลบในสุสานที่บ้านเกิด เลโอจึงไม่จำเป็นต้องอยู่เขตสีชมพูต่อ แค่กลับไปชื่นชอบพรรณไม้สีม่วงอย่างเดิม ใช้ชีวิตกับพ่อผู้เงียบขรึม แต่อะไรบางอย่างทำให้เขาไม่อาจตัดใจจากเมืองในหุบเขาแห่งนี้ได้
เลโอโกหกคำโต -เขาผู้ซึ่งบอกใครต่อใครว่าไม่สนใจเรื่องลี้ลับ แต่ทิ้งทุกอย่างในเมืองสีอะเมทิสมาอยู่ที่นี่
คงเป็นความรู้สึกของคนที่งมงายจนโงหัวไม่ขึ้น เขาใช้เวลาทั้งปีเพื่อมานั่งใต้กัลปพฤกษ์ ทบทวนคำอธิษฐานครั้งแล้วครั้งเล่า จากวันที่ดอกไม้บานสู่วันที่ต้นไม้เหลือแค่กิ่งก้านสาขา และเปลี่ยนเป็นสีเขียวจากใบที่แฉะชุ่มด้วยสายฝน
บางทีเขาอาจจะเป็นเด็กดีไม่พอ...
เลโอตกตะกอนได้หลังแม่ตายไปครึ่งปี
"ไง"
-เขาจึงต้องเป็นเด็กดี
"อึ้งขนาดนี้"
-...อยู่ในกฎ และเชื่อฟัง
"ไม่เคยเห็นเทพบุปผาเหรอ"
-ความปรารถนาถึงจะเป็นจริง...
["ที่รัก หนูรู้มั้ยว่าทุกอย่างในโลกมีเทพพิทักษ์อยู่"]
เทพพิทักษ์หน้าตาเป็นยังไงนะ? เลโอตั้งคำถาม และใช้เวลาเล็กๆ จากคาบว่างท่องเว็บและตามหาตำนานในห้องสมุด ส่วนใหญ่จะบอกแนวเดียวกันว่าเป็นนางฟ้าที่มีเถาวัลย์พันเกี่ยวตั้งแต่เท้าถึงศีรษะ บางตนอาจมีปีก และมีดอกไม้นานาพรรณเบ่งบานอยู่รอบตัว เป็นนางฟ้าตามขนบของตะวันตก
ผ่านไปหกปี เวลานี้เบื้องหน้าของเขาก็ปรากฎตัวตนที่คอยพิทักษ์หมู่ผกา มือของเลโอกระชับมุมกล้องแน่น เขาอ้าปากพะงาบๆ และเบิกตาขึ้น เป็นการทำสีหน้าตกใจอย่างหาได้ยาก
'เทพ' องค์นั้นนั่งเหยียดขาบนม้านั่งที่สีเดิมหลุดลอกจนเห็นเนื้อไม้ ชุดของเขาดูไม่เหมือนกับคนโบราณสักเท่าไหร่ แต่ทุกตำนานกล่าวว่าเทพล้วนมีรูปโฉมงดงามแสดงว่าเขาคงไม่ได้โกหก และเป็นสิ่งเดียวที่เลโอพอจะยืนยันได้ด้วยตาเนื้อ
"แน่ละว่านายต้องไม่เคยเห็น ไม่บ่อยหรอกนะที่จะมีคนมองเห็นฉัน แน่นอนว่าเพราะฉันเป็นเทพบุปผาผู้พิทักษ์ดอกไม้ทุกดอกไงล่ะ แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นฉันก็ดีใจนะ ที่มีคนเห็นฉันสักที" เขาหัวเราะ บางทีอาจจะเป็นเพียงมุกตลกของเขา เสียงที่ส่งออกมาราวกับจะหล่อมละลายหัวใจน้ำแข็งของเลโอ
"ฉันชื่อชาญ แล้วนายล่ะ" ทั้งสรรพนามแทนตัวและท่าทางของ 'เทพ' ไม่คล้ายกับในนิทาปรัมปราที่เคยฟังจากคินมากนัก ดูเหมือน 'เทพ' จะไม่มีปีกหรือรัศมีรอบวงศีรษะ แม้แต่ชื่อก็ไม่ใกล้เคียงกับตำราที่เขาอ่านจากหอสมุดโรงเรียน
เลโอเงียบไปอึดใจก่อนตอบ
"เลโอ"
