ระบบเทพมังกร
ELTIT
## จุดเริ่มต้น

แสงแดดยามเช้าสาดผ่านหน้าต่างของห้องเล็ก ๆ แต่เป็นระเบียบ ส่องกระทบใบหน้าของเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง
วันนี้เขาจะอายุครบ 15 ปี
ผมสีแดงสดดั่งโลหิต ดวงตาสีทองที่เปล่งประกายรับแสงแดด ผิวขาวซีดราวกับไม่เคยต้องแดด—รูปลักษณ์ของเขาหล่อเหลาจนยากจะบรรยาย
“แย่แล้ว! สายแน่!”
เด็กหนุ่มอุทาน รีบลุกจากเตียง เตรียมตัวอย่างรวดเร็วและวิ่งออกจากอาคารที่เขาอาศัยอยู่—พบกับภาพที่เดิมที่เกิดขึ้นทุกเช้า
ภายนอกคือเมืองล้ำยุค ตึกสูงเสียดฟ้าเต็มไปด้วยจอโฆษณาดิจิทัลล้อมรอบ รถยนต์ลอยฟ้าบินว่อน ผู้คนสวมใส่ชุดไฮเทคเดินสวนกันไปมา โลกนี้ก้าวหน้าเกินกว่าจะเรียกว่า "อนาคต" แล้วด้วยซ้ำ
เขาวิ่งไปจนหยุดหน้าสถานที่หนึ่ง—อาคารขนาดใหญ่ที่ดูคล้ายโรงเรียน หากแต่ล้ำสมัยยิ่งกว่าสถาบันการศึกษาใด
ป้ายหน้าทางเข้าเขียนว่า:“โรงเรียนมัลฟอร์ด”
“เฮ้ นายมาช้านะ ดาเรียส”
เสียงทักจากเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาล ดวงตาสีดำ คนที่ชื่อว่า ซิลวา
“ขอโทษที ฉันเผลอเล่นเกมจนดึกน่ะ ฮ่า ๆ”ดาเรียส ตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ
“ช่างเถอะ! รีบไปกัน เดี๋ยวจะไม่ทันเข้าร่วมพิธีเอานะ”
ทั้งสองรีบวิ่งไปยังลานกว้างกลางโรงเรียน ที่ซึ่งนักเรียนปีห้าทุกคนรวมตัวกันเพื่อเข้าร่วมพิธีสำคัญที่สุดในชีวิต
“ขอต้อนรับนักเรียนปีห้าทุกคนเข้าสู่… พิธีปลุกสายเลือด”
เสียงของชายวัยกลางคนที่เต็มเปี่ยมด้วยอำนาจ เขาคือ ซีเรียส แม็คเวลล์ ผู้อำนวยการของโรงเรียนแห่งนี้
“ในฐานะผู้อำนวยการโรงเรียนมัลฟอร์ด ฉันหวังว่าทุกคนจะปลุกสายเลือดอันแข็งแกร่ง เพื่ออนาคตของมวลมนุษยชาติ”
เขากวาดสายตามองนักเรียนทุกคน สีหน้าเคร่งขรึม
“แต่จงจำไว้ให้ดี แม้บางคนจะไม่สามารถปลุกสายเลือดที่ทรงพลังได้ ก็อย่าเพิ่งหมดหวัง มนุษย์ล้วนมีคุณค่าในแบบของตนเองเสมอสุดท้ายนี้…ข้าขอประกาศให้พิธีปลุกสายเลือดเริ่มต้นได้!”
เสียงโห่ร้องตื่นเต้นดังกระหึ่มราวกับเวทีคอนเสิร์ต
“โอ้ววววววว!!”
ชีวิตของพวกเขาขึ้นอยู่กับพิธีนี้… และมันก็จริง
พิธีปลุกสายเลือด คืออะไร?
เมื่อปี ค.ศ. 2100 มนุษยชาติเผชิญวิกฤตครั้งใหญ่จากการค้นพบพลังงานที่เรียกว่า มานาหลังเปิดประตูวาร์ปสู่อวกาศ มานาเริ่มไหลทะลักเข้าสู่โลก พร้อมเปลี่ยนแปลงโครงสร้างพันธุกรรมของมนุษย์
ผู้คนเริ่มมีความสามารถพิเศษที่ถ่ายทอดผ่านทางสายเลือด—พลังเหล่านั้นถูกเรียกว่า"พลังสายเลือด"
แต่มานาไม่ได้นำมาแค่พลัง... มันนำพา สิ่งมีชีวิตอื่น มาด้วย
เอลฟ์ คนแคระ ออร์ค ปีศาจ—สิ่งมีชีวิตจากเรื่องเล่า กลายเป็นความจริงบางเผ่าพันธุ์เป็นมิตร บางเผ่าเป็นกลาง และบางเผ่า… เป็นศัตรู
และศัตรูที่อันตรายที่สุดก็คือเผ่าพันธุ์ที่เรียกว่า“Arcane”หรืออีกชื่อหนึ่ง… ปีศาจ
พวกมันแข็งแกร่ง อำมหิต และโหดเหี้ยมจักรวรรดิ Arcane แพร่ขยายไปทั่วกาแล็กซี ตั้งใจยึดครองทุกดวงดาว และล้างบางเผ่าพันธุ์ที่ขัดขวาง
มนุษยชาติจึงอยู่ในภาวะสงครามยาวนานกว่า 300 ปีและ “พลังสายเลือด” กลายเป็นสิ่งที่มนุษย์ต้องยึดเหนี่ยวเพื่อความอยู่รอด
“เห้ ดาเรียส นายคิดว่าฉันจะปลุกสายเลือดระดับ A ได้ไหม?”“เอ่อ… ไม่สิ แค่ระดับ C ก็พอ ขอแค่นั้นก็ยังดี…”
ซิลวาถามด้วยเสียงเบา ความกังวลฉายชัดในแววตา
ระดับของพลังสายเลือดแบ่งตั้งแต่ F ต่ำสุดไปจนถึง SSS สูงสุด (แม้หลายคนจะสงสัยว่าระดับ SSS มีอยู่จริงหรือไม่ก็ตาม)
สายเลือดยิ่งสูง พรสวรรค์ยิ่งมาก และยิ่งสามารถบ่มเพาะจนไปถึงจุดสูงสุดได้ง่ายกว่า
ในโลกที่ “ความแข็งแกร่งคือทุกสิ่ง” นั้นสายเลือดคือคำตัดสินโชคชะตา
“อย่าคิดมากเลย ซิลวา แค่เชื่อมั่นในตัวเอง”ดาเรียส เอ่ยอย่างใจเย็น
“พูดง่ายสิ ก็เพราะนายคือคนที่มีพรสวรรค์ที่สุดในโรงเรียนนี้หน่า…”
ซิลวากระซิบพลางถอนหายใจ
แต่ดาเรียสไม่ได้ตอบอะไร เขาจ้องมองไปยังเวที พยายามจดจ่อกับสิ่งที่อาจารย์คนหนึ่ง กำลังจะพูด...


## ระดับA?

"ให้นักเรียนที่ถูกเรียกชื่อคนต่อไปนี้ก้าวขึ้นมาบนเวที"
หนึ่งในอาจารย์ประกาศขึ้น
บริเวณใจกลางสนามมีเวทีขนาดใหญ่ตั้งอยู่ โดยตรงกลางของเวทีนั้นมีลูกแก้วสีฟ้าสดใสตั้งตระหง่าน มันคือลูกแก้วปลุกพลัง
โดยปกติแล้ว เมื่อมนุษย์มีอายุครบ 15 ปี พลังจะตื่นขึ้นมาเองตามธรรมชาติ แต่เนื่องจากแต่ละคนใช้เวลาตื่นพลังไม่พร้อมกัน ลูกแก้วนี้จึงมีบทบาทสำคัญในการเร่งกระบวนการปลุกพลัง และยังสามารถระบุระดับของสายเลือดที่ตื่นขึ้นได้ด้วย
"นักเรียน มาร์ค คลีฟ"
"ครับ!"
ชายหนุ่มผิวคล้ำ ร่างสูง ตะโกนตอบรับอย่างมั่นใจ แล้วรีบวิ่งขึ้นไปบนเวที
"ทำตามที่เรียนรู้มาในห้องเรียนนะมาร์ค ควบคุมมานาของเธอ แล้วส่งมันไปยังลูกแก้ว"
มาร์คทำตามคำแนะนำ เขายื่นมือไปแตะลูกแก้วและส่งมานาเข้าไปในนั้น
ทันทีที่มานาของมาร์คสัมผัสกับลูกแก้ว มันก็ส่งเสียงประหลาดและปล่อยแสงสีเขียวสดใสออกมา
มาร์คสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไปในร่างกาย ราวกับมีสิ่งสกปรกถูกชำระล้างออกจนหมดสิ้น ความรู้สึกโล่งสบายแผ่ซ่านทั่วทั้งร่าง และในขณะเดียวกัน ข้อมูลจำนวนมากหลั่งไหลเข้าสู่สมองของเขา—นั่นคือวิธีใช้ ‘ทักษะ’
จากนั้น ข้อความประหลาดคล้ายในเกมก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขา
- สถานะ -
ชื่อ: มาร์ค คลีฟ
เผ่าพันธุ์: มนุษย์
พลังสายเลือด: วายุ (B)
ระดับการบ่มเพาะ: -
ทักษะติดตัว: -
ทักษะ: เคียววายุ (B)
ซึ่งมีเพียงมาร์คเท่านั้นที่มองเห็น หลังจากนั้น ข้อความเดียวกันก็ปรากฏลอยอยู่เหนือลูกแก้ว พร้อมแสงสีเขียวเปล่งประกาย
'วายุ (B)'
เสียงตื่นเต้นดังขึ้นทั่วสนาม
"พลังระดับ B!""ว้าว!""สมแล้วที่เป็นคนจากตระกูลคลีฟ!""สุดยอดเลยครับพี่มาร์ค!"
ในห้องวีไอพี ชายร่างใหญ่หัวโลนคนหนึ่งกล่าวกับผู้อำนวยการ
"ดูสิครับ ผอ. สมแล้วจริงๆที่เป็นคนของตระกูลคลีฟ"
ชายคนนั้นคือ รองผู้อำนวยการ เคน บัค
ข้าง ๆ เขา ผอ.ซีเรียส เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"เขาคือเด็กหนุ่มที่มีอนาคตรออยู่แน่นอน ก็อย่างที่รู้กัน เด็กที่มีตระกูล…"
‘ตระกูล’ ในโลกนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง
พลังถูกสืบทอดทางสายเลือด แม้จะมีบางกรณีที่เกิดการกลายพันธุ์ เช่น พ่อระดับ A ได้ลูกระดับ B หรือแม้แต่ S (ซึ่งหายากมาก) แต่ส่วนใหญ่แล้วสายเลือดระดับสูงมักจะกลบสายเลือดที่ต่ำกว่า
ดังนั้น "ตระกูล" จึงเป็นตัวบ่งชี้สถานะในสังคม
สายเลือดระดับ C ขึ้นไปจึงมีตระกูลเป็นของตนเอง ส่วนผู้ที่มีสายเลือดต่ำกว่าระดับ C จะไม่มีตระกูล หรือเป็นเพียงเด็กกำพร้า เช่น ดาเรียส และ ซิลวา ซึ่งคนกว่าครึ่งในโลกนี้ก็อยู่ในสถานะเช่นเดียวกัน
พิธีการปลุกพลังดำเนินต่อไปอย่างราบรื่นโดยมีไม่ถึงสิบคนที่สามารถปลุกพลังระดับ C ได้
สีหน้าของแต่ละคนต่างกัน บางคนผิดหวังที่ได้พลังระดับต่ำ บางคนยินดีเพราะได้รับพลังที่มีอนาคตสดใสรออยู่และบางคน... ก็ไม่รู้สึกอะไรเลย เพราะรู้ผลลัพธ์ล่วงหน้าอยู่แล้ว
"ต่อไป ซิลวา จากศูนย์เด็กกำพร้า"
เมื่อไม่มีตระกูล อาจารย์จึงต้องระบุให้ชัดเจนเพื่อป้องกันความสับสน
ซิลวาปาดเหงื่อที่ไหลลงมา รีบวิ่งขึ้นไปบนเวทีทันที
‘พระเจ้า... ได้โปรดช่วยฉันที ฉันไม่ใช่อัจฉริยะเหมือนดาเรียส ฉันเรียนไม่ดีในทุกวิชา แต่ถ้าฉันปลุกพลังที่แข็งแกร่งได้ ทุกอย่างก็จะเปลี่ยนไป ขอร้องละ...’
เขาส่งมานาเข้าสู่ลูกแก้วทันที
คลื้นนนนน!
ลูกแก้วส่งเสียงประหลาดพร้อมแสงสีม่วงประกาย
หน้าต่างระบบปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
- สถานะ -
ชื่อ: ซิลวา
เผ่าพันธุ์: มนุษย์
พลังสายเลือด: ธนูวิญญาณ (A)
ระดับการบ่มเพาะ: -
ทักษะติดตัว: นัยน์ตาอินทรีย์ (B)
ทักษะ: ธนูวิญญาณ (A)
'ธนูวิญญาณ (A)'
ข้อความปรากฏเหนือหัวของเขาสนามทั้งสนามเงียบงันเหมือนเวลาหยุดนิ่ง ก่อนเสียงตะโกนจะดังขึ้นมา
"ระดับ A!?"
"เขาไม่ใช่เด็กกำพร้าเหรอ?"
"ไอ้โง่! เด็กกำพร้าหรือเปล่าใครสนล่ะ เขาคืออัจฉริยะชัด ๆ!"
"กรี๊ดดดด!"
"อีกไม่นานคงมีตระกูลใหญ่ ๆ มาเกณฑ์เขาไปแน่ ๆ"
"ท่าน ผอ.! ระดับ A!"
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า โรงเรียนเราไม่ได้มีระดับ A มานานแค่ไหนแล้วนะ เคน! พรสวรรค์ของเขาอยู่ในระดับเดียวกับฉันเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า!"
ซีเรียสหัวเราะเสียงดัง มองไปยังซิลวาที่อยู่บนเวที
"อย่างน้อยเขาก็ต้องได้เป็นกำลังสำคัญในสงครามแน่นอน"
ซิลวาเดินกลับมายืนข้างดาเรียส และยิ้มอย่างมั่นใจ
"เห็นไหมล่ะ ฉันบอกนายแล้ว"
"ฮ่า ๆ ๆ ฉันรอดูตานายอยู่นะเพื่อน อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ อัจฉริยะ"
ในขณะที่ดาเรียสกำลังจะตอบกลับ อาจารย์ก็เรียกชื่อของเขา
"และคนสุดท้าย ดาเรียส จากศูนย์เด็กกำพร้า"
ทุกสายตาเบนมาทางเขาอัจฉริยะอันดับหนึ่งของโรงเรียนเวลานี้... ถึงตาของเขาแล้ว
เขาเดินออกจากแถวอย่างมั่นใจรูปร่างสูง 185 เซนติเมตร ใบหน้าหล่อเหลาจนยากจะบรรยาย
เขาก้าวขึ้นเวทีพร้อมแรงกดดันมหาศาลจากสายตานับร้อย
ดาเรียสยื่นมือไปวางบนลูกแก้ว และส่งมานาเข้าไป
ทันใดนั้น...
คลื้นนนนนนน!!
เสียงคำรามของลูกแก้วดังสนั่นไปทั่วสนาม เวทีสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหวแสงหลากสี ระยิบระยับพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเปล่งประกาย สีทอง ม่วง น้ำเงิน และแดง ไหลเวียนปะทะกันเป็นคลื่นพลัง
“ม-มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!?”
“ลูกแก้วจะ... แตก!?”
“นี่มัน...! ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน!”
แม้แต่ในห้องวีไอพี สีหน้าของผู้อำนวยการ ซีเรียส และรอง ผอ. เคนก็เปลี่ยนจากสนุกสนานกลายเป็นความ ตื่นตระหนก
“ระดับการปลุกพลังกำลังเกินขีดจำกัดของระบบวัดค่าทั้งหมด...”
“ระดับไหนกันแน่ ที่มันทำให้ลูกแก้วคลั่งขนาดนี้!?”
ร่างของ ดาเรียส ถูกห้อมล้อมด้วยแสงแต่เขายืนอยู่อย่างมั่นคง ดวงตาของเขานิ่งสงบ…ราวกับชายผู้รู้ชะตากรรมของตนอยู่ก่อนแล้ว
ในขณะเดียวกัน ลูกแก้วค่อย ๆ หยุดสั่นแต่มัน…กลายเป็นเศษแก้วละเอียด
“...มะ มันแตก?”
“ดาเรียสทำให้ลูกแก้วปลุกพลัง แตก…!?”
“ครั้งแรกในประวัติศาสตร์!”
ความเงียบกลืนกินทั้งสนามอีกครั้งก่อนจะระเบิดด้วยเสียงฮือฮาราวกับพายุ


