เธอกลับมาเทพ
ชิงเฉี่ยน
## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 1 ฟื้นคืนชีพ
เวลาสี่ทุ่มของวันนี้ท่านผู้เฒ่าจั่วที่อยู่ ณ โรงพยาบาลใจกลางเมืองจากโลกนี้ไปด้วยโรคหัวใจ ตระกูลจั่วเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ แต่ละฝ่ายต่างแก่งแย่งชิงดีกันไม่หยุดหย่อน ทุกคนไม่ลองมาเดากันดูว่าท่านผู้เฒ่าจั่วจากไปเช่นนี้ ซือฝูชิงที่อาศัยเส้นสายของตระกูลจั่วเข้าสู่วงการบันเทิง วันหน้าจะมีชีวิตต่อไปอย่างไร
เสียงพลั่กดังขึ้น ก่อนที่โทรศัพท์เครื่องหนึ่งจะถูกเหวี่ยงมาตรงหน้าซือฝูชิงอย่างแรง
เบื้องหน้าเป็นข่าวของวันนี้ เพิ่งปล่อยข่าวออกไปได้เพียงสองนาที ด้านนอกต่างถกประเด็นกันอย่างเผ็ดร้อน
“ซือฝูชิง เธอน่าจะรู้นะว่าเธอไม่ใช่คนของตระกูลจั่ว แถมเดิมทีเธอเองก็ไม่ได้ใช้แซ่จั่วด้วย” คนที่พูดก็คือคุณนายจั่ว น้ำเสียงของเธอเย็นยะเยือก “เวลานี้ท่านผู้เฒ่าจากโลกนี้ไปแล้ว เธอควรจะไปจากตระกูลจั่วได้แล้วมั้ง”
“เธอยังคิดจะเข้าไปดูร่างของท่านผู้เฒ่าอีกเหรอ วันนี้ฉันขอพูดตรงนี้เลยแล้วกัน เธอไม่มีสิทธิ์!”
ทุกคนในตระกูลจั่วต่างรวมตัวกันอยู่ในห้องโถงใหญ่
พวกเขาไม่ได้สนใจทางฝั่งนี้นัก เพราะกำลังหารือเรื่องจัดสรรทรัพย์สมบัติกันอยู่อย่างเคร่งเครียด
แถมเวลานี้ร่างของท่านผู้เฒ่าจั่วเพิ่งถูกเข็นไปที่ห้องเก็บศพได้ไม่นาน
“ลองดูว่าชาวเน็ตจะพูดถึงเธอว่ายังไงบ้าง เธอคิดว่าเธอมีชื่อเสียงโด่งดังในวงการบันเทิงมากนักเหรอ” คุณนายจั่วยิ้มเย้ยหยัน “ตระกูลจั่วดูแลเธอมาตั้งสิบสามปี เธอตอบแทนพวกเรายังไงบ้าง วันๆ เอาแต่สร้างเรื่องน่าอับอาย”
ซือฝูชิงก้มหน้าลง ความทรงจำอันเลือนรางต่างประเดประดังเข้ามาในหัว ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
เธอใช้ปลายลิ้นดุนฟันไว้เพื่อกลบกลิ่นคาวเลือดที่พุ่งขึ้นมาจากลำคอ หลังจากหยิบผ้าพันแผลด้านข้างมาพันข้อมือที่มีรอยเลือดแล้วถึงเหลือบมองหน้าจอมือถือแวบหนึ่ง
คอมเมนต์ในข่าวยาวเหยียดเป็นพัน ล้วนแต่เป็นคำด่าทอทั้งสิ้น
[ถึงแม้บางคำอาจจะดูรุนแรงไปบ้าง แต่ฉันอยากบอกว่าในเมื่อท่านผู้เฒ่าจั่วไม่อยู่แล้ว ฉันจะดูสิว่าซือฝูชิงจะอยู่ในวงการบันเทิงได้อีกสักกี่น้ำ]
[ดีสิๆ ข่าวดีเลย ในที่สุดซือฝูชิงก็ไสหัวออกไปจากรายการหนุ่มสาววัยใสได้สักที คนที่ทั้งร้องทั้งเต้นไม่เป็นมีสิทธิ์อะไรมาเป็นเมนเทอร์การเต้นให้กลุ่มบอยแบนด์เก่งๆ ด้วย]
[วันๆ เอาแต่แต่งหน้าจัด ไม่รู้ว่าจะโผล่หน้าสดให้ใครเห็นได้บ้าง เมื่อไหร่จะไสหัวออกจากวงการบันเทิงไปสักทีนะ!]
ครั้นคุณนายเห็นหล่อนไม่สนใจเลยแหวเสียงสูงใส่ “หูหนวกเหรอ”
เวลานี้ซือฝูชิงถึงเงยหน้าขึ้น มุมปากกลบไปด้วยเลือด พลันเปล่งเสียงต่ำแหบพร่าเล็กน้อยออกมาจากในลำคอ “หืม”
วันนี้เธอไม่ได้แต่งหน้าแต่อย่างใด หน้าสดล้วนๆ
ทว่าผิวพรรณและเค้าโครงใบหน้าของหญิงสาวก็ยังคงดูดี
ผิวพรรณขาวเนียน ผมยาวนุ่มสลวย
งดงามอ่อนช้อยดั่งภาพโบราณที่วาดไว้ด้วยลายเส้นเลือนราง
ยิ่งไปกว่านั้นเธอยังมีดวงตาจิ้งจอกทรงเสน่ห์ คิ้วงามเหนือดวงตาสุกใส ยามที่ไม่ได้พูดอะไรกลับยิ่งขับเน้นให้สวยสง่ายิ่งกว่า ต่อให้จับผิดดวงหน้างามสามร้อยหกสิบองศาก็หาตำหนิใดๆ ไม่เจอ
คุณนายกลับชิงชังใบหน้านี้อย่างมาก
เธอกังวลมาตลอดหลายปี กลัวว่าซือฝูชิงจะยั่วยวนลูกชายของเธอ
แต่ไม่รู้ว่าสมองมีปัญหาหรือว่าอย่างไร เพราะนับตั้งแต่ซือฝูชิงเข้าวงการบันเทิงมาก็แต่งหน้าจัดจ้านมีสภาพครึ่งผีครึ่งคน
เพราะเหตุนี้ถึงช่วยคลายความกังวลให้คุณนายจั่วได้ไม่น้อย
ทว่าเมื่อได้เห็นดวงหน้างดงามนี้ก็ทำให้หวนนึกถึงเรื่องราวในอดีตขึ้นมา
เมื่อสิบสามปีก่อน ท่านผู้เฒ่าจั่วออกไปดูงานที่เมืองซื่อจิ่ว หลังจากกลับมาข้างกายก็มีสาวน้อยอายุราวห้าขวบโผล่มาด้วยอีกคน
ต้องยอมรับว่าซือฝูชิงมีใบหน้างดงามตั้งแต่เด็ก ไม่มีคุณหนูของตระกูลจั่วคนใดเทียบได้เลยสักคน
ท่านผู้เฒ่าจั่วเมินต่อคำคัดค้านต่างๆ นานา จากนั้นก็เซ็นรับเธอเป็นบุตรบุญธรรมก่อนจะพาซือฝูชิงเข้ามาอยู่ในตระกูลจั่ว
ภายใต้การประคบประหงมของท่านผู้เฒ่าจั่ว ซือฝูชิงได้รับการปรนนิบัติไม่ต่างอะไรกับคนในสายเลือดตระกูลจั่วและอาจจะดีกว่าด้วยซ้ำ
เมื่อสามปีก่อน ไม่รู้ว่าเหตุใดจู่ๆ ซือฝูชิงถึงอยากเข้าวงการบันเทิง ท่านผู้เฒ่าจั่วก็เกิดเห็นด้วย อีกทั้งยังส่งซือฝูชิงไปเรียนเพิ่มที่ต่างประเทศโดยเฉพาะอีกต่างหาก
แต่เพราะศักยภาพของซือฝูชิงย่ำแย่เกินไป อีกทั้งภาพลักษณ์ก็ไม่ค่อยเข้าตาใครนัก
ถึงแม้จะเดบิวต์ที่ต่างประเทศได้สำเร็จและกลับมาเติบโตภายในประเทศ รวมถึงเป็นสมาชิกของวงเกิร์ลกรุ๊ปชื่อดังที่รวบรวมผู้คนมากความสามารถเอาไว้ แต่บนอินเทอร์เน็ตกลับเต็มไปด้วยแอนตี้แฟน แม้แต่ตระกูลจั่วยังพลอยถูกเย้ยหยันไปด้วยหลายครั้ง
ตอนที่คุณนายจั่วต้องออกไปสังสรรค์กับเหล่าคุณหญิงคุณนายก็มักถูกถามถึงเรื่องนี้อยู่บ่อยครั้ง ความโกรธพลันปะทุขึ้นมาในใจ
หากไม่ใช่เพราะท่านผู้เฒ่าจั่ว เธอจะยอมให้ซือฝูชิงอยู่ในตระกูลจั่วได้อย่างไร
ซือฝูชิงเอนกายลงบนโซฟาพร้อมใช้มือนวดคลึงขมับ ไม่นานอาการปวดศีรษะก็ค่อยๆ สงบลง
หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เธอก็ต้องยอมรับว่าตนเองได้ทำการทดลองผิดพลาดจนเกิดการระเบิดเป็นเหตุให้เสียชีวิต แถมยังฟื้นขึ้นมาเป็นไอดอลสาวที่ถูกประณามและมีข่าวฉาวรุมเร้าอีกต่างหาก
เรื่องนี้บอกเธอว่ายามที่เธอสร้างเกราะกำบังต้านแรงโน้มถ่วง ห้ามดื่มโค้กเป็นอันขาด
ไอดอลสาวคนนั้นมีชื่อเดียวกันกับเธอ
ความทรงจำช่วงก่อนอายุห้าขวบช่างเลือนรางเหลือเกิน ที่พอจะเริ่มจำความได้เธอก็ใช้ชีวิตอยู่ในตระกูลจั่วแล้ว
คนที่เป็นห่วงเป็นใยเธอเพียงหนึ่งเดียวคือท่านผู้เฒ่าจั่วที่พาเธอกลับมา ท่านผู้เฒ่าจั่วบอกเธอว่าพ่อแม่ของเธอตายทั้งคู่ ดังนั้นเขาจะเป็นคนดูแลเธอเอง
แต่ท่านผู้เฒ่าจั่ววุ่นๆ อยู่กับกิจการจึงไม่ค่อยกลับบ้านอยู่บ่อยครั้ง
ซือฝูชิงมักถูกบรรดาพี่น้องของตระกูลจั่วรังแก ครั้งนี้ก็เพราะทะเลาะกับหลานคนโตของตระกูลจั่วเลยถูกเขากรีดข้อมือ ทำเอาเธอเกือบตาย
ซือฝูชิงหลุบตาลงต่ำ ดวงตาเต็มไปด้วยประกายความโกรธแค้น
ชาติก่อนเธอก็เป็นเด็กกำพร้าเหมือนกัน โชคดีที่ถูกพี่สาวเก็บกลับไปฟูมฟักดูแลเป็นอย่างดี จากนั้นต่อมาเธอก็ขอฝากตัวเป็นศิษย์ของอาจารย์คนหนึ่ง แต่กลับต้องเจอรุ่นพี่ทั้งหลายที่จิตใจเหี้ยมโหด
สุดท้ายเธอยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เสียงตู้มเพียงครั้งเดียวก็ระเบิดเธอจนตายเสียก่อน
คาดว่าความสำเร็จครั้งนี้ไม่ว่าใครในสถาบันก็สู้เธอไม่ได้ เธอไม่นึกละอายใจต่อฉายา ‘ผีเห็นยังร้องไห้’ เลยสักนิด
“พอแล้ว ไม่ต้องพูดแล้ว” จั่วเทียนเฟิงทำท่าทีรั้งเอาไว้ “จัดการเรื่องมรดกก่อนเถอะ”
คุณนายจั่วเอ่ยอย่างขัดเคือง “แกดูคนอย่างยัยนี่ สุดท้ายก็ต้องเกาะพวกเราอยู่ดี”
ท่านผู้เฒ่าจั่วเป็นคนเซ็นสัญญารับเลี้ยงบุตร ใครก็ไม่มีสิทธิ์ทำลายทั้งสิ้น
ซือฝูชิงตรงหน้าบรรลุนิติภาวะแล้ว หากซือฝูชิงไม่เห็นด้วย สัญญารับเลี้ยงบุตรก็ไม่มีทางจะเป็นโมฆะได้
ซือฝูชิงลุกขึ้นยืน สุดท้ายก็กวาดสายตามองไปยังคุณนายจั่ว
ข้อมือของซือฝูชิงยังพันด้วยผ้าพันแผล เลือดสีแดงสดค่อยๆ ไหลซึมออกมาทีละนิด
คนที่เห็นต่างตกใจ แต่เหมือนกับว่าเธอจะไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวดเลยสักนิด ดวงตาจิ้งจอกหยีโค้งครึ่งเสี้ยว ทุกอิริยาบถงดงามชดช้อย
ซือฝูชิงยกยิ้มมุมปาก “ไสหัวไป”
“…”
ภายในห้องโถงใหญ่ตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ
เหล่าคนในตระกูลจั่วหลายสิบคนค่อยๆ ปิดปากเงียบ จากนั้นก็มองมาอย่างประหลาดใจ
ปกติซือฝูชิงอยู่ในตระกูลจั่วเป็นอย่างไร ทุกคนต่างรู้ดี
แต่ไหนแต่ไรมาซือฝูชิงเป็นคนโอนอ่อนผ่อนตามคนอื่น แม้แต่ศีรษะยังไม่กล้าเงยขึ้นด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงคำพูดดุดันที่ใช้กับคุณนายจั่วเลย
คุณนายจั่วโกรธจัดจนดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าสองก้าวหมายจะคว้าแขนของสาวน้อย “ซือฝูชิง เธอคิดจะตอบโต้เหรอ!”
ซือฝูชิงเอียงศีรษะพร้อมผุดรอยยิ้มเย็นยะเยือกที่มุมปาก มองด้วยสายตาเหยียดหยามแล้วพูดซ้ำอีกครั้งว่า “ไสหัวไป”
ชั่ววินาทีนั้นคุณนายจั่วไม่ทันยั้งแรงไว้จึงเซถอยมาด้านหลังหลายก้าวอย่างไร้การทรงตัว
จั่วเทียนเฟิงเข้าไปประคองร่างไว้ได้ทันท่วงที เอ่ยเสียงสูง “ซือฝูชิง!”
ซือฝูชิงสวมเสื้อคลุมโดยไม่คิดหันไปมอง ก่อนจะมุ่งหน้าเดินลงบันไดไปทั้งอย่างนั้น
“ยัยนี่กล้าก้าวร้าวแล้วเหรอ” คุณนายหายใจหอบถี่ เห็นได้ชัดว่าโมโหไม่น้อย “รอซือฝูชิงไสหัวออกไปจากตระกูลจั่วเมื่อไร ฉันจะรอดูว่าต่อไปยัยนี่ยังจะยิ้มออกอยู่หรือเปล่า ความแค้นวันนี้ ฉันจำไม่ลืมแน่!”
จั่วเทียนเฟิงหันไปมองแวบหนึ่งพลันขมวดคิ้วมุ่น
ซือฝูชิงในวันนี้ดูแปลกๆ หรือถูกกลั่นแกล้งจนเป็นบ้าไปแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา ซือฝูชิงใกล้จะต้องออกไปจากตระกูลจั่วแล้ว เขาไม่มีเวลาและไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจคนนอกหรอก
ณ แผนกฉุกเฉินชั้นสาม
แพทย์หญิงที่เข้าเวรอยู่อายุราวๆ ห้าสิบปีคนหนึ่งเอ่ยด้วยคิ้วขมวดมุ่น “ยื่นมือมา”
ซือฝูชิงปิดตาลงพร้อมยื่นแขนออกไปอย่างว่าง่าย
“ทำไมเจ็บหนักถึงขนาดนี้” แพทย์หญิงเปิดผ้าพันแผลออกก่อนจะถอนหายใจ “มีเรื่องอะไรไม่ปรึกษาคนในบ้าน แต่คิดทำร้ายตัวเองเหรอ”
“สาวน้อยที่มีผิวพรรณดีขนาดนี้ ทำไมถึงไม่รู้จักดูแลรักษาให้ดีๆ นะ”
ซือฝูชิงกะพริบดวงตาจิ้งจอกปริบๆ แล้วเอ่ยอย่างสำนึกผิด “พี่คะ ฉันผิดไปแล้ว”
ดวงตาสีดำเข้มของสาวน้อยทอประกายแวววาว แพรขนตายาวงอนราวกับมีปีกบางของผีเสื้อกระทบพวงแก้มเบาๆ
ปอยผมที่ปรกลงมาปิดหน้าขับให้ผิวขาวเนียนของเธองดงามราวกับหยกที่งดงาม
ไม่มีใครสามารถปฏิเสธใบหน้างดงามของซือฝูชิงได้เลย
เพียงครู่เดียวแพทย์หญิงก็ใจอ่อน “ทุกวันพุธกับศุกร์ฉันจะอยู่แผนกฉุกเฉิน วันหลังถ้าเธอเจอปัญหาอะไรแล้วไม่รู้จะไปหาใครก็มาหาฉันแล้วกัน”
ซือฝูชิงแววตาวูบไหว กลายเป็นเด็กน้อยว่าง่ายปากหวานขึ้นมาทันที “ขอบคุณค่ะพี่สาว”
แพทย์หญิงก้มศีรษะช่วยเย็บแผลให้เธอ พูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “อย่าเรียกฉันว่าพี่สาว อายุฉันพอจะเป็นแม่ของเธอได้แล้ว นั่งดีๆ อย่าขยับไปมา”
ซือฝูชิง “…”
จะตบก้นม้า[footnoteRef:1]แต่ลากลับเหนือกว่า [1:  ตบก้นม้า ประจบประแจง]
“งั้นคุณน้ามีเข็มไหมคะ ช่วยฝังเข็มตรงนี้ให้หนูที” ซือฝูชิงบอกจุดลมปราณจุดหนึ่งไป ยิ้มพลางพูดว่า “เพราะจะช่วยห้ามเลือดได้เร็ว”
แพทย์หญิงนึกประหลาดใจขึ้นมา “หนูรู้เรื่องพวกนี้ด้วยเหรอ”
ถึงขั้นบอกตำแหน่งช่วยห้ามเลือดได้ ถึงอย่างไรก็พอจะเคยศึกษาเรื่องแพทย์แผนจีนมาบ้าง
ซือฝูชิงไม่ถ่อมตัวเลยสักนิด เอ่ยด้วยท่าทีสบายๆ “ก็งั้นๆ แหละค่ะ แค่อันดับสามของโลกนี้เท่านั้นเอง”
แพทย์หญิง “…”
บ๊องๆ ไม่ต่างจากลูกสาวของเธอเลย
พอแพทย์หญิงเย็บแผลให้ซือฝูชิงเสร็จก็ล้างแผลฆ่าเชื้อพร้อมกำชับว่า “ห้ามโดนน้ำเด็ดขาด และห้ามใช้แขนซ้ายออกกำลังอะไรหนักๆ อีกหนึ่งอาทิตย์ค่อยมาเปลี่ยนยา ตรงมาหาฉันได้เลย ส่วนนี่เป็นยาที่ต้องกิน”
ซือฝูชิงพยักหน้าขอบคุณแล้วรับใบสั่งยามา จากนั้นก็ลงไปรับยาด้านล่าง
เธอเปิดฟังก์ชั่นกระเป๋าเงินในวีแชทอย่างช้าๆ แล้วก้มหน้าดู
ยอดคงเหลือ 250
“…”
ดีมาก แม้แต่ตัวเลขยังเย้ยหยันคนโง่ที่ระเบิดร่างตัวเองตายอย่างเธอเลย
ซือฝูชิงกำโทรศัพท์ไว้ก่อนจะเดินไปยังประตูห้องยาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เธอเคยขัดสนขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน
อากาศยามเช้าในฤดูใบไม้ผลิยังคงเหน็บหนาว กลางคืนยิ่งลมแรง
ซือฝูชิงใช้เสื้อโค้ตคลุมร่างแล้วเดินออกไปทางประตูหลังโรงพยาบาล
มีรถยนต์สีดำคันหนึ่งจอดอยู่ตรงนั้น รถยนต์คันนั้นมีรอยบุบเต็มไปหมด สภาพเก่าทรุดโทรม อย่างน้อยก็เป็นรุ่นที่ผลิตเมื่อสิบปีก่อน
เธอจำรถคันนี้ได้
ปีก่อนตอนเธอบรรลุนิติภาวะ ท่านผู้เฒ่าจั่วมอบรถคันหนึ่งให้เธอเป็นของขวัญ ทว่าต่อมาถูกคุณหนูสามของตระกูลจั่วแย่งไปแล้วเลือกรถคันเก่ามาให้เธอแทน
ซือฝูชิงเปิดประตูรถอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะนั่งลงตรงตำแหน่งคนขับ
หน้ารถวางปฏิทินเล็กๆ ไว้ มองเห็นวันที่บนหน้ากระดาษสีเข้มได้อย่างชัดเจน
ปฏิทินจันทรคติปี 2025
เธอคว้าปฏิทินมาก่อนสบถว่า “ปี 2025 แล้ว...”
เธอตายมาสามปีแล้ว
คิดไม่ถึงว่าเธอจะฟื้นขึ้นมาใหม่ในร่างของคนอื่น แถมยังข้ามเวลามายังสามปีให้หลังด้วย
เรื่องที่เกิดขึ้นในระยะเวลาสามปีนี้สำหรับเธอแล้วกลับเป็นเรื่องว่างเปล่า จะว่านานก็ไม่นาน เพราะมากพอที่จะทำให้เห็นว่าเป็นคนใหม่ในร่างเดิม
ปัจจุบันเธออยู่ในรัฐต้าซย่า อยู่ห่างจากโลกอดีตจนกลับไปไม่ได้แล้ว
ต่อให้กลับไปได้ แต่จะมีใครเชื่อบ้างว่าเธอยังไม่ตาย
ซือฝูชิงบิดเปิดฝาโค้กที่เพิ่งซื้อมาจากตู้ขายน้ำอัตโนมัติเมื่อครู่พร้อมฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิม “ตายก็ดื่มแก ตอนมีชีวิตก็ดื่มแก ฉันคงผูกพันกับแกมากจริงๆ”
ขณะนี้เป็นเวลาเช้ามืดตอนตีสอง รอบข้างเงียบสงบ ท้องฟ้ายามค่ำคืนไร้ซึ่งแสงดาวและพระจันทร์
มีลมยามค่ำคืนพัดผ่านมาทางหน้าต่าง ทันใดนั้นซือฝูชิงก็แววตาวูบไหว
เพราะเป็นกลิ่นคาวเลือดที่ทั้งเบาบางและเจือจาง แถมยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ พัดโชยปะปนกลบกลิ่นคาวเลือดมาด้วยเป็นระยะๆ
แต่เพราะเธอรบราฆ่าฟันมาหลายปี ประสาทสัมผัสรับกลิ่นพวกนี้จึงว่องไวเป็นพิเศษ
ซือฝูชิงกระดกโค้กดื่มอีกอึกก่อนจะปิดฝาขวด
ตอนนี้เธอเป็นยาจกคนหนึ่งจึงไม่อยากเหลือโค้กแม้แต่หยดเดียว
ส่วนอีกมือก็คว้าไขควงอันหนึ่งที่วางอยู่ในรถไว้
เพียงชั่วพริบตาเดียวประตูรถที่ถูกล็อกไว้ก็ถูกเปิดออก
กลิ่นอายเย็นยะเยือกคืบคลานเข้ามา ฉับพลันกลิ่นคาวเลือดก็รุนแรงขึ้นทันที
เขาเป็นผู้ชายคนหนึ่ง
รูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง ส่วนโค้งเว้าช่วงเอวสมบูรณ์แบบ สองขาเรียวยาวแข็งแรง
รูปโฉมดั่งรูปปั้นเทพเจ้าที่ไม่อาจมองข้ามและไม่กล้าใฝ่ฝันถึง
ด้วยร่างนี้ยังไม่เคยผ่านการฝึกฝนทักษะสำรวจในตอนกลางคืนอันมืดมิดแบบนี้ ซือฝูชิงจึงเห็นรูปร่างของเขาได้ไม่ถนัดตานัก
หางตาของเธอแฝงไปด้วยรอยยิ้ม จ้องมองเขาไม่วางตาพร้อมกับที่มืออีกข้างกำลังโยนขวดโค้กไปด้วย
สีหน้าไร้ความกลัวของหญิงสาวทำให้ชายคนนี้ชะงักไป
แต่เขาก็ไม่ได้ลืมเรื่องสำคัญตรงหน้า แผ่นหลังค่อยๆ โค้งต่ำลง
“ชู่ว” นิ้วเรียวยาวของเขาแตะริมฝีปากของเธออย่างเบามือ
ในขณะเดียวกันก็ใช้มืออีกข้างปิดประตูรถไปด้วย


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 2 ประลองฝีมือกันครั้งแรก
เดิมทีพื้นที่ภายในรถก็แคบมากอยู่แล้ว
เวลานี้พอเพิ่มมาอีกคนก็ยิ่งทำให้คับแคบมากกว่าเดิม
อุณหภูมิภายในรถค่อยๆ สูงขึ้น
เมื่ออยู่ใกล้กัน กลิ่นคาวเลือดก็ยิ่งคละคลุ้ง ทว่าบนร่างของชายคนนั้นกลับไร้ร่องรอยบาดแผล
ซือฝูชิงจับจ้องเขาด้วยท่าทีสนใจพลางเงี่ยหูฟัง จากนั้นก็จับเสียงฝีเท้าโกลาหลที่เดินตามกันมาเป็นพรวนได้อย่างชัดเจน รวมถึงเสียงปืนที่ปะปนมาด้วย
ผู้ชายคนนั้นถึงเปิดปากพูด “แม่นาง ฉันขอหลบอยู่ตรงนี้สักครู่แล้วกัน”
น้ำเสียงของเขาค่อนทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกราวกับเสียงของหุ่นยนต์ เห็นได้ชัดว่าไม่อยากให้ใครจำได้เลยจงใจดัดเสียง
แต่โทนเสียงกลับแฝงความสุขุมก้องกังวานอย่างในเวลาปกติไว้ ปลายเสียงที่กดทับแฝงความเยือกเย็นไว้ด้วย ซึ่งเป็นความดุดันโหดเหี้ยมที่ฝังลึกอยู่ในกระดูก
ซือฝูชิงหันไปมองใบหน้าของเขาอีกครั้งอย่างไม่ตั้งใจ
หวาดระแวงจนกระทั่งดัดเสียงเช่นนี้ ใบหน้าก็คงถูกปกปิดไว้เช่นกัน
“ได้สิ แต่เอาเงินมา” เธอใช้มือสางผมราวกับจิ้งจอกน้อยจอมเกียจคร้านตัวหนึ่งกำลังสะบัดขนของตนเอง หางตาโค้งลง พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ถ้าเงินมา ทุกอย่างก็พูดง่าย”
ชายคนนั้นชะงักไป “ได้”
ไม่รู้ว่าชายคนนั้นเอาป้ายหยกมาจากที่ไหนก่อนจะวางลงบนคอนโซลรถอย่างเบามือ
ป้ายหยกที่ได้มาเนื้อละเอียดเย็น เห็นได้ชัดว่าเป็นหยกชั้นดี
ซือฝูชิงเก็บป้ายหยกไว้อย่างดี ก่อนจะพูดเนิบนาบ “ให้ช่วยอีกแรงไหม ฉันช่วยคุณโหลดเพลงติดเรทให้ฟังได้นะ คุณชอบฟังอิฟูโตวโตว (ifuu doudou) หรือโคชิทานทาน (Koshitantan) ล่ะ”
รับเงินทำงาน นี่เป็นจรรยาบรรณเพียงหนึ่งเดียวที่ตลอดหลายปีมานี้เธอไม่เคยเปลี่ยน
“ไม่จำเป็น” ชายคนนั้นกล่าว “แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว”
ครั้นพูดจบเขาก็หลุบตาลงต่ำ ทำให้เห็นใบหน้าของเธออย่างชัดเจน
งดงามเหนือใคร ผิวพรรณเนียนใสดั่งหยก
เป็นสาวงามที่หาได้ยากจริงๆ
ซือฝูชิงเปลี่ยนมือที่เท้าคางแล้วเอ่ย “คุณโอเคก็ดี”
แขนของชายคนนั้นยันคอนโซลรถเหมือนโอบหญิงสาวไว้ในอ้อมอกตน แค่ออกแรงเบาๆ รถก็สั่นไหวไปมา
ถึงแม้จะอยู่ใกล้กันมาก แต่ร่างกายของพวกเขาทั้งสองกลับไม่ได้สัมผัสกันเลย
หากมองจากภายนอกอีกฝั่ง เพราะมีกระจกสีและควันหมอกกั้นไว้อีกชั้น ภาพตรงหน้าจึงดูงดงามโรแมนติก ไม่ได้ดูติดเรทแต่อย่างใด
เวลานี้เสียงฝีเท้าโกลาหลเหล่านั้นพลันหยุดชะงักลง
“อยู่ไหนแล้วล่ะ คงไม่ได้เข้าไปในโรงพยาบาลหรอกมั้ง” เสียงโกรธเกรี้ยวดังขึ้น จากนั้นก็เอ่ยเสียงเข้ม “ฝั่งนั้นมันอะไรน่ะ!”
พรึบ!
แสงไฟเจิดจ้าแสบตาส่องไปทางตัวรถ ทว่าไม่นานก็เบี่ยงไปทางอื่น
พอเห็นรถสั่นไหวไปมาอย่างแรง คนคนนั้นก็สบถด่าว่า “ชายหญิงน่าไม่อายกล้าทำเรื่องบัดสีนอกโรงพยาบาลแบบนี้ แย่จริง ไม่กลัวลบหลู่คนตายเลยหรือไงกัน”
“ถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้มีเรื่องต้องจัดการ ฉันคงแย่งผู้หญิงคนนี้มาแล้ว!”
“ไม่ต้องพูดแล้ว ตอนนี้ภารกิจสำคัญกว่า” อีกคนรีบพูด “มันหนีไปไหนแล้ว ไม่ได้อยู่ตรงนี้ด้วย!”
“ไป เข้าไปในโรงพยาบาล ตามต่อ! จะปล่อยมันไปไม่ได้เด็ดขาด!”
จากนั้นพวกเขาก็ค่อยๆ ทยอยจากไป บรรยากาศรอบข้างกลับมาสงบอีกครั้ง
ซือฝูชิงขยับตัวบิดขี้เกียจ เงยหน้าขึ้นเอ่ย “ยุ่งยากจริง ให้ฉันดื่มโค้กสักอึกแล้วกัน”
ชายคนนั้นถึงค่อยๆ ผละออก
ซือฝูชิงยื่นมือขวาออกไปหมายจะบิดเปิดฝาขวด ทว่าจู่ๆ วินาทีต่อมากลับหันกายพุ่งตรงเข้าไปจู่โจมที่ไหล่ของเขาแทน
ปฏิกิริยาตอบสนองของเขาว่องไว ชั่วขณะนั้นดวงตาสีดำขลับพลันมืดครึ้ม
ในเวลาไม่ถึงสิบวินาที พวกเขาทั้งสองกลับประลองฝีมือกันไปสิบกว่ากระบวนท่าแล้ว
พลั่ก!
ซือฝูชิงถูกกดลงบนที่นั่งคนขับ
เธอยังคงเห็นใบหน้าของเขาไม่ชัด แต่กลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเย็นยะเยือกบนร่าง แรงกดจากแขนเรียวและไหล่กว้างของเขาได้
ระหว่างเธอและเขามีเพียงเสื้อผ้ารวมถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาไม่หยุดขวางกั้นเอาไว้เท่านั้น
“เธอบาดเจ็บที่ข้อมือ ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน” เขากุมข้อมือข้างขวาที่ดูปกติของเธอไว้แน่น “หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ฉันก็ไม่แน่ใจเช่นกันว่าจะทำสิ่งใดลงไปอีก”
นัยน์ตาของเขาเฉยชา ดูนิ่งสุขุมราวกับเรื่องน่าตกใจใดๆ ที่เกิดขึ้นไม่สามารถทำอะไรเขาได้
แต่กลับอัดแน่นไปด้วยแรงกดดันและความแข็งกร้าว
ซือฝูชิงกะพริบตาปริบๆ อย่างไร้ความรู้สึก เธอยังคงเฉื่อยชาเช่นเคย “เอาสิ”
“ต้องขอบคุณแม่นางเรื่องวันนี้ด้วย” ชายคนนั้นนิ่งไปก่อนจะคลายมือออก น้ำเสียงไม่รีบร้อนแต่กลับหนักแน่น “วันหน้าหากมีโอกาสได้เจอแม่นางอีก ฉันจะไปขอบคุณแม่นางถึงที่”
เขามาอย่างเงียบเชียบและจากไปอย่างเงียบเชียบเช่นกัน
กลิ่นคาวเลือดนั้นก็หายไปด้วย เวลานี้ซือฝูชิงถึงเปิดไฟภายในรถ
เธอก้มหน้าลงมองมือตัวเอง
วัตถุโลหะที่บางราวกับปีกแมลงกำลังล้อแสงไฟวิบวับในความมืด
ถึงแม้เธอจะเอาชนะเขาไม่ได้ แต่กลับคว้าบางอย่างจากตัวเขามาได้
อาณาจักรต้าซย่าแบ่งเป็นเขตอิทธิพลมากมาย
แต่หนึ่งในตระกูลที่เธอพอจะเรียกได้ว่าเก่งกาจจริงๆ คือตระกูลมั่วแห่งจงโจว
ตระกูลมั่วเป็นตระกูลที่อาศัยค่ายกลและอาวุธลับเพื่อสร้างฐานะมั่นคงในจงโจว
สืบทอดมาถึงตอนนี้ก็ถือว่าอยู่ในหน้าประวัติศาสตร์มาเป็นพันปีแล้ว
ซือฝูชิงกำลังครุ่นคิดบางอย่าง
ถึงแม้ชาติก่อนเธอจะเป็นสายเลือดแท้ๆ ของต้าซย่า แต่เธอไม่เคยมาเหยียบที่ต้าซย่าเลยสักครั้ง เธอได้ข้อมูลมากมายมาจากเครือข่ายอินเทอร์เน็ตที่ศิษย์พี่รองทำขึ้น รวมถึงเพื่อนๆ บางส่วนที่เธอรู้จักบนอินเทอร์เน็ต
แต่ชายคนนั้นไม่ใช่คนของตระกูลมั่ว อีกทั้งไม่มีความเกี่ยวข้องกับเธอด้วย
เขาพูดถูกว่าตอนนี้ร่างกายของเธออ่อนแอเกินไป
“พูดจาประหลาด ถ้าไม่รู้คงคิดว่าเป็นคนยุคโบราณไปแล้ว” ซือฝูชิงสงบอารมณ์แล้วหยิบอาวุธลับใส่ลงไปในกระเป๋า “สื่อสารกันก็ยุ่งยาก ศัตรูก็มาก ใครจะอยากเจออีก”
เธอกระดกโค้กอึกสุดท้ายจนหมดก่อนจะโยนใส่ถังขยะบริเวณหัวมุมที่ห่างออกไปแล้วเอนกายบนเบาะรถเงียบๆ สักพัก ก่อนจะสตาร์ทรถขับออกไป
...
แปดโมงเช้าวันถัดมา ณ บ้านตระกูลจั่ว
เรื่องของท่านผู้เฒ่าจั่วอยู่ในระหว่างดำเนินการ จั่วเทียนเป่ยกับคุณนายจั่วจึงไม่อยู่บ้าน ดังนั้นในบ้านตระกูลจั่วจึงเหลือหลานอยู่ไม่กี่คน
“พี่รอง ครั้งนี้ถือว่าไล่ซือฝูชิงออกไปจากบ้านได้สักที” จั่วฉิงหย่าคนแก้วกาแฟในมือ “พอฉันเห็นคุณปู่ทำดีกับยัยนั่นทีไรก็หงุดหงิดทุกที พี่ว่าตกลงยัยนั่นเป็นใครกันแน่ คู่ควรให้คุณปู่ต้องทำดีกับคนนอกตระกูลขนาดนี้เชียวเหรอ”
“แถมยังมีหน้าไปเข้าวงการบันเทิงอีก ตลกสิ้นดี คนในวงการบันเทิงที่ด่ายัยนั่นโกอินเตอร์กันหมดแล้ว ไม่รู้จักสำเหนียกตัวเองบ้างเลย”
ซือฝูชิงมีชื่อเสียงอย่างไรในวงการบันเทิง จั่วฉิงหย่ารู้แก่ใจดี
ย่ำแย่ถึงขีดสุด ดาราที่ทำอะไรไม่เป็นเลยสักอย่าง แถมหน้าตาก็ใช้ไม่ได้ แบบนี้จะเรียกกระแสนิยมได้อย่างไร
บางครั้งเธอก็นึกสนุกขึ้นมาเลยจงใจจ้างคนเขียนข่าวสร้างเรื่องเสื่อมเสียให้ซือฝูชิงอีกต่างหาก
ในฐานะที่จั่วฉิงหย่าเป็นคุณหนูสามของตระกูลจั่ว เดิมทีจึงไม่สนใจเรื่องในวงการบันเทิงนัก แถมไม่เคยดูพวกรายการทีวีดังๆ สักรายการ แต่พอได้ยินว่าในรายการหนุ่มสาววัยใสซือฝูชิงดูน่าเกลียด เธอก็ตั้งใจโหลดเก็บมาไว้ดูโดยเฉพาะ
พอเห็นชาวเน็ตด่าทอซือฝูชิง เธอก็ยิ่งชอบใจ
จั่วเสียนอวี้ไม่ได้วิพากษ์วิจารณ์อะไรในเรื่องนี้ เพียงกล่าวว่า “พูดให้น้อยๆ ลงหน่อยเถอะ”
แน่นอนว่าคำพูดที่เธอเอ่ยไม่ใช่เพื่อปกป้องซือฝูชิง แต่เพราะซือฝูชิงไม่คู่ควรให้เธอสนใจต่างหาก


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 3 ฮ่องเต้อิ้น
“พี่รอง พี่จะปกป้องมันทำไม” จั่วฉิงหย่าน้อยใจ “ฉันต่างหากที่เป็นน้องสาวพี่ ทำไมพี่ต้องช่วยพูดแทนยัยนั่นด้วย”
จั่วเสียนอวี้แหงนหน้าเอ่ยเสียงอ่อนลง “เพราะเขาเป็นคนนอก ฉันถึงได้สอนเธอ ดังนั้นต่อให้เขาอยากจะเลวแค่ไหนก็ไม่มีใครไปว่าอะไรหรอก แต่ในฐานะที่เธอเป็นคุณหนูของตระกูลจั่ว เธอต้องระวังคำพูดคำจา อย่าสร้างเรื่องอับอายต่อหน้าพวกตระกูลผู้ดีคนอื่น”
“แต่ฉันเห็นยัยนั่นแล้วขัดหูขัดตานี่นา” จั่วฉิงหย่ายู่ปาก ฉับพลันแววตาก็ลุกเป็นประกาย “ฉันจำได้ว่าห้องของยัยนั่นยังเหลือของอีกตั้งเยอะ ถึงยังไงไม่นานมันก็ต้องออกจากบ้านนี้ไปอยู่แล้ว ฉันเอาของกลับคืนมาหมดเลยดีกว่า”
เธอลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินเสียงดังตึงตังขึ้นบันไดไป
ครั้งนี้จั่วเสียนอวี้ไม่ได้รั้งไว้
ไม่ว่าอย่างไรตลอดหลายปีมานี้ซือฝูชิงก็ใช้เงินของตระกูลจั่วอยู่แล้ว ของในห้องซือฝูชิงก็ควรกลับมาเป็นของตระกูลจั่วทั้งหมด
จั่วเสียนอวี้ดื่มกาแฟหมดหนึ่งแก้ว หลังจากเติมลิปสติกตรงหน้ากระจกเสร็จก็หิ้วกระเป๋าออกไปทำงาน
ด้านบน
ห้องนอนของซือฝูชิงอยู่ด้านในสุดของชั้นสี่ ส่วนห้องที่เหลือของชั้นนี้ล้วนเป็นห้องรับแขกทั้งสิ้น
จั่วฉิงหย่ามีกุญแจสำรองที่เอามาจากคุณนายจั่วอยู่ในมือจึงเข้ามาในห้องได้
ห้องนอนนี้ขนาดไม่ใหญ่นัก มีเพียงเตียงหนึ่งหลังและโต๊ะที่มีชั้นหนังสือในตัวเท่านั้น
“วางหนังสือเยอะขนาดนี้ไว้ให้ใครดูกัน” จั่วฉิงหย่าอดเผยสีหน้าดูแคลนออกมาไม่ได้ “แม้แต่ใบจบมัธยมต้นยังไม่มีสักใบ เสียเวลาเรียนมาตั้งเก้าปีเปล่าๆ”
เธอมองข้ามชั้นหนังสือไปก่อนจะเดินตรงมาหน้าโต๊ะ จากนั้นก็หยิบกล่องเครื่องประดับที่พอจะดูเข้าตาบ้างขึ้นมา เอ่ยพึมพำ “ผียาจก”
นึกว่าจะได้ของอะไรดีๆ กลับไปซะอีก
ขณะที่จั่วฉิงหย่าหมุนตัวจะเดินออกไป
พลั่ก!
จากนั้นร่างของเธอก็ถูกแรงมหาศาลกดลงตรงผนังจนชาวาบไปทั้งหลัง บริเวณข้อมือยิ่งแผ่ความเจ็บปวดขึ้นเป็นระลอก
พอจั่วฉิงหย่ามือไม้อ่อนกล่องก็ตกลงบนพื้น
“ชอบเป็นขโมยนักหรือไง” เสียงเล็กแหลมของเด็กสาวกลั้วหัวเราะ “ในเมื่อกล้าขโมย แล้วเธอมีปัญญาเอาไปได้ไหมล่ะ”
จั่วฉิงหย่าตกอกตกใจจนอดร้องเสียงสูงไม่ได้ว่า “ซือฝูชิง แกเองเหรอ แกคิดจะทำอะไร!”
เมื่อหนึ่งปีก่อนหลังจากซือฝูชิงกับกลุ่มสตาร์รี เกิร์ลกรุ๊ปกลับประเทศมาก็แต่งหน้าจัดจ้าน ทาปากสีม่วงและทาคิ้วสีขาวมาโดยตลอด
เพราะซือฝูชิงเปลือยหน้าสด จั่วฉิงหย่าจึงแทบจำไม่ได้
“คำพูดนี้ควรเป็นฉันที่ถามเธอมากกว่า” ดวงตาจิ้งจอกของซือฝูชิงหรี่ลงก่อนจะเดินต้อนเข้าไปหาอย่างช้าๆ “เธอคิดจะทำอะไร”
“ฉันจะทำอะไรได้” จั่วฉิงหย่าอดตัวสะท้านไม่ได้พลันไฟโทสะเดือดพล่าน “แน่นอนว่าฉันก็ต้องมาเอาของที่แกกินแกใช้ของตระกูลจั่วตลอดหลายปีที่ผ่านมาคืนสิ! แกกล้าลงไม้ลงมือกับฉันเหรอ”
“ไม่ต้องกังวลไปหรอก” ซือฝูชิงใช้นิ้วเรียวช้อนคางอีกฝ่ายเพื่อบีบให้จั่วฉิงหย่าเงยหน้า “ของที่ฉันใช้ไม่ใช่ของเธอ และฉันเอาคืนให้แน่นอน”
จั่วฉิงหย่ายิ้มเยาะ “แกไม่มีทั้งเงินทั้งอำนาจ แล้วจะคืนให้ยังไงล่ะ ฉันจะบอกให้ว่าแกน่ะ...”
“ชู่ว ทำตัวน่ารักหน่อยสิ” มือของซือฝูชิงบีบแรงขึ้นเล็กน้อยแล้วหัวเราะเสียงต่ำ “ฉันไม่ชอบคนขี้โวยวาย”
จั่วฉิงหย่าผงะไปก่อนร่างจะโอนเอนไปมา
จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงดัง พลั่ก! เธอถูกผลักออกไปอยู่ด้านนอกห้อง
“...”
ไม่กี่วินาทีต่อมาจั่วฉิงหย่าก็ได้สติกลับมา
เธอตวาดด้วยความโมโหพลางทุบประตูไม่หยุด “ซือฝูชิง! แกเก่งจริงก็ออกมาสิ! ที่นี่คือบ้านของตระกูลจั่ว แกมีสิทธิ์อะไรไม่ให้ฉันเข้าไปข้างใน!”
“ออกมานะ! ลูกชู้ที่ไม่มีพ่อแม่อย่างแก ยังจะเกาะตระกูลจั่วไปทำไมอีก!”
ประสิทธิภาพกันแรงกระแทกและกันเสียงของประตูบานนี้ดีไม่หยอก ซือฝูชิงหมุนตัวกลับมาสำรวจห้องอย่างไม่ใส่ใจอีกต่อไป
เธอไม่ได้มองไปทางใดเป็นพิเศษ แค่มุ่งหน้าตรงไปยังชั้นหนังสือ ด้านบนมีหนังสือเกี่ยวกับการร้องเล่นเต้นเฉพาะทางวางไว้บางส่วน
กระดาษบางแผ่นเริ่มเหลือง แถมยังมีโพสต์อิทหลากสีติดเต็มไปหมด
ซือฝูชิงใช้นิ้วลูบไล้ด้วยสีหน้าหดหู่
เธอรู้ว่าตนยังขลุกอยู่ในวงการบันเทิง ถือว่าเป็นไอดอลที่พอจะมีชื่อเสียงอยู่บ้าง เพียงแต่น่าเสียดายที่ล้วนเป็นคำด่าทอในทางเสียหายทั้งสิ้น
เมื่อชาติก่อนอาจารย์เคยให้เหล่าศิษย์เลือกสถานที่ออกไปฝึกฝนประสบการณ์ด้วยตัวเอง เธอเคยเข้าไปขลุกอยู่ในเก๋อหลินเอินระยะหนึ่ง
เก๋อหลินเอินเป็นศูนย์กลางของภาพยนตร์ยักษ์ใหญ่ระดับโลก
เป็นจุดศูนย์รวมของบรรดานักแสดงยอดเยี่ยมที่ได้รับรางวัลมากมาย แถมยังเป็นจุดรวมตัวของนักแสดงมากฝีมืออีกต่างหาก
ซือฝูชิงโน้มตัวลงไปบีบขาและเอวของตนเอง จากนั้นก็ค้นพบว่ามันอ่อนกว่าที่จินตนาการไว้มาก
หากเป็นแบบนี้ก็พอจะฝึกซ้อมใหม่ได้สบายๆ
นอกจากหนังสือเฉพาะทางเหล่านี้แล้ว เธอยังมีหนังสือประวัติศาสตร์เล่มหนาวางเรียงกันอีกสามแถว
อดีตก่อนเป็นรัฐต้าซย่าเคยเป็นราชวงศ์ต้าซย่ามาก่อน ก่อนหน้าราชวงศ์ต้าซย่าก็คือราชวง์ต้าจ้าว ประวัติศาสตร์หลายพันปีล้วนถูกจัดวางอยู่ตรงนี้
ซือฝูชิงเลิกคิ้วก่อนที่นิ้วเรียวจะคว้าหนังสือประวัติศาสตร์เล่มหนึ่งได้อย่างแม่นยำ
นี่เป็นชีวประวัติของฮ่องเต้
‘ตำนานอิ้นหวง’
เธอเคยได้ยินศิษย์พี่รองของเธอพูดถึงประวัติศาสตร์ช่วงรุ่งเรืองอันแสนสั้นระยะหนึ่งอยู่หลายครั้ง
ฮ่องเต้อิ้นเป็นฮ่องเต้ที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ราชวงศ์ต้าซย่า
เขาแข็งแกร่งสมบูรณ์แบบ เด็ดเดี่ยวเฉียบขาดและรักบ้านเมือง
ขณะที่ครองราชย์เขาขยายอาณาเขตต้าซย่าอย่างกว้างขวาง กรีฑาทัพไปสู้รบยังแดนไกล กระทั่งพวกอนารยชนและทวีปตะวันตกพ่ายแพ้ย่อยยับ อีกทั้งแผ่อิทธิพลอำนาจไปทั่วทั้งใต้หล้า
เมืองเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ในละแวกนั้นกลายเป็นเชลยศึก
ตอนนั้นราชวงศ์ต้าซย่าอิทธิพลแกร่งกล้าจนสร้างความตกใจให้กับอาณาจักรทั้งหมดของทวีปตะวันตกที่หมายจะยึดครองต้าซย่าอย่างมาก
ฮ่องเต้อิ้นยอมสละทั้งชีวิตให้แก่ราชวงศ์นี้ ไร้ซึ่งพระชายา เหล่าสนมและลูกหลาน ต่อมาก็ได้ทายาทในราชวงศ์มาสืบทอดต่อ
เพียงแต่น่าเสียดายวีรบุรุษมักอาภัพดั่งสาวงาม อีกทั้งยังมีอายุขัยสั้น เพราะพอเขาอายุเพียงยี่สิบเจ็ดปีก็ลาโลกนี้ไปด้วยโรคปอดไอเป็นเลือดเสียก่อน
ยามที่เขามาสร้างเรื่องน่าทึ่งมากมาย แต่ยามจากไปกลับหายไปเงียบๆ
เมื่อก่อนซือฝูชิงมักได้ยินศิษย์พี่รองบ่นว่าฮ่องเต้อิ้นตายเร็วเกินไป มิเช่นนั้นแม้แต่ทวีปตะวันตกก็คงถูกต้าซย่ายึดครองไปด้วย
เขาเป็นเทพแห่งสงครามมาโดยกำเนิด ไม่มีใครทัดเทียมได้
ตอนนั้นเธอก็แค่ฟังมาเท่านั้น แต่ไม่เคยทำความเข้าใจอย่างจริงจังมาก่อน
ในเมื่อยุคสมัยห่างกันเกินไป ขณะที่ฮ่องเต้อิ้นทรงสวรรคตเพิ่งอยู่ในรัชศกเซี่ย 684 แม้แต่ทวดของปู่ทวดของเธอก็ยังไม่เกิดด้วยซ้ำ
ทว่าหลังจาก...เรื่องตายตั้งแต่อายุยังน้อยเกิดขึ้นกับตนเอง สุดท้ายซือฝูชิงถึงเริ่มนึกสนใจฮ่องเต้อายุน้อยคนนี้ขึ้นมา
เธอลูบคางก่อนหยิบหนังสือเล่มนั้นออกมาใส่กระเป๋าเป้ไว้
จากนั้นก็จัดแจงสิ่งของจำเป็นอย่างพวกบัตรประชาชนก่อนเดินออกจากห้องไป
เธอไม่มีวันหยิบของตระกูลจั่วไปแม้แต่ชิ้นเดียว
ซือฝูชิงเพิ่งเดินลงมาถึงชั้นสามก็ได้ยินเสียงตัดพ้อคร่ำครวญของจั่วฉิงหย่าดังแว่วมาจากชั้นหนึ่งอย่างชัดเจน
“พ่อ คิดไม่ถึงว่ายัยนั่นจะกล้าผลักหนูออกมาข้างนอก แถมยังลงไม้ลงมือกับหนูอีก ข้อมือหนูบวมหมดแล้ว!”
“พ่อคะ ยัยนั่นมีสิทธิ์อะไรอยู่ในบ้านตระกูลจั่ว คุณปู่ก็ตายไปแล้ว! ซือฝูชิงควรจะรีบไสหัวไปสิ!”
ซือฝูชิงกระชับเสื้อคลุมตัวนอกแล้วเดินลงไปด้านล่างอย่างช้าๆ
พอลงมาถึงชั้นหนึ่งก็เห็นจั่วเทียนเฟิงที่เพิ่งกลับมาไม่นานตามคาด
เพราะมัวแต่จัดการเรื่องท่านผู้เฒ่าจั่วตลอดทั้งคืนเลยทำให้จั่วเทียนเฟิงขอบตาดำคล้ำ อารมณ์ไม่ค่อยดีนัก
เมื่อได้ยินจั่วฉิงหย่าฟ้องเช่นนั้น ไฟโทสะก็ยิ่งปะทุ ตามมาด้วยการระเบิดอารมณ์ออกมาเสียงดัง ปัง
“หยุดนะ” จั่วเทียนเฟิงตบโต๊ะพลางตวาดใส่ เอ่ยเสียงเย็นชา “เอาของในกระเป๋าออกมาวาง”
ไม่ใช่คนของตระกูลจั่วแล้วยังคิดจะเอาของของตระกูลจั่วไปอีกเหรอ
ซือฝูชิงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาจิ้งจอกสองข้างลึกล้ำและน่าหลงใหลยากที่จะคาดเดาได้
ซือฝูชิงขยับข้อมือครู่หนึ่งยิ้มพลางพูดว่า “ฉันขอแนะนำว่าให้ถอยไปจะดีกว่า”


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 4 ลุกขึ้นไหวเหรอ
“ซือฝูชิง!” จั่วเทียนเฟิงตะคอกใส่อย่างโมโห “ท่าทางของเธอที่แสดงใส่คุณน้าเมื่อวาน ฉันยังไม่ถือสาอะไรเธอ แต่วันนี้ยังกล้าทำอีก เธอคิดจะต่อต้านจริงๆ ใช่ไหม!”
จั่วฉิงหย่าหยุดร่ำไห้พร้อมจ้องซือฝูชิงด้วยท่าทีเรียบนิ่ง
ผ่านไปครู่หนึ่งถึงระเบิดอารมณ์ใส่ “เอาสิซือฝูชิง ตอนที่คุณปู่อยู่เธอแสร้งทำเป็นเด็กน้อยน่ารักว่าง่าย แต่พอคุณปู่ไม่อยู่กลับแสดงธาตุแท้ออกมา เธอนี่เสแสร้งเก่งจริงๆ!”
ถ้าคุณปู่รู้ว่าซือฝูชิงนิสัยแบบนี้จะยังรักอยู่อีกไหม
“ใช่แล้ว” ซือฝูชิงปรบมือ “ช่างเป็นเหตุผลที่ดีจริงๆ ขอบคุณนะ”
เธอกำลังกลุ้มใจอยู่เลยว่าจะหาคำไหนมาแก้ต่างว่าทำไมถึงนิสัยเปลี่ยนไปมากขนาดนี้
ดีมาก เป็นเพราะเมื่อก่อนเธอมัวแต่เสแสร้งนั่นเอง
“อย่าให้ฉันต้องพูดเป็นครั้งที่สอง” จั่วเทียนเฟิงโมโหมากกว่าเดิม “เอาของในกระเป๋าออกมา!”
ซือฝูชิงเหวี่ยงกระเป๋าในมือพลางอมยิ้มเล่นหูเล่นตา “เก่งนักก็มาเอาเองสิ”
เธอเดินออกจากประตูไปด้วยท่าทีเอื่อยเฉื่อยราวกับอยู่ในช่วงเช้าตรู่
จั่วเทียนเฟิงโมโหจนเขวี้ยงแก้วใบหนึ่งในมือทิ้ง
“พ่อ!” จั่วฉิงหย่าเริ่มร้องไห้อีกครั้ง “เมื่อกี้ยัยนั่นเพิ่งทำแบบนั้นกับหนูแต่พ่อกลับไม่สนใจ ตกลงใครเป็นลูกสาวของพ่อกันแน่คะ”
“ร้องอะไรนักหนา” จั่วเทียนเฟิงรำคาญแทบตายแล้ว “รีบกลับไปเรียน ขอแค่แกเก่งได้สักสามส่วนของพี่สาวแก ฉันก็ไม่ว่าอะไรแล้ว”
จั่วฉิงหย่ากระทืบเท้าแล้ววิ่งหนีไปด้วยความโกรธ
“ไปดูในห้องของเธอซิ” จั่วเทียนเฟิงสั่งเสียงเย็นชากับพ่อบ้าน “ว่าหยิบอะไรไปบ้าง”
พ่อบ้านตอบรับทันทีก่อนจะรีบเดินขึ้นบันไดไปอย่างรีบร้อน
หลังจากหายไปสิบกว่านาทีก็ลงมา พูดเสียงนอบน้อมว่า “นายท่าน ตรวจดูรอบหนึ่งแล้ว ทั้งเครื่องประดับ บัตรธนาคารและของล้ำค่าชิ้นอื่นๆ ล้วนอยู่ครบ มีแค่หนังสือบนชั้นหนังสือที่หายไปเล่มเดียว แต่หนังสือพวกนั้นเป็นของที่เธอซื้อเองทั้งหมดครับ”
จั่วเทียนเฟิงมุ่นคิ้ว “หนังสืออะไร”
“เป็นชีวประวัติของฮ่องเต้เล่มหนึ่ง” พ่อบ้านรีบพูด “ร้านหนังสือมักมีตำนานอิ้นหวงขาย และเป็นหนังสือที่เด็กมัธยมต้องอ่านครับ”
จั่วเทียนเฟิงไร้ท่าทีสนใจไปชั่วขณะแล้วโบกไม้โบกมือใส่
ความจริงต่อให้ซือฝูชิงจะเอาเงินไปหลายแสน เขาก็คงไม่พูดอะไรมากมาย ในเมื่อท่านผู้เฒ่าจั่วเลี้ยงดูซือฝูชิงมาตั้งหลายปี
แต่คิดไม่ถึงว่าจะหยิบหนังสือไปแค่เล่มเดียว
ช่างธรรมดาเรียบง่ายไม่เปลี่ยนจริงๆ
เพราะหยิบไปแค่หนังสือเล่มเดียว จั่วเทียนเฟิงเลยไม่โต้เถียงอะไรอีก จากนั้นก็รีบเดินไปเอาเอกสารที่ห้องหนังสือไม่กี่ฉบับก่อนออกจากบ้านไป
...
เวลาห้าโมงเย็น พระอาทิตย์ยังคงลอยเด่นบนฟากฟ้า
ช่องว่างระหว่างชั้นเมฆมีแสงสีทองอร่ามส่องสว่าง ไม่ต่างจากแสงไฟสีแดงเพลิงในโคมกระดาษสีขาว
ยามลมพัดพาทำเอาชั้นเมฆลอยหมุนตลบราวกับระลอกคลื่นในทะเล
ซือฝูชิงเดินอยู่บนถนน คิดแต่อยากจะวางถ้วยสักใบแล้วนั่งเคาะปลาไม้เป็นขอทานเหลือเกิน
เพราะเธอจนมากจริงๆ
เธอใช้เงินในบัตรธนาคารส่วนตัวเช่าห้องพักที่ตั้งห่างจากใจกลางเมืองราวสิบกิโลเมตร ตอนนี้เหลือเงินติดตัวเพียงหนึ่งพันห้าร้อยเท่านั้น
ไอดอลคนหนึ่งเดินมาถึงขั้นนี้ได้ก็ออกจะน่าเวทนาเกินไปแล้ว
ผ่านไปอีกไม่กี่วันเธอคงจะไม่มีเงินแม้แต่ซื้อโค้กกินด้วยซ้ำ
แบบนี้มันไม่ดีเอาเสียเลย
อีกอย่างเธอยังต้องคิดหาวิธีไปหาร่างของท่านผู้เฒ่าจั่วให้ได้
ซือฝูชิงมุ่นคิ้วแล้วมองดูเวลา จากนั้นก็เดินไปซื้อของใช้จำเป็นในซูเปอร์มาร์เก็ตฝั่งตรงข้าม
เบื้องหน้ามีรถสีดำสนิทคันหนึ่งจอดอยู่
ไม่มีป้ายทะเบียน แม้แต่ยี่ห้อก็ไม่มี
เสิ่นซิงอวิ๋นเดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อด้านข้างแล้วเปิดประตูรถ “สือเหยี่ยน มีเบาะแสแล้ว”
“หืม” ชายหนุ่มที่นั่งตรงตำแหน่งด้านข้างคนขับกลับไม่เปิดตาเลยสักนิด เพียงแค่ขานรับเสียงเบาเท่านั้น
เขาสวมชุดสูทสีดำ เสื้อเชิ้ตสีขาวที่อยู่ภายในชุดสูทปลดกระดุมบนสองเม็ด กระเป๋าเสื้อเชิ้ตเอียงยับยู่ยี่ตามไปด้วย
ข้อมือข้างขวาสวมนาฬิกาสีดำเงิน นิ้วเรียวยาวและเล็บบนนิ้วมือสวยงามราวกับหยกขาว
ท่านั่งของชายคนนี้ดูสบายๆ แต่ไม่อาจปิดบังความน่าเกรมขามที่แผ่ออกมาได้แม้แต่น้อย
ทั้งที่ใบหน้าหล่อเหลาดูอ่อนวัยเกินไป ทว่ากลับดูทรงอิทธิพลจนชวนให้ใครๆ ต่างยำเกรง ราวกับเป็นจักรพรรดิที่กุมอำนาจความเป็นความตายไว้ในมือ
“ไหนว่ามาสิว่าทำไมนายถึงตั้งชื่อตัวเองเหมือนคนโบราณซะขนาดนี้” เสิ่นซิงอวิ๋นหัวเราะร่า “หรือจะบอกว่าตระกูลอวี้ของพวกนายให้ความสำคัญกับธรรมเนียมมากถึงจำเป็นต้องรักษากฎของบรรพบุรุษขนาดนี้”
“แต่ฉันเห็นพวกคุณชายผู้ดีของเมืองซื่อจิ่วก็ไม่ได้เข้มงวดเหมือนนายนะ นายว่าฉันควรเรียกชื่อนายว่าซีเหิงหรือจื่อสือเหยี่ยนดีล่ะ”
อวี้ซีเหิงยังคงหลับตาต่อไป “ฉันชินแล้ว จะเรียกชื่อไหนตามใจนายเลย”
เสิ่นซิงอวิ๋นยิ้มเจื่อน “เมื่อก่อนยังพูดอยู่เลยว่านายเข้มงวดกับธรรมเนียมประเพณี ตอนนี้กลับดูท่าทางไม่ได้ผูกมัดอะไรกับธรรมเนียมประเพณีขนาดนั้นแล้ว”
ขณะที่พูด เสิ่นซิงอวิ๋นก็กดเบอร์หนึ่งไปด้วย “สือเหยี่ยน ฉันโทรหาฝั่งนั้นเพื่อยืนยันเรื่องเวลาอีกครั้งแล้วกัน”
อวี้ซีเหิงพยักหน้าแต่ยังคงหลับตาไว้เหมือนเดิม
วินาทีต่อมาหูของเขาก็ขยับก่อนจะลืมตาขึ้นฉับพลัน
ดวงตาเรียวรีงดงาม หางตาแคบเรียวแฝงไปด้วยแววตาเยือกเย็น ลุ่มลึกจนยากจะคาดเดาได้
จากมุมที่สายตามองเห็นมีเด็กสาวอายุราวหกเจ็ดขวบคนหนึ่งยืนเก้ๆ กังๆ อยู่กลางถนน
อีกทั้งเบื้องหน้ายังมีรถกระบะใหญ่คันหนึ่งหักเลี้ยวมากะทันหัน ซึ่งเห็นอยู่ตำตาว่ากำลังพุ่งเข้ามาแล้ว
อวี้ซีเหิงแววตาวูบไหวพร้อมยกนิ้วเรียวขึ้น
“ระวัง!”
ขณะเดียวกันก็มีเสียงผู้หญิงอันคุ้นเคยดังขึ้น
เสียงนี้ทำให้มือของเขาพลันหยุดชะงัก
ในตอนที่อวี้ซีเหิงหันไปมองด้วยสายตาเรียบนิ่งก็เห็นร่างของซือฝูชิงลงมือก่อนเขา จู่ๆ แววตาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
เขาเห็นหญิงสาวคนนั้นอุ้มเด็กไว้ก่อนจะกลิ้งตัวไปตามพื้นถนน ไม่นานรถคันนั้นก็ขับผ่านไปด้วยความเร็วสูง
ช่วงวินาทีแห่งความเป็นความตายถูกคลี่คลายลงในเวลาอันสั้น
พอเห็นพวกเขาสองคนปลอดภัย เขาก็ละสายตากลับมา ปิดเปลือกตาทั้งสองลงอีกครั้ง
อาวุธลับตรงหว่างนิ้วหายไปในชั่วพริบตาเช่นกัน
ซือฝูชิงวางตัวเด็กสาวลงตรงรถสีดำเบื้องหน้าพลางมองมือขวาของตนเอง
แผลของเธอปริอีกแล้ว แถมยังมีเลือดซึมไหลออกมาด้วย
พูดได้คำเดียวว่าอนาถ
ซือฝูชิงใช้มือข้างขวาลูบศีรษะเด็กน้อยพลางบอกว่า “วันหลังอย่าเดินไปไหนซี้ซั้วรู้ไหม”
เห็นได้ชัดว่าเด็กสาวขวัญเสียไม่น้อย เพราะยืนแน่นิ่งตรงจุดเดิมไม่ได้สติพร้อมน้ำตาที่ไหลพรากไม่หยุด
ซือฝูชิง “...”
เมื่อก่อนพอใครเห็นเธอก็พากันวิ่งหนีกันทั้งนั้น เธอเลยปลอบใจเด็กน้อยไม่เป็น
“รีบไปหาพ่อแม่สิ” ซือฝูชิงเอ่ยถามอีกครั้ง “รู้ทางหรือเปล่า”
เด็กสาวพยักหน้าอย่างงงๆ ทว่าน้ำตากลับไหลหนักมากกว่าเดิม พลันชี้ไปที่มือของซือฝูชิงพร้อมเอ่ยเสียงสะอื้น “เลือด พี่สาว เลือด...”
“แผลนิดเดียว ไม่เป็นไรหรอก” ซือฝูชิงใช้มือขวายันตัวลุกขึ้นจากพื้นพร้อมรอยยิ้ม “หนูน้อยต้องรู้จักระวังความปลอดภัยรู้ไหม ครั้งหน้าไม่มีพี่สาวน่ารักแสนสวยแบบนี้คอยช่วยหนูแล้วนะ”
เด็กสาวกลับยืนงงงันจับจ้องเธอแน่นิ่ง
ซือฝูชิงลุกขึ้นยืน
ทว่าเธอกลับชาวาบไปทั้งขาเพราะการกระทำก่อนหน้านี้ วินาทีที่พอจะฝืนยืนได้กลับเซถอยหลังไปหลายก้าว
หมับ!
มีแขนมาประคองเอวเธอไว้ได้ทันเวลา
ขาร้อนผ่าวของชายคนนั้นทั้งสูงยาวแข็งแรง
ซือฝูชิงสัมผัสถึงความร้อนที่อยู่ภายใต้กางเกงชุดสูทตัวนั้นได้ชัดเจน รวมถึงพลังที่เก็บซ่อนอยู่ภายในนั้นด้วย
ร่างของเขาเย็นเฉียบดั่งไอเย็นของวิญญาณ เย็นเยียบราวกับร่างถูกสร้างขึ้นจากน้ำแข็งอย่างไรอย่างนั้น
หลังจากนั้นก็มีเสียงของชายหนุ่มดังขึ้นจากเหนือศีรษะ
น้ำเสียงทุ้มต่ำเล็กน้อย ปลายเสียงเย็นชา
“ยังลุกขึ้นไหวอีกหรือ”


