หมอเขยเย่เฉิน
ไลท์แอนด์ไบรท์
## บทที่ 1 เย่เฉิน ฉันพาภรรยานายกลับมาแล้ว!

"เย่เฉิน ฉันพาภรรยานายกลับมาแล้ว"
ชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวออกมาจากรถบีเอ็มดับเบิลยูสีดำ
ตั้งเหรวเสวี่ยนภรรยาของเย่เฉินก็ก้าวลงมาจากที่นั่งข้างคนขับ
ชายหนุ่มเงยหน้ามองขึ้นไปที่หน้าต่างชั้นสอง พอดีเห็นเย่เฉิน จึงยิ้มเยาะ "ไงล่ะ? อยากให้ฉันพาขึ้นไปส่งถึงข้างบนไหม?"
เย่เฉินรีบเดินลงไปเปิดประตูบ้าน หยิบรองเท้าแตะคู่หนึ่งอย่างคล่องแคล่วยื่นให้ตั้งเหรวเสวี่ยนที่เพิ่งเดินเข้ามา
ตั้งเหรวเสวี่ยนเดินเข้ามาถอดรองเท้าส้นสูง ไม่แม้แต่จะมองเย่เฉิน
"อ้อใช่ รั่วเซียน เรื่องที่ผมอยากไปทำงานที่บริษัทของคุณที่คุยกันครั้งที่แล้ว..."
เย่เฉินพูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกตั้งเหรวเสวี่ยนขัดอย่างรำคาญ "พอเถอะ! อย่าพูดถึงมันเลย แค่วุฒิการศึกษาแบบนายจะเข้าทำงานที่บริษัทบ้านฉันได้เหรอ?"
"พนักงานระดับล่างที่บริษัทบ้านฉันยังต้องจบปริญญาโททั้งนั้น นายจบม.ต้นหรือเปล่า?"
"อ๋อ ใช่สิ นายเป็นเด็กกำพร้า เรียนไม่จบม.ต้นด้วยซ้ำ!"
"ถ้าไม่ใช่เพราะนายเคยช่วยชีวิตคุณปู่ฉันไว้ ฉันจะแต่งงานกับนายเหรอ?"
"เย่เฉิน โลกนี้มันโหดร้าย นายต้องรู้จักตัวเอง! ตอนแต่งงานเราก็ตกลงกันแล้วว่า ฉันใช้ชีวิตของฉัน นายก็ใช้ชีวิตของนาย ไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกัน!"
"ตระกูลตั้งเลี้ยงดูนาย ให้เงินนายเดือนละสามพันกว่า ยังไม่พออีกเหรอ?"
"นายยังจะอยากไปทำงานที่บริษัทบ้านฉัน ส่องกระจกดูตัวเองบ้างสิ! นาย! มี! คุณ! สม! บัติ! พอ! ไหม!"
"ฮึ!"
พูดจบแล้ว
ตั้งเหรวเสวี่ยนไม่ให้โอกาสเย่เฉินพูดอะไรเลย หมุนตัวเดินเข้าห้องน้ำไปทันที
หวังซวนเดินเข้ามาในบ้าน จุดบุหรี่สูบอย่างช้าๆ
เย่เฉินขมวดคิ้ว "ที่นี่ห้ามสูบบุหรี่"
หวังซวนไม่สนใจเย่เฉินเลย
"นายหมายความว่าไง?" เย่เฉินพูดด้วยสีหน้าเย็นชา
หวังซวนยิ้มเยาะ "ยังไง? นายยังมีอารมณ์อีกเหรอ?"
"ที่นี่เป็นบ้านของผม!" เย่เฉินพูด
"ฮ่าๆๆ"
หวังซวนอดหัวเราะไม่ได้ "บ้านนาย? ไอ้เขยไร้ค่าอย่างนายมีบ้านที่ไหนกัน"
"หุบปาก อย่ามารบกวนฉันสูบบุหรี่"
หวังซวนไม่สนใจจะมองเย่เฉินแม้แต่แวบเดียว พ่นควันบุหรี่ไปมา
"ดับบุหรี่!" เย่เฉินตะโกน พุ่งเข้าไปคว้าบุหรี่ของหวังซวน
หวังซวนหน้าบึ้ง "ยังกล้าลงมือด้วย? ไสหัวไป!"