## อัจฉริยะ?

ไม่สามารถระบุได้
"ห๊ะ!? อะไรกันวะเนี่ย!?"
"อัจฉริยะ... ได้พลังสายเลือดที่ 'ไม่สามารถระบุได้' งั้นเหรอ?"
"ฮ่าๆๆ! ในที่สุดก็เผยธาตุแท้ ก็แค่ตัวปลอม!"
เสียงฮือฮาและหัวเราะเยาะดังกระหึ่มทั่วสนาม สายเลือดที่ไม่สามารถระบุได้—ในสายตาของผู้คน นั่นหมายถึงเพียงคำเดียว... ขยะ และตอนนี้ ทุกสายตากำลังจ้องมองไปยังชายหนุ่มผู้ได้มันมา
ดาเรียส
เขายืนนิ่งกลางเวที ใบหน้าสงบแต่คิ้วขมวดเล็กน้อย... ก่อนที่ข้อความสีส้มจะปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอย่างเงียบงัน
‘ตรวจพบพรสวรรค์ที่เหมาะสม’‘
กำลังติดตั้งระบบพิเศษ’‘
ยินดีด้วย ท่านได้ปลุกสายเลือด: เทพมังกร (ไม่สามารถระบุได้)
’‘ต้องการพัฒนาร่างตอนนี้หรือไม่?’
[ต้องการ / ไม่ต้องการ]
“เทพมังกร... ” ดาเรียสคิดในใจ “ดูยังไงก็ไม่ใช่พลังอ่อนแอเลย...”
ในโลกนี้ "ไม่สามารถระบุได้" มักถูกตีความว่าอ่อนแอกว่าระดับ F....
แต่มีเพียง ดาเรียสเท่านั้นที่รู้ความจริง ว่า... สิ่งที่เขาปลุกขึ้นมาในวันนี้ ไม่ใช่พลังที่ “ไร้ค่า”
“พัฒนาร่าง? เสี่ยงเกินไป...”
[ไม่ต้องการ]
‘ยกเลิกการพัฒนาร่างชั่วคราว’
บนห้อง VIP
"น่าเสียดาย... พรสวรรค์ของเขาน่ะ มีมากกว่าเด็กในสิบตระกูลใหญ่อีก"เสียงซีเรียส ผอ. กล่าวด้วยน้ำเสียงแฝงความผิดหวัง
"เขาทำคะแนนระดับ S ได้ทุกวิชา... แต่จะให้ทำไงได้ล่ะ""พลังสายเลือดระดับนั้น ต่อให้เป็นอัจฉริยะขนาดไหน ก็คงไปได้ไม่เกินระดับ D หรอก"
เขาในฐานะผู้วิเศษระดับ A เข้าใจดี
ดาเรียสเดินกลับไปยืนเงียบ ๆ ข้างซิลวา
คราวนี้ไม่มีเสียงเชียร์ ไม่มีสายตาชื่นชมมีเพียงความเย็นชา เหยียดหยาม และเสียงกระซิบกระซาบ
"ยังกล้าทำหยิ่งอีกนะ ไอ้อัจฉริยะตกกระป๋อง"
"อัจฉริยะ? ขำกลิ้งล่ะ ฮ่าๆ"
"ถึงหน้าตาดี แต่พลังเลือดแบบนั้น ก็หมดอนาคตแล้วล่ะ!"
“ฉันไม่รู้จักพวกนายด้วยซ้ำ...”“แต่ก็นะ โลกนี้มันก็แบบนี้... คนอ่อนแอ ไม่มีสิทธิ์พูด”เขาคิด พลางเดินเงียบๆ กลับมายืนข้างซิลวา
"ดูเหมือนว่านายจะ...แกร่งกว่าฉันแล้วนะเพื่อน"
"...เพื่อน?"
ซิลวายิ้มเยาะ รอยยิ้มของเขารอยยิ้มที่ดาเรียสจำได้ดีในอดีต—รอยยิ้มของคนที่เคยโดนรังแก เคยร้องไห้ เคยซ่อนหลังเขา...แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป
"ขอโทษนะดาเรียส แต่ฉันคงคบกับคนอ่อนแอไม่ได้หรอก"
"...?"
"อย่าทำหน้าสงสัยเลย ‘เพื่อน’ นายอ่อนแอ ส่วนฉันแข็งแกร่ง มีนายอยู่ด้วย มันก็แค่ภาระ"
ดาเรียสไม่พูดอะไร เขาเพียงแค่เบือนหน้าหนี
เขาเติบโตมาในสลัม ท่ามกลางความโหดร้าย ความไว้ใจไม่มีอยู่ในโลกของเขา และตอนนี้ เขาถูกย้ำความจริงข้อนั้นอีกครั้ง
“ถ้าเข้าใจแล้วก็อย่าไปไกลๆฉันสะอีก ไอ้ขยะ”
เสียงอาจารย์ดังขึ้นขัดบรรยากาศ
"ทุกคนฟังทางนี้! ผอ. จะกล่าวปิดพิธี!"
"ฉันอยากให้ทุกคนจำไว้... มันไม่สำคัญว่าสายเลือดของนายจะเป็นระดับไหน""ตราบใดที่นายตั้งใจ พยายาม และไม่ล้มเลิก... นายคือคนสำคัญของมนุษยชาติ"
"พวกนายไม่จำเป็นต้องเป็นนักรบ นักวิจัย หรือผู้วิเศษ""แต่จงเป็น ‘มนุษย์’ ที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา... ยินดีด้วยกับการจบการศึกษา!"
"โอ้ววววว!"
เสียงโห่ร้องดังกึกก้อง บรรยากาศเปี่ยมด้วยความหวัง
แต่สำหรับดาเรียส...
เขาเดินเงียบ ๆ ท่ามกลางฝูงชนที่ฉลองชัย
“สำหรับฉัน มันชัดเจนอยู่แล้ว…”“ฉันต้องแข็งแกร่งขึ้น... เพื่อจะไม่มีใครเหยียบฉันได้อีก”“และถ้าอยากแข็งแกร่ง ฉันต้องไปที่นั่นเท่านั้น...”
ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ากระแทกไหล่เขาเต็มแรง
"เฮ้ ไอ้ขยะ! เดินดูทางหน่อยสิวะ!"
"แกตั้งใจเดินชนลูกพี่เรารึไง หาเรื่องเหรอ!?"
มาร์ค คลีฟ กับลูกน้องสองคนของเขา—แจ็ค และ จินลูกคุณหนูเอาแต่ใจประจำโรงเรียนที่ไม่มีใครอยากยุ่งด้วย
พวกเขาเคยโดนดาเรียสสั่งสอนหลังจากทำตัวเป็นอันธพาลครองโรงเรียน
"นายต้องการอะไร มาร์ค?"
"โอ้โห ทำไมยังกล้ามองหน้าฉันแบบนั้นอีกวะ ไอ้ขยะ ฉันไม่ชอบหน้าแกตอนนี้เลยวะ เดี๋ยวฉันจัดระเบียบให้ใหม่"
มาร์คแสยะยิ้ม ก่อนจะเรียกพลังออกมา พลังงานสีเขียวแผ่กระจายรอบฝ่ามือ
"เคียววายุ!"
เสียงฉีกอากาศฟันพุ่งมาทางดาเรียส แต่เขาด้วยประสาทสัมผัสอันยอดเยี่ยม เขาจึงเอี้ยวตัวหลบทัน
เคียวลมเฉี่ยวหน้าเขาไปไม่กี่มิลลิเมตร ทิ้งรอยเลือดเล็กน้อยไว้บนแก้ม
"แจ็ค! จิน! จัดการมัน!"
แจ็คพุ่งหมัดขวาที่เคลือบหินหนาเข้ามา ดาเรียสกำลังจะหลบ แต่—เท้าของเขากลับขยับไม่ได้!
เขาก้มลงมอง...
รากไม้ กำลังพันขาเขาแน่นราวกับงู
"จะไปไหนกันล่ะ?" จินแสยะยิ้ม เยาะเย้ย
"เสร็จฉันล่ะ!"
แจ็คเร่งฝีเท้า หมัดหินของเขาพุ่งเข้าใส่หน้าดาเรียสอย่างเต็มแรง…
‘เวรเอ๊ย!’


