ทะลุมิติทั้งทีต้องเป็นพระเอก?
mmmintmint
## บทนำ

บทนำ
"สุขสันต์วันเกิดนะครับท่านเจ้าสัว ขอให้สุขภาพแข็งแรงนะครับ"
"ขอบคุณครับ ขอบคุณมาก เชิญๆ อาเขมพาท่านนายพลไปที่โต๊ะหน่อยไป"
"ครับคุณปู่" ผมตอบรับคำคุณปู่
"นี่คุณชายสามหรอครับ โตขึ้นเยอะเลยนะครับเนี่ย" นายพลคงเดช อัศวเดชเดชาหันมามองผมแวบนึงละหันไปฟูดกะปู่ผมต่อ ราวกับจะไม่อยากไปนั่งที่โต๊ะอยากยืนคุยกะปู่ผมนานๆเพื่อให้คนมองว่าเขาสนิทสนมกับปู่ผมมากยังไงอย่างนั้นละ
"จะอายุ 20 ปีละครับท่านนายพล " คุณปู่ก็ตอบรับกลับไปราวกับไม่รู้จุดประสงค์ของผู้พูด
"เชิญท่านนายพลที่โต๊ะเถอะครับ เดี่ยวเขมนำทางเองครับ เชิญครับ" ผมเลยตัดบท และพาท่านนายพลไปยังโต๊ะเลย เมื่อเห็นว่าคนที่มาอวยพรคุณปู่เริ่มมาต่อคิวรอแล้ว
หลังจากที่ผมส่งท่านนายพลถึงโต๊ะแล้วผมที่จึงจะเดินย้อนกลับไปหาคุณปู่ ผมอดที่จะคิดไม่ได้ว่าเบื่อ เบื่อมากกก ทำไมมันน่าเบื่อแบบนี้นะ ในงานเลี้ยงแซยิดของคุณปู่ผม ที่ภายในงานเต็มไปด้วยคู่ค้าทางธุรกิจ เหล่าเสือสิงห์ที่จ้องจะตะครุบเหยื่ออย่างตระกลูอี้ หาคนอวยพรจากใจจริงๆไม่เห็นจะมีสักคนเลย ต้องเล่าก่อนว่าตระกลูผม หมายถึงตระกลูอี้นะครับ เราทำธุรกิจหลายอย่างมาก เกี่ยวกับยาทั้งแบบแผนปัจจุบันหรือยาแผนโบราณ ยังไม่รวมเหล่าโรงพยาบาลที่ตระกลูอี้ถือหุ้นอยู่และเป็นผู้นำเข้ายาทางการแพทย์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศหรือโรงพยาบาลที่ตระกลูอี้ต้องส่งยาไปให้ทั้งในประเทศและนอกประเทศ ทำให้มีหลายคนต้องการผูกมิตรกับตระกลูอี้เพื่อผูกขาดเส้นทางในการขายกับตระกลูอี้แต่เพียงผู้เดียว ทำให้ในงานนี้ครอบครับผมต้องกระจายตัวเพื่อพูดคุยกับเหล่าคู่ค้าที่ไว้ใจและมีประโยชน์มากพอทั้งกับตระกลูอี้และประชาชนที่จะมารับการรักษาที่โรงพยาบาลต่างๆทั่วประเทศ
ทำให้แม่ผมหรือคุณหญิงเหมยก็ต้องไปพูดคุยกับเหล่าผู้ถือหุ้น พ่อผมก็ต้องไปตกลงธุรกิจกับคู่ค้าคนสำคัญ พี่ใหญ่ที่เป็นหมอควบกับผู้บริหารหลักของโรงพยาบาลในเครือก็ต้องพูดคุยกับเหล่านายแพทย์ใหญ่จากโรงพยาบาลต่างๆ พี่รองก็รองรับคนใหญ่คนโตที่มาจากไหนไม่รู้ มาเนียนกินโต๊ะจีนฟรีรึเปล่าก็ไม่รู้อีกด้านนึงของงาน ดูๆไปแล้วไม่เหมือนงานแซยิดอะ เหมือนประชุมผู้ถือหุ้น หรืองานเลี้ยงหาคู่ค้ามากกว่านะในความรู้สึกผม ส่วนผมที่ไม่มีอะไรทำเป็นชิ้นเป็นอันเลยได้ยืนต้อนรับแขกกับคุณปู่ไปโดยปริยาย
อ่อ ลืมเล่าถึงครอบครับที่น่ารักของผม คุณพ่อหรือคุณชายก้องเกียรติ อี้ ลูกชายคนเดียวของท่านเจ้าสัวชัยมงคล อี้กับคุญหญิงลำดวน มัวซ์ ที่เป็นลูกครึ่งจีน-ฝรั่งเศษ ทำให้คุณพ่อของผมหล่อเหลามากทั้งจากผิวพรรณที่ขาวหยวก โครงหน้าคม จากฝั่งจีน และตากลมโตสีเขียว ริมฝีปากได้รูปจากฝั่งฝรั่งเศษ ทำให้คุณพ่อผมเป็นที่ต้องตาต้องใจกับสาวๆทั่วทั้งประเทศ แต่คนที่ได้ใจคุณพ่อผมดันเป็นน้องสาวข้างร้านสาวน้อยไทยแท้ตาคม ผมยาวดำสะลวย รูปร่างสมส่วน หน้าตาจิ้มลิ้ม ที่ขยันมาก เพราะแต่ก่อนด้วยความที่คุณปู่คุณย่าผมท่านเปิดร้านขายยาสมุนไพรแบบเป็นหน้าร้านทั้งคู่ช่วยกันค้าขายในร้านเองกับลูกน้องไม่กี่คน ทำให้ร้านอาหารที่เปิดข้างๆกัน จึงรู้จักกันไปด้วยความที่คุณพ่อผมต้องมาเฝ้าร้านกับคุณปู่คุณย่าเสมอเลยได้รู้จักกับเหมยเหมย เด็กหญิงตัวน้อยที่น่ารักอย่างกะตุ๊กตาที่แม่ก็มาเฝ้าร้านเหมือนกัน คุณพ่อด้วยความะเป็นลูกชายคนเดียวจึงเอ็นดูเหมยเหมยๆมาก ต่างเติบโตมาด้วยกันระยะนึงจนคุณปู่ได้ค้าขายกับบริษัทยาแผนจีนขนาดใหญ่ทำให้คุณปู่ผมขยายกิจการออกไปเรื่อยๆทำให้ต้องย้ายบ้าน ย้ายร้านไปเปิดสาขาอื่นๆอีกมากมาย ไม่ได้อยู่เป็นหลักแหล่ง จนเมื่อคุณพ่อผมเรียนจบบริหารมาจึงมาทำให้ร้านขายยาคุณปู่ขึ้นเป็นบริษัทยา และผูกขายค้าขายกับโรงพยาบาลและร้ายขายยาทั่วไป และได้มาตรวจงานที่สาขาแรกทำให้รู้ว่าร้านอาหารเหมยฟางข้างร้านตัวเองได้ขยายร้านอย่างยิ่งใหญ่และสวยงามมาก ลูกค้าเต็มร้าน พ่อจึงนึกได้ถึงน้องสาวตัวน้อยของเขาไม่รู้ว่าจะโตขนาดไหนแล้ว เลยจะเข้าไปอุดหนุนทักทาย พอเข้าไปเด็กเสริฟ์จึงพาเข้าไปนั่งโต๊ะริมระเบียงติดแม่น้ำที่บรรยายกำลังดีเหมาะแก่การกินลมชมวิวเหลือเกิน เขาจึงกวาดตามองไปรอบๆชมความสวยงาม แต่ดันสะดุดตากับร่างบอบบางร่างนึงที่กำลังปัดฝุ่นออกจากชุดเด็กน้อยคนนึงที่เพิ่งหกล้มเมื่อกี้และกำลังยิ้มปลอบเด็กคนนั้ด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ทำให้เขาตกหลุมรักรอยยิ้มที่สวยงามนั้นอย่างถอนตัวไม่ขึ้น เมื่อพ่อแม่เด็กมา ผู้หญิงคนนั้นจึงวิ่งเข้าไปหลังร้านแล้วยกอาหารออกไปเสริฟ์ลูกค้าโต๊ะอื่นและเมื่อมองมาที่โต๊ะพ่อผมเลยเข้ามาสอบถามดูแลราวกับพรหมลิขิตเพราะพ่อและแม่ผมคุ้นหน้ากันตั้งแต่แรกเริ่มจนถามไถ่กันไปมากจึงรู้ว่าเป็นใคร ยิ่งพอรู้พ่อผมก็เดินเต็มสูบสิครับ จีบสิรออะไร แม่ผมที่ชอบพ่อมาแต่เด็กก็ตกลงปรงใจคบหากันไม่ถึงปีก็แต่งงานกันอย่างยิ่งใหญ่ ถามว่าผมรู้ได้ไงนะเหรอครับ ก็พ่อแม่มักจะเล่าถึงความหลังอันหวานซึ้งให้ลูกๆอย่างพวกผมฟังยังไงละครับ เล่าทุกวี่ทุกวันที่มีโอกาส คลั่งรักแม่มากแหละผมรู้ ก็ไม่คลั่งรักได้ไงละครับ ก็แม่ผมหลังจากแต่งงานกันมาก็ช่วยเหลือพ่อนำพาธุรกิจมาได้ไกลขนาดนี้ นี่ละน่าที่เขาว่าคู่ชีวิตที่ดี ต้องเป็นทั้งเพื่อนคู่คิด เพื่อนคู่บุญ คู่ทุกข์คู่ยากจนสบายมาด้วยกัน ส่วนร้านอาหารของแม่ก็ขยายออกไปเหมือนกันครับตอนนี้เป็นร้านอาหารไทยที่มีเมนูหากินยากต้องจองคิวข้ามปีถึงได้กินและด้วยความเป็นสะใภ้ร้านขายยาแม่ผมจะธรรมดาไม่ได้ จึงคิดค้นทำอาหารยาที่แรกของประเทศให้บริษัทพ่อผมขายสิครับรออะไร อาหารที่ขายมีหลายรูปแบบมากเหมาะแก่คนกินยายากจึงทำมาในรูปแบบอาหารและตอนนี้กำลังทำแบบขนมออกมาเพื่อความกินง่ายและสะดวกสบาย ทุกคนสามารถอุดหนุนได้นะครับที่ร้านขายยาอี้ทั่วประเทศครับนี่ก็เป็นตำนานรักของพ่อกับแม่ผมเองครับ
ส่วนพี่ชายผมทั้งสองคนนั้นงานดีไม่แพ้คุณพ่อครับ สูงยาวเข่าดี บอดี้มาร์เวล ผิวขาว หน้าตาพระเจ้าปั้น และดวงตาน้ำตาลแหลือบเขียวทั้งคู่ครับ ส่วนผมได้แม่มากเต็มๆ ไม่สูงไม่ยาว แค่ขาว จมูกนิดตปากหน่อย หน้าตาจิ้มลิ้ม ฉายาลูกสาวคนที่สุดท้องครับ เพราะผมสวยมาก ไม่อยากใช่คำนี้หรอก แต่ตรงสุดเห็นภาพสุดน่าจะคำนี้แหละ และที่อกซ้ายตรงหัวใจมีปานรูปคล้ายดอกไม้ดอกนึงด้วยครับ ปู่กับย่าผมเลยมีความเชื่อแปลกๆว่าสงสัยมีคนจับจองผมเอาไว้แล้วแน่เลย
ตุ้บบ!! ด้วยความที่ผมมัวแต่เดินไปคิดไปเลยไม่ทันระวังจึงเผลอเดินชนกำแพงครับ เอ๊ะ ไม่ใช่กำแพง กำแพงอะไรอยู่กลางห้อง กำลังอะไรใส่สูทสีดำบ้านะสิ พอเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติ ใบหน้าคมคลาย คิ้วดกเข้มโก่งได้รูป ตาคมเรียวรีคมปราบดุดันนั้น ตวัดมองทีทำให้คนหวาดหวั่นได้ รับกับจมูกโด่ง และริมฝีปากหนาได้รูปนั้น ทำให้ผมตกตะลึงในความหล่อเหลาของเขาไม่ได้ จนเขาก้มหน้าลงมาสบตากับผม ผมถึงได้เห็นสีตารัตติกาลที่ดูลุ่มลึกยากจะเข้าถึงของเขา
"ขอโทษครับ ผมไม่ทันมอง" ผมรีบกล่าวคำขอโทษเขาทันที ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่เผื่อเป็นคู่ค้าของที่บ้านจะได้ไม่มีปัญหาทีหลัง
"ไม่เป็นไร คุณไม่บาดเจ็บนะครับ"
"ไม่เป็นไรคครับ" ร่างสูงใหญ่จึงมองสำรวจผมทั้งตัว ทำให้ผมรู้สึกแปลกๆยังไงชอบกลไม่รู้
"คุณคงเป็นหลานท่านเจ้าสัวสินะครับ"
"ครับ ผมเขมรัตน์ครับ"เขาทำเหมือนรู้จักผมเลย สงสัยจะเป็นคู่ค้าของที่บ้านจริงๆแฮะ
"พอดีเลยครับ เจอตัวสักที พอดีผมอยากจะฝากของขวัญไปให้ท่านเจ้าสัวหน่อยนะครับ" เขานำกล่องของขวัญขนาดกลางที่ห่อด้วยกระดาษสีแดงงดงามมากยื่นให้ผม ก็จึงรับมาอย่างปฏิเสธไม่ได้
"ครับ เดี่ยวผมมอบให้คุณปู่ให้นะครับ แต่จะให้บอกว่ามาจากใครครับ" ผมถามด้วยความฉงน
"เดี่ยวท่านเจ้าสัวจะรู้เองละครับ ว่าใคร"เขาตอบมาด้วยเสียงเจ้าเล่ห์มากอะ ผมควรทิ้งดีมั้ย และสวสัยเขาคงเห็นว่าผมไม่ไว้ใจเขามั้ง เขาเลยยื่นบางอย่างให้ผม
"อะไรเหรอครับ" ผมงงสิ เหมือนจะยื่นหนังสือเล่มนึงให้ผมนะ
"ของตอบแทนที่คุณช่วยส่งมอบของขวัญให้ท่านเจ้าสัวแทนผมไงครับ"เขาด้วยท่าทางสบายๆ
"หนังสืออะไรครับ"
"หนังสือทั่วไปนี่ละครับ ไว้ใจได้ มันจะประโยชน์กับคุณ"หนังสืออะไรว่ะ ผมจึงยื่นมือไปรับมาและพิจารณารูปร่างหนังสือแปลกๆนี่ เล่มไม่หนาไม่บาง ปกดำล้วนไม่มีลวดลายไม่มีชื่อหนังสือ แปลก?
