มู่หนานจือ
จือจือ
## ภาค1 ตอนที่ 001

บทที่ 1 ในวัง
ผ่านเทศกาลฉงหยาง[footnoteRef:1]ไปแล้ว เมืองหลวงฝนตกหนักมาก น้ำฝนชะล้างพื้นถนน เกินครึ่งเดือนแล้วก็ยังไม่หยุด เมืองหลวงที่เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงนั้นมองเห็นแต่กิ่งไม้แห้งและใบไม้ร่วงอยู่ทั่วทุกที่ อากาศเปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม เย็นชื้น และหนาวสะท้านเข้าไปถึงกระดูก [1:  เทศกาลฉงหยาง ตรงกับวันที่ 9 เดือน 9 ตามปฏิทินจันทรคติของจีน]
วังฉือหนิงจุดเตาไฟใต้ตำหนักคลายหนาว
หวังไทฮองไทเฮา[footnoteRef:2]ไม่อยากออกไปข้างนอก จึงตั้งโต๊ะที่ห้องอุ่นตะวันออก แล้วเรียกเจียงเซี่ยน ท่านหญิงเจียหนานหลานสาว กับไป๋ไทฮองไท่เฟย[footnoteRef:3]มาเล่นไพ่ด้วยกัน [2:  ไทฮองไทเฮา ตำแหน่งพระอัยยิกาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน]  [3:  ไทฮองไท่เฟย ตำแหน่งสนมของฮ่องเต้พระองค์ก่อน]
ทว่าถึงจะเป็นเช่นนี้ก็ยังขาดไปคนหนึ่งอยู่ดี
พวกนางจึงต้องให้เมิ่งฟางหลิงนางในของวังฉือหนิงมาเล่นด้วยเพื่อให้ครบคน
ไป๋ไทฮองไท่เฟยถอนหายใจอย่างเลี่ยงไม่ได้ “ฮ่องเต้ทั้งสองรุ่นของพวกเราต่างเป็นคนลุ่มหลงในความรักอย่างหาได้ยาก ‘ขอเพียงคนที่รักเดียวใจเดียวและอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่า’ พวกเขาก็สมปรารถนาแล้ว แต่กลับทิ้งคนที่ไร้ที่พึ่งพิงอย่างพวกเราเอาไว้ให้ทนทรมานอยู่ในวังนี้ จนคนไม่พอที่จะเล่นไพ่สักโต๊ะหนึ่งด้วยซ้ำ”
ไทฮองไทเฮาไม่เอ่ยสิ่งใด
ตอนที่ฮ่องเต้เซี่ยวจงยังมีชีวิตอยู่โปรดปรานเพียงอันจิ้งเฟย กระทั่งฮ่องเต้องค์ก่อนสืบราชบัลลังก์ก็กลับโปรดปรานเพียงฉินกุ้ยเฟย[footnoteRef:4] [4:  กุ้ยเฟย 1 ใน 4 ตำแหน่งชายาเอกของฮ่องเต้ที่มีฐานะรองจากฮองเฮา ประกอบด้วย กุ้ยเฟย ซูเฟย เต๋อเฟย เสียนเฟย]
ปกติแล้ววังหลังนี้ก็ไม่มีใครอยู่นัก
มือของเจียงเซี่ยนที่ถือไพ่อยู่กลับสั่นเล็กน้อย
เกรงว่าเวลานี้ท่านยายก็คงไม่เคยคิดฝันว่านางจะกลายเป็นคนที่ทนทรมานอยู่ในวังนี้ด้วยกระมัง!
เพราะตอนนี้ฮ่องเต้จ้าวอี้ก็เป็นคนที่ลุ่มหลงในความรักเช่นกัน
เพียงแต่เขาไม่ได้มอบความรักให้กับลูกพี่ลูกน้องที่มีศักดิ์เป็นน้องสาว ซึ่งตอนหลังกลายมาเป็นฮองเฮาของเขาอย่างนาง ทว่ามอบให้กับเซียวซูเฟย[footnoteRef:5]ที่เคยเป็นนางในมาก่อน และยังมีลูกชายคนหนึ่งนามว่าจ้าวสี่ [5:  ซูเฟย 1 ใน 4 ตำแหน่งชายาเอกของฮ่องเต้ที่มีฐานะรองจากฮองเฮา ประกอบด้วย กุ้ยเฟย ซูเฟย เต๋อเฟย เสียนเฟย]
ตั้งแต่ต้นจนจบ จ้าวอี้ไม่เคยเข้าหอกับนางเลย
เป็นฮองเฮาสามปี เป็นไทเฮาเจ็ดปี แม่น้ำฮวงโหพัดเขื่อนพัง ท่ามกลางเหตุการณ์ที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือเกิดแผ่นดินไหว ทะเลสาบสองแห่งแห้งขอด ทางใต้ของแม่น้ำแยงซีเกียงน้ำท่วม สถานการณ์ของแคว้นลำบาก ทางตะวันออกมีจ้าวอี้อ๋องเหลียว[footnoteRef:6]ที่ประสงค์ร้ายและรอจังหวะแย่งชิง ทางตะวันตกมีหลี่เชียนอ๋องหลินถงที่พร้อมรบตลอดเวลา ทางใต้มีจ้าวเซี่ยวจิ้งไห่โหว[footnoteRef:7]ที่จิตใจโหดเหี้ยมและทะเยอทะยาน นางอุ้มจ้าวสี่ที่อายุสามขวบว่าราชการหลังม่าน ประคับประคองราชวงศ์จ้าวที่หากไม่ระวังก็จะล่มสลายและแตกกระจายนี้อย่างยากลำบาก ทว่าจ้าวสี่กลับยกถ้วยยาพิษมาให้นางเองกับมือ และวางยาพิษฆ่านางที่วังฉือหนิง [6:  จ้าวอี้อ๋องเหลียว ลูกชายของฉินกุ้ยเฟยกับฮ่องเต้องค์ก่อน]  [7:  โหว 1 ใน 6 บรรดาศักดิ์ของขุนนางในราชสำนักจีน อันประกอบไปด้วย อ๋อง กง โหว ป๋อ จื่อ และหนาน โดยโหวมีฐานะเทียบเท่ากับตำแหน่งพระยาของไทย]
หลังจากนั้นพอนางลืมตาก็กลับมาโผล่ในปีหยวนติ่งที่สิบ ตอนที่นางอายุสิบสามและได้พบหวังไทฮองไทเฮาท่านยายที่เสียชีวิตไปนานแล้ว
นางทั้งน้อยใจและโกรธแค้น จึงกระโดดเข้าใส่อ้อมกอดของท่านยายแล้วก็ร้องไห้เหมือนเด็กที่ถูกรังแกอยู่ข้างนอกแล้วในที่สุดก็ได้เจอญาติที่รักตนเอง...
เวลานี้เรื่องนี้ผ่านไปเจ็ดแปดวันแล้ว จากที่ตกใจมากและดีใจที่ฟื้นคืนชีพขึ้นมา นางก็ตั้งสติได้แล้วเช่นกัน และแม้จะรู้ว่าความสงสัยเหล่านั้นของชาติก่อนที่อัดอั้นอยู่ในใจไม่มีทางหาคำตอบที่ชัดเจนได้อีกแล้ว แต่นางก็ยังอดที่จะครุ่นคิดถึงสิ่งที่จ้าวสี่ทำไม่ได้อยู่ดี
ทำไมเขาต้องวางยาพิษฆ่านาง?
จ้าวสี่ที่อายุสิบปี ถูกเลี้ยงดูในวัง จะเอายาพิษมาจากที่ใด?
มีใครบงการเขาอยู่เบื้องหลังหรือไม่?
คนที่บงการเขาเป็นใครกันแน่?
จ้าวอี้อ๋องเหลียว?
จ้าวเซี่ยวจิ้งไห่โหว?
หรือว่าเป็นหลี่เชียนอ๋องหลินถง?
แต่ไหนแต่ไรมาความกตัญญูถือว่าเป็นสิ่งที่ต้องมาเป็นอันดับแรก นางเป็นแม่ใหญ่ของจ้าวสี่ ลูกไม้ที่ลอบทำร้ายมากมายในวังเขาไม่ใช้ กลับจะลงมือด้วยตนเองให้ได้ โดยยกถ้วยยาพิษมาให้นางเองกับมือ เขาคิดจะอธิบายกับเหล่าขุนนางใหญ่ของราชสำนักอย่างไร? อธิบายกับเหล่าพระญาติอย่างไร?
มีความผิดฐานสังหารมารดาเช่นนี้ ต่อให้จ้าวอี้ไม่ใช้ จ้าวเซี่ยวไม่ใช้ หลี่เชียนก็จะต้องใช้แน่ๆ อยู่ดี
นางตายแล้ว จ้าวสี่ยังอยากเป็นฮ่องเต้ ฝันไปเถอะ!
ตอนนั้นชนกลุ่มน้อยทางเหนือรุกรานเมืองหลวง หลี่เชียนอาศัยนามของ ‘อ๋องฉิน’ บุกเข้าไปในพระราชวังต้องห้าม และบุกเข้าไปในวังฉือหนิง
หากมิใช่ว่านางยอมอ๋องต่างแซ่[footnoteRef:8]อย่างเขา แต่งตั้งให้เขาเป็นข้าหลวงใหญ่แห่งตะวันตกเฉียงเหนือ คุมเก้าเมืองใหญ่ สามสิบหกเมืองรอง สองร้อยหกอำเภอ ห้าสิบเจ็ดมณฑลทหารและยี่สิบเอ็ดเมืองทหารของส่านซีและเสฉวนแล้ว ก็เกรงว่าเขาคงจะไปวังเฉียนชิงเดี๋ยวนั้น และนั่งในท้องพระโรงตั้งตนเป็นฮ่องเต้แล้ว [8:  อ๋องต่างแซ่ คนที่ไม่ได้เป็นเชื้อพระวงศ์ แต่ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอ๋องเพราะมีความดีความชอบ]
นางมอบพื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือทั้งหมดให้เขาแล้ว
แต่เจ้าคนสารเลวนั่นก็ยังไม่รู้จักพอ!
ทุกสามปีที่ถึงเวลาส่งบรรณาการเข้าเมืองหลวง หากไม่หาเรื่องไปมาหาสู่กับขุนนางที่ใกล้ชิดกับฮ่องเต้และสมรู้ร่วมคิดกันกำจัดคนที่เห็นต่างมาให้นางก็จะไม่ยอมหยุด
นางต่อว่าอย่างรุนแรงด้วยความโกรธในตอนแรก จนประนีประนอมอย่างจนใจในท้ายที่สุด
ตอนที่หมดหนทางจริงๆ นางยังเคยส่งหญิงงามไปให้หลี่เชียนตามที่เฉาเซวียนเฉิงเอินกง[footnoteRef:9]บอก เพื่อปลอบใจเขา [9:  กง เป็น 1 ใน 6 บรรดาศักดิ์ของขุนนางในราชสำนักจีน อันประกอบไปด้วย อ๋อง กง โหว ป๋อ จื่อ และหนาน โดยกงมีฐานะเทียบเท่ากับตำแหน่งเจ้าพระยาของไทย]
แต่เจ้าคนเลวนั่นกลับได้คืบจะเอาศอก เขาเลิกม่านมุกของนาง ขอให้นางยกนางในที่ติดตามอยู่ข้างกายนางมาหลายปีให้เป็นอนุภรรยาของเขาอย่างเยือกเย็น...
ทุกครั้งที่นางคิดถึงเรื่องนี้ นางก็จะว้าวุ่นใจเป็นอย่างมาก ในอกราวกับกับมีกองไฟกำลังลุกไหม้อยู่
ยังดีที่นางย้อนกลับมาตอนอายุสิบสามปี
ได้ใช้ชีวิตอีกครั้ง
ได้เลือกเส้นทางในภายภาคหน้าอีกครั้ง
นางจะไม่ไปยุ่งกับเรื่องวุ่นวายเหล่านี้ของตระกูลจ้าวอีกแล้ว
ใครใคร่จะไปจัดการสะสางเรื่องวุ่นวายของพวกตระกูลจ้าวก็ทำไป
นางอยากแต่งงาน
อยากมีลูก
อยากมีสามีที่จริงใจและเข้ากันได้
อยากใช้ชีวิตในครอบครัวเล็กๆ ที่พอมีพอกินของตนเอง
ไม่สนเรื่องการผลัดเปลี่ยนแผ่นดิน ไม่สนว่าใครเป็นฮ่องเต้ ไม่เกี่ยวอะไรกับนางทั้งนั้น!
เจียงเซี่ยนสูดหายใจลึกหลายครั้ง ตั้งสติ แล้วออกไพ่
ไทฮองไท่เฟยตะโกนว่า “ไพ่คู่” พลางโยนไพ่ของตนลงบนพรมกำมะหยี่สีแดงเลือดนกที่ปูอยู่ พร้อมกับเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เป่าหนิง หลายวันนี้เจ้าหลับสบายดีหรือไม่?”
เป่าหนิงเป็นชื่อเล่นของเจียงเซี่ยน
ชื่อนี้ไทฮองไทเฮาเป็นผู้ตั้งให้
องค์หญิงหย่งอันมารดาของนางเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของฮ่องเต้เซี่ยวจงกับไทฮองไทเฮา เมื่อโตขึ้นก็ได้แต่งงานกับเจียงเจิ้นอิง คุณชายรองจวนเจิ้นกั๋วกงที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก
ปีเฉียนหยวนที่สิบห้า ฮ่องเต้องค์ก่อนตั้งลานล่าสัตว์แบบปิดสำหรับฮ่องเต้และชนชั้นสูงโดยเฉพาะที่อุทยานหลวงตะวันตก ตอนที่ล่าสัตว์ ไม่รู้เพราะเหตุใด หมีที่เดิมทีถูกกรอกยาสลบและเหยาะแหยะจู่ๆ ก็คลั่งขึ้นมา เจียงเจิ้นอิงจึงตายที่ลานล่าสัตว์ เพราะช่วยฮ่องเต้องค์ก่อน
องค์หญิงหย่งอันที่ตั้งครรภ์เจ็ดเดือนได้ข่าวก็เป็นลมหมดสติไปทันที
เจียงเซี่ยนคลอดก่อนกำหนด
องค์หญิงหย่งอันฝืนลืมตามองลูกสาวได้ครั้งเดียวก็จากไป
ไทฮองไทเฮาถูกฮ่องเต้เซี่ยวจงเมินมาตลอดชีวิต ที่นางสามารถเฝ้ารออย่างสงบเช่นนี้ได้ ก็เพียงเพราะอยากใช้ ‘การรู้จักกาลเทศะ’ ของตนเองแสวงหาความปลอดภัยให้ลูกสาวเท่านั้น
เวลานี้ลูกสาวและลูกเขยต่างจากไปแล้ว หลังจากนางเสียใจอย่างถึงที่สุดก็ออกปากว่าจะพาเจียงเซี่ยนไปเลี้ยงดูที่วังฉือหนิงเอง
ฮ่องเต้องค์ก่อนรู้สึกผิดมาก จึงไม่เพียงแต่ออกราชโองการให้เจียงเซี่ยนเข้าวัง ทว่ายังแต่งตั้งให้นางเป็นท่านหญิงเจียหนานด้วย โดยได้รับเงินเดือนชินอ๋อง[footnoteRef:10]ห้าหมื่นต้าน[footnoteRef:11]เป็นการถาวร [10:  ชินอ๋อง ตำแหน่งที่มีฐานะรองจากองค์รัชทายาท ส่วนใหญ่ผู้ที่ได้รับตำแหน่งนี้มักเป็นพระโอรส พระเชษฐา หรือพระอนุชาของฮ่องเต้]  [11:  ต้าน มาตรวัดปริมาตรของจีนในสมัยโบราณ ปกติจะใช้เป็นหน่วยในการตวงข้าวสารหรือธัญพืช แต่ในสมัยโบราณจะใช้ข้าวสาร ข้าวสาลีและธัญพืชอื่น ๆ เป็นค่าตอบแทนให้ขุนนางแทนเงินเดือน ซึ่งน้ำหนักของต้านในแต่ละราชวงศ์มีความแตกต่างกันไป]
ตอนนั้นท่านกั๋วกง[footnoteRef:12]ของจวนเจิ้นกั๋วกงคือเจียงเจิ้นหยวน พี่ชายแท้ๆ ของเจียงเจิ้นอิง [12:  กั๋วกง ตำแหน่งบรรดาศักดิ์สูงสุดของชั้นกง อันประกอบด้วย กั๋วกง จวิ้นกง และเซี่ยนกง และเป็นตำแหน่งสูงสุดที่ขุนนางจะได้รับพระราชทานจากฮ่องเต้]
เมื่อเห็นไทฮองไทเฮาที่แก่ไปยี่สิบปีในทันใด เขาก็ไม่กล้าปฏิเสธ
ตั้งแต่นั้นมานอกจากเทศกาลบ๊ะจ่าง[footnoteRef:13] เทศกาลไหว้พระจันทร์[footnoteRef:14]และเทศกาลตรุษจีนที่เจียงเซี่ยนจะกลับไปเยี่ยมญาติที่จวนเจิ้นกั๋วกงแล้ว เวลาอื่นนางก็อยู่ที่วังฉือหนิงเป็นเพื่อนไทฮองไทเฮาตลอด [13:  เทศกาลบ๊ะจ่าง ตรงกับวันที่ 5 เดือน 5 ตามปฏิทินจันทรคติของจีน]  [14:  เทศกาลไหว้พระจันทร์ ตรงกับวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 8 ตามปฏิทินจันทรคติของจีน]
เทียบกับจวนเจิ้นกั๋วกงแล้ว วังฉือหนิงเหมือนบ้านของนางมากกว่า
แต่การร้องไห้สะอึกสะอื้นที่ฟื้นคืนชีพกลับมาของนางนั้นกลับทำให้ทุกคนตกใจกันแทบแย่
ไทฮองไทเฮาโอบกอดนางไว้ พลางเรียก ‘ที่รัก’ ครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยสายตาที่พร่าเลือนไปด้วยน้ำตา และซักถามตลอดว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาง
นางไม่อยากให้ท่านยายกังวล จึงบอกแค่ว่าฝันร้าย ไทฮองไท่เฟยถึงได้ถามสารทุกข์สุขดิบด้วยความเป็นห่วง
“หลายวันนี้แม่นมเมิ่งให้คนต้มชาที่ทำให้จิตใจสงบให้ข้า ข้าดื่มไปเยอะมากแล้วเจ้าค่ะ” เจียงเซี่ยนตอบด้วยรอยยิ้ม และออกไพ่ใบหนึ่ง
ไทฮองไทเฮาเห็นใบหน้าของหลานสาวค่อยๆ มีเลือดฝาดขึ้นทุกวันก็พยักหน้าเล็กน้อย แล้วยิ้มอย่างพอใจและออกไพ่ใบหนึ่ง
“กิน!” ไทฮองไท่เฟยตะโกนอย่างดีใจออกนอกหน้า “หม่อมฉันรอไพ่ใบนี้อีกใบเดียวก็จะชนะตั้งนานแล้วเพคะ”
“จริงด้วย” ไทฮองไทเฮาเริ่มเคร่งเครียดขึ้นมา แล้วนับไพ่ที่อยู่บนโต๊ะไพ่พลางครุ่นคิดว่าไทฮองไท่เฟยต้องการไพ่ใบไหน
มีนางในวิ่งเข้ามารายงานว่า “ไทฮองไทเฮา ไทฮองไท่เฟย ท่านหญิง ไทเฮาเสด็จแล้วเพคะ”
ทุกคนต่างแปลกใจ
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับแอบเอ่ยว่าแย่แล้ว
-----------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 002

บทที่ 2 ไทเฮา
เฉาไทเฮาเป็นภรรยาหลวงของฮ่องเต้องค์ก่อน และมารดาของฮ่องเต้จ้าวอี้ในเวลานี้
ฮ่องเต้องค์ก่อนโปรดปรานเพียงฉินกุ้ยเฟย และแสดงความคิดที่จะปลดฮองเฮาออกมาโดยไม่รู้ตัวหลายครั้ง นางถูกฮ่องเต้องค์ก่อนฉีกหน้าและเมินอย่างถึงที่สุด ลำบากกว่าไทฮองไทเฮาในตอนนั้นเสียอีก
นางไม่ได้ยอมอดทนและถอยให้เหมือนกับไทฮองไทเฮา ทว่าได้รับการปกป้องจากไทฮองไทเฮา
หลังจากอดทนกับฉินกุ้ยเฟยมาสิบปี ปีที่สิบเอ็ดที่ฉินกุ้ยเฟยเข้าวัง เฉาไทเฮาก็คลอดจ้าวอี้ แล้วผู้เป็นแม่ก็เจริญรุ่งเรืองและร่ำรวยเพราะลูกชาย ตอนที่ฮ่องเต้องค์ก่อนยังมีชีวิตอยู่ก็อาศัยชื่อและฐานะของลูกชายที่เกิดจากภรรยาหลวงของจ้าวอี้จนได้รับการสนับสนุนจากขุนนางใหญ่ที่มีตำแหน่งสำคัญในราชสำนักและเจ้ากรมแห่งกรมวัง และบีบบังคับให้ฮ่องเต้แต่งตั้งจ้าวอี้เป็นองค์รัชทายาท
หลังจากฮ่องเต้องค์ก่อนสวรรคต นางไม่เพียงแต่อุ้มจ้าวอี้ที่อายุห้าขวบว่าราชการหลังม่านเป็นไทเฮาเท่านั้น ทว่ายังให้ฉินกุ้ยเฟยฝังไปพร้อมกับฮ่องเต้องค์ก่อน และไล่จ้าวอี้[footnoteRef:1]ลูกชายคนโตของฮ่องเต้ที่เกิดจากฉินกุ้ยเฟยไปปกป้องชายแดนไกลถึงเหลียวตงด้วย... [1:  จ้าวอี้อ๋องเหลียว ลูกชายของฉินกุ้ยเฟยกับฮ่องเต้องค์ก่อน]
เวลานี้ฮ่องเต้จ้าวอี้อายุสิบห้าปีแล้ว
ชายหนุ่มอายุสิบห้าและเป็นวัยรุ่น
ทว่าเฉาไทเฮาที่กุมการตัดสินใจด้วยตนเองและไม่ยอมให้คนอื่นเข้ามาก้าวก่าย กลับยังคงอาศัยอยู่ที่วังคุนหนิงที่มีแต่ฮองเฮาเท่านั้นที่มีสิทธิอยู่เช่นเดิม โดยไม่คิดจะเลือกฮองเฮาให้จ้าวอี้ และไม่คิดจะส่งอำนาจในการปกครองคืนให้จ้าวอี้เช่นกัน
ไทฮองไทเฮาจึงไม่ค่อยพอใจเฉาไทเฮาด้วยเหตุนี้เช่นกัน
แต่ไม่พอใจก็ส่วนไม่พอใจ เฉาไทเฮาในเวลานี้ไม่ใช่เฉาฮองเฮาที่ตอนนั้นร้องไห้อย่างน่าสงสารที่วังฉือหนิงคนเดิมแล้ว ไทฮองไทเฮายังต้องเหลือทางไว้ให้พี่ชายและน้องชายของตนเองสักทาง และหวังว่าเฉาไทเฮาจะดีกับเจียงเซี่ยนด้วย ดังนั้นนางยังจะกล้าพูดอะไรได้อีก แน่นอนว่าเรื่องราวระหว่างฮ่องเต้กับไทเฮาก็ต้องลืมตาข้างหนึ่งปิดตาข้างหนึ่งและแสร้งทำเป็นไม่รู้ไป
แน่นอนว่าเจียงเซี่ยนในชาติก่อนรับรู้ได้ว่าท่านยายไม่มีทางเลือก นางจึงพยายามอยู่ให้ห่างจากเฉาไทเฮาและจ้าวอี้อย่างที่สุดเช่นกัน
ทว่าเจียงเซี่ยนที่ฟื้นขึ้นมาจากความตาย รู้ว่าวันที่สิบสี่ เดือนสิบ ปีนี้ ซึ่งเป็นวันเกิดของเฉาไทเฮานั้น ฮ่องเต้น้อยจ้าวอี้ที่ได้รับการสนับสนุนจากเจียงเจิ้นหยวนเจิ้นกั๋วกงลุงของนาง และจ้าวเจิ้งอ๋องเจี่ยน อาของฮ่องเต้องค์ก่อน จะพาองครักษ์สามพันนายไปล้อมทะเลสาบคุนหมิงและภูเขาวั่นโซ่วที่เฉาไทเฮาจัดงานวันเกิดอย่างแน่นหนา... วันที่สิบแปด เดือนสิบ เฉาไทเฮาส่งอำนาจในการปกครองคืนให้จ้าวอี้ วันที่ยี่สิบห้า เดือนสิบ เฉาไทเฮาตายที่วังฉางชุน
สิริอายุได้สี่สิบเจ็ดปี พระสมัญญานาม ‘เซี่ยวติ้ง’
วันที่สิบ เดือนสาม ปีถัดมา จ้าวอี้แต่งตั้งนางเป็นฮองเฮา เซียวหรงเหนียงที่เดิมทีเป็นนางในมีความดีความชอบเพราะมีลูก จึงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเหม่ยเหริน[footnoteRef:2] [2:  เหม่ยเหริน สนมระดับล่างของฮ่องเต้ ถือเป็นสามัญชน จึงไม่นับเป็นเชื้อพระวงศ์]
เจียงเซี่ยนถอนหายใจเบาบางจนแทบไม่ได้ยิน
หลายวันนี้นางยุ่งอยู่กับการยืนยันว่าตนเองฝันไปหรือฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้งกันแน่ มัวแต่อยู่กับท่านยายที่ป่วยตายไปแปดปีแล้วในความทรงจำ และยุ่งอยู่กับการรำลึกบุญคุณและความแค้นเหล่านั้นของชาติก่อน จนนึกไม่ถึงว่าจะละเลยเรื่องสำคัญขนาดนี้ไปได้
ทว่าต่อให้นางจำได้แล้วจะทำอย่างไรได้?
จ้าวอี้เหมือนกับเฉาไทเฮามารดาของเขามาก เป็นคนขี้ระแวงและเจ้าเล่ห์ ทำอะไรเย็นชาและโหดเหี้ยม เขาคิดจะต้อนและบีบบังคับ เฉาไทเฮาก็ต้องวางแผนมานานมากแล้วอย่างแน่นอน และเกรงว่าเจียงเจิ้นหยวนลุงของนางก็คงจะถูกหลอกให้ไปร่วมทำชั่วกับจ้าวอี้ตั้งนานแล้ว หากยุให้ท่านลุงเลิกร่วมมือกับเขาในเวลานี้ก็จะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นและทำให้เฉาไทเฮาสงสัย และยังจะทำให้จ้าวอี้แค้นใจที่ลอบทำร้ายเขา จนสุดท้ายกลายเป็นผิดใจกับทุกคน
คนที่น่ากลัวที่สุดในราชสำนักก็คือคนที่ถนัดเปลี่ยนแปลงจุดยืนไปตามสถานการณ์และประจบทั้งสองฝ่าย
คิดในแง่ดีหน่อย อย่างน้อยชาติก่อนจ้าวอี้ก็ทำสำเร็จ ลุงของนางมีความดีความชอบที่ช่วยให้ฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์ อำนาจของตระกูลเจียงจึงมากขึ้นอีกขั้นเช่นกัน หากนางขัดขวางเหตุการณ์ในชาติก่อน และเฉาไทเฮายังกุมอำนาจในการปกครองเช่นเดิม ใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น?
เอ่ยไปตั้งมากมาย เจียงเซี่ยนก็ถามใจตนเองดู จริงๆ แล้วนางคิดว่าเทียบกับเฉาไทเฮาที่ไม่เคยสนิทกันเลย หากจ้าวอี้ที่เป็นสามีภรรยากับนางมาสามปีกุมอำนาจก็จะจัดการได้ง่ายขึ้นหน่อย ดังนั้นเรื่องของเฉาไทเฮา นางก็อย่าไปยุ่งเลยดีกว่า...
เจียงเซี่ยนลุกขึ้นจะพยุงท่านยาย
แต่ไทฮองไทเฮากลับโบกมือ แล้วค่อยๆ วางไพ่ พลางเอ่ยว่า “อากาศหนาวขนาดนี้ เชิญไทเฮามาคุยกันในห้องอุ่นดีกว่า!”
“แบบนี้จะดีหรือ?” ไทฮองไท่เฟยราวกับเป็นกังวล
ตั้งแต่เฉาไทเฮากุมอำนาจ ช่วงสิบปีนี้ลูกชายคนที่สอง ลูกชายคนที่สาม และลูกชายคนที่สี่ของฮ่องเต้ที่เกิดจากฉินกุ้ยเฟยทั้งตาย พิการ และเป็นบ้า คนในวังต่างเกรงกลัวเฉาไทเฮากันมาก โดยเฉพาะไทฮองไทเฮาและไทฮองไท่เฟยที่มาจากครอบครัวขุนนางที่สร้างคุณูปการให้แคว้นอย่างยิ่งใหญ่ แล้วพี่ชาย น้องชาย หลานชายก็เป็นขุนนางในราชสำนักด้วย
ไทฮองไทเฮายิ้มเยาะ นางไม่แต่งตัวใหม่เช่นกัน แล้วไทฮองไท่เฟยกับเจียงเซี่ยนก็พยุงนางคนละข้างไปยังห้องที่อยู่ข้างๆ ห้องอุ่น
หลิวเสี่ยวหม่านขันทีของวังฉือหนิงนำทางอยู่ข้างหน้าด้วยตนเอง ขันทีและนางในสิบกว่าคนล้อมเฉาไทเฮาที่เดินเข้ามาอย่างแน่นหนา
นางเรียกด้วยรอยยิ้ม “เสด็จแม่”
เฉิงเต๋อไห่ขันทีของเฉาไทเฮายกเก้าอี้ไท่ซือ[footnoteRef:3]มาให้เฉาไทเฮาเยี่ยงสุนัขรับใช้ [3:  เก้าอี้ไท่ซือ เก้าอี้ไม้ตัวใหญ่แบบโบราณที่มีพนักพิงและที่วางแขน]
หลิวเสี่ยวหม่านเหลือบตาลง สีหน้าไม่สู้ดีนัก
ทว่าไทฮองไทเฮากลับทำเป็นมองไม่เห็น และเอ่ยอย่างเกรงใจว่า “ลมแรงฝนตกหนักเช่นนี้ ยากที่เจ้าจะมาเยี่ยมข้าได้ มีเรื่องอะไรสำคัญหรือไม่? ให้คนมาบอกก็ได้ ทำไมยังต้องตามมาด้วยตนเองด้วย”
เฉาไทเฮาเป็นคนไม่รู้จักพอไปแล้ว บางทีอาจจะเป็นเพราะหลายวันนี้ราบรื่นดี จึงมองไม่เห็นเงาของความทุกข์ใจในอดีตที่ฮ่องเต้องค์ก่อนทิ้งไว้ให้นางบนตัวนางแล้ว สีหน้านางมีเลือดฝาด สายตามีชีวิตชีวา นางสวมเสื้อคลุมยาวลายองุ่นสีน้ำเงินเข้มและลูกพลับสี่ลูกที่ธรรมดามาก และสวมแค่ต่างหูทองคำบริสุทธิ์ลายมงคลกับทับทิมบนหู ท่าทางเต็มไปด้วยความมั่นใจในตนเองอย่างคนที่มีตำแหน่งสูง
พวกเจียงเซี่ยนเข้าไปคารวะนาง
เฉาไทเฮาไม่ได้ปรายตามองไทฮองไท่เฟยแม้แต่นิดเดียว และเอ่ยกับไทฮองไทเฮาว่า “ไม่ได้มาวังฉือหนิงหลายวันแล้ว วันนี้ไม่ค่อยยุ่งพอดี จึงมาเยี่ยมสักหน่อยเพคะ” แล้วสายตาก็จ้องตรงไปที่เจียงเซี่ยน พลางยิ้มเล็กน้อยเช่นกัน “เป่าหนิง ทำไมข้ารู้สึกว่าเจ้าสูงขึ้นอีกแล้วล่ะ?”
เฉาไทเฮาเป็นมิตรกับเจียงเซี่ยนมากมาตลอด
เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับที่เจียงเซี่ยนได้รับความโปรดปรานจากไทฮองไทเฮาเป็นพิเศษอย่างแน่นอน แล้วก็เกี่ยวข้องกับที่ตอนนี้เจียงเจิ้นหยวนเจิ้นกั๋วกงลุงของนางเป็นหนึ่งในสามกั๋วกง เป็นองคมนตรีที่ฮ่องเต้องค์ก่อนแนะนำให้จ้าวอี้ก่อนตาย และเวลานี้ยังรับผิดชอบคุมอำนาจทางการทหารของค่ายทหารภูเขาตะวันตกด้วย
ดังนั้นเฉาไทเฮาจึงอยากให้เจียงเซี่ยนแต่งงานกับเฉาเซวียนเฉิงเอินกงหลานชายของตนเองมาตลอด
ชาติก่อน เจียงเซี่ยนเกลียดวิธีที่เฉาไทเฮาจับคู่กับเฉาเซวียนที่อายุมากกว่าตนเองแปดปีมาก
ก่อนเฉาไทเฮาเข้าวัง ตระกูลเฉาเป็นเพียงขุนนางระดับสี่เล็กๆ ที่สืบทอดตำแหน่งผู้ช่วยผู้บัญชาการเท่านั้น เฉาเซวียนอายุยี่สิบเอ็ดปีแล้วยังไม่หมั้น ใครๆ ต่างก็รู้ว่าเฉาไทเฮาอยากใช้การแต่งงานของเฉาเซวียนยกระดับฐานะของตระกูลเฉา
คนที่หยิ่งในศักดิ์ศรีหน่อยจะไม่ทำเรื่องแบบนี้กันเด็ดขาด เฉาไทเฮาที่อยากทำเรื่องแบบนี้ก็ไม่ชอบ ทว่าผ่านไประยะหนึ่ง เฉาไทเฮาก็ค่อยๆ ตั้งเป้ามาที่เจียงเซี่ยน
ชาตินี้ พอเจอกับความใส่ใจอย่างมีจุดประสงค์อื่นของเฉาไทเฮา เจียงเซี่ยนกลับรู้สึกยุ่งยากมาก
หลังจากจ้าวอี้ออกว่าราชการด้วยตนเอง นางกับเฉาเซวียนนั้น คนหนึ่งก็เป็นฮองเฮาที่ฮ่องเต้ไม่สนใจและเป็นแต่เพียงในนามเท่านั้น อีกคนก็เป็นกากเดนที่ฮ่องเต้เกลียดเป็นอย่างมากและกดดันให้จัดการอย่างถึงที่สุด เมื่อสถานการณ์เป็นเช่นนี้จึงต่างเลี่ยงไม่ได้ที่จะถอนหายใจเล็กน้อยอย่างหัวอกเดียวกัน และกลายเป็นว่าหลังจากเฉาไทเฮาตายนางกับเฉาเซวียนก็ช่วยเหลือกันและเป็นพันธมิตรกันไปโดยปริยาย นางกับเฉาเซวียนอดทนจนจ้าวอี้ตายด้วยกัน พอนางเป็นไทเฮา เฉาเซวียนก็กลายเป็นขุนนางคนสำคัญที่ช่วยเหลือฮ่องเต้ของนาง...
เกรงว่าเฉาไทเฮาก็คงไม่เคยคิดฝันเช่นกันกระมัง!
เจียงเซี่ยนพยายามระลึกถึงตอนตนเองอายุสิบสามปี
ตอนนั้นดูเหมือนนางยังไร้เดียงสามาก คิดว่ามีท่านยายกับท่านลุงปกป้องอยู่ ขอเพียงนางไม่ไปหาเรื่องคนอื่น คนอื่นก็ไม่จำเป็นต้องมาล่วงเกินนางเช่นกัน นางจึงเกรงใจและรักษาระยะห่างกับเฉาไทเฮาและจ้าวอี้เหมือนเพื่อนบ้านที่อยู่ติดกัน
เช่นนั้นก็แสร้งทำตัวเป็นเด็กสาวที่เรียบร้อยและรักษามารยาทแล้วกัน
เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ้มให้เฉาไทเฮา ถือว่าตอบเฉาไทเฮาแล้ว
-----------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 003

บทที่ 3 ห้องชา
ถึงอย่างไรก็เคยเป็นสตรีที่สูงศักดิ์ที่สุดในใต้หล้านี้ เจียงเซี่ยนจึงเข้าใจความคิดของเฉาไทเฮาเป็นอย่างดี คนเช่นนาง เฉาไทเฮาไม่เพียงไม่รู้สึกว่าตนเองถูกล่วงเกิน ทว่ายังรู้สึกว่าเด็กสาวอย่างเจียงเซี่ยนยิ่งโตก็ยิ่งรู้ความ สุภาพเรียบร้อย และเป็นที่รักของคนมาก
รอยยิ้มบนหน้าเฉาไทเฮาอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย
แต่ไทฮองไทเฮามองอยู่กลับรู้สึกเกลียด
นางรู้ความคิดของเฉาไทเฮา
นางไม่ชอบเฉาไทเฮา จึงไม่ชอบเฉาเซวียน และไม่ชอบตระกูลเฉาที่เมื่อก่อนร่ำรวยและมีอำนาจแต่ตอนหลังกลับตกอับไปด้วย
“เด็กตอนที่กำลังโตก็เหมือนเดิมทุกวัน” ไทฮองไทเฮายับยั้งความไม่พอใจในใจไว้แล้วตอบเฉาไทเฮาไปเล็กน้อยก็เปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่นว่า “ฝ่าบาทก็ไม่ได้มาที่วังของข้าหลายวันแล้วเหมือนกัน เขาเป็นอย่างไรบ้าง? ข้าได้ยินหลิวเสี่ยวหม่านบอกว่าหลายวันนี้ฝ่าบาทเสวยไม่ค่อยได้เลย? เพราะอาหารไม่ถูกพระโอษฐ์หรือ? ได้เรียกหมอหลวงไปตรวจหรือไม่?”
หลิวเสี่ยวหม่านมักจะไปสอบถามแทนไทฮองไทเฮาอยู่เสมอ
เฉาไทเฮาได้ยินแล้วก็ตอบด้วยรอยยิ้มว่า “ให้หมอหลวงไปตรวจแล้วเพคะ บอกว่าพระกระยาหารในพระอามาศัยไม่ย่อย ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร งดอาหารไม่กี่วันก็หายแล้วเพคะ” นางพูดอยู่ สายตาก็จับจ้องไปที่เจียงเซี่ยนอีกครั้งแล้วเอ่ยว่า “ชาซิ่งเหริน[footnoteRef:1]ที่ดื่มตอนมาครั้งที่แล้วอร่อยมาก ได้ยินว่าเจ้าเป็นคนทำเองกับมือหรือ? คิดไม่ถึงว่าเป่าหนิงยังทำชากับของว่างเป็นด้วย” [1:  ชาอัลมอนด์จีน]
เจียงเซี่ยนเป็นใคร?
คุณหนูใหญ่แห่งจวนเจิ้นกั๋วกง ลูกสาวขององค์หญิงต้าจั่ง[footnoteRef:2]หย่งอัน ท่านหญิงที่ได้รับเงินเดือนชินอ๋อง คนที่ไทฮองไทเฮารักมาก อย่าว่าแต่เฉาไทเฮาเลย ของที่ทำ ‘เองกับมือ’ ที่ยกมาให้ไทฮองไทเฮานั้นก็แค่ยืนชี้แนะนางในกับขันทีอยู่ในห้องชาว่าในชากับของว่างโรยบ๊วยแผ่นหน่อยดีหรือใส่ลูกเกดหน่อยดีเท่านั้น [2:  องค์หญิงต้าจั่ง ตำแหน่งพระปิตุจฉาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน]
เฉาไทเฮาเป็นคนในวังจะไม่รู้ได้อย่างไร
นางเอ่ยเช่นนี้ก็แค่กำลังบอกเจียงเซี่ยนทางอ้อมว่านางมีเรื่องจะคุยกับไทฮองไทเฮา และให้เจียงเซี่ยนหลบไปเท่านั้น
หากเป็นเจียงเซี่ยนที่ไม่คิดอะไรในชาติก่อน นางอาจจะยังไม่เข้าใจความนัยของเฉาไทเฮาในทันที ทว่าเจียงเซี่ยนที่ฟื้นคืนชีพกลับมานั้นปกติตอนที่ตนเองเป็นไทเฮาก็พูดแบบนี้กับคนไปไม่น้อย ดังนั้นยังต้องให้คนอื่นบอกอีกที่ไหนกัน นางไม่เพียงแต่ลุกขึ้นยืนโดยไม่ได้คิดด้วยซ้ำ ทว่ายังถามเฉาไทเฮาอย่างใจกว้างด้วย “หายากที่ไทเฮาจะตรัสว่าโปรด เช่นนั้นหม่อมฉันไปชงมาให้ไทเฮาอีกสักถ้วยดีหรือไม่ ไม่ทราบว่าไทเฮาโปรดใส่ผลไม้แห้งสักหน่อยหรือใส่น้ำเชื่อมสักหน่อยเพคะ?”
เฉาไทเฮายิ่งมองนางอย่างพอใจ และหัวเราะอย่างเอ็นดูเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า “ได้ทั้งนั้น ได้ทั้งนั้น” แล้วก็มองไปทางอื่น รั้งไทฮองไท่เฟยที่เพิ่งรู้สึกตัวจึงลุกขึ้นตามเจียงเซี่ยนไปด้วยเอาไว้ “เจ้านั่งเถอะ ให้เป่าหนิงไปจัดการ พวกเรานั่งคุยกันสักหน่อย”
ไทฮองไทเฟ่ยจึงจำเป็นต้องนั่งลงอีกครั้ง
ทว่าในใจเจียงเซี่ยนกลับเริ่มคิด
ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาเฉาไทเฮาเป็นคนที่ไม่มีธุระก็ไม่มา ในเมื่อรั้งไทฮองไท่เฟยเอาไว้ ดูท่าทางจะไม่ได้อยากบอกลุงของนางผ่านไทฮองไทเฮา...เป็นไปได้มากว่าเป็นเรื่องส่วนตัวในวัง...แต่วังหลังที่เงียบเหงานี้จะมีเรื่องส่วนตัวอะไรได้? หรือว่าจะเลือกฮองเฮาให้จ้าวอี้?
แต่ชาติก่อนไม่ได้ยินว่าเฉาไทเฮาจะเลือกฮองเฮาให้จ้าวอี้นี่นา!
ถึงสุดท้ายนางจะเป็นฮองเฮาของจ้าวอี้ นั่นก็เป็นเพราะลุงของนางพาองครักษ์สามพันนายไปล้อมเฉาไทเฮาที่ภูเขาวั่นโซ่วด้วยตนเอง จ้าวอี้เหมือนจะค่อนข้างตั้งใจปูนบำเหน็จให้ตามความดีความชอบ และตอนที่เฉาไทเฮาอยู่ก็ไม่ได้คิดจะหาฮองเฮาที่มีภูมิหลังเป็นตระกูลที่มีอำนาจมากเหมือนนางให้จ้าวอี้
เฉาไทเฮามาทำอะไรกันแน่?
เจียงเซี่ยนคิดอยู่ตลอด แต่นางกลับเดินออกจากห้องอุ่นตะวันออกอย่างรวดเร็ว โดยขาไม่พันกันแม้แต่นิดเดียว
ด้วยสภาพอากาศอันเลวร้าย พอนางออกมาจึงตัวสั่นด้วยความหนาว
ติงเซียงนางในที่อยู่ข้างกายนางหอบเสื้อคลุมขนกระรอกที่ทอลายหงส์คู่กับดอกโบตั๋นสีชมพูออกมา และรีบคลุมให้นาง “ท่านหญิง ระวังเป็นหวัดเจ้าค่ะ”
“อืม” เจียงเซี่ยนตอบ นางรวบเสื้อคลุม แล้วไปยังห้องชาที่ตั้งอยู่ตำหนักข้างๆ
เฉาไทเฮาพระราชทานอภัยโทษก่อนวันเกิด ในวังนั้นขอเพียงเป็นนางในที่อายุยี่สิบปีเต็มและนางในระดับสูงที่อายุสามสิบปีก็ปล่อยออกไปหมด ติงเซียงกับเถิงหลัวนางในอีกคนหนึ่งของนางก็ปล่อยออกจากวังในครั้งนี้ ตอนหลังคนที่รับใช้นางตลอดคือไป่เจี๋ยกับฉิงเค่อ นางเหมือนจะลืมเลือนหน้าของติงเซียงกับเถิงหลัวไปแล้ว
นางถูกจ้าวสี่วางยาพิษ ไป่เจี๋ยก็แล้วไป ด้วยเป็นอนุภรรยาของหลี่เชียนแล้ว และเพราะหลี่เชียนไม่มีภรรยาหลวง ไป่เจี๋ยจึงเป็นคนควบคุมอาหารการกินภายในบ้านที่เรือนด้านใน และหลี่เชียนก็ให้เกียรติมาก นางจึงไม่เป็นห่วง เสียดายก็แต่ฉิงเค่อ เรื่องราวเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน จึงไม่ได้จัดการให้เรียบร้อย
นางไม่คิดที่จะแต่งงานกับจ้าวอี้แล้ว ไป่เจี๋ยไม่จำเป็นต้องติดตามหลี่เชียนแล้ว ฉิงเค่อก็ไม่จำเป็นต้องอดทนกับนางแล้วเช่นกัน อย่างไรชาตินี้นางก็ต้องดูแลทั้งสองคนหน่อยถึงจะถูก
เพียงแต่ในวังนี้มีผู้คนมากมายและความคิดเห็นหลากหลาย แทนที่จะประคับประคองทั้งสองคนในเวลานี้ สู้รอให้ติงเซียงกับเถิงหลัวออกจากวังไปแล้วค่อยว่ากันดีกว่า คนอื่นจะได้ไม่คิดว่าไป่เจี๋ยกับฉิงเค่อใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไร ต่อไปจะทำให้ทุกคนนับถือได้ยาก
เจียงเซี่ยนครุ่นคิดอยู่ในใจ ทางนั้นก็มีขันทีที่ว่องไวแซงเจียงเซี่ยนไปเลิกม่านของห้องชาขึ้นก่อนแล้ว
นางเข้าไปในห้องชา
ความร้อนมาปะทะหน้า
ติงเซียงรีบก้าวเข้ามาช่วยนางถอดเสื้อคลุม
ทว่าหางตาของเจียงเซี่ยนกลับข้ามบ่าของติงเซียงไปเห็นชายหนุ่มสองคนที่สวมเสื้อผ้างดงามหรูหราสีฟ้าและพอเห็นก็ไม่ใช่ขันทียืนอยู่ในห้องชา
นางตกใจมาก
เสียงที่ไพเราะน่าฟังเหมือนหินสีเขียวในลำธารดังเข้าหูแล้ว “ท่านหญิง ไม่ได้เจอกันนานเลย”
เจียงเซี่ยนอดที่จะเบิกตาโตไม่ได้
เฉาเซวียน เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?
นางเอียงศีรษะมองเข้าในข้างใน
ติงเซียงอุ้มเสื้อคลุมของเจียงเซี่ยนไว้แล้วถอยไปข้างๆ อย่างเร็วมาก
ชายหนุ่มตรงหน้านั้นหน้าตาหล่อเหลาเหมือนรุ่งอรุณในฤดูใบไม้ผลิ จอนผมเรียบร้อยเหมือนใช้มีดตัดมา นัยน์ตาดอกท้อแฝงความอ่อนโยน ตอนที่ไม่ยิ้มก็เจือความลุ่มลึกอยู่ด้วยเล็กน้อย ไม่ใช่เฉาเซวียนที่ได้ชื่อว่าเป็นหนุ่มรูปงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวงแล้วยังจะเป็นใคร?
เจียงเซี่ยนอดที่จะยิ้มเล็กน้อยไม่ได้
สองชั่วยาม[footnoteRef:3]ก่อนนางถูกจ้าวสี่วางยาพิษ นางยังเรียกเฉาเซวียนเข้าวังมาสั่งให้ตอบคำถาม และปรึกษาเรื่องที่ท้องพระคลังว่างเปล่าอยู่เลย... [3:  1 ชั่วยาม = 2 ชั่วโมง ดังนั้น 2 ชั่วยาม = 4 ชั่วโมง]
เจียงเซี่ยนพยักหน้าให้เขา แล้วเรียกอย่างสนิทสนม “เฉิงเอินกง”
นัยน์ตาของเฉาเซวียนฉายแววประหลาดใจในทันใด
ผู้เป็นที่รักของพระราชวังต้องห้าม แก้วตาดวงใจของวังฉือหนิง ท่านหญิงเจียหนานที่มีชื่อเสียงโด่งดังมากผู้นี้ ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาเจอเขาก็เดินเลี่ยงไปด้วยสายตาเฉียบแหลมตลอด วันนี้กลับจะทักทายเขาอย่างเป็นมิตร?
นางกินยาผิดไปหรือ?
ทว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลาคิดเรื่องพวกนี้
เฉาเซวียนลากชายหนุ่มที่อยู่ข้างๆ มาแนะนำให้เจียงเซี่ยนรู้จัก “ท่านหญิง ท่านนี้คือลูกชายคนโตของแม่ทัพหลี่หลี่ฉางชิงแม่ทัพฝูเจี้ยน...”
เขายังพูดไม่จบ เจียงเซี่ยนก็เหมือนแมวที่ถูกเหยียบหาง สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก และถอยหลังติดกันสามก้าว
วันนี้นางออกจากบ้านมาไม่ได้ดูปฏิทินหวงลี่[footnoteRef:4][footnoteRef:5]ใช่หรือไม่! [4:  ปฏิทินหวงลี่ ปฏิทินโบราณตั้งแต่สมัยฮ่องเต้หวงตี้]  [5:  วันนี้ออกจากบ้านไม่ได้ดูปฏิทินหวงลี่ หมายความว่า วันนี้ดวงซวย]
ชงชาซิ่งเหรินให้เฉาไทเฮาเท่านั้น เจอเฉาเซวียนก็แล้วไป แต่นึกไม่ถึงว่าจะเจอหลี่เชียนที่นี่!
เฉาเซวียนสมคบคิดกับหลี่เชียนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?
ตอนที่เข้าห้องหนังสือหารือข้อราชการกันเมื่อเร็วๆ นี้ เฉาเซวียนยังบอกว่าไม่มีทางลดอำนาจทางการทหารของหลี่เชียนได้ ให้หลี่เชียนสู้กับจ้าวอี้ได้หรือไม่ ให้เสือสองตัวอย่างพวกเขาสู้กัน...
แล้วพวกเขาดีกันแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
ยังมีอะไรที่นางไม่รู้หรือ?
ทุกครั้งที่ทางหลี่เชียนจงใจหาเรื่อง เฉาเซวียนก็เป็นคนช่วยนางไกล่เกลี่ยและรับมือตลอด เรื่องทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องที่พวกเขาปิดหูปิดตาและหลอกลวงนางอย่างนั้นหรือ?
เจียงเซี่ยนมองกลับไปกลับมาระหว่างเฉาเซวียนกับหลี่เชียนอย่างละเอียดด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก
เฉาเซวียนกับหลี่เชียนมองกันอย่างไม่เข้าใจ
เกิดอะไรขึ้น?
หลี่เชียนขยิบตาให้เฉาเซวียน
แต่เฉาเซวียนกลับเลิกคิ้ว และส่งสัญญาณให้เขาระวังหน่อย
ท่านหญิงเจียหนานโตมาป่านนี้น่าจะยังไม่เคยมีใครพูดว่า ‘ไม่’ กับนาง
หากหลี่เชียนยั่วโมโหนาง ต่อให้บิดาของหลี่เชียนเป็นแม่ทัพระดับสาม และเป็นคนที่อาของเขาอยากจะใช้ทำงานในตำแหน่งสำคัญ อาของเขาก็ไม่มีทางที่จะล่วงเกินเจียงเซี่ยน ล่วงเกินจวนเจิ้นกั๋วกง และล่วงเกินไทฮองไทเฮาเพื่อหลี่เชียนอย่างเด็ดขาดเช่นกัน
------------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 004

บทที่ 4 พบกันอีกครั้ง
หลี่เชียนติดต่อกับเฉาเซวียนเป็นครั้งที่สอง
ครั้งแรกคือผ่านการแนะนำของหลี่เต้าแม่ทัพเจ้อเจียง และตามท่านพ่อไปพบเฉาเซวียนที่จวนเฉิงเอินกง
ครั้งที่สองคือตามเฉาเซวียนเข้าวังมาเข้าเฝ้าเฉาไทเฮาเพียงลำพัง
แน่นอนว่าเขาไม่มีทางที่จะมองเฉาเซวียนเลิกคิ้วแล้วรู้ได้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่? แต่เขากลับมองเห็นตำแหน่งทั้งราชสำนักของตระกูลหลี่และผลกระทบที่ตัวเขาเองน่าจะทำให้เกิดในนั้นได้อย่างชัดเจน
ไม่จำเป็นต้องให้เฉาเซวียนบอกใบ้เพิ่มอีก หากวันนี้เขาล่วงเกินท่านหญิงเจียหนานที่มาจากตระกูลสูงศักดิ์ผู้นี้ เกรงว่าในภายภาคหน้าเขากับตระกูลหลี่ก็อย่าได้คิดที่จะเข้ามาในศูนย์กลางของราชสำนักอีก ถึงขนาดที่ว่าอาจจะเป็นสิบหรือยี่สิบปี
แต่เขาพลาดตรงไหนกันแน่?
เขากับท่านหญิงเจียหนานผู้ที่เป็นเหมือนตำนานนี้เจอกันเป็นครั้งแรก
ระหว่างทั้งสองคนนั้นอย่าว่าแต่บุญคุณและความแค้นเลย พวกเขาไม่ได้คุยกันแม้แต่ประโยคเดียวด้วยซ้ำ
ทำไมนางมองเห็นตนเองเหมือนเห็นผี
หลี่เชียนครุ่นคิด กว่าจะยับยั้งตนเองให้ไม่ลูบหน้าตนเองได้ก็ยากมาก
เขาปรายตามองเจียงเซี่ยนครั้งหนึ่งอย่างรวดเร็ว
แต่ท่านหญิงเจียหนานคนนี้ก็หน้าตา...ธรรมดาจริงๆ!
ตัวผอมและเล็กเหมือนถั่วงอก ผิวนั้นขาวราวกับหิมะ ไม่มีสีแม้แต่นิดเดียว สันจมูกโด่งและตรง หน้าตาเรียบร้อยจริงจังแต่ไม่เสียความสวยและสุภาพไป ซึ่งเป็นสิ่งที่พบเห็นได้น้อยมากในหน้าตาของผู้หญิง นัยน์ตาทั้งกลมและโต ใสแจ๋วและใสสะอาด ดำขาวแยกกันชัดเจน เหมือนในปรอทสีขาวเลี้ยงปรอทสีดำอยู่สองลูก สรุปแล้วคือสวยมาก เวลานี้นางจ้องเขาตาโต ความสว่างไสวและสดใสนั้นทำให้เขานึกถึงแมวปอซือ[footnoteRef:1]ที่ตนเองเลี้ยงตอนเด็กอย่างไม่มีสาเหตุ ทุกครั้งที่มันเจอหมาปักกิ่งที่เลี้ยงไว้ในบ้านก็จะกระโดดไปอยู่บนลายฉลุหน้าต่างหรือเตียงเตี้ยอย่างหวาดกลัว แล้วนั่งยองๆ จ้องหมาปักกิ่งลงมาจากตรงนั้น ดูท่าทางสง่างามและเยือกเย็น ทว่าความจริงแล้วกลับคอยเตรียมหนีและระแวดระวังเหมือนเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ ขอเพียงหมาปักกิ่งตัวนั้นขยับนิดเดียวก็พร้อมที่จะกระโดดหนีไปทุกเมื่อ [1:  แมวพันธุ์เปอร์เซีย]
หลี่เชียนไม่อาจอดทนได้ ทั้งที่รู้ดีว่าเวลานี้ควรจะเหลือบตาลง แกล้งทำเป็นอ่อนโยนและไม่เป็นอันตราย เข้าไปทักทายท่านหญิงเจียหนานอย่างอ่อนน้อม แต่เขาก็ยังคงยิ้มจนเผยให้เห็นฟันขาวทั้งปาก
เจียงเซี่ยนอยากจะเตะเขาออกไปในทีเดียว
เป็นแบบนี้อีกแล้ว!
เป็นแบบนี้อีกแล้ว!
ทุกครั้งที่เจอกันก็เป็นแบบนี้!
คนอื่นต่างเหลือบตาลงและคารวะนางอย่างเคารพและระมัดระวัง มีแต่เขาที่จ้องนางตาโต และยิ้มให้นางอย่างเหลาะแหละและไร้มารยาท นางพูดกับเขาอย่างจริงจัง เขาก็ตอบหน้าเป็นอย่างไม่จริงจังนัก หากนางถอยหลังก้าวหนึ่ง ปลอบใจเขาตามคำพูดของเขา เขาก็จะทำท่าทางน่าเคารพยำเกรงปนซื่อตรงและแข็งแกร่งออกมาอีก...ถึงขนาดที่ว่าทุกครั้งที่เขาเข้าเมืองหลวงมาส่งบรรณาการ นางจะเริ่มกระวนกระวายล่วงหน้าสองเดือน จนได้เจอกัน นางก็รู้สึกว่าอายุขัยลดลงไปแล้วครึ่งหนึ่ง
นางจึงงดการส่งบรรณาการของเขาเสียเลย ปรากฏว่าเขาก็ยังไม่รับน้ำใจ และให้เลขานุการในกองบัญชาการของแม่ทัพของเขาเขียนสาส์นสิบกว่าแผ่นแสดงความจงรักภักดีต่อนางมาอย่างมากมาย บอกว่าไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะเข้าเมืองหลวงมาคารวะนาง แถมยังข่มขู่นางอย่างคนถ่อยที่มีอำนาจว่าหากอ๋องเหลียวกับจิ้งไห่โหวเห็นว่าเขาไม่ได้เข้าเมืองหลวงมาคารวะ จะคิดว่าเขาไม่ซื่อสัตย์ต่อราชสำนักและไทเฮา คิด ‘กำจัดคนสนิทและคนเลวข้างกายฮ่องเต้’ ซึ่งหากทำให้เกิดสงครามขึ้นมาก็ยุ่งยากแล้ว...นางโกรธจนไม่ได้กินข้าวไปหลายวันด้วยซ้ำ
เจียงเซี่ยนจ้องหลี่เชียนตาโตกว่าเดิม
หลี่เชียนควบคุมตนเองไม่ได้จริงๆ
เขาจึงยิ้มอย่างสดใสกว่าเดิม
ท่าทางของท่านหญิงเจียหนานเช่นนี้เหมือนกับแมวที่โกรธไม่มีผิด
สนุกมากจริงๆ!
มิน่าเล่าสนมในวังถึงชอบนางกันขนาดนั้น
หากเขามีน้องสาวแบบนี้ และแกล้งนางทุกวันก็ต้องชอบมากเหมือนกัน
เจียงเซี่ยนโกรธถึงขีดสุดแล้ว
เจ้าคนสารเลวนี่ นอกจากยิ้มแล้วยังทำอะไรได้อีก?
เหมือนกลัวคนอื่นไม่รู้ว่าเขาฟันสวยทั้งปาก
เขาต้องไม่รู้แน่ว่ามีแต่คนที่โตมากับการกินข้าวโพดฝักเท่านั้นที่จะฟันสวยทั้งปากแบบนี้ได้?
ผิดแล้ว หลี่ฉางชิงพ่อของเขาต่างหากที่โตมากับการกินข้าวโพดฝัก
พอมาถึงเขา พ่อของเขาก็ถูกเกลี้ยกล่อมจนยอมจำนนแล้ว จึงโดนเฉาไทเฮาย้ายจากเฝินหยางซานซีไปเป็นแม่ทัพที่ฝูเจี้ยน ต่อมาจ้าวอี้ออกว่าราชการด้วยตนเอง หลี่ฉางชิงไม่รู้ว่าผ่านคนสนิทข้างกายจ้าวอี้ไปได้อย่างไร ขันทีซุนเต๋อกงที่มารับตำแหน่งซือหลี่เจียน[footnoteRef:2]ต่อถึงให้หลี่เชียนเป็นแม่ทัพโหยวจีแห่งกองบัญชาการต้าถง [2:  ซือหลี่เจียน ขันทีที่ทำหน้าที่ดูแลเอกสารของฮ่องเต้ ตราประทับ และพิธีการในวัง]
ตระกูลหลี่เหมือนเสือเข้าป่า ตั้งแต่นี้ไปก็ไม่มีใครบังคับให้ทำตามได้อีกแล้ว
จนตอนที่นางเป็นไทเฮาก็แบ่งดินแดนบางส่วนและชดใช้ค่าใช้จ่ายในการทำสงคราม จนไม่รู้ว่าตอบรับเงื่อนไขที่สูญเสียอำนาจอธิปไตยและทำให้แคว้นเสื่อมเสียชื่อเสียงกับเขาไปเท่าไร...นั่นแทบจะเป็นความอัปยศตลอดชีวิตของนาง! และเป็นฝันร้ายที่ไม่อยากจะเอ่ยถึงด้วยซ้ำ
ความคิดแล่นผ่านไป เจียงเซี่ยนอึ้งไปเล็กน้อย
ไม่ถูกสิ!
เวลานี้หลี่เชียนยังเป็นแค่คนหนุ่มที่ไม่เป็นที่รู้จัก คนอื่นเอ่ยถึงเขาก็เรียกกันด้วยฐานะของลูกชายคนโตของหลี่ฉางชิง ไม่ใช่อ๋องหลินถงที่ทำให้คนหวาดกลัวมากและเด็กหยุดร้องไห้ และโดนเหล่าขุนนางเรียกลับหลังว่า ‘อู่อันจวิน[footnoteRef:3]’ ด้วยซ้ำ แล้วนางจะกลัวเขาไปทำไมล่ะ? [3:  หมายเหตุ: ‘อู่อันจวิน’ เป็นบรรดาศักดิ์ของไป๋ฉี่ ตรงนี้สื่อถึงความโหดร้ายของหลี่เชียน]
ทำให้เขาตกใจจนงงแล้วจริงๆ
เจียงเซี่ยนเหมือนยกภูเขาออกจากอกทันที หน้าตาสดใส และอารมณ์ดีขึ้น
ตระกูลหลี่อยากกลับบ้านเกิดที่ซานซีใช่หรือไม่?
อยากกลับไปเรียกตนเองว่าฮ่องเต้ที่บ้านเกิดใช่หรือไม่?
อา! ฝันไปเถอะ!
ก็ไม่ดูว่าเจ้าเจอใครเข้า?
ดูถูกข้า! คิดจะข่มขู่ข้า!
ช่างน่าเสียดาย!
โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน หลี่เชียนเจ้าก็มีวันที่ตกอยู่ในกำมือของข้าเช่นกัน
คอยดูเถอะว่าข้าจะเล่นงานเจ้าอย่างไร!
พวกเจ้าตระกูลหลี่ก็อยู่สู้กับโจรสลัดญี่ปุ่นที่ฝูเจี้ยนไปแล้วกัน!
ถึงเวลานั้นให้หลี่เชียนที่รูปร่างสูงใหญ่และผิวขาวใสตากแดดจนดำเป็นถ่านไปเลยก็ยิ่งดี
เจียงเซี่ยนคิดถึงภาพนั้นก็รู้สึกอารมณ์ดี จนนัยน์ตากลมโตที่โตมากโค้งเป็นทรงพระจันทร์เสี้ยว
แล้วก็นึกถึงที่เสียมารยาทไปเมื่อครู่...
“ใต้เท้าเฉา!” นางยืดหลังตรงทันที แล้วเรียกเฉาเซวียนอย่างเคยชิน พลางเอ่ยอย่างเป็นมิตร “นึกไม่ถึงว่าจะเจอคนนอกในวัง ข้าตกใจหมดเลย...”
งั้นหรือ?
ความงุนงงฉายผ่านในดวงตาของเฉาเซวียนไปอย่างเร็วมาก
ใครๆ ต่างก็รู้ว่าท่านหญิงเจียหนานเป็นที่สนใจของทุกคน
เทศกาลบ๊ะจ่างปีนี้ มารดาของอันลู่โหวได้พาหลานชายเข้าวังมาคารวะไทฮองไทเฮา จู่ๆ ท่านหญิงเจียหนานก็ถูกซื่อจื่ออันลู่โหวขวางทางและเข้ามาคุยด้วยที่ระเบียงคด นางจ้องตรงไปที่ซื่อจื่ออันลู่โหวอย่างแข็งกระด้างด้วยดวงตาที่เหมือนน้ำแข็งอันเย็นยะเยือกจนอีกฝ่ายพูดจาติดขัด พูดได้ไม่กี่คำก็วิ่งหนีไปอย่างลนลาน
ตอนนั้นเขามองอยู่ก็เหมือนอึดอัดขึ้นมา
นั่นก็เป็นครั้งแรกที่นางเจอซื่อจื่ออันลู่โหวเหมือนกัน
แต่เขาไม่เห็นว่านางจะกลัวคนแปลกหน้าแม้แต่นิดเดียว
สมองของเฉาเซวียนเริ่มแล่นอย่างเร็วมาก
เคยมีคนพาหลี่เชียนมาเจอเจียงเซี่ยนเป็นการส่วนตัวแล้วอย่างนั้นหรือ?
หรือว่านางได้ยินอะไรมา?
ทว่าสถานการณ์ในเวลานี้กลับไม่ยอมให้เขาคิดมาก เขาจึงกดความคิดยุ่งเหยิงในใจลงไป แล้วค้อมตัวคารวะเล็กน้อยด้วยท่าทางยอดเยี่ยม พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ที่ไหนกันเล่า เป็นเพราะพวกเราผลีผลามไป” แล้วมองเจียงเซี่ยนตาโต นัยน์ตาดอกท้อที่แวววาวเหมือนน้ำในฤดูใบไม้ร่วงปรากฏระลอกคลื่นขึ้นมา “ทำให้ท่านตกใจหรือเปล่า?”
เสียงนุ่มจนเหมือนสายลมในฤดูใบไม้ผลิในเดือนสาม
เจียงเซี่ยนเหมือนรู้สึกหนาวเย็นเป็นระยะๆ
ทุกครั้งที่เฉาเซวียนอยากจะโน้มน้าวให้คนอื่นทำตามที่เขาต้องการก็จะเผยสีหน้าแบบนี้ออกมา
นางโบกมือ สีหน้าแลดูอ่อนโยนและใจกว้าง พลางเอ่ยว่า “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร!”
แต่ในใจหลี่เชียนกลับรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย
ฐานะสูงศักดิ์แค่ไหนจะมีประโยชน์อะไร?
เติบโตที่พระราชวังต้องห้ามที่มีกฎระเบียบเข้มงวดนี้ตั้งแต่เด็ก เงยหน้าก็เป็นท้องฟ้าที่กว้างเท่าช่องหลังคา ก้มหน้าก็เป็นที่แปลงหนึ่งที่ใหญ่เท่าฝ่ามือ แล้วจะไม่ขลาดกลัวได้อย่างไร
เขาตีหน้าขรึม แล้วเข้ามาคารวะเจียงเซี่ยนอย่างจริงจัง “ท่านหญิงเจียหนาน เสียมารยาทแล้ว”
เจียงเซี่ยนแปลกใจมาก
นึกไม่ถึงว่าหลี่เชียนจะพูดกับนางอย่างถ่อมตัวและสุภาพแบบนี้...เป็นเพราะเขาอายุยังน้อยงั้นหรือ?
นางมองหลี่เชียนครั้งหนึ่ง แล้วยิ้มรับการคารวะ พลางเอ่ยว่า “ใต้เท้าเฉาเข้าวังมาพร้อมใต้เท้าหลี่ได้อย่างไร? แถมยังดื่มชาในห้องชาด้วย?”
----------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 005

บทที่ 5 หญิงงาม
เฉาเซวียนรู้สึกว่าวันนี้ตนเองต้องทำความรู้จักท่านหญิงเจียหนานที่สายตาเฉียบแหลมมาตลอดผู้นี้ใหม่สักหน่อย
นางเจอเขาไม่เพียงแต่ทักทายอย่างสนิทสนม ทว่ายังคารวะลูกชายของแม่ทัพระดับสามด้วย!
เมื่อก่อนนี่แทบจะเป็นเรื่องที่ไม่กล้าคิดด้วยซ้ำ
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ถึงเอ่ยว่า “อาเชียนมาจากฝูเจี้ยน ข้าพาเขาเข้าวังมาคารวะเสด็จอา มาถึงวังคุนหนิงแล้วถึงรู้ว่าเสด็จอาเตรียมขบวนเสด็จและเกี้ยวพร้อมแล้ว พวกเราเลยตามมาตามทาง ดูว่าจะมีโอกาสคารวะไทฮองไทเฮาด้วยหรือไม่”
งั้นหรือ?
เจียงเซี่ยนไม่เชื่อ
นางเริ่มจดบันทึกเรื่องราวที่ผ่านมาจริงๆ ตั้งแต่นางเป็นฮองเฮาและถูกจ้าวอี้เมิน เรื่องในอดีตล้วนเป็นความสุข ความอบอุ่น และอิสระสำหรับนาง ถึงจะกลุ้มใจอะไรก็แค่อากาศร้อนมาก แต่เหล่านางในในวังกลับไม่ให้นางกินน้ำแข็ง ฝนตกหนัก ดอกไม้ที่นางปลูกใกล้ศาลาหลินซีถูกลมพัดฝนกระหน่ำจนร่วงลงในโคลนจึงสร้างน้ำค้างบนดอกไม้ไม่ได้ แล้วก็หากเฉาไทเฮาทำอะไรให้ท่านยายอารมณ์เสียอีก นางก็ต้องทำให้ท่านยายอารมณ์ดีขึ้น...ดังนั้นในความทรงจำในช่วงวัยรุ่นของนาง นางจึงจำเรื่องที่เฉาไทเฮาทำให้ท่านยายอารมณ์เสียได้แม่นที่สุด
เจียงเซี่ยนตั้งใจระลึกความทรงจำอยู่ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้จริงๆ
มีครั้งหนึ่ง เฉาไทเฮามาเยี่ยมไทฮองไทเฮาเหมือนเช่นเคย ซึ่งก็เหมือนวันนี้เช่นกัน อีกฝ่ายคุยกับนางด้วยคำพูดที่ทั้งสองฝ่ายต่างเข้าใจอย่างอ้อมค้อม นางไม่เข้าใจว่าหมายความว่าอย่างไร ท่านยายจึงสั่งนางเองว่าให้นางไปชงชาที่ห้องชามาให้พวกนางสักถ้วย นางถึงได้รู้ว่าเฉาไทเฮาจะไล่นางออกไป นางเหลือทนอย่างถึงที่สุด คิดว่าพวกนางไม่ได้จะดื่มชาจริงๆ เสียหน่อย จึงไม่เพียงไม่ไปชงชาที่ห้องชา ทว่ายังอ้างว่าไม่สบายด้วย พอฝากนางในที่อยู่รับใช้ที่นี่ไปบอกแล้วก็พาติงเซียงกับเถิงหลัวกลับตำหนักตงซานแห่งวังฉือหนิงที่นางอาศัยอยู่...โดยไม่ได้ไปห้องชาด้วยซ้ำ
ปรากฏว่าพอนางกลับถึงตำหนักตงซานก็เจอไป๋ซู่ท่านหญิงชิงฮุ่ยที่กลับวังเข้า ทั้งสองคนคุยกันอย่างสนิทสนมอยู่นานสองนาน จนเฉาไทเฮากลับไปแล้ว ถึงพากันไปคารวะไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยที่ห้องอุ่นตะวันออก และหลังจากเฉาไทเฮากลับไป ไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยก็อารมณ์ไม่ดีนานมาก จนนางไม่มีอารมณ์ไปคิดเรื่องอื่นด้วยซ้ำ กระทั่งเฉาไทเฮาถูกขังไว้ที่วังฉางชุน นางถึงรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในภายหลัง
ชาติก่อนเฉาเซวียนก็นั่งดื่มชาในห้องชากับหลี่เชียนงั้นหรือ เพียงแต่นางไม่ได้เจอเท่านั้น?
หากนางกลับไปเจอไป๋ซู่ที่ห้องอุ่นตะวันตกก็จะพิสูจน์ได้ว่าตนเองจำผิดหรือเปล่า
เจียงเซี่ยนอยู่ต่อไม่ได้แม้แต่เค่อเดียว[footnoteRef:1] [1:  หนึ่งเค่อ = 15 นาที]
นางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เกรงว่าพวกเจ้าคงต้องรอสักครู่แล้ว...ไทเฮาตรัสว่ามีเรื่องจะสนทนากับไทฮองไทเฮา นี่ก็ไล่ข้าออกมาชงชาซิ่งเหรินมิใช่หรือ เกรงว่าคงจะไม่ใช่เรื่องเดี๋ยวเดียว”
เฉาเซวียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ไปเชิญจริงๆ สู้บังเอิญเจอไม่ได้ และวันฝนตกคือวันที่ต้องรั้งแขกไว้ ทั้งหมดนี้เป็นเจตจำนงของสวรรค์ ท่านหญิงอยู่ดื่มชากับพวกเราสักถ้วยดีกว่ากระมัง? เมื่อครู่ข้าได้ยินพี่ไฉ่เสียบอกว่ามีดอกเก๊กฮวยตูมสีขาวส่งบรรณาการมาใหม่ แก้ร้อนใน วังฉือหนิงจุดเตาไฟใต้ตำหนักคลายหนาวเร็วขนาดนี้ ท่านหญิงน่าจะลองดื่มดอกเก๊กฮวยตูมสีขาวเยอะๆ นะขอรับ”
เจียงเซี่ยนอยากจะพิสูจน์การคาดเดาของตนเองเดี๋ยวนี้ จึงขี้เกียจที่จะปฏิบัติกับเขาอย่างสุภาพ นางยิ้มพลางเอ่ยว่า “ขอบคุณใต้เท้าเฉามาก ข้าอยากดื่มเก๊กฮวยตูมสีขาวสักถ้วย แต่ก็กลัวว่าหลายวันนี้หมอหลวงเถียนแห่งสำนักหมอหลวงจะพลิกตัวไปมาจนนอนไม่หลับ”
นางคลอดก่อนกำหนด ไทฮองไทเฮานั้นเลี้ยงดูมาด้วยความรักอย่างสุดหัวใจ ไม่ต้องพูดถึงว่าของกินและเสื้อผ้าต้องเป็นของที่ประณีตที่สุด ตะเกียงอายุยืนนั้นก็จุดมาสิบสามปีแล้ว และจนไทฮองไทเฮาเสียชีวิตไป เจียงเจิ้นหยวนเจิ้นกั๋วกงลุงของนางก็บริจาคเงินให้วัดจัดซื้อธูป เทียน และน้ำมันตะเกียงถวายแด่เทพเจ้าและพระพุทธเจ้าให้นางต่ออีก
ส่วนหมอหลวงเถียนนั้นคือเถียนจิ้นคุนหมอหลวงแห่งสำนักหมอหลวง
หากเจียงเซี่ยนจะเพิ่มหรือลดอาหารโดยเปลี่ยนไปตามฤดูกาลก็ต้องให้หมอหลวงเถียนตรวจชีพจร หลังจากปรึกษากับเหล่าหมอหลวงของสำนักหมอหลวงและยื่นคำขอแล้วถึงจะเปลี่ยนได้
แน่นอนว่าเฉาเซวียนรู้
เขาอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้แล้วเอ่ยว่า “เช่นนั้นข้าก็ไม่ฝืนใจท่านหญิงเจียหนานแล้ว”
“แต่ก็อย่าหมดอารมณ์เพราะข้าแล้วกัน” เจียงเซี่ยนยิ้มพลางกวาดสายตามองไปรอบห้อง แล้วชี้ขันทีคนหนึ่งที่สวมเครื่องแบบขันทีระดับสี่ นางสั่งให้เขาชงชาดีให้เฉาเซวียนกับหลี่เชียนสักกา แล้วบอกว่าตนเองยังมีธุระ และออกจากห้องชาไป
หลี่เชียนเห็นสถานการณ์ก็ใช้ข้อศอกสะกิดเฉาเซวียน “คิดไม่ถึงว่าท่านหญิงเจียหนานจะพิถีพิถันขนาดนี้ ดื่มชาก็ต้องปรึกษาหมอหลวงของสำนักหมอหลวงด้วย”
เขาประทับใจในตัวเจียงเซี่ยนมาก รู้สึกว่าถึงแม้หญิงสาวคนนี้จะเป็นถึงท่านหญิง ขี้ขลาดไปหน่อย และอ่อนต่อโลกไปบ้างเพราะถูกเลี้ยงในวัง แต่กลับจัดการเรื่องราวได้อย่างเหมาะสมและเป็นธรรมชาติ ไม่ทำตามแบบเก่า มองออกว่าเป็นคนที่ถึงแม้จะไม่ค่อยชอบการเข้าสังคมทว่ากลับเข้าสังคมเก่งมาก
เฉาเซวียนมองเขาครั้งหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “นี่นับว่ายังน้อย ไทฮองไทเฮาตั้งห้องครัวเล็กที่วังฉือหนิงเพื่อนาง แกงจืดที่นางทำใช้แต่กระดูกหมู กระดูกไก่ กระดูกเป็ดและขาหมูหมักเกลือจินหวา(แฮมจินหวา)สามปีตุ๋น...นี่คือสิ่งที่ข้ารู้ แล้วยังไม่รู้ว่ามีอาหารที่ข้าไม่รู้อีกเท่าไรนะ!”
คนในวังต่างจะไม่เปิดเผยว่าตนเองชอบกินอะไรกันแน่ เพื่อป้องกันถูกคนวางยาพิษ อาหารที่ห้องเครื่องยกมาทุกครั้งนั้นไม่ว่าอร่อยหรือไม่อร่อย ชอบหรือไม่ชอบก็จะกินสองสามคำและวางตะเกียบ ถึงเฉาเซวียนจะเป็นถึงหลานชายของเฉาไทเฮาที่มีอำนาจมากก็ไม่ได้รายการอาหารของห้องครัวเล็กแห่งวังฉือหนิงมาเช่นกัน
หลี่เชียนตอบ “อ้อ” แล้วยังอยากถามอีก ก็มีนางในเข้ามาเชิญพวกเขาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ไทฮองไทเฮาเชิญเฉิงเอินกงและแม่ทัพหลี่เข้าเฝ้าในตำหนักเจ้าค่ะ”
เวลานี้หลี่เชียนดำรงตำแหน่งแม่ทัพโหยวจีระดับห้าและอยู่ใต้บังคับบัญชาของหลี่ฉางชิงผู้เป็นบิดา
หลี่เชียนจำเป็นต้องเก็บงำอารมณ์และตามเฉาเซวียนไปที่ห้องอุ่นตะวันออก
ไม่รู้ทำไมในขณะที่ม่านของห้องอุ่นตะวันออกเลิกขึ้นนั้น เขาอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปปรายตามองห้องชาอีกครั้งหนึ่ง
---
เจียงเซี่ยนไม่ได้คิดจะสอบถามว่าเฉาเซวียนกับหลี่เชียนทำอะไรบ้าง นางเดินอ้อมห้องอุ่นตะวันออกไปตามระเบียงคดอย่างรวดเร็ว และไปยังตำหนักตงซานที่อยู่หลังห้องอุ่นตะวันออก
ใครจะรู้ว่าจะเจอไป๋ซู่ที่สวมเสื้อคลุมหนังกระรอกทอลายฝูงผีเสื้อคู่กับก้อนเมฆสีแดงเข้มตรงหน้า และเดินมาหานางโดยมีนางในล้อมอยู่สองคน
“จ่างจู!” เจียงเซี่ยนเรียกชื่อเล่นของไป๋ซู่อย่างดีใจ นางวิ่งเหยาะๆ ไม่กี่ก้าว แล้วจับมือของไป๋ซู่ไว้แน่น
ไป๋ซู่เป็นหลานสาวของไป๋ไทฮองไท่เฟย และลูกสาวคนโตที่เกิดจากภรรยาเอกของตระกูลไป๋เป่ยติ้งโหว
ตอนที่เจียงเซี่ยนอายุห้าขวบ ไป๋ซู่ตามมารดาเข้าวังมาคารวะไทฮองไท่เฟย ไทฮองไทเฮาเห็นไป๋ซู่หน้าตาสะสวย ฉลาดเป็นกรด และเกิดเดือนเดียวกันปีเดียวกันกับเจียงเซี่ยน โดยแก่กว่าเจียงเซี่ยนแค่สิบวัน พอคิดว่าในวังนี้หากไม่ใช่สนมที่เป็นหม้ายก็ขันทีกับนางในที่รับใช้คนอย่างเชื่อฟัง นางกลัวว่าเจียงเซี่ยนจะโตเป็นคนขี้ขลาด จึงรั้งไป๋ซู่ให้อยู่เป็นเพื่อนเจียงเซี่ยนในวัง
ตอนแรกไทฮองไท่เฟยกับฮูหยินเป่ยติ้งโหวยังกลัวว่าไป๋ซู่กับเจียงเซี่ยนจะเล่นด้วยกันไม่ได้ คิดไม่ถึงว่าทั้งสองคนนั้น คนหนึ่งก็ร่าเริงและน่ารัก อีกคนก็อ่อนโยนและละเอียดอ่อน จึงเหมือนสองพี่น้องท้องเดียวกัน แล้วก็กลายเป็นต่างคนต่างแยกจากอีกฝ่ายไม่ได้
ไทฮองไทเฮาดีใจมาก จึงขอให้แต่งตั้งไป๋ซู่เป็นท่านหญิงชิงฮุ่ย
นี่มีประโยชน์ต่อการแต่งงานในอนาคตของไป๋ซู่มาก
ฮูหยินเป่ยติ้งโหวก็เกรงใจที่จะรับไป๋ซู่กลับไปบ่อยๆ เช่นกัน
เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่เป็นพี่น้องที่สนิทกันตลอดชีวิต
ถึงตอนหลังไป๋ซู่จะแต่งงานกับจิ้นอันโหว และจิ้นอันโหวเห็นเจียงเซี่ยนถูกจ้าวอี้เมิน จึงไม่อนุญาตให้นางเข้าวัง นางก็ยังคงทำงานหนักและจะเข้าวังไปเยี่ยมเจียงเซี่ยนทุกสิบวัน
-------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 006

