ปมรัก รอยอดีต โดย ฮาร์โมนิก้า
ANNIEmalista
## บทที่ 1 นาทีชีวิต (Book I)

By Harmonic
เนินผาบริเวณนั้นดูมืดทะมึนและน่าสะพรึงกลัวในยามรัตติกาลท่ามกลางพายุฤดูหนาวซึ่งไม่เคยมีมาก่อนในรอบหนึ่งร้อยปีในภูมิประเทศแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียนที่ปกติจะแห้งแล้ง สายฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างหนัก พร้อมเสียงหวีดหวิวของลมอื้ออึงสะท้อนก้องกับพื้นดินปนหินและทรายก่อให้เกิดเสียงที่น่าสะพรึงและเงาแปลก ๆ ทาบบนผืนดินหินภูเขาไฟขรุขระ ผนวกกับเสียงคลื่นในทะเลที่กระหน่ำแรงผิดปกติในภูมิประเทศแถบทะเลอีเจียนยิ่งทวีความหวาดหวั่นให้กับผู้ที่เดินอยู่คนเดียว ความมืดซึ่งปกคลุมรอบตัวถูกจุดให้สว่างวาบด้วยสายฟ้าแลบเป็นระยะ พร้อมเสียงก้องกัมปนาทราวฟ้าจะถล่ม พื้นดินเฉอะแฉะด้วยน้ำฝนจนกลายเป็นโคลนลื่นและเจิ่งนองเป็นหย่อม ๆ อยู่ทั่วทุกบริเวณ
อนาสเตเซีย คิริยาคอส เด็กสาววัยสิบห้าปีเดินล้มลุกคลุกคลานฝ่าความมืดบนเนินผาที่มีต้นส้ม ต้นมะกอก สลับกับไม้พุ่มเตี้ยที่ขึ้นประปราย เธออาศัยเพียงแสงสว่างวาบเป็นระยะของสายฟ้าเพื่อมองหาทางและร่องรอยของบ้านเรือนหรือสังคมมนุษย์ที่ใกล้ที่สุดที่เธอพอจะไปขอความช่วยเหลือได้ เธอร้องตะโกนหาคนซึ่งอาจมีอยู่แถวนั้นแข่งกับเสียงพายุคะนองและเสียงคลื่นลมในทะเลที่กระหน่ำซัดเข้ากระทบหน้าผาซึ่งอยู่ไม่ไกลนักจนแสบคอ
เสียงคลื่นในทะเลที่ซัดสูงขึ้นเรื่อย ๆ ทวีความหวาดหวั่นให้กับอนาสเตเซียราวกับจะซัดหัวใจของเธอให้ดำดิ่งสู่หุบเหวลึก เด็กสาวละล้าละลังระหว่างพยายามวิ่งหาความช่วยเหลือที่มองไม่เห็นวี่แววต่อไปหรือจะกลับไปพยายามช่วยเหลือมารดาของเธอเอง สายฟ้าแลบตามด้วยเสียงฟ้าคำรนและเสียงคลื่นที่กระหน่ำซัดเข้าสู่หน้าผาอย่างบ้าคลั่งเพิ่มความเครียดให้กับเธอ อนาสเตเซียตัดสินใจฉับพลัน เธอถอดเสื้อแจ็กเก็ตออก เหลือไว้แต่ชุดกระโปรงแบบเดรสสั้นตัวเดียวด้านใน จากนั้นก็เริ่มฉีกทึ้งเสื้อตัวนั้น ทั้งที่ฟันสั่นกึก ๆ ด้วยความหนาวท่ามกลางสายฝนที่สาดเทลงมาไม่ขาดสาย มือที่สั่นเทาถือเสื้อไว้พลางใช้ฟันช่วยฉีกชายเสื้อที่หนากว่าส่วนอื่น ๆ อย่างยากเย็น ในที่สุดเธอก็สามารถฉีกและดึงเสื้อตัวนั้นจนขาดเป็นสองชิ้นได้สำเร็จ แล้วจึงนำมาผูกต่อกันเป็นเส้นเชือกยาวประมาณเกือบหนึ่งเมตรครึ่ง
อนาสเตเซียย้อนกลับทางเดิมไปยังอุโมงค์ดินที่เธอเพิ่งมุดขึ้นมา เธอวิ่งควานหาก้อนหินขนาดเหมาะมือในบริเวณนั้น และมุดกลับเข้าไปในอุโมงค์เพื่อพยายามใช้ทั้งหินและมือขุดอุโมงค์ส่วนที่แคบให้ใหญ่ขึ้น เพื่อให้อแนสซ่า คิริยาคอส มารดาที่กำลังท้องแก่ของเธอมุดออกมาได้ อุโมงค์นั้นลึกประมาณสี่เมตร แต่ช่วงที่แคบจน อแนสซ่าซึ่งตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือนลอดออกมาไม่ได้นั้นมีความยาวไม่ถึงยี่สิบเซนติเมตร ซึ่งเป็นช่วงเกือบสุดปลายอุโมงค์ด้านล่างเหนือถ้ำริมหน้าผา ถ้ำที่โจรเรียกค่าไถ่นำอนาสเตเซียและอแนสซ่ามาขังไว้ โพรงดินที่ถูกขุดไว้อยู่ก่อนแล้วเป็นอุโมงค์เก่าแก่นี้ แม้จะมีเนื้อดินค่อนข้างแน่นแต่ไม่แข็งนัก ทำให้ไม่ร่วนซุยจนทะลายลงมาและขณะเดียวกันก็ขุดได้ง่ายด้วย โดยเฉพาะในยามที่ฝนกำลังตกจนดินแฉะและนิ่มทำให้ขุดขยายออกได้ง่าย ถึงกระนั้นมือทั้งสองของอนาสเตเซียก็เปิง เล็บฉีก และมีเลือดไหลซิบ ๆ จากการตะลุยขุดด้วยมือเปล่า
เวลาสั้น ๆ ที่ผ่านไปกลับนานเหมือนชั่วกัลปาวสานสำหรับเธอ ไหล่ทั้งสองข้างปวดล้าลงไปถึงช่วงหลังและสันเอว หากเธอไม่ได้นำพาและมุ่งมั่นขุดต่อไปภายในอุโมงแคบ จนสองแขนอ่อนล้า และมือทั้งสองข้างเจ็บเกร็งราวจะเป็นตะคริว เลือดที่ซึมไหลจากมือชุ่มพอ ๆ กับน้ำฝน
"แม่ แม่ทนหน่อยนะ หนูจะขุดดินให้โพรงกว้างขึ้น แม่จะได้ลอดออกได้ แม่ยืนหลบนะคะ เดี๋ยวดินกับหินร่วงโดนแม่" อนาสเตเซียร้องตะโกนบอกมารดาที่ติดอยู่ในถ้ำด้านล่าง
"ไม่ทันหรอกอัณญ่า น้ำทะเลถึงเอวแม่แล้ว ลูกรีบหนีไปเถอะ อย่าห่วงแม่ ไปหาที่ซ่อน…อย่าให้มันเจอตัวลูกได้ ไปหาตำรวจหรือหาคน…ช่วยนะลูก" เสียงอู้อี้ดังลอดออกมาจากอุโมงค์แคบพร้อมเสียงหอบหายใจถี่ถูกกลบด้วยเสียงฝนฟ้าคะนองจนฟังแทบไม่ได้ยิน
"หนูไม่ไปค่ะแม่ หนูไม่ไป" อนาสเตเซียร้องตอบขณะที่มือยังทำงาน น้ำตาทะลักออกมาจากดวงตาทั้งสองด้วยความเครียดและหวาดกลัว ผนวกกับความเหนื่อยล้าและห่วงใยชีวิตมารดา "แม่คอยนะคะ หนูจะช่วยแม่ให้ได้ค่ะ"
เสียงที่เงียบไปของผู้เป็นแม่สร้างความพรั่นพรึงให้กับผู้เป็นลูกอีกระลอกใหม่ เด็กสาวเร่งมือพร้อมตะโกนเรียก
"แม่ แม่คะ ส่งเสียงให้หนูได้ยินหน่อย น้ำขึ้นถึงไหนแล้วคะแม่"
"ไปเถอะลูก ไม่ต้องห่วงแม่… ให้แม่ตาย .. พร้อมน้องในนี้เถอะ หนูหนีไป ..แม่จะได้ชื่นใจว่า..ลูกสาวของแม่..มีชีวิตรอด" เสียงอแนสซ่าดังขาดเป็นห้วง ๆ ถี่ขึ้นด้วยต้องขืนร่างสู้กับกระแสน้ำทะเลที่ซัดผ่านประตูเหล็กเข้ามาในถ้ำและกวาดทุกอย่างในถ้ำกลับคืนสู่ท้องทะเล อแนสซ่าต้องคว้าโซ่ที่ยึดติดกับผนังถ้ำของที่จำขังนี้ไว้เป็นหลักเพื่อไม่ให้ถูกน้ำกวาดซัดกระแทกผนังถ้ำไปมาและอาจไปชนเข้ากับประตูเหล็กที่ปิดกั้นถ้ำส่วนบนเพื่อเป็นที่คุมขัง "..ไปเถอะ อัณญ่า หนีไป …ลูกต้องรอด และใช้ชีวิตต่อไป..แทนแม่และน้องที่ไม่มีโอกาส…ลืมตาดูโลก" เสียงของเธอสั่นเครือปนเสียงสะอื้นเมื่อพูดถึงตอนนี้ "น้ำทะลักเข้ามา…เกือบท่วมอกแม่แล้ว หนูอย่าทรมานตัวเองเลย  จำไว้ว่า…แม่รักหนูมาก …มากเหลือเกิน ..และขอให้แม่ได้อยู่ในความทรงจำ…ของลูก..ตลอดไป อัณญ่า.. หนีไป…" เสียงอแนสซ่ากล่าวสั่งเสียด้วยถ้อยคำที่ราวกับการลาจากชั่วนิรันดร์ยิ่งทำให้อนาสเตเซียฝืนตัวเองเร่งขุดดินให้เร็วขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ด้วยหวังว่าหากน้ำท่วมสูง อแนสซ่ายังอาจจะว่ายน้ำขึ้นมาเพื่อโผล่พ้นปลายอุโมงค์ที่เธอกำลังพยายามขยายให้กว้างอยู่นี้ได้ง่ายขึ้น โดยไม่ต้องพึ่งเชือกจำเป็นที่ทำจากเสื้อซึ่งไม่รู้ว่าปมที่มัดต่อกันจะเหนียวพอให้อแนสซ่าโหนตัวขึ้นมาได้หรือไม่
อนาสเตเซียเร่งขุดอยู่นาน ในที่สุดเธอก็สามารถขยายโพรงด้านที่แคบที่สุดออกได้กว้างขึ้นบ้างเล็กน้อย เธอขุดต่อไปจนเกือบถึงปลายอีกด้านของโพรงดิน แต่น้ำได้ท่วมขึ้นมาเต็มช่องด้านล่างจนหมด เด็กสาวหวีดร้องออกมาอย่างหวาดกลัว เธอกลั้นใจดำหัวลงไปในโพรงดินที่มีน้ำท่วมเต็ม แหวกว่ายดำหาร่างของอแนสซ่าท่ามกลางน้ำทะเลที่ขังอยู่เต็มถ้ำในความมืดมิด
ในที่สุดความพยายามของเธอก็เป็นผลสำเร็จ มือของเธอควานเจอร่างของอแนสซ่า อนาสเตเซียคว้าร่างมารดาไว้ เธอใช้เชือกจำเป็นที่สร้างขึ้นผูกเอวตัวเองไว้กับใต้อกของมารดา และพยายามลากขึ้นมาที่โพรงดินด้านบนที่เห็นแสงสว่างลางเลือนเป็นครั้งคราวจากสายฟ้าที่แลบอยู่เหนือศีรษะ
ด้วยมัวแต่ห่วงที่จะช่วยชีวิตอแนสซ่า เด็กสาวจึงไม่ทันสังเกตความนิ่งเงียบอย่างผิดปกติของร่างนั้น อนาสเตเซียโผล่หัวขึ้นเหนือผิวน้ำเพื่อสูดลมหายใจ น้ำที่ท่วมขึ้นไปถึงอุโมงค์นั้น ขณะนี้ท่วมสูงขึ้นกว่าเดิมอีกเกือบสามสิบเซนติเมตร ในขณะที่สายฝนยังคงกระหน่ำลงมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้น้ำที่ไหลจากพื้นดินด้านบนลงท่วมอุโมงค์เร็วขึ้น ก่อนพยายามยันเท้ากับพื้นดินที่แสนลื่นในโพรงอย่างทุลักทุเล เพื่อที่จะลากร่างอแนสซ่าขึ้นมาให้ได้ หลังจากพยายามและลื่นไถลกลับลงไปในอุโมงค์อยู่หลายครั้ง เด็กสาวก็สามารถดึงอแนสซ่าจนศีรษะของเธอโผล่พ้นน้ำขึ้นมาได้สำเร็จ หากแต่ว่าร่างนั้นไม่มีลมหายใจ ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ
ความหวาดกลัวจับขั้วหัวใจ อนาสเตเซียเขย่าร่างของมารดาแรง ๆ สายฟ้าวาบจุดประกายสว่างจ้าให้กับท้องฟ้าที่มืดมิด ช่วยให้เธอเห็นใบหน้าซีดไร้สีเลือดของอแนสซ่าอย่างชัดเจน ดวงตาซึ่งปิดสนิทและใบหน้าซีดขาว มือทั้งสองข้างเย็นชืด อนาสเตเซียค่อย ๆ รับรู้อย่างช้า ๆ ว่ามารดาของเธอได้จากไปแล้วในช่วงที่ถูกน้ำท่วมจนเต็มผนังถ้ำ
ไม่ บางทีอาจจะยังทัน อนาสเตเซียคิดในขณะที่รีบดึงร่างของอแนสซ่าให้พ้นขึ้นมาจากอุโมงค์แคบ เธอทุลักทุเลอยู่นานในที่สุดก็ทำได้สำเร็จ อนาสเตเซียวางร่างมารดาลงกับพื้นดินด้านบน และเริ่มพยายามผายปอดและปั๊มหัวใจให้อแนสซ่าเท่าที่เคยได้เรียนจากที่โรงเรียน
เวลาผ่านไปโดยที่ไม่รู้ว่านานแค่ไหน อนาสเตเซียเฝ้าเวียนปั๊มหัวใจ ผายปอด และเป่าลมหายใจเข้าไปในปากของอแนสซ่า เธอลองดึงแขนทั้งสองของอแนสซ่าให้ลุกขึ้นในท่านั่งและผ่อนกลับลงนอนเพื่อกระตุ้นการหายใจและเอาน้ำออกจากปอดอยู่หลายครั้ง หลัง เอว คอและแขนของเด็กสาวปวดล้าไปหมด
ในที่สุดความพยายามของเธอก็ประสบผล อแนสซ่าสำลักน้ำออกมาจากปอด และเริ่มหายใจแผ่ว ๆ เด็กสาวดีใจอย่างไม่มีอะไรจะเปรียบ เธอรีบบีบจมูกมารดาและเป่าลมหายใจเข้าไปในปาก สลับกับปั๊มหัวใจตามจังหวะ ในที่สุดอแนสซ่าก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น อนาสเตเซียเอามือลูบน้ำออกจากใบหน้ามารดา หัวใจพองโตด้วยความสุขและความหวังว่าอแนสซ่าจะรอดปลอดภัย
"แม่ขา แม่ แม่รู้สึกตัวแล้วหรือคะแม่" อนาสเตเซียกระซิบเบา ๆ กับร่างที่ยังแทบไม่ไหวติงของมารดา อแนสซ่าปรือตาขึ้นช้า ๆ และจ้องมองไปบนฟ้าอย่างงุนงงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาสบตาที่รอคอยอย่างคาดหวังของบุตรสาว ดวงตาสีน้ำเงินเข้มใสของอแนสซ่าฉายทั้งความรักความห่วงใยในตัวลูกรวมถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงทั้งที่ปอด ช่องท้องและทั่วร่างกายอันบอบช้ำมากเกินกว่าหญิงท้องแก่อย่างเธอจะทานทนได้
"อัณญ่า" เธอปริปากออกมาเบา ๆ ได้เพียงคำเดียวก็ต้องสำลักทั้งเลือดและน้ำออกมาจากปาก
"แม่ แม่อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย" ผู้เป็นลูกสาวร้อง "หนูจะพาแม่ไปจากที่นี่นะจ๊ะ แม่อดทนหน่อยนะ"
อแนสซ่าหลับตาอย่างเจ็บปวด พลางฝืนยิ้มให้ลูกสาวอย่างยากเย็น
"อย่าลำบากเลยลูก ให้แม่ได้พักผ่อนอยู่ตรงนี้เถอะนะ แม่เหนื่อยเต็มทีแล้ว ลูกไปเถอะ อย่าห่วงแม่เลย" น้ำตาไหลรินมาทางหางตาทั้งสองข้างของอแนสซ่า เธอสะท้อนหายใจช้า ๆ อย่างเจ็บปวดภายในทรวงอกที่เหมือนมีน้ำทะเลท่วมปอด และยังความปวดร้าวอย่างสาหัสที่บริเวณมดลูก อุณหภูมิที่ลดต่ำเพียงไม่กี่องศาในฤดูหนาวท่ามกลางสายฝนทำให้เลือดในกายเย็นจนแทบแข็ง
"ไม่ค่ะแม่ ไม่ หนูต้องพาแม่กลับไปบ้านให้ได้ค่ะ แม่ทนอีกนิดนะคะ เห็นแก่น้องนะคะแม่" เด็กสาววิงวอนพร้อมกับประคองร่างมารดาให้ลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล เธอไม่สนใจเสียงห้ามปรามของอแนสซ่า ฝืนกายพาอแนสซ่าก้าวเดินไปทีละนิดอย่างช้าเต็มที เลือดเริ่มไหลซึมลงมาตามขาของอแนสซ่า พร้อมกับความปวดเร้าที่สุดแสนทรมานที่ช่องท้องของเธอ หญิงสาวสะดุ้งสุดแรงก่อนที่คนทั้งคู่จะล้มลงหลังจากที่เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว
"ไปเถอะอัณญ่า แม่ไปไม่ไหวแล้ว ทิ้งแม่ไว้ตรงนี้ ลูกต้องหนีเอาชีวิตรอดก่อนนะ"
"ไม่ค่ะแม่ หนูทิ้งแม่ไว้ตรงนี้ไม่ได้ ถ้าเจ้าโจรกลับมาเจอแม่เข้าจะทำยังไง หนูคงไม่มีทางให้อภัยตัวเองได้ แม่ทนหน่อยนะคะ หนูจะพาแม่ไปให้พ้นตรงนี้ก่อน ไปกับหนูนะคะ แม่ ทนอีกนิดนะคะ"
อแนสซ่ายิ้มเพลีย ๆ ร่างกายของเธอเจ็บปวดทรมานอย่างไม่อาจบรรยายได้ แต่ภายในหัวใจกลับเจ็บสะท้อนลึกยิ่งกว่า ด้วยความเวทนาบุตรสาวที่พยายามอย่างสุดชีวิตเพื่อให้มารดาและน้องชายมีชีวิตรอด
หากแต่ในใจอแนสซ่ารู้ดีว่ามันเป็นความพยายามที่ไร้ประโยชน์ สัญชาติญาณความเป็นแม่บอกเธอว่า ชีวิตน้อย ๆ อีกชีวิตที่เคยอยู่ในครรภ์ของเธอบัดนี้ได้สูญสิ้นไปแล้วไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมงก่อน น้ำตาไหลรินช้า ๆ ไม่ขาดสาย จูเลียน ลูกชายของเธอและคิโรสผู้ยังไม่เคยมีโอกาสลืมตาขึ้นมาดูโลก
อนาสเตเซียไม่นำพากับความหนาวเย็นและร่างกายที่ชุ่มทั้งน้ำฝนและน้ำทะเล เธอขืนตัวดึงมารดาขึ้นอีกครั้งและค่อย ๆ ก้าวทีละก้าวมุ่งหน้าลงจากเนินเขาสู่ฝั่งทะเลด้านล่าง ซึ่งน่าจะเป็นที่โล่งกว่าแนวป่าทางเบื้องหลังของทั้งคู่
ทั้งสองเดินต่อไปอีกราวหนึ่งชั่วโมงอแนสซ่าก็ทนต่อความหนาวและความเจ็บปวดบอบช้ำภายในร่างกายไม่ไหว หญิงสาวล้มลงอีกครั้งตรงบริเวณเชิงเขา เสียงคลื่นกระทบฝั่งทำให้รู้ว่าทั้งคู่อยู่ไม่ไกลจากชายทะเลมากนัก
"แม่ไปต่อไม่ได้อีกแล้วจริง ๆ อย่าฝืนแม่เลยลูก แม่จะคอยอยู่ตรงนี้ หนูรีบเดินต่อไปสิจ๊ะ ไปตามคนมาช่วยแม่ก็ได้" อแนสซ่ากล่าวกึ่งวิงวอนอย่างอ่อนเพลียและเจ็บปวดทรมาน ปากของเธอทั้งซีดทั้งสั่นและมือเย็นจนแทบแข็ง
อนาสเตเซียมองหน้าที่ซีดยิ่งกว่ากระดาษของมารดา และมองไปรอบ ๆ ตัว เธอไม่อาจฝืนสังขารมารดาต่อไป เด็กสาวเหลือบมองเลือดที่ไหลซึมช้า ๆ ลงมาตามขาของมารดา และร่างกายที่บอบช้ำอย่างหนักของเธอ
ร่างกายของอนาสเตเซียเองก็อ่อนล้าเกินกว่าจะฝืนต่อไปได้เช่นกัน เธอฝืนกายแบกรับน้ำหนักมารดาที่แม้จะผอมบางแต่ก็อุ้มท้องแก่ถึงเจ็ดเดือนไว้ พาเดินมาร่วมชั่วโมงท่ามกลางความหนาวเย็นจนอ่อนแรงและก้าวขาไม่ออก พายุที่ซัดกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งตลอดคืนค่อย ๆ อ่อนตัวลงเหลือเพียงสายฝนโปรยปรายและสงบลงไปในที่สุด
เธอเหลียวมองรอบตัวอีกครั้งในขณะที่ฟ้าเริ่มสางแลเห็นควันไฟอยู่ไกล ๆ อนาสเตเซียเพ่งตามองและแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง เบื้องหน้าห่างไปประมาณหนึ่งกิโลเมตรมีกระท่อมไม้ตั้งอยู่หลังหนึ่ง แม้จะยังไม่สว่างดีแต่ในความมืดสลัวนั้น มันก็ดูเหมือนเป็นบ้านของชาวไร่หรือเหมืองแถวนั้น และน่าจะมีคนอยู่ในนั้นเพราะเธอแลเห็นแสงไฟที่หน้าต่างบ้าน และควันไฟซึ่งลอยขึ้นมาจากปล่องไฟ ความหวังที่จะช่วยให้อแนสซ่ามีชีวิตรอดผุดขึ้นในหัวใจดวงน้อย ๆ  อนาสเตเซียก้มลงมองมารดาพร้อมส่งเสียงวิงวอน
"แม่คอยหนูตรงนี้นะคะ หนูเห็นบ้านคนข้างหน้า หนูจะวิ่งไปขอความช่วยเหลือเขาค่ะ แม่ทนอีกนิดนะคะแม่ ตรงนี้น่าจะปลอดภัย เราพ้นแนวป่ามาแล้ว แม่คอยนะคะ"
อแนสซ่ายิ้มรับบาง ๆ อย่างอ่อนแรงขณะที่ลูกสาวผ่อนร่างของเธอลงนอนกับพื้นพิงโคนต้นมะกอก อนาสเตเซียไม่รู้มาก่อนเลยว่า นั่นคือครั้งสุดท้ายที่เธอจะได้เห็นมารดาขณะที่ยังมีชีวิตอยู่
เด็กสาวดูจนแน่ใจว่ามารดาปลอดภัยก็รีบเร่งมุ่งตรงไปยังบ้านหลังนั้นที่อยู่ห่างออกไปไม่มาก แต่ก็เหมือนจะนานแสนนานสำหรับสองขาที่อ่อนล้าและหนาวเย็นจนแทบยืนไม่ไหว
"ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย" อนาสเตเซียยืนทุบประตูบ้าน "มีใครอยู่บ้างคะ ช่วยพวกเราด้วย"
ประตูเปิดออกชายวัยประมาณห้าสิบปีใส่เสื้อตาสก๊อตสีแดงสลับน้ำตาลและกางเกงยีนส์ที่ซ้อนทับอยู่ในรองเท้าบู๊ทยางยืนอยู่ตรงกรอบประตู
"แม่หนู มาทำอะไรแต่เช้ามืดขนาดนี้" ชายวัยกลางคนถามพร้อมกับหันไปมองนาฬิกาที่ตั้งอยู่บนเตาผิง แล้วหันกลับมามองสภาพสะบักสะบอมในร่างผอมสูงเก้งก้างของเด็กสาว ผมสีทองเลอะโคลนจนสกปรกไปหมด เลือดเกรอะกรังตามมือ บาดแผลถลอกและฟกช้ำตามแขนขาและทั่วบริเวณที่โผล่พ้นเสื้อผ้า ดวงตาสีฟ้านั้นทั้งหวาดหวั่น อ่อนล้า เท้าทั้งคู่เปล่าเปลือยและถลอกปอกเปิกมีเลือดไหลซึม "หนูถูกใครทำร้ายมาหรือ"
"ช่วยแม่หนูด้วยค่ะ หนูทิ้งแม่ให้นอนอยู่ที่โคนต้นไม้ตรงเชิงเขาโน่น แม่เดินต่อไปไม่ไหวแล้ว แม่ท้องแก่ และเลือดก็ออกด้วย"
อนาสเตเซียละล่ำละลักพร้อมกับคว้าแขนชายวัยกลางคนให้เดินตามเธอมา
เขาหยุดคิดนิดหนึ่งก่อนจะพยักหน้า
"เดี๋ยวนะ ให้ฉันไปโทรศัพท์บอกตำรวจก่อน หนูว่าแม่หนูตกเลือดหรือ ฉันคงต้องเรียกหน่วยพยาบาลด้วย" เขาเดินไปยกหูโทรศัพท์พูดอะไรบางอย่าง ก่อนจะหันมาถามคำถามเด็กสาว "หนูชื่ออะไร"
"อนาสเตเซีย คิริยาคอสค่ะ" เด็กสาวรีบบอก ใจร้อนรนห่วงมารดาจนแทบจะกรีดเสียงออกมา
ดวงตาสีน้ำตาลของชายวัยกลางคนเบิกขึ้นนิดหนึ่งอย่างประหลาดใจเมื่อได้ยินชื่อคิริยาคอส ก่อนหันไปบอกชื่อของเธอกับทางปลายสาย จากนั้นก็คว้าปืนยาวเหนือเตาผิงพร้อมไฟฉาย แล้วตามเธอออกจากบ้านมา
เขาคว้าเสื้อโค๊ตกันหนาวตัวหนึ่งติดมือออกมาส่งให้เด็กสาวที่หนาวสั่นจนฟันกระทบกันแทบตลอดเวลา
"ใส่เสื้อคลุมไว้ ก่อนจะหนาวตายเสียก่อนแม่หนู" เมื่อเห็นสีหน้ากังวลของเด็กสาวชาวไร่วัยกลางคนก็รีบกล่าวต่อ "ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวฉันถอดของฉันให้แม่ของหนูสวมได้ รีบไปกันเถอะ"
อนาสเตเซียสวมเสื้อไว้กล่าวขอบคุณ ก่อนจะรีบก้าวนำชายวัยกลางคนย้อนกลับไปจุดที่เธอทิ้งอแนสซ่าไว้ร่วมสามสิบนาที ความรักและห่วงใยในตัวมารดาทำให้เธอมีพละกำลังอย่างประหลาดที่จะฝืนร่างกายอันอ่อนล้าและหนาวเหน็บให้ก้าวเดินต่อไป ทั้งคู่ใช้เวลาอีกกว่าสิบนาทีจึงมาถึง ร่างที่เคยนั่งพิงกับต้นมะกอกของอแนสซ่าร่วงลงมานอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น ดูสงบนิ่งจนชายชาวไร่สังหรณ์ใจไม่ดี
"แม่ แม่คะ หนูตามคนมาช่วยแล้ว แม่ แม่ตื่นนะคะแม่" อนาสเตเซียประคองร่างมารดาขึ้นไว้กับอก ใช้มือลูบไล้ใบหน้าพร้อมกับเอ่ยเรียกเธอเบา ๆ ฝ่ามือเธอสะดุดกึกเมื่อมันลากผ่านจมูกที่ไร้ลมหายใจ ใบหน้านั้นเย็นชืด
"แม่ แม่" ความกลัวถาโถมกลับคืนมาจับขั้วหัวใจจนหนาวเหน็บ "แม่"
อนาสเตเซียเริ่มเขย่าร่างมารดาเบา ๆ แต่ไม่ได้รับการตอบสนองใด ๆ เธอพยายามฟื้นคืนลมหายใจให้อแนสซ่าอีกครั้ง ทั้งเป่าปาก ปั๊มหัวใจ และผายปอด แต่มันสายเกินไป และร่างกายของอแนสซ่าบอบช้ำและอ่อนล้าจนเกินไป เธอพยายามอยู่นาน แต่ก็ไม่อาจนำลมหายใจกลับคืนสู่ร่างไร้วิญญาณของอแนสซ่าได้สำเร็จ
เด็กสาวเริ่มร้องไห้เงียบ ๆ น้ำตาไหลทะลักออกมาราวกับทำนบพัง เธอร้องไห้อยู่นานและค่อย ๆ กลายเป็นเสียงร้องโหยหวนราวจะขาดใจดังก้องไปทั่วบริเวณเชิงผาจวบจนฟ้าสาง พระอาทิตย์ลอยโผล่ขึ้นมาเหนือขอบฟ้าทางฝั่งทะเล
ชายวัยกลางคนคุกเข่าลงนั่งข้าง ๆ เด็กสาวผมทองและเอามือวางบนไหล่ของเธอด้วยอาการเห็นใจ เขานั่งนิ่งไม่ไหวติงแต่น้ำตาแห่งความเวทนาไหลซึมออกมาจากดวงตา เขาไม่อาจปลอบโยนเด็กสาวได้ดีกว่านี้ และไม่อาจพรากเธอออกมาจากร่างที่ไร้วิญญาณของมารดาในอ้อมกอดของเธอได้
เสียงเฮลิคอปเตอร์ที่มีชื่อของคิริยาคอสปรากฎอยู่บนตัวเครื่องบินมาวนอยู่เหนือศีรษะ และค่อย ๆ ร่อนลงจอดตรงพื้นที่โล่งว่างห่างไปไม่ไกลนัก เขาหันกลับไปมอง ความช่วยเหลือที่เขาได้โทรไปขอไว้มาถึงแล้ว แต่เขาสงสัยว่าจะยังมีอะไรเหลือให้ช่วยได้อีกนอกจากร่างที่ไร้วิญญาณของหญิงสาวท้องแก่และร่างที่ยังมีชีวิตแต่หัวใจแหลกสลายของเด็กหญิงวัยรุ่นคนนี้


## บทที่ 2 พิธีฝังศพบนเกาะแอนติปาโรส

by Harmonica
อาทิตย์ที่ 16 มิถุนายน 2008 ณ สุสานส่วนตัวตระกูลคิริยาคอสบนเกาะแอนติปาโรส
มีเหล่าญาติ เพื่อนฝูง คู่ค้า หุ้นส่วนทางธุรกิจที่สนิทสนมใกล้ชิดมาร่วมในพิธีฝังศพของนายคิโรส คิริยาคอส อภิมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของกรีซอย่างล้นหลาม
การตายที่ยังดูมีเงื่อนงำระหว่างอุบัติเหตุหรือฆาตรกรรมโดยที่ทางสำนักงานอัยการสรุปไปแล้วว่าคืออุบัติเหตุ แต่ดูเหมือนใครบางคนจะยังไม่ยอมปักใจเชื่อ
กฤชคิดขณะนั่งอยู่ข้างมารดากับสามีใหม่ของเธอ ปู่ของเขาและพ่อบ้านที่มาพร้อมกับปู่นั่งอยู่ติดกันอีกด้าน ทั้งหมดกำลังฟังนักบวชนำสวดสั้น ๆ ราวห้านาที ก่อนที่จะหย่อนโลงศพลงไปฝังในหลุมที่ขุดเตรียมไว้  พิธีฝังศพของนายคิโรส คิริยาคอสผู้เสียชีวิตไปเมื่อเกือบสองเดือนก่อนจากอุบัติเหตุรถยนต์  ซึ่งการฝังศพนี้ตามธรรมเนียมกรีกออโธด็อกซ์จะจัดขึ้นหลังพิธีศพของผู้ตาย โดยจะจัดอาทิตย์แรกที่ครบกำหนดการตายราวสี่สิบวัน
นักสืบสองนายจากฝ่ายสืบสวนกลางของกรมตำรวจมาปรากฏตัวอยู่ที่พิธีนี้ด้วย คาดว่าทั้งคู่คงจะมาสืบเบาะแสคดีการหายตัวเกือบเป็นสาปสูญของลีย่า ซิยอนดิส คิริยาคอส ภริยาของคิโรส คิริยาคอสผู้ตาย
คิโรสเป็นอภิมหาเศรษฐีผู้กุมเส้นทางการเดินเรือโดยสารและขนส่งสินค้าเกือบทั้งหมดของประเทศกรีซรวมถึงเส้นทางบรรทุกน้ำมันระหว่างประเทศ ลีย่าเพิ่งหายตัวไปได้สองวันโดยไร้ร่องรอยหลังจากสามีของเธอเสียชีวิตอย่างมีเงื่อนงำจากอุบัติเหตุรถยนต์เสียการควบคุมเมื่อสี่สิบวันก่อน
กฤชสงสัยว่านายตำรวจทั้งสองมาร่วมพิธีด้วยต้องการมาสังเกตการณ์เพื่อประกอบการพิจารณาคดีและมองหาผู้ต้องสงสัยหรือต้องการมาไว้อาลัยผู้ตายอย่างจริงจัง แองเจลิก้าผู้เป็นมารดาของเขากระซิบให้ฟังว่า หนึ่งในนายตำรวจสองนายนั้นเคยเป็นนายตำรวจหนุ่มที่ทำคดีลักพาตัวอดีตภรรยาและลูกสาวของคิโรสเมื่อสิบสองปีก่อน ปัจจุบันด้วยวัยสามสิบเจ็ดปีทำให้เขาดูเป็นผู้ใหญ่น่าเกรงขามขึ้นมาก และได้ยินว่าเขาได้เลื่อนตำแหน่งเป็นถึงสารวัตรแล้ว ทั้งสองยืนร่วมพิธีอยู่ห่าง ๆ และลอบมองอากัปกิริยาของทุกคนและความเป็นไปในงานอย่างพินิจพิเคราะห์
สายตาของกฤชเวียนกลับมายังร่างสูงระหงที่ยืนฟังนักบวชนำสวดอย่างนิ่งสงบ เธอสวมชุดสูทกระโปรงสีดำแบบเรียบแต่หรู ผมสีทองถูกรวบตึงเป็นมวยกล้วยหอมซ่อนอยู่ใต้หมวกสีดำ ไหล่ของเธอลู่ลงด้วยอาการโศกเศร้า ที่เจ้าตัวพยายามจะไม่แสดงออก
อนาสเตเซียผู้เงียบขรึมและไม่สังคมกับใคร เธอปิดตัวเองอยู่เงียบ ๆ ราวกับแม่ชี ใบหน้าที่เคยสวยน่ารัก สดใสเหมือนตุ๊กตา บัดนี้กลับดูเคร่งขรึม ริมฝีปากปิดสนิทโดยแทบไม่เคยเห็นรอยยิ้ม และดวงตาที่ภายนอกดูประหนึ่งเย็นชา ว่างเปล่า ทว่ากลับแฝงแววเศร้าล้ำลึกอย่างไม่อาจซ่อนเร้นไว้ได้สนิท
ไม่อยากเชื่อว่าเธอจะเป็นคนเดียวกับอนาสเตเซียผู้ร่าเริงที่เป็นเพื่อนเล่นในวัยเด็กของเขา บุคลิกที่เปลี่ยนไปจนกลายเป็นคนเงียบขรึมราวกับรูปปั้นหินนั้น สร้างความประหลาดใจ ห่วงใยระคนขมขื่นให้กับกฤชมาโดยตลอด
อนาสเตเซีย คิริยาคอสหรือที่เขาและคนที่คุ้นเคยใกล้ชิดกับเธอต่างเรียกสั้น ๆ ว่าอัณญ่า เธอมีอะไรที่ทำให้ต้องโศกเศร้า และเก็บตัว ไม่กล้าเข้าสังคมกับใคร ๆ อย่างนั้นหรือ อนาสเตเซียผู้ตลอดมาเป็นทายาทคนเดียวของกองมรดกหลายพันล้านเหรียญของตระกูลคิริยาคอส บุคลิกภาพที่เก็บตัวและแววตาโศกเศร้า ไม่อยากสุงสิงกับใครของเธอเป็นปริศนาที่เขาไขไม่ออกจนเดี๋ยวนี้
กฤชลอบมองไปที่นิโคลาโยส วาลลาซ สามีตามกฎหมายของอนาสเตเซีย นิโคลาโยสถือเป็นปริศนาชิ้นที่สองซึ่งคาใจกฤช เขาไม่เคยเชื่อได้อย่างเต็มหัวใจเลยว่าหนุ่มรูปหล่อเจ้าเสน่ห์ผู้ชื่นชอบการตะลุยราตรี และการพนันโลดโผนต่าง ๆ อย่างนิโคลาโยสจะมาตกหลุมรักหญิงสาวผู้ดูนิ่งขรึมเยือกเย็นจนแทบไม่เคยแสดงความรู้สึก ที่แม้จะมีความสวยงามตามธรรมชาติ แต่ก็ไร้ความสนุกสนานและเย็นยะเยือกอย่างอนาสเตเซียในปัจจุบัน
เสียงกดชัดเตอร์ดังรัวเป็นระยะของนักข่าวและช่างภาพกลุ่มใหญ่ที่แห่แหนกันมายืนอออยู่ด้านหลังพิธีศพแทรกเข้ามาในความคิดคำนึงของกฤช ชายหนุ่มหันกลับไปมองเห็นนักข่าวยืนรอคอยที่จะทำข่าวและสัมภาษณ์ผู้เกี่ยวข้องทั้งตำรวจและคนใกล้ชิดของผู้ตาย กฤชรู้ดีว่าคนที่น่าจะเป็นเป้าหมายสำคัญสุดของนักข่าวพวกนี้คงไม่พ้น อนาสเตเซีย เนื่องจากตอนนี้เธอกลายเป็นหนึ่งในผู้หญิงที่ติดอันดับร่ำรวยที่สุดในโลกไปแล้วจากการเสียชีวิตของคิโรส
ไม่เพียงแต่นักข่าว อนาสเตเซียยังน่าจะต้องตกเป็นผู้ต้องสงสัยหมายเลขหนึ่งของพวกนักสืบจากกรมตำรวจด้วย เนื่องจากเธอคือผู้รับผลประโยชน์โดยตรงจากการตายของคิโรสทั้งมรดกและทรัพย์สินอีกมหาศาล
ถ้าหากเป็นการตายจากการเจ็บป่วยปกติคงไม่มีใครสงสัยอะไร แต่การตายที่ผิดธรรมชาติของคิโรส พร้อม ๆ กับการหายตัวไปอย่างลึกลับของลีย่า คิริยาคอส มารดาเลี้ยงที่กำลังตั้งครรภ์ทายาทชายของคิโรสได้เจ็ดเดือน ย่อมสร้างความเคลือบแคลงสงสัยให้กับตำรวจและคนอื่น ๆ อย่างมาก โดยเฉพาะเมื่อรถสปอร์ตบีเอ็มดับบลิวสีดำเปิดประทุนสุดหรูคันที่เกิดเหตุยางล้อระเบิดและพลิกคว่ำจนตกหน้าผาไปนั้นเป็นรถของอนาสเตเซีย
"สวัสดีครับ" เสียงเอ่ยทักทายมาจากทางด้านหลังของกฤชในขณะที่เขากำลังเดินห่างจากรถที่มารับคณะของปู่และมารดากลับไปยังบ้านของคิโรสก่อน เพื่อจะต่อเครื่องบินน้ำกลับไปยังเอเธนส์ต่อไป ทั้งหมดลากลับไปหลังจากโยนดอกกุหลาบหนึ่งดอกไปบนโลงศพที่อยู่ในหลุมและไว้อาลัยเสร็จ กฤชยังรั้งท้ายอยู่ด้วยความหวังบางอย่าง และเขายังไม่คิดจะกลับเอเธนส์ตอนนี้ เขาตั้งใจจะอยู่ที่เกาะปาโรสต่อสองสามวัน
"คิริโยสคริสตอฟ อลาสเตอร์ อนาโตลาคิสใช่ไหมครับ"
กฤชหันกลับมามอง ผู้ที่มาทักเขาเป็นนายตำรวจฝ่ายสืบสวนสอบสวนสองนายที่เขาเห็นในพิธีนั่นเอง
"ครับ มีอะไรให้ผมช่วยหรือ"
"ผมสารวัตรดราโก้ ลาซารอส ส่วนนี่ผู้ช่วยผมผู้หมวดไอวาน อลองโซ่ จากแผนกสอบสวนคดีพิเศษ ฝ่ายสอบสวนกลาง" ชายวัยปลายสามสิบรูปร่างสูงใหญ่ใส่สูทนอกเครื่องแบบกล่าวแนะนำตนเองพร้อมทั้งคู่หูของเขาซึ่งเป็นชายวัยอ่อนเยาว์กว่ากันไม่มาก ร่างสูงใหญ่แต่ค่อนข้างท้วมในชุดสูทสีเทาแบบเดียวกัน ทั้งคู่แสดงตราตำรวจให้กฤชดู
"สวัสดีครับ" กฤชกล่าวพร้อมจับมือทักทาย
"ผมมีเรื่องอยากสอบถามคุณสักหน่อย ดูเหมือนคุณจะเป็นคนสุดท้ายที่ผมยังไม่มีโอกาสสอบปากคำนับแต่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น" สารวัตรเกริ่นขณะที่จับมือกับกฤช
กฤชยิ้มรับ ใช่! เขาบินมาจากเอเธนส์เพื่อมาร่วมพิธีศพของคิโรสในช่วงสัปดาห์แรกหลังจากที่ทางตำรวจชันสูตรศพจนเสร็จสิ้น และสรุปผลการชันสูตรไปแล้วว่าเป็นการเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ จากนั้นเขาก็บินไปประชุมธุรกิจที่นิวยอร์คเป็นเวลากว่าสามสัปดาห์ และเพิ่งกลับมาที่เอเธนส์ได้เพียงสองวัน
"ครับ ผมเพิ่งกลับมาจากการประชุมธุรกิจที่ต่างประเทศ เสร็จแล้วก็บินมาร่วมพิธีฝังศพเมื่อเช้านี้เอง ไม่เคยทราบว่าทางตำรวจต้องการสอบปากคำผมด้วย"
"ไม่เชิงสอบปากคำหรอกครับ อยากจะบอกว่าเป็นการพูดคุยสอบถามข้อมูลที่อาจเป็นประโยชน์ต่อการสืบคดีการเสียชีวิตของคิริโยสคิโรสมากกว่าครับ"
"ผมเข้าใจว่าคดีคุณอาคิโรสทางอัยการสรุปแล้วเสียอีกว่าเป็นอุบัติเหตุ" กฤชเลิกคิ้วถาม
"ครับ" สารวัตรรับอย่างอ้ำอึ้งเล็กน้อย เขากระแอมในคอก่อนจะพูดต่อ "อัยการสรุปไปจากหลักฐานและพยานแวดล้อม แต่…"
"แต่คุณไม่คิดอย่างนั้น" กฤชดักคอ
"คุณเองก็คงคิดเหมือนผมว่ามันบังเอิญมากเกินไป" สารวัตรลาซารอสยอมรับ "การตายของคุณคิโรสเพียงคนเดียวอาจคิดว่าเป็นอุบัติเหตุได้ แต่การหายตัวไปของคุณลีย่าหลังจากที่สามีเพิ่งเสียชีวิตไป มันน่าสงสัยไม่น้อย"
สารวัตรมองหน้ากฤชอย่างพินิจพิเคราะห์ ก่อนจะพูดต่อ
"ดังนั้นทางฝ่ายสอบสวนกลางจึงตัดสินใจรื้อคดีขึ้นมาใหม่ เราจำเป็นต้องมองสองคดีนี้ประกอบกัน และมองจากทุกแง่มุมความเป็นไปได้"
"ครับ ผมเข้าใจ" กฤชรับ "และมีอะไรให้ผมช่วยหรือครับ"
"ทราบว่าคุณเป็นญาติของผู้ตาย ผมพอจะถามได้ไหมครับว่าคุณสนิทสนมใกล้ชิดกับครอบครัวนี้แค่ไหน" สารวัตรถาม
"จะว่าญาติก็ได้ครับ คุณอาอแนสซ่า อดีตภรรยาของคุณอาคิโรส เป็นน้องสาวของพ่อบุญธรรมผม ซึ่งก็คือ อลาสเตอร์ อนาโตลาคิส พ่อผมเสียชีวิตไปตอนที่ผมอายุสิบสอง อาอแนสซ่ากับอาคิโรสเคยอาสารับผมมาดูแลบ้างเป็นบางครั้งช่วงปิดเทอมหรือวันสุดสัปดาห์ เพื่อเป็นเพื่อนเล่นของอนาสเตเซีย"
กฤชอธิบายเรื่อย ๆ เขาหยุดนิดหนึ่งเพื่อทบทวนความหลังก่อนจะเล่าต่อ
"ผมคุ้นเคยกับพวกท่านเท่าที่หลานคนหนึ่งจะคุ้นเคย จนอาอแนสซ่าเสียชีวิตไป อาคิโรสเองก็ไม่เหลือใคร เพราะอนาสเตเซียเองก็ห่างเหินกับท่านนับแต่คุณแม่ตาย ท่านจึงมาสนิทสนมกับผมแทน แต่ก็เฉพาะช่วงปิดเทอม เพราะตามปกติผมจะอยู่โรงเรียนประจำ หรือไม่ก็อยู่กับคุณปู่และคุณแม่ของผมที่เอเธนส์" กฤชเล่าพร้อมกับเดินนำนายตำรวจทั้งสองออกมาจากกลุ่มฝูงชนที่คับคั่งในพิธี
"คุณเข้ามาเป็นสมาชิกในครอบครัวอนาโตลาคิสตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ" สารวัตรถามต่อ
กฤชเหลือบสายตามองสารวัตรหนุ่มใหญ่นิดหนึ่ง
"ผมถูกอุปการะจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่ประเทศไทยตั้งแต่อายุสามขวบ ก็ร่วมยี่สิบเจ็ดปีแล้วครับ"
"โดยครอบครัวอนาโตลาคิสสินะครับ ผู้ชายวัยเจ็ดสิบกว่ากับผู้หญิงวัยห้าสิบกว่าที่มากับผู้ชายวัยเดียวกันอีกสองคนซึ่งกลับไปก่อนนั่น คงเป็นคุณปู่กับคุณแม่ของคุณและคณะของพวกเขาสินะครับ" สารวัตรถาม
"ครับ"
"คุณสนิทสนมคุ้นเคยกับคุณนายวาลลาซดีหรือเปล่าครับ"
"เราเคยเป็นเพื่อนเล่นกันตอนเด็ก ๆ ก็เฉพาะช่วงปิดเทอมนั่นล่ะ ตอนหลังจากที่อาอแนสซ่าเสียไป อนาสเตเซียก็เก็บตัว ไม่สุงสิงกับใคร เธอออกจากบ้านไปนานหลายปี… ไป.. ผมไม่ค่อยได้เจอเธอเท่าไหร่หลังจากนั้น เพราะเธอตีตัวออกห่างทุกคนและไม่ยอมพบเจอใคร คิดว่าคงจะห่างกันไปตอนช่วงนั้นล่ะครับ"
"เธอออกจากบ้านไปไหนหรือครับ" สารวัตรถามขึ้น เมื่อเห็นกฤชเงียบไปจึงยิงคำถามใหม่
"ผมทราบว่าเธอเข้ารับการบำบัดทางจิตที่สถานพักฟื้นผู้ป่วยทางจิตบนเกาะซีโรสอยู่นานหนึ่งปี ไม่ทราบว่าคุณทราบเรื่องนี้รึเปล่าครับ"
คำถามที่โพล่งขึ้นมาในเรื่องที่ควรจะรู้กันเฉพาะภายในครอบครัวแบบนั้นสร้างทั้งความแปลกใจและไม่พอใจให้กับกฤช
"ที่จริงสารวัตรน่าจะไปถามอนาสเตเซียเองดีกว่านะครับ" กฤชว่าด้วยน้ำเสียงที่ตึงขึ้นเล็กน้อย แม้ว่าความไม่พอใจจะไม่ปรากฏให้เห็นบนใบหน้าคมสันแบบผู้มีเชื้อสายตะวันตกผสมชาวตะวันออกไกลของเขาเลยก็ตาม
"ผมไม่คิดว่าตัวเองจะอยู่ในสถานะที่ควรพูดพาดพิงถึงคนอื่นในเรื่องที่ตัวเองก็ไม่ได้รู้ดีกระจ่างแจ้งสักเท่าไหร่"
"โอเค งั้นผมขอถามเฉพาะเรื่องที่คิดว่าคุณรู้แน่แล้วกันครับ" ดราโก้ ลาซารอสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงและท่วงท่าที่ใจเย็น "คุณปู่คุณมีลูกหลานคนอื่น ๆ อยู่อีกหรือเปล่า"
"ถ้าสารวัตรอยากรู้ว่าปู่ผมมีทายาทที่ไหนบ้าง ผมคงจะตอบได้ว่าตอนนี้ก็เหลือแต่ผมซึ่งเป็นทายาทคนเดียวของคุณพ่อ พ่อเป็นลูกคนโต อาอแนสซ่าเป็นคนที่สองท่านมีอนาสเตเซียเป็นลูกสาวคนเดียว" กฤชกล่าว เขาหยุดคิดนิดหนึ่งก็ตัดสินใจพูดต่อมาว่า "จริง ๆ นอกจากพ่อและอาอแนสซ่าแล้ว คุณปู่ท่านมีลูกชายคนเล็กอีกคนคืออาเนสเตอร์"
"ลูกชายที่ตัดพ่อตัดลูกกับสิงห์เฒ่าสตีลียานอส อนาโตลาคิสคนนั้นน่ะเอง" ผู้หมวดอลองโซ่ผู้ยืนฟังการสนทนาอยู่เงียบ ๆ ออกอุทานมาอย่างตื่นเต้นจนสารวัตรลาซารอสหันไปชำเลืองมองอย่างตำหนิ
"ขอโทษครับ ผมเคยได้ยินคนพูดถึงนานแล้ว ไม่นึกว่าจะเป็นเรื่องจริง เลยตื่นเต้นไปหน่อย" ไอวาน อลองโซ่กล่าวแก้ หลบสายตาสารวัตรที่แม้จะอายุมากกว่าเขาไม่กี่ปีแต่มีตำแหน่งสูงกว่าและเป็นผู้บังคับบัญชาโดยตรง
"ยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่าครับคุณอาคุณคนนี้" สารวัตรลาซารอสถามต่อ
"ผมไม่ทราบครับ ท่านไม่ติดต่อใครที่บ้านนี่เลยนับแต่พาครอบครัวย้ายออกไปเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว" กฤชพูดแล้วหยุดคิด คิ้วขมวดเข้าหากันเหมือนกำลังนึกอะไรบางอย่าง "จะว่าไปคุณอาเนสเตอร์ทะเลาะกับคุณปู่ และย้ายครอบครัวออกไป ในช่วงเวลาไม่นานหลังจากที่อาอแนสซ่าเสียชีวิตก็ว่าได้"
"ท่านมีลูกชายลูกสาวบ้างหรือเปล่าครับ"
"ตอนนั้นเหลือลูกสาวอยู่คนครับ ชื่ออเล็กซิส" กฤชทบทวนความจำในครั้งอดีต "จะว่าไปตอนนั้นใคร ๆ ก็ยังว่าเลยว่าอเล็กซิสกับอนาสเตเซียหน้าตาเหมือนกันยังกับฝาแฝด ต่างกันเพียงสีตาสีผมและบุคลิกนิสัยใจคอเท่านั้น"
"คุณไม่ได้ข่าวใด ๆ เลยจากครอบครัวอาคุณหรือครับ" สารวัตรถามอีก
"ไม่ครับ ผมทราบเพียงว่าท่านย้ายครอบครัวออกจากกรีซไปนานแล้ว ไม่ทราบเหมือนกันว่าท่านแต่งงานใหม่และมีลูกคนอื่น ๆ เพิ่มอีกหรือเปล่า มันตั้งแต่เมื่อสิบสองปีที่แล้วครับ"
"คุณแม่ของคุณล่ะครับ ท่านสบายดีหรือเปล่า"
กฤชเหลือบมองสารวัตรดราโก้ ลาซารอสอย่างประหลาดใจ ไม่เข้าใจว่าแม่ของเขาเกี่ยวอะไรด้วย
"สบายดีครับ เมื่อกี้คุณก็เห็นแม่ผมที่ในงานพร้อมกับสามีใหม่และคุณปู่ผมไม่ใช่หรือครับ" กฤชย้อนก่อนระบายลมหายใจ และอธิบายเพิ่ม "แม่แต่งงานใหม่ และย้ายไปอยู่กอร์ฟูตั้งแต่ห้าปีก่อนครับ ไม่ทราบว่าที่สารวัตรถามถึงครอบครัวผม โดยที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับคดีคุณอาคิโรสหรือคุณลีย่าเลยนี่ มีเหตุผลอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ"
สารวัตรอึ้งไปครู่ก่อนจะตัดสินใจอธิบายถึงข้อสงสัยส่วนหนึ่งของตนเองที่มีต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
"ผมรู้สึกว่ามีเรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้นในตระกูลคิริยาคอสมากเกินไป และมันอาจเกี่ยวโยงไปถึงตระกูลของคุณได้ด้วย เนื่องจากทั้งสองตระกูลเป็นตระกูลใหญ่ในยุโรป และยังเกี่ยวดองเป็นญาติกันโดยมีอดีตมาดามวาลลาซเป็นตัวเชื่อม ผมก็ยังไม่เข้าใจหรอกว่าทั้งหมดนี่มันคืออะไร แต่ที่ผมอยากบอกคุณตอนนี้ก็คือ ระวังตัวคุณและคนในครอบครัวให้มากไว้ก่อนดีกว่าครับ ผมไม่อยากเห็นโศกนาฏกรรมใด ๆ เกิดขึ้นอีก โดยเฉพาะในครอบครัวเดิมซ้ำกันหลายคราวอย่างนี้"
"สารวัตรสงสัยอะไรจากการหายตัวไปของลีย่าหรือครับ" กฤชเป็นฝ่ายถามบ้าง
"คุณคงทราบอยู่แล้วว่าเธอตั้งท้องลูกชาย" ดราโก้ตอบ "และนั่นจะทำให้เธอมีสิทธิ์ในทรัพย์สมบัติของตระกูลคิริยาคอสผ่านทางลูกชายของเธอ ถึงแม้ว่าตัวเธอเองจะเซ็นสัญญาไม่มีสิทธิ์และส่วนเกี่ยวข้องกับทรัพย์สินของตระกูลเลยก็ตาม แต่ตราบใดที่เธอมีทายาทที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ เธอย่อมมีสิทธิ์ในการปกครองทายาทคนนั้น โดยเฉพาะเมื่อพ่อของเด็กไม่มีชีวิตอยู่แล้วด้วย"
"สารวัตรคิดว่าที่เธอหายไปนี่เป็นการฆาตกรรมอำพรางหรือครับ" กฤชถามคิ้วขมวดเล็กน้อย
"มันมีความเป็นไปได้เท่านั้นล่ะครับ ผมยังไม่กล้าสรุปอะไรในขณะที่ยังไม่มีหลักฐาน"
"สารวัตรสงสัยทายาทงั้นหรือ"
"ผมสงสัยทุกคนไว้ก่อนครับ ไม่ใช่เฉพาะทายาท อาจเป็นเรื่องอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องไม่ว่าจะเป็นศัตรูเก่าหรืออะไรก็ตามที่เราอาจมองข้ามไป" ลาซารอสถอนใจ "แต่ก็ใช่ครับ ประเด็นทายาทและมรดกดูจะเป็นประเด็นที่มีน้ำหนักมากที่สุดแล้วในตอนนี้ เมื่อไม่มีมาดามคิริยาคอสและลูกชายของเธอ ทรัพย์สินของตระกูลทั้งหมดก็ตกอยู่ที่คุณอนาสเตเซียเพียงคนเดียว"
กฤชนิ่ง ความเคลือบแคลงสงสัยต่าง ๆ แล่นผ่านเข้าไปในสมองของเขาอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มกล่าวคำอำลากับนายตำรวจทั้งสองนายไปแล้ว แต่ยังคงยืนนิ่งเฝ้ามองอนาสเตเซียและนิโคลาโยสพร้อมด้วยจูเลี่ยน บุตรชายวัยสี่ขวบของพวกเขาเดินออกจากบริเวณสุสานไปพร้อมกับซอนญ่าพี่เลี้ยงของจูเลียน
สารวัตรลาซารอสและผู้หมวดอลองโซ่พยายามตามไปดักหน้า หากแต่กลุ่มนักข่าวต่างพากันวิ่งตามไปรุมล้อมคนทั้งห้าไว้พร้อมเปิดเครื่องอัดเสียงเพื่อที่จะบันทึกคำสนทนาของคนทั้งคู่กับตำรวจสายสืบ
"คุณนายวาลลาซ คุณคิดอย่างไรที่แม่เลี้ยงของคุณหายตัวไป" เสียงนักข่าวจากสำนักพิมพ์ต่าง ๆ ที่พากันรัวคำถามใส่อนาสเตเซียดังมาให้ได้ยินประสานกับเสียงกดชัตเตอร์เป็นระยะค่อนข้างรัวเร็ว
"คุณทราบไหมว่าแม่เลี้ยงของคุณตั้งท้องลูกชาย"
"คุณทราบไหมว่ารถคุณมีปัญหาตอนพ่อคุณเอาไปขับ"
บอดี้การ์ดร่างใหญ่ในชุดสูทสากลสีดำสวมแว่นตาดำสี่นายรีบเดินออกมากันครอบครัววาลลาซออกไปจากวงล้อมนักข่าวและช่างภาพ ตรงไปยังรถลีมูซีนคันยาวสีดำที่แล่นมาจอดรออยู่ก่อนแล้ว นิโคลาโยสยื่นนามบัตรให้สารวัตรลาซารอส เพื่อให้ติดต่อกลับมาหาเขาและภรรยาในภายหลังเนื่องจากตอนนี้มีนักข่าวรุมล้อมมากมายเกินกว่าจะทำการสนทนาใด ๆ ได้สะดวก จากนั้นก็พาครอบครัวขึ้นรถคันหรูจากไป
เสียงนักข่าวดังเอะอะในขณะที่ยังแย่งกันถ่ายภาพครอบครัวนั้นแทบจะทุกฝีก้าว มีเสียงกล้องทำงานดังแชะ ๆ ไปตลอดทางไล่หลังคนทั้งสาม กฤชส่ายหน้าและรีบฉวยโอกาสที่นักข่าวพุ่งความสนใจไปที่ครอบครัววาลลาซ เดินเลี่ยงไปขึ้นรถสีดำของคิโรสซึ่งมีคนขับรถจอดคอยอยู่อีกฟากถนนพร้อมกับอาคิลพ่อบ้านอย่างรวดเร็ว
สารวัตรลาซารอสเดินนำผู้หมวดอลองโซ่กลับไปที่รถของตนซึ่งจอดอยู่ไม่ไกลจากบริเวณสุสาน
ตลอดระยะเวลาสี่สิบวันที่ผ่านมา เขาได้เริ่มทำการสอบปากคำคนใกล้ชิดและผู้เกี่ยวข้องกับผู้ตาย ซึ่งรวมถึงอนาสเตเซียและสามีของเธอ เพื่อหาเบาะแสและเงื่อนงำต่าง ๆ ที่อาจนำไปสู่การพิจารณารูปคดี รวมถึงอาจช่วยในการตามหาร่องรอยของลีย่า คิริยาคอสหญิงท้องแก่ที่หายสาปสูญไปอย่างน่าสงสารผู้นั้น แม้ว่าตอนนี้สำหรับคดีของคิโรสทางอัยการจะลงความเห็นไปแล้วว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่เขากลับไม่เชื่ออย่างนั้น มันมีอะไรแปลก ๆ อยู่ และเขาก็อยากจะสาวให้พบว่าคืออะไร มันต้องมีอะไรในกอไผ่และไม่ว่ามันจะเป็นอะไร เขาก็ตั้งใจว่าจะต้องสืบให้รู้ให้ได้
มีข้อเท็จจริงอีกประการหนึ่งที่เขารวบรวมได้จากการสอบปากคำคนอื่น ๆ ที่ทำงานใกล้ชิดกับครอบครัวนี้ซึ่งสร้างความประหลาดใจให้กับเขาค่อนข้างมาก ความจริงที่ว่าอนาสเตเซีย คิริยาคอส วาลลาสไม่ค่อยสนิทสนมและค่อนข้างห่างเหินกับบิดาผู้เพิ่งล่วงลับของเธอพอสมควร คนเก่าคนแก่ในบ้านต่างพูดเป็นเสียงเดียวว่าคิโรสนั้นใกล้ชิดกับหลานชายอดีตภรรยา คือนายคริสตอฟมากกว่าบุตรสาวของตัวเองมากนับจากที่เธอมีอาการทางประสาทหลังการจบชีวิตอย่างน่าเศร้าและน่าเวทนาของอแนสซ่า คิริยาคอสบนเกาะนักซอสเมื่อสิบสองปีก่อน
ที่สำคัญจากปากคำของคนรับใช้และพ่อบ้าน เธอเพิ่งมีปากเสียงกับบิดาของเธออย่างรุนแรงไม่กี่วันก่อนที่บิดาเธอจะเสียชีวิต และมารดาเลี้ยงของเธอยังมาหายตัวไปอย่างลึกลับหลังจากนั้นเพียงไม่ถึงสองเดือน
นายตำรวจทั้งสองยังคงนั่งอยู่ในรถเพื่อซุ่มสังเกตผู้คนที่ทยอยเดินออกมาจากพิธีศพหลังจากที่ทำการฝังและกลบดินจนเสร็จสิ้นแล้ว จนกระทั่งทั่วบริเวณสุสานว่างเปล่าและกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ดราโก้จึงเรียกให้ไอวานผู้ช่วยของเขาสตาร์ทรถขับกลับโรงแรมที่พวกเขามาพักชั่วคราวเพื่อมาสืบสวนคดีบนเกาะปาโรสนี่
"สารวัตรคุยกับนายคริสตอฟนั่นนานจัง มีอะไรน่าสงสัยเกี่ยวกับนายลูกบุญธรรมผู้แสนโชคดีนี่หรือครับ"
"ไม่มี ฉันคุยกับเขาเพราะต้องการข้อมูลรอบด้าน ให้มองเห็นภาพใหญ่ของเรื่องทั้งหมดเท่านั้น" สารวัตรตอบ
"แปลว่านายอนาโตลาคิสไม่เกี่ยวข้องงั้นหรือครับ" ผู้หมวดถามต่อ
"มันยากที่จะลากเขาเข้ามาเกี่ยว เท่าที่ฉันเห็น เขาไม่มีแรงจูงใจ" ดราโก้พูดหลังจากหยุดคิดอยู่ชั่วขณะ
"ทำไมครับ เขาใกล้ชิดกับนายคิโรสนี่มากกว่าลูกสาวแท้ ๆ ซะอีก บางทีเขาอาจหวังจะได้อะไรมากกว่านี้ก็ได้ และพอรู้ว่าเมียนายคิโรสกำลังจะมีทายาทให้ เลยคิดกำจัดไงครับ"
"กำจัดโดยที่ยังไม่รู้น่ะหรือว่าคิโรสจะทิ้งอะไรไว้ให้" สารวัตรสวนกลับ "ให้ตายเถอะไอวานนี่นายจบจากโรงเรียนตำรวจมาได้ยังไงกัน จะบอกให้นะนายคงไม่สงสัยแบบนี้ถ้านายรู้ว่านายคริสตอฟ อนาโตลาคิสผู้นี้ได้รับและกำลังจะได้รับอะไรเพิ่มอีกบ้างจากทางตระกูลอนาโตลาคิสที่อุปการะเขามาน่ะ"
"ได้อะไรหรือครับ"
"เท่าที่รู้เขาได้รับมรดกจากพ่อที่ตายไปเป็นหุ้นส่วนในธุรกิจก่อสร้างและปิโตรเคมีของตระกูลเขาซึ่งมีหุ้นส่วนกับรัฐบาลอยู่สามเปอร์เซ็นต์ นี่ยังไม่รวมหุ้นส่วนในธุรกิจอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องซึ่งเป็นกิจการของครอบครัวเขาเองอีกนะ เพียงเท่าที่เขามีตอนนี้ต่อให้เขาใช้อย่างสุรุ่ยสุร่ายไปอีกสามชาติก็ยังไม่หมด นั่นยังไม่รวมถึงความจริงที่ว่าตาเฒ่าอนาโตลาคิสยังไม่ตายและยังไม่ได้แบ่งทรัพย์สมบัติและหุ้นในส่วนของตนให้ใคร แล้วรู้ไหมตาเฒ่านั่นมีทายาทเหลืออยู่ที่ใช้นามสกุลอนาโตลาคิสอยู่เท่าที่รู้นี่ก็แค่สองคน คือตัวเขากับอาเนสเตอร์ของเขา ส่วนอเล็กซิสลูกสาวนั่นแต่งงานเปลี่ยนนามสกุลไปหรือยังก็ไม่มีใครรู้ เท่าที่เห็นปู่ของเขาเหลือหลานในสายเลือดที่เห็นเป็นตัวเป็นตนอยู่คนเดียวก็คือมาดามวาลลาซคนนั้น"
"วาว" หมวดอลองโซ่ผิวปากหวิว พลางกลอกตา "มันก็น่าประทับใจอยู่หรอกนะครับสารวัตร แต่สารวัตรอย่าลืมสิครับว่าทรัพย์สมบัติของอนาโตลาคิสแม้จะมากแต่ก็แบ่งหลายส่วน และเมื่อเทียบแล้วก็ยังไม่เท่ากับของตระกูลคิริยาคอสไม่ใช่หรือครับ"
"ใช่" สารวัตรรับ "แต่ก็ไม่ได้กระจอกงอกง่อยขนาดที่ว่าจะเป็นแรงจูงใจให้คนซึ่งเป็นทายาท และไม่มีประวัติหนี้สินหรือเล่นการพนันจะต้องอยากได้สมบัติของตระกูลอื่นถึงขั้นต้องฆ่าคนตายเพื่อแย่งชิงหรอกนะ"
ผู้หมวดหนุ่มนิ่งคิดก่อนจะตอบออกมาพร้อมด้วยชื่อผู้ต้องสงสัยรายใหม่ของเขา
"ถ้างั้นมาดามวาลลาซนี่ก็เป็นคนที่น่าสงสัยที่สุดสิครับสารวัตร"
สารวัตรเหลือบมองหน้าคนพูดพลางส่ายศีรษะอย่างอ่อนใจในนิสัยชอบทึกทักและด่วนสรุป เขาครุ่นคิดอยู่ครู่ก่อนตัดสินใจตอบ
"ภาพที่ออกมามันดูเหมือนอย่างนั้น เมื่อไม่มีทายาทเพศชายของนายคิโรสที่ใช้นามสกุลคิริยาคอสอยู่ เธอก็จะเป็นทายาทเพียงคนเดียวของเขา และเราไม่ได้พูดถึงทรัพย์สินแค่ล้านสองล้าน แต่เป็นทรัพย์สินมูลค่าหลายพันล้านยูโร มันมากเกินพอที่จะเป็นมูลเหตุจูงใจสำหรับการฆาตกรรม"


