พันธสัญญารักแห่งนิรันดร์
Rinray13
## บทที่ 1 ริเชเนียผู้เกลียดขุนนางกับวิลเฮล์มผู้รักความสนุก

ขอให้เจ้าจงจดจำไว้
เราได้ทำพันธสัญญากันแล้ว
หากเจ้าลืมเรื่องของข้า ข้าจะไม่มีวันให้อภัยเจ้า...….
เสียงนั้นเป็นของใครกันนะ จู่ๆภาพทิวทัศน์อันว่างเปล่าก็เปลี่ยนเป็นฉากสะเทือนใจขาดตอนไม่ประติดประต่อ
เบียทริช ริเชเนีย หนีไปลูก!!
คุณคะ!!
ไม่เป็นไรนะริเชเนียของแม่…..พ่อกับแม่รักลูกนะ
ท่านพ่อ ท่านแม่ ไม่!!
ภาพตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีเลือดแดงฉาน
เฮือก
เด็กหนุ่มสะดุ้งตื่นพร้อมเหงื่อที่ไหลทั่วใบหน้า เขาหันมองซ้ายขวา มองรอบทิศเพื่อความแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติภายในห้องของตัวเอง  เขาจึงลุกขึ้นมานั่งสงบสติอารมณ์พลางใช้มือนวดหน้าผากเบาๆที่รู้สึกปวดหนึบอย่างไม่ได้เป็นมานานมาก
เสียงผู้ชายแปลกๆที่ได้ยินในฝันทุกคืนพระจันทร์เต็มดวง เขามีความเกี่ยวข้องอะไรกับอดีตของผมหรือเปล่านะ ทั้งที่เมื่อก่อนไม่ค่อยได้ฝันแบบนี้เลย หรือจะมีลางบอกเหตุอะไรสักอย่างที่คาดไม่ถึง
แล้วยังมีภาพฝันครั้งที่สองเป็นช่วงที่พวกท่านตายต่อหน้า….
เมื่อเขารู้สึกดีขึ้นแล้วจึงลุกขึ้นจากเตียง เดินตรงไปยังที่กระจกบานใหญ่เท่าตัวของเขา มองดูที่ตัวเองสักพักก่อนจะพึมพำด้วยเสียงเบาบาง
"เขาเป็นใครกันนะ บอกว่าทำสัญญากันไปแล้วด้วย เฮ้อ" เด็กหนุ่มถอนหายใจ
ตัวผมนั้นชื่อริเชเนีย เท็ดริก สูญเสียความทรงจำสมัยเด็ก รู้แค่ว่าพ่อกับแม่เสียชีวิตทั้งคู่จากอุบัติเหตุเกวียนตกลงเหวช่วงฝนตก ผมเป็นคนเดียวที่รอดชีวิตมาได้ จึงต้องมาอาศัยอยู่กับตระกูลโอทิสเพื่อนสนิทของพ่อแม่ที่สามารถรับเลี้ยงผมได้
อืม แค่เคยอาศัยล่ะนะ เพราะตอนนี้ผมเป็นเด็กหนีออกจากบ้านน่ะสิ
หลังจัดเก็บผ้าห่มบนเตียงเสร็จแล้ว จึงเดินมาริมหน้าต่างเพื่อสูดอากาศยามเช้า หวังว่าเช้านี้จะสงบสุขนะ
"ริเช่ เราออกไปรับภารกิจด้วยเลยมั้ย"
เสียงทักทายร่าเริงสดใสของเพื่อนสนิทสมัยเด็ก วิลเฮล์ม โอทิส พร้อมเสียงแรงเปิดประตูห้องดังสนั่น โดยไม่เคาะขออนุญาตเจ้าของห้องสักครั้ง ถึงผมจะชินมันไปแล้วกับนิสัยนี้ของเพื่อนสนิท
ผมกับวิลเฮล์มอยู่บ้านเดียวกันแต่แยกห้องส่วนตัวกันเป็นพื้นที่ไม่ใหญ่ไม่เล็ก เป็นบ้านที่ไม่ได้ใหญ่โตอะไร คนที่มักจะอยู่บ้านหรือออกไปเดินตลาดมันจะเป็นผม ส่วนคนที่ชอบออกไปล่าสัตว์ ไปสมัครนักผจญภัยเพื่อรับภารกิจหาเงินเข้าบ้านจะเป็นวิลเฮล์ม นอกจากงานตึงมือเขาถึงจะพาผมไปด้วย
"ไม่เอาล่ะ วันนี้รู้สึกไม่สบายเท่าไหร่ นายไปคนเดียวเถอะ วิลเฮล์ม" ผมจึงปฏิเสธไปตามตรงเพราะยังรู้สึกแย่กับความฝันนั้นอยู่
"ฝันร้ายอีกแล้วเหรอริเช่" วิลเฮล์มถามหลังจากเห็นสภาพสีหน้าที่ไม่ค่อยดีของผม"ออกไปเดินเล่นข้างนอกไหมละ นายจะได้รู้สึกดีขึ้นไง"
ผมมองหน้าเจ้าเพื่อนสนิทที่พยายามเนียนจะลากเพื่อนของตัวเองให้ออกไปข้างนอกด้วยกัน แน่นอนคำปฏิเสธของผมก็คือ ไม่!
"โหย อย่าใจร้ายนักเลย นายก็เอาแต่หมกอยู่ในห้อง ไม่ก็ออกตระเวนไปรักษาคนอื่นครั้งคราว"วิลเฮล์มเดินเข้ามาใกล้ตรงจุดที่ผมนั่งอยู่ "ฉันไม่เข้าใจนายเลย ทั้งที่ไม่ชอบยุ่งกับคนเอาแต่หลบซ่อนหนีจากบ้านฉัน แต่นายกลับยอมออกไปช่วยเหลือคนอื่น"
"นายไม่กลัวว่าพ่อฉันจะลากพวกเรากลับไปงั้นเหรอ?"