หวังซวนเตะออกไปหนึ่งที โดนท้องของเย่เฉินพอดี เย่เฉินฉวยโอกาสพุ่งเข้าไปล้มหวังซวน ต่อยหน้าเขาอย่างแรงหนึ่งหมัด
"พวกนายทำอะไรกัน?" ในตอนนั้นเอง เสียงตะโกนดังขึ้น หลี่ฟงชุนแม่ยายเดินเข้ามาทางประตูบ้าน เห็นเย่เฉินกับหวังซวนกำลังชกต่อยกันอยู่ โกรธจนหน้าเขียว
"เย่เฉิน ไอ้ขอทานนี่ หยุดเดี๋ยวนี้! ใครให้นายตีหวังซวน?" หลี่ฟงชุนคว้าไม้กวาดฟาดหัวเย่เฉิน
ตั้งเหรวเสวี่ยนได้ยินเสียงออกมาจากห้องน้ำ เห็นภาพนั้นแล้วโกรธจัด "เย่เฉิน นายเป็นบ้าไปแล้วหรือไง? ทำไมอยู่ดีๆ ถึงไปตีหวังซวน?"


## บทที่ 2 พระพุทธรูปหยกทำร้ายแม่ยาย

"ที่รัก ฟังผมอธิบายก่อน หวังซวนสูบบุหรี่ในห้องรับแขก ผมรู้ว่าคุณชอบความสะอาด ผมเลยบอกให้เขาหยุดสูบ แต่เขาไม่ฟัง ผมเลยไปดับบุหรี่ของเขา แล้วเขาก็เตะผม..." เย่เฉินพยายามอธิบายเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น แต่ตั้งเหรวเสวี่ยนกลับแสดงท่าทางรำคาญ
หลี่ฟงชุนโกรธจัดถึงกับตะโกนด่า "หวังซวนเป็นแขก จะสูบบุหรี่สักมวนมันเป็นไรไป?"
"แม่พูดถูก หวังซวนเป็นแขก" ตั้งเหรวเสวี่ยนพูดเสียงเย็นชา
เย่เฉินอ้าปากจะพูด "รั่วเซียน...คุณ...คุณไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ในบ้านไม่ใช่หรือ?"
"พอได้แล้ว เย่เฉิน ดูสิว่าแกทำหวังซวนเป็นยังไง รีบคุกเข่าขอโทษหวังซวนเดี๋ยวนี้!" หลี่ฟงชุนชี้หน้าเย่เฉิน
"แม่ครับ ไม่ใช่ความผิดผม ทำไมผมต้องขอโทษด้วย?" เย่เฉินแย้งอย่างมีเหตุผล
หลี่ฟงชุนรินน้ำแก้วหนึ่งแล้วสาดใส่หน้าเย่เฉิน "ยังกล้าเถียงอีก? ขอโทษเดี๋ยวนี้!"
หวังซวนมองภาพนั้นอย่างเย็นชา แล้วยิ้มพูดว่า "ป้าครับ ช่างมันเถอะ ผมไม่ถือสาคนต่ำๆ แบบนี้หรอก ป้าครับ วันเกิดป้าครั้งนี้ ผมเอาพระพุทธรูปหยกไพลินมาให้ป้า ลองดูสิครับ"
หวังซวนหันไปหยิบของขวัญของตน
พระพุทธรูปหยกถูกห่อด้วยกล่องของขวัญสวยงาม เปล่งประกายวับวาว ทำให้หลี่ฟงชุนที่รักเงินทองถึงกับตาเป็นประกาย
"พระพุทธรูปหยก..." หลี่ฟงชุนพึมพำ กอดพระพุทธรูปไว้แน่น หลังจากพิจารณาอย่างละเอียดแล้ว ก็ตะโกนใส่เย่เฉิน "เย่เฉิน ยืนนิ่งทำไม? รีบเอาพระพุทธรูปหยกไปไว้ในห้องฉันเดี๋ยวนี้!"
"ครับ..." เย่เฉินตอบรับแล้วเดินไปหาหลี่ฟงชุน
ขณะเดินผ่านหวังซวน หวังซวนมีแววตาเย็นชาวาบผ่าน แล้วยื่นเท้าออกมา
เย่เฉินไม่ทันระวัง ร่างเซไปข้างหน้า ล้มไปทางหลี่ฟงชุน...
