เมื่อหิมะโปรยปราย
Lookbua
## เมื่อหิมะโปรยปราย ***อารัมภบท

อันชิงเหมยเป็นคู่หมั้นของเสิ่นหว่านอี้  ก่อนยกทัพไปออกศึก  เขาไห้คำมั่นสัญญาว่าจะรักและซื่อสัตย์กับนางเพียงแค่คนเดียว จงรอเขากลับมาเพื่อแต่งงานกัน  1ปีผ่านไป เสิ่นหว่านอี้ชนะศึกกลับมา แต่เขาก็พาหญิงคนหนึ่งกลับมาด้วย บอกว่านางคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ หากไม่มีนางเขาก็คงจะตายไปแล้ว เสิ่นหว่านอี้กุมมืออันชิงเหมย  แล้วเอ่ยปาก บอกว่า หยางซือหรูเป็นภรรยาของตน ตั้งแต่อยู่ที่ค่ายแล้ว ต้องการแต่งนางเป็นฮูหยินรอง ขอไห้อันชิงเหมยเมตตานางด้วย อันชิงเหมยแค่นหัวเราะทั้งน้ำตา  บุรุษผู้นี้หลงลืมหมดสิ้นแล้วคำสัญญา มีแต่นางที่หลงเชื่อยึดมั่นอยู่ผู้เดียว เอาเถอะในเมื่อทั้ง2รักกัน ตนก็จะไม่ขวางวาสนา  "ไม่ต้องแต่งนางมาเป็นฮูหยินรองหรอก  ท่านแต่งนางมาเป็นฮูหยินเอกเถิด ข้าอันชิงเหมยผู้นี้ ขอตัดขาดวาสนากับท่าน ในเมื่อท่านรักษาคำมั่นสัญญา ที่ให้ไว้กับข้าไม่ได้ ข้าขอถอนหมั้น คืนอิสระไห้ ต่อไปเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก"


## ตอนที่1 เขากลับมาแล้ว

เมื่อหิมะโปรยปรายEp1.
คุณหนู คุณหนูเจ้าขา" เสียงสาวใช้คนสนิทร้องเรียกมาแต่ไกล จนอันชิงเหมยที่กำลังปักถุงหอมอยู่ ต้องละสายตาเงยหน้าขึ้นมามอง
" มีอะไร แล้วทำไมวิ่งหน้าตาตื่นมาอย่างนั้นเล่า วิ่งเร็วแบบนั้น เดียวก็หกล้มหรอก "
" ข่าวดีเจ้าค่ะคุณหนู ท่านรอง ท่านรองแม่ทัพ กลับมาแล้วเจ้าค่ะ ตอนข้าไปตลาดขบวนเคลื่อนผ่านเห็นท่านรองแม่ทัพนั่งอยู่บนหลังม้า ผู้คนแห่ไปต้อนรับกันเยอะแยะไปหมดเลยเจ้าค่ะ นี่ขบวนก็น่าจะใกล้ถึงจวนของเราแล้ว " ซีหว่านพูดไปหอบก็หอบไป
เสิ่นหว่านอี้ ท่านกลับมาแล้วอย่างนั้นเหรอ แล้วทำไม ถึงไม่ส่งจดหมายมาบอกข้าก่อน หรือว่าเขาต้องการให้ข้าแปลกใจ
นึกถึงอดีต เสิ่นหว่านอี้เป็นเพียงนายกองเล็กๆ แต่เพราะสร้างผลงานในการรบครั้งก่อน นำกองกำลังบุกตีฝ่าวงล้อมข้าศึก ไปช่วยกองทัพเอาไว้ได้ทัน ทำให้ได้รับชัยชนะ แต่ศึกครั้งนั้นก็ทำให้รองแม่ทัพฟู่ต้องตาย ส่วนแม่ทัพอันบิดาของนาง ก็ได้เขารับคมหอกคมดาบแทน จนเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสหนัก นอนรักษาตัวอยู่แรมเดือน ขาของเขาถูกตัดเส้นเอ็นขาดไปบางส่วน แม้จะหายดีแต่ก็ไม่เหมือนเดิม ขาของเขาเวลาเดินก็จะกะโผลกกะเผลก
ด้วยความชอบของเขาในครั้งนั้น กอปรกับตำแหน่งรองแม่ทัพว่าง หลังพิธีศพของรองแม่ทัพฟู่ ฮ่องเต้ก็ได้มีราชโองการ ประทานยศเลื่อนขั้นให้ นายกองเสิ่นหว่านอี้ดำรงตำแหน่งรองแม่ทัพ
ช่วงที่เขาบาดเจ็บพักรักษาตัว นางได้แวะเวียนไปดูแลเขาที่จวนแทบทุกวัน เพื่อตอบแทนที่เขาช่วยชีวิตบิดาของนาง ด้วยความใกล้ชิด ทำให้เขากับนางมีใจให้กัน บิดาของนางก็ดูออก จึงเอ่ยปากยกนางให้หมั้นหมายกับเขา
เมื่อเขาหายดี จึงได้ส่งแม่สื่อมาทาบทามขอหมั้นพร้อมสินสอดอีกหลายหีบ ล้วนได้มาจากที่ฮ่องเต้พระราชทานรางวัลให้ เขาเอามามอบให้นางทั้งหมด
ตั้งแต่นั้นมาทั่วทั้งเมืองหลวงต่างก็รับรู้ ว่าเขากับนางเป็นคู่รักที่หมั้นหมายกันแล้ว นางไม่รังเกียจเขาที่เวลาเขาเดิน ขาจะลากพื้นต้องเดินกะโผลกกะเผลก เขาเองก็ดูแลเอาใจใส่นางเป็นอย่างดี มาหานางที่จวนทุกวัน การกระทำของเขาเสมอต้นเสมอปลายมาตลอด
จนกระทั่งเกิดศึกที่เมืองหนานหยาง ทำให้เขาต้องออกศึก นางจำคำมั่นสัญญาที่เขาให้ไว้กับนางก่อนไปได้ดี