ทันใดนั้นดวงตาสีฟ้าคล้ายบึงน้ำในหน้าร้อนก็สว่างว่าบ 'เทพ' องค์นั้นยื่นหน้ามาใกล้จนเกือบจะจูบกันกลางอากาศและสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า นั่นทำให้เลโอต้องถอยหลังสองก้าว แสดงความไม่ชินกับการแนบชิดกับคนอื่น ก่อนที่ 'เทพ' จะเอ่ยอะไรปากที่เผยอของเลโอก็พูดขึ้น
"คุณจะทำให้ความปรารถนาเป็นจริงหรือเปล่า"
หากเป็นคนอื่นคงจะถามว่าเขาเป็นคนป่วยที่ลืมทานยาหรือเปล่า
"คุณ...มีพลังจริงๆ พลังที่ทำให้คำขอเป็นจริง"
แต่เลโอเชื่ออย่างสุดจิตสุดใจว่าคนคนนี้คือเทพ ไม่หาเหตุผลและไม่ต้องการมันด้วยเช่นกัน เพราะนั่นทำให้ความหวังที่แสนริบหรี่เหมือนแสงไม้ขีดในอุโมงรถไฟแสนยืดยาวนี้ลุกโชติช่วง เพื่อตอกย้ำว่าแม่พูดเรื่องจริง
แล้วไงต่อ เมื่อสิ่งที่วนเวียนในสมองเกิดมีตัวตนขึ้นจริงๆ เลโอก็ตระหนัก แม่ตายไปแล้ว ขอให้แม่ฟื้นสิ เสียงหนึ่งดังจากหัวใจที่ล็อกลงกลอน
"ช่าย" 'เทพ' ตอบ
เร็วเข้า! ขอให้แม่ฟื้นจากความตาย
ขณะนี้ทั้งสองยืนประจันหน้ากัน "แต่คนที่ฉันจะทำความปรารถนาให้เป็นจริงน่ะ ไม่ใช่นายหรอก"
ตรงข้ามกับน้ำเสียงแสนนุ่มนวลคำที่ 'เทพ' พูดออกนั้นช่างใจดำเหลือเกิน แววตาสีรัตติกาลสั่นไหว และราวกับถูกกระชากด้วยมือที่มองไม่เห็น หัวใจของเลโอหลุดเคว้งไปตามสายลมที่พัดมาจากผิวทะเลสาบ ในตัวเขาเหลือแค่ความว่างเปล่ากับเสียงหวีดหวิวของสายลม
ตอนที่เลโออยากจะถามว่าเพราะเหตุใด ชายที่อยู่ตรงหน้าก็พูดต่อ
"การที่นายมองเห็นฉันมันคงเป็นโชคชะตา แต่ฉันคงลัดคิวคำขอไม่ได้ นายก็รู้ ก่อนหน้านายมีผู้หญิงคนหนึ่งเธอเองก็เคยสวดอ้อนวอนใต้ต้นไม้ต้นนี้ เธอมีเส้นผมสีดำและดวงตาแบบเดียวกับนายเปี๊ยบ และชอบยิ้มราวกับโลกทั้งใบคือสวนสนุก นายรู้มั้ยว่าเธอเป็นใคร"
ไม่รอคำตอบจากเด็กหนุ่มที่นิ่งงันไปแล้ว "เธอคือ...แม่ของนาย"  ริมฝีปากสีกุหลาบฉีกยิ้มใต้แสงไฟ เขี้ยวสีเงินของ 'เทพ' วาววับ
["...ขอให้หนูเติบโตขึ้น ร่าเริงและยิ้มได้แม้เผชิญหน้ากับเรื่องทุกข์ใจ แม่เห็นมองเห็นตัวเองในตัวหนู -แต่แม่ไม่อยากให้หนูเป็นเหมือนแม่เลย เพราะงั้นหนูจะแข็งแรง ไม่มีโรคร้ายมาทำให้หนูต้องนอนซมในโรงพยาบาล แม่ขอให้หนูมีเพื่อนเยอะๆ ที่รัก เวลาลำบากหรือทุกข์หนูจะได้ไม่โดดเดี่ยว อ่าใช่ แม่อยากเห็นลูกสนิทกับพ่อเขาด้วยน่ะ ถึงพ่อจะเป็นพวกพูดไม่เก่งแต่พ่อรักลูกมาก ไม่แน่ลูกอาจจะชอบพ่อมากกว่าแม่ก็ได้ แล้วก็...แม่ขอให้ลูกได้ทำตามความฝัน หนูน่าจะได้ดีท่าเป็นช่างภาพ แต่แม่ก็เชื่อว่าเมื่อโตขึ้นหนูจะเป็นอะไรได้มากกว่านั้น...