"วิลก็อย่าพูดเป็นลางสิ ผมล่ะเสียวสันหลังทุกรอบที่นายถามจริงๆ"
"ไม่หรอกมั้ง นายก็ออกจากบ้านพักบ่อย แถมอยู่รอดมาได้ตั้งสองปี ยังหานายกับฉันไม่เจอเลย"
"นั่นก็จริง"
พวกเราทั้งสองได้ออกจากบ้านดยุคโอทิสมาสองปี ด้วยเหตุผลของตัวเอง ของผมก็เป็นพวกไม่อยากพบเจอพวกขุนนาง ส่วนวิลเฮล์มตามมาเป็นเพื่อนเพราะบอกว่าดูน่าสนุกดี ถึงเขาจะพูดแบบนั้น แต่ผมก็พอสัมผัสได้ถึงความห่วงใยของเพื่อนรัก
"เฮ้อ ยอมแพ้แล้ว จะออกไปกับนายก็ได้"ผมถอนหายใจยกมือยอมแพ้กับสายตาวิลเฮล์มที่อ้อนวอนทำเอาผมใจอ่อน
"เย่ ในที่สุดก็จะได้ออกไปทำภารกิจพร้อมกับนายสักที"วิลเฮล์มชูมือส่งเสียงดีใจราวกับได้รับชัยชนะจากการพยายามจะลากเจ้าเพื่อนผอมแห้งแรงน้อยออกจากบ้านได้สำเร็จ
เมื่อตกลงว่าจะออกไปทำภารกิจด้วยกัน ผมจึงลุกจากขอบหน้าต่างแล้วไปจัดการกับสภาพเพิ่งตื่นของตัวเอง ส่วนวิลเฮล์มไปรออยู่ห้องนั่งเล่นชั้นล่าง
ผมที่เตรียมตัวเสร็จแล้วกำลังจะออกจากห้อง ได้ยินเสียงเอะอะเหมือนคนทะเลาะกันหลายคนตรงห้องนั่งเล่นชั้นล่าง เลยตัดสินใจลงไปดู
"เกิดอะไร..."ผมพูดไม่ทันจบดี วิลเฮล์มก็ตะโกนสวนกลับมา"หนีไปซะริเชเนีย!!"
ผมยืนงงกับสถานการณ์ตรงจนทำอะไรไม่ถูก วิลเฮล์มวิ่งกลับมาหาผมที่ไม่ขยับไปไหนเอาตัวเองบังข้างหน้าไว้ ถือดาบตั้งท่าพร้อมรับมือกับผู้บุกรุกชายรูปร่างสูงหุ่นกำยำใหญ่สี่คนยืนล้อมปิดกั้นประตูทางออกไว้
เขารู้ว่าผมไม่มีอาวุธในมือเลยตอนนี้ ดาบและมีดสั้นผมวางไว้อีกที่หนึ่ง
"พวกนายเป็นใครกัน มีธุระอะไรกันแน่"วิลเฮล์มตะโกนถาม พลางหยั่งเชิงท่าทีผู้บุกรุกบ้านตัวเอง
"พวกเราไม่จำเป็นต้องตอบ ถ้ายอมตามมาดีๆจะไม่มีการเจ็บตัวหรอกนะคุณชาย"หนึ่งในผู้บุกรุกกล่าว ราวกับเตือนว่าอย่าได้ขัดขืน ผมรู้สึกท่าไม่ดีแล้ว ทั้งสี่คนเป็นคนแปลกหน้าผมไม่เคยเห็นหน้าพวกเขาตลอดที่อยู่หมู่บ้านนี้
"ทำอย่างกับพวกฉันจะยอมว่าง่ายล่ะนะ"
วิลเฮล์มพูดจบล้วงเอาระเบิดควันมือจากกระเป๋าสะพายของ นำปาลงพื้นใจกลางกลุ่ม แล้วจับมือริเชเนียวิ่งหนีพรางตัวไปกับควันหมอกที่กำลังฟุ้งกระจายจนไม่อาจมองเห็นอะไรได้
"บ้าจริง มองไม่เห็นเลย"
"พวกเขาหนีไปทางไหนแล้ว"
"รีบตามพวกเขาไปเดี๋ยวนี้"
เด็กหนุ่มทั้งสองวิ่งหนีออกมาจากบ้านได้สำเร็จ แต่ทว่า….มีกลุ่มคนล้อมรอบหน้าบ้านราวกับจะลอบจับคนร้ายกลางวันแสกๆ ในระหว่างที่ทั้งคู่กำลังวางแผนจะหนีฝ่าวงล้อมนี้ไปยังไงอยู่นั้น คนที่ไล่ตามตาหลังพวกเขาก็ปิดทางประตูบ้านเรียบร้อย กลุ่มคนที่ล้อมจับพวกเขาทั้งสองได้เปิดทางให้คนผู้หนึ่งเดินนำออกมา เป็นคนที่คุ้นเคยกันเป็นอย่างดี
ดยุคไมน์ฮาร์ท โอทิส ชายหนุ่มร่างสูงผู้อายุเลขสี่นำหน้าแต่ใบหน้าละอ่อนดั่งวัยรุ่นเป็นทั้งพ่อของวิลเฮล์มและผู้ปกครองของริเชเนีย
ทะ….ทำไม
"ท่านลุงไมน์ฮาร์ท/ท่านพ่อ ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ!!"ทั้งสองตะโกนพร้อมกันอย่างตกใจโดยไม่ได้นัดหมาย
"หึ มันจำเป็นต้องถามเหรอ ก็มาจับเจ้าพวกเด็กหนีออกจากบ้านน่ะสิ!!" ไมน์ฮาร์ทพูดด้วยน้ำเสียงโกรธจัดแต่ยังคงใบหน้ายิ้มแย้ม
ผู้คนที่ได้เห็นภาพนี้เริ่มกลัวจนตัวสั่นสะท้าน ปกติดยุคโอทิสคนนี้ไม่ค่อยได้โกรธใครง่าย ท่านจะเป็นคนนิสัยดีรักครอบครัวเพื่อนฝูง แต่ถ้าโกรธขึ้นมาไม่มีใครสามารถห้ามท่านได้สักคน ยกเว้นท่านดัชเชสกับธิดาของท่านเท่านั้นแหละ
"ไม่เอานะ ท่านพ่อ พวกเรายังสนุกไม่พอเลยไม่กลับบ้านไม่ได้เหรอ"วิลเฮล์มเอ่ยปากประท้วงอย่างไม่เกรงกลัวรังสีอำมหิตของพ่อตัวเอง
"ผะ….ผมอยู่ที่นี่ก็ดีอยู่แล้วนะครับ"ริเชเนียเองก็ไม่ค่อยอยากกลับบ้านสักเท่าไหร่
"โฮ่ แค่หนีออกจากบ้านมาสองปี ปีกกล้าขาแข็งมากเลยนะ เจ้าพวกเด็กตัวแสบ"
"ว้าว ท่านพ่อชมฉันด้วยล่ะริเช่"
"ผมว่าท่านว่าพวกเรามากกว่านะ"
เมื่อคำพูดของไมน์ฮาร์ทนั่นโดนลูกชายเมินความแดกดันทำเอามือที่ถือไม้เท้าเวทมนต์กำแน่นจนจะบีบให้แหลกคามือด้วยวาจายั่วยุของลูกตัวเอง
สองพ่อลูกโอทิสมักจะปะทะฝีปากกันแบบนี้ประจำ ส่วนริเชเนียจะอยู่กลางวงศึกของทั้งสองทุกครั้ง
"เวลาแทบจะไม่มีแล้ว ฉะนั้นการเล่นไล่จับซ่อนหานี้ต้องจบได้แล้วล่ะ"
สิ้นเสียงของไมน์ฮาร์ทแล้วเอายกไม้เท้าเวทมนต์กระทุ้งพื้นทีหนึ่ง จนเกิดวงเวทหลายวงใต้เท้าของริเชเนียและวิลเฮล์ม
"นะ…นี่มันเวทหลับไหล ตาแก่เจ้าเล่ห์!!!"
