ไปกินแอปเปิลที่ห้องผมไหม
Amdream
## แอปเปิลผลที่ 1 กางเกงในสีชมพู

พื้นฟุตบาทถูกสร้างขึ้นจากการนำอิฐบล็อกมาเรียงต่อกันอย่างเป็นระเบียบสวยงามเกิดเป็นทางเท้าอำนวยความสะดวกไว้ให้ผู้คนเดินไปมา อิฐบล็อกแต่ละก้อนมีพื้นผิวขรุขระไม่เรียบเสมอกันทั้งก้อน บ้างก็มีรอยแตกรอยร้าวสลับกับหลุมเล็ก ๆ ที่เกิดจากการเสียดสีของเม็ดหินเม็ดทราย ไหนจะน้ำหนักของผู้คนที่เดินเหยียบย้ำซ้ำไปซ้ำมา พอมองใกล้ ๆ ถึงได้รู้ว่ามันมีลักษณะเป็นแบบนี้เอง...
น่าสนใจจริง ๆ ราวกับชั่วอึดใจหนึ่งของคนคนนี้ได้ศึกษาเรียนรู้ลักษณะทางกายภาพของพื้นฟุตบาทอย่างจริงจัง ทั้งที่ไม่เคยนึกสังเกต หรือมองว่ามันเป็นเรื่องน่าสนใจมาก่อน ถ้าไม่ใช่เพราะหน้าสวย ๆ ของเธอกำลังล้มคะมำหน้าทิ่มอยู่บนพื้นตรงป้ายรถเมล์ในเช้าวันจันทร์สุดแสนว้าวุ่น
ทำไมนะเหรอ... เพราะความรีบเร่ง ซุ่มซ่าม ไม่ระวังนะสิ เธอถึงได้สะดุดขาตัวเองระหว่างก้าวเท้าลงจากบันไดรถเมล์อยู่ในท่าน้องหมา ช่างเป็นการขึ้นรถเมล์ในรอบ 3 ปีที่น่าจดจำ
เป็นภาพน่าดูชมเสียจริง ๆ คล้ายฝน
เอกสารต่าง ๆ ปลิวว่อนกระจัดกระจายเต็มพื้น ผู้คนมุงดูไร้วี่แววคนมีน้ำใจคิดเข้าช่วยเหลือ อาจเป็นเพราะทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากจนไม่มีใครได้ทันตั้งตัวถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ส่วนเจ้าคนซุ่มซ่ามที่ใช้ทั้งมือและเข่ารับแรงกระแทกรู้สึกเจ็บแสบจากรอยถลอกฟกช้ำ จนแผลซิบเลือดค่อย ๆ ปรากฏขึ้นเด่นชัดบนผิวขาวผ่องเสมอกันทั้งตัวไม่ต่างอะไรจากผิวเด็กเนียนนุ่มอมชมพู ถ้าลองได้สัมผัสความนุ่มเด้งของเรือนร่างนี้สักครั้ง คุณจะติดใจ
...แต่ต้องไม่ใช่เวลานี้!
เจ้าพื้นฟุตบาทตัวดีช่างกล้าทำให้ผิวสวย ๆ ของเธอต้องเป็นแผล รู้ไหมว่าเธอคนนี้เป็นใคร เฮอะ...อย่างนี้สินะที่เขาเรียกว่า พลาน
สถานการณ์เลวร้ายพวกนี้ มันไม่ควรเกิดขึ้นกับชีวิตแสนสงบของ'คับฟ้า' ถ้าไม่ใช่เพราะ...
"…"
"กางเกงในสีชมพูรูปลิงกินกล้วยเชย ๆ…มันโผล่อยู่นะ"
น้ำเสียงทุ้มเข้มฟังดูสบายหูของบุคคลปริศนาจากทางด้านหลังเอื้องเอ่ย เรียกสติคับฟ้าให้กลับมาจดจ่ออยู่กับปัจจุบัน หลังตกอยู่ในสภาวะตกใจทำอะไรไม่ถูก
เฮือก
ใช่…ทุกอย่างเป็นเพราะยัยน้องสาวตัวดี
...คล้ายฝน...
เรื่องราวทั้งหมดต้องย้อนกลับไปไม่กี่ชั่วโมงก่อน ตอนเช้าตรู่ที่ไร้วี่แววของแสงตะวันขึ้นส่องริมขอบฟ้า มีเพียงเสียงไก่ขันดังแข่งกันเป็นการสังสัญญาณ…ในระหว่างที่ผู้ชายหน้าหวานวัย 32 ปีแต่หน้าตาเหมือนเด็กอายุสิบแปด ชื่อว่า คับฟ้า กำลังนอนหลับสบายอยู่บนเตียงในห้องนอนแอร์เย็นฉ่ำ 18 องศาเซลเซียส กระทั่ง…
ปัง!
เสียงเปิดประตูไร้มารยาทดังกระแทกฝาผนังพร้อมกับร่างใครคนหนึ่งถือวิสาสะเข้ามาในห้องนอน ทั้งยังเปิดไฟสว่างจ้าทั่วห้องมองคนนอนหลับด้วยสีหน้าตาลีตาเหลือก สองมือไม่ว่างเปล่ารีบวางเสื้อผ้าและอุปกรณ์แต่งหน้าไว้บนโต๊ะ พุ่งตรงไปที่เป้าหมาย
"คับฟ้า ตื่น!"
มือเล็ก ๆ เอื้อมเขย่าร่างคนโตกว่าพร้อมกับดึงผ้าห่มทิ้งไว้ปลายเตียง
"อืมม อะไร...คล้ายฝน..."
คนถูกปลุกท่าทางสะลึมสะลือกดเปลือกตาปิดสนิทไม่พร้อมลืมตาปรับรับแสงไฟพลิกตัวนอนคว่ำหน้าและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำกว่าปกติ อู้อี้ในลำคอไม่พอใจ เมื่อถูกก่อกวนการนอนทั้งที่ยังไม่ถึงเวลาตื่นตามปกติ
"ตื่น ตื่น ตื่น คับฟ้า เกิดเรื่องแล้ว!"
มือเล็ก ๆ ทำหน้าที่เขย่าตัวพี่ชายให้รู้สึกตัวแต่เหมือนจะไม่ค่อยได้ผลกับคนขี้เซา
"..."
"คับฟ้า ตื่นเดี๋ยวนี้นะ"
พรึ่บ!
ตุบ!
"โอ๊ย!"
แรงกระชากของคล้ายฝนในคราวเดียวดึงร่างคับฟ้าหล่นตกเตียงจนต้องร้องอุทานเสียงหลงด้วยความรู้สึกเจ็บจากแรงตกกระทบ เป็นผลทำให้ผู้ชายคนเดียวของบ้านรู้สึกตัวตื่นเต็มตา แหงนหน้ามองน้องสาวตัวเองที่ไม่รู้จักกิริยามารยาทยืนค้ำหัวคนอายุมากกว่าที่อยู่ในสภาพหัวทิ่มตีลังกา ช่วงขาเรียวยาวที่บ่งบอกถึงความสูงและกล้ามเนื้อรูปทรงสวยทั้งสองข้างเป็นผลจากการออกกำลังกายทุกวันชี้ขึ้นเพดาน ส่วนช่วงลำตัวโปร่งด้านบนนอนนิ่งกับพื้นห้อง ด้วยบุญบารมีของแรงโน้มถ่วงของโลกทำให้ชายเสื้อชุดนอนของคนตัวสูงในระดับความสูงสากลของผู้ชายตกลงกองรวมกันที่หน้าอกเผยมวลกล้ามเนื้อเล็ก ๆ พอเป็นลอนคลื่นสีขาวจั๊วะ ปรากฏต่อสายตาน้องสาว ช่างเป็นบุญตาเสียจริง
"คล้ายฝน เธอทำแบบนี้กับพี่ได้ยังไง"
"ก็คับฟ้าไม่ยอมตื่น"
คำพูดคำจาของน้องสาวสุดที่รักดูจะไม่สำนึกถึงความผิดที่กระทำลงไป
คับฟ้า ค่อย ๆ ลุกขึ้นจัดท่าทาง ทิ้งน้ำหนักลงบนเตียงมองหน้าคล้ายฝนในชุดนอนสีชมพูลายฮัลโหลคิตตี้เชิงตำหนิที่ถือวิสาสะเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับอนุญาตแถมยังทำกิริยาไม่น่ารัก ลากพี่ชายที่อายุห่างกันตั้ง 10 ปีตกเตียงหัวทิ่ม
เขายังจ้องหน้าน้องสาวอยู่อย่างนั้นหวังให้เจ้าตัวเอ่ยคำขอโทษ แต่ดูแล้วเจ้าตัวไม่รู้สึกผิดหรือสำนึกสักนิด มันเป็นผลจากตอนเด็ก ๆ ที่พี่ชายคนนี้เลี้ยงดูน้องสาวตามใจเกินเหตุ
คับฟ้ากับคล้ายฝน เราสองพี่น้องท้องเดียวกันอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ๆ จนเรียกได้ว่าแทบทุกช่วงเวลาสองพี่น้องคู่นี้จับมือเคียงข้างกันตลอด โดยเฉพาะในตอนที่พ่อกับแม่ต้องออกไปทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัว คับฟ้านี่แหละที่เป็นคนคอยดูแลเป็นทั้งเพื่อนเล่น พี่ และพ่อแม่ให้คล้ายฝนในเวลาเดียวกัน เธอเลยจะค่อนข้างตัวติดคับฟ้ามาตั้งแต่ไหนแต่ไร พอมีปัญหามักวิ่งเข้ามาขอให้คับฟ้าช่วยคนแรกเสมอ ทั้งสองเกิดในครอบครัวฐานะปานกลางที่เสาหลักสองคนของบ้านต้องทำงานหาเงินจนไม่ค่อยมีเวลาให้กับครอบครัว แต่ถึงอย่างนั้นครอบครัวของพวกเขาก็ยังอบอุ่นมีความสุขดี เพราะทุกคนเข้าใจเหตุและผลของกันและกัน
เฮ้อ
คับฟ้าถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ ถึงคราวที่คับฟ้าต้องตักเตือนคล้ายฝนอย่างจริงจังสักที แต่ก่อนอื่นต้องฟังสิ่งที่เด็กคนนี้พูดเสียก่อน...
"ว่าไง คราวนี้มีเรื่องอะไรอีกล่ะ"
"คับฟ้าไปมหาวิทยาลัยแทนคล้ายฝนหน่อยสิ" คล้ายฝนลุกลี้ลุกลนหลุบตาต่ำไม่กล้าสบตา
"ห๊ะ ทำไม"
"คือ คล้ายฝนรับงานถ่ายแบบซ้อนทับกับเวลาเรียน แล้วงานนี้เป็นงานสำคัญที่ยกเลิกไม่ได้..." น้ำเสียงจากที่หนักแน่นในช่วงประโยคแรกค่อย ๆ ผ่อนลงราวเสียงกระซิบในช่วงท้ายประโยค
"แล้ว"
"คล้ายฝน อยากให้คับฟ้าไปมอแทนคล้ายฝน"
"พี่มีงานประจำนะ ไม่ได้เป็นคนว่างงานที่มีเวลามากพอจะทำเรื่องแบบนั้น"
"คับฟ้าก็ลางานสิ แค่วันเดียวเองบริษัทคงไม่ขาดทุนหรอก อีกอย่างคับฟ้าก็เป็นพนักงานดีเด่นอยู่แล้ว เจ้านายไม่ว่าหรอก นะ ช่วยคล้ายฝนหน่อยนะ"
...คับฟ้ามองหน้าน้องสาวสุดแสนเอาแต่ใจ พูดง่าย ๆ ถึงสิ่งที่จะให้เขาทำ คิดว่างานที่คับฟ้าทำเป็นฟรีแลนซ์รึไงที่คิดจะพักก็พัก คิดจะทำก็ทำ คิดจะหยุดก็หยุด
เขาเป็นถึงเลขาส่วนตัวของประธานบริษัท ณ อิเล็กทริกซอฟต์แวร์เลยนะ บริษัทผลิตชิ้นส่วนอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ชื่อดังระดับประเทศ ไม่ใช่งานที่จะลาก็ลาได้ง่าย ๆ มันส่งผลกระทบกับคนมากมาย เด็กคนนี้เข้าใจอะไรบ้างไหม
"ปกติชอบแอบหนีเรียนไปทำงานเป็นประจำไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมวันนี้ถึงอยากไปล่ะ หยุดเรียนไปก็ได้นิในเมื่อคล้ายฝนคิดว่างานมันสำคัญกว่าความรู้ งานมันไม่น่าเบื่อเหมือนอยู่ในห้องเรียน"
มีหรือคับฟ้าจะไม่รู้นิสัยน้องตัวเอง เธอชอบโดดเรียนไปทำงานเป็นประจำด้วยเหตุผลที่ว่าทำงานแล้วได้เงินแถมยังได้ปาร์ตี้สนุกกับเพื่อน
"อึ๋ย…"
คล้ายฝนเห็นท่าไม่ดีมีแววว่าคับฟ้าไม่ยอมช่วย มีแต่ต้องใช้ลูกอ้อนเท่านั้นซึ่งเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้คับฟ้าใจอ่อน
"นะ นะ พอดีว่าวันนี้ที่มหาวิทยาลัยมีงานสำคัญที่ห้ามขาดเด็ดขาด ช่วยคล้ายฝนหน่อยสิพี่จ๋า"
"ไม่ต้องมาเรียกพี่จ๋าเลย เป็นแบบนี้ทุกทีกี่ครั้งแล้ว ทำไมถึงไม่จัดตารางเวลาของตัวเองให้ดี ๆ ต้องให้พี่ย้ำอีกกี่ครั้งถึงจะเข้าใจ"
"ก็...คล้ายฝนลืมนินา ถ้ารู้ว่างานถ่ายแบบตรงกับวันนี้ คล้ายฝนก็ไม่รับหรอก"
น้องสาวทำหน้าคลอน้ำตาเหมือนจะร้องไห้รู้สึกผิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น
"เรื่องคราวนี้พี่ต้องทำโทษ คล้ายฝนจะได้จำสักที เลือกมา...ระหว่างไปเรียนกับทำงาน ในเมื่อเลือกที่จะทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยก็ต้องหัดมีความรับผิดชอบกว่านี้สิ เพราะแบบนี้ไงพ่อกับแม่ถึงเป็นห่วง"
"...ฮึก พี่จ๋า ฮึก คล้ายฝน...คล้ายฝนจะปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้น นะ นะ คล้ายฝนเลือกไม่ได้ งานนี้สำคัญจริง ๆ มันเกี่ยวถึงอนาคตในวงการของคล้ายฝนเลยนะ ฮึก ฮึก พี่จ๋า" น้ำตาใส ๆ ไหลรินอาบแก้มพร้อมคำอ้อนวอน
พี่จ๋า พี่จ๋า พี่จ๋า
คำพูดออดอ้อนกับน้ำตาคลอหน่วยดังกึกก้องกังวานในห้วงลึกของจิตใจของพี่ชายคนนี้จนอยากเข้าไปสวมกอด หอมแก้มซ้ายขวาจับขึ้นมาทำเป็นหมอนข้าง เขาไม่อยากทำโทษเลยรู้สึกน้องสาวจับใจ แต่ไม่ได้ไม่งั้นมันจะเสียงานเสียการ ที่คับฟ้าทำเพื่อสอนคล้ายฝนให้รู้จักรอบคอบมากกว่านี้
อดทนไว้คับฟ้า...พี่จ๋าขอโทษ
"เราย้ายไปอยู่ที่อเมริกากับพ่อแม่ดีไหม" คับฟ้าทำหน้านิ่งด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ไม่! คล้ายฝนอยากอยู่ที่นี่"
เธอปฏิเสธเสียงแข็ง ชักสีหน้าเชิงคัดค้านทันที แม้ว่าตัวเองจะมีแต้มรองในการเจรจา
ทุกครั้งที่คับฟ้าชวนน้องสาวไปอยู่กับครอบครัวที่ต่างประเทศ คล้ายฝนจะเอาแต่ดื้อดึงปฏิเสธไม่อยากไป ซึ่งเรื่องนี้ทำให้พ่อแม่เป็นห่วงมากไม่อยากทิ้งคล้ายฝนอยู่คนเดียว เป็นเหตุผลว่าทำไมคับฟ้าต้องกลับมาจากอเมริกาเพื่อมาอยู่เป็นเพื่อนคล้ายฝนจนถึงปัจจุบันได้ประมาณ 3 ปีแล้ว ทั้ง ๆ ที่เขาใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นก็มีความสุขดี
ช่างเป็นน้องสาวเจ้าปัญหาจริง ๆ แต่ทำยังไงได้ เพราะรัก เขาถึงยอมกลับมาเหยียบประเทศไทยในรอบเกือบ 10 ปีอีกครั้ง
"ถ้าอย่างนั้นคล้ายฝนก็ควรดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้ พี่อยู่ช่วยได้ไม่ตลอดหรอกนะ"
"คล้ายฝนขอโทษ ฮึก"
เฮ้อ