บทที่ 6 เพื่อนสนิท
พอเจียงเซี่ยนนึกถึงเรื่องราวในอดีต น้ำตาก็จะไหลออกมาแล้ว
พูดถึงนางกับไป๋ซู่ก็ไม่ได้เจอกันสองสามเดือนแล้ว
ก่อนที่นางจะถูกจ้าวสี่วางยาพิษนั้น จิ้นอันโหวอยากรับอนุภรรยาเพราะไป๋ซู่ไม่มีลูก นางห้ามไว้และไม่อนุญาต แต่ไป๋ซู่กลับหมดอาลัยตายอยากแล้ว จึงไม่เพียงแต่ตกลงให้จิ้นอันโหวรับอนุภรรยา ทว่ายังฝากให้ฮูหยินรองของจวนจิ้นอันโหวจัดการเรื่องอาหารการกินของจวนจิ้นอันโหวด้วย โดยบอกว่าตนเองเหนื่อยแล้ว และจะไปอยู่ศาลเจ้ากูเส่าอย่างสงบหลายวัน
แต่ศาลเจ้ากูเส่าเป็นอารามภิกษุณีที่มีชื่อเสียงของเมืองหลวง
สตรีจากตระกูลที่มั่งคั่งและมีอำนาจมากมายออกบวชที่นั่น
หลังจากเจียงเซี่ยนรู้ก็กลัวมาก กลัวว่าไป๋ซู่จะอยู่ที่นั่นเลย จึงตั้งใจรับฮูหยินเป่ยติ้งโหวมารดาของไป๋ซู่ไปอยู่เป็นเพื่อนไป๋ซู่ที่ศาลเจ้ากูเส่าโดยเฉพาะ
สำหรับเรื่องนี้ หลี่เชียนยังถวายฎีกาฉบับหนึ่งให้นางโดยเฉพาะด้วย โดยบอกว่าในเมื่อในสายตาของจิ้นอันโหวไม่มีไป๋ซู่ ก็ให้นางออกราชโองการให้จิ้นอันโหวกับไป๋ซู่หย่ากันเสียเลย ฉวยโอกาสที่ไป๋ซู่ยังสาวและยังแต่งงานได้อีกครั้ง จะได้ไม่ยืดเยื้อจนเสียเวลาช่วงวัยรุ่นของไป๋ซู่ไป...
ตอนนั้นนางโกรธจนโยนฎีกาฉบับนั้นลงพื้นและเหยียบอีกเจ็ดแปดครั้ง
หลี่เชียนเองก็นอกรีต อายุปูนนี้แล้วยังไม่แต่งงาน ทว่าพอพูดถึงเรื่องของคนอื่นกลับเป็นขั้นเป็นตอนมาก ช่างเป็นแบบอย่างของคนที่สักแต่จะพูดโดยไม่ได้เข้าใจสถานการณ์ที่แท้จริงเลยจริงๆ
ความคิดแล่นผ่านไป นางถึงนึกจุดประสงค์ที่ตนเองมาที่นี่ขึ้นมาได้
เจียงเซี่ยนอดที่จะหลับตาไม่ได้ และสูดหายใจลึก
ทำไมพอนางคิดถึงหลี่เชียนก็พลันโกรธจัด
หลี่เชียนควบคุมอารมณ์ของนางได้ง่ายเกินไปแล้ว
นี่ไม่ใช่เรื่องดีนัก
นางต้องคิดหาทางควบคุมอารมณ์ของตนเอง และกำจัดอิทธิพลที่หลี่เชียนส่งผลต่อนาง
ตอนที่เจียงเซี่ยนลืมตาอีกครั้ง ในดวงตาก็แจ่มชัดแล้ว
นางกอดแขนไป๋ซู่แล้วเอ่ยว่า “ฮูหยินโหวดีขึ้นบ้างหรือยัง?”
เจียงเซี่ยนถามเหมือนไม่ใส่ใจ
ในเมื่อได้เจอไป๋ซู่เหมือนกับในความทรงจำแล้ว เจียงเซี่ยนจึงยืนยันได้แล้วว่านี่เป็นครั้งสุดท้ายที่เฉาไทเฮามาเข้าเฝ้าไทฮองไทเฮาก่อนตาย ส่วนไป๋ซู่ก็กลับไปที่เป่ยติ้งโหว เพื่อดูแลมารดาที่กำลังไม่สบาย และอยู่ที่จวนเป่ยติ้งโหวเกือบครึ่งเดือนถึงจะกลับมา
ชาติก่อนตอนที่นางตายมารดาของไป๋ซู่ยังมีชีวิตอยู่อย่างสุขภาพแข็งแรง จะเห็นได้ว่าอาการป่วยของฮูหยินเป่ยติ้งโหวนั้นไม่มีอะไรร้ายแรง
แล้วก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆ ไป๋ซู่ตอบเสียงอ่อนโยนว่า “แม่ของข้าไม่เป็นไร นางแค่เป็นหวัดเล็กน้อย ไทฮองไทเฮาส่งหมอหลวงเถียนจากสำนักหมอหลวงไปตรวจให้ท่านแม่โดยเฉพาะ กินยาเพียงไม่กี่ครั้งก็หายแล้ว” แล้วอธิบายว่า “ท่านแม่ไม่ได้เห็นข้ามาหลายวันแล้ว จึงตั้งใจให้ข้าอยู่บ้านอีกหลายวัน”
มารดาของไป๋ซู่กังวลตลอดว่าไป๋ซู่จะถูกรังแกในวัง จึงมักจะรับนางกลับไปพักเป็นระยะครั้งละหลายๆ วัน
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางพยักหน้า
ไป๋ซู่ก็ถามนาง “แล้วนี่เจ้าจะไปไหน? ไทฮองไทเฮามีแขกหรือ?”
เจียงเซี่ยนจึงบอกไป๋ซู่เรื่องที่เฉาไทเฮามีเรื่องจะคุยกับไทฮองไทเฮาตามลำพัง และยังพาเฉาเซวียนกับหลี่เชียนมาคารวะไทฮองไทเฮาด้วย
ไป๋ซู่เติบโตในวัง จึงแน่นอนว่ารู้จักเฉาเซวียน และบิดามารดากับพี่ชายน้องชายของเฉาไทเฮาก็เสียชีวิตไปตั้งนานแล้ว ตระกูลเฉาเหลือเฉาเซวียนเป็นลูกหลานเพียงคนเดียว เฉาไทเฮาเห็นเฉาเซวียนสำคัญกว่าจ้าวอี้เสียอีก จึงมักจะเรียกเขาเข้าวังอยู่บ่อยๆ ไป๋ซู่กับเฉาเซวียนก็รู้จักกันเช่นกัน
“เฉิงเอินกงหรือ?” นางมองเจียงเซี่ยนอย่างประหลาดใจ ความผิดปกติฉายวาบในดวงตา
เจียงเซี่ยนมองอยู่ก็อึ้งไป
ไป๋ซู่เอ่ยด้วยรอยยิ้มแล้วว่า “พูดแบบนี้เจ้าไม่ได้ชงชาให้ไทเฮาจริงๆ หรือ? ไม่รู้ว่าไทเฮาจะพิโรธหรือไม่? ไม่อย่างนั้นเจ้ากลับไปพักที่ตำหนักตงซานก่อน ข้าจะให้คนไปบอกทางห้องอุ่นตะวันออก ก็บอกว่าเจ้าโดนลม เลยไม่ค่อยสบาย”
ทุกคนในวังต่างรู้ว่าท่านหญิงเจียหนานโดนลมโดนฝนไม่ได้ ดังนั้นไม่มีข้ออ้างไหนจะดีไปกว่าข้ออ้างแบบนี้แล้ว
เวลานี้ในชาติก่อน เจียงเซี่ยนก็ใช้ข้ออ้างแบบนี้เหมือนกัน
ทว่าไม่รู้ทำไมเวลานี้ได้ยินไป๋ซู่พูดแบบนี้ นางกลับเหมือนรู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก
ตามหลักการแล้ว นางควรจะถามว่าหลี่เชียนเป็นใครก่อนไม่ใช่หรือ?
ตลอดครึ่งวันมานี้ เจียงเซี่ยนประหลาดใจอย่างต่อเนื่อง ถึงเวลานี้สมองก็มึนงงนิดหน่อยแล้ว
นางจึงถือโอกาสทิ้งเรื่องพวกนี้ไปให้หมดเสียเลย และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ก็ดีเหมือนกัน พวกเรากลับไปพักที่ห้องสักครู่ รอเฉาไทเฮากลับไปแล้วค่อยไปคารวะไทฮองไทเฮากัน”
ก็เหมือนกับชาติก่อน
ไป๋ซู่ตอบด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “อื้ม”
ทั้งสองคนไปตำหนักตงซานด้วยกัน
เมื่อก่อนไป๋ซู่ก็อยู่ที่นี่เหมือนกัน เพียงแต่เจียงเซี่ยนอยู่ฝั่งตะวันออก ไป๋ซู่อยู่ฝั่งตะวันตก สามปีก่อนไทฮองไทเฮารู้สึกว่าไป๋ซู่ก็โตแล้วเช่นกัน เด็กสาวทั้งสองคนต่างต้องมีเรือนของตนเองแล้ว จึงสั่งให้เก็บกวาดตำหนักซีซานและให้ไป๋ซู่อยู่ แต่ไป๋ซู่เข้าวังมาอยู่เป็นเพื่อนเจียงเซี่ยน ปกติก็ยังคงอยู่ที่ตำหนักตงซานมากกว่า
ไป๋ซู่สั่งให้คนไปแจ้งข่าวที่ห้องอุ่นตะวันออก แล้วถอดเสื้อคลุมและนั่งคุยกันบนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่างกับเจียงเซี่ยนถึงสิ่งที่ได้เห็นและได้ยินจากที่กลับไปครั้งนี้
เจียงเซี่ยนตั้งใจฟัง พลางหวนคิดถึงเรื่องเก่าเมื่อสิบกว่าปีก่อนอย่างจริงจัง
เวลาสองสามถ้วยชา[footnoteRef:1] เมิ่งฟางหลิงก็มาแล้ว นางยิ้มพลางย่อตัวคารวะพวกนางแล้วเอ่ยว่า “ไทเฮาเสด็จกลับวังคุนหนิงแล้ว ไทฮองไทเฮาได้ยินว่าท่านหญิงกลับมาแล้ว จึงให้ท่านหญิงทั้งสองไปคุยกันที่ห้องอุ่นตะวันออกเจ้าค่ะ!” [1:  เวลาหนึ่งถ้วยชา = 10-15 นาที ดังนั้นเวลาสองสามถ้วยชา = 20-45 นาที]
เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่ล้างหน้า หวีผม และเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ และไปห้องอุ่นตะวันออกโดยมีนางในกับขันทีล้อมรอบอย่างแน่นหนา
ไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยนอนตะแคงอยู่บนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่างของห้องด้านในห้องอุ่นตะวันออกแล้ว พอเห็นไป๋ซู่เข้ามา ไทฮองไท่เฟยก็ลุกขึ้นมานั่งทันที นางทำตาแดงพลางยื่นมือออกมาเรียก “จ่างจูของข้า” ท่าทางที่ตื้นตันและโศกเศร้านั้นทำให้ขอบตาของไป๋ซู่ชื้นขึ้นมาทันที นางสะอึกสะอื้นพลางเรียก “ไทฮองไท่เฟย” และคุกเข่าคำนับหน้าเตียง
“เจ้านี่นะ!” ไทฮองไทเฮาเอ่ยอย่างไม่พอใจ “กลับมาก็ดีแล้ว ไม่ใช่ช่วงตรุษจีนเสียหน่อย ไม่จำเป็นต้องคุกเข่าคำนับเช่นนี้” แล้วตำหนิไทฮองไท่เฟยอีก “จะคุยก็คุย จะร้องไห้ทำไม? แค่ไม่ได้เจอกันไม่กี่วัน ต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยหรือ?” พอเอ่ยจบก็ยังมองไทฮองไท่เฟยอีกครั้ง
ไทฮองไท่เฟยรีบล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดตรงหางตา พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “นี่ก็เพราะหม่อมฉันดีใจไม่ใช่หรือเพคะ?”
“ในเมื่อดีใจก็อย่าร้องไห้เลย” ไทฮองไทเฮาเอ่ย พลางส่งสัญญาณให้ไป๋ซู่มานั่งข้างนาง แล้วเอ่ยว่า “เจ้าก็อย่าสนใจย่าของเจ้าเลย นางคิดถึงเจ้าน่ะ เจ้ากลับวังตั้งแต่เมื่อไร? กินอาหารเที่ยงหรือยัง? ตอนเที่ยงเป่าหนิงกินข้าวต้มเขียวไปแค่นิดเดียวก็คงจะหิวแล้วเหมือนกัน ข้าให้ห้องครัวเล็กทำขนมถั่วแดงให้พวกเจ้ารองท้องสักหน่อย อีกเดี๋ยวพวกเรากินข้าวต้มผักกวางตุ้งกัน”
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางเข้ามาคารวะไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟย แล้วนั่งลงข้างทั้งสองคนคนละข้างกับไป๋ซู่ และเอ่ยอย่างอยากรู้อยากเห็นว่า “ไทเฮาเสด็จมาทำอะไรที่นี่หรือเพคะ? แล้วทำไมถึงพาลูกชายของหลี่ฉางชิงนั่นมาพบเสด็จยาย?”
นางเอ่ยพลางชายตาสังเกตไทฮองไท่เฟย
ไทฮองไท่เฟยสีหน้าเคร่งเครียดทันที แต่ก็ผ่อนคลายลงอย่างเร็วมาก
ทว่าไทฮองไทเฮากลับเอ่ยว่า “อย่างไรข้าก็เป็นแม่สามี ถึงไทเฮาจะไม่ได้มาบ่อยๆ แต่จะไม่มาก็ไม่ได้กระมัง! ส่วนหลี่เชียนนั้นเจอกันในวัง ไทเฮาอยากสนับสนุนเขา ข้าเลยถือโอกาสแสดงน้ำใจ ทำให้นางมีหน้ามีตาขึ้นหน่อยด้วย ไม่มีอะไรน่าตกใจหรอก”
คนที่สนับสนุนหลี่ฉางชิงคือเฉาไทเฮา แล้วทำไมไทฮองไทเฮาต้องไว้หน้าเขาด้วย?
เจียงเซี่ยนทำเสียงไม่พอใจอยู่ในใจ
ในเมื่อรู้ว่าต่อให้ถามมากแค่ไหนก็ไม่ได้อะไรมาอยู่ดี นางจึงไม่ถามอะไรอีกเช่นกัน และกินขนมกับไป๋ซู่ด้วยรอยยิ้ม หลังจากนั้นก็เล่นไพ่เป็นเพื่อนไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยครู่หนึ่ง จนกระทั่งม่านราตรีเริ่มเยื้องกรายมาถึงเมือง ถึงกลับตำหนักตงซาน
---------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 007

บทที่ 7 สืบข่าว
ไป่เจี๋ยกับฉิงเค่อนั้น คนหนึ่งพาเหล่านางในที่ถือผ้าเช็ดหน้า สบู่ และอ่างล้างหน้าเข้ามา ส่วนอีกคนพาเหล่านางในไปปูเตียงและจุดกำยานในห้องด้านในของห้องข้างตะวันออก
เจียงเซี่ยนเห็นแบบนี้ คืนนี้ฉิงเค่อน่าจะเป็นคนเข้าเวรกลางคืน
นางอดที่จะพยักหน้าในใจไม่ได้
ชาติก่อนนางยอมให้หลี่เชียนครั้งแล้วครั้งเล่า สุดท้ายตอนที่หมดหนทางจริงๆ ก็ยกนางในที่หน้าตาโดดเด่นหลายคนให้หลี่เชียนตามคำแนะนำของเฉาเซวียน ตอนแรกเขาเหมือนยังคิดว่าไม่คุ้มที่จะรับไว้ ตอนหลังไม่รู้ทำไมถึงคิดได้ และไม่เพียงแต่รับนางในทั้งหมดเอาไว้ ทว่ายังขอให้มอบไป่เจี๋ยหรือฉิงเค่อเป็นรางวัลแก่เขาด้วย
ถึงแม้ตอนนั้นนางจะโกรธ แต่หลังจากใจเย็นลงแล้วก็ครุ่นคิดอย่างละเอียดอยู่นาน
ในวังนั้นจิตใจที่จงรักภักดีสำคัญยิ่งกว่าความสามารถ
ไป่เจี๋ยกับฉิงเค่อก็เป็นหนึ่งในคนที่จงรักภักดีต่อนางที่สุด
ทว่าไป่เจี๋ยขี้ขลาด เจออะไรก็ไม่กล้าเดินแม้แต่ก้าวเดียวหากไม่มีคำสั่งจากนาง ส่วนฉิงเค่อนั้นกลับเป็นคนกล้าหาญ ถ้านางมีธุระอะไรที่ไม่สะดวกจะพูดออกมาอย่างชัดเจน นางจะอยากมอบให้ฉิงเค่อไปทำมากกว่า และฉิงเค่อก็ปรับตัวเข้ากับชีวิตในวังได้มากกว่าไป่เจี๋ยเช่นกัน
เจียงเซี่ยนถามความเห็นของไป่เจี๋ย สุดท้ายก็มอบไป่เจี๋ยให้เป็นรางวัลแก่หลี่เชียน
ดังนั้นพอถึงตอนกลางคืนที่ทุกคนต่างไปพักผ่อนแล้ว และในห้องเหลือเพียงฉิงเค่อที่เข้าเวร เจียงเซี่ยนจึงสั่งฉิงเค่อเสียงเบา “พรุ่งนี้เจ้าลองไปสืบที่ห้องอุ่นตะวันออกว่าไทเฮาเสด็จมาได้ตรัสอะไรกับไทฮองไทเฮาบ้าง?”
ฉิงเค่อแปลกใจมาก
ติงเซียงกับเถิงหลัวต่างหากที่เป็นนางในระดับสูงของตำหนักตงซาน ปกติเรื่องลับแบบนี้ท่านหญิงจะสั่งติงเซียงหรือเถิงหลัว
ไทเฮาจะฉวยโอกาสพระราชทานอภัยโทษช่วงวันเกิด ท่านหญิงคิดจะปล่อยติงเซียงกับเถิงหลัวออกจากวังอย่างนั้นหรอกหรือ?
นางครุ่นคิดอยู่ในใจ ทว่ากลับไม่แสดงออกทางสีหน้า และขานรับเสียงเบาอย่างนอบน้อมว่า “เจ้าค่ะ” แล้วลุกขึ้นเขี่ยกำยานในกระถางเบญจรงค์มีหูเคลือบทองและพันรอบด้วยมังกร
กลิ่นในห้องหวานขึ้นแล้ว
เจียงเซี่ยนลืมตาโต และนานมากกว่าจะหลับ
ในความฝัน หลี่เชียนเดินเข้ามาจากด้านนอกอย่างรวดเร็ว แล้วยื่นมือมาเลิกม่านมุกของนางขึ้น
ม่านมุกที่ร้อยด้วยไข่มุกตะวันออกขนาดเท่าเม็ดบัวกระทบกัน ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งกรุ๊งกริ๊งน่าฟัง
นางอุ้มจ้าวสี่ที่ยังเยาว์วัยเหมือนเด็กที่น่ารักและนั่งแข็งทื่ออยู่บนเตียงไม้จันทน์แดงเตี้ยลายสวัสติกะ โดยที่ในมือถือยาพิษที่หมอหลวงปรุงให้นางอยู่ แม้จะตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ แต่กลับยังคงมองเขาตาโตเช่นเดิม และถามเสียงเฉียบขาดว่า “เจ้าเป็นใคร?”
หลี่เชียนไม่ตอบ เขาก้าวมาข้างหน้าหลายก้าวและคุกเข่าข้างเดียวลงตรงหน้านาง แล้วเอ่ยว่า “นางในในวังรับใช้ฮ่องเต้และเป็นผู้หญิงของฮ่องเต้ ไทเฮาพระราชทานเป็นรางวัลแก่กระหม่อมเช่นนี้ กระหม่อมจะกล้าใช้ได้อย่างไร? สรุปแล้วไทเฮาเป็นห่วงทายาทของกระหม่อมหรืออยากทำลายเรือนด้านในของกระหม่อมกันแน่พ่ะย่ะค่ะ? กระหม่อมว่าไทเฮาพระราชทานนางในคนสนิทข้างพระวรกายของไทเฮาเป็นรางวัลแก่กระหม่อมอีกสักคนดีกว่า นอกจากจะช่วยกระหม่อมดูแลเรือนด้านในได้แล้วยังช่วยกระหม่อมสกัดพวกคนที่ไม่หวังดีได้ด้วย...”
เสียงของเขาทุ้มต่ำและหนักแน่น พอพูดถึงตอนท้ายยังเหลือบมามองนางครั้งหนึ่งด้วย ช่างเหลาะแหละและหลงระเริง เหมือนจวิ้นอ๋อง[footnoteRef:1]ที่เป็นรองเพียงฮ่องเต้ตรงไหนกัน [1:  จวิ้นอ๋อง ตำแหน่งที่มีฐานะรองจากชินอ๋อง ส่วนใหญ่ผู้ที่ได้รับตำแหน่งนี้มักเป็นพระโอรสของฮ่องเต้หรือพระโอรสขององค์รัชทายาท]
นางโกรธจนตัวสั่นไม่หยุด และลุกขึ้นยืนทันที...
แล้วเจียงเซี่ยนก็ตื่น
เสาโป๊ยกั้กตั้งอยู่ตรงมุมกำแพง โคมวังหลวง[footnoteRef:2]สว่างไสวแวววาวเหมือนพระจันทร์ที่สุกสกาว บนม่านเตียงผ้าทอลายหงส์แดงเงยหน้ามองดวงอาทิตย์ปรากฏแสงสีฟ้า [2:  โคมวังหลวง คือ โคมหกเหลี่ยมหรือแปดเหลี่ยมที่บุผ้าแพรหรือกระจกทุกด้าน และวาดภาพตกแต่งหลากสีสัน ด้านล่างมีพู่ห้อย เดิมทีใช้ในวังหลวง จึงได้ชื่อนี้มา]
แต่เจียงเซี่ยนกลับนอนไม่หลับอีกแล้ว
นางจึงลืมตามองแสงในห้องและท้องฟ้าที่ค่อยๆ สว่างขึ้น
ฉิงเค่อผูกม่านเตียง แล้วสั่งให้นางในน้อยไปเอาเสื้อนอกสองชั้นที่ผิงอยู่บนกระถางไฟมา และช่วยนางลุกจากเตียง
เจียงเซี่ยนยังเวียนศีรษะอยู่เล็กน้อย จนตอนที่ไป่เจี๋ยถือกล่องเครื่องประดับให้นางเลือกปิ่นปักผมกับต่างหูที่จะใช้ในวันนี้ นางถึงเห็นว่าไป่เจี๋ยชายตาสังเกตนางอย่างระมัดระวังมากอยู่ตลอดเวลา
“เป็นอะไรไป?” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ “มีอะไรผิดปกติหรือ?”
ไป่เจี๋ยถึงเอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านหญิง วันนี้จะทาแป้งสักหน่อยไหมเจ้าคะ?”
ตอนที่เจียงเซี่ยนเพิ่งฟื้นคืนชีพนั้น นางไม่กล้านอนตอนกลางคืน เพราะกลัวว่าพอลืมตาก็จะกลับไปยังอดีตอีก กว่าจะรู้ว่าตนเองกลับไปไม่ได้อีกแล้ว ตอนกลางคืนก็เริ่มฝันร้ายว่าตนเองถูกจ้าวสี่วางยาพิษ...วันนี้นางเจอหลี่เชียนก็เริ่มฝันถึงหลี่เชียนอีก...
หลี่เชียนคงจะไม่ได้เป็นตัวร้ายในชีวิตของนางจริงๆ ใช่หรือไม่?
เพียงแค่เขาปรากฏตัว แม้แต่ฝันร้ายเหล่านั้นก็ไม่กล้ามาก่อกวนนางอีกแล้ว?
เจียงเซี่ยนเหมือนอารมณ์หดหู่ทันที นางเลือกเครื่องประดับผมมุกรูปดอกไม้สีปะการังแดงสองชิ้นไปให้ไป่เจี๋ยช่วยนางใส่ และสั่งให้นางทาแป้งให้ตนเองหน่อย “...ไทฮองไทเฮาจะได้ไม่ทราบว่าข้านอนไม่ค่อยหลับ”
ถึงเวลานั้นท่านยายจะต้องระดมกำลังเชิญหมอหลวงเถียนจากสำนักหมอหลวงมาตรวจนางอย่างแน่นอน และอาจจะทำให้เฉาไทเฮากับฮ่องเต้ส่งคนมาถามสารทุกข์สุขดิบ จนถึงขนาดให้เฉาเซวียนมาเยี่ยมคนป่วยด้วย
ไป่เจี๋ยเหลือบตาลงขานรับ และลงมือแต่งหน้าอ่อนๆ ให้นาง
เจียงเซี่ยนให้คนไปเชิญไป๋ซู่ แล้วทั้งสองคนก็ไปคารวะไทฮองไทเฮาที่ห้องอุ่นตะวันออกด้วยกัน จนกระทั่งไทฮองไท่เฟยมา ทุกคนก็รับประทานอาหารเช้าพร้อมกัน แล้วไปจุดธูปบูชาและสวดมนต์ที่หอพระใหญ่ พอกลับถึงห้องอุ่นตะวันออกก็ต่างคนต่างคัดคัมภีร์หลายหน้า แล้วก็รับประทานอาหารเที่ยง คอยดูแลให้ไทฮองไทเฮานอนกลางวัน เจียงเซี่ยน ไป๋ซู่ และไทฮองไท่เฟยถึงจะออกมาจากห้องอุ่นตะวันออก
ไทฮองไทเฮาไปวังโซ่วคังที่อยู่ติดกันแล้ว
ไป๋ซู่ดึงแขนของเจียงเซี่ยนไปหลังตำหนัก
นางถามเจียงเซี่ยนเสียงเบามาก “เมื่อวานเจ้าเจอเฉิงเอินกง เขาพูดอะไรหรือเปล่า?”
จุดประสงค์ของเฉาไทเฮานั้น ไม่มีใครในวังฉือหนิงที่ไม่รู้
เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างไม่สนใจว่า “ไม่ได้พูดอะไร! แค่ทักทายกันเท่านั้น ข้าจะคุยอะไรกับเขาได้?”
ไป๋ซู่เงียบไปชั่วครู่แล้วเอ่ยว่า “เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องเมินเฉิงเอินกงทุกครั้งที่เจอเขาก็ได้...ข้าได้ยินคนอื่นบอกว่าเขาใช้ได้เลยทีเดียว...ทุกคนต่างก็ทำตามใจตนเองไม่ได้ทั้งนั้น...”
เมื่อก่อนไป๋ซู่ก็เคยเตือนเจียงเซี่ยนแบบนี้เหมือนกัน เจียงเซี่ยนรับปาก แต่ในใจกลับไม่เห็นด้วยเป็นอย่างมาก นางรู้สึกว่าสายตาที่เฉาเซวียนมองนางไม่มีความกระตือรือร้น เขาไม่ได้ชอบนางด้วยซ้ำ ทว่ายังจะทำเป็นสนใจนางมากให้ได้ ทำเหมือนนางไม่เคยเจอคนโง่ น่าเกลียดมาก ดังนั้นไม่ว่าไป๋ซู่จะเตือนนางว่าเจอเฉาเซวียนแล้วควรทำอย่างไร นางก็ยังทำเช่นเดิมอยู่ดี
แต่ชาตินี้ เจียงเซี่ยนคิดถึงความผิดปกติที่ฉายวาบผ่านไปในดวงตาของไป๋ซู่เมื่อวาน ในใจก็คล้ายจะไม่สบายใจเล็กน้อย
“เมื่อวานข้าก็ทักทายเขาอย่างดีแล้วไม่ใช่หรือ?” นางมองตาไป๋ซู่แล้วเอ่ยว่า “ตอนนี้ข้าโตแล้ว จะไม่ก่อความวุ่นวายเหมือนเมื่อก่อนอย่างแน่นอน”
“เช่นนั้นก็ดี!” ไป๋ซู่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม
ไม่รู้ทำไมเจียงเซี่ยนถึงรู้สึกว่ารอยยิ้มของไป่ซู่คล้ายจะอ้างว้าง
เจียงเซี่ยนขมวดคิ้ว
ทั้งสองคนเดินถึงทางแยกของตำหนักตงซานกับตำหนักซีซานแล้ว
“เช่นนั้นข้ากลับไปพักผ่อนแล้ว” ไป๋ซู่ไม่ไปที่ตำหนักของเจียงเซี่ยนเหมือนเช่นเคย แต่หาวอย่างเหนื่อยล้าเล็กน้อย และเอ่ยว่า “ตอนบ่ายพวกเรามาฝึกคัดตัวอักษรกัน”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า จนกระทั่งเงาร่างของไป๋ซู่หายไปที่ตำหนักซีซานแล้ว นางถึงค่อยๆ กลับไปยังตำหนักของตนเอง
ติงเซียงช่วยนางเปลี่ยนเสื้อผ้า
นางสั่งติงเซียง “ให้ฉิงเค่อเข้ามาทุบขาให้ข้า แล้วพวกเจ้าก็ไปพักเถอะ!”
ติงเซียงตอบ “เจ้าค่ะ” แล้วเรียกฉิงเค่อที่ถือไม้ทุบขาอยู่เข้ามา
ฉิงเค่อทุบขาให้เจียงเซี่ยนอย่างไม่รีบร้อน
นาฬิกาที่บอกเวลาโดยอัตโนมัติของห้องโถงส่งเสียงติ๊กต็อกติ๊กต็อก เสียงที่ดังอย่างมีจังหวะนั้นทำให้เจียงเซี่ยนเหนื่อยล้าอย่างถึงที่สุด จึงหลับตาลง
ทว่าเสียงของฉิงเค่อที่ลดเสียงให้เบาลงกลับดังขึ้นข้างหูนาง “ท่านหญิง! เฉาไทเฮามาเพื่อเรื่องแต่งงานของท่านหญิงชิงฮุ่ยเจ้าค่ะ ตรัสว่าอยากให้ท่านหญิงชิงฮุ่ยแต่งงานกับหลี่เชียนลูกชายคนโตของหลี่ฉางชิงแม่ทัพฝูเจี้ยน...”
------------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 008

บทที่ 8 ความคิด
“อะไรนะ?” เหมือนกับทำให้เจียงเซี่ยนตกใจมาก นางลุกขึ้นมานั่งทันที ไร้ซึ่งความอยากนอน “เจ้าว่าอะไรนะ?”
ฉิงเค่อเอ่ยเสียงเบาว่า “ไทฮองไทเฮาไม่ได้ห้ามเจ้าค่ะ ข้าฟังมาจากอิ้นเสียที่ยกชาเข้าไป ไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยก็เจอบุรุษที่ชื่อหลี่เชียนนั่นแล้วด้วย แต่ไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยต่างก็ไม่พอใจกับเรื่องแต่งงานนี้ ตอนที่ไทเฮาเอ่ยเรื่องนี้ ไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยต่างก็แสร้งทำเป็นเหมือนไม่เข้าใจ หลังจากไทเฮากลับไปแล้ว ไทฮองไท่เฟยก็ร้องไห้ และยังบอกว่า ‘รูปงามแล้วจะมีประโยชน์อะไร ฐานะของตระกูลไม่เพียงแต่ต่ำ แถมยังต้องแต่งงานไปอยู่ที่ห่างไกล นี่ไทเฮาไม่เห็นจวนเป่ยติ้งโหวอยู่ในสายตา และดูถูกว่าหลายปีมานี้จวนเป่ยติ้งโหวไม่มีคนที่มีความสามารถเลยไม่ใช่หรือ? หากดีขนาดนี้จริง ทำไมไม่เลือกจากใน ‘ซานกง[footnoteRef:1]’ แต่งไปสักคน...” [1:  ซานกง ตำแหน่งขุนนางขั้นสูงสุดที่ช่วยฮ่องเต้บริหารราชการแผ่นดิน 3 ตำแหน่ง ได้แก่ ไท่ซือ ไท่ฟู่ ไท่เป่า โดยมากเป็นตำแหน่งกิตติมศักดิ์ของขุนนางใหญ่ แต่ไม่ได้มีอำนาจจริง]
เจียงเซี่ยนไม่กะจิตกะใจฟังต่อไปแล้ว
นางถือผ้าเช็ดหน้าเดินไปมาในห้อง
เป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร?
ชาติก่อนนางกับไป๋ซู่ต่างออกเรือนด้วยคำสั่งของบิดามารดา คำพูดของแม่สื่อ[footnoteRef:2] ไม่เกี่ยวอะไรกับหลี่เชียนด้วยซ้ำ [2:  คำสั่งของบิดามารดา คำพูดของแม่สื่อ หมายถึง คลุมถุงชน การแต่งงานเป็นไปตามคำสั่งของพ่อแม่และการชักนำของแม่สื่อ คู่บ่าวสาวไม่มีสิทธิตัดสินใจเลือกคู่ครองด้วยตนเอง]
ไม่ถูกต้อง!
เจียงเซี่ยนหยุดฝีเท้า
หลังจากนางกลับมาก็ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น เรื่องราวกำลังเดินไปตามเส้นทางในอดีตทุกอย่าง ชาติก่อนนางไม่เคยเจอหลี่เชียน ก็เป็นเพราะนางไม่เคยไปห้องชา ซึ่งไม่ได้หมายความว่าหลี่เชียนไม่เคยมาเข้าเฝ้าไทฮองไทเฮา และไม่ได้หมายความว่าเฉาไทเฮาไม่เคยมีความคิดแบบนี้
หากเป็นเช่นนี้ก็สามารถอธิบายเรื่องที่จู่ๆ หลี่เชียนก็ปรากฏตัวที่วังฉือหนิงได้แล้ว...เฉาไทเฮาก็รู้เช่นกันว่าเรื่องแต่งงานนี้ไม่เหมาะสม เพราะฐานะของทั้งสองฝ่ายแตกต่างกัน ดังนั้นจึงให้เฉาเซวียนเรียกหลี่เชียนเข้าวัง พาหลี่เชียนมาให้ไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยดู อยากให้ไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยเห็นหน้าตาของหลี่เชียนและตกลงเรื่องแต่งงานนี้
จริงๆ เลย...
เจียงเซี่ยนด่าเบาๆ ในใจ
ไม่รู้ว่าหลี่เชียนรู้จุดประสงค์ที่ตนเองเข้าวังหรือเปล่า?
น่าจะรู้กระมัง?
เจ้าคนสารเลวนี่ นึกไม่ถึงว่าจะกล้าเข้าวังมาดูตัวอย่างเปิดเผย
แถมยังกล้าคิดวางแผนกับไป๋ซู่...
เจียงเซี่ยนม้วนผ้าเช็ดหน้าเป็นก้อนกลม แล้วโยนลงบนเตียงอุ่นและเหมือนยังไม่หายโกรธ จึงกวาดถ้วยชาและถาดรองชุดชาบนโต๊ะทั้งหมดลงพื้นเสียเลย
นางไม่รู้ว่าความเดือดดาลนี้ของตนเองมาจากไหน!
นางในและขันทีทั้งห้องตกใจจนคุกเข่ากันทั้งแถบ
ในใจของเจียงเซี่ยนยิ่งรู้สึกอึดอัด
นางยับยั้งอารมณ์ไว้และสั่งติงเซียง “ข้าอารมณ์ไม่ดี พวกเจ้าเก็บกวาดของพวกนี้ อย่าให้ไทฮองไทเฮาทราบ ส่วนทางกรมวังก็ให้เงินพวกเขาไปชดเชยของที่ข้าทำพัง”
ของทุกชิ้นในวังล้วนลงบันทึกไว้ในสมุดรายชื่อ วังไหนรับไป ใครรับไป ตอนเปลี่ยนฤดูพังแล้วหรือเสียแล้ว ทำไมถึงพังแล้วหรือเสียแล้วก็ต้องจดบันทึกไว้ทั้งหมด
ติงเซียงขานรับ “เจ้าค่ะ” อย่างหวาดกลัวจนตัวสั่นงันงก นางไม่กล้าถามมาก จึงพาเหล่านางในขั้นสองเก็บกวาดห้องอย่างระมัดระวังมาก
เจียงเซี่ยนจึงถือโอกาสออกไปข้างนอกเสียเลย
ฉิงเค่อช่วยนางสวมเสื้อคลุม และติดตามอยู่ข้างหลังนางอย่างเงียบๆ
ฝนยังไม่หยุด ใบของซีฝู่ไห่ถังหน้าขั้นบันไดนั้นเปียกฝนจนเขียวเป็นมันและชุ่มชื้น
มีนางในสองคนถือกระเช้าดอกไม้ผ้าไหมประดิษฐ์ที่สานจากไผ่เขียวผ่านข้างระเบียงคดไป เสียงที่ดังกังวานและน่าฟังนั้นได้ยินชัดมากในลานกว้างที่เงียบสงัดไร้ซึ่งเสียงใด
“หากฝนตกเช่นนี้ต่อไปจนถึงวันเฉลิมพระชนมพรรษาของไทเฮา ดอกไม้ผ้าไหมประดิษฐ์พวกนี้จะผูกเข้าไปอย่างไรล่ะ? ถึงเวลานั้นขันทีเฉิงจะต้องโมโหแน่ๆ แถมยังไม่แน่ว่าใครจะโดนด้วยนะเจ้าคะ!”
“เกี่ยวอะไรกับพวกเราล่ะ? พวกเราเป็นคนของวังฉือหนิง ช่วยพวกเขาทำดอกไม้ผ้าไหมประดิษฐ์ก็เท่ากับยอมอ่อนข้อให้แล้ว เทวดาอยากให้ฝนตกก็เกี่ยวกับพวกเราด้วยอย่างนั้นหรือ?”
เจียงเซี่ยนสีหน้าไร้อารมณ์
นัยน์ตาของฉิงเค่อฉายแววกังวล นางมองนางในสองคนที่ค่อยๆ เดินห่างออกไป แล้วมองเจียงเซี่ยนอีกครั้ง นางกัดริมฝีปากและก้าวเข้าไปจะต่อว่าเสียงดัง แต่กลับถูกเจียงเซี่ยนยกมือห้ามไว้
วันเกิดอายุสี่สิบเจ็ดปีของเฉาไทเฮา และเป็นปีที่สิบที่นางว่าราชการหลังม่านเช่นกัน พวกเฉิงเต๋อไห่อยากให้ดอกไม้นานาชนิดบานสะพรั่งในฤดูใบไม้ร่วง เลียนแบบอู่เจ๋อเทียน[footnoteRef:3]ในราชวงศ์ก่อน เพื่อประจบประแจงเฉาไทเฮา จึงสั่งให้หัวหน้ากองพระภูษากับนางในแต่ละวังทำดอกไม้ผ้าไหมประดิษฐ์เพื่อวันเกิดของเฉาไทเฮา โดยเตรียมจะประดับบนดอกไม้และต้นไม้ในคืนก่อนวันเกิดของเฉาไทเฮา... [3:  อู่เจ๋อเทียน หรือ บูเช็กเทียน จักรพรรดินีองค์แรกและองค์เดียวในประวัติศาสตร์จีน]
ชาติก่อนหากนางได้ยินนางในกับขันทีข้างกายวิพากษ์วิจารณ์ความอดทนและการถอยหนีของวังฉือหนิงเช่นนี้ นางจะต้องต่อว่าคนที่วิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้นอย่างรุนแรงแน่นอน แล้วก็เพราะนางเป็นคนแบบนี้เช่นกัน จึงทำให้ทุกคนต่างไม่กล้าพูดจาไร้สาระเช่นนั้นต่อหน้านางอีก ถึงขนาดที่ว่ากว่านางจะรู้ว่าจ้าวอี้ผิดปกติ นางก็เป็นฮองเฮาแล้ว จะเสียใจก็สายไปแล้ว
นางจะไม่แต่งงานกับจ้าวอี้
ไป๋ซู่ก็จะไม่แต่งงานกับจิ้นอันโหวเช่นกัน
เช่นนั้นนางควรจะทำอย่างไรล่ะ?
เจียงเซี่ยนก้มหน้าลง
เฉาไทเฮาเป็นแม่สื่อให้หลี่เชียน พูดตามตรง ความจริงแล้วก็อยากดึงหลี่ฉางชิงพ่อของหลี่เชียนไปเป็นพวก
หลี่ฉางชิงก็เป็นคนที่เฉลียวฉลาดมากเช่นกัน
เขาไม่มีทางละทิ้งโอกาสแบบนี้อย่างแน่นอน
ชาติก่อนนางไม่เคยได้ยินเรื่องแต่งงานนี้เลย เป็นไปได้มากว่าเป็นเพราะไม่นานก็เกิดเรื่องขึ้นกับเฉาไทเฮา ไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยก็ไม่พอใจ พอไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องแต่งงานนี้ ก็ยิ่งไม่มีทางที่จะมีอะไรตามมาอีกแล้ว
ก็เหมือนกับชาติก่อนที่เฉาไทเฮาอยากให้นางแต่งงานกับเฉาเซวียนมากเหมือนกัน ตอนหลังพอเฉาไทเฮาตายไปก็ไม่มีใครเอ่ยถึงแล้วเช่นกัน!
เจียงเซี่ยนตั้งสติ
เส้นทางในภายภาคหน้าจะเดินอย่างไร ไม่ใช่ว่านางตะโกนเสียงดังง่ายๆ ไม่กี่คำก็ใช้ได้แล้ว
เรื่องนี้นางต้องไตร่ตรองให้ดี
เจียงเซี่ยนเงยหน้าขึ้น และยืดหลังตรง
ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มจากเปลี่ยนท่าทีของวังคุนหนิงเถอะ!
---
พอถึงตอนบ่าย ฮ่องเต้น้อยจ้าวอี้ก็มาแล้ว
เขามุดศีรษะเข้าไปในอ้อมกอดของไทฮองไทเฮา แล้วกอดเอวของไทฮองไทเฮาไว้ พลางออดอ้อน “เสด็จย่า กระหม่อมไม่ได้มาหาเสด็จย่าสองสามวันแล้ว เสด็จย่าก็ไม่ให้หลิวเสี่ยวหม่านไปเรียกกระหม่อม อาจารย์สยงทิ้งการบ้านกองใหญ่ไว้ให้กระหม่อมทุกวัน เสด็จย่าดูสิ มือของกระหม่อมด้านหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวอี้พูดไปก็ยื่นมือให้ไทฮองไทเฮาดู
นิ้วที่เรียวยาวและขาวนวลจนเหมือนหัวหอมนั้นสวยกว่าผู้หญิงเสียอีก ไม่ต้องพูดถึงด้าน แม้แต่รอยแดงสักรอยก็ไม่มี
เขามีใบหน้ารูปเมล็ดแตงโมที่ขาวผ่องและคางที่แหลมมาก ในดวงตาเรียวยาวที่หางตางอนขึ้นเล็กน้อยนั้นมีน้ำคลออยู่เต็มหน่วย
ไทฮองไทเฮาเห็นแล้วก็ชอบใจ หลังจากสั่งให้เมิ่งฟางหลิงไปยกขนมที่ทำใหม่มาจากห้องครัวเล็กแล้วก็กอดจ้าวอี้ พลางเอ่ยว่า “ฝ่าบาท นี่ก็เป็นเพราะอาจารย์สยงหวังดีกับฝ่าบาทเช่นกัน ต่อไปฝ่าบาทต้องปกครองใต้หล้า หากไม่รู้อักษร จะควบคุมเหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและบัณฑิตของสำนักราชเลขาธิการได้อย่างไร? พอผ่านชีวิตที่ลำบากเหล่านี้ไปได้ก็สบายแล้ว”
อาจารย์สยงชื่อสยงจวิ้นหรง มหาบัณฑิตสำนักฮั่นหลิน อาจารย์ที่ฮ่องเต้องค์ก่อนเลือกไว้ให้จ้าวอี้ก่อนตาย
จ้าวอี้พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง แต่ปากกลับบ่นพึมพำว่า “มีไทเฮาอยู่ไม่ใช่หรือ? อย่างไรกระหม่อมเรียนหรือไม่เรียนก็เหมือนกันอยู่ดี”
ไทฮองไทเฮาหน้านิ่งไปเล็กน้อย และไม่นานก็เปลี่ยนเป็นอบอุ่นขึ้นอีกครั้ง นางอมยิ้มพลางตำหนิว่า “พูดจาเหลวไหล! หากฝ่าบาทเรียนไม่เก่ง ไม่ต้องพูดถึงไทเฮาแล้ว แม้แต่ขุนนางทั้งราชสำนักก็ไม่กล้ามอบตราลัญจกรหยกของฮ่องเต้ให้ฝ่าบาทเช่นกัน!”
จ้าวอี้หัวเราะคิกคัก พอลุกขึ้นมายืนตรงหน้าไทฮองไทเฮาเรียบร้อย ก็เรียกชื่อเล่นของเจียงเซี่ยนด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “เป่าหนิง หลายวันนี้เจ้าทำอะไรอยู่หรือ? วันนั้นข้าให้เสี่ยวโต้วจึส่งน้ำหอมกลิ่นกุหลาบไปให้เจ้าขวดหนึ่ง เจ้าก็ไม่ตอบข้าสักคำ จนข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้าชอบหรือไม่ชอบ? ได้น้ำหอมกลิ่นหอมหมื่นลี้มาขวดหนึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องส่งไปให้เจ้าหรือไม่...”
ก่อนเป็นฮองเฮา เจียงเซี่ยนยังชอบเล่นกับจ้าวอี้มาก
ไม่เพียงแต่เพราะในวังมีเด็กเล็กแค่สามคนอย่างนาง ไป๋ซู่ และจ้าวอี้ ทว่ายังเพราะจ้าวอี้ชอบเล่นกับนางด้วย จ้าวอี้เชื่อฟังนางมาก มีของอะไรดีๆ ก็ยินดีแบ่งปันกับนางและมอบให้นาง
ตอนนี้ดูเหมือนเจ้าเด็กจ้าวสี่กับจ้าวอี้พ่อของเขาจะเหมือนกันไม่มีผิด นางเลี้ยงจ้าวสี่มาสิบปี จ้าวสี่ส่งถ้วยยาพิษให้และฆ่านางอย่างไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว นางกับจ้าวอี้รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก หลังจากเขาแต่งตั้งนางเป็นฮองเฮาแล้วก็ทำเหมือนนางเป็นของตกแต่งและทิ้งไว้ที่วังคุนหนิง
สายตาของนางช่างดีจริงๆ!
---------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 009

บทที่ 9 ฮ่องเต้
เจียงเซี่ยนหัวเราะเยาะตนเองอยู่ในใจ ทว่าชีวิตไทเฮาเจ็ดปียังพอทำให้นางควบคุมอารมณ์ของตนเองไว้ได้อยู่ นางจึงยิ้มพลางทักทายจ้าวอี้เหมือนเช่นเคย “สองวันนี้ฝนตกหนักเกินไป ทำอะไรก็ไม่สนุกทั้งนั้น น้ำหอมที่ฝ่าบาทให้คนส่งมาหม่อมฉันยังไม่ได้ใช้เลยยังไม่รู้ว่าชอบหรือไม่ แต่หากที่ฝ่าบาทยังมีน้ำหอมอีกก็ส่งมาให้หม่อมฉันเหมือนเดิมเถอะ...”
ถึงเวลานั้นก็เอาไปมอบให้คนอื่น ถือโอกาสแสดงน้ำใจเสียเลย
จ้าวอี้ยิ้มพลางตอบว่า “ได้” แล้วสั่งให้เสี่ยวโต้วจึขันทีประจำตัวเขาไปเอาน้ำหอมที่วังเฉียนชิงทันที
ไทฮองไทเฮาเห็นพวกเขาสนิทกันเช่นนี้ก็ไม่อาจเก็บงำรอยยิ้มที่ระบายเต็มหน้าไว้ได้
จ้าวอี้กวักมือไปทางเจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่ที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยว่า “พวกเราออกไปเล่นกัน!”
นี่ยังคงเป็นครั้งแรกที่เจียงเซี่ยนเจอจ้าวอี้หลังจากฟื้นคืนชีพ
เสียงพูดคุยและหัวเราะอย่างมีความสุขที่ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันในอดีตผุดขึ้นในความทรงจำของนางทันที ทว่าวันเวลาที่นางโดนดูถูกเหยียดหยามมากขึ้นเพราะความเฉยเมยของเขา และความเจ็บปวดที่ถูกวางยาพิษด้วยสารหนูกลับทำลายวันเวลาในอดีตเหล่านั้นจนตาย
จ้าวอี้ช่างน่ารังเกียจจริงๆ
นางยิ้มพลางปฏิเสธจ้าวอี้ “ข้างนอกอากาศหนาวเกินไป หม่อมฉันไม่อยากออกไปเพคะ!”
จ้าวอี้ได้ยินแล้วสายตาก็เคร่งขรึมเล็กน้อย และแสดงท่าทางผิดหวังออกมาโดยไม่รู้ตัว
ไป๋ซู่มองเจียงเซี่ยนอย่างประหลาดใจ เหมือนไม่เข้าใจว่าทำไมนางถึงได้ขัดใจจ้าวอี้ด้วยเรื่องเล็กแบบนี้
ความกังวลฉายวาบในดวงตาของนาง นางลังเลเล็กน้อยและก้าวไปข้างหน้าอีกนิด พลางยิ้มและคารวะจ้าวอี้ แล้วอธิบายเสียงเบาว่า “ฝ่าบาท ข้างนอกทั้งชื้นทั้งหนาว ในห้องก็จุดเตาไฟใต้ตำหนักคลายหนาวแล้ว เดี๋ยวหนาวเดี๋ยวร้อนเช่นนี้ ท่านหญิงเกรงว่าจะทนไม่ไหว...”
จ้าวอี้เข้าใจทันที จึงรีบเอ่ยว่า “เป่าหนิง เพราะข้าคิดไม่รอบคอบเอง แต่ข้ามีของสนุกๆ ให้เจ้าจริงๆ นะ” เขาเหลือบตาเรียวยาวที่หางตางอนขึ้นเล็กน้อยขึ้นและเข้ามาใกล้นาง เสียงพูดยิ่งเบาลงเรื่อยๆ และแสดงความสนิทสนมในแบบเฉพาะที่สนิทกันมากเท่านั้น
ไทฮองไทเฮาหรี่ตา ไม่นานก็ยิ้มออกมาอย่างสบายใจ
เจียงเซี่ยนแอบทำเสียงไม่เชื่อ
จ้าวอี้อยากเล่นกับนางที่ไหนกัน เห็นได้ชัดว่าอยากให้ท่านยายรู้ว่าเขาดีกับนาง
นางแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “มีของอะไรที่ข้าต้องออกไปดูให้ได้หรือ? เอาออกมาให้ไทฮองไทเฮาดูไม่ได้...”
นางยังพูดไม่ทันจบ จ้าวอี้ก็แสดงท่าทางรีบร้อนจนรอไม่ได้เหมือนเด็กออกมาแล้ว เขายื่นมือมาดึงแขนของเจียงเซี่ยนไว้ แล้วลากนางเดินออกไปข้างนอกพร้อมกับเอ่ยว่า “เจ้าตามข้าออกไปแล้วกัน”
เจียงเซี่ยนตั้งตัวไม่ทัน จึงถูกเขาลากและเดินโซเซออกไปข้างนอก
ไป๋ซู่รีบตามไป
พอเลิกม่านไม้อัดที่หนาขึ้น เหล่านางในและขันทีของวังเฉียนชิงที่รับใช้จ้าวอี้ต่างก็อยู่กันทั้งนั้น
พวกเขาแต่ละคนต่างแยกกันยืนบนระเบียงคดนอกประตูคนละฝั่งซ้ายขวา และมองพวกเขาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ทว่าไม่รู้ว่าลานหน้าห้องอุ่นตะวันออกถูกปิดไปตั้งแต่เมื่อไร น้ำมารวมอยู่ในลาน เป็ดหัวเขียวและเป็ดแมนดารินสีที่ถูกเย็บปีกหลายตัวถูกปล่อยไว้ในน้ำท่วมขังในลาน และกำลังเปียกฝนจนหนีกันอุตลุดทั่วทุกที่ ท่าทางลำบากมาก
“สนุกล่ะสิ!” จ้าวอี้ปรายตามองเจียงเซี่ยนอย่างภูมิใจมาก
ตอนที่นางเป็นท่านหญิงเจียหนาน จ้าวอี้มักจะล้อนางเล่นแบบนี้เสมอ ถึงแม้นางจะรู้สึกไม่ค่อยดี แต่กลับบอกไม่ถูกเช่นกันว่าตรงไหนไม่ดี จนกระทั่งนางได้มาเห็นสิ่งที่จ้าวอี้ทำใหม่อีกครั้ง และมองทั้งหมดออกผ่านส่วนเล็กๆ ส่วนหนึ่ง ถึงได้ค้นพบความโหดร้ายของจ้าวอี้ว่า...แม้แต่สิ่งเล็กๆ ที่ไม่มีแรงต่อต้านเขา เขาก็ยังจะเล่นสนุก!
“ปล่อยพวกมันไปดีกว่า!” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เย็บปีกท่ามกลางสายฝนแบบนี้ ต่อให้พวกมันอยากเล่นน้ำก็เล่นไม่ได้เช่นกัน น่าจะลำบากมากทีเดียว”
จ้าวอี้เหมือนไม่พอใจมากและเอ่ยว่า “ก็แค่สัตว์เดรัจฉานไม่กี่ตัวเท่านั้น...”
ไป๋ซู่รีบออกหน้ากู้หน้าให้เจียงเซี่ยน “ฝ่าบาท นี่เป็นความคิดของใครหรือเพคะ? ช่างแปลกใหม่จริงๆ”
จ้าวอี้ได้ยินก็เหมือนอารมณ์ดีขึ้นมาอีกครั้ง จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เป็นความคิดของเสียนอี๋ นางฉลาดมากใช่หรือไม่?”
เจียงเซี่ยนได้ยินชื่อนี้ก็นึกขึ้นมาได้ในทันใด
เสียนอี๋เป็นหนึ่งในนางในที่จ้าวอี้ให้ความสำคัญที่สุด แซ่ซ่ง บิดาเสียชีวิตตั้งแต่เด็ก ฐานะของครอบครัวไม่ร่ำรวยเท่าเมื่อก่อน จึงเข้าวังมาเป็นนางในเพื่อเลี้ยงดูน้องชายและน้องสาวหลายคน นางเป็นนางในที่สามารถอ่านออกเขียนได้และลายมือสวยซึ่งหาได้ยากในหมู่นางใน เฉาไทเฮาชอบนางมาก และเคยอยากให้นางไปเป็นคนรับใช้ที่วังคุนหนิง ทว่ากลับถูกนางปฏิเสธทางอ้อม และนางก็ไม่เพียงแต่หน้าตาสวยมากโดยเฉพาะตอนที่โกรธ แต่ยังรอบคอบและเฉลียวฉลาดด้วย
ทว่าไม่รู้ทำไม ซ่งเสียนอี๋ไม่ได้ปีนขึ้นเตียงของจ้าวอี้แต่กลับถูกจ้าวอี้ฆ่า ส่วนเซียวหรงเหนียงที่ปกติไม่รู้หลบอยู่ในมุมไหนและขี้ขลาดเหมือนนกกระทานั้นกลับคลอดจ้าวสี่ลูกชายคนโตให้จ้าวอี้
พอคิดถึงเรื่องพวกนี้ เจียงเซี่ยนก็คิดออกในทันใด
หลังจากเฉาไทเฮาตาย ราชสำนักและประชาชนต่างก็พากันพูดเป็นหลายเสียง บรรยากาศในวังก็ตึงเครียดมากเช่นกัน ไทฮองไทเฮากักตัวนางกับไป๋ซู่ไว้ในวังฉือหนิงและไม่ให้พวกนางเดินเพ่นพ่าน จนกระทั่งจ้าวอี้ว่าราชการด้วยตนเองอย่างราบรื่น ลุงของนางเข้าวังมาปรึกษากับไทฮองไทเฮาเรื่องการสมรสของนางกับจ้าวอี้ ไทฮองไทเฮาถามความคิดของนางเป็นการส่วนตัว เมื่อได้รับความเห็นชอบจากนางแล้ว นางจึงออกจากวังกลับไปรอแต่งงานที่จวนเจิ้นกั๋วกง หลังจากนั้นก็เป็นงานแต่งงานของฮ่องเต้กับฮองเฮา ซึ่งพิธีแต่งงานยืดยาวและจุกจิก...จนกระทั่งนางเป็นฮองเฮา จ้าวสี่ถึงปรากฏตัว
ตอนนั้นนางออกจากวังฉือหนิงน้อยมาก จึงรู้เรื่องของวังคุนหนิงกับวังเฉียนชิงไม่มากนัก และนางก็ไม่ได้คิดมาก คิดว่าเซียวหรงเหนียงเป็นนางในที่เฉาไทเฮาจัดให้มาสอนจ้าวอี้เรื่องคน แถมยังใจกว้างมากจนแต่งตั้งให้นางเป็นเหม่ยเหรินคนหนึ่ง...ตอนนี้คิดดูแล้ว วันเกิดของจ้าวสี่คือวันที่สองเดือนสอง เวลานี้เซียวหรงเหนียงคงตั้งครรภ์ได้หกเดือนแล้วกระมัง!
ทว่านี่เป็นลูกคนแรกของจ้าวอี้
หากเฉาไทเฮาเป็นคนจัดการเรื่องนี้ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ไทฮองไทเฮาไม่มีทางที่จะไม่รู้
และถ้าไทฮองไทเฮารู้ ด้วยนิสัยคนแก่อย่างนางก็ไม่มีทางที่จะไม่สนใจ
พอคิดถึงเจ้าเด็กจ้าวสี่นั่น เจียงเซี่ยนก็รู้สึกว่านางควรเอาใจใส่เซียวหรงเหนียงสักหน่อย
นางพยักหน้าให้จ้าวอี้อย่างไม่ใส่ใจนัก
มีหญิงสาวคนหนึ่งที่ดูเป็นนางในก้าวออกมาเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านหญิง เพราะฝ่าบาททรงคิดว่าหลายวันนี้ฝนตก กลัวว่าท่านจะไม่สนุก จึงทุ่มเทความคิดอยากให้ท่านหญิงมีความสุข ฝ่าบาทให้พวกข้าคิดหาทาง พวกข้าถึงมีความคิดเช่นนี้เจ้าค่ะ”
หญิงสาวมีใบหน้าที่อ่อนวัยราวกับดอกซิ่ง[footnoteRef:1] และนัยน์ตาสว่างไสวราวกับดวงดาวตรงขอบฟ้า นางเต็มไปด้วยความสุข จนทำให้คนเห็นแล้วรู้สึกมีความสุขขึ้นเล็กน้อย [1:  ดอกแอพริคอต]
เจียงเซี่ยนคิดอยู่ครู่หนึ่งถึงจำได้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือซ่งเสียนอี๋
นางยิ้มเล็กน้อยและไม่เอ่ยสิ่งใด
ซ่งเสียนอี๋กระวนกระวายเล็กน้อย
ตัวท่านหญิงเจียหนานเองเป็นคนพูดน้อย แต่กลับชอบคนที่นิสัยร่าเริงและช่างพูด ทุกครั้งที่นางพูดจาเกินหน้าที่กับท่านหญิงเจียหนานเช่นนี้ ท่านหญิงเจียหนานก็มักจะตอบไม่กี่คำ ทว่าท่านหญิงเจียหนานในวันนี้กลับแปลกนิดหน่อย...เหมือนไม่ค่อยชอบที่นางทำเกินหน้าที่
นางก้มหน้าลงอย่างรู้สึกขลาดกลัวและถอยไปข้างๆ
เจียงเซี่ยนยิ่งรู้สึกงุนงง
คนที่รู้จักสังเกตสีหน้าและคำพูดของคนอื่นเช่นนี้ จะล่วงเกินจ้าวอี้ได้อย่างไร?
ส่วนเสี่ยวโต้วจึเห็นว่าบรรยากาศไม่ดี จึงเหลือบมองจ้าวอี้ครั้งหนึ่ง แล้วพับขากางเกงขึ้นและกระโดดเข้าไปในน้ำท่วมขังทันที พลางเอ่ยว่า “ในเมื่อท่านหญิงอยากเห็นพวกมันวิ่งไปทั่วบินไปทั่ว ข้าก็จะปล่อยปีกของพวกมันทั้งหมดเดี๋ยวนี้ขอรับ”
ขันทีที่มีไหวพริบเห็นสถานการณ์ก็กระโดดตามเสี่ยวโต้วจึเข้าไปในน้ำท่วมขัง
ในลานเกิดเสียงอึกทึกขึ้นมาทันที
ทว่าจ้าวอี้กลับไม่สนใจ และลากเจียงเซี่ยนมาคุยกันข้างๆ “เช้าวันนี้เสด็จแม่ออกราชโองการให้หลี่เชียนบุตรชายคนโตของหลี่ฉางชิงแม่ทัพฝูเจี้ยนเข้าวังมาเป็นองครักษ์ระดับสาม! ข้าได้ยินว่าเมื่อวานเขามาเข้าเฝ้าเสด็จย่าที่วังฉือหนิงพร้อมกับเฉาเซวียน ใช่หรือไม่?”
------------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 010

บทที่ 10 ช่วยพูด
นึกไม่ถึงว่าหลี่เชียนจะเป็นองครักษ์แล้ว
เจียงเซี่ยนแปลกใจมาก
ชาติก่อนนางไม่รู้ว่ามีเรื่องนี้หรือไม่
หากชาติก่อนก็เคยเกิดเรื่องแบบนี้เหมือนกัน แต่หลังเฉาไทเฮาตายตระกูลหลี่กลับไม่ถูกคิดบัญชี เป็นเพราะหลี่เชียนยังไม่ได้เข้าวังก็เกิดเรื่องขึ้นกับเฉาไทเฮาก่อน เรื่องนี้เลยถูกปล่อยทิ้งไป? หรือว่าหลี่ฉางชิงกลัวลูกชายคนโตจะอยู่เป็นตัวประกันที่เมืองหลวง จึงคิดหาทางบอกปัดงานนี้ ทำให้ตระกูลหลี่และหลี่เชียนหนีเคราะห์ร้ายพ้น?
เจียงเซี่ยนอยากรู้มาก
บางทีอาจเป็นเพราะเกลียดคนๆ หนึ่งแล้ว คนๆ นี้ทำอะไรจึงผิดไปหมด
เมื่อก่อนทุกครั้งที่ในราชสำนักหรือในวังเกิดอุบัติเหตุอะไร จ้าวอี้ก็ชอบลากเจียงเซี่ยนไปที่ที่ไม่มีคนและซุบซิบเบาๆ กับนางนานมากแบบนี้ นางมีความสุขที่เพื่อนไว้ใจและได้แบ่งปันกับเพื่อนสนิท แต่เวลานี้นางกลับรู้สึกว่าจ้าวอี้กำลังรังแกนางที่ยังเยาว์วัยไม่รู้ความ และถามถึงเจตนาของเฉาไทเฮากับนาง
นางรำคาญจ้าวอี้นิดหน่อย
ทว่าพอคิดว่าเรื่องนี้เกี่ยวพันถึงเฉาเซวียนที่เคยช่วยนางเยอะมาก นางจึงยังเอ่ยว่า “เรื่องนี้เป็นความคิดของเฉาเซวียนหรือ?”
ชาติก่อนจู่ๆ เฉาไทเฮาก็เสียชีวิตอย่างกะทันหัน ทุกคนต่างเดาว่าจ้าวอี้เป็นคนฆ่าเฉาไทเฮา ขุนนางใหญ่ทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ในราชสำนักและพระญาติทางฝั่งฮองเฮาที่มีความดีความชอบพิเศษต่างนิ่งเงียบ เพื่อสถานการณ์ทางการเมืองและเพื่อเกียรติของฮ่องเต้ ดังนั้นจ้าวอี้จึงไม่อาจฆ่าเฉาเซวียนได้ในทันที จึงคุมตัวเฉาเซวียนไว้ที่จวนเฉิงเอินกงก่อนเป็นการชั่วคราว
เฉาเซวียนอับจนหนทาง จึงขอให้ไป๋ซู่ออกหน้ามาหานางถึงที่นี่ผ่านทางจิ้นอันโหวสามีของไป๋ซู่ เขาอยากให้นางช่วยพูดให้เขาต่อหน้าจ้าวอี้สักหน่อย ขอเพียงไว้ชีวิตเขา จะปลดเป็นสามัญชนหรือเนรเทศไปชายแดนก็ได้ทั้งนั้น
จ้าวอี้อยากแต่งตั้งแม่นมของเขาเป็นฮูหยินเฟิ่งเซิ่ง
เจียงเซี่ยนรู้สึกว่าไม่เหมาะสม
จ้าวอี้เหมือนค่อนข้างอยากจะแลกเปลี่ยน...เขาปล่อยเฉาเซวียนไป ส่วนนางก็เห็นชอบเรื่องแต่งตั้งแม่นมของเขาเป็นฮูหยินเฟิ่งเซิ่ง
ตอนนั้นไป๋ซู่เพิ่งจะแต่งงานกับจิ้นอันโหว นางอยากให้ไป๋ซู่สร้างบารมีที่ตระกูลไช่ จึงตอบรับคำขอของจ้าวอี้ แล้วทั้งสองคนก็จัดการเรื่องราวอย่างที่รู้ดีอยู่แก่ใจ
ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ แต่จ้าวอี้กลับไม่เคยคิดที่จะปล่อยเฉาเซวียนไปเลย
หากไม่ใช่ว่าเขาอายุสั้น เฉาเซวียนก็ตายไปนานแล้ว
ชาตินี้นางไม่คิดที่จะแต่งงานกับจ้าวอี้แล้ว ทว่าเฉาไทเฮาต้องส่งอำนาจคืนให้จ้าวอี้อย่างแน่นอน ถึงเวลานั้นเฉาเซวียนก็ขาดคนปกป้องไปเหมือนกัน นางช่วยเฉาเซวียนได้นิดหน่อยก็ช่วยเขาหน่อยแล้วกัน!
แล้วก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆ จ้าวอี้ได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้วตลอด และเอ่ยว่า “เป่าหนิง เฉาเซวียนพูดอะไรกับเจ้าหรือเปล่า? ทำไมจู่ๆ เจ้าก็ช่วยเฉาเซวียนพูดขึ้นมา ถึงเรื่องนี้จะไม่ใช่ความคิดของเฉาเซวียนก็ต้องเกี่ยวข้องกับเขาอย่างแน่นอน...”
สีหน้าของเจียงเซี่ยนเต็มไปด้วยความงุนงง พลางเอ่ยว่า “ไทเฮาไม่น่าจะอนุญาตให้เฉาเซวียนรับเงินจากการซื้อขายตำแหน่งบรรดาศักดิ์ของขุนนางกระมัง?”
จ้าวอี้ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว
หลังจากเฉาไทเฮาตาย นางแบกรับชื่อเสียงที่ไม่ดีมากมาย แต่ไม่ว่าทุกคนจะด่าทอนางอย่างไรก็ไม่อาจปฏิเสธความยุติธรรมและความเที่ยงธรรมในการเลือกขุนนางของนางได้
นี่ก็คือสาเหตุว่าทำไมจ้าวอี้จำเป็นต้องหาเหตุผลที่ชอบธรรมถึงจะฆ่าเฉาเซวียนได้ แล้วก็เป็นสาเหตุที่เฉาเซวียนมาช่วยนางได้ในภายหลังเช่นกัน
“จะเป็นเพราะหลี่ฉางชิงนั่นมีอะไรพิเศษมากกว่าหรือเปล่า?” เจียงเซี่ยนที่คิดว่าคนอื่นตายดีกว่าตนเองตาย จึงขายตระกูลหลี่ทันที
“เจ้าหมายถึงแม่ทัพฝูเจี้ยน?” จ้าวอี้ยันข้อศอกลูบคางของตนเองพลางครุ่นคิด “ตอนแรกข้าก็สงสัยเหมือนกัน อยู่ไกลขนาดนั้น แถมยังเป็นโจรที่ราชสำนักรับเข้ามาเป็นขุนนาง ใช้งานไม่ได้อย่างสิ้นเชิง...หากไม่เข้าทางเฉาเซวียน ไทเฮายังอยากใช้งานเขาอีกอย่างนั้นหรือ?”
เจียงเซี่ยนได้ยินก็คิดถึงคนๆ หนึ่ง
จ้าวเซี่ยวจิ้งไห่โหว
เวลานี้เขายังไม่ปรากฏตัว
คนที่มีชื่อเสียงคือจ้าวควนพ่อของเขา
เขาสืบสายมาจากอ๋องจิ้งฮ่องเต้ผู้ก่อตั้งแคว้น ต่อมาทำความผิด จึงถูกลดบรรดาศักดิ์ คิดดูแล้วจวนจิ้งไห่โหวก็ตระกูลเดียวกันกับจ้าวอี้และเป็นสายเลือดของราชวงศ์
ตระกูลของพวกเขาตั้งกองทัพรักษาการณ์อยู่ที่ฝูเจี้ยนมาหลายรุ่น ก่อนที่โจรสลัดญี่ปุ่นจะมารุกราน ตระกูลของพวกเขาก็เป็นพระญาติของฮ่องเต้ที่ใช้ชีวิตอย่างไร้เป้าหมายเช่นกัน จนโจรสลัดเข้ามารุกราน ตระกูลของพวกเขาจึงเติบโตขึ้นเรื่อยๆ ด้วยการใช้กำลังทหารปราบปรามญี่ปุ่น จนกระทั่งจ้าวอี้กุมอำนาจ ราชสำนักก็ควบคุมเขาไม่ได้แล้ว
คิดดูแล้วตอนนั้นจ้าวเซี่ยวก็ลอบวางแผนทำร้ายนางไม่น้อย
ตอนนี้นางหาอะไรให้เขาทำสักหน่อยคงจะไม่ถือว่าเพิ่มภาระให้ใช่หรือไม่?
เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “หลายวันก่อนตอนที่หม่อมฉันกลับไปฉลองเทศกาลบ๊ะจ่าง บางทีก็ได้ยินท่านลุงของหม่อมฉันเอ่ยขึ้นมาว่าเวลานี้ทหารเรือของราชสำนักต่างอยู่ในกำมือของจิ้งไห่โหว หลี่ฉางชิงนั่นเป็นโจรที่ราชสำนักรับเข้ามาเป็นขุนนางไม่ใช่หรือ? เขาต้องเป็นคนที่ไม่เชื่อฟังผู้ควบคุมอย่างแน่นอน เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้ หลี่ฉางชิงอยู่ที่นั่นก็คงจะไม่ค่อยสบายนักกระมัง? หากเป็นหม่อมฉัน อย่างไรก็ต้องหาโอกาสออกไปเปลี่ยนสถานที่เช่นกัน”
นางยังพูดไม่จบก็เสียใจที่เอ่ยไปเช่นนั้นแล้ว
จะแยกเฉาเซวียนออกมาก็แยกออกมา ทำไมต้องแยกตระกูลหลี่ออกมาด้วย
ความคิดแวบผ่านไป นางปลอบใจตนเองอีกครั้ง ช่างเถอะ ก็ถือว่าเป็นคำขอบคุณเล็กๆ น้อยๆ ที่นางมอบให้หลี่เชียนสำหรับตอนนั้นที่เขาบุกเข้ามาในพระราชวังต้องห้ามแล้วไม่ทรยศแล้วกัน!
จ้าวอี้ถูกเจียงเซี่ยนยุยงจนเริ่มคิดเรื่องนี้
“เจ้าหมายความว่า” จ้าวอี้ครุ่นคิด “หลี่ฉางชิงอยากโยกย้ายตำแหน่ง เสด็จแม่อยากให้เขาสู้กับจ้าวเซี่ยว...ให้ลูกชายคนโตของหลี่ฉางชิงเป็นขุนนางเล็กๆ ในราชสำนัก เพื่อปลอบใจเขา...ไม่กลัวว่าหลี่ฉางชิงจะดื้อแพ่ง...”
เหอะ!
จ้าวอี้ นี่เป็นวิธีของเจ้าใช่หรือไม่?!
ตระกูลหลี่แค่อยากประจบประแจงเฉาไทเฮาแล้วกลับไปเป็นเจ้าถิ่นที่บ้านเกิดอย่างซานซีเท่านั้น
ทว่าขอเพียงจ้าวอี้รู้ว่าเฉาไทเฮาเป็นผู้ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ไม่ใช่เฉาเซวียนก็พอแล้ว
“ใครจะรู้เล่า?” เจียงเซี่ยนเอ่ยพลางหัวเราะคิกคัก “ความคิดของไทเฮามักจะเดายากมากเสมอ”
“ต้องเป็นแบบนี้อย่างแน่นอน!” จ้าวอี้เอ่ยอย่างมั่นใจในตนเอง แล้วถามเจียงเซี่ยน “เจ้าว่าข้าย้ายหลี่เชียนไปเป็นองครักษ์ที่วังเฉียนชิงเป็นอย่างไร?”
ถึงแม้เมื่อก่อนจ้าวอี้จะทำตัวเหมือนเด็กที่ถูกตามใจจนเสียคนต่อหน้าเฉาไทเฮา แต่กลับไม่กล้าเลื่อยขาเก้าอี้เฉาไทเฮาและใช้คนของนาง
ตอนนี้กล้าแย่งคนกับเฉาไทเฮาแล้ว!
พอจ้าวอี้พูดออกมา เจียงเซี่ยนก็รู้สึกได้ทันทีว่าจ้าวอี้ในเวลานี้ตัดสินใจอย่างแน่วแน่ที่จะโค่นล้มเฉาไทเฮาและสู้กับเฉาไทเฮาจนตายด้วยกันทั้งคู่แล้ว
“ฝ่าบาทก็ลองหาโอกาสทูลไทเฮาแล้วกันเพคะ” เจียงเซี่ยนตอบจ้าวอี้อย่างขอไปที นางคุยกับจ้าวอี้อย่างเรื่อยเปื่อยอีกเล็กน้อย แล้วก็เริ่มถูมือ
จ้าวอี้รู้ว่านางร่างกายไม่แข็งแรง กลัวว่านางจะแข็งตาย จึงกลับห้องอุ่นตะวันออกพร้อมกับนาง
ไทฮองไทเฮารีบสั่งให้นางในยกชาร้อนเข้ามาให้ทุกคน
ทุกคนดื่มชา พลางนั่งคุยกันบนเตียงอุ่น
จ้าวอี้อยู่รับประทานอาหารมื้อเย็นที่วังฉือหนิงถึงจะจากไป
พอเจียงเซี่ยนกลับถึงตำหนักตงซานก็สั่งให้ฉิงเค่อไปสืบเรื่องเซียวหรงเหนียง และกำชับนางเสียงเบา “...อย่าให้คนอื่นรู้เด็ดขาด เวลานี้นางอาจจะตั้งครรภ์โอรสของฝ่าบาทอยู่”
ฉิงเค่อตกใจมาก สีหน้าซีดเผือด ทว่ายังคงเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า “ท่านหญิงวางใจได้ ข้าทราบดีเจ้าค่ะ”
นางทำงาน เจียงเซี่ยนก็วางใจมาตลอด
เจียงเซี่ยนพยักหน้า แล้วให้เถิงหลัวเอาเงินให้นางห้าสิบตำลึง
ฉิงเค่อสอดเก็บไว้ในอกเสื้อโดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว
ไป๋ซู่มาหานางเพื่อเย็บปักถักร้อย
เจียงเซี่ยนไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้เลย จึงวางตะกร้าหวายที่นางเอามาไว้ข้างหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ใครยังอยากให้เจ้าสวมเสื้อผ้าใหม่งั้นหรือ? ดึกขนาดนี้ ระวังจะเจ็บตา”
ไป๋ซู่ก็ไม่ใช่คนที่ชอบเย็บปักถักร้อยเช่นกัน
นางจึงพิงหมอนใบใหญ่ตรงหัวเตียงอุ่นเสียเลย แล้วเอ่ยพลางถอนหายใจว่า “แค่รู้สึกเบื่อ เลยอยากคุยกับเจ้าหน่อยเท่านั้นเอง”
เมื่อก่อนพวกนางก็มักจะเป็นแบบนี้
เจียงเซี่ยนให้ติงเซียงไปชงชามากาหนึ่ง “ใช้ชาต้าหงเผาที่ส่งบรรณาการมาคราวที่แล้วแล้วกัน”
ติงเซียงขานรับด้วยรอยยิ้มระรื่นแล้วออกไป
ไป๋ซู่ก็เอ่ยว่า “ไทเฮาก็เช่นกัน ใต้หล้านี้ไม่ช้าก็เร็วก็เป็นของฝ่าบาท ทำไมนางถึงไม่เหลือทางหนีทีไล่ไว้ให้ตระกูลเฉาสักทางด้วย ไม่ให้อำนาจฝ่าบาทแม้แต่นิดเดียวเช่นนี้ ต่อไปเฉิงเอินกงจะทำอย่างไรเล่า?”
-------------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 011