อย่างสุดท้ายที่แม่ขอ แม่ขอให้หนูจดจำแม่ได้แม้ว่าจะผ่านไปกี่ปี แม้ว่าหนูจะโตและกลายเป็นผู้ใหญ่ เพราะว่าแม่คงไม่ได้อยู่ดูลูกจนถึงตอนนั้น.... อ๊ะ อย่าร้องไห้สิจ้ะ -แม่ไม่ไปไหนหรอกที่รัก จะคอยเฝ้ามองหนูตลอดไป เงยหน้าขึ้นเร็วแม่จะได้เช็ดน้ำตาให้ อย่างนั้นแหละ ดีมากจ้ะ...."]
หมอกบางๆ ทิ้งตัวจากยอดเขาสูงเสียดฟ้าลงมายังถนนที่ทอดผ่านหน้าหอพักสีขาว ท้องฟ้าไม่ได้ปกคลุมด้วยความมืดอีกต่อไป แต่ดวงอาทิตย์กลับยังไม่ตื่นจากนิทรา ต้องรอสักพักใหญ่จนนกบนภูเขาและเหล่ากระรอกกระแตส่งเสียงเจื้อยแจ้ว เมื่อนั้นแสงทองจึงแทงผ่านลำต้นไม้ขึ้นมา เผยตัวจากราตรีที่แสนยาวนาน
เป็นเวลาเจ็ดโมงเช้าที่นักเรียนในหอพักทั้งชายและหญิงต่างกำลังโอดครวญเนื่องจากแสงอาทิตย์พรากวันหยุดที่แสนมีค่าของพวกเขากำลังโผล่พ้นยอดภูเขาช้าๆ และสาดรัศมีกระชากจอมขี้เซาให้ลุกจากเตียงนอน
เสียงฮุยเฮของบรรดาชมรมกีฬาผู้ขันแข็งเข้ามาแทนที่จิ้งหรีดเรไร ตามด้วยเสียงแหลมๆ ของนกหวีดเป็นเครื่องกระตุ้นเส้นประสาทได้ดีเยี่ยม ท้ายที่สุดแม้แต่คนที่ตื่นสายที่สุดก็ยังต้องลุกไปทำความสะอาดร่างกาย วันจันทร์เริ่มต้นแล้ว
ตึกสีส้มอิฐสองหลังสร้างด้วยหินภูเขาตั้งตระหง่านบนเนินเขาขนาดใหญ่ พวกมันถูกสร้างให้วางขนานกันโดยมีหอนาฬิกาซึ่งควบตำแหน่งทางเชื่อมแทรกตรงกลาง แต่ก็ยังมีพื้นที่เหลือให้วางโต๊ะนั่งและปลูกต้นเชอร์รี่บลอสซั่มไว้ต้นใหญ่
ข้างหลังตึกเรียน 4 ชั้นคือตึกโบราณที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่พำนักของโอรสคนโปรดของอดีตจักรพรรดิ ปัจจุบันนอกจากหน้าที่เก็บหนังสือสมัยต้นยุคสงครามกับคลาสบรรยายวิชาประวิติศาสตร์ท้องถิ่นของจริง ที่นี่ก็ไม่ค่อยมีนักเรียนเข้ามาใช้งานบ่อยเท่าโรงอาหารและโรงยิมซึ่งเรียงกันจากขวาไปซ้าย
โรงเรียนยังมีสนามสำหรับเตะบอลและลู่วิ่งถัดไปจากอาคารเรียน มันมีขนาดกินพื้นที่เกือบครึ่งหนึ่งของอาณาเขตทั้งหมด สามารถยัดเด็กทั้งโรงเรียนและแขกเมื่องานกีฬาสีมาถึง ถ้าหากใครมาเช้าพอก็จะเห็นชมรมกรีฑาและชมรมฟุตบอลออกกำลังกายอยู่แถวนี้
แน่นอนว่าโดยรอบโรงเรียนปลูกต้นเชอร์รี่บลอสซั่มกับต้นกัลปพฤกษ์ รวมถึงดอกไม้ให้สีชมพูทุกบริเวณที่ว่าง