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 5 อวี้ซีเหิง จื่อสือเหยี่ยน
เสียงนี้ช่างไพเราะเหลือเกิน แม้แต่โทนเสียงสูงต่ำทุกคำยังน่าฟังจับใจ
ราวกับข้างหูมีหยาดฝนปลายฤดูใบไม้ผลิเย็นฉ่ำโปรยปรายลงมา ร่างของซือฝูชิงสะดุ้งเฮือกในทันที
ทว่าขาของเธอยังไม่หายดีจึงแข็งทื่อจนกระดิกตัวไม่ได้
ดวงตาสะลึมสะลือครึ่งหลับครึ่งตื่นของชายหนุ่มลึกลับที่เยือกเย็นกลับทอประกายรอยยิ้มจางๆ
ทว่ารอยยิ้มนี้กลับไม่ปรากฏบนใบหน้า เผยให้เห็นเพียงความเย็นชาเท่านั้น
ถึงแม้จะมองจากมุมด้านข้าง ซือฝูชิงก็พอจะเห็นคางสวยสมบูรณ์แบบ รวมถึงเส้นเลือดบนลำคอยาวระหง
แสงตรงวีลแชร์มืดสลัว ดวงหน้าของชายหนุ่มจึงถูกซ่อนอยู่ในมุมมืด แสงไฟวับๆ แวมๆ ทำให้เห็นไม่ชัดเจนนัก แต่ก็ไม่สามารถกลบความหล่อเหลาบนใบหน้านั้นได้เลย
ความรักควรบริสุทธิ์ดั่งหิมะบนยอดเขาและสว่างไสวดั่งแสงจันทร์ที่สาดแสงผ่านกลีบเมฆ
ซือฝูชิงรับรู้ถึงกลิ่นอายบางอย่างที่ชายคนนี้แผ่ออกมาจากประสาทสัมผัสอันว่องไว ถึงแม้เขาจะเก็บกลิ่นอายไปอย่างเงียบๆ แต่ดันถูกเธอรับรู้ได้เสียก่อน
ดวงตาของเธอหรี่ลงเล็กน้อย
นี่เป็นบุคลิกของคนที่เคยผ่านสมรภูมิรบมาเท่านั้นถึงพอจะกลบเกลื่อนได้
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เธอควรจะคิดอะไรมากมาย
ซือฝูชิงสูดลมหายใจเข้าลึกแต่ไม่ใช่เพราะถูกทำให้ตกใจ แต่เป็นเพราะขาทั้งสองข้างมันไม่รักดีเลยจริงๆ
สมควรโดนตีจริงๆ
กลับไปเธอจะตัดทิ้งซะ
“ขอโทษด้วย ฉันไม่ได้ตั้งใจ” ซือฝูชิงบีบตำแหน่งหนึ่งของจุดลมปราณตรงบริเวณขา หลังจากทำให้ตัวเองได้สติแล้วก็รีบจับด้านข้างวีลแชร์เพื่อพยุงตัวลุกขึ้น “ขอบคุณคุณมากจริงๆ หากมีวาสนาได้เจอกันอีกฉันจะชดใช้คืนให้นะ บ๊ายบาย”
การนั่งตักผู้ชายไม่ใช่เรื่องน่ายินดีคู่ควรให้ยกย่องแต่อย่างใด ซือฝูชิงเองก็เพิ่งเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรก
แต่เคยได้ยินศิษย์พี่สามที่ประสบการณ์โชกโชนบอกว่าหากเจอสถานการณ์แบบนี้ให้รีบเผ่นหนีโดยเร็วที่สุด ห้ามรับผิดชอบใดๆ ทั้งสิ้น
เพราะเหตุนี้เธอจึงรีบวิ่งหนีด้วยจิตใจอันแน่วแน่
ซือฝูชิงวิ่งไปพลางพูดแก้เขินไปพลาง “สัมผัสมือดีไม่น้อย”
ดวงตาของอวี้ซีเหิงพลันลึกล้ำ
หลังจากเสิ่นซิงอวิ๋นโทรศัพท์เสร็จก็หันกลับมาจึงเห็นฉากนี้เข้าพอดี สีหน้าเปลี่ยนฉับพลัน
“สือเหยี่ยน ขานายไม่เป็นไรใช่ไหม นายกำลังอยู่ในช่วงสำคัญในการรักษาขา ห้ามโดนแรงหนักๆ กดโดนขาเด็ดขาด”
เมื่อเขาเดินออกไปดูด้านนอก กลับพบว่าไม่เห็นแม้แต่เงาของหญิงสาวคนนั้นแล้ว เขาเลยอดขมวดคิ้วไม่ได้
ตนกับอวี้ซีเหิงเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กเลยรู้ว่าขาของอวี้ซีเหิงมีปัญหามาตั้งแต่เด็กจำเป็นต้องนั่งเก้าอี้วีลแชร์ไปไหนมาไหน
แต่ที่นี่ไม่ใช่เมืองซื่อจิ่ว คนที่รู้จักอวี้ซีเหิงจึงแทบไม่มี ฉะนั้นจะมีใครจงใจพุ่งเป้าไปที่ขาของเขาบ้าง
อวี้ซีเหิงขยับร่างอันสูงใหญ่ไม่ไหวเลยปัดรอยยับบนกางเกงอย่างเบามือ “ไม่เป็นอะไร แรงกดไม่ได้มากนัก”
ทันใดนั้นเขาก็ใช้นิ้วเคาะกลางฝ่ามือเบาๆ ด้วยสีหน้าไม่ยินดียินร้ายใดๆ ตามปกติ “สัมผัสมือดีไม่น้อย”
เสิ่นซิงอวิ๋น “???”
สัมผัสมือตรงไหนกัน
เขารู้สึกมึนงงไปชั่วขณะ ทว่าแต่ไหนแต่ไรมาชายคนนี้ก็เป็นคนที่คาดเดายาก มองท่าทีไม่ออกอยู่แล้ว
เสิ่นซิงอวิ๋นทำได้แค่พูดขึ้นว่า “ฉันช่วยนัดคนให้แล้ว ทางนั้นวางเงื่อนไขว่าขอให้นายไปด้วยตัวเอง ระวังตัวด้วยละ”
อวี้ซีเหิงพยักหน้าเบาๆ แล้วปิดตาพักผ่อนใหม่อีกครั้ง แต่ยังเปล่งเสียงเรียบออกจากลำคอ “ลำบากแล้ว”
เสิ่นซิงอวิ๋นส่ายศีรษะพร้อมรอยยิ้ม “เพราะอยู่กับนายมานาเลยทำให้ฉันเข้าใจคำพูดโบราณขึ้นมาก แต่คนอื่นฟังนายพูดจาแบบนี้คงเหนื่อยน่าดู”
สายตาของเขาเลื่อนมาจับจ้องที่ขาทั้งสองข้างพลันถอนหายใจเสียงเบา
เขาเจอผู้คนมามากมาย เขาแวะเวียนไปมาหาสู่กับเหล่าลูกหลานเศรษฐีในซื่อจิ่วบ่อยครั้ง ทั้งคุณชายคุณหนูในตระกูลเล็กใหญ่เขาล้วนรู้จักถ้วนหน้า
ทว่าทั่วทั้งเมืองซื่อจิ่วคงจะมีเพียงอวี้ซีเหิงที่เป็นคุณชายจากตระกูลใหญ่อย่างแท้จริง บุคลิกมีความสุขุมน่าเกรงขามซึ่งน้อยนักที่คนทั่วไปจะมีได้ ทั้งสูงสง่า ความสามารถโดดเด่นจนมิอาจเอื้อมถึง
แต่เพชรในตมที่เหมือนดั่งดอกกล้วยไม้ท่ามกลางหุบเขากลับเก็บซ่อนความดุดันและโหดเหี้ยมแฝงเอาไว้
เสิ่นซิงอวิ๋นเติบโตมากับอวี้ซีเหิงจึงรู้ดีว่าชื่อเสียงในเมืองซื่อจิ่วนั้นโด่งดังมากแค่ไหน
เรื่องน่าเสียดายเพียงอย่างเดียวก็คือขาทั้งสองข้างของอวี้ซีเหิงพิการ
เขาลุกยืนไม่ได้ ทำได้แค่นั่งรถเข็นวีลแชร์ไปไหนมาไหนเท่านั้น
ประกอบกับสุขภาพของเขาไม่ค่อยดีนักจึงจำเป็นต้องใช้ยารักษาอยู่ตลอด
สำหรับผู้ชายแล้วถือว่าเป็นเรื่องหนักหนาสาหัสมากทีเดียว
เสิ่นซิงอวิ๋นเองก็ช่วยตามหาหมอชื่อดังในต้าซย่ามาไม่น้อย รวมถึงหมอนอกประเทศด้วย แต่กลับยังไม่มีหนทางจะรักษาได้
บรรดาหมอต่างบอกว่าเป็นโรคร้ายที่ได้มาตั้งแต่อยู่ในครรภ์มารดา พิการโดยกำเนิดจึงไม่มีทางรักษาหาย
มีแพทย์แผนจีนคนหนึ่งเขียนตำรับยาให้ เพียงแต่น่าเสียดายที่ตัวยาในรายการสูญพันธุ์ไปแล้ว
ไม่แปลกใจที่ทางเมืองซื่อจิ่วถึงปล่อยอวี้ซีเหิงทิ้งแล้วเปลี่ยนไปฟูมฟักทายาทคนอื่นแทน กระทั่งไล่เขาออกมาใช้ชีวิตเอง
คนพิการคนหนึ่งจะมีสิทธิ์สืบทอดตระกูลอวี้ได้อย่างไร
อวี้ซีเหิงกลับไม่สนใจเรื่องนี้เลยสักนิด ราวกับเรื่องเหล่านี้ไม่สะเทือนความรู้สึกเขาเลย
แต่เสิ่นซิงอวิ๋นไม่อยากยอมแพ้ หลายวันก่อนเขาติดต่อหมอผีทางหนานโจวในต้าซย่าได้
ถึงแม้เขาจะไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ แต่สุดท้ายก็ต้องหอบความหวังมาลองดูสักตั้งอยู่ดี
หากแม้แต่หมอผีของหนานโจวยังจนปัญญา ขาทั้งสองข้างของอวี้ซีเหิงคงหมดหนทางรักษาแล้วจริงๆ
เสิ่นซิงอวิ๋นขมวดคิ้ว “สือเหยี่ยน เมื่อวานนายไปไหนมา ทำไมฉันถึงเห็นรอยเหมือนโดนเล็บข่วนบนแขนของนายเลยล่ะ”
ถึงแม้เมืองหลินจะอยู่ไกลจากเมืองซื่อจิ่วมาก แต่ก็ใช่จะรับประกันได้ว่าไม่มีใครตามมาที่นี่
ปกติอวี้ซีเหิงใช้เก้าอี้วีลแชร์ไปไหนมาไหนจึงไม่ค่อยสะดวกนัก
ทันทีที่ถูกใครพุ่งเป้าใส่ ผลที่ตามมาคงยากจะจินตนาการได้
“เจอหมาจิ้งจอกตัวหนึ่ง” อวี้ซิงเหิงเอ่ยเสียงเรียบ “พุ่งเข้ามาทำร้าย”
“หมาจิ้งจอก” เสิ่นซิงอวิ๋นผงะไป “เมืองหลินมีหมาจิ้งจอกด้วยเหรอ สีอะไร”
อวี้ซีเหิงเอ่ยสั้นๆ กระชับ “คงต้องดูที่อารมณ์”
ก่อนหน้านี้โหดเหี้ยมใส่เขา แต่หลังจากนั้นกลับแสร้งทำตัวเป็นเด็กดี ช่างเปลี่ยนสีง่ายจริงๆ
เสิ่นซิงอวิ๋นถามอย่างประหลาดใจ “จิ้งจอกเปลี่ยนสี มีของแบบนี้ด้วยเหรอ”
เคยได้ยินแต่มังกรเปลี่ยนสี
“อืม”
“แบบนั้นถือว่าหายากเชียวนะ วันไหนถ้านายเจออีกต้องถ่ายรูปมาให้ฉันด้วย” เสิ่นซิงอวิ๋นพูดต่อ “สือเหยี่ยน ฉันกังวลว่าตอนที่เราไปหาหมอผีช่วงสิ้นเดือนคงไม่ค่อยราบรื่น จะให้ส่งคนทางฝั่งเมืองซื่อจิ่วมาหน่อยไหม”
“ไม่จำเป็น” อวี้ซีเหิงไม่พูดมาก ทว่าคำพูดกลับหนักแน่น “ไปจ้างคนคุ้มกันใหม่มาก็แล้วกัน”
เสิ่นซิงอวิ๋นขบคิดพลันรู้สึกเห็นด้วย “ได้ แบบนี้ก็จะลดความเป็นไปได้ที่สถานะของนายจะหลุดออกไป ฉันจะส่งคนไปจัดการเดี๋ยวนี้เลย”
...
หลังจากซือฝูชิงเดินออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว
มือข้างขวาของเธอถือกับข้าวถุงโต ส่วนไหล่หนีบเขียงไว้อันหนึ่ง ท่าทางเหมือนแม่ค้าขายหมู
คนรอบกายรีบมุ่งหน้าเดินทางกลับบ้าน แต่ก็มีคนอดไม่ได้หันมองเธออยู่หลายครั้งอย่างให้ความสนใจ
เวลากลางคืนเป็นช่วงที่ผู้ชายเสเพลออกมาท่องราตรี ฝั่งตรงข้ามที่เยื้องจากซูเปอร์มาร์เก็ตมีคลับตั้งอยู่แห่งหนึ่ง
เหล่าคุณชายล้อมหน้าล้อมหลังชายหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมา พอหนึ่งในนั้นเลื่อนสายตามาก็สะดุดกับใบหน้างดงามที่เห็นแล้ววิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง
เพียงระยะเวลาสั้นๆ แต่กลับตกตะลึงกับความสวยจนไม่อาจละสายตาได้
“บ้าเอ๊ย อาเย่า นายดูผู้หญิงคนนั้นสิ” เขาสะกิดแขนชายหนุ่มข้างกายพลางเป่าปาก “หน้าตาสะสวยขนาดนี้เป็นลูกสาวตระกูลไหนกันนะ”
“อาจจะเป็นดาราสักคนก็ได้ ถ้าหน้าสดแล้วได้ขนาดนี้นับว่าไม่เลวเลย หากอยู่ในเมืองซื่อจิ่วคนที่สู้ได้คงน้อยมากจริงๆ ทำไมเมื่อก่อนถึงไม่เคยเจอมาก่อนนะ”
ชายหนุ่มไม่หวั่นไหวแต่อย่างใดและไม่แม้แต่เงยหน้ามองด้วยซ้ำ
“จะเป็นใครก็ได้ทั้งนั้นแหละ” คุณชายอีกคนอดยิ้มออกมาไม่ได้ พูดอย่างเย้ยหยันว่า “แต่คงไม่ใช่ซือฝูชิงที่คอยเดินตามต้อยๆ ไล่จีบพี่เย่าอยู่อย่างแน่นอน”


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 6 ราชินีช่างกลคนแรก
พวกเขาเจอใบหน้าที่สวยด้วยเครื่องสำอางฉาบของซือฝูชิงทีไรเป็นต้องอาเจียนทุกครั้งไป
แต่งหน้ายังดูไม่ได้ขนาดนั้น หน้าตาจริงๆ คงยิ่งอัปลักษณ์จนให้ใครเห็นไม่ได้แน่นอน ไม่รู้ว่าเอาความกล้าจากไหนมาจีบอวี้เย่า
อย่าว่าแต่ในเมืองหลินเลย ต่อให้เป็นลูกคุณหนูตระกูลผู้ดีในเมืองซื่อจิ่วก็มีให้อวี้เย่าเลือกเยอะแยะไป
คนอย่างซือฝูชิงไร้สกุลรุนชาติ หน้าสดดูไม่ได้ มีแค่ความหน้าด้านเพียงเท่านั้น
“น่าเสียดายที่ท่านผู้เฒ่าจั่วจากไปแล้ว” คุณชายคนหนึ่งเอ่ยพลางถอดถอนใจ “วันแห่งความสุขของซือฝูชิงคงหมดลงแล้ว”
จากนั้นก็มีคนพูดต่อ “พูดถึงจั่วเสียนอวี้ของตระกูลจั่วก็ไม่ธรรมดา อายุแค่ยี่สิบสี่ปีก็ได้ขึ้นเป็นรองประธานของบริษัทจั่วกรุ๊ปแล้ว เติบโตมาในตระกูลจั่วเหมือนกันแต่ทำไมแตกต่างกันนักนะ”
“เมื่อก่อนฉันคิดว่าจั่วเสียนอวี้สวยสุดๆ แต่เทียบกับน้องสาวคนเมื่อกี้ไม่ได้เลย!”
“ฉันก็คิดแบบนั้น เฮ้อ ถ้าไม่ใช่เพราะวันนี้หมดแรง ฉันคงเข้าไปจีบน้องสาวคนนั้นแล้ว”
พออวี้เย่าได้ยินเช่นนั้น สุดท้ายก็เลื่อนหางตาหันไปมองจุดที่พวกเขาชี้กันอย่างไม่ใส่ใจ ทว่ากลับเห็นเพียงเงาแผ่นหลังของหญิงสาวเท่านั้น
ร่างเล็กเอวบาง ขาทั้งสองข้างเรียวยาว
หญิงสาวกระโดดพลางเดินมุ่งไปราวกับจิ้งจอกน้อยตัวหนึ่งที่ออกหาอาหารกิน
อวี้เย่าหรี่ดวงตาทั้งสองข้างแล้วหลุบตาลง ความสงสัยผุดขึ้นมาในหัว
ทำไมถึงรู้สึกคุ้นๆ กับรูปร่างนี้
“เอ๊ะ ใช่แล้วอาเย่า ช่วงนี้ซือฝูชิงไม่ไล่ตามจีบนายแล้วเหรอ” คุณชายจอมเสเพลคนหนึ่งหยอกขึ้น “ได้ยินว่าซือฝูชิงเข้าวงการบันเทิงเพราะนายเลยนะ เอาจริงๆ นายไม่คิดรับรักเธอสักหน่อยเหรอ”
ในที่สุดอวี้เย่าก็เอ่ยด้วยแววตาเย็นชา “เธอคู่ควรหรือไง”
“ก็ได้ ไม่พูดถึงแล้ว อาเย่า นายจะกลับเมืองซื่อจิ่วแล้วใช่ไหม แล้วจะกลับมาอีกเมื่อไร” คุณชายคนนั้นถามต่อ “ก่อนหน้านี้นายบอกว่าอาของนายเขา...”
อวี้เย่าสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย คลายเนกไทอย่างหงุดหงิดใจ “รอดูสถานการณ์ แยกย้ายเถอะ เลิกวุ่นวายกับฉันสักที”
เขาตีหน้านิ่งแล้วเดินจากไปโดยไม่เหลียวหลัง ทิ้งเหล่าคุณชายทั้งหลายมองหน้ากัน
เหล่าคุณชายเองก็ไม่ได้ไล่ตามไปและไม่กล้าถามอะไรอีก
พวกเขาเองก็ไม่เข้าใจสถานการณ์เมืองซื่อจิ่วดีเท่าไร ยิ่งไม่มีสิทธิ์ไปทำความเข้าใจอะไรด้วยซ้ำ
ลำพังแค่ได้อวี้เย่าพาออกเที่ยวก็เป็นบุญมากแล้ว แล้วจะกล้าซักไซ้เรื่องในตระกูลเขาที่ไหนกัน
...
ทางฝั่งซือฝูชิงพอกลับถึงบ้านก็วางเขียงไว้บนโต๊ะในห้องครัว ก่อนจะหั่นกระดูกหมูเองราวครึ่งกิโล
หลังจากใส่วัตถุดิบลงหม้อ เธอก็พูดอย่างพอใจ “พอได้ ฉันนี่ก็สุดยอดเหมือนกันแฮะ”
สุดท้ายยังพูดไม่ทันจบประโยคดีก็เกิดเสียงระเบิดดัง ตู้ม!
ซือฝูชิงกระโดดหลบคว้าประตูห้องครัวปิดได้ทันท่วงที จากนั้นก็ชะโงกหน้าไปดูเตาแก๊ส
ข่าวร้ายคือหม้อระเบิด
ข่าวดีก็คือครั้งนี้ไม่ได้ระเบิดร่างเธอไปด้วย
เมื่อก่อนบรรดาศิษย์พี่มักรับหน้าที่ทำอาหาร ส่วนน้องเล็กที่อยู่ในลำดับที่เก้าอย่างเธอกลับถูกเลี้ยงดูให้เป็นคนไร้ประโยชน์ในห้องครัว
แม้ว่าเธออยากจะลงมือทำกับข้าวสักมื้อแค่ไหนแต่มักถูกศิษย์พี่ทั้งชายและหญิงไล่ออกไปทุกครั้งเพราะกลัวเธอระเบิดของบางอย่างเอาได้
เธอโหดเหี้ยมขนาดนั้นเลยเหรอ
ก็ได้ ก็มีบ้างแหละ
ในเมื่อเธอเป็นคนไม่ได้เรื่องที่ระเบิดตัวเองจนตายได้
ซือฝูชิงถอนหายใจเฮือกหนึ่ง หลังจากเก็บกวาดเศษขยะเรียบร้อยจึงต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถ้วยด้วยสีหน้าซังกะตาย
เธอเสียเงินห้าสิบหยวนเพื่อซื้อกระดูกหมู แต่ดันบูชาให้สวรรค์ไปแล้ว แถมทำหม้อพังอีกต่างหาก
หลังจากกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปคำหนึ่ง ซือฝูชิงก็กลับมาฟื้นคืนชีพอีกครั้ง
เธอเปิดโน้ตบุ๊กขึ้นมาก่อนจะพิมพ์เว็บไซต์หนึ่งเข้าไป
โน้ตบุ๊กนี้เป็นรุ่นเมื่อหลายปีก่อน คุณภาพและฟังก์ชันไม่ได้เรื่อง ข้อดีเพียงอย่างเดียวก็คือเธอซื้อด้วยเงินตัวเอง
อีกอย่างสิ่งที่มาพร้อมความเก่าก็คือหลังจากเธอกดเอนเทอร์ไป โน้ตบุ๊กก็ค้างไปชั่วขณะ
ผ่านไปหลายสิบวินาทีเจ้าเครื่องนี้ก็ขึ้นว่ารีสตาร์ตล้มเหลว หน้าจอดับดำสนิท
ซือฝูชิง “...”
ได้ สวรรค์ชอบตั้งตัวเป็นปฏิปักษ์กับเธอนักนะ
เธอวางถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปลงก่อนจะเปิดฝาหลังโน้ตบุ๊กด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ จากนั้นก็ล้วงหยิบไขควงขึ้นมาอันหนึ่ง
ซือฝูชิงซ่อมโน้ตบุ๊กพร้อมฮัมเพลงไปด้วย “ฉันเป็นช่างกลคนหนึ่ง แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยรีบร้อน รอโน้ตบุ๊กระเบิดเมื่อไรค่อยเริ่มซ่อมมัน...”
หลังจากนั้นไม่กี่นาทีโน้ตบุ๊กก็กลับมาสว่างใหม่อีกครั้ง ความเร็วทวีเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว
ซือฝูชิงปัดมือทั้งสองข้าง “เรียบร้อย”
ถ้าจนตรอกจริงๆ เธอค่อยไปทำงานเป็นช่างซ่อมก็ใช่ว่าจะไม่ได้
หน้าเว็บไซต์หมุนติ้วๆ จากนั้นก็ปรากฏตัวอักษรขึ้นกลางหน้าจอ
‘หน่วยคุ้มกันต้าซย่า’
หน่วยคุ้มกันต้าซย่าแผ่อิทธิพลอำนาจยาวนานมาหลายพันหลายร้อยปีเหมือนตระกูลมั่วในจงโจว ซึ่งครอบครองระบบคุ้มกันที่แข็งแกร่งที่สุดในรัฐต้าซย่า อีกทั้งมีชื่อเสียงในระดับสากลพอสมควร
เมื่อก่อนตอนเธอว่างๆ เคยรับงานเสริมเป็นบอดี้การ์ดอยู่สองสามครั้ง
ซือฝูชิงมองหน้าเพจหลักแวบหนึ่ง มีทั้งภารกิจคุ้มกันในเขตพื้นที่อันตรายและคุ้มกันให้ดาราศิลปินต่างๆ มากมาย
เธอไม่ได้คิดจะเข้าระบบด้วยบัญชีเดิมเลยลงทะเบียนสร้างบัญชีใหม่อีกอัน จากนั้นก็เริ่มค้นหาภารกิจต่อไป
แต่น่าเสียดาย ถ้าไม่ใช่เพราะระดับเธอต่ำเกินไปก็เพราะสถานที่ทำภารกิจห่างจากเมืองหลินไกลเกินไป
ตอนนี้แม้แต่ตั๋วรถไฟเธอก็ไม่มีปัญญาซื้อด้วยซ้ำ
ซือฝูชิงอดทนดูต่อไป สุดท้ายก็เลื่อนเจอภารกิจใหม่ที่เพิ่งอัพเดตขึ้นมาไม่นาน
เธอลูบคาง “ค่าตอบแทนหนึ่งแสน ทั้งหมดสามวัน สถานที่คือเมืองเยี่ยน รวมค่ากินค่าที่พักด้วย ดูท่าทางไม่เลวเลย”
เมืองเยี่ยนอยู่ติดกับเมืองหลิน ด้านหลังติดภูเขาแม่น้ำ ชาวบ้านใช้ชีวิตเรียบง่าย
หากเมื่อก่อนใครจ้างเธอด้วยราคาต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนี้ เธอคงไม่แยแส
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนในอดีต
เธอพอจะแบ่งรับแบ่งสู้ได้ แค่เริ่มต้นใหม่เท่านั้น ตายยังตายมาแล้ว ยังจะต้องกลัวอะไรอีก
ซือฝูชิงคลิกรับภารกิจ หลังจากกรอกข้อมูลบัตรประชาชนของตัวเองเรียบร้อยแล้วก็ได้รับสถานที่และหมายเลขสัมภาษณ์
หลังจากออกจากหน้าเพจทางการหน่วยคุ้มกันต้าซย่า เธอก็พิมพ์ลงต่อไปอีกว่า ‘คำสั่งสวรรค์’
นี่เป็นหนึ่งในเกมที่เธอเคยเล่นเมื่อก่อน
ไม่นานบนหน้าจอก็ปรากฏหน้าเพจใหม่ขึ้นมา เกมแพร่ภาพวิดีโออัตโนมัติ ภาพวาดสวยเสมือนจริงทัดเทียมภาพยนตร์แนวบู๊
ซือฝูชิงเลิกคิ้ว “จิ๊ เกมบ้านี่ก็อยู่นานเหมือนกันแฮะ”
จากนั้นก็ดาวน์โหลดโปรแกรมแช็ตของทางการมาด้วย ซือฝูชิงเข้าระบบบัญชีเกมของเธออย่างช้าๆ
เพิ่งเข้าระบบยังไม่ทันเห็นอะไรชัดเจน แสงสีแดงก็กะพริบนับครั้งไม่ถ้วน ข้อความมากมายพลันเด้งขึ้นมา
[พี่ใหญ่!]
[พี่ใหญ่หายไปเกือบสี่ปี ในที่สุดก็กลับมาแล้วเหรอ!]
[เร็วเข้าๆ พี่ใหญ่ เดือนหน้าจะออกภารกิจใหม่แล้ว พาฉันไปลุยที ห้ามพาคนอื่นไปเด็ดขาด มุแง!]
ซือฝูชิง “...”
เกมนี้ยังอยู่ก็พอว่า แต่เจ้าบ้าพวกนี้ทำไมยังอยู่กันอีก!
เธอออกจากโปรแกรมโดยไม่ลังเลใจสักนิด จากนั้นก็กระโดดขึ้นเตียงนอน
...
วันต่อมา
ซือฝูชิงตื่นขึ้นเพราะเสียงนาฬิกาปลุก
เธอตื่นมาด้วยสภาพผมยุ่งเหยิง หลังจากนวดคลึงใบหน้าแล้วก็ล้างหน้าล้างตาออกจากบ้านไป
เพราะความจน รวมถึงละแวกนั้นไม่มีรถโดยสาร เธอจึงเลือกใช้รถจักรยานสาธารณะไปแทน
หลังจากถีบจักรยานอย่างบ้าคลั่งราวยี่สิบห้านาที สุดท้ายก็มาถึงจุดหมายปลายทาง
ซือฝูชิงนวดก้นก่อนถอนหายใจ “สู้ขับจรวดยังสบายกว่าอีก”
เธอแหงนหน้าเหม่อมองตรงไปยังเบื้องหน้า
ที่นี่เป็นคฤหาสน์ส่วนตัวที่มีสวนดอกไม้ คฤหาสน์แบบนี้ในเมืองหลินราคาต่ำๆ ต้องมีราวห้าร้อยล้านขึ้นไป
ต่อให้ไม่ใช่ตระกูลใหญ่อย่างตระกูลจั่วแต่ก็คงไม่ต่างกันมากนัก
ซือฝูชิงยัดซาลาเปาคำสุดท้ายเข้าปากแล้วสวมหน้ากากกลับเข้าไปดังเดิมก่อนจะเดินตรงเข้าไป
ตรงประตูมีคนทำหน้าที่บันทึกหมายเลข เธอยื่นหมายเลขส่งไปให้
“อืม เลขที่สามสิบ...” พอคนคนนั้นได้ยินเสียงของเธอก็เงยหน้าขึ้นพร้อมขมวดคิ้ว
สายงานบอดี้การ์ดล้วนเป็นผู้ชายร่างสูงใหญ่กำยำทั้งนั้น ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะทำอะไรได้


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 7 เจอกันอีกครั้ง
“ทำไมเหรอ” ซือฝูชิงล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทีเกียจคร้าน
หน้ากากบดบังใบหน้าไว้อยู่ ทว่าไม่อาจกลบท่าทีดื้อรั้นและบุคลิกสง่างามได้เลย
“เปล่า” คนคนนั้นอึกอักอยู่ครู่หนึ่งแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่คลี่ยิ้มให้ “หลังจากเข้าไปแล้ว อะไรที่ควรทำ อะไรที่ไม่ควรทำ เธอน่าจะรู้แก่ใจดี”
ซือฝูชิงยักไหล่แล้วชักมือถือกลับมา “วางใจได้”
ตอนนี้เธอให้ความสำคัญกับเรื่องเงิน ถ้าเงินน้อยเธอก็จะไม่ทำอะไรทั้งนั้น
คนคนนั้นถือเอกสารพลางมองเด็กสาวเดินเข้าไปทางประตูก่อนจะส่ายศีรษะ
ถึงแม้จะไม่ใช่ภารกิจในเขตอันตรายอย่างทะเลทราย แต่เขาคิดไม่ถึงว่าจะมีบอดี้การ์ดสาวมาสมัครด้วย
ช่วงปีนี้มีบอดี้การ์ดสาวบ้างก็จริงแต่มีน้อยมากๆ อีกอย่างศักยภาพก็ไม่มีใครเก่งจริงๆ เลยสักคน
คนที่คลุกคลีอยู่ในวงการต้าซย่ามานานล้วนรู้ดี เว็บไซต์ทางการของหน่วยคุ้มกันต้าซย่ามีกลุ่มไพ่เด็ดโดยเฉพาะ ซึ่งภายในมีแต่คนเก่งๆ ระดับแนวหน้าทั้งนั้น
บอดี้การ์ดในกลุ่มไพ่เด็ดใช่ว่าใช้เงินแล้วจะว่าจ้างได้เลย แถมในกลุ่มไพ่เด็ดยังมีผู้หญิงคนหนึ่งด้วย
ทั้งชื่อเสียงเรียงนาม อายุและประวัติส่วนตัวล้วนไม่มีรายละเอียดกล่าวถึง
แม้แต่นายจ้างผู้โชคดีที่ได้รับความช่วยเหลือจากเธอก็ยังไม่รู้สถานะตัวตนของเธอผู้นั้นเลยด้วยซ้ำ
นอกจากนี้ทุกครั้งที่ได้เธอเป็นแนวหน้าในการต่อสู้ทีไร ภารกิจก็ไม่เคยล้มเหลวเลยสักครั้ง
แม้แต่บอสใหญ่ของหน่วยคุ้มกันต้าซย่าก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมยอดฝีมือแบบนี้ถึงมาเดินบนเส้นทางบอดี้การ์ดเช่นนี้ได้
แต่เรื่องที่น่าเสียดายก็คือยอดฝีมือผู้นี้ไม่ปรากฏตัวมาเกือบสี่ปีแล้ว และไม่รู้ว่าหายตัวไปอยู่ที่ไหนด้วย
เขาคนนั้นเก็บความคิดแล้วบันทึกเอกสารต่อไป
...
ภายในคฤหาสน์ไม่มีสัญลักษณ์บอกทางใดๆ ทั้งสิ้น ซือฝูชิงเดินอยู่ไม่นานก็ค้นพบว่าตนเดินหลงอยู่ในสวนดอกไม้เสียแล้ว
“...”
เพราะเก็บตัวอยู่ในห้องทดลองครึ่งปีไม่ได้ออกไปไหน เธอเกือบลืมไปแล้วว่าตนเป็นพวกหลงทิศทาง
เมื่อก่อนเวลาไปเที่ยวกับรุ่นพี่ เธอแค่เดินตามต้อยๆ ไปโดยไม่ต้องคิดกังวลใจใดๆ ทั้งสิ้น
ซือฝูชิงเดินเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวาไปมาโดยเปลี่ยนเพียงทิศทางการเดินเท่านั้น ท้ายที่สุดก็เดินมาถึงเส้นทางเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยต้นไม้แน่นขนัดซึ่งช่วยบดบังแสงอาทิตย์ได้เป็นอย่างดี
ขณะที่เธอกำลังจะเดินไปยังสุดถนนเล็กๆ นั้น สวบ! มีวัตถุบางอย่างพุ่งตรงมากลางอากาศ
ทันใดนั้นก็มีเสียงแหลมสูงดังขึ้น “ใครกัน รนหาที่ตาย!”
ชิ้ง!
ฉับพลันก็ผุดเสียงใสกังวานดังขึ้นต่อเนื่อง ซือฝูชิงมองเข็มเงินหลายสิบเล่มที่อยู่ห่างปลายเท้าไปไม่เกินครึ่งเมตรด้วยสีหน้าตกตะลึง
ดาวกระจายเข็มเงิน!
ที่นี่มียอดฝีมือของตระกูลมั่วด้วยเหรอ
สีหน้าของเธอยังคงเรียบนิ่ง เธอเดินขึ้นหน้าไปอีกก้าว พอเดินอ้อมพุ่มไม้ไปก็เจอชายหนุ่มที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหี้ยมโหดคนหนึ่ง
ด้านหลังของเขายังมีชายอีกคนหนึ่ง
หากจะพูดให้ถูกก็คือชายอีกคนกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้วีลแชร์
ชายหนุ่มบนรถเข็นพูดด้วยน้ำเสียงสุขุมฟังดูน่าเกรงขามอย่างเห็นได้ชัด “เฟิ่งซาน”
เฟิ่งซานยั้งมือไว้ ทว่าไม่ได้เก็บไอสังหารที่แผ่อยู่บนร่างแต่อย่างใด สายตาดูไม่ค่อยชอบใจนัก “พี่เก้า!”
อวี้ซีเหิงมุ่นคิ้วเล็กน้อยพลางเงยหน้าขึ้น
หญิงสาวยังคงยืนอยู่ใต้ต้นหลิว
แสงอาทิตย์รำไรสาดส่องทะลุผ่านกิ่งไม้กระทบลงบนร่างเธอ ราวกับภาพในห้วงความฝัน
เธอกวาดตามองเขาด้วยท่าทีประหลาดใจ แต่นัยน์ตากลับปรากฏเงาต้นไม้หลากสี ภาพตรงหน้าพร่าเลือนราวกับอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์
สองดวงตาที่น่าลุ่มหลงคู่นั้น
เขาเพิ่งเห็นดวงตาคู่นี้เมื่อคืนวันก่อน
ซือฝูชิงเองก็จำได้ตั้งแต่แวบแรก เขาคือผู้ชายที่เธอเผลอแต๊ะอั๋งวันนั้น
ไม่ง่ายเลยกว่าเธอจะหนีไปได้ ทำไมวันนี้ถึงเจอกันโต้งๆ แบบนี้ได้นะ
แต่ต้องยอมรับว่าผู้ชายคนนี้ผิวพรรณดีมาก
ตอนแรกเธอคิดว่าอาจารย์และศิษย์พี่ใหญ่ของเธอหล่อเหลาเหนือใครแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าบนโลกนี้จะมีคนที่เหนือกว่านั้นอยู่อีก
เหมือนเขามีเสน่ห์ดึงดูดขั้นสูงบางอย่างที่ชวนให้ใครต่อใครต่างยอมตายเพื่อเขาได้เลย
เขานั่งอยู่ตรงนั้นพร้อมแผ่กลิ่นอายความแกร่งกล้าปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ
ไม่ใช่การข่มคนแต่อย่างใด ทว่าเป็นความเมตตาที่มีต่อสรรพสิ่งมากกว่า
ซือฝูชิงจับจ้องเขาพลางคิดในใจ ตอนนั้นเธอหันข้างให้เขา แถมวิ่งหนีอย่างเร็วอีกต่างหาก ไม่แน่เขาอาจจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำ
พอคิดถึงตรงนี้ ดวงตาพร้อมคิ้วงามก็แฝงไปด้วยรอยยิ้ม พูดขึ้นด้วยท่าทีเคร่งขรึม “ขอโทษด้วย ไม่ได้เจตนามารบกวน ฉันแค่มาสมัครงานแต่ตอนนี้ดันเดินหลงทางซะได้ ขอถามหน่อยว่าต้องไปทางไหนเหรอคะ”
“ออกไปทางนี้เลี้ยวซ้ายแล้วค่อยเลี้ยวขวา” อวี้ซีเหิงหันไปสบตาเธอ เอ่ยเสียงนุ่ม “พอเลี้ยวผ่านโค้งที่สามไปก็ถึงแล้ว”
เสียงของเขาเหมือนกับคนคนนี้ไม่ต่างกัน เสียงใสน่าฟัง แถมยังแฝงไปด้วยพลังอันน่าเกรงขาม
ซือฝูชิงอดใช้มือแตะใบหูไม่ได้ “อย่างนั้นเหรอ ขอบคุณนะคะ”
พอเธอเลื่อนสายตามาก็เห็นขาทั้งสองข้างของเขา จากนั้นนัยน์ตาก็เหมือนตกอยู่ในภวังค์
“เธอยังจะมองอีกเหรอ” ท่าทีเช่นนี้ทำให้แววตาของเฟิ่งซานยิ่งแผ่ไอสังหารดุดันออกมา ทว่าถูกอวี้ซีเหิงตัดบทก่อน “เฟิ่งซาน ไปกันเถิด”
“ครับ!” เฟิ่งซานทำได้แค่ข่มไอสังหารที่แฝงอยู่ในดวงตาก่อนตามอวี้ซีเหิงออกไป
ซือฝูชิงกลับไม่ได้จากไปในทันที เธอมองเงาแผ่นหลังของเขาพลางครุ่นคิดบางอย่าง
ก่อนหน้านี้เธอเห็นแล้วว่าขาทั้งสองข้างของเขาพิการจึงไม่สามารถเคลื่อนไหวได้
แต่ผู้ชายในคืนนั้นใช้ขาต่อสู้ได้อย่างยอดเยี่ยม ไม่มีทางเป็นคนพิการแน่นอน
หลังจากละสายตาจากมา ซือฝูชิงก็เดินไปตามเส้นทางที่อวี้ซีเหิงบอกจนกระทั่งเดินมาถึงโถงด้านหน้าซึ่งเป็นจุดหมายปลายทางได้สำเร็จ
เธอยืดเส้นยืดสายแล้วหาที่นั่งก่อนจะนั่งลง
ซือฝูชิงไม่ถือว่ามาสายนัก เพราะหลังจากนั้นก็มีคนทยอยมากันเรื่อยๆ อยู่ไม่น้อย สายตาของคนอื่นๆ ต่างจับจ้องมายังร่างของเธอก่อนจะเผยท่าทีแตกต่างกันออกไป
รวมถึงเสิ่นซิงอวิ๋นที่อยู่ในห้องหนังสือชั้นสองมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว
“เอ๊ะ ทำไมมีผู้หญิงโผล่มาด้วย” เขามองหน้าจอยักษ์แวบหนึ่งพลางอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ “ผู้หญิงคนนี้ปกปิดพรางตัวดีจริงๆ”
ส่วนอวี้ซีเหิงที่อยู่ด้านข้างเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยใบหน้าสงบนิ่ง
เสิ่นซิงอวิ๋นเหมือนนึกอะไรออก คิ้วขมวดขึ้นฉับพลัน “ไม่ได้มาเพราะนายหรอกใช่ไหม ฉันคงต้องตรวจสอบหน่อยแล้ว”
ถึงแม้อวี้ซีเหิงจะไม่สะดวกไปไหนมาไหน แต่เพราะใบหน้าของเขาน่าหลงใหลเกินไป ขนาดเหล่าคุณหนูผู้ดีในเมืองซื่อจิ่วยังถูกตาต้องใจเขามากมาย
เมื่อก่อนยังมีคุณหนูคนหนึ่งไล่ตามไปถึงต่างประเทศจนสร้างเรื่องเดือดร้อนไม่น้อย
อวี้ซีเหิงเลิกคิ้วเล็กน้อยแล้วพูดขึ้นเสียงนุ่มนวลอย่างไม่รีบร้อน “แต่เธอผู้นี้ไม่ใช่”
“แน่ใจขนาดนั้นเชียว” เสิ่นซิงอวิ๋นนึกประหลาดใจ “แต่ความจริงแล้วไม่ต้องกังวลไปหรอก ไม่เลือกแน่นอนและคงไม่ได้เจอนายด้วย”
เรื่องพละกำลัง เพศหญิงมักด้อยกว่าเพศชายอยู่แล้ว
คนอื่นๆ ที่มาสมัครล้วนร่างสูงกำยำกันหมด ขาเล็กๆ ของซือฝูชิงยังใหญ่สู้แขนของพวกเขาไม่ได้เลย
บนหน้าจอ คนอื่นๆ กำลังวอร์มร่างกาย มีเพียงซือฝูชิงที่ล้วงหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเป้แล้วเปิดอ่านพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้
ชื่อหนังสือถูกกล้องจับภาพไว้ได้อย่างชัดเจน
“ตำนานอิ้นหวงงั้นเหรอ” เสิ่นซิงอวิ๋นย่อมเห็นอยู่แล้ว จากนั้นก็ยิ้มเจื่อน “ดูไม่ออกเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะคลั่งเรื่องประวัติศาสตร์ด้วย”
ขณะที่พูดก็ถอนหายใจออกมา “แต่พูดตามตรงมีใครไม่เลื่อมใสคนอย่างฮ่องเต้อิ้นบ้าง”
เขาเป็นบุคคลที่อยู่ในใจผู้คนมากมายนับไม่ถ้วน ถึงแม้จะมีชีวิตอยู่แค่ในประวัติศาสตร์ก็ตาม
ในที่สุดประโยคนี้ก็ทำให้แววตาของอวี้ซีเหิงหันมามองหน้าจอยักษ์ พอเขาเห็นชื่อหนังสือตำนานอิ้นหวงชัดเด่นหราเช่นนั้น แววตาก็หม่นลงเล็กน้อย
ซือฝูชิงเงยหน้าขึ้นมาราวกับรู้สึกได้
เธอเอียงศีรษะพร้อมกะพริบตามองกล้องปริบๆ
เสิ่นซิงอวิ๋นสะดุ้งตกใจ “สือเหยี่ยน เธอคนนี้...”
ทว่าซือฝูชิงเก็บสายตากลับมาอ่านหนังสือต่อแล้ว
วินาทีต่อมาร่างของเธอก็โงนเงนไปมาเพราะมีเท้าข้างหนึ่งเตะเก้าอี้ของเธออย่างแรง
เจ้าของเท้านั้นแค่นเสียงเย้ยหยันใส่เธอว่า “พูดกับเธออยู่ ไม่ได้ยินหรือไง”
ซือฝูชิงปิดหนังสือก่อนจะเงยหน้าขึ้น ยิ้มตาหยีแล้วตอบว่า “เมื่อกี้นายเป็นคนถีบเก้าอี้ของฉันใช่ไหม”


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 8 อวี้ซีเหิง...มานี่
คนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเธอเป็นผู้สัมภาษณ์ที่มีหมายเลขยี่สิบเก้าติดตรงหน้าอก อีกทั้งเป็นชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่กำยำคนหนึ่ง
เขามองเธอด้วยท่าทีที่แฝงไปด้วยความดูแคลน “เธอจะเป็นฝ่ายออกไปเองหรือจะให้ฉันทำให้เธอถูกหามออกไป”
มีบอดี้การ์ดมาสมัครตั้งมากมาย ความจริงไม่มีใครเห็นผู้หญิงร่างบอบบางที่พร้อมโอนเอนไปตามลมคนหนึ่งอยู่ในสายตาหรอก
การสัมภาษณ์เป็นการคัดเลือกโดยดวลกันหนึ่งต่อหนึ่ง ซึ่งสุดท้ายจะคัดเหลือเพียงห้าคนสุดท้ายเท่านั้น
พอชายหมายเลขยี่สิบเก้า เห็นว่าคู่ต่อสู้ของตนเป็นเด็กสาวคนหนึ่ง แง่หนึ่งก็รู้สึกดีใจที่ไม่ต้องเปลืองแรง แต่อีกแง่หนึ่งก็รู้สึกว่าตนถูกดูหมิ่น
หากเขาเอาชนะแม้แต่ผู้หญิงคนเดียวไม่ได้ แบบนี้เขาจะอยู่ในหน่วยคุ้มกันต้าซย่าได้อย่างไร
ซือฝูชิงเอียงศีรษะพลางพูดขึ้น “ฉันถามว่านายเป็นคนถีบเก้าอี้ฉันใช่ไหม”
“ถ้าไม่ถีบเก้าอี้แล้วเธอจะสนใจฉันเหรอ” ชายหมายเลขยี่สิบเก้า ยิ่งหงุดหงิดใจ แสยะยิ้ม “รีบๆ เลือกมาสักอย่าง หรือรีบสู้กันให้จบๆ ไป”
“แบบนั้นก็ได้” ซือฝูชิงลุกขึ้นยืน “ใครใช้ให้นายเตะเก้าอี้ฉัน”
หลังจากพูดคำสุดท้ายจบ เธอก็ลงมือทันที
นิ้วสวยเรียวยาวกำหมัดแน่นก่อนจะอัดเข้าไปที่ช่องท้องของชายหมายเลขยี่สิบเก้า
พลั่ก!
เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ชายหมายเลขยี่สิบเก้า ยังไม่ทันตอบโต้อะไรก็ล้มลงพื้นลุกไม่ขึ้นแล้ว
“...”
เสียงเซ็งแซ่ทั้งหมดชะงักลงชั่วขณะ จากนั้นทั้งตึกก็ตกอยู่ในความสงบ
เสิ่นซิงอวิ๋นตกตะลึงอ้าปากค้าง
อวี้ซีเหิงเลิกคิ้ว
“เอ้า ทำไมนายถึงชิงล้มไปก่อนล่ะ” ซือฝูชิงก้มหน้า “ลุกขึ้นเร็ว จะทำให้ฉันถูกหามตัวออกไปไม่ใช่เหรอ”
ชายหมายเลขยี่สิบเก้า รู้สึกแค่ว่าร่างกายปวดระบมไปหมด เขาไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่าตนจะถูกซือฝูชิงล้มในหมัดเดียว
ชายหมายเลขยี่สิบเก้า กัดฟันพร้อมระเบิดอารมณ์ “ฉันจะทำให้เธอ...”
จากนั้นร่างกายของเขาที่เพิ่งลุกจากพื้นได้ไม่เท่าไร ยังไม่ทันลุกขึ้นยืนด้วยซ้ำ
ผลัวะ!
เสียงสนั่นดังขึ้นอีกครั้ง จากนั้นชายหมายเลขยี่สิบเก้าก็ล้มลงพื้นลุกไม่ขึ้นอีก
“ทำไมนายล้มลงไปอีกแล้วล่ะ” ซือฝูชิงโน้มตัวลง “นายจงใจไม่เล่นกับฉันใช่ไหม”
ชายหมายเลขยี่สิบเก้าโมโหประโยคนี้จนเจ็บอวัยวะภายในไปหมด เส้นเลือดของเขาปูดโปนหมายจะลุกขึ้นสู้อีกครั้ง
ทว่าอาการปวดระบมตามร่างกายทำเอาเขาขยับเขยื้อนไม่ได้ เขาจ้องตาเขม็งด้วยร่างอันสั่นเทา
“ช่างเถอะ” ซือฝูชิงหรี่ดวงตาจิ้งจอก เอ่ยด้วยท่าทีสบายๆ “ฉันก็ไม่อยากเล่นกับนายเหมือนกัน”
ชายหมายเลขยี่สิบเก้ารู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก ทว่าจากนั้นก็เห็นหญิงสาวสลัดมือด้วยท่าทีเกียจคร้านก่อนจะซัดหมัดสุดท้ายตรงช่วงท้องของเขา
ผลัวะ!
“ฉัน ฉันยอมแล้ว... ” ตุ้บ! สุดท้ายชายหมายเลขยี่สิบเก้าก็ฝืนต่อไปไม่ไหวสลบคาพื้นไปทั้งอย่างนั้น
ซือฝูชิงลุกขึ้นยืนตัวตรง “มีใครอยากจะเล่นด้วยอีกไหม”
ชายร่างสูงกำยำคนอื่นๆ พากันเดินถอยไปด้านหลังหนึ่งก้าวพร้อมเหงื่อเย็นๆ ที่ผุดขึ้นมา
ล้อเล่นน่า ซัดคนสลบได้ด้วยสามหมัด นี่เรียกว่าเล่นเหรอ
อวี้ซีเหิงยกมือกเท้าคางพร้อมท่าทีสนใจที่แฝงผ่านหางตา
“พี่เก้า” เฟิ่งซานขมวดคิ้ว “ถ้าเธอชนะ?”
อวี้ซีเหิงจิบชาอึกหนึ่ง พูดเสียงเอื่อยๆ “ถ้าเธอคนนี้ชนะก็เอามาเป็นบอดี้การ์ดข้างกายฉัน”
เฟิ่งซานขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม พลางจ้องหน้าจอยักษ์ไม่วางตา
จากนั้นก็ไม่มีใครกล้าสู้กับซือฝูชิงอีก เธอจึงมาถึงรอบสุดท้ายได้อย่างง่ายดาย
หลังจากคัดเลือกคนเรียบร้อยแล้ว เสิ่นซิงอวิ๋นถึงรีบลงมาด่านล่างด้วยท่าทีงงงันราวเพิ่งตื่นจากฝันอย่างไรอย่างนั้น
ชายร่างสูงกำยำทั้งสี่ยืนอยู่ด้วยกัน ส่วนซือฝูชิงยืนอยู่อีกฝั่ง
ซึ่งเกิดการเปรียบเทียบอย่างเห็นได้ชัด
“ตอนนี้หากไม่ผิดพลาดอะไรก็คงเป็นพวกคุณทั้งห้าคน” เสิ่นซิงอวิ๋นพยักหน้า “ต่อจากนี้จะบอกข้อควรระวังในรายละเอียดงาน ยังมีปัญหาอะไรอีกไหม”
ซือฝูชิงยกมือขึ้นราวกับเป็นนักเรียนดีเด่นผู้ฉลาดเฉลียวที่ขี้สงสัยคนหนึ่ง “ฉันมีคำถามค่ะ”
เสิ่นซิงอวิ๋นประหลาดใจไม่น้อย “ว่ามา”
“พวกคุณต้องการจ้างบอดี้การ์ดห้าคนใช่ไหม” ซือฝูชิงพูดตามเหตุและผล “ถ้าฉันคนเดียวทำงานเทียบเท่ากับคนห้าคนได้ เงินเดือนก็จะเพิ่มขึ้นเป็นห้าเท่าใช่ไหมคะ”
พอได้ยินประโยคนี้จากเธอ คนอื่นๆ ก็ “...?”
เสิ่นซิงอวิ๋นเองก็รู้สึกเหนือความคาดหมายจนสำลักน้ำลาย “อะไรนะ”
“นี่ไม่ใช่ว่า...” เขายังพูดไม่ทันจบ คิ้วทรงสวยของอวี้ซีเหิงก็เลิกขึ้นพร้อมรอยยิ้มบาง เอ่ยเสียงดังมาจากด้านบน “จะว่าเช่นนั้นก็ได้”
พอเขาเปิดปากพูดแบบนั้น เสิ่นซิงอวิ๋นเลยไม่ได้คัดค้านอะไร
“โอเค แบบนั้นแค่ฉันคนเดียวก็พอแล้ว” ซือฝูชิงมองไปทางชั้นสองแวบหนึ่งก่อนเริ่มวอร์มร่างกาย “ฉันจะพิสูจน์ให้เห็นว่าฉันคนเดียวทำงานของคนห้าคนได้”
ขณะที่พูด เธอก็กระดิกนิ้วเรียกพวกเขาสี่คนที่เหลือไปด้วย “พี่ใหญ่ทั้งหลาย ช่วยให้เกียรติลุยมาพร้อมกันเลยได้ไหม”
ชายร่างสูงกำยำทั้งสี่ “...”
หลังจากผ่านไปสามนาที ชายร่างสูงกำยำทั้งสี่ก็ล้มลงกับพื้นด้วยท่าทีสิ้นหวัง
ในที่สุดสีหน้าของเฟิ่งซานก็เปลี่ยนไป
เขาฝึกฝนการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก ฉะนั้นย่อมมองออกว่าซือฝูชิงใช้มือเพียงข้างเดียวมาตั้งแต่ต้นจนจบ
สิ่งที่สำคัญก็คือเธอไม่ได้อาศัยพละกำลังอะไรมากมาย ใช้เพียงทักษะล้วนๆ
นี่มันความสามารถในการควบคุมที่แสนน่ากลัวอะไรกันแน่
“ซิงอวิ๋น” อวี้ซีเหิงวางถ้วยชาลง พลันเปิดปากขึ้นอีกครั้ง “ให้คนอื่นๆ ออกไปก่อนเถิด”
เสิ่นซิงอวิ๋นถอนหายใจ จากนั้นก็ทำได้แค่สั่งให้คนหามตัวชายทั้งสี่ออกไปก่อนกวักมือเรียกซือฝูชิง “ไป พวกเราขึ้นไปข้างบนกัน”
ซือฝูชิงเช็ดมือแล้วเดินตามเขาขึ้นไปด้านบน
หน้าจอยักษ์ในห้องหนังสือถูกเก็บไป ภายในห้องพลันตกอยู่ในความสงบ เฟิ่งซานยืนอยู่ด้านหลังอวี้ซีเหิง แววตาเย็นยะเยือกกวาดมองร่างของหญิงสาวไปมาจนไอเย็นแทรกซึมเข้ากระดูก
ซือฝูชิงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง
ทำไมพี่ชายคนนี้มองเหมือนเธอเป็นคู่ปรับซะอย่างนั้นล่ะ
เดี๋ยวเธอก็แย่งงานด้วยซะเลย
ขณะที่ซือฝูชิงกำลังใช้มือนับว่าจะสามารถหาเงินได้เท่าไรก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำของอวี้ซีเหิงถามขึ้นว่า “ใช้ปืนเป็นหรือไม่”
เฟิ่งซานรีบหันมามองด้วยตาวาวโรจน์ทันที
“หืม” ซือฝูชิงเงยหน้าขึ้นแล้วเลิกคิ้ว “ฉันใช้ไม่เป็น”
พอเฟิ่งซานได้ยินเช่นนั้นก็ผ่อนลมหายใจ
ต่อสู้ระยะปะชิดเก่งขนาดนั้น ถ้าใช้ปืนเป็นอีก แบบนี้คนอื่นจะทำมาหากินอะไรได้อีก
“อืม” อวี้ซีเหิงขานทีหนึ่งแล้วเอ่ยเรียก “มานี่”
ซือฝูชิงก้าวขึ้นไปข้างหน้า “ทำไมเหรอ”
อวี้ซีเหิงกวาดตาขึ้นลงมองเธอแวบหนึ่งแล้วพยักหน้าออกคำสั่ง “เตรียมเสื้อผ้าสักสองสามชุดก่อน เอาไซส์เอสก็แล้วกัน”
ที่แท้ก็จะให้เสื้อผ้าเธอนี่เอง
ซือฝูชิงมองเสื้อยืดที่ซักจนขาวซีดบนร่าง พลันรู้สึกปวดใจ คิดแค่อยากจะวาดวงกลมลงไปบนนั้น
เธอขัดสนมากจริงๆ
เฟิ่งซานพลันนึกเห็นอกเห็นใจขึ้นมา
ตอนที่ซือฝูชิงผ่านการสัมภาษณ์ เอกสารของเธอก็มาอยู่ในมือของอวี้ซีเหิงเป็นที่เรียบร้อย
เขาเองก็รู้ว่าซือฝูชิงเป็นเด็กที่ถูกท่านผู้เฒ่าจั่วเก็บมาเลี้ยง ตอนนี้ท่านผู้เฒ่าจั่วจากไปแล้ว เธอย่อมไร้ที่พักพิง
“ไม่ได้!” ทันใดนั้นซือฝูชิงก็ชี้มาที่ตัวเอง “ฉันใส่ไซส์เอ็ม ไซส์เอสกระดุมปริ”
เฟิ่งซานชาวาบไปทั้งหน้าพลางมองเธออย่างตกใจ
ซือฝูชิงคนนี้กล้าพูดทุกเรื่องขนาดนี้เลยเหรอ
ทว่าอวี้ซีเหิงกลับสีหน้าเรียบนิ่งไม่เปลี่ยนราวกับชินชามานานแล้วอย่างไรอย่างนั้น เขาออกปากสั่งด้วยท่าทีเป็นธรรมชาติ “เปลี่ยนเป็นไซส์เอ็ม”
เฟิ่งซานคิดในใจ ตนยังจิตใจมั่นคงไม่มากพอ เห็นทีต้องเรียนรู้จากพี่เก้าเยอะๆ หน่อยแล้ว
ระหว่างที่รอเสื้อผ้า ซือฝูชิงก็นั่งลงกัดแอปเปิลลูกหนึ่งอย่างไม่เกรงใจ จากนั้นก็ล้วงหยิบหนังสือตำนานอิ้นหวงขึ้นมา
ส่วนอวี้ซีเหิงหันไปคุยอะไรกับเสิ่นซิงอวิ๋นนั้น เธอไม่ได้ฟัง
เฟิ่งซานที่อยู่ด้านข้างหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อดาวน์โหลดแอพเวยปั๋วโดยเฉพาะ
ตอนที่ซือฝูชิงมาถึงที่นี่ เอกสารข้อมูลของเธอก็ถูกส่งมาถึงมือของอวี้ซีเหิงแล้ว
เฟิ่งซานเลยรู้ว่าเธอเป็นไอดอล
ได้ยินมาว่าบนแอปพลิเคชันนี้มีข้อมูลเกี่ยวกับดารานักร้องมหาศาล ในเมื่อเขาติดตามอวี้ซีเหิงก็จำเป็นต้องรวบรวมข้อมูลให้ได้มากๆ
ใครจะไปรู้ เขายังไม่ทันพิมพ์ชื่อซือฝูชิงเข้าไป ข่าวค้นหายอดนิยมในเวยปั๋วก็เด้งข่าวฮิตขึ้นมาให้เขาก่อนแล้ว
เฟิ่งซานขมวดคิ้วแน่น เม้มปากแล้วส่งโทรศัพท์ไปให้ “คุณซือ อันนี้ใช่คุณหรือเปล่า”


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 9 ดูสิ ไม่มีใครกล้ารุกรานต้าซย่าในวันนี้แล้ว!
“อะไรเหรอ” ซือฝูชิงปิดหนังสือลงก่อนขยับเข้าไปดู
นั่นเป็นโพสต์ในเวยปั๋ว ซึ่งมาจากบัญชีที่มีผู้ติดตามมากทีเดียว
สาวขี้เผือกในวงการ : [เรื่องที่ซือฝูชิงเอาเปรียบเด็กฝึกชายเป็นการส่วนตัว มีใครไม่รู้เรื่องนี้บ้าง นี่ควรเรียกว่าอันธพาลสาวมากกว่ามั้ง (แหวะ)]
จากนั้นคอมเมนต์ด้านล่างก็แปะภาพที่แคปมาจากโพสต์ในวีแชทภาพหนึ่ง ชื่อบ่งบอกอย่างชัดเจนว่าเป็นผู้จัดการส่วนตัวของลู่เยี่ยน
[ทนเมนเทอร์คนหนึ่งมามากพอแล้วจริงๆ ตัวเองทำอะไรไม่ได้เรื่อง เอาความสามารถของตนเองมาดึงเกรดรายการให้ต่ำลง แถมไม่พอใจลงไม้ลงมือกับเด็กฝึกอีก ถ้าไม่ใช่เพราะรายการเพิ่งเริ่ม ใครจะไปทนความไม่พอใจนี้กัน!]
ถึงแม้จะไม่ได้เขียนชื่อแซ่ แต่ก็รู้ว่าหมายถึงใคร
รายการหนุ่มสาววัยใสถูกจัดให้เป็นรายการแสดงศักยภาพของสมาชิกในแต่ละซีซั่น ความสามารถของกลุ่มเมนเทอร์ต้องขั้นเทพ มีทั้งตัวท็อปของวงการ รวมถึงไอดอลที่มีกระแสนิยม
มีเพียงซือฝูชิงที่ไม่มีความสามารถใดเลย
ลู่เยี่ยนเป็นผู้เข้าแข่งคนแรกที่เปิดตัวในตำแหน่งเซ็นเตอร์ รายการเพิ่งออกอากาศได้เพียงตอนเดียว แฟนคลับของเขาก็พุ่งทะลุไปถึงห้าล้านคนแล้ว
พอโพสต์ในเวยปั๋วแพร่ออกไป เหล่าแฟนคลับก็โกรธกันจนบ้าคลั่ง
[ซือฝูชิงไสหัวไปซะ อยู่ห่างๆ จากสุดที่รักของเราหน่อย! ไม่ดูบ้างว่าตัวเองสภาพเป็นอย่างไร เอาความกล้าจากที่ไหนมาดูถูกพี่เยี่ยน]
[ซือฝูชิง เธอมันน่าตลกจริงๆ รู้ไหมว่าพี่เยี่ยนของพวกเราอยู่ในสถานะไหน เธอถูกไล่ออกจากตระกูลจั่วแล้ว เธอยังจะมีใครคอยหนุนหลังอีกเหรอ]
[ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมซือฝูชิงถึงต้องมาทำลายรายการด้วย โกรธคนใช้เส้นแบบนี้ชะมัดเลย!]
แฟนคลับของไอดอลหนุ่มสาดคำด่าทออย่างโหดร้ายและไม่น่าฟัง ไม่ว่าคำพูดสกปรกแบบไหนก็สรรหามาได้ทั้งนั้น
เฟิ่งซานเม้มปากแน่น “คุณซือ คนพวกนี้...”
ซือฝูชิงเล่นผมตัวเองพร้อมตอบว่า “เปิดมาด้วยรูปภาพเดียว พยายามกุเรื่องสุดๆ ฉันชินแล้ว นายจะสนใจพวกเขาทำไมกัน
ฉันสวยกว่า แถมรูปร่างยังดีกว่าพวกเขา ทำอะไรเป็นมากกว่าตั้งเยอะแยะ พวกเขาเป็นได้แค่เกรียนคีย์บอร์ด คู่ควรให้ฉันไปคิดเล็กคิดน้อยกับพวกเขาด้วยเหรอ”
เฟิ่งซาน “...”
ได้ แบบนี้มีความเป็นซือฝูชิงเหลือเกิน
จากนั้นเขาก็ค้นเจอภาพของลู่เยี่ยน คิ้วพลันขมวดแน่น “คุณซือ ทำไมคุณต้องไปเป็นเมนเทอร์ให้รายการเฟ้นหาบอยแบนด์แบบนั้นด้วย แถมผู้ชายคนนี้ยังแต่งหน้าจัดอีก คุณชอบสไตล์นี้เหรอ”
หากไม่ได้เอกสารมาอยู่ในมือ เขาคงไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ ว่าคนที่ถูกด่าทอว่าอัปลักษณ์จะเป็นซือฝูชิง
อีกอย่างวงการบันเทิงมีปัญญาป้อนงานให้เทพที่มีความสามารถขั้นสูงอย่างซือฝูชิงด้วยเหรอ
“นายนี่เหมือน...” ซือฝูชิงเงยหน้าพลางถอนหายใจ “คุณป้าขี้เม้าท์ที่หน้าเป็นอัมพาตจริงๆ”
เฟิ่งซาน “...”
เวลานี้อวี้ซีเหิงเองก็หันมา พูดขึ้นด้วยเสียงสบายๆ “เหมือนมากทีเดียว”
เฟิ่งซานชาวาบไปทั้งแผ่นหลัง “พี่เก้า”
อวี้ซีเหิงไม่ได้พูดอะไรอีก จากนั้นก็หันออกไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง
“พวกนายคุยกันไปก่อนแล้วกัน” เสิ่นซิงอวิ๋นหัวเราะร่า “ฉันไปบอกให้ห้องครัวเตรียมของกินสักหน่อย ในเมื่อคุณซือเป็นบอดี้การ์ดติดตามสือเหยี่ยนแล้วก็อยู่กินข้าวด้วยกันนะ”
ขณะที่ซือฝูชิงกำลังคิดว่าตอนเที่ยงนี้จะกินอะไรดี พอได้ยินเช่นนั้นเลยพูดขึ้นเสียงเด็ดเดี่ยว “ได้เลยค่ะ”
เธอลากเก้าอี้นั่งลงตรงหน้าโต๊ะกินข้าว ขณะที่เฟิ่งซานยืนอยู่ด้านหลังอวี้ซีเหิง
“อ๋อ ตอบคำถามก่อน ใครจะไปชอบเขากัน ฉันไม่รู้จักเขาสักนิด ถ้าฉันจะชอบคงชอบแบบเจ้านายมากกว่า” ซือฝูชิงเท้าคาง “ดูสิ เจ้านายของฉันหล่อเหลา รูปร่างก็ดูดีขนาดนี้ แถมดีกับลูกน้องอีกด้วย จะไปหาเจ้านายที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ได้จากที่ไหนอีก
เจ้านายของฉันหล่อเหนือใครราวกับเทพเซียนมาจุติบนโลกมนุษย์ ดั่งฮ่องเต้บนโลกนี้”
ประโยคสุดท้ายทำเอามือที่กำลังถือถ้วยชาของอวี้ซีเหิงชะงักเล็กน้อย
หากเขาไม่มั่นใจว่าเรื่องนี้ไม่มีใครรู้แน่นอน เขาคงคิดว่าถูกรู้ความลับเข้าแล้ว
อวี้ซีเหิงยิ้มบางด้วยสีหน้าราบเรียบ “ชมกันเกินไปแล้ว”
ซือฝูชิงผงะไปก่อนเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง
แค่นี้เองเหรอ
ไม่คิดจะเพิ่มเงินเดือนให้เธอหน่อยเหรอ
เมื่อยปากพูดยกยอเสียเปล่าๆ
เฟิ่งซาน “...”
ดูท่าทางคุณซือผู้นี้จะรักเงินมากจริงๆ
ส่วนพี่เก้าของเขาก็ซื่อบื้อไม่เบา
อาหารมื้อเที่ยงถูกจัดเตรียมอย่างรวดเร็ว ซือฝูชิงหยิบตะเกียบคีบเนื้อตุ๋นน้ำแดงขึ้นมาหนึ่งชิ้น
“คุณซือชอบประวัติศาสตร์มากเลยเหรอ” เสิ่นซิงอวิ๋นเอ่ยถาม “ผมเห็นวันนี้คุณว่างทีไรเป็นต้องหยิบมาอ่านทุกที”
“จะบอกว่าชอบก็คงไม่เชิง คงพูดได้แค่ว่าเมื่อก่อนฉันไม่เคยคิดจะอ่านหนังสือประวัติศาสตร์อย่างละเอียดมากกว่า” ซือฝูชิงฉีกยิ้ม “พอหลังจากได้อ่านก็รู้สึกผูกพันลึกซึ้ง ฉันอยากเจอฮ่องเต้อิ้นมากจริงๆ”
“หืม เจอฮ่องเต้อิ้นน่ะเหรอ ทำไมล่ะ”
“ฉันพบว่ามีเรื่องมากมายที่ฉันอยากบอกเขา”
เสิ่นซิงอวิ๋นยังไม่ทันถามต่อ อวี้ซีเหิงก็หันหน้ามามองเธอด้วยสายตาลึกล้ำ “เธออยากบอกอะไรกับเขาอย่างนั้นหรือ”
“ฉันอยากบอกเขาว่า...” ซือฝูชิงเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ดูสิ ไม่มีใครกล้ารุกรานต้าซย่าในวันนี้แล้ว!”
แววตาของอวี้ซีเหิงครึ้มลงอย่างรวดเร็ว
“ดูสิ วันนี้ต้าซย่าของฉันมีประชากรมากมาย ต่างร่วมแรงร่วมใจกันก้าวไปข้างหน้า
ดูสิ ต้าซย่าขยายอาณาเขตไปไกลหลายพันหลายหมื่นลี้ ฝั่งตะวันตกติดกับทวีปตะวันตก ฝั่งตะวันออกติดขอบทะเลตงหลิ่ง ทั้งห้าเมืองของต้าซย่าที่พระองค์ทรงปกป้องไว้ด้วยชีวิต ตอนนี้มีคนเดินพลุกพล่านเต็มทุกหย่อมหญ้า
ต้าซย่าของฉันสามารถกระโดดขึ้นเหนือฟากฟ้าได้เก้าหมื่นลี้ งมใต้มหาสมุทรลึกได้สามพันลี้ ลองถามได้เลยว่าวันนี้มีรัฐใดในทวีปตะวันตกกล้ารุกรานต้าซย่าของเราอีกบ้าง”
“...”
ชั่วขณะนั้นบนโต๊ะอาหารก็ตกอยู่ในความเงียบ
เฟิ่งซานตกตะลึงตาค้าง
แม้แต่ดวงตาของอวี้ซีเหิงยังจับจ้องแน่นิ่ง
ทุกประโยคไร้ซึ่งการเติมแต่ง ไม่ได้ทำให้รู้สึกฮึกเหิมขนาดนั้น ทว่าเหมือนถูกไฟดูดจนรู้สึกร่างชาวาบเล็กน้อย
ชั่ววินาทีนั้นเขาราวกับสมาธิหลุดกระเจิง ราวกับวิญญาณออกจากร่าง
เขายกมือขึ้นลูบจุดที่หัวใจเต้นตุบๆ อย่างเบามือ จากนั้นก็ปิดตาลงเพื่อซึมซับไฟร้อนระอุในนั้น
เขาไม่ได้สัมผัสความรู้สึกเช่นนี้มานานมากแล้ว
ซือฝูชิงเงียบกริบไปนาน ถอนหายใจเสียงเบา “น่าเสียดายที่เขาไม่ได้เห็นมัน”
มีคนอีกมากมายที่มองไม่เห็น
เธอรู้มาจากในหนังสือว่าฮ่องเต้อิ้นขึ้นครองราชย์ตั้งแต่อายุเพียงสิบสี่ชันษาเท่านั้น แถมอดีตฮ่องเต้ยังทิ้งเรื่องวุ่นวายไว้ให้เขากองโต
ศึกทั้งในและนอกต่างรุมเร้า อีกทั้งต้องเผชิญกับปัญหารอบด้าน
ใครๆ ก็อยากกลืนกินต้าซย่าที่ตกอยู่สถานการณ์ระส่ำระส่ายในเวลานั้น ชายแดนมีศึกไม่เว้นว่าง ประชาชนร่อนเร่ไร้บ้าน เลือดสดอาบนองทั่วแผ่นดิน
หลังจากฮ่องเต้อิ้นขึ้นครองราชย์ได้สองปี ยามอายุเพียงสิบหกชันษาก็ลงสมรภูมิรบอย่างไม่คิดยอมแพ้และใช้วิธีการเข่นฆ่าเพื่อไม่ให้ใครกล้าเอาเยี่ยงอย่างอีก
ไม่นานเวลาสิบเอ็ดปีก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว กระทั่งเสด็จสวรรคตไป พระองค์ก็ยังเดินอยู่บนเส้นทางสมรภูมิรบมาโดยตลอด
แม่ทัพที่ติดตามเขามีกี่พันกี่หมื่นคน
และคนที่ยอมสละชีวิตมีอยู่เท่าไร
อาลักษณ์เพียงขีดเขียนตัวอักษรสั้นๆ ในแต่ละบรรทัด ไร้หนทางจะบันทึกความยิ่งใหญ่ที่แท้จริงในเวลานั้นได้
เธอเลยอยากเจอแล้วบอกกับพระองค์ว่า ต้าซย่าที่พระองค์ทรงแลกมาด้วยชีวิต รุ่งเรืองศิวิไลซ์ดั่งใจพระองค์ปรารถนาแล้ว
ไม่ถูกชนชาติอื่นรุกราน อีกทั้งไม่มีศึกภายในให้เปลืองแรง
เสิ่นซิงอวิ๋นได้ยินครั้งแรกยังหนังศีรษะชาวาบ เขาปรบมือขึ้นอย่างอดไม่ได้ เอ่ยชื่นชมว่า “ดี! คุณซือมีความคิดเป็นผู้ใหญ่ แถมตระหนักได้ถึงขนาดนี้ ผมสู้ไม่ได้เลยจริงๆ ขอดื่มให้คุณซือสักแก้วแล้วกัน”
พอได้ยินทำนองว่ามีเหล้า ซือฝูชิงพลันได้สติทันที
เธอเลียริมฝีปากแผล็บๆ พร้อมดวงตาลุกวาว ยื่นมือหมายจะรับแก้วมา แต่กลับถูกมือหนึ่งขวางไว้ น้ำเสียงของชายหนุ่มเย็นยะเยือก “ซือฝูชิงมีแผลที่มือ ไม่เหมาะที่จะดื่มเหล้า”
เสิ่นซิงอวิ๋นชะงักไป “มีแผลเหรอ”
เขาเห็นซือฝูชิงสามารถล้มผู้สมัครคนอื่นๆ ได้อย่างง่ายดายเลยไม่ทันสังเกตว่าเธอมีแผลด้วย
“แผลเล็กๆ เผลอถูกขวดเหล้าบาดก็เท่านั้น” ซือฝูชิงตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ พลางโบกมือ “แต่ก็ไม่เหมาะจะดื่มเหล้าจริงๆ เจ้านาย ฉันไม่เป็นไรค่ะ”
“พูดได้ไม่เลว” อวี้ซีเหิงไม่ได้ตอบรับประโยคของเธอ เพียงคลี่ยิ้มบางๆ “ต้าซย่าในวันนี้ แต่ละคนความรู้กว้างขวาง ไม่นานต้องก้าวหน้าไปไกลแน่
หากฮ่องเต้อิ้นได้เห็น ถึงแม้เขาจะมีอายุขัยเพียง 27 ชันษาเท่านั้น แต่ก็คงไม่ขัดเคืองเรื่องใดแล้ว”
ซือฝูชิงเงยหน้าขึ้นพลางหรี่ดวงตาจิ้งจอกมองเขา