"ประมาทไปเหรอเนี่ย"
เด็กหนุ่มทั้งสองไม่อาจทนเวทหลับไหลได้จนล้มตัวลงนอนกับพื้น วงเวทบนพื้นหายไปหลังจากเป้าหมายหมดสติไปแล้ว
ดยุคไมน์ฮาร์ทเดินเข้าไปใกล้เด็กทั้งสองนั่งแล้วนั่งคุกเข่าลงกับพื้น ยื่นมือไปลูบหัวทั้งคู่อย่างอ่อนโยน
"มันถึงเวลาแล้วล่ะ ข้าตามใจพวกเจ้าได้แค่นี้เท่านั้น"
"ข้าขอโทษที่ไม่สามารถทำอะไรเพื่อช่วยเจ้าได้เลยจริงๆ ริเชเนีย เท็ดริก"
"มันเป็นชะตาของเจ้าที่ต้องผ่านมันไป"
หลังจากนั้นดยุคไมน์ฮาร์ทได้สั่งให้คนอุ้มเด็กทั้งสองที่สลบอยู่พาขึ้นเกวียนเพื่อกลับไปยังคฤหาสห์ตระกูลโอทิส


## บทที่ 2 เรียกตัวมาเพื่อให้ไปสมัครคัดเลือกองค์รักษ์เนี่ยนะ!?

ณ บ้านตระกูลโอทิส
ริเชเนีย...
ริเชเนียลูกรัก....มีชีวิตอยู่ต่อไป ต่อให้ต้องหลบซ่อนก็ต้องทำ!!!
ไม่นะ ท่านแม่!!
ริเชเนียกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง มือข้างหนึ่งที่ยื่นออกไปคว้าข้อมือแม่ในความฝันนองเลือดนั่น ราวดั่งสั่งเสียเป็นครั้งสุดท้ายเขาจำได้ขึ้นใจ เป็นอีกครั้งที่เขาฝันร้ายต่อจากเมื่อวาน เขาเริ่มรู้สึกจะฝันบ่อยเหมือนกับความทรงจำที่หายไปเริ่มกลับมา
ถ้าความทรงจำวัยเด็กกลับมาอาจจะเป็นเรื่องที่ดีก็ได้ แต่เขากลับรู้สึกหวาดกลัว ในเมื่อสมองเขายังพยายามเตือนด้วยการแสดงความเจ็บตอนพยายามนึกราวกับไม่ให้จดจำเรื่องในอดีตมากเกินไป
น่าสงสัยว่าตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้น อีกใจก็ไม่อยากรับรู้เอาเสียเลย อยากปล่อยวางไม่ต้องการที่จะจำมันอีกต่อไปเพื่อก้าวไปข้างหน้า
ริเชเนียหันมองหน้าต่างเห็นแสงแดดอ่อนๆส่องเข้ามาในในห้อง บ่งบอกได้ว่า พวกเขาโดนเวทหลับใหลของท่านลุงอย่างแรงขนาดสลบไปทั้งวันแล้วโดนลากกลับมาบ้านโอทิสจริงด้วย
ปัง เสียงเปิดประตูรุนแรงราวกับเดจาวูเมื่อวาน
"โย่ว ริเช่สหายรัก นายตื่นแล้วหรือยัง"
เสียงทักทายยามเช้าอันสดชื่นของสหายรักสนุกของเขา ขัดจังหวะที่กำลังคิดเรื่องของตัวเองอยู่พอดี จนแอบบ่นตามเดิมไม่ได้"เมื่อไหร่นายจะหัดเคาะประตูซะบ้างเนี่ยวิล"
"พอดีนี่บ้านฉันเลยเปิดได้ทุกห้องโดยไม่ต้องขออนุญาตนาย"วิลเฮล์มพูดออกมาอย่างไม่มีท่าทีสลดหรือรู้สึกผิดสักนิดแล้วเดินเข้ามานั่งที่โซฟาอย่างสบายใจ จนริเชเนียได้แต่ถอนหายใจและมานั่งด้วย
"ดูเหมือนท่านพ่อจะยังเก็บห้องฉันกับของนายเหมือนเดิมเลยนะ ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงหลังจากพวกเราหนีออกจากบ้านกัน"
เมื่อวิลเฮล์มเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมาทำให้ริเชเนียหันไปมองรอบห้องของเขา ของทุกสิ่ง เครื่องใช้ โซฟา เตียงนอน โต๊ะเครื่องเขียนหรือตู้เสื้อผ้า ยังคงเดิมไม่มีการขนย้ายเคลื่อนที่ ไม่มีฝุ่นราวกับมีคนทำความสะอาดเป็นประจำ ท่านลุงไมน์ฮาร์ทอาจจะสั่งสาวใช้อาจจะมาช่วยทำความสะอาดให้ เผื่อตัวเขาจะกลับมาบ้านอีกครั้ง
"ผมสงสัยอยู่อย่างหนึ่งนะวิล"
"อะไรล่ะ?"