## วิวัฒนาการ

“เวรเอ๊ย...”
ดาเรียสบ่นในใจ ขณะที่เขาเอี้ยวตัวหลบหมัดของแจ็คที่พุ่งตรงมาอย่างแรง
ฟุ้มมม!
หมัดของแจ็คพลาดเป้าเพียงนิดเดียว และในเสี้ยววินาทีนั้น ดาเรียสสวนกลับด้วยหมัดตรงเข้าสู่ท้องของแจ็ค จนอีกฝ่ายกระเด็นถอยหลังสามก้าวก่อนจะล้มลงไปกองกับพื้น
“เคื้อกกกก!”
แจ็คร้องครวญด้วยความเจ็บปวด
ดาเรียสไม่รีรอ เขาช้ฝ่าเท้ากระแทกรากไม้ที่โอบรัดข้อเท้าของเขาให้สลาย ก่อนจะเบี่ยงตัวหลบ “เคียววายุ” ที่มาร์คปล่อยออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน
แม้ทักษะของมาร์คจะรวดเร็วและคมกริบ แต่ยังขาดความแม่นยำ ทักษะของเขาพุ่งไปอย่างไร้ทิศทาง สามารถอธิบายการใช้ทักษะของเขาได้เพียงใช้แค่สองคำ ป่าเถื่อนและไร้การฝึกฝน
“แจ็ค! แกมันไร้ประโยชน์!”
“จิน! จับมันให้ได้!”
มาร์คตะโกนสุดกำลัง
แต่ดาเรียสยังคงเคลื่อนไหวอย่างพลิ้วไหว หลีกเลี่ยงการโจมตีทั้งจากมาร์คและจินได้อย่างง่ายดาย เห็นได้ชัดว่าการฝึกฝนการต่อสู้ระยะประชิดของเขานั้นอยู่ในระดับสูง
จากนั้นเขาพุ่งตัวเข้าใส่จิน หลบการโจมตีของมาร์คไปพร้อมกัน ดาเรียสคว้าคอเสื้อของจินแล้วทุ่มลงกับพื้นอย่างแรง
“อั่ก!!”
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดหลุดจากปากของจิน เลือดพุ่งออกจากปากทันที และเขาก็หมดสติไปโดยไม่อาจลุกขึ้นได้อีก
ดาเรียสไม่รอช้า พุ่งเข้าหามาร์คต่อทันที
ผู้ชมโดยรอบเริ่มมุงดูเหตุการณ์ด้วยความตกตะลึง พวกเขาไม่อยากเชื่อว่า ดาเรียส—ผู้ไม่มีพลังสายเลือดระดับสูงหรือทักษะใด ๆ เลย—สามารถรับมือกับทั้งสามคนได้อย่างเหนือชั้น
ในสายตาพวกเขาแม้ว่าพวกของมาร์คจะยังไม่ได้ฝึกฝนจนชำนาญ แต่พวกเขาก็ถือว่าปลุกพลังสายเลือดแล้ว และใช้ทักษะได้อย่างเต็มที่ แถมยังมีถึงสามคน แต่ตอนนี้ กลับกลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบโดยสิ้นเชิง
ขณะที่หมัดของดาเรียสกำลังจะถึงหน้าของมาร์ค เขากลับรู้สึกถึงสัญญาณอันตรายอย่างรุนแรง สัญชาตญาณเตือนให้เขาหันกลับไปแล้วยกแขนไขว้กันป้องกันไว้ทันที
ตุ้บบบ!
แรงกระแทกมหาศาลทำให้เขาลอยไปไกลถึงห้าเมตร แต่ยังสามารถทรงตัวลงได้อย่างมั่นคง
“ชิ เจ็บเหมือนกันแฮะ...”
เขายิ้มเล็กน้อยขณะมองรอยแดงบนแขน
“ฉันจะฆ่าแก ไอ้สารเลว!”
แจ็คตะโกนก่อนจะพุ่งเข้าใส่ด้วยความเดือดดาล
ดาเรียสใช้จังหวะสไลด์ตัวไปด้านข้างแล้วเตะเป้าของแจ็คอย่างแม่นยำจนอีกฝ่ายตัวงอ ก่อนจะตามด้วยเข่าที่กระแทกเข้าเต็มหน้าจนแจ็คล้มลงพร้อมเลือดไหลจากจมูก
“เหลือแค่นายแล้วนะ มาร์ค...”
ดาเรียสพูดพลางยิ้มยั่วยุมาร์ค
มาร์คกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ“
แกคิดว่าไอ้ขยะอย่างแกจะชนะฉันได้งั้นเรอะ!”
เขาปล่อย ‘เคียววายุ’ อย่างบ้าคลั่ง ไม่ยั้ง จำนวนของเคียวเพิ่มขึ้นเป็นสิบๆ แต่ทักษะของมาร์คมีดีแค่จำนวน มันไม่ยากเลยที่ดาเรียสจะหลบได้ทั้งหมด การใช้ทักษะอย่างต่อเนื่องเกินพอดีเริ่มส่งผลให้ร่างกายของมาร์คอ่อนล้า เลือดเริ่มไหลจากจมูก
ดาเรียสฉวยโอกาสสวนหมัดเข้าไปที่ซี่โครงของมาร์คอย่างจัง
ตุ้บ!มาร์คทรุดลงด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะถูกดาเรียสคว้าคอเสื้อไว้ไม่ให้ล้มลง
“แกน่ะ มัวแต่พึ่งพาทักษะสายเลือดที่เพิ่งได้มา แล้วลืมสิ่งสำคัญอย่างพื้นฐานการต่อสู้ไปหมด... แกนั่นแหละ ขยะยิ่งกว่าฉันอีก”
เขากระซิบเยาะเย้ยใกล้หู ก่อนจะรวบรวมมานาไว้ที่หมัดขวาและต่อยเข้ากลางหน้าของมาร์ค
ปั้ง!
เสียงดังสนั่น มาร์คร่างกระเด็นไปไกลสิบเมตร และหมดสติไปทันที
‘หึ... ต่อให้ไม่มีทักษะ ฉันก็ชนะพวกแกได้ ยังไงฉันก็เป็นคนที่ได้คะแนนเต็มทั้งวิชาการต่อสู้ระยะประชิดและการควบคุมมานานะเฟ้ย’ดาเรียสคิดในใจ
“มองอะไรกันนักหนา ปาร์ตี้มันจบแล้ว!”
เขาตะโกน ก่อนจะเดินตรงไปหาศพ—ไม่สิ—ร่างของทั้งสามคนที่สลบอยู่กับพื้น
ฝูงชนเงียบกริบ ก่อนจะเริ่มแยกย้ายกันไปตามคำพูดของเขา
“ไหนดูสิ... โอ้ ของดีนี่หว่า เอาไปเป็นค่าเสียเวลาแล้วกัน”
เขารื้อค้นแหวนมิติของมาร์ค ได้ทั้งเงิน อาวุธ และยา ซึ่งไม่แปลก เพราะมาร์คเป็นลูกชายของตระกูลใหญ่
‘ครอบครัวมันจะมาเอาคืนเหรอ? ไม่มีทางหรอก มาร์คมันไม่กล้าหรอก แพ้ฉันแบบหมดรูปแบบนี้ จะกล้าพูดได้ไง’ดาเรียสหัวเราะในใจ
ห้องของดาเรียส
“วู้... วันนี้เหนื่อยชะมัด”
เมื่อกลับถึงห้อง ดาเรียสรีบอาบน้ำ เปลี่ยนชุด แล้วนั่งลงบนเตียง
เขาเผชิญเรื่องมากมายในวันเดียว ทั้งโดนหักหลัง โดนดูถูก และต้องสู้กับพวกที่มีพลังสายเลือดระดับ B — ถ้าเลือกได้ เขาอยากทิ้งตัวลงบนหมอนปล่อยตัวให้อ้อมกอดของเตียงนุ่มๆแล้วหลับทันที... แต่เขายังมีบางอย่างต้องทำ
‘ระบบ’เขาคิดในใจ
ทันใดนั้น หน้าต่างข้อความสีส้มก็ปรากฏขึ้น
– ระบบเทพมังกร –
[สถานะ] | [ภารกิจ] | [ร้านค้า]
‘หือ? ภารกิจ? ร้านค้า? มันมีฟังก์ชันพวกนี้ด้วยเหรอ’
“ถูกต้องค่ะ นั่นเป็นฟังก์ชันของระบบค่ะ”เสียงหญิงสาวใส ๆ ดังขึ้นในหัวของเขา
‘เฮ้ย! ใครวะ!? ออกไปจากหัวฉันนะเว้ย!’
เขากระโดดลุกขึ้นจากเตียง ตั้งท่าป้องกันด้วยความระแวง
“ฉันคือระบบค่ะ หรือจะเรียกฉันว่า ‘คาลีน’ ก็ได้ ฉันเป็นผู้ช่วยอัจฉริยะของคุณค่ะ ดาเรียส”
‘เธออ่านใจฉันได้เหรอ?’
“ไม่ค่ะ ฉันรับรู้ได้เฉพาะสิ่งที่คุณอนุญาตให้รับรู้เท่านั้น”
‘งั้นระบบเทพมังกรนี่คืออะไร?’
“เป็นระบบพิเศษที่มอบให้ผู้ที่เหมาะสม เพื่อช่วยให้แข็งแกร่งและไปถึงจุดสูงสุดค่ะ”
‘ทำไมระบบถึงต้องทำแบบนั้นล่ะ?’
“ขออภัยค่ะ ฉันไม่มีข้อมูลในส่วนนั้น”
‘ช่างมัน... แค่ทำให้ฉันแกร่งขึ้นก็พอ’
เขาเปิดหน้าต่าง สถานะ ขึ้น
– สถานะ –
ชื่อ: ดาเรียสเผ่าพันธุ์: มนุษย์ (พร้อมวิวัฒนาการ)
พลังสายเลือด: เทพมังกร (ไม่สามารถระบุได้)
ระดับการบ่มเพาะ: –
ทักษะติดตัว: –
ทักษะ: –
“คุณพร้อมวิวัฒนาการแล้วค่ะ จะเริ่มเลยไหม?” คาลีนถาม
‘แล้ววิวัฒนาการคืออะไรละ?’
“การวิวัฒนาการคือการพัฒนาร่างกายของคุณให้แข็งแกร่งขึ้น นอกจากนี้ยังทำให้ร่างกายคุณสอดคล้องกับระบบและทักษะของคุณค่ะ”
‘เข้าใจละ งั้นเอาเลย เริ่มวิวัฒนาการ คาลีน’
“รับทราบค่ะ กำลังเริ่มกระบวนการ...”
“3... 2... 1...”


## ครึ่งมังกร

ทันใดนั้น แสงสีทองเจิดจ้าก็สาดส่องออกมาราวกับจะบดบังโลกทั้งใบ จากสายตาของดาเรียส มันเหมือนเส้นไหมพลังงานที่ไหลเข้ามาห่อหุ้มร่างเขาจนดูคล้ายรังไหมทองคำ
เมื่อแสงสีทองนั้นห่อคลุมเขาจนสมบูรณ์ ความเจ็บปวดก็พลันถาโถมเข้าใส่ราวกับสึนามิแห่งความทรมาน
"อั่ก!"
เขารู้สึกเหมือนร่างกายของตนถูกบดขยี้แล้วประกอบขึ้นใหม่ กระดูกทุกชิ้นถูกบิด ดึง และเสียดแทงสลับกัน ความเจ็บปวดแผ่ซ่านแม้แต่เสียงกรีดร้องก็ไม่อาจเล็ดลอดออกจากริมฝีปากที่เหมือนถูกตรึงไว้ ความรู้สึกเหมือนมดนับพันรุมกัดที่ลูกตา สมองของเขาถูกท่วมด้วยข้อมูลมากมายราวกับเขื่อนที่แตก
‘บ้าชิบ... คาลีน! ทำไมไม่บอกก่อนว่าจะเจ็บขนาดนี้วะ!’
นั่นคือความคิดสุดท้ายของดาเรียสก่อนที่เขาจะจมเข้าสู่ความมืดมิด
6 ชั่วโมงต่อมา...
ดวงจันทร์ลอยเด่นเหนือฟากฟ้ายามค่ำคืน แสงนวลของมันส่องสว่างเหนือ “ศูนย์เลี้ยงเด็กกำพร้า” ของรัฐบาล ในขณะเดียวกัน แสงทองจากหน้าต่างห้องหนึ่งก็เจิดจ้าราวกับแสงจากดวงดาว ก่อนจะค่อย ๆ จางหายไปอย่างลึกลับ
ในห้องนั้น ชายหนุ่มนอนนิ่งอยู่บนเตียง ร่างของเขาเปล่งประกายแผ่วเบา เวลาผ่านไปเพียงไม่นาน...
ก่อนที่เปลือกตาของเขาค่อย ๆ เปิดขึ้น
"อ๊าก! ปวดหัวชะมัด..."
ดาเรียสบ่นออกมาเบา ๆ พลางยกมือกุมขมับ
‘หืม? ฉันวิวัฒนาการเสร็จแล้วงั้นเหรอ?’
‘ผ่านไปนานแค่ไหนกันเนี่ย?’
“คุณหมดสติไป 6 ชั่วโมงพอดีค่ะ ขณะนี้เป็นเวลาเที่ยงคืน”
เสียงอันนุ่มนวลของคาลีน ดังขึ้นในหัวของเขา
‘คาลีน… คราวหน้าเตือนฉันก่อนได้ไหม ว่ามันเจ็บขนาดนี้’
“รับทราบค่ะ ยิ่งระดับการวิวัฒนาการสูง ความเจ็บปวดและระยะเวลาก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย นี่เป็นเพียงขั้นแรกเท่านั้นค่ะ”
‘หะ? ขั้นแรก? อย่าบอกนะว่ายังมีอีกหลายขั้นที่ต้องเจ็บกว่านี้อีก!?’
แค่คิดถึงความเจ็บปวดที่ผ่านมา ดาเรียสก็สั่นไปถึงกระดูก
“เพื่อความแข็งแกร่ง… คุณต้องอดทนค่ะ”
เสียงของคาลีนฟังดูเยือกเย็น แต่ในใจดาเรียสรู้สึกเหมือนอีกฝ่ายกำลังหัวเราะเยาะ
เขาสะบัดหัว ลบความคิดไร้สาระออกไป ก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงไปที่ห้องน้ำ และหยุดยืนหน้ากระจกทันที
เขาสงสัย—การวิวัฒนาการส่งผลอะไรกับร่างกายของเขาบ้าง
เขาจ้องเข้าไปในกระจก...
‘หือ? นี่มัน…’‘ดูปกตินี่นา… แต่รู้สึกว่าฉันดูบึกบึนขึ้นแฮะ ฉันหลงตัวเองหรือเปล่าเนี่ย? ทำไมฉันรู้สึกว่าฉันหล่อขึ้นวะ?’
ภาพที่สะท้อนอยู่ในกระจกคือชายหนุ่มผู้หล่อเหลาในแบบที่ไม่อาจอธิบายได้ ทั้งเสน่ห์และความน่าหวาดหวั่นแผ่ออกมาจากสายตาของเขา กล้ามเนื้อชัดเจนขึ้น เล็กใหญ่พอดี และดูสูงขึ้นเล็กน้อย
‘สถานะ’
เขาคิดในใจ
-สถานะ-
ชื่อ: ดาเรียส
เผ่าพันธุ์: ลูกครึ่งมังกร
พลังสายเลือด: เทพมังกร (ไม่สามารถระบุได้)
ระดับการบ่มเพาะ: G-
ทักษะติดตัว: ดวงตามังกร (SS) [ใหม่!]
ทักษะ: กลายร่างมังกร (A) [ใหม่!]
"หะ!? ฉันกลายเป็นผู้วิเศษแล้วเหรอ!?"
ปกติแล้วหลังปลุกพลังสายเลือด ผู้ใช้ต้องรวบรวมมานาเป็นเวลาหลายเดือนกว่าจะเข้าสู่ระดับผู้วิเศษ แต่เขาทำได้ในเวลาเพียง 6 ชั่วโมง!
"แถมยังได้ทักษะระดับ SS กับ A อีก... นี้มันไม่OPไปหน่อยหรอ!"
ดาเรียสไม่รอช้า รีบอ่านคำอธิบายของทักษะทันที
[ดวงตามังกร (SS)]
ทักษะติดตัวของเผ่ามังกร สามารถมองเห็นความจริง มองทะลุข้อมูลที่ผู้อื่นไม่สามารถรับรู้ได้ และสามารถพัฒนาได้ในอนาคต
‘ลองใช้เลยละกัน’
เขามองออกไปนอกหน้าต่างของห้องพัก แม้จะเป็นเที่ยงคืน เมืองก็ยังไม่หลับไหล
ดาเรียสมองไปที่ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่ดูเหมือนเพิ่งกลับจากทำงาน ไม่นานนัก ข้อความก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา
-สถานะ-
ชื่อ: วีโร่ โกทัส
เผ่าพันธุ์: มนุษย์
พลังสายเลือด: เสริมพลังกาย (C)
ระดับการบ่มเพาะ: C
ทักษะติดตัว: เสริมประสาทสัมผัส (C),ความชำนาญดาบ (D)
ทักษะ: เสริมพลัง (D), เสริมความเร็ว (D), วิชาดาบระดับกลาง (D)
อารมณ์: เบื่อหน่าย
ดาเรียสลองมองไปที่กลุ่มคนที่กำลังสนทนากัน และเขารู้ได้ทันทีว่าใครพูดความจริง ใครโกหก
เขาหันกลับมามองดาบที่ได้มาจากมาร์ค
[ดาบเหล็กเก่าเก็บ (F)]
ผลกระทบ: ไม่มีความทนทาน: 50/50
เขารู้สึกว่าแม้แต่การไหลเวียนของมานาในร่างคน หรือแม้แต่จังหวะเคลื่อนไหว ก็เหมือนถูกเปิดเผยต่อสายตาของเขาอย่างชัดเจน
‘ไม่ใช้มานาสักหยด… แถมยังพัฒนาได้อีก! ทักษะนี้โกงเกินไปแล้ว!’
[กลายร่างมังกร (A)]
เปลี่ยนสภาพร่างกายให้กลายเป็นมังกร ยังอยู่ในระดับเริ่มต้น ผู้ใช้สามารถแปลงได้เพียงบางส่วน และสามารถพัฒนาได้
เขาตัดสินใจใช้ทักษะทันที
เกล็ดสีดำสนิทปรากฏขึ้นปกคลุมแขนของเขา มันวาววับเหมือนเหล็กกล้า และดูดซับแสงทุกสิ่งรอบตัว ร่างของเขารู้สึกเบาและแข็งแกร่งขึ้นในทันใด
เขาอยากทดสอบต่อยกำแพงดูด้วยซ้ำ… แต่ก็กลั้นใจไว้
‘ถ้าต่อยไป แล้วพังขึ้นมาละ… ฉันไม่อยากเสียเงินอันน้อยนิดที่พึ่งปล้-หมายถึงได้มาจ่ายค่าซ่อมห้องนะ’
เขาประเมินพลังของตน
‘ตอนนี้ ฉันสามารถรักษาร่างนี้ได้เพียง 15 นาทีเท่านั้น ก่อนที่มานาจะหมด’
ไม่เหมือน "ดวงตามังกร" ทักษะนี้ดูดมานาในปริมาณมหาศาล
เขาถอนหายใจและกลับมานั่งคิดแผนต่อไป
‘พรุ่งนี้… ฉันต้องออกจากที่นี่’
ศูนย์เด็กกำพร้าของรัฐจะดูแลเด็ก ๆ จนกว่าจะปลุกพลังสายเลือดได้ หลังจากนั้น พวกเขาต้องออกไปใช้ชีวิตด้วยตัวเอง
ส่วนใหญ่จะเลือกไปเรียนต่อหรือเป็นทหาร ไม่ว่าจะของรัฐบาลหรือของตระกูลต่าง ๆ
‘ถ้าฉันอยากแข็งแกร่ง… ฉันต้องไปที่นั่นให้ได้’
‘เหลือเวลาอีก 1 ปี 2 เดือนก่อนที่พวกเขาจะเปิดรับสมัคร ฉันต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ถึงเกณฑ์ขั้นต่ำให้ได้… แต่จะฝึกยังไงล่ะ? ต้องใช้ทั้งเงิน ทั้งเวลา แต่ฉันไม่มีเลยสักอย่าง’
ในขณะที่เขาจมอยู่ในความคิด เสียงของคาลีนก็ดังขึ้นอีกครั้ง
[ภารกิจระบบ]
คำอธิบาย:ผู้ใช้ได้วิวัฒนาการแล้ว การเดินทางสู่จุดสูงสุดได้เริ่มต้นขึ้น ในฐานะเผ่ามังกรผู้สูงศักดิ์ คุณต้องฝึกฝนตนเองให้คู่ควรกับสายเลือด
เป้าหมาย: ไปยังดาวกรีนสกิน และฝึกฝนตามคำแนะนำของระบบ
รางวัล: ดาบเดรค (C)
บทลงโทษ: ตาย
เวลาที่เหลือ: 364 วัน 23 ชั่วโมง 59 นาที 3 วินาที
ดาเรียสมองจอข้อมูลที่ลอยอยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
“คุณต้องการให้ระบบเปิดประตูวาร์ปไปยังดาวกรีนสกินเลยหรือไม่?”
"เดี๋ยวนะ! บทลงโทษมันอะไรกันฟะ!?"
"ตายเหรอ!? แบบนี้มันบังคับกันชัด ๆ ไม่ใช่หรือไงวะ!!"