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 10 เขาคือฮ่องเต้อิ้น
แววตาของชายหนุ่มสุขุมแฝงไว้ด้วยความแข็งแกร่ง
รอยยิ้มของเขาราวกับดวงจันทร์ที่แทรกผ่านกลีบเมฆหลังพายุหิมะสิ้นสุด ชั่ววินาทีนั้นโลกพลันสว่างสดใสขึ้นทันตา
ใบหน้าของเขาชวนมองอยู่แล้ว พอยิ้มทีก็ยิ่งเหมือนกระชากวิญญาณของคนที่พบเห็นออกจากร่าง
เวลานี้ซือฝูชิงถูกเขาจับจ้อง เธอชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกะพริบตาปริบๆ พูดขึ้นว่า “เจ้านายก็รู้ประวัติศาสตร์ด้วยเหรอ”
อวี้ซีเหิงเอ่ยเสียงราบเรียบ ฟังไม่ออกว่าอยู่ในช่วงอารมณ์ไหน “เคยอ่านหนังสือประวัติศาสตร์มาบ้าง น่าสนใจไม่น้อย”
“ดีเลย ฉันยังอ่านไม่จบ” ซือฝูชิงเท้าคางตรงพวงแก้ม “รอฉันอ่านจบเมื่อไรค่อยมาขอคำชี้แนะจากเจ้านาย”
อวี้ซีเหิงไม่ได้พยักหน้าหรือส่ายหน้าแต่อย่างใด ทว่าเพียงนั่งดื่มชาด้วยท่าทีสงบนิ่ง
ส่วนอีกมือเคาะโต๊ะเสียงเบา ดวงตาสีดำขลับตกอยู่ในภวังค์
เขาจะไม่รู้เรื่องได้เช่นไร ในเมื่อเป็นยุคสมัยที่เขาเคยเจอมากับตาตัวเอง
บ้านเมืองแห่งนี้ทุกตารางเมตร เป็นสถานที่ที่เขาเคยยืนมองมาก่อน
เพียงแค่เปลี่ยนช่วงมิติเวลาเท่านั้น
คนที่รอบคอบ สติปัญญาเป็นเลิศอย่างฮ่องเต้อิ้นยังไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดหลังจากที่ตนตายไปแล้วถึงได้ฟื้นคืนชีพมาโผล่ในโลกอนาคตหนึ่งพันห้าร้อยปีต่อมา
ราวกับความฝันก็ว่าได้
แต่อวี้ซีเหิงรู้ดีว่านี่คือความจริง
เขาได้เห็นต้าซย่าในช่วงเวลาหนึ่งพันห้าร้อยปีหลัง
บางทีสวรรค์คงรู้ความฝันก่อนตายของเขา ถึงเห็นอกเห็นใจส่งเขามาเกิดใหม่อีกครั้ง
สำหรับเขาแล้วบันทึกในตำราประวัติศาสตร์ไม่ใช่แค่ตัวอักษรที่สลักบนแผ่นโลหะ แต่ยังเป็นสิ่งยืนยันว่าเขาเคยมีชีวิตมาก่อน
คนรุ่นหลังต่างวิพากษ์วิจารณ์ตนอย่างน่าสนใจ
อวี้ซีเหิงอ่านตำนานและหนังสือวิพากษ์วิจารณ์ที่เขียนเกี่ยวกับตัวเขามาไม่น้อย ไม่เพียงแค่ยกย่องแต่ยังมีคนเสียดสีเขาด้วย
แต่พอตายร่างก็ถูกฝังลงดินไปแล้ว เขาเลยแค่อ่านแล้วปล่อยผ่านไป
คนที่วิพากษ์วิจารณ์เขา สรรเสริญเขา ล้วนเป็นเรื่องที่ผ่านพ้นไปแล้วทั้งสิ้น
หลังชัยชนะได้รับคำปลอบโยนเป็นรางวัล ทว่าหลังพ่ายแพ้กลับไม่รู้สึกย่ำแย่แต่อย่างใด
แต่เขาคิดไม่ถึงว่าเด็กสาวคนหนึ่งจะเอ่ยคำพูดเช่นนี้ออกมาได้
ทำให้เขาอดหวนนึกถึงคนๆ หนึ่งไม่ได้จริงๆ
ต้าซย่าในเวลานี้วิทยาการเทคโนโลยีก้าวไกล เจริญรุ่งเรืองไปหลายหมื่นลี้
เขาไม่คิดเสียใจเลยจริงๆ
มื้อนี้ซือฝูชิงกินจนแน่นท้อง เธอเอนพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน “ฉันจะเป็นเจ้าอ้วนน้อย ว่างๆ ก็จะลูบพุงเล็กๆ นี้”
เฟิ่งซานเก็บจานด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
เขาชินชากับคำพูดคำจาบ้าๆ บอๆ แบบนี้ของซือฝูชิงไปแล้ว
เวลานี้แววตาของอวี้ซีเหิงหันมาจับจ้องที่ร่างเธอ ในที่สุดก็เอ่ยขึ้น “พักที่ใดหรือ”
“หืม?” ซือฝูชิงเงยหน้าขึ้นก่อนบอกที่อยู่ไป
อวี้ซีเหิงพยักหน้าแล้วมองไปทางเฟิ่งซาน
เฟิ่งซานเข้าใจในทันที “ผมไปส่งคุณซือเอง”
ขณะเดียวกันเขาก็นึกประหลาดใจ
เพราะท่าทีที่อวี้ซีเหิงมีต่อซือฝูชิงดูสนิทสนมมากขึ้นแล้ว
ซือฝูชิงสะพายกระเป๋าเป้ กะพริบดวงตาจิ้งจอกปริบๆ พูดขึ้นว่า “เจ้านาย ถ้าฉันทำงานได้ดีจะต่อสัญญาระยะยาวได้ไหมคะ”
อวี้ซีเหิงนึกถึงพลังดุดันบนรถของเธอในตอนนั้น พลันนึกถึงคำพูดกระแทกใจที่เธอพูดเมื่อครู่นี้ขึ้นมา เขาหัวเราะเสียงเบา “ต้องดูการกระทำของเธอก่อน”
ตอนนี้ซือฝูชิงรู้สึกดีใจขึ้นมา ส่งมินิฮาร์ทให้เขาด้วยท่าทางเบิกบาน “เจ้านาย รักเจ้านายนะ ฉันขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”
ชิงดูดเงินคนหนึ่งก่อน พอดูดหมดแล้วค่อยหารายต่อไป
ถึงอย่างไรเธอก็ทำอะไรเป็นตั้งหลายอย่าง ถ้าไม่ไหวจริงๆ ค่อยไปตั้งแผงขายของบนสะพานลอยก็ได้
เธอนี่มันยอดอัจฉริยะน้อยจริงๆ
ซือฝูชิงเดินห่างออกไปอย่างเริงร่า
ทันใดนั้นอวี้ซีเหิงก็พูดขึ้น “เหมือนหรือไม่เล่า”
เฟิ่งซานสีหน้าขรึมลง “พี่เก้าหมายความว่า”
ชั่ววินาทีนั้นในสมองของเขาก็เริ่มประมวลค้นหาศัตรูรายใหญ่ที่น่าสงสัย ว่ามีสายสืบหรือนักฆ่าคนใดที่คล้ายซือฝูชิงบ้าง
ถึงแม้เฟิ่งซานจะรู้สึกดีกับซือฝูชิงบ้างแล้ว แต่ก็เตรียมพร้อมฆ่าเธออยู่ทุกเมื่อเช่นกัน
อวี้ซีเหิงบอก “จิ้งจอกเปลี่ยนสี”
เฟิ่งซาน “?”
อะไรนะ...
...
หลังจากซือฝูชิงเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เฟิ่งซานก็ขับรถมารับพอดี
นี่เป็นเพียงรถคันสีขาวสะอาดที่ยังคงไม่มียี่ห้อให้เห็นอีกเช่นเคย รูปทรงก็ไม่ได้ดูหรูหราอะไร
แต่พอเข้าไปนั่งข้างใน ซือฝูชิงก็สัมผัสได้ว่ารถคันนี้แตกต่างจากรถคันอื่นอย่างสิ้นเชิง
เธอใช้มือลูบไล้ขอบประตูรถด้วยสีหน้าเรียบเฉย
อย่างน้อยตรงนี้ต้องซ่อนอาวุธลับไว้มากกว่าสามชนิด ส่วนกลไกซับซ้อนอื่นๆ ยังไม่ต้องพูดถึง
ขอแค่มีคนกล้าลอบทำร้ายรถคันนี้ อาวุธลับเหล่านี้ก็พร้อมปลิดชีวิตคนคนนั้นทันที
ไม่เพียงเท่านั้นเกราะภายนอกของรถคันนี้ยังแข็งแรงมาก เห็นได้ชัดว่าสั่งทำจากวัสดุพิเศษโดยเฉพาะ
ดูท่าทางภูมิหลังเจ้านายของเธอคงไม่ธรรมดาเสียแล้ว
ซือฝูชิงเองก็ไม่ได้ถามเฟิ่งซานว่าเป็นคนของตระกูลมั่วแห่งเมืองจงโจวหรือเปล่า
ถึงแม้ตระกูลมั่วจะยืนหยัดมาหลายพันปี ทว่าไม่ใช่เรื่องที่คนทั่วไปจะเข้าไปก้าวก่ายได้
เฟิ่งซานสังเกตเห็นสายตาที่กวาดมองของซือฝูชิงจึงถามขึ้นว่า “คุณซือชอบรถคันนี้เหรอ”
“ก็งั้นๆ แหละ” ซือฝูชิงเอนหลังพิงเบาะก่อนจะเท้าคาง พูดต่อไปว่า “ทำให้เจ๋งได้มากกว่านี้อีก”
แต่ถ้าให้เธอออกแรงคงต้องเสนอราคาไม่น้อย อีกอย่างเธอไม่มีทางช่วยดัดแปลงรถให้ใครตามใจชอบหรอก
เฟิ่งซานถูกกระตุ้นความอยากรู้เข้าแล้ว “ทำให้เจ๋งได้ยังไงอีกเหรอ”
รถคันนี้ประกอบขึ้นโดยตระกูลมั่ว ซึ่งเป็นของล้ำค่าที่ใครๆ ต่างอยากครอบครอง งานประมูลในจงโจวให้ราคากันราวร้อยล้านทีเดียว
ซือฝูชิงดีดนิ้วก่อนชี้ไปที่เครื่องบินลำหนึ่งที่บินผ่านเหนือท้องฟ้าไป “นายเห็นต้าซย่ารุ่น 750 ลำนั้นไหม”
เฟิ่งซานเงยหน้าขึ้นก่อนผงะไป “คุณซือรู้ได้ยังไงว่านั่นเป็นต้าซย่า 750”
“ง่ายมาก สนามบินนานาชาติเมืองหลินมีแค่สองรุ่นคือ 750 และ 349 เครื่องบินลำนี้บินมุ่งหน้าไปทางตะวันออก แบบนั้นก็คงไปทะเลตงหลิ่ง ดังนั้นต้องเป็นรุ่น 750 แน่นอน”
เฟิ่งซานพยักหน้ารับตามสัญชาตญาณ
ซือฝูชิงเอียงศีรษะ “หากให้เวลาสามวัน ฉันสามารถทำให้เครื่องบินลำนี้บินในความเร็วหกพันกิโลเมตรต่อชั่วโมงได้ แถมบินตรงไปที่รัฐมอร์ตันได้เลย”
มอร์ตันตั้งอยู่ใจกลางทวีปตะวันตก ซึ่งห่างจากขอบชายแดนต้าซย่าราวหมื่นกว่ากิโลเมตร
เฟิ่งซานกระตุกยิ้มมุมปาก
เธอมั่นอกมั่นใจขนาดนี้ เขารับคำคุยโวของซือฝูชิงได้ทั้งสิ้น
แต่ความเร็วหกพันกิโลเมตร นั่นเป็นเครื่องทดลองแรงดันจรวดได้เลยนะ
ซึ่งนั่นเป็นกำลังกายและสมองของสถาบันวิจัยมาตั้งหลายสิบปีเชียว
“รอมีเงิน ฉันจะซื้อรถบ้าง” ซือฝูชิงเอ่ยเสียงเนิบๆ “รถคันนี้ของนายขับช้าเกินไป ไม่สนุกเอาซะเลย”
“...”
หลังจากเฟิ่งซานส่งซือฝูชิงถึงอพาร์ตเมนต์แล้วก็ชิ่งหายวับไปเลย
ซือฝูชิงยักไหล่พลางพูด “ความสามารถในการยอมรับของคนหนุ่มสาวไม่ไหวเอาเสียเลย”
พอปิดประตู เธอก็พุ่งขึ้นเตียงนุ่มแล้วเกลือกกลิ้งตัวไปมาหลายตลบ
อวี้ซีเหิงจ่ายค่าตอบแทนให้เธอก่อนแสนนึง เธอเลยสั่งซื้ออะไหล่ไฟฟ้าสิบกว่ากล่อง รวมถึงขนมขบเคี้ยวบนช่องทางออนไลน์ไปแล้ว
ความรู้สึกที่มีเงิน มันช่างดีจริงๆ
ซือฝูชิงฟุบร่างอยู่ครู่หนึ่งถึงลุกขึ้นเข้าครัวไปหั่นแคนตาลูปที่เพิ่งซื้อมา
จากนั้นก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะคอมฯ แล้วเปิดโน้ตบุ๊กขึ้น
เวลาผ่านไปครึ่งวันแล้ว แต่ชื่อของเธอยังเป็นคำค้นหายอดฮิตอยู่ สงครามสาดคำด่าบนเวยปั๋วมาถึงจุดดุเดือดขั้นสุดแล้ว
พวกแฟนคลับระดับล่างสามารถโจมตีด่าทอต่อเนื่องมาได้นานขนาดนี้ ซือฝูชิงนับถือจากใจจริงๆ
เธอกินแคนตาลูปพลางอ่านคอมเมนต์ด่าทอของแฟนคลับของลู่เยี่ยนอย่างเพลิดเพลิน
[บริษัทเทียนเล่อมีเดียไม่ออกมาพูดอะไรแบบนี้เดาว่าคงเป็นเรื่องจริง ไม่งั้นคงตอบโต้ไปนานแล้ว]
[ซือฝูชิงออกไปจากรายการหนุ่มสาววัยใสซะ รีบไสหัวไปเลย!]
[พี่เยี่ยนก็เงียบกริบเลย ไม่งั้นคนที่นิสัยอ่อนโยนใจดีอย่างเขาจะไม่ออกมาพูดอะไรเลยได้ยังไง]
[ทีมงานรายการออกมาพูดอะไรหน่อยไม่ได้เหรอ ซือฝูชิงคุกคามพี่เยี่ยนของพวกเราจริงหรือเปล่า!]
[ซือฝูชิง เธอมันน่าขยะแขยง]
ซือฝูชิงดื่มน้ำอึกหนึ่ง จากนั้นก็เคาะแป้นคีย์บอร์ดอัปเดตโพสต์ลงบนเวยปั๋ว
โดยใช้ประโยคเดียวเท่านั้น
ซือฝูชิง : [ไสหัวไป]


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 11 พี่ชิง แกร่งจริงๆ
พอโพสต์นี้เผยแพร่ออกไป เวยปั๋วของซือฝูชิงก็ถูกเหล่าแฟนคลับของลู่เยี่ยนที่กำลังหัวร้อนระเบิดใส่ทันที
[???]
[ในที่สุดซือฝูชิงก็สติหลุดจนเป็นบ้าไปแล้วเหรอ]
[ตลกจริง ซือฝูชิง เธอให้ใครไสหัวไปกันแน่]
[ซือฝูชิง สมาชิกเกิร์ลกรุ๊ปคนหนึ่งที่ทั้งร้องทั้งเต้นไม่เป็นอย่างเธอ มีสิทธิ์อะไรมาเป็นเมนเทอร์ให้รายการเฟ้นหาบอยแบนด์!]
ภายในระยะเวลาไม่กี่นาที คอมเมนต์ของโพสต์นี้ก็ทะลุแตะสองหมื่นคอมเมนต์ แถมเป็นคำด่าทอทั้งสิ้น
ซือฝูชิงเหลือบมองโทรศัพท์ที่สั่นครืดๆ อย่างรุนแรงแวบหนึ่ง ก่อนจะเมินใส่สายตรงจากบริษัทเทียนเล่อมีเดียที่กระหน่ำโทรเข้ามา พลันเคาะแป้นพิมพ์อัปเดตอีกโพสต์ลงบนเวยปั๋ว
ซือฝูชิง : [แต่งหน้าแต๋วแตกขนาดนั้น ไม่มีความแมนเลยสักนิด ฉันไม่สนใจพี่ชายของพวกเธอหรอก รีบเอาไปเถอะจะได้ไม่เกะกะขวางลูกกะตาฉัน ถ้ายังกุข่าวแบบนี้อีกก็ไปเจอกันที่ศาล]
พอโพสต์นี้แพร่ออกไปก็ยิ่งทำให้เหล่าบรรดาแฟนคลับของลู่เยี่ยนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
[ใครบอกแต๋ว ไม่เข้าใจเทรนด์หรือไง!]
[ซือฝูชิง เธอกล้าพูดแบบนี้ด้วยเหรอ ไม่ดูเลยว่าตัวเองแต่งหน้ายังไง แถมหน้าไม่อายมาว่าคนอื่นอีก]
[มีหน้ามาบอกว่าเจอกันที่ศาล เธอเจ๋งจริงหรือเปล่าเถอะ]
เหล่าแฟนคลับกระหน่ำด่าไม่ยั้ง ส่วนคนที่ผ่านไปผ่านมาก็แค่ดูเอาสนุก ยิ่งทัวร์ลงหนักเท่าไรก็ยิ่งชอบใจมากเท่านั้น
[ซือฝูชิงแกร่งไม่เบา มองข้ามเรื่องความชื่นชอบไปแล้ว แฟนคลับของไอดอลหนุ่มรังแกไอดอลสาวแบบนี้ถือว่าไม่ธรรมดา]
[ภาพแบบนี้แค่แป๊บเดียวก็ทำได้แล้ว แฟนคลับของลู่เยี่ยนมีสมองหน่อยเถอะ ถ้าฉันบอกว่าฉันเป็นฮ่องเต้อิ้นกลับชาติมาเกิด ถ้าโอนเงินมาให้ฉัน ฉันจะรีบแต่งตั้งขึ้นเป็นขุนนางใหญ่]
[พูดตามตรงลู่เยี่ยนแต่งหน้าดูไม่แมนจริงๆ เทียบเซี่ยอวี้ไม่ติดด้วยซ้ำ]
[งั้นก็ช่วยโหวตให้เด็กฝึกอย่างเซี่ยอวี้แทนฉันหน่อยแล้วกัน เอาตำแหน่งเซ็นเตอร์เลย ไม่ผิดหวังแน่นอน]
ไม่นานคอมเมนต์ก็เปลี่ยนประเด็นมาเดิมพันระหว่างลู่เยี่ยนกับเซี่ยอวี้แทน
ณ ภายในฐานเก็บตัวฝึกซ้อมของรายการหนุ่มสาววัยใสในเวลานี้
ลู่เยี่ยนข่มอารมณ์โกรธแล้วอ่านจนจบ สูดหายใจเข้าลึกเอ่ย “มู่เหยี่ย นี่เป็นวิธีที่นายพอจะคิดได้หรือไง”
ทางรายการสั่งเก็บตัวไม่ให้ติดต่อกับโลกภายนอก หากไม่ได้รับอนุญาตจากทีมงานรายการ เหล่าเด็กฝึกก็ห้ามหยิบโทรศัพท์เด็ดขาด
แต่เพราะคนที่หนุนหลังลู่เยี่ยนมีอิทธิพลมาก ทางทีมงานเลยไม่กล้าสร้างข้อบังคับอะไรกับเขาเท่าไร
มู่เหยี่ยพูดขึ้น “พี่เยี่ยน ผม...”
เขาก็แค่ทำตามคำสั่งของบริษัท กุข่าวทำให้ซือฝูชิงถูกด่ารุนแรงมากกว่านี้ จากนั้นก็ช่วยดึงเรตติ้งรายการและสร้างกระแสให้คนอื่นๆ ได้รู้จักมากขึ้น
ในเมื่อตอนนี้พวกแฟนคลับไม่สนสี่สนแปด ลำพังแค่กุข่าวโดยใช้ภาพปลอมๆ ภาพเดียวก็สร้างกระแสได้ดีมากขนาดนี้แล้ว
ลู่เยี่ยนมองเขาด้วยสายตาเย็นเฉียบ “แล้วตอนนี้ล่ะ พอใจหรือยัง”
ถึงแม้ฐานแฟนคลับของเขาจะมีไม่น้อย แถมยังเต็มใจเปิดศึกพุ่งชนแทนเขาอีก เขาไม่จำเป็นต้องออกโรงเลยสักนิด แค่หลบอยู่หลังแฟนคลับก็พอแล้ว
แต่เขาไม่อยากให้กระแสนิยมของเซี่ยอวี้พุ่งขึ้นตามด้วย
เขาไม่มีทางปล่อยตำแหน่งเซ็นเตอร์ให้หลุดมือไปเด็ดขาด
“พี่...พี่เยี่ยน” มู่เหยี่ยเม้มริมฝีปาก “ผมคิดไม่ถึงว่าซือฝูชิงจะกล้าโพสต์ลงเวยปั๋วด้วย”
ก่อนที่รายการจะออกอากาศ ซือฝูชิงก็ถูกชาวเน็ตด่ามาตลอด
ถูกด่ามาหนึ่งเดือนเต็ม ไม่กล้าแม้แต่ท่องโลกออนไลน์ด้วยซ้ำ ซือฝูชิงจิตใจแกร่งกล้าขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร
ลู่เยี่ยนแค่นยิ้ม “ขนาดกระต่ายจนตรอกยังกัดคนได้ วันหลังถ้านายคิดจะเล่นงานซือฝูชิงก็อย่าเอาชื่อฉันไปข้องแวะด้วย มีวิธีตั้งเยอะแยะแต่ดันใช้วิธีโง่ๆ”
เด็กฝึกคนอื่นๆ เองก็ไม่กล้าพูดอะไร
“พี่เยี่ยน วางใจได้เลย” มู่เหยี่ยแววตาหม่นลง “วันมะรืนจะประเมินความสามารถครั้งที่สองแล้ว ในฐานะเมนเทอร์ ซือฝูชิงต้องมาแน่นอน พอถึงตอนนั้นผมจะทำให้หล่อนขายหน้าเอง”
ลู่เยี่ยนเอ่ยเสียงเรียบ “นายหาวิธีตอบกลับบริษัทเองก็แล้วกัน”
พวกเขาเป็นเด็กในสังกัดบริษัทเทียนเล่อมีเดียเหมือนซือฝูชิง
มู่เหยี่ยร่างแข็งทื่อ เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผาก
ก่อนหน้านี้ที่บริษัทเทียนเล่อมีเดียไม่แถลงการณ์ เพราะต่อให้ซือฝูชิงจะโดนด่าเท่าไร พวกเขาก็ไม่สนใจทั้งนั้น
แต่ถ้าลามมาเกี่ยวพันกับลู่เยี่ยนด้วยย่อมต่างกันออกไป
ลู่เยี่ยนเป็นดาวเด่นที่เทียนเล่อมีเดียหมายจะดันขึ้นฟ้า ฉะนั้นจะเกิดข้อผิดพลาดใดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด
ถึงแม้คำค้นหายอดฮิตอันดับจะขยับลงแล้ว แต่ต้องยอมรับว่าส่งผลกระทบต่อฐานแฟนคลับของลู่เยี่ยนอยู่บ้าง
เขาต้องถูกเทียนเล่อมีเดียลงโทษแน่ๆ
มู่เหยี่ยงุดหน้าลงพลางกำหมัดแน่นจนเกิดเสียงกระดูกลั่นดัง กร๊อบ
วันมะรืน เขาจะทำให้ซือฝูชิงได้เจอดี
...
หลังจากซือฝูชิงลงสองโพสต์บนเวยปั๋วเสร็จก็ออฟไลน์ไป แถมปิดโทรศัพท์อีกด้วย
เธอไม่ตามสืบว่าเป็นฝีมือของใคร เรื่องแบบนี้ไม่คู่ควรให้เธอเก็บมาใส่ใจด้วยซ้ำ
อีกฝั่ง เฟิ่งซานเอาข้อมูลที่รวบรวมมาได้ยื่นให้อวี้ซีเหิง
“พี่เก้า ตรวจสอบแล้ว เป็นเรื่องที่กุขึ้นมาจริงๆ รูปนี้เป็นฝีมือของมู่เหยี่ยที่อยู่บริษัทเดียวกับซือฝูชิง” เขาพูดต่อ “เหมือนเป็นคำสั่งของบริษัท ถ้าจะให้สืบต่อ ผมจะได้ไปหาผู้เชี่ยวชาญในวงการบันเทิงมาวิเคราะห์อีกที”
เฟิ่งซานเพิ่งค้นพบว่าอุปสรรคของซือฝูชิงหนักไม่เบา
มีทั้งตระกูลจั่วและบริษัทเทียนเล่อมีเดียล้อมหน้าล้อมหลัง
โดนทั้งสองฝ่ายขนาบเล่นงานจนหมดทางหนีทีไล่
อวี้ซีเหิงที่กำลังดูเอกสารพูดโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา “อืม แล้วอย่างไรต่อ”
เฟิ่งซานเผยสีหน้าฉงนแล้วส่งโทรศัพท์ไปให้ “คุณซือจัดการแก้ปัญหาเองแล้วครับ”
หลังจากอวี้ซีเหิงเห็นคำว่า ‘ไสหัวไป’ คิ้วงามก็คลายลงแต่ไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรไปมากกว่านี้
เขาตอบรับเสียงแผ่วเบา “เข้าใจแล้ว”
เฟิ่งซานผ่อนลมหายใจก่อนจะพยักหน้า “พี่เก้า ผมว่านอกจากเรื่องชอบพูดจาเหลวไหลเกินจริงไปบ้าง ความจริงคุณซือนั้นท่าทางไม่เลวเลย แค่พวกเราไม่เชื่อที่เธอพูดก็พอแล้ว”
อย่างน้อยซือฝูชิงก็ดูเป็นมิตรเข้าหาง่าย เก่งกาจแต่ไม่กร่าง แถมเก่งกว่าพวกลูกสาวตระกูลผู้ดีในเมืองซือจิ่วอื่นๆ ที่เขารู้จักตั้งเยอะ
พูดจาเหลวไหลเกินจริง?
อวี้ซีเหิงคลึงขมับพลันตกอยู่ในห้วงความคิด ไอร้อนของชาตรงหน้าพวยพุ่งผ่านดวงตาของเขา ทว่าเขายังคงมีท่าทีนิ่งขรึมเช่นเคย
เขานึกถึงการประลองระหว่างเธอกับเขาในคืนนั้น พลันนึกถึงดวงตายิ้มหยีและน้ำเสียงไพเราะที่ถามเขาพลางกลั้วหัวเราะว่า
‘...คุณชอบฟังอิฟูโตวโตว (ifuu doudou) หรือโคชิทานทาน (Koshitantan) ล่ะ’
หลังจากนั้นตอนว่างเขาก็ลองเปิดเพลงทั้งสองฟัง ได้แต่คิดว่า เรื่องพูดจาเหลวไหลคงเป็นเรื่องรอง แต่ควรแก้ไขท่าทีไร้มารยาทเช่นนั้นเป็นอย่างแรกมากกว่า
…
วันต่อมา ณ บ้านตระกูลจั่ว
วันฝังศพของท่านผู้เฒ่าจั่วถูกกำหนดขึ้นช่วงสุดสัปดาห์นี้
คนในตระกูลจั่วหลายสิบคนต่างตั้งตารอคอยเรื่องมรดก ทว่าหลังจากทนายประกาศเรื่องพินัยกรรมที่ท่านผู้เฒ่าจั่วทำไว้ขณะมีชีวิตอยู่ ชั่ววินาทีนั้นทุกคนก็พากันระเบิดอารมณ์
ในพินัยกรรมระบุไว้ว่าให้เย่ว์หลานจิวเวลรี่ที่อยู่ภายใต้การดูแลของบริษัทจั่วกรุ๊ปตกเป็นของซือฝูชิง รวมถึงหุ้นแปดเปอร์เซนต์ของจิงเฉิงพร็อพเพอร์ตี้ด้วย
เย่ว์หลานจิวเวลรี่และจิงเฉิงพร็อพเพอร์ตี้ล้วนเป็นกิจการที่สำคัญที่สุดของบริษัทจั่วกรุ๊ปทั้งสิ้น
“ทำไมกลายเป็นแบบนี้ไปได้” คุณนายจั่วรับไม่ได้ “ซือฝูชิงไม่ได้ใช้สกุลจั่วด้วยซ้ำ มีสิทธิ์อะไรได้รับส่วนแบ่ง ท่านผู้เฒ่าบ้าไปแล้วหรือไง!”
พวกเขาคิดว่าท่านผู้เฒ่าจั่วก็แค่ให้ความรักความเอ็นดูซือฝูชิงมากหน่อยเท่านั้น สุดท้ายคงรู้ว่าอะไรสำคัญกว่ากัน
แต่นี่แทบเอาทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลจั่วยกให้หมดแล้ว!
บริเวณขมับของจั่วเทียนเฟิงเต้นตุบๆ เส้นเลือดเขียวปูดโปนจนแทบระเบิดออกมา
เขาฝืนข่มอารมณ์โกรธไว้แล้วสูดลมหายใจเข้าลึก “เรียกซือฝูชิงมา บอกว่าเป็นเรื่องของท่านผู้เฒ่าจั่ว”
จั่วเทียนเฟิงรู้สึกขายหน้าอยู่บ้าง วันก่อนเขาเพิ่งไล่ซือฝูชิงไป แต่ตอนนี้ดันเรียกเธอกลับมาแทน
“เรียกกลับมา แล้วยัยนั่นจะปล่อยสมบัติพวกนี้ให้หลุดมือเหรอ” คุณนายจั่วโกรธจนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง “กลัวว่าจะสมใจนังแพศยานั่นมากกว่า”
“ให้ไปสักห้าล้าน” จั่วเทียนเฟิงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ซือฝูชิงไม่มีความสามารถ แถมดูแลกิจการบริษัทก็ไม่เป็น ได้เงินไปบ้างก็นับว่าเป็นบุญมากแล้ว ยัยนั่นเองก็ไม่ใช่คนในตระกูลจั่วยังคิดจะเอาอะไรอีก”
เงินตั้งห้าล้าน ชั่วชีวิตนี้ซือฝูชิงไม่มีทางได้เห็นเงินก้อนโตขนาดนี้แน่นอน


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 12 อวี้ซีเหิง “...ขึ้นรถ”
ถ้าเย่ว์หลานจิวเวลรี่และจิงเฉิงพร็อพเพอร์ตี้ตกอยู่ในมือของซือฝูชิงคงล้มไม่เป็นท่าภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งปีแน่นอน
คนไร้ความสามารถอย่างซือฝูชิง การเรียนไม่ได้เรื่อง ต่อสู้ก็ไม่เป็น คนแบบนี้จะดูแลกิจการบริษัทได้ที่ไหนกัน
ถ้าตกอยู่ในมือเธอจริงๆ คงจบเห่
พอคุณนายจั่วได้ยินดังนั้นก็เห็นด้วย ค้นหาเบอร์โทรของซือฝูชิงแล้วรีบกดโทรออกในทันที
ตอนที่ซือฝูชิงได้รับโทรศัพท์เป็นตอนที่เธอกำลังต่อรองราคากับเถ้าแก่ร้านขายอุปกรณ์โลหะอยู่ “เถ้าแก่ ถูกลงหน่อยเถอะ ตรงนี้ขึ้นสนิมแล้ว ขายห้าหยวนยังได้กำไรเลย”
เถ้าแก่เห็นเธอใส่รองเท้าผ้าใบสีขาวซีด แถมเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวน้อยๆ คนหนึ่งเลยโบกมือยกให้อย่างใจอ่อน “ก็ได้ๆ เอาไปเถอะๆ”
สุดท้ายซือฝูชิงก็ใช้เงินเพียงห้าสิบหยวนซื้ออุปกรณ์ได้กองหนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกประสบความสำเร็จในการต่อรองราคา
พอเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอจึงกดรับโดยไม่ได้ดูชื่อปลายสายเลยสักนิด
“ซือฝูชิง เดี๋ยวเธอแวะมาที่นี่หน่อย” หลังจากรับสาย คุณนายจั่วก็พูดด้วยน้ำเสียงราวกับอยู่ในสถานะที่สูงส่งกว่าเล็กน้อย “ทางนี้มีเรื่องอยากหารือกับเธอ เรื่องเกี่ยวกับท่านผู้เฒ่า”
“อยากให้ฉันไปหาเหรอ ได้สิ” ซือฝูชิงทัดผมตรงข้างหูก่อนจะตอบด้วยรอยยิ้ม “ถ้าขอร้อง ฉันก็จะกลับไป”
หลังจากนั้นปลายสายก็มีเสียงตึงดังแว่วมา ตามด้วยเสียงตัดสายตู้ดๆ ทันที
ซือฝูชิงบล็อกเบอร์โทรศัพท์ เอ่ยเสียงเรียบ “ความอดทนมีแค่นี้?”
เธอยัดโทรศัพท์เก็บเข้ากระเป๋ากางเกงพลางมุ่นคิ้ว
ตระกูลจั่วอยากให้เธอกลับไปในเวลานี้ต้องเป็นเรื่องเกี่ยวกับมรดกของท่านผู้เฒ่าจั่วแน่นอน คิดว่าสมบัติที่ยกให้เธอคงมีไม่น้อย
เธอสงสัยว่าการตายของท่านผู้เฒ่าจั่วดูผิดปกติ
แต่ในขณะเดียวกันก็นึกประหลาดใจว่าทำไมท่านผู้เฒ่าจั่วถึงดีกับเธอมากขนาดนี้
คงต้องหาข้ออ้างไปดูร่างของท่านผู้เฒ่าจั่วหน่อยแล้ว
ซือฝูชิงเอนหลังพิงกำแพง เหม่อมองท้องฟ้าพลางขบคิด ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อเธอ “คุณซือ”
พอหันไปก็เห็นรถเก๋งซีดานสีดำสนิทคันหนึ่งจอดอยู่ตรงหน้า
เมื่อกระจกลดลงก็เห็นเฟิ่งซานนั่งอยู่ฝั่งคนขับ
เขาเห็นซือฝูชิงแบกอุปกรณ์โลหะกองโตไว้ด้านหลัง อีกทั้งในนั้นยังมีค้อนยักษ์ด้ามหนึ่งอีกด้วยเขาเงียบไปสักครู่ก่อนเอ่ยถาม “คุณซือมาที่นี่...”
“อ๋อ” ซือฝูชิงถอนหายใจ “กำลังคิดอะไรพลางดื่มด่ำกับทิวทัศน์อยู่ ถึงขนาดรู้สึกอยากแต่งกลอนด้วยเลยเนี่ย โทษทีๆ”
เฟิ่งซาน  “...”
“ไม่ต้องสนใจฉันหรอก” ซือฝูชิงโบกมือให้เขา “ปล่อยให้ฉันคิดต่ออีกครู่หนึ่งก็แล้วกัน”
เฟิ่งซานยังไม่ทันพูดอะไร ประตูด้านหลังก็ถูกเปิดออก
ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งสวมชุดสูทพร้อมรองเท้าหนังปรากฏกายขึ้น
เขานั่งเงียบๆ อยู่ด้านใน แสงเงาสะท้อนตกกระทบสันจมูกของเขาขับให้ดูหล่อเหลา สง่างาม สูงส่งจนเหมือนภาพลวงตา
อวี้ซีเหิงเหลือบมองมาทางซือฝูชิง พูดสั่งด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงไปด้วยพลัง “ขึ้นรถ”
ซือฝูชิงหันไป สองวินาทีหลังจากนั้นเธอก็วิ่งมาหาด้วยท่าทีชอบใจ จากนั้นก็เอาอุปกรณ์ที่ซื้อมาวางไว้ตรงหลังรถ “เจ้านายช่างแสนดีจริงๆ”
ถ้ามีของดีไม่คว้าไว้คงโง่แย่
ในเมื่อของดีส่งมาให้ถึงที่แล้ว หากไม่คว้าไว้คงพลาดน่าดู
พื้นที่ด้านหลังกว้างขวาง ซือฝูชิงนั่งอีกฝั่งซึ่งห่างจากอวี้ซีเหิงราวๆ ครึ่งเมตรแต่กลับสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งที่ซ่อนอยู่ในตัวเขาอย่างชัดเจน
บนตัวเขามีกลิ่นหอมอ่อนๆ เหมือนดอกหอมหมื่นลี้โชยมาโอบล้อมเธอไว้
ดูลึกลับเหมือนกับเธอไม่มีผิด
อวี้ซีเหิงหลับตาลงช้าๆ “พรุ่งนี้เธอมีงาน?”
“หา? ใช่แล้วค่ะ” ซือฝูชิงชี้ไปทางภาพโปรโมตที่ฉายอยู่บนจอด้านหน้า “ฉันเป็นเมนเทอร์ให้รายการนี้อยู่”
ภาพโปรโมตรายการหนุ่มสาววัยใสที่ฉายอยู่บนหน้าจอ ลู่เยี่ยนครองตำแหน่งเซ็นเตอร์ตามมาด้วยเซี่ยอวี้
หลังจากฉายภาพของเหล่าเด็กฝึกที่ได้รับกระแสนิยมดังเปรี้ยงปร้างแล้วก็ตามมาด้วยภาพของเหล่าเมนเทอร์
การแต่งหน้าแนวพังก์ร็อกของซือฝูชิงทำให้ดูแปลกแยกไปจากบรรดาเมนเทอร์ทั้งสี่คน
เฟิ่งซานกุมหน้าผาก “คุณซือถ่ายรายการไม่ล้างเครื่องสำอางเลยเหรอ”
ใครๆ ก็อยากทำให้ตัวเองสวยดั่งนางฟ้า แต่ทำไมพอเป็นซือฝูชิงดันทำให้ตัวเองยิ่งแต่งยิ่งอัปลักษณ์เสียได้
“ไม่ล้าง” ซือฝูชิงเท้าคางเอ่ยเสียงเอื่อยๆ “แค่ทำให้เจ้านายสบายตาก็พอแล้ว คนอื่นให้เงินฉันหรือไง”
เฟิ่งซานสีหน้าเปลี่ยน ฉับพลันก็ใจเต้นตุบตับขึ้นมาถึงลูกกระเดือก กลัวว่าวินาทีต่อมาซือฝูชิงคงตายแน่
แต่ใครจะรู้ว่าอวี้ซีเหิงแค่ลืมตาหันมามองเธอแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร
ก็จริง
ไม่ว่าตอนที่เขาเป็นฮ่องเต้อิ้นในวัยยี่สิบเจ็ดชันษาหรือตอนนี้ สาวงามที่เคยเจอมาเทียบซือฝูชิงไม่ได้เลย
บนตัวของซือฝูชิงมีเสน่ห์บางอย่าง แค่พูดเพียงสองสามประโยคก็ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายได้แล้ว
ถึงแม้ยุคสมัยที่เต็มไปด้วยสงครามจะผ่านไปนานมากเป็นพันเป็นร้อยปีแล้ว แต่มันก็ยังคงตามหลอกหลอนเขาจวบจนทุกวันนี้
ทว่าคำพูดของเธอในวันนั้นช่วยทำให้เขานอนหลับสนิทซึ่งนานๆ ทีจะมีสักครั้ง
หน้าจอภาพโปรโมตยังคงฉายภาพต่อไป ซือฝูชิงทำเสียงจิ๊ใส่ “ตอนนี้มีแต่คนหน้าตาดูไม่ได้ ความสามารถก็แย่ แต่ยังเข้าวงการบันเทิงได้อีก”
เฟิ่งซาน “...”
นี่ไม่ใช่ว่ากำลังด่าตัวเองอยู่เหรอ
ซือฝูชิงมองเหล่าแฟนคลับที่กำลังถ่ายภาพหน้าจอโปรโมตตรงหน้า พลันฉุกนึกถึงเรื่องราวในอดีต
ตอนที่เธอขลุกอยู่ในบริษัทเก๋อหลินเอิน ศิลปินรอบตัวล้วนมีทักษะการแสดงยอดเยี่ยม หน้าตายังสวยหล่อดูดีครบเครื่อง
สมัยนั้นมัวแต่ฝึกฝนขัดเกลาฝีมือการแสดง ใครจะมีเวลามากุเรื่องสร้างกระแสกลั่นแกล้งกันแบบนี้
นั่นเป็นยุคสมัยที่ใช้ความสามารถมาคุยกัน
ระดับตัวท็อปประชันกันด้วยฝีมือจริงๆ
ทำไมเธอออกห่างมาแค่สามปี วงการบันเทิงในต้าซย่าก็ถอยหลังลงคลองแล้วล่ะ
มัวแต่ทำการทดลองจนไม่ได้แสดงละครและร้องเพลงมานาน แอบคิดถึงจังแฮะ
“เจ้านาย” ทันใดนั้นซือฝูชิงก็หันหน้าไปหาด้วยท่าทีตื่นเต้น “ฉันร้องเพลงโคชิทานทานให้ฟังดีไหมคะ”
เฟิ่งซานที่กำลังขับรถเอ่ยถามอย่างสงสัย “เพลงโคชิทานทานคืออะไรเหรอ เพลงปลุกใจรบ?”
อวี้ซีเหิงเงยหน้าขึ้นพร้อมดวงตาลึกล้ำสีดำขลับ ซึ่งแยกไม่ออกว่ากำลังอยู่ในอารมณ์ไหน แต่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกว่า “ขับรถดีๆ”
เฟิ่งซาน “?”
เขาทำอะไรผิดเหรอ
เฟิ่งซานแอบนึกประหลาดใจ
เขาใช้มือหนึ่งขับรถ ในขณะที่อีกมือหนึ่งพิมพ์คำว่าโคชิทานทานลงบนมือถืออย่างระมัดระวัง
ทว่าดันเผลอเห็นคำว่า ‘ต้องการค้นหาเพิ่มเติม’
จากนั้นก็เห็นคำว่าเพลงติดเรทเด่นหราเต็มสองตา
เฟิ่งซานสีหน้าเรียบตึง “...”
เขาเก็บโทรศัพท์อย่างเงียบเชียบแล้วหันมาตั้งใจขับรถต่อ
…
หลังจากกลับมาถึงอะพาร์ตเมนต์ ซือฝูชิงก็ได้รับโทรศัพท์จากฝั่งตระกูลจั่วอีกครั้ง
ครั้งนี้คนที่โทรมาเป็นจั่วเสียนอวี้ เธอพูดเสียงนุ่มนวล “ฝูชิง เธอแวะมาสักหน่อยเถอะ มีเรื่องเร่งด่วนจริงๆ ถ้าสามารถจบปัญหาได้ เธอก็ยื่นข้อเสนอมาได้เลย
ใกล้ถึงวันฝังคุณปู่แล้ว เขาคงไม่อยากเห็นเธอร่อนเร่อยู่แบบนี้หรอก”
ซือฝูชิงนั่งไขว่ห้าง ริมฝีปากคลี่ยิ้มผ่อนคลาย “ข้อเสนอว่าตามที่ฉันบอกได้เลยเหรอ”
คนในตระกูลจั่วอยากให้เธอตายใจแทบขาด
ครั้งก่อนกรีดข้อมือเธอ ครั้งนี้จะไม่ตัดหัวเธอเลยเหรอ
เสียงจั่วเสียนอวี้ยังคงพูดอย่างอ่อนโยนเช่นเคย “ใช่ ฝูชิง คนในครอบครัวกำลังรอเธออยู่ ถ้าเธอว่างคืนนี้ก็มากินข้าวเย็นด้วยกันสักมื้อเถอะ”
หลังจากพูดเพียงสองสามประโยค บทสนทนาก็สิ้นสุดลงอย่างรวดเร็ว จั่วเทียนเฟิงรีบเอ่ยถามขึ้นว่า “เป็นไงบ้าง”
จั่วเสียนอวี้ตอบพลางขมวดคิ้ว “ซือฝูชิงยอมมาหาแล้ว”
“ดี ถ้าเสียนอวี้ออกหน้าย่อมสำเร็จอยู่แล้ว” จั่วเทียนเฟิงเอ่ยอย่างอารมณ์ดี “เตรียมหนังสือตกลงสละมรดกไว้ได้เลย พอซือฝูชิงมาถึงจะได้ให้เซ็นทันที”
ซือฝูชิงคู่ควรกับสมบัติของตระกูลจั่วที่ไหนกัน


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 13 รวยเพียงชั่วข้ามคืน
“พ่อคะ” จั่วเสียนอวี้เอ่ยถามพลางขมวดคิ้ว “คุณปู่ไม่เคยพูดถึงเรื่องครอบครัวของซือฝูชิงให้พ่อฟังเลยจริงๆ เหรอ”
จั่วเทียนเฟิงแววตาขรึมลง “ไม่เลย พ่อเองก็เคยถามอยู่หลายครั้ง แต่ปู่ของลูกไม่ยอมเปิดปากพูดเลยสักครั้ง แต่พ่อคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าปู่ของลูกจะเลอะเลือนถึงขั้นยกกิจการของตระกูลให้ซือฝูชิง”
จั่วเสียนอวี้เม้มริมฝีปาก
ในเรื่องการทำธุรกิจ ท่านผู้เฒ่าจั่วไม่เคยไว้หน้าใครทั้งนั้น แม้เป็นเพื่อนกันก็ยังไม่ปรานี หากบอกจะรวบกิจการก็กินรวบไม่เหลือ ทว่าตอนนี้กลับยกกิจการของตระกูลจั่วให้ซือฝูชิง
เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำบางอย่างแน่นอน
รอจนสองทุ่ม ซือฝูชิงก็เดินทางมาถึงด้วยท่าทีที่ไม่รีบร้อนอะไร
ครั้งนี้เธอฉาบเครื่องสำอางมาแน่นเหมือนยามปกติ แม้แต่เปลือกตายังแต่งแน่นจนเกินงาม
จั่วเสียนอวี้ขมวดคิ้วแวบหนึ่งก่อนจะรุดหน้าเข้าไปต้อนรับ “ฝูชิง เธอมาถึงแล้วเหรอ เวลาแบบนี้รถคงติดน่าดู”
“รถก็ไม่ได้ติดหรอก เพียงแต่ฉันไม่มีเงินเลยต้องเดินมา ปวดขาไปหมดแล้ว” ซือฝูชิงทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาด้วยท่าทีเป็นธรรมชาติ “ถ้าเธอเป็นห่วงฉันขนาดนั้นก็นวดขาให้ฉันหน่อยสิ”
จั่วเสียนอวี้ข่มอารมณ์โกรธไว้ได้ทัน
ในเมื่อเธอได้รับการสั่งสอนเรื่องมารยาทมาตั้งแต่เด็ก อีกทั้งสู้รบปรบมืออยู่ในบริษัทจั่วกรุ๊ปถึงสามปี จึงแตกต่างจากจั่วฉิงหย่าที่ถูกยั่วโมโหได้ง่าย
“พ่อบ้าน ช่วยไปเอาเครื่องนวดที่ฉันซื้อใหม่มาที” จั่วเสียนอวี้กล่าว “ชิงชิงเหนื่อยแล้ว ให้พักสักหน่อยแล้วกัน”
ซือฝูชิงเอนตัวลงบนโซฟาแล้วปล่อยให้จั่วเสียนอวี้ใช้เครื่องนวดนวดให้เธอไป
คุณนายจั่วมองด้วยท่าทีไม่พอใจแต่เพราะเรื่องมรดกจึงพยายามอดกลั้นอารมณ์ไว้
“วันนี้เรียกเธอมาเพราะเรื่องพินัยกรรมของคุณปู่” จั่วเทียนเฟิงแววตาขึงขังแต่ยังถือว่าพูดจาอ่อนโยนอยู่บ้าง “คุณพ่อยกเย่ว์หลานจิวเวลรี่และหุ้น 8% ของจิงเฉิงพร็อพเพอร์ตี้ให้เธอ แต่เธอเองก็รู้ดีว่าเธอไม่ใช่คนช่ำชองเรื่องทำธุรกิจ
เพราะฉะนั้นฉันจะให้เงินเธอห้าล้านแล้วเธอก็โอนสิ่งเหล่านี้มาให้ฉัน วันหลังถ้าเธอต้องการความช่วยเหลืออะไร ฉันจะช่วยเธอแน่นอน”
ซือฝูชิงมองพินัยกรรมบนโต๊ะแวบหนึ่ง หางตาเชิดขึ้นดึงให้ดวงตาจิ้งจอกยิ่งดูงดงาม “ห้าล้าน?”
ถึงแม้เธอจะไม่ได้เรียนพวกบริหารธุรกิจมา แต่เธอรู้ดีว่ามูลค่าของบริษัทนี้สูงมากเพียงใด
ห้าล้านยังไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ของมูลค่าบริษัทเลยด้วยซ้ำ
“พี่ใหญ่ แบบนี้พี่ออกจะไร้ศีลธรรมไปหน่อยมั้ง” คุณชายรองของตระกูลจั่วที่อยู่ด้านข้างถอนหายใจยาว “พี่เห็นว่าเสี่ยวชิงไม่รู้เรื่องตลาดหลักทรัพย์เลยคิดรังแก ลำพังแค่เย่ว์หลานจิวเวลรี่ก็มูลค่าสามพันล้านเป็นอย่างต่ำแล้ว
บวกกับหุ้น 8% ของจิงเฉิงพร็อพเพอร์ตี้ ถ้าไม่ถึงหมื่นล้านก็อย่าพูดกันเลย แบบนี้พี่คิดจะจับเสือมือเปล่างั้นเหรอ”
สีหน้าของจั่วเทียนเฟิงขรึมลง “จั่วเทียนเฉียน!”
“ถ้าอย่างนั้นเอาแบบนี้ไหมเสี่ยวชิง ฉันขอแค่หุ้นของจิงเฉิงพร็อพเพอร์ตี้” จั่วเทียนเฉียนกลับไม่สนใจจั่วเทียนเฟิง ยิ้มตาหยีเอ่ย “ฉันให้เธอสามร้อยล้านเป็นไง”
“สามร้อยล้านเหรอ เยอะกว่าห้าล้านแฮะ” ซือฝูชิงกะพริบตาปริบๆ ราวกับเด็กที่ผ่านประสบการณ์มาน้อย เธอพูดด้วยท่าทีไม่รีบร้อน “ฉันคงต้องพิจารณาดีๆ สักหน่อยแล้ว”
จั่วเทียนเฟิงใบหน้าแดงก่ำ
เดิมทีเขากะใช้เงินห้าล้านฟาดหน้าซือฝูชิงให้คายเย่ว์หลานจิวเวลรี่กับหุ้นออกมา สุดท้ายจั่วเทียนเฉียนดันเข้ามายุ่มย่ามเสียได้
แบบนี้จะให้เขากระอักเลือดตายเลยหรืออย่างไร
ซือฝูชิงขยับไหล่ครู่หนึ่ง คลี่รอยยิ้มเหนื่อยหน่าย “ในเมื่อลุงรองให้เงินฉันมากกว่า งั้นก็...”
“สองพันล้าน! ฉันต้องการเย่ว์หลานจิวเวลรี่กับหุ้นของจิงเฉิงพร็อพเพอร์ตี้” จั่วเทียนเฟิงกัดฟันเอ่ยตัดบทด้วยสีหน้าดุดัน “ราคานี้พอใจเธอหรือยัง”
พอพูดจบ แววตาของจั่วเทียนเฉียนก็หม่นลงแล้วทำเสียงจิ๊ใส่ “พี่ใหญ่รวยมากจริงๆ ถึงขนาดเอาเงินหมุนเวียนสองพันล้านมาใช้ได้ น้องเทียบไม่ติดจริงๆ”
เขาไม่ได้จงใจอยากแย่งชิงกับจั่วเทียนเฟิงหรอก เพียงแค่อยากลองเดิมพันดูก็เท่านั้น
“สองพันล้านเหรอ ก็ได้” ซือฝูชิงกลอกตามองบนด้วยท่าทีนิ่งสงบ “แต่ฉันมีเงื่อนไขสองเรื่อง”
จั่วเทียนเฟิงขบฟันจนเลือดไหลเพื่อข่มอารมณ์โกรธไว้ “ว่ามา”
“อย่างแรกฉันต้องได้เจอคุณปู่ อย่างที่สองฉันต้องได้ไปร่วมงานฝังศพของคุณปู่ด้วย” ซือฝูชิงใช้มือกุมศีรษะ “ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องคุยกัน”
ครั้นพูดจบ คนในตระกูลจั่วก็มองเธอด้วยความประหลาดใจสุดขีด
แค่สองเงื่อนไขนี้ง่ายจะตายไป
แค่นี้เองเหรอ
คุณนายจั่วอดทนไม่ไหวอีกต่อไปเลยกระทืบเท้าและสบถด่า “เธอคิดจะร่วมงานฝังศพงั้นเหรอ เธอคู่ควรหรือไง เธอไม่ใช่คนของตระกูลจั่ว ถ้าเธอสำเหนียกบ้างสักนิด เธอคง...”
“แม่คะ” จั่วเสียนอวี้คว้ามือของคุณนายจั่วไว้ รีบพูดขัดขึ้นว่า “ฝูชิงอยากไปก็ให้เธอไปเถอะ”
คุณนายจั่วโกรธมาก ดวงตาแดงก่ำอัดแน่นไปด้วยความแค้นเคือง
ซือฝูชิงยั่วยวนลูกชายเธอก็อีกเรื่อง แต่ยังเอาเงินตั้งสองพันล้านไปง่ายๆ อีก ช่างไร้ยางอายซะจริง
จั่วเทียนเฟิงมีแผนรับมือในใจแล้วจึงตอบรับ “ได้”
ซือฝูชิงพยักหน้าก่อนจะหยิบปากกาขึ้นมา ขณะที่จะจรดปลายปากกาเซ็นชื่อก็เงยหน้าขึ้น “เงินล่ะ”
เส้นเลือดสีเขียวตรงขมับของจั่วเทียนเฟิงเต้นตุบตับแต่เขาฝืนสะกดอารมณ์ไว้ จากนั้นก็สั่งให้คนเตรียมบัตรธนาคารที่ไม่มีชื่อใบหนึ่งแล้วยื่นส่งให้
หลังจากซือฝูชิงเก็บบัตรธนาคารลงกระเป๋าเรียบร้อยถึงยอมเซ็นชื่อของตนเองลงไป
ในที่สุดจั่วเทียนเฟิงก็ผ่อนลมหายใจ
สองพันล้านแลกกับสองหมื่นล้าน ถือว่าเป็นการซื้อขายที่คุ้มค่า
“คืนนี้ดึกมากแล้ว เธอก็พักที่นี่เลยสิ” จั่วเทียนเฟิงอารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย “คืนพรุ่งนี้ค่อยให้เสียนอวี้พาเธอไปหาปู่ ใช่แล้ว ไม่นานมานี้เย่ว์หลานจิวเวลรี่เพิ่งซื้อภูเขามาลูกหนึ่ง งั้นมอบให้เธอไปด้วยละกัน ครอบครัวเดียวกัน อย่าปฏิเสธเลย”
เขาให้คนหยิบสัญญาซื้อขายฉบับหนึ่งมาวางไว้บนโต๊ะ
ซือฝูชิงรับมา เลิกคิ้วถาม “ภูเขาเหมืองแร่”
“ใช่ ภูเขาเหมืองแร่” จั่วเทียนเฟิงจ้องเธออย่างไม่ขยับ “ถ้าโชคดีละก็ เขาลูกนี้อาจสร้างเม็ดเงินได้หลายพันล้านเลยนะ”
“หลายพันล้านเหรอ งั้นฉันรับไว้ก็ได้” ซือฝูชิงหยิบสัญญาแล้วลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าราบเรียบ “หวังว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เชิญฉันมา”
หลังจากเธอเดินขึ้นบันไดไป คุณนายจั่วก็เผยสีหน้าบูดบึ้งทันที ตวาดลั่น “จั่วเทียนเฟิง คุณบ้าไปแล้วเหรอ! ตอนแรกก็เป็นของตระกูลจั่วอยู่แล้ว คุณจะให้เงินสองพันล้านไปอีกทำไม!”
“ฉันจะปล่อยให้ยัยนั่นเอาไปง่ายๆ ได้ที่ไหน” แววตาของจั่วเทียนเฟิงดำมืด “คุณรอดูเลย อีกไม่นานจะทำให้ยัยนั่นคายคืนผมมาให้หมด”
ขณะที่ทุกคนกำลังนั่งคุยกัน ประตูก็ถูกผลักเปิดออก จากนั้นก็ปรากฏร่างหนึ่งเดินเข้ามาด้วยสภาพโซซัดโซเซ “พ่อ แม่ เสียนอวี้”
พอจั่วเทียนเฟิงได้กลิ่นเหล้ารุนแรงก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ “แกออกไปกินเหล้าที่ไหนมา”
“เจอคุณชายจากเมืองซื่อจิ่วเลยดื่มไปสองแก้ว” จั่วจงเหอตอบแล้วพูดต่อว่า “เมื่อกี้ผมได้ยินพ่อกับแม่พูดถึงซือฝูชิงกันเหรอ วันนี้หล่อนก็อยู่ด้วยเหรอ”
คุณนายจั่วสีหน้าเปลี่ยน “จงเหอ!”
“ก็แค่เล่นๆ เอง แม่คิดว่าผมเอาจริงหรือไง” จั่วจงเหอรู้ว่าคุณนายจั่วกำลังคิดอะไรอยู่เลยหัวเราะ “ยัยนั่นคู่ควรให้ผมตกหลุมรักหรือไง”
เมื่อก่อนตอนที่ท่านผู้เฒ่าจั่วยังอยู่ เขายังพอเสแสร้งเอาใจซือฝูชิงเพื่อเข้าใกล้คุณปู่ได้
ตอนนี้เหรอ
คำเดียวเลยว่าไม่คู่ควร
“แม่ มีกุญแจห้องไหม” จั่วจงเหอเงยหน้าขึ้น “ถึงยังไงยัยนี่ก็ต้องไสหัวออกจากบ้านตระกูลจั่วไปอยู่แล้ว ให้ผมเล่นสนุกก่อนสิ”
พอคุณนายจั่วเห็นว่าเขาไม่ใส่ใจจริงๆ ถึงยื่นกุญแจสำรองส่งไปให้ “เอาให้พอดีๆ ละ”
“รู้แล้วน่าๆ” จั่วจงเหอโบกไม้โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ไม่เอาถึงตายหรอก”
คุณนายจั่วห้ามอะไรเขาไม่ได้เลยกำชับสองสามประโยคก่อนกลับห้องนอนไป
ตกดึกเวลาตีสอง จั่วจงเหอเดินร่างโงนเงนขึ้นบันไดไป พอเดินมาถึงหน้าประตูห้องของซือฝูชิงก็หยิบกุญแจสำรองออกมาไขเปิดประตู


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 14 เอาคืนคนที่เคยทำร้ายตน
เวลาแบบนี้คนในบ้านตระกูลจั่วหลับสนิทหมดแล้ว
จั่วจงเหอจงใจรอให้ถึงเวลานี้ก่อนถึงค่อยเริ่มลงมือ
เขาเคลื่อนไหวเสียงเบามาก ทว่าซือฝูชิงกลับได้ยินอย่างชัดเจน
เธอเดินบนเส้นทางนักสู้มาตั้งหลายปี ต่อให้แค่กระดิกตัวนิดเดียวก็ไม่มีทางเล็ดลอดผ่านหูของเธอไปได้
ซือฝูชิงรู้ดีว่าหากเธอปล่อยตัวตามสบายเมื่อไรก็เหมือนมอบชีวิตไว้ในกำมือศัตรูเมื่อนั้น
นี่เป็นกฎเกณฑ์ที่เธอยึดมั่น
หญิงสาวขดตัวอยู่ในผ้าห่ม ดูท่าทางเหมือนหลับลึกไร้ซึ่งการป้องกันตัว
ตอนนอนซือฝูชิงจะอยู่ในสภาพหน้าสดเปลือยเปล่าปราศจากเครื่องสำอางใดๆ
ขนตายาวเป็นแพสวย ผิวขาวเนียนใสราวกับแค่เป่าหรือดีดก็ช้ำหมดแล้ว กระทั่งริมฝีปากก็ยังไร้การเติมแต่ง ชวนให้นึกถึงสาวงามในภาพวาดโบราณ
ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ศีรษะของจั่วจงเหอร้อนฉ่า เขากลืนน้ำลายลงคอแล้วรีบพุ่งตัวยื่นมือออกไป
แต่ซือฝูชิงเคลื่อนไหวเร็วกว่า
ทันใดนั้นเธอก็เบิกตา คว้าข้อมือของจั่วจงเหอไว้แล้วบิดแขน จากนั้นก็หยิบเศษขวดเบียร์แทงลงบนข้อมือของเขาอย่างแรง
ขณะที่เสียงร้องโอดครวญของจั่วจงเหอกำลังจะสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งบ้าน มือของซือฝูชิงก็พุ่งเข้าไปบีบคอของเขาไว้รวดเร็วปานสายฟ้า
เธอหัวเราะเสียงเย็นชา “ชู่ว เงียบหน่อยสิ”
เสียงทั้งหมดของจั่วจงเหอจึงติดอยู่ในลำคอ ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง สมองราวกับประมวลผลอะไรไม่ได้ไปชั่วขณะ
เขาไม่สามารถทำความเข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเบื้องหน้าได้อย่างสิ้นเชิง เวลานี้ทั้งร่างแข็งทื่อขยับเขยื้อนไม่ได้
ในความทรงจำของจั่วจงเหอ ซือฝูชิงเป็นเด็กเร่ร่อนที่กำพร้าพ่อแม่และต้องอาศัยคนอื่นเพื่อดำเนินชีวิต ตอนที่ท่านผู้เฒ่าจั่วยังอยู่ เขาก็หวั่นเกรงอยู่บ้าง
แต่พอท่านผู้เฒ่าจั่วจากไป ซือฝูชิงคงทำได้แค่ยอมถูกกดขี่ตามอารมณ์ของเขาเท่านั้น
หากไม่ใช่เพราะวันนั้นยัยนี่ยอมโดนกรีดข้อมือดีกว่ายอมโดนข่มเหง วันนี้เขาคงไม่ต้องเปลืองแรงเข้ามาในห้องแบบนี้หรอก
แต่ตอนนี้มันคืออะไร
ในหูของจั่วจงเหอเกิดเสียงดังวิ้งๆ พร้อมอาการชาวาบไปทั่วแขนขา
“ฉันเป็นคนชอบใช้วิธีทำมายังไงก็ตอบแทนคืนไปอย่างนั้น งั้นครั้งนี้เอาแค่นี้ละกัน” ซือฝูชิงชี้นิ้วพร้อมเสียงหัวเราะแผ่วเบา “แต่ครั้งหน้าคงเป็นตรงนี้แทน”
จั่วจงเหอรู้สึกเสียววาบไปทั้งครึ่งล่าง เขาอยากเปิดปากพูดแต่ถูกหญิงสาวบีบคอไว้อยู่เลยเปล่งเสียงออกมาไม่ได้
“วางใจเถอะ” ซือฝูชิงมองความหวาดกลัวของเขาออกเลยปลอบโยนด้วยความหวังดี “ฉันลองคำนวณอัตราการไหลเวียนของเลือดนายดูแล้ว รับประกันว่าในเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงนี้นายไม่ถึงตายแน่นอน แต่หลังจากนั้น...”
เธอคลี่ยิ้มหวานแล้วกระซิบบอกอย่างอ่อนโยน “คงรับประกันไม่ได้”
จั่วจงเหอทนฟังประโยคนี้ไม่ไหว จู่ๆ ก็เป็นลมหมดสติไป
เวลานี้ซือฝูชิงถึงกระโดดลงจากเตียง จากนั้นก็ใช้เท้าเตะเขาออกนอกประตูไปอย่างไม่ใส่ใจ อีกทั้งโยนเศษขวดเบียร์ออกไปด้วย
เธอปิดประตูแล้วกลับขึ้นไปนอนบนเตียงใหม่อีกครั้ง หลังจากนั้นก็นอนหลับสนิทอย่างสบายใจ
จนกระทั่งเสียงกรีดร้องของคุณนายจั่วในตอนเช้าปลุกทุกคนในบ้านให้ตื่นขึ้น
ปกติคุณนายจั่วจะตื่นมาออกกำลังกายตอนเช้าตรู่หกโมงครึ่ง
เธอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานจั่วจงเหอจะลงมือจัดการซือฝูชิงเพื่อเลี่ยงไม่ให้ซือฝูชิงคิดเกาะแกะตระกูลจั่วอีก
เลยอยากเดินมาดู
แต่คุณนายจั่วคิดไม่ถึงว่าเธอจะได้เห็นจั่วจงเหอนอนแอ้งแม้งหมดสติพร้อมเลือดไหลอาบเป็นทางแบบนี้
“จงเหอ!” คุณนายจั่วตกใจจนลนลานทำตัวไม่ถูก “จงเหอ ตื่นสิ อย่าทำให้แม่ตกใจนะ จงเหอ! เทียนเฟิง...เทียนเฟิง!”
“แหกปากอะไรแต่เช้าตรู่” จั่วเทียนเฟิงที่ถูกปลุกตื่นรีบเดินลงบันไดมาด้วยอารมณ์หงุดหงิด
“เทียนเฟิง คุณรีบมาเร็วเข้า!” คุณนายจั่วปล่อยโฮพลางตะโกนขึ้นว่า “จงเหอใกล้ไม่ไหวแล้ว!”
จั่วเทียนเฟิงเดินมา พอเห็นฉากตรงหน้าก็ตกตะลึงตาค้าง “นี่...นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น”
“เร็วเข้า เรียกหมอมา!” จั่วเสียนอวี้ได้สติเร็วที่สุดเลยรีบให้พ่อบ้านไปเชิญหมอประจำตระกูลมา
หมอประจำตระกูลวุ่นกับการพันแผลจนมือไม้พันกันยุ่งเหยิง ตามด้วยฉีดยาไปเข็มหนึ่ง เวลานี้จั่วจงเหอถึงค่อยๆ ฟื้นคืนสติ
สมองของเขายังคงมึนงงแต่ความหวาดกลัวยังคงอยู่ “แม่...แม่ครับ! ซือฝูชิงจะฆ่าผม ยัยนั่นจะฆ่าผม!”
จั่วเทียนเฟิงผงะไปก่อนเอ่ยด้วยอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความโกรธ “แกพูดเรื่องเหลวไหลอะไรกัน”
ถ้าซือฝูชิงใจกล้ามากขนาดนั้น เขายอมเขียนชื่อตัวเองกลับด้านเลย
“ซือฝูชิง!” คุณนายจั่วกลับไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้วเริ่มทุบประตูห้อง “แกออกมาเลยนะ! ออกมาดูเรื่องที่แกก่อไว้เลย! ซือฝูชิง...แกมันคนต่ำทราม!”
หลังจากทุบประตูไม่นานเท่าไร ประตูก็เปิดออกเสียงดัง แอ๊ด
ซือฝูชิงสวมเสื้อคลุมแล้วเดินออกมาด้วยท่าทีไม่รีบร้อน ขนตายังมีหยดน้ำเกาะอยู่พร้อมไอน้ำรอบกาย
เธอเปิดปากหาว เลิกคิ้วพลางเอ่ย “ทำไมคุณชายจั่วบาดเจ็บได้ล่ะ ยังไม่ไปโรงพยาบาลอีกเหรอ”
“แก!” จั่วจงเหอขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน จากนั้นร่างก็สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ “แกเป็นคนกรีดแขนฉัน!”
“ลำพังแค่คุณชายคนเดียวก็เท่ากับฉันสองคนแล้ว ฉันจะไปกรีดแขนนายได้ยังไง” ซือฝูชิงเอนพิงกรอบประตู “อีกอย่างเมื่อวานฉันหลับไปตั้งแต่ห้าทุ่ม ไม่เจอหน้านายเลยด้วยซ้ำ”
จั่วจงเหอแค้นใจจนคันฟันยุบยิบแทบกระอักเลือด “เป็นแกนั่นแหละ แกใช้ขวดเบียร์ทำร้ายฉัน ไม่งั้นแผลนี้จะมาได้ไง”
“อ๋อ” ซือฝูชิงเอ่ยเสียงสบายๆ “ใช่ ฉันดื่มเบียร์แล้ววางขวดทิ้งไว้ที่หน้าประตู โตจนป่านนี้แล้ว ทำไมยังเดินไม่ดูตาม้าตาเรืออีกล่ะ
ถ้าเตะจนขวดแตกก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าถึงขั้นทำให้ตัวเองเป็นแผลคงไม่ดีเท่าไร”
จั่วเสียนอวี้ขมวดคิ้วแน่น
ปกติแล้วจั่วจงเหอดื่มเหล้ามักเมาหนัก แถมกลางคืนก็มืดมาก เรื่องแบบนี้มีโอกาสเกิดขึ้นได้สูงจริงๆ
แต่ถ้าบอกว่าซือฝูชิงเป็นคนลงไม้ลงมือกับจั่วจงเหอคงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
“คุณปู่จากไปแล้ว ฉันจะกล้าเป็นปฏิปักษ์กับตระกูลจั่วได้ยังไง” ซือฝูชิงถอนหายใจ “จริงไหมล่ะ”
เธอใช้มือล้วงกระเป๋ายืนนิ่งราวเด็กน้อยว่าง่าย
จากมุมนี้มีเพียงจั่วจงเหอเท่านั้นที่มองเห็นไอเย็นยะเยือกที่ส่งผ่านมาจากดวงตาของเธอราวกับคมมีด ซึ่งเกือบปาดคอของเขาขาดอยู่แล้ว
“แก...แก...” จั่วจงเหอยังไม่ทันตอกกลับแต่เพราะอัดอั้นอารมณ์มานานภาพตรงหน้าจึงมืดลงก่อนจะหมดสติไปอีกครั้ง
คุณนายจั่วตะคอกใส่เสียงสะอื้น “ซือฝูชิง เธอมันตัวกาลกิณี!”
พอซือฝูชิงกลับมาก็ทำให้ลูกชายของเธอต้องบาดเจ็บ
“พอแล้ว” เห็นได้ชัดว่าจั่วเทียนเฟิงไม่เชื่อคำพูดของจั่วจงเหอ “เสียนอวี้ ลูกอยู่บ้าน พ่อกับแม่จะพาพี่ใหญ่ไปโรงพยาบาล”
หากบอกว่าเป็นฝีมือของซือฝูชิง เขาไม่มีทางเชื่อแน่นอน
เขาเข้าใจลูกชายของเขาดีที่สุดแล้ว เปลือกนอกดูดีแต่ข้างในกลวงโบ๋ แต่ถึงอย่างไรก็เคยอยู่ในโรงเรียนเตรียมทหารมาระยะหนึ่ง ฉะนั้นฝีมือการต่อสู้ย่อมไม่แย่
วันก่อนซือฝูชิงได้รับบาดเจ็บหนักที่ข้อมือขนาดนั้นจะล้มผู้ชายตัวใหญ่ๆ คนหนึ่งได้อย่างไร
จั่วเทียนเฟิงแค่นเสียงหึ
จั่วจงเหอคงคิดว่าเรื่องทำตัวเองบาดเจ็บเป็นเรื่องน่าขายหน้าเลยไม่กล้าพูดความจริงมากกว่า
คุณนายจั่วจ้องหญิงสาวตาเขม็งแวบหนึ่งจากนั้นก็พาตัวจั่วจงเหอจากไปพร้อมกับจั่วเทียนเฟิงด้วยท่าทีไม่เต็มใจนัก
ซือฝูชิงเบะปาก แววตาเกียจคร้านพร้อมรอยยิ้มปรากฏที่มุมปาก
ภายในบ้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหล่าคนใช้ก็กลับไปยุ่งวุ่นวายกับงานต่อ
“ฝูชิง เธอจะไปอัดรายการใช่ไหม” จั่วเสียนอวี้เป็นฝ่ายเอ่ยถาม “ให้ฉันไปส่งนะ”
“ไม่ต้อง” ซือฝูชิงเดินลงบันไดมาแล้ว “ฉันไม่อยากเกี่ยวข้องอะไรกับพวกเธออีก”
จั่วเสียนอวี้ขมวดคิ้วอีกครั้ง
ถ้าตัดความสัมพันธ์กับตระกูลจั่ว ซือฝูชิงจะใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลินได้อย่างไร
ทว่าเธอไม่มีทางรั้งไว้แน่นอน
จั่วเสียนอวี้เดินไปยังหน้าระเบียงและมองซือฝูชิงที่กำลังจากไปจากมุมสูง
เบื้องหน้ามีรถสีขาวคันหนึ่งจอดอยู่ตรงหัวมุมถนน
ซือฝูชิงเองก็ชะงักฝีเท้า
หลังจากนั้นก็เปิดประตูหลังรถออก


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 15 นายทุนของซือฝูชิง
จั่วเสียนอวี้ชะงักไปชั่วขณะ
เธอมองเห็นแต่ไม่รู้ว่าซือฝูชิงคุยอะไรกับคนในรถก่อนจะโน้มตัวขึ้นรถไป
จากนั้นรถสีขาวก็ทะยานออกไป
จั่วเสียนอวี้ตกอยู่ในห้วงความคิด
เธอรู้ว่าซือฝูชิงทำงานอยู่ในวงการบันเทิงและเซ็นสัญญาเข้าสังกัดบริษัทเทียนเล่อมีเดีย
จั่วเสียนอวี้ไม่เคยเข้าไปเกี่ยวข้องกับวงการนี้มาก่อนแต่เธอรู้ว่าวงการบันเทิงเป็นสถานที่ที่วุ่นวาย พวกเรื่องอย่างขึ้นเตียงเพื่อให้ตัวเองถูกดันและได้รับคอนเน็กชันนั้นมีให้เห็นเกลื่อนกลาด
เธอทำหน้าที่เป็นรองประธานในบริษัทจั่วกรุ๊ปจึงเห็นเรื่องแบบนี้ตามงานเลี้ยงสังสรรค์อยู่ไม่น้อย
ด้วยศักยภาพอย่างซือฝูชิงสามารถเป็นเมนเทอร์ด้านการเต้นให้รายการที่กระแสมาแรงอย่างหนุ่มสาววัยใสได้ เห็นทีคงมีข้อแลกเปลี่ยนบางอย่างที่บอกใครไม่ได้แน่นอน
แต่นายทุนของซือฝูชิงเป็นใคร จั่วเสียนอวี้เองก็คร้านจะไปตามสืบ
เพียงแต่รถคันที่เธอเพิ่งเห็นเมื่อครู่ดูท่าทางสะอาดตาแต่ไม่ใช่รถหรูหราราคาสูงลิ่วอะไร
คาดว่าน่าจะเป็นรถที่ประกอบขึ้นเอง ซึ่งมูลค่าคงไม่เท่าไร
จั่วเสียนอวี้นึกผิดหวังเล็กน้อย
ในเมื่อซือฝูชิงอยู่ในบ้านตระกูลจั่วมานานแต่กลับเลือกเดินไปในทางที่ผิด ความจริงก็ควรละอายใจต่อคำสั่งสอนของคุณปู่บ้าง
แต่เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับตนด้วยล่ะ
จั่วเสียนอวี้เลิกสนใจ เธอเบือนหน้าแล้วเดินจากไป
...
บนรถ
ซือฝูชิงนั่งอยู่ทางฝั่งซ้าย เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นไหว้ “เจ้านาย ขอบคุณที่เจ้านายเห็นแก่ที่ฉันยากจน กระทั่งรถโดยสารยังไม่มีปัญญานั่งเลยขับรถมารับ แต่ก่อนหน้านี้พวกเราตกลงกันไว้แล้วว่าเจ้านายจะไม่หักเงินเดือนฉันนะ”
เฟิ่งซานกระตุกยิ้มมุมปาก
เมื่อก่อนเขาเคยนึกกังวลกลัวว่าซือฝูชิงจะปองร้ายอวี้ซีเหิง เลยระแวดระวังอยู่บ้าง
แต่หลังจากรู้จักกันมาระยะสั้นๆ แล้ว เขาก็มั่นใจแล้วว่าซือฝูชิงรักเพียงเงินเท่านั้น
พอได้ยินเช่นนั้น อวี้ซีเหิงก็ขยับคิ้วเล็กน้อยก่อนจะวางหนังสือในมือลงแล้วยกมือขึ้นเท้าคางพลางจับจ้องเธอ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ไม่ใช่ว่าเพิ่งได้เงินหลายพันล้านมาจากตระกูลจั่วหรอกหรือ”
“ไม่ใช่เงินที่ฉันหาได้เองสักหน่อย” ซือฝูชิงเองก็ไม่ได้แปลกใจว่าทำไมเขาถึงรู้ ยกมือเท้าคางแล้วพูดต่อ “มีเพียงเงินที่ได้มาจากน้ำพักน้ำแรงตัวเองเท่านั้นถึงจะใช้ได้อย่างวางใจ”
อวี้ซีเหิงไม่ได้ตอบกลับอะไร
เฟิ่งซานกระแอมไอสองที “คุณซือ เมื่อกี้เหมือนผมกับพี่เก้าเห็นคนในตระกูลจั่วท่าทางดูรีบร้อน เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ”
“พูดถึงเรื่องนี้” ซือฝูชิงตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจเท่าไร “ก็แค่ทำให้มือขวาของจั่วจงเหอพิการเท่านั้นเอง”
คำว่า ‘เท่านั้นเอง’ อื้ออึงอยู่ในหูเฟิ่งซานหลายพันรอบ ชวนให้เขารู้สึกอกสั่นขวัญผวา
ความขัดแย้งระหว่างตระกูลจั่วกับซือฝูชิงลึกซึ้งแค่ไหน คนในเมืองหลินต่างรู้ดี
ความจริงเพราะเป็นห่วงซือฝูชิง พวกเขาเลยมาที่นี่
ดูท่าทางพวกเขาจะมาเสียเที่ยวแล้วจริงๆ
“เจ้านาย คุณเป็นเจ้านายที่ดีมากจริงๆ ไม่เพียงแต่จ่ายค่าประกันสังคมให้พนักงาน แต่ยังรับประกันความปลอดภัยของพนักงานอีกด้วย” ดวงตาจิ้งจอกของซือฝูชิงกะพริบปริบๆ จากนั้นก็ยกมือทั้งสองข้างไหว้อีกครั้ง “ฉันรักเจ้านายจริงๆ นะคะ”
เฟิ่งซานทนฟังไม่ไหวอีกต่อไป เขาขับรถด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
อวี้ซีเหิงไม่พูดให้มากความ “ต้องถึงกี่โมง”
“ถึงแปดโมงครึ่งก็ได้” ซือฝูชิงลูบท้องอย่างไม่คิดเกรงใจ “หิวแล้ว ฉันขอกินข้าวเช้าก่อนได้ไหม”
“...”
...
หลังจากนั้นไม่กี่นาทีรถก็มาเทียบจอดตรงหน้าร้านขายโจ๊กและซาลาเปา
ที่นี่ห่างจากตัวเมืองค่อนข้างไกล ในร้านจึงมีคนไม่มากนัก
เฟิ่งซานมองซือฝูชิงที่สั่งซาลาเปาสามเข่งกับโจ๊กข้าวเหนียวสีดำหนึ่งถ้วยมากินคนเดียวอย่างตกตะลึง
อวี้ซีเหิงยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย เขาหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดโต๊ะและเก้าอี้ก่อนจะพูดขึ้น “ซาลาเปาไส้ผักหนึ่งเข่ง”
เฟิ่งซานรีบเดินไปบอกเถ้าแก่และสั่งซาลาเปาไส้หมูให้ตัวเองอีกสองเข่ง
ไม่นานเข่งซาลาเปาก็ถูกยกมาเสิร์ฟ
“เอ๊ะ ดูไม่ออกเลยว่าเจ้านายจะติดดินขนาดนี้” ซือฝูชิงกัดซาลาเปาเข้าปากคำหนึ่ง “ฉันนึกว่าเจ้านายไม่กินอาหารข้างทางซะอีก”
ถึงขั้นสามารถจ่ายค่าบอดี้การ์ดได้เป็นแสนแบบนี้ต้องเกิดมาในตระกูลใหญ่แน่นอน
โดยปกติแล้วเหล่าคุณชายคุณหนูในตระกูลผู้ดีค่อนข้างจู้จี้เรื่องอาหารการกิน
อวี้ซีเหิงนิ่งไปสักพักก่อนเอ่ยตอบเสียงเรียบ “เรื่องแค่นี้เอง”
ถึงแม้จะจากโลกอดีตหนึ่งพันห้าร้อยปีมานานขนาดนี้แล้วแต่เขามักจะนึกถึงศึกสงครามในครานั้นอยู่บ่อยครั้ง
ทุกหย่อมหญ้าในสนามศึกล้วนเป็นแหล่งฝังศพที่ดีของวีรบุรุษ เหตุใดยังต้องส่งร่างกลับไปฝังที่บ้านเกิดอีกเล่า
ชีวิตเราพร้อมเผชิญกับความตายได้ทุกเมื่อ ฉะนั้นจะยังเรื่องมากว่าต้องกินอะไรอีกหรือ
“นั่นสิ” ซือฝูชิงตักโจ๊กเข้าปากไปอีกคำก่อนพูดเสียงเรียบ “หากเทียบกับเหล่าทหารศึกที่ประจำการอยู่แถบชายแดน นี่ถือว่าดีกว่ามากแล้ว”
แต่ไหนแต่ไรมาเธอไม่เคยเลือกกิน
เมื่อก่อนอยู่ในห้องทดลองครั้งหนึ่งก็เก็บตัวเป็นเดือน อาศัยแค่แคปซูลอาหารเสริมเพิ่มพลังเท่านั้น
ไม่เหมือนศิษย์พี่รองกับศิษย์พี่หญิงสามที่ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย พวกเขาสองคนถูกตั้งฉายาว่าลูกคุณหนูในที่ทำงาน ถึงขั้นเคยเกาะขาสาวฝ่ายการเงินที่รับผิดชอบเรื่องเบิกจ่ายร้องไห้อยู่หลายครั้ง
อวี้ซีเหิงเงยหน้าขึ้นจับจ้องหญิงสาวตรงหน้า
ชั่ววินาทีนั้นดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเขาก็ขรึมลงราวกลับมีฝนห่าใหญ่เทลงมาอย่างหนัก แววตาเคร่งขรึม
ซือฝูชิงหยิบซาลาเปาขึ้นมาอีกลูกถึงค่อยสังเกตเห็นสายตาของเขา “เจ้านาย”
เขาคงไม่ได้คิดอยากจะหักเงินเธอหรอกใช่ไหม
“กินดีๆ” อวี้ซีเหิงเลื่อนสายตามามอง น้ำเสียงของเขาไม่สูงนักแต่กลับน่าเกรงขาม “ตอนกินกับตอนนอนอย่าพูดให้มาก”
เฟิ่งซานตกใจก่อนจะรีบใช้ซาลาเปามาปิดปากตัวเองไว้ตามคำสอน สื่อว่าเขาไม่มีทางพูดแม้แต่คำเดียว
ซือฝูชิงตอบรับ “อืม” ด้วยท่าทีผ่อนคลาย จากนั้นก็ดื่มด่ำกับมื้อเช้าต่อไป
พอกินเสร็จเธอก็หยิบกระเป๋าเครื่องสำอางมาละเลงใบหน้าให้เป็นแนวพังก์ร็อก จากนั้นก็ขึ้นรถอย่างพึงพอใจภายใต้สายตาเอือมระอาของเฟิ่งซาน
...
เวลาแปดโมงยี่สิบนาที หลังเวทีในค่ายฝึกซ้อมของรายการหนุ่มสาววัยใส
ผู้กำกับและโปรดิวเซอร์กำลังตรวจสอบอันดับผลโหวตใหม่ล่าสุด
“เซี่ยอวี้ศักยภาพดี” ผู้กำกับถอนหายใจ “ทำหน้าที่เป็นเด็กฝึกได้ไม่เลวเลย”
โปรดิวเซอร์พ่นควันบุหรี่ออกมาอย่างช้าๆ “แถมเขายังถูกโกงผลโหวตอีกด้วย”
ผู้กำกับมองจำนวนโหวตของจริงตรงหลังเวทีแวบหนึ่ง พลันอดใจเต้นไม่ได้
ถูกโกงผลโหวตแต่กลับไต่ขึ้นมาถึงที่สองได้
“ใช่แล้ว ซือฝูชิงขอลาหยุดไปแค่สามวัน วันนี้เป็นวันประเมินแบ่งชั้นครั้งที่สอง เธอต้องมาเข้ารายการ” โปรดิวเซอร์ถามขึ้นมา “ทางฝั่งเทียนเล่อมีเดียว่ายังไงบ้าง”
“ทำตามแผนเดิมต่อไป” ผู้กำกับบอก “ซือฝูชิงรับผิดชอบสร้างเรื่องดราม่าโดนด่า ต่อให้ไม่มีก็ต้องตัดออกมาให้มี แบบนี้ถึงจะดึงเรตติ้งได้”
มีเรื่องดราม่า มีการแข่งขัน เรตติ้งรายการถึงจะกระฉูด
พวกเขารู้ว่าซือฝูชิงเป็นผู้เสียสละอย่างแท้จริงในรายการหนุ่มสาววัยใส ซึ่งแตกต่างจากเหล่าแฟนคลับ
ในเมื่อความสามารถของซือฝูชิงแย่ที่สุดในบรรดาเหล่าเมนเทอร์ทั้งสี่
นอกจากจะไม่มีรางวัลเป็นชิ้นเป็นอันแล้ว เดบิวต์มาตั้งสองปีแต่ทั้งร้องเพลง เต้น แรปล้วนไม่ได้เรื่อง
ทุกครั้งที่วงสตาร์รี เกิร์ลกรุ๊ปขึ้นแสดงทีไร เธอเป็นเพียงภาพฉากหลังที่น่าสงสารทุกที
แต่กลับเอาคนแบบนี้มาเป็นเมนเทอร์ด้านการเต้นในรายการเฟ้นหาบอยแบนด์ คอยติชมเด็กฝึกอีกต่างหาก
บอกตรงๆ ว่าเป็นแค่การสร้างความสนุกเท่านั้นแหละ
ถ้าไม่เป็นผู้เสียสละให้ทางรายการแล้วเธอจะเป็นอะไรได้ล่ะ