"โครม!" พระพุทธรูปหยกตกลงบนศีรษะหลี่ฟงชุน แตกกระจาย เลือดไหลออกจากศีรษะของหลี่ฟงชุน ตาเบิกโพลง หัวใจกระตุกอย่างรุนแรง
"ฮึก...ฮึก..." มีเสียงดังออกมาจากลำคอ
"แม่! แม่เป็นอะไร?" ตั้งเหรวเสวี่ยนตกใจมาก
เธอรีบเข้าไปพยุงหลี่ฟงชุน พบว่าแม่หมดสติไปแล้ว
"รั่วเซียน ผม...ผมไม่ได้ตั้งใจ...หวังซวนเมื่อกี้ยื่นขามาสะดุดผม..." เย่เฉินพยายามอธิบาย
"หุบปาก!" ตั้งเหรวเสวี่ยนโกรธจัด รีบโทรเรียกรถพยาบาลอย่างบ้าคลั่ง
หวังซวนก็รีบเข้าไปช่วย เมื่อเย่เฉินจะเข้าไปช่วย หวังซวนก็ต่อยเข้าที่ศีรษะเย่เฉิน "ไสหัวไป ไอ้ขี้ยุ่ง!"
เย่เฉินรู้สึกมึนศีรษะ เลือดไหลออกจากจมูก ล้มลงไปนอนแน่นิ่ง
รถพยาบาลมาถึง ตั้งเหรวเสวี่ยนและหวังซวนพาหลี่ฟงชุนไปโรงพยาบาล ทิ้งให้เย่เฉินนอนอยู่บนพื้นเย็นเฉียบเพียงลำพัง
หลังผ่านไปไม่กี่นาที หยกที่มีรูปมังกรบนอกของเย่เฉินที่เปื้อนเลือดของเขา ก็เปล่งแสงขึ้นทันที
ห้องโถงใหญ่ของตระกูลตั้งเต็มไปด้วยแสงสีเขียวลึกลับ
ในความมืดมิด
เย่เฉินรู้สึกว่าในสมองมีบางอย่างเพิ่มขึ้นมา ทั้งเข็มสิบสามของประตูผี จุดสำคัญ 720 จุดตามร่างกาย และความรู้เกี่ยวกับศิลปะแพทย์ การถอนพิษ การรักษาโรคมากมาย
แสงสีเขียวจากหยกที่มีรูปมังกรบนอกของเย่เฉินก็ซึมเข้าสู่ร่างกายของเขาในทันที
บาดแผลสาหัสบนร่างกายของเขากลับหายเป็นปลิดทิ้งในพริบตา
เมื่อเย่เฉินตื่นขึ้นมาพบว่าห้องโถงว่างเปล่า
หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาภรรยา "รั่วเซียน แม่เป็นยังไงบ้าง?"
"เย่เฉิน แกยังกล้าโทรมาอีกเหรอ? แม่ฉันต้องเข้าโรงพยาบาลแล้ว ถ้าแม่เป็นอะไรไป ฉันไม่เลิกกับแกง่ายๆ แน่!" ตั้งเหรวเสวี่ยนตะโกนด้วยความโกรธแค้น


## บทที่ 3 แม่ยายอาการหนัก

เย่เฉินรีบตรงไปที่โรงพยาบาล
ที่โรงพยาบาล
ผลการวินิจฉัยของแพทย์ออกมาอย่างรวดเร็ว หลี่ฟงชุนมีอาการกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลันเนื่องจากได้รับความตกใจ
และหลี่ฟงชุนก็มีโรคหลอดเลือดหัวใจอยู่แล้ว
เมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา ทางโรงพยาบาลจึงออกใบแจ้งอาการวิกฤตทันที
"แม้ว่าคนไข้จะยังคงหมดสติอยู่ แต่ก็ยังพูดพึมพำว่า พระพุทธรูปหยก...แตก...แตก เทพเจ้าจะต้องลงโทษแน่..."
หมอเดินออกมา มองดูทุกคนแวบหนึ่ง "เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
"ทำไมคนไข้ถึงได้ช็อกขนาดนี้ แล้วเรื่องพระพุทธรูปหยกแตกคืออะไร?"
สมาชิกตระกูลตั้งต่างมองหน้ากันไปมา
"ใครจะเซ็นหนังสือยินยอมให้หน่อย?"