กว่าจะยอมพูดคำขอโทษออกมาได้แต่ละครั้งช่างยากเย็น ในเมื่อคล้ายฝนรู้สึกผิดจริง ๆ ก็ได้ เขาจะช่วย คับฟ้าไม่ได้ใจร้ายใจดำขนาดนั้นยิ่งกับน้องสาวสุดที่รักด้วยแล้ว
"แล้วจะให้พี่ทำอะไรล่ะ"
"คับฟ้าจะยอมช่วยคล้ายฝนเหรอ ฮึก"
"เรามีกันอยู่สองคนพี่น้องก็ต้องช่วยกันสิจะทิ้งกันได้ยังไง แต่ทีหลังต้องรอบคอบกว่านี้รู้รึเปล่า"
"เข้าใจแล้วค่ะ"
จุ๊บ คล้ายฝนเข้ามาสวมกอดหอมแก้มนิ่ม ๆ ของพี่ชายตัวเองด้วยความดีใจทั้งน้ำตา ก่อนจะคว้ามือพี่ชายตัวเองลากเข้าห้องน้ำชำระล้างร่างกายตามมาด้วยการแต่งหน้าทำผม
"ต้องแต่งตัวแบบนี้จริงเหรอคล้ายฝน มันเกินไปไหม"
คับฟ้ามองดูตัวเองในกระจกหลังถูกน้องสาวแปลงโฉมสักพักใหญ่ ให้อยู่ในชุดนักศึกษาผู้หญิง แถมยังแต่งแต้มสีสันบนใบหน้าและทรงผมด้วยเครื่องสำอางราคาแพง
"แบบนี้แหละค่ะ คับฟ้าต้องไปมอแทนคล้ายฝนจะให้แต่งตัวเป็นผู้ชายไปได้ยังไง"
"แต่มันเกินไปหน่อยไหม แค่ไปเรียนไม่ใช่เหรอ หรือที่จริงแล้วจะให้พี่ไปเข้าสอบแทน แบบนี้พี่ไม่เอานะ"
"จะใช่ที่ไหน แค่เป็นการยืนยันตัวตนเฉย ๆ แต่งแค่นี้ไม่เกินไปหรอกค่ะ ปกติคล้ายฝนไปมอก็แต่งแบบนี้อยู่แล้ว อีกอย่างคับฟ้าไม่ต้องกังวลว่าใครจะจับได้ ดูสิ หน้าเราสองคนเหมือนกันอย่างกับฝาแฝด ดังนั้นสบายหายห่วง"
ช่างเป็นกำลังใจที่แสนขื่นขม คับฟ้าจะอยู่รอดตลอดรอดฝั่งรึเปล่านะ คับฟ้าเกิดความกังวล
"ก็พอเข้าใจได้อยู่ แต่พวกชุดชั้นในมันไม่จำเป็นต้องใส่ก็ได้ไหม มันอึดอัดแถมยังต้องยัดฟองน้ำกับกระดาษทิชชูเข้าไปอีก"
"หน้าอกน้องสาวตั้งคัพซีจะให้แบนราบเป็นไม้กระดานได้ยังไง" คล้ายฝนไม่พูดเปล่ายกหน้าอกธรรมชาติแสนภูมิใจขึ้นอวดพี่ชาย
"...กางเกงในด้วยเหรอ"
"แน่นอนสิ ในเมื่อใส่ชุดชั้นในแล้วก็ต้องให้ครบชุด คับฟ้าไม่ต้องห่วง กางเกงในตัวนี้คล้ายฝนยังไม่ได้ใส่แม้แต่ครั้งเดียวและไม่ต้องกลัวว่าจะอึดอัดเวลาเดินเพราะมันไม่ต่างอะไรจากกางเกงสเตย์ของผู้ชาย ใส่กระชับ ไร้กังวล หายห่วง"
เจ้าตัวดูจะมีความสุขที่ได้แปลงโฉมพี่ชายไม่น้อย เด็กขี้แยเมื่อกี้หายไปไหนแล้ว
"แต่มันเป็นสีชมพู คล้ายฝนก็รู้ว่าสีชมพูเป็นสีกาลกิณีไม่ถูกกับพี่ ทำไมยังเอามาให้พี่ใส่"
"ก็มันมีอยู่ตัวเดียวนิ"
"..." คับฟ้าคิ้วขมวดทำความกังวล
"ใส่ ๆ ไปเถอะคับฟ้า ใส่สีไม่ถูกโฉลกกับดวงชะตาแค่วันเดียวคงไม่ทำให้ถึงขั้นเลือดตกยางออก แต่ถ้าไม่มั่นใจ…คับฟ้าก็หาอะไรที่เป็นสีเขียวเสริมดวงชะตาเข้าไปก็จบ"
"พูดง่ายจังนะคล้ายฝน เธอก็รู้ว่าพี่ให้ความสำคัญเรื่องดวงขนาดไหน" คับฟ้าทำสีหน้าตึงเครียดขึ้นอีกหนึ่งระดับ
ในแต่ละวันของผู้ชายคนนี้จะถูกขับเคลื่อนด้วยหมอดูตรวจดวงชะตาจากแอปพลิเคชันในมือถือ เหมือนเป็นเพื่อนสนิทอีกคนหนึ่งของเขาที่ช่วยตัดสินใจ ไม่ว่าจะเป็นสีเสื้อหรือชุดที่ใส่ สิ่งของนำโชคประจำวัน ฤกษ์แต่ละวันหรือแม้แต่อาหารการกินก็ยังต้องพึ่งสิ่งที่เรียกว่า หมอดู คับฟ้าไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้หากขาดเพื่อนคู่ใจคนนี้ราวกับเป็นเกาะป้องกันตัวเอง และถ้าเกิดมีอะไรผิดพลาดผิดไปจากนี้สักนิด คับฟ้าจะเกิดความกังวลมากถึงมากที่สุด
"รู้ แต่คับฟ้าไม่ต้องกังวลไป คล้ายฝนเช็กดวงชะตาทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้ว ว่าวันนี้ทุกอย่างจะราบรื่นตลอดทั้งวัน ไม่มีอะไรติดขัดและเสริมดวงชะตาวันนี้ด้วยของสีเขียวซึ่งเป็นสีนำโชคประจำตัวเอง"
"แน่ใจนะ แล้วสีที่ควรหลีกเลี่ยงเป็นพิเศษล่ะ หรือมีอะไรต้องระวังเพิ่มไหม"
"เอ่อ จำไม่ได้แล้ว"
"ได้ยังไง เดี๋ยวพี่ดูอีกรอบ…"
คับฟ้าคว้าโทรศัพท์เตรียมเปิดแอปพลิเคชันทำนายดวงชะตา
พรึ่บ!
ทว่าคล้ายฝนกลับรีบแย่งโทรศัพท์จากมือคับฟ้าเหมือนจะปกปิดอะไรบางอย่างที่ไม่อยากให้คับฟ้ารู้
"ทำอะไรนะ เอามือถือพี่ไปทำไม"
"มันจะสายแล้วคับฟ้า เดี๋ยวไม่ทันรถเมล์ประจำทาง รีบไปเถอะ"
คล้ายฝนทำตัวผิดสังเกตขึ้นอีกหนึ่งระดับ หยิบกระเป๋าสะพายและแฟ้มเอกสารยัดใส่มือพี่ชายของตัวเอง และไม่ลืมที่จะหยิบแอปเปิลเขียวไว้เป็นของนำโชคและเป็นของกินยามเช้าให้คับฟ้า
"เดี๋ยว…ไม่เห็นจำเป็น…ต้องรีบ"
"ไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวไม่ทัน" คล้ายฝนพยายามดันตัวพี่ออกจากบ้านไปขึ้นรถประจำทาง
"คล้ายฝนยังไม่ได้บอกพี่เลยว่าต้องให้พี่ทำอะไรบ้าง เรียนที่ไหน กี่โมง"
"เรื่องนั้น...วันนี้คล้ายฝนมีเรียนแค่คาบเดียว คับฟ้าไม่ต้องเข้าเรียนก็ได้ อาจารย์ไม่เช็กชื่อหรอก สบายใจได้"
"เอ๊ะ! หมายความว่ายังไง แล้วให้พี่ไปเรียนทำไม คล้ายฝนมีเรื่องอะไรกันแน่"
"คือ...วันนี้เป็นวันคัดเลือกเด็กปีหนึ่งเข้าชมรมที่แสนสำคัญที่สุดในชีวิตคล้ายฝนที่ขาดไม่ได้ คล้ายฝนอยากให้คับฟ้าช่วยตรงนั้น" น้องตัวดีพึ่งจะมาเฉลยอะไรตอนที่ขาข้างหนึ่งก้าวขึ้นรถเมล์
"ชมรมอะไร…"
"..." คล้ายฝนเงียบไม่ตอบ
"คล้ายฝน!"
"ชมรมลีลาศ วันนี้เป็นวันคัดเลือกเด็กปีหนึ่งเข้าชมรมลีลาศ"
ลีลาศ
สิ้นเสียงคำพูดของน้องตัวดี คับฟ้าหน้าถอดสีขึ้นมาทันที
"คล้ายฝน…"
เขาไม่อยากจะเชื่อ น้องสาวคนนี้ทำอะไรลงไป เธอรู้ดีว่าคับฟ้ามีเรื่องสะเทือนใจกับลีลาศมาตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อนจนเขาต้องหนีไปอยู่อเมริกา เปลี่ยนแม้กระทั่งชื่อนามสกุลไปใช้นามสกุลของแม่และไม่ยอมกลับไทยอีกเลย ซึ่งในตอนนั้นคับฟ้าเป็นนักกีฬาลีลาศทีมชาติที่มีชื่อเสียงเจ้าของฉายา เจ้าชายลีลาศลูกรักของเทพเจ้า
ยิ่งการกลับมาประเทศไทยในรอบ 10 ปีของคับฟ้า มันไม่ต่างอะไรจากที่เขายืนไต่เชือกกายกรรมบนหน้าผาสูงชันที่รายล้อมด้วยหุบเลวลึก การกลับมาเหยียบย่ำความรู้สึกเดิม ๆ แม้ไม่เจ็บปวดเหมือนแผลสดแต่รอยแผลเป็นยังคงอยู่ ไหนจะความกลัวว่ามีใครจำคับฟ้าได้ ซึ่งสิ่งที่ตามมาหลังจากนั้น มันเป็นอะไรที่น่ากลัว
ในทุก ๆ วันก่อนออกไปทำงานคับฟ้าต้องปิดบังตัวตน ภาวนาในทุก ๆ วันว่าอย่าให้มีใครจำคนชื่อ คับฟ้าได้ แต่นี่คือสิ่งที่น้องสาวตอบแทนพี่ชายคนนี้เหรอ ดึงเขากลับเข้าไปในเส้นทางการแข่งขันลีลาศ แม้จะเป็นแค่งานชมรมของมหาวิทยาลัยเล็ก ๆ แต่มันก็มีผลกับสภาพจิตใจคับฟ้าไม่น้อย แถมยัง...
"ความจริงคล้ายฝนอยากไปเอง แต่ว่าคล้ายฝนไปไม่ได้จริง ๆ คับฟ้าช่วยไปแทนน้องหน่อยนะ"
"ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก"
"ก็…ก็ ถ้าบอกคับฟ้าจะไม่ยอมทำ"
"ใช่ คล้ายฝนรู้ดีแต่ทำไมยังบังคับพี่"
"นะ นะ ถือว่าคล้ายฝนขอร้อง เรื่องนี้เรื่องเดียวจริง ๆ คล้ายฝนอยากเข้าชมรมลีลาศให้ได้จริง ๆ"
"พี่ขอรู้เหตุผลได้ไหม"
"ก็ ก็ มันเป็นที่ที่คับฟ้าเคยอยู่ คล้ายฝนแค่อยากไปสัมผัสบรรยากาศที่คับฟ้าเคยอยู่ที่นั่น เคยเต้น เคยใช้ชีวิต คล้ายฝนรักลีลาศไม่แพ้คับฟ้านะ"
"...รักลีลาศ แต่พี่ไม่เคยเห็นคล้ายฝนซ้อมทั้ง ๆ ที่บ้านเราก็มีห้องซ้อมเต้น เอาแต่แอบหนีซ้อมตลอด ชมรมลีลาศที่นั่นขึ้นชื่อมากในเรื่องของกิจกรรมและการฝึกซ้อมหนัก เธอก็น่าจะรู้นะคล้ายฝน ยิ่งคนที่เห็นงานสำคัญกว่าเรื่องเรียนหรือชมรมอย่างน้องคิดดีแล้วเหรอ พี่ถามจริง ๆ อยากเข้าชมรมลีลาศจริง ๆ เหรอ ใช่เหตุผลนี้จริง ๆ รึเปล่าที่อยากเข้าชมรม"
"จะ…จริงสิ" คับฟ้ามองหน้าคล้ายฝนอย่างเหนื่อยใจ ในเมื่อคล้ายฝนยังยืนยันแบบนั้น...
"แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ"
"เย้ ๆ"
น้อยสาวตัวดียิ้มแก้มปริโบกมือลาพี่ชายส่งเขาไปมหาวิทยาลัยแทนเธอ ก่อนจะรีบเข้าบ้านไปจัดการธุระของตัวเอง
และนั่นคือเรื่องที่เกิดขึ้น...
...เป็นสาเหตุให้ต้นสัปดาห์ของคับฟ้าวุ่นวายตั้งแต่เช้าตรู่ ต้องมายืนแออัดกันเป็นปลากระป๋องในรถเมล์แอร์ธรรมชาติสูดดมกลิ่นควันรถเพื่อเดินทางไปมหาวิทยาลัยเกือบครึ่งชั่วโมง แถมสัมภาระแต่ละชิ้นก็ไม่ใช่เล่น ๆ ทั้งแฟ้มเอกสารเอย ไหนจะกระเป๋าสะพายไซซ์เล็กที่แทบจะใส่อะไรไม่ได้นอกจากกระเป๋าตังค์กับโทรศัพท์มือถือ
ตี๊ด
เสียงกดกริ่งดังขึ้นในรถเมล์เป็นสัญญาณบอกว่า มีคนต้องการที่จะลงในป้ายถัดไป และหนึ่งในคนเหล่านั้นก็มีคับฟ้า ผู้คนเริ่มกรูเข้ามาเบียดเสียดกันหน้าประตูเพื่อจะได้ลงจากรถเมล์เป็นคนแรกให้เร็วที่สุด
แอ่ก!
รถทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าค่อย ๆ จอดเทียบตรงหน้าป้ายรถเมล์ ผู้คนเริ่มเบียดเสียดรอลงไม่ต่างอะไรกับคนที่ยืนรอตรงป้ายรถเตรียมพร้อมที่จะเดินเข้ามาแทนที่จำนวนคนที่หายไป
ทันทีที่ประตูเปิดเท่านั้นแหละ ทุกคนกรูกันเข้าและออกเพื่อจับจองที่นั่งหรือพื้นที่ในรถเมล์ เป็นจังหวะชุลมุนวุ่นวายไม่มีใครสนใจฟังเสียงพนักงานเก็บตั๋วที่พร่ำบอกปากจะฉีกว่าให้ผู้โดยสารในรถลงก่อน
คับฟ้าไม่ทันระวัง เพราะมัวช็อกกับเหตุการณ์ตรงหน้าไหลไปตามผู้คนจนสะดุดขาตัวเองล้มระหว่างก้าวลงบันไดจนหน้าคะมำกับฟื้นฟุตบาท เอกสาร สัมภาระทุกอย่างกระจัดกระจายไร้ทิศทาง รวมถึงแอปเปิลเขียวที่เป็นทั้งของนำโชคประจำวันและอาหารมื้อเช้ากลิ้งหายไปกับฝูงชน
อะไรกันเนี่ย คับฟ้าร้องตะโกนอยู่ในใจ
ณ เหตุการณ์ปัจจุบันหลังได้สติจากเสียงหนุ่มปริศนา
คับฟ้าใช้มือเก็บเอกสารบนพื้นให้เร็วที่สุด อยากรีบหนีออกไปจากบริเวณนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
พรึ่บ!
ชุดเอกสารบางส่วนถูกยื่นมาตรงหน้าคับฟ้า ยังดีที่มีคนมีน้ำใจช่วยเหลือ
"ขอบคุณ"
ใบหน้าขาวผ่องเงยหน้าขึ้นสบตามองคนช่วยเก็บเอกสาร....ห้วงวินาทีนั้นสายตาทั้งสองสบกันราวกับมีแรงดึงดูดดึงมหาศาลดึงพวกเขาเข้าหา จู่ ๆ ร่างกายก็รู้สึกร้อนผ่าวอย่างไม่มีสาเหตุ จากนั้นค่อย ๆ แดงระเรื่อขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งผิวขาวผ่องของคับฟ้ายิ่งทำให้เห็นเด่นชัด อาจด้วยเพราะใบหน้าหล่อคมสะอาดสะอ้าน คิ้วเข้มเหยียดตรง งอเข้านิดหน่อยตรงหางคิ้วสอดรับกะบจมูกโด่งตั้งเป็นสัน ริมฝีปากหยักเป็นกระจับสีชมพูเข้ม ชวนดูมีเสน่ห์ มองปราดเดียวก็รู้ว่าต้องเป็นจุดเด่นของทุกคน
หล่อ!
ในโลกใบนี้มีคนที่หล่อระดับนี้อยู่ด้วยเหรอ คับฟ้ามองพิจารณาตาไม่กะพริบอยู่อย่างนั้น
ตึกตัก!
เสียงหัวใจเต้นแรงขึ้นไม่เป็นจังหวะเพียงเพราะได้มองหน้าคนคนนั้น
เดี๋ยวนะเกิดอะไรขึ้น!
คับฟ้ามีสติเดี๋ยวนี้! นายไม่ใช่วัยรุ่นวัยสิบแปดที่จะหัวใจกระชุ่มกระชวยเพราะเจอผู้ชายหล่อ สามสิบสองแล้วนะ สติ ๆ คับฟ้าพูดกับตัวเองอยู่ในใจ
...