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 16 มีสิทธิ์อะไร
“ได้ งั้นก็เอาตามนั้น” โปรดิวเซอร์สูบบุหรี่อีก “จะได้เวลาแล้ว เตรียมอัดได้เลย”
ในห้องประเมินสิบนาทีหลังจากนั้น
ภายในห้องพัก เมนเทอร์ด้านการเต้นคนหนึ่งหันไปมองที่ว่างด้านข้าง “เมนเทอร์ซือคงจะไม่ได้เป็นอย่างที่ในเน็ตว่ากันจริงๆ ใช่มั้ย...เธอยังจะมาไหมเนี่ย”
“เธอจะมาหรือไม่มาก็เหมือนกันแหละ” เมนเทอร์ด้านการขับร้องหลีจิ่งเฉินเอ่ยอย่างเย็นชา “ถ้าเธอมาแล้วจะทำอะไรได้”
หลินชิงเหยียนเอ่ยตอบ “เมนเทอร์หลี เธอยังเด็กคงยังไม่คุ้นเคยกับวงการบันเทิง พยายามเข้าใจเธอหน่อยนะคะ”
“เมนเทอร์หลินไม่ต้องแก้ต่างแทนหรอก” หลีจิ่งเฉินนิ่วหน้าด้วยความรำคาญ “ในเมื่อไม่มีอีคิวก็ไม่ต้องอยู่มันแล้ววงการนี้”
นอกจากซือฝูชิงแล้ว เมนเทอร์คนอื่นๆ ต่างก็อายุมากกว่ายี่สิบห้าปีกันแล้วทั้งนั้น ซึ่งนับได้ว่าเป็นผู้อาวุโสในวงการแล้ว
ปีนี้หลีจิ่งเฉินเองก็อายุสามสิบสองปีแล้ว เขานั้นไม่เข้าใจวงการบันเทิงในตอนนี้เลยจริงๆ
ไม่เพียงแต่ความสามารถของศิลปินย่ำแย่ลงเรื่อยๆ เท่านั้น แต่พวกเขายังใช้กลยุทธ์เปรียบเทียบเพื่อผลประโยชน์ทางการตลาด ยิ่งพอได้มาเห็นว่าซือฝูชิงไม่แม้แต่จะปฏิบัติตามหน้าที่พื้นฐานของการเป็นเมนเทอร์อย่างนี้ เขาย่อมไม่มีความรู้สึกดีใดๆ ให้ซือฝูชิงอยู่แล้ว
“ฉันเห็นในเน็ตพูดกันว่าเธอกำลังจะถูกคนตระกูลจั่วไล่ออกจากบ้าน” หลินชิงเหยียนขมวดคิ้วท่าทางเป็นกังวล “ถ้าเธอออกจากบ้านตระกูลจั่วแล้วก็คง...”
เสียงเปิดประตูขัดจังหวะคำพูดที่เหลือไปเสียก่อน
หญิงสาวสวมเสื้อเชิ้ตลายทางสีขาวเบจทับด้วยแจ็กเก็ตหนังสไตล์บารอก ขาคู่นั้นของเธอเรียวยาวแต่เครื่องสำอางที่แต่งแต้มบนใบหน้าหนาเกินไปมาก
พอหลินชิงเหยียนเห็นว่าเธอเข้ามาก็ชะงักไปทันที
ซือฝูชิงเดินช้าๆ ไปยังที่นั่งว่างโดยไม่สนใจสายตาของใครทั้งนั้น
เธอลากนิ้วผ่านใบบันทึกคะแนนพลางใช้นิ้วเรียวยาวหมุนปากกาเล่น
เธอไม่เคยอยู่ในวงการบันเทิงของต้าซย่ามาก่อนแต่จะลองเล่นดูหน่อยก็ได้
หลินชิงเหยียนหุบยิ้ม ออกอาการลังเลเล็กน้อย “เมนเทอร์ซือ?”
ซือฝูชิงเท้าคางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มให้ “มีอะไรเหรอ”
ตอนที่เธอยิ้ม ดวงตาจิ้งจอกของเธอก็โค้งขึ้นตาม รอยยิ้มบางเบาในแววตานั้นราวกับมีแสงพร่างพราวอยู่ข้างใน ราวกับทำให้น้ำแข็งและหิมะละลายได้ในทันที
ทั้งๆ ที่คนอื่นๆ มองเห็นใบหน้าแท้จริงของเธอได้ไม่ชัดเจนเท่าไร แต่การที่เธอนั่งอยู่ตรงนั้นเพียงแค่หันมายิ้มน้อยๆ ก็สามารถดึงดูดความสนใจของทุกคนได้อย่างง่ายดาย
มีเสน่ห์ราวกับคนที่โดดเด่นมาตั้งแต่เกิด
“ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก” หลินชิงเหยียนหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดยิ้มๆ “อีกไม่นานก็จะมีการประเมินครั้งที่สองแล้ว ถ้าหากเมนเทอร์ซือทำไม่ได้จริงๆ ฉันแนะนำให้ถอนตัวออกจากรายการนี้ไปดีกว่า ยังไงก็น่าจะดีกว่าการเป็นตัวตลกให้ชาวเน็ตหัวเราะเอาทีหลัง เมนเทอร์ซือคิดเหมือนกันไหม”
หลินชิงเหยียนรู้ดีว่าความสามารถในวงการของซือฝูชิงนั้นแย่แค่ไหน
เธอดิ้นรนอยู่ในวงการมานานขนาดนี้ย่อมเข้าใจกฎระเบียบต่างๆ ในวงการเป็นอย่างดี
แม้ว่าเธอจะเป็นเพียงเมนเทอร์ในรายการแต่ก็มีคู่แข่งเช่นกัน
‘รายการหนุ่มสาววัยใส’ ได้เชิญเมนเทอร์ทั้งหมดสี่คนมาสอนดนตรี ร้องเพลงและเต้นรำ แต่กลับมีเพียงเมนเทอร์ด้านการเต้นเท่านั้นที่ถูกเชิญมาถึงสองคน
ก่อนที่จะอัดรายการหลินชิงเหยียนกังวลอย่างมากว่าตัวเองจะเป็นบันไดให้ซือฝูชิงเหยียบขึ้นไปหรือเปล่า
แต่ตอนนี้เธอวางใจแล้ว
ถ้าจะเอาเรื่องความสามารถซือฝูชิงก็ไม่มี ถ้าจะเอาเรื่องหน้าตาก็ยังไม่ผ่าน คงอยู่ในวงการบันเทิงนี้ต่อไปไม่ได้หรอก
พอรายการนี้จบลง ซือฝูงชิงก็จะหมดประโยชน์ทันที
ซือฝูชิงมองไปที่แบบประเมินด้วยสีหน้าไม่ใส่ใจปนเกียจคร้าน “งั้นฉันก็จะฝืนใจประเมินไปก็แล้วกัน”
เธอไปทำความเข้าใจ ‘รายการหนุ่มสาววัยใส’ มาเป็นพิเศษแล้ว และรู้ว่ามันเป็นรายการเรียลลิตี้แข่งขันพัฒนาความสามารถเพื่อคัดเลือกตัวจริง เด็กฝึกจำนวนหนึ่งร้อยหนึ่งคนที่ได้รับการคัดเลือกจากทั่วประเทศจะใช้เวลาสามเดือนในค่ายฝึก และจะมีเด็กฝึกเพียงเก้าคนเท่านั้นที่จะได้รับการคัดเลือกให้เดบิวต์ในตอนท้าย
การแข่งขันเป็นไปอย่างดุเดือดเข้มข้น
แม้ว่าการประเมินครั้งที่สองจะไม่ได้กำจัดใครออกไป แต่คะแนนการประเมินจะส่งผลต่อแอร์ไทม์บนหน้าจอและคะแนนโหวตของแฟนคลับ
เด็กฝึกจึงทุ่มเทกันมาก
หลีจิ่งเฉินหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ เขาพูดออกมาอย่างเย็นชาโดยไม่ไว้หน้าของซือฝูชิงอีกต่อไป “คุณจะประเมินอะไรได้ ยังมาทำเป็นพูดว่าฝืนใจ ความสามารถของเด็กฝึกพวกนี้ยังสูงกว่าคุณซะอีก! เป็นถึงเมนเทอร์ด้านการเต้นแต่เต้นไม่เป็น!”
ไม่รู้จริงๆ ว่าซือฝูงชิงเข้าวงการบันเทิงมาได้ยังไง
“เมนเทอร์หลี” เมนเทอร์ด้านดนตรีทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาส่ายหัวเป็นการส่งสัญญาณให้รู้ว่าการประเมินกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว
หลีจิ่งเฉินเลิกมองซือฝูชิงและหันไปมองเวทีด้วยสีหน้าเรียบเฉยแทน
พอแปดโมงครึ่งนักเรียนคนแรกก็เข้ามา
เขาเดินขึ้นไปบนเวที โค้งคำนับและแนะนำตัวเอง “สวัสดีเมนเทอร์ทุกท่านครับ ผมชื่อมู่เหยี่ย เป็นเด็กฝึกจากเทียนเล่อมีเดีย ถนัดโวคัล (สายร้อง) ครับ”
ซือฝูชิงได้ยินชื่อนั้นก็ช้อนสายตาขึ้นมองเขาเล็กน้อย
รอให้อาการบาดเจ็บที่ข้อมือหายดีก่อนแล้วเธอจะยืดเส้นยืดสายคลายกล้ามเนื้อเสียหน่อย
มู่เหยี่ยแนะนำตัวเสร็จก็เริ่มโชว์เพลงหลักของรายการหนุ่มสาววัยใสที่ชื่อว่า ‘I’m the king’ (ฉันคือราชา)
ท่อนสำคัญของเพลงนี้ต้องใช้ช่วงเสียงที่สูงและเทคนิคที่แข็งแรงมาก ซึ่งทำให้แยกแยะระดับของนักเรียนได้ง่าย
นี่เป็นครั้งแรกที่ซือฝูชิงได้ยินเพลงนี้
ใบหูของเธอขยับ เธอสามารถฟังระดับเสียงและช่วงของเสียงแต่ละโน้ตได้อย่างรวดเร็ว
พอซือฝูชิงเหลือบมองการเต้นของมู่เหยี่ย เธอก็แทบอยากจะปิดหูปิดตาตัวเองเดี๋ยวนั้นทันที
ดูไม่ได้เลยจริงๆ
ถ้าคลาสเอมีความสามารถแค่นี้ เธอคิดว่าคลาสเอฟก็คงคัดออกไปได้เลย
วงการบันเทิงในปัจจุบันนี้เป็นอย่างนี้เหรอ
หลังการแสดงจบลงมู่เหยี่ยก็ยืนอยู่กลางเวที เขาไม่ได้ดูประหม่าแต่กลับมีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม “ขอบคุณเมนเทอร์ทุกท่านครับ”
หลินชิงเหยียนยิ้มก่อนจะพูดอะไรบางอย่างด้วยจุดประสงค์แอบแฝง “เมนเทอร์ซือ แม้ว่าเขาจะเป็นรุ่นน้องบริษัทเดียวกับเมนเทอร์ซือแต่คุณจะปล่อยให้เขาผ่านไปง่ายๆ ไม่ได้นะ”
ไม่เพียงแต่พวกเมนเทอร์เท่านั้น แม้แต่เด็กฝึกทุกคนต่างก็มองออกว่าซือฝูชิงไม่ได้เป็นที่ชื่นชอบนักในบริษัทเทียนเล่อมีเดีย แถมยังถูกกดไปหมดทุกอย่างอีกต่างหาก
แม้แต่มู่เหยี่ยและลู่เยี่ยนที่ยังไม่ได้เดบิวต์ก็ยังสามารถเหยียบย่ำเธอได้
พอหลินชิงเหยียนนึกถึงตอนแรกที่เธอคิดว่าซือฝูชิงจะมาเป็นคู่แข่งของตัวเอง พลันรู้สึกว่าความคิดนั้นตลกสิ้นดี
ซือฝูชิงเท้าคางขณะมองมู่เหยี่ยด้วยรอยยิ้ม “นายคิดว่านายควรอยู่คลาสไหน”
มู่เหยี่ยเหลือบมองเธอด้วยสายตาเจือแววดูถูกเล็กน้อยแต่ใบหน้าของเขายังเป็นปกติ “ผมคิดว่าผมอยู่คลาสเอต่อไปได้ครับ”
“ถ้างั้นก็ขอแสดงความยินดีด้วย” ซือฝูชิงใช้นิ้วเคาะใบบันทึกคะแนน เสียงพูดนั้นหยุดลงไปครู่หนึ่ง “เอฟ”
ถ้าไม่ใช่เพราะเอฟเป็นระดับที่ต่ำที่สุดแล้ว เธอคงส่งรุ่นน้องคนนี้ออกจากระบบสุริยะไปตั้งนานแล้ว
สีหน้าของมู่เหยี่ยแสดงความไม่พอใจทันที
ใครก็รู้ว่าในบรรดาห้าคลาส เอ บี ซี ดี เอฟ คลาสเอฟคือระดับที่แย่ที่สุด
หลังจากการประเมินครั้งที่สอง คลาสเอฟจะไม่มีโอกาสแม้แต่จะแสดงในเพลงประกอบหลักของรายการบนเวทีด้วยซ้ำ ซึ่งจะทำให้ซีนที่ปรากฏในสัปดาห์หลังๆ ลดน้อยลงมาก
หากมีซีนน้อยลงย่อมส่งผลโดยตรงต่อความนิยมของเขา และไม่แน่ว่าเขาอาจหลุดจากเก้าอันดับแรกก็ได้
แววตาของมู่เหยี่ยมืดครึ้มลงไปชั่วขณะ
ถ้าหลินชิงเหยียนหรือเมนเทอร์ด้านดนตรีให้เอฟเขา เขาจะยอมรับมันแต่โดยดี
มีเพียงซือฝูงชิงเท่านั้นที่ไม่คู่ควร
และเรื่องที่สำคัญที่สุดก็คือ การประเมินจะเป็นการให้คะแนนร่วมกันของเมนเทอร์ทุกท่าน ซือฝูชิงจะตัดสินใจเรื่องนี้คนเดียวได้ยังไง
“ซือฝูชิง คุณร้องเพลงไม่เป็น เต้นก็ไม่ได้” มู่เหยี่ยเย้ยหยัน “คุณยังแสดงเพลงธีมหลักเองไม่ได้เลย แล้วคุณก็ไม่ใช่เมนเทอร์ด้านดนตรีและขับร้องด้วย คุณมีสิทธิ์อะไรมาให้เอฟผม”


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 17 ซือฝูชิง นายกล้าไม่พอใจเหรอ
พอเรียกเธอว่าเมนเทอร์เข้าหน่อย เธอก็นึกว่าตัวเองเป็นเมนเทอร์ไปจริงๆ แล้วเหรอ
คนในเทียนเล่อมีเดียต่างก็รู้กันทั้งนั้นว่า ซือฝูชิงก็แค่เหยื่อในรายการ ‘หนุ่มสาววัยใส’ นี้เท่านั้น
ขอแค่รายการได้รับความนิยมมากขึ้นก็พอ ซือฝูชิงจะโดนด่าอย่างไรก็ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเขา
หลินชิงเหยียนนึกไม่ถึงว่าซือฝูงชิงจะเลือกขัดแย้งกับมู่เหยี่ยตรงๆ อย่างนี้ เธอชะงักไปเล็กน้อย “มู่เหยี่ย คำพูดของเมนเทอร์ซืออาจจะรุนแรงไปหน่อย นายอย่าได้ถือสาไปเลย”
“เมนเทอร์หลิน” มู่เหยี่ยให้ความเคารพหลินชิงเหยียนมากแต่เขายังคงดูถูกซือฝูชิงอยู่ดี “ผมพูดตรงๆ ผมก็แค่อยากถามเมนเทอร์ซือว่า เมนเทอร์ใช้มาตรฐานอะไรมาให้เอฟผม”
หลินชิงเหยียนเงียบไม่พูดอะไรอีก
ในเมื่อซือฝูชิงเป็นคนเริ่มแสดงความไม่ได้เรื่องออกมาเอง เธอก็จะไม่ห้าม
ผู้กำกับและโปรดิวเซอร์เองก็ยินดีที่จะเห็นจุดระเบิดนั้น
พอผ่านช่วงประเมินครั้งที่สองและอัปโหลดขึ้นอินเตอร์เน็ตแล้ว ความนิยมของรายการก็จะยิ่งเพิ่มขึ้นไปอีก
ซึ่งต้องขอบคุณความไม่รู้ของซือฝูชิง
“นายมีสี่โน้ตที่ร้องต่ำไปสองช่วงเสียง อีกห้าโน้ตต่ำไปหนึ่งช่วงเสียง และโน้ตตัวที่สามในท่อนฮุคก็ปลิ้นด้วย” ซือฝูชิงเคาะกระดาษที่มีช่วงเสียงเขียนอยู่เต็มลงกับโต๊ะและยิ้มบาง “นายบอกว่านายรับหน้าที่เป็นโวคัล (ร้องนำ) คงรู้ใช่ไหมว่าสิ่งสำคัญที่สุดในการร้องเพลงคือลมหายใจ แต่ยังร้องเพลงออกมาแบบนี้ นายมีสิทธิ์อะไรบอกว่าตัวเองร้องเพลงเป็น
ในฐานะเมนเทอร์ ฉันให้เอฟนาย นายกล้าไม่พอใจ?”
เธอนั่งอยู่ตรงนั้น ปลายหางตาชี้ขึ้น ดวงตาระยิบระยับราวกับลมฤดูใบไม้ผลิ
ทั้งๆ ที่เธอไม่มีท่าทางก้าวร้าวหรือโจมตีใดๆ แต่มันกลับทำให้คนอื่นรู้สึกกดดันได้อย่างมาก
“...”
เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะในห้องประเมิน
แม้แต่หลีจิ่งเฉินเองก็ตกใจเล็กน้อย
ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าซือฝูชิงมีความสามารถมากน้อยแค่ไหน
หลีจิ่งเฉินไม่เคยคาดหวังว่าเธอจะสามารถพิพากษ์วิจารณ์อะไรที่มีประโยชน์ได้อยู่แล้ว แค่ขอให้เธอไม่สร้างปัญหาก็พอ
ใครจะไปรู้ว่าเธอจะฟังโน้ตทุกตัวออกได้ทันที แถมยังจำได้แม่นยำขนาดนั้นด้วย
ถ้าไม่เคยเรียนขับร้องมาโดยเฉพาะ หูก็คงไม่ไวขนาดนี้
คนที่คาดไม่ถึงที่สุดก็คือมู่เหยี่ย เขาตัวแข็งทื่อไปหมดแล้ว
เหงื่อเย็นไหลออกมาจากแผ่นหลังของเขาภายใต้การจับจ้องของซือฝูชิง แข้งขาอ่อนแรงเล็กน้อย “...ไม่ ไม่ครับ”
“ไม่ก็ดี” ซือฝูชิงหลุบตาลง “ฉันจะไม่ลงรายละเอียดเกี่ยวกับการเต้นของนาย นายน่าจะรู้ตัวเองดี”
สีหน้าของมู่เหยี่ยเปลี่ยนไปอีกแล้ว เขากำหมัดแน่นเพื่อกดข่มอารมณ์ของตนเอง
เมนเทอร์ด้านดนตรีเพิ่งจะได้สติกลับมา สีหน้าของเขายังคงงุนงงเล็กน้อย “เมนเทอร์ซือพูดถูก เขาร้องโน้ตพวกนั้นต่ำไปจริงๆ ตรงจุดที่ปลิ้นก็เห็นได้ค่อนข้างชัดเจน ผมเองก็คิดว่าถ้าสมาชิกคลาสเอร้องเพลงธีมแบบนี้ก็ควรจะได้เอฟจริงๆ”
หลีจิ่งเฉินพูดอย่างเย็นชา “เอฟ”
คลาสเอมีได้เพียง 9 คนเท่านั้น ก็ย่อมต้องมีมาตรฐานสูงเป็นธรรมดา
เมื่อเมนเทอร์ทั้งสามคนให้เอฟกับเขา สีหน้าของมู่เหยี่ยซีดเซียวลงทันที
ครั้งต่อไปจะเป็นการแสดงต่อสาธารณะครั้งแรก เขาได้ไปอยู่คลาสเอฟและไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้แสดงเพลงประกอบหลัก เขาจะทำอย่างไรดี
หลินชิงเหยียนยังคงอึ้งอยู่จนหลีจิ่งเฉินต้องเรียกเธอ “เมนเทอร์หลิน? ถึงตาเมนเทอร์หลินแล้ว”
ทันใดนั้นเธอก็สะดุ้งขึ้นมา เธอตกใจจนเสียอาการก่อนจะยิ้มอย่างขอโทษ “ขอโทษด้วยค่ะ ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายเท่าไร ฉันก็ให้เอฟเหมือนกัน”
เมื่อทุกคนลงคะแนนแล้ว ในที่สุดมู่เหยี่ยก็ได้เอฟอย่างไม่มีข้อยกเว้น
ในสมองของมู่เหยี่ยสับสนไปหมด ใบหน้าของเขาไม่มีสีเลือดแม้แต่น้อย จากนั้นสีหน้าหวาดกลัวก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น
แย่แล้ว ถ้าเขาไปอยู่คลาสเอฟ โอกาสที่เขาจะไม่ได้เดบิวต์มีถึงเก้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยทีเดียว
มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง
มู่เหยี่ยไม่รู้ว่าตัวเองออกจากห้องประเมินไปได้อย่างไร เขาสับสนเหม่อลอย และหมดความเย่อหยิ่งที่เคยมีก่อนหน้านี้ไปนานแล้ว
การประเมินของคนอื่นก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันมากนัก ถ้าเด็กฝึกไม่ลืมท่าเต้นก็ลืมเนื้อร้อง
ซือฝูงชิงมีท่าทีง่วงนอนและไม่ได้แสดงความคิดเห็นใดๆ เพิ่มเติมอีก
จนกระทั่งเงาร่างสูงโปร่งหลังเหยียดตรงเดินขึ้นเวทีมา
เด็กหนุ่มสวมชุดเครื่องแบบสีม่วงของคลาสเอ ผิวของเขาขาวมาก เขายังมีดวงตาจิ้งจอกที่น่าดึงดูดอีกด้วย
ใบหน้าคมสัน อวัยวะทั้งห้าบนใบหน้าชัดเจน
น้ำเสียงของเขาฟังดูสบายๆ การแนะนำตัวของเขาก็เรียบง่าย “เซี่ยอวี้ ฝึกเองไม่มีสังกัดครับ”
เซี่ยอวี้เป็นเด็กฝึกเอง แม้แต่ผู้จัดการเขายังไม่มี จึงไม่ต้องพูดถึงคนสนับสนุนเบื้องหลัง
เขามีความสามารถมากจริงๆ และได้ที่หนึ่งในการโหวตครั้งแรก แต่กลับต้องถูกกดคะแนนจนได้ที่สองแทน
ซือฝูชิงยังคงดูอย่างนิ่งเฉยไม่กระตือรือร้นใดๆ
เสียงเพลงดังขึ้น เมื่อดนตรีนำช่วงแรกผ่านไปแล้วเสียงร้องของผู้ชายก็ดังขึ้น “ความฝันในโลกนี้เป็นของฉันทั้งหมด...”
น้ำเสียงใสสะอาด พลังก็เพียงพอ
ซือฝูชิงลืมตาและยืดตัวขึ้น
บนเวทีชายหนุ่มคุกเข่าลงข้างหนึ่ง เตะเท้าขึ้นไปกลางอากาศ แล้วก้าวพลิกตัว...ท่าทางยากๆ พวกนี้เป็นเรื่องง่ายสบายๆ สำหรับเขา
ตึง ตึง
ทุกท่วงท่าการเต้นของเขาสอดรับกับจังหวะกลองอย่างสมบูรณ์แบบ
ประกอบกับเสียงร้องของเขาและการไต่โน้ตที่ไหลลื่นคล่องแคล่วถึงที่สุด
การแสดงนี้นับเป็นบุญหูบุญตาจริงๆ
ซือฝูชิงเท้าคาง
อืม คนนี้พอใช้ได้
ตึง!
ในขณะที่เสียงกลองจังหวะสุดท้ายและเสียงดนตรีจบลงพร้อมกัน ท่วงท่าการเต้นของเซี่ยอวี้ก็หยุดลงเช่นกัน
เขาเงยหน้าขึ้น โค้งคำนับเล็กน้อย และยังคงอยู่ในท่าทางสบายๆ “ขอบคุณครับ”
“เต้นได้ไม่เลว ร้องก็ค่อนข้างดี” ซือฝูชิงยิ้มอย่างเกียจคร้าน “ฉันให้เอ แต่ก็ต้องพยายามต่อไปด้วยนะ”
เมนเทอร์ด้านดนตรีก็เห็นด้วย “เซี่ยอวี้ น้ำเสียงของนายดีมากจริงๆ ผมก็ให้เอ”
เซี่ยอวี้เลิกคิ้ว ดวงตาสีดำคมเข้มคู่หนึ่งจ้องมองซือฝูงชิงสองสามวินาทีก่อนจะเอ่ยขึ้น
น้ำเสียงของเขาสบายๆ ฟังดูหล่อเท่ “ขอบคุณครับเมนเทอร์ซือ คุณใจดีมาก”
“ห้ามหยอกล้อเมนเทอร์” ซือฝูชิงยังไม่มีความเคลื่อนไหว แค่โบกมือ “คนต่อไป”
เซี่ยอวี้ยักไหล่ แล้วเดินเอามือล้วงกระเป๋าออกไป
เด็กฝึกคนต่อไปเข้ามาอย่างรวดเร็ว แล้วการแสดงรอบใหม่ก็เริ่มขึ้น
หลินชิงเหยียนกดข่มโทสะเอาไว้ เธอไม่สามารถที่จะพูดอะไรแทรกได้เลย
เธอกำลังบีบขวดน้ำแร่ เงามืดดำปรากฏใต้แพขนตาของเธอ
...
การประเมินในช่วงเช้าจบลงอย่างรวดเร็ว เด็กฝึกทยอยกันไปโรงอาหารเพื่อเข้าแถวรับอาหาร
ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเซี่ยอวี้เป็นเด็กฝึกที่โดดเด่นที่สุด
เขามีรูปร่างสูงใหญ่ ขายาว และเต็มไปด้วยมาดอันธพาล อวดดีไม่ไหว
ดูไม่เหมือนว่าเขามาที่นี่เพื่ออยู่ในวงการบันเทิง แต่ดูเหมือนคุณชายสักคนที่ออกมาโลดแล่นบนโลกใบนี้
“พี่เซี่ย วันนี้ซือฝูชิงแปลกจริงๆ” เด็กหนุ่มคนหนึ่งเดินตามหลังเซี่ยอวี้มา เขาลดเสียงลงเล็กน้อย “พี่ว่าจู่ๆ เธอก็รู้แจ้งขึ้นมาหรือว่าอะไร แล้วยังเข้าใจดนตรีด้วยนะ?”
สิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงเช้าเป็นที่รู้กันทั่วค่ายแล้ว
ปกติตอนอยู่ในค่ายฝึกมู่เหยี่ยมักจะเย่อหยิ่งมาก แต่เขาได้รับการสนับสนุนจากเทียนเล่อมีเดีย แถมยังมีความสัมพันธ์ที่ดีกับลู่เยี่ยนตัวเลือกอันดับหนึ่งในตำแหน่งเซ็นเตอร์ด้วย
พวกเขาจึงต้องเลี่ยงคมดาบปกป้องตัวเองไว้ก่อน
วันนี้ซือฝูงชิงวิจารณ์มู่เหยี่ยจนถึงขั้นว่าไม่มีอะไรดีอย่างไร้ความปรานี มู่เหยี่ยจึงรู้สึกขุ่นเคืองไม่พอใจเธอ
เซี่ยอวี้เงยหน้าขึ้น “ยังไงเหรอ”
“ผมแค่คิดว่าเธอแปลก” เด็กหนุ่มสับสน “ถ้าเธอมีความสามารถขนาดนี้ ทำไมเธอถึงไม่แสดงมันออกมาก่อนหน้านี้ล่ะ”
เซี่ยอวี้มองโทรศัพท์มือถือของตัวเองและไม่ตอบสนองต่อประโยคนี้
“จะว่าไป...” จู่ๆ เด็กหนุ่มก็พูดขึ้นอีกครั้ง “พี่เซี่ย พี่คิดว่าซือฝูชิงหน้าคล้ายพี่บ้างไหม”


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 18 เทพบุตรที่ไม่อาจเอื้อม
เมื่อเซี่ยอวี้ได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นทันที
เขาเลิกคิ้วก่อนจะพูดเหมือนจะยิ้มก็ไม่เชิง “ว่าไงนะ!”
“ไม่ ไม่ ผมไม่ได้ตั้งใจจะบอกว่าพี่ขี้เหร่นะ ผมแค่รู้สึกว่ามันมีอะไรที่คล้ายกันนิดหน่อย ออร่าน่ะพี่เข้าใจไหม แล้วยังมีดวงตากับสายตาทั้งของพี่กับเธอด้วย เฮ้อ บอกไม่ถูกแฮะ” เด็กหนุ่มเกาศีรษะ “แต่พี่ว่าเธอแต่งหน้าหนาขนาดนั้นทุกวันจะไม่ทำร้ายผิวบ้างเลยเหรอ พี่ไม่อยากรู้บ้างเหรอว่าหน้าสดของเธอเป็นยังไงกันแน่”
สายตาเซี่ยอวี้เรียบเฉย เขาเหลือบมองไปทางขวา
ซือฝูชิงนั่งอยู่ที่โต๊ะข้างหน้าต่าง บนใบหน้านั้นยังคงแต่งแต้มเครื่องสำอางให้เป็นแนวพังก์ร็อกอยู่แต่ดวงตาจิ้งจอกคู่นั้นกลับใสกระจ่าง
เธอกินข้าวไปพร้อมอ่านหนังสือ
เซี่ยอวี้สายตาดีเลยเห็นชื่อหนังสือในมือของเธอ ‘ตำนานฮ่องเต้อิ้น’
ที่ต้าซย่าไม่ว่าใครก็ตามที่ศึกษาประวัติศาสตร์จะต้องรู้จักฮ่องเต้หนุ่มคนนี้
อาจกล่าวได้ว่าความเจริญรุ่งเรืองของรัฐต้าซย่าอันยิ่งใหญ่ในปัจจุบันนี้นั้นจะขาดความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของฮ่องเต้อิ้นในการปกป้องการรุกรานจากคนต่างเผ่าพันธุ์และการปกครองให้แผ่นดินสงบสุขไปไม่ได้
แม้ว่าเขาจะจากไปสิบกว่าศตวรรษแล้ว แต่เขาก็ยังคงเป็นที่ชื่นชอบของคนหมู่มาก
เนื่องจากฮ่องเต้อิ้นเสียชีวิตเร็วเกินไปจึงทำให้ผู้คนรู้สึกเสียดายไม่น้อย เขาเลยกลายเป็นคนที่ทุกคนสนใจแต่ไม่อาจแตะต้อง ฮ่องเต้อิ้นยังมีแฟนประวัติศาสตร์จำนวนมากอีกด้วย
ซึ่งนั่นเป็นผลให้วงการบันเทิงไม่เคยกล้าทำภาพยนตร์หรือซีรีส์ที่เกี่ยวข้องกับเขาเลย เพราะถ้าทำอะไรผิดขึ้นมาคงจะถูกด่าเละ
เซี่ยอวี้ค่อนข้างประหลาดใจที่เห็นซือฝูชิงอ่านหนังสือในโรงอาหาร
เขาไม่ได้ตั้งใจที่จะรู้เรื่องของซือฝูชิง แต่เขามักจะได้ยินเด็กฝึกคนอื่นๆ เย้ยหยันว่าซือฝูชิงนั้นเรียนไม่จบมัธยมต้นด้วยซ้ำ เธอเป็นปลาที่เล็ดลอดผ่านตาข่ายแห่งการศึกษาเก้าปีมาได้
แต่วงการบันเทิงทุกวันนี้เต็มไปด้วยวัตถุนิยมและความใจร้อนฉาบฉวย จึงไม่จำเป็นต้องมีใบปริญญาก็ได้
ซือฝูชิงตั้งใจอ่านมากโดยไม่สนใจสายตาคนรอบข้างที่จ้องมองมาบ่อยครั้ง
เธอพลิกเปิดหน้าถัดไป หยิบน่องไก่ด้วยมือขวาแล้วกัดลงไป
พอเด็กหนุ่มเห็นภาพนั้น เขาก็รู้สึกปวดใจมาก “พี่เซี่ย ดูสิเธอเป็นไอดอลหญิงนะ แต่เธอกล้ากินน่องไก่แถมยังดื่มน้ำอัดลมด้วย”
เหล่าไอดอลหญิงล้วนต้องรักษารูปร่างและต้องควบคุมปริมาณการกินอย่างเคร่งครัด แต่ในกล่องอาหารกลางวันของซือฝูชิงมีกระดูกไก่ที่ถูกแทะไปแล้วตั้งหลายชิ้น
ในขณะนั้นเองซือฝูชิงก็หันกลับมาทันที เธอเท้าคางพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้น “น้องชาย นายกำลังอิจฉาที่ฉันผอมง่ายกินยังไงก็ไม่อ้วน?”
เธอเอนตัวและยิ้มอย่างเกียจคร้าน ดวงตาจิ้งจอกของเธอโค้งหยีทันที นัยน์ตาพร่างพราวราวกับมีดาวตกอยู่ข้างในนั้น
เธอดูน่ารักดึงดูด อีกทั้งสง่างามอย่างเป็นธรรมชาติ
เด็กหนุ่มโกรธมากจนใบหน้าของเขาแดงก่ำ “ทั้งที่คุณ...”
เขาแก่กว่าเธออีก!
น้องชายอะไรกัน!
เซี่ยอวี้เหลือบมองซือฝูชิงด้วยแววตาสำรวจลึกซึ้งขึ้นกว่าเดิม จากนั้นก็พูดออกมาอย่างสบายๆ “ไปกันเถอะ”
“พี่เซี่ย เธอต้องตั้งใจแน่ๆ” เด็กหนุ่มยังคงหน้าแดงขณะบ่นพึมพำ “ฉวยโอกาสที่เป็นเมนเทอร์รังแกผม”
เขาไม่ทันได้คิดด้วยซ้ำว่าทำไมซือฝูชิงที่อยู่ห่างออกไปกว่าสิบเมตรกลับได้ยินคำพูดของเขา
...
หลังจากการประเมินครั้งที่สองสิ้นสุดลงก็ถึงเวลาที่จะต้องแบ่งกลุ่ม
เด็กฝึกแต่ละคนจะเลือกเมนเทอร์ผู้สอนที่เหมาะสมกับตนเองและลงชื่อไว้ จากนั้นเมนเทอร์จะค่อยเลือกพวกเขาอีกที
ซือฝูงชิงคิดเล่นๆ ว่าตอนนี้เธอเป็นปลาเค็มที่ไม่มีความสามารถอะไรนอกจากนอนนิ่งๆ และมีเมนเทอร์ด้านการเต้นสองคน ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครเลือกเธอแน่นอน เธอจึงรู้สึกผ่อนคลายไม่น้อย
เธอหาวออกมาครั้งหนึ่ง พอหันกลับไปก็พบว่าข้างหน้าเธอคือเด็กฝึกชายที่กำลังซ้อมเพลงประกอบหลักของรายการอยู่
เด็กฝึกส่วนใหญ่เลือกไปอยู่กับหลินชิงเหยียน คนที่เหลือจึงมอบให้เป็นหน้าที่ของแธอ
บางคนมีคุณสมบัติไม่ดี บางคนไม่เคยเรียนเต้นมาก่อน รวมๆ แล้วก็คือไม่มีโอกาสเดบิวต์นั่นเอง
ซือฝูชิงเสยผมขึ้นพลางมองเด็กหนุ่มที่กำลังฝึกฝนอยู่ตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม “ขาต่ำไป แล้วก็มือ ยกให้สูงขึ้นหน่อย นายเป็นกอริลลาเหรอ
ตรงนี้ และก็ตรงนี้” เธอชี้ไปที่จุดอื่นเรื่อยๆ “ยกขึ้นไปจนถึงจุดนี้ ดูนะแล้วทำตามฉันรอบหนึ่ง”
ใบหน้าของเด็กหนุ่มแดงก่ำอีกครั้งแต่ก็ต้องยอมจำนนต่ออำนาจอย่างเป็นทางการของซือฝูชิงและทำตามอย่างไม่เต็มใจ
นักเรียนคนอื่นๆ ประมาณสิบกว่าคนล้วนเห็นเหตุการณ์แต่พวกเขาไม่ได้สนใจอะไร
หลินชิงเหยียนเก่งกว่าซือฝูชิงตั้งเยอะ
ถ้าไม่ใช่เพราะหลินชิงเหยียนไม่สามารถจะรับนักเรียนได้มากขนาดนั้น คิดว่าพวกเขาจะอยากมาเรียนกับซือฝูชิงงั้นเหรอ
เด็กฝึกคนอื่นๆ ไม่แม้แต่จะมองซือฝูชิงด้วยซ้ำ พวกเขายังคงเรียนรู้จากวิดีโอของหลินชิงเหยียนกันต่อไป
ซือฝูชิงก็ไม่ได้ตั้งใจจะสอนคนจำนวนมากขนาดนั้นอยู่แล้ว เธอเชิดคางขึ้น “นายชื่ออะไร”
เด็กหนุ่มตอบเสียงอู้อี้ “สวี่ซีอวิ๋น”
“อ้อ สวี่ซีอวิ๋นนี่เอง” ซือฝูชิงเท้าคางและยิ้มน้อยๆ “รีบฝึกเข้า ถ้านายทำไม่ได้ ฉันจะทำให้นายรู้เองว่าคนที่เป็นเมนเทอร์เขารังแกเด็กฝึกกันยังไง”
สวี่ซีอวิ๋น “!”
เมื่อได้เห็นรอยยิ้มที่ ‘ใจดี’ ของซือฝูชิงแล้ว เขาก็รีบทำตามทันทีโดยไม่กล้าหละหลวม
หลังจากที่เขาตั้งใจทำตามอย่างจริงจังแล้ว สวี่ซีอวิ๋นก็เต้นใหม่อีกครั้งด้วยตัวเอง แล้วเขาก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นการเคลื่อนไหวที่ได้มาตรฐานของตัวเองในกระจก
จู่ๆ ก็ดูเหมือนว่าเขาทำท่านี้ได้แล้ว?
สวี่ซีอวิ๋นมองไปที่ซือฝูชิงโดยไม่รู้ตัว เขาเห็นเธอปรบมือให้ “เป็นเด็กที่สอนได้ คุณสมบัติไม่เลว เอาละ ไปฝึกต่อเองเถอะ”
ซือฝูชิงออกไปรับโทรศัพท์ข้างนอก
“ฝูชิง ฉันมารับเธอไปที่ห้องจัดงานศพ ฉันขอลางานแทนเธอสองชั่วโมงแล้วด้วย” น้ำเสียงของจั่วเสียนอวี้ที่ปลายสายอ่อนโยน “รถจอดอยู่ข้างนอกที่จัดรายการแล้ว”
ซือฝูชิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ได้”
ทีมงานของรายการค่อนข้างจะผ่อนปรนกับการลางานของเธอมาก เธอแค่จำเป็นต้องอยู่ที่นั่นตอนที่อัดรายการเท่านั้น
ซือฝูชิงเองก็รู้ว่าโปรดิวเซอร์และเทียนเล่อมีเดียวางแผนอะไรอยู่ พวกเขาต้องการให้เธอเป็นเหยื่อของรายการ ‘หนุ่มสาววัยใส’ นี้
เธอมองข้อมือขวาของเธอที่ยังมีผ้าก๊อซพันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอามือซุกกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทางเกียจคร้าน “จิ๊”
น่าเสียดายที่นิสัยเธอไม่ดี ถึงอย่างไรเธอก็จะไม่ยอมให้พวกเขาสมหวังหรอก
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง
ซือฝูชิงมองข้อความที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
เธอแน่ใจแล้วว่าเฟิ่งซานต้องมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับตระกูลมั่วแห่งจงโจวไม่น้อย ไม่อย่างนั้นปี 2025 แบบนี้แล้วเขาจะยังใช้แต่การส่งข้อความแบบเก่าอยู่ได้อย่างไร
โบราณจริงๆ
เฟิ่งซาน : [คุณซือ เราจะออกเดินทางพรุ่งนี้และกลับมาคืนวันเสาร์ คุณยังกลับมางานศพท่านผู้เฒ่าจั่วทัน]
ซือฝูชิงพิมพ์โอเคตอบตกลงไปแล้วเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า
นอกค่ายมีรถเอนกประสงค์สีแดงคันหนึ่งจอดอยู่ข้างถนน
พอจั่วเสียนอวี้เห็นซือฝูชิงเดินออกมาก็กวักมือเรียกเธอทันที
ซือฝูชิงเปิดประตูและนั่งลงที่เบาะตอนหลัง
มีคนสองคนที่อยู่บนห้องซ้อมเต้นชั้นสามเห็นฉากนี้เข้าพอดี
“พี่เยี่ยน เธอถูกไล่ออกจากตระกูลจั่วแล้วไม่ใช่เหรอ” สีหน้าของมู่เหยี่ยอึมครึม “ทำไมตระกูลจั่วถึงยังส่งคนมารับเธออีก”
จั่วเสียนอวี้โดดเด่นที่สุดในบรรดาคนตระกูลจั่วรุ่นนี้ เธอเป็นผู้หญิงที่ประสบความสำเร็จในแวดวงธุรกิจตั้งแต่อายุยังน้อย เลยมีคนเมืองหลินจำนวนไม่น้อยที่ชื่นชมเธอ
ถึงอย่างไร ’หนุ่มสาววัยใส’ ก็อัดรายการกันที่นี่ พวกเขาเองก็พอจะรู้จักตระกูลเล็กตระกูลใหญ่ในเมืองหลินอยู่บ้าง
ตระกูลจั่วอาจเรียกได้ว่าเป็นนักเลงท้องถิ่นในเมืองหลินนี้
เด็กฝึกส่วนใหญ่ไม่ได้มีฐานะร่ำรวยมาแต่เกิด พวกเขาจึงไม่อาจทำให้คุณหนูคุณชายพวกนี้ขุ่นเคืองได้
ถ้าหากความสัมพันธ์ระหว่างซือฝูชิงกับตระกูลจั่วกลับมาดีกันแล้ว แผนการที่จะจับเธอมาแขวนเพื่อเพิ่มความนิยมของรายการจะดำเนินต่อไปได้อย่างไร


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 19 อวี้ซีเหิง “ไปรับเธอ”
นี่คือสิ่งที่มู่เหยี่ยไม่อยากเห็น
ในการประเมินวันนี้เขาไม่เพียงแต่ไม่สามารถทำให้ซือฝูชิงอับอายขายหน้าได้ แต่ยังทำให้ตัวเองต้องตกไปอยู่คลาสเอฟและพลาดโอกาสที่จะได้แสดงเพลงประกอบหลักอีกต่างหาก
ตอนนี้สามารถพูดได้ว่าตนเกลียดซือฝูชิงเข้ากระดูกดำ
แต่ซือฝูชิงเป็นเครื่องมือในการเพิ่มความนิยมของรายการหนุ่มสาววัยใส อีกทั้งยังเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อเทียนเล่อมีเดียและรายการ ดังนั้นตอนนี้เขาจึงยังทำอะไรเธอไม่ได้
ไม่อย่างนั้นเขาคงทำให้เธอได้เห็นดีไปแล้ว
มู่เหยี่ยกำหมัดแน่น ดวงตาของเขาเย็นชามืดมน
มันก็แค่บังเอิญโชคดีเท่านั้น
ลู่เยี่ยนเหล่มอง แม้จะมีความสงสัยบางอย่างอยู่ในแววตาของเขาแต่เขายังคงใจเย็น “เราตั้งใจฝึกฝนก็พอ ต่อให้เธอจะกลั่นแกล้งพวกเราแค่ไหนแต่เธอจะเปลี่ยนแปลงสิ่งที่บริษัทวางแผนมาแล้วได้เหรอ”
มู่เหยี่ยได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออกทันที “บริษัทคงไม่ปล่อยให้เกิดความผิดพลาดกับรายการแน่”
เทียนเล่อมีเดียเป็นบริษัทบันเทิงชั้นนำในต้าซย่าและอาจกล่าวได้ว่าเป็นผู้ควบคุมเส้นสายสำคัญๆ หนึ่งในสามของอุตสาหกรรมบันเทิง
ถ้าซือฝูชิงออกจากเทียนเล่อมีเดียไปแล้ว คงจะไม่สามารถอยู่ในวงการบันเทิงนี้ได้อีกเลย
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังได้ยินมาว่าซือฝูชิงได้ลงนามในสัญญาที่ไม่สมเหตุสมผลที่สุดกับบริษัท ค่าเสียหายในการละเมิดสัญญาคือตัวเลขเก้าหลัก ต่อให้ขายตัวเธอไปก็ยังชดใช้ไม่ไหว
ชั่วชีวิตนี้ซือฝูชิงอย่าได้คิดจะหนีจากเทียนเล่อมีเดียเลย
ในที่สุดมู่เหยี่ยก็รู้สึกดีขึ้นบ้าง เขากำลังจะกลับไปเต้นต่อตอนที่ลู่เยี่ยนพูดขึ้นอย่างเย็นชา “การประเมินของนายวันนี้มันยังไงกัน”
สีหน้าของมู่เหยี่ยชะงักไปทันที เขารีบอธิบาย “พี่เยี่ยน ผมแค่นึกไม่ถึงว่าซือฝูชิงจะจับพลัดจับผลูฟังโน้ตที่ผมร้องได้”
“มันก็เป็นเพราะความสามารถของนายไม่พอเองด้วย” ลู่เยี่ยนนิ่วหน้า “เดิมทีนายอยู่คลาสเอ พวกเราสองคนสามารถช่วยกันจับตาดูเซี่ยอวี้ได้ แต่ตอนนี้เหลือฉันคนเดียวแล้ว”
มู่เหยี่ยเม้มปาก
หลังจากตอนแรกของรายการออกอากาศ เทียนเล่อมีเดียก็มีคำสั่งเด็ดขาดให้พวกเขาทำอย่างไรก็ได้เพื่อไม่ให้เซี่ยอวี้ติดสามอันดับแรก
แต่ความนิยมของเซี่ยอวี้นั้นสูงมากจริงๆ เขาแทบจะทิ้งห่างคนอื่นแบบไม่เห็นฝุ่น
แม้ว่าก่อนที่ลู่เยี่ยนจะเดินทางกลับประเทศ เขาก็มีแฟนคลับจำนวนมากอยู่แล้ว และแม้ว่าจะมีการทำการตลาดของเทียนเล่อมีเดียร่วมด้วย แต่ลู่เยี่ยนกลับเอาชนะเซี่ยอวี้ได้เพียงนิดหน่อยเท่านั้น
มู่เหยี่ยจินตนาการไม่ออกเลยว่า พอรายการออกอากาศไปอีกหลายตอน จำนวนแฟนๆ ของเซี่ยอวี้จะเติบโตไปถึงไหน
“ช่างเถอะ นายไปอยู่คลาสเอฟแล้วคอยจับตาดูสวี่ซีอวิ๋นนั่นเอาไว้ก็แล้วกัน เขาดูสนิทสนมกับเซี่ยอวี้” ลู่เยี่ยนเอ่ยซ่อนนัยยะ “เซี่ยอวี้ดูเหมือนจะให้ความสำคัญกับเขา”
เขาทำอะไรเซี่ยอวี้ไม่ได้แต่ไม่ได้หมายความว่าจะทำอะไรสวี่ซีอวิ๋นไม่ได้นี่นา
มู่เหยี่ยได้ยินดังนั้นก็หยิกฝ่ามือตัวเองและได้แต่ต้องตอบรับด้วยความรู้สึกฮึดฮัดไม่เต็มใจ “ครับพี่เยี่ยน”
...
ส่วนทางฝั่งเฟิ่งซาน พอได้รับข้อความตอบกลับสั้นๆ ก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง “พี่เก้า ไม่ตรวจสอบอีกหน่อยจริงๆ เหรอครับ”
ซือฝูชิงที่พวกเขาเห็นนั้นแตกต่างจากที่อธิบายไว้ในเอกสารมากเสียจนอาจเรียกได้ว่าไม่ใช่คนคนเดียวกันเลยด้วยซ้ำ
แต่เขาก็มั่นใจได้ว่ามันไม่ใช่การปลอมตัวหรือการใช้เทคโนโลยีขั้นสูงอื่นๆ
ถ้าจะบอกว่าก่อนหน้านี้ซือฝูชิงเก็บซ่อนความสามารถ ก็คงจะเป็นการซ่อนที่มิดชิดมากจริงๆ
เครือข่ายข่าวกรองของพวกเขาคงถึงเวลาที่จะต้องเปลี่ยนแปลงแล้วเช่นกัน
เฟิ่งซานเริ่มจินตนาการถึงฉากที่พี่น้องอีกหลายคนถูกทุบตีอย่างโหดร้ายแล้ว
อวี้ซีเหิงจับถ้วยชาแล้วหมุนอย่างใจเย็น “ถ้าสงสัยก็ไม่ต้องใช้ ถ้าจะใช้คนอย่าสงสัย ในเมื่อตัดสินใจที่จะใช้ย่อมไม่ต้องตรวจสอบแล้ว”
เฟิ่งซานเม้มปาก “พี่เก้า ถ้าเผื่อว่าคุณซือเป็น...”
พอเฟิ่งซานพูดมาถึงตรงนี้ เขาก็หยุดชะงักและไม่พูดอะไรต่อ
รอบกายอวี้ซีเหิงมีหน่วยลับหรือนักฆ่าที่ต้องการจะเอาชีวิตของเขาอยู่ไม่ขาดสาย
ที่บังเอิญก็คือคนประเภทนี้ปลอมตัวเก่งเหมือนกัน
เพราะถึงอย่างไรทักษะของซือฝูชิงนั้นก็ออกจะน่ากลัวเกินไป
แม้ว่าเฟิ่งซานจะรู้สึกดีๆ กับซือฝูชิงมากขึ้นแต่เขาก็ยังกังวลอยู่ดี
“อย่ากังวลไป” อวี้ซีเหิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังขบขัน “พอเงินเข้าเดี๋ยวเธอก็มา”
เฟิ่งซาน “...”
พี่เก้าของเขารู้จักคุณซือดีจริงๆ
“ไปรับเธอคืนนี้ด้วย” อวี้ซีเหิงเอ่ยสั่งเสียงเรียบ “พรุ่งนี้เช้าออกเดินทางตอนตีสี่ครึ่ง ซิงอวิ๋นติดต่อเธอไว้แล้ว พอถึงเวลาพวกเราก็ไปได้เลยทันที”
เฟิ่งซานตอบรับท่าทางจริงจัง “ครับ”
การเดินทางไปเมืองเยี่ยนเพื่อพบหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณครั้งนี้ถือเป็นเรื่องใหญ่ พวกเขากำลังปิดบังเรื่องนี้จากทั้งเมืองซื่อจิ่วและจงโจว
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีข่าวเล็ดลอดออกไปบ้าง จึงไม่รู้ว่าระหว่างทางจะมีอันตรายมากมายแค่ไหน
เฟิ่งซานถอนหายใจเบาๆ
ไม่รู้ว่าเมื่อไรขาของพี่เก้าถึงจะหายดี
...
รถของจั่วเสียนอวี้มาถึงห้องจัดงานศพตอนบ่ายโมงครึ่งพอดี
ตรงกลางห้องโถงไว้ทุกข์มีโลงศพที่แกะสลักจากไม้หนานมู่เดินเส้นทองวางอยู่ ส่วนด้านบนมีรูปถ่ายของท่านผู้เฒ่าจั่ว
ซือฝูชิงยืนอยู่ที่ประตูทางเข้า เพียงแค่มองเธอก็รู้สึกได้ถึงการถูกรังเกียจและความแปลกแยก
แปลก
เธอหรี่ดวงตาจิ้งจอกลงเล็กน้อยแต่ยังคงก้าวเข้าไปจุดธูปสามดอกให้กับท่านผู้เฒ่าจั่ว
เมื่อพ่อบ้านได้ยินว่าคนตระกูลจั่วมาถึงแล้ว เขาก็ออกมาต้อนรับทันที “คุณหนูเสียนอวี้นั่นเอง คุณหนูมีอะไรจะสั่งอีกไหมครับ ของที่จำเป็นสำหรับงานศพของท่านผู้เฒ่าครบถ้วนหมดแล้ว”
“ชิงชิงอยากมาพบคุณปู่” จั่วเสียนอวี้พูดเบาๆ “เราจะต้องเปิดโลง”
“เปิดโลง?” เมื่อพ่อบ้านได้ยินเช่นนั้น เขาก็ขมวดคิ้วทันทีพลางมองไปที่ซือฝูชิงด้วยท่าทีต่อต้านเล็กน้อย
คนที่เคยติดต่อกับคนตระกูลจั่วทุกคนล้วนรู้ว่าท่านผู้เฒ่าจั่วดีกับซือฝูชิงแค่ไหน ท่านให้ทุกสิ่งที่เธอต้องการ
ตอนนี้ท่านผู้เฒ่าจั่วจากไปแล้ว แต่ซือฝูชิงกลับยังวุ่นวายไม่เลิก ยังอยากรบกวนศพของท่านอีก
ท่านเลี้ยงคนมาเสียข้าวสุกจริงๆ
แต่ในเมื่อจั่วเสียนอวี้เอ่ยปากแล้ว พ่อบ้านเลยได้แต่ต้องทำตามความประสงค์ เขาสั่งให้คนเปิดโลงศพทันที
สัปเหร่อได้จัดการศพและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ท่านผู้เฒ่าจั่วไปก่อนหน้านี้แล้ว
ซือฝูชิงโน้มตัวไปข้างหน้า พลันนิ่วหน้าทันที
ผู้เฒ่าจั่วเสียชีวิตเพราะความเจ็บป่วยจริงๆ อีกทั้งโหงวเฮ้งของเขายังบอกว่าเขาหมดบุญนานแล้ว
เธอไม่ได้จงใจศึกษาเรื่องฮวงจุ้ยโหงวเฮ้งอะไรพวกนั้นหรอก แต่ก็ได้เรียนอะไรมาบ้างจากศิษย์พี่ห้าตอนที่อยู่ว่างๆ เบื่อๆ ในสำนัก
เรื่องง่ายๆ บางอย่างเธอก็เรียนรู้และทำได้อย่างง่ายดาย
ซือฝูชิงก้มหน้าลงพร้อมกับแววตาครุ่นคิด
โชคชะตานั้นสำคัญมาก
เมื่อโชคชะตาของราชวงศ์สิ้นสุดลงก็จะถึงกาลล่มสลาย
เช่นเดียวกับที่เคยมีพงศาวดารกล่าวไว้ว่า หากราชวงศ์ต้าซย่าอันยิ่งใหญ่ไร้ซึ่งฮ่องเต้อิ้นที่จุติลงมาจากดาวจื่อเวย[footnoteRef:1]เพื่อพลิกกระแสดวงชะตานั้น ราชวงศ์ต้าซย่าก็คงจะล่มสลายไปนานแล้ว [1: ดาวจื่อเวย ดาวทางทิศเหนือ เปรียบเหมือนดาวจักรพรรดิ]
บางคนรวยมาก มีอำนาจมาก บางคนก็ยากจนล้มลุกคลุกคลานไปตลอดชีวิต นั่นก็เพราะพวกเขามีดวงชะตาแตกต่างกัน
เธอจำได้ว่าศิษย์พี่ห้าเคยบอกว่า โชคชะตานั้นอาจถูกแย่งชิงไปได้
แต่การแย่งชิงโชคชะตานั้นขัดต่อกฎธรรมชาติและจะมีผลกรรมสืบเนื่องตามมา
การที่ท่านผู้เฒ่าจั่วป่วยตายในครั้งนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะกฎแห่งกรรม
เขาแย่งชิงโชคชะตาของใครมา
ซือฝูชิงหรี่ดวงตาจิ้งจอกของเธอก่อนจะก้มลงเล็กน้อยเตรียมจะสำรวจให้ละเอียดแต่กลับถูกมือหนึ่งคว้าไหล่เอาไว้เสียก่อน
“ในบรรดาพวกเราทุกคน คุณปู่รักเธอมากที่สุด ตอนนี้คุณปู่ก็จากไปแล้วและเธอก็เป็นคนอยากมาหาคุณปู่เอง ฉันคิดว่าเธออยากจะมาไหว้ศพคุณปู่แต่ตอนนี้เธอกำลังจะทำอะไร” จั่วเสียนอวี้พูดเสียงเย็น “ซือฝูชิง ฉันผิดหวังในตัวเธอมากจริงๆ”