บทที่ 11 ตัดสินใจ
ภายในสองวัน ไป๋ซู่เอ่ยถึงเฉาเซวียนเป็นครั้งที่สาม
เมื่อก่อนเจียงเซี่ยนอายุน้อยและไม่รู้ความ เวลานี้เริ่มใหม่อีกครั้ง นางจึงเรียนรู้ที่จะค้นพบสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกเหล่านั้นจากในส่วนที่เล็กที่สุดตั้งนานแล้ว
นางลูบถ้วยชาหลากสีลายมงคลอย่างช้าๆ พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มและท่าทางสบายมากว่า “ไม่ว่าอย่างไรเฉาเซวียนกับฝ่าบาทก็เป็นสายเลือดเดียวกัน แล้วเขาก็ไม่มีทางก่อกบฏ มีอะไรน่าเป็นห่วงกัน?” นางเอ่ยจบก็ยังพูดล้อเล่นอีกว่า “ถึงเฉาเซวียนจะอยากก่อกบฏก็ไม่มีสิทธิเช่นกัน! ถึงอย่างไรเขาก็เป็นแค่พระญาติทางฝ่ายฮองเฮา เกรงว่าฝ่าบาทจะกังวลกับอ๋องเหลียวมากกว่า”
ตอนนั้นหัวหน้าองครักษ์ของฮ่องเต้องค์ก่อนคุ้มกันอ๋องเหลียวออกจากเมืองหลวง ไม่รู้ว่าระหว่างทางเจอโจรท้องถิ่นและโจรภูเขาไปเท่าไร ถึงทำให้คนที่ได้ยินข่าวยังคิดว่าเหลียวตงเต็มไปด้วยกบฏ!
ไป๋ซู่ได้ยินก็ร้อนใจขึ้นมา จึงเอ่ยว่า “ข้าพูดเรื่องจริงจังกับเจ้านะ! เจ้าดูคำพูดเหล่านั้นที่ฝ่าบาทตรัสเมื่อตอนบ่ายวันนี้สิ เจ้าก็รู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะสมเหมือนกันถึงได้ตอบเขาไปเช่นนั้นไม่ใช่หรือ?’”
เจียงเซี่ยนคิดถึงชาติก่อน
นางไม่ชอบเฉาเซวียน ไม่ชอบฟังคนพูดถึงเรื่องของเฉาเซวียน ไป๋ซู่ก็แทบจะไม่เอ่ยถึงเฉาเซวียนเช่นกัน
เจียงเซี่ยนคิดถึงครั้งนั้นที่ไป๋ซู่เข้าวังมาขอร้องให้เฉาเซวียนอีกครั้ง
ตอนนั้นนางแปลกใจมาก จึงถามไป๋ซู่ ‘เจ้าสนิทกับเฉาเซวียนตั้งแต่เมื่อไรกัน?’
เจียงเซี่ยนยังจำได้ว่าตอนนั้นหน้าของไป๋ซู่แดงจนเหมือนหยดเลือดทันที พูดจาก็ตะกุกตะกักเช่นกัน ‘ไม่ ไม่ใช่ข้า ท่านโหว...สนิทกับเฉิงเอินกง...’
นั่นเป็นครั้งแรกในชีวิตที่ไป๋ซู่ขอร้องนาง
นางยังคิดว่าไป๋ซู่หน้าบางเกินไปและขี้อาย
ตอนนี้ลองคิดดูแล้ว ด้วยนิสัยประจบประแจงและพึ่งพาอาศัยผู้มีอำนาจ ทั้งยังเย็นชาและไร้ความปรานีของจิ้นอันโหว จะช่วยเฉาเซวียนที่เห็นว่าจะซวยและไม่มีโอกาสเป็นไทอีกแล้วได้อย่างไร?
เจียงเซี่ยนมองไป๋ซู่
ขนตายาวของนางลู่ลงเล็กน้อย ทิ้งเงามืดไว้ตรงเบ้าตา แลดูสวยงามและอ่อนโยน
ที่แท้คนที่ไป๋ซู่ชอบคือเฉาเซวียน!
มีคนเก่งอย่างเฉาเซวียนอยู่ตรงหน้า จิ้นอันโหวนั่นนอกจากวงศ์ตระกูลแล้วก็แทบจะไม่มีอะไรดีสักอย่าง
นิ้วมือที่เรียวยาวและขาวผ่องของเจียงเซี่ยนวาดไปตามเค้าโครงของคนโทสีแดงเข้มบนถ้วยชานั้นเบาๆ ในใจคล้ายจะเจ็บปวดเหมือนเข็มทิ่มแทงเนื้อหนัง
“จ่างจู...” นางเอ่ยเน้นทีละคำว่า “เฉาเซวียนเป็นพระญาติทางฝ่ายฮองเฮา บรรดาศักดิ์ของเขาสิ้นสุดที่สามรุ่น และเป็นอันยกเลิก ยิ่งกว่านั้นเหมือนอย่างที่เจ้าว่า ต่อไปฝ่าบาทจะต้องพาลโกรธเฉาเซวียนเพราะไทเฮาจนเฉาเซวียนไม่มีทางได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายแน่นอน ในเมืองหลวงครอบครัวที่พอรู้เรื่องนี้มาบ้างก็จะไม่ให้ลูกสาวคนโตที่เกิดจากภรรยาหลวงแต่งงานกับเขา ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องประจบประแจงไม่สำเร็จ แล้วยังบังเอิญไปล่วงเกินฝ่าบาทเข้าด้วย”
ไป๋ซู่หน้าซีดและมองตรงมาที่เจียงเซี่ยน
ในดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและความลนลาน
“ข้า ข้าไม่ได้...”
ใช่หรือไม่ ทุกคนรู้ดีอยู่แก่ใจ!
เจียงเซี่ยนจับมือของไป๋ซู่ไว้ สายตาจริงใจ
ไป๋ซู่ค่อยๆ ผ่อนคลายลง น้ำตารื้นขอบตา พลางสะอึกสะอื้นและเรียก “เป่าหนิง”
เจียงเซี่ยนรู้สึกไม่สบายใจอย่างถึงที่สุด
นางจะไม่ให้ไป๋ซู่แต่งงานกับจิ้นอันโหว
แต่นางก็ไม่มีวิธีทำให้ไป๋ซู่แต่งงานกับเฉาเซวียนได้เช่นกัน
แล้วก็เฉาเซวียน
เขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากเกินไปแล้ว
เดิมทีนางคิดจะรอให้เรื่องของเฉาไทเฮาเรียบร้อยแล้วขอร้องให้ท่านลุงเนรเทศเฉาเซวียนไปหลิ่งหนาน
ด้วยความสามารถของเฉาเซวียน ขอเพียงไม่ตาย อย่างไรก็ดิ้นรนหาทางรอดได้
ทว่าแต่งงานกับไป๋ซู่ไม่ได้
ฮ่องเต้ไม่มีทางให้เฉาเซวียนแต่งงานกับคนที่ตระกูลสูงศักดิ์และมีชื่อเสียงกับอำนาจมากอย่างไป๋ซู่แน่นอน
จวนเป่ยติ้งโหวก็ไม่กล้าให้ลูกสาวแต่งงานกับเฉาเซวียนเช่นกัน
ถึงจะคิดหาทางให้ไป๋ซู่ได้แต่งงานกับเฉาเซวียน แล้ววันข้างหน้าพวกเขาจะทำอย่างไร?
ชาติก่อนจ้าวอี้มีชีวิตอยู่แค่สามปี เฉาเซวียนที่ไม่มีใครออกหน้าช่วยพูดก็ถูกกดหัวจนหายใจไม่ทันแล้ว
ชาตินี้ไม่มีฮองเฮาอย่างนางแล้ว จ้าวอี้อาจจะมีชีวิตอยู่ได้อีกหลายปีก็ได้
ถึงเวลานั้นเฉาเซวียนยังมีชีวิตอยู่หรือ?
ตอนกลางคืนเจียงเซี่ยนรั้งไป๋ซู่ไว้ให้นอนที่ตำหนักตงซาน
พวกนางนอนเบียดกันบนเตียงเหมือนตอนเด็ก
จนกระทั่งลมหายใจของเจียงเซี่ยนเปลี่ยนเป็นสม่ำเสมอและยาวเหยียดแล้ว ไป๋ซู่ถึงเรียกเสียงเบา “เป่าหนิง”
เจียงเซี่ยนหลับตาและแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน
แล้วไป๋ซู่ก็เริ่มพลิกตัว
น้ำตาของเจียงเซี่ยนก็ไหลออกมาอย่างหยุดไม่ได้
สิ่งที่ชอบและสิ่งที่เกลียดต่างมาอยู่ข้างกาย แล้วจากกันด้วยความเศร้าและความแค้น
นางฟื้นคืนชีพครั้งหนึ่งเพื่อดูว่าเพื่อนสนิทที่อยู่ข้างกายเจ็บปวดและทรมานอย่างไรอีกรอบงั้นหรือ?
เช่นนั้นการที่นางฟื้นคืนชีพจะมีประโยชน์อะไร?
แล้วยังจ้าวอี้กับจ้าวสี่อีก
นางไม่คิดเล็กคิดน้อยกับบุญคุณและความแค้นเหล่านั้นในชาติก่อนและออกจากวังไปได้ แล้วก็มองฮูหยินเฟิ่งเซิ่งวางอำนาจบาตรใหญ่ในเมืองหลวง ให้เซียวซูเฟยนั่งที่นั่งของไทเฮาอย่างมั่นคง และให้จ้าวอี้ขึ้นครองราชย์ได้เช่นกัน แต่ในฐานะท่านหญิงที่ได้รับเงินเดือนชินอ๋อง นางต้องเข้าวังมาคารวะไทฮองไทเฮา ไทเฮา และฮองเฮา ทุกวันที่หนึ่งและวันที่สิบห้าที่ฮ่องเต้มีประชุมข้อราชการกับขุนนางตอนเช้า นางยอมศิโรราบอยู่ใต้เท้าคนพวกนั้นที่เคยทำร้ายนางและเคยทรยศนางในชาติก่อนได้อย่างเต็มใจหรือ?
เจียงเซี่ยนลุกขึ้นมานั่ง
แล้วทำไมนางจะต้องทำให้ตนเองลำบากใจด้วย!
ชาติก่อนนางไม่รู้อะไรทั้งนั้น แล้วก็ไม่เคยทำให้ตนเองลำบากใจ
ทำไมชาตินี้มองช่วงเวลาที่สำคัญออกอย่างทะลุปรุโปร่งแล้วกลับต้องเป็นคนขี้ขลาด
ถ้าอย่างนั้นการมีชีวิตอยู่ยังจะมีความหมายอะไร?
ในเมื่อต้องก่อความวุ่นวาย อย่างนั้นทุกคนก็ก่อความวุ่นวายกันสักรอบ
ถือโอกาสทำให้วุ่นวายขึ้นอีกหน่อยไปเลย
ถึงจะทำความผิดร้ายแรงก็แค่ตายเท่านั้น
ไม่ใช่ว่านางไม่เคยตายเสียหน่อย!
เจียงเซี่ยนถอนหายใจยาวเหยียด
ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าความรู้สึกที่มีความสุขที่สุดและเสียใจที่สุดตั้งแต่ฟื้นคืนชีพมาต่างสงบลง
ทว่าไป๋ซู่กลับตกใจกับความกะทันหันของเจียงเซี่ยนจนเกือบจะสูญเสียการควบคุม นางรีบลุกขึ้นมานั่งตามแล้วเอ่ยว่า “เจ้าเป็นอะไรไป? หิวน้ำหรือ? เดี๋ยวข้าเรียกให้ติงเซียงเอาโคมไฟเข้ามา เจ้าก็สวมเสื้อคลุม เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ลมกลางคืนหนาวไปถึงกระดูก โดนลมแล้วจะแย่เอา”
นางแหวกม่านเตียงแล้วยื่นศีรษะออกไป
เจียงเซี่ยนเช็ดหน้า น้ำเต็มมือ
ไป๋ซู่เป็นแบบนี้เสมอ เป็นเหมือนพี่สาวของนาง ตอนที่นอนด้วยกันกับนางก็จะต้องนอนด้านนอก มีอะไรก็จะคอยดูแลนางทุกอย่าง
นางเอ่ยเสียงแหบว่า “ให้พวกนางตักน้ำร้อนมาล้างหน้าให้ข้าเถอะ!”
ไป๋ซู่ถึงเห็นว่าบนหน้าเจียงเซี่ยนล้วนแล้วแต่เป็นน้ำตา
“เจ้าเป็นอะไรไป?” ไป๋ซู่ดึงมือนางมาอย่างร้อนใจ
“ข้าไม่เป็นไร” เจียงเซี่ยนมองถุงหอมดอกเก๊กฮวยที่แขวนอยู่ตรงมุมม่าน พลางถามไป๋ซู่ด้วยเสียงทุ้มต่ำ “เจ้าอยากแต่งงานกับเฉาเซวียนหรือ?”
ไป๋ซู่ลนลานไปอีกพักหนึ่ง “ไม่ ไม่ใช่ เจ้าอย่าคิดซี้ซั้ว จะทำให้คนอื่นหัวเราะได้ ข้าเจอเฉิงเอินกงเพียงไม่กี่ครั้งเท่านั้นเอง...”
“แต่เจ้าไม่ได้พูดว่าที่บ้านไม่เห็นด้วย ไม่ได้พูดว่าผิดกฎต้องห้ามในวังและเสียชื่อเสียง กลับพูดแค่ว่ากลัวคนหัวเราะ” เจียงเซี่ยนเอ่ยตรงๆ “‘คนอื่น’ ที่เจ้าว่านี้คงหมายถึงเฉาเซวียนใช่หรือไม่? เจ้ากลัวเขาไม่ชอบเจ้าหรือ?”
“ไม่ใช่ ไม่ใช่” ไป๋ซู่มองติงเซียงเอาโคมไฟเข้ามา และอยากจะกระโจนเข้าไปปิดปากเจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้อีก และให้ติงเซียงกับเถิงหลัวช่วยล้างหน้าอย่างเงียบๆ ทาน้ำมันหอมอีกครั้ง ดื่มชาร้อนไปหลายอึก แล้วถึงจะนอนลงอีกครั้ง
ไป๋ซู่ไล่คนรับใช้ในห้องออกไปและปล่อยม่านเตียง
ในห้องเงียบไปชั่วขณะ มีแต่เสียงเทียนที่ระเบิดไส้ตะเกียงที่ไหม้แล้วกลายเป็นรูปดอกไม้ดังขึ้นมา
เจียงเซี่ยนถามไป๋ซู่ “เจ้าคิดว่าสองปีนี้ไทเฮาจะคืนอำนาจให้ฝ่าบาทหรือไม่?”
ไป๋ซู่ส่ายหน้า แล้วเอ่ยอย่างผิดหวังว่า “จะเป็นไปได้อย่างไร!” นางชะงักไป แล้วกดเสียงต่ำ “ข้ากลับไปครั้งนี้ได้ยินท่านพ่อบอกว่า ไม่กี่วันก่อนไทเฮายังโบยผู้ตรวจการที่ยื่นหนังสือขอให้นางคืนอำนาจให้ฝ่าบาทจนตายอยู่เลย...หลายวันนี้ทุกคนต่างก็กำลังวิพากษ์วิจารณ์เรื่องนี้...”
-------------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 012

บทที่ 12 แทรกแซง
เจียงเซี่ยนยิ้มเยาะ
ตอนที่เฉาไทเฮากุมอำนาจในการปกครอง คนพวกนั้นรู้สึกว่าเฉาไทเฮาเป็นดั่งคำว่า ‘แม่ไก่ขันตอนเช้า[footnoteRef:1]’ จึงต่างอยากให้จ้าวอี้ดำรงตำแหน่ง [1:  แม่ไก่ขันตอนเช้า หมายถึง ผู้หญิงกุมอำนาจในการปกครองจะทำให้แคว้นเกิดความวุ่นวาย]
จนกระทั่งจ้าวอี้ดำรงตำแหน่งแล้ว พวกเขาถึงรู้ว่าความจริงแล้วจ้าวอี้เทียบกับแม่ไก่สักตัวไม่ได้ด้วยซ้ำ!
“เฉาไทเฮาไม่คืนอำนาจให้ฝ่าบาทหนึ่งวัน ฝ่าบาทก็จดจำความแค้นที่มีต่อเฉาไทเฮาและตระกูลเฉาหนึ่งวัน” นางเอ่ยอย่างเฉยชา “ดังนั้นหากเฉาไทเฮาหมดอำนาจ ก็รอดูเฉาเซวียนถูกฝ่าบาทคิดบัญชีเถอะ! ถึงเวลานั้นก็ไม่ต้องพูดถึงชีวิตของภรรยาและลูกของเขาแล้ว เกรงว่าชีวิตของเขาเองก็ยากที่จะปกป้องไว้ได้...”
“เป็นไปไม่ได้!” ไป๋ซู่เอ่ยแทรกเจียงเซี่ยนเสียงดัง และจ้องเจียงเซี่ยนตาโต
เจียงเซี่ยนจ้องนางตอบอย่างไม่ถอยแม้แต่นิดเดียว
บรรยากาศโดยรอบค่อยๆ ตึงเครียดขึ้น
ไป๋ซู่สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางห่อไหล่ แล้วถอนหายใจยาวเหยียด และพึมพำว่า “เจ้าพูดถูก...”
ทว่าหน้าตาของเจียงเซี่ยนกลับยังคงกดดันคนเช่นเดิม
“เช่นนั้นเจ้าคิดจะทำอย่างไร?” นางถามไป๋ซู่
ไป๋ซู่ยิ่งแลดูเหงาหงอย นางเอ่ยเสียงเบาว่า “ข้ายังจะทำอะไรได้? อย่างไรก็คงทำให้ทั้งตระกูลไป๋วิตกกังวลเพราะข้าตามข้าไปด้วยไม่ได้กระมัง! พวกเราอยู่ในวัง เรื่องราวข้างนอกเป็นแค่ข่าวลือที่ไม่มีมูล เหมือนตั้งเวทีชมการแสดง ดูตอนที่เศร้าก็จะร้องไห้ แต่ก็เสียน้ำตาแค่ไม่กี่หยดเท่านั้นเช่นกัน ไม่มีทางบาดเจ็บสาหัส แต่ข้ากลับบ้านไปดูแลคนป่วยครั้งนี้ได้อยู่อีกหลายวัน ถึงเข้าใจเรื่องบางเรื่องได้อย่างลึกซึ้ง...ตอนที่ฮูหยินอันกั๋วกงมาเยี่ยมคนป่วย นางมอบโสมอายุร้อยปีให้คู่หนึ่ง ตอนนั้นข้าเป็นคนรับไว้กับมือ และเพราะต้องจดบันทึกลงในสมุดรายชื่อ ข้าจึงลองเปิดดู แล้วก็พบว่าบนโสมนั้นใช้ด้ายไหมห้าสีผูกดอกเหมยถักคู่หนึ่งไว้ ข้าตกใจมาก พอตั้งใจดูอีกครั้ง นึกไม่ถึงว่าจะเป็นของที่ไทเฮาพระราชทานให้จวนอันกั๋วกงตอนที่ฮูหยินอันกั๋วกงป่วยเมื่อหลายปีก่อน...”
“เจ้าจำได้อย่างไร?” เจียงเซี่ยนตกใจ
“เจ้าลืมไปแล้วหรือ?” ไป๋ซู่เอ่ย “ตอนนั้นที่กรมวังเอาโสมมา เจ้ากำลังเรียนถักเชือกจีนอยู่ แม่นมเมิ่งไปขอคำแนะนำจากไทฮองไทเฮา เจ้าก็เอาดอกเหมยถักที่ตนเองถักไปได้ครึ่งหนึ่งวางลงไปบนโสมสองชิ้นนั้น กล่องที่บรรจุโสมนั้นข้าก็เป็นคนปิดเอง!”
นั่นเป็นเรื่องตั้งแต่ตอนไหน เจียงเซี่ยนลืมไปตั้งนานแล้ว
ไป๋ซู่เอ่ยอย่างผิดหวังว่า “เมื่อก่อนใครจะเอาของที่ฝ่าบาทพระราชทานให้มามอบให้เป็นของขวัญกัน! จะเห็นได้ว่าจวนอันกั๋วกงใช้ชีวิตลำบากแค่ไหนแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตระกูลที่มีความดีความชอบตระกูลอื่นแล้ว ส่วนตระกูลของพวกเราเวลานี้ยังรักษาเกียรติของครอบครัวตระกูลขุนนางที่มีความดีความชอบไว้ได้บ้าง นั่นก็เป็นเพราะข้าเข้าวังมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าเช่นกัน ฮ่องเต้องค์ก่อนกับไทฮองไทเฮาต่างก็พระราชทานรางวัลให้มากมาย ถึงได้ไม่ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นเดียวกับพวกเขา...”
เจียงเซี่ยนถามนาง “แล้วตัวเจ้าเองล่ะ? ก็ยอมรับชะตากรรมแบบนี้งั้นหรือ?”
ไป๋ซู่ฝืนยิ้มแล้วเอ่ยว่า “อย่างไรท่านแม่ก็ไม่มีทางที่จะทำร้ายข้า!”
ก็จริง
ไป๋ซู่ถึงอายุที่เหมาะจะแต่งงานแล้ว เจียงเซี่ยนเป็นฮองเฮาแล้ว ไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยต่างก็มีชีวิตอยู่ ไม่เพียงแต่ฮูหยินเป่ยติ้งโหวเท่านั้น แม้แต่พวกนางก็กังวลกับเรื่องแต่งงานของไป๋ซู่ไปด้วย พวกนางคัดชายหนุ่มที่ฐานะครอบครัวของทั้งสองฝ่ายเท่ากันและอายุเท่ากันทั้งเมืองหลวงออกมารอบหนึ่ง แล้วคัดไปคัดมาก็เลือกจิ้นอันโหว
ปรากฏว่าจิ้นอันโหวสืบรู้สถานการณ์ของเจียงเซี่ยนแล้ว จึงกลัวว่าจะผิดใจกับฮูหยินเฟิ่งเซิ่งสกุลฟางและจ้าวอี้ พอเตือนให้ไป๋ซู่ห่างจากเจียงเซี่ยนไม่สำเร็จ ก็รู้สึกว่าภรรยาไม่เชื่อฟังคำพูดของสามี จึงเริ่มไม่ชอบไป๋ซู่ไปด้วย
ไป๋ซู่เติบโตที่วังฉือหนิง เป็นท่านหญิงที่มีบรรดาศักดิ์ จิ้นอันโหวไม่ชอบนาง นางก็จะไม่ไปให้จิ้นอันโหวเมินใส่อย่างเด็ดขาด
สองสามีภรรยายิ่งเดินก็ยิ่งห่าง
ส่วนตัวเจียงเซี่ยนเองนั้น?
เรื่องแต่งงานของนาง ไทฮองไทเฮากับเจียงเจิ้นหยวนก็ต้องเลือกอย่างละเอียดมากอย่างแน่นอน รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก เป็นญาติพี่น้องกัน เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก นิสัยเข้ากันได้...ซึ่งก็ดูผิดไปเช่นกัน
จะเห็นได้ว่าเรื่องบางเรื่องไม่ใช่ว่าเจ้าวางแผนมาอย่างดีแล้วจะได้ตามที่ปรารถนา
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ทำไมไม่ทำตามใจตนเอง ให้ตนเองมีความสุขสักหน่อยล่ะ?
เจียงเซี่ยนเอ่ยเสียงเบาว่า “จ่างจู หากไม่ทำให้จวนเป่ยติ้งโหวเดือดร้อน เจ้าอยากแต่งงานกับเฉาเซวียนหรือไม่?”
นัยน์ตาของไป๋ซู่สว่างขึ้น
เจียงเซี่ยนฉลาดเป็นพิเศษ นางไม่เพียงแต่พูดต่อหน้าไทฮองไทเฮาและฮองไทเฮาได้ ต่อหน้าฮ่องเต้กับเจิ้นกั๋วกงก็พูดได้เช่นกัน ยิ่งกว่านั้นนางก็เป็นคนที่พูดจาและทำอะไรเข้มแข็งและมีพลัง นางพูดออกมาว่าจะช่วยตนเองก็จะต้องมีทางอย่างแน่นอน!
ทว่าแสงไฟที่อยู่ในดวงตาของไป๋ซู่ก็หายไปในชั่วพริบตาราวกับดอกไม้ไฟ
นางก้มหน้าลง พลางเอ่ยว่า “ข้าอยากแล้วจะมีประโยชน์อะไร ตั้งแต่ต้นจนจบข้ากับเฉาเซวียนเคยคุยกันไม่ถึงสิบประโยคด้วยซ้ำ หลายครั้งที่ข้าตามเจ้าไปเจอเขาระหว่างทาง เขาก็ทักทายข้าคำเดียว แล้วก็มีครั้งหนึ่ง วันที่สามเดือนสาม เขารับคำสั่งจากเฉาไทเฮาให้มาส่งดอกไม้ประดับผม ก็พูดกับข้าประโยคเดียว ‘ท่านหญิงเจียหนานปักดอกซงหงเหมย[footnoteRef:2]สวย ส่วนท่านหญิงไป๋ซู่เหมาะที่จะปักดอกฉาเหมย[footnoteRef:3]มากกว่า’ แล้วก็มีอีกครั้งหนึ่ง...” [2:  ดอกมานูก้า]  [3:  ดอกคามิเลีย]
เจียงเซี่ยนสงสัยว่านางจำรายละเอียดของทุกครั้งที่เจอเฉาเซวียนได้หมดแล้ว
ชาติก่อนนางอยู่กับจิ้นอันโหวนานขนาดนั้นได้อย่างไร?
เจียงเซี่ยนคิดแล้วก็รู้สึกปวดใจ
นางเอ่ยแทรกไป๋ซู่ทันที “เอาล่ะ เอาล่ะ เวลานี้จะพูดเรื่องพวกนี้ทำไมกัน? ข้าแค่อยากถามเจ้าว่าอยากแต่งงานกับเฉาเซวียนหรือไม่!”
ไป๋ซู่หน้าแดงก่ำ นานมากกว่าจะเอ่ยเสียงเบาว่า “มีใครไม่อยากแต่งงานกับเขาบ้างล่ะ?”
เจียงเซี่ยนแอบหัวเราะ แล้วเอ่ยว่า “นั่นก็พอแล้วมิใช่หรือ! เจ้าไม่ต้องสนใจหรอกว่าเขาชอบเจ้าหรือไม่ เจ้าชอบเขาก็พอแล้ว”
ชาติก่อน เฉาเซวียนก็ไม่ได้แต่งงานเช่นกัน
ถึงแม้เขาจะไม่พูด ทว่าเจียงเซี่ยนมองออก เฉาเซวียนกังวลกับสถานการณ์ของตนเองมากมาตลอด จึงเหมือนไม่กล้าแต่งงาน เพราะกลัวจะทำให้ภรรยาและลูกเดือดร้อนไปด้วย
“หากวันไหนเจ้ารู้สึกว่าเฉาเซวียนไม่ดีกับเจ้าแล้ว และรู้สึกว่าอยู่ร่วมกับเขาต่อไปไม่ได้แล้ว มันก็ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรเช่นกัน เจ้าก็หย่าแล้วกัน อย่างน้อยเจ้าก็ได้ในสิ่งที่เจ้าต้องการแล้ว ไม่มีอะไรต้องเสียใจ” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ก็เหมือนกับที่เจ้าชอบกินผัดตับที่ถนนวัว ถึงแม้จะกินแล้วท้องเสีย แต่มันก็อร่อยแล้วก็มีความสุขตอนที่กินนี่นา! แล้วก็ไม่ใช่ว่าเจ้าจะแบกรับผลจากการท้องเสียไม่ไหวเสียหน่อย เจ้ามีอะไรต้องกลัวกัน!”
นางพูดอยู่ จู่ๆ ก็คิดถึงหลี่เชียนขึ้นมา
เวลานี้ลองคิดดูแล้ว ตอนนั้นหลี่เชียนก็พูดมีเหตุผลอยู่นิดหน่อยเหมือนกัน ทำไมไป๋ซู่จะต้องเสียใจและเป็นทุกข์อยู่ที่นั่นด้วย นางทำงานหนักอย่างเหน็ดเหนื่อยเพื่อจวนจิ้นอันโหว ส่วนจิ้นอันโหวก็เสวยสุขอยู่ที่นั่นอย่างสบายใจ
หากนางรู้ว่าคนที่ไป๋ซู่ชอบคือเฉาเซวียน ก็จับคู่ไป๋ซู่กับเฉาเซวียนไปตั้งนานแล้ว
“เจ้า...เจ้าพูดแบบนี้ได้อย่างไร!” ไป๋ซู่ได้ยินก็ตกใจกับความคิดนอกรีตของเจียงเซี่ยนจนตัวสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ตลอด นางปิดปากเจียงเซี่ยนอย่างลนลานจนทำอะไรไม่ถูก “เจ้าพูดต่อหน้าข้าก็แล้วไป แต่จะพูดแบบนี้ต่อหน้าคนข้างนอกไม่ได้ ไทฮองไทเฮาได้ยินเข้าจะทรงกังวลและไม่สบายพระทัย”
เจียงเซี่ยนยิ้ม
ไม่ว่านางจะเป็นอย่างไร ไป๋ซู่ก็ยืนอยู่เคียงข้างนางเสมอ
นางดึงมือของไป๋ซู่ลงจากบนปากของตนเอง แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าก็จะไม่พูดกับเจ้ามากเช่นกัน เจ้าลองคิดให้ดีว่าสิ่งที่ข้าพูดมีเหตุผลหรือไม่ ชีวิตคนลำบากก็แค่ไม่กี่สิบปี หากพวกเราเองไม่หาความสุขให้ตนเองกันสักหน่อย แล้วยังจะมีใครสนใจว่าเจ้ามีความสุขหรือไม่?”
ไป๋ซู่เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่
เจียงเซี่ยนดึงผ้าห่มมาถึงคาง แล้วหลับตาลง
นางยังต้องส่งคนไปลองสืบว่าหลี่เชียนถูกส่งไปเป็นขุนนางที่ไหนกันแน่
ถึงรูปร่างหน้าตาของเขาจะธรรมดา แต่กลับมีความสามารถมาก จัดอยู่ในประเภทคนที่มีความสามารถทว่าไร้คุณธรรม ปกติแล้วคนแบบนี้เหมือนประทัดที่ไม่รู้ว่าจะระเบิดตอนไหน
อย่างไรนางก็ระวังไว้หน่อยจะดีกว่า
โดยเฉพาะอย่างยิ่งนางอยากแก้ไขเรื่องบางเรื่องในชาติก่อน ตอนที่จำเป็นต้องได้รับการสนับสนุนจากท่านลุงเจียงเจิ้นหยวน คนๆ นี้อย่าคิดอะไรแปลกๆ ให้ตนเองจะดีกว่า...แล้วยังไป๋ซู่ ต้องคว้าโอกาสทั้งหมดเอาไว้ คิดหาทางเปลี่ยนแปลงนาง นางจะได้ไม่เป็นเหมือนในชาติที่แล้วที่รู้จักแต่เก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน และเป็นภรรยาที่ดีของสามีนางและแม่ที่ดีของลูกนาง...
--------------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 013

บทที่ 13 หาคน
เจียงเซี่ยนคิดฟุ้งซ่าน และหลับไปอย่างงุนงง
ตื่นมาวันรุ่งขึ้น ก็ไม่รู้ว่าฝนหยุดไปตั้งแต่เมื่อไรแล้ว
พระอาทิตย์เผยหน้าออกมาเสี้ยวหนึ่ง และสาดส่องไปบนกิ่งไม้และใบไม้สีเขียวเข้มเป็นมันขลับ ความสะอาด ความเย็นสบาย และความสดชื่น ทำให้คนมองรู้สึกสบายใจขึ้นตามไปด้วย
นกขมิ้น นกแก้ว และนกขุนทองร้องเสียงสูงเสียงต่ำขึ้นลงอย่างไพเราะอยู่ใต้ชายคา
เจียงเซี่ยนนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วชี้เครื่องประดับผมรูปดอกชบาสีชมพูในกล่องเครื่องประดับที่นางในถืออยู่
นางในที่หวีผมรีบทำความเคารพและหยิบเครื่องประดับผมรูปดอกไม้ชิ้นนั้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แล้วเสียบให้นางตรงขมับ
ไป๋ซู่ปิดปากหาวครั้งหนึ่ง นางนั่งอยู่บนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่างข้างหนึ่ง แล้วถามนางในที่กำลังชงชาให้นางอย่างคล่องแคล่ว “เช้านี้มีอะไรกินหรือ? ไทฮองไท่เฟยมาหรือยัง?”
นางในคนนั้นท่าทางอายุเพียงสิบสองสิบสามปี หน้ากลมขาวนวลมาก และแลดูมีความสุขมาก
นางวางชาที่ชงเสร็จแล้วลงใกล้มือไป๋ซู่ พลางเอ่ยโดยยิ้มตาหยีว่า “ไทฮองไท่เฟยมาแล้วเจ้าค่ะ วันนี้ห้องเครื่องทำข้าวต้มข้าวเจ้า ข้าวต้มข้าวเหนียวดำเม็ดบัว ข้าวต้มซี่โครงผักดำ ข้าวต้มลูกเดือยปลิงทะเล หมั่นโถวหน้าแตก หมั่นโถวเงินทอง...” นางแจ้งชื่ออาหารด้วยเสียงดังอันกังวาน ราวกับระฆังเงิน ไพเราะมาก
ไป๋ซู่อดที่จะยิ้มขึ้นมาไม่ได้ แล้วเอ่ยว่า “ดูปากเจ้าเถอะ ไม่ทำให้ชื่อนี้ผิดหวังจริงๆ”
เสี่ยวเชว่รีบเอ่ย “ชื่อนี้ท่านหญิงเป็นคนตั้งให้ข้า”
ทุกคนต่างยิ้มอย่างหวังดี
บรรยากาศในห้องอบอุ่นมาก
เจียงเซี่ยนก็ยิ้มออกมาเช่นกัน
ชาติก่อนเสี่ยวเชว่ก็ติดตามนางตลอดและคอยดูแลอาหารการกินของนางเช่นกัน ตอนที่นางเพิ่งว่าราชการหลังม่านก็ซ่อนอยู่ในทางหนีของตำหนักหลัง และแอบทำซาลาเปา ทอดหมั่นโถว ต้มโจ๊กให้นาง ทว่าสุดท้ายกลับถูกพาออกจากวังไปเพราะเป็นไข้ จึงตายนอกวัง
หากเสี่ยวเชว่ไม่ตาย จ้าวสี่ก็คงจะไม่ทำสำเร็จง่ายขนาดนั้นกระมัง?
นางถามไป๋ซู่ “เรื่องที่ข้าบอกเจ้าเมื่อวาน เจ้าคิดว่าอย่างไรบ้าง?”
ไป๋ซู่ดูหดหู่ลงเล็กน้อย เป็นไปได้มากว่าเมื่อคืนไม่ค่อยได้นอน
นางลังเลอยู่นานมาก แล้วเอ่ยว่า “ข้า...ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน...”
“อย่างไรก็รีบตัดสินใจหน่อยแล้วกัน” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ข้ายังมีอีกเรื่องหนึ่งที่อยากขอให้เจ้าช่วยนะ!”
“เรื่องอะไร?” ไป๋ซู่รีบเอ่ย
เจียงเซี่ยนขยิบตาให้ไป๋ซู่แล้วเอ่ยว่า “เจ้าถามเฉาเซวียนให้ข้าหน่อยว่า หลี่เชียนลูกชายคนโตของหลี่ฉางชิงถูกส่งไปเป็นขุนนางที่ไหน?”
“ข้าไม่ไป!” ไป๋ซู่ตอบทั้งหน้าแดง นางชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็อดที่จะเอ่ยไม่ได้ว่า “เจ้าถามถึงหลี่เชียนทำไม? ให้ใครสักคนไปถามก็ได้แล้วไม่ใช่หรือ?”
“นี่ก็เพราะข้ากลัวฝ่าบาททราบแล้วจะทรงคิดฟุ้งซ่านจนพาลโกรธเฉิงเอินกงมิใช่หรืออย่างไร?” เจียงเซี่ยนตอบมั่วๆ “สรุปเจ้าจะไปหรือไม่ไป? ถ้าไม่ไป ข้าจะให้ขันทีหลิวไปถามจริงๆ แล้ว”
“เจ้าทำแบบนี้ได้อย่างไร?” ไป๋ซู่ไม่เห็นด้วย
ทั้งสองคนคุยไปหัวเราะไปและไปที่ห้องอุ่นตะวันออก
ไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยกำลังรอรับประทานอาหารเช้ากับพวกนางอยู่
เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่คารวะผู้อาวุโสทั้งสอง แล้วไปจุดธูปบูชาพระโพธิสัตว์ที่หอพระใหญ่ และกลับมารับประทานอาหารเช้าที่ห้องอุ่นตะวันออก
เหล่านางในวางถ้วยและตะเกียบเบาๆ
หลิวเสี่ยวหม่านเดินค้อมตัวเล็กน้อยเข้ามาเอ่ยกับไทฮองไทเฮาเสียงเบาว่า “ในกรมวังเพิ่งจะส่งข่าวมา ว่าไทเฮาจะพระราชทานอภัยโทษ วังหลังก็จะได้ปล่อยนางในและนางในระดับสูงจำนวนหนึ่งออกไปด้วย เวลานี้พระราชเสาวนีย์น่าจะประทับตราแล้ว อีกไม่นานก็จะส่งถึงกรมวังแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
มือของไทฮองไทเฮาที่ถือตะเกียบอยู่ชะงักไปกลางอากาศ
ความสัมพันธ์ในวังนั้นช่างซับซ้อน ใครเป็นคนสนิทของใคร ใครเป็นสายของใคร...ไม่แปดปีหรือสิบปีก็ไม่มีทางรู้แน่ชัด ปกติแล้วหากไม่ระวังก็จะทำให้ตนเองถลำเข้าไปในสถานการณ์ที่ยากลำบาก และวิธีที่ดีที่สุดก็เพียงแค่ปล่อยนางในและนางในระดับสูงออกจากวังจำนวนหนึ่ง...ไม่ต้องสนว่าเป็นคนของใคร ขอเพียงไม่ใช่คนของตน ก็จะปล่อยออกจากวังโดยอ้างว่าอายุมากเกินไป พอออกจากวังแล้ว ต่อให้มีความสามารถก็ไร้ประโยชน์แล้ว
วิธีทำลายให้ย่อยยับอย่างง่ายดายแบบนี้ เรียบง่าย ตรงไปตรงมา และหยาบคาย แต่ก็กลับได้ผลอย่างที่สมควรตายอีก
หากควบคุมได้ดี ทุกความเคลื่อนไหวของวังฉือหนิงและวังเฉียนชิงก็จะหนีดวงตาของเฉาไทเฮาไม่พ้น
ในฐานะอดีตไทเฮา เจียงเซี่ยนหันกลับไปมองทุกสิ่งทุกอย่างที่เฉาไทเฮาทำอีกครั้ง ในใจก็อดที่จะแอบชื่นชมเฉาไทเฮาไม่ได้
นางฉลาดและเก่งกว่าลูกชายของนางมากจริงๆ
แต่ว่าเรื่องใหญ่ขนาดนี้เฉาไทเฮาไม่ปรึกษากับไทฮองไทเฮาสักนิด จะเห็นได้ว่านางไม่เห็นไทฮองไทเฮาอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับไม่กังวล
ชาติก่อนนางไม่รู้ว่าเฉาไทเฮาผู้ร้ายกาจนี้ยังถูกล้อมที่ภูเขาวั่นโซ่วด้วย
ถ้าเช่นนั้นนางก็อย่าเข้าไปก้าวก่ายเรื่องนี้มั่วซั่วเลย จะได้ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเพราะนาง
นางเหลือบตาลง และแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องความร้ายกาจนั้น
ไทฮองไทเฮาค่อยๆ วางตะเกียบในมือลง และเอ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับคนจำนวนมาก เหล่าราชเลขาธิการจากสำนักราชเลขาธิการต่างว่าอย่างไรบ้าง?” น้ำเสียงเผยความโกรธที่ยับยั้งเอาไว้ออกมาอย่างเบาบางโดยไม่รู้ตัว
หลิวเสี่ยวหม่านเอ่ยเสียงเบาว่า “เหล่าราชเลขาธิการจากสำนักราชเลขาธิการต่างชื่นชมว่าไทเฮาทรงพระปรีชาสามารถและทรงพระเมตตาพ่ะย่ะค่ะ”
ไทฮองไทเฮาหัวเราะเยาะ นางดื่มน้ำอุ่นไปหลายอึก แล้วสั่งหลิวเสี่ยวหม่าน “เจ้าไปที่จวนชินเอินป๋อ[footnoteRef:1] ถามเขาว่ายังอยากได้ช่างเย็บปักถักร้อยจากกองพระภูษาสักคนหรือไม่? หากอยากได้ก็ให้เขาบอกเจ้า แล้วเจ้าก็ช่วยดูให้เขาหน่อย” [1:  ป๋อ 1 ใน 6 บรรดาศักดิ์ของขุนนางในราชสำนักจีน อันประกอบไปด้วย อ๋อง กง โหว ป๋อ จื่อ และหนาน โดยป๋อมีฐานะเทียบเท่ากับตำแหน่งพระของไทย]
หวังเหยียนชินเอินป๋อเป็นหลานชายของไทฮองไทเฮา มีลูกชายคนเดียวชื่อหวังจ้าน อายุมากกว่าเจียงเซี่ยนห้าปี เวลานี้ทุกคนต่างเห็นว่าหวังจ้านซื่อสัตย์และจริงใจ ซื่อๆ และพูดน้อย จนกระทั่งฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากนางเป็นไทเฮาแล้ว นางถึงรู้ว่าชายคนนี้เป็นคนที่ ‘มีแผนการอยู่ในใจและรู้ว่าจะจัดการเรื่องราวอย่างไร’
จู่ๆ เจียงเซี่ยนก็อยากเจอหวังจ้านมาก
แต่คำพูดของไทฮองไทเฮากลับทำให้นางที่เคยครองใต้หล้าคิดได้ว่า เดิมทีไทฮองไทเฮาไม่ได้คิดที่จะเก็บช่างเย็บปักถักร้อยไว้ให้ตระกูลหวังคนหนึ่ง ทว่าทำให้ตระกูลหวังรู้ว่าในวังจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น และยิ่งไปกว่านั้นคือยืมปากตระกูลหวังแจ้งข่าวให้เจียงเจิ้นหยวน
หากเป็นเช่นนี้ก็แสดงว่าไทฮองไทเฮาก็มีส่วนร่วมในเรื่องที่ปิดล้อมเฉาไทเฮาเช่นกัน
ถึงแม้จะไม่ได้มีส่วนร่วม แต่นั่นก็เป็นการอนุญาตไปโดยปริยายแล้วเช่นกัน
เช่นนี้แล้วเฉาไทเฮาก็ต้องถูกปิดล้อมที่ภูเขาวั่นโซ่ว!
เจียงเซี่ยนยับยั้งกริยาไว้และรับประทานอาหารเช้า แล้วฝึกคัดตัวอักษรกับไป๋ซู่ในห้องอุ่นตะวันออก
หลังจากนั้นครึ่งชั่วยาม[footnoteRef:2] ฮูหยินชินเอินป๋อก็ส่งสาส์นมาว่าอยากเข้าวังมาเยี่ยมไทฮองไทเฮา [2:  1 ชั่วยาม = 2 ชั่วโมง ดังนั้น ครึ่งชั่วยาม = 1 ชั่วโมง]
เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่จึงถูกไล่กลับตำหนักตงซาน
ทั้งสองคนไปฝึกคัดตัวอักษรในห้องหนังสือ
วังฉือหนิงมีคนไปมาไม่หยุดตลอดทั้งบ่าย
ตอนกลางคืน จนไป๋ซู่กลับตำหนักซีซานไปแล้ว ใบหน้าอันสวยงามของฉิงเค่อก็โผล่เข้ามาทางม่านประตู
เจียงเซี่ยนกวักมือเรียกนางมาคุย
คนที่รับใช้ในห้องทยอยถอยออกไป
สีหน้าของฉิงเค่อเปลี่ยนเป็นลนลานขึ้นมาทันที “ท่านหญิง ข้าไปสืบมาแล้ว ไม่มีคนชื่อเซียวหรงเหนียงเจ้าค่ะ! วังฉือหนิง วังคุนหนิง และวังเฉียนชิงต่างไม่มีคนๆ นี้ ข้ายังไปที่กรมวังมาโดยเฉพาะ และให้ขันทีหวังที่กรมวังช่วยตรวจสอบให้ ไม่เจอคนๆ นี้เจ้าค่ะ!”
เจียงเซี่ยนตกใจ
ถ้าอย่างนั้นเซียวหรงเหนียงโผล่มาจากไหน?
นั่นก็หมายความว่า เด็กคนที่เซียวหรงเหนียงอุ้มท้องนี้ไม่ได้เป็นที่เปิดเผย!
และจ้าวอี้แอบมี
นางเอ่ยทันทีว่า “ได้ตรวจสอบบันทึกฝ่ายขันทีและนางในหรือยัง”
“ตรวจสอบแล้วเจ้าค่ะ!” สีหน้าของฉิงเค่อยิ่งลนลาน “ฝากให้แม่นมเมิ่งช่วยตรวจสอบให้ ก็ไม่มีเจ้าค่ะ ข้างพระวรกายฝ่าบาทไม่มีผู้หญิงนอนด้วยสักคนด้วยซ้ำ”
“เจ้าแน่ใจหรือ!” เจียงเซี่ยนหน้าหมองลง
ฉิงเค่อคุกเข่าลงตรงหน้าเจียงเซี่ยน เหงื่อเม็ดโตผุดออกมา “ข้าไม่แน่ใจว่าในวังอื่นจะมีคนๆ นี้หรือไม่!”
“งั้นก็ไปสืบให้ข้าต่อ!” เจียงเซี่ยนกัดฟันเอ่ย “ต่อให้พลิกพระราชวังต้องห้ามก็ต้องหาคนผู้นี้ให้เจอให้ได้”
คนตายไปยังต้องทิ้งชื่อเอาไว้
นางไม่เชื่อว่า เซียวหรงเหนียงคนนี้ยังบินบนท้องฟ้าและมุดอยู่ใต้ดินได้เชียวหรือ!
นอกเสียจากว่าเซียวหรงเหนียงไม่อยู่ในวังจริงๆ
เจียงเซี่ยนอึ้งไปตรงนั้น
-------------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 014

บทที่ 14 พี่ชาย
หากเมล็ดพันธุ์แห่งความสงสัยได้ปลูกแล้วก็จะหยั่งรากและแตกหน่ออย่างรวดเร็ว
เจียงเซี่ยนคิดถึงชาติก่อน เซียวหรงเหนียงกับจ้าวสี่ก็ปรากฏตัวออกมาอย่างกะทันหันแบบนี้เหมือนกัน นางจึงยิ่งรู้สึกว่าจ้าวอี้กับเซียวหรงเหนียงมีความสัมพันธ์กันโดยมิชอบ ส่วนจ้าวสี่นั้นหลังจากจ้าวอี้ขึ้นครองราชย์แล้วก็คิดหาทางเพิ่มจ้าวสี่เข้าไปในบันทึกลำดับการสืบเชื้อสายประจำราชวงศ์
น่าสงสารที่ตั้งแต่ไหนแต่ไรมานางก็ไม่เคยสงสัยเซียวหรงเหนียงกับจ้าวสี่เลย ชาติก่อนนางไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้ด้วยซ้ำ
เจียงเซี่ยนค่อยๆ ดื่มชา
คิดดูแล้วชาติก่อนจ้าวอี้โปรดปรานเพียงเซียวหรงเหนียง ชาติกำเนิดของจ้าวสี่ถูกปิดเป็นความลับ หากจ้าวสี่เป็นลูกที่เซียวหรงเหนียงแอบคลอดออกมาอย่างไม่ถูกทำนองคลองธรรมจริงๆ ฉิงเค่อออกหน้าไม่เพียงแต่สืบอะไรมาไม่ได้ ยังอาจจะแหวกหญ้าให้งูตื่นจนทำให้จ้าวอี้หวาดระแวงและตาย
นางสั่งฉิงเค่อเสียงเบา “เจ้าตรวจสอบนางในและนางในระดับสูงทั้งหมดของวังฉือหนิง วังคุนหนิง และวังเฉียนชิงให้ข้าอีกรอบ ชื่อกับคนต้องตรงกัน เน้นตรวจสอบพวกชื่อที่ยังอยู่สามวังนี้ แต่ตัวกลับรับใช้ที่อื่น ส่วนคนที่ไม่อยู่สามวังนี้ เจ้าไม่ต้องสนใจอีกแล้ว เข้าใจที่ข้าพูดหรือไม่?”
เรื่องราวมาถึงเวลานี้กลายเป็นเรื่องแปลกประหลาด แน่นอนว่าฉิงเค่อรู้ถึงความร้ายแรง นางพยักหน้าติดๆ กัน ด้วยกลัวว่าตนเองจะถูกฆ่าปิดปาก ในฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อ แล้วก็ถอยออกไปอย่างเงียบๆ
เจียงเซี่ยนนอนอยู่บนเตียง พลางคิดว่าจะให้ใครไปสืบเรื่องเซียวหรงเหนียง
คนๆ นี้ต้องสามารถเข้าออกวังได้อย่างอิสระ แถมยังต้องสนิทกับเหล่าขันทีของกรมวังและวังหลัง สามารถตรวจสอบบัญชีรายชื่อข้าราชการของวังหลังได้อย่างลับๆ ...แน่นอนว่าเฉาเซวียนเป็นคนที่เหมาะสมที่สุด แต่นางให้เฉาเซวียนไปทำเรื่องนี้ไม่ได้ พอเฉาไทเฮาสูญเสียอำนาจ เรื่องพวกนี้อาจจะกลายเป็นโทษฐานที่เฉาเซวียนสอดแนมพระราชวังชั้นในได้ เพียงโทษฐานนี้ก็สามารถทำให้เฉาเซวียนตายได้แล้ว
ยังมีใครที่เหมาะสมอีกล่ะ?
เจียงเซี่ยนทุ่มเทความคิดอย่างหนัก ทันใดนั้นก็นึกถึงคนๆ หนึ่งขึ้นมา
พี่ชายของนางอีกคนหนึ่ง หวังจ้าน ซื่อจื่อ[footnoteRef:1]จวนชินเอินป๋อ [1:  ซื่อจื่อ ตำแหน่งของลูกชายผู้ที่จะสืบทอดบรรดาศักดิ์ต่อจากบิดา ส่วนใหญ่ผู้ที่ได้รับตำแหน่งนี้มักจะเป็นลูกชายคนโต แต่บางครั้งก็อาจมีข้อยกเว้นเป็นลูกชายคนรองก็ได้ ตามแต่ความตั้งใจของผู้เป็นบิดา]
ลองคิดดูแล้ว ปีนี้เขาเพิ่งจะอายุสิบแปด กำลังเป็นองครักษ์ที่พกดาบที่หน่วยองครักษ์ และเขาก็เข้าออกวังอยู่บ่อยๆ เช่นกัน เพียงแต่เขาเป็นคนเงียบขรึม พูดน้อย และปฏิบัติตนตามระเบียบแบบแผน เมื่อมีเฉาเซวียนอยู่ข้างหน้า จึงมีคนสังเกตเห็นเขาไม่มากนักเท่านั้นเอง
หลังจากเจียงเซี่ยนเป็นไทเฮาก็เลื่อนขั้นให้เขาเป็นหัวหน้าหน่วยองครักษ์
ในช่วงเจ็ดปีที่นางว่าราชการหลังม่าน ถึงแม้หวังจ้านจะไม่ได้สร้างความดีความชอบอะไร ทว่าตั้งแต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยทำงานพลาดเช่นกัน
ตอนที่นางเป็นฮองเฮาก็รู้สึกว่าคนอย่างหวังจ้านนี้แค่เป็นคนซื่อสัตย์และจริงใจเท่านั้น จนกระทั่งหลังจากนางได้เป็นไทเฮาและเริ่มไกล่เกลี่ยเรื่องใหญ่โตในราชสำนัก นางถึงพบว่าการทำงานไม่ให้พลาดนั้นยากยิ่งกว่าการสร้างความดีความชอบเสียอีก ยิ่งกว่านั้นคือการอยู่ในตำแหน่งหัวหน้าหน่วยองครักษ์นี้ และไม่เคยทำงานพลาดเลยตลอดเจ็ดปี
เจียงเซี่ยนถึงคิดว่าหวังจ้านเป็นคนที่มีความสามารถไม่แพ้เฉาเซวียน
เช้ามืดวันรุ่งขึ้น นางก็ไปห้องอุ่นตะวันออกกับไป๋ซู่
ไทฮองไท่เฟยยังไม่มา ส่วนไทฮองไทเฮานั้นกำลังแต่งตัว
เจียงเซี่ยนช่วยไทฮองไทเฮาเลือกเครื่องประดับ พลางถามถึงฮูหยินชินเอินป๋อ “ท่านป้ากลับไปเมื่อไรหรือเพคะ? หม่อมฉันไม่ได้เจอนางหลายวันแล้ว เมื่อวานยังว่าจะมาคารวะนาง...”
ตามกฎของในวัง หากสตรีบรรดาศักดิ์ข้างนอก[footnoteRef:2]ต้องการเข้าเฝ้าสตรีบรรดาศักดิ์ข้างใน[footnoteRef:3] จะต้องยื่นสาส์นมาก่อนล่วงหน้า เมื่อฮองเฮาที่รับผิดชอบดูแลวังทั้งหก[footnoteRef:4]อนุญาตแล้ว ถึงจะเข้าวังได้ ไทฮองไทเฮาฐานะสูงศักดิ์ ส่วนจ้าวอี้ก็ไม่ได้ตั้งฮองเฮา เฉาไทเฮาที่ยังคงรับผิดชอบดูแลวังทั้งหกและตราประทับของฮองเฮาเช่นเดิมไว้หน้าไทฮองไทเฮาในเรื่องพวกนี้อย่างเต็มที่มาโดยตลอด ดังนั้นเมื่อวานพอฮูหยินชินเอินป๋อยื่นสาส์นมา เฉาไทเฮาก็อนุญาตทันที เพียงแต่ฮูหยินชินเอินป๋อไปมาอย่างเร่งรีบ คุยกับไทฮองไทเฮาเพียงไม่กี่ประโยคก็ขอลาแล้ว นี่ยิ่งทำให้เจียงเซี่ยนคิดว่าท่านยายอยากยืมปากของฮูหยินชินเอินป๋อส่งข่าวการอภัยโทษนางในและนางในระดับสูงให้เจียงเจิ้นหยวนลุงของนาง [2:  สตรีบรรดาศักดิ์ข้างนอก หมายถึง องค์หญิงที่แต่งงานแล้ว และบรรดาภรรยาหรือมารดาของเจ้านายหรือขุนนางที่ฮ่องเต้มอบบรรดาศักดิ์ให้อย่างเป็นทางการ ซึ่งบรรดาศักดิ์ของสตรีบรรดาศักดิ์ข้างนอกนั้นจะขึ้นอยู่กับตำแหน่งขุนนางของสามี โดยแบ่งระดับตามตำแหน่งขุนนางของสามีเป็นระดับ 1 ถึง 9]  [3:  สตรีบรรดาศักดิ์ข้างใน หมายถึง สนมและนางในของฮ่องเต้ รวมถึงองค์หญิงที่ยังไม่ได้แต่งงาน โดยมีฮองเฮาเป็นผู้นำ]  [4:  วังทั้งหก ที่ประทับของบรรดาสนมของฮ่องเต้ ซึ่งแม้จะเรียกว่าวังทั้งหก แต่แท้จริงแล้วมีทั้งหมด 12 วัง ทว่าด้วยความที่แบ่งเป็นฝั่งตะวันออกและฝั่งตะวันตก ฝั่งละ 6 วัง จึงเรียกว่าวังทั้งหก ซึ่งวังทั้งหกฝั่งตะวันออกนั้น ประกอบด้วย วังจิ่งเหริน วังเฉิงเฉียน วังจงชุ่ย วังจิ่งหยาง วังหย่งเหอ และวังเหยียนสี่ ส่วนวังทั้งหกฝั่งตะวันตกนั้น ประกอบด้วย วังหย่งโซ่ว วังอี้คุน วังฉู่ซิ่ว วังเสียนฝู วังฉางชุน และวังฉี่เสียง(ตำหนักไท่จี๋) โดยวังทั้งสิบสองนั้นจะอยู่ขนาบข้างวังทั้งสาม อันได้แก่ วังเฉียนชิง ซึ่งเป็นที่ประทับของฮ่องเต้ ตำหนักเจียวไท่กง ซึ่งเป็นที่เก็บพระราชสมบัติอันล้ำค่า และวังคุนหนิง ซึ่งเป็นที่ประทับของฮองเฮา]
ไทฮองไทเฮาไม่ได้ใส่ใจนัก และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “หลายวันนี้ลุงของเจ้าไม่ค่อยสบาย ป้าของเจ้ายุ่งอยู่กับการดูแลลุงของเจ้า ข้าก็เป็นห่วงลุงของเจ้าเหมือนกัน จึงให้นางกลับไปแล้ว หากเจ้าคิดถึงนาง ข้าจะให้นางเข้าวังมาเยี่ยมเจ้าวันมะรืน”
เป็นเพราะคิดว่าเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ เด็กอย่าเข้าไปยุ่งจะดีที่สุดกระมัง?
เจียงเซี่ยนครุ่นคิดอยู่ ทว่ากลับทำหน้าออดอ้อนเล็กน้อย แล้วเอ่ยว่า “เสด็จยาย หม่อมฉันไม่ได้อยากเจอท่านป้า หม่อมฉันอยากเจอท่านพี่อาจ้าน...หม่อมฉันมีธุระกับเขาเพคะ!”
ไทฮองไทเฮาหัวเราะ แล้วเลือกปิ่นทองลายตัวอักษร โซ่ว[footnoteRef:5]สองตัวที่ประดับหยกเขียวซึ่งเจียงเซี่ยนเลือกให้นาง และเอ่ยว่า “เด็กน้อย มีธุระอะไรที่ต้องหาท่านพี่อาจ้านของเจ้าด้วยหรือ?” [5:   寿 อ่านว่า โซ่ว แปลว่า อายุยืน]
เจียงเซี่ยนรับปิ่นปักผมมาจากในมือของนางในที่หวีผม แล้วช่วยเสียบปิ่นให้ไทฮองไทเฮา และแสร้งเป็นเอ่ยอย่างงอนๆ ว่า “เสด็จยายก็อย่าถามเลยเพคะ! อย่างไรหม่อมฉันก็มีธุระกับเขา เสด็จยายก็ช่วยเรียกเขาเข้าวังมาให้หม่อมฉัน”
ไทฮองไทเฮารักเจียงเซี่ยนมากมาโดยตลอด เรื่องเล็กแบบนี้จะไม่ตกลงได้อย่างไร?
นางจึงให้เมิ่งฟางหลิงไปเรียกหวังจ้านเข้าวัง และเอ่ยว่า “หากเข้าเวรอยู่ก็บอกผู้บังคับบัญชาของเขาสักหน่อย ว่าให้เขามา”
เมิ่งฟางหลิงไปด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
รอไปหนึ่งชั่วยาม นางก็พาหวังจ้านมา
หวังจ้านสวมชุดทั่วไปสีเขียวขององครักษ์ระดับหกเดินเข้ามาตัวตรง แสงสว่างตอนเที่ยงตรงส่องลงบนใบหน้าอันงดงามของเขา จึงยิ่งแลดูขาวนวลและหล่อเหลา
ไทฮองไทเฮาเห็นแล้วรอยยิ้มแห่งความสุขก็หลั่งไหลออกมาจากในดวงตาและสีหน้าอย่างหยุดไม่อยู่ จนเขาคารวะเสร็จก็สั่งให้นางในย้ายเก้าอี้ไท่ซือตัวหนึ่งมาวางข้างกายตนเองให้หวังจ้านไม่หยุด
หวังจ้านกล่าวขอบคุณหลายครั้ง ในน้ำเสียงนอบน้อมยังคงอบอุ่น ได้ยินแล้วก็ทำให้คนฟังรู้สึกดี
เจียงเซี่ยนอดที่จะถอนหายใจในใจไม่ได้
ทำไมคนที่ไป๋ซู่ชอบไม่ใช่หวังจ้านนะ?
หวังจ้านก็หน้าตาหล่อเหลามากเหมือนกันนะ!
นิสัย ความสามารถ และความประพฤติก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเฉาเซวียน...
เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่เข้าไปคารวะหวังจ้าน แล้วก็ลากหวังจ้านไปที่อุทยานหลวงของวังฉือหนิง
หวังจ้านท่าทางลำบากใจ ใบหน้าขาวหมดจดแดงก่ำ และมองไปทางไทฮองไทเฮาอย่างไม่รู้จะทำอย่างไรดี
ไทฮองไทเฮายิ้มกว้างขึ้น แล้วเอ่ยด้วยความรักปนเมตตาว่า “น้องเจ้าบอกว่ามีธุระกับเจ้า ข้าถามว่าเรื่องอะไร นางก็ไม่กล้าบอกข้า มีเรื่องอะไร พวกเจ้าพี่น้องก็ไปคุยกันเองเถอะ หากนางกล้ารังแกเจ้าก็มาบอกข้าได้เลย ข้าจะลงโทษให้นางคัด ‘มหาปรัชญาปารมิตาหฤทัยสูตร[footnoteRef:6]’ ร้อยรอบ” [6:  พระสูตรว่าด้วยปัญญาอันเป็นหัวใจพาไปถึงฝั่งพระนิพพาน ]
หวังจ้านเป็นคนอ่อนโยน ตอนที่ถูกไทฮองไทเฮาเรียกมาเล่นเป็นเพื่อนเจียงเซี่ยนในวังก็มักจะคอยตามหลังเจียงเซี่ยนอย่างเงียบๆ เจียงเซี่ยนบอกว่าอย่างไร เขาก็ทำอย่างนั้น ถึงเจียงเซี่ยนจะไปปีนต้นไม้ เขาก็จะแค่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้อย่างกระวนกระวายและยื่นแขนออกไปปกป้องนางแทนที่จะตำหนินาง ทว่าหากนางทำผิดหรือก่อเรื่องแล้ว เขากลับต้องเป็นแพะรับบาปและถูกดุด่า
เขายิ้มอย่างอบอุ่น และเอ่ยอย่างอารมณ์ดีว่า “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรพ่ะย่ะค่ะ เช่นนั้นกระหม่อมกับเป่าหนิงไปที่อุทยานหลวงแล้ว”
ไทฮองไทเฮาพยักหน้าโดยยิ้มตาหยี แล้วสั่งพวกติงเซียง “พกเสื้อคลุมไปด้วย ระวังอย่าให้เป่าหนิงเป็นหวัด...อากาศเย็นแล้ว ไม่ต้องให้นางดื่มชาดอกไม้แล้ว ให้ดื่มชาเหล่าจวินเหมย...เบาะผ้าฝ้ายกับเบาะหนังต้องพกไปคนละหลายๆ ใบ โดนลมพัดแล้วหนาวมากเช่นนี้ บนม้าหินจะต้องเย็นมากแน่ๆ...”
เหมือนนางไปเที่ยวในฤดูใบไม้ผลิ
เจียงเซี่ยนไม่รู้จะทำอย่างไรดี จึงเอ่ยว่า “เสด็จยาย หม่อมฉันแค่คุยกับท่านพี่อาจ้านนิดหน่อยเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องพานางในและขันทีไปด้วยเพคะ” นางเอ่ย พลางลากหวังจ้านวิ่งไปทันที
หวังจ้านพยักหน้าให้ไทฮองไทเฮา แล้วรีบตามนางออกไปข้างนอก
ไป๋ซู่ถูกทิ้งไว้ที่ห้องอุ่นตะวันออก สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจและอึ้ง
“อย่าสนใจพวกเขาเลย” ไทฮองไทเฮายิ้มพลางปลอบใจนาง แล้วเอ่ยว่า “เป่าหนิงยังเหมือนเด็กที่ไม่โต ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไรถึงจะโตได้”
ไม่โตก็ยังจะยุให้นางหาสามีสักคนเหมือนเลี้ยงชายหนุ่มรูปงามที่เป็นของเล่นของสตรีชั้นสูง?
ไป๋ซู่คิดถึงคำพูดที่เจียงเซี่ยนเอ่ยกับนางคืนนั้น แล้วก็ไม่รู้ว่าควรจะตอบไทฮองไทเฮาอย่างไรอย่างสิ้นเชิง
---------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 015

บทที่ 15 ฝากฝัง
ในอุทยานหลวง
เจียงเซี่ยนให้นางในและขันทีที่ตามมารออยู่ใต้ต้นไป่[footnoteRef:1]โบราณที่แตกกิ่งก้านต่อกันเหมือนร่มในอุทยานหลวง แต่นางกลับลากหวังจ้านเข้าไปยังด้านในของสวนดอกไม้ [1:  ต้นไซเปรส]
ตอนแรกหวังจ้านก็ยังคงตามนางไป ตอนหลังพอเห็นว่าห่างจากต้นไป่โบราณนั้นมากขึ้นเรื่อยๆ และมองเห็นหน้าของนางในและขันทีกลุ่มนั้นไม่ชัดแล้ว จึงเริ่มดึงเจียงเซี่ยนไว้ “ไกลพอแล้ว ถึงพวกเราจะตะโกนเสียงดัง พวกเขาก็ได้ยินไม่ชัดอยู่ดี เจ้ามีอะไรก็รีบว่ามา...จะได้ไม่เจอคนในวังอื่น”
เขาพูดแบบนี้เพราะมีสาเหตุ
มีครั้งหนึ่งหวังจ้านกับเจียงเซี่ยนแอบกินขนมชิงถวน[footnoteRef:2]อยู่ใต้ต้นกล้วยในอุทยานหลวง และหวังเต๋อเฉวียนขันทีที่เคยรับใช้เฉาไทเฮามาเห็นเข้า พอถึงตอนที่เฉาไทเฮาไปคารวะไทฮองไทเฮา หวังเต๋อเฉวียนก็พูดจาแปลกๆ ว่า “คุณชายอาจ้านก็อายุไม่น้อยแล้ว คนที่อยู่ในวังหลังหากไม่ใช่สนมที่เป็นหม้ายก็อายุพอๆ กับพวกท่านหญิง หลีกเลี่ยงการเป็นที่น่าสงสัยเอาไว้หน่อยจะดีกว่านะขอรับ!” [2:  ชิงถวน ขนมที่ลักษณะเป็นลูกกลมๆ สีเขียว ทำจากแป้งข้าวเหนียวและย้อมสีเขียวด้วยพืช มีไส้หลายรสชาติ เป็นขนมที่นิยมรับประทานกันในวังเช็งเม้ง]
ไทฮองไทเฮาโกรธเป็นอย่างมาก จนเรียกองครักษ์เข้ามาทันที ให้เอาหวังเต๋อเฉวียนไปโบยอย่างหนักสามสิบไม้ และปลดเขาออกเสียเลย เฉิงเต๋อไห่ถึงได้มีโอกาสโผล่ออกมาแทนที่ตำแหน่งของหวังเต๋อเฉวียน และเป็นขันทีที่อยู่ใกล้ชิดข้างกายเฉาไทเฮาที่สุด
หลังจากนั้นหวังจ้านก็ไม่ค่อยเข้าวังเลย
เจียงเซี่ยนก็เริ่มเกลียดคนของวังคุนหนิงเพราะเหตุนี้เช่นกัน
“ข้าอยากให้ท่านพี่ช่วยข้าสืบเรื่องของคนๆ หนึ่ง” นางรู้ว่าหวังจ้านมีปมในใจ จึงปล่อยหวังจ้าน เพราะไม่อยากให้หวังจ้านลำบากใจ จึงหยุดยืนข้างต้นตงชิง[footnoteRef:3] แล้วเอ่ยว่า “เดิมทีข้าคิดว่าหากนางไม่ใช่นางในหรือนางในระดับสูงของวังคุนหนิงก็น่าจะเป็นคนรับใช้ที่วังเฉียนชิง แต่ใครจะรู้ว่าจะไม่เจอตัวคนๆ นี้ที่สองวังนี้เหมือนกัน ท่านช่วยตามหาตัวคนๆ นี้อย่างเงียบๆ” [3:  ต้นฮอลลี่]
หวังจ้านได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้ว และเอ่ยอย่างกังวลว่า “เจ้าไปก่อเรื่องอะไรมาหรือ? เจ้าเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ข้าฟังแล้วกัน หากข้าไม่มีทางช่วยเจ้าได้ จะไปขอร้องเจิ้นกั๋วกงเอง เจ้าไม่ต้องกังวล แล้วก็อย่าทำอะไรตามใจตนเองด้วย หลายวันนี้ฝ่าบาทกำลังพิโรธไทเฮา เจ้าอาจจะถูกดึงไปเกี่ยวข้องโดยไม่รู้ตัวได้”
ไม่ว่านางจะทำอะไร ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาหวังจ้านก็ไม่เคยตวาดนางเลย
เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ้มนานมาก “ข้าไม่ใช่เด็ก ท่านเชื่อใจข้าได้หรือไม่!” แล้วยิ้มเล็กน้อย และเอ่ยอย่างจริงจังว่า “ทำไมข้าถึงต้องตามหาเซียวหรงเหนียง เวลานี้ยังบอกท่านไม่ได้ ท่านก็ไม่ต้องถามมาก แล้วก็ไม่ต้องคิดว่านางล่วงเกินอะไรข้าเช่นกัน ข้าเพียงแค่อยากหาคนที่ชื่อเซียวหรงเหนียงนี้ให้เจอเท่านั้น”
หวังจ้านลังเล
เจียงเซี่ยนจึงจำเป็นต้องเอ่ยว่า “ท่านพี่อาจ้าน นอกจากท่าน ข้าก็ไม่มีใครให้ขอร้องได้แล้ว”
หวังจ้านจึงจำเป็นต้องรับปาก
เจียงเซี่ยนต้องการให้เขาสาบาน “เรื่องนี้ท่านห้ามบอกใครทั้งนั้น ท่านพี่อาลวี่ถามท่าน ท่านก็ห้ามบอกเช่นกัน”
ท่านพี่อาลวี่คือเจียงลวี่ลูกพี่ลูกน้องที่มีศักดิ์เป็นพี่ชายคนโตของเจียงเซี่ยน อายุเท่ากับหวังจ้าน และทั้งสองสนิทกันมาก
หวังจ้านเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “อาลวี่ไปฐานที่มั่นเทียนจิน หลายวันนี้ไม่อยู่เมืองหลวง”
ฐานที่มั่นเทียนจิน!
หากเป็นชาติก่อนเจียงเซี่ยนคงจะไม่รู้สึกว่าเรื่องนี้มีอะไรอย่างแน่นอน ทว่าเจียงเซี่ยนที่เคยเป็นไทเฮากลับรู้ว่า ฐานที่มั่นเทียนจินเป็นฐานที่มั่นระดับหนึ่งที่อยู่ใกล้เมืองหลวงที่สุด และขึ้นตรงต่อกองบัญชาการทัพหลัง มีกำลังทหารหนึ่งหมื่นหกพันกว่านาย หากเดินทางอย่างเร็วที่สุด ไม่ถึงสี่ชั่วยาม[footnoteRef:4]ก็จะถึงเมืองหลวง และเจียงเจิ้นหยวนท่านลุงของนางก็เป็นแม่ทัพภาคแห่งกองบัญชาการทัพหลังพอดี ขอเพียงได้ตราทหาร[footnoteRef:5]ของกรมกลาโหมมาก็สามารถนำทัพจากฐานที่มั่นเทียนจินขึ้นเหนือได้ [4:  1 ชั่วยาม = 2 ชั่วโมง ดังนั้น 4 ชั่วยาม = 8 ชั่วโมง]  [5:  ตราทหาร ตราอาญาสิทธิ์ที่ใช้ในการสั่งการและจัดการกำลังทหาร โดยทำเป็นรูปเสือ และแบ่งครึ่งได้เป็นสองชิ้น ซีกขวาเก็บไว้กับฮ่องเต้ ซีกซ้ายมอบให้กับแม่ทัพ]
เจียงเซี่ยนกลัวมาก นางถามหวังจ้าน “ท่านรู้ได้อย่างไรว่าท่านพี่อาลวี่ไปฐานที่มั่นเทียนจิน?”
“ข้าบังเอิญได้ยินท่านพ่อพูด” หวังจ้านตอบอย่างไม่รู้อะไรทั้งนั้น “ท่านพ่อสั่งข้าว่าห้ามบอกคนอื่น”
“ถ้าอย่างนั้นท่านมาบอกข้าทำไม?” เจียงเซี่ยนจ้องหวังจ้านตาโต
หวังจ้านหน้าแดง แล้วเอ่ยว่า “เจ้า...เจ้าไม่ใช่คนอื่นเสียหน่อย!”
มิน่าเล่าไทฮองไทเฮาถึงไม่อนุญาตให้ชินเอินป๋อเข้าไปมีส่วนร่วมในงานของราชสำนัก และต้องสนับสนุนให้ตระกูลเจียงรับตำแหน่ง
หากเป็นนาง นางก็จะให้ชินเอินป๋อคอยอยู่ข้างๆ เฉยๆ เช่นกัน
นางจำเป็นต้องให้หวังจ้านสาบานอีกครั้ง “ไม่ว่าจะเป็นทางที่ท่านพี่อาลวี่ไปหรือเรื่องที่ข้าให้ท่านทำ ท่านห้ามบอกใครทั้งนั้น ถึงจะเป็นเสด็จยายก็ห้ามบอกเช่นกัน”
หวังจ้านฉลาดมาก เขาเพียงแค่พูดน้อยเท่านั้น
เขาฟังความผิดปกติจากในคำพูดของเจียงเซี่ยนออกทันที
“เกิดเรื่องอะไรที่ข้าไม่รู้หรือไม่?” เขาทำหน้าจริงจัง และเคร่งเครียดเล็กน้อย
เจียงเซี่ยนพยักหน้า แล้วเอ่ยว่า “ท่านอย่าสนใจเลย ในเมื่อท่านลุงไม่ได้บอกท่าน ท่านก็ทำเป็นไม่รู้แล้วกัน”
หวังจ้านค่อยๆ หน้าซีดเผือด
เขาพยักหน้า และเอ่ยอย่างรวบรัด “ข้ารู้ ข้าจะไม่บอกใครทั้งนั้น”
เจียงเซี่ยนก็วางใจแล้ว
ขอเพียงเป็นเรื่องที่หวังจ้านรับปาก เขาก็จะต้องทำได้อย่างแน่นอน
ทั้งสองคนกลับห้องอุ่นตะวันออกอย่างเงียบๆ
ไทฮองไทเฮามองหวังจ้านที่สีหน้าไร้อารมณ์และเจียงเซี่ยนที่สีหน้าสงบนิ่ง แล้วก็เอ่ยอย่างแปลกใจว่า “เป็นอะไรไปหรือ? ตอนออกไปทั้งสองคนยังอารมณ์ดีอยู่เลย ทำไมเดี๋ยวเดียวจากที่อารมณ์ดีก็กลายเป็นอารมณ์เสียเสียแล้ว?”
เจียงเซี่ยนฐานะสูงศักดิ์ ไม่ว่าจะเป็นชาติก่อนหรือชาตินี้ นางก็เกลียดการโกหกและการปิดบัง แต่นางก็ไม่อยากหลอกลวงไทเฮาไทฮองอีก จึงถือโอกาสโยนเรื่องนี้ให้หวังจ้านเสียเลย “เสด็จยายถามท่านพี่อาจ้านเถอะเพคะ!”
ไทฮองไทเฮามองไปทางหวังจ้าน
หวังจ้านเดี๋ยวอ้าปากเดี๋ยวหุบปาก นานมากกว่าจะเอ่ยว่า “เป่าหนิงห้ามกระหม่อมบอกใครทั้งนั้นพ่ะย่ะค่ะ”
คำตอบที่เหมือนเด็กเล่นนั้นกลับทำให้ไทฮองไทเฮาหัวเราะเสียงดัง และเอ่ยกับไทฮองไท่เฟยที่มาอยู่เป็นเพื่อนนางว่า “เจ้าดูเจ้าลิงสองตัวนี้สิ เวลานี้ใครก็คุมไม่อยู่แล้วทั้งนั้น!”
“ดูตรัสเข้า” ไทฮองไท่เฟยยิ้มพลางเลือกส้มลูกหนึ่ง และเริ่มลอกเปลือกออกผ่านผ้าเช็ดหน้า “ก็ยังมีไทฮองไทเฮาอยู่มิใช่หรือ...ต่อให้ลิงร้ายกาจแค่ไหน จะหนีฝ่ามือที่เหมือนพระยูไลได้พ้นหรือ? ไทฮองไทเฮาก็แค่เสียใจกับหลานสาวและเหลนชายมากเท่านั้นเอง!” นางเอ่ยจบ ก็แบ่งครึ่งส้มที่ลอกเปลือกเสร็จแล้ว และยื่นให้เจียงเซี่ยนกับหวังจ้าน “ลองชิมดูสิ กรมวังเพิ่งจะส่งมา ส้มจีนของตงเจียง”
เจียงเซี่ยนชอบส้มแบบนี้มาก
นางกล่าวขอบคุณ แล้วเอ่ยถึงของบรรณาการในวันนี้ “เวลานี้เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว พุทราของซานตงก็น่าจะใกล้ถึงแล้วกระมัง...”
หัวข้อสนทนาถูกเบี่ยงเบนไปแล้ว
ตอนที่หวังจ้านกลับไปก็ยังเอาส้มจีนตงเจียงกลับไปสองตะกร้าด้วย
ทว่าไป๋ซู่กลับยังคงครุ่นคิดเรื่องของเจียงเซี่ยนอยู่
นางตามเจียงเซี่ยนกลับตำหนักตงซาน พอเข้าไปข้างในก็ไล่นางในและขันทีที่รับใช้อยู่ข้างกายออกไป แล้วบีบให้เจียงเซี่ยนเข้ามุมกำแพงและซักถามนาง “เจ้าให้ซื่อจื่อชินเอินป๋อช่วยเจ้าทำอะไรกันแน่? เจ้าคงจะไม่ได้ให้เขาไปสืบว่าหลี่เชียนเป็นขุนนางอยู่ที่ไหนให้เจ้าใช่หรือไม่?”
เจียงเซี่ยนหยอกไป๋ซู่เล่น “เจ้าไม่ช่วยข้า แล้วยังไม่ให้หวังจ้านช่วยข้าอีก ทำไมเจ้าถึงร้ายขนาดนี้?”
“เจ้ายังกล้าพูดอีก! เจ้ายังกล้าพูดอีก!” ไป๋ซู่จั๊กจี้นาง “เจ้ามีหน้ามาให้ข้าช่วยเจ้าทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างไร? เฉาเซวียนจะคิดว่าข้ากำลังตีสนิทเขาอยู่น่ะสิ?”
“ตีสนิทเขาแล้วอย่างไร?” เจียงเซี่ยนเบ้ปาก “ตีสนิทเขาก็เป็นการให้ความสำคัญกับเขา พูดจริงๆ นะ เจ้าจะช่วยข้าถามหรือไม่กันแน่ หากเจ้าไม่ช่วยข้าถาม ข้าก็จะไปถามเขาเองแล้ว และหากฝ่าบาททรงทราบข้าก็ไม่สน”
ไป๋ซู่ร้อนใจขึ้นมา และเอ่ยว่า “ข้าช่วยเจ้าถามก็ได้ ทำไมเจ้าเหมือนคนไม่มีเหตุผลเลย!”
เจียงเซี่ยนเพียงแค่ยิ้ม
ไป๋ซู่ทำอะไรไม่ได้ก็ส่ายหน้าพลางเอ่ยว่า “จนปัญญากับเจ้าแล้วจริงๆ” และกลับตำหนักซีซานไป
เมิ่งฟางหลิงมาพบเจียงเซี่ยน และบอกเจียงเซี่ยน “ไทฮองไทเฮาอยากปล่อยติงเซียงกับเถิงหลัวออกจากวัง จึงให้ข้ามาลองถามความเห็นของท่านหญิงเจ้าค่ะ”
ทับซ้อนกันกับเรื่องราวในชาติก่อนแล้ว
เจียงเซี่ยนเอ่ยว่า “ข้าแล้วแต่เสด็จยาย”
เมิ่งฟางหลิงยิ้มพลางบอกลาเจียงเซี่ยน
----------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 016