"ผ่านมาตั้งสองปีไม่ตามหา แต่ตอนนี้กลับออกมาลากพวกเรากลับบ้านเนี่ยนะ ไม่น่าสงสัยไปหน่อยเหรอ"
เจ้าสหายตัวแสบที่เป็นลูกชายเองก็ไม่อาจตอบได้ จึงแบมือสองข้างทำท่ายอมแพ้อย่างช่วยไม่ได้ ริเชเนียสงสัยการกระทำของท่านดยุคไมน์ฮาร์ทที่ดูแปลกประหลาดไปนิดหน่อย หลังไม่ได้พบกันมาสองปี หรือเพราะพวกเราซ่อนตัวกันเก่งมากท่านลุงเลยจับไม่ได้
"ขออนุญาตนะครับคุณชาย"เสียงเคาะประตูหน้าห้องเพื่อขออนุญาตเข้าห้อง
"เข้ามาได้ครับ"ริเชเนียขานรับว่าได้อนุญาตเพราะได้ยินเสียงของพ่อบ้านประจำตระกูลโอทิส เมื่อได้รับอนุญาตแล้วเปิดประตูเข้ามาพบทั้งสอง
"ท่านดยุคไมน์ฮาร์ทต้องการให้นายน้อยและคุณชายไปรับประทานอาหารเช้าด้วยกันครับ"เมื่อพ่อบ้าน
นายน้อยของบ้านกับคุณชายหันสบตากัน พวกเขารู้สึกไม่อยากลงไปข้างล่างสักนิด พ่อบ้านรู้ว่าคุณชายทั้งสองคงไม่อยากไปจึงได้เอ่ยเตือนตามคำสั่งของดยุคซึ่งคาดการณ์ไว้แล้ว
"ท่านดยุคกล่าวว่าห้ามพูดว่ากลับไปกินที่ห้อง ไม่งั้นท่านจะขึ้นมาที่นี่เพื่อลากพวกท่านด้วยตนเอง"พ่อบ้านพูดจบยืนรอคำตอบ
"โอย ตาแก่ขยันบังคับจริงๆ ปีนี้อะไรเข้าสิงเนี่ย"วิลเฮล์มกุมขมับรู้สึกปวดหัวเมื่อได้ยินคำว่าจะขึ้นมาลากถ้าไม่ลงไป
"ปากเป็นลางร้ายของนายไงเล่า!"ริเชเนียปัดความผิดไปให้เพื่อนรักที่ทักเป็นลางเมื่อวาน
"นายนี่มันไม่น่ารักเอาซะเลย"วิลเฮล์มพูดพลางเอามือขยี้ผมเจ้าเพื่อนที่เตี้ยกว่าตัวอย่างหมั่นเขี้ยว
"เฮ้ย นายอยากโดนผมอัดนักหรือไง หา?"เพื่อนเตี้ยที่ว่าได้ปัดมืออีกฝ่ายออกไป นั่นเป็นสาเหตุหนึ่งที่ริเชเนียไม่ค่อยออกไปข้างนอกกับวิลเฮล์มเพราะส่วนสูงที่แตกต่างกันนี่ละ ทำเอาคนที่มาทักทายเข้าใจผิดว่าเขาเป็นน้องชายของวิลเฮล์มตลอด
อะแฮ่ม เสียงกระแอมเตือนจากคุณพ่อบ้านขัดจังหวะคุณชายทั้งสองที่จะเริ่มลงมือลงไม้กันแล้ว
งั้นกระผมขอไปรายงานท่านดยุคละครับ ว่าท่านทั้งสองไม่ต้องก—-
"เดี๋ยวช้าก่อน พวกเราจะลงไปบอกท่านพ่อตามนั้นแหละ"วิลเฮล์มขัดจังหวะพ่อบ้านที่กำลังจะไปรายงานท่านดยุคไว้ได้ทันก่อนจะเกิดฉากไม่น่าดูจนกินข้าวไม่ลงแน่
"งั้นเชิญท่านทั้งสองลงไปห้องรับประทานอาหารกันเลยครับ"พ่อบ้านมองทั้งคู่ก่อนไปเปิดประตูห้องพร้อมก้มโค้งและผายมือเชิญ
พอเจอแรงกดดันคำพูดกับสายตาจับจ้องเขม็งนั่นทำให้เด็กหนุ่มทั้งสองจำใจเดินตามพ่อบ้านที่ทำหน้าที่เดินนำทางจนถึงที่ห้องโถงรับประทานอาหาร
ภายในห้องนั้นบรรยากาศเงียบสงบ ทุกคนนั่งกันพร้อมหน้าพร้อมตาโดยเรียงลำดับจากหัวโต๊ะ ท่านดยุคไมน์ฮาร์ท โอทิสหัวหน้าตระกูลโอทิสปัจจุบัน นาเดียร์ โอทิสบุตรีลำดับที่หนึ่ง นีน่า โอทิสบุตรีลำดับที่สอง เด็กสาวทั้งสองคนเป็นน้องสาวของวิลเฮล์ม
ส่วนตัวริเชเนียที่มาอาศัยอยู่ด้วยไม่มีอำนาจใดๆในตระกูลเพราะยังไม่บรรลุนิติภาวะในการรับยศดยุคที่สืบทอดต่อจากพ่อที่เสียชีวิตไปก่อนหน้านั้น จึงทำให้เขาได้รับมาอยู่ใต้การปกป้องของดยุคไมน์ฮาร์ท
เมื่อคนมานั่งรวมกันครบแล้วดยุคจึงสั่งให้ข้ารับใช้จัดเสิร์ฟอาหารได้เลย แล้วหันกลับมามองทุกคนด้วยรอยยิ้ม"ไม่ได้กินข้าวพร้อมหน้ากันมากี่ปีแล้วนะ"
"นั่นสิคะท่านพ่อ ข้าก็จำไม่ได้เลยว่าไหมคะ?"นาเดียร์ช่วยพ่อผสมโรงจิกกัดสองพี่ชายของเธอ"นีน่า เจ้าว่านั่นใช่พี่ชายที่หนีหายไปไม่บอกกล่าวตั้งสองปีหรือเปล่าจ๊ะ?"
"พี่นาเดียร์พูดถูก ข้าเองก็เริ่มจำหน้าท่านพี่ชายไม่ได้แล้วสิคะ เพราะมันตั้งสองปีนี่เนอะ"นีน่าเข้าข้างทั้งพ่อและพี่สาวอย่างเต็มที่ แถมเน้นเสียงคำว่าสองปีหนักแน่น
คำพูดแต่ละคำช่างชวนเสียดแทงจิตใจอันรู้สึกผิดกับเจ้าคนแรกที่หายหน้าไปสองปีคนแรก จนก้มหน้าจิตตกไปแล้ว
ผิดกับเจ้าคนที่หนีหายไปด้วยกันอีกคนนั้น แค่คำจิกกัดแสบๆคันๆนั้นลอยผ่านแล้วยังยิ้มร่าอย่างไม่รู้สึกผิดใดๆอีก ราวกับราดน้ำมันลงกองไฟให้ฝั่งนั้นประทุอารมณ์โกรธได้อย่างดี
"ฮ่าๆ ทั้งสามคนก็นะ แกล้งริเช่มากไปแล้วดูสิแทบจะร้องไห้อยู่แล้วนะ"เจ้าคนไม่สำนึกผิดนั้นหัวเราะอย่างไม่ยี่หระ พลางตบบ่าเชิงปลอบใจเพื่อนรักที่จิตตกไม่ฟื้น
"ผมไม่อยากได้คำปลอบจากนายสักนิด"ริเชเนียปัดมือคนปลอบติดตลกนั่น แล้วเอ่ยปฏิเสธข้อกล่าวหา"ผมไม่ได้ร้องไห้สักหน่อย พูดดีๆนะเจ้าบ้า!!"