## บทที่ 3 คำเตือนของสารวัตรลาซารอส

by Harmonica
อนาสเตเซียนั่งคอยอยู่ในห้องนั่งเล่นส่วนตัวทางหลังบ้าน ขณะที่นิโคลาโยสกำลังนั่งคุยกับสารวัตร ดราโก้ ลาซารอสและผู้หมวดไอวาน อลองโซ่อยู่ในห้องทำงาน
ทั้งคู่มาขอสอบปากคำเธอและสามีเพิ่มเติมที่บ้านบนเกาะปาโรส
หญิงสาวนั่งจิบกาแฟที่อีเนียสพ่อบ้านยกมาให้พลางมองดูจูเลี่ยนลูกชายวัยสี่ขวบวิ่งเล่นอยู่ในสนามหลังบ้านกับดิโน่สุนัขพันธุ์เวสท์ไฮแลนด์ไวท์เทอเรีย หรือเวสตี้สีขาวเพศผู้วัยสี่เดือนที่แสนร่าเริงน่ารัก
นิโคลาโยสเป็นคนซื้อเจ้าดิโน่มาให้เป็นเพื่อนเล่นของจูเลี่ยน ประหนึ่งของขวัญปลอบใจและเป็นการต้อนรับกลับบ้านเมื่อสองเดือนก่อน ครั้งที่จูเลี่ยนกลับมาบ้านได้อย่างปลอดภัยหลังจากถูกจับไปเรียกค่าไถ่อยู่นานเกือบวันเต็ม ๆ อนาสเตเซียยังคงใจหายเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ครั้งนั้น จำได้ว่ามันเกือบทำให้เธอคลั่งเมื่อนึกถึงครั้งที่ตัวเองกับมารดาถูกลักพาตัวไปขังไว้ที่ถ้ำริมหน้าผา และจบลงด้วยความตายอย่างน่าเวทนาของมารดาและน้องชายที่ยังไม่มีโอกาสลืมตาดูโลก
น่าแปลกที่นิโคลาโยสซึ่งไม่ค่อยเคยใส่ใจซื้อของอะไรให้ลูกชายนัก กลับมีแก่ใจไปหาซื้อลูกหมาน่ารักแบบนี้มาให้ เธอมองลูกหมาตัวนี้แล้วก็ขมวดคิ้ว เจ้าดิโน่ทำให้เธออดคิดถึงเจ้าแคสซี่สุนัขพันธุ์เดียวกันที่เพิ่งตกลูกมาสามตัวเมื่อไม่นานนี้ไม่ได้ ลูกๆ ของมันอายุน่าจะไล่เลี่ยกับเจ้าดิโน่ เธอเห็นลูกหมาครอกนั้นเมื่อครั้งสุดท้ายที่ไปเยี่ยมตาเฒ่าฟาริส คาคาราสกับภรรยานาเดียที่บ้านไร่ริมทะเลเมื่อสามเดือนก่อน ยังเคยคิดว่าถ้าอายุครบสองเดือนจะมาขอซื้อไปเลี้ยงสักตัว
ตาเฒ่าฟาริสชาวไร่ที่ปลูกไร่มะกอกอยู่บนเชิงเขาไม่ไกลจากฝั่งทะเลบนเกาะนักซอสเคยช่วยชีวิตเธอไว้เมื่อสิบสองปีก่อน หลังจากนั้นตาเฒ่ายังอุตส่าห์ไปเยี่ยมเธอที่โรงพยาบาลในเอเธนส์ซึ่งเธอเข้ารับการรักษาตัวจากโรคปอดบวมและอาการช็อคอยู่นานกว่าหนึ่งเดือนและยังไปร่วมในพิธีศพอแนสซ่าที่เกาะแอนติปาโรสด้วย แทบไม่มีใครรู้ว่าอนาสเตเซียกับฟาริสยังคงติดต่อเยี่ยมเยียนกันอยู่เป็นระยะหลังจากเวลาผ่านมานานถึงสิบสองปี
อนาสเตเซียรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของฟาริส เขาและภรรยาอุตส่าห์ตามไปเยี่ยมเธอที่เกาะซีโรสสามสี่ครั้งในช่วงหนึ่งปีหลังการตายของอแนสซ่า จนเมื่ออนาสเตเซียออกจากประเทศกรีซเพื่อกลับไปศึกษาต่อที่สวิสเซอร์แลนด์เป็นเวลาห้าปี จึงขาดการติดต่อกับสองสามีภรรยาไป
อนาสเตเซียไม่มีความกล้าหาญพอที่จะกลับไปเกาะนักซอสอีกครั้งเพื่อเยี่ยมสองสามีภรรยาคาคาราซ ความกลัวที่จะหวนรำลึกถึงอดีตที่โหดร้ายเกี่ยวกับการตายของอแนสซ่าทำให้เธอกลัวที่จะกลับไปยังบ้านไร่บริเวณนั้น จนเมื่อเธอแต่งงานมีครอบครัวและบุตรชายอายุครบสามขวบ หญิงสาวจึงมีความอบอุ่นมั่นคงในใจพอที่จะเผชิญหน้ากับอดีต และกลับไปเยี่ยมตาเฒ่ากับภรรยาที่เกาะนักซอสได้ เธอรู้สึกผูกพันกับตาเฒ่าฟาริสอย่างประหลาด อาจเพราะเขาเป็นเหมือนที่พักพิงในยามวิกฤตและเป็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ในนาทีชีวิตของเธอกับอแนสซ่า
เสียงเคาะประตูปลุกให้เธอตื่นขึ้นจากภวังค์ความคิด เธอหันกลับไปมองและพบสารวัตรลาซารอสยืนอยู่ที่กรอบประตูซึ่งเปิดอยู่ อนาสเตเซียหันไปสั่นกระดิ่งเรียกเมลานีแม่บ้านให้ไปคอยนั่งเฝ้าจูเลียนแทน นับแต่ลูกชายถูกจับเรียกค่าไถ่ เธอไม่เคยไว้ใจให้เขาคลาดสายตาอีกเลย และก็ไม่ไว้ใจให้ซอนญ่าพี่เลี้ยงของจูเลี่ยนที่เคยทำเขาหายดูแลลูกชายแต่เพียงลำพัง คงอีกนานกว่าเธอจะยอมไว้ใจให้เขาคลาดสายตาได้ หญิงสาวสั่งเมลานีเสร็จก็หันมาเชิญสารวัตรลาซารอสให้ลงนั่งดื่มกาแฟกับเธอแต่เขาปฏิเสธ
"ผมดื่มมาแล้วกับคุณวาลลาซ เชิญมาดามตามสบายเถอะครับ" เขาบอกพร้อมกับปิดประตูห้องตามหลัง ก่อนจะลงนั่งตามคำเชิญ
"คุยกับนิกกี้เสร็จแล้วหรือคะ" อนาสเตเซียถามอย่างแปลกใจ
"ครับ แต่ผู้หมวอลองโซ่ยังขอคุยกับสามีคุณเพิ่มเติมอยู่ ในส่วนผมไม่มีอะไรแล้ว เลยขอแยกมาคุยกับคุณ"
"มีอะไรอยากถามฉันหรือคะ" อนาสเตเซียเปิดประเด็น
"ไม่ทราบว่าคุณเห็นมาดามคิริยาคอส.." เขาหยุดพูดและเปลี่ยนคำพูดใหม่เมื่อเห็นแววเศร้าล้ำลึกปรากฏในดวงตาคู่สีฟ้าใสของอนาสเตเซียยามที่เอ่ยถึงคำว่ามาดามคิริยาคอส "ขอโทษครับ ผมเรียกคุณลีย่า คิริยาคอสแล้วกัน ไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณคิดถึงคุณอแนสซ่าคุณแม่ของคุณ ผมอยากทราบว่าคุณเห็นคุณลีย่าครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่"
"ไม่เป็นไรค่ะ ลีย่าเป็นมาดามคิริยาคอสมา เก้าปีแล้ว ฉันน่าจะชินแล้วล่ะค่ะ ส่วนเรื่องการหายตัวของเธอ ฉันไม่ทราบเหมือนกัน เพราะฉันเจอเธอทุกวันที่งานศพคุณพ่อเมื่อหกสัปดาห์ก่อน ครั้งสุดท้ายที่คาดว่าจะเห็นลีย่าคือเมื่อวานนี้ที่พิธีฝังศพ แต่เธอไม่ได้มาร่วมงาน และฉันก็เพิ่งรู้เองว่าเธอหายตัวไปได้สองสามวันแล้ว"
"คุณไม่ได้รับแจ้งจากทางบ้านพ่อคุณหรือครับ"
"ไม่ทราบค่ะ ได้ยินแต่ว่าทางบ้านโน้นเขาตามหาตัวลีย่ากัน เพราะเธอท้องแก่และหายตัวไป พ่อบ้านกับพยาบาลส่วนตัวเขาโทรมาถามว่าเธอมาที่นี่หรือเปล่า ฉันไม่ทันได้คิดว่าจะกลายเป็นเรื่องใหญ่"
"ทำไมคุณถึงไม่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่ครับ" สารวัตรถามขึ้นอย่างจับสังเกต
อนาสเตเซียลังเลนิดหนึ่งก่อนตอบ "ลีย่าไปไหนมาไหนไม่ค่อยอยู่ติดบ้านสักเท่าไหร่มาแต่ไหนแต่ไรแล้วค่ะ ตั้งแต่สมัยเป็นกึ่งพี่เลี้ยงกึ่งแช็ปเพอโรน*ของฉันเมื่อตอนเด็ก ตอนหลังที่เธอท้องนี่พฤติกรรมเธอเปลี่ยนไปหรือเปล่าฉันก็ไม่ทราบ เพราะฉันย้ายออกจากบ้านที่แอนติปาโรสมาสิบกว่าปีแล้ว แต่เท่าที่รู้จักเธอ ฉันเลยไม่ทันได้แปลกใจที่เห็นเธอหายไปเพียงสองสามวัน"
"คุณพอจะทราบไหมว่าในตอนนั้นปกติเธอชอบไปไหน" สารวัตรถามต่อ
"เธอไม่เคยบอกใครหรอกค่ะ เสียใจด้วย ฉันไม่เคยทราบ"
"แต่เธอเป็นพี่เลี้ยงคุณมาตั้งแต่อายุสิบสอง คุณกับเธอไม่ค่อยสนิทสนมกันงั้นหรือ"
อนาสเตเซียนิ่งคิดทบทวนอดีต ภาพเหตุการณ์ในคืนหนึ่งเมื่อตอนเธออายุสิบสองขวบผุดขึ้นมาในความทรงจำ ชายหนุ่มชุดดำที่แอบลอบปีนขึ้นมาบนระเบียงนอกห้องนอนของลีย่า ซึ่งเป็นกึ่งพี่เลี้ยงกึ่งแช็ปเพอโรนของเธอในขณะนั้น ทั้งสองกอดจูบกันก่อนที่จะดึงกันเข้าไปในห้องนอนที่ติดประตูกระจกยาว เด็กหญิงยืนมองผ่านหน้าต่างระเบียงในห้องถัดไป แต่พวกเขาไม่สังเกตเห็นเธอ อนาสเตเซียเหลือบตาขึ้นมองสบสายตาสารวัตรหนุ่มใหญ่ เธอตัดสินใจไม่พูดเรื่องที่เคยเห็น เพราะมันผ่านมานานมากแล้วและอาจไม่เกี่ยวข้องกัน อีกทั้งเป็นเรื่องส่วนตัวของลีย่าก่อนจะแต่งงานกับบิดาของเธอ ซึ่งเธอไม่ต้องการไปก้าวก่าย
"ค่ะ เธอดูแลฉันหลังจากที่ไอรีน พี่เลี้ยงฉันแต่แรกเกิดลาออกไปแต่งงาน ลีย่าเป็นพี่เลี้ยงของฉันตอนโตแล้ว งานหลักของเธอจึงเหมือนคอยช่วยดูเรื่องการบ้าน ตารางเวลา การแต่งตัว กิจกรรมต่าง ๆ และเป็นแช็ปเพอโรนมากกว่า"
อนาสเตเซียอธิบายยาว เธอหยุดคิดนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อ
"เราเรียกไม่ได้ว่าสนิทแต่ก็คุ้นเคยกันตามสมควร ลีย่าพักอยู่ในบ้านด้วยเว้นแต่วันหยุดของเธอที่เธอจะไปค้างที่อื่น ฉันไม่เคยไปก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของลีย่า เธอมีโลกส่วนตัวของเธอเองที่เธอทำในวันหยุด มีกลุ่มเพื่อนที่พบปะสังสรรค์เป็นประจำ เธอไม่เคยพาฉันไปรู้จักเพื่อน ๆ ของเธอ ขอโทษที่ฉันให้ข้อมูลอะไรสารวัตรไม่ได้มากไปกว่านี้"
หญิงสาวเลี่ยงไม่เล่าถึงอดีตที่ลีย่ามักไปเยี่ยมเธอที่สถานบำบัดจิตบนเกาะซีโรสอยู่เป็นประจำเดือนละครั้งตลอดเวลาหนึ่งปี เธอไม่เคยเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับลีย่าอย่างแจ่มชัด มันเหมือนใกล้แต่ไกล ทั้งที่ลีย่าหมั่นมาเยี่ยมเธอทุกเดือน แต่เธอไม่เคยรู้สึกว่าได้สัมผัสถึงความจริงใจของอดีตพี่เลี้ยงที่กลายมาเป็นแม่เลี้ยงของเธอเลย เธออดรู้สึกไม่ได้อยู่บ่อย ๆ ว่าลีย่ามาเยี่ยมเพื่อสังเกตพฤติกรรมและความคืบหน้าเกี่ยวกับอาการของเธอมากกว่าที่จะมาด้วยต้องการสร้างความอบอุ่นใจให้กับเธอ
"ได้ยินว่าลูกชายคุณถูกจับตัวไปเรียกค่าไถ่เมื่อประมาณสองเดือนก่อนหรือครับ" สารวัตรจู่โจมด้วยคำถามใหม่หลังจากเห็นอนาสเตเซียเงียบไป
การเปลี่ยนคำถามอย่างกระทันหันทำให้หญิงสาวต้องตวัดสายตาขึ้นมองอย่างหวาดระแวง
"สารวัตรทราบได้อย่างไรคะ"
"ผมสอบปากคำทุกคนในบ้านครับ ตั้งแต่คราวที่คุณคิโรสเกิดอุบัติเหตุจนเสียชีวิต ไม่มีใครพูดเรื่องจูเลียนถูกลักพาตัว คราวนี้แม่เลี้ยงคุณหายตัวไป จึงมีคนพาดพิงถึงเหตุการณ์คราวก่อน ที่เกิดเรื่องคล้าย ๆ กัน" สารวัตรอธิบายพร้อมตั้งคำถามกลับ "ทำไมคุณจึงไม่ปริปากเรื่องนี้ครับ คุณน่าจะทราบว่ามันมีผลต่อรูปคดีของคุณลีย่า"
อนาสเตเซียยกกาแฟขึ้นจิบ เธอหลบสายตาก่อนตอบอย่างหวาดระแวง
"ฉันไม่ต้องการให้มีการพาดพิงถึงเรื่องทำนองนี้ เพราะไม่ต้องการให้กระทบจิตใจจูเลี่ยนค่ะ" หญิงสาวนิ่งไปนิดหนึ่ง เธอเหลือบมองดวงตาสีน้ำตาลคมซึ่งจับจ้องเธออย่างใจเย็นของสารวัตรแล้วจึงถอนหายใจอย่างยอมจำนน
"ก็ได้ค่ะ จูเลี่ยนถูกจับไปเรียกค่าไถ่ แต่ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว เราจ่ายค่าไถ่ไป และไม่ได้แจ้งตำรวจ"
"คุณคิดว่าคุณทำถูกแล้วหรือครับ" ใบหน้าคมสันที่แม้จะดูร่วงโรยไปจากความเครียดและการไม่ค่อยดูแลตัวเอง เผยชัดถึงความไม่เห็นด้วยต่อการกระทำของอนาสเตเซีย
"ค่ะ ฉันได้ลูกชายของฉันคืนมาครบสามสิบสองประการในเวลาไม่ถึงวัน และลูกสบายและปกติดีแทบไม่มีอาการหวาดกลัวใด ๆ เลย"
"คุณไม่คิดว่ากำลังทำให้คนร้ายได้ใจและคิดกลับมาเอาเงินคุณหรือคนอื่นด้วยวิธีแบบเดียวกันนี่เรื่อย ๆ หรือครับ"
"ฉัน.." อนาสเตเซียหยุดคิด ถูกของนายตำรวจผู้นี้ คนในบ้านนี้กลายเป็นเหยื่อเรียกค่าไถ่บ่อยจนเกินไป มันไม่ควรเกิดซ้ำในครอบครัวเดียวกันถึงสองครั้งในเวลาไม่ถึงสิบห้าปีไม่ใช่หรือ และนี่ยังมีลีย่ากับลูกในท้องอีก
แต่จะทำอย่างไรได้เล่า ความกลัวจนจับขั้วหัวใจในวันที่หาจูเลี่ยนไม่เจอมันทำให้เธอไม่อาจคิดถึงอะไรอื่นได้มากกว่าการยอมจำนน เพื่อให้ได้ลูกชายคืนมาอย่างปลอดภัยโดยเร็ว
"ฉันทำอย่างที่คนเป็นพ่อเป็นแม่ควรทำ เพื่อให้ลูกมีชีวิตรอด อย่างที่พ่อฉันน่าจะทำเมื่อ สิบสองปีที่แล้ว เพื่อให้แม่กับน้องฉันรอด"
"คุณพูดอะไรของคุณ" สารวัตรลาซารอสขัดขึ้น
หญิงสาวลุกขึ้นเดินหนีไปยืนมองออกไปนอกหน้าต่างหันหลังให้กับสารวัตร สายตาพร่ามัวจนไม่อาจมองเห็นวิวภายนอกได้ การพูดถึงเหตุการณ์ทำนองนี้มักเป็นการกระตุ้นความทรงจำอันโหดร้ายในครั้งก่อนของเธอเสมอ
"เรื่องมันผ่านมานานแล้ว ฉันไม่ต้องการพูดถึงมันอีก"
ดราโก้ ลาซารอสเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทางที่บ่งบอกว่ากำลังใช้ความคิด เขาย้อนถามอนาสเตเซียอีก
"แต่เมื่อกี้คุณบอกว่าพ่อคุณน่าจะทำอะไรเมื่อสิบสองปีก่อนเพื่อช่วยรักษาชีวิตแม่กับน้องคุณ"
หญิงสาวหันกลับมาจ้องหน้าสารวัตรลาซารอส ดวงตาสีฟ้าใสนั้นเข้มขึ้นด้วยอารมณ์โกรธแค้นเก่า ๆ ที่เจ้าตัวเคยเก็บซ่อนไว้ภายในอย่างมิดชิด
"คุณพ่อฉันปล่อยให้แม่ฉันตาย คุณไม่รู้หรอกหรือคะสารวัตร" เสียงพูดนั้นสั่นเครือด้วยแรงอารมณ์ที่เก็บกลั้นไว้นาน "คุณพ่อปล่อยให้แม่กับฉันตาย เพราะท่านไม่ยอมจ่ายเงินค่าไถ่"
"คุณเข้าใจผิดแล้วล่ะครับ" สารวัตรลาซารอสกล่าวแย้งด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ยังคงสุขุมแม้จะรู้สึกตกใจกับความเข้าใจผิดของอนาสเตเซีย
"ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณจะเข้าใจอะไรผิด ๆ มานานขนาดนี้ คุณคิโรสจ่ายเงินค่าไถ่ผมทราบดี แต่พวกโจรหักหลังรับเงินไปแต่ไม่ยอมปล่อยพวกคุณ มันเป็นอย่างนี้เสมอ ผมจะบอกอะไรให้คุณทราบ ตลอดชีวิตการเป็นตำรวจ ผมแทบไม่เคยเห็นเหยื่อลักพาตัวรายไหนมีชีวิตรอดกลับบ้านได้อย่างปลอดภัย แทบทุกรายจะถูกฆ่าปิดปากและนำศพไปทิ้งไปฝังกันกลางป่าหรือกลางทะเลทั้งนั้น คุณโชคดีที่หนีเอาชีวิตรอดมาได้ แม้ว่า.."
"สารวัตรทราบได้อย่างไรคะว่าพ่อฉันยอมจ่ายค่าไถ่" หญิงสาวขัดขึ้นด้วยอารมณ์ที่เริ่มเดือด
"ทราบสิครับ เพราะผมเป็นคนทำคดีนั้นเอง" เขาชี้แจงต่อเมื่อเห็นสีหน้าที่แสดงความไม่เชื่อถือ "พ่อคุณโทรแจ้งความให้ตำรวจช่วยตอนที่คุณกับแม่ถูกจับตัวไป แต่ท่านไม่เชื่อคำแนะนำของเราเรื่องค่าไถ่ ท่านจ่ายค่าไถ่ให้ แต่ไม่เคยได้ตัวพวกคุณกลับมา ท่านถูกพวกมันหักหลัง ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ทางตำรวจและผู้บังคับบัญชาของผมในตอนนั้นคาดเดาไว้แต่แรก และได้พยายามเตือนท่านแล้ว.."
"จนพ่อฉันตายไปแล้ว สารวัตรยังจะมาปิดบังให้ท่านเพื่ออะไร"
หญิงสาวกล่าวน้ำตารื้นขึ้นมากลบดวงตาสีฟ้าใสที่จ้องสบดวงตาเฉียบคมและฉลาดเฉลียวของสารวัตรอย่างร้าวรานใจ
"อนาสเตเซีย ผมจะหลอกคุณเพื่ออะไร ผมไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียกับเรื่องนี้เลย พ่อของคุณจ่ายเงินค่าไถ่ โดยไม่ยอมเชื่อคำแนะนำของตำรวจ ท่านเสียเงินไปฟรี ๆ โดยไม่ได้เบาะแสใด ๆ เกี่ยวกับพวกคุณเลย" ดราโก้อธิบาย
"สารวัตรแน่ใจหรือคะ" อนาสเตเซียย้ำอีก "สารวัตรจะบอกว่าตลอดเวลาสิบสองปีนี่ ฉันเข้าใจคุณพ่อผิดมาตลอดอย่างนั้นหรือคะ"
"คุณเข้าใจว่ายังไงล่ะครับ" เขาถาม
หญิงสาวเงียบไม่ตอบ น้ำตาไหลรินลงอาบแก้มช้า ๆ ดวงตาซึ่งหลุบลงต่ำนั้นทั้งสับสนและร้าวรานเหมือนกำลังอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง
"มาดามวาลลาซครับ" สารวัตรเรียกเธอเบา ๆ
อนาสเตเซียสงบใจหยุดความคิดที่พลุ่งพล่านภายในจิตใจและดึงตัวเองกลับมายังการสนทนาตรงหน้า หญิงสาวหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตาเงียบ ๆ และเงยหน้าขึ้นมองสารวัตรลาซารอสด้วยแววตาที่สงบนิ่งเหมือนเคย
"คุณคิดว่าแม่เลี้ยงของฉันถูกจับไปเรียกค่าไถ่เช่นกันหรือเปล่าคะ" อนาสเตเซียตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องกลับมายังประเด็นที่น่าจะเร่งด่วนกว่า
"มันก็น่าคิด" ดราโก้ ลาซารอสพูดพร้อมกับถอนใจ เขาตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องตามเมื่อเห็นว่าหัวข้อสนทนาเดิมดูจะมีผลกระทบต่อจิตใจของอนาสเตเซียมากจนเกินไป "แต่ถ้าหากเป็นการเรียกค่าไถ่ พวกมันน่าจะต้องพยายามติดต่อมาหาพวกคุณแล้ว อีกอย่างแม่เลี้ยงคุณน่าจะมีค่ากับคุณคิริยาคอสมากกว่าต่อพวกคุณ ถ้าจะเรียกค่าไถ่ มันก็น่าจะทำตอนที่พ่อคุณยังมีชีวิตอยู่ ฉะนั้นผมไม่คิดว่ามันจะเป็นการเรียกค่าไถ่หรอกครับ"
อนาสเตเซียหวนคิดถึงคราวที่ตัวเองและแม่ถูกลักพาตัวไปกักขังไว้ในถ้ำที่อับชื้นและน่ากลัวนั้น พลันเธอก็นึกเวทนาลีย่าขึ้นมาทั้งที่ไม่ได้มีความผูกพันใกล้ชิดกันมากมาย
"ฉันหวังว่าลีย่าจะปลอดภัย สิ่งที่เกิดกับแม่และตัวฉันนั้น ฉันไม่ต้องการเห็นมันเกิดกับใครอีก โดยเฉพาะสภาพของลีย่าในตอนนี้ ช่างไม่ต่างจาก …จาก .." หญิงสาวกลั้นสะอื้นที่จุกขึ้นมาที่คอจนไม่อาจเอ่ยคำใดได้
"มาดามอแนสซ่า คิริยาคอสในตอนนั้น" สารวัตรต่อให้อย่างเข้าใจในขณะที่อนาสเตเซียพยักหน้าเงียบ ๆ
"ครับ เหยื่อที่ถูกลักพาตัวนั้นไม่ค่อยสุขสบายนักหรอก บางคนก็ถูกทำร้ายรุนแรง" เขาหยุดนิดหนึ่ง ตัดสินใจไม่พูดถึงเหยื่อหลายรายที่ถูกตัดอวัยวะและชิ้นส่วนในร่างกายเพื่อส่งมาข่มขู่ครอบครัวประกอบการเรียกร้องค่าไถ่ตัว
"และส่วนใหญ่ไม่มีชีวิตรอดกลับมา ตัวคุณเองก็สาหัสไม่น้อยตอนที่รอดกลับมาได้ โชคดีจริงๆ ที่ลูกชายคุณไม่เป็นอะไรเลย" ดราโก้พูดแล้วก็เหมือนนึกแปลกใจอะไรขึ้นมา "คุณบอกว่าลูกชายคุณปลอดภัยกลับมา ตัวเขามีร่องรอยบาดแผลจากการโดนทำร้ายบ้างหรือเปล่าครับ"
อนาสเตเซียมองหน้าสารวัตรอย่างประหลาดใจ "ไม่มีค่ะ จริงสินะฉันมัวแต่ดีใจจนลืมคิดไป จูเลียนมีอาการตกใจนิดหน่อยเท่านั้น อย่างอื่นก็ปรกติดี ฉันเองยังดีใจที่แกไม่เป็นอะไรเลย ไม่มีแม้แต่รอยช้ำหรือขีดข่วน ทำไมหรือคะ"
"แล้วคนร้ายติดต่อกับคุณยังไงครับ" สารวัตรไม่ตอบแต่ย้อนถามอีก
"โทรศัพท์ค่ะ"
"คุณมีบันทึกอะไรเก็บไว้ ที่พอจะใช้ตรวจสอบได้บ้างไหม"
อนาสเตเซียนิ่งคิดนิดหนึ่งก่อนตอบ "ไม่มีค่ะ"
"ค่าไถ่ล่ะครับ คุณจ่ายมันยังไง"
"มันสั่งให้ฉันนำไปทิ้งไว้ที่ถังขยะในตรอกๆ หนึ่งในปาริเกียค่ะ"
"แล้วคุณได้ตัวจูเลี่ยนคืนมาได้ยังไงครับ"
อนาสเตเซียหลับตาหวนรำลึกถึงช่วงเวลานั้น เป็นเวลาตีสอง ของคืนวันจันทร์ในตรอกย่านใจกลางปาริเกีย ซึ่งนับเป็นเมืองหลวงขนาดย่อมของเกาะใหญ่แต่ค่อนข้างเงียบอย่างปาโรส แม้ถนนรอบนอกจะยังมีรถราจักรยานยนต์และผู้คนสัญจร แต่ภายในตรอกมืด ๆ นั้นค่อนข้างเปลี่ยว และนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่พากันกลับแล้วเนื่องจากเป็นคืนวันจันทร์
"มันสั่งให้ฉันทิ้งเงินไว้ในถังขยะค่ะ แล้วจากนั้นก็ให้ฉันเดินต่อไปที่อีกตรอกหนึ่งซึ่งอยู่อีกฟากของถนน เยื้องไปประมาณสองบล็อก จากนั้นก็โทรศัพท์มาให้ฉันหยิบกุญแจที่วางไว้ใต้กระถางต้นไม้ริมบันไดทางขึ้นอพาร์ทเมนท์แห่งหนึ่ง ให้ฉันเปิดตู้จดหมายตู้หนึ่ง จำได้ว่าเป็นเลขที่ห้อง 4B ข้างในมีแผนที่ ๆ มันเอาตัวจูเลี่ยนไปขังไว้ค่ะ"
"แล้วคุณตามไปพบแกที่ไหนครับ"
อนาสเตเซียทบทวนความจำ "ฉันขับรถไปคนเดียวไปทางเลฟเคส บ้านหลังนั้นซ่อนอยู่หลังแนวต้นมะกอกที่ขึ้นอยู่ตามแนวภูเขา มองจากถนนไปจะไม่เห็น มันเป็นบ้านปูนขาวที่ดูร้าง โทรม ตั้งอยู่โดดเดี่ยว รอบๆ เป็นป่าไม้พุ่มรกร้างไร้ผู้คน ดูคล้ายโรงบ่มไวน์เก่าๆ พอฉันเข้าไปด้านล่างเงียบไม่มีใครเต็มไปด้วยหยากไย่ ฉันขึ้นไปชั้นบนแล้วลองเอากุญแจที่ใส่ไว้ในซองแผนที่ไขประตูห้องแรกที่มองเห็นแสงไฟลอดออกมา พอเปิดเข้าไปก็เจอจูเลียนนอนหลับอยู่ค่ะ"
"แกไม่ตกใจกลัวเลยหรือครับ" สารวัตรแปลกใจ
"ไม่เลยค่ะ แกเพียงแต่ดีใจที่เจอฉัน แต่ไม่มีท่าทางหวาดกลัวอะไร หน้าต่างห้องปิดหมดจนแกมองไม่เห็นด้านนอก ในห้องตกแต่งดูอบอุ่นน่ารัก น่าสบาย มีเกม มีทีวี มีของเล่นให้แกเล่นมากมาย อีกทั้งยังมีตู้เย็น นั่นคือเท่าที่ฉันเห็นนะคะ เพราะฉันมัวแต่อยากจะรีบพาแกออกจากที่นั่นจึงไม่ได้ไปตรวจค้นดูสถานที่มากมายนัก แต่จูเลียนเล่าว่า แกมีของกินมีขนมมากมายในตู้เย็น"
"คุณถามแกหรือเปล่าว่ามีใครอยู่กับแกบ้าง จึงทำให้แกไม่กลัว" สารวัตรซักต่อ
"ถามค่ะ แกบอกว่าบาร์นี่ย์*มาอยู่เป็นเพื่อนแก นั่งเล่านิทานและเล่นกับแกค่ะ ฉันเลยถามว่าแล้วบาร์นี่ย์ไปไหนเสียล่ะ แกก็ว่าบาร์นี่ย์เล่านิทานก่อนนอนให้แกฟังจนหลับ พอตื่นมาก็เจอฉันมาเรียกหานี่ล่ะค่ะ"
"มีอะไรที่ผิดสังเกตอีกนอกเหนือจากที่เล่ามานี่ไหมครับ"
อนาสเตเซียนิ่งคิด "จริง ๆ ก็มีนะคะ ห้องที่ขังแกไว้ติดวอลล์เปเปอร์ ผ้าม่าน และผ้าปูเตียงลายเดียวกับที่ห้องนอนของแกที่บ้านนี่เลยค่ะ จริง ๆ แล้ว เตียงยังแบบเดียวกันด้วย"
"คุณว่าเตียงแบบเดียวกันแต่งห้องแบบเดียวกันงั้นหรือครับ"
"ใช่ค่ะ" หญิงสาวรับ "มีอะไรหรือคะสารวัตร"
"เปล่าครับ" ดราโก้ ลาซารอสเก็บความสงสัยไว้กับตัวเอง "ยังไงผมก็ขอแนะนำอะไรคุณอย่างหนึ่ง คุณควรระวังคนใกล้ชิดไว้ให้มาก เรื่องต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับครอบครัวคุณ ดูจะมีเงื่อนงำน่าสงสัย ทุก ๆ อย่างมันบังเอิญมากเกินไป ทั้งเรื่องอุบัติเหตุของคุณพ่อคุณ แล้วยังแม่เลี้ยงของคุณ ลูกคุณ แล้วยังตัวคุณกับแม่คุณอีก"
"สารวัตรคิดว่ามีคนคิดร้ายต่อครอบครัวเรางั้นหรือคะ" หญิงสาวเอ่ยถามหลังจากนิ่งคิดตาม
"ผมไม่กล้าสรุปอะไร นอกจากขอให้คุณระวังตัวและครอบครัวให้มาก ตัวคุณน่าจะต้องรู้ดีที่สุดว่ามีใครบ้างรอบ ๆ ตัวคุณที่น่าสงสัย แต่จากที่คุณเล่าเรื่องลูกของคุณนี้ ผมไม่คิดว่าคนร้ายจะเป็นคนไกลตัวที่คอยแอบสังเกตคนในบ้าน แต่น่าจะเป็นคนในที่ใกล้ชิดกับบ้านคุณเป็นอย่างมาก และก็อนาสเตเซีย .."
สารวัตรกล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจังอีกครั้ง "ผมยังไม่รู้ว่าใครคือคนที่ต้องรับผิดชอบต่อการหายตัวไปของแม่เลี้ยงคุณ แต่ในสายตาตำรวจและบุคคลภายนอกทั่ว ๆ ไป คุณเป็นผู้ต้องสงสัยหมายเลขหนึ่ง เนื่องจากคุณคือผู้ได้รับผลประโยชน์เพียงคนเดียวจากเรื่องต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นทั้งหมด ถ้าผมเป็นคุณผมจะระวังตัวให้มาก เพราะนอกจากจะโดนตำรวจเพ่งเล็งแล้ว คุณยังอาจตกเป็นเป้าหมายของใครบางคนที่ไม่หวังดีต่อครอบครัวคุณอยู่ก็เป็นได้ ผมเตือนคุณได้เท่านี้ในฐานะอดีตนายตำรวจจบใหม่ที่ครั้งหนึ่งเคยทำคดีของคุณตั้งแต่เมื่อสิบสองปีก่อน หวังว่าคุณจะเชื่อในความหวังดีของผม"
*
1.chaperone ผู้ติดตามผู้หญิงที่คอยดูแลเด็กหญิงวัยรุ่นหรือหญิงสาวผู้ดีที่ยังไม่แต่งงานในการออกไปพบปะคนในสังคม ในอดีตยังติดตามออกไปเวลาออกนัดกับชายหนุ่มด้วย เพื่อป้องกันการเกิดเรื่องไม่เหมาะสมรวมถึงคำครหานินทา / chaperon เพศชายทำหน้าที่แบบเดียวกันแต่สำหรับผู้ชายซึ่งไม่นิยมมากนัก
2. บาร์นี่ ตัวละครไดโนเสาร์ยอดนิยมของเด็กๆ มีทั้งที่เป็นตัวละครในการ์ตูน และที่เป็นคนสวมชุดบาร์นี่ย์ออกมาชวนเด็กๆ ร้องรำทำเพลง