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 20 โชคชะตาที่ถูกแย่งชิงไป
จั่วเสียนอวี้ไม่ได้โตมากับท่านผู้เฒ่าจั่วและเธอก็ไม่ได้ผูกพันอะไรกับเขามากนัก แต่เธอก็ยังรู้สึกว่ามันไม่ควรค่าสำหรับเขาอยู่ดี
ท่านรักใคร่โปรดปรานคนนอกตระกูลคนหนึ่งและยังเลอะเลือนจนถึงขั้นยกทรัพย์สมบัติของตระกูลให้อีกด้วย แต่ท้ายที่สุดแล้วท่านได้อะไรคืนมาบ้าง
จั่วเสียนอวี้ดูแคลนซือฝูชิงมาโดยตลอด แต่เธอก็ต้องยอมรับว่าท่านผู้เฒ่าจั่วดีกับซือฝูชิงมากเสียจนเธอเกิดรู้สึกอิจฉาขึ้นมาเหมือนกัน
แต่ไม่ว่าอย่างไร เวลาผ่านไปนานหลายปีขนาดนี้ ต่อให้เป็นการเลี้ยงสุนัขสักตัวก็น่าจะเกิดความรักความผูกพันขึ้นมาบ้างไม่ใช่เหรอ
ถ้าท่านผู้เฒ่าจั่วรู้ว่าซือฝูชิงเลือดเย็นและแล้งน้ำใจแบบนี้ ท่านจะสามารถพักผ่อนอย่างสงบอยู่ในปรโลกได้อย่างไร
แพขนตาของซือฝูชิงหลุบลงเล็กน้อย เธอผลักมือของจั่วเสียนอวี้ออก
ซือฝูชิงยิ้มออกมาแต่แววตากลับแฝงแววดุร้าย “อนุญาตให้แตะแล้วเหรอ”
สีหน้าของจั่วเสียนอวี้เปลี่ยนไปทันที เธอผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
“เธอเป็นใครเหรอถึงจะมารู้สึกผิดหวังในตัวฉัน ดื่มไปกี่แก้วแล้วล่ะ” ซือฝูชิงปิดฝาโลง สองมือล้วงกระเป๋า “ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน เธอดูแลตระกูลจั่วให้ดีเถอะ ระวังจะไม่มีตระกูลจั่วอีกต่อไป”
จั่วเสียนอวี้ได้ยินดังนั้นก็ส่งเสียงเย้ยหยันออกมาเพราะความโกรธเป็นครั้งแรก “ซือฝูชิง เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรออกมา แถมยังต่อหน้าคุณปู่แบบนี้อีก? เธอยังสะกดคำว่า ‘กตัญญู’ เป็นอยู่ไหม
เธอคิดว่าจะยอมถอยเพื่อรุกทีหลังอย่างนั้นเหรอ คิดว่าพวกเราจะยกเลิกข้อตกลงเลี้ยงดูเธอไม่ได้สินะ?”
ตระกูลจั่วเป็นตระกูลใหญ่ในเมืองหลิน คิดว่าใครๆ ก็แตะต้องพวกเขาได้อย่างนั้นเหรอ
ซือฝูชิง เธอพูดอะไรอกตัญญูอย่างนั้นออกมาได้ยังไง ช่างน่าขันจริงๆ
“ฉันรู้ดี สำหรับเรื่องสัญญารับเลี้ยงดู ไม่ต้องกังวลไปหรอก ฉันจะยกเลิกมันแน่” ซือฝูชิงเอียงศีรษะยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “เธอควรจะรู้ไว้นะว่าฉันต่างหากที่ไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรด้วย”
แล้วซือฝูชิงก็จากไปทั้งอย่างนั้น ห้องโถงที่จัดงานศพเงียบสงัดทันที
จั่วเสียนอวี้ยืนอยู่ที่เดิม เธอขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเธอกำลังโกรธ
พ่อบ้านสังเกตการณ์อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงก้าวเข้าไป “คุณหนูเสียนอวี้อย่าได้โกรธไปเลยครับ ท่านผู้เฒ่าเป็นคนฉลาดมาทั้งชีวิต พอแก่ตัวลงก็อาจสับสนเลอะเลือนไปบ้าง มันไม่คุ้มหรอกที่จะไปถือสาหาความกับคนแบบนี้”
จั่วเสียนอวี้สูดลมหายใจเข้าลึกพลางนวดขมับ “คุณปู่มองคนผิดจริงๆ เป็นแบบนี้ก็ดีจะได้มองออกตั้งแต่เนิ่นๆ และพยายามอยู่ให้ห่างไว้”
เธอไม่สนใจหรอกว่าซือฝูชิงจะเป็นจะตายอย่างไร
แต่เงินสองพันล้านที่ซือฝูชิงได้ไปจะต้องถูกยึดคืน
จั่วเสียนอวี้ไม่เหลือความเห็นอกเห็นใจใดๆ ให้กับซือฝูชิงอีกแล้ว
เธอกราบไหว้ที่หน้าโลงศพแล้วพูดเบาๆ ว่า “คุณปู่ดีกับเธอแต่เธอกลับไม่สำนึกบุญคุณ คุณปู่ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูจะทำให้เธอชดใช้ให้คุณปู่ให้ได้”
หลังจากธูปหมดดอกแล้ว พ่อบ้านก็ออกไปส่งจั่วเสียนอวี้ด้วยตัวเอง เขาอดส่ายศีรษะไม่ได้
ท่านผู้เฒ่าจั่วดวงตามืดบอดจริงๆ ทำไมถึงรับเลี้ยงคนเนรคุณอย่างซือฝูชิงได้นะ
โชคดีคนตระกูลจั่วได้เห็นธาตุแท้ของซือฝูชิงแล้ว เขาเองก็ต้องคอยเตือนให้คนอื่นอยู่ห่างๆ ซือฝูชิงไว้ด้วยเหมือนกัน
...
ส่วนซือฝูชิงก็กลับไปที่ค่ายฝึกเพื่อดูเด็กฝึกซ้อมเต้นต่อ
กว่าเธอจะเลิกงานก็เป็นเวลาหนึ่งทุ่มแล้ว
ซือฝูชิงออกมาจากค่ายฝึก เธอลูบเอวตัวเองและกำลังจะสแกนรหัสคิวอาร์โค้ดบนรถจักรยาน ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงแตรรถยนต์
พอหันกลับไปก็เห็นรถคันสีขาวคุ้นตาจอดอยู่ข้างหลัง
เฟิ่งซานโผล่หน้าออกมาจากกระจกรถด้วยท่าทีสุภาพ “คุณซือ พี่เก้าให้ผมมารับคุณ”
“เจ้านายใจดีเกินไปนะ” ซือฝูชิงเลิกคิ้วก่อนเดินเข้าไปหาเขาอย่างไม่เร่งรีบ “ดูแลพนักงานดีอย่างนี้ ช่างเป็นเจ้านายที่น่ารักจริงๆ”
เฟิ่งซานอึกอักเล็กน้อย เขาไม่ได้ตอบรับอะไรเธอ
แต่หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีเขาก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติ
ทำไมตัวเขาเองถึงไม่ได้รับการปฏิบัติที่ดีในฐานะพนักงานบ้างล่ะ
ตอนที่เขาติดตามอวี้ซีเหิงก็ไม่เห็นมีใครมารับเป็นพิเศษอย่างนี้นี่นา
ซือฝูชิงมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอหรี่ตาพลางพูดขึ้นเสียงเนิบนาบ “นี่ไม่ใช่ทางไปอะพาร์ตเมนต์ของฉันนี่”
“อืม พี่เก้าบอกว่าพรุ่งนี้ให้ออกเดินทางตอนตีสี่ครึ่ง” เฟิ่งซานพูด “เพราะฉะนั้นคืนนี้คุณซือต้องไปค้างที่บ้านพี่เก้า”
ซือฝูชิงหุบยิ้มก่อนจะเอ่ยถามหน้านิ่ง “ตี สี่ ครึ่ง?”
เฟิ่งซานพยักหน้า “มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ”
ซือฝูชิง “...”
มี มีมากด้วย
ต่อให้เป็นเมื่อก่อนเธอก็ไม่เคยใช้ต้องแรงงานเยี่ยงทาสเลย
เธอกำหมัดแน่น
ยังดีที่เฟิ่งซานพูดขึ้นมาได้ทันเวลา “พี่เก้าบอกเอาไว้ว่าจะเพิ่มเงินให้คุณซือ”
ซือฝูชิงเอนหลังพิงเบาะอย่างผ่อนคลาย ดวงตาจิ้งจอกของเธอโค้งมนลงอีกครั้งก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ “ก็น่าจะรีบบอกก่อน”
เฟิ่งซาน “...”
เขาไม่กล้าพูดอะไรเลยด้วยซ้ำ
เมื่อครู่นี้คุณซือท่าทางเหมือนอยากจะฉีกเขากับพี่เก้าออกเป็นชิ้นๆ
...
สามสิบนาทีต่อมารถก็จอดลงที่หน้าบ้าน
เดือนมีนาคมเริ่มเข้าฤดูใบไม้ผลิแล้วแต่อากาศยังคงหนาวอยู่ ในห้องโถงยังต้องเปิดเครื่องทำความร้อน
ผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟากำลังอ่านหนังสือ
เขาสวมเสื้อสเวตเตอร์สีขาวและกางเกงลำลอง แต่มันกลับซ่อนรูปร่างเพรียวบางและเอวคอดที่สมบูรณ์แบบของเขาเอาไว้ไม่มิด
เมื่อไม่มีชุดสูทแบบตะวันตกที่ช่วยเสริมบุคลิก ออร่าอันดุดันบนร่างของอวี้ซีเหิงก็ลดลงเล็กน้อย เขาดูเกียจคร้านนิดๆ แผ่ออร่าที่ทั้งเยือกเย็นทั้งนุ่มนวลออกมาจากตัว
ซือฝูชิงไม่กระดากอายที่จะมองเขานานๆ เพื่อชื่นชมความงดงามนั้นอย่างเปิดเผย
ในทางตรงกันข้าม อวี้ซีเหิงผู้เคยชินกับการเป็นที่จับจ้องอยู่แล้วกลับเงยหน้าขึ้นมาก่อน เขามองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้ากลับคืนไปบ้าง
ไม่ว่าตอนที่เขาเป็นฮ่องเต้อิ้นหรือตอนนี้ก็มักจะมีสายตาคอยเฝ้ามองเขาอยู่ตลอด เขาเลยไม่เคยนึกสนใจนัก
อย่างไรก็ตามคนธรรมดาทั่วไปจะไม่สามารถสบตากับเขาตรงๆ ได้
แม้แต่แม่ทัพที่รักษาชายแดนมาหลายปีก็ยังต้องระมัดระวังท่าทางเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงกุลสตรีชนชั้นสูงเลย
อวี้ซีเหิงปิดหนังสือก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ดูอะไรอยู่”
ซือฝูชิงหยิบแอปเปิลขึ้นมากัดคำหนึ่ง จากนั้นก็ตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ ว่า “ก็ต้องมองคนหน้าตาดีแบบคุณน่ะสิ ไม่อย่างนั้นจะให้ฉันมองอะไรล่ะ”
“...”
เฟิ่งซานที่กำลังยกน้ำเข้ามา เข่าอ่อนจนแทบทรุดลงกับพื้น
นี่เขากำลังได้ยินอะไรอยู่
อวี้ซีเหิงเพิ่งจะเคยได้ยินคำชมที่ตรงไปตรงมาอย่างนี้เป็นครั้งแรก เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย “รีบไปพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้จะต้องตื่นแต่เช้าตรู่ ห้องนอนที่สามบนชั้นสองเป็นห้องของเธอ”
ซือฝูชิง “...”
นายทุนหน้าเลือดเอาปรียบแรงงาน!
เธอขอเก็บคำพูดเมื่อครู่นี้กลับ ไม่เห็นจะหน้าตาดีตรงไหนเลย
แต่อวี้ซีเหิงในฐานะเจ้านายก็ตระเตรียมอะไรไว้อย่างรอบคอบมาก ในห้องนอนมีทุกอย่างที่ควรจะมี แถมยังมีเสื้อผ้าเตรียมไว้ให้เธอจำนวนหนึ่งด้วย
ซือฝูชิงอาบน้ำเสร็จแล้วก็ทำท่าแยกขาเพื่อคลายกล้ามเนื้อขาและสะโพกอย่างผ่อนคลาย
ถึงอย่างไรเธอก็เป็นคนที่ทุ่มเทในการทำงาน งานในวงการบันเทิงก็ต้องทำให้ดีด้วยเหมือนกัน
พอสี่ทุ่มซือฝูชิงก็ปีนขึ้นเตียงกำมะหยี่หลังใหญ่เพื่อพักผ่อน
เธอเป็นคนหลับไม่ลึกจึงไม่เคยฝัน
แต่วันนี้เธอฝัน แถมเนื้อหาของความฝันยังชัดเจนมากอีกด้วย
ในความฝัน ท่านผู้เฒ่าจั่วยังไม่ตายด้วยอาการหัวใจวาย ธุรกิจของตระกูลจั่วยังคงเจริญรุ่งเรือง
แต่เธอกลับต้องตายในการต่อสู้ขัดขืนการข่มขืนของจั่วจงเหอไปตั้งแต่ครั้งแรก ไม่สามารถรอดชีวิตมาได้
ท่านผู้เฒ่าจั่วโศกเศร้าเสียใจมากจนต้องเข้าพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลเป็นเวลาหนึ่งเดือน
หลังจากนั้นเธอก็ถูกฝังในสุสานของตระกูลจั่วอย่างเอิกเกริก สำนักข่าวต่างรายงานว่าท่านผู้เฒ่าจั่วเป็นคนใจกว้างมีเมตตา
แต่ซือฝูชิงเห็นอย่างชัดเจนว่าท่านผู้เฒ่าจั่วเชิญปรมาจารย์ฮวงจุ้ยคนหนึ่งมาตั้งค่ายกลที่หลุมฝังศพของเธอ และยังได้ยินปรมาจารย์คนนั้นพูดว่า “แม้ว่าโชควาสนาของเธอจะเหลือไม่มากแต่ก็เพียงพอที่จะค้ำหนุนตระกูลจั่วให้เจริญรุ่งเรืองต่อไปได้
แต่น่าเสียดายที่เธอตายไปแล้ว ไม่อย่างนั้นโชคลาภวาสนาก็จะยิ่งดีกว่านี้อีก”
หลังจากนั้นตระกูลจั่วก็เข้าสู่แวดวงชั้นนำในเมืองซื่อจิ่ว เปิดตลาดการค้ากว้างไกลสู่ต่างประเทศ และยังได้ผูกมิตรกับผู้ปกครองประเทศทางฝั่งตะวันตกอีกด้วย
และถึงแม้ว่าเธอจะตายไปแล้ว แต่โชควาสนาที่เหลืออยู่ของเธอก็ถูกใช้หล่อเลี้ยงตระกูลจั่วให้ทะยานสู่ความรุ่งโรจน์
รุ่งเช้าตอนตีสี่ ซือฝูชิงค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 21 ทุกวันต้องสลัดตัวตนทิ้งและสืบอย่างบ้าคลั่ง
เธอประคองศีรษะตนเองค่อยๆ ลุกนั่งบนเตียงและพยายามสงบสติอารมณ์
ซือฝูชิงไม่ได้คิดว่าฝันนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากลเลย
ในทางกลับกันมันกลับคลายข้อสงสัยของเธอเมื่อตอนกลางวันได้เป็นอย่างดี
เธอครุ่นคิดอยู่สองสามวินาที พยายามเรียบเรียงเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ
ท่านผู้เฒ่าจั่วแย่งชิงโชคชะตาของเธอไปเพื่อตระกูลจั่ว
ไม่น่าแปลกที่ท่านผู้เฒ่าจั่วต้องเข้าโรงพยาบาลก่อนที่เธอจะบังเอิญฟื้นขึ้นมาพอดี
เพราะการที่เธอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาทำให้ท่านผู้เฒ่าจั่วแย่งชิงโชคชะตาของเธอไปไม่ได้อีก เขาจึงได้รับผลสะท้อนกลับอย่างรุนแรงและเสียชีวิตไปอย่างกะทันหัน
ซือฝูชิงพลันนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
ก่อนหน้านี้ไม่นานท่านผู้เฒ่าจั่วยังบอกกับเธอว่า เขาจะแบ่งบริษัทของตระกูลจั่วให้เธอ อีกทั้งยังตั้งใจให้เธอดูพินัยกรรมเป็นพิเศษเพื่อให้เธออยู่กับตระกูลจั่วต่อไปได้อย่างวางใจอีกด้วย ที่เขาทำอย่างนั้นก็คงเป็นเพราะโชคชะตาของเธอนั่นแหละ
อย่างไรก็ตาม เพราะท่านผู้เฒ่าจั่วล้มป่วยและเสียชีวิตอย่างกะทันหันโดยที่ตัวเขาเองก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ เขาจึงไม่มีเวลาแม้แต่จะเปลี่ยนแปลงแก้ไขพินัยกรรม
ช่างเป็นเรื่องที่น่าขำทีเดียว
สายตาของซือฝูชิงเย็นชาขึ้นมาทันที
แท้จริงแล้วที่ท่านผู้เฒ่าจั่วพาเธอมาอยู่บ้านตระกูลจั่วก็เพราะหวังในโชคชะตาของเธอ
ดังนั้นเขาที่รับเธอมาเลี้ยงเลยดูแลเธออย่างดี
แต่พอเธอถูกจั่วจงเหอ จั่วฉิงหย่าและคนอื่นๆ รังแก ท่านผู้เฒ่าจั่วก็จะแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น
การแสดงออกว่าดีต่อเธอแค่ภายนอกกลับจะสร้างปัญหาให้เธอมากกว่า
ศิษย์พี่ห้าของเธอเป็นปรมาจารย์หยินหยางเคยบอกเอาไว้ว่า คนที่ถูกแย่งชิงโชคชะตาไปนั้นร่างกายจะได้รับความเสียหายหรือกิจการที่ทำอยู่จะล้มเหลว
สรุปแล้วก็คือ เรื่องเลวร้ายอะไรก็สามารถเกิดขึ้นได้ทั้งนั้น
ยกตัวอย่างเช่น แค่ดื่มน้ำก็สามารถสำลักน้ำตายได้แม้ว่าความเป็นไปได้จะน้อยมากก็ตาม
ดังนั้นวิธีการแบบนี้จึงถือเป็นวิชาสายมารในหมู่สำนักหยินหยางและเป็นที่ต้องห้ามอย่างเคร่งครัด ทว่าเธอกลับนึกไม่ถึงว่ามันจะมาปรากฏในที่ห่างไกลอย่างเมืองหลินแห่งนี้
ซือฝูชิงเลิกคิ้วขึ้น
น่าสนใจซะจริง
สงสัยจะต้องให้ใครไปตรวจสอบสักหน่อยแล้ว
ซือฝูชิงเก็บความคิดนั้นไว้ จากนั้นก็อาบน้ำทำความสะอาดร่างกายอย่างง่ายๆ แล้วเดินออกไป
อวี้ซีเหิงและเฟิ่งซานนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว มีขนมปังอบใหม่ โจ๊กร้อนๆ และเครื่องเคียงง่ายๆ สองสามอย่างวางอยู่บนโต๊ะ
หลังจากที่ทักทายกันเสร็จ ซือฝูชิงก็นั่งลงจัดการอาหารเช้าอย่างมีความสุขโดยไม่มีท่าทีเกรงใจใดๆ ทั้งสิ้น
โลกนี้กว้างใหญ่ก็จริง แต่เรื่องกินก็ยังคงเป็นเรื่องสำคัญที่สุด
หน้าผากของเฟิ่งซานกระตุกเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าบนศีรษะของเธอยังมีผมชี้กระดกอยู่เลย
ไม่ว่าจะเป็นที่จงโจวหรือในเมืองซื่อจิ่ว สุภาพสตรีคนไหนที่จะต้องพบกับอวี้ซีเหิงต่างก็ต้องใช้เวลาแต่งหน้าแต่งตัวกันหลายชั่วโมงด้วยกันทั้งนั้นเพราะพวกเธอกลัวว่าจะมีตรงไหนไม่ถูกต้องเหมาะสม
แต่เขาก็ยังไม่เคยเห็นใครที่ดูดีไปกว่าซือฝูชิงเลยสักคน
หลังจากที่พวกเขากินข้าวเช้าเสร็จแล้ว เฟิ่งซานก็ขนย้ายของที่เตรียมไว้ขึ้นรถ
ซือฝูชิงเดินตามอวี้ซีเหิงไปนั่งตรงเบาะหลัง
เช้าตรู่อากาศเย็นสดชื่น เธอได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกหอมหมื่นลี้ที่เผยให้เห็นถึงเสน่ห์น่าหลงใหลจากตัวของเขาอีกแล้ว
ข้างที่นั่งมีกล่องใบหนึ่งเปิดอยู่ ข้างในมีหน้ากากหนังมนุษย์สามชิ้น อวี้ซีเหิงพูดขึ้นว่า “เดี๋ยวค่อยใส่”
“อืม สวมหน้ากากมันอึดอัด” ซือฝูชิงรับมันมาแล้วถอนหายใจ “เปลี่ยนตัวตนเลยจะดีกว่า”
เฟิ่งซานที่กำลังขับรถอยู่มือสั่นขึ้นมาทันที “เปลี่ยนตัวตน?”
“ใช่ จะว่าไปแล้วฉันพอรู้จักคนคนหนึ่ง” ซือฝูชิงพูดขณะสวมหน้ากาก “เขาสามารถเปลี่ยนเป็นใครก็ได้ที่เขาเห็น แม้แต่ม่านตากับลายนิ้วมือเขาก็ยังลอกได้เหมือนเปี๊ยบ พวกเราเรียกเขาว่ามนุษย์จำแลง”
เฟิ่งซาน “...คุณซือ คุณดูหนังแฟนตาซีมากไปหรือเปล่า”
คนคนนั้นยังเป็นคนอยู่อีกเหรอ
“นี่ยังไม่เท่าไรนะ” ซือฝูชิงเท้าคาง “ฉันยังรู้จักอีกคนหนึ่ง เธอมีความสามารถในการขโมยความทรงจำ ถ้านายเจอเธอให้รีบหนีอย่างไวเลย”
สีหน้าของเฟิ่งซานเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา
ซือฝูชิงหุบยิ้มก่อนจะทำหน้าตาจริงจัง “โทษที ฉันหยอกนายเล่นน่ะ เมื่อคืนฉันดูหนังเกี่ยวกับมนุษย์กลายพันธุ์มา”
เฟิ่งซาน “...”
เขาเกือบจะเชื่อแล้ว
หลังจากที่ซือฝูชิงสวมหน้ากากเรียบร้อยก็หันกลับไปและเห็นว่าอวี้ซีเหิงกำลังมองเธออยู่
ดวงตาของเขาลึกล้ำราวกับท้องฟ้ายามค่ำคืนมืดมิดที่เต็มไปด้วยดวงดาวพร่างพราย
การจ้องมองอย่างลึกซึ้งของเขาราวกับจะล้วงลึกเข้าไปถึงจิตใจของผู้คนและมองทะลุทุกสิ่งทุกอย่างได้
ร่างกายของซือฝูชิงยังคงผ่อนคลายสบายๆ ไม่ได้รู้สึกกดดันบีบคั้น เธอพูดขึ้นช้าๆ “เจ้านาย ฉันแนะนำให้คุณดื่มน้ำชาหวงฉีเก๋ากี้ให้มากๆ หน่อยนะคะ”
เฟิ่งซานประหลาดใจเล็กน้อย “ทำไมต้องดื่มน้ำนี่ด้วย”
ซือฝูชิงพูดราวกับเป็นเรื่องธรรมดา “จะเพื่ออะไร ก็บำรุงไตไง”
เฟิ่งซาน “!”
สีหน้าของอวี้ซีเหิงยังคงเรียบนิ่ง “ทำไมต้องบำรุงไตด้วย”
“ตัวของคุณเย็น ชี่ในไตไม่พอ” ซือฝูชิงอธิบาย “ตัวเย็นส่งผลต่อสุขภาพค่อนข้างมาก”
ถ้าเขาตาย เธอก็ต้องไปหาบ้านใหม่อีก
ไม่คุ้มเลยจริงๆ
พอได้ยินอย่างนั้นเฟิ่งซานพลันรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันใด เขาเกือบจะลงจากรถและเก็บของให้ซือฝูชิงจากไปทันทีอยู่แล้ว แต่กลับเห็นว่าอวี้ซีเหิงไม่ได้มีท่าทีโกรธเคือง เขาอธิบายเสียงเรียบแทน “ฉันตัวเย็นมาตั้งแต่เด็ก ไม่เกี่ยวกับชี่ในไต”
“หืม?” ซือฝูชิงรู้สึกตื่นเต้นสนอกสนใจขึ้นมาทันที “ขอฉันตรวจดูหน่อยได้ไหมคะ”
อวี้ซีเหิงยกยิ้ม “ตามสบาย”
เขายื่นมือออกมาข้างหนึ่ง เผยให้เห็นบริเวณข้อมือของเขา
นิ้วของเขาเรียวยาว ข้อมือดูแข็งแรง
ซือฝูชิงหยิบกระดาษทิชชูออกมาจากกระเป๋าแล้ววางมันลงตรงข้อมือของเขาก่อนจะวางนิ้วมือตามลงไป
ข้อมือของเขากลับไม่เย็นเท่านิ้วมือ แถมยังค่อนข้างอุ่นอีกด้วย
ไม่กี่วินาทีต่อมาซือฝูชิงก็ขมวดคิ้ว
น่าแปลกจริงๆ
นอกจากอาการติดขัดเล็กน้อยของเส้นลมปราณที่ขาของเขาแล้ว ร่างกายส่วนที่เหลือนั้นเป็นปกติแถมยังแข็งแรงกว่าคนทั่วไปด้วยซ้ำ
แล้วอาการตัวเย็นของเขาล่ะ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“เป็นมานานแล้ว” อวี้ซีเหิงพูดเสียงเรียบ “ไม่ได้มีปัญหาอะไร อย่าไปสนใจเลย”
เขากำลังจะชักมือกลับแต่ซือฝูชิงกลับยึดนิ้วเขาเอาไว้ตามสัญชาตญาณ “ไม่ได้สิ”
อวี้ซีเหิงมองดูการกระทำของเธออย่างสงบ “ทำไมหรือ”
ซือฝูชิงลองจับชีพจรอีกครั้งก่อนจะปล่อย “เจ้านาย คุณวางใจได้เลย ฉันจะรักษาคุณให้หายดีอย่างแน่นอน”
หาได้ยากที่จะได้พบเจอโรคประหลาดซับซ้อนที่เธอมองไม่ออกตั้งแต่แรกอย่างนี้ ถึงอย่างไรเธอก็ต้องขอศึกษาสักหน่อย
เฟิ่งซานที่นั่งเบาะหน้าถามอย่างไม่แน่ใจ “คุณซือเรียนหมอมาเหรอ”
ซือฝูชิงเงียบไปครู่หนึ่ง เธอไม่อธิบายใดๆ “อืม”
อวี้ซีเหิงลดสายตาลง
ทั้งๆ ที่ปกติเธอมีชีวิตชีวาและร่าเริง แต่ตอนนี้ท่าทางกลับดูห่อเหี่ยว
สายตาของเขาจับจ้องผมที่ยังกระดกชี้ขึ้นมาของซือฝูชิง หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีในที่สุดเขาก็ยื่นมือออกไปกดมันไว้
ซือฝูชิงมีปฏิกิริยาตอบสนองทันที เธอเอ่ยขึ้นเสียงแข็ง “หยุดนะ! อย่าแตะ เดี๋ยวมันจะสั้นลง”
อวี้ซีเหิงหยุดชะงักแล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ขอโทษ”
เฟิ่งซานตกใจมากเสียจนขับรถตวัดเป็นรูปตัวเอส “...”
เขาเพิ่งค้นพบว่าแท้จริงแล้วหัวใจของเขาค่อนข้างอ่อนแอ
...
เพิ่งจะตีสี่ตีห้าฟ้าก็เริ่มสว่างแล้ว แต่สำหรับใครบางคนนั้น คืนวันอันแสนสุขเพิ่งจะสิ้นสุดลง
บรรดาคุณชายและเพื่อนพ้องพากันโอบไหล่กอดคอกันออกมาจากคลับ
อวี้เย่าเดินนำหน้าด้วยสีหน้าหม่นหมอง
“เอ่อ พี่เย่า ดูเหมือนว่าสองสามวันมานี้ซือฝูชิงไม่ได้มาหาพี่เลยนะ เธอจะต้องรู้สิว่าช่วงนี้พี่อยู่ที่เมืองหลิน” คุณชายที่ตามหลังเขามาพูดขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น “หรือว่าเธอเปลี่ยนใจแล้ว”
สีหน้าอวี้เย่าแสดงอาการหงุดหงิดไม่พอใจ “ไม่พูดถึงเธอได้ไหม”
“รู้แล้วๆ” พวกคุณชายยังคงหัวเราะยิ้มแย้ม “เธอเป็นใครกัน คู่ควรที่ไหน เฮ้ รถคันนี้ทำไมไม่แขวนป้ายทะเบียนล่ะ แล้วยังกล้าขับแบบนี้อีก ไม่กลัวว่าจะขับชนเหรอไง...”
อวี้เย่าได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองโดยไม่ได้ตั้งใจ


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 22 ฉายรายการขึ้นจอ
ไม่รู้ว่าคนขับเมาหรือตกใจ รถเก๋งสีขาวหักเลี้ยวอย่างแรงจนเกือบชนทางเท้า
แต่ก็เห็นได้ชัดว่าคนขับมีทักษะไม่แย่นัก เขาเบี่ยงหลบได้ทันก่อนที่จะชนมันเข้าจริงๆ
ดูเหมือนว่าเป็นเหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ ที่แก้ไขได้ทันก่อนที่จะกลายเป็นเรื่องใหญ่ เหล่าคุณชายทั้งหลายจึงมองเป็นเรื่องตลกขบขันก่อนจะมองไปทางอื่น
แต่สีหน้าของอวี้เย่ากลับดูเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย
เขาเคยเห็นรถคันนี้ในเมืองซื่อจิ่วมาก่อน
ตอนนั้นเขากำลังอยู่ที่งานเลี้ยงงานหนึ่ง และในระหว่างที่เขาออกไปสูดอากาศข้างนอก เขาก็เห็นอวี้ซีเหิงลงจากรถคันนั้น
เนื่องจากไม่สะดวกในการเดินทาง อวี้ซีเหิงจึงมีรถยนต์หลายคัน
อวี้เย่าเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง เขาทันเห็นใครบางคนเปิดกระจกรถแล้วโผล่หัวออกมาพอดี
ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง
เขาหรี่ตาลง
เป็นไปไม่ได้ที่จะมีผู้หญิงอยู่ในรถของอวี้ซีเหิง
มันเป็นเรื่องเพ้อฝันยิ่งกว่าการที่ตระกูลอวี้สามารถเข้าไปในทวีปอิสระได้ซะอีก
ตนคงมองผิดไปมั้ง
เป็นเรื่องปกติที่จะมีรถที่คล้ายกันได้
อีกอย่างก็เป็นไปไม่ได้ด้วยที่อวี้ซีเหิงจะมาที่เมืองหลิน
อวี้เย่าคาบบุหรี่และไม่ได้สนใจอะไรอีก “อาจจะเป็นพวกเศรษฐีใหม่ที่เพิ่งซื้อรถก็ได้”
“ก็มีเหตุผล สงสัยยังไม่ทันจะได้ป้ายทะเบียนก็อยากจะเอามาขับอวดบนถนนแล้ว” เหล่าคุณชายรับคำ “แต่รถของเขาก็ไม่ได้หรูหราอะไรนี่ อย่างมากก็แค่เก้าแสน เศรษฐีใหม่แล้วยังไง คงเทียบพวกเราไม่ติดอยู่แล้ว”
ตระกูลชนชั้นสูงดูถูกตระกูลที่ร่ำรวย ตระกูลที่ร่ำรวยดูถูกพวกเศรษฐีใหม่ ห่วงโซ่การเหยียดหยามในแวดวงไฮโซมักเป็นแบบนี้มาตลอด
เหล่าคุณชายยิ้มพลางโอบไหล่ของอวี้เย่า “อาเย่า วันนั้นฉันก็ลืมถามไปเลย นายมาเมืองหลินครั้งนี้เพราะจะมาตามหายาให้คุณจี้เหรอ”
สีหน้าของอวี้เย่าอ่อนโยนลงเล็กน้อยเมื่อพูดถึงชื่อนี้ “อืม สุขภาพของเธอไม่ค่อยดี ต้องใช้ยาเยอะ ที่เมืองซื่อจิ่วมียาเหลือไม่มากแล้ว ฉันก็เลยให้คนเตรียมยาไว้หลายคันรถแล้วค่อยส่งกลับไป”
“อาเย่า ไม่ต้องกังวลไปหรอก” คุณชายคนหนึ่งพูดกับเขา “คุณจี้เป็นคนดี สวรรค์ย่อมคุ้มครองเธออยู่แล้ว เธอจะต้องหายป่วยแน่ๆ"
อวี้เย่าตอบกลับด้วยรอยยิ้ม และราวกับว่าเขานึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้าของเขาพลันอึมครึม “เธอจะไปร่วมงานฝังศพของท่านผู้เฒ่าจั่วด้วยหรือเปล่า”
“อ๋อ นายกำลังหมายถึงซือฝูชิง? เธอต้องไปสิ” คุณชายคนนั้นพยักหน้า “แต่ฉันได้ยินมาว่าเธอไปที่ห้องจัดงานศพ ไม่เพียงแต่ไม่ยอมสักการะศพแต่ยังไปยุ่งวุ่นวายรบกวนโลงศพของท่านผู้เฒ่าจั่วอีกด้วย”
“จิ๊ ถึงยังไงท่านผู้เฒ่าจั่วก็เป็นคนเลี้ยงดูเธอมาจนโต คนคนนี้หมดหนทางเยียวยาแล้วจริงๆ”
สีหน้าของอวี้เย่าเย็นชาลงเล็กน้อย “ถึงเวลานั้นก็อย่าให้เธอแตะต้องตัวฉัน”
“ไม่ต้องห่วง พวกเราจะจัดการให้แน่นอน” คุณชายที่อายุมากกว่าเขาตบอกรับรอง “หลังจากงานศพเรียบร้อย นายก็จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลจั่วแล้ว ด้วยสถานะอย่างเธอ ต่อไปถ้าเธออยากจะพบนายก็คงยากแล้ว”
ใช่ว่าใครจะสามารถเข้าสู่แวดวงศูนย์กลางของเมืองซื่อจิ่วได้ง่ายๆ
...
สิบเอ็ดโมงครึ่ง
เฟิ่งซานจอดรถที่หน้าร้านอาหารท้องถิ่นแห่งหนึ่ง
พวกเขาทั้งสามคนสวมหน้ากากและเสื้อผ้าธรรมดาๆ ไม่ต่างอะไรกับคนที่เดินผ่านไปผ่านมา
เถ้าแก่เนี้ยร้านอาหารท้องถิ่นกระตือรือร้นอย่างมาก แถมพวกเขายังเสิร์ฟอาหารเร็วมากด้วย
“เจ้าหอมและอวบอ้วนจริงๆ” ซือฝูชิงพูดกับเป็ดย่างจานหนึ่ง “ความใฝ่ฝันในชีวิตของฉันก็คือการได้กินเจ้าทุกวัน จะลงมือละนะ”
เฟิ่งซาน “...”
ความใฝ่ฝันในชีวิตของคนคนหนึ่งคือการได้กินเป็ดย่างทุกวันอย่างนั้นเหรอ
นั่นมันก็ง่ายเกินไปมั้ย!
เขายิ่งไม่เข้าใจวิธีคิดของซือฝูชิงมากขึ้นทุกทีแล้ว
อาหารของอวี้ซีเหิงนั้นเป็นอาหารเบาๆ เขากินแค่ซุปใสและของว่างจำนวนหนึ่งเท่านั้น
เขาเท้าคางมองซือฝูชิงที่กำลังกินเป็ดจนแก้มป่องผ่านไอร้อนจากถ้วยชา
อวี้ซีเหิงคิดเล่นๆ ว่าเวลากินเธอก็เหมือนจิ้งจอกน้อยอยู่เหมือนกัน
“เจ้านาย ฉันจะไปเดินดูรอบๆ หน่อยนะ ซือฝูชิงขยิบตาให้เขาหลังจากกินเสร็จแล้ว “ฉันจะไปซื้อยาให้คุณ”
ที่เธอบอกว่าจะช่วยรักษาอาการให้อวี้ซีเหิงไม่ใช่ความคิดที่ผุดขึ้นมาอย่างหุนหันพลันแล่น
อย่างไรเสียโรคที่ทำให้เธอคิดว่ารักษาได้ยากในโลกใบนี้ก็ไม่ได้มีอยู่มากนัก
อวี้ซีเหิงพยักหน้า “ไปเถิด”
“ต้องเบิกเงินนะ”
“อืม”
จากนั้นซือฝูชิงถึงได้จากไปอย่างเบิกบานใจ
อวี้ซีเหิงวางถ้วยชาลงก่อนจะเงยหน้าขึ้น “ไปจ่ายเงิน”
เฟิ่งซาน “...”
แม้ว่าบัตรธนาคารจะอยู่ที่เขาก็จริงแต่การปฏิบัติต่อพวกเขาทั้งสองคนออกจะแตกต่างกันเกินไปมั้ย!
...
ตกกลางคืน
ณ โรงแรมแห่งหนึ่ง
เฟิ่งซานตรวจสอบทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก่อนจะเดินเข้าไปอย่างเบาเท้าไร้สุ้มเสียง “พี่เก้า คุณซือบอกว่าอีกสักพักเธอจะกลับมาครับ”
อวี้ซีเหิงกำลังอ่านหนังสือ พอเขาได้ยินอย่างนั้นก็เพียงแต่พยักหน้าเล็กน้อยเท่านั้น
เฟิ่งซานไม่มีอะไรให้ทำ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างเงียบๆ และกดเปิดวิดีโอขึ้นมา
ตั้งแต่ที่เฟิ่งซานรู้ว่าซือฝูชิงทำหน้าที่เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาให้รายการหนุ่มสาววัยใส เขาก็ทำการรวบรวมข้อมูลเอาไว้มากมาย
แต่คำศัพท์และตัวย่อบางคำในวงการบันเทิงทำให้เขารู้สึกปวดหัวไปหมด เขาพยายามเรียนอยู่นานก็ยังไม่ประสบความสำเร็จ เหน็ดเหนื่อยยิ่งกว่าฝึกต่อสู้เสียอีก
เพลงประกอบหลักของรายการหนุ่มสาววัยใสดังขึ้น เสียงแหลมสูงพลันระเบิดขึ้นทันที เฟิ่งซานตกใจมากรีบกดปุ่มปิดเสียงฉับพลัน
แต่ก็สายไปเสียแล้ว
อวี้ซีเหิงช้อนสายตาขึ้นมองเขา “ดูอะไรอยู่”
เฟิ่งซานตกใจจนเหงื่อเย็นๆ ผุดออกมาทั่วแผ่นหลัง “...กำลังดูรายการของคุณซือครับ”
แย่แล้ว ทำเรื่องอื่นในเวลาทำงานยังไม่เท่าไรแต่นี่เขาดันดูรายการโชว์คัดเลือกคนที่มีความสามารถอีกต่างหาก เขาต้องถูกพี่เก้าไล่กลับไปแน่ๆ
อวี้ซีเหิงกลับเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยโดยไม่คาดคิด “เปิดขึ้นจอใหญ่ดูสิ”
เฟิ่งซาน “?”
เขาถามเพื่อยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ฟังผิดไป หลังจากที่เฟิ่งซานมึนงงอยู่พักหนึ่ง เขาก็เปิดเครื่องโปรเจคเตอร์และเชื่อมต่อกับโทรศัพท์มือถือ
ข้อความแสดงความคิดเห็นต่างๆ ขึ้นพรืดเต็มหน้าจอ
[พี่เยี่ยนขา หนูมาแล้วค่า]
[พี่เยี่ยนเทพตลอดๆ ทิ้งห่างคนบางคนไปตั้งสิบล้านโหวตแล้ว ตำแหน่งเซนเตอร์สุดท้ายจะเป็นของใครยังไม่รู้กันอีกเหรอ]
[อ่า น่ารำคาญมาก เห็นซือฝูชิงอีกละ ลดซีนลงหน่อยได้มั้ยเนี่ย! ไม่อยากเห็นยัยนี่เลย!]
[เมื่อไหร่ซือฝูชิงจะตายๆ ไปซะที ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ความนิยมของพี่ชายฉันในหมู่คนทั่วไปจะลดลงอย่างนี้หรอ]
ความคิดเห็นเหล่านั้นครึ่งหนึ่งเป็นการยกย่องชื่นชมลู่เยี่ยน ส่วนอีกครึ่งหนึ่งเป็นการด่าทอซือฝูชิงอย่างดุเดือด
“ผมจะปิดความคิดเห็นเดี๋ยวนี้” เฟิ่งซานขมวดคิ้ว “พี่เก้า ผมค้นดูแล้ว คนพวกนี้เรียกว่านักเลงคีย์บอร์ด เป็นพวกจิตใจสกปรกไม่มีสมองทั้งนั้น”
“ไม่ต้องหรอก” อวี้ซีเหิงเอ่ยบอก “ดูต่อเถิด”
สีหน้าของเขายังคงนิ่งสงบแต่แสงในดวงตาของเขากลับค่อยๆ จางหายไป
เฟิ่งซานที่ได้ยินเขาพูดอย่างนั้นก็ไม่ได้ปิดจอข้อความแสดงความคิดเห็น
[มาแล้วๆ มาดูกันว่าซือฝูชิงจะทำตัวเองขายหน้ายังไง]
[ฉันเห็นซือฝูชิงในรายการทุกอาทิตย์แล้วรู้สึกสับสนในตัวเองทุกทีเลย ฉันไม่อยากเห็นหน้าตาขี้เหร่ของเธอแต่ฉันก็อยากเห็นเธอทำตัวเองขายหน้า]
[ไม่มีใครอยากเห็นหน้าสดของเธอเลยหรอ เมื่อไรถึงจะลบเครื่องสำอางออกสักที หรือว่าหน้าตาขี้เหร่จนให้ใครเห็นไม่ได้เลยหรือเปล่า]
ข้อความแสดงความคิดเห็นเต็มไปด้วยดราม่าและการเย้ยหยันอยู่ตลอดเวลา
และตอนที่ซือฝูชิงประเมินให้มู่เหยี่ยได้เอฟ พวกแฟนคลับพลันบ้าคลั่งขึ้นมาทันที
[ซือฝูชิงรีบไสหัวออกไปได้ไหม เธอเหยียบย่ำรายการเรียลลิตี้ดีๆ จนกลายเป็นอะไรไปแล้วเนี่ย]
[พี่มู่ออกจะเก่ง ร้องไม่ได้ เต้นไม่เป็นหรอ ซือฝูชิงมีสิทธิ์อะไรมาให้เอฟน่ะ?]
[ถ้าวันนี้ซือฝูชิงอธิบายเหตุผลดีๆ ไม่ได้ เดี๋ยวฉันจะส่งของเปื้อนเลือดไปให้เธอเอง (ยิ้ม)(ยิ้ม)]
บนหน้าจอเด็กสาวขยับไมโครโฟนด้วยท่าทางสงบ
[ซือฝูชิงกำลังจะตอบแล้ว ยิ้มแล้ว ไหนดูสิว่าเธอจะพูดว่าอะไร]
[ระวังขายขี้หน้า!]


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 23 หมอเทวดาหัตถ์วิญญาณ
แม้ว่าความนิยมของมู่เหยี่ยจะไม่สูงเท่าของลู่เยี่ยนและเซี่ยอวี้ แต่เขาก็เป็นตัวเต็งที่จะได้เดบิวต์และมีแฟนคลับไม่น้อย
ซือฝูชิงทำให้มู่เหยี่ยตกจากคลาสเอมาอยู่คลาสเอฟในคราวเดียว แฟนๆ ของมู่เหยี่ยจึงโกรธแค้นอาละวาด ข้อความด่าทอบนหน้าจอแสดงความคิดเห็นยิ่งร้อนแรงและไม่น่าฟังมากขึ้นทุกที
[ซือฝูชิงช่วยไปตายซะ ขอบคุณ]
[ไม่อยากเห็นหน้ายัยนี่แล้วจริงๆ รำคาญมากกก]
เฟิ่งซานผู้ซึ่งเพิ่งเคยสัมผัสวงการบันเทิงเป็นครั้งแรกตกตะลึงไปทันที “พี่เก้า นี่มัน...ไม่มากไปหน่อยเหรอ”
เขาเป็นคนนอกวงการก็จริง แต่เขาเคยติดตามอวี้ซีเหิงไปงานเลี้ยงในเมืองซื่อจิ่ว อีกทั้งยังเคยเข้าร่วมฟังเพลงและชมการเต้นรำของนักเต้นที่มีชื่อเสียงหลายคนในห้องแสดงดนตรีของราชวงศ์ทวีปตะวันตก
ในความเห็นของเขานั้น มู่เหยี่ยก็ธรรมดาทั่วไปจริงๆ
ทำไมแฟนคลับกลุ่มนี้ถึงด่าว่ากันรุนแรงจัง
“โลกนี้กว้างใหญ่ เรื่องแปลกพิสดารเพียงใดย่อมเป็นไปได้ทั้งนั้น ไม่ต้องแปลกใจไป” อวี้ซีเหิงเท้าคางก่อนหยุดไปครู่หนึ่ง “เรามีบริษัทที่เกี่ยวข้องกับวงการบันเทิงบ้างหรือไม่”
เฟิ่งซานคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่มีนะครับ ไว้ผมจะกลับไปถามทางฝั่งตระกูลมั่วดู”
อวี้ซีเหิงพยักหน้า
บนหน้าจอแสดงความคิดเห็นยังคงเป็นการก่นด่าอยู่เหมือนเดิม แต่บนหน้าจอขนาดใหญ่ ช่างภาพได้ซูมกล้องจับไปที่ซือฝูชิง
หญิงสาวเสยผมด้วยมือข้างหนึ่ง ในขณะที่มืออีกข้างถือไมโครโฟน
เสียงใสๆ ดังขึ้น แล้วเธอก็พูดเรื่องช่วงเสียงออกมาด้วยท่าทางสบาย
ในตอนท้าย นัยน์ตาจิ้งจอกของเธอโค้งขึ้นก่อนที่เธอจะเผยรอยยิ้มเกียจคร้าน “ร้องเพลงห่วยแบบนี้ ในฐานะเมนเทอร์ ฉันให้เอฟนาย นายกล้าไม่พอใจ?”
‘...’
หน้าจอแสดงความคิดเห็นหยุดนิ่งลงอย่างฉับพลัน
แม้แต่ภาพหน้าจอหลักก็ยังสั่นไหวเล็กน้อยด้วยซ้ำ
เฟิ่งซานผู้ไม่เข้าใจว่ามันคืออะไรแต่คิดว่าคงทรงพลังมากเลยรู้สึกประหลาดใจ “พี่เก้า คุณซือน่าทึ่งมาก”
อวี้ซีเหิงเงยหน้าก่อนจะเอ่ยเบาๆ “เงียบหน่อย”
เฟิ่งซานหุบปากทันทีแล้วดูรายการต่ออย่างจริงจัง
หลังจากสิบวินาทีเต็มผ่านไป หน้าจอแสดงความคิดเห็นก็ดุเดือดขึ้นมาอีกครั้ง
[ให้ตายเถอะ ฉันมาผิดที่ป่ะเนี่ย ไอ้...นี่มันซือฝูชิงจริงเหรอ ซือฝูชิงที่เต้นไม่ได้ร้องเพลงไม่เป็นคนนั้นอ่ะนะ?]
[เธอฟังโน้ตออกด้วย ซือฝูชิงเยี่ยมไปเลย!]
[พูดได้คำเดียวว่าเท่อยู่นะ อยากจะเป็นแฟนคลับแล้ว]
[แฟนคลับอะไร ขำตายละ สคริปต์รายการมากกว่ามั้ง เริ่มต้นให้ดูงี่เง่าก่อนแล้วค่อยหักมุมงี้เหรอ]
[สคริปต์ ไม่ต้องสงสัยเลย แค่ฟังโน้ตเสียงเท่านั้นก็คงว่าไปตามสคริปต์ที่เขียนไว้ให้ก่อนแล้วนั่นแหละ ซือฝูชิงแน่จริงก็ขึ้นเวทีร้องเพลงเลยสิ]
พอมู่เหยี่ยตกไปอยู่คลาสเอฟ พวกแฟนๆ ของเขาก็โกรธมากและพากันไปถล่มหน้าเวยปั๋วทางการของรายการทันที
อย่างไรก็ตาม หลังจากที่รายการตอนนี้ออกอากาศไปแล้ว แฟนๆ ของเซี่ยอวี้กลับรู้สึกดีกับซือฝูชิงขึ้นมาก
[วันนี้ไม่เห็นซือฝูชิงชมใครเลยนอกจากเซี่ยอวี้]
[เซี่ยอวี้เก่งจริงๆ หน้าตาก็หล่อด้วย โดนตกแล้วสิเนี่ย]
[เพิ่งสังเกตว่าซือฝูชิงกับเซี่ยอวี้มีดวงตาจิ้งจอกเหมือนกันเลย]
แต่ข้อความนั้นถูกข้อความอื่นๆ กลบไปอย่างรวดเร็วโดยไม่มีใครสังเกตเห็น
จู่ๆ อวี้ซีเหิงก็ถามขึ้นว่า “รายการนี้มีกี่ตอน”
“ครับ? อ๋อๆๆ” เฟิ่งซานรีบค้นหาอย่างรวดเร็ว “ทั้งหมดมีสิบตอน นี่เป็นตอนที่สองแล้ว ตอนต่อไปจะเป็นการแบ่งชั้นเรียนให้เด็กฝึกแล้วครับ”
เมื่อมีประกาศล่วงหน้าในตอนท้ายรายการว่าการแบ่งชั้นเรียนได้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว แฟนๆ ก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง
[ขอร้องซือฝูชิงอย่าได้เลือกพี่ชายของฉันเลย หนูยอมกินผักไปตลอดชีวิตก็ได้ค่ะ]
[สนุกละทีนี้ เด็กฝึกที่อยู่กับซือฝูชิงก็คงรอถูกคัดออกสินะ เธอเป็นเมนเทอร์ด้านการเต้นที่ยังเต้นเองไม่ได้เลย]
[เอาจริงเหอะ ถ้ามีหลินชิงเหยียนอยู่ด้วยอย่างงี้แล้วจะมีคนเลือกซือฝูชิงให้สอนเต้นอีกเหรอ]
หลังจากที่รายการจบลงไปแล้ว เฟิ่งซานก็ยังคงอยู่ในอาการสับสนงุนงง
พี่เก้าสามารถนั่งดูรายการโชว์กับเขาได้ตั้งสองชั่วโมงจริงๆ เหรอ!
...
ทางฝั่งรายการ
ผู้กำกับ โปรดิวเซอร์และพนักงานคนอื่นๆ ต่างก็ดูข้อมูลเบื้องหลังกันอยู่
“เฮ้ ตอนนี้ได้รับความนิยมมากกว่าตอนที่แล้วซะอีก” ผู้กำกับรู้สึกประหลาดใจ “แต่ก็นะ ตอนที่เราอัดรายการกันก็ยังนึกไม่ถึงว่าซือฝูชิงจะมีไม้นี้ด้วย”
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ต่อไปให้ซีนเธอมากขึ้นอีกหน่อยก็ได้ แล้วก็ไม่จำเป็นต้องตัดต่อให้ดูแย่ด้วย”
การหักมุมตัวละครเป็นประเด็นร้อนในวงการบันเทิงได้จริงๆ
แต่ถ้าซือฝูชิงแค่บังเอิญทักเรื่องโน้ตขึ้นมาถูกจริงๆ เขาก็ได้แต่ต้องกลับไปใช้การแขวนเธอเพื่อเรียกกระแสเหมือนเดิม
โปรดิวเซอร์ส่ายศีรษะ “คุณลืมไปแล้วเหรอว่า ไอดอลไม่เหมือนนักแสดง ไอดอลจะต้องมีหน้าตาที่ดีด้วย แต่หน้าตาของซือฝูชิง...”
เขาพูดถึงตรงนี้ก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก
“อีกอย่างทางฝั่งเทียนเล่อมีเดียคงไม่ยอมปล่อยให้เธอได้ซีนหรอก” โปรดิวเซอร์พูดอย่างไม่แยแส “เธอให้มู่เหยี่ยไปอยู่คลาสเอฟ แล้วยังหยาบคายใส่ลู่เยี่ยนบนเวยปั๋วอีก เทียนเล่อมีเดียกำลังหัวร้อนเลย เราไม่มีความจำเป็นที่จะต้องไปยกศิลปินที่มีความเสี่ยงขึ้นมา”
ผู้กำกับเองก็คิดอย่างนั้น
ซึ่งสาเหตุที่เทียนเล่อมีเดียยังไม่ลงมือกับซือฝูชิงก็เพราะพวกเขายังไม่รู้ท่าทีของตระกูลจั่วต่างหาก
รอให้พิธีฝังศพของผู้เฒ่าจั่วเสร็จสิ้นลงเสียก่อน ถึงเวลานั้นซือฝูชิงก็น่าจะแย่แน่ๆ แล้ว
พวกเขาไม่จำเป็นที่จะต้องเข้าไปมีส่วนร่วมกับเรื่องนี้เลย
...
เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้วกว่าซือฝูชิงจะย่องกลับมาถึงโรงแรมอย่างเงียบเชียบ
เฟิ่งซานจองห้องชุดเพรสซิเด็นเชียลสูทไว้ ซึ่งมีห้องนอนมากพอและบริการครบครัน
ซือฝูชิงหลับยาวไปจนแปดโมงเช้าวันถัดมา สีหน้าของเธอจึงดีขึ้นมาก
พอเรื่องที่ถูกแย่งชิงโชคชะตาเกิดขึ้นกับตัวเองอย่างนี้ เธอก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไร
ประตูถูกเคาะเบาๆ ราวกับคนข้างนอกคาดเดาเวลาตื่นนอนของเธอได้
จากนั้นเสียงอบอุ่นสบายๆ ของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้น “ตื่นเถิด ออกมากินข้าวเช้าได้แล้ว”
“มาแล้วค่ะ” ซือฝูชิงทำความสะอาดร่างกายเสร็จก็สวมหน้ากากแล้วออกมาที่ห้องรับแขก
เมื่อเธอหันหน้าไปก็เห็นชายคนหนึ่งในเสื้อเชิ้ตสีขาวกำลังถือถ้วยชาอยู่ในมือและดื่มมันอย่างช้าๆ
ซือฝูชิงสัมผัสได้ถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปของอวี้ซีเหิง
ดูเหมือนว่ามันจะเริ่มตั้งแต่ตอนที่พวกเขาพูดคุยเรื่องฮ่องเต้อิ้นกันตอนที่กินข้าวด้วยกันมื้อนั้น
หรือว่าเขาเองก็เป็นแฟนคลับของฮ่องเต้อิ้นด้วย
พอเจอพวกเดียวกันก็เลยดีใจ พลอยทำดีกับเธอไปด้วยงี้เหรอ
ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง
ซือฝูชิงเข้าใจในทันที
ถ้าอย่างนั้นต่อไปเธอจะยกย่องฮ่องเต้อิ้นต่อหน้าเขาให้มากๆ ไม่แน่เงินเดือนของเธออาจจะเพิ่มขึ้นก็ได้
“คุณซือ ตัวตนของพวกเราจะเป็นนักธุรกิจที่กลับมาจากต่างประเทศนะ” เฟิ่งซานพูดเสียงเบา “คุณไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น แค่คุ้มครองพี่เก้าก็พอ”
หน้ากากผิวหนังมนุษย์ก็ยังทำตามแบบใบหน้าของชาวตะวันตก
ซือฝูชิงท่าทางจริงจัง “เข้าใจแล้ว ซานเอ๋อร์ไม่ต้องห่วง ฉันทำให้ดูน่ากลัวก็ได้นะ อย่าได้ถูกหน้าตาน่ารักๆ ของฉันหลอกเอา”
เฟิ่งซาน “?!”
นี่มันชื่อเล่นบ้าบออะไรเนี่ย
แล้วยังน่ารักอะไรนั่นอีก!
เฟิ่งซานเหลือบมองมือของซือฝูชิง จากนั้นก็เลือกที่จะถอยหลังออกไปเงียบๆ
เขากลัวว่าจะโดนเธอน็อกในหมัดเดียว
“ไปกันเถิด” อวี้ซีเหิงเช็ดริมฝีปากของตนเอง ทุกอากัปกิริยาของเขาเต็มไปด้วยความสูงส่งสง่างามเหนือคนธรรมดาทั่วไป
ซือฝูชิงผลักรถเข็นและเดินตามอวี้ซีเหิงออกจากโรงแรม
เมื่อวานเธอมาสำรวจบริเวณนี้แล้ว
แม้ว่าเมืองเยี่ยนจะเป็นเมืองรองแต่พื้นที่นี้ก็เจริญรุ่งเรืองเหมือนกัน
เธอเคยมาที่นี่ครั้งหนึ่งเมื่อห้าปีก่อนและเคยได้พบพ่อมดหมอผีหลายคน
ซือฝูชิงมีท่าทีครุ่นคิด
ไม่รู้ว่าเธอจะได้เจอคนคุ้นเคยบ้างไหม
แต่ตอนนี้คงไม่มีใครจำเธอได้
ดีแล้วแหละ จะได้ไม่ต้องมีปัญหาโดยไม่จำเป็น
“วนรอบรูปปั้น” เฟิ่งซานถือแผนที่แผ่นหนึ่งอยู่ในมือ “อันนี้หรือเปล่า”
ซือฝูชิงเงยหน้าขึ้นก็เห็นรูปปั้นมนุษย์ตั้งอยู่ตรงหน้า
รูปปั้นนี่คืออะไรน่ะ
จะชายหรือหญิงก็มองไม่ออก
เมื่อคนที่เดินผ่านไปมาเห็นว่าคนทั้งสามหยุดอยู่ตรงนั้น เขาก็ก้าวเข้าไปหาอย่างกระตือรือร้น “นี่! พวกคุณมาจากที่อื่นล่ะสิ นี่คือรูปปั้นของหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณ”
รูม่านตาของเฟิ่งซานหดเล็กลงทันที “หมอเทวดาหัตถ์วิญญาณเหรอ!”
ซือฝูชิงที่อยู่ด้านหลังอวี้ซีเหิงกัดแอปเปิลโดยไม่แสดงสีหน้าอะไร


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 24 ผู้มีพระคุณ
“ใช่แล้ว” ก่อนที่คนเดินผ่านมาจะจากไป เขาได้พูดขึ้นอีก “พวกคุณมาที่เมืองเยี่ยนเพื่อมาขอรับการรักษาสินะ รูปปั้นนี้ตระกูลหนิงเป็นคนสั่งให้สร้างขึ้นเป็นพิเศษเมื่อห้าปีก่อน
ผมได้ยินมาว่าก่อนจะทำการรักษาให้มาบูชาหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณจะทำให้โรคหายเร็วขึ้นนะ”
เฟิ่งซานได้ยินดังนั้นก็รีบก้มหน้าลงกราบไหว้อย่างจริงจัง
ซือฝูชิง “...”
แค่กราบไหว้นิดหน่อยก็หายได้แล้ว ตัวเธอไม่ได้มีอภินิหารอะไรอย่างนั้นสักหน่อย!
หลังจากที่เฟิ่งซานแสดงความเคารพแล้ว เขาก็หันมาเห็นหญิงสาวกำลังมองรูปปั้นด้วยสีหน้าซับซ้อน เขาชะงักไปเล็กน้อย “คุณซือรู้เรื่องหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณด้วยเหรอ”
หมอเทวดาหัตถ์วิญญาณหายตัวไปนานหลายปีแล้ว พวกเขาตามหาอยู่นานแต่ก็ยังหาตัวไม่พบ
เฟิ่งซานคิดว่าในเมื่อซือฝูชิงรู้เรื่องการแพทย์ เธอก็อาจจะพอรู้เรื่องอะไรบ้างก็ได้
ซือฝูชิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ฉันไม่รู้ แต่ฉันคิดว่าชื่อนี้ฟังดูหลงตัวเองดี”
เฟิ่งซาน “...”
ช่างเถอะ ผู้ที่ไม่รู้ย่อมไม่กลัว
ซือฝูชิงกระแอมเบาๆ และแสดงท่าทีขอคำแนะนำอย่างนอบน้อม “ทำไมนายไม่อธิบายให้ฉันฟังล่ะ”
“อืม” เฟิ่งซานพยักหน้า “ถ้าหากมีการจัดอันดับรายชื่อหมอเทวดาระดับโลก หมอเทวดาหัตถ์วิญญาณต้องอยู่ในอันดับแรกอย่างไม่ต้องสงสัย”
ซือฝูชิงกะพริบตาปริบๆ “เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ”
“แน่นอนสิ” เฟิ่งซานอธิบายต่อไป “ถ้าอยู่ในมือของหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณแล้ว ไม่มีคำว่า ‘ล้มเหลว’ อย่างแน่นอน เขาคือเทพที่สามารถแย่งชีวิตคนกลับมาจากมือยมทูตได้เชียวนะ ฉายา ‘หัตถ์วิญญาณ’ ก็ได้มาเพราะอย่างนี้นี่แหละ”
ซือฝูชิง “...”
เขาพูดจนเธอแทบจะเชื่ออยู่แล้ว
เฟิ่งซานเม้มปากพลางหันไปมองอวี้ซีเหิงแล้วพูดเสียงเบาว่า “ถ้าตอนนั้นสามารถเชิญหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณมาได้ พี่เก้าก็คงดีกว่านี้”
ถ้าเขาสามารถหาหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณพบ ขาของอวี้ซีเหิงจะต้องหายดีอย่างแน่นอน
อวี้ซีเหิงเอนหลังพิงรถเข็น เขาหลับตาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ปล่อยให้มันเป็นไปตามธรรมชาติก็ดี ไปกันเถิด”
ในขณะที่ซือฝูชิงเข็นเขาไปข้างหน้า เธอก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย
เธอเรียนรู้ทักษะทางการแพทย์มาจากชายชราคนหนึ่งและได้รับสืบทอดวิชาของเขามาด้วย
ชายชรานิสัยเสียนั้นมีนิสัยแปลกๆ เวลาจะช่วยใครสักทีก็ต้องขึ้นอยู่กับอารมณ์ของตัวเองจนทำให้เธอติดนิสัยเสียนั้นมาด้วย
นอกจากชื่อหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณอะไรนั่นแล้ว
เรื่องอื่นๆ ก็ดูเหมือนจะไม่ได้โอ้อวดเกินจริง
ซึ่งชายชรานั้นชอบมาก แถมยังขอให้เธอเขียนตัวอักษรใส่กรอบแล้วแขวนไว้ที่ฝาผนัง เขาบอกว่าได้เห็นทุกวันแล้วอารมณ์ดี
ท่าทางเขาช่างประหลาดจริงๆ
ซือฝูชิงผ่อนลมหายใจและมองย้อนกลับไปที่รูปปั้นอีกครั้ง เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกอับอายขายขี้หน้า
โชคดีที่รูปปั้นดูไม่เหมือนเธอเลยสักนิด
รูปปั้นหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณเกี่ยวอะไรกับเธอซือฝูชิงร่างนี้ด้วยล่ะ!
พอคิดได้อย่างนั้นซือฝูชิงก็อารมณ์ดีขึ้นมาก
สิบนาทีต่อมาทั้งสามคนก็มาถึงที่หมาย
สถานที่แห่งนี้คือคฤหาสน์ขนาดใหญ่มากหลังหนึ่ง
กิ่งหลิวห้อยย้อยลงมาทอดเงากระจัดกระจายลงบนพื้น
เสียงพิณแผ่วเบาและเสียงกู่เจิงดังสอดประสาน สำเนียงอันไพเราะเสนาะหูดังแว่วมา
สายน้ำไหลผ่านเหนือโขดหินเกิดเป็นระลอกคลื่น โอบล้อมด้วยเสียงนกน้อยร้องเจื้อยแจ้ว
รูปแบบสถาปัตยกรรมค่อนข้างเป็นแบบสมัยราชวงศ์ต้าซย่า
ซือฝูชิงเงยหน้าขึ้นและเห็นอักษร ‘หนิง’ บนแผ่นป้ายเหนือประตู
ตระกูลหนิงไม่ถือว่าเป็นตระกูลร่ำรวยด้วยซ้ำ
แต่ตระกูลหนิงมีแพทย์ที่มีชื่อเสียงอยู่มากมาย แม้แต่ตระกูลร่ำรวยในเมืองซื่อจิ่วก็ยังต้องให้เกียรติพวกเขา
เพราะถึงอย่างไรแพทย์ก็เป็นอาชีพที่ไม่ว่าใครก็ไม่อยากจะล่วงเกิน
ซือฝูชิงหรี่ตาลง
พ่อมดหมอผีส่วนใหญ่รวมตัวกันในแถบพื้นที่ซีโจวของต้าซย่า พวกเขาเชี่ยวชาญเรื่องคาถาอาคม และไม่เพียงเข้าใจหยินและหยางเท่านั้น พวกเขายังมีความรู้ทางการแพทย์ด้วย
แต่จากคำพูดของตาเฒ่านั่น ทักษะทางการแพทย์ของหมอผีพวกนั้นไม่ใช่แบบดั้งเดิม และยังเป็นอันตรายต่อทั้งตนเองและผู้อื่น
คฤหาสน์มีขนาดใหญ่โตมาก จำนวนคนรับใช้ก็มากมายเช่นเดียวกัน
เสิ่นซิงอวิ๋นได้ติดต่อที่นี่มาก่อนแล้วและแจ้งว่าต้องการรักษาโรคเกี่ยวกับขา พอพ่อบ้านเห็นแวบแรกก็นึกออกในทันที
เขาก้าวเข้ามามองประเมินอวี้ซีเหิงอยู่สองสามวินาที “คุณคือคุณสกอตแลนด์ที่นัดไว้เมื่อเดือนก่อนใช่ไหม”
มือของเฟิ่งซานกำอาวุธลับเพื่อเตรียมพร้อมเอาไว้ เขาตอบอย่างไม่มีพิรุธใดๆ “ใช่แล้ว”
“มีแขกอยู่ก่อน ต้องรอสักหน่อยนะครับ” พ่อบ้านพยักหน้า “ขอความกรุณาทั้งสามท่านตามมาทางด้านนี้ อย่าได้เข้าไปรบกวนแขกผู้มีเกียรติเป็นอันขาด
ถ้ามีอะไรผิดพลาดขึ้นมา พวกคุณคงจะรับผิดชอบไม่ไหว ตระกูลหนิงมีกฎระเบียบเข้มงวด ถ้าหากผิดใจกันขึ้นมา พวกคุณคงไม่สามารถหาหมอที่ไหนในต้าซย่าได้อีกแล้ว”
คำพูดดูถูกอย่างชัดเจนนี้ทำให้แววตาของเฟิ่งซานฉายแววอาฆาตออกมาชั่วขณะ
ซือฝูชิงหรี่ตาลงทันที
อวี้ซีเหิงพลันยกมือขึ้น สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยน น้ำเสียงของเขายังคงสงบ “ไปทางนั้น”
ทั้งสามคนหยุดลงที่ข้างโต๊ะหิน
ซือฝูชิงชำเลืองมองพ่อบ้าน เธอก้มลงเล็กน้อยและลดคางลงวางไว้ที่ด้านหลังของรถเข็น “เจ้านาย”
น้ำเสียงผู้ชายทุ้มต่ำตอบอย่างแผ่วเบา “หืม?”
“จ้างพ่อมดหมอผีพวกนี้ครั้งหนึ่งราคาเท่าไร”
อวี้ซีเหิงไม่เคยสนใจเรื่องเงินๆ ทองๆ นัก คนที่ตอบจึงเป็นเฟิ่งซาน “มัดจำหนึ่งล้าน ต่อมาก็ดูว่าสามารถรักษาได้หรือไม่แล้วค่อยจ่ายค่ายาและค่าแรงตามที่จำเป็น
ขาของพี่เก้าเป็นโรคเรื้อรัง ถ้ารักษาได้คงต้องใช้เงินไม่ต่ำกว่าสองพันล้าน”
ซือฝูชิง “!”
สายตาเธอเหลือแต่แสงสีทองระยิบระยับแล้วตอนนี้
พ่อหมดหมอผีกลุ่มนี้จะไม่เกินไปหน่อยเหรอ เมื่อก่อนเธอยังไม่เคยคิดค่ารักษาพยาบาลคนอื่นมากขนาดนี้เลย
“เจ้านาย ฉันไม่คิดว่าพวกเขาจะทำได้” ซือฝูชิงสีหน้าจริงจัง “ถ้าคุณมาหาฉัน ฉันจะคิดเงินคุณแค่ครึ่งราคาและรับประกันว่าจะทำให้คุณเดินเหินได้อย่างคล่องแคล่ว พอลงน้ำก็ว่ายได้อย่างอิสระเลยทีเดียว”
อวี้ซีเหิงหันศีรษะกลับไปมองเธอเล็กน้อยและเห็นว่าดวงตาจิ้งจอกคู่นั้นของเด็กสาวเปล่งประกายสดใสจับใจเสียยิ่งกว่าท้องฟ้าที่ดารดาษด้วยดวงดาวเสียอีก
เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่งอย่างไม่รู้ว่าจะเชื่อดีหรือไม่ ก่อนจะยิ้มน้อยๆ “ตกลง”
เฟิ่งซานยกมือขึ้นปิดปากอย่างไม่อยากจะเชื่อหู
พี่เก้าตอบกลับคำพูดนั้นด้วยท่าทีจริงจัง เขาฟั่นเฟือนไปแล้วจริงๆ
...
ทางด้านโถงใหญ่
“เราได้เตรียมตัวยาที่คุณชายอวี้ต้องการไว้แล้ว” ชายวัยกลางคนยิ้ม “ต่อไปคุณชายอวี้ก็ไม่จำเป็นจะต้องเดินทางมาที่นี่ด้วยตัวเอง ถ้าอยากได้อะไรก็แค่แจ้งเราทางเน็ต เราจะให้คนจากสำนักคุ้มภัยต้าซย่าไปส่งของให้คุณถึงเมืองซื่อจิ่วเอง”
“ไม่จำเป็น” อวี้เย่าส่ายศีรษะ “ผมจัดการเรื่องพวกนี้เองจะดีกว่า”
“อ้อ” ชายวัยกลางคนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพูดอย่างโยนหินถามทาง “ไม่ทราบว่าคุณชายอวี้ยังคงติดต่อกับผู้อาวุโสหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณอยู่หรือเปล่า”
อวี้เย่าตกใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาเม้มปากเล็กน้อย “ตอนนี้ไม่”
ก่อนหน้านี้เขาเคยมีภาวะบกพร่องทางการสื่อสารเพราะถูกลักพาตัวมาก่อน รักษาเท่าไรก็ไม่หาย เขาจึงติดเกมออนไลน์โฮโลกราฟิกอยู่ในตู้เกมตลอดทั้งวัน
โชคดีที่เมื่อตระกูลอวี้กำลังจะยอมแพ้แล้ว เขาก็ได้พบกับผู้เล่นยอดเยี่ยมในเกมที่มีฉายาว่า ‘หมอเทวดาหัตถ์วิญญาณ’
หมอเทวดาหัตถ์วิญญาณรักษาภาวะบกพร่องทางการสื่อสารของเขาจนหายดี
ต่อมาอวี้เย่าก็เข้าสู่ระบบเกมในเวลาเดิมทุกวันแต่เขาก็ไม่เคยได้พบผู้เล่นยอดเยี่ยมคนนี้อีกเลย ได้แต่ชื่นชมความยอดเยี่ยมของเขาบนกระดานผู้นำในเกม
หลังจากนั้นหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณก็หายสาบสูญไปโดยไม่มีข่าวคราวใดๆ อีก
เขาไม่สามารถนับได้ว่ารู้จักหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณผู้นี้เลย เขารู้อะไรเกี่ยวกับผู้เล่นยอดเยี่ยมคนนี้น้อยเสียยิ่งกว่าน้อย
ต่อมาอวี้เย่าเพิ่งจะพบว่าในโลกแห่งความเป็นจริงหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณก็มีตัวตนราวกับเทพเจ้าเช่นกัน
ชายวัยกลางคนไม่เสียกำลังใจ พูดเพียงว่า “หากหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณติดต่อคุณชายอวี้ ได้โปรดส่งข่าวบอกตระกูลหนิงโดยเร็วที่สุดด้วย”
อวี้เย่ายิ้มรับคำ “แน่นอน”
ชายวัยกลางคนส่งอวี้เย่าออกไปด้วยตัวเอง
“ท่านครับ” พ่อบ้านทำความเคารพเมื่อเห็นชายวัยกลางคนออกมา “สิบโมงแล้ว คนไข้ที่มาจากต่างประเทศรออยู่ข้างนอกแล้วนะครับ”
ชายวัยกลางคนโบกมือเล็กน้อย “ให้พวกเขารออีกหน่อย”
ตอนนี้จะมีอะไรสำคัญไปกว่าหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณอีก?


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 25 ผู้ยิ่งใหญ่อยู่ตรงหน้านี้แล้ว
ถึงอย่างไรหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณก็ปรากฏตัวไม่บ่อยนัก และอวี้เย่าก็เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ได้รับการรักษาจากเขา
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเคยติดต่อกับหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณมาก่อน ตระกูลหนิงก็คงจะไม่สุภาพกับเขาขนาดนี้ แม้ว่าตระกูลอวี้จะเป็นตระกูลที่ร่ำรวยชั้นหนึ่งในเมืองซื่อจิ่วก็ตาม
ในอาณาจักรต้าซย่ามีการแบ่งลำดับวงศ์ตระกูลต่างๆ อย่างเข้มงวด
ตระกูลที่มั่งคั่งมาเป็นร้อยปีกับตระกูลชนชั้นสูงที่สืบทอดมานานนับพันปี
และตระกูลของพวกไฮโซนั้นไม่อาจเทียบเท่าตระกูลชนชั้นสูง ซึ่งมีช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างภูมิหลังของทั้งสอง พวกเขาไม่ได้ถูกจัดอยู่ในระดับเดียวกันเลย
พวกที่สามารถเรียกได้ว่าเป็นตระกูลชนชั้นสูง อย่างน้อยที่สุดในสมัยราชวงศ์ต้าซย่าก็ต้องเคยร่วมสู้รบกับฮ่องเต้อิ้นในสงครามทางเหนือและใต้มาก่อน
ยกตัวอย่างเช่นตระกูลมั่วที่ยังคงปกปักรักษาจงโจวอยู่จนถึงทุกวันนี้
ส่วนตระกูลหนิงก็บังเอิญได้รับตำราเคล็ดวิชาหมอผีมาเมื่อหลายสิบปีที่แล้ว พวกเขาฝึกฝนหมอผีขึ้นมาหลายคน ถือเป็นผู้กุมหัวใจหลักของการรักษาในแถบซีโจวนี้
หลายปีมานี้ตระกูลหนิงมีชื่อเสียงกลายเป็นเป้าสนใจ พวกเขาเลยไม่ได้เห็นพวกตระกูลไฮโซอยู่ในสายตานัก
“นายท่านหนิงไม่ต้องกังวล” อวี้เย่ายังตั้งใจที่จะผูกมิตรกับตระกูลหนิงอยู่แล้ว “ผมจะติดต่อคุณทันทีที่ได้ข่าว”
ทั้งสองคุยกันอีกสองสามนาทีก่อนที่อวี้เย่าจะเดินออกไป
เฟิ่งซานอยู่กับอวี้ซีเหิงมาเป็นเวลานาน เขาจึงคุ้นเคยกับคนตระกูลอวี้อยู่บ้าง
เขามองเห็นอวี้เย่าอย่างรวดเร็ว
เดิมทีเฟิ่งซานก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก แต่จู่ๆ เขาก็นึกขึ้นมาได้ว่า จากข้อมูลที่เขารวบรวมได้ซือฝูชิงเข้าสู่วงการบันเทิงก็เพราะอวี้เย่า และดูเหมือนว่าเธอจะยังคงรักอวี้เย่าอย่างลึกซึ้ง
ในเมืองซื่อจิ่ว อวี้เย่าเป็นคุณชายตระกูลชนชั้นสูงที่โดดเด่นอย่างยิ่งและมีผู้หญิงนับไม่ถ้วนไล่ตามเขา
ท่านผู้เฒ่าอวี้ก็ยังรักใคร่โปรดปรานหลานชายคนนี้ไม่น้อย และยังส่งต่อตระกูลอวี้ให้อวี้เย่าดูแลโดยจงใจข้ามรุ่นของอวี้ซีเหิงไปเลย
สีหน้าของเฟิ่งซานเริ่มตึงเครียด “คุณซือ คุณดูนั่นสิ...”
“ใครน่ะ” ซือฝูชิงเงยหน้าเหลือบมองแวบหนึ่งก่อนจะส่งเสียงอืออออย่างไร้เยื่อใย “ต่อไปถ้าไม่ใช่ใครที่ดูดีเท่าเจ้านาย นายไม่ต้องเรียกให้ฉันดูนะ รสนิยมฉันสูง”
คางของเธอยังคงวางอยู่บนพนักของรถเข็น ท่าทางของเธอยังคงดูเกียจคร้านและไม่ใส่ใจ “ทำไมนายต้องทำให้ฉันกินอะไรไม่ลงด้วย ฉันจะให้เจ้านายหักเงินเดือนนาย”
อวี้ซีเหิงดูเหมือนจะเหลือบมองเฟิ่งซานทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น
เฟิ่งซาน “!”
เขาถูกหักเงินเดือนนั้นเป็นเรื่องเล็ก ที่สำคัญก็คือชาตินี้คุณซือคงจะมองคนอื่นไม่ได้อีกแล้วน่ะสิ
ใบหน้าของอวี้ซีเหิงนั้นสามารถกล่าวได้ว่าไม่มีใครเทียบได้ มันผสมผสานความงดงามของทั้งชายและหญิงเข้าด้วยกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ
แน่นอนว่าเขาก็ไม่เคยเห็นใครสวยไปกว่าซือฝูชิงเหมือนกัน
เฟิ่งซานค่อยๆ ถอยห่างจากซือฝูชิงอย่างระมัดระวัง จากนั้นเขาก็ลดเสียงลง “พี่เก้า ที่แท้แขกผู้มีเกียรติที่ตระกูลหนิงพูดถึงก็คือหลานชายของพี่อย่างนั้นเหรอ”
ตระกูลอวี้มีสมาชิกจำนวนมาก อวี้เย่าเป็นลำดับสามในรุ่นของเขา
เขาเป็นคนรุ่นหลังอวี้ซีเหิงหนึ่งรุ่น แต่มีอายุน้อยกว่าอวี้ซีเหิงเพียงสี่ปีเท่านั้น
เป็นความจริงที่ว่าในเมืองซื่อจิ่วอวี้เย่าเป็นเหมือนเทพบุตรที่น่าภาคภูมิใจ
แต่เฟิ่งซานติดต่อกับทายาทสายตรงของตระกูลมั่วมาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นอวี้เย่าจึงดูไม่มีอะไรน่าสนใจสำหรับเขา
อวี้ซีเหิงม้วนแขนเสื้อขึ้นอย่างสบายๆ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นด้วยซ้ำ เอ่ยเสียงเรียบ “ไม่ต้องไปสนใจเขา”
เฟิ่งซานพยักหน้า
พวกเขาไม่ได้เป็นมิตรกันย่อมไม่จำเป็นต้องมีปฏิสัมพันธ์ใดๆ กับอวี้เย่า
อวี้เย่าเองก็เห็นคนทั้งสามที่รออยู่ที่โต๊ะหิน พอเห็นว่าพวกเขาทั้งหมดมีใบหน้าแบบชาวตะวันตก เขาจึงไม่ได้สนใจมากนัก
เขาแค่กวาดตามองเล็กน้อยแล้วจากไปทันที
ตระกูลหนิงเองก็มีชื่อเสียงในทวีปตะวันตก จึงไม่น่าแปลกใจที่จะมีคนจากต่างประเทศมาหาพวกเขา
แต่การที่พวกเขาสามารถมาหาตระกูลหนิงได้ก็แสดงว่าต้องมีศักยภาพไม่เบา
ถ้าเป็นเวลาปกติเขาอาจจะเข้าไปคุยด้วยสักสองสามคำแต่ตอนนี้เขากำลังรีบขนส่งตัวยากลับไปที่เมืองซื่อจิ่วจึงไม่มีเวลาสานสัมพันธ์ด้วย
แต่ชายที่นั่งรถเข็นคนนั้นกลับทำให้อวี้เย่านึกถึงอวี้ซีเหิง
เขายกมุมปากเบาๆ
ผู้ชายที่มีขาพิการจะต่างอะไรกับขยะ
หลังจากที่อวี้เย่าออกไปแล้ว พ่อบ้านก็ออกมาอีกครั้งและเชิญทั้งสามคนเข้าไปข้างใน
“คุณสกอตแลนด์ต้องการรักษาขาใช่ไหมครับ” ชายวัยกลางคนหุบยิ้มและเบนสายตาไปยังชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนรถเข็นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ท่าทีของเขาไม่ได้ดีอะไรนัก “ต้องบอกกล่าวกันเสียก่อน ไม่ว่าจะรักษาได้หรือไม่ก็จะไม่มีการคืนเงินมัดจำ นี่คือกฎของตระกูลหนิง”
อวี้ซีเหิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “พวกคุณผิดนัด”
เขานัดไว้สิบโมง แต่ตอนนี้เป็นเวลาสิบโมงยี่สิบนาทีแล้ว
สีหน้าของชายวัยกลางคนหมดความอดทนทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น “แค่ยี่สิบนาทีเท่านั้น เวลาแค่นี้ก็ยังรอไม่ได้เหรอ จะรีบไปเกิดใหม่หรือไง
ถ้าคุณรอไม่ไหวก็ไม่ต้องดูอาการละ การรักษาในประเทศตะวันตกก็พัฒนาไปมากแล้วใช่ไหมล่ะ คุณกลับไปก็ได้นะ รัฐต้าซย่าไม่ต้อนรับคุณ”
มีคนเข้าคิวรอให้ตระกูลหนิงไปรักษาดูอาการให้นับไม่ถ้วน มีคนไหนบ้างที่กล้าไม่ให้เกียรติพวกเขา?
ชายวัยกลางคนไม่เคยเจอมาก่อน
ดวงตาของเฟิ่งซานมีแววอาฆาต “คุณหา...”
แต่อวี้ซีเหิงกลับเงยหน้าขึ้นมาก่อน ดวงตาหงส์หรี่ลงทันที
คำพูดของชายวัยกลางคนพลันชะงักลงในทันใด
เขารู้สึกว่านัยน์ตาคมกริบที่กวาดมองมาแทบจะบาดลำคอของเขา
ความรู้สึกบีบคั้นแผ่ซ่านราวกับพายุที่พัดในทะเล
เหนือสรรพสิ่งทั้งปวง เป็นบารมีของผู้ที่อยู่บนจุดสูงสุดโดยแท้
มันทำให้เขาแทบจะคุกเข่าลงตรงนั้นเลยทีเดียว
ชายวัยกลางคนเริ่มรู้สึกหวาดกลัว
แข้งขาทั้งสองข้างพลันอ่อนแรง เขาเงยหน้าขึ้นด้วยความตื่นตระหนกเพียงเพื่อจะเห็นว่าชายหนุ่มยังคงนั่งอยู่บนรถเข็นด้วยสีหน้าที่ลึกล้ำ
เขากดที่พักแขนของรถเข็นอย่างเงียบๆ พลางลดสายตาลงเล็กน้อย ก่อนจะไอออกมาสองครั้ง ซึ่งแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเขามีสุขภาพไม่ดี
ซือฝูชิงยื่นแก้วน้ำให้เขาอย่างเอาใจใส่แต่ดวงตาจิ้งจอกของเธอกลับหรี่ลงเล็กน้อย
เขาแสดงพลังอำนาจที่แข็งแกร่งเช่นนั้นออกมาถึงขนาดนี้แต่ก็ยังเก็บกลับไปได้ตามต้องการ
เธอรู้ว่าออร่าที่กดดันผู้คนไม่ใช่แค่คำบรรยายที่เกินจริง
คนบางคนสามารถบดขยี้กระดูกของคู่ต่อสู้ได้ด้วยแรงกดดันของพวกเขา
เหงื่อเย็นๆ สองสามหยดพลันปรากฏขึ้นบนหน้าผากของเฟิ่งซาน เขายืนอยู่ข้างๆ อวี้ซีเหิง และเห็นได้ชัดว่าเขาเองก็ได้รับแรงกดดันไม่น้อยเหมือนกัน
เขามองด้วยความสับสน ก่อนที่สายตาของเขาจะพบว่าหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเริ่มกินส้ม
ทำไมคุณซือถึงไม่ได้รับผลกระทบ
“ต้องขอโทษจริงๆ “ชายวัยกลางคนกดข่มความไม่พอใจของตัวเองเอาไว้และฝืนใจอธิบาย “ตระกูลหนิงกำลังตามหาผู้อาวุโสหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณจึงได้ล่าช้าเพราะกำลังรับข่าวสารด่วน”
ซือฝูชิงได้ยินเช่นนั้นก็เหลือบมองเขาอย่างครุ่นคิด
ในเมื่อมีคนมากมายตามหาเธออย่างนี้ ถ้าอย่างนั้นเธอจะขายข่าวของตัวเองเพื่อหารายได้บ้างได้ไหมนะ
อวี้ซีเหิงไม่มองเขาอีกต่อไป “ไปเถิด”
คำสองคำนี้ทำให้สีหน้าของชายวัยกลางคนเปลี่ยนไปทันที
หากตระกูลหนิงสามารถทำงานนี้สำเร็จ พวกเขาก็จะสามารถหาเงินได้อย่างน้อยหนึ่งพันล้าน
ที่พวกเขายอมให้คำปรึกษาก็เป็นเพราะอวี้ซีเหิงจ่ายราคาสูงเสียดฟ้า
นอกจากนี้บันทึกทางการแพทย์ยังระบุว่าคุณสกอตแลนด์คนนี้มีปัญหาที่ขามาหลายปีแล้ว เขาจะต้องอยากลุกขึ้นยืนให้ได้แน่ๆ
แล้วทำไมจะจากไปง่ายๆ อย่างนี้
“คุณสกอตแลนด์ ยามอยู่ไกลบ้านและยังเป็นในต่างประเทศอย่างนี้ คุณไม่ควรจะหัวเสียง่ายขนาดนี้เลย” ชายวัยกลางคนพยายามยืนให้มั่นคง เขาส่ายศีรษะก่อนจะขู่แกมประชดประชันเล็กน้อย “ถ้าวันนี้คุณออกจากตระกูลหนิงไปก็คงไม่ใครในต้าซย่ารักษาขาทั้งสองข้างของคุณนี้ได้แล้ว คุณควรจะคิดให้ดีก่อน”