## ดาวกรีนสกิน

"ไม่ต้องการ"
"บ้าเอ้ย! ถ้าฉันไม่ไป ฉันก็ตาย... แต่ขอเตรียมตัวหน่อยเถอะ!"
ดาเรียสรีบสวมแหวนมิติที่ได้จากมาร์ค ก่อนจะเริ่มเก็บข้าวของที่จำเป็นอย่างลนลาน—ทั้งอาวุธ ของใช้ และเสบียงนิดหน่อยพอประทังชีวิต
'ระบบจะทำการบังคับเทเลพอร์ตใน…'
3…
"เดี๋ยวสิ! คาลีน รอกันหน่อยไม่ได้รึไง!" ดาเรียสคว้าสิ่งของชิ้นสุดท้ายใส่เข้าไปอย่างเร่งรีบ
2…
ทันใดนั้น เขาเหลือบไปเห็นสร้อยคอเส้นหนึ่งที่วางอยู่ในซอกมุมของห้อง มันเป็นของที่ติดตัวเขามาตั้งแต่เด็ก—สิ่งเดียวที่เชื่อมโยงเขากับพ่อแม่ที่ทอดทิ้งเขาไว้ในสลัม
1…
ในเสี้ยววินาทีสุดท้าย ดาเรียสยื่นมือไปคว้าสร้อยคอเส้นนั้น
'ทำการเทเลพอร์ต...'
ทันทีที่ปลายนิ้วแตะสร้อย แสงสีทองก็พุ่งขึ้นรอบตัวเขา—และร่างของดาเรียสก็หายวับไปจากโลก
ดาวกรีนสกิน
ท่ามกลางป่าดงดิบเขียวชอุ่มคล้ายป่าบนโลก แสงสีทองสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ ก่อนที่ร่างหนึ่งจะปรากฏขึ้นกลางป่าไม้
"อึก..." ดาเรียสรีบยกมือกุมปาก ความรู้สึกเหมือนอวัยวะภายในถูกจัดเรียงใหม่ มันทรมานจนเขาแทบจะอาเจียน
เสียงหัวเราะเบาๆของคาลีน ดังขึ้นในหัวของเขา
'เธอไม่ใช่แค่ A.I. ธรรมดาสินะ...'
หลังจากคืนสิ่งที่กินมาทั้งวันกลับสู่ธรรมชาติเรียบร้อย ดาเรียสเริ่มมองไปรอบตัว—ป่าทึบเขียวขจี โชคดีที่ยังเป็นเวลากลางวัน
'นี่คือดาวกรีนสกินจริงๆ...'
เขานึกย้อนถึงบทเรียนที่เคยเรียน ดาวกรีนสกินคือชื่อเรียกกลุ่มดาวที่ถูกปกครองโดยเผ่าพันธุ์จำพวกกรีนสกิน เช่น ออร์ค กอบลิน และโทรลล์ป่า—ชนเผ่าป่าเถื่อนที่แข็งแกร่งและอันตราย
- ภารกิจย่อย -
คำอธิบาย: คุณมาถึงดาวของพวกกรีนสกินแล้ว จงแสดงให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของมังกร
เป้าหมาย: กำจัดก็อบลินให้สิ้นซาก 0/10 ตัว
รางวัล: ความเหมาะสมในการเป็นมังกร
บทลงโทษ: ตาย
ระยะเวลา: 3 วัน
'ห๊ะ!? หมายความว่าไง—เหมาะสมในการเป็นมังกรนั่นคือรางวัลจริงๆ เหรอ? เห้ย! ระบบบ้าเอ้ย! คาลีน นี่มันอะไรกัน!?'"
"ก็หมายความตามนั้นค่ะ" คาลีนตอบเรียบๆ "ในฐานะผู้ถือสายเลือดมังกร คุณต้องพิสูจน์ว่าคู่ควรกับศักดิ์ศรีนั้น—โดยเฉพาะต่อสิ่งมีชีวิตที่ต่ำต้อยเช่นก็อบลิน"
'แล้วบทลงโทษนี่มันอะไรกัน!? ระบบนี่มันจะให้ฉันเก่งขึ้น หรือจะฆ่าฉันกันแน่!?'
"มังกรยอมตายดีกว่าเสียเกียรติค่ะ"
คำตอบนั้นทำเอาดาเรียสเงียบไป...
'นี่เรากำลังอยู่ในฝันร้ายหรืออะไรเนี่ย...'
ยังไม่ทันได้พักใจ หน้าต่างระบบอีกบานก็เด้งขึ้นมา
- ภารกิจประจำวัน -
คำอธิบาย: มังกรต้องแข็งแกร่ง และจะเเข็งแกร่งได้ต้องฝึกฝน
เป้าหมาย:
วิดพื้นแบบเทพมังกร 0/100
ลุกนั่งแบบเทพมังกร 0/100
วิ่งแบบเทพมังกร 0/10 กิโลเมตร
ฝึกสมาธิแบบเทพมังกร 0/1 ชั่วโมง
รางวัล: ความแข็งแกร่ง
บทลงโทษ: ความอ่อนแอ
ระยะเวลา: 24 ชั่วโมง
ดาเรียสมองหน้าจอระบบนิ่ง
'ทำไมต้องใส่ "เทพมังกร" ทุกอย่างวะ! ระบบเบียวอะไรวะเนี่ย!'
เขาถอนหายใจยาว แล้วตั้งสติ
'เอาล่ะ ดาเรียส... ก่อนจะคิดเรื่องก็อบลินหรือเทพมังกร มาหาที่ซ่อนก่อน'
ด้วยทักษะพื้นฐานการเอาตัวรอดที่มนุษย์ทุกคนต้องเรียน และความสามารถระดับ S ทุกวิชาของเขา การหาที่ซ่อนจึงไม่ใช่เรื่องยาก
เขาเดินหลบเงาไม้ ระวังไม่ให้ทิ้งร่องรอย จนมาถึงถ้ำที่ซ่อนตัวอยู่หลังโขดหินใหญ่ ใกล้แม่น้ำเล็กๆ เป็นที่หลบภัยที่สมบูรณ์แบบ... ถ้าไม่ติดว่า มันมีเจ้าของ
ดาเรียสปีนขึ้นต้นไม้ เฝ้าสังเกตอย่างเงียบงัน... จนเงาตะคุ่มขนาดใหญ่เคลื่อนไหวในถ้ำ
มันคือหมาป่าตัวใหญ่สูงราวผู้ใหญ่ ลำตัวกำยำ ขนหนาดก มีดวงตาเพียงดวงเดียวตรงกลางใบหน้า—หมาป่าตาเดียว
ดาเรียสเปิดใช้ “ดวงตามังกร” ทันที
- สถานะ -
ชื่อ: —
เผ่าพันธุ์: หมาป่าตาเดียว
พลังสายเลือด: เร่งความเร็ว (F)
ระดับ: G
ทักษะ: เร่งความเร็ว (F)
อารมณ์: หวาดระแวง
เขาดึงดาบเก่าเก็บจากแหวนมิติ—แล้วโจมตีทันทีโดยไม่ให้โอกาส
ฉับ!
ดาบพุ่งลงจากฟากฟ้า หวังปลิดชีพในดาบเดียว แต่หมาป่าหลบได้ทัน แม้เลือดไหลจากคอ—มันยังคงยืนหยัด
เสียงคำรามดังขึ้น กรงเล็บดำทะมึนฟาดเข้าใส่ดาเรียส
ปังงง!!
แรงปะทะส่งร่างเขาถอยหลังห้าก้าว
'มันแข็งแกร่งกว่าฉันแน่นอน...'
ระดับ G ของมันสูงกว่าดาเรียสหนึ่งระดับย่อย แต่...
'ฉันเห็นมัน...'
ดวงตามังกรทำให้เขาอ่านการเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อ บวกกับสมองอัจฉริยะ—ทำให้เดาได้ว่าศัตรูจะทำอะไร
หมาป่าพุ่งเข้า แต่เขาปัดกรงเล็บไว้ได้ เขาแทงดาบสวนเข้าไปยังดวงตา—แต่พลาด! พลังสีฟ้าเรืองแสงปรากฏที่ขาของมัน
'ใช้ “เร่งความเร็ว” แล้วสินะ!'
มันโผล่ด้านหลังเขาทันที กรงเล็บพุ่งใส่หัวใจ ดาเรียสเบี่ยงหลบ แต่ก็ยังโดนเฉี่ยวเข้าที่ไหล่
เลือดไหลซึมออก เขากระโดดถอยออกมา พยายามตั้งหลัก แต่หมาป่าไม่ยอมปล่อยโอกาสทองนี้ไปแน่
ปังงง!
ดาบหลุดมือ หมาป่าอ้าปากจะกัดหัวเขา
แต่เขายิ้ม...
เอี้ยวตัวหลบ แล้วดึงมีดพกออกจากแหวน—แทงเข้าไปที่ขาหน้าของมัน!
เอ๋งงงง!
มันกระโดดถอย เลือดทะลักจากบาดแผล เขาคว้าดาบกลับขึ้นมือ ก่อนพุ่งเข้าหามันทันที
หมาป่ากระโจน—หมายจะกัดคอของเขา...