## บทที่ 4 เสียงก้องแห่งมโนสำนึก

by Harmonica
แม้สารวัตรลาซารอสจะกลับไปนานแล้วแต่คำพูดของเขายังคงก้องอยู่ในความคิดคำนึงของเธอ
จริงหรือที่บิดาเธอยอมจ่ายค่าไถ่ให้กับโจรโฉดที่ลักพาตัวเธอกับแม่ไปในอดีต อนาสเตเซียคิดอย่างร้าวรานใจ เธอรำลึกถึงเหตุการณ์เย็นวันหนึ่งเมื่อสองเดือนก่อนที่เธอทุ่มเถียงกับคิโรสอย่างรุนแรงเป็นครั้งแรกหลังจากที่เพิกเฉยหมางเมินบิดาและพยายามพูดคุยกับเขาเท่าที่จำเป็นมาตลอดสิบสองปีหลังการตายอย่างน่าเศร้าของอแนสซ่า
อนาสเตเซียกำลังสติแตก โทรศัพท์ที่โทรมาเรียกร้องค่าไถ่ตัวจูเลี่ยนหลังจากที่เธอและคนทั้งบ้านเที่ยวตามหาตัวบุตรชายทันทีที่รู้ว่าเขาหายตัวไปจากย่านร้านค้าที่เธอและซอนญ่าพี่เลี้ยงของจูเลี่ยนพาเขาไปเดินเล่นซื้อของ โทรศัพท์นั้นโทรมาหลังจากจูเลี่ยนหายตัวไปนานถึงสี่ชั่วโมง ทั้งเธอและทุกคนในบ้านต่างเครียดกังวลอย่างหนัก
คิโรสขับเรือเร็วของเขามาจากบ้านบนเกาะแอนติปาโรสเพียงลำพัง เพื่อมาพบเธอที่บ้านบนเกาะปาโรสและบอกให้เธอแจ้งความ ซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่เห็นด้วย เขาคัดค้านที่เธอคิดจะจ่ายค่าไถ่เองเงียบ ๆ ตามข้อเรียกร้องของโจร โดยไม่คิดให้ตำรวจเข้ามาจัดการ
"ฟังนะอัณญ่า ลูกต้องแจ้งความ เงินที่พวกมันเรียกร้องไม่ใช่น้อย ๆ แล้วลูกจะแน่ใจได้ยังไงว่ามันจะคืนตัวจูเลี่ยนให้ลูก" คิโรสพยายามเตือนสติเธอ
"พ่อห่วงแค่นี้หรือคะ พ่อห่วงเรื่องเงินค่าไถ่ที่ต้องเสียแค่หนึ่งล้านยูโร ทั้งที่พ่อมีอยู่มหาศาล"
"มันไม่ใช่เรื่องเงิน แต่พ่อห่วงว่าถ้าลูกไม่ทำและไม่คิดให้รอบคอบ เท่ากับลูกทำให้จูเลี่ยนตกอยู่ในอันตราย ทำไมลูกไม่ฟังเหตุผลบ้าง ลูกไม่คิดหรือว่ามันจะฆ่าจูเลี่ยนเพื่อปิดปากทันทีหลังจากที่ได้เงินจากลูกไปแล้วน่ะ"
"พ่อไม่ได้ฟังหรือคะ หนูบอกแล้วว่ามันขู่จะตัดแขนจูเลี่ยนถ้าเราแจ้งความ พ่อได้ยินไหมคะ ตัดแขน ลูกชายหนูเขาเพิ่งจะสี่ขวบเองนะคะ" หญิงสาวขึ้นเสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยแรงอารมณ์ เธอหลับตาสะบัดศีรษะขับไล่ความมึนงงหลังจากที่เครียดจนแทบบ้ามานานหลายชั่วโมง "พ่อไม่ต้องมายุ่งกับการตัดสินใจของหนู นี่ลูกหนู หนูมีหน้าที่ต้องปกป้องเขา และหนูจะไม่ยอมทอดทิ้งเขาเหมือนที่พ่อทำกับหนูกับแม่"
"อัณญ่าลูกพูดอะไร" เสียงของคิโรสทั้งประหลาดใจและสะเทือนใจ "ลูกคิดว่าพ่อทอดทิ้งลูกกับแม่งั้นหรือ"
อนาสเตเซียบังคับตัวเองไม่ให้อ่อนไหวไปกับน้ำเสียงที่บ่งบอกความร้าวรานใจของบิดา
"แล้วพ่อคิดว่ายังไงล่ะคะ" เธอย้อนถาม "ถ้าพ่อจ่ายค่าไถ่ไป ตอนนี้แม่ก็คงยังอยู่กับเรา และน้องก็คงมีโอกาสได้มีชีวิตอยู่ ป่านนี้น้องคงจะอายุสิบสองขวบแล้วถูกไหมคะ"
"ลูกเข้าใจพ่อผิดแล้วอัณญ่า พ่อจ่ายค่าไถ่ นั่นล่ะความผิดพลาดที่พ่อทำ พ่อทำตามข้อเรียกร้องของพวกมันง่ายๆ ไม่เชื่อคำแนะนำของตำรวจ พ่อไม่ได้ให้ตำรวจตามพ่อไปตอนที่จ่ายค่าไถ่ และพ่อก็ถูกพวกมันหักหลัง มันไม่ได้บอกที่ซ่อนจริง ๆ ของลูกและแม่ให้พ่อรู้ เพราะอย่างนี้พ่อจึงเตือนลูกให้คิดดี ๆ เรื่องค่าไถ่ของจูเลี่ยน"
"หนูไม่เชื่อ" อนาสเตเซียพูดอย่างไร้เยื่อไย "หนูได้ยินกับหูนะคะพ่อ ไอ้โจรนั่นมันบอกเราว่าพ่อไม่ยอมจ่ายค่าไถ่ ก่อนที่จะปล่อยเราให้ตายในถ้ำนั้น"
"พ่อรู้ไหมคะ" หญิงสาวพูดต่อหลังจากกลืนก้อนสะอื้นในลำคอ "จนถึงตอนนั้น แม่ก็ยังบอกให้หนูอย่าคิดร้ายต่อพ่อ แล้วยังฝากให้หนูบอกพ่อว่าแม่รักพ่อแค่ไหน พ่อรู้ไหมคะ จนถึงตอนที่น้ำทะเลท่วมขึ้นมาถึงหัวเข่า แม่ยังคิดถึงพ่อในแง่ดี ทั้งที่พ่อไม่ยอมจ่ายค่าไถ่และปล่อยให้เราตาย" หญิงสาวกรีดร้องออกมาด้วยความเสียใจและคลั่งแค้น
คิโรสพยายามจะเดินเข้ามาโอบกอดลูกสาว แต่เธอสะบัดหนี
"อัณญ่า ลูกจะเชื่อคำพูดของโจรที่ลักพาตัวลูก มากกว่าพ่อของลูกงั้นหรือ ทำไมลูกไม่เคยปริปากบอกพ่อ ว่าลูกเข้าใจพ่อผิดแบบนี้ เพราะอย่างนี้เองหรือที่ทำให้ลูกห่างเหิน เย็นชากับพ่อตลอดเวลาสิบกว่าปีมานี่"
อนาสเตเซียยืนนิ่งหันหลังให้บิดาโดยไม่ตอบว่าอะไร เสียงของคิโรสสั่นเครืออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเมื่อยามที่เขาตัดพ้อลูกสาวคนเดียว
"ตลอดมาพ่อไม่เคยเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวคนเดียวของพ่อ วันนั้นเมื่อสิบสองปีก่อน พ่อไม่ได้สูญเสียแต่แม่ของลูกซึ่งเป็นดั่งดวงใจของพ่อ แต่พ่อ .."
เขาหยุดกลั้นสะอื้นที่จุกขึ้นมาที่ลำคอ น้ำตาของลูกผู้ชายที่เกิดจากความชอกช้ำใจเนื่องจากความคลางแคลงใจและความเย็นชาเหมือนเป็นคนอื่นของลูกสาวไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
"พ่อได้สูญเสียลูกซึ่งเป็นดั่งแก้วตาของพ่อไปด้วยถึงสองคน โดยที่พ่อไม่เคยมีโอกาสรู้เลยว่าเพราะอะไร"
คำพูดนั้นเศร้าเสียดแทงใจจนเกินกว่าอนาสเตเซียจะทนรับไหว เธอยืนนิ่งสะกดกลั้นความรู้สึกที่อยากจะวิ่งเข้าไปซบอกและปลอบโยนบิดา หัวใจเธอราวกับถูกฉีกกระชากระหว่างความต้องการที่จะเชื่อคำพูดคิโรสกับความโกรธแค้นที่สะสมไว้นานมากจนเกินไป
"พ่อไปเสียเถอะค่ะ ตอนนี้หนูไม่พร้อมจะรับฟังอะไรทั้งนั้น" อนาสเตเซียเลือกที่จะเมินหน้าหนีจากใบหน้าโศกสลดของเขา "หนูมีเรื่องของจูเลี่ยนที่ต้องจัดการ และหนูไม่ต้องการให้มันล่าช้ามากไปกว่านี้"
คิโรสยืนนิ่งอยู่ครู่แล้วก็ยอมแพ้
"ได้พ่อจะรอให้ลูกอารมณ์ดีกว่านี้ก่อน พ่อขอให้ลูกโชคดี ได้จูเลี่ยนกลับมาอย่างปลอดภัย และหากลูกต้องการความช่วยเหลืออะไร หรือยอมให้พ่อได้ช่วยอะไรลูก ก็ขอให้บอก พ่อจะคอยฟังข่าวอยู่ตลอดเวลา"
สิ้นคำกล่าวสุดท้ายนักธุรกิจใหญ่ผู้ประสบความสำเร็จมหาศาลด้วยตัวเองก็เดินจากไปด้วยฝีเท้าของชายชรา  ในนาทีนั้นอนาสเตเซียรู้สึกสะเทือนใจอย่างรุนแรง บิดาผู้เป็นดั่งราชสีห์ที่ใคร ๆ ต่างยำเกรง บัดนี้กลับเดินคอตกจากไปอย่างน่าเวทนา
แววตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าสะเทือนใจอย่างล้ำลึก จากคำพูดที่หักหาญของบุตรสาวเพียงคนเดียว ยังคงฝังแน่นอยู่ในความทรงจำของเธอทุกครั้งที่หวนคำนึง แต่เธอพยายามปัดมันทิ้ง ด้วยไม่ต้องการคิดถึงความเป็นไปได้ที่ว่าตัวเองจะเข้าใจผิด และหลงทำโทษบิดาทางจิตใจอย่างผิด ๆ มาตลอดหลายปี
หรือว่าเธอจะเข้าใจผิดจริง ๆ ?
กฤชเดินเข้าไปในคลับชั้นสูงของพวกผู้ดีมีเงินที่มีอยู่เพียงแห่งเดียวบนเกาะปาโรส ตั้งอยู่ที่เนาซ่า
เมืองที่เคยเป็นหมู่บ้านชาวประมงบัดนี้ถูกปรับปรุงดัดแปลงให้ทันสมัยและหรูหราขึ้น และเป็นที่ตั้งของรีสอร์ท ระดับหรูและบ้านพักตากอากาศของพวกเศรษฐีและคนดังที่มีมาพักผ่อนเป็นครั้งคราวบนเกาะปาโรส แม้ความหรูหราของสถานที่ต่าง ๆ บนเกาะนี้จะเทียบไม่ได้กับซานโตรินีหรือมิโคนอส แต่เนาซ่าก็ถือว่าหรูที่สุดแล้วในเกาะที่ค่อนข้างใหญ่แต่ไม่ได้เด่นดังเป็นที่รู้จักมากมายในหมู่นักท่องเที่ยวทั่วโลกอย่างปาโรส
ตัวอาคารเป็นสีขาวทรงกล่องสี่เหลี่ยมทั้งหลังตัดกับน้ำทะเลสีน้ำเงินตามแบบฉบับสถาปัตยกรรมที่พบเห็นได้ทั่วไปตามหมู่เกาะแถบนี้ คลับแห่งนี้มีความพิเศษที่การตกแต่งภายในที่ทันสมัยและหรูหราเข้ากันได้ดีกับรูปแบบสถาปัตยกรรมภายนอกซึ่งกลมกลืนกับอาคารอื่น ๆ ในย่านเดียวกัน
ที่นี่เป็นคลับเฉพาะสมาชิก มีทั้งบาร์เครื่องดื่มห้องอาหารไนท์คลับโต๊ะสนุกเกอร์ สระว่ายน้ำ ห้องออกกำลังกาย ซาวน่า สตีม จากุซซี่ สปา และห้องพนัน แขกของที่นี่มีตั้งแต่ระดับเศรษฐี นักธุรกิจ และนักท่องเที่ยวกระเป๋าหนัก ที่ต่างพากันมาดื่มและเล่นพนันในโต๊ะพนันที่มีวงเดิมพันสูงพอควร และมีเงินหมุนเวียนไม่ต่ำกว่าสามล้านยูโรต่อคืน
สมาชิกทั้งหมดจะเป็นสุภาพบุรุษในชุดสูทฤดูร้อนแบบสบายๆ แต่เน้นเนื้อผ้าและการตัดเย็บที่ดูดีราคาแพง มาพบปะพูดคุยสังสรรค์กับเพื่อนฝูงบ้างก็มาเจรจาธุรกิจ หากแต่ส่วนใหญ่จะชอบควงคู่มากับสาวสวยในชุดราตรีที่ออกแบบโดยดีไซน์เนอร์ชื่อดัง แข่งกันอวดทั้งความโก้หร่าน ทรวดทรง ความงาม กระเป๋า รองเท้า และที่ขาดไม่ได้คือเครื่องประดับเพชรพลอยวูบวาบ ช่วยเพิ่มสีสันและเสริมบารมีให้กับหนุ่มที่ควงคู่มาด้วยกัน
สำหรับกฤชเขาไม่ได้ควงคู่ดารานางแบบหรือสาวสวยตระกูลดังที่ไหนเข้าไปเหมือนคนส่วนใหญ่ หากแต่ต้องการมานัดพบกับเจอโรม ดามิลอสเพื่อนเก่าที่สนิทสนมรักใคร่กันมานานตั้งแต่อยู่โรงเรียนประจำในเอเธนส์
หลังจากจบชั้นมัธยมกฤชได้ย้ายไปศึกษาต่อระดับปริญญาตรีที่ประเทศอังกฤษ ขณะที่เจอโรมเลือกเรียนต่อมหาวิทยาลัยในเอเธนส์ ทั้งคู่ยังพบปะกันช่วงปิดเทอมได้เดินทางท่องเที่ยวด้วยกันในประเทศต่าง ๆ ทั่วยุโรป และหลังจบการศึกษาต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันทำงานได้หนึ่งปี กฤชก็ตัดสินใจไปศึกษาต่อที่ประเทศสหรัฐอเมริกา ส่วนเจอโรมนั้นเลือกไปที่เจเนวา สวิสเซอร์แลนด์ ทั้งคู่ไม่ได้พบปะกันมานานเกือบปี เนื่องจากกฤชได้ไปพำนักอยู่ที่เอเธนส์เป็นส่วนใหญ่ ส่วนเจอโรมซึ่งครอบครัวอยู่ที่นี่ก็เพิ่งจะมีโอกาสกลับมาพำนักอยู่ที่เกาะปาโรสอย่างถาวรเมื่อไม่นานนี้
กฤชเดินเข้าไปในส่วนของบาร์เครื่องดื่มก็พบเจอโรมนั่งคอยอยู่ก่อนแล้วที่เคาน์เตอร์ ชายหนุ่มผิวสีแทนจากการกรำน้ำทะเลและกรำแดดมานาน ผมสีน้ำตาลและตาสีน้ำตาลแบบชาวเมดิเตอร์เรเนี่ยนส่วนใหญ่โบกมือทักทายกฤช ทั้งสองตรงเข้าจับมือแล้วดึงกันเข้ามากอดพร้อมกับตบหลังกันเบา ๆ สองสามทีเป็นการทักทายฉันเพื่อนเก่า
"ไฮ้เจอฯ" กฤชเป็นฝ่ายทักขึ้นมาก่อน "นายบึ้กขึ้นมากเลยนี่ แอบเล่นเวทหรือเปล่าเพื่อน คิดจะบิ๊วกล้ามอวดสาวแถวนี้หรือไงกัน"
ชายหนุ่มแซวเพื่อนที่ดูตัวหนาล่ำสันขึ้นมากต่างจากเมื่อก่อน
"ไม่ได้หรอกเพื่อน ฉันทำธุรกิจเรือใบกับวินด์เซิร์ฟ ต้องใส่กางเกงขาสั้นตัวเดียวออกไปเดินชายทะเลบ่อย ๆ ไปแล่นเรือใบบ้าง วินด์เซิร์ฟบ้าง จะให้เอากล้ามฟีบ ๆ ไปอวดสาวๆ แถวชายหาดก็ขายขี้หน้าแย่สิ" เจอโรมกล่าวพร้อมกับชูสองแขนขึ้นทำท่าเบ่งกล้ามอวดกฤชทั้งที่ยังอยู่ในชุดสูทฤดูร้อน "แล้วนายล่ะคริส ดูหน้าซีด ๆ เหลือง ๆ นี่ทำงานหนักหรือว่าถูกพวกสาว ๆ ในเอเธนส์ใช้งานหนักกันแน่"
"เฮ้ย พูดไปนั่น" กฤชหัวเราะกับความนัยแอบแฝงของเพื่อน "ฉันก็ยุ่งเรื่องงานสิวะ ฉันมันลูกจ้างปู่ฉันนะ ไม่ใช่เจ้าของธุรกิจเพลย์บอยอย่างนาย จะได้มีเวลาไปนั่งยกเวทบิ๊วหุ่นเพื่ออวดกล้ามให้สาว ๆ ดู"
"ระวังนะเพื่อน ทำงานมาก ๆ  อกจะฟีบน้ำยาจะฝ่อ กว่าจะนึกอยากมีทายาทมีหวังต้องไปพึ่งสเปิร์มแบงค์*" เจอโรมพูดพร้อมกับเอามือตบหน้าอกกฤชอย่างดูแคลน และทำหน้าตาหยอกล้อประกอบ
"อ้าว! ดูถูกกันนี่ ชมว่าตัวใหญ่ขึ้นหน่อย เลยมาเกทับกันเลยหรือ จะมากไปแล้ว มาประลองกำลังกันหน่อยสิ จะได้รู้ว่าใครแน่ที่ไร้น้ำยา" กฤชพูดท่าทางขึงขัง
"ได้เลย รออยู่แล้ว" เจอโรมรับคำท้าทันที
ทั้งคู่เดินถอยห่างออกจากกันสองเมตร หันหน้าเข้าหากันและเดินวนเป็นวงกลมรอบ ๆ อย่างดูเชิง สองหนุ่มก้มศีรษะลงเล็กน้อย สายตาจับจ้องคู่ต่อสู้เบื้องหน้าและทำท่าราวกับกระทิงหนุ่มที่เตรียมจะพุ่งเข้าชนเขากันเพื่ออวดสาว
จากนั้นก็เดินเข้าหากัน ใช้มือทั้งสองจับบนไหล่คู่ต่อสู้ และพยายามดันฝ่ายตรงข้าม พร้อมกับก้มศีรษะเล็กน้อยประลองกำลังกันไปมาในท่านั้นอยู่พักหนึ่งก็เงยหน้าขึ้นยืนตรงตบหลังไหล่กันหัวเราะลั่นอย่างไม่สนใจใคร ทำเอาคนอื่น ๆ ในบาร์ต่างส่ายศีรษะให้กับความเพี๊ยนของสองหนุ่ม
"โอเค ๆ  ฉันเห็นแล้วว่านายยังพอมีน้ำยาเหลืออยู่" เจอโรมหัวเราะขณะที่คว้าแก้วเครื่องดื่มที่บาร์เทนเดอร์เพิ่งชงเสร็จวางไว้ขึ้นมาส่งให้กฤช พลางเอ่ยชวน
"ทำไมนายไม่ไปร่อนชายหาดเหล่สาว ๆ กับฉันพรุ่งนี้ล่ะ ฉันจะเอาเรือใบออก เรามาแข่งกันดูหน่อยไหม"
กฤชรับเครื่องดื่มแก้วนั้นมาจิบทำท่าครุ่นคิด
"ไม่เลวว่ะ พรุ่งนี้ฉันว่าง"
"โอเค อย่าลืมหาสาวมานั่งบนเรือสักคนล่ะ จะได้ชุ่มชื่น พอจะมีปัญญาหาทันไหม" เจอโรมกระเซ้าอีก
"จะให้ยืมหรือไงล่ะ" กฤชเอาคืน
"ได้เลย" เจอโรมกล่าวอย่างใจกว้างเต็มที่ "จะเอาสเป๊คแบบไหนล่ะ บอกมาเลย สาว ๆ ที่หาดเพียบ แต่นายต้องใช้ฝีมือจีบเองนะ"
กฤชเหลือบมองอย่างดูแคลนพร้อมเบะปาก
"นึกแล้วว่านายไม่มีทางใจดีจริง นึกว่าจะให้ยืมน้องสาวนาย"
เจอโรมหัวเราะร่า "เมแกนน่ะหรือ เขาไปอิตาลี่แล้วโว้ย มีแฟนแล้วดูท่าคงจะหมั้นกันเร็ว ๆ นี้ด้วย"
"อะไรวะ ไม่เจอแค่ไม่กี่ปี มีแฟนจะหมั้นแล้ว ทำเอาฉันรู้สึกแก่ไปเลย" กฤชพูดทำหน้าเบ้จน เจอโรมหัวเราะร่าด้วยความขบขัน
ทั้งคู่คุยเล่นกันอยู่สักพักก็ชวนกันไปห้องอาหารที่จองไว้ล่วงหน้า หลังอาหารเจอโรมชวนกฤชให้ลองไปสำรวจห้องพนัน
"ไปดูหน่อยไหม เผื่อมีอะไรน่าสนใจ"
"นี่นายเล่นพนันแต่เมื่อไหร่วะ" กฤชถาม
"ฉันเล่นบ้างนิดหน่อยโว๊ย พอแก้เซ็ง ไม่ได้ติดอะไร" พอเห็นกฤชมองหน้าอย่างไม่ค่อยเชื่อถือ เจอโรมก็กล่าวเสริม "เชื่อเถอะน่า ฉันไม่บ้าหรอก น่าจะรู้ว่าฉันเค็ม ให้มาเล่นหนัก ๆ มันเสียดายตังค์ว่ะ เงินแทนที่จะเอาไปทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน จู่ ๆ หายไปง่าย ๆ กลางวงไพ่ มันทำใจไม่ได้จริง ๆ ว่ะเพื่อน" เจอโรมพูดพร้อมเอามือกุมหัวใจและทำสีหน้าเจ็บปวดประหนึ่งว่าทำใจไม่ได้จริง ๆ
กฤชยิ้มขำ "ดีแล้วเพื่อนที่นายเสียดายตังค์ ฉันก็เห็นจะไม่กล้าเล่นที่นี่เหมือนกัน แต่ละคนท่าจะเล่นกันหนัก ๆ ทั้งนั้น แต่จะไปทัศนศึกษาดูเล่น ๆ ก็ได้ ยังไงตอนนี้ฉันก็ไม่มีอะไรอื่นทำอยู่แล้ว"
สองหนุ่มพากันเดินผ่านล็อบบี้ที่ติดกรอบกระจกบานใหญ่มีทางเดินกระจกเปิดออกไปสู่ระเบียงหินอ่อนกว้างที่จัดวางเก้าอี้นั่งเล่นและแกรนด์เปียโน มีฟลอร์เล็ก ๆ ตรงกลางให้แขกเต้นรำคลอเสียงเปียนโน เบื้องหน้าเป็นทะเลอีเจียนที่ดูเป็นสีดำในยามค่ำคืน แสงไฟจากเรือที่ลอยอยู่ในทะเลและจากเกาะอื่นที่อยู่ห่างกันพอเห็นลิบ ๆ นั้นดูราวกับแสงสะท้อนของอัญมณีบนผืนผ้าไหมสีกรมท่า และกลายเป็นฉากหลังที่งดงามน่าตะลึง ทั้งคู่เดินผ่านล็อบบี้ที่ตกแต่งงดงามนั้น ตรงไปยังห้องที่อยู่สุดมุมล็อบบี้ ซึ่งมีทางเดินหินอ่อนต่อไปยังประตูห้องการพนัน ห้องนี้ถูกจัดวางให้เป็นส่วนตัวและสงบสำหรับนักพนันมือหนักเท่านั้น
ประตูไม้โอ๊คบานปิดสีน้ำตาลดำแบบบานคู่ขนาดใหญ่เปิดออกสู่ห้องเพดานสูงมีโคมไฟแก้วเจียรนัยดวงใหญ่สีน้ำตาลบรั่นดีแขวนอยู่กลางห้องซึ่งเป็นรูปทรงแปดเหลี่ยมล้อมรอบด้วยหน้าต่างกระจกยาวจากเพดานจรดพื้นมองเห็นทะเลและแสงสีจากบริเวณอื่นของเกาะได้เกือบรอบด้าน ภายในตกแต่งแบบโมเดินร์นวินเทจซึ่งผสมผสานความเก่าแก่แบบคลาสสิกเข้ากับความทันสมัยและเรียบง่ายได้อย่างลงตัว ห้องนั้นคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่แต่งตัวดีตามธรรมเนียมของคลับ มีโต๊ะสำหรับเล่นไพ่อยู่ประมาณสิบสองโต๊ะ
แต่สถานที่เฉพาะสมาชิกอย่างที่นี่ไม่มีตู้สล็อตอย่างที่มักเห็นกันตามคาสิโน มีก็แต่โต๊ะพนันเดิมพันสูงให้เลือกเล่นตั้งแต่แบล็คแจ๊ค โป๊กเกอร์ บัคคาร่า และอีกหลากหลาย ทางด้านซ้ายของประตูเป็นบาร์เครื่องดื่มซึ่งยกพื้นหินอ่อนขึ้นไปสูงกว่าปกติหนึ่งขั้น สำหรับให้นักพนันมานั่งพักดื่มและพูดคุย หรือสำหรับคนที่มานั่งชมนั่งรอ สุดมุมห้องด้านซ้ายติดกับบาร์เครื่องดื่มเป็นยกพื้นหินอ่อนขึ้นไปประมาณสองขั้น ตั้งโต๊ะพิเศษที่จำกัดเงินเดิมพันขั้นต่ำที่สองพันยูโรและไม่จำกัดวงเงินขั้นสูงสุด
กฤชเดินนำเจอโรมไปที่บาร์เครื่องดื่ม เขาสั่งแอ็บเปิ้ลมาตินี่มาดื่ม ส่วนเจอโรมเลือกสั่งวอดก้าเรดบูล ทั้งคู่เลือกนั่งที่เก้าอี้แบบสตูลทางด้านที่ต่อกับบริเวณที่กั้นไว้เป็นโต๊ะเดิมพันสูงสุดนั้น สองหนุ่มนั่งดื่มพลางชมการเล่นของโต๊ะมือหนักสุดนั้นอย่างสนใจ
ที่โต๊ะนั้นกำลังเล่นสตั๊ดโป๊กเกอร์และมีผู้เล่นอยู่หกรายกับดีลเลอร์หนึ่งคน ผู้เล่นในโต๊ะมีทั้งชาวเอเชีย อาหรับ  อเมริกาและยุโรป เบื้องหน้าแต่ละคนมีชิปวางอยู่ไม่ต่ำกว่าคนละสองหมื่นยูโร โดยชิปที่มากสุดดูจะตกไปอยู่เบื้องหน้าชายชาวอเมริกัน ซึ่งมีชิปมูลค่าไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนอยู่ตรงหน้า ชายผมสีน้ำตาลเข้มสไตล์เมดิเตอร์เรเนียนซึ่งนั่งอยู่ด้านที่หันหลังให้กฤชและเจอโรมดูจะมีชิปไม่น้อยไปกว่ากันมากนักคือราวห้าถึงแปดหมื่นยูโร
เวลาผ่านไปกว่าสองชั่วโมง ดูเหมือนโชคจะเริ่มเปลี่ยนมือ ชายผมสีน้ำตาลที่มองด้านหลังน่าจะเป็นเชื้อสายแถบเมดิเตอร์เรเนียนนั้นเริ่มมีชิปน้อยลงเรื่อย ๆ ในขณะที่ชิปย้ายไปกองเพิ่มสูงอยู่ตรงหน้าชาวอเมริกันซึ่งดูจะยังคุมเกมไว้ได้เป็นอย่างดี เงินหลายหมื่นยูโรที่เปลี่ยนมือกันอย่างรวดเร็ว ประกอบกับบรรยากาศการเล่นที่จริงจังและค่อนข้างตึงเครียดราวกับระเบิดเวลา สะกดให้กฤชและเจอโรมรวมทั้งผู้สังเกตการณ์รายอื่นต้องนั่งดูความเป็นไปบนโต๊ะนั้นอย่างจรดจ่อ
หญิงสาวผมแดงร่างสูงโปร่งบางดั่งนางแบบสวมชุดราตรีสีดำผ่าอกและหลังอย่างน่าหวาดเสียวเดินลุกขึ้นจากโต๊ะที่เล่นแบล็คแจ็คมาที่โต๊ะสตั๊ดโป๊กเกอร์ซึ่งมีวงเงินเดิมพันสูงสุดนี้ เธอเยื้องย่างด้วยมาดของนางแบบบนรันเวย์ใหญ่ โฉบเข้ามาหาหนุ่มผิวขาวผมสีน้ำตาลดกหนาที่นั่งหันหลังให้กฤช
เจ้าหล่อนก้มลงกระซิบบางอย่างที่หูของเขา ไม่มีใครได้ยินว่าทั้งสองกระซิบกระซาบอะไร แต่ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตามมันก็ทำให้ชายคนนั้นอารมณ์ดีขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาหันมาจุมพิตเธออย่างดูดดื่มก่อนที่หญิงสาวจะเดินจากมาหาอะไรดื่มรอที่บาร์ กฤชตัวชาเมื่อเห็นใบหน้าด้านข้างของหนุ่มผมน้ำตาลที่ดูคมจนเกือบเป็นสวยผู้นั้น
จมูกที่โด่งสวยยาวเรียวงุ้มตรงปลายคล้ายเหยี่ยวใบหน้ารูปไข่ดูแบบบางอย่างหนุ่มสำอาง ริมฝีปากเรียวบางเป็นสีชมพู ดวงตาคมใหญ่สีน้ำตาลอำพันล้อมกรอบด้วยแพขนตาที่ทั้งหนาทั้งยาวงอนสวย ผิวหน้าที่ขาวเนียนแก้มอมชมพูนิด ๆ
นิโคลาโยส วาลลาซ สามีรูปสวยของอนาสเตเซีย เขามาทำอะไรที่โต๊ะพนันเดิมพันสูงขนาดนี้ แม้กฤชจะไม่คิดว่านิโคลาโยสจะยากจนข้นแค้น แต่ธุรกิจบาร์เหล้าและโรงแรมเล็ก ๆ ของเขาบนชายหาดฝั่งปิโซ่ ลิวาร์ดิซึ่งอยู่ใต้เลฟเคสลงไปบนเกาะปาโรสนั้น ไม่น่าจะทำเงินให้เขามากมายถึงขนาดที่จะมาร่วมวงเล่นในโต๊ะที่มีแต่เศรษฐีระดับประเทศได้ เว้นแต่เขาจะได้เงินมาจากอนาสเตเซีย
กฤชจ้องมองอย่างไม่พอใจ สิ่งที่รบกวนใจเขายิ่งกว่าเรื่องการได้มาของเงิน คือพฤติกรรมนอกใจของเขา อนาสเตเซียรู้หรือเปล่าว่าสามีควงผู้หญิงอื่นมาที่คลับนี่อย่างออกหน้าออกตา และจุมพิตหล่อนอย่างดูดดื่มต่อหน้าธารกำนัลโดยไม่ยี่หระต่อแหวนแต่งงานที่ยังสวมอยู่ที่นิ้วแต่อย่างใด
หมอนี่ไม่แคร์ที่จะรักษาหน้าเมียเลย แม้เขาจะเป็นเพียงเจ้าของธุรกิจเล็ก ๆ บนเกาะที่ยังไม่โด่งดังเรื่องการท่องเที่ยวมากนัก แต่เพราะความที่เขาเป็นสามีของทายาทอภิมหาเศรษฐีใหญ่แห่งกรีซ เขาจึงกลายเป็นที่รู้จักของคนมากขึ้นนับแต่วันที่เขาหมั้นและแต่งงานกับอนาสเตเซีย คิริยาคอส การปรากฏตัวและแสดงพฤติกรรมที่ส่อไปในทางชู้สาวกับหญิงอื่นในที่สาธารณะ โดยเฉพาะในวงสังคมที่ต้องรู้จักภรรยาเขาอยู่แล้วบนเกาะที่เป็นบ้านของอนาสเตเซียนั้น เป็นการกระทำที่หยามน้ำหน้าอย่างร้าย เขาสงสัยว่านิโคลาโยสจะกล้าทำเช่นนี้หรือไม่หากคิโรสยังมีชีวิตอยู่
เจอโรมสังเกตเห็นสีหน้าที่แปรเปลี่ยนไปและดูดุดันของกฤช
"มีอะไรหรือ" เขาทัก
"เปล่าหรอก บังเอิญเจอคนที่ไม่คิดว่าจะเจอน่ะ" กฤชตอบเพื่อนเบา ๆ พร้อมกับผละลุกขึ้นจากสตูลที่นั่งอยู่อย่างค่อนข้างหัวเสีย เขาเดินนำเพื่อนออกมาอีกด้านหนึ่ง
"ใครหรือ" เจอโรมสงสัย
"ญาติน่ะ นิโคลาโยส วาลลาซ เขาเป็นสามีของอนาสเตเซีย ลูกพี่ลูกน้องฉัน"
"คนไหนวะ"
"คนผมน้ำตาลเข้ม ที่ดูดปากอยู่กับแม่ผมแดงเมื่อกี้ไง"
"อ๋อ นายหงุดหงิดที่เขานอกใจญาตินายงั้นสิ" เจอโรมถามหลังจากหันหน้ากลับไปมองใหม่
"ก็ด้วย แต่ไม่ใช่ทั้งหมด ฉันไม่ได้หงุดหงิด แต่ฉันข้องใจว่าเขามาเล่นในโต๊ะมือหนักขนาดนั้นได้ยังไงต่างหาก"
"ก็นายว่าเขาเป็นสามีญาตินาย อนาสเตเซียที่นายว่านี่ใช่คุณหนูคนดังแห่งตระกูลคิริยาคอสหรือเปล่าล่ะ"
"ใช่"
"งั้นจะแปลกอะไร หล่อนเป็นทายาทคนเดียวของคิริยาคอส ทำไมสามีหล่อนจะไม่มีปัญญามาเล่นโต๊ะนี้"
กฤชถอนใจ "นายไม่เข้าใจ พวกเขามีสัญญาก่อนแต่งงานที่อาคิโรสบังคับให้ทำ ฉันไม่รู้รายละเอียด แต่ก็รู้มากพอจะบอกได้ว่าหมอนั่นไม่มีทางมีปัญญามาเล่นโต๊ะแบบนี้ได้ด้วยตัวเอง ถ้าเข้าคลับนี้ หรือเล่นโต๊ะอื่นๆ น่ะอาจใช่ แต่ไม่ใช่โต๊ะที่ตั้งเงินเดิมพันขั้นต่ำสุดอยู่ที่สองพันยูโรแบบนั้น"
พูดจบกฤชก็เดินนำไปที่ประตูทางออก
"เฮ้ย! นายจะกลับเลยหรือ" เจอโรมเรียก สีหน้าบอกความงุนงง
"ฮื่อ! ไม่อยากให้เจ้าวาลลาซเห็นน่ะ ว่าฉันเห็นมันเข้า" กฤชอธิบายพลางสายตาก็เหลือบกลับไปมองแม่สาวหุ่นบาง ผมแดง ร่างสูงชะลูดในชุดดำที่แสนล่อแหลมนั้นอย่างไม่ชอบใจ
"ทำไมล่ะ ไม่เห็นเป็นไรเลย" เจอโรมขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจความคิดวกวนของเพื่อนรัก
กฤชนิ่งคิดอยู่ครู่ บอกไม่ถูกว่าทำไมเขาถึงไม่เคยนึกชอบหน้านิโคลาโยสเลย
"ไม่ดีกว่า มันแปลก ๆ น่ะ กลัวจะอดใจไม่ไหวเดินไปชกหน้ามัน"
"เฮ่ย! บ้าน่า นี่นายเดือดร้อนแทนญาตินายถึงขนาดนั้นเลยหรือ" เจอโรมถาม "ใจเย็น ๆ เถอะ อยู่ต่ออีกนิดนะ ฉันยังไม่อยากกลับเลย"
"นายก็อยู่ต่อสิ" กฤชแนะ "ดีเสียอีกจะได้ช่วยสังเกตการณ์ มีอะไรค่อยเล่าให้ฉันฟังพรุ่งนี้เช้า"
เจอโรมหยุดคิดพร้อมหันกลับไปมองโต๊ะที่กำลังเล่นโป๊กเกอร์กันอย่างเคร่งเครียดนั้น เงินมากมายไหลเวียนเปลี่ยนมือกันในชั่วพริบตา มันสร้างความสนใจใคร่รู้ให้อยากอยู่คอยลุ้นมากพอควร
"ก็ได้ งั้นเจอกันพรุ่งนี้เช้า" เจอโรมตกลง "นายพักที่ไหน ฉันจะไปกินมื้อเช้ากับนาย แล้วเราค่อยไปเล่นเรือกัน"
"ได้เลยเพื่อน" กฤชตอบพร้อมกับบอกชื่อรีสอร์ทห้าดาวซึ่งตั้งอยู่แถบเนาซ่าไป มันไม่หรูนักเมื่อเทียบกับโรงแรมระดับเดียวกันในซานโตรินีหรือมิโคนอส แต่ก็ถือว่าดีที่สุดบนเกาะปาโรสแล้ว
"ทำไมไม่ไปพักที่บ้านอาคิโรสของนายที่แอนติปาโรสล่ะ" เจอโรมสงสัยอีก
"ขี้เกียจข้ามเรือมาหานายที่นี่ไง อีกอย่างมาแค่ไม่กี่วันด้วย อยู่โรงแรมสะดวกกว่า ไว้เจอกันพรุ่งนี้"
"โอเค บาย" เจอโรมตอบรับ ใจจรดจ่อจะกลับไปเฝ้าดูโต๊ะพนันจนเกินกว่าจะสนใจโต้แย้งอะไรอีก
*สเปิร์มแบงค์ ที่เก็บเชื้ออสุจิของผู้ชาย เพื่อเก็บไว้ผสมในกรณีที่มีผู้ที่ต้องการรับบริจาค


## บทที่ 5 ครั้งหนึ่งที่ซานโตรินี

by Harmonica
การที่นิโคลาโยส วาลลาซสามีของอนาสเตเซียกล้านอกใจภรรยาอย่างออกหน้าออกตาแบบนั้นสร้างความหงุดหงิดและขุ่นเคืองใจให้กับกฤชมากกว่าที่คิด
ชายหนุ่มขับรถออกจากคลับแห่งนั้นด้วยความหงุดหงิด อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่านจนเกินกว่าจะกลับโรงแรมไปนอนได้ กฤชตัดสินใจขับรถเลยรีสอร์ทค่อนข้างหรูและดีที่สุดบนเกาะปาโรสซึ่งเขาพักอยู่ที่เนาซ่าเลยขึ้นไปจนเกือบเหนือสุดของเกาะ โค้งด้านหน้าจะมีถนนส่วนตัวที่แยกออกจากถนนสายหลักขึ้นไปตามเนินเขา สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้ทรงพุ่มสลับกับไร่องุ่นเตี้ยๆ โดยไม่มีบ้านเรือนอื่นเลย รถแล่นไปได้ไม่นานถนนก็มาสุดลงที่วงเวียนหน้าบ้านสีขาวหลังใหญ่รูปทรงผสมผสานระหว่างตัวบ้านทรงกล่องสี่เหลี่ยมสีขาวกับหลังคาโดมทรงกลมสีฟ้าสดตั้งอยู่บนหน้าผาริมทะเลทางเหนือสุดของเกาะ บ้านหลังนั้นอยู่สุดถนนส่วนตัวและไม่มีทางวิ่งต่อ หน้าบ้านประดับประดาด้วยไม้ดอกสีสดใสไล่ตั้งแต่สีฟ้าของดอกไลแล็กไปจนถึงสีม่วงน้ำเงินของดอกบลูฮาวาย ไฟสป็อทไลท์ส่องสว่างจากพื้นหญ้าขึ้นไปบนตัวบ้าน แลดูเป็นสีขาวสว่างตัดกับผืนฟ้ามืดมิดยามราตรี
กฤชจอดรถมองบ้านหลังใหญ่ตรงหน้าอย่างงุนงง อะไรหนอดลจิตดลใจให้เขาขับรถมาที่นี่ ที่ซึ่งเป็นเรือนหอของอนาสเตเซียและสามีของเธอ ที่ ๆ เธอแต่งงานและมีลูกกับนายนิโคลาโยส วาลลาซหนึ่งคนเมื่อห้าปีก่อน
ชายหนุ่มถอนหายใจขณะรำลึกถึงความหลังครั้งที่เขากับอนาสเตเซียเป็นเพื่อนเล่นกัน สมัยเป็นเด็กเขาเป็นนักเรียนโรงเรียนประจำในเอเธนส์ ทุกปีเมื่อปิดภาคฤดูร้อนเขากับมารดาจะมาพักกับอแนสซ่าและคิโรสที่บ้านพักตากอากาศของทั้งคู่บนเกาะแอนติปาโรสเป็นเวลาสองเดือนเต็ม ทำให้เขาสนิทสนมคุ้นเคยกับอนาสเตเซียและเป็นเพื่อนเล่นถูกใจกันตั้งแต่เด็ก
ทั้งคู่ทำทุกอย่างร่วมกันอย่างสนุกสนานใช้เวลาตลอดช่วงวันหยุดปิดเทอมอย่างเต็มที่ ทั้งขี่ม้า เล่นเรือ ว่ายน้ำ ตกปลา ยิงธนู ปีนหน้าผา รวมถึงเที่ยวเล่นไปในที่ต่างๆ ทั้งบนเกาะ และเกาะอื่นใกล้เคียงอย่างปาโรส และนักซอส ที่ ๆ ทั้งคู่ขี่จักรยานเล่นในไร่องุ่น ไปเล่นซนตามเหมืองหินอ่อน ขี่ม้าเล่นไปตามหน้าผาริมทะเล และยังล่องเรือใบไปตามเกาะแก่งต่างๆ ด้วยกัน อนาสเตเซียเป็นเพื่อนเล่นที่รู้ใจที่สุดของเขา ในขณะที่เขาก็เป็นเพื่อนเล่นที่ถูกใจที่สุดของเธอ
กฤชจำได้ว่ามีอยู่สองปีหลังจากที่อลาสเตอร์ บิดาของเขาเสียชีวิตไป แองเจลลิก้ามารดาของเขาได้พาเขาไปใช้วันหยุดพักผ่อนกับญาติทางฝ่ายเธอที่ริมินี่ในอิตาลีแทน เนื่องจากอแนสซ่าเองก็พาอนาสเตเซียไปเที่ยวพักผ่อนช่วงฤดูร้อนที่แคว้นนอร์มังดีทางตอนเหนือของประเทศฝรั่งเศสโดยไม่ได้อยู่ในกรีซเช่นกัน
ทั้งเขาและอนาสเตเซียจึงไม่มีโอกาสเจอกันร่วมสามปี เมื่อกฤชได้มีโอกาสกลับมาพบอนาสเตเซียอีกครั้งในฤดูร้อนปีถัดไป อนาสเตเซียได้เติบโตขึ้นอย่างสวยงาม จากเด็กหญิงตัวผอม ๆ แขนขายาวเก้งก้างถักผมเปีย กลายเป็นเด็กวัยแรกสาวที่ส่อเค้าความสวยอวบอิ่มเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลและน่าปรารถนาเหลือเกิน
ปีนั้นถือเป็นฤดูร้อนที่พิเศษสุดสำหรับเขา เนื่องจากทั้งครอบครัวเขาและครอบครัวอนาสเตเซียตัดสินใจมาพักผ่อนพร้อมกับสตีลียานอสและครอบครัวของเนสเตอร์ที่บ้านพักตากอากาศของครอบครัวอนาโตลาคิสที่ซานโตรินี
เมื่อทุกครอบครัวมาอยู่ร่วมกันจึงเหมือนมีงานเลี้ยงย่อม ๆ ทุกวัน แม้ว่าคิโรสกับเนสเตอร์จะต้องบินกลับไปเอเธนส์บ่อย ๆ เพื่อประชุมธุรกิจนัดสำคัญ แต่ส่วนใหญ่ครอบครัวทั้งหมดจะอยู่ร่วมกันพร้อมหน้าพร้อมตา สร้างความทรงจำดี ๆ และอบอุ่นให้กับสมาชิกทุกคนในครอบครัวอย่างมากมายจนวันสุดท้ายทีเดียว
กฤชยิ้มนิด ๆ ขณะหวนคิดถึงวันสุดท้ายก่อนวันหยุดฤดูร้อนปีนั้นจะจบสิ้นลง เขากับอนาสเตเซียต่างก็แอบเสียใจไม่อยากให้วันนั้นต้องมาถึง ซึ่งทั้งคู่คงต้องคอยจนถึงปิดเทอมฤดูร้อนอีกปีจึงจะได้อยู่ด้วยกันอีก ซึ่งสำหรับกฤชนั้นอาจไม่ได้กลับมาเจอในปีถัดไป เนื่องจากเขาเรียนจบมัธยมปลาย และจะไปเรียนต่อระดับปริญญาตรีที่ประเทศอังกฤษ ถึงตอนนั้นเขาอาจมีวันหยุดไม่ตรงกับอนาสเตเซียแล้ว
วันนั้นเธอและเขาจึงใช้เวลาด้วยกันสองต่อสองจนเย็นค่ำ ขณะที่อเล็กซิสลูกสาวของอาเนสเตอร์แยกไปเที่ยวสั่งลากับกลุ่มเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักของเธอ
อนาสเตเซียชวนเขาไปขี่ม้าและปิกนิกกันในไร่องุ่นซึ่งอยู่ในอาณาเขตพื้นที่ของครอบครัวอนาโตลาคิส หลังอาหารทั้งคู่เดินเล่นไปในไร่องุ่น พร้อมทั้งเก็บเกี่ยวผลองุ่นสดฉ่ำแต่ค่อนข้างฝาดกิน พูดคุยกันเรื่องโน้นเรื่องนี้อย่างเพลิดเพลินโดยไม่ทันสังเกตถึงเวลาที่ผ่านไป
กฤชรู้สึกตัวอีกทีมองเห็นท้องฟ้าที่บอกเวลาย่างเข้าสนธยาก็รู้สึกแปลกใจ
พระอาทิตย์ที่เริ่มคล้อยต่ำเตรียมจะลับขอบฟ้า ทอแสงสีส้มแสดเป็นรัศมีสวยงามตัดกับท้องฟ้าที่เริ่มโรยตัวเป็นสีคล้ำเข้มด้วยความมืดที่เข้าปกคลุม แสงสุดท้ายของอาทิตย์อัสดงสาดทอมายังไร่องุ่นซึ่งอุดมสมบูรณ์และกว้างใหญ่นั้นเป็นฉากหลังที่น่าตะลึงและงดงามโรแมนติค แสงตะวันอันอบอุ่นฉาบทอร่างของอนาสเตเซีย ขับให้ร่างบางนั้นดูเป็นประกายราวกับภาพฝัน
เธอหันมายิ้มชักชวนเขาให้ชิมองุ่นพวงที่เธอชิมอยู่บ้าง ดวงตากลมโตสีฟ้าใสเหมือนสีท้องฟ้าไร้เมฆหมอก แก้มเนียนเรื่อสีชมพูสุกปลั่ง ริมฝีปากอิ่มและฉ่ำชื้นไปด้วยน้ำองุ่นที่เจ้าตัวเพิ่งกินเข้าไป กฤชเหม่อมองเพื่อนรักวัยเยาว์ของเขาอย่างตกตะลึง กลิ่นอายของดินและผลองุ่นสุกงอมผสานเข้ากับบรรยากาศที่งดงามโรแมนติกและเด็กหญิงแสนงามบริสุทธิ์ตรงหน้า สะกดชายหนุ่มวัยรุ่นไว้ราวกับต้องมนตร์ อนาสเตเซียสบสายตาคมที่มองเธอด้วยแววตื่นตะลึงและก็เขินอายจนหน้าแดงเรื่อ หากแต่ดวงตากลมโตนั้นก็ไม่อาจถอนสายตาจากดวงตาคมกริบของกฤชได้
ชั่วนาทีนั้นทั้งสองราวกับถูกมนตร์สะกด อนาสเตเซียไม่ใช่แค่เด็กหญิงที่วิ่งเล่นซุกซนกับเขาอีกต่อไป และเขาก็ไม่ใช่แต่เพียงเพื่อนเล่นถูกใจของเธอเช่นกัน บางอย่างที่ลึกซึ้งทว่ารุนแรงค่อยๆ ก่อตัวและผลิบานในห้วงลึกของจิตใจที่ยังบริสุทธิ์สะอาดของเด็กวัยแรกรุ่น
ท่ามกลางตะวันยอแสงกลางไร่องุ่นแบบตั้งเถาไม้สูงให้ต้นพันเกี่ยวไม้ขึ้นไปซึ่งเวลานั้นเปลี่ยวร้างไร้ผู้คน เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีที่กำลังรุ่มร้อนด้วยเลือดหนุ่มกับเด็กสาววัยสิบห้าปีที่เพิ่งแรกแย้ม ชั่วนาทีนั้นทั้งสองถูกขับเคลื่อนด้วยแรงดึงดูดบางอย่าง
กฤชสืบเท้าเข้าหาอนาสเตเซียอย่างรวดเร็ว ความรักความลุ่มหลงที่มีให้กับเด็กสาวมาตลอดนับแต่เธอยังเป็นเด็กหญิงเล็ก ๆ และเขาเป็นเพียงเด็กชายที่โตกว่าสามปี กำลังปะทุอัดแน่นในกายจนแทบระเบิดออกมา เขาก้มลงจุมพิตริมฝีปากอิ่มนั้นอย่างอดใจไม่อยู่ จุมพิตที่เต็มไปด้วยความลุ่มหลง อารมณ์รักและพิศวาสรุนแรงปะปนกันจนเด็กสาวแรกแย้มตกใจ และพยายามดิ้นรนเพื่อผลักเขาออก
กฤชรู้สึกตัวว่าเผลอปล่อยอารมณ์รุนแรงเกินไปด้วยพลังหนุ่มและความอ่อนหัด แต่เขาไม่อาจปล่อยเธอไปได้ตามแรงผลัก หากเพียงเปลี่ยนจุมพิตนั้นให้นิ่มนวลอ่อนหวานและใจเย็นขึ้น
มันได้ผลและเรียกร้องการตอบสนองจากเธอได้ในที่สุด เขาเผยอยิ้มเมื่อรับรู้ถึงการตอบสนองจากริมฝีปากอ่อนนุ่มอันไร้ประสบการณ์นั้น จุมพิตแม้จะอ่อนหัดแต่ก็หวานล้ำและดื่มด่ำเต็มไปด้วยความรู้สึกรักและหวงแหนอันท่วมท้น ที่มาพร้อมอารมณ์ปรารถนาอันถาโถมรุนแรง อนาสเตเซียคือจูบแรกของเขา และเขาก็รู้ดีว่าเขาเป็นจูบแรกของเธอ
ความใกล้ชิดสนิทสนมและรู้ใจกันในวัยเด็ก ได้ถูกบ่มเพาะด้วยความคิดถึงที่ไม่ได้เจอกันมานานถึงสามปี และต่างเมื่อได้กลับมาเจอกันในยามที่ทั้งคู่กำลังผลิบานเข้าสู่วัยรุ่น ด้วยรูปร่างหน้าตาที่เปลี่ยนแปลง และเริ่มเป็นหนุ่มเป็นสาว ความรู้สึกชอบพอกันอย่างบริสุทธ์ในวัยเด็ก ได้พัฒนาเบ่งบานเป็นความรักวัยเยาว์ที่อ่อนหวาน บริสุทธิ์และเต็มไปด้วยอารมณ์ใคร่ เลือดหนุ่มวัยรุ่นพลุ่งพล่านทำให้จุมพิตทวีความเรียกร้องมากขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อรู้สึกได้ว่าเด็กหญิงตรงหน้าไม่ได้ต่อต้านก็เริ่มรุกรานหนักขึ้น
เขาเปลื้องเสื้อผ้าและชั้นในของเธอออกอย่างงุ่มง่ามเล็กน้อย อาศัยความรโหฐานของสถานที่ผลักเธอลงกับผืนดินกลางไร่องุ่น ตะวันยอแสงจนเหลือเพียงแสงสุดท้ายขณะที่เลือดในกายของเขาไม่ได้มอดลงตามแสงตะวัน เขาเปลื้องผ้าเธอออกจนหมด ดวงตากวาดมองเรือนร่างแรกสาวที่แสนงดงามของเธออย่างตื่นตะลึง ร่างอวบอิ่มและผิวกายขาวใสเนียนละเอียดเต็มไปด้วยเลือดฝาดจนเกือบจะดูเป็นสีชมพูครีมอ่อนหวาน เรือนผมสีทองดกหนาที่นิ่มลื่นดุจไหม แผ่กระจายอยู่รอบศีรษะดุจผืนผ้ารองรับร่างขาวเนียนดุจมุกแท้ของเธอไว้
อารมณ์ปรารถนาทวีขึ้นอย่างรุนแรงในตัวเขา กฤชใช้สองมือสำรวจเรือนร่างบอบบางที่มีส่วนโค้งเว้าอวบอิ่มน่าอภิรมย์ของเธอแทบทุกตารางนิ้ว ท่ามกลางแสงสลัวของดวงอาทิตย์อัสดง
อนาสเตเซียนอนนิ่งด้วยความตื่นเต้นและอยากรู้ ร่างสูงเพรียวทว่าอวบอิ่มของวัยแรกแย้มกำลังสั่นเทิ้มด้วยความเขินอาย เธอรู้สึกถึงอารมณ์แปลกประหลาดอย่างอธิบายไม่ถูกขณะทอดกายเปลือยเปล่าปล่อยให้ญาตผู้พี่ล่วงล้ำและสำรวจเรือนร่างของเธออย่างอิสระโดยไม่คิดปัดป้อง ราวกับเธอเองก็ถวิลหาให้เขาทำเช่นนั้นกับเธอ
มือของกฤชสำรวจจากเนินสล้างอวบตึงที่ดูจะอวบใหญ่เกินวัยของเด็กสาววัยสิบห้า มือของเขาทั้งเคล้นเล่นและขยำเบา ๆ ด้วยอารมณ์ใคร่ และอยากรู้ นิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้หยอกล้อและบดบี้อยู่กับจงอยถันทั้งคู่ ก่อนจะใช้ปากดูดกลืนสลับกันอย่างหิวกระหาย ได้ยินเสียงครวญครางลอดออกมาเบา ๆจากเด็กสาว รับรู้ถึงร่างอวบที่แอ่นรับสัมผัสของเขาอย่างเร่าร้อนเต็มใจ
เขาค่อย ๆ เลื่อนมือลงไปลูบไล้เอวบาง หน้าท้องแบนราบ ต่อลงมายังโค้งสะโพกกลมและบั้นท้ายหนั่นแน่น
เด็กสาวลืมตากลมใสสีฟ้า มองการกระทำของเขาอย่างยินยอม ใคร่รู้ เธอนอนนิ่งปล่อยให้เขาสำรวจเรือนร่างอย่างอิสระ เขาเริ่มใช้มือลูบไล้ต้นขายาวเรียวทว่าอวบอิ่มของเธอ ไซร้เข้าไปยังต้นขาด้านใน สำรวจเนินเนื้ออวบลี้ลับ นิ้วเรียวของเขาสัมผัสตุ่มไตลี้ลับนั้นเบา ๆ ประหลาดใจกับเสียงหายใจแรงของเด็กสาว เขาทดลองใช้นิ้วสอดเข้าไปในโพรงถ้ำเปียกชุ่มของเธออย่างอยากรู้ ดวงตากลมโตสีฟ้าใสที่เวลานี้ดูเป็นสีเทาเบิกโพลงขึ้นอย่างตกใจและกระดากอาย เธอใช้มือปัดป้อง แต่ก็ไม่อาจห้ามเสียงครวญครางและร่างกายที่บิดเร่าของตัวเองได้
เด็กหนุ่มหอบหายใจแรง ไฟปรารถนาร้อนแรงที่กำลังโถมซัดและขับเคลื่อนการกระทำของเขา กำลังลุกโชนจนแทบจะกลายเป็นความเจ็บปวด เขาไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป กฤชเตรียมปลดเข็มขัดกางเกง แต่แล้ว..
แสงไฟซึ่งสาดสว่างพร้อมเสียงล้อรถบดมาตามถนนในระยะไกลเรียกสติที่กำลังเพริดของทั้งคู่ เขานั่งงงอยู่ครู่ก่อนจะรีบดึงตัวเด็กสาวให้ลุกขึ้นนั่งและส่งเสื้อผ้าให้สวม ก่อนที่รถคันนั้นจะมาถึง
อแนสซ่าขับรถมาพร้อมกับแองเจลิก้า มารดาของทั้งคู่มองท่าทีกะเร้อกะรังของอนาสเตเซียสลับกับใบหน้าที่ยังคงแดงก่ำของกฤช และดูเหมือนจะเข้าใจบางอย่าง แองเจลิก้ามีสีหน้าอบอุ่นอ่อนโยนให้เหมือนเคย ขณะที่อแนสซ่ามีใบหน้าเครียดขรึมและแววตาที่บ่งบอกถึงอาการตกใจและหวั่นกลัวเด่นชัด
มารดาของทั้งคู่ไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ กฤชบอกเพียงว่า ทั้งคู่เดินเล่นและคุยกันในไร่องุ่นจนลืมเวลา และกำลังจะกลับเท่านั้น แต่สายตาของผู้ใหญ่ทั้งสองดูจะไม่คิดแบบนั้น
แองเจลิก้าพากฤชกลับเอเธนส์ทันทีในวันรุ่งขึ้น ขณะที่อนาสเตเซียและครอบครัวจะกลับหลังจากพวกเขาหนึ่งวัน
กลิ่นหอมของดอกส้มโชยมากระทบโสตประสาท กฤชระบายลมหายใจยาวขณะรำพึงความหลังอันวาบหวามใจ เขายกนิ้วขึ้นแตะไล้ริมฝีปากตัวเอง ราวกับรอยจุมพิตของอนาสเตเซียในคราวนั้นยังคงประทับตรึงอยู่บนริมฝีปากเขาจนทุกวันนี้
ภาพเด็กสาววัยแรกแย้มที่ทั้งน่ารักและน่าปรารถนาผู้นั้นตามหลอกหลอนเขาทั้งในยามหลับและยามตื่น เธอเป็นผู้หญิงที่น่าปรารถนาเหลือเกิน เต็มไปด้วยเลือดเนื้อ เร่าร้อน บอบบางทว่ามีส่วนโค้งเว้าอวบอัดเต่งตึง
แม้อนาสเตเซียในวันนี้จะมีท่าทีเย็นชา นิ่งขรึมเป็นผู้ดีทุกกระเบียดนิ้ว แต่กฤชยังจำได้ดีถึงเด็กสาวผู้เร่าร้อนเต็มไปด้วยเลือดเนื้อ ที่นอนทอดกายเปลือยเปล่าอยู่ตรงหน้าเขากลางไร่องุ่นในค่ำวันนั้น
หากอแนสซ่าและแองเจลิก้ามาถึงที่ไร่องุ่นช้ากว่านั้นอีกเพียงยี่สิบนาที อนาสเตเซียคงตกเป็นของเขาตั้งแต่เย็นวันนั้น
น่าเสียดายที่ความรักครั้งนั้นต้องสะดุดหยุดลง กฤชคิดอย่างอาวรณ์เมื่อย้อนคิดถึงโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่ในอดีตที่แปรเปลี่ยนเส้นทางรักของเขากับอนาสเตเซียไปตลอดกาล ใช่ หลังจากที่เขาแยกจากเธอวันนั้น เขานึกไม่ถึงเลยว่าจะมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นกับเธออย่างสาหัส เนื่องจากเขาจบการศึกษาและได้ไปเรียนต่อปริญญาตรีที่ประเทศอังกฤษ จึงไม่อาจหยุดเรียนมาเยี่ยมเยียนเธอในระหว่างเปิดภาคเรียนอยู่ได้ นอกจากที่มาร่วมพิธีศพของมารดาเธอผู้ซึ่งเป็นอาของเขาด้วย
หากแต่อนาสเตเซียไม่ได้มาร่วมทั้งพิธีศพและพิธีฝังของอแนสซ่ากับจูเลียน น้องชายที่ไม่เคยมีโอกาสถือกำเนิดออกมาเลยของเธอ
เด็กสาวอยู่ในอาการโคม่านานถึงสองสัปดาห์และต้องพักรักษาตัวที่โรงพยาบาลต่ออีกร่วมเดือน เธอยังมีอาการช็อคและซึมเศร้าต่อจากนั้นอีกนานเป็นเดือน จนต้องเข้ารับการรักษาที่สถานบำบัดผู้ป่วยทางจิตบนเกาะซีโรส ตลอดระยะเวลาหนึ่งปีเธอไม่เคยยอมพบเขา ไม่ว่าเขาจะเพียรไปเยี่ยมเยียนเธอบ่อยเพียงใดก็ตามในช่วงปิดภาคเรียนซึ่งขณะนั้นเขาเพิ่งเข้าศึกษาระดับปริญญาตรีอยู่ที่อ็อกฟอร์ด
หลังจากที่เธอฟื้นฟูจิตใจจนสามารถออกจากสถานบำบัดได้ เธอก็กลับไปเรียนต่อระดับมัธยมปลายที่โรงเรียนประจำเดิมของเธอในสวิสเซอร์แลนด์ และเธอก็เลือกเรียนจนจบปริญญาตรีที่นั่น เรียกได้ว่ากฤชแทบไม่ได้พบหน้าหรือพูดคุยกับเธออีกเลยนับแต่วันที่ทั้งคู่จากลากันอย่างเร่าร้อนและแสนหวาน
กว่าชายหนุ่มจะมีโอกาสได้กลับมาพบอนาสเตเซียอีกครั้งก็เป็นการมาร่วมพิธีแต่งงานของเธอกับนิโคลาโยส ถึงตอนนั้นเขาก็พอจะทำใจได้แล้วกับความรักครั้งแรกที่ไม่อาจพัฒนาต่อไปเป็นความรักที่จีรังยั่งยืนได้ หากแต่ในใจยังไม่อาจยินดีกับเธอได้อย่างเต็มหัวใจ โดยเฉพาะเมื่อเขารู้สึกถึงสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดีเกี่ยวกับนิโคลาโยส วาลลาซสามีรูปหล่อปานเทพบุตรที่อายุมากกว่าเธอถึงสิบสองปี
เสียงนกทะเลร้องดังฉุดความคิดคำนึงของกฤชให้หวนกลับมาสู่ปัจจุบัน เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือที่บอกเวลาตีสี่ ใช่! เขาคาดการณ์ไม่ผิดเกี่ยวกับความไม่น่าไว้วางใจของนิโคลาโยส พ่อสามีรูปหล่อของอนาสเตเซียคงจะไปคั่วอยู่กับแม่สาวผมแดงคนนั้น และคงไม่กลับมาบ้านแน่ในคืนนี้ ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึกๆ มองดูบ้านสีขาวหลังนั้นอีกครั้ง แล้วจึงขับรถออกจากถนนสายนั้นกลับไปยังโรงแรมที่พักของตัวเอง
นิโคลาโยส วาลลาซรู้สึกเพลิดเพลินไปกับเกมสตั๊ดโป๊กเกอร์ตรงหน้าขึ้นอย่างมากหลังจากที่เสียไปค่อนข้างหนักเมื่อสักสองชั่วโมงก่อน
คาริสซ่า รอสซี่ แม่นางแบบสาวผมแดงร่างสูงโปร่งชะลูดในชุดสีดำนั่นช่วยให้โชคของเขาดีขึ้นแท้ๆ หล่อนเข้ามากระซิบบอกไต๋ของนักเล่นชาวอเมริกันผมสีน้ำตาลซึ่งเพื่อนของหล่อนเคยคั่วอยู่
คาริสซ่าทำหน้าที่เป็นสายสืบให้เขาในเกมพนัน เธอและเพื่อนในวงการนางแบบรู้จักกับพวกเศรษฐีใหญ่มือหนักๆ ค่อนข้างเยอะทั้งในยุโรปและในอเมริกา เขาคอยให้เธอสืบหาไต๋หรือวิธีบลัฟในการเล่นของพวกขาประจำมือหนักที่เล่นโป๊กเกอร์เก่ง จะมีสายสืบที่ไหนดีไปกว่าพวกนางแบบระดับอินเตอร์ที่มักเคยเป็นคู่ควงของเศรษฐีพวกนี้
เมื่อจบเกมตอนตีสามครึ่ง นิโคลาโยสกลับเป็นฝ่ายมีชัยด้วยเบี้ยพนันที่มากถึงสามแสนยูโร น่าเสียดายที่เขาเพิ่งรู้จักกับคาริสซ่าที่ยอมเป็นนกต่อให้เขาได้ไม่นาน ไม่เช่นนั้นเขาคงจะต้องร่ำรวยจากการพนันได้มากกว่านี้เป็นแน่
ชายหนุ่มลุกจากโต๊ะอย่างอารมณ์ดี เขาเดินผ่านเจอโรมที่นั่งสังเกตการณ์ดูจนจบเกมตรงไปที่คาริสซ่าซึ่งนั่งยิ้มอย่างเป็นต่อคอยอยู่ที่บาร์เครื่องดื่ม
ทั้งคู่สั่งเครื่องดื่มมาชนแก้วกัน นางแบบผมแดงกระซิบบางอย่างริมหูหนุ่มใหญ่รูปสวยที่ทำให้เขาตอบสนองเธอด้วยจุมพิตดื่มด่ำนานหลายวินาที ก่อนทั้งคู่จะควงกันลุกออกจากห้องไป เจอโรมเดินตามออกไปเห็นทั้งคู่ก้าวขึ้นรถเฟอร์รารี่เปิดประทุนสีแดงของนิโคลาโยสที่พนักงานขับมาจอดไว้ให้ที่หน้าประตูทางเข้าก่อนจะแล่นออกไปด้วยความเร็ว เจอโรมส่งบัตรฝากรถของเขาให้พนักงานและเมื่อรถสปอร์ตอัลฟ่าโรมิโอสีตะกั่วของเขามาถึง เขาก็รีบขับตามออกไป รถของนิโคลาโยสวิ่งออกจากเนาซ่าแต่แทนที่จะขับย้อนขึ้นไปทางเหนือสุดของเกาะซึ่งเป็นที่ตั้งของบ้านเขากับอนาสเตเซีย รถสปอร์ตแรงม้าสูงสีแดงคันนั้นกลับวิ่งย้อนกลับมาตามถนนหลักสายแคบๆ มุ่งไปยังปาริเกีย เมืองริมทะเลทางฝั่งตะวันตกของเกาะปาโรส ซึ่งเป็นเมืองหลวงเล็กๆ ของเกาะแห่งนี้
ด้วยความอยากรู้เจอโรมขับรถตามมาจนเห็นรถเฟอร์รารี่วิ่งตรงเข้าลานจอดรถของตึกอพาร์ทเมนท์หรูสี่ชั้นใจกลางเมืองเล็กๆ เขาเข้าใจทันทีว่านิโคลาโยสคงมาสำเริงสำราญกับแม่สาวผมแดงผู้นั้นที่อพาร์ทเมนท์ส่วนตัวนี้เป็นแน่
นิโคลาโยสปาดเข้าจอดในที่จอดรถประจำอย่างรวดเร็วพร้อมกับเบรกเสียงดังเอี๊ยดอย่างตั้งใจ
คาริสซ่า รอสซี่ นางแบบสาวลูกครึ่งอิตาลี่หัวเราะร่าอย่างถูกอกถูกใจพร้อมกับตบแก้มชายหนุ่มเบาๆ เป็นการหยอกล้ออย่างเอ็นดู ทั้งคู่เดินลงจากรถตรงไปยังลิฟท์ส่วนตัวสำหรับเจ้าของและแขกของห้องชุดแบบเพนท์เฮ้าส์ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ตลอดสองชั้นบนสุดของอพาร์ทเมนท์สี่ชั้นขนาดเล็ก
ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะก้าวเข้าไปในลิฟท์ซึ่งจัดไว้ส่วนตัวสำหรับเจ้าของห้องชุดแบบเพนท์เฮาส์ ร่างของนางแบบสาวก็ถูกยกจนตัวลอยและโยนเหวี่ยงไปที่มุมด้านหนึ่ง ขณะที่นิโคลาโยสถูกตีด้วยของแข็งที่ด้านหลังท้ายทอยอย่างแรงจนล้มคว่ำลง
เขาพยายามหันกลับมามองผู้ที่ดักทำร้ายทั้งที่ยังลุกไม่ขึ้น ภาพของชายร่างใหญ่กล้ามโตท่าทางเหมือนนักเลงในชุดกางเกงยีนกับเสื้อยืดสีดำทับด้วยแจ็กเก็ตหนังสองคนสร้างความตื่นตกใจให้กับเขา
ชายคนหนึ่งก้มลงคว้าคอเสื้อเขาขึ้นมาและชกเข้าตรงๆ ที่ใบหน้าคมสวยจนร่างกระเด็นไปกระแทกประตูลิฟท์
ชายอีกคนเดินเข้าไปคว้าร่างของคาริสซ่าขึ้นมาจิกผมสีแดงของเธอจนหน้าหงาย ส่วนอีกคนเดินตรงเข้าไปหานิโคลาโยสพร้อมกับเอาเท้าในรองเท้าหนังส้นตันหนายันอกเขาไว้ไม่ให้ลุกขึ้นมานั่งได้
"แกสองคนกล้ามากที่กล้ามาล้วงตับฉัน" เสียงพูดที่เรียบเฉยแต่แฝงกังวานอำมหิตและเลือดเย็นพอที่จะทำให้เลือดในกายของสองหนุ่มสาวเย็บเฉียบและรู้สึกเสียววาบไปทั่วสันหลัง
ชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบห้าปีหน้าตาแบบชาวอิตาลีในชุดสูทหน้าร้อนเนื้อบางสีขาวที่ก้าวเข้ามาทีหลังนั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นหัวหน้าของนักเลงทั้งสอง
ดวงตาสีเขียวของคาริสซ่าเบิกโตด้วยความหวาดหวั่นเมื่อเห็นหน้า ขณะที่นิโคลาโยสก็ตกใจกลัวไม่แพ้กันเมื่อนึกออกว่าเคยเล่นเหลี่ยมกับหุ้นส่วนเก่าผู้นี้ที่ไหน
"ไม่เอาน่าคาร์ลอส ฉันล้วงตับแกที่ไหนล่ะ" นิโคลาโยสกล่าวแย้งอย่างใจดีสู้เสือ เขาจำได้ว่าเคยเล่นโป๊กเกอร์ชนะนายคาร์ลอส เฟอร์ราติผู้นี้ด้วยความช่วยเหลือของคาริสซ่าที่มิลานเมื่อเดือนก่อน
สมุนของคาร์ลอสเตะเสยที่ใบหน้าของเขาทันทีเป็นการลงโทษที่บังอาจเถียงเจ้านายของมัน
"ฉันเข้าใจผิดงั้นหรือ" ชายที่นิโคลาโยสเรียกว่าคาร์ลอสถาม "แกจะบอกว่าแกไม่ได้ใช้นังนี่ช่วยบอกแกเรื่องวิธีการเล่นของฉันงั้นหรือ"
เมื่อนิโคลาโยสไม่กล้าตอบ คาร์ลอส เฟอร์ราติก็กล่าวต่อ
"ฉันให้คนตามดูแกมาหลายครั้งจนจับไต๋แกได้หมดแล้ว แกคอยให้แม่ผมแดงนี่สืบวิธีเล่นพวกมือดีๆ เพื่อให้แกเป็นต่อ" เขาอธิบาย "รู้ไหมนิค ฉันว่าวิธีของแกมันไม่เลว แต่แกคิดผิดที่กล้าคิดมาเล่นแผนนี้กับฉัน"
พูดจบเขาก็ส่งสัญญาณให้ลูกน้องซ้อมนิโคลาโยสอีก
"พอเถอะๆ พอแล้ว คาร์ลอส" นิโคลาโยสร้องออกมา "เห็นแก่ที่เราเป็นเพื่อนเก่ากัน ถือว่าฉันขอโทษแล้วกันที่ไปล่วงเกินแก แกจะให้ฉันทำยังไง"
"ทำยังไงหรือ" คาร์ลอสเอ่ยย้อนสีหน้าเรียบเฉย "แกต้องจ่ายฉันเป็นสองเท่าของเงินที่แกชนะในคืนนั้น"
"สองเท่าหรือ" นิโคลาโยสโอด "แล้วฉันจะจำได้ยังไงว่าคืนนั้นฉันชนะไปเท่าไหร่"
ฝ่าเท้าใหญ่โตของลูกสมุนมาเฟียกระทืบบนลิ้นปี่เขาอย่างแรงและมีท่าว่าจะกระทืบซ้ำอีกหลายครั้งหากคาร์ลอสยกมือห้ามไว้ ก่อนเดินเข้ามาก้มลงมองใบหน้าหล่อเหลาซึ่งบัดนี้เต็มไปด้วยรอยช้ำและเลือดกลบปาก
"แกจำไม่ได้แต่ฉันจำได้ คืนนั้นแกกวาดเงินไปจากบ่อนที่มิลานกว่าสองแสนยูโร ด้วยความช่วยเหลือของแม่นี่ ซึ่งแปลว่าแกต้องจ่ายคืนให้ฉันสี่แสนยูโร" คาร์ลอสแถลงอย่างใจเย็น
"สี่แสนยูโร แกจะบ้าไปแล้วหรือคาร์ลอส ฉันจะไปหาเงินเยอะแยะขนาดนั้นมาจากไหน"
"นั่นมันปัญหาของแกไม่ใช่หรือนิคกี้ แต่ก็ไม่น่าจะยากอะไรนี่ ได้ยินว่าเมียแกกำลังจะรับมรดกตั้งมากมายมหาศาล ทำไมแกไม่ไปขอเมียล่ะ" คาร์ลอสแนะพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน
"แกต้องการเงินเมื่อไหร่" นิโคลาโยสกล่าวตัดบท รู้สึกชังสีหน้าหยามหยันของเจ้ามาเฟียผู้นี้เต็มทน
"ฉันเห็นแก่เราที่เป็นเพื่อนเก่ากัน ฉันให้เวลาแกหนึ่งเดือน" คาร์ลอสกล่าวเสมือนใจดี "แต่นิคกี้ ฉันขอเตือนแกไว้ก่อนนะว่า อย่าได้คิดเบี้ยว ไม่เช่นนั้นหน้าหล่อๆ ของแกอาจจะต้องเสียโฉมแบบที่หมอศัลยกรรมช่วยอะไรไม่ได้แน่ๆ "
มาเฟียเฟอร์ราติพูดพลางส่งสัญญาณให้ลูกน้องถอดนาฬิกาหรูที่ข้อมือนิโคลาโยสออก พร้อมกับส่งขวดเล็กๆ ขวดหนึ่งให้ เมื่อรับมามันก็เทของเหลวในขวดราดลงบนนาฬิกาหรูมูลค่าร่วมหมื่นยูโรนั้น น้ำกรดกัดนาฬิกาจนแปรสภาพไปอย่างรวดเร็ว
นิโคลาโยสตาเบิกโพลงด้วยความหวาดหวั่นมากกว่าความเสียดายนาฬิกา น้ำกรดที่ราดลงมานั้นห่างจากมือเขาไม่กี่คืบ และเขาก็กลัวว่ามันจะกระเด็นมากัดมือเขาด้วย
คาร์ลอส เฟอร์ราติหันมาแสยะยิ้มให้อย่างเลือดเย็น
"หวังว่าแกคงไม่คิดว่าฉันล้อแกเล่นนะนิค และนี่เป็นแค่ขั้นเบาะๆ เท่านั้น แกรู้จักฉันดี น่าจะรู้นี่ว่าฉันจัดการกับคนที่ทำให้ฉันไม่สบายใจอย่างไรบ้าง"
คาร์ลอสทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงแหบเบา จากนั้นก็พยักหน้าให้สมุนร่างยักษ์สองนายปล่อยตัวคนทั้งคู่ ก่อนที่ทั้งหมดจะเดินจากไป ทิ้งให้นิโคลาโยสกับคาริสซ่านั่งตัวสั่นเทาด้วยความตกใจปนเคืองแค้นอยู่ที่บริเวณหน้าลิฟท์