" เหมยเอ๋อ พี่ไปครานี้ไม่รู้จะได้กลับมาเมื่อไหร่ แต่พี่อยากให้เจ้าจำเอาไว้ ไม่ว่าพี่จะอยู่ที่ไหน แต่ใจของพี่จะอยู่ที่เจ้า "
" เจ้าจงรอพี่ เสร็จศึกกลับมาครานี้ เราจะแต่งงานกันทันที  พี่สัญญาว่าจะรักและซื่อสัตย์กับเจ้า จะมีเพียงเจ้าเป็นภรรยาของพี่แค่คนเดียว "
" คุณหนู รีบไปหน้าจวนเร็วเถอะเจ้าค่ะ ไปรอรับท่านรองแม่ทัพกัน "
ซีหว่านจูงมืออันชิงเหมยเร่งเดินไปหน้าจวน
เมื่อมาถึงหน้าจวน ขบวนกองทัพก็มาถึงพอดี อันชิงเหมยสบตากับตาคมของเสิ่นหว่านอี้ที่หันมามองนางพอดี เสิ่นหว่านอี้กระตุกเชือกม้าดึงเข้าข้างทาง กระโดดลงจากหลังม้า เดินยิ้มเข้ามาหานาง
" เหมยเอ๋อ พี่กลับมาแล้ว "
" ท่านพี่ ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม "
อันชิงเหมยใช้สายตาสำรวจทั่วตัวของคนรัก เขาดูซูบไปผอมลงนิดหน่อย ผิวก็คล้ำลงไปมาก รอยบากที่หน้านั่นเป็นรอยแผลเป็นใหม่แน่ นางเอามือลูบแผลเป็นบนใบหน้าของเขาเบาๆ เสิ่นหว่านอี้จับมือของนางมากุมเอาไว้
" แผลนี้ ข้าได้มาเมื่อหลายเดือนก่อน ตอนนี้มันกลายเป็นแผลเป็นแบบนี้ เจ้ารังเกียจพี่หรือเปล่าที่พี่อัปลักษณ์ "
อันชิงเหมยส่ายหน้า ต่อให้เขาต้องพิการหรืออัปลักษณ์กว่านี้ นางก็ยังรักเขาเหมือนเดิม
" พี่ต้องเข้าวังไปเฝ้าฮ่องเต้ ตอนเย็นๆพี่จะมาหาเจ้า"
" ไม่ต้องเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าไปหาท่านที่จวนท่านเอง ข้าทำขนมเอาไว้มาก ตั้งใจจะเอาไปฝากท่านป้าอยู่พอดี "
" งั้นก็ได้ ถ้าอย่างนั้นพี่ไปก่อนนะ"
" เจ้าค่ะ"
อันชิงเหมย เหลือบไปเห็นรถม้าจอดอยู่ไม่ไกลผ้าม่านในรถเปิดออก หญิงสาวนางหนึ่งชะโงกหน้าออกมามอง สายตาสบเข้ากับนางพอดี ไม่รู้ว่านางคิดไปเองหรือเปล่า นางเห็นแววตาไม่พอใจปรากฎออกมา ก่อนที่ผู้หญิงคนนั้นจะปิดผ้าม่านลง รถม้าก็เคลื่อนไปพร้อมกับเสิ่นหว่านอี้
" ข้าเห็นรถม้าคันนั้น มาพร้อมกับขบวนกองทัพด้วย พอท่านรองแม่ทัพมาหาคุณหนู รถม้าก็ไปจอดรออยู่ตรงมุมนั้น ในรถม้านั่นมีผู้หญิงด้วยเจ้าค่ะ เหตุใดจึงมาด้วยกันได้ " พอซีหว่านพูดมาแบบนั้น นางก็รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ
อันชิงหรูมาที่จวนของเสิ่นหว่านอี้ มีการตกแต่งจวนรอรับการกลับมาของเสิ่นหว่านอี้ นางเดินเข้าไปที่ห้องโถง เท้าสองข้างก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อได้สบตากับผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง ผู้หญิงที่อยู่บนรถม้า เหตุใดนางถึงได้มาอยู่ที่นี่ นางเป็นใครกัน
" เหมยเอ๋อมาแล้วเหรอ มาๆมานั่งตรงนี้ "
เสิ่นเย่วชิง มารดาของเสิ่นหว่านอี้กวักมือเรียกอันชิงเหมยไปนั่งข้างๆ นางเดินไปนั่งลงตามคำชวน สายตายังคงจับจ้องหญิงคนนั้นไม่วาง ผู้หญิงคนนั้นก็มองนางไม่ยอมถอนสายตาเช่นกัน ต่างคนต่างไม่ยอมละสายตาไปไหน ไม่มีคำพูดจาใดๆมีแต่สายตาเชือดเฉือนกัน จนบรรยากาศเริ่มตึงเครียด
เสิ่นเย่วชิงเลิ่กลั่ก นางไม่รู้จะบอกกับอันชิงเหมยอย่างไรดี เรื่องที่บุตรชายของนางพาผู้หญิงอีกคนมาด้วย เอาไว้ให้เขาอธิบายกับนางเองละกัน นางได้แต่ภาวนาให้บุตรชายของนางกลับมาเร็วๆ
สวรรค์ช่วยนางแล้ว เสิ่นหว่านอี้มานู่นแล้ว


## ตอนที่2 บุรุษผู้นี้ข้ายกให้

หว่านอี้ กลับมาแล้วเหรอลูก "
" ขอรับท่านแม่ หลังจากรายงานสถานการณ์กับฝ่าบาทเสร็จ ก็อยู่คุยกับคนอื่นๆต่อเลยมาช้าไปหน่อยขอรับ "
" อีก7วันจะมีงานเลี้ยงต้อนรับในวังหลวง พี่อยากให้เจ้าไปด้วย "
เสิ่นหว่านอี้พูดแต่กลับมองหน้าอันชิงเหมยสลับกับหยางซือหรู