## ดาวกรีนสกิน(2)

แสงแดดสาดส่องลงมาจากเบื้องบนทะลุผ่านเรือนยอดไม้ในป่ากว้างที่แผ่ขยายราวกับไร้จุดสิ้นสุด ใจกลางป่าลึกมีชายหนุ่มรูปงามนอนจมกองเลือดอยู่ข้างร่างของสัตว์ร้ายตัวยักษ์
ที่กลางดวงตาของสัตว์ร้ายนั้น มีดาบเก่าเล่มหนึ่งปักทะลุไปถึงด้านหลังของกะโหลก
‘ฮู้ว… เกือบไปแล้ว’ ดาเรียสคิด‘ถ้าขามันไม่เจ็บมาก่อน ฉันคงไม่รอด’
ในเสี้ยววินาทีสุดท้าย เขาจำต้องเปิดใช้ “ไพ่ตาย” ที่เก็บงำไว้ตลอดมา—ทักษะ: กลายร่างมังกร (A)
เกล็ดมังกรสีดำสนิทแผ่ปกคลุมแขนของเขา ความเร็วพุ่งขึ้นหลายเท่าภายในพริบตา สัตว์ร้ายที่ตกใจกับการเปลี่ยนแปลงไม่ทันแม้แต่จะร้องคำราม มันถูกจัดการลงอย่างง่ายดาย
‘ดูท่าว่าทักษะนี้จะดีกว่าที่ฉันคิด’ ดาเรียสถอนหายใจ เขาเก็บทักษะนี้ไว้เป็นไม้ตาย และมันก็ได้ผลจริง
‘ถ้าใช้ตั้งแต่แรก ฉันคงไม่ต้องลำบากขนาดนี้’
“แน่นอนค่ะ แม้ยังอยู่ในระดับต่ำเพราะผู้ใช้ยังอ่อนแอเกินไป แต่ทักษะของมังกรผู้ยิ่งใหญ่ ย่อมไม่อาจเทียบได้กับหมาป่าตัวเล็ก ๆ หรอกค่ะ”—เสียงของคารีนดังขึ้นในหัวของเขาอย่างมั่นใจ
‘ถ้างั้นทำไมไม่บอกฉันแต่แรกล่ะ?’
“คุณต้องเห็นความยิ่งใหญ่ด้วยตาคุณเองค่ะ”
ดาเรียสถอนหายใจยาว ก่อนจะลุกขึ้น เขาจัดการแล่เนื้อและเก็บส่วนสำคัญของหมาป่าไว้ แล้วทำลายศพตามหลักที่เรียนมาจากวิชาการเอาชีวิตรอด จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปยังลำธารใกล้ ๆ
น้ำใสเย็นเฉียบกับธรรมชาติที่สงบงดงามทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย ดาเรียสซักคราบเลือดจากชุดเก่า เก็บใส่แหวนมิติ แล้วหยิบชุดใหม่สีดำสนิทเรียบง่ายออกมาใส่ เหมาะสมกับการลุยป่าอย่างยิ่ง
เมื่อเขากลับถึงถ้ำ แสงอาทิตย์ที่เริ่มโรยแสดงให้เห็นว่าเย็นย่ำใกล้มาถึง ดาเรียสเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา
– ภารกิจประจำวัน –
คำอธิบาย: มังกรต้องแข็งแกร่ง และจะเเข็งแกร่งได้ก็ด้วยการฝึกฝนเป้าหมาย:
วิดพื้นของเทพมังกร 0/100
ลุกนั่งของเทพมังกร 0/100
วิ่งของเทพมังกร 0/10 กิโลเมตร
ฝึกสมาธิของเทพมังกร 0/1 ชั่วโมง
รางวัล: คุณแข็งแกร่ง
บทลงโทษ: คุณอ่อนแอ
ระยะเวลา: 19 ชั่วโมง 23 นาที 45 วินาที
นาฬิกายังคงนับถอยหลัง แสดงว่าเขาอยู่บนดาวกรีนสกินมาแล้วห้าชั่วโมง
‘นี่ คารีน บทลงโทษมันคืออะไรกันแน่?’
“คุณจะอ่อนแอลงค่ะ”
‘หา? อธิบายให้ชัดเจนกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอ?’
“อย่างที่ฉันกล่าวค่ะ ร่างกายคุณจะตกอยู่ในสถานะอ่อนแอ คุณจะรู้สึกไร้เรี่ยวแรงและไร้พลัง”
‘อืม แล้วรางวัลล่ะ?’
“คุณจะแข็งแกร่งขึ้นตามผลของการฝึกค่ะ”
‘เข้าใจละ ขอบใจนะ คารีน’
การตกอยู่ในสภาพไร้แรงบนดาวที่เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตที่หวังจะฉีกเนื้อคุณคงไม่ใช่เรื่องน่ายินดี ดาเรียสไม่รอช้า เริ่มทำภารกิจทันที
แม้ท้องฟ้าจะมืด แต่ด้วยดวงตามังกรของเขา ทุกสิ่งยังคงชัดเจนดั่งกลางวัน
“ยินดีด้วยค่ะ คุณทำภารกิจแรกสำเร็จแล้ว”เสียงของคารีนดังขึ้นเรียบง่ายแต่จริงใจ
– ภารกิจเสร็จสิ้น –
กำลังมอบรางวัล…
ทันใดนั้น ร่างของเขารู้สึกเย็นวาบราวกับมีพลังไหลผ่านเส้นเลือด
‘ง่ายกว่าที่คิดแฮะ’ ดาเรียสเหยียดยิ้มเบา ๆ
ในฐานะผู้วิเศษ การออกกำลังกายระดับนี้แทบไม่สะเทือนเขาเลย แต่ความแตกต่างคือ ร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้นจริง ๆ ราวกับฝึกหนักมาเป็นเดือน
‘คงเพราะระบบสินะ’
แต่คำถามหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจ… ถ้าระบบสามารถมอบพลังได้ขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ให้เขาแข็งแกร่งไปเลยล่ะ? ทำไมต้องผ่านการฝึกฝน?
เมื่อเขาเคยถามคารีน ก็ได้เพียงคำตอบเดียว...
“สักวันคุณจะเข้าใจด้วยตัวเองค่ะ”
ดาเรียสสลัดความคิดเหล่านั้นทิ้ง แล้วหันไปวางแผนต่อสำหรับวันรุ่งขึ้น
‘กำจัดก็อบลินงั้นเหรอ...’
เสียงท้องร้องดังขึ้น
‘เฮ้อ ฉันลืมกินข้าวไปเลย’
เขาจุดไฟแล้วย่างเนื้อหมาป่า เสียงเนื้อที่สุกบนเปลวไฟดังฉ่า ๆ ทำให้เขาหิวจนแทบทนไม่ไหว ดาเรียสกินเนื้อหมาป่าเข้าไปเกือบครึ่ง
‘นี่ฉันกินเยอะขึ้นรึเปล่านะ…’
หลังวางแผนคร่าว ๆ ดาเรียสก็ไม่อาจต้านทานความง่วง เขาหลับไปในถ้ำกลางป่าใหญ่ มีเพียงเสียงกรนเบา ๆ ทท่ามกลางสายลมสงบ
รุ่งเช้า
“ฮ้าววว...” เขาบิดขี้เกียจแล้วลุกขึ้น ล้างหน้าและเติมน้ำที่แม่น้ำ จากนั้นก็นั่งย่างเนื้อที่เหลืออย่างใจเย็น
‘วันนี้ฉันจะล่าก็อบลิน’เขาคิดขณะเคี้ยวเนื้อ ทำให้นึกถึงความตื่นเต้นจากการต่อสู้เมื่อวาน
ดาเรียสออกเดินทางจากถ้ำ และระหว่างหาก็อบลิน เขาก็พบสิ่งมีชีวิตประหลาดมากมาย ไม่ว่าจะเป็นกระต่ายเขาเดียว กวางสี่ตา หรือแมงมุมที่มีหาง
จนกระทั่ง...
เสียงประหลาดดังขึ้น
“กี้ กิกิกิ กี้?”
“ก้าก กี้กี้กี้!”
เขาเห็นพวกมัน—สิ่งมีชีวิตตัวเตี้ย ผอมแห้ง สีเขียว ใบหน้าอัปลักษณ์ ยืนสองขา มันคือ ก็อบลิน
ดาเรียสซ่อนตัวอย่างเชี่ยวชาญ ค่อย ๆ เคลื่อนตัวจากเงาไม้ ก่อนใช้ ดวงตามังกร สแกน
– สถานะ –
ชื่อ: ก็อบ
เผ่าพันธุ์: ก็อบลิน
พลังสายเลือด: กรีนก็อบลิน (F)
ระดับการบ่มเพาะ: G+
ทักษะติดตัว: ดวงตาก็อบลิน (F)
ทักษะ: -
อารมณ์: สงสัย
อีกตัวอยู่ระดับ G ดูเหมือนพวกมันพึ่งล่ากวางได้และกำลังตกลงเรื่องการแบ่งเนื้อ
ดาเรียสสังเกตเห็นรอยเท้าของก็อบลินเพิ่มอีก 2–3 รอย แต่อีกฝ่ายน่าจะออกล่าในระยะไกล ทำให้เหลือเพียงสองตัวตรงหน้า
เขาคว้าดาบเก่าออกจากแหวนมิติ กระชับด้ามแน่น แล้วกระโจนลงจากต้นไม้
เป้าหมาย: ก็อบลินระดับ G+


## ดาวกรีนสกิน(3)

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น
กรี้กกกก!
เสียงสุดท้ายหลุดจากปากของก็อบลิน เมื่อดาบของดาเรียสเสียบทะลุลำคอมันจนขาดใจในทันที
ก้ากกก!
เสียงร้องตกใจสุดขีดดังจากอีกตัว มันผงะเมื่อเห็นเพื่อนร่วมเผ่าถูกฆ่าโดยผู้มาเยือนลึกลับ
ดาเรียสไม่เปิดโอกาสให้ศัตรูได้ตั้งหลัก เขาฟันดาบแนวนอนหมายจะแบ่งร่างของมันออกเป็นสองส่วน
แต่สัญชาตญาณของมันช่วยชีวิตไว้ มันสะบัดความตกใจทิ้งแล้วกระโดดหลบคมดาบอย่างหวุดหวิด
กิ้กๆๆ...
แววตาของมันไม่มีความกลัวอีกต่อไป มีเพียงความแค้นแผดเผา มันจะฆ่าผู้ที่ฆ่าเพื่อนมันให้ได้... แล้วเอาไปเป็นอาหารเย็น
มันยกหอกเก่าที่ทำจากหินแหลมผูกกับไม้ยาวเท่าตัวเอง แม้มันจะดูเปราะบาง แต่ความมุ่งร้ายในท่าทางกลับทำให้มันน่ากลัวอย่างยิ่ง มันแทงหอกตรงเข้าที่อกของดาเรียส
แต่ดาเรียสเบี่ยงตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว แล้วสะบัดดาบฟันด้ามหอกขาดในพริบตา
ครั้งนี้ เขาไม่ให้มันรอดอีกแล้ว
เส้นเลือดบางๆ ผุดขึ้นที่ลำคอของก็อบลิน มันไม่ทันส่งเสียงร้อง ร่างไร้วิญญาณล้มลงบนพื้นหญ้า เลือดสีเขียวทะลักออกจากแผลลึกที่คอของมัน
“ง่ายกว่าที่คิดแฮะ...”
ดาเรียสพูดกับตัวเองก่อนจะเปิดหน้าต่างภารกิจขึ้นมา
- ภารกิจย่อย -
คำอธิบาย: คุณมาถึงดาวของพวกกรีนสกินแล้ว จงแสดงให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของมังกร
เป้าหมาย: กำจัดก็อบลินให้สิ้นซาก (2/10 ตัว)
รางวัล: ความเหมาะสมในการเป็นมังกร
บทลงโทษ: ตาย
ระยะเวลา: 2 วัน
“ใช้ได้...”
เขาคิดในใจ ก่อนจะปิดหน้าต่างลง
ดาเรียสมองศพของก็อบลินสองตัวกับซากกวางสี่ตาที่กองอยู่บนพื้น เขาแร่เนื้อของพวกมันแล้วเก็บเฉพาะส่วนที่จำเป็น แม้จะเป็นเนื้อก็อบลิน แต่ในสถานการณ์ที่ต้องเอาชีวิตรอด เขาไม่มีทางเลือก
เขาใช้หนังของกวางห่อเนื้อไว้เป็นกระเป๋าชั่วคราว เพราะแหวนมิติของเขา แม้จะมีราคาสูง แต่ก็ยังเป็นเพียงระดับล่าง ดาบและอุปกรณ์อื่นๆ ที่เก็บอยู่ก่อนหน้านี้ก็แทบจะกินพื้นที่ทั้งหมดแล้ว
ทันใดนั้น...
สัญชาตญาณเตือนภัยดังขึ้นในหัว ดาเรียสย่อตัวหลบอย่างเฉียบพลัน ลูกธนูเก่าๆ เฉียดศีรษะเขาไปเพียงไม่กี่นิ้ว
เขาหันไปมองต้นทางของลูกธนู แต่สิ่งที่ทำให้เขาเย็นวาบไม่ใช่คนยิง…
แต่เป็นสิ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ
มันคล้ายก็อบลินทุกประการ แต่สูงกว่า 2 เมตร กล้ามเนื้อแน่นดั่งนักรบ ออร่าที่แผ่กระจายออกมานั้นหนักหน่วง
- สถานะ -
ชื่อ: ฮ็อบ
เผ่าพันธุ์: ฮ็อบก็อบลิน
พลังสายเลือด: กรีนก็อบลิน (F)
ระดับ: F
ทักษะติดตัว: ออร่าของนักล่า (F), ความชำนาญกระบอง (F)
ทักษะ: ดวงตาก็อบลิน (F), คำรามกึกก้อง (F)
อารมณ์: โกรธจัด
ระดับ F… สำหรับดาเรียสแล้ว มันเป็นฝันร้าย
‘คงเป็นกลุ่มที่ออกไปล่าก่อนหน้านี้’
เขาคาด
ฮ็อบก็อบลินไม่มาเพียงลำพัง มันมีลูกน้องระดับ G อีกสองตัว ประกบอยู่สองข้างราวกับองครักษ์
โคร้ววววว!!
เสียงคำรามของฮ็อบก็อบลินสะเทือนป่า
นั่นคือสัญญาณเริ่มต้นของการต่อสู้
ดาเรียสไม่รอช้า เขาเปิดใช้งาน "กลายร่างมังกร" ทันที
เกล็ดสีดำหนาเริ่มแผ่จากแขน ก่อกำแพงป้องกันที่แข็งแกร่ง
ก็อบลินพุ่งเข้าใส่ทันทีโดยไม่ลังเล ก็อบลินที่ถือหอกพุ่งนำ หวังใช้ความเร็วแทงใส่ร่างของดาเรียส
เขาเบี่ยงตัวหลบ แล้วสวนกลับทันควัน
ปังงง!
แรงปะทะทำให้ร่างเขากระเด็นชนต้นไม้ด้านหลังจนลำต้นยุบ
‘มันเป็นแค่ตัวล่อ’
เขาคิดทันที
ขณะที่ดาบกำลังจะปาดคอก็อบลิน ฮ็อบก็อบลินก็ฟาดกระบองกระแทกซี่โครงเขาเข้าอย่างจัง
‘ถ้าไม่ได้ร่างมังกร... กระดูกฉันคงแหลกไปแล้ว’
ดาเรียสรู้ตัวทันทีว่าเขาประมาท
ก่อนจะตั้งสติได้เต็มที่ ลูกธนูก็พุ่งเข้ามาอีกลูก เขารีบกระโดดหลบ แต่กลับโดนฟาดซ้ำอีกครั้งกลางอากาศจากกระบองของฮ็อบก็อบลิน
ครั้งนี้เขายกดาบขึ้นป้องกันได้ทัน
ปั้งง!
แม้จะกันได้ แรงกระแทกกลับรุนแรงจนข้อมือแทบหัก
อั่กก!
เขากระอักเลือดออกมา ร่างบาดเจ็บหนักจากการรับการโจมตีของศัตรูระดับ F โดยตรง
การประสานโจมตีของพวกมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
หอกแทงดึงความสนใจ
ธนูสกัดจังหวะ
กระบองคืออาวุธสังหาร
ก็อบลินสามตัวทำงานร่วมกันอย่างช่ำชอง แสดงให้เห็นว่าพวกมันเคยสู้ร่วมกันมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
ดาเรียสถอยไม่หยุด หากไม่ได้พลังเสริมจากร่างมังกร และโชคดีที่ฮ็อบก็อบลินไม่มีอาวุธดี ๆ กว่านี้… เขาอาจตายไปแล้ว
สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว พยายามหาทางพลิกสถานการณ์
แล้วเขาก็เห็น...
ขณะที่ฮ็อบยกกระบองขึ้นสุดแขน หวังทุบเขาให้แหลกเป็นเนื้อแหลก ดาเรียสกลับไถลหลบแล้วพุ่งเข้าฟันก็อบลินหอกทันที!
ก็อบลินหอกที่เริ่มตามจังหวะการสู้ของเขากับฮ็อบก็อบลินไม่ทันแล้ว ไม่สามารถป้องกันตัวได้
ก้ากกกก!
เลือดพุ่งสาดไปในอากาศ ร่างของมันทรุดลงอย่างไร้เรี่ยวแรง
ก็อบลินอีกตัววิ่งหนีทันที
มันคือมือธนูที่ตอนนี้กลายเป็นเป้าหมายต่อไปของดาเรียส มันควรจะสู้ยื้อเวลาไว้ให้ฮ็อบก็อบลินช่วย
แต่มันเลือกผิด... ผิดมหันต์
ดาเรียสดึงมีดเล่มเล็กออกมาจากแขนเสื้อ แล้วปาออกไปด้วยความแม่นยำ
ฉึก!
มีดปักเข้าหัวมันอย่างจัง ร่างร่วงลงไร้ลมหายใจ
เสียงคำรามกึกก้องดังขึ้นอีกครั้ง พลังงานสีแดงล้อมรอบตัวฮ็อบก็อบลิน มันใช้ทักษะ “คำรามกึกก้อง” เพิ่มพลังร่างกายชั่วขณะ มันโกรธที่สูญเสียลูกน้องไป
"เข้ามาดิวะ! ไอ้เขียวไร้สมอง!"
ดาเรียสตะโกนลั่นด้วยรอยยิ้มคลั่ง ก่อนพุ่งเข้าโจมตี
ตู้ม ตู้ม!
การปะทะรุนแรงราวสัตว์ร้ายปะทะกัน
ดาบของดาเรียสปะทะกระบองของฮ็อบก็อบลินอย่างไม่ลดละ
ตอนแรกฮ็อบได้เปรียบ แต่ไม่นาน...
ดาเรียสเริ่มตามทัน
สีหน้าของฮ็อบเปลี่ยนจากมั่นใจเป็นตกใจ
มนุษย์ตรงหน้า ทั้งที่บาดเจ็บหนัก เลือดไหลไม่หยุด กลับยิ้ม... ยิ้มทุกครั้งที่ไม่ว่าจะโดนฟาดไปขนาดไหน
และเขา... เริ่มอ่านการเคลื่อนไหวของมันได้
“นี่มันไม่ใช่มนุษย์”
มันคิดด้วยความสั่นกลัว
สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้า มันคือ...สัตว์ประหลาด
สัตว์ประหลาดผู้หลงใหลในการต่อสู้


## ความฝัน

ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงการปะทะของดาบและกระบองดังก้องไปทั่วป่า
แคร็ก!
ดาบของดาเรียสเกิดรอยร้าวเหมือนแผ่นดินไหวที่เริ่มแยกตัวออก
แต่เขาไม่สนใจ เขายังคงแกว่งดาบต่อไปโดยไม่ลังเล จนกว่าศัตรูเบื้องหน้าจะล้มลง
ฮ็อบก็อบลินที่เต็มไปด้วยบาดแผลเริ่มอ่อนแรง ดาเรียสคาดเดาท่าทางและจังหวะของมันได้อย่างแม่นยำ ทำให้มันแทบจะสู้ไม่ได้เลย
โคว้กกกกกก!!
เสียงคำรามของมันไม่ใช่ความโกรธอีกต่อไป แต่เป็นความหวาดกลัวลึก ๆ ภายใน สายตาของมันเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
เมื่อผลของทักษะพิเศษของมันสิ้นสุดลง ดาเรียสไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ เขายกดาบขึ้นและปัดการโจมตีที่ทั้งช้าลงและอ่อนแรงกว่าก่อนอย่างง่ายดาย
ปัง!
คราวนี้เป็นฮ็อบก็อบลินที่ถูกผลักกระเด็น กระบองหลุดจากมือ ลอยขึ้นกลางอากาศ แขนของมันไร้แรงจะต้านทานพลังของดาเรียสในร่างมังกร
ดาเรียสย่อตัว ก่อนจะแทงดาบเข้าใส่หน้าอกของศัตรูอย่างสุดแรง
ฮ็อบก็อบลินไม่สามารถขยับได้อีกแล้ว ร่างกายของมันหมดแรงจากการต่อสู้อย่างต่อเนื่องและผลกระทบจากทักษะที่กินพลังมากเกินไป
มันรู้ว่าตัวเองแพ้
และรู้ว่าไม่ใช่เพราะมันอ่อนแอ
แต่มันแพ้ให้กับชายหนุ่มที่ควรจะนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น
แต่กลับยืนขึ้น สู้ต่อไป และยิ้มราวกับกำลังสนุกกับความเจ็บปวด สัตว์ประหลาด...
ฉึบ!
เลือดสีเขียวพุ่งทะลักขึ้นกลางอากาศ ดาบหักคาอกของฮ็อบก็อบลินก่อนที่ร่างยักษ์ของมันจะทรุดลง
ตุ้บ!
ทั้งร่างของฮ็อบก็อบลินและดาเรียสล้มลงพร้อมกัน
ทักษะกลายร่างของเขาถูกปิดใช้งานหลังจากใช้งานเกินขีดจำกัด เขาฝืนใช้มันเกิน 15 นาที ร่างกายเขารับภาระหนัก บวกกับบาดแผลมากมายที่สะสมมาทั้งวัน นี่คือปาฏิหาริย์ที่เขายังมีสติอยู่
ความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดกัดกินเขา
‘ทำได้ดีมากค่ะ สมกับที่เป็นมังกร’
เสียงของคาลีนดังขึ้นในหัวของเขา
‘คาลีน... ฝากปลุกฉันด้วยนะ’
’ฉันของีบแปปเดียว’
เขาคิด ก่อนจะหมดสติไป พร้อมกับรอยยิ้มแห่งชัยชนะ
ณ ห้องที่เรียบง่าย หรูหรา และทันสมัย
ดาเรียสลืมตาขึ้น เห็นเพดานสีขาวสะอาดตา
‘คุณคะ ดูสิ เขามีดวงตาเหมือนคุณเลย’
เสียงหวานของหญิงสาวผมแดงดังขึ้น เขาไม่เห็นหน้าชัดเจน แต่รับรู้ถึงความงามและความอ่อนโยนในน้ำเสียงนั้น
‘เขาได้สีผมของคุณนะ ที่รัก ไหนดูสิ ตัวน้อยของพ่อ’
เสียงทุ้มของชายหนุ่มดังตามมา อบอุ่นและมั่นคง ราวกับพร้อมจะปกป้องทุกสิ่งที่จะเข้ามาทำลายครอบครัวของเขา
แต่ก่อนที่ภาพจะชัดเจน...
‘ดาเรียสคะ... ได้เวลาตื่นแล้วค่ะ’
ใจกลางป่าใหญ่
ดาเรียสลืมตาอีกครั้ง คราวนี้เห็นเพียงท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยดวงดาวสวยงามประดับไว้
เขานิ่งไปชั่วครู่
‘คนพวกนั้นคือใครกันนะ?’
แม้เขาจะเดาได้ แต่เขาไม่อยากเชื่อ ไม่อยากเชื่อว่าคนอบอุ่นแบบนั้นจะเป็นคนที่ทอดทิ้งเขาไว้ในสลัม
เขาดึงสร้อยคอจากแหวนมิติออกมา
มันดูเรียบง่าย ไม่หรูหรา แต่ลวดลายของไฟที่ไหลไปตามเส้นของสร้อยนั้นชัดเจนว่า ผู้สร้างใส่ใจทุกรายละเอียด
‘สักวัน...’
เขากำสร้อยไว้แน่น ขจัดความคิดไร้สาระ แล้วเริ่มสำรวจสภาพแวดล้อม
‘คาลีน’
‘คะ?’
‘ฉันสลบไปนานแค่ไหน’
‘ประมาณ 6 ชั่วโมงค่ะ’
ทันใดนั้น ดาเรียสก็ใจหายวาบ
เขา เกือบตาย
แค่ความประมาทจากชัยชนะเล็ก ๆ ทำให้เขาลดความระวังลง
แม้สิ่งที่เขาทำจะเป็นเรื่องเหลือเชื่อ – คนระดับ G- ชนะศัตรูระดับสูงกว่าถึง 3 ตัว และหนึ่งในนั้นคือระดับ F
แต่เขาไม่รู้สึกภูมิใจเลย
เขาแค่... โชคดี
โชคดีที่ศัตรูประมาท
โชคดีที่ไม่มีอันตรายเพิ่มเติมในช่วงที่เขาหมดสติ
โชคดีที่เขาได้บทเรียนโดยไม่ต้องแลกด้วยชีวิต
‘แต่อาการบาดเจ็บของฉันละ?’
เขาพึมพำ ร่างกายเกือบจะหายดีแล้ว ซึ่งไม่น่าเป็นไปได้แม้แต่กับผู้วิเศษ
‘เพราะคุณเป็นครึ่งมังกรค่ะ’
เสียงของคาลีนเต็มไปด้วยความภูมิใจ
‘คุณฟื้นฟูเร็วกว่ามนุษย์ธรรมดามากค่ะ’
ดาเรียสยิ้มบาง ๆ
ถ้ำ
ภารกิจ
เมื่อกลับถึงถ้ำ ดาเรียสตรวจสอบหน้าต่างภารกิจ
- ภารกิจย่อย -
คำอธิบาย: คุณมาถึงดาวของพวกกรีนสกินแล้ว จงแสดงให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของมังกร
เป้าหมาย: กำจัดก็อบลิน (4/10 ตัว)
รางวัล: ความเหมาะสมในการเป็นมังกร
บทลงโทษ: ตาย
ระยะเวลา: 1 วัน 18 ชม.
‘หืม... ไม่ใช่ต้อง 5 ตัวแล้วหรอ? หรือเพราะเป็นฮ็อบก็อบลินไม่ใช่ก็อบลิน?’
‘ไม่ใช่ค่ะ แต่เป็นเพราะคุณไม่ได้ “กำจัด” มันแบบมังกร’
‘หมายความว่าไง?’
‘มังกรต้อง “ครอบงำการต่อสู้อย่างล้นหลาม” ไม่ใช่สู้อย่างทุลักทุเลค่ะ’
‘เอ่อ...’
เขาไม่แน่ใจว่าควรรู้สึกดียังไงกับคำพูดนี้
- ภารกิจประจำวัน -
คำอธิบาย: มังกรต้องแข็งแกร่ง และต้องฝึกฝน
เป้าหมาย:
วิดพื้นแบบเทพมังกร 0/120
ลุกนั่งแบบเทพมังกร 0/120
วิ่งแบบเทพมังกร 0/11 กม.
ฝึกสมาธิแบบเทพมังกร 0/1 ชั่วโมง
รางวัล: ความแข็งแกร่ง
บทลงโทษ: ความอ่อนแอ
ระยะเวลา: 6 ชั่วโมง
‘หมดเวลาตอนเที่ยงคืนงั้นเหรอ? ก็ยังพอมีเวลาอยู่’
กลางคืนไม่เหมาะกับการล่า เขาจึงตั้งใจฝึกภารกิจแทน
เมื่อทำเสร็จ ทุกอย่างในร่างกายเหมือนถูกปลุกพลังขึ้นอีกครั้ง
‘สถานะ’
- สถานะ -
ชื่อ: ดาเรียส
เผ่าพันธุ์: ลูกครึ่งมังกร
พลังสายเลือด: เทพมังกร (ไม่สามารถระบุได้)
ระดับ: G
ทักษะติดตัว: ดวงตามังกร (SS), ความชำนาญดาบ (F)(ใหม่)
ทักษะ: กลายร่างมังกร (A)
ดวงตาเขาเบิกกว้าง
‘ฉันเลื่อนระดับ?’
แม้แต่อัจฉริยะก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อย1เดือนในการเลื่อนจาก G- ไป G
แต่เขาทำได้ในเวลาไม่ถึงสองวัน
‘การต่อสู้คงเป็นทางลัดที่ดีที่สุด...’
แต่สิ่งที่เขายังไม่รู้คือ —
พรสวรรค์ในตัวเขา
...คือสิ่งที่ไม่อาจวัดด้วยมาตรฐานทั่วไป