## บทที่ 6 ความหลัง..ความหวัง 1

by Harmonica
อนาสเตเซียนอนพลิกตัวอย่างกระสับกระส่ายบนเตียง
เธอตื่นขึ้นกลางดึกเพราะเสียงรถที่วิ่งออกจากสนามหน้าบ้าน ตอนแรกเธอเข้าใจว่าเป็นรถของนิโคลาโยสที่เพิ่งกลับมา แต่เมื่อลุกไปมองที่หน้าต่าง กลับเป็นรถสีดำหน้าตาคล้ายเบนซ์สปอร์ต
ใครนะมาที่บ้านของเธอในยามวิกาลแบบนี้โดยไม่เข้ามากดออดเรียก ทำเหมือนมาแอบซุ่มดูแล้วก็ไป หญิงสาวคิดอย่างกังวลใจ คำกล่าวเตือนของสารวัตรดราโก้ ลาซารอสยังดังก้องอยู่ในหู หญิงสาวเริ่มวิตกหากว่าครอบครัวของเธอกำลังตกเป็นเป้าหมายของผู้ประสงค์ร้ายบางคนอย่างที่สารวัตรเตือนไว้จริง เธอจะทำอย่างไร เธอควรจะต้องพาจูเลี่ยนไปไว้ที่ไหนดีที่จะปลอดภัย
บางทีพรุ่งนี้เช้าเธอควรรีบมองหาโรงเรียนประจำ หญิงสาวคิดว่าจะปรึกษานิโคลาโยสเรื่องส่งจูเลี่ยนเข้าโรงเรียนประจำสำหรับเด็กผู้ชายในสวิสเซอร์แลนด์ซึ่งน่าจะปลอดภัยพอสมควร
เมื่อนาฬิกาบอกเวลาตีห้า อนาสเตเซียก็ทนนอนต่อไม่ได้ เธอลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองไปยังสนามหน้าบ้านอีกครั้ง ยังไม่มีวี่แววของนิโคลาโยส
สามีเธอกลับบ้านดึกดื่นหรือไม่ก็เช้าบางครั้งก็สายเป็นประจำ เขาเที่ยวหนัก ดื่มเยอะ ชอบการเต้นรำสังสรรค์และการเสี่ยงโชค อนาสเตเซียได้ยินคนพูดให้เข้าหูอยู่เนืองๆ ว่า เขาควงสาวสวยนอกบ้านมากหน้าหลายตา
หญิงสาวไม่แน่ใจว่าตัวเองหยิ่งเกินกว่าจะคุยกับสามีเรื่องพวกนี้ หรือว่าลึกๆ แล้วไม่ใส่ใจพอที่จะสนใจพฤติกรรมแหลกเหลวของเขา นับวันความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาก็ยิ่งห่างเหินราวคนแปลกหน้าที่อยู่ร่วมบ้านเดียวกัน
ทั้งคู่มีห้องชุดของตัวเอง ซึ่งส่วนของห้องนอน ห้องน้ำ ห้องแต่งตัว และห้องนั่งเล่นแยกกันเป็นสัดส่วน มีประตูเชื่อมถึงกันที่ห้องนั่งเล่นส่วนตัวซึ่งอยู่ตรงกลาง ห้องชุดทั้งสองอยู่ชั้นสองทางฝั่งด้านหลังของตัวบ้าน มองเห็นสนามหลังบ้านที่ติดกับหน้าผาและทะเล
ส่วนที่เป็นห้องนอนของอนาสเตเซียจะพิเศษกว่าห้องอื่นเนื่องจากอยู่สุดมุมตึก จึงกินพื้นที่ทั้งส่วนหน้าและส่วนหลังของตัวบ้าน สามารถดูวิวและเห็นความเป็นไปรอบบ้านได้สามฝั่ง
ห้องของจูเลี่ยนเป็นห้องชุดขนาดเล็กมีห้องน้ำและห้องนั่งเล่นส่วนตัวแยกจากคนอื่นเช่นกัน แต่อยู่อีกด้านของโถงทางเดิน คืออยู่ทางด้านหน้าของตัวบ้าน โดยมีซอนญ่าพี่เลี้ยงพักอยู่ห้องติดกัน คั่นด้วยโถงกลางบ้านซึ่งอยู่ตรงข้ามกับบันไดหินอ่อนขนาดใหญ่ โถงนี้จัดเป็นที่สำหรับนั่งเล่นชมวิวทิวทัศน์ และรับแดดได้เนื่องจากเป็นบริเวณที่ติดกระจกยาวจากเพดานจรดพื้น และเปิดออกไปเป็นระเบียงกว้างทางฝั่งหน้าบ้าน
ถัดจากโถงนั่งเล่นเป็นห้องชุดขนาดเล็กสำหรับแขกใกล้ชิด ติดกันเป็นห้องชุดขนาดย่อมของเมลานีแม่บ้านและอีเนียสพ่อบ้านสองสามีภรรยา ซึ่งห้องชุดของคนทั้งคู่ตั้งอยู่สุดมุมตึกตรงข้ามกับของอนาสเตเซีย โดยมีบันไดเล็กๆ ซ่อนอยู่หลังประตู เพื่อให้เดินลงไปที่ห้องครัวชั้นล่าง ห้องเก็บไวน์ในชั้นใต้ดิน ตลอดจนห้องเก็บของ ห้องซักอบผ้า
อนาสเตเซียไม่ได้จ้างเชฟไว้อย่างคิโรสเนื่องจากเธออยู่อย่างสันโดษ ไม่มีแขกมาพักที่บ้านบ่อยๆ อย่างบิดา
เธอปล่อยหน้าที่ในการดูแลบ้านและอาหารตกเป็นของพ่อบ้านอีเนียส และแม่บ้านเมลานี สองสามีภรรยามีหน้าที่ดูแลทุกสิ่งภายในตัวบ้าน โดยอีเนียสจะมีหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยในการทำงานของทุกๆ คนทั้งภายในตัวตึกรวมทั้งอาณาเขตภายนอกด้วย
พอนตัส ซึ่งเป็นคนสวนเพียงคนเดียวมีหน้าที่ดูแลสวน ต้นไม้ ดอกไม้ และคอกม้า เขาพักอยู่คนเดียวในบ้านพักขนาดเล็กอยู่ติดกับโรงเก็บเครื่องมือที่ใช้ทำสวน ถัดไปเป็นโรงเพาะชำพันธุ์ไม้ดอกไม้ประดับและไม้ยืนต้น
ใกล้ๆ กันเป็นคอกม้าซึ่งมีม้าในความดูแลของพอนตัสอยู่สามตัว ตัวแรกเป็นแม่ม้าพันธุ์อาหรับขนาดใหญ่สีขาว ซึ่งเป็นม้าประจำตัวของอนาสเตเซีย ตัวที่สองเป็นม้าอังกฤษเพศผู้สีดำของนิโคลาโยสซึ่งเธอซื้อให้เป็นของขวัญแต่งงานเมื่อสี่ปีที่แล้วและนิโคลาโยสไม่ค่อยใส่ใจนำไปขี่บ่อยนัก ปล่อยให้เธอหรือพอนตัสมีหน้าที่นำมันออกไปออกกำลังกายแทนอยู่เสมอทุกเช้า อีกตัวเพิ่งมาใหม่เป็นลูกม้าเพศผู้สีน้ำตาลอ่อน ซึ่งคิโรสซื้อให้เป็นของขวัญอายุครบสี่ขวบของจูเลี่ยน
อิสวาน วิศวกรซึ่งอนาสเตเซียจ้างไว้เป็นนายช่างประจำบ้านสำหรับดูแลเครื่องบินสะเทิ้นน้ำสะเทิ้นบกลำเล็ก เฮลิคอปเตอร์ เรือ และระบบรักษาความปลอดภัย จะพักอยู่บนอพาร์ทเมนท์ส่วนตัวเหนือโรงจอดเครื่องบินซึ่งอยู่ห่างจากตัวบ้านใหญ่กว่าสองกิโลเมตร เพื่อป้องกันเสียงรบกวนยามเครื่องขึ้นลง ในขณะที่โรงจอดรถจะอยู่ใกล้ตัวบ้านมากกว่าโดยมีอีเนียสพ่อบ้านมีหน้าที่นำรถเข้าออก
วันๆ อิสวานจะขลุกอยู่กับโรงจอดเครื่องบิน ท่าเรือ หรือไม่ก็ห้องซ่อมบำรุงของเขา ไม่ค่อยมีใครคิดถึงพอนตัสและอิสวานเท่าไหร่ เนื่องจากพักอยู่ไกลออกไปมากและเนื้อหางานไม่เกี่ยวข้องกับทางบ้านใหญ่โดยตรง
ตัวอนาสเตเซียนั้นรู้ว่ามีพนักงานอีกสองคนในบ้านของเธอ เนื่องจากเธอเป็นคนว่าจ้างอิสวานและพอนตัสก็เป็นคนเก่าจากคิโรสให้มา นอกจากนี้เธอยังเป็นคนเซ็นเช็คจ่ายเงินเดือนให้ทุกคนในบ้าน แต่นิโคลาโยสนั้น หญิงสาวสงสัยว่าเขาจะรู้หรือเปล่าว่ามีสองคนนั้นอยู่ในโลกนี้ด้วย เนื่องจากเขาไม่เคยสนใจอะไรในบ้าน และแทบไม่เคยออกไปเดินเล่นในสวนหรือป่าที่เธอใช้เงินจำนวนมากบำรุงรักษาไว้รอบตัวบ้านเลย มีอะไรก็จะเรียกหาจากอีเนียสเท่านั้น
เรือนรับรองแขกจะอยู่ห่างออกไปจากตัวบ้านใหญ่เล็กน้อยทางฝั่งตะวันออก พอให้มีที่ทางความเป็นส่วนตัว แต่อนาสเตเซียไม่เคยมีคนมาพักที่เรือนนี้เลยนับแต่ซื้อบ้านและที่ดินผืนนี้มา
อนาสเตเซียลุกเดินออกไปยังห้องนั่งเล่นส่วนตัวของเธอและเปิดประตูออกไปที่โถงทางเดินเพื่อเดินเข้าห้องนอนของลูกชาย หญิงสาวยืนมองเด็กชายที่หน้าตาเหมือนกับเธอราวกับพิมพ์เดียวด้วยความรักอย่างสุดหัวใจ หนูน้อยจูเลียนในวัยสี่ขวบร่าเริงแจ่มใสน่ารักและฉลาดเฉลียว เธอตั้งชื่อให้เขาเหมือนกับชื่อที่บิดาเคยตั้งเตรียมไว้ให้น้องชายซึ่งไม่เคยมีโอกาสลืมตาดูโลกของเธอ
น้ำตารื้นขึ้นทุกครั้งที่คิดถึงเหตุการณ์โหดร้ายทารุณจิตใจเมื่อสิบสองปีก่อน เธอสะกดอารมณ์เศร้าและเกลียดชังตัวเองไว้ ซึ่งมักเกิดขึ้นในทุกยามที่คิดถึงอแนสซ่ามารดาและจูเลียนน้องชายผู้อาภัพ หญิงสาวยิ้มบางๆ เฝ้ามองบุตรชายผ่านม่านน้ำตาที่เอ่อล้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ลูกเป็นความหวังและเหตุผลเดียวในการมีชีวิตอยู่ของเธอ หนูน้อยที่เต็มไปด้วยพลังชีวิตและความสดใสร่าเริง เขากำลังนอนหลับปุ๋ยอย่างแสนสบายจนเธอไม่ต้องการรบกวน
เธอเดินไปนั่งที่เก้าอี้แบบอาร์มแชร์พนักสูงใกล้ๆ เตียงของลูกชายซึ่งตั้งไว้สำหรับให้เธอเข้ามานั่งอ่านนิทานก่อนนอนให้ฟังทุกคืน หญิงสาวพิงศีรษะกับพนักเก้าอี้ดวงตาเหม่อมองเด็กน้อย ขณะที่ใจหวนคิดถึงอดีตเมื่อครั้งแรกที่ได้รู้จักกับนิโคลาโยสจนถึงครั้งที่ยอมตกลงแต่งงานกับเขา
หลายครั้งที่เธอเฝ้าถามตัวเองว่าเหตุใดจึงตกลงแต่งงานกับนิโคลาโยส วาลลาซหนุ่มเจ้าของบาร์และเกสท์เฮ้าส์เล็กๆ ในปิโซ่ ลิวาร์ดิ ซึ่งเคยเป็นหมู่บ้านชาวประมงและปัจจุบันได้กลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวชายทะเลใหม่ที่ค่อนข้างได้รับความนิยมในกลุ่มนักท่องเที่ยวระดับกลางลงไปของเกาะปาโรส
หญิงสาวหลับตานึกย้อนไปเมื่อหกปีก่อนตอนที่เธอกลับมาที่กรีซอีกครั้ง เธอไม่อาจทนอยู่บ้านบิดาที่เกาะแอนติปาโรสซึ่งเต็มไปด้วยภาพแห่งความทรงจำเกี่ยวกับมารดาได้ โดยเฉพาะเมื่อเดี๋ยวนี้คฤหาสน์หลังนั้นได้มีคุณผู้หญิงคนใหม่แล้วคือลีย่าอดีตพี่เลี้ยงของเธอเอง
อนาสเตเซียตัดสินใจมาซื้อบ้านพักตากอากาศซึ่งตั้งอยู่ตอนบนสุดของเกาะปาโรสแทน บ้านหลังนี้เคยเป็นของดาราสาวฮอลลีวู๊ดชื่อดังและเป็นที่นิยมมากทางทีวีซีรี่ย์ ด้วยความเป็นบ้านของดาราจึงถูกสร้างขึ้นอย่างเน้นความสันโดษและเป็นส่วนตัว เพื่อป้องกันการรุกล้ำหรือวุ่นวายของสื่อมวลชนและปาปาราซซี่
หญิงสาวถูกใจในความเป็นส่วนตัวโดดเดี่ยวและเงียบสงบของบ้านหลังนี้ในทันที ตัวบ้านสีขาวตั้งอยู่บนพื้นที่ส่วนตัวกว่าแปดเอเคอร์ ขนาดบ้านไม่ใหญ่มากเกินไป มีสระว่ายน้ำ คอกม้า และโรงเก็บเครื่องบินเล็กและเฮลิคอปเตอร์
ซึ่งเฮลิคอปเตอร์และเครื่องบินส่วนตัวขนาดเล็กนั้นเป็นสิ่งจำเป็นและนิยมมากในหมู่มหาเศรษฐีที่อยู่ตามเกาะต่างๆ ในประเทศกรีซ ซึ่งส่วนมากเป็นคนต่างชาติ เพื่อความสะดวกในการเดินทางไปไหนมาไหนระหว่างเกาะ รวมทั้งใช้เดินทางไปแผ่นดินใหญ่อย่างเอเธนส์
นอกจากสิ่งอำนวยความสะดวกที่ครบครันแล้ว บ้านหลังนี้ยังมีพื้นที่ภายนอกบ้านที่กว้างใหญ่ มีทั้งส่วนที่มีต้นไม้ขึ้นร่มครึ้มรอบบริเวณมองจากภายนอกแล้วเหมือนเป็นป่า ซึ่งเจ้าของเดิมลงทุนเนรมิตขึ้นเองท่ามกลางผืนดินที่ส่วนใหญ่มีแต่ไม้ทรงพุ่มกับต้นมะกอกและต้นส้มเท่านั้น ส่วนบริเวณตรงกลางเป็นสนามกว้างใหญ่ มีสวนดอกไม้หลากสีสันปลูกอยู่บริเวณโดยรอบติดกับตัวบ้าน
บ้านและที่ดินนี้อยู่บนเนินเขาซึ่งมีทางรถวิ่งส่วนตัวแยกออกมาจากถนนสายหลักของเกาะที่จะวิ่งไปทางเนาซ่า ด้านหลังของบ้านเป็นสนามหญ้ากว้างมีต้นมะกอกขนาดใหญ่อายุร่วมร้อยปีขึ้นเป็นร่มเงาอยู่เป็นระยะ เลยออกไปเป็นหน้าผาติดทะเลค่อนข้างลึก
ริมหน้าผาทางฝั่งตะวันออกตรงส่วนที่เว้าเข้ามาด้านในตัวเกาะ มีบันไดที่ขุดจากหน้าผาเป็นบันไดหินแคบๆ เลาะลงไปสู่ทะเลเบื้องล่าง ซึ่งทำไว้เป็นท่าเรือส่วนตัวขนาดเล็กตรงบริเวณที่โค้งเว้าเข้ามาของหน้าผา ซึ่งช่วยกันคลื่นลมได้ดี เหมาะกับการทำเป็นที่จอดเรือขนาดเล็กตามธรรมชาติ อนาสเตเซียใช้จอดเครื่องบินน้ำสิ่งจำเป็นอันดับหนึ่งในการใช้เดินทางระหว่างเกาะที่ค่อนข้างไกล และใช้เดินทางไปยังแผ่นดินใหญ่อย่างเอเธนส์
นอกจากเครื่องบินน้ำเธอยังมีเรือเร็วแบบสปอร์ต เรือแคนู เจ็ทสกี และเรือใบ หากแต่เรือใบนั้นเธอจอดไว้ที่ท่าจอดเรือยอร์ชในปาริเกียซึ่งเธอเช่าที่จอดไว้ประจำ เนื่องจากท่าเรือนี้ไม่ใหญ่โตพอที่จะจอดเรือใบขนาดใหญ่ได้ ที่ดินโดยรอบตัดขาดจากผู้คน ตรงตามความต้องการที่จะอยู่อย่างสันโดษของอนาสเตเซียเป็นอย่างมาก
ชั่วเวลาไม่กี่เดือนหญิงสาวก็ได้ดัดแปลงบ้านพักตากอากาศหลังนั้นให้กลายเป็นบ้านของเธอแบบถาวร
เธอมีความสุขกับการเริ่มต้นชีวิตใหม่แบบเงียบๆ ไม่มีสังคม แม้เวลาจะผ่านมานานหกปีนับจากวันที่อแนสซ่าจากไป แต่ความรู้สึกเสียใจและหวาดกลัวจากการสูญเสียบุคคลที่รักที่สุดในชีวิตไปอย่างโหดร้ายนั้น ยังคงฝังรากลึกอยู่ในใจจนไม่กล้าที่จะใกล้ชิดหรือผูกพันทางจิตใจกับใครอีก
อนาสเตเซียใช้ชีวิตอย่างสันโดษ ไม่ข้องแวะหรือยุ่งเกี่ยวกับใครมากไปกว่าการพยักหน้าทักทายตามมรรยาท
ทุกๆ วันหญิงสาวจะขี่รถสกู๊ตเตอร์หรือไม่ก็ขับเรือเร็ว ซึ่งจอดอยู่ที่ท่าเรือเล็กๆ ส่วนตัวในอ่าวริมหน้าผาด้านล่างออกไปเที่ยวตามชายหาดต่างๆ เธอชอบที่จะไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่หาดแถวปิโซ่ ลิวาร์ดิ เป็นพิเศษ เนื่องจากเป็นชายหาดด้านตะวันออก สมัยนั้นที่นั่นยังคงสภาพความเป็นหมู่บ้านชาวประมงชัดเจนกว่าสมัยนี้มาก
เธอชอบที่จะไปเดินเล่นเงียบๆ ตามชายหาด ดูพระอาทิตย์ขึ้น จากนั้นก็แวะดื่มกาแฟ นั่งอ่านหนังสือ และบางครั้งก็รับประทานอาหารเช้าในร้านกาแฟริมทะเล
ที่นั่นเองที่เธอได้พบกับนิโคลาโยส
นิโคลาโยสเป็นหนุ่มหล่อคมจนเรียกได้ว่าหล่อบาดตามาดดีและมีเสน่ห์ที่หมั่นเพียรมาคุยกับเธอทุกวัน ทั้งคู่เจอกันครั้งแรกจากการที่สุนัขพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์สีน้ำตาลทองของเขาวิ่งมาเล่นกับเธอ
ขณะนั้นอนาสเตเซียกำลังนั่งดื่มกาแฟและอ่านหนังสืออยู่ที่ร้านริมทะเล จู่ๆ เจ้าหมาโกลเด้นที่เพิ่งขึ้นจากน้ำก็วิ่งตรงเข้ามาหาเธอ พลางสะบัดขนเปียกชุ่มใส่จนเปียกปอน
เสร็จแล้วมันก็ยังกล้าเข้ามาเลียมือเลียไม้อย่างประจบประแจงเธออีก
"ลีโอ ลีโอ ไม่เอาน่ะ" เสียงของนิโคลาโยสที่เรียกหาเจ้าหมาเกเรดังขึ้นมาจากด้านหลัง
"กลับมานี่" เขาวิ่งมาจนถึงตัวเธอกับเจ้าหมาที่คงจะชื่อลีโอ "ขอโทษนะครับ มันชอบแกล้งอย่างนี้เรื่อยเลย ผมจับมันไว้ไม่ทันจริงๆ "
นิโคลาโยสกล่าวพร้อมกับยิ้มอย่างสดใสในเชิงขอลุแก่โทษ
อนาสเตเซียเงยหน้าขึ้นจากที่ลูบหัวเจ้าลีโออยู่ แม้จะอดตะลึงในความรูปหล่อของชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ แต่เธอก็เก็บสีหน้า และเอ่ยตอบไปเบา ๆ อย่างไม่ใส่ใจ
"ไม่เป็นไรค่ะ"
"แต่คุณเปียกทั้งตัวเลยนะครับ"
หญิงสาวก้มมองชุดเสื้อกระโปรงสีฟ้าอ่อนซึ่งเปียกปอนของตัวเองแล้วก็อึ้งไป
"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันกลับบ้านเลยก็ได้"
"ไปเช็ดตัวที่บ้านผมก่อนไหมครับ" นิโคลาโยสเสนอ "ผมมีโรงแรมเล็กๆ อยู่ตรงนี้เองครับ"
อนาสเตเซียส่ายหน้า เธอไม่นึกอยากตามคนแปลกหน้าไปที่โรงแรมของเขาสักนิด แม้ชายหนุ่มผู้นี้จะรูปหล่อปานเทพบุตรเพียงใดก็ตาม
"ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ"
"คุณจะเป็นหวัดเอานะ" เขาแย้ง "เอางี้แล้วกัน คุณรออยู่นี่ เดี๋ยวผมวิ่งไปเอาผ้าขนหนูมาให้คุณเช็ดผมเช็ดตัวให้พอแห้งหน่อยก็ยังดีครับ"
หญิงสาวพยักหน้าเมื่อเห็นว่าเขายืนกราน และใจจริงก็ออกจะรำคาญผมและเสื้อผ้าที่เปียกนี่เหมือนกัน
นิโคลาโยสวิ่งกลับไปที่โรงแรมเล็ก ๆ ห่างจากร้านกาแฟที่เธอนั่งอยู่เพียงไม่กี่เมตร เจ้าลีโอวิ่งตามเขาไป สักพักก็วิ่งกลับมาตามนายของมันที่ถือผ้าขนหนูผืนหนึ่งส่งให้อนาสเตเซียเช็ดหัวเช็ดหน้า
"ขอบคุณค่ะ" หญิงสาวกล่าวหลังจากที่เช็ดหน้าตาเสร็จ "ฉันยังไม่คืนผ้านี่นะคะ ไว้ซักเสร็จแล้ว ค่อยเอากลับมาคืนในวันสองวันนี่ค่ะ"
"ตามสบายครับ ว่าแต่คุณไม่ดื่มกาแฟด้วยกันกับผมสักถ้วยหรือครับ" นิโคลาโยสตอบพลางเอ่ยชวน
"ไม่ดีกว่าค่ะ ว่าจะกลับบ้านแล้ว ขอบคุณนะคะ"
เธอกล่าวตัดบทด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แม้จะรู้ว่าขัดกับมรรยาทสังคม เธอทิ้งเงินค่ากาแฟไว้บนโต๊ะพลางฉวยผ้าขนหนู หนังสือและกระเป๋าเดินออกจากร้านไปโดยที่ยังไม่ได้เอ่ยแนะนำตัวกันแต่อย่างใด
หลังจากวันนั้นเธอก็เอาผ้ามาคืนนิโคลาโยสที่โรงแรม แม้เธอจะพยายามไม่สานสัมพันธ์ใด ๆ กับเขาต่อ แต่เขาก็เพียรพยายามที่จะพูดคุยทักทายกับเธอ เขาเป็นคนคุยสนุก ช่างเอาใจ และมักมีเซอร์ไพรซ์แปลก ๆ มาทำให้เธอประหลาดใจเสมอ แม้ว่าเธอจะวางตัวสุภาพแต่ห่างเหินสักเพียงใด เขาก็ไม่ลดละหรือท้อถอยที่จะพยายามคุยและตีสนิทด้วย
จำได้ว่าแรก ๆ เธอเพียงแต่คุยกับเขาคำสองคำเป็นมรรยาท แต่เมื่อเจอกันทุกวันบ่อยเข้า โดยที่เขาไม่ลดละที่จะมาตีสนิทกับเธอทำให้เธออดขำไม่ได้
ท่าทางการตีสนิทของเขาดูไม่น่ารำคาญและไม่ใช่แนวรบกวนหรือข่มขู่ เขาจะทักทายพูดคุยกับเธอ และแสดงออกค่อนข้างชัดว่าอยากคุยกับเธอจริง ๆ เพียงชั่วไม่กี่นาที และขอตัวทันทีที่รู้สึกว่าเธอไม่ได้ต้องการเพื่อนคุย
หากแต่นิโคลาโยสนั้นมีความสม่ำเสมอในการเพียรมาทักทายเธอทุกวันเป็นเวลาร่วมเดือน จนในที่สุดเขากับเธอก็กลายเป็นเพื่อนกินอาหารเช้าด้วยกันเป็นประจำที่ริมทะเลแห่งนั้น
อนาสเตเซียไม่แน่ใจว่าเธอรักนิโคลาโยสหรือเปล่า ตอนที่เขาขอแต่งงาน จะเป็นไปได้ไหมที่เธอแอบรู้สึกเงียบเหงาอยู่ลึก ๆ ในใจ และต้องการใครสักคนที่ไม่รู้จักเธอหรืออดีตของเธอ ใครที่จะไม่ทำให้เธอหวนคิดถึงความหลังฝังใจของตัวเอง ใครที่จะทำให้ชีวิตเธอกลับมาชุ่มชื่นมีความสุขอีกครั้ง
ที่สำคัญ เธออาจต้องการใครสักคนที่จะมาลบเลือนรักครั้งแรกที่ไม่อาจเป็นจริงได้ของเธอออกไปจากความทรงจำที่คลุกเคล้าปนเปกันด้วยความรู้สึกถวิลหารุนแรง อารมณ์ปรารถนา ซึ่งมาพร้อมกับความรู้สึกผิดอันท่วมท้นหัวใจ
แท้ที่จริง เธออาจต้องการใครสักคนที่จะช่วยให้เธอลืมความรักต้องห้ามที่เธอมีให้กับกฤช ญาติผู้พี่ ที่ควรจะต้องรู้สึกต่อเธอเยี่ยงพี่ชายและน้องสาวคนนั้น
อนิจจา! แม้เวลาจะผ่านมานานถึงหกปี เธอก็ยังไม่อาจลืมเลือนช่วงเวลายามเย็นอันแสนเร่าร้อนด้วยอารมณ์เสน่หารุนแรงและแสนโรแมนติกนั้น วันที่เธอเกือบจะตกเป็นของเขาไม่ได้
กฤชคือชายหนุ่มที่เธอผูกพันรักใคร่นับแต่ที่จำความได้ เธอจำไม่ได้และไม่รู้ว่าหลงรักเขาตอนไหน หรือว่าความรักฉันพี่ชายน้องสาวที่มีให้กัน มันเริ่มเปลี่ยนแปลงไปเมื่อไหร่ และอย่างไร
แต่มันก็เกิดขึ้น และพัฒนาขึ้นเองในจิตใจของเด็กน้อยอนาสเตเซียโดยไม่รู้ตัว กระทั่งเข้าสู่วัยแรกสาว และความรู้สึกนั้นก็ปะทุออกเป็นอารมณ์ปรารถนารุนแรงยามถูกสัมผัสกระตุ้นจากเขา
เธอคงต้องการคนหล่อปานเทพบุตร ช่างเอาอกเอาใจอย่างนิโคลาออส มาช่วยลบเลือนภาพชายคนรักวัยเยาว์ของเธอออกไป เพื่อช่วยให้เธอตัดขาดกับกฤชอย่างแท้จริง และเริ่มต้นชีวิตของเธอเองอย่างไม่ต้องรู้สึกผิดบาป
และไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม อนาสเตเซีย คิริยาคอสก็ได้ตอบตกลงแต่งงานกับนิโคลาโยส วาลลาซ ผู้ซึ่งแก่กว่าเธอถึงสิบสองปีไป ยังความไม่พอใจให้กับคิโรส บิดาของเธอเป็นอันมาก
แน่นอนว่าทายาทของตระกูลใหญ่อย่างคิริยาคอส ย่อมไม่อาจแต่งงานกับชายหนุ่มที่มีเพียงกิจการเล็ก ๆ เป็นของตัวเองได้อย่างสะดวกดาย บิดาของเธอได้ให้ทนายทำหนังสือสัญญาก่อนแต่งงานให้นิโคลาโยสเซ็นยินยอม เขาจะไม่มีสิทธิ์ในทรัพย์สินใด ๆ ของอนาสเตเซียไม่ว่าเธอจะได้ทรัพย์สินนั้นมาก่อนหรือหลังการแต่งงานกับเขาก็ตาม
อนาสเตเซียไม่ได้คัดค้านความต้องการของบิดาเกี่ยวกับเรื่องสัญญาก่อนแต่งงาน บางทีลึก ๆ ในใจเธอเองก็ยังไม่กล้าเชื่อใจนิโคลาโยสอย่างเต็มที่ หากเขามาจีบเธอเพื่อหวังในทรัพย์สิน เขาก็ต้องผิดหวังแน่นอน น่าแปลกที่นิโคลาโยสยอมเซ็นชื่อโดยดุษณี ทำให้หญิงสาวรู้สึกตื้นตันขึ้นอย่างมาก
เธอหวังในตัวเขาพอควร ด้วยความที่เขาหมั่นมาเอาอกเอาใจเธออย่างสม่ำเสมอตลอดระยะเวลาที่มาติดพัน เขาผู้อายุมากกว่าเธอสิบสองปี น่าจะเป็นผู้ใหญ่พอที่จะทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นปลอดภัย และไม่ต้องฝันร้ายถึงเรื่องราวเก่า ๆ อีกต่อไปได้
อนิจจา! อนาสเตเซียหวังมากเกินไป และเธอก็พบว่าเธอใช้ชีวิตอยู่ในความฝันได้เพียงไม่กี่เดือน ทันทีที่เธอตั้งท้องจูเลี่ยน นิโคลาโยสก็เปลี่ยนไป เขาไม่คอยเอาอกเอาใจ หาอะไรมาทำให้เธอประหลาดใจ หรือพยายามหาเรื่องสนุก ๆ มาชวนคุย มาเล่าให้ฟังเหมือนเคย
ตรงกันข้ามเขาเริ่มอยู่บ้านน้อยลง และไปอยู่ที่อื่นอย่างมิลานหรือมิโคนอสมากขึ้น ชายหนุ่มออกเที่ยวเตร่ ตะลุยราตรี จนแทบไม่เคยร่วมโต๊ะรับประทานอาหารกับเธอไม่ว่าจะมื้อใดก็ตาม ยิ่งนานวันสัมพันธภาพของทั้งคู่ก็ยิ่งแย่ลง ประหนึ่งความสัมพันธ์ที่แก่ชรา ไม่มีการทะเลาะเบาะแว้ง ไม่มีอารมณ์โกรธ หรืออารมณ์หึงหวงใด ๆ มีแต่ความสุภาพ ทว่าห่างเหินเสมือนคนแปลกหน้าที่ทักทายกันตามมรรยาทเท่านั้น
อนาสเตเซียเองก็แปลกใจตัวเองเช่นกันว่าเหตุใดเธอจึงยอมปล่อยให้เหตุการณ์เป็นไปเช่นนี้โดยไม่พยายามจะพูดคุยหรือซักถาม หรือพยายามแก้ไขด้วยการเปิดใจคุยกับสามี
ตรงกันข้ามเธอกลับปล่อยให้ทุกสิ่งดำเนินไปตามวาระของตัวมันเอง เหมือนจะปลงได้ว่า เมื่อสามีของเธอเปลี่ยนแปลงไปแบบนั้น เธอคงไม่อาจห้ามได้ มันขึ้นกับว่าความเบื่อหน่ายที่เกิดขึ้นจะเกิดขึ้นเร็วหรือช้าเท่านั้น
สิ่งที่ผิดคือเธอและเขาไม่ได้รักกันจริง และคิดให้ดีก่อนที่จะแต่งงาน เธอกับเขามีบุคลิกนิสัยต่างกันสุดขั้ว และไม่มีความชอบในเรื่องใด ๆ ที่ตรงกันเลย เว้นแต่เรื่องหมาซึ่งเธอก็ไม่เคยเห็นเขาเล่นกับสุนัขตัวไหนอีกเลยเช่นกันนอกจากเจ้าลีโอพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ขี้ประจบตัวนั้น
นิโคลาโยสเป็นหนุ่มเจ้าเสน่ห์ เต้นรำเก่ง และชอบชีวิตยามราตรีในทุกรูปแบบ ชอบความตื่นเต้นท้าทายในเชิงอบายมุข ขณะที่เธอชอบที่จะเก็บตัวอยู่เงียบ ๆ และไม่ชอบเข้าสังคม เธอเต้นรำไม่เก่ง และไม่เคยคิดหัดเต้น เธอขี้อาย อมทุกข์ และขาดความภาคภูมิใจในตัวเองมากเกินกว่าจะกล้าแสดงออกซึ่งความสนุกสนานรื่นเริงในลักษณะนั้นได้ เมื่อแต่งงานกันได้ไม่นานนิโคลาโยสก็เบื่อหน่ายกับความจืดชืดไร้ชีวิตชีวาของเธอ อนาสเตเซียเองก็รู้ว่าเป็นการแต่งงานที่ผิดพลาด แต่เมื่อแต่งแล้วก็จำต้องอยู่ร่วมกันไป ตราบเท่าที่ทุกอย่างยังสงบและอยู่ในที่ทางของมันเพียงเท่านี้ก็ดีแล้ว
นิโคลาโยสได้รับเงินค่าใช้จ่ายส่วนตัวประจำเดือนที่ตัดจากบัญชีส่วนตัวของเธอ ซึ่งลูคัส ทนายความประจำตระกูลเป็นคนจัดการให้ ตัวเลขที่ถูกโอนเข้าบัญชีของเขาแต่ละเดือนนั้นสูงลิบจนทำให้เขาพอใจ พอที่จะไม่มารบกวนเธอด้วยเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ และเธอก็มีความสุขกับลูกน้อยของเธอเกินกว่าจะใส่ใจความไม่เอาใจใส่และเหินห่างของสามี
น่าแปลกที่เธอไม่เคยเจอกับเจ้าลีโอ สุนัขพันธุ์โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวนั้นอีกเลย นับจากที่ทั้งคู่ตกลงแต่งงานกัน นิโคลาโยสอธิบายว่าเจ้าลีโอเป็นสุนัขของเพื่อนเขาที่มาฝากเลี้ยงชั่วคราวในระหว่างที่ไปต่างประเทศ
แสงไฟหน้ารถที่สว่างจ้าลอดผ่านผ้าม่านหน้าต่างในห้องนอนของจูเลียนดึงให้เธอกลับคืนจากภวังค์อดีตเมื่อหกปีก่อน อนาสเตเซียลุกขึ้นไปมองและเห็นเป็นรถของนิโคลาโยสแล่นเข้ามาจอดในโรงรถ
เธอเดินกลับมานั่งพิงศีรษะเฉยอย่างเดิม ดวงตาจับแน่วนิ่งอยู่ที่ใบหน้าบริสุทธิ์น่ารักของจูเลียน น่าแปลกที่วันนี้นิโคลาโยสกลับบ้านแต่ยังไม่สว่าง
เสียงฝีเท้าที่เดินขึ้นมาอย่างไม่สม่ำเสมอทำให้รู้ว่าเขาดื่มเหล้ากลับมาค่อนข้างเมาพอควร อนาสเตเซียนั่งนิ่งฟังเรื่อย ๆ อย่างคุ้นหูและไม่สนใจจริงจัง หากแต่เสียงของผู้หญิงที่ดังขึ้นเบา ๆ จากโถงทางเดินนั้นทำให้เธอตัวชา
หญิงสาวนั่งนิ่งฟังการสนทนาที่ได้ยินเบา ๆ ภายนอกห้องนั้นอย่างแทบไม่กล้าหายใจ หากแต่เสียงพูดคุยนั้นเบามากจนเธอแทบไม่ได้ยินอะไร
สักพักเสียงทั้งหมดก็เงียบไป อนาสเตเซียไม่แน่ใจว่าตัวเองหูฝาดหรือเปล่า หรือว่านิโคลาโยสพาผู้หญิงอื่นเข้ามาในบ้าน เธอไม่อยากเชื่อว่าเขาจะกล้าท้าทายเธอถึงเพียงนั้น ในเมื่อบ้านหลังนี้และทรัพย์สินทุกอย่างรวมทั้งรถที่เขาขับต่างเป็นทรัพย์สินของเธอทั้งสิ้น
อนาสเตเซียรอจนแน่ใจว่าภายในโถงทางเดินปราศจากผู้คนแล้วจึงค่อยลุกขึ้นเปิดประตูเดินกลับห้องของตัวเองอย่างเงียบเชียบ


## บทที่ 6 ความหลัง..ความหวัง 2

by Harmonica
เช้าวันนั้นอนาสเตเซียนั่งรับประทานอาหารเช้ากับจูเลียนที่ห้องอาหารเช้าซึ่งเปิดออกสู่ระเบียงหลังบ้าน ทั้งคู่นั่งรับลมทะเล และดูเจ้าดิโน่วิ่งเล่นไล่จับนกทะเลอย่างสนุกสนานที่สนามหญ้า
อนาสเตเซียตัดอาหารในจานให้ลูกจนเสร็จก็เลื่อนจานไปคืนให้ตรงหน้าเด็กชายจูเลี่ยน
เมลานี แม่บ้านเข้ามาช่วยจิ้มอาหารในจานป้อนเด็กชายอย่างรู้หน้าที่โดยไม่ต้องขอ ทั้งที่จริงเป็นงานของซอนญ่า พี่เลี้ยง
"เมื่อคืนเรามีแขกหรือจ๊ะ อีเนียส" อนาสเตเซียเอ่ยถามพ่อบ้าน ที่ยืนรอให้บริการอยู่บริเวณนั้น
"แขกหรือครับ คิเรียอัณญ่า" อีเนียสถามอย่างแปลกใจ "เท่าที่ผมทราบ ไม่มีนะครับ ทำไมคิเรียอัณญ่าถึงคิดว่าเรามีแขกล่ะครับ"
อนาสเตเซียขมวดคิ้วนิดหนึ่งอย่างแปลกใจ แล้ววางสีหน้าเรียบเฉย
"เปล่าหรอก บังเอิญฉันแว่วเสียงน่ะ คงจะหูฝาดไป เลยนึกว่าบ้านเรามีแขกมา" อนาสเตเซียกล่าวแก้ เธอคงจะหูฝาดไปจริงๆ ด้วย
หญิงสาวนั่งรับประทานอาหารเช้าและดื่มกาแฟเงียบ ๆ สายตามองจับจ้องไปยังลูกชายตัวน้อยที่ส่งเสียงร้องเชียร์เจ้าดิโน่ซึ่งวิ่งไล่จับนกอย่างแสนสุข
จนสาย ซอนญ่าจึงลงมาจากชั้นบนห้องนอนเพื่อมารับหน้าที่ดูแลจูเลียนต่อ
อนาสเตเซียเหลือบมองพี่เลี้ยงสาวชาวรัสเซียของลูกชายแว่บหนึ่ง
ระยะหลังซอนญ่ามักมีอาการประหลาด ๆ อยู่บ่อยครั้ง เธอดูลุกลี้ลุกลน และมักมีโทรศัพท์แปลก ๆ โทรเข้ามาหาเธออยู่เรื่อย น่าเสียดายที่เธอดูสนิทสนมใกล้ชิดกับจูเลียนอย่างจริงใจ และจูเลียนเองก็ดูจะผูกพันรักใคร่พี่เลี้ยงของเขาอยู่ไม่น้อย ไม่เช่นนั้นอนาสเตเซียอาจต้องรับสมัครพี่เลี้ยงใหม่
อาการเหม่อลอย ป้ำเป๋อ จิตใจไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวในระยะเดือนสองเดือนมานี้ ทำให้พี่เลี้ยงสาวชาวรัสเซียหย่อนประสิทธิภาพในการทำงานไปมากจนอนาสเตเซียเริ่มวิตก
ซอนญ่าอายุอ่อนกว่าอนาสเตเซียไม่กี่ปี แต่มีประสบการณ์ในการเลี้ยงเด็กมากกว่ามาก เธอมาจากครอบครัวที่ยากจนในหมู่บ้านเล็ก ๆ ในชนบทของรัสเซีย หญิงสาวเป็นหลานของลีย่า เหมือนว่าจะเป็นลูกของพี่สาวทำนองนั้น ลีย่าได้ช่วยให้ซอนญ่าได้มาอยู่กรีซเมื่อประมาณสิบปีก่อน
หลังจากที่สมรสกับคิโรส คิริยาคอส บิดาของเธอ และด้วยเงินของคิโรสจึงช่วยให้ลีย่าสามารถส่งเสียซอนญ่าจนได้ร่ำเรียนหนังสือในเอเธนส์จนจบการศึกษา ได้ปริญญาบัตรสาขาบริบาลเด็กเล็ก หลังจากทำงานอยู่ในสถานรับเลี้ยงเด็กวัยแรกเกิดได้สองปี ลีย่าก็แนะนำซอนญ่าเข้ามาทำงานกับนิโคลาโยสและอนาสเตเซีย โดยทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงของจูเลียน
อนาสเตเซียรับซอนญ่าเข้าทำงานหลังจากสัมภาษณ์คนอื่นหลายคนตอนช่วงที่เธอท้องแก่ใกล้คลอด หญิงสาวถูกใจท่าทางซื่อ ๆ และดูจริงใจของซอนญ่า นอกจากนี้ซอนญ่ายังมาจากครอบครัวที่มีพี่น้องเยอะ และทุกคนใกล้ชิดกัน โดยมีซอนญ่าเป็นพี่สาวคนโต จากการที่ต้องช่วยพ่อแม่เลี้ยงดูน้องทั้งหมดเจ็ดคนตั้งแต่เด็ก ทำให้เธอมีประสบการณ์การเลี้ยงดูเด็ก เข้าใจเด็ก และใจเย็นพอที่จะอยู่กับเด็กเล็ก ๆ ได้ ด้วยเหตุผลเหล่านี้อนาสเตเซียจึงตกลงใจรับเธอเข้าทำงาน
"อรุณสวัสดิ์ค่ะ มาดาม" ซอนญ่ากล่าวทักอย่างเก้อเขินที่ตื่นสายจนไม่ได้มาดูแลจูเลียนตามหน้าที่
"อรุณสวัสดิ์" อนาสเตเซียกล่าวตอบแล้วนั่งนิ่งเฉยไม่กล่าวอะไรต่อ ท่าทางเรียบเฉยของเธอ มักสร้างความหวาดหวั่นพรั่นพรึงให้กับพี่เลี้ยงสาวชาวรัสเซียเสมอ
"ขอโทษจริง ๆ ค่ะ เมื่อคืนดิฉันไม่ค่อยสบาย ปวดหัวมาก นอนไม่ได้เลยตื่นสายไปหน่อยค่ะ มาดาม" ซอนญ่าละล่ำละลักกล่าวขอโทษ
อนาสเตเซียพยักหน้าเงียบๆ โดยไม่ต่อความ ยิ่งสร้างความไม่สบายใจให้กับพี่เลี้ยงสาวยิ่งขึ้น เจ้าหล่อนก้มหน้าก้มตาตรงไปที่โต๊ะวางถาดอาหารเช้าซึ่งตั้งอยู่ติดผนังห้องด้านตรงข้ามกับประตูเฉลียง แล้วรีบตักอาหารใส่จานของตนด้วยมือไม้ที่สั่นจนน่ากลัวอาหารจะหกจากจาน
อีเนียสเดินเข้ามาเติมกาแฟให้อนาสเตเซียพร้อมกับรินให้เธอด้วยแก้วหนึ่ง
"ของฉันไม่ต้องค่ะคุณพ่อบ้าน ว่าจะดื่มชาดีกว่าเช้านี้" ซอนญ่ากล่าวขึ้น
อีเนียสชะงักด้วยความรู้สึกประหลาดใจเช่นเดียวกับอนาสเตเซีย ทุกเช้าและโดยปกติซอนญ่าจะชอบดื่มกาแฟ โดยเฉพาะวันที่เธออ้างว่านอนไม่พอแบบนี้เธอยิ่งต้องดื่มกาแฟมากขึ้น และไม่เพียงแต่กาแฟธรรมดา ซอนญ่านั้นติดกาแฟดำที่ไม่ใส่ทั้งน้ำตาลและนม
พ่อบ้านวัยสี่สิบปีพยักหน้าเงียบ ๆ แล้วเก็บถ้วยกาแฟที่เทไว้แล้วไปโดยไม่พูดว่าอะไร ซอนญ่าวางอาหารของตัวเองบนโต๊ะแล้วก็ลุกไปเทชาใส่แก้ว เติมทั้งนมและน้ำตาล
"เอาโกโก้อีกแก้วไหมจ๊ะ จูเลี่ยน" ซอนญ่าถามแก้เก้อ เธอรู้สึกประหม่ามากกว่าทุกครั้งจากความนิ่งเฉยของนายสาว ที่จริงเธอน่าจะชินแล้วด้วยทำงานและอยู่ร่วมบ้านกับอนาสเตเซียมานานถึงสี่ปีกว่าแล้วตลอดชั่วอายุของจูเลียน ซึ่งซอนญ่าเข้ามาเริ่มงานตั้งแต่ก่อนที่จูเลียนจะเกิดถึงสองเดือน
ความเป็นผู้ดีคงจะแทรกซึมถึงทุกอณูกระดูกและสายเลือดของอนาสเตเซีย พี่เลี้ยงสาวชาวรัสเซียไม่เคยเห็นอนาสเตเซียหลุดกิริยา หรือออกอาการใด ๆ ทางสีหน้ามากไปกว่ารอยยิ้มเพียงนิดหนึ่ง หรือการเม้มริมฝีปากหน่อย ซึ่งบอกอารมณ์เพียงนิดเดียวและเฉพาะคนใกล้ชิดเท่านั้นจึงจับสังเกตได้
"ไม่เอาครับ ผมอิ่มแล้ว" เด็กชายตอบ "ซอนญ่าตื่นสาย หัวยุ่งเลย"
ประโยคนี้ของจูเลียนยิ่งทำให้พี่เลี้ยงสาวหน้าแดงและเงอะงะมากขึ้นอีกทวีคูณ เธอยกมือขึ้นลูบผมสีทองที่ปกติจะยาวตรงสลวยเป็นธรรมชาติ หากแต่เวลานี้ดูยุ่งเหยิง กะเร้อกะรัง ดวงตาสีน้ำเงินเหลือบมองอนาสเตเซียอย่างขลาดกลัว หากพบเพียงแต่ใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ ราวกับว่าเธอกำลังมีสมาธิกับการดื่มกาแฟตรงหน้า
"ยังไม่ได้ทำผมจ้ะ กลัวลงมาไม่ทันอาหารเช้า" เธอกล่าวแก้ "วันนี้มาดามจะพาจูเลียนไปไหนหรือเปล่าคะ"
อนาสเตเซียนิ่งคิด แม้เธอจะวางเฉยเหมือนไม่ใส่ใจอะไรรอบข้างเป็นพิเศษ แต่ความผิดปกติของซอนญ่านั้นชัดเจนจนแม้แต่เด็กอย่างจูเลียนยังมองเห็น
ซอนญ่าเลือกตักแต่ขนมปัง ชีส และผลไม้สำหรับมื้อเช้า ซึ่งผิดไปจากปกติที่เธอจะรับประทานทั้งไข่ เบคอน และไส้กรอก รวมทั้งครัวซองต์อย่างครบชุด
"ตอนบ่ายว่าจะพาไปเที่ยวสักหน่อย" อนาสเตเซียกล่าวตอบก่อนพูดต่ออย่างอารี "ถ้าเธอไม่สบายเช้านี้จะกลับไปพักก็ได้ บ่ายนี้ค่อยไปกัน"
"ขอบคุณค่ะมาดาม" ซอนญ่าก้มศีรษะขอบคุณ เธอจงใจหลบสายตาอนาสเตเซียด้วยรู้สึกละอายใจ "บ่ายนี้มาดามจะให้ดิฉันแต่งตัวจูเลียนยังไงคะ"
พี่เลี้ยงสาวถามขึ้น
"เลือกชุดที่เหมาะกับการไปเที่ยวสมบุกสมบันหน่อยแล้วกันจ้ะ ฉันว่าจะพาแกไปเที่ยวไร่มะกอกของครอบครัวคาคาราสที่เกาะนักซอสสักหน่อย"
"ค่ะ มาดาม" ซอนญ่ารีบรับคำอย่างขึงขัง


