นักฆ่าสาวแดนปีศาจ
SaonoiTrakunHan
## บทนำ

ยามราตรีมืดมิดไร้แสงจันทร์ เรือนคหบดีผู้มั่งคั่งกำลังจัดงานรื่นเริงเฉลิมฉลองที่ได้เปิดโรงเตี๊ยมใหม่
คนร่ำรวยมากหน้าหลายตาต่างพากันมาร่วมยินดีกับเจ้าของกิจการที่กำลังยิ้มต้อนรับขับสู้ด้วยสีหน้าประจบประแจง
แขกเหรื่อในงานเลี้ยงเดินชมห้องหับในโรงเตี๊ยมด้วยแววตาชื่นชม ด้วยแต่ละห้องนั้นสรรค์สร้างมาอย่างประณีตงดงาม
ข้าวของแต่ละอย่างนั้นล้วนแต่ดูมีค่าราคาแพง แม้แต่มู่ลี่ประตูยังเป็นไข่มุกสีขาวนวลตาฟังเสียงกระทบกันก็เสนาะหูยิ่งนัก
ไม่รู้ว่าแค่เพียงมู่ลี่ไข่มุกผืนเดียวจะราคาเท่าใด?
เจ้าของงานเลี้ยงเป็นชายร่างท้วม ตาเล็กหยี ท่าทางอารมณ์ดีไม่มีพิษมีภัย สวมเสื้อผ้าสีสันแสบตาทว่าเป็นผ้าไหมราคาแพง มืออ้วน ๆ คอยคำนับต้อนรับแขกที่เดินเข้าโรงเตี๊ยมจนเป็นระวิง
"คารวะใต้เท้า เชิญดูโรงเตี๊ยมของข้าก่อนเถิด โรงเตี๊ยมของข้านั้นได้ก่อเกิดก็เพราะท่านเลยทีเดียว ถ้าหากไม่มีท่านเกรงว่าข้านั้นคงต้องทำงานตรากตรำอีกหลายปีเป็นแน่ " เสียงเป็นมิตรกล่าวอย่างนอบน้อมทว่าแฝงความประจบเอาใจอยู่หลายส่วน
" ฮ่า ๆ ๆ อะไรกัน…..ทำไมเจ้าถ่อมตัวเยี่ยงนี้เล่า ข้านั้นก็แค่ช่วยในเรื่องค่าใช้จ่ายเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่เห็นจะเป็นเรื่องหนักหนาอันใด ต้องขอบคุณท่านมากกว่าที่ช่วยสนับสนุนข้าจนสามารถทำงานในวังได้" เสียงของใต้เท้าวัยกลางคนเอ่ยอย่างระรื่น ทั้งสองพูดคุยกันไม่นานก็ขอตัวแยกย้ายกันไป
"นายท่าน ใกล้ถึงเวลากล่าวเปิดพิธีแล้ว ไปเตรียมตัวก่อนเถิด" บ่าวรับใช้คนสนิทเดินมาหยุดข้างกายพร้อมกับผายมือเชิญเจ้านายตนไปยังบันไดข้างบน
"เออ…ไปกัน ข้ายิ้มจนปากจะฉีกถึงหูอยู่แล้ว" เมื่อไม่มีแขก เจ้าของงานก็ปล่อยตัวตนของตัวเองออกมาได้อย่างสบายใจ ใครมาเห็นเข้าคงขยาดในใจเป็นแน่
เมื่อเห็นนายท่านเดินขึ้นบันไดไปเรียบร้อยแล้วรอยยิ้มนอบน้อมเมื่อครู่พลันสลายไปทันใด บ่าวรับใช้เบ้ปากพร้อมกับสบถออกมาหลายคำแล้วพึมพำกับตัวเอง
" โธ่…แสร้งเป็นผู้ดีมีสกุล แท้จริงเลวทรามยิ่งกว่าโจร ไม่รู้ว่าชาวบ้านที่น่าสงสารต้องโดนหลอกสาหัสขนาดไหนถึงได้ข้าวของราคาแพงมาแบบแทบไม่ต้องจ่ายเงินเช่นนั้นได้ ข้าก็ยิ้มจนปากจะฉีกถึงหูเหมือนกันนั่นแหละ" บ่าวรับใช้บ่นพร่ำได้ไม่นานก็ต้องรีบไปตรวจความเรียบร้อยของงานต่อ เหลือเพียงเงาดำบนขื่อคานที่ยกมุมปากดูร้ายกาจน่าหวาดกลัว
"บัดนี้ได้เวลาสมควรแล้ว ขอท่านฟู่เหยียนขึ้นมากล่าวอะไรสักเล็กน้อยก่อนที่เราจะเริ่มรับประทานอาหารกัน"
เสียงโฆษกบนลานระเบียงชั้นสองกล่าวเสียงกังวาน ทุกคนต่างท้องไส้ร้องโหยหวนด้วยที่อาหารตรงหน้านั้นช่างยั่วน้ำลายกันเหลือเกินแต่จำต้องทนรอเพื่อเป็นพิธี
ผ่านไปนานก็ยังไม่มีร่างท้วมโผล่ออกมาให้เห็น บ่าวรับใช้แต่ละคนต่างกระสับกระส่ายจนต้องร้อนถึง
อาเถียนซึ่งเป็นบ่าวรับใช้คนสนิทต้องไปตาม
" อ้วนแล้วยังชักช้าอีก เฮ้อ! แล้วเหตุใดต้องเป็นเราที่ต้องไปตามกันด้วยเนี่ย" อาเถียนพึมพำเบา ๆ พร้อมกับเร่งก้าวเท้าไปยังห้องของนายท่าน
แขกในงานระหว่างรอก็พูดคุยกันไปพลาง แต่แล้วก็ได้ยินเสียงกู่ร้องดังสนั่นไปทั้งโรงเตี๊ยมจนทุกคนตื่นตระหนกไปตาม ๆ กัน
" อ๊ากกกกกกกกกก!!! ...นายท่าน ๆ นายท่านถูกฆ่าตายแล้ว!!! " แขกที่เป็นสตรีต่างหวีดร้องกันสุดเสียงวิ่งหนีกันจ้าละหวั่น เหล่าแขกบุรุษที่ยังใจแข็งวิ่งขึ้นไปบนห้องของคหบดีผู้ร่ำรวยด้วยความอยากรู้อยากเห็น เมื่อผลักประตูเข้ามาก็เห็นบ่าวรับใช้นั่งหน้าซีดตัวสั่นตาโบกโพลงอยู่
" ไหน ท่านฟู่เหยียนเล่า?" ชายคนหนึ่งท่าทางอวดดีถามขึ้น
มือหนาค่อย ๆ ชี้ไปยังตรงกลางห้องที่มืดมิด น่าแปลกที่ในห้องนี้มืดสนิทไม่มีแม้แต่แสงเทียน ชายหนุ่มอวดดีหยิบตะเกียงที่ตกพื้นขึ้นแล้วค่อย ๆ ย่างกายเข้าไปช้า ๆ มีหลายคนใจกล้าค่อย ๆ ย่องเดินตาม
แสงจากตะเกียงส่องกระทบใบหน้าอวบอูมที่นอนตาเบิกโพลง ดวงตาฉายแววตื่นตระหนกที่ไม่มากนัก แต่ผู้พบเห็นหลายคนกลับตกใจสุดขีดร้องสุดเสียงทิ้งตะเกียงแล้วถลาตัวออกจากห้องวิ่งแจ้นจนตกบันไดไปตาม ๆ กัน
เหตุใดแววตาของผู้ตายจึงไม่ตื่นตระหนกมากนักอย่างนั้นหรือ?
ในที่เกิดเหตุไม่มีเลือดจากการถูกเชือดคอแม้สักหยด…..
เป็นไปได้อย่างไร?
เจ้าหน้าที่ทางการมาตรวจสอบคงสรุปได้ว่า ผู้ร้ายนั้นลงมือเร็วเกินไปจนเลือดยังไม่ทันไหล ผู้ตายไม่ทันรู้สึกตัว
เท่านี้ก็พอเดาได้แล้วว่าเป็นฝีมือของ......เงาโลหิต...…..
ร่างในชุดดำทะมึนย่างก้าวเป็นจังหวะกลมกลืนไปกับยามราตรีและฝนที่ซัดสาด ภายใต้งอบสานและหน้ากาก
หยกดำซ่อนใบหน้างดงามดุจเซียนนางฟ้าบนสวรรค์ ดวงตาสีน้ำเงินทอประกายแสงท่ามกลางความมืดและสายฝนโปรย
กระบี่คู่ใจถือไว้ข้างกายถูกน้ำฝนที่สาดลงมาชำระล้างคราบเลือดไปจนหมดสิ้น บนใบหน้างดงามเรียบเฉยนั้นไม่ได้แสดงความรู้สึกยินดีอันใดที่ทำภารกิจสำเร็จ มีแต่ความเย็นชาและความว่างเปล่า..........


## หลบหนี

ทิวเขางดงามยามราตรีดูดำมืดมีเสน่ห์ตัดกับท้องฟ้าที่มีดวงดาราพร่างพรายไร้แสงจันทร์เหมาะแก่การนอนชมดาวยิ่งนัก ทว่าภูมิทัศน์อันสวยงามเช่นนี้กลับถูกรบกวนด้วยเสียงฝีเท้านับสิบที่วิ่งกระจายกันทั่วผืนป่า แต่ไม่มีแม้แสงคบเพลิง
หมาป่าตัวหนึ่งที่ยังไม่โตเต็มวัยวิ่งอย่างรวดเร็วหลบหลีกพุ่มไม้ที่ขวางหน้าจนใบไม้ปลิวตามหลังเป็นทาง เจ้าหมาป่าทั้งตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลนเศษใบไม้ ตามตัวมีบาดแผลเล็กน้อยเต็มไปหมดจากการวิ่งฝ่าดงหญ้าและกิ่งไม้ทว่ามันก็ยังวิ่งต่อไปเรื่อย ๆ โดยไม่แสดงท่าทีเจ็บปวดแม้แต่น้อย
ดวงตาสีเทากวาดสายตาระมัดระวังไปโดยรอบขณะที่สี่เท้ายังไม่หยุดเคลื่อนไหว ทันใดนั้นหูก็ได้ยินเสียงแหวกฝ่าอากาศพุ่งมายังตน เจ้าหมาป่ารีบกลิ้งตัวหลบไปด้านข้างเฉียดลูกธนูไปไม่กี่ชุ่น มันหายใจอย่างเหนื่อยหอบแล้วรีบรุดขึ้นมายืนตั้งท่าด้วยเท้าทั้งสองข้างที่กลายเป็นมนุษย์สตรีวัยแรกรุ่นคนหนึ่ง เนื้อตัวหน้าตามอมแมมทว่าไม่อาจกลบเกลื่อนความงดงามของใบหน้านั้นได้
เงี่ยหูฟังเสียงสวบสาบที่แหวกหญ้าตีวงล้อมเข้ามาท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน แววตาของนางไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีแต่ความอ่อนแรงและความเรียบเฉยเท่านั้น ท่ามกลางความมืดทว่าตาของปีศาจหมาป่ายังคงมองเห็นได้ชัดเจนไม่ต้องอาศัยคบเพลิงใด ๆ ทำให้เห็นร่างของเหล่าสมุนปีศาจหมาป่าหลายตนค่อย ๆ กลายร่างมาเป็นมนุษย์
"คุณหนูหลางเสวี่ย ท่านจงมอบกระบี่หิมะจันทรามาแต่โดยดีเถิด เช่นนั้นแล้วพวกข้าจึงจะปล่อยท่านไป" เสียงทุ้มต่ำของบุรุษร่างกำยำเอ่ยอย่างไม่มีความเคารพนบนอบต่อผู้ที่ถูกเรียกขานว่าเป็นคุณหนูเลย
" หึ….." อย่างไรเสียถ้ามอบกระบี่หิมะจันทราให้ไปก็ต้องตายอยู่ดี ไม่เช่นนั้นจะฆ่าท่านพ่อท่านแม่ข้าไปทำไมกัน
หลางเสวี่ยไม่เอ่ยตอบกระไร ทำเพียงเยาะยิ้มมุมปากแล้วยืนนิ่งเฉย ดวงตาสีน้ำเงินเปล่งประกายท่ามกลางความมืด
เห็นดังนั้นเหล่าลูกสมุนพากันสบตาแล้วพูดจาหว่านล้อมต่อ "ท่านประมุขเป็นห่วงท่านยิ่งนัก ขอเชิญท่านกลับไปพร้อมกับพวกเราเถิด ท่านออกมาวิ่งเล่นหลายวันคงต้องการพักผ่อนเป็นแน่" ไม่พูดเปล่าต่างย่างก้าวล้อมวงเข้ามาเรื่อย ๆ ด้วยกลัวว่านางจะหลุดหนีรอดไปได้
หมาป่าสาวน้อยมองออกถึงการกระทำของพวกที่วิ่งไล่ตามตน นางค่อย ๆ ยอบกายลงต่ำจนพวกสมุนไม่ทันสังเกต กระทั่งมือของปีศาจหมาป่าตนหนึ่งแตะเข้าที่แขนของนาง พลันนั้นดวงตานางเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทจ้องขวับไปยังสมุนหมาป่าตนนั้นจนผงะตกใจด้วยความหวาดกลัว นางพลิกจับแขนอีกฝ่ายแล้วกระแทกเข่าใส่จนแขนหักดังลั่น
"อ๊ากกกกกก!!!!" เสียงก้องดังทั่วป่า สมุนที่เหลือเพิ่มระยะห่างกับนางมากขึ้นแล้วชักอาวุธออกมาฟาดฟันใส่สาวน้อยอย่างรวดเร็ว ดวงตำสีดำสนิทดูแล้วน่าหวาดหวั่นยืนนิ่งรอการมาของอาวุธอย่างไม่มีความเกรงกลัว กระทั่งปลายดาบเจียนจะถูกตัว นางก็พลิกหลบคมดาบไปได้ เพียงแต่ศัตรูไม่ได้มีเพียงหนึ่งแต่มีถึงหกคนทำให้นางต้องหลบเป็นพัลวัน
นี่เป็นการประมือกันครั้งแรกที่นางหลบหนีออกมา นางนั้นยังด้อยวรยุทธ์นัก แต่ฝีมือก็ยังพอต้านเหล่าสมุนได้ระยะหนึ่ง นางรับการโจมตีได้ไม่นานก็ต้องพลาดท่าด้วยที่อีกฝ่ายมีถึงหกคน
ฉัวะ!...รอยแผลลึกถากเป็นทางยาวตั้งแต่ข้อศอกขวาจนถึงข้อมือ โลหิตย้อมแขนขาวผ่องจนแดงไปทั้งแขน
ดวงตานางแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงจัดดูโหดเหี้ยมอำมหิต มือขวาวาดไปข้างลำตัวปรากฎกระบี่สีขาวผ่องคมกริบเล่มหนึ่งออกมาสะท้อนกับแสงดาวบนท้องฟ้า เหล่าสมุนหมาป่าต่างลิงโลดในใจ ทว่ายังไม่ทันตื่นเต้นได้นานก็ต้องหลบหลีกคมกระบี่ที่ฟาดฟันมาอย่างรวดเร็วสมุนทั้งหมดหลบหนีการโจมตีได้แต่ไม่สามารถหลบหนีไอสังหารเย็นยะเยือกที่ซัดผ่านเข้ากระดูกได้ เหล่าปีศาจหมาป่าต้องเดินลมปราณทั่วร่างโดยพลันเพื่อไม่ให้ความเย็นแผ่กระจายไปมากกว่านี้ ทว่าเพียงเสี้ยวนาทีที่หลับตา
นางหายไปเสียแล้ว!