"ผมว่าแทนที่คุณจะมองหน้าผม คุณช่วยจัดการกับกระโปรงนักศึกษาที่เปิดอ้าให้โลกรู้ไม่ดีกว่าเหรอครับ"
รอยยิ้มเหยียดตรงบาดใจของหนุ่มปริศนาเรียกสติคับฟ้ากลับมาอีกครั้ง
พรึ่บ! มือขาวยกขึ้นรีบปิดกระโปรงตามด้วยเก็บเอกสารและกระเป๋าสะพายขึ้นแนบอก
อ๊ากกก โคตรน่าอายอะไรเนี่ย
"ขอบ..."
กรี๊ดดดดดด
ไม่นานนัก จู่ ๆ เสียงกรี๊ดกร๊าดของกลุ่มผู้หญิงส่งเสียงดังพร้อมยกมือถือขึ้นมาจับภาพคนตรงหน้าขัดจังหวะพูดขอบคุณของคับฟ้า
เกิดอะไรขึ้นอีกละทีนี้
เขาหันมองพวกเธอที่รีบกรูกันเข้ามาใกล้ ๆ ผู้ชายคนนั้นทันที
"พี่ณธีร์กลับจากจีนตั้งแต่เมื่อไหร่คะ"
"พี่ณธีร์ ขอถ่ายรูปหน่อยค่ะ"
"พี่ณธีร์ยังหล่อเหมือนเดิมเลยนะคะ"
"พวกเราคิดถึงพี่ณธีร์นะคะ"
คำถามมากมายถูกถามขึ้นไม่รอให้อีกฝ่ายตอบ
ดูท่าคนคนนี้จะเป็นคนดังสินะ...
คับฟ้าไม่อยากตกเป็นข่าวหรือยุ่งวุ่นวายกับเรื่องพวกนี้ ห่างจากการถูกจับจ้องหรือแอบถ่ายได้มากเท่าไหร่ยิ่งดี
พอเก็บเอกสารทุกอย่างได้ คับฟ้ารีบเดินหนีจากไปในทันที ไม่แคล้วแอบหันกลับมามองฝูงชนตรงนั้นอีกครั้งปรากฏว่าคนที่ช่วยเขาเก็บเอกสารก็หันมองเขาอยู่เช่นกัน
เฮือก!
คับฟ้ารีบหันกลับเดินดุ่ม ๆ เข้ามหาวิทยาลัย
สายตาคมของหนุ่มหล่อเหลือบเห็นแอปเปิลเขียวที่กลิ้งตกอยู่บนพื้น เธอคนนั้นคงจะทำตกไว้แล้วลืมเก็บ เขาหยิบขึ้นมาเช็ดกับเสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวที่พับแขนขึ้นกัดมันและเหยียดยิ้มมุมปาก
นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า...
"ครับ ไม่เป็นไรครับคุณนที วันนี้งานที่บริษัทไม่มีอะไรมาก ผมจัดการได้ครับ"
เสียงคุยโทรศัพท์ยามเช้าของพี่ชายคนโตแห่งตระกูลวีระคณาเกียรติสุขสวัสดิ์ดังขึ้นระหว่างกำลังรับประทานอาหารเช้าที่บ้านก่อนเข้าบริษัทตามปกติ
"งานเข้าแต่เช้าเลยนะ" ณธีร์ ลูกชายคนกลาง ผู้เป็นหน้าเป็นตาของตระกูลเดินลงจากบันไดพูดแซวณคุณ
"วันนี้ลงมากินข้าวเช้าได้แบบนี้ ดูท่าหิมะจะตกนะ" ณคุณเหลือบมองน้องชายระหว่างหยิบกาแฟดำใส่มะนาวขึ้นดื่ม
"..."
"คิดจะอุดอู้อยู่ที่บ้านไปจนถึงเมื่อไหร่ณธีร์ อาทิตย์กว่าแล้วนะตั้งแต่กลับมาจากการเก็บตัวฝึกซ้อมที่จีน ไม่คิดจะไปมหาวิทยาลัยหน่อยเหรอ"
"ไม่ล่ะ ฉันอยากพักอีกสักหน่อย ถึงไปก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ อยู่บ้านซ้อมเต้นยังดีซะกว่า"
"ได้ข่าวว่าวันนี้ที่ชมรมมีการคัดเด็กปีหนึ่งเข้าชมรมลีลาศไม่ใช่เหรอ ไม่คิดจะไปดูหน่อยรึไง ยังไงนายก็เป็นถึงรองประธานชมรมลีลาศนะ"
"จะไปหาเรื่องวุ่นวายใส่ตัวทำไม ยังไงคนที่มาสมัครคงแค่อยากจะมาถ่ายรูปฉันไปลงโซเชียล ไม่เห็นมีใครจริงจังกับลีลาศสักคนหรอก ปล่อยให้พวกนั้นจัดการไปดีแล้ว"
"ทำไงได้ก็นายเป็นความภาคภูมิใจของมหาวิทยาลัยและคนทั้งประเทศที่เป็นตัวแทนนักกีฬาลีลาศทีมชาติไปแข่งจัดลำดับระดับโลก นายถือว่าเป็นหน้าเป็นตาของทุกคน ที่สำคัญรูปลักษณ์หล่อฟ้าประทาน ตัวสูงใหญ่ราวกับหุ่นนายแบบ ทั้งเก่ง ฉลาด มีความสามารถ รวย ชาติตระกูลดี ใครบ้างที่ไม่อยากเข้าหาพ่อเสือหนุ่ม"
"ฮึ…"
ณธีร์ไม่สนใจคำพูดอวยยศของณคุณสักเท่าไหร่ ในเมื่อเขาได้ยินมันมาเป็นพัน ๆ ครั้งจนกลายเป็นความชินชาไม่ได้รู้สึกยินดียินร้าย
"ฉันว่าวันนี้นายควรไปมหาวิทยาลัยนะ เผื่อนายจะได้เจออะไรที่น่าสนใจก็ได้ใครจะไปรู้จริงไหม อีกอย่างที่เป็นแบบนั้นเพราะพวกเขาต่างเฝ้ารอการกลับมาของนายอยู่ไม่ใช่เหรอ คงอยากเห็นฝีมือตลอด 3 เดือนที่ไปฝึกฝนที่จีนว่าเป็นยังไง โผล่หน้าให้คนเห็นหน่อยเถอะ บ้านมันไม่หนีไปไหนหรอก" ณคุณพูดเกลี่ยกล่อม
"ฮึ ดูฝีมือ...ก็แค่ตามกรี๊ดให้เป็นเรื่องเป็นราวเท่านั้นแหละ คิดว่าตัวเองเป็นมืออาชีพรึยังไง"
"...ถ้าอย่างนั้น ลองเชื่อสัญชาตญาณของฉันสักครั้งไหมล่ะ มาพนันกัน ฉันมั่นใจว่าการไปมหาวิทยาลัยครั้งนี้ของนายไม่สูญเปล่า"
"..."
ณธีร์เงียบมองสบตาพี่ชายที่แก่กว่า 5 ปี ณคุณคือคนที่เข้ามาบริหารธุรกิจต่อจากพ่อที่ตอนนี้เกษียณใช้ชีวิตอิสระกับแม่เที่ยวอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกใบนี้
...
'ฮึ สัญชาตญาณของณคุณยังเฉียบแหลมเหมือนเดิม ได้เจอคนที่น่าสนใจเข้าให้แล้วสิ'
ณธีร์คิดอยู่ในใจ ก่อนจะเอ่ยถามกับกลุ่มแฟนคลับที่อยู่ห้อมล้อม
"นิ ฉันขอถามอะไรหน่อยสิ"
"อะไรเหรอคะ"
"พวกเธอรู้จักคนเมื่อกี้รึเปล่า"
"อ่อ คล้ายฝนเหรอคะ ทำไมจะไม่รู้จักก็เธอออกจะดังขนาดนั้น แต่สู้พี่ณธีร์ไม่ได้แน่นอนค่ะ"
"ดัง? "
"ค่ะ คล้ายฝนเป็นดาวมหาวิทยาลัยปีนี้ค่ะ เรียนอยู่นิเทศฯ เห็นว่าทำงานเป็นนางแบบด้วยนะคะ ฐานแฟนคลับหนุ่ม ๆ เยอะทีเดียว ว่าแต่พี่ณธีร์มีอะไรรึเปล่าคะ"
"เปล่าหรอก แค่รู้สึกว่า...เธอน่าสนใจดี"
กรี๊ดดดดด
ทันทีที่สิ้นเสียงพูดของณธีร์ เสียงกรีดร้องและพลังฐานแฟนคลับเริ่มทำงานเสาะแสวงหาประวัติของคล้ายฝนตามสื่อโซเชียลในกลุ่มต่าง ๆ มีทั้งการลงรูปและคลิปวิดีโอของณธีร์ในกลุ่มรวมถึงประเด็นร้อนฉ่าจากคำพูดทิ้งท้าย
ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วไม่ทันให้คนอีกคนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ได้ตั้งตัว เตรียมรับศึกหนัก ใครจะรู้ว่าจากนี้ชีวิตของคับฟ้าจะมีสีสันมากขึ้นกว่าที่ผ่านมา...


## แอปเปิลผลที่ 2 ห้องน้ำชาย

ในห้องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ของอาคารหลังหนึ่งในรั้วมหาวิทยาลัย คับฟ้าขังตัวอยู่ในห้องน้ำห้องหนึ่งคุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงจริงจังถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับคล้ายฝนซึ่งเจ้าตัวดูจะไม่พอใจกับสิ่งที่คับฟ้าทำภายใต้ภาพลักษณ์ของเธอ
"โอ๊ยคับฟ้า คล้ายฝนได้กลายเป็นข่าวเด่นข่าวดังในโลกโซเชียลแน่งานนี้ ทำไมถึงได้ทำอะไรโก๊ะ ๆ แบบนั้น ไม่รู้รึไงว่าน้องสาวตัวเองดังขนาดไหน แถมยังหนีออกมาดื้อ ๆ คำขอบคุณสักนิดก็ไม่มี"
"ขอบคุณแล้วเถอะ ส่วนคนคนนั้นจะได้ยินหรือไม่ก็อีกเรื่อง เดี๋ยวนะ! แล้วทำไมพี่ต้องโดนน้องบ่นกลับล่ะ เรื่องพวกนี้จะไม่เกิดขึ้นเลย ถ้าเธอไม่คิดรับงานซ้อนแล้วต้องให้พี่อยู่บนรถเมล์เบียดเสียดเป็นปลากระป๋องตั้งแต่เช้า ที่สำคัญกว่านั้น...น้องกล้ามากนะที่โกหกพี่เรื่องดวง" คับฟ้าเอ่ยดุน้องสาว
"อึ๋ย"
"รู้ทั้งรู้ว่าพี่ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากขนาดไหน แต่น้องยังทำกันได้ลงคอ จะให้พี่อกแตกตายให้ได้จริง ๆ สินะ ทั้งบังคับพี่ใส่กางเกงในสีชมพูที่เป็นสีกาลกิณีแถมยังต้องอยู่กับมันไปอีกทั้งวัน ส่วนแอปเปิลเขียวนำโชค ป่านนี้ไม่รู้ไปอยู่ไหนต่อไหน คงตกอยู่ในท้องใครสักคน แล้วยังจะมีเรื่องของลีลาศอีก ทุกอย่างมันวุ่นวายไปหมด"
คับฟ้าบ่นอุบอิบเมื่อเขารู้สึกอึดอัด การได้บ่นใส่น้องสาวตัวต้นเหตุถือเป็นการระบายความเครียดได้ดีในเวลานี้ดีกว่าสติแตกแล้วพาลใส่ไปทั่ว
"โถ่คับฟ้า มันอาจจะมีเรื่องดีเกิดขึ้นต่อจากนี้ก็ได้"
"เรื่องดี! ดีอะไร ตั้งแต่เช้ามามีเรื่องอะไรดีบ้าง ล้มจ้ำม่ำตั้งแต่ลงป้ายรถเมล์ โชว์กางเกงในต่อหน้าสาธารณะดีเท่าไหร่ที่ไม่ถูกมองว่าเป็นโรคจิต เป็นพวกชอบโชว์"
"คล้ายฝนขอโทษ ต่อไปคล้ายฝนจะระวังให้มากกว่านี้"
"ต่อไป! มันไม่มีครั้งต่อไปแล้วล่ะคล้ายฝน เรื่องคราวนี้น้องทำให้ฟางเส้นสุดท้ายของพี่ขาดลง ถ้ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก พี่จะไม่ฟังอะไรทั้งนั้น เราจะย้ายไปอยู่อเมริกากับพ่อกับแม่ทันที"
"คับฟ้า!"
"หรือจะไปกันตอนนี้ เดี๋ยวนี้เลย พี่จะได้จองตั๋วเครื่องบิน" น้ำเสียงคับฟ้าจริงจังขึ้นอีกหนึ่งระดับบอกให้รู้ว่าคับฟ้าโกรธมาก
"ไม่เอา! คล้ายฝนขอโทษ" ส่วนน้องสาวตัวดีก็ปฏิเสธเสียงแข็งเช่นกัน
"..."
เฮ้อ
คับฟ้าถอนหายใจแหงนหน้าขึ้นมองเพดาน รู้ว่าถึงบ่นไปตอนนี้คงไม่มีอะไรดีขึ้น เพียงแค่อยากให้น้องสาวรับรู้ถึงผลจากความสะเพร่าของเธอ เพราะอย่างไรแล้วเขายังต้องอยู่ในสภาพนี้ไปอีกทั้งวัน
ลมหายใจถูกสูดเข้าปอดลึก ๆ ลากยาวสองสามครั้งเตรียมใจรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ ต้องมีสติให้มาก ๆ อย่าให้สีแห่งความโชคร้ายเข้ามามีอิทธิพลกับตัวเอง
อยากกลับบ้านไปเต้นลีลาศจัง
"แล้ว...คนที่ช่วยคับฟ้าเป็นใครเหรอ รูปร่างหน้าตายังไง ไว้เดี๋ยวคล้ายฝนค่อยซื้อขนมไปขอบคุณเขา คับฟ้าเดินหนีออกมาคงไม่ดีเท่าไหร่" คล้ายฝนพูดเปลี่ยนเรื่องแต่ยังวนเวียนในเรื่องเดิม
"แต่พี่ขอบคุณไปแล้ว"
"คำขอบคุณพึมพำแบบนั้นไม่เรียกว่าขอบคุณหรอก คับฟ้าพอรู้ชื่อเขาไหม"
"เขาน่าจะเป็นคนดังอยู่พอสมควรนะ เพราะไม่ทันไรก็มีพวกผู้หญิงห้อมล้อมถ่ายรูปกันยกใหญ่ หน้าตาก็พอดูได้ สูง สะอาดสะอ้าน อืมม...ชื่ออะไรนะ อืมวิดีโอ" คับฟ้าครุ่นคิดพยายามนึกย้อนถึงเหตุการณ์เมื่อเช้า ชื่อ...
"อ้อ ณธีร์"
"..."
เสียงปลายสายนิ่งเงียบไปจนผิดสังเกต ตัวเองเริ่มไม่แน่ใจว่าพูดชื่อถูกรึเปล่าแต่คิดว่าไม่น่าจะผิด ชื่อที่ดูจะเหมาะสมกับภาพลักษณ์ของเขา
"คับฟ้ามั่นใจรึเปล่า" คล้ายฝนถามย้ำด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"อืมใช่"
"..."
"คล้าย…ฝะ"
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
เสียงกรี๊ดลั่นลากยาวจากเสียงปลายสาย ทำคู่สนทนายกโทรศัพท์ที่แนบหูออกห่างแทบไม่ทัน
"จะกรี๊ดทำไมคล้ายฝน หูจะแตก" เสียงเข้มกล่าวดุ
น้องของเธอเป็นบ้าไปแล้วรึยังไง แค่ได้ยินชื่อ ณธีร์ ต้องกรี๊ดกร๊าดอะไรขนาดนั้นไม่ต่างอะไรจากกลุ่มผู้หญิงเมื่อเช้าเลยจริง ๆ
"ทำไม ทำไม ทำไม คล้ายฝนอุตส่าห์รอมาตลอด ทำไมพี่ณธีร์ต้องมาวันนี้ด้วย โหดร้ายเกินไปแล้ววววววโชคชะตาของช้านน"
"สติ! คล้ายฝน คนที่ควรพูดคำนั้นควรเป็นพี่ แล้ว...คนที่ชื่อณธีร์อะไรนั้น เขาเป็นคนดังขนาดนั้นเลยเหรอ"
หน้าตาก็พอไปวัดไปวา คับฟ้าไม่อยากยอมรับตรง ๆ ว่าแท้จริงแล้ว ณธีร์หล่อและมีเสน่ห์มากจนทำให้หัวใจไร้รักของตัวเองรู้สึกกระชุ่มกระชวย...คับฟ้าเท่ากับคนปากแข็ง
"ใช่ เขาเป็นคนดังมาก ๆ รุ่นพี่ปีสี่คณะบริหารธุรกิจ ทั้งสูง ทั้งหล่อเรียกได้ว่าหน้าตาเทพเจ้าสังหาร เรียนเก่งที่สุดใช้เวลาแค่ 3 ปีครึ่งก็จบแล้ว แถมมีชาติตระกูลดี มีฐานแฟนคลับท่วมท้น ที่สำคัญพี่ณธีร์เป็นนักกีฬาลีลาศทีมชาติด้วยนะ คล้ายฝนเป็นแฟนคลับตัวยงเลยล่ะ คล้ายฝนไม่เห็นรู้เลยอ่ะว่าพี่ณธีร์กลับมาจากจีน พี่เขาปิดข่าวได้เก่งมาก"
คล้ายฝนอวยสรรพคุณณธีร์กรอกหูคับฟ้าที่ดูจะไม่ค่อยอยากรู้เท่าไหร่ เพราะยังไงมันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับชีวิตของตนอยู่แล้ว ชั่วโมงนี้แค่อยากหนีออกจากการเป็นคล้ายฝน
"พี่จำเป็นต้องรู้กับเธอด้วยไหม เอ๊ะ...เดี๋ยวนะลีลาศ อย่าบอกนะว่านี่คือเหตุผลที่เธออยากจะเข้าชมรมลีลาศให้ได้จนต้องให้พี่ทำแบบนี้"
"ใช่แล้ว คับฟ้ารู้ไหมว่ามีคนอยากเข้าชมรมลีลาศเยอะขนาดไหนเพื่อที่จะได้อยู่ใกล้ ๆ พี่ณธีร์ ดังนั้นเมื่อคับฟ้ามีโอกาสอย่าลืมถ่ายรูป อัดคลิปวิดีโอทุกช็อตของพี่ณธีร์ส่งให้คล้ายฝนด้วยนะ อย่าให้พลาดแม้แต่ช็อตเดียว เข้าใจรึเปล่า"
น้องสาวตัวดีสารภาพออกมาเสียดื้อ ๆ ถึงสาเหตุว่าทำไมต้องปลุกคับฟ้าขึ้นมาปลอมตัวเป็นตัวเองตั้งแต่ฟ้าไม่รุ่งสาง ต้องทำให้เขาเจอเรื่องแย่ ๆ จนอยู่ในสภาพนี้ ขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำแคบ ๆ
น่าตีจริง ๆ หมดซึ่งคำพูด
"..."