เด็กนักเรียนวัย 15 ถึง 18 ปีเหยียบย่ำขั้นบันไดที่ปากทางเข้าขึ้นมายังอาคารที่อยู่ขวามือสุด พวกเขาและเธอสวมเบลเซอร์สีเบจที่ปักตราดอกไม้ห้าแฉกเหนืออกขวาเหมือนกัน ต่างกันที่นักเรียนหญิงจะติดโบว์สีชมพูแดงลายสก็อตใต้คอเสื้อสีขาวแขนสั้น กระโปรงทรงพรีทบ้างก็สั้นบ้างก็ยาวมีลายเดียวกับโบว์
ในขณะที่ผู้ชายจะสวมเนคไทสีชมพูแดงที่เข้มขึ้นมาอีกเฉด กางกงของพวกเขาเป็นสีเดียวกับเบลเซอร์ ผู้อำนวยการเปลี่ยนจากชมพูแบบเก่าให้เป็นสีเบจเพื่อไม่ให้นักเรียนชายบางคนเขอะเขินเกินไป
ทั้งนี้เด็กส่วนใหญ่จะใส่รองเท้าหนังสีน้ำตาลที่หาซื้อได้ตามร้านขายเครื่องแบบในเมือง แต่ผู้อำนวยการก็ไม่ห้ามหากใครอยากใส่รองเท้าแตะหรือรองเท้าสานมาเรียน ขอแค่พวกเขาไม่อายตอนต้องเดินเท้าเปล่าในอาคารเรียนก็พอ
แม้จะมีโรงเรียนระดับประถมและมัธยมกระจายตามมุมเมืองสองสามแห่ง แต่โรงเรียนฟรันซิสเป็นโรงเรียนมัธยมปลายเพียงแห่งเดียวในเขตสีชมพู ที่นี่จึงเป็นแหล่งรวมของความเอะอะ บ้าบอ และความกระตือรือร้นสุดขีดคลั่งที่พบได้แค่เฉพาะวัยรุ่น วัยซึ่งกำลังจะก้าวไปในสังคมที่เรียกว่ามหาลัยในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า
อย่างไรก็ดีท่ามกลางความวุ่นวายประหนึ่งฝูงผึ้งในทุ่งดอกไม้ฤดูใบไม้ผลิ เด็กหนุ่มผู้มีเส้นผมสีดำสนิทและดวงตาออบซิเดียน ผิวสีงาช้างของเขาไปได้ดีกับเครื่องแบบ ทุกฝีเก้าแทบจะมีระยะห่างเท่าๆ กันอย่างน่าอัศจรรย์ ใบหน้าที่เหมือนหยกสลักไม่ก็แกะจากไม้หอมทำให้เขาน่าดึงดูด เขาแต่งตามตัวกฎทุกมาตราแต่กลับแปลกแยกจากคนโดยรอบ
คงไม่ผิดถ้าจะมีคนแวะเวียนมาคุยกับเขาแต่เพราะความเฝื่อนกระด้างทางอารมณ์หรือเพราะวิธีการพูดที่เหมือนหุ่นยนต์ทำให้เขาเหล่านั้นต้องหลีกทางให้เด็กหนุ่ม และใช้สายตาส่อดส่องแทน ครึ่งหนึ่งคือความชื่นชมใบหน้านั่น แต่ก็มีไม่มีน้อยที่คิดว่าเขาเย็นชาจนไม่น่าเข้าใกล้
ทว่าเลโอไม่ได้สนใจความเห็นคนอื่นนัก เด็กหนุ่มเฉื่อยเสียจนแม้แต่คนที่เกลียดเขายังขี้เกียจจะปาความรู้สึกใส่ก้อนน้ำแข็งที่ไม่มีวันรู้สึกรู้สาต่อโลกภายนอก