## บทที่ 7 เบื้องหลังของนิคกี้

by Harmonica
อนาสเตเซียออกจากห้องอาหารเช้าหรือที่เรียกว่ามอร์นิ่งรูม
หญิงสาวสั่งกาแฟจากพ่อบ้านให้ไปเสริฟให้ยังห้องนั่งเล่นส่วนตัวของเธอซึ่งอยู่ชั้นล่างของบ้าน ห้องนั้นอยู่ด้านข้างของตัวบ้านติดกับสระว่ายน้ำ แลเลยไปเป็นสวนดอกไม้สวยงามและป่าร่มครึ้มที่เจ้าของเดิมลงทุนถมดินอย่างหนักเพื่อลงต้นไม้ใหญ่ บำรุงรักษา ปลูกสร้างขึ้นมาเองจนสมบูรณ์คล้ายป่าจริงขนาดย่อม
"ขออนุญาตครับคิเรียอัณญ่า" อีเนียสเคาะประตูเบา ๆ พลางยกถาดกาแฟเข้ามาตั้งยังโต๊ะเล็กในห้อง
"ขอบใจจ้ะ อีเนียส" หญิงสาวกล่าวกับพ่อบ้านวัยสี่สิบปีซึ่งรับใช้ครอบครัวเธอมานานตั้งแต่ยังเด็ก เขาแก่กว่าเธอสิบสามปี และเป็นลูกชายของอาคิลพ่อบ้านของบิดาเธอซึ่งยังอยู่ที่บ้านของคิโรสบนเกาะแอนติปาโรส
"คิเรียอัณญ่าครับ" อีเนียสกล่าวพลางเดินไปมองที่โถงทางเดิน เมื่อเห็นไม่มีใครก็ปิดประตูและเดินกลับเข้ามา
อนาสเตเซียมองอากัปกิริยาแปลก ๆ ของพ่อบ้านแล้วเลิกคิ้วอย่างสงสัย
"มีอะไรหรืออีเนียส"
"พ่อโทรมาครับ" อีเนียสเริ่ม "บอกว่าถ้าคิเรียอัณญ่าว่าง ท่านอยากขอพบคิเรียอัณญ่า"
"ได้สิ" อนาสเตเซียรับ "พรุ่งนี้ฉันก็จะเจอกับอาคิลอยู่แล้ว ตอนไปฟังการอ่านพินัยกรรม"
แม้สารวัตรลาซารอสจะยังสืบสวนเกี่ยวกับคดีของคิโรส คิริยาคอสต่อ สืบเนื่องจากการหายตัวของลีย่าก็ตาม แต่เนื่องจากทางการได้สรุปมรณกรรมของคิโรสไปแล้วว่าเป็นอุบัติเหตุ สเตฟานอส ลูคัส ทนายความของคิโรสจึงเห็นควรที่จะเปิดพินัยกรรมของคิโรสได้ เขาได้โทรศัพท์นัดทุกคนที่มีชื่ออยู่ในพินัยกรรมและผู้ที่เกี่ยวข้อง ให้มาฟังการอ่านพินัยกรรมที่สำนักงานกฎหมายของเขายังเกาะซีโรสตอนสิบโมงเช้าพรุ่งนี้ โดยไม่รอจนกว่าจะหาตัวลีย่า ซิออนดิส คิริยาคอส ภรรยาใหม่ของคิโรสให้พบ
และในรายชื่อผู้เข้าร่วมฟังนั้นมีชื่อของอาคิล บิดาของอีเนียสอยู่ด้วย
"ไม่สะดวกหรอกครับคิเรีย" อีเนียสแย้ง "พ่อขอพบคิเรียอัณญ่าตามลำพัง"
อีเนียสหยุดนิดหนึ่งเหลือบมองไปทางประตูอีกครั้งอย่างระวัง "โดยไม่ให้ใครรู้"
"มีเรื่องอะไรหรือ" อนาสเตเซียแปลกใจ
"ท่านไม่ได้บอกผมไว้ แต่สั่งให้บอกคิเรียอัณญ่าว่าอย่าบอกใคร" เขากล่าวเสียงเบาอย่างระวัง ในขณะที่ยังคงรักษากิริยาสุภาพเรียบร้อยและเคร่งครัดเยี่ยงพ่อบ้านประสิทธิภาพสูงในบ้านผู้ดีมีเงินแถบยุโรป
"ท่านขอให้คิเรียไปพบที่ร้านกาแฟในฮอร่า*ครับ" อีเนียสเอ่ยชื่อร้านกาเฟนิโอแบบดั้งเดิมของกรีกออกมา ก่อนกล่าวต่อไป "คิเรียอัณญ่าอย่าให้ใครทราบนะครับ แม้แต่คิริโยสจูเลี่ยนก็ตาม"
อนาสเตเซียพยักหน้ารับคำอย่างแปลกใจ อีเนียสบอกวันเวลาที่นัดหมายเสร็จก็เดินอย่างระวังไปเปิดประตูห้องนั่งเล่นและเดินจากไปทำงานตามกิจวัตรของตน
เสียงโทรศัพท์หัวเตียงดังขึ้นปลุกกฤชให้ตื่น
ชายหนุ่มคว้านาฬิกาข้อมือมาดูเวลาก็ตกใจเมื่อพบว่าเป็นเวลาเกือบเที่ยง เขาเอื้อมมือออกไปรับโทรศัพท์
"ฮัลโหล" กฤชกรอกเสียงลงไปอย่างงัวเงีย
"เฮ้ย คริส ยังไม่ตื่นอีกหรือ" เสียงเจอโรมดังมาตามสาย
"เออ โทษว่ะ นี่นายอยู่ไหน" กฤชขอโทษพร้อมกับถามกลับไป
"อยู่บ้าน เพิ่งตื่นเหมือนกัน" เจอโรมสารภาพด้วยเสียงหัวเราะดังลั่น
"เวร แล้วมาหลอกให้ฉันขอโทษนี่นะ" กฤชว่าเข้าให้
"เอาน่า นายลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวเร็ว ฉันจะพาญาติไปเบรกฟาสต์กับนายที่โรงแรม"
"ญาติไหนวะ จู่ ๆ จะพามาไม่มีปี่มีขลุ่ย" กฤชย้อนถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ
"แกจำเธนอสได้รึเปล่า" เจอโรมไม่ตอบแต่ถามกลับ "เธนอส อพอสโธลอส เป็นลูกพี่ลูกน้องฉัน เคยเรียนกับเราอยู่ห้าปี ตอนหลังมันย้ายตามพ่อมันไปอยู่อัลบาเนียไง"
กฤชนิ่งคิด แต่ด้วยความที่ยังง่วงอยู่จึงนึกไม่ออก
"เออ ๆ เอาไงก็เอา ให้ฉันมาคิดตอนนี้ปวดหัว จำไม่ได้หรอก เพิ่งนอนไปเมื่อตอนเช้านี่เอง นายจะมาก็รีบมา ฉันจะไปอาบน้ำ แล้วคงต้องหากาแฟกินสักถ้วยด้วย"
"โอเค ไว้เจอกัน" เสียงเจอโรมพูดแล้ววางสายไป
กฤชวางสายทางฝั่งตัวแล้วบิดขี้เกียจก่อนลุกจากที่นอน พออาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินลงไปนั่งดื่มกาแฟดำคอยเจอโรมกับญาติที่ห้องอาหารของรีสอร์ท
วันนี้ชายหนุ่มแต่งตัวง่าย ๆ ด้วยกางเกงยีนส์สีซีดเนื้อดีราคาแพง กับเสื้อยืดคอกลมสีขาว แขนสั้น อวดรูปร่างที่แม้จะดูผอมเพรียว แต่มีกล้ามเนื้อสวยงามมีเสน่ห์แบบผู้ชาย
กฤชเป็นคนร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง ผิดกับคนไทยทั่วไป เขาไม่รู้จักพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของตัวเองเนื่องจากเป็นเด็กกำพร้า ทราบเพียงว่าเขาเกิดจากแม่วัยรุ่นคนไทยที่อายุยังน้อยมากและไม่พร้อมมีครอบครัว ส่วนบิดาคาดเดาว่าเป็นชาวตะวันตก เนื่องจากผิวพรรณ รูปร่างและหน้าตาของกฤชเองที่ดูผิดไปจากคนไทยทั่วไป และดูเป็นชาวตะวันตกอย่างเด่นชัด
กฤชเคยคิดถึงบุพการีตามเชื้อสายจริงในบางครั้ง เคยสงสัยบ้างว่าพวกเขาเป็นใคร มีรูปร่างหน้าตาแบบไหน และคิดว่าทั้งบิดาและมารดาของเขาน่าจะเป็นคนรูปร่างสูงพอควร จึงทำให้ตัวเขาเองมีรูปร่างสูงกว่าชาวตะวันตกหลายคน อาหารที่เขารับประทานและกีฬาที่ชอบเล่นอยู่เป็นประจำตั้งแต่เด็ก ก็มีส่วนช่วยอย่างมากเช่นกัน
เขานั่งจิบกาแฟคอยล่วงหน้าไปได้เกือบสองถ้วยเจอโรมก็มาถึงพร้อมกับญาติ
เจอโรมใส่เสื้อแขนสั้นคอฮาวายสีขาวกับกางเกงขาสั้นเหนือเข่าสีขาว ส่วนญาติของเขาเป็นชายหนุ่มร่างสูงผอมดูเก้งก้างผิวขาวเหมือนไม่เคยถูกแดด ผมของเขาเป็นสีน้ำตาลเข้มเหมือนเจอโรมและดวงตาสีเขียว ญาติของเจอโรมแต่งตัวคล้ายกฤชคือสวมกางเกงยีนส์ กับเสื้อยืดคอกลมแบบง่าย ๆ ไม่ดูสำรวยเป็นคุณชายอย่างเจอโรม
เมื่อทั้งคู่เดินเข้ามาใกล้กฤชก็ลุกขึ้นยืนต้อนรับ เขาตรงเข้ากอดไหล่เจอโรมและหันมาจับมือทักทายกับญาติของเจอโรมที่ชื่อเธนอส
"สวัสดีครับ เห็นเจอฯ บอกว่าเราเคยเรียนหนังสือด้วยกันตอนเด็กงั้นหรือ" กฤชถาม
"นายจำฉันไม่ได้หรือคริส" ชายผมสีน้ำตาลตาสีเขียวผู้นั้นถามด้วยท่าทางชอบใจ "เมื่อก่อนฉันใส่แว่นหนาเตอะ ชอบอ่านหนังสือเชอร์ล็อค โฮล์มไงล่ะ"
กฤชยืนคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เริ่มนึกเห็นภาพเด็กชายเธนอส เพื่อนจอมเพี้ยนฉายาหนอนหนังสือซึ่งเคยเรียนชั้นเดียวกันในสมัยเป็นนักเรียนประจำ
"ที่ชอบเล่นเป็นนักสืบน่ะหรือ นึกออกแล้ว แล้วนี่เลิกเล่นเป็นเชอร์ล็อค โฮล์มแล้วยัง"
เธนอสยิ้มดวงตาพราวด้วยประกายขบขันกับการจุดไต้ตำตอของกฤช ขณะที่เจอโรมหัวเราะเสียงดัง
"เปล่าเพื่อน เธนอสมันไม่ได้เล่นเป็นนักสืบแล้ว แต่มันเป็นนักสืบจริง ๆ นักสืบเอกชนอย่างเป็นทางการ มีใบอนุญาตพร้อม แถมมีสำนักงานของตัวเองในเอเธนส์ด้วยนะ"
เจอโรมเป็นฝ่ายตอบแทนในขณะที่เธนอสยืนยิ้มแบบมีภูมิและเขินนิด ๆ กับคำโฆษณาของญาติ
"ยินดีด้วยนะเธนอส ฉันดีใจด้วยที่นายทำตามความฝันของตัวเองจนสำเร็จ" กฤชแสดงความยินดี
"ขอบใจคริส" เธนอสตอบ
"ว่าง ๆ นายจะลองใช้บริการมันก็ได้นะ มันดังพอตัวเชียวล่ะ หลายครั้งทางกรมตำรวจในอัลบาเนียก็เรียกใช้บริการมันด้วย ตอนหลังมันย้ายมากรีซ ยังไม่ได้รับงานของทางราชการเท่าไหร่ แต่แค่งานเอกชนนี่มันก็มีงานตลอดแล้ว นี่มาที่ปาโรสนี่ก็มาสืบคดีด้วย ฉันถึงได้เจอมันเลยพามาเจอกับแกไง"
เจอโรมขยายต่อ
"งั้นเชียว คดีอะไรน่ะ ลับหรือเปล่า" กฤชถามพร้อมผายมือเรียกให้เพื่อนลงนั่งที่เก้าอี้ และโบกมือเรียกบริกร
ทั้งสามคุยกันอย่างสนิทสนมได้อย่างรวดเร็วเนื่องจากเคยรู้จักและเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่สมัยเด็กโดยมีเจอโรมเป็นตัวเชื่อม
"ไม่หรอก แค่มาสืบคดียักยอกเงินเท่านั้น แต่จริง ๆ ก่อนหน้าคดีนี้ มีอีกคดีแปลก ๆ ตลก ๆ เข้ามานะ" เธนอสเล่า
"ตลกยังไงหรือ" เจอโรมถาม
เธนอสยิ้มขำนิดหนึ่งก่อนเล่า "ก็มีเจ้าทุกข์กลุ่มหนึ่ง เป็นคนสูงอายุทั้งหมด แล้วมาลงขันกันจ้างนักสืบให้สืบหาคนคู่หนึ่ง ที่เคยไปต้มพวกเขาไว้ตั้งแต่สมัยเมื่อประมาณยี่สิบสองปีก่อน"
เธนอสแจกแจงพลางชี้นิ้วไปบนเมนูอาหารเช้าให้บริกรดูว่าต้องการสั่งอะไร
"แต่นักสืบที่เขาจ้างสืบเนี่ย ยังสืบหาตัวไม่เจอ จนพวกคนในกลุ่มที่ลงขันกันล้มหายตายจากกันไปเกือบหมด ก็ไม่รู้นะว่าเจ้านักสืบคนแรกนี่จะแก่ตายตามไปด้วยหรือเปล่า เอาเป็นว่าเงินลงขันนี่ก็เลยกลายเป็นเหมือนเงินกองทุน ที่คนกลุ่มนี้เขาลงกันไว้ทุกปี ใครที่สืบเรื่องนี้รู้และจัดการสองคนนั่นได้ ก็จะเป็นคนได้เงินนี้ไป โดยที่นักสืบจะได้เงินสามสิบเปอร์เซนต์จากเงินกองทุนนั่น"
"แล้วมันเท่าไหร่หรือ เงินที่ว่านี่" เจอโรมซักต่อ
"ถ้าให้เปรียบเป็นเหรียญยูเอสตอนนี้ บวกดอกเบี้ยเบ็ดเสร็จก็อยู่ที่ประมาณหกเจ็ดแสนดอลลาร์ได้"
"งั้นแกก็จะได้ค่าเหนื่อยตั้งหลักแสนเลยหรือวะ" เจอโรมทึ่ง
"ใช่ คุ้มเหนื่อยเลยล่ะ" เธนอสยิ้ม
"งั้นทำไมไม่รับทำล่ะ" กฤชสงสัย
"มันประหลาดไปน่ะ ผ่านมายี่สิบสองปี จะไปหาตัวเจอได้ยังไง ชื่อเสียงก็ไม่รู้จัก หลักฐานอะไรก็ไม่มี เจ้าทุกข์ก็ตายไปกันหมดแล้ว จะเอาหลักฐานพยานอะไรไปแจ้งตำรวจจับล่ะ"
"ว่าแต่ ที่ว่าโดนต้มนี่ ต้มอะไร ยังไง" สองหนุ่มถามพร้อมกันอย่างใคร่รู้
"มุกเก่าน่ะยี่สิบสองปีก่อน ก็จะมุกไม่ค่อยเด็ดเท่าไหร่" เธนอสว่า
"ก็ที่ว่าไม่เด็ดน่ะ เป็นไงล่ะ" เจอโรมยืนกรานอยากรู้
"ก็ประมาณว่าเด็กสาววัยรุ่นทำเป็นถูกแฟนเก่า ตามรังควาญ ทุบตี น่าสงสาร แล้วก็ซมซานมาเปิดโอกาสให้ชายสูงวัยขาดความอบอุ่น ที่เริ่มรู้สึกตัวเองไม่ค่อยมีค่า ลูกโตจนไม่สนใจพ่อ เมียก็เบื่อเอาแต่ยุ่งเรื่องไกลตัว ได้เป็นพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยให้หนีจากแฟนมือเท้าหนัก เข้าใจว่าพวกนี้จะเลือกเหยื่อแต่เฉพาะรุ่นลุง ประมาณห้าหกสิบอยู่กับเมียมีลูกจนเซ็ง ๆ กันแล้ว อยากเป็นฮีโร่ในชีวิตสาวสวยแปลกหน้า วัยละอ่อน หวังได้แอ้มประมาณนั้น" เธนอสเล่า
"แล้วได้แอ้มรึเปล่าล่ะ" กฤชสงสัย
"แล้วแต่ ได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่ร้อยทั้งร้อยจะบอกว่าได้ กลัวเสียฟอร์ม" เธนอสเล่าพร้อมยิ้มขำ
"แต่ที่ได้แน่ ๆ คือได้ถ่ายรูป อัดวีดีโอ ภาพอนาจารทั้งหลาย เก็บไว้ แบล็คเมล" เธนอสเฉลย "พวกนี้โดนเรียกกันไปเป็นแสน ขู่ว่าจะเอารูปเอาวีดีโอไปเผยแพร่บ้าง ส่งไปให้ลูกเมียดูบ้าง ต้องเอาเงินมาจ่ายถึงจะได้ฟิล์มต้นฉบับคืน"
เธนอสหยุดพักจิบกาแฟ ก่อนจะเล่าต่อ
"ไม่ใช่แค่เหยื่อเป็นผู้ชายนะ ผู้หญิงก็มี ก็ไอ้ผู้ชายที่แสดงบทเป็นแฟนเก่านั่นล่ะ มันรูปหล่อ แถมอายุน้อย แกล้งทำเป็นเด็กหนุ่มซื่อ ๆ ทำทีมาเอาอกเอาใจพวกผู้หญิงสูงอายุ ที่ถูกสามีหมางเมินเหมือนกัน พอใกล้ชิดมาก ๆ ก็ตามกันไปบ้าน แอบใส่ยาบ้าง ไม่ต้องใส่บ้าง วันรุ่งขึ้นก็มีภาพถ่ายส่งมาให้ถึงบ้าน เรียกร้องค่าไถ่ฟิล์มกับวีดีโอ"
"เฮ่ย! อุบาทว์จะตาย ขำตรงไหนวะ" เจอโรมถามขึ้นอีก
"มันขำตรงที่ ไอ้เรื่องโดนต้มเนี่ยมันตั้งแต่เมื่อยี่สิบสองปีก่อน แล้วพวกคนที่เป็นเหยื่อก็ตายกันไปหมดแล้ว เหลือคนสุดท้ายที่ยังมีชีวิตอยู่ ซึ่งก็เท่ากับเป็นคนได้เงินกองทุนนี่ไปจัดการดูแลภารกิจตามล่านี่ต่อ ตาแก่คนที่เหลืออยู่แกคงยังไม่หายแค้น เหมือนว่านอนตายตาไม่หลับ พอภารกิจไม่ลุล่วง คือมีเค้าได้ตายก่อนแน่ เลยทำพินัยกรรมไว้ ให้ลูกสืบหาต่อ ใครหาเจอ จับคนคู่นี้ส่งตำรวจ หรือเอาคืนได้ ก็จะได้เงินกองทุนนี้ไป"
"แล้วถ้าหาตัวเจอ จะมีหลักฐานอะไรไปจับได้ล่ะ" เจอโรมสงสัย
"ก็นี่ไง ฉันถึงลังเลที่จะทำน่ะ เพราะหลักฐานอะไรก็ไม่มี เหยื่อแต่ละรายก็ทำลายหลักฐานต่าง ๆ ไปหมดแล้ว เพราะอาย"
"ก็เท่ากับเจอไปก็ทำอะไรตามกฏหมายไม่ได้งั้นหรือ" กฤชเป็นฝ่ายถาม
"ทางคนจ้างเขาคิดว่าน่าจะใช้คำให้การที่ตรงกันของเหยื่อซึ่งลงเป็นบันทึกเก็บไว้ได้มั้ง"
"เฮ่ย! แล้วแบบนั้นมันจะใช้ได้จริงหรือ" เจอโรมแย้ง
"ยากว่ะ เจ้าทุกข์ล้มหายตายจากไปหมดแล้วแบบนี้ ถ้าเอาบันทึกมาอ่าน ก็ไม่ใช่บันทึกที่แจ้งความกับตำรวจ มันก็ยังหลวมอยู่ดี ศาลเขาต้องมองว่าใคร ๆ ก็ทำได้ จะพาลกลายเป็นคดีปรักปรำกันไปซะอีก" เธนอสรับ
"แล้วทำอีท่าไหนเหยื่อพวกนี้ถึงมารู้จักกันได้" กฤชถามด้วยรู้สึกว่ามันช่างบังเอิญจนเกินไป
"ก็นี่ไง ฉันก็สงสัยเหมือนนาย เลยถามไปเหมือนกัน" เธนอสตอบ "ปรากฏว่าเหยื่อทั้งหมดเป็นสมาชิกในคลับเดียวกัน ประมาณคลับส่วนตัวพวกไฮโซในรัสเซียนี่ล่ะ ตอนโดนต้ม ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครกล้าบอกใคร เก็บเงียบ เรื่องมาแดงก็ตรงที่มีคนหนึ่ง ไม่ได้รวยจริง คือเคยรวย แต่หมดตัว ล้มละลาย ไม่มีเงินจ่ายตามที่ถูกขู่กรรโชก คิดมากไม่รู้จะทำยังไง เลยตัดสินใจโดดตึกตาย ทิ้งเงินประกันชีวิตให้ลูกให้เมีย"
เธนอสหยุดเล่านิดหนึ่งเพื่อเรียกความสนใจของผู้ฟัง
"ไอ้พวกเลวนี่ยังไม่พอใจ ยังกล้าเอารูปกับเทปไปขู่ลูกเมียเขาต่ออีก ยัยเมียที่เป็นหม้ายไม่รู้จะทำยังไง เลยหันไปปรึกษาเพื่อนสนิทที่อยู่ในคลับนั่น ซึ่งก็บังเอิญเป็นเหยื่อคนหนึ่งเหมือนกัน คุยกันไปคุยกันมา เรื่องเลยแดง"
"แล้วไงต่อ" เจอโรมอยากรู้
"พวกนี้ถึงยอมตกลงมาจับกลุ่มกันแบบเฉพาะกิจ มีเฉพาะพวกที่เคยเป็นเหยื่อขู่กรรโชกเหมือนกัน ตั้งเป็นกองทุนนำจับอย่างที่บอกมานี่ล่ะ"
"เรื่องนี้เกิดในรัสเซียหรือ" เจอโรมถามอีก
"ก็รัสเซียแล้วก็พวกประเทศที่เคยเป็นประเทศสหภาพโซเวียต แต่ปัจจุบันแตกแยกออกมาเป็นประเทศเล็ก ๆ แล้วนั่นล่ะ เขาจะมีกลุ่มคนมีเงินส่วนน้อยของประเทศ ก็ยังคงมีชมรมส่วนตัว สำเริงสำราญกันแต่เฉพาะวงของตัว พวกนี้มีหน้ามีตาในสังคม แต่ละคนเลยอายไม่มีใครกล้าปริปากตอนแรก ถึงตอนหลังคุยกันก็คุยกันเอง เป็นความลับเฉพาะกลุ่ม"
"สรุปแล้วหาตัวเจอก็ทำอะไรตามกฎหมายไม่ได้สักอย่าง หลักฐานไม่มี เจ้าทุกข์ตายไปหมดแล้ว งั้นจะทำยังไงล่ะ" กฤชไม่เข้าใจ
"ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ถึงได้ยังไม่รับปากว่าจะช่วยหาให้น่ะสิ กลัวว่าจะกลายเป็นสืบหาตัวเพื่อฆ่าชำระแค้นหรืออะไรทำนองนั้น คิดงี้เลยไม่อยากยุ่ง ไม่อยากไปพัวพันคดีแปลก ๆ แบบนี้"
"แล้วเงินกองทุนจะทำยังไง ถ้าจัดการไม่ได้ตามที่พินัยกรรมบังคับ" เจอโรมซัก
"เห็นว่าจะถูกโอนเข้ามูลนิธิช่วยเหลืออะไรสักอย่างในประเทศทางแถบนั้นล่ะ" เธนอสบอก
"งั้นก็ดีแล้วนี่ที่นายไม่รับทำ ทายาทนั่นมีเงินอยู่แล้วหรือเปล่า ถ้ามีอยู่แล้วเงินก้อนนี้เอาไปให้คนที่เขาลำบากมันก็สมควรแล้ว" เจอโรมพูดขึ้น
"ก็นั่นน่ะสิ ถึงบอกว่ามันเป็นคดีขำ ๆ น่ะ" เธนอสเออออเห็นด้วย
"แล้วนี่นายจะกลับเอเธนส์เมื่อไหร่" เจอโรมเปลี่ยนเรื่องหันมาถามกฤช
"อีกสองสามวัน ทำไมหรือ"
"ว่าจะชวนไปปีนเขาหน่อย เมาท์ซาส ที่นักซอสน่ะ ไม่ได้ไปนานแล้ว" เจอโรมชวนพลางหันมาพูดกับเธนอส "นายไปด้วยนะเธนอส ไปสูดอากาศ เรียกเหงื่อหน่อย ตัวผอมแห้งผิวซีดแบบนี้ ดูไม่ได้เลยว่ะ"
เธนอสเบะปาก
"ก็อยากไปสำรวจตามเกาะอยู่หรอกนะ ไหน ๆ ก็มาแล้ว เพราะวัน ๆ ฉันได้แต่ทำงานไม่ได้ไปชื่นชมธรรมชาติสักเท่าไหร่" เขาว่า "แต่กลัวว่าพรุ่งนี้เช้าจะลุกไม่ไหวน่ะสิ"
"ทำไมล่ะ" เจอโรมสงสัย
"ก็วันนี้จะเล่นเรือใบกันไม่ใช่หรือ ฉันกลัวจะเหนื่อยเพลีย จนพรุ่งนี้ไม่มีแรงตื่น ลุกไปปีนเขากับนายต่อไม่ไหว" เธนอสอธิบาย
"พวกนายไปกันเถอะ ฉันต้องขอผ่าน พรุ่งนี้ทนายอาคิโรสนัดเปิดพินัยกรรม" กฤชพูดขึ้น
เจอโรมทำหน้างง "พินัยกรรมของคิโรส คิริยาคอสน่ะหรือ ทำไมถึงมีชื่อนายเข้าไปฟังด้วยล่ะ"
"ไม่รู้เหมือนกัน ต้องรอฟังพรุ่งนี้" กฤชว่าพลางหันมาทางเธนอสเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้
"ว่าแต่เธนอส นายมีนามบัตรหรือเปล่า เผื่อฉันมีเรื่องต้องใช้นักสืบจะได้เรียกหาได้"
"มีสิ นึกว่าจะไม่ขอซะแล้ว"
เธนอสพูดพลางล้วงกระเป๋าเพื่อหยิบนามบัตรซึ่งอยู่ในกระเป๋าสตางค์ออกมา อะไรบางอย่างร่วงจากกระเป๋าลงบนพื้น กฤชเห็นว่าใกล้ตัว จึงก้มลงช่วยเก็บ และอดไม่ได้ที่จะพลิกดู
ชายหนุ่มมองภาพที่ถืออยู่อย่างงุนงง เขาเงยหน้าขึ้นมองเธนอสพลางถาม
"นี่รูปใครน่ะ ทำไมนายถึงพกติดกระเป๋า"
"นี่หรือ" เธนอสยื่นมือจะรับรูปคืนแต่กฤชยังไม่ยอมส่งให้
"ก็รูปที่พวกเหยื่ออาวุโสกลุ่มนั้นช่วยกันบรรยายให้นักวาดภาพอาชญากรที่จ้างมาฟังน่ะ เขาก็วาดภาพออกมาได้ตามนี้ แต่เป็นภาพเมื่อยี่สิบสองปีก่อนโน่นนะ ฉันเห็นมีอยู่เลยให้ผู้ช่วยสแกนใส่คอมพิวเตอร์ ย่อขนาดแล้วพิมพ์ออกมาเป็นภาพเล็กสำหรับพกพาน่ะ"
"อ้าว! ไหนว่าจะไม่ทำคดีนี้แล้วพกรูปไว้ทำไม" เจอโรมถามขึ้นอย่างสงสัย
"ไม่รู้สิ เผื่อ ๆ มั้ง เป็นนิสัยติดตัวของนักสืบน่ะ แก้ไม่หาย ถ้ามีปมก็ต้องเก็บไว้คิดก่อน เผื่อ ๆ " เธนอสตอบง่าย ๆ  พลางพูดต่อเมื่อเห็นกฤชยังจ้องภาพนั้นไม่เลิก
"ไม่ได้มีแค่รูปเดียวนะ มีสองรูป ที่นายถืออยู่นั่นรูปผู้ชาย อีกรูปนี่เป็นรูปผู้หญิง"
เธนอสล้วงกระเป๋าหยิบรูปอีกใบยื่นออกมาให้ดู
กฤชตาค้าง รู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก ขณะที่กำลังตะลึงมองเจอโรมก็แย่งคว้ารูปวาดผู้ชายในมือเขาไปพิจารณาดูบ้าง หลังจากที่ดูภาพผู้หญิงผ่าน ๆ ไปแบบไม่ได้สนใจอะไร
"เฮ้ย! คริส" เจอโรมเรียกขึ้นพลางทำหน้านิ่วคิ้วขมวด "หน้าตาแบบนี้นี่คล้ายสามีญาติสุดเลิฟนายหรือเปล่า"
กฤชหน้าแดงขึ้นเล็กน้อยกับคำแหย่ของเพื่อน เขาแย่งเอาภาพกลับมาถือไว้ พิจารณาคนในภาพนั้นซึ่งเป็นภาพที่วาดขึ้นจากคำบอกเล่าเมื่อยี่สิบสองปีก่อน
เจอโรมมองเห็นเหมือนที่เขาเห็นในครั้งแรก ไม่ว่าจะเป็นรูปหน้า ดวงตา คิ้ว จมูก ริมฝีปากของคนในภาพนั้น คล้ายนิโคลาโยส วาลลาซมาก หากแต่อ่อนวัยกว่า และดูใบหน้าหล่อจนเกือบเป็นสวยมากกว่าตอนปัจจุบัน เนื่องจากผู้ชายในรูปดูเป็นหนุ่มวัยรุ่นอายุน่าจะราวสิบเจ็ดสิบแปดเท่านั้น
เขาวางรูปนั้นลงเลี่ยงไม่ตอบคำถามเจอโรม พลางหยิบภาพผู้หญิงกลับมาพิจารณาดูให้แน่ชัดอีกครั้ง เขาอยากจะคิดว่าเขาตาฝาด หรือเข้าใจอะไรผิดไป ชายหนุ่มตัวชาไปหมด ความงุนงงสงสัยมากมายก่อตัวขึ้นในหัวสมองพร้อมด้วยคำถามอีกร้อยแปด
ภาพที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้าแทบจะไม่ผิดเพี้ยนไปจากลีย่า ซิออนดิส คิริยาคอส เมื่อสมัยยังสาว ซึ่งเขาได้รู้จักหล่อน ตั้งแต่ตอนที่ยังเป็นเพียงลีย่า ซิออนดิส พี่เลี้ยงของอนาสเตเซียเมื่อสิบห้าปีก่อนอย่างไม่ผิดเพี้ยน
*ฮอร่า เป็นคำเรียกเมืองหรือหมู่บ้านหลักและสำคัญของเกาะ คล้ายเมืองหลวงของเกาะ


## บทที่ 8 เจ้าแคสซี่แห่งเกาะนักซอส 1

by Harmonica
กฤชจ้องมองรูปนิ่งๆ อยู่พักหนึ่งก็รวบภาพทั้งสองใบถือเก็บไว้ในมือ สายตาจับจ้องเธนอสอย่างเป็นงานเป็นการ
"ฉันขอซื้อต่อได้ไหมเพื่อนสองภาพนี้" กฤชพูดขึ้น "นายลืมพวกรัสเซียนั่นไปเถอะ ไหน ๆ นายก็ไม่ได้คิดจะทำคดีให้เขาแล้ว และพวกนั้นก็ไม่มีหลักฐานหรือพยานที่จะไปทำอะไรต่อได้ ฉันจะจ้างนายต่อเอง"
เธนอสมองสบดวงตาคมที่ฉายแววจริงจังของกฤชอย่างแปลกใจ พลางหันกลับไปมองหน้าเจอโรมแบบไม่เข้าใจว่ากฤชเกิดเพี้ยนอะไรขึ้นมา
"ทำไมวะ คริส มีอะไรหรือ" เจอโรมถามแทนญาติ
กฤชนิ่ง เหลือบมองภาพในมืออีกครั้งแล้วจึงพูดขึ้น
"นายบอกเองไม่ใช่หรือว่าคนในภาพหน้าเหมือนนายวาลลาซ"
"ใช่ … แต่" เจอโรมรับ ทำท่าครุ่นคิดอย่างงุนงง "ตกลงนี่ใช่หมอนั่นจริง ๆ หรือ"
เพื่อนของเขาร้องขึ้นมาอย่างตกอกตกใจ กฤชส่งสายตาปรามเพื่อนให้เลิกเอะอะ
"อย่าเอะอะไป เจอฯ" เขาพูดกับเจอโรม แล้วหันไปพูดกับเธนอส "คืองี้นะ นายสองคน"
"นี่ไม่ใช่แต่เพียงว่าอาจเป็นภาพของนิโคลาโยส สามีของอนาสเตเซีย ซึ่งเป็นญาติกับฉันเท่านั้น" กฤชอธิบาย "แต่ผู้หญิงในภาพนี้ หน้าตาเหมือนแม่เลี้ยงของอนาสเตเซียซึ่งหายตัวไป และถ้านับญาติกันเขาก็ถือเป็นอาสะใภ้ฉัน"
กฤชหยุดมองหน้าเพื่อนทั้งสองด้วยสายตาจริงจังอีกครั้งก่อนจะพูดต่อ
"นายคงรู้กันอยู่แล้วว่าตระกูลคิริยาคอสเป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงและมีหน้ามีตาทางสังคม ถ้าปล่อยให้เรื่องอื้อฉาวซึ่งยังพิสูจน์ไม่ได้แบบนี้หลุดออกไป ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ ก็ย่อมไม่ส่งผลดีต่อครอบครัวและผู้เกี่ยวข้อง ที่สำคัญคือความเชื่อถือของผู้ถือหุ้นในบริษัท"
กฤชอธิบายยาว "ตอนนี้แค่ข่าวการเสียชีวิตอย่างกระทันหันของอาคิโรสก็สร้างความระส่ำระสายให้กับธุรกิจของตระกูลคิริยาคอสอยู่พอสมควรแล้ว เพราะยังไม่มีการสรุปออกมาว่าใครจะมานั่งเป็นประธานแทนท่าน โชคดีที่บริษัทมีบอร์ดผู้บริหารที่เข้มแข็งอยู่ จนธุรกิจเกือบจะสามารถดำเนินอยู่ได้ด้วยตัวเอง แต่หากมีเรื่องเสื่อมเสียเข้ามา มันจะมีผลต่อสถานะของอนาสเตเซีย ซึ่งเป็นว่าที่ประธานบริษัทแทนคุณพ่อของเธอ"
"ได้ไหมเธนอส ฉันขอร้องนายล่ะ เก็บเรื่องพวกนี้ให้รู้กันแค่เราสามคน แค่ชั่วระยะหนึ่งเท่านั้น ถ้าภาพนี้ใช่นายวาลลาซกับลีย่าจริง ฉันก็อยากหาทางจัดการแบบที่ส่งผลเสียต่อตระกูลและธุรกิจของคิริยาคอสให้น้อยที่สุด"
เธนอสพูดไม่ออกไปครู่ ขณะที่เจอโรมนั่งอ้าปากหวออย่างตกใจ หลังจากนิ่งคิดอยู่พักหนึ่งเธนอสก็พยักหน้า
"ก็ได้ ฉันเข้าใจปัญหาของญาตินาย แม้จะไม่เข้าใจนักว่ามันเกี่ยวอะไรกับนาย"
"ขอบใจมาก ฉันจะเซ็นเช็คให้นายเลย" กฤชพูดไม่สนใจคำเหน็บแนม พลางล้วงหยิบสมุดเช็คจากกระเป๋า
สมุดเช็คของกฤชนั้นทางธนาคารสั่งพิมพ์ขึ้นสำหรับเขาโดยเฉพาะ บนเช็คทุกใบมีพิมพ์ชื่อของเขาอยู่แล้วโดยไม่ต้องเขียนชื่อตัวเองและรายละเอียดอะไรให้ยุ่งยาก เพียงแต่ใส่จำนวนเงิน และเซ็นชื่อกำกับก็ใช้ได้ ที่สำคัญมันเป็นเช็คเงินสด ที่สามารถขึ้นเงินได้เลยโดยไม่ต้องรอการนำเงินเข้าเช็คก่อน
ชายหนุ่มเซ็นชื่อโดยไม่ใส่ตัวเลขในเช็คใบนั้น แล้วยื่นให้เธนอส
"นี่นายสั่งจ่ายเช็คเปล่าให้ฉันเลยหรือ" เธนอสตกใจ ส่วนเจอโรมนั่งตาโตทำหน้าล้อเลียน
กฤชไม่รู้ว่าเผลอแสดงความห่วงใยลึกซึ้งในตัวอนาสเตเซียหญิงสาวที่เขาชอบอ้างว่าเป็นเพียงญาติออกมาให้เจอโรมเห็นอีกเป็นครั้งที่สอง
เขาพยักหน้าแทนคำตอบให้กับเธนอส โดยไม่สนใจสีหน้าล้อเลียนของเจอโรม
"ใช่ นายใส่ตัวเลขที่เหมาะสมได้เลย นี่ไม่ใช่แค่ค่ารูปสองใบนี่ กับค่าสินน้ำใจที่ขอให้นายลืมพวกรัสเซียนั่น แต่เป็นค่าจ้างล่วงหน้าด้วย เพราะฉันมีงานต้องการให้นายทำ" กฤชพูด
"ว่ามาสิ เกิดมายังไม่เคยได้เลย เช็คเปล่าจากลูกชายบุญธรรมของตระกูลอนาโตลาคิสแบบนี้ ให้ทำอะไรก็จะรีบทำเลยเพื่อน"
"ขอบใจ นายช่วยสืบประวัติสองคนนี้ให้ฉันหน่อย ขออย่างละเอียดเลยนะ และฉันอยากได้อะไรที่มีหลักฐานที่เป็นรูปธรรม แต่ถ้าไม่มี แต่มีเรื่องอะไรที่ได้ยินใครพูดมาก็ขอให้เก็บเป็นข้อมูลเพื่อแจ้งให้ฉันรู้ในรายงานทั้งหมด เก็บชื่อและที่อยู่ที่ติดต่อได้ของแหล่งข่าวนายไว้ด้วย อย่าให้ตกหล่น"
คราวนี้ทั้งเธนอสและเจอโรมมองหน้ากฤชอย่างสงสัยหนักกว่าเก่า
"ทำไมล่ะ"
"ถ้าเป็นพวกนายจะไม่อยากรู้หรือ ว่าหากเรื่องตลกทั้งหมดที่พูดมานั่นมีมูล และเกี่ยวข้องกับสองคนนั่นจริง แล้วสองคนนี้เข้ามาเกี่ยวข้องอะไรในตระกูลคิริยาคอส มีจุดประสงค์อะไร และซุกซ่อนแผนการณ์อะไรไว้อีกบ้าง" กฤชย้อนถาม
เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวสีขาวขนาดหกที่นั่ง ถูกขับเคลื่อนออกมาจากโรงจอดซึ่งตั้งอยู่ห่างจากตัวบ้านใหญ่ไปทางตะวันตกประมาณสองกิโลเมตร
อิสวาน วิศวกรหนุ่มกระโดดลงจากเครื่องตรงตำแหน่งคนขับลงมาสมทบกับกลุ่มของอนาสเตเซีย หลังจากนำเครื่องออกมาจอดตรงลานโล่งด้านนอก
ชายหนุ่มแอบมองนายสาวอย่างทึ่งปนเสียดาย
อนาสเตเซียในวันนี้สวมชุดสีขาวทั้งชุด เริ่มจากกางเกงห้าส่วนสีขาวตัดเข้ารูปกระชับเรียวขาที่ทั้งยาวและเพรียว เสื้อเชิ้ตแขนสี่ส่วนเข้ารูปสีขาวอวดช่วงแขนที่ยาวเรียวและรูปร่างที่เต็มไปด้วยสัดส่วนสวยงามผิดจากนางแบบหุ่นบางจนเรียบแบนส่วนใหญ่ เธอสวมแว่นกันแดดสีขาว กระเป๋าสะพายหนังพิมพ์โลโก้ลายจางสีน้ำเงินเทาซีด ๆ คล้ายสียีนส์ และรองเท้าหนังลำลองสีเดียวกันแบบไม่มีส้น
ผมสีทองอ่อนถักเป็นเปียเดี่ยวหนาถูกคลุมไว้ด้วยผ้าคลุมศีรษะสีขาวลวดลายจางๆ สีน้ำเงินตัดกับสีเงินรับกับกระเป๋าสะพาย ชุดสีขาวแบบเรียบธรรมดา แต่ด้วยเนื้อผ้าและการตัดเย็บอย่างดีราคาแพง เมื่อมาอยู่บนตัวผู้ใส่ที่มีรูปร่างสวยสมบูรณ์แบบอยู่เล้ว จึงส่งให้ร่างนั้นยิ่งดูสูงเพรียวสง่า และเย้ายวนชวนมอง
เธอเป็นคนมีอะไรดีในตัวหลายอย่าง นอกจากรูปร่างสูงสง่าตามธรรมชาติโดยไม่จำเป็นต้องพึ่งรองเท้าส้นสูงหรือส้นตึกอย่างที่ผู้หญิงส่วนใหญ่นิยมกัน เธอยังเป็นคนมีความสามารถรอบด้านอย่างที่พวกราชนิกูลในยุโรปมักจะมี เธอขี่ม้า ยิงปืน ปีนหน้าผา ฟันดาบ และรำกระบอง พูดได้ทั้งภาษากรีก อังกฤษ และฝรั่งเศส นอกจากนี้เธอยังขับได้ทั้งรถ มอเตอร์ไซด์ เรือ เฮลิคอปเตอร์ เครื่องบินน้ำและเครื่องบินขนาดเล็ก
น่าเสียดายที่เธอเป็นคนเครียดขรึม เก็บตัว จนเหมือนจืดชืด และไม่สังคมกับใคร บุคลิกที่เรียบเฉยจนชวนขยาดของเธอ แม้จะดูน่าเกรงขาม แต่ก็ทำให้เธอขาดเสน่ห์ เข้าไม่ถึง และดูหมดความน่าสนใจไปอย่างน่าเสียดาย
บางครั้งเวลาอิสวานมองอนาสเตเซีย เขารู้สึกเหมือนตัวเองมองดูรูปแกะสลักหินอ่อนสีขาวเนื้อดี ที่ประติมากรแกะสลักไว้อย่างสวยงามสมบูรณ์แบบ แต่ไม่ว่าปฏิมากรณ์ผู้นั้นจะสรรสร้างเธอไว้ได้สวยน่าพิสมัยและเย้ายวนใจเพียงใด เธอก็ยังเป็นเพียงรูปแกะสลักหินอ่อนที่เย็นชืดยู่ดี ขาดชีวิตและไร้อารมณ์ และมีอยู่หลายครั้งที่ความเรียบเฉยของเธอ ถึงกับทำให้เขารู้สึกเย็นเยือก เหมือนมองดูรูปแกะสลักจากน้ำแข็งเลยทีเดียว
ตลอดระยะเวลาหกปีที่อิสวานทำงานกับอนาสเตเซียที่บ้านหลังนี้ เขาแทบไม่เคยเห็นรอยยิ้มของเธอเลย และที่สำคัญ เขามีโอกาสพูดกับเธอไม่เกินสิบครั้ง และทุกครั้งจะเป็นเรื่องงาน คิดแล้วก็น่าเห็นใจนิโคลาโยสสามีของเธอ ผู้ที่ชื่นชอบความท้าทายและแสงสียามราตรี ไม่น่าแปลกที่เขาต้องแอบไปควงสาวสวยมีชีวิตชีวามีเสน่ห์เย้ายวนนอกบ้านอยู่เสมอ ทั้งที่ผู้หญิงส่วนใหญ่ที่เขาควง ไม่มีใครที่สวยปานเทพธิดาจำแลง และดูน่าปรารถนาใกล้เคียงกับภรรยาของเขาเลย
ก็น่าอยู่หรอก ความสง่างามสูงส่งจนน่าเกรงขาม และความสงบนิ่งเยือกเย็นของอนาสเตเซีย ทำให้คนอยู่ใกล้แม้จะลุ่มหลงในรูปลักษณ์ของเธอ ก็อดรู้สึกต่ำต้อย และขยาดหวาดหวั่นไม่ได้ และจะมีผู้ชายมีเลือดเนื้อสักกี่คนที่จะทนอยู่กับเมียที่เครียดขรึมราวกับแม่ชี แถมยังเยือกเย็นเป็นภูเขาน้ำแข็งแบบนี้ไหว ต่อให้งามดุจนางฟ้าจำแลงแบบอนาสเตเซียก็เถอะ
อนาสเตเซียพยักหน้าขอบใจอิสวานหลังจากที่เขาเอาเครื่องมาจอดให้เธอโดยไม่ได้ยิ้มและพูดอะไรอย่างที่เขาคิดเดาไว้แต่แรก คำพูดแต่ละคำจากปากเธอคงแพงยิ่งกว่าทองคำเสียอีก ชายหนุ่มแอบค่อนขอดในใจ หญิงสาวหันไปพยักหน้าให้ซอนญ่านิดหนึ่งก่อนจะเดินขึ้นไปนั่งประจำที่นั่งคนขับทางด้านซ้ายตรงส่วนหน้าของเครื่อง
ซอนญ่ารีบอุ้มจูเลียนตามขึ้นไปนั่งทางด้านหลัง โดยมีอิสวานช่วยอุ้มเจ้าดิโน่ เวสตี้สีขาวตัวน้อยขึ้นนั่งทางด้านหลังด้วย อนาสเตเซียหันมาพยักหน้าให้อิสวานปิดประตู หลังจากที่ทุกคนขึ้นนั่งเรียบร้อยแล้ว เธอชอบขับเครื่องบิน รถ เรือ มอเตอร์ไซด์ และเฮลิคอปเตอร์เอง จึงไม่ต้องใช้บริการของอิสวาน
เขาอดคิดไม่ได้ว่า หรือเธอเบี่ยงเบนแรงขับตามธรรมชาติทางเพศของเธอ มาระบายออกกับการได้ควบคุมยานพาหนะที่ต้องใช้ความเร็วและความท้าทายพวกนี้กันนะ เพราะสิ่งเหล่านี้ดูไม่เข้ากับบุคลิกที่นิ่งเฉยเยือกเย็นของเธอเลยสักนิด
ชายหนุ่มปิดประตูทั้งสี่ด้าน แล้วก็ยืนถอยห่างออกมาให้พ้นระยะของใบพัดเครื่อง
อนาสเตเซียบังคับเครื่องขึ้นในแนวตั้งฉาก ใบพัดหมุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ พาให้เฮลิค็อปเตอร์ขึ้นพ้นสนามหญ้ากว้างใหญ่ของเขตบ้าน และลอยลำอยู่เหนือผืนหญ้าที่อุดมด้วยต้นไม้ปลูกไว้จนร่มครึ้ม ทาบกับทะเลสีน้ำเงินเบื้องล่าง เธอค่อย ๆ หักหัวเครื่องออกเพื่อมุ่งไปทางทิศตะวันออกสู่เกาะนักซอส
นักซอสนั้นอยู่ทางฝั่งตะวันออกไม่ไกลจากปาโรสสักเท่าไหร่ ห่างกันเพียงชั่วระยะทะเลกั้นขวางไม่ถึงสิบสามกิโลเมตร
อนาสเตเซียบินต่ำเพื่อให้จูเลี่ยนและเจ้าดิโน่ได้เพลิดเพลินกับวิวทิวทัศน์ของทะเลและเกาะได้อย่างใกล้ชิด
ในความคิดของอนาสเตเซีย เธอรู้สึกว่านักซอสนั้นมีรูปร่างคล้ายหัวใจที่บิดเบี้ยว หากมองจากมุมสูงบนท้องฟ้า เกาะนี้เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในเขตคลิคลาเดส และเป็นเกาะในตำนานกรีกโบราณที่เชื่อกันว่าเป็นสถานที่ซึ่งธีซุส*ทอดทิ้งนางอริแอดเน่*เอาไว้
เกาะนักซอสกับปาโรสนั้นเหมือนกันตรงที่ต่างก็อุดมสมบูรณ์ด้วยพืชพรรณโดยเฉพาะต้นมะกอก ต้นส้ม มะนาวและไร่องุ่น หากแต่ปาโรสนั้นเล็กกว่า และมีขนาดใหญ่เป็นเพียงอันดับสามของเกาะในเขตคลิคลาเดสทั้งหมด ที่สำคัญปาโรสนั้นมีชื่อเสียงอย่างมากในเรื่องของเหมืองหินอ่อนสีขาวที่สวยงามมีราคาไม่แพ้หินอ่อนจากอิตาลี ทำให้หินอ่อนกลายเป็นอุตสาหกรรมหลักของปาโรสมาช้านาน แม้ว่าทุกวันนี้ปาโรสจะยังรักษาสภาพชีวิตของหมู่บ้านตามเนินเขา ไร่องุ่น และไร่มะกอกไว้อยู่บ้างก็ตาม แต่ก็ไม่ใช่อุตสาหกรรมหลักของเกาะเท่ากับการส่งออกหินอ่อน
ส่วนเกาะนักซอสนั้นยังคงเต็มไปด้วยพื้นที่สีเขียวของไม้ทรงพุ่ม ทั้งพุ่มเตี้ยจนถึงพุ่มสูงอย่างต้นมะกอก ส้ม มะนาว และพวกกล้วยไม้ นอกจากนี้ยังมีพืชผลทางการเกษตรทั้งไร่องุ่นและไร่มะกอก มีหมู่บ้านตามเชิงเขาที่ยังอนุรักษ์สภาพไว้ให้เหมือนก่อน ตามชายทะเลก็เต็มไปด้วยหมู่บ้านชาวประมง แม้ทุกวันนี้หลายหาดจะแปรเปลี่ยนสภาพเป็นแหล่งท่องเที่ยวและที่พักของนักท่องเที่ยวไปมากแล้วก็ตาม
เมื่อเฮลิคอปเตอร์บินอยู่เหนือบริเวณตอนใต้ของเกาะ ภาพของเทือกเขาใหญ่ชื่อว่าเมาท์ซาส ซึ่งเป็นเขาที่สูงที่สุดในเขตคลิคลาเดสก็แลดูตระหง่านง้ำอยู่ทางด้านซ้ายของเครื่อง
จูเลียนตื่นเต้นกับวิวสองข้างทางที่เห็นอย่างมากซึ่งด้านหนึ่งเป็นภูเขาสีเขียวทะมึนตั้งตระหง่าน ส่วนอีกด้านเป็นทะเลสีฟ้าสวย น่าเสียดายที่เธอขับเฮลิคอปเตอร์เองจึงไม่อาจร่วมวงความตื่นเต้นดีใจของจูเลียนได้มากนัก เนื่องจากเด็กชายนั่งอยู่ด้านหลัง และคุยกันลำบาก
ด้านใต้ของเกาะนักซอสค่อนข้างเงียบ มีแหล่งท่องเที่ยวพลุกพล่านเพียงไม่กี่แห่ง และเป็นย่านอยู่อาศัยของคนพื้นเมืองตามแนวเขา ปลูกไร่องุ่น ไร่มะกอก และไร่ส้ม รวมถึงเพาะพันธุ์กล้วยไม้
หญิงสาวค่อย ๆ ลดเพดานบินและลงจอดบนพื้นที่โล่งกว้างภายในไร่มะกอกตรงเชิงเขา ซึ่งเป็นผืนที่ดินในครอบครองของตาเฒ่าฟาริส คาคาราสและนาเดียภรรยาของเขา
ตาเฒ่าฟาริสและนาเดียออกมายืนโบกมือคอยอยู่ตรงหน้าบ้าน อนาสเตเซียเลือกลงจอดบริเวณลานโล่งห่างจากรัศมีของตัวบ้านมาค่อนข้างไกล เมื่อใบพัดชะลอลงจนเกือบนิ่งสนิทฟาริสก็ขับรถจี๊ปเข้ามารับ
อนาสเตเซียโผเข้าสู่อ้อมกอดของฟาริสอย่างยินดี ฟาริสตบหลังเธอเบา ๆ ก่อนจะหันมาคว้าตัวจูเลียนขึ้นอุ้ม และพาอนาสเตเซียกับซอนญ่าซึ่งอุ้มเจ้าหมาน้อยดิโน่ไว้พาขึ้นรถจี๊ป ขับกลับไปยังตัวบ้านที่ภรรยาของเขายืนคอยอยู่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"สวัสดีค่ะ" อนาสเตเซียกล่าวทันทีที่รถจอดลงตรงลานหน้าบ้าน เธอตรงเข้าสวมกอดนาเดีย ทั้งคู่หอมแก้มซ้ายขวากันตามธรรมเนียมแล้ว นาเดียก็หันมาทักทายซอนญ่าแบบเดียวกันก่อนจะหันมาจูงมือจูเลียน
"ว่าไงพ่อหนุ่ม โตขึ้นเยอะเลย" หญิงชราทัก
"เข้ามาในบ้านเถอะ เตรียมของว่างไว้แล้ว พาเจ้าดิโน่นั่นเข้ามาด้วยก็ได้" เธอกล่าวอย่างใจดี
ทั้งหมดเข้าไปนั่งในห้องนั่งเล่นของบ้านปูนสลับไม้ทรงสี่เหลี่ยมทาสีขาว หลังคาทรงจั่วสีขาวเช่นกัน ต่างจากบ้านสไตล์ปกติที่เห็นกันทั่วไปในแถบคลิคาเดส ตัวบ้านดูเป็นแนวกึ่งวิลล่าตามสไตล์บ้านในฟาร์มของยุโรป
บ้านหลังนี้ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่พอเหมาะสำหรับอยู่เพียงสองคนกับสุนัขไม่กี่ตัว ฟาริสเพิ่งสร้างบ้านหลังนี้ขึ้นภายหลัง ซึ่งไม่ใช่บ้านเล็กหลังเดิมที่อนาสเตเซียเคยไปเคาะประตูขอความช่วยเหลือไว้เมื่อสิบสองปีก่อน
สองสามีภรรยากล่าวแสดงความเสียใจกับอนาสเตเซียเรื่องการสูญเสียบิดาของเธอ หญิงสาวยิ้มนิด ๆ พลางหลุบสายตาลงซ่อนความรู้สึกเศร้าและสับสนในดวงตาไว้ภายใต้แพขนตาดกหนา
ฟาริสและนาเดียไม่ได้ไปร่วมทั้งงานศพและพิธีฝังศพของคิโรส เนื่องจากทั้งคู่อยู่ในช่วงเดินทางท่องเที่ยวรอบโลกด้วยเรือสำราญ เนื่องในโอกาสฉลองครบรอบแต่งงานสี่สิบปีของคู่สามีภรรยา และเพิ่งกลับมายังบ้านของพวกเขาได้สองวันเท่านั้น และในวันที่กลับมาถึงก็อ่อนเพลียจากการเดินทาง มากเกินกว่าจะเดินทางไปร่วมพิธีฝังศพ ณ เกาะที่ต้องโดยสารเรือต่อไปอีกด้วย
"พวกเขายังไม่พบแม่เลี้ยงหนูอีกหรือ" ฟาริสเอ่ยถามถึงลีย่าแทนเมื่อเห็นว่าคำพูดถึงคิโรสสร้างความกระทบกระเทือนใจให้กับอนาสเตเซียได้ง่ายดายเพียงใด
"ยังเลยค่ะ" อนาสเตเซียตอบ "น่าแปลกที่ยังไม่มีการติดต่ออะไรมา ทางตำรวจเลยสงสัยว่า.."
หญิงสาวพูดแล้วหยุดไป ฟาริสพยักหน้าอย่างเข้าใจ
"ตอนนี้ทางตำรวจเขาตรวจเช็คตามโรงพยาบาลและที่เก็บศพทุกแห่งด้วย เผื่อมีลักษณะรูปพรรณสัณฐานที่คล้ายคลึงก็จะเรียกเราให้ไปยืนยัน" อนาสเตเซียอธิบาย
"แล้วทางบ้านล่ะ ช่วยกันหาด้วยหรือเปล่า" นาเดียถามขึ้น ทั้งเธอและฟาริสต่างเลิกถามอนาสเตเซียถึงนิโคลาโยส ด้วยเห็นว่าอนาสเตเซียอึดอัดที่จะพูดถึงและเลี่ยงไปพูดเรื่องอื่นเสมอ สองสามีภรรยาเข้าใจว่าความสัมพันธ์ของอนาสเตเซียกับสามีเธอคงไม่ราบรื่นนัก จึงไม่อยากเซ้าซี้ให้กระทบกระเทือนจิตใจ
"หาค่ะ" หญิงสาวพยักหน้ารับ "หนูเปิดบัญชีพิเศษให้นิคกี้จัดการจ้างทีมค้นหาของเราเอง ทั้งทางบกและทางน้ำ และก็จ้างนักสืบเอกชนให้ช่วยหาด้วย"
เจ้าดิโน่ซึ่งดมฟุดฟิด ๆ สำรวจไปทั่วห้องนั่งเล่นนั้น เริ่มหมุนตัวทำท่าแปลก ๆ ทำให้ทั้งหมดหยุดพูดคุยในเรื่องการหายตัวของลีย่า ส่วนซอนญ่ารีบลุกขึ้นเพื่อจูงเจ้าดิโน่ออกไปทำธุระนอกบ้าน
เมื่อเสร็จธุระเจ้าดิโน่ สองสามีภรรยาชวนทุกคนดื่มกาแฟ นาเดียเดินเข้าไปในครัวโดยมีฟาริสตามเข้าไป ทั้งคู่ช่วยกันยกกาแฟ โกโก้ และของว่างต่าง ๆ สำหรับรับประทานร่วมกับเครื่องดื่มยามบ่าย
จูเลียนตาโตมองขนมพื้นเมืองซึ่งมักจะทำด้วยถั่วมีรสหวานอร่อย นาเดียรีบตักขนมที่หนูน้อยหมายตาไว้ใส่จานพร้อมเนื้อแกะย่างกิโรซึ่งหั่นเป็นชิ้นเล็กพอคำส่งให้เด็กชายกินกับแป้งพิต้าหั่นชิ้นเล็ก
นางส่งโกโก้ร้อนซึ่งชงไว้สำหรับหนูน้อยวัยสี่ขวบเป็นพิเศษให้ด้วย
เจ้าดิโน่เดินมายืนสองขาเกาะโต๊ะทำจมูกยื่นจมูกยาวดมฟุดฟิด พร้อมส่งสายตาเว้าวอนอย่างน่าสงสาร ราวจะพูดว่า 'หนูด้วย'
อนาสเตเซียส่งเสียงดุเจ้าดิโน่เบา ๆ ในคอ ซอนญ่ารีบลุกขึ้นเอาสายจูงคล้องกับปลอกคอของเจ้าดิโน่อย่างรู้หน้าที่ ฟาริสรีบลุกตาม
"พามาไว้ที่ครัวนี่ก็ได้ เจ้านี่คงจะหิว มากินขนมตรงนี้แล้วกัน" ผู้เฒ่าพูดพลางเดินนำเข้าไปในครัว
ซอนญ่าผูกเจ้าดิโน่ไว้กับขอเกี่ยวข้างฝา ขณะที่ฟาริสรินน้ำใส่ชามและตักอาหารซึ่งทำแยกไว้สำหรับสุนัข โดยปราศจากการปรุงแต่งรสใส่ไว้ให้ในจาน วางให้เจ้าดิโน่
"ใช้จานของแคสซี่ก่อนแล้วกัน" ตาเฒ่าว่าพลางยิ้มอย่างเอ็นดูเจ้าตัวเล็ก
เมื่อเห็นว่าเจ้าดิโน่อยู่ดีแล้ว ฟาริสก็เดินนำซอนญ่ากลับเข้าไปในห้องนั่งเล่น
"แคสซี่ไปไหนซะแล้วล่ะคะ" อนาสเตเซียถามขึ้นด้วยดวงตากลมโตสีฟ้าใสล้อมกรอบด้วยแพขนตาสีทองเข้มที่ทั้งยาวและดกหนา
ซอนญ่ามองอย่างแปลกใจ ไม่เข้าใจว่าเหตุใดนายสาวของเธอจึงมักจะดูอบอุ่นและผ่อนคลายขึ้นเสมอเมื่ออยู่กับครอบครัวคาคาราส ทุกครั้งที่มาที่นี่อนาสเตเซียจะเหมือนกลับมาเป็นอีกคนที่มีบุคลิกสดใส แม้จะไม่มากมายอะไรจนชวนให้ตกใจ แต่ก็ยังดูมีความเป็นมนุษย์มีเลือดเนื้อมากขึ้นกว่าปกติที่ดูไม่ต่างจากเทวรูปเทพเจ้าที่มีไว้เพียงให้บูชาหรือชื่นชมตามวิหารศักดิ์สิทธิ์โบราณของกรีซ
"อยู่ที่กระท่อมไม้ท้ายไร่" ฟาริสตอบ "เมื่อเช้าออกไปตรวจทางท้ายไร่ เจ้าแคสซี่ตามไป เลยทิ้งให้นอนเฝ้าอยู่ที่นั่น กับลูก ๆ อีกสองตัว"
"ทำไมสองล่ะครับ ตอนนั้นมีสามนี่นา" เด็กชายจูเลียนถามขึ้นด้วยเสียงใสน่าเอ็นดู
ผู้ใหญ่ต่างมองและยิ้มขำแกมปลาบปลื้มในความช่างจดจำของหนูน้อย
"มีคนมาขอซื้อไปตัวหนึ่งเมื่อสองเดือนก่อน" ฟาริสตอบ
"ตัวผู้หรือตัวเมียครับ" จูเลียนถามอีก เด็ก ๆ ดูจะให้ความสำคัญกับรายละเอียด และจดจำรายละเอียดทุกอย่างได้หมดจนบางครั้งก็ทำให้ผู้ใหญ่เก้อและประหลาดใจ
"ตัวผู้จ้ะ" นาเดียเป็นฝ่ายตอบ
"หางสั้นหางยาวครับ" จูเลียนยังคงถามต่อ คราวนี้เรียกเสียงหัวเราะให้กับทุกคนในห้อง
อนาสเตเซียมองลูกชายคนเดียวอย่างแสนรัก แพขนตาสีทองเข้มงอนยาวหลุบต่ำซ่อนความภาคภูมิใจตามประสาแม่ซึ่งฉายชัดอยู่ในดวงตากลมใหญ่สีฟ้า จูเลียนอุตส่าห์จำได้ถึงตอนที่ลูกหมาคอกนั้นเพิ่งเกิด ฟาริสเคยพาเธอกับจูเลียนไปเยี่ยมดูลูกหมากับเจ้าแคสซี่แม่ของมัน
ตอนนั้นจูเลียนตื่นเต้นกับลูกหมาเล็ก ๆ ที่ยังไม่ลืมตาทั้งสามตัวนั้นมาก
"ตัวผู้ตัวเมียครับ" นี่เป็นคำถามแรกของจูเลียนเช่นกันในวันนั้นเมื่อเกือบสี่เดือนมาแล้ว
"ผู้สอง เมียหนึ่งจ้ะ" นาเดียเป็นฝ่ายตอบ
"แล้วแม่มันจะรู้ได้ไงครับว่าตัวไหนเป็นตัวไหน" เด็กน้อยถามอีก
"แม่มันจำกลิ่นลูกได้ไงจ๊ะ" นาเดียว่า
"จำยังไงครับ" เด็กน้อยยังไม่เลิกซัก
"ก็ดมฟุดฟิด ๆ ที่ตัวลูกมันไงจ๊ะ แล้วเขาก็จะรู้ว่าตัวไหนเป็นตัวไหน" นาเดียอธิบายต่ออย่างอดทน
"แล้วฟาริสกับนาเดียล่ะครับ เวลาจะดูว่าตัวไหนเป็นตัวไหน ต้องใช้จมูกดมฟุดฟิด ๆ ด้วยอ๊ะป่าว" คำถามซื่อ ๆ ของเด็กชายสร้างเสียงหัวเราะขบขันให้กับผู้ใหญ่ทั้งสี่ในวันนั้น
"ไม่ต้องหรอกจ้ะ ฉันสังเกตเอาจากรูปร่างลักษณะเขาก็รู้" นาเดียอธิบายอีก
"สังเกตยังไง" จูเลียนถามขึ้นพร้อมกับฟาริสซึ่งนึกรู้ถึงคำถามต่อไปของหนูน้อยอยู่แล้วเลยถามดักหน้าอย่างล้อเลียน เขาได้รับสายตาตำหนิแบบงง ๆ ของหนูน้อยเป็นรางวัล
"ก็อย่างเช่น เจ้านี่ตัวเมียเราก็ดูที่ตรงใต้ท้องเขา เขาจะไม่มีจุ๊ดจู๋ถูกไหม ส่วนเจ้าสองตัวนี่ตัวผู้ เขาก็จะมีจุ๊ดจู๋" นาเดียแจกแจง
"ผมก็มีจุ๊ดจู๋ ผมเป็นตัวผู้" จูเลียนพูดขึ้นอย่างมีชัย
"จ้ะ หนูเป็นเด็กผู้ชาย"
"แล้วนาเดียรู้ได้ไง มีตัวผู้ตั้งสองตัว จะแยกออกยังไงคับว่าตัวไหนเป็นตัวไหน" จูเลียนยังไม่ละความสนใจจากเรื่องนี้ไปง่าย ๆ
"ดูนี่สิจ๊ะ เจ้านี่หางสั้นกว่าเจ้านี่นิดหนึ่งไงล่ะ หน้าก็ทู่กว่านิดหนึ่งด้วย หนูสังเกตดูดี ๆ สิ เห็นไหม" นางอธิบายพลางชี้ให้ดูตาม "ที่สำคัญเจ้าตัวหางสั้นนี่ที่ท้องเขามีปานด้วย"
หนูน้อยทำท่าสำรวจอย่างพินิจพิเคราะห์ด้วยท่าทางเลียนแบบคุณหมอเวลาตรวจร่างกายของเขายามที่ไม่สบาย เด็กชายจอมแก่แดดจับหางของลูกหมาที่เห็นว่าเป็นตัวผู้ทั้งสองตัวมาวัดเทียบความยาวกัน เสร็จแล้วก็เอามือน้อย ๆ จับใบหน้าของเจ้าสองตัวเบา ๆ ลูบ ๆ คลำ ๆ อยู่พักหนึ่ง
"จริงด้วยครับ" เจ้านี่หน้าทู่กว่า หางก็สั้นกว่าด้วยล่ะ พูดจบจูเลียนก็จับเจ้าตัวเล็กให้ยืนสองขาพลางก้มดูพุงจ้ำม่ำของมัน "โอ้โห มีปานจริง ๆ ด้วยครับ"
เจ้าแคสซี่ที่นอนให้นมลูกอยู่ผงกหัวขึ้นมาเลียมือน้อย ๆ ของจูเลียน เด็กชายหัวเราะเอามือลูบศีรษะมันอย่างชอบใจ
ดีที่จูเลียนเป็นเด็กอ่อนโยน เขาไม่เคยเล่นแรง ๆ กับสิ่งมีชีวิตโดยเฉพาะลูกสุนัข ซึ่งเป็นสิ่งที่อนาสเตเซียพยายามปลูกฝัง เธอเห็นคุณค่าของชีวิตทุกชีวิตเสมอ
"หางสั้นจ้ะ" เสียงตอบของนาเดียดึงความคิดของอนาสเตเซียให้หวนกลับมายังปัจจุบัน
"หน้าทู่ด้วย" ฟาริสเสริมพร้อมรอยยิ้มขบขัน
"เดี๋ยวกินนี่เสร็จ ผมขอไปเยี่ยมเจ้าแคสซี่กับลูก ๆ ได้ไหมครับ" จูเลียนขอพลางหันมามองมารดาอย่างวิงวอน
อนาสเตเซียเหลือบมองหน้าเจ้าของบ้านทั้งสองก่อน เมื่อทั้งสองพยักยิ้มให้ก็หันมายิ้มให้ลูกชาย
"ได้สิ" ฟาริสว่า "หนูกินให้หมดก่อนนะ ไม่งั้นนาเดียจะเสียใจ เสร็จแล้วเราค่อยนั่งรถแทรคเตอร์ไปที่ท้ายไร่กัน"
ฟาริสพูดถึงรถคันเล็ก ๆ ที่ใช้ยกของและทำงานในไร่ คันขนาดกะทัดรัด ประมาณเท่ารถบั๊กกี้หรือรถกอล์ฟ
นาเดียลุกไปปล่อยเจ้าดิโน่กลับเข้ามาร่วมวงในห้องนั่งเล่น ทุกคนดื่มกาแฟพลางมองดูความซุกซนขี้อ้อน ฉลาด แสนรู้ของทั้งลูกสุนัขและลูกมนุษย์ ซึ่งไร้เดียงสา และบริสุทธิ์อย่างเพลิดเพลิน
หลังมื้อขนม ทั้งหมดก็พากันขึ้นนั่งบนรถแทร็คเตอร์คันเล็กของฟาริส ซอนญ่าเห็นที่นั่งไม่พอจึงขอตัวอยู่ช่วยเจ้าบ้านฝ่ายหญิงเก็บล้างถ้วยชาม ปล่อยให้อนาสเตเซียกับจูเลียนและเจ้าดิโน่ไปเยี่ยมเจ้าแคสซี่กับฟาริสที่กระท่อมท้ายไร่