"ให้พี่ชายคนนี้ปลอบใจได้เมื่อต้องการนะ น้องรัก"
"น้องบ้าอะไรล่ะ ไอ้บ้าวิล!"
ระหว่างที่สองหนุ่มกำลังจะทะเลาะกันเอง แต่เป็นวางมวยข้างเดียวส่วนอีกฝ่ายนั้นเหมือนจะเย้าแหย่เหมือนเล่นกับแมวซะมากกว่า ข้ารับใช้ได้เดินมาจัดเตรียมอาหารวางบนโต๊ะเรื่อยๆ จนกลิ่นหอมของอาหารอบอวนชวนท้องร้อง ทั้งสองยอมสงบศึกชั่วคราวด้วยความหิว
"เอาล่ะ เริ่มทานกันได้แล้วนะ แล้วพ่อก็จะมีเรื่องประกาศให้พวกเจ้าได้รู้ด้วย"ดยุคไมน์ฮาร์ทกล่าวขึ้นมาหลังที่ทุกคนเริ่มรับประทานอาหารกันแล้ว"ข้าจะให้วิลเฮล์มกับริเชเนียไปสมัครคัดเลือกองค์รักษ์ของเจ้าชายที่สอง"
พรูดดด แค่กๆ  วิลเฮล์มที่กำลังดื่มน้ำผลไม้อยู่ถึงกับหลุดมาดพ่นน้ำจนแทบสำลักน้ำไหลลงคอ
แกร๊ง ทางด้านริเชเนียเหมือนจิตหลุดไปแล้วจนมือไม้อ่อนทำส้อมหล่นลงใส่จาน
"ล้อเล่นกันใช่ไหมตาแก่?"คนสำลักน้ำเพิ่งจะอาการโอเคถามต้องการยืนยัน
"แน่นอนว่า ไม่ได้ล้อเล่น"คนอย่างดยุคไมน์ฮาร์ทแม้จะชอบเล่นแต่เรื่องงานจริงจังเสมอ"พรุ่งนี้เตรียมตัวไปได้เลย"
"อย่าบอกนะว่าที่มาตามจับกลับบ้านก็เพื่อไอ้สมัครคัดเลือกนี่น่ะ!!"เจ้าหนุ่มรักสนุกตอนนี้ชักสนุกไม่ออกเสียแล้ว เป็นฝ่ายนี้ที่มาปวดหัวแทน
"ถูกต้อง ถ้าทั้งสองไม่เข้าร่วม ข้าก็ยังมีอีกหลายแผนที่จะมัดพวกเจ้าทั้งสองไปส่งถึงที่"ดยุคไมน์ฮาร์ทขู่พลางยิ้มกว้างยียวนกวนประสาทใส่ลูกชาย
"ทำไมพวกเราต้องไปด้วยล่ะ"วิลเฮล์มถามอย่างไม่เข้าใจ
"หนึ่ง เป็นคำสั่งโดยตรงจากราชา"
"สอง เป็นความต้องการของเจ้าชายสองผู้เป็นพระอนุชาของท่าน"
"ฮึ่ย แปลว่าขัดไม่ได้สินะ"วิลเฮล์มทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอรู้สึกไม่ชอบใจที่ต้องมาโดนบังคับในสิ่งที่ไม่อยากทำ
"วันนี้ก็ไปเตรียมตัว เตรียมอาวุธอะไรให้พร้อมล่ะ การคัดเลือกครั้งนี้มันสำคัญมากนะ"ดยุคไมน์ฮาร์ทกล่าวเตือนหลังเช็ดปากหลังทานเสร็จเรียบร้อยแล้ว
"เชอะ รู้แล้วน่า ริเช่ไปจัดเตรียมของกันเถอะ"วิลเฮล์มที่เห็นว่าริเชเนียทานเสร็จแล้วแบบใจล่องลอยจึงหิ้วแขนเพื่อนซี้ไป"ตัวเบาชะมัด หัดกินเนื้อเยอะๆซะบ้างนะ"
ริเชเนียมองค้อนใส่เจ้าคนว่าเขาตัวเบา"ผมไม่ใช่พวกสมองมีแต่กล้ามเนื้อแบบนายนี่!!"
นั่นยิ่งทำให้วิลเฮล์มหัวเราะชอบใจเข้าไปใหญ่
หลังจากทั้งสองคู่กัดนั้นออกจากห้องแล้ว เหลือเพียงแค่ดยุคไมน์ฮาร์ท นาเดียร์ และนีน่าที่ยังนั่งกันอยู่
"สุดท้ายก็จะไม่ได้เจอพี่ๆอีกแล้วสินะคะ"นีน่าพูดน้ำเสียงสั่น นัยน์ตาเธอเริ่มเปียกชื้นเป็นหลั่งน้ำตาเสียใจและเหงามาก เพราะเธอใช้เวลาอยู่กับพี่ชายสองคนนี้น้อยมาก แม้อีกคนจะไม่ใช่พี่ชายในสายเลือดก็ตาม
"นีน่า ไม่เป็นนะน้องรัก เดี๋ยวพี่จะไปจิกหูท่านพี่วิลให้เขียนจดหมายและซื้อของฝากมาให้พวกเราทุกวันเลยนะ"นาเดียร์ปลอบน้องสาวคนเล็กให้เธอรู้สึกดีขึ้น เธอเองก็รู้สึกเสียใจและเหงาไม่แพ้กัน แต่เธอเป็นพี่สาวของนีน่าจึงทำตัวเข้มแข็งเพื่อดูแลน้องแทนเจ้าพี่ชายรักสนุกคนนั้น
ทางฝั่งดยุคเองก็ไม่รู้จะปลอบลูกสาวยังไงเลยได้แต่กอดทั้งสองบอกว่า"เสร็จเรื่องเดียวก็มาหาเองแหละ"พอจะปลอบใจเด็กๆได้บ้าง
"หวังว่าจะไม่มีเรื่องอะไรที่ร้ายแรงเกิดขึ้นนะ กระหม่อมหวังว่าเจ้าชายจะได้พอบคนที่เฝ้าตามหาอยู่"ดยุคไมน์ฮาร์ทได้แต่ภาวนาในใจไม่ได้เอ่ยออกมาให้ลูกสาวได้ยิน เป็นคำขอที่ให้วันพรุ่งนี้นั้นผ่านไปได้ด้วยดี
//
โซนผู้เขียน
ในที่สุดก็ปั่นตอนสองออกมาได้แล้ว ได้แต่ภาวนาตามว่า เราจะเขียนครบทันก่อนหมดเวลามั้ยเนี่ย 5555555555 ยังคงงงๆระบบแอปอยู่บ้างไม่ค่อยชินเท่าไหร่
ฝากลูกชายริเชเนียผู้น่ารักน่าหยิกด้วยนะคะ
ปล.พระเอกของเรื่องยังไม่ออกนะจ๊ะ ค่าตัวแพง----