"ฮาโหล คับฟ้า" คับฟ้าเงียบไปปล่อยให้คล้ายฝนพูดอยู่คนเดียว ก่อนจะมีคำพูดหนึ่งออกจากปากคับฟ้า
"ชอบขนาดนั้นเลยเหรอคล้ายฝน"
ชอบยิ่งกว่าพี่ชายคนนี้อีกเหรอ
"ค่ะ ก็พี่ณธีร์หล่อ เรียนเก่ง และเต้นเก่งมาก ๆ จะไม่ให้ชอบได้ยังไงไหว พี่ณธีร์อยู่สายประกวดลาตินอเมริกาเหมือนคับฟ้าด้วยนะ คับฟ้าต้องเห็นด้วยตาตัวเองสักครั้ง คับฟ้าจะเข้าใจที่คล้ายฝนพูด"
"..."
"อ๊ะ! พี่ช่างแต่งหน้าเรียกแล้ว คล้ายฝนไปก่อนนะ คับฟ้าอย่าลืมนะถ่ายรูปกับวิดีโอให้เยอะเลยนะรู้ไหม"
"..."
"คับฟ้า ตอบสิ!"
"รู้แล้ว จะพยายามให้ดีที่สุดแล้วกัน"
"โอเค เจอกันที่บ้านนะ อย่าลืมว่าคับฟ้าต้องทำให้คล้ายฝนเข้าชมรมลีลาศให้ได้ด้วยนะ"
ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด
คล้ายฝนวางสาย ปล่อยให้คับฟ้าใช้ความคิด ดึงสติอยู่คนเดียว
จะสักขนาดไหนกันเชียว
ถ้าทำให้คล้ายฝนเผลอใจชอบได้ขนาดนี้คงไม่ธรรมดา ฮึ พี่ชายคนนี้จะเป็นคนฉีกหน้ากากหล่อ ๆ นั่นออกมาเอง คล้ายฝนจะได้เลิกหลงผิด แค่หน้าตาหล่อใช่ว่าจะเต้นลีลาศเก่ง ใครมันจะเก่งไปซะทุกอย่าง อย่างน้อย ๆ ก็มีจุดอ่อนสักข้อสองข้อแหละ อย่ามาอ้างอวดว่าเป็นนักกีฬาลีลาศหน่อยเลย มีหรือจะสู้อดีตนักกีฬาลีลาศอย่างคับฟ้าได้
เดี๋ยวรุ่นพี่จะสั่งสอนรุ่นน้องให้ดู ฮึ ๆ ๆ
คับฟ้าลุกขึ้นหลังเก็บตัวนั่งอยู่บนฝาชักโครกเกือบครึ่งชั่วโมงก่อนจะเปิดประตูเดินออกมาจากห้องน้ำตามปกติโดยไม่คิดอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะสายตาของผู้ชายด้วยกันจ้องมาที่ตัวเขาอย่างตกใจ
อะไรอีกล่ะ
"เฮ้ย คล้ายฝน นี่มันห้องน้ำผู้ชาย เข้ามาทำไม"
ผู้ชายคนหนึ่งดูท่าจะเป็นคนรู้จักของคล้ายฝนทำสีหน้าตกใจเมื่อเห็นคล้ายฝนอยู่ที่นี่ รีบรูดซิปกางเกงขึ้นแทบไม่ทัน คนอื่น ๆ ก็ไม่ต่างกัน
เฮือก
คับฟ้าลืมไปว่าตอนนี้เขาปลอมตัวเป็นคล้ายฝน เผลอคุ้นชินตามสัญชาตญาณเดินเข้าห้องน้ำผู้ชายซะได้
"ขอโทษ ๆ จะรีบออกไปเดี๋ยวนี้"
อยากจะบ้าตาย จะโทษใครดีล่ะเนี่ย คล้ายฝนหรือกางเกงในสีชมพู
คับฟ้าสร้างวีรกรรมให้น้องสาวตัวเองอย่างต่อเนื่องและสิ่งที่เกิดขึ้นแน่นอนว่าถูกอัดคลิป ถ่ายรูปเอาไว้ได้เป็นหลักฐานสำหรับหัวข้อข่าวประเด็นถัดไปได้ดี อย่างเช่น
คล้ายฝน ดาวมหาวิทยาลัยใจแตกอยากดูของลับผู้ชายโดยแอบซุ่มอยู่ในห้องน้ำชายหนึ่งชั่วโมง อะไรเทือกนี้ แน่นอนว่าเพียงไม่กี่วินาที มันก็ถูกแชร์เข้ากลุ่มและสื่อโซเชียลกันให้ว่อน
ขอโทษนะคล้ายฝน จากนี้จัดการเอาเองก็แล้วกัน
...
คับฟ้าเองก็ไม่คิดว่าคล้ายฝนจะเป็นคนดังขนาดนี้ แค่คับฟ้าเดินไปไหนมาไหนก็มีคนแอบถ่ายรูป อัดคลิปวิดีโออยู่ตลอดจนตัวเองรู้สึกอึดอัดไม่มีความเป็นส่วนตัวไม่ต่างอะไรจากสายตาผู้คนกำลังจับจ้องแทนที่จะเป็นคล้ายฝนแต่เป็นตัวคับฟ้าเสียเอง
คับฟ้ากลัวการถูกผู้คนจำได้
มีที่ไหนบ้างที่เขาอยู่ได้อย่างสงบสุข หันซ้ายหันขวาเดินไปทางไหนก็มีคนมอง ให้ตายสิ! ชักอยากกลับบ้านให้รู้แล้วรู้รอดแต่ก็กลัวโดนน้องสาวงอแง บ่นใส่ เมื่อไหร่จะถึงช่วงเข้าชมรม
เวลาช่วยหมุนให้เร็วกว่านี้อีกสักนิดได้ไหม
.
.
.
เสียงคลิปวิดีโอดังขึ้นในห้องห้องหนึ่งของอาคารที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อชมรมเต้นรำและการแสดงโดยเฉพาะ ซึ่งชมรมลีลาศก็เป็นหนึ่งในนั้นโดยมีเจ้าของดวงหน้าหล่อนัยน์ตาสีดำสนิทกำลังจับจ้องดูคลิปอะไรบางอย่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตากลับแสดงออกให้เห็นถึงความสนใจ
"คลิปนั่นมีอะไรน่าสนใจเหรอ ถึงเอาแต่ดูมันซ้ำไปซ้ำมา" เสียงใครคนหนึ่งซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของณธีร์เดินเข้ามากอดคอชะโงกมอง
"รู้จักเธอไหม" ณธีร์เอ่ยถามวายุ คนที่พึ่งเดินเข้ามาในห้องแต่งตัวของชมรม
"อ่อ น้องคล้ายฝน ทำไมจะไม่รู้จัก เธอเป็นน้องคณะกูเอง แถมยังเป็นถึงดาวมหาวิทยาลัยปีนี้และยังดังมากด้วย แต่ไม่คิดเลยนะว่าเธอจะเป็นโรคจิตเข้าห้องน้ำชาย ฮ่า ฮ่า ฮ่า" วายุพูดติดตลก
วายุดูจะไม่คิดอะไรมองว่าเป็นคลิปสนุก ๆ เธอจะไม่กลายเป็นประเด็นขนาดนี้ถ้าไม่ใช่เพราะณธีร์ที่พูดโพล่งออกไปแบบนั้น
"..."
"อ่อ เห็นว่าเธอจะเข้าชมรมลีลาศด้วยนะ" วายุถือโอกาสพูดต่อ
"ฮึ"
"นายได้เจอคล้ายฝนแล้วนิ เป็นไงพอที่จะเข้าชมรมเราได้ไหม ตัวนายเองสนใจน้องเขาอยู่ไม่ใช่เหรอ"
"ใช่ สนใจ แต่มันคนละเรื่องกันกับลีลาศ ถ้าอยากเข้าชมรมลีลาศให้ได้ก็ต้องเอาความสามารถมาวัดสิ ชมรมเราไม่ได้เข้ากันง่าย ๆ ขนาดนั้น นายน่าจะรู้ดีที่สุด"
"ไม่อ่อนข้อให้เลยนะ นึกว่าจะยอมใจอ่อนมีคะแนนพิเศษให้น้อง"
วายุ ประธานชมรมลีลาศปีสี่คนปัจจุบันพูดตอบณธีร์ที่ไม่ละสายตาออกจากคลิปวิดีโอที่กำลังใช้มือปัดเลื่อนดูคลิปอื่น ๆ อย่างมีความสุข หลังมีเวลาว่างเหลือเฟือในรั้วมหาวิทยาลัยเร็วกว่าคนอื่น ๆ
"ไม่มีทาง ฉันเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเธอจะสักแค่ไหน"
"ตามใจ แล้วนี่อุตส่าห์เข้ามอทั้งที ไม่คิดจะโผล่เข้าไปเรียนหน่อยเหรอ จะขลุกตัวอยู่ในห้องชมรมทั้งวันเลยรึไงณธีร์"
ณธีร์ไม่ตอบอะไร เพียงยักไหล่ให้วายุหนึ่งที
ตัววายุคงลืมอะไรไปรึเปล่าว่า ณธีร์เรียนจบแล้ว สิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้คืออยู่ในครบสี่ปี ทำกิจกรรมสร้างชื่อเสียงให้กับมหาวิทยาลัย
อยากให้ถึงช่วงกิจกรรมชมรมเร็ว ๆ แล้วสิ
ความรู้สึกของคับฟ้าและณธีร์ ถึงแม้จะมีจุดประสงค์เดียวกันคืออยากให้ถึงช่วงกิจกรรมชมรม แต่ต่างกันที่เป็นคนละความรู้สึก คนหนึ่งอยากรีบ ๆ ทำให้เสร็จแล้วกลับบ้านไปถอดกางเกงในสีชมพู ส่วนอีกคนอยากรู้จักคล้ายฝนมากขึ้นอีกสักนิด...
ดูท่าว่ากางเกงในสีชมพูรูปลิงกินกล้วยกับเนินก้นขาวจั๊วะเรียกความสนใจของณธีณ์ได้เป็นอย่างดี


## แอปเปิลผลที่ 3 ปะทะ

สายตาครึ่งร้อยจับจ้องมองมา ณ จุดจุดเดียวตามมาด้วยเสียงซุบซิบนินทาตามลำดับ  ทันทีเมื่อขาของชายในร่างหญิงมองดูคล้ายฝนผ่านตัวตนคับฟ้าก้าวเข้ามาในลานกิจกรรมชมรมที่มีนักศึกษาหลายหลากคณะรวมตัวกันเพื่อวัตถุประสงค์เดียวคือเข้าชมรมลีลาศที่รับเพียง 10 คนเท่านั้น
ให้ตายเถอะ คนมาสมัครเป็นร้อยแต่รับแค่จิ๋วเดียวมันจะพออะไร ซึ่งส่วนใหญ่ที่มาจะเป็นผู้หญิง มองดูก็รู้ว่าพวกเธอมาสมัครเพราะอยากเข้าชมรมหรืออยากดูอย่างอื่น
คับฟ้ากลายเป็นจุดสนใจของคนหมู่มากด้วยเพราะวีรกรรมกางเกงในสีชมพูที่กระตุกความสนใจของณธีร์ ไหนจะคำพูดของเขาที่พูดทิ้งไว้ได้สร้างปัญหาใหญ่หลวงให้กับคับฟ้า ไม่สิคล้ายฝน...เธอต้องเป็นคนรับชะตากรรมต่อจากนี้ โดยเฉพาะในหมู่ผู้หญิงที่เป็นฐานแฟนคลับตัวยงของณธีร์ บางทีพวกเธอคงรู้สึกแปลกใจว่าทำไมคล้ายฝนถึงมาอยู่ที่นี่ ถ้าให้เดาความคิดของพวกเธอคงมองว่า คล้ายฝนมาที่นี่หวังจะได้ใกล้ชิดกับณธีร์เช่นกัน ยิ่งมีแต้มต่อจากคำพูดณธีร์ที่บอกว่าสนใจ...ซึ่งมันเป็นคำตอบที่ถูกต้อง
คล้ายฝน น้องจะใจแตกเพราะผู้ชายหน้าตาดีไม่ได้นะ ถ้ายังเรียนไม่จบ พี่จ๋าคนนี้ไม่อนุญาตให้น้องมีแฟน
ซึ่งเป็นความคิดที่สวนทางกับคับฟ้า รูปร่าง หน้าตาหล่อดูดี เรียนเก่งแล้วยังไง มันไม่สำคัญด้วยเหรอ ของแบบนี้มันต้องดูกันที่ฝีมือ และมันคือสิ่งที่คับฟ้าอยากจะเห็นฝีมือการเต้นลีลาศของณธีร์ มันดีขนาดถึงขั้นที่คล้ายฝนเบนเข็มจากนักร้องเกาหลีมาชอบเลยเหรอ
ดีกว่าพี่ชายคนนี้อีกงั้นเหรอ
...
