สตรีแกร่งตระกูลไป๋
เชียนฮว่าจิ้นลั่ว (千桦尽落)
## บทที่ 1 เกิดใหม่

ตอนที่ 1 เกิดใหม่
ไป๋ชิงเหยียนดื่มยาขมจนหมดถ้วย ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดที่ริมฝีปาก นั่งเอนตัวพิงหัวเตียง จ้องไปยังดอกเหมยสีแดงซึ่งปักอยู่ในแจกันกระเบื้องหยกสีขาวอย่างเหม่อลอย
นางตายไปแล้วแท้ๆ เหตุใดพอลืมตาขึ้นมาถึงได้ย้อนกลับมาในวันที่สิบสี่ เดือนสิบสอง
รัชศกเซวียนเจียปีที่สิบห้ากันเล่า
นางจำได้ว่า ไป๋จิ่นซิ่ว น้องสาวของนางออกเรือนในวันที่สิบห้าเดือนสิบสอง ซื่อจื่อ[footnoteRef:1] แห่งจวนจงหย่งโหวมารับตัวเจ้าสาวเร็วไปครึ่งชั่วยาม คุณชายทั้งสิบเจ็ดคนแห่งจวนเจิ้นกั๋วกง[footnoteRef:2] ล้วนไปออกรบที่หนานเจียง ญาติห่างๆ ที่ผู้ใหญ่จัดหาไว้ล่วงหน้าเพื่อมาช่วยกั้นประตูเงินประตูทองก็ล้วนไม่ได้เรื่อง เอาแต่เล่นพนันกันอยู่ที่เรือนด้านหลัง ไม่มีคนคอยกั้นประตู ทำให้ไป๋จิ่นซิ่วออกจากจวนก่อนเวลาครึ่งชั่วยาม [1:  ซื่อจื่อ มีไว้เรียกลูกชายที่จะสืบทอดบรรดาศักดิ์ของผู้เป็นพ่อ ]  [2:  กั๋วกง เป็นบรรดาศักดิ์สูงสุดที่ขุนนางจะได้รับพระราชทานจากจักรพรรดิ]
เนื่องจากออกจากจวนก่อนเวลาครึ่งชั่วยาม ขบวนรับตัวเจ้าสาวจึงเผชิญหน้ากับคนที่มาลอบสังหาร
เหลียงอ๋อง เมื่อไป๋จิ่นซิ่วรู้ว่าเหลียงอ๋องถูกลอบสังหาร นางจึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือแต่สุดท้ายตัวเองกลับเอาชีวิตไม่รอด
เมื่อนึกถึงเหลียงอ๋อง...
ไป๋ชิงเหยียนหลับตาลง มือกำผ้าปูเตียงเอาไว้แน่น หายใจไม่ทั่วท้อง
ในสมองของนางเต็มไปด้วยภาพก่อนนางจะสิ้นใจ แววตาเย็นชาและเฉยเมย ใบหน้าที่ดุดัน น่าหวาดกลัว
เขานั่งอยู่ตรงหน้าร่างอันอ่อนแอที่เต็มไปด้วยเลือด ไม่มีแรงแม้แต่จะเงยหน้าของไป๋ชิงเหยียน และกล่าวออกมามากมาย
กล่าวว่าเขาร่วมมือกับหลิวฮ่วนจาง รองแม่ทัพกองทหารของท่านปู่เพื่อสังหารบุรุษทั้งหมดของตระกูลไป๋อย่างไรบ้าง กล่าวว่าเขาใช้วิธีใดหลอกล่อให้ไป๋ชิงเหยียนมอบตำราพิชัยสงครามซึ่งมีลายมือของท่านปู่ให้เขา ทำให้เขาสามารถปลอมแปลงหลักฐานที่สามารถยืนยันได้ว่าตระกูลไป๋ก่อกบฏ และยังกล่าวอีกว่าเขาบีบบังคับให้คนที่เหลือในตระกูลไป๋ค่อยๆ หมดหนทางสู้อย่างไรบ้าง...
ชาติที่แล้วนางโง่ถึงขนาดที่เชื่อว่าเหลียงอ๋องมีใจให้นางเพียงผู้เดียว เชื่อว่าเหตุผลที่เขาอยากไปนั่งบนบัลลังก์เพราะอยากรื้อคดีให้ตระกูลไป๋ นางยินดีช่วยเหลือเขาทุกอย่าง ตามเขาไปออกรบ สร้างผลงานให้เขามากมายเพื่อให้เขาได้สมญานามว่าเทพแห่งสงคราม ช่วยให้เขาได้ตำแหน่งรัชทายาท
แต่เขาไม่เพียงแต่ทำให้ท่านปู่ บิดาและพี่ชายน้องชายของนางต้องตาย แม้แต่พี่สาวน้องสาวของนาง เขาก็ยังไม่ละเว้น เมื่อนึกถึงน้องสาวทั้งเจ็ดคนของนางที่ต้องตายไปอย่างโหดร้ายด้วยน้ำมือของเหลียงอ๋อง ความโกรธแค้นก็ถาโถมเข้ามาในใจของไป๋ชิงเหยียน ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง เกลียดจนแทบอยากจะฉีกร่างของสัตว์เดรัจฉานอย่างเหลียงอ๋องออกเป็นชิ้นๆ
“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ...” ชุนเถา สาวใช้ใหญ่เอ่ยเรียกไป๋ชิงเหยียนด้วยเสียงแผ่วเบา ในมือประคองกล่องใบหนึ่งเอาไว้เอ่ยขึ้นเสียงต่ำ “ยาของท่านหมอหงดีจริงๆ แต่ติดตรงที่ขมไปสักหน่อย คุณหนูใหญ่อมลูกกวาดสักเม็ดจะได้หายขมนะเจ้าคะ”
ไป๋ชิงเหยียนหยิบลูกกวาดบ๊วยขิงใส่เข้าปากที่เต็มไปด้วยรสขม มองไปยังชุนเถาที่ช่วยสอดหมอนนุ่มรองไว้ที่หลังของนางอีกชั้นหนึ่งนิ่งๆ ชุนเถาเป็นบุตรสาวของแม่นมของต่งซื่อ มารดาของนาง คอยรับใช้นางมาตั้งแต่เด็กอย่างซื่อสัตย์
“คุณหนูรอง หิมะตกหนัก ทางเดินลื่นขนาดนี้ คุณหนูมาทำไมหรือเจ้าคะ”
เสียงเอ่ยประจบประแจงของสาวใช้ซึ่งทำความสะอาดอยู่ด้านนอกดังแว่วเข้ามา
ในห้องทำความอุ่น ชุนเหยียนซึ่งกำลังก้มตัวเขี่ยถ่านในเตาผิงอยู่ วางที่คีบลง แหวกม่านเดินออกไปทำความเคารพ น้ำเสียงไม่เป็นมิตร “คุณหนูรอง”
ไป๋จิ่นซิ่ว คุณหนูรองแห่งตระกูลไป๋ก้าวขึ้นบันไดมา ปลดเสื้อคลุมออก เอ่ยถามชุนเหยียนซึ่งทำความเคารพนางอยู่ด้วยเสียงแผ่วเบา “พี่หญิงใหญ่ดีขึ้นแล้วหรือไม่”
“ขอบคุณคุณหนูรองเจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่สบายดี พรุ่งนี้คุณหนูรองก็จะแต่งเข้าจวนจงหย่งโหวแล้ว มีเรื่องให้ทำมากมาย คุณหนูรองไม่ไปเตรียมตัวให้ดี หิมะตกหนักขนาดนี้มาที่เรือนชิงฮุยของเราทำไมหรือเจ้าคะ”
ชุนเหยียนรู้สึกไม่สบอารมณ์ คำพูดเต็มไปด้วยการประชดประชัน
เดิมทีซื่อจื่อแห่งจวนจงหย่งโหวหมั้นหมายกับคุณหนูใหญ่ของนางแท้ๆ แต่เพราะตอนที่คุณหนูอายุสิบหกตามนายท่านกั๋วกงไปออกรบจนได้รับบาดเจ็บ ทำให้ยากจะมีบุตรได้ ซื่อจื่อแห่งจวนจงหย่งโหวถึงได้ไปหมั้นหมายกับคุณหนูรองแทน ชุนเหยียนจะยอมรับได้อย่างไรกัน
ชุนเถาได้ยินเสียงมองลอดหน้าต่างออกไปดูแวบหนึ่ง ช่วยไป๋ชิงเหยียนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่พลางเอ่ยถาม “คุณหนูใหญ่เจ้าคะ คุณหนูรองมาเยี่ยม คุณหนูจะพบหรือไม่เจ้าคะ”
ไป๋ชิงเหยียนกำมือแน่น นึกถึงคำที่เหลียงอ๋องกล่าวเมื่อชาติที่แล้ว เขากล่าวว่าที่เขาไว้ชีวิตนางเป็นเพราะวันที่ไป๋จิ่นซิ่วออกเรือนนางรับมีดแทนเขา ก่อนที่ไป๋จิ่นซิ่วจะสิ้นใจนางขอร้องเหลียงอ๋องให้ดูแลปกป้อง
ไป๋ชิงเหยียนให้ดีๆ อย่าทำให้นางเสียใจ
ไป๋ชิงเหยียนปวดใจ เอ่ยสั่งด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ออกไปรับคุณหนูรองเถอะ”
ชุนเถารับคำ เดินออกมาจากด้านใน สองมือซ้อนประกบกัน ทำความเคารพคุณหนูรองอย่างมีมารยาทพลางเอ่ย “คุณหนูใหญ่เพิ่งทานยาเสร็จ สีหน้าดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ สั่งให้บ่าวออกมาต้อนรับคุณหนูรอง เชิญด้านในเจ้าค่ะ!”
ชุนเถาแหวกม่านให้คุณหนูรอง ไป๋จิ่นซิ่วด้วยตัวเอง
เมื่อไป๋จิ่นซิ่วเดินเข้ามาด้านใน ไออุ่นจากในห้องก็แผ่ออกมาทันที หญิงสาวกลัวว่าไอเย็นจากตัวนางจะแผ่ไปโดนไป๋ชิงเหยียน นางจึงยืนผิงเตาผิงอยู่ตรงหน้าประตูสักพัก จากนั้นจึงเดินเข้าด้านใน
“พี่หญิงใหญ่...”
เมื่อเห็นใบหน้างดงามไร้เดียงสาของไป๋จิ่นซิ่วอีกครั้ง ความสมเพช ความรู้สึกผิดก็ถาโถมเข้ามาในใจของไป๋ชิงเหยียน เป็นเพราะนางไม่ยอมตัดใจจากเหลียงอ๋องให้เด็ดขาดตั้งแต่แรก ไป๋จิ่นซิ่วจึงนึกว่านางยังมีใจให้เหลียงอ๋องอยู่ ถึงได้ยอมตายเพื่อปกป้องสัตว์เดรัจฉานที่กวาดล้างตระกูลไป๋อย่างเขา นางผิดต่อไป๋จิ่นซิ่วผิดต่อตระกูลไป๋
ชุนเถาให้สาวใช้นำเก้าอี้มาวางให้ไป๋จิ่นซิ่วตรงข้างเตียง ไม่รอให้ไป๋จิ่นซิ่วนั่งลง ไป๋ชิงเหยียนตาแดงก่ำ รู้สึกขมขื่นในลำคอ นางกวักมือเรียกไป๋จิ่นซิ่ว “จิ่นซิ่ว...เจ้ามานี่!”
ไป๋จิ่นซิ่วประคองชายกระโปรงของตัวเอง เดินไปนั่งตรงบริเวณขอบเตียงของไป๋ชิงเหยียน รู้สึกว่า
ไป๋ชิงเหยียนดูนิ่งขรึม หดหู่ราวกับคนมีอายุ หญิงสาวกุมมือของไป๋ชิงเหยียนไว้ด้วยความกังวล “พี่หญิงใหญ่ เป็นเพราะพรุ่งนี้...”
ไม่รอให้ไป๋จิ่นซิ่วพูดจบ ไป๋ชิงเหยียนรีบส่ายหน้า เอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก “จิ่นซิ่วพี่อยากให้เจ้ารับปากพี่ ภายภาคหน้าไม่ว่าจะเกิดเรื่องอันใดขึ้น เจ้าต้องดูแลปกป้องตัวเองให้ดีๆ เข้าใจหรือไม่”
“พี่หญิงใหญ่?” ไป๋จิ่นซิ่วไม่เข้าใจ
“เจ้ารับปากพี่!” ไป๋ชิงเหยียนบีบมือไป๋จิ่นซิ่วแน่น
ไป๋จิ่นซิ่วเห็นว่าลมหายใจของไป๋ชิงเหยียนไม่คงที่จึงรีบพยักหน้ารับ “จิ่นซิ่วรู้แล้วเจ้าค่ะ พี่หญิงใหญ่!”
พรุ่งนี้ไป๋จิ่นซิ่วออกเรือนมีเรื่องต้องทำอีกมากมาย จึงอยู่ได้แค่ครู่เดียวจากนั้นก็ขอตัวกลับเรือน
เมื่อส่งไป๋จิ่นซิ่วกลับไปแล้ว ไป๋ชิงเหยียนก็ไล่สาวใช้ทั้งหมดออกไป นางนอนอยู่บนเตียง หวนนึกถึงเรื่องของเหลียงอ๋องและตระกูลไป๋ รู้สึกราวกับเป็นความฝันที่ทำให้เย็นยะเยือกไปทั้งร่าง
หลังจากที่น้องรอง ไป๋จิ่นซิ่วตาย ตระกูลไป๋ก็ถูกผลักให้ลงเหวไปเรื่อยๆ
เบื้องบนเมตตาให้นางได้มาเกิดใหม่ในวันก่อนที่น้องรองจะออกเรือนหนึ่งวัน ไม่ว่าอย่างไรนางก็จะไม่มีวันยอมให้ไป๋จิ่นซิ่วและตระกูลไป๋มีจุดจบแบบชาติที่แล้วแน่นอน
พรุ่งนี้ไป๋จิ่นซิ่วออกเรือน นางต้องเตรียมรับมืออย่างเต็มที่ หากพวกญาติห่างๆ พวกนั้นเอาแต่เล่นพนันก็ต้องมีคนคอยทำหน้าที่แทน
แล้วก็ยังมีเรื่องที่เหลียงอ๋องถูกลอบสังหาร ชาติที่แล้วสืบได้ว่าเป็นไส้ศึกของหนานเยี่ยนที่ลงมือสังหาร
ตอนนี้เมื่อลองคิดให้ดีๆ ชื่อเสียงของเหลียงอ๋องที่คนภายนอกรับรู้ก็เป็นเพียงแค่องค์ชายอ่อนแอ
ไร้ความสามารถเท่านั้น มีค่าให้ไส้ศึกของหนานเยี่ยนที่อุตส่าห์แฝงตัวเข้ามาอยู่ในเมืองหลวงลงมือสังหารเชียวหรือ
บางที คงต้องส่งคนที่ไว้ใจได้ไปหนานเยี่ยนสักรอบ หากช่วยเหลือท่านปู่และบิดาของนางได้ก็ยิ่งดีเข้าไปใหญ่ หากช่วยไม่ได้...ก็ต้องกุมหลักฐานให้ได้ก่อนอีกฝ่าย จะปล่อยให้เหลียงอ๋องฉวยโอกาสใส่ร้ายตระกูลไป๋ไม่ได้เด็ดขาด
เรื่องที่ลูกชายหลานชายของตระกูลไป๋ต้องเอาชีวิตไปทิ้งที่หนานเจียงคงปิดบังท่านย่าไม่ได้ ต้องหาวิธีที่อ่อนโยนที่สุดในการบอกให้ท่านย่าเตรียมใจ
แบบนี้...เมื่อข่าวจากกองทัพส่งกลับมาถึงเมืองหลวง ท่านย่าจะได้ไม่ตกใจจนสิ้นใจ
ขอแค่ตระกูลไป๋ยังมีท่านย่าซึ่งเป็นป้าแท้ๆ ของฮ่องเต้อยู่ ตระกูลไป๋ก็คงไม่ตกเป็นฝ่ายถูกกระทำดังเช่นชาติที่แล้ว
ร่างกายของไป๋ชิงเหยียนยังอ่อนแออยู่ ประกอบกับใช้ความคิดมากเกินไป ความเหน็ดเหนื่อยทำให้นางครึ่งหลับครึ่งตื่น สะลึมสะลือฝันถึงท่านปู่ บิดา และพี่ชายน้องชายทั้งสิบเจ็ดคน
ฝันถึงท่านย่าที่กุมมือมารดาของนาง น้ำตาเอ่อนองเต็มใบหน้า กล่าวโทษว่าตัวเองไร้ความสามารถ...ในตอนที่ตระกูลไป๋ลำบากที่สุดกลับทนไม่ไหว ต้องจากไปหาท่านปู่ก่อน! ท่านย่าฝากหน้าที่ดูแลปกป้องตระกูลไป๋ให้แก่ต่งซื่อและไป๋ชิงเหยียน หวังว่าพวกนางจะไม่ทำให้ท่านย่าผิดหวัง
“ท่านย่า!” ไป๋ชิงเหยียนร้องเรียกอย่างตกใจ พลันสะดุ้งเด้งตัวขึ้นนั่ง ใจเต้นรัว
เมื่อเห็นว่าตนเองยังอยู่บนเตียงในเรือนชิงฮุย ใจที่เต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาจึงค่อยๆ สงบลง ชุดขาวราวกับหิมะท่วมไปด้วยเหงื่อ หมอนหนุนก็เปียกชื้นไปด้วยคราบน้ำตา
หญิงสาวหลับตาลง เมื่อนึกถึงความฝันเมื่อครู่ นางจึงไม่กล้ารีรออีก...สิ่งที่ควรเตรียมพร้อมต้องรีบทำให้เสร็จ
นางฝืนประคองสติให้มั่นคง สะบัดผ้าห่มออก เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ชุนเถา...”


## บทที่ 2 ท่านย่า

ตอนที่ 2 ท่านย่า
“เจ้าค่ะคุณหนูใหญ่!” ชุนเหยียนขานรับเดินแหวกม่านเข้ามาจากด้านนอก เมื่อเห็นว่าไป๋ชิงเหยียนนั่งอยู่ตรงขอบเตียงก็รีบเดินมาหยิบผ้าคลุมไหล่มาคลุมให้ไป๋ชิงเหยียนพลางกล่าว
“พี่ชุนเถาไปช่วยงานแม่หลัวที่จวนฮูหยินยังไม่กลับมาเลยเจ้าค่ะ”
เห็นว่าไป๋ชิงเหยียนอารมณ์ไม่ค่อยดี ชุนเหยียนก็อดเป็นห่วงมิได้
“เหตุใดคุณหนูไม่เรียกบ่าวมารับใช้ล่ะเจ้าคะ”
“ยามใดแล้ว”
“ยามเว่ย[footnoteRef:1]แล้วเจ้าค่ะ” ชุนเหยียนเก็บมุ้งทั้งสองข้างเตียงเข้าที่เรียบร้อย [1: ยามเว่ย หมายถึง ช่วงเวลาตั้งแต่ 13.00-15.00 น]
“คุณหนูจะรับซุปไก่ฉีกสักหน่อยหรือไม่เจ้าคะ แม่ฟางที่โรงครัวอุ่นเอาไว้ให้คุณหนูตลอด กลิ่นหอมน่าทานมากเลยเจ้าค่ะ”
นางขยับผ้าคลุมไหล่เล็กน้อย “ช่วยข้าแต่งตัวเถิด”
สิ้นเสียงตะโกน “คุณหนูใหญ่ตื่นนอนแล้ว” ลานที่เมื่อครู่เงียบสงบก็เต็มไปด้วยเสียงอึกทึกทันที ใครมีหน้าที่กวาดหิมะก็ทำไป ใครมีหน้าที่เตรียมน้ำก็เตรียม
ไม่นานพวกสาวใช้ที่คอยดูแลเรื่องอาบน้ำก็ทยอยกันนำน้ำล้างหน้า กระโถน กะละมังทองแดง ผ้าเช็ดหน้าเข้ามายืนเรียงกันเป็นแถว ชุนเหยียนจึงสั่งให้เปิดม่านแล้วนำสาวใช้เข้าไปด้านใน
ชุนเถากลับมาถึงเรือนชิงฮุยได้ยินว่าคุณหนูใหญ่ตื่นแล้วจึงรีบปัดเศษหิมะบนตัวออก แหวกม่านเข้าไปด้านในเพื่อคอยรับใช้ เห็นไป๋ชิงเหยียนสวมเสื้อท่อนบนสีขาวท่อนล่างสวมทับด้วยกระโปรงซึ่งประดับด้วยลายดอกบัวสีเดียวกันคลุมทับด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกขาวเตรียมพร้อมออกไปข้างนอก ชุนเถารีบถลาเข้าไปช่วยผูกเสื้อคลุมให้ไป๋ชิงเหยียน
“ด้านนอกหิมะยังตกหนักอยู่เลยเจ้าค่ะ คุณหนูไม่สบายอยู่จะออกไปไหนหรือเจ้าคะ”
“ข้าไปพบท่านย่า”
ชุนเถาอยากเอ่ยพูดแต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ย ช่วยไป๋ชิงเหยียนผูกเชือกเสื้อคลุมเสร็จนางนำถ่านร้อนๆ จากเตาถ่านใส่ไปในเตาผิงขนาดมือถือ นางรู้ว่าคุณหนูใหญ่ของนางมีความคิดเด็ดเดี่ยวต่อให้นางเอ่ยจนปากเปื่อยก็คงไม่มีประโยชน์อันใด
ไป๋ชิงเหยียนรับเตาอุ่นมือที่ชุนเถาส่งให้มาประคองไว้ในอ้อมแขน จากนั้นเอ่ยสั่ง
“ตอนข้าไปพบท่านย่าเจ้าไม่ต้องอยู่คอยรับใช้นะ เจ้าแอบไปที่เรือนหน้าบอกให้หลูผิงไปรอพบข้าที่ทางเดินตรงภูเขาจำลองท้ายเรือนอีกครึ่งชั่วยามข้ามีเรื่องจะสั่งให้เขาทำ”
“เจ้าค่ะ!” ชุนเถารับคำ
นางเดินไปได้สองก้าวกำเตาผิงในมือแน่นหันกลับไปมองชุนเหยียนที่กำลังเก็บเสื้อผ้าอยู่ ตอนนี้ถือว่าซุนเหยียนยังคงซื่อสัตย์ต่อนางอยู่ “ชุนเหยียนไปบอกให้ชิงจู๋มาพบข้ายามซี[footnoteRef:2]ด้วยนะ” [2: ยามซี ช่วงเวลาตั้งแต่ 17.00-19.00 น]
นับดูแล้วตอนนี้ผู้ชายตระกูลไป๋น่าจะเสียชีวิตหมดแล้ว ทว่า...ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้นางเกิดใหม่อีกครั้ง ไป๋ชิงเหยียนก็อยากจะลองสู้ให้สุดชีวิต หากปกป้องไว้ได้สักคนเล่ามันก็ดีกว่าไม่ได้ทำอันใดเลย!
“เจ้าค่ะ! หากบ่าวเก็บเสื้อผ้าเสร็จแล้วจะไปตามแม่นางเสิ่นให้เจ้าค่ะ!” ชุนเหยียนรับคำอย่างรวดเร็ว
หิมะยังไม่หยุดตกแม่นางเดินย่ำหิมะไป สาวใช้ซึ่งกวาดหิมะอยู่ที่เรือนฉางโซ่วไหวพริบดี มองเห็นนางแต่ไกลจึงรีบเข้าไปรายงาน
ไป๋ชิงเหยียนยังไม่ทันเดินถึงหน้าประตูเรือน เจี่ยงหมัวมัว[footnoteRef:3]บ่าวรับใช้ข้างกายของท่านย่าก็รีบออกมาต้อนรับ [3: หมัวมัว คำเรียกขานบ่าวรับใช้อาวุโส ข้างหน้าจะเติมสกุลเดิมของหมัวมัวผู้นั้น เช่น สกุลเจี่ยง จะเรียก เจี่ยงหมัวมัว]
“คุณหนูใหญ่ หิมะยังไม่หยุดตกเลยคุณหนูมามีเหตุใดหรือเจ้าคะ?”
เจี่ยงหมัวมัวเดินถือร่มมาหยุดอยู่ตรงหน้าไป๋ชิงเหยียนพร้อมกับบรรดาสาวใช้ นำเตาผิงอันใหม่จากสาวใช้มาเปลี่ยนกับเตาผิงอันเก่าของไป๋ชิงเหยียนซึ่งเย็นเฉียบหมดแล้วอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นกางร่มให้ไป๋ชิงเหยียนด้วยตัวเอง
ตอนนั้นไป๋ชิงเหยียนถูกแทงบริเวณช่องท้องจนตกลงไปในแม่น้ำทำให้ทนต่อความหนาวไม่ได้ ทุกคนในจวนต่างรู้กันดี
เจี่ยงหมัวมัวรับใช้ข้างกายของท่านย่ามาตั้งแต่อายุเจ็ดขวบยังไม่ได้แต่งงาน หลังจากที่ท่านย่าเสียชีวิต ไม่นานหลังจากนั้นเจี่ยงหมัวมัวก็ตายตามไป เห็นได้ชัดถึงความจงรักภักดีของนาง
“แม่นม...” นางเดินไปที่เรือนฉางโซ่วพร้อมกับเจี่ยงหมัวมัวพลางเอ่ยถาม
“ท่านย่านอนกลางวันท่านตื่นหรือยัง”
“องค์หญิงใหญ่ตื่นแล้วเจ้าค่ะ กำลังสวดมนต์ภาวนาให้พระคุ้มครองนายท่านกั๋วกงกับซื่อจื่อให้กลับมาอย่างปลอดภัยเจ้าค่ะ”
“ช่วงนี้ท่านย่าแข็งแรงดีใช่หรือ”
“คุณหนูใหญ่วางใจได้เจ้าค่ะ หมอหลวงตรวจดูอาการขององค์หญิงใหญ่แล้ว ท่านไม่ได้เป็นอันใดมากเจ้าค่ะ แค่ใกล้จะสิ้นปีแล้ว แต่ซื่อจื่อกับคุณชายท่านอื่นๆ ยังไม่กลับมาเสียทีองค์หญิงใหญ่เลยนอนไม่ค่อยหลับเจ้าค่ะ” เจี่ยงหมัวมัวกล่าว
นางพยักหน้าน้อยๆ เดินเข้าไปในห้องผิงไฟเพื่อจัดการกับเสื้อผ้าของตนเองก่อน เจี่ยงหมัวมัวกำชับให้บ่าวนำรองเท้าถุงเท้าที่มีแต่หิมะของไป๋ชิงเหยียนไปเปลี่ยน แล้วนำน้ำอุ่นมาล้างมือให้นาง
“หมัวมัวหยุดก่อนเถิด ข้ามีเรื่องจะกล่าวกับท่าน” นางถอดเสื้อคลุมส่งให้ชุนเถา นั่งลงข้างเตาผิง
“พวกเจ้าออกไปก่อน...”
เจี่ยงหมัวมัวเป็นคนฉลาด เมื่อรู้ว่าไป๋ชิงเหยียนมีเรื่องจะกล่าวด้วยจึงยืนนิ่งอยู่ข้างๆ
“หมัวมัว มีข่าวส่งมาจากทางหนานเจียง...”
เจี่ยงหมัวมัวกลั้นหายใจมีลางสังหรณ์ไม่ดี สีหน้าเริ่มแย่ “หรือว่านายท่านกั๋วกง...”
นางจ้องไปที่เตาผิงนิ่งๆ ยื่นมืออังไฟเงียบไปครู่หนึ่งจากนั้นเอ่ยขึ้น “ท่านช่วยเตรียมยาช่วยชีวิตที่ไทเฮา[footnoteRef:4]เคยพระราชทานให้ท่านย่าเอาไว้ด้วย แล้วก็เตรียมพวกยาโสมเอาไว้เผื่อด้วยล่ะ” [4:  ไทเฮา เป็นพระอัครมเหสีของฮ่องเต้องค์เก่า อาจเป็นแม่ของฮ่องเต้รัชกาลปัจจุบันหรือไม่เป็นก็ได้]
เจี่ยงหมัวมัวพยักหน้า สีหน้าซีดเผือด
กร๊อบ! ได้ยินเสียงหักของอันใดสักอย่าง ไป๋ชิงเหยียนหันมองไปยังนอกหน้าต่างไม้แกะสลักเป็นเสียงกองหิมะเบียดทับกิ่งไม้จนหัก
นางกำนิ้วมือเย็นเฉียบของตัวเองไว้แน่น เม้มริมฝีปาก
“ให้คนนำบัตรเชิญของท่านย่าไปเชิญหมอหลวงหวงมาด้วย”
“คุณหนูใหญ่ ความจริงที่ช่วงนี้องค์หญิงใหญ่นอนไม่ค่อยหลับก็น่าจะเพราะมีลางสังหรณ์อยู่แล้วเจ้าค่ะ!” ดวงตาของเจี่ยงหมัวมัวแดงก่ำ
“องค์หญิงใหญ่เป็นคนเข้มแข็ง ไม่ต้องถึงกับตามหมอหลวงมาหรอกเจ้าค่ะ ท่านรับไหว”
“หมัวมัว ตามหมอหลวงมาด้วยดีกว่า” ไป๋ชิงเหยียนหลุบตาลง ดวงตาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา
ท่านย่าเข็มแข็งรับไหวหรือไม่ไหวชาติที่แล้วนางรู้ดู ชาตินี้นางกลัวที่จะสูญเสียญาติไปอีก นางรู้ว่าด้วยความฉลาดของท่านย่าต่อให้นางจะอ้างว่ามันคือความฝันท่านก็คงพอจะเดาอันใดได้บ้าง นางต้องเตรียมพร้อมให้ดีที่สุด
“หรือว่า...เกิดเรื่องกับซื่อจื่อด้วยหรือเจ้าคะ” เจี่ยงหมัวมัวเกาะขอบประตูเอาไว้ ขาอ่อนแรงจนแทบจะล้มไปกองกับพื้น
ซื่อจื่อที่เจี่ยงหมัวมัวพูดถึงก็คือบิดาของไป๋ชิงเหยียน บุตรชายคนโตขององค์หญิงใหญ่
นางมองไปทางเจี่ยงหมัวมัวดวงตาแดงก่ำ แต่แผ่นหลังกลับยืดตรง “หมัวมัวไม่ใช่คนนอก ข้าไม่กลัวที่จะบอกกับหมัวมัว ต่อไปเกรงว่า...ทั้งตระกูลไป๋คงต้องพึ่งท่านย่าแล้วล่ะ เรื่องนี้ท่านรับรู้เอาไว้ก็พอ ก่อนที่จะมีรายงานข่าวสงครามส่งมาถึงวังหลวง ข้าตั้งใจจะอ้างว่าเรื่องนี้เป็นเพียงความฝันเพื่อให้ท่านย่าได้เตรียมใจเอาไว้ก่อน ท่านย่ายังต้องการให้หมัวมัวดูแล ท่านต้องเข้มแข็งเอาไว้นะ”
สมองของเจี่ยงหมัวมัวมีแต่เสียงวิ้งๆ เหงื่อท่วมไปทั้งร่างนางพยักหน้ารับเบาๆ รู้ว่าเรื่องนี้สำคัญเพียงใด เด็กอย่างคุณหนูใหญ่ยังทนไหว การเปลี่ยนแปลงภายในวังมากมายนางยังผ่านมาแล้วเลย จะสู้เด็กไม่ได้อย่างใดกัน
เจี่ยงหมัวมัวรวบรวมสติให้กลับคืนมาสั่งให้คนนำบัตรเชิญขององค์หญิงใหญ่ไปเชิญหมอหลวงหวงมา
ไป๋ชิงเหยียนผิงเตาทำร่างกายให้อุ่น ขจัดความเย็นบนร่างกายของตัวเองอยู่ที่เรือนด้านข้าง กะระยะเวลาที่หมอหลวงหวงน่าจะมาถึง จากนั้นจึงให้เจี่ยงหมัวมัวไปรายงานว่านางมาหา
“อาเป่า ร่างกายเจ้าไม่แข็งแรง ฝ่าหิมะมาเพราะเหตุอันใดกัน”
เมื่อองค์หญิงใหญ่เห็นไป๋ชิงเหยียนก็อดบ่นไม่ได้ คำพูดแม้จะดูเป็นการตำหนิ แต่องค์หญิงใหญ่ก็ยังคงยื่นมือไปลูบไป๋ชิงเหยียนเหมือนดั่งที่เคยทำ เมื่อพบว่ามือของนางยังอุ่นอยู่สีหน้าจึงดีขึ้น
เมื่อได้พบท่านย่าอีกครั้ง ได้ยินท่านเอ่ยเรียกชื่อเล่นของนาง ไป๋ชิงเหยียนรู้สึกเหมือนได้ผ่านมาชั่วชีวิตหนึ่งจริงๆ...
นางกลั้นสะอื้น พลางเอ่ย “ท่านย่า ข้าคิดถึงท่านเจ้าค่ะ”
องค์หญิงใหญ่มองดูท่าทีราวกับเด็กน้อยของไป๋ชิงเหยียน แกล้งทำเป็นโกรธใช้นิ้วจิ้มไปที่หน้าผากของนาง รวบตัวของหลานสาวเข้ามากอดแล้วก็ลูบไปที่มือของนางสำรวจดูว่าเย็นหรือไม่ พลางกล่าวอย่างใจดี
“อีกชั่วยามจิตกรของวังหลวงก็จะมาถึงแล้ว ผู้อื่นเขาแต่งกายอยู่ที่เรือนของตัวเองมีแต่เจ้าที่มาหาย่าที่นี่!”
พรุ่งนี้คุณหนูรองของจวนเจิ้นกั๋วกงจะออกเรือน แถมยังเป็นนางคนแรกของจวนเจิ้นกั๋วกงที่ได้ออกเรือนอีกด้วย ท่านย่าเลยตั้งใจเชิญบรรดาจิตรกรของวังหลวงมาวาดภาพเหมือนให้แก่บรรดาพี่สาวน้องสาวทั้งหลาย
เมื่อได้กอดองค์หญิงใหญ่ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนร่างของท่าน นางก็ยิ่งปวดใจกลัวว่าผลลัพธ์มันจะออกมาเหมือนกับชาติที่แล้ว
เมื่อเห็นว่าเจี่ยงหมัวมัวแหวกม่านเดินเข้ามา พยักหน้าให้กับนางก็รู้ได้ทันทีว่าหมอหลวงหวงมาถึงแล้ว บ่าวรับใช้ด้านนอกก็ถูกเจี่ยงหมัวมัวไล่ไปหมดแล้ว
“ท่านย่าเจ้าคะ...” นางเงยหน้ามององค์หญิงใหญ่ “กลางวันวันนี้ข้าฝันเจ้าค่ะ ฝันเห็นท่านปู่ ท่านพ่อ บรรดาท่านลุงแล้วก็พวกน้องๆ ไม่ได้กลับมาจากหนานเจียง ท่านย่ารับไม่ได้จนล้มป่วย ยังมีคนใส่ร้ายว่าตระกูลไป๋ของพวกเราว่าเป็นกบฏ ตระกูลไป๋เหลือแค่สตรีไม่มีท่านย่าคอยปกป้องมีแต่คนมารังแกเจ้าค่ะ”