ทันทีที่ผมเงยหน้าจะถามว่ามันเกี่ยวกับอะไร เบื้องหน้าผมก็ไม่เห็นใครแล้ว เหี้ย!!! หาย!!! หายไปแล้ว หายไปไหน ไม่เห็นแม้แต่หลัง ไม่เห็นหัวเห็นหางเลยเว้ย ผีป่ะว่ะเนี่ย แต่ไม่น่าใช่ก็ของที่เขาให้ทั้งสองอย่างยังอยู่ในมืองผมอยู่เลย
"อาเขม ยืนทำอะไรตรงนั้นคนเดียวนะลูก มาช่วยปู่รับแขกมาลูก"ช่วงที่ผมกำลังงงอยู่นั้น คุณปู่ก็ส่งเสียงผมจากหน้าห้องงานเลี้ยง ผมเลยเดินเอาของขวัญไปวางไว้ยังกองของขวัญและถือหนังสือไปยืนต้อนรับแขกกับคุณปู่จนงานเลี้ยงเสร็จ
เฮ้อออ เหนื่อย หลังจากงานเลี้ยงเลิก ทุกคนก็แยกย้ายกลับห้องตัวเอง ไม่มีเวลาพูดคุยอะไรกันหรอกครับ เหนื่อยรับแขกกันทุกคน ผมจึงเดินเข้าไปอาบน้ำอาบท่าก่อน รู้สึกสบายขึ้นมาหน่อย ผมแต่งตัวพร้อมเข้านอนแล้ว จึงเดินมาล้มตัวนอนคว่ำไปกะเตียงกำลังจะหลับตา แต่หางตาดันเหลือบไปเห็นหนังสือเล่มนั้นที่โต๊ะหัวเตียงผมเลยลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงละหยิบหนังสือมาดูอย่างละเอียด ซึ่งภายนอกไม่มีอะไรเลย ไม่มีแบบไม่มีเลยยยย หนังสืออะไรว่ะเนี่ย ผมเลยเปิดหนังสือออกดู ก็เห็นบทนำหนังสือที่ห้องนอนของอี้เหลียนหลงเลยครับ นึกว่าหนังสือน่ากลัวอะไร ที่แท้ก็หนังสือนิยายนี่เอง ผมเลยว่าจะอ่านเล่นๆก่อนนอนสักละกัน แต่ตอนที่จะอ่านต่อความง่วงก็เข้ามาครอบงำผมเลยล้มตัวลงนอนละเปิดไฟในห้องโดยที่มีหนังสือวางอยู่บนอก
จู่ๆหนังสือเล่มนั้นก็เริ่มเรืองแสงสว่างจ้า จนแสงเริ่มครอบคลุมไปทั้งร่างของเขมรัตน์ละหายวับไปทั้งร่างของเขมรัตน์เหลือเพียงหนังสือเล่มเดิมที่กำลังจะโลดแล่นมีตัวอักษรร้อยเรียงตามเรื่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไปนี้ โดยมีสายตาคู่นึงที่ยืนมองอยู่ในเงามืดมาตั้งแต่แรกจนเกิดแสงสว่างวับหายไปกับตา เมื่อเห็นว่าสำเร็จทุกอย่างด้วยตาตัวเองแล้ว มุมปากจึงกระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ แล้วร่างนั้นก็ค่อยๆสะลายหายไปกับสายลม


## บทที่ 1 ทะลุมาหรือฝันไป

บทที่ 1
ทะลุมาหรือฝัน
ตึกๆๆๆๆ
"คุณชายขอรับ คุณชายสาม เสร็จรึยังขอรับ"
งืมมม เสียงเอะอะอะไรกันหน้าห้องนะ คนกำลังหลับกำลังนอน ยิ่งเหนื่อยๆจากงานแซยิดคุณปู่อยู่นะ จะปลุกทำไมแต่เช้าว่ะ กำลังจะลุกไปด่าสักหน่อย แต่ทำไมปวดหลังแปลกๆ ผมจึงลืมตาตื่นมาดู
เห้ยยย ทำไมผมมานอนฟุบหลับบนโต๊ะได้ละ แปลกๆละ ละรอบตัวผมคืออะไรเนี่ย ห้องนี่ห้องใครอะห้องผมไม่ใช่แบบนี้นะ ละทำไมมันดูโบราณจังเลย หยั่งกะอยู่ในห้องในซีรีย์จีนที่ดูในทีวีเลยละ อะไรว่ะเนี่ย
"คุณชายสามเหลียนหลงขอรับ นายท่านกับฮูยินรออยู่นะขอรับ " เสียงคนที่อยู่นอกประตูไม้ที่ลั่นดาลไว้ตะโกนเข้ามาเร่งอีก
"อะไรนะ ใครอะไร ใครรอใคร"ผมที่งงๆอยู่จึงเผลอตะโกนตอบไป
"ก็ท่านพ่อและท่านแม่ของคุณชายกำลังรอคุณชายอยู่ไงขอรับ"
ผมเหรอ พ่อแม่ผมเหรอ แต่เมื่อกี้ที่คนเมื่อกี้ตะโกนเรียกชื่อผมไม่ใช่เขมรัตน์นี่ แต่เป็นเหลียนหลง จะใช่อี้เหลียนหลงในหนังสือนิยายเล่มที่ผมเพิ่งได้มารึเปล่านะ ถ้าใช้ก็แสดงว่าผมทะลุเข้ามาในนิยายเล่มนั้นเหรอ บ้าน่าผมจะเข้ามาทำไม เข้ามาเพื่ออะไรว่ะ อะไรคือการที่ผมนอนอ่านนิยายอยู่ดีๆพอตื่นมาที ดันมาอยู่ในร่างใครก็ไม่รู้ แถมอยู่ในจีนโบราณอีกต่างหาก แย่แล้ว! แย่แล้ว!! แย่แน่ๆ!!! ถึงผมจะมีเชื้อสายจีนนิดหน่อยแต่ใช่ว่าจะเข้าใจทุกคำนะ และที่สำคัญร่างนี้ดันเป็นผู้หญิงงงงง แน่ๆอะตอนตื่นมานอกจากงงแล้ว ผมก็หันไปเจอกระจกบานนึง แทบสะดุ้งในความสวยหน้าตัวเองสวยมากอะ หน้าเรียวได้รูป คิ้วโก่งเรียวดำได้รูป ตากลมโต จมูกโด่งปลายรั้นเชิดขึ้นอย่างเอาแต่ใจ ริมฝีปากที่เล็กบางจิ้มลิ้มสีแดงระเรื่อ ทั้งแก้มที่ชมพูอ่อนๆแลดูสุขภาพดีมีเลือดฝาดนั้นอีก หน้าคล้ายผมในปัจจบันมาก แต่ดูสวยกว่ามาก สวยแบบมีมนต์ขลังอะ ต้องใช่แน่ๆเลยอะ แต่เอ๊ะทำไมบนหัวไม่ได้ทำทรงผมอลังการงานสร้างอย่างที่ผมเคยดูในซีรีย์ละ ทำแค่รวบผมไว้ครึ่งศรีษะละก็มัดด้วยผ้าที่คล้ายริบบิ้นมัดม้วยผมไว้ละปล่อยผมยาวเงางามดกดำนั้นลงมาละ แต่ชุดที่ใช่ก็แปลกเป็นชุดฮั่นฝูผู้ชาย แล้วยังมีผู้ห้อยเอวที่มีหยกขาวประทับคำว่าอี้อีก ทำไมแต่งตัวเหมือนผู้ชายเลยละ รึจะปลอมตัวอยู่
หมับบบ!!!!!!ผมเลยยกมือขึ้นบีบตรงหน้าอกเพื่อความแน่ใจในความคิดตัวเอง เชี้ยยยย!!!!!!ไม่มีหน๊มน๊มมมม ไม่มีหน้าอก ผู้ชายเหรอว่ะะะ ไม่อยากจะเชื่อที่เคยบอกว่าผู้ชายก็สวยได้นี่คือตัวอย่างใช่มั้ย ตอบบบ ผมเลยสำรวจทั่วทั้งตัว หันซ้ายหันขวา รูปร่างเพรียวสวย เอวคอด สูงสัก 170 ซม. เตี้ยไปสักหน่อย อายุน่าจะสัก 14-15 ปี ทั้งรูปร่างน่าตาคล้ายผมเองในปัจจุบันถึง 6 ส่วนนะ แต่ยังแลดูไม่โตเต็มที่เท่าไหร่ ยังๆผมยังไม่เชื่อหรอกนะว่าผมจะทะลุมิติมาจริงๆนะ
เผียะะะะ ซี้ดดดดโคตรเจ็บเลยยยย ผมยกมือตบหน้าตัวเองฉาดนึงไปสิครับ แต่ไอ้ความเจ็บบนใบหน้านี่บ่งบอกเลยครับ ว่านี่คือเรื่องจริงอะะ แต่นี่อาจจะไม่ใช่ร่างผมเลยหรอกครับ เพราะร่างนี่ออกจะสวยกว่าอย่างเห็นได้ชัดขนาดนี้ ต้องพิสุทธิ์ ผมจึงปลดกระดุมชุดออกละรั้งคอเสื้อลงดูที่แผ่นอกขาวข้างซ้ายตรงหัวใจบนอกขาวไม่มีปานแดงเหมือนผมครับ เห็นมั้ยว่านี่ต้องเป็นร่างคนอื่นในนิยายแน่ๆไม่ใช่ผมสักหน่อยโธ่เอ้ย อาจจะไม่ใช่ฝันเพราะตบละเจ็บจริง แต่ต้องเข้ามาในนิยายเล่มดำนั้นแน่
"คุณชายขอรับ นายท่านกำลังรออยู่ที่ห้องหนังสือนะขอรับ คุณชายเปลื่ยนอาภรณ์เสร็จรึยังขอรับ"
ในขณะที่ผมกำลังสำรวจตัวเองอยู่นั้นๆจู่ๆก็ได้ยินเสียงของใครบ้างคนร้องเรียกผมอยู่หน้าห้องอีกแล้ว ทำให้ความทรงจำที่อยู่ๆก็เหมือนภาพในหัวผมลางๆเข้ามาว่าร่างที่ผมเข้ามาอยู่ตอนนี้คือ คุณชายอี้เหลียนหลง คุณชายสามแห่งตระกลูอี้ ที่บิดาหรืออี้เหลียนคง เป็นถึงพ่อค้าใหญ่ที่กุมอำนาจการค้าขายภายในแคว้นตงเกินครึ่ง ไม่เพียงเท่านั้นบิดามารดาเขายังเป็นผู้ฝึกยุทธ์คู่บำเพ็ญที่เข้าขั้นต้นของจินตานทั้งคู่ ทำให้แม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องเกรงใจถึงห้าส่วน กำลังรอที่จะพูดคุยกับผมอยู่ ภาพที่ผมเห็นในความทรงจำนั้นคือเหมือนจะพูดคุยเกี่ยวกับที่จะส่งผมไปเรียนนะ
"สะ..เสร็จแล้ว เสร็จแล้ว "ผมเลยตะโกนตอบกลับไปและเดินไปคลายลั่นดาลละเปิดประตูออกไป
เอี้ยดดดด เสียงประตูไม่เปิดออกทำให้ผมมองเห็นตงหมิง คนสนิทของอี้เหลียนหลงที่ยืนรออยู่ที่น่าประตู ตงหมิงเป็นลูกชายของตงเย่วพ่อบ้านตระกลูอี้ที่ตอนนี้เป็นคนสนิทของท่านพ่อ จึงส่งมารับใช้เขาด้วยความที่อายุใกล้เคียงกัน