ตกลงเขาพูดกับใคร อยากให้ใครไปงานเลี้ยงด้วยกันแน่
" ท่านพี่ ข้ายังไม่มีชุดสวยๆใส่เลย ท่านพาข้าไปซื้อได้หรือไม่ "
หยางซือหรูลุกขึ้นไปกอดแขนออดอ้อนเสิ่นหว่านอี้ อันชิงเหมยหน้าซีด ใจกระตุกวูบ ท่านพี่อย่างงั้นเหรอ หมายความว่ายังไงกัน นางจ้องหน้าเขาเขม็งเพื่อรอคำอธิบาย
เสิ่นหว่านอี้แกะแขนของหยางซือหรูออก แล้วเดินไปหาอันชิงเหมย มีสีหน้าลำบากใจ
" เหมยเอ๋อ คือว่า "
" อธิบายมาว่านางเป็นใคร"
" เอ่อ คือ " เสิ่นหว่านอี้อ้ำอึ้งพูดไม่ออก เขาไม่รู้จะเริ่มอธิบายให้นางฟังอย่างไรดี หยางซือหรูก็พูดขึ้นมา
" ข้า หยางซือหรู เป็นภรรยาของท่านพี่หว่านอี้ "
ภรรยาอย่างงั้นเหรอ นี่มันเรื่องอะไรกัน นางเป็นคู่หมั้นของเขา รักเขารอเขามาเป็นปี เขาบอกให้นางรอนางก็รอ แล้วทำไมถึงทำกับนางแบบนี้ ก่อนไปเขาบอกกับนางว่าจะรักและซื่อสัตย์กับนางแค่คนเดียว เขาจะมีนางเป็นภรรยาแค่คนเดียว แล้วนี่อะไรกัน
เสิ่นหว่านอี้ เอื้อมไปกุมมือนางมาจับไว้แน่น เห็นน้ำตาที่เอ่อล้นจวนเจียนจะไหลออกมา ใจเขาก็เจ็บปวด
" เหมยเอ๋อ ซือหรูนางช่วยชีวิตพี่เอาไว้ ตอนนั้นพี่บาดเจ็บหนัก หมดสติไปหลายคืน หากไม่ได้นางพี่ก็คงไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้ "
" แล้วที่นางบอกว่าเป็นภรรยาท่าน "
" นางช่วยชีวิตข้า คอยเฝ้าดูแลรักษาบาดแผลให้ข้าทั้งวันทั้งคืน ต่อมาข้าถูกพิษนางก็ช่วยถอนพิษให้ข้าอีก การถอนพิษต้องใกล้ชิดสัมผัสนาง นางเป็นลูกสาวเจ้าเมือง ที่เชี่ยวชาญวิชาแพทย์ ข้าจำต้องรับนางเป็นภรรยาเพื่อรักษาเกียรตินาง "
ความจริงที่เขายังบอกไม่หมดคือเขากับนางแต่งงานกันแล้วที่เมืองหนานยาง หลังเสร็จศึกเจ้าเมืองหนานหยางพ่อของนาง เป็นคนจัดแจงงานแต่งทุกอย่าง พิษที่เขาได้รับคือพิษ7ราตรี วิธีถอนพิษมีอย่างเดียวคือจะต้องร่วมรักกันจนครบ7ราตรีเพื่อขับพิษออกทางน้ำรัก ทีแรกเขาไม่ยอม แต่หยางซือหรูยืนยันว่านางยอมให้เขาใช้ร่างกายของนางรีดพิษ นางบอกจะปิดเรื่องนี้เป็นความลับ แต่สุดท้ายเจ้าเมืองก็รู้เรื่อง เขาเองก็ไม่รู้ว่าเจ้าเมืองรู้ได้ยังไง เพราะเรื่องที่เขาถูกพิษมีเพียงแค่กู่เยว่ คนสนิทของเขากับนางเท่านั้น หลังจากนั้นเขาก็ต้องจำใจเข้าพิธีแต่งงานกับนาง
" เหมยเอ๋อ ข้าจะแต่งนางเป็นฮูหยินรอง ส่วนฮูหยินเอกยังคงเป็นเจ้าผู้เดียว เจ้าเมตตานางหน่อยได้ไหม "
อันชิงเหมยแค่นหัวเราะ ให้นางเป็นฮูหยินเอกเหรอ เขาจำคำพูดของเขาไม่ได้แล้วกระมัง ก่อนไปศึกเขาให้สัญญากับนาง ว่าจะมีนางเป็นภรรยาแค่คนเดียว จะไม่รับอนุหรือมีหญิงอื่นอีก ผ่านไป1ปีเขากลับลืมทุกอย่าง
นางมองเข้าไปในดวงตาของเขา ตอนนี้แววตาของเขาที่เคยมีแต่นาง มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เขาเหลือบไปมองหยางซือหรูเป็นระยะ แววตาบ่งบอกถึงความลำบากใจ
" ไม่ต้องแต่งนางมาเป็นฮูหยินรองหรอก ท่านแต่งนางมาเป็นฮูหยินเอกเถอะ ข้าอันชิงเหมยผู้นี้ ขอตัดขาดวาสนากับท่าน ในเมื่อท่านรักษาคำมั่นสัญญา ที่ให้ไว้กับข้าไม่ได้ ข้าขอถอนหมั้นคืนอิสระให้ ต่อไปเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก "
พูดจบนางก็ก้าวเดินออกไป ไม่สนใจว่สเขาจะมีสีหน้าเป็นอย่างไร
" ช้าก่อนเหมยเอ๋อ บุรุษมีหลายภรรยา ไม่ใช่เรื่องแปลก จริงอยู่ที่หว่านอี้เคยให้สัญญากับเจ้าเอาไว้ ว่าจะมีเจ้าแค่คนเดียว แต่เจ้าก็รู้ว่าเขามีความจำเป็น ต้องรับซือหรูมาเป็นภรรยาอีกคน "
เสิ่นเย่วชิงเดินเข้าไปจับมืออันชิงเหมย