## บทที่ 3 ทนไหว

ตอนที่ 3 ทนไหว
เมื่อได้ยินคำกล่าวของไป๋ชิงเหยียน ร่างขององค์หญิงใหญ่แข็งทื่อ สีหน้าเริ่มซีดลง เจี่ยงหมัวมัวรีบเทเม็ดยาช่วยชีวิตที่ไทเฮาประทานให้องค์หญิงใหญ่ยื่นให้ท่านพร้อมกับน้ำ “องค์หญิงใหญ่...”
องค์หญิงใหญ่โบกมือปฏิเสธเจี่ยงหมัวมัว เอ่ยปลอบไป๋ชิงเหยียน “เด็กโง่ มันเป็นแค่ความฝันเท่านั้น ความฝันมักตรงข้ามกับความเป็นจริงเสมอ”
“ความฝันนี้เหมือนจริงมากเจ้าค่ะ น่ากลัวมากๆ ท่านย่า...ข้าฝันเห็นผู้คนต่างรุมรังแกตระกูลไป๋ของเราเพราะไม่มีบุรุษหลงเหลืออยู่แล้ว รังแกที่พวกเราไม่มีผู้ใดปกป้อง เห็นบรรดาน้องๆ ถูกท่านแม่ส่งออกไปเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนสกุล ชาตินี้ไม่ได้เจอกันอีก เห็นท่านแม่อยากแก้ต่างให้ตระกูลไป๋แต่ก็ไร้ซึ่งหนทาง...ฆ่าตัวตายไปพร้อมกับบรรดาท่านป้าในคุก ทิ้งไว้เพียงจดหมายสีเลือด! ข้ากลัวจริงๆ เจ้าค่ะ”
เมื่อกล่าวถึงช่วงยากเกินรับไหว แววตาโกรธแค้นและเศร้าสร้อยของไป๋ชิงเหยียนทำให้องค์หญิงใหญ่ตะลึง...
“อาเป่าไม่ต้องกลัว!” องค์หญิงใหญ่กอดไป๋ชิงเหยียนเอาไว้แน่น “ไม่ต้องกลัว ย่ายังอยู่!”
ไป๋ชิงเหยียนพูดคุยกับองค์หญิงใหญ่อยู่สักพักหนึ่ง พอหญิงสาวกลับไปได้ไม่นาน องค์หญิงใหญ่ก็ฝืนต่อไปไม่ไหว มือกำเสื้อตรงบริเวณหน้าอกเอาไว้แน่น กระอักเลือดออกมา ล้มลงบนเตียงนอน
“องค์หญิงใหญ่!” เจี่ยงหมัวมัวถลาเข้าไปพยุงองค์หญิงใหญ่ ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเลือดที่ติดบริเวณมุมปากให้แก่นาง ตะโกนเรียกบ่าวด้วยความตกใจ “ใครก็ได้ รีบตามหมอหลวงหวงมาเร็ว!”
องค์หญิงใหญ่รั้งเจี่ยงหมัวมัวเอาไว้พลางส่ายหน้า กลั้นน้ำตาฝืนถามออกไป “อาเป่าออกไปไกลแล้วหรือไม่”
“องค์หญิงใหญ่อย่าทรงกังวลเพคะ คุณหนูใหญ่เดินออกไปไกลแล้ว...” น้ำเสียงของเจี่ยงหมัวมัวสะอึกสะอื้น
มือที่จับเจี่ยงหมัวมัวอยู่จึงผ่อนแรงลง น้ำตาไหลออกมาไม่ขาดสาย “ข้าเป็นคนเลี้ยงอาเป่ามาตั้งแต่เล็ก ข้าจะไม่รู้เลยหรือว่านางคิดอันใดอยู่ นางคงกลัวว่าหากข้าได้ยินข่าวจะรับไม่ไหวจึงได้กุเรื่องความฝันขึ้นมา ไม่เช่นนั้นนางคงไม่เล่าเรื่องเหลวไหลแบบนี้ให้ข้าฟังหรอก คงอยากให้ข้ากลัวเช่นเดียวกับนาง!”
เจี่ยงหมัวมัวร้องไห้ออกมาเช่นกัน นางกุมมือขององค์หญิงใหญ่แน่น
“องค์หญิง ท่านต้องอดทนไว้นะเพคะ หากเรื่องความฝันที่คุณหนูใหญ่กล่าวเป็นความจริง จวนเจิ้นกั๋วกงของพวกเรายังต้องหวังพึ่งท่านนะเพคะ!”
“ทนไหว! ข้าต้องทนไหวอยู่แล้ว!” ดวงตาขององค์หญิงใหญ่แดงก่ำราวกับเปลวไฟ ใช้ศอกค้ำอยู่ที่มุมหนึ่งของโต๊ะเพื่อยึดประคองร่างให้นั่งตัวตรง “หากบุรุษทั้งหมดของตระกูลไป๋ของเราไม่หลงเหลือแม้แต่คนเดียวจริงๆ หากข้ายังรับไม่ไหวอีก จวนเจิ้นกั๋วกงคงโดนผู้อื่นรังแกจริงๆ เพื่อพวกอาเป่าแล้ว ข้าจะทนให้ได้!”
เจี่ยงหมัวมัวพยักหน้ารัวๆ “องค์หญิงใหญ่ หมอหลวงหวงมาแล้ว ให้เข้ามาตรวจหน่อยเถิดเพคะ ท่านจะเป็นอะไรไปตอนนี้ไม่ได้นะเพคะ”
องค์หญิงใหญ่พยักหน้า หลับตาที่บวมช้ำลง เมื่อนึกถึงว่าสามี ลูกชายและหลานชายอาจจบชีวิตลงที่หนานเจียงแล้วก็เจ็บปวดราวกับโดนฉีกอวัยวะออกเป็นชิ้นๆ
แต่เพลานี้นางไม่มีเวลามานั่งเสียใจ นางต้องรีบคิดวางแผนให้ดีก่อนที่ข่าวจะมาถึงเมืองหลวง หากข่าวนี้เป็นความจริง จวนเจิ้นกั๋วกงจะทำอย่างไรดี
ไป๋ชิงเหยียนเดินออกมาจากเรือนขององค์หญิงใหญ่ พบกับคุณหนูสี่ที่พาคุณหนูห้าและคุณหนูหกไปขี่ม้ากลับมาพอดี
ท่ามกลางหิมะสีขาว เด็กสาวสามคนในชุดขี่ม้าสีแดงเข้มพูดคุยหัวเราะพลางเดินเข้ามาด้วยทวงท่าอาจหาญ เสียงหัวเราะไร้ซึ่งความกังวล ใสราวกับเสียงระฆังสีเงินดังกังวาน ราวกับสามารถปัดเป่าความหม่นหมองในจิตใจของผู้คนออกไปได้จนหมดสิ้น
ผู้คนทั่วทั้งเมืองหลวงต่างรับรู้กันดีว่าคุณหนูของจวนเจิ้นกั๋วกงต่างจากคุณหนูสูงศักดิ์ของจวนอื่น จวนเจิ้นกั๋วกงไม่เลี้ยงลูกสาวให้เรียนงานบ้านงานเรือน เย็บปักถักร้อย วาดภาพ ท่องบทกวีอยู่แต่ในเรือน คุณหนูของจวนเจิ้นกั๋วกงแต่ละคนล้วนเป็นสาวแกร่งงดงามด้วยกันทั้งสิ้น
ไป๋จิ่นจื้อ คุณหนูสี่แห่งจวนเจิ้นกั๋วกง มองเห็นไป๋ชิงเหยียนยืนอยู่ตรงทางเดินซึ่งประดับประดาด้วยผ้าไหมสีแดงเต็มไปหมด ดวงตาเป็นประกายรีบวิ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว “พี่หญิงใหญ่!”
ดวงตาของคุณหนูห้าและคุณหนูหกก็เป็นประกายเช่นเดียวกัน ต่างพากันวิ่งเข้าไปหา ตะโกนเรียกเสียงแจ่มใส “พี่หญิงใหญ่...”
ชุนเถายิ้มออกมาเล็กน้อย ปัดเศษฝุ่นที่ติดอยู่บริเวณที่นั่งตรงทางเดิน จากนั้นประคองให้ไป๋ชิงเหยียนนั่งลง
“พี่หญิงใหญ่ ท่านแข็งแรงดีแล้วหรือเจ้าคะ หิมะตกแบบนี้ยังออกมาได้แล้ว!” คุณหนูสี่ ไป๋จิ่นจื้อนั่งลงข้างๆ พี่สาว เอ่ยถามอย่างเป็นห่วง “เช่นนี้หากถึงฤดูใบไม้ผลิ พี่หญิงใหญ่ก็พาพวกเราไปขี่ม้าได้แล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ! ท่านอาจารย์ที่สอนพวกเราน่าเบื่อมากเลยเจ้าค่ะ ไม่ยอมปล่อยให้ข้าขี่ม้าเองสักที”
คุณหนูห้าและคุณหนูหกเป็นฝาแฝดกัน ทั้งสองเป็นเด็กน้อยที่อายุเพียงสิบขวบเท่านั้น ใบหน้าขาวจิ้มลิ้ม บนศีรษะมัดเป็นจุกสองข้าง ช่างน่าเอ็นดูจริงๆ
มองดูเด็กสาวทั้งสามคนตรงหน้าที่ยังคงเป็นคุณหนูของจวนเจิ้นกั๋วกงอยู่ หวนนึกถึงชาติที่แล้ว...น้องสาม ไป๋จิ่นถงต้องเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนสกุล น้องสี่ ไป๋จิ่นจื้อยอมเข้ากับฝ่ายศัตรูเพื่อกลับมาแก้แค้นแคว้นต้าจิ้น น้องห้า ไป๋จิ่นเจาฝึกเรียนวิชาสังหารเพื่อลอบฆ่าเหลียงอ๋องแต่สุดท้ายก็จบชีวิตด้วยดาบของตัวเอง น้องหกไป๋จิ่นหวาและน้องเจ็ดไป๋จิ่นเซ่อถูกเหลียงอ๋องส่งไปอยู่ที่หอนางโลม...
ยังดี ตอนนี้พวกน้องๆ ยังอยู่ตรงหน้านางอย่างเป็นสุข...
หญิงสาวตื้นตันจนอยากจะร้องไห้ มองดูเด็กสาวที่ร่าเริงทั้งสามคนยิ้มออกมาน้อยๆ
“พี่หญิงใหญ่ ดอกเหมยที่เสี่ยวอู่มอบให้ท่านเมื่อวานงามหรือไม่เจ้าคะ”  คุณหนูห้า ไป๋จิ่นเจาโผล่มาตรงหน้าของไป๋ชิงเหยียน กล่าวอย่างมีความสุข “ท่านแม่ของข้าบอกว่าพี่หญิงใหญ่ทนหนาวไม่ได้ เลยไปสถานที่ที่หนาวเกินไปไม่ได้ ข้าเห็นว่าดอกเหมยสีแดงนั่นงดงามมากจึงเด็ดมาปักในแจกันขาวแล้วส่งไปให้ท่าน พี่หญิงใหญ่ชอบหรือไม่เจ้าคะ!”
“ชอบสิ! ดอกไม้ที่เสี่ยวอู่ของพวกเราเด็ดออกมางดงามที่สุด วันนี้พอพี่ตื่นขึ้นมาก็มองเห็นแล้ว...” หญิงสาวกล่าวชมเด็กน้อยอย่างอ่อนโยน
“ข้าด้วย ยังมีข้าด้วย ข้าก็ตัดกระดาษให้พี่หญิงใหญ่เหมือนกัน หิมะตกเช่นนี้ท่านพี่ติดไว้ที่หน้าต่างจะงดงามมากเจ้าค่ะ ข้ายังส่งไปให้ท่านอาสะใภ้ห้าด้วยนะเจ้าคะ ท่านแม่บอกว่าในท้องของท่านอาสะใภ้ห้ามีน้องน้อยๆ อยู่ ตอนนี้ท่านอาห้ากับพวกท่านพี่อยู่ข้างนอก ท่านอาสะใภ้ห้าคงกังวลมาก ท่านแม่ให้ข้ากับพี่สาวช่วยให้ท่านอาสะใภ้ห้าอารมณ์ดีเจ้าค่ะ”
หญิงสาวพยักหน้ายิ้มรับ “จ้ะ ตุ๊กตากระดาษอ้วนสองอันที่เจ้าตัดมาให้พี่ พี่ชอบมากเลย ท่านอาสะใภ้ห้าก็ต้องชอบมากเช่นกัน”
กล่าวจบ หญิงสาวมองไปยังไป๋จิ่นจื้อ “พรุ่งนี้จิ่นซิ่วจะออกเรือนแล้ว พี่มีเรื่องจะวานเจ้าสักหน่อย”
ไป๋จิ่นจื้อใช้มือที่กุมแส้ม้าอยู่ตบไปที่แผ่นอกพลางเอ่ย “เรื่องที่พี่หญิงใหญ่สั่ง เสี่ยวซื่อจะทำตามด้วยชีวิตเจ้าค่ะ!”
“พรุ่งนี้ตอนที่จวนจงหย่งโหวมารับตัวเจ้าสาว หากไม่มีใครคอยกั้นอยู่ที่ประตู เจ้าจงนำพวกสาวใช้ไปกั้นประตูเอาไว้ ห้ามให้จวนหย่งโหวคิดว่าจวนเราไม่มีบุรุษคอยปกป้องแล้วจะรับตัวพี่รองของเจ้าไปได้ง่ายๆ จนทำลายชื่อเสียงของจวนเจิ้นกั๋วกงของเราเป็นอันขาด”
“พี่หญิงใหญ่วางใจได้เจ้าค่ะ เรื่องสร้างความลำบาก ทั่วทั้งเมืองนี้หากข้าไป๋จิ่นจื้อคือที่สอง ไม่มีผู้ใดกล้าเป็นที่หนึ่งหรอกเจ้าค่ะ!” คุณหนูสี่ลูบหน้าอกเป็นการรับปาก
ไป๋ชิงเหยียนมองเห็นหลูผิงอยู่ไกลๆ ยิ้มพร้อมกล่าวกับเด็กสาวทั้งสาม “เอาล่ะ พวกเจ้ารีบไปแต่งกายเถิด ท่านย่าเชิญจิตรกรหลวงมาวาดภาพเหมือนให้พวกเจ้าก่อนที่พี่รองของพวกเจ้าจะออกเรือนในวันพรุ่งนี้ พวกเจ้าแต่งกายให้งดงามเสียหน่อย”
เด็กสามทั้งสามคนทำความเคารพไป๋ชิงเหยียนอย่างนอบน้อม แล้วพากันเดินจากไป
หลูผิงอายุยังไม่ถึงสี่สิบ แต่ดูจากใบหน้าแล้วกลับเคร่งขรึมโบราณมาก ชายหนุ่มกำมือคาราวะ
ไป๋ชิงเหยียน “คุณหนูใหญ่ เรียกหาข้าหรือขอรับ”
“ลุงผิง เดินไปกล่าวไปเถิด” หญิงสาวลุกขึ้นยืน เดินออกมาจากระเบียงทางเดิน
หลูผิงเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของไป๋ชิงเหยียน จึงตั้งสติมั่นรับร่มมาจากชุนเถา กางให้ไป๋ชิงเหยียน ส่วนตัวเองเดินอยู่ข้างๆ หญิงสาวด้วยความเคารพ
หญิงสาวกำเตาอุ่นมือในมือแน่น ฝีเท้ามั่นคง เดินเลี่ยงบ่าวที่เก็บกวาดหิมะอยู่ จากนั้นกล่าวขึ้นช้าๆ “เมื่อวานมีคนลอบส่งสารให้ข้า นัดให้ข้าไปพบที่จุ้ยอันฟาง ถนนฉางอันในยามซื่อ[footnoteRef:1] อ้างว่ามีข่าวจากหนานเจียงจะบอกข้า” [1:  ยามซื่อ เวลาตั้งแต่ 9.00 - 11.00 น.]