หมอถือใบแจ้งอาการวิกฤตมาวางตรงหน้าทุกคน ทุกคนต่างตกตะลึง
หลี่ฟงชุนอาการวิกฤต ถ้าไม่ผ่าตัด มีโอกาสเสียชีวิต 70%
เย่เฉินทำหน้าสำนึกผิด "รั่วเซียน...ผม ขอโทษ ผมไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้"
"เย่เฉิน ไปให้พ้น! ไปให้พ้นเลย!" ตั้งเหรวเสวี่ยนคว้าใบแจ้งอาการวิกฤตมา ดวงตางามแดงก่ำ หันไปตะโกนใส่เย่เฉินด้วยความโกรธ
เย่เฉินยืนนิ่งอยู่กับที่ "รั่วเซียน...ขอโทษ..."
"เย่เฉิน ออกไป! บ้าเอ๊ย! ดูสิว่าป้าเป็นอะไรไปแล้ว แกยังจะอยู่ที่นี่ทำไม? ออกไป!" หวังซวนตวาดด้วยความโกรธ
ใบหน้าของเขาหม่นหมอง เส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปน
"หวังซวน นายคิดว่านายไม่มีส่วนผิดเลยหรือ? ถ้าไม่ใช่เพราะนายจงใจทำให้ผมล้ม จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง?" เย่เฉินพูดเสียงเย็น
ตั้งหยุน ลูกสาวคนที่สองของหลี่ฟงชุนระเบิดอารมณ์ทันที ตวาดด้วยความโกรธ "เย่เฉิน ถึงขนาดนี้แล้วยังจะโยนความผิดให้คนอื่นอีก! นายไม่ใช่ผู้ชายจริงๆ!"
"ใช่ ถ้าไม่ใช่เพราะนายทำพระพุทธรูปหยกแตก ป้าจะเป็นแบบนี้เหรอ? ทำผิดก็ต้องยอมรับสิ!" หวังซวนหัวเราะเยาะ
"พ่อ พ่อไม่ให้ความเป็นธรรมกับผมเลยหรือ? ในห้องรับแขกมีกล้องวงจรปิด ถ้าไม่เชื่อก็ไปดูได้..." เย่เฉินมองตั้งจงเฉียง
หวังซวนตวาดด้วยความโกรธ "เย่เฉิน สมองนายเป็นอะไรไปหรือเปล่า? ป้าเป็นขนาดนี้แล้ว จะให้ทุกคนไปดูกล้องวงจรปิดกับนาย?"
"ชีวิตของป้าสำคัญกว่า หรือการดูกล้องวงจรปิดสำคัญกว่า?" หวังซวนซ้ำเติมอีกที
ตั้งจงเฉียงเงยหน้าขึ้น ในดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือด พูดเพียงคำเดียว "ไปให้พ้น!"
เย่เฉินเข้าใจแล้ว
พูดมาตั้งนาน ทุกอย่างก็เป็นความผิดของเขาเย่เฉิน
แม้แต่การที่หวังซวนทำให้เขาล้ม ก็เป็นความผิดของเย่เฉิน
เย่เฉินรู้สึกอยากหัวเราะ
"ที่รัก เธอก็คิดแบบนั้นเหรอ? แค่ดูกล้องวงจรปิด ก็จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของผมได้แล้ว!" เย่เฉินมองตั้งเหรวเสวี่ยน
"จะดูทำไม? ตอนนี้กล้องวงจรปิดยังสำคัญอยู่อีกเหรอ?!!!"
"เย่เฉิน ถ้าแม่ฉันเป็นอะไรไป ฉันจะไม่ให้อภัยนายไปชั่วชีวิต!" ตั้งเหรวเสวี่ยนเงยหน้าขึ้น จ้องมองเย่เฉินราวกับมองศัตรู
สายตาที่เย็นชา ห่างเหิน และผิดหวังนั้น
ทำให้หัวใจของเย่เฉินเจ็บปวด
"รั่วเซียน อย่ากังวลไปเลย" หวังซวนพูดด้วยท่าทีห่วงใย
"ฮือๆๆ!"
ตั้งเหรวเสวี่ยนทนไม่ไหว ถึงกับโผเข้าไปในอ้อมกอดของหวังซวนต่อหน้าทุกคน "แม่ของฉัน...โรงพยาบาลออกใบแจ้งอาการวิกฤตแล้ว...หลอดเลือดหัวใจอุดตัน ต้องผ่าตัด ฉันควรทำยังไงดี?"