## บทที่ 3 โดนจับติวเข้มก่อนไปสอบภายในวันเดียว นี่มันบ้าชัดๆ!

หลังจากที่คุณชายทั้งสองเดินกลับห้องของตัวเอง เพื่อไปจัดเตรียมข้าวของสำหรับเดินทางไปเมืองหลวง ตามคำสั่งของดยุคไมน์ฮาร์ท
เมื่อพ่อบ้านคิดว่าทั้งสองท่านน่าจะจัดของเสร็จแล้วสั่งให้สาวใช้ทั้งสองคนไปเรียนเชิญคุณชายทั้งสองให้มาที่ห้องหนังสือ
ณ ห้องหนังสือ
"พ่อบ้านอัลเบิร์ต เรียกพวกเรามาทำไม"วิลเฮล์มที่เดินเข้าห้องมาก่อนแล้วนั่งยังโต๊ะที่พ่อบ้านจัดไว้ ตามด้วยริเชเนียที่เดินมาทีหลัง
"ผมได้รับคำสั่งจากนายท่านไมน์ฮาร์ทให้กระผมติวเข้มท่านทั้งสองแะสอนทุกสิ่งทุกอย่างก่อนจะไปเมืองหลวงในวันพรุ่งนี้ครับ"อัลเบิร์ตกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพเรียบนิ่ง
วิลเฮล์มกับริเชเนียที่ได้ยินคำว่าติวเข้มเริ่มรับรู้ลางร้ายที่กำลังจะเกิดกับพวกตนเอง จิตใจทั้งคู่แทบอยากจะวิ่งหนีออกจากห้องนี้ในทันที แต่ยังไม่ทันได้ลุกก็ได้ยินคำขู่เตือนของพ่อบ้านซะก่อน
"นายท่านได้เตือนมาว่าห้ามคิดจะโดดเรียนวันนี้เด็ดขาด และยิ่งถ้าสอบคัดเลือกไม่ผ่าน นายท่านจะมีบทลงโทษที่น่ากลัวสำหรับคุณชายทั้งสองท่านด้วยซึ่งท่านจะเป็นผู้จัดการเองนะครับ
บทลงโทษที่น่ากลัวสำหรับพวกวิลเฮล์มกับริเชเนียนั้น ไม่พ้นเรื่องคู่หมั้นกับการแต่งงาน
คนหนึ่งรักอิสระและความสนุกในชีวิตจึงยังไม่อยากแต่งงานตอนนี้ เพราะการผูกมัดทำให้เขาอึดอัดและขัดใจในการเดินทางเที่ยวเล่นผจญภัยของเขา คำสั่งเด็ดขาดนี้เขาคงต้องทำตามนั้นจนไม่อาจปฏิเสธได้
คนหนึ่งก็มีความรังเกียจและกลัวบรรดาเหล่าขุนนาง ไปออกงานกับคนในตระกูลโอทิสแค่ครั้งเดียว เขาก็สลบเป็นไข้ไปสามวันอย่างไร้สาเหตุ ถึงหมอจะบอกว่าเพราะความเครียดและกดดันมากเกินไป เขาก็ไม่ค่อยอยากเชื่อว่าเป็นสาเหตุนั้น
"กระผมถือว่าความเงียบคือการตอบรับแล้วกันนะครับ"พ่อบ้านอัลเบิร์ตพยักหน้าและยิ้มอย่างดีใจที่คุณชายทั้งสองไม่คิดหนีแล้ว
ใครมันจะไปกล้าปฏิเสธคำสั่งดยุค/พ่อแล้วหนีได้ล่ะ เล่นส่งคำเตือนข่มขู่กันซะขนาดนี้ สองคุณชายมีความคิดในใจตรงกันเป็นครั้งแรกโดยไม่รู้ตัว
สมัยเด็กก่อนที่ท่านจะหนีออกจากบ้านน่าจะเรียนประวัติศาสตร์ของประเทศนี้มาบ้างนะครับ
"ก็มีบ้างนะครับแต่ไม่ได้อ่านนานแล้ว"ริเชเนียชอบอ่านหนังสืออยู่แล้ว เพียงแค่ตอนหนีออกจากบ้านก็แทบไม่ได้แตะหนังสือสักเล่ม
"ส่วนฉันโดดเพราะมันน่าเบื่อ"วิลเฮล์มไม่ชอบเรียน ถ้าเป็นดาบหรือวิชาต่อสู้ เวทมนต์ต่างๆเขาจะพร้อมตั้งใจเรียนเลย
อะแฮ่ม พ่อบ้านอัลเบิร์ตกระแอมขัดจังหวะคุณชายนักโดดเรียนวิชาการเพื่อไม่ให้พูดเสียภาพพจน์ว่าที่ดยุคโอทิสในอนาคตไปมากกว่านี้
"ถ้างั้นกระผมจะเริ่มเล่าความเป็นมาของประเทศนี้เพื่อเป็นความรู้ประดับในการสอบคัดเลือกนะครับ"อัลเบิร์ตแอบเหน็บแนมเล็กน้อยก่อนจะเริ่มสอน
ก่อนที่ ณ ที่แห่งนี้จะเป็นก่อตั้งเป็นประเทศดั่งทุกวันนี้ แผ่นดินนี้เคยเป็นแค่เกาะร้างขนาดใหญ่ที่ไม่มีอะไรไปมากกว่า ต้นไม้ ภูเขา นานาพืชพันธุ์ และสัตว์ป่าหลากหลายชนิด มนุษย์ชนกลุ่มแรกที่มาตั้งหลักปักฐานเพื่ออยู่อาศัยคือราชวงศ์ ซึ่งราชาองค์แรกแห่งประเทศนี้คือ ท่านแอตลาส ด้วยพลังของท่านผู้นั้นสามารถจัดการจัดสรรที่อยู่ให้ผู้คนอย่างเท่าเทียมกัน มอบตำแหน่งขุนนางให้กับคนมีความสามารถเพื่อปกป้องประชาชนผู้อ่อนแอกว่า ยุคนั้นเป็นช่วงเมื่อ 500 ปีก่อน