"รีบไปกันเถอะขอรับคุณชาย เดี่ยวนายท่านจะโมโหเอาได้นะขอรับ นายท่านรอคุณชายมานานแล้ว"พอประตูเปิดออกจึงเห็นผู้เป็นนายของตน จึงรีบร้อนเตือนด้วยความกลัวคุณชายตนจะถูกลงโทษเอาถึงแม้ตั้งแต่ที่ตงหมิงมารับใช้คุณชายสามจะไม่เคยเห็นนายท่านและฮูหยินลงโทษคุณชายเลยก็เถอะ
"รู้แล้วๆ เจ้าก็นำทางไปสิ"ตงหมิงทำหน้าชะงักไปแวบนึงแล้วจึงเดินนำคุณชายของตนไป เขมรัตน์ในร่างอี้เหลียนหลงจึงเดินตามไปและลอบสังเกตเรือนของตนที่มีชื่อว่าเรือนบุปผา เนื่องด้วยท่านแม่ที่รักบุตรคนนี้มากเพราะมีความงามคล้ายนางถึง 7 ส่วน เรือนที่เต็มไปด้วยมวลบุปผานี้นางจึงประทานเรือนนี้ที่เคยเป็นเรือนส่วนตัวของตนให้บุตรนางและนางจึงไปอยู่ที่เรือนใหญ่กับสามีของนาง เพราะเมื่อยังเด็กอี้เหลียนหลงถูกเลี้ยงดูที่เรือนและติดกลิ่นมวลบุปผาที่รายรอบเรือนมาแต่ไหนแต่ไร เมื่อท่านพ่อสร้างเรือนพักของเขาเสร็จตอนอายุ 7 ขวบ พอเข้าไปอยู่อี้เหลียนหลงกับนอนไม่หลับเมื่อไม่ได้กลิ่นบุปผา ลองพยายามให้คนไปตัดดอกไม้มาประดับที่เรือนตนจะได้มีกลิ่นหอมดั่งเรือนท่านแม่ แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรทำให้ ท่านแม่จึงปรึกษากับท่านพ่อ ท่านพ่อจึงเสนอให้ท่านแม่ไปอยู่ถาวรกับท่านพ่อเลยส่วนเรือนบุปผาจึงยกให้เขาอยู่ ระหว่างทางก็มีคนก้มหัวคารวะเขาตลอดทาง ตงหมิงพาเดินลัดเลาะตามทางที่เต็มไปด้วยต้นไม้น้อยใหญ่เหมือนจะเป็นอุทยานในจวนนะเพราะมีต้นไม้หายากบ้างต้นด้วยแฮะ ที่เขารู้เนี่ยก็เพราะที่บ้านคุณปู่ก็ปลูกครับ ซื้อมาแพงมากต้นเป็นล้าน บางต้นซื้อมาแค่ใบ แต่ใบนั้นใบเดียวแค่ล้านกว่าอะครับ ผมยอมใจเลยจริงๆและเข้าไม่ถึงถึงความสวยงามมันด้วย มันเอาอะไรมาแพงตั้งเป็นล้านอะใบไม้ใบเดียว ต้นไม้ใบหญ้าที่ควรราคาแพงขนาดนั้นควรเป็นสมุนไพรที่ทำยาช่วยชีวิตคนได้อะนะในความคิดผมอะ แต่ก็ช่างมันเถอะมันคงเป็นความชอบส่วนบุคคลจริงๆแหละ ขณะที่ผมกำลังคิดเพลินๆอยู่ จู่ๆตงหมิงก็หยุดเดินผมเลยหยุดตามทำให้รู้ว่าผมเดินมาถึงเรือนใหญ่ที่ติดป้ายหน้าเรือนว่าอี้ตัวใหญ่ๆไว้เหนือประตูไม้ตัวป้ายประดับด้วยสีทองงามอร่าม และลวดลายบุปผารายรอบป้ายที่ดูลงตัวกับมากกับตัวป้ายทำให้ป้ายนี้ดูงดงามอย่างไร้ที่ติ ผมไม่ได้อวยเกินไปนะครับ ผมพูดจริงๆในยุคปัจจุบันหาดูของเก่าสวยๆงามๆแบบนี้ยากมากเลยนะครับ การทะลุมิติมาก็มีประโยนช์เหมือนกันนะเนี่ย
"เชิญคุณชายด้านในขอรับ"พ่อบ้านตงเปิดประตูออกมาทันทีที่ตงหมิงเคาะประตูเสร็จ เพื่อเชิญนายน้อยของจวนเข้ามาที่ห้องโถงใหญ่ในเรือนที่ภายในตกแต่งด้วยเครื่องลายครามหายากจากหลายแว่นแคว้น ภายในมีบุตรและสตรีวัยกลางคนคู่นึงกำลังพูดคุยหยอกล้อกันอยู่ราวกับโลกนี้มีเพียงสองคน พอผมเดินเข้าไปใกล้และได้เห็นหน้าทั้งคู่ชัดๆแล้วนั้น
"พ่อ แม่"ผมเผลอเรียกท่านตามความเคยชินปกติของผม
"หลงเอ๋อร์ มาแล้วรึลูก มานั่งข้างแม่สิลูก"ท่านแม่ของร่างนี้เรียกลูกตนให้ไปนั่งข้างที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่ข้างสามีตน ผมที่กำลังงงอยู่จึงเดินมึนๆไปนั่งข้างนางอย่างมึนๆ จะไม่ให้มึนยังไงครับ ถ้าคุณมาเห็นพ่อแม่ตัวเองที่อยู่ในชุดจีนโบราณราวกับฝันไปแบบนี้ นอกจากร่างนี้จะหน้าตารูปร่างคล้ายเขาแล้ว พ่อแม่ยังเหมือนกันอีก อย่าบอกเชียวนะที่ร่างนี้เป็นคุณชายสามแสดงว่ามีพี่ชายอีกสองคน ไม่ต้องเดาเลยว่าต้องเป็นพี่ชายทั้งสองคนของผมแน่ๆอะ สรุปว่านี่โลกในนิยายรึโลกในอดีตของบ้านผมเนี่ย ให้ตายเถอะ
"ลูกเตรียมตัวเสร็จรึยัง ข้าวของที่จำเป็น เสื้อผ้า ศาสตราวุธของลูกนะ"ห้ะ!!! จะไปไหน ผมเพิ่งมาถึงจะให้ผมไปไหน ผมจะต้องไปไหนอีก
"เออ น่าจะเรียบร้อบแล้วขอรับท่านแม่"ผมตอบแบบตะกุกตะกัก ก็ไม่รู้ว่าร่างนี้เตรียมอะไรรึยังหรอกนะ แต่ตอบไปแบบนี้น่าจะดีละล่ะ แบ่งรับแบ่งสู้ดี
"ให้แม่ไปช่วยมั้ย"
"เด็กในจวนเยอะแยะ รึไม่ก็ให้ตงหมิงจัดช่วยสิลูก ส่วนคุณจะไปทำเองให้เหนื่อยทำไมกัน "ท่านพ่อรีบเสนอทางเลือกให้ผมมากมายเลยครับ แต่ไม่เหมือนหวังดีเลย เหมือนกลัวเมียเหนื่อยมากกว่านะผมว่า
"แต่น้องอยากช่วยลูกนี่เจ้าคะ คุณพี่"ท่านหันไปพูดกับท่านพ่อเสียงหวาน
"หากน้องอยากช่วยลูก พี่ก็จะช่วยเจ้าอีกแรงจ้ะ"นั้นปะไร ท่านพ่อผมหลังจากที่ได้ฟังเสียงที่อ่อนหวานของท่านแม่ล้วนใจอ่อนยอมทุกอย่างที่นางขอจริงๆ ให้ตายเถอะทำไมซื้อหวยไม่เคยถูกผมเดาไว้แล้วว่าท่านพ่อจะต้องเหมือนพ่อผมแน่ๆเลยที่ยอมแม่ผมทุกอย่างนะ
"ขอบคุณท่านพี่เจ้าค่ะ ท่านพี่ช่างน่ารักและเป็นสามีที่ดีจริงๆ"ท่านแม่ตอบรับเสียงหวานและกล่าวชมสามีนาง ส่วนท่านพ่อดูจากสายตาคงเคลิ้มลอยไปไกลละมั้ง หมายถึงวิญญาณอะ ออกจากร่างลอยไปเลย
"เออ ท่านพ่อท่านแม่เลิกเกี้ยวกันสักทีเถอะขอรับ ลูกโตกันขนาดนี้แล้วพวกท่านยังเกี้ยวกันอยู่ได้" ผมพูดแบบที่พูดกับพ่อแม่ผมมาเลยครับเวลาที่พ่อแม่ผมจีบกัน ผมก็ตัดบทแบบนี้เหมือนกันครับเพราะรู้สึกเป็นส่วนเกินชอบกล
เพียะ จู่ๆท่านแม่ก็หันมาตีพัดใส่แขนผม
"ลูกคนนี้ ชอบขัดคอแม่จริงๆ ขัดได้ทุกวี่ทุกวันสิน่า"แม่ผมพูดพร้อมกับหยิกเอวผมเบาๆ ทำให้ผมสะดุ้งตัวโหยงเลย เหมือน เหมือนเลย แม้แต่วิธีการแกล้งตีผมยังเหมือนกันขนาดนี้ รึว่าจริงๆแล้วชีวิตผมคือในโลกของนิยายรึเปล่าว่ะะ เป็นไปได้
"เดี่ยวของลูกจะไปจัดเตรียมเองนะขอรับ ถ้ายังไงลูกขอตัวก่อน"ผมรีบบอกแบบนั้นเพื่อที่จะได้ไปทบทวนเรื่องราวในหัวผมอย่างละเอียดนะสิ
"เดี่ยวลูก เรายังไม่ได้คุยกันเรื่องสำคัญเลยนะ พ่อจะบอกเจ้าว่าอีกสามวันลูกจะได้ไปที่สำนักญาณศึกษาแล้วนะลูก มั่นทบทวนตำราการฝึกตนที่พ่อกับแม่เจ้าสั่งสอนให้ดีละ"ท่านพ่อรีบร้องบอกผมที่กำลังรีบร้อนกลับเรือนตน
"ขอรับท่านพ่อ ลูกจะมั่นทบทวนตำราขอรับ"ผมรีบตอบรับท่านพ่อทันที
"ไม่ต้องเคร่งเครียดขนาดนั้นหรอกลูก ไม่จำเป็นต้องเก่งที่สุด แม่ขอแค่ลูกมีความสุขก็พอนะลูก ท่านพี่ก็อย่าบีบคั้นลูกสิเจ้าค่ะ ดูหน้าลูกสิ คิ้วขมวดเป็นปมเชียว"ท่านแม่ก็ยังคงเป็นห่วงลูกตนเสมอ กลัวลูกจะเครียดกดดันตัวเองจนไม่มีความสุขในชีวิต แต่ที่ผมขมวดคิ้วเนี่ยเพราะกำลังเครียดอยู่เพราะเหมือนความทรงจำรางๆในหัวมันกำลังชัด ชัดขึ้นว่าโลกนิยายนี้คือยุคกำลังภายใน บำเพ็ญตนเป็นเซียนและผมก็กำลังจะไปเรียนเรื่องการใช้กำลังภายในไง ในซีรีย์ที่ดูมันคือวิบากกรรมเลยนะ ทรมานสังขารดั่งดาวพระศุกร์เลยละทุกคน และผมที่เคยดูไปหัวเราะไปตอนที่พระเอกกำลังจะผ่านด่านเคราะห์อะไรสักอย่าง ตอนนั้นคิดแค่ว่าตลก แต่พอรู้ว่าตัวเองต้องมาเจออะไรแบบนั้นเองก็อดเครียดไม่ได้ป่ะ รึเวรกรรมจะมาในรูปแบบทะลุนิยายเหรอ
"ลูกแค่ปวดหัวนิดหน่อยนะขอรับ พักสักหน่อยน่าจะดีขึ้น"ผมตอบท่านแม่ไป ท่านจะได้ไม่เป็นห่วง
"สงสัยตอนลูกเดินมาจะต้องแดดมากไป งั้นลูกไปพักเถอะจ้ะ เดี่ยวแม่กับพ่อเจ้าก็จะไปพักแล้ว"