" ตำแหน่งฮูหยินเอกยังเป็นของเจ้า ส่วนซือหรูยังไงนางก็เป็นเพียงฮูหยินรอง เป็นรองเจ้าอยู่ดี ตอนนี้เจ้ากำลังโกรธ เอาไว้ใจเย็นลงแล้วค่อยคุยกันเถอะนะ "
" ไม่จำเป็นต้องคุยวันหลัง ข้าว่าข้าพูดไปหมดแล้วว่าข้าจะถอนหมั้น ข้ายอมรับว่าข้าเป็นคนใจแคบ ไม่อาจใช้สามีร่วมกับผู้ใดได้ "
อันชิงเหมยมองหน้าของหยางซือหรู สายตาของนางแวววาวมีความเย้ยหยันอยู่ในนั้น
ฮึ อันชิงเหมย ยิ้มเย็นส่งสายตาแข็งกร้าวกลับไปให้นาง นางคงคิดว่าแย่งคนรักของคนอื่นไปได้แล้วคงจะภูมิใจมากสินะ เอาไปเลย ผู้ชายใจโลเลแบบนี้ แค่สัญญายังรักษาไม่ได้ไม่นับเป็นลูกผู้ชาย เสียแรงเป็นถึงรองแม่ทัพ อันชิงเหมยเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับหยางซือหรู
" ดีใจด้วย กับตำแหน่งฮูหยินรองแม่ทัพ รักษาเอาไว้ดีๆเล่า วันหน้าเขาไปรบกลับมา เขาก็จะพาสตรีคนใหม่มาอีก แล้วบอกว่านางช่วยชีวิตเขาเอาไว้ เลยต้องตอบแทนด้วยการรับนางเป็นภรรยาอีกคน ขอให้เจ้าเมตตานางด้วย "
อันชิงเหมยเข้าไปใกล้หยางซือหรู กระซิบให้ได้ยินกันแค่2คน
" บุรุษขาเป๋หน้าบากผู้นี้ ข้ายินดียกให้ "


## ตอนที่3 ข้าไม่ถอนหมั้น

ตอนที่3
อันชิงเหมยเดินออกไปไม่สนใจเสิ่นหว่านอี้ว่ามีสีหน้าเป็นเช่นไร
" เหมยเอ๋อ " เสิ่นหว่านอี้รีบเดินตาม หยางซือหรูเห็นแบบนั้นก็แสร้งเป็นลม
" ท่านพี่" เสิ่นหว่านอี้ชะงักเท้า รีบพุ่งไปรับตัวหยางซือหรูที่โงนเงนจะล้ม เมื่อถึงตัวนางนางก็ล้มลงในอ้อมแขนของเขาพอดี เสิ่นหว่านอี้ได้แต่มองตามหลังบอบบางของอันชิงเหมยที่ลับตาไป
อยู่ๆหยางชิงหรู ก็ตัวร้อนมีไข้ขึ้นมา ทำให้เขาต้องคอยดูแลนางทั้งคืน นางเอาแต่พร่ำเพ้อหาเขา ไม่ยอมให้เขาห่างนางเลยแม้แต่น้อย ในใจของเสิ่นหว่านอี้ตอนนี้ ทุกข์ทรมานราวไฟสุม อยากไปหาอันชิงเหมย อยากขอร้องให้นางให้อภัยเขา แต่ก็ไม่สามารถทิ้งหยางซือหรูไปได้
หยางซือหรูปรายตามองเสิ่นหว่านอี้ ยกยิ้มมุมปาก นางไม่ได้ป่วยไข้หรอก อาศัยความรู้วิชาแพทย์เล็กน้อย ใช้เปลือกไม้ชนิดหนึ่งที่มีคุณสมบัติพิเศษ เมื่อเคี้ยวกลืนน้ำมันลงไปสักพัก ตัวจะรุมๆมีไอร้อนเหมือนเป็นไข้ ที่เหลือนางก็เสแสร้งแกล้งเจ็บป่วย เพื่อรั้งเขาไว้ไม่ให้ตามคู่หมั้นของเขาไป
นางเจอเขาครั้งแรกเมื่อกองทัพมาถึงหนานหยาง บิดาของนางที่เป็นเจ้าเมืองไปให้การต้อนรับ นางเองก็ไปด้วย นางสบตาเขาครั้งแรกก็ชื่นชอบ บุรุษหน้าตาคมคาย มีหนวดเคราประปราย ร่างกายสูงใหญ่บึกบึนสมชายชาตินักรบ แม้ใบหน้าจะนิ่งเฉย แต่นางราวกับต้องมนต์
เมื่อบิดาของนางเชิญชวน เหล่าผู้บัญชากองทัพไปทานอาหารในจวน ที่จัดเตรียมไว้รอพวกเขา เขาเดินเข้ามาด้วยท่าทางแปลกๆ พอนางมองต่ำ ก็เห็นเขาเดินลากเท้าข้างซ้าย นางถึงกับไปไม่เป็น อ่า เขาพิการหรอกรึ ต่อมานางก็ได้รู้ว่าเขาคือรองแม่ทัพเสิ่นหว่านอี้ ผู้นำกองทัพชนะศึกในสงครามคราก่อน ศึกครั้งนั้นได้ยินมาว่าดุเดือดนักจนต้องเสียรองแม่ทัพฟู่ไป แต่ด้วยสติปัญญาของเสิ่นหว่านอี้ อีกทั้งวรยุทธ์ล้ำเลิศ จึงเอาชัยชนะมาได้ เหตุนั้นทำให้เขาต้องขาพิการ
วันรุ่งขึ้นเขาและกองทัพไปตั้งค่ายอยู่นอกเมือง นางจึงอาสาไปด้วย อ้างว่ามีวิชาแพทย์จะได้ช่วยเหลือยามมีผู้ได้รับบาดเจ็บ
ที่นั่นมีทีมแพทย์จากสำนักในวังอยู่แล้ว5คน มีผู้หญิงอยู่2คน นางจึงนอนร่วมกระโจมเดียวกัน