เหล่าขุนนางใหญ่ที่ท่านแอทลาสแต่งตั้งมามีสี่คน เพื่อคอยปกป้องประเทศจากสิ่งต่างๆในน้ำที่จะขึ้นบกมาเพื่อทำการรุกรานผู้คน เพราะประเทศเราเป็นเกาะและล้อมรอบไปด้วยทะเล บางครั้งจะมีสัตว์ประหลาดใต้น้ำขึ้นมาบุกรุกยังที่ต่างๆ หรืออาจจะมีคนแผ่นดินอื่นเข้ามาบุกรุกโจมตีก็เป็นได้
ดังนั้นสี่ขุนนางใหญ่นั้นจึงได้รับการแบ่งอาณาเขตเพื่อดูแลจากท่านแอตลาส ได้แก่ ท่านเท็ดริกแห่งทิศเหนือ ท่านโอทิสแห่งทิศใต้ ท่านมอร์เกนแห่งทิศตะวันออก ท่านคอสโมแห่งทิศตะวันตก สุดท้ายท่านแอตลาสผู้เป็นศูนย์กลาง พวกท่านทั้งห้าจึงนำชื่อตัวเองตั้งเป็นชื่อเมืองและนามสกุลให้ลูกหลานได้ส่งต่อสืบทอดกันรุ่นต่อรุ่น กลยามาเป็นนามสกุลหรือต้นตระกูลของพวกท่านในตอนนี้
และดีที่ว่าหลังจาก 500 ปีที่ผ่านมานี้ยังไม่มีเหตุการณ์ใดรุนแรงถึงขั้นต้องออกรบ เป็นยุคที่สงบสุข แต่เราก็ยังต้องฝึกทั้งวิชาดาบและเวทมนต์เพื่อความไม่ประมาทจากสิ่งที่ไม่แน่นอนนี้ด้วยครับ
ริเชเนียทำเสียงหึภายในใจเบนสายตาและคิ้วขมวดไปทางอื่นหลังจากได้ฟังคำว่า'ยุคสงบสุข และไม่มีเหตุการณ์รุนแรง'
มันช่างสงบเสียจริงที่พ่อแม่ของเขาตายอย่างปริศนาเหมือนอุบัติเหตุเกวียนตกเหว แต่ตัวเขากลับรอดมาได้พร้อมเสียความทรงจำในตอนนั้นทั้งหมด มันทำให้เขาต้องทุกข์ทรมานกับความฝันแดงฉานที่ขาดๆ หายๆ จากความทรงจำ
ดูเหมือนพ่อบ้านอัลเบิร์ตจะจับสังเกตได้ว่า เขาอาจจะเผลอพูดไปสะกิดแผลใจของคุณชายบ้านเท็ดริกไป "กระผมขออภัยถ้าการสอนนี้กระทบจิตใจของคุณชายริเชเนียนะครับ"
ริเชเนียได้ยินคำขอโทษจากพ่อบ้านจึงหลุดจากภวังค์แห่งความเจ็บปวดแล้วหันมายิ้มให้กับอัลเบิร์ต"ผมไม่เป็นไรหรอกครับ เชิญสอนต่อได้เลยไม่ต้องใส่ใจผมมากก็ได้"
แม้ริเชเนียจะไม่ว่าอะไรกับเรื่องนั้น แต่อัลเบิร์ตรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่เมื่อหันไปเห็นว่านายน้อยว่าที่ดยุคนั้นสลบหลับคาโต๊ะเรียนไปแล้ว
"น่าจะยากหน่อยนะครับ เพราะนายน้อยวิลเฮล์มหลับไปก่อนแล้วหน้านี้แล้วครับ"อัลเบิร์ตถอนหายใจ เริ่มรู้สึกกังวลอนาคตของบ้านโอทิสซะแล้ว
"ไม่เป็นไรครับ ผมฟังต่อได้ ปล่อยวิลนอนไปเถอะครับ รายนั้นทำอะไรก็ผ่านอยู่แล้วล่ะ"ริเชเนียเองก็ชินกับพฤติกรรมนี้ของเจ้าเพื่อนสนิทตัวดีคนนี้ไปแล้ว อีกอย่างนั่งฟังเรื่องราวมันสนุกกว่านั่งอ่านคนเดียวเสียอีก
เมื่ออัลเบิร์ตเห็นว่าคุณชายสีหน้าดีขึ้นแล้ว เขาจึงเรียบเรียงเรื่องที่สอนที่กระทบต่อจิตใจคุณชายบ้านเท็ดริกให้น้อยที่สุด
"งั้นเอาเป็นเรื่องการสอบคัดเลือกองค์รักษ์ของเจ้าชายที่สองผู้เป็นพระอนุชาของพระราชาองค์ปัจจุบัน ซึ่งท่านเป็นผู้ร่างกฎการคัดเลือกเอง"ยังไม่ทันได้พูดต่อผู้ตั้งใจเรียนก็ยกมือถามขัดขึ้นมาซะก่อน
"ผมสงสัยอยู่นิดหน่อยนะ ทำไมพระอนุชาถึงยังดำรงตำแหน่งเป็นเจ้าชายอยู่ละ?"ปกติน่าจะได้ดำรงตำแหน่งดยุค หรือผู้สำเร็จราชการ มือขวาของพระราชาไรแบบนี้ไม่ใช่หรือ
"เคสของท่านผู้นั้น….คงเป็นกรณีที่พูดยากเสียหน่อยนะครับ เดี๋ยวท่านจะได้รู้เองเมื่อท่านผ่านการทดสอบแล้ว"อัลเบิร์ตจึงรีบเปลี่ยนเป็นหัวเรื่องอื่นแทนเรื่องนี้"กระผมจะบอกหัวข้อที่ต้องสอบนะครับ"
"ข้อแรกต้องเป็นทีมสองคนต้องมีคนถนัดการต่อสู้ด้วยดาบ และอีกคนต่อสู้ด้วยเวทมนต์ ข้อสองการสอบข้อเขียนนั้นแค่วัดความเท่านั้น แต่ถ้าคะแนนของคนใดคนหนึ่งผ่าน ถือว่าสอบผ่านครับ"
"เอ๋ มีแค่นี้เองเหรอครับ?" ริเชเนียอึ้งกับกฎการทดสอบที่ฟังดูเป็นเรื่องง่ายแปลกๆ จนมีลางสังหรณ์แปลกๆ