"ขอรับ"หลังจากตอบท่านแม่ ผมเลยคารวะท่านพ่อและท่านแม่ก่อนจะรีบกลับเรือนบุปผามา
"ไม่ต้องตามเข้ามา ข้าอยากอยู่เงียบๆคนเดียว เจ้าไปพักเถอะ"ผมรีบบอกตงหมิงทันทีที่เห็นว่าเขากำลังตามผมเข้ามาใน้องเพื่อรับใช้ผม
"เอ่อ..ขอรับคุณชาย"ตงหมิงจึงดินออกไปจากห้องและปิดประตูอย่างเบามือ ผมเลยเดินไปลงดาลประตูไว้จะได้ไม่มีใครเจข้ามาได้ จากนั้นผมเลยเดินไปนั่งที่เตียงไม้หอมที่หัวเตียงสลักเป็นดอกไม้ผลิกลีบงดงามจากนั้นจึงทบทวนทุกอย่างในความทรงจำว่าอี้เหลียนหลงชอบทำอะไร มีความรู้อะไรบ้าง จากความทรงจำร่างนี้ค่อนข้างมีพรสวรรค์มากเพราะในโลกนี้ผู้มีความสามารถจะฝึกตนเป็นเซียนได้ต้องมีพลังธาตุในร่างกายก่อนถึงจะพัฒนาพลังธาตุนั้นให้เป็นกำลังภายในได้ โดยแบ่งออกเป็นทางสามอย่าง คือ
ผู้ฝึกยุทธ์ (สีแดง) -เริ่มต้น
-ก่อกำเนิด
-ฝึกตน
-บำเพ็ญญาณ
-ทะลวงญาณ
-จอมยุทธ์
-จินตาน
-เทพเซียน
ผู้ใช้เวทย์ (สีฟ้า) -ผู้ฝึกเวทย์
-นักเวท
-จอมเวทย์
-ปรมาจาร์ยเวทย์
ผู้ใช้โอสถ (สีเขียว) -ผู้ฝึกตน
-นักปรุงยา
-ผู้ใช้โอสถ
-จอมโอสถ
-ปรมาจารย์โอสถ (หมอเทวดา)
ทุกระดับแบ่งออกเป็น ต้น กลาง ปลาย และยังมีสัตว์อสูร สัตว์เวทย์ อาวุธ และแก่นธาตุ มีความแข็งแกร่งระดับ 1-10 ส่วนสมุนไพร อุปกรณ์มิติ แบ่งเป็น ระดับพื้นฐาน ระดับราชัน ระดับจักรพรรดิ ระดับเทพเซียน ระดับตำนาน ซึ่งจากสำรวจในความทรงจำแล้วร่างนี้มีพลังธาตุในกายถึงสามธาตุ เช้ดดดด ไม่ใช่เล่นๆเลยเว้ย ไม่ธรรมดานี่หว่า เห็นหน้าสวยๆแบบนี้ สวยประหารสินะ ภูมิใจจริงๆ ประหนึ่งคือร่างตัวเองเลย แต่ก็นั้นแหละผมอยู่ในร่างนี้ละไงก็ถือว่าเป็นผมละกัน แห่ม ผมนี่เก่งจริงๆ หึๆๆๆๆภูมิใจว่ะ ความสามารถระดับเอสนี่ไม่ต้องเดาเลยว่าผมต้องเป็นพระเอกแน่ๆ55555 มันต้องอย่างนี้สิ ทะลุมิติมาทั้งต้องเป็นพระเอกเลย จะไปเป็นตัวรอง ตัวร้าย เป็นตัวประกอบทำไม เป็นพระเอกนี่ละลูกรักนักเขียนเขาละ ฮิ้ววว ภูมิใจ เพราะผมเชื่อว่าตัวเองต้องเป็นพระเอกที่เก่งกาจและสามารถมากแน่ๆ5555 หลังจากนั่งทบทวนความทรงจำละรู้สึกเมื่อยๆแฮะ เหมือนจะนั่งนานเลยอะ มองออกหน้าต่างไปละเริ่มเห็นฟ้าเปลี่ยนสี จึงเรียกตงหมิงมาเตรียมน้ำให้อาบละจัดชุดนอนให้พร้อมกับหาข้าวหาน้ำมาให้กิน ตั้งแต่มายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย ต้องกินตุนพลังหน่อย คนจะเป็นพระเอกจะผอมเพรียวปลิวลมแบบนั้นไม่ได้ หลังจากจัดการตัวเองเสร็จผมจึงเตรียมตัวจะเข้านอนแต่หัวค่ำ แต่ปรากฏว่านอนไม่หลับครับ ไม่ใช่แปลกที่หรือไม่ง่วงอะไรหรอกนะ ผมอะง่วงมากแต่เตียงแข็งมาก นอนไปปวดหลังอะใครจะหลับลง ผมเลยมองหาอะไรที่ปูรองที่นอนได้อีกเห็นจะมีแต่พรมขนสัตว์ที่ปูรองเวลางีบหลับข้างๆหน้าต่างบนตั่งขนาดเล็กนั้นอะ แต่ก็น่าจะพอดีกับที่นอนอยู่ผมเลยจัดการปูรองนอนซะ นุ่ม อุ่น สบายขึ้นเยอะเลย อย่างงี้ค่อยหลับลงหน่อย จากนั้นร่างบอบบางจึงเข้าสู่ห้วงนิทราลึกอย่างรวดเร็ว
"มาถึงสักที ข้ารอคอยเจ้ามานาน นานเหลือเกิน"เสียงแผ่วเบาที่ดังมาจากปลายเตียงดังขึ้นด้วยความยินดี ดวงตาแดงกล่ำนั้นมองร่างเล็กบนเตียงด้วยความยินดีปรีดาอย่างสุดใจ ก่อนร่างกายที่บางเบานั้นจะเร้นกายหายไป


## บทที่ 2 โรงเรียนของเราน่าอยู่ คุณครูหล่อเหลาทุกคน

บทที่ 2
โรงเรียนของเราน่าอยู่ คุณครูหล่อเหลาทุกคน
ร้อนครับ? ร้อนมากเพราะตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่กลางลานกว้างที่แดดเริ่มแรงในช่วงสายๆของวัน ต่อให้ที่นี่อุณหภูมิจะไม่สูงเท่าประเทศไทยในปัจจุบัน แต่การยืนตากแดดยังไงก็ต้องร้อนแสบผิวอยู่แล้วป่ะครับ ยิ่งใส่ชุดฮั่นฝูสีดำปักลวดลายสีทองอร่ามยิ่งดูดแสงแดดยิ่งร้อน ต่อให้ภาพที่คนภายนอกเห็นจะเป็นภาพที่งดงามหาที่ติ จนคนมองด้วยความเผลอไผล แต่คนที่ยืนอยู่จะสุกละครับ และที่ผมรู้ว่าคนมองผมด้วยสายตาเคลิบเคลิ้มนั้น เพราะตอนนี้คนในจวนรายรอบเต็มข้างลานไปหมด เนื่องจากมันถึงวันที่ผมจะต้องไปที่สำนักญาณศึกษาแล้วครับ ต้องนี้ทุกคนในบ้านเลยมาส่งผม ไม่เรียกว่าส่งหรอกครับ ต้องพูดว่ามาดูการร่ายเวทย์เคลื่อนย้ายขั้นสูงของท่านแม่มากกว่า เพราะท่านแม่ของผมเนี่ยด้วยความที่มีพลังธาตุในกายสองสาย คือสายฝึกยุทธ์และสายเวทย์ เดิมทีท่านแม่ชื่นชอบและศึกษาร่ำเรียนเพื่อเป็นนักเวทย์ จนตอนสาวๆนี้ท่านแม่เนื้อหอมมากเพราะแค่อายุ 18 ปีก็สามารถบรรลุเป็นจอมเวทย์ได้แล้ว ก่อนจะพบกับท่านพ่อที่บาดเจ็บจากการปราบสัตว์อสูรที่มาทำร้ายคนในหมู่บ้านที่ท่านพ่อเดินทางผ่านไป ตอนนั้นท่านพ่อที่อยู่ในขั้นจอมยุทธ์กำลังพลาดท่าเสียทีให้ งูมรกตอสูรขั้น 6 ถือเป็นสัตว์อสูรระดับกลางที่ถือว่าระดับพลังสูสีกับท่านพ่อเลยก็ว่าได้ เดิมทีงูตัวนี้เป็นงูเขียวธรรมดา ด้วยความที่เลี้อยหากินไปทั่ว จนได้ไปเผลอกินผลึกปราณดำที่เป็นแก่นพลังวิญญาณเข้าไป ทำให้มันมีความคิดและจิตวิญญาณที่ชั่วร้าย เพราะมันต้องกลืนกินจิตวิญญาณของสิ่งมีชีวิตเข้าไปเสริมแก่นพลังเท่านั้นมันถึงจะความแข็งแกร่งมากขึ้น คมเขี้ยวมันจะมีพิษร้ายแรงตามความเครียดแค้นของวิญญาณที่กินเข้าไป ผิวหนังของมันจะหนาขึ้นตามแก่นพลังที่แข็งแกร่งขึ้น เพื่อไม่ให้มีใครสามารถปราบมันได้ และมันสามารถเลื่อนขั้นได้อย่างรวดเร็วหากมีวิญญาณที่แข็งแกร่งให้มันดูดกลืน และเหยื่อก็เดินมาเข้าปากมันเองนั้นคือท่านพ่อผมเองครับ แต่ท่านพ่อก็ตลบหลังฆ่ามันจนได้ละครับ ถึงจะบาดเจ็บจากพิษมันบ้างแต่ก็ได้ท่านแม่ที่เดินทางผ่านไปเห็นเหตุการณ์ช่วยร่ายเวทย์รักษาจึงดีขึ้นและช่วยหาทางแก้พิษให้ท่านพ่อ ทำให้ท่านพ่อประทับใจในตัวท่านแม่มาก ก็นะคนสวยขนาดนั้นไม่รู้จักกันแท้ๆมาช่วยชีวิตอะ เป็นผมๆก็ตกหลุมรักในความดีนี้เหมือนกันแหละ จากนั้นท่านพ่อก็ตามเกี้ยวท่านแม่จนท่านแม่ตกลงปลงใจเป็นคู่บำเพ็ญด้วยกัน ทั้งคู่จึงอยากมีทายาทมีครอบครัวที่อบอุ่นจึงตั้งหลักปักฐานทำสัมมาอาชีพที่เลี้ยงปากเลี้ยงท้องได้อย่างหยั่งยืนนะทุกคน เพราะตอนที่ที่คู่บำเพ็ญออกไปท่องยุทธภพเงินที่ใช้มาจากการที่รับปราบเหล่าอสูรทั้งนั้น ท่านแม่จึงเห็นว่าท่านพ่อเสี่ยงอันตรายเกินไปที่จะเหนื่อยคนเดียว เลยปัดฝุ่นวิชาสายฝึกยุทธ์ที่เคยร่ำเรียนมาผ่านๆเพราะไม่ชอบ เพื่อต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับท่านพ่อ และใช้สายเวทย์ควบคู่ไปด้วย ทำให้คนส่วนใหญ่ทั่วไปเห็นคือทั้งคู่เป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่เก่งกาจมาก จนบำเพ็ญทะลุญาณมาอยู่ที่ขั้นจินตานด้วยกันเนี่ยแหละ ออกนอกเรื่องไปไกลเลย ต้องบอกว่าท่านแม่นานๆทีจะใช้พลังสายเวทย์สักทีนะ ไม่ใช่ว่าทุกคนจะได้เห็นบ่อยๆพอมีโอกาสทุกคนเลยมาดูให้เห็นกับตาแหละ ผมที่เห็นบ่อยอยู่แล้ว เพราะท่านพ่อท่านแม่ เป็นครูคนแรกของผมในสายฝึกยุทธ์และสายเวทย์ครับ เพราะทั้งคู่เคี่ยวเข็ญให้ผมฝึกทุกอย่างที่ท่านรู้ให้ผมครับ จริงลูกๆแกไม่ต้องเข้าไปเรียนที่สำนักญาณศึกษาก็ได้ครับ เพราะท่านทั้งสองสอนเองได้ แต่ลูกๆดันดื้อครับอยากมีเพื่อน มีสังคม จึงขอไปเรียนข้างนอกกัน ซึ่งผมก็เหมือนพี่ๆที่อ้างว่าอยากร่ำเรียนเป็นผู้ใช้โอสถที่ท่านพ่อท่านแม่ไม่สามารถสอนเองได้เลยจำใจส่งลูกไปไกลหูไกลตาตน แต่ก็ไม่ไกลมากหรอกครับก็สำนักญาณศึกษาที่ท่านพ่อท่านแม่เป็นศิษย์จากที่ไหนแหละ จึงฝากผมกับอาจารย์ที่เคยสอนท่านแม่ไป เพื่อฝากฝั่งผมกับอาจารย์สายใช้โอสถโดยตรงครับ และไม่ต้องสงสัยหรอกครับว่าผมมีพลังธาตุที่เป็นผู้ใช้โอสถได้ไง ปู่ผมครับ ท่านพ่อเล่าว่าปู่ผมเป็นหมอเทวดา หรือก็คือปรมาจารย์โอสถ เทียบง่ายๆคือด้านใช้โอสถสูงกว่าปู่ผมคือไม่มี ถ้าปู่ผมคือที่สองก็ไม่มีใครกล้าขึ้นเป็นที่หนึ่งอะครับ ไม่อยากจะโม้เลยจริงๆ แต่ก็นั้นละครับ ผมโม้ไปแล้ว 55555 ซึ่งท่านพ่อได้บอกอีกว่าท่านปู่เดินทางท่องยุทธภพ ไปไหนไม่รู้ ตอนนี้รู้ตัวรึยังว่ามีลูกสะใภ้และหลานอีกสามคนท่านพ่อก็ยังไม่แน่ใจเลย แต่ท่านพ่อแน่ใจว่ามีชีวิตอยู่แน่ๆ เพราะหยกจิตวิญญาณท่านปู่ที่มอบให้ท่านพ่อยังไม่แตกครับ ถามว่ามันคืออะไร มันคืออุปกรณ์มิติที่ใช้เวทย์ขั้นสูงลงอาคมไว้ให้หยกนี้เชื่อมถึงจิตวิญญาณผู้ที่หยดเลือดลงไปเพื่อเป็นนายมัน ถ้านายมันตายก็คือวิญญาณแตกดับ หยกวิญญาณก็จะแตกออกเหมือนกันครับ ผมก็รู้คร่าวๆแค่นี้ละ รู้แค่ว่าตัวเองมีปู่อะนะ ส่วนทำไมต้องมายืนตรงกลางลานแบบนี้ ตอบได้คำเดียวเลยครับ ว่าไม่รู้ ท่านแม่นึกครึ้มอกครึ้มใจอะไรไม่รู้บอกให้ผมยืนรอที่กลางลาน เดี่ยวมารายเวทย์เดินทางส่งผมไป บอกผมแค่ว่าเดี่ยวมา ซึ่งจากเวลาตอนนี้มันนานมากแล้ว ท่านแม่ก็ยังไม่มาครับ ผมที่ยืนอยู่กลางลานเยื้ยงลงไปหนึ่งก้าวข้างขวามือผมคือตงหมิงที่จะไปร่ำเรียนและดูแลผมครับ แต่จากที่หางตามองเห็นตงหมิงนั้นคือนิ่งมาก ซึ่งพอทบทวนความทรงจำแล้ว ตงหมิงคือหุ่นไม้ในความคิดอี้เหลียนหลงครับ คือไม่พูดไม่จา ทำตามคำสั่งทุกอย่าง ไม่มีปากมีเสียง และหน้านิ่งมากจะมีความรู้สึกเมื่อโดนอี้เหลียนหลงแกล้งเท่านั้น แต่หน้าที่แสดงออกมาก็แค่แวบเดียวละครับ พอรู้ตัวว่าโดนแกล้งก็นิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อย่างนี้แดดร้อนขนาดนี้ หน้าพี่แกยังนิ่งเหมือนยืนรับลมครับส่วนผมจะเป็นลมอยู่แล้วครับ ถ้าท่านแม่ยังไม่อีกผมจะไม่ไปละนะงอล
"ตายจริง หลงเอ๋อร์ลูกทำไมยืนตากแดดแบบนั้นละลูก"ท่านแม่ที่เดินเคียงข้างมากับท่านพ่อและขบวนคนติดตามอีกสามคนทักขึ้นเบื้องหน้าผม
"ก็ท่านแม่บอกลูกให้มารอที่กลางลานนี้นี่ขอรับ"ผมตอบไปตามความสัตย์จริง
"แล้วทำไมไม่เข้าร่มรอละลูก แม่มาค่อยไปกลางลานก็ได้นี่จ้ะ ลูกไม่ร้อนรึไงน่ะยืนตากแดดนานขนาดนั้น"อ้าว เออว่ะ ก็จริงนี่หว่า ทำไมผมไม่คิดแบบนี้แต่แรกว่ะ
"ชายชาตรีตากแดดแค่นี้ไม่เป็นอะไรหรอกขอรับ นานกว่านี้ลูกก็รอท่านแม่ได้"ผมยิ้มหวานตอบกลับไป จะเสียหน้าไม่ได้หรอกนะกับความโง่ตัวเองอะ
"จริงรึลูก แต่หน้าลูกไม่ได้บอกแม่แบบนั้นนะ"ท่านแม่ทำหน้ายิ้มล้อเลียนผมอะ รู้ทันผมอีก ที่ผมตอบไปแบบตัวเองแบบนี้ เพราะผมรู้สึกว่านี่เหมือนพ่อแม่ผมจริงๆ ผมเลยตอบตามแบบผมเลยครับ ซึ่งท่านแม่ก็คือแม่ผมละครับ เพราะเหมือนกันยันความคิดที่ชอบแกล้งผมแบบนี้เลย
"ทุกคำที่ลูกพูดล้วนเป็นจริงขอรับท่านแม่"ผมก็ไม่ยอมหรอกนะครับ
"งั้นรอแม่อีกสักหน่อยสิลูก แ.."
"มันจะถึงที่สำนักญาณศึกษาช้าไปนะขอรับท่านแม่ ให้ท่านอาจารย์รอมันจะดูไม่ดีได้นะขอรับ"ผมรีบตัดบทท่านแม่ที่คิดจะแกล้งผมต่อทันที ไม่เปิดโอกาสให้พูดจบประโยคหรอก เพราะผมรู้ว่าพ่อช่วยผมไม่ได้แน่ๆอะ ผมต้องชิงช่วยตัวเองก่อน
"แห่ม ลูกก็ แม่แค่แหย่ลูกนิดเดียวเอง เห็นลูกแก้มแดงๆละน่าแกล้งนี่ลูก"แม่อะไรชอบแกล้งลูกตัวเองว่ะ เห็นลูกทรมานละมีความสุขงี้เหรอ ครอบครัวไม่ใช่เซฟโซนละผมว่า ล้อเล่นครับ
"แม่ขอโทษนะลูก แม่แค่เตรียมของให้ลูกเลยมาช้านะ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิลูก"
" -_-!!!"ผมตีหน้านิ่งใส่แม่อยู่ครับที่แกล้งผม พอได้ยินแบบนั้นผมเลยทำหน้าปกติไป หน้าปกติขอผมคือหน้าตาประโลมโลกครับ คือหน้าเหมือนละมุน อ่อนโยนต่อคนทั้งโลกอะ
"ท่านแม่เตรียมอะไรมาให้ลูกหรือขอรับ"ผมถามกลับไป เพราะผมเตรียมของทุกอย่างไว้แล้วและใส่ไปในแหวนมิติระดับ 7 ที่ท่านแม่มอบให้ที่นั้นเป็นมิติส่วนตัวที่ใหญ่พอๆกลับจวนนี้ครับ และมีของมากมายที่ท่านพ่อท่านแม่เห็นว่าจำเป็นกับผมก็ใส่ไปไว้ให้ในนั้นเลย หลังจากที่ผมรู้วิธีใส่ของเข้าไปได้ก็สนุกเลยครับ แค่วางมือบนของที่จะเก็บลงมิติละคิดถึงมิติในแหวนผมก็เหมือนถือมันไปวางไว้ตรงไหนในมิติก็ได้แล้วครับ พอวางเสร็จลืมมองดูของตรงหน้าของก็หายไปอยู่ในมิติละครับ ง่ายมาก ผมเลยเก็บทุกอย่างในเรือนบุปผาไม่เก็บหมดครับ เหลือแค่เตียงกับตัวเรือนเปล่าๆเลยครับ นี่ถ้าผมเอาเรือนเข้าไปได้ ผมเอาเข้าไปละครับ รวมถึงดอกไม้รอบเรือนด้วย มันหอมดีอะนะ เผื่อเอาไปให้สาวๆงี้ไง แต่ผมเอาเข้าไปไม่ได้พื้นที่ไม่พออะ แค่นี้ของในมิติก็ยังไม่จัดเลยครับ
"ของจำเป็นนะลูก ใช้เมื่อจำเป็นนะลูก เปิดเมื่อถึงเวลา ไม่จำเป็นจริงๆอย่าใช้ "ท่านแม่กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ทำไมรึขอรับ"
"มันเปลืองสิลูก ของมันทำอยากนะ เพราะแม่ทำเอง"อ้าว นึกว่าจะมีเรื่องซีเรียส หรือเรื่องคอขาดบาดตายอะไรขนาดนั้น
"-_-! ขอรับ"ผมทำหน้าเอือมเล็กน้อยและยื่นมือไปรับกล่องไม้ฉลุขนาดเล็กนั้น ที่ภายในกล่องคืออะไรผมก็ไม่รู้ครับ ท่านแม่บอกอีกห้ามเปิดจนกว่าจะจำเป็น ละเวลาไหนผมควรเปิดละเนี่ย ช่างเถอะเก็บเข้าแหวนมิติไปก่อนละกัน ถึงเวลาเมื่อไหร่มันคงได้เปิดเองแหละน่า
"ลูกเตรียมตัวพร้อมรึยังลูก ถ้าขาดเหลืออะไรส่งตามหลังไปไม่ได้แล้วนะ เพราะที่นั้นไม่ค่อยชอบให้คนเข้าออกบ่อยๆนัก"ท่านพ่อจึงพูดกับผมบ้าง หลังจากยืนมองท่านแม่แกล้งผมมานาน
"ลูกตระเตรียมทุกอย่างเรีบยร้อยขอรับ"
"ดีแล้วละ จะได้ไม่มีปัญหาทีหลัง"
"งั้นเดินทางเลยแล้วกัน พ่อได้ส่งสารน์เวทย์แจ้งท่านอาจารย์ของพ่อแม่ และพี่เจ้าเอาไว้แล้ว ให้ช่วยดูแลลูกอีกแรง"ท่านพ่อบอกทุกอย่างที่ต้องรู้กับผม จากนั้นก็เข้ามสวมกอดละลูบหัวผมด้วยความรักและเอ็นดูเป็นที่สุด ท่านแม่เห็นแบบนั้นก็เริ่มดวงตาแดงกล่ำ ผมเลยผละออกจากท่านพ่อไปสวมกอดท่านแม่ ท่านแม่จึงยกมือกอดผมแน่เชียว พร้อมร้องไห้และเหมือนจะปาดน้ำมูกใส่ไหล่ผมด้วย เพราะผมกับท่านสูงพอๆกัน