บทที่ 16 นัดพบ
วันรุ่งขึ้นรายชื่อของนางในที่จะออกจากวังก็ออกมาแล้ว นอกจากติงเซียงกับเถิงหลัวที่อยู่ข้างกายเจียงเซี่ยนแล้วยังมีนางในระดับสูงสองคนที่รับใช้อยู่ข้างกายไป๋ซู่ นางในระดับสูงสองคนที่รับใช้อยู่ข้างกายไทฮองไท่เฟย และนางในระดับต่ำกับระดับสูงอีกจำนวนหนึ่ง
เหมือนกับชาติก่อน ไป่เจี๋ยกับฉิงเค่อที่อยู่ข้างกายเจียงเซี่ยนเลื่อนขึ้นมาเป็นนางในระดับเจ็ด ส่วนทางไป๋ซู่ก็เลื่อนตำแหน่งให้หลิ่วเย่กับหลิ่วเหมยขึ้นมา
ตามความตั้งใจของไทฮองไทเฮา ในเมื่อพวกติงเซียงจะต้องออกจากวังแล้ว ก็ไม่ให้เสียเวลาในช่วงนี้ไปเช่นกัน นางในและนางในระดับสูงที่เลื่อนขั้นแล้วก็เริ่มรับผิดชอบหน้าที่ของตนเองทันที ส่วนเหล่านางในและนางในระดับสูงที่จะออกจากวังก็ได้พักผ่อนเร็วหน่อย คนที่ควรบอกลาก็บอกลา อยากไปดูหรือเดินที่ไหนก็ทำให้เสร็จโดยเร็ว วันที่ยี่สิบสองเดือนเก้าจะจัดการส่งออกไปจากวังพร้อมกันทั้งหมด
เจียงเซี่ยนจำได้ว่าชาติก่อนตอนที่ติงเซียงกับเถิงหลัวออกจากวัง นางไม่เพียงแต่มอบเสื้อผ้าและเครื่องประดับที่ไม่ผิดข้อห้ามให้ ทว่ายังมอบเงินให้คนละสามร้อยตำลึงด้วย แน่นอนว่าชาตินี้ก็ยังคงเหมือนเดิม รอให้ติงเซียงกับเถิงหลัวส่งมอบและรับช่วงต่องานในมือเรียบร้อยแล้ว เจียงเซี่ยนก็เอาเงินยี่สิบตำลึงให้ไป่เจี๋ยเลี้ยงอาหารพวกติงเซียงสักมื้อ แล้วมอบของให้
ตอนที่ติงเซียงกับเถิงหลัวเข้ามาขอบคุณ สีหน้าเหมือนงุนงงเล็กน้อย
เจียงเซี่ยนจำไม่ได้ว่าชาติก่อนทั้งสองคนก็แสดงสีหน้าแบบนี้ออกมาเหมือนกันหรือไม่ พอคิดว่าสองคนนี้รับใช้ตนเองมาเกือบสิบปี นางก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยอย่างสบายใจด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “พวกเจ้าออกจากวังไปแล้ว หากเจอเรื่องลำบากอะไร ก็ไปแจ้งข่าวที่จวนเจิ้นกั๋วกงได้เลย ข้าจะกำชับให้ซื่อจื่อดูแลพวกเจ้า”
ซื่อจื่อก็คือเจียงลวี่
ทั้งสองคนรีบคำนับ ตอนที่ลุกขึ้นมานั้นน้ำตาก็ไหลพรากแล้ว ทำให้เจียงเซี่ยนก็เสียใจนานมากเช่นกัน
ส่วนไป๋ซู่นั้นนัดเจอเฉาเซวียนที่หน้าประตูใหญ่ของวังฉือหนิงแล้ว
เจียงเซี่ยนเห็นนางสวมเสื้อคลุมยาวสีเรียบลายดอกเปี้ยนตี้จินสีกุหลาบม่วงที่กลางเก่ากลางใหม่ แต่กลับสวมต่างหูไข่มุกเหอผู่คู่ที่ไทฮองไทเฮาพระราชทานให้ตอนวันตรุษจีน ซึ่งขับให้ทั้งหน้าสวยงามดั่งดอกบัว จนนางอดที่จะเม้มปากยิ้มไม่ได้
ไป๋ซู่เห็นนางยิ้มก็หน้าแดงด้วยความเขินอาย และเอ่ยเพียงประโยคเดียวอย่างรีบมากว่า “ข้าไปแล้ว” แล้วก็เดินออกไปจากห้องอุ่นตะวันออกอย่างเร็วมาก
เฉาเซวียนรออยู่ที่หน้าประตูวังฉือหนิงตั้งนานแล้ว
เขาใช้ความคิดอย่างหนักมากก็คิดไม่ออกว่าไป๋ซู่นัดเขาทำไม
ทว่าไป๋ซู่เห็นเฉาเซวียนแล้วกลับคิดอะไรบางอย่างขึ้นได้อย่างกะทันหัน
มิน่าเล่าเฉาเซวียนถึงได้ถูกคนเรียกว่า ‘บุรุษรูปงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง’
เขายืนอยู่ใต้ต้นฉัตรจีนต้นใหญ่หน้าประตูวังฉือหนิงอย่างสบายๆ แสงและเงาที่มีสีอื่นแทรกแซมอยู่ทะลุผ่านใบไม้มาตกกระทบลงบนหน้าของเขา กล้ามเนื้อและผิวหนังราวกับหิมะ หน้าตาลุ่มลึก
ไป๋ซู่เข้าใจความคิดของเจียงเซี่ยนเป็นครั้งแรก...ได้เห็นใบหน้าแบบนี้ รอยยิ้มอ่อนโยนแบบนี้ ส่วนเขาจะคิดอย่างไรนั้น ใครจะมีกะจิตกะใจไปเดาอีกเล่า?
นางเดินอมยิ้มเข้าไปหา และคารวะเฉาเซวียน ทว่าพอเงยหน้ากลับพบว่าใต้ต้นฉัตรจีนต้นใหญ่ยังมีบุรุษอีกผู้หนึ่งยืนอยู่ด้วย
เขาสวมใส่เครื่องแบบและเครื่องประดับขององครักษ์วังหลวง รูปร่างสูงเพรียวโดดเด่น ผิวขาวหมดจดแดงเลือดฝาด หน้าตาแข็งแกร่ง คิ้วหนาทั้งสองข้างขับให้สันจมูกโด่งโดดเด่น มีความหล่อเหลาแบบองอาจห้าวหาญ
หากบอกว่าเฉาเซวียนเป็นดอกท้อดอกหนึ่ง บุรุษผู้นี้ก็เป็นต้นไม้ต้นหนึ่ง ถึงแม้ต้นไม้จะไม่สะดุดตาเท่าดอกไม้ แต่กลับดูซ้ำได้หลายรอบโดยที่ไม่เบื่อมากกว่าดอกไม้
ไป๋ซู่อดที่จะมองชายคนนั้นอีกครั้งไม่ได้
ชายคนนั้นรู้สึกถึงสายตาของนางแล้ว ไม่เพียงแต่ไม่หลบเลี่ยง กลับยังยิ้มให้นางด้วย
รอยยิ้มนั้นสว่างไสวเจิดจ้า ราวกับสามารถสลายเงามืดทั้งหมดในใจคนได้เหมือนแสงอาทิตย์ ทำให้คนมองแล้วรู้สึกเบิกบานขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
มีแต่คนที่มีความสุขเท่านั้นที่จะมีรอยยิ้มแบบนี้ได้
ชายผู้นี้ต้องมาจากตระกูลที่ดีมากอย่างแน่นอน อยู่ในบ้านที่พ่อแม่รักกัน พี่น้องรักใคร่กลมเกลียว และเติบโตมาอย่างราบรื่นโดยตลอด โดยไม่เคยเจออะไรที่มืดมนและไม่เคยเจออุปสรรคอะไรที่ร้ายแรง
ไป๋ซู่คิดพลางมองเฉาเซวียนอย่างงุนงง แล้วเอ่ยว่า “ท่านนี้คือ?”
เฉาเซวียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ท่านนี้คือหลี่เชียนบุตรชายคนโตของหลี่ฉางชิงแม่ทัพฝูเจี้ยน เจ้าอย่ามองว่าเขาอายุยังน้อย ปีที่แล้วเขาสอบขุนนางระดับหย่วนซื่อ[footnoteRef:1]ผ่านแล้วนะ ทำพิธีสวมหมวก[footnoteRef:2]ล่วงหน้าแล้ว ชื่อจงเฉวียน ตอนนี้เป็นองครักษ์อยู่หน่วยองครักษ์” [1:  ระดับหย่วนซื่อ การสอบขุนนางระดับที่สองในสมัยหมิงและชิง ซึ่งแบ่งออกเป็น 5 ระดับ ได้แก่ ถงซื่อ หย่วนซื่อ เซียงซื่อ ฮุ่ยซื่อ และเตี้ยนซื่อ]  [2:  พิธีสวมหมวก พิธีบรรลุนิติภาวะที่จัดขึ้นสำหรับเด็กชายที่อายุครบ 20 ปี เพื่อแสดงว่าเด็กชายเป็นผู้ใหญ่ และสามารถแต่งงานได้แล้ว ซึ่งในพิธีนี้บิดามารดาจะตั้งชื่ออย่างเป็นทางการให้ด้วย]
ไป๋ซู่ตกใจมาก
นางคิดไม่ถึงว่าหลี่เชียนจะยืนอยู่ตรงหน้านางแล้วเช่นนี้
ทว่าสิ่งที่ทำให้นางยิ่งตกใจคือคิดไม่ถึงว่าหลี่เชียนจะสอบขุนนางผ่าน ตามหลักแล้ว ตระกูลที่สร้างตัวด้วยความดีความชอบด้านการรบแบบตระกูลหลี่นี้ ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาลูกชายกับลูกสาวจะไม่เดินในเส้นทางสู่การเป็นขุนนาง ดังนั้นก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องเรียนหนังสือแล้ว หลี่เชียนคนนี้ไม่เพียงแต่เรียนหนังสือ ทว่ายังเรียนเก่งมากด้วย และสุดท้ายก็ยังเข้าหน่วยองครักษ์โดยการส่งเสริมจุดแข็งและหลีกเลี่ยงจุดอ่อน เหมือนหลี่เชียนเรียนหนังสือเพียงเพื่อให้รู้หนังสือและเข้าใจเหตุผลเท่านั้น
นี่หลี่ชางชิงอยากให้ลูกชายเป็นแม่ทัพใหญ่ที่ ‘อยู่บนหลังม้าก็ไปต่อสู้กับชนกลุ่มน้อยที่กำเริบเสิบสาน ลงจากหลังม้าก็มายุ่งอยู่กับการร่างเอกสารในกองทัพ’ อย่างนั้นหรือ?
เขาฝากความหวังสูงอันไร้ที่สิ้นสุดไว้กับลูกชายคนโตของตนเองคนนี้แล้วจริงๆ ด้วย!
เพียงแต่ไม่รู้ว่าลูกชายคนโตของเขาคนนี้มีความสามารถนี้หรือไม่กันแน่!
ไป๋ซู่กระซิบอยู่ในใจ ทว่ากลับไม่แสดงออกทางสีหน้า และยิ้มพลางทักทายหลี่เชียน
หลี่เชียนอาจจะรู้ว่านางเป็นใคร จึงค่อนข้างสนใจนาง ซึ่งนอกจากครั้งแรกที่ตั้งใจมองนางแล้ว ตอนหลังก็ค่อนข้างรักษามารยาทและไม่มองนางตรงๆ อีก เขาคารวะนางครั้งหนึ่งแล้วก็ถอยหลังไปหลายก้าวไปยืนอยู่ข้างหลังเฉาเซวียน
แผนการทั้งหมดของไป๋ซู่ถูกก่อกวนจนชะงักไปแล้ว
อย่างไรนางก็ถามเฉาเซวียนต่อหน้าหลี่เชียนไม่ได้กระมัง?
“คิดไม่ถึงว่าจะเจอองครักษ์หลี่ที่นี่” ไป๋ซู่เอ่ยอย่างเกรงใจ “ไม่ทราบว่าตอนนี้องครักษ์หลี่รับใช้อยู่ที่ไหนหรือ? พออยู่ได้หรือไม่?”
หลี่เชียนก็คิดไม่ถึงเช่นกันว่าไป๋ซู่จะคุยกับตนเอง เขามองเฉาเซวียนครั้งหนึ่งอย่างค่อนข้างแปลกใจ สีสันที่แตกต่างกันฉายวาบในดวงตาอย่างคลุมเครือ เขาค้อมตัวเล็กน้อย แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าเพิ่งจะเข้าวัง ยังไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น ไทเฮาจึงให้ข้าอยู่รับใช้ที่วังคุนหนิงเป็นการชั่วคราวขอรับ”
วังฉือหนิงกับวังคุนหนิงไม่ค่อยถูกกัน พอไป๋ซู่คิดว่าหลี่เชียนเป็นคนของเฉาไทเฮาแล้ว ก็รู้สึกเหมือนเสียดายอย่างบอกไม่ถูก นางพูดคุยอย่างขอไปทีไม่กี่คำ ก็เริ่มคุยกับเฉาเซวียน “หลายวันก่อนไทเฮาพระราชทานขนมถั่วแดงให้กล่องหนึ่ง ตรัสว่าเจ้าเอามาให้ไทเฮาชิมจากนอกวัง ท่านหญิงกินแล้วรู้สึกอร่อยมาก จึงตั้งใจให้ข้ามาถามดูโดยเฉพาะว่าขนมถั่วแดงนั้นซื้อมาจากที่ไหน”
เป็นไปไม่ได้กระมัง?
เรียกเขาเข้าวังมา เพื่อถามเรื่องนี้หรือ?
แต่เขาเคยเอาขนมถั่วแดงเข้ามาในวังตอนไหนกัน ทำไมเขาจำไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว!
เฉาเซวียนตกใจ แล้วก็กลัวเจียงเซี่ยนจะไปซื้อขนมตาม จึงไม่กล้าพูดจาส่งเดช และจำเป็นต้องตอบไปอย่างคลุมเครือว่า “ข้าเคยส่งขนมถั่วแดงเข้าวังหลายครั้ง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอันที่ไทเฮาพระราชทานให้นั้นเป็นของครั้งไหน? เดี๋ยวข้าจะลองไปถามที่วังคุนหนิงให้ แล้วค่อยมาบอกเจ้า ได้หรือไม่?”
“ถ้าเช่นนั้นก็ขอบคุณเฉิงเอินกงมากแล้ว” ไป๋ซู่ยิ้มพลางบอกลาเฉาเซวียน
ทว่าเฉาเซวียนกลับตื่นเต้นมาก และลากหลี่เชียนไปเอ่ยเสียงเบาว่า “เห็นหรือยัง นั่นก็คือท่านหญิงชิงฮุ่ยคุณหนูใหญ่ของตระกูลไป๋จวนเป่ยติ้งโหว หน้าตาสวยใช่หรือไม่? ข้าจะบอกให้นะ คนที่มีสิทธิมาเข้าเฝ้าไทฮองไทเฮาและไทเฮาในเมืองหลวงนี้ ส่วนใหญ่ข้าจำได้หมด คนที่ตระกูลมีอำนาจมากกว่าท่านหญิงชิงฮุ่ยมีไม่น้อย แต่ไม่มีใครสวยกว่านาง และคนที่สวยกว่านางก็มีไม่กี่คนเช่นกัน แต่ไม่มีใครฐานะดีกว่านาง ผู้หญิงแบบนี้มีน้อยมาก เสด็จอาของข้าก็คิดเพื่อเจ้าเช่นกัน และไม่ได้ผลักผู้หญิงสักคนมาตรงหน้าเจ้าอย่างมั่วซั่ว”
และก็ด้วยเหตุนี้เช่นกัน พอได้ยินว่าไป่ซู่อยากเจอเขา เขาถึงได้พาหลี่เชียนมาด้วย
หลี่เชียนยิ้ม และไม่เอ่ยสิ่งใด หน้าตาเจือรอยแดงด้วยความเขินอายเล็กน้อยอย่างที่ชายหนุ่มคนนี้เจอผู้หญิงที่เหมาะจะแต่งงานด้วยแล้ว และเอ่ยว่า “ขอบคุณไทเฮากับเฉิงเอินกงมาก เพียงแต่ถึงอย่างไรเรื่องใหญ่อย่างการแต่งงานก็ ‘คำสั่งของบิดามารดา คำพูดของแม่สื่อ’ ...”
ความนัยที่แฝงอยู่ในนั้นคือ อย่ายื่นมือเข้ามาก้าวก่ายจะดีกว่า
เฉาเซวียนหัวเราะเสียงดัง และรู้สึกว่าคนแบบหลี่เชียนนี้น่าสนใจมาก
หลี่เชียนเหมือนกระอักกระอ่วนเล็กน้อย จึงเปลี่ยนคำถามอย่างชัดเจนว่า “เฉิงเอินกง ไทเฮาได้เลือกเรื่องแต่งงานให้ท่านหรือไม่?”
----------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 017

บทที่ 17 ส่งขนม
สีหน้าของเฉาเซวียนแข็งทื่อไปทันที
ขุนนางทั้งราชสำนักมีใครไม่รู้บ้างว่าเฉาไทเฮาอยากสู่ขอเจียงเซี่ยนให้แต่งงานกับเขา
แล้วทั้งในและนอกวังหลวงมีใครไม่รู้บ้างว่าตั้งแต่ไหนแต่ไรมาเจียงเซี่ยนก็ไม่เคยสนใจเขา
เขารู้สึกว่าตนเองเป็นตัวตลกในสายตาของครอบครัวตระกูลขุนนางที่สร้างคุณูปการให้แคว้นและประชาชนอย่างใหญ่หลวง
ทว่าเขาก็ไม่กล้าขัดขืน...กั๋วกงอย่างเขาได้รับการแต่งตั้งเพราะเป็นญาติที่เกี่ยวดองกัน จึงสิ้นสุดที่สามรุ่น แต่จวนเจิ้นกั๋วกงกลับเป็นหนึ่งในสิบจวนกั๋วกงที่ก่อตั้งแคว้น ประวัติศาสตร์สองร้อยยี่สิบสามปีของราชวงศ์จ้าว จวนกั๋วกงทั้งสิบนั้น บ้างก็ถูกตัดบรรดาศักดิ์ไปเพราะความผิด บ้างก็ตายในสงคราม บ้างก็หมดสิ้นทายาทเพราะการแก่งแย่งชิงดีกันระหว่างลูกของภรรยาเอกกับลูกของอนุภรรยา บ้างก็เพราะลูกหลานรุ่นหลังธรรมดาและตกอับ มีแต่จวนเจิ้นกั๋วกงเท่านั้นที่ถึงแม้จะไม่ได้มีทายาทมากมาย แต่กลับมีแม่ทัพที่มีชื่อเสียงเกิดมาทุกรุ่น ควบคุมกองทัพหนึ่งของกองบัญชาการห้าทัพอยู่ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ต้องพูดถึงคนไกล อย่างเช่นเจียงเจิ้นหยวนที่ดำรงตำแหน่งเจิ้นกั๋วกงอยู่ในเวลานี้ เขามีลูกชายแค่คนเดียวคือเจียงลวี่ หน้าตาขาวเกลี้ยงเกลา กิริยาท่าทางงดงาม ทว่าตอนที่อายุสิบห้าก็สามารถง้างคันธนูที่ต้องใช้แรงถึงสองต้านได้แล้ว ปีที่แล้วต้าถงถูกชนกลุ่มน้อยทางเหนือรุกราน เขาก็นำทหารม้าสามกองทัพไปล้อมและปราบกำลังทหารหนึ่งหมื่นนายของชนกลุ่มน้อยทางเหนือ...ตระกูลแบบนี้ ใครจะไม่อยากผูกสัมพันธ์ด้วย?
แต่ตระกูลเฉาของพวกเขามีเพียงไทเฮาคนเดียวเท่านั้น
แถมไทเฮาผู้นี้ยังไม่ถูกกับไทฮองไทเฮาผู้เป็นแม่ยายของคุณชายรองจวนเจิ้นกั๋วกงและยายของเจียงเซี่ยนด้วย
ทุกครั้งที่เฉาเซวียนคิดถึงความสัมพันธ์อันซับซ้อนนี้ก็จะรู้สึกปวดศีรษะ
อย่างไรเฉาไทเฮาก็ไม่เชื่อ นางคิดว่าทุกคนสามารถเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของตนเองได้ และให้เขาหลอกให้เจียงเซี่ยนมาอยู่ในกำมือให้ได้
หากท่านอาของเขารู้ว่าเขาทำกับนางอย่างขอไปทีเรื่องแต่งงานของเจียงเซี่ยน ไม่ทำให้เขาไม่มีอะไรติดตัวเลยก็ทำให้เขาลอกคราบได้เช่นกัน
เขาไม่อยากกระตุกหนวดเสือ
คิดถึงเรื่องพวกนี้แล้ว เฉาเซวียนก็ฝืนยิ้มและมองไปทางหลี่เชียน
ระหว่างคนกับคนไม่ควรเอ่ยถึงเรื่องส่วนตัวของคนอื่น ทั้งที่รู้ว่าเขาจัดการท่านหญิงเจียหนานไม่ได้ยังพูดจาเช่นนี้ นี่หลี่เชียนกำลังเยาะเย้ยเขาอยู่ใช่หรือไม่?
หลี่เชียนเบิกตาโต สีหน้าแลดูสับสนและงุนงง เหมือนไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ เฉาเซวียนก็กลายเป็นแบบนี้
เฉาเซวียนลังเลเพียงชั่วพริบตา
หลี่เชียนมาจากตระกูลโจร หลังจากยอมจำนนก็ถูกเฉาไทเฮาแยก โดยโยกย้ายหลี่ฉางชิงกับเหล่าขุนศึกไปที่ฝูเจี้ยน และออกคำสั่งลับให้จิ้งไห่โหวลอบสังเกตการณ์และคอยดูแล ครั้งนี้หากไม่ใช่เพราะตระกูลหลี่เข้าทางเฉิงเต๋อไห่ และปีที่แล้วแม่ทัพต้าถงก็ถูกชนกลุ่มน้อยทางเหนือยิงตาย ในมือจึงไม่มีกองทัพใหญ่ที่จะคานอำนาจกับเจียงเจิ้นหยวนไปชั่วขณะ จะให้พ่อลูกตระกูลหลี่ก้าวออกมานอกฝูเจี้ยนก้าวหนึ่งได้อย่างไร ตระกูลหลี่ไม่ได้ยินข่าวลือพวกนี้ในวงขุนนางก็เป็นไปได้เช่นกัน
เขาคิดถึงที่ไปมาหาสู่กับหลี่เชียนหลายวันนี้ และนิสัยที่เยือกเย็น รักความยุติธรรม และชอบช่วยเหลือผู้อื่นของหลี่เชียน...ก็รู้สึกว่าตนเองขี้ระแวงเกินไปแล้วหรือเปล่า!
ตามหลักแล้ว มันเป็นเวลาที่ตระกูลหลี่ของพวกเขาต้องประจบประแจงเขา หลี่เชียนก็เป็นคนที่ค่อนข้างรู้ว่าควรเดินหน้าหรือถอยหลังตอนไหนแล้วก็จะไม่ทำให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องลำบากใจ อย่างไรก็ไม่น่าจะทำความผิดเช่นนี้
เฉาเซวียนอดที่จะถอนหายใจยาวเหยียดไม่ได้ แล้วเอ่ยว่า “เรื่องแต่งงานของข้ายังต้องค่อยๆ ปรึกษากันมากขึ้น!”
ตอนที่ตระกูลหลี่เป็นโจรที่ซานซีก็ค่อนข้างร้ายกาจ มีห้าเมืองใหญ่ สิบหกเมืองรอง หนึ่งร้อยเจ็ดสิบแปดอำเภอ ตระกูลหลี่ก็ครอบครองไปสามเมืองใหญ่ สิบเอ็ดเมืองรอง หนึ่งร้อยยี่สิบเก้าอำเภอแล้ว หากไม่ใช่ว่าท่านฝูอวี้กุนซือของหลี่ฉางชิงบอกว่าราชวงศ์จ้าวยังไม่ถึงฆาต หลี่ฉางชิงก็บุกโจมตีทางทิศตะวันตกของเมืองซีอานไปตั้งนานแล้ว นี่ก็เป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำไมตอนที่ราชสำนักมาเกลี้ยกล่อมให้ยอมจำนน ตระกูลหลี่จึงยอมแพ้ทันทีเช่นกัน
เพียงแต่ตระกูลหลี่คิดไม่ถึงว่าเฉาไทเฮาจะร้ายกาจขนาดโยกย้ายกองทัพของตระกูลหลี่ไปยังฝูเจี้ยนที่ไม่คุ้นเคย
แล้วก็ถูกจิ้งไห่โหวกดขี่จนไม่มีทางต่อต้านได้
ครั้งนี้เฉาไทเฮาเรียกตระกูลหลี่เข้าเมืองหลวง สำหรับตระกูลหลี่นั้นมันเป็นผลจากความพยายามครั้งแล้วครั้งเล่าของพวกเขา แน่นอนว่าต้องสำเร็จเท่านั้นจะล้มเหลวไม่ได้ ท่านไหวอิ๋นลูกศิษย์ที่ท่านฝูอวี้ถ่ายทอดวิชาความรู้ให้ด้วยตนเองเข้ามาเมืองหลวงตั้งแต่ครึ่งปีก่อนแล้ว ถึงแม้จะไม่กล้าบอกว่ารู้เรื่องระหว่างตระกูลที่มีอำนาจในเมืองหลวงนี้ ทว่าของภายนอกนี้กลับสัมผัสได้อย่างชัดเจน มิเช่นนั้นหากไม่ระวังและล่วงเกินใครสักคนเข้า นอกจากจะสร้างความสัมพันธ์กับคนที่ไม่สนิทไม่สำเร็จแล้วจะกลายเป็นสร้างศัตรูขึ้นมาแทนด้วย และนั่นก็จะเป็นเรื่องยุ่งยากแล้ว
เพราะเรื่องเล็กน้อยอาจจะนำหายนะมาให้ตระกูลก็ได้
เรื่องอย่างเฉาไทเฮาอยากให้เฉาเซวียนแต่งงานกับท่านหญิงเจียหนานนั้นหลี่เชียนจะไม่รู้ได้อย่างไร?
เขาเพียงแค่อยากให้เฉาเซวียนหุบปากเท่านั้น
หลี่เชียนบรรลุเป้าหมายแล้วก็ยิ้มพลางหาทางลงให้เฉาเซวียน “เฉิงเอินกง ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับไปวังคุนหนิงกันเดี๋ยวนี้เลยหรือไม่? ข้าเข้าเวรเสร็จแล้ว พรุ่งนี้บ่ายถึงจะเข้าวัง ข้าไปวังคุนหนิงเป็นเพื่อนเจ้าแล้วกัน!”
เฉาเซวียนไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้อีกอย่างที่คิดจริงๆ
เขาได้ยินก็เบ้ปาก และเอ่ยค้านว่า “ข้าจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตนเองเคยส่งขนมถั่วแดงไปให้ไทเฮาตอนไหน เจ้าจะให้ข้าไปถามใคร?”
หลี่เชียนแปลกใจ ในใจแอบรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้เขาเห็นเฉาเซวียนเคารพท่านหญิงเจียหนานขนาดนั้น จึงยังคิดว่าเฉาเซวียนอยากได้เจียงเซี่ยนแต่ไม่ได้มา ดูเหมือนตอนนี้ก็เพียงแค่นี้เท่านั้น
ทว่าถึงอย่างไรเจียงเซี่ยนก็เป็นท่านหญิง และไม่ได้ล่วงเกินเฉาเซวียนตรงไหน เฉาเซวียนว่านางลับหลังแบบนี้ ก็ต้องบอกว่าไม่เคารพมากเกินไปแล้วจริงๆ
หลี่เชียนเอ่ย “งั้นเจ้าไม่ไปส่งขนมถั่วแดงให้ท่านหญิงเจียหนานแล้วหรือ?” เสียงของเขาแลดูทุ้มต่ำกว่าเมื่อครู่
เฉาเซวียนกำลังกลุ้มกับเรื่องนี้ จึงไม่สังเกตเห็นความแตกต่างของหลี่เชียน และเอ่ยอย่างหงุดหงิดว่า “ท่านหญิงชิงฮุ่ยนั่นก็เป็นกระบอกเสียงของท่านหญิงเจียหนาน ในเมื่อนางมาบอกก็เท่ากับเป็นความต้องการของท่านหญิงเจียหนานแล้ว ไม่ไปส่งไม่ได้อย่างแน่นอน...”
หากเฉาไทเฮารู้ว่าเขาปฏิเสธโอกาสเอาอกเอาใจที่ส่งมาให้ถึงที่เองแบบนี้ จะต้องเรียกเขาไปจัดการอย่างรุนแรงแน่นอน
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยว่า “แต่ให้ข้าหาขนมถั่วแดงให้พวกนางจากทั่วทั้งถนนก็เป็นไปไม่ได้เหมือนกัน...ส่งๆ ไปพอเป็นพิธีก็แล้วกัน...” เขาเอ่ยถึงตรงนี้ แล้วตบบ่าของหลี่เชียน พลางเอ่ยอย่างร่าเริงว่า “เดี๋ยวเจ้าออกจากวังพร้อมกับข้าเถอะ! พวกเราไปเดินเล่นที่ตรอกหนานถงกู่กัน ที่นั่นมีของกินเล่นเยอะ พวกเราดูแล้วก็ซื้อส่งเข้าวังสักหน่อยแล้วกัน หากไม่เจอก็ให้พ่อครัวที่บ้านทำหลายๆ กล่อง แล้วก็ยังสามารถลางานกับเสด็จอาได้ด้วย หากนางรู้ว่าข้าเลิกงานก่อนเวลาด้วยเรื่องนี้ อาจจะพระราชทานเงินค่าขนมให้ข้ามาใช้สักสองถุงด้วยก็ได้!”
หลี่เชียนขมวดคิ้วอย่างที่เห็นได้น้อยครั้ง แต่ก็คลายออกอย่างเร็วมาก นัยน์ตาแวววาวเล็กน้อย แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เฉิงเอินกงมีคำสั่ง จะกล้าขัดได้อย่างไร!”
ทั้งสองคนยิ้มพลางออกจากวังไป
ไป๋ซู่กลับถึงตำหนักซีซานแล้ว นางล้างหน้า หวีผม เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ และไปที่ตำหนักตงซาน
นางในสี่ห้าคน บ้างก็ถืออ่างทองแดงอยู่ บ้างก็ถือบัวรดน้ำอยู่ กำลังล้อมอยู่รอบกายเจียงเซี่ยน ส่วนเจียงเซี่ยนถือผ้าเช็ดหน้าไหมสีขาวเช็ดใบให้ดอกกล้วยไม้ที่เพิ่งจะออกดอกในกระถางอยู่
พอเห็นไป๋ซู่เข้ามา นางก็โยนผ้าเช็ดหน้าในมือลงในอ่างน้ำ แล้วยิ้มพลางเอ่ยว่า “กลับมาแล้ว!”
ไป๋ซู่พยักหน้า
นางในยื่นอ่างทองแดงที่บรรจุน้ำอุ่นไว้มาใกล้มือเจียงเซี่ยนแล้ว
เจียงเซี่ยนล้างมือไปพลาง เอ่ยด้วยรอยยิ้มไปพลางว่า “เจ้ามีอะไรก็พูดมาเถอะ”
ไป๋ซู่ยิ้มพลางเอ่ยว่า “เจ้าเชิญข้าดื่มชา แล้วข้าจะบอกเจ้า” นางเอ่ยพลางรับผ้าฝ้ายในมือของนางในที่อยู่ข้างๆ มายื่นให้เจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนเช็ดมือ แล้วสั่งคนที่รับใช้อยู่ข้างกาย “กล้วยไม้กระถางนี้น่าจะบานในสองวันนี้แล้ว พวกเจ้าคอยดูแลเอาใจใส่ พอบานแล้วก็ส่งไปที่ตำหนักของไทฮองไทเฮา”
นางในต่างพากันย่อตัวขานรับ
ไป่เจี๋ยหยิบน้ำมันหอมบนถาดดอกไห่ถังแกะสลักลงรักสีแดงมาทามือให้เจียงเซี่ยน
“เจ้าจะไม่บอกข้าก็ได้” เจียงเซี่ยนยิ้มพลางปรายตามองไป๋ซู่ แล้วเอ่ยว่า “เอาไว้ตอนที่เฉิงเอินกงเข้ามาส่งขนมถั่วแดงให้เจ้า ข้าค่อยถามเฉิงเอินกงแล้วกัน”
“เป่าหนิง!” ไป๋ซู่ยื่นมือไปจั๊กจี้รักแร้ของเจียงเซี่ยน “เจ้าให้คนแอบฟังข้าคุยอีกแล้ว”
เจียงเซี่ยนหัวเราะร่าพลางหลบไปข้างๆ “ข้าก็แค่อยากรู้ว่าไทเฮาเคยพระราชทานขนมถั่วแดงให้ข้าตอนไหน? แล้วจู่ๆ ข้าชอบกินขนมถั่วแดงตั้งแต่เมื่อไร?”
---------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 018

บทที่ 18 ตอบ
ไป๋ซู่ก็หัวเราะเช่นกัน “ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าไทเฮาเคยพระราชทานขนมถั่วแดงให้เจ้าตอนไหน? แล้วเจ้าชอบกินหรือไม่...”
เจียงเซี่ยนฟังอยู่ รอยยิ้มก็ค่อยๆ จืดจางลง
นั่นสิ!
เฉาไทเฮาเคยพระราชทานขนมถั่วแดงให้นางตอนไหน แล้วนางชอบกินขนมถั่วแดงตั้งแต่เมื่อไร
ในวังนี้ จริงหรือเท็จ เท็จหรือจริง ใครจะบอกได้ชัดเจน เรื่องทุกเรื่อง คำพูดทุกคำ ก็มีอยู่เพียงเพราะความจำเป็นเท่านั้น ใครจะไปสนว่าจะพูดจริงหรือหลอกลวง
พอคิดแบบนี้ เจียงเซี่ยนก็ท้อใจเล็กน้อย
ไป๋ซู่คิดไปในทางเดียวกับเจียงเซี่ยนแล้ว จึงไม่อยากพูดอะไรไปชั่วขณะเช่นกัน แล้วเอ่ยด้วยอารมณ์หดหู่ว่า “หลี่เชียนนั่นรับใช้วังคุนหนิง”
เจียงเซี่ยนรู้แล้ว
ไม่รู้ว่าชาตินี้หลี่เชียนจะหนีการควบคุมของโชคชะตาได้พ้นหรือไม่?
ตนเองรีบแสวงหาฐานะและผลประโยชน์แบบนี้ไปเพื่ออะไรกันแน่?
ทันใดนั้นแม้แต่ใจที่โจมตีและแก้แค้นหลี่เชียนของนางก็เหมือนจะด้านชา
ทั้งสองคนพิงอยู่บนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่างอย่างเงียบๆ ในสีหน้าต่างมีความเหงาอยู่เล็กน้อย
ท่ามกลางความเงียบเหงานั้น ไป่เจี๋ยเดินเข้ามาอย่างแผ่วเบา และรายงานเสียงเบาว่า “ท่านหญิง ซื่อจื่อชินเอินป๋อให้คนมาถามว่าตอนบ่ายท่านว่างหรือไม่? เจอกันใต้ต้นไป่โบราณนั้นในอุทยานหลวงได้หรือไม่? เขามีเรื่องจะคุยกับท่านเจ้าค่ะ”
ได้ข่าวของเซียวหรงเหนียงแล้วอย่างนั้นหรือ?
เจียงเซี่ยนร่าเริงขึ้นมาทันที นางลุกขึ้นมานั่งและสั่งไป่เจี๋ย “ตอนบ่ายข้าว่าง เจ้าไปตอบซื่อจื่อว่าตอนบ่ายเจอกันตรงนั้น แล้วก็ให้เงินคนที่มาส่งข่าวไปสักหน่อย”
ไป่เจี๋ยยิ้มพลางขานรับ “เจ้าค่ะ” แล้วถอยออกไป
ไป๋ซู่เห็นเจียงเซี่ยนยิ้มตลอด ก็ลากเสียงยาวเอ่ยว่า “เป่า-หนิง-นี่-จะ-ไป-เจอ-พี่-ชาย-หรือ!”
เจียงเซี่ยนไม่อยากทำให้นางหัวเราะ จึงเลิกคิ้วอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเอ่ยว่า “เจ้าก็อย่ามัวแต่คิดถึงท่านพี่ของข้าอยู่เลย เสด็จยายตั้งใจอยากให้ตระกูลหวังเป็นตระกูลมั่งคั่งที่ว่างงานและมีอิสระ คนที่เติบโตในวังอย่างข้ากับเจ้า สะดุดตาเกินไป ไม่เหมาะกับตระกูลหวัง”
ไม่อย่างนั้นทำไมท่านยายถึงไม่คิดที่จะให้นางแต่งงานกับท่านพี่อาจ้านล่ะ!
เห็นๆ อยู่ว่าท่านพี่อาจ้านหล่อเหลาและอ่อนโยน เอาใจใส่และจริงใจ...
เจียงเซี่ยนส่ายหน้า รีบลืมความคิดนี้ไปให้หมด แล้วเริ่มเตรียมเครื่องประดับกับเสื้อผ้าที่จะใส่ไปเจอหวังจ้านตอนบ่าย
ไป๋ซู่ดูนางแต่งตัว นานมากทีเดียวกว่าจะเอ่ยว่า “เป่าหนิง ข้ารู้สึกว่าเฉาเซวียนไม่ชอบข้า”
“แล้วเจ้ายังชอบเขาหรือไม่?” เจียงเซี่ยนหยิบเสื้อคลุมยาวลายเปี้ยนตี้จินแฝงลายลูกพลับสี่ลูกสีชมพูมาทาบบนตัว
ไป๋ซู่คิดถึงใบหน้าแดงเลือดฝาดที่แวววาวเหมือนผ้าไหมที่มีลายหลากสีสัน และอดที่จะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำไม่ได้ว่า “ชอบ...”
“นั่นก็พอแล้วนี่นา!” เจียงเซี่ยนมือซ้ายถือกระโปรงปักลายสีขาว มือขวาถือกระโปรงแปดจีบสีเขียวมันปักลายดอกอวี้หลาน[footnoteRef:1]สีชมพู ถามนาง “ตัวไหนสวย?” [1:  ดอกแมกโนเลีย]
ไป๋ซู่ชี้ไปที่กระโปรงปักลายสีขาว “อุทยานหลวงส่วนใหญ่เป็นต้นไม้สีเขียว ใส่สีขาวดีกว่า”
แต่เจียงเซี่ยนกลับเลือกกระโปรงแปดจีบสีเขียวมันแล้ว
ไป๋ซู่โกรธเป็นอย่างมาก และเอ่ยว่า “เจ้าเลือกเสร็จแล้วยังถามข้าอีก?”
“ก็ไม่มีอะไรทำไม่ใช่หรือ?” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างไม่เห็นด้วย “ข้าคิดว่าพวกเราควรหานักดนตรีอะไรสักอย่างเข้าวังมาสอนพวกเราดีดพิณหน่อย หรือจะเป็นผีผาก็ได้ ยังได้ฟังเพลงอะไรง่ายๆ สักเพลงด้วย คัดพระไตรปิฎกทุกวัน เบื่อจะตายอยู่แล้ว”
ไป๋ซู่ถึงกับมองมาตาโต แล้วเอ่ยว่า “เจ้า...เอ่อ...มีงานอดิเรกเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไร?”
ตอนที่เป็นฮองไทเฮาว่าราชการหลังม่าน
เจียงเซี่ยนเอ่ยในใจ
ในวังเงียบเหงา ไม่หาอะไรทำสักหน่อย จะทนต่อไปได้อย่างไร?
นางลองคิดดูแล้วชาติก่อนไม่คุ้มเลยจริงๆ
ทว่าพอเจียงเซี่ยนเจอหวังจ้านก็อารมณ์ดีขึ้นมาอีก
หวังจ้านแอบเอาขนมกุหลาบของศาลเจ้ากูเส่ามาให้นางสองชิ้น ด้วยกลัวว่าใครจะเห็นเข้า จึงซ่อนไว้ในอกเสื้อ ตอนที่เอาออกมาก็ยังร้อนอยู่
เจียงเซี่ยนยิ้มหวานให้เขา และแอบนั่งกินขนมใต้ต้นไห่ถัง
หวังจ้านยืนขวางอยู่ตรงหน้านาง แถมยังสั่งนางไม่หยุดว่า “เจ้าค่อยๆ กิน ถ้ามีคนมาเจ้าก็เอาขนมยัดไว้ในอกเสื้อข้า และบอกว่าข้าเป็นคนกินก็แล้วกัน เจ้าระบบย่อยไม่ดี กินได้แค่ชิ้นเดียว ชิ้นที่เหลือนั้นเอากลับไปให้จ่างจูกิน นางคอยดูแลเจ้าอยู่เสมอ เจ้ามีของดีแล้วก็ต้องไม่ลืมที่จะให้นางชิมสักหน่อย พี่น้องเช่นนี้ถึงจะอยู่ได้ยาวนาน”
เจียงเซี่ยนได้ยินก็ยิ้มอย่างอ่อนโยน และเอ่ยว่า “ท่านพี่อาจ้าน ท่านก็นั่งลงด้วยเถอะ! ไม่มีใครมาหรอก ข้าให้ไป่เจี๋ยกับฉิงเค่อยืนอยู่ข้างนอกแล้ว! ท่านยืนอยู่แบบนี้ ข้าต้องเงยหน้าคุยกับท่าน ปวดคอมาก”
หวังจ้านมองไปรอบด้าน พอเห็นว่ายังไม่มีใครผ่านมาจริงๆ ก็นั่งลงบนหินก้อนใหญ่ข้างๆ
ชอบขนมกุหลาบของศาลเจ้ากูเส่า นั่นเป็นเรื่องในชาติก่อนแล้ว
ตอนหลังสิ่งที่ชอบที่สุดคือขนมเมฆขาวในศาลเจ้ากูเส่า ใช้แป้งข้าวจ้าวทำ เติมแค่น้ำตาล และมีเพียงรสหวานจางๆ ไม่เหมือนขนมกุหลาบที่นวดกลีบกุหลาบและน้ำเชื่อมเข้าไป สีสันสดใสสวยงาม และรสชาติหวานเลี่ยน
เจียงเซี่ยนห่อขนมกุหลาบที่กินไม่หมดเอาไว้ แล้วเอ่ยว่า “ท่านพี่อาจ้าน หาเซียวหรงเหนียงเจอแล้วหรือ?”
หวังจ้านพยักหน้า ทว่าสายตากลับจับจ้องอยู่ที่ขนมกุหลาบครึ่งชิ้นในมือของเจียงเซี่ยน และเอ่ยว่า “ไม่อร่อยหรือ?”
เจียงเซี่ยนรีบเอ่ย “ไม่ใช่ ข้าเอากลับไปกินพร้อมกับไป๋ซู่ เวลานี้เซียวหรงเหนียงเข้าเวรอยู่ที่ไหนหรือ? นาง...ตอนนี้หน้าตาเป็นอย่างไร?”
หวังจ้านไม่สงสัยเรื่องอื่น และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เป็นแค่เด็กสาวอายุสิบห้าสิบหกปี ทั้งผอมและตัวเล็ก แล้วก็รับใช้อยู่ที่ฝ่ายซักล้าง ได้ยินขันทีทางนั้นบอกว่า นางซื่อสัตย์และไม่ออกนอกลู่นอกทาง ให้ไปทางตะวันออกไม่กล้าไปทางตะวันตก ให้ไปทางตะวันตกไม่กล้าไปทางตะวันออก แม่นมที่คุมงานหลายคนต่างก็ชอบนาง...”
“ไม่ผิดตัวใช่หรือไม่?” เจียงเซี่ยนตกใจ
เซียวหรงเหนียงผอมและตัวเล็กจริงๆ แต่เข้าฝ่ายซักล้างที่อยู่ระดับต่ำสุด และยังเป็นช่วงเวลาที่น่าจะตั้งครรภ์จ้าวสี่จนมองเห็นท้องได้อย่างชัดเจนแล้วด้วย...นี่มันเป็นไปไม่ได้!
“น่าจะไม่ผิดตัว” หวังจ้านเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ “ข้าสืบมาแล้ว ทั้งพระราชวังต้องห้ามมีนางในห้าพันสี่ร้อยหกสิบหกคน และนางในระดับสูงหนึ่งพันแปดร้อยเก้าสิบสี่คน มีสามคนที่ชื่อเซียวหรงเหนียง คนหนึ่งอายุสามสิบปีเป็นนางในระดับสี่รับใช้อยู่ที่ท้องพระคลัง คนหนึ่งอายุสี่สิบสี่ปีรับใช้อยู่ที่ฝ่ายย้อมผ้า อีกคนก็คือเซียวหรงเหนียงที่ข้าเอ่ยไปเมื่อครู่แล้ว มีแต่อายุของนางที่ตรงกับที่เจ้าบอก...”
เจียงเซี่ยนรู้สึกว่าตนเองเหมือนตกลงไปในใยแมงมุมแล้ว ทั้งที่มองเห็นแมลงอยู่ชัดๆ ทว่ายิ่งดิ้นก็ยิ่งจมลึก และยิ่งมองไม่เห็นว่าแมลงตัวนั้นอยู่ตรงไหน จึงยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องจับมันแล้ว
“ท่านพี่อาจ้าน ท่านช่วยจัดการให้ข้าหน่อย ข้าจะไปเจอเซียวหรงเหนียงคนนี้” นางเอ่ยอย่างตัดสินใจเด็ดขาด
ชาติก่อนนางเจอเซียวหรงเหนียงในตำหนักหย่างซินที่จ้าวสี่อาศัยอยู่ไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง
ต่อให้นางหน้าตาแตกต่างไปจากตอนนั้นมาก เจียงเซี่ยนก็คิดว่าตนเองสามารถจำนางได้เช่นกัน
หวังจ้านกังวลขึ้นมา จึงเอ่ยว่า “เจ้าหาเซียวหรงเหนียงคนนี้ไปทำไมกันแน่? เจ้าไปที่ฝ่ายซักล้าง ถึงจะปิดบังไทฮองไทเฮาได้ แต่จะปิดบังคนในวังได้อย่างไร?”
เจียงเซี่ยนไม่กลัวคนในวังรู้
นางกลัวจ้าวอี้รู้
ชาติก่อนไม่ว่าจะเป็นเฉาไทเฮาหรือไทฮองไทเฮา คนมากขนาดนั้นทั้งวังต่างก็ไม่เจอเซียวหรงเหนียงกับจ้าวสี่ จะเห็นได้ว่าจ้าวอี้ปกป้องพวกนางได้ดีแค่ไหน
นางสงสัยว่าจริงๆ แล้วเซียวหรงเหนียงที่อยู่ในฝ่ายซักล้างนั้นไม่ใช่มารดาแท้ๆ ของจ้าวสี่ และมารดาแท้ๆ ของจ้าวสี่นั้นจ้าวอี้เลี้ยงไว้ข้างนอก
ไม่ได้เจอหน้าสักครั้ง นางก็ยากที่จะสงบใจได้ แล้วก็ไม่มีทางสืบต่อไปได้เช่นกัน
เจียงเซี่ยนกัดริมฝีปากแน่น
หวังจ้านถอนหายใจ และเอ่ยอย่างยอมให้ว่า “เอาอย่างนั้นก็ได้! ข้าจะไปจัดการเรื่องนี้”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า
มีคนทักทายพวกเขาด้วยเสียงหัวเราะสดใส “ท่านหญิงเจียหนาน ซื่อจื่อชินเอินป๋อ คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าจะเจอพวกท่านสองคนที่นี่!”
-------------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 019

บทที่ 19 สวนดอกไม้
เจียงเซี่ยนกับหวังจ้านหันไปมองตามเสียง
ก็เห็นใบหน้ายิ้มที่เปล่งประกายสว่างไสวยิ่งกว่าแสงอาทิตย์ในฤดูร้อนเสียอีก
นั่นใครน่ะ?
หวังจ้านสีหน้าเต็มไปด้วยความงงงวย
แต่เจียงเซี่ยนกลับเกือบจะกระโดดขึ้นมา
หลี่เชียน!
เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?
เจียงเซี่ยนมองหลี่เชียนอย่างงุนงง
ทว่าหลี่เชียนกลับมองนางแล้วฉีกยิ้ม รอยยิ้มจึงสดใสมากขึ้น
เจียงเซี่ยนฝืนอดทนไว้ถึงไม่เบือนหน้าหนีไปทางอื่น
หลี่เชียนหน้าด้านมาตีสนิทกับหวังจ้านแล้ว “ซื่อจื่อชินเอินป๋อจำข้าไม่ได้แล้วกระมัง? ครั้งที่แล้วซื่อจื่ออันกั๋วกงเลี้ยงอาหารที่หอฉยงฮวา พองานเลี้ยงจบแล้วออกมาจากหอฉยงฮวา ก็เจอซื่อจื่อกับเหล่าเพื่อนขุนนางของค่ายทหารภูเขาตะวันตกหน้าประตู และเคยคารวะซื่อจื่อ...”
หวังจ้านเข้าใจได้ทันที จึงเอ่ยว่า “เจ้าคือลูกชายของหลี่ฉางชิงแม่ทัพฝูเจี้ยน เป็นองครักษ์อยู่ในวัง ชื่อหลี่...หลี่...”
หลี่เชียนรีบตอบว่า “ข้าชื่อหลี่เชียน ชื่อจงเฉวียนขอรับ”
“ข้าจำได้แล้ว” หวังจ้านเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ทว่าสีหน้ายังฉายแววอึดอัดที่เพราะก่อนหน้านี้จำหลี่เชียนไม่ได้อยู่เล็กน้อย “เมื่อครู่เห็นเจ้าก็รู้สึกว่าคุ้นหน้า แต่วันนั้นคนเยอะและวุ่นวาย ข้าจึงนึกไม่ออกไปชั่วขณะ” เขาเอ่ยจบก็เผยความสงสัยออกมาเล็กน้อย และเอ่ยว่า “ข้าจำได้ว่าเขาน่าจะรับใช้วังคุนหนิงใช่หรือไม่? ทำไม...”
สายตาของหลี่เชียนจับจ้องไปยังบนมือของเจียงเซี่ยนที่ถือขนมกุหลาบครึ่งชิ้นอยู่ แล้วค่อยๆ เอ่ยว่า “เฉิงเอินกงบอกว่า ท่านหญิงอยากกินขนมถั่วแดง...”
เจียงเซี่ยนกับหวังจ้านถึงเห็นว่าหลี่เชียนถือของว่างอยู่ในมือสองกล่อง
หวังจ้านยิ้มพลางยื่นมือออกไป และเอ่ยว่า “เฉาเซวียนให้เจ้ามาส่งหรือ? ขอบคุณมาก น้องสาวข้าร่างกายอ่อนแอ ขนมถั่วแดงนี้กินได้หรือไม่ต้องเชิญหมอหลวงจากสำนักหมอหลวงมาตรวจดูก่อนถึงจะรู้ ข้าถือกลับไปให้นางก่อนแล้วกัน”
สายตาของหลี่เชียนทอประกายอย่างเบาบาง
เห็นสภาพของเจียงเซี่ยนก็รู้สึกว่านางร่างกายไม่แข็งแรง เฉาเซวียนซื้อของว่างจากข้างทางมาสองกล่องแล้วให้เขาส่งเข้าวังมาให้ไป๋ซู่ เขายิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกผิดปกติ
ได้ยินว่าน้ำที่ดื่มในวังล้วนส่งเข้ามาจากภูเขาอวี้เฉวียนโดยเฉพาะ
ท่านหญิงเจียหนานเติบโตในวังตั้งแต่เด็ก เกรงว่าระบบย่อยนี้คงจะเลี้ยงดูจนอ่อนแอและไม่ไหวไปตั้งนานแล้ว
หากของว่างนี้ทำอย่างมักง่ายเกินไป ท่านหญิงเจียหนานกินแล้วไม่สบาย...ดูท่าทางที่ไม่มีชีวิตชีวาและดูเหมือนป่วยของนางแล้ว เกรงว่าจะโดนโทษหนัก
เขาเดินไปได้ครึ่งทางก็ย้อนกลับไปอีกครั้ง ลองเจ็ดแปดร้านแล้วก็ไม่รู้สึกว่าอร่อยสักร้าน พอคิดได้ว่าท่านพ่อตั้งใจให้เขาพาพ่อครัวมาห้าหกคนด้วยโดยเฉพาะ เพื่อให้เขาผูกมิตรกับชนชั้นสูงในเมืองหลวง และตั้งแต่อาหารซานตงจนถึงอาหารกวางตุ้งก็ล้วนน่าแสดงฝีมือออกมาทั้งนั้น เขาจึงกลับบ้านไปให้พ่อครัวที่ถนัดทำอาหารกวางตุ้งในบ้านทำขนมถั่วแดงสองกล่อง ไส้ละเอียด ไม่ค่อยหวานนัก เขาชิมแล้วรู้สึกว่าอร่อย ถึงเอาเข้าวังมา
คิดไม่ถึงว่าพอเข้าวังก็เห็นท่านหญิงเจียหนานนั่งเคียงข้างและคุยกับชายผู้หนึ่งใต้ต้นไป่โบราณอย่างสนิทสนมและอบอุ่น รอยยิ้มหวานนั้นแลดูจริงใจ เป็นธรรมชาติ และเปิดเผยตัวตนอย่างหมดเปลือก ไม่มีความเย็นยะเยือก เย่อหยิ่ง และทะนงตนเวลาคุยกับคนอื่นแม้แต่นิดเดียว
หลี่เชียนรู้สึกได้ทันทีว่าเจียงเซี่ยนชอบผู้ชายคนที่อยู่ตรงหน้านี้มาก
เขาไปที่ต้นไป่โบราณอย่างเงียบๆ และเบิกตาโตคอยสังเกตอย่างละเอียด
แล้วก็พบว่าชายผู้นั้นคือหวังจ้านซื่อจื่อแห่งจวนชินเอินป๋อ
เขาแอบโล่งอก
แล้วก็คิดถึงเรื่องแต่งงานของท่านหญิงเจียหนานขึ้นมาอย่างไม่อาจอธิบายได้
ว่ากันว่าฮ่องเต้กับท่านหญิงเจียหนานเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก และเป็นเพื่อนเล่นกันโดยไม่ได้คิดอะไร เสียดายที่ภูมิหลังตระกูลของท่านหญิงเจียหนานมีอำนาจมากเกินไปแล้ว และเฉาไทเฮาก็ไม่อยากมอบอำนาจคืนให้ฮ่องเต้มาตลอด จึงไม่มีทางที่จะให้ฮ่องเต้แต่งงานกับท่านหญิงเจียหนานอย่างแน่นอน
ไม่เช่นนั้นเฉาไทเฮาก็คงจะไม่ให้โอกาสเฉาเซวียนเข้าออกวังหลังอย่างอิสระแล้วเช่นกัน...เฉาไทเฮายังต้องการการสนับสนุนจากจวนเจิ้นกั๋วกง จึงไม่สามารถบีบบังคับให้ท่านหญิงเจียหนานแต่งงานกับเฉาเซวียนได้ และจำเป็นต้องให้เฉาเซวียนคิดหาทางล่อลวงท่านหญิงเจียหนาน
นี่ก็คือสาเหตุที่ทำไมตระกูลของพวกเขาถึงถูกเรียกเข้าเมืองหลวงเช่นกัน
เฉาไทเฮาอยากเลื่อนตำแหน่งให้บิดาของเขา ทำให้บิดาของเขาค่อยๆ ฐานะเท่ากันและต้านทานเจียงเจิ้นหยวนเจิ้นกั๋วกงได้
ฮ่องเต้จะชอบท่านหญิงเจียหนานแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์เช่นกัน
ทว่าถึงจะเป็นเช่นนี้ คนที่ฉลาดมากหน่อยในเมืองหลวงต่างก็รู้ว่า ถึงเฉาไทเฮาจะไม่มีทางให้ฮ่องเต้แต่งงานกับท่านหญิงเจียหนาน ถ้าอย่างนั้นท่านหญิงเจียหนานก็เป็นคนที่ฮ่องเต้ชอบเช่นกัน การสู่ขอท่านหญิงเจียหนานก็เท่ากับแย่งผู้หญิงกับฮ่องเต้ เวลานี้ฮ่องเต้ไม่สามารถคิดเล็กคิดน้อยได้ แต่สิบปีหลังจากนี้หรือยี่สิบปีหลังจากนี้ก็จะไม่คิดเล็กคิดน้อยเหมือนกันอย่างนั้นหรือ?
ส่วนชินเอินป๋อนั้นเมื่อราชสำนักอ่อนแอและไร้ความสามารถ ดูจากการกระทำของจวนชินเอินป๋อในเวลานี้ เกรงว่าไทฮองไทเฮาคงอยากให้จวนชินเอินป๋อเป็นคนร่ำรวยที่ว่างงานและมีอิสระ เช่นนั้นต่อให้หวังจ้านชอบท่านหญิงเจียหนาน ไทฮองไทเฮาก็ไม่มีทางให้เหลนชายของตนเองแต่งงานกับหลานสาวของตนเองเช่นกัน...นี่หากวันไหนฮ่องเต้นึกอยากคิดบัญชีเรื่องนี้ขึ้นมา ญาติสนิททั้งสองคนของนางก็คงจะไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย!
ยิ่งกว่านั้นยังมีเฉาเซวียนที่ประสงค์ร้ายและเฝ้ารอโอกาสฉกฉวยอยู่ข้างๆ อีกคน
ใครก็ไม่อยากเอาอนาคตของวงศ์ตระกูลไปเดิมพันกับชัยชนะและความพ่ายแพ้นี้เช่นกัน!
พอคิดแบบนี้ ท่านหญิงเจียหนานก็น่าสงสารมากเหมือนกัน
เห็นว่าสูงศักดิ์อย่างไม่มีสิ่งใดเทียบได้ ความจริงแล้วก็เป็นแค่แมวที่เลี้ยงอยู่ในกรงตัวหนึ่งเช่นกัน
แถมยังป็นแมวที่แสร้งทำเป็นวางอำนาจบาตรใหญ่
ความคิดเหล่านี้ฉายวาบผ่านไปในความทรงจำของหลี่เชียน เขาส่งของว่างให้หวังจ้านอย่างไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียวแล้ว และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “งั้นก็รบกวนซื่อจื่อชินเอินป๋อแล้ว!”
หวังจ้านยิ้มพลางพยักหน้า และส่งสัญญาณให้เจียงเซี่ยนไปจากที่นี่
เจียงเซี่ยนเข้าใจ นางยืนอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าอ่อนโยนและแสร้งทำตัวเป็นบุตรสาวจากตระกูลสูงศักดิ์ที่ปฏิบัติตนตามระเบียบแบบแผน หลังจากฟังหวังจ้านกับหลี่เชียนทักทายกันจบแล้วก็ตามหวังจ้านไปวังฉือหนิงโดยไม่หันกลับไปมองอีก
ตอนที่ออกจากอุทยานหลวง หวังจ้านแอบหันกลับไป และเห็นหลี่เชียนยังคงยืนจ้องมองพวกเขาจากมาอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เขาจึงขมวดคิ้ว และเอ่ยเสียงเบากับเจียงเซี่ยนว่า “อย่าสนใจหลี่เชียนเลย เขารับใช้วังคุนหนิง ถึงแม้หลี่ฉางชิงจะเป็นโจร แต่กลับปกครองใต้หล้าและทำสงครามเก่งมาก เฉินถงเฮ่อผู้ว่าราชการมณฑลซานซี เฉิงฉินกองบัญชาการห้าทัพ หลี่เหยากรมกลาโหม ต่างก็พ่ายแพ้ให้กับมือของหลี่ฉางชิงทั้งนั้น พ่อของข้ายังคิดว่าราชสำนักจะส่งลุงของเจ้าไปล้อมปราบ ใครจะรู้ว่าหลังจากอู๋เยี่ยนเต้ารับช่วงตำแหน่งต่อจากเฉินถงเฮ่อเป็นผู้ว่าราชการมณฑลซานซีแล้ว หลี่ฉางชิงกลับถูกเขาเกลี้ยกล่อมจนยอมจำนนอย่างไม่สามารถอธิบายได้ ทำให้อู๋เยี่ยนเต้าได้เป็นรองเสนาบดีกรมกลาโหม และยังถูกคุยโวโอ้อวดว่าเป็นแม่ทัพอันดับหนึ่งในราชวงศ์ปัจจุบันอีก...”
ทำให้เฉิงฉินโกรธแทบเป็นแทบตาย
เจียงเซี่ยนอดที่จะเอ่ยไม่ได้ว่า “ปรากฏว่าไทเฮาคิดว่าอู๋เยี่ยนเต้านั่นเดินทัพและจัดวางกำลังทหารเก่งมากจริงๆ เสียด้วย จึงเรียกลุงของข้ากลับมาจากต้าถง และให้เขาไปสู้รบกับชนกลุ่มน้อยทางเหนือ...”
แล้วถูกชนกลุ่มน้อยทางเหนือบุกโจมตีมาอย่างเร็วมาก โจมตีติดต่อกันสามเมือง จนเกือบจะตีเข้ามาในเมืองหลวง
เฉาไทเฮาจำเป็นต้องไปเชิญเจียงเจิ้นหยวนที่จวนเจิ้นกั๋วกงให้ออกรบด้วยตนเอง และมอบตราพยัคฆ์ของค่ายทหารภูเขาตะวันตกให้เจียงเจิ้นหยวน
อู๋เยี่ยนเต้าถูกประหารทั้งตระกูล
หวังจ้านมองพลางยิ้มอย่างจนใจ แล้วเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “เจ้าอย่าใส่ใจกับเรื่องพวกนี้เลย หากไม่ใช่ว่าอู๋เยี่ยนเต้ายโสโอหังจะแข่งกับท่านลุงเจียง จะนำทหารไปต้านชนกลุ่มน้อยให้ได้ อู๋เยี่ยนเต้าก็คงจะไม่มีจุดจบแบบนี้...ถึงอย่างไรราชสำนักในเวลานี้ก็มีคนที่ไร้ความสามารถเยอะ...พึ่งพาอาศัยขุนนางที่ซื่อสัตย์คนสองคน ถึงอย่างไรกำลังของคนๆ เดียวก็ยากที่จะประคับประคองสถานการณ์ทั้งหมดได้...”
เจียงเซี่ยนนิ่งเงียบ
นางเคยเป็นไทเฮาที่สำเร็จราชการแทนฮ่องเต้ จึงรู้สึกได้มากกว่าหวังจ้าน
ราขสำนักนี้ไม่มีทางช่วยได้แล้วจริงๆ หรือ?
หากนี่เป็นชะตาลิขิต พวกนางจะเลือกทางไหนดี?
หวังจ้านบอกลากับเจียงเซี่ยนหน้าประตูวังฉือหนิง “เจ้าก็อย่าเพิ่งทำอะไรเอง รอข่าวจากข้า อย่างมากก็ในสองวันนี้ข้าจะพาเจ้าไปเจอเซียวหรงเหนียงคนนั้น”
เจียงเซี่ยนเก็บความรู้สึกที่งุนงงขึ้นมา แล้วเอ่ยว่า “ท่านไม่เข้าไปคารวะไทฮองไทเฮาสักหน่อยหรือ?”
“ไม่ไปแล้ว” หวังจ้านเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “นางจะได้ไม่ถามขึ้นมาว่าข้าเข้าวังมาทำไม ข้าไม่รู้จะตอบอย่างไรดี ครั้งหน้าค่อยมาเข้าเฝ้าไทฮองไทเฮาแล้วกัน”
----------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 020

บทที่ 20 ตระกูลหลี่
เจียงเซี่ยนคิดดูแล้วก็รู้สึกคำพูดของหวังจ้านมีเหตุผลมาก นางจึงพยักหน้าและบอกลากับหวังจ้าน และแยกกับหวังจ้านหน้าประตูวังฉือหนิง
เงาร่างของหลี่เชียนโผล่ออกมาจากหลังต้นไป่โบราณหน้าประตูวังฉือหนิง
นึกไม่ถึงว่าท่านหญิงเจียหนิงจะนัดพบกับหวังจ้านเป็นการส่วนตัว
คนที่นางชอบจริงๆ คือหวังจ้านอย่างนั้นหรือ?
หากเป็นแบบนี้ เรื่องนี้ก็น่าสนใจแล้ว!
หลี่เชียนอดไม่ได้ที่จะหวนคิดถึงภาพตอนที่เจียงเซี่ยนพบกับหวังจ้านที่อุทยานหลวงเมื่อครู่อย่างละเอียด
ตอนแรกทั้งสองคนก็ยังคุยไปหัวเราะไป ตอนหลังสีหน้าก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา ท่านหญิงเจียหนานเห็นเขา สายตาของนางแฝงความระแวดระวังเอาไว้อย่างเลือนราง...หรือว่า ท่านหญิงเจียหนานจะเจอปัญหาอะไร?
และปัญหานี้ก็ไม่สามารถบอกไทฮองไทเฮากับเจิ้นกั๋วกงได้ด้วย กระทั่งไม่สามารถให้คนอื่นรู้ได้ด้วยซ้ำ
นางอยู่วังหลังก็อยู่ใต้คนไม่กี่คน และอยู่เหนือผู้คนมากมาย มีปัญหาอะไรที่แม้แต่นางก็กลัวและไม่สามารถจัดการได้หรือ?
หลี่เชียนมองตรงที่ที่เงาร่างของเจียงเซี่ยนหายไป แล้วก็มองไปทางหวังจ้านที่จากไปไกล และออกจากวังฉือหนิงอย่างเงียบเชียบ กลับตรอกหมวกที่ตระกูลหลี่พักอาศัยชั่วคราว
หวังไหวอิ๋นเดินเข้ามาหา
เขาเป็นชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่าๆ รูปร่างปานกลาง หน้าตาธรรมดา เสื้อผ้าเรียบง่าย จัดอยู่ในคนประเภทที่หายไปท่ามกลางฝูงชนก็หาไม่เจอแล้ว เขาเป็นลูกศิษย์คนแรกที่ฝูอวี้กุนซือของหลี่ฉางชิงถ่ายทอดวิชาความรู้ให้ด้วยตนเอง ออกมาครั้งนี้ หลี่ฉางชิงจัดให้หวังไหวอิ๋นอยู่ข้างกายหลี่เชียนและให้เขาคอยช่วยเหลือหลี่เชียน
หลี่เชียนโยนแส้ม้าในมือไปให้ปิงเหอเด็กรับใช้ที่ติดตามอยู่ข้างกาย และเดินเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว พร้อมกับถามหวังไหวอิ๋น “ท่านพ่ออยู่บ้านหรือไม่?”
เขามือยาวขายาว หวังไหวอิ๋นต้องเดินอย่างเร็วมากถึงจะตามฝีเท้าของเขาได้ทัน “ใต้เท้าไปบ้านราชเลขาธิการเหยียน ยังไม่กลับมาขอรับ”
ราชเลขาธิการเหยียนชื่อเหยียนหวาเหนียน เป็นราชเลขาธิการในราชวงศ์ปัจจุบัน เป็นชาวเฉียนถัง มาจากครอบครัวตระกูลขุนนาง และเหมือนกับบัณฑิตทุกคน เขาไม่ค่อยชอบหลี่ฉางชิง หลี่ฉางชิงเข้าเมืองหลวงมาอวยพรวันเกิดให้เฉาไทเฮา และอยากเข้าพบเหยียนหวาเหนียนหลายครั้ง เหยียนหวาเหนียนก็ปฏิเสธทางอ้อมตลอด
หลี่เชียนได้ยินก็ชะงักฝีเท้าอย่างเลี่ยงไม่ได้ แล้วเอ่ยว่า “ทำไมราชเลขาธิการเหยียนถึงยอมพบท่านพ่อแล้ว?”
หวังไหวอิ๋นเอ่ยเสียงเบาว่า “ว่ากันว่าเป็นพระประสงค์ของเฉาไทเฮา ให้ราชเลขาธิการเหยียนลองถามใต้เท้าเรื่องที่ฝูเจี้ยนต่อต้านญี่ปุ่นขอรับ”
หลี่เชียนพยักหน้า เขารู้สึกว่าเฉาไทเฮารีบลงมือมากเกินไปหน่อยจริงๆ และอาจจะไม่ใช่เรื่องดีนัก
เขาเข้าไปในเรือนตะวันตกของตนเอง เด็กรับใช้ตักน้ำเข้ามา
หลี่เชียนล้างหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วนั่งดื่มชาบนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่างกับหวังไหวอิ๋น
“ท่านเจอคุณหนูไป๋หรือยัง?” ถึงอย่างไรก็เป็นคนหนุ่ม หวังไหวอิ๋นยิ้มพลางถามหลี่เชียน สายตาแฝงความอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย
“ยัง” หลี่เชียนตอบอย่างคล่องแคล่วและรวดเร็ว “เจ้ากับท่านพ่อคิดเรื่องคุณหนูตระกูลไป๋ให้น้อยหน่อยดีกว่า ข้าจะไม่แต่งงานกับหญิงสาวจากตระกูลที่มั่งคั่งและมีอำนาจในเมืองหลวง หากเจ้ามีเวลามาสนใจว่าข้าเจอคุณหนูไป๋หรือยัง ก็ลองไปคิดดูว่าครั้งหน้าตอนที่เฉาไทเฮาเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีกจะตอบส่งเดชไปอย่างไรดีกว่า”
หวังไหวอิ๋นเห็นเขาเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีก ก็อดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้ และจำต้องเอ่ยอีกครั้งว่า “ครั้งนี้เฉาไทเฮาให้ตระกูลหลี่เข้าเมืองหลวงมาอวยพรวันเกิดให้นาง ท่านอาจารย์กับใต้เท้าคิดแล้วคิดอีก ก็คิดว่าน่าจะเพราะต้องใช้ตระกูลหลี่อีกครั้ง ส่วนจะอยากให้ตระกูลหลี่เฝ้าชายแดนหรืออยู่ในเมืองหลวงต่อนั้น พวกเราไม่ได้สนิทกับราชเลขาธิการจากสำนักราชเลขาธิการและเหล่าเสนาบดีทั้งหกกรม[footnoteRef:1]แม้แต่นิดเดียว จึงไม่มีทางที่จะสืบข่าวอะไรที่มีประโยชน์มาได้อย่างแน่นอน การเกี่ยวดองกับตระกูลที่มั่งคั่งและมีอำนาจ จะมีส่วนช่วยในเมืองหลวง เป็นเรื่องที่สำคัญกับมาก กระทั่งอาจจะเกี่ยวพันถึงความเป็นความตายด้วยซ้ำ ข้าไม่พูดท่านก็น่าจะเข้าใจเช่นกัน ทำไมท่านถึงเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีก? คุณหนูไป๋ทำอะไรให้ท่านโมโหหรือเปล่า?” [1:  หกกรม ประกอบด้วย 1)กรมขุนนาง รับผิดชอบด้านงานบริหารทั่วไปและแต่งตั้งโยกย้ายตำแหน่งขุนนาง 2)กรมคลัง รับผิดชอบด้านการเงิน ดูแลจัดเก็บภาษี และงบประมาณแผ่นดิน 3)กรมพิธีการ รับผิดชอบด้านงานพระราชพิธีในราชสำนัก การจัดสอบจอหงวน และงานด้านการต่างประเทศ 4)กรมกลาโหม รับผิดชอบด้านการทหารและกองทัพ 5)กรมอาญา รับผิดชอบด้านกฎหมายและการตัดสินคดีความ 6)กรมโยธา รับผิดชอบด้านงานก่อสร้างของแผ่นดิน ทั้งการคมนาคมและชลประทาน]
“ข้าไม่อยากไปเจอคุณหนูไป๋” หลี่เชียนเอ่ยแทรกหวังไหวอิ๋นอย่างไม่ค่อยพอใจนัก แล้วเอ่ยว่า “พวกเจ้าเคยคิดหรือไม่ว่า บุตรสาวที่ออกเรือนไปแล้วเปรียบดั่งน้ำที่สาดออกไปแล้ว[footnoteRef:2] ถึงจะวางแผนก่อกบฏก็ลงโทษหญิงที่ออกเรือนไปแล้วไม่ได้เช่นกัน หากตระกูลหลี่ทำความผิด ตระกูลที่มั่งคั่งและมีอำนาจเหล่านั้น เพื่อผลประโยชน์ของวงศ์ตระกูลแล้ว จะสนใจบุตรสาวที่ออกเรือนไปแล้วได้อย่างไร? ส่วนข้า...ภรรยาเอกเป็นภรรยาของลูกชายคนโตของตระกูลหลี่ แต่ครอบครัวของนางกลับเป็นศัตรูกับตระกูลหลี่ แล้วนางจะมีเกียรติอะไร? เป็นภรรยาของลูกชายคนโตของตระกูลหลี่? แล้วนางจะทำให้คนของตระกูลหลี่เคารพด้วยอะไร? ลูกที่เกิดจากภรรยาเอกของข้ามีแม่แบบนี้ ถูกคนในตระกูลดูหมิ่น แล้วจะสืบทอดกิจการของตระกูลหลี่อย่างเปิดเผยได้อย่างไร...ไหวอิ๋น ไม่มีกฎเกณฑ์ก็ไม่มีทางทำอะไรสำเร็จ หากตระกูลหลี่ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์แล้วก็ห่างจากการแตกเป็นเสี่ยงๆ ไม่ไกลแล้วเช่นกัน ข้าจะไม่แต่งงานกับบุตรสาวของตระกูลที่มั่งคั่งและมีอำนาจในเมืองหลวงอย่างเด็ดขาด ยิ่งกว่านั้น ผลประโยชน์เป็นสิ่งที่ตั้งอยู่บนอำนาจและฐานะที่เท่าเทียมกัน อยากครอบครองผลประโยชน์ก็ต้องมีอำนาจทางการทหาร พวกเจ้าทำแบบนี้เป็นการเลี้ยงเสือโดยขังไว้ในกรงอย่างสิ้นเชิง หรือว่าตอนที่ท่านฝูอวี้กล่อมให้พ่อข้ายอมจำนนนั้น ก็ตัดสินใจอุทิศชีวิตให้กับราชสำนักแล้ว และถูกพวกคนแก่ที่ครองตำแหน่งไว้เฉยๆ แต่ไม่ทำงานนั้นบงการงั้นหรือ? ถ้าอย่างนั้นทำไมพวกเราต้องเข้าเมืองหลวง?” [2:  บุตรสาวที่ออกเรือนไปแล้วเปรียบดั่งน้ำที่สาดออกไปแล้ว หมายถึง เมื่อบุตรสาวออกเรือนแล้ว ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตามล้วนขึ้นอยู่กับครอบครัวของสามี]
หวังไหวอิ๋นรู้สึกไม่พอใจ เขากำลังจะพูดอะไรอีกเล็กน้อย ทันใดนั้นก็มีเสียงปรบมือหลายครั้งดังมาจากหน้าประตู
“พูดได้ดี!” หลี่ฉางชิงยิ้มพลางเดินเข้ามาอย่างองอาจ ข้างหลังมีผู้ช่วยตามมาด้วยคนหนึ่งชื่อหลิ่วหลี “พ่อที่ยอดเยี่ยมไม่มีทางมีลูกที่ธรรมดา เวลานี้ลูกชายคนโตของข้าโตแล้วจริงๆ”
“ท่านพ่อ!”
“ใต้เท้า!”
หลี่เชียนกับหวังไหวอิ๋นคารวะหลี่ฉางชิงพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย เชิญหลี่ฉางชิงนั่งบนเตียงอุ่น และเรียกให้เด็กรับใช้นำชาเข้ามา แล้วหลี่เชียน หวังไหวอิ๋น และหลิ่วหลีก็นั่งลงบนเก้าอี้ไท่ซือที่อยู่ต่ำกว่า
หลี่ฉางชิงยิ้มพลางมองลูกชาย แล้วเอ่ยว่า “แต่... ถึงเจ้าจะพูดจามีเหตุผล ข้าก็คิดว่าหากการเกี่ยวดองกับจวนเป่ยติ้งโหวก็ดีมาก” เขาเอ่ยจบก็ขยิบตาให้ลูกชาย แล้วเอ่ยว่า “ว่ากันว่าคุณหนูใหญ่ของจวนเป่ยติ้งโหวหน้าตาสวยมาก แล้วก็เติบโตในวังตั้งแต่เด็ก รู้กฎระเบียบ มีประสบการณ์และความรู้กว้างขวาง หากพวกเจ้าแต่งงานกัน ลูกที่คลอดออกมาก็ต้องหน้าตาดีมากอย่างแน่นอน และมารยาทของพวกเด็กๆ ก็ต้องไร้ที่ติอย่างแน่นอนเช่นกัน...”
สายเลือดเป็นสิ่งที่ประหลาดมาก
หลี่ฉางชิงคิ้วดกดำตาโต ใบหน้าคล้ำแดด สูงใหญ่แข็งแรง ต่างกับหลี่เชียนอย่างสิ้นเชิง หากทั้งสองคนยืนอยู่ด้วยกันก็จะไม่มีใครเข้าใจผิดว่าพวกเขาเป็นพ่อลูกกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่ทั้งสองคนยิ้มต่างก็ร่าเริงและสดใส อบอุ่นและสว่างไสว ดังนั้นหลี่ฉางชิงหยอกลูกชายเล่นแบบนี้ หากเป็นคนอื่นก็มีแต่จะทำให้คนรู้สึกว่าไม่สุภาพ ทว่าพอหลี่ฉางชิงเป็นคนพูดออกมากลับกลายเป็นทำให้รู้สึกว่าหยอกเล่นอย่างหวังดี
หวังไหวอิ๋นกับหลิ่วหลีต่างก็ยิ้มออกมา
หลี่เชียนรู้ว่าบิดาตัดสินใจที่จะเกี่ยวดองกับจวนเป่ยติ้งโหวแล้ว
เขารู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที แต่ก็รู้ว่าหากตนเองพูดกับบิดาต่อไปอีก ถึงแม้บิดาจะไม่โกรธเขาจริงๆ ทว่ากลับจะทำให้บิดาเสียหน้าต่อหน้าผู้ใต้บังคับบัญชา ดังนั้นเขาจึงยับยั้งความไม่พอใจในใจเอาไว้ และเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นว่า “ท่านพ่อไปเจอราชเลขาธิการเหยียนมา ราบรื่นดีหรือไม่ขอรับ?”
หลี่ฉางชิงไร้ซึ่งรอยยิ้ม และเอ่ยว่า “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขานั่งอยู่ในตำแหน่งราชเลขาธิการได้อย่างไร เขาก็เหมือนสุนัขของเฉาไทเฮา เฉาไทเฮาชี้ไปทางไหน เขาก็เห่าไปทางนั้น...”
หลี่เชียนรู้ว่าบิดาถูกรังแกที่จวนของเหยียนหวาเหนียนมา
เขาเสียใจเล็กน้อยที่เอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมา
เห็นได้ชัดว่าหลิ่วหลีกับหวังไหวอิ๋นก็คิดแบบนี้เช่นกัน ดังนั้นหลังจากหวังไหวอิ๋นฟังหลี่ฉางชิงบ่นจบแล้ว จึงยิ้มพลางถามหลี่เชียนถึงเรื่องขนมถั่วแดงทันที “วังฉือหนิงรับไว้แล้วหรือ?”
หลี่เชียนก็ไม่อยากให้บิดาโมโหต่อไปเช่นกัน จึงเอ่ยว่า “ตอนที่อยู่อุทยานหลวงบังเอิญเจอท่านหญิงเจียหนานเข้าพอดี จึงให้ท่านหญิงเจียหนานไปแล้ว”
พอหลี่ฉางชิงได้ยินก็ทำหน้าตกใจมาก และรีบเอ่ยว่า “เจ้าเจอท่านหญิงเจียหนานได้อย่างไร? แล้วท่านหญิงเจียหนานนั่นเป็นคนอย่างไร? พวกเจ้าคุยอะไรกันบ้าง?”
หลิ่วหลีกับหวังไหวอิ๋นได้ยินแล้วต่างก็หูตั้งขึ้นมา
-------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 021