## ภารกิจเสร็จสิ้น

ดาเรียสเปิดหน้าต่างสถานะขึ้นทันทีที่รู้ว่าตนได้รับทักษะใหม่
【ความชำนาญดาบ (D)】(ใหม่)
คำอธิบาย: เพิ่มประสิทธิภาพของคุณเล็กน้อยเมื่อใช้อาวุธประเภทดาบ
คำอธิบายสั้น ๆ แต่ชัดเจน ดาเรียสรู้สึกตื่นเต้นแทบรอไม่ไหวที่จะทดสอบมัน
แต่เขาก็ต้องชะงัก เพราะดาบของเขา... พังไปแล้วตอนสู้กับฮ็อบก็อบลิน
‘น่าเสียดาย...’
เขาคิดในใจ
‘แล้วฉันจะไปเอาดาบมาจากไหนล่ะ’
‘หวังว่าพวกก็อบลินจะมีให้... ยืม... นะ’
เช้าวันรุ่งขึ้น
ดาเรียสพุ่งตัวผ่านพงป่าด้วยความเร็วสูง ไล่ล่าก็อบลินตัวหนึ่งอย่างไม่ลดละ
เสียงกรีดร้องสุดท้ายของมันดังขึ้น พร้อมกับเสียงของกะโหลกที่ถูกหมัดบดขยี้ ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบงัน เหลือเพียงเสียงสายลมและใบไม้ที่สั่นไหว
‘นั่นตัวที่หกแล้ว’
เขาออกล่าต่ออีกครั้ง และคราวนี้ เขาเจอพวกมันเพิ่มอีกหนึ่งคู่
‘เหมือนพวกมันจะออกล่าเป็นคู่แฮะ...’
จากการสังเกตของเขา ก็อบลินมักจะออกมาล่าอาหารเป็นคู่
‘แสดงว่าต้องมีรังของพวกมันอยู่แถวนี้แน่...’
จากการพบเจอรอยเท้าที่อยู่บริเวณนี้หลายรอย ดูเหมือนนี้จะเป็นเขตล่าของพวกมัน
เขาระวังตัวมากขึ้น เพราะไม่อยากเดินเข้าไปในรังศัตรูสุ่มสี่สุ่มห้า
เขาก้มลงดูสิ่งที่เก็บมาได้จากการต่อสู้
【ดาบกระดูกกวาง (F)】
ผลกระทบ: ไม่มี
ความทนทาน: 25/40
‘คงพอใช้ไปก่อนได้ล่ะนะ’
ดาบดูเก่าและผ่านการใช้งานมาไม่น้อย แต่ยังถือว่าออกแบบดีกว่าอาวุธทั่วไปของพวกก็อบลินอยู่มาก
ดาเรียสยิ้มอย่างพึงพอใจ รีบหามุมสงบเพื่อทดลองทักษะใหม่ทันที
เขาเหวี่ยงดาบออกไป — แล้วก็สัมผัสได้ถึงความแตกต่าง
ทุกการเคลื่อนไหวแม่นยำขึ้น รวดเร็วขึ้น การเคลื่อนไหวฟุ่มเฟือยถูกตัดทิ้งโดยสัญชาตญาณ
‘ว้าว...’
เขาตกตะลึงเล็กน้อย
‘แล้วนี่แค่ระดับ D เท่านั้นเอง...’
เขารู้ดีว่าทักษะด้านความชำนาญอาวุธจะเพิ่มระดับได้จาก “ความเข้าใจ” ที่ผู้ใช้มีต่ออาวุธนั้น
‘ถ้าจำไม่ผิด... เทพดาบมีทักษะนี้อยู่ที่ระดับ SS ’
เทพดาบ—หนึ่งในผู้วิเศษระดับสูงสุดของอาณาจักรมนุษย์ เดิมมีสายเลือดแค่ระดับ A แต่ด้วยพรสวรรค์ในวิชาดาบ จึงไต่ระดับจนกลายเป็น SS ได้
‘ฉันยังห่างจากจุดนั้นอีกไกล...’
แต่เขาไม่คิดจะหยุดแค่ระดับนั้น จุดหมายของเขาคือจุดสูงสุด ไม่ใช่ของมนุษย์ แต่คือ
จุดสูงสุดของทุกสรรพสิ่ง
เขาเก็บดาบเข้าฝัก ก่อนออกล่าอีกครั้ง ร่างของเขาพลิ้วผ่านต้นไม้ด้วยความเร็วสูง คราวนี้เขาลองตัดสินใจเดินทางขึ้นเหนือบ้างเพื่อสำรวจพื้นที่
ชีวิตในป่าทำให้เขาเรียนรู้การแกะรอยได้ดีขึ้นทุกวัน
แต่ครั้งนี้มีบางอย่างผิดแปลกไป—เสียงสัตว์ป่าที่เคยได้ยินตลอดเริ่มเงียบหาย
บรรยากาศรอบข้างกลายเป็นความเงียบงัน ราวกับว่าเขาก้าวเข้าสู่ดินแดนต้องห้าม
แล้วเขาก็เห็นรอยเท้าขนาดใหญ่...
‘...โทรลล์ป่า!’
ดาเรียสเบิกตากว้าง รีบหันกลับแทบจะทันที
โทรลล์ป่า—สิ่งมีชีวิตร่างยักษ์สูงกว่า 5 เมตร กล้ามเนื้อแข็งแกร่ง หน้าตาน่ากลัว อาจโง่เขลา แต่ระดับขั้นต่ำคือ D
และนั่นมากพอจะฆ่าเขาได้สิบรอบ
เขาเร่งฝีเท้ากลับมาด้วยหัวใจที่ยังเต้นแรง
‘เกือบไปแล้ว...’
เขาจดไว้ในใจทันที—ห้ามไปทางทิศเหนืออีกเด็ดขาด
หลังจากพักหายใจ ดาเรียสเริ่มออกล่าอีกครั้ง
คราวนี้เขาพบกลุ่มก็อบลินถึง 5 ตัว และพวกมันดูระวังตัวกันมากกว่าเดิม
‘พวกมันเริ่มระแคะระคายแล้วสินะ...’
การหายไปของพวกเดียวกัน—รวมถึงฮ็อบก็อบลิน—คงทำให้พวกมันรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
แต่มันคิดผิดอยู่อย่างนึง...
การรวมตัวไม่ได้เพิ่มโอกาสรอดเลยแม้แต่น้อย
ดาเรียสเปิดใช้งานทักษะ “กลายร่างมังกร” ทันที
ฟึบ!
คอของก็อบลินตัวแรกหลุดกระเด็น
‘เหลือ 4 ตัว’
เขาหมุนตัวตวัดดาบเข้าใส่ตัวที่อยู่ด้านหลัง เสียงกรีดร้องดังขึ้นก่อนที่ร่างของมันจะล้มลง
อีกสามตัวพุ่งเข้าหาเขาพร้อมกัน ดาเรียสหลบการโจมตีของหอกและดาบอย่างเชี่ยวชาญ
เขาปัดหอกของตัวหนึ่ง เตะอีกตัวจนลอยไปกระแทกกับหิน
จากนั้น แกว่งดาบเพียงครั้งเดียว—ก็อบลินสองตัวก็ถูกฟันขาดครึ่งร่าง
เหลือเพียงตัวสุดท้ายที่หายใจรวยรินอยู่ข้างก้อนหิน
ดาเรียสเดินเข้าไป... ปลดปล่อยมันจากความทรมาน
ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นในหัว
– ภารกิจเสร็จสิ้น –
คำอธิบาย: คุณมาถึงดาวของพวกกรีนสกินแล้ว จงแสดงให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของมังกร
เป้าหมาย: กำจัดก็อบลินให้สิ้นซาก 11/10 ตัว
รางวัล: ความเหมาะสมในการเป็นมังกร
บทลงโทษ: ตาย
ระยะเวลา: 1 วัน
กำลังมอบรางวัล...
แต่คราวนี้ ไม่มีความรู้สึกสดชื่นหรือพลังไหลเวียนเหมือนที่ผ่านมา
มีเพียงความรู้สึกเดียว—ความ ภูมิใจ
ภูมิใจในพลังของตนเอง ราวกับเขาอยู่เหนือสิ่งมีชีวิตอื่น และทุกสิ่งต้องบูชาเขา
‘แบบนี้นิสัยฉันต้องเสียแน่ ๆ...’
“มันไม่ใช่นิสัยเสียค่ะ แต่คือคุณสมบัติที่เหมาะสมกับพลังของมังกร”
เสียงของ คาลีน ดังขึ้น
“เธอดูนับถือมังกรมากเลยนะ คาลีน”
“แน่นอนค่ะ ในฐานะสมาชิกของเผ่าพันธุ์มังกร ฉันต้องภูมิใจ”
“เธอเป็นมังกรเหรอ?”
“ฉันถูกสร้างโดยมังกรค่ะ”
“งั้น... มังกรสร้างระบบนี้ขึ้นด้วยสินะ?”
“ไม่ใช่ค่ะ”
“ห๊ะ? แล้วใครล่ะ?”
“คำถามนั้น... ฉันไม่สามารถตอบได้ค่ะ”
ดาเรียสเงียบไป ชื่อผู้สร้างระบบยังคงเป็นปริศนา...
เขาได้แต่เก็บคำถามไว้ในใจ รอวันที่คำตอบจะเปิดเผยออกมา
– ภารกิจย่อย –
คำอธิบาย: คุณมาถึงดาวของพวกกรีนสกินแล้ว จงแสดงให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของมังกร
เป้าหมาย: กำจัดก็อบลินให้สิ้นซาก 0/15 ตัว
รางวัล: ความเหมาะสมในการเป็นมังกร
บทลงโทษ: ตาย
ระยะเวลา: 3 วัน
“ห๊ะ...”
ดาเรียสได้แต่ถอนใจ พร้อมออกล่าอีกครั้ง
ชีวิตประจำวันของดาเรียส
ไม่มีอะไรซับซ้อนนัก
กลางวัน—ล่าก็อบลิน
กลางคืน—ทำภารกิจประจำวันของระบบ
ทุกครั้งที่มีเวลาว่าง เขาจะฝึกฝน… โดยเฉพาะ วิชาดาบ
ภารกิจยิ่งยากขึ้นทุกครั้งที่ทำสำเร็จ ชีวิตของเขาไม่มีอะไรอย่างอื่นเลยนอกจากทำภารกิจและฝึกฝน
จนกระทั่งหนึ่งเดือนผ่านไป...


## 1 เดือนต่อมา.....

หนึ่งเดือนต่อมา...
– ภารกิจเสร็จสิ้น –
คำอธิบาย: คุณมาถึงดาวของพวกกรีนสกินแล้ว จงแสดงให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของมังกร
เป้าหมาย: กำจัดฮ็อบก็อบลินให้สิ้นซาก 5/5 ตัว
รางวัล: ความเหมาะสมในการเป็นมังกร
บทลงโทษ: ตาย
ระยะเวลา: 1 วัน
ท่ามกลางกองซากศพของก็อบลินที่ทับถมกันเป็นภูเขาเล็ก ๆ ดาบกระดูกที่ปักอยู่กลางอกของฮ็อบก็อบลินถูกดึงออกด้วยมือของชายหนุ่มผู้หนึ่ง แสงจันทร์สะท้อนบนเรือนร่างของเขาที่เปื้อนเลือดสีเขียว ร่างเปลือยท่อนบนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นตึง ผมยาวและเคราที่ขึ้นบาง ๆ บ่งบอกถึงระยะเวลาที่เขาอยู่ในดาวดวงนี้
ดวงตาสีทองเปล่งประกายเจิดจ้า เสมือนแสงสว่างที่เจาะทะลุความมืด เผยให้เห็นถึงความเรืองอำนาจที่เกินกว่ามนุษย์ทั่วไป
‘สถานะ’
ดาเรียสคิดในใจ
– สถานะ –
ชื่อ: ดาเรียส
เผ่าพันธุ์: ลูกครึ่งมังกร
พลังสายเลือด: เทพมังกร (ไม่สามารถระบุได้)
ระดับการบ่มเพาะ: G+
ทักษะติดตัว: ดวงตามังกร (SS), ความชำนาญดาบ (D)
ทักษะ: กลายร่างมังกร (A)
เขายิ้มเล็กน้อย พอใจกับความก้าวหน้าของตน… ยกเว้นเพียงอย่างเดียว
"ความชำนาญดาบ..."
แม้ฝีมือของเขาจะพัฒนาขึ้นมากหากเทียบกับเมื่อหนึ่งเดือนก่อน แต่ทักษะนี้กลับไม่แสดงสัญญาณของการเลื่อนระดับเลย แตกต่างจากทักษะอื่นที่จะก้าวกระโดดทันทีเมื่อระดับการบ่มเพาะสูงขึ้น ความชำนาญดาบต้องการความเข้าใจและการฝึกฝน
‘ฉันอาจต้องการอาจารย์’
ดาเรียสคิดพลางถอนหายใจ
‘ฉันใกล้จะถึงระดับที่สถาบันกำหนดแล้ว’
‘พัฒนาการของคุณเร็วเกินมนุษย์ไปมาก ถึงขั้นที่คำว่า “อัจฉริยะ” ยังน้อยไปค่ะ’
คาลีนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบแต่จริงจัง
‘ปากหวานเหมือนกันนะคาลีน’
ดาเรียสยิ้มเยาะ
‘แค่พูดความจริงค่ะ แต่คุณยังห่างชั้นจากมังกรตัวจริงอยู่มาก’
เขาไม่ตอบอะไรอีกก่อนจะหันหลังกลับมุ่งหน้าสู่ "ถ้ำ" ของเขา
– ภารกิจประจำวัน –
คำอธิบาย: มังกรต้องแข็งแกร่ง และความแข็งแกร่งมาจากการฝึกฝน
เป้าหมาย:
วิดพื้นของเทพมังกร 0/1000
ลุกนั่งของเทพมังกร 0/1000
วิ่งของเทพมังกร 0/100 กิโลเมตร
ฝึกสมาธิของเทพมังกร 2/2 ชั่วโมง
รางวัล: คุณแข็งแกร่ง
บทลงโทษ: คุณอ่อนแอ
ระยะเวลา: 4 ชั่วโมง 3 นาที 8 วินาที
‘ถึงเวลาแล้ว’
ดาเรียสคิด ก่อนเริ่มภารกิจอย่างเคร่งเครียด
เวลาผ่านไปสองชั่วโมง ร่างของเขานั่งหอบอยู่กับพื้น เหงื่อท่วมตัว
– ภารกิจเสร็จสิ้น –
กำลังมอบรางวัล...
พลังงานใหม่เอ่อล้นเข้าไปทั่วร่างของเขา
เขากำลังจะ...
เพิ่มระดับ
"ตรวจพบความแข็งแกร่งที่เหมาะสม"
ต้องการเลื่อนระดับตอนนี้หรือไม่?
[ต้องการ / ไม่ต้องการ]
"ต้องการ"
ดาเรียสตอบทันทีโดยไม่ลังเล แสงสีทองเปล่งประกายออกจากร่าง
กระบวนการดำเนินไปอย่างราบรื่น ไม่ทรมานเหมือนครั้งก่อน ตรงกันข้าม—มันกลับรู้สึกดีราวกับกำลังได้รับการชำระล้างจากภายใน
‘เธอบอกว่ามันจะทรมานไม่ใช่เหรอคาลีน? ทำไมฉันไม่รู้สึกอะไรเลยล่ะ แถมยังรู้สึกดีด้วยซ้ำ’
‘นี่เป็นแค่การเลื่อนระดับค่ะ คุณยังอ่อนแอเกินกว่าจะพัฒนาร่างอีกครั้ง’
‘แล้วฉันจะพัฒนาร่างอีกครั้งเมื่อไหร่?’
‘จากการคำนวณของฉัน คุณจะพัฒนาร่างได้อีกครั้งเมื่อกำลังจะทะลุระดับ C ค่ะ’
ดาเรียสบันทึกข้อมูลไว้ในใจ แต่สิ่งที่เขาให้ความสนใจมากกว่าตอนนี้คือ...
ทักษะใหม่
ผู้วิเศษจะได้รับทักษะเมื่อเลื่อนระดับหลัก ซึ่งจำนวนและระดับของทักษะที่ได้รับจะขึ้นกับระดับของสายเลือด
‘สถานะ’
– สถานะ –
ชื่อ: ดาเรียส
เผ่าพันธุ์: ลูกครึ่งมังกร
พลังสายเลือด: เทพมังกร (ไม่สามารถระบุได้)
ระดับการบ่มเพาะ: F-
ทักษะติดตัว: ดวงตามังกร (SS), เลือดมังกร (S) (ใหม่), ความชำนาญดาบ (D)
ทักษะ: กลายร่างมังกร (S) (ใหม่), ลมหายใจมังกร (B) (ใหม่)
ดวงตาของดาเรียสเบิกกว้าง
‘สองทักษะใหม่! แถมหนึ่งในนั้นระดับ S ด้วย!’
เขาเปิดดูคำอธิบายทันที
ลมหายใจมังกร (B)
รวบรวมมานาในร่าง ยิงออกเป็นลำแสงพลังงานทำลายล้างสูง พลังทำลายขึ้นกับจำนวนมานา
สามารถพัฒนาได้
เลือดมังกร (S)
เลือดของมังกรฟื้นฟูได้อย่างมหาศาล ไม่จำเป็นต้องพักผ่อน ร่างกายทำงานเต็มประสิทธิภาพตลอดเวลา
ผลพิเศษ: ใช้มานาเพื่อเร่งการฟื้นฟู
‘คาลีน... หมายความว่าไงที่ฉันไม่ต้องพักผ่อน?’
‘หมายความว่าคุณจะไม่เหนื่อยล้าจากการอดนอน หรือขาดการพักผ่อน ร่างกายจะฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์เสมอค่ะ’
ภาพในหัวของดาเรียสคือการฝึกตลอด 24 ชั่วโมงโดยไม่หลับไม่พัก... แผนฝึกบ้า ๆ ผุดขึ้นทันที สมกับที่เขาเป็นพวกบ้าการฝึกฝน
‘ฉันแนะนำว่าอย่าทำสิ่งที่คุณคิดจะดีกว่าค่ะดาเรียส ร่างกายคุณอาจไม่เหนื่อย แต่จิตใจของคุณยังต้องการการพักผ่อน ถ้าคุณฝึกต่อเนื่องโดยไม่หยุด คุณอาจสูญเสียความเป็นมนุษย์ไป’
‘นี่รู้ได้ไง!?’
ดาเรียสไม่ได้อนุญาติให้คาลีนรับรู้ถึงแผนการฝึกของเขา
‘สีหน้าคุณมันฟ้องชัดค่ะ ดาเรียส’
ดาเรียสไม่รู้ตัวเลยว่าตลอดเวลาที่เขาคิดแผนนั้น เขายิ้ม—ยิ้มแบบคนบ้า...
‘แม้มังกรผู้ยิ่งใหญ่ก็ยังต้องพักค่ะ’
‘ครับ ๆ เข้าใจแล้วครับแม่’
เมื่อกลับมาสนใจทักษะใหม่ ดาเรียสลองใช้งานทันที
เขายื่นมือออกไปทำท่าคล้ายปืน เล็งไปที่ก้อนหิน
“ลมหายใจมังกร”
แสงสีทองรวมกันที่ปลายนิ้วของเขาเป็นลูกกลมๆเล็กๆขนาดเท่ากำปั้น ก่อนจะพุ่งออกเป็นลำแสงกระแทกใส่หิน
ตูม!
เสียงระเบิดดังขึ้น ก้อนหินถูกทะลุเป็นรู ก่อนจะพังทลายกลายเป็นเศษซาก
‘เจ๋ง...’
เขาทดลองหลายวิธี และพบว่าสามารถยิงพลังนี้จากปากได้ด้วย สมชื่อ "ลมหายใจมังกร" แต่เขาชอบยิงจากมือมากกว่า
ถัดมา เขาหยิบดาบกระดูกขึ้นมากรีดฝ่ามือ
บาดแผลสมานตัวภายในไม่กี่วินาที ครั้นพอใช้มานาเร่งฟื้นฟู แผลก็หายทันที
‘นี่มันสุดยอดจริง ๆ’
หากเขามีพลังมานามากพอ แม้แขนขาดก็งอกใหม่ได้
สุดท้าย เขาลองเปิดใช้งาน "กลายร่างมังกร" ที่ตอนนี้มีระดับ S
เกล็ดมังกรสีดำปรากฏขึ้น ไม่ใช่แค่แขน แต่ลามไปถึงไหล่และคอ ดูทรงพลังและแกร่งกว่าเดิมมาก
‘มันใช้มานาน้อยลง?’
เขากำหมัด รับรู้ได้ถึงพลังมหาศาล
จากนั้น... ร่างของเขาเลือนหายไปจากจุดเดิม ปรากฏตัวอีกครั้งที่ปลายถ้ำ
‘ความเร็วก็เพิ่มขึ้น’
ไม่ใช่แค่เสริมพลังอีกต่อไป แต่เป็นการยกระดับอย่างชัดเจน
‘ฉันเริ่มรู้สึกว่าฉันโกงเกินไปแล้วแฮะ’
คงไม่มีผู้วิเศษระดับFคนไหนต่อกรเขาได้อีกแล้ว