ด้านข้างของเขาเป็นเด็กหนุ่มวัยเดียวกัน คินที่ถอดชุดพิธีกรรมออกแต่ไม่ลืมพกผ้าคาดหน้าผากก้าวเท้าเร็วๆ ตามเลโอ เขาคงจะเป็นคนเดียวที่ชอบพูดกับก้อนหินเดินได้ "เมื่อวานเราวิ่งเกือบตกเขา นายก็รู้ใช่ไหมว่าบนนั้นน่ะมีถ้ำอยู่ ปกติเราก็ไปสำรวจกันประจำแต่ไม่รู้เลยว่ามีแตนยักษ์ทำรังอยู่ที่นั่นด้วย จู่ ๆ พวกมันโผล่มาไล่กวดพวกเราจนวิ่งผ่าราบ ฉันรู้สึกเหมือนผอมลงไปสักสามกิโล"
"แตนยักษ์เป็นผึ้งที่มีนิสัยก้าวร้าวและมีพิษแรงถึงชีวิต ชมรมของนายไม่ควรไปที่นั่นอีกถ้ายังอยากเรียนจบ" เลโอเหลือบมองคนที่หน้าซีดเป็นไก่โดยไม่ขยับศีรษะ
"อ่า ฉ ฉันเข้าใจแล้ว เออ ฉันว่าถึงมันจะไม่มีพิษรุ่นพี่ก็ไม่เข้าไปอีกแล้วล่ะ" เด็กหนุ่มกอดตัวเอง ดูท่าเขากำลังนึกถึงฉากกระโจนจากหน้าผาแบบไม่เกี่ยงน้ำหนักร่วม 80 กิโลกรัมของตัวเอง "บางทีฉันคงใช้โชคทั้งปีไปหมดแล้ว"
เลโอไม่ออกความเห็นกับความซึ้งปนเศร้าใจของเพื่อนร่วมห้องนอน ทั้งสองแยกกันตอนเข้าคลาสเพราะคินอยู่ห้อง 5/1 ขณะที่เลโออยู่ห้อง 5/3
อาจเป็นเพราะเวลานี้ยังเช้าอยู่ ไม่ก็คนอื่นๆ แวะไปทำธุระที่ห้องชมรมหรือโรงอาหารทำให้ทั้งห้องมีแค่คนทำเวรประจำวันกับเพื่อนร่วมชั้นอีกนิดหน่อย ทั้งหมดกล่าวทักทายกันตามประสาวัยรุ่นอารมณ์ดี
"หวัดดีตอนเช้าจ้ะ"
"อรุณสวัสดิ์ครับ"
เลโอก้มหัวตอบคุณหัวหน้าห้องซึ่งเป็นเด็กผู้หญิงผมยาว เธอเป็นคนสวยและมีอัธยาศัยดีชนิดไม่เกี่ยงว่าคนที่คุยด้วยจะตอบตามมารยาทเท่านั้น เขาวางกระเป๋าสะพายบนโต๊ะที่ตั้งริมหน้าต่าง มันคือโต๊ะตัวแรกของแนวนอนและแนวตั้ง แสงแดดลอดผ่านช่องหน้าต่างลงมาอาบร่างของเขาตอนที่นั่งลง ในห้องเรียนมีหน้านาฬิกาแขวนบนกระดานดำ แต่เลโอติดนิสัยดูเวลาจากหอนาฬิกามากกว่า เพราะห้องของเขาอยู่ชิดทางเชื่อมทำให้สามารถมองเห็นหน้าปัดบนหอคอยสี่เหลี่ยมได้อย่างชัดเจน มันจะคร่ำครวญทุกๆ คาบใหม่มาถึงและร้องบอกเวลาเลิกเรียนอย่างเที่ยงธรรม
ทันทีที่เข็มสั้นชี้เลข 8 และเข็มยาวแตะเลข 12 เสียงระฆังแห่งการเริ่มต้นก็ดังขึ้น
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเมื่อมอจากสายตาของเลโอ ไม่ว่าคาบนั้นจะเป็นวิชาคณิตศาสตร์ที่สอนโดยหญิงสาวผู้อมทุกข์ หรือคุณครูในวิชาสังคมที่ส่งเสียงหย่อนยานราวกับเทปเสียงชำรุด เขาก็ยังสามารถนั่งตัวตรงและจดเนื้อหาทั้งหมดโดยไม่เผลอหลับสักวินาทีเดียว