บทที่ 21 คลื่นใต้น้ำ
หลี่ฉางชิงอยากรู้มาโดยตลอดว่าระหว่างฮ่องเต้ ฮองไทเฮา ไทฮองไทเฮา และจวนเจิ้นกั๋วกงมีบุญคุณและความแค้นอะไรบ้างกันแน่ สามารถเป็นพันธมิตรกันชั่วคราวภายใต้ผลประโยชน์ร่วมกันได้หรือไม่ นี่เกี่ยวพันถึงจุดยืนของตระกูลหลี่ในราชสำนัก...สุดท้ายฮ่องเต้ก็ยังต้องว่าราชการด้วยตนเองอยู่ดี ถึงแม้เวลานี้พวกเขาจะพึ่งพาอาศัยเฉาไทเฮา แต่ก็ไม่อยากกลายเป็นดาบในมือของเฉาไทเฮาที่เมื่อหมดประโยชน์ก็ถูกจำกัดทิ้งเช่นกัน
เดิมทีนี่เป็นเรื่องที่พวกเขาคิดเอาไว้ก่อนมาเมืองหลวง บิดาถามถึงท่านหญิงเจียหนาน น่าจะเพราะอยากแอบสังเกตการณ์ความสัมพันธ์ของหลายคนนี้ผ่านท่านหญิงเจียหนาน
หลี่เชียนเข้าใจดี แต่ถูกบิดาถามออกมาอย่างเรื่อยเปื่อยแบบนี้ แถมยังต่อหน้าหลิ่วหลีกับหวังไหวอันด้วย ในใจเขาก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจอย่างบอกไม่ถูก
“แค่บังเอิญเจอที่อุทยานหลวงเท่านั้นขอรับ” อยู่ๆ หลี่เชียนก็ไม่อยากพูดมากนัก และเอ่ยว่า “นางใน แม่นม และขันทีกลุ่มหนึ่งติดตามอยู่ จะพูดอะไรได้? ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องคุยแล้ว”
หลี่ฉางชิงได้ยินแล้วก็รู้สึกว่าตนเองรีบร้อนเกินไปหน่อยเช่นกัน จึงถอนหายใจและเอ่ยว่า “เพราะข้าถูกรังแกที่จวนของเหยียนหวาเหนียนมา จึงคิดว่าชนะจากตรงไหนสักกระดานจะดีกว่า”
หลี่เชียนไม่อยากคุยเรื่องพวกนี้ จึงเอ่ยว่า “ท่านพ่อ ผ่านเดือนนี้ไปของขวัญวันเกิดจากแต่ละที่ก็น่าจะส่งเข้ามาแล้ว ของขวัญวันเกิดของพวกเราเตรียมไปถึงไหนแล้วหรือ? อีกอย่างเรื่องแต่งงานกับตระกูลไป๋ ข้าว่าเอาไว้ก่อนดีกว่า ถึงฝ่าบาทจะสนิทกับไทฮองไทเฮา คุณหนูใหญ่ตระกูลไป๋ก็เติบโตที่วังฉือหนิง แต่เรื่องบางเรื่องก็มักจะอยู่เหนือความคาดหมาย อย่าเป็นหมากในมือเฉาไทเฮาจะดีกว่าขอรับ...เฉาไทเฮาสามารถเปลี่ยนคนได้ตลอดเวลา แต่ตระกูลหลี่ของพวกเรากลับเกี่ยวพันถึงความเป็นความตาย”
หลี่ฉางชิงไหนเลยจะไม่รู้?
เขาอดที่จะถอนหายใจไม่ได้ และเอ่ยว่า “รากฐานของตระกูลเราก็ยังตื้นเกินไปอยู่ดี”
หลี่เชียนปลอบใจบิดา “ถึงอย่างไรเส้นทางนี้ก็ต้องเดินทีละก้าวขอรับ”
หลี่ฉางชิงพยักหน้า แล้วเริ่มหารือเรื่องของขวัญวันเกิดกับพวกหวังไหวอิ๋น
หลี่เชียนฟังอยู่ข้างๆ จิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว
ท่านหญิงเจียหนานไปหาหวังจ้านทำไมกันแน่นะ?
ส่งพวกหลี่ฉางชิงออกไป บริเวณโดยรอบก็เป็นยามเย็นแล้ว เขานั่งอยู่ในห้องหนังสือที่ไม่มีคนอย่างเงียบๆ เงียบไปนานมาก และสั่งปิงเหอ “เจ้าไปเรียกอวิ๋นหลินมา”
อวิ๋นหลินเป็นคนรับใช้ที่อยู่ข้างกายเขา ฝึกวิทยายุทธมาอย่างดี และคอยคุมองครักษ์สามสิบกว่าคนที่อยู่ข้างกายเขา
องครักษ์เหล่านี้ล้วนจงรักภักดีต่อเขาทุกคน
ปิงเหอขานรับและออกไป
---
ในวังฉือหนิง
เจียงเซี่ยนวางขนมถั่วแดงที่หลี่เชียนเอามาไว้บนโต๊ะอุ่นของเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่าง และยิ้มพลางหยอกไป๋ซู่เล่นว่า “นี่ ขนมถั่วแดงที่เจ้าต้องการ!”
ไป๋ซู่แปลกใจ จึงเอ่ยว่า “เฉาเซวียนมาแล้วหรือ?”
“ไม่ใช่เฉาเซวียน” เจียงเซี่ยนเอ่ย “หลี่เชียนเป็นคนเอามา เฉาเซวียนให้หลี่เชียนเอามาให้”
นางรู้สึกว้าวุ่นใจเล็กน้อย
ชาติก่อนนางเจอหลี่เชียนครั้งแรกตอนที่นางว่าราชการหลังม่านและเป็นไทเฮาแล้ว และเพื่อทำให้อำนาจของฮ่องเต้มีเสถียรภาพ แม่ทัพนั้นไม่ว่าอยู่ไกลถึงอวิ๋นกุ้ยหรืออยู่ใกล้แค่เมืองจี้ก็ต้องเข้าเมืองหลวงมารายงานทั้งนั้น
ตอนนั้นเขาเป็นแม่ทัพต้าถง
ครั้งแรกที่เจอนางก็มองอย่างเรื่อยเปื่อย
ตอนนั้นนางก็จำเขาได้แล้ว
ทำไมฟื้นคืนชีพกลับมา คนๆ นี้ก็เริ่มโผล่มาตรงหน้าตนเองบ่อยๆ ล่ะ?
เจียงเซี่ยนเม้มปาก
หากไม่ใช่ว่าเดี๋ยวเฉาไทเฮาก็จะถูกปิดล้อมแล้ว และนางไม่อยากให้เกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นเพราะตนเอง นางก็จัดการเขาไปตั้งนานแล้ว
ทว่าหากตระกูลหลี่ไปพึ่งพาอาศัยเฉาไทเฮาจริง ไม่จำเป็นต้องลงมือเอง จ้าวอี้ก็จะจัดการพวกเขาอยู่ดีกระมัง?
นางหัวเราะเยาะในใจ แล้วลากไป๋ซู่มากระซิบ “เจ้าคิดหาทางส่งจดหมายให้ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ของข้าได้หรือไม่ ข้ามีธุระสำคัญ ออกจากวังในสองวันนี้ได้จะดีที่สุด”
ไทฮองไทเฮาเลี้ยงดูนางจนโต รักนางดั่งของล้ำค่า ตระกูลเจียงมารับนางออกไป ถึงแม้ไทฮองไทเฮาจะไม่ห้าม แต่ในใจกลับแอบกลัวว่าจะสูญเสียหลานสาวคนนี้ไปอีก หากหลังจากนางกลับตระกูลเจียงแล้วพูดถึงป้าสะใภ้ใหญ่แซ่ฝางของตนเองว่าดีกับนางอย่างไร และนางเล่นที่ตระกูลเจียงอย่างมีความสุขแค่ไหน ไทฮองไทเฮาก็จะแอบไม่พอใจ และกลัวว่านางจะชอบจวนเจิ้นกั๋วกงมากกว่า กลัวว่าอยู่ในวังฉือหนิงจะรู้สึกว่ามีกฎระเบียบ ไม่อิสระ และอยากกลับไปตระกูลเจียง
เจียงเซี่ยนรู้สึกถึงความรู้สึกแบบนี้ของท่านยายได้อย่างลึกซึ้งมาตั้งแต่เด็กมากแล้ว
หลังจากนั้นพอนางกลับตระกูลเจียงอีก และเอ่ยถึงคนของจวนเจิ้นกั๋วกงก็กลายเป็นเฉยๆ แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการขอกลับไปเยี่ยมที่จวนเจิ้นกั๋วกงเองแล้ว...ไทฮองไทเฮารู้แล้วจะเสียใจมาก
แน่นอนว่าไป๋ซู่ก็รู้เช่นกัน
นางได้ยินแล้วก็กระวนกระวายขึ้นมาทันที และเอ่ยว่า “เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?”
“ไม่มีอะไร” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ข้ากังวลนิดหน่อยว่าไทเฮาจะอาศัยเรื่องวันเฉลิมพระชนมพรรษาหาเรื่องตระกูลเจียง จึงอยากกลับไปเตือนท่านลุงของข้าสักหน่อย”
เรื่องบางเรื่อง นางไม่คิดที่จะบอกไป๋ซู่
เวลานี้ไป๋ซู่ไม่มีความสามารถในการช่วยนาง กระทั่งหากไม่ระวังก็จะทำให้ไป๋ซู่เดือดร้อนไปด้วย
นางหวังว่าชาตินี้ไป๋ซู่จะปลอดภัยและมีความสุข ไม่ต้องได้รับบาดเจ็บใดๆ เพราะนางอีกแล้ว
ก็เหมือนชาติก่อนที่ไป๋ซู่เคยพยายามปกป้องนางอย่างสุดกำลังเหมือนพี่สาว นางก็จะพยายามปกป้องไป๋ซู่อย่างสุดกำลังเช่นกัน
ให้นางเป็นพี่สาวแทน
ไป๋ซู่โล่งอก และเอ่ยอย่างกลุ้มใจเล็กน้อยว่า “เฉาไทเฮาคิดจะทำอะไรกันแน่? เจ้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่า เวลานี้ทุกคนเอ่ยถึงนางขึ้นมาต่างก็กลัวจนไม่กล้าพูดกันทั้งนั้น เดี๋ยวคนนี้ตาย เดี๋ยวคนนั้นตาย เจ้าดูเหล่าองค์ชายที่กุ้ยเฟยให้กำเนิดสิ...”
เจียงเซี่ยนไออย่างหนักหลายครั้ง ส่งสัญญาณให้ไป๋ซู่อย่าพูดอีก
คนที่ควบคุมกรมวังในเวลานี้คือจ้าวเจิ้งอ๋องเจี่ยน น้องชายแท้ๆ ของฮ่องเต้เซี่ยวจงตาของนาง น้องชายสามีของไทฮองไทเฮา แล้วก็เป็นอาของฮ่องเต้องค์ก่อนและปู่ของจ้าวอี้เช่นกัน เขาได้รับความเคารพและความโปรดปรานจากฮ่องเต้หลายรุ่น ถึงแม้จะไม่เคยเข้ามาก้าวก่ายข้อราชการในราชสำนัก แต่ขอบเขตอำนาจในมือกลับใหญ่มาก ตอนนั้นเฉาไทเฮาก็ได้รับความโปรดปรานจากเขา จึงสามารถว่าราชการหลังม่านได้ในท้ายที่สุด
ทว่าสุดท้ายก็เป็นเพราะได้รับการสนับสนุนจากเขาเช่นกัน จ้าวอี้ถึงกล้าตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวและปิดล้อมภูเขาวั่นโซ่ว
และหลังจากทำเรื่องพวกนี้แล้ว เขาก็ยังคงปลีกตัวอยู่ที่จวนอ๋องเจี่ยนเช่นเดิม และสนใจแต่พวกงานของกรมวัง
ตอนนั้นนางไม่เข้าใจ และคิดว่าอ๋องเจี่ยนถูกใจจ้าวอี้ถึงวางแผนระยะยาว อยากดันให้จ้าวอี้ขึ้นครองราชย์ ตอนหลังนางสำเร็จราชการแทนเอง และตั้งใจอบรมสั่งสอนจ้าวสี่ ทุกครั้งที่อ๋องเจี่ยนเจอนางก็จะเผยสายตาชื่นชมออกมา และบอกว่านางสมกับที่ไทฮองไทเฮาอบรมสั่งสอนมา นางถึงมารู้ในภายหลังว่า สาเหตุที่อ๋องเจี่ยนช่วยจ้าวอี้นั้น ไม่ใช่เพราะจ้าวอี้มีความสามารถอะไร แต่ไม่อยากให้เฉาไทเฮาทำร้ายลูกหลานตระกูลจ้าวอีก จึงทำให้เฉาไทเฮากลายเป็นหลี่ว์จื้อคนที่สองก็เท่านั้น
น่าสงสารที่นางยังคิดว่าจ้าวอี้มีความสามารถในการปกครองแคว้น...เวลานี้คิดดูแล้วก็รู้สึกว่าตอนนั้นตนเองช่างโง่เขลานัก
ไป๋ซู่ได้รับสัญญาณจากเจียงเซี่ยนแล้วก็เอ่ยถึงเรื่องออกจากวังกับเจียงเซี่ยน “เจ้าเขียนจดหมาย ข้าจะให้หลิ่วเหมยแอบเอาไปให้ท่านแม่ แล้วให้ท่านแม่ส่งต่อให้ฮูหยินเจิ้นกั๋วกง”
ตระกูลเจียงรับเจียงเซี่ยนกลับไปเป็นคนละเรื่องกับที่เจียงเซี่ยนจะกลับไปเอง ไทฮองไทเฮาก็จะไม่ขัดขวาง
ถึงอย่างไรนางอายุมากแล้ว ต่อไปเจียงเซี่ยนก็ยังต้องพึ่งพาอาศัยจวนเจิ้นกั๋วกง
เจียงเซี่ยนไปเขียนจดหมาย แล้วปิดผนึกด้วยตราประทับครั่งสีแดง และส่งให้ไป๋ซู่
ไป๋ซู่คิดแล้วก็ส่งขนมถั่วแดงบนโต๊ะอุ่นให้หลิ่วเหมย และเอ่ยว่า “หากมีคนถามขึ้นมาก็บอกว่าไทฮองไทเฮาประทานของว่างให้ข้าสองกล่อง ข้ากินแล้วอร่อย ท่านแม่เพิ่งหายป่วยหนัก จึงให้นางลองชิมด้วย”
หลิ่วเหมยรับของว่างและถอยออกไป
เจียงเซี่ยนอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ และเอ่ยว่า “คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าเจ้ายังมีลูกไม้หลอกลวงเบื้องบนแบบนี้ด้วย”
ไม่อย่างนั้นชาติก่อนไป๋ซู่ก็คงจะไม่ใช้ชีวิตอยู่ในวังได้เหมือนปลาได้น้ำแล้ว
ตนเองดูถูกนางไปหน่อยหรือเปล่า
ไป๋ซู่ไม่ใส่ใจนัก และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เพราะขนมถั่วแดงสองกล่องนี้มาได้ทันเวลามาก”
พอเอ่ยจบ ทั้งสองคนก็คิดถึงที่มาของขนมถั่วแดงนี้ แล้วก็ต่างหัวเราะลั่นออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
-----------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 022

บทที่ 22 กระแสน้ำเชี่ยวที่ซ่อนอยู่
ส่งจดหมายให้ฮูหยินเป่ยติ้งโหว แล้วฮูหยินเป่ยติ้งโหวส่งต่อให้ฮูหยินเจิ้นกั๋วกง ฮูหยินเจิ้นกั๋วกงจู่ๆ ก็ได้รับจดหมายแบบนี้ก็ต้องตื่นตระหนกอย่างแน่นอน และต้องไปปรึกษาแผนการกับเจิ้นกั๋วกง หารือเสร็จแล้วถึงค่อยส่งเทียบเชิญเข้าวัง เจียงเซี่ยนคาดการณ์ว่า อย่างน้อยที่สุดก็ต้องสามถึงห้าวัน
นางก็ไม่รีบเช่นกัน จะได้ฉวยจังหวะเวลานี้คิดคำนวณทรัพย์สินของนางในตำหนักอย่างละเอียดพอดี
ชาติก่อน นางไม่เคยรู้เลยว่าตนเองมีทรัพย์สินเท่าไร ตอนหลังเป็นไทเฮาแล้ว ท้องพระคลังรายรับไม่พอกับรายจ่าย ทุกครั้งที่เหมยเฉิงเสนาบดีกรมคลังในตอนนั้นมาคิดบัญชีให้นาง นางก็ได้แต่ฟัง ตอนหลังเฉาเซวียนก็เป็นคนแอบบอกนางว่าคิดบัญชีอย่างไร นางถึงได้เข้าใจบ้าง
พอคิดถึงเรื่องพวกนี้ เจียงเซี่ยนก็รู้สึกขี้เกียจ จึงนั่งนิ่งอยู่บนเตียงอุ่น
หากเรื่องราวราบรื่น ชาตินี้นางก็ไม่จำเป็นต้องแต่งงานกับจ้าวอี้อีกเช่นกัน นางจะอาศัยอยู่ที่วังฉือหนิงจนนางออกเรือนหรือไทฮองไทเฮาเสียชีวิต
ชาติก่อนไทฮองไทเฮาเสียชีวิตวันที่สามหลังจากพิธีปักปิ่น[footnoteRef:1]ของนาง [1:  พิธีปักปิ่น พิธีบรรลุนิติภาวะที่จัดขึ้นสำหรับเด็กสาวที่อายุครบ 15 ปี เพื่อแสดงว่าเด็กสาวเป็นผู้ใหญ่ และพร้อมออกเรือนแล้ว]
ตอนที่ไทฮองไทเฮาจากไปนั้นสงบนิ่งมาก
เหล่าหมอหลวงจากสำนักหมอหลวงบอกว่า ไทฮองไทเฮาแก่ตาย
แม้นางจะฟื้นคืนชีพแล้ว แต่ไม่มียาวิเศษที่ฟื้นคืนชีพคนตายได้ ไทฮองไทเฮาก็อาจจะยังมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่ถึงสองปีแล้วเหมือนชาติก่อน
เจียงเซี่ยนปิดหน้าและเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างไร้เสียง
เรื่องที่ท่านยายเป็นห่วงที่สุดคือเรื่องแต่งงานของนาง
บอกว่า หวังจ้านเป็นผู้ชาย หากภรรยาที่แต่งไม่ถูกใจก็ยังรับอนุภรรยาที่ตนเองชอบมาได้ ทว่านางเป็นผู้หญิง หากแต่งไปแล้วไม่ดี ต่อไปจะทำอย่างไร?
ดังนั้นหลังจากนางแต่งงานกับจ้าวอี้แล้ว ไม่ว่าจ้าวอี้จะเมินนางอย่างไร นางกลับไม่กล้าเผยร่องรอยต่อหน้าท่านยายแม้แต่นิดเดียว
ตอนนั้นนางไม่รู้ว่าท่านยายจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่วันแล้ว ในใจก็ยังคิดอยู่ว่า ไม่รู้ว่าวันเวลาที่ฝืนอดทนเช่นนี้จะสิ้นสุดลงเมื่อไร แถมยังกังวลว่าจะเผยพิรุธออกมาต่อหน้าไทฮองไทเฮา และจะทำให้ท่านยายโกรธแทบแย่...เรื่องแต่งงานของนางกับจ้าวอี้นั้น ไทฮองไทเฮาเป็นคนจับคู่ จนถึงตอนนี้นางยังจำได้ว่าหลังจากวางแผนเรื่องแต่งงานของทั้งสองคนแล้ว ใบหน้าของท่านยายก็เต็มไปด้วยความสุข
พูดถึง ตอนที่ท่านยายจากไปก็อายุเพียงหกสิบสามปีเท่านั้น ถึงแม้จะพบเห็นคนที่มีชีวิตอยู่ถึงเจ็ดสิบปีได้น้อย ทว่าหากท่านยายมีชีวิตอยู่ได้อีกหลายปีจะดีแค่ไหนกัน
เจียงเซี่ยนคิดแล้วก็เริ่มกระวนกระวายใจขึ้นมาเล็กน้อย
นางไปที่ตำหนักของไทฮองไทเฮา และเกาะติดอยู่ข้างกายไทฮองไทเฮา อยากนอนกับไทฮองไทเฮา
ไทฮองไทเฮาหัวเราะ แล้วลูบผมที่อ่อนนุ่มของนางเบาๆ และเอ่ยว่า “เด็กดี เป็นสาวแล้ว ต่อไปแต่งงานแล้วจะทำอย่างไร” แล้วก็สั่งให้เมิ่งฟางหลิงช่วยเอาเครื่องนอนมาให้เจียงเซี่ยนชุดหนึ่ง
เจียงเซี่ยนเติบโตค่อนข้างช้า หลายวันก่อนประจำเดือนก็เพิ่งจะมา
ถึงอย่างไรนางก็เคยเป็นไทเฮาที่สำเร็จราชการแทนมาเจ็ดปี จึงไม่อายที่จะคุยเรื่องพวกนี้ ทว่าพอคิดถึงตนเองในเวลานี้เมื่อชาติก่อนน่าจะยังคงมีจิตใจของเด็กสาวอยู่ และยังคงเกาะติดท่านยายเป็นเวลานาน ถึงได้พิงไทฮองไทเฮาและหลับไปจริงๆ
อาจจะเพราะกลับไปที่ที่เคยนอนตอนเด็ก เจียงเซี่ยนจึงหลับได้ค่อนข้างลึก ตอนที่ตื่นมาในห้องก็สว่างมากแล้ว ที่ที่ไทฮองไทเฮาเคยนอนเก็บกวาดจนสะอาดเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว
นางตกใจเล็กน้อย แต่ความอุ่นสบายระหว่างผ้าห่มกับฟูกกลับทำให้นางขี้เกียจและไม่อยากลุกจากเตียง
เจียงเซี่ยนพันตนเองจนกลายเป็นรังไหม
เสียงของไทฮองไท่เฟยดังมาจากด้านนอก “...เห็นว่าเฉิงเต๋อไห่กำลังยุให้ตั้งห้องเฉลิมฉลองวันเฉลิมพระชนมพรรษาที่หอฝอเซียงที่ภูเขาวั่นโซ่วอยู่เพคะ นางยังจะทำตัวเป็นเจ้าแม่กวนอิมอีกงั้นหรือ? นางก็เกินไปแล้วหรือเปล่า? ไม่กลัวเทพเจ้าลงโทษหรือ?”
“อย่าสนใจเรื่องพวกนี้เลย” ไทฮองไทเฮาเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “อย่างไรวันนั้นพวกเราก็ไม่ไป แล้วแต่นางจะทำอย่างไรเถอะ!”
ไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยต่างเป็นผู้อาวุโส และยังเป็นหญิงหม้าย ว่ากันหลักการแล้ว ไม่มีทางที่จะไปอวยพรวันเกิดให้เฉาไทเฮา แต่เวลานี้เฉาไทเฮาปิดหูปิดตาทุกคนทั้งในและนอกราชสำนัก ถึงไทฮองไทเฮาจะไม่กลัวนาง ทว่าไทฮองไท่เฟยกลับไม่ได้มั่นใจในตนเองเท่าไทฮองไทเฮา แต่นางทำตามไทฮองไทเฮามาตลอด ไทฮองไทเฮาไม่ไป แน่นอนว่านางก็จะไม่ไปเช่นกัน
เจียงเซี่ยนได้ยินแล้วกลับถอนหายใจเบาๆ ในใจ
เมื่อก่อนไทฮองไทเฮาจะไว้หน้ามากกว่านี้ ถึงจะไม่ชอบเฉาไทเฮาแค่ไหนก็จะไม่พูดออกมาตรงๆ แบบนี้
จะเห็นได้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างต่างถูกจัดเตรียมไว้พร้อมแล้ว รอเพียงผลลัพธ์เดียว...หากเฉาไทเฮาถูกคุมตัวได้ ความชอบของนางก็ไม่น่ากลัวแล้ว ทว่าหากล้มเหลว สิ่งที่รอพวกไทฮองไทเฮาอยู่คือการกดขี่อย่างไร้ความเมตตา ซึ่งต่อให้ขอให้ยกโทษให้ เฉาไทเฮาก็ไม่มีทางปล่อยพวกนางไปอยู่ดี
เจียงเซี่ยนเหม่อลอยอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง แล้วถึงลุกจากเตียงอย่างแผ่วเบา
นางในที่เฝ้าอยู่ข้างๆ เข้ามารับใช้ทันที
ไป่เจี๋ยเดินเข้ามาอย่างเงียบๆ และกระซิบข้างหูเจียงเซี่ยนว่า “ท่านหญิง ซื่อจื่อส่งคนมาบอกว่ารอท่านอยู่ที่หลังอุทยานหลวงเจ้าค่ะ”
เจียงเซี่ยนหน้าตาสดชื่นขึ้นมา
เดาว่าอาจจะเพราะเรื่องของเซียวหรงเหนียงมีเบาะแสแล้ว
นางดื่มโจ๊กอย่างเร่งรีบ และออดอ้อนต่อหน้าไทฮองไทเฮา “ข้าอยากไปเล่นกับท่านพี่อาจ้านสักครู่หนึ่ง”
ไทฮองไทเฮาไม่อนุญาต และเอ่ยว่า “เขาเฝ้าเวรอยู่ เจ้าไปหาแล้วจะได้อะไร? หลายวันนี้เจ้าเกียจคร้าน ไม่คัดคัมภีร์แม้แต่หน้าเดียว บ่ายวันนี้ตั้งใจคัดคัมภีร์มาให้ข้าหลายๆ หน้าถึงจะถูกต้อง”
เจียงเซี่ยนทำหน้ามุ่ย และคำนับไปมาอยู่ข้างกายไทฮองไทเฮา
ไทฮองไทเฮาไม่มีทางเลือก จึงจำเป็นต้องตกลง “แต่ห้ามเดินมั่วซั่วไปทั่ว เจออาจ้านแล้วก็มาวังฉือหนิงพร้อมกับเขา รับประทานอาหารเที่ยงที่นี่”
เจียงเซี่ยนดีใจมาก และจากไปด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
หวังจ้านรอนางอยู่ที่ตำหนักเจี้ยงเสว่ในอุทยานหลวงเพียงลำพัง เขาสวมเครื่องแบบของขันทีระดับหก และถือห่อผ้าสักหลาดอยู่ในมือ
เจียงเซี่ยนมองแวบเดียวยังจำไม่ได้ พอจำได้แล้วก็ตกใจมาก
หวังจ้านกลับส่งสายตาให้นางไล่นางในที่รับใช้อยู่ข้างกายออกไป แล้วยื่นห่อผ้าสักหลาดในมือให้นาง พลางเอ่ยว่า “ในนี้มีเครื่องแบบของขันทีอยู่ เดี๋ยวเจ้าให้ไป่เจี๋ยช่วยเจ้าเปลี่ยน พวกเราแต่งตัวเป็นขันทีในวัง แอบไปฝ่ายซักล้างกัน”
ความคิดนี้ดี
เพียงแต่ฝ่ายซักล้างอยู่นอกวัง ใกล้ประตูเต๋อเซิ่ง...
เจียงเซี่ยนเอ่ยว่า “เสด็จยายให้พวกเรากลับไปรับประทานอาหารเที่ยงที่วังฉือหนิง...”
“วางใจเถอะ!” หวังจ้านเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ข้าจัดรถม้าไว้ที่นอกประตูเสินอู่แล้ว”
เจียงเซี่ยนหรี่ตายิ้ม แล้วเรียกไป่เจี๋ยเข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้า และให้ไป่เจี๋ยกับนางในที่ติดตามอยู่ข้างกายรออยู่ที่นี่ “ห้ามใครออกไปทั้งนั้น หากเรื่องแดงขึ้นมา ก็บอกว่าข้าไปเที่ยวกับซื่อจื่อแล้ว พวกเจ้าไม่รู้ว่าพวกเราอยู่ที่ไหน เข้าใจหรือไม่?”
ไป่เจี๋ยพยักหน้าติดกันหลายครั้ง แต่ในใจกลับกังวลเป็นอย่างมาก เกรงว่าตอนเที่ยงเจียงเซี่ยนยังกลับมาไม่ได้ ผู้ติดตามอย่างพวกนางก็ต้องถูกลงโทษ
ทว่าใจของเจียงเซี่ยนกลับบินไปนอกวังตั้งนานแล้ว นางเดินตามหวังจ้านผ่านประตูซุ่นเจินอย่างรวดเร็ว จนถึงประตูเสินอู่
หวังจ้านเอาป้ายคำสั่งออกมา
เจียงเซี่ยนปรายตามองไปครั้งหนึ่ง
นึกไม่ถึงว่าจะเป็นป้ายคำสั่งของเฉิงเต๋อไห่วังคุนหนิง
นางอดที่จะเม้มปากยิ้มไม่ได้
หวังจ้านรู้ใจมากจริงๆ
หากไทฮองไทเฮาหรือเฉาไทเฮารู้เรื่องของพวกเขาและตำหนิมา เฉิงเต๋อไห่ก็ต้องถูกตำหนิไปด้วยเช่นกัน
นางอารมณ์ดีมาก
องครักษ์ที่เข้าเวรประตูเสินอู่เห็นป้ายคำสั่งของเฉิงเต๋อไห่ สีหน้ากลับเปลี่ยนไปอย่างมาก และเอ่ยเสียงเบาว่า “ซื่อจื่อ นี่ท่าน...”
เห็นได้ชัดว่าจำหวังจ้านได้
เจียงเซี่ยนรู้สึกตกใจ
ใครจะรู้ว่าหวังจ้านกลับเหมือนไม่ใส่ใจเรื่องนี้สักนิด เขาขยิบตาให้องครักษ์ที่เข้าเวรคนนั้น และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “รับคำสั่งของขันทีเฉิงมา ออกจากวังไปทำธุระนิดหน่อย”
องครักษ์คนนั้นสีหน้าเต็มไปด้วยความลังเล
หวังจ้านชักสีหน้า และเอ่ยว่า “ทำไม? ยังต้องให้ขันทีเฉิงมายืนยันด้วยงั้นหรือ?”
-----------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 023

บทที่ 23 เบาะแส
องครักษ์ได้ยินแล้วก็รู้สึกกลุ้มใจเป็นอย่างมาก
นี่มันคนเบื้องบนทะเลาะกัน แต่คนเบื้องล่างเป็นฝ่ายรับกรรมจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นขันทีหวังหรือหวังจ้านซื่อจื่อชินเอินป๋อต่างก็หาเรื่องไม่ได้ทั้งนั้น!
หากรู้ตั้งแต่แรกว่าจะเจอเรื่องแบบนี้ เขาน่าจะเปลี่ยนเวรกับคนอื่น
เขารีบเอ่ยว่า “มิกล้า! มิกล้า!” แล้วถอยไปข้างหนึ่ง ปล่อยให้หวังจ้านกับเจียงเซี่ยนออกไปข้างนอก
หวังจ้านพาเจียงเซี่ยนเดินตรงไปยังรถม้าที่จอดอยู่ใต้ต้นหลิวฝั่งตรงข้ามประตูเสินอู่อย่างรวดเร็ว เขาเดินไปพลาง ก็ยังเอ่ยกับเจียงเซี่ยนเสียงเบาไปพลางด้วยว่า “ปกติแล้วเรื่องในวังก็ล้วนหลอกลวงเบื้องบนและเปิดเผยความจริงกับคนเบื้องล่างทั้งนั้น บางครั้งจะปิดก็ปิดไม่อยู่เช่นกัน มิสู้บีบบังคับและอุดปากคนพวกนี้ไว้ดีกว่า”
“ข้าเข้าใจ” เจียงเซี่ยนตอบ พลางเกาะมือหวังจ้านและเหยียบที่วางเท้าขึ้นรถม้าไป
ตอนนั้นที่นางควบคุมวังทั้งหก ไม่รู้ว่าขันที นางใน และคนของสำนักพระราชวังโกงกินไปเท่าไร เส้นด้ายหลอดหนึ่งที่ของคนอื่นราคาสามเฟินมาถึงในมือนางก็กลายเป็นราคาสองตำลึง แล้วนางจะพูดอะไรได้? จะไปตรวจสอบใคร? ดังนั้นในฐานะผู้ปกครองก็ต้องทำเป็นไม่รู้เรื่อง ทั้งในและนอกราชสำนักนี้ก็เหมือนครอบครัวหนึ่ง ไม่รู้ว่ามีคัมภีร์ที่อ่านยากอยู่กี่เล่ม คนที่ไม่เคยดูแลครอบครัวจะไม่รู้ ส่วนคนที่เคยดูแลครอบครัวมาแล้วเหมือนนาง ก็เกรงว่าจะไม่มีใครยอมไปทนทุกข์นั้นอีก
รถม้าแล่นห่างจากประตูเสินอู่ไปอย่างเร็วมาก สวนกับรถม้าหลังคาแบนที่ล้อมด้วยม่านผ้าดิ้นสีเหลืองเข้ม
รถม้าหลังคาแบนหยุดจอดอย่างรวดเร็ว หลี่เชียนเลิกม่านขึ้นและยื่นหน้าออกมา มองไปยังรถม้าม่านผ้าดิ้นสีแดงและน้ำเงินที่อยู่ไกลๆ แล้วเอ่ยว่า “หือ นั่นรถม้าของตระกูลชินเอินป๋อไม่ใช่หรือ?”
ชายที่ขับรถดูอายุราวสามสิบปี รูปร่างสูงใหญ่แข็งแรง สวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบสีน้ำตาล คิ้วดกดำและปากหนา  ท่าทางซื่อสัตย์จงรักภักดี
พอได้ยินที่หลี่เชียนเอ่ย เขาก็หันกลับไปมองครั้งหนึ่ง สายตายาวไกลและเฉียบคม พลางเอ่ยว่า “เป็นรถม้าของตระกูลชินเอินป๋อขอรับ”
หลี่เชียนเงียบไปชั่วครู่ แล้วเอ่ยว่า “เว่ยสู่ ข้าจำได้ว่าวันนี้หวังจ้านซื่อจื่อชินเอินป่อเหมือนไม่เข้าเวร...”
ชายที่ถูกเรียกว่าเว่ยสู่คิดแล้วก็เอ่ยว่า “นายน้อย วันนี้หวังจ้านซื่อจื่อชินเอินป๋อหยุด พรุ่งนี้เที่ยงถึงจะมีเวรขอรับ”
หลี่เชียนได้ยินก็ขมวดคิ้ว และเอ่ยว่า “เว่ยสู่ บอกเจ้าตั้งกี่ครั้งแล้ว ที่นี่คือเมืองหลวง จะเรียกข้าว่านายน้อยอีกไม่ได้ จะเรียกก็เรียกคุณชาย”
เว่ยสู่ทำเสียง “เหอะ” เบาๆ เหมือนไม่สบอารมณ์ แต่ก็ยังเรียก ‘คุณชาย’ อย่างเชื่อฟัง
หลี่เชียนพยักหน้าอย่างพอใจ สายตาทอประกาย และสั่งเว่ยสู่ “ตามรถม้าของตระกูลชินเอินป๋อไป...พวกเราก็ไปดูสักหน่อยเถอะ!”
เว่ยสู่แปลกใจ และพึมพำว่า “คุณชาย ยามอู่[footnoteRef:1]ท่านต้องไปที่วังคุนหนิงนะขอรับ” [1:  ยามอู่ = ช่วงเวลา 11.00-12.59 น.]
“ไม่เป็นไร” หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “หากเวลาไม่พอ พวกเรากลับมาก่อนก็ได้”
เว่ยสู่ติดตามหลี่เชียนตั้งแต่อายุสิบห้า เขารู้ว่าหลี่เชียนเป็นคนเฉลียวฉลาด จึงไม่กล้าพูดอะไรมาก เขาดึงบังเหียนม้าสีแดง หันหัวกลับและตามรถม้าของหวังจ้านไป
ม้าของหวังจ้านไปที่ประตูเต๋อเซิ่งอย่างราบรื่นตลอดทาง
เว่ยสู่มองคนขับรถที่ขับรถม้าให้หวังจ้าน มือเหมือนพัดที่ทำจากใบต้นปาล์ม เส้นเลือดปูดโปน แข็งแรงมาก แล้วก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดาที่ไม่มีความสำคัญ กลัวว่าเขาจะรู้ตัวว่าถูกคนสะกดรอยตาม จึงสะบัดแส้และรีบแซงรถม้าของหวังจ้านไปอยู่ข้างหน้า
คนขับรถม้าของหวังจ้านก็ไม่สงสัยจริงๆ และเลี้ยวเข้าไปในตรอกที่ฝ่ายซักล้างตั้งอยู่
เว่ยสู่ที่อยู่ข้างหน้าคิดไม่ถึงว่าหวังจ้านจะเลี้ยวอย่างกะทันหัน จึงอ้อมไปรอบหนึ่งถึงเข้าตรอกที่ฝ่ายซักล้างตั้งอยู่อีกครั้ง คิดไม่ถึงว่าตรอกนั้นไม่ยาว ถนนเส้นเดียวตรงไปถึงสุดตรอก รถม้าของหวังจ้านก็จอดอยู่หน้าประตูฝ่ายซักล้างอย่างง่ายๆ พวกเขาไม่มีที่ซ่อนแม้แต่ที่เดียว จึงจำเป็นต้องทะลุผ่านตรอกไปอย่างรวดเร็ว และจอดรถม้าทิ้งไว้หน้าประตูโรงเตี๊ยมที่นับวันกิจการก็ยิ่งเจริญรุ่งเรืองขึ้นแห่งหนึ่งไม่ไกลนัก เขาเข้าไปสั่งชากาหนึ่ง หลี่เชียนเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าเนื้อหยาบบนรถม้า สวมหมวกสักหลาด กดปีกหมวกให้ปิดบังใบหน้า และเข้าไปในตรอกฝ่ายซักล้าง
หวังจ้านกับเจียงเซี่ยนลงจากรถม้าแล้ว
เจียงเซี่ยนแต่งตัวเป็นผู้ติดตามของหวังจ้าน ในมือยังแสร้งทำเป็นถือของว่างอยู่หลายกล่องด้วย และไปยังที่พักของหลิวชิงหมิงขันทีฝ่ายซักล้างกับหวังจ้านทันที
หลิวชิงหมิงเหยียบส้นรองเท้า พลางผูกสายรัดเสื้อผ้าและวิ่งมาอย่างเร่งรีบ “ใต้เท้าหวัง ท่านมาได้อย่างไรขอรับ? ดูอากาศหนาวนี่สิ ทำไมท่านถึงไม่ส่งคนมาบอกข้าล่วงหน้าก่อนสักหน่อยล่ะ? ข้าจะได้ทำหม้อไฟแล้วพวกเราสองพี่น้องก็ดื่มเหล้ากันสักสองจอก!” เขาเอ่ยจบก็ตวาดขันทีที่อยู่ข้างกายเสียงดัง “ยังไม่รีบไปจัดเหล้ากับอาหารที่หอหรูอี้มาสักโต๊ะอีก!”
ขันทีวิ่งสะเปะสะปะ
หวังจ้านแกล้งทำเป็นเอามือไพล่หลังและยืดอก ท่าทางหยิ่งยโส และเอ่ยว่า “ใต้เท้าหลิวไม่จำเป็นต้องเกรงใจ วันนี้ข้ารับคำสั่งมา ไม่อาจชักช้าได้ วันหลังค่อยมารบกวนพี่หลิว เดี๋ยวข้าจะเชิญพี่หลิวไปดื่มเหล้าและกินแกงเนื้อแพะที่หอหรูอี้เอง!”
หลิวชิงหมิงตอบว่า “ได้” ติดกันหลายครั้ง และถามอย่างประจบประแจงว่า “ใต้เท้าหวัง ขันทีเฉิงเป็นอย่างไรบ้าง? ใกล้จะถึงวันเฉลิมพระชนมพรรษาของไทเฮาแล้ว เขาคงยุ่งมากเลยใช่หรือไม่? เขากวางอ่อนที่ข้าส่งไปครั้งที่แล้วเขาชอบหรือไม่? จะให้ข้าคิดหาทางทำอะไรส่งไปให้เขาอีกหรือไม่?”
สีหน้าของหวังจ้านก็หมองลงเล็กน้อย
เจียงเซี่ยนก้มหน้าอยู่ และพยายามอดทนเอาไว้ถึงไม่หัวเราะออกมา
ได้ยินขันทีหลิวคนนี้เรียกว่าหวังจ้านว่า ‘ใต้เท้าหวัง’ ทีแรกนางยังคิดว่าหลิวชิงหมิงรู้จักหวังจ้าน ตอนนี้ดูเหมือนไม่รู้ว่าหวังจ้านพูดอะไรกับขันทีหลิวไปบ้าง แต่เห็นได้ชัดว่าขันทีหลิวเข้าใจผิดคิดว่าหวังจ้านเป็นลูกชายบุญธรรมหรือหลานชายบุญธรรมของขันทีเฉิงแล้ว
นางปรายตามองหวังจ้านครั้งหนึ่ง
หวังจ้านทำเป็นมองไม่เห็น และเอ่ยกับหลิวชิงหมิงว่า “ของนั้นข้าส่งให้ขันทีเฉิงแล้ว เขาชอบมาก บอกว่าผ่านช่วงนี้ไปแล้วทุกคนมาดื่มชากัน”
หลิวชิงหมิงดีใจจนออกนอกหน้า เขาค้อมตัวเชิญหวังจ้านกับเจียงเซี่ยนเข้าไปในห้องข้างๆ และสั่งขันทีที่อยู่ข้างกาย “ให้พวกนางเอาเสื้อคลุมลายนกยูงสีน้ำเงินกับดอกเป่าเซียงไหมทองที่เอามาให้พวกนางปะชุนครั้งที่แล้วมา ใต้เท้าหวังต้องนำกลับวัง”
ขันทีขานรับและออกไป
หลิวชิงหมิงเชิญหวังจ้านดื่มชา
เจียงเซี่ยนรู้แล้วว่าหวังจ้านใช้ข้ออ้างอะไรในการหาตัวเซียวหรงเหนียงโดยไม่แพร่งพรายเรื่องราวออกไป
ฝ่ายซักล้างรับผิดชอบซักและลงแป้งเสื้อผ้าของชนชั้นสูงในวังหลัง ดังนั้นจึงมีนางในที่เชี่ยวชาญการปะชุนเสื้อผ้ามาก ฝีมือของนางในเหล่านี้ดีกว่าช่างเย็บปักถักร้อยของกองพระภูษาด้วยซ้ำ และเนื้อผ้าแบบนกยูงไหมทองนี้ก็หาได้ยากมาก เป็นของบรรณาการ หากคนรับใช้ข้างกายชนชั้นสูงในวังไม่ระวังและทำเสื้อขาด อยากแอบปะชุน ไม่ให้ใครดูรอยขาดบนเสื้อผ้าออก ก็แอบเอามาปะชุนที่ฝ่ายซักล้างที่อยู่นอกวังจะดีที่สุด ไม่ต้องพูดถึงเรื่องฝีมือดี แถมยังหลีกเลี่ยงข่าวรั่วไหลออกไปได้ด้วย
หวังจ้านทำงานละเอียดรอบคอบ และรู้วิธีทำให้คนวางใจจริงๆ
เจียงเซี่ยนมองออกไปข้างนอกผ่านประตูและหน้าต่างลายน้ำแข็งแตกที่เกาะกระจกอยู่
ขันทีคนหนึ่งพานางในสองคนที่ว่านอนสอนง่ายเดินถือห่อผ้าลายเปี้ยนตี้จินสีแดงเข้มมาอย่างหวาดกลัว
ไม่รู้ว่าขันทีคนนั้นพูดอะไรกับนางในสองคนนั้นไปบ้าง นางในสองคนเงยหน้าพร้อมกัน
เจียงเซี่ยนเบิกตาโตทันที
นางในคนหนึ่งท่าทางอายุสามสิบปี หน้าดำและผอม ส่วนอีกคนอายุสิบห้าสิบหกปี ผิวขาว หางตาตก ทั้งผอมและตัวเล็ก ท่าทางไร้ชีวิตชีวา ไม่ใช่เซียวหรงเหนียงแล้วยังจะเป็นใคร?
ทว่าว่าเอวนาง...รัดผ้าแถบสีเขียวอยู่ บางมาก สองมือก็ปิดได้ แล้วจะตั้งครรภ์หกเดือนอยู่ได้อย่างไร!
เจียงเซี่ยนทำอะไรไม่ถูก
ผลักบานประตูและเดินออกไป
สายตาของเซียวหรงเหนียงกับนางในอีกคนจับจ้องอยู่ที่นางตลอด แล้วเหลือบตาลงอย่างตื่นตระหนก
เจียงเซี่ยนอยากเรียก ‘เซียวหรงเหนียง’ สักครั้งพอดี เพื่อยืนยันว่าตนเองจำคนผิดหรือไม่
ถึงอย่างไรสำหรับนางในชาติก่อน เซียวหรงเหนียงก็ตายไปสี่ปีแล้ว
นางกลัวตนเองจะจำผิด
เพียงแต่ไม่ต้องรอให้นางเอ่ยปาก ขันทีที่พานางในสองคนเข้ามาก็ยิ้มพลางเอ่ยกับนางแล้วว่า “ท่านมากับใต้เท้าหวังใช่หรือไม่? สองคนนี้เป็นคนที่รับคำสั่งให้ช่วยใต้เท้าหวังปะชุนเสื้อคลุมนกยูงไหมทองตัวนั้น”
-----------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 024

บทที่ 24 ว้าวุ่นใจ
เจียงเซี่ยนตกใจ นางกลืนชื่อที่มาถึงปากแล้วลงไป และอดที่จะแอบดีใจไม่ได้ ยังดีที่ขันทีคนนี้พูดมากและพูดมาประโยคหนึ่งแล้ว ไม่อย่างนั้น หากนางเรียกชื่อ ‘เซียวหรงเหนียง’ ไปก็เปิดเผยจุดประสงค์ที่ตนเองกับหวังจ้านมาแล้ว
แต่ว่า...นางในคนนี้คือเซียวหรงเหนียงจริงๆ หรือ?
เจียงเซี่ยนแสร้งทำเป็นพยักหน้าส่งสัญญาณให้ขันทีคนนั้นอย่างเขินอาย ทว่าหางตากลับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเซียวหรงเหนียงตลอด
ไฝตรงหว่างคิ้วนั้น รอยแผลเป็นเล็กๆ ตรงขมับนั้น เหมือนกับเซียวหรงเหนียงในชาติก่อนไม่มีผิด
ต่อให้เป็นแฝด ก็ไม่มีทางที่จะเหมือนกันจนถึงขั้นนี้
สายตาของเจียงเซี่ยนไล่ลงไปตามไหล่ของนาง และจดจ้องอยู่ที่เอวที่เล็กมากนั้น
ในสมองของนางว่างเปล่า ไม่รู้ว่าเกิดความผิดพลาดตรงไหน นานมากกว่าจะได้สติกลับมา แต่พอนางได้สติกลับมาก็ได้ยินหลิวชิงหมิงเอ่ยกับหวังจ้านว่า “การตัดเสื้อผ้าและการเย็บปักถักร้อยของกองพระภูษาต้องเก่งกว่าพวกเราอย่างแน่นอน แต่หากจะว่ากันเรื่องการปะชุน ฝ่ายซักล้างของพวกเรายอมรับว่าเป็นที่สอง ใต้หล้าก็ไม่มีใครกล้าบอกว่าตนเองเป็นที่หนึ่ง แม้แต่ฮูหยินฟางแห่งวังเฉียนชิง ตอนที่มีอะไรไม่สะดวกก็จะเอาของมาปะชุนที่ฝ่ายเราเหมือนกัน ครั้งที่แล้วเสื้อคลุมยาวทอลายโบตั๋นลอดพุ่มดอกไม้นั้น ก็เอามาปะชุนที่ฝ่ายเรา ดูไม่ออกเลยแม้แต่นิดเดียว...”
ฮูหยินฟางแห่งวังเฉียนชิง?
แม่นมของจ้าวอี้?
ฮูหยินเฟิ่งเซิ่งแซ่ฟาง?
ราวกับค้อนหนักทุบหน้าอกของเจียงเซี่ยนหนึ่งที ทำให้นางหน้าซีดเผือด
หวังจ้านคอยสังเกตสีหน้าของเจียงเซี่ยนตลอด
เขาเห็นแล้วก็อดที่จะแอบร้อนใจไม่ได้ ทว่าอย่างไรก็ปลอบใจนางอย่างเปิดเผยไม่ได้ จึงทำได้เพียงไออย่างร้อนใจมากหลายครั้ง
เจียงเซี่ยนไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง
หวังจ้านร้อนใจเป็นอย่างมาก เขาตอบหลิวชิงหมิงอย่างขอไปทีไม่กี่คำ ก็ลุกขึ้นจะไป “...ต้องรีบกลับไปก่อนพระกระยาหารเที่ยง ในวังยังรอพวกเรารายงานผลอยู่”
หลิวชิงหมิงรีบลุกขึ้นส่งพวกเขา
เจียงเซี่ยนถึงได้รู้สึกตัว และฝืนเรียกสติขึ้นมา แล้วตามหวังจ้านออกไปข้างนอก
ข้างนอกอากาศดีมาก ป่าไผ่ยื่นออกมาจากในกำแพงสีขาวของฝ่ายซักล้าง เขียวขจีจนเหมือนจะหยดน้ำลงมา
เจียงเซี่ยนมึนงงไปชั่วขณะ
หวังจ้านมองหลิวชิงหมิงที่พยักหน้าค้อมตัวน้อมส่งพวกเขา แล้วเตือนนางเสียงเบา “รีบเดิน มีอะไรกลับวังแล้วค่อยว่ากัน”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า และขึ้นรถม้าโดยหวังจ้านคอยพยุง
หลิวชิงหมิงเห็นก็อึ้งไป
หวังจ้านหันกลับมาบอกลาเขาแล้ว
หลิวชิงหมิงยิ้มและบอกลาเขาทันที และมองตามหลังรถม้าของหวังจ้านจากไป ทว่าในใจกลับอดที่จะพึมพำไม่ได้ ‘ไม่รู้ว่าขันทีน้อยที่มากับใต้เท้าหวังนั้นเป็นใคร? ขันทีระดับหกอย่างใต้เท้าหวังกลับประคองขันทีน้อยที่ไร้ระดับขึ้นรถม้า แถมยังท่าทางเป็นธรรมชาติเสียด้วย...หรือว่า ขันทีน้อยคนนั้นจะไม่ใช่ขันทีแต่เป็นนางใน?’
ฝ่ายซักล้างอยู่นอกวัง จึงตัดขาดกับข่าวสารในวัง มีหลายเรื่องที่ไม่ค่อยรู้ พูดถึงมีข้อดีก็มีข้อเสียเช่นกัน ข้อดีคือทะเลาะกันน้อย และมักจะชนชั้นสูงมาเยี่ยมเยือน ช่วยชนชั้นสูงทำเรื่องส่วนตัวและค่อนข้างเป็นความลับบางเรื่อง ก็ทำให้เขามีเส้นสายอยู่บ้างไม่มากก็น้อย ข้อเสียคือติดอยู่ที่นี่ และไร้ความหวังที่จะได้เลื่อนตำแหน่ง...
เขาส่ายหน้า ไม่คิดอะไรมากอีก และหันตัวกลับฝ่ายซักล้าง
หลี่เชียนนั่งอยู่บนรถม้า และแง้มม่านรถมองออกไปข้างนอก
นึกไม่ถึงว่าหวังจ้านกับท่านหญิงเจียหนานจะแต่งตัวเป็นขันทีและแอบออกจากวังมาฝ่ายซักล้าง
ฝ่ายซักล้างที่นางในระดับสูง สนมในวังหลังกระทั่งครอบครัวของขุนนางที่กระทำความผิดถูกริบทรัพย์และเนรเทศมา
พวกเขามาเยี่ยมใคร?
แต่หลายสิบปีนี้ไม่ได้ยินว่าสนมหรือครอบครัวของขุนนางที่กระทำความผิดคนไหนถูกริบทรัพย์และเนรเทศมาฝ่ายซักล้างนี่นา!
หลี่เชียนยิ้ม และสั่งเว่ยสู่ “พวกเราก็รีบกลับวังกันเถอะ”
เว่ยสู่ขานรับ แล้วสะบัดบังเหียน
รถม้าค่อยๆ มุ่งหน้าไปยังวังหลวง
หลี่เชียนเอ่ยว่า “เดี๋ยวเจ้าให้หลินอวิ๋นมาหาข้า”
เว่ยสู่ตอบรับอย่างระมัดระวัง
หลี่เชียนตามหลังหวังจ้านกับเจียงเซี่ยนเข้าวังหลวง
ยังอีกครึ่งชั่วยามจึงจะถึงเวลาพระกระยาหารเที่ยง
หลี่เชียนอดที่จะแอบพยักหน้าไม่ได้
กลับมาได้ทันเวลาพอดี
ดูเหมือนซื่อจื่อชินเอินป๋อผู้นี้จะไม่ได้ธรรมดาเหมือนอย่างที่ขุนนางในเมืองหลวงพวกนั้นเอ่ยกัน!
และเวลานี้หวังจ้านก็กลับมาที่อุทยานหลวงกับเจียงเซี่ยนแล้ว
เขารอเจียงเซี่ยนเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างอดทน พอแต่งตัวเสร็จแล้วถึงลากนางมาประชิดตัวและเอ่ยว่า “เจ้าบอกความจริงข้ามา เซียวหรงเหนียงนั่นมันอย่างไรกันแน่? ทำไมเจ้าถึงได้เหมือนตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง และซีดเผือดไปทั้งตัว เซียวหรงเหนียงนั่นเคยล่วงเกินอะไรเจ้าหรือเปล่า? ไม่ใช่สิ เซียวหรงเหนียงนั่นเข้าวังก็อยู่ในฝ่ายซักล้าง นางจะมีโอกาสเจอเจ้าได้อย่างไร...หรือมีคนในครอบครัวของนางล่วงเกินเจ้า...”
“ไม่มีอะไร!” เจียงเซี่ยนเอ่ยแทรกการคาดเดาของหวังจ้าน
ตอนที่นางสงบลงจากที่ดีใจที่ฟื้นคืนชีพแล้วก็ตัดสินใจแล้วว่าชีวิตนี้จะต่างคนต่างเดินและไม่ติดต่อกับจ้าวอี้อีกชั่วชีวิต ส่วนการหมั้นหมายของทั้งสองคนนั้น คนอื่นมองว่าลุงของนางสร้างผลงานชิ้นใหญ่ขนาดนี้ การแต่งงานของนางกับจ้าวอี้ก็เป็นทั้งการแสดงความจงรักภักดีของตระกูลเจียง และเป็นความโปรดปรานที่จ้าวอี้มีต่อขุนนางและครอบครัวตระกูลขุนนางเช่นกัน ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงอะไรได้ ถึงนางจะมีความทรงจำของชาติก่อน ก็ไม่มั่นใจที่จะให้คนในครอบครัวยืนอยู่ข้างนางเช่นกัน
แต่เวลานี้นางกลับสับสนเป็นอย่างมาก
เซียวหรงเหนียงยังคงเป็นเซียวหรงเหนียง ทว่าไม่ได้ตั้งครรภ์
เช่นนั้นจ้าวสี่โผล่มาจากไหน?
ด้วยนิสัยของจ้าวอี้แล้ว จ้าวสี่ต้องเป็นลูกชายแท้ๆ ของเขาอย่างแน่นอน ทายาทของราชวงศ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งลูกชายของฮ่องเต้ การบันทึกชื่อลงในบันทึกลำดับการสืบเชื้อสายประจำราชวงศ์นั้นมีขั้นตอนอยู่ และควบคุมโดยกรมวังและกรมพิธีการ ต่อให้เป็นจ้าวอี้ก็ไม่มีทางที่จะชี้มั่วซั่ว และบันทึกชื่อของเด็กคนหนึ่งลงไปใต้ชื่อของเขาได้
หากมารดาของเด็กคนนี้พบเจอผู้คนไม่ได้ และในขณะที่ปิดบังไทฮองไทเฮาและเจียงเซี่ยนอยู่ เด็กคนนี้ก็ได้บันทึกชื่อลงในบันทึกลำดับการสืบเชื้อสายประจำราชวงศ์แล้ว ฮ่องเต้น้อยที่ยังนั่งบัลลังก์ได้ไม่มั่นคงอย่างจ้าวอี้ต้องใช้ฝีมือแค่ไหนกัน และจากที่นางรู้จักจ้าวอี้ จ้าวอี้ก็ไม่ใช่คนที่มีความอดทนและรักคนอื่นเลย เขาทุ่มเทแรงใจแบบนี้ ต้องเคารพรักมารดาของจ้าวสี่แค่ไหนกันถึงจะทำได้
นางนึกถึงอ๋องเจี่ยนที่ควบคุมกรมวัง
อ๋องเจี่ยนจะคัดค้านการว่าราชการหลังม่านของเฉาไทเฮาได้ก็เพราะเฉาไทเฮาวางแผนฆ่าทายาทของราชวงศ์
เรื่องนี้จะได้รับการสนับสนุนจากอ๋องเจี่ยนด้วยหรือเปล่า?
แต่อ๋องเจี่ยนน่าจะรู้ จ้าวอี้ยังไม่ได้แต่งงานก็มีลูกชายคนโตที่เกิดจากสนมแล้ว ลูกชายคนโตที่เกิดจากสนมนี้จะก่อความวุ่นวาย กระทั่งอาจจะเป็นภัยต่อการสืบทอดบัลลังก์ อ๋องเหลียวเป็นตัวอย่างได้เป็นอย่างดี อ๋องเจี่ยนไม่น่าจะเลอะเลือนถึงขนาดนั้น
เจียงเซี่ยนคิดอย่างไรก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ผิดปกติ
ตั้งแต่นางฟื้นคืนชีพ นางไม่ได้แก้ไขเรื่องใดเลยแม้แต่เรื่องเดียว ทำไมจ้าวสี่ถึงได้กลายเป็นเด็กที่มีชาติกำเนิดไม่ชัดเจน?
ความทรงจำในชาติก่อนเกิดความผิดพลาดได้อย่างไร?
สรุปแล้วชาตินี้มีจ้าวสี่หรือไม่กันแน่?
หากมีจ้าวสี่ ใครเป็นคนให้กำเนิดเขากันแน่? แล้วเกิดมาได้อย่างไร?
หากไม่มีจ้าวสี่ เฉาไทเฮายังจะถูกปิดล้อมที่ภูเขาวั่นโซ่วหรือไม่? จ้าวอี้ยังจะว่าราชการด้วยตนเองหรือไม่? นางแต่งงานกับจ้าวอี้แล้ว จ้าวอี้ยังจะเมินนางหรือไม่? แผนการหลังจากฟื้นคืนชีพของนางยังจะดำเนินไปอย่างราบรื่นหรือไม่?
เจียงเซี่ยนนึกถึงหลี่เชียน
เห็นๆ อยู่ว่าชาติก่อนทั้งสองคนไม่เคยพบกัน แต่จู่ๆ ชาตินี้ก็รู้จักกันก่อนแล้ว
หรือว่า...นี่เป็นเพียงความฝันมายา!
ถึงจะเป็นความฝันมายา ถ้าอย่างนั้นใครคือตัวจริง? ใครคือตัวปลอม? ความพยายามของนางทำให้คนในครอบครัวหลุดพ้นจากโชคชะตาในชาติก่อนหรือว่าทำให้คนในครอบครัวของนางตกอยู่ในวิกฤตมากกว่าเดิมจนกระทั่งสูญเสียชีวิตเล่า?
และสิ่งที่นางพึ่งพิงก็เป็นแค่สิ่งที่เคยพบเจอในชาติก่อน
หากสิ่งที่เคยพบเจอเหล่านี้ผิดล่ะ?
เจียงเซี่ยนตกอยู่ในความหวาดกลัวอย่างลึกซึ้ง
ทันใดนั้นนางก็ไข้ขึ้น
----------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 025

บทที่ 25 เสาะหา
ไทฮองไทเฮาเห็นเจียงเซี่ยนกับหวังจ้านออกไปเที่ยวครู่หนึ่ง พอกลับมาจู่ๆ ก็ไข้ขึ้น ก็ตกใจจนอกสั่นขวัญหายและรีบให้คนเรียกหมอหลวงเถียนของสำนักหมอหลวงเข้าวัง พลางบิดหูหวังจ้านและตำหนิเขา “เจ้าพาน้องสาวเจ้าไปเที่ยวที่ไหนมากันแน่? ทำไมนางถึงตกใจและยังไม่หายตกใจจนกลายเป็นแบบนี้?”
หวังจ้านไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นด้วยซ้ำ ยิ่งเพราะรับปากเจียงเซี่ยนไว้ จึงไม่มีทางบอกไทฮองไทเฮาว่าเจียงเซี่ยนสนใจนางในคนหนึ่งของฝ่ายซักล้าง ทำได้เพียงพยายามขอความเมตตาจากไทฮองไทเฮาอย่างนอบน้อม “กระหม่อมแค่เดินเล่นในอุทยานหลวงกับน้อง ไม่ได้ไปไหนทั้งนั้นพ่ะย่ะค่ะ!” แล้วก็คิดว่าเรื่องของเซียวหรงเหนียงน่าสงสัย เขาคิดว่าเจียงเซี่ยนต้องมีเรื่องปิดบังเขาอยู่แน่ๆ และเรื่องนี้ยังใหญ่มากด้วย เขาเป็นห่วงเจียงเซี่ยน จึงรีบถามไทฮองไทเฮา “หมอหลวงเถียนว่าอย่างไรบ้างพ่ะย่ะค่ะ? น้องแค่ตกใจเท่านั้นจริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ?”
ไทฮองไทเฮาพยักหน้า และเอ่ยอย่างกังวลมากว่า “เด็กคนนี้ ตอนเกิดพระเต้าเหยี่ยนบอกข้าว่าเด็กคนนี้ชะตาชีวิตไม่ดี มีภัยและโรคมากมาย ต้องเจอชนชั้นสูง อาศัยความสูงศักดิ์ของคนอื่น ให้ข้าตั้งใจเลี้ยงดูอย่างดี ตอนนั้นข้าคิดว่า หากจะว่ากันเรื่องความสูงศักดิ์แล้ว คนที่สูงศักดิ์ที่สุดในใต้หล้านี้ไม่มีใครเทียบฝ่าบาทได้ มีบารมีฮ่องเต้ของฝ่าบาทอยู่ข้างกาย ภัยร้ายมากมายก็ไม่กล้ำกราย ปีศาจร้ายและมารร้ายก็หลีกหนี ดังนั้นข้าถึงอุ้มเป่าหนิงมาเลี้ยงดูในวัง สิบกว่าปีมานี้ ถึงแม้นางจะป่วยหนักป่วยเล็กน้อยตลอด แต่พอเกินสิบขวบแล้ว กำลังวังชาก็ดีอย่างน่าประหลาด ร่างกายก็ไม่อ่อนแอเท่าเมื่อก่อนแล้วเช่นกัน จะเห็นได้ว่าพระเต้าเหยี่ยนก็ยังพูดจาสมเหตุสมผล” ผู้อาวุโสเอ่ยถึงตรงนี้ ใบหน้าก็ฉายแววลังเล และเอ่ยกับหวังจ้านเสียงเบาว่า “อาจ้าน กลับไปบอกพ่อเจ้า ให้เขาแอบเชิญพระเต้าเหยี่ยนเข้าวังมาให้ข้า ข้าอยากทำนายดวงชะตาให้น้องเจ้าอีกครั้ง...”
พระเต้าเหยี่ยนผู้นี้ว่ากันว่าเป็นพระลัทธิเต๋าที่เป็นหนึ่งเดียวกับสวรรค์ จำวัดอยู่ที่อารามเมฆขาวในเมืองหลวง ทำนายดวงชะตาและรักษาโรคเก่งมาก และชนชั้นสูงมากมายในเมืองหลวงต่างก็ศรัทธาเขามาก
ทว่าในวังห้ามพวกเรื่องเทพเจ้าและภูตผีปีศาจ
หวังจ้านไม่รู้จะพูดอะไรดี
ไทฮองไทเฮาก็เอ่ยว่า “นี่ข้าก็ไม่มีทางเลือกแล้วเหมือนกันไม่ใช่หรือ? เจ้าแค่ไปบอกพ่อเจ้าก็พอ ว่านี่เป็นความต้องการของข้า” เอ่ยถึงตรงนี้ เหมือนจู่ๆ นางก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงสั่งหวังจ้านอีก “ช่างเถอะ เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องบอกพ่อเจ้าแล้ว...แม่ของเจ้าก็ไม่ต้องบอกเหมือนกัน ไม่ต้องบอกใครทั้งนั้นแล้วกัน ไว้ผ่านวันเกิดของคนแซ่เฉาไปแล้ว...หลายวันนี้ทุกคนต่างก็กำลังยุ่งอยู่กับเรื่องนี้...”
นางอยากพูดทว่าก็หยุดพูดไปอีกครั้ง
หวังจ้านคิดว่าท่านยายยังตัดสินใจไม่ได้ แล้วก็กลัวเหมือนกันว่าถึงเวลานั้นบิดาจะพาพระเต้าเหยี่ยนเข้าวังมาเข้าทรงอะไรจริงๆ เขาจึงอ้างว่าจะไปเยี่ยมไข้เจียงเซี่ยน และวิ่งไปอย่างรวดเร็ว
เจียงเซี่ยนกินยาแล้ว ถึงแม้เจ้าตัวจะทำหน้าหงุดหงิด แต่อย่างไรก็ไม่มีไข้แล้ว นางนั่งดื่มน้ำอุ่นที่ผสมเกลือเล็กน้อยอยู่บนเตียง โดยมีไป๋ซู่คอยอยู่เป็นเพื่อน นางคุยกับหวังจ้านผ่านม่านอยู่ ไป่เจี๋ยก็เข้ามาบอกนางว่าฮูหยินเจิ้นกั๋วกงแซ่ฝางส่งสาส์นเข้ามา บอกว่านัดดูตัวให้เจียงลวี่แล้ว อยากเชิญเจียงเซี่ยนกลับไปดูที่จวน แถมยังบอกว่า ‘เจียหนานเป็นน้องสาวของสามี สะใภ้ใหม่ก็ต้องให้เจียหนานชอบด้วย’ ต้องให้เจียงเซี่ยนได้เห็นสักครั้งให้ได้
ไป๋ซู่อยากหัวเราะ
นางนึกไม่ถึงว่าฮูหยินเจิ้นกั๋วกงจะคิดอุบายแบบนี้
หวังจ้านได้ยินแล้วกลับทำหน้าแปลกๆ เล็กน้อย และเอ่ยว่า “เป็นไปไม่ได้กระมัง? อาลวี่แต่งงานก็ต้องให้เจ้าเห็นด้วย...เจ้าไม่ได้อยู่ที่จวนเจิ้นกั๋วกงเสียหน่อย ทำไมต้องก้าวก่ายเรื่องของอาลวี่ด้วย?”
เจียงเซี่ยนลอบถอนหายใจในใจ
ชาติก่อนนางเป็นฮองเฮาแล้วพี่ชายใหญ่ถึงได้หมั้นและแต่งงานกับคนที่ตัวเขาถูกใจ อู๋จ้าวลูกสาวเพียงคนเดียวของอู๋ฝู่เฉิงอาลักษณ์ที่ไม่เป็นที่รู้จักนักในเมืองหลวง ทว่าแม้พี่สะใภ้ของนางคนนี้จะเป็นบุตรสาวของตระกูลอาลักษณ์ แต่กลับหน้าตาสะสวยสะดุดตา แม้จะรู้หนังสือเล็กน้อย ทว่ากลับควบคุมเรื่องอาหารการกินในจวนได้เป็นอย่างดี ตั้งแต่อู๋จ้าวแต่งเข้าตระกูลเจียงมา งานมากมายของตระกูลเจียงก็มอบไว้ในมือของอู๋จ้าว ทรัพย์สินในบ้านก็เพิ่มมาเท่าตัว ไม่เพียงเท่านี้ อู๋จ้าวยังมีลูกง่าย แต่งงานกับพี่ชายใหญ่เจ็ดปีก็มีลูกชายสี่คนแล้ว ตอนที่เจียงเซี่ยนถูกวางยาพิษนั้น อู๋จ้าวกำลังตั้งท้องลูกคนที่ห้า ก็เพราะเหตุนี้ ไม่รู้ว่าป้าสะใภ้ใหญ่ของนางชอบลูกสะใภ้คนนี้ขนาดไหน ไม่ว่าเรื่องอะไรในจวนเจิ้นกั๋วกงก็ล้วนให้อู๋จ้าวเป็นคนตัดสินใจ
เจียงเซี่ยนใส่ใจเหล่าหลานชายของตนเองมาก อาจจะเป็นเพราะ ‘ฮ่องเต้รักลูกชายคนโต สามัญชนรักลูกชายคนเล็ก’ ลูกชายคนโตของอู๋จ้าวถูกเจียงเจิ้นหยวนอุ้มไปเลี้ยงดูข้างกาย เจียงเซี่ยนก็อุ้มเจียงเหมยลูกชายคนรองของพวกเขามาเลี้ยงดูข้างกายตนเอง ด้วยเหตุนี้ เฉาเซวียนจึงมักจะเรียกเจียงเหมยเล่นๆ ว่า ‘น้าชายน้อย’ เจียงเซี่ยนยังคิดจะรอให้เจียงเหมยโตหน่อยและให้เรียนหนังสือเป็นเพื่อนจ้าวสี่ เวลานี้ดูเหมือนยังดีที่นางถูกวางยาพิษแล้ว ไม่อย่างนั้นด้วยนิสัยของจ้าวสี่ เขาอาจจะทำร้ายเจียงเหมยก็ได้
พอคิดถึงตรงนี้ เจียงเซี่ยนก็กังวลอยู่พักหนึ่ง
นางตายแล้ว พี่ชายใหญ่ไม่มีทางปล่อยจ้าวสี่ไปแน่
ปลงพระชนม์เป็นประการแรกของกฎว่าด้วยความชั่วสิบประการ
ต่อให้ตอนหลังตระกูลเจียงวางแผนทรยศและเป็นฮ่องเต้ หนังสือประวัติศาสตร์ก็จะยังคงจารึกชื่อเสียงที่ไม่ดีเอาไว้อยู่ดี
ยิ่งกว่านั้นยังมีหลี่เชียนที่ประสงค์ร้ายและรอโอกาสแย่งชิงอยู่ข้างๆ หากตระกูลเจียงอยากเป็นฮ่องเต้ เกรงว่าก็ไม่ง่ายเช่นกัน...แต่ตระกูลเจียงไม่ทรยศ มีไทเฮาอย่างนางว่าราชการหลังม่าน แม่ทัพคนไหนก็ไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายทั้งนั้น
เด็กพวกนั้นจะทำอย่างไร?
เจียงเซี่ยนสีหน้าเริ่มซีดอีกครั้ง
หวังจ้านไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด จึงเอ่ยเสียงเบามากว่า “เจ้าไม่อยากกลับจวนเจิ้นกั๋วกงหรือ?”
“ไม่ใช่” เจียงเซี่ยนรีบปฏิเสธ และไม่รู้จะพูดอะไรดีไปชั่วขณะ
เดิมทีนางคิดว่าท่านลุงลงมือต้องสำเร็จอย่างแน่นอน จึงคิดแต่อยากเจอท่านลุงให้เร็วที่สุดเท่านั้น และคุยกับท่านลุงเรื่องเฉาไทเฮา ทว่าเวลานี้หลังจากนางเจอเซียวหรงเหนียงแล้วก็เริ่มสงสัยตนเอง ตัดสินใจไม่ได้ และกลัวที่จะเจอท่านลุงแล้ว
สีหน้าของหวังจ้านกับไป๋ซู่เต็มไปด้วยความงุนงง
เจียงเซี่ยนจึงจำเป็นต้องเอ่ยว่า “พวกเจ้าดูสภาพของข้าสิ ไทฮองไทเฮาจะอนุญาตให้ข้าออกจากวังหรือ? มีแต่ต้องรอให้ข้าดีขึ้นหน่อยแล้วค่อยว่ากัน”
หวังจ้านกับไป๋ซู่ถึงเลิกกังวล
ไทฮองไทเฮาก็คิดแบบนี้เช่นกัน จึงส่งหลิวเสี่ยวหม่านไปตอบที่จวนเจิ้นกั๋วกงว่า “หลายวันนี้เป่าหนิงไม่ค่อยสบาย อีกสองสามวันนางหายแล้วก็จะได้ให้นางกลับไปพักหลายๆ วันพอดี ทำให้จิตใจผ่อนคลาย เก็บตัวอยู่ในวังตลอด ของที่อร่อยแค่ไหนก็กินจนเบื่อได้ ทิวทัศน์ที่สวยแค่ไหนก็มองแล้วเบื่อได้เช่นกัน”
แน่นอนว่าจวนเจิ้นกั๋วกงก็ไม่กล้าเร่ง และตอบรับอย่างว่าง่าย
หลี่เชียนได้ข่าวแล้วกลับยันข้อศอกกับเซี่ยหยวนซีผู้ช่วยของตนเอง และเอ่ยว่า “ไปฝ่ายซักล้างเที่ยวเดียวก็ป่วยแล้ว? แถมยังเอาเสื้อคลุมนกยูงไหมทองไปปะชุนด้วย...ว่ากันว่าตอนท่านหญิงเจียหนานเด็กๆ สามารถปีนขึ้นโต๊ะทรงงานและหยิบตราประทับของฝ่าบาทมาประทับตรามั่วซั่วได้ ฮ่องเต้องค์ก่อนกับไทฮองไทเฮาเห็นแล้วยังชมว่านางเฉลียวฉลาด แล้วนางยังจะกลัวที่จะทำลายเสื้อคลุมนกยูงไหมทองตัวหนึ่งงั้นหรือ? ทว่าหากว่านางอยากผูกมิตรกับขันทีของฝ่ายซักล้าง นั่นก็ยิ่งไม่สมเหตุสมผลเลย...หากเกิดเรื่องกับหวังจ้าน นางก็ไม่ควรแต่งตัวเป็นขันทีที่ไร้ระดับเช่นกันถึงจะถูก? นอกจากหลิวชิงหมิงแล้ว วันนั้นนางเจอนางในแค่สองคน คนหนึ่งชื่อเฉินซิ่วกู อีกคนชื่อเซียวหรงเหนียง เซียวหรงเนียงเป็นลูกศิษย์ของเฉินซิ่วกู สองคนนี้ยังเคยเย็บปะเสื้อให้คนแซ่ฟางแม่นมของฝ่าบาทด้วย...ในนี้มีอะไรเกี่ยวข้องกันนะ?”
เขาเคาะโต๊ะอุ่นเบา “ให้ท่านหญิงคนหนึ่งแอบออกจากวัง เดิมทีก็ไม่ใช่เรื่องง่ายอยู่แล้ว พวกเราต้องคิดหาทางหาความเชื่อมโยงกันในนั้นให้เจอให้ได้!”
เซี่ยหยวนซีเอ่ยอย่างลังเลว่า “เรื่องนี้ดูอย่างไรก็เกี่ยวข้องกับฝ่าบาท...”
เขาเป็นชายที่อายุไล่เลี่ยกับหวังไหวอิ๋น หน้าขาวไร้หนวดเครา สายตาใสแจ๋ว ท่าทางงดงามและมีมารยาท ทำให้คนเห็นแล้วรู้สึกชอบได้ง่ายมาก
เดิมเขาเป็นบัณฑิตอยู่ที่เมืองฝู โจรสลัดญี่ปุ่นขึ้นฝั่งมาปล้นฆ่า ครอบครัวของเขาถูกฆ่ายกครัว เขาจึงทิ้งพู่กันและไปร่วมกองทัพด้วยความโกรธชั่วขณะ เขาอาสาไปทำงานที่จวนจิ้งไห่โหวด้วยตนเอง แต่ใครจะรู้ว่าจิ้งไห่โหวมีคนที่มีความสามารถรอบด้าน และไม่จำเป็นต้องใช้เขาด้วยซ้ำ ทว่าหลี่เชียนที่ไม่อยากให้หวังไหวอิ๋นใช้ท่านฝูอวี้เป็นธงอาญาสิทธิ์[footnoteRef:1]ข่มเขาตลอดกลับถูกใจ พอคุยกันอย่างลึกซึ้งหลายรอบ เขาก็ทำงานติดตามอยู่หลังหลี่เชียน [1:  ธงอาญาสิทธิ์ ธงขนาดเล็กที่ใช้ถ่ายทอดคำสั่งในกองทัพ ซึ่งบนเสาจะสวมหัวลูกธนูไว้ด้วย ทำให้รูปร่างเหมือนลูกธนู]
------------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 026