คับฟ้ารับรู้ถึงอำนาจมืดที่แผ่รังสีปกคลุม...เขาไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่เห็นต้องมองกันเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ ถ้าไม่ใช่เพราะน้องสาวสุดที่รักขอร้องมา คับฟ้าไม่มีทางกลับมาเหยียบที่นี่อีกเป็นครั้งที่สองในรอบ 10 ปี
การกลับมาอีกครั้ง ทำให้หวนนึกถึงบรรยากาศเก่า ๆ หลังเลิกเรียนที่ต้องซ้อมเต้นอย่างหนักเพื่อการแข่งขันชนิดที่เลือดตาแทบกระเด็น ขังตัวอยู่ในห้องซ้อมมากกว่าบ้านของตัวเอง พอกลับจากมหาวิทยาลัยก็ต้องฝึกซ้อมเดี่ยวต่อจนดึก กระทั่งเวลาเจอหน้าพร้อมครอบครัวแทบไม่มี
ตึกตัก
บรรยากาศเก่า ๆ ความรู้สึกเดิม ๆ ชวนคิดถึง ทำหัวใจคับฟ้าเต้นแรง รู้สึกตื่นเต้น ถึงเขาจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่เพียงแค่สองปี แต่ล้วนแล้วเป็นความทรงจำที่ดีและมีค่า รวมถึงความทรงจำที่อยากลบเลือนที่เป็นโซ่ตรวนเหนี่ยวรั้งคับฟ้ามาจนถึงปัจจุบันด้วยเช่นกัน
คับฟ้านั่งรวมตัวอยู่ในฝูงชนแฟนคลับของณธีร์ที่เอาแต่มองด้วยสายตาไม่พอใจ ทั้งยังพยายามถ่ายภาพเขาทุกช็อตราวกับจับผิด คับฟ้าที่กลัวการถูกเป็นที่จับจ้อง กลัวการถูกเปิดเผยตัวตน ผลพวงจากเรื่องราวในอดีตทำให้รู้สึกอึดอัด เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา เมื่อไหร่จะเริ่มการคัดเลือกสมาชิกชมรมสักที
ไม่ทันไร คับฟ้าลุกเดินจากลานกิจกรรมออกมาเข้าห้องน้ำ บางทีนั่งฆ่าเวลาในห้องน้ำยังรู้สึกดีกว่าเป็นไหน ๆ รอเวลาให้พวกรุ่นพี่ประกาศเรียกรวมตัว
เฮ้อ คับฟ้าถอนหายใจลากยาว
"นิ เธอนะ ขอคุยด้วยหน่อยสิ"
เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดูน่าจะเป็นหัวโจกของอีกสามสี่คนที่เดินเคียงกันพูดตามหลัง ไม่ทันที่คับฟ้าจะเข้าห้องน้ำ
"ฉันเหรอ"
"ถ้าไม่ใช่เธอแล้วจะใคร ที่นี่มีอยู่แค่เธอกับพวกฉัน"
ดูทำหน้าทำตาเข้า เอาเรื่องเหมือนกันแฮะพวกผู้หญิงกลุ่มนี้ ทำสายตารังเกียจแสดงออกอย่างโจ่งแจ้ง ชักสีหน้าไม่พอใจ มองแบบนี้ได้ยังไงไม่ใช่อึสักหน่อย เสียมารยาทจริง ๆ
"...แล้วมีอะไรจะคุยเหรอ"
"ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ จงใจสินะ"
"จงใจเรื่องอะไร ผะ...ฉันมาที่นี่เพราะอยากเข้าชมรมลีลาศเหมือนกัน"
เกือบหลุดคำว่า ผม ไปแล้ว
"เฮอะ อย่างเธอนะเหรอจะว่าเต้นลีลาศไม่ใช่เพราะเห็นว่าพี่ณธีร์สนใจเธอเลยเสนอหน้ามาหรอกเหรอ กลับไปเดินให้ดี ๆ ก่อนเถอะจะได้ไม่สะดุดขาตัวเองล้ม แล้วค่อยมาเต้น"
นั่นคือคำพูดที่เด็กพูดกับผู้ใหญ่เรอะ คนเรามันก็พลาดกันได้รึเปล่า คนเขาไม่ได้ขึ้นรถเมล์มาเป็นสิบปีจะให้ขึ้นลงคล่องตัวได้ยังไง แล้วไม่ใช่มาพูดซ้ำเติมกันแบบนี้
"ฉันกรอกใบสมัครไปแล้ว ฉันไม่มีเวลามาสนว่าใครจะมาสนใจหรือไม่สนใจที่ฉันเข้าชมรมลีลาศเพราะฉันอยากเต้น"
ไม่ใช่เหตุผลไร้สาระอย่างพวกหล่อน
"ฉันถึงได้ถามไง ว่าคนอย่างเธอนะเหรอเต้นเป็น ไม่รู้รึไงว่าชมรมลีลาศเข้าคัดคนเข้าเฉพาะคนที่มีความสามารถและมีเวลาเท่านั้น คนที่ทำงานถ่ายแบบอย่างเธอจะเอาเวลาไหนมาเข้าร่วมกิจกรรมไม่ใช่ว่าสนใจพี่ณธีร์หรอกเหรอ"
"...สนใจสิ แต่คิดว่าคงเป็นความสนใจที่ต่างจากความคิดของพวกคุณนิดหน่อย"
"ต่าง หมายความว่ายังไง"
"แล้วเหตุผลจริง ๆ ที่พวกคุณอยากเข้าชมรมนี้คืออะไรล่ะ ความจริงแล้วฉันต้องถามในคำถามเดียวกันกับที่พวกคุณถามฉัน ที่พวกคุณมาสมัครเพราะคนที่ชื่อณธีร์อะไรนั้นใช่ไหมล่ะ"
"ใช่แล้วจะทำไม การได้เห็นหน้าหล่อ ๆ ของพี่ณธีร์คือเป้าหมายของพวกเราที่เป็นแฟนคลับ"
"เหรอ แต่ขอโทษนะ ฉันไม่ได้เป็นแฟนคลับเขา ที่ฉันเข้าชมรมนี้เพราะฉันอยากเต้นลีลาศและฉันแค่อยากเห็นฝีมือของคนคนนั้นเท่านั้นเอง เห็นได้ข่าวว่าไปฝึกที่จีนตั้ง 3 เดือนอยากรู้นักว่าได้อะไรกลับมาบ้าง"
"เฮอะ ทำเป็นพูดดี มือสมัครเล่นอย่างเธอดูออกเหรอว่าฝีมือของพี่ณธีร์อยู่ระดับไหน"
"แล้วเธอดูออกเหรอ"
"แน่นอน ในเมื่อฉันเป็นลูกสาวกรรมการตัดสินนักกีฬาลีลาศระดับประเทศก็ต้องมีความรู้และประสบการณ์อยู่แล้ว ดังนั้นในตอนที่ฉันยังใจดี ฉันอยากขอร้องเธอให้กลับไปซะ กลับไปถ่ายแบบตามเดิม"
"คงไม่ได้"
"นิ"
"ทำไมฉันต้องฟังพวกคุณ"
"หน็อย ผู้หญิงอย่างเธอนี่มัน พูดดี ๆ ไม่เข้าใจสินะ"
เธอคนนั้นไม่พอใจยกแขนขึ้นหวังจะง้างมือทำร้ายคับฟ้า เป็นจังหวะเดียวกับที่ตัวการสำคัญที่ทำให้ชีวิตของเขาต้องวุ่นวายเดินออกมาจากห้องน้ำหญิง
ใช่! ห้องน้ำหญิง แถมในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกปลดกระดุมลงมาจนถึงแผ่นอกโชว์กล้ามเนื้อซิกแพค วับ ๆ แวม ๆ อย่างจงใจตามด้วยผู้หญิงอีกคนหนึ่งที่รีบวิ่งออกไปทันทีไม่ทันได้เห็นหน้า แต่เธอเองก็อยู่ในสภาพไม่ต่างกัน
โฮ ร้ายนิหว่า เป็นเสือผู้หญิงตัวพ่อเลยสินะ
คล้ายฝนชอบคนแบบนี้ไปได้ยังไง สวยแต่รูปจูบไม่หอม ข้างนอกสวยหรูแต่ข้างในเน่าเฟะ คับฟ้ามองด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์พิจารณาหน้าตาของณธีร์ให้ชัด ๆ อีกครั้ง คงมีดีแค่หน้าตาล้อผู้หญิงไปวัน ๆ ต้องเตือนคล้ายฝนให้ระวังตัวไว้ดี ๆ ผู้ชายแบบนี้ชอบไปได้ยังไง คับฟ้ารู้สึกไม่ชอบใจ
หืม เมื่อกี้อะไร
เหมือนแวบหนึ่งณธีร์หันสบตากับคับฟ้าเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เขา ก่อนที่จะถูกกลุ่มผู้หญิงที่คิดจะตบคับฟ้าห้อมล้อมในทันทีที่เห็นณธีร์
กรี๊ดดดด
"พี่ณธีร์" ทุกคนรีบยกโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาถ่ายรูปเขา
"ขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหมคะ"
"ได้สิครับ แต่...เรื่องที่เห็นเมื่อกี้ช่วยเก็บเป็นความลับได้ไหมครับ" เจ้าตัวพูดด้วยคำหวานอย่างเชี่ยวชาญในการเลือกใช้คำประกอบกับใช้หน้าตาหล่อ ๆ ต่อรองอย่างเหนือชั้น
"ได้สิคะ ถ้าเพื่อพี่ณธีร์ พวกเราทำได้ทุกอย่าง" ณธีร์ปั้นยิ้มพราวเสน่ห์ให้พวกเธออีกครั้ง เท่านี้ก็ปิดเกมได้สบาย
คับฟ้ามองดูพฤติกรรมไหลลื่นจับจ้องพิจารณาใบหน้าหล่อ ๆ ที่ไม่ต่างอะไรกับรูปปั้นเทพเจ้าตามคำเปรียบเปรยของเหล่าแฟนคลับพูดดูจะไม่เกินจริง แล้วไหนจะบุคลิกภาพ ท่าทางการยืน ลำตัวเหยียดตรง ไหล่ผึงตามสไตล์นักกีฬาเหลือแค่ดูฝีมือว่าจะสักแค่ไหน
ต้องเก็บข้อเสียทั้งหมดไปพูดกับคล้ายฝน น้องสาวสุดที่รักจะได้เลิกชอบคนคนนี้ ในฐานะเป็นตัวอย่างไม่ดีกับสังคมและเสียสุขภาพตา ฮึ ๆ ๆ
คับฟ้าหมกมุ่นอยู่กับความคิดของตนเองจนไม่ทันสังเกตว่าพวกผู้หญิงกลุ่มนั้นสลายตัวกันไปหมดแล้ว บริเวณนั้นในตอนนี้เหลือแค่คับฟ้ากับณธีร์
"..."
ณธีร์ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ ๆ สองสามก้าวยืนเผชิญหน้าพร้อมฉีกยิ้มกระชากใจส่งให้คับฟ้า หวังจะล่อให้ติดกับดักพราวเสน่ห์
"จ้องอะไรขนาดนั้น อยากถ่ายรูปด้วยงั้นเหรอ" น้ำเสียงยียวนกวนประสาทเรียกสติที่กำลังเหม่อของคับฟ้ากลับมา
พอยืนใกล้ ๆ คับฟ้าถึงรู้ว่าผู้ชายคนนี้สูงมากสัก 185 ไม่สิประมาณ 190 ทั้ง ๆ ที่คับฟ้าคิดว่าตัวเองสูงแล้ว ตั้ง 178 ยังมีคนที่สูงกว่าอีกงั้นเหรอ ตอนเด็ก ๆ กินเสาเข็มแทนนมรึยังไงนะ
"ไม่มีทางครับ!" คับฟ้าตอบเพียงคำสั้น ๆ ก่อนจะปลีกตัวออก
คับฟ้าอย่าลืมถ่ายภาพทุกช็อตของพี่ณธีร์ส่งให้คล้ายฝนดูด้วยนะ ช่วงก้าวขาหันหลังเดิน ถ้าไม่ใช่เพราะคำพูดของคล้ายฝนดังสะท้อนขึ้นมาในหัวสมองซะก่อน คับฟ้าคงเดินหนีไปแล้ว
รู้สึกไม่ถูกชะตาอย่างแรง
หมับ!
มือขาวผ่องจนเห็นเส้นเลือดยกขึ้นจับแขนเสื้อเชิ้ตคนตัวใหญ่
"ทำเป็นปากแข็ง ถ้าอยากถ่ายรูปก็บอกมาตรง ๆ เถอะ" ณธีร์ฉีกยิ้มนึกในใจ สุดท้ายก็พ่ายแพ้ต่อรูปลักษณ์และเสน่ห์ของเขา ใครบ้างที่ไม่อยากถ่ายรูปกับเขา คนที่ปล่อยให้โอกาสดี ๆ แบบนี้หลุดลอยไป ถ้าไม่เรียกว่าซื่อบื้อก็คงเป็นพวกฉลาดน้อย
"อืม..."
คับฟ้าหยิบมือถือขึ้นจ่อหน้าณธีร์ "อะไร" ก่อนจะกดถ่ายภาพรัว ๆ แบบขอไปที
"ขอบคุณ"
และเดินจากไปทันที ในตอนท้านคับฟ้าไม่ลืมพูดแสดงความขอบคุณกับเจ้าของภาพ ทว่าวงแขนใหญ่ของคนตัวสูงดึงตัวคับฟ้าเข้าโอบกอดตามด้วยใช้ริมฝีปากแตะที่แก้มนิ่ม ๆ ของเขาเบา ๆ รับรู้ถึงลมหายใจอุ่นรดแก้ม ดวงกลมโตสีน้ำตาลเบิกตากว้างหันมองคนที่กำลังฉีกยิ้มให้กล้องโทรศัพท์มือถือของคนตัวสูงที่ถูกยกถ่ายภาพตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ส่วนตัวเองได้แต่ยืนนิ่งไม่ทันตั้งตัว ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก
แชะ แชะ
"ทำอะไรนะ"
พอได้สติคับฟ้ายกมือออกแรงผลักอกแกร่งให้ห่างจากตัวพร้อมกับจับแก้มที่ถูกริมฝีปากกระจับสวยช่วงชิงไปก่อนหน้านี้ เช็ดมันจนแดง
"ถ่ายรูปไง...แก้ม...เธอนี่นุ่มนิ่มดีนะ หอมน่ากินอีกต่างหาก" สายตาเจ้าเล่ห์สีดำสนิทจ้องมองแก้มขาวตามด้วยแลบลิ้นเลียริมฝีปากอยากลิ้มรสมันอีก
"ใครเขาอยากถ่ายกับนาย คนลามก! รู้ไว้ด้วยใช่ว่าผู้หญิงทุกคนอยากถูกนายจับกิน อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยไอคนหล่อ"
นี่คับฟ้าจะด่าหรือชมณธีร์กันแน่
"ฮึ แล้วปากไหนละพูดว่า อืม แถมยังมาจับแขนเสื้อฉันอีก"
"ก็ใช่ แต่ผมไม่ได้อยากจะถ่ายคู่แบบนั้นสักหน่อย"
"..."
ณธีร์ดูไม่จะสนใจเฉยเมยกับเสียงโวยวาย ก้มดูรูปในมือถือฉีกยิ้มออกมาอย่างภูมิใจในฝีมือถ่ายภาพของตนเอง ยื่นมือไปตรงหน้าคับฟ้าเหมือนเป็นการขออะไรสักอย่างจากเขา
"อะไร…"
"ขอโทรศัพท์จะได้ส่งรูปให้"
"เฮอะ ผะ..เอ๊ย ฉันไม่หลงกลมุกเก่า ๆ พวกนั้นหรอกนะ มันใช้ไม่ได้ผลหรอก ใครจะอยากได้เบอร์ของนาย"
"เบอร์? อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยคล้ายฝน ถึงเธอจะเป็นถึงดาวมหาวิทยาลัยที่ใคร ๆ หมายปองและดูน่าสนใจมากแต่ฉันไม่คิดอยากได้เบอร์เธอสักนิด ฉันแค่อยากจะส่งรูปให้เท่านั้น"
หน็อย
"ไม่จำเป็น เพราะฉันไม่ต้องการ ถ้าคุณไม่พอใจก็ลบไปสิ"
"เหรอ อุตส่าห์คิดว่า ถ้าเราคุยกันดีกว่านี้สักหน่อยจะให้คะแนนพิเศษจิตพิศวาสตอนคัดเลือกเข้าชมรมเป็นกรณีพิเศษ อีกอย่างที่เธอเลือกเข้าชมรมเพราะอยากเจอฉันไม่ใช่เหรอ" ทำไมทุกคนถึงต้องคิดแบบนั้น ทั้งที่ไม่ใช่
"เฮอะ ฉันไม่ต้องการ เอาคะแนนพิศวาสนั้นไปให้คนอื่นเถอะ ถึงฉันไม่มีคะแนนโรคจิตพวกนั้น ความสามารถของฉันมันสามารถพาตัวฉันเข้าชมรมนี้ได้สบายและช่วยปรับความเข้าใจใหม่ด้วยนะ การที่ฉันเข้าชมรมนี้ไม่ใช่เพราะคุณ"
"งั้นเมื่อกี้ที่เธอทะเลาะกับผู้หญิงกลุ่มนั้น แล้วที่ฉันได้ยินว่าเธอสนใจฉัน คงเป็นเสียงลูกหมาลูกแมว"
นั่นปากแน่เหรอ...นึกว่าพริกแคโรไลนา รีพเปอร์ ถ้าจะเผ็ดได้ขนาดนี้ นอกจากจะกินเสาเข็มยังกินพริกไปด้วยสินะ
"ฉันสนใจฝีมือของคุณต่างหาก อยากจะดูว่ามันจะสักแค่ไหน"
"เธอกำลังดูถูกฝีมือฉันอยู่สินะ กล้าพูดแบบนั้นแล้วตัวเธอล่ะเก่งขนาดไหน อย่าดีแต่ปากนะสาวน้อย"
"..."
จะลองดูไหมล่ะ ผมจะเต้นส่ายเอวกระแทกให้หน้าหงายเลยคอยดูสิ คับฟ้าคิดในใจแต่ดวงตาซุกซนกลับกำลังท้าทาย
"ฮึ…ตอนคัดเลือกเข้าชมรมก็สู้ ๆ นะ ฉันจะรอดูและหัดเคารพรุ่นพี่มากกว่านี้หน่อย ถึงยังไงฉันก็อายุมากกว่าเธอ 3 ปี"
มือหนายกขึ้นขยี้ผมคับฟ้าแรง ๆ อย่างมันเขี้ยวก่อนจะพบความผิดปกติ รู้ทันทีว่านี่เป็นวิกผม
"..."
"อย่ามาจับ" คับฟ้าไม่พูดเปล่าปัดมือณธีร์ออกก่อนเพราะกลัวว่าความจะแตก เดินปลีกตัวจากบริเวณนั้นไปนั่งในที่ที่ตนจากมาก เมื่อใกล้ถึงเวลาคัดเลือก
คนที่คุณควรเคารพคือคุณต่างหาก ณธีร์
...