เนื่องจากเลโอไม่ถนัดทำอาหารแม้ว่าหอพักจะโซนครัวให้ผู้เข้าพักก็ตาม แต่เลโอยินดีจะกินข้าวของโรงอาหารมากกว่าจะต้องเสียพลังงานไปกับไข้เจียวไหม้ๆ หรือข้าวที่หุงไม่สุก
เมื่อถึงเวลาเลิกเรียนเลโอก็ตรงกลับหอทันที เขาไม่มีชมรมที่สนใจเหมือน และไม่มีเพื่อนที่สามารถคุยเล่นและชวนกันไปกินเค้กในคาเฟ่ได้ เขาถนัดกับการอยู่คนเดียวและดำเนินกิจกรรมทุกอย่างผ่านความเงียบ
ทุกอย่างเป็นไปอย่างปกติจนเหมือนเลโอไม่เคยเจอกับเทพบุปผามาก่อน
แต่ใครจะรู้ว่าตั้งแต่ออกจากหอพัก จนกระทั่งกลับมาอาบน้ำในตอนเย็น ข้างกายเขามีชายหนุ่มคนหนึ่งตามติดไม่ห่าง
เขามีเส้นผมสีบอร์นที่เข้ากันได้ดีกับดวงตาสีฟ้าสด ริบบิ้นสีแดงผูกเส้นผมยาวสยายไม่ได้ปรกใบหน้าราวกับเทพ ผิวแก้มของเขาสุกปลั่งและมีชีวิตชีวา ร่างกายประหนึ่งผลงานชั้นเยี่ยมของนักแกะจากกรุงโรมสูงชะลูด ทั้งกำยำและดูแข็งกร้าวจนบดบังทิวทัศน์ทุกยามอยู่เบื้องหน้าเลโอ อย่างไรก็ตามด้วยนิสัยที่ตื่นตาตื่นใจกับทุกสิ่งและชอบส่งเสียงเอะอะทำให้เขาดูเด็กกว่าอายุจริง ซึ่งเขามีอายุราวๆ 25 ปี
เขาเป็นคนที่แตกต่างจากเลโออย่างสิ้นเชิง
"โห หอพักใหญ่ชะมัด คงไม่ใช่ว่านายต้องเดินขึ้นไปหรอกใช่มั้ย -ไม่จริง!"
"เดี๋ยวนี้เขาใส่เครื่องแบบแบบนี้สินะ คงเทไม่หยอกท่าฉันลองใส่บ้าง"
"ฮ่า ๆ ๆ ดูหมอนั่นสิ ใส่รองเท้าคนละข้างล่ะ ตลกเป็นบ้า"
"น้องแมว น่ารักจังง"
"สาวสวยที่ทักนายเป็นใคร เธอน่ารักชะมัด"
"นายนี่เก่งนะที่ไม่หลับตอนตาแก่นั่นบรรยาย ฉันสงสัยจังว่าเขาหลุดมาจากยุคสงครามหรือเปล่า ทำไมถึงโบราณขนาดนั้น"
"โรงเรียนนี่มีแต่เรื่องน่าสนุกแฮะ ว่าแต่นายไม่มีชมรมเหมือนคนอื่นเหรอ"
"แป๊ปนะ ฉันขอไปดูอะไรหน่อย...ฮา เข้าใจล่ะ"
"เฮ้อ ชีวิตนายนี่น่าเบื่อชะมัด ไม่มีเพื่อนสนิท ไม่มีชมรม ไม่มีสีสันต์"
เขาเป็นคนที่เลโอไม่เคยพบหน้า ไม่เคยใกล้ชิด ไม่เคยกระทั่งเมื่อวานนี้ที่เขาไปสวนข้างโรงพยาบาลและเจอกับเทพพิทักษ์
เขาเป็นคน ไม่สิ เทพบุปผาที่จะมาทำให้ความปรารถนาของแม่เลโอเป็นจริง
ใต้ต้นกัลปพฤกษ์ที่ เลโอ เคยร่ำร้องจนเสียงแห่บแต่คำขอก็ไม่เป็นจริง ปรากฎร่างของชายผู้อ้างตนว่าเป็นเทพบุปผา ชาญ เขาจะมาทำความปรารถนาของสตรีที่เลโอรักยิ่งให้เป็นจริง