เมื่อเห็นภรรยาโผเข้าไปในอ้อมกอดของชายอื่น
มุมปากของเย่เฉินกระตุก


## บทที่ 4 เข็มสิบสามของประตูผีช่วยชีวิต

"ไม่ต้องกังวลนะ ฉันรู้จักศาสตราจารย์ด้านหัวใจชั้นนำคนหนึ่ง ฉันจะติดต่อเขาเดี๋ยวนี้!" หวังซวนยื่นมือออกมาตบหลังตั้งเหรวเสวี่ยนเบาๆ
จากนั้นก็มองเย่เฉินอย่างท้าทายแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรต่อหน้าทุกคน
"ฮัลโหล ผมหวังซวนนะครับ ช่วยติดต่อศาสตราจารย์โจวให้หน่อย ใช่!
ให้เขามาที่โรงพยาบาลรัฐบาลเมืองจงไห่แห่งที่หนึ่ง เรื่องค่าใช้จ่าย? ไม่ว่าจะเท่าไหร่ผมจ่ายเอง!
ห้าแสน หนึ่งล้าน สองล้าน! แค่ให้ศาสตราจารย์โจวมา ผมจ่ายให้ทั้งหมด!" หวังซวนพูดเสียงหนักแน่น
หลังจากวางสาย
หวังซวนยิ้มพูดว่า "เรียบร้อยแล้ว ทุกคนไม่ต้องกังวล ศาสตราจารย์โจวเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านหัวใจที่ดีที่สุดในประเทศ!
ทางนั้นตกลงแล้ว จะบินมาจากเมืองหลวงมาที่เมืองจงไห่ทันที"
"อืม...หวังซวน ขอบใจนะ
เด็กดี" ตั้งจงเฉียงถอนหายใจโล่งอก
แม้ว่าทรัพย์สินของตระกูลตั้งจะไม่ได้น้อย
แต่ก็เป็นแค่ตระกูลนักธุรกิจ เทียบไม่ได้กับตระกูลหวังที่มีทั้งบริษัทในตลาดหลักทรัพย์และมีเพื่อนในเมืองหลวง
ถ้าเป็นตระกูลถังในเมืองจงไห่ คงไม่มีทางทำให้ผู้เชี่ยวชาญด้านหัวใจบินจากเมืองหลวงมาเมืองจงไห่กลางดึกแบบนี้ได้แน่
"ได้ ทุกคนไปพักผ่อนก่อนนะ พวกคุณเหนื่อยกันแล้ว พอศาสตราจารย์โจวมาถึง ผมจะติดต่อทุกคนอีกที" หวังซวนพูดยิ้มๆ
ทุกคนทยอยไปห้องพักผ่อน
ตั้งเหรวเสวี่ยนเป็นห่วงหลี่ฟงชุน จึงเข้าไปในห้องผู้ป่วยเพื่อเฝ้า โดยมีหวังซวนอยู่เป็นเพื่อน
เย่เฉินเห็นภาพนั้นแล้วรู้สึกไม่สบายใจ เดินเข้าห้องผู้ป่วยอย่างเงียบๆ
เย่เฉินมองไปที่แม่ยายหลี่ฟงชุนที่นอนอยู่บนเตียงโดยไม่ได้ตั้งใจ
จู่ๆ ก็รู้สึกแปลกใจ
ดวงตาของเขาสามารถมองทะลุร่างของหลี่ฟงชุนได้ เห็นการไหลเวียนของเส้นเลือดในร่างกายของเธอ
เนื่องจากหลี่ฟงชุนได้รับความกระทบกระเทือนและศีรษะถูกกระแทก ตอนนี้มีลิ่มเลือดอุดตันอยู่บริเวณหัวใจหลายจุด ส่งผลต่อการทำงานของหัวใจ
แค่สลายลิ่มเลือดพวกนั้น หลี่ฟงชุนก็น่าจะไม่เป็นอะไร
ในขณะเดียวกัน ในสมองของเย่เฉินก็ปรากฏข้อมูลเกี่ยวกับ "เข็มสิบสามของประตูผี" ซึ่งมีเข็มหนึ่งที่สามารถช่วยให้เส้นเลือดไหลเวียนได้พอดี
นั่นหมายความว่า หลี่ฟงชุนไม่จำเป็นต้องผ่าตัดเลย แค่ใช้เข็มเงินช่วยให้เลือดไหลเวียนก็พอ
และด้วยพลังทะลุทะลวงในดวงตาของเย่เฉิน การใช้เข็มเงินช่วยให้เลือดไหลเวียนจึงเป็นเรื่องง่ายมาก
"เย่เฉิน นายยังมาทำอะไรที่นี่อีก? ออกไป!" ตั้งเหรวเสวี่ยนเห็นเย่เฉินเดินตามเข้ามา หันไปตะโกนด้วยความโกรธ
เย่เฉินไม่มีเวลาอธิบาย "รั่วเซียน รอผมแป๊บนึง ผมมีวิธีช่วยแม่แล้ว!"