## แอปเปิลผลที่ 4 เต้นรำ

"สวัสดีครับน้อง ๆ ปีหนึ่งทุกคน" เสียงรุ่นพี่คนหนึ่งในชมรมลีลาศพูดกับนักศึกษาปีหนึ่งที่นั่งตรงลานกว้างเพื่อรับการคัดเลือกเข้าชมรมลีลาศอย่างเป็นกันเอง
"สวัสดีค่ะ/ครับ"
"พี่ชื่อวายุ เรียนอยู่คณะนิเทศปีสี่ เป็นประธานชมรมลีลาศคนปัจจุบัน พี่ในฐานะตัวแทนชมรมขอขอบคุณน้อง ๆ ทุกคนที่ให้ความสนใจสมัครเข้าชมรมลีลาศมากเป็นประวัติศาสตร์อีกครั้งหนึ่งของมหาวิทยาลัย ด้วยใจจริงของพี่ ๆ ทุกคนในฐานะสมาชิกชมรมลีลาศที่น้อง ๆ เห็นอยู่ด้านหน้าอยากจะต้อนรับน้อง ๆ ทุกคนเข้าชมรม แต่เพราะพื้นที่และโควตาเรามีจำกัดเพียง 10 คนเท่านั้น พี่จึงไม่สามารถรับทุกคนเข้าร่วมได้ เราเลยต้องมีการคัดเลือกคนที่สนใจจริง ๆ เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชมรม พี่หวังว่าทุกคนจะเข้าใจ"
"เข้าใจครับ/ค่ะ"
"และอย่างที่น้อง ๆ คงทราบกันอยู่แล้วว่าชมรมลีลาศของเราเป็นชมรมที่ขึ้นชื่อเรื่องมีกิจกรรมแน่นตลอดทั้งปี มีการจัดแข่งกัน การแสดงหรือพาไปแข่งขันตามงานต่าง ๆ นั่นก็เพื่อให้ทุกคนได้เข้าถึง เข้าใจได้รับประสบการณ์กับการเต้นรำที่ชื่อว่าลีลาศจริง ๆ รับรู้รสชาติการได้เต้นอยู่บนฟลอร์ รับรู้ความรู้สึกของความสนุกและการแข่งขันจริง ๆ คงเห็นกันมาบ้างแล้วทั้งในเพจและโปสเตอร์ต่าง ๆ ตามมหาวิทยาลัย ดังนั้นน้อง ๆ ที่จะเข้ามาในชมรมต้องเตรียมตัวให้พร้อมและยอมรับกับการที่ต้องมีเวลาซ้อมกันและเสียสละเวลาส่วนตัวเพื่อกิจกรรมชมรม บางชมรมเราอาจจะเข้าสัปดาห์ละสองครั้งได้ตามกฎข้อบังคับ แต่ชมรมลีลาศถึงจะบอกว่ามีกิจกรรมชมรมแค่วันอังคารกับวันพฤหัสเหมือนชมรมอื่น ๆ แต่ทุกวันหลังเลิกเรียน พวกเราต้องมาฝึกซ้อมไม่ต่างอะไรกับบ้านหลังที่สามของพวกเรา พี่ให้ความจริงจังและสำคัญกับเรื่องนี้มากอย่างน้อยในระยะเวลา 4 ปีที่เราต้องอยู่ด้วยกัน เราอยากให้ทุกคนเต็มที่กับมันจริง ๆ ดังนั้นเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา เราจะทำการคัดเลือกสมาชิกเข้าชมรม ณ บัดนี้"
แปะ แปะ แปะ เสียงปรบมือดัง
ช่างเป็นคำปราศรัยที่สวยหรูและข่มขู่ไปในตัว
"ก่อนอื่น เพื่อเป็นฤกษ์งามยามดีสำหรับทุกคน เราชมรมลีลาศขอเปิดตัวคนที่ทุกคนรออออออคอยยยยยยย เขาจะมาเต้นให้ทุกคนได้ดูเป็นขวัญตาที่แรกหลังกลับมาจากการฝึกซ้อมที่จีน ณธีร์กับคู่เต้นจำเป็น เชอรีนซึ่งเป็นนักกีฬาลีลาศเช่นกัน ในจังหวะสนุกเร้าใจอย่างแซมบ้า หนึ่งในจังหวะถนัดของณธีร์นั่นเอง"
เสียงปรบมือและเสียงกรี๊ดกร๊าดดังขึ้นก่อนจะตามมาด้วยเสียงเพลง ทุกคนรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเก็บบันทึกภาพ คับฟ้าก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วยตามคำสั่งของน้องสาว ส่วนหนึ่งตัวเขาก็อยากจะดูฝีมือของนักกีฬาลีลาศสมัยนี้ว่าเป็นยังไง
จังหวะบิดพลิ้วของเอวและมือที่แกว่งกวัด สีหน้าเซ็กซี่ ท่าทางเร่าร้อนตามแบบฉบับของลาตินอเมริกาถูกสะท้อนอยู่บนหน้าคู่เต้นและปรากฏต่อสายตาของผู้ชม มีเสียงเพลงดังบ่งบอกจังหวะการหมุน การขยับเท้าหรือเปลี่ยนท่าทางต่าง ๆ ตุบ ตุบ เสียงรองเท้ากระทบแผ่นพื้นเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ทำให้ลีลาศเป็นการเต้นรำที่น่าสนใจให้รู้สึกถึงความร้อนรุ่มเป็นมากกว่าการแข่งกันราวกับเราเป็นหนึ่งเดียวกันกับฟลอร์เต้นรำ ทุกอย่างของการเต้นบ่งบอกได้อย่างดีถึงการฝึกฝนและความเจนสนาม สั่งสมประสบการณ์มานับไม่ถ้วน รู้ว่าจังหวะไหนเรียกคะแนนผู้ชมหรือจังหวะไหนเรียกความรู้สึกเย้ายวนต่อคู่เต้น ทุกอย่างมันประสานออกมาดี
คับฟ้าจับจ้องมองณธีร์ไม่วางตา มองฝีมือของคนคนนั้นออกได้ทันที สมแล้วที่เป็นนักกีฬาลีลาศทีมชาติ มือถือที่กดอัดคลิปวิดีโอถูกลดต่ำลง ดวงตาคู่ใสจดจ่ออยู่ที่ณธีร์มองดูการเต้นที่พลิ้วไหวเป็นธรรมชาติ ดูก็รู้ว่าเบื้องหลังท่วงท่าสวยงามที่ไม่เยอะหรือน้อยเกินไปพวกนี้ผ่านฝึกฝนอย่างหนักมามากเพียงใด เสียสละและเวลาส่วนตัวเพื่อสิ่งที่เรียกว่าการเต้นรำ
ตึกตัก เสียงจังหวะหัวใจของคับฟ้าเต้นระรัว เนื้อตัวเต้นกระตุกตามจังหวะนึกอยากเต้น อยากก้าวขาขึ้นไปอยู่บนฟลอร์เต้นรำ เพียงแต่ต้องข่มใจมองดูทุกอย่างจนกระทั่งจบการแสดงของนักเต้น มันมาพร้อมกับเสียงปรบมือทันที เรียกสติคับฟ้าให้ตื่นจากภาพในหัวที่กำลังเต้นรำไม่ต่างอะไรจากคู่เต้นตรงหน้า ยกมือขึ้นปรบเป็นการแสดงความยินดีด้วยเช่นกัน ในเมื่อเขาทำได้ดี เราต้องแสดงความยินดีไม่ใช่ตำหนิติฉิน ทั้งที่เป็นเพียงโชว์เล็ก ๆ แต่เขากลับแสดงมันออกมาเต็มที่ไม่ต่างอะไรจากตอนแข่งขัน เขาให้เกียรติและรักลีลาศไม่ต่างอะไรจากคับฟ้า
แม้ในใจลึก ๆ ยังไม่คิดยอมรับ ฝีมือน่าจะไม่ใช่ปัญหาแต่คงเป็นนิสัยส่วนตัวที่ทำให้คับฟ้ารู้สึกไม่ชอบใจ
"จบไปแล้วสำหรับการโชว์สุดพิเศษ เป็นยังไงบ้างครับ ช่างเป็นบุญตาของพวกเรามากเลยใช่ไหมล่ะครับ"
"ใช่"
"ปรบมือเพื่อเป็นเกียรติกับนักกีฬาอีกครั้งครับ"
แปะ แปะ แปะ เสียงปรบมือและเสียงกรี๊ดดังขึ้นต่อเนื่อง
"ทุกคนสามารถเต้นได้อย่างณธีร์ เพียงแค่ต้องอาศัยความอดทนและใจรัก ไม่จำเป็นว่าน้อง ๆ จะเต้นเป็นหรือไม่ ถ้ามีสองอย่างนี้ที่พี่พูดไป ทุกคนสามารถทำได้แน่นอน เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาต่อไปเป็นเวลาที่เราจะคัดเลือกสมาชิกเข้าชมรม"
"..." ทุกอย่างอยู่ในบรรยากาศเงียบสงบ
"อย่างที่บอกไป ถ้าใครมาสมัครเข้าชมรมลีลาศเพียงเพราะอยากอยู่ใกล้ ๆ ณธีร์ ไม่ได้มีใจรักอยากเต้นลีลาศหรือสนใจลีลาศจริง ๆ เราขอให้ทุกคนก้าวออกไปจากลานแห่งนี้ หวังว่าการแสดงโชว์เมื่อกี้เป็นของขวัญให้ทุกคนและคอยติดตามณธีร์ผ่านเพจของชมรม แต่ถ้าใครอยากอยู่ต่อเชิญนั่งอยู่กับที่เพื่อทดสอบรอบต่อไป"
"เชิญครับ"
มีคนจำนวนไม่น้อยลุกขึ้นเดินออกจากลานกิจกรรมด้วยความสมัครใจและมีคนอีกจำนวนไม่น้อยเช่นกันที่ใจแข็งอยู่ต่อ คับฟ้าไม่สนใจการคัดเลือกพวกนี้เท่าไหร่นักเพราะยังไงก็เข้าได้อยู่แล้ว เขาสนใจแค่คนที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องและไม่ลืมที่จะเก็บภาพไปฝากคล้ายฝนตามคำสั่ง
"มีคนให้ความสนใจถึงขนาดนี้ ชมรมลีลาศต้องขอขอบคุณมากอีกครั้งนะครับ ต่อไปเพื่อลดจำนวนคนลงอีกสักหน่อย จะขอเข้าสู่พาร์ทจริงจังขึ้นเรื่อย ๆ ใครที่เคยมีทักษะหรือความสามารถทางการเต้นมาก่อนไม่จำเป็นว่าต้องเป็นลีลาศ ขอให้อยู่ต่อส่วนใครที่ไม่เคยเต้นมาก่อน น้อง ๆ ไม่ผ่านการคัดเลือกครับ แต่ไม่ต้องเสียใจไปในทุก ๆ วันศุกร์ของทุกสัปดาห์ใครที่สนใจอยากเต้นจริง ๆ มาเต้นลีลาศเพื่อสุขภาพได้นะครับทางชมรมจัดกิจกรรมนี้มาเพื่อทุกคน และติดตามความเคลื่อนไหวได้ทางเพจชมรมลีลาศครับ"
รอบนี้ดูเหมือนว่าจะมีคนออกไปเยอะกว่ารอบที่แล้ว จนเหลืออยู่ราว ๆ ประมาณ 20-30 คน หนึ่งในนั้นแน่นอนว่าต้องมีคับฟ้า และเหมือนเขาเริ่มได้รับความสนใจจากคนรอบข้างโดยเฉพาะแฟนคลับของณธีร์คงไม่เชื่อละสิว่าเขาเต้นเป็น
เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวผมจะแสดงให้ดู
"มีผู้เหลือรอดเยอะขนาดนี้เลยเหรอ ต่อไปจะเป็นการสอบสัมภาษณ์ ผมถือว่าการที่พวกคุณมาถึงรอบนี้ได้แปลว่าพวกคุณสนใจอยากจะเข้าชมรมลีลาศจริง ๆ แต่อย่างที่บอกไปชมรมเรารับได้แค่ 10 คนหรือเพียง 5 คู่เท่านั้น เราจำเป็นต้องตัดออกให้เหลือจำนวนที่เราต้องการ เราจะมุ่งเจาะจงสัมภาษณ์เรื่องของลีลาศนะครับ"
"..."
"ใครตอบผิดเพียงข้อเดียว ถือว่าผมคัดออกนะครับ"
"ค่ะ/ครับ"
"จังหวะลีลาศมาตรฐานสากลที่ใช้ในการแข่งขัน มีกี่ประเภท อะไรบ้าง ตอบทีละคนครับ ใครตอบไม่ได้ลุกออกได้เลยครับ"
เพียงแค่คำถามพื้น ๆ ที่ถูกไล่ถามเรียงคน บางคนตอบผิดบ้างถูกบ้างแต่ไม่มีใครที่ตอบให้คำตอบที่ครบถ้วนสมบูรณ์ แต่ยังให้อยู่ต่อเพราะอย่างน้อย ๆ เขาก็มีความรู้อยู่บ้างแม้จะน้อยนิด ส่วนคนตอบไม่ได้เลยก็ถูกคัดออกจนคำถามนั้นเวียนมาถึงคับฟ้า
"จังหวะลีลาศตามมาตรฐานสากล มี 10 จังหวะ แบ่งเป็น 2 ประเภทคือ
ประเภทที่หนึ่ง คือประเภทบอลรูมหรือโมเดิร์นหรือสแตนดาร์ด มี 5 จังหวะ ได้แก่
1. ควิกสเตป (Quick Step)
2. วอลซ์ (Waltz)
3. ควิกวอลซ์ หรือเวียนนิสวอลซ์ (Quick Waltz or Viennese Waltz)
4. สโลว์ฟอกซ์ทรอต (Slow Foxtrot)
5. แทงโก้ (Tango)
ส่วน ประเภทที่สองคือ ประเภทละตินอเมริกันเหมือนที่นักเต้นได้แสดงให้ดูเมื่อกี้ มี 5 จังหวะ ได้แก่
1. คิวบัน รัมบ้า (Cuban Rumba)
2. ชา ชา ช่า (Cha Cha Cha)
3. แซมบ้า (Samba)
4. ไจฟว์ (Jive)
5. พาโซโดเบล้ หรือพาโซโดเบิ้ล (Paso Doble) ค่ะ"
เป็นคำตอบที่คับฟ้ามั่นใจ แน่นอนว่าสร้างความประหลาดใจให้ใครหลาย ๆ คน
เป็นไงล่ะ ผมไม่ได้เข้าชมรมเพราะสนใจคนขี้หลีคนนั้นสักหน่อย คับฟ้าเหลือบหางตามองคนที่จับจ้องเขามาตั้งแต่เมื่อกี้ทันทีที่เริ่มขยับปากพูด
หน้าหงายไปเลยสินะ ฮึ ๆ ๆ
"ถ้าอย่างนั้น ระหว่างBabic กับ Figure style อะไรสำคัญมากกว่ากัน"
เจ้าของเสียงเข้มที่ตอนแรกนั่งดูอยู่เฉย ๆ เอ่ยปากถามต่อ คิดจะลองภูมิกันสินะ
ณธีร์
"ฮึ แน่นอนว่าต้อง Basic ใคร ๆ ก็รู้ ถ้าพื้นฐานไม่ดีต่อให้ออกแบบท่าเต้นสวย เรียกคะแนนยังไงมันก็เท่านั้นในเมื่อสิ่งที่เรียกว่าฐานไม่แน่น แต่ไม่ว่าจะ Basic หรือ Figure style มันล้วนเป็นองค์ประกอบที่สำคัญทั้งหมดจะขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปไม่ได้เพราะมันจะถูกสะสมกลายเป็น style เฉพาะตัวของแต่ละคน แต่ถ้าให้เรียงลำดับความสำคัญพื้นฐานต้องมาก่อนเสมอ"
...
เป็นไงเล่นเอาเงิบไปเลยละสิ
"เก่งมากเลยน้องคล้ายฝน" วายุปรบมือให้
"คงเตรียมพร้อมมาดีจริง ๆ สนใจฉันมากขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงจะพูดแบบนั้นแล้วที่บอกว่ามีความสามารถในการเต้น เต้นอะไรมาเหรอ"
ณธีร์ยังไม่ยอมแพ้พยายามต้อนคับฟ้าให้จนมุม ทีคนอื่นไม่เห็นคิดจะถาม คงโกรธที่ผมไม่ให้เบอร์สินะ เจ้าคิดเจ้าแค้นกว่าที่คิด อย่างนี้ต้องตอกกลับให้หน้าหงายไอ้คนหล่อไม่บันยะบันยัง ไอ้คนลามก
วายุที่เป็นประธานชมรมพยายามห้ามเหตุการณ์ไม่ให้เรื่องมันบานปลายเพราะยังไงก็รู้ว่าคล้ายฝนสามารถเข้าชมรมได้อยู่แล้วจากการตอบคำถามเมื่อกี้ อีกอย่างคงดูออกว่าณธีร์กับคล้ายฝนคงไม่มีใครยอมใคร ต้องห้ามก่อนที่เรื่องจะบานปลาย
"ลีลาศ" คับฟ้าตอบออกไปด้วยความมั่นใจในฝีมือ
"ฮึ เหรอ แบบไหนละสแตนดาร์ดหรือละติน" ณธีร์ทำหน้าไม่เชื่อ
"แล้วอยากได้แบบไหนล่ะ ฉันเต้นได้หมดนั่นแหละแต่ท่าถนัดก็ละติน"
คับฟ้ามองณธีร์ สร้างความฮือฮาให้กับทุกคน เหตุการณ์ค่อย ๆ ร้อนระอุขึ้น
"ณธีร์พอแล้ว" วายุพูดเบรกก่อนที่เรื่องมันจะควบคุมไม่อยู่
"..."
"งั้นเต้นให้ดูหน่อยสิ"
"..."
"ได้จะเอาจังหวะไหนล่ะ"
"วอลซ์"
"เอ๊ะ" นั่นมันสแตนดาร์ด
"ทำไมเต้นไม่ได้เหรอ ไหนบอกว่าเต้นได้ทุกจังหวะไง"
"ณธีร์…"
"ทำไม ยังไงตอนนี้ก็ได้จำนวนสมาชิกที่ต้องการแล้ว เวลาก็ยังเหลือถือว่าเป็นการรับน้องเล็ก ๆ น้อย ๆ เรียกน้ำย่อย"
"..."
ได้อยู่แล้ว ให้รู้ซะบ้างว่าอดีตฉายาเจ้าชายลีลาศมันไม่ได้มาง่าย ๆ ความรู้สึกเมื่อถูกท้าทายจากณธีร์คงทำให้คับฟ้าลืมไปแล้วเหรอว่า ตัวเองนั่นไม่ชอบที่ถูกกลายเป็นจุดสนใจ
คับฟ้าเดินออกไปด้านหน้าตรงฟลอร์เต้นจ้องณธีร์ที่ก้าวเข้ามา
เรื่องเต้นผมไม่ยอมแพ้คุณแน่
รุ่นพี่คนหนึ่งเป็นคนเปิดเพลงจังหวะวอลซ์ให้ทั้งคู่...ในใจลึก ๆ ดูท่าว่าจังหวะวอลซ์ได้กลายเป็นจังหวะควิกสเต็ปก็ไม่ปาน ดูจากสายตาที่ทั้งสองจ้องมองกันสิ ไม่มีใครยอมใครการเต้นครั้งนี้จะจบลงที่ตรงไหน...