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 26 ซือฝูชิง “ตระกูลหนิงเก่งมากเหรอ”
คำพูดพวกนี้ไม่ใช่การขู่ให้ตกใจกลัว
แต่พวกพ่อมดหมอผีไม่ใช่แพทย์แผนจีนแบบดั้งเดิม พวกเขายิ่งไม่มีสิ่งที่เรียกว่าหัวใจเมตตาของคนเป็นแพทย์
คนเป็นพ่อมดหมอผีจะต้องใช้วิธีการที่น่าละอายบ้างไม่มากก็น้อย
หากใครทำให้พ่อมดหมอผีขุ่นเคือง การจะสามารถรักษาโรคได้หรือไม่นั้นเป็นเรื่องรอง พอถึงเวลานั้นจะตายอย่างไรก็ยังไม่รู้
ทำไมยังมีคนไม่เข้าใจหลักการนี้อีก
สีหน้าของชายวัยกลางคนดูสงสารเห็นใจ
ซือฝูชิงหันหน้ามา ดวงตาจิ้งจอกยกโค้งขึ้น เธอยิ้มออกมาทันที “ถ้าไม่มีตระกูลหนิงก็ไม่มีทางรักษาได้อย่างนั้นเหรอ ตระกูลหนิงเก่งมากขนาดนั้นเลย? ถ้าอย่างนั้นหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณกับพันธมิตรหมอเทวดาก็ไม่มีความหมายแล้วสิ”
พันธมิตรหมอเทวดาเป็นสมาคมที่จัดตั้งขึ้นจากการที่เคยเรียกตัวหมอเทวดาจำนวนมากมาจัดการกับโรคร้าย เช่น โรคระบาดต่างๆ
มีนายเพียงคนเดียวก็คือฮ่องเต้อิ้น
“ดูไม่ออกเลยว่าคุณผู้หญิงที่มาจากต่างประเทศท่านนี้จะรู้เรื่องต้าซย่าของเรามากทีเดียว” ชายวัยกลางคนยิ่งรู้สึกขบขับมากขึ้น พูดจาประชดประชันกว่าเดิม “แต่ข่าวของคุณมันปลอมมาก ประการแรก พันธมิตรหมอเทวดาเป็นกองกำลังในสมัยราชวงศ์ต้าซย่า
ประการที่สอง พันธมิตรหมอเทวดามีอยู่จริงหรือไม่ก็ยังไม่ทราบ เพราะฉะนั้นก็อย่าได้คิดว่าสิ่งที่เขียนในหนังสือประวัติศาสตร์จะเป็นจริงไปซะหมดทุกอย่าง”
เนื่องจากไม่มีร่องรอยให้ติดตามสืบค้น นักประวัติศาสตร์หลายคนจึงคิดว่าพันธมิตรหมอเทวดาเป็นเรื่องโกหกที่แต่งขึ้นมาเพื่อให้ฮ่องเต้อิ้นดูน่านับถือเหมือนเทพเจ้าเท่านั้นแต่ไม่มีอยู่จริงในประวัติศาสตร์
พันธมิตรหมอเทวดาจะมีอยู่จริงหรือไม่ก็ยังไม่เป็นที่แน่ชัดแต่ตอนนี้คือไม่มีแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์
แม้ว่าจะมีอยู่จริง ก็มีเพียงฮ่องเต้อิ้นเท่านั้นที่สามารถบัญชาสั่งการได้
และฮ่องเต้อิ้นคือผู้ที่ตายไปแล้วไม่อาจฟื้นคืนได้อีก อีกทั้งยังไม่มีทายาทสายตรง พันธมิตรหมอเทวดาจะฟังคำสั่งใครได้อีก
ส่วนหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณ?
หมอเทวดาหัตถ์วิญญาณเคยปรากฏตัวขึ้นในต้าซย่าก็จริง แต่จำนวนครั้งที่เขาปรากฏตัวออกมานั้นน้อยมาก และจำนวนคนที่เขายื่นมือเข้าช่วยเหลือก็ยิ่งน้อยลงไปอีก
แม้แต่ตระกูลหนิงก็ยังหาหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณไม่เจอ ชาวต่างประเทศไม่กี่คนพวกนี้ยังคิดจะตามหาอีกเหรอ
น่าขันจริงๆ
“คุณซือ คุณ...” เฟิ่งซานถึงกับลืมโกรธไปเลย เขาเอ่ยเสียงเบา “อ่านพงศาวดารให้น้อยลงหน่อยก็ดีนะครับ สิ่งที่เขียนในนั้นใช่ว่าจะเป็นความจริงไปหมดทุกเรื่อง”
อวี้ซีเหิงได้ยินแบบนั้นก็ช้อนสายตาขึ้นมองเขาเบาๆ
เฟิ่งซานถูกมองจนเหงื่อเย็นๆ ผุดออกมาทั่วร่าง
เขางุนงงไม่เข้าใจสถานการณ์ “พี่เก้า?”
เขาพูดอะไรผิดไปเหรอ
ชายวัยกลางคนคร้านจะพูดอะไรที่ไม่เป็นประโยชน์แล้ว เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชันอย่างไม่เกรงใจอีกต่อไป “คุณสกอตแลนด์ อย่างที่ผมบอกไปก่อนหน้านี้ ทางเราจะไม่คืนเงินมัดจำให้หรอกนะ”
“อืม งั้นก็ให้พวกคุณใช้เป็นเงินเลี้ยงดูยามแก่ชราก็แล้วกัน” ซือฝูชิงเลิกคิ้ว “น่าจะพอใช้ไปได้สักระยะเลยมั้ง”
ชายวัยกลางคนโกรธจนหน้าแดงขึ้นมาทันที
ก่อนที่เขาจะพูดอะไรออกมาอีก ซือฝูชิงก็เข็นอวี้ซีเหิงออกไปแล้ว
เฟิ่งซานรีบพุ่งตามหลังพวกเขาออกไป
พ่อบ้านหน้านิ่วคิ้วขมวด “นายท่าน พวกเขา...”
ก็แค่ให้รอนิดหน่อยเท่านั้น พวกเขาจะชักสีหน้าไปทำไม คิดว่าตัวเองแน่อย่างนั้นเหรอ
“เอาพวกเขาทุกคนขึ้นบัญชีดำของตระกูลหนิง” ชายวัยกลางคนขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพลางเอ่ยด้วยสีหน้าอาฆาตมาดร้าย “ส่งสำเนาไปที่เมืองซื่อจิ่วด้วย ดูสิว่าจะมีใครกล้ารักษาพวกเขาไหม!”
พ่อบ้านพยักหน้า “ครับท่าน”
ก็แค่ขึ้นบัญชีดำคนไข้ที่พอจะมีเงินนิดหน่อยเท่านั้น เรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นต้องทำให้คนตระกูลหนิงที่เหลือต้องกังวลใจหรอก
พ่อบ้านดำเนินการตามคำสั่งทันทีโดยไม่ได้คิดรายงานเรื่องนี้กับเบื้องบนเลย
...
ส่วนด้านนอก
“พี่เก้า ไม่รักษาแล้วจริงเหรอ” เฟิ่งซานเม้มปาก “แล้วขาของพี่...”
“คนที่ไม่รู้จักให้เกียรติคนอื่น ทำไมจะต้องให้เกียรติเขาด้วย” ซือฝูชิงยักไหล่ “พวกเราจ่ายเงินไปแล้วด้วย ถ้าเป็นฉัน แค่สิบนาทีก็ไม่รอแล้ว”
อวี้ซีเหิงส่งเสียงรับคำก่อนจะหันหน้ามาเล็กน้อย
เสียงของเขาไม่ช้าไม่เร็วราวกับสายลมที่พัดผ่านหู ช่างไพเราะน่าฟัง “เธอบอกว่าเธอจะรักษาให้ฉันไม่ใช่เหรอ”
ซือฝูชิงลูบคางตนเองพลางเลิกคิ้ว ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงยืดยาน “เจ้านาย คุณเชื่อฉันจริงๆ เหรอเนี่ย”
ศาสตร์การแพทย์นั้นพิเศษและอาศัยประสบการณ์มากกว่าศาสตร์อื่นๆ
โดยทั่วไปแล้วผู้ที่อาวุโสกว่าจะมีความน่าเชื่อถือมากกว่า
แต่เขากลับเชื่อเธอจริงๆ
“อืม” อวี้ซีเหิงหลับตาเล็กน้อยแล้วพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “ฉันมีเงิน”
ความหมายก็คือเพื่อเงินแล้วเธอจะไม่หลอกเขา
ซือฝูชิง “...”
เฟิ่งซานเกือบสะดุดล้ม
คุณซือแค่พูดอะไรเหลวไหลออกมา แต่พี่เก้าของเขากลับเอาด้วย?
ซือฝูชิงยกมือขึ้นสาบาน “เจ้านาย เชื่อฉันเถอะ ฉันรักคุณ ไม่ใช่เงินของคุณอย่างแน่นอน”
อวี้ซีเหิงเท้าคางมองเธอด้วยท่าทางที่แสดงออกว่า ‘เชื่อแล้ว’
ซือฝูชิงเปลี่ยนคำพูดทันที “ก็ได้ ฉันรักเงินจริงๆ แต่เจ้านาย ฉันก็จริงใจกับคุณจริงๆ นะ”
“ฉันคิดว่าบนโลกใบนี้ คนที่จะสามารถยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับฮ่องเต้อิ้นเป็นมังกรในหมู่มนุษย์ได้ก็คือคุณเท่านั้น เจ้านาย!”
ไม่เพียงแต่ยกย่องเขา แต่ยังยกย่องไอดอลของเขาด้วย
ปฏิบัติการรอบนี้เธอรู้สึกว่าตนเองเป็นขั้นเทพแล้ว
ไม่แน่เธออาจจะได้ขึ้นเงินเดือนก็ได้
อวี้ซีเหิงลืมตาขึ้น
ม่านตาของเขามีสีน้ำตาลอ่อนแต่รูม่านตาของเขากลับดำสนิทลึกล้ำ เขาเพียงแค่จ้องมองเธออย่างสงบนิ่ง
ไม่กี่วินาทีต่อมาเขาก็กระแอมขึ้น “อืม กลับกันเถิด”
ซือฝูชิงมองรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาไร้ข้อบกพร่องใดๆ ของเขาและเริ่มคิดถึงการหาเงินนับร้อยวิธีอย่างจริงจังในระหว่างการเดินทาง
ทั้งสามคนตรงกลับมาที่เมืองหลินทันที
หลังจากนั้นเฟิ่งซานก็ไปส่งซือฝูชิงที่อพาร์ตเมนต์ของเธอตามคำสั่งของอวี้ซีเหิง
ตัวยาทั้งหมดก็ถูกขนขึ้นไปข้างบนด้วย
ซือฝูชิงเช็ดมืออย่างง่ายๆ “ซานเอ๋อร์ เห็นแก่ที่นายช่วยฉันยกของ ฉันจะให้ข้อมูลบางอย่างกับนาย”
เฟิ่งซานสงสัย “อะไรเหรอ”
“คำว่าหัตถ์วิญญาณของหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณไม่ได้มาจากการที่เธอสามารถแย่งชิงคนตายมาจากเงื้อมมือของยมบาลได้หรอกนะ” ซือฝูชิงกดนิ้วของเธอลงบนริมฝีปากด้วยแววตาที่ชั่วร้ายอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในยามปกติ
ในช่วงเวลาสองสามวินาทีที่จ้องหน้ากัน จู่ๆ เฟิ่งซานก็รู้สึกถึงความตึงเครียดและความกดดันแบบเดียวกับที่เขาสัมผัสได้จากอวี้ซีเหิงเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากันเท่านั้น
เขาอดก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่งไม่ได้ “คุณ คุณซือ?”
ซือฝูชิงคลี่ยิ้มออกมาอีกครั้ง “นั่นเป็นเพราะเธอเลือดเย็นและไร้หัวใจ เธอจะช่วยชีวิตคนตอนที่กำลังจะตายเท่านั้นแหละ”
เฟิ่งซานตัวแข็งทื่อไปทันที
“อย่าได้ลืมเด็ดขาด” ซือฝูชิงพิงกรอบประตูด้วยมือข้างเดียวพร้อมกะพริบตาปริบๆ “บ๊ายบาย ซานซาน”
เฟิ่งซานเพิ่งจะได้สติหลังจากที่เขาออกจากตึกอะพาร์ตเมนต์มาแล้ว
ซานซานมาจากไหนอีกล่ะเนี่ย!
...
ส่วนทางฝั่งตระกูลจั่ว
พรุ่งนี้เป็นวันทำพิธีฝังท่านผู้เฒ่าจั่วแล้ว แม้ว่าคนตระกูลจั่วจะสนใจเรื่องมรดกมากกว่าแต่เรื่องผิวเผินพวกนี้ก็ยังจำเป็นต้องทำอยู่
“มันมีสิทธิ์อะไรมาร่วมพิธีฝังของคุณปู่ด้วย” พอจั่วฉิงหย่าได้ยินว่าซือฝูชิงจะมาด้วย เธอก็แสดงความไม่พอใจออกมาทันที “พี่ใหญ่ต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะมัน คุณปู่โรคหัวใจกำเริบก็ต้องเป็นเพราะโมโหมันแน่ๆ คนเนรคุณอย่างยัยนั่นจะมาอีกทำไม!”
“ถึงยังไงต่อไปยัยนั่นก็จะมาบ้านตระกูลจั่วไม่ได้แล้ว” จั่วเทียนเฟิงใจกว้างขึ้นมาไม่น้อย เขาโบกมือ “คนตระกูลจั่วอย่างพวกเราจะปล่อยให้คนอื่นเอาเรื่องไปพูดสนุกปากเหมือนเรื่องของมันไม่ได้หรอกนะ”
พอเขาพูดจบก็ขึ้นไปจัดการเรื่องงานที่ชั้นบน
“พี่รอง นี่มันน่าโมโหจริงๆ นะ” จั่วฉิงหย่าขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “รายการหนุ่มสาววัยใสตอนที่สองออกอากาศแล้วแต่ซือฝูชิงกลับมีแฟนคลับเพิ่มขึ้นด้วย!”
จั่วเสียนอวี้ขยับแก้วชาด้วยท่าทางไม่สนใจ “แล้วยังไง”
“ก็มันไม่คู่ควรน่ะสิ!” จั่วฉิงหย่าแค่นเสียงออกมาเล็กน้อย “ก็ฉันชอบมู่เหยี่ยนี่นา มันมีสิทธิ์อะไรให้เขาไปอยู่คลาสเอฟด้วย”
พอพูดถึงตรงนี้จู่ๆ เธอก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “พี่รู้จักใครในรายการบ้างไหม ให้ฉันเข้าไปได้ไหม ฉันจะหาวิธีสั่งสอนยัยนั่นซะหน่อย”
หลังจากซือฝูชิงหลังชนฝาในวงการบันเทิงแล้ว ยัยนั่นก็จะตระหนักได้เองว่าที่ผ่านมาตระกูลจั่วดีต่อมันแค่ไหน!


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 27 ตระกูลจั่วยังไม่มีสิทธิ์จะรู้
จั่วเสียนอวี้ครุ่นคิดเล็กน้อยจากนั้นก็พยักหน้า “ตกลง ฉันได้ยินมาจากเพื่อนว่าทีมงานรายการจะมีการถ่ายทำอาทิตย์หน้า เธอค่อยเข้าไปพร้อมทีมงานก็แล้วกัน
แล้วอย่าได้เคลื่อนไหวอะไรมากเกินไป อย่าลืมกันตัวเองออกมาด้วย”
“รู้น่า ฉันเข้าใจวิธีการในวงการบันเทิงดีอยู่แล้ว” จั่วฉิงหย่าอารมณ์ดีขึ้นไม่น้อย เธอถึงขนาดเข้าไปกอดแขนของจั่วเสียนอวี้ “จะว่าไปแล้วพี่รอง เมื่อไม่กี่วันก่อนฉันได้พบกับคุณชายสามของตระกูลอวี้ แถมยังได้คุยกับเขาด้วย พี่รู้ไหมว่าเขาพูดถึงซือฝูชิงว่ายังไงบ้าง
เขาบอกว่าไม่คุ้มเลยที่จะคบกับซือฝูชิง ถ้าต่อไปไม่เจอกันอีกจะดีที่สุด”
จั่วเสียนอวี้ไม่แสดงท่าทีใดๆ “คุณชายสามตระกูลอวี้พูดถูกแล้ว”
หากท่านผู้เฒ่าจั่วไม่ได้รับเลี้ยงซือฝูชิง ซือฝูชิงก็จะไม่สามารถเข้าถึงแม้แต่ตระกูลจั่วได้ด้วยซ้ำไป ตระกูลอวี้แห่งซื่อจิ่วยิ่งเหมือนอยู่คนละโลก
แต่แล้วซือฝูชิงก็ยังไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ
“แน่นอนสิ” จั่วฉิงหย่าได้ทีขี่แพะไล่ “อีกอย่างตระกูลอวี้ก็กำลังจะเกี่ยวดองกับทางตระกูลจี้ คุณชายสามตระกูลอวี้กับคุณหนูจี้เป็นคู่รักที่เติบโตด้วยกันมา ซือฝูชิงมีสิทธิ์อะไรไปแทรกกลางระหว่างพวกเขา”
จั่วเสียนอวี้พยักหน้า
ตระกูลอวี้และตระกูลจี้นั้นเหมาะสมกัน
หากตระกูลจั่วต้องการอยู่แถวหน้าในแวดวงสังคมของเมืองซื่อจิ่ว พวกเขาก็จะต้องสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับสองตระกูลนี้เอาไว้
“อ้อ จริงสิ คุณชายสามตระกูลอวี้ยังบอกด้วยว่าเขากำลังตามหาหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณอยู่” จั่วฉิงหย่าเอ่ย “พี่รอง เรามาช่วยเขาตามหาอีกแรงดีไหม”
จั่วเสียนอวี้ชะงักไปทันที “หมอเทวดาหัตถ์วิญญาณเหรอ”
“เป็นหมออัจฉริยะที่เก่งมากคนหนึ่ง ฉันเองก็ไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย” จั่วฉิงหย่ารู้สึกประดักประเดิด “ถึงยังไงคุณชายสามตระกูลอวี้ก็กำลังตามหาตัวเขามารักษาอาการป่วยของคุณหนูจี้
ฉันคิดว่าถ้าเราโชคดีหาตัวหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณพบ เราก็สามารถใช้เรื่องนี้สานสัมพันธ์กับตระกูลอวี้ได้”
“ฉันจะเก็บไปคิดดู” จั่วเสียนอวี้พยักหน้า “ครั้งนี้เธอทำได้ดีมาก”
เธอผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกช้าๆ
ฟังจากชื่อหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณแล้ว คนผู้นี้ไม่น่าจะมีตัวตนอยู่จริงได้เลย
และเธอก็เพิ่งรู้ตอนนี้เองว่ามีคนอย่างนี้อยู่ในต้าซย่าด้วย
เธอคงต้องเดินทางไปเมืองซื่อจิ่วแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอก็คงไม่สามารถเข้าถึงข่าวสารใดๆ ได้เลย
...
ตกกลางคืน
หลังจากที่ซือฝูชิงกินเนื้อผัดพริกไทยดำไปแล้ว เธอก็เปิดฝาหลังของคอมพิวเตอร์และเปลี่ยนชิ้นส่วนบางอย่าง
เธอมักจะชอบใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่เธอประกอบเองซึ่งมันทั้งปลอดภัยและรวดเร็ว
แต่เพราะเธอชอบแยกชิ้นส่วนสิ่งของ ทุกครั้งที่ศิษย์พี่ของเธอซื้ออะไรมา พวกเขาก็จะพยายามเอาของไปซ่อนให้ไกลๆ เธอ
ซือฝูชิงคลิกเปิดไอคอนหนึ่งบนหน้าจอคอม
‘คำสั่งสวรรค์’ คือเกมออนไลน์ที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในโลก
เกมนี้ผสมผสานตำนานตะวันออกและตะวันตกเข้าด้วยกัน ซึ่งไม่เพียงแต่ได้รับความนิยมในฝั่งตะวันตกเท่านั้น แต่ยังเป็นที่นิยมไปทั่วทั้งต้าซย่าอีกด้วย
เมื่อก่อนเวลาเธอว่างๆ ก็มักจะเข้าไปเล่น
ซือฝูชิงยังไม่ได้เข้าสู่ระบบเกม เธอแค่เปิดโปรแกรมสนทนาขึ้นมาเท่านั้น
เธอคลิกที่อวาตาร์หนึ่งและส่งข้อความทันทีโดยไม่สนใจจุดสีแดงอื่นๆ
NINE : [ฉันมีเรื่องแล้ว โชคชะตาของฉันถูกแย่งชิงไป]
จี : [เกือบสี่ปีแล้ว สุดท้ายเธอยังมีชีวิตอยู่??? ]
จี : [ว่าแต่ใครน่ะ! บอกมาได้เลย สหายจะไปเผาบ้านแล้วทุบมันให้แหลกเอง!]
NINE : [อ๋อ ตายไปแล้วแหละ]
จี : [...เข้าใจแล้ว กรรมตามสนองสินะ สมควรแล้ว แต่ตายไปอย่างนี้สบายไปหน่อยมั้ง น่าจะให้มันได้ลองวิชาลับของฉัน ต้องให้ตายทั้งเป็นถึงจะดี!]
ซือฝูชิงเท้าคางพลางคิดว่าทำไมทุกคนที่เธอรู้จักถึงหงุดหงิดง่ายขนาดนี้
เธอนี่แหละที่นิสัยดีที่สุด เป็นสาวน้อยน่ารักที่ช่างเอาใจใส่
NINE : [ฉันสงสัยว่าคนที่แย่งชิงโชคชะตาของฉันไปไม่ได้มีแค่คนเดียว ฉันอยากให้นายช่วยฉันสืบหน่อย]
จี : [ไม่มีปัญหา ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันได้เลย ไม่รู้ว่าปรมาจารย์หยินหยางคนไหนเดินทางสายมาร อย่าให้พ่อจับได้นะ พ่อจะให้มันได้เห็นดีแน่!]
จี : [แต่เดี๋ยวนะ! ใครมันกล้าแย่งชิงโชคชะตาของเธอ! บ้าไปแล้วหรือเปล่า]
NINE : [เรื่องมันยาวน่ะ]
จี : [งั้นรอให้เจอหน้ากันค่อยเล่า ฉันอยากรู้มาตั้งนานแล้วว่าเธอหน้าตาเป็นยังไง จะว่าไปตอนนี้เธอทำอะไรอยู่น่ะ ทำไมหายไปตั้งนานเลย กักตนหรือไง!]
ซือฝูชิงครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะพิมพ์ตอบ
NINE : [ไปเป็นไอดอลกับบอดี้การ์ดพาร์ทไทม์]
จี : [...]
จี : [ฉันว่าเราไม่ล้อเล่นกันดีกว่า]
ซือฝูชิงยักไหล่ด้วยความเสียใจ
น่าเสียดาย เธออุตส่าห์พูดความจริงแล้วนะ
จี : [ช่างมันเถอะ มาเล่นเกมกันดีกว่า ฉันนอนอยู่ในตู้เกมแล้วเนี่ย รีบมาพาฉันบินเลย]
ซือฝูชิงขมวดคิ้วพลางตอบ
NINE : [ตู้เกมและหมวกกันน็อคของฉันพังไปแล้ว เล่นได้แต่คำสั่งสวรรค์เท่านั้น]
คำสั่งสวรรค์เป็นเกมออนไลน์สามมิติที่ต้องใช้แป้นพิมพ์และเมาส์ในการเล่น
ส่วนเกมที่พวกเขากำลังพูดถึงคือเกมโฮโลกราฟิก ซึ่งเชื่อมโยงประสาทและจิตสำนึกเข้ากับเกมโดยตรง แล้วฉายภาพคนทั้งร่างเข้าสู่โลกของเกมทำให้มันสมจริงยิ่งขึ้น
คนธรรมดาทั่วไปจะไม่รู้ว่ามีเกมนี้อยู่ในโลกนี้ด้วย
หากไม่มีตู้แคปซูลเกมและหมวกกันน็อคก็จะไม่สามารถเข้าสู่เกมโฮโลแกรมได้
น่าเสียดายที่ทั้งสองสิ่งนี้น่าจะถูกระเบิดพังไปพร้อมกับเธอแล้ว
อันที่จริงซือฝูชิงก็มีลางสังหรณ์ว่าตัวเองจะต้องตายในสักวันหนึ่งจึงได้เตรียมการหลายอย่างไว้ล่วงหน้า
รวมถึงการล้างข้อมูลทั้งหมดของตัวเธอด้วย
ถ้าคนอื่นได้อุปกรณ์ของเธอไปก็อาจเกิดเรื่องวุ่นวายระดับชาติได้
จี : [ได้ คำสั่งสวรรค์ก็ได้ จะให้เล่นเกมโฮโลแกรมตลอดเวลาร่างกายก็ทนไม่ได้อยู่แล้ว อาทิตย์หน้ามาเปิดดันเจี้ยนพิเศษใหม่ๆ กัน]
จี : [ช่วงนี้ฉันมีธุระยังอยู่ที่ตงซังอยู่เลย อย่างเร็วที่สุดก็สองเดือนถึงจะได้กลับ ไหนๆ คนที่แย่งชิงโชคชะตาของเธอก็ตายไปแล้ว เธอก็ไม่ต้องรีบร้อน ฉันจะส่งยันต์คาถาไปให้เธอก่อน]
ซือฝูชิงส่งที่อยู่หนึ่งกลับไปให้พลางครุ่นคิด
ศาสตร์หยินหยางและธาตุทั้งห้ามีต้นกำเนิดในต้าซย่าและเผยแพร่เข้าสู่ตงซังในปีรัชศกต้าซย่าที่ 704
แต่หลังจากผ่านไปกว่าพันปี ปรมาจารย์หยินหยางของตงซังกลับเหนือกว่าต้าซย่าไปหลายขุม
ตอนนี้เมื่อพูดถึงปรมาจารย์หยินหยาง ทางฝั่งทวีปตะวันตกก็จะรู้จักเพียงตงซังแต่ไม่รู้จักต้าซย่าแล้ว
จี : [ไม่สิ เธอก็รู้เรื่องพลังหยินหยางและธาตุทั้งห้าไม่ใช่เหรอ แล้วจะมาหาฉันทำไม]
NINE : [ฉันเป็นแต่ต่อยตีหรอก ถ้านายถูกองเมียวจิ[footnoteRef:1]ที่ตงซังต่อยเอา ฉันจะช่วยนายอัดมันกลับเอง ส่วนเรื่องอื่นทำไม่เป็น] [1: องเมียวจิ นักพรตผู้ประกอบพิธีกรรมต่าง ๆ ตามวิถีแห่งองเมียว อยู่ในชุดแขนเสื้อยาว สวมหมวกทรงสูง]
จี : [...ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันนึกภาพตอนที่เธอรัวหมัดอย่างบ้าคลั่งออกละ]
ซือฝูชิงดื่มโค้กอึกสุดท้ายลงไปอย่างช้าๆ จากนั้นก็ออกจากโปรแกรมสนทนาไป
…
วันถัดมา
เวลาเก้าโมงครึ่งพิธีฝังศพของท่านผู้เฒ่าจั่วก็เริ่มขึ้น
ตระกูลจั่วเป็นตระกูลมั่งมีในเมืองหลิน ตระกูลอื่นจึงส่งคนมาร่วมงานด้วยเป็นธรรมดา
ซือฝูชิงไม่ได้สวมชุดไว้ทุกข์ใดๆ
เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวทับด้วยแจ็กเก็ตยีนส์
ซึ่งเป็นที่สะดุดตาในหมู่คนรุ่นเยาว์ของตระกูลจั่วมาก
จั่วเสียนอวี้ขมวดคิ้วแต่สุดท้ายเธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาและเบนสายตามองไปทางอื่นอย่างเย็นชา
จั่วฉิงหย่าเองก็ไม่ได้สนใจที่จะพูดคุยกับซือฝูชิง เธอลดเสียงลง “พี่รอง เมื่อวานฉันไปถามมาแล้ว ว่ากันว่าครั้งสุดท้ายที่หมอเทวดาหัตถ์วิญญาณปรากฏตัวคือที่จงโจว”
“อืม” จั่วเสียนอวี้พยักหน้า “เดือนหน้าพวกเราลองไปดูที่จงโจวกัน”
“ไม่เหมือนคนบางคนที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณ” จั่วฉิงหย่าแค่นเสียงออกมาอย่างได้ใจ “ยังคิดที่จะเอาตัวเข้าไปอยู่ในแวดวงเมืองซื่อจิ่วอีก ไม่ดูตัวเองบ้างเลยว่าคู่ควรมั้ย”
“หมอเทวดาหัตถ์วิญญาณคือใครเหรอ” ซือฝูชิงเอียงคอเล็กน้อย เธอกอดอกพลางยิ้มเยาะ “ชื่อหลงตัวเองชะมัด”
“หลงตัวเอง?” ไม่ว่าจั่วเสียนอวี้จะรักษาท่าทีเก่งแค่ไหน แต่เธอก็ต้องแค่นเสียงออกมาด้วยอารมณ์โกรธเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ยุ่งเรื่องของตัวไปเถอะ เธอจะไปรู้อะไร เธอรู้เหรอว่าเขาเป็นใคร”


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 28 การหนุนหลังที่โอหังและวางอำนาจ
จั่วเสียนอวี้เองก็ไปหาข่าวเกี่ยวกับหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณแต่เธอก็ไม่ได้ข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์เลย
เห็นได้ชัดว่าถ้ามันไม่ได้ถูกเข้ารหัสไว้ก็ต้องถูกลบไปแล้ว
แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างแรกหรืออย่างหลังก็พิสูจน์ได้ว่าหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณผู้นี้ไม่ธรรมดา
เธอไหว้วานให้ใครบางคนเดินทางไปยังเมืองเยี่ยนเพื่อหาข่าว ซึ่งทำให้เธอได้รู้ว่านอกจากตระกูลหนิงแล้ว ตระกูลมั่วและตระกูลจี้เองก็กำลังตามหาหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณอยู่เช่นเดียวกัน
ทั้งตระกูลจี้และตระกูลมั่วสองตระกูลชนชั้นสูงร่วมกันตามหาคนแต่กลับไม่มีเบาะแสอะไรเลยแม้แต่น้อย
จั่วเสียนอวี้เลยไม่คาดหวังอะไรอีกต่อไปแล้ว
ใครๆ ก็ลือกันว่าหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณมีนิสัยแปลกๆ จึงไม่ควรล่วงเกินอย่างยิ่ง
“อ้อ?” ซือฝูชิงใบหน้ายังคงเปื้อนยิ้ม เธอเชิดคางขึ้น “ทำไมฉันจะต้องอยากรู้จักคนที่มีชื่อหลงตัวเองอย่างนั้นด้วยล่ะ”
จั่วเสียนอวี้หายใจติดขัดทันใด “เธอ...”
เธอจะพูดเรื่องพวกนี้กับซือฝูชิงไปทำไม สีซอให้ควายฟังชัดๆ
ซือฝูชิงเป็นแค่คนธรรมดาทั่วไป จะรู้เรื่องพวกนี้ได้ที่ไหน
จั่วเสียนอวี้หายใจเข้าลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์อย่างเต็มที่
เธอหันหน้าหนีและไม่มองซือฝูชิงอีก
“เธอแย่แน่ซือฝูชิง!” จั่วฉิงหย่ากลับเผยยิ้มเต็มไปด้วยความมาดร้าย “เธอลบหลู่หมอเทวดาหัตถ์วิญญาณอย่างนี้แต่ยังคิดที่จะผูกสัมพันธ์กับคุณชายสามตระกูลอวี้อีก ฝันไปเถอะ!”
ซือฝูชิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เกี่ยวอะไรกับเธอด้วย”
เธอด่าตัวเองแล้วคนอื่นจะมายุ่งอะไรด้วย
“เกี่ยวแน่นอนอยู่แล้ว” จั่วฉิงหย่าพูดเย้ยหยัน “เดี๋ยวจะบอกคุณชายสามตระกูลอวี้ คอยดูไปเถอะ!”
ซือฝูชิงรับคำอย่างไม่แยแส
ทางด้านขวาอวี้เย่ายืนอยู่กับคุณชายคนอื่นๆ ที่เขารู้จัก
“อาเย่า นายดูสิ ซือฝูชิงเนรคุณอย่างที่ฉันพูดไว้ไม่มีผิด” คุณชายคนหนึ่งเชิดคางขึ้น “มาร่วมงานฝังศพแต่ไม่ยอมใส่ชุดไว้ทุกข์ เสียแรงที่ท่านผู้เฒ่าจั่วเห็นเธอเป็นสมบัติล้ำค่า”
อวี้เย่าไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง
“ตระกูลจั่วจะต้องจะยุติข้อตกลงรับเลี้ยงดูเธอแน่” คุณชายผู้นั้นพูดขึ้นมาอีก “แต่ก็ยังเดาอะไรไม่ได้ ซือฝูชิงจะต้องเกาะตระกูลจั่วไว้ไม่ยอมปล่อยแน่นอน”
วงการบันเทิงเปลี่ยนจิตใจคน
แม้ว่าซือฝูชิงจะเต็มไปด้วยข่าวเสียหาย แอนตี้แฟนต่างก็ไล่ให้เธอออกจากวงการบันเทิงไป แต่ถึงอย่างไรเมื่อก่อนเธอก็มีตระกูลจั่วคอยปกป้องหนุนหลัง อย่างน้อยเธอก็คว้าตำแหน่งอาจารย์ที่ปรึกษาในรายการ ‘หนุ่มสาววัยใส’ มาได้
ต่อไปเมื่อไม่มีการสนับสนุนจากตระกูลจั่วแล้ว ซือฝูชิงก็คงจะถูกเล่นงานในไม่ช้า
อวี้เย่าไม่ต้องการได้ยินเรื่องราวใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับซือฝูชิง
เขาคลายเนกไทออกเล็กน้อยด้วยอารมณ์หงุดหงิดก่อนจะเหลือบมองออกไปทางอื่น พลันเห็นเด็กหนุ่มแต่งตัวประหลาดสองคนกำลังเดินเข้าไปหาจั่วเทียนเฟิง
จั่วเทียนเฟิงนิ่วหน้าด้วยความไม่พอใจเล็กน้อยเมื่อถูกขวางทาง “คุณสองคนนี้...”
“ผู้น้อยเป็นองเมียวจิลูกศิษย์ของอาจารย์ชิซึยะ ฟูจิยามะ” หนึ่งในนั้นหยิบนามบัตรออกมาแล้วยื่นให้ “อาจารย์กับพ่อของคุณเป็นเพื่อนสนิทกัน พออาจารย์ได้ข่าวการเสียชีวิตของท่านผู้เฒ่าอย่างกะทันหัน ท่านก็โศกเศร้ามาก
แต่อาจารย์อยู่ตงซังปลีกตัวมาไม่ได้จึงให้พวกเราล่วงหน้ามาสักการะศพแทน”
จั่วเทียนเฟิงได้ยินเช่นนั้นก็กระตือรือร้นขึ้นมา “อาจารย์ชิซึยะ ฟูจิยามะ?!”
แม้ว่าเขาไม่เคยได้ยินชื่อชิซึยะ ฟูจิยามะ แต่เขารู้จักนามสกุลฟูจิยามะนี้
มันเป็นนามสกุลของตระกูลองเมียวจิชนชั้นสูงในตงซัง
องเมียวจิคือคนที่ตระกูลไฮโซในเมืองซื่อจิ่วต่างต้องการประจบประแจง
ตระกูลที่มีองเมียวจิหรือปรมาจารย์หยินหยางคอยดูแลสามารถรับประกันความเจริญรุ่งเรืองและความมั่งคั่งได้เป็นเวลานานหลายปีทีเดียว
แม้แต่เขาเองก็ไม่รู้มาก่อนว่าท่านผู้เฒ่าจั่วมีความสัมพันธ์กับตระกูลฟูจิยามะ
จั่วเทียนเฟิงรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที “คุณสองคนไม่แจ้งมาก่อน ตระกูลจั่วของเราดูแลพวกคุณบกพร่องแล้ว”
“พวกเราศิษย์พี่ศิษย์น้องเองก็เพิ่งมาถึงวันนี้อย่างกะทันหัน” ชายหนุ่มยิ้ม “ไม่ทราบว่าพวกเราจะไปแสดงความเคารพต่อท่านผู้เฒ่าได้หรือไม่”
“ยินดีๆ” จั่วเทียนเฟิงตอบรับซ้ำๆ “เชิญทางนี้”
มีหลายคนสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวทางนี้
ใบหูของซือฝูชิงขยับเล็กน้อย ดวงตาจิ้งจอกของเธอหรี่ลง
การถูกแย่งชิงดวงชะตาไม่เหมือนกับอาการเจ็บป่วย ไม่สามารถใช้วิธีมองออกได้
ถ้าหากพูดว่าตระกูลจั่วแย่งชิงโชคชะตาของเธอไป คนอื่นๆ ก็จะมองว่าเธอบ้าไปแล้วเท่านั้น
เธอยังคงจำฝันในคืนนั้นได้
ปรมาจารย์หยินหยางในฝันพูดว่าโชคชะตาที่เหลืออยู่ของเธอมีไม่มากแล้ว
เธอจึงเดาได้ว่าคนที่แย่งชิงดวงชะตาของเธอไปไม่ได้มีแค่คนเดียว
เพราะถึงอย่างไรก็เป็นไปไม่ได้ที่ท่านผู้เฒ่าจั่วเพียงคนเดียวจะสามารถเชิญปรมาจารย์หยินหยางที่มีความสามารถแลกเปลี่ยนโชคชะตามาได้
ชายหนุ่มสองคนนี้คงจะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับปรมาจารย์หยินหยางที่แย่งชิงโชคชะตาของเธอไปอย่างแน่นอน
ซือฝูชิงลูบคางของตนเอง
จิ๊
เธอเองก็ไม่ได้ไปตงซังมานานแล้ว รู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมาทันที
พิธีฝังศพเสร็จสิ้นลงอย่างรวดเร็ว
จั่วเทียนเฟิงรีบร้อนที่จะสร้างสัมพันธ์กับปรมาจารย์หยินหยาง จึงรีบก้าวเข้าไปหาพวกเขาก่อน
คนที่เหลือต่างทยอยแยกย้ายกันไปทีละคน
อวี้เย่าแสดงความเคารพต่อหลุมฝังศพของท่านผู้เฒ่าจั่วเป็นพิเศษอีกครั้งแล้วค่อยหันกายกลับ
“คุณชายสามอวี้!” จั่วฉิงหย่าไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไป เธอรีบเรียกเขาไว้ทันที “เมื่อสักครู่นี้ฉันกับพี่รองเพิ่งจะพูดกันเรื่องหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณ แต่ซือฝูชิงคนชั้นต่ำนั่นกลับเอาแต่บอกว่าชื่อนั้นฟังดูหลงตัวเองเกินไป ทำไมจะต้องรู้จักด้วย ยัยนั่นช่างไม่รู้อะไรเลยจริงๆ”
ในที่สุดสีหน้าของอวี้เย่าก็เกิดการเปลี่ยนแปลง
มีแต่เขาเท่านั้นที่รู้ว่าหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณมีความหมายต่อเขามากแค่ไหน
หมอเทวดาหัตถ์วิญญาณช่วยชีวิตเขาเอาไว้ในช่วงเวลาที่มืดมนและสิ้นหวังที่สุด
ไม่รู้ก็ไม่เป็นไรหรอก
แต่เห็นได้ชัดว่าการกระทำของซือฝูชิงนั้นโง่เขลามาก เธอไม่มีอีคิวด้วยซ้ำ เรียกได้ว่ายากจะเยียวยาแล้วจริงๆ
อวี้เย่าเกลียดซือฝูชิงเพิ่มขึ้นอีกแล้ว
แต่การศึกษาที่ดีของเขาทำให้เขาไม่อาจใช้คำพูดรุนแรงกับผู้หญิงได้ตรงๆ เขาจึงเดินผ่านซือฝูชิงไปด้วยสีหน้าเย็นชา ไม่เหลือบมองเธอเลยสักนิด
“โอ้ ซือฝูชิงดูเหมือนเธอจะไม่มีรถนะ” จั่วฉิงหย่ารู้สึกสบายอกสบายใจที่สุด “ดูเหมือนเธอจะต้องเดินกลับเองแล้วแหละ อย่าได้คิดที่จะอาศัยรถของพี่รองเลย ที่พวกเรารับเธอมาด้วยนี่ก็นับว่าดีมากแล้ว”
ไม่ต้องพูดถึงรถประจำทางในบริเวณใกล้ๆ นี้ แม้แต่จักรยานสาธารณะก็ยังไม่มีด้วยซ้ำ
ตอนนี้แดดแรงมาก อากาศก็แห้งด้วย
อยากจะรู้นักว่าซือฝูชิงจะกลับไปได้ยังไง
ถ้านักข่าวบันเทิงเก็บภาพได้ระหว่างทางก็คงเป็นเรื่องอื้อฉาวขึ้นมาอีก
จั่วเสียนอวี้เหลือบมองซือฝูชิงอย่างไม่แยแส “ไปกันเถอะ”
ซือฝูชิงไม่ได้สนใจ เธอเก็บโทรศัพท์มือถือแล้วเดินออกจากสุสานอย่างช้าๆ
มีรถหรูหลายคันจอดอยู่ข้างนอกแต่เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครอยากรับซือฝูชิงไปด้วย
จั่วฉิงหย่าทำหน้าเยาะเย้ย “บ๊ายบายนะ เธอค่อยๆ เดินกลับละกัน พวกพันธุ์ผสมก็เป็นพันธุ์ผสมอยู่วันยังค่ำ”
ทันใดนั้นเองเสียงของเครื่องยนต์ก็ดังกึกก้องขึ้น แม้แต่ลมก็ดูเหมือนจะพัดรุนแรงขึ้นและม้วนเอาใบไม้ที่ร่วงหล่นบนพื้นปลิวว่อนไปทั่ว
ข้างหน้ามีรถสีน้ำเงินคันหนึ่งแล่นมา ซึ่งเห็นแต่ส่วนท้ายรถเท่านั้น
พวกคุณชายทั้งหลายล้วนตกตะลึง “ให้ตายเถอะ ขับถอยหลัง บ้าไปแล้วเหรอ!”
จะขับรถได้แบบโอหังและวางอำนาจไปไหน
อวี้เย่าเองก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งอย่างที่หาดูได้ยาก เขาชะโงกหน้าออกไปนอกหน้าต่างรถ
คุณชายผู้ร่ำรวยสายตาเฉียบแหลมมองเห็นโลโก้รถ “เฮ้! อาเย่า ดูเหมือนว่าจะเป็นรถที่เพิ่งออกใหม่เมื่อไม่กี่วันก่อน ลิมิเต็ดแค่สิบคันเท่านั้นด้วย”
ทันทีที่เขาพูดจบ รถก็หยุดลงกะทันหันตรงหน้าซือฝูชิงและพ่นควันไอเสียใส่เต็มหน้าเขา
หน้าต่างรถด้านหลังลดระดับลง จากนั้นเสียงผู้ชายก็ดังขึ้นราวกับสายลมเอื่อยๆ ภายใต้แสงอาทิตย์
“มา ขึ้นรถเถิด”


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 29 ตบหน้าเตือนสติ
“...”
บริเวณโดยรอบเกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ เสียงหัวเราะของจั่วฉิงหย่าหยุดลงทันที
ซือฝูชิงเองก็ชะงักไปเล็กน้อยด้วยความรู้สึกประหลาดใจ
เธอก้มตัวลงเล็กน้อยให้อยู่ระดับสายตากับผู้ชายในรถ “ทำไมถึงเปลี่ยนรถล่ะ”
รถคันนี้เป็นแบรนด์ที่มีชื่อเสียงระดับโลก รูปลักษณ์ภายนอกโฉบเฉี่ยว แต่ก็ยังห่างไกลจากรถที่ตระกูลมั่วผลิตอยู่มาก
“อืม” น้ำเสียงของอวี้ซีเหิงเรียบนิ่ง เขาเท้าคางขณะที่มองเธอ “รวย”
ซือฝูชิง “...”
เกลียด!
เจ้านายใจดำนี่จงใจนี่!
เธอเหลือบมองเขาสองสามวินาทีก่อนจะเปิดประตูรถแล้วแทรกตัวเข้าไป
คนที่อยู่โดยรอบเห็นรถคันนั้นขับออกไปอย่างรวดเร็วไม่เห็นฝุ่นอีกครั้ง ครั้งนี้แม้แต่ไอเสียก็ไม่เหลือทิ้งไว้
จั่วเสียนอวี้กำมือตนเองจนเล็บจิกเข้ากลางฝ่ามือแล้วก็ยังไม่รู้สึกตัว
อวี้เย่าเองก็มองรถสปอร์ตจากไปจนลับสายตาตรงสุดถนนด้วยท่าทางครุ่นคิด
“ฉัน ฉันไม่ได้มองผิดไปใช่มั้ย” คุณชายผู้ร่ำรวยติดอ่างเสียแล้ว “รถใหม่เอ็มเอสที่มีแค่สิบคันทั่วโลก”
รถที่มีจำนวนจำกัดประเภทนี้จะไม่วางขายในตลาด จะต้องมีการสั่งจองล่วงหน้าเป็นการภายในไว้แล้วเท่านั้น
เขาเองก็เห็นมันจากเว็บไซต์ทางการของแบรนด์
ตอนนั้นเขายังพูดกับอวี้เย่าด้วยความเสียดายเลยว่าคงได้แต่มองแล้วงานนี้
ใครจะรู้ว่าจู่ๆ จะมีคนขับรถคันนี้มารับซือฝูชิง
ใครกัน
คุณชายผู้ร่ำรวยรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว เขาอายมาก “คุณเสียนอวี้ รถคันนั้นมันยังไงกันครับ”
อวี้เย่าเองก็หันมาด้วย
สีหน้าของจั่วเสียนอวี้ยามเผชิญหน้ากับอวี้เย่าอ่อนโยนขึ้นมาก เธอพยักหน้า “เมื่อสองวันก่อนก็มีรถมารับเธอ น่าจะเป็นคนในวงการบันเทิงล่ะมั้ง”
คนที่อยู่ตรงนั้นล้วนแต่เป็นคนฉลาด พวกเขาจึงเข้าใจความหมายแฝงของประโยคนี้ได้ในทันที
ซือฝูชิงไม่มีอำนาจ ไม่มีบารมี ไม่มีเงิน เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะเป็นคนซื้อรถคันนั้นเองอย่างแน่นอน
คงจะมีเสี่ยเลี้ยงหลายคน มั่วได้ใจจริงๆ
พออวี้เย่าได้ยินจั่วเสียนอวี้พูดอย่างนั้น ความรู้สึกหดหู่ใจที่อธิบายไม่ได้ของเขาก็หายไปทันที
เขาละสายตาแล้วพูดขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ไปกันเถอะ”
ซือฝูชิงทำตัวตกต่ำเองไม่เกี่ยวอะไรกับเขา
...
บนรถ
“วันนี้ขับรถได้เข้าท่าทีเดียว” ซือฝูชิงปรบมือ “ซานซาน ทำได้ดี”
มือของเฟิ่งซานที่กุมพวงมาลัยสั่นขึ้นมาทันที เขาน้อมรับคำชมที่ขัดต่อมโนธรรมของเขา “คุณซือก็พูดเกินไป”
ถนนช่วงนี้แคบเกินไป เดิมทีเขาวางแผนที่จะไปกลับรถข้างหน้า แต่เขาได้ยินพี่เก้าพูดขึ้นมาคำหนึ่ง...
เร็ว
เขาจึงต้องเปลี่ยนเกียร์ถอยหลังฉับพลันด้วยความสิ้นหวัง
อวี้ซีเหิงช้อนสายตาขึ้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น ขณะที่สายตาของเขาจับจ้องไปยังผมของหญิงสาว เขาก็โน้มตัวลงมาแล้วยื่นมือออกไปปัดมันเล็กน้อย
ปลายนิ้วของเขาเย็น แต่ฝ่ามืออุ่น
การสัมผัสแตะต้องเพียงไม่กี่วินาทีนี้ดูเหมือนจะสั่นสะเทือนได้กระทั่งหัวใจคน
ท่ามกลางกลิ่นของดอกหอมหมื่นลี้ที่โอบล้อม เธอก็มองเห็นใบไม้ใบหนึ่งในมือของอวี้ซีเหิง
ไม่รู้ว่ามันหล่นลงมาบนศีรษะของเธอตอนไหน
“เจ้านายดีที่สุด” ซือฝูชิงยกนิ้วโป้งให้เขา “เจ้านาย คุณสุดยอดมากเลย แต่คุณเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำหรือเปล่า”
ปลายคิ้วของอวี้ซีเหิงกระตุกทันที
“คุณซือ ผมกับพี่เก้าดูรายการของคุณแล้วนะ” เฟิ่งซานรีบพูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “คุณเก่งมากเลย ตอนต่อไปพวกเราจะได้เห็นคุณสอนนักเรียนของคุณแล้วใช่มั้ย”
“อย่าเลย” ใบหน้าของซือฝูชิงไร้อารมณ์ขึ้นมาทันที “ทางที่ดีอย่าให้มีคนเลือกฉันเลยจะดีกว่า ฉันอยากจะเป็นปลาเค็มตัวน้อยๆ ที่นอนแอ้งแม้งไปวันๆ เท่านั้น”
เฟิ่งซาน “...”
เขาไม่ควรตั้งความหวังมากเกินไปสินะ
รถแล่นออกมาได้สักพักก็ถึงถนนใหญ่
ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น จู่ๆ ซือฝูชิงก็เอ่ยขึ้น “เดี๋ยวก่อน หยุดก่อน.....”
เฟิ่งซานมองอวี้ซีเหิงผ่านกระจกมองหลังโดยสัญชาตญาณ
อวี้ซีเหิงเอ่ยปาก “หยุด”
เฟิ่งซานพลันหยุดรถทันที
ก่อนที่เขาจะทันได้ถามซือฝูชิงว่าเธอกำลังจะทำอะไร เขาก็เห็นเธอลงจากรถอย่างร่าเริง แล้ววิ่งข้ามถนนเพื่อไปซื้อถังหูลู่[footnoteRef:1]ไม้หนึ่ง ก่อนจะกลับมาที่รถ [1: ถังหูลู่ ผลไม้เคลือบน้ำตาล]
อวี้ซีเหิงรู้สึกจนใจขึ้นมาเล็กน้อยเป็นครั้งแรก เขาถอนใจเบาๆ “อย่าทำหกใส่เสื้อผ้าละ”
“ไม่หรอกน่า” ซือฝูชิงกัดพุทราป่าเข้าไปคำหนึ่ง “ถ้าสกปรกฉันค่อยซัก รับรองว่าสะอาดแน่นอน”
อวี้ซีเหิงส่งเสียงตอบรับก่อนจะหลับตาแล้วเอนหลังพิงเบาะพักสายตา
ใบหน้าด้านข้างของเขาอาบไล้ไปด้วยแสงแดดสีทองอ่อนๆ ราวกับหยกขาวที่ถูกย้อมด้วยอำพัน
ซือฝูชิงกินไปมองไปด้วยความสนอกสนใจอย่างมาก
เฟิ่งซานรู้สึกสับสนงุนงงเล็กน้อย
คุณซือไม่กลัวพี่เก้า และพี่เก้าของเขาเองก็ดูเหมือนจะตามใจคุณซือมากไปหน่อย
อวี้ซีเหิงไม่ใช่คนช่างพูด เขาหวงคำพูดราวกับกลัวดอกพิกุลทองจะร่วงออกจากปาก
ประโยคที่เฟิ่งซานได้ยินอวี้ซีเหิงพูดกับเขาบ่อยที่สุดตลอดหลายปีมานี้ก็คือ...
นายเป็นบอดี้การ์ดอย่างนี้เองเหรอ
ทุกครั้งที่เขาได้ยินประโยคนี้ ให้ความรู้สึกเหมือนตอนที่แม่ของเขาเรียกชื่อเต็มตอนเด็กๆ
เฟิ่งซานไม่สามารถเข้าใจได้จริงๆ เลยได้แต่ขับรถต่อไป
...
ส่วนอีกด้านหนึ่ง
ณ ค่ายฝึก ‘หนุ่มสาววัยใส’
หลังจากรายการตอนที่สองออกอากาศไปแล้ว อันดับของเด็กฝึกก็เปลี่ยนไปเช่นกัน
ลู่เยี่ยนและเซี่ยอวี้ยังคงครองอันดับที่หนึ่งและสองได้อย่างมั่นคง และลู่เยี่ยนก็ได้คะแนนโหวตแซงหน้าเซี่ยอวี้ไปแล้วมากกว่าสิบล้านเสียง
แต่ในความเป็นจริงหลังเวทีนั้นเซี่ยอวี้ได้รับคะแนนเสียงมากกว่า
แฟนๆ ไม่รู้เลยว่าเซี่ยอวี้ถูกกดคะแนนโหวตไว้
ส่วนมู่เหยี่ยก็หลุดจากยี่สิบอันดับแรกทันที
หากเทียนเล่อมีเดียไม่ปกป้องเขา โดยพื้นฐานแล้วมู่เหยี่ยคงจะไม่มีโอกาสได้เดบิวต์แน่
แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่คาดคิดมาก่อนว่าตัวเองจะหกคะเมนตีลังกาได้ถึงขนาดนี้
ขณะนี้เด็กฝึกทั้งหมดกำลังลงทะเบียนแบ่งชั้นเรียนอยู่ในหอพัก
“พี่เซี่ย พี่จะเลือกใครน่ะ” สวี่ซีอวิ๋นเป็นทุกข์เล็กน้อย “ผมไม่เก่งทั้งร้องทั้งเต้นเลย จะเลือกใครก็คงถูกคัดออกอยู่ดีใช่ไหม”
“เรื่องร้องนายต้องปรับปรุงจริงๆ” เซี่ยอวี้รับใบลงทะเบียนไป “แต่ฉันว่าช่วงนี้นายเต้นดีขึ้นมากนะ”
สวี่ซีอวิ๋นเกาศีรษะตนเอง “จู่ๆ ผมก็เหมือนจะเข้าใจขึ้นมาได้เอง”
เขาเองก็ยังรู้สึกประหลาดใจ
ซือฝูชิงไม่ได้สอนอะไรเขามากนัก ทำไมแค่เดี๋ยวเดียวเขาก็ทำได้แล้ว
สวี่ซีอวิ๋นยังคงคิดอยู่ แต่เซี่ยอวี้หยิบปากกาขึ้นมาเขียนชื่อลงไปแล้ว
“พี่เซี่ย พี่เลือกใครเหรอ” สวี่ซีอวิ๋นยื่นหน้าไปมอง “เมนเทอร์หลิน?”
เซี่ยอวี้ได้รับฉายาว่า ‘ราชาบนเวที’
คลิปวิดีโอการเต้นเดี่ยวของเขามีผู้เข้าชมเกินยี่สิบล้านครั้งแล้ว
การเลือกกลุ่มเต้นจะเป็นประโยชน์กับเขามากยิ่งขึ้น
เซี่ยอวี้พับใบลงทะเบียนและพูดอย่างสบายๆ ว่า “ถึงเวลานั้นก็รู้เอง”
“ช่างเถอะ ไม่สนพี่แล้ว ผมจะเลือกซือฝูชิง” สวี่ซีอวิ๋นตัดสินใจอย่างเด็ดขาดและลงมือเขียนทันที “พี่เซี่ย ผมไม่กลัวว่าพี่จะหัวเราะผมหรอกนะ แต่ผมรู้สึกจริงๆ ว่าเธอเก่งมาก เธอจะต้องแอบซ่อนความสามารถเอาไว้แน่ๆ!”
เขาไม่ได้คิดว่าจะได้เดบิวต์ แต่อย่างน้อยเขาต้องไม่เสียใจทีหลัง
เซี่ยอวี้เลิกคิ้ว
หลังจากที่สวี่ซีอวิ๋นเขียนเสร็จแล้ว เขากับเซี่ยอวี้ก็ส่งใบลงทะเบียนให้กับพนักงาน
ใบลงทะเบียนถูกส่งไปที่ห้องของเมนเทอร์อย่างรวดเร็ว
หลินชิงเหยียนได้รับใบลงทะเบียนที่มีชื่อของเธอปึกหนึ่ง
ซึ่งประมาณการณ์คร่าวๆ แล้วคงมีอย่างน้อยๆ สี่สิบใบ
มีเด็กฝึกทั้งหมดหนึ่งร้อยหนึ่งคน ซึ่งเมนเทอร์แต่ละคนจะสามารถเลือกเด็กฝึกได้สูงสุดยี่สิบห้าคน
นั่นหมายความว่าใบลงทะเบียนของเด็กฝึกจำนวนมากจะต้องถูกคัดออก
“เมนเทอร์หลิน เซี่ยอวี้เป็นเด็กที่มีความสามารถรอบด้าน แต่ดูเหมือนว่าจะเด่นเรื่องการเต้นมากกว่า” เมนเทอร์ด้านดนตรีพูดต่อไป “เขาต้องจะเลือกคุณแน่ๆ เลยใช่ไหม ใบลงทะเบียนของคุณหนามาก”
หลินชิงเหยียนยิ้ม “แน่นอนอยู่แล้วค่ะ การเต้นของเซี่ยอวี้บนเวทีทรงพลังมาก”
ถ้าไม่เลือกเธอแล้วจะให้เขาเลือกซือฝูชิงที่ทั้งร้องและเต้นไม่เป็นอย่างนั้นเหรอ
คนที่เธอไม่เลือกนั่นแหละถึงจะไปถึงมือซือฝูชิง
หลินชิงเหยียนหยิบปากกาของเธอขึ้นมาพลางพลิกเปิดใบลงทะเบียนดู


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 30 ผมเลือกซือฝูชิง
ความนิยมของดาราจะอยู่ได้นานสุดเพียงไม่กี่ปีเท่านั้น เว้นแต่พวกเขาจะไปถึงระดับราชาภาพยนตร์นักแสดงระดับโลก
หลินชิงเหยียนรู้ตัวเองดีว่าเธอไม่ได้มีความสามารถมากขนาดนั้น เธอจึงต้องเลือกเส้นทางอื่น
เธอรู้ว่าเธอต้องการความนิยมมากขึ้นเพื่อจะยืนหยัดในวงการบันเทิงให้ได้
ถ้าเธอมีเด็กฝึกที่โดดเด่นอย่างเซี่ยอวี้อยู่ในมือ แฟนๆ ของเธอก็จะเพิ่มมากขึ้นตามไปด้วย
บวกกับการที่มีซือฝูชิงเป็นบันไดให้เธอ รายการนี้จึงเรียกได้ว่าออกแบบมาเพื่อเธออย่างแท้จริง
“ลู่เยี่ยนจะต้องเลือกเมนเทอร์หลีแน่เลย” อาจารย์สอนร้องเพลงทอดถอนใจ “พวกเขาทั้งสองคนเก่งมาก ผมเชื่อว่าต่อไปพวกเขาอาจจะไปถึงวงการบันเทิงต่างประเทศก็ได้”
“ใช่ค่ะ” หลินชิงเหยียนม้วนผมข้างหูตัวเองเล่นเล็กน้อยพลางเม้มปากยิ้ม “แต่เมนเทอร์ซือเองก็ไปเรียนเมืองนอกมาตั้งสองปีเพิ่งจะกลับมาปีที่แล้วนี่เอง ก่อนหน้านี้ฉันก็ตั้งใจที่จะร่วมงานกับเธออยู่แล้ว แต่น่าเสียดาย...”
เธอพูดพลางดูใบลงทะเบียนไปพลาง
แต่กลับไม่พบชื่อของเซี่ยอวี้
สีหน้าของหลินชิงเหยียนเปลี่ยนไปทันที เธอพลิกดูอีกครั้งด้วยความไม่อยากเชื่อ จนในที่สุดก็มั่นใจว่าใบลงทะเบียนของเซี่ยอวี้ไม่ได้อยู่ที่เธอจริงๆ
เมนเทอร์ด้านดนตรีสังเกตเห็นสีหน้าแปลกๆ ของเธอจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “เมนเทอร์หลิน เป็นอะไรหรือเปล่า”
“ไม่มีอะไรค่ะ” หลินชิงเหยียนเม้มริมฝีปากของเธอก่อนจะเรียกพนักงานมาสอบถาม “เซี่ยอวี้ยังไม่ได้ส่งใบลงทะเบียนมาเหรอ”
พนักงานชะงักไปเล็กน้อย “ส่งมาแล้วค่ะ ฉันเป็นคนเก็บมาเอง”
เซี่ยอวี้มีศักยภาพมากและเป็นเด็กฝึกที่ทางผู้จัดรายการให้ความสนใจเป็นพิเศษ
ผู้กำกับและโปรดิวเซอร์ก็ดูแลเซี่ยอวี้เป็นอย่างดีภายใต้ขอบเขตที่จะไม่ส่งผลกระทบถึงความสัมพันธ์ระหว่างผู้จัดรายการกับเทียนเล่อมีเดีย
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเซี่ยอวี้นั้นหน้าตาดีจนพนักงานเองก็ยินดีที่จะใกล้ชิดสนิทสนมกับเขา
“ถ้าอย่างนั้นมันก็น่าจะหล่นหายแล้วแหละ” หลินชิงเหยียนกดข่มความไม่สบายใจเอาไว้ “คุณกลับไปหาระหว่างทางหน่อย”
พนักงานตอบรับและพึมพำขึ้นมา “ไม่น่าเป็นไปได้นะ...”
“เมนเทอร์หลิน ไม่มีอะไรแน่นอนหรอก เซี่ยอวี้อาจจะเลือกเมนเทอร์หลีก็ได้” เมนเทอร์ด้านดนตรีปลอบโยนเธอด้วยความกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “รอให้เมนเทอร์หลีกลับมา ผมจะไปถามเป็นเพื่อนคุณเอง ลองดูว่าจะขอตัวเขามาได้มั้ย”
เพื่อนในวงการคนหนึ่งของหลีจิ่งเฉินมาเมืองหลิน ตอนนี้เขาจึงไม่อยู่ อีกสักพักถึงจะกลับมา
หลินชิงเหยียนฝืนยิ้มออกมา “ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรบกวนคุณแล้วค่ะ”
เธอเม้มริมฝีปากและเลือกเด็กฝึกทั้งหมดยี่สิบสี่คนเรียบร้อยโดยเหลือที่ไว้ให้เซี่ยอวี้ด้วย
หลีจิ่งเฉินมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเธอ เธอน่าจะขอตัวเซี่ยอวี้มาได้แน่
เธอไม่ต้องกังวลมากเกินไป
...
ส่วนทางฝั่งนี้ รถแล่นเข้ามาในเขตเมืองแล้ว
หลังจากที่ซือฝูชิงกินถังหูลู่หนึ่งไม้แถมด้วยไก่ทอดอีกชิ้นเสร็จแล้ว ในที่สุดเธอก็เอนหลังพิงเบาะอย่างสบายอกสบายใจ
สำหรับคนทำงานแล้วการมีเจ้านายดีเป็นสิ่งสำคัญที่สุด
หลักจากพักผ่อนไปได้สักพักเธอก็ค่อยๆ หยิบกล่องไม้ออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนมันออกไป
ตุบ! สิ่งนั้นตกลงบนต้นขาของชายคนนั้นอย่างแม่นยำ
เฟิ่งซานที่เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ผ่านทางกระจกรถ “...”
หัวใจของเขากำลังจะระเบิด
โชคดีที่เขาเห็นอยู่คนเดียว
ถ้าพี่น้องคนอื่นเห็นเข้า พวกเขาอาจจะบ้าเอาได้
โชคดีที่อวี้ซีเหิงไม่ตอบสนองใดๆ เลย เขาเอื้อมมือไปหยิบกล่องไม้และเงยหน้าขึ้นมอง “มันคืออะไร”
“ยาไง” ซือฝูชิงเท้าคางด้วยมือทั้งสองข้าง คลี่ยิ้มออกมาเหมือนกับสุนัขจิ้งจอก แฝงนัยของการแก้แค้นนิดๆ “ฉันกลัวว่าคุณจะขม ก็เลยเพิ่มช็อกโกแลต ผลไม้แช่อิ่ม กับสตรอเบอร์รี่ลงไปด้วย มันน่าจะอร่อยอยู่แหละ”
เป็นอีกครั้งที่เฟิ่งซานต้อง “...”
แน่ใจนะว่าไม่ใช่ลูกอม?
อวี้ซีเหิงเปิดกล่องไม้
กลิ่นหอมของยากระจายออกมาทันที เข้มข้นแต่ไม่เลี่ยน แรงแต่ไม่ฉุน
เป็นยาดีแน่นอน
น้ำเสียงของอวี้ซีเหิงอ่อนโยน “เงินเดือนจะโอนเข้าบัญชีให้”
ซือฝูชิงสดใสมีชีวิตชีวาขึ้นมากเมื่อได้ยินอย่างนั้น เธอยิ้มหวาน “เจ้านาย ฉันรักคุณ”
ไม่กี่นาทีต่อมารถก็มาจอดที่หน้าอพาร์ตเมนต์
ซือฝูชิงเปิดประตูรถ
เธอกำลังจะลงไปแต่ก็มีเสียงหนึ่งเรียกเธอเอาไว้ก่อน
“หือ” ซือฝูชิงหันกลับไป
ร่างของชายคนนั้นไม่ขยับ ขายาวๆ ของเขาไขว้กัน เขาเพียงแค่หันลำตัวท่อนบนมาเล็กน้อยเท่านั้น
เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยดวงตาอ่อนโยน “ขึ้นไปพักเถิด”
ม่านตาสีน้ำตาลอ่อนของเขามีเสน่ห์ลึกลับราวกับดอกไม้ไฟที่แตกกระจายในคืนอันมืดมิด มันล้ำลึกและเงียบสงบ
พอจ้องมองใครก็จะทำให้คนคนนั้นรู้สึกว่างโหวงเบาหวิว
“รู้แล้วน่า” ซือฝูชิงลูบหูเล็กน้อยแล้วโบกมืออย่างเกียจคร้าน
เสียงนี้มันช่างร้ายกาจจริงๆ
ในบรรดานักพากย์ทั้งหมดที่เธอเคยรู้จักยังไม่มีคนไหนที่มีเส้นเสียงดีเท่าเขาเลย
พอเงาร่างของซือฝูชิงหายลับไปแล้ว อวี้ซีเหิงก็หันไปมองไปข้างหน้าอีกครั้งพลางเอ่ยเสียงเรียบ “ไป”
...
ตอนที่หลีจิ่งเฉินกลับมาถึงค่ายฝึกตอนบ่ายสอง เขาก็ได้พบกับหลินชิงเหยียนกับเมนเทอร์ด้านดนตรี
“เซี่ยอวี้?” หลีจิ่งเฉินฟังเรื่องราวจนจบก็ชะงักไปเล็กน้อย เขาพยักหน้า “อืม เขาควรจะไปอยู่ในกลุ่มเต้น ผมจะไม่เลือกเขาก็แล้วกัน”
หลีจิ่งเฉินมีอายุมากที่สุดและมีความสามารถมาก เขาจึงมีใบลงทะเบียนอยู่ในมือมากเช่นกัน
แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนคาดไม่ถึงก็คือ เขาก็ยังไม่มีใบลงทะเบียนของเซี่ยอวี้
“ไม่ได้อยู่ที่เมนเทอร์หลีเหมือนกันเหรอเนี่ย” หลินชิงเหยียนอึ้งงันไปทันที “ถ้าอย่างนั้น...”
ดูเหมือนเธอจะนึกอะไรขึ้นมาได้จึงรีบไปที่ห้องของซือฝูชิงทันที
เธอไม่จำเป็นต้องพลิกดูเลยเพราะบนโต๊ะมีใบลงทะเบียนแค่สองใบเท่านั้น
หลินชิงเหยียนไม่สนใจเหลือบมองอีกชื่อหนึ่งด้วยซ้ำ เธอจ้องอยู่ที่คำว่า ‘เซี่ยอวี้’ ไม่วางตาและค่อยๆ ใช้นิ้วบีบกระดาษทีละนิด
เธอรู้สึกหัวใจว่างโหวงไปชั่วขณะ พลันรู้สึกหายใจไม่ออก
เซี่ยอวี้เลือกซือฝูชิงจริงเหรอ
บ้าไปแล้วเหอะ!
ในวงการบันเทิงมีใครบ้างที่ไม่รู้ว่าซือฝูชิงไร้ยางอายและไร้ความสามารถ?
ใบหน้าของหลินชิงเหยียนซีดขาว เธอหายใจไม่ค่อยออก
เมนเทอร์ด้านดนตรีและหลีจิ่งเฉินที่ตามมาย่อมเห็นเช่นกัน
เมนเทอร์ด้านดนตรีอุทานด้วยความประหลาดใจ “เซี่ยอวี้ นี่เขา......”
“เซี่ยอวี้นี่มันยังไง” คิ้วของหลีจิ่งเฉินขมวดมุ่น เขาตบโต๊ะอย่างแรงก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห “เขากำลังเอาอนาคตของตัวเองมาล้อเล่นอยู่หรือเปล่า ซือฝูชิงจะสอนอะไรเขาได้ เรียกเขามาเลือกใหม่!”