"ข้อสุดท้ายนั้น ทีมผู้ที่ผ่านทั้งสองจะต้องผ่านการทดสอบของเจ้าชายสองเองครับ ซึ่งไม่มีใครรู้ว่ามันเป็นการทดสอบแบบใด"อัลเบิร์ตเองก็จนใจที่จะบอกเพราะเขาก็ไม่ทราบลึกถึงข้อสุดท้ายนี้
"สรุปต้องผ่านสองข้อนั้นก่อนสินะถึงจะได้รู้ว่าข้อสามคืออะไร"เสียงพูดงัวเงียของเจ้าคนที่หลับตลอดนั้นดูท่าจะตื่นเพราะได้ยินกฎการสอบที่ฟังแล้วดูทั้งน่าสนใจและน่าสนุก มือเขาคว้าจับข้อมือริเชเนียทันที"พวกเราคู่กันไปสอบเถอะ"
"นายนี่มัน.....เอ่อ…. ก็ได้"ริเชเนียที่อยากปฏิเสธแต่พอเจอสีหน้าเหมือนลูกหมาออดอ้อน ทำเอาตัวเขาทั้งเอือมระอาและใจอ่อนกับท่าทีขอร้องเจ้าเพื่อนเจ้าเล่ห์คนนี้ทุกที
"ในเมื่อพวกท่านตกลงกันได้แล้วก็ลองไปฝึกซ้อมที่สวนหญ้าหรือโรงฝึกซ้อมไหมครับ"อัลเบิร์ตถามเพื่อจะได้ไปเตรียมสถานที่ให้คุณชายทั้งสอง และวางกำหนดการอื่นๆ  เผื่อให้เวลาว่างทั้งสองได้พักผ่อนก่อนเดินทางในวันพรุ่งนี้เช้า
"ไปสวนด้านหลังนั่นแหละ สะดวกสุด"วิลเฮล์มคว้าแขนริเชเนียแล้วลากนำทางไปด้วยโดยไม่ถามความคิดเห็นอีกฝ่ายสักนิด ทิ้งพ่อบ้านวิลเฮล์มไว้ในห้องคนเดียว
"แผลใจของคุณชายเท็ดริกไม่อาจจะหายได้แม้ผ่านมาหลายปีแล้วสินะครับ"พ่อบ้านชายชราได้มองประตูที่คุณชายทั้งสองออกไปกันหมดแล้ว หลังจากนั้นเขาก็เริ่มเก็บของทำความสะอาดห้องหนังสือ ก่อนจะเดินออกไปรายงานตัวกับดยุคไมน์ฮาร์ท
คุณชายตระกูลโอทิสกับคุณชายตระกูลเท็ดริกเริ่มฝึกทั้งดาบและเวทมนต์ไปด้วยกัน ทำเอาเสียงดังสนั่นลั่นสวนหลังบ้าน แต่ทุกคนในตระกูลโอทิสจะชินกับเสียงนี้ไปแล้วเลยไม่ค่อยตกใจมากเท่าไหร่ เด็กหนุ่มทั้งสองมักจะฝึกกันเสียงดังมาตั้งแต่เด็ก และทำสวนด้านหลังเละเทะจนไม่มีพืชเกิดขึ้นใหม่ตรงบริเวณนั้นอีกเลย มันจึงเป็นที่ฝึกซ้อมของพวกเขาสองคน ดยุคไมน์ฮาร์ทเองก็สั่งกำชับไว้ว่า ห้ามทำลายสวนหลังบ้านเพิ่ม ถ้ามีอีกต้องมีการลงโทษที่น่าสยดสยองกว่าเดิมแน่นอน ถึงจะไม่ได้พูดออกมา แต่รอยยิ้มกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากด้านหลังนั้นน่ากลัวจนไม่กล้าถามออกไป
เมื่อตะวันตกดินแล้ว เด็กหนุ่มสองที่ฝึกกันมาพอแล้วจึงกลับเข้ามายังคฤหาสถ์ จัดการธุระส่วนตัว ทานอาหารเย็นกับทุกคน ก่อนจะขออนุญาตเข้าไปห้องนอนของตัวเอง ซึ่งท่านดยุคเองก็ไม่ว่าอะไร เนื่องจากพวกเขาใช้พลังกันไปเยอะมากกับการฝึก ดังนั้นการพักผ่อนจึงสำคัญที่สุด
ความเห็นของทั้งสองคนตอนนี้คือต้องทำทุกวิถีทางเพื่อผ่านการทดสอบบ้าๆนี่เพื่อที่จะได้มีอิสระอีกครั้ง
แต่ดูเหมือนทั้งคู่จะลืมจุดประสงค์ของการสอบคัดเลือกนี้ไปซะแล้ว แน่นอนว่าคนภายในบ้านไม่คิดจะเตือนสติพวกเขาเลยดวยซ้ำ
//
โซนนักเขียน
มาลงช้าสักหน่อยเพราะช่วงนี้งานยุ่งเอาการ แต่จะพยายามมาลงเรื่อยๆ
วันนี้มีกำลังใจเขียนมากขึ้นเพราะกดกาชาเกนชินได้น้องนาฮิดะได้แล้ว ขอขิงสักหน่อยล่ะ(เปล่าอู้นะ แค่มือลั่น---)
พระเอกก็ยังคงค่าตัวแพงเช่นเดิม
ริเชเนีย เด็กหนุ่มผู้เกลียดขุนนางได้หนีออกจากบ้านกับเพื่อนสนิทวิลเฮล์มไปอาศัยแถวหมู่บ้านสามัญชน แต่แล้วก็โดนผู้เป็นผู้ปกครองจับลากกลับมาบ้าน เพื่อให้ไปเข้าทดสอบคัดเลือกองค์รักษ์ประจำตัวของเจ้าชายที่สอง ผู้ไม่เคยออกสื่องานเลี้ยงใดๆ ถ้าผ่านขึ้นมานี่รู้สึกเหมือนเห็นลางร้ายลูกใหญ่เข้ามาในชีวิตเลย ริเชเนียคนนี้ขอไม่เป็นองค์รักษ์ได้ไหมเนี่ย! เขาอยากเป็นอิสระ!!