ต่อมาเขาบาดเจ็บหนัก นางก็อาสาดูแล ความใกล้ชิดยิ่งทำให้นางชื่นชอบเขา ยิ่งเห็นฝีมือในการต่อสู้ของเขาที่เก่งกาจ นางก็ยิ่งคลั่งไคล้ ตั้งแต่นั้นมาเขาก็พูดจากับนางมากขึ้น จนศึกที่ยืดเยื้อมาเป็นปีสิ้นสุดลงเมื่อแม่ทัพฝั่งนั้นถูกตัดหัว จากนั้นก็พากันฉลองชัยชนะ ต่างพากันกินดื่มจนเมา นางแอบเอายาพิษ7ราตรีใส่ในเหล้าให้เขากิน เมื่อยาออกฤทธิ์ จึงทำทีไปตรวจให้เขาและบอกว่าเขาถูกพิษ ต้องร่วมรักกับสตรีทุกคืนจนครบ7ราตรีจึงจะถอนพิษได้ ไม่ใช่นั้นจะถูกธาตุไฟแทรกจนตายได้ นางจึงอาสารีดพิษให้เขา
และนางเองที่เป็นคนบอกบิดาของนาง ว่านางกับเขารักกันจนมิอาจหักห้ามใจ นางเป็นภรรยาของเขาแล้ว บิดาของนางที่รักและตามใจนางจึงรีบจัดงานแต่งให้ แต่นางก็ต้องเสียใจเมื่อเขาปฏิเสธ บอกว่ามีคนรักอยู่แล้วเขาไม่รู้จะรับผิดชอบยังไง หากต้องการให้แต่งงาน เขาก็จะแต่งแต่ให้นางเป็นได้แค่ภรรยารองเท่านั้น เพราะเขามีคู่หมั้นอยู่แล้วนางเป็นบุตรของแม่ทัพแดนเหนือ นางทั้งเจ็บใจน้อยใจ ถึงอย่างไรนางก็ได้เขา แม้วันนี้จะเป็นรองแต่วันหน้านางจะขึ้นมาเป็นภรรยาเอกให้ได้
รุ่งเช้าเสิ่นหว่านอี้รีบออกจากห้องมุ่งหน้าออกจากจวนจุดหมายคือจวนตระกูลอัน แต่เมื่อผ่านห้องโถงกลับพบหีบหลายใบ พ่อบ้านรีบมาโค้งคำนับ
" รองแม่ทัพ ของพวกนี้เป็นพวกตระกูลอันส่งมาขอรับ พร้อมหนังสือนี่ " พ่อบ้านส่งหนังสือให้ เสิ่นหว่านอี้เปิดดูก็พบว่ามันคือหนังสือถอนหมั้น แล้วหีบพวกนั้นก็ไม่ต้องเดาว่าคืออะไร เสิ่นหว่านี้หน้าดำคล้ำด้งยความโกรธ
" แค่ข้ามีเมียเพิ่ม ก็คิดจะถอนหมั้นข้าเลยรึ"
" บอกให้คนขนของพวกนั้นตามข้าไปตระกูลอัน "
ตระกูลอัน
อันชิงเหมย คีบกับข้าวใส่จานให้บิดา มื้อนี้นางเข้าครัวทำอาหารเอง บิดาของนางกลับมาเมื่อคืน เพื่อมาร่วมงานเลี้ยงในวังตามโองการของฮ่องเต้ และจะอยู่ที่เมืองหลวงไม่นานก็ต้องกลับไปประจำอยู่ชายแดนทางเหนือ เมื่อบิดาของนางรู้เรื่องของนางกับเสิ่นหว่านอี้ก็ไม่ได้ตำหนิอะไร ทั้งยังพอใจที่นางถอนหมั้นอีก
" ท่านแม่ทัพขอรับ รองแม่ทัพเสิ่นมาขอรับ"
อันซูหลุน ถอนหายใจเฮือกใหญ่ วางตะเกียบในมือลง เขากำลังกินอาหารอร่อยๆพอได้ยินชื่อชายผู้นั้นก็อิ่มขึ้นมาทันที
" คาระวะแม่ทัพอัน " อันซูหลุนเมินเฉย
" _ "
" เหมยเอ๋อ พี่ "
ยังไม่ทันจะได้พูดต่ออันซูหลุนก็ถาขึ้นมา
" เจ้ามีธุระอะไรถึงมาที่นี่แต่เช้า "
เสิ่นหว่านอี้กวักมือให้คนยกของเข้ามา
" ข้าเอาของหมั้นมาคืน "
" ขนกลับมาทำไม ในเมื่อถอนหมั้นไปแล้ว ก็ควรจะคืนเจ้าถึงจะถูก"
อันซูหลุนหันมามองหน้าเสิ่นหว่านอี้นัยตาดุดัน ฮึ เสียแรงครั้งนึงเคยเอ็นดู เห็นว่ารักกันกับลูกสาวของเขา จึงได้เอ่ยปากยกนางให้ ตอนนั้นบอกรักนางทั้งสัญญากับนางต่อหน้าเขาว่าจะมีนางคนเดียว ไม่รับภรรยาไม่มีอนุให้นางต้องช้ำใจ ผ่านไปปีเดียวกลับกลืนน้ำลายลืมคำพูดตัวเองไปสิ้น เฮ่อ บุรุษดีๆรักเดียวใจเดียวหายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร ถึงอย่างงั้นก็ยังมีให้อยู่บ้างอย่างเขานี่ไงมีภรรยาแค่คนเดียว พอนางตายไปเขาก็ไม่จะมีภรรยาใหม่ ทุมเทความรักให้บุตรสาวคนเดียว แม้ช่วงนี้จะไม่ค่อยมีเวลาให้ เพราะต้องไปประจำที่ชายแดนก็ตาม
" ข้าไม่ยอมรับการถอนหมั้น "
" ข้าพูดคำไหนคำนั้น เมื่อตัดสินใจไปแล้วไม่เปลี่ยนแน่นอน"
" เหมยเอ๋อ เจ้ายังไม่หายโกรธพี่ พี่รู้ แต่พี่มีความจำเป็นจริงๆ เจ้าจะให้พี่ทำยังไง"
" ท่านไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น กลับไปหาภรรยาของท่านซะ ขนของพวกนั้นกลับไปด้วย "


## ตอนที่4

อันชิงเหมยลุกออกไปทันที เสิ่นหว่านอี้รีบตามไป อันซูหลุนเห็นแก่ที่เสิ่นหว่านอี้เคยช่วยชีวิตเขาไว้ จึงยอมให้ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น จะเป็นอย่างไรต่อไปก็สุดแล้วแต่ลูกสาวของเขาและเขาเคารพการตัดสินใจของนางทุกอย่าง