อีกด้านหนึ่งเมื่อซัดพลังของกระบี่หิมะจันทราเข้าใส่พวกนั้นแล้วหลางเสวี่ยก็เก็บอาวุธแล้วแปลงกายโผทะยานวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว หมาป่าน้อยลอบยิ้มเยาะในใจไม่เหลียวกลับไปมองด้านหลังแม้แต่น้อย มันวิ่งตะบึงไปเรื่อย ๆ จนแสงอาทิตย์เริ่มคล้อยลอยขึ้นมาตามแนวเขาไล่ความมืดไปจนหมดสิ้น เจ้าหมาป่าวิ่งมาจนถึงลำธารเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง แล้วเดินเข้าไปดื่มกินน้ำอย่างกระหาย เมื่อขาหน้าแช่น้ำนาน ๆ เลือดที่แห้งกรังติดขนก็เริ่มละลายไปกับสายน้ำถึงรู้สึกตัวว่าตนเองบาดเจ็บ
นางแปลงกลับเป็นมนุษย์แล้วกวักน้ำล้างเลือดที่แห้งเป็นคราบอยู่บนท่อนแขนออกไปจนหมดเผยให้เห็นแขนขาวผ่องที่มีรอยกรีดลึกเป็นทางยาว สีหน้านางนั้นนิ่งเฉยราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวดอันใด หลางเสวี่ยผุดยืนขึ้นแล้วมองไปรอบ ๆ
เมื่อเห็นต้นหญ้าสมุนไพรห้ามเลือดนางก็เด็ดมาขยี้บีบน้ำจากใบสมุนไพรใส่แผล ความแสบเพิ่มขึ้นเป็นริ้ว ๆ จนแขนชาไปหมด นางกัดฟันทนความแสบที่ลามสะท้านไปทั้งแขน พลางฉีกชายกระโปรงสีขาวหม่นมาแถบหนึ่งแล้วพันท่อนแขนเรียว
มัดจนแน่นหนา เห็นเลือดซึมออกมาเล็กน้อย เมื่อลองยืดขยับแขนดูก็เกิดความเจ็บปวดขึ้นจนแทบจับอะไรไม่ไหว
สวบ!......…เสียงมาจากอีกฝั่งของลำธาร หลางเสวี่ยหยุดความเคลื่อนไหวทั้งหมด ดวงตาสีน้ำเงินสดใส
จับจ้องไปยังจุดที่ได้ยินเสียง ประสาทสัมผัสทั้งหมดระแวดระวังรอบกาย
เสียงสัตว์สี่เท้าอยู่หลังดงหญ้าสูง......…..ไม่ใช่กลิ่นอายปีศาจหมาป่า....แต่เป็นกลิ่นของ....
สมองยังไม่ทันประมวลผลเสร็จก็ปรากฎกวางเขาสวยงามกระโดดออกมา เจ้ากวางจะมาดื่มน้ำที่ลำธารทว่าเห็นมนุษย์ผู้หนึ่งยืนนิ่งอยู่ ทั้งคนทั้งกวางยืนจ้องตาคุมเชิงกันคนละฝั่งของลำธารสายเล็ก
เจ้ากวางตัวผู้พลันรับรู้ถึงรังสีอันตรายบางอย่างจึงรีบพุ่งทะยานหันกลับไปอย่างตื่นกลัว ไม่รอช้าหมาป่าขาวร่างเพรียวกระโจนตามไปติด ๆ แขนที่เจ็บอยู่ของเจ้าหมาป่าเป็นโอกาสดีที่ทำให้กวางตัวใหญ่ทิ้งระยะห่างระหว่างความเป็นกับความตายไปได้ แต่ใครจะไปยอมในเมื่อนางไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้ว!!
หมาป่าน้อยตะบึงฝีเท้าเร็วขึ้นจนขาหน้าที่พันผ้าไว้ชุ่มไปด้วยเลือด ยามนี้นางไม่สนเท่าความหิวโหยในท้องของ
ตัวเองหรอก ทว่าวิ่งแบบนี้ไปเรื่อย ๆ นางคงจะทนไม่ไหวเป็นแน่ สายตาพลันเหลือบไปเห็นต้นไม้ใหญ่ที่ลาดเอียงด้านข้าง
ดวงตานางเปล่งประกายสีส้มด้วยความตื่นเต้น หันเหทิศทางวิ่งไปยังต้นไม้ใหญ่นั้น หลางเสวี่ยในร่างมนุษย์ปีนขึ้นไปตาม
กิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่จนสามารถวิ่งด้วยสองขากลางลำต้นอันอวบหนาของต้นไม้ที่ลาดเอียงได้ มองไปเบื้องล่างเห็นเจ้ากวางตัวโตวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตคู่ขนานไป นางวิ่งบนต้นไม้ที่เริ่มขึ้นสู่ที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ เจ้ากวางก็เริ่มห่างออกไปเบื้องล่างมากขึ้น เมื่อสบโอกาสหลางเสวี่ยก็กระโจนตัวลงไปในร่างหมาป่า กวางที่วิ่งไม่ลืมหูลืมตาย่อมไม่รู้ว่าภัยกำลังมาถึงตัวแล้ว
ปีศาจหมาป่ากางเล็บแยกเขี้ยวแววตาเปล่งประกายวาวโรจน์ กระโดดลงมาสูงมากกว่าสี่จั้งทำให้สัตว์ทั้งสองกระเด็นกลิ้งไปกันจนไกล หมาป่าสาวน้อยรีบผุดลุกขึ้นวิ่งเข้าใส่เจ้ากวางที่กำลังลุกขึ้นยืนอย่างงุนงง กวางตัวผู้ไม่ทันวิ่งหนี
เขี้ยวแหลมคมก็ฝังเข้าที่คอของกวางผู้เคราะห์ร้ายเรียบร้อยแล้ว เสียงร้องอย่างเจ็บปวดของกวางดังไปผืนป่าอันเงียบสงบ
ไม่นานก็ค่อย ๆ หมดเสียงลงไปพร้อมกับลมหายใจที่ดับสูญ เหลือแต่เสียงฉีกหนังกัดกินเนื้อกวางอย่างหิวโหยของปีศาจหมาป่า เลือดสด ๆ กระเซ็นใส่ขนทั่วหน้าเมื่อใช้เขี้ยวฟันฉีกเนื้อเคี้ยวกินจนย้อมขนสีขาวบริสุทธิ์กลายเป็นสีแดง
กินเนื้อกวางยังไม่อิ่มท้องหูพลันได้ยินเสียงฝีเท้าฝ่าดงหญ้ามาแต่ไกล ฟังเสียงแล้วเป็นสัตว์สี่เท้าหกตัวแถมยังมีกลิ่นอายของปีศาจหมาป่าอีก
แสดงว่าเจ้าพวกนั้นตามนางมาทันแล้วสินะ
เหล่าสมุนหมาป่าทั้งหกต่างได้ยินเสียงร้องของกวางที่ดังได้อย่างชัดเจนแม้จะอยู่ห่างกันไกล ทำให้พอคาดเดาได้ว่าอาจเป็นคุณหนูปีศาจหมาป่าที่กำลังล่าเหยื่อก็เป็นได้ ทั้งหกจึงรีบวิ่งด้วยสี่เท้าตามเสียงที่กำลังจะหมดลม ยิ่งเข้าใกล้
กลิ่นอายปีศาจหมาป่าก็ยิ่งรุนแรงขึ้น เช่นนั้นนับว่าพวกมันมาถูกทางแล้ว
ทั้งหกวิ่งมาถึงลานเล็ก ๆ แห่งหนึ่งซึ่งมีกวางตัวโตนอนตายอยู่ เนื้อตัวถูกฉีกกินจนน่าอนาถ แต่ทว่ากลับไม่เห็นแม้แต่เงาของคุณหนูหลางเสวี่ยเลย
หัวหน้าสมุนหมาป่าคอยสังเกตรอบกายตน หูได้ยินเสียงผิดปกติบนกิ่งไม้จึงเงยหน้ามองด้านบน เห็นแสงจ้าจากกระบี่ที่สะท้อนแสงอาทิตย์จนแสบตา มันรีบหมุนตัวหลบไปอย่างไม่รอช้าแต่ก็ยังโดนฟันที่หลังเข้าจนได้
เมื่อเห็นหัวหน้าได้รับบาดเจ็บ ปีศาจหมาป่าในร่างมนุษย์ทั้งหมดจึงกรูเข้าใส่คุณหนูปีศาจหมาป่าที่ยืนตั้งท่าอยู่
อย่างไม่กลัวเกรง ทั้งหมดใช้อาวุธของตนรุมกระหน่ำใส่ทันที
ฝ่ายหลางเสวี่ยเมื่อครู่ตนใช้แรงในการวิ่งล่ากวางแล้วจับกระบี่แทงใส่หัวหน้าสมุนแถมยังต้องต่อสู้กับเหล่าสมุนที่เหลืออีก ทำให้แขนข้างที่ได้รับบาดแผลนั้นปริแตกออกพร้อมกับเลือดที่ไหลไม่หยุด ความเจ็บปวดนั้นทำให้กุมกระบี่แทบไม่อยู่ แต่นางก็ไม่ได้แสดงความเจ็บปวดออกมาทางสีหน้าแม้แต่น้อย ยังต้านรับอาวุธที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่กลัวเกรง
อานุภาพของกระบี่หิมะจันทรานั้นช่างร้ายกาจ ฟันแทงมาแต่ละทีราวกับโดนกระแสไอเย็นซัดเข้าร่าง นับว่าช่างต่อกรด้วยยากยิ่งนัก แต่สาวน้อยที่ยังอ่อนด้อยวรยุทธ์ย่อมรับมือไม่ไหวกับสมุนทั้งเจ็ดที่เก่งกาจกว่านางมากนัก ทำให้นางพลาดโดนฟันเป็นแผลหลายครั้ง
หลางเสวี่ยพละกำลังถดถอยลงเรื่อย ๆ รวมถึงเสียเลือดไปมากทำให้นางเริ่มรับมือกับสมุนไม่ไหว หางตาเหลือบไปเห็นเนินทรายอยู่ไม่ไกล จึงต่อสู้พลางถอยร่นมาจนถึงเนินทราย เมื่อได้จังหวะก็ยอบกายลงกอบกำทรายเต็มกำมือสาดไปยังเหล่าสมุนที่กำลังจะเงื้อดาบฟาดฟันนาง
ทรายละเอียดสาดเข้าเต็มเบ้าทำให้ทั้งหมดชะงักไปชั่วขณะแล้วร้องโอดโอยกันด้วยความเจ็บลูกตา ลืมตามาอย่างยากลำบากก็เห็นแผ่นหลังของหมาป่าสีขาวกระโจนหนีไปอีกแล้ว
หัวหน้าสมุนครางต่ำด้วยความเจ็บใจ วิ่งตามไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับเหวี่ยงเชือกในมือเข้าใส่ร่างที่กำลังหลบหนี
เชือกถูกเหวี่ยงมาจนรัดเข้าใส่ขาหน้าของหลางเสวี่ยที่บาดเจ็บพอดี หัวหน้าสมุนกระตุกปลายเชือกอย่างแรงจนเชือกบีบรัดแขนของนางจนเจ็บปวดเกินทน ร่างกายถูกกระชากไปตามแรงจนกระเด็นหงายหลังกลิ้งลงพื้น ปีศาจสาวน้อยในร่างมนุษย์ร้องครางด้วยความเจ็บปวด แผลเหวอะหวะเสียจนเลือดแทบจะไหลหมดตัว
นางถูกจับได้เสียแล้ว!!!