"ลูกแค่ไปเรียนขอรับ เดี่ยวก็กลับมาแล้ว"ผมเตือนสติท่านแม่ทันทีที่เหมือนท่านจะเริ่มร้องไห้หนักขึ้น
"จริงด้วย แม่ลืมตัวไป ก็ลูกไม่เคยไปไหนเลยนี่น่า"นี่สินะเหตุผลที่อี้เหลียนหลงอยากไปสำนักญาณศึกษา เพราะอยู่แต่ในจวนไม่เคยได้เปิดหูเปิดตาเลย แต่ไม่ห่วงต่อจากนี้ผมจะท่องโลกเองจะไปทุกที่เลยคอยดู
"ท่านพี่ทั้งสองก็อยู่ที่นั้น เวลากลับก็กลับมาสามคนพร้อมกันเลย ดีหรือไม่ขอรับท่านแม่"ผมปลอบไป
"ดีสิ เพราะพี่เจ้าตั้งแต่ไปที่นั้น ก็ไม่ค่อยกลับมาที่จวนเลย มีแต่ส่งสารน์มาบอกว่าจะไปท่องเที่ยวแคว้นนั้นแคว้นนี้ ไม่นึกถึงจิตใจแม่เลยว่าแม่จะคิดถึงเพียงใด เอ๊ะ รึแม่จะไปส่งลูกด้วยเลยดี ถือโอกาสไปเยื่ยมพี่เจ้าด้วย"ท่านแม่ทำหน้าคิดหนัก ท่านพ่อรีบส่งซิกส่ายหน้าให้ผมทันที เพราะยิ่งเวลาร่ายเวทย์เคลื่อนย้าย ยิ่งคนเยอะยิ่งใช้เวทย์เยอะ และยิ่งปลายทางไกลอีกก็เยอะขึ้นเป็นเท่าตัว หากท่านแม่ไปท่านพ่อที่ติดท่านแม่ยิ่งกว่าแฝดอินจัน ต้องไปด้วยอยู่แล้ว ท่านแม่จะยิ่งเหนื่อยมากขึ้นเป็นเท่าตัว เพราะจากแค่สองคนจะเป็นสี่คนทันที และที่ผมไม่ได้ร่ายเวทย์ไปเองทั้งๆที่ผมก็อยู่ในขั้นจอมเวทย์หรือก็คือผู้ใช้เวทย์ขั้นสูงเท่าท่านแม่เป็นเพราะผมไม่รู้ว่าปลายทางคือที่ไหนเพราะไม่เคยไปครับ เลยร่ายเวทย์เองไม่ได้
"อย่าเลยขอรับ ท่านแม่จะเหนื่อยเกินไป พวกลูกจะรู้สึกไม่ดีได้นะขอรับ ที่ทำให้ท่านแม่เหน็ดเหนื่อยจนถึงขั้นร่างกายอ่อนแอและเจ็บป่วย"ผมก็ชักแม่น้ำทั้ง 5 มาสิครับ
"อย่างนั้นเหรอลูก"
"ขอรับ"
"อย่างนั้นก็ได้ลูก ฝากบอกพี่ๆด้วยนะลูกว่าแม่คิดถึง กลับมาเยี่ยมแม่บ้าง"
"ขอรับ"ผมรับปากท่านแม่ หลังจากนั้นท่านพ่อท่านแม่ก็หันไปฝากฝังผมกับตงหมิง ให้ดูแลผมให้ดี
จากนั้นท่านแม่ก็ให้ผมกลับตงหมิงย้ายไปยืนกลางลานเหมือนเดิม และท่านแม่ก็เริ่มร่ายเวทย์ด้วยความจริงจัง และก็เริ่มเคลื่อนย้ายโดยมีวงกลมสีฟ้าลวดลายงดงามใต้พื้นที่พวกผมยืนอยู่หลังจากนั้นแสงเวทย์สีฟ้าก็มีดอกไม้ เหมือนดอกไม้ทิพย์ชูก้านดอกสวยขึ้นจากเส้นวงกลมรอบตัวผมกับตงหมิงจนครอบคลุมเป็นวงกลมสูงเหนือหัวจากนั้นก็ผมก็รู้สึกเหมือนลมแรงวูบนึงจนผมต้องหลับตาลง จนผมได้กลิ่นกำยานบางทำให้รู้สึกสงบจึงลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่าตัวเองยืนอยู่กลางโถใหญ่ที่สวยงามวิจิตรด้วยรูปปั้นสัตว์บรรกาลต่างๆที่เบื้องหน้าสัตว์เหล่านั้นมีเก้าอี้ที่นั่งของผู้อาวุโสทั้งหลายที่กำลังมองมาทางผมอยู่ เหมือนนั่งรอผมอะ แต่จะเรียกว่าผู้อาวุโสก็กระไรๆอยู่ เพราะทุกคนที่ผมเห็นนี่ยังดูหนุ่มอยู่เลย และที่สำคัญหล่อทุกคน หล่อมากๆ หล่อเหมือนไม่ใช่คน แต่ก็ไม่น่าจะใช่อยู่แล้วเพราะถ้าคนเหล่านี่คือเหล่าผู่อาวุโสที่เคยเป็นอาจารย์สอนท่านพ่อท่านแม่แสดงว่าอายุต้องมากกว่าท่านพ่อท่านแม่เผลอๆอาจจะรุ่นท่านปู่ก็เป็นได้ แต่ยังดูเป็นหนุ่มหล่อเหลาขนาดนี้แสดงว่าต้องบรรลุเข้าขั้นเทพเซียนแล้วเป็นแน่ เพราะถ้าเป็นเซียนแล้วก็จะไม่แก่ ไม่ตายอะ ผมจึงก้มตัวคารวะทุกท่านก่อนจะยืนตัวตรงแน่ว ไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไงเลยนี่น่า เหมือนโทษอะตอนเนี่ย
"มากันแล้วหรือเจ้าใช่มั้ย อี้เหลียนหลง บุตรของอี้เหลียนคง ศิษย์ข้า"ผู้ชายที่แลดูมีอายุสามสิบปลายๆที่หล่อเหลาเอาการทางด้านซ้ายมือที่นั่งหน้ารูปปั้นเต่าทมิฬเอ่ยถามขึ้น
"ขอรับ ข้าอี้เหลียนหลงขอรับ คารวะท่านอาจารย์ปู่หลี่ขอรับ"ผมตอบกลับ
"อืมๆ ได้การและไม่สนที่จะฝึกยุทธ์เพิ่ม เป็นศิษย์ข้ารึ ข้าจะรับเจ้าเป็นศิษย์ข้าโดยตรงเลยนะ "ท่านอาจารย์หลี่ทำหน้าเหมือนพึ่งพอใจในการกระทำของผมและเชิญชวนให้เปลี่ยนใจเรียนสายฝึกยุทธ์แทน แต่ล่อซื้อใจผมไม่ได้หรอกครับ เพราะผมดูหนังมาสายฝึกยุทธ์นี่ทรมานสังขารที่สุด ฝึกต่อสู้ ฝึกร่างกาย ยังต้องประลองกันอีก ตายครับตายแบบนั้นอะ ผมก็ตัวแค่นี้จากความทรงจำแค่ความโหดร้ายที่ท่านพ่อเคี่ยวเข็ญฝึกยุทธ์ให้ผมกว่ามาจะถึงขั้นจอมยุทธ์ขั้นต้นนี่เรียกได้ว่า หืดขึ้นคอครับ เกือบตาย ฉะนั้นไม่เอาหรอกครับสายทางทรมานแบบนั้น ผมรักสบายเหมือนแม่ครับ สวยๆยืนร่ายเวทย์พอ เห้ยไม่ใช่สิ ยืนหล่อๆร่ายเวทย์ครับ
"พอดีเหลียนหลงได้ศึกษาฝึกยุทธ์และฝึกเวทย์จากท่านแม่ท่านพ่อมาบ้าง เห็นจะมีก็แต่สายโอสถที่มิได้มีโอกาสศึกษาเลย จึงอยากศึกษาโปรดผู้อาวุโสโปรดชี้แนะด้วยเถอะขอรับ"ผมตอบรับท่านอาจารย์หลี่และกล่าวด้วยนอบน้อมเพื่อเรียกความเอ็นดู
"ว่ายังไงเซียงเอ๋อร์ เจ้าจะรับศิษย์หลานขอข้าไปสั่งสอนได้รึไม่"ท่านอาจารย์หลี่หันหน้ากลับมามองตรงไปผู้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามตนพร้อมทั้งพูดจาหยอกล้ออย่างสนิทสนมกับผู้อาวุโสทางด้านขวามือผม ที่นั่งหน้ารูปปั้นหงษ์ ผมจึงหันไปมอง อห ไม่ไช่อีเหี้ยนะครับ โอ้โห้ รูปงามร่างเล็ก ก็สูงกว่าผมไม่มากก็ถือว่าเล็กละกัน ผมยาวสีน้ำตาลรับกับคิ้วบาง ตาเรียวเล็ก จมูกโด่งรั้น ริมฝีปากแดงแจ๋ครับ สวยมากครับ ถ้าร่างนี้นี่คือสวยน่ารักจิ้มลิ้ม เซียงเอ๋อร์ หรือผู้อาวุโสเซียงคือสวยเซ็กซี่ครับ จะได้เห็นภาพชัดๆ แตกต่างจากผู้อาวุโสหลี่ที่เป็นหนุ่มเต็มตัว แต่มีความคมคายของใบหน้า จากกรามเป็นสัน ผมดำยาว คิ้วเข้มมีรอยแผลเป็นบากมาเป็นทางเลยครับ ทำให้ดวงตานั้นดูคมกริบ จมูกโด่ง ริมฝีปากหยักหนาสีเข้มกระจับได้รูปและดูรูปร่างใหญ่ ตัวหนา กะจากสายตาคือไททันครับ น่าจะสูงไม่ต่ำกว่า 190 ซม. เหมาะที่จะเป็นเทพด้านฝึกยุทธ์ที่สุดแล้ว
"ข้าก็ตอบรับตั้งแต่ผู้อาวุโสเหมินมาขอให้ข้าช่วยแล้ว เจ้าจะถามอีกทำไม"ผู้อาวุโสเซียงตอบด้วยเสียงกังวาลใส รูปก็งามเสียงก็ไพเราะ เห็นลางๆเลยว่าหัวกระไดเขตผู้อาวุโสเซียงไม่น่าจะแห้งแน่ ต้องมีคนหลงเสน่ห์บ้างแหละ เห็นอยู่คนนึงด้วยอะแถวนี้ เหมือนจะเป็นอาจารย์ปู่ผมเองที่หลังจากที่ได้ยินอาจารย์เซียงพูดแบบนั้นก็ยิ้มเจ้าเล่ห์มุมปากอะ เริ่มน่ากลัวละอาจารย์ปู่
"แล้วเหมยเอ๋อร์เป็นยังไงบ้างละ หลงเอ๋อร์"ส่วนผู้อาวุโสเหมินท่านนี่คงเป็นอาจารย์ของท่านแม่แน่ เพราะดูอ่อนโยน นุ่มนวล มีประกายว่าเป็นเทพเซียนที่ไม่ได้ใช้แรง น่าจะยืนร่ายเวทย์หล่อๆครับเพราะตัวไม่ใหญ่ไม่เล็กไป ไม่หนาไม่บางไป หน้าตาหล่อก็ไม่ใช่สวยก็ไม่เชิง ยังไงดีละ จะมองว่าหล่อก็หล่อ จะมองว่าสวยก็สวยครับ ก่ำกึ่งอะ สูงสัก 175 ซม.ผมสีดำ คิ้วไม่หนาไม่บาง ดวงตาอ่อนโยน จมูกโด่ง ริมฝีปากกระจับสีชมพูระเรื่อ ดูพอดีสุดละในนี้อะ
"ท่านแม่สบายดีขอรับท่านอาจารย์ตา ท่านแม่ยังฝากหลานมาบอกว่าหากมีโอกาสจะมีเยี่ยมท่านด้วยตัวเองขอรับ"
"อืม ดีแล้วๆ"ท่านได้ยินที่ผมพูดก็ยิ้มยินดีออกมา ละส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ผม