## บทที่ 8 เจ้าแคสซี่แห่งเกาะนักซอส 2

by Harmonica
กระท่อมหลังนั้นตั้งอยู่ที่ท้ายไร่ทางตอนใต้ของเกาะนักซอส บริเวณนั้นเป็นเชิงเขาซึ่งอยู่ติดกับชายทะเล สภาพของกระท่อมยังคงเหมือนเดิมเมื่อครั้งที่อนาสเตเซียเคยมาเคาะประตูเรียกขอความช่วยเหลือ หากแต่ดูเก่าแก่โทรมลงไปบ้างตามกาลเวลา แม้ว่าฟาริสจะคอยซ่อมบำรุงอยู่บ้างตามสภาพ
อนาสเตเซียมองเลยจากกระท่อมหลังนั้นไปยังหน้าผาที่เว้าลึกเข้ามาตรงบริเวณเชิงเขา ต้นมะกอกต้นนั้นยังคงตั้งตระหง่านอยู่เหมือนเมื่อสิบสองปีก่อน หญิงสาวรู้สึกหนาวยะเยือกตลอดไขสันหลัง เมื่อคิดถึงความทรงจำเก่า ๆ อันแสนโหดร้าย ซึ่งเกิดขึ้นที่ถ้ำริมหน้าผาติดกับทะเลนั้น
ตราบจนทุกวันนี้อนาสเตเซียยังคงหวาดกลัวที่จะเดินไปที่แนวป่าละเมาะบริเวณนั้น หรือมองลงไปยังหน้าผาเตี้ย ๆ ซึ่งมีโพรงถ้ำลึกเข้าไปหน้าชายหาดเล็กและแคบ
ความคลั่งของทะเลอย่างผิดปกติในรอบศตวรรษ ประกอบกับความน่ากลัวของลมพายุที่รุนแรงของฝนร้อยปีในคืนนั้น รวมถึงความตายอย่างน่าเวทนาของอแนสซ่ายังคงตามหลอกหลอนเธออยู่แทบทุกขณะจิต แม้ในยามหลับ
เมื่อรถเข้าไปจอดใกล้ ๆ เสียงสุนัขในบ้านหลังนั้นก็เห่าดัง เจ้าดิโน่ซึ่งยังเด็กอยู่เห่ายังไม่เป็นได้แต่ยืนงุนงง ก่อนจะเริ่มกระสับกระส่ายก้าวถอยหน้าถอยหลังด้วยความกังวล
ฟาริสก้าวลงจากรถไปเปิดประตูกระท่อมออก ร่างสีขาวขนปุยของเจ้าแคสซี่ก็พุ่งกระโจนออกมาจากกระท่อม มันกระโดดใส่ฟาริสเป็นเชิงทักทายหนึ่งทีก่อนจะพุ่งเข้าหาแขกที่มาเยือน
เจ้าหมาน้อยวัยขวบเศษที่เพิ่งตกลูกไปเมื่อเกือบสี่เดือนก่อนกลับมาสมบูรณ์แข็งแรง และขนดกหนาน่ารักเหมือนเดิมแล้ว มันวิ่งเข้ามาดมฟุดฟิดที่ขาของจูเลี่ยน กระโดดทักทายอนาสเตเซีย และท้ายที่สุดก็ก้มลงดมเจ้าดิโน่ซึ่งอนาสเตเซียเพิ่งปล่อยลงจากอ้อมแขนให้ยืนตัวงอบนพื้นด้วยความหวาดกลัวเจ้าแคสซี่ที่ตัวโตกว่ามาก
เจ้าดิโน่ยืนฉี่แตกด้วยความตกใจกลัวที่มีหมาตัวโตกว่ามากมาดมฟุดฟิดตามเนื้อตามตัว ส่วนเจ้าแคสซี่เมื่อดมสำรวจเจ้าดิโน่อยู่สักพักก็เริ่มเลียหน้าเลียตาให้อย่างรักใคร่เอ็นดู สร้างความประหลาดใจให้กับทั้งอนาสเตเซียและฟาริส
ลูกหมาเล็ก ๆ ตัวไล่ ๆ กันกับเจ้าดิโน่วิ่งเตาะแตะตามออกมาหลังจากที่แอบซุ่มยืนทิ้งระยะห่างจากแม่ของมันเพื่อรักษาระยะปลอดภัยไว้ ทั้งหมดเข้ามาดมเจ้าดิโน่กันทีละตัว เจ้าดิโน่ที่กำลังถูกรุมรู้สึกประหม่ากลัวจนยอมนอนหงายท้องปล่อยให้ทั้งเจ้าแคสซี่และลูกหมาอีกสองตัวดมสำรวจจนพอใจ
"จะเลี้ยงไว้เองหมดหรือคะ" อนาสเตเซียถามขึ้นขณะลูบหัวเจ้าแคสซี่เล่น
"ไม่หรอก เลี้ยงเฉพาะเจ้าตัวผู้ไว้ชั่วคราว ตัวเมียนี่ต้องเอาไปให้เจ้าของที่เลี้ยงตัวพ่อเขาตามที่ตกลงกันไว้ก่อนจะเอามาผสม" ฟาริสกล่าว
จูเลียนหลังจากที่ลูบคลำสังเกตสังกาสุนัขเวสต์ไฮแลนด์ไวท์เทอเรียหรือที่เรียกสั้น ๆ ว่าเวสต์ตี้ฝูงนั้นจนพอใจ ก็เริ่มจับคู่ตัวผู้สองตัวไว้ด้วยกัน และจับหางของตัวผู้สองตัวขึ้นมาวัด เด็กชายร้องออกมาอย่างยินดี
"ดิโน่หางสั้นกว่า" เด็กน้อยพูดพลางขยับไปจับหน้าของสองตัววัดเทียบกันอีก "หน้าก็ทู่กว่าด้วย แปลกจังครับแม่ เจ้าดิโน่มีปานที่พุงด้วยล่ะครับ"
คำกล่าวทักโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่ของจูเลียนสร้างความแปลกใจให้กับอนาสเตเซีย หญิงสาวถามขึ้นอย่างฉงน
"ฟาริส คุณบอกว่าคุณขายลูกหมาไปเมื่อไหร่นะคะ"
"สองเดือนก่อนโน่น ก่อนฉันกับยายเฒ่าจะไปล่องเรือเที่ยวกันราวสองอาทิตย์ ตอนนั้นลูกหมาพวกนี้ยังอายุไม่ถึงสองเดือนดีฟันน้ำนมขึ้นไม่กี่ซี่ ฉันเพิ่งเริ่มให้กินอาหารเม็ดแช่นมนิ่ม ๆ เป็นบางมื้อ"
"ขายให้ใครไปคะ" เธอถาม ไม่สนใจจะซักไซ้ต่อเรื่องอาหาร
"ผู้ชาย หน้าตาหล่อเชียว อายุน่าจะประมาณสามสิบปลาย ยังหล่อเฟี้ยว ไม่น่าจะใช่คนแถวนี้ ไม่เคยเห็น"
"แล้วเขารู้ได้ยังไงคะว่าที่นี่มีลูกหมาเกิดใหม่"
"ตอนนั้นฉันติดป้ายประกาศไว้ที่รั้วด้านหน้าทางเข้ามาในไร่น่ะ แต่มีแค่สามตัว ขายไปตัวหนึ่ง ตัวหนึ่งต้องให้พ่อพันธุ์เขา ก็เลยตัดสินใจเหลือตัวหนึ่งไว้เป็นเพื่อนเจ้าแคสซี่ก่อน โตอีกหน่อยจะเอาไปยกให้หลานเอาไปเลี้ยงที่ไร่องุ่นของเขา"
"ตอนนี้เจ้าตัวนั้นก็คงเกือบสี่เดือนแล้วสิคะ" หญิงสาวถามอีก
"ใช่ เท่ากับเจ้าสองตัวนี่ เอ! เท่ากับเจ้าดิโน่ด้วยสิ" ชายชรากล่าวทักขึ้นมา "แปลกดีเหมือนกัน เจ้าแคสซี่ดูจะเอ็นดูเจ้าดิโน่นี่ดีเหลือเกิน เจ้าสองตัวนี่ก็ดูจะชอบเล่นกับมัน แบบนี้เห็นจะมาเล่นด้วยกันได้บ่อย ๆ หนูอย่าหายหน้าไปนานนะ เพราะถ้าห่างกันนานไปมันจะไม่ยอมเล่นด้วยกันแล้ว"
ฟาริสกำชับ ไม่ทันสังเกตสีหน้าที่แปรเปลี่ยนและเต็มไปด้วยความคับข้องใจของอนาสเตเซีย
"ถ้าเห็นรูปจะพอบอกได้ไหมคะว่าใครที่มาซื้อเจ้าตัวหางสั้นไปน่ะค่ะ"
คำถามที่แทรกขึ้นมาอย่างไม่เกี่ยวข้องของหญิงสาวสร้างความประหลาดใจให้กับชายสูงวัย
"ได้สิ มีอะไรหรืออัณญ่า"
"ฟาริส คุณช่วยดูรูปนี้ทีสิคะ ว่าใช่คนเดียวกับที่มาขอซื้อลูกหมาหรือเปล่า" อนาสเตเซียขอพร้อมกับล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์มือถือมากดเลือกรูปถ่ายคู่ระหว่างเธอกับนิโคลาโยสแล้วยื่นให้ฟาริสดู
ชายแก่ล้วงหยิบแว่นสายตาในกระเป๋าขึ้นมาสวมไว้ก่อนจะรับรูปใบนั้นมาพิจารณา
"ใช่ คนนี้ล่ะ หนูรู้จักเขาด้วยหรือ"
อนาสเตเซียเงียบไปเป็นครู่ก่อนจะตอบด้วยเสียงเรียบ ๆ ว่า
"ค่ะ นั่นล่ะนิคกี้ สามีของหนูเอง"
*ธีซุสวีรบุรษกรีกในตำนานเทพกรนัมซึ่งได้อาศัยนางอริแอดเน่บุตรีท้าวไมนอส เจ้าผู้ครองนครบนเกาะครีต ให้ทรยศบิดาของตัวเอง เพื่อหาทางช่วยให้ธีซุสและพรรคพวกรอดตายและหนีออกจากเขาวงกตได้ ต่อมานางอริแอดเน่ลงเรือตามธีซุสออกจากเกาะครีตเพื่อกลับไปยังเอเธนส์ แต่ทั้งคู่ครองรักกันแต่เพียงบนเรือ เมื่อธีซุสและพวกขึ้นฝั่งที่เกาะนักซอสเพื่อพักผ่อน เช้ามืดวันรุ่งขึ้นธีซุสและพวกได้ทอดทิ้งนางอริแอดเน่ไว้แต่ลำพังบนเกาะคนเดียว โดยที่พวกตนออกเรือต่อไปยังเอเธนส์ ต่อมานางอริแอดเน่ผู้โศกเศร้า ได้มาพบรักใหม่กับเทพแบคคัสหรือโอดิซุส เทพเจ้าแห่งความสำราญและเทพแห่งเหล้าองุ่น และได้ครองรักกับเทพแบคคัสตราบจนสิ้นชีวิตของนาง


## บทที่ 9 พินัยกรรมของคิโรส

by Harmonica
อนาสเตเซียนำเฮลิคอปเตอร์ขึ้นจากเกาะนักซอส ลอยลำอยู่เหนือบ้านไร่ของครอบครัวคาคาราส
สองสามีภรรยายืนโบกมือให้ในขณะที่เจ้าแคสซี่สุนัขแสนรู้ยืนเห่าอำลา พลางชูสองขาหน้าขึ้นเป็นระยะ ลูก ๆ ของเจ้าแคสซี่สองตัวซึ่งไม่รู้เรื่องอะไรกับใครด้วยแต่ก็ตื่นเต้นตามแม่ของมัน กระโดดโหยงเหย็งพลางแย่งกันงับหางที่กระดิกอยู่ตลอดเวลาของแม่มันเล่นอย่างเพลิดเพลิน
หญิงสาวขับเฮลิคอปเตอร์กลับไปยังบ้านของเธอทางตอนเหนือของเกาะปาโรส ในสมองนั้นสับสนกับสิ่งต่าง ๆ ซึ่งเกิดขึ้นรอบตัว มันเหมือนมีชิ้นส่วนภาพต่อเล็ก ๆ นับไม่ถ้วนทิ้งไว้ให้เธอค้นหาและต่อเอาเองทีละชิ้นจนกว่าจะได้ภาพใหญ่ที่ชัดเจนว่าทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเธอและครอบครัวคืออะไร
มันจะแปลกอะไรหรือกับการที่นิโคลาโยสจะมาขอซื้อลูกหมาจากไร่ของฟาริส คาคาราส ทำไมเรื่องนี้จึงรบกวนจิตใจเธอมากนัก
เธอไม่เคยเชิญสองสามีภรรยาคาคาราสมางานแต่งงานของเธอ หรือมาร่วมรับประทานอาหารกับสามี คนทั้งสามไม่รู้จักกัน
อนาสเตเซียรู้จักและคบหากับครอบครัวคาคาราสเป็นระยะมานานถึงสิบสองปีก็จริง แต่เว้นช่วงไปห้าปีในช่วงที่เธอออกจากประเทศกรีซไป ฟาริสเป็นฝ่ายมาเยี่ยมเยียนเธอตลอดเวลาระหว่างอยู่โรงพยาบาลและที่สถานบำบัดจิต
หลังจากอนาสเตเซียใช้เวลาเกือบหนึ่งปีที่สถานบำบัดจิตจากอาการซึมเศร้าบนเกาะซีโรส เธอได้เดินทางไปศึกษาต่อที่เจเนวา สวิสเซอร์แลนด์เป็นเวลาห้าปี อนาสเตเซียเรียนช้ากว่าคนอื่นนิดหน่อยด้วยเสียเวลาในชีวิตไปนานหนึ่งปี
ตลอดระยะเวลาที่จากกรีซไปเธอไม่ได้กลับมาอีกเลย จนกระทั่งเมื่อหกปีก่อนที่เธอจบการศึกษากลับมา และตัดสินใจซื้อบ้านของเธอเองบนเกาะปาโรส
ถึงกระนั้นเธอก็ยังไม่อาจทำใจให้กลับไปเกาะนักซอส โดยเฉพาะที่ไร่ของฟาริส ซึ่งเป็นสถานที่ ๆ ย้ำเตือนความทรงจำเกี่ยวกับคืนหฤโหดและความตายของมารดา
จนเมื่อเธอมีจูเลี่ยน หัวใจของเธอราวกับได้รับการเติมเต็มขึ้นอย่างประหลาด เธอรู้สึกกล้าหาญขึ้นมาก กอปรกับความเงียบเหงาที่ทับทวีมากขึ้นจากความห่างเหินของนิโคลาโยสนับแต่เธอเริ่มตั้งครรภ์จูเลียน นั่นทำให้เธอตัดสินใจขึ้นในวันหนึ่งที่จะกลับไปยังเกาะนักซอส ไปที่บ้านไร่เชิงเขาซึ่งอยู่ติดชายทะเลแห่งนั้นของครอบครัวคาคาราส
สองสามีภรรยาเข้าใจดีที่เธอไม่ได้ติดต่อพวกเขาก่อนหน้านั้น ทำให้พวกเขาไม่มีโอกาสรู้เรื่องการแต่งงานของเธอกับนิโคลาโยส และเมื่อความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่เสื่อมทรามลง ก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะชักนำให้ทั้งสองฝ่ายมารู้จักกัน อนาสเตเซียไม่คิดว่านิโคลาโยสจะใส่ใจที่จะอยากรู้จักผู้สูงวัยทั้งสอง และเธอก็ไม่อยากให้คนที่เธอนับถือทั้งคู่ได้ล่วงรู้ถึงชีวิตแต่งงานอันล้มเหลวของเธอ
เฮลิคอปเตอร์ลดเพดานบินลงจอดตรงลานจอดกลางสนามบนที่ดินของอนาสเตเซีย อิสวานได้ยินเสียงเครื่องมาแต่ไกลรีบขี่สกู๊ตเตอร์ออกมา ในขณะที่อีเนียสพ่อบ้านนำรถบั๊กกี้สีขาวออกมารับคณะของอนาสเตเซีย
บั๊กกี้นำทั้งหมดออกจากลานจอดเฮลิคอปเตอร์กลับมายังตัวตึกใหญ่ นิโคลาโยสยืนคอยอยู่ที่หน้าบ้าน
"คุณพ่อครับ" เสียงร้องเรียกอย่างตื่นเต้นดีใจของจูเลียนยามเห็นหน้าบิดาสะท้อนใจอนาสเตเซียยิ่งนัก ถ้าหากว่านิโคลาโยสจะอยู่บ้านให้มากขึ้น และทำบ้านให้อบอุ่นกว่านี้ลูกน้อยของเธอจะยิ่งมีความสุขขึ้นกว่านี้สักเพียงใด
เด็กชายกระโดดเข้าใส่อ้อมแขนของบิดาทันทีที่รถบั๊กกี้จอดตรงวงเวียนหน้าบ้าน ซึ่งต่อไปเป็นบันไดเข้าสู่ห้องโถงใหญ่ซึ่งนิโคลาโยสยืนคอยรับอยู่
"หน้าคุณพ่อไปโดนอะไรมาครับ" เด็กชายถามเมื่อเห็นรอยสีเขียวจางบนผิวหน้าอ่อนบางละเอียดของบิดา
"พ่อหกล้มลูก" หนุ่มใหญ่ตอบขณะอุ้มลูกชายไว้ในอ้อมแขน "ไปเที่ยวไหนกันมา เที่ยวเผื่อพ่อหรือเปล่า"
จูเลียนได้ยินคำถามก็เริ่มจ้ออย่างอารมณ์ดีจนผู้เป็นพ่ออดเอ็นดูไม่ได้ขโมยหอมแก้มลูกชายฟอดใหญ่
อนาสเตเซียก้าวตามไปช้า ๆ หยุดยืนดูพ่อลูกกอดและหอมแก้มกันอยู่เงียบ ๆ น่าชื่นใจอยู่อย่างที่ดูนิโคลาโยสจะรักใคร่เอ็นดูลูกชายของเขาอยู่พอควรทีเดียว
นิโคลาโยสอุ้มลูกชายที่ยังคงฝอยไม่จบเดินเข้าบ้านไปโดยมีซอนญ่าซึ่งดูมีสีหน้าสดชื่นขึ้นมากก้าวตามไปพร้อมเจ้าดิโน่ ดูราวกับภาพครอบครัวพ่อแม่ลูก โดยมีอนาสเตเซียเป็นเพียงคนนอก
อีเนียสรับของเข้าบ้านแล้วก็แยกไปช่วยเมลานีเตรียมมื้อค่ำ อนาสเตเซียเดินขึ้นไปยังห้องชุดส่วนตัวของเธออาบน้ำผลัดเปลี่ยนชุดใหม่สำหรับอาหารค่ำแล้วก็เดินลงมานั่งที่ห้องนั่งเล่นส่วนตัว
เธอบอกอีเนียสให้เชิญสามีมาพบที่นั่น เมื่อเดินเข้าไปก็พบนิโคลาโยสนั่งคอยอยู่แล้วพร้อมกับจูเลียน และซอนญ่าที่อาบน้ำแต่งตัวใหม่แล้วเช่นกัน
อนาสเตเซียบอกให้ซอนญ่าพาจูเลียนออกไปนั่งดื่มน้ำมะนาวคอยที่ริมสระว่ายน้ำก่อน เมื่อทั้งคู่คล้อยหลังไปแล้วจึงหันมาสอบถามสามีเรื่องการติดตามหาตัวลีย่า
"มีความคืบหน้าอะไรบ้างหรือยังคะ" หญิงสาวถามหลังจากจิบเครื่องดื่มเรียกน้ำย่อยหรืออาเพริตีฟ ที่พ่อบ้านนำมาเสริฟให้
นิโคลาโยสยักไหล่ มือยังคลึงแก้วเครื่องดื่มจินโทนิคเย็นเฉียบอยู่อย่างเหม่อลอย
"ยังเลย อนาสเตเซีย"
เขาตอบสั้น ๆ แค่นั้น
นิโคลาโยสไม่เคยเรียกเธอว่า 'อัณญ่า' เหมือนกับคนอื่นในครอบครัวหรือคนที่สนิทสนมกับเธอ เขาจะเรียกชื่อเธอเต็ม ๆ ทุกครั้งว่าอนาสเตเซีย
หญิงสาวนิ่ง กัดริมฝีปากนิดหนึ่ง ดวงตากลมใหญ่จับจ้องใบหน้าด้านข้างของสามีโดยไม่พูดอะไร ราวกับคอยฟังคำตอบที่มีรายละเอียดกว่านั้นจากเขา ที่สุดนิโคลาโยสก็ยอมกล่าวเสริมขึ้น
"ผมให้คนหาอยู่ ส่งหน่วยตรวจค้นไป แล้วก็นักสืบ ยังไม่มีวี่แวว ทางตำรวจว่าไงบ้างล่ะ"
"หลังจากวันนั้นแล้วก็ไม่ได้ติดต่อมาอีก ฉันเข้าใจว่าสารวัตรมีแจ้งข่าวให้คุณฟังเสียอีก" หญิงสาวตอบพลางกล่าวเปรยเป็นเชิงถาม เมื่อเห็นสามียักไหล่แบบไม่ทราบเรื่องก็ถามขึ้นใหม่
"บัญชีที่เปิดให้พอหรือเปล่าคะ"
นิโคลาโยสทำหน้าเนือย อนาสเตเซียเปิดบัญชีให้เขาสำหรับค้นหาลีย่าเป็นจำนวนสูงถึงสามแสนยูโรเมื่อสองวันก่อนหลังจากทราบข่าวการหายตัวไปของมารดาเลี้ยงพร้อมลูกในท้อง
"ตอนนี้ก็คงพอ แต่ถ้ายังหาไม่เจอก็คงต้องใช้เพิ่มน่ะ" เขาตอบแบบไม่ใส่ใจและไม่มองหน้า
อนาสเตเซียมองหน้าด้านข้างของสามีอย่างพินิจพิเคราะห์
"เจ้าดิโน่น่ารักมากนะคะ" เธอเปลี่ยนเรื่องใหม่อย่างไม่ทันให้สามีได้ตั้งตัว
แต่นิโคลาโยสประสาทแข็งพอควร เขาเพียงแต่พยักหน้ารับเฉย ๆ อย่างไม่ใสใจตามเคย หญิงสาวจึงพูดต่อ
"จูเลียนรักมันมาก ดูจะพันธุ์แท้" เมื่อเห็นเขาเงียบไม่ต่อความ เธอก็ถามออกไปตรง ๆ
"คุณซื้อมาจากไหนคะ"
นิโคลาโยสหันกลับมามองหน้าภรรยาเป็นครั้งแรก ดวงตาสีน้ำตาลที่สวยราวกับสีน้ำผึ้งทอประกายอำพันดูคมปลาบลุ่มลึกจ้องสบดวงตาสีฟ้าใสกลมใหญ่ของอนาสเตเซีย ก่อนจะเมินกลับไปมองนอกหน้าต่างอย่างเดิม
"เพื่อนน่ะ หมาเขาตกลูก เลยขอแบ่งมา"
"ที่ปาโรสนี่หรือคะ" หญิงสาวถามอีก
นิโคลาโยสนิ่งไปครู่จึงตอบเบา ๆ "ใช่"
ความคับข้องใจรุมเร้าเธอจนอกแทบระเบิด หญิงสาวพยายามสงบอารมณ์ควบคุมสติ ทำไมนิโคลาโยสจึงต้องหลอกเธอเพียงแต่เรื่องสถานที่ ๆ เขาไปซื้อลูกหมามา
มันสำคัญอย่างไรงั้นหรือ
ก่อนที่เธอจะทันได้โพล่งหรือถามอะไรต่อไปที่ผิดปกติวิสัยอันเงียบขรึมของตัวเอง อีเนียสก็เดินมาเคาะประตูแจ้งว่าถึงเวลาอาหารค่ำแล้ว
นิโคลาโยสกระเด้งตัวจากอาร์มแชร์ที่นั่งอยู่แทบจะทันที ราวกับคอยเวลาที่จะหนีออกจากห้องไปแทบไม่ไหว หญิงสาวรู้สึกหน้าชา แม้จะทำใจไว้นานแล้วกับความไม่ใยดีในตัวเธอของสามี แต่เธอก็ยังเป็นมนุษย์คนหนึ่งที่มีเลือดเนื้อและหัวใจ การแสดงท่าทางซึ่งบ่งบอกชัดเจนว่าไม่อยากอยู่ตามลำพังกับเธอของนิโคลาโยส สร้างความขุ่นเคืองเล็ก ๆ ให้กับอนาสเตเซียอยู่ไม่น้อย มันทำให้เธอรู้สึกสงสัยในคุณค่าของตัวเองในฐานะอิสตรี เธอช่างไร้เสน่ห์ถึงเพียงนี้เชียวหรือ อนาสเตเซียพยายามข่มอารมณ์วางสีหน้าเรียบเฉย แล้วจึงค่อยเชิดศีรษะขึ้นอย่างสง่างาม ก้าวตามเข้าไปยังห้องรับประทานอาหารค่ำ
เกาะซีโรสหรือซิร่า คือเกาะซึ่งเป็นศูนย์กลางทางการค้า วัฒนธรรม และการบริหารของหมู่เกาะในเขตคลิคลาเดส
เกาะนี้ถือเป็นเกาะที่ร่ำรวย และเป็นเมืองท่าสำคัญในเขตเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก ซีโรสเริ่มมีนักท่องเที่ยวเข้ามาเที่ยวเป็นจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้ว่ารายได้หลักของเกาะจะไม่ใช่การท่องเที่ยวก็ตาม
เออมูโพลี คือเมืองหลวงหรือเมืองสำคัญที่สุดของเกาะซีโรส และถือเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในเขตคลิคลาเดสทั้งหมดด้วย ชื่อเมืองตั้งตามชื่อของเฮอร์เมส เทพเจ้าแห่งการพาณิชย์ ตัวเมืองมียอดเขาคู่สองยอดตระหง่านอยู่เหนืออ่าวซึ่งเว้าเข้ามาของเกาะ ซึ่งแบ่งกลุ่มบ้านเรือนและผู้อยู่อาศัยเป็นสองกลุ่มตามความเชื่อทางศาสนา
ทางเหนือเป็นเขตของชาวคาธอลิคซึ่งได้รับอิทธิพลจากฝรั่งเศสนับแต่สมัยยุคกลางชื่อว่าเขตอาโน ซีโรส หรืออาโน ซิร่า ซึ่งสถาปัตยกรรมในแถบนี้จะเป็นแบบเวนิซหรือเวเนเชี่ยนเป็นส่วนใหญ่ และทางใต้เป็นเขตของชาวกรีก ออโธด็อกซ์ชื่อเขตวรอนทาโด้ สถาปัตยกรรมทางเขตนี้จะเน้นแบบนีโอคลาสสิค
ซีโรสถือเป็นเกาะที่มีประชากรที่นับถือนิกายโรมันคาธอลิกมากที่สุด โดยครอบคลุมพื้นที่กว่าครึ่งหนึ่งของประชากรทั้งเกาะซึ่งส่วนใหญ่มักเป็นกรีกออโธด็อกซ์
ทางเหนือของเกาะซีโรสจะเป็นพื้นที่เกษตรกรรมและอุตสาหกรรมสิ่งทอ มีทั้งแหล่งเพาะปลูกต้นปาล์ม พืชไร่แบบขั้นบันได รวมถึงปศุสัตว์ และโรงงานทอผ้า ส่วนทางใต้เต็มไปด้วยคฤหาสน์สไตล์อิตาเลี่ยนและบ้านพักตากอากาศ หมู่บ้านชาวประมงซึ่งมีมาแต่สมัยโบราณมีให้เห็นได้แทบทุกหาดและทุกอ่าวบนเกาะซีโรส
สารวัตรดราโก้ ลาซารอสและผู้หมวดไอวาน อลองโซ่ประจำการอยู่ที่เกาะซีโรสในแผนกสืบสวนคดีพิเศษ ฝ่ายสอบสวนกลาง กรมตำรวจ ประจำท้องที่เขตคลิคลาเดส
สารวัตรได้ยื่นขอหมายศาลเพื่อขอให้มีการเปิดพินัยกรรมของคิโรสและขอเข้าร่วมฟังเพื่อสังเกตการณ์ เขามีมูลเหตุให้ยื่นขอหมายศาลไปเช่นนั้น เนื่องจากการหายตัวไปของลีย่า ซิออนดิส คิริยาคอสอาจเกี่ยวข้อง หรือมีเงื่อนงำบางประการที่เกี่ยวโยงกับพินัยกรรมของคิโรสก็ได้
สำนักงานกฎหมายของสเตฟานอส ลูคาสตั้งอยู่ใจกลางเมืองทางฝั่งวรอนทาโด้ เป็นสำนักงานที่อยู่บนชั้นสองของอาคารสามชั้นผนังสีเหลืองครีม ตัดด้วยเสาและกรอบหน้าต่างสีขาว สร้างเลียนสถาปัตยกรรมแบบนีโอคลาสสิก ซึ่งเป็นสถาปัตยกรรมที่พบเห็นได้ทั่วไปในตึกรามบ้านช่องที่อยู่ทางฝั่งเมืองวรอนทาโด้
สารวัตรลาซารอสกับผู้หมวดอลองโซ่ขี่มอเตอร์ไซด์จากสำนักงานของตนใกล้กับศาลากลางเมือง ไปยังสำนักงานกฎหมายของลูคาส ถนนในเมืองนั้นเล็กและเป็นถนนลาดชันไปตามแนวเขา ทางเดินเท้าเป็นขั้นบันไดสลับกับทางลาดเอียงเลาะเลียบไปกับถนนตรอกซอกซอยต่าง ๆ ของเมืองซึ่งปลูกสร้างอยู่บนแนวเขาด้านล่างเป็นอ่าวที่ใช้เป็นท่าเรือตามธรรมชาติ
เมื่อนายตำรวจสืบสวนทั้งสองมาถึง ก็พบว่าอนาสเตเซียกับนิโคลาโยส วาลลาซได้มาถึงและนั่งดื่มกาแฟคอยอยู่ก่อนแล้วในห้องรับรอง ทั้งหมดทักทายกันตามธรรมเนียม ดราโก้สังเกตเห็นใบหน้าที่ดูเหมือนมีรอยฟกช้ำซึ่งยังไม่จางลงของนิโคลาโยส เขาเก็บความแปลกใจไว้กับตัวเองด้วยไม่อาจเสียมารยาทเอ่ยถามได้โดยที่เป็นเรื่องส่วนตัว และไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับคดีที่เขาทำอยู่
ไม่นานกฤชก็มาถึงพร้อมกับอาคิล โรคาสพ่อบ้านเก่าแก่ของคิโรส คิริยาคอส
ดราโก้ลอบสังเกตความห่างเหินราวกับคนแปลกหน้า ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทางเรียบเฉยเป็นผู้ดีระหว่างอนาสเตเซียและนิโคลาโยส วาลลาซอย่างสนใจ และเมื่อกฤชมาถึงเขาก็อดที่จะสะดุดตากับกระแสหรือสายใยบางอย่างที่เขาจับสังเกตได้ในระหว่างการทักทายกันของกฤชกับอนาสเตเซีย
มันมีความเก้อเขินแปลก ๆ ในท่าทีของอนาสเตเซีย กับแววตาห่วงหาอาวรณ์จับจ้องไม่วางตาของกฤช
ชายหนุ่มจับมือทักทายกับนิโคลาโยสแบบผิวเผิน จนแทบจะเป็นเพียงการแตะมือพอเป็นพิธี ไม่ได้กระชับแน่นอย่างตอนที่จับมือกับเขาหรือผู้หมวดไอวาน
หากแต่ตอนสัมผัสต้นแขนอนาสเตเซียในขณะที่หอมแก้มซ้ายขวาเธอซึ่งเป็นธรรมเนียมการทักทายแบบยุโรปซึ่งจะกระทำต่อสุภาพสตรีนั้น เขาลอบเห็นความผิดปกติระหว่างคนทั้งสอง
เขาไม่คิดว่าตัวเองตาฝาดที่เห็นอาการอ้อยอิ่งนิดหนึ่งของกฤชยามที่แก้มชนกับแก้มอนาสเตเซีย และเห็นชายหนุ่มแอบสูดดมกลิ่นผมของเธอโดยไม่รู้ตัว
อนาสเตเซียเองก็มีอาการประหม่าอย่างเห็นได้ชัดเมื่อยามสัมผัสใกล้ชิดกับกฤช ใบหน้าที่เคยดูเยือกเย็นเรียบเฉยกลับมีสีแดงเรื่อขึ้นอย่างน่าสงสัย
สารวัตรหนุ่มใหญ่ลอบมองปฏิกิริยาของคนทั้งสองด้วยความสนใจ เขาทำทีเป็นนั่งฟังผู้หมวดไอวานพล่ามอะไรเกี่ยวกับเจ้าลาตัวหนึ่งที่ผู้หมวดไปเช่าขี่บนเกาะปาโรส แถบปาริเกีย แล้วเจ้าลามันดื้อไม่ยอมเดิน
แต่จริงๆ แล้วดราโก้แอบสังเกตจริตกิริยาของแต่ละคนภายในห้องและเก็บบันทึกไว้ในคลังสมองอย่างละเอียด แววอาทรที่แฝงประกายรุ่มร้อนถวิลหาในดวงตาของกฤชยามที่มองดูอนาสเตเซียนั้นมันผิดปกติเกินกว่าผู้เป็นญาติจะมีให้กัน
และแววรวดร้าวใจเหมือนเห็นของรักที่ไม่อาจแตะต้องได้ ในดวงตากลมสีฟ้าใสของอนาสเตเซียยามที่มองดูกฤชก็ดูผิดปกติเกินกว่าจะมองข้ามไปได้
ดราโก้รู้สึกได้ถึงคลื่นหรือแรงดึงดูดที่มองไม่เห็นระหว่างคนสองคนนั้น ราวกับทั้งคู่มีความหลังและอดีตอันยาวนานร่วมกัน และลึกซึ้งเกินกว่าที่ใคร ๆ ในที่นี่จะล่วงรู้ และสายสัมพันธ์นั้นก็ดูจะเหนียวแน่นกว่าสายสัมพันธ์ระหว่างอนาสเตเซียกับนิโคลาโยสสามีของเธอมากมายนัก
ไอวานยังคงพร่ำบ่นถึงเจ้าลาโง่ตัวนั้นไม่เสร็จ โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าผู้บังคับบัญชาของเขาเออออกับเขาไปโดยไม่ได้ใส่ใจฟังเรื่องที่เขาเล่าอย่างจริงจังสักนิด
เมื่อถึงเวลานัด สเตฟานอส ลูคาสนักกฏหมายซึ่งเป็นหุ้นส่วนใหญ่ของสำนักงานกฏหมายชื่อดังในเขตคลิคลาเดส ก็เดินออกมาเชิญทุกคนเข้าไปนั่งในห้องประชุมขนาดเล็ก เขาเป็นชายสูงวัยอายุราวห้าสิบปลาย ร่างเตี้ยผมหงอกเทา ใบหน้าบ่งบอกแววฉลาด และไหวพริบดีสมเป็นนักกฎหมายที่คิโรสไว้วางใจให้ดูแลเรื่องผลประโยชน์ของเขา
สเตฟานอสกล่าวเริ่มต้นตามธรรมเนียมถึงการจัดการพินัยกรรม ซึ่งเป็นไปโดยถูกต้องตามกฎหมายมีพยานพร้อม และกระทำโดยที่คิโรส คิริยาคอสมีสติสัมปชัญญะดี ไม่ได้ถูกบังคับ หรือครอบงำโดยใครหรืออิทธิพลใด ๆ ทั้งสิ้น ก่อนจะนำเข้าสู่การเปิดพินัยกรรมของคิโรส
เขาจัดแจงเปิดผนึกซองใส่พินัยกรรมต่อหน้าพยานทุกคน แล้วดึงแผ่นพับที่หน้าปกเป็นตราประจำตระกูลคิริยาคอสและมีชื่อของคิโรสอยู่ตรงมุมล่างด้านขวา ข้างในแผ่นพับเป็นกระดาษที่พิมพ์ขึ้นและมีคิโรสเซ็นกำกับ
"วันที่เปิดอ่านพินัยกรรมฉบับนี้คือวันพุธที่ 18 มิถุนายน 2008
พินัยกรรมฉบับล่าสุดของนายคิโรส คิริยาคอสซึ่งทำไว้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเสียชีวิตไปในวันอังคารที่ 29 เมษายน 2008
พินัยกรรมฉบับล่าสุดนี้ทำขึ้นเมื่อวันศุกร์ที่ 25 เมษายน 2008 โดยมีผม นายสเตฟานอส ลูคาส เป็นนักกฎหมายที่มีหน้าที่รับรองและเก็บรักษาพินัยกรรมฉบับนี้ ทั้งยังได้ร่วมเป็นสักขีพยานพร้อมกับนายอาคิล โรคาซพ่อบ้านของนายคิโรส คิริยาคอส"
สเตฟานอสพูดถึงตรงนี้ก็เงยหน้ามองทุกคนในห้อง ก่อนจะเริ่มอ่านความจำนงของผู้ตายตามรายการที่บันทึกไว้ในพินัยกรรม
"ข้าพเจ้านายคิโรส คิริยาคอส ได้ทำพินัยกรรมฉบับนี้ขึ้นใหม่แทนฉบับเดิม พินัยกรรมฉบับนี้ได้จัดทำขึ้นในวันศุกร์ที่ 25 เมษายน 2008 เวลา 10.00 น.
ข้าพเจ้าขอมอบทรัพย์สินตามรายการต่าง ๆ ของข้าพเจ้าให้กับบุคคลต่อไปนี้
รายการที่ 1: หุ้นส่วนในบริษัทเดินเรือคิริยาคอสจำนวน 45%
รายการที่ 2: หุ้นส่วนในบริษัทเดินอากาศคิริยาคอสจำนวน 20%
รายการที่ 3: หุ้นส่วนในบริษัทเรือขนส่งสินค้าคิริยาคอสจำนวน 45%
รายการที่ 4: หุ้นส่วนในกลุ่มบริษัทค้าปลีกคิริยาคอสจำนวน 45%
รายการที่ 5: หุ้นส่วนในกลุ่มโรงแรมสปาสถานออกกำลังกายจำนวน 35%
จากรายการที่ 1-5 นั้น ข้าพเจ้าขอแบ่งออกเป็นสองส่วน
ส่วนที่หนึ่งขอมอบให้นางอนาสเตเซีย คิริยาคอส/ วาลลาซ บุตรสาวคนเดียวของข้าพเจ้าเป็นสินส่วนตัว โดยมอบให้รายการละสิบเปอร์เซ็นต์ของจำนวนหุ้นทั้งหมดที่ข้าพเจ้าถือครองอยู่
ส่วนที่สอง ซึ่งเป็นหุ้นส่วนที่เหลือทั้งหมดจากรายการที่ 1-5 ขอมอบให้นายคริสตอฟ อลาสเตอร์ อนาโตลาคิส หลานชายบุญธรรมของอดีตภรรยาข้าพเจ้านางอแนสซ่า อนาโตลาคิส/คิริยาคอส"
สเตฟานอสอ่านถึงตอนนี้ก็เงยหน้าขึ้นกวาดสายตามองผู้ฟังในห้องอีกครั้ง สีหน้าของแต่ละคนแม้จะหลากหลาย อารมณ์ แต่มีหนึ่งความรู้สึกที่ต่างเหมือนกันคือคาดไม่ถึง
"ข้าพเจ้าขอมอบเงินบำนาญจำนวนสองแสนยูโร พร้อมวิลล่ารับรองของข้าพเจ้าบนเกาะนักซอสให้แก่นายอาคิล โรคาซ พ่อบ้านของข้าพเจ้า
นอกจากนี้พนักงานที่ทำงานในบ้านข้าพเจ้าตั้งแต่สามปี ทุกคนจะได้รับเงินบำนาญเทียบเท่ากับปีละสามพันยูโรคูณด้วยจำนวนปีที่ทำงาน
สุดท้ายข้าพเจ้าขอมอบทรัพย์สินและเงินฝากในธนาคารรวมถึงหุ้นกู้ พันธบัตรและหุ้นส่วนต่าง ๆ ที่ข้าพเจ้าลงทุนไว้กับสถาบันการเงินต่าง ๆ ทั้งหมดที่ข้าพเจ้ามี อสังหาริมทรัพย์ทุกแห่งทั้งในกรีซและในต่างประเทศตามรายละเอียดแนบท้ายหลังพินัยกรรม เครื่องเพชรและทรัพย์สินมีค่าที่ฝากไว้ในธนาคาร รถยนต์ เครื่องบิน เรือใบ เรือยอชท์เรือเร็วทุกชนิดที่อยู่ในความครอบครองของข้าพเจ้า รวมถึงทรัพย์สินอื่นที่เป็นของข้าพเจ้าโดยชอบธรรมและไม่ได้หยิบยกมาพูดถึงในพินัยกรรมฉบับนี้ ขอยกให้เป็นสินส่วนตัวของบุตรสาวคนเดียวคือนางอนาสเตเซีย คิริยาคอส/ วาลลาซ
ด้านล่างนี้คือรายการทรัพย์สินและรายละเอียด ….."
ทนายลูคาสอ่านรายการทรัพย์สินยาวเหยียดของคิโรสที่จะตกเป็นของอนาสเตเซียทั้งอสังหาริมทรัพย์นับไม่ถ้วนทั้งในประเทศและต่างประเทศ รถยนต์ เรือ เครื่องบิน เครื่องเพชร หุ้นส่วนต่าง ๆ ที่เขาลงทุนในบริษัทการเงินและบริษัทอหังสาริมทรัพย์ใหญ่ ๆ ระดับโลกต่าง ๆ  รวมทั้งเงินฝากในบัญชีธนาคารรวมมูลค่าแล้วร่วมหกร้อยล้านยูโร
หากแต่นิโคลาโยสหาได้มีสีหน้าปลาบปลื้มใจไม่ เขาพยายามตีสีหน้านิ่ง แต่หากสังเกตให้ดี จะเห็นได้ชัดว่าภายในใจนั้นเดือดพล่านทีเดียว จนแทบจะเรียกได้ว่าเกือบเห็นเปลวไฟแลบออกมาจากดวงตาสีทองของเขา
ใช่ ที่กฤชได้ไปหากตีเป็นมูลค่าระยาวแล้ว มันมากมายมหาศาลกว่าอนาสเตเซียมากนัก เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดคิโรสจึงอุตริยกหุ้นส่วนในธุรกิจหลักสำคัญ ๆ ของตัวเองให้กับหลานชายบุญธรรมของเมียที่ตายไปนานแล้ว ซึ่งไม่ใช่แม้แต่เชื้อสายจริงของตระกูลทางเมียด้วยซ้ำ เป็นแค่เด็กกำพร้าลูกครึ่งเอเชียผิวผสมจากประเทศเล็ก ๆ ในโลกที่สามเท่านั้นเอง
เขาพยายามรักษาสีหน้าให้ดูสบาย ๆ ไม่เดือดร้อนอะไร ทั้งที่ภายในแทบระเบิดด้วยความผิดหวังโกรธแค้น
"หุ้นส่วนจำนวน 3% ในกลุ่มบริษัทก่อสร้างและปิโตรเคมีโอลิมปัส ขอมอบให้กับอนาสเตเซีย คิริยาคอส/ วาลลาซ บุตรสาว"
สเตฟานอสยังคงอ่านรายการทรัพย์สินตามพินัยกรรมต่อไปเรื่อย ๆ  และรายการหุ้นส่วนในบริษัทก่อสร้างและปิโตรเคมีมูลค่าเหยียบหมื่นล้านยูโรนั้น แม้จะมีมูลค่าหุ้นส่วนอยู่เพียงสามเปอร์เซ็น แต่ก็สร้างความสนใจให้กับนิโคลาโยสไม่น้อยเลยทีเดียว
ดราโก้ลอบสังเกตใบหน้าของแต่ละคนในขณะที่สเตฟานอสอ่านพินัยกรรม เขาเห็นสีหน้าแปลกใจและไม่เข้าใจของอนาสเตเซีย รวมทั้งสีหน้าประหลาดใจและคาดไม่ถึงที่ดูเป็นธรรมชาติของกฤชยามที่ได้ยินว่าตนได้หุ้นส่วนเกือบทั้งหมดในกิจการหลักของคิโรส และเห็นประกายตาลุกโชนด้วยความโกรธเคืองชั่ววูบหนึ่งก่อนที่เจ้าตัวจะควบคุมไว้ได้ของนิโคลาโยส
เมื่อสเตฟานอสอ่านพินัยกรรมเสร็จก็ให้แต่ละคนที่มีชื่ออยู่ในพินัยกรรมเซ็นชื่อ
ผู้หมวดอลองโซ่มองดูแต่ละคนภายในห้องนั้นอย่างไม่เข้าใจ ในที่สุดก็อดรนทนไม่ได้ต้องเป็นฝ่ายเอ่ยถาม
"ทำไมคุณคิริยาคอสถึงไม่ระบุชื่อภรรยาและบุตรชายของเขาในพินัยกรรมเลยล่ะ"
คำถามของไอวานครั้งนี้ไม่พลาดเป้า ตรงกันข้ามมันตรงกับใจของแทบทุกคนในที่นั้น หากแต่ละคนไม่ยอมเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามออกมาก่อนให้เสียเชิง
อนาสเตเซียไม่ถามเพราะหยิ่งเกินกว่าจะถาม ความเป็นผู้ดีที่ต้องสำรวมกิริยาอาการนั้นแทรกซึมอยู่ทุกอณูสายเลือดเกินกว่าที่จะแสดงกิริยาที่ไม่งาม หรือความสนใจใคร่รู้อย่างออกหน้าออกตาต่อธารกำนัล
นิโคลาโยสไม่ถาม เพราะไม่มีชื่อตัวเองเกี่ยวข้องกับมรดก และเขายังได้เซ็นสัญญายินยอม ไม่ยุ่งเกี่ยวกับทรัพย์สินส่วนตัวของอนาสเตเซียไปแล้ว จึงไม่ควรแสดงออกถึงความสนใจใด ๆ ในมรดกของเธอให้ใครได้เห็น
กฤชไม่ถาม เพราะบางสิ่งที่เพิ่งรู้มาเกี่ยวกับลีย่า ซิออนดิส คิริยาคอส แม้อาจไม่ใช่เรื่องจริง แต่มันก็ทำให้เขาลังเลเกินกว่าจะสงสัยว่าเหตุใดลีย่าและลูกชายที่ยังไม่ถึงกำหนดคลอดของเธอจึงไม่ได้รับอะไรเลย บางทีคิโรสอาจจะบังเอิญรู้อะไรมาเหมือนกันก็ได้
เขาคิดเล่น ๆ แต่แล้วก็ตกใจกับความคิดเล่น ๆ ชั่ววูบนั้นของตน
เป็นไปได้ไหมว่าคิโรสจะรู้อะไรมา
ดราโก้แอบเก็บข้อมูลจากสีหน้าที่แตกต่างกันไปของแต่ละคน มันน่าแปลกจริง ๆ นั่นล่ะ คิโรสแจกเงินให้ทุกคนกระทั่งคนรับใช้ในบ้าน และแม้แต่พ่อบ้านก็ได้บ้านหนึ่งหลังพร้อมเงินเกษียณมากถึงสองแสนยูโร ทว่ากลับไม่คิดจะให้เงินภรรยาเลยแม้แต่เหรียญเดียว หากคุณนายคิริยาคอสไม่ได้สูญหายไป ดราโก้ก็เชื่อว่าเธอคงต้องตั้งทนายฟ้องคัดค้านพินัยกรรมอย่างแน่นอน
สเตฟานอส ขยับแว่นสายตาก่อนอธิบายขึ้นหลังจากเงียบไปครู่หนึ่งราวกับต้องการเวลาเรียบเรียงคำพูด
"พินัยกรรมฉบับนี้เพิ่งเขียนขึ้นใหม่ต่อหน้าพยานซึ่งรวมตัวผมด้วย และไม่มีการเอ่ยถึงคุณลีย่า คิริยาคอสและทายาทในครรภ์ของเธอในพินัยกรรมฉบับนี้ ตัวผมเองก็ไม่ทราบถึงเหตุผลและไม่อยู่ในวิสัยที่จะสอบถามจากลูกความ"
"แปลว่ามีฉบับก่อนหน้านี้งั้นหรือครับ" ไอวานถามอีก
สเตฟานอสนิ่งคิดอยู่ครู่จึงตอบ
"ครับ ท่านมีพินัยกรรมเก่าแก่ที่ทำนานมากแล้ว กว่ายี่สิบปีโน่น ตั้งแต่สมัยที่ภรรยาเก่าของท่านยังมีชีวิตอยู่ และเพิ่งเปลี่ยนใหม่หลังจากที่ทราบว่าคุณลีย่าตั้งครรภ์เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ปีนี้"
"และเมื่อเดือนเมษายนท่านก็มาหาผมที่สำนักงาน ขอเปลี่ยนพินัยกรรมใหม่และยกเลิกของเดิมทั้งหมด ผมก็ทำตามที่ท่านขอ ก็เพียงเท่านี้ครับ" สเตฟานอสอธิบาย
มาหาถึงสำนักงานที่เกาะซีโรสงั้นหรือ ดราโก้คิด คนระดับคิโรส คิริยาคอส น่าจะเป็นฝ่ายเรียกตัวสเตฟานอสไปหาเขาถึงที่บ้านมากกว่าจะเป็นฝ่ายเดินทางมาหาที่สำนักงานของนักกฎหมาย
เขากังวลว่าจะมีใครรู้เรื่องการเปลี่ยนพินัยกรรมของเขาอย่างนั้นหรือ เขามีเหตุผลอะไรจึงต้องระมัดระวังเรื่องการติดต่อกับสเตฟานอสเกี่ยวกับการทำพินัยกรรมใหม่มากถึงขนาดนั้น
ทั้งอนาสเตเซียและกฤชต่างก็กำลังครุ่นคิดในประเด็นเดียวกันกับสารวัตร พฤติกรรมของคิโรสแปลกไปกว่าที่เคยเป็นมากทีเดียว สมัยเด็กอนาสเตเซียจำได้ว่าสเตฟานอส ลูคาสเป็นฝ่ายไปพบบิดาของเธอทุกครั้งที่มีธุระด้านกฎหมาย เช่นพวกทรัพย์สินหรืออสังหาริมทรัพย์ใด ๆ ของคิโรสที่เพิ่งซื้อ จะซื้อหรือจะขายไป ทั้งการร่างสัญญา พิจารณาสัญญา การเซ็นชื่อซื้อ ขาย และโอนหุ้น รวมถึงเอกสารทรัพย์สินอื่น ๆ  ตั้งแต่จำความได้อนาสเตเซียเห็นหน้าสเตฟานอสบ่อยเป็นหลายสิบครั้งที่บ้านของเธอ
สารวัตรลาซารอสปล่อยให้ผู้หมวดอลองโซ่ ผู้ช่วยของเขาเป็นฝ่ายตั้งคำถามไป ในขณะที่ตัวเขาเป็นฝ่ายแอบจับสังเกตทั้งสีหน้า คำพูด น้ำเสียงของทุกคน
ใช่! เป็นคำถามที่ดีทีเดียว ทำไมจึงไม่มีชื่อภรรยาและลูกชายซึ่งยังไม่เกิด และทำไมจึงมีการเปลี่ยนพินัยกรรมหลังจากที่เพิ่งเปลี่ยนใหม่ไปก่อนหน้านั้นเพียงชั่วเวลาสองเดือน
"คุณทนายลูคาส ผมจะขอดูพินัยกรรมฉบับก่อนหน้าทั้งสองฉบับเพื่อเปรียบเทียบกับฉบับนี้ได้มั้ยครับ บางทีอาจได้ข้อมูลประกอบการพิจารณาคดีของคุณนายคิริยาคอส" สารวัตรเอ่ยถาม
สเตฟานอส เขม้นมองสารวัตร "สารวัตรต้องมีหมายศาลมาครับ ไม่เช่นนั้นผมไม่อาจให้ได้"
ลาซารอสยิ้ม "ได้ครับ ผมจะรีบทำเรื่องผ่านอัยการโดยด่วน"