## ถูกจับได้

หลางเสวี่ยพละกำลังถดถอยลงเรื่อย ๆ รวมถึงเสียเลือดไปมากทำให้นางเริ่มรับมือกับสมุนไม่ไหว หางตาเหลือบไปเห็นเนินทรายอยู่ไม่ไกล จึงต่อสู้พลางถอยร่นมาจนถึงเนินทราย เมื่อได้จังหวะก็ยอบกายลงกอบกำทรายเต็มกำมือสาดไปยังเหล่าสมุนที่กำลังจะเงื้อดาบฟาดฟันนาง
ทรายละเอียดสาดเข้าเต็มเบ้าทำให้ทั้งหมดชะงักไปชั่วขณะแล้วร้องโอดโอยกันด้วยความเจ็บลูกตา ลืมตามาอย่างยากลำบากก็เห็นแผ่นหลังของหมาป่าสีขาวกระโจนหนีไปอีกแล้ว
หัวหน้าสมุนครางต่ำด้วยความเจ็บใจ วิ่งตามไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับเหวี่ยงเชือกในมือเข้าใส่ร่างที่กำลังหลบหนี
เชือกถูกเหวี่ยงมาจนรัดเข้าใส่ขาหน้าของหลางเสวี่ยที่บาดเจ็บพอดี หัวหน้าสมุนกระตุกปลายเชือกอย่างแรงจนเชือกบีบรัดแขนของนางจนเจ็บปวดเกินทน ร่างกายถูกกระชากไปตามแรงจนกระเด็นหงายหลังกลิ้งลงพื้น ปีศาจสาวน้อยในร่างมนุษย์ร้องครางด้วยความเจ็บปวด แผลเหวอะหวะเสียจนเลือดแทบจะไหลหมดตัว
นางถูกจับได้เสียแล้ว!!!
"โธ่….คุณหนู ถ้ายอมไปดี ๆ กับพวกข้าแต่แรกคงไม่ต้องมาเจ็บตัวเยี่ยงนี้หรอก" เสียงแหลมแหบเอ่ยอย่างลิงโลด
สองมือก็ใช้เชือกมัดแขนทั้งสองของนางเข้าด้วยกันเพื่อไม่ให้หนีรอดไปได้อีก
ตอนนี้นางหมดแรงจะสู้แล้วจึงยอมโดนจับด้วยท่าทีสงบนิ่ง พลันสายตาสะดุดกับแขนของสมุนคนหนึ่งที่ด้วนไป
นางยิ้มเย็นออกมาดวงตาฉายความพอใจ
คงจะต้องวิ่งมาด้วยสองขาของมนุษย์เลยสินะ? แค่หักแขนต้องถึงกับตัดแขนทิ้งเลยหรือ ถือว่าใจกล้าไม่เบา
อีกฝ่ายจ้องมองมาอย่างอาฆาตขบฟันดังกรอด ๆ แต่นางไม่สะทกสะท้านกับรังสีพิฆาตที่ทิ่มแทงมาแม้แต่น้อย ทำเพียงสบตานั้นอย่างไม่กลัวเกรงและส่งยิ้มเย็นตอบกลับไป สมุนที่แขนด้วนสะบัดหน้าไปทางอื่นเพื่อข่มอารมณ์ที่อยากจะสับคุณหนูเป็นชิ้น ๆ ร้องเสียงในคอฮึ่มฮั่ม
ส่วนหัวหน้าสมุนที่โดนฟันกลางหลังก็ทำการใส่ใบไม้ห้ามเลือดปิดแผลเรียบร้อยแล้ว น่าเสียดายที่นางกำลังไม่พอ
ไม่เช่นนั้นเจ้าสมุนนี่คงจะได้ตัวขาดเป็นสองท่อนไปแล้ว!!
นางเริ่มหัวเสียเล็กน้อยกับการอ่อนด้อยกำลังวรยุทธ์ของตนทำให้ดวงตาเปล่งประกายสีแดงจาง ๆ
คุณหนูหลางเสวี่ยก้าวเดินมั่นคงอยู่ในวงล้อมของเหล่าสมุนปีศาจหมาป่า บาดแผลฉกรรจ์ที่แขนนางได้ทำการใส่ยาพันผ้าเรียบร้อยแล้ว อาการเจ็บปวดก็ค่อยทุเลาลง
ระยะเวลาที่วิ่งกับระยะเวลาที่เดินนั้นแตกต่างกัน ดังนั้นไม่รู้ว่ากว่าจะกลับไปถึงแดนของชนเผ่าปีศาจหมาป่าต้องใช้เวลากี่วัน ขืนให้วิ่งไปเช่นขามาคงไม่ไหว อีกอย่างเดี๋ยวเจ้าหมาป่าน้อยตนนี้อาจหนีรอดไปได้อีก
เดินทางมากว่าสองชั่วยามทั้งหมดจึงนั่งพักที่ใต้ร่มไม้แห่งหนึ่ง นางเลือกนั่งบนก้อนหินใหญ่สะอาดก้อนหนึ่งที่มีต้นไม้ใหญ่ให้พอพิงได้ เมื่อนางนั่งแล้วก็เอนหลังพิงต้นไม้แล้วหลับตาลงราวกับต้องการขอนอนพักผ่อนก่อน
สมุนทั้งหมดเดินเลี่ยงออกไปไกลระยะหนึ่งที่สามารถจับตามองคุณหนูที่กำลังหลับอยู่ได้ แล้วพูดคุยกันเสียงเบา
ทว่าไม่อาจเล็ดลอดหูของคนที่หลับอยู่ได้
สมุนแบ่งคนเฝ้าคุณหนูน้อยสองคน ส่วนที่เหลือจะไปช่วยกันล่าอาหาร ทั้งสองคนที่เฝ้าหนึ่งในนั้นเป็นปีศาจที่แขนด้วน ส่วนอีกคนคือเจ้าปีศาจหมาป่าเสียงแหลมผู้ที่มัดมือของนาง ทั้งสองนั่งหันหลังห่างจากนางสามจั้งคนละฝั่งด้วยเพราะคิดว่านางคงจะเหนื่อยมาก ไม่มีแรงจะต่อสู้หรือวิ่งหนีตอนนี้ได้ แถมระยะห่างแค่นี้ก็สามารถหันกลับมาเห็นได้สบาย
แต่นั่นก็คือความคิดอันประมาทของสมุนทั้งสอง
หลางเสวี่ยลอบลืมตาเล็กน้อยคอยสังเกตอยู่เป็นระยะเมื่อใดที่สมุนตนไหนหันกลับมานางก็จะหลับตาลงทันที
ถ้าสู้กับทั้งสองตอนนี้ก็มีโอกาสไม่ถึงครึ่ง เพราะอีกฝ่ายมีคนนึงที่แขนด้วนส่วนอีกคนมีกำลังเต็มเปี่ยม ส่วนนางยังพอมีกำลังเหลืออยู่แต่คงไม่สามารถเอาชนะได้เป็นแน่ หรือจะหนีไปตอนนี้?.....…นางคงวิ่งได้ไม่ถึงไหนก็ต้องโดนจับแน่
ปีศาจหมาป่าน้อยคิดวุ่นไปมาจนเผลอหลับเข้าจริง ๆ ในห้วงนิทรานางก็ยังคิดหาแผนการต่าง ๆ จนสามารถหนีไปจากเหล่าสมุนของท่านอารองได้ แต่นั่นก็เป็นความฝัน ลืมตามาอีกทีก็เห็นอาหารอันโอชะวางอยู่เบื้องหน้าแล้ว
"คุณหนู...….เชิญกินเนื้อหมูป่าก่อนเถิด" เสียงทุ้มต่ำของหัวหน้าสมุนกล่าว
ปีศาจหมาป่าน้อยเมื่อเห็นอาหารอยู่ตรงหน้าท้องก็ร้องโอดครวญกันเกรียวกราว ทว่าเพื่อความมั่นใจนางลองสูดดมกลิ่นที่ปะปนลอยมาในอากาศ
อืม......ไม่มีพิษ มีแต่กลิ่นคาวเลือดสด ๆ
นางกลายเป็นร่างหมาป่าและกัดกินอาหารตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อย โดยไม่สนใจสายตาจับจ้องทั้งหกคู่ที่มองอยู่แม้แต่น้อย เห็นท่าทีว่าง่ายของคุณหนูพวกตนค่อยวางใจหน่อย แล้วหันมาจัดการหมูป่าอีกตัว
เดินทางมาจนรอบกายมืดมิดอาศัยเพียงแสงนวลลออจากจันทร์เสี้ยวบนท้องฟ้าแต่นั่นก็ไม่เป็นปัญหากับปีศาจหมาป่าทั้งเจ็ดตัวที่ย่างก้าวกันท่ามกลางเงามืดของหมู่แมกไม้เลย
หมาป่าร่างเพรียวสีขาวกระจ่างเดินเป็นจังหวะอยู่ตรงกลางวงล้อมของหมาป่าสีเทาร่างยักษ์ตัวอื่น ๆ ตัวหนึ่งที่เดินนำหน้าสุดมีรอยบาดแผลที่กลางหลัง แต่มันยังคงเดินราวกับไม่เจ็บปวดอะไร น่าแปลกที่มีมนุษย์อยู่ในกลุ่มนั้นด้วยเป็นชายหน้าเข้มแขนขาดด้วนคนหนึ่ง หารู้ไม่ว่านั่นก็เป็นปีศาจหมาป่าเช่นกัน
เดินมาได้ระยะหนึ่งหมาป่าที่เดินนำหน้าก็หยุดเดินกะทันหันแล้วหันกลับมาในร่างมนุษย์พลางเอ่ยเสียงเรียบ
"เราจะค้างกันที่นี่ก่อน พรุ่งนี้ค่อยเดินทางต่อ"
หมาป่าร่างเพรียวกลับร่างมาเป็นมนุษย์แล้วไม่เอ่ยอะไร ร่างบางเดินดูพื้นที่แถวนั้น เจอพื้นที่แห่งหนึ่งพอเป็นที่หลับนอนได้ จึงทรุดตัวนั่งพิงกับต้นไม้ แล้วปิดเปลือกตาลง ปีศาจหมาป่าที่เหลือต่างมองการกระทำของคุณหนูอย่างเงียบ ๆ
เมื่อเห็นนางหลับสนิทดีแล้วก็หาที่ทางของตนเพื่อนั่งเฝ้าเวรยาม
ดึกสงัดเสียงนกกลางคืนและเสียงแมลงบางชนิดร้องกันก้องป่า ฟังแล้วน่าสะพรึงกลัวมิน้อย ดวงตาสีน้ำเงินทอประกายแสงสดใสหรี่มองไปรอบทิศเพื่อลอบสังเกตการณ์ สมุนของท่านอาบางคนก็นั่งสัปหงกอยู่ข้างดงหญ้า บางคนอยู่ในร่างหมาป่านอนกับพื้น หัวหน้าสมุนในร่างหมาป่านั่งนิ่งจดจ้องไปยังป่าเบื้องหน้าอย่างแน่วแน่ราวกับจะมีตัวอะไรกระโจนออกมา หลางเสวี่ยลองขยับเขยื้อนกายเพื่อหยั่งเชิง หัวหน้าสมุนหัวขวับมาทางต้นเสียงอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า
นางจำต้องเก็บสายตาแสร้งหลับต่อ รอจนความรู้สึกที่โดนจับจ้องหมดไปก็เปิดเปลือกตาบางขึ้นอีกครั้ง
คนที่รับมือยากที่สุดเห็นจะเป็นหัวหน้าสมุนนี่แหละ นางเชื่อว่าพวกมันไม่สังหารนางหรอกในเมื่อกระบี่หิมะจันทรานั้นอยู่กับนาง เช่นนั้นแล้วนางควรทำอย่างไรดีจึงจะสามารถหนีรอดจากการจับกุมนี้ได้?......…
หัวคิ้วเรียวยาวขมวดมุ่นครุ่นคิดตลอดคืนจนกระทั่งผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย............…
แสงแดดยามเช้าลอดผ่านกิ่งไม้สาดส่องมายังผืนดินเบื้องล่าง หลางเสวี่ยค่อย ๆ เปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งเพราะที่ ๆ
นางนั่งอยู่นั้นแสงแดดส่องมาเต็มตาพอดี สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือร่างกายกำยำของหัวหน้าสมุนที่ยืนหันหลังให้อยู่ ส่วนลูกน้องทุกคนก็พากันยันกายขึ้นยืนตรงแน่วดังเช่นหัวหน้าตน เห็นดังนั้นนางจึงหยัดกายขึ้นปัดเศษดินเศษใบไม้ที่ติดตามชายกระโปรงขาวออกจนหมดแล้วเอ่ยเสียงเรียบ
"ข้าต้องการล้างแผลที่ลำธาร" เหล่าสมุนทุกคนหันมาอย่างพร้อมเพรียงแล้วทำท่าทางพูดคุยกันโดยไม่ออกเสียง
สักพักก็มีชายคนเดิมสองคนที่เคยเฝ้านางก้าวเข้ามาหาแล้วพานางไปยังลำธารที่ใกล้ที่สุด ส่วนอีกสี่คนที่เหลือก็ไปล่าอาหารเช่นเคย
ทั้งสองนำคุณหนูปีศาจหมาป่ามายังลำธารแห่งหนึ่งที่ไม่กว้างใหญ่มากสามารถแช่น้ำได้ถึงเข่า ร่างบางเดินมาหยุดริมลำธารตรวจดูสภาพน้ำแล้วใช้มือรองน้ำขึ้นมาดื่ม จากนั้นก็ล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น
พลันนั้นมีเสียงต้นหญ้าเสียดสีกันที่ป่าด้านข้างบริเวณที่พวกเขาอยู่ไม่ไกล นั่นไม่ใช่เสียงของลมที่พัดผ่านไป
และไม่ใช่เสียงเหยียบย่ำของสัตว์ตัวใหญ่ จมูกนางได้กลิ่นบางอย่างโชยมาจาง ๆ
นางเหลือบไปมองด้านหลังเห็นสมุนสองนายคนที่แขนด้วนยืนหันหลังให้ส่วนอีกคนที่หน้าตาเสี้ยนแหลมกำลังจ้องนางตาไม่กะพริบราวกับกำลังจับผิดนางอยู่
"ข้าอยากได้สมุนไพรใส่บาดแผล" นางพูดเสียงเย็น
"ได้เลยขอรับคุณหนู รอพวกข้าประเดี๋ยวเดียวเท่านั้น ข้าจะรีบไปเก็บมาให้เดี๋ยวนี้" เสียงแหลมของคนที่เมื่อครู่จ้องนางอยู่เอ่ยพร้อมกับพยักพเยิดหน้าใส่ชายที่แขนด้วนให้ไปช่วยกันหาสมุนไพรมาให้แก่คุณหนูที่กำลังจะล้างแผล
นางผุดลุกขึ้นยืนแล้วทว่าเสียงแหลมนั้นยังไม่จากไป "แต่ทว่าข้าต้องขออภัย...….."
ไม่ทันตั้งตัวนางก็รู้สึกถึงความชาที่แผ่ลามไปทั้งร่างกายร่างกายแข็งทื่อขยับไม่ได้
นางโดนสกัดจุดไม่ให้เคลื่อนไหว!!!
ดวงตานางฉายแสงวาบสีแดงครู่หนึ่งตัดกับนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้ม จ้องสมุนปีศาจหมาป่าหน้าตาเจ้าเล่ห์ด้วยความอำมหิต
"โถ.....…คุณหนูได้โปรดอย่าโทษกันเลย เป็นเพราะท่านเองนั่นแหละที่ลื่นไหลยิ่งกว่าปลา ถ้าหากท่านหนีไปได้อีกพวกข้าก็คงแย่พอดี" กล่าวจบก็หัวเราะอย่างพอใจกับสมุนแขนด้วนอีกตนแล้วพากันเดินเข้าป่าไป ทิ้งคุณหนูหมาป่าน้อยยืนแข็งทื่อหน้าลำธารอย่างเดียวดาย
สาวน้อยปีศาจพยายามทลายจุดด้วยตนเองแต่ก็ไร้ผลเพราะวรยุทธ์กำลังภายในนางยังไม่มากพอ แต่นางไม่ละความพยายามยังคงเกร็งลมปราณเพื่อจะทลายจุดจนผุดเหงื่อที่กรอบหน้าและหน้าแดงไปหมด
แซก ๆ ๆ ......เสียงนั้นอีกแล้ว......….ยังไม่มาอีกหรือ?...….
ร่างในชุดขาวยืนนิ่งรอดูสถานการณ์ จากการฟังเสียงแล้วไม่ใช่สัตว์ตัวใหญ่และไม่ใช่สัตว์มีพิษ แถมยังมีกลิ่นของ
ปีศาจอีกด้วย
ฟุ่บ!...หน้ากระต่ายตัวน้อยสีขาวโผล่ออกมา ดวงตาดำขลับสบกับดวงตาสีน้ำเงิน ทั้งสองต่างสงบนิ่งไม่มีใครเอ่ยอะไร กระต่ายน้อยเอียงหน้าอย่างสงสัย แล้วเอ่ยด้วยเสียงของสัตว์ถามนางว่า "เจ้าเป็นปีศาจหรือ?"
ได้รับความเงียบเป็นคำตอบรวมถึงสายตาเย็นชา......…..
เจ้ากระต่ายสีขาวขนปุกปุยเหลียวมองไปรอบ ๆ ก่อนจะกระโดดหย็องแหย็งออกมาจากที่ซ่อนตรงเข้ามายังร่างมนุษย์ที่ยืนนิ่งอยู่ มาถึงแล้วอีกฝ่ายดูไม่แยแสนางเท่าใดนักแถมยังไม่พูดอะไรสักคำ
" เจ้าเป็นหมาป่าหรือ?"
คำตอบก็ยังเป็นเช่นเดิมคือความเงียบ
เห็นท่าทีแปลกประหลาดของนางกระต่ายน้อยจึงยืดกายกลายเป็นร่างมนุษย์บอบบางในชุดสีขาวหน้าตาจิ้มลิ้ม
น่ารัก อีกฝ่ายปรายสายตามามองแล้วหันไปมองลำธารดังเช่นเดิม
"เจ้าโดนสกัดจุดนี่เอง" ปีศาจกระต่ายน้อยเดินวนรอบกายของคนที่ยืนแข็งทื่อ แต่หมาป่าน้อยก็ยังไม่ตอบอันใด
"ข้าสามารถช่วยเจ้าได้ แต่...."
สิ้นเสียง แววตาที่เย็นชาไม่สนใจเมื่อครู่กลับเบิกกว้างเปลี่ยนเป็นสีส้มหมุนขวับมายังปีศาจกระต่ายน้อยทันที
ปีศาจกระต่ายน้อยตะลึงกับสีตาของอีกฝ่ายยิ่งนักที่แปรเปลี่ยนไปอีกสีทำให้เผลอจ้องตานั้นจนลืมตัว
"ว่ามา" เสียงเย็นเยียบเอ่ยมาจากปากของคนตรงหน้า
อ้าว!....นางไม่ได้โดนสกัดจุดใบ้นี่!


## กระต่ายจอมพูดมาก

เห็นท่าทีแปลกประหลาดของนางกระต่ายน้อยจึงยืดกายกลายเป็นร่างมนุษย์บอบบางในชุดสีขาวหน้าตาจิ้มลิ้ม
น่ารัก อีกฝ่ายปรายสายตามามองแล้วหันไปมองลำธารดังเช่นเดิม
"เจ้าโดนสกัดจุดนี่เอง" ปีศาจกระต่ายน้อยเดินวนรอบกายของคนที่ยืนแข็งทื่อ แต่หมาป่าน้อยก็ยังไม่ตอบอันใด
"ข้าสามารถช่วยเจ้าได้ แต่...."
สิ้นเสียง แววตาที่เย็นชาไม่สนใจเมื่อครู่กลับเบิกกว้างเปลี่ยนเป็นสีส้มหมุนขวับมายังปีศาจกระต่ายน้อยทันที
ปีศาจกระต่ายน้อยตะลึงกับสีตาของอีกฝ่ายยิ่งนักที่แปรเปลี่ยนไปอีกสีทำให้เผลอจ้องตานั้นจนลืมตัว
"ว่ามา" เสียงเย็นเยียบเอ่ยมาจากปากของคนตรงหน้า
อ้าว!.......นางไม่ได้โดนสกัดจุดใบ้นี่!
"จ….จะ….เจ้า เจ้าไม่ได้โดนสกัดจุดใบ้หรอกหรือ? แล้วเหตุใดเจ้าถึงไม่ตอบคำถามของข้าเล่า?" สาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มเอ่ยตะกุกตะกักด้วยความโมโห นิ้วชี้เรียวเล็กชี้ไปใส่หน้าของคนที่ยืนนิ่งไม่รู้สึกรู้สาอะไร
หน็อย!...เจ้านี่มัน...…
"แต่อะไร"
ดูนั่นสิ...…..ยังถามได้หน้าตาเฉย เดี๋ยวก็ไม่ช่วยเสียเลยนี่ ปีศาจกระต่ายน้อยทำแก้มป่องหายใจฟึดฟัด
เห็นฝ่ายนั้นกอดอกจ้องหน้าทำท่าราวกับไม่อยากจะเสวนาด้วย หลางเสวี่ยก็นิ่งเฉยพยายามใช้กำลังภายใน
อันน้อยนิดทลายจุดต่อโดยไม่สนใจอีกฝ่ายแม้แต่น้อย
ฮึ!...ยังไม่มาขอร้องข้าอีกนะ ดูซิจะทนไปได้ซักกี่น้ำ.......อ่าาาาาา...…..…แต่นางต้องการให้ปีศาจตรงหน้าช่วยเหลือนี่
สุดท้ายผู้มาช่วยเหลือกลับต้องขอร้องเสียเอง
"เอาน่า…..เจ้าให้ข้าช่วยเถอะ…..นะ ข้าช่วยเจ้าได้จริง ๆ ข้าเนี่ยเป็นปีศาจกระต่ายที่ถือว่าเก่งกาจพอสมควร เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ เจ้าให้ข้าช่วยเถิดนะ " นางยิ้มละไมทำตาเยิ้มขอร้องสุดฤทธิ์
"เจ้าต้องการอะไร" ปีศาจหมาป่าเอ่ยอย่างรู้ทันทำเอาอีกฝ่ายต้องเกาหัวเลิ่กลั่กแล้วยิ้มแห้ง ๆ
"แหะ ๆ ข้าก็แค่อยากจะช่วยเจ้าก็เท่านั้นเอง ไม่มีอะไรหรอก" เห็นได้ชัดว่ามีพิรุธอย่างมาก
"ถ้าเช่นนั้นข้าไม่ต้องการ" หลางเสวี่ยตอบเสียงเย็น
" อ๊า!...ไม่ได้นะ เจ้าต้องให้ข้าช่วย เฮ้อ!...ข้ายอมบอกเจ้าก็ได้ ข้ามีเรื่องอยากให้เจ้าช่วยเล็กน้อยเท่านั้น"
"ถ้าเจ้าช่วยข้าได้ เหตุใดเจ้าไม่ช่วยตัวเองเล่า" โอย...นังปีศาจบ้า จะมัวดื้อด้านพิรี้พิไรเยอะแยะทำไมกัน
ยอมให้ข้าช่วยคลายจุดซะดี ๆ ก็จบเรื่องไปแล้ว
"เอาเถิดน่า...เจ้าต้องช่วยข้า ดังนั้นข้าจะช่วยเจ้า" ไม่รอให้อีกฝ่ายปฏิเสธก็รีบคลายจุดให้นางทันใด
หลางเสวี่ยงุนงงอยู่ในใจแต่ก็ไม่เอ่ยถามสิ่งใด นางบิดร่างกายที่แข็งกระด้างให้กล้ามเนื้อผ่อนคลายลง ในใจยังทึ่งเล็กน้อยที่ปีศาจกระต่ายมีพลังลมปราณมากมายกว่านางนัก
"ข้าช่วยเจ้าแล้วนะ เจ้าต้อง..."
"ว่ามา"
คำพูดต่อไปถูกหยุดไว้ที่คอหอยปีศาจกระต่ายยิ้มพราย นึกว่าจะลืมไปเสียแล้ว
"อืม....ตอนนี้ข้ายังคิดไม่ออก ข้านึกออกเมื่อไรค่อยบอกเจ้าละกัน ถือว่าเจ้าติดหนี้บุญคุณข้าแล้วนะ "
......….ปีศาจหมาป่าน้อยงงไปใหญ่กับคำตอบแปลกประหลาดของปีศาจตรงหน้า
จมูกพลันได้กลิ่นอายปีศาจอันคุ้นเคย นางหันขวับไปทางต้นเสียง "ข้าต้องไปแล้ว" นางคิดจะรีบชิ่งหนีไปตอนนี้
ไม่เช่นนั้นมัวแต่เล่นตามน้ำไปเรื่อย ๆ มีหวังกลับถึงแดนปีศาจหมาป่ากันพอดี
"ให้ข้าช่วยสิ่งใดหรือไม่?" กระต่ายน้อยเอ่ยอย่างเจ้าเล่ห์ แต่นางไม่คิดจะติดหนี้บุญคุณใครเวลานี้หรอก
"ไม่ ขอบคุณมากวันหลังข้าจะมาทดแทนบุญ รักษาตัวด้วย" เอ่ยจบก็แปลงกายอยู่ในร่างหมาป่าสีขาวร่างเพรียว
กำลังจะกระโดดข้ามฟากแม่น้ำ
"ไม่ได้ เจ้าต้องให้ข้าช่วย!!"  ไม่ทันปฏิเสธนางก็ถูกกระชากร่างปลิวลิ่วไปอย่างไม่อาจต้านทาน
อยากจะกัดคอนางให้ตายนัก!!
สวบ!…..ปีศาจหมาป่าแขนด้วนแหวกหญ้าสูงเดินตรงมายังลำธาร สายตากวาดหาร่างบางที่ยืนแข็งทื่ออยู่หัวใจพลันดิ่งวูบ
นางหายไปได้อย่างไร!!!......ถ้านายท่านรู้ต้องตายแน่!!
"นี่!...หาสิ่งใดอยู่หรือ?" เสียงอ่อนหวานของสตรีร่างน้อยหน้าตาน่ารักดังขึ้นข้างกายทำเอาเขาสะดุ้งสุดตัว
"เจ้า...…"
ในขณะที่กำลังลุกลนไม่ทันตั้งตัวก็ได้ยินเสียงใสแผ่วเบาและหัวที่ตกลงพื้นพร้อมกับร่างที่ไร้วิณญาณ
"สุดยอดจริง ๆ กระบี่ของเจ้าช่างคมกริบเฉียบขาดเหลือเกิน ขอข้าดูหน่อยได้หรือไม่" กระต่ายน้อยจอมพูดมากเอ่ยชมตบมือเปาะแปะ มองกระบี่หิมะจันทราด้วยแววตาเป็นประกาย
สังหารสมุนไปได้หนึ่งเท่ากับโอกาสรอดเพิ่มขึ้นอีกหนึ่ง นางไม่คิดจะเสียเวลาจึงกระโดดเหยียบหินข้ามลำธาร
โดยไม่สนใจเสียงร้องเจื้อยแจ้วของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย ทว่าเจ้าปีศาจกระต่ายไม่ยอมเลิกรากระโดดตามไปติด ๆ
"แล้วอีกอย่าง เจ้าเป็นปีศาจหมาป่าหรือนี่ ทำไมเจ้าไม่บอกข้าก่อนล่ะ ดีนะที่ข้าไหวตัวทันไม่เช่นนั้นคงโดนเขมือบไปแล้วแน่ ๆ...….." นางยังพูดต่อไปไม่หยุด จนชนเข้ากับแผ่นหลังตรงหน้าที่หยุดกะทันหันอย่างจัง
" โอ๊ย! นี่…..จะหยุดเดินทำไมไม่บอกกันก่อนเล่า แล้วก็..."
"ข้าต้องไปแล้ว ขอตัวลา ไว้วันหน้าข้าจะมาทดแทนบุญคุณ" น้ำเสียงนางเรียบเฉยไม่มีความรำคาญแม้แต่น้อย
ปีศาจกระต่ายอดเลื่อมใสมิได้จึงยิ้มร่า
"โธ่เอ๋ย....เจ้าจะรีบไปไหนกัน มีข้าอยู่ไม่เห็นต้องกังวลสิ่งใด ข้าเนี่ยเป็นปีศาจกระต่ายอายุแค่25ปีอยู่เลย แต่มีฝีมือเก่งกาจไม่แพ้ใคร"
เมื่อได้ยินอายุของคนตรงหน้าหลางเสวี่ยจึงเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ "ขออภัยท่านผู้อาวุโส ข้านั้นต้องรีบไปแล้ว ขอท่านช่วยเปิดทางให้ข้าด้วย"
".........." ดะ...….เดี๋ยวนะ นังปีศาจหมาบ้านี่กล้าเรียกข้าว่าผู้อาวุโสงั้นรึ!!
"แล้วเจ้าอายุเท่าไหร่?" เสียงที่เอ่ยฟังดูน่าขนลุกไม่น้อย
"16"
.........…ร่างกายราวกับวิณญาณลอยออกจากร่าง นังหมายักษ์อายุแค่16เองหรือ ข้าแก่กว่านางใช่หรือไม่???มัวแต่จมอยู่ในภวังค์หมาป่าตรงหน้าก็ทะยานตัวออกไปไกลจนลับสายตาไปแล้วปล่อยให้นางยืนบื้ออยู่คนเดียว
อะไรกันเนี่ย!! น่าหงุดหงิดชะมัด หวังว่านางจะไม่ลืมที่นางพูดไว้นะ อาาาาา....ลืมถามชื่อไป เอาไว้เจอกันคราหน้าจะให้นางชดใช้หนี้อย่างหนักเลย
กระต่ายน้อยยิ้มกรุ้มกริ่มด้วยความเริงร่ากำลังจะแปลงกายกลับเป็นกระต่ายสันหลังพลันเสียววาบ
"เจ้าเห็นสตรีคนหนึ่งหรือหมาป่าตัวหนึ่งผ่านมาแถวนี้หรือไม่?" เสียงแหลมฟังระคายหูเอ่ยอย่างอำมหิต
นางหันกายไปทันใดพร้อมกับทำหน้าตาใสซื่อ " อืม.......ไม่รู้สิ เหมือนจะไม่เห็นนะ....." นางลากเสียงยาว
ยังไม่ทันจบคนตรงหน้าก็ฟันดาบเข้าใส่ร่างน้อยทันใด นางเอี้ยวตัวหลบคมดาบไปได้อย่างหวุดหวิด ปากก็ยังไม่หยุดพูด
"พูดจากันดี ๆ ก็ได้ ไม่เห็นจะต้องลงไม้ลงมือกันเลยนี่ แล้วอีกอย่างเจ้าไม่เห็นหรือไงว่าข้าก็เป็นสตรีเช่นกัน บังอาจมาทำเช่นนี้กับสตรีหน้าตางดงามหาใครเปรียบเช่นข้าได้อย่างไร....." น่าเหลือเชื่อ….นางพูดจ้อ ๆ ไปไม่หยุดแต่ยังรับกระบวนท่าหมายเอาชีวิตของอีกฝ่ายได้อย่างไม่พลาดพลั้ง
เจ้าปีศาจหมาป่าทนเสียงร้องโวยวายอันน่าหนวกหูไม่ไหวตะโกนก้องด้วยความโกรธจัด ทว่าไม่ทันไรคอหอยก็
เสียงหายไป เถาวัลย์สีเขียวสดเส้นเล็กพันรอบคอรัดแน่นจนหายใจไม่ออก หน้าของปีศาจหมาป่าเขียวคล้ำดำขึ้นเรื่อย ๆ
จนกระทั่งหมดลมหายใจ
ปีศาจกระต่ายสาวเตะร่างใหญ่โตนั้นออกไปจนกระแทกต้นไม้ใบร่วงกรูลงมามากมาย แต่นางก็ยังไม่หยุดปาก
" เป็นอย่างไรล่ะ บังอาจมาล้อเล่นกับข้า สมควรแล้ว แล้วอีกอย่างจะตามจับนังปีศาจหมาป่านั่นทำไมกัน ดูท่าทางไม่ใช่คนเลวร้ายสักหน่อย แถมนางยังติดหนี้บุญคุณข้าอีก ถ้านางตายไปใครจะชดใช้หนี้ให้ข้ากันเล่า เจ้าน่ะหรือ ฮึ! ตายไปแล้วจะมาชดใช้อะไรได้อีกล่ะ " ใครที่ได้มาฟังนางพูดก็คงยกมือกุมขมับไปตาม ๆ กัน
มีแต่นังปีศาจหมาป่านั่นที่ไม่มีท่าทีรำคาญแม้แต่น้อย น่าเลื่อมใสนัก เจ้าติดหนี้ข้าอีกหนแล้วนะ!
ล่ากวางมาได้อีกสองตัวหัวหน้าสมุนและลูกน้องทั้งสามเดินกลับมายังที่พักแรมด้วยความเหนื่อยล้า ทว่าแค่ได้กลิ่นเนื้อที่แบกอยู่บนหลังก็มีกำลังเดินต่อแล้ว
กวางบนบ่าวางดังตุ้บที่พื้น คนแบกบิดตัวไปมา "ปวดหลังชะมัด กวางตัวนี้เนื้อแน่นมากเลย"
"ข้าสิหนักกว่าเจ้าอีก ต้องคอยกันปีศาจกวางที่มายุ่มย่ามอยู่นั่นแหละ เจอข้าตัดเขาไปหนึ่งข้างคงจะเข็ดเสียที"
ทั้งสามพูดคุยกันอย่างออกรส หัวหน้าสมุนวาดมือให้ทั้งหมดเงียบแล้วเอ่ยเสียงเย็น
"ไปตามสองคนนั้นและคุณหนูมา"
" ฮ่า ๆ ๆ ได้เลยขอรับ " สมุนคนหนึ่งแปลงกายเป็นร่างหมาป่าสีน้ำตาลแล้ววิ่งกระโจนไปยังลำธารที่อยู่ไม่ไกล
หัวหน้าสมุนกวาดสายตามองไปทั่วบริเวณเงี่ยหูฟังเสียงรอบกายและสูดดมกลิ่นเพื่อจับความผิดปกติ
กลิ่นคาวเลือด? ไม่แน่ว่าจะเป็นกลิ่นของกวางที่เพิ่งล่ามา ........กลิ่นอายปีศาจ?...…..คงจะเป็นกลิ่นของลูกน้องที่เพิ่งไปตามคำสั่งตน เสียงรอบข้างก็มีแต่เสียงของนกร้องเจื้อยแจ้วและลมที่พัดผ่านยอดไม้ให้เกิดเสียงใบไม้เสียดสีกัน
ไม่นานเกินรอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งมาด้วยความตื่นตระหนก เจ้าหมาป่าตัวเมื่อครู่นี่เอง แต่ท่าทางเช่นนั้น
หรือว่า! ......…
เจ้าหมาป่าสีน้ำตาลวิ่งมาด้วยความเร็วสูงปานพายุจนแทบหกล้มคะมำ แต่พอเปลี่ยนร่างมาเป็นมนุษย์ก็เห็นหัวหน้าอยู่ในร่างหมาป่าวิ่งไปทางที่ตนมาเสียแล้ว
"เดี๋ยวก่อนท่าน...….ปั๊ดโธ่! ข้าวิ่งมาแทบตายจะไม่ฟังกันสักหน่อยเลยหรือ" เขาพูดไปพร้อมกับหอบหายใจคำโตราวกับจะขาดใจ
"เกิดอะไรขึ้นหรือ" สมุนที่เหลือรีบกรูกันมาถามด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
" เจ้าสองคนนั้นตายแล้ว" แสดงว่านางหนีไปได้แล้วรึ? ทั้งหมดใจหายวาบรีบตามหัวหน้าไปทันที  มาถึงริมลำธารเห็นหัวหน้านั่งยอง ๆ อยู่หน้าร่างไร้หัวของสมุนแขนด้วน ช่างน่าอนาถใจนัก
" นางยังไปได้ไม่ไกล รีบตามไป!! " หมาป่าที่เหลือทั้งสี่พุ่งทะยานข้ามลำธารไปอย่างว่องไว เสียงเท้าทั้งสิบหกคู่เคลื่อนไหวรวดเร็วโดยแทบไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าสักนิด ควบตะบึงไปตามทางที่ได้กลิ่นอายปีศาจไม่ไกล จนกระทั่งมาถึงยังจุดที่หมาป่าอีกตัวตายอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในสภาพถูกรัดคอตาย
ดูท่าพวกเขาคงประเมินนางต่ำเกินไปเสียแล้ว
หัวหน้าสมุนเจ็บใจยิ่งนักที่เสียรู้ให้กับคุณหนูจอมแสบทำได้แต่ขบเคี้ยวเขี้ยวฟันเพื่อระงับความโกรธแล้ววิ่งตะบึงต่อไปอย่างสุดฝีเท้า
มาถึงทางแยกที่มีสองทาง หัวหน้าสมุนยังไม่เลือกเดินไปทางใดแต่เดินสำรวจบริเวณรอบ ๆ นั้นอย่างรอบคอบ
ทางขวานั้นเป็นทางไปสู่ป่าทึบอันเป็นที่อยู่ของสัตว์ป่าและปีศาจชนิดอื่น ๆ ส่วนทางซ้ายเป็นป่าที่มีแต่น้ำแข็งหิมะตกหนาวเย็นตลอดปีทำให้แทบจะไม่มีสัตว์ตัวใดย่างกรายออกไปอีกทั้งถ้าข้ามป่านี้ไปได้ก็จะเป็นแดนของมนุษย์อีกด้วย นางคงจะเลือกเดินเส้นทางป่าหิมะนี้เป็นแน่ สายตาพลันเห็นเศษผ้าสีขาวชิ้นหนึ่งเกี่ยวอยู่กับกิ่งไม้ที่ไร้ใบเป็นตัวบ่งชี้ว่านางอาจวิ่งมาทางนี้ด้วยความเร็วจนผ้าเกี่ยวกิ่งไม้
แต่เขาจะไม่ยอมโดนหลอกง่าย ๆ อีกแน่!........
เข้าไปใกล้ ๆ มีรอยเท้าของหมาป่ารอยนั้นลึกยิ่งนักเนื่องจากพื้นเป็นหิมะขาวโพลนไปหมด แต่กลับเป็นรอยเท้าเดิมนั้นที่วกกลับมาไปยังเส้นทางที่นำไปสู่ป่าทึบทางขวาหัวหน้าหมาป่าเดินไปยังทางขวาที่เป็นทางนำไปสู่ป่าทึบ
มีรอยเลือดหยดเล็ก ๆ ตรงใบไม้นี่ด้วย! ถ้าไม่สังเกตดี ๆ  ก็แทบจะมองไม่เห็นอีกทั้งยังเป็นกลิ่นของหมาป่า ยิ่งเดินเข้าไปเรื่อย ๆ ไอปีศาจก็ยิ่งรุนแรงแสดงว่านางยังไปได้ไม่ไกล หมาป่าหัวหน้ายิ้มอย่างเหี้ยมเกรียมเผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมน่าสะพรึงกลัว
"เจ้ากลับไปรายงานนายท่านแล้วขอกำลังเสริมมาช่วย เจ้าทั้งสองไปทางซ้าย ส่วนข้าจะไปทางขวา"
หัวหน้าสมุนสั่งการอย่างรอบคอบ ทุกตัวต่างแยกย้ายกันไปตามคำสั่ง
หึ! ครานี้แหละ ข้าจะจับเจ้าไปให้นายท่านให้จงได้!!!


## แดนมนุษย์

เข้าไปใกล้ ๆ มีรอยเท้าของหมาป่ารอยนั้นลึกยิ่งนักเนื่องจากพื้นเป็นหิมะขาวโพลนไปหมด แต่กลับเป็นรอยเท้าเดิมนั้นที่วกกลับมาไปยังเส้นทางที่นำไปสู่ป่าทึบทางขวาหัวหน้าหมาป่าเดินไปยังทางขวาที่เป็นทางนำไปสู่ป่าทึบ
มีรอยเลือดหยดเล็ก ๆ ตรงใบไม้นี่ด้วย! ถ้าไม่สังเกตดี ๆ  ก็แทบจะมองไม่เห็นอีกทั้งยังเป็นกลิ่นของหมาป่า ยิ่งเดินเข้าไปเรื่อย ๆ ไอปีศาจก็ยิ่งรุนแรงแสดงว่านางยังไปได้ไม่ไกล หมาป่าหัวหน้ายิ้มอย่างเหี้ยมเกรียมเผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมน่าสะพรึงกลัว
"เจ้ากลับไปรายงานนายท่านแล้วขอกำลังเสริมมาช่วย เจ้าทั้งสองไปทางซ้าย ส่วนข้าจะไปทางขวา"
หัวหน้าสมุนสั่งการอย่างรอบคอบ ทุกตัวต่างแยกย้ายกันไปตามคำสั่ง
หึ! ครานี้แหละ ข้าจะจับเจ้าไปให้นายท่านให้จงได้!!!
ข้างฝ่ายสาวน้อยหมาป่าที่กำลังวิ่งตรงดิ่งไปยังทางเบื้องหน้าด้วยความมุ่งมั่น ภายในใจกลับกำลังยิ้มเยาะอย่างสาสมใจ
เส้นทางที่นางกำลังวิ่งอยู่นั้นมีแต่หิมะหนาเต็มพื้นทั่วพื้นที่มีแต่สีขาวสุดลูกหูลูกตาทำให้นางกลมกลืนไปกับหิมะจนแทบแยกไม่ออก หากจะเอ่ยว่าวิ่งก็ไม่เชิงเนื่องจากหิมะที่เหยียบย่ำลงไปนั้นจมลงไปกว่าครึ่งขาทำให้คล้ายจะต้องกระโดดอยู่กลาย ๆ ด้วยที่ว่านางนั้นยังไม่ช่ำชองในวิชาตัวเบานัก เท้าทั้งสี่นั้นชาจนสูญเสียความรู้สึกถึงแม้จะเยียบใส่หินแหลมใต้หิมะก็ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอันใดอีกแล้ว แผลลึกที่ขาหน้าเจอความเย็นจัดจากหิมะจนเลือดหยุดไหล ลมหนาวที่พัดเกล็ดหิมะล่องลอยมาเป็นระยะนั้นช่างดูสวยงามรื่นตานัก แต่ยามนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมามัวชื่นชมความสวยความงามของธรรมชาติรอบกาย
หลางเสวี่ยในร่างมนุษย์ล้มตัวลงใต้ต้นไม้ที่มีแต่กิ่งแห้งโกร๋น หอบหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อนพลางเพ่งพิศไปยังทางที่นางเพิ่งทิ้งรอยเท้าเป็นหลุมลึกไว้ทว่าไม่นานหิมะที่ตกลงมาก็กลบรอยนั้นจนหมดสิ้น เบื้องหลังไม่มีใครตามมาทำให้นางโล่งใจมาเปลาะหนึ่ง ใบหน้าขาวนวลแผ่สีแดงจาง ๆ จมูกนั้นแดงแสบไปหมด ความหนาวที่พัดผ่านมานั้นเย็นจนแทบเข้ากระดูกดำ นางสะบัดไม้สะบัดมือเพื่อไล่ความเย็นที่แผ่ลามทั่วร่างกาย
พักจนหายเหนื่อยก็ต้องออกวิ่งต่อเหลียวมองไปรอบกายแทบจะไม่มีสัตว์สักตัวโผล่มาให้เห็น มีเพียงนกที่มาเกาะตามกิ่งไม้เพื่อพักแรงจากนั้นก็ต้องบินต่อไป บรรญากาศนั้นช่างสงบเงียบไร้สิ่งกวนใจ มีเสียงลมพัดหวีดหวิวแผ่วเบาฟังแล้วทำให้ใจที่ร้อนรนนั้นสงบลงโดยไม่รู้ตัว
หมาป่าร่างปราดเปรียวสีขาววิ่งไปตามสัญชาตญาณที่ไหลวนอยู่ในกาย ตอนนี้นางคิดเพียงว่าต้องออกจากแดนปีศาจให้ได้เสียก่อน การที่จะถูกพบตัวโดยง่ายนั้นก็จะลดลง
นางวิ่งต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ............….
หมาป่าสีน้ำตาลสองตัวทะยานบนพื้นหิมะด้วยความเร็วสูงพลางสังเกตไปรอบทิศสายตาควานหาร่างที่อาจจะเป็นคุณหนูหลางเสวี่ย ในขณะที่วิ่งกันอย่างอุตลุดนั้นหมาป่าตัวหนึ่งได้เอ่ยด้วยเสียงข้องใจ
"เจ้าว่าคุณหนูจะมาทางนี้หรือไม่?"
"ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่า หัวหน้าสั่งมาเราก็ต้องทำตาม บางทีหัวหน้าอาจจะทราบเบาะแสอะไรก็เป็นได้"
"แต่ที่เราวิ่งมานั้นไม่พบแม้แต่รอยเท้าสัตว์สักตัว ไม่ต้องพูดถึงกลิ่นใดเลยตอนนี้จมูกข้าแข็งไปหมดแล้ว ยิ่งเปิดปากพูดแต่ละทีน้ำลายก็แทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง" ไม่พูดเปล่ายังถ่มน้ำลายที่เป็นก้อนลงพื้นหิมะเบื้องล่าง
"งั้นเจ้าก็หุบปากเสีย"
หมาป่าทั้งสองวิ่งตรงไปในเส้นทางหนึ่งซึ่งบังเอิญเป็นเส้นทางเดียวกับที่หมาป่าตัวหนึ่งเพิ่งผ่านไป....
เดินทางมากว่าสองชั่วยาม ขาที่ถูกแช่อยู่ในหิมะนั้นแข็งจนด้านไปหมดแล้ว นางเหยียบผืนดินสีน้ำตาลอันแสนอบอุ่นด้วยความรู้สึกโล่งอก
นี่นางคงจะมาถึงแดนมนุษย์แล้วสินะ...….
มองไปรอบกาย ต้นไม้สูงใหญ่เด่นเป็นสง่าทอดเงายาวบดบังผืนดินให้มืดมิด เหล่าแมลงส่งเสียงหรีดหริ่งเรไรท่ามกลางแสงอาทิตย์ที่เริ่มลาลับฟ้า ดูแล้วอ้างว้างวังเวงยิ่ง นางนั้นไม่เคยมาเยือนแดนมนุษย์เลยสักครา ได้ยินแค่เพียงคำเล่าขานที่ว่ามนุษย์โหดเหี้ยมอำมหิตทั้งยังเกลียดพวกปีศาจเข้าไส้ พบเห็นปีศาจคราใดเป็นต้องทำร้ายจนบาดเจ็บเจียนตายบางครั้งก็ตายไปเลยก็มี ทำให้มนุษย์และปีศาจไม่อาจอยู่ร่วมกันอย่างสันติได้
ถ้าเช่นนั้นพวกสมุนของท่านอาคงไม่คิดหรอกว่านางจะพาตนเองมาเสี่ยงความตายในแดนมนุษย์เช่นนี้
ขานางเริ่มมีความรู้สึกขึ้นมาแล้ว นางย่างกรายเข้าไปในป่าอันมืดมิดด้วยจิตใจที่แน่วแน่ไม่หวั่นไหว
ท่ามกลางความมืดมิดในป่าใหญ่ที่เงยหน้าไปก็ไม่เห็นดวงดาวที่ส่องสว่างบนท้องฟ้า กิ่งก้านสาขาของต้นไม้นั้นบังทัศนียภาพอันงดงามไปจนหมดสิ้น แต่ยังมีแสงสีน้ำเงินสดใสส่องประกายราวกับดวงดาวลอยคู่กันเคลื่อนคล้อยไปตามผืนดินดำมืด ช่างกระตุ้นความสงสัยให้แก่สิ่งมีชีวิตหนึ่งที่หมอบนอนอยู่บนกิ่งไม้อวบหนายิ่งนัก
หางยาวสะบัดพลิ้วอย่างสบายอุรา ดวงตาสีเหลืองจ้องตรงไปยังดวงดาราสีน้ำเงินสองดวงทั้งยังเงาตะคุ่มที่ย่างก้าวในถิ่นของตนโดดเดี่ยวอย่างไม่กลัวเกรง ดาวสีน้ำเงินหยุดชะงักไปครู่หนึ่งแล้วหายลับไปหลังต้นไม้ใหญ่ เสือดำตัวเขื่องผุดยืนขึ้นแล้วกระโจนไปยังกิ่งไม้ก้านใหญ่อีกต้นอย่างเงียบกริบ อุ้งเท้าที่ไร้สุ้มเสียงกับร่างสีดำเมี่ยมช่วยกลืนตัวมันให้รอดพ้นจากสายตาสัตว์ที่จะตกเป็นอาหารของมัน เจ้าเสือดำนั้นรู้ดีว่าคราใดที่มันหลบอยู่ในความมืดนั้น
ไม่มีสัตว์ตัวใดรอดชีวิตไปได้!
ร่างสีดำกระโดดลงพื้นดินไร้สุ้มเสียงแล้วย่องไปยังต้นไม้ใหญ่ที่อยู่เบื้องหน้า เนื่องจากต้นไม้นั้นมีลำต้นที่สูงชะลูดแถมกิ่งแต่ละกิ่งก็สูงเกินกว่าที่จะกระโจนลงมาตะครุบเหยื่อได้ มันจึงเลือกที่จะย่องมาทางหลังต้นไม้ กลิ่นอายแปลกประหลาดลอยเข้าสู่โสตประสาท นี่มันสัตว์ชนิดใดกัน?
เห็นเงาตะคุ่มนั้นราวกับกำลังหมอบอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เจ้าเหยื่อที่ตกจะเป็นอาหารอันโอชะของมันในค่ำคืนนี้ยังไม่รู้สึกตัว เจ้าเสือดำกระหยิ่มยิ้มย่องในใจจนระยะใกล้เข้ามา มันคำรามเสียงต่ำกระโจนเข้าใส่เงานั้นอย่างเกรี้ยวกราด เหยื่อผู้โชคร้ายนั้นกลับไม่หวาดผวาตกใจเลยสักนิด
ซวบ!....แทนที่จะเป็นเลือดสาดแต่กลับเป็นใบไม้แตกกระเจิงเข้าปากเจ้าเสือดำไปหลายใบทำให้มันต้องสำลักอย่างน่าอนาถ กิ่งไม้หนามแหลมนั้นทิ่มแทงผ่านเนื้อหนังของมันจนเลือดย้อมขนเหนอะหนะ ขณะที่กำลังพาตัวเองออกจากดงไม้หนามหูแว่วยินเสียงคำรามกร้าวคราหนึ่ง แหงนหน้ามองขึ้นไปบนกิ่งไม้สูงชะลูดเห็นดวงตาสีน้ำเงินคู่หนึ่งทะยานลงมาพร้อมกับเขี้ยวเล็บที่ส่องประกายสะท้อนในความมืด
ฉึก!...….เขี้ยวคมกริบฝังลงบนคอของเจ้าเสืออย่างไม่ปราณีส่งผลให้เลือดสายหนึ่งกระฉูดออกมาราวกับน้ำพุ เจ้าเสือดำคลุ้มคลั่งเหวี่ยงร่างสีขาวให้พ้นจากตัว ยิ่งเหวี่ยงไปมามากเท่าไหร่ปากแผลยิ่งรั้งให้เลือดไหลออกมามากขึ้นเท่านั้น   ร่างสีดำดิ้นจนหลุดออกมาจากดงไม้หนามสำเร็จ แต่ก็ไม่สามารถหลุดออกจากเขี้ยวที่จมลึกอยู่หลังคอตัวเองได้ มันสะบัดตัวไปมาเพื่อจะเหวี่ยงร่างสีขาวออกให้พ้นตัว แต่ร่างนั้นเกาะติดมันเหนียวแน่นเสียยิ่งกว่าตุ๊กแกเกาะต้นไม้ ทำให้ทำอย่างไรก็ไม่สามารถรอดออกจากเขี้ยวคมกริบนี้ได้
เจ้าเสือดำร่างใหญ่หันคอไปงับเข้าที่ขาหน้าของหมาป่าร่างเพียวสีขาวข้างที่บาดเจ็บพอดี เจ้าหมาป่าขาวครางเสียงต่ำด้วยความเจ็บ เจ้าเสือดำเห็นเช่นนั้นรีบเหวี่ยงร่างสีขาวที่แรงเริ่มคลายหลุดลอยละลิ่ว ทำให้หมาป่าสีขาวนั้นกลิ้งกับพื้นไปหลายตลบ
หมาป่าร่างเพรียวผุดลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็วยืนสี่ขาแยกเขี้ยวขู่เตรียมรับมือ ฝ่ายเสือดำที่ร่างใหญ่โตกว่าถึงสองเท่าสะบัดคอไปมา ขู่คำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว
หนึ่งขาวหนึ่งดำประจัญหน้ากันคนละฝั่งท่ามกลางความมืดและลมโหมรุนแรงยามราตรี ใบไม้ปลิวว่อนกระทบร่าง
ทั้งสองก้าวย่างเป็นวงกลมต่างฝ่ายต่างดูเชิงกันอย่างไม่มีใครยอมใคร สายตาไม่คลาดออกไปจากอีกฝ่ายแม้แต่น้อย จนกระทั่งจังหวะหนึ่งร่างสีดำกระโจนเข้าใส่ร่างสีขาวอย่างว่องไว ทว่าร่างสีขาวที่ควรเป็นหมาป่ากลับกลายเป็นมนุษย์สตรีคนหนึ่งที่ยืนนิ่งด้วยสายตาเย็นชา เจ้าเสือดำผวาเฮือกในใจครู่หนึ่งกลางอากาศพลันรู้สึกถึงไอสังหารบางอย่างที่พุ่งเข้ามาเห็นดวงหน้างดงามดวงตาสีน้ำเงินสดใสถูกย้อมด้วยสีแดงดุจเลือดมุมปากยกขึ้นน้อย ๆ ดูเลือดเย็นราวกับปีศาจ
เจ้าเสือดำเริ่มรับรู้ถึงอันตรายแต่ช้าไปเสียแล้ว กระบี่สีขาวกระจ่างทอแสงคมกล้าถูกวาดขึ้นและฟันฉับลงอย่างรวดเร็ว เสือดำร่างขาดเป็นสองท่อนตายในกระบี่เดียว!!
ปีศาจหมาป่ายังคงมีสีหน้าแน่นิ่งกับเลือดที่สาดกระเซ็นเปรอะใบหน้างาม นางหันมามองร่างที่ถูกตัดขาดเป็นสองท่อนช้า ๆ แววตากลับคืนเป็นสีน้ำเงินเย็นเยียบเช่นเดิม
นางแปลงกายกลับเป็นหมาป่าแล้วกัดกินอาหารที่อยู่ตรงหน้า ด้วยความหิวกระหายทำให้นางไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนกลุ่มหนึ่งที่ยืนปิดปากเบิกตาโพลงด้วยความหวาดกลัว กระทั่งมีชายหนุ่มคนหนึ่งทนยืนดูภาพที่ปรากฎแก่สายตาตรงหน้าไม่ไหวทำให้เป็นลมล้มพับไปก่อให้เกิดเสียงดังขึ้น คนที่เหลือต่างขนทั้งร่างลุกชันเสียวสันหลังวาบนิ่งค้างอยู่กับที่
ซวยแล้ว!!
แน่นอนว่าเสียงนั้นย่อมไม่อาจรอดพ้นหูของปีศาจหมาป่าไปได้ มันเอียงคอไปมองกลุ่มคนที่ยืนแข็งทื่ออยู่ด้วยสายตาเรียบนิ่ง แต่คนกลุ่มนั้นกลับไม่เห็นเช่นนั้น ดวงตาเย็นเยียบสีน้ำเงิน เลือดสด ๆ ที่ยังไหลมาตามเขี้ยวแหลมคม และไหลหยดตามขนสีขาวนั้นดูแล้วหวาดกลัวจนสติแตกกระเจิง
"ปีศาจจจจจจจจจ!!!!!!!!"


## มนุษย์แสนโหดร้าย

นางแปลงกายกลับเป็นหมาป่าแล้วกัดกินอาหารที่อยู่ตรงหน้า ด้วยความหิวกระหายทำให้นางไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนกลุ่มหนึ่งที่ยืนปิดปากเบิกตาโพลงด้วยความหวาดกลัว กระทั่งมีชายหนุ่มคนหนึ่งทนยืนดูภาพที่ปรากฏแก่สายตาตรงหน้าไม่ไหวทำให้เป็นลมล้มพับไปก่อให้เกิดเสียงดังขึ้น คนที่เหลือต่างขนทั้งร่างลุกชันเสียวสันหลังวาบนิ่งค้างอยู่กับที่
ซวยแล้ว!!
แน่นอนว่าเสียงนั้นย่อมไม่อาจรอดพ้นหูของปีศาจหมาป่าไปได้ มันเอียงคอไปมองกลุ่มคนที่ยืนแข็งทื่ออยู่ด้วยสายตาเรียบนิ่ง แต่คนกลุ่มนั้นกลับไม่เห็นเช่นนั้น ดวงตาเย็นเยียบสีน้ำเงิน เลือดสด ๆ ที่ยังไหลมาตามเขี้ยวแหลมคม และไหลหยดตามขนสีขาวนั้นดูแล้วหวาดกลัวจนสติแตกกระเจิง
"ปีศาจจจจจจจจจ!!!!!!!!"
เสียงดังยิ่งกว่าสัตว์ตัวไหนกู่ร้องคำรามสะเทือนฟ้าสะท้านดิน ฝูงนกที่หลับอยู่แตกฮือบินเหนือยอดไม้ ฝูงค้างคาวที่กำลังบินโฉบจับแมลงเตลิดเปิดเปิงกันไปคนละทิศละทาง ต้นไม้เอนสั่นไหวจนเหล่าสัตว์น้อยใหญ่ที่กำลังหลับใหลสะดุ้งกระสับกระส่ายเป็นพัลวัน แม้แต่ปีศาจสาวน้อยยังสะดุ้งด้วยความตกใจจากเสียงอันทรงพลังเกินใครเช่นนี้
เหตุใดต้องตกใจถึงปานนั้น?
นางยังไม่เคยพบพานมนุษย์อีกทั้งยังไม่รู้ตัวว่าสภาพนางตอนนี้น่าหวาดกลัวเพียงใด ทำให้นางแปลงกายกลับเป็นร่างหญิงสาวหน้าตางดงามเช่นเดิม
"ถูกต้อง ข้าเป็นปีศาจ แล้วเหตุใดต้องตกใจถึงเพียงนั้น?" ขณะที่พูดเลือดสด ๆ ยังไหลย้อยมาตามเส้นผมดำสนิทและใบหน้าหมดจดดูแล้วน่าสยดสยองเสียยิ่งกว่าผีดิบคลานออกมาจากหลุม!
กลุ่มชาวบ้านชายฉกรรจ์ที่มาล่าสัตว์ต่างหายใจอ้าปากพะงาบ ๆ สายตาทุกคู่นั้นสาดรังสีหวาดกลัวและขยะแขยงอย่างไม่คิดปกปิด จ้องเขม็งไปยังร่างในชุดโปร่งสีขาวราวเทพเซียน ทว่ามีเลือดเปรอะไปทั่วจนน่าสะอิดสะเอียน
ฉึก! หนึ่งในนั้นยิงธนูใส่ร่างบางอย่างไม่ลังเล อาจเป็นเพราะมือไม้ที่สั่นจนแทบง้างสายธนูไม่ไหวทำให้สาวน้อยปีศาจแค่เอียงตัวก็หลบธนูดอกนั้นได้อย่างสบาย ๆ
แววตานางพลันสีเข้มขึ้นทันใด ความไม่เข้าใจผุดขึ้นมาในหัว เหตุใดต้องลงไม้ลงมือกันด้วย?
ไม่ทันได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ พวกชายหนุ่มฉกรรจ์ที่เมื่อครู่ยังดูแข้งขาอ่อนบัดนี้กลับเงื้ออาวุธในมือพุ่งเข้าใส่ร่างบางอย่างรวดเร็ว บางคนที่ขี้ขลาดวิ่งหันหลังเตลิดไปแล้ว ฝีมือของนางกอปรกับลมปราณของปีศาจย่อมรับมือกับชาวบ้านธรรมดาได้สบาย แต่นางอยากจะถามบางอย่างเสียหน่อยจึงหลบหลีกคมอาวุธไปมาไม่โต้ตอบ กระทั่งมีจังหวะนางก็ตวัดขาเตะมีดเล่มหนาปักลงกับพื้นจนชายเจ้าของแทบงัดไม่ขึ้น
"เดี๋ยวก่อน...…..ข้า..."
"ตายซะ นังปีศาจ!!" ยังเอ่ยไม่ทันขาดคำก็มีดาบฟันโฉบมาจากด้านหลังนางไหวตัวทันเบี่ยงตัวกระโดดหลบไปอย่างว่องไว ดาบนั้นผ่าลงกลางศีรษะของชายที่กำลังพยายามงัดมีดขึ้นอย่างยากลำบาก หัวแยกออกเป็นสองซีกพร้อมกับเลือดที่ไหลทะลักลงดิน ไม่อยากคิดว่าถ้านางหลบไม่พ้นตัวนางเองนี่แหละที่จะโดนผ่ากลางแทน
"อะ…อะ….อา....อาฝู อาฝู!! ข้าขอโทษ ข้าขอโทษ!" เสียงสั่นสะอื้นเอ่ยอย่างหวาดกลัวจับจิต ชาวบ้านที่เหลือตะลึงตาค้าง
ดวงตาวูบไหวสั่นระริกหันมาสบนัยน์ตาสีน้ำเงินเย็นเยียบช้า ๆ ปากเอ่ยอย่างเคียดแค้น
"นังปีศาจ เจ้าทำให้อาฝูต้องตาย จงตายซะเถอะ!!!"
ดาบหวดฟาดฟันมาอย่างบ้าคลั่งด้วยความโกรธเกรี้ยว ฟันมาสะเปะสะปะเช่นนี้นางเพียงถอยหลังปราดก็หลบได้    แต่ทว่ายังมีคนยิงธนูที่คอยยิงใส่นางไม่ยั้งอยู่เช่นกัน นางหลบทั้งคมดาบและปลายธนูจนหลังชนกับต้นไม้ ครานี้ทั้งดาบและลูกธนูกลับมาพร้อมกัน ถ้าหากนางพลิกตัวหลบไปทางขวาก็จะโดนคมดาบเต็มร่าง หากหลบไปทางซ้ายลูกธนูนั้นก็จะปักเข้ากลางร่างนางอย่างไม่ต้องสงสัย ไปทางไหนมีแต่ตายกับตาย นางเริ่มอับจนหนทาง
ย้ากกกกกกก!!!!! ...…..เสียงแผดร้องอย่างกราดเกรี้ยวพอ ๆ กับดาบที่ฟาดฟันลงไปไม่ยั้งมือ คมดาบยังไม่ทันสัมผัสปีศาจตรงหน้า ก็มีหมาป่าร่างสีขาวแยกเขี้ยวแทนที่ร่างบางพุ่งเข้าใส่ร่างเขาเสียก่อน เขาผงะเผลอสบกับดวงตาสีแดงฉานอำมหิต ความหวาดหวั่นลุกลามไปทั่วร่างราวกับโดนน้ำเย็นจัดสาด
แผ่นหลังบึกบึนของชายหนุ่มชนกระแทกกับผืนดินอย่างแรงจนจุก หมาป่าร่างเพรียวสีขาวยืนสี่ขาคร่อมร่างเขาไว้ดวงตาสีแดงจัด เจ้าหมาป่าขู่คำรามเสียงดังจนเห็นเขี้ยวคมกริบสะท้อนแสงคบเพลิง จนชายหนุ่มคิดว่าตนคงไม่รอดเป็นแน่แท้
ปั้ก! หินขนาดกำปั้นก้อนหนึ่งกระแทกใส่หลังของหมาป่าสีขาวตามด้วยหินน้อยใหญ่อีกหลายสิบก้อนที่รุมกระแทกใส่ร่างหมาป่า จังหวะที่หมาป่าหันไปขู่คำรามใส่กลุ่มคนที่เขวี้ยงหิน ชายหนุ่มเบื้องล่างสบโอกาสรีบคว้าคอของเจ้าหมาป่าทันที แต่สิ่งที่เห็นอีกทีคือมือข้างหนึ่งที่ขาดติดปากของเจ้าหมาป่า และเลือดที่ไหลโชกจากแขนกุดด้วนหลั่งรดใบหน้าตนเอง เจ้ามนุษย์ร้องลั่นไม่นานก็เงียบเสียงลงไปพร้อมกับร่างที่แน่นิ่งไม่ไหวติง ตาค้างเบิกโพลงด้วยความพรั่นพรึงตื่นกลัว
" เจ้าปีศาจฆ่าคนตายไปสองชีวิตแล้ว เราต้องฆ่ามันให้ได้!!!!"
หินหลายก้อนขว้างปามาจากระยะไกลโดนร่างปีศาจบ้างไม่โดนบ้าง แต่ดูเหมือนทุกคนหวาดกลัวที่จะออกมาต่อกรกับปีศาจตรงหน้ายิ่งนัก ไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวลุกโพลงในอก มันย่างก้าวมาทีละก้าวตรงไปยังกลุ่มชาวบ้านที่แฝงตัวเร้นกายอยู่หลังต้นไม้ หินแต่ละก้อนที่ปาใส่ราวกับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดแม้แต่น้อย
ท่าทางองอาจและไม่สะทกสะท้านของหมาป่าสีขาวสร้างความตื่นกลัวให้แก่ชาวบ้านชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นเป็นอย่างยิ่ง ทุกคนแตกฮือร้องลั่นวิ่งไปคนละทิศคนละทาง เจ้าหมาป่าพุ่งทะยานแยกเขี้ยวงับคอชายคนหนึ่งแล้วกระชากเนื้อออกเลือดสาดกระเซ็น จากนั้นก็วิ่งไล่ตามชายคนที่ถือธนู ชายผู้นั้นยิงธนูที่เหลือใส่เป็นระยะระหว่างยิงก็ล้มลุกคลุกคลานจนธนูหมดสิ้น หมาป่าสีขาวกระโจนเข้างับคอมนุษย์ผู้นั้นเสร็จไปอีกหนึ่งราย
ยังเหลือคนสุดท้าย...…
เจ้าปีศาจหมาป่าวิ่งตามกลิ่นมนุษย์นั้นไปอย่างว่องไวดักหน้าชายคนนั้นเข้าอย่างจัง จนชายคนนั้นสะดุดล้มลงไปกองกับพื้น เขาตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว มือยกขึ้นเหนือหัวร้องขอชีวิตนางอย่างน่าสมเพช
"วะ….วะ…ไว้ชีวิตข้า....ไว้ชีวิตข้าด้วย...….ข้ากลัวแล้ว...ข้ายังมีลูกเมียที่ต้องกลับไปดูแล ข้า...ข้า..."
ปีศาจหน้าตาดุดันแววตาแข็งกร้าวจ้องชายคนนั้นเขม็งดวงตาสีเลือดอ่อนลงหลายส่วน หมาป่าตนนั้นหันหลังเดินจากไปในความมืดมิด
"ขอบคุณ.....ขอบคุณมาก...…ข้า....ข้า..." เสียงสั่นไม่แพ้แข้งขามือไม้ สั่นจนแทบลุกขึ้นยืนไม่ได้ ภาพเหตุการณ์สยดสยองเมื่อครู่ยังหลอนติดตาไม่จางหาย เขาเดินลากสังขารที่เหนื่อยล้ากลับด้วยความหวาดระแวง
ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะรอดชีวิต!
ข้างฝ่ายสาวน้อยปีศาจบัดนี้ก้าวแต่ละก้าวนั้นเบาหวิวราวกับไม่ใช่ขาของตนด้วยเพราะร่างกายที่สะบักสะบอมทำให้แทบจะยันสี่ขาไว้ไม่อยู่ มาถึงใต้ร่มไม้ใหญ่มันก็ทรุดตัวลงนอนอย่างหมดเรี่ยวแรงภายใต้แสงสีทองที่ค่อย ๆ ทอแสงขึ้นจากภูเขาสูง
เมืองหยางอินเป็นเมืองเล็ก ๆ ที่มีพ่อค้าแม่ค้าจากต่างเมืองสัญจรผ่านไปมา ทำให้เมืองแห่งนี้ถือว่ามีความเจริญอยู่ไม่น้อย อีกทั้งยังมีพื้นที่ติดกับป่าดิบชื้นที่ราบและภูเขาสูงอันเป็นที่อยู่ของสรรพสัตว์นานาชนิด ชาวบ้านที่นี่ส่วนใหญ่มักจะมีอาชีพล่าสัตว์ไปขายให้แก่พ่อค้าที่ต้องการหนังสัตว์หรือเนื้อสัตว์ต่าง ๆ ป่าแห่งนี้ทอดยาวติดกับแดนหิมะที่แทบไม่เคยมีใครย่างกรายเข้าไปมาก่อนด้วยเพราะอากาศที่หนาวจัดและหิมะสุดลูกหูลูกตานั่นแล้ว ไม่รู้ว่าต้องเดินทางกี่วันกว่าจะถึงอีกฟากฝั่งของแดนอันน่าพิศวงนั้น
นานครั้งจะมีผู้เยี่ยมยุทธเดินทางฝ่าแดนหิมะนั้นไปบ้างแต่ไม่เคยเห็นกลับออกมาอีกเลย ไม่รู้ว่าไปพบสิ่งใดติดใจเข้าจนไม่อยากกลับออกมาหรือไปแล้วพบอันตรายจนไม่อาจพาชีวิตออกมาได้ก็ไม่ทราบ
แล้วชาวบ้านธรรมดาเช่นพวกเขาจะหาเรื่องเอาชีวิตไปเสี่ยงกับเรื่องที่ไม่รู้ทำไมกันเล่า?
ในวันนี้ชาวเมืองหยางอินดูครึกครื้นกันเป็นพิเศษ ชาวบ้านหลายคนยืนออกันล้อมรอบชายสองคนที่เพิ่งออกไปล่าสัตว์ตอนกลางคืนมากับพวกพ้อง ชายทั้งสองกำลังเล่าบางอย่างด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ชาวบ้านที่มายืนฟังทำหน้าตาราวกับกำลังฟังเรื่องที่น่าเหลือเชื่อ
"พวกข้าน่ะกำลังหาสัตว์อยู่ในป่า เผอิญได้ยินเสียงคำรามมาแต่ไกลจึงพากันย่องเท้าเบากริบไปทางเสียงนั้น แล้วพวกเจ้าเชื่อหรือไม่ ที่พวกข้าเห็นน่ะคือตัวอะไร"
"อะไรรึ??" เด็กชายตัวน้อยถามรวดเร็วด้วยความอยากรู้
ชายอีกคนรีบชิงตอบก่อน "มันคือหมาป่าขาวตัวหนึ่งและเสือดำตัวหนึ่งกำลังจะสู้กัน"
"ก็แค่หมาป่ากับเสือสู้กันไม่เห็นมีอะไรน่าสนใจตรงไหน" สตรีร่างท้วมคนหนึ่งเอ่ย
"เจ้าไม่รู้อะไร" ชายคนที่ไปล่าสัตว์อีกคนแย่งพูดขึ้น "ตอนที่เสือดำมันกระโดดเข้าใส่หมาป่านั่นน่ะ เจ้ารู้หรือไม่เกิดอะไรขึ้น!!!"
"อะไร!!!"เสียงชาวบ้านหลานคนขานพร้อมกัน
"จะเล่าก็รีบเล่าเถิดมัวแต่ชักช้าพิรี้พิไรอยู่ได้" คนเล่าส่งสายตาจิกกัดส่งไปยังเสียงที่เอ่ยแล้วหันกลับมาทำหน้าที่ชวนให้ตื่นเต้น
"หมาป่านั่นน่ะ จู่ ๆ ก็กลายร่างเป็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยงดงามคนหนึ่งในพริบตา แล้วใช้กระบี่จากไหนไม่รู้ฟันฉับร่างเสือดำขาดเป็นสองท่อนในคราเดียว!!!!"
ชาวบ้านทุกคนต่างอุทานออกมาอย่างตื่นตะลึงพลางตบมือเกรียวกราว
"ยังไม่หมดเพียงเท่านั้น" ชายอีกคนเสริม
"ยังอีกรึ?"
"สตรีนางนั้นน่ะ กลับกลายร่างเป็นหมาป่าตามเดิมแล้วกัดกินซากเสือดำที่ขาดแยกเป็นสองท่อนนั้นอย่างเอร็ดอร่อยหิวโหยเหลือประมาณ กินอย่างตะกละตะกรามจนเลือดกระเด็นกระดอนไปหมด!!!"
ชาวบ้านทุกคนหน้าถอดสี กลืนน้ำลายเหนียวลงคอด้วยความสยดสยองสะอิดสะเอียน
" ยังมีต่อ เจ้าฟังหย่งน่ะ ทนเห็นภาพอันน่ากลัวนี้ไม่ไหวก็เลยเป็นลมล้มเสียเสียงดัง แล้วหมาป่านั้นก็หันหน้ามาเจอพวกเรา"
"แล้วพวกเจ้าทำอย่างไรกันรึ?"
ชายคนนั้นพ่นลมหายใจ "เฮอะ พวกข้าน่ะก็ไปต่อสู้กับนางปีศาจหมาป่านั่นน่ะสิ กว่าพวกข้าจะเอาชีวิตรอดมาได้นับว่าเสียแรงไปมากโข"
"เหลวไหล" ชายอีกคนขัดขึ้น "ใครกันแน่ที่ร้อง ปีศาจจจจ!!!! ดังสนั่นลั่นป่า เจ้าน่ะคงกลัวจนฉี่ราดไปเสียแล้วมากกว่า"
ชายคนที่พูดโม้หน้าแดงจาง ๆ ด้วยความขัดเขิน "ใครฉี่ราดกัน เจ้านั่นแหละที่วิ่งหนีเปิดตูดก่อนใคร เร็วเสียจนม้ายังต้องไหว้กันเลยทีเดียว"
"ใครวิ่งเปิดตูดกัน เจ้านั่นแหละที่วิ่งเป็นคนแรก!!" ทั้งสองทำท่าฮึดฮัดราวกับจะห้ำหั่นกัน ชาวบ้านหลายคนต้องมาช่วยกันแยกทั้งสองออก
"ตกลงเรื่องราวมันเป็นยังไงกันแน่เนี่ย ที่พวกเจ้าเล่าเนี่ยจริงหรือไม่" ชายวัยกลางคนเอ่ยอย่างฉงนใจ ชาวบ้านทุกคนจ้องมองทั้งสองด้วยความสงสัย
"ย่อมต้องจริงอย..."
"ช่วยด้วย....ช่วยข้าด้วย...ช่วยข้า…..ด้วย…" เสียงสั่นสะท้านเอ่ยขัดวงสนทนา ชาวบ้านทุกคนหันไปมองร่างชายหนุ่มคนหนึ่งเป็นตาเดียว
" ฟังหย่ง เกิดอะไรขึ้น!!!!" สภาพชายตรงหน้านั้นราวกับร่างไร้วิณญาณ ดวงตาเลื่อนลอยเนื้อตัวสั่นเทาปากเขียวซีดไปหมด เดินแต่ละก้าวนั้นเซไปเซมาจนล้มหลายรอบ
หรือว่าจะโดนปีศาจหมาป่าหญิงสาวนั่นทำร้ายจนสติฟั่นเฟือนไปเสียแล้ว!!!
สังหารบิดามารดาของนางไปไม่พอยังพรากคนรักของนางจากไปอีกคน! เพื่อตำแหน่งประมุขปีศาจหมาป่าและกระบี่เล่มเดียวถึงกับต้องฆ่าคนที่นางรักให้ตายตกไปตามกัน! ยังมีมนุษย์สวะโสมมพวกนั้นอีก แค้นนี้ไม่ตายไม่เลิกรา!!