"เช่นนั้น หลงเอ๋อร์เจ้าจงยกน้ำชานี้ คำนับผู้อาวุโสเซียงเป็นอาจารย์เจ้าเถอะ"อาจารย์เหมินจึงร่ายเวทย์ให้มีจอกน้ำชาลอยเด่นอยู่เบื้องหน้าผม ผมจึงเอือมมือไปรับจอกน้ำชานั้นแล้วก็เดินเข้าไปใกล้ผู้อาวุโสเซียงจากนั้นคุกเข่าและยกมือยื่นน้ำชาให้ท่าน พอท่านรับจอกน้ำชาไปดื่ม ผมจึงก้มหัวคารวะอาจารย์เป็นอันเสร็จสิ้น
"ส่วนคนของเจ้า ข้าจะให้ศิษย์ข้ารับเขาเป็นศิษย์อีกที"ท่านอาจารย์ปู่หลี่พูดกับผมพร้อมแจกแจงเสร็จสัพ สงสารตงหมิงต้องไปเป็นศิษย์สายฝึกยุทธ์จริงๆเลย ดูจากอาจารย์ปู่แล้วศิษย์ท่านต้องเป็นยักษ์ไม่ต่างจากอาจารย์ของเขาแน่ๆ ดีหน่อยก็น้องยักษ์อะ
"หากเสร็จกิจธุระแล้วพวกข้าขอตัวก่อน"เหล่าผู้อาวุโสท่านอื่นๆที่มาเป็นพยานในการรับศิษย์สายตรงของผู้อาวุโสเซียงต่างเริ่มทยอยหายตัววับไปจนอาจารย์เหมินไปแล้วเหลือเพียงสี่คน คืออาจารย์ปู่ อาจารย์ผม ผม และตงหมิง
"กลับตำหนักบุหลันกันเถอะ"ท่านอาจารย์ปู่เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ
"กลับอะไร นั้นตำหนักข้า ท่านจะไปทำไม"อาจารย์เซียงรีบตอบทันควันหลังจากที่อาจารย์ปู่พูดจบประโยค
"อ้าว ข้าก็ต้องไปส่งศิษย์หลานสิ "
"ข้าไม่ให้ไป"
"ข้าจะไป ทำไมรึเจ้ามีปัญหาอะไร"อาจารย์ปู่ถามเสียงเหย้า
"เขตข้าไม่ต้อนรับคนแปลกหน้า"(ใครจะอยากให้ไป ไปละไม่ยอมกลับตำหนักตัวเอง เนียนอยู่อย่างกับตำหนักตนเอง) อาจารย์เซียงตอบกลับพร้อมลุกขึ้นมายืนข้างผมและจับข้อมือผมพาหายวับมาที่ตำหนักบุหลันทันที มาอยู่ในห้องที่ไม่ต้องอะไรกับเรือนบุปผาเพราะที่รอบเรือนบุปผานี่มีสระบัวที่งดงามรายรอบตัวเรือนราวกับเรือนนี้ลอยอยู่ท่ามกลางสระบัวที่มีหมอกจางๆรอบด้านด้วย สวยงามมากบอกเลย วิวหลักล้านพูดได้แค่นี้ทุกคน อาจารย์เซียงพาผมมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องๆนึง
"นี่เป็นห้องของเจ้า วันนี้พักผ่อนก่อนเถิด ค่อยว่ากันอีกทีพรุ่งนี้"อาจารย์เซียงบอกผมแค่นี้ก่อนจะหายวับไป ผมเลยเข้าห้องไป ห้องหับก็เหมือนกันละครับ เตียงไม้ ตั่งเอนหลัง โต้ะน้ำชา ชั้นหนังสือ ฉากกั้น และอ่างอาบน้ำ ส่วนห้องน้ำเนี่ยจะเป็นเหมือนกะละมังใบพอดีนั่งให้ขับถ่ายลงไปละเอาออกไปทิ้งรึร่ายเวทย์สลายไปครับ ใช้ชีวิตง่ายดี ผมเลยนำของออกมาจากแหวนมิติและจัดของไปครับใช้เวลาเกือบครึ่งวันเลย
อีกด้านนึงที่หลังจากผู้อาวุโสหลี่แกล้งคนตัวเล็กได้ละเห็นความหงุดหงิดในสายตาของเซียงเอ๋อร์ของเขา เขาก็หัวเราะลั่น แต่เหมือนเพิ่งนึกได้ว่ามีคนเหลืออยู่จึงตีหน้านิ่งดังเดิมและเรียนศิษย์เอกตนเองมาพาตงหมิงกลับเขตตำหนักชาดทมิฬทันที


## บทที่ 3 สำนักญาณศึกษา

บทที่ 3
สำนักญาณศึกษา
สำนักญาณศึกษาแห่งนี้อยู่ท่ามกลางหุบเขาในป่าอาถรรพ์ที่เรียกว่าป่าอาถรรพ์ เพราะในป่าแห่งนี้มีทุกอย่างทั้งสัตว์เทพ สัตว์อสูร ทั้งสมุนไพรล้ำค่า แก่นปราณ หรืออีกมายมาก แต่ที่พิศวงกว่านั้นคือป่านี้ตั้งอยู่ท่ามกลางทุกแว่นแคว้นนั้นคือมีทางเข้าจากทุกแคว้นและมีแค่เส้นเดียวเท่านั้น หากเป็นผู้ที่มีพลังธาตุในกายหลงเข้ามาที่ป่าอาถรรพ์นี้ยังไงคุณก็รอดครับ เพราะป่าอาถรรพ์จะปรากฏเส้นทางนำพาคุณมาที่สำนักญาณศึกษาแห่งนี้เท่านั้น แต่ถ้าคุณเป็นคนธรรมดาดั้นด้นจะมาที่นี่บอกได้คำเดียวเลยว่าตายครับ ถ้ามีจิตคิดชั่วป่านี้ก็จะนำพาคุณไปเจอสิ่งเลวร้ายตามจิตใจส่วนลึกของคุณเอง เรียกง่ายๆป่าแห่งนี้มีความคิดและจิตวิญญาณจะเปิดรับเฉพาะคนที่สมควรเท่านั้น แต่หากคุณเป็นคนดีมีจิตใจสะอาด ป่านี้จะไม่ทำร้ายคุณครับแถมยังอาจจะมีของขวัญจากป่ามอบให้อีกต่างหาก และยังไม่มีใครสามารถสำรวจได้ว่าป่าแห่งนี้มีกี่ลูก มีกี่ถ้ำ หรือมีพื้นที่แน่นอนเท่าไหร่ เพราะต่อให้เป็นคนที่ถูกเลือกเมื่อลองสำรวจไปแล้ว ก็พบว่าเมื่อสำรวจภูเขาไปแล้ว 10 ลูกก็จะพบว่ายังเหลืออีก 10 ลูก พอสำรวจ 20 ลูกไปแล้วก็พบว่ามีเพิ่มอีก 20 ลูก จนคนสำรวจถอดใจไม่สำรวจแล้ว เพราะยิ่งสำรวจยิ่งมากกว่าเดิม เอาเป็นว่าป่านี้มีความลับจนได้ชื่อป่าอาถรรพ์ละครับ ละทำไมสำนักญาณศึกษาถึงมาอยู่ที่นี่ได้ นั้นก็สุดที่จะรู้ครับ เพราะหนังสือความเป็นมาของสำนักญาณศึกษาเล่มนี้ไม่ได้บอกผมไว้ ก็เนื่องจากมีศิษย์พี่ที่เป็นศิษย์ของอาจารย์เซียงก่อนผมรุ่นไหนไม่รู้ละ เอาหนังสือเล่มนี้มาให้ผมพร้อมบอกผมว่าอาจารย์เซียงฝากมาพร้อมทั้งให้ผมอ่านให้จบทั้งความเป็นมาและกฏระเบียบของที่นี่ และศิษย์พี่ก็ยังบอกท่านไปโรงครัวกลางที่ไปกินข้าวที่นั้นได้ แต่จะวุ่นวายหน่อยเนื่องจากมีศิษย์มากมายหลายเขตสำนักมาทานที่นั้นกัน เนื่องจากเขตศึกษาที่นี่แบ่งออกตามความถนัดของเหล่าผู้อาวุธโสแต่ละคนทำให้มีหลายเขตศึกษานั้นเองครับ หรือจะทำกินเองที่โรงครัวในเขตสำนักบุหลันก็ได้จะมีคนส่งของสดเข้ามาที่โรงครัวประจำ และห้องครัวก็จะลงเวทย์ทำอาหารเอง คือในห้องครัวแห่งทุกอย่างจะขยับเองทำหน้าที่ของมันเองเพื่อรังสรรค์อาหารตามที่เขียยลงในกระดานอาหารหน้าห้องครัว ของภายในครัวก็จะปรุงเองทำเอง หลังจากปรุงสุกอาหารก็จะมาปรากฏที่โต๊ะในห้องคนเขียนรายการอาหารทันที นี่สินะโลกแห่งเทพเซียน ชีวิตสบายโคตร แต่ถ้าผมไปทานที่โรงอาหารกลางแสดงว่าผมอาจจะได้เจอพี่ชายทั้งสองคนที่นั้นนะสิ เพราะพี่ผมคนนึงศึกษาสายยุทธ์ควบคู่ไปกับสายเวทย์ แต่เป็นเวทย์เกี่ยวกับสัตว์เวทย์นะครับ จึงมีผู้อาวุโสซ่งที่เก่งเรื่องสัตว์เวทย์ทุกชนิดเป็นอาจารย์ แม้แต่ระดับตำนานท่านยังเคยพบเจอมาแล้ว ไม่ธรรมดาด้านสัตว์เวทย์ครับจากชื่อเสียงเรียงนามที่หนังสือนี้บอกมานะ ส่วนอีกคนสนใจสายเวทย์อย่างเดียวครับเพราะมันน่าตื่นเต้นที่สุด มีอะไรแปลกๆให้เล่นตลอดเวลา ตอนที่พี่รองยังอยู่ที่จวนมักจะเขียนเวทย์เป็นยันต์ขึ้นมาแกล้งอี้เหลียนหลงเสมอ พี่รองผมมีพรสวรรค์ด้านสายเวทย์มากครับ จนตอนนี้เท่าที่จำได้พี่รองเข้าขั้นปรมาจาร์ยเวทย์ตอนต้นละครับเหลืออีกสองขั้นก็จะบำเพ็ญตนเป็นเซียนเวทย์ละครับเป็นรองแค่อาจารย์เวินที่บรรลุเป็นเซียนเวทย์ไปแล้ว ตอนนี้พี่รองเลยเป็นผู้ช่วยและเป็นอาจารย์สอนศิษย์ช่วยอาจารย์เวินครับ
พรึ่บ คิดได้ดังนั้นผมเลยปิดหนังสือและจะไปกินข้าวที่โรงอาหารดีกว่า แต่พอเปิดประตูออกมาก็เจอกับศิษย์คนนึงที่เป็นคนละคนกับที่เอาหนังสือมาให้ผม คนนั้นหน้าตาไม่รับแขกและไม่บอกชื่อแซ่ด้วยผมไลยไม่รู้จัก รีบมารีบไปเว่อร์ พอเจออีกคนที่หน้าตารับแขกที่แลดูเป็นมิตรกว่าผมเลยยิ้มกว้างและคารวะศิษย์พี่ทันที
"ศิษย์น้องหกใช่มั้ย ข้าเป็นศิษย์พี่สามของเจ้านะ มีนามว่าเหลียงหลิวหง" ศิษย์พี่สามยิ้มละมุนส่งมาให้พร้อมทั้งแนะนำตัว