บทที่ 26 ฝัน
หลี่เชียนรู้สึกว่าเซี่ยหยวนซีกับเขาคิดไปในทางเดียวกันแล้ว
แต่เขาคิดวกไปวนมาก็คิดไม่ออกว่าในนี้มีอะไรเกี่ยวข้องกัน จึงเอ่ยไปว่า “งั้นก็ให้อวิ๋นหลินตามหวังจ้าน ห่านป่าบินผ่านไปจะต้องทิ้งร่องรอยไว้ เรื่องนี้เริ่มต้นขึ้นแล้ว อย่างไรก็จะต้องทิ้งช่องโหว่ไว้ แค่ดูว่าคนๆ นี้จะมองช่องโหว่ออกหรือไม่ก็เท่านั้น”
อวิ๋นหลินเป็นองครักษ์ประจำตัวหลี่เชียน ลูกศิษย์ฆราวาสของสำนักบู๊ตึ๊ง วิชาตัวเบาโดดเด่นมากทีเดียว
เซี่ยหยวนซีได้ยินแล้วก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “จะส่งคนไปตามหลิวชิงหมิงหรือไม่ขอรับ?”
“ไม่ต้อง” หลี่เชียนยิ้มพลางเอ่ยว่า “หากเขารู้ความจริงของเรื่องราว หวังจ้านก็จะไม่สวมเครื่องแบบของขันทีไปฝ่ายซักล้างแล้ว เรื่องนี้น่าสนใจมากขึ้นเรื่อยๆ แล้วจริงๆ เพียงแต่ไม่รู้ว่าท่านหญิงเจียหนานมีความเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไร?”
เซี่ยหยวนซีเอ่ยว่า “แล้วทางใต้เท้านั้น?”
“หลายวันนี้ก็ทำงานพอเป็นพิธีไปก่อน” หลี่เชียนเอ่ย “ท่านพ่อได้รับอิทธิพลจากท่านฝูอวี้มากเกินไป ข้าคิดว่านี่ไม่ใช่เรื่องดีนัก การมาเมืองหลวงก็ย่อมมีข้อดีที่มาอย่างแน่นอน แต่ตระกูลหลี่ของข้ามาจากตระกูลโจร ต่อให้จับล้างน้ำคนทั้งสามรุ่น ก็เป็นตระกูลที่มั่งคั่งและมีอำนาจไม่ได้อยู่ดี แทนที่จะแข่งข้อดีข้อเสียกับลูกหลานตระกูลขุนนางพวกนั้น สู้ตั้งมั่นรักษาชายแดนและสร้างเนื้อสร้างตัวด้วยความดีความชอบทางการรบดีกว่า”
เรื่องนี้เซี่ยหยวนซีกับหลี่เชียนคิดเหมือนกัน
เขาอดที่จะโล่งอกไม่ได้
หลี่เชียนสนิทกับหลี่ฉางชิงผู้เป็นบิดามาก เขากลัวว่าหลี่เชียนจะเชื่อฟังคำสั่งของหลี่ฉางชิงทุกอย่าง
ตอนนี้ดูเหมือนหลี่เชียนจะดูเป็นคนโอนอ่อนผ่อนตามและว่าง่าย ทว่าเขากลับมีความคิดเป็นของตนเอง
หลี่เชียนรู้ว่าเซี่ยหยวนซีกังวลอะไร จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มราวกับปลอบใจเขาว่า “ท่านพ่อแค่ติดอยู่ที่ฝูเจี้ยนมาหลายปี จึงรู้สึกร้อนใจเล็กน้อยเท่านั้น สุดท้ายแล้วควรจะทำอย่างไร เขารู้ดีอยู่แก่ใจ ยิ่งกว่านั้นยังมีข้าคอยช่วยเหลืออยู่ข้างๆ ไม่ว่าอย่างไรตระกูลหลี่ก็จะไม่อยู่เมืองหลวงต่อ”
เซี่ยหยวนซีพยักหน้ายิ้ม นึกถึงครั้งแรกที่เจอหลี่เชียน หลี่เชียนกำลังนั่งดื่มเหล้าอยู่บนพื้นใต้ต้นฉัตรต้นใหญ่อย่างมีความสุขกับจ้าวเซี่ยวซื่อจื่อจิ้งไห่โหว ดูเหมือนนักแสดงศิลปะอย่างพวกศิลปะพื้นบ้านหรือกายกรรม เขาคิดว่าหลี่เชียนเป็นแค่คุณชายตระกูลร่ำรวยที่มีนิสัยร่าเริง จริงใจและตรงไปตรงมาเท่านั้น พอค่อยๆ รู้จักกันมากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งคำพูดเหล่านั้นที่หลี่เชียนเอ่ยกับเขาตอนที่หลี่เชียนอยากให้เขาทำงานติดตามหลี่เชียน โดยเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของหลี่เชียน และสังเกตเห็นว่าหลายปีนี้หลี่เชียนซ่อนตัวอยู่หลังหลี่ฉางชิงและส่งผลกระทบต่อการตัดสินใจของหลี่ฉางชิงอย่างลับๆ ก็รู้ว่าหลี่เชียนเป็นคนที่ติดตามได้
“อย่างนั้นข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้” เซี่ยหยวนซีกับหลี่เชียนปรึกษาสิ่งที่ต้องทำหลังจากนี้กันอย่างละเอียด
ส่วนเจียงเซี่ยนนั้นหลังจากคนของจวนเจิ้นกั๋วกงจากไปแล้ว นางก็หลับไปอย่างงุนงง
นางเริ่มฝันอีกครั้ง
ในความฝัน นางยังคงเป็นไทเฮา และนั่งอนุมัติฎีกาอยู่บนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่างในห้องอุ่นตะวันออกของวังฉือหนิง จ้าวเซี่ยวจิ้งไห่โหวขอให้ราชสำนักดึงเงินออกมาสี่ล้านตำลึง เพื่อสร้างกองทัพเรือที่เมืองเฉวียน แถมยังบอกอีกว่าหากเวลานี้ท้องพระคลังของราชสำนักว่างเปล่า เขาสามารถคิดหาทางรวบรวมเงินเองสองล้านตำลึงได้ และขอให้นางดึงเงินออกมาสองล้านตำลึง แถมสามารถแบ่งรอบดึงเงินออกมาได้ด้วย
พูดตามตรงก็คือจะให้นางเห็นด้วยกับเขาเรื่องการสร้างกองทัพเรือที่เมืองเฉวียน
ตอนนั้นนางเป็นไทเฮามาหลายปีแล้ว จึงไม่ได้โกรธมากเหมือนตอนที่เพิ่งเริ่ม ทว่าถึงแม้จะไม่โกรธ แต่ก็ยังรู้สึกไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก
ฉิงเค่อถือตะกร้าไผ่ที่สานอย่างประณีตเข้ามา อาจจะเพราะเห็นว่านางอารมณ์เสีย จึงแกล้งทำท่าทางดีใจเล็กน้อย และเอ่ยด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มว่า “ไทเฮา เมืองเหลียงส่งแตงหวาน[footnoteRef:1]มาเพคะ” [1:  เมล่อน]
นางไล่หลี่เชียนไปที่เมืองเหลียงแล้ว คนในวังต่างรู้ว่านางไม่ชอบหลี่เชียน จึงใช้ชื่อเมืองเหลียงแทนชื่อหลี่เชียน แต่นางก็ชอบกินแตงหวานของเมืองเหลียงมาก เมืองเหลียงก็ส่งบรรณาการแตงหวานเข้ามาในวังตลอดทั้งปี ตอนนั้นนางไม่รู้ว่าแตงหวานเก็บเกี่ยวในฤดูร้อน เห็นว่าหลี่เชียนให้คนส่งบรรณาการมาตลอดทั้งปี แล้วก็ได้ยินว่าพื้นที่ทางแถบตะวันตกร้อนดั่งไฟตลอดทั้งปี แถมยังมีภูเขาที่ถูกเรียกว่า ‘ภูเขาเปลวเพลิง’ จึงคิดว่าเมืองเหลียงอยู่ใกล้พื้นที่ทางแถบตะวันตกถึงมีแตงหวานตลอดทั้งปี...
นางก็ไม่เกรงใจเช่นกัน กินติดต่อกันสองสามถ้วย จนกระทั่งในปากรู้สึกหวานจัด ถึงได้หยุดมือ และถามฉิงเค่อ “คนที่เข้าวังมาส่งของครั้งนี้เป็นใครหรือ?”
ทุกครั้งที่หลีเชียนส่งของให้นาง มักจะต้องให้คนที่ส่งของเข้ามาคำนับคารวะนาง ไม่งั้นก็คุกเข่าอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน
นางมักจะรู้สึกว่าหลี่เชียนต้องการใช้สถานการณ์แบบนี้บอกคนอื่นว่านางให้ความสำคัญกับเขา จะได้บรรลุเป้าหมายที่เขาอยากทำให้เหล่าขุนนางใหญ่หวาดกลัว มีช่วงหนึ่งที่นางเกลียดมาก ทว่าตอนหลังก็พบว่าอ๋องเหลียวกับจิ้งไห่โหวต่างว่านอนสอนง่ายขึ้นไม่น้อยด้วยเหตุนี้ นางจึงทำได้เพียงหลับตาข้างหนึ่งทำเป็นไม่รู้เรื่อง และปล่อยให้เขาทำไป
ฉิงเค่อยิ้มพลางบอกนางว่าเป็นเกาเมี่ยวหรง
เกาเมี่ยวหรงเป็นลูกสาวบุญธรรมของหลี่ฉางชิง นับเป็นพี่ชายกับน้องสาวกับหลี่เชียน และเพราะเรื่องนี้ นางยังแต่งตั้งให้เกาเมี่ยวหรงเป็นท่านหญิงด้วย
นางให้เกาเมี่ยวหรงเข้ามา
หลังจากเกาหมี่ยวหรงคำนับนางแล้วก็หยิบจดหมายฉบับหนึ่งจากในกระเป๋าเสื้อให้นาง บอกว่าหลี่เชียนให้นาง
นางโกรธจนหน้าแดง แล้วไล่เกาเมี่ยวหรงออกไปและอ่านจดหมาย
ทว่าหลี่เชียนกลับบอกในจดหมายว่า หากจ้าวเซี่ยวอยากสร้างกองทัพเรือก็ให้เขาสร้าง สร้างเสร็จแล้วก็ส่งซือเจียเหลียงผู้ว่าราชการมณฑลเจ้อเจียงไปเป็นผู้ตรวจการกองทัพเรือ เช่นนี้ราชสำนักทั้งประหยัดเงินได้สองล้านตำลึง และยังได้กองทัพเรือเพิ่มมาอีกกองทัพด้วย แล้วทำไมจะไม่ยินดีที่จะทำล่ะ?
นางก็ยิ่งโกรธมากขึ้น
บิดาของซือเจียเหลียงเคยรับตำแหน่งข้าหลวงผานอวี๋ เพราะถูกโจรสลัดญี่ปุ่นทำลายเมืองจึงตายในหน้าที่
ในราชสำนักเล่าลือกันมาตลอดว่า ตอนนั้นผานอวี๋ถูกทำลายเมือง เพราะจิ้งไห่โหวกับบิดาของซือเจียเหลียงมีความแค้นส่วนตัว จึงเสริมกำลังไม่ทัน
ตอนที่นางอ่านฎีกาก็กำลังคิดอยู่ว่าให้ซือเจียเหลียงไปได้หรือไม่
ใครจะรู้ว่านางยังไม่ได้ตัดสินใจ หลี่เชียนกลับช่วยนางตัดสินใจแล้ว
ไม่มีทางที่นางจะคิดว่าเขาเป็นขุนนางซื่อสัตย์
ความโหดร้ายและความทะเยอทะยานของหลี่เชียนนั้นสมจริงจริงๆ
นางโมโหขึ้นมาแล้ว
เฉาเซวียนมาแล้ว
แล้วก็ให้นางส่งซือเจียเหลียงไปเป็นผู้ตรวจการกองทัพเรือเช่นกัน
นางก็ไม่ส่งซือเจียเหลียงไปสักที
ถ่วงเวลาไว้หลายวัน มองไปทั่วราชสำนักก็ไม่มีใครเหมาะกว่าสักคน นางจะเห็นเรื่องใหญ่ของแคว้นเป็นเรื่องเล่นๆ ก็ไม่ได้ จึงจำต้องให้ซือเจียเหลียงไปฝูเจี้ยน
แล้วเจียงเซี่ยนก็ตื่นในทันใด
ทั้งร่างนางเต็มไปด้วยเหงื่อ
นางเรียกฉิงเค่อมาเช็ดตัวให้นาง
แต่ในใจกลับอดที่จะคิดไม่ได้ ‘ฝันนี้หมายความว่าอย่างไรกันแน่? ทำไมนางฝันถึงหลี่เชียนอีกแล้ว...ไม่สิ ฝันถึงเรื่องในอดีตชาติ’
เจียงเซี่ยนหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง
ดวงตะวันใกล้ลับฟ้า ท้องฟ้าครึ่งหนึ่งปกคลุมด้วยเมฆหลากสี แวววาวราวกับผ้าดิ้น เปล่งประกายสว่างไสวระยิบระยับ
ทันใดนั้นนางก็คิดอะไรบางอย่างออก
ราวกับจุดประกายความคิดให้นาง
หากจริงๆ แล้วเซียวหรงเหนียงไม่ได้เป็นคนให้กำเนิดจ้าวสี่ หากซ่งเสียนอี๋เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ หากฮูหยินเฟิ่งเซิ่งแซ่ฟางในอนาคตก็ลงแรงในนั้นด้วยเล็กน้อย...
ใต้หล้านี้ก็ไม่มีสิ่งใดสมบูรณ์แบบไร้ตำหนิ
และยิ่งสมบูรณ์แบบไร้ตำหนิ ของที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังก็ยิ่งร้ายแรง
เจียงเซี่ยนหันตัวไปเรียกฉิงเค่อเสียงดังว่า “เจ้าไปเชิญใต้เท้าเฉาเข้าวังมาให้ข้า...” ยังไม่ทันพูดจบก็กลืนลงคอไปอีก
นางพลั้งปากไป
เวลานี้นางยังไม่ใช่ไทเฮาในราชวงศ์ปัจจุบัน และเฉาเซวียนก็ไม่ใช่ขุนนางคนสนิทของนางเช่นกัน แล้วทั้งสองคนก็ไม่ได้ทำข้อตกลงลับสำหรับทำงานร่วมกันด้วย
เช่นนั้นเรื่องนี้มอบให้ใครไปทำดีเล่า?
แน่นอนว่าต้องเป็นเจียงลวี่ ลูกพี่ลูกน้องผู้มีศักดิ์เป็นพี่ชายคนโตของนาง
ทว่าเวลานี้เจียงลวี่อยู่ที่ฐานที่มั่นเทียนจิน และน่าจะเป็นการไปอย่างลับๆ นางช่วยเขาปิดบังยังไม่ทัน แล้วจะให้คนอื่นสังเกตเห็นเขาได้อย่างไร!
แน่นอนว่าหวังจ้านก็ได้เช่นกัน
แต่หากหวังจ้านรู้แล้วก็จะถูกลากเข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้ ไม่ว่าเฉาไทเฮาจะหมดอำนาจหรือไม่ ก็จะต้องล่วงเกินจ้าวอี้ และคนที่ล่วงเกินจ้าวอี้แล้ว ภายภาคหน้าก็จะไม่ได้ชีวิตอย่างปกติสุข
นอกเสียจากว่า...จ้าวอี้จะไม่ได้เป็นฮ่องเต้แล้ว!
หัวใจของเจียงเซี่ยนเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง
---------------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 027

บทที่ 27 เลือกคน
ทว่าความคิดนี้ก็เพียงแค่ฉายวาบจากในสมองของเจียงเซี่ยนและผ่านไปเช่นกัน
ไม่ว่าจะวางแผนทรยศหรือปลงพระชนม์ล้วนไม่มีจุดจบที่ดีทั้งนั้น ยิ่งกว่านั้นเวลานี้อ๋องเหลียวกับจิ้งไห่โหวต่างก็มีอนาคต หากเกิดเรื่องกับจ้าวอี้ พวกเขาก็มีข้ออ้าง ‘กวาดล้างคนสนิทและคนเลวข้างกายฮ่องเต้’ ตระกูลเจียงกับตระกูลหวังล่วงเกินเบื้องบน สูญเสียจิตใจของผู้คน และไม่มีหลี่เชียนคอยสกัดทั้งสองคน ตระกูลเจียงกับตระกูลหวังก็มีแต่จะจบลงด้วยการถูกสังหารหมู่เท่านั้น
นางไม่ได้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาเพื่อทำให้ตระกูลเจียงกับตระกูลหวังถูกสังหารทั้งครอบครัว
แต่นางจะให้ใครไปสืบเรื่องฮูหยินเฟิ่งเซิ่งล่ะ?
จริงๆ แล้วนางก็เคยสัมผัสกับเล่ห์เหลี่ยมของคนแซ่ฟาง...ตอนนั้นที่นางเป็นฮองเฮา นางห่วงใยและรักคนทั่วใต้หล้าด้วยความรักของแม่ ควบคุมวังทั้งหกและตราหงส์ ข้างหลังยังมีเจิ้นกั๋วกงกับชินเอินป๋อสนับสนุนซึ่งต่างก็หาความผิดของคนแซ่ฟางไม่เจอ จึงทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้
เวลานี้นางเป็นแค่ท่านหญิง และไม่ได้มีอำนาจมากเหมือนตอนที่เป็นฮองเฮา แต่คนแซ่ฟางอาจจะไม่ได้มีเล่ห์เหลี่ยมเหมือนอย่างในตอนนั้นก็ได้ ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา นางควบคุมฐานะของตนเอง ดูถูกคนแซ่ฟาง เวลานี้นางไม่กล้ารบกวนคนอื่น ทว่ากลับต้องไล่คนแซ่ฟางออกจากตำแหน่ง ผู้ช่วยคนนี้จึงต้องรอบคอบแล้วรอบคอบอีก ครุ่นคิดแล้วครุ่นคิดอีก ไม่งั้นจนเฉาไทเฮาถูกปิดล้อม จ้าวอี้กุมอำนาจ คนแซ่ฟางก็จะเหมือนนกที่หลุดออกมาจากกรงขัง อาศัยพลังในการปฏิวัติของจ้าวอี้สร้างผลงานที่น่าตกใจขึ้นมาในครั้งเดียว นอกจากนางจะเป็นฮองเฮา ไม่อย่างนั้นทุกคนก็รอคุกเข่าต่อหน้าคนแซ่ฟางและดูฝีมือของคนแซ่ฟางได้เลย!
ถึงเวลานั้นสถานการณ์ของทุกคนยังเทียบกับตอนที่เฉาไทเฮากุมอำนาจไม่ได้ด้วยซ้ำ...อย่างน้อยเฉาไทเฮาอยากเป็นอู่เจ๋อเทียน อยากเป็นจักรพรรดินีที่ทิ้งชื่อเสียงอันดีงามไว้ในประวัติศาสตร์ ทำอะไรก็ยังถือว่ามีกฎให้ทำตามได้ แต่คนแซ่ฟางนั่นเป็นหญิงชนบทที่ไม่ค่อยรู้หนังสือ จะทำความปรารถนาของตนเองให้เป็นจริงก็เหลาะแหละ เรื่องใช้ชีวิตตามอำเภอใจกับเลือกใช้คนที่สนิทกับตนเองล้วนเป็นเรื่องเล็ก เมื่อสุดท้ายนางก็เริ่มก้าวก่ายข้อราชการในราชสำนัก เรียกเก็บเงินจากการซื้อขายตำแหน่งบรรดาศักดิ์ขุนนาง ใครขวางข้าตาย ใครตามข้าอยู่ วางแผนฆ่าขุนนางที่ซื่อสัตย์ และคิดว่าตนเองเป็นมารดาของจ้าวอี้จริงๆ...
พอคิดถึงเรื่องพวกนี้ เจียงเซี่ยนก็เกลียดจนแอบกัดฟัน
ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องกำจัดคนแซ่ฟางก่อนที่จะเกิดเรื่องกับเฉาไทเฮา
กำจัดคนแซ่ฟางอย่างสมเหตุสมผลจะดีที่สุด
ทำให้จ้าวอี้เห็นว่าคนแซ่ฟางที่เขารักและไว้ใจเป็นอย่างไรกันแน่!
เจียงเซี่ยนเริ่มเดินไปเดินมาในห้อง
ให้ใครดีล่ะ?
ให้ใครดีล่ะ?
พอคิดว่านางจะไม่เป็นฮองเฮา ทว่าคนแซ่ฟางอาจจะเป็นฮูหยินเฟิ่งเซิ่งของนางต่อไป แม้แต่อาหารเที่ยง เจียงเซี่ยนก็กินไม่ลงแล้ว
ไป๋ซู่เป็นห่วงมาก จึงเอ่ยกับนางเสียงเบามากว่า “เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า? หากเจ้าไม่อยากบอกข้า ก็ส่งข้าไปทำเรื่องบางเรื่องให้เจ้าก็ได้ ข้าจะไม่ถามเจ้า”
ไม่ว่าชาติก่อนหรือชาตินี้ ไป๋ซู่ก็ยืนอยู่ข้างนางเสมอ
นางจึงยิ่งทำให้ไป๋ซู่กับตระกูลไป๋เดือดร้อนไม่ได้
นัยน์ตาของเจียงเซี่ยนชื้นเล็กน้อย นางฝืนกลั้นความรู้สึกอยากร้องไห้เอาไว้แล้วกอดไป๋ซู่ พลางเอ่ยเสียงแหบว่า “ข้ายังคิดอยู่ เอาไว้ตัดสินใจได้แล้วค่อยให้เจ้าช่วย”
ไป๋ซู่รู้ว่าปกตินางดูทำอะไรตามใจตนเอง ทว่าหากเป็นเรื่องการตัดสินใจกลับต้องทำให้ได้ ดังนั้นไป๋ซู่จึงไม่เร่งนาง และกอดตอบนางทีหนึ่ง พลางกำชับนางอีกครั้ง “เจ้าต้องจำไว้นะ พวกเราเป็นพี่น้องที่สนิทกัน มีอะไรก็ต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน”
เจียงเซี่ยนพยักหน้าติดกันหลายครั้ง
ฉิงเค่อเข้ามาเอ่ยว่า “ท่านหญิง ฝ่าบาทกับเฉิงเอินกงมาแล้วเจ้าค่ะ”
เจียงเซี่ยนขมวดคิ้ว แล้วเอ่ยว่า “พวกเขามาทำไม?”
เวลานี้คนที่นางเกลียดที่สุดคือจ้าวอี้ นางไม่อยากทำตัวสุภาพกับเขา
ฉิงเค่อเอ่ยว่า “ฝ่าบาทเสด็จมาคารวะไทฮองไทเฮา ส่วนเฉิงเอินกงรับคำสั่งจากไทเฮาให้นำขนมฝูมาให้ท่านเจ้าค่ะ บอกว่าจิ้งไห่โหวให้คนส่งเข้าเมืองหลวงมาอย่างด่วนที่สุด”
ขนมฝูของฝูเจี้ยนก็คือลูกพลับแห้ง เพราะหน้าตาขนมสวยและหวาน เฉาไทเฮาชอบมาก ทุกครั้งที่ถึงฤดูนี้จิ้งไห่โหวก็จะให้คนส่งมาเป็นของบรรณาการ
เจียงเซี่ยนยิ่งรู้สึกไม่สบายใจแล้ว
ตอนที่นางเป็นไทเฮานั้น จิ้งไห่โหวไม่ได้ประจบเอาใจขนาดนี้ จะเห็นได้ว่าตั้งแต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยเห็นนางอยู่ในสายตา
เจียงเซี่ยนเอ่ยว่า “เจ้าไปบอกว่าข้ายังไม่ตื่นนอนกลางวัน...” ทว่าหางตากลับเหลือบเห็นนัยน์ตาที่แฝงด้วยความหวังเล็กน้อยของไป๋ซู่
นางถอนหายใจในใจ แล้วเปลี่ยนใจ “งั้นก็ให้พวกไป่เจี๋ยแต่งตัวให้ข้า ไปถวายพระพรฝ่าบาท”
ฉิงเค่อขานรับด้วยรอยยิ้ม “เจ้าค่ะ”
ไป๋ซู่เอ่ยอย่างลังเลว่า “เป่าหนิง ถ้าเจ้าไม่อยากออกไป พวกเราฝึกคัดตัวอักษรอยู่ในห้องก็ได้...”
เจียงเซี่ยนโบกมืออย่างไม่ใส่ใจนัก และปลอบใจนางว่า “ต่อให้พวกเราไม่ไปถวายพระพรฝ่าบาท ด้วยนิสัยของเขาก็จะหาข้ออ้างเรียกพวกเราไปห้องอุ่นตะวันออกอยู่ดี แทนที่จะให้เขาเรียกข้าไป และลับหลังไทฮองไทเฮาก็บ่นไม่จบไม่สิ้น สู้พวกเราไปเจอเขาเองดีกว่า ดูจากตอนนี้ เขามาก็ทำได้แค่เล่นไพ่เป็นเพื่อนไทฮองไทเฮาเท่านั้นเช่นกัน แล้วไทฮองไท่เฟยก็อยู่ด้วย บวกเจ้าอีกคน ก็มีสี่คนแล้ว ข้าก็คอยดูอยู่ข้างๆ ได้”
ไป๋ซู่แปลกใจเล็กน้อย และเอ่ยว่า “วันนี้เจ้าไม่เล่นไพ่หรือ?”
เจียงเซี่ยนเป็นถึงท่านหญิง ไม่ว่าจะเป็นการเรียนหนังสือเขียนหนังสือก็ดีหรือเย็บปักถักร้อยก็ตาม ไทฮองไทเฮาเป็นห่วงร่างกายของนาง และคิดว่าเรื่องพวกนี้เป็นสิ่งที่คนรับใช้ช่วยทำได้ แถมเจียงเซี่ยนก็ไม่จำเป็นต้องอาศัยเรื่องนี้ออกเรือน ดังนั้นจึงเรียนอย่างขอไปที ทว่าเพราะเล่นไพ่ฆ่าเวลาเป็นเพื่อนไทฮองไทเฮาบ่อย นางจึงไม่เพียงถนัดเล่นไพ่ และเล่นเก่ง ทว่ายังชอบเล่นไพ่มากด้วย
ช่างเป็นวิธีฆ่าเวลาของสนมวังหลังอย่างสิ้นเชิง
นี่ทำให้หลังจากนางออกจากวังแล้วไม่คุ้นชินเป็นอย่างมาก
นางถูกไทฮองไทเฮาตามใจจนเสียคนแล้ว ดูเหมือนเป็นคนโอนอ่อนผ่อนตาม แต่ความจริงแล้วกลับหยิ่งยโสมาก และไม่ยอมฝืนใจปรับตัวให้เข้ากับคนอื่น นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำไมตอนหลังนางยอมแต่งเข้าวังเช่นกัน
เจียงเซี่ยนไม่ตอบนาง และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ทำไมข้าลืมไปว่ายังมีเฉิงเอินกงอีกคน! เจ้าอยากให้ข้าร่วมเล่นไพ่ ให้เจ้ามีโอกาสคุยกับเฉิงเอินกงก็ได้ เอาไว้เจ้าแต่งงานกับเฉิงเอินกงแล้ว ก็ยกลูกสาวคนรองให้เป็นลูกสาวบุญธรรมของข้า แล้วข้าจะไปเล่นไพ่...”
ไป๋ซู่อายจนหน้าเหมือนเมฆหลากสียามพระอาทิตย์ขึ้น และยื่นมือจะไปหยิกแก้มนาง “เจ้าคนขี้แกล้ง นี่ไปเรียนมาจากใคร? คำพูดแบบนี้เจ้าก็พูดออกมาได้ด้วยหรือ? ระวังไทฮองไทเฮาได้ยินเข้า จะลงโทษให้เจ้าไปคัดคัมภีร์”
เจียงเซี่ยนหัวเราะลั่น พลางเอียงตัวหลบมือของไป๋ซู่ และวิ่งไปห้องพักผ่อนอย่างเร็วมาก
ไป๋ซู่กระทืบเท้ากับพื้น
แต่เจียงเซี่ยนกลับถอนหายใจในใจ และเอ่ยว่า ‘พี่สาวคนดี ข้าเคยเห็นกับตาว่าคนคลอดลูกอย่างไรมาแล้วด้วยซ้ำ ยังสนใจคำพูดลามกพวกนี้ด้วยหรือ? เป็นไทเฮาแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเป็นไทเฮาที่สำเร็จราชการแทน ก็ไม่มีใครจะเห็นเจ้าเป็นผู้หญิงแล้ว’
นางผิดหวังเล็กน้อย
รอให้ไป๋ซู่เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็ไปห้องอุ่นตะวันออกพร้อมกับนาง
ไทฮองไทเฮาจับมือจ้าวอี้และนั่งคุยเรื่องชีวิตประจำวันในครอบครัวอยู่บนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่าง เฉาเซวียนยืนอยู่ตรงที่นั่งของจ้าวอี้ซึ่งอยู่ต่ำกว่าอย่างนอบน้อม
พอได้ยินเสียง เฉาเซวียนก็รีบเอ่ยว่า “ท่านหญิงเจียหนานกับท่านหญิงไป๋ซู่มาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ท่าทางเหมือนยกภูเขาออกจากอก
เห็นได้ชัดว่าจ้าวอี้ไม่ได้ปฏิบัติกับเขาอย่างดีนัก
เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่รีบเข้าไปคารวะไทฮองไทเฮากับจ้าวอี้
จ้าวอี้ลุกขึ้นยืน สั่งหลิวเสี่ยวหม่านให้ยกม้านั่งเข้ามาเสียงดัง และถามเจียงเซี่ยนด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มว่า “ได้ยินว่าเจ้าป่วยอีกแล้วหรือ? ทำไมไม่ให้คนไปบอกข้า? หลายวันนี้ข้ายุ่งอยู่กับเรื่องงานวันเกิดของเสด็จแม่ จึงไม่ได้สนใจเจ้าเลย”
หลิวเสี่ยวหม่านค้อมตัวสั่งให้ขันทียกม้านั่งเข้ามา เมิ่งฟางหลิงพานางในนำชาและของว่างมาให้
เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่นั่งลง และเอ่ยอย่างสบายๆ “มีปีไหนที่หม่อมฉันไม่ป่วยหลายรอบบ้างเพคะ ชินเสียแล้ว จึงไม่ได้ทูลให้ฝ่าบาททราบ” แล้วก็เปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น โดยถามจ้าวอี้ว่า “แล้วทำไมฝ่าบาทถึงว่างเสด็จมาได้เพคะ?”
จ้าวอี้เอ่ยอย่างสนิทมากว่า “คิดว่าไม่ได้มาคารวะเสด็จย่าหลายวันแล้ว ก็เลยมาน่ะสิ!”
ไทฮองไทเฮาหัวเราะ
ไม่มีใครสนใจเฉาเซวียน
----------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 028

บทที่ 28 พบเจอ
เฉาเซวียนยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเชื่อฟัง
ไป๋ซู่เห็นแล้วปวดใจ จึงหาช่องว่างที่ไทฮองไทเฮากับจ้าวอี้ไม่ได้คุยกันถามเฉาเซวียน “เฉิงเอินกง ได้ยินว่าท่านเอาขนมฝูมาหรือ? ข้าจำได้ว่าปีก่อนเลยเดือนสิบไปแล้วขนมฝูถึงจะมาถึง ทำไมปีนี้ถึงมาถึงเร็วขนาดนี้?”
เฉาเซวียนมองไป๋ซู่ครั้งหนึ่ง สายตาเจือความซาบซึ้งเล็กน้อย
เขาก็ไม่อยากมาถูกกลั่นแกล้งที่นี่เหมือนกัน!
แต่ก็ทนสายตาดุจคมมีดของเฉาไทเฮาไม่ไหว!
“เห็นว่าเพราะปีนี้เป็นวันเกิดครบห้าสิบปีของเฉาไทเฮา จิ้งไห่โหวจึงให้คนส่งของบรรณาการอย่างขนมฝูและชาต้าหงเผาเข้าเมืองหลวงล่วงหน้าขอรับ” เฉาเซวียนตอบอย่างนุ่มนวล
ไทฮองไทเฮาได้ยินเขาเอ่ยเช่นนี้ ก็เริ่มสนใจของบรรณาการของปีนี้ขึ้นมา “ชาต้าหงเผาตอนนี้เก็บได้แล้วหรือ? ส่งเข้าเมืองหลวงมาเท่าไร? เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องของหน่วยราชการไม่ใช่หรือ? ทำไมจิ้งไห่โหวเป็นคนส่งมา?”
เจียงเจิ้นหยวนลุงของเจียงเซี่ยนชอบดื่มชาต้าหงเผามาก ทว่าชาต้าหงเผาเป็นของบรรณาการ ทุกปีไทฮองไทเฮาก็จะพระราชทานชาต้าหงเผาให้เจียงเจิ้นหยวนหลายชั่ง[footnoteRef:1] [1:  1 ชั่ง = 500 กรัม]
เฉาเซวียนเดินมาตรงหน้าไทฮองไทเฮา และอธิบายอย่างละเอียดว่า “ได้ยินว่าปีนี้อากาศดี ชาต้าหงเผาต่างเติบโตได้ดีและเก็บได้เร็วกว่าปีก่อน ตรงกับที่จะอวยพรวันเฉลิมพระชนมพรรษาให้ไทเฮาพอดี จึงส่งเข้าเมืองหลวงมาพร้อมกับพวกของขวัญวันเกิดและขนมฝู เดิมทีการส่งของบรรณาการนี้เป็นเรื่องหน่วยราชการ นี่ก็เพราะเจ้อเจียงกับฝูเจี้ยนไม่สงบไม่ใช่หรือพ่ะย่ะค่ะ? ผู้ว่าราชการมณฑลฝูเจี้ยนจึงไปขอร้องกับทางจิ้งไห่โหว...”
เขากำลังพูดอยู่ จู่ๆ จ้าวอี้ก็ลุกขึ้นเดินมาตรงหน้าเจียงเซี่ยน และกระซิบข้างหูนางว่า “เป่าหนิง เขาคงอยากประจบประแจงต่อหน้าเจ้ากระมัง? เจ้าวางใจเถอะ ถึงเวลานั้นข้าจะฆ่าเขาแก้แค้นให้เจ้าอย่างแน่นอน”
เจียงเซี่ยนตกใจมาก
ไม่เพียงแต่เพราะจู่ๆ จ้าวอี้ก็เข้ามาหาตรงหน้า ทว่ายังเพราะความเกลียดชังและจิตสังหารที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงที่จ้าวอี้พูดอย่างเบาบางด้วย
จ้าวอี้ในตอนนี้ก็เห็นนางเป็นสมบัติของเขาแล้วหรือ?
เจียงเซี่ยนรู้สึกรังเกียจ
ชาติก่อนจ้าวอี้เพียงแค่เกลียดเฉาเซวียน ไม่ได้คิดแค้นเขาแบบนี้
ส่วนเฉาเซวียนนั้น เพราะคำพูดของตนเอง จึงตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากมากกว่าชาติก่อนแล้ว
นางสูดหายใจเข้าและผ่อนลมหายใจที่ติดอยู่ระหว่างหน้าอกและปอดออกมา พลางครุ่นคิดว่าจะช่วยเฉาเซวียนพูดสักหน่อยหรือไม่ แต่จู่ๆ จ้าวอี้ก็กลับไปนั่งลงบนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่างเหมือนตอนที่จู่ๆ ก็เข้ามาใกล้อีก
เพราะเขาขยับตัวอย่างกะทันหัน ไทฮองไทเฮากับเฉาเซวียนก็คุยต่อไปไม่ได้แล้วเช่นกัน
ไทฮองไทเฮาถามจ้าวอี้อย่างใส่ใจ “มีอะไรหรือ?”
“ไม่มีอะไรพ่ะย่ะค่ะ” จ้าวอี้ยิ้ม ดวงตาเรียวยาวที่หางตางอนขึ้นนิดหนึ่งทอประกาย “กระหม่อมกระซิบคุยกับเป่าหนิงพ่ะย่ะค่ะ”
ไทฮองไทเฮาได้ยินก็ยิ้มขึ้นมา และเอ่ยว่า “พวกเจ้านี่นะ หนึ่งคนสองคน ชอบพูดจาซุบซิบกันทั้งนั้น โตแล้วสินะ มีความคิดแล้ว”
นัยน์ตาของจ้าวอี้พราวระยับ และมองเจียงเซี่ยนด้วยสีหน้าปนยั่วเย้า “หนึ่งคนสองคน? ข้าคนหนึ่ง แล้วยังมีใครอีกคนหรือ?”
หากไม่มีคำพูดที่เต็มไปด้วยจิตสังหารของจ้าวอี้ก่อนหน้านี้ เจียงเซี่ยนยังสามารถล้อเล่นได้ว่านับเฉาเซวียนหรือหวังจ้านไปด้วยอีกคน แต่หลังจากได้สัมผัสกับความใจแคบของจ้าวอี้อีกครั้ง นางจะตอบมั่วซั่วได้อย่างไร
มิน่าเล่ามีคนบอกว่าอยู่เคียงข้างกษัตริย์ก็เหมือนอยู่เคียงข้างเสือ มีอันตรายถึงชีวิตตลอดเวลา
เหมาะกับจ้าวอี้มาก
เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ้ม และเอ่ยว่า “แน่นอนว่าต้องนับพี่จ่างจูไปด้วยอีกคนเพคะ!”
ไป๋ซู่แอบตกใจ ทว่ากลับร่วมมือกับเจียงเซี่ยนอย่างเยือกเย็น และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เป่าหนิงอย่าใช้ข้าเป็นโล่กำบังตนเอง หลายวันก่อนใครไปเด็ดส้มที่อุทยานหลวงตะวันตกแล้วไม่พาข้าไปด้วย?”
เจียงเซี่ยนลืมเรื่องนี้ไปแล้ว
แต่จ้าวอี้กลับหน้าตาผ่อนคลายขึ้น และยิ้มพลางเอ่ยว่า “พวกเราไม่พาเจ้าหรือ? เห็นๆ อยู่ว่าเจ้าบอกว่าจะทำถุงใส่กระจกให้ย่า จะรีบถักถุงใส่ของ...”
ไป๋ซู่ยิ้มและเอ่ยว่า “หม่อมฉันก็แค่ลังเลเล็กน้อย ฝ่าบาทก็หงุดหงิดแล้วลากเป่าหนิงไปเลย ตอนที่หม่อมฉันไปถึง ฝ่าบาทก็ทิ้งหม่อมฉันไว้ในศาลาและให้หม่อมฉันถือกระเช้าดอกไม้ให้ฝ่าบาท...”
จ้าวอี้ปรายตามองนาง “ให้เจ้าถือกระเช้าดอกไม้ก็ไม่เลวแล้ว เจ้ายังต้องการอะไรอีก?”
ทั้งสองคนพูดจาหยอกล้อกันไปมา
เฉาเซียนอดที่จะเงยหน้ามองไป๋ซู่ไม่ได้ สายตาทอประกายแปลกๆ
ไป๋ซู่ไม่เห็น
สภาพจิตใจที่เคร่งเครียดของนางถึงผ่อนคลายลง นางคุยกับจ้าวอี้อีกเล็กน้อย ไทฮองไท่เฟยก็มาแล้ว
ทุกคนคารวะกัน และไทฮองไทเฮาก็เสนอความเห็นให้เล่นไพ่
จ้าวอี้ขานรับอย่างคึกคัก
เจียงเซี่ยนคิดถึงท่าทีของจ้าวอี้เมื่อครู่ ก็ยังไม่กล้าให้ตนเองกับเฉาเซวียนว่างอยู่ข้างๆ จริงๆ นางจึงอาสาเล่นเป็นเพื่อนและร่วมโต๊ะไพ่
ไทฮองไทเฮา ไทฮองไท่เฟย เจียงเซี่ยนและจ้าวอี้ก็รวมได้โต๊ะหนึ่ง
ไป๋ซู่นั่งอยู่ข้างไทฮองไทเฮาและช่วยไทฮองไทเฮาดูไพ่ แต่เฉาเซวียนนั่งอยู่ข้างกายจ้าวอี้
ถึงแม้ทั้งสองคนต่างอยู่บนโต๊ะ ทว่ากลับไม่มีโอกาสได้คุยกันเลย
ต่อสู้กันหลายครั้ง เจียงเซี่ยนชนะสามตารวด
จ้าวอี้จะเลี้ยงเจียงเซี่ยน “...จัดงานเลี้ยงที่หอเหยียนชุน”
หอเหยียนชุนอยู่ที่สวนดอกไม้ของวังฉือหนิง ลักษณะภายนอกสองชั้น ความจริงแล้วมีสามชั้น แล้วก็มีชั้นลอยที่สว่างและมืด มีชื่อเรียกมาตั้งแต่ไหนแต่ไรมาว่า ‘เขาวงกต’
ตอนเด็กเจียงเซี่ยนกับจ้าวอี้มักจะเล่นซ่อนหากันในหอเหยียนชุน
เจียงเซี่ยนไม่อยากคิดมาก จึงยิ้มและตอบตกลง และยังถามจ้าวอี้ “อากาศหนาวขึ้นเรื่อยๆ แล้ว ไม่งั้นพวกเราย่างเนื้อกินกันในหอเหยียนชุนเถอะ?”
จ้าวอี้พูดว่าดีหลายครั้งติดกัน และเชิญไทฮองไทเฮาไปด้วยกัน
ไทฮองไทเฮาหัวเราะ และปรึกษากับพวกจ้าวอี้และไป๋ซู่ว่าจะเลี้ยงอย่างไร
เฉาเซวียนถูกเมินอยู่ข้างๆ ก็ไม่โกรธเช่นกัน เขาค่อยๆ ดื่มชา และรอจ้าวอี้ลุกขึ้นขอลา เขาก็ลุกขึ้นยืนตามไปด้วย
เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่ส่งจ้าวอี้กับเฉาเซวียนออกไปข้างนอก
หน้าประตู เจียงเซี่ยนเห็นหลี่เชียนที่รูปร่างผอมเพรียวกำลังพูดคุยอยู่กับเสี่ยวผานจึขันทีคนหนึ่งที่อยู่ข้างกายจ้าวอี้ด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
นางอดที่จะเลิกคิ้วไม่ได้
หลี่เชียนตีหน้าขรึมแล้วถอยไปข้างๆ น้อมส่งจ้าวอี้ออกไปข้างนอก
เฉาเซวียนก็ส่งสายตาให้หลี่เชียน
หลี่เชียนยิ้มให้เฉาเซวียน
ทว่าจ้าวอี้กลับมองไปตามสายตาของเฉาเซวียน
หลี่เชียนหน้าตาโดดเด่นมาก ถึงในหน่วยองครักษ์บ้างก็หล่อเหลาบ้างก็ห้าวหาญ รอยยิ้มที่สดใสและองอาจของเขาราวกับวันในฤดูร้อน ซึ่งสว่างไสวและแวววาว ก็ทำให้คนเห็นแล้วยากที่จะมองข้ามไปได้
จ้าวอี้หรี่ตาเล็กน้อย และถามเฉาเซวียน “นั่นใครน่ะ?”
เฉาเซวียนตอบอย่างนอบน้อม “หลี่จงเฉวียนหลี่เชียนบุตรชายของหลี่ฉางชิงแม่ทัพฝูเจี้ยน เป็นองครักษ์อยู่ที่วังคุนหนิงพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวอี้เงียบไปหลายอึดใจ และยิ้มพลางเอ่ยว่า “ให้เขามาให้ข้าดูหน่อย”
เฉาเซวียนรีบกวักมือเรียกหลี่เชียนมา
หลี่เชียนสายตาแน่วแน่ และคุกเข่าลงคำนับจ้าวอี้
ท่าทางของเขาช่ำชองและคล่องแคล่ว มีความธรรมชาติและอิสระ
จ้าวอี้ยิ้มออกมา และถามเขาอย่างสนใจมาก “ได้ยินพี่ข้าบอกว่า เจ้ารับใช้อยู่ที่วังคุนหนิงหรือ! แล้วทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่วังฉือหนิงล่ะ?”
หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ตำหนักอู่อิงมีคนลา ใต้เท้าจ้าวจึงย้ายกระหม่อมมาทางนี้ชั่วคราวพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเพิ่งจะออกเวร และกลับไปประตูเสินอู่จากทางนี้ มารับใช้ทางนี้แค่ชั่วคราวเท่านั้น อีกสองวันกระหม่อมก็กลับวังคุนหนิงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เสียงของเขาดังกังวาน ท่าทางเหมาะสม
จ้าวอี้มองสำรวจเขาครั้งหนึ่ง แล้วก็หันตัวขึ้นเกี้ยว
พวกหลี่เชียนก้มหน้าน้อมส่ง
เจียงเซี่ยนอดที่จะแอบด่าในใจไม่ได้
หลี่เชียนเจ้าคนสารเลว ช่างรู้จักใช้โอกาสให้เป็นประโยชน์จริงๆ แค่สองประโยคนี้ก็ทิ้งความประทับใจไว้ในใจจ้าวอี้แล้ว
ชาติก่อนหลี่เชียนก็เข้าวังแบบนี้เหมือนกัน แล้วไม่นานก็เลียแข้งเลียขาจ้าวอี้ เหยียบเรือสองแคม ดังนั้นเกิดเรื่องกับเฉาไทเฮา ตระกูลหลี่ก็ไม่ได้รับเคราะห์ไปด้วยหรือ?
นางรู้ว่าเขาไม่ใช่คนที่ซื่อสัตย์อะไรนัก
-------------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 029

บทที่ 29 ความแค้นเก่า
เจียงเซี่ยนต่อว่าหลี่เชียนอยู่ในใจ หลี่เชียนรู้ที่ไหน?
เขาเข้ามาทักทายเจียงเซี่ยนด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ท่านหญิงเจียหนาน ไม่พบกันหลายวัน ท่านสบายดีหรือไม่? ขนมถั่วแดงที่เฉิงเอินกงให้ข้าช่วยนำเข้าวังมาครั้งที่แล้วท่านชอบหรือไม่? ไม่งั้นครั้งหน้าที่เข้าวังค่อยเอามาให้ท่านอีกสักหน่อย?”
จู่ๆ เจียงเซี่ยนก็นึกถึงครั้งแรกที่นางเรียกหลี่เชียนมาพบ
ฤดูใบไม้ผลิของปีนั้นมาไวเป็นพิเศษ วันมังกรเชิดหัว[footnoteRef:1]วันที่สองเดือนสองก็ร้อนจนต้องเปลี่ยนเสื้อคลุมแล้ว ซึ่งกว่าหลี่เชียนจะเข้าเมืองหลวงก็ฤดูใบไม้ผลิเดือนสามแล้ว อากาศปลอดโปร่งและอบอุ่น ดอกโบตั๋นที่นางปลูกไว้ในอุทยานหลวงของวังฉือหนิงต่างบานหมดแล้ว เฉาเซวียนแนะนำให้นางอุ้มจ้าวสี่ต้อนรับพวกแม่ทัพที่มารายงานการปฏิบัติงานในอุทยานหลวงของวังฉือหนิง แต่นางกลับรู้สึกว่าแบบนี้ ลูกกำพร้าและแม่หม้ายอย่างพวกนางยิ่งแลดูไม่มีใครดูแล ทำให้พวกแม่ทัพที่กุมกองทัพที่ทรงอำนาจอยู่ในมือและตั้งมั่นรักษาชายแดนยิ่งรู้สึกได้ว่าราชวงศ์อ่อนแอ และจะทำให้พวกแม่ทัพที่ไม่คิดทรยศก็คิดทรยศขึ้นมาด้วย นางจึงตัดสินใจพบแม่ทัพเหล่านั้นทีละคนที่ตำหนักตั้นป๋อที่ปลูกต้นสนสีเขียวขจีไว้ทั่วอุทยานหลวงตะวันตก [1:  วันมังกรเชิดหัว วันเริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิ หลังจากที่อยู่ในฤดูหนาวมานานหลายเดือน]
ตอนที่ถึงตาของหลี่เชียนก็เลยยามอู่ไปแล้ว นางยังไม่ได้รับประทานอาหารเที่ยง แล้วก็เพราะรู้สึกกระวนกระวาย ตอนเช้าจึงกินข้าวต้มแค่ครึ่งถ้วย ตอนที่คุยกับหลี่เชียนนั้น กระเพาะของนางเริ่มรู้สึกเจ็บเล็กน้อย ฉิงเค่อเห็นสถานการณ์ จึงแอบยื่นขนมถั่วกวนเข้ามาจานหนึ่งเล็กๆ สายตาของนางกวาดผ่านไปบนขนมถั่วกวน ลังเลอยู่นานมาก กลัวว่าจะเสียความจริงจังไป จึงตัดสินใจไล่หลี่เชียนออกไปแล้วค่อยกินรองท้องดีกว่า
ใครจะรู้ว่าหลี่เชียนกลอกตาเล็กน้อย แล้วกลับเอ่ยอย่างนอบน้อมว่า “ไทเฮา นี่คือขนมถั่วกวนที่เล่าลือกันว่าเป็นหนึ่งในของว่างที่มีชื่อเสียงที่สุดของเมืองหลวงใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ? ให้กระหม่อมลองชิมได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ? ห้าปีก่อนกระหม่อมเคยติดตามบิดาเข้าเมืองหลวง เพราะรีบไปรีบมา เคยได้ยินแต่คนแนะนำ ทว่าไม่เคยกินพ่ะย่ะค่ะ”
รอยยิ้มของหลี่เชียนในตอนนั้นก็สดใสแบบนี้เหมือนกัน เพียงแต่สุขุมและอบอุ่นมากกว่า และตื่นเต้นแบบวัยรุ่นน้อยกว่าตอนนี้เล็กน้อย บวกกับเขารูปร่างแข็งแรงและผอมเพรียว หน้าตาหล่อเหลาสะดุดตา เตะตาที่สุดในบรรดาผู้ชายอายุสามสิบที่ไม่อ้วนลงพุงก็สูงใหญ่กำยำ จึงทำให้นางรู้สึกชอบ
ตอนนั้นนางก็สั่งให้ฉิงเค่อไปเอาของว่างในวังใส่กล่องให้เขาเอาไปหลายกล่อง
ทว่าหลี่เชียนกลับยิ้มเจ่าเล่ห์ และก้าวมาข้างหน้าหลายก้าว พลางกดเสียงให้เบาลงและเอ่ยว่า “ไทเฮา ความจริงแล้วก่อนกระหม่อมเข้าเมืองหลวงตื่นเต้นมาก จึงยังไม่ได้กินอาหารเช้า เวลานี้หิวมาก ไทเฮาพระราชทานของว่างให้กระหม่อมหลายกล่อง สู้ให้กระหม่อมกินของว่างรองท้องหลายชิ้นดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ”
แน่นอนว่านางไม่มีทางเชื่อคำพูดของหลี่เชียน
คนที่เข้าวังมาเข้าเฝ้าอย่างพวกเขาต่างรู้ว่าตอนมาต้องกินให้อิ่ม ไม่งั้นอาจจะต้องหิวอยู่ตลอดเวลา
นางรู้ว่าเขามองออกว่านางไม่สบาย
ตอนนั้นเจียงเซี่ยนยังขอบคุณเขามาก ถึงแม้ตอนหลังนางยังคงไม่กินต่อหน้าหลี่เชียน แต่คิดถึงความหวังดีของเขาก็ดูแลเขามากขึ้น
แล้วสุดท้ายทั้งสองคนกลายเป็นไม่ลงรอยกันได้อย่างไร?
เวลานี้นางหวนคิดขึ้นมา
น่าจะเป็นเพราะชนกลุ่มน้อยทางเหนือบุกรุกเมืองหลวง สุดท้ายเขาจึงนำทัพขึ้นเหนือ ทลายวงล้อมของเมืองหลวง แล้วก็บุกเข้ามาในวังฉือหนิง มือถือดาบยาวที่หยดเลือดยืนอยู่หน้าฉากกั้นห้องงาช้างแกะสลักลายผีเสื้อนับร้อยลอดดอกไม้ไม้ปีกไก่ข้างห้องนอนนางด้วยอารมณ์ที่ไม่มั่นคงนัก สีหน้าเหมือนคนที่โหดเหี้ยมมาก และมองนางที่อุ้มจ้าวสี่อย่างตัวสั่นงันงก
แล้วนางก็เริ่มเกลียดเขา!
เกลียดที่เขาคิดทรยศตั้งแต่แรก ทว่ากลับแสร้งทำเป็นเอาใจใส่นางเป็นอย่างมากต่อหน้านาง เกลียดที่เขาไม่ไว้หน้าแม้แต่นิดเดียว บีบบังคับนางจนถึงมุมกำแพง ไม่ให้แม้แต่เกียรติในการฆ่าตัวตายแก่นาง แล้วก็บุกเข้ามาในห้องนอนของนางแบบนี้ เห็นด้านที่แย่ที่สุดของนาง เกลียดที่เขาทำให้นางเลื่อนตำแหน่งให้เขา แบ่งดินแดนให้และแต่งตั้งให้เป็นโหว ทำให้คนอื่นต่างรู้ว่านางพ่ายแพ้ให้เขา ทว่ายังต้องหลอกตนเองและนั่งเป็นหุ่นเชิดอยู่ที่วังเฉียนชิง ทำให้ทั้งในและนอกราชสำนักเห็นนางเป็นตัวตลก...นางทนทรมานทุกวัน อยากจะกินเนื้อของเขา ดื่มเลือดของเขา...
พอคิดถึงเรื่องพวกนี้ เจียงเซี่ยนก็น้ำตาจะร่วงลงมาแล้ว
นางไม่อยากสนใจหลี่เชียน แล้วก็ไม่อยากเสียกิริยาเช่นกัน
จึงเบือนหน้าหนีไปทางอื่น
ไป๋ซู่เห็นเจียงเซี่ยนอารมณ์แปลกไป ก็คิดว่าแม้หลี่เชียนจะเป็นขุนนางเล็กที่ตำแหน่งต่ำ ทว่าถึงอย่างไรก็เป็นคนของเฉาไทเฮา บิดาเกรงว่าอีกไม่นานเฉาไทเฮาก็จะใช้งานอีก ดังนั้นอย่าล่วงเกินคนๆ หนึ่งอย่างไม่มีสาเหตุดีกว่า นางจึงยิ้มและก้าวเข้าไปบังเจียงเซี่ยนไว้ข้างหลัง แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน “ขนมถั่วแดงนั้นอร่อยมาก หวานแต่ไม่เลี่ยน ร่วนและถูกปาก องครักษ์หลี่ช่างมีน้ำใจ แต่เรื่องเล็กน้อยพวกนี้ จะรบกวนเฉิงเอินกงบ่อยๆ ได้อย่างไร ท่านบอกข้าว่าซื้อที่ไหนก็พอ ข้าให้พวกขันทีออกไปซื้อก็เหมือนกัน” ประโยคสุดท้ายนี้กลับเอ่ยกับเฉาเซวียน
เฉาเซวียนบอกชื่อร้านไป
ไป๋ซู่เอ่ยขอบคุณเขาด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ทุกคนต่างแสร้งทำเป็นมีน้ำใจอย่างขอไปที
หลี่เชียนมองจนกลอกตาตลอด
แต่เจียงเซี่ยนขี้เกียจที่จะเสแสร้งต่อไปอีก จึงพยักหน้าให้เฉาเซวียน และเอ่ยกับไป๋ซู่ว่า “พวกเรากลับวังกันเถอะ! ไทฮองไทเฮายังรอพวกเราตอบอยู่นะ!”
ไป๋ซู่เอ่ยกับเฉาเซวียนอย่างเกรงใจอีกหลายคำ ถึงจะตามเจียงเซี่ยนกลับวังฉือหนิง
เฉาเซวียนลำบากใจเล็กน้อยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ช่วงนี้หลี่เชียนแทบจะไปเยี่ยมเขาทุกวัน คุยเรื่อยเปื่อยกับเขา ดื่มเหล้าเที่ยวเตร่ เขาเห็นหลี่เชียนเป็นคนกันเองแล้วจึงไม่รู้สึกเสียหน้ามากแล้วเช่นกัน ทว่าก็ยังอธิบายกับหลี่เชียนว่า “ท่านหญิงเจียหนานถูกไทฮองไทเฮาตามใจจนเสียคนแล้ว ทำอะไรตามใจตนเอง เป็นคนเอาแต่ใจมาก บางทีเมื่อครู่ยังดีๆ อยู่ ไม่รู้ว่าคำพูดประโยคไหนล่วงเกินนาง นางก็โมโหขึ้นมา ไม่ต้องพูดถึงพวกเรา แม้แต่ฝ่าบาทก็ถูกนางรังแกบ่อยเหมือนกัน”
หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าเข้าใจ ข้าเข้าใจ น้องสาวคนเล็กของพวกเราก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน คนน่าเกรงขามขนาดนั้นอย่างท่านพ่อ หากนางโมโหขึ้นมา พวกเราก็ยอมอ่อนข้อให้หมด ท่านพ่อบอกว่า ต่อไปน้องต้องออกเรือน แต่งออกไปแล้วก็เป็นคนของคนอื่นแล้ว ต้องคลอดลูกเลี้ยงลูกซักผ้าทำกับข้าวที่บ้านคนอื่น ลำบากมาก ดังนั้นตอนที่อยู่บ้านเดิมก็ต้องยอมให้นางหน่อย”
เฉาเซวียนเอ่ยอย่างแปลกใจว่า “เจ้ามีน้องสาวด้วยหรือ?”
“อืม” หลี่เชียนรีบเอ่ย “เป็นลูกของแม่เลี้ยงข้า!”
เฉาเซวียนอยากพูดมากว่า ‘เจ้าสนิทกับแม่เลี้ยงของเจ้าใช้ได้นี่นา’ ทว่าคิดอีกทีก็คิดได้ว่าหลี่ฉางชิงเป็นโจร จึงกลืนคำพูดประโยคนี้ลงไป แล้วไปประตูเสินอู่กับเขา พลางเอ่ยว่า “เจ้าถูกย้ายมาที่ตำหนักอู่อิงตั้งแต่เมื่อไร? ทำไมข้าไม่รู้? ผู้บังคับบัญชาของเจ้าในตอนนี้น่าจะเป็นสือจิ้นใช่หรือไม่! เขาเป็นลูกชายคนรองของซินอันโหว เขาไม่ค่อยมีเงินแต่ชอบดื่มเหล้าเล่นพนัน เป็นคนระมัดระวัง แล้วก็ประจบและพึ่งพาอิทธิพลของเบื้องบน รังแกและกดขี่เบื้องล่าง ชื่อเสียงในเมืองหลวงไม่ค่อยดีนัก ได้ยินว่าองครักษ์ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของเขาต่างต้องชวนเขาดื่มเหล้าเป็นประจำ ไม่งั้นก็จะแอบถูกกลั่นแกล้ง เจ้าเคยชวนเขาดื่มเหล้าหรือยัง...”
หลี่เชียนตอบ “อืม อืม” ในใจเอ่ยว่า ‘หากไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายชอบดื่มเหล้าเล่นพนัน เขาก็ยังไม่มีโอกาสถูกย้ายมาที่ตำหนักอู่อิง ยังดีที่เฝ้าแค่สามวันก็ได้เฝ้าฮ่องเต้กับท่านหญิงเจียหนานแล้ว เงินสองร้อยตำลึงที่ให้สือจิ้นไปนั้นไม่เสียเปล่า เพียงแต่ดูท่าทางฮ่องเต้กับท่านหญิงเจียหนาน ไม่เหมือนทะเลาะกันเลย?’
แต่ทำไมท่านหญิงเจียหนานถึงหน้าตาไม่สบายใจ และจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวล่ะ?
นางต้องเจอเรื่องที่ลำบากใจอย่างแน่นอน!
หลี่เชียนรู้สึกว่าตนเองคาดเดาไม่ผิด
อาศัยโอกาสช่วยท่านหญิงเจียหนาน แล้วจะติดต่อกับฮ่องเต้ได้หรือไม่?
เขาคิดว่าตนเองยังต้องชวนสือจิ้นดื่มเหล้าต่อไป แล้วก็แพ้พนันให้สือจิ้นอีกสักหน่อย
แต่ว่า...เขาเฝ้าอยู่หลายวัน ท่านหญิงเจียหนานเหมือนไม่ใช่คนที่ชอบออกไปข้างนอก
แล้วเขาจะเจอท่านหญิงเจียหนานได้อย่างไรล่ะ?
หลี่เชียนลูบคาง แล้วเอ่ยกับเฉาเซวียนว่า “เฉิงเอินกง ตอนที่ท่านพ่อมาก็บอกข้าว่า ต้องสร้างความสัมพันธ์กับผู้บังคับบัญชาให้ดี ท่านว่า...วันนี้พวกเรานัดสือจิ้นออกมากินข้าวดื่มเหล้าอะไรสักหน่อยดีไหม?”
-----------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 030

บทที่ 30 พบกันอีกครั้ง
“วันหลังแล้วกัน!” เฉาเซวียนไม่ค่อยชอบคบหากับพวกคนที่ประพฤติตนไม่ค่อยมีศีลธรรม
“งั้นวันนี้พวกเรากินข้าวด้วยกันเป็นอย่างไร?” หลี่เชียนเอ่ย “หาเพื่อนที่เจ้ารู้สึกว่าไม่เลวอีกสักสองสามคน...”
ทั้งสองคนค่อยๆ เดินห่างออกไป
แต่เจียงเซี่ยนกลับกำลังคุยเรื่องในใจกับไป๋ซู่ “เจ้ายังอยากแต่งงานกับเฉาเซวียนหรือไม่?”
ไป๋ซู่เอ่ยทั้งหน้าแดงว่า “ไม่ใช่ว่าข้าอยากแต่งงานกับเฉาเซวียน แล้วเจ้าต้องจับคู่พวกเราให้ได้เสียหน่อย ทำไมตอนนี้มาบอกว่าเป็นความคิดของข้าอีกล่ะ?”
สุดท้ายก็ไม่ได้ปฏิเสธอย่างจริงจัง
งั้นก็แบบนี้แล้วกัน!
เจียงเซี่ยนเอ่ยในใจ
ชีวิตคนสั้นเพียงไม่กี่สิบปี ยากจะที่มีช่วงเวลาที่ความสุขได้ ยากที่จะมีช่วงเวลาที่ชอบได้ ตนเองรู้สึกคุ้มก็พอแล้ว
สองวันต่อมา หวังจ้านก็ให้คนส่งจดหมายมาแต่เช้า บอกว่าเขาไปกินอาหารเจเป็นเพื่อนแม่ที่วัดหงหลัวตรงชานเมือง อีกหลายวันกว่าจะกลับเมืองหลวง
เจียงเซี่ยนสงสัยว่าหวังจ้านกับมารดาของเขาถูกหวังเหยียนชินเอินป๋อส่งไปหลบภัยที่ไหนแล้ว...ตอนที่เฉาไทเฮาถูกล้อมนั้น นางก็ถูกไทฮองไทเฮากักตัวคัดคัมภีร์อยู่ในห้องอุ่นตะวันออกตลอด
ตอนบ่าย จ้าวอี้มาแล้ว
เขายังเอาไข่มุกเหอผู่สองกล่อง น้ำหอมกุหลาบสองขวด น้ำหอมหอมหมื่นลี้สองขวด ผ้าไหมทอลายก้อนเมฆสี่พับ และผ้าไหมย้อมสีสี่พับมาด้วย บอกว่าให้เจียงเซี่ยนกับไป๋ซู่ “จะเปลี่ยนฤดูแล้ว ใส่เครื่องประดับหลายชิ้น และใช้น้ำหอมได้พอดี”
ไทฮองไทเฮายิ้มอย่างสบายใจ และชมว่าจ้าวอี้คิดละเอียดรอบคอบไม่หยุด
จ้าวอี้หัวเราะเล็กน้อย และถามเจียงเซี่ยน “ขนมถั่วแดงที่เฉาเซวียนส่งมาอร่อยหรือไม่?”
ในใจของเจียงเซี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยไปว่า “ไม่รู้” “ไม่ได้กิน! ให้คนอื่นไปแล้ว!”
จ้าวอี้ยิ้มอย่างดีใจมากขึ้น
ไทฮองไทเฮารั้งจ้าวอี้ไว้เล่นไพ่
จ้าวอี้ปฏิเสธทางอ้อม “เสด็จแม่ตัดสินใจไปฉลองวันเกิดที่ภูเขาวั่นโซ่วแล้ว ตอนบ่ายกระหม่อมอยากไปดูสักหน่อยว่าขันทีพวกนั้นจัดการไปถึงไหนแล้ว?”
ไม่ใช่หญิงรับใช้เสียหน่อย ยังต้องไปดูด้วยตนเองอีก
ฮ่องเต้ดีๆ คนหนึ่ง ถูกคนแซ่เฉาเลี้ยงจนกลายเป็นแบบนี้
เจียงเซี่ยนพึมพำในใจ และยิ้มพลางส่งจ้าวอี้ออกไปข้างนอก
หน้าประตูวังฉือหนิง พวกเขาเจอหลี่เชียนอยู่ตรงหน้า
หลี่เชียนสีหน้าเต็มไปด้วยความแปลกใจ และเข้ามาคำนับคารวะจ้าวอี้ด้วยรอยยิ้มสดใส
จ้าวอี้ยากที่จะปิดบังความแปลกใจได้ ทว่ายังคงวางท่าฮ่องเต้และเรียกให้เขา “ลุกขึ้นได้” อย่างนุ่มนวล และถามเขาอย่างให้เกียรติ “เจ้ายังไม่กลับไปรับใช้วังคุนหนิงอีกหรือ?”
“ทูลฝ่าบาท” หลี่เชียนเอ่ยอย่างนอบน้อมและไม่ขาดการถ่อมตัวว่า “เดิมทีเมื่อวานก็ไม่ต้องมาแล้ว สองวันนี้เดี๋ยวหนาวเดี๋ยวร้อน จึงมีเพื่อนองครักษ์หลายคนในหน่วยป่วย กำลังคนเหมือนไม่พอ จึงให้กระหม่อมอยู่ต่ออีกหลายวันพ่ะย่ะค่ะ” แล้วเอ่ยอย่างจิตใจเต็มไปด้วยความใส่ใจว่า “ฝ่าบาทออกไปข้างนอกก็น่าจะระวังมากขึ้นเหมือนกันนะพ่ะย่ะค่ะ”
ทีนี้จ้าวอี้ก็อดที่จะเผยสีหน้าแปลกๆ ออกมาเล็กน้อยไม่ได้
เขาเติบโตอยู่ในเงาของเฉาไทเฮาตั้งแต่เด็ก มีคนที่ไม่สนใจและเมินเขา มีคนที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมหาผลประโยชน์ให้ตัวและประจบเขา แล้วก็ยังมีคนที่รังแกเขาเรื่องอายุและหลอกให้เขามอบรางวัลในราชสำนักให้ ทว่ายังไม่มีใครคุยกับเขาเหมือนเป็นเพื่อนเช่นหลี่เชียนเลย
ไม่ว่าคนแซ่หลี่นี้มีจุดประสงค์อะไร แค่ความกล้านี้ก็เป็นคนที่มีความสามารถคนหนึ่งแล้ว
และช่วงนี้เขาก็ต้องการคนมากพอดี
จ้าวอี้หดเท้าที่ก้าวไปครึ่งก้าวกลับมา และเอ่ยด้วยรอยยิ้มอย่างสนิทสนมว่า “ได้ยินว่าเจ้าติดตามพ่อเจ้าเข้าเมืองหลวง? วันเกิดของไทเฮายังอีกหลายวัน หลายวันนี้พ่อเจ้าทำอะไรอยู่หรือ?”
หลี่เชียนยิ้มและตอบว่า “บิดาของกระหม่อมชอบเหล้ารสดีที่สุด หลังจากมาเมืองหลวงก็ไปกินดื่มที่โรงเตี๊ยมทุกวัน บอกว่าต้องชิมเหล้าของเมืองหลวงให้หมด เมื่อคืนยังดื่มถึงดึกดื่นเที่ยงคืนถึงจะกลับมาเลยพ่ะย่ะค่ะ!”
จ้าวอี้เอ่ยอย่างสนใจมากว่า “เช่นนั้นหรือ? เมื่อวานใต้เท้าหลี่ไปดื่มเหล้ากับใคร? ดื่มที่ไหนล่ะ?”
หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มอย่างไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควรว่า “น่าจะกับราชเลขาธิการเหยียนกระมัง? เขากลับมาก็ตวาดด่ากระหม่อมไปรอบหนึ่ง บอกว่ากระหม่อมไม่ยอมตั้งใจเรียนหนังสือ คิดแต่จะอาศัยความดีความชอบของคนรุ่นก่อนกินไปวันๆ แถมยังจะส่งกระหม่อมกลับฝูเจี้ยนให้กลับไปเรียนหนังสือที่สำนักฝูโจวให้ได้ หากสอบไม่ได้จวี่เหริน[footnoteRef:1]หรือจิ้นซื่อ[footnoteRef:2] ก็อย่าได้คิดจะเอาเงินค่าขนมจากในมือเขาไปใช้อีก...” [1:  จวี่เหริน ตำแหน่งของผู้ที่สอบขุนนางระดับเซียงซื่อ ซึ่งเป็นระดับที่สามผ่าน]  [2:  จิ้นซื่อ ตำแหน่งของผู้ที่สอบขุนนางระดับเตี้ยนซื่อ ซึ่งเป็นระดับสูงสุดผ่าน]
เขาพูดอย่างน้อยใจ
หลี่เชียนเปิดเผยกับจ้าวอี้อย่างตรงไปตรงมาว่าพวกเขาถูกฮองไทเฮาเรียกเข้าวังมา แล้วก็บอกจ้าวอี้อีกว่า อันที่จริงพวกราชเลขาธิการเหยียนดูถูกตระกูลหลี่มาก บิดาของเขาถูกรังแกที่จวนของราชเลขาธิการเหยียน แถมยังพาลโกรธมาถึงเขาด้วย จริงๆ แล้วคนของตระกูลหลี่โกรธแค้นมาก แต่ก็เพราะราชเลขาธิการเหยียนเป็นคนของเฉาไทเฮาจึงไม่อาจทำอะไรได้
จ้าวอี้พลันคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ทว่าปากกลับเอ่ยว่า “ที่แท้พ่อเจ้าอยากให้เจ้าสอบเข้ามาเป็นขุนนางหรือ! เช่นนั้นเจ้าชอบหรือไม่?”
ทั้งสองคนพูดคุยกันถูกคอมาก
แต่เจียงเซี่ยนกลับหน้าตาหมองลง
ใต้หล้ามีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ที่ไหนกัน ทำไมพอจ้าวอี้มาวังฉือหนิง หลี่เชียนก็มาเจอแล้ว
เขาเห็นคนอื่นเป็นคนโง่หมดหรือ?
ชาติก่อนเขาก็รอดพ้นจากอันตรายแบบนี้งั้นหรือ?
เจียงเซี่ยนหัวเราะเยาะในใจ และส่งจ้าวอี้จากไป
หลี่เชียนวิ่งมาอยู่ตรงหน้านางเหมือนวันนั้น และทักทายนางด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ท่านหญิงเจียหนาน บังเอิญมากเลย! คิดไม่ถึงว่าพวกเราจะเจอกัน สองวันนี้ทำไมไม่เห็นซื่อจื่อชินเอินกงเข้าวังเลย? หลังจากที่เคยเจอกันครั้งที่แล้ว พวกเรายังไปดื่มเหล้าด้วยกันด้วย เขาคอแข็งใช้ได้เลยจริงๆ ข้ายังมีเรื่องอยากขอร้องเขา! เสียดายที่หลายวันนี้ต้องมาเข้าเวรในวังทุกวัน จึงไม่มีเวลาไปหาเขา...”
เจียงเซี่ยนไม่สนใจเขาด้วยซ้ำ
คนๆ นี้หน้าด้านมาก ขอเพียงเจ้าตอบไป เขาก็สามารถพูดกับตนเองต่อไปคนเดียวได้ โดยไม่สนว่าเจ้าจะฟังหรือไม่ แต่เขาต้องพูดให้จบให้ได้
น่าเสียดายที่ไป๋ซู่ไม่รู้
และรู้สึกว่ายากมากที่จะได้เจอคนที่สดใสร่าเริง แล้วก็คุยสนุกเหมือนหลี่เชียน
นางยิ้มและเอ่ยว่า “เจ้าหาซื่อจื่อชินเอินป๋อมีธุระอะไรหรือ? หลายวันนี้เขาไม่เข้าวัง เจ้าจะหาก็ต้องไปหาเขาที่จวนของเขา”
“แบบนี้นี่เอง!” หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม บนหน้าเผยความลำบากใจออกมาเล็กน้อย แล้วเอ่ยว่า “ความจริงแล้วข้าอยากขอให้ซื่อจื่อชินเอินป๋ออกหน้าช่วยข้าเรื่องหนึ่ง?” เขาพูดอยู่ก็ยิ้มอย่างเกรงใจ และเอ่ยว่า “แต่ว่า...หากท่านหญิงยอม ท่านหญิงช่วยข้าออกหน้าก็เหมือนกัน...”
“ท่านหญิง?” ไป๋ซู่มองไปทางเจียงเซี่ยนอย่างงุนงง
เจียงเซี่ยนโกรธเป็นอย่างมาก
นางก็รู้ว่าคนๆ นี้เอ่ยปากก็ไม่ใช่เรื่องดี!
“หลายวันนี้ข้ามีธุระ เกรงว่าคงช่วยอะไรองครักษ์หลี่ไม่ได้” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างเฉยเมย “ยิ่งกว่านั้นเรื่องที่ซื่อจื่อชินเอินป๋อทำได้ เฉิงเอินกงทำได้ดีกว่า แทนที่จะเจ้าจะไปหาซื่อจื่อชินเอินป๋อสู้ไปหาเฉิงเอินกงดีกว่า”
นางมองไป๋ซู่ครั้งหนึ่ง ส่งสัญญาณให้ไป๋ซู่ไม่ต้องสนใจเขา และกลับวังไป
ไป๋ซู่ลังเลอยู่ชั่วครู่
หลี่เชียนก็เอ่ยแล้วว่า “ท่านหญิง คือแบบนี้ขอรับ หลายวันก่อนข้าเป็นแขกที่จวนเฉิงเอินกง เด็กรับใช้ของซื่อจื่อซินเซียงโหวไม่ระวังทำชาหกใส่เสื้อคลุมของข้า เฉิงเอินกงเลยให้เสื้อคลุมตัวใหม่ที่เขาเองไม่เคยใส่แก่ข้า เสื้อคลุมตัวนั้นเป็นนกยูงไหมทอง ว่ากันว่าเป็นของบรรณาการจากต่างแดน มีเงินก็ซื้อไม่ได้ ตอนนั้นข้าไม่รู้ ตอนกลางคืนดื่มหนักไป ตอนเช้าก็ตื่นเช้าเกินอีก แล้วก็รีบๆ ไม่ได้ดูให้ดี คว้าติดมือมาแล้วก็รีบมาเข้าเวรในวัง คิดไม่ถึงว่าจะถูกผู้บังคับบัญชาของข้าเห็นเข้า และจะยืมไปใส่สองวันให้ได้ ข้าปฏิเสธไม่ได้จึงยอมให้ ปรากฏว่าเมื่อวานซืนเขาคืนเสื้อคลุมให้ข้า บนเสื้อคลุมกลับไหม้เป็นรู เดิมทีข้าคิดว่าซื้อใหม่สักตัวก็ได้แล้ว ถึงได้รู้ว่าทั้งเมืองหลวงซื้อไม่ได้เลยสักตัว เพื่อนองครักษ์ที่เข้าเวรด้วยกันเสนอความคิดมาให้ข้าว่า ให้ข้าเอาไปปะชุนที่ฝ่ายซักล้าง แต่ฝ่ายซักล้างนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะยอมรับทุกคน อย่างน้อยเพื่อนของข้าคนนั้นก็ถือว่ามาจากตระกูลที่มีความดีความชอบแล้วเช่นกัน คนของฝ่ายซักล้างก็ไม่สนใจ อย่างไรข้าก็ไม่อาจขอให้เฉิงเอินกงเอาไปปะชุนให้ข้าได้กระมัง? คนอื่นข้าก็ไม่ค่อยสนิท จึงอยากขอให้ซื่อจื่อชินเอินป๋อ...”
-------------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 031