" เหมยเอ๋อ "
" ตามมาทำไม ทำไมยังไม่กลับไปอีก "
" เจ้าอยากให้พี่ทำยังไง บอกพี่มาสิ พี่จะทำทุกอย่าง ขอเพียงเจ้ากลับมาเป็นเหมือนเดิม "
" ท่านไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น เพราะมันไม่มีวันเหมือนเดิม "
เสิ่นหว่านอี้จะกุมมือนางแต่นางเบี่ยงกลบขยับถอยหลังไป2-3ก้าว เขามองเข้าไปในตาของนาง มันช่างว่างเปล่า ว่างเปล่าจนเขาหายใจไม่ออก
" เหมยเอ๋อ ทำไมไม่เรียกพี่เหมือนเดิม ทำไมต้องทำเหินห่างเย็นชากับพี่ด้วย "
" ข้ามิบังอาจเรียกท่านรองแม่ทัพอย่างสนิทสนมได้หรอกเจ้าค่ะ ข้ากับท่านเราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว คำๆนั้นท่านมีคนเรียกอยู่แล้ว กลับไปดูแลภรรยาของท่านเถอะ ข้าขอตัว"
เสิ่นหว่านอี้คว้าแขนของนางเอาไว้ นางสะบัดออก หันมามองเขานัยตาแดงกร่ำ น้ำตาไหลอาบแก้ม
" ข้าหวังว่าท่านจะไม่มาที่นี่อีก เรื่องของเรามันจบลงแล้ว ท่านไม่ผิดหรอก เป็นข้าที่ไร้วาสนาเคียงคู่กับท่านเอง "
" ข้าไม่เข้าใจ ทำไม เพราะข้ามีภรรยาเพิ่มอีกคน เจ้าถึงกับต้องตัดขาดข้าเลยเหรอ เจ้าจะให้ข้าทำยังไง นางมีบุญคุณช่วยชีวิตข้า นางช่วยข้าถอนพิษ โดยไม่ห่วงชื่อเสียงของนาง นางไม่ต้องการให้ข้ารับผิดชอบด้วยซ้ำ แต่บิดาของนางรู้เรื่อง ทำให้นางกับข้าต้องแต่งงานกันกะทันหัน "
" ท่านกับนางแต่งงานกันแล้ว "
เสิ่นหว่านอี้พึ่งนึกได้ว่าเขาหลุดปากเรื่องแต่งงานกับหยางซือหรูไป ก็หน้าซีดขึ้นมาเขาตั้งใจมาง้อนาง นางรู้ความจริงเรื่องนี้คงไม่ยอมให้อภัยเขาแน่
เขาบอกว่าเขากับหยางซือหรูแต่งงานกันแล้ว แต่งงานกันแล้วเป็นสามีภรรยากันแล้ว แล้วนางหล่ะ บอกจะให้นางเป็นฮูหยินเอก แต่กลับแต่งกับหยางซือหรูไปแล้วเนี่ยนะ
" ข้าเป็นสตรีใจคอคับแคบ ไม่คู่ควรกับท่านรองแม่ทัพหรอก "
เสิ่นหว่านอี้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ บ่งบอกว่ากำลังสะกดกลั้นอารมณ์สุดๆ
" ข้าจะให้นางอยู่ในส่วนของนาง ไม่ให้มายุ่งเกี่ยวกับเจ้า ข้าจะปลูกเรือนให้นางอยู่ต่างหาก ส่วนเจ้าจะอยู่ที่เรือนใหญ่กับข้า และถึงข้าจะแต่งงานกับซือหรูมาก่อนแล้ว แต่ข้าก็บอกนางตั้งแต่วันนั้น ว่านางมีฐานะเป็นแค่ฮูหยินรองเท่านั้น นางเองก็รับปากว่าจะอยู่อย่างเจียมตัว "
" ข้าสัญญา ว่านอกจากนางแล้วจะไม่มีใครอีก กลับไปเป็นเหมือนเดิม ไปเป็นฮูหยินเอกของพี่นะ "
เสิ่นหว่านอี้จะเข้าไปกอดอันชิงเหมย แต่นางเบี่ยงตัวหลบ มองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ
" ข้าเคยบอกท่านไปแล้ว ว่าข้าไม่อาจใช้สามีร่วมกับผู้อื่นได้ จริงอยู่บุรุษมากภรรยาเป็นเรื่องธรรมดา แต่สำหรับข้า ข้าไม่ยอมรับ ท่านเคยให้สัญญากับข้าว่าจะมีข้าแค่คนเดียว แต่ท่านก็ผิดสัญญา ข้าก็ลืมคิดไปว่าลมปากของบุรุษมันเชื่อถือไม่ได้ "
" พี่ พี่ขอโทษ " เสิ่นหว่านอี้กลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอด้วยความยากลำบาก เขาผิดเองทั้งที่สัญญากับนางว่าจะมีนางแค่คนเดียว แต่เขาก็ทำไม่ได้ เขาทำให้นางต้องผิดหวัง เขาไม่รู้ต้องทำยังไงให้นางหายโกรธ ให้นางกลับมาเป็นเหมือนเดิม
" ข้ายอมรับว่าข้าเป็นสตรีเห็นแก่ตัว แต่ข้าไม่อาจทำใจ ใช้แท่งเดียวกันกับสตรีอื่นได้จริงๆ แท่งนั่นจะต้องใช้สัมผัสข้าเพียงผู้เดียว แต่ท่านกลับเอาไปทิ่มแทงสตรีอื่นแล้ว ข้าขยะแขยงยิ่งนัก "
อันชิงเหมยเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้เสิ่นหว่านอี้ยังยืนนิ่งอยู่แบบนั้น เขาก้มลงมองกลางกาย นางหาว่าเขาสกปรกนางรังเกียจเขา เขาต้องทำยังไง จะให้เขาย้อนเวลากลับไปก็ไม่ได้
หยางซือหรูตื่นขึ้นมาไม่เจอเสิ่นหว่านอี้ นางก็โมโห คิดว่าเขาต้องไปตามง้องอนอันชิงเหมยแน่
" คุณหนู " หยางซื้อหรูหันควับนัยตากรุ่นโกรธ เมื่อสาวใช้คนสนิทเรียกนางว่าคุณหนูแทนที่จะเรียกฮูหยิน
" เอ่อ ฮูหยิน รองแม่ทัพกลับมาแล้วเจ้าค่ะ "
หยางซือหรูได้ยินแบบนั้นก็รีบออกจากห้องไป
" มานั่งสิ ซือหรู "
เสิ่นเย่วชิงเรียกให้มานั่งใกล้ๆนาง
" กินข้าวกันก่อนมีอะไรไว้ค่อยคุยกันทีหลัง"
หยางซือหรู คีบอาหารใส่ถ้วยข้าวเอาใจเสิ่นหว่านอี้ เสิ่นหว่านอี้ก้มหน้าก้มตากินไม่พูดจา สักพักก็อิ่มแล้วลุกขึ้นจากไป
ตอนเย็นเสิ่นหว่านอี้กลับมาจากวังหลวงก็ดื่มเหล้าอยู่หน้าจวนกับคนสนิท และบ่าวชายอีก3คน
" หว่านอี้ พอแล้วตั้งแต่กลับมาหลายชั่วยามเจ้าก็เอาแต่ดื่มเหล้าไม่หยุด มานี่มาคุยกับแม่หน่อย "
เสิ่นเย่วชิงลากตัวบุตรชายออกมาจากวงเหล้า
" ข้าไม่ไป๊ ท่านแม่ ท่านจากลากข้าไปหนาย
"
" เป็นเพราะเหมยเอ๋อใช่ใหม เจ้าถึงได้ดื่มเหล้าหนักขนาดนี้ "
เมื่อพูดถึงอันชิงเหมยเขาก็รู้สึกขมขื่นขึ้นมาเขาไปนางทุกวันแต่นางก็หลบหน้าไม่ยอมพบเขา
" นางก็กระไร ใจคอคับแคบนัก จะมีบุรุษใดมีภรรยาคนเดียวกันเล่า ถ้านางเฝ้ารอบุรุษที่จะมีนางคนเดียว นางคงต้องรอชาติหน้าแล้วหล่ะ "
เสิ่นหว่านอี้มองหน้ามารดา นางบอกว่าไม่มีบุรุษที่มีภรรยาเดียว ทำไมจะไม่มี ในเมืองหลวงนี่ก็มีคนหนึ่งแหละ แม่ทัพอันพ่อของอันชิงเหมย
" ในเมื่อเหมยเอ๋อถอนหมั้นเจ้าแล้ว นางตัดเจ้าไปแล้ว เจ้าก็ควรเลิกสนใจนางแล้วหันกลับมามองซือหรู นางเป็นภรรยาของเจ้า เจ้าควรใส่ใจนางให้มากกว่านี้ "
" อีกไม่กี่วันก็จะถึงงานเลี้ยง พรุ่งนี้เจ้าก็พาซือหรูไปซื้อเสื้อผ้า เครื่องประดับ ยังไงนางก็เป็นภรรยาของเจ้า งานเลี้ยงคืนนั้นเจ้าต้องพานางไปออกงานในฐานะฮูหยิน "


## ตอนที่5

ในตลาด วันนี้ผู้คนพลุกพล่าน การค้าขายแต่ละร้านคึกคักเป็นพิเศษ อันชิงเหมยมาเดินเล่นกับซีหว่าน ดูนั่นดูนี่เพลิดเพลิน ก่อนจะเดินเข้าไปในร้านเครื่องประดับ
" ยินดีต้อนรับเจ้าค่ะคุณหนูอัน วันนี้มีแบบใหม่ๆมาเพียบเลยเจ้าค่ะ นี่เจ้าค่ะ "
เถ้าแก่เนี๊ยะรีบกุลีกุจอมาต้อนรับก่อนจะหันไปเอาถาดใส่เครื่องประดับมาวางตรงหน้าให้อันชิงเหมยเลือก
" เลือกตามสบายเลยนะเจ้าค่ะ " พูดกับอันชิงเหมยก่อนจะเลี้ยงเด็กในร้านมาคอยดูแล
" เจ้าหน่ะมานี่สิ มาดูแลคุณหนูอันด้วย บริการให้ดีหล่ะ "
" คุณหนูเจ้าค่ะ ชิ้นนี้เป็นไงเจ้าค่ะ ประดับมุกสีชมพูแวววาวเชียวเจ้าค่ะ " ซีหว่านหยิบปิ่นมุกส่งให้อันชิงเหมยดู
" ก็สวยดี ถ้าเจ้าชอบก็เอาสิข้าซื้อให้ "
" ไม่ ไม่เจ้าค่ะ ข้าไม่เอาหรอกที่มีอยุ่ก็เยอะแล้ว "
ถึงจะพูดไปแบบนั้นแต่ตาก็มองปิ่นมุกอยู่ตลอด อันชิงเหมยเห็นก็ยิ้ม หยิบปิ่นมุกส่งให้พนักงานห่อให้ ส่วนนางยังไม่ถูกใจชิ้นไหน และก็ไม่ได้ตั้งใจจะซื้อด้วยแค่แวะมาดูเล่นๆเท่านั้น เมื่อหันหลังกลับมากำลังจะออกจากร้าน ก็เจอกับคนที่ไม่อยากจะเจอ
" เหมยเอ๋อ " เสิ่นหว่านอี้ยิ้มกว้างที่ได้เจออันชิงเหมย เขาไม่เห็นหน้านางมาหลายวันแล้วเสิ่นหว่านอี้เดินกะโผลกกะเผลกไปหานางแต่หยางซือหรูก็รีบเดินตามไปรั้งแขนเขาไว้
" ท่านพี่ ท่านช่วยข้าเลือกได้หรือไม่ "
หยางซือหรูไม่รอให้ตอบกลับก็ลากเสิ่นหว่านอี้ไปอีกทาง เสิ่นหว่านอี้มองตามอันชิงเหมยที่เดินออกจากร้านไปตาละห้อย