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 31 ระเบิดโทสะ
เซี่ยอวี้เป็นเด็กฝึกที่หลีจิ่งเฉินให้ความสนใจอย่างมาก
วงการบันเทิงในตอนนี้ฉาบฉวยมากขึ้นเรื่อยๆ คนที่มีความสามารถจริงๆ ก็ลดน้อยลงไปเรื่อยๆ เช่นกัน
อำนาจเงินทำให้วงการบันเทิงยุ่งเหยิงวุ่นวายไปหมด
หลีจิ่งเฉินเกลียดคนไม่เอาไหน และรังเกียจคนอย่างซือฝูชิงที่แย่งชิงทรัพยากรไปไว้ในมืออย่างมาก
แม้ว่าเซี่ยอวี้จะมีนิสัยขวางโลก แต่เขาก็มุมานะมาตลอด ทำไมเขาถึงได้เลอะเลือนไปเลือกซือฝูชิงเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาได้นะ
ซือฝูชิงร้องไม่เป็น เต้นก็ไม่ได้ แล้วจะสอนใครได้?
“เมนเทอร์หลี ตอนนี้พวกเขากำลังฝึกกันอยู่เลย เดี๋ยวก็ต้องไปทานอาหารเย็นอีก” เมนเทอร์ด้านดนตรีห้ามปราม “ถึงยังไงรายชื่อแบ่งกลุ่มก็ยังไม่ประกาศออกไป รอให้ถึงเวลาพักของพวกเขาก่อนแล้วค่อยไปหาเถอะ”
สีหน้าของหลีจิ่งเฉินอ่อนลงเล็กน้อย “ผมไม่ทันคิดถึงเรื่องนั้นเลย”
แต่ใบหน้าหลินชิงเหยียนยังคงซีดขาวอยู่
เธอเม้มปากแล้ววางใบลงทะเบียนกลับคืนไปบนโต๊ะอีกครั้ง “อันที่จริงเขาจะเลือกฉันหรือไม่ก็ไม่เป็นไรหรอก ฉันเชื่อว่าเมนเทอร์ซือก็คงจะสอนเซี่ยอวี้ได้ดีเหมือนกัน”
“ซือฝูชิงจะสอนอะไรได้” หลีจิ่งเฉินที่อุตส่าห์ระงับอารมณ์ได้แล้วโมโหขึ้นมาอีก “เมนเทอร์หลินไม่ต้องกังวล เซี่ยอวี้จะต้องได้อยู่คลาสของคุณแน่”
หลินชิงเหยียนจึงพอจะยิ้มออกมาได้เล็กน้อย “รบกวนเมนเทอร์หลีแล้วค่ะ”
หลีจิ่งเฉินพูดขึ้นมาอีก “ผมจะไปหารือกับคนวางแผนและโปรดิวเซอร์ พวกเขาต้องไม่เห็นด้วยแน่ๆ”
ต้นกล้าที่ดีอย่างเซี่ยอวี้จะถูกซือฝูชิงทำลายไม่ได้
...
พอถึงเวลาทุ่มครึ่งซือฝูชิงก็กลับไปถึงค่ายฝึก
ถึงอย่างไรสวี่ซีอวิ๋นก็ถือได้ว่าเป็นลูกศิษย์ของเธอ แม้ว่าวันนี้เธอจะขอลางาน แต่เธอก็ยังมาดูผลงานการสอนของตนเองด้วยใจที่ทุ่มเท
ตอนที่เธอเดินไปถึงชั้นสาม เธอก็ชนเข้ากับสวี่ซีอวิ๋นที่กำลังวิ่งตะบึงมาพอดี
ซือฝูชิงจับมือเขาไว้อย่างว่องไว เขาจึงรอดพ้นจากการล้มหงายมาได้
สวี่ซีอวิ๋นยืดตัวขึ้น พอเขาเห็นคนที่อยู่ตรงหน้าก็ตะกุกตะกักอึกอักขึ้นมาทันที “เมนเทอร์ซือ!”
“วิ่งเร็วอะไรขนาดนั้น จะไปไหน” ซือฝูชิงเลิกคิ้ว “บอกมาดีๆ ว่าวันนี้นายซ้อมเต้นไปกี่ชั่วโมง”
“เมนเทอร์ซือ ผมซ้อมจริงจังมากนะ” สวี่ซีอวิ๋นตอบอย่างรวดเร็ว “ผมมีเรื่องนิดหน่อย เมนเทอร์ซือ ผมค่อยมาหาคุณทีหลังนะ”
ซือฝูชิงหุบยิ้ม ดวงตาจิ้งจอกหรี่ลง “มีอะไรเหรอ”
สวี่ซีอวิ๋นเม้มริมฝีปากก่อนจะพูดออกมาด้วยความลำบากใจ “ก็การแบ่งคลาสของเด็กฝึกน่ะสิ พี่เซี่ยเลือกคุณ ก็เลยถูกเมนเทอร์คนอื่นๆ และผู้กำกับ แล้วก็โปรดิวเซอร์เรียกตัวไปพบ”
“เลือกฉันเหรอ” ซือฝูชิงชะงักไปเล็กน้อย เธอหายใจเข้าลึกๆ เผยรอยยิ้มใจดีออกมา “เขาสติไม่ดีหรือว่าตาบอดกันแน่ ฉันช่วยเขาดูได้นะ”
หรือว่าเธอยังแสดงท่าทีไร้ความสามารถได้ไม่ชัดเจนพอ?
ยังจะเลือกเธอได้อีก?
เธอกำหมัดแน่น
สวี่ซีอวิ๋น “...”
ชั่วขณะนั้นเขาไม่แน่ใจว่าเธอกำลังด่าใครกันแน่
“เรื่องนั้น เรื่องนั้นไม่ใช่ประเด็น” สวี่ซีอวิ๋นก้มหน้าลงพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด “เมนเทอร์ซือคุณก็รู้ว่าพี่เซี่ยเป็นเด็กที่ฝึกมาด้วยตัวเอง พี่เขาไม่มีเอเจนซี่สังกัด ทางผู้จัดก็เลยมีท่าทีเหมือนจะปรามเขาอยู่ในที
“ผมกลัวว่าจะมีคนจงใจใช้เหตุการณ์นี้บังคับให้เขาถอนตัวจากการแข่งขัน เมนเทอร์หลีก็อารมณ์เสียนำไปก่อนแล้ว”
“จิ๊” สายตาของซือฝูชิงเย็นชาลงเล็กน้อย เธอพูดขึ้นเสียงเรียบ “วุ่นวายซะจริง รอก่อนเถอะ”
หลังจากที่เธอพูดจบก็หันหลังกลับและเดินไปที่ห้องวางแผนที่ชั้นสอง
“เมนเทอร์ซือ!” สวี่ซีอวิ๋นอึ้งไปเล็กน้อย “คุณจะไปไหนน่ะ”
ซือฝูชิงเอาสองมือล้วงกระเป๋า น้ำเสียงที่ดังลอยมาเย็นชา “ไปทวงคนคืน”
สวี่ซีอวิ๋นตกตะลึง
หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีเขาก็ได้สติและรีบตามเธอไปทันที
ภายในห้องวางแผน
เซี่ยอวี้ถูกคนรุมล้อม
เขาแค่ยืนหย่อนขายาวๆ ของเขาโดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ
ชุดหนังสีดำทั้งตัวทำให้เขาดูเย็นชาและหล่อเหลาเล็กน้อย
“ผมเลือกเอง ไม่มีใครบังคับผม” เมื่อเผชิญกับความสงสัย เซี่ยอวี้แค่เลิกคิ้วขึ้นโดยไม่สนใจแม้แต่จะเงยหน้า “ทำไม? ผมเลือกไม่ได้เหรอ”
“ก็ไม่ใช่เลือกไม่ได้หรอกเซี่ยอวี้ แต่มันเกี่ยวกับอนาคตในวงการของนาย นายจะต้องคิดให้รอบคอบ” เมนเทอร์ด้านดนตรีโน้มน้าวเขา “ทักษะการแสดงบนเวทีของเมนเทอร์หลินดีมาก นายจะได้เรียนรู้จากเธอ”
ผู้กำกับเองยังพูดขึ้นว่า “เซี่ยอวี้ ฉันจะบอกนายตรงๆ นะ ซีนในตอนท้ายๆ จะเป็นของเมนเทอร์หลินเป็นส่วนใหญ่ ถ้านายไปอยู่กับซือฝูชิงก็คงจะไม่มีซีนอะไรเลย”
เซี่ยอวี้ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร เขายกมุมปากขึ้น “แล้วยังไงครับ?”
ผู้กำกับถึงกับสำลัก
หลีจิ่งเฉินไม่ได้อารมณ์ดีอีกต่อไป เขาพูดขวานผ่าซากทันที “นายน่าจะรู้ดีว่าซือฝูชิงสอนอะไรนายไม่ได้หรอก ฉันช่วยลงทะเบียนให้นายไปอยู่กับเมนเทอร์หลินแล้ว นายไปอยู่คลาสของเธอเถอะ”
“ผมคิดว่าเมนเทอร์ซือก็ดีนะ อย่างน้อยๆ เธอก็ทำให้คนรู้สึกสบายใจเมื่อพูดคุยด้วย” เซี่ยอวี้กอดอกด้วยท่าทีผ่อนคลาย “กฎการแข่งขันอนุญาตให้เด็กฝึกเลือกอาจารย์ที่ปรึกษา แล้วอาจารย์ที่ปรึกษาจะเลือกกลับอีกทีไม่ใช่เหรอครับ
เมนเทอร์ซือเองก็ยังไม่ได้บอกว่าจะไม่เลือกผมนี่? เมนเทอร์หลีมีสิทธิ์อะไรให้ผมไปอยู่คลาสอื่นด้วย”
ภายในห้องเกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ
เล็บของหลินชิงเหยียนจิกลงบนฝ่ามือ ตัวของเธอสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความโกรธ
เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะระงับอารมณ์ ก่อนจะพูดอย่างใจเย็นที่สุดว่า “ช่างเถอะ เมนเทอร์ซือเองก็ดีเหมือนกัน แต่ถ้านายมีปัญหาอะไรก็มาหาฉันได้นะ”
ทุกคนต่างก็นิ่วหน้าทันทีที่ได้ยินอย่างนั้น
“เซี่ยอวี้ ฉันและผู้กำกับหลี่อยากให้นายรู้ว่ารายการนี้สำคัญมากแค่ไหน” โปรดิวเซอร์ดับบุหรี่ก่อนจะพูดเสียงเรียบ “รายการหนุ่มสาววัยใสไม่เพียงแต่เป็นรายการคัดคนที่มีความสามารถจากกว่าร้อยคนรายการแรกของประเทศเท่านั้น แต่ยังเป็นโครงการสำคัญในการสร้างมาตรฐานเวทีระดับโลกด้วย
เมนเทอร์หลินมีเพื่อนอยู่ที่เก๋อหลินเอิน ถ้าหากนายไปอยู่กับเธอ ต่อให้วันหน้านายเข้าเก๋อหลินเอินไม่ได้ อย่างน้อยๆ นายก็จะมีคอนเนคชันที่นั่น”
เก๋อหลินเอินคือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ศิลปินทุกคนปรารถนาจะไปให้ถึง
แน่นอนว่าโปรดิวเซอร์ไม่ได้คาดหวังว่าเซี่ยอวี้จะขึ้นไปยืนอยู่บนเวทีของเก๋อหลินเอินได้จริงๆ
เขาก็แค่พูดไปอย่างนั้น
เพราะถึงอย่างไรต้าซย่าที่อยู่มานานขนาดนี้รวมถึงดาราภาพยนตร์รุ่นเก๋าพวกนั้นด้วยแล้ว ก็ยังไม่เคยมีใครได้รางวัลเก๋อหลินเอินอะวอร์ดสักคน
เซี่ยอวี้ไม่หวั่นไหวและเอ่ยออกมาด้วยท่าทีสบายๆ “ผมไม่เปลี่ยน ผมเลือกซือฝูชิงนี่แหละ”
โทสะของหลีจิ่งเฉินพุ่งปรี๊ด “ถ้าอย่างนั้นนายก็อย่าหวังว่าจะได้แย่งตำแหน่งเซ็นเตอร์กับลู่เยี่ยนอีกเลย ถอนตัวไปซะไม่ดีกว่าเหรอ”
ปัง!
เสียงทุ้มหนักดังขึ้น
ซือฝูชิงที่อยู่ด้านนอกเตะประตูให้เปิดออก


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 32 แก้ต่างให้ตัวเอง
เธอพุ่งเข้ามาเต็มแรงด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว
ทุกคนต่างหันไปมอง
หญิงสาวยังคงแต่งหน้าแนวพังก์ร็อก ฉาบเครื่องสำอางแน่นเสียจนไม่น่ามองเช่นเคย
แต่เธอยืนอยู่ตรงนั้นราวกับภูผาสูงตระหง่านที่ไม่อาจมีใครกล้ารุกรานได้
แววตาของเซี่ยอวี้ชะงักงันไปชั่วครู่ก่อนจะหรี่ตาทั้งสองข้างจับจ้องมาทางซือฝูชิง
ซือฝูชิงเดินเข้ามาด้วยท่าทีไม่รีบร้อน โบกมือพร้อมรอยยิ้ม “ซักไซ้คาดคั้นเด็กฝึกคนหนึ่งแบบนี้ พวกคุณกร่างไม่เบาเลยนะ”
ไม่รอให้คนอื่นทันมีปฏิกิริยาตอบโต้ เธอก็หัวเราะเสียงเบา “เห็นหรือยัง นี่ต่างหากถึงจะเรียกว่าเมนเทอร์รังแกเด็กฝึกของจริง คุณว่าฉันควรจะเรียนรู้สักหน่อยไหมล่ะ”
สวี่ซีอวิ๋นที่เดินตามหลังมา “...”
ไม่ เขาไม่อยากมองเห็นเลยสักนิด
ซือฝูชิงเดินเร็วเกินไป ตอนที่เขาเดินตามมาถึงก็เห็นเธอถีบเปิดประตูก่อนแล้ว
สวี่ซีอวิ๋นเอ่ยเสียงเบาอย่างเป็นกังวล “เมนเทอร์ซือ...”
อุปสรรคในชีวิตของซือฝูชิงแย่ยิ่งกว่าเซี่ยอวี้เสียอีก
ทีมงานรายการ ผู้กำกับ นักวางแผน ยันพนักงานทำความสะอาด ไม่มีใครกล้าสบตาเธอสักคน
แอนตี้แฟนในวงการบันเทิงของเธอมีมากเกินไป ถึงขั้นแค่เดินบนถนนก็โดนทำร้ายได้เลย
หลีจิ่งเฉินสีหน้าเรียบตึง แววตาทอประกายความดุดันขึ้นมาชั่วขณะ
เขาหวังอยากเห็นเซี่ยอวี้ได้ดีถึงอารมณ์ร้อนพูดจาแรงๆ แบบนั้นใส่
พอเห็นซือฝูชิงมา หลินชิงเหยียนถึงผ่อนลมหายใจ เธอทัดปอยผมข้างหูก่อนเอ่ยเสียงเบา “ซือฝูชิง คุณยกเซี่ยอวี้ให้ฉันได้ไหม ฉันจะสอนเขาอย่างดีแน่นอน”
“อ๋อ...” ซือฝูชิงยกแขนทั้งสองข้างกอดอก “ไม่ให้ ไสหัวไป”
รอยยิ้มของหลินชิงเหยียนแข็งทื่ออย่างรู้สึกผิดคาด
คนที่ทำงานในวงการบันเทิงย่อมรู้จักไว้หน้ากัน จะมีใครโผงผางตรงไปตรงมาอย่างซือฝูชิงบ้าง
หลีจิ่งเฉินโมโหจนระเบิดหัวเราะออกมา “ซือฝูชิง ชิงเหยียนก็พูดกับคุณดีๆ แต่คุณกลับแสดงกิริยาแบบนี้ คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร ”
ราชินีแห่งวงการหนังหรือศิลปินสาวตัวท็อป?
ในบรรดาพวกเขามีใครผ่านการด่าทอของเหล่าแอนตี้แฟนเทียบเท่าเด็กอายุสิบแปดปีอย่างซือฝูชิงบ้าง
“ถ้าฉันไล่นักเรียนที่เลือกฉันออกไป เขาจะคิดยังไง” ซือฝูชิงเอ่ยเสียงเรียบ “เอาเป็นว่าฉันไม่ยอม”
“ซือฝูชิง!” โปรดิวเซอร์ก็ชักโมโหแล้ว “คุณไม่รู้สถานะของตัวเองในรายการหรือไง คุณไม่มีสิทธิ์เลือก!”
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาระเบิดคำพูดออกมาโต้งๆ แบบนี้
จากนั้นบรรยากาศก็ตึงเครียดขึ้นมาไม่น้อย
“ก็พอดีนี่ ถ้าเขามาอยู่กับฉันก็สมใจพวกคุณพอดีไม่ใช่เหรอ” ซือฝูชิงคลี่ยิ้ม “พวกคุณเองก็ไม่ต้องคอยกดดันเขา ไม่แน่แฟนคลับอาจจะหายหมดเลยก็ได้ แบบนี้ลู่เยี่ยนก็จะได้ครองตำแหน่งเซ็นเตอร์อย่างมั่นคงไม่ใช่เหรอ”
“...”
บรรยากาศรอบข้างตกอยู่ในความเงียบ
โปรดิวเซอร์คิดไม่ถึงว่าซือฝูชิงจะพูดเรื่องนี้อย่างตรงไปตรงมาโหดยิ่งกว่าพวกเขาเสียอีก
หลีจิ่งเฉินตกตะลึงแล้วตวาดใส่ “ซือฝูชิง คุณพูดจาเหลวไหลอะไรของคุณ!”
“ป่ะ” ซือฝูชิงใช้มือล้วงกระเป๋าเอ่ยเสียงสดใส “ฉันพาพวกนายไปกินมื้อดึกดีกว่า”
เซี่ยอวี้เลิกคิ้ว พลันก้าวเท้าเดินตามออกไป
ครั้นเห็นสวี่ซีอวิ๋นยังยืนอยู่ที่เดิม เซี่ยอวี้ก็คว้าหมับเข้าที่ไหล่ของสวี่ซีอวิ๋นแล้วดันเขาเดินขึ้นไปข้างหน้าหลายก้าว
ทันใดนั้นสวี่ซีอวิ๋นก็สะดุดล้มขาพับลงกับพื้น “?!”
เมื่อกี้เขาเพิ่งเจอเรื่องสะเทือนใจบ้าบออะไรมากันนะ
“เมนเทอร์ซือ” ฉับพลันเซี่ยอวี้ก็จับจ้องเธอแล้วเอ่ยว่า “ผมเลือกคุณแบบนี้คงไม่ได้เป็นการสร้างเรื่องเดือดร้อนให้ใช่ไหม”
“พวกนายเป็นเด็กฝึก ฉันเป็นเมนเทอร์” ซือฝูชิงเอ่ยเสียงเกียจคร้าน “ถ้าฉันไม่คอยปกป้องพวกนาย แล้วใครจะปกป้อง”
สวี่ซีอวิ๋นเอ่ยอย่างซาบซึ้งใจด้วยท่าทีหมดสภาพ “เมนเทอร์ซือแวะมาตอนดึกดื่นขนาดนี้ลำบากแย่เลยขอบคุณจริงๆ นะครับที่มาช่วยพี่เซี่ยไว้”
ซือฝูชิงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง จากนั้นก็ล้วงหยิบแอปเปิลลูกหนึ่งออกมากัด “ทำงานต้องมีจรรยาบรรณ”
“เมนเทอร์ซือมีจรรยาบรรณมากจริงๆ” ขายาวของเซี่ยอวี้ยื่นก้าวออกไปพร้อมฉีกยิ้ม “แวะมาตอนดึกขนาดนี้ยังลำบากแต่งหน้ามาด้วยอีก”
“อืม” ซือฝูชิงลูบคาง “ฝีมือการแต่งหน้าของฉันดีมากเลยใช่ไหมล่ะ”
สวี่ซีอวิ๋นฝืนใจเอ่ยชม “เก่งที่สุดในโลกแล้ว”
เซี่ยอวี้หลุดหัวเราะเสียงเบาออกมา
จากนั้นพวกเขาสามคนก็ออกไปกินมื้อดึกย่านการค้าด้านนอก
“ขอบคุณที่จริงใจกับฉันนะ งั้นฉันไปก่อนละ” หลังจากซือฝูชิงกินเสร็จก็ลุกขึ้น “ถ้ากลับไปมีใครรังแกพวกนายอีก จำไว้ว่าให้โทรหาฉัน”
นัยน์ตาของเซี่ยอวี้แฝงความใคร่รู้ “ดึกขนาดนี้แล้ว เมนเทอร์ซือจะไปทำอะไรอีกเหรอครับ”
“ทำอาชีพไอดอลเสร็จก็ไปเป็นบอดี้การ์ดต่อ” ซือฝูชิงดูเวลาครู่หนึ่ง “ฉันไปตระเวนแถวๆ บ้านเจ้านายสักหน่อย แล้วถือโอกาสเกี้ยวลูกน้องที่แสนน่ารักซื่อบื้อด้วยเลย”
สวี่ซีอวิ๋นหันมามองด้วยท่าทีมึนงง “พี่เซี่ย เกี้ยวคนแปลว่าอะไรเหรอ”
เซี่ยอวี้เอ่ยพลางขยับข้อมืออย่างไม่ใส่ใจ “ก็แปลว่าแอ๊วคนไงล่ะ”
สวี่ซีอวิ๋น “...”
ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไรเลย
**
ซือฝูชิงขี่รถจักรยานสาธารณะ พลางล้างเครื่องสำอางระหว่างเดินทางจากค่ายฝึกไปยังคฤหาสน์ของอวี้ซีเหิง
ตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่ม ท้องฟ้าย่อมมืดสนิท
หลังจากที่เธอล็อกรถจักรยานเสร็จก็เดินเข้ามาด้านใน ใบหูพลันขยับก่อนจะพุ่งเข้าจับร่างเงาที่ผสานเป็นหนึ่งเดียวกับความมืดทันที
คนๆ นั้นไม่รู้ว่าตนถูกเห็นเข้าแล้ว
ซือฝูชิงเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว พุ่งเข้าไปประชิดด้านหลังของคนๆ นั้นอย่างว่องไวแล้วใช้ทั้งสองแขนล็อกแผ่นหลังนั้นไว้
เธอเอ่ยเสียงเย็นยะเยือก “แกเป็นใคร”
ถึงแม้จะเคลื่อนไหวเสียงเบา แต่หูของคนในคฤหาสน์กลับดีเหลือเกิน
เฟิ่งซานรีบพุ่งออกไป พอเห็นซือฝูชิงกำลังจับกุมร่างของใครสักคนอยู่ก็ถามเสียงสูง “ใครกัน”
“อาเก้า ฉันเอง! เจ็บๆ...” จากนั้นก็มีเสียงร้องโอดครวญดังขึ้น “ฮือๆ เจ็บชะมัด เธออ่อนโยนกับฉันหน่อยสิ”
ซือฝูชิงผงะไปแล้วคลายมือออกตามจิตใต้สำนึก
เฟิ่งซานเปิดไฟในสวนดอกไม้
พอแสงไฟสาดกระทบดวงหน้าของสาวน้อยก็เผยให้เห็นดวงตาสีดำขลับสุกใสที่กำลังมึนงงครู่หนึ่ง
เพราะความเจ็บปวดก่อนหน้านี้ ทำให้ขนตามีไอน้ำเกาะอยู่ ดูท่าทางน่าสงสารมากทีเดียว
เฟิ่งซานตกตะลึงเล็กน้อย “อวี้...คุณหนูอวี้ถัง”
“โอ๊ยๆ เฟิ่งซาน ฉันเอง! ไม่เจอกันนาน หล่อขึ้นอีกแล้ว” ไม่นานอวี้ถังก็ลืมความเจ็บปวดไปจนหมดสิ้น เธออ้าแขนทั้งสองข้างอย่างดีใจ “รีบมาให้ฉันกอดสักที”
เฟิ่งซานเผยสีหน้าไร้อารมณ์ “...”
ภายในใจของเขาไร้ซึ่งความรู้สึกใด แถมแอบรู้สึกสิ้นหวังเล็กน้อย
“ช่างเถอะ ผู้ชายอย่างพวกนายไม่มีใครดีสักคน” อวี้ถังเอ่ยพลางยู่ปาก ทันใดนั้นแววตาก็ลุกวาวขณะจับจ้องซือฝูชิง “ผู้หญิงคนนี้คือ...”
“คนนี้ก็คือคุณซือฝูชิง” เฟิ่งซานฝืนใจเอ่ยแนะนำไป “คุณซือ นี่เป็นหลานสาวของพี่เก้า คุณหนูอวี้ถัง”
ซือฝูชิงเลิกคิ้วก่อนยื่นมือออกไป “คุณหนูอวี้ถัง เป็นเกียรติมากค่ะ”
“อืมๆ เรียกฉันว่าถังถังก็พอแล้ว” อวี้ถังยื่อมือออกไปเช่นกัน แต่หลังจากจับมือกันแล้วก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ สีหน้าแปรเปลี่ยนโดยฉับพลัน “อะไรนะ เธอคือซือฝูชิง”
ซือฝูชิงมองเธอ “ทำไมเหรอคะ”
จากนั้นอวี้ถังก็ดูตื่นเต้นขึ้นมา “ฉันรู้จักเธอ!”


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 33 รับชิงชิงเป็นพระชายา
ซือฝูชิงหลงคิดว่าตนก็ชื่อเสียงโด่งดังไม่เบา คิดไม่ถึงว่าจะได้มาเจอแฟนคลับของตัวเองด้วย
แต่ไหนแต่ไรมาเธอปฏิบัติต่อสาวน้อยผู้น่ารักอย่างดีด้วยความอดทนเสมอ เธอลืมไปว่าตัวเองล้างเครื่องสำอางแล้ว “งั้นเธอ...”
อวี้ถังเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “ฉันเป็นแอนตี้แฟนของเธอ”
ซือฝูชิง “...”
เฟิ่งซาน “???”
เขาเผยสีหน้าขรึม “คุณหนูอวี้ถังตามไอดอลด้วยเหรอ”
“พูดซี้ซั้ว ฉันไม่ได้ตามไอดอลสักหน่อย” อวี้ถังเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง “ใครหน้าตาดีฉันก็ชอบหมดแหละ”
เฟิ่งซานถูกตอกกลับจนพูดไม่ออก
“เอ๊ะ ในที่สุดตอนนี้ฉันก็รู้แล้วว่าทำไมชิงชิงถึงต้องแต่งหน้า ที่แท้ก็สวยเกินไปนี่เอง” แววตาของอวี้ถังยิ่งเปล่งประกาย “ถึงแม้หนึ่งวินาทีก่อนหน้านี้ฉันจะเป็นแอนตี้แฟนของเธอ แต่ตอนนี้ฉันจะเปลี่ยนจากแอนตี้แฟนเป็นแฟนคลับตัวยงของเธอแทน! ขอกอดหน่อย!”
ซือฝูชิงมองอวี้ถังที่ซุกตรงหน้าอกเธออย่างเงียบๆ จากนั้นก็เริ่มขบคิดว่าตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับศิษย์พี่หญิงสามฉบับวัยเด็กอยู่หรือเปล่า
นี่เธออาศัยหน้าตาไต่เต้าเหรอ
ซือฝูชิงสยายเส้นผมของอวี้ถังพลางครุ่นคิดบางอย่าง
เจ้านายของเธอออกจะสุขุมเงียบขรึม แต่ทำไมหลานสาวถึงอัธยาศัยดีเข้าสังคมง่ายขนาดนี้
พอเสียงวีลแชร์ดังขึ้น อวี้ซีเหิงก็ปรากฏตัว
ซือฝูชิงเงยหน้ามอง
ยามนี้เขาสวมเสื้อกั๊กสีเทาอ่อนตัวโคร่งไว้ด้านในแล้วคลุมทับด้วยเสื้อสูทสีดำอีกที
ไหล่กว้างเอวเล็ก ถือว่าเป็นไม้แขวนชั้นดีตั้งแต่กำเนิด
ต่อให้เป็นนายแบบชื่อดังระดับแนวหน้าก็มีรูปร่างสมบูรณ์แบบเทียบเขาไม่ได้
ในมือของขายหนุ่มถือหนังสือไว้เล่มหนึ่ง เขาเปล่งเสียงเรียบดังกังวาน “มาได้เช่นไร”
ถึงแม้จะถามออกไปแบบนั้น ทว่าน้ำเสียงกลับราบเรียบราวกับไม่ประหลาดใจเลยสักนิด
“ที่เมืองซื่อจิ่วน่าเบื่อเกินไป” อวี้ถังเอ่ยอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ “ฉันเลยออกมาเดินเล่น คิดไม่ถึงว่าอาเก้าจะอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย”
เรื่องที่อวี้ซีเหิงมีบ้านที่เมืองหลิน ไม่มีใครในตระกูลอวี้รู้สักคน
แต่ต้องยกเว้นอวี้ถังเอาไว้
อวี้ถังไม่มีใครเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก อวี้ซีเหิงเลยช่วยดูแลมาระยะหนึ่ง
ถือว่าเฟิ่งซานเองก็เห็นอวี้ถังตั้งแต่เล็กจนโต
เมื่อเขาย้อนนึกถึงวันวานที่กลายเป็นม้าให้เธอขี่ก็รู้สึกปวดใจเหลือเกิน
อวี้ซีเหิงหันไปเอ่ยถามซือฝูชิง “มาทำไม”
เสียงของเขาทุ้มต่ำราวกับความมืดในยามราตรี
ถึงแม้จะถามด้วยน้ำเสียงอ่อนลง ทว่ายังแฝงความน่าเกรงขามไว้อยู่
“หืม” ซือฝูชิงใช้สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง เอ่ยเสียงเนิบๆ “มาดูว่าคนป่วยเชื่อฟังหรือเปล่า”
“อืม” อวี้ซีเหิงเอ่ยเสียงเย็น “เข้ามาเถิด”
อวี้ถังยิ้มเริงร่า “ฉันเข้าไปเองได้อยู่แล้วอาเก้า!”
ไม่น่าเชื่อว่าจะไม่ไล่เธอกลับ เธอทำสำเร็จมาได้ก้าวหนึ่งแล้ว
“ไม่ได้เรียกเธอ”
“...”
อวี้ถังมองอวี้ซีเหิงก่อนหันไปมองซือฝูชิงด้วยสีหน้ามึนงง
หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีเธอก็เข้าใจแล้ว
“ว้าว” อวี้ถังกำหมัดมือขวาแล้วต่อยเข้าที่มือซ้าย เอ่ยอย่างตื่นเต้น “อาเก้า ไม่คิดเลยว่าอาจะรับชิงชิงมาอยู่ในห้องฝังทอง[footnoteRef:1]ด้วยกัน!” [1: ห้องฝังทอง หมายถึงห้องบรรทม ซึ่งเหล่ากษัตริย์ใช้ต้อนรับพระชายาหรือพระสนม]
เฟิ่งซานแทบสะดุดขาล้ม จากนั้นก็เอ่ยเสียงขรึมผ่านลำคอ “...คุณหนูอวี้ถังช่วยพูดให้ดีๆ หน่อย อย่าใช้คำซี้ซั้ว”
อวี้ซีเหิงเงียบไปชั่วขณะ หันหน้าไปพยายามชี้แจงซึ่งเห็นได้น้อยครั้งนัก “เจ้าหนูอ่านนิยายเยอะไปหน่อย”
“เข้าใจๆ” ซือฝูชิงเดินขึ้นบันได “แต่ถ้าเจ้านายให้ห้องฝังทองฉันสักห้อง ฉันก็ไม่ขัดอะไรหรอกนะ!”
ถ้าเอาไปให้ธนาคารคงแลกเป็นเงินได้ไม่น้อย
วันที่จะได้ขึ้นเป็นเศรษฐีนีของเธอคงไม่ไกลเกินเอื้อมแล้ว!
มือของอวี้ซีเหิงชะงักไป
“ฉันเห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้” อวี้ถังตะโกนเสียงดัง “ชิงชิงเป็นคนที่สวยที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลย!”
อวี้ซีเหิงหมุนตัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบเช่นเคย “เฟิ่งซาน เอาตัวโยนออกไป”
เฟิ่งซานได้ยินเช่นนั้นก็นวดไม้นวดมือหมายอยากลองใจจะขาด
อวี้ถังสะดุ้งตกใจ
ชั่ววินาทีนั้นเธอเกาะซือฝูชิงไว้แน่นแล้วส่ายศีรษะอย่างเอาเป็นเอาตาย “ไม่นะ! ฉันไม่ไป!”
สุดท้ายพวกเขาก็เข้าไปในคฤหาสน์ด้วยกัน
ซือฝูชิงหยิบถุงชาที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ออกมาชงแก้วหนึ่ง  จากนั้นก็ยื่นส่งให้ “ต้องดื่มให้หมด”
“ตอนนี้ดึกมากแล้ว” อวี้ซีเหิงรับมาแล้วพูดเสียงเรียบ “พรุ่งนี้ค่อยให้เฟิ่งซานไปส่งที่ค่ายฝึกละกัน”
เฟิ่งซานเห็นด้วย “คุณซือ ห้องครั้งก่อนยังเก็บไว้อยู่ ส่วนคุณหนูอวี้ถังพักชั้นสาม”
“ไม่!” อวี้ถังปฏิเสธ “ฉันจะนอนห้องเดียวกับชิงชิง!”
ครั้งนี้อวี้ซีเหิงไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ “เฟิ่งซาน”
เฟิ่งซานแสดงท่าทีอยากจัดการใจจะขาดอีกครั้ง
อวี้ถัง “...ฮือๆ ฉันผิดไปแล้ว ฉันนอนคนเดียวก็ได้”
*****
วันต่อมา
ถึงแม้ข่าวเรื่องการแบ่งห้องจะยังไม่ได้ประกาศออกไป แต่เรื่องที่เซี่ยอวี้เลือกซือฝูชิงกลับแพร่ไปทั่วโลกออนไลน์
ภายในห้องเมนเทอร์
“พี่เหยียน” ผู้ช่วยรู้สึกไม่สบายใจ “เรื่องแบ่งห้อง”
ถึงแม้หลินชิงเหยียนจะไม่เคยไปเรียนต่างประเทศ แต่ก็เป็นไอดอลสาวที่โด่งดังในประเทศไม่เบา ทั้งเรื่องร้องเรื่องเต้นล้วนไม่ด้อยไปกว่าใคร
เรื่องที่เซี่ยอวี้ทิ้งเธอไปเลือกซือฝูชิงเลยสร้างความอับอายให้เธอไม่น้อย
“ถึงอย่างไรข่าวก็ต้องแพร่ออกไป” หลินชิงเหยียนยิ้มบาง เอ่ยพลางครุ่นคิด “ต่อให้แฟนคลับของฉันจะยอมปล่อยไป แต่คิดว่าแฟนคลับของเซี่ยอวี้จะปล่อยไปหรือไง”
ผู้ช่วยเข้าใจในทันที กลั้นยิ้มไม่อยู่ “ครั้งนี้ซือฝูชิงโดนถล่มยับแน่”
“ตอนแรกฉันก็ไม่อยากได้เซี่ยอวี้อยู่แล้ว แต่เขาเลือกซือฝูชิงเหมือนเป็นการตบหน้าฉันชัดๆ” หลังจากหลินชิงเหยียนเติมสีปากเสร็จก็พูดต่อ “ยังไม่ทันเดบิวต์ก็ทำกับผู้ใหญ่ในวงการแบบนี้แล้ว ไปได้ไม่ไกลหรอก”
ผู้ช่วยเองก็เห็นด้วย
แค่เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก็เห็นข่าวเด้งมาให้เห็นพอดี  ฉีกยิ้มแป้น “พี่เหยียน เป็นอย่างที่พี่คิดจริงๆ ข่าวว่อนไปทั่วอินเทอร์เน็ตแล้ว!”
“หืม” หลินชิงเหยียนอารมณ์เบิกบานทันใด “เอามาให้ฉันดูสิ”
ผู้ช่วยยื่นมือถือส่งให้เธอ
บัญชีที่มีผู้ติดตามมากมายหลายสิบช่องบนเวยป๋อต่างกระหน่ำโพสต์ข่าวนี้
[@สามีในวงการ: ข่าวซุบซิบบอกว่ามีผู้เข้าแข่งขันที่ได้อันดับสองของรายการเฟ้นหาบอยแบนด์รายการหนึ่งเลือกเมนเทอร์สาวคนหนึ่ง คาดว่าคงหมดวาสนาจะได้เดบิวต์]
ถึงแม้จะไม่ได้เอ่ยชื่อ แต่คนที่ตามข่าววงการบันเทิงย่อมรู้ดีว่าเป็นใคร
ไม่ใช่แค่แฟนคลับของเซี่ยอวี้ แม้แต่ชาวเน็ตสัญจรที่ดูรายการบ้างเป็นครั้งคราวต่างถล่มไม่ยั้ง
[??? เซี่ยอวี้บ้าไปแล้วเหรอ?!]
[อ๊ากกก! จะบ้าตาย ลูกรักของฉันไปอยู่ห้องของซือฝูชิงได้ยังไงเนี่ย! หรือถูกบังคับ? ทีมงานของรายการไสหัวไปเลยนะ!]
[จบกันๆ เดิมทีซือฝูชิงก็ทำอะไรไม่เป็นอยู่แล้ว ต่อให้เซี่ยอวี้เก่งมากแค่ไหนแล้วจะทำอะไรได้]
[ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าบริษัทเทียนเล่อมีเดียคิดอะไรอยู่ แม้อยากดันให้วงสตาร์รี เกิร์ลกรุ๊ปกลับมามีชื่อเสียงในประเทศ แต่ส่งหัวหน้าวงมาไม่ดีกว่าเหรอ ทำไมต้องส่งซือฝูชิงมาด้วย]


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 34 ศักยภาพที่แท้จริงของซือฝูชิง
[นั่นสิ ถ้าหัวหน้าเมิ่งมาจะไม่ว่าเลย ทั้งๆ ที่ไปเรียนที่ต่างประเทศมาเหมือนกัน แต่ทำไมฝีมือถึงต่างกันมากขนาดนี้]
[ฉันจะร้องไห้จริงๆ แล้วนะ! ทีมงานรายการไม่มีความเป็นคนเอาซะเลย ทำไมต้องเอาเซี่ยอวี้ไปอยู่ห้องของซือฝูชิงด้วย ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะเลือกเอง!]
[ซือฝูชิง ฉันขอร้องเธอละ ปล่อยเซี่ยอวี้ไปได้ไหม ความสามารถของเธออยู่ระดับไหนไม่รู้ตัวเองบ้างเลยเหรอ]
[ทุกคนอย่าเพิ่งใจร้อน ทางรายการยังไม่ปล่อยรายชื่อออกมาอย่างเป็นทางการ เพราะฉะนั้นยังมีโอกาสเปลี่ยน!]
[ซือฝูชิง ถ้าเธอกล้าทำให้ชีวิตเซี่ยอวี้พัง เธอคงจบเห่แน่นอน!]
แฟนคลับบนโลกออนไลน์ของเซี่ยอวี้โมโหจนแทบคลั่ง ส่วนชาวเน็ตขาจรก็แวะแค่มาดูเรื่องสนุกๆ เท่านั้น
ข่าวย่อมแพร่มาถึงค่ายฝึกแน่นอน เหล่าเด็กฝึกเองก็ตกตะลึงจนแอบซุบซิบนินทา
“พี่เยี่ยน เรื่องดีเชียวละ!” มู่เหยี่ยระเบิดความดีใจออกมา “เซี่ยอวี้เลือกซือฝูชิงเป็นเมนเทอร์ แฟนคลับของเขาต้องเปลี่ยนเป็นแอนตี้แฟนเยอะมากแน่ๆ แบบนี้จะชิงตำแหน่งเซ็นเตอร์กับพี่ต่อได้ยังไงล่ะ”
ศักยภาพการร้องการเต้นของเซี่ยอวี้ดีมาก แต่ถึงอย่างไรก็เป็นคนอ่อนประสบการณ์ที่ไม่ได้เดบิวต์ ถ้าว่ากันด้วยเรื่องประสบการณ์ย่อมเทียบกับเมนเทอร์ไม่ติด
เหล่าเมนเทอร์ต้องคอยสอนชี้แนะเหล่าเด็กฝึก ดังนั้นการเลือกเมนเทอร์จึงเป็นเรื่องสำคัญที่สุด
ลู่เยี่ยนเองก็คิดไม่ถึงว่าเซี่ยอวี้จะเลือกทางตายเองแบบนี้
เด็กฝึกคนอื่นแทบอยากหนีออกห่างจากซือฝูชิงไปไกลๆ เพราะกลัวโดนลูกหลงพลอยเป็นข่าวฉาวโฉ่ไปด้วย
แต่เซี่ยอวี้กลับเป็นฝ่ายกระโดดลงไปเอง
สมองมีปัญหาแน่ๆ
“ไม่สิ รู้สึกทะแม่งๆ แฮะ” ลู่เยี่ยนขมวดคิ้ว “เซี่ยอวี้ไม่มีทางเป็นคนไร้สมองแบบนั้นแน่นอน แต่ทำไมเขาต้องเลือกซือฝูชิงด้วยล่ะ”
หรือเป็นเพราะการทดสอบครั้งก่อนที่ซือฝูชิงฟังช่องเสียงของมู่เหยี่ยออก?
แต่นับประสาอะไรกับเรื่องแค่นี้
แม้แต่เธอยังจนปัญญาขึ้นเวทีเองโดยลำพังได้ ขนาดตอนวงขึ้นแสดงยังไม่กล้าแม้แต่จะเปิดไมค์เลย
วงสตาร์รี่ เกิร์ลกรุ๊ปก็ถือว่าดัง แต่อาศัยหัวหน้าวงและสมาชิกอีกสามคนที่เหลือช่วยดันวงขึ้นมาต่างหาก
ส่วนซือฝูชิงทำได้เพียงดูดกระแสความฮอตของสมาชิกในวงเท่านั้น
ถ้าเธอมีความสามารถจริง แม่หมูก็คงปีนขึ้นต้นไม้ได้แล้วมั้ง
ลู่เยี่ยนขบคิดอยู่นาน ทว่านึกหาเหตุผลไม่ได้
แต่เขายังไม่ปักใจเชื่อซะทั้งหมด “พวกเราต้องระวังตัวให้ดี จับตามองพวกเขาไว้ด้วย”
มู่เหยี่ยพยักหน้า
“ใช่แล้ว เมื่อเช้าบริษัทโทรมาบอกเรื่องหนึ่งกับฉัน” ลู่เยี่ยนเปิดปาก “ตอนกำหนดผู้เข้าแข่งขันที่จะได้เดบิวต์ในตอนสุดท้ายของรายการ มีความเป็นไปได้สูงมากที่คนของเก๋อหลินเอินจะมา”
มู่เหยี่ยร้องเสียงหลง “เก๋อหลินเอิน?!”
เก๋อหลินเอินเป็นดั่งสวรรค์ชั้นสูงของบรรดานักแสดงและนักร้อง
คนที่ยัดตัวเข้าไปอยู่ในแวดวงนี้ได้มีน้อยมากๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงรายชื่อศิลปินที่เข้าไปในเก๋อหลินเอินได้เลย
เหล่าศิลปินที่อยู่ในรายชื่อของบริษัทเก๋อหลินเอินล้วนเป็นดั่งสัญลักษณ์ของความสำเร็จในวงการนักร้องนักแสดงทั้งสิ้น
ถึงแม้แค่เข้าไปฝึกงานในเก๋อหลินเอินเพียงสามเดือน ราคาค่าตัวก็พุ่งเป็นเท่าตัวแล้ว
“ดังนั้นนายเรียนกับเมนเทอร์หลินให้ดีๆ” ลู่เยี่ยนบอก “ถ้าจับพลัดจับผลูเข้าไปในเก๋อหลินเอินได้ แบบนั้นถึงจะก้าวหน้าของจริง”
มู่เหยี่ยอารมณ์ฮึกเหิมขึ้นมา “ผมตั้งใจแน่นอน!”
หลินชิงเหยียนรู้จักคนในเก๋อหลินเอิน นี่จึงเป็นสาเหตุที่เขาเลือกหลินชิงเหยียน
เมนเทอร์ต้องเชิญคนมาช่วยตอนท้ายๆ ของรายการ ไม่แน่หลินชิงเหยียนอาจเชิญเพื่อนที่ทำงานในเก๋อหลินเอินมาก็ได้
พอมู่เหยี่ยยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น แค่นเสียงหัวเราะ “ผมต้องขอบคุณซือฝูชิงจริงๆ”
ถ้าไม่ใช่เพราะซือฝูชิงเลือกเซี่ยอวี้ไป เกรงว่าเขาคงเข้าไปอยู่ในห้องของหลินชิงเหยียนไม่ได้
เซี่ยอวี้ก็โง่จริงๆ ตัดโอกาสที่จะเข้าไปในเก๋อหลินเอินของตัวเองทิ้ง
**
ในฐานะตัวละครเอกที่ถูกคนวิพากษ์วิจารณ์ ซือฝูชิงอุ้มโน้ตบุ๊กพลางนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงหน้ากระจกภายในห้องซ้อมเต้น
เวลานี้เธอใช้มือเท้าคาง ส่วนมืออีกข้างกำลังพิมพ์ตัวอักษรอย่างไม่ใส่ใจ
ฉากเบื้องหน้าเป็นช่องแชทสนทนาหนึ่ง
แต่ละข้อความถูกกระหน่ำส่งมาไม่หยุด เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายกำลังอยู่ในอารมณ์เดือดดาล
จี : [ฉันจะบอกเธอให้ ฉันละยอมเด็กน้อยในตงซังพวกนี้จริงๆ อาศัยความรู้เท่าหางอึ่งของตัวเองมาผยองวางอำนาจใส่ฉัน แถมวางแผนคิดจะทำอะไรฉันอีก เจ้าเด็กบ้าพวกนี้!]
จี : [ตอนที่ฉันวาดยันต์ พวกเขายังเป็นแค่ตัวลูกอ่อนอยู่เลย!]
NINE : [ใช่ๆ เทพจีเก่งที่สุดแล้ว]
ซือฝูชิงพิงกระจกพลางกระดกโค้กอึกหนึ่ง
เธอกับจีรู้จักกันผ่านเกมเพียงเท่านั้น
ครั้งแรกที่เจอกัน เธอจัดการถล่มซัดจีชุดหนึ่งจนจบเกม
เธอรู้ว่าเขาก็คือองเมียวจิ แซ่จี
เขาเองก็รู้ว่าเธอเป็นเจ้าลัทธิลึกลับที่ร่อนเร่พเนจร ใช้ฉายานามว่า NINE ที่แปลว่าเก้า
จนถึงตอนนี้พวกเขาก็ยังไม่เคยถามชื่อจริงของกันและกัน
ซือฝูชิงย่อมรู้สถานะของตระกูลจีในต้าซย่าเป็นอย่างดี
ตระกูลจีเป็นตระกูลองเมียวจิที่ตั้งรกรากอยู่ในตงโจว
อีกทั้งเป็นหนึ่งในสามตระกูลใหญ่ทัดเทียมตระกูลมั่วแห่งจงโจว
แต่หลายปีมานี้กล่าวได้ว่าตระกูลจีเงียบหายไปนานพอสมควร
องเมียวจิผู้รอบรู้เส้นทางหยินหยางและธาตุทั้งห้า ขอแค่พวกเขาไม่เต็มใจก็ไม่มีใครสามารถหาพวกเขาเจอได้
สาเหตุการเงียบหายของตระกูลจีเป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่ทำให้องเมียวจิแห่งตงซังกล้าโอหัง
จี : [ส่งกระดาษยันต์ไปให้เธอแล้วนะ ฉันนึกว่าเธออยู่ทวีปอิสระ คิดไม่ถึงว่าเธอก็อยู่ต้าซย่าด้วย แต่ฉันไม่เคยได้ยินชื่อเธอในต้าซย่ามาก่อนเลยจริงๆ]
NINE : [ฉันเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันเป็นไอดอล]
จี : [ถุย! เธอโกหกเถอะ ถ้าเธอเป็นไอดอลคงระเบิดวงการบันเทิงไปแล้วมั้ง ถ้าเธอบอกว่าเธอเข้ามาในวงการบันเทิงเพื่อเป็นสายสืบฉันยังเชื่อมากกว่า]
NINE : [นายคิดผิดแล้ว]
อีกฝ่ายชะงักไปหลายวินาที
จี : [...พ่อ ผมผิดไปแล้วครับ]
สักพักก็มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมาอีก
จี : [พูดถึงวงการบันเทิงทั้งวุ่นวายทั้งสกปรก ช่วงก่อนฉันลืมไปแล้วว่าดารานักร้องคนไหน เขามาหาสามาชิกคนหนึ่งของตระกูลฉัน บอกว่าจะมาขอให้องเมียวจิช่วยทำให้ดารานักร้องอีกคนโชคร้ายอะไรก็ไม่รู้ จิ๊ๆ]
ซือฝูชิงกำลังจะเลิกสนทนากับยัยนี่ต่อ ประจวบกับมีข้อความใหม่ทางวีแชทเด้งขึ้นมาพอดี
ซึ่งก็คืออวี้ถังที่แลกช่องทางการติดต่อกับเธอเมื่อวาน
อวี้ถัง : [ชิงชิง! คืนนี้นัดกินข้าวกันไหม ฉันเลี้ยงเอง!]
อวี้ถัง : [(อิโมติคอนหมุนตัว)]
ซือฝูชิงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบกลับ
ซือฝูชิง: [เอาสิ ฉันเลี้ยงเอง]
อวี้ซีเหิงดีกลับเธอไม่น้อย แถมเงินเดือนก็ได้มาแล้ว ถึงอย่างไรจะให้เด็กน้อยอย่างอวี้ถังมาเลี้ยงข้าวเธอไม่ได้เด็ดขาด
อวี้ถัง : [ดีเลย! งั้นพอถึงเวลานั้นฉันค่อยไปหาเธอที่ค่ายฝึกของรายการก็แล้วกัน!]
ซือฝูชิงพับหน้าจอโน๊ตบุ๊กลงแล้วกวาดตามองสวี่ซีอวิ๋นที่กำลังซ้อมเต้นอยู่ “ช่วงนี้นายเต้นใช้ได้ทีเดียว พักก่อนๆ อีกเดี๋ยวเราค่อยมาฝึกร้องกัน”
“ครับ” สวี่ซีอวิ๋นหยุดแล้วไปพักดื่มน้ำ
เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะเปิดปากโดยกดน้ำเสียงให้ต่ำลงมาก “เมนเทอร์ซือ ความจริงคุณเก่งมากๆ แต่เพราะเหตุผลบางอย่างทำให้คุณต้องเก็บซ่อนความสามารถไว้ใช่ไหม
เหมือนซุปเปอร์ไซย่า หลังจากแปลงร่างแล้วก็ทำลายล้างใต้หล้าไปทั่วทุกอณู ฮูเล่!”
ซือฝูชิง “?”
เธอมองเขาด้วยสีหน้าซับซ้อน “นายอ่านนิยายให้น้อยๆ ลงหน่อยเถอะ”
สวี่ซีอวิ๋นเกาศีรษะ
เขาพูดอะไรผิดไปเหรอ
เวลานี้มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นเป็นพรวนยาว มีเด็กฝึกเข้ามาในห้องซ้อมเต้นด้วยสีหน้าที่ดูไม่ค่อยดีนัก
“เอ๊ะ พวกนายมาได้ไง” สวี่ซีอวิ๋นยังไม่สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติเลยยิ้มทักทายพวกเขาอย่างเริงร่า “อ๋อ พวกนายก็ถูกย้ายมาที่นี่เหมือนกันสินะ วันหลังพวกเราจะได้ซ้อมด้วยกัน”
พอได้ยินประโยคนี้เหล่าเด็กฝึกก็เผยสีหน้าเย้ยหยัน
หนึ่งในนั้นยิ้มเยาะ “สวี่ซีอวิ๋น ถึงแม้ด้วยศักยภาพของพวกเราคงเดบิวต์เป็นศิลปินไม่ได้ แต่พวกเราไม่มีทางเลือกเมนเทอร์ที่ทั้งร้องทั้งเต้นไม่เป็นมาเป็นเมนเทอร์ของตัวเองหรอก”
สวี่ซีอวิ๋นสีหน้าเปลี่ยนแล้วเอ่ยหาข้อแก้ต่างด้วยใบหน้าแดงก่ำ “ไร้ความสามารถร้องเต้นอะไรกัน เมนเทอร์ซือไม่ใช่...”
คำพูดของเขาถูกตัดบทอย่างไม่สบอารมณ์ “ช่างเถอะ นายไม่ต้องอธิบายหรอก”
ช่วงนี้สวี่ซีอวิ๋นก็ดูแปลกๆ ไม่นานก็เข้าข้างซือฝูชิงแล้ว
ซือฝูชิงส่งสัญญาณบอกให้สวี่ซีอวิ๋นไปพักผ่อนอีกฝั่ง เธอเงยหน้าขึ้นด้วยท่าทีเกียจคร้าน “พวกนายมีเรื่องอะไรเหรอ”
“เมนเทอร์ซือ พวกผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเซี่ยอวี้ถึงเลือกคุณ” เด็กฝึกหลายคนสบตากัน สุดท้ายก็เลือกเปิดปากพูดออกไปตรงๆ “พวกผมยอมไม่มีเมนเทอร์ดีกว่าอยู่เป็นเด็กฝึกในห้องของคุณ ดังนั้นหวังว่าคุณจะช่วยลบชื่อพวกเราออกจากใบรายชื่อด้วย”


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 35 นึกเสียใจในไม่ช้าก็เร็ว
ในฐานะรายการเฟ้นหาบอยแบนด์รุ่นแรกของรัฐต้าซย่า รายการหนุ่มสาววัยใสเลยได้รับความสนใจในทุกๆ ด้าน
บวกกับวิธีการดึงยอดติดตามทุกทาง เรตติ้งของรายการจึงพุ่งสูงปรี๊ดขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งสร้างฐานแฟนคลับได้ไม่น้อย
นอกจากเด็กที่เซ็นสัญญาทำข้อตกลงกับบริษัทอย่างเลี่ยงไม่ได้จำใจต้องมาอย่างสวี่ซีอวิ๋นแล้ว เด็กฝึกที่มาร่วมรายการคนอื่นๆ ต่างมุ่งหวังที่จะได้เข้าวงการบันเทิงกันทั้งนั้น
ต่อให้ถึงเวลานั้นไม่ได้เดบิวต์ พวกเขาก็ยังได้คอนเนกชัน ถ้าโชคดีหน่อย วันหน้าอาจไปได้ไกลในวงการบันเทิงก็ได้
แต่ถ้าติดตามซือฝูชิงคงพลอยซวยไปด้วย
ถ้าจะหลบก็ควรหลบให้ไกลๆ มีใครอยากกระโดดเข้าหาคนอย่างหล่อนบ้างล่ะ
ซือฝูชิงไม่พูดอะไร แต่สวี่ซีอวิ๋นเดินเข้ามาหาด้วยความโมโห “เหยียนหยวนเจ๋อ นายพูดอะไรของนาย เรื่องแบ่งห้องแบบนี้ยกเลิกได้หรือไง”
“ทำไมจะไม่ได้” เหยียนหยวนเจ๋อเอ่ยเสียงดูแคลนอย่างมาก “พวกเราถามเมนเทอร์หลีแล้ว เขาบอกว่าขอแค่เมนเทอร์ซือเห็นด้วย พวกเราก็ออกได้”
ตอนนี้เขาอยู่ในอันดับที่ 66 ซึ่งเป็นอันดับที่อันตรายมาก
ตอนที่สามของรายการจะเป็นรอบคัดเลือกคนจาก 101 คน คัดเหลือ 55 คน เขาไม่มีทางยอมถูกคัดออกเพราะซือฝูชิงแน่นอน
“นาย!” สวี่ซีอวิ๋นใบหน้าแดงแปร๊ด กำลังจะพูดอะไรบางอย่างแต่ถูกซือฝูชิงห้ามไว้ก่อน
“ได้สิ” ซือฝูชิงเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ ไร้ซึ่งร่องรอยความโกรธอย่างสิ้นเชิง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองไปทางด้านหลัง “พวกนายล่ะ ไปด้วยไหม”
เด็กฝึกที่เหลือจากการคัดเลือกหลินชิงเหยียนและหลีจิ่งเฉินต่างมารวมตัวกันที่นี่
ทั้งหมดยี่สิบสี่คน
พอได้ยินซือฝูชิงถามเช่นนั้น แววตาของเด็กฝึกจำนวนไม่น้อยก็เสมองไปทางอื่น
แต่สุดท้ายก็ยืนหยัดที่จะเปิดปากพูดออกมา
“เมนเทอร์ซือช่วยขีดชื่อของผมออกเถอะครับ”
“ผมไม่อยากอยู่ที่นี่”
“ผมก็จะไปด้วย”
“ใครจะอยากอยู่ที่นี่ ซ้อมเองยังเก่งกว่าคุณช่วยฝึกให้เลย”
ยังไม่ต้องพูดถึงศักยภาพและประสบการณ์ของซือฝูชิงว่าแย่แค่ไหนเลย เธออายุแค่สิบแปดปีเท่านั้น คุณสมบัติและประสบการณ์ย่อมสู้หลินชิงเหยียนไม่ได้อย่างสิ้นเชิง
พวกเขายอมไปนั่งฟังคลาสของหลินชิงเหยียนดีกว่าทนเห็นหน้าซือฝูชิง
สุดท้ายก็เหลือเพียงสี่คน
อีกยี่สิบคนเลือกที่จะจากไป
“ได้” ซือฝูชิงไม่ได้คิดจะรั้งพวกเขาไว้เลย เธอฉีกยิ้มอย่างเกียจคร้าน “งั้นก็ไปเถอะ ไม่ไปส่งนะ”
ครั้นพูดจบเหล่าเด็กฝึกก็สีหน้าเปลี่ยนอีกครั้ง
พวกเขาคิดไม่ถึงว่าซือฝูชิงจะพูดด้วยง่ายขนาดนี้
การจากไปของพวกเขา คนที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดก็คือซือฝูชิง
เธอไม่กลัวว่าจะถูกชาวเน็ตถล่มยับอีกเหรอ
“ไปๆ รีบไปกันได้แล้ว” สวี่ซีอวิ๋นผลักเหยียนหยวนเจ๋อออกไป “ไม่ใช่อยากออกจากห้องนี้มากนักเหรอ ทำไมยังอยู่อีกล่ะ”
เหยียนหยวนเจ๋อเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “สวี่ซีอวิ๋น ทำอะไรของนาย!”
“ที่นี่เป็นห้องซ้อมเต้นของเมนเทอร์ซือ พวกนายไม่อยากเรียนแล้ว ทำไมยังไม่ออกไปอีก” สวี่ซีอวิ๋นพูดเสียงเย็นชา “ฉันจะบอกนายให้ นายต้องนึกเสียใจในไม่ช้าก็เร็ว”
เขาเชื่อว่าซือฝูชิงต้องเป็นยอดมนุษย์ที่ไม่ธรรมดาแน่นอน ความลับสุดยอดนี้มีเพียงเขาคนเดียวที่ค้นพบมัน!
“นึกเสียใจ? สวี่ซีอวิ๋น นายนี่มันสมองเลอะเลือนไปแล้วจริงๆ” เหยียนหยวนเจ๋อเผยสีหน้าดูแคลน “ฉันรอดูว่านายติดตามซือฝูชิงแบบนี้แล้ว นายจะได้เดบิวต์ยังไง”
เหยียนหยวนเจ๋อไม่มองสวี่ซีอวิ๋นสักนิด ตีหน้านิ่งเดินออกไปพร้อมคนอื่นๆ
สวี่ซีอวิ๋นกลับมาที่ห้องซ้อมเต้น ทว่าครู่เดียวก็สติหลุด อารมณ์ดิ่งวูบ “เมนเทอร์ซือ ผมไม่รู้จริงๆ ว่าพวกเขา...”
“เกี่ยวอะไรกับนายด้วย” ซือฝูชิงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง “รีบๆ ซ้อม ถ้าวันนี้ซ้อมเพลงนี้ไม่ได้ คืนนี้ก็ไม่ต้องนอน”
สวี่ซีอวิ๋น “...”
ที่แท้คนที่ถูกทำร้ายก็มีเพียงเขาเท่านั้น
**
หกโมงเย็น
ซือฝูชิงออกมาจากค่ายซ้อม
วันนี้เธอค่อนข้างว่าง พรุ่งนี้การแบ่งห้องถึงจะเริ่มอย่างเป็นทางการ
รวมเซี่ยอวี้และสวี่ซีอวิ๋นก็มีทั้งหมดหกคน ประหยัดแรงไปเยอะมากจริงๆ
เธอต้องขอบคุณเด็กฝึกพวกนั้นมากกว่า เพราะทำให้เธอได้ใช้ชีวิตการเป็นเมนเทอร์อย่างมีความสุข
“ชิงชิง!” เพียงแวบเดียวอวี้ถังที่อยู่ด้านนอกก็เห็นหญิงสาวที่สวมชุดเสื้อหนังทันทีจึงโบกมือเรียกด้วยท่าทีดีใจ “ทางนี้ๆ!”
ซือฝูชิงฉีกยิ้ม “คุณหนูอวี้”
“บอกแล้วไงให้เรียกฉันว่าถังถังก็พอ” อวี้ถังกอดแขนแล้วบีบอย่างสนิทสนม “อาเก้าอาจเข้ากับใครยาก แต่ฉันอัธยาศัยดีเข้ากับคนง่ายนะ!”
“เธอไม่ต้องไปเป็นบอดี้การ์ดให้เขาหรอก มาเป็นให้ฉันดีกว่า ฉันก็จ่ายเงินเธอได้เหมือนกัน!”
วันหลังเวลาเธอไปร่วมงานเลี้ยงไหนจะได้ไม่ต้องใส่ชุดราตรีและเครื่องประดับ แค่พาชิงชิงไปด้วยก็ทำให้ทิวทัศน์สบายตาขึ้นแล้ว
แล้วทุกคนจะพากันอิจฉาเธอ
“ถังถัง” ซือฝูชิงถอนหายใจเอ่ยเสียงเบา “เงินของเธอก็มาจากอาเก้าเหมือนกันไม่ใช่เหรอ”
อวี้ถัง “...”
อวี้ถังพูดติดอ่าง “เหมือน...เหมือนจะใช่”
เธอกุมศีรษะแล้วเริ่มร้องไห้ “ทำไงดี อาเก้าของฉันชอบทารุณลูกน้อง เธอดูเฟิ่งซานสิ เขาไม่น่ารักเหมือนเมื่อก่อนแล้ว แถมผมก็ร่วงเยอะด้วย”
“ไม่เป็นไร ฉันหาเงินเก่ง” ซือฝูชิงยกมือขึ้นดึงเธอขึ้นมา เลิกคิ้วพูด “แต่ฉันคิดว่าเจ้านายดีจะตายไป”
ตอนเช้ายังเรียกเธอกินมื้อเช้าด้วยอยู่เลย
“นั่นเป็นเพราะเขายังไม่เผยธาตุแท้ต่างหาก!” อวี้ถังตะโกนขึ้น “เขาชอบทรมานลูกน้อง ตัวเองก็บ้างาน มีครั้งหนึ่งฉันเห็นเขาทำงานจนปาไปตีสามแล้วยังไม่นอนเลย”
ซือฝูชิงเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจ “ทำงานแบบนี้เสี่ยงตายได้เลย”
เดี๋ยวเธอค่อยช่วยปรุงยาให้ แถมได้เงินเข้ากระเป๋าด้วย
พวกเธอสองคนเดินไปพลางคุยกันไปพลาง
อวี้ถังคุยเก่งเป็นต่อยหอย แต่ไม่ได้ชวนให้รู้สึกรำคาญเลยสักนิด
ซือฝูชิงเคยมีปฏิสัมพันธ์กับลูกหลานคุณหนูตระกูลใหญ่ รวมถึงสมาชิกในราชนิกุลทวีปตะวันตกมาแล้ว
ทว่าคนที่สนิทสนมเข้าหาคนง่ายอย่างอวี้ถังกลับมีให้เห็นน้อยมาก
พวกเขาไม่ได้เลือกร้านอาหารหรูหราอะไร แต่เป็นร้านอาหารขึ้นชื่อรสเลิศเท่านั้น
อวี้ถังบอกว่าซุปปลาร้านนี้รสชาติดีมาก
ขณะที่พวกเขาสองคนเดินอยู่ก็ได้ยินเสียงร้องเรียกดังแว่วมา
ฝีเท้าของซือฝูชิงชะงักก่อนหันตัวไป
อวี้ถังเองก็สังเกตเห็นเช่นกัน
ด้านล่างกล่องแอร์ตรงหัวมุมมีเจ้าปุยขนสีขาวอยู่ตัวหนึ่งนอนฟุบอยู่
“เอ๊ะ ชิงชิง ตรงนี้มีหมาอยู่ตัวหนึ่ง” อวี้ถังรุดหน้าขึ้นไปอย่างเป็นกังวล “เหมือนมันจะบาดเจ็บด้วย”
“หืม” ซือฝูชิงคุกเข่าลง จากนั้นก็เห็นขนสีขาวของเจ้าหมาน้อยมีเลือดซึมออกมา นัยน์ตาผุดความสงสัย “มันบาดเจ็บ”
“พวกเราพามันไปโรงพยาบาลสัตว์ก่อนดีกว่า” อวี้ถังอุ้มเจ้าหมาน้อยสีขาวขึ้นมาอย่างระมัดระวัง “ชิงชิงติดอะไรไหม”
“แวะไปหน่อยก็ดี” ซือฝูชิงพูดอย่างเห็นด้วย “ทิ้งมันไว้ที่นี่ก็คงไม่ได้”
ด้านหน้ามีโรงพยาบาลสัตว์อยู่แห่งหนึ่ง
เจ้าหมาน้อยมีเพียงบาดแผลภายนอก ไม่นานสัตวแพทย์ก็ล้างทำแผลให้มันเสร็จอย่างรวดเร็ว
เพราะประคบยาเลยต้องทิ้งไว้ดูอาการสามสิบนาที
“ว้าว มันน่ารักสุดๆ ไปเลย ดวงตาสีม่วง หูอยู่นี่ หางอยู่นี่” อวี้ถังลูบขนสีขาวของมันด้วยอารมณ์สีหน้าสุขใจแทบลอยทะลุออกนอกโลกไปแล้ว “การลูบขนหมาเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมที่สุดบนโลกใบนี้เลย”
ซือฝูชิงเห็นด้วย
เธอใช้มือหนึ่งเท้าคาง ในขณะที่มืออีกข้างบีบหูของเจ้าหมาน้อยสีขาวไปด้วย
เมื่อก่อนเธอเคยเลี้ยงสัตว์ตัวหนึ่ง ไม่ใช่แค่ลูบ แต่ยังขี่มันได้ด้วย
น่าเสียดาย...
“ชิงชิง! ช่วยด้วย!” ทันใดนั้นอวี้ถังก็กรีดร้องเสียงหลง “เจ้าหมาตัวนี้ไม่มีก้น!”
“หืม” ซือฝูชิงคร้านที่จะมอง เพียงยกมือขึ้นลูบไปทางก้นของเจ้าหมาน้อยสีขาวที่มีขนฟูฟ่องทีหนึ่ง “ก็นี่ไม่ใช่เหรอ นุ่มดีออก”
เจ้าหมาน้อยร้องเสียงเอ๋งอย่างไม่ชอบใจ
ยัยอันธพาลนี่ดูแคลนเขาซะแล้ว!
อวี้ถังสติหลุด “ไม่ใช่ ฉันหมายถึงไม่มีรูทวาร”
ครู่เดียวซือฝูชิงก็ได้สติ “อะไรนะ”
เธอรีบรับเจ้าหมาน้อยสีขาวมาจากมืออวี้ถังทันทีโดยไม่สนใจท่าทีขัดขืนของมันเลยสักนิด จากนั้นก็จับพลิกแหวกดู
เรียบแบนราบ
ไม่มีรูทวารจริงๆ ด้วย
ซือฝูชิงตกอยู่ในความเงียบ
เจ้าหมาตัวนี้คงไม่ใช่เจ้าโง่ปี่เซียะที่เธอเคยเลี้ยงตัวนั้นหรอกใช่ไหม