## บทที่ 10 อดีตรัก

by Harmonica
นิโคลาโยส วาลลาซนั่งเรือเร็วของคิโรสซึ่งขับกลับมาส่งเขาที่เกาะปาโรสอย่างอารมณ์เสีย
เขาหงุดหงิดอย่างมากกับพินัยกรรมของคิโรสที่ยกสิทธิ์ในหุ้นส่วนเกือบทั้งหมดของกลุ่มบริษัทในเครือคิริยาคอสให้กับนายคริส ไอ้หลานนอกไส้ของตระกูลอนาโตลาคิสคนนั้น
ไม่รู้พ่อตาของเขาคิดอะไร ทั้งที่อนาสเตเซียกับเขามีจูเลี่ยนเป็นทายาทให้อยู่แล้ว กลับอุตริไปยกบริษัทให้คนนอก
นายคริสนั่น เขาก็แสนจะไม่ชอบหน้า มันคงนึกว่าเขาไม่รู้ โธ่เอ๋ย! ผู้ชายด้วยกันดูกันออกหรอก ไอ้หมอนี่ชอบทำตาละห้อยทุกครั้งที่มองดูอนาสเตเซีย ส่วนแม่เมียรักของเขาเองก็คงมีจิตพิศวาสเจ้าคริสนี่ไม่น้อยเช่นกัน ไม่เช่นนั้นเจ้าหล่อนคงไม่กลายเป็นผู้หญิงจืดชืดเป็นน้ำยาเย็น และปิดกั้นตัวเองกับเขาอยู่แบบนี้ โดยเฉพาะเวลาร่วมเตียงกัน มันทำให้เขาหมดอารมณ์พิศวาสหล่อนไป แม้หล่อนจะสวยปานนางฟ้านางสวรรค์ก็ตาม ไม่มีผู้ชายคนไหนจะทนเมียที่สวยเป็นรูปปั้นแล้วก็เย็นชาเป็นน้ำแข็งได้หรอก
ยิ่งคิดก็ยิ่งเกลียดขี้หน้านายคริสตอฟมากขึ้น เพราะความเย็นชาของอนาสเตเซีย ทำให้เขาทนร่วมเตียงกับหล่อนได้ไม่กี่ครั้งเพียงเพื่อให้มีทายาทกับหล่อนเท่านั้น แม้ความสวยของหล่อนจะดึงดูดใจและน่าพิศวาสเพียงใดก็ตาม แต่เมื่อได้ร่วมรักกับหล่อนแล้ว ก็ช่างเย็นชาจืดชืดราวกับน้ำยาเย็น
เขาเบื่อหน่ายความเป็นผู้ดิบผู้ดีและความสำรวมกิริยาอาการของหล่อนภายในเวลาไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ ทั้งหมดคงเพราะอนาสเตเซียแอบรักกับนายคริสตอฟ ทำให้หล่อนไม่เคยปล่อยอารมณ์ร่วมกับเขา ทั้งยังจืดชืดเย็นชา เก็บตัวแล้วก็เอาแต่หม่นเศร้าจนน่าเบื่ออีกด้วย
แล้วนี่พ่อตาของเขาก็ยังเหมือนจะเป็นใจ เจตนายกหุ้นส่วนบริหารแทบทั้งหมดในธุรกิจที่ตัวเองก่อร่างสร้างมาให้กับไอ้หลานนอกไส้ของเมียเก่านี่อีก ราวกับเจตนาจะยกลูกสาวให้กับมัน โดยข้ามหัวเขาไปกระนั้น ฝันไปเถอะไอ้เด็กกำพร้า หากเขายังมีชีวิตอยู่ จะไม่มีวันยอมให้นายคริสตอฟสมหวังแน่
นิโคลาโยสหงุดหงิดมากเสียจนไม่สนใจมองทิวทัศน์รอบข้าง และไม่สนใจที่จะเอ่ยแสดงความยินดีกับอาคิลตามมารยาท หรือกระทั่งพูดคุยกับเขาขณะที่นั่งเรือกลับมาปาโรส
เมื่ออาคิลนำเรือเร็วแบบสปอร์ตมาจอดเทียบท่าเรือเล็กที่บ้านของเขาและอนาสเตเซีย นิโคลาโยสก็รีบลุกจากที่นั่งด้านหลังซึ่งเขาไม่ยอมไปนั่งคู่ด้านหน้ากับอาคิล แล้วก้าวขึ้นจากเรืออย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจจะเอ่ยคำอำลากับอาคิลที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยเรือ
เขาลงและโบกมือให้อาคิลกลับหันหัวเรือออกไปเลย เพื่อกลับไปที่เกาะแอนติปาโรส
ชายหนุ่มนึกโกรธทุกคนในที่นั้นไปหมด เขาอยากโวยวายใส่สเตฟานอส นักกฎหมายที่จัดการเรื่องพินัยกรรม แต่ก็ยังพยายามเก็บอาการไว้ เพราะรู้ว่าไม่มีประโยชน์อะไร สเตฟานอสเป็นเพียงนักกฏหมายที่ทำตามความประสงค์ของลูกค้าและไม่มีอำนาจที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรที่คิโรสทำไว้
เมื่อทำอะไรไม่ได้ ก็สู้เก็บอาการเอาไว้ดีกว่าจะปล่อยให้มีพิรุธให้ใครต่อใครจ้องจับผิด
แต่ลาซารอสนี่สิ ยั่วโมโหเขาพอตัวทีเดียว
นิโคลาโยสนึกถึงคำสนทนาระหว่างเขากับสารวัตรลาซารอสที่สำนักงานกฎหมายนั่น ดราโก้ถามเขาขึ้นมาหลังการอ่านพินัยกรรมเสร็จสิ้น ว่าเขารู้สึกยังไงที่พ่อตายกหุ้นส่วนในธุรกิจของตระกูลเกือบทั้งหมดให้กฤชไป
เขาจำได้ว่าเขามองหน้าสารวัตรนิ่ง พยายามวางสีหน้าให้เป็นปกติมากที่สุด
"สารวัตรถามผมในฐานะอะไรล่ะ" เขาย้อน "ในฐานะสามีของอนาสเตเซีย ผมย่อมรู้สึกเฉย ๆ เพราะผมไม่ได้แต่งงานกับเธอเพื่อหวังในทรัพย์สิน ไม่เช่นนั้นผมคงไม่ยอมเซ็นสัญญาก่อนแต่งนั่นหรอก"
"ผมรู้ว่าคุณยอมเซ็นชื่อในสัญญาข้อตกลงก่อนแต่งงานไป แต่นั่นมันก่อนที่คุณกับมาดามวาลลาซจะมีทายาทด้วยกัน คุณจะบอกว่าคุณรู้สึกว่ามันยุติธรรมดีแล้วที่คุณคิริยาคอสยกธุรกิจของตระกูลให้กับคนในตระกูลอนาโตลาคิส ไปอย่างนั้นหรือ" สารวัตรกล่าว
นิโคลาโยสหลุบตาลง ยักไหล่นิดหนึ่ง
"ถ้านั่นเป็นความประสงค์ของคนที่เป็นตาของลูกผม แล้วผมจะไปทำอะไรได้ ในเมื่อมันไม่ใช่สิทธิ์ของผมที่จะไปโต้แย้งอะไร และสารวัตรคงไม่คิดว่าผมจะไปโวยวายกับคนที่ตายไปแล้วหรอกนะ"
ก่อนดราโก้จะพูดอะไรต่อ สเตฟานอสก็เดินมาเรียกอนาสเตเซียซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างนิโคลาโยส
"มาดามวาลลาซ ผมต้องขอเชิญคุณกับคิริโยสอนาโตลาคิสที่ห้องทำงานส่วนตัวของผมหน่อย"
"มีอะไรหรือคะ" อนาสเตเซียเอ่ยถามเบา ๆ
สเตฟานอสนิ่งไปเพียงนิดหนึ่งก่อนพูด
"เกี่ยวกับพินัยกรรมที่ประกาศไป มีเอกสารกับข้อสัญญาที่คุณกับคิริโยสอนาโตลาคิสต้องไปอ่านให้ละเอียด และเซ็นชื่อรับทราบ คงต้องใช้เวลานานสักหน่อย"
เขาพูดจบก็มองหน้านิโคลาโยส
"ไม่ทราบคุณวาลลาซจะสะดวกนั่งคอยอยู่ที่ห้องรับรองไหม ผมจะสั่งให้เขาเอากาแฟมาเพิ่ม"
นิโคลาโยสทำสีหน้าส่อแววหงุดหงิดนิดหนึ่ง ให้เขานั่งคอยอยู่แล้วรอให้ตำรวจสองนายนี่คอยจับผิดและซักถามโน่นนี่เขาเห็นจะไม่มีทางหรอก
"ขอโทษนะคุณทนาย" เขาพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มนิด ๆ ที่จุดประกายเสน่ห์เน้นความหล่อคมเข้มอย่างน่ามอง "ผมมีนัดที่โรงแรม ต้องไปให้ทันบ่ายนี้ คุณต้องการเวลาจากภรรยาผมนานขนาดไหนล่ะ"
สเตฟานอสนิ่งไป ขณะที่อนาสเตเซียอึดอัด ตอนนี้เองที่สารวัตรลาซารอสเข้ามาเจ้ากี้เจ้าการ
"ไม่เป็นไรนี่ครับ คุณโรคาซขับเรือเร็วมาพร้อมกับคุณอนาโตลาคิสไม่ใช่หรือ คุณก็นั่งเรือเร็วกลับไปพร้อมกับคุณโรคาซก่อนก็ได้นี่ครับ หรือถ้าสะดวกเครื่องบินน้ำมากกว่าคุณก็ไปนั่งคอยกับผมก็ได้ ผมยินดีเลี้ยงกาแฟ"
ดราโก้ ลาซารอสตบท้ายด้วยคำถาม เขามองสีหน้าพิพักพิพ่วนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของนิโคลาโยส อย่างขบขันก่อนจะพูดต่อ
"ถ้าคุณวาลลาซไม่มีเวลาดื่มกาแฟกับผม ก็คงต้องใช้เรือเร็วกลับ คุณอนาโตลาคิสก็ต้องกลับเครื่องบินน้ำพร้อมมาดามวาลลาซแทน"
นิโคลาโยสกวาดสายตาคมกริบของตนไปยังกฤชกับอนาสเตเซีย และย้อนกลับไปที่สเตฟานอส เขารู้สึกหงุดหงิดไม่รู้มีอะไรหมกเม็ดไว้อีกหรือเปล่าที่สเตฟานอสไม่ต้องการให้เขารู้
เมื่อเห็นทุกคนรุมเสนอแนะขนาดนั้น อีกทั้งตัวเขาเองก็ต้องการไปให้พ้นจากนายตำรวจจอมแส่สองนายนั่นโดยเร็ว ให้ไปนั่งดื่มกาแฟกับเจ้าสารวัตรลาซารอสนั่นเห็นจะไม่มีทาง ดังนั้นเขาจึงพยักหน้ายอมรับอย่างไว้เชิง
"ดีเหมือนกัน" เขาพูดด้วยรอยยิ้ม "ถ้างั้นผมลาเลยแล้วกันครับ สารวัตรและทุก ๆ คน"
นิโคลาโยสพูดจบก็ลุกขึ้น ด้วยความรู้สึกอยากเอาชนะเล็ก ๆ น้อย ๆ เขาหันไปรวบตัวอนาสเตเซียไว้ในอ้อมกอดด้วยมือข้างหนึ่ง ก่อนจะก้มลงจุมพิตเธออย่างดูดดื่มโดยเจตนาต่อหน้าคนอื่นในห้องอยู่หลายวินาที ไม่เพียงแค่จุมพิต แต่มือข้างว่างยังแกล้งขยำลงที่บั้นท้ายกลมมนของอนาสเตเซียด้วย
"อย่านานนะที่รัก"
เขากระซิบเบา ๆ ที่ริมหูหลังจากถอนริมฝีปากออกแล้ว เสียงแหบพร่านั้นเต็มไปด้วยความหมาย และมีเจตนาให้คนข้าง ๆ ได้ยิน
สีหน้าตกตะลึงและโกรธเคืองของกฤชสร้างความสะใจให้กับนิโคลาโยสเป็นอย่างมาก เขาเจตนาจูบอนาสเตเซียอย่างดูดดื่ม และขยำบั้นท้ายหล่อนอย่างมีความหมายต่อหน้าธารกำนัล เพียงเพื่อเย้ยกฤชเล่นเป็นการแก้เผ็ดให้หายหมั่นไส้
นิโคลาโยสปล่อยมือจากร่างของภรรยาที่ตัวแข็งไปด้วยความโกรธ ชายหนุ่มคว้าหมวกที่วางไว้มาสวม รอยยิ้มที่มุมปากบ่งบอกความสะใจอย่างเหลือแสน เขาเอามือแตะหมวกก้มศีรษะนิดหนึ่งเป็นการอำลา ก่อนจะก้าวนำอาคิลออกจากห้องไป
สารวัตรลาซารอสและผู้หมวดอลองโซ่นั่งอยู่มุมอีกด้านที่มองไม่เห็นมือข้างที่เขาขยำบั้นท้ายของอนาสเตเซียอย่างหยาบหยาม ซึ่งเขาเจตนาแสดงเพื่อหยามน้ำหน้ากฤชเท่านั้น ไม่คิดจะทำลายภาพพจน์สามีผู้น่ารักต่อหน้าคนอื่นโดยเฉพาะนายตำรวจทั้งสอง
ทว่านิโคลาโยสสามารถสะกดกลั้นความโกรธไว้ได้เพียงเท่านั้น เมื่อพ้นอาคารหลังนั้นออกมา เขาก็ไม่อาจเก็บซ่อนความไม่พอใจไว้ได้อีกต่อไป นิโคลาโยสนิ่งเงียบตลอดทางที่เดินผ่านตรอกคนเดินเล็ก ๆ เพื่อลงไปยังถนนใหญ่ด้านล่างสู่ท่าเรือซึ่งอาคิลจอดเรือเร็วไว้ เขาไม่สนใจที่จะผ่อนฝีเท้าให้ช้าลงเพื่อคอยอาคิลแต่เดินนำลิ่วไปไกล
ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนโดนหยามน้ำหน้าอย่างแรง การที่คิโรสยกหุ้นส่วนในบริษัทเกือบทั้งหมดให้กฤช มันเป็นการแสดงออกให้เห็นอย่างชัดเจนอยู่แล้วว่าคิโรสอยากได้กฤชเป็นลูกเขยขนาดไหน
ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น ยิ่งชังน้ำหน้าไอ้หนุ่มลูกครึ่งจากประเทศไทยคนนั้นมากขึ้น
ไม่มีทางที่เขาจะยอมให้ธุรกิจที่ควรจะต้องตกเป็นของจูเลี่ยน ไปเป็นของคนอื่นอย่างไม่ชอบธรรมเช่นนี้ เขาเฝ้าฝันมานานแล้วว่าชื่อของนิโคลาโยส วาลลาซจะต้องกลายเป็นชื่อที่มีความสำคัญ เป็นเจ้าของธุรกิจใหญ่ที่เพียงแค่เอ่ยนามใครต่อใครก็รู้จักและยำเกรง
นิโคลาโยสกดโทรศัพท์ไปนัดพบคาริสซ่า รอสซี่ แม่นางแบบสาวผมแดงที่แสนจะร้อนแรงนั่นน่าจะช่วยดับโมโหให้เขาได้ เมื่อวางสายจากหล่อนเขาก็ตัดสินใจฉับพลันกดไปหาใครอีกคนหนึ่ง
"ฮัลโหล คาร์ลอสหรือ" เขาพูดเมื่อปลายทางรับสาย "ฉันเอง นิคกี้"
สารวัตรลาซารอสเฝ้ามองความเป็นไปในวันนั้นอย่างสนใจ
ทุกคนออกจากห้องไปหมดแล้ว นิโคลาโยสออกไปพร้อมกับอาคิล ส่วนอนาสเตเซียกับกฤชเดินออกไปอีกห้องพร้อมกับสเตฟานอส
เขารู้สึกว่าตัวเองคิดถูกที่ขอให้มีการเปิดพินัยกรรมและขอเข้ามานั่งฟังด้วย
สายสัมพันธ์ทางใจที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ท่าทางเรียบเฉยของอนาสเตเซียและกฤชนั้นเป็นเหมือนเชือกเส้นบาง ๆ ที่เชื่อมคนทั้งสองไว้ด้วยกันโดยไม่มีใครมองเห็น
บางทีข้อสงสัยของผู้หมวดอลองโซ่ที่เกี่ยวกับกฤชอาจจะไม่พลาดเป้ามากนักก็ได้ ดราโก้เริ่มหันมาจับสายตามองที่นายคริสตอฟ อนาโตลาคิสผู้นี้ เหตุใดคิโรสจึงยกธุรกิจของตระกูลให้กับคนอื่น แม้จะได้ชื่อว่าเป็นหลานชายของอดีตภรรยาผู้ล่วงลับ แต่ก็ไม่ได้สืบทอดสายเลือดใด ๆ ของตระกูลเขาเลย ธุรกิจเหล่านั้นมีมูลค่าหลายพันล้านเหตุใดจึงไม่มอบให้กับ อนาสเตเซีย หรือไม่ก็จูเลียนหลายชายแท้ ๆ ของเขาเอง
แล้วทำไมเขาจึงเปลี่ยนพินัยกรรม ตัดชื่อภรรยากับลูกชายที่ยังไม่คลอดออก คิโรสมีส่วนรู้เห็นอะไรเกี่ยวกับการหายตัวไปของลีย่าหรือไม่
ปริศนาเหล่านี้ยังไม่มีคำตอบหรือคำอธิบายใด ๆ ที่ฟังดูมีเหตุมีผลมีน้ำหนักเพียงพอ เขารู้สึกว่ามีหลายอย่างที่ขาดหายไปซึ่งเขาไม่รู้ และนั่นคือเงื่อนงำของสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด
"สารวัตรไม่มีอะไรจะถามมาดามวาลลาซหรือ" ไอวานถามขึ้นมา
"ตอนนี้ยังหรอก"
"ทำไมล่ะครับ แล้วนายอนาโตลาคิสนั่นล่ะ" ผู้หมวดยังสงสัย
ลาซารอสยิ้มนิด ๆ จุดประกายความคมสันของใบหน้าให้ดูมีเสน่ห์ชวนมอง แม้อายุเขาจะล่วงเข้าวัยปลายสามสิบ เป็นหนุ่มใหญ่แล้วก็ตาม แต่ความคมเข้มของเขากลับไม่ได้ลดลงตามวัย
"ตอนนี้เราใช้การจับสังเกตก่อนดีกว่า บางครั้งเราอาจมองอะไรได้ชัดกว่า หากมองจากภาษากายของพวกเขา แทนที่จะฟังสิ่งที่พวกเขาจะพูด" เขาพูดก่อนจะเสริมขึ้น
"และเมื่อเราอ่านพฤติกรรมกับความคิดของพวกเขาได้พอสมควร เราค่อยเลือกถามคำถามที่เหมาะสม ก็ยังไม่สาย"
"ว่าแต่นายเช็คกับหน่วยค้นหาหรือยังว่ามีความคืบหน้าเรื่องมาดามคิริยาคอสอย่างไรบ้าง" ดราโก้ถาม
"เช็คแล้วครับ แต่ยังไม่พบเหมือนเคย"
สารวัตรหนุ่มใหญ่นิ่วหน้า ลีย่า คิริยาคอสหายตัวไปพร้อมลูกในท้องนานถึงห้าวันแล้ว แต่พวกเขายังไม่พบร่องรอยอะไรเลย ไม่มีจดหมายหรือโทรศัพท์ติดต่อเรียกร้องขอเงินค่าไถ่ใด ๆ ซึ่งยืนยันถึงข้อสงสัยของเขาที่ว่านี่ไม่ใช่คดีเรียกร้องค่าไถ่อย่างที่ใคร ๆ คิดในตอนแรก
"แล้วทีมค้นหาของทางคุณวาลลาซล่ะ" ดราโก้ถามขึ้นอีก
"ที่ถามนายวาลลาซไปเมื่อเช้า เห็นว่ายังไม่รู้ความคืบหน้าครับ" ไอวานตอบ
"ฉันหมายถึงให้นายไปสืบดูว่า พวกเขาส่งทีมค้นหาอย่างไร และค้นที่ไหนบ้าง" สารวัตรอธิบาย
"เท่าที่ทราบจากทางหน่วยของเรา ทางนายวาลลาซส่งทีมค้นหาจริง แต่เป็นเพียงหน่วยเล็ก ๆ หาอยู่ไม่กี่ครั้ง มีทั้งทางบก ทางทะเล และทางอากาศ และจำกัดบริเวณเฉพาะบนเกาะปาโรส กับแอนติปาโรสเท่านั้น ไม่ได้เลยไปค้นหาตามเกาะแก่งเล็ก ๆ ต่าง ๆ ที่มีอยู่ไม่น้อยในบริเวณใกล้เคียงนี่ครับ"
"งั้นหรือ" ดราโก้นิ่งคิด "งั้นทีมค้นหาของเราไปในที่ ๆ นายวาลลาซไม่ได้ส่งทีมไปด้วยก็แล้วกัน ลองไปดูตามเกาะเล็กเกาะน้อยแถวนี้ดู"
"ได้ครับ" ไอวานรับคำ
อนาสเตเซียโกรธจัดจนไม่อาจพูดอะไรกับใครได้
พฤติกรรมของนิโคลาโยสสร้างความอับอายขายหน้าให้กับเธออย่างเหลือประมาณ หญิงสาวรู้สึกเหมือนตัวเองถูกลดระดับลงเป็นเพียงผู้หญิงข้างถนนหรือโสเภณีคนหนึ่ง ที่นิโคลาโยสจะกระทำประเจิดประเจ้อด้วยอย่างไม่มีกาลเทศะอย่างไรก็ได้
อนาสเตเซียไม่เข้าใจว่าเหตุใดสามีของเธอจึงเจตนาหยามเธอด้วยการขยำบั้นท้ายต่อหน้าธารกำนัล การจุมพิตเป็นสิ่งปกติที่รับได้ แต่การขยำบั้นท้าย พระเจ้าช่วย เขาเจตนาทำให้เธอดูเหมือนผู้หญิงสำส่อนที่เขาไม่จำเป็นต้องให้เกียรติในสถานที่ไม่เหมาะสมเช่นนี้ และแท้ที่จริงเขาก็ไม่ได้นึกพิศวาสเธอด้วยซ้ำ เขากระทำเพียงเพื่อดูถูกหรือเหยียดหยามเธอเท่านั้น
เธอรู้ดีว่าเขาไม่เคยมีจิตใจพิศวาสเธอมาแต่ไหนแต่ไร และเลิกเสแสร้งว่ารักใคร่ใยดีเธอนับแต่ที่เธอตั้งครรภ์จูเลียนไม่นาน ความห่างเหินที่เขาปฏิบัติต่อเธอจนชาชินได้สร้างเกราะกำบังใจให้กับเธอมานานเกือบสี่ปีแล้ว
เขาคงหงุดหงิดมากที่คิโรสทิ้งหุ้นส่วนในกิจการต่าง ๆ ให้กับเธอเพียงเล็กน้อย ซึ่งนั่นหมายความว่าจูเลียน วาลลาซ บุตรชายคนเดียวของคนทั้งคู่จะไม่ได้สิทธิ์ในการบริหารอะไรในธุรกิจของตระกูลคิริยาคอสไปด้วยในอนาคต นิโคลาโยสจึงเจตนาระบายความโกรธแค้นของเขา ด้วยการแสดงพฤติกรรมเหยียดหยามลดค่าของเธอต่อหน้าผู้อื่น
หญิงสาวรู้ดีว่าเขารู้สึกเดือดร้อนแทนลูกชาย เพราะไม่ว่านิโคลาโยสจะหมางเมินเย็นชากับเธอเพียงใด สิ่งหนึ่งที่เธอรู้ว่าเขามีคือความรักอย่างจริงใจให้กับจูเลียน เขาอาจจะแทบไม่เคยซื้อของขวัญหรือให้เวลากับลูกชายมากมาย แต่ทุกครั้งที่เขาอยู่บ้าน จูเลี่ยนจะมีความสุขอย่างมากที่ได้เล่นและใกล้ชิดกับพ่อของเขา
เธอรู้สึกสะท้อนใจในความไม่สมบูรณ์แบบของครอบครัวตนเอง ใช่! ตัวเธอเองก็ไม่เข้าใจเหตุผลของคิโรสเช่นกัน ทั้งที่ดูบิดาของเธอจะรักใคร่จูเลียนไม่น้อยไปกว่าเธอและสามี แต่เหตุใดคิโรสจึงเจตนาตัดเธอและครอบครัวออกไปจากธุรกิจของครอบครัวที่คิโรสเป็นคนสร้างจนยิ่งใหญ่ขึ้นมาด้วยตัวเอง
เธอเดินตามกฤชไปที่ห้องทำงานของสเตฟานอสอย่างเงียบขรึมยิ่งกว่าเคย ใบหน้าขาวเนียนเรื่อแดงด้วยความโกรธปนอาย
อนาสเตเซียรู้สึกอับอายขายหน้ามากจนไม่กล้ามองหน้าใคร โดยเฉพาะอย่างยิ่งกฤช เธอรู้สึกอับอายกฤชเป็นพิเศษกว่าคนอื่น หญิงสาวเดินตัวแข็งตรงไปนั่งหน้าโต๊ะทำงานของสเตฟานอสอย่างเงียบ ๆ โดยมีกฤชเลื่อนเก้าอี้ให้ และลงนั่งที่เก้าอี้อีกตัวข้าง ๆ เธอ
กระแสความร้อนจากตัวกฤชส่งผ่านมายังตัวเธอขณะที่เดินผ่านในระยะใกล้ มันเจือออกมาพร้อมกลิ่นหอมจางของอาฟเตอร์เชฟชั้นดี ที่สร้างความรู้สึกแปลกประหลาดและอ่อนไหวบางอย่างให้เกิดขึ้นกับเธอ อนาสเตเซียก้มหน้าสำรวมกิริยาให้นิ่งและไม่พยายามมองไปทางกฤช แม้ว่าเธอจะรู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่าเขานั่งอยู่ข้าง ๆ นี่เอง
ขายาว ๆ ของเขามันเหยียดยาวออกมาให้เธอมองเห็นได้ทางหางตา
สเตฟานอสปิดประตูปิดกั้นห้องทำงานที่เต็มไปด้วยชั้นหนังสือเต็มสามด้านนั้นออกจากโถงทางเดินภายนอก เขาเปิดซองที่เตรียมไว้พร้อมกับซองพินัยกรรม และหยิบเอกสารออกมาส่งให้คนทั้งคู่
"นี่เป็นเอกสารที่คุณสองคนต้องอ่านให้ละเอียดแล้วเซ็นชื่อกำกับทุกหน้า" เขาพูด ขยับแว่นมองชายหนุ่มหญิงสาวตรงหน้า สเตฟานอสรับปรึกษาด้านกฎหมายให้กับคิโรสมานานกว่ายี่สิบปีแล้ว เขาเคยเห็นและรู้จักคนหนุ่มสาวตรงหน้าเขาทั้งคู่ แม้จะไม่สนิทสนมใกล้ชิดด้วยก็ตาม
"คุณสองคนเอากลับไปอ่าน หรือจะอ่านแล้วเซ็นที่นี่ก็ได้" เขาแนะ
กฤชรับเอกสารมาพิจารณา
"ผมจะเอากลับไปให้นักกฎหมายของผมช่วยตรวจดูก่อนครับ แล้วจะเซ็นคืนส่งมาให้คุณทีหลังหากไม่พบข้อแก้ไขอะไร" กฤชพูดเมื่อเห็นว่าข้อความในเอกสารนั้นต้องพิจารณาอย่างละเอียด และเต็มไปด้วยภาษาทางกฎหมาย
สเตฟานอสหันมามองหน้าอนาสเตเซียเหมือนจะถามว่าเธอจะเซ็นเลยไหม
"ฉันต้องกลับไปอ่านก่อนเช่นกันค่ะ" เธอกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ "แล้วจะส่งกลับคืนให้ภายในสองสามวัน"
สเตฟานอสพยักหน้ารับก่อนจะเปิดเอกสารซองเดิมหยิบซองจดหมายสีครีมมีตราประทับของตระกูลคิริยาคอสเป็นครั่งผนึกไว้ที่มุมปิดซอง เขายื่นซองนั้นมาตรงหน้าอนาสเตเซีย
"นี่เป็นจดหมายของคิริโยสคิริยาคอสที่ฝากให้กับคุณตอนวันที่ท่านทำพินัยกรรมฉบับนี้ขึ้นมา"
อนาสเตเซียรับจดหมายฉบับนั้นมาอย่างมึนงง เหตุใดบิดาของเธอจึงเตรียมจดหมายไว้ให้เธอผ่านทนายความ ในวันที่ทำพินัยกรรมฉบับนี้ ราวกับรู้ว่าตัวเองจะไม่มีโอกาสมีชีวิตอยู่ต่ออีกนานหลังจากเปลี่ยนพินัยกรรม
สเตฟานอสมองดูอนาสเตเซียที่นั่งลูบคลำจดหมายอยู่เงียบ ๆ ราวกับลังเลที่จะเปิดออกอ่าน
"เก็บไว้อ่านคนเดียวนะครับ" เขาพูดขึ้น "ท่านสั่งไว้ว่าเป็นความลับ สำหรับคิเรียอนาสเตเซียเท่านั้น"
หญิงสาวมองหน้าเขา ลังเลเล็กน้อย รู้สึกอยากจะถามอะไรอีกมากมายแต่ในที่สุดก็ตัดสินใจเก็บจดหมายฉบับนั้นเข้ากระเป๋าถือโดยไม่กล่าวอะไรออกมา
เธอเงยหน้าขึ้นมองสเตฟานอส
"หมดธุระของฉันแล้วใช่ไหมคะ" หญิงสาวถามพลางเก็บเอกสารที่ต้องนำกลับไปอ่านและเซ็นชื่อเข้าไว้ในกระเป๋าด้วย เธออยากออกไปจากห้องนี้โดยเร็วด้วยไม่อาจทนต่อความใกล้ชิดระหว่างเธอกับกฤชได้ หลายปีแล้วที่เธอคอยหลบหน้าเขา หากแต่วันนี้เธอกำลังนั่งอยู่ข้าง ๆ เขา และความรู้สึกอบอุ่นอ่อนโยนที่แฝงได้ด้วยความถวิลหา ได้แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจที่เธอใส่เกราะปิดกุญแจไม่ให้ใครล่วงล้ำเข้ามาได้เป็นเวลากว่าสิบสองปี
"ครับ แต่เข้าใจว่าคุณต้องคอยกลับพร้อมคุณอนาโตลาคิสไม่ใช่หรือครับ"
อนาสเตเซียพยักหน้า
"คุณอยากออกไปนั่งคอยที่ข้างนอกไหมครับ ถ้าไม่อยากรออยู่ในห้องนี้" สเตฟานอสแนะ
อนาสเตเซียพยักหน้ารับ เธอกล่าวขอบคุณพร้อมกับขอตัวก่อนลุกจากเก้าอี้เดินตัวตรงออกประตูไป
เธอเดินย้อนกลับไปตามโถงทางเดิน ผ่านประตูบานใหญ่ด้านหนึ่งที่เปิดออกสู่ระเบียงซึ่งเหมือนถูกจัดไว้เป็นที่นั่งเล่นดื่มกาแฟและอาบแดดอุ่นให้กับพนักงานซึ่งมีไม่กี่คนในช่วงพัก หญิงสาวก้าวเดินออกไปที่ระเบียงซึ่งขณะนั้นไม่มีใครอยู่ เธอเดินไปเกาะราวระเบียงมองออกไปยังท้องทะเลเบื้องหน้าผ่านอาคารบ้านเรือนที่สร้างไล่ระดับกันลงไปตามเนินเขาต่ำลงไปสู่ชายหาดด้านล่างแบบขั้นบันได
อนาสเตเซียสูดอากาศบริสุทธิ์ที่ปนมากับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ฤดูร้อนซึ่งปลูกไว้ด้านหน้าอาคารเก่าหลังนี้ แสงแดดอบอุ่นในเดือนมิถุนายนสร้างความรู้สึกผ่อนคลาย ลมเย็นสบายช่วยคืนความสดชื่นให้เธอได้อย่างน่าอัศจรรย์
ภายในห้องทำงานของสเตฟานอสหลังจากอนาสเตเซียลุกออกไป เขาก็ลุกไปหยิบสมุดเขียนภาพเล่มหนึ่งจากตู้ข้างผนังมาวางตรงหน้ากฤช
"ท่านฝากไว้ให้คุณ บอกว่าถ้าคุณเห็นแล้วจะเข้าใจ" สเตฟานอสบอก
กฤชมองดูสมุดเขียนภาพนั้นนิ่งอยู่ครู่ มันดูคุ้นตามากแม้ว่าหน้าปกที่ทำจากหนังแท้สีครีมมีลายเส้นสีดำนั้นจะดูเก่าจนเหลืองแล้วก็ตาม เขาหยิบสมุดขึ้นมาเปิดดู ภาพสเก็ตตามหน้าต่าง ๆ แต่ละหน้านั้นเกิดจากลายเส้นที่คุ้นตาซึ่งเป็นลายเส้นของเขาเอง เขามีนิสัยชอบบันทึกภาพความทรงจำที่ประทับใจต่าง ๆ ไว้ในสมุดเขียนภาพ และสมุดเล่มนี้แองเจลลิก้ามารดาของเขาเป็นคนซื้อให้ที่อิตาลีช่วงฤดูร้อนปีที่เขาไปพำนักกับญาติของเธอตอนเป็นวัยรุ่น
เขาเปิดดูไปเรื่อย ๆ เห็นภาพทิวทัศน์ริมทะเล ชายหาดที่เต็มไปด้วยต้นมะกอก และแนวโขดหินริมหน้าผาที่ทอดยาวลงไปในทะเลจากมุมมองบนเรือใบซึ่งเขาเคยไปทอดสมอปิกนิกกับอนาสเตเซีย
ชายหนุ่มเปิดมาพบหน้าที่เขาวาดภาพอนาสเตเซียไว้จากความทรงจำเมื่อครั้งที่เป็นเด็กสาวแรกรุ่น ภาพสวนหลังบ้านที่พวกเขานั่งร่วมวงดื่มน้ำชายามบ่ายกัน ภาพวาดคู่กันของอนาสเตเซียกับอเล็กซิสลูกพี่ลูกน้องของเขา ภาพของอแนสซ่าที่นั่งถักนิตติ้งอย่างอบอุ่นบนเก้าอี้ที่มองออกไปเห็นหน้าผาและทะเลที่สวยงามของเกาะแอนติปาโรส ภาพภูเขาทางตอนเหนือของอิตาลีในฤดูใบไม้ร่วงที่เต็มไปด้วยสีสันสวยงามตั้งแต่ส้มเหลืองและแดงตัดกับท้องฟ้าใสที่มีเมฆสีขาวลอยอยู่ประปราย ภาพบิดาและมารดาของเขาในความทรงจำนั่งคู่กันที่เก้าอี้ในสนามหลังบ้าน และภาพบ้านเรือนแบบเวนิซที่ปลูกอยู่ริมชายหาดที่ริมินี่
ความทรงจำครั้งเก่าผ่านเข้ามาในความคิดของชายหนุ่มอย่างช้า ๆ ราวกับความฝัน ภาพวาดในหน้าสุดท้ายเป็นภาพของไร่องุ่นในเขตที่ดินของปู่เขาเองที่บ้านพักตากอากาศในซานโตรินี
ภาพความอุดมสมบูรณ์ของไร่องุ่นถูกฉาบทอด้วยแสงสีส้มและสีเหลืองที่ปลายขอบฟ้ายามอาทิตย์อัสดงตัดกับสีคล้ำมัวของท้องฟ้ายามเย็น
มีภาพวาดของคนคู่หนึ่งเป็นภาพเล็ก ๆ ตรงกลางซึ่งไม่ได้วาดให้เห็นใบหน้าชัดเจน เพียงแต่มองก็รู้ว่าเป็นผู้หญิงกับผู้ชายที่ยืนจุมพิตกันอย่างแสนหวานและอ่อนโยนกลางไร่องุ่นในหุบเขา ที่ทาบทอด้วยแสงสุดท้ายของพระอาทิตย์อัสดงเท่านั้น
กฤชมองดูลายเซ็นของตัวเองที่มุมภาพนั้นซึ่งเขียนไว้ว่า 'ตราบสิ้นกาลเวลา' นิ้วเรียวยาวของเขาลูบไล้เบา ๆ เฉพาะบนลายเซ็นนั้นเพื่อถนอมสีที่วาดบนกระดาษไว้ไม่ให้เสียหาย
เสียงของสเตฟานอสเอ่ยขึ้นขัดเข้ามาในห้วงความคิดของเขา
"คุณคิริยาคอสสั่งว่าให้คุณถนอมรักษาให้ดี ให้สมกับที่ท่านไว้ใจและเชื่อในตัวคุณ"
กฤชพยักหน้าเงียบ ๆ โดยไม่กล่าวอะไร เขาเข้าใจถึงความนัยของสมุดภาพที่คิโรสเคยขอจากเขาไปเมื่อสิบปีก่อน และความหมายที่คิโรสต้องการจะสื่อให้เขาทราบเป็นอย่างดีโดยไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายใด ๆ
บิดาของอนาสเตเซียฝากฝังอนาสเตเซียและธุรกิจของตระกูลให้เขาช่วยดูแล แต่เขาจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร ในเมื่ออนาสเตเซียไม่ใช่สิทธิ์ของเขาที่จะเป็นคนดูแล เธอเป็นภรรยาตามกฎหมายของชายอื่น แม้ว่าคิโรสจะอยากหรือไม่อยากยอมรับความจริงข้อนั้นก็ตาม สามีของเธอก็ได้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนอยู่แล้วว่า จะไม่ยอมปล่อยเธอไปอย่างง่ายดายนัก