"..."
ทันทีที่จังหวะเพลงเริ่มขึ้นเราสองคนยังจ้องหน้ากันอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งณธีร์เดินเข้ามาใกล้ ๆ ตั้งแขน เพื่อรอให้คับฟ้าโต้ตอบ เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปเชิดหน้ายกแขนขึ้นจับตัวผู้ชายเตรียมที่จะก้าวขาเต้น เพียงแค่คับฟ้ายกแขนขึ้นตั้งอย่างสวยงามเท่านั้นแหละ มันสร้างความตกตะลึงได้แล้ว อย่างที่คับฟ้าบอกไปตั้งแต่ต้นถ้าพื้นฐานดี ท่วงท่าต่าง ๆ มันจะสวยงามโดยอัตโนมัติและต้องฝึกฝนบ่อย ๆ มันจะกลายเป็นสไตล์เฉพาะตนไม่มีใครเลียนแบบได้ ไหนจะลำตัวที่แอ่นงอนรับคู่เต้นอย่างสง่างาม สีหน้าที่มั่นใจทำให้รู้ว่าคับฟ้าไม่เพียงแต่พูด
ของจริงมันต่อจากนี้ต่างหาก เมื่อขากำลังจะก้าวไปข้างหน้า สายตาคู่สวยเผลอปราดมองผู้ชม
เฮือก!
จู่ ๆ สีหน้าของคับฟ้าเปลี่ยนไป ใบหน้าตื่นตระหนกแววตาหวาดกลัว ร่างกายรู้สึกหนักอึ้ง เกร็งตัวสั่นระรัว ตกใจที่เห็นทุกสายตากำลังจับจ้องราวกับกำลังจับผิดเขา ขาที่กำลังจะก้าวเต้นในจังหวะถัดไปขยับไม่ออกเหมือนมีแรงมหาศาลฉุดรั้งขาคับฟ้าไว้ จนกระทั่งรู้สึกมึนหัวอยากอาเจียน
คับฟ้ารีบสะบัดมือณธีร์วิ่งออกจากฟลอร์เต้นรำตรงดิ่งไปเข้าห้องน้ำสร้างความแปลกใจให้กับทุกคนว่าเกิดอะไรขึ้น ทั้ง ๆ ที่เมื่อกี้ทุกอย่างยังปกติดี
"..."
สายตาดำสนิทมองตามหลังโดยไม่พูดอะไร ใช้ความคิดอยู่คนเดียววิเคราะห์ถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ซึ่งมักจะเกิดขึ้นในหมู่ของนักกีฬามืออาชีพเมื่อรู้สึกถึงความกดดันจากเหตุผลบางอย่าง


## แอปเปิลผลที่ 5 ตัวตน

ซ่าาาา
เสียงน้ำไหลซาถูกปล่อยไหลลงในอ่างล้างหน้าระหว่างที่มือขาวรองน้ำตวัดขึ้นชโลมใบหน้ารูปงามจนเปียกปอนเพื่อดึงสติตัวเองกลับมาจากอาการตกใจและช่วยบรรเทาจังหวะการเต้นของหัวใจสั่นรัวจนรู้สึกคลื่นไส้อาเจียน เป็นอาการทั่วไปของคนที่เป็นแพลุกลี้ลุกลน
ยังไม่ทันที่คับฟ้าจะได้เต้นเพียงแค่ยืนบนฟลอร์ ก้าวขายังไม่ทันพ้นจังหวะแรก ความกลัวต่อสายตาที่ถูกจ้องมองราวกับจับผิดก่อขึ้นทันทีภายใต้ความหวาดระแวง
ทุกครั้งที่คับฟ้ายืนอยู่ในที่ที่มีแสงสว่างเจิดจ้าจะรู้สึกถึงสายตาจับจ้องมองเขาเป็นสีหน้าของผู้คนที่พร้อมหัวเราะ เยาะเย้ย ดูถูกและพร้อมที่จะซ้ำเติมทุกฝีก้าวที่เขาเกิดข้อผิดพลาดในขณะเต้นนำอยู่บนฟลอร์ คอยฉุดกระชากลงจากปราสาทสูงเสียดฟ้าลงก้นเหวลึกไร้แสงสว่างที่มีเพียงความหนาวเย็นและความมืดโอบล้อมกักขังตัวเขา
สิ่งที่เกิดขึ้นกับคับฟ้าเป็นผลมาจากการได้รับการกระทบกระเทือนทางจิตใจเมื่อครั้งอดีต…
...
คับฟ้ามองดูสภาพที่ดูไม่ได้ของตัวเองผ่านกระจกเงา ใช้สายตาไล่มองสำรวจใบหน้าดูเส้นผมที่เปียกชุ่มจับตัวเป็นกลุ่มก้อน วิกผมเริ่มไม่เป็นทรงดูยุ่งเหยิง แล้วเครื่องสำอางที่ถูกลบเลือนจนเผยใบหน้าสด หยดน้ำไหลลงตามแรงโน้มถ่วงเป็นทางยาวคล้ายน้ำตา ทั้ง ๆ ที่เขาไม่ได้ร้องแม้แต่นิดเดียว แม้กระทั่งหยดน้ำยังดูออกว่าสภาพคับฟ้าตอนนี้ดูแย่แค่ไหน
ดูไม่ได้เลยคับฟ้า นึกว่าอาการพวกนี้มันจะหายแล้วซะอีก
มือบางยังคงสั่นระริกเพราะความหวาดกลัวแม้จะใช้ความเย็นของน้ำระงับอารมณ์ มันช่วยได้ในระดับหนึ่ง แต่อาการสั่นยังมีให้เห็น
ตึก
ร่างชายตัวสูงใหญ่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าราบเรียบจับจ้องคับฟ้าไม่วางตา
"เฮ้ย! เข้ามาได้ยังไง นี่มันห้องน้ำหญิงนะ"
คับฟ้าดูตกใจกับการปรากฏตัวของณธีร์ที่ไม่สนใจป้ายสัญลักษณ์หน้าห้องน้ำรูปผู้หญิง ดูท่าจะเข้าบ่อยจนเคยชิน เขายังต้องการอะไรอีก สภาพคับฟ้าตอนนี้ไม่มีพลังงานมาต่อล้อต่อกับคนคนนี้ เป็นไปได้อยากหนีออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
"...กล้าพูดนะ ทีตัวเองยังเข้ามาได้เลย" น้ำเสียงกดต่ำพูดโต้ตอบ
ณธีร์ต้องการจะสื่ออะไร
หรือว่า...!
ขออย่าให้เป็นอย่างที่คิดไม่อย่างนั้นได้กลายเป็นเรื่องใหญ่กว่านี้แน่
"...เป็นผู้หญิงก็ต้องเข้าห้องน้ำหญิงแล้วมันผิดตรงไหน" คับฟ้าพูดต่อ
ณธีร์มองลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลของคับฟ้าไม่กะพริบ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างหรือต้องการจับผิดหาความจริงในแววตาใสบนใบหน้ารูปไข่ ณธีร์มีสีหน้าเคร่งเครียด นิ่งขรึมกว่าตอนแรกที่คุยกันหน้าห้องน้ำเมื่อกี้ มือเล็ก ๆ ออกแรงกำแน่นลดอาการสั่นและความรู้สึกกลัวที่จะถูกจับได้
หมับ!
"สับสนเพศสภาพของตัวเองเหรอ"
ชัดเจน คนคนนี้รู้แล้วว่าคับฟ้าเป็นผู้ชายที่ปลอมตัวมา
"..."
"ผู้หญิง...มันจะมีไอตรงที่ห้อยอยู่หว่างขารึไง" ไม่พูดเปล่าณธีร์ใช้มือจับและบีบขย้ำเป้าคับฟ้า
"เฮ้ย"
ผลัก
คับฟ้าดิ้นออกแรงผลักตัวณธีร์ แสดงสีหน้าไม่พอใจกล้าดียังไงเอามือนั่นมาลวนลามคับฟ้าน้อย ป่าเถื่อน โรคจิต
สถานการณ์ตึงเครียดขึ้นอีกระดับ ณธีร์คงไม่ปล่อยเขาไปง่าย ๆ แน่
"คุณเป็นใครกันแน่ ทำไมต้องปลอมตัวเป็นนักศึกษาเข้ามาในชมรม แถมยังปลอมได้เหมือนนักศึกษาที่มีหน้ามีตาของเราอีก เลือกได้ถูกคนจริงนะ"
"..." คับฟ้าเงียบเพราะไม่รู้จะต้องพูดอะไรต่อ
จะไม่ให้เหมือนได้ยังไงก็เราเป็นพี่น้อง...ซวยแล้วคล้ายฝน
"เฮอะ ข่าวไวจริง ๆ นะ นักข่าวจากสำนักข่าวไหนละหรือเป็นคู่แข่งเข้ามาจับตา"
"นักข่าว? คู่แข่ง? ไม่ใช่อย่างที่คุณพูดมาทั้งหมดนั่นแหละ ผมไม่ตกต่ำจนทำเรื่องไร้จรรยาบรรณพวกนั้นหรอก" คับฟ้าตอบโต้กลับ
"งั้นคุณเป็นใครก็บอกผมมาสิ แฟนคลับเหรอ"
"..."
"เฮอะ! เพื่อให้ได้ถ่ายรูปผมต้องปลอมตัวมาขนาดนี้เชียว"
สายตาณธีร์บ่งบอกได้ดีว่าเขาไม่ชอบเวลามีใครมาตามติดชีวิตของเขามาก ๆ เกินความพอดี มันน่ารำคาญและรู้สึกอึดอัด จนแทบไม่ให้เขามีเวลาส่วนตัวเป็นของตัวเองหรือมีอิสระที่จะทำอะไรก็ได้ตามใจ ซึ่งเป็นธรรมดาของคนที่มีชื่อเสียงไม่ว่าจะวงการไหน ๆ
คับฟ้าเข้าใจความรู้สึกนั้นดี แต่ว่า...
"อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย ผมไม่ได้คลั่งไคล้อะไรคุณด้วยซ้ำ"
"งั้นช่วยอธิบายเหตุผลถึงสิ่งที่คุณทำหน่อยสิ ถ้าไม่ได้เป็นนักข่าว คู่แข่งหรือแฟนคลับ แล้วสิ่งที่คุณทำคืออะไร เอาแต่ถ่ายรูปผม มองผมไม่ละสายตาแบบนั้นจะให้คิดไปอื่นได้ยังไง หยุดปากแข็งพูดออกมาตรง ๆ ไม่เห็นจำเป็นต้องปลอมตัว"
"ก็บอกว่าไม่ใช่..."
"แล้วคุณเป็นใคร ต้องการอะไร"
"..."
"ถ้าไม่ยอมบอกผมตรง ๆ ผมคงต้องส่งคุณไปสถานีตำรวจ"
คับฟ้าเม้มปากเรียบพร้อมกับส่งสายตามองไปทางประตูเพื่อเตรียมหนี ถ้าทำได้...
หมับ!
"คิดหนีเหรอ"
ณธีร์รู้ทันความคิดของเขาจากสายตาและท่าทาง มือแกร่งเอื้อมจับเแขนคับฟ้าแน่นไม่ยอมปล่อยให้หนี ก่อนจะใช้มือที่เหลืออีกข้างกระชากวิกผมออกเผยตัวตนที่แท้จริงที่ซ้อนอยู่ในรูปลักษณ์ของผู้หญิง
ณธีร์เบิกตากว้างมองคนตรงหน้าซึ่งเป็นใบหน้าที่คุ้นเคยครั้งในอดีต นึกย้อนไปในตอนที่เขายังเด็กเห็นคนคนนี้เต้นลีลาศด้วยใบหน้ายิ้มแย้มผ่านทางโทรทัศน์ ดูคลิปวิดีโอการแข่งขันเป็นร้อย ๆ รอบเพื่อสักวันจะได้เป็นอย่างคนคนนี้ ลุกลี้ลุกลนยืนนิ่งอึ้งทำอะไรไม่ถูก เขาจำได้เลยทันที
ตึกตัก หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ดวงตาและริมฝีปากฉีกยิ้มร่า
ต่างจากคับฟ้าที่ตัวตนถูกเปิดเผย สีหน้าแสดงความหวาดกลัววิตกกังวลจ้องมองหน้าณธีร์ราวกับเขาคือสัตว์ร้าย หนี ต้องหนี คับฟ้าอาศัยจังหวะทีเผลอที่ณธีร์ลดการป้องกันตบหน้าเขาแรง ๆ หนึ่งที หยิบวิกในมือวิ่งออกจากห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว ลุกลี้ลุกลนสวมวิก ยกมือโบกเรียกแท็กซี่ที่ขับผ่านไปมา
...
"คับฟ้า…ในที่สุดก็หาเจอ" ณธีร์จับแก้มแดงระเรื่อลูบเบา ๆ พร้อมกับเหยียดยิ้มกว้าง เขาไม่ได้รู้สึกโกรธโมโหอะไรสักนิด เพราะความรู้สึกดีใจเข้ามาแทนที่ความรู้สึกเจ็บจากแรงตบ
"ไอณธีร์ น้องคล้ายฝนเป็นยังไงบ้าง"
วายุที่เห็นณธีร์เดินออกจากลานกิจกรรมหลังบอกว่าจะมาดูอาการคล้ายฝนนานเกินไป เขาเลยเดินออกมาตาม ในใจอดกังวลไม่ได้ว่าเสือไวไฟอย่างเขาจะทำมิดีมิร้ายน้องคณะตัวเองรึเปล่า
"..."
แต่ก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นณธีร์ยืนอยู่คนเดียวในห้องน้ำหญิงไร้วี่แววของคล้ายฝน...
"นั่นมันห้องน้ำหญิงนะโว้ยเพื่อน เข้าไปทำไม ดูอยู่ข้างนอกไม่ได้รึไงว่ะ"
"..."
"ไอณธีร์ เป็นบ้าอะไรยืนเหม่ออยู่ได้ ฉันถามว่าคล้ายฝนเป็นไงบ้าง ที่สำคัญรีบเดินออกมาจากห้องน้ำหญิงได้แล้ว" วายุพูดตวาดใส่เขาถึงจะยอมทำตามคำสั่งเดินออกมาอย่างว่าง่าย
"เธอรู้สึกไม่สบายเลยให้กลับบ้านไปแล้ว"
"เหรอ..." สีหน้าวายุบ่งบอกว่าเขาไม่เชื่อสิ่งที่ณธีร์พูดสักเท่าไหร่
"แล้วชมรมล่ะ"  "ฉันบอกให้ทุกคนกลับไปหมดแล้ว"
"..."
"มีอะไรรึเปล่า เอ๊ะ…หรือว่าแกทำอะไรคล้ายฝน"
"ถึงฉันมือไวแต่ก็ดูสถานการณ์ ไม่ใช่กินพร่ำเพรื่อ"
"กล้าพูดนะว่าไม่กินพร่ำเพรื่อ ขอให้เผลอสักหน่อยเถอะ สุนัขจิ้งจอกอย่างนายจะไม่คาบลูกแกะน้อยไปกินเชียวเหรอ"
"...อืม ก็ไม่แน่"
"ณธีร์ เว้นคล้ายฝนไว้สักคนไม่ได้เหรอว่ะ นั่นน้องในชมรมคนสำคัญเลยนะ"
"ฮึ...เอาสิ"
"พูดจริง ไหนบอกว่าสนใจ"
"..." ณธีร์ไม่ตอบเพียงแค่เหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา
"แล้วเกิดอะไรขึ้น หน้านายไปโดยอะไรมาถึงแดงเป็นรอยนิ้วมือห้าแฉกแบบนั้น ฉันจะถามแกอีกครั้ง แกทำอะไรมิดีมิร้ายคล้ายฝนไปแล้วจริง ๆ ใช่ไหม"
"ก็บอกว่าไม่ใช่ไง แค่มีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย"
นิดหน่อยจนมีฝ่ามือประทับหน้าเลยเหรอ วายุคิดในใจ
"วายุ"
"ว่า"
"คล้ายฝนมีพี่น้องรึเปล่า" ณธีร์เอ่ยถามวายุในฐานะพี่คณะเดียวกัน เผื่อจะรู้ประวัติของคับฟ้า
"ไม่รู้สิ ทำไม ให้ฉันถามให้ไหม"
"ช่างเถอะ ฉันถามเองดีกว่าพอดีมีเรื่องอยากจะคุย"
"อ่อ"
ฮึม ๆ ๆ เสียงฮัมเพลงเป็นเมโลดีอย่างมีความสุขในวันเดียวกันกับที่คับฟ้าต้องเจอเรื่องแย่ ๆ เพราะผลงานความสะเพร่าของตนเอง
นาฬิกาบอกเวลา 23.31 น. เป็นเวลาที่คล้ายฝนพึ่งกลับถึงบ้านช่วงกลางดึก
มือเล็กเอื้อมมือเปิดไฟเพิ่มแสงสว่างภายในห้องรับแขกอย่างไม่ทุกข์ร้อนหรือรับรู้ถึงภัยเงียบจากทางด้านหลัง กระทั่ง...
เฮือก!
"กรี๊ดดดด"
คล้ายฝนกรีดร้องเสียงหลง เมื่อเหลือบไปเห็นคับฟ้านั่งกอดเข่ามองมาทีเธออยู่คนเดียวเงียบ ๆ ก่อนจะรีบเอามือปิดปากตัวเองเพื่อหยุดเสียง ตั้งสติมองคนที่ส่งสายตาเรียบเฉยมองมาที่เธอ
"..."