บทที่ 31 เข้าไปเอง
เจ้าคนสารเลวนี่คิดจะทำอะไร?
เจียงเซี่ยนจ้องหลี่เชียนอย่างเย็นชา
นกยูงไหมทองนะ!
ตอนนี้นกยูงไหมทองเป็นของไร้ค่าไปทั่วทุกที่แล้วงั้นหรือ?
ยังเอาเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างอีก
อยากบอกว่าตัวเขาเองรู้ความผิดปกติของนางแล้วหรือ? แถมยังคิดจะใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างข่มขู่นางด้วย?
ไม่ว่าเป็นจะอย่างแรกหรืออย่างหลัง นางก็จะไม่รับทั้งนั้น!
เจียงเซี่ยนยืดหลังตรง
แต่ไป๋ซู่กลับไม่รู้สึกถึงความผิดปกติของเจียงเซี่ยนแต่อย่างใด นางได้ยินแล้วก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “นี่มันเรื่องอะไรกัน จำเป็นต้องรบกวนให้ซื่อจื่อชินเอินป๋อไปบอกด้วย เดี๋ยวข้าให้นางในข้างกายข้าไปให้เจ้าก็ได้” แล้วถาม “เจ้าได้นำเสื้อคลุมมาด้วยหรือไม่?”
หลี่เชียนรีบคารวะไป๋ซู่ “ขอบคุณท่านหญิงมาก ขอบคุณท่านหญิงมาก ก่อนหน้านี้ข้าก็ไม่มั่นใจว่าซื่อจื่อชินเอินป๋อจะเห็นแก่ข้าเหมือนกัน จึงไม่ได้นำเสื้อคลุมมาด้วย แต่พรุ่งนี้ข้าหยุด หากท่านหญิงสะดวก ข้าจะส่งรถม้าไปรับแม่นมที่อยู่ข้างกายท่านไป ท่านว่าดีหรือไม่?”
ความซาบซึ้งระบายอยู่เต็มหน้าเขา เขาลุกขึ้นแล้วก็คารวะเจียงเซี่ยน พลางเอ่ยว่า “ขอบคุณท่านหญิงมาก”
สีหน้านั้นอยากให้จริงใจแค่ไหนก็จริงใจเท่านั้น น้ำเสียงนั้นอยากให้นอบน้อมแค่ไหนก็นอบน้อมเท่านั้น
เจียงเซี่ยนเบ้มุมปาก
เจ้าเสแสร้งกับข้าไปเถอะ!
ข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะเสแสร้งไปได้สักกี่น้ำ?
ชาติก่อนข้าโง่เอง จึงถูกเจ้าหลอก ทว่าชาตินี้เจ้าเลิกคิดที่จะหลอกข้าอีกครั้งไปได้เลย
เจ้าอยากหลอกใครก็ไปหลอกคนนั้น!
เจียงเซี่ยนหันตัวแล้วไปทางวังฉือหนิง
หลี่เชียนตะโกนใส่นางอยู่ข้างหลังนางว่า “ท่านหญิง พรุ่งนี้ข้าเอาขนมกุหลาบของศาลเจ้ากูเส่ามาให้ท่านดีหรือไม่?”
เจียงเซี่ยนหยุดฝีเท้า หลับตาลง
ภาพในชาติก่อนที่หลี่เชียนถือดาบที่เลือดยังหยดอยู่ คุกเข่าอยู่ตรงหน้านาง และบังคับให้นางแต่งตั้งเขาเป็นโหวปรากฏขึ้นในความทรงจำของนางอีกครั้ง
นางค่อยๆ หันตัวไป นัยน์ตากลมโตที่สดใสเบิกโต หางตางอนขึ้นเล็กน้อย ในความเอาแต่ใจปนความเย่อหยิ่งอยู่อย่างเบาบาง
“พรุ่งนี้เจ้าจะไปฝ่ายซักล้างหรือ?” เจียงเซี่ยนเอ่ย “ข้ายังไม่เคยไปเลย ไม่รู้ว่าที่นั่นสนุกหรือไม่? ข้าคิดว่าพรุ่งนี้จะตามเจ้าไปเปิดหูเปิดตาสักหน่อยเป็นอย่างไร?”
หลี่เชียนสูดหายใจเข้าลึก
ในที่สุดเรื่องนี้ก็สำเร็จแล้ว
“ข้าก็ไม่เคยไปเหมือนกัน” เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มสดใสและสว่างไสวเหมือนเช่นเคย “หากมีท่านหญิงไปเป็นเพื่อน ต้องสนุกมากอย่างแน่นอน”
“งั้นก็ตกลงตามนี้แล้วกัน!” เจียงเซี่ยนก็ยิ้มเหมือนกัน ยิ้มอย่างไร้เดียงสา
ทว่าไป๋ซู่ที่สนิทกับนางกลับรู้สึกผิดปกติ
นางรั้งเจียงเซี่ยนไว้ และกระซิบข้างหูนางว่า “เป่าหนิง พวกเราออกจากวังตามใจชอบไม่ได้ หากถูกคนล่วงเกินจะทำอย่างไร? ไทฮองไทเฮาไม่มีทางยอม”
“วางใจเถอะ!” เจียงเซี่ยนตอบ แต่นัยน์ตากลับจ้องอยู่ที่หลี่เชียน และเอ่ยว่า “ทูลไทฮองไทเฮาว่าพวกเราอยากตามฝ่าบาทไปเที่ยวที่ภูเขาวั่นโซ่วก็ได้ หากไทฮองไทเฮาไม่อนุญาต ข้าก็มีวิธีของข้าเอง!”
“ไม่ได้!” ไป๋ซู่รีบเอ่ย “นี่มันโทษฐานหลอกลวงฝ่าบาท!”
เจียงเซี่ยนไม่ใส่ใจแม้แต่นิดเดียว
หลี่เชียนยิ้มอย่างสดใสมากขึ้น และเอ่ยกับเจียงเซี่ยนและไป๋ซู่เสียงดังว่า “ท่านหญิงทั้งสอง งั้นพวกเราก็ตกลงตามนี้ พรุ่งนี้เช้ายามซื่อ[footnoteRef:1]ข้ามารับพวกท่านดีหรือไม่?” [1:  ยามซื่อ = ช่วงเวลา 09.00-10.59 น.]
“ได้!” เจียงเซี่ยนพยักหน้า แล้วลากไป๋ซู่เข้าไปในประตูใหญ่ของวังฉือหนิงโดยไม่หันกลับมาอีก
หลี่เชียนมองเงาร่างของทั้งสองคนที่อยู่ไกลออกไป แล้วเดินออกจากวังอย่างสบายใจและมีความสุข และกลับตรอกหมวก
เซี่ยหยวนซีรอเขาอยู่ใต้ต้นฉัตรจีนต้นใหญ่หน้าตรอก
พอเห็นรถม้าของหลี่เชียน เขาก็โบกมือ
รถม้าจอดแล้ว เซี่ยหยวนซีก็กระโดดไปบนขึ้นรถม้า
หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ทำไม หวังไหวอิ๋นรออยู่ในห้องข้าจะเฝ้าดูและเร่งให้ข้าเขียนฎีกาให้ราชสำนักหรือ?”
“ใช่น่ะสิขอรับ!” เซี่ยหยวนซียิ้ม
หลี่เชียนก็ยิ้มเช่นกัน
ในรอยยิ้มเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย
คนอย่างพวกเขาพึ่งพาอาศัยคนที่สอบเข้าขุนนางหรือ?
ต่อให้สอบได้จวี่เหรินแล้วอย่างไร?
“พวกเราอ้อมตรอกไปรอบหนึ่ง” หลี่เชียนสั่งองครักษ์ที่ขับรถให้เขา
องครักษ์ขานรับ
ม้าเข้าไปในตรอกเล็กที่อยู่ข้างๆ
หลี่เชียนเอ่ยกับเซี่ยหยวนซีเสียงเบาว่า “ข้าคุยกับท่านหญิงเจียหนานแล้ว พรุ่งนี้นางจะตามข้าไปที่ฝ่ายซักล้าง เพราะไม่รู้ว่าถึงตอนนั้นนางจะพูดอะไรบ้าง ดังนั้นต้องเอาเสื้อคลุมนกยูงไหมทองตัวนั้นที่เตรียมไว้ไปด้วย”
เซี่ยหยวนซีขานรับเสียงเบา “ขอรับ” แล้วเอ่ยว่า “คุณชาย ความรู้สึกของท่านถูกต้อง คนที่เฝ้าจวนชินเอินป๋อส่งข่าวมาว่า หวังจ้านกับมารดาของเขาไม่รู้อยู่ที่ไหนตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว ยิ่งกว่านั้นเจียงลวี่ซื่อจื่อของจวนเจิ้นกั๋วกงก็ไม่ปรากฏตัวมาเดือนกว่าแล้ว คนที่ส่งไปกองบัญชาการต้าถงก็ตอบมาแล้วเหมือนกันว่าเจี่ยงลวี่ไม่อยู่ที่ต้าถง ช่วงนี้ค่ายทหารภูเขาตะวันตกก็เปลี่ยนผลัดป้องกันบ่อยเช่นกัน จนหากฎระเบียบอะไรไม่ได้ด้วยซ้ำ ข้าสั่งการลงไปแล้ว ไม่ว่าอย่างไรก็คิดหาทางเอารายชื่อขององครักษ์จนถึงสิ้นเดือนนี้มาให้ได้...”
หลี่เชียนตอบ “อืม” คำเดียว ใบหน้าที่ตีหน้าขรึมนั้นเย็นชาและจริงจัง แล้วเอ่ยเสียงทุ้มว่า “ก็คอยดูว่าจะได้ข่าวอะไรมาจากท่านหญิงเจียหนานบ้างหรือไม่” เขาพูดไปก็ลังเลอยู่ชั่วครู่ และเอ่ยว่า “ส่วนท่านพ่อ คิดหาทางให้หวังไหวอิ๋นอยู่กับเขาดีกว่า เอาไว้ใกล้จะจบเรื่องแล้วค่อยบอกเขา เขาจะได้ไม่กังวล”
เซี่ยหยวนซีขานรับ
หลี่เชียนกับเซี่ยหยวนซีกลับตรอกหมวกแล้ว เขาก็กลับมาระบายรอยยิ้มเต็มหน้าอีกครั้ง
แต่ไป๋ซู่กลับกำลังเป็นห่วงเจียงเซี่ยน “เป่าหนิง เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ตอนแรกเจ้าก็ออกไปกับหวังจ้านรอบหนึ่งแล้ว ตอนนี้จะออกไปกับหลี่เชียนที่ไม่รู้จักด้วยซ้ำอีก หากเกิดเรื่องขึ้นจะทำอย่างไร? เรื่องนี้ข้าตามใจเจ้าไม่ได้ หากพรุ่งนี้เจ้าออกไป ข้าจะทูลไทฮองไทเฮา” พอเอ่ยถึงตรงนี้ก็รู้สึกว่าน้ำเสียงเข้มงวดเกินไปแล้ว จึงเอ่ยว่า “ไม่ใช่ว่าข้าไม่ช่วยเจ้า เจ้าอยู่ในวัง เจ้าจะทำอย่างไรก็ได้ แต่ออกจากวัง...ไม่ได้...”
“งั้นพรุ่งนี้พวกเราก็ไปเที่ยวหอเหยียนชุนดีหรือไม่?” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างดื้อรั้น
ไป๋ซู่ร้อนใจจนตาแดง
ตอนเด็กๆ มีครั้งหนึ่งพวกนางเล่นซ่อนหากันที่หอเหยียนชุน เจียงเซี่ยนเดินไปซ่อนไป นางก็หาทั้งบ่าย สุดท้ายเจียงเซี่ยนหิวแล้ววิ่งออกมาเองถึงจบเกม
“ข้ามีธุระจริงๆ” เจียงเซี่ยนถอนหายใจ “เจ้าก็ช่วยข้าแค่ครั้งนี้แล้วกัน ต่อไปข้าก็จะอยู่ในวังดีๆ”
คนอื่นมองเห็นภัยอันตรายต่างก็จะหลบไป แต่หลี่เชียนกลับอาศัยคนที่มีฝีมือยอดเยี่ยมและใจกล้า เขาไม่เพียงแต่จะไปเฝ้าดูอยู่ข้างๆ อย่างนิ่งดูดายเท่านั้น ทว่าหากสนใจขึ้นมาก็จะเข้าไปร่วมด้วย
ครั้งที่แล้วที่เขาปรากฏตัวที่อุทยานหลวง นางก็น่าจะรู้สึกตัวแบบนี้ นางคิดแต่ว่าหลี่เชียนยังอายุน้อย และอาจจะต่างกับหลี่เชียนในอดีตบ้าง
นี่มันตรงกับคำพูดที่สืบทอดกันมาแต่โบราณว่า ‘ดูจากการกระทำในวัยเด็กก็รู้ได้ว่าจะเติบโตขึ้นมาเป็นคนแบบไหน’ จริงๆ
ทว่าในเมื่อเขาอยากเข้ามาร่วมด้วยก็เข้ามาเถอะ!
นางก็ไม่มีคนใช้พอดี
เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ้ม
นี่ก็ถือว่าเขาหาเรื่องใส่ตัวใช่หรือไม่?
เดิมทีนางก็แค่คิดจะสร้างความยุ่งยากให้ตระกูลหลี่ ให้โดนขัดขวางเล็กน้อย
แค่หวังให้เขารู้ว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่ อย่าตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อก็แล้วกัน
ทว่า...ตั้งแต่ไหนแต่ไรมานางไม่เคยให้คนทำงานเปล่าๆ
หากเขาทำได้ดี นางอาจจะปล่อยตระกูลหลี่ไป และตระกูลหลี่ก็ไม่จำเป็นต้องถูกทรมานสามปีเหมือนอย่างในชาติก่อนอีกแล้ว
นี่ก็ถือว่าเป็นสิ่งที่นางตอบแทนให้เขาเช่นกัน
ส่วนเขาจะมีความสามารถเอาไปได้หรือไม่นั้นก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตาของเขาเองแล้ว
เจียงเซี่ยนห่มผ้า แล้วก็หลับไปอย่างรวดเร็ว
-----------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 032

บทที่ 32 ค่อยๆ ลึก
วันรุ่งขี้น อีกหนึ่งเค่อ[footnoteRef:1]จะถึงยามซื่อ[footnoteRef:2] เจียงเซี่ยนก็ปรากฏตัวหน้าประตูเสินอู่ [1:  15 นาที]  [2:  เวลา 09:00-10:59]
นางสวมเสื้อคลุมยาวผ้าหังต้วน[footnoteRef:3]สีแดงและขาวกลางเก่ากลางใหม่ กระโปรงแปดจีบซึ่งชายชุดกระโปรงปักลายดอกเหมย ดอกกล้วยไม้ และต้นไผ่สีเขียวเหมือนหญ้า เส้นผมดำสนิทเกล้าเป็นมวยสองข้าง สวมดอกไม้ประดิษฐ์จากผ้าสักหลาดสีชมพูข้างละดอก หูเป็นต่างหูกานพลูเงินและทอง บนข้อมือเป็นกำไลเงินอันเล็ก และยังถือห่อผ้าสักหลาดสีน้ำเงินเข้มไว้ในมือห่อหนึ่งด้วย มองแวบเดียวดูเหมือนนางในที่ออกจากวังไปซื้อของ แต่คางที่เชิดขึ้นเล็กน้อย ท่าทางที่ตรง สง่างามราวกับต้นสน และฝีเท้าที่ว่องไวทว่ากลับไม่เสียความมั่นคงไปนั้น มองอย่างไรก็สุขุมและเย่อหยิ่ง ไม่มีท่าทีรับใช้คนแม้แต่นิดเดียว [3:  ผ้าหังต้วน ผ้าไหมที่เนื้อผ้าค่อนข้างหนา เรียบ และมันวาว ผลิตที่เมืองหังโจว]
หลี่เชียนทนไม่ไหว จึงหัวเราะออกมา
ท่านหญิงเจียหนานผู้นี้ คนอื่นสวมชุดพิธีการของฮ่องเต้ไม่เหมือนองค์รัชทายาท นางเกล้ามวยสองข้างก็ไม่เหมือนสาวใช้เช่นกัน
องครักษ์ที่เข้าเวรประตูเสินอู่รับป้ายคำสั่งในมือของนางไปดูแล้วดูอีก ก็เผยสีหน้าลำบากใจออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
เขาอดที่จะถอนหายใจไม่ได้ และรีบลงจากรถม้าอย่างรวดเร็ว
“พี่หยาง พี่หยาง” หลี่เชียนเรียกเสียงดังไปตลอดทาง “น้องสาวบุญธรรมร่วมสาบานในวังของข้าเอง” เขาเดินไปถึงตรงหน้าองครักษ์ และกดเสียงให้เบาลง พลางถือโอกาสยัดถุงเงินไป “นางเป็นคนเมืองหลวง แม่ของนางป่วยหนักอยู่ที่บ้าน ขอลากับกองพระราชสำนักแล้ว บังเอิญเมื่อวานข้ากลับไปเจอพอดี นางจึงขอให้ข้าพานางไปสักครั้ง พี่ชายก็หยวนๆ ให้หน่อยเถอะ”
องครักษ์ที่สกุลหยางมองเจียงเซี่ยนที่หน้าตาเคร่งขรึม แล้วก็มองหลี่เชียนที่ยิ้มอย่างอบอุ่น แล้วคืนป้ายคำสั่งให้เจียงเซี่ยน แล้วเอ่ยอย่างแข็งนอกอ่อนในว่า “พวกเจ้าอย่าก่อเรื่องอะไรขึ้นมา ถึงเวลานั้นข้ารับผิดชอบไม่ไหว”
“จะเป็นไปได้อย่างไรกันเล่า?” หลี่เชียนใช้ศอกดันองครักษ์ที่สกุลหยางอย่างสนิทสนม และเอ่ยอย่างคลุมเครือว่า “ท่านวางใจเถอะ จะไม่ทำพี่น้องอย่างท่านลำบากใจอย่างแน่นอน! ไว้วันมะรืนไปดื่มเหล้ากัน”
“ดื่มเหล้าน่ะไม่ต้องแล้ว” องครักษ์สกุลหยางเอ่ย “เจ้าอย่าก่อเรื่องขึ้นมาก็พอแล้ว!” สีหน้าผ่อนคลายลงไม่น้อย
หลี่เชียนคุยกับเขาอย่างอารมณ์ดีอีกเล็กน้อยถึงบอกลา และพาเจียงเซี่ยนไปที่รถม้าของเขา
เจียงเซี่ยนรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย
หลี่เชียนผู้นี้คุยได้กับทุกคนจริงๆ
ราวกับหลี่เชียนรู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ จึงหัวเราะเบาๆ พลางอธิบายกับนางว่า “เพราะวันนี้ต้องออกจากวังกับท่าน กลัวว่าจะมีปัญหา จึงทำความรู้จักกับองครักษ์ที่เฝ้าประตูวังวันนี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว”
เจียงเซี่ยนไม่เอ่ยสิ่งใด นางรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ
ตอนที่นางเป็นฮองเฮาก็พบแล้วว่าท้องพระคลังว่างเปล่า เหล่าขันทีอาวุโสก็ขูดรีดกันชั้นแล้วชั้นเล่า ขันทีและนางในใช้ชีวิตอย่างลำบาก ตอนที่ในท้องพระคลังมีของหายไป นางปราบไปหลายครั้งก็ไม่ได้ผล
ตอนนั้นก็แลดูวุ่นวายแล้ว เพียงแต่นางไม่อยากยอมรับเท่านั้นเอง
เจียงเซี่ยนยังอยู่ห่างจากรถม้าอีกหนึ่งธนู[footnoteRef:4] ก็มีเด็กสาวอายุสิบสองสิบสามปีกระโดดลงมาจากรถม้าของหลี่เชียน [4:  หนึ่งธนู หมายถึง ระยะที่ลูกธนูดอกหนึ่งสามารถยิงถึงได้ ประมาณ 120-150 ก้าว]
หลังจากนางยกบันไดลงมาจากรถม้าก็เข้ามาหาตรงหน้าด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และย่อตัวคารวะพลางเรียก “แม่นาง” แล้วยื่นมือมาจะประคองเจียงเซี่ยนขึ้นรถม้า
ชาติก่อนเจียงเซี่ยนก็รู้ว่าหากหลี่เชียนยอมก็สามารถกลายเป็นคนที่เอาใส่ใจ รอบคอบ ละเอียด และอดทนได้
นางเกาะเด็กสาวขึ้นรถม้า
เด็กสาวประคองให้นางนั่งลง และแนะนำตนเองด้วยรอยยิ้ม “ข้าชื่อเซียงเอ๋อร์ รับใช้อยู่ในบ้านของคุณชายตั้งแต่เด็ก บนรถมีชาต้าหงเผา ชาปี้หลัวชุน ชาเหล่าจวินเหมย และถ้วยชงชา แม่นางจะดื่มชาอะไร? หากไม่ชอบดื่มชา ยังมีน้ำกุหลาบ น้ำซิ่งเหริน ขนมถั่วแดง และขนมฝูหลิง”
นางหน้าตาสะสวย เปิดเผยผิวเล็กน้อย รอยยิ้มสดใส เสียงดังกังวาน มือไม้ก็คล่องแคล่วมากเช่นกัน นางสวมเสื้อคลุมยาวสีน้ำเงินพิมพ์ลายดอกสายน้ำผึ้งสีขาวทรงกลม ดูท่าทางคล่องแคล่ว
สาวใช้คนนี้เลือกมาได้ไม่เลวเลยทีเดียว
น่าจะเพราะชายหญิงต้องรักษาระยะห่างระหว่างกัน จึงตั้งใจพามารับใช้นางโดยเฉพาะ
เจียงเซี่ยนเอ่ย “ถ้าอย่างนั้นก็เหล่าจวินเหมยแล้วกัน!”
เซียงเอ๋อร์ขานรับอย่างดีใจ “เจ้าค่ะ”
หลี่เชียนขึ้นรถม้าแล้ว
รถม้าเริ่มเคลื่อนที่
หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “หากแม่นางมีอะไรไม่สะดวก ก็สั่งเซียงเอ๋อร์ได้”
เจียงเซี่ยนยิ้มเล็กน้อย และเอ่ยว่า “ข้าอยากหาสถานที่คุยกับเจ้าสักหน่อย”
หลี่เชียนคิดแล้วก็สั่งให้รถม้าไปทางตรอกหลัวถง
เจียงเซี่ยนเงียบ และนั่งอยู่ในรถม้าอย่างเรียบร้อย
แสงแดดข้างนอกส่องผ่านม่านหน้าต่างไหมสีเขียวขจีของรถม้าเข้ามา ใบหน้าของนางขาวราวกับกองหิมะในแสงสลัว
หลี่เชียนรู้สึกอึดอัด อยากพูดอะไรบางอย่าง หางตาปรายไปเห็นเซียงเอ๋อร์ที่นั่งขดตัวอยู่ท้ายรถ สุดท้ายจึงยังไม่เอ่ยอะไรทั้งนั้น
ทั้งสองเงียบตลอดทาง
จนกระทั่งลงมาจากรถ เจียงเซี่ยนถึงพบว่าที่นี่คือสวนดอกไม้หลังบ้านของบ้านหลังหนึ่ง ต้นหญ้าและต้นไม้เจริญงอกงาม บดบังแสงจากพระอาทิตย์ รอบด้านเงียบสงัดและไม่ได้ยินเสียงรอบข้างแม้แต่น้อย
หลี่เชียนพานางผ่านทางเดินแคบเข้าไปในอุโมงค์ประตูทรงกลมดุจพระจันทร์
ข้างอุโมงค์ประตูทรงกลมนั้นปลูกต้นดอกหอมหมื่นลี้ แม้จะเลยเวลาที่ดอกไม้ผลิบานไปแล้ว แต่ต้นไม้กลับยังคงเขียวชอุ่มและเจริญงอกงามเช่นเดิม
เดินต่อไปอีกเป็นเรือนหมิงขนาดสามห้องที่หน้าต่างเล็กๆ ทาสีแดงและเขียว
ในเรือนหมิงไม่มีคนรับใช้
ทั้งสองคนนั่งลงในเรือนหมิง หลี่เชียนถามนาง “ชาเหล่าจวินเหมยเหมือนเดิมหรือ?”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า
หลี่เชียนลุกขึ้นไปชงชาและเอ่ยว่า “ท่านออกมาคนเดียว ไม่เป็นไรหรือ?”
“ไม่เป็นไร” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างเฉยชา “เรื่องในวังมอบให้ท่านหญิงชิงฮุ่ยหมดแล้ว”
ดูเหมือนท่านหญิงชิงฮุ่ยเป็นหนึ่งในคนที่ท่านหญิงเจียหนานไว้ใจที่สุด
หลี่เชียนจดจำไว้ในใจ แล้วยกชามาวางตรงหน้าเจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนค่อยๆ ดื่มสองสามอึกแล้วเอ่ยว่า “ฝ่ายซักล้างนั้น ข้าคิดว่าพวกเราไม่ต้องไปแล้ว เสียเวลาเกินไป หากเจ้ามีเสื้อคลุมนกยูงไหมทองที่ต้องเอาไปปะชุนจริง ที่ข้ามีป้ายคำสั่งอยู่อันหนึ่ง เจ้าสั่งให้ใครเอาไปก็ได้ คิดว่าอย่างไรหลิวชิงหมิงก็ต้องไว้หน้าอย่างแน่นอน ส่วนข้านั้น จริงๆ แล้วที่ตามเจ้าออกมาเพราะมีเรื่องหนึ่งอยากให้เจ้าช่วย”
หลี่เชียนคิดว่าคนที่เรียกว่าเพื่อนต้องเคยทำเรื่องชั่วด้วยกัน เคยเห็นด้านที่แย่ที่สุดของทั้งสองฝ่ายและยังสามารถช่วยเหลือกันได้
แน่นอนว่าเขารีบตอบตกลง “ท่านหญิงสั่งมาได้เลย ขอเพียงข้าสามารถช่วยเหลือได้ ตายหมื่นครั้งก็ไม่ปฏิเสธ”
ตายหมื่นครั้งก็ไม่ปฏิเสธเสียด้วย!
เกรงว่าพอเขารู้ความจริงแล้วตอนหลังจะเสียใจเจียนตาย
เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ้ม และเอ่ยว่า “เจ้าคุ้นเคยกับพื้นที่ของเมืองหลวงหรือไม่?”
“ไม่ค่อยคุ้นขอรับ” หลี่เชียนไม่รู้ว่าทำไมนางถึงถามเช่นนี้ ทว่าหากนางถามก็ต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องที่นางจะขอร้องอย่างแน่นอน เขาครุ่นคิด สุดท้ายก็ยังตัดสินใจพูดความจริง
“ตรอกใต้เท้าเจิ้ง เคยได้ยินหรือไม่?” เจียงเซี่ยนรู้ว่าเขาจะต้องตกปากรับคำอย่างแน่นอน
เขาคนนี้มีปณิธานอันแรงกล้าที่จะมุ่งไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญและไร้ความเกรงกลัว ถึงตอนที่นางถามเขา เขาจะไม่รู้ ตอนที่นางจะไป เขาก็จะคิดหาทางสอบถามให้ได้ว่าไปอย่างไร
“รู้จักขอรับ” หลี่เชียนเอ่ยอย่างไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียวอย่างที่คิดจริงๆ “เหมือนจะอยู่ใกล้ตรอกใต้เท้าสื่อ ห่างจากที่ทำการของทั้งหกกรมหนึ่งตรอก อยู่ข้างถนนหงส์แดง”
เจียงเซี่ยนกะพริบตา
คนๆ นี้ไม่รู้จริงๆ ด้วย
ความจริงแล้วตรอกใต้เท้าเจิ้งอยู่ใกล้กับตรอกใต้เท้าสื่อมากจริงๆ ทว่ามันใกล้กับวัดว่านหยวนมากกว่า อยู่หลังประตูวัดของวัดว่านหยวน หากเขารู้จริง ก็คงไม่เอ่ยว่าอยู่ข้างตรอกใต้เท้าสื่อ แต่จะเอ่ยว่าอยู่ประตูหลังของวัดว่านหยวนแทน
“ในวังมีนางในระดับสี่คนหนึ่งอาศัยอยู่ที่นั่น” เจียงเซี่ยนพึมพำ “ข้าอยากรู้สถานการณ์ทางฝั่งนาง แต่ก็ไม่อยากให้ใครรู้ว่าข้ากำลังสืบเรื่องนางอยู่...เจ้ามีวิธีอะไรหรือไม่?”
ในวังหลัง ระดับสี่ก็กุมอำนาจในการจัดสรรคนอันดับต้นๆ แล้ว
ขันทีที่เก่งที่สุดในเวลานี้ก็เพียงแค่ระดับสอง แถมยังได้รับการแต่งตั้งหลังจากเสียชีวิต ตลอดหลายปีนี้ราชวงศ์จ้าวก็มีเพียงคนเดียวเท่านั้น
-----------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 033

บทที่ 33 เตรียมตัว
สายตาที่หลี่เชียนมองเจียงเซี่ยนเริ่มมีความลุ่มลึกขึ้นมาเล็กน้อยแล้วจริงๆ
แต่เจียงเซี่ยนก็เหมือนไม่รู้สึกถึงความแตกต่างของหลี่เชียน นางนั่งอย่างเรียบร้อยอยู่ตรงนั้น ผิวพรรณละเอียดเกลี้ยงเกลา สายตาใสแจ๋ว สีหน้าสุขุมเยือกเย็น น่าเกรงขามและน่าเคารพ
หลี่เชียนมองอยู่ ความคิดก็เบนไปที่เรื่องอื่นทันที
นางอายุน้อยขนาดนี้ก็แสดงพลังออกมาเช่นนี้ พอร่างกายของนางเติบโตมากขึ้นแล้ว ไม่รู้จะหน้าตาเป็นอย่างไร
โดยเฉพาะอย่างยิ่งจมูกที่สูงโด่งและสวยงามของนางนั้น ทำให้ใบหน้าที่เดิมทีเพียงแค่สวยงามของนางกลายเป็นฉายความสง่าผ่าเผยออกมาเล็กน้อย และหน้าตาที่ธรรมดาก็กลายเป็นหน้าตาดีมากแล้ว
ไม่รู้ว่าจมูกนี้เหมือนใคร?
จ้าวอี้?
จมูกของเขาก็โด่งเหมือนกัน ทว่าเพียงแค่สวยงาม
ไทฮองไทเฮา?
ถึงแม้เวลาจะล่วงเลยไปแล้ว แต่ก็มองความสวยออก
จมูกของหวังจ้านเหมือนไทฮองไทเฮา
งั้นก็เหมือนคนของตระกูลเจียงแล้ว
น่าเสียดายครั้งที่แล้วตอนที่เจอเจิ้นกั๋วกงไม่ได้ตั้งใจมอง เจียงลวี่ก็ไม่รู้ว่าไปไหนเสียแล้ว...
เขาเหม่อลอยอยู่ตรงนั้น แต่เจียงเซี่ยนกลับสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางโกรธเป็นอย่างมาก
นางคิดถึงชาติก่อนทุกครั้งที่ตนเองปรึกษาเรื่องใหญ่ในราชสำนักกับเขา เขาก็วางท่าแบบนี้...ไม่พูดอะไรนานมาก พอพูดออกมาก็เป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับหัวข้อสนทนา แล้วถึงจะอ้อมไปยังหัวข้อสนทนาที่จะพูดอีกครั้ง เขาก็พูดจานอกเรื่องไปหมด ทั้งสองคนจำเป็นต้องปรึกษาและตัดสินใจกันใหม่อีกครั้ง สุดท้ายก็ถูกเขาปรับเปลี่ยนจนต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง และไม่เหมือนกับความคิดของนาง
เขาคงจะนิสัยเสียแบบนี้ตั้งแต่เด็กแล้ว!
เมื่อก่อนนางอดทนเพื่อแคว้น แล้วทำไมเวลานี้นางต้องอดทนด้วย?
ถ้วยชาของเจียงเซี่ยนกระแทกลงบนโต๊ะชาเสียงดัง
นางลุกขึ้นยืนทันที และหยิบห่อผ้าสักหลาดข้างกายขึ้นมาเหมือนจะจากไป
“อย่า อย่า อย่า” หลี่เชียนได้สติกลับมา และก้าวเข้ามาขวางเจียงเซี่ยนอย่างรวดเร็ว พลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ทำไมท่านถึงนิสัยแย่แบบนี้? ข้าแค่กำลังคิดหาทาง ท่านก็จะไปแล้ว นางในระดับสี่ ไม่ใช่นางในของวังเฉียนชิงก็ต้องเป็นวังคุนหนิงหรือวังฉือหนิงแล้ว วังฉือหนิงนั้นไม่ใช่ว่าท่านเอ่ยเพียงแค่คำเดียวก็ทำได้ ส่วนวังเฉียนชิงหากท่านอยากไปสืบ นั่นก็ไม่ง่ายนัก เช่นนั้นก็เป็นคนของวังคุนหนิงแล้ว ทำให้ท่านลำบากเช่นนี้ ข้าเดาว่าน่าจะเป็นคนที่อยู่ข้างกายไทเฮา เรื่องนี้เดิมทีผู้หญิงก็ละเอียดกว่าผู้ชายอยู่แล้ว แตะเพียงนิดเดียวก็ส่งผลต่อสถานการณ์ทั้งหมด ข้ายังไม่เคยทำความรู้จักกับผู้หญิง อย่างไรก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ต้องไตร่ตรองให้ถี่ถ้วน”
เจียงเซี่ยนมองเขา สายตาใสแจ๋ว สีหน้าจริงใจ นางรู้สึกว่าเขาไม่ได้โกหก จึงค่อยๆ นั่งลงอีกครั้ง
หลี่เชียนถอนหายใจอย่างโล่งอก
แต่พอถอนหายใจออกมา เขาก็เริ่มรู้สึกว่าตนเองผิดปกติเล็กน้อย
เขาอยากอาศัยท่านหญิงเจียหนานสืบเรื่องราวสักเล็กน้อย จึงอยากผูกมิตรกับนาง ทว่านั่นก็ควรจะเป็นความสัมพันธ์ที่เท่าเทียมกันหรือมองจากข้างบนลงมาข้างล่างถึงจะสามารถทำให้พวกเขาให้ความสำคัญกับเขาได้ เขาทำแบบนี้ต่อหน้านางแทบจะเป็นการประจบประแจง...จะให้ท่านหญิงเจียหนานได้เปรียบตั้งแต่ต้นได้อย่างไร ต่อไปยังจะพูดจากันดีๆ ได้หรือ!
หลี่เชียนหงุดหงิดเล็กน้อย
แต่เขาเป็นคนใจกว้างมาโดยตลอด และคิดว่าในเมื่อเรื่องราวเป็นเช่นนี้แล้ว ไปคิดมากอีกก็ไร้ประโยชน์เช่นกัน จึงจำเป็นต้องเตือนสติตนเอง และกู้สถานการณ์กลับมา
เขานั่งลงบนเก้าอี้ไท่ซือข้างเจียงเซี่ยน พอหันหน้าไปก็เห็นใบหน้าด้านข้างที่เค้าโครงสวยงามของเจียงเซี่ยน โดยเฉพาะอย่างยิ่งจมูกที่สวยเหมือนภูเขาที่ทอดตัวต่อกันนั้น หัวใจของเขาอุ่นวาบขึ้นมา อยากถามนางมากว่าจมูกนี้เหมือนใคร ทว่ายังดีที่เพิ่งจะเตือนตนเองไป พออ้าปากก็นึกถึงเรื่องเมื่อครู่ แล้วกลืนคำพูดนี้ลงไป...
หลี่เชียนตั้งสติ ดื่มชาไปสองสามอึก และเอ่ยว่า “ท่านหญิง รู้อะไรบ้างหรือ?”
เจียงเซี่ยนคิดว่าตนเองตอบเขาไปตามตรงแบบนี้ไม่ได้
ชาติก่อนเวลาที่หลี่เชียนคุยกับนางมักจะชอบอ้อมไปอ้อมมา ทุกครั้งที่นางนึกถึงก็โกรธเป็นอย่างมาก ทว่าพอนางใจเย็นลง นางก็จำเป็นต้องยอมรับว่าวิธีนี้ของเขานับว่าเยี่ยมยอด ทั้งสามารถหลอกล่อศัตรูได้ และยังสามารถควบคุมจังหวะและทิศทางในการพูดได้ด้วย
“ข้าว่าให้คนเอาเสื้อคลุมนกยูงไหมทองของเจ้าตัวนั้นไปปะชุนที่ฝ่ายซักล้างสักหน่อยดีกว่า” นางค่อยๆ เอ่ย “อย่าเห็นว่าข้าเดินออกมาจากประตูเสินอู่อย่างง่ายดายเช่นนี้และคิดว่าคนในวังโง่กันหมด เพียงแค่เวลาที่ทุกคนพูดมักจะต้องคิดทบทวนว่าคำนี้พูดออกไปแล้วเป็นผลดีกับตนเองหรือไม่ คนที่ล่วงเกินไปแล้วรับผิดชอบไหวหรือไม่ บางครั้งถึงจะเป็นการหลอกตนเองก็ต้องปิดหูปิดตาไว้ ไม่งั้นทั้งสองฝ่ายจะคบหากันได้อย่างไรล่ะ? เจ้าหาคนที่ความสูงใกล้เคียงกับข้าแต่งตัวเป็นข้าแบบนี้สักคน แล้วเอาป้ายคำสั่งของข้าไปฝ่ายซักล้างดีกว่า!”
หลี่เชียนรู้สึกว่าคำพูดของเจียงเซี่ยนน่าสนใจมาก เขาจึงเอ่ยอย่างสนใจมากว่า “ไม่คิดว่าในวังยังซับซ้อนเช่นนี้ด้วย ไม่แปลกที่ท่านกล้าออกจากวัง เช่นนั้นเคยถูกจับได้หรือไม่? ไทฮองไทเฮาไม่พิโรธหรือ? ท่านออกจากวังบ่อยหรือไม่? หากท่านหญิงชิงฮุ่ยถูกจับได้แล้ว จะมีปัญหาหรือไม่...”
เจ้าคนสารเลวนี่ เริ่มพูดจาเหลวไหลอีกแล้ว
จับได้หรือไม่เกี่ยวอะไรกับเขาด้วย?
เจียงเซี่ยนขี้เกียจที่จะสนใจเขา จึงคิดแต่จะขัดจังหวะเขา และเอ่ยว่า “เจ้ามีคนแบบนี้หรือไม่? หากไม่มี พวกเราคงต้องค่อยนัดเวลากันวันหลังแล้ว วันนี้ข้าต้องกลับไปก่อนยามโหย่ว[footnoteRef:1]” [1:  ยามโหย่ว = ช่วงเวลา 17.00-18.59 น.]
หลี่เชียนรีบจบการสนทนา และเรียกคนที่ชื่ออวิ๋นหลินเข้ามาจัดการเรื่องนี้
เจียงเซี่ยนเคยได้ยินเรื่องคนๆ นี้
หลังจากหลี่เชียนควบคุมภาคตะวันตกเฉียงเหนือ คนๆ นี้ก็เป็นแม่ทัพด่านจวีหย่ง และเป็นขุนนางคนสนิทของหลี่เชียน
นางอดที่จะสังเกตอวิ๋นหลินมากหน่อยไม่ได้
เป็นบุรุษที่หน้าตาหล่อเหลา รูปร่างปานกลางทว่ารูปร่างกลับผอมบาง ริมฝีปากหนาเล็กน้อย ดูเหมือนคนเงียบขรึม
เจียงเซี่ยนให้หลี่เชียนเรียกเซียงเอ๋อร์เข้ามา และเอ่ยว่า “ข้าจะเปลี่ยนเสื้อผ้า”
หลี่เชียนยังคงงงเล็กน้อย และโน้มน้าวนางทางอ้อมด้วยรอยยิ้ม “เสื้อผ้าชุดนี้ของท่านกำลังดี เดินออกไปก็ไม่สะดุดตา...”
เมื่อก่อนแม่นมฟางมักจะไปคารวะไทฮองไทเฮา เจียงเซี่ยนกลัวจะเจอคนที่อยู่ข้างกายคนสกุลฟางและถูกจำได้ จนแหวกหญ้าให้งูตื่น
นางมองหลี่เชียนอย่างเย็นชาครั้งหนึ่ง
บางทีกฎในวังอาจจะเข้มงวด
หลี่เชียนลูบคางอย่างไม่ค่อยสบายใจนัก พลางหาข้ออ้างให้เจียงเซี่ยน และเรียกเซียงเอ๋อร์เข้ามา
เซียงเอ๋อร์ปล่อยม่านของห้องตะวันออกของเรือนหมิง และช่วยเจียงเซี่ยนเปลี่ยนเสื้อผ้า
เครื่องประดับบนตัวเจียงเซี่ยนหายไปหมดแล้ว นางเปลี่ยนเป็นชุดผ้าดิ้นยาวเนื้อหยาบธรรมชาติปักลายนกกางเขนสีฟ้า บนศีรษะใช้ผ้าฝ้ายเนื้อละเอียดสีเดียวกันพันเอาไว้ นางก้มหน้าลงและเผยให้เห็นใบหน้าเพียงครึ่งล่างที่ขาวผุดผ่อง ปากซีดเหมือนดอกท้อ ราวกับภาพทิวทัศน์ในฤดูใบไม้ผลิ นึกไม่ถึงว่าจะเผยบรรยากาศสีชมพูของฤดูใบไม้ผลิออกมาได้มากถึงเพียงนี้
หลี่เชียนมองอยู่ก็อึ้งไป
เจียงเซี่ยนเห็นแล้วก็ครุ่นคิดเล็กน้อยอยู่ชั่วครู่ และอธิบายว่า “มีคนมากมายรู้จักข้า ข้าไม่รู้จักพวกเขา อย่างไรก็ระวังไว้หน่อยจะดีกว่า”
หลี่เชียนตอบด้วยรอยยิ้มว่า “ใช่” แล้วสูดหายใจลึก ปล่อยความรู้สึกนี้ไป
เจียงเซี่ยนถึงเอ่ยว่า “วันนี้ข้าต้องไปดูที่ตรอกใต้เท้าเจิ้งกับเจ้าสักหน่อย จะดีที่สุดหากเจออะไร ถ้าไม่เจออะไรเลยก็จำเป็นต้องรบกวนให้คนของเจ้าช่วยจับตาดูบ้านหลังนั้นทั้งวันทั้งคืน ไม่ว่ามีความเคลื่อนไหวอะไรก็ไปรายงานข้าจะดีที่สุด”
เดิมทีหลี่เชียนก็รู้สึกว่าสถานการณ์ในเมืองหลวงในเวลานี้ไม่ชัดเจนอยู่แล้ว บุ่มบ่ามไปใกล้ชิดข้างกายเฉาไทเฮาเช่นนี้ ก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก ทว่าเขาอยากไปมาหาสู่กับเจียงเซี่ยนบ่อยๆ ก็ย่อมต้องรับปากอย่างอารมณ์ดีมาก จึงเอ่ยว่า “อยากสืบสถานการณ์ของเรือนด้านในหรือ?”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า และเอ่ยว่า “เจ้ามีแผนการอะไรที่จะสามารถแอบเข้าไปในเรือนด้านในได้หรือไม่?”
นั่นก็ต้องวิชาตัวเบาดีพอ
ไม่ใช่ว่าข้างกายเขาไม่มีคนแบบนี้ แต่คนพวกนั้นเป็นหนึ่งในไพ่ตายของเขา เวลานี้เอาออกมาใช้แล้ว ต่อไปจะทำอย่างไร?
หลี่เชียนลังเลอยู่ชั่วครู่ แล้วถามเจียงเซี่ยน “ท่านอยากเข้าไปในเรือนด้านในหรือ?”
-----------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 034

บทที่ 34 ร่วมทาง
“เข้าไปหรือไม่นั้นไม่สำคัญ” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ถึงเวลานั้นพวกเจ้าหาของมาให้ข้าก็พอ”
เรื่องนี้จัดการง่าย!
หลี่เชียนรับปากอย่างเต็มปากเต็มคำ เพียงชั่วพริบตาก็เปลี่ยนเป็นชุดผ้าไหมลู่[footnoteRef:1]สีน้ำเงินเข้มที่ตระกูลมั่งคั่งในเมืองหลวงมักจะสวมใส่ในฤดูนี้ เขาทิ้งเซียงเอ๋อร์ไว้ แล้วขึ้นรถม้าไปตรอกใต้เท้าเจิ้งกับเจียงเซี่ยน [1:  ผ้าไหมลู่ ผ้าไหมที่ผลิตที่มณฑลซานซี]
เจียงเซี่ยนถึงได้รู้ว่าสถานที่ที่พวกเขาหยุดพักเมื่อครู่คือเรือนด้านหลังของโรงน้ำชาแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ที่ตรอกหลัวถง
โรงน้ำชานั้นมีพื้นที่ประมาณหนึ่งหมู่[footnoteRef:2] สูงสองชั้น สร้างแบบเจดีย์ เช้าตรู่ก็มีคนไปมาตลอดแล้ว ธุรกิจเจริญรุ่งเรือง [2:  1 หมู่ = 666.67 ตร.ม.]
ไม่รู้ว่านี่เป็นสถานที่ที่หลี่เชียนหามาเพื่อคุยกันชั่วคราวหรือเป็นฐานที่มั่นของตระกูลหลี่?
เจียงเซี่ยนแอบคิดในใจ และเห็นว่าหลังจากพวกเขาออกจากตรอกหลัวถงแล้วก็มีรถม้าคันหนึ่งตามอยู่ข้างหลังพวกเขา
นางมองหลี่เชียนครั้งหนึ่ง
หลี่เชียนยิ้มพลางอธิบายว่า “เป็นคนที่มาช่วยทำงาน”
เจียงเซี่ยนไม่ถามอะไรเพิ่มอีก
แต่หลี่เชียนกลับวางท่าคุยกับนาง แล้วเอ่ยว่า “ท่านต้องการหาสิ่งใดหรือ?”
เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ้ม และเอ่ยว่า “เจ้าไปถึงก็รู้แล้ว” แล้วพิงหมอนอิงใบใหญ่ของรถม้าหลับตาพักผ่อน
หลี่เชียนไม่อาจถามต่อไปได้อีก คิดแล้วคิดอีกก็เดาไม่ถูกว่าเจียงเซี่ยนต้องการหาอะไร
ประมาณครึ่งชั่วยาม พวกเขาก็ถึงตรอกใต้เท้าเจิ้งแล้ว
ในความทรงจำของเจียงเซี่ยน ตอนที่เฉาไทเฮายังมีชีวิตอยู่ คนสกุลฟางก็เหมือนพวกขันทีที่กุมอำนาจในวัง ซึ่งแอบซื้อบ้านไว้ข้างนอก บางทีอาจจะยังเกรงกลัวเฉาไทเฮาอยู่ นางจึงเลือกบ้านที่ตรอกใต้เท้าเจิ้งที่ค่อนข้างเปล่าเปลี่ยวและเงียบสงบหลังวัดว่านหยวน
เจียงเซี่ยนก็มาเป็นครั้งแรก
ทว่านางสืบมาอย่างชัดเจนแล้ว
เรือนด้านนอกของคนสกุลฟางคือบ้านหลังที่สามนับจากทางตะวันออกไปตะวันตกของตรอกใต้เท้าเจิ้ง
นางให้รถม้าค่อยๆ แล่นผ่านตรอกใต้เท้าเจิ้งไป เหมือนบังเอิญผ่านมา แล้วแง้มม่านของรถม้ามองออกไปข้างนอก
นั่นเป็นเรือนหลังเล็กที่แบ่งเป็นสองส่วนเหมือนตัวอักษร ‘รื่อ’[footnoteRef:3] ประตูหรูอี้ทาสีแดงกลางเก่ากลางใหม่ กำแพงด้านนอกหลุดลอกเล็กน้อย แต่ต้นฉัตรจีนโบราณที่ยื่นออกมาเหนือกำแพงกลับมีใบไม้หนาแน่น เจริญงอกงาม และเขียวชอุ่ม ดูมีอายุประมาณหนึ่งแล้ว ทั้งเรือนเผยความเงียบสงบที่เรียบง่ายและโบราณออกมา ดูท่าทางไม่ธรรมดาเลยทีเดียว [3:  รื่อ = 日]
หลี่เชียนมองนางสำรวจรอบด้านอย่างเงียบๆ จนกระทั่งรถม้าแล่นออกจากตรอกใต้เท้าเจิ้งแล้วจอดลงหน้าประตูร้านขายของชำแห่งหนึ่งริมถนน เขาถึงยิ้มพลางเอ่ยว่า “ที่นี้ก็คงบอกข้าได้แล้วกระมังว่าท่านกำลังตามหาสิ่งใด?”
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับเอ่ยว่า “เจ้ารู้ว่าสิ่งที่ข้าต้องการหาคือบ้านไหนแล้วหรือ?”
นี่นางกำลังทดสอบเขาใช่หรือไม่?
หลี่เชียนยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ และเอ่ยว่า “บ้านหลังที่สามนับจากทางตะวันออกไปตะวันตก ใต้ชายคาประตูหรูอี้มีรังนกนางแอ่นที่ว่างเปล่าอยู่”
นางไม่เห็นรังนกนางแอ่น
เจียงเซี่ยนยิ้มเล็กน้อย
คิดว่าหลี่เชียนจะต้องไม่ทำให้นางผิดหวังอย่างแน่นอน
“เจ้าช่วยหาผู้หญิงท้องให้ข้าคนหนึ่ง” นางเอ่ยอย่างเงียบๆ “ข้าไม่รู้ว่านางคนนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร หากพวกเจ้าเจอแล้วก็อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น แค่บอกข้าว่านางคนนั้นลักษณะหน้าตาเป็นอย่างไรก็พอแล้ว”
นางไม่เชื่อหรอก จ้าวอี้เป็นฮ่องเต้และเติบโตใต้จมูกของเฉาไทเฮา เขาไม่ได้มีโอกาสออกจากวังมากไปกว่านาง
งั้นผู้หญิงคนนี้ก็ต้องเป็นนางในในวังอย่างแน่นอน
ขอเพียงรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร นางก็มั่นใจว่าจะหาตัวมาได้!
หลี่เชียนได้ยินแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก กลายเป็นรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาในทันใด
สตรีที่สามารถถ่ายทอดสายเลือดของบรรพบุรุษให้ครอบครัวของสามีได้ นั่นเป็นเรื่องมงคลเหนือสิ่งอื่นใด ต่อให้มาจากตระกูลที่ไม่ดี เมื่อมีความดีความชอบที่สืบทอดทายาทนี้แล้ว ชั่วชีวิตนี้ก็มีที่ที่พึ่งพาได้แล้ว นอกเสียจากว่าตระกูลของเด็กคนนี้มีปัญหามาก
ท่านหญิงเจียหนานเกิดมาร่ำรวย เติบโตในวังหลวง หากเป็นลูกของจวนเจิ้นกั๋วกง นางก็ไม่มีสิทธิมาควบคุม...
เด็กคนนี้เป็นลูกของฮ่องเต้งั้นหรือ?
ทว่าถึงจะเป็นเช่นนี้ ข้างบนยังมีไทฮองไทเฮา แล้วก็ไทเฮา ทั้งสองท่านต่างไม่พูดอะไร แล้วนางออกหน้าทำไมล่ะ?
บางทีอาจจะเป็นเพราะท่านหญิงเจียหนานมีใจให้ฮ่องเต้?
พอคิดถึงความเป็นไปได้นี้ ในใจของหลี่เชียนก็รู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์
เขาคิดว่าด้วยฐานะและจิตใจของท่านหญิงเจียหนาน ถึงฮ่องเต้จะแอบเลี้ยงลูกไว้ข้างนอก นางก็ไม่น่าจะมาหาด้วยตนเองแบบนี้...เด็กที่เกิดนอกวังเช่นนี้ ยิ่งไม่ต้องสนว่าเฉาไทเฮาจะยอมรับหรือไม่ แม้แต่กรมวังก็ไม่มีทางบันทึกชื่อของเด็กคนนี้ลงในบันทึกลำดับการสืบเชื้อสายประจำราชวงศ์ให้ปะปนกับสายเลือดของราชวงศ์อย่างง่ายดาย และต่อให้หลังจากนี้ฮ่องเต้ไม่มีลูกชายสืบทอดบัลลังก์ กรมวังก็จะยอมยกลูกชายของอ๋องอื่นให้เป็นรัชทายาท แต่ไม่มีทางให้เด็กคนนี้สืบทอดบัลลังก์ และองค์ชายที่ไม่มีสิทธิในการสืบทอดบัลลังก์ ต่อให้เขาเก่งทั้งบุ๋นและบู๊ เฉลียวฉลาดและกล้าหาญ มีความสามารถที่น่าตื่นตะลึง ก็ไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อองค์ชายในอนาคตเช่นกัน แล้วท่านหญิงเจียหนานจะสนใจทำไม?
หรือว่าในนี้มีอะไรน่าสงสัยที่เขาไม่รู้?
หลี่เชียนหน้าผากกระตุกจนเต้นตุบๆ
ก่อนหน้านี้เขาเคยคาดเดาไว้มากมาย ทว่าไม่มีข้อไหนสอดคล้องกับเรื่องนี้
นี่ท่านหญิงเจียหนานขุดหลุมให้เขากระโดดลงไป[footnoteRef:4]! [4:  ขุดหลุมให้คนอื่นกระโดดลงไป หมายถึง วางแผนให้คนอื่นเข้าไปติดกับ]
อยู่ที่เขาแล้วว่าจะยอมโดดลงไปหรือไม่?
หลี่เชียนลังเลเล็กน้อย พอเหลือบตาขึ้นก็เห็นเจียงเซี่ยนกำลังจ้องมองเขาอยู่ นัยน์ตาที่เหมือนกระสุนเงินสีดำนั้นสงบนิ่งไร้คลื่น ลึกซึ้งราวกับบ่อน้ำโบราณใต้ดวงจันทร์ และปรากฏแสงสีเงินออกมาอย่างเบาบาง
หลี่เชียนมองแล้ว ในใจก็รู้สึกหม่นหมองอย่างบอกไม่ถูก
นางก็คงไม่มีทางเลือกแล้วเหมือนกันกระมัง?
หวังจ้านกับเจียงลวี่ต่างหายตัวไป ไป๋ซู่เป็นสตรี อย่างมากที่สุดก็ช่วยนางปิดบัง ฮ่องเต้มีคนที่ชอบแล้ว และไม่เพียงแต่ทำให้ผู้หญิงคนนั้นตั้งครรภ์ ทว่ายังเลี้ยงอยู่นอกวังโดยไม่สนคำครหาด้วย เฉาไทเฮาต้องไม่อาจเอ่ยสิ่งใดได้อย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นคงจะถูกฮ่องเต้เคียดแค้นตาย ส่วนผู้อาวุโสที่ใส่ใจอย่างไทฮองไทเฮานั้น นางก็ยิ่งไม่กล้าพูดแล้ว...ก็เหมือนอย่างที่นางเอ่ยเมื่อครู่ ต่อให้คนในวังรู้ว่านางออกจากวังก็ต้องชั่งน้ำหนักกับผลประโยชน์เช่นกัน ถึงจะตัดสินใจได้ว่าจะเปิดเผยเบาะแสของนางแก่ไทฮองไทเฮาหรือไม่ เรื่องที่ฮ่องเต้มีคนอยู่ข้างนอก หากนางบุ่มบ่ามตะโกนออกไป มีแต่จะทำให้ทุกคนเสียเกียรติ และถูกบังคับให้ไปช่วงชิงเกียรติยศเท่านั้น
เขาวู่วามจนกระโดดลงไปในหลุม “ข้ารู้แล้ว ข้าเห็นข้างหน้ามีโรงน้ำชาแห่งหนึ่ง พวกเราก็รอในโรงน้ำชาดีกว่า ข้าจะให้คนไปสืบในบ้านนั้น”
พอเอ่ยจบ เขาก็เหมือนเสียใจที่ทำเช่นนั้นลงไป จึงทำได้เพียงปลอบใจตนเอง เขาทำแบบนี้ก็ถือว่าสร้างความสัมพันธ์กับฮ่องเต้และจวนเจิ้นกั๋วกงแล้ว ขอเพียงท่านหญิงเจียหนานคนนี้ไม่ถีบหัวส่งคนที่เคยช่วยเหลือหลังจากบรรลุเป้าหมาย ตระกูลหลี่ก็สามารถทำทุกสิ่งทุกอย่างได้อย่างราบรื่น...แต่ท่านหญิงเจียหนานน่าจะไม่ไร้คุณธรรมขนาดนั้นกระมัง? ทว่าหากนางถีบหัวส่งจริงๆ ล่ะ?
หลี่เชียนรู้สึกปวดสมองมากกว่าเดิม และเดินเข้าไปในโรงน้ำชาอย่างยังตัดสินใจไม่ได้
เจียงเซี่ยนตามอยู่ข้างหลังเขาเหมือนสาวใช้คนหนึ่ง จนกระทั่งเข้าไปในห้องส่วนตัว และพนักงานของโรงน้ำชานำชาและของว่างมาให้แล้ว นางถึงถอนหายใจออกมายาวเหยียดและนั่งลงตรงข้ามหลี่เชียน
หลี่เชียนเห็นเช่นนั้นก็เอ่ยว่า “ท่านกังวลมากหรือ? ท่านกังวลอะไรหรือ?”
เจียงเซี่ยนไม่ตอบ นางนั่งอยู่ตรงนั้น ท่าทางทั้งไม่อยากดื่มชาและไม่อยากกินของว่าง ทำให้คนมองรู้สึกเหงาหงอยเล็กน้อย
หลี่เชียนถอนหายใจในใจ
เขาอยากเตือนเจียงเซี่ยนว่าอย่าโกรธเลย อย่างไรเฉาไทเฮาก็ไม่มีทางให้ฮ่องเต้แต่งงานกับนาง ทำไมนางจะต้องไปสนใจเรื่องนี้ด้วย เด็กคนนี้จะเป็นหรือตายก็ดี จะเข้าวังหรือเลี้ยงไว้ข้างนอกอย่างไร้ชื่อเสียงและฐานะก็ดี ก็มีฮองเฮาในอนาคตมากังวลอยู่แล้ว หากนางยุ่งมากไป คนอื่นยังอาจจะคิดว่านางอยากก้าวก่ายวังหลัง และหากฮ่องเต้สืบสาวราวเรื่องขึ้นมา นี่ก็เป็นโทษที่ใหญ่เช่นกัน
หลี่เชียนอยากพูดแต่ก็หยุดไปอีก ทว่าสุดท้ายก็ยังทนไม่ไหวอยู่ดี จึงเอ่ยเสียงเบาว่า “หากพวกเราหาผู้หญิงท้องเจอจริงๆ ท่านคิดจะทำอย่างไร?”
-------------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 035

บทที่ 35 คาดเดา
“ข้ายังไม่ได้ตัดสินใจ!” เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม และตอบอย่างเลี่ยงประเด็นสำคัญ
แต่หลี่เชียนกลับได้ยินแล้วแอบรู้สึกตกใจ
อย่างไรก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ได้ง่ายขนาดแค่พบว่าคนที่ฮ่องเต้เลี้ยงไว้ข้างนอกตั้งครรภ์
เจียงเซี่ยนเป็นท่านหญิงเจียหนาน เป็นหนึ่งในสตรีที่สูงศักดิ์ที่สุดในใต้หล้านี้ หากนางจะคิดเล็กคิดน้อย ถึงผู้หญิงท้องนั้นจะเป็นบุตรสาวของจวนโหว นางโบยคนจนตายแล้ว คนในตระกูลของผู้หญิงคนนั้นยังอาจจะขอบคุณนางด้วยที่มอบสิ่งที่ใช้ปิดบังความอัปยศแก่พวกเขา หากเป็นสตรีในวังก็ยิ่งง่ายแล้ว ท่านหญิงเจียหนานไม่จำเป็นต้องลงมือเองด้วยซ้ำ เพียงแค่เปิดเผยเรื่องนี้กับไทฮองไทเฮาหรือเฉาไทเฮาเล็กน้อย ผู้หญิงคนนี้ไม่ว่าผู้ใหญ่หรือเด็กก็อย่าได้คิดที่จะมีชีวิตอยู่เลย...ถึงท่านหญิงเจียหนานจะมีเมตตา เก็บเด็กเอาไว้ ผู้ใหญ่ก็ต้องตายอย่างแน่นอน
ที่นางยังไม่ได้ตัดสินใจคือยังคิดไม่ออกว่าจะจัดการผู้หญิงท้องนี้อย่างไรหรือยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะทำให้เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่หรือไม่?
นางกลัวจะทำให้ฮ่องเต้เสียหน้าอย่างนั้นหรือ?
ฮูหยินผู้เป็นภรรยาหลวงมากมายอดทนกับอนุภรรยา เพียงเพราะไม่อยากทะเลาะกับสามีเท่านั้น ท่านหญิงเจียหนานคงจะไม่ได้คิดแบบนี้กระมัง?
พอคิดถึงตรงนี้ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในสมองของหลี่เชียนทันที
ทำไมเขาถึงโง่แบบนี้!
จนถึงเวลานี้เฉาไทเฮายังไม่ยอมให้ฮ่องเต้แต่งงาน เพื่อที่จะไม่มอบอำนาจคืนให้ฮ่องเต้ ก็ยิ่งไม่มีทางให้ฮ่องเต้แต่งงานกับท่านหญิงเจียหนานแล้ว
เขาแค่คิดว่าเรื่องแต่งงาน ชายหญิงต่างชอบพอกันจะดีที่สุด ทว่ากลับลืมไปว่าราชวงศ์นั้นไร้ความรู้สึกที่สุด ไม่ว่าจะเป็นท่านหญิงเจียหนานหรือฮ่องเต้ก็ตาม ก็ต่างเป็นคนที่ไม่มีสิทธิตัดสินใจเรื่องการแต่งงานของตนเองกันทั้งคู่
ไม่อย่างนั้นเฉาไทเฮาก็คงจะไม่คิดหาวิธีจัดการกับท่านหญิงเจียหนาน
เวลานี้ดูเหมือนไม่ใช่ว่าท่านหญิงเจียหนานไม่อยากจัดการผู้หญิงท้องคนนั้น แต่ขาดเหตุผลที่เหมาะสม จึงไม่อาจเข้าไปก้าวก่ายเรื่องนี้ได้จริงๆ!
หลี่เชียนก็ไม่อยากล่วงเกินฮ่องเต้เช่นกัน!
เป็นผู้ชายก็คงทนไม่ได้ที่พื้นที่ที่ตนเองครอบครองถูกคนรุกรานและบุกเข้ามากระมัง?
เฉาไทเฮาเป็นมารดาของตนเอง เขาจึงทำได้เพียงอดทน ทว่าท่านหญิงเจียหนานเป็นแค่ลูกพี่ลูกน้องที่มีศักดิ์เป็นน้องสาวของตนเอง เขาก็อาจจะไม่อดทนกับท่านหญิงเจียหนาน
หลี่เชียนคิดแล้วก็ถอนหายใจในใจ
ท่านหญิงเจียหนานนี่ก็โง่เขลาเช่นกัน สนใจว่าฮ่องเต้เลี้ยงคนไว้ข้างนอกหรือเปล่า มีทายาทหรือเปล่า นางควรจะใช้เวลานี้ไปกับไทฮองไทเฮาถึงจะถูก หากไทฮองไทเฮาอนุญาตแล้ว ตระกูลเจียงก็เห็นด้วยแล้ว และฮ่องเต้ก็ยินยอมด้วย เรื่องแต่งงานนี้ถึงเฉาไทเฮาจะไม่ยินยอม ก็มีทางที่นางจะประนีประนอมได้เช่นกัน...
ความคิดแล่นผ่านไป หลี่เชียนก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น
บางทียอมฆ่าผิดคน ดีกว่าปล่อยเอาไว้
ทว่าท่านหญิงเจียหนานกลับต้องหาหลักฐานให้เจอให้ได้เสียก่อน
หรือท่านหญิงเจียหนานคิดว่าจัดการอย่างไรล้วนเป็นเรื่องเล็ก แต่จริงๆ แล้วฮ่องเต้เคยทำหรือไม่ต่างหากที่เป็นจุดสำคัญ
นาง...คงจะชอบฮ่องเต้มากกระมัง!
หลี่เชียนเหมือนรู้สึกว้าวุ่นใจขึ้นมาในทันใด
เขายกถ้วยชาที่อยู่ใกล้มือขึ้นมาดื่มอึกใหญ่อึกหนึ่ง
ใบชาที่ลอยอยู่บนผิวน้ำไหลตามน้ำเข้าไปในปาก เขาสำลักจนไอติดกันหลายครั้ง
เจียงเซี่ยนรีบเอ่ยว่า “เป็นอะไรหรือไม่?” แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมายื่นให้เขา ทว่าคิดอีกทีก็รู้สึกว่าไม่เหมาะสม ผ้าเช็ดหน้าที่ยื่นไปถึงกลางอากาศแล้วจึงหดกลับไปอีก
หลี่เชียนยังคงตกอยู่ในภวังค์ของข้อสรุปที่ตนเองได้มาเมื่อครู่ จึงไม่สังเกตเห็นการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของเจียงเซี่ยนสักนิด และเอ่ยกับเจียงเซี่ยนอย่างรู้สึกผิดมากว่า “ขออภัย เสียมารยาทแล้ว”
เจียงเซี่ยนมองใบหน้าที่แดงก่ำของเขา และเม้มปากยิ้ม
นางไม่เห็นหลี่เชียนเป็นแบบนี้นานมากแล้ว
เหมือนก่อนการยึดอำนาจในราชสำนัก หลี่เชียนคุยกับนางอย่างเรื่อยเปื่อยและไม่สนใจเรื่องเล็กน้อยในชีวิตเลย กลืนชาอยู่ หรือนางมอบของว่างที่หวานเกินไปให้เขา เขาไม่ชอบ แต่ก็จำเป็นต้องกิน หรือจามเพราะขนของสุนัขพันธุ์ปักกิ่งที่นางเลี้ยงร่วง เขาก็จะแสดงราวกับไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย...หลังจากเกิดการยึดอำนาจในราชสำนัก พวกเขาก็ไม่มีใครลืมตัวต่อหน้ากันอีกแล้ว...ตอนหลังถึงเขาจะลืมตัวต่อหน้านาง นางก็แสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจแม้แต่นิดเดียวและทำตัวเย็นชาได้เช่นกัน
เจียงเซี่ยนคิดพลางก้มหน้าลง แล้วบีบถ้วยชาที่อยู่ในมือแน่น
มีเด็กรับใช้นำชาและของว่างเข้ามาให้
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับไม่สบายใจที่จะแกล้งหลี่เชียนอีกแล้ว
นางแค่รู้สึกอึดอัดใจ และไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกอึดอัดขึ้นมา อยากออกไปเดินก็กลัวถูกคนเห็นเข้าและทำลายการออกมาข้างนอกในครั้งนี้ จึงยิ่งไม่อยากคุยกับหลี่เชียน
นางรู้สึกกระวนกระวายใจ จนรอไปประมาณหนึ่งชั่วยาม ในที่สุดคนที่หลี่เชียนส่งออกไปก็ตอบกลับมา
นั่นเป็นผู้หญิงที่อายุยี่สิบห้ายี่สิบหกปี หน้าตาและการแต่งตัวธรรมดามาก แต่นัยน์ตากลับใสแจ๋วและแวววาวจนทำให้เสียอาการ กิริยาท่าทางคล่องแคล่วและแข็งแรง เหมือนกับคนที่ชื่ออวิ๋นหลินมาก
นางคารวะหลี่เชียนอย่างนอบน้อม และก้าวมาข้างหน้าเล็กน้อยจะรายงานเสียงเบา ทว่าหลี่เชียนกลับเอ่ยว่า “ไม่เป็นไร ไม่มีอะไรที่แม่นางผู้นี้ฟังไม่ได้”
ผู้หญิงคนนั้นเหมือนทนไม่ไหว จึงเงยหน้าขึ้นมาปรายตามองเจียงเซี่ยนอย่างเร็วมาก แล้วถอยหลังไปเล็กน้อย ยืนอยู่ระหว่างทั้งสองคน และเอ่ยเสียงเบาว่า “พวกเราเข้าไปในเรือนด้านใน มีผู้หญิงที่อายุราวยี่สิบห้ายี่สิบหกปีหนึ่งคน สาวใช้สองคน แม่บ้านที่จุดไฟหนึ่งคน แม่บ้านที่ทำงานบ้านหนึ่งคน และเวรยามสี่คนอาศัยอยู่ในเรือนด้านใน...” พอเอ่ยถึงตรงนี้ นางก็ชะงักไปและลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยต่อว่า “คนเฝ้ายามสี่คนนั้นฝีมือดีมาก ตอนที่พวกเราเข้าไปใช้ยาสลบแล้ว หนึ่งในนั้นเหมือนจะรู้สึกตัว ก่อนหน้านี้ท่านสั่งว่าต้องไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้ ข้าเกรงว่า...หากเขาลองคิดดูดีๆ แล้วจะรู้ว่ามีคนเข้าไปในเรือนด้านใน”
หลี่เชียนได้ยินผู้หญิงคนนี้ตอบเช่นนี้ก็แปลกใจมาก และเอ่ยว่า “เจ้าแน่ใจหรือ?”
“แน่ใจเจ้าค่ะ!” ผู้หญิงตอบอย่างเด็ดขาด แล้วเอ่ยว่า “ข้าสงสัยว่าในยามสี่คนนั้นมีคนหนึ่งเป็นคนของสำนักปัญจธาตุหลิ่งหนาน” แล้วนางก็เผยสีหน้างุนงงออกมา “แต่สำนักปัญจธาตุหลิ่งหนานคุยโวโอ้อวดว่าเป็นสำนักธรรมะมาโดยตลอด แล้วจะมาเป็นคนเฝ้ายามให้คนอื่นได้อย่างไร และยาสลบนั้นของข้าก็เป็นสูตรลับที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ ต่อให้เป็นคนของสำนักปัญจธาตุ ไม่ใช่คนระดับปรมาจารย์ก็ไม่มีทางรู้ได้...”
ถึงแม้เจียงเซี่ยนจะไม่เข้าใจเรื่องสำนักปัญจธาตุ แต่นางฟังออกว่าคนที่เฝ้าบ้านของคนสกุลฟางสี่คนนั้นเก่งมาก
ผู้หญิงคนนี้รู้สึกแปลกใจ ทว่านางกลับยิ่งมั่นใจมากขึ้นแล้ว
เรียนทั้งบุ๋นและบู๊มาก็เท่านั้น สุดท้ายก็ต้องอุทิศให้ฮ่องเต้และออกแรงเพื่อราชสำนัก
คนทั่วหล้าล้วนถูกราชวงศ์ใช้งาน
จ้าวอี้อยากปกป้องคน ไม่ต้องพูดถึงเรื่องคุยโวโอ้อวดว่าเป็นสำนักธรรมะ ต่อให้คุยโวโอ้อวดว่าเป็นสำนักเทียนอีของผู้นำลัทธิเต๋าก็ต้องยอมศิโรราบเหมือนกันไม่ใช่หรือ?
เห็นได้ชัดว่าหลี่เชียนก็รู้แล้วเช่นกัน เขาข้ามเรื่องนี้ไปและเข้าประเด็นหลักทันทีว่า “พวกเจ้าหาผู้หญิงท้องเจอหรือไม่?”
ผู้หญิงคนนั้นแปลกใจมาก และเอ่ยว่า “ผู้หญิงที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังนั้นก็คือผู้หญิงท้องคนนั้นไม่ใช่หรือ?”
“เจ้าว่าอะไรนะ?” เจียงเซี่ยนเหมือนเห็นผี นางมองผู้หญิงคนนั้นตาโต ใบหน้าราวกับชุดไว้ทุกข์ นางลุกขึ้นยืนอย่างโงนเงน และเอ่ยเสียงเฉียบขาดว่า “เจ้าว่าอะไรนะ?”
ผู้หญิงคนนั้นมองหลี่เชียนอย่างไม่เข้าใจ แล้วถึงเห็นว่าหลี่เชียนก็สีหน้าเปลี่ยนไปมากเช่นกัน
นี่เป็นอะไรไปกัน?
ผู้หญิงคนนั้นนึกสิ่งที่อวิ๋นหลินต้องการก่อนเข้าไปในเรือนด้านในขึ้นมาได้ จึงรีบเอ่ยว่า “คุณชายใหญ่ แม่นาง ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาขาวเกลี้ยงเกลา รูปร่างปานกลาง อกโตสะโพกใหญ่ แต่หน้าตาสวยมาก ตอนที่ยิ้มขึ้นมาคิ้วเรียวยาวทั้งสองข้างโค้งเหมือนใบหลิว มุมปากยังมีลักยิ้มอย่างเบาบางด้วย ดูท่าทางตั้งครรภ์ได้ประมาณห้าหกเดือนแล้ว...”
แม่นมฟางตั้งท้องหรือ?
เจียงเซี่ยนรู้สึกเหมือนหายใจติดขัด
นางมองไปทางหลี่เชียนอย่างงุนงง
ในแสงที่ส่องผ่านลายฉลุหน้าต่างที่ติดกระดาษเกาหลีเข้ามานั้น สีหน้าของหลี่เชียนคลุมเครือและยากที่จะเข้าใจได้
แบบนี้ก็เป็นเรื่องจริงน่ะสิ!
เจียงเซี่ยนในสมองว่างเปล่า ทว่าในใจกลับพึมพำเหมือนยังไม่ยอมเลิกล้มว่า “หัวคิ้วข้างซ้ายของผู้หญิงคนนั้นมีไฝขนาดเท่าเมล็ดข้าวหรือไม่?”
----------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 036