"ศิษย์น้องมีนามว่าอี้เหลียนหลงขอรับ คารวะศิษย์พี่ เรียกหลงเอ๋อร์ก็ได้ขอรับ"ผมแนะนำตัวกลับ
"งั้นก็เรียกข้าว่าพี่หงก็ได้ ที่นี่เนื่องจากมีจำนวนศิษย์น้อยที่สุด เราจึงอยู่กันอย่างครอบครัวนะ ศิษย์พี่รองที่เอาหนังสือมาให้เจ้า เขาเป็นคนคุยไม่เก่งและไม่รู้จะคุยอะไรกับเจ้า เขาเลยวานให้พี่มาช่วยแนะนำและอยู่เป็นเพื่อนเจ้านะ"ที่แท้คนผู้นั้นก็เป็นศิษย์พี่รอง นึกว่าหยิ่งไม่รับแขกที่แท้ก็แค่คุยไม่เก่งสินะ อืม ผมไม่ควรตัดสินพี่แกเร็วไปเลยแฮะ จากที่ส่งพี่หงมาก็แสดงว่าเป็นห่วงผมอยู่ละนะ
"ที่พี่หงบอกว่าที่นี่รับศิษย์น้อยมากคือยังไงเหรอขอรับ"ผมงงตรงข้อนี้ละ อาจารย์เซียงที่กำลังบรรลุปรมาจารย์โอสถขั้นปลายไปไม่ค่อยเปิดรับศิษย์งั้นเหรอ หรือยังไง
"ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิดหรอก แต่ที่อาจารย์รับศิษย์น้อยเพราะท่านมักจะพูดเสมอว่าท่านไม่เก่งกาจพอที่จะสั่งสอนใครได้ ท่านเลยไม่ค่อยรับศิษย์ ถ้าจะเป็นศิษย์ท่านจะต้องมีดวงชะตาเกี่ยวพันกับท่านจริงๆท่านจึงจะรับ อย่างหลงเอ๋อร์ก็เป็นหลานของปรมาจารย์อี้ที่เป็นหมอเทวดาที่เป็นท่านอาจารย์ของอาจารย์เซียงอีกทียังไงละ ท่านจึงรับเป็นศิษย์เพื่อสั่งสอนทุกสิ่งอย่างที่ปรมาจารย์อี้สั่งสอนท่านมาให้กับหลานของท่านปรมาจารย์อี้เอง เพื่อวันนึงปรมาจารย์อี้กลับมาท่านจะได้ภูมิในสายเลือดของท่านที่มีความรู้ของท่านที่แสวงหามาและมีหลานสืบทอดเจตนาลมตนเองอย่างไรเล่า"
"อย่างนี้นี่เอง"ผมพรึมพรำออกมาเบาๆ ที่แท้ปู่ผมคืออาจารย์ของอาจารย์ผมอีกที มิน่าถึงรับผมเป็นศิษย์แถมเป็นศิษย์คนที่หกเอง แสดงว่าอาจารย์เซียงมีศิษย์แค่ห้าคน ซึ่งน้อยมากนะเนี่ย
"หลงเอ๋อร์เข้าใจก็ดีละล่ะ แล้วนี่กำลังจะไปไหนเหรอ"พี่หงนึกขึ้นได้จึงถามผมที่เปฺิดประตูออกมาก่อนที่จะเคาะประตูเรียก
"ข้ากำลังจะไปที่กินข้าวที่โรงอาหารกลางนะขอรับ พี่หงไปด้วยกันมั้ยขอรับ"
"ไปโรงอาหารกลาง ไปทำไมละ"พี่หงถามผมอย่างงงๆ
"ก็ไปทานอาหารไงขอรับ"
"แต่เขตสำนักเรามีครัวเป็นของตัวเองนะ ไม่เหมือนสำนักอื่นที่ครัวเล็กไปไม่เพียงพอกับจำนวนศิษย์ในเขตตัวเอง ศิษย์ในเขตเลยไปทานกันที่โรงอาหารกันบ้างส่วนนะ"พี่หงอธิบายใหเผมฟัง
"เอ่อ จริงๆข้าอยากไปเจอพี่ชายของข้าที่มาเรียนที่นี่นะขอรับ ตั้งแต่มาถึงข้ายังไม่ได้เจอเลย"ผมเลยบอกความจริงไป
"จริงสินะ เขตสำนักบุหลันใช่ว่าจะมีศิษย์จากเขตอื่นเข้ามาได้ แถมที่นี่ยังปลีกวิเวกออกมาอย่างสันโดดอีก ไม่เหมือนเขตอื่นที่ศิษย์สามารถเข้าไปเขตอื่นเพื่อขอประลองกับคนที่ตนอยากปะมือด้วยได้"
"มีเรื่องอย่างนี้ด้วยรึขอรับพี่หง"ผมเพิ่งรู้เหมือนกันเหมือนกันนะเนี่ย
"ใช่แล้ว และศิษย์ของเขตสำนักบุหลันก็ไม่ค่อยไปกินข้าวที่โรงอาหารกลางกันหรอก คือ..มัน..ค่อนข้างจะมีปัญหาอยู่นิดหน่อยนะ"พี่หงลังเลว่าจะบอกผมดีมั้ย
"ทำไมเหรอขอรับ มีปัญหาอะไรเหรอ"
"ก็…ไม่มีอะไรหรอก ช่างมันเถอะ ถ้าหลงเอ๋อร์จะไป เดี่ยวพี่ไปเป็นเพื่อน"พี่หงจะบอกก็ไม่บอก อ้ำๆอึ้งๆ มาทำให้อยากละจากไป แต่ก็ยังไปเป็นเพื่อนผมซึ่งก็ดีละครับ เพราะผมไม่รู้ทางไป555
"ขอบคุณพี่หงขอรับ "ผมยิ้มหวานประจบพี่หงทันที
"จะเดิมชมวิวไปหรือจะใช้เวทย์เคลื่ยนย้าย"
"ร่ายเวทย์ไปขอรับ เพราะข้าหิวแล้ว ขากลับเราค่อยเดินย่อยชมวิวมาดีหรือไม่พี่หง"ผมเสนอแผนการไป
"ตามใจหลงเอ๋อร์เลย เดี่ยวก็รู้ว่าจะทำตามแผนได้หรือไม่"พี่หงพูดจาแปลกๆ แถมยังยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ผมอีก ทำแบบนี้น่าหยิกแก้มแดงๆนี่มากเลย ก็พี่หงหน้าตาราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบนี้ครับ แต่จากที่เห็นศิษย์พี่รองนั้นก็สวยประหารเหมือนกัน สวยแบบดุๆ ส่วนความสูงก็สูงไล่เรี่ยผมทุกคนเลยครับ ดูเหมือนตั้งแต่อาจารย์ลามมาลูกศิษย์จะสวยๆกันทั้งนั้นเลย แต่ก็คงจะเป็นปกติของเบ้าหน้าฟ้าประทานละครับ หุหุหุหุ
ทันทีที่พี่หงร่ายเวทย์พาผมมาที่โรงอาหารกลางทุกสายตาก็จ้องมองมาทางพวกผมสองคนแบบไม่วางตาเลยครับ และที่ผมคิดว่าหน้าตาสวยๆแบบเขตสำนักบุหลันคือปกติที่สำนักญาณศึกษาแห่งนี้ที่น่าเต็มไปด้วยคนรูปงามแบบสวยๆหล่อๆประปนกัน แต่ผมคิดผิดครับ กะจากสายตาผมเกือบคิดว่าพี่หงพาผมมาผิดที่ละครับ เพราะจากสายตานี่คงเป็นเผ่ายักษ์มากกว่า คือตัวสูงหนาแทบทุกคน ย้ำว่าแทบทุกคน หน้าตาก็หล่อเหลอคมคลายเป็นชายสมชายอะ พูดได้แค่นี้ ละยังมีออร่าบางอย่างที่รู้สึกดุดันแปลกๆ ส่วนพวกผมสองคนแตกต่างมากครับ แตกต่างจากศิษย์เขตอื่นอย่างเห็นได้ชัด ทั้งตัวบางร่างเล็ก หน้าสวยอีก ออร่ารอบตัวก็ดูน่าขย้ำ บอบบางน่ารักน่าเอ็นดู น่าปกป้องนะครับ ผมว่าผมเริ่มเข้าใจละว่าทำไมพี่หงทำท่าทางแปลกๆ ไม่แปลกได้ไง ขนาดผมยังรู้สึกราวกับสาวน้อยที่โดนคุมคามเลยพี่หงคงโดนบ่อยกว่าผมมากอะก็คงจะกลัวพวกศิษย์เขตอื่นจะทำแปลกๆกับผมละมั้ง
"ไปเลือกอาหารเถอะ ละพี่ชายเราละจะมาหาเราถูกเหรอหลงเอ๋อร์"ทันทีที่พี่หงพูดเสียงหวานใสขึ้นท่ามกลางความเงียบกริบรอบข้างที่ยังมองพวกผมไม่เลิกนั้น ก็ทำให้โรงอาหารกลางเริ่มกลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง
"ไม่ทราบขอรับพี่หง ข้าลองมาดูเผื่อเจอท่านพี่นะขอรับ"ผมตอบตามความจริงก่อนจะเดินตามพี่หงไปรับถาดอาหารน่ากินชุดนึงจากครัวอาหารปกติ เพราะที่นี่จะแยกครัวอาหารปกติและครัวอาหารเจ ตามแต่คนที่ชื่นชอบครับ หลังจากนั้นก็เดินหาโต๊ะนั่งทานกัน ระหว่างทางที่เดินไปผมได้ยินเสียงแว่วๆจากศิษย์เขตสำนักอื่น พูดถึงพวกผมสองคน
"วันนี้วันดีอะไรนะ ทำไมข้าเห็นเทพธิดาตัวเป็นๆถึงสองคน"ศิษย์ 1
"ที่เขาเล่าลือกันว่าศิษย์เขตสำนักบุหลันงดงามราวกับเทพธิดาที่อยู่บนตำหนักสวรรค์ เห็นทีจะเป็นเรื่องจริง"ศิษย์ 2
"แปลก ทำไมสองคนนั้นถึงออกมาโลกภายนอกได้ ปกติเขตสำนักบุหลันเก็บตัวเงียบทั้งศิษย์และอาจารย์ ทำราวกับไม่อยากยุ่งโลกมนุษย์สวรรค์ แต่ยังไงก็ตามได้เห็นกับตาว่าศิษย์เขตสำนักบุหลันงดงามราวกับเทพเซียนนั้นไม่เกินจริงเลย สวยมากจริงๆ"ศิษย์ 3 บลาๆ
เสียงที่ได้ยินก็จะประมาณนี้ละครับ พูดราวกับพวกผมไม่ใช่มนุษย์และไม่เคยเห็นอะไรอย่างนั้นแหนะ พวกผมเลยทำราวไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น เพราะพวกนี้ทำราวกับพวกผมหลงทางมาดงชายฉกรรจ์ทั้งที่พวกผมก็ผู้ชายแมนๆเตะบอลป่ะครับ
"หลงเอ๋อร์ หลงเอ๋อร์เจ้ารึเปล่า"มีเสียงตะโกนดังลั่นเรียนหาผมจากหน้าทางเข้าโรงอาหารกลาง เสียงเหมือนพี่ใหญ่เลยแฮะ ผมเลยลุกขึ้นยืนหันไปมองนอกโรงอาหาร โอ้โห้ชัดเลย พี่ใหญ่อี้เหลียนฟง คือพี่ชายผมในปัจจุบันจริงๆครับ หน้าตาท่าทาง สุขุมเยือกเย็นเหมือนกันเลย แต่ดูจากท่าทางนั้นทำไมแลดูรีบๆยังไงชอบกล
"พี่ใหญ