## หมู่บ้านก็อบลิน

ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัวของดาเรียส
– ภารกิจย่อย –
คำอธิบาย: คุณมาถึงดาวของพวกกรีนสกินแล้ว จงแสดงให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของมังกร
เป้าหมาย: กำจัดก็อบลินนักเวทย์ 0/1 ตัว
รางวัล: หินมานาระดับ F จำนวน 10 ก้อน
บทลงโทษ: ตาย
ระยะเวลา: 3 วัน
หินมานา คือวัตถุธรรมชาติที่อัดแน่นด้วยพลังมานา พบได้เฉพาะในพื้นที่ที่มีความเข้มข้นของมานาสูง หินชนิดนี้มีมูลค่าสูง และสามารถใช้เร่งระดับการบ่มเพาะของผู้วิเศษที่มีระดับ F ขึ้นไปได้ เนื่องจากต้องอาศัย แก่นมานา ในการดูดซับพลัง
แก่นมานา คือศูนย์กลางพลังมานาในร่างกาย ซึ่งจะก่อตัวขึ้นเมื่อสิ่งมีชีวิตบ่มเพาะจนถึงระดับ F โดยตำแหน่งที่แก่นมานาก่อตัวนั้นขึ้นอยู่กับสายพันธุ์ เช่น มนุษย์และเอลฟ์จะมีแก่นมานาอยู่บริเวณช่องท้อง ส่วนปีศาจมักจะมีมันอยู่ตรงกลางหน้าอก
ขณะนี้ ดาเรียสก็ได้ถือกำเนิดแก่นมานาเช่นกัน แม้ยังเล็กและอ่อนแรงอยู่มาก แต่หากเขาสามารถดูดซับหินมานา 10 ก้อนสำเร็จ ก็อาจทำให้เขาก้าวขึ้นสู่ระดับ F ได้ในเร็ววัน
ดวงตาของดาเรียสเปล่งประกายเมื่ออ่านข้อความภารกิจ
‘ก็อบลินนักเวทย์อย่างนั้นเหรอ?’
ก็อบลินนักเวทย์ คือหนึ่งในสายวิวัฒนาการหายากของพวกก็อบลิน แม้มักมีพลังระดับเดียวกับฮ็อบก็อบลิน แต่ความหายากและพลังเวทมนตร์อันรุนแรง ทำให้พวกมันมักถูกยกให้เป็นผู้นำในหมู่พวกตน
และเขารู้ดีว่าจะตามหารังของมันได้จากที่ไหน
คิดได้ดังนั้น ดาเรียสก็กลับไปนอนบนเตียงที่ทำจากขนสัตว์ แม้จะไม่รู้สึกง่วงเพราะผลของทักษะเลือดมังกร แต่เขาก็เลือกจะพักผ่อนให้เต็มที่—เพราะวันพรุ่งนี้ เขาจะต้องเผชิญหน้ากับบททดสอบที่แท้จริง
เช้าวันต่อมา
เมื่อดาเรียสตื่นขึ้น เขาสังเกตเห็นว่าภารกิจประจำวันของเขาหายไปจากหน้าต่างระบบ
‘คาลีน’
‘คะ?’
‘ภารกิจประจำวันของฉันหายไปแล้วเหรอ?’
‘ใช่ค่ะ คุณผ่านเกณฑ์ความแข็งแกร่งขั้นพื้นฐานแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องทำภารกิจประจำวันอีกต่อไป’
‘งั้นภารกิจย่อยล่ะ? ฉันต้องทำมันไปอีกนานแค่ไหน?’
‘นี่คือภารกิจย่อยสุดท้ายแล้วค่ะ’
‘แล้วหลังจากนั้น ฉันต้องทำอะไร?’
‘คุณจะต้องแข็งแกร่งขึ้นด้วยตนเอง และมุ่งหน้าสู่ภารกิจหลักค่ะ ภารกิจย่อยและประจำวันเป็นเพียงแนวทางเบื้องต้นสำหรับฝึกฝนบนดาวดวงนี้เท่านั้น’
‘ฮืม... เข้าใจแล้ว’
ดาเรียสเปิดหน้าต่างภารกิจขึ้นมา
- ภารกิจหลัก -
คำอธิบาย: ผู้ใช้ได้วิวัฒนาการแล้ว การเดินทางสู่จุดสูงสุดได้เริ่มต้นขึ้น
ในฐานะเผ่ามังกรผู้สูงศักดิ์ คุณต้องฝึกฝนตนเองให้คู่ควรกับสายเลือด
เป้าหมาย: ไปยังดาวกรีนสกิน และฝึกฝนตามคำแนะนำของระบบ
รางวัล: ดาบเดรค (ระดับ C)
บทลงโทษ: ตาย
เวลาที่เหลือ: 324 วัน
‘แสดงว่าหลังจากทำภารกิจนี้เสร็จ ฉันจะต้องพึ่งพาตัวเองแล้วสินะ’
‘ถูกต้องค่ะ’
ดาเรียสมองย้อนกลับไป—ภารกิจย่อยสอนให้เขาเรียนรู้จากการต่อสู้จริง ส่วนภารกิจประจำวันฝึกให้เขายึดมั่นในพื้นฐาน ทั้งหมดนี้คือเส้นทางที่เตรียมไว้เพื่อสร้าง “มังกร” ที่แท้จริง
เขาเริ่มตื่นเต้นกับเส้นทางแห่งพลังที่จะมาถึงหลังจากนี้
‘ถึงเวลาทำภารกิจแล้ว’
ดาเรียสพุ่งทะยานผ่านป่าด้วยความเร็วสูง เขาใช้เวลาเพียงไม่นานก็พบกลุ่มก็อบลินอีกครั้ง
หลังจากที่เขาเริ่มล่าพวกมัน ก็อบลินก็เริ่มระแวดระวังตัวมากขึ้น จากเดิมที่ออกล่าเป็นคู่ ตอนนี้แต่ละกลุ่มมีจำนวนอย่างน้อย 8 ตัว และมีฮ็อบก็อบลินคอยคุมอย่างน้อย 1 ตัว
ดาเรียสซุ่มดูจากบนต้นไม้ใหญ่ เห็นพวกมันร่วมกันล่าหมาป่าตาเดียวสองตัวได้สำเร็จ
เขาเริ่มติดตามพวกมันเงียบๆ โดยใช้ประโยชน์จากดวงตามังกรที่ช่วยให้มองเห็นได้จากระยะไกล โดยไม่ต้องเข้าใกล้จนเสี่ยง
ผ่านไปประมาณ 30 นาที—เขาก็มาถึงสถานที่เป้าหมาย
‘ใหญ่กว่าที่คิดแฮะ…’
เขาเคยคาดหวังว่าจะเห็นเพียงถ้ำมืดๆ ขนาดใหญ่เหมือนในตำราเรียน แต่ภาพเบื้องหน้ากลับแตกต่างไปโดยสิ้นเชิง
เบื้องหน้าเขาคือ "หมู่บ้าน" ขนาดใหญ่ ที่อยู่อาศัยสร้างจากไม้และหญ้า แม้ดูโทรมๆ แต่ก็เพียงพอสำหรับการพักอาศัย มีก็อบลินมากมายทำกิจกรรมต่างๆ: กินอาหาร ตีอาวุธ และซ่อมแซมเครื่องมือ
แค่กวาดตามองเบื้องต้น เขาประเมินว่ามีอย่างน้อย 500 ตัว
แต่สิ่งหนึ่งทำให้เขาขมวดคิ้ว
‘ไม่มีตัวเมียเลย?’
แม้จะมีเด็กๆ ก็อบลินมากมาย แต่กลับไม่มีแม้แต่ตัวเมียให้เห็น ทำให้เขาสงสัยว่าพวกมันขยายเผ่าพันธุ์ได้อย่างไร
อย่างไรก็ตาม ก็อบลินมีระบบสืบพันธุ์ที่แตกต่างจากมนุษย์ และยังต่างกันไปตามสายพันธุ์ย่อย บางทีนี่อาจเป็นเรื่องปกติสำหรับพวกมัน... มั้ง?
ดาเรียสสลัดความสงสัยทิ้ง และมองไปยังใจกลางหมู่บ้าน
ที่นั่น มีโดมไม้หลังใหญ่ที่สุดตั้งตระหง่าน อยู่หน้าทางเข้าคือฮ็อบก็อบลินสองตัวถือหอก ยืนคุ้มกันอย่างแน่นหนา
‘เจอแล้ว…’
เขาเตรียมพร้อมจะลงมือ
แต่ในขณะนั้นเอง — เสียงแตรจากเขาสัตว์ก็ดังลั่นไปทั่วหมู่บ้าน!
ก็อบลินทุกตัวหยุดกิจกรรมลงทันที พวกมันรีบเก็บของแล้วออกมายืนคุกเข่าเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบที่หน้าทางเข้าหมู่บ้าน ราวกับกำลังรอคอยการมาถึงของ "ราชา"
แล้วมันก็ปรากฏตัว…
ก็อบลินนักเวทย์ ก้าวออกมาจากโดมใหญ่ มันมีรูปร่างเตี้ยกว่าและดูอ่อนแอกว่าฮ็อบก็อบลินทั่วไป แต่พลังออร่ารอบกายกลับน่ากลัวอย่างประหลาด มือขวาถือไม้เท้าที่ดูเหมือนทำจากกะโหลกสัตว์ สวมหน้ากากจากกระโหลกกวาง และคลุมด้วยผ้าขาดๆ จากหนังสัตว์
ด้านหลังของมันมีฮ็อบก็อบลิน 10 ตัว ที่ดูแข็งแกร่งกว่าพวกที่ดาเรียสเคยสู้มา
เขารีบใช้ดวงตามังกรเพื่อสแกนสถานะของมันทันที
– สถานะ –
ชื่อ: สนอค
เผ่าพันธุ์: ก็อบลินนักเวทย์
พลังสายเลือด: กรีนก็อบลินชาแมน (D)
ระดับ: F+
ทักษะติดตัว: สัมผัสมานา (D), ออร่าหัวหน้าเผ่า (D)
ทักษะ: ดวงตาก็อบลิน (F), เวทย์บอลไฟ (D), เวทย์ฟื้นฟู (F)
อารมณ์: หวาดกลัว
‘...หวาดกลัว?’
เขาขมวดคิ้ว — "สนอค" คือสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดในเผ่าของมัน ไม่ควรมีเหตุผลให้กลัวอะไรเลย
แต่ไม่นาน คำตอบของคำถามนั้นก็ปรากฏตัว…
ที่หน้าทางเข้าหมู่บ้าน ต้นกำเนิดของเสียงแตร บัลลังก์กระดูกสัตว์ร้ายนับร้อยตัวถูกแบกมาด้วยทาสก็อบลิน ด้านหลังคือขบวนทัพที่มีเพียง 20 ตน
แต่แค่นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ก็อบลินกว่า 500 ตัวในหมู่บ้าน… หวาดกลัวจนตัวสั่น
หลังจากมนุษย์คิดค้น ประตูวาร์ป และเริ่มต้นท่องจักรวาล ขยายอาณานิคมไปยังดาวเคราะห์ต่าง ๆ
กลับต้องพบกับศัตรูที่น่าสะพรึงที่สุด—
เผ่าพันธุ์ปีศาจ Arcane ผู้หวังครอบครองทุกสรรพสิ่งและทำลายล้างทุกชีวิต

สงครามระหว่างเผ่าพันธุ์กำเนิดขึ้น มนุษย์จึงต้องดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดและได้ค้นพบพลังงานใหม่ที่เรียกว่า
"มานา"

พลังที่เปลี่ยนแปลงโครงสร้างพันธุกรรม
ทำให้เกิด พลังสายเลือด—ความสามารถพิเศษที่ถ่ายทอดผ่านสายเลือด บ่มเพาะ และพัฒนาให้มนุษย์แข็งแกร่งขึ้น เพื่อยืนหยัดต่อกรกับความมืดมิดของจักรวาล

"ดาเรียส" เด็กกำพร้าที่ถูกยกให้เป็นหนึ่งใน อัจฉริยะผู้มีพรสวรรค์สูงสุด
ในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ

...แต่วันที่ทุกคนรอคอย พิธีปลุกสายเลือด ที่จะตัดสินอนาคตของแต่ละคน

เพื่อนร่วมรุ่นของเขาปลุกพลังระดับ A พลังอันยิ่งใหญ่ปรากฏทีละคน ท่ามกลางเสียงเชียร์และความชื่นชม
แต่เมื่อถึงคิวของเขา—ความเงียบปกคลุม

"ไม่สามารถระบุระดับได้..."

คำตัดสินที่ไม่มีใครคาดคิด

เดิมที “ไม่สามารถระบุระดับได้” คือคำที่หมายถึงสายเลือดที่ อ่อนแอเกินไป
...จนระบบไม่สามารถวัดได้

จากสายตาเห็นใจ กลายเป็นคำเยาะเย้ย
จากเพื่อนร่วมทาง กลายเป็นคนแปลกหน้า
อัจฉริยะ กลับกลายเป็นคนไร้ค่า...

แต่ในขณะที่ความหวังของเขากำลังจะดับลง—
...บางสิ่งได้ตื่นขึ้นภายในตัวเขา

[ตรวจพบพรสวรรค์ที่เหมาะสม]
[ติดตั้งระบบพิเศษ...]
[ยินดีด้วย—ท่านได้ปลุกสายเลือด: เทพมังกร (ไม่สามารถระบุได้)]
[ต้องการพัฒนาร่างตอนนี้หรือไม่?]

▸ ต้องการ
▸ ไม่ต้องการ

ติดตามการผจญภัยของดาเรียสจากขยะสู่เป็นจุดสูงสุด

#Romance #Action #Academy #Evolve #Dragon #Genius #Weaktostrong #OP
*มือใหม่หัดเขียนครับ นี้คือนิยายเรื่องแรกของผมไม่ถูกใจประการใดขออภัยมา ณ ที่นี้ มีอะไรเสนอแนะมาได้ครับ*