พูดจบก็รีบออกจากโรงพยาบาลไป
เขาต้องไปซื้อเข็มเงินมา
แม้ว่าเมืองจงไห่จะเป็นเมืองใหญ่ชั้นนำของประเทศ
แต่ร้านที่ขายเข็มเงินก็หายากมาก
เย่เฉินใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงกว่าจะซื้อเข็มเงินได้ แล้วจึงรีบกลับโรงพยาบาล
พอดีกับที่ตั้งเหรวเสวี่ยนและหวังซวนเดินออกมาจากห้องผู้ป่วย
"นายกลับมาทำไมอีก?" ดวงตาของตั้งเหรวเสวี่ยนแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด
"ที่รัก ผม..." เย่เฉินเพิ่งจะอ้าปากพูด
หวังซวนก็พูดตัดบทเย่เฉินทันที "เย่เฉิน ฉันกับเหรวเสวี่ยนจะไปรับศาสตราจารย์โจว นายอยู่เฝ้าที่นี่แล้วกัน"
พูดจบ ตั้งเหรวเสวี่ยนก็ไม่แม้แต่จะมองเย่เฉิน เดินออกจากโรงพยาบาลไปกับหวังซวน
เย่เฉินผลักประตูห้องผู้ป่วยเข้าไป
"แม่ครับ ขอโทษนะครับ"
เย่เฉินมองหลี่ฟงชุนพลางกล่าวขอโทษ
จากนั้นก็ถอดเสื้อผู้ป่วยท่อนบนของหลี่ฟงชุนออก
แล้วรวบรวมสมาธิมองไปที่บริเวณหน้าอกของหลี่ฟงชุน
พลังทะลุทะลวงทำงานได้ผลจริงๆ
มองเห็นเส้นเลือดในร่างกายของหลี่ฟงชุนได้ชัดเจน
มีการอุดตันอยู่สามจุด
เนื่องจากเป็นการใช้ "เข็มสิบสามของประตูผี" เป็นครั้งแรก และยังเป็นแม่ยายหลี่ฟงชุนด้วย เย่เฉินจึงรู้สึกตื่นเต้น
แต่พอนึกถึงสีหน้าเศร้าโศกของตั้งเหรวเสวี่ยน เย่เฉินก็ไม่สนใจอย่างอื่นอีก
ถ้าตัวเองทำไม่สำเร็จ ค่อยให้แม่ยายผ่าตัดก็ยังไม่สาย
คิดแล้วก็ลงมือทันที
เย่เฉินเลือกเข็มเงินเล่มหนึ่ง แทงไปที่จุดที่เส้นเลือดอุดตัน แล้วค่อยๆ หมุนเข็ม
ปรากฏว่าลิ่มเลือดในร่างกายของหลี่ฟงชุนเริ่มมีแนวโน้มที่จะเล็กลง


## บทที่ 5 เย่เฉิน เจ้าคนสารเลว!

เย่เฉินสีหน้าดีใจ ทำการฝังเข็มต่อไป
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ลิ่มเลือดในร่างกายของหลี่ฟงชุนถูกเย่เฉินสลายจนหมด และที่หน้าผากของเย่เฉินก็มีเหงื่อซึมออกมา
"ดูเหมือนว่าเข็มสิบสามของประตูผีนี้จะเป็นงานที่ต้องใช้เทคนิคจริงๆ แค่ครึ่งชั่วโมงเดียว ร่างกายก็เหมือนจะหมดแรงแล้ว" เย่เฉินยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก
กำลังจะช่วยหลี่ฟงชุนใส่ชุดคนไข้
ประตูห้องคนไข้ถูกผลักเปิดพอดี
ตั้งเหรวเสวี่ยน, หวังซวน, ตั้งจงเฉียง, ตั้งหลิน, ตั้งหยุน, หลิวเจี้ยนหลิน และคนอื่นๆ จากตระกูลตั้ง รวมถึงชายวัยกลางคนที่ดูอายุราว 50 ปี พร้อมผู้ช่วยอีกหลายคนเดินเข้ามา
พอดีเห็นภาพที่เย่เฉินกำลังช่วยหลี่ฟงชุนใส่ชุดคนไข้
"เธอ..."
ในชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างตกตะลึง มองเย่เฉินด้วยความหวาดกลัว
"ไอ้สัตว์! ถ้าเธออยากได้ผู้หญิง ก็ไปหาผู้หญิงที่ขายตัวสิ แต่เธอกลับมาทำแบบนี้กับแม่ฉัน!
แม่ฉันอายุห้าสิบกว่าแล้วนะ! เย่เฉิน เธอมันไอ้สัตว์!
เธอทำอะไรกับแม่ฉัน?" ตั้งเหรวเสวี่ยนเหมือนคนบ้าไปแล้ว
โกรธจนตัวสั่น วิ่งเข้าไปหาเย่เฉินอย่างบ้าคลั่ง
"เพียะ"
ตบหน้าเย่เฉินอย่างแรง
"ที่รัก ฟังผมอธิบายก่อน..." เย่เฉินเพิ่งจะเอ่ยปาก
"อธิบายบ้านแกสิ"
หวังซวนพุ่งเข้ามา ต่อยหน้าเย่เฉินหนึ่งหมัด โอกาสแก้แค้นดีๆ แบบนี้ เขาจะไม่ใช้ประโยชน์ได้ยังไง?
แต่เดิมเย่เฉินใช้เข็มสิบสามของประตูผีจนร่างกายอ่อนแรงมาก
หมัดนี้ของหวังซวน ทำให้คำพูดที่เหลือของเย่เฉินต้องกลืนกลับไป
"ไล่มันออกไป!"
ตั้งจงเฉียงก็โกรธจนทนไม่ไหว ลูกเขยทั้งสองรีบเข้าไปทั้งต่อยทั้งเตะไล่เย่เฉินออกจากห้อง
เย่เฉินโดนต่อยที่หัวสามสี่หมัด ร่างกายก็โดนเตะอีกสิบกว่าที โดยเฉพาะหวังซวนที่ลงมือแบบไม่ยั้ง
เย่เฉินหัวมึนถูกไล่ออกจากห้องคนไข้
ในห้องคนไข้ ตั้งจงเฉียงสีหน้าไม่ดีอย่างมาก พูดว่า "ศาสตราจารย์โจว ทำให้ท่านต้องเห็นเรื่องน่าอายแล้ว ตอนนี้ ช่วยตรวจดูภรรยาผมได้หรือไม่ครับ?"
"ได้ครับ"
ศาสตราจารย์โจวพยักหน้า เข้าไปตรวจอาการของหลี่ฟงชุน
ผู้ช่วยหลายคนได้เตรียมอุปกรณ์ทุกอย่างไว้ให้ศาสตราจารย์โจวเรียบร้อยแล้ว ศาสตราจารย์โจวตรวจเพียงสองนาที ก็พูดด้วยความประหลาดใจว่า "อ้าว? พวกคุณแน่ใจหรือว่าไม่ได้เข้าใจผิด? คนไข้ไม่มีอะไรผิดปกติเลยนะ! หลอดเลือดหัวใจก็ไม่มีการอุดตัน ทุกอย่างปกติดี ตอนนี้กำลังหลับสบาย"
"หา?"
คนในตระกูลตั้งต่างอึ้งไป


## บทที่ 6 คงไม่ใช่เย่เฉินคนนั้นที่ช่วยแม่ของพวกคุณหรอกนะ

"ศาสตราจารย์โจว คุณบอกว่าแม่ของฉันไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม?" ตั้งเหรวเสวี่ยนถามด้วยความตื่นเต้น
"ดูเองสิ อัตราการเต้นของหัวใจปกติ การหายใจก็ปกติ ทุกค่าไม่มีปัญหา" ศาสตราจารย์โจวชี้ไปที่เครื่องช่วยหายใจข้างๆ
"ผมเพิ่งจับชีพจรและฟังการเต้นของหัวใจ ทุกอย่างปกติ ไม่เหมือนมีอาการหลอดเลือดหัวใจอุดตัน... แต่ผมคนเดียวพูดไม่ได้ ให้หมอคนอื่นมาดูด้วยดีกว่า!" ศาสตราจารย์โจวขมวดคิ้ว
เพื่อความรอบคอบ จึงยังไม่สรุปผลในทันที
แพทย์ประจำโรงพยาบาลรัฐบาลเมืองจงไห่แห่งที่หนึ่งก็มาตรวจดูเช่นกัน
ทุกคนทำการตรวจสอบกันพักใหญ่
ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง ก็ยกเลิกใบแจ้งอาการวิกฤตของหลี่ฟงชุน
"ขอแสดงความยินดีด้วย หลอดเลือดหัวใจที่อุดตันของคนไข้ได้รับการแก้ไขแล้ว"
"หา?"