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 36 เกี่ยวอะไรด้วย
มีคนไม่น้อยบอกว่าต้าซย่ามีเทพคุ้มครอง
ดังนั้นจึงเป็นดั่งดินแดนโบราณศักดิ์สิทธิ์ มีคนเก่งกาจเกลื่อนดั่งดารา อารยธรรมอยู่ยืนยาวหลายหมื่นปีก็มิเคยล่มสลาย
ห้าเมืองทั่วทั้งต้าซย่าล้วนเปรียบเสมือนขุมทรัพย์
นี่เป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้รัชสมัยต้าซย่าเกิดศึกสงครามไม่หยุดหย่อน ชนชาติอื่นเข้ามารุกรานอยู่บ่อยครั้ง
ถึงแม้ซือฝูชิงจะสนใจพวกเรื่องเส้นทางหยินหยางและธาตุทั้งห้า อีกทั้งเกิดปรากฎการณ์เหนือธรรมชาติกับตัวให้เห็น ทว่าแต่ไหนแต่ไรมาเธอไม่เคยเชื่อเรื่องภูตผีปีศาจเลย
กระทั่งเธอได้มาเจอปี่เซียะตัวนี้
ในตำราบันทึกไว้ว่าปี่เซียะเป็นตัวแทนสัตว์มงคลที่ดุร้าย
ปี่เซียะมีปากแต่ไร้ช่องทวาร มีแต่เข้าไม่มีออก
ตอนนั้นเธอเจอมันข้างทาง รู้สึกว่าสัตว์ตัวนี้ประหลาดดีเลยเก็บเอามาเลี้ยงดู
จากนั้นก็ฟูมฟักจนกลายเป็นเจ้าตัวล้างผลาญ
เธอหาเงินมาได้ไม่น้อย แต่กลับถูกเจ้าปี่เซียะโง่นั่นกินจนเกลี้ยง
แต่เจ้าปี่เซียะช่วยเรียกทรัพย์ขจัดความชั่วร้ายได้จริงๆ ถือว่าช่วยเธอไม่น้อยเลยทีเดียว
ซือฝูชิงคิดว่าเธอคงเป็นสายเลือดของต้าซย่าอย่างแท้จริง ดังนั้นปี่เซียะถึงติดตามเธอ
บางทีบนโลกนี้อาจจะมีไป๋เจ๋อ[footnoteRef:1] หรือนกเฟิ่งหวง[footnoteRef:2] แต่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน [1: ไป๋เจ๋อ หนึ่งในสัตว์ในตำนานของประเทศจีน ลำตัวเหมือนสิงโต มีเขาสองข้างและมีเคราเหมือนแพะ นับว่าเป็นสัตว์มงคล ]  [2: เฟิ่งหวง นกอมตะในตำนานของจีน เป็นที่รู้จักในโลกตะวันตกว่า ฟีนิกซ์]
แต่ปี่เซียะอยู่ในทวีปอิสระ ทำไมถึงข้ามน้ำข้ามทะเลเป็นหลายหมื่นลี้มาอยู่ข้างกายของเธอได้ล่ะ
อีกทั้งยังอยู่ในสภาพบาดเจ็บแบบนี้อีก
ซือฝูชิงลูบหัวของเจ้าหมาน้อยแล้วเปิดปากเรียกหยั่งเชิงว่า “เจ้าปุย?”
เจ้าหมาน้อยสีขาวไม่ขยับตัว แถมหันมากลอกตาใส่เธออีกต่างหาก
พอซือฝูชิงเห็นท่าทีเช่นนั้นของมันก็แค่นเสียงหัวเราะ “ไป๋จิ่นอวี๋!”
เจ้าหมาน้อยสีขาวสะดุ้งโหยงแล้วหันมาร้องเอ๋งๆ อย่างดีอกดีใจ
ซือฝูชิง “...”
มันคือเจ้าปี่เซียะโง่ตัวนั้นที่เธอเคยเลี้ยงจริงๆ ด้วย!
ทั้งๆ ที่เรียกเจ้าปุยน่ารักกว่าตั้งเยอะ แต่รั้นจะใช้ชื่อจิ่นอวี๋ที่ให้ความรู้สึกโดดเด่น แถมใช้คำว่าไป๋มาตั้งเป็นนามสกุลอีกต่างหาก
“แกรู้ได้ไงว่าเป็นฉัน” ซือฝูชิงขมวดคิ้ว “ฉันตายไปแล้ว แกรู้ไหมเสี่ยวไป๋”
เสี่ยวไป๋พยักหน้าก่อนจะส่ายหน้าด้วยท่าทีมึนงง
“แกจะบอกว่าแกสัมผัสได้ว่าฉันยังไม่ตาย เราสองคนสื่อสารผ่านใจกันได้งั้นเหรอ” ซือฝูชิงคิดอยู่นานแต่ก็หาเหตุผลไม่ได้ “สมแล้วที่เป็นลูกสาวปะป๊า”
เสี่ยวไป๋ “...”
ถุย
เจ้านายคนนี้เริ่มทำตัวลำพองใจอีกแล้ว
“แต่ทำไมแกตัวเล็กลงเรื่อยๆ แบบนี้ล่ะ” ซือฝูชิงยกมือของมันขึ้นมาข้างหนึ่ง “เมื่อก่อนแกยังพาฉันวิ่งได้อยู่เลย แต่ดูตัวแกตอนนี้สิ แค่ฝ่ามือเดียวของฉันก็ตบแกตายได้แล้ว”
เสี่ยวไป๋ร้องคราญแล้วแลบลิ้นเลียฝ่ามือของเธอด้วยท่าทีน้อยเนื้อต่ำใจ
“ไม่มีพลังแล้วเหรอ” ซือฝูชิงถอนหายใจ “ก็ได้ งั้นแกมาอยู่กับฉันก่อน แต่ตอนนี้ฉันจนมากๆ แกก็อดทนสักหน่อยอย่ากินให้มันมากนัก”
พอปี่เซียะไม่มีพลัง ไม่นับเรื่องที่เข้าใจภาษาคน มันก็ไม่ต่างอะไรกับสัตว์เลี้ยงทั่วไปที่คนอื่นเลี้ยงกัน
เสี่ยวไป๋ยื่นมือออกไปเกาหน้าเธออย่างเอาอกเอาใจ
ซือฝูชิงคว้ามือของมันเอาไว้แล้วทำเสียงจิ๊ใส่ “แต่ตอนนี้แกก็น่ารักดีนะ จ้ำม่ำดี เล่นเพลินมือทีเดียว”
เสี่ยวไป๋   “...”
คนกับสัตว์เลี้ยงได้เจอกัน เดิมทีควรสร้างความซาบซึ้งใจให้แก่กัน
ทว่าฉากตรงหน้าที่อวี้ถังเห็นคือซือฝูชิงกำลังสนทนากับหมาตัวหนึ่งอย่างเป็นตุเป็นตะ แถมมันยังเห่าโฮ่งๆ ตอบกลับไปมาด้วย
อวี้ถัง  “...”
จบกัน ชิงชิงสะเทือนใจจนบ้าไปแล้ว
อวี้ถังล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมากดโทรหาอวี้ซีเหิง “อาเก้า ฮือๆ ฉันขอโทษ! ชิงชิงสมองมีปัญหาแล้ว!”
ปลายสาย อวี้ซีเหิงเอ่ยเสียงเรียบ“อวี้ถัง”
น้ำเสียงไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ไม่โกรธไม่ตวาดใส่
“อาเก้า ฉันไม่ได้โกหกจริงๆ นะ” อวี้ถังกำโทรศัพท์แน่น กดเสียงต่ำลง “พวกเราเจอหมาที่ไม่มีก้นตัวหนึ่ง ชิงชิงสะเทือนใจจนบ้าไปแล้ว”
อวี้ซีเหิงไม่พูดให้มากความแต่กลับแฝงไปด้วยพลัง “หนึ่งนาที”
อวี้ถังเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้ฟังอย่างรวดเร็วรอบหนึ่ง “อาเก้าเชื่อฉันนะ!”
อวี้ซีเหิงเลิกคิ้ว
เขายกชาขึ้น ไอควันร้อนพวยพุ่งพาดผ่านดวงตาที่กำลังครุ่นคิดของเขา
เขาเข้าใจนิสัยของอวี้ถังดี ถึงแม้จะขี้โวยวายไปบ้าง แต่หากเผชิญกับเรื่องใดไม่มีทางพูดโกหกแน่นอน
จากคำบรรยายที่ว่ามา อวี้ซีเหิงนึกถึงเพียงสัตว์ชนิดเดียวเท่านั้น
ปี่เซียะ
สัตว์มงคลศักดิ์สิทธิ์เช่นนี้มาปรากฏตัวในเมืองหลินได้อย่างไร
อวี้ซีเหิงขานรับทีแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไม่มีทั้งความอ่อนโยนและโมโห “กลับมาก่อนสามทุ่ม”
“อาเก้าวางใจได้เลย!” อวี้ถังตะโกนโพล่งขึ้นมา “ฉันจะพาชิงชิงกลับไปหาอา แล้วให้อาซ่อนตัวเธอไว้ให้ดี!”
ทางฝั่งนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง
วินาทีต่อมาเขาก็เอ่ยเสียงเรียบ “เฟิ่งซาน”
อวี้ถังหงอทันที “ฮือๆ ฉันผิดไปแล้ว ฉันไม่พูดล้อเล่นแล้ว อาเก้าอย่าไล่ฉันไปเลยนะ”
เธอจบบทสนทนาลงอย่างอ้อนวอน ขณะเดียวกันก็หมดเวลาดูอาการแล้วพอดี
“ไปเถอะ” ซือฝูชิงอุ้มเจ้าหมาน้อยสีขาวขึ้นมาเอ่ยอย่างสุขใจ “พ่อจะพาแกไปกินปลา”
พอได้ยินประโยคนี้ เสี่ยวไป๋ก็กลอกตาใส่แล้วแค่นเสียงหึๆ แต่ไม่ตอบรับแต่อย่างใด
“ชิงชิง” อวี้ถังดึงเธอไว้ เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “พวกเราก็ไปตรวจดูอาการที่โรงพยาบาลดูหน่อยไหม”
“ฮะ?” ซือฝูชิงเห็นอวี้ถังมองศีรษะของเธอด้วยท่าทีเป็นกังวลเลยกระแอมไอเสียงเบา “อ๋อ ฉันเคยเรียนภาษาหมามาก่อน เมื่อกี้เลยคุยกับมันรู้เรื่อง”
“ภาษาหมา?” อวี้ถังดวงตาลุกวาว “ชิงชิงเก่งจัง! แล้วมันว่าไงบ้าง”
“มันบอกว่า...” ซือฝูชิงเลิกคิ้ว “มันบอกว่ามันทั้งโง่มาก ทั้งน่าเกลียด แถมชอบเล่นขี้โคลน มันบอกฉันว่าอย่ารังเกียจมันเลย ”
อวี้ถังเอ่ยเสียงห่อเหี่ยว “งั้นมันก็สมองไม่ค่อยดีสินะ”
เสี่ยวไป๋ร้องเสียงเอ๋งด้วยความโมโห
ซือฝูชิงใช้มือดันหัวมันลง “อย่าโวยวาย เดี๋ยวจับกินซะเลย”
เสี่ยวไป๋  “...”
ไม่นานพวกเขาก็มาถึงจุดหมายปลายทาง จากนั้นพนักงานก็พาเดินเข้าไปด้านใน
ร้านอาหารร้านนี้เงียบสงบ ทุกโต๊ะจะมีฉากกั้นไว้อยู่
ซือฝูชิงจึงล้างเครื่องสำอางออกอย่างสบายใจ
เวลานี้เสี่ยวไป๋ถึงหันไปมองอย่างช้าๆ ก่อนจะร้องเสียงเอ๋งใส่หน้าซือฝูชิง
ในที่สุดก็สวยสักที
เมื่อกี้มันไม่อยากจะรู้จักเลยด้วยซ้ำ
“ทำไม” ซือฝูชิงเบือนสายตาไปมอง “แกมีปัญหากับฝีมือการแต่งหน้าของฉันเหรอ”
เสี่ยวไป๋  “...”
ไม่กล้าหรอก
มันเลียมือแล้วมองซ้ายทีขวาที ทันใดนั้นดวงตาก็ลุกเป็นประกาย
มันยื่นมือมาตะครุบไหล่ของซือฝูชิง จากนั้นก็งับสร้อยที่เธอใส่อยู่
รอกระทั่งซือฝูชิงได้สติ เสี่ยวไป๋ก็จัดการเขมือบสร้อยทองลงท้องเรียบร้อย
ซือฝูชิง  “...”
เธอตะโกนออกมาทีละคำ “ไป๋ จิ่น อวี๋!”
อยากจะโยนมันทิ้งซะเหลือเกิน!
เสี่ยวไป๋เลียมือด้วยหน้าตาใสซื่อราวกับสาวบริสุทธิ์ที่งามสง่า แถมยังเชิดอกหลังตรงอย่างหยิ่งผยองอีกต่างหาก
“แกมันจอมล้างผลาญ!” ซือฝูชิงคว้าขาของมันไว้แล้วยิ้มบางๆ “แกรู้ไหมว่าแกกินอะไรเข้าไป”
เสี่ยวไป๋กะพริบตาปริบๆ พร้อมพยักหน้า
ทองไง
จะเป็นอะไรไปได้อีกล่ะ
“แกรู้แล้วยังจะกินอีก” ซือฝูชิงกัดฟัน “นั่นมันทองแท้ที่ฉันตรากตรำทำงานเลยนะ!”
เสี่ยวไป๋พยักหน้าอีกครั้ง
ถ้าไม่ใช่ทองแท้ มันคงไม่กินหรอก
ซือฝูชิง “...”
อยากจะบีบคอเจ้าปี่เซียะนี้ให้ตายซะ!
หลังจากข่มอารมณ์ที่อยากจะฆ่ามันไว้ได้แล้ว ซือฝูชิงก็หยิบมือถือออกมาแล้วกดส่งข้อความไปให้อวี้ซีเหิง
[เจ้านาย ขอปรึกษาสักเรื่องสิ วันหลังไม่เอาเป็นเงินสดแต่จ่ายเป็นทองแทนได้ไหม]
ทางฝั่งนั้นตอบกลับอย่างรวดเร็ว
เจ้านาย: [ ขึ้นอยู่กับความประพฤติของเธอ]
ตอบกระชับสั้นๆ เหมือนในยามปกติของคนคนนี้ เด็ดขาดมีพลัง ดั่งภูผาที่สูงชัน
ต่อให้มีฉากมากั้น เธอก็ยังจินตนาการได้ว่าเวลานี้เขาคงสวมเสื้อเชิ้ตธรรมดานั่งทำงานภายใต้แสงจันทราเลือนรางในยามราตรี
ผู้ชายที่สุขุมราวกับสีดำมืดมิดในยามค่ำคืน พลอยทำให้คนรอบข้างรู้สึกปลอดภัย
หลังจากได้รับข้อความตอบกลับที่ไม่ชัดเจนเช่นนั้น ซือฝูชิงก็นึกปวดใจ “ไป๋จิ่นอวี๋ ไสหัวไปเลย ฉันเลี้ยงแกไม่ไหวแล้ว”
ตอนนี้ไม่เหมือนในอดีต เวลาแบบนี้เธอจะไปหาทองมากมายมาให้มันกินได้อย่างไร
เสี่ยวไป๋สะกิดขาของเธอ แล้วส่งขาหน้าทั้งสองข้างที่กำลังยกขึ้นประสาน
“แม้ว่าแกจะให้ฉันลูบ แต่แกก็ต้องไสหัวไป” ซือฝูชิงสูดลมหายใจเข้าลึก “ว่ามาสิเจ้าหมาบ้าปี่เซียะ ทำไมแกกินแค่ทอง พวกทองแดงกินไม่ได้หรือไง สมัยก่อนก็ใช้ทองแดงทำ นั่นก็เงินเหมือนกัน!”
ปี่เซียะกินพวกเงินทองเป็นอาหาร แถมทำได้แค่กินเข้าไปแต่ไม่ขับถ่ายออกมา
ในทางกลับกันถ้ากินอาหารอื่นเข้าไปจะทำให้พลังลดลง
ทำไมเธอต้องมาเลี้ยงเจ้าตัวจอมล้างจอมผลาญแบบนี้ด้วย!
เสี่ยวไป๋ส่ายศีรษะแล้วใช้มือแตะน้ำด้วยท่าทีเนิบนาบ จากนั้นก็บรรจงเขียนตัวอักษรลงไปไม่กี่ตัว
...ทองแดงไม่อร่อย
“เยี่ยม” ซือฝูชิงยกนิ้วโป้งให้ “พลังยังไม่ฟื้นฟูแต่สามารถเขียนตัวอักษรได้ เจ๋งชะมัด”
เสี่ยวไป๋  “...”
ความจริงเจ้านายของมันคงเป็นคนตลกแหละมั้ง
เสี่ยวไป๋ย่อยทองในท้อง ทว่าทันใดนั้นก็ยกมือขึ้นชี้ไปทางฉากกั้นด้านหลัง
“เกิดเรื่องขึ้นกับถังถังเหรอ” พอซือฝูชิงได้ยินเสียงโวยวายทะเลาะกัน ดวงตาจิ้งจอกพลันหรี่ลง “นั่งรออยู่ตรงนี้ ฉันไปดูตรงนั้นก่อน”
**
เดิมทีอวี้ถังเดินตามพนักงานไปเลือกปลา
หลังจากเลือกเสร็จ ขณะที่กำลังไปหยิบผลไม้เครื่องดื่มตรงโซนบริการตัวเองก็ถูกใครบางคนขวางทางไว้
“อวี้ถัง?” มีเสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมไอเย็นยะเยือก “ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่”
พออวี้ถังหันไปก็ตกใจ “พี่สาม”
เขาก็คืออวี้เย้า
เขามองเธออย่างไม่สบอารมณ์ “เมื่อวานอาห้าโทรมาบอกว่าเธอหายตัวไป สุดท้ายก็แอบมาเมืองหลินเองเหรอ”
“เกี่ยวอะไรกับพี่ด้วย” น้ำเสียงของอวี้ถังเย็นเฉียบ “ฉันจะมาเที่ยวที่นี่ไม่ได้เหรอ”
“คุณปู่เองก็กำลังตามหาเธอ ทำไมเธอถึงโผล่มาที่เมืองหลินเองแบบนี้” อวี้เย้าไม่เพียงแค่พูดเท่านั้นแต่คว้าข้อมือเธอมาด้วย แววตาทอประกายไอเย็นยะเยือก “กลับเมืองซื่อจิ่วไปกับฉัน”
ถ้าไม่ใช่เพราะต้องตามหาหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณ เขาคงไม่อยู่เมืองหลินนานขนาดนี้
อีกอย่างเขาไม่อยากเจอซือฝูชิง ทุกครั้งที่เห็นใบหน้าที่ฉาบไปด้วยเครื่องสำอางทีไร เขาก็รู้สึกขยะแขยงทุกที
พอดีเลยจะได้พาอวี้ถังกลับบ้านไปด้วย
“พี่ปล่อยฉันนะ” อวี้ถังดิ้นไปมาแต่กลับดิ้นไม่หลุด พอเห็นว่าใกล้ถูกลากตัวไปแล้ว ฉับพลันดวงตาก็เป็นประกาย “ชิงชิง ฉันอยู่ตรงนี้!”
อวี้เย้าขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม จากนั้นก็หันหน้าไปมองด้วยท่าทีเย็นชา


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 37 ต้องหาหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณให้เจอ
เขามองเห็นดวงตาจิ้งจอกทั้งสองข้างนั้น
สีดำขาวแบ่งแยกกันอย่างชัดเจน ดวงตาสุกสกาวสดใส
หางตาของหญิงสาวหรี่ลงเล็กน้อยแฝงไปด้วยรอยยิ้ม ทว่ารอยยิ้มกลับไม่ปรากฏให้เห็น
อวี้เย่าผงะอยู่ตรงที่เดิม ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองไปชั่วขณะ
เสี่ยวไป๋นั่งยองอยู่บนเก้าอี้แล้วชะโงกหน้าเล็กๆ ของมันโผล่มาทางด้านหลังฉากกั้นนั้น
มันเลียมือของตัวเองด้วยความฉงนก่อนร้องเสียงเอ๋งทีหนึ่ง
เจ้านายของมันจะใส่หน้ากากอนามัยไปด้วยทำไมนะ
เหอะ
มันไม่อยากเห็นหน้าเจ้านายของมันหรอก
“ชิงชิง!” อวี้ถังดิ้นพล่าน “ช่วยฉันโทรหาเขาที!”
ไม่จำเป็นต้องเอ่ยชื่อ ซือฝูชิงย่อมรู้แก่ใจดีว่าอวี้ถังให้เธอโทรหาใคร
อวี้ซีเหิง
ถึงแม้เมื่อก่อนซือฝูชิงจะเคยเรื่องได้ยินสามตระกูลใหญ่ในต้าซย่า แต่ต่อให้เป็นตระกูลใหญ่แค่ไหนก็ไม่เคยสนใจ
แต่เธอรู้ว่าหากสมาชิกที่อาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกันมีมากเท่าไร เรื่องวุ่นวายก็มากตามไปด้วย
เธอจะแพร่งพรายที่อยู่ของอวี้ซีเหิงไม่ได้เด็ดขาด
ซือฝูชิงไม่ได้ล้วงหยิบมือถือแต่คลี่ยิ้มด้วยท่าทีเกรงใจ “รบกวนหลีกทางหน่อยค่ะ”
อวี้เย่ามุ่นคิ้ว “เธอ...”
พอซือฝูชิงก้าวขึ้นหน้าได้ไม่กี่ก้าวก็ยื่นมือออกไป
ขณะนี้อวี้เย่ายังไม่รู้สึกตัว ทว่าจู่ๆ มือก็ไร้เรี่ยวแรงฉับพลัน มือคลายออกโดยไร้ซึ่งการควบคุมใดๆ
ซือฝูชิงอาศัยจังหวะนี้ดึงอวี้ถังไปไว้ด้านหลัง
“เฮ้ ฉันพูดว่า...” ซือฝูชิงเชิดคางขึ้น เอ่ยเสียงเอื่อยๆ “คุณลวนลามเพื่อนฉันแบบนี้หมายความว่ายังไง”
อวี้เย่ายังคงมือชา สีหน้าเรียบตึง
เขาจำได้แค่ว่าหญิงสาวบิดแขนช่วงข้อต่อของกระดูกส่วนในและข้อมือ อีกทั้งกดสกัดจุดสำคัญบางจุด แค่นั้นก็บีบให้เขาปล่อยตัวอวี้ถังไปได้อย่างง่ายดายแล้ว
หล่อนมีศิลปะการต่อสู้ติดตัว
แต่เมืองหลินไม่มีตระกูลหรือผู้ทรงอิทธิพลที่เกี่ยวข้องกับสายบู๊เลยนี่นา
อวี้ถังชอบแวบหายไปนู่นนี่ หากเขาจะไม่รู้จักคนข้างกายเธอบ้างก็ถือว่าปกติ
แต่ดูท่าทางผู้หญิงคนนี้ดูโตกว่าอวี้ถัง ลูกหลานสายบู๊ตระกูลไหนที่มีฝีมือระดับนี้บ้างนะ
“โทษที เขาเป็นน้องของฉัน” อวี้เย่าคลึงหว่างคิ้วแล้วถอนหายใจ “เกิดเรื่องเข้าใจผิดนิดหน่อย”
“งั้นเหรอ” ซือฝูชิงมองข้อมือแดงแปร๊ดของอวี้ถัง ยิ้มกล่าว “หยาบคายกับผู้หญิงขนาดนี้ ไม่เหมือนเรื่องเข้าใจผิดเลยสักนิด”
อวี้เย่าสีหน้าเปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วน
เขาเม้มริมฝีปากเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “ขอโทษ”
อวี้ถังตกใจเล็กน้อย
เพราะเรื่องครอบครัวเลยทำให้เธอไม่ชอบอยู่บ้านตระกูลอวี้ แต่เธอรู้ซึ้งถึงนิสัยใจคอของพี่น้องลุงป้าน้าอาเป็นอย่างดี
อาเก้าของเธอนิสัยลึกลับ ซึ่งตอนนี้ยังไม่ต้องพูดถึง
ทว่าแต่ไหนแต่ไรมาอวี้เย่าเป็นคนหยิ่งทะนง
เพราะเหตุการณ์ลักพาตัวร้ายๆ ในวัยเด็ก รวมถึงประสบภาวะบกพร่องทางการสื่อสารมานาน เขาจึงหยิ่งในศักดิ์ศรีมาก
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาพูดขอโทษ
“แต่ไม่ว่าจะพูดยังไงเธอก็หนีออกเมืองซื่อจิ่วมาโดยพลการ” อวี้เย่าปรับน้ำเสียงอ่อนลง “ถึงอย่างไรเธอก็ต้องบอกอาห้ากับคุณปู่บ้าง จะกลับหรือไม่กลับเป็นเรื่องของเธอ แต่อย่าทำให้พวกเขาเป็นห่วง”
“พวกเขาอยากไล่ฉันไปจะตาย” อวี้ถังแค่นเสียงเย็นชา เธอคล้องแขนของซือฝูชิงโดยไม่คิดใส่ใจอวี้เย่าอีกต่อไป “ชิงชิง พวกเราห่อกลับไปกินกันดีกว่า”
ซือฝูชิงขานรับก่อนจะคว้าเจ้าหมาน้อยสีขาวที่กำลังดูเรื่องสนุกๆ อยู่ยัดใส่กระเป๋า จากนั้นก็เดินออกไปจากร้าน
เสี่ยวไป๋  “...”
แงๆ มันจะหายใจไม่ออกแล้ว
อวี้เย่ายังคงชะงักอยู่กับที่ กระทั่งซือฝูชิงจากไปนานแล้วถึงค่อยๆ ตื่นจากภวังค์
น่าแปลก
ผู้หญิงคนนั้นให้ความรู้สึกคุ้นเคยเป็นพิเศษ ชวนให้เขาอยากเข้าไปอยู่ใกล้ๆ
อวี้เย่ายัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงแล้วลอบถอนหายใจอย่างเงียบเชียบ
เขาต้องหาหมอเทวดาหัตถ์วิญญาณให้เจอ
**
ระหว่างทาง
“น่ารำคาญจริงๆ!” อวี้ถังพูดอย่างอัดอั้น “ไม่ง่ายเลยกว่าจะหนีออกมากินข้าวนอกบ้านได้ แต่ดันต้องมาเจอคนในตระกูลอวี้อีก”
“หืม?” ซือฝูชิงลูบหัวเจ้าบ้าปี่เซียะแล้วเงยหน้าขึ้น “อาเก้าก็เป็นคนในตระกูลอวี้เหมือนกันนี่นา”
“อาเก้าไม่เหมือนคนอื่น” อวี้ถังส่ายศีรษะ “จะว่าไงดีล่ะ ถึงแม้อาเก้าจะเป็นคนเย็นชานิ่งเฉย แต่เขาดูแลคนเก่งมากเลย
ถึงแม้พออยู่กับอาเก้าจะรู้สึกกดดันมากๆ แค่เขามองฉันก็ให้ความรู้สึกเหมือนฉันเข้าไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ตอนประชุมราชสำนักตอนเช้า ฉันว่าพวกละครโบราณควรเชิญเขาไปแสดงด้วยซ้ำ”
“เจ้านายดูแลคนเก่งจริงๆ” เวลานี้ซือฝูชิงถึงนึกขึ้นได้ “ว่าแต่เหมือนฉันเคยเจอพี่สามของเธอด้วย”
“ฉันกำลังจะถามเธอพอดี!” จู่ๆ อวี้ถังก็นึกบางอย่างขึ้นได้ “ชาวเน็ตบอกว่าเธอเข้าวงการบันเทิงเพราะพี่สามเหรอ”
เธอพูดเสียงติดอ่าง “สุดท้ายเธอก็ไม่เปิดเผยตัวกับเขา”
“โลกออนไลน์จะมีความจริงสักเท่าไร” ซือฝูชิงเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “เธอดูสิ ฉันเจอคนสมบูรณ์แบบอย่างอาเก้าของเธอแล้ว ฉันจะไปไล่ตามคนอื่นเพื่อ?”
“ก็จริง” อวี้ถังกำหมัด “ชิงชิง เธอวางใจได้เลย ฉันจะช่วยเธอจีบอาเก้าเอง!”
ส่วนซือฝูชิงที่ยังไม่ทันได้เปิดปากพูดคำว่าเงินก็  “...”
เสี่ยวไป๋ร้องเอ๋งๆ แล้วยื่นมือออกไปลูบไหล่ของเธออย่างเบามือ
ซือฝูชิงแค่นยิ้ม “ไม่มี อย่าได้คิดเชียว!”
สร้อยทองที่มีมูลค่าเพียงหนึ่งเดียวของเธอถูกกินไปแล้ว!
เจ้าหมาบ้า!
อวี้ถังนึกประหลาดใจ “ชิงชิง มันพูดว่าอะไรเหรอ”
“มันบอกว่าอยากไปคลุกโคลน แต่ฉันไม่ให้มันไป”
“เฮ้อ เมื่อกี้น่าจะให้สัตวแพทย์ช่วยดูสมองของมันหน่อย”
เสี่ยวไป๋  “...”
ทำลายชื่อเสียงของมันจนเสื่อมเสีย
เจ้านายน่ารังเกียจจริงๆ!
**
วันต่อมา
ณ ค่ายซ้อมของรายการหนุ่มสาววัยใส
การแบ่งห้องเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ
ซือฝูชิงมีเด็กฝึกในมือทั้งหมดหกคน ส่วนเด็กฝึกที่ลาออกไป ถ้าไม่ไปเข้าฟังคลาสของหลินชิงเหยียนก็ซ้อมด้วยตัวเอง
“ดีมาก ผ่อนคลายซะจริง” ซือฝูชิงบิดขี้เกียจอย่างช้าๆ ดวงตาจิ้งจอกหรี่ลง พยักหน้าเอ่ย “หกคน ได้กลุ่มหนึ่งพอดี ซ้อมก็สะดวก”
การแสดงตอนหลังๆ นอกจากแบทเทิลตัวต่อตัวแล้วยังต้องแข่งกันเป็นทีมด้วย
ในเมื่อผู้ที่เข้าแข่งขันวันหน้าจะได้รวมตัวกันเป็นบอยแบนด์ ฉะนั้นความร่วมมือภายในกลุ่มก็สำคัญมากเหมือนกัน
“ซือ...เมนเทอร์ซือครับ...” มีเด็กฝึกคนหนึ่งยกมือขึ้น เอ่ยเสียงเบาหวิว “ผม...ผมเต้นไม่เป็น”
“ไม่เป็นไร” ซือฝูชิงชี้ไปที่สวี่ซีอวิ๋น “เขาก็ไม่เคยเต้นมาก่อนเหมือนกัน ตอนแรกเต้นเหมือนคิงคอง แต่ตอนนี้เหมือนคนบ้างแล้ว”
สวี่ซีอวิ๋น  “...”
อย่าเอาเรื่องแบบนี้มาพูดต่อหน้าคนเยอะๆ สิ!
“พวกนายมาที่นี่เพราะอยากเดบิวต์ทำตามความฝันของตัวเองให้สำเร็จ” ซือฝูชิงเงยหน้าขึ้นด้วยรอยยิ้ม “พวกนายก็เห็นว่าศิลปินที่โลดแล่นบนเวทีระดับนานาชาติ ถึงจะเป็นนักร้องดังก็ต้องเต้นเป็นด้วย”
“เพื่อได้เป็นสมาชิกบอยแบนด์ที่ประสบความสำเร็จ ฉันจึงตั้งเงื่อนไขว่าพวกนายต้องเรียนร้อง เต้น แร็ป ทั้งหมด”
พอพูดจบ เหล่าเด็กฝึกก็พากันตะลึงงัน
แม้แต่เซี่ยอวี้ยังพลอยผงะไปด้วย
สวี่ซีอวิ๋นอ้าปากค้าง “เมนเทอร์ซือร้องแร็ปเป็นด้วยเหรอ”
ซือฝูชิงครุ่นคิด “ก็พอเข้าใจบ้างนิดหน่อย”
เหล่าเด็กฝึกชายต่างมองหน้ากัน “ถ้าเรียนหมดจะทันเวลาเหรอครับ”
ตอนนี้พวกเขาเป็นแค่เด็กฝึก แม้แต่เรื่องเดบิวต์ยังเป็นเรื่องที่ไกลตัว พวกเขาจะนึกถึงระดับเวทีนานาชาติได้อย่างไร
“ไม่หรอก” ซือฝูชิงเอ่ยด้วยท่าทีสบายๆ “ฉันจะจัดตารางเอง มีเวลาฝึกซ้อมอีกสองเดือน นี่เพียงพอแล้ว”
จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ซือฝูชิงเหลือบมองแวบหนึ่งก่อนจะกดสายทิ้ง
เซี่ยอวี้ที่อยู่ด้านข้างสายตาดีเลยเห็นคำว่า “พี่เฝิ่ง” สองคำนี้
เขาจำได้รางๆ ว่าผู้จัดการของสตาร์รี่ เกิร์ลกรุ๊ปแซ่เฝิ่ง
เซี่ยอวี้ถอยออกมาก้าวหนึ่งแล้วบอกอย่างเกรงใจ “เมนเทอร์ซือไม่รับสายเหรอ”
“ไม่รับ ไม่ต้องไปสนใจหรอก” ซือฝูชิงเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าแล้วพยักหน้าเชิงสื่อว่า “ไป ไปห้องซ้อมกัน ฉันจะให้พวกนายสร้างตารางฝึกซ้อมส่วนตัวกันเอง”
พวกเขาเดินตามซือฝูชิงเข้าไปในห้องซ้อม
พอเข้าไป สวี่ซีอวิ๋นก็ตกตะลึง “อุปกรณ์เครื่องเสียงกับเครื่องดนตรีล่ะ”
ทั้งๆ ที่เขาจำได้ว่าตำแหน่งนั้นมีเครื่องดนตรีดีๆ อยู่หลายเครื่อง
ถึงแม้จะเป็นห้องซ้อมเต้น แต่ก็มีกีต้าร์ เบสและคีย์บอร์ดเหล่านี้เตรียมเอาไว้ด้วย
ทำไมแวบเดียวก็หายไปหมดเลย
เซี่ยอวี้หรี่ตาลงพลางก้าวขายาว เอ่ยน้ำเสียงเรียบๆ “ฉันจะไปลองถามดู”
เขาไปหาพนักงานที่รับผิดชอบฝ่ายธุรการ
“อ๋อ นายหมายถึงเครื่องเสียงกับเครื่องดนตรีของห้องซ้อมเต้นสองน่ะเหรอ” พนักงานไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะทำงานเลยด้วยซ้ำ พูดด้วยท่าทีเฉยเมย “ห้องซ้อมเต้นหนึ่งของเมนเทอร์หลินไม่พอใช้เลยขนไปหมดแล้ว ถ้าพวกนายจะใช้ก็รอก่อนละกัน”


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 38  ซือฝูชิง: “ดูสิว่าใครกล้าขวาง”
พนักงานรู้กฎในวงการบันเทิงเป็นอย่างดี
เดิมทีในวงการนี้มีการแบ่งชนชั้นวรรณะอย่างหนักหน่วง
รายการหนุ่มสาววัยใสที่มีการลงทุนเม็ดเงินเหยียบหลายพันล้านเช่นนี้ไม่มีทางเกิดเหตุการณ์อุปกรณ์ไม่พอใช้อยู่แล้ว
แต่พอหลินชิงเหยียนเอ่ยปาก พนักงานเลยทำได้แค่ปฏิบัติตามคำสั่งของเธอก่อน
ส่วนซือฝูชิงน่ะเหรอ
ใครจะไปสนใจล่ะ
หลังจากเซี่ยอวี้เดินจากไป พนักงานก็ส่ายศีรษะ
เสียดายก็แต่เซี่ยอวี้ที่ไม่รู้กฎเกณฑ์ในวงการบันเทิง แถมยังทำลายอนาคตของตัวเองอีกต่างหาก
เมื่อเซี่ยอวี้เดินกลับไปถึงห้องซ้อมเต้นก็พูดง่ายๆ เพียงประโยคเดียวเท่านั้น
ได้ยินเช่นนั้น สวี่ซีอวิ๋นก็โมโหเป็นฟืนเป็นไฟ “จะมากเกินไปแล้ว พวกเขาจงใจชัดๆ!”
ส่วนเด็กฝึกที่เหลือก็สีหน้าหม่นหมองลง
ทำอย่างไรได้ ใครใช้ให้พวกเขาไม่มีคนหนุนหลังล่ะ
สวี่ซีอวิ๋นเอ่ยเสียงทุ้ม “พี่เซี่ย ไม่งั้นพี่ไปเข้าคลาสกับเมนเทอร์หลินหรือเมนเทอร์หลีดีกว่า แบบนี้จะถ่วงเวลาพี่เอาได้”
เซี่ยอวี้เลิกคิ้วก่อนจะหันไปมองซือฝูชิง
ฉับพลันสองดวงตาดำสนิทของหญิงสาวก็ลุกเป็นประกายภายใต้ใบหน้าที่ถูกฉาบด้วยเครื่องสำอางแนวพังก์ร็อก
สีหน้าของเธอกลับยังคงราบเรียบดั่งแม่น้ำลึก ไร้ซึ่งอารมณ์อื่นๆ ปะปน
“เอ๊ะ งั้นก็พอดีเลย พวกเราออกไปข้างนอกสักหน่อยแล้วกัน” ซือฝูชิงบิดขี้เกียจอย่างช้าๆ แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ “หิวไหม กินอะไรไหม เล่นคีบตุ๊กตาไหม”
สวี่ซีอวิ๋น  “???”
**
พวกเขาทั้งหกคนตามซือฝูชิงออกไปด้านนอกค่ายซ้อมอย่างเปิดเผย
นอกจากเซี่ยอวี้ คนอื่นๆ ต่างตกอยู่ในความฉงน
กระทั่งมาถึงร้านขายของกินเล่นที่ค่อนข้างสงบและห่างไกลแห่งหนึ่ง พวกเขาก็ได้รับตารางการฝึกซ้อมที่ซือฝูชิงจัดให้
“เมนเทอร์ซือสุดยอดไปเลย” สวี่ซีอวิ๋นซาบซึ้งใจสุดขีด “คุณเป็นมืออาชีพมากๆ เมนเทอร์ซือไปเอาข้อมูลพวกนี้มาจากที่ไหนเหรอ”
“กินของนายไปเงียบๆ เลย พูดให้มันน้อยๆ หน่อย”
“...”
เซี่ยอวี้พลิกกระดาษไปสองสามหน้า จู่ๆ จากท่าทีสบายๆ ของเขาก็ดูเคร่งขรึมขึ้นมา
ทันใดนั้นก็มีเสียงเหนียมอายดังขึ้น “ใช่...ใช่พี่เซี่ยหรือเปล่าคะ”
เซี่ยอวี้หันไป
หนุ่มน้อยดวงตาคมกริบ หน้าตาสะอาดหมดจดหล่อเหลา อีกทั้งรูปร่างยังดูดีมาก
ใบหน้าของเขาไม่ได้แต่งแต้มเครื่องสำอางมากมายซึ่งแตกต่างจากลู่เยี่ยน ชวนให้รู้สึกถึงความสดใสที่เปี่ยมล้นออกมา
สาวน้อยตกตะลึงปนดีใจ “เป็นพี่จริงๆ ด้วย!”
เธอกระชับกระเป๋าก่อนเดินก้าวขึ้นมา “ฉันขอถ่ายรูปกับพี่ได้ไหมคะ ไม่สิๆ ขอลายเซ็นก็พอ ถ้ารบกวนพี่คงไม่ดีแน่ๆ”
“ได้สิ” ซือฝูชิงกวักมือเรียกพร้อมยิ้มตาหยี “มาๆ”
สาวน้อยชะงักไป “ซือ...ซือฝูชิงเองเหรอ ทำไมเมนเทอร์ซือถึงพาพวกพี่เซี่ยออกมา...”
“อ๋อ ถูกไล่ออกมาน่ะ” ซือฝูชิงลูบคาง “แต่ไม่เป็นไร พวกเราอยู่ข้างนอกก็ซ้อมได้เหมือนกัน”
“งั้น...งั้นเมนเทอร์ซือต้องดูแลพี่เขาให้ดีๆ นะคะ” สาวน้อยกำหมัด “ถึงแม้เขาจะถูกรายการทอดทิ้ง แต่พวกเราไม่มีทางทอดทิ้งเขาเด็ดขาด! พวกเราต้องดันเขาเดบิวต์ขึ้นไปครองตำแหน่งเซ็นเตอร์ให้ได้!”
เธอไม่รอให้ซือฝูชิงพูดอะไรก็กอดกระเป๋าวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
ขณะที่วิ่ง เธอก็โพสต์ตั้งกระทู้บนแฟนเพจของเซี่ยอวี้
[เพื่อนๆ ฉันเจออาอวี้ด้านนอก เวลานี้พวกเขาควรกำลังซ้อมอยู่ถึงจะถูก คิดไม่ถึงว่าจะกำลังนั่งหารือเรื่องการฝึกซ้อมอยู่ร้านขายของกินเล่นด้านนอก พวกเขาต้องถูกทีมงานรายการรังแกแน่ๆ ขอนอกเรื่องว่าซือฝูชิงดูจริงจังมากๆ แถมยังถามความคิดเห็นของอาอวี้ทุกอย่าง ถึงแม้เธอจะไม่มีความสามารถแต่เธอต้องเป็นเมนเทอร์ที่ดีมากแน่นอน]
คอมเมนต์ตอบกลับด้านล่างเริ่มเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
[โมโหมากจริงๆ! เด็กฝึกไม่มีสิทธิ์อะไรเลยเหรอ ทีมงานรายการบ้าอะไรกัน!]
[เฮ้อ พอจะมองออกว่าซือฝูชิงเองก็เป็นผู้เคราะห์ร้าย เดาว่ารายการคงจงใจเอาอาอวี้มาอยู่กลุ่มเดียวกับซือฝูชิงเพราะไม่อยากให้เขาเดบิวต์ พวกเราเลิกด่าซือฝูชิงดีกว่า ไม่งั้นคงตกหลุมพรางของทางรายการแน่ๆ]
[ไม่ใช่แค่ห้ามด่า แต่ต้องปกป้องเป็นอย่างดี ทีมงานรายการขยะ!]
หลังจากเซี่ยอวี้ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวเรื่องใดเลยกินเสร็จก็เดินตามหลังซือฝูชิงไป พลางขบคิดบางอย่างขณะที่จับจ้องใบหน้าด้านข้างของเธอ
ตอนนี้พวกเขากำลังเดินทางกลับ
ตอนเดินผ่านธนาคารแห่งหนึ่ง จู่ๆ ซือฝูชิงก็พูดขึ้นว่า “รอฉันเดี๋ยว”
จากนั้นพวกเขาก็หยุดฝีเท้าลง
สักพักพวกเขาก็เห็นซือฝูชิงถือทองคำแท่งปึกหนึ่งเดินออกมาด้วยท่าทีสบายๆ
ทุกคน  “...”
เซี่ยอวี้เองก็  “...”
ความจริงเขาไม่เข้าใจการกระทำของซือฝูชิงเลยสักนิด
ซือฝูชิงจัดการเอาทองคำแท่งที่แลกมายัดใส่กระเป๋า
เสี่ยวไป๋ที่กำลังนอนฟุบอยู่ในกระเป๋าแล้ววางอุ้งมือไว้ด้านนอกดวงตาพลันลุกวาว “เอ๋ง!”
มันรู้ว่าเจ้านายของมันดีที่สุดแล้ว
ซือฝูชิงสัมผัสสายตาหิวกระหายของเจ้าปี่เซียะได้ จึงเอ่ยเตือน  “หนึ่งชิ้นต่อเดือน”
เสี่ยวไป๋ส่ายศีรษะพลางใช้อุ้งมือน้อยชูสามนิ้ว
ทองแท่งชิ้นเดียวจะไปพอยาไส้มันได้อย่างไร
“อ๋อ” ซือฝูชิงเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “งั้นแกก็ไปกินในฝันเอา ถึงแม้ความสามารถบางอย่างของฉันจะลดลง แต่ฉันซัดแกได้สบายๆ เลย”
เสี่ยวไป๋  “...”
มันเลียมือทั้งสองข้างด้วยท่าทีน้อยใจ
“ทำตัวน่ารักไปก็ไร้ประโยชน์” ซือฝูชิงไม่มีความปรานีเลยสักนิด “แกไม่รู้จริงๆ เหรอว่าตอนนี้ฉันจนมากขนาดไหน”
เสี่ยวไป๋ร้องเสียงเอ๋ง
ก็ได้ มันอดทนไว้ก่อนก็ได้
**
ในขณะเดียวกันเฟิ่งซานที่ได้รับรายงานจากธนาคารก็ตกอยู่ในความฉงน
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะก้าวขึ้นไปข้างหน้า เปิดปากพูดอย่างยากลำบาก “พี่เก้า คุณซือไปแลกทองคำแท่งจากธนาคารมาสิบหยวนครับ”
ในที่สุดอวี้ซีเหิงที่นั่งอยู่บนโซฟาก็เงยหน้าขึ้น “ทองคำแท่งงั้นหรือ”
นี่จึงทำให้เขามั่นใจว่าเจ้านั่นคือปี่เซียะจริงๆ
ดูท่าทางเจ้าปี่เซียะตัวนี้คงบาดเจ็บสาหัส มิเช่นนั้นคงไม่ต้องการทองคำแท่งมาเติมพลังมากมายขนาดนี้
“อืม” อวี้ซีเหิงเอ่ยเสียงทุ้ม “วันหลังก็จ่ายทองคำแท่งให้เธอแทนแล้วกัน”
เฟิ่งซานพยักหน้า
เก็บเป็นทองคำแท่งรักษามูลค่าได้ดีกว่าจริงๆ
ใช้ตบคนยังไม่เปลืองแรงมือเลย
“อาเก้า” อวี้ถังอ้าปากหาวขณะเดินลงบันไดมาข้างล่าง เธอเกาผมเผ้าที่ยุ่งเหยิง “ยังเหลือข้าวกินไหมคะ”
อวี้ซีเหิงพลิกเอกสารในมือ เอ่ยเสียงเรียบ “ทำเอง”
“ค่ะ” อวี้ถังยู่ปากใส่ที “เมื่อวานฉันเจอพี่สามด้วย แต่ฉันไม่ได้บอกว่าอาเก้าอยู่ที่นี่”
“คุณชายอวี้เย่าเหรอ” เฟิ่งซานชะงัก “ตอนนั้นคุณหนูอวี้ถังกำลังกินข้าวอยู่กับคุณซือหรือเปล่า”
“ใช่ ชิงชิงเท่สุดๆ เลย” อวี้ถังสาธยายรอบหนึ่งด้วยสีหน้านับถือ “ทำไมชิงชิงถึงไม่เป็นผู้ชายนะ ถ้าเป็นฉันคงแต่งงานด้วยแล้ว”
อวี้ซีเหิงได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้าขึ้น
“ขอโทษค่ะอาเก้า!” อวี้ถังตะโกนขอโทษเสียงดัง “ชิงชิงคู่ควรกับอาเก้ามากกว่า เหมาะกันมากๆ ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่แน่นอน!”
อวี้ซีเหิงกดตรงหว่างคิ้ว
โวยวายเรืองเหลวไหลอีกแล้ว
อวี้ถังลองปรึกษากับอวี้ซีเหิงดู “อาเก้ายกชิงชิงให้ฉันสักระยะหนึ่งได้ไหม”
อวี้ซีเหิงเหลือบมองเธอแวบหนึ่งด้วยสีหน้าที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใด
อวี้ถังตัวสั่นสะท้านราวกับถูกฮ่องเต้ทอดมอง “...รบกวนแล้ว ฉันไปกินมื้อเช้าดีกว่า!”
**
ภายในห้องซ้อมเต้นอีกฝั่งหนึ่ง
หลินชิงเหยียนกำลังซ้อมเต้นให้เหล่าเด็กฝึกอยู่
ส่วนด้านข้างเต็มไปด้วยอุปกรณ์ที่เธอให้พนักงานช่วยขนมาจากห้องซ้อมเต้นสอง
เธอไม่ได้ขาดแคลน อีกทั้งไม่ได้ใช้งานด้วย
ซือฝูชิงไม่ยกเซี่ยอวี้ให้เธอ เธอก็จะทำให้ซือฝูชิงใช้ชีวิตอย่างไม่เป็นสุข
ถึงแม้เธอจะมองว่าเซี่ยอวี้ไปได้ไกล แต่เธอไม่มีทางทำลายผลประโยชน์ของตนเองเพียงเพราะเด็กฝึกที่ไม่ได้เป็นญาติมิตรคนหนึ่งแน่นอน
บรรดาเด็กฝึกหกคนของซือฝูชิง ต้องไม่มีใครได้เดบิวต์เลยสักคน
หลินชิงเหยียนเม้มปากยิ้ม
ซือฝูชิงมีความอดทนสูงเหมือนกันแฮะ
แต่ท่าทางที่กล้าต่อกรกับโปรดิวเซอร์อย่างเปิดเผยในวันนั้นคงเป็นการต่อต้านที่ถูกกดดันมานานมากกว่า
ไร้ประโยชน์จริงๆ
แก๊งๆ!
ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะดังขึ้นมาจากบานกระจก
การเคลื่อนไหวของทุกคนภายในห้องซ้อมเต้นหยุดชะงักแล้วหันไปมองด้วยท่าทีประหลาดใจ
หญิงสาวยืนอยู่นอกหน้าต่างด้วยสีหน้าราบเรียบ
ไม่กี่วินาทีต่อมาประตูก็ถูกเปิดออก ซือฝูชิงเดินเข้ามาด้านใน
“เอ๊ะ เมนเทอร์ซือ เมนเทอร์ควรอยู่ห้องซ้อมเต้นข้างๆ ไม่ใช่เหรอ ทำไม่ถึงโผล่มาที่นี่ล่ะ” มู่เหยี่ยเอ่ยด้วยสีหน้าเย้ยหยัน “ไม่ใช่ว่าไม่รู้ทางแล้วมาผิดห้องหรอกใช่ไหม
หรือสุดท้ายเกิดรู้ตัวเองขึ้นมาเลยจะไม่เป็นเมนเทอร์แล้ว”
เด็กฝึกคนอื่นๆ พากันระเบิดเสียงหัวเราะ
“เมนเทอร์ซือมีอะไรเหรอ” หลินชิงเหยียนลุกขึ้นยืนแล้วถามด้วยรอยยิ้ม “มีปัญหาอะไรไหม ฉันช่วยได้นะ”
ตุ้บ...!
เก้าอี้ของหลินชิงเหยียนถูกถีบล้มลง
“มาขนไป” ซือฝูชิงพับแขนเสื้อขึ้นด้วยท่าทีผ่อนคลาย เชิดดวงตาจิ้งจอกขึ้น “เลือกที่พวกนายชอบแล้วขนไปได้เลย ดูสิว่าใครจะกล้าขวางทาง”


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 39 แต่ไหนแต่ไรมาซือฝูชิงเป็นคนผยอง
เซี่ยอวี้ที่เดินตามหลังมาก็ไม่คิดเกรงใจเลยสักนิด
เขาสาวเท้าเดินเข้าไปหยิบเบสมาตัวหนึ่ง
เดิมทีสวี่ซีอวิ๋นและเด็กฝึกที่เหลืออีกสี่คนเดินเข้ามาด้วยท่าทีกล้าๆ กลัวๆ
แต่พอซือฝูชิงปรายตามองพวกเขาแวบหนึ่ง
พวกเขาห้าคนก็เผยสีหน้าจริงจังแล้วรีบก้าวเข้าไปอุ้มอุปกรณ์เครื่องเสียงทันที กระทั่งดึงสายไฟอื่นๆ ออกทั้งหมด
ทันใดนั้นเสียงดนตรีภายในห้องซ้อมเต้นก็เงียบลง
เด็กฝึกที่กำลังซ้อมเต้นอยู่ต้องหยุดชะงักไปด้วย สีหน้าเริ่มดูไม่ค่อยดีนัก
“ซือฝูชิง!” มู่เหยี่ยลุกพรวดด้วยใบหน้าเดือดดาล “ทำเกินไปแล้ว!”
“เมนเทอร์หลิน ที่นี่มีเด็กห้องเอฟด้วยเหรอ” ซือฝูชิงกวาดสายตามองแล้วหัวเราะเยาะเสียงเอื่อย “ดูท่าทางเมนเทอร์หลินก็สายตาหลักแหลมไม่เบา ฉันละอายใจที่เทียบไม่ติดเลยจริงๆ”
เพียงประโยคเดียวแต่ด่าถึงสองคน
มู่เหยี่ยกำหมัดแน่น “ซือฝูชิง!”
เหตุที่เขาต้องหล่นไปอยู่ห้องเอฟก็ไม่ใช่เพราะซือฝูชิงจงใจแกล้งเขาหรอกเหรอ
เซี่ยอวี้แบกเบสขึ้นไหล่ หัวเราะเสียงเบา “จากห้องเอหล่นไปอยู่ห้องเอฟคงต้องพยายามมากหน่อย”
ใบหน้าของมู่เหยี่ยยิ่งแดงก่ำ
เขาไม่กล้าใช้ไม้แข็งกับเซี่ยอวี้สักเท่าไร
ปกติกลุ่มแฟนคลับของเซี่ยอวี้จะอ่อนโยนมากๆ
แต่ทันทีที่เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของเซี่ยอวี้เมื่อไรก็จะระเบิดความบ้าคลั่งออกมาเมื่อนั้น
นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้ทีมงานรายการไม่กล้าข่มเซี่ยอวี้อย่างตรงไปตรงมา
“เมนเทอร์ซือ แบบนี้คงไม่ดีมั้ง” หลินชิงเหยียนหยิกฝ่ามือเพื่อรักษารอยยิ้มไว้บนใบหน้าไว้ “ทำแบบนี้ก็เท่ากับไม่อยากให้พวกเราซ้อมเต้นงั้นเหรอ”
พอได้ยินประโยคนั้น ซือฝูชิงก็เลิกคิ้ว
เธอเดินรุดขึ้นหน้ามาสองก้าวแล้วโน้มเอวลงเพื่อให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับหลินชิงเหยียน
เธอไม่ได้สวมรองเท้าส้นสูง สำหรับหลินชิงเหยียนแล้วความสูงแบบนี้ให้ความรู้สึกเหมือนโดนข่ม
หลินชิงเหยียนอดถอยไปก้าวหนึ่งไม่ได้
ซือฝูชิงอมยิ้มแล้วใช้ระดับเสียงที่มีเพียงหลินชิงเหยียนเท่านั้นที่ได้ยิน “จะเสแสร้งไปทำไม เชื่อไหมล่ะว่าฉันสามารถงัดซิลิโคนในจมูกของเธอออกมาได้เลย”
หลินชิงเหยียนพลันสีหน้าเปลี่ยน
ขอบตาของเธอแดงก่ำ กระซิบแผ่วเบา “เธอหมายความว่าไง”
“ไปกัน” ซือฝูชิงไม่ได้สนใจเธออีก ลุกขึ้นยืดหลังตรงแล้วโบกมืออีกครั้ง “กลับไปซ้อม”
พอเดินไปถึงประตู เธอก็หันกลับมาพร้อมรอยยิ้มแต่งแต้มบนใบหน้า “จำไว้ว่าถ้าครั้งหน้ามีใครขนของพวกเราไปอีกก็ขนกลับมาได้เลย อย่าไปทน”
พวกเซี่ยอวี้ทั้งหกคนเดินตามหลังเธอไปอย่างเปิดเผย
สวี่ซีอวิ๋นกระซิบถาม “พี่เซี่ย งั้นทำไมเมื่อกี้พวกเราต้องไปกินข้าวก่อนด้วยล่ะ”
เซี่ยอวี้ตอบเสียงขรึม “เพราะกินอิ่มถึงจะมีแรงทะเลาะ”
สวี่ซีอวิ๋น  “...”
ภายในห้องซ้อมเต้น หลินชิงเหยียนริมฝีปากสั่นเครือ สีหน้าก็ค่อยๆ ซีดลง
ซือฝูชิงบ้าไปแล้วจริงๆ!
ภายในค่ายซ้อมมีกล้องวงจรปิดติดอยู่แทบทุกจุด รวมถึงหอพักด้วย
นอกจากเวลานอนและพักผ่อน กล้องพวกนี้จะเปิดทำงานตลอด ดังนั้นเหล่าเด็กฝึกจึงระมัดระวังคำพูดและพฤติกรรมอยู่เสมอ
หลินชิงเหยียนไม่เข้าใจการกระทำของซือฝูชิง
คนในวงการบันเทิงล้วนถูกสร้างภาพลักษณ์ขึ้นมาทั้งนั้น
เพราะต้องรักษาภาพลักษณ์ต่อหน้ากล้องจึงต้องระมัดระวังทุกคำพูดและการกระทำ
ซือฝูชิงคิดว่าตัวเองเสียจนไม่มีอะไรจะเสียแล้วมั้ง
“เมนเทอร์หลิน อย่าไปคิดเล็กคิดน้อยกับคนบ้าๆ อย่างซือฝูชิงเลยครับ” มู่เหยี่ยเป็นฝ่ายปลอบใจเธอก่อน “รอพวกตระกูลจั่วประกาศตัดหางปล่อยวัดกับซือฝูชิงเมื่อไร บริษัทของเราคงสั่งสอนวิธีการเป็นคนให้ยัยนั่นก่อน”
วันเชิดหน้าชูตาของซือฝูชิงคงเหลืออีกไม่กี่วันแล้ว
มู่เหยี่ยเองก็ร้อนใจไม่ต่างกัน
ผ่านวันฝังศพของท่านผู้เฒ่าจั่วไปหลายวันแล้ว ตระกูลจั่วจะไม่แสดงท่าทีอะไรบ้างเลยเหรอ
พอหลินชิงเหยียนได้สติกลับมาก็ฉีกยิ้มใหม่อีกครั้ง เอ่ยเสียงอ่อนโยน “มู่เหยี่ย นายไปซ้อมเถอะ”
จากนั้นภาพที่เธอหลุบตาก้มหน้าลงก็ทอดเป็นเงาสลัว
**
ณ ตระกูลจั่วในเวลานี้
จั่วเทียนเฟิงเผยท่าทีตกใจ “พวกท่านทั้งสองจะไปแล้วเหรอ”
“ใช่ พวกเราศิษย์พี่ศิษย์น้องพักอยู่บ้านตระกูลจั่วมาสองวันแล้ว ถึงเวลาที่ต้องกลับตงซังสักที” บุรุษหนุ่มเอ่ยเสียงห่างเหินอย่างเกรงใจ “คุณจั่ว เช่นนั้นพวกเราขอตัวกลับก่อน”
จั่วเทียนเฟิงอยากจะรั้งไว้ ทว่าจนปัญญาจะขวางไว้ได้
เขาถ่อมตัวพูดเอาอกเอาใจ “วันหลังหากท่านทั้งสองมีเรื่องใดที่ตระกูลจั่วพอจะช่วยได้ก็อย่าได้ลังเลเลย!”
ถ้าได้ผูกมิตรกับนักพรตองเมียวจิ ตระกูลจั่วคงไปได้ไกล
“งั้นก็หารือกันได้” บุรุษหนุ่มพยักหน้า “ตอนนี้แม่ของคุณอยู่ที่ไหน”
“ยังไม่ได้บอกคุณแม่เรื่องนี้เลย” จั่วเทียนเฟิงถอนหายใจ “สุขภาพของคุณแม่ไม่ค่อยดี ตอนนี้กำลังรักษาตัวอยู่ที่เมืองซื่อจิ่ว ปกติแล้วคุณพ่อสุขภาพดีมากๆ ใครจะรู้ว่าอยู่ดีๆ จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น”
สายตาของเขาดูหม่นหมองลงเล็กน้อย
สุขภาพร่างกายของท่านผู้เฒ่าจั่วแข็งแรง ต่อให้ใช้ชีวิตอีกสิบปียี่สิบปีก็ไม่มีปัญหา
แต่ทางโรงพยาบาลตรวจร่างกายอยู่นานก็หาสาเหตุไม่ได้ เป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจจริงๆ
จั่วเทียนเฟิงย่อมเคยได้ยินอิทธิฤทธิ์ขององเมียวจิมาก่อน องเมียวจิที่เก่งกาจ สามารถฝืนสวรรค์เปลี่ยนชะตากรรมได้ จนได้รับสมญานามว่าปีศาจร้ายร้อยวิญญาณ
อีกทั้งตระกูลฟูจิยามะก็เป็นตระกูลองเมียวจิที่มากฝีมือ
องเมียวจิของตระกูลนี้แวะมาด้วยตัวเอง ดังนั้นเขายังอยากจะถามว่าการตายของท่านผู้เฒ่าจั่วเป็นฝีมือขององเมียวจิคนใดหรือไม่ แต่เขาก็ไม่กล้า
“ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง” บุรุษหนุ่มพยักหน้า “ขอแสดงความเสียใจด้วย”
ต่อให้จั่วเทียนเฟิงพยายามรั้งไว้ แต่ไม่นานพวกเขาก็กลับไปอยู่ดี
ระหว่างทาง
“ศิษย์พี่ คงไม่ใช่เพราะดวงของลูกสาวที่ตระกูลจั่วรับเลี้ยงดูมีปัญหาอะไรหรอกใช่ไหม” บุรุษหนุ่มอีกคนขมวดคิ้ว “ถึงแม้ตอนนั้นดวงของเธอจะถูกถลุงจนแทบไม่เหลือ แต่ก็เพียงพอจะอยู่ในตระกูลหนึ่งได้อย่างรุ่งเรืองนับร้อยปี”
“ไม่หรอก ฉันเห็นหน้าตาของเธอแล้ว ดวงอยู่ในสภาพไม่ดีเท่าไร ไม่แน่วันใดอาจพลัดตกคลองตายก็ได้” บุรุษหนุ่มโบกมือ “อีกอย่างดูท่าทางไม่เหมือนองเมียวจิเลย และไม่มีทางเกี่ยวข้องกับองเมียวจิคนอื่นด้วย
เดาว่าคงเป็นเพราะดวงเปลี่ยนเลยเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นแน่ๆ เรื่องแบบนี้มีให้เห็นเป็นปกติ พวกเรากลับไปรายงานอาจารย์ก็พอ”
ท่านผู้เฒ่าจั่วตายแล้วเกี่ยวอะไรกับพวกเขาด้วยล่ะ
อย่าว่าแต่ตระกูลจั่วเลย ต่อให้เป็นตระกูลใหญ่อันหนึ่งในเมืองซื่อจิ่วอย่างตระกูลอวี้ก็ไม่คู่ควรให้ตระกูลฟูจิยามะสนใจ
เหตุที่มาเมืองหลินก็เพื่อแค่ดูว่าศาสตร์องเมียวจิของตระกูลฟูจิยามะมีปัญหาอะไรไหม
ส่วนเรื่องอื่นไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเขา
“ได้” บุรุษหนุ่มอีกคนพยักหน้า “กลับไปต้องขับอ้อมตงโจว ถ้าเจอคนในตระกูลจีเข้าคงไม่ดีแน่”
ตระกูลฟูจิยามะไม่กลัวใครทั้งนั้น แต่ถ้าต้องเผชิญหน้ากับตระกูลจีเพียงลำพังอาจต้องระวังตัวไว้บ้าง
ในเมื่อรัชศกต้าซย่า 704 บรรพบุรุษเก่าแก่ของตระกูลฟูจิยามะขอเรียนเส้นทางหยินหยางและธาตุทั้งห้าจากตระกูลจี ภายหลังถึงมีตระกูลฟูจิยามะก่อกำเนิดขึ้นมา
“ตระกูลจีไม่โผล่หน้าให้เห็นนานแล้ว พวกเขาจะมายุ่งเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ทำไม อีกอย่างหลายปีมานี้พวกเขาถดถอยลงเรื่อยๆ ไม่มีทางทัดเทียมกับตระกูลฟูจิยามะของเราได้หรอก” บุรุษหนุ่มโบกมือ “ไป กลับตงซังกันได้แล้ว”
**
ทางฝั่งค่ายฝึกซ้อมของรายการหนุ่มสาววัยใส
ระหว่างพัก หลินชิงเหยียนออกมาจากห้องซ้อมแล้วเดินตรงมาที่ห้องพักของตนเอง เอ่ยเสียงเย็นชา “กล่องวงจรปิดล่ะ”
ผู้ช่วยหยิบแฟล์ชไดรฟ์ออกมา “อยู่นี่แล้วพี่เหยียน ฉันคัดลอกลงในมือถือแล้วด้วย”
หลินชิงเหยียนหยิบมือถือมา จากนั้นก็เห็นทุกการกระทำของซือฝูชิงที่กล้องวงจรปิดถ่ายเก็บไว้อย่างชัดเจน
เธอทัดปอยผมข้างหูแล้วยกยิ้ม “ดี หาเวลาที่เหมาะสมแล้วหาคนแพร่ลงเน็ตซะ”
ทำให้ซือฝูชิงไม่มีที่ยืนในวงการบันเทิง กระทั่งเซี่ยอวี้ก็พลอยเสื่อมเสียไปด้วย
ยิงปืนนัดเดียวได้นกตั้งสองตัว
“พี่เหยียนวางใจได้ ฉันจัดการได้แน่นอน” ผู้ช่วยฉีกยิ้ม “วันนี้ทางรายการลงรายชื่อแบ่งห้องพอดี มีแต่คนคัดค้านแทนพี่เหยียนทั้งนั้น”
เมื่อเช้าตอนเก้าโมงทางรายการปล่อยรายชื่อแบ่งห้อง เหล่าแฟนคลับแห่ถล่มยับ
[แหวะ เซี่ยอวี้อยู่ห้องของซือฝูชิงจริงๆ ด้วย ทีมงานรายการคิดยังไงกันแน่! ถ้าจะเรียนเต้นต้องไปห้องของหลินชิงเหยียนถึงจะถูกไม่ใช่เหรอ]
[ไม่ใช่แค่ฉันพูดนะ แต่หลินชิงเหยียนกับซือฝูชิงเหมือนฟ้ากับเหว เทียบกันไม่ติดเลยจริงๆ]
[ซือฝูชิงช่วยรู้ความสามารถของตัวเองหน่อยได้ไหม ยกเซี่ยอวี้ให้หลินชิงเหยียนไปเถอะ]


## เธอกลับมาเทพ

ตอนที่ 40 ความสงสัยของเซี่ยอวี้
[นั่นสิ เอาความสามารถของเมนเทอร์หลินไปไว้ที่ไหน ถ้าได้เมนเทอร์หลินสอนเซี่ยอวี้อาจได้ตำแหน่งเซ็นเตอร์ แต่ถ้ามาตกอยู่ในมือของซือฝูชิง แบบนี้เซี่ยอวี้จะได้เดบิวต์เหรอ]
[พวกเธอคงไม่รู้ อาจารย์หลินเคยไปที่เก๋อหลินเอินด้วยนะ ถึงแม้จะไม่ได้ไปเพราะได้รางวัลอะไร แต่อย่างน้อยก็ได้แวะไป ส่วนซือฝูชิงแม้แต่เก๋อหลินเอินคืออะไรยังไม่รู้ด้วยซ้ำ]
[แม่เจ้า เก๋อหลินเอิน เจ๋งโคตร!]
พอมีคำว่าเก๋อหลินเอินโผล่มาก็ดูมีความสำคัญขึ้นมาทีเดียว
ไม่นานชาวเน็ตก็เบนความสนใจไปที่งานมอบรางวัลของเก๋อหลินเอินที่จะจัดขึ้นในเดือนหกของปีนี้
ทีมงานของรายการย่อมเห็นเรื่องที่ชาวเน็ตถกเถียงกันในสายตา
“ผู้กำกับ ตอนนี้ซือฝูชิงไม่สงบเสงี่ยมเอาซะเลย” ฝ่ายประสานงานเดินเข้ามา “มีเด็กฝึกหลายคนไม่พอใจซือฝูชิง หวังว่าซือฝูชิงจะออกไปจากรายการ”
ผู้กำกับสูบบุหรี่พลางถามขึ้น “เทียนเล่อมีเดียพูดอะไรบ้างไหม”
“ทางฝั่งเทียนเล่อไม่ได้ออกมาพูดอะไรเลย” ฝ่ายประสานงานกล่าว “แต่พวกเขาพออกพอใจการแบ่งห้องแบบนี้มาก แถมขอให้พวกเราช่วยดันลู่เยี่ยนสุดแรงอีกด้วย”
ตอนที่เซี่ยอวี้เพิ่งสมัครเข้ามาในรายการหนุ่มสาววัยใสก็มีบริษัทเล็กใหญ่มากมายอยากเข้ามาร่วมงานด้วย
แต่เขาผยอง ทำอย่างไรก็ไม่เซ็นสัญญาเสียที
บริษัทเทียนเล่อมีเดียก็เป็นหนึ่งในนั้น บริษัทในวงการแวะเวียนมาบอกทีมงานว่าต้องขัดขาเซี่ยอวี้ไว้
ถึงแม้จะได้รับการโหวตจากทางบ้านอย่างเปิดเผย แต่ความจริงได้เขียนบทตอนจบไว้แล้ว
แต่ใครก็คิดไม่ถึงว่าความสามารถของเซี่ยอวี้จะตีแซงหน้าขึ้นมาขนาดนี้ แม้แต่บทที่วางไว้ก็ถูกพังยับ ทางรายการเลยทำได้แค่คอยกดคะแนนโหวตไว้เบื้องหลังเท่านั้น
ต่อให้ฝ่ายควบคุมเปลี่ยนข้อมูล เหล่าแฟนคลับของเซี่ยอวี้ก็ดูไม่ออก
ทีมงานรายการที่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังย่อมไม่มีทางเอาเรื่องทำลายตนเองแบบนี้แพร่งพรายให้ใครรู้อยู่แล้ว
“เรตติ้งของรายการสูงมาตลอด งั้นก็ไม่ต้องสนใจ” ผู้กำกับพึมพำครู่หนึ่งก็เอ่ย “แต่จะปล่อยให้ซือฝูชิงโอหังไม่ได้”
ฝ่ายประสานงานพยักหน้า “ทางฝั่งเมนเทอร์หลินมาบอกให้ช่วยปล่อยคลิปของเช้าวันนี้ครับ”
หลินชิงเหยียนคร่ำหวอดในวงการมาหลายปีย่อมมีคนหนุนหลัง
ทุกการกระทำของซือฝูชิงวันนี้ทำให้ทางหลินชิงเหยียนไม่พอใจอย่างมาก
“ได้” ผู้กำกับตอบรับ “เอาตามที่พวกเขาว่าเลย”
**
ทางนี้
ในห้องซ้อมเต้นสอง
“ฉันจะเต้นแค่ครั้งเดียว” ซือฝูชิงเปิดเพลง ขยับข้อมือครู่หนึ่งก่อนยกยิ้มมุมปากอย่างโอ้อวด “ถ้าทำตามไม่ได้ก็ไปนั่งสำนึกหน้ากำแพงหนึ่งชั่วโมง”
ทุกคน “...”
ซือฝูชิงที่ยืนอยู่หน้ากระจกเริ่มเคลื่อนไหวท่าแรก
เหล่าเด็กฝึกมองไม่วางตาราวกับกลัวว่าพวกเขาจะพลาดอะไรไป
เดิมทีเด็กฝึกที่มาใหม่สี่คนไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก ทว่ายิ่งเห็นก็ยิ่งตกตะลึง
เอวบางของหญิงสาวอ่อนพลิ้วอย่างคาดไม่ถึง ท่าที่ว่ายากยังง่ายดายสำหรับเธอโดยไม่ต้องเปลืองแรงเลยสักนิด
ทุกครั้งที่เธอโยกเอวก็ชวนให้อัตราการเต้นของหัวใจเร็วขึ้นไปด้วย
จังหวะกลองในเพลงเริ่มดังขึ้น
ท่วงท่าของซือฝูชิงขยับรวดเร็วตามไปด้วย เธอเต้นเร็วมากขึ้นเรื่อยๆ จนคนรอบข้างพลอยรู้สึกสนุกตามไปด้วย
ตึงๆ!
พรึ่บ!
พอจังหวะกลองสุดท้ายจบลง เธอก็โยกเอวกลับมา ส่วนเท้าก็หมุนเป็นวงกลมสามร้อยหกสิบองศา
นิ้วเรียวยาวลูบปาดหางตา ดวงตาจิ้งจอกของหญิงสาวหรี่ลงขับให้ดูน่าหลงใหล ราวกับปีศาจสาวที่พร้อมขโมยหัวใจคนได้ทุกเมื่อ
“!”
เหล่าเด็กฝึกต่างตกตะลึง หัวใจเต้นเสียงดังตึกตักราวกับจะกระเด็นออกมา
การเต้นจบลงนานแล้ว ทว่าพวกเขายังคงตกตะลึงไม่ขยับเขยื้อน
“โอเค ถึงตรงนี้แล้วกัน” ซือฝูชิงปัดเส้นผมตรงหน้าผาก พอหันมาก็สบตาอันคมกริบของเซี่ยอวี้ ดวงตาจิ้งจอกหรี่ลง “นายทำเป็นไหม”
“ครับ” เซี่ยอวี้เลื่อนสายตากลับมา “เป็นแล้วครับ”
“ได้ งั้นนายพาพวกเขาซ้อม” ซือฝูชิงหยิบกิ๊บมารวบเก็บผมหางม้า “ฉันออกไปจัดการเอกสารใหม่ก่อน”
เซี่ยอวี้รับคำ
หลังจากซือฝูชิงเดินออกไป เขาถึงเปิดปากเอ่ย “ซีอวิ๋น ที่ไหนมีคอมให้ใช้อินเทอร์เน็ตได้บ้าง”
“หลังเวทีน่าจะมี” สวี่ซีอวิ๋นเอ่ยอย่างฉงน “พี่เซี่ย พี่จะใช้คอมทำอะไรเหรอ ใช้มือถือไม่ได้เหรอ”
“อืม มือถือหน้าจอเล็กไป มองเห็นไม่ค่อยชัด” เซี่ยอวี้เผยสีหน้าไม่ใส่ใจ “นายซ้อมไปก่อน ฉันจะลองไปดูหลังเวที”
“ได้” สวี่ซีอวิ๋นถามอย่างสงสัย “ว่าแต่พี่เซี่ยจะดูอะไรเหรอ”
เซี่ยอวี้ก้าวขายาวเดินออกไปพร้อมเสียงทุ้ม “ดูงานรับรางวัลเมื่อหลายปีก่อนของเก๋อหลินเอิน”
**
ภายในห้องพัก
ซือฝูชิงยืดเส้นยืดสายแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอดูแลเด็กฝึก รู้สึกปลื้มปริ่มมากทีเดียว
เธอกวาดตาดูมือถือแวบหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็เห็นสองข้อความใหม่
เจียงฉังหนิง : [มีโฆษณาหนึ่ง ทางบริษัทต้องการให้ไปแคสติ้ง เวลาคือพรุ่งนี้บ่ายสอง บริษัททำเรื่องลางานกับทางรายการให้เธอเรียบร้อยแล้ว นี่แผนที่นะ]
เจียงฉังหนิง :  [[แนบรูปภาพ]]
ซือฝูชิงหรี่ตา
เธอฟื้นมาตั้งนานแล้ว แต่สมาชิกในวงสตาร์รี เกิร์ลกรุ๊ปไม่มีใครติดต่อเธอเลย
นี่เป็นครั้งแรก
เกิร์ลกรุ๊ปของเธอมีทั้งหมดห้าคน ซึ่งกลับมาจากต่างประเทศเมื่อต้นปีก่อน
หลังจากกลับมาก็จัดคอนเสิร์ตอยู่หลายครั้ง ต่อมาเพราะงานระหว่างพวกเขาแตกต่างกันมากเกินไป ถึงแม้วงจะยังไม่ยุบ แต่พวกเขาก็ออกไปมีผลงานเดี่ยวของตนเองซะเป็นส่วนใหญ่
เจียงฉังหนิงเป็นคนเดียวที่พูดคุยกับเธอ
ซือฝูชิงจำได้ว่าเจียงฉังหนิงเป็นคนเงียบๆ ในกลุ่ม
เป็นสาวสวยที่เย็นชา
แต่ทำกับข้าวอร่อยมาก
งั้นสนใจหน่อยก็ได้
ซือฝูชิงพิมพ์ข้อความส่งกลับไป
ซือฝูชิง : [ได้]
เจียงฉังหนิง : [อย่าลืมล้างเครื่องสำอางด้วย]
ซือฝูชิงเลิกคิ้วแล้วพิมพ์ตอบกลับอย่างช้าๆ
ซือฝูชิง : [ฉันว่าฉันแต่งหน้าสวยกว่า เธอไม่คิดงั้นเหรอ]
เจียงฉังหนิง : [เหอะๆ]
ซือฝูชิงจิ๊เสียงใส่ “อารมณ์ร้ายไม่เบา ฉันชอบ”
เธอเก็บมือถือลงก่อนหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมา
ในอ้อมอกมีบางอย่างดิ้นไปดิ้นมา เพราะปี่เซี๊ยะบางตัวกำลังคิดแผนหาทองชิ้นใหม่กินอยู่นั่นเอง
“ดิ้นอะไรนักหนา แกคิดว่าแกเป็นหมูหรือไง” ซือฝูชิงกดมันลงด้วยสีหน้าเรียบนิ่งไร้อารมณ์ “หมูกินจนอ้วนได้ แกทำได้ไหมล่ะ”
เสี่ยวไป๋ “...”
มันทำไม่ได้
เสียศักดิ์ศรีตัวเองชะมัด
**
ในขณะเดียวกันทางคนดูแลนักแสดงแคสติ้งโฆษณา
“นี่เป็นคนที่จะมาลองแคสติ้งวันพรุ่งนี้” รองผู้กำกับวางใบสมัครกองหนึ่งลงบนโต๊ะ “คุณแยกตามระดับเอกับบีเลย พรุ่งนี้เราแคสพวกระดับเอก่อน”
ผู้ช่วยพยักหน้า “ได้ครับ”
คนที่มาลองแคสติ้งโฆษณาตัวนี้มีไม่น้อย ดังนั้นจึงต้องแบ่งระดับก่อน
นักแสดงระดับเอมีโอกาสได้สัมภาษณ์ ส่วนระดับบีก็แค่คนสัญจร ปกติไร้วาสนาจะได้แคสติ้งไปถึงรอบสุดท้าย
ไม่นานผู้ช่วยก็คัดออกมาได้ราวสิบกว่าใบ
เขาเห็นนักแสดงมามาก ต่อให้สวยมากแค่ไหนก็ไม่สามารถทำให้เขาหวั่นไหวได้เลย
กระทั่งเขาเปิดมาเจอใบสมัครใบหนึ่ง
ใบหน้าที่ถูกฉาบแน่นด้วยเครื่องสำอางฉายผ่านรูม่านตาของเขา
ผู้ช่วยสะดุ้งโหยงก่อนรีบดูชื่อ
ซือฝูชิง
เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง จากนั้นก็นึกได้ว่าเธอเป็นเมนเทอร์เต้นในรายการหนุ่มสาววัยใส
ช่วงนี้เป็นชื่อค้นหายอดนิยม เต็มไปด้วยคำด่าทอ โดยรวมถูกชาวเน็ตด่ายับ
อายุเหมาะสม แต่หน้าตา...
แต่งหน้าเข้มขนาดนี้ หน้าสดต้องดูไม่ได้แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์
แต่คนที่จะมาถ่ายโฆษณาตัวนี้ต้องล้างเครื่องสำอางออก
อีกอย่างแอนตี้แฟนของซือฝูชิงมีมากเกินไป ถือเป็นตัวอันตราย ฉะนั้นโอกาสที่จะใช้ผู้หญิงคนนี้จึงมีน้อยมาก
หลังการระเบิดในห้องทดลองเธอกลับมามีชีวิตอีกครั้งในร่างของ ซือฝูชิง ไอดอลสาวที่มีแต่แอนตี้แฟนและชื่อเสียงฉาวโฉ่

แม้จะเป็นยุคสมัยที่คุ้นเคยแต่วิถีชีวิตกลับพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ มีแต่ความจนเป็นเพื่อน

ซือฝูชิงคนใหม่เลยต้องงัดสกิล (เล็กๆ น้อยๆ?) ที่มีในชาติก่อนมาฝ่าฟันและตั้งตัวใหม่อีกครั้ง

การควบงานพร้อมรับจ็อบเสริมเป็นบอดี้การ์ดทำให้เธอได้พบกับ อวี้ซีเหิง

ชายหนุ่มประหลาดที่ใช้ชีวิตราวกับคนแก่และพูดจาเหมือนหลุดมาจากยุคโบราณ

แม้มีนิสัยแปลกประหลาดแต่ความร่ำรวยนั้นกลับเป็นเรื่องจริง ขาทองคำข้างนี้เห็นทีเธอคงต้องกอดไว้ให้แน่น!



“ดูสิ เจ้านายของฉันหล่อเหลา รูปร่างก็ดูดีขนาดนี้ แถมดีกับลูกน้องอีกด้วย จะไปหาเจ้านายที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ได้จากที่ไหนอีก เจ้านายของฉันหล่อเหนือใครราวกับเทพเซียนมาจุติบนโลกมนุษย์ ดั่งฮ่องเต้บนโลกนี้”

อวี้ซีเหิงยิ้มบางด้วยสีหน้าราบเรียบ “ชมกันเกินไปแล้ว”

ซือฝูชิงผงะไปก่อนเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง

แค่นี้เองเหรอ ไม่คิดจะเพิ่มเงินเดือนให้เธอหน่อยเหรอ เมื่อยปากพูดยกยอเสียเปล่าๆ

เฟิ่งซาน “...”

ดูท่าทางคุณซือผู้นี้จะรักเงินมากจริงๆ

ส่วนพี่เก้าของเขาก็ซื่อบื้อไม่เบา

*** ลิขสิทธิ์ถูกต้องภายใต้บริษัท Ink Stone Entertainment ***

ได้รับลิขสิทธิ์ออนไลน์ (Digital license) สำหรับแปลขายลงบนเว็บไซต์ได้อย่างถูกลิขสิทธิ์ 100%

เจ้าของลิขสิทธิ์ต้นฉบับ : China Literature

เรื่อง : เธอกลับมาเทพ

ผู้เขียน : 卿浅 (ชิงเฉี่ยน)

ผู้แปล : ใบโคลเวอร์สี่แฉก

ภาพปก : MOOK CHU

---

[被夺一切后她封神回归] / [卿浅]

©2023 Ink Stone Entertainment Co., Ltd. All rights reserved.

Thai translation rights arranged with China Literature by Ink Stone Entertainment Co., Ltd.