## บทที่ 11 คุกขังใจ 1

by Harmonica
กฤชเดินออกมาสมทบกับอนาสเตเซียซึ่งยืนคอยอยู่ที่ระเบียงนั่งเล่น
ทั้งคู่เดินออกจากอาคารไปตามถนนที่เป็นขั้นบันไดด้วยกันอย่างเงียบ ๆ ต่างฝ่ายต่างซึมซับบรรยากาศอันสวยงามในแบบเฉพาะของเกาะซีโรส
ด้านบนสูงขึ้นไปจากสำนักงานกฎหมายของสเตฟานอสทางยอดเขาฝั่งตะวันออกซึ่งอยู่ทางตอนใต้ของเกาะเป็นโบสถ์ที่สร้างอยู่บนเนินเขาด้วยรูปแบบสถาปัตยกรรมที่เลียนศิลปะไบแซนไทน์ ชื่อว่าโบสถ์อนาสเตเซีย ด้านบนของโบสถ์สามารถมองลงมาเห็นได้ไกลถึงเกาะตินอส และมิโคนอส
เดินมาไม่ไกลนักทั้งคู่ก็มาถึงจัตุรัสเพอเตซี่ ที่ซึ่งอนาสเตเซียได้จอดรถคันเล็กที่เช่ามาจากมาริน่า หรือท่าจอดเรือยอร์จและเครื่องบินน้ำไว้ ภายในที่จอดรถขนาดเล็กนอกอาคารสามชั้นบริเวณนั้น
หญิงสาวจะเดินนำผ่านอาคารเพื่อไปลานจอดรถด้านหลัง หากแต่กฤชแตะต้นแขนรั้งเธอไว้
เขามองเธอด้วยแววตาที่ดูอบอุ่น อ่อนโยน
"รีบกลับหรือ อัณญ่า" ช่วงเวลาที่ห่างเหินกันนานถึงสิบสองปี ทำให้ความเป็นกันเองของทั้งคู่เลือนหายไป เหลือแต่กิริยามรรยาทอันสุภาพเรียบร้อยของคนที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
กระนั้นเขาก็ยังเรียกขานเธอด้วยชื่อสั้น ๆ อย่างสนิทสนมเหมือนเมื่อก่อน
"ไปเดินเล่นกันหน่อยได้ไหม" เสียงของเขานั้นเรียบแต่มีแววเว้าวอนอยู่ในที
อนาสเตเซียนิ่งคิด เธอไม่มีธุระอะไร จูเลียนอยู่ที่บ้านกับซอนญ่าและมีเมลานีกับอีเนียสอยู่ด้วย หญิงสาวยืดตัวขึ้นเงยหน้ารับแดดอุ่นที่สาดทอลงมาบนร่างที่สวมชุดสูทกางเกงเนื้อบางเข้ารูปขาสี่ส่วนแบบเรียบสีครีม เสื้อแจ็คเก็ตเนื้อเดียวกันสีครีม และเสื้อเชิ้ตตัวในสีกาแฟนมเนื้อเนียนวาว
ลมเย็นที่พัดมาเรื่อย ๆ มอบความรู้สึกสบายให้กับเธอจนไม่อยากรีบไปไหน หญิงสาวพยักหน้าช้า ๆ แล้วเดินตามกฤชไปตามทางเดินเล็กแคบของเมืองนั้น
ทั้งคู่เดินเรื่อย ๆ ผ่านบ้านเรือนและสิ่งปลูกสร้างอาคารสำนักงานต่าง ๆ ที่ล้วนเป็นสีขาวสะอาด ถนนเป็นตรอกเล็กตรอกน้อย และผ่านโรงละครอพอลโล่ซึ่งสร้างตั้งแต่ปี 1864 โดยสถาปนิกชาวฝรั่งเศส เลียนแบบลา สกาล่าในมิลาน ประเทศอิตาลี โรงละครนี้ถือเป็นโรงละครโอเปร่าแห่งแรกของกรีซ และมีชื่อเสียงอย่างมากเกี่ยวกับภาพเขียนที่สวยงามของโมสาร์ทและแวร์ดี้ซึ่งแขวนอยู่บนผนังในโรงละคร
ห่างจากจัตุรัสนั้นมาไม่ถึงสิบนาทีก็มาถึงจัตุรัสมิอาอูลิส ซึ่งเป็นจัตุรัสใหญ่และสำคัญที่สุดของเมืองเออเมาโปลี เมืองหลวงของเกาะซีโรส จัตุรัสแห่งนี้อยู่ติดกับศาลาว่าการเมือง เป็นจัตุรัสที่ปูด้วยหินอ่อน รอบด้านเรียงรายไปด้วยต้นปาล์ม ร้านกาแฟและร้านพิซเซอเรีย เป็นศูนย์รวมแหล่งท่องเที่ยว จุดนัดพบของคนโดยเฉพาะยามค่ำ ที่ผู้คนเลิกงานออกมากินดื่มหรือนัดพบกันที่บริเวณนี้
กฤชมองดูร้านพิซเซอเรียที่มีอยู่หลายร้านในย่านนั้นแล้วยกข้อมือดูนาฬิกา
"เที่ยงกว่าแล้ว หาอะไรกินกันดีไหม" เขาถามขึ้น
อนาสเตเซียซึ่งกำลังง่วนอยู่กับความคิดของตัวเองอย่างเงียบ ๆ เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างตกใจเล็กน้อย สายตาเธอสบเข้ากับดวงตาคมที่มีแววห่วงใยอาทรเธอเป็นพิเศษแล้วก็รู้สึกเก้อเขิน พูดไม่ออก
เธอพยักหน้าเงียบ ๆ หลบตาลงมองพื้น "ค่ะ"
"คุณอยากทานอะไร พิซซ่า หรือว่าอาหารกรีก" ชายหนุ่มถาม
"ตรงนี้มีร้านพิซซ่า งั้นพิซซ่าก็ได้ค่ะ"
กฤชเดินนำเข้าไปที่ร้านพิซเซอเรียขนาดเล็ก ที่ดูเก๋และน่านั่งร้านหนึ่ง เลือกโต๊ะแบบสองที่นั่งซึ่งตั้งอยู่บนลานนอกร้านเพื่อชมผู้คนที่เดินผ่านไปมาและทำกิจกรรมต่าง ๆ ทั้งยังได้รับอากาศเย็นสบายและแดดอุ่นด้านนอกร้านด้วย เขาส่งเมนูที่วางอยู่บนโต๊ะให้อนาสเตเซียเลือกดูรายการอาหารก่อน
หญิงสาวตาพร่าจนมองแทบไม่เห็นรายการอาหาร และนึกโมโหตัวเองที่ทำประหม่าเก้อเขินราวกับเป็นเด็กสาวรุ่น อนาสเตเซียสงบใจและพยายามสำรวมอารมณ์ตัวเองอีกครั้งไว้ภายใต้สีหน้าที่พยายามให้ดูเรียบเฉย
เธอเลือกสั่งพิซซ่าหน้าไส้กรอกอิตาเลี่ยนกับมะกอกดำมาถาดหนึ่งพลางถามกฤชว่าเขาชอบทานอย่างเดียวกันหรือไม่ เนื่องจากเธอไม่คิดว่าตัวเองจะทานได้หมดคนเดียวทั้งถาด
กฤชพยักหน้า เขาเลือกสั่งเป็นแบบหน้าชีสเปล่าตามสไตล์อิตาเลี่ยนแท้ ซึ่งทางร้านทำให้แบบแบ่งหน้าละครึ่ง ช่วยให้ทั้งคู่สามารถทานร่วมกันและแบ่งกันได้ทั้งสองแบบในถาดเดียว
อนาสเตเซียสั่งซุปทะเลแบบเมดิเตอร์เรเนียนมาด้วยที่หนึ่งสำหรับรับประทานก่อนพิซซ่า ส่วนกฤชเลือกสั่งซุปผักอิตาเลี่ยนมินิสโตรนี่ และสั่งสลัดกรีกมารับประทานคนละจาน
ท่าทางสบาย ๆ และดูอบอุ่นของกฤชช่วยลดความประหม่าและเก้อเขินของเธอได้อย่างประหลาด หญิงสาวค่อย ๆ รู้สึกผ่อนคลายทำให้รับประทานอาหารมื้อนั้นได้อย่างอร่อยและออกรสเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ผ่านมา
ความคุ้นเคยสนิทสนมเก่า ๆ ค่อย ๆ ถูกรื้อฟื้นขึ้นโดยไม่รู้ตัว น่าแปลกที่กฤชสามารถทลายกำแพงหินที่อนาสเตเซียได้ก่อไว้ขวางกั้นทุกคนไม่ให้เข้าถึงหัวใจเธอให้ทลายลงอย่างง่ายดาย เขาเป็นคนบุคลิกดี มีสง่า เชื่อมั่นในตัวเองแต่ไม่ล้นขอบ มีความอ่อนโยนในดวงตา และความสุภาพในกิริยาท่าทาง หากแต่คล่องแคล่วและฉลาดเฉลียวสมเป็นนักธุรกิจรุ่นใหม่ที่บิดาและคุณตาของเธอมอบความไว้วางใจให้อย่างเต็มร้อย
ความอบอุ่นในดวงตาคมซึ้งและท่าทางที่คอยจับสังเกตและเฝ้าดูแลเธอ เป็นความคุ้นเคยและความอ่อนหวานที่ขาดหายไปนานจากชีวิตที่โดดเดี่ยวและอ้างว้าง ซึ่งอนาสเตเซียได้สร้างให้กับตัวเองมานานกว่าสิบสองปี
กฤชชวนคุยด้วยเรื่องทั่วไปเขารู้ว่าอนาสเตเซียได้ก่อตั้งและอุปถัมภ์สถานสงเคราะห์แม่และเด็กที่ถูกทารุณทำร้ายแห่งหนึ่งในเอเธนส์ และตัวเธอเองก็เข้าไปทำงานในสถานสงเคราะห์นั้นอยู่เป็นประจำ จึงเลือกชวนคุยในเรื่องเกี่ยวกับงานของเธอ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอสนใจและสบายใจที่จะคุย
อนาสเตเซียเล่าให้เขาฟังถึงการเลือกสถานที่ก่อตั้ง บุคลากร และการประชาสัมพันธ์มูลนิธิ รวมถึงงานที่ทำเพื่อช่วยเหลือหญิงสาวและเด็กที่น่าสงสารซึ่งต้องเผชิญกับความรุนแรงในครอบครัว
"ครั้งแรกที่เริ่มต้น เพราะฉันพบเห็นผู้หญิงที่ต้องเร่ร่อนขอทานหรือหางานทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ตามถนนบนเกาะโรดส์ พวกเธอสะพายลูกเล็กบ้างก็มีลูกที่ยังไม่โตเท่าไหร่เดินตามอยู่ข้าง ๆ แล้วฉันก็เห็นภาพแบบเดียวกันตามตรอกซอกซอยในแหล่งเสื่อมโทรมของเอเธนส์" หญิงสาวเล่าให้เขาฟังเรื่อย ๆ
"ยังมีผู้หญิงที่ตกระกำลำบาก จากการขาดความรู้ที่จะประกอบอาชีพหาเลี้ยงตัวเองและครอบครัวได้อย่างเพียงพออยู่ในสังคมเราอีกมากเหลือเกินค่ะ คริส ผู้หญิงพวกนี้ต้องพึ่งพาสามี ถ้าสามีเลี้ยงดีก็โชคดีไป แต่มีไม่น้อยที่ถูกสามีทุบตี จะเนื่องจากความเครียดจากงานหรือสภาพเศรษฐกิจที่คนเป็นสามีเผชิญก็ตามแต่ มันก็เป็นภาพชีวิตที่น่าเศร้าเหลือเกินในสังคมมนุษย์เรา เด็ก ๆ ต้องทนเห็นภาพความรุนแรงภายในบ้าน และบางครั้งความรุนแรงพวกนั้นก็เกิดขึ้นกับตัวเด็ก ๆ เองด้วย"
"คุณเลยตัดสินใจก่อตั้งมูลนิธิขึ้นเพื่อช่วยเหลือพวกเขา"
กฤชต่อให้ เขารู้สึกมีความสุขกับการเฝ้ามองสีหน้าที่เต็มไปด้วยอารมณ์อ่อนไหวและจริงจังดูมีชีวิตชีวา ซึ่งเกิดจากการได้พูดถึงงานที่เธอทำเพื่อคนที่ขาดโอกาสทางสังคม อารมณ์ความรู้สึกบนใบหน้ายามนั้นทำให้อนาสเตเซียกลายเป็นผู้หญิงมีเลือดเนื้อธรรมดา ไม่ใช่รูปปั้นหินอ่อนหรือภูเขาน้ำแข็งอย่างที่ใคร ๆ ต่างแอบค่อนขอดลับหลังเธอ
"ค่ะ" หญิงสาวรับ "ฉันเริ่มจากหาเงินสนับสนุนเบื้องต้นก่อน ก็ขอจากคุณตาแล้วก็คุณพ่อนั่นล่ะค่ะ ตัวฉันเองได้เงินในส่วนมรดกของคุณแม่มา ก็เอามาลงเป็นเงินหมุนเวียน"
"ใช่จำได้ว่าเคยมาขอเงินผมด้วย" กฤชพูดขึ้นพร้อมด้วยรอยยิ้ม
อนาสเตเซียยิ้มเขิน เมื่อนึกถึงว่าเขาอุตส่าห์จำได้ ปีนั้นจูเลียนอายุสองขวบ เธอพาเด็กชายไปเยี่ยมเขากับคุณตาที่บ้าน และพูดเรื่องเงินสนับสนุนโครงการช่วยเหลือของเธอ กฤชให้เงินบริจาคมาห้าหมื่นยูโร ขณะที่คุณตาของเธอเขียนเช็คให้มาหนึ่งแสนยูโร
"มีคนในศูนย์ช่วยเหลือนี่อยู่กี่คนครับ" กฤชถาม
"ตอนแรกเรามีเคสอยู่ประมาณสิบกว่าเคส ต่อมาก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ และเมื่อเรามีการประชาสัมพันธ์เรื่องโครงการช่วยเหลือออกไปทั่วเอเธนส์รวมถึงเกาะที่ยังมีคนยากจนอยู่มากนอกเขตคลิคลาเดสนี่ เราก็มีเคสเพิ่มขึ้นมากร่วมแปดสิบเคสแล้วค่ะตอนนี้"
"แล้วทุกเคสของคุณพักอยู่ที่ศูนย์หมดเลยหรือ"
"ไม่หรอกค่ะ เรามีการหมุนเวียน เริ่มต้นเราให้คำปรึกษากับผู้หญิงที่มีปัญหา ต่อมาถ้าดูว่าไม่ไหวแน่ ก็จะช่วยเหลือออกจากครอบครัว และปรับสภาพจิตที่ศูนย์สุขภาพจิต เมื่อจิตใจฟื้นฟูดีแล้วก็จะส่งต่อไปยังศูนย์ฝึกอบรมงานอาชีพ ให้พวกเขาได้พัฒนาฝีมือ และค้นพบสิ่งที่ถนัดเพื่อหารายได้มาเลี้ยงครอบครัว" อนาสเตเซียเล่าอย่างมีความสุข
"เราไม่ได้ช่วยฝึกอาชีพอย่างเดียว เรายังช่วยหาตลาดรองรับงานของพวกเขาด้วย ใครถนัดงานด้านสำนักงาน เราก็มีหน่วยจัดหางาน ช่วยหางานตามสำนักงานต่าง ๆ ให้ หลายคนตอนนี้เป็นพนักงานธุรการ เลขานุการ พนักงานขายตั๋ว แม่บ้านและพนักงานเสริฟในโรงแรม เราทำให้ผู้หญิงพวกนี้ยืนอยู่ได้ ไม่เพียงเท่านั้นเรายังส่งเด็ก ๆ กลับเข้าโรงเรียน และตั้งทุนการศึกษาสำหรับเด็กที่เรียนดีอีกด้วย"
"ดูคุณมีความสุขกับงานที่ทำมากเลยนะ อัณญ่า" ชายหนุ่มกล่าวขึ้น รู้สึกพอใจที่สามารถทำให้อนาสเตเซียที่กลายเป็นคนเงียบขรึมและเก็บตัว เปิดปากคุยอะไรได้ยาวถึงขนาดนี้
หญิงสาวนิ่งคิดด้วยสายตาที่แสดงให้เห็นถึงความสุขใจที่ไม่ค่อยได้พบบ่อยนักในดวงตาคู่นั้น
"ค่ะ งานนี้ทำให้ฉันรู้สึกตัวเองมีคุณค่าขึ้น น่าแปลกนะคะคริส ในขณะที่ฉันพยายามช่วยเหลือผู้คนที่ด้อยโอกาสและเดือดร้อนพวกนั้น ฉันกลับรู้สึกว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูกช่วย" เธอยิ้มก่อนจะอธิบายต่อ
"พวกเขาช่วยให้ฉันมองเห็นคุณค่าในตัวเอง และทุกครั้งที่เราสามารถทำให้ใครสักคนลุกขึ้นยืนและเดินต่อได้โดยไม่ต้องพึ่งพาคนอื่น มันเป็นความรู้สึกที่ทั้งสุขทั้งภาคภูมิใจอย่างอธิบายไม่ถูกเชียวค่ะ"
อนาสเตเซียเล่าด้วยรอยยิ้มและดวงตาฝัน ทำให้เธอดูราวกับอนาสเตเซียเด็กสาวช่างฝันเมื่อสิบสองปีก่อน หญิงสาวสบสายตาที่เปี่ยมด้วยความรักและชื่นชมในตัวเธอของกฤชแล้วก็รู้สึกเขินจนหน้าแดง
ทั้งคู่จิบไวน์ขาวชาร์ดอนเน่ย์รสดี แม้จะไม่เก่าปีนักแต่รสชาติใช้ได้ทีเดียว โดยเฉพาะเมื่อแช่มาจนเย็นเฉียบ และจิบร่วมกับอาหารมื้อกลางวันที่แสนอร่อย ประกอบกับการพูดคุยในเรื่องต่าง ๆ ที่ทั้งคู่ทำตลอดระยะเวลาสิบสองปีที่ห่างเหินกันไป ช่วยสร้างความเพลิดเพลินจนเวลาล่วงเข้าไปกว่าบ่ายสามโมงครึ่ง
อนาสเตเซียไม่รู้ตัวว่าเธอเผลอยิ้มและหัวเราะบ่อยแค่ไหนในช่วงเวลาไม่กี่ชั่วโมงนั้น รอยยิ้มของเธออ่อนหวาน น้ำเสียงก็ใสน่าฟังดุจระฆังเงิน ดวงตาสีฟ้าดุจน้ำทะเลยามเช้าเปล่งประกายระยับด้วยความสุข แสงแดดยามบ่ายทอทับเรือนผมดกหนาสีบลอนด์ทองอ่อน ๆ จนสะท้อนประกายแวววาวดุจเส้นไหมทองคำ ใบหน้าจิ้มลิ้มสวยหวานปานเทพธิดา งดงามจนกฤชเผลอเฝ้ามองอย่างไม่อาจถอนสายตาได้
เธอกลับมาเป็นอนาสเตเซียผู้มั่นใจและร่าเริง คุยสนุกอีกครั้ง ราวกับรูปปั้นหินอ่อนได้รับสัมผัสทิพย์จากทวยเทพจนกลับฟื้นชีวิตขึ้นเป็นหญิงสาวที่งามสง่า อ่อนหวาน น่ารัก น่าปรารถนา มีเลือดเนื้อและมีชีวิตชีวาอีกครั้ง กฤชเฝ้ามองความเปลี่ยนแปลงยามที่เธอเผลอถอดหน้ากาก และเกราะแห่งความเงียบขรึมเฉยชาออกไป และซึมซาบแทบทุกอณูในตัวเธอผ่านทางสายตาและโสตสัมผัส
หลังอาหารกฤชชวนเดินเล่นต่อลงไปจากจัตุรัสแห่งนั้นเลยลงไปจนถึงท่าเรือด้านล่าง นกทะเลสีขาวบินว่อนอยู่ที่ท่าเรือ แสงแดดสะท้อนขึ้นมาจากทะเลทอประกายระยับราวกับเกล็ดเพชร
กฤชมองไปที่หัวมุมถนน เห็นรถบัสที่บริการรับส่งผู้โดยสารระหว่างตัวเมืองเออเมาโปลีฝั่งวรอนทาโด้กับอาโน ซีโรส หรืออาโน ซิราจอดรอผู้โดยสารอยู่พอดี จึงเอ่ยชวนขึ้นอีกครั้ง
"รถบัสมาโน่นแล้วกำลังจะออกพอดีเลย" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับหันไปมองดูรถบัสคันนั้นที่เขียนป้ายว่าไปอาโน ซิร่า "ไปเดินสำรวจอาโน ซีโรสกันหน่อยไหมอัณญ่า"
อนาสเตเซียลังเล หากแต่วันนี้เธอเพลิดเพลินและมีความสุขเกินกว่าจะกล้าขอให้มันจบลงเพียงเท่านี้ ตลอดเวลาสิบสองปีที่เธอทำโทษและปิดกั้นตัวเองจากสิ่งที่เรียกว่าความสุขและความรัก อย่างน้อยในเวลานี้ขอให้เธอได้มีวันนี้ กับชายผู้ครอบครองหัวใจเธอมาตลอดนับแต่วัยเด็ก ขอให้เธอมีเวลาที่ไม่ต้องคิดถึงอะไร ไม่ต้องเศร้าเสียใจ ไม่ต้องรู้สึกผิด และไม่ต้องรู้สึกเกลียดชังหรือประณามตัวเองอย่างที่เป็นมาตลอดนับจากการตายของอแนสซ่า
ขอเพียงวันนี้เท่านั้น
กฤชมองสำรวจอารมณ์อันหลากหลายบนใบหน้าของอนาสเตเซีย จากความลังเลไปจนถึงความสับสนและจบลงที่ความยินยอมพร้อมใจ หัวใจของเขารู้สึกปิติกับการตอบรับแบบเงียบ ๆ ของเธอ ราวกับมีผีเสื้อนับร้อยนับพันบินว่อนอัดแน่นอยู่ภายในใจ และส่งให้เขามีความสุขจนตัวเบาหวิวราวกับจะลอยละล่องขึ้นบนท้องฟ้า
เขาถือโอกาสคว้ามือเธอจูงให้วิ่งตามไปขึ้นรถบัสซึ่งจอดคอยอยู่ เขาจ่ายค่าโดยสารและเลือกที่นั่งคู่กันทางด้านหน้าของรถ ประมาณห้านาที คนขับก็ขึ้นมาขับรถบัสคันนั้นมุ่งหน้าสู่อาโน ซีโรส
เพียงไม่ถึงห้านาทีรถบัสคันนั้นก็มาจอดที่อาโน ซีโรส ซึ่งเป็นเขตเมืองแบบยุโรปยุคกลาง ออกแบบตามสถาปัตยกรรมแบบเวนิซ และเป็นถิ่นอาศัยของชาวคริสต์นิกายโรมัน คาธอลิค
สองหนุ่มสาวเดินลงจากรถและเดินสำรวจจากถนนที่เลียบทะเลผ่านคาแมร่าซึ่งเป็นทางเดินเก่าแก่สมัยโบราณเชื่อมต่อจากถนนภายนอกเข้าสู่ถนนภายในอาโน ซีโรส หรือเรียกว่าถนนปิอัตซ่า
ภายในอาโน ซีโรสถูกสร้างขึ้นราวกับเขาวงกตด้วยสถาปัตยกรรมที่โดดเด่นไม่เหมือนใคร เต็มไปด้วยโค้งทางเดิน ภายในถนนแบบขั้นบันไดในตรอกเล็กสีขาวสะอาด เชื่อมต่อกันระหว่างตรอกเล็กตรอกน้อยที่เรียงรายด้วยบ้านรูปทรงกล่องสี่เหลี่ยมสีขาวสะอาดตัดกับสีครีม
เมืองนี้เป็นเมืองที่ลาดชันด้วยถูกปลูกสร้างอยู่ตามแนวลาดเอียงของยอดเขาคู่ทางตอนเหนือ สองหนุ่มสาวเดินชมบ้านเรือนเล็ก ๆ เหล่านั้นแล้วก็รู้สึกประหลาดใจในความสามารถของสถาปนิกที่ก่อสร้างเมืองนี้ เนื่องจากสามารถใช้ประโยชน์จากพื้นที่กะทัดรัดได้อย่างน่าทึ่ง ทำให้พื้นที่แม้จะจำกัดและแคบ แต่กลับไม่รู้สึกอึดอัด
ตรอกเล็กตรอกน้อยเหล่านี้เล็กเกินกว่ารถจะเข้าได้ มีเพียงลา คนเดินที่สามารถสัญจรผ่านได้สะดวก
กฤชเดินนำอนาสเตเซียไปเรื่อย ๆ ชมร้านรวงต่าง ๆ และบ้านเรือนที่บางหลังผสมผสานศิลปะแบบไบแซนไทน์เข้ากับแบบเวนิซได้อย่างลงตัวน่าชม เขาชวนเธอคุยเรื่องทั่วไปและอธิบายประวัติของซีโรสให้เธอฟัง หญิงสาวเดินมานานจนเริ่มเมื่อย จึงมองหายานพาหนะ
"ที่นี่ไม่มีอะไรให้นั่งได้เลยนะคะ" อนาสเตเซียบ่นขึ้นมา
กฤชหันมองรอบตัวแต่ไม่เจออะไรที่จะใช้เป็นยานพาหนะได้
เขาก้มลงมองรองเท้าคัทชูแบบพื้นราบที่ไร้ส้นของเธอแล้วก็แปลกใจ เขาคงพาเธอเดินเยอะไปจริง ๆ เพราะไม่อาจโทษว่าเธอเมื่อยเนื่องจากสวมรองเท้าสูงได้
อนาสเตเซียเป็นคนไม่ชอบสวมรองเท้าส้นสูงหรือส้นตึก ร่างสูงระหงและช่วงขาทเรียวยาวรับกับบั้นท้ายกลมกลึงของเธอ ไม่จำเป็นต้องอาศัยตัวช่วย
"เมื่อยหรืออัณญ่า"
"ก็เมื่อยเหมือนกันค่ะ" หญิงสาวตอบ
"เดี๋ยวเราไปนั่งพักที่ร้านกาแฟแล้วกัน แล้วค่อยเดินกลับถนนใหญ่หารถนั่ง" กฤชแนะ
ทั้งคู่เดินเลี้ยวมุมตึกอีกมุมออกมาตั้งใจจะมองหาร้านกาแฟ แต่กลับพบเจ้าลาสีน้ำตาลช็อคโกแล็ตตัวหนึ่งถูกผูกยืนอยู่หน้าร้านขายขนมหวาน
สองหนุ่มสาวมองหน้ากันคล้ายจะถามกันว่า "หรือจะขี่เจ้านี่ดี"
แล้วภาพของเจ้าลาโง่จากเรื่องเล่าของผู้หมวดไอวาน อลองโซ่ที่แอบได้ยินกันในสำนักงานกฎหมายของสเตฟานอส ลูคาสก็ผ่านเข้ามาในสมอง สองหนุ่มสาวหันมองหน้ากัน นึกภาพผู้หมวดหน้าตาเถรตรงร่างใหญ่ผู้นั้นขี่เจ้าลาตัวน้อย และบังคับให้มันเดิน แต่มันดื้อไม่ยอมเดิน หนำซ้ำยังพาเขาเดินถอยหลังลงจากเขาซึ่งเขาตั้งใจที่จะเดินขึ้นไปอีกด้วย ตาสบตาแล้วก็นึกขันจนหัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างกลั้นไม่อยู่
เจ้าลาน้อยตัวนั้นยืนอยู่หน้าร้านขนมอย่างไม่สนใจว่าใครจะทำอะไร ช่างคล้ายกับลาโง่ตัวนั้นบนเกาะปาโรสที่ผู้หมวดอลองโซ่พร่ำบ่นถึง แม้ผู้หมวดจะไม่ได้บ่นให้พวกเขาฟัง แต่เสียงที่ไม่ค่อยเบาของไอวาน อลองโซ่ก็ทำให้เรื่องที่เล่าไม่เป็นความลับ และทั้งคู่ต่างก็นึกขบขันที่อลองโซ่เอาแต่บ่นถึงลาโง่ตัวนั้น โดยที่สารวัตรลาซารอสไม่ได้มีทีท่าว่าจะสนใจฟังแต่อย่างใด
การหัวเราะช่วยลดความตึงเครียดทางจิตใจของทั้งคู่ลงได้มากทีเดียว เหมือนคืนวันเก่า ๆ ของสองหนุ่มสาวได้หวนกลับคืนมา ราวกับทั้งคู่ได้หวนกลับไปสู่อดีตที่สะอาด บริสุทธิ์ และมีความสุข ของวัยเด็ก
อนาสเตเซียซาหัวเราะแล้วและหยุดหันมามองกฤช ชายหนุ่มซาหัวเราะแล้วเช่นกันและกำลังแอบมองอนาสเตเซียอยู่ ตาสบตาแรงดึงดูดบางอย่างระหว่างคนทั้งคู่เหมือนจะหวนคืนมาและสะกดดวงตาสองคู่ไว้ไม่ให้ถอนออกจากกันได้ หญิงสาวรู้สึกร้อนวูบขึ้นมาที่แก้มซึ่งแดงเรื่อของเธออย่างปิดไม่มิด เธอรวบรวมสติพยายามถอนสายตาออกมาจากดวงตาคมซึ้งที่มีอำนาจดึงดูดเธออย่างน่ากลัวของกฤช
"จะถึงเส้นทางที่เราเดินเข้ามาแล้วค่ะ" อนาสเตเซียกล่าวทำลายบรรยากาศล่อแหลม
กฤชถอนสายตาจากใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวอย่างยากเย็น
"ครับ ออกจากทางเดินโบราณนั่นก็ถึงถนนใหญ่แล้ว น่าจะมีร้านให้เช่ารถอยู่"
อนาสเตเซียรีบเดินนำเขาออกจากตรอกนั้นมาด้วยไม่ไว้ใจตัวเองพอ ๆ กับที่ไม่ไว้ใจเขา
ข้างหน้าตรงริมถนนใหญ่เลียบชายฝั่งทะเล ทั้งคู่พบร้านให้เช่ารถมอเตอร์ไซด์หลายขนาดและหลายสี
อะไรบางอย่างดลใจให้อนาสเตเซียกล่าวชวนขึ้นมา
"เช่ามอเตอร์ไซด์ไปขี่เล่นชมเกาะกันไหมคะ คริส"
หญิงสาวยังไม่อยากให้วันอันแสนสุขนี้จบลง เธออยากยืดเวลาแห่งความสุขนี้ออกไปอีกนิด
กฤชยิ้มและพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย เขาเดินไปเลือกได้มอเตอร์ไซด์สีแดงสดที่ดูยังใหม่และสภาพเครื่องยังดีอยู่คันหนึ่งก็หันมามองอนาสเตเซียเป็นเชิงถามความเห็น
เมื่อเห็นอนาสเตเซียพยักหน้าตกลง กฤชก็เดินเข้าไปติดต่อขอเช่า
"อยากไปไหนล่ะ อัณญ่า" เขาถามขึ้น
"ที่ไหนก็ได้ค่ะ อยากชมวิวเล่นเท่านั้นเอง"
"ได้สิ มีอยู่ที่นึงซึ่งผมมักไปนั่งเล่นทุกครั้งที่มาซีโรส"
"ไกลไหมคะ" อนาสเตเซียถาม แม้ใจจะอยากโถมเข้าใส่ความสุขที่อยู่ตรงหน้า แต่เธอก็ไม่อาจทำได้อย่างอิสระ อย่างไรเสียเธอก็คือคนที่มีครอบครัวแล้ว
"ไม่หรอกครับ ขี่รถนี่ไปไม่ถึงสามสิบนาทีด้วยซ้ำ ไปทางตะวันตกของเกาะน่ะ" กฤชตอบ
ชายหนุ่มกำลังคิดถึงคินี่ ซึ่งเป็นหมู่บ้านชาวประมงขนาดเล็กแห่งหนึ่ง ตั้งอยู่ด้านในอ่าวแคบ ลึกเข้ามาในเกาะ มีรูปทรงเหมือนเกือกม้า คินี่มีหาดทรายสีทองอยู่สองหาดและเป็นสถานที่คนนิยมไปชมพระอาทิตย์อัสดงและดื่มเหล้าอูโซ่ ซึ่งเป็นเครื่องดื่มที่นิยมกันอย่างมากในกรีซ
กฤชเคยมาที่หมู่บ้านนี้หลายครั้งเมื่อคราวที่เขาเคยพยายามมาเยี่ยมอนาสเตเซีย ณ สถานบำบัดจิตซึ่งอยู่เลยคินี่ไปไม่มากนักเมื่อสิบสองปีก่อน
ทุกครั้งที่อนาสเตเซียปฏิเสธไม่ยอมพบ เขาได้แต่มานั่งมองพระอาทิตย์ตกเหนือชายหาดที่หมู่บ้านชาวประมงแห่งนี้ เฝ้าคิดถึงช่วงเวลาที่เขากับเธอมีแต่ความสุข ปราศจากทุกข์และมณฑิลใด ๆ ในหัวใจ
กฤชขึ้นขี่รถมอเตอร์ไซด์คันนั้น อนาสเตเซียลังเลอยู่ครู่ก่อนจะตัดสินใจขึ้นซ้อนท้าย เธอรู้สึกราวกับตัวเองกำลังหนีตามกฤชไปอย่างนั้น
'หากเป็นจริงตามนั้นได้ก็ดีสิ'
หญิงสาวตกใจกับความคิดตัวเอง 'เธอแต่งงานมีครอบครัวแล้วนะอัณญ่า' อนาสเตเซียแอบเตือนตัวเองในใจ
ชายหนุ่มขี่รถพาอนาสเตเซียออกนอกเมืองเออเมาโปลีที่อยู่ฝั่งตะวันออก ตัดข้ามเกาะไปทางฝั่งตะวันตกสู่คินี่
มอเตอร์ไซด์คันใหญ่นั้นแล่นได้เรียบพอใช้ผ่านถนนที่ตัดผ่านภูเขา สองหนุ่มสาวเพลิดเพลินกับสายลมพัดแรง กลางแดดซึ่งยอแสงลงมากแล้วในเวลาหกโมงเย็นกลางฤดูร้อน ที่แม้จะยังสว่างแต่ก็ไร้แดดจ้า ระหว่างทางผ่านคอนแวนต์ของกรีกออร์โธด็อกซ์ ชื่ออาเจีย วาร์ฟาร่า ซึ่งมีโดมและหลังคาโบสถ์สีแดง
ครั้งหนึ่งคอนแวนต์นี้เคยเป็นสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า หากแต่แม่ชีในคอนแวนต์ได้ช่วยกันพัฒนาและเปลี่ยนเป็นโรงเรียนสอนการทอผ้าและถักไหมพรม รวมถึงผลิตภัณฑ์สิ่งทอต่าง ๆ จนปัจจุบันกลายเป็นแหล่งผลิตและจำหน่ายผลิตภัณฑ์สิ่งทอที่สำคัญแห่งหนึ่งของเกาะซีโรส
ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงทั้งคู่ก็มาถึงคินี่ หมู่บ้านชาวประมงซึ่งอยู่อีกด้านหนึ่งของภูเขาทางฝั่งตะวันตกของเกาะ กฤชขี่มอเตอร์ไซด์อย่างชำนาญไปตามถนนสายเล็กในหมู่บ้านชาวประมงซึ่งเต็มไปด้วยบ้านทรงกล่องสี่เหลี่ยมสีขาวนั้นออกสู่ถนนหน้าหาดซึ่งแบ่งออกเป็นสองหาดตามแนวอ่าวแคบลึกที่เว้าเข้ามาในตัวเกาะ
เขาเลือกได้ร้านเหล้าของชาวประมงร้านหนึ่งทางด้านใต้ของอ่าว มีบรรยากาศเป็นแบบท้องถิ่นแต่ดูสะอาดตา คนไม่พลุกพล่าน และวิวสวย
ชายหนุ่มจอดมอเตอร์ไซด์ไว้ข้างร้านแล้วพาอนาสเตเซียเดินเข้าไปในร้านเหล้า เขาสั่งอูโซ่ให้กับเธอและตัวเองคนละแก้ว แล้วเดินออกมานั่งที่เก้าอี้นอกร้านชมพระอาทิตย์ตก
ทั้งคู่นั่งจิบอูโซ่มองวิวทะเลของอ่าวแคบนั้นอย่างเงียบ ๆ ต่างฝ่ายต่างไม่พูดอะไร มีแต่เพียงเสียงลมและคลื่นในทะเล เสียงผู้คนที่เดินผ่านไปมาทำกิจวัตรประจำวันนาน ๆ ครั้ง เสียงนักท่องเที่ยวที่มีอยู่ไม่มาก และเสียงนกทะเลที่เป็นสักขีพยานความสุขของอดีตคู่รักวัยเยาว์คู่นี้
เสียงเพลง 'Somewhere Over The Rainbow' ที่กลับมาขับร้องใหม่ล่าสุดโดยเจสัน คาสโทร ผู้ติดหนึ่งในสี่คนสุดท้ายในการแข่งขันร้องเพลงอเมริกันไอดอลปี 2008 แว่วออกมาจากเครื่องไอพ็อตของนักท่องเที่ยวชาวอเมริกันผู้นั่งอยู่ที่โต๊ะด้านนอกไม่ไกลจากคนทั้งคู่สักเท่าไหร่
เสียงเพลงและท่วงทำนองที่อ่อนหวาน ซาบซึ้งเข้ากับบรรยากาศของเสียงคลื่นลมบนเกาะเป็นพิเศษช่วยขับกล่อมช่วงเวลาที่เงียบสงบของคู่รักได้อย่างโรแมนติค
' ณ ที่แห่งหนึ่งเหนือสายรุ้งสูงขึ้นไปบนฟากฟ้าไกล*
มีดินแดนแห่งหนึ่งซึ่งฉันเคยได้ยิน..จากเพลงกล่อมเด็กขับขาน
ที่แห่งหนึ่งเหนือสายรุ้ง…ขึ้นไปท้องฟ้าเป็นสีฟ้าใส
ที่ซึ่งความฝันของเธอจะกลายเป็นจริง… มิมีสิ่งใดหาญทัดทาน
สักวันหนึ่งฉันจะอธิษฐานขอพรต่อดวงดาว
และตื่นขึ้นมาในคราวที่เมฆหมอกสลายหายห่างไป
ที่ซึ่งอุปสรรคต่างๆ มลายหายดุจลูกกวาดละลายเลือน
ไกลออกไปเหนือยอดปล่องหลังคาเรือน
ที่นั้น ..คือที่ที่เธอจะพบกับฉัน
ณ ที่แห่งหนึ่งเหนือสายรุ้ง… นกสีฟ้าจะโบยบิน
โผบินเหนือสายรุ้ง
แล้วเป็นเพราะเหตุใด .. ไยฉันไม่อาจบิน
ถ้านกสีฟ้าตัวน้อยเริงร่าโบยบินเหนือสายรุ้งได้
แล้วไฉน ..ไยฉันจึงไม่อาจโผบินได้บ้าง'
อนาสเตเซียนั่งแปลเนื้อเพลงในใจแล้วก็ใจหายกับความหมายแฝงที่แสนเศร้าของเพลง ท่วงทำนองอ่อนหวานกับเนื้อเพลงที่มีนัยถึงความหวัง แต่ตัวเธอเองกลับไปตีความถึงความตาย สำหรับเธอปัญหาทั้งหมดคงมลายหายไปในยามที่วิญญาณของเธอล่องลอยอยู่สรวงสวรรค์ ที่ซึ่งท้องฟ้าเป็นสีฟ้าใสไร้เมฆหมอก และอยู่บนดินแดนเหนือสายรุ้ง
ไม่น่าเชื่อเลยว่าเพลงที่ท่วงทำนองอ่อนหวาน เนื้อหาชวนฝัน แต่สำหรับเธอแล้วกลับฟังดูเศร้าสร้อยได้ถึงเพียงนี้ หรือความตายจะเป็นทางออกเดียวที่เธอจะสามารถพบความสุขแบบที่เคยมีในวัยเด็ก และสามารถเริงร่าดั่งนกสีฟ้าในเพลง ได้โบยบินหวนกลับไปยังคืนวันที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาและไร้ทรงจำอันโหดร้ายของเธอ
อนาสเตเซียลอบถอนใจออกมาเบา ๆ พลางเอนกายลงพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาเหม่อลอยไปเบื้องหน้ายังท้องทะเลซึ่งพระอาทิตย์เตรียมจะลาขอบฟ้า เธอหักห้ามใจไม่ให้เหลือบมองไปทางกฤช แม้จะรู้สึกว่าเขาลอบมองดูเธออยู่บ่อย ๆ เกือบตลอดเวลา เธอกลัวที่จะประสานสายตากับเขาตรง ๆ กลัวความอ่อนแอของใจตัวเอง และกลัวดวงตาคมที่มีประกายกล้า และพลังดึงดูดเธออย่างน่ากลัวของชายหนุ่ม


## บทที่ 11 คุกขังใจ 2

by Harmonica
ลมเย็นพัดมาหอบเอากลิ่นจาง ๆ ของน้ำทะเลเคล้ากลิ่นหอมอบอวลของต้นส้มและต้นมะนาวซึ่งกำลังสุกปลั่งอยู่เรียงรายไม่ไกลจากร้านที่นั่ง
สองหนุ่มสาวต่างครุ่นคิดถึงเรื่องราวของกันและกันอย่างเงียบ ๆ โดยไม่รู้ตัว ท่ามกลางบรรยากาศหวานปนเศร้าภาพความสนุกสนานของทั้งคู่ในวัยเยาว์ดูจะลางเลือนดุจความฝันเข้าไปทุกที
จนพระอาทิตย์ยอแสงลงเกือบเป็นแสงสุดท้ายของวันนั้นซึ่งบอกเวลาสองทุ่มครึ่ง กฤชจึงลุกขึ้นชวนญาติสาวของเขาออกไปเดินเล่นที่ชายหาด สองหนุ่มสาวถอดรองเท้าออกมาถือไว้แล้วลงไปเดินลุยหาดทรายสีทองที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มสะท้อนสีของดวงอาทิตย์ ซึ่งทอรัศมีเป็นวงกว้างตัดกับน้ำทะเลที่ดูคล้ำเข้มและท้องฟ้าที่เริ่มมัวหม่น
อนาสเตเซียเดินเรื่อย ๆ เฝ้ามองนกทะเลที่เริ่มโบยบินกลับรัง และน้ำทะเลที่เริ่มซัดออกจากฝั่งส่อให้เห็นเค้าว่าน้ำกำลังลง ทั้งคู่เดินห่างจากหน้าหาดลงมาไกลจากผู้คนบนหาดค่อนข้างมาก หญิงสาวหยุดเดินและหันกลับไปมองด้วยรู้สึกสะดุดใจว่าเหมือนเดินอยู่คนเดียวโดยไม่มีกฤชตามมาด้วย
อนาสเตเซียมองกฤชด้วยสายตาฉงน ชายหนุ่มหยุดยืนนิ่งมองเธอเฉยอยู่โดยไม่พูดอะไร เธอขมวดคิ้วเอ่ยถามด้วยเสียงสดใสกว่าปกติที่เคยเป็นราวกับเธอย้อนกลับไปเป็นเด็กหญิงอนาสเตเซียผู้ร่าเริงคนเดิม
"เป็นอะไรไปคะ"
กฤชส่ายศีรษะแต่ยังคงยืนมองเธอนิ่งด้วยสายตาเข้มและลึกลับ ฟ้าที่เริ่มมืดลงเรื่อย ๆ ก่อให้เกิดเงาทาบผ่านใบหน้าของชายหนุ่ม ทำให้หญิงสาวไม่อาจอ่านความรู้สึกบนสีหน้าและแววตาเขาได้ อนาสเตเซียเดินย้อนกลับมาหากฤชและมองเขาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม
"คริส มีอะไรหรือเปล่าคะ" หญิงสาวถามซ้ำอีก เริ่มรู้สึกอึดอัดกับท่าทีของเขา
"อนาสเตเซีย" กฤชเรียกขึ้นด้วยชื่อเต็มของเธอ "ทำไมคุณจึงแต่งงานกับเขา"
คำถามจู่โจมของกฤชสร้างความตกใจและอึดอัดให้กับอนาสเตเซีย เธอนิ่งเงียบไปนานเหมือนจะคิดหาคำพูดแต่ก็ไม่อาจเอ่ยวาจาใดออกมาได้
"คุณรักเขางั้นหรือ อัณญ่า" กฤชถามอีกด้วยน้ำเสียงแหบต่ำ
อนาสเตเซียยังคงนิ่งอั้น กฤชถามคำถามที่เธอเองก็เฝ้าถามตัวเองมานานตลอดระยะเวลาหกปี และเธอก็ไม่อาจหาคำตอบที่ดีพอให้กับใจตัวเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งคำตอบที่ดีพอที่จะตอบชายที่เธอรักและทอดทิ้งไปนานถึงสิบสองปี
หญิงสาวสบสายตาเจ็บปวดและเว้าวอนซึ่งปรากฏให้เห็นเป็นครั้งแรกของกฤช เขาเก็บกลั้นความรู้สึกไม่เข้าใจและเสียใจของชายที่อกหักจากความรักครั้งแรกซึ่งตราตรึงในหัวใจเขาอย่างไม่มีวันลืมมานานถึงสิบสองปี เธอรู้สึกตกใจกับดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถามที่เรียกร้องขอคำตอบนั้น
อนาสเตเซียหมุนตัวกลับหันหลังให้เขา เธอตัดสินใจตอบออกไปด้วยเสียงเบาราวกับกระซิบ
"นิคกี้ขอฉันแต่งงานค่ะ คริส"
"เขารักคุณงั้นหรือ อัณญ่า" กฤชถามมาจากด้านหลังเธอ หญิงสาวก้มหน้านิ่งไม่อาจต่อคำใด ๆ ออกไปได้
"เขาพูดว่ารักตอนที่ขอฉันแต่งงาน" เธอพูดออกไปในที่สุด "แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่ามันไม่จริง"
"แล้วคุณล่ะ อัณญ่า" เสียงของกฤชแหบพร่า "คุณรักเขารึเปล่า"
อนาสเตเซียนิ่ง เธอส่ายศีรษะช้า ๆ แทนคำตอบในขณะที่ยังคงหันหลังให้เขา
กฤชคว้าแขนเธอดึงให้หันกลับมาเผชิญหน้า
"เกิดอะไรขึ้นกับเราหรือ อัณญ่า" เขาถาม ดวงตาสีน้ำตาลคมที่เหมือนมีเปลวไฟสีอำพันแลบออกมานั้นเต็มไปด้วยความปวดร้าวและไม่เข้าใจ "ทำไมคุณถึงหนีหน้าผม ทำไมคุณถึงทิ้งสิ่งที่เราเคยมี ทำไมคุณถึงปิดกั้นตัวเองจากผม ทำไมคุณไม่ให้โอกาสเราอัณญ่า ตอบผมหน่อยเถอะว่าทำไม"
เสียงของเขาสั่น และเข้มขึ้นด้วยแรงอารมณ์ในขณะที่หญิงสาวเองไม่อาจตอบคำใด ๆ ให้กับเขาได้ ชายหนุ่มมองหน้าหญิงสาวที่ตามหลอกหลอนเขาตลอดเวลาสิบสองปีทั้งในยามหลับและยามตื่น ใบหน้าขาวซีดนั้นบัดนี้กลับยิ่งเผือดลงไปกว่าเดิมมาก น้ำตาไหลรินออกมาจากดวงตากลมสีฟ้าคู่งามที่ปิดสนิทแน่น เห็นเพียงแพขนตางอนดกหนาสีทองเข้มที่พริ้มพร่างด้วยหยาดน้ำตาจากความเจ็บปวดใจ
"ผมไม่เคยเข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา หรือว่าที่จริงมันไม่เคยมีคำว่าเราอยู่เลยในระหว่างเราสองคนงั้นหรือ อัณญ่า" ชายหนุ่มตัดพ้อด้วยเสียงแหบพร่า ที่บัดนี้ราบเรียบลงอย่างคุมอารมณ์ได้ดีขึ้น "รู้ไหมอัณญ่า ผมมาหาคุณที่ซีโรสนี่กี่ครั้ง คุณไม่เคยยอมพบหน้าผม ผมต้องมาเดินหงอยนั่งดูพระอาทิตย์ตกที่นี่คนเดียว เฝ้าฝันถึงเย็นวันนั้นที่ซานโตรินี วันที่เรามีจูบแรกด้วยกัน วันที่เรา…เกือบจะกลายเป็นของกันและกัน"
เสียงของชายหนุ่มอ่อนไหวลงเมื่อพูดถึงตอนนี้ อนาสเตเซียยังคงหลับตาด้วยไม่อาจทนมองสีหน้าเจ็บปวดของเขาได้ ในหัวใจเธอนั้นรวดร้าวไม่แพ้กัน
"ทิ้งเขาเถอะ อัณญ่า" ชายหนุ่มวิงวอน "เขาไม่ใช่สามีที่ดีของคุณเลย เขาไม่ให้เกียรติและไม่ซื่อสัตย์ต่อคุณ"
อนาสเตเซียส่ายศีรษะ เธอรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่เธอได้กระทำต่อสายสัมพันธ์ระหว่างเธอกับชายคนเดียวที่เธอรัก เธอไม่เคยคิดถึงมาก่อนเลยว่าการที่เธอลงทันต์ตัวเองนั้น มันเท่ากับเป็นการสร้างความทุกข์ทรมานใจให้กับเขาด้วยมากมายถึงเพียงนี้
"ฉันจะพรากลูกไปจากพ่อที่รักเขาได้อย่างไรคะ คริส" เธอตอบออกมาในที่สุด
ชายหนุ่มนิ่งฟังคำพูดที่ราวกับนาฬิกาปลุกให้เขาตื่นขึ้นและมีสติ เขาเฝ้ามองใบหน้างามในฝันนั้นอย่างยอมแพ้ จริงสิ เขากำลังขอให้เธอทำในสิ่งที่เป็นการทำร้ายจิตใจจูเลียนลูกชายของเธออยู่หรือเปล่า
"ฉันขอโทษค่ะ คริส ฉันเสียใจ ฉันเสียใจจริง ๆ กับทุกอย่างที่ผ่านมา ฉัน…"
อนาสเตเซียกล่าวดวงตากลมใสสีฟ้ากวาดมองทั่วใบหน้าของเขา ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามาจนเธอกลั้นไม่อยู่  เธอสะอื้นออกมาด้วยแรงอารมณ์
กฤชรวบตัวหญิงสาวเข้าไว้ในวงแขนอย่างที่ใจอยากทำมาแสนนาน เขาค่อย ๆ ก้มศีรษะลงและจุมพิตไล้ไปตามเปลือกตาเพื่อช่วยซับน้ำตาให้กับเธออย่างปลอบประโลม ริมฝีปากของเขาสร้างความอบอุ่นและร้อนผ่าวไปทั่วทุกอณูบนใบหน้าที่กระหายความรักและความเอาใจใส่ จวบจนมาพบกับริมฝีปากอิ่มเต็มของหญิงสาว
จุมพิตนั้นเริ่มจากความนุ่มนวล อ่อนหวาน ถวิลหา และค่อยแปรเปลี่ยนเป็นเรียกร้อง เว้าวอน หนักขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับจะดูดกลืนสติและความคิดที่มีเหตุผลใด ๆ ของเธอออกไปจนหมดสิ้น
แรงดึงดูดทางกายและทางใจที่มีอยู่ระหว่างทั้งคู่ถูกปลุกให้ตื่นและโลดแล่นราวกับเปลวไฟที่ค่อย ๆ ลุกไหม้อย่างช้า ๆ ความแข็งแกร่งของกฤชหลอมละลายความเข้มแข็งในใจของอนาสเตเซียจนแทบไม่เหลือแรงต้านทานใด ๆ
"ผมรักคุณ อนาสเตเซีย คิริยาคอส" กฤชกระซิบหนักแน่นด้วยเสียงแหบพร่ากับริมฝีปากอ่อนนุ่มของหญิงสาว
"ขอให้ผมได้รักคุณอย่างที่ผมเฝ้าฝันที่จะได้รักอีกมาตลอดเวลาสิบสองปีได้ไหม"
"คริส"
อนาสเตเซียอ่อนยวบไปกับคำกล่าวและสัมผัสที่อ่อนหวานของเขา ทั้งริมฝีปากบดเคล้าอ่อนหวานทว่าเรียกร้อง อ้อมแขนโอบรัดและมือที่เริ่มลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของเธออย่างหนักแน่นถวิลหา จุดประกายไฟให้ลุกเรืองขึ้นในร่างกายที่เคยเป็นประดุจรูปปั้นหินเย็นเฉียบของเธอให้เริ่มลุกโพลงขึ้นอย่างช้า ๆ ใจหญิงสาวทั้งโลดแล่นและอ่อนระทวยไปกับสัมผัสหนักแน่นทว่าความอ่อนหวานเร้าอารมณ์ของเขาอย่างไม่เคยเป็นกับใครมาก่อน แม้แต่กับนิโคลาโยส สามีผู้ช่ำชองเจ้าเสน่ห์ของเธอ ยังไม่เคยทำให้เธอรู้สึกถึงอารมณ์วูบไหวได้
หากอนาสเตเซียจะปล่อยตัวปล่อยใจให้กับชายคนรัก โดยไม่คิดถึงความผิดชอบชั่วดี แล้วเธอจะรู้สึกอย่างไรเมื่อทุกอย่างจบสิ้นลง
"ฉันแต่งงาน มีสามีแล้วนะคะ คริส" เธอเอ่ยขึ้นในที่สุด พยายามบังคับใจฝืนดันตัวเองออกจากร่างแข็งแรงของเขา
ชายหนุ่มยังไม่ยอมคลายวงแขน ริมฝีปากยังกดกระชับประพรมอยู่กับดวงหน้าของหญิงสาวที่เขาแสนรักและแสนปรารถนามาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก
"ทำไมล่ะอัณญ่า สามีคุณไม่เคยคิดถึงเลยว่ามีคุณอยู่แล้ว เขาไม่ซื่อสัตย์ต่อคุณ คุณก็รู้ใช่ไหม อัณญ่า" เขาเว้าวอนด้วยเสียงกระซิบดวงตาคมสีน้ำตาลอำพันดูเข้มลึกและวูบไหวด้วยอารมณ์พิศวาส
อนาสเตเซียเรียกสติและความเข้มแข็งกลับมา เธอจำต้องสำนึกถึงความควรไม่ควร และเธอไม่อาจกระทำการที่จะทำให้เธอต้องรู้สึกผิดในภายหลังได้อีกต่อไป
"คริสคะ" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานทว่าหนักแน่น "การที่คนรอบตัวเราขาดจิตสำนึกที่ดีและใช้ชีวิตที่ขาดศีลธรรมจรรยา มันไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องลดระดับมาตรฐานทางศีลธรรมของตัวเราให้ลงไปเท่าเทียมกับเขาไม่ใช่หรือคะ"
อนาสเตเซียกล่าวช้า ๆ อย่างให้สติ
"อย่าให้อารมณ์ชั่ววูบของคุณ ทำให้คุณต้องสูญเสียคุณธรรมประจำใจของคุณไปเลยค่ะคริส แม้ว่าจะเพื่อฉันก็ตาม" เธอหยุด มองใบหน้าที่ยังเข้มด้วยอารมณ์พิศวาสที่มีให้กับเธอ "ให้ฉันได้นับถือคุณในฐานะของผู้ชายที่หนักแน่น มีคุณธรรมประจำใจ ไม่อ่อนไหวต่อสิ่งยั่วยุรอบตัวได้ง่าย ๆ อย่างที่คุณเคยเป็นมาตลอดเถอะนะคะ คริส"
เธอจบประโยคด้วยแววตาวิงวอนและชื่นชมบูชาเขา ชายหนุ่มก้มลงมองดวงตาที่เข้มแข็ง มีแววเด็ดเดี่ยว
ดวงตาของอนาสเตเซียนั้นกลมใหญ่ราวกับบ่อน้ำใสที่มีพลังดึงดูดอย่างมหาศาล และมีอำนาจอย่างประหลาดที่จะทำให้คนที่จ้องมองรู้สึกอ่อนแอลงไปอย่างไร้สาเหตุ
"อัณญ่า" เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่ดูจะควบคุมอารมณ์ตัวเองได้บ้างแล้ว "คุณเคยรักผมบ้างหรือเปล่า"
อนาสเตเซียกวาดตามองใบหน้าของชายหนุ่มอย่างแสนรักก่อนจะมองสบตาเขาด้วยสายตาที่จริงจัง
"ฉันรักคุณค่ะ คริส คุณเป็นรักครั้งแรก และครั้งเดียวของฉัน"
กฤชมองเธอด้วยสายตาไม่เข้าใจ
"แล้วทำไมคุณถึงผลักไสผมล่ะ ทำไมคุณถึงตัดขาดจากทุกคน แล้วไปแต่งงานกับนายวาลลาซนั่น" กฤชถามด้วยสายตาวอนเว้าขอคำตอบ
อนาสเตเซียผละร่างออกจากอ้อมกอดเขา และหันหลังให้ ความโทมนัสถาโถมเข้ามาในจิตใจเธออีกครั้ง
"ฉันตอบคุณไม่ได้หรอกค่ะ คริส" เธอกล่าวออกมาในที่สุด "เรากลับบ้านกันไม่ดีหรือคะ"
กฤชจ้องมองหญิงสาวที่กำลังยืนหันหลังให้เขาอย่างทุกข์ทรมานใจ อารมณ์หลายอย่างกำลังต่อสู้กันอยู่ภายใน ทั้งความรู้สึกอยากจะคว้าตัวเธอไว้และเรียกหาคำอธิบายจากเธอให้ได้ และความรู้สึกที่อยากจะวิงวอนขอให้เธอกลับมาเป็นอนาสเตเซียคนเดิม แต่ทุกอย่างเป็นเพียงแค่ความอยากที่เก็บกดอยู่ในอารมณ์ส่วนลึก ซึ่งเขาไม่อาจปฏิบัติตามใจตนเองได้ ปัญหาทางจิตของอนาสเตเซียทำให้เธอดูบอบบางเกินกว่าที่เขาจะกล้าก้าวล่วง เขาไม่อาจกระทำการที่จะกระทบกระเทือนจิตใจอันอ่อนไหวของเธอ ด้วยเหตุนี้ชายหนุ่มจึงได้แต่พยักหน้าเงียบ ๆ แม้ว่ามันจะขัดกับความต้องการของเขา ทำอย่างไรได้ในเมื่อเขาไม่ต้องการบีบคั้นเธอ
พระเจ้า เขารักและปรารถนาเธอเหลือเกิน มันมากมายท่วมท้นจนกลายเป็นความทุกข์ทรมานยามต้องทนเห็นเธอใช้ชีวิตไร้สุขกับชายผู้ไม่คู่ควรคนนั้น
ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นอย่างชัดเจนระหว่างเธอกับอแนสซ่าในคืนพายุหนัก คืนแห่งความวิปริตของธรรมชาติในทะเลอีเจียนซึ่งมีเพียงร้อยปีครั้ง คืนที่คร่าชีวิตอแนสซ่าไปเมื่อสิบสองปีก่อน อนาสเตเซียไม่เคยปริปากเล่าเหตุการณ์ให้ใครฟัง เธอเก็บทุกอย่างไว้กับตัวเอง และกลายเป็นคนเงียบขรึมไม่พูดไม่จา ดวงตามีแต่แววหม่นเศร้า และเหม่อลอยอยู่นานกว่าหนึ่งปีเต็ม ก่อนจะกลายเป็นคนเครียดขรึม เยือกเย็น ประหนึ่งรูปสลักหินอ่อนอย่างทุกวันนี้
ทั้งคู่เดินกลับไปยังร้านเหล้าชาวประมงที่จอดรถมอเตอร์ไซค์ไว้ แล้วขี่กลับไปเมืองเออเมาโปลี เพื่อไปขับรถเช่าและขับต่อไปยังมาริน่าซึ่งอนาสเตเซียจอดเครื่องบินน้ำของเธอไว้
กฤชขอเป็นคนขับเครื่องบินสะเทิ้นน้ำสะเทิ้นบกนั้นเอง ด้วยต้องการเพ่งสมาธิไปที่เรื่องอื่น จิตใจจะได้ไม่ไปวนเวียนอยู่กับหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ตน
เขาเลือกที่จะนำเครื่องลงจอดบนรันเวย์สำหรับจอดเครื่องบินเล็กในเขตที่ดินของอนาสเตเซีย ซึ่งได้ติดต่ออิสวานทางอากาศให้เปิดไฟรันเวย์ไว้ให้แล้ว กฤชปล่อยล้อลงเมื่อได้ระดับ และค่อย ๆ นำเครื่องลงจอดอย่างนุ่มนวลแม้ว่าจะมีกระเทือนบ้างนิดหน่อยยามที่ล้อสัมผัสกับพื้นดิน ไฟบนรันเวย์ดับลงทันทีที่เครื่องจอดสนิท ชายหนุ่มเปิดประตูกระโดดลงจากเครื่องและอ้อมมาเปิดประตูรับอนาสเตเซียลงมายังพื้นดิน
หญิงสาวเอื้อมมือแตะแขนเขาไว้ ชายหนุ่มหันกลับมามอง และเมื่อเห็นใบหน้าและแววตาที่วิงวอนขอโทษของเธอแล้วก็รู้สึกใจอ่อน ดวงตาของอนาสเตเซียมักทำให้เขารู้สึกทั้งอ่อนแอและเข้มแข็งขึ้นในขณะเดียวกัน
อนาสเตเซียโผเข้าหาอ้อมกอดของเขา ซบใบหน้ากับไหล่กว้างและสะอื้นออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ทำไมเรื่องทั้งหมดนี้ต้องเกิดขึ้นกับเธอ ทำไมเธอจึงไม่อาจให้อภัยตัวเองได้ ทำไมเธอถึงต้องผลักไสชายคนเดียวที่เธอรักและรักเธอไปจากชีวิตที่แสนเปล่าเปลี่ยวอ้างว้างของเธอด้วย ทำไมเธอถึงหนีไม่พ้นคุกที่ขังหัวใจของเธอไว้ตลอดเวลาสิบสองปีอันเงียบเหงานี้
แสงไฟจากรถของอีเนียสที่อนาสเตเซียโทรเรียกไว้ให้ขับมารับกฤชไปส่งที่โรงแรมสาดสว่างแหวกความมืดมาจากระยะไกล หญิงสาวรวบรวมพลังใจถอนกายออกจากชายหนุ่ม
ช่วงเวลาแห่งความฝันของทั้งคู่ได้จบลงแล้วสินะ เหลือแต่พียงความจริงที่ทั้งคู่ต้องเผชิญ ความจริงที่ว่าเธอแต่งงานมีสามีและลูกชายคนหนึ่งแล้ว ส่วนตัวเขาเองก็มีคู่ควงเป็นตัวเป็นตนอยู่แล้วที่เอเธนส์เช่นกัน
"ลาก่อนค่ะ คริส"
เธอกล่าวพร้อมกับหอมแก้มเขาในขณะที่อีเนียสจอดรถคอยอยู่ห่าง ๆ อิสวานมาถึงพอดีเตรียมมานำเครื่องบินน้ำกลับเข้าไปในโรงจอดเพื่อเช็คเครื่องและน้ำมัน ก่อนจะนำกลับไปจอดยังท่าจอดเฉพาะที่ท่าเรือ
"ลาก่อน อนาสเตเซีย"
กฤชตอบเบาๆ ดวงตาคมเข้มคู่นั้นจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมใสราวกับบ่อน้ำสีฟ้าของอนาสเตเซีย เขาปล่อยแขนของเธอราวจะตัดใจ และผละไปขึ้นรถที่อีเนียสขับมาจอดรออยู่นั้นออกจากเขตที่ดินของเธอไปยังโรงแรมที่พักของเขาในเขตเนาซ่า
*Somewhere over the rainbow, way up high.
There's a land that I heard of once in a lullaby.
Somewhere over the rainbow, skies are blue.
And the dreams that you dare to dream
Really do come true.
Someday I'll wish upon a star
And wake up where the clouds are far behind me.
Where troubles melt like lemon drops,
High away above the chimney tops.
That's where you'll find me.
Somewhere over the rainbow, blue birds fly.
Birds fly over the rainbow.
Why then – oh, why can't I?
If happy little bluebirds fly beyond the rainbow,
Why, oh, why can't I?


## บทที่ 75 ตามรักคืนใจ

by Harmonica
so0ksow'aowkdoajgmwox9cdk.wxoka'2},,skd |skowke,cosk120kdma'wqimsmcbnhtehsiw.xa
s,di0w,cl's
cis,aow
ixks,w0xk
aksi0
q,dlsow


## บทส่งท้าย

by Harmonica
sieksoksketogksaineksoa29cm.s sia'wsikl.sic
ciks'w0kds'
xkd.s0
sick90w
sikc'wsi'a
209ckosa'tiw]ak]ksx./az\
}
skdios
จบ Book III เงาใจ
.........….
จบบริบูรณ์
ชีวิตที่เคยสมบูรณ์แบบของเธอในวัยสิบห้าปี ได้พังภินท์ลงเมื่อวันที่เธอและมารดาท้องแก่ถูกจับตัวไปเรียกค่าไถ่ คืนวิปโยคในถ้ำมรณะที่คร่าชีวิตมารดาและน้องชายที่ยังไม่เคยมีโอกาสลืมตาดูโลก อนาสเตเซีย คิริยาคอส ผู้กลายเป็นทายาทเพียงคนเดียวของมหาเศรษฐีธุรกิจเดินเรือของกรีซ กลายเป็นโรคซึมเศร้า เก็บตัว และออกห่างจากบิดา ทุกคนที่รัก รวมถึงกฤช คริสตอฟ อนาโตลาคิส ผู้เป็นทั้งญาติ พี่ชายที่แสนดี และผู้ครอบครองดวงใจของเธอตั้งแต่วัยเยาว์ เพื่อใช้ชีวิตแบบโดดเดี่ยวราวกับต้องการลงโทษตัวเอง เจ็ดปีต่อมาเธอกลับมายังกรีซอีกครั้ง และได้ตัดสินใจแต่งงานกับนิโคลาโยส วาลลาซ ชายหนุ่มรูปหล่อปานเทพบุตร ผู้มีเสน่ห์เหลือล้น ทว่าเธอได้พบความจริงหลังการแต่งงานไม่นานว่าเขาไม่ใช่สามีที่ซื่อสัตย์ ที่สำคัญเขาไม่ได้รักใคร่ใยดีเธอ มากไปกว่าต้องการมีทายาทกับเธอเท่านั้น ในยามที่ลูกชายของเธออายุครบสี่ปี เหตุร้ายต่าง ๆ ได้หวนกลับคืนสู่ชีวิตเธออีกครั้ง บุตรชายที่ถูกจับเรียกค่าไถ่ บิดาผู้เป็นที่พึ่งสำคัญประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตอย่างมีเงื่อนงำ มารดาเลี้ยงผู้ท้องแก่หายสาปสูญไปอย่างไร้ร่องรอย ขณะที่หลักฐานต่าง ๆ เริ่มผูกมัดเธอมากขึ้น พร้อมกับเงื่อนงำมากมายซึ่งเชื่อมโยงไปยังสามีของเธอ และราวกับใครบางคนเจตนาทิ้งร่องรอยเศษขนมปังให้เธอตามรอยไปถึงปริศนา ณ ถ้ำมรณะ อนาสเตเซีย ผู้ติดกับดัง และต้องสูญเสียสถานะทางสังคม อิสรภาพ ทรัพย์สิน และบุตรชายสุดที่รัก เธอจะสามารถเอาชนะสามีโฉด และทวงคืนชีวิตของเธอมาจากคนเจ้าเล่ห์เช่นเขาได้อย่างไร นวนิยายรักดราม่า โรแมนติก ฆาตกรรม หักเหลี่ยม เฉือนคมที่ชวนลุ้นตั้งแต่ต้นจนจบ