ห้วงหนึ่งของบรรยากาศตกอยู่ในความน่าอึดอัด คล้ายฝนรู้ดีว่าจากนี้จะต้องโดนอะไร
"คับฟ้า มานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้มืด ๆ คนเดียว" เธอพยายามแก้สถานการณ์ตรงหน้าด้วยการชวนคับฟ้าคุย
"..."
"ตกใจหมดเลย คับฟ้ายังไม่นอนเหรอนี่ก็ดึกมากแล้วนะ ปกตินอน 3 ทุ่มนิ"
"รู้ตัวด้วยเหรอว่าดึก" คับฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รับรู้ถึงมวลอากาศบางอย่างทำให้ขาที่กำลังก้าวเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อหยิบน้ำขึ้นดื่มหยุดชะงักหันมองคนเป็นพี่
"...คับฟ้า"
"ดูท่าจะเป็นการทำงานที่มีความสุขมากสินะ ทำงานอะไรเหรอถึงออกไปตั้งแต่เช้าแต่กลับมาซะดึก แถมมีกลิ่นเหล้าติดตัวหึ่ง พี่เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าแอลกอฮอล์มันไม่ดีต่อสุขภาพร่างกายทำไมถึงยังกิน  แล้วกลับดึกขนาดนี้พรุ่งนี้ตื่นไปเรียนไหวเหรอไม่ใช่โดดเรียนแล้วมาอ้างว่าปวดหัวอีกนะ ยิ่งนอนไม่พอก็ยิ่งทำให้ผิวพรรณเสียอีก คำพูดของพี่มันไม่สำคัญเลยสินะ คล้ายฝนถึงไม่ฟัง..." คับฟ้าพูดไม่หยุดไม่เหมือนคับฟ้าคนเดิม ที่ควบคุมสติไม่ได้ วิตกกังวล
เกิดอะไรขึ้น
"เดี๋ยว ๆ ๆ  คล้ายฝนรีบเดินเข้ามาคุยใกล้ ๆ
"..."
"คับฟ้าเป็นอะ…"
ไม่ทันที่คล้ายฝนจะพูดจบประโยคเหลือบเห็นถุงยาตั้งเกลื่อนกระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนสีเดียวกันกับคับฟ้าเบิกกว้างตกใจ เธอรู้จักยากพวกนี้ดี เพราะมันเป็นยาแก้แพนิครวมไปถึงยาระงับประสาทของคับฟ้า
"คับฟ้า เกิดอะไร" คล้ายฝนหน้าถอดสี ดูร้อนรนมองสำรวจพี่ชายตัวเอง รีบเข้าไปนั่งข้าง ๆ จับมือคับฟ้าด้วยความเป็นห่วง
"..."
"คับฟ้า"
"ขอโทษนะ มีคนรู้แล้วละว่าพี่ปลอมตัวเป็นคล้ายฝน ขอโทษนะที่ทำให้เดือดร้อน ขอโทษนะ ส่วนรูป วิดีโอของณธีร์ พี่ส่งไปให้แล้วนะ ขอโทษนะ"
"เรื่องนั้นช่างมันเถอะ! ใครทำอะไรคับฟ้า"
คับฟ้าส่ายหน้าไปมาไม่พูดตอบ
"จะไม่มีอะไรได้ยังไง บอกมานะคล้ายฝนจะไปจัดการ ใครทำคับฟ้า" น้องสาวโวยวายใหญ่พร้อมกับน้ำตาค่อย ๆ ไหลคลอเบ้าด้วยความเป็นห่วงและความกลัว
โป๊ก มือคับฟ้ายกขึ้นเขกหัวน้องตัวเองเบา ๆ เรียกให้เธอตั้งสติ
"โอ๊ย"
"ถ้าจัดการ ก็ต้องจัดการตัวปัญหาตรงนี้นี่แหละ ฮึม ไปเอาความคิดนี้มาจากไหนหืม ให้พี่ปลอมตัวเป็นคล้ายฝนเพื่อไปคัดเลือกเข้าชมรมลีลาศ อยากอยู่ใกล้คนที่ชื่อณธีร์มากขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงหน้าหล่อ ตัวสูง หุ่นดีมีความสามารถก็เถอะแต่นิสัยใช้ไม่ได้ ไปชอบเขาได้ยังไง รู้ไหมว่าพี่ต้องเจออะไรบ้าง และยังกล้ามากนะคล้ายฝนที่โกหกพี่เรื่องดวงอีก หน้าหยุมหัวจริง ๆ ให้ตายสิน้องใครเนี่ย ถ้าเป็นตอนเด็ก ๆ จะจับตีให้ก้นลาย"
"..."
คล้ายฝนมองปฏิกิริยาของคับฟ้า เธอปรับอารมณ์ตามเขาแทบไม่ทัน เมื่อกี้ยังดูซึม ๆ เหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก พอตอนนี้กลับตื่นตัวดูกระปรี้กระเปร่า
"คับฟ้า ไปหาหมอ..." คล้ายฝนมีน้ำเสียงสั่นเครือ
"พี่ไม่เป็นอะไร"
"ไม่เป็นอะไรได้ยังไง พี่กินยาแพนิค ทั้ง ๆ ที่พี่หยุดยาไปตั้งนานแล้ว ทำไมถึงเอามันขึ้นมากินอีกละ ถามยังอารมณ์แปรปรวนยิ่งกว่าเพลงประกอบละครอังกอร์ซะอีก ต้องเกิดอะไรขึ้นแน่ ๆ มองหน้าคล้ายฝนและตอบคล้ายฝนมาเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นคล้ายฝนจะฟ้องแม่"
"อย่านะ! ก็ลองฟ้องดูสิ พี่จะได้บอกแม่เหมือนกันว่าคล้ายฝนกลับบ้านดึก ทำตัวสำมะเลเทเมาไม่รู้จักเวลา ไม่ยอมไปเรียนเอาแต่ทำงาน ดูสิใครจะเดือดร้อนกว่ากัน อย่างน้อยพี่แค่ย้ายกลับไปอยู่อเมริกาตามเดิม ส่วนน้องคงต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่ ซึ่งมันก็ดีเหมือนกันตามแผนของแม่ที่อยากให้น้องไปอยู่อเมริกาด้วยกันอยู่แล้ว"
"..."
สองพี่น้องโต้เถียงจ้องหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ยิ่งเพราะฤทธิ์ยา ยิ่งทำให้คับฟ้าควบคุมอารมณ์ที่มันสวิงในร่างกายไม่ค่อยได้ ทำให้เขากล้าที่จะพูดสิ่งที่คิดออกมาโดยไม่ไตร่ตรอง ทั้งที่ปกติคับฟ้าจะเป็นคนมีสติ รอบคอบกับทุกเรื่อง ไม่อย่างนั้นจะเป็นถึงเลขาส่วนตัวของประธานบริษัทยักษ์ใหญ่ได้ยังไง
ต่างฝ่ายต่างกุมจุดอ่อนของกันและกัน แต่ดูเหมือนว่าคับฟ้าจะมีอำนาจการต่อรองในการต่อสู้มากกว่า ช่างเป็นการต่อรองที่ไม่มีผลดีอะไรเลยสักนิด สองพี่น้องทะเลาะกันไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยในครอบครัวนี้ด้วยเพราะช่วงวัยของคับฟ้าที่โตกว่าคล้ายฝนเกือบ 10 ปี
ไม่นานทุกอย่างอยู่ในความเงียบสงบ ไร้บทสนทนาเพราะรู้ว่าถึงพูดไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ยิ่งจะทำให้สภาพจิตใจคับฟ้าแย่ลงไปอีก
"...คล้ายฝนขอโทษ"
คล้ายฝนเป็นคนกล่าวเปิดบทสนทนาขึ้นอีกครั้ง เพราะรู้ว่าจริง ๆ แล้วต้นเหตุของเรื่องทุกอย่างเริ่มต้นมาจากตัวของคล้ายฝน เธอทำหน้าซึมยกมือขึ้นปาดน้ำตา เพราะความเสียใจ รู้สึกผิดและเป็นห่วงคับฟ้า ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับคับฟ้าจริง ๆ คล้ายฝนต้องโทษตัวเองว่าเป็นความผิดของเธอไปตลอดชีวิตและคงทำใจไม่ได้ที่ต้องอยู่ห่างจากคับฟ้าอีกเป็นครั้งที่สอง 10 ปีที่คับฟ้าต้องไปอยู่อเมริกา มันนานเกินพอแล้ว ไม่เอาแล้ว ไม่อยากอยู่ห่างจากคับฟ้าอีกแล้ว
"ไปเต้นมา" คับฟ้าบอกความจริง
"เต้น…?"
"อืม พี่แค่อยากลองดู คิดว่าทุกอย่างน่าจะดีขึ้น น่าจะเต้นอยู่บนฟลอร์ที่มีคนดูได้บ้าง แต่...ไม่ใช่เลยมันยังเหมือนเดิม ขาหนักเหมือนถูกหินหนึ่งตันถ่วงเอาไว้ ก้าวขาไม่ออก มันดูแข็งทื่อไปหมด"
"คับฟ้า"
"พี่คงต้องเต้นคนเดียวไปตลอดชีวิตแน่ ๆ" คับฟ้ากล่าวด้วยแววตาเศร้า
หมับ! คล้ายฝนสวมกอดคับฟ้ามอบความรู้สึกอบอุ่นให้เขา
"ไม่ ใครบอกคับฟ้าแบบนั้น คับฟ้ายังมีคล้ายฝนที่เต้นเป็นคู่เต้นให้ไง"
คล้ายฝนรู้ดีว่าการที่คนรักการเต้นรำมาก ๆ รักลีลาศมากกว่าใคร แต่ไม่สามารถเต้นคู่กับใครได้หรือเต้นให้ใครได้ชื่นชมท่ามกลางแสงสว่างหรืออยู่ท่ามกลางเสียงปรบมือได้อีก มันเป็นยังไงเพราะเธอเห็นทุกอย่างในช่วงที่คับฟ้าได้รับผลกระทบกระเทือนทางจิตใจ กลายเป็นคนที่กลัวการเต้นรำและเกลียดสิ่งที่รักที่สุดอย่างลีลาศ
"กล้าพูดนะยัยตัวดีหนีซ้อมประจำ ปล่อยพี่ซ้อมคนเดียวอยู่ตลอด"
"คล้ายฝนเป็นคนนั่งดูไงคะ อย่างน้อย ๆ คับฟ้าก็มีคล้ายฝนอยู่เป็นผู้ชมที่ดีและคับฟ้าก็ไม่รู้สึกกลัวเวลาที่คล้ายฝนนั่งดูคับฟ้าเต้น เป็นสัญญาณบอกว่าทุกอย่างจะค่อย ๆ ดีขึ้น"
"รู้แล้ว แต่พี่อยากให้คล้ายฝนเต้นเป็นเพื่อนพี่มากกว่าเป็นแค่ผู้ชมนะ"
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า แม้คล้ายฝนจะเต้นเหมือนแพนกวินเหรอคะ"
"ใช่ อย่างน้อย ๆ พี่ก็ไม่โดดเดี่ยว"
"ฮึก คล้ายฝนจะพยายาม คับฟ้า…" คล้ายฝนพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ร้องไห้
"หืม" มือคับฟ้าลูบหัวน้องสาวอย่างอ่อนโยน อย่างน้อยในเวลานี้เขาไม่ได้ผลักคล้ายฝนออกจากอ้อมกอดเหมือนตอนนั้นที่ทุกอย่างดูแย่ไปหมด ซึ่งวันนั้นคับฟ้าไม่มีแม้แต่รอยยิ้มหรือความอบอุ่นมอบให้คล้ายฝน
ภาพที่คับฟ้าผลักคล้ายฝนล้มลงกับพื้น ก่อนหน้าที่คับฟ้าจะย้ายไปรักษาตัวที่อเมริกาจนทำให้ความสัมพันธ์ของพี่น้องต้องห่างกัน คล้ายฝนกลัวการจากลาไม่อยากเห็นพี่ชายตัวเองต้องอ่อนแอ ไม่มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าอ่อนโยน เธอไม่อยากให้เป็นแบบนั้นอีกแล้ว
"คล้ายฝนขอโทษที่ทำให้คับฟ้าต้องกลับมากินยา ฮึก ฮือออ" คล้ายฝนอดกลั้นความรู้สึกไม่ไหวหลังพยายามอดทนจนถึงที่สุด ปล่อยร้องไห้โฮออกมา เสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
"ไม่ใช่ความผิดของคล้ายฝนสักหน่อย มันเป็นความอยากรู้ของพี่เอง ความผิดของคล้ายฝนมีอย่างเดียวคือโกหกพี่"
"ขอโทษค่ะ ฮึก"
"ทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกก็แล้วกัน"
"อืมมม ไม่ทำแล้ว ไม่ทำอีกแล้ว ฮือออ"
ความรู้สึกผิดก่อตัวอยู่ในใจ แม้คับฟ้าจะไม่คิดอะไรแต่การที่ต้องเห็นพี่กลับมากินยาเพราะตัวเอง มันทำให้คล้ายฝนกลัว กลัวว่าคับฟ้าจะกลับไปเป็นเหมือนเมื่อ 10 ปีก่อนที่เขาเลิกเต้นลีลาศและผลักคล้ายฝนออกจากวงจรชีวิต
หมับ!
คล้ายฝนกระชับวงแขนกอดพี่ชายตัวเองแน่นขึ้น
"หยุดร้องได้แล้ว พี่ไม่เป็นอะไรแล้ว"
"...จริงนะ"
"อืม..."
"..." คล้ายฝนยังไม่ยอมคลายอ้อมกอด
"อยากอ้อนพี่เหรอ"
"คล้ายฝนมีคับฟ้าให้อ้อนคนเดียวนินา พ่อกับแม่ก็ไม่อยู่"
"เข้าใจแล้ว"
จุ๊บ จุ๊บ
คับฟ้าก้มหอมแก้มคล้ายฝนซ้ายขวาสลับไปมา
"อ๊ายยย พอแล้ว ฮ่า ฮ่า ฮ่า" คล้ายฝนหัวเราะออกมาเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังถูกแกล้ง
"แล้วเป็นยังไงบ้างคะ ฝีมือการเต้นของพี่ณธีร์" คล้ายฝนกลับมานั่งดี ๆ ข้าง ๆ คับฟ้าเปลี่ยนเรื่องคุย
"เอ่อ…" คับฟ้าลังเลที่จะพูด
"..."
"ก็ถือว่าดี สมเป็นนักกีฬาทีมชาติแต่นิสัยไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เจ้าชู้ กะล่อน ถ้าคล้ายฝนชอบเขาต้องระวังตัวเองดี ๆ ด้วยนะรู้ไหม อย่าอยู่กับผู้ชายกะล่อนสองต่อสองเด็ดขาด"
"พี่ณธีร์นะเหรอ กะล่อน" คล้ายฝนทำหน้าไม่เชื่อ
"ใช่นะสิ เรากำลังพูดถึงเขาอยู่ไม่ใช่เหรอ"
"พี่ขอเตือน อย่าโดนความหล่อนั่นหลอกเด็ดขาด เข้าใจไหม"
"...เข้าใจแล้วค่ะ คล้ายฝนชอบพี่ณธีร์เพราะว่าเขาเต้นลีลาศได้สวย เท่ ชื่นชมในความสามารถเท่านั้นเอง"
"เหรอ พี่จะเชื่อได้ไหมเนี่ย แต่ยังไงก็ดูแลตัวเองให้ดี ๆ แล้วกัน อ่อ! ระวังแฟนคลับเขาไว้ด้วย แต่ละคนดูท่าจะแรง ๆ"
"อันนี้คล้ายฝนพอรู้อยู่"
ดูท่าที่คับฟ้าพูดแบบนี้คงมีเรื่องกับแฟนคลับและก็พี่ณธีร์มาแน่ ๆ
"คับฟ้าคุยกับพี่ณธีร์มาเหรอ"
"อืม ถ้าไม่ได้คุยพี่จะรู้เหรอว่าเขาเป็นคนยังไง และณธีร์นี้แหละที่เป็นคนรู้ว่าพี่ปลอมตัวเป็นคล้ายฝน"
"อะไรนะ" คล้ายฝนตกใจไม่อยากจะเชื่อสองหูที่ได้ยิน
"เตรียมรับผลที่จะตามมาด้วยล่ะคุณน้องสาว"
คับฟ้าฉีกยิ้มให้คล้ายฝนที่ยังคงนิ่งอึ้งยกมือลูบหัวเบา ๆ ก่อนจะเดินกลับขึ้นห้องเข้านอนเพราะพรุ่งนี้เขาต้องไปทำงานแต่เช้ากลับไปเป็นพนักงานบริษัทตามเดิม
"พรุ่งนี้อย่าตื่นสายล่ะ ฝันดีนะคล้ายฝน"
คับฟ้าได้ทิ้งผลกระทบก้อนใหญ่จากระเบิดปรมาณูให้คล้ายฝนจัดการต่อ
จากนี้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของคล้ายฝนจะเป็นยังไงเนี่ย
ความฝันที่มอดดับไปแล้วกลับถูกฉุดขึ้นมาอีกครั้งในวันที่ทุกอย่างไม่เป็นใจสำหรับคับฟ้า จากคนที่รู้สึกไม่ถูกชะตาแบบสุด ๆ ตั้งแต่แรกเจออย่างณธีร์
ไม่ตลกเลยนะ! เรื่องบ้า ๆ พวกนี้ ทั้งหมดเพราะน้องสาวตัวดีที่ให้เขาใส่กางเกงในสีชมพู...