บทที่ 36 เรื่องในอดีต
หญิงที่มาแจ้งข่าวทบทวนความทรงจำอย่างละเอียด และเอ่ยว่า “เหมือนจะมีไฝอยู่เม็ดหนึ่ง...”
นั่นคือแม่นมฟางอย่างไม่ต้องสงสัย!
จ้าวอี้เคยชมนางว่าไฝนั้นเรียกว่าซ่อนมุกในพุ่มไม้[footnoteRef:1] แล้วก็เรียกว่านกสาลิกาปากดำปีนกิ่งไม้[footnoteRef:2] หน้าตาเป็นมงคลมากและอายุยืน [1:  ซ่อนมุกในพุ่มไม้ หมายถึง ไฝที่อยู่กลางคิ้ว]  [2:  นกสาลิกาปากดำปีนกิ่งไม้ หมายถึง ไฝที่อยู่กลางคิ้ว]
เจียงเซี่ยนก้าวออกมาทันที
ในใจของนางเหมือนฟืนที่ถูกจุดไฟเผา
ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง!
ที่แท้จ้าวสี่เป็นลูกของจ้าวอี้กับคนสกุลฟาง
เวลานี้เหล่าปริศนาที่แก้ไม่ได้ในชาติก่อนต่างได้คำตอบแล้ว
ทำไมตั้งแต่ไหนแต่ไรมานางถึงไม่เคยสงสัยเลย?
เพราะนางมั่นใจในตนเองเกินไป?
หรือเพราะนางทะนงตนเกินไป?
มิน่าเล่าเซียวหรงเหนียงสนมผู้ได้รับความโปรดปรานแต่เพียงผู้เดียวกลับยังคงหวาดกลัวจนตัวสั่นงันงก ไม่กล้าเงยหน้ามองคน และไม่กล้าเอ่ยปากพูดจาเช่นเดิม!
มิน่าเล่าซ่งเสียนอี๋ที่ติดตามรับใช้อยู่ข้างกายจ้าวอี้ถึงได้เสียชีวิตอย่างน่าประหลาด!
มิน่าเล่าคนสกุลฟางถึงกล้าแอบอ้างบารมีข่มเหงคนอื่นต่อหน้าตนเอง และมีเหตุผลพอที่จะเข้ามาก้าวก่ายวังทั้งหกและเรื่องภายในแคว้นได้อย่างเต็มที่!
นางกำผ้าเช็ดหน้าแน่น และเดินไปเดินมาในห้องส่วนตัวเหมือนสัตว์ที่ถูกขังอยู่ในกรง ทั้งฉุนเฉียว โกรธแค้น และโมโห
ป่าไผ่นอกหน้าต่างบดบังแสงแดดของฤดูใบไม้ร่วง และสะท้อนสีเขียวเข้มไปทั่วห้อง เหมือนตำหนักใหญ่ที่แขวนผ้าม่านไหมสีเขียวเอาไว้ ทั้งมืด ชื้น และเย็นเยียบ
มือทั้งสองข้างของเจียงเซี่ยนสั่นเทา เสียงหัวเราะที่ออดอ้อนปนหลงระเริงของผู้หญิงและเสียงหอบเบาๆ ของผู้ชายดังขึ้นข้างหู
เหมือนนางกลับไปยังศาลาโอ่วเซียงที่ตำหนักอวี้หลานอีกครั้ง
คนสกุลฟางกับจ้าวอี้กลิ้งอยู่บนผ้าปูพื้นซึ่งเป็นผ้าดิ้นสี่ฤดูสีแดงเข้ม สองแขนที่อวบอัดราวกับหิมะพันอยู่บนหลังของจ้าวอี้เหมือนงู ผมยาวสีดำขลับกระจัดกระจายอยู่บนผ้าห่มและฟูกลายสองมังกรล่อแก้วสีเหลืองอมชมพู...
นางยืนอยู่ข้างฉากกั้นห้องดอกอวี้หลานที่แกะสลักงาช้างสีขาว มองทั้งสองคนที่อยู่กลางตำหนักใหญ่อย่างแน่นิ่ง ร่างกายเหมือนแช่อยู่ในน้ำทะเลสาบช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง
คนสกุลฟางปรายตามองมา เลิกคิ้วขึ้น และมองนางด้วยสายตาท้าทาย
นางหันตัวออกจากศาลาโอ่วเซียงทันที
เหมือนเช่นตอนมา เงียบสนิทไร้ซึ่งเสียงใด
เช้ามืดวันรุ่งขึ้น จ้าวอี้ไปว่าราชการ
นางพาเหล่านางในที่เลือกมาจากกองพิจารณาคดีไปตำหนักอี๋อวิ๋นที่คนสกุลฟางอาศัยอยู่
คนสกุลฟางยังคงนอนหลับอยู่บนเตียง
พอเห็นนางมา คนสกุลฟางก็ลุกขึ้นมานั่งอย่างเกียจคร้าน และยิ้มพลางเอ่ยอย่างไม่มีความเคารพแม้แต่นิดเดียวว่า “ทำไมฮองเฮาถึงเสด็จมาเช้าขนาดนี้เพคะ? ให้หม่อมฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปคารวะฮองเฮาในตำหนักหลักเถอะเพคะ”
นางนั่งยิ้มเยาะอยู่บนเตียงอุ่นหลังใหญ่ใกล้หน้าต่างห้องนอนของนาง
นางในจากกองพิจารณาคดีเข้าไปจับตัวคนสกุลฟางไว้ แล้วบีบคางนางกรอกสารหนูลงไป
คนสกุลฟางกรีดร้องเสียงดังและดิ้นไม่หยุด
ทว่าไม่นานก็ถูกเหล่านางในจากกองพิจารณาคดีกดลงบนเตียง
นางในและขันทีที่รับใช้คนสกุลฟางกรีดร้องอย่างตกใจ และหนีกันกระเจิดกระเจิง
นางในจากกองพิจารณาคดีสีหน้าหวาดหวั่น และเอ่ยเสียงเบาว่า “ฮองเฮา ทางฝ่าบาท...”
นางเอ่ยอย่างเฉยเมยว่า “ปล่อยพวกเขาไป หากบุกไปถึงตำหนักจินหลวนก็ยิ่งดี ให้เหล่าขุนนางพากันมาตัดสินถูกผิด เห็นฝ่าบาทนอนกับแม่นมของตนเองแล้ว ในบันทึกประวัติศาสตร์จะกล่าวอย่างไร? ในบันทึกพระราชดำรัสและพระราชจริยวัตรของฝ่าบาทจะเขียนอย่างไร? หากฝ่าบาทจะตำหนิก็ต้องมาหาข้าอย่างแน่นอน พวกเจ้าวางใจได้ คนที่ทำงานกับข้า มีแต่ถูกลงโทษเพราะทำงานพลาดกับยังทำงานไม่เสร็จเท่านั้น ในเมื่อข้ากล้าลงมือก็ไม่กลัวฝ่าบาทสืบสวน”
เหล่านางในจากกองพิจารณาคดีต่างโล่งอก
คนสกุลฟางพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง ด่าทอเสียงดังว่าเจียงเซี่ยนเป็นคนโหดเหี้ยม และเอ่ยว่า “ฝ่าบาทไม่มีทางปล่อยเจ้าไปหรอก”
แต่เจียงเซี่ยนไม่คิดเช่นนั้น และสั่งนางในจากกองพิจารณาคดีอย่างแผ่วเบา “กรอกสารหนูให้นางอีกขวดหนึ่งเถอะ! ข้าได้ยินว่าตอนที่ลงโทษขุนนางใหญ่ต่างก็ใช้สารหนู ของที่ไร้ศีลธรรมอย่างนาง ใช้สารหนูกับนางเป็นการสิ้นเปลืองก็จริง แต่หากมอบผ้าแพรขาวให้แขวนคอฆ่าตัวตาย ซึ่งถีบทีเดียวก็ตายแล้ว ข้าก็รู้สึกว่าปล่อยผู้หญิงคนนี้ไปง่ายเกินไป จึงจำเป็นต้องใช้สารหนูกับนาง ว่ากันว่าคนที่ใช้สารหนูต่างเจ็บปวดเจียนตาย เพียงแต่นึกไม่ถึงว่าสารหนูนี้จะไม่ตายทันที และต้องเจ็บไปหลายชั่วยาม ข้ารอหลายชั่วยามไม่ไหว พวกเจ้าเพิ่มยาอีกหน่อยก็น่าจะรอจนฝ่าบาทเสด็จมาได้ ทำให้พวกเขาเห็นฉากสุดท้ายพอดี ข้าจะได้ฟังว่าผู้หญิงคนนี้มีอะไรจะสั่งเสีย ฝ่าบาทจะได้ไม่แอบไปทำลับหลังข้าอีก ข้ารู้สึกไม่สบายใจ”
นางในจากกองพิจารณาคดีกรอกยาให้คนสกุลฟางอีกขวดหนึ่ง
คนสกุลฟางเจ็บจนเหงื่อตกเต็มศีรษะ และด่านางไม่หยุดว่านางไม่มีวันได้ตายดี
นางนั่งดื่มชารอจ้าวอี้อยู่ตรงนั้นอย่างเยือกเย็น
จ้าวอี้มาได้เร็วมากทีเดียว
เขาจัดการข้อราชการอยู่ที่ตำหนักเหรินโซ่วตรงประตูวังทางทิศตะวันออก เพียงแค่หนึ่งชั่วยามก็มาถึงแล้ว
ระหว่างนั้นเจียงเซี่ยนก็ให้คนป้อนสารหนูให้คนสกุลฟางอีกขวดหนึ่ง นางจึงเจ็บจนพูดไม่ออกแล้ว
จ้าวอี้กอดคนสกุลฟางไว้และร้องไห้จนน้ำตาไหลอาบหน้า
นางถามจ้าวอี้ “จะให้หม่อมฉันเรียกหมอหลวงมาให้หรือไม่เพคะ?”
จ้าวอี้หันกลับมาจ้องนางอย่างโกรธจัด พลางตะโกนเสียงดัง “ข้าจะปลดเจ้า ข้าจะให้ม้าแยกร่าง[footnoteRef:3]เจ้า ข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นหมู[footnoteRef:4]” [3:  ม้าแยกร่าง วิธีการลงโทษอันแสนโหดเหี้ยมในสมัยโบราณ โดยผูกม้า 5 ตัวกับศีรษะและแขนขา แล้วให้ม้าวิ่งไปคนละทาง เพื่อกระชากร่างออกจากกัน]  [4:  ทำให้คนกลายเป็นหมู วิธีการลงโทษอันแสนโหดเหี้ยมในสมัยโบราณ โดยตัดแขนขา ควักลูกตา กรอกทองแดงเข้าไปในหูเพื่อให้หูหนวก กรอกยาที่ทำให้เป็นใบ้ลงไปในคอ ตัดลิ้น ทำลายเส้นเสียง ทำให้พูดไม่ได้ แล้วทิ้งไว้ในห้องน้ำ แถมบางทียังจะตัดจมูก โกนศีรษะ โกนขนคิ้ว และทายาที่ทำให้ขนไม่งอกขึ้นใหม่ด้วย]
นางหัวเราะและเอ่ยว่า “เอาสิ! ฝ่าบาทออกคำสั่งปลดหม่อมฉันเลย ส่งหม่อมฉันให้กรมอาญาแยกร่างเลย แต่ฝ่าบาทจะเขียนราชโองการนี้อย่างไรหรือ? มีความสัมพันธ์กับแม่นมของตนเอง แล้วถูกฮองเฮาของฝ่าบาทพบเข้า ฝ่าบาทเลยจะปลดนาง แถมยังจะทำให้นางกลายเป็นหมู!”
จ้าวอี้อึ้งไปตรงนั้น
นางยิ้มเล็กน้อย แล้วเอ่ยอย่างเยือกเย็นว่า “เสด็จพี่ พวกเรามาคุยกันดีๆ เถอะ! หม่อมฉันก็ไม่อยากทำให้เป็นเรื่องใหญ่เช่นกัน พวกเราเป็นสามีภรรยากัน เสด็จพี่ไม่มีหน้า แล้วหม่อมฉันจะมีหน้าอย่างนั้นหรือ? นี่หากแพร่งพรายออกไป ไม่เพียงแต่หม่อมฉันจะถูกคนอื่นเห็นเป็นตัวตลก จวนเจิ้นกั๋วกงก็จะถูกคนอื่นเห็นเป็นตัวตลกด้วย ต่อให้หม่อมฉันไม่คิดเพื่อตนเอง ก็ต้องคิดเพื่อท่านลุงและท่านพี่ของหม่อมฉันเช่นกันเพคะ!”
บางทีชื่อของจวนเจิ้นกั๋วกงอาจจะควบคุมเขาได้
จ้าวอี้มองนางอย่างงุนงง เหมือนทำอะไรไม่ถูก
นางค่อยๆ ลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปหยุดอยู่ห่างจากจ้าวอี้สิบก้าว พลางเอ่ยเสียงเบาแบบที่คนสกุลฟางสามารถได้ยินได้ว่า “เสด็จพี่ หม่อมฉันไม่ต้องการอะไรแล้ว หม่อมฉันขอเพียงลูกชายคนเดียว ต่อไปเสด็จพี่จะทำอะไร หม่อมฉันก็จะไม่ยุ่งทั้งนั้น แต่คนสกุลฟางจะอยู่ไม่ได้ หากนางยังอยู่ก็จะเป็นจุดอ่อนของเสด็จพี่ ชาตินี้เสด็จพี่ก็เลิกคิดที่จะเป็นฮ่องเต้ที่ทรงพระปรีชาสามารถไปได้เลย เสด็จพี่เพิ่งจะว่าราชการด้วยพระองค์เองสามปี ทว่าคนที่ควบคุมกรมวังคือท่านปู่อ๋องเจี่ยน พอคิดว่าตอนนั้นที่ไทเฮากุมอำนาจ พวกเราใช้ชีวิตกันลำบากแค่ไหน หม่อมฉันก็ไม่อยากใช้ชีวิตแบบนั้นอีกแล้วเพคะ”
สีหน้าของจ้าวอี้อารมณ์ไม่มั่นคงนัก
คนสกุลฟางอยากพูดอะไรบางอย่าง คอที่ผ่านการร้องไห้และกรีดร้องเสียงดังมาเป็นเวลานานก็พูดไม่ออกเสียแล้ว
นางปรายตามองคนสกุลฟาง เลิกคิ้วขึ้น และมองอีกฝ่ายด้วยสายตาท้าทาย
คนสกุลฟางเกลียดจนตาแดงไปหมด
จ้าวอี้ก็เอ่ยทันทีว่า “ได้! ข้ารับปากเจ้า ข้าจะมอบลูกชายให้เจ้าคนหนึ่ง แล้วต่อไปเจ้าก็ห้ามยุ่งเรื่องของข้าอีก”
นางยิ้มพลางขานรับ “เพคะ” และออกจากตำหนักอี๋อวิ๋นไปโดยไม่หันกลับมาอีก
ตอนกลางคืน จ้าวอี้มาที่ตำหนักเล่ออี๋ที่นางอาศัยอยู่
เฉินเหม่ยเหรินที่รูปร่างผอมบางสวมเสื้อผ้าเนื้อบางคุกเข่ารอจ้าวอี้อยู่บนเตียง
จ้าวอี้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาในทันใด และชี้นางพลางเอ่ยว่า “เจ้าคิดจะทำอะไร?”
นางลูบภาพเป็ดแมนดารินเล่นน้ำที่ปักอยู่บนผ้าแพรเช็ดหน้าสีขาวเบาๆ และเอ่ยอย่างดูถูกว่า “หม่อมฉันเห็นฝ่าบาทก็รู้สึกขยะแขยง จึงต้องให้คนอื่นมาปรนนิบัติฝ่าบาท แต่ฝ่าบาทวางพระทัยได้ หากเฉินเหม่ยเหรินให้กำเนิดลูกชาย หม่อมฉันจะอบรมเลี้ยงดูเขาเหมือนเป็นลูกชายแท้ๆ ของตนเอง ฝ่าบาทคิดว่าเฉินเหม่ยเหรินเป็นหม่อมฉันก็พอ”
จ้าวอี้สะบัดแขนเสื้อจะจากไป
นางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “พรุ่งนี้ก็วันที่สิบห้าแล้ว ตามกฎ การประชุมข้อราชการของเช้าวันที่สิบห้านั้น ฮองเฮาจะรับการคารวะจากสตรีบรรดาศักดิ์ข้างในและข้างนอก ฝ่าบาทประทับที่ตำหนักของหม่อมฉันดีกว่า! พรุ่งนี้พวกเราสองสามีภรรยาจะได้ไปร่วมประชุมด้วยกัน”
เวลานั้นลุงของนางคุมกองบัญชาการห้าทัพและค่ายทหารภูเขาตะวันตกอยู่ เจียงลวี่พี่ชายของนางดำรงตำแหน่งแม่ทัพต้าถง หวังจ้านพี่ชายของนางอีกคนหนึ่งดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการฐานที่มั่นเทียนจิน เกาหลิ่งหัวหน้าหน่วยองครักษ์เป็นคนสนิทของจ้าวอี้ ทว่าเขากินอะไรไม่ค่อยดีลงไป ตอนบ่ายจึงลางานและออกจากวังไปแล้ว
----------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 037

บทที่ 37 วางหมาก
จ้าวอี้โกรธจนหน้าแดง และโยนเฉินเหม่ยเหรินลงบนเตียง
เจียงเซี่ยนก็ยืนอยู่นอกม่าน และฟังพวกเขาพลิกตัวไปมาผ่านม่าน
ไม่รู้ว่าเพราะจ้าวอี้ชอบแต่ผู้หญิงที่อกโตสะโพกใหญ่หรือเพราะนางยืนอยู่ข้างๆ ตลอด เขาจึงเข้าตรอกไม่ได้สักที
นางเรียกเสี่ยวโต้วจึมาให้เขา โดยให้เสี่ยวโต้วจึนำยากระตุ้นกำหนัดเข้ามา
คืนนั้นจ้าวอี้มีความสัมพันธ์กับผู้หญิงสิบเอ็ดคน...ส่วนแม่นมฟางตายที่ตำหนักอี๋อวิ๋น
หลังจากนั้นจ้าวอี้ก็ไม่ลุกขึ้นมาอีกเลย
แต่พระเจ้ายังคงยืนอยู่ข้างเขา
เขายังไม่ตาย!
ทว่าก็ไม่ใช่ว่านางจะไม่มีแผนการที่นำมาซึ่งชัยชนะอย่างสิ้นเชิง
จ้าวอี้พูดไม่ได้แล้ว
นางคิดแล้วก็เรียกอ๋องเจี่ยนเข้าวัง และบอกอ๋องเจี่ยน “ฝ่าบาทมีความสัมพันธ์กับฮูหยินเฟิ่งเซิ่ง ข้ามอบผ้าแพรขาวให้ฮูหยินเฟิ่งเซิ่ง แต่นางไม่ยอมผูกคอตาย ข้าจึงจำเป็นต้องใช้สารหนู ทว่าไม่รู้ทำไมฝ่าบาทถึงกลายเป็นแบบนี้ ข้าไม่กล้าเรียกหมอหลวงมาสอบถามอาการ...”
ตอนที่เอ่ยเรื่องนี้ ขันทีเสี่ยวโต้วจึคนสนิทของจ้าวอี้ก็รออยู่ข้างนอก
อ๋องเจี่ยนอาจจะได้ยินอะไรมาแล้ว จึงไม่ถามเสี่ยวโต้วจึแม้แต่คำเดียว เขามองฮ่องเต้ที่ร้อนใจจนตาแดงทว่ากลับพูดจาตะกุกตะกัก แล้วถอนหายใจเบาๆ พลางเอ่ยกับนางเสียงเบาว่า “ฝ่าบาทอาจจะพระวรกายอ่อนแอ และจำเป็นต้องพักผ่อนอย่างสงบ อย่างไรก็ขอให้ฮองเฮาช่วยจัดการทางสำนักหมอหลวงนั่นมากๆ หน่อย”
ตอนนั้นนางขอบตาแดง และเอ่ยว่า “ข้าก็ไม่รู้เรื่องพวกนี้เหมือนกันนะ! ผู้อาวุโสอย่างท่านต้องตัดสินใจให้ข้าสิ!”
อ๋องเจี่ยนส่ายหน้าอย่างจนใจ แล้วเอ่ยว่า “ข้าจะไปสำนักหมอหลวงสักครั้งแล้วกัน”
นางรีบเอ่ยว่า “ทางขุนนางใหญ่ในราชสำนักจะทำอย่างไร? แล้วยังหน่วยองครักษ์กับกองบัญชาการปัญจทิศรักษานครอีก...”
อ๋องเจี่ยนพึมพำว่า “ทางขุนนางใหญ่ในราชสำนักนั่นปิดบังไม่ได้ เรียกคนของสำนักราชเลขาธิการที่ช่วยฝ่าบาทบริหารราชการเข้ามาแล้วกัน ส่วนหน่วยองครักษ์กับกองบัญชาการปัญจทิศรักษานครนั้นก็ต้องขอให้เจิ้นกั๋วกงออกหน้าแล้ว”
นางถึงได้เรียกลุงของตนเองเข้าวัง
ท่านลุงทั้งตกใจและโกรธ เขามองนางพลางกระทืบเท้าตลอด และเอ่ยว่า “ต่อไปเจ้าจะทำอย่างไรล่ะ? เจ้ายังเด็กขนาดนี้ แล้วก็ไม่รู้เหมือนกันว่าลูกชายคนโตของฝ่าบาทจะเติบโตเป็นคนได้หรือไม่ ถึงเวลานั้นรับซื่อจื่อของตระกูลไหนสักตระกูลมาเป็นลูกชายคนโตดีกว่า”
คำพูดเหล่านี้ทำให้นางร้องไห้ขึ้นมาอย่างเงียบๆ
นางลากลุงของตนเองไปข้างหนึ่ง แล้วเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ท่านลุงฟัง
ท่านลุงได้ยินแล้วอยากตบนางสักฉาด ปากก็เอ่ยว่าเจ้า “ทรยศ” เจ้า “ปลงพระชนม์ฝ่าบาท” และทันใดนั้นก็ร่างราชโองการด้วยตนเอง ให้นางเขียนตามให้กองพิธีการ เรียกเจียงลวี่กับหวังจ้านเข้าเมืองหลวง ให้เจี่ยงลวี่ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการค่ายทหารภูเขาตะวันตกรักษาการณ์ค่ายทหารภูเขาตะวันตก และให้หวังจ้านดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการกองบัญชาการปัญจทิศรักษานครรักษาการณ์เมืองหลวง ส่วนตนเองก็รับงานหนักอยู่ในวัง เตรียมรับมือสถานการณ์ฉุกเฉินตลอดเวลา
นางถอนหายใจออกมายาวเหยียด แล้วเอ่ยว่า “หมอหลวงเถียนเห็นข้ามาตั้งแต่เล็กจนโต ก็เหมือนผู้ใหญ่ของข้า แม้เวลานี้เขาจะไม่อยู่สำนักหมอหลวงแล้ว แต่สำนักหมอหลวงส่วนใหญ่ก็เป็นลูกศิษย์ของเขาหรืออดีตเพื่อนร่วมงาน พวกเราลองไปหาเขาดีหรือไม่? แล้วยังเกาหลิ่งอีก ต้องเปลี่ยนตัวเขาหรือไม่?”
“เจ้าไม่ต้องรีบร้อนไป” ท่านลุงปลอบนาง “อ๋องเจี่ยนไม่ใช่คนธรรมดา ในเมื่อเขาออกหน้ากับราชสำนักและสำนักหมอหลวงแล้ว พวกเราก็ไม่ต้องเข้าไปยุ่งแล้ว...” พอเอ่ยถึงตรงนี้ ท่านลุงก็ก้าวมาข้างหน้าเล็กน้อยและกระซิบข้างหูนาง “ในเมื่อทำแล้วก็ต้องทำให้ถึงที่สุด ความลังเลจะนำภัยมาสู่ตน เวลานี้ตระกูลเจียงของพวกเรากับตระกูลหวังหลายสิบคนล้วนอยู่ในกำมือเจ้า พวกเราจะเป็นหรือตายก็ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว เจ้าต้องตัดสินใจให้เด็ดขาด”
ท่านลุงกลัวว่านางยังเห็นแก่ความเป็นสามีภรรยากับจ้าวอี้
นางโกรธจนตัวสั่นตลอด ครู่ใหญ่ถึงเอ่ยว่า “ท่านลุง ไม่รู้ว่าจ้าวอี้เหยียดหยามข้าอย่างไรงั้นหรือ? เขาอยากให้ตระกูลเจียงช่วยก็ช่วย ทำไมต้องให้ข้าเป็นฮองเฮาด้วย?”
“ไม่ใช่ว่าข้าออกเรือนไม่ได้เสียหน่อย!”
“ตอนนั้นหากไม่ใช่ว่าเขาอ่อนน้อมถ่อมตน และข้าก็คิดว่าผู้ชายตระกูลจ้าวส่วนใหญ่มีความรู้สึกลึกซึ้ง เฉาไทเฮาไม่ให้เขาพบข้า เขาก็แอบออกมาจากวังเฉียนชิงเพียงเพื่อคุยกับข้าไม่กี่คำ ไม่ว่าเฉาไทเฮาจะว่าเขาอย่างไร เขาเห็นอะไรดีก็ยังคงจะคิดหาทุกวิถีทางส่งมาที่วังฉือหนิง ข้ากับเขาก็ถือว่าร่วมทุกข์ด้วยกัน ไม่อย่างนั้นข้าจะรับปากเป็นฮองเฮาของเขาได้อย่างไร?”
“ทว่าในเมื่อข้ารับปากเป็นฮองเฮาของเขาแล้วก็จะทำหน้าที่ของฮองเฮาอย่างสุดความสามารถ”
“สนมของเขา นั่นก็เป็นกฎที่บรรพบุรุษตั้งไว้เช่นกัน เขาไปมั่วกับใคร แน่นอนว่าข้าก็ต้องใจกว้างอยู่แล้ว ลืมตาข้างหนึ่งหลับตาข้างหนึ่งก็ผ่านไปแล้ว แต่เขาก็ใช้ได้ทีเดียว พาลูกชายที่แอบคลอดออกมามาบันทึกชื่อลงในบันทึกลำดับการสืบเชื้อสายประจำราชวงศ์แล้วให้ข้าเลี้ยง ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องโปรดปรานเพียงสตรีสกุลเซียว แต่เขายังพาแม่นมที่แต่งตั้งเป็นฮูหยินเฟิ่งเซิ่งมามั่วกันถึงในวังด้วย แม้กระทั่งข้าเห็นแล้วก็ไม่เห็นจะทำตัวเสเพลน้อยลงแม้แต่นิดเดียว แถมยังพูดต่อหน้าแม่นมฟางว่า ‘ฮองเฮาของข้ายังเด็กเกินไป ไม่เข้าใจความรักของชายหญิง ไว้อีกไม่กี่ปี มีลูกก็จะรู้เอง’ ...ตอนที่อ๋องเจี่ยนมาเมื่อครู่ ท่านไม่เห็นท่าทางของเขา เขารู้หมดว่าจ้าวอี้ทำอะไรบ้าง แล้วทั้งในและนอกวังหลวงนี้ยังมีใครที่ไม่รู้...ท่านจะให้ข้าทนได้อย่างไร?”
“ยิ่งกว่านั้นเขาอาศัยตระกูลเจียงของพวกเรากำจัดเฉาไทเฮา แล้วก็กลัวตระกูลเจียงของพวกเราลอบวางแผนก่อกบฏ จึงให้น้องชายของแม่นมฟางขึ้นเป็นแม่ทัพเซวียนถง แถมยังคิดจะให้หลานชายของนางรับช่วงต่อกองบัญชาการปัญจทิศรักษานคร จับองครักษ์เมืองหลวงไว้ในกำมือ ต่อให้ข้าคลอดลูกชาย จะมีชีวิตอยู่ได้หรือไม่ จะเป็นไทเฮาได้หรือไม่ก็ยังต้องโน้มน้าวให้คนอื่นทำตามความคิดของตนเองอีก!”
“ท่านทนได้ ข้าทนไม่ได้!”
“ตอนนั้นเขาปิดล้อมเฉาไทเฮาได้ ก็เพราะโจมตีเฉาไทเฮาอย่างไม่ทันตั้งตัวไม่ใช่หรือ? จะบอกว่าเขามีจุดจบเช่นนี้ ข้าก็เรียนรู้มาจากเขาเช่นกัน เขาเป็นคนบอกข้าเองว่าทำอย่างไร!”
ท่านลุงก้มหน้าลง เขาเดินกลับไปกลับมาในห้องอุ่นสองรอบ แล้วเอ่ยกับนางเสียงเบามากว่า “เช่นนั้นก็คิดหาทางป้อนยาให้เขากินอีก...ไม่ต้องให้กินมากนัก...ระวังหมอหลวงตรวจเจอ...”
นางเข้าใจโดยไม่ต้องอธิบาย ถึงเวลานี้ก็ตัดสินใจได้แล้ว
ท่านลุงเห็นแล้วก็ถอนหายใจ พลางเอ่ยว่า “ตอนนั้นข้าก็ไม่เห็นด้วยที่เจ้าแต่งงานกับฝ่าบาท คิดว่าฝ่าบาทยืนกรานจะแต่งตั้งเจ้าเป็นฮองเฮา เพราะอยากทำให้ตระกูลเจียงของพวกเราตกที่นั่งลำบาก แต่ไทฮองไทเฮาตัดสินใจให้เจ้า แล้วตัวเจ้าเองก็สมัครใจ ข้าว่าสามีภรรยาพออายุมากแล้วก็ยิ่งต้องเอาใจใส่และดูแลกันและกัน หากเจ้าแต่งงานกับคนที่เจ้าชอบ บางทีสองคนอาจจะเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่กันและใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันได้จนแก่เฒ่า จนเจ้าก็มีจุดจบที่ดีได้ คิดไม่ถึงว่าฝ่าบาทยังไม่ยอมปล่อยตระกูลเจียงกับเจ้าไป!”
“แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน”
“ตอนนั้นฝ่าบาทอยากจะว่าราชการด้วยพระองค์เอง โดยจับมือข้าและขอร้องทั้งน้ำตา ตอนนั้นข้าก็คิดว่าอาศัยแค่ตระกูลเจียงของพวกเรา ไม่ได้วางแผนอะไรเลย ก็ไม่แน่ว่าจะล้มเฉาไทเฮาได้ หากล้มเฉาไทเฮาไม่ได้ ฝ่าบาทก็ยังคงเป็นฮ่องเต้ แต่ตระกูลเจียงของพวกเราจะกลายเป็นกบฏ มันบุ่มบ่ามเกินไป ทว่าฝ่าบาทกลับตรัสว่าทรงเห็นว่าจะแต่งงานแล้ว เฉาไทเฮาไม่มีทางให้ฝ่าบาทแต่งงานกับเจ้าแน่ และหากไม่กระโจนเข้าไปคว้าไว้ตอนนี้ ต่อไปก็ไม่มีโอกาสอีกแล้ว...”
พวกเขาคุยกันอยู่ อ๋องเจี่ยนกับวังจี่เต้าราชเลขาธิการก็เข้ามาแล้ว
ซึ่งพอเริ่มบทสนทนาก็คุยกันไม่จบไม่สิ้น
หลังจากนั้นหมอหลวงจากสำนักหมอหลวงมาตรวจจ้าวอี้ นางต้องแอบเติมยาลงไปในอาหารของจ้าวอี้ จ้าวอี้เห็นนางก็ไม่กล้ากิน นางจึงจำเป็นต้องให้เซียวหรงเหนียงมาปรนนิบัติเขา...ต่อมาเจียงลวี่กับหวังจ้านทยอยกันกลับวัง ส่วนเกาหลิ่งยังคงนิ่งเงียบ พอจ้าวอี้สวรรคต อ๋องเจี่ยนก็สนับสนุนให้แต่งตั้งนางเป็นไทเฮา จ้าวสี่เป็นฮ่องเต้ นางว่าราชการหลังม่าน...ติดต่อกันเรื่องแล้วเรื่องเล่า จนนางก็ลืมคำพูดเหล่านี้ไปแล้วเช่นกัน
ตอนนี้คิดดูแล้ว จ้าวอี้อยากว่าราชการด้วยตนเองที่ไหนกัน เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะคนสกุลฟางตั้งครรภ์ เขาจึงอยากให้ลูกของคนสกุลฟางเข้าวังอย่างถูกต้องตามทำนองคลองธรรม ให้จ้าวสี่เป็นลูกชายคนโตของฮ่องเต้ กระทั่งเป็นองค์รัชทายาท และคิดว่านางหลอกใช้ง่าย หลังจากนั้นจึงยุยงให้ตระกูลเจียงเป็นกองหน้าให้เขา ถึงขนาดที่ว่าในขณะที่ไม่มีผู้ติดตามคนอื่นก็รีบร้อนจะให้ตระกูลเจียงลงมือจนรอไม่ได้
---------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 038

บทที่ 38 จิตสังหาร
คนอื่นเป็นแม่คนแล้วเข้มแข็งขึ้น แต่จ้าวอี้กลับเป็นพ่อคนแล้วเข้มแข็งขึ้น
เวลานี้มาคิดดู จริงๆ แล้วจ้าวอี้ไม่ได้ทำเพื่อว่าราชการด้วยตนเอง และไม่ได้ทำเพื่อความทะเยอทะยานของตนเอง ทว่าเพราะคนสกุลฟางตั้งท้องลูกของเขา เขาจึงอยากแสวงหาอนาคตให้ลูกของเขากับคนสกุลฟาง
แต่ทำไมเขาต้องชักจูงให้ตระกูลเจียงกับตระกูลหวังทำเรื่องชั่วไปด้วย?
ทำไมถึงไม่เห็นค่าของคนหลายสิบคนของตระกูลเจียงและตระกูลหวัง?
แล้วยังเซียวหรงเหนียง
ชาติก่อนนางเข้าใจว่าเซียวหรงเหนียงเป็นมารดาแท้ๆ ของจ้าวสี่มาโดยตลอด หลังจากจ้าวอี้ตาย นางก็แต่งตั้งเซียวหรงเหนียงเป็นไท่เฟย[footnoteRef:1] แล้วยังให้เซียวหรงเหนียงเลี้ยงจ้าวสี่ไว้ข้างกาย แต่งตั้งน้องชายของเซียวหรงเหนียงสืบทอดตำแหน่งผู้บัญชาการระดับสี่ แต่เซียวหรงเหนียงกลับไม่เอ่ยสิ่งใด และแสดงเป็นมารดาแท้ๆ ของจ้าวสี่ต่อไปอย่างเงียบๆ จนกระทั่งชนกลุ่มน้อยทางเหนือมาถึงเมืองหลวง ทั้งในและนอกเมืองหลวงกังวลและหวาดกลัวจนถึงขีดสุด ต่างพูดกันว่าอีกไม่นานชนกลุ่มน้อยทางเหนือก็จะตีเมืองแตกแล้ว ถึงเวลานั้นพวกตระกูลเศรษฐีและขุนนางในเมืองก็จะกลายเป็นคนที่ถูกสังหารหมู่อย่างโหดเหี้ยมและปล้นเป็นอันดับแรก สนมในวังก็หาทางรอดได้ยาก แถมยังอาจจะถูกพวกชนกลุ่มน้อยทางเหนือจับไปเป็นอนุภรรยาหรือโสเภณีที่ร้องเพลงและเต้นรำสร้างความบันเทิงให้ผู้คนด้วย และสาเหตุที่เมืองหลวงถูกปิดล้อมและกวาดล้างนั้นก็เป็นเพราะน้องชายของคนสกุลฟาง เพื่อแย่งชิงความดีความชอบในการทำศึกสงครามแล้ว ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เขาวางแผนทำร้ายหม่าเซี่ยงหย่วนอดีตแม่ทัพเมืองเซวียน ทว่าเขายังสังหารภรรยาและลูกชายกับลูกสาวที่หม่าเซี่ยงหย่วนทิ้งไว้ที่เมืองหลวงทั้งหมดจนเกลี้ยง หลังจากหม่าเซี่ยงหย่วนหมดอาลัยตายอยากก็ไปเข้ากับชนกลุ่มน้อยทางเหนือ [1:  ไท่เฟย ตำแหน่งสนมของฮ่องเต้องค์ก่อน โดยมีฐานะรองจากไทเฮา]
แม้ว่าหลังจากนางว่าราชการหลังม่านจะฆ่าน้องชายของคนสกุลฟางไปแล้ว แต่ความคิดที่จะแก้แค้นของหม่าเซี่ยงหย่วนกลับไม่จืดจางลง เขาหาโอกาสนำชนกลุ่มน้อยทางเหนือลงใต้มาตลอดด้วยตนเอง และโจมตีพระราชวังต้องห้าม ทำให้อ๋องเหลียวที่ยกทัพทำสงครามเกาหลีกับจิ้งไห่โหวที่ต่อต้านและโต้กลับกลุ่มโจรสลัดญี่ปุ่นต่างรับมือไม่ทันไปชั่วขณะ จึงยิ่งดึงดูดให้หลี่เชียนที่เฝ้ารอโอกาสช่วงชิงอยู่ข้างๆ อย่างประสงค์ร้ายมาร่วมวงด้วย...
เซียวหรงเหนียงตกใจ จนสติฟั่นเฟือนอยู่ไม่กี่วัน ก็จากไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากวงล้อมเมืองหลวงถูกทลาย นางคิดว่าอย่างไรเซียวหรงเหนียงก็เป็นมารดาแท้ๆ ของจ้าวสี่ จึงจัดการศพของเซียวหรงเหนียงตามธรรมเนียมของเซิ่งหมู่ฮองไทเฮา[footnoteRef:2] และรับจ้าวสี่มาเลี้ยงดูข้างกายตนเอง... [2:  เซิ่งหมู่ฮองไทเฮา ตำแหน่งสนมของฮ่องเต้องค์ก่อนที่เป็นพระมารดาของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน]
เกรงว่าจ้าวสี่คงจะรู้ว่ามารดาแท้ๆ ของตนเองเป็นใครและตายอย่างไรตั้งนานแล้วกระมัง?
ทว่าเพราะเซียวหรงเหนียง นางกลับไม่เคยสงสัยวงศ์ตระกูลของจ้าวสี่เลย!
พอนึกถึงเรื่องพวกนี้ เจียงเซี่ยนก็ตาแดงแล้ว
เวลานี้เรื่องในอดีตเกิดขึ้นอีกครั้ง จ้าวอี้ชักจูงให้ตระกูลเจียงทำเรื่องชั่วไปด้วย!
ในเมื่อสวรรค์เมตตาทำให้นางฟื้นคืนชีพ ทำไมไม่ทำให้นางฟื้นคืนชีพเร็วขึ้นสักสองสามวัน? หรือว่าจ้าวอี้เป็นมังกรบนสวรรค์ที่ลงมาจุติจริงๆ งั้นหรือ?
ความคับแค้นใจที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมเป็นดั่งเปลวเพลิงที่ลุกไหม้ขึ้นในใจนางเหมือนไฟลามทุ่ง ทำให้นางทำอะไรวู่วามและหน้าผากกระตุกตลอด
ต่อให้จ้าวอี้เป็นมังกรบนสวรรค์ที่ลงมาจุติ นางก็จะทำให้เขากลายเป็นหนอนอยู่ดี
“ข้าจะฆ่าเขา!” สมองของนางลุกไหม้จนว่างเปล่า นางเดินไปเดินมาในห้องอย่างควบคุมอารมณ์ตนเองไม่อยู่ แล้วพึมพำว่า “ไม่มีเหตุผลอะไรที่ข้าฆ่าเขาครั้งหนึ่งแล้วจะฆ่าเขาครั้งที่สองไม่ได้...หากเขาเป็นมังกรบนสวรรค์ที่ลงมาจุติก็ไม่มีทางที่จะตายในกำมือข้า...ข้าจะฆ่าเขา...”
ถึงจะให้นางเป็นฮองเฮาและแต่งงานกับจ้าวอี้อีกครั้ง นางก็จะฆ่าจ้าวอี้ และโยนคนสกุลฟางลงไปในสุสานที่ไร้คนดูแลเหมือนชาติก่อนอยู่ดี และชาตินี้ก็ให้เซียวหรงเหนียงอยู่ซักเสื้อผ้าของนางในฝ่ายซักล้างไป...
หลี่เชียนมองเจียงเซี่ยนที่เสียสติไปอย่างสิ้นเชิง ในใจของเขารู้สึกหนักอึ้ง คิดถึงที่นางรู้กระทั่งว่าผู้หญิงคนนั้นมีไฝตรงหัวคิ้ว คิดถึงความเยือกเย็นที่เกินอายุมาตั้งแต่ต้นจนจบของนาง เขาอดไม่ได้ที่จะรั้งเจียงเซี่ยนไว้ และถามเสียงเบาว่า “ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร? เจ้ามีแผนการอยู่ในใจตั้งแต่แรกแล้วใช่หรือไม่? เจ้าลากข้ามา...เพราะข้าเป็นคนโง่ที่มาจากบ้านนอก และไม่รู้เรื่องของตระกูลชนชั้นสูงในเมืองหลวงของพวกเจ้าเลยใช่หรือไม่ และต่อให้รู้เรื่องพวกนี้แล้วก็ทำอะไรเจ้าไม่ได้อยู่ดี พวกเจ้าอยากฆ่าปิดปากก็ฆ่าปิดปาก อยากต่อว่าก็ต่อว่า...”
ชะตากรรมอยู่ในกำมือของคนอื่น จะเป็นหรือตายก็อยู่ในกำมือของคนอื่น ตระกูลหลี่ดิ้นรนอย่างยากลำบากมาตลอดหลายปีนี้ ก็เพราะอยากหลุดพ้นจากชะตากรรมแบบนี้ไม่ใช่หรือ?
มือของหลี่เชียนแรงมหาศาล เขาบีบแขนเจียงเซี่ยนจนรู้สึกเจ็บ
เจียงเซี่ยนหันกลับมา สีหน้าที่หม่นหมองของหลี่เชียนและเรื่องในอดีตที่เก็บไว้ในก้นบึ้งของหัวใจทำให้นางเหมือนกลับไปยังอดีต ความคิดฟุ้งซ่าน
นางจ้องหลี่เชียนอย่างดุร้าย “เจ้ามีสิทธิอะไรมาว่าข้า? เจ้าก็ไม่ใช่คนดีอะไรนักเช่นกัน!”
นัยน์ตากลมโตของเจียงเซี่ยนเหมือนมีปรอทสีดำอยู่สองลูก หางตาที่ชี้ขึ้นเล็กน้อยปรากฏสีแดงอย่างเบาบางด้วยความโกรธ เหมือนร่องรอยที่ผ่านการร้องไห้มา แล้วก็เหมือนสิ่งที่เหลือมาจากไฟอันร้อนแรง ยิงหน้าอกของหลี่เชียนอย่างรุนแรง และประทับอยู่ในใจเขา ทำให้เขาเจ็บปวด
เขาอดที่จะกุมหน้าอกไม่ได้
ความเจ็บปวดลุกลามจากหน้าอกไปยังทั่วร่าง
เจียงเซี่ยนสะบัดมือของเขาออก
นางอยากไปเห็นคนสกุลฟางด้วยตาของตนเอง
ก็เหมือนกับชาติก่อน
คนอื่นบอกว่าคนสกุลฟางกับจ้าวอี้มั่วกัน และนางไม่เชื่อ
นางคิดว่าในเมื่อจ้าวอี้ชอบเซียวหรงเหนียง แถมยังมีลูกกับเซียวหรงเหนียง จะไปยุ่งกับคนสกุลฟางได้อย่างไร? ต้องมีคนเห็นคนสกุลฟางแล้วขัดหูขัดตา จึงอยากยืมมือนางกำจัดคนสกุลฟางอย่างแน่นอน...หลังจากนั้นนางเห็นด้วยตาของตนเอง ก็รู้แล้วว่านี่เป็นแผนการของคนสกุลฟาง ซึ่งจงใจให้นางเห็น และคิดจะบีบให้นางหงายไพ่ในมือทั้งหมด...
แต่นางก็ก้าวขาเข้าไปก้าวหนึ่งแล้ว
ความเย่อหยิ่งและศักดิ์ศรีของนางไม่อนุญาตให้นางเมินเฉย และไม่อนุญาตให้นางร่วมเรียงเคียงหมอนกับจ้าวอี้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ครั้งนี้นางก็ต้องเห็นด้วยตาของตนเองเช่นกัน
เห็นด้วยตาของตนเองแล้วถึงจะเชื่อ
ถึงจะสามารถตัดสินใจเลือกได้อย่างเด็ดขาด และลงมือโดยไม่เสียใจในภายหลังแม้แต่นิดเดียว
เจียงเซี่ยนเดินออกไปข้างนอกทันที
เหมือนพายุพัดผ่าน
เงาร่างนั้นทั้งแตกร้าวและโดดเดี่ยว ทั้งอ่อนแอและอ้างว้าง ทว่ายังคงมุ่งไปข้างหน้าด้วยความแข็งแกร่ง อดทน เด็ดเดี่ยว และกล้าหาญอย่างไร้ความเกรงกลัว
“อย่า!” ใจของหลี่เชียนเร็วกว่าสติของเขา เขาตามเจียงเซี่ยนไปอย่างรวดเร็ว และรั้งแขนของนางไว้อีกครั้ง “ผู้หญิงคนนั้นคือแม่นมของฝ่าบาทใช่หรือไม่? ตอนนี้เจ้าไปไม่ได้! ฝ่าบาทส่งองครักษ์มือดีสี่คนมาเป็นเวรยามให้นาง หากเจ้าไป เรื่องนี้ก็จะแดงขึ้นมา...แล้วเจ้าไปยุ่งเรื่องของฝ่าบาทในฐานะอะไร? ถึงเวลานั้นไทฮองไทเฮากับเจิ้นกั๋วกงจะถูกกระทำไปด้วย...”
แล้วเวลานี้ลุงของนางไม่ได้ถูกกระทำงั้นหรือ?
เจียงเซี่ยนผลักหลี่เชียน “เจ้าไม่ต้องมายุ่ง!”
นัยน์ตาสดใสของนางทอประกายวิบวับ ราวกับม่านฝนในเดือนสาม และเจือความทุกข์ที่พร่ามัวดั่งเจียงหนาน[footnoteRef:3] [3:  เจียงหนาน พื้นที่ทางใต้ของแม่น้ำแยงซีเกียง ซึ่งก็คือทางใต้ของมณฑลเจียงซูกับมณฑลอันฮุย และทางเหนือของมณฑลเจ้อเจียง]
“เจ้าอย่าไป!” หลังจากจบเรื่องนี้ ทุกครั้งที่หลี่เชียนนึกถึงก็ไม่รู้ว่าทำไมตอนนั้นตนเองถึงได้ขัดขวางเจียงเซี่ยนอย่างแน่วแน่ขนาดนั้น และยิ่งไม่เข้าใจว่าทำไมตอนนี้จู่ๆ เขาก็ยื่นมือออกไปปิดตาของเจียงเซี่ยนไว้ “ข้าช่วยเจ้า! พวกเรามาคิดหาทางด้วยกัน! ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ข้าก็จะช่วยเจ้ากำจัดนาง เจ้าไม่ต้องลงมือเอง ไม่ต้องก่อเรื่อง!”
เจียงเซี่ยนไม่ขยับและยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ร่างกายเหมือนกับแข็งไปแล้ว
หลี่เชียนรู้สึกเสียใจมากอย่างบอกไม่ถูก
เขาเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยนที่แม้แต่ตนเองก็คิดไม่ถึงด้วยซ้ำว่า “เจ้าวางใจ ข้าก็มีองครักษ์และผู้ช่วยของตนเองตั้งนานแล้ว ไม่จำเป็นต้องรบกวนท่านพ่อก็สามารถทำเรื่องที่ตนเองอยากทำได้ ข้ารับรองว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย โดยไม่ให้ใครรู้ทั้งนั้น และจะไม่ให้ใครโยงใยไปถึงเจ้าได้...”
“เจ้าคนสารเลว!” เจียงเซี่ยนก็ทนไม่ไหวอีกแล้วเช่นกัน จึงร้องไห้พลางเตะหลี่เชียนไปหนึ่งที
เจ้าคนสารเลวนี่ก็เป็นเช่นนี้เสมอ ตบหัวแล้วลูบหลังนาง
นางเกลียดเขาจะตายอยู่แล้ว
และแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าประโยคไหนเขาพูดจริง ประโยคไหนโกหก
เห็นเจียงเซี่ยนทั้งร้องไห้และเตะเขา หลี่เชียนก็เหมือนทำอะไรไม่ถูก เขาไม่รู้เลยว่าคำพูดไหนของตนเองไปยั่วโมโหนางกันแน่ แล้วก็ไม่รู้เช่นกันว่าเรื่องราวดำเนินมาจนกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร แต่สัญชาตญาณของเขากลับทำให้เขารู้ว่า หากเวลานี้เขากล้าพูดจามั่วซั่วสักคำ เขาก็อย่าได้คิดที่จะเห็นเจียงเซี่ยนเสียใจ เห็นความโกรธของนาง และเห็นความจริงใจของนางไปตลอดกาล...ตั้งแต่นี้ไปเขาก็เข้าใกล้ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้อีก!
“เป็นความผิดของข้าเอง! ทั้งหมดเป็นความผิดของข้าเอง!” หลี่เชียนง้อเจียงเซี่ยนได้อย่างเชี่ยวชาญโดยที่ไม่มีใครเคยสอน “ข้าเป็นคนเลว ทั้งหมดเป็นเพราะข้าไม่ดีเอง...เจ้าอยากทำอะไร เจ้าบอกข้า เจ้าจะไปจัดการให้เจ้า...”
-----------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 039

บทที่ 39 ใหม่
เจียงเซี่ยนระเบิดอารมณ์ออกไปรอบหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากเตะหลี่เชียนไปสองทีแล้ว นางก็อารมณ์ดีขึ้นมาก และถึงพบว่าผู้หญิงคนที่มาตอบหลี่เชียนนั้นไม่รู้ว่าหายไปจากในห้องตั้งแต่ตอนไหนแล้ว
หลี่เชียนเชี่ยวชาญเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้คนที่อยู่ด้วยสบายใจเสมอ
เจียงเซี่ยนพึมพำอยู่ในใจ แล้วหันตัวนั่งลงบนเก้าอี้ไท่ซือที่อยู่ข้างๆ และสั่งหลี่เชียน “ชา!”
แล้วล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดน้ำตา พลางคิดว่าล้างหน้าและหวีผมที่นี่ไม่ได้ อีกเดี๋ยวนางเดินออกไปก็ไม่รู้ว่าจะทำให้คนอื่นรู้ว่านางร้องไห้มาหรือเปล่า...
แต่หลี่เชียนกลับตกใจกับน้ำเสียงที่ทรงพลังของเจียงเซี่ยนมาก เขาอยากพูดอะไรบางอย่าง ทว่าเห็นเจียงเซี่ยนกำลังเช็ดน้ำตาบนหน้าอยู่ และหางตายังคงแดงมาก ก็ใจอ่อนอีกครั้ง
ถึงอย่างไรตนเองก็อายุมากกว่าเจียงเซี่ยนสี่ห้าปี เมื่อครู่ทำให้เด็กสาวอย่างนางน้อยใจไปแล้วก็อย่าคิดเล็กคิดน้อยกับนางด้วยเรื่องเล็กน้อยพวกนี้เลย...ดังนั้นเขาจึงไปรินชาถ้วยใหม่และวางไว้ใกล้มือของเจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนจัดเสื้อด้านหน้าให้เรียบร้อย และดื่มชาหลายอึกให้คอชุ่มชื้น อารมณ์ก็เย็นลงแล้วเช่นกัน ถึงได้เอ่ยกับหลี่เชียนที่นั่งอยู่ตรงข้ามตนเองว่า “คุณชายหลี่ เมื่อครู่ขอบใจเจ้ามาก! ข้าอารมณ์ไม่ค่อยดี อย่างไรก็ขอให้เจ้าอภัยให้ด้วย”
นางอธิบายอย่างไม่ใส่ใจนัก และไม่คิดที่จะยอมรับผิดและขอโทษแม้แต่นิดเดียว
หลี่เชียนอยากก้มลงไปดูขากางเกงสีขาวราวกับหิมะของตนเองที่โดนนางเตะจนเปื้อนฝุ่นมาก ทว่าสุดท้ายก็ยังอดทนไว้และไม่ดู แล้วเอ่ยกับนางด้วยรอยยิ้มอย่างจนใจว่า “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ใครเจอเรื่องแบบนี้ก็ย่อมโกรธทั้งนั้น ยังดีที่เป็นท่านหญิง หากเป็นคนอื่น เกรงว่าจะบุกไปถึงที่ตั้งนานแล้ว”
นางรู้ดีว่าเจ้าคนสารเลวนี่ไม่เคยพูดจากใจจริงมาตั้งแต่ไหนแต่ไร
เมื่อครู่ยังบอกนางว่าอย่าไป อย่าหาเรื่องใส่ตัวอย่างเด็ดขาด มีเรื่องอะไรสั่งเขาก็พอแล้ว ชั่วพริบตาก็รู้สึกเหมือนว่านางควรจะบุกไปถึงที่
เจียงเซี่ยนอารมณ์ไม่ดีนัก พลางปรายตาจ้องหลี่เชียน
หลี่เชียนรู้สึกว่าแปลกมาก
ปกติเวลาที่เจียงเซี่ยนมองคนอื่นสายตาจะสงบนิ่ง แต่เวลาที่จ้องเขา หางตากลับชี้ขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาดำและขาวแยกกันอย่างชัดเจน สดใสและมีชีวิตชีวามากกว่ายามปกติ แถมยังเผยความเย่อหยิ่งที่อยู่ในตำแหน่งที่ได้เปรียบและสามารถควบคุมทุกอย่างได้ออกมาเล็กน้อย มองอย่างไรก็รู้สึกว่าน่าสนใจ ทำให้ในใจเขาเหมือนถูกขนนกปัดผ่านเบาๆ และจั๊กจี้
หลี่เชียนอดที่จะทำเสียงนุ่มไม่ได้ และเอ่ยว่า “เป็นอะไรไป? ยังโกรธอยู่หรือ? ไม่เป็นไร ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง”
เขาปลอบใจนาง ความคิดค่อยๆ ฟื้นคืนสติแล้ว
ฮ่องเต้เลี้ยงผู้หญิงคนหนึ่งไว้ข้างนอก ผู้หญิงคนนี้ตั้งท้องแล้ว และเป็นไปได้มากว่าผู้หญิงคนนี้ยังเป็นแม่นมของฮ่องเต้ด้วย...เรื่องแบบนี้ ใครเข้าไปยุ่งอย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอด!
ทว่าเจียงเซี่ยน หลานสาวของไทเฮาไทเฮา ลูกพี่ลูกน้องผู้มีศักดิ์เป็นน้องสาวของฮ่องเต้ คุณหนูใหญ่แห่งจวนเจิ้นกั๋วกง ทั้งร่ำรวยและมีอำนาจ มีคนรับใช้มากมาย กลับเรียกเขามาช่วย
นางคงตั้งใจทำเช่นนี้กระมัง?
กลัวญาติและเพื่อนที่อยู่ข้างกายเดือดร้อนไปด้วย จึงล่อลวงให้ตนเองทำเรื่องชั่วไปด้วย ให้ตนเองรับดาบแทนนาง!
หลี่เชียนรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวจนยากที่จะทนได้ในทันใด
เขาโตมาขนาดนี้ ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาก็ยังไม่เคยเสียเปรียบเช่นนี้
หลี่เชียนรู้สึกกลุ้มใจ และอดที่จะรู้สึกขัดแย้งในใจไม่ได้
หากท่านหญิงเจียหนานคิดว่าเขาเป็นเด็กบ้านนอกที่อ่อนต่อโลกและจัดการง่ายนั้น นางก็คิดผิดแล้ว
มีสุขย่อมมีทุกข์ มีทุกข์ย่อมมีสุข
เขาเข้าใจหลักการนี้ตั้งแต่เด็กแล้ว
ในมุมมองของคนอื่นเขารู้เรื่องลับแบบนี้ มีแต่จะเดือดร้อนไปด้วย และถูกฆ่าปิดปาก แต่ในความคิดของเขานี่อาจจะเป็นโอกาสก็ได้ ขอเพียงควบคุมได้ดีก็สามารถใช้โอกาสในครั้งนี้พูดคุยกับฮ่องเต้ได้อย่างแน่นอน จนกระทั่งกลายเป็นขุนนางที่ใกล้ชิดและได้รับความไว้วางใจจากฮ่องเต้
ความคิดฉายวาบผ่านไป หลี่เชียนก็มองเจียงเซี่ยนครั้งหนึ่ง
เจียงเซี่ยนสีหน้าสงบนิ่ง ใบหน้าด้านข้างที่เรียบเนียนและสวยงามแลดูสุภาพและเยือกเย็น
ในใจเขาเริ่มลังเลขึ้นมาเล็กน้อยอีกครั้ง
อยากได้ความไว้วางใจจากฮ่องเต้ ก็จะต้องเปิดเผยสิ่งที่ท่านหญิงเจียหนานทำ...
หลี่เชียนเหมือนทนไม่ได้ เขารู้สึกว่าเจียงเซี่ยนอาจจะไม่ได้ไร้ความเมตตาแบบนี้จริงๆ
เมื่อครู่นางยังระเบิดอารมณ์เหมือนเด็กอยู่เลย!
เขาอยู่ในความมืดนานเกินไปแล้ว พอเห็นใครก็คาดเดาเจตนาร้ายๆ ก่อน
หลี่เชียนหาข้ออ้างให้เจียงเซี่ยน
และสังเกตเห็นว่าเจียงเซี่ยนที่เขาจ้องตาไม่กระพริบนั้นนึกว่าเมื่อครู่เขาตบหัวแล้วลูบหลังนาง จึงอดที่จะเม้มปากไม่ได้
ช่างเถอะ เรื่องในอดีตหลี่เชียนก็ไม่รู้เช่นกัน
นางยึดติดเช่นนี้ก็ใจแคบเกินไปหน่อยแล้วเช่นกัน
ฮ่องเต้สืบทอดบัลลังก์ตั้งแต่อายุยังน้อย ผู้คนพากันหวาดระแวงและเป็นกังวล ใครจะไม่อยากจัดการ?
นางเป็นไทเฮา เขาเป็นอ๋องต่างแซ่ที่ปกครองตามการแบ่งดินแดน เดิมทีทั้งสองคนก็เป็นศัตรูกัน เขาหลอกนาง แต่นางกลับเชื่อ พูดไปพูดมา ก็เป็นเพราะนางไม่มีความสามารถในการแยกแยะคนเท่านั้นเอง
เจียงเซี่ยนปลอบใจตนเอง ทว่าไม่รู้ทำไมนางยังคงรู้สึกไม่สบายใจ
เพียงแต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะไปคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องพวกนี้
หลี่เชียนฉลาดมาโดยตลอด ไม่นานก็น่าจะเข้าใจสถานะของเขา และนางยังจำเป็นต้องให้เขาช่วยนางต่อไป เรื่องบางเรื่องก็เปิดใจคุยกันอย่างตรงไปตรงมาให้ชัดเจนเลยจะดีกว่า
นางเก็บกักความไม่พอใจไว้ที่ก้นบึ้งของหัวใจ และเอ่ยกับหลี่เชียนว่า “คุณชายหลี่ ก่อนหน้านี้ข้าไม่ได้บอกความจริงกับเจ้า เพราะกลัวว่าเจ้าจะกังวลระหว่างทาง ความจริงแล้วเดิมทีข้าคิดจะให้ซื่อจื่อชินเอินป๋อพี่ชายของข้ามากับข้า แต่หลายวันนี้เขาไปกินเจที่ศาลเจ้าเป็นเพื่อนท่านป้าของข้า ข้ารอจนใจร้อน ถึงได้ลากเจ้ามาช่วย แต่เจ้าอย่าเข้าใจผิดว่าข้ากำลังทำร้ายเจ้าอยู่อย่างเด็ดขาด ด้วยความฉลาดของคุณชาย เรื่องบางเรื่องกลับไปลองคิดดูก็เข้าใจแล้ว ครั้งนี้เจ้าช่วยข้า อันที่จริงก็ช่วยตัวเจ้าเองกับตระกูลหลี่ด้วย”
เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างจริงใจและตรงไปตรงมา
หลี่เชียนเลิกคิ้ว เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อในสิ่งที่นางพูด
เจียงเซี่ยนก็ไม่คิดเช่นกันว่าหลี่เชียนจะฉลาดถึงขั้นที่ตนเองเอ่ยอย่างมีลับลมคมในเพียงไม่กี่คำ เขาก็เข้าใจได้ นางจึงเปลี่ยนไปเอ่ยเรื่องอื่นว่า “คุณชายหลี่ ข้าอยากเห็นผู้หญิงคนนั้น เจ้ามีวิธีอะไรดีๆ หรือไม่?”
หลี่เชียนฝืนยิ้มอยู่ในใจ
เหตุใดนางถึงยังไม่ยอมเลิกรา?
ต้องเห็นผู้หญิงคนนั้นด้วยตาตนเองให้ได้ถึงจะเลิกรางั้นหรือ?
หลี่เชียนยิ้มพลางเอ่ยไปว่า “ท่านหญิงมีความคิดอย่างไรหรือ?”
เจียงเซี่ยนเอ่ย “ข้าว่าไม่อย่างนั้นก็วางเพลิงที่เรือนด้านหลังของพวกเขา ทำให้คนในบ้านตกใจและออกมา ไม่อย่างนั้นก็หาคนช่วยมาแสร้งทำเป็นจับชู้ บุกไปถึงที่ตรงๆ...ในบ้านหลังนั้นมีคนอาศัยอยู่แค่ไม่กี่คน ขอเพียงควบคุมองครักษ์พวกนั้นได้ คนอื่นก็ไม่จำเป็นต้องกลัว”
ยังจะวางเพลิง หากไหม้ลามไปบ้านข้างๆ แล้วดึงดูดคนของกองบัญชาการปัญจทิศรักษานครมาจะจบอย่างไร?
หลี่เชียนเงียบ นานมากทีเดียวกว่าจะเอ่ยว่า “ท่านคิดว่าองครักษ์สี่คนนั้นควบคุมง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ?”
เจียงเซี่ยนได้ยินแล้วก็เอ่ยอย่างแปลกใจว่า “เจ้าบอกว่าเจ้าก็มีองครักษ์ของตนเองตั้งนานแล้ว และไม่จำเป็นต้องอาศัยพ่อของเจ้ามิใช่หรือ?”
ความนัยที่แฝงอยู่ในนั้นคือ กระทั่งยามสี่คนเจ้าก็เอาชนะไม่ได้หรือ?
หลี่เชียนไม่รู้ว่าจะดุเจียงเซี่ยนอย่างไรดีจริงๆ
เจ้าบอกว่านางไร้เดียงสา นางก็สามารถใช้ตนเองสกัดผู้หญิงของฮ่องเต้ไว้ในบ้านได้ โดยคิดออกในชั่วพริบตา เจ้าบอกว่านางทำอะไรเฉลียวฉลาดและเชี่ยวชาญ นางก็กลับคิดเรื่องวางเพลิงกับจับชู้ออกมาได้...ทว่าการวางเพลิงนั้นทำไม่ได้ แต่การจับชู้เหมือนจะเป็นความคิดที่ดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องแบบนี้ค่อนข้างควบคุมง่าย...
หลี่เชียนคิดทบทวนถึงความเป็นไปได้ของการจับชู้อย่างจริงจัง สุดท้ายก็เอ่ยกับเจียงเซี่ยนว่า “วันหลังดีหรือไม่? ยาสลบวันนี้อาจจะทำให้องครักษ์คนหนึ่งในนั้นระวังตัวแล้ว หากแสดงละครจับชู้บุกเข้าไปอีก เกรงว่าจะเกิดความสงสัยได้ กลัวว่าจะแหวกหญ้าให้งูตื่น และดึงดูดความสนใจของผู้หญิงที่อยู่ในบ้านนั้น”
เจียงเซี่ยนรู้สึกว่าหลี่เชียนพูดจามีเหตุผลมาก
หากผู้หญิงคนนั้นคือคนสกุลฟาง จะจัดการคนสกุลฟางอย่างไรนั้นก็ขึ้นอยู่กับว่านางเจอคนสกุลฟางด้วยวิธีไหน
เจียงเซี่ยนคิดแล้วก็เอ่ยว่า “ข้ายังมีอีกวิธี...”
------------------------------------


## ภาค1 ตอนที่ 040

บทที่ 40 เปิดเผย
ทำไมครู่เดียวก็คิดออกอีกแล้ว
แต่หลี่เชียนยังคงทำท่าตั้งใจฟัง
เจียงเซี่ยนเอ่ยว่า “ข้าเลียนแบบลายพระหัตถ์ของฝ่าบาทเขียนข้อความให้สตรีที่อยู่ในบ้านนั้น บอกว่าเฉาไทเฮากำลังหานาง ให้นางเข้าวังเดี๋ยวนี้ นางไม่กล้าขัดขืนหรอก”
นางไม่ได้ยินว่าแม่นมฟางลางาน แสดงว่าฮ่องเต้เล่นตุกติกบางอย่างให้นางกลับมาดูแลครรภ์ที่ตรอกใต้เท้าเจิ้ง ทว่าถึงอย่างไรนี่ก็ไม่ใช่แผนระยะยาว ดังนั้นเขาถึงได้คิดหาทางขอร้องให้ท่านลุงช่วยลงมือให้เขาในขณะที่ไม่ได้เตรียมการใดๆ เลย...โชคดีมากที่ลุงของนางมีเทพเจ้าคุ้มครอง และทำการสำเร็จ หากเรื่องแดงขึ้นมาเล่า?
เจียงเซี่ยนเกลียดจนกำผ้าเช็ดหน้าแน่น
นางไม่คิดที่จะปล่อยคนสกุลฟางไปเช่นนี้ และแน่นอนว่าต้องไม่มีใครรู้
หลี่เชียนได้ยินแล้วกลับเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “คิดไม่ถึงว่าท่านหญิงยังเป็นมือหนึ่งด้านการเขียนตัวอักษรด้วย”
กระทั่งสามารถเลียนแบบลายมือของฮ่องเต้ได้...
เจียงเซี่ยนได้ยินเขาเอ่ยอย่างเฉยชาเช่นนั้น
นางก็อดที่จะปรายตามองหลี่เชียนอย่างเย็นชาครั้งหนึ่งไม่ได้ และเอ่ยว่า “บางทีฝ่าบาทถูกท่านอาจารย์ลงโทษให้เขียนตัวอักษรใหญ่ๆ ข้ากับท่านหญิงชิงฮุ่ยก็จะช่วยฝ่าบาททำการบ้าน”
หลี่เชียนแสร้งทำเป็นยิ้ม และลูบคาง พลางถามเจียงเซี่ยนอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก “ผู้หญิงคนนั้นเป็นแม่นมของฝ่าบาทจริงหรือ? ได้ยินชีกูบอกว่า ผู้หญิงคนนั้นอายุเพียงยี่สิบห้ายี่สิบหกปี ฝ่าบาทไม่น่าจะมีแม่นมที่สาวขนาดนี้กระมัง?”
เจียงเซี่ยนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนสกุลฟางอายุเท่าไรกันแน่ ในความทรงจำของนาง คนสกุลฟางเหมือนอายุยี่สิบห้ายี่สิบหกตลอด
“ได้พบแล้วถึงจะรู้” นางเอ่ยอย่างคลุมเครือ “หากจำคนผิดไปจะกลายเป็นขี้ปากชาวบ้าน”
ท่านหญิงเจียหนานมีเรื่องปิดบังเขาอีกแล้ว
หลี่เชียนลูบคาง และคิดอย่างมั่นใจในตนเองมาก ‘ถึงนางจะมีเรื่องปิดบังเขา ด้วยความสามารถของเขาก็สามารถค้นพบได้เช่นกัน’
เขายิ้มพลางเอ่ยว่า “ข้าไม่มีขันทีที่สนิทกัน เกรงว่าคงต้องรบกวนท่านหญิงเลือกคนแล้ว”
เจียงเซี่ยนเบือนหน้าไปทางอื่นอย่างไม่สนใจ และเอ่ยว่า “ส่งคนที่เฉลียวฉลาดหน่อยไปสักคนก็ได้แล้ว...ใครจะส่งคนที่รับใช้ใกล้ชิดอยู่ข้างกายตนเองไปส่งของพวกนี้กัน ไม่กลัวถูกคนเห็น และเรื่องแดงขึ้นมางั้นหรือ?”
“ก็จริง!” หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม ทว่าในใจกลับพึมพำว่าในวังนี้ช่างวุ่นวายเสียจริง
เจียงเซี่ยนสั่งหลี่เชียนว่าให้ซื้อพู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกแบบไหนมา “ของพวกนี้ล้วนเป็นของที่ใช้ในวังมานาน หากคนสกุลฟางนั่นเป็นคนละเอียดก็สามารถมองเบาะแสออกจากของพวกนี้ได้”
หลี่เชียนแปลกใจมาก
เห็นท่านหญิงเจียหนานทำทุกอย่างอย่างเยือกเย็นและใจลอย คิดไม่ถึงว่าพอนางทำอะไรขึ้นมาจริงๆ กลับละเอียดรอบคอบเช่นนี้
เขาสั่งการลงไปทันที
ไม่นานก็มีคนที่แต่งตัวเหมือนเด็กรับใช้อายุสิบห้าสิบหกปีเดินเข้ามาอย่างอ่อนน้อม
เจียงเซี่ยนเห็นเขาสวมเสื้อฝ้ายบุนวมผ้าไหมลู่ลายนกแก้วสีเขียว รูปร่างสมส่วน ขาวเกลี้ยงเกลา หน้าตายังเจือความสุภาพและมีมารยาทเล็กน้อย เดาว่านี่น่าจะเป็นเด็กรับใช้ประจำตัวหลี่เชียน
หลี่เชียนช่วยนางฝนหมึก
เจียงเซี่ยนเขียนข้อความแผ่นหนึ่ง
หลี่เชียนมองครั้งหนึ่งแล้วก็อดที่จะมองอีกไม่ได้ พลางเอ่ยว่า “นี่เหมือนลายพระหัตถ์ของฝ่าบาทหรือ?”
เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างเฉยชาว่า “เจ้าคิดว่าลายพระหัตถ์ของฝ่าบาทน่าจะเป็นอย่างไร? เรียบง่ายและทรงพลังเหมือนสยงจวิ้นหรงพระอาจารย์ของฝ่าบาทหรือเป็นระเบียบเรียบร้อยเหมือนเหยียนหวาเหนียนราชเลขาธิการสำนักราชเลขาธิการ? เขาไม่ชอบฝึกคัดตัวอักษรที่สุด เขียนได้แบบนี้ก็ไม่เลวแล้ว”
หลี่เชียนพลันรู้สึกสนใจขึ้นมาในทันใด จึงถามนางอย่างสนใจมาก “งั้นลายมือของท่านเป็นอย่างไร?”
เจียงเซี่ยนหน้านิ่งสนิท และเอ่ยว่า “ก็คล้ายๆ กับอันนี้!”
หลี่เชียนพูดอะไรไม่ออกนานมาก
เจียงเซี่ยนเขียนข้อความเสร็จแล้ว ตอนที่วางพู่กันลงบนที่วางพู่กันถึงเอ่ยว่า “ข้าไม่ได้สอบจอหงวนเสียหน่อย แล้วข้าก็ไม่ต้องจดบัญชีเองด้วย จะเขียนลายมือสวยขนาดนั้นไปทำไมกัน?”
นั่นก็จริง
เกิดมาเป็นทายาทของตระกูลชนชั้นสูง ชั่วชีวิตนี้นางก็กลุ้มเพียงว่าปีนี้จะสวมเสื้อผ้าใหม่แบบไหน...แล้วก็ทุกข์ใจกับความรักระหว่างชายหญิงของคนที่รักเท่านั้น...
หลี่เชียนคิดอยู่ บอกไม่ถูกว่าในใจรู้สึกอย่างไร เขาหยิบกระดาษที่เจียงเซี่ยนเขียน แล้วสั่งให้คนแต่งตัวเป็นขันทีไปส่งจดหมายที่บ้านหลังนั้น
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับเตรียมกลับวัง
หลี่เชียนเอ่ยอย่างแปลกใจว่า “ท่านอยากเห็นผู้หญิงท้องคนนั้นไม่ใช่หรือ?”
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางเอ่ยว่า “ข้าต้องรออยู่ในวัง ในวังเป็นสถานที่ของข้า ยังมีที่ไหนสะดวกไปกว่าในวังหรือ?”
หลี่เชียนอดที่จะหัวเราะไม่ได้ และเอ่ยว่า “ข้าช่างโง่เขลานัก!”
เจียงเซี่ยนยิ้มแต่ไม่เอ่ยสิ่งใด
หลี่เชียนเรียกเซียงเอ๋อร์มาช่วยเจียงเซี่ยนเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วไปส่งนางที่พระราชวังต้องห้าม
ในรถม้าเงียบมาก เสียงตะโกนข้างนอกทำให้ในรถม้าเงียบยิ่งขึ้น
เจียงเซี่ยนเหลือบตาลงและนั่งอยู่ตรงข้ามหลี่เชียนอย่างเงียบๆ หลังตรงจนเหมือนต้นไม้ ขนตายาวเป็นแพสั่นเบาๆ เหมือนผีเสื้อที่อยู่ท่ามกลางดอกไม้
ทันใดนั้นหลี่เชียนก็รู้สึกว่าตนเองเหมือนเผชิญหน้าอยู่กับภาพวาดหมึกจีน
หากเวลาสามารถหยุดลงตอนนี้ได้จะดีสักแค่ไหนกัน!
หลี่เชียนลอบถอนหายใจ มองเห็นพระราชวังต้องห้ามแล้ว
เจียงเซี่ยนลงจากรถม้า นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยกับหลี่เชียนเสียงเบาว่า “คุณชายหลี่ เรื่องในวันนี้ขอบใจเจ้ามาก ตระกูลของพวกเจ้าอยากกลับซานซีใช่หรือไม่? ถึงเฉาไทเฮาจะเห็นด้วยแล้ว แต่ฝ่าบาทไม่เห็นด้วย ก็เกรงว่าตระกูลของพวกเจ้าก็ยากที่จะสมปรารถนาเช่นกัน บางทีเรื่องพวกนี้ให้กรมกลาโหมออกหน้าจะดีกว่า” นางเอ่ยพลางไปยังประตูเสินอู่โดยไม่หันกลับมาอีก
ท่านหญิงเจียหนานหมายความว่าอย่างไร?
หลี่เชียนรู้สึกตกใจ
จากทุกสิ่งทุกอย่างที่เจียงเซี่ยนทำในวันนี้มองออกได้ว่า นางไม่ใช่คนพูดจาเหลวไหล
นางรู้ได้อย่างไรว่าตระกูลหลี่อยากกลับซานซี?
เรื่องนี้ที่ตระกูลหลี่ก็มีคนรู้เพียงสองสามคนเท่านั้น
เวลานี้เฉาไทเฮากุมอำนาจทางการเมือง ทำไมนางถึงบอกเขาว่าตระกูลหลี่ของพวกเขาอยากกลับซานซีก็ต้องให้ฮ่องเต้เห็นชอบด้วย?
กรมกลาโหมกับกองบัญชาการห้าทัพไม่เคยแยกจากกัน คนที่ควบคุมกองบัญชาการห้าทัพก็คือเจียงเจิ้นหยวนเจิ้นกั๋วกงลุงของเจียงเซี่ยน นางเอ่ยเช่นนี้คือให้เขาเข้าหาเจียงเจิ้นหยวนมากขึ้นหรือ?
การคาดเดาต่างๆ นานาทยอยมาอย่างไม่ขาดสาย ทำให้ในสมองของหลี่เชียนตีกันยุ่งเหยิงในชั่วพริบตา เขายังอยากถามอีกเล็กน้อย เงาร่างของเจียงเซี่ยนก็หายไปจากประตูเสินอู่เสียแล้ว
หลี่เชียนหมดหนทาง และกลัวจะถูกคนที่สนิทเห็นเข้า เขาจึงกระโดดขึ้นรถม้าอย่างไว และไปจากพระราชวังต้องห้าม
คนที่ถูกส่งไปตรอกใต้เท้าเจิ้งก็ตอบมาแล้ว “คนที่รับข้อความและออกไปข้างนอกคือผู้หญิงคนนั้น นางสวมชุดพิธีการตามฐานะ และนั่งเกี้ยวที่ผ้าม่านรอบด้านเป็นลายที่วาดลงบนเครื่องปั้นดินเผาสีน้ำเงินขาว ข้างกายมีสาวใช้ติดตามอยู่คนหนึ่ง อย่างมากที่สุดครึ่งชั่วยามก็ถึงประตูเสินอู่แล้วขอรับ”
กล่าวอีกนัยหนึ่ง นางคือคนที่เจียงเซี่ยนต้องการหา
ฮ่องเต้ที่ชอบเจียงเซี่ยน ผู้หญิงที่ตั้งท้องอย่างไม่อาจอธิบายได้ ท่านหญิงที่จับชู้ เฉาไทเฮาที่ว่าราชการหลังม่าน ไทฮองไทเฮาที่เก็บตัวอยู่ในวังหลัง เจิ้นกั๋วกงที่กุมกองทัพที่ทรงพลังอยู่ในมือ หวังจ้านที่ไปศาลเจ้าเป็นเพื่อนแม่ เจียงลวี่ที่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน...แต่ละคนหมุนวนอยู่ในสมองของเขาไม่หยุดเหมือนโคมขี่ม้า[footnoteRef:1] [1:  โคมขี่ม้า โคมที่ทำขึ้นมาเพื่อชมความสวยงาม โดยตัดกระดาษสีเป็นรูปคนขี่ม้าหลายๆ แบบ แล้วติดลงบนแกนกลางภายในโคมที่สั่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษ ส่วนด้านบนเป็นกระดาษที่ตัดเป็นรูปกังหัน เมื่อจุดเทียนในโคมไฟ ไอร้อนจะดันให้กังหันหมุนและทำให้แกนที่ติดกระดาษรูปคนขี่ม้าหมุนตามไปด้วย ซึ่งแสงจากเปลวเทียนที่ส่องกระดาษเหล่านี้ จะทำให้เกิดเงาบนกระดาษที่บุรอบตัวโคมแบบวิ่งหมุนวนไปเรื่อยๆ จนดูเหมือนคนขี่ม้ากำลังวิ่งไล่กันเป็นวงกลม]
เขาร้อง “เฮ้ย” อย่างตกใจครั้งหนึ่ง และลุกขึ้นมานั่งทันที พลางรีบสั่งเว่ยสู่ที่ขับรถ “เร็วเข้า รีบกลับตรอกหมวก”
เสียงร้อนใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เว่ยสู่ตกใจ จึงขานรับติดกันหลายครั้ง แล้วสะบัดแส้เฆี่ยนม้าให้มุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
หลี่เชียนสีหน้าหม่นหมองเหมือนน้ำ และยังคงรู้สึกหวาดกลัวอยู่เป็นระยะๆ
หากวันนี้เขาไม่ได้ไปร่วมด้วย อาศัยพวกเขาวิ่งพล่านไปทั่วทุกที่เหมือนคนมุทะลุ ถึงตอนที่ต่อสู้กันอย่างดุเดือด ก็ต้องถูกบดทับจนกลายเป็นโคลน!
ท่านหญิงเจียหนาน...
หลี่เชียนคิดถึงใบหน้าที่ซีดขาวราวกับหิมะ นัยน์ตาที่เหมือนปรอทสีดำ และสายตาที่สงบนิ่งดั่งบ่อน้ำลึกของนาง ในใจก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างติดอยู่ และไม่สบายใจมาก
จริงๆ แล้ว...นางจิตใจดี
ด้วยสติปัญญาของนาง ไม่มีทางที่จะดูไม่ออกว่าเขาจงใจเข้าใกล้นาง
ทว่าถึงจะเป็นเช่นนั้น นางก็ยังมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้เขา
หลี่เชียนลูบแขนเสื้อเบาๆ ความรู้สึกมากมายปะปนกัน
-----------------------------------
แม้ เจียงเซี่ยน เป็นถึงสตรีผู้สูงศักดิ์ ทั้งยังได้แต่งงานกับ 'จ้าวอี้' ผู้เป็นฮ่องเต้ ทว่าเขามิเคยร่วมหออุ่นเตียงกันจนกระทั่งจากนางไป 

เมื่อนางต้องกลายเป็นไทเฮา จึงได้โอบอุ้ม 'จ้าวสี่' ลูกชายคนเดียวของจ้าวอี้ว่าราชการหลังม่าน ประคองราชวงศ์อย่างยากเข็ญ

แต่แล้วนางกลับถูกฆ่าตายด้วยถ้วยยาพิษ ที่อยู่ในอุ้งมือของฮ่องเต้น้อยอย่างจ้าวสี่!

เมื่อลืมตาตื่นมาอีกครั้ง ก็พบว่าได้ย้อนกลับมาช่วงชีวิตวัยสิบสามปี... ก่อนมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในราชสำนัก

'เหตุใดจ้าวสี่จึงมอบความตายให้นาง?'...แม้โอกาสในการมีชีวิตอาจทำให้ไขปริศนานี้ได้

แต่นางขอเลือกเดินในเส้นทางใหม่ ไม่เข้าไปข้องเกี่ยวกับตระกูลจ้าว ไม่สนใจการผลัดเปลี่ยนแผ่นดิน

นางขอเพียงมีชีวิตครอบครัวเล็กๆ กับสามีที่วางใจได้ และลูกที่แสนน่ารัก

ทว่า เมื่อนางได้นำพบกับ หลี่เชียน แม่ทัพหนุ่มที่นางเคยรู้สึกเกลียดทุกคราที่พบหน้า

ชีวิตและความรักของนางจึงกำลังจะพบกับจุดเปลี่ยนอีกครั้ง... 

หรือ 'โชคชะตา' จะนำพาให้เกิดเรื่องราวและวังวนที่ไม่เหมือนเดิม!