" เฮ่อ คิดว่าจะได้มาเดินเล่นอย่างสบายใจซะหน่อย ดันมาเจอคนที่ไม่อยากเจอซะงั้น หมดอารมณ์ล่ะ ซีหว่านไปร้านน้ำชากันดีกว่า จิบชากินขนมกัน "
" เจ้าค่ะ กินขนมอร่อยๆจิบชาไปด้วย อารมณ์ขุ่นมัวแค่ไหนก็ดีขึ้นทันตาเลยเจ้าค่ะ ไปเจ้าค่ะคุณหนู "
ซีหว่านจูงมือคุณหนูของตน ตรงไปที่โรงน้ำชา อันชิงเหมยเลือกชั้น2โต๊ะติดริมหน้าต่าง ที่มองลงมาเห็นวิวตลาดด้านล่าง
อันชิงเหมยกินขนมไปจิบชาไป มองวิวอย่างเพลิดเพลิน ก็เห็นขบวนกองทัพแห่มา ผู้คนต่างหลีกทางให้พากันมายืนดูอยู่2ข้างทาง
" ซีหว่าน กองทัพผู้ใดรึ "
" เอ๊ะ ดูเหมือนจะเป็นของชินอ๋องนะเจ้าค่ะ "
" เจ้ารู้ได้ไง ว่าเป็นชินอ๋อง "
" ก็ชินอ๋องใส่หน้ากากสีเงินเจ้าค่ะ ข้าเคยได้ยินคนเล่าลือมาว่า ชินอ๋องหน้าตาอัปลักษณ์ถึงได้ไปอยู่เป็นแม่ทัพประจำชายแดนใต้ตั้งแต่เด็กๆ ไม่เคยกลับมาเมืองหลวงเลย ว่ากันว่านิสัยโหดเหี้ยมไร้ปราณี พูดน้อย ฝีมือร้ายกาจปลิดชีพศัตรูเพียงพริบตา สมญานามปีศาจไร้หัวใจ "
อันชิงเหมยมองไป ก็เห็นมีชายใส่หน้ากากสีเงินจริงๆอย่างที่ซีหว่านพูด เขานั่งอยู่บนหลังม้าสีหมอกตัวใหญ่ แม้จะใส่หน้ากากปกปิดใบหน้า แต่ก็ไม่อาจปิดบังไอสังหารที่แผ่ออกมาได้ รูปร่างของเขาสูงใหญ่บึกบึนสมชายชาตินักรบ ผิวที่โผล่พ้นผ้าออกมาเป็นสีคล้ำกร้านแดด
" เขายังลือกันอีกนะเจ้าค่ะ ว่าชินอ๋องไม่มีชายาหรือแม้แต่สาวใช้อุ่นเตียง เคยมีพวกขุนนางเสนอบุตรสาวให้แต่งกับชินอ๋องโดยให้ฟ่าบาทพระราชทานสมรสให้ แต่ชินอ๋องไม่ยอมรับไม่กลับมาวังหลวงเพื่อแต่งงาน เลยต้องส่งเจ้าสาวไปแดนใต้แทน แล้วยังไงรู้ไหมเจ้าค่ะ"
ซีหว่านหันมองซ้ายมองขวาก่อนจะขยับเข้ามากระซิบที่ข้างหูอันชิงเหมย
" เจ้าสาวถูกฆ่าตายกลางทางตั้งแต่ยังไม่ถึงแดนใต้เลยเจ้าค่ะ "
ได้ยินแบบนั้นอันของเหมยก็รู้สึกสงสารผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาทันที
"ไม่ใช่คนเดียวนะเจ้าค่ะ ประมาณ10คนได้ "
" 10 คน " อันชิงเหมยถึงกับตาโต
ในเมื่อสองหรือสามคน เกิดเหตุการณ์ถูกลอบฆ่าแบบเดียวกัน แล้วยังจะมีการส่งเจ้าสาวไปอีกเหรอ ขุนนางพวกนั้นรู้ว่าส่งไปก็อาจจะถูกฆ่าตายแต่ทำไมยังเสี่ยงส่งตัวบุตรสาวของตัวเองไปให้ชินอ๋องอีก
ในเมื่อชินอ๋องผู้นั้นไม่อยากมีภรรยาก็ไม่ควรฆ่าเจ้าสาวตัวเอง ทำไมถึงไม่ส่งให้พวกนางกลับมา ไม่ต้องการก็เลยต้องฆ่าให้ตายกันไปเลยเหรอ โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว
" เจ้าบอกว่าเขาไม่เคยกลับวังหลวงเลย แล้วทำไมคราวนี้ถึงยอมกลับมา "
" ข้าไม่ทราบเหมือนกันเจ้าค่ะ แต่ข้าว่าต้องเป็นเรื่องสำคัญแน่ถึงทำให้ชินอ๋องยอมออกมาจากแดนใต้ได้ "
" ทำไมเจ้ารู้เรื่องดีจัง "
" แฮะ แฮะ คุณหนู ข้าฟังเขาเล่ามาอีกทีเจ้าค่ะ "
อันชิงเหมยเคยได้ยินบิดาเล่าให้ฟังมาบ้างว่าชินอ๋องเป็นโอรสของสนมนางหนึ่ง พอนางตายตอนนั้นชินอ๋องอายุได้11ปี หลังจากเสร็จพิธีศพ ชินอ๋องก็เข้ากองทัพทันทีออกร่วมรบตั้งแต่อายุ12 จนปัจจุบันอายุ20 กลายเป็นแม่ทัพประจำชายแดนใต้ ที่เขาใส่หน้ากาก นางคิดว่าหน้าของเขาคงจะเป็นรอยแผลเป็นจากการทำศึก
ชินอ๋องรับรู้ได้ ถึงการจ้องมองมาที่เขาทั้งตลอดสองข้างทาง แต่เขารู้สึกถึงการจ้องมองของสายตาหนึ่งมัน มาพร้อมกับกลิ่นหอมอ่อนๆ จนต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง ก็สบตากับดวงตาใสแป๊วที่มองดูเขาอยู่ ก่อนที่นางจะหลบสายตาไป เขากระตุกยิ้มมุมปาก ใจก็เต้นแรงขึ้นมาแปลกๆ