## บทที่ 4 เหลียงอ๋อง

ตอนที่ 4 เหลียงอ๋อง
สีหน้าของหลูผิงเปลี่ยนไปในทันที “ผู้ใดกันขอรับ!”
ผู้ใดกันที่สามารถหลบหลีกการอารักขาของผู้คุ้มกันจวนเจิ้นกั๋วกงจนลอบส่งสารไปให้คุณหนูใหญ่ที่เรือนในได้
“ข้าไม่เห็นคนส่งและก็ไม่ได้แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป!”
หลูผิงหลุบตามองดูปลายรองเท้าของตัวเอง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อ
หากข่าวนี้มาจากบุคคลภายนอกละก็ องครักษ์อย่างพวกเขาสมควรตายจริงๆ...
“ข้าคิดอยู่นานแต่ก็รู้สึกว่ามันน่าสงสัยเหตุใดอยู่ดีๆ ถึงมีคนส่งข่าวจากหนานเจียงมาให้ข้า แทนที่จะส่งให้พวกผู้ใหญ่ดันเลือกวันที่คุณหนูรองกำลังออกเรือนอีกด้วย”
ไป๋ชิงเหยียนหยุดฝีเท้าลงมองไปยังหลูผิงนิ่งๆ สีหน้านิ่งดั่งสายน้ำ
“เพราะฉะนั้นข้าเลยอยากให้ท่านไปที่จุ้ยอันฟางเพื่อสำรวจดูคนที่น่าสงสัยหน่อย...”
ไป๋ชิงเหยียนให้หลูผิงไปที่จุ้ยอันฟางด้วยตัวเองก็เพราะอยากให้เขาสืบเรื่องการลอบสังหารเหลียงอ๋องอย่างละเอียดทางที่ดีคือสืบให้รู้ว่าผู้ใดเป็นผู้ลอบสังหารเหลียงอ๋อง หากไป๋จิ่นซิ่วหลีกเลี่ยงเหตุการณ์การลอบสังหารเหลียงอ๋องไม่พ้นหลูผิงอยู่ที่นั่นเขาคงไม่ให้ไป๋จิ่นซิ่วเป็นอันตรายแน่
ไป่ชิงเหยียนไม่สามารถเล่าเรื่องที่เหลียงอ๋องจะถูกลอบสังหารให้แก่หลูผิงฟังได้จึงกุเรื่องนี้ขึ้นมา
“หลูผิงรับคำสั่งขอรับ” หลูผิงเอ่ยอย่างหนักแน่น
“ลุงผิงระวังตัวด้วย หากพบคนน่าสงสัยให้จดจำรายละเอียดไว้แล้วค่อยสืบหาภายหลัง มิเช่นนั้นจวนเจิ้นกั๋วกงเราอาจตกหลุมพรางของพวกมัน” ไป๋ชิงเหยียนกำชับ
“คุณหนูใหญ่วางใจเถิด หลูผิงแยกแยะได้ขอรับ”
หลูผิงส่งร่มให้ชุนเถาทำความเคารพไป๋ชิงเหยียนแล้วจากไปอย่างรีบร้อน
เห็นว่าไป๋ชิงเหยียนมองแผ่นหลังของหลูผิงอย่างเหม่อลอยชุนเถาจึงเอ่ยเตือนเบาๆ
“คุณหนูใหญ่ พวกเรากลับเรือนไปเปลี่ยนชุดให้มีสีสันสวยงามกว่านี้เถิดเจ้าค่ะ อีกสักครู่ก็จะมีการวาดภาพแล้ว เครื่องแต่งกายสีสวยภาพจะทำให้ภาพออกมาสวยนะเจ้าคะ”
นางละสายตาจากที่เดิม เนื่องจากป่วยมานานทำให้น้ำเสียงของนางทั้งเบาทั้งแหบ
“ข้าเหนื่อยแล้ว วันนี้คงไม่ไปร่วมด้วย...กลับกันเถิด”
ไป๋ชิงเหยียนกลับมาถึงเรือนชิงฮุย เสิ่นชิงจู๋ได้ยืนรออยู่ที่ระเบียงทางเดินครู่หนึ่งแล้ว
เมื่อเห็นใบหน้าอ่อนเยาว์สดใสของเสิ่นชิงจู๋ขอบตาของนางร้อนผ่าว เสิ่นชิงจู๋โตมากับไป๋ชิงเหยียนแม้เป็นนายกับบ่าวแต่เหมือนพี่สาวน้องสาวเสียมากกว่า
ตอนไป๋ชิงเหยียนอายุสิบขวบนางร้องขอให้ท่านปู่พานางไปรบด้วยท่านปู่ให้เวลานางสองปี หากนางสามารถฝึกองครักษ์หญิงออกมาได้ท่านจะอนุญาตให้นางตามไปออกรบด้วยเสิ่นชิงจู๋ก็คือคนที่นางเลือกในตอนนั้น
ต่อมาองครักษ์หญิงผู้นี้ปกป้องนางให้รอดพ้นจากอันตรายในสนามรบมาได้หลายครั้ง เมื่อนางอายุสิบหกนางปลอมกายเป็นบุรุษตามท่านปู่ไปออกรบเป็นครั้งที่สอง ถูกหอกของศัตรูแทงเข้าที่ช่วงท้องจนตกลงไปในแม่น้ำที่หนาวเหน็บของเดือนสิบสองเหล่าองครักษ์แทบทั้งหมดต่างมาช่วยกันงมหาถึงช่วยนางขึ้นมาจากน้ำได้
หมอทหารกล่าวว่าที่ไป๋ชิงเหยียนรอดชีวิตมาได้นับว่าโชคดีมากแล้ว ทว่าเรื่องการมีทายาทสืบทอดนั้นหมดทนทางแล้ว เสิ่นชิงจู๋โทษตัวเองที่ไม่สามารถคุ้มครองไป๋ชิงเหยียนให้ดีต่อมาจึงอาสาไปฝึกฝนตัวเองในกองทัพ รองแม่ทัพเสิ่นถูกใจจึงรับนางเป็นบุตรบุญธรรม แต่หลังจากเรียนสำเร็จแล้วนางกลับยืนกรานจะกลับมาที่จวนไป๋เพื่ออยู่ปกป้องคุ้มครองไป๋ชิงเหยียน
“เข้ามาสิ!” ไป๋ชิงเหยียนกล่าว
ชุนเถาแหวกม่านให้เสิ่นชิงจู๋ด้วยตัวเอง “เชิญแม่นางเสิ่นเจ้าค่ะ”
เสิ่นชิงจู๋ในชุดเครื่องแต่งกายเรียบร้อยเดินตามไป๋ชิงเหยียนเข้าไปในห้อง กำมือขึ้นเพื่อทำคาราวะ
“คุณหนูมีอันใดจะสั่งหรือเจ้าคะ”
ไป๋ชิงเหยียนถอดเสื้อคลุมส่งให้ชุนเถา วางเตาผิงในมือลงนั่งลงบนโต๊ะแล้วลงมือเขียนจดหมาย เสิ่นชิงจู๋ไม่ได้เข้าไปใกล้ไป๋ชิงเหยียนมากนัก เกรงว่าไอหนาวจากร่างของนางจะแผ่ไปโดนไป๋ชิงเหยียน
ไป๋ชิงเหยียนเขียนอย่างรวดเร็ววางพูกันขนหมาป่าลงหันไปกำชับชุนเถา
“ชุนเถา เจ้าไปเฝ้าด้านนอกเอาไว้ อย่าให้ผู้ใดเข้ามาใกล้”
“เจ้าค่ะ” ชุนเถาแหวกม่านเดินออกไป
ไป๋ชิงเหยียนปิดผนึกซองจดหมายถือจดหมายเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเสิ่นชิงจู๋
“ชิงจู๋ เจ้าพาคนที่ไว้ใจได้จำนวนหนึ่งไปที่หนานเจียงเดี๋ยวนี้เลย ยิ่งเร็วเท่าไรได้ยิ่งดี มอบจดหมายนี้แก่คนตระกูลไป๋! เรื่องนี้เร่งด่วนมาก นอกจากเจ้าแล้ว...ข้าไม่ไว้ใจผู้อื่น”
“เจ้าค่ะ” เสิ่นชิงจู๋ไม่ถามให้มากความ สองมือรับจดหมายมากำลังจะเดินออกไปก็ถูกไป๋ชิงเหยียนรั้งแขนไว้เสียก่อน
“คุณหนูมีอันใดจะสั่งอีกหรือเจ้าคะ”
ไป๋ชิงเหยียนจับแขนด้วยแรงค่อนข้างมาก ดวงตาแดงก่ำของนางเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
“หากว่าคนตระกูลไป๋ของข้าไม่หลงเหลืออยู่แล้ว เจ้าต้องนำบันทึกสถานการณ์การรบของกองทัพไป๋มาให้ได้นะ นำจดหมายนี้มอบให้แก่แม่ทัพเสิ่น พ่อบุญธรรมของเจ้าตามหารองแม่ทัพหลิ่วฮ่วนจางของท่านปู่...ฆ่าเขาซะ”
เสิ่นชิงจู๋มองไป๋ชิงเหยียนอย่างตกตะลึง คนตระกูลไป๋ไม่หลงเหลือแม้แต่ผู้เดียว หมายความว่าอย่างใดกัน!
ไป๋ชิงเหยียนสีหน้าเคร่งขรึม เสิ่นชิงจู๋รู้ว่าเรื่องนี้สำคัญมากรับคำอย่างหนักแน่น “ชิงจู๋น้อมรับคำสั่ง!”
เห็นว่าไป๋ชิงเหยียนเดินหน้าซีดออกมาจากด้านใน ชุนเถารีบแหวกม่านเดินเข้าไปขมวดคิ้วด้วยความกังวล ”คุณหนูใหญ่...”
ไป๋ชิงเหยียนยืนอยู่ข้างเตาผิง มองไปที่เตาซึ่งกำลังจะมอดดับความว้าวุ่นในใจค่อยๆ สงบลง
ทำให้เต็มที่...
ส่วนที่เหลือให้ชะตาฟ้าลิขิตแล้วกัน!
“ชุนเถา ข้าเหนื่อยแล้ว” ไป๋ชิงเหยียนมึนศีรษะเล็กน้อย
“บ่าวพาคุณหนูเข้าไปพักนะเจ้าคะ”
ชุนเถาถอดปิ่นไข่มุกบนศีรษะของไป๋ชิงเหยียนออก เปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นชุดใส่สบาย นางนอนพักบนเตียงอยู่สองสามชั่วยาม จากนั้นก็ถูกฉินหมัวมัวบ่าวรับใช้ข้างกายของต่งซื่อปลุกขึ้นมาดื่มยาขม
เห็นท่าทีขมวดคิ้วอย่างทรมานของไป๋ชิงเหยียนหลังดื่มยาขมเสร็จ ฉินหมัวมัวก็สงสารจับใจรีบนำน้ำอุ่นไปให้ไป๋ชิงเหยียนกลั้วปาก
“คุณหนูใหญ่อดทนหน่อยนะเจ้าคะ หมอหงบอกว่าหากดื่มยาขมนี้ไปอีกสักสองสามเดือนอาการทนหนาวไม่ได้ของคุณหนูจะดีขึ้นเจ้าค่ะ”
ไป๋ชิงเหยียนใช้ผ้าเช็ดที่มุมปากหยิบลูกกวาดจากกล่องที่ชุนเถาถืออยู่ใส่เข้าปากจึงรู้สึกดีขึ้น
“พรุ่งนี้น้องรองจะออกเรือนแล้ว ท่านแม่ต้องยุ่งอีกหลายเรื่อง ฉินหมัวมัวเป็นดั่งมือซ้ายขวาของท่าน ท่านแม่ต้องการฉินหมัวมัว เขาไม่ต้องมาหาข้าวันละหลายรอบเช่นนี้หรอกช่วยไปบอกท่านแม่ด้วยว่าไม่ต้องเป็นห่วงข้า”
ฉินหมัวมัว พยักหน้ารับ “เจ้าค่ะคุณหนูใหญ่ไม่ต้องกังวล ข้าจะไปบอกให้เจ้าค่ะ”
เห็นไป๋ชิงเหยียนหยิบตำราพิชัยสงครามขึ้นมา ชุนเถาวางกล่องที่ถือไว้ลงอย่างรู้งานกล่าวยิ้มๆ
“ฉินหมัวมัว ชุนเถาไปส่งท่านเจ้าค่ะ”
ฉินหมัวมัวทำความเคารพไป๋ชิงเหยียนเดินไปด้านนอกพลางกำชับชุนเถา
“พรุ่งนี้ที่จวนมีงานใหญ่ พวกบ่าวรับใช้อาจเอาแต่คึกคะนองจนละเลยหน้าที่ ฉินหมัวมัวที่ดูแลข้างกายคุณหนูใหญ่จะกลับมาวันพรุ่งนี้ เจ้าอย่าลืมกำชับให้คนผิงเตาถ่านเติมถ่านอยู่เรื่อยๆ ด้วย เตาผิงในห้องก็ต้องผิงให้อุ่นอยู่ตลอดเวลา คุณหนูใหญ่ทนหนาวไม่ได้ แล้วเตือนพวกที่เฝ้ายามกลางคืนด้วย”
“ฉินหมัวมัว วางใจได้เจ้าค่ะ” ชุนเถาแหวกม่านให้ฉินหมัวมัว “ชุนเถาจะคอยดูด้วยตัวเองเจ้าค่ะ”
ส่งฉินหมัวมัวกลับไป ชุนเถายืนอยู่ตรงระเบียงทางเดินยังไม่ทันจะกลับเข้าไปในห้องก็เห็นชุนเหยียนที่ทั้งร่างเต็มไปด้วยหิมะวิ่งจากประตูเข้ามาที่ระเบียงทางเดิน นางปัดหิมะออกจากร่างพร้อมเอ่ยถามชุนเถา
“คุณหนูใหญ่ตื่นหรือยัง”
“ตื่นแล้วเพิ่งดื่มยาเสร็จ กำลังอ่านตำราอยู่” ชุนเถาช่วยปัดหิมะบนศีรษะของชุนเหยียนออกให้
“เจ้าไปทำอันใดมาถึงได้ตัวเย็นไปทั้งร่างแบบนี้ไม่กลัวแผ่ไปโดนคุณหนูหรือไง”
ชุนเหยียนยิ้มอย่างมีลับลมคมใน “ข่าวดี ข้าเข้าไปรายงานคุณหนูก่อนนะ คุณหนูจะได้อารมณ์ดีขึ้น!”
กล่าวจบชุนเหยียนแหวกม่านเข้าไปด้านในอย่างรีบร้อนชุนเถาห้ามไว้ไม่ทัน
“คุณหนู!” ชุนเหยียนเห็นไป๋ชิงเหยียนเอนพิงหมอนใบใหญ่ซึ่งปักด้วยลวดลายเมฆสีทองพลางอ่านตำราอยู่ นางโค้งคำนับจากนั้นกล่าวออกมายิ้มๆ
“คุณหนูเจ้าคะ เช้าวันนี้พอเหลียงอ๋องรู้ข่าวเรื่องที่หมอหงมาที่จวน ท่านเป็นห่วงกลัวคุณหนูไม่สบาย เลยแอบมารออยู่ประตูหลังบ่าวรู้เข้าจึงรีบไปดู เหลียงอ๋องอึกอักกล่าวว่ามาเอาตำราพิชัยสงครามที่นายท่านกั๋วกงเคยเขียนบันทึกไว้เจ้าค่ะ...”
เมื่อไป๋ชิงเหยียนได้ยินคำว่าเหลียงอ๋องนางแข็งทื่อไปทั้งร่างแทบกลั้นโทสะเอาไว้ไม่อยู่มือที่วางอยู่บนโต๊ะจิกเข้ากับโต๊ะแน่นราวกับจะให้มันทะลุเข้าไปเนื้อไม้ ชาติที่แล้วนางก็มอบตำราพิชัยสงครามที่ท่านปู่เขียนบันทึกให้เหลียงอ๋องด้วยมือของนางเองแบบนี้


## บทที่ 5 ชุนเหยียน

ตอนที่ 5 ชุนเหยียน
เหลียงอ๋องเป็นดั่งเนื้อเน่าเฟะอันเกิดจากยาพิษซึ่งติดอยู่กับบาดแผลฉกรรจ์ของไป๋ชิงเหยียน เมื่อนึกถึงก็พร้อมจะสำแดงอาการทุกเมื่อ แม้ไม่ถึงขั้นทำให้เสียชีวิต แต่ก็ทำให้ไป๋ชิงเหยียนรู้สึกขยะแขยงอยู่เป็นเวลานาน มันช่างน่ากลัวเสียจริง
เมื่อควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ ไป๋ชิงเหยียนเงยหน้ามองไปยังชุนเหยียนที่กำลังกล่าวอย่างดีใจ
“บ่าวได้ยินถงจี๋ บ่าวรับใช้ของเหลียงอ๋องกล่าวว่าเหลียงอ๋องมาถึงตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเลยเจ้าค่ะ ท่านรออยู่จนถึงตอนนี้ เมื่อครู่บ่าวเห็นใบหน้าของเหลียงอ๋องเย็นเฉียบไปหมดแล้ว” ชุนเหยียนแสดงท่าทีเห็นใจออกมา
ไป๋ชิงเหยียนพลิกตำราหน้าถัดไป ไม่ได้สนใจ
ชุนเหยียนไม่เข้าใจ องค์ชายสูงศักดิ์น่านับถืออย่างเหลียงอ๋อง ยอมลดเกียรติฝ่าหิมะมารออยู่หน้าประตูจวนเจิ้นกั๋วกงทั้งวัน นางยังประทับใจขนาดนี้ ทว่ากลับเห็นแค่ท่าทีเย็นชาของคุณหนูใหญ่ หรือว่าคุณหนูใหญ่ยังตัดใจจากซื่อจื่อแห่งจวนจงหย่งโหวไม่ได้กัน
น้ำเสียงของชุนเหยียนแผ่วลงเล็กน้อย “องค์ชายกลัวว่าวันพรุ่งนี้ เมื่อซื่อจื่อแห่งจวนจงหย่งโหวมาสู่ขอคุณหนูรองจะทำให้คุณหนูเสียใจ เลยอ้างเรื่องขอยืมตำราเพื่อจะได้พูดคุยกับคุณหนูเจ้าค่ะ”
“เจ้าตอบตกลงแทนคุณหนูอย่างนั้นหรือ!” ชุนเถาโกรธจนหน้าเขียว “เจ้านี่มันบังอาจเกินไปแล้ว! หากผู้อื่นล่วงรู้เข้าหาว่าเหลียงอ๋องกับคุณหนูใหญ่ลักลอบพบกัน ชื่อเสียงของคุณหนูใหญ่ก็จบสิ้นกันพอดี!”
ชุนเหยียนมัวแต่ประทับใจ ลืมนึกถึงแง่ร้ายไปเสียสนิท ได้ยินชุนเถากล่าวเตือนแบบนี้ก็ตกใจในทันที “คุณหนู บ่าว...”
เกิดใหม่ชาตินี้ไป๋ชิงเหยียนถึงเข้าใจ ต่อมาชุนเหยียนแปรพักตร์ไปอยู่ฝ่ายเหลียงอ๋องเต็มๆ เหมือนจะเป็นช่วงเวลานี้ที่นางพบกับเหลียงอ๋องและเกิดความรู้สึกดีๆ กับเขา
หญิงสาวถามเสียงนิ่ง “เหลียงอ๋องกล่าวอันใดบ้าง”
ชุนเหยียนกล่าวอย่างกล้าๆ กลัวๆ “องค์ชายกล่าวว่าจวนจงหย่งโหวใจแคบ แค่เพราะคุณหนูมีบุตรยากเลยให้ซื่อจื่อแต่งกับคุณหนูรองแทน จวนจงหย่งโหวแค่อยากแต่งงานกับคุณหนูแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงเท่านั้น แต่งกับผู้ใดไม่สำคัญ แต่องค์ชายรู้สึกขอบคุณความใจแคบของจวนจงหย่งโหวที่เปิดโอกาสให้องค์ชายได้เผยความในใจกับคุณหนูเจ้าค่ะ”
เหลียงอ๋องหลอกลวงนางแบบนี้ หลอกสาวใช้ข้างกายผู้ภักดีต่อนาง หลอกมารดาของนาง คนตระกูลไป๋ต่างนึกว่าเหลียงอ๋องรักนางมากถึงขั้นไม่ใส่ใจเรื่องที่นางมีบุตรยาก
ไป๋ชิงเหยียนหลับตาลง รังสีความเยือกเย็นแผ่ออกมาจากรอบๆ กายของหญิงสาว
ชุนเหยียนไม่รู้ว่าตนเองทำผิดไปหรือไม่ ยืนมึนงงอยู่กับที่ “คุณหนู บ่าว...บ่าวทำผิดไปหรือเจ้าคะ”
เหลียงอ๋องมาหาถึงที่เพื่อขอตำราพิชัยสงครามที่ท่านปู่ของนางเขียนบันทึกเอาไว้ หากนางไม่ให้ ด้วยนิสัยอยากเอาชนะของเหลียงอ๋อง เขาคงไม่ยอมจบง่ายๆ เป็นแน่ เกรงว่าต้องหาวิธีอื่นจนได้
เขาอยากคัดเลียนแบบลายมือของท่านปู่นางมิใช่หรือ ไป๋ชิงเหยียนมีตำราพิชัยสงครามที่ท่านปู่เคยมอบให้นางอยู่เล่มหนึ่งพอดี ในนั้นเขียนบันทึกโดยลายมือของจักรพรรดิเกาจู่ ไป๋ชิงเหยียนจึงมอบตำราเล่มนี้ให้เหลียงอ๋องไปคัดลอก
ไป๋ชิงเหยียนสะบัดผมยาวสีดำสลวยของตนเล็กน้อย สั่งให้ชุนเถาหยิบกล่องไม้สีแดงกล่องหนึ่งออกมาจากชั้นวางหนังสือ “เอาตำราพิชัยสงครามที่ท่านปู่เคยมอบให้ข้าเล่มนี้ไปให้เหลียงอ๋อง ฝากขอบพระทัยคำปลอบใจของเหลียงอ๋องแทนข้าด้วย”
“เจ้าค่ะ!” ชุนเหยียนรับกล่องไม้มาถือไว้ในมือ มีความสุขขึ้นมาอีกครั้ง รับคำอย่างว่องไว “บ่าวจะนำไปให้เหลียงอ๋องเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ!”
ชุนเถาไม่วางใจ ดึงรั้งชุนเหยียนเอาไว้พร้อมกำชับเสียงต่ำ “ตอนที่เจ้าไปพบเหลียงอ๋องระวังตัวสักหน่อย อย่าหาเรื่องเดือดร้อนมาให้คุณหนูเด็ดขาด! มิเช่นนั้น ต่อให้คุณหนูเมตตา แต่ทางฮูหยิน...เจ้าเกิดใหม่อีกหลายชีวิตก็ไม่พอชดใช้เป็นแน่”
“พี่ชุนเถาวางใจเถิดเจ้าค่ะ!”
ชุนเหยียนเป็นคนร่าเริงตรงไปตรงมา คิดเพียงว่าเหลียงอ๋องคงเอาชนะใจคุณหนูของนางได้แล้ว ประคองกายมั่นกอดกล่องไม้สีแดงเอาไว้แน่นจากนั้นวิ่งออกไป
ลมเหนือพัดจนเกล็ดหิมะปลิวว่อนไปทั่วในอากาศ แม้ว่าหน้าต่างไม้จะปิดแน่นสนิทแต่ก็ยังมีเสียงลมพัดดังแว่วมาจากด้านนอก
ไป๋ชิงเหยียนหันกลับมาอ่านตำราพิชัยสงครามต่อ ตอนนี้นางไม่ใช่คนเดิมที่เก็บอารมณ์ไม่อยู่เหมือนคราที่เพิ่งรู้ตัวว่าได้เกิดใหม่แรกๆ แล้ว
หวนนึก...นึกย้อนไปเมื่อชาติที่แล้ว สิ่งที่ทำให้ตระกูลไป๋ตกอยู่ในจุดตกอับเช่นนั้น นั่นก็คือ จดหมายทรยศ ที่ถูกค้นเจอในห้องหนังสือของท่านปู่นั่นเอง
เห็นได้ชัดว่า คนของเหลียงอ๋องหรือคนของหลี่เม่าได้แฝงตัวเขามาอยู่ในจวนเจิ้นกั๋วกงแล้ว ผู้ที่สามารถเข้ามาในห้องหนังสือของท่านปู่ได้ก็มีอยู่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น ไป๋ชิงเหยียนไม่รีบร้อน นางยังมีเวลาที่จะจับตัวคนผู้นั้นออกมา
เป็นเวลานานทีเดียวในชาติที่แล้วที่นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดเหลียงอ๋องกับหลี่เม่าถึงได้ร่วมมือกับหลิวฮ่วนจางฆ่าผู้ชายในตระกูลไป๋ของนางจนหมดสิ้น ต่อมานางถึงเข้าใจ
สิ่งที่พวกเหลียงอ๋องต้องการคือกองทัพของตระกูลไป๋ แต่ตระกูลไป๋ไม่เหมือนกับตระกูลอื่นที่อนุญาตให้แค่บุรุษเรียนการสู้รบเท่านั้น ทุกคนต่างรู้ดีว่าตั้งแต่บุตรสาวคนโตอย่างไป๋ชิงเหยียนเป็นต้นมา...ลูกหลานทุกคนในตระกูลไม่ว่าจะเป็นบุรุษหรือสตรีต่างก็ต้องเรียนรู้ศิลปะการสู้รบ การขี่ม้า การยิงธนู
ต่อให้บุรุษในตระกูลไป๋จะไม่เหลือแม้แต่คนเดียว ทว่า หากตระกูลไป๋ยังมีคนที่ยังมีชีวิตอยู่...ขอแค่คนผู้นั้นไม่ใช่คนอ่อนแอด้อยปัญญา ทหารกล้าแห่งกองทัพตระกูลไป๋ก็จะไม่มีวันฟังคำสั่งของผู้อื่นเป็นอันขาด
ยิ่งไปกว่านั้นคุณหนูใหญ่แห่งจวนเจิ้นกั๋วกง ไป๋ชิงเหยียน คุณหนูรอง ไป๋จิ่นซิ่ว คุณหนูสาม ไป๋จิ่นถง พวกนางล้วนเคยติดตามท่านปู่ไปออกรบ สู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับกองทัพไป๋ด้วยกันทั้งสิ้น
ไป๋ชิงเหยียนหลับตาลง กำตำราที่อยู่ในมือเอาไว้แน่น
ชาติที่แล้ว ทุกครั้งที่นางนึกถึงการนองเลือดของตระกูลไป๋ จิตใจของนางจะร้อนรุ่มดั่งไฟแผดเผา โกรธแค้นที่ไม่อาจถลกหนังเลาะกระดูกของพวกหลิวฮ่วนจาง หลี่เม่าออกมาได้ แต่กลับหลงอยู่ในความรักเสแสร้งจอมปลอมของเหลียงอ๋อง ยอมรับใช้เขาอย่างเต็มใจ
ความเจ็บปวดในตอนนั้น บีบหัวใจจนนางใจแทบสลาย แต่นางยังผ่านมันมาได้เลย
บัดนี้สวรรค์เมตตาให้นางกลับมาอีกครั้ง แม้ไม่แน่ใจว่าจะทันเปลี่ยนโชคชะตาของท่านปู่และบิดาของนางได้หรือไม่ แต่นางสามารถแก้ไขเปลี่ยนตอนจบของตระกูลไป๋ได้
อย่าให้ความแค้นมาครอบงำจิตใจเด็ดขาด อดทนมาได้ตั้งหลายปี ตอนนี้ท่านย่า ท่านแม่และสตรีทุกคนในตระกูลไป๋ยังอยู่ครบ นางมีอะไรให้หวาดกลัวกัน
ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป ไม่รีบร้อน...
ต้องจัดการไปทีละเรื่อง
นางจะเป็นคนลากพวกคนถ่อยที่ใส่ร้ายจวนเจิ้นกั๋วกงของนางลงมาจากที่สูงด้วยตัวของนางเอง...
ท้องฟ้ายังไม่ทันสว่าง จวนเจิ้นกั๋วกงซึ่งถูกปกคลุมด้วยหิมะหนาเป็นชั้นๆ บัดนี้เต็มไปด้วยควันไฟจากการเตรียมอาหาร
ประตูด้านหน้าของจวนเจิ้นกั๋วกงถูกแขวนประดับด้วยโคมไฟและผ้าไหมสีแดง ประตูถูกเปิดออกกว้าง
ลานด้านหน้า แม่บ้านชุลมุนวุ่นวาย บ่าวกวาดบ้าน บ่าวตักน้ำเดินเข้าๆ ออกๆ ประตูอย่างเป็นระเบียบ
ลานด้านหลัง เรือนชิงจู๋ของคุณหนูรอง ไป๋จิ่นซิ่วก็อึกทึกครื้นเครงแล้วเช่นกัน บรรดาหมัวมัว สาวใช้ต่างวุ่นวายกันทั่วหน้า ส่วนเรือนหลังอื่นยังคงสงบนิ่ง
เรือนชิงฮุย หญิงชราสองคนในชุดผ้าฝ้ายสีฟ้าอ่อนถือบุ้งกี๋ไม้สานซึ่งบรรจุถ่านเอาไว้ พอเทถ่านลงไปในเตาเพื่อเพิ่มเชื้อเพลิงเสร็จ ก็เห็นไฟในเรือนนอนของไป๋ชิงเหยียนสว่างขึ้นพอดี
ยามเฉิน[footnoteRef:1] [1:  ยามเฉิน ช่วงเวลาตั้งแต่ 7.00 - 9.00 น.]
ไป๋ชิงเหยียนรับประทานอาหารเช้าเสร็จ สวมเสื้อคลุมซึ่งหนามาก สองมือประคองเตาอุ่นมือเอาไว้ เดินไปยังเรือนของไป๋จิ่นซิ่ว ชุนเถา ชุนเหยียนและบรรดาสาวใช้เดินตามหลังไป๋ชิงเหยียน คอยรับใช้อย่างระมัดระวัง
เมื่อไป๋ชิงเหยียนเดินมาถึงเรือนนอนของไป๋จิ่นซิ่ว ไป๋จิ่นซิ่วเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นชุดพิธีการเรียบร้อยแล้ว กำลังเตรียมจะแต่งหน้า แต่ได้ยินเสียงสาวใช้ด้านนอกทักทาย “คุณหนูใหญ่” ไป๋จิ่นซิ่วผลักมือของหมัวมัว ที่กำลังเติมแป้งให้นางออกทันที จับชายกระโปรงลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปต้อนรับ แววตาทั้งตะลึงทั้งดีใจ
“พี่หญิงใหญ่ หิมะตกหนักขนาดนี้ ท่านมาได้อย่างไรเจ้าคะ ไม่กลัวจะไม่สบายหรือ!”
เตาผิงสองเตาในเรือนของไป๋จิ่นซิ่วไฟระอุดีมาก อบอุ่นกำลังดี พรมสีแดงห้าผืน ภายในเรือนเต็มไปด้วยลำไยและถั่วลิสง ทุกอย่างเป็นสีแดง ช่างเป็นมงคลยิ่งนัก
ไป๋ชิงเหยียนยื่นเตาอุ่นมือให้ชุนเถา ปลดเสื้อคลุมออก กุมมือของไป๋จิ่นซิ่วแล้วเดินจูงเข้าไปด้านใน ดันให้ไป๋จิ่นซิ่วนั่งลงตรงด้านหน้าโต๊ะประทินโฉม
“พี่มาส่งเจ้า ชุนเถานำของเข้ามา...”
ชุนเถารับกล่องผ้าใบยาวมาจากสาวใช้ เดินเข้ามาด้านใน ทำความเคารพไป๋จิ่นซิ่ว จากนั้นเปิดกล่องผ้าออก


## บทที่ 6 รับตัวเจ้าสาว

ตอนที่ 6 รับตัวเจ้าสาว
ไป๋จิ่นซิ่วมองเห็นฝักของมีดดาบสีขาวล้วนสลักด้วยตราสัญลักษณ์ของกองทัพไป๋ นางลุกขึ้นในทันที ตรงดิ่งไปหยุดอยู่ตรงหน้ากล่องผ้าชักดาบออกมาถือไว้ในมืออย่างระมัดระวังใจเต้นรัว
“ดาบชิงเฟิง!”
นี่คือดาบประจำตระกูลของตระกูลไป๋!
ตอนนั้นพี่หญิงใหญ่ได้รับบาดเจ็บกลับมาจากสนามรบแล้วยังถูกถอนหมั้นกับจวนจงหย่งโหวอีก ท่านปู่กลัวว่าพี่หญิงใหญ่จะใจแข็งไม่ยอมแต่งงานอีกเลยตลอดชีวิต และเกรงว่าเมื่อถึงตอนนั้นบรรดาน้องสะใภ้จะไม่ยอมรับพี่หญิงใหญ่ ท่านจึงมอบดาบประจำตระกูลไป๋ให้แก่นาง
ไป๋ชิงเหยียนทัดเส้นผมที่ตกลงมาเกลี่ยใบหน้าไปที่ปลายหูของไป๋จิ่นซิ่ว เอ่ยอย่างนุ่มนวล
“ฮูหยินของจวนจงหย่งโหวในตอนนี้คือแม่เลี้ยงของซื่อจื่อ มันคงมีการกระทบกระทั่งกันอยู่บ้าง เจ้าจงจำไว้ว่าอย่าได้ยอมทรมานตัวเองเป็นอันขาด เบื้องหลังของเจ้ายังมีจวนเจิ้นกั๋วกง”
ชาติที่แล้ว วันที่ไป๋จิ่นซิ่วแต่งงาน นางเสียชีวิตลงเสียก่อนเลยไม่ได้แต่งเข้าจวนจงหย่งโหว ต่อมาฉินหล่าง ซื่อจื่อแห่งจวนจงหย่งโหวได้แต่งงานกับบุตรสาวคนรองซึ่งมีนิสัยอ่อนโยนของเสนาบดีกรมขุนนาง ถูกแม่สามีและน้องสะใภ้ทรมานรังแกจนอายุยังไม่ถึงสามสิบก็ป่วยตายไปเสียก่อน
ได้ยินคำพูดเอาใจใส่ของไป๋ชิงเหยียน ไป๋จิ่นซิ่วที่ต้องแต่งงานไปอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยจนจิตใจว้าวุ่นไปหมด บัดนี้รู้สึกอุ่นวาบในใจจนร้องไห้ออกมา
ไป๋ชิงเหยียนดึงผ้าออกมาซับน้ำตาให้ไป๋จิ่นซิ่ว แต่กลับโดนไป๋จิ่นซิ่วกุมมือเอาไว้เสียก่อน นางขยับเข้าไปใกล้ไป๋ชิงเหยียน กดเสียงต่ำกล่าวขึ้นอย่างจริงจัง
“เหลียงอ๋องจริงใจต่อพี่หญิงใหญ่มาก เขาต้องรักและทะนุถนอมพี่หญิงใหญ่อย่างดี พี่หญิงใหญ่อย่าปล่อยให้วาสนาดีๆ อย่างนี้ผ่านไปนะเจ้าคะ!”
ไป๋ชิงเหยียนนึกถึงชาติที่แล้ว ก่อนที่ไป๋จิ่นซิ่วจะสิ้นใจได้ขอร้องให้เหลียงอ๋องดูแลนางให้ดีๆ อย่าทำผิดต่อนางอารมณ์มากมายถาโถมเข้ามาในใจ ดวงตาเริ่มแดง “รีบแต่งหน้าเถิด”
...
ยามซื่อ[footnoteRef:1] [1: ยามซื่อ ช่วงเวลาตั้งแต่ 9.00-11.00 น
]
มีเสียงประทัดดังขึ้นจากด้านหน้าของจวน
ไป๋ชิงเหยียนเงยหน้ามองไปยังนอกหน้าต่าง นิ้วมือประคองถ้วยชาอยู่
“ตายแล้ว ทำอย่างใดดี คุณหนูรองยังแต่งกายไม่เสร็จเลย”
“คุณชายแห่งจวนจงหย่งโหวช่างใจร้อนเกินไปแล้ว เหตุใดมาถึงก่อนเวลารับตัวเจ้าสาวตั้งครึ่งชั่วยามแบบนี้เล่า”
“โอ้ย! ข้าหาต่างหูไม่เจอ...”
“ผ้าคลุมหน้าเล่า ผ้าคลุมหน้าก็หายไปแล้ว!”
ฉินหมัวมัวและบรรดาสาวใช้ในเรือนนอนต่างวุ่นวายกันทั่วหน้า เดินไปทั่วห้องเพื่อหาสิ่งของ
เหมือนดังชาติที่แล้วจริงๆ ด้วย จวนจงหย่งโหวมารับตัวเจ้าสาวเร็วไปครึ่งชั่วยาม ญาติที่เดิมทีจัดหามาเพื่อช่วยกั้นประตูเงินประตูทอง เพลานี้ก็คงหลบไปเล่นพนันกันอยู่ที่ไหนสักทีเป็นแน่
แต่ว่าไม่เป็นไร ไป๋ชิงเหยียนให้น้องสี่ ไป๋จิ่นจื้อเตรียมกระดานหมากล้อมไว้รอที่ประตูด้านหน้าแล้ว วันนี้จวนเจิ้นกั๋วกงจะเป็นเหมือนชาติที่แล้วที่ไม่มีคนคอยกั้นประตูเงินประตูทองจนไป๋จิ่นซิ่วต้องออกเรือนก่อนกำหนดครึ่งชั่วยามและสิ้นชีวิตไม่ได้เด็ดขาด
เวลานี้ บริเวณประตูด้านหน้าของจวนเจิ้นกั๋วกง ฉินหล่าง ซื่อจื่อแห่งงจวนจงหย่งโหวลงมาจากหลังม้า ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าอ่อนเยาว์ ท่วงท่าสง่างามยากจะพานพบ คงเป็นเพราะวันนี้เป็นวันมงคลใบหน้าเลยมีแต่ความปิติยินดี
จวนเจิ้นกั๋วกงแต่งบุตรสาว จวนจงหย่งโหวมารับตัวเจ้าสาว ถือเป็นงานมงคลสมรสยิ่งใหญ่ที่น่าจับตามองที่สุดของเมืองหลวงในช่วงก่อนสิ้นปีนี้ บรรดาคุณชายเจ้าสำราญขึ้นชื่อแห่งเมืองหลวงต่างก็ตามฉินหล่างมาร่วมสร้างความครื้นเครงในการรับตัวเจ้าสาวด้วย
“คุณชายทั้งสิบเจ็ดคนแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงต่างไปออกรบที่หนานเจียง การรับตัวเจ้าสาวของฉินหล่างมันจะง่ายเกินไปหรือไม่นะ!” หลู่หยวนเผิง หลานชายคนสุดท้องของมหาเสนาบดีฝ่ายขวาแห่งจวนหลู่ตะโกนออกมา
เนื่องจากท่านปู่และองค์หญิงใหญ่ซึ่งเป็นท่านย่าของไป๋ชิงเหยียนยังมีชีวิตอยู่ องค์หญิงใหญ่ไม่อยู่ที่จวนขององค์หญิงใหญ่ แต่แต่งเข้าจวนเจิ้นกั๋วกง เพราะความกตัญญูทำให้ลูกหลานของตระกูลไป๋ไม่ได้แยกย้ายไปอยู่จวนของตัวเอง จึงเป็นที่มาของการเรียกขานหลานชายทั้งสิบเจ็ดคนของตระกูลไป๋
ปกติหลู่หยวนเผิงก็สนิทสนมกับคุณชายทั้งสิบเจ็ดของตระกูลไป๋อยู่แล้ว ดังนั้นเลยกล้าเอ่ยแซวอย่างไม่เกรงกลัว ชายหนุ่มตะโกนออกมา
“ทุกท่าน! ทุกท่าน...ได้ยินมาว่ากองทัพไป๋แห่งจวนเจิ้นกั๋วกงกล้าหาญไม่เกรงศัตรู ไปถิ่นข้าศึกก็ทำราวกับไม่มีข้าศึกในถิ่นนั้น วันนี้พวกเรามารับตัวเจ้าสาวที่จวนเจิ้นกั๋วกง จะได้รับรู้บ้างว่าความรู้สึกที่ไปถิ่นศัตรูแต่เหมือนไม่มีศัตรูอยู่มันเป็นเช่นไร...ทุกท่านบุกเข้าไปเลย! ไปชิงตัวเจ้าสาวมาเลย!”
ด้านนอกจวนเจิ้นกั๋วกงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเฮฮา บุกเข้าไปในจวนเจิ้นกั๋วกงโดยมีหลู่หยวนผิงเป็นผู้นำ แต่ใครจะไปรู้เล่าว่ายังไม่ทันจะได้บุกเข้าไป...พอเข้าไป ก็เห็นบรรดาสาวใช้ของจวนเจิ้นกั๋วกงที่ได้รับการฝึกมาเป็นอย่างดีตั้งแถวหน้ากระดานกั้นขวางพวกเขาเอาไว้ที่หน้าประตู การเผชิญหน้าแบบนี้ทำเอาบรรดาคุณชายต่างตกใจกันเป็นแถบๆ
“จวนเจิ้นกั๋วกงตั้งใจจะให้สาวใช้มาขวางพวกข้าอย่างนั้นหรือ” หลู่หยวนเผิงมองดูสถานการณ์ตรงหน้าแล้วเอ่ยถามอย่างอึ้งๆ
ทันใดนั้น คุณหนูสี่แห่งจวนเจิ้นกั๋วกงในชุดขี่ม้าองอาจ มือข้างหนึ่งถือแส้ไว้ เดินฝ่าบรรดาสาวใช้ออกมา สองมือยกขึ้นกอดอก ช่างดูสง่างามและหยิ่งทะนงยิ่งนัก
“จวนเจิ้นกั๋วกงทุกคนจงฟังให้ดี!” ไป๋จิ่นจื้อชูแส้ยาวในมือขึ้น
“น้อมรับคำสั่งคุณหนูสี่!” บรรดาสาวใช้ของจวนเจิ้นกั๋วกงรับคำโดยพร้อมเพรียง มีระเบียบราวกับอยู่ในกองทัพ ทำเอาบรรดาคุณชายเจ้าสำราญที่มารับตัวเจ้าสาวตะลึงงันไปตามๆ กัน
“พี่หญิงใหญ่มีคำสั่ง ผู้ใดบุกเข้าไปในจวนเจิ้นกั๋วกงมิต้องไว้หน้า อย่าได้คิดมารังแกจวนเจิ้นกั๋วกงที่ไร้ซึ่งบุรุษอย่างพวกเรา!” ไป๋จิ่นจื้อตวัดแส้ ทำเอาบรรดาคุณชายเจ้าสำราญที่บุกหน้าเข้ามาต่างถอยหลังหนีเป็นพัลวัน เสียงตวัดแส้ไปมาในอากาศช่างน่าเกรงขามยิ่งนัก
จวนเจิ้นกั๋วกงช่างสมกับเป็นกระดูกสันหลังของแคว้นจริงๆ แม้แต่สตรียังดูอาจหาญถึงเพียงนี้
ฉินหล่าง ซื่อจื่อแห่งจวนจงหย่งโหวก้าวออกไปด้านหน้า โค้งคำนับคุณหนูสี่ ไป๋จิ่นจื้อ
“คุณหนูสี่เข้าใจผิดแล้วขอรับ เจิ้นกั๋วกงเป็นเสาหลักของแคว้นเรา ที่พวกข้าใช้ชีวิตเฮฮาสนุกสนานอยู่ในเมืองหลวงได้แบบนี้ล้วนเป็นเพราะหยาดเลือดหยาดเหงื่อของบุรุษแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงทั้งสิ้น ต่อให้พวกข้าเลวแค่ไหนก็มิกล้ารังแกสตรีจวนเจิ้นกั๋วกงเพียงเพราะบัดนี้ไร้ซึ่งบุรุษหรอกขอรับ! หวังว่าคุณหนูสี่จะเมตตา ยอมให้พวกข้าเข้าไปด้านในด้วยเถิด!”
“เช่นนั้นก็ดี!” ท่าทีของไป๋จิ่นจื้อยังคงหยิ่งทะนงอยู่ นางลดแส้ลง
“ใครก็ได้ นำกระดานหมากล้อมออกมาที!” บ่าวรับใช้ของจวนเจิ้นกั๋วกงช่วยกันยกกระดานหมากล้อมและเก้าอี้ออกมาวางด้านหน้าประตูอย่างระมัดระวัง
คุณหนูสี่กล่าวขึ้น “พี่หญิงใหญ่กล่าวว่า ตระกูลไป๋ของข้าเป็นตระกูลนักรบ กระดานหมากล้อมเป็นดั่งสนามรบ...หากบรรดาผู้ติดตามมารับตัวเจ้าสาวของซื่อจื่อล้มหมากกระดานนี้ได้ ถึงจะมีสิทธิ์มารับพี่รองของข้าไปแต่งงาน!”
ไป๋จิ่นจื้อกั้นประตูอยู่ที่ด้านนอกด้วยท่าทีแข็งกร้าว ภายในตัวเรือนไป๋ชิงเหยียนโน้มตัวใส่ต่างหูให้แก่ไป๋จิ่นซิ่ว พลางกล่าว “เจ้าวางใจได้ ถึงแม่ท่านปู่กับท่านอารองไม่อยู่ จวนเจิ้นกั๋วกงของเราก็จะไม่ยอมให้จวนจงหย่งโหวดูถูกเจ้าเพียงเพราะจวนเราไม่มีบุรุษหรอก”
“พี่หญิงใหญ่! พี่หญิงใหญ่เจ้าคะ!” ไป๋จิ่นจื้อวิ่งเข้ามาด้านในอย่างเร่งรีบ หายใจหอบพลางเดินหมากในกระดานหนึ่งตัว จากนั้นใช้มือพัดไปมาคลายร้อน “พี่หญิงใหญ่ ฉินหล่างวางหมากตรงนี้เจ้าค่ะ ทุกคนต่างชมเชยกันใหญ่ เขาล้มกระดานแล้วหรือไม่เจ้าคะ”
คำนวณเวลาดูแล้วยังไม่พ้นช่วงที่เหลียงอ๋องโดนลอบสังหาร ไป๋ชิงเหยียนยื่นถ้วยชาให้ไป๋จิ่นจื้อ ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อให้นาง จากนั้นลุกขึ้นยืนหยุดอยู่ตรงหน้ากระดานหมากล้อม พิจารณาตำแหน่งที่ฉินหล่างเดินหมาก
ไป๋จิ่นจื้อกรอกชาเข้าปากราวกับดื่มนม ชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ไป๋ชิงเหยียน อยากเห็นตำแหน่งที่ไป๋ชิงเหยียนจะวางหมาก
ฉินหล่างวางหมากขาวตรงตำแหน่งนี้ ไม่เพียงจะหลบหลีกกับดักมากมายบนกระดานเท่านั้น แต่ไม่บุกเข้าไปอย่างประมาทอีกด้วย เป็นการดีต่อหมากขาวและยังทำให้หมากขาวเป็นต่อในกระดานอีกด้วย หากพิจารณาทั้งกระดาน...ไม่ว่าจะวางหมากดำลงตรงตำแหน่งไหนก็จะพ่ายแพ้อยู่ดี
ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง มือขวาของไป๋ชิงเหยียนกุมชายเสื้อเอาไว้ ก้มตัวลงหยิบหมากดำออกมาจากกล่อง วางลงตรงตำแหน่ง...
ไป๋จิ่นจื้อเห็นตำแหน่งที่ไป๋ชิงเหยียนวางหมากก็หมุนตัวกลับ วิ่งออกไปยังประตูหน้าของจวน วางหมากดำลงบนกระดานตามตำแหน่งที่ไป๋ชิงเหยียนวาง
ด้านนอกเต็มไปด้วยเสียงตกตะลึง...เมื่อวางหมากดำลง สถานการณ์ก็ได้เปลี่ยนไปแล้ว หมากดำพุ่งเข้าโจมตี พริบตาเดียวก็กินหมากขาวไปได้เกือบครึ่งกระดาน
“ยอดเยี่ยมมาก!” หลู่หยวนเผิงอุทานออกมาอย่างตื่นตะลึง “หมากดำนี่ราวกับกองทัพจากเบื้องบนเลย เจ้าเล่ห์มาก พริบตาเดียวก็พลิกสถานการณ์ได้แล้ว น่ากลัวเสียจริงไม่ทราบว่าผู้ใดในจวนเจิ้นกั๋วกงเป็นผู้วางหมากดำนี่กัน”
“พี่หญิงใหญ่ของข้าน่ะสิ” ไป๋จิ่นจื้อกล่าวด้วยท่าทีสะใจ
ขณะนั้นเอง ทุกคนต่างนึกถึงบุคคลผู้นั้นแห่งจวนเจิ้นกั๋วกง...คุณหนูใหญ่แห่งจวนซึ่งเป็นสตรีนางเดียวที่ได้ใช้คำว่า “ชิง” ในชื่อเหมือนกับบุรุษของจวนเจิ้นกั๋วกง
เมื่อฉินหล่างได้ยินว่าผู้วางหมากดำคือไป๋ชิงเหยียน ชายหนุ่มตกอยู่ในภวังค์ทันที


## บทที่ 7 วันหน้าอีกยาวไกล

ตอนที่ 7 วันหน้าอีกยาวไกล
บ่าวรับใช้ของจวนจงหย่งโหวควบม้ามาอย่างรวดเร็ว ฝ่ากลุ่มคนเข้าไปหาผู้ดูแลการรับตัวเจ้าสาวในครั้งนี้ กระซิบข้างหู “ผู้ดูแล ขบวนรับตัวเจ้าสาวของเราต้องเปลี่ยนเส้นทางขอรับ เมื่อครู่เหลียงอ๋องถูกลอบสังหารที่ถนนฉางอัน จิงจ้าวอิ่น[footnoteRef:1] สั่งปิดถนนฉางอันเพื่อตรวจค้นอย่างละเอียด ขบวนรับตัวเจ้าสาวของเราต้องอ้อมไปอีกทางเพื่อกลับจวนขอรับ!” [1:  จิงจ้าวอิ่น ขุนนางในตำแหน่งเจ้าเมือง เทียบเท่ากับนายกเทศมนตรีในปัจจุบัน]
ผู้ดูแลขบวนรับตัวเจ้าสาวก็ตะลึงงันเช่นกัน โชคดีที่คุณหนูใหญ่แห่งจวนเจิ้นกั๋วกงคิดอุบายหมากล้อมเพื่อขวางพวกเขาเอาไว้ มิเช่นนั้น การที่พวกเขามารับตัวเจ้าสาวเร็วไปครึ่งชั่วยาม ขากลับคงต้องเผชิญกับการลอบสังหารเหลียงอ๋องแน่
จวนเจิ้นกั๋วกงก็รับรู้ข่าวนี้แล้วเช่นกัน ผู้ดูแลทั้งสองจวนต่างปรึกษาหารือกัน ต่งซื่อมารดาของ
ไป๋ชิงเหยียนรีบสั่งให้ทิงจู๋สาวใช้ใหญ่ข้างกายของนางไปบอกให้ไป๋ชิงเหยียนปล่อยขบวนรับตัวเจ้าสาวให้เข้ามาในจวน จะได้ไม่เสียฤกษ์
“คุณหนูใหญ่เจ้าคะ ฮูหยินให้บ่าวมาเรียนให้ท่านทราบว่าขบวนรับตัวเจ้าสาวต้องอ้อมไปอีกทางเพื่อกลับจวน ท่านไม่ต้องกั้นประตูแล้วเจ้าค่ะ หากช้ากว่านี้...เกรงว่าจะเลยฤกษ์เจ้าค่ะ!”
เมื่อได้ยินว่าต้องเดินอ้อม ไป๋ชิงเหยียนจึงคลายกังวล
หญิงสาวพยักหน้า สั่งบ่าวไปเรียนให้ไป๋จิ่นจื้อทราบ “ไปเรียนคุณหนูสี่ว่าจวนเจิ้นกั๋วกงเห็นความจริงใจของซื่อจื่อแห่งจวนจงหย่งโหวที่มาขอคุณหนูรองแต่งงานแล้ว กำชับให้เขาดูแลคุณหนูรองให้ดี อย่าทำให้คุณหนูรองต้องเสียใจ! ส่วนกระดานหมากนั้น...ไว้ตอนที่พวกเขากลับมาเยี่ยมจวนเจ้าสาวค่อยเล่นต่อ”
ไป๋จิ่นซิ่วมองดูพี่สาวของตน ดวงตาแดงก่ำจนพร่ามัวไปหมด
เสียงประทัดดังขึ้น ฉินหล่างบุกเข้าไปในจวนเจิ้นกั๋วกงโดยมีเหล่าคุณชายเจ้าสำราญคอยล้อมหน้าล้อมหลัง
ไป๋ชิงเหยียนกระชับเสื้อคลุมขนจิ้งจอกยืนอยู่ตรงระเบียงทางเดิน มองดูพวกฉินหล่างกรูกันเดินเข้ามา กราบไหว้บรรพบุรุษ ไหว้ฟ้าดิน สิ่งศักดิ์สิทธิ์ หลังจากเสร็จพิธียกน้ำชา เจ้าบ่าวก็จูงเจ้าสาวออกมาจากห้องโถงอย่างมีความสุข เดินตรงไปยังประตูทางออกของจวน
มุมปากของหญิงสาวหยักขึ้นเล็กน้อย เอ่ยกับชุนเถาที่ยืนอยู่ด้านหลัง “ไปกันเถิด”
ทั่วทั้งจวนเจิ้นกั๋วกงเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความสนุกสนาน ฉินหล่างใบหน้ายิ้มแย้มมือจับด้ายสีแดงไว้คนละข้างกับคู่ชีวิต ทักทายและกล่าวขอบคุณผู้ที่มาร่วมงาน สายตาเหลือบเห็นร่างอรชรที่หายลับไปตรงมุมของทางเดิน ฝีเท้าของชายหนุ่มหยุดชะงักลง...นิ่งงันอยู่กับที่
เดิมทีคนที่เขาจะแต่งงานด้วยคือไป๋ชิงเหยียน ตอนที่ไป๋ชิงเหยียนไปออกรบ เขาก็เคยไปส่งนางอยู่
เขายังจำได้ดีว่าเวลานั้นหญิงสาวงามสะพรั่งเต็มที่ งดงามราวหญิงงามในภาพวาด ร่างที่แต่งกายด้วยชุดนักรบพร้อมเกราะ ถือดาบไว้ที่เอวช่างดูองอาจยิ่งนัก
เขายังเคยคิดอยู่เลยว่าตนเองนั้นโชคดีแค่ไหนที่จะได้สตรีเช่นนี้มาเป็นภรรยา
ณ ตอนนั้นเขาเป็นเด็กหนุ่มเลือดร้อน ก่อนที่ไป๋ชิงเหยียนจะเดินทางไปออกรบ เขาได้มอบหยกประจำตระกูลให้แก่หญิงสาว พร้อมอวยพร “ขอให้เจ้ากลับมาอย่างปลอดภัย อย่าลืมคนที่รออยู่ทางนี้ รอวันที่เจ้ากลับมาได้เข้าพิธีแต่งงานครองคู่กัน”
วันนี้เขามาสู่ขอแล้ว แต่คนผู้นั้นกลับไม่ใช่นาง
จริงๆ แล้ว เป็นเขาเองที่ทำผิดต่อนาง
“ยินดีด้วยขอรับ ซื่อจื่อ!”
เสียงอวยพรจากคนรอบกายดังขึ้น ฉินหล่างได้สติยิ้มรับคำอวยพรจากคนผู้นั้น ประคองเจ้าสาวก้าวข้ามธรณีประตูจวนออกไป
ได้ยินเสียงประทัดที่บ่งบอกว่าไป๋จิ่นซิ่วขึ้นไปบนเกี้ยวเจ้าสาวแล้ว ไป๋ชิงเหยียนชะงักฝีเท้าเล็กน้อย หันกลับไปมองทางประตูหน้าของจวน
“คุณหนูใหญ่!” สาวใช้ซึ่งมีหน้าที่ซักผ้าในเรือนชิงฮุยวิ่งมาหยุดตรงหน้าไป๋ชิงเหยียน ย่อกายทำความเคารพ กล่าวขึ้น “องครักษ์หลูผิงมาที่เรือนชิงฮุยเจ้าค่ะ บอกว่ามีเรื่องต้องรายงานคุณหนูใหญ่”
ไป๋ชิงเหยียนพยักหน้า รับเตาอุ่นมือมาจากชุนเถา “กลับกันเถิด!”
ชาติที่แล้ว ช่วงปลายปี รัชศกเซวียนเจียปีที่สิบห้า คุณหนูรองแห่งตระกูลไป๋เสียชีวิตลงภายใต้คบดาบของมือสังหารที่ลอบสังหารเหลียงอ๋องในวันแต่งงานของนาง ต่อมาในคืนวันสิ้นปี รายงานจากกองทัพก็ส่งมา...บุรุษทุกคนแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงซึ่งรุ่งโรจน์มานานนับร้อยปีสิ้นชีพในสนามรบทั้งหมด
ท่านย่าของไป๋ชิงเหยียน องค์หญิงใหญ่แห่งราชวงศ์ปัจจุบัน เมื่อรับรู้ข่าวนี้ก็เสียใจจนล้มป่วย ไม่นานก็จากโลกนี้ไป
เดือนสอง รัชศกเซวียนเจียปีที่สิบหก ต่งซื่อมารดาของไป๋ชิงเหยียนล่วงรู้ข่าวว่าหลี่เม่า มหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายร่วมมือกับเหลียงอ๋องใส่ร้ายว่าไป๋เวยถิงสมคบคิดกับแคว้นหนานเยี่ยนทำให้กองทัพของแคว้นจิ้นต้องพ่ายแพ้ ทหารนับหมื่นต้องจบชีวิตลงที่หนานเจียง หลักฐานจะส่งมาถึงเมืองหลวงในอีกไม่เกินสองเดือน
ต่งซื่อตัดสินใจเด็ดขาด ให้พ่อบ้านหลิว บ่าวรับใช้ผู้ซื่อสัตย์พาไป๋ชิงเหยียนและไป๋จิ่นถงไปชายแดนเพื่อสืบหาหลักฐาน แอบกำชับกับพ่อบ้านหลิวเอาไว้ว่าหากเมืองหลวงมีการเปลี่ยนแปลง...ให้พ่อบ้านหลิวรับ
ไป๋ชิงเหยียนและไป๋จิ่นถงเป็นบุตรบุญธรรม เปลี่ยนชื่อเปลี่ยนสกุล รักษาชีวิตให้รอด
จากนั้นสั่งให้องครักษ์ลับของตระกูลไป๋แบ่งออกเป็นสองกลุ่ม คุ้มครองฮูหยินห้า ฉีซื่อซึ่งกำลังใกล้คลอดและบรรดาพวกคุณหนูห้าซึ่งยังไม่บรรลุนิติภาวะออกไปจากเมืองหลวงเพื่อความปลอดภัย
เดือนสาม รัชศกเซวียนเจียปีที่สิบหก หลิวฮ่วนจาง รองแม่ทัพของไป๋เวยถิงแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงผู้ล่วงลับไปแล้วเดินทางมาถึงเมืองหลวง เป็นพยานว่าไป๋เวยถิงแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงกบฏจริงๆ
หลิวฮ่วนจางกล่าวว่า เขาใช้ความพยายามทั้งหมดที่มีกวาดล้างตระกูลไป๋ที่คิดทรยศจนไม่หลงเหลือแม้แต่ผู้เดียว เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสแต่ถูกชาวนาช่วยชีวิตไว้เสียก่อน เมื่อเขารักษาบาดแผลจนหายดีแล้วจึงกลับมาเปิดโปงเจิ้นกั๋วกง
วันนั้นทหารหลวงเข้าล้อมจวนเจิ้นกั๋วกง พบจดหมายที่เจิ้นกั๋วกงเขียนถึงหนานเยี่ยนจวิ้นอ๋อง[footnoteRef:2] ในห้องหนังสือของเจิ้นกั๋วกง หลักฐานชัดเจน [2:  จวิ้นอ๋อง เป็นตำแหน่งรองจากอ๋อง เป็นตำแหน่งเริ่มต้นที่จักรพรรดิจะมอบให้กับพระโอรส นอกจากนี้ยังมอบให้กับพระโอรสในอ๋องซึ่งเป็นพระนัดดาของจักรพรรดิด้วย นามที่ได้รับพร้อมตำแหน่งจวิ้นอ๋องส่วนมากจะมีสองตัวอักษรซึ่งอาจเป็นชื่อเมืองหรือชื่อเขตการปกครอง]
ตระกูลไป๋ไม่หลงเหลือบุรุษแม้แต่ผู้เดียว เพื่อแสดงถึงความเมตตา จักรพรรดิเสวียนเจียตัดสินให้ผู้ที่อยู่ในตระกูลไป๋ทั้งหมดถูกเนรเทศและให้จับกุมทายาทตระกูลไป๋ที่เหลืออยู่มาลงโทษตามคดี
คืนที่สตรีของตระกูลไป๋ถูกจับขังคุก ต่งซื่อ มารดาของไป๋ชิงเหยียนพร้อมด้วยบรรดาท่านอาสะใภ้ตัดสินใจปลิดชีวิตลง ทิ้งไว้เพียงจดหมาย ‘จดหมายถามจักรพรรดิ’ ความดีความชอบของตระกูลไป๋มีมานับร้อยปี จงรักภักดีแม้เบื้องบนยังยกย่อง! จักรพรรดิผู้โหดร้ายยอมให้คนทรยศใส่ร้ายขุนนางผู้ซื่อสัตย์ ราชสำนักถูกบิดเบือนไป คนสูงศักดิ์เต็มไปด้วยอำนาจบารมีและคำเยินยอ ขอถามจักรพรรดิองค์นี้เสียหน่อย...เหตุใดตอนจักรพรรดิองค์ก่อนยังอยู่ถึงไม่มีเหตุการณ์ขุนนางบุ๋นบู๊ล้มตายเช่นนี้ แต่ละตัวอักษรสลักลึกกินใจ หวังเรียกสติของทุกคนเพื่อให้ความจริงกระจ่างแจ้ง
จดหมายฉบับนี้ สะท้านไปทั่วทั้งราชสำนัก แพร่กระจายไปทั่วทั้งเมืองหลวงราวกับเปลวไฟที่ลุกท่วม
ฉีซื่อ ฮูหยินห้าที่เพิ่งคลอดบุตรสาวออกมา เมื่อรับรู้ข่าวนี้ก็เจ็บปวดจนใจแทบสลาย โดยความคุ้มครองของบ่าวผู้ซื่อสัตย์และชาวบ้านทั้งหลาย นางถือป้ายบรรพชนตระกูลไป๋พร้อมทั้งโรงศพซึ่งเปราะบาง แต่งกายในชุดไว้อาลัย จากนั้นฆ่าตัวตายตรงหน้าประตูวังท่ามกลางฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก หวังแลกชีวิตของนางเพื่อคืนความยุติธรรมให้ตระกูลไป๋…
ไป๋ชิงเหยียนจ้องมองไปที่เกล็ดหิมะซึ่งมีอยู่เกลื่อนกลาด กระชับเสื้อคลุมขนจิ้งจอกแน่น เดินไปข้างในเรือน ฝีเท้าก้าวอย่างช้าๆ แต่ละก้าวเต็มไปด้วยความหนักแน่น
ชาติที่แล้ว ก่อนที่ท่านย่าจะสิ้นใจท่านสั่งเสียให้มารดาและนางคอยปกป้องตระกูลไป๋รวมถึงสตรีของตระกูลไป๋ที่เป็นหม้ายสามี นางกับมารดาทำไม่ได้ ไม่อาจพลิกฟื้นสถานการณ์ของตระกูลไป๋ แม้ว่าความโกรธแค้นจะมีมากสักเพียงใด ร่างกายเหมือนเต็มไปด้วยยาพิษไหลเวียนอยู่ในเลือด ฝังลึกอยู่ในกระดูก พร้อมจะคร่าชีวิตคนพวกนั้น แต่ก็ทำอะไรคนพวกนั้นไม่แม้แต่นิดเดียว นางสิ้นหวังจนอยากจบชีวิตโดยเร็ว
ไป๋ชิงเหยียนปาดน้ำตาที่บริเวณขอบตาทิ้ง มุมปากหยักขึ้น แววตาแปรเปลี่ยนเป็นคมกริบเย็นชา
ชาตินี้ นางปกป้องชีวิตของน้องรองไป๋จิ่นซิ่วเอาไว้ได้แล้ว วันหน้ายังอีกยาวไกล นางจะไม่ยอมให้คนในตระกูลไป๋คนใดต้องเสียชีวิตลงอีกแน่ นางจะปกป้องเกียรติยศของตระกูลไป๋มิให้เสื่อมเสีย ไม่ว่าจะต้องใช้แผนร้ายกาจสักแค่ไหน โหดร้ายสักเพียงใด นางพร้อมทำทุกทาง!
หญิงสาวเดินเลี้ยวไปตามทางเดิน เกือบชนกับชายหนุ่มซึ่งอยู่ในชุดสีน้ำเงินแกมเทาสีเข้ม คลุมทับด้วยเสื้อคลุมขนกระรอกสีเทาหนา เตาอุ่นมือหลุดกระเด็นออกจากมือกลิ้งไปนอกระเบียงทางเดิน ดีที่ฝ่ายตรงข้ามไหวตัวทันจึงช่วยพยุงไป๋ชิงเหยียนเอาไว้ไม่ให้ล้ม
หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ประสานสายตากับดวงตาคมลึกราวกับน้ำคู่หนึ่ง แววตานั้นดูอ่อนโยนและสงบนิ่ง ทว่าราวกับสามารถมองทะลุจิตใจของคนได้ เป็นความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก
พบคนเคยรู้จักอีกแล้ว...หญิงสาวไม่สามารถควบคุมใจที่เต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาได้
บุรุษผู้นี้คือองค์ชายเก้า พี่น้องร่วมอุทรเดียวกันกับจักรพรรดิแคว้นหนานเยี่ยน ภายภาคหน้าจะกลายเป็นเซ่อเจิ้งหวัง[footnoteRef:3] แห่งแคว้นหนานเยี่ยน [3:  เซ่อเจิ้งหวัง หมายถึงผู้สำเร็จราชการของแผ่นดิน]
เขาใช้ชื่อเซียวหรงเหยี่ยน เดินทางไปทั่วทุกแคว้นในฐานะผู้ที่มั่งคั่งที่สุดในใต้หล้า กิจการของเขามีอยู่ในทั่วทุกแคว้นเพื่อสอดแนมสืบข่าวให้แคว้นหนานเยี่ยน
ผู้คนต่างกล่าวกันว่าเซียวหรงเหยี่ยนสงบเสงี่ยม สง่างาม อ่อนโยน แต่นางรู้ว่าเซียวหรงเหยี่ยนเจ้าเล่ห์ขนาดไหน ฝีมืออำมหิตสักเพียงใด เขาเล่นกับใจคนเสมือนคนผู้นั้นเป็นลูกไก่อยู่ในกำมือ เขาเข้ากับขุนนางผู้สูงศักดิ์ในแต่ละแคว้นได้เป็นอย่างดี เป็นมิตรสนิทสนมกับองค์ชายทุกคนในแคว้นต้าจิ้น บรรดาคุณชายเจ้าสำราญในเมืองหลวงต่างยกให้เขาเป็นผู้นำ
ชาติที่แล้ว ก่อนที่เหลียงอ๋องจะก่อกบฏขึ้นครองบัลลังก์ ก่อนที่แคว้นต้าเยี่ยนบุกเข้าโจมตีเมืองหลวง เซียวหรงเหยี่ยนประทับใจในการกระทำของเหล่าสตรีตระกูลไป๋จึงมอบหยกจักจั่นซึ่งเป็นของประจำกายของเขาให้แก่ไป๋ชิงเหยียน ให้นางหลบหนีเอาชีวิตรอด
ลมเหนือพัดเกล็ดหิมะลอยเข้ามาบริเวณระเบียงทางเดิน สองมือของไป๋ชิงเหยียนเย็นเฉียบ รีบก้าวถอยหลัง ย่อกายคำนับ “ขอบคุณเจ้าค่ะ”
จมูกของเซียวหรงเหยี่ยนโด่ง คมเป็นสัน ริมฝีปากบางได้รูป ดวงตากลมโต ช่างสง่างามยิ่งนัก รอบกายไม่มีรังสีแห่งความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่แล้ว
ชายหนุ่มชักมือที่ช่วยพยุงไป๋ชิงเหยียนกลับ ลูบไปที่หยกจักจั่นสีขาวของตนเองในทันที คิ้วย่นหากัน ยิ้มออกมาน้อยๆ เสียงทุ้มกล่าวขึ้นอย่างสุขุม “มิเป็นไร”
บ่าวรับใช้ที่เดินตามเซียวหรงเหยี่ยนเก็บเตาอุ่นมือของไป๋ชิงเหยียนที่ตกอยู่บนพื้นคืนให้แก่ชุนเถาอย่างรู้งาน ชุนเถารีบคำนับแสดงความขอบคุณ
ไป๋ชิงเหยียนหัวใจเต้นรัว ก้มหน้าต่ำเดินอ้อมร่างสูงโปร่งของเซียวหรงเหยี่ยนซึ่งยืนอยู่ตรงหน้า เดินนำชุนเถาไปยังเรือนในอย่างรวดเร็ว
เซียวหรงเหยี่ยนเดินไปได้สองก้าว จากนั้นหันกลับไปมองแผ่นหลังที่เดินจากไปอย่างรีบร้อนของไป๋ชิงเหยียน…
หลายปีก่อน เขาเคยเจอนางที่วังหลวงของแคว้นสู่
ตอนนั้นแคว้นสู่พ่ายแพ้สงคราม เขาถูกกักตัวอยู่ในวังหลวง เสียงฆ่าฟันดังกึกก้องไปทั่ว
เจิ้นกั๋วกงหยุดการฆ่าฟัน สั่งให้ไป๋ชิงเหยียนขี่ม้าลุยเดี่ยวเข้าไป ในมือถือศีรษะของผางผิงกั๋ว แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นสู่เอาไว้ ร่างในชุดเกราะ ควบม้าผ่านรั้ววังเข้ามาด้านในราวกับโบยบิน
ภาพเหตุการณ์ตอนที่ร่างของสตรีในชุดคลุมสีแดงสด ควบม้าเร็วบุกเข้ามาถึงห้องโถงหลักแห่งแคว้นสู่ ชูศีรษะของผางผิงกั๋วขึ้น ประกาศกร้าว “ผางผิงกั๋วตายแล้ว ผู้ใดยอมจำนนจะไว้ชีวิต” ยังตรึงตาชายหนุ่มอยู่จนบัดนี้
“สหายเซียว! สหายเซียว ทำไมท่านยังอยู่ที่นี่เล่า!” หลู่หยวนเผิงวิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าเซียวหรงเหยี่ยน ชะโงกหน้ามองไปยังทิศทางที่เซียวหรงเหยี่ยนจ้องอยู่ ทว่าไม่เห็นสิ่งใด “ท่านมองสิ่งใดอยู่หรือ”
รอยยิ้มปรากฏขึ้นจางๆ บนใบหน้าของเซียวหรงเหยี่ยน ในความอ่อนโยนแฝงไปด้วยความสุขุมและสูงส่ง “ไม่มีอันใดหรอก...”
หลู่หยวนเผิงก็ไม่ได้เซ้าซี้ ดึงมือของเซียวหรงเหยี่ยนเดินไปด้านนอก “สหายเซียวเหตุใดท่านไปปลดทุกข์นานถึงเพียงนี้เล่า ฉินหล่างรับตัวเจ้าสาวไปแล้ว! พวกเรารีบตามไปร่วมสนุกที่จวนจงหย่งโหวเถิด!”


## บทที่ 8 พบเจอ

ตอนที่ 8 พบเจอ
เมื่อกลับมาถึงจวน หลูผิงเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเสร็จก็ตรงไปที่เรือนชิงฮุยอย่างรีบร้อน เขายืนอยู่ที่ชายคาเรือน เดินวนไปวนมา ลมหายใจซึ่งพ่นออกมาด้วยความร้อนรนเต็มไปด้วยไอหมอก สีหน้าก็ไม่ค่อยสู้ดีนัก เมื่อเห็นไป๋ชิงเหยียนเดินเข้ามาในลานท่ามกลางบรรดาสาวใช้รายล้อม เขารีบพุ่งเข้าไปกำหมัดคาราวะ
“คุณหนูใหญ่...” ไป๋ชิงเหยียนหันไปมองชุนเถาแวบหนึ่ง ชุนเถารับรู้รีบส่งร่มให้หลูผิง จากนั้นยืนนิ่งอยู่กับที่พร้อมบรรดาสาวใช้ หลูผิงกางร่มให้ไป๋ชิงเหยียน จนเมื่อทั้งคู่เดินไปถึงต้นแปะก๊วยซึ่งอยู่กลางลานหญ้า เขาจึงหุบร่มลง ไป๋ชิงเหยียนหมุนกายมองไปยังหลูผิง “ลุงผิงกล่าวมาได้เลย”
หลูผิงอึกอักในลำคอ พ่นลมหายใจซึ่งมีแต่ไอหมอกออกมา จากนั้นคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้น
“คุณหนูใหญ่...คุณหนูใหญ่โปรดลงโทษข้าเถิด!”
นางกระชับมือที่ถือเตาผิงแน่น ฝืนตัวเองให้สงบนิ่ง “ลุงผิง ลุกขึ้นก่อนเถิด”
หลูผิงลุกขึ้นยืน มองไปยังไป๋ชิงเหยียนด้วยความรู้สึกผิด “วันนี้เหลียงอ๋องถูกลอบสังหารตรงหน้าประตูจุ้ยอันฟาง ถูกแทงหลายจุด...บาดเจ็บสาหัส! เดิมทีข้าเตรียมกลับมาก่อนที่จิงจ้าวอิ่นจะปิดเมือง แต่ข้าได้พบกับร่างที่มีเลือดท่วมตัวของสหายเก่า! เมื่อข้าพาเขากลับมาที่จวนถึงได้รู้ว่าเขาเป็นหนึ่งในมือสังหาร! หลูผิงยินดีรับโทษขอรับ!” หลูผิงกล่าว จากนั้นคุกเข่าลงไปอีกรอบ
ไป๋ชิงเหยียนลูบไปที่เตาผิงซึ่งอยู่ในมือเบาๆ เลือดในกายเดือดพล่านเพียงเพราะคำกล่าวประโยคที่ว่า บาดเจ็บสาหัส หากเหลียงอ๋องเสียชีวิตในครั้งนี้คงสามารถหลีกเลี่ยงปัญหามากมายที่จะเกิดในภายภาคหน้าได้
ใจของนางเต้นรัว โน้มตัวพยุงให้หลูผิงลุกขึ้น “ตอนนี้ลุงผิงเอาคนผู้นั้นไปไว้ที่ใด”
“ห้องเก็บฟืนด้านหลังจวนขอรับ” หลูผิงรู้สึกละอายใจเป็นอย่างมากที่หาเรื่องเดือดร้อนมาให้จวนเจิ้นกั๋วกง สีหน้าย่ำแย่ “ตอนนี้จิงจ้าวอิ่นสั่งปิดเมืองแล้ว ข้ายิ่งไม่กล้าเสี่ยงส่งเขาตัวออกไปจากจวน หลูผิงประมาทเกินไป คุณหนูใหญ่โปรดลงโทษข้าเถิดขอรับ!”
หลูผิงกล่าวพลางจะคุกเข่าลงไปอีกครั้งแต่ถูกไป๋ชิงเหยียนรั้งไว้เสียก่อน
“ในเมื่อพากลับมาแล้ว ลงโทษไปก็ไร้ประโยชน์ ต้องคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี” ดวงตาของไป๋ชิงเหยียนลุ่มลึกเกินหยั่งถึง
ไป๋ชิงเหยียนยืนนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ครู่หนึ่ง กล่าวขึ้น “ลุงผิง พาข้าไปดูเขาหน่อย”
นางอยากรู้ให้แน่ชัดว่าเหตุใดเหลียงอ๋องถึงโดนลอบสังหาร หากเจอหลักฐานที่ส่งผลเสียต่อเหลียงอ๋องจะได้นำมาเป็นเครื่องมือขัดขวางการขึ้นครองบัลลังก์ของเขาได้ อีกอย่างไป๋ชิงเหยียนต้องพบผู้ที่ลอบสังหารเหลียงอ๋องก่อนถึงจะตัดสินใจได้ว่าควรเก็บเขาเอาไว้หรือไม่
ไป๋ชิงเหยียนพาชุนเถามาแค่คนเดียว นางกับหลูผิงเดินฝ่าหิมะไปยังห้องเก็บฟืนที่ลานด้านหลัง ทว่า ภายในห้อง นอกจากคราบเลือดแล้วไม่มีผู้ใดอยู่ในนั้นทั้งสิ้น
เมื่อเห็นคราบโคลนที่ลากไปตามทาง ไป๋ชิงเหยียนจ้องไปที่กองฟืนขนาดใหญ่ซึ่งสุมวางรวมกัน “ท่านผู้กล้าได้รับความช่วยเหลือจากตระกูลไป๋แล้ว เหตุใดจึงหลบหน้าไม่ยอมพบเจอข้ากันเล่า”
ชุนเถาใจเต้นรัว พุ่งตัวไปด้านหน้า กางแขนออก กันไป๋ชิงเหยียนให้หลบอยู่ด้านหลัง เตรียมพร้อมเต็มที่
ไป๋ชิงเหยียนแตะไปที่แขนของชุนเถาเบาๆ สื่อให้นางลดแขนลง ชายที่หลบอยู่ทางด้านหลังของกองฟืน เมื่อถูกจับได้ก็ไม่คิดหลบอีกต่อไป ดันกองฟืนตรงหน้าออก
ใบหน้าครึ่งซีกของชายที่นั่งอยู่เต็มไปด้วยคราบเลือดแห้งกรัง ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงเรื่อยๆ แต่งกายในชุดสีดำ ได้รับบาดเจ็บสาหัส ร่างกายอ่อนแรงแต่รอบกายเขายังคงเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตแผ่ออกมา
สีหน้าของไป๋ชิงเหยียนไม่เปลี่ยนแปลง ทว่ามือกำเตาผิงเอาไว้แน่น
มือสังหารที่หลูผิงช่วยกลับมาผู้นี้คือฉินซ่างจื้อ ที่ปรึกษาข้างกายขององค์รัชทายาทในอนาคต ทว่า ชาติก่อนฉินซ่างจื้อไม่ได้รับความไว้วางใจจากองค์รัชทายาท มีความสามารถแต่ไม่มีโอกาสได้แสดงมันออกมา อยู่อย่างหดหู่ไปตลอดชีวิต!
ฉินซ่างจื้อมองสำรวจไป๋ชิงเหยียน แสยะยิ้มเย็น “คุณหนูใหญ่จะจัดการกับมือลอบสังหารแบบข้าอย่างไรล่ะ จะให้เหลียงอ๋องตบรางวัลให้หรือไม่”
“ฉินซ่างจื้อ!” หลูผิงตำหนิ
นางยกมือขึ้นปรามอารมณ์ขุ่นมัวของหลูผิง “ท่านผู้กล้ารู้ได้อย่างไรกันว่าข้าคือคุณหนูใหญ่ของตระกูลไป๋”
ฉินซ่างจื้อหัวเราะเสียงต่ำ ปรากฏให้เห็นฟันขาวที่มีแต่คราบเลือด เอนกายด้วยท่าทีสบายๆ “ทำให้หลูผิงเคารพได้ถึงเพียงนี้ ต้องเป็นนายของจวนเจิ้นกั๋วกงอยู่แล้ว บุตรสาวของจวนเจิ้นกั๋วกงฝึกการสู้รบมาตั้งแต่เด็ก ร่างกายย่อมแข็งแรง นี่เพิ่งต้นฤดูหนาวของเดือนสิบสอง ใส่เพียงชุดบางๆ ก็กันหนาวได้แล้ว แต่งกายด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกหนาชั้นดีเฉกเช่นแม่นาง...เกรงว่าคงมีแต่คุณหนูใหญ่ที่ได้รับบาดเจ็บตอนที่ตามนายท่านกั๋วกงไปรบเมื่อหลายปีก่อนเป็นแน่!”
“ท่านผู้กล้าบอกได้หรือไม่ว่าเหตุใดจึงลอบสังหารเหลียงอ๋อง” ไป๋ชิงเหยียนถาม
“เหลียงอ๋องไม่สมควรตายอย่างนั้นหรือ!” ดวงตาสีเข้มของฉินซ่างจื้อเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ราวกับเปลวไฟที่แผดเผาไปทั่วทั้งทุ่งหญ้า “แสร้งทำเป็นอ่อนน้อมถ่อมตน แต่ลับหลังเห็นแก่ตัว ละโมบชั่วช้า ฆ่าคนเป็นผักปลา ฆ่าภรรยาและลูกของข้าเพื่อให้ข้ายอมรับใช้มัน แค่กๆ...”
ฉินซ่างจื้อกล่าวถึงตรงนี้ก็ระงับอารมณ์ไม่อยู่จนกระอักเลือดออกมา เขากุมหน้าอกตัวเองแน่น เงยหน้ามองไปยังไป๋ชิงเหยียน ยิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน “น่าเวทนาความจงรักภักดีของตระกูลไป๋ ภักดีต่อแคว้นต้าจิ้นราวกับสุนัขเฝ้าประตู อีกไม่นานก็คงมีจุดจบไม่ต่างจากข้าหรอก!”
“บังอาจนัก!” ชุนเถาโมโห “คุณหนูใหญ่อย่าไปฟังคำกล่าวไร้สาระของเขานะเจ้าคะ ให้องครักษ์หลูผิงส่งตัวเขาให้ทางการเถิดเจ้าค่ะ”
“ข้าพร้อมทำตามที่คุณหนูใหญ่สั่งขอรับ!” แม้ในหลูผิงไม่อยากทำ แต่เขาจะทำให้จวนเจิ้นกั๋วกงเดือดร้อนไม่ได้
เมื่อไป๋ชิงเหยียนได้ยินคำกล่าวของฉินซ่างจื้อ นางตกตะลึงราวกับถูกพายุถาโถมใส่ ที่แท้...ฉินซ่างจื้อคาดการณ์ได้ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นกับตระกูลไป๋อย่างนั้นหรือ
หวนนึกถึงชาติที่แล้ว ความเห็นของเซียวหรงเหยี่ยน เซ่อเจิ้งหวังแห่งแคว้นหนานเยี่ยนที่มีต่อฉินซ่างจื้อ ท่ามกลางอารมณ์ที่หลากหลาย ในที่สุดไป๋ชิงเหยียนก็ตัดสินใจได้
นางส่งเตาผิงให้ชุนเถา เดินเข้าไปหาฉินซ่างจื้อสองก้าว
“คุณ...คุณหนูใหญ่!” ชุนเถาไม่ไว้ใจ
“ในเมื่อท่านรู้ว่าตระกูลไป๋จงรักภักดี แถมยังคาดการณ์ได้ว่าตระกูลไป๋จะตกที่นั่งลำบาก เช่นนั้นท่านพอจะช่วยชี้แนะข้าได้หรือไม่เจ้าคะ ว่าจะช่วยตระกูลไป๋ได้เช่นไร”
สีหน้าของไป๋ชิงเหยียนเต็มไปด้วยความเมตตา ไม่ได้รู้สึกโกรธกับคำกล่าวของฉินซ่างจื้อแต่กลับสงบนิ่งเหมือนยามปกติ ราวกับรู้ในสิ่งที่ฉินซ่างจื้อกล่าวมาก่อนแล้ว
ตระกูลไป๋ช่วยชีวิตฉินซ่างจื้อเอาไว้ การไม่ตอบแทนบุญคุณคนไม่ใช่นิสัยของฉินซ่างจื้อ เขาเม้มปากเล็กน้อย “ดูจากปฏิกิริยาของคุณหนูใหญ่ ท่านคงจะรู้เรื่องนี้มาก่อนแล้วเช่นกัน ข้าคงไม่ต้องกล่าวให้มากความ! มีเพียงประโยคเดียว...หากต้องการรักษาตระกูลไป๋เอาไว้ จวนเจิ้นกั๋วกงต้องยอมถอย”
“คำกล่าวที่ว่ากองทัพไป๋ไม่เคยพ่ายแพ้ ทำให้ฮ่องเต้ไม่พอพระทัยแล้ว เจิ้นกั๋วกงเป็นคนตรงไปตรงมา จงรักภักดี ทำให้ขุนนางในราชสำนักไม่พอใจอยู่มาก ถ้อยคำใส่ร้ายที่ถาโถมเข้ามาอาจกลับดีเป็นชั่ว ทำลายชีวิตคนผู้หนึ่งให้ย่อยยับได้ ฮ่องเต้ไม่อาจไว้ชีวิตเจิ้นกั๋วกงผู้มีคุณงามความดีมากล้นอีกต่อไปแล้ว หากครานี้...เจิ้นกั๋วกงไม่ยอมถอย บุตรชายทั้งสิบเจ็ดคนแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงคงต้องจบชีวิตอยู่ที่หนานเจียง”
แต่ละคำที่ฉินซ่างจื้อกล่าวออกมา ตรงกับบทสรุปในชาติที่แล้วที่คุณชายทั้งสิบคนต้องจบชีวิตลงที่หนานเจียง
ไป๋ชิงเหยียนเงยหน้ามองไปยังฉินซ่างจื้อ หนาวเหน็บไปทั้งร่าง
ฮ่องเต้!
ชาติที่แล้ว ไป๋ชิงเหยียนไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่าฮ่องเต้จะไม่ชอบตระกูลไป๋ ตระกูลไป๋จงรักภักดีมาทุกรุ่น ซื่อสัตย์ตรงไปตรงมา ดำรงอยู่ในคุณธรรม!
เป็นดังที่ฉินซ่างจื้อกล่าว ตระกูลไป๋จงรักภักดีต่อแคว้นต้าจิ้นราวกับสุนัขเผ้าประตู!
ถ้อยคำใส่ร้ายที่ถาโถมเข้ามาอาจกลับดีเป็นชั่ว ทำลายชีวิตคนผู้หนึ่งให้ย่อยยับได้อย่างนั้นหรือ!
นางกำมือแน่นพริบตาเดียวก็เข้าใจอันใดได้ในทันที
“ขอบพระคุณท่านที่ช่วยชี้แนะเจ้าค่ะ!” ไป๋ชิงเหยียนคำนับอีกครั้ง
ชุนเถารีบเข้าไปพยุงไป๋ชิงเหยียน ได้ยินไป๋ชิงเหยียนสั่ง “ลุงผิง ดูแลท่านฉินให้ดี”
หลูผิงรับคำด้วยความซาบซึ้ง “หลูผิงน้อมรับคำสั่งขอรับ!”


## บทที่ 9 อนุ

ตอนที่ 9 อนุ
ไป๋ชิงเหยียนจ้องไปที่ฉินซ่างจื้อ “หากท่านฉินไม่รังเกียจ ข้าอยากขอให้ท่าน...”
“หากข้าหายดีแล้วจะจากไปทันที!” ไม่รอให้ไป๋ชิงเหยียนกล่าวจบ ฉินซ่างจื้อรีบเอ่ยขัดขึ้นมาเสียก่อน
ฉินซ่างจื้อรับรู้ถึงจุดประสงค์ของไป๋งชิงหยียน กำมือขึ้น “ขออภัยคุณหนูใหญ่ด้วยขอรับ ครานี้ข้าใจร้อนลอบสังหารเหลียงอ๋องทำให้พี่น้องถูกฆ่าล้มตายไปไม่น้อย ข้าเสียใจยิ่งนัก ข้าตั้งปณิธานเอาไว้ว่าจะอยู่ในราชสำนัก อุทิศทั้งชีวิตของข้าเพื่อขัดขวางมิให้เหลียงอ๋องได้ขึ้นครองบัลลังก์ ข้าจะมิยอมหลบอยู่แต่ในเรือนแน่”
ปณิธานของฉินซ่างจื้อช่างยิ่งใหญ่นัก มิเช่นนั้นชาติที่แล้วเขาคงไม่แฝงตัวเข้าไปอยู่ในจวนขององค์รัชทายาทหรอก
ไป๋ชิงเหยียนไม่ได้อ้อนวอน นางนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นย่อกายคาราวะฉินซ่างจื้อพลางกล่าวขึ้น “ราชสำนักเป็นดั่งมหาสมุทร ท่านเป็นดั่งเจียว[footnoteRef:1] ไป๋ชิงเหยียนขอให้ท่านสมหวังดังปรารถนา เจียวหลงเมื่อสัมผัสน้ำจะสามารถสร้างเมฆหมอก เหินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า” [1:  เจียว(เจียวหลง) หมายถึง มังกรที่มีเกล็ดรอบกาย สามารถทำให้เกิดอุทกภัยน้ำท่วมได้ มักใช้เปรียบเทียบกับคนเก่งที่ได้รับโอกาสแสดงความสามารถ]
ฉินซ่างจื้อดูแปลกใจที่ไป๋ชิงเหยียนกล่าวออกมาเช่นนี้ เขากุมหน้าอกแน่นฝืนกายลุกขึ้นยืน คาราวะไป๋ชิงเหยียนด้วยความนับถือ ยากที่จะได้เห็นเขาแสดงกิริยาเช่นนี้
ไป๋ชิงเหยียนพยักหน้า รับเตาอุ่นมือมาจากมือของชุนเถา เดินย้อนกลับไปทางเดิม
แม้ว่าฉินซ่างจื้อไม่ยอมช่วยเหลือนาง แต่คำกล่าวของเขาเมื่อครู่ทำให้นางกระจ่างแจ้ง
หญิงสาวนึกถึง ‘จดหมายถามจักรพรรดิ’ ที่มารดาของนางทิ้งไว้หลังจากปลิดชีพในคุก นึกถึงภาพที่เหล่านักปราชญ์ที่ช่วยกันออกมาประท้วงทวงคืนความยุติธรรมให้แก่ตระกูลไป๋ นึกถึงภาพที่เหลียงอ๋องที่นั่งกุมขมับอย่างปวดหัวอยู่ในตำหนักเพราะไม่อาจช่วยบรรเทาความทุกข์ของฮ่องเต้ได้
ถ้อยคำใส่ร้ายที่ถาโถมเข้ามาอาจกลับดีเป็นชั่ว ทำลายชีวิตคนผู้หนึ่งให้ย่อยยับได้ คำพูดคนช่างน่ากลัวเสียจริง
แม้กุมอำนาจสูงสุดอยู่ในกำมือ ทว่าฮ่องเต้ก็ยังมีเรื่องที่หวาดกลัวเช่นนั้นหรือ กลัวคำนินทาของผู้คน กลัวความโกรธของราษฎร กลัวภายภาคหน้าจะได้รับสมญานามว่าโหดเหี้ยมต่อขุนนางผู้ภักดี!
ตอนนี้ไม่รู้ว่าท่านปู่เป็นตายร้ายดีอย่างไรบ้าง...อาจเสียชีวิตลงที่หนานเจียงแล้ว ตระกูลไป๋ถอยจนไม่มีทางให้ถอยแล้ว
ในเมื่อถอยไม่ได้ เช่นนั้นนางจะเดินหน้าสักก้าวก็แล้วกัน นางจะทำให้เกียรติยศของตระกูลไป๋ขึ้นไปอยู่ในจุดสูงสุด ทำให้ฮ่องเต้หวาดกลัวแต่ก็ไม่กล้าลงมือกับตระกูลไป๋
ต่อให้สุดท้ายแคว้นต้าจิ้นจะหลีกเลี่ยงจุดจบที่ถูกแคว้นหนานเยี่ยนรุกรานจนดับสูญไม่พ้น ด้วยชื่อเสียงเกียรติยศ...หวังว่าจะคุ้มครองให้ตระกูลไป๋ปลอดภัยได้
เจี่ยงหมัวมัวซึ่งกำลังไปหาไป๋ชิงเหยียนที่เรือนชิงฮุย นึกไม่ถึงว่าจะพบกับหญิงสาวที่กลางทาง รีบสาวเท้าไปด้านหน้า
“คุณหนูใหญ่!” เจี่ยงหมัวมัวย่อกายทำความเคารพ “องค์หญิงใหญ่เชิญคุณหนูไปพบเจ้าค่ะ”
ไป๋ชิงเหยียนเม้มปากเล็กน้อย “ท่านย่ามีแผนแล้วอย่างนั้นหรือ”
เจี่ยงหมัวมัวพยักหน้า ดวงตาแดงก่ำ
ไป๋ชิงเหยียนเดินตามเจี่ยงหมัวมัวไปยังเรือนฉางโซ่วขององค์หญิงใหญ่ ระหว่างทางเอ่ยถามสภาพร่างกายของท่านย่าหลังจากที่นางกลับไปแล้วโดยละเอียด
“คุณหนูใหญ่ ท่านวางใจเถิดเจ้าค่ะ องค์หญิงใหญ่เป็นถึงพระธิดาองค์โตของราชวงศ์นะเจ้าคะ พระองค์รับไหวอยู่แล้วเจ้าค่ะ” เจี่ยงหมัวมัวกางร่มให้ไป๋ชิงเหยียน ดวงตาร้อนผ่าวอย่างกลั้นไม่อยู่ “แต่คุณหนูใหญ่ยังเป็นแค่เด็ก...”
กล่าวไม่ทันจบ ทั้งสองก็เดินมาถึงเรือนฉางโซ่วแล้ว
สาวใช้แหวกม่านให้ไป๋ชิงเหยียน เมื่อเห็นว่าไป๋ชิงเหยียนเดินเข้าไปด้านในแล้ว เจี่ยงหมัวมัวจึงไล่บรรดาสาวใช้ทุกคนที่อยู่ด้านในออกไปทั้งหมด เดินเข้าไปด้านใน รับเสื้อคลุมขนจิ้งจอกที่ไป๋ชิงเหยียนถอดออกมาถือไว้ กล่าวขึ้น “บ่าวจะเฝ้าอยู่ด้านนอก คุณหนูใหญ่พูดคุยกับองค์หญิงใหญ่ตามสบายนะเจ้าคะ”
ไป๋ชิงเหยียนมองผ่านผ้าม่านลูกปัดเข้าไป เห็นท่านย่านั่งหลับตาลูบลูกประคำอยู่ ขอบตานางร้อนผ่าวในทันที
“ท่านย่า...” ไป๋ชิงเหยียนเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา
องค์หญิงใหญ่ลืมตาขึ้น เห็นไป๋ชิงเหยียนแหวกม่านเดินเข้ามา นางเอื้อมมือออกไป “อาเป่า มานี่!”
สิ้นเสียง ไป๋ชิงเหยียนเดินไปหยุดตรงหน้าขององค์หญิงใหญ่ องค์หญิงใหญ่อึกอัก ถอนหายใจอยู่หลายครา เอ่ยถามด้วยดวงตาที่แดงก่ำ “เจ้าบอกย่ามาว่าผู้ใดส่งข่าวให้เจ้า เหตุใดถึงเร็วกว่าข่าวของวังหลวง”
“ก่อนที่ท่านปู่จะไป ข้าให้องครักษ์ลับสองนายที่ท่านปู่เคยมอบให้ข้าลอบติดตามไปคุ้มครองท่านปู่เจ้าค่ะ หนึ่งในนั้นยื้อลมหายใจสุดท้ายของชีวิตเพื่อกลับมาส่งข่าวให้ข้า บอกว่าหลิวฮ่วนจางรองแม่ทัพของท่านปู่ร่วมมือกับคนในราชวงศ์ทำร้ายท่านปู่! ข้าไม่มีหลักฐานเลยไม่กล้าเอะอะโวยวาย สั่งให้คนนำร่างของเขาไปฝังเงียบๆ เจ้าค่ะ”
ไป๋ชิงเหยียนเตรียมข้ออ้างนี้มาตั้งแต่เมื่อวานก่อนที่จะมาเรือนฉางโซ่วแล้ว เจิ้นกั๋วกงเคยมอบองครักษ์ลับฝีมือดีสองนายให้ไป๋ชิงเหยียนจริงๆ ตอนที่เจิ้นกั๋วกงไปออกรบ...ไป๋ชิงเหยียนก็สั่งให้องครักษ์ลับทั้งสองติดตามไปปกป้องเจิ้นกั๋วกงจริงๆ ทว่าเมื่อชาติที่แล้ว องครักษ์ลับทั้งสอง...กลับต้องสิ้นชีวิตลงที่หนานเจียงพร้อมกับบุรุษในตระกูลไป๋เพราะต้องการช่วยชีวิตเจิ้นกั๋วกง
องค์หญิงใหญ่ปวดใจจนทนไม่ไหว ริมฝีปากสั่นเทา ผ่านไปครู่หนึ่ง นางหลับตาลง ตบมือลงบนโต๊ะเต็มแรง “บุรุษตระกูลไป๋ของข้าตายในขณะสู้รบกับศัตรูได้ แต่จะตายด้วยน้ำมือผู้ทรยศมิได้เด็ดขาด!”
“ท่านย่า ในเมื่อเรื่องเป็นเช่นนี้แล้ว เราต้องเตรียมการล่วงหน้า...” ไป๋ชิงเหยียนกุมมือองค์หญิงใหญ่เอาไว้แน่น เห็นได้ชัดว่านางมีความคิดแล้ว “หากบุรุษตระกูลไป๋ถูกทำร้ายจริงๆ คงเพราะมีคนอยากแย่งกองทัพไป๋ไปจากตระกูลไป๋ของเรา!”
องค์หญิงใหญ่จับขอบโต๊ะแน่น
“แต่กองทัพไป๋ยอมรับแค่คนในตระกูลไป๋เท่านั้น! ท่านปู่และพวกท่านพ่อตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน ข้ากลัวว่าผู้ที่ทำลายตระกูลไป๋ของเราจะมีแผนการอันใดอีก ท่านย่า...บัดนี้ท่านคือที่พึ่งเดียวของตระกูลไป๋แล้วนะเจ้าคะ เราต้องต้านทานให้ได้!” ไป๋ชิงเหยียนวิเคราะห์ให้องค์หญิงใหญ่ฟัง
“พวกมันฝันไปเถิด!” องค์หญิงใหญ่กัดฟันกรอด “ก่อนที่ฮ่องเต้องค์ก่อนจะสวรรคต พระองค์ทรงพระราชทาน...กองกำลังองครักษ์ลับหลวงซึ่งมีแต่ฮองเฮาเท่านั้นที่ครอบครองได้ให้ย่า หลายปีมานี้อาศัยอยู่ในตำหนักที่ย่าได้มาจากสินสอด ย่าไม่เคยแตะต้องมาก่อน บัดนี้เห็นทีต้องใช้แล้ว”
ไป๋ชิงเหยียนประหลาดใจ นางไม่เคยได้ยินท่านย่ากล่าวถึงมาก่อนว่ามีกองกำลังองครักษ์ลับหลวงอยู่ด้วย หากเป็นเช่นนี้นางคงไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยของท่านย่าแล้ว
“ท่านย่า ต่อให้ท่านปู่ ท่านพ่อ ท่านอาและน้องชายไม่อยู่แล้ว แต่หลานยังอยู่เจ้าค่ะ!” ไป๋ชิงเหยียนกุมมือองค์หญิงใหญ่แน่น กล่าวอย่างหนักแน่น “ท่านย่าต้องดูแลตัวเองนะเจ้าคะ ท่านต้องแข็งแรงปลอดภัย มีท่านอยู่ ข้าจะได้อุ่นใจ ข้าจะปกป้องตระกูลไป๋ของเราด้วยชีวิต ไม่ให้บุรุษตระกูลไป๋ของเราตายไปโดยไม่ได้รับความยุติธรรม...”
องค์หญิงใหญ่น้ำตารื้นเพราะคำกล่าวนี้ของไป๋ชิงเหยียน กอดไป๋ชิงเหยียนไว้ในอ้อมแขน สะอื้นไห้ มิอาจเอ่ยสิ่งใดออกมาได้
ทั้งสองกอดปลอบกันอยู่ครู่หนึ่ง องค์หญิงใหญ่ใช้ผ้าซับน้ำตาบริเวณหางตา เอ่ยถามไป๋ชิงเหยียน “อาเป่าเจ้ามีเป้าหมายอยู่แล้วใช่หรือไม่”
“ภัยเกิดจากในจวน เราต้องตรวจสอบบ่าวรับใช้ในจวนทั้งหมดเจ้าค่ะ แต่ว่าเรื่องนี้ต้องสืบแบบลับๆ ข้าจะปรึกษากับท่านแม่ ท่านย่าอยู่เฉยๆ เป็นพอเจ้าค่ะ มิต้องกังวล”
องค์หญิงใหญ่พยักหน้ารับ
ไป๋ชิงเหยียนนึกถึงเรื่องที่ต่อมาเหลียงอ๋องได้พาบุตรชายของท่านอารองที่เกิดจากอนุมาที่จวนขึ้นมาได้ หญิงสาวเงยหน้ามององค์หญิงใหญ่ “ยังมีอีกเรื่องที่ข้าอยากถามท่านย่า ท่านอารอง...มีอนุหรือไม่เจ้าคะ”
ท่านอารองที่ไป๋ชิงเหยียนกล่าวถึง คือบุตรชายคนรองขององค์หญิงใหญ่ น้องชายแท้ๆ ของบิดาของ
ไป๋ชิงเหยียน
องค์หญิงใหญ่เม้มริมฝีปาก
เมื่อเห็นท่าทีขององค์หญิงใหญ่ ใจของไป๋ชิงเหยียนหนักอึ้งเล็กน้อย ที่แท้ผู้ที่เหลียงอ๋องสนับสนุนเมื่อชาติที่แล้วเป็นลูกชายของท่านอารองจริงๆ สินะ
“ไม่ร้ายแรงขนาดอนุหรอก แต่ท่านอารองของเจ้าทำผิดต่อท่านอาสะใภ้สองของเจ้าจริงๆ ตอนที่ท่านอารองของเจ้าออกไปร่ำเรียนถูกหญิงสาวคนหนึ่งช่วยชีวิตไว้ ทั้งคู่รักใคร่ชอบพอกัน...” องค์หญิงใหญ่อึกอัก อย่างไรเสีย ไป๋ชิงเหยียนก็เป็นสตรีที่ยังไม่ได้ออกเรือน บางคำพูดมิอาจกล่าวกับนางได้ “ต่อมา ท่านอารองของเจ้ากลับมาที่จวน แต่ก่อนกลับเขามอบหยกลายมังกรที่ข้าเคยมอบให้เขาให้แก่นางผู้นั้นเป็นของแทนใจ เดิมทีตั้งใจจะมาปรึกษากับท่านอาสะใภ้สองของเจ้าเพื่อรับตัวนางผู้นั้นมาเป็นอนุ แต่ตอนนั้นท่านอาสะใภ้สองของเจ้ากำลังตั้งครรภ์เลยยังมิได้เอ่ยถึง”


## บทที่ 10 กบฏ

ตอนที่ 10 กบฏ
“ต่อมามีรายงานด่วนจากชายแดน ท่านปู่ของเจ้านำท่านพ่อ และท่านอารองของเจ้าไปออกรบ กว่าจะกลับมาก็ล่วงเป็นเวลาสามปีแล้ว เมื่อสะสางกับท่านอาสะใภ้สองของเจ้าแล้ว จึงเตรียมไปหานางผู้นั้น แต่เมื่อหลายปีก่อน...บ้านเกิดของนางผู้นั้นถูกน้ำท่วมเสียหายหมดทุกคนต่างคิดว่านางตายไปแล้ว ผู้ใดจะคิดว่าสองสามปีก่อนหน้านี้หญิงผู้นั้นจะพาบุตรชายมารออยู่ที่ประตูด้านข้างของจวนเจิ้นกั๋วกง เมื่อเห็นว่าบุตรชายคนรองกับภรรยารักใคร่กันดี องค์หญิงใหญ่ไม่อยากให้จวนเจิ้นกั๋วกงต้องวุ่นวายเพราะเรื่องนี้จึงปิดบังทุกคนส่งสองแม่ลูกไปเลี้ยงดูที่จวนส่วนตัวของนางเอง”
ไป๋ชิงเหยียนได้ยินแล้วรู้สึกปวดศีรษะเป็นอย่างมาก
หวนนึกถึงชาติก่อนที่ต่อมาเจิ้นกั๋วกงกลายเป็นขุนนางเสื่อมศรัทธา หลังจากที่บุตรชายซึ่งเกิดจากเมียน้อยของท่านอารองรับสืบทอดตำแหน่ง เขาทำเรื่องเลวทรามมากมาย ฉุดคร่าหญิงสาว ฆ่าแกงผู้เช่าเรือน ทำลายชื่อเสียงที่สั่งสมมานานของตระกูลไป๋จนป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี แม้กระทั่งเสิ่นชิงจู๋ที่ไป๋ชิงเหยียนรักดั่งพี่น้องก็โดนคนเลวทรามนั่นทำราวกับเป็นหญิงกลางเมือง แบ่งปันให้ทุกคนได้เชยชม
ความเคียดแค้นจากก้นบึ้งของหัวใจปะทุออกมา ใจราวกับถูกกดทับด้วยภูเขาทำให้นางหายใจไม่ออก นางเกลียดจนอยากจะหยิบมีดไปแทงไอ้คนสารเลวนั่นในตอนนี้เลย
ไป๋ชิงเหยียนเอ่ยถามอย่างไม่อยากยอมจำนน “แน่ใจว่าเป็นลูกของท่านอารองหรือเจ้าคะ”
สีหน้าขององค์หญิงใหญ่ซีดเผือด เอนกายพิงลงบนหมอนนุ่ม ถอนหายใจออกมาทีหนึ่ง
“เด็กนั่น เหมือนกับท่านอารองของเจ้าตอนเด็กๆ ไม่มีผิดเพี้ยน”
ไป๋ชิงเหยียนกำมือที่ซ่อนอยู่ในชายเสื้อแน่น จิกเล็บลงบนฝ่ามือ หากเขาไม่ใช่บุตรชายของท่านอารอง นางคงให้หลูผิงไปจัดการเขาให้สิ้นเรื่องเสียบัดนี้
ทว่า หากนั่นคือบุตรชายของท่านอารอง...
ไป๋ชิงเหยียนปวดร้าวในใจครู่ใหญ่ นางฝืนบังคับให้ตัวเองตัดสินใจให้เด็ดขาด จากนั้นมองไปยังองค์หญิงใหญ่ “อย่างนั้นก็รับกลับมาเถิดเจ้าค่ะ!”
อาศัยช่วงที่เด็กนั่นอายุยังน้อย บางทีหากอบรมสั่งสอนให้ดีอาจกลับตัวเป็นคนดีได้ ต่อให้กลับตัวไม่ได้...คนตกอยู่ในกำมือของนาง ก็ยังดีกว่าตกอยู่ในกำมือของเหลียงอ๋อง
“ได้ รับกลับมาแล้วย่าจะเลี้ยงดูอบรมเขาด้วยตัวเอง!” องค์หญิงใหญ่กุมมือไป๋ชิงเหยียนเอาไว้แน่น
“ทางป้าสะใภ้สองของเจ้า ย่าก็จะเป็นคนไปบอกเอง รอให้น้องรองของเจ้ากลับมาก่อน”
ไป๋ชิงเหยียนพยักหน้ารับ นิ้วมือเย็นเฉียบ ฝืนข่มความรังเกียจขยะแขยงใจใน พยายามไม่นึกถึงมัน คำกล่าวกับองค์หญิงใหญ่เรื่องการตัดสินใจของไป๋จิ่นถง
“ท่านย่าเจ้าคะ หลังจากที่หลานไตร่ตรองดูแล้ว ข้าคิดว่าตระกูลไป๋ของเราควรหาทางออกเอาไว้เผื่อด้วย กระต่ายเจ้าเล่ห์ยังมีถ้ำถึงสามถ้ำ แล้วตระกูลไป๋ของเราเล่าเจ้าคะ”
“เจ้าลองว่ามาสิ”
“ท่านย่ายังจำได้หรือไม่เจ้าคะ น้องสามไป๋จิ่นถงเคยช่วยท่านแม่ของข้าจัดการบัญชี เพียงแค่สามเดือนกิจการของเรามีกำไรเพิ่มขึ้นตั้งสามส่วน ตอนนั้นท่านแม่ของข้ายังกล่าวเล่นๆ เลยว่าหากน้องสามทำการค้า คงกลายเป็นเศรษฐีเช่นเดียวกับเซียวหรงเหยี่ยน”
องค์หญิงใหญ่พยักหน้าน้อยๆ นางจำได้ว่าเพราะคำกล่าวเล่นๆ นั่นทำให้ไป๋จิ่นถงมีความคิดอยากทำการค้าขึ้นมาจริงๆ เจิ้นกั๋วกงอาละวาดเป็นการใหญ่ กล่าวว่าบุตรสาวตระกูลไป๋จะตกอับถึงขั้นไปทำการค้าได้อย่างไรกัน
“ท่านย่า หากว่าน้องสามอยากทำ เช่นนั้นก็จัดหาผู้ดูแลที่ซื่อสัตย์ให้นาง ให้น้องสามปลอมกายเป็นชายทำตามที่นางต้องการ ลอบสะสมเงินไว้เถิดเจ้าค่ะ”
“ลอบสะสมเงิน? อาเป่า นี่เจ้าคิดจะทำสิ่งใดกัน เจ้า...” องค์หญิงตะลึงงันมองไปทางไป๋ชิงเหยียน มือที่กุมไป๋ชิงเหยียนอยู่สั่นเทาน้อยๆ “เจ้าคิดจะกบฏเช่นนั้นหรือ”
นิ้วมือของไป๋ชิงเหยียนถูกองค์หญิงบีบจนรู้สึกเจ็บ สะท้านไปทั้งร่าง ตกอยู่ในภวังค์
บรรยากาศระหว่างย่าหลานในตอนนี้เหมือนกับคันธนูที่ถูกง้างไว้จนสุด ตึงแน่นถึงขีดสุด กระทบเพียงนิดเดียวก็อาจลั่นศรได้
นางลืมไปได้อย่างไรกัน...ท่านย่าเป็นย่าของนาง แต่ก็เป็นพระธิดาของราชวงศ์ด้วย ท่านคือองค์หญิงใหญ่แห่งแคว้นต้าจิ้นซึ่งแคว้นต้าจิ้นเป็นของตระกูลหลิน ความต้องการปกป้องตระกูลไป๋ของนางกับท่านย่ามีความแตกต่างกันอยู่ หากการทรยศราชวงศ์ทำให้นางสามารถปกป้องตระกูลไป๋ได้นางยินดีทำโดยไม่เสียใจ ส่วนท่านย่าต้องการปกป้องตระกูลไป๋แต่ก็อยากปกป้องแคว้นต้าจิ้นไว้ด้วยเช่นกัน
ทว่า ท่านย่าไม่รู้ว่าบัดนี้ฮ่องเต้ทรงไม่พอใจตระกูลไป๋แล้ว ฮ่องเต้...ได้จัดการกับตระกูลไป๋เช่นไรบ้าง!
เหมือนดังที่ฉินซ่างจื้อกล่าวไว้ ชาติที่แล้วที่ตระกูลไป๋โดนกวาดล้างทั้งตระกูลล้วนเป็นความต้องการของฮ่องเต้ทั้งนั้น จักรพรรดิเช่นนี้......หากบีบให้ตระกูลไป๋มีจุดจบเช่นเดียวกับชาติที่แล้ว จะไม่ให้นางคิดกบฏได้เช่นไรกัน
นางหลับตาลงลมหายใจว้าวุ่น หากไม่ใช่เพราะจักรพรรดิแห่งต้าจิ้นบุรุษของตระกูลไป๋จะจบชีวิตลงอย่างน่าอนาถไม่หลงเหลือแม้แต่ผู้เดียวเช่นนี้หรือ ท่านแม่และบรรดาท่านอาสะใภ้จะปลิดชีพตัวเองเช่นนั้นหรือ ท่านอาสะใภ้ห้าที่เพิ่งคลอดบุตรจะนำโรงศพไปที่วังหลวงแล้วฆ่าตัวตายที่หน้าวังอย่างสิ้นหวังเช่นนั้นหรือ
เมื่อไป๋ชิงเหยียนหวนนึกถึงเรื่องเหล่านั้น นางเจ็บปวดราวถูกมีดคมกรีดลงที่กลางใจ เจ็บฝังลึกสุดใจราวกับเลือดสดๆ ยังไหลรินออกมา เจ็บจนร่างสั่นเทิ้ม
“อาเป่า!” องค์หญิงใหญ่เห็นความโกรธแค้นชิงชังในดวงตาของไป๋ชิงเหยียน เบิกตาโพลง รั้งนางมาด้านหน้าตน สายตาเย็นชาจนน่าสะพรึงกลัว “เจ้าคิดจะกบฏอย่างนั้นหรือ!”
องค์หญิงใหญ่รู้ความสามารถของไป๋ชิงเหยียนดี แม้หลายปีมานี้นางไม่ได้ออกไปไหน แต่ปีนั้น ชื่อเสียงของนางเป็นที่เลื่องลือในกองทัพไป๋มาก หากนางมีใจคิดกบฏแค่สั่งการ...แคว้นต้าจิ้นก็วุ่นวายแล้ว
องค์หญิงใหญ่ไม่กล้าจินตนาการถึงภาพนั้นด้วยซ้ำ หากหลานสาวที่นางรักที่สุดคิดกบฏ...
องค์หญิงใหญ่กัดฟันแน่นดวงตาเต็มเปี่ยมไปด้วยสีเลือด หากไป๋ชิงเหยียนคิดจะกบฏจริงๆ นางที่เป็นองค์หญิงใหญ่แห่งแคว้นต้าจิ้นจะไม่ยอมอยู่เฉยแน่ แม้ว่าต้องขังไป๋ชิงเหยียนไว้ตลอดชีวิต แม้กระทั่ง...นางจะไม่ยอมให้ตระกูลหลินโดนโค่นล้มแน่ๆ
ไป๋ชิงเหยียนหลับตาลง ข่มความโกรธแค้นในใจเอาไว้ให้ลึกที่สุด ครู่หนึ่งจึงค่อยๆ เอ่ยขึ้น “ท่านย่า คำสอนของตระกูลไป๋คือ ซื่อสัตย์ มีคุณธรรม ส่วนเกียรติยศและชีวิตของตัวเองต้องมาเป็นอันดับสุดท้าย หลานไม่กล้าทรยศคำสอนของตระกูลหรอกจ้าค่ะ! ไม่กล้าทำลายความซื่อสัตย์ภักดีของตระกูลไป๋ที่มีมาช้านานด้วย”
“น้องสามชอบในด้านนี้ ให้นางเปลี่ยนชื่อ ปลอมกายเป็นชายออกไปจากเมืองหลวง ภายภาคหน้าหากเกิดสิ่งใดขึ้นกับตระกูลไป๋ อย่างน้อยน้องสามก็ยังปลอดภัย! อีกอย่างหากน้องสามร่ำรวยจากการค้าขาย มีเงินมีทองมั่งคั่งจะได้ช่วยเหลือเกื้อกูลตระกูลไป๋ของเราได้อย่างไรล่ะเจ้าคะ”
เมื่อเห็นดวงตาลุกโชนขององค์หญิงใหญ่ยังคงจ้องมาที่นางนิ่งๆ ราวกับเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง นางจึงกล่าวเสริม “ช่วงนี้ข้าไตร่ตรองดูแล้ว หากท่านปู่ ท่านพ่อ ท่านลุงและน้องชายทุกคนไม่กลับมา ข้าอยากให้ท่านย่าพาตระกูลไป๋ย้ายกลับไปบ้านเกิดของบรรพบุรุษเราที่ซั่วหยางเจ้าค่ะ เมืองหลวงเต็มไปด้วยอันตราย ท่านปู่ล่วงเกินพวกขุนนางไว้หลายคน ไม่มีคนตระกูลไป๋อยู่ในราชสำนัก หากโดนใส่ร้ายมากเข้า ชีวิตเราอาจต้องพังพินาศ กลับไปที่ซั่วหยางน่าจะปลอดภัยสำหรับตระกูลไป๋มากกว่า”
ได้ยินไป๋ชิงเหยียนกล่าวเช่นนี้ องค์หญิงใหญ่นิ่งไปครู่หนึ่งจากนั้นถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก พยักหน้าเล็กน้อยจับลูกประคำต่อ
ไป๋ชิงเหยียนกล่าวถูกแล้ว...คำคนช่างน่ากลัว หลายวันก่อนมีข่าวรายงานส่งมาที่วังหลวงขุนนางในราชสำนักต่อหน้าก็สรรเสริญว่าเจิ้นกั๋วกงไม่เคยพ่ายแพ้ในสนามรบ แต่ลับหลังกลับกล่าวหาว่าเจิ้นกั๋วกงบารมีมากล้นแต่กลับยโสโอหัง ไม่ประมาณตนองค์หญิงใหญ่รับรู้เรื่องนี้ดี
องค์หญิงใหญ่กล่าวกับไป๋ชิงเหยียนอย่างจริงจัง “อาเป่า เจ้าจงจำไว้ให้ดีนะ เจ้าเป็นหลานสาวขององค์หญิงใหญ่แห่งแคว้นต้าจิ้น ในร่างของเจ้ามีเลือดของราชวงศ์ไหลเวียนอยู่เช่นกัน เจ้าห้ามคิดคดทรยศเด็ดขาด!”
นางหลุบตามองดูปลายนิ้วของตัวเองที่โดนองค์หญิงใหญ่บีบจนไร้สีเลือด รู้สึกอ่อนล้าและหนาวเหน็บในใจอย่างควบคุมไม่อยู่รับคำเสียงแหบพร่า “ข้าจะจำไว้เจ้าค่ะ”
เห็นท่าทีของไป๋ชิงเหยียน องค์หญิงใหญ่เริ่มใจอ่อนลูบไปที่ศีรษะของหลานสาวอย่างเอ็นดู “เมื่อวานจิตรกรหลวงส่งภาพที่วาดพวกน้องสาวของเจ้ามาที่เรือนข้า เหตุใดไม่เห็นมีเจ้าอยู่ในรูปกัน”
“หลานไม่ชอบเรื่องพวกนี้เจ้าค่ะ” ไป๋ชิงเหยียนกล่าวตอบเสียงต่ำ
หากไม่มีคนตระกูลไป๋หลงเหลืออยู่แล้ว จะเก็บภาพพวกนี้ไว้ทำไมกัน
อยู่คุยกับองค์หญิงใหญ่อีกสักพักหนึ่ง ไป๋ชิงเหยียนจึงลุกขึ้นกล่าวอำลาองค์หญิงใหญ่ เมื่อเดินออกมาที่ประตูเรือนฉางโซ่วก็ได้ยินเจี่ยงหมัวมัวสั่งให้เหลียนซินสาวใช้ใหญ่ขององค์หญิงใหญ่ไปเชิญคุณหนูสามมาพบ


## บทที่ 11 จุดยืน

ตอนที่ 11 จุดยืน
หญิงสาวหยุดยืนอยู่หน้าประตูเรือนฉางโซ่ว มองไปยังป้ายชื่อที่แขวนอยู่บนประตูอย่างเหม่อลอย ความขมขื่นและโดดเดี่ยวแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างกาย
เดิมทีนางคิดว่า ท่านย่าจะปกป้องตระกูลไป๋ ปกป้องญาติของพวกเราไว้ด้วยชีวิตเช่นเดียวกับนาง แต่ว่าท่านย่าคือองค์หญิงใหญ่แห่งแคว้นต้าจิ้น ท่านใช้แซ่หลิน...แคว้นต้าจิ้นเป็นแผ่นดินของตระกูลหลิน!
ชุนเถาเห็นไป๋ชิงเหยียนจ้องไปยังแผ่นป้ายของเรือนฉางโซ่วด้วยดวงตาแดงก่ำอย่างเหม่อลอย นางนึกว่าไป๋ชิงเหยียนเป็นกังวลเรื่องสุขภาพขององค์หญิงใหญ่ เอ่ยปลอบเสียงต่ำ “คุณหนูเจ้าคะ องค์หญิงใหญ่ทรงมีบารมีมาก พอพ้นฤดูหนาวไป พระวรกายต้องกลับมาสมบูรณ์แข็งแรงแน่เจ้าค่ะ”
ไป๋ชิงเหยียนได้สติ ถือเตาอุ่นมือในมือแน่น พยักหน้าเล็กน้อย “กลับเถิด!”
ช่างมันเถิด หากเล่าเรื่องไร้สาระเช่นการกลับชาติมาเกิดให้ท่านย่าฟัง ท่านคงไม่เชื่อเป็นแน่ หากเรื่องนี้ยิ่งทำให้ท่านระแวงในตัวนาง นางคงลงมือทำการสิ่งใดลำบากขึ้นแน่ๆ
อย่างน้อย หากไม่แตะต้องตระกูลหลินและแคว้นต้าจิ้น ท่านย่ามีจุดยืนเดียวกันกับนางนั่นก็คือการปกป้องตระกูลไป๋
ชุนเถาประคองไป๋ชิงเหยียนกลับมาที่เรือน ก็เห็นชุนเหยียนใบหน้าซีดเผือด เดินวนไปวนมาอยู่ตรงระเบียงทางเดินด้วยความกระวนกระวาย
เมื่อเห็นไป๋ชิงเหยียนเดินเข้ามา ชุนเหยียนรีบถลาเข้าไปหา กุมผ้าเช็ดหน้าไว้ในมือย่อกายทำความเคารพ ดวงตาแดงก่ำร้อนใจเป็นที่สุด “คุณหนูใหญ่ วันนี้เหลียงอ๋องถูกลอบสังหารที่ถนนฉางอันเจ้าค่ะ สลบไสลยังไม่ฟื้น อาการน่าเป็นห่วงมากเจ้าค่ะ! คุณหนูรีบให้หมอหงไปดูอาการองค์ชายเถิดนะเจ้าคะ! หมอหงเป็นศิษย์พี่ของหมอหลวงหวง มีชื่อเสียงมาก ต้องช่วยเหลียงอ๋องได้แน่เจ้าค่ะ!”
วันนี้ชุนเถาไปพบฉินซ่างจื้อพร้อมกับไป๋ชิงเหยียน ได้ยินชุนเหยียนกล่าวออกมาเช่นนี้ใจของนางเต้นรัวอย่างระงับไม่อยู่
ดวงตาคมกริบของไป๋ชิงเหยียนจ้องไปยังชุนเหยียน นางเกลียดจนแทบอยากฉีกร่างของเหลียงอ๋องออกเป็นชิ้นๆ ให้เขาตายไปแบบนี้ยังง่ายเกินไปเลย จะให้นางเชิญหมอหงไปรักษาเขาอย่างนั้นหรือ...ฝันอยู่หรืออย่างไร
“ชุนเหยียนเจ้าบ้าไปแล้วหรือ! เหลียงอ๋องถูกลอบสังหารก็มีหมอหลวงคอยดูแลอยู่แล้ว ให้คุณหนูใหญ่เชิญหมอหงไปเพื่อสิ่งใดกัน ชื่อเสียงของคุณหนูมิต้องป่นปี้หมดหรือ” ชุนเถาตวาดอย่างเกรี้ยวกราด
ชุนเหยียนรีบคุกเข่าลง น้ำตาไหลลงมาไม่ขาดสาย “คุณหนูใหญ่ บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ! บ่าวแค่ร้อนใจแทนคุณหนู!”
“ยิ่งกล่าวยิ่งเลอะเทอะ เจ้า!...”
ไม่รอให้ชุนเถากล่าวจบ ไป๋ชิงเหยียนมองไปยังชุนเหยียนด้วยสายตาเย็นชา “เช่นนั้นข้าส่งตัวเจ้าพร้อมสัญญาทาสไปที่ตำหนักของเหลียงอ๋องเลยดีหรือไม่”
ชุนเหยียนเบิกตาโพลงอย่างตื่นตระหนก อ้อนวอน “บ่าวผิดไปแล้ว คุณหนูได้โปรดอย่าโมโหเลยนะเจ้าคะ!”
“ชุนเหยียน อย่าลืมว่าเจ้าเป็นบ่าวของผู้ใด ใจของเจ้าควรอยู่ที่ผู้ใด ข้าจะไม่เก็บบ่าวทรยศไว้แน่!”
กล่าวจบไป๋ชิงเหยียนเดินเข้าไปในห้อง หากไม่ใช่เพราะเก็บชุนเหยียนไว้ยังมีประโยชน์อยู่บ้าง นางคงไล่ออกไปนานแล้ว
ชุนเถาจิกสายตาไปยังชุนเหยียนแวบหนึ่ง แล้วรีบวิ่งเดินนำหน้าไปแหวกม่านให้ไป๋ชิงเหยียน
ชุนเหยียนซึ่งคุกเข่าอยู่กลางลานมองตามแผ่นหลังของไป๋ชิงเหยียน ไม่กล้าเข้าไปขอร้องอีก ทำได้แต่ปาดน้ำตาออกจากใบหน้า ไม่เข้าใจว่าเหตุใดคุณหนูใหญ่ถึงได้ใจร้ายเพียงนี้ เหลียงอ๋องรักคุณหนูใหญ่มากมายเช่นนี้ บัดนี้พระองค์อาการสาหัส คุณหนูใหญ่กลับไม่ห่วงใย หรือเป็นเพราะเคยไปออกรบหัวใจของคุณหนูใหญ่ถึงได้แข็งดั่งเหล็กกล้าเช่นนี้!
ไป๋ชิงเหยียนรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ ไป๋จิ่งถงก็ตรงมาที่เรือนชิงฮุยอย่างรีบร้อน ไม่สนใจหิมะที่เกาะอยู่บนร่างกายบุกเข้าไปในห้องของไป๋ชิงเหยียน “พี่หญิงใหญ่!”
ไป๋ชิงเหยียนใช้ผ้าเช็ดปาก กลั้วน้ำในปากจากนั้นบ้วนใส่กระโถน เห็นแววตามีความสุขจนปิดไม่มิดของไป๋จิ่นถงแล้วรู้สึกอุ่นวาบในใจ ได้เห็นรอยยิ้มสดใสเต็มไปด้วยความสุขของน้องสามอีกครั้งมันช่างดีอะไรเช่นนี้!
หญิงสาวเอ่ยถามยิ้มๆ “ทานอาหารมาจากเรือนของท่านย่าแล้วหรือไม่”
ไป๋จิ่นถงปลดเสื้อคลุมยื่นส่งให้สาวใช้ที่เดินตามมาด้านหลัง เดินไปหยุดอยู่ข้างกายของไป๋ชิงเหยียน กล่าวขึ้น “พวกเจ้าออกไปก่อน!”
“ชุนเถา ไปเฝ้าด้านนอกเอาไว้...” ไป๋ชิงเหยียนหันไปกล่าวกับชุนเถา
ชุนเถาพยักหน้า เดินนำบรรดาสาวใช้ออกไปด้านนอก
“พี่หญิงใหญ่!” ไป๋จิ่นถงนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ ไป๋ชิงเหยียน กุมมือไป๋ชิงเหยียนไว้ด้วยความตื่นเต้น “ท่านย่ามอบเงินและกำลังคนให้แก่ข้า อนุญาตให้ข้าแต่งกายเป็นชายเพื่อทำการค้าได้เจ้าค่ะ! ท่านย่าไม่บังคับให้ข้าแต่งงานแล้ว!”
องค์หญิงใหญ่เตรียมรับหลานชายที่เลี้ยงไว้นอกจวนกลับมา วันที่สิบห้า เดือนหนึ่งท่านจะพาบรรดาสตรีของตระกูลไป๋ไปสักการะบูชาพระที่วัดชิ่งอัน จากนั้นจะอยู่ที่นั่นต่อโดยอ้างว่าอยู่เพื่อขอพรให้แคว้นต้าจิ้น คุณหนูสาม ไป๋จิ่นถงจะอยู่คอยดูแลท่าน องค์หญิงใหญ่เองก็จะได้อบรมสั่งสอนหลานชายที่ไม่ได้พบหน้าเป็นเวลาหลายปีอยู่ที่วัดด้วย
ไป๋ชิงเหยียนก้มหน้าลง ถูไปที่นิ้วมืออันเย็นเฉียบซึ่งเกิดจากการวิ่งฝ่าหิมะมาของไป๋จิ่นถง จากนั้นถามต่อ “ท่านย่าบอกเหตุผลกับเจ้าหรือไม่”
ไป๋จิ่นถงกล่าวอย่างมีความสุข “ท่านย่ากล่าวว่า ตระกูลไป๋มีหลานชายสิบเจ็ดคน ภายหน้าก็ต้องแยกย้ายไปมีจวนของตัวเอง ข้ามีพรสวรรค์ด้านการค้า ท่านอยากให้ข้าสร้างกิจการให้รุ่งเรืองเพื่ออนาคตของพี่น้องเจ้าค่ะ! ข้าดูออกว่าท่านย่าไม่ได้บอกความจริงแก่ข้า แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาอยู่แล้ว ทำการค้าคือความปรารถนาของข้า!”
ไป๋ชิงเหยียนหลุบสายตาลง นึกถึงตอนที่ท่านย่าเค้นถามว่านางคิดกบฏหรือไม่ ความรู้สึกที่ควบคุมไม่อยู่และสายตาอาฆาตที่เผยออกมาโดยไม่ตั้งใจของท่าน ทำให้ดวงตาของหญิงสาวแดงก่ำ ตีบตันในลำคอจนแทบหายใจไม่ออก
ไป๋ชิงเหยียนกลั้นความรู้สึกปวดร้าวในใจเอาไว้ รินน้ำชาให้ไป๋จิ่นถง ดันถ้วยไปตรงหน้านาง เงยหน้าขึ้น กล่าวอย่างจริงจัง “คำพูดวันนี้ ให้รู้แค่เราสองคน เจ้าฟังแล้วทำตามที่เจ้าเห็นสมควร...”
บางอย่าง นางมิอาจบอกกับท่านย่าได้ แต่นางจำเป็นต้องบอกไป๋จิ่นถง พวกนางเป็นลูกหลานตระกูลไป๋เช่นเดียวกัน ไป๋ชิงเหยียนเชื่อว่าไป๋จิ่นถงจะปกป้องตระกูลไป๋ด้วยชีวิตเช่นเดียวกับนาง
ไป๋จิ่นถงมองไปที่ไป๋ชิงเหยียนด้วยสีหน้าจริงจัง “พี่หญิงใหญ่ว่ามาเถิด”
“ท่านปู่เป็นบุคคลน่านับถือ ซื่อสัตย์และตรงไปตรงมา ทำให้ไม่ลงรอยกับพวกขุนนางในราชสำนักมานานแล้ว ฮ่องเต้เชื่อในคำลวงใส่ร้ายที่ว่าตระกูลไป๋เป็นภัยควรต้องกำจัด! สถานการณ์ของท่านปู่ที่หนานเจียงบัดนี้เลวร้ายมาก...”
ไป๋จิ่นถงกำมือแน่น มองไปยังไป๋ชิงเหยียนที่บัดนี้ดวงตาแดงฉานเต็มไปด้วยแววอาฆาต ตกใจเป็นอย่างมาก “พี่หญิงใหญ่?!”
หญิงสาวจุกแน่นในลำคอ จับมือไป๋จิ่นถงแน่นส่งสัญญาณให้ไป๋จิ่นถงตั้งใจฟัง “ที่ให้เจ้าเปลี่ยนชื่อและปลอมเป็นชายก็เพื่อปกป้องเจ้า และเป็นการฝากความหวังของตระกูลไป๋ไว้แก่เจ้า! เหตุใดพ่อค้าจากแคว้นอื่นอย่างเซียวหรงเหยี่ยนถึงเป็นแขกกิตติมศักดิ์ขององค์ชายแห่งแคว้นต้าจิ้น ของบรรดาคุณชายตระกูลต่างๆ นั่นก็เพราะว่าเงินปกป้องชีวิตได้...เงินทำได้ทุกอย่าง”
ไป๋จิ่นถงที่เดิมทีคิดเพียงแค่ทำการค้าตามใจปรารถนาเท่านั้น บัดนี้รับรู้ถึงภาระที่หนักอึ้ง รู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง
น้ำเสียงของไป๋ชิงเหยียนแหบพร่า “ตระกูลไป๋ของเรามิได้ขาดเงิน ขาดแค่หนทางในการเอาตัวรอด ในจวนมีท่านย่า นอกจวนต้องฝากเจ้าด้วย เจ้าจะไปได้ไกลแค่ไหนขึ้นอยู่กับความสามารถของเจ้า ความสำเร็จของเจ้าก็คือความสำเร็จของตระกูลไป๋ พี่หวังว่าเจ้าจะเข้าใจ”
ไป๋จิ่นถงกำหมัดแน่น ไม่ได้กระตือรือร้นเหมือนดั่งเมื่อครู่ที่พุ่งเข้ามาในเรือนชิงฮุยอีกแล้ว บัดนี้สุขุมลงมาก นางยืนขึ้นทำความเคารพไป๋ชิงเหยียน “พี่หญิงใหญ่วางใจได้เจ้าค่ะ! จิ่นถงจะทำให้เต็มที่”
ไป๋จิ่นถงเดินออกมาจากห้องของไป๋ชิงเหยียนด้วยใจที่หนักอึ้ง สาวใช้รีบนำเสื้อมาคลุมให้แก่นาง หญิงสาวยังคงไม่รู้สึกตัว ก้มหน้ามองปลายเท้า
ด้วยนิสัยสุขุมรอบคอบของพี่หญิงใหญ่ นางไม่มีทางทำสิ่งใดโดยไร้จุดหมายแน่...
ไป๋จิ่นถงยืนอยู่นอกเรือนชิงฮุย มองดูเรือนไม้แกะสลักสวยงามของจวนเจิ้นกั๋วกง อยู่ๆ ก็เหน็บหนาวไปทั้งร่าง คงเป็นเพราะชื่อเสียงบารมีที่สั่งสมมาเป็นร้อยปีของตระกูลไป๋ทำให้นางรวมถึงคนอื่นๆ ต่างหลงใหลอยู่กับสิ่งนี้ หากไม่ใช่เพราะพี่หญิงใหญ่ นางก็ไม่เคยคิดเลยว่าฮ่องเต้จะหวาดระแวงจวนเจิ้นกั๋วกง
ชุนเถาส่งไป๋จิ่นถงเสร็จเรียบร้อย กำลังจะเดินแหวกม่านไปด้านในก็เหลือบเห็นสาวใช้ไม่คุ้นหน้าสองคนไม่รู้โผล่มาจากที่ใด...กำลังรื้อค้นกระสอบทรายที่หมัวมัวผู้ดูแลเก็บไว้เรียบร้อยดีแล้ว
ชุนเถาขมวดคิ้วแน่น หันไปมองทางห้องนอนแวบหนึ่ง ถลกชายกระโปรงขึ้นเดินลงมาจากบันได เอ่ยถามเสียงต่ำ “รื้อของสิ่งนี้ออกมาเพราะเหตุใด”
หลังจากที่ไป๋ชิงเหยียนได้รับบาดเจ็บ ต่งซื่อมารดาของไป๋ชิงเหยียนกลัวว่าบุตรสาวเห็นของเหล่านี้แล้วจะเสียใจ จึงให้ถงหมัวมัวผู้ดูแลเรือนชิงฮุยนำของเหล่านี้ไปเก็บไว้
“รื้อสิ่งใดออกมาหรือ”
ต่งซื่อเดินมายังเรือนชิงฮุยโดยมีฉินหมัวมัวประคองอยู่
“ฮูหยิน!” ชุนเถารีบย่อกายทำความเคารพ


## บทที่ 12 ท่านแม่

ตอนที่ 12 ท่านแม่
ต่งซื่อมีใบหน้าที่งดงามอ่อนโยน มีรัศมีแห่งความสูงศักดิ์ องอาจสง่างามสมกับที่เป็นนายหญิงใหญ่ของตระกูล
สาวใช้ทั้งสองคนตกใจจนสะดุ้ง รีบย่อกายทำความเคารพ “เรียนฮูหยิน คุณหนูใหญ่สั่งให้เอากระสอบทรายที่คุณหนูใหญ่เคยฝึกวรยุทธ์เมื่อครั้นยังเยาว์ออกมาเจ้าค่ะ”
ต่งซื่อขมวดคิ้วแน่น รีบเดินเข้าไปด้านในทันที
ชุนเถารีบเดินนำไปแหวกม่านให้ต่งซื่อ
ต่งซื่อเข้ามาก็เห็นว่าไป๋ชิงเหยียนนั่งเอนพิงหมอนอยู่ นางปลดเสื้อคลุมออก รับกล่องอาหารมาจากสาวใช้แล้วเดินเข้าไปหาไป๋ชิงเหยียน “อาเป่าเหนื่อยอย่างนั้นหรือ!”
เมื่อครู่คุยกับไป๋จิ่นถงอยู่นาน นางรู้สึกเหนื่อยล้าไปทั้งร่าง
โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงท่าทีปกป้องราชวงศ์ต้าจิ้นของท่านย่า ไป๋ชิงเหยียนยิ่งรู้สึกปวดใจเป็นอย่างมาก จากความเข้าใจที่นางมีต่อท่านย่า...หากตอนนั้นนางกล่าวออกไปว่าคิดกบฏ เกรงว่าคงถูกท่านจับขังอยู่แต่ในจวนจนไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน
เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นมารดา ความเจ็บปวดทุกข์ทรมานในใจเอ่อล้นออกมาจนไป๋ชิงเหยียนแทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ อยากจะโผเข้าหาอ้อมกอดของมารดา
นางสะกดกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ รีบลุกขึ้นยืนต้อนรับด้วยรอยยิ้ม “หิมะตกหนักขนาดนี้ ท่านแม่มามีอันใดหรือเจ้าคะ”
ประคองต่งซื่อนั่งลงบนเตียง นางยืนอยู่ข้างกายของมารดา จับมือของต่งซื่อเอาไว้ไม่ยอมปล่อย ดวงตาเริ่มแดงก่ำ “น้องรองออกเรือน ท่านแม่เหนื่อยมากแล้ว เหตุใดไม่พักผ่อนให้สบายเล่าเจ้าคะ”
“ช่วงนี้แม่ยุ่งจนไม่มีเวลามาอยู่กับอาเป่าเลย!” ต่งซื่อเอื้อมมือไปลูบผมดำสลวยของบุตรสาวอย่างอ่อนโยน
“มานี่ นั่งลงสิ! แม่ต้มซุปไก่ดำมาให้เจ้าด้วย!”
นางพยักหน้านั่งลงบนเก้าอี้ด้านข้าง มองดูต่งซื่อเปิดกล่องอาหารออก หยิบถ้วยซุปมาวางไว้ตรงหน้าของนาง นางใช้ช้อนเล็กชิมซุปในถ้วย หลุบตาลงเล็กน้อย ใช้ขนตายาวอำพรางดวงตาแดงก่ำเอาไว้
ดีจริง ท่านแม่ยังมีชีวิตอยู่!
นางรู้สึกแสบที่จมูก หยาดน้ำตาหยดลงในถ้วยซุป นางรีบก้มหน้าต่ำลงอีกเกรงว่าต่งซื่อจะจับสังเกตได้
“ทำไมเจ้าถึงสั่งให้สาวใช้รื้อกระสอบทรายออกมาล่ะ” ต่งซื่อถามเสียงเบา
ไป๋ชิงเหยียนก้มหน้างุดไม่กล้าเงยหน้าขึ้น ทานซุปคำหนึ่งพลางกล่าว “ร่างกายของข้ามิดีขึ้นเสียที คงเป็นเพราะสองปีมานี้ข้ามัวแต่นอนอยู่บนเตียง ข้าเลยอยากออกแรงเสียบ้าง...”
“ออกแรงเสียหน่อยก็ดี แต่ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงฤดูหนาวรออีกสักหน่อยเถิด รอให้ถึงฤดูใบไม้ผลิค่อยเริ่มก็ยังมิสาย” ต่งซื่อขมวดคิ้วแน่น เอ่ยโน้มน้าว
บุตรสาวของนางถูกนายท่านกั๋วกงเลี้ยงดูเยี่ยงบุตรชายมาตั้งแต่เล็ก ทุกวันต้องซ้อมต่อยตีกับกระสอบทราย ทั้งยืนม้า[footnoteRef:1] ผ่านความลำบากมามาก [1: ยืนม้า คือ การยืนที่มีลักษณะเหมือนนั่งอยู่บนหลังม้า ทำเพื่อเสริมสร้างพลังและร่างความเป็นหนึ่งเดียวกันของร่างกาย]
ตอนที่ไป๋ชิงเหยียนร่างกายแข็งแรง ต่งซื่อก็สงสารแทบจับใจแล้ว ยิ่งตอนนี้ร่างกายของไป๋ชิงเหยียนไม่ได้แข็งแรงเหมือนเมื่อก่อน ต่งซื่อจะทนเห็นบุตรสาวลำบากอีกครั้งได้อย่างไรกัน
ใจของไป๋ชิงเหยียนอุ่นวาบ เงยหน้าขึ้นยิ้มจนตาหรี่ “ท่านแม่ ข้ารู้ขีดจำกัดของตัวเองเจ้าค่ะ ข้าไม่ทำให้ตัวเองต้องลำบากหรอก อีกอย่างซ้อมต่อยกระสอบทรายอยู่แต่ในเรือนจะไม่สบายได้อย่างไรกันเจ้าคะ”
“แต่มันก็ลำบากเกินไปอยู่ดี! แม่กลัวว่าร่างกายของเจ้าจะทนไม่ไหว...”
นางมองดูต่งซื่อแววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทำทีเป็นสำลักซุปที่ทานเข้าไป สำลักจนน้ำตาไหลออกมา ในใจเจ็บปวดจนทนไม่ไหว
“รีบนำน้ำมาให้คุณหนูใหญ่เร็ว!” ต่งซื่อรีบลุกขึ้นยืนเดินไปด้านหลังของไป๋ชิงเหยียนช่วยลูบแผ่นหลังให้นาง “โตขนาดนี้แล้ว แค่ทานซุปทำไมถึงสำลักได้นะ!”
ไป๋ชิงเหยียนไม่อยากให้มารดาเป็นกังวล เงยหน้าขึ้นรับผ้าเช็ดหน้าที่ชุนเถาส่งให้พลางเช็ดน้ำตาออก กล่าวยิ้มๆ “ท่านแม่ แม้ข้าจะได้รับบาดเจ็บจนไร้ซึ่งวิทยายุทธ์ แต่ท่านจะเลี้ยงข้าแบบคนป่วยมิได้นะเจ้าคะ ข้าคือบุตรสาวคนโตแห่งจวนเจิ้นกั๋วกง ต้องเป็นแบบอย่างที่ดีให้พวกน้องๆ สิเจ้าคะ”
คำพูดนี้ เจิ้นกั๋วกงเคยกล่าวกับไป๋ชิงเหยียนยามเมื่อครั้นอบรมสั่งสอนนาง
ต่งซื่อใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดปากให้ไป๋ชิงเหยียน ถอนหายใจออกมา “ทั่วทั้งเมืองหลวง...เห็นจะมีแต่บุตรสาวของจวนเจิ้นกั๋วกงนี่ ที่ลำบากที่สุด!”
“ท่านแม่ต้มซุปมาให้ข้า ข้ามิได้ลำบากเสียหน่อยเจ้าค่ะ” ไป๋ชิงเหยียนกุมมือต่งซื่อ เอนใบหน้าซบลงกลางมือฝ่ามือของต่งซื่อ ดูสนิทสนมกันเป็นอย่างมากและไม่อยากมือปล่อยออกเลย
ไป๋ชิงเหยียนถูกเลี้ยงดูมาโดยองค์หญิงใหญ่และนายท่านกั๋วกง เลี้ยงจนดูเป็นผู้ใหญ่เกินตัว แม้ตอนเป็นเด็กก็แทบไม่เคยออดอ้อนต่งซื่อเช่นนี้เลย
ท่าทางออดอ้อนอย่างสนิทสนมของบุตรสาวในวันนี้ทำให้ต่งซื่อน้ำตารื้น นางหัวเราะเบาๆ ใช้นิ้วเคาะไปที่ศีรษะของไป๋ชิงเหยียน “ยิ่งโตยิ่งเหมือนเด็กนัก ยังมาออดอ้อนแม่เช่นนี้อีก!”
“ท่านแม่ ต่อให้ข้าจะโตสักแค่ไหนก็ยังเป็นลูกสาวของท่านอยู่ดีนะเจ้าค่ะ...” ไป๋ชิงเหยียนกล่าวอย่างออดอ้อนแต่ในใจกลับร้าวรานไปหมด
ชาตินี้นางจะไม่ยอมให้ท่านแม่ปลิดชีพตัวเองเช่นนั้นเป็นอันขาด แม้ต้องแลกด้วยชีวิตนางก็ไม่เสียดาย!
บรรดาสาวใช้ทั่วห้องต่างก็เพิ่งเคยเห็นกิริยาออดอ้อนของไป๋ชิงเหยียนเป็นครั้งแรก ต่างใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากซ่อนรอยยิ้มของตัวเอง
“แม่ยังไม่รู้จักเจ้าดีหรืออย่างไร ต้องขออนุญาตแม่ทำเรื่องซุกซนอีกแน่” ต่งซื่อสะบัดผ้าเช็ดหน้า นั่งลงบนเก้าอี้อีกด้านหนึ่ง ดันถ้วยซุปไปตรงหน้าไป๋ชิงเหยียนอีกครั้ง “เอาเถิด เจ้าอยากฝึกก็ฝึกไป แต่ฝึกให้เหมาะสมอย่าได้ฝืนเป็นอันขาด!”
ไป๋ชิงเหยียนพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง “อาเป่าทราบแล้วเจ้าค่ะ”
ต่งซื่อไม่เห็นถงหมัวมัวผู้ดูแลเรือนชิงฮุยในห้องของไป๋ชิงเหยียนจึงเอ่ยถาม “ถงหมัวมัวยังไม่กลับมาอีกหรือ”
“คราวนี้ลูกชายของถงหมัวมัวบาดเจ็บหนักเจ้าค่ะ ก่อนข้าจะทานอาหารกลางวันได้สั่งให้ชุนเหยียนนำเงินไปให้ที่บ้านของถงหมัวมัวแล้ว กำชับแล้วว่ารอให้ลูกชายของนางหายดีก่อนค่อยกลับมาทำงาน”
ต่างเป็นแม่เช่นเดียวกัน ต่งซื่อพนักหน้าน้อยๆ กล่าวขึ้น “เรือนของเจ้าไม่มีหมัวมัวดูแลมิได้ ก่อนถงหมัวมัวกลับมาก็ให้...”
“ท่านแม่เจ้าคะ ถึงถงหมัวมัวจะไม่อยู่ แต่ชุนเถาก็สุขุมรอบคอบพอที่จะดูแลลูกได้เจ้าค่ะ ข้าอยากถือโอกาสนี้ให้ชุนเถาได้ฝึกฝนเสียหน่อย ท่านไม่ต้องกังวลเรื่องในเรือนของข้าหรอกเจ้าค่ะ”
ชุนเถาได้ยินคำกล่าวของไป๋ชิงเหยียนก็ตกตะลึง รีบย่อกายคำนับ “คุณหนูไว้ใจบ่าว บ่าวจะไม่ทำให้คุณหนูผิดหวังเจ้าค่ะ”
ต่งซื่อพยักหน้า “ชุนเถาสุขุมใช้ได้”
“ฮูหยินชมเกินไปแล้วเจ้าค่ะ บ่าวมิกล้ารับ” ชุนเถานอบน้อมยิ่งกว่าเดิม
ต่งซื่อหันไปมองไป๋ชิงเหยียนใบหน้ามีแต่รอยยิ้ม นึกถึงภาพตอนที่ไป๋จิ่นซิ่วออกเรือน แต่บุตรสาวของนางอยู่ห่างจากคำนั้นอีกไกลนัก ในใจระทมทุกข์ กลัวว่าบุตรสาวจะสังเกตเห็นแล้วเสียใจเหมือนนาง ต่งซื่อจึงนั่งต่อแค่ครู่เดียวจากนั้นก็จากไป
เช้าวันต่อมา ยามไก่ขัน หญิงชราผู้มีหน้าที่กวาดล้างทำความสะอาดถือกะละมังน้ำเดินหาวออกมาจากในห้อง เห็นไป๋ชิงเหยียนยืนม้าอยู่กลางลานหญ้า ตกใจจนหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง รีบย่อกายทำความเคารพ
“คุณหนูใหญ่!”
“มีอันใดทำก็ไปทำ ปิดปากของเจ้าให้สนิทนะ” ชุนเถากำชับ
ไป๋ชิงเหยียนแต่งกายด้วยชุดฝึกวรยุทธ์อันบางเลา เหงื่อซึมทั่วใบหน้าหยดลงที่คาง ไอร้อนแผ่ไปทั่วร่าง ชุนเถายืนสีหน้าเป็นกังวลอยู่ข้างๆ แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยสิ่งใดออกมา ทำได้เพียงขยำผ้าเช็ดในมือแน่น มองดูหยาดน้ำค้างด้านนอกอยู่หลายครา ภาวนาให้หนึ่งชั่วยามผ่านไปโดยเร็ว
ไป๋ชิงเหยียนเหงื่อท่วมตัวจนเครื่องแต่งกายชุ่มไปด้วยเหงื่อเกินกว่าครึ่ง นางยืนม้ามาครึ่งชั่วยามแล้ว ขนาดยังไม่ได้แบกกระสอบทรายเอาไว้ นางกลับรู้สึกเหมือนใช้พลังจนถึงขีดสุดแล้ว
ตอนนี้ ไป๋ชิงเหยียนอยากฝึกวรยุทธ์ที่เสียไปให้กลับคืนมาอีกครั้ง นางจำเป็นต้องยอมลำบากเหมือนครั้งเป็นเด็กอีกครา ไม่ว่าลำบากสักเท่าใดนางต้องอดทนให้ได้!
ชาติก่อน เพื่อจะได้กลับมาใส่เกราะออกรบอีกครั้ง ไป๋ชิงเหยียนลำบากกว่านี้มากนัก แทบสิ้นใจอยู่หลายครา แต่เพราะความโกรธแค้นนางยังฝืนอดทนมาได้เลย
ชาตินี้ ญาติที่นางรักยังมีชีวิตอยู่ ต่อให้นางต้องลำบากกว่าชาติที่แล้วสักหมื่นพันเท่า นางก็ต้องอดทนให้ได้ นางจะไม่ยอมเป็นคนไร้ประโยชน์ในยามตระกูลไป๋ตกอยู่ในสภาวะคับขันเด็ดขาด นางจะไม่รอให้คนทั้งตระกูลตายไปต่อหน้าต่อตาแล้วค่อยกัดฟันรื้อฟื้นวรยุทธ์
สวรรค์สงสารตระกูลไป๋จึงให้นางกลับมา ไม่ได้ให้นางกลับมาเพื่อมองดูตระกูลไป๋ล่มสลายไปอีกครั้งโดยไม่ทำสิ่งใดเลย
ไป๋ชิงเหยียนผ่อนลมหายใจเข้าออก ด้วยปณิธานอันแรงกล้านางจะยืนหยัดต่อไป
ครบหนึ่งชั่วยาม ชุนเถารีบถลาไปตรงหน้าไป๋ชิงเหยียนช่วยพยุงนางลุกขึ้น
“คุณหนูใหญ่ ครบหนึ่งชั่วยามแล้วเจ้าค่ะ!”
ไป๋ชิงเหยียนเปียกท่วมไปทั้งร่าง ขาแข้งอ่อนแรง พอลุกขึ้นยืนก็แทบล้มลงไปกองบนพื้น
“ระวังเจ้าค่ะคุณหนูใหญ่!” ชุนเถาสงสารจนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว
“ให้คนเตรียมน้ำ!” ไป๋ชิงเหยียนเอ่ยสั่งด้วยเสียงแหบพร่า
“เจ้าค่ะ...” ชุนเถารับคำ


## บทที่ 13 กลับจวน

ตอนที่ 13 กลับจวน
วันนี้คือวันที่สามที่ไป๋จิ่นซิ่วต้องกลับมาเยี่ยมจวน ฮูหยินสองหลิวซื่อตื่นมาเตรียมการต้อนรับบุตรสาวตั้งแต่เช้าตรู่ แม้ว่าตัวจะนั่งอยู่ที่เรือนขององค์หญิงใหญ่ แต่ใจลอยไปที่หน้าประตูจวนแล้ว ชะเง้อมองไปด้านนอกตลอดเวลา รอบ่าวเข้ามารายงานว่าบุตรสาวและบุตรเขยมาถึงแล้ว
“เหตุใดถึงยังไม่มากันอีก” หลิวซื่อวางถ้วยชาในมือลง หันไปสั่งชิงซูสาวใช้ใหญ่ประจำตัวให้ออกไปดูที่ด้านหน้า
ฮูหยินห้าซึ่งกำลังตั้งครรภ์อยู่ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากซ่อนรอยยิ้มเอาไว้พลางกล่าว “พี่สะใภ้ใจร้อนเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ยายหนูสองกับบุตรเขยยังอยู่ในช่วงข้าวใหม่ปลามัน อาจตื่นสายไปบ้าง เรามันคนอาบน้ำร้อนมาก่อน ท่านเข้าใจพวกเขาหน่อยเถิด”
“เจ้าดูน้องสะใภ้ห้าสิ อยู่ต่อหน้าท่านแม่ยังกล้าเอ่ยวาจาล้อเล่นเช่นนี้อีก!” ฮูหยินสามหลี่ซื่อกล่าว
ต่งซื่อนั่งอยู่ถัดจากองค์หญิงใหญ่ ยิ้มน้อยๆ มิได้กล่าวอันใดออกมา หลุบตามองดูกำไลหยกที่ข้อมือของตัวเอง รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ อย่างไรเสียเดิมทีนี่คือวาสนาของบุตรสาวตน
บรรดาคุณหนูตระกูลไป๋นั่งล้อมโต๊ะพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
ไป๋ชิงเหยียนมองดูห้องที่เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความสุข รู้สึกอบอุ่นและมีความสุขมาก
ไม่นาน ชิงซูสาวใช้ของหลิวซื่อก็เดินเข้ามาในเรือนฉางโซ่วอย่างรีบร้อน ข้างหลังมีอู๋หมัวมัวแห่งจวนจงหย่งโหวเดินตามเข้ามาด้วย
อู๋หมัวมัวเป็นบ่าวรับใช้คนสนิทที่สุดของฮูหยินแห่งจวนจงหย่งโหว เมื่อนางมองเห็นเจี่ยงหมัวมัวยืนอยู่ตรงระเบียงก็รีบเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าเจี่ยงหมัวมัว ย่อกายลง “ท่านพี่หญิง...”
“วันนี้อู๋หมัวมัวมาทำไมกัน คุณหนูรองกับท่านเขยตื่นสายอย่างนั้นหรือ” เจี่ยงหมัวมัวฉุดให้อู๋หมัวมัวยืนขึ้นอย่างเกรงใจ เอ่ยถามยิ้มๆ
สีหน้าของอู๋หมัวมัวไม่ค่อยสู้ดี กล่าวอย่างอึกอัก “เมื่อวานนายหญิงใหญ่เล่นกับคุณหนูทั้งสองของจวนจงหย่งโหวจนพลัดลื่นตกลงไปในทะเลสาบ เดิมทีก็มิได้เป็นอันใดมาก แต่เมื่อเช้านี้ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดตัวถึงร้อนขึ้นมา วันนี้เลยกลับมามิได้...”
เจี่ยงหมัวมัวตกตะลึง รีบกล่าว “อู๋หมัวมัวรอก่อน ข้าจะเข้าไปรายงานองค์หญิงใหญ่”
ภายในห้อง เมื่อฮูหยินสองหลิวซื่อได้ยินข่าวก็ผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ “ว่าอย่างไรนะ! ตระกูลฉินนี่มันอย่างไรกัน! จิ่นซิ่วตกน้ำตั้งแต่เมื่อวาน วันนี้ถึงให้บ่าวมารายงานพวกเรา เห็นว่านายท่านกั๋วกงและบิดาของจิ่นซิ่วไม่อยู่เลยคิดจะรังแกกันหรือย่างไร”
ไป๋ชิงเหยียนบีบถ้วยชาในมือแน่น เงยหน้ามองดูอู๋หมัวมัวซึ่งยืนกุมมือกำผ้าเช็ดหน้าแน่นผ่านม่านซึ่งกั้นอยู่ หญิงสาวกัดฟันแน่นเต็มไปด้วยโทสะ
ชาติที่แล้ว บุตรสาวคนรองของเสนาบดีกรมขุนนางแต่งเข้าจวนจงหย่งโหว วันกลับจวนก็ไม่ได้กลับเช่นเดียวกัน ได้ยินว่าเป็นเพราะเล่นกับน้องสามีจนพลัดลื่นตกลงไปในทะเลสาบ
นางนึกถึงจุดจบของบุตรสาวคนรองของเสนาบดีกรมขุนนางที่มีอายุอยู่ไม่ถึงสามสิบปีก็ต้องจากโลกนี้ไป พลางบีบถ้วยชาในมือแน่น สีหน้าซีดเผือด
หรือว่า ไป๋จิ่นซิ่วแต่งเข้าจวนจงหย่งโหวก็จะหลีกหนีชะตานั้นไม่พ้นเช่นเดียวกัน
มือที่ถือถ้วยชาของไป๋ชิงเหยียนสั่นน้อยๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการฝึกร่างกายอย่างทรหดในช่วงหลายวันมานี้หรือเป็นเพราะความโกรธกันแน่
“ท่านอาสะใภ้สองอย่าเพิ่งตื่นตระหนกเจ้าค่ะ” ไป๋ชิงเหยียนข่มอารมณ์เอาไว้ วางถ้วยชาในมือลง ลุกขึ้นยืนพร้อมกล่าว “ท่านย่าเจ้าคะ ให้ท่านอาสะใภ้สองพาหมอหงไปดูอาการน้องรองที่จวนจงหย่งโหวเถิดเจ้าค่ะ!”
“แต่ว่า...เพิ่งแต่งงาน ญาติฝ่ายหญิงพาหมอไปที่จวนของแม่สามี จวนจงหย่งโหวจะไม่คิดว่าจวนเจิ้นกั๋วกงของเราทำเกินไปแล้วเกิดไม่พอใจขึ้นมาหรือเจ้าคะ” ฮูหยินสี่หวังซื่อผู้มีนิสัยอ่อนโยนเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง
“น้องรองมีวรยุทธ์ ว่ายน้ำเป็น! บอกว่าเล่นกันจนพลัดตกลงไปในน้ำ มันน่าเชื่อหรือเจ้าคะ จะต้องมีอะไรมากกว่านี้แน่ๆ” ไป๋ชิงเหยียนขึ้นเสียงสูงเต็มไปด้วยโทสะ “ท่านย่า ท่านกับท่านแม่ คนหนึ่งเป็นถึงองค์หญิงใหญ่แห่งราชวงศ์ อีกคนมีบรรดาศักดิ์เป็นถึงเก้ามิ่ง[footnoteRef:1] ไม่สมควรพาหมอหงไป! แต่ท่านอาสะใภ้สองผู้เป็นห่วงบุตรสาว...มิใช่เรื่องแปลกเจ้าค่ะ” [1:  เก้ามิ่ง บรรดาศักดิ์สูงสุดที่ฮ่องเต้พระราชทานให้แก่สตรีซึ่งแต่งงานแล้ว]
“ข้าไปด้วย!” คุณหนูสี่ไป๋จิ่นจื้อลุกขึ้นยืน คาราวะองค์หญิงใหญ่ “ท่านย่า ข้าเป็นห่วงพี่หญิงรอง ข้าจะไปด้วยเจ้าค่ะ!”
“ท่านย่า ข้าก็จะไปด้วยเจ้าค่ะ!” คุณหนูสามไป๋จิ่นถงลุกยืนเช่นกัน
“ข้าด้วย! ข้าไปด้วย!”
บรรดาคุณหนูตระกูลไป๋ต่างเอะอะโวยวายอยากไปดูอาการของไป๋จิ่นซิ่ว
“ท่านแม่!” ฮูหยินสองขอบตาแดงก่ำ “ท่านแม่อนุญาตให้ข้าไปเถิดเจ้าค่ะ! ข้าเป็นห่วงจิ่นซิ่ว!”
องค์หญิงใหญ่สีหน้าเคร่งขรึม ลูบไปที่ลูกประคำในมือ ลูกสะใภ้สองของนางเป็นคนใจร้อน พวกเด็กๆ ก็อายุน้อยเกินไปควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เรื่องนี้มีเงื่อนงำแน่ๆ ไป๋จิ่นซิ่วคงโดนคนรังแก หากไปกันหลายคนหน่อย...จวนจงหย่งโหวจะได้รู้ว่าจวนเจิ้นกั๋วกงมิได้จะรังแกกันได้ง่ายๆ
องค์หญิงใหญ่มองไปที่ไป๋ชิงเหยียน ครู่หนึ่งจึงกล่าวขึ้น “ลูกสะใภ้สอง เจ้าพาเด็กพวกนี้ไปเยี่ยมจิ่นซิ่วเถิด อาเป่า...เจ้าตามไปด้วย สืบให้แน่ชัดว่ามันเกิดเรื่องอันใดขึ้น บุตรสาวของจวนเจิ้นกั๋วกงมิได้แต่งเข้าจวนจงหย่งโหวเพื่อโดนรังแก เจี่ยงหมัวมัว เจ้าก็ไปกับลูกสะใภ้สองด้วย”
เจี่ยงหมัวมัวย่อกายรับคำสั่ง
ฮูหยินสองหลิวซื่อทำความเคารพองค์หญิงใหญ่ด้วยความซาบซึ้ง ด้วยฐานะของเจี่ยงหมัวมัวถือได้ว่าเป็นตัวแทนขององค์หญิงใหญ่ มีเจี่ยงหมัวมัวไปด้วย...จวนจงหย่งโหวจะได้รู้ว่าองค์หญิงใหญ่ให้ความสำคัญกับไป๋จิ่นซิ่ว
เมื่อต่งซื่อได้ยินว่าบุตรสาวต้องไปด้วยก็รีบท้วงขึ้น “ท่านแม่ ร่างกายของอาเป่า...”
“ท่านแม่ ข้ามิเป็นไรเจ้าค่ะ ท่านไม่ให้ข้าไปเยี่ยมน้องรอง ข้าก็ไม่สบายใจเจ้าค่ะ” ไป๋ชิงเหยียนเอ่ยปลอบต่งซื่อ ตอนนี้นางร้อนใจดั่งไฟสุม ไม่ไปดูนางจะรู้ได้อย่างไรว่าไป๋จิ่นซิ่วเป็นอย่างไรบ้าง จะรู้ได้อย่างไรว่าไป๋จิ่นซิ่วจะอยู่ที่จวนจงหย่งโหวต่อไปได้หรือไม่
ไป๋ชิงเหยียนเป็นบุตรสาวคนโตของตระกูลไป๋ ก่อนที่ตระกูลไป๋จะมีบุตรคนอื่นๆ ฮูหยินสองหลิวซื่อก็รักและเอ็นดูไป๋ชิงเหยียนมาก รู้ดีว่าไป๋ชิงเหยียนเป็นคนสุขุมรอบคอบ มีไป๋ชิงเหยียนไปด้วย...หากไป๋จิ่นซิ่วมีเรื่องที่บอกกับผู้เป็นมารดาเช่นนางไม่ได้ ต้องบอกกับไป๋ชิงเหยียนแน่
แม้ว่าต่งซื่อจะไม่เต็มใจสักเพียงไหน นางก็สั่งให้ฉินหมัวมัวบ่าวข้างกายของนางไปเตรียมรถม้า
เมื่ออู๋หมัวมัวซึ่งมาจากจวนจงหย่งโหวได้ยินว่าฮูหยินสองหลิวซื่อจะพาหมอและบรรดาคุณหนูแห่งจวนเจิ้นกั๋วกงไปดูอาการของไป๋จิ่นซิ่วก็หวาดกลัวขึ้นมาในทันที ละล่ำละลักว่าตนจะกลับไปรายงานให้ฮูหยินเตรียมต้อนรับจากนั้นก็ขึ้นรถม้าจากไปด้วยความรวดเร็ว
ต่งซื่อตามไป๋ชิงเหยียนกลับไปที่เรือนชิงฮุย เลือกเสื้อคลุมตัวที่หนาที่สุดสวมให้ไป๋ชิงเหยียน และยืนส่งไป๋ชิงเหยียนออกจากเรือน “แม่ไม่ให้เจ้าไปที่จวนจงหย่งโหวเจ้าก็ไม่ฟัง! ไปแล้วอย่าทำเกินหน้าที่...มิเช่นนั้นอาจมีข่าวลือออกไปว่าเจ้าใจแคบไม่อยากให้น้องรองแต่งงานกับซื่อจื่อแห่งจวนจงหย่งโหว เข้าใจหรือไม่”
“ท่านแม่ วางใจเถิดเจ้าค่ะ ข้ารู้ตัวดี!”
บริเวณที่หน้าจวนเจิ้นกั๋วกง รถม้างดงามหลายคันค่อยๆ เคลื่อนขบวนไปยังจวนของจงหย่งโหว
จวนจงหย่งโหว
เมื่อฮูหยินรองหลิวซื่อเห็นบุตรสาวนอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าซีดเผือด ขาอ่อนแรงจนแทบล้มลง นั่งลงข้างเตียงกุมมือบุตรสาวเอาไว้พร้อมเอ่ยเรียกชื่อนาง “จิ่นซิ่ว! จิ่นซิ่ว...แม่มาแล้ว เจ้าลืมตามองแม่สิ!”
หลัวหมัวมัวบ่าวข้างกายของหลิวซื่อประคองนางเอาไว้ กล่าวด้วยตาที่แดงก่ำ “ฮูหยินสอง ให้ท่านหมอหงดูอาการคุณหนูรองก่อนเถิดเจ้าค่ะ”
ไป๋ชิงเหยียนเห็นร่างที่อ่อนระทวยของไป๋จิ่นซิ่ว มือที่ซ่อนอยู่ในชายเสื้อสั่นเทาด้วยความโมโห โทสะที่ควบคุมไม่อยู่เดือดพล่านไปทั่วร่างกายของนาง แทบอยากตวัดดาบแทงไปที่สตรีโหดเหี้ยม หน้าเนื้อใจเสืออย่างฮูหยินแห่งจวนจงหย่งโหว


## บทที่ 14 หย่า

ตอนที่ 14 หย่า
ไป๋ชิงเหยียนเดินหน้าเครียดไปยังห้องด้านในได้สองสามก้าวก็หันไปเอ่ยกระซิบข้างใบหูของไป๋จิ่นจื้อประโยคหนึ่ง ดวงตาที่แดงก่ำของไป๋จิ่นจื้อเป็นกระกายขึ้นในทันที กุมแส้ยาวที่คาดไว้บริเวณเอวด้านหลัง พยักหน้าน้อยๆ พุ่งตัวออกไป
“เจ้าตามไปดู อย่าให้คุณหนูสี่โดนรังแก!” ไป๋ชิงเหยียนหันมากำชับชุนเถา
“พี่หญิงใหญ่!” คุณหนูสามไป๋จิ่นถงก้าวเข้ามา มองไปที่ไป๋ชิงเหยียนอย่างสงสัย “ท่านพูดอันใดกับน้องสี่เจ้าคะ นางไปไหนกัน”
ไป๋ชิงเหยียนถือเตาผิงเอาไว้แน่น น้ำเสียงเย็นชาและเยือกเย็น “หาว่าน้องรองกับน้องสามีหลอกล้อกันเล่นมิใช่หรือ ในเมื่อน้องสามีของน้องรองรักความสนุกสนาน เจ้าสี่ของเราขึ้นชื่อเรื่องนี้ ไม่ให้นางไปเล่นด้วยเกรงว่าจะไม่สมกับชื่อเสียงที่ได้รับมา!”
คุณหนูห้ากับคุณหนูหกยืนล้อมอยู่ที่หน้าเตียง น้ำตาซึมมองไปยังไป๋จิ่นซิ่ว
“หมอหงเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” ฮูหยินสองกำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่น กังวลเป็นอย่างมาก
“โดนความเย็น ไข้สูงไม่ยอมลดเลย...ศีรษะโดนกระแทกด้วยใช่หรือไม่” หมอหงถลกแขนเสื้อขึ้นเตรียมตรวจดูบริเวณศีรษะของไป๋จิ่นซิ่ว
อู๋หมัวมัวบ่าวรับใช้ของฮูหยินแห่งจวนจงหย่งโหวโวยวายขึ้นมาทันที “นายหญิงใหญ่ของเราสูงศักดิ์นัก จะให้หมอบ้านนอกอย่างเจ้าแตะต้องได้อย่างไรกัน!”
สายตาคมกริบของไป๋ชิงเหยียนตวัดมองไปที่อู๋หมัวมัว
ฮูหยินสองหลิวซื่อฉุนเฉียวขึ้นมาเช่นกัน ไม่รอให้หลัวหมัวมัวบ่าวรับใช้ลงมือ นางผลักอู๋หมัวมัวออกไปด้วยตัวเอง “ตอนแต่งเข้าจวนจงหย่งโหวลูกสาวข้ายังดีๆ อยู่เลย ตอนนี้สลบไม่ฟื้นอยู่แบบนี้! เจ้าเป็นใครถึงกล้ามาขวางไม่ให้หมอหงตรวจดูอาการลูกสาวข้า จะใช้อุบายต่ำช้าอันใดกัน...”
ไม่ปล่อยให้ฮูหยินสองหลิวซื่อเอ่ยวาจาไม่น่าฟังออกมาอีก ไป๋จิ่นถงเหลือบมองอู๋หมัวมัวพลางกล่าวขึ้น
“แขกกิตติมศักดิ์ของจวนเจิ้นกั๋วกงกลายเป็นหมอบ้านนอกของจวนจงหย่งโหวไปเสียแล้ว จวนจงหย่งโหวช่างสูงศักดิ์ยิ่งนัก!”
เจี่ยงหมัวมัวรับรู้ถึงความผิดปกติ มองไปทางอู๋หมัวมัวที่กำลังหวาดกลัวด้วยท่าทีนิ่งๆ
อู๋หมัวมัวยืนอยู่ด้านข้างด้วยท่าทางสั่นงกๆ เหลือบมองเจี่ยงหมัวมัวที่มีสีหน้าเคร่งเครียด ใจเริ่มหนักอึ้ง รีบกล่าวอย่างมายิ้มๆ “เมื่อวานพอนายหญิงใหญ่ตกลงไปในน้ำ ฮูหยินได้นำบัตรเชิญไปเชิญหมอหลวงมาดูอาการแล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินสองกับคุณหนูสามเข้าใจผิดแล้ว”
“ซื่อจื่อของพวกเจ้าอยู่ที่ใด!” หลิวซื่อเห็นบุตรสาวมีสภาพเช่นนี้แต่กลับไม่พบบุตรเขย ตะคอกถามอย่างโมโห
“วันนี้นายหญิงใหญ่กลับจวนไม่ได้ ซื่อจื่อจึงไปพบปะมิตรสหายในงานชุมนุมบทกวีที่หอฝานซิงเจ้าค่ะ” อู๋หมัวมัวกล่าวอย่างมีเจตนายุแยง
“นี่มัน...ให้คนไปตามซื่อจื่อกลับมาหรือไม่เจ้าคะ!” หลัวหมัวมัวมองไปทางเจี่ยงหมัวมัว เนื่องจากเจี่ยงหมัวมัวถือเป็นตัวแทนขององค์หญิงใหญ่
ไป๋ชิงเหยียนรู้ว่ามารดาเลี้ยงของฉินหล่างไม่ใช่เล่นๆ คงอยากยุแยงให้จวนเจิ้นกั๋วกงไม่พอใจฉินหล่าง จึงจงใจให้ฉินหล่างออกไปเช่นนี้ นางข่มโทสะเอาไว้พลางเอ่ยขึ้น “น้องสาม ให้บ่าวของจวนเจิ้นกั๋วกงไปที่หอฝานซิงเชิญซื่อจื่อกลับมา”
“ทำเช่นนั้นได้อย่างไรกันเจ้าคะ ซื่อจื่อไปร่วมงานชุมนุมบทกวีเป็นเรื่องที่บุรุษควรทำ...จะเชิญซื่อจื่อกลับมาด้วยเรื่องเล็กน้อยแค่นี้หรือเจ้าคะ!” ตั้งแต่อู๋หมัวมัวกลับมาถึงถิ่นของตัวเอง นางดูโอหังกว่าตอนอยู่ที่จวนเจิ้นกั๋วกงมากนัก
ดวงตาลุ่มลึกเยือกเย็นของไป๋ชิงเหยียนจ้องไปที่อู๋หมัวมัวบ่าวผู้โอหังเขม็ง ถามเสียงกร้าว
“เป็นความต้องการของเจ้าหรือของฮูหยินนายเจ้า”
เมื่อถูกจี้จุด อู๋หมัวมัวโดนไป๋ชิงเหยียนจ้องจนเริ่มร้อนตัว หลบอยู่ตรงนั้นไม่กล่าวอันใดอีก นึกได้ว่าไป๋ชิงเหยียนเคยติดตามนายท่านกั๋วกงไปออกรบ เคยตัดศีรษะของแม่ทัพฝ่ายศัตรู นางก็ยิ่งหวาดกลัว ทุกครั้งที่โดนคุณหนูใหญ่ตระกูลไป๋จ้องอู๋หมัวมัวใจเต้นจนแทบหลุดออกมา
“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ!” ไป๋จิ่นถงจ้องอู๋หมัวมัวเขม็ง ถือชายกระโปรงเดินออกไป
ไป๋ชิงเหยียนนั่งลงบนเตียง ในมือถือเตาผิงจ้องไปทางอู๋หมัวมัว เอ่ยถามออกมาอีก “สาวใช้ติดตามตอนแต่งงานของน้องรองอยู่ที่ใด เหตุใดข้าไม่เห็นสักคน” อู๋หมัวมัวสะดุ้งสบถออกมา
เมื่อครู่ฮูหยินรองเป็นห่วงบุตรสาวจนร้อนรนไปหมดเลยไม่ได้สนใจ ตอนนี้เพิ่งสังเกตเห็นว่าสาวใช้ติดตามของบุตรสาวไม่อยู่แม้แต่คนเดียว
หลิวซื่อชี้ไปทางอู๋หมัวมัวอย่างเดือดดาล “สาวใช้ของลูกสาวข้าล่ะ บอกมา!”
“เรียนฮูหยินสอง เรียนคุณหนูใหญ่ ที่นายหญิงใหญ่ตกน้ำก็เพราะว่านางพวกนั้นรับใช้ไม่ดี กฎเกณฑ์ของจวนเราเข้มงวดไม่แพ้จวนเจิ้นกั๋วกง นายเกิดเรื่องเพราะบ่าวดูแลไม่ดี ฮูหยินโหวเลยตัดสินใจแทนโดยการขายพวกนั้นไปหมดแล้วเจ้าค่ะ!” อู๋หมัวมัวหลุบตาลง กล่าวอย่างคนมีชนัก[footnoteRef:1]ติดหลัง [1: ชนัก เครื่องแทงสัตว์ชนิดหนึ่ง ทำด้วยเหล็กปลายเป็นรูป ลูกศร มีด้ามยาวมีเชือกชักเมื่อเวลาพุ่งไปถูกสัตว์]
ไป๋ชิงเหยียนโมโหจนแค่นยิ้มออกมา หน้าอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง แทบจะบีบเตาผิงที่ถืออยู่จนแหลกคามือ กฎเกณฑ์เข้มงวดเช่นนั้นหรือ!
“ฮูหยินโหวช่างมีอำนาจเสียจริง! เข้ามายุ่งแม้กระทั่งสินเดิมของลูกสะใภ้ สาวใช้ติดตามของลูกสาวข้า สัญญาทาสของพวกนางล้วนเป็นสินเดิมของลูกสาวข้า ฮูหยินของพวกเจ้านี่เก่งเสียจริง อาศัยตอนที่ลูกข้าสลบขายพวกนางไปหมด!” หลิวซื่อโมโหจนเจ็บแปลบไปทั่วหน้าอก ไม่รู้ว่าบุตรสาวแต่งงานมาอยู่ในแดนปีศาจที่ไหนกันแน่
ยุ่งกับสินเดิมของลูกสะใภ้ หากเรื่องนี้แพร่ออกไปคงไม่ใช่เรื่องดีแน่ อู๋หมัวมัวร้อนรนในทันที รีบกล่าวขึ้น “เรื่องนี้นายหญิงใหญ่อนุญาตแล้วเจ้าค่ะ!”
ฮูหยินสองหลิวซื่อได้ยินแล้วยิ่งจุก “เจ้าเห็นว่าลูกสาวข้ายังไม่ฟื้นเลยคิดจะหลอกข้าอย่างนั้นหรือ!”
สิ้นเสียงของฮูหยินสอง สาวใช้นางหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ผมเผ้ายุ่งเหยิงใบหน้ามีรอยแส้หวดอยู่หนึ่งแผล “แย่แล้วเจ้าค่ะ...แย่แล้ว! คุณหนูสี่ตระกูลไป๋เป็นบ้าไปแล้วเจ้าค่ะ...นางจะฆ่าคุณหนูทั้งสองรวมถึงฮูหยินของเราด้วยเจ้าค่ะ”
อู๋หมัวมัวได้ยินก็เบิกตาโพลง ถลกชายกระโปรงวิ่งไปออกไปอย่างรีบร้อน พอก้าวออกจากประตูก็รีบหันกลับมาอีกรอบ ย่อกายทำความเคารพฮูหยินสองหลิวซื่อ “ฮูหยินสอง เจี่ยงหมัวมัว พวกท่านต้องจัดการนะเจ้าคะ คุณหนูสี่แห่งตระกูลไป๋เป็นปีศาจหรืออย่างไรถึงกล้าลงมือทำร้ายคนของจวนจงหย่งโหว!”
เจี่ยงหมัวมัวซึ่งยืมกุมมืออยู่นิ่งๆ ได้ยินจึงหันไปมองไป๋ชิงเหยียนที่มีสีหน้าเรียบเฉย
สองสายตาประสานกัน ไป๋ชิงเหยียนจ้องไปยังเจี่ยงหมัวมัวด้วยแววตาสุกใส เจี่ยงหมัวมัวรับรู้ได้ในทันทีว่าไป๋ชิงเหยียนจงใจทำให้เรื่องนี้ให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ พยักหน้าให้นางเล็กน้อย
ฮูหยินสองแสยะยิ้มเย็น “ลูกข้านอนอยู่บนเตียง เป็นหรือตายก็ยังไม่รู้ ข้าจะสนใจคุณหนูกับฮูหยินของเจ้าเพื่ออันใด!”
เมื่ออู๋หมัวมัวเห็นปฏิกิริยาของหลิวซื่อก็นิ่งอึ้ง คนตระกูลไป๋นี่ช่าง...ไร้เหตุผลสิ้นดี นางจึงได้แต่ขอความช่วยเหลือไปยังเจี่ยงหมัวมัว “เจี่ยงหมัวมัว! เจี่ยงหมัวมัวท่านกล่าวอันใดบ้างสิ!”
เจี่ยงหมัวมัวมองดูไป๋จิ่นซิ่วนอนใบหน้าไร้สีเลือดอยู่บนเตียง สงสารเป็นที่สุด “บ่าวทำตามคำสั่งของฮูหยินสองเจ้าค่ะ!”
ก่อนมาที่นี่องค์หญิงใหญ่กำชับมาแล้วว่าชีวิตหลานสาวของท่านสำคัญที่สุด
ไป๋ชิงเหยียนรู้ว่าชาติที่แล้วฮูหยินของเสนาบดีกรมขุนนางเห็นแก่อนาคตของบุตรสาว ยอมอดกลั้นทำเรื่องใหญ่ให้กลายเป็นเรื่องเล็ก แต่กลับเป็นการทำให้ทุกอย่างยิ่งแย่ลง
ชาตินี้ สำหรับนางแล้วอันใดก็ไม่สำคัญไปกว่าชีวิตของไป๋จิ่นซิ่ว ทำเรื่องนี้ให้กลายเรื่องใหญ่ จวนจงหย่งโหวจึงจะหวาดกลัว
ไป๋ชิงเหยียนมีแผนการในใจแล้ว
คำโบราณกล่าวไว้ว่าหากไม่ล้มก็ไม่มีทางได้ลุก หวังว่าฉินหล่างจะไม่ทำให้นางต้องผิดหวัง ใช้โอกาสในครั้งนี้...แข่งแกร่งขึ้นจริงๆ
หากฉินหล่างอดทนลุกขึ้นยืนไม่ได้จริงๆ ต่อให้บรรดาผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงจะไม่เคยมีการหย่าร้างเกิดขึ้นมาก่อน แต่นางจะใช้อำนาจของจวนเจิ้นกั๋วกงบีบบังคับให้ฉินหล่างยอมหย่ากับน้องสาวของนางก่อนที่ข่าวจากหนานเจียงจะส่งมาถึงเมืองหลวง
หย่าร้างยังดีกว่ายอมให้ไป๋จิ่นซิ่วเป็นเหมือนกับบุตรสาวคนรองของเสนาบดีกรมขุนนางในชาติก่อนที่ถูกทรมานจนตาย
เพราะถูกคนชั่วหลอกใช้ชาติก่อนคนทั้งตระกูลของนางจึงต้องตายอย่างน่าอนาถ ไร้ซึ่งคนทวงถามความเป็นธรรม 
ชาตินี้นางหวนกลับมาก่อนเรื่องราวเกิดขึ้น แม้เพียงเล็กน้อยแต่หากสามารถช่วยเหลือคนในครอบครัวได้แม้สักคนนางก็ยินดีทุ่มเทกำลังให้ถึงที่สุด 
สตรีตระกูลไป๋แต่ไรมาแกร่งกล้าเพียบพร้อมบุ๋นบู๊ แม้ไร้ซึ่งที่พึ่งพิงแล้วจริงแต่ก็จะไม่ยอมให้ผู้ใดมากดขี่ได้! 
และเพราะเรื่องราวที่เปลี่ยนแปลงไปนางจึงได้พบกับ 'เขา' ไวกว่าชาติก่อน 
เขาผู้นี้แม้ภายนอกดูเป็นมิตรและสง่างามกว่าใคร แต่นางแจ่มแจ้งดีว่าเขาเจ้าเล่ห์และอำมหิตมากเพียงไหน 
ชาติก่อนแม้ยืนกันคนละฝั่งแต่บุรุษผู้นี้กลับเป็นผู้มอบทางรอดให้แก่นาง อย่างนั้นชาตินี้นางก็ย่อมตอบแทนเขาเป็นอย่างดีเช่นกัน

"แม่นางไป๋ช่วยเหลือข้าหลายครั้งหลายครา ใช่ว่าชื่นชอบข้าหรือไม่?" 
"คุณชายเข้าใจผิดแล้วล่ะ" 
"ข้าช่วยเหลือแม่นางไป๋มาหลายครั้งหลายครา แม่นางไป๋มีใจชื่นชอบข้าบ้างหรือไม่?" 
"..."

*** ลิขสิทธิ์ถูกต้องภายใต้บริษัท Ink Stone Entertainment ***
ได้รับลิขสิทธิ์ออนไลน์ (Digital license) สำหรับแปลขายลงบนเว็บไซต์ได้อย่างถูกลิขสิทธิ์ 100%
เจ้าของลิขสิทธิ์ต้นฉบับ : China Literature
เรื่อง : สตรีแกร่งตระกูลไป๋
ผู้เขียน : เชียนฮว่าจิ้นลั่ว (千桦尽落)

---

[嫡长女她又美又飒] / [千桦尽落]
©2022 Ink Stone Entertainment Co., Ltd. All rights reserved.
Thai translation rights arranged with China Literature by Ink Stone Entertainment Co., Ltd.