"แก้ไขแล้วเหรอ? ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ"
สมาชิกตระกูลตั้งต่างดีใจกันใหญ่
"ศาสตราจารย์โจว ฝีมือของคุณยอดเยี่ยมมาก เพิ่งมาไม่ถึง 5 นาทีก็จัดการได้แล้ว สมแล้วที่เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านหัวใจและหลอดเลือดที่เก่งที่สุดในประเทศ!" หมอมองศาสตราจารย์โจวพร้อมรอยยิ้มชื่นชม
"ผมไม่ได้ทำอะไรเลย คนไข้หายเอง" ศาสตราจารย์โจวส่ายหน้า ไม่ใช่เขาทำ เขาก็ไม่รับ
"หา?"
หมอประหลาดใจ "หายเอง? ในทางคลินิกก็มีกรณีแบบนี้เกิดขึ้น แต่หนึ่งแสนรายอาจจะมีแค่รายเดียว คนไข้รายนี้โชคดีมากๆ!"
บรรดาแพทย์และพยาบาลต่างพากันทึ่ง
การผ่าตัดที่เตรียมไว้ตอนนี้ก็ไม่จำเป็นแล้ว
ทุกคนทยอยออกไป จัดการห้อง เตรียมย้ายหลี่ฟงชุนจาก ICU ไปห้องคนไข้ทั่วไป
ขณะเก็บของ หมอเจอห่อเข็มเงินวางอยู่บนโต๊ะข้างๆ
"เอ๊ะ? ทำไมมีห่อเข็มเงินอยู่ที่นี่? ศาสตราจารย์โจว เป็นของคุณหรือเปล่าครับ?" พยาบาลถามอย่างสงสัย
"เข็มเงิน? ไม่ใช่ของผม" ศาสตราจารย์โจวส่ายหน้า
ทันใดนั้น พยาบาลอีกคนก็พูดขึ้นอย่างแปลกใจ "เข็มเงินนี่ไม่ใช่ของคนที่มาเมื่อกี้หรอ?"
"ใครกัน?" ทุกคนหันไปมองพยาบาลคนนั้นอย่างประหลาดใจ
"ก็หนุ่มที่อยู่ข้างนอกนั่นไง! ฉันเห็นเขารีบร้อนถือเข็มเงินห่อหนึ่งกลับมาจากข้างนอก เมื่อสองชั่วโมงก่อนตอนที่เขาออกจากโรงพยาบาล เขาก็ถามฉันว่ามีเข็มเงินไหม ฉันบอกว่าไม่มี เขาก็วิ่งออกไป อ้อใช่ เขาบอกว่าชื่อเย่เฉิน เป็นญาติพวกคุณใช่ไหม?" พยาบาลอธิบาย
สมาชิกตระกูลตั้งขมวดคิ้ว
เย่เฉินเอาเข็มเงินกลับมาทำไม?
ศาสตราจารย์โจวทำหน้าประหลาดใจ "จะบอกว่าเย่เฉินคนนั้นเป็นคนช่วยแม่ของพวกคุณหรือ?"
"เย่เฉิน ฉันพาภรรยานายกลับมาแล้ว"

ชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวออกมาจากรถบีเอ็มดับเบิลยูสีดำ

ตั้งเหรวเสวี่ยน ภรรยาของเย่เฉิน ก็ก้าวลงมาจากที่นั่งข้างคนขับ

ชายหนุ่มเงยหน้ามองขึ้นไปที่หน้าต่างชั้นสอง พอดีเห็นเย่เฉิน จึงยิ้มกว้างพูดว่า "ยังไง? ต้องให้ฉันพาขึ้นไปส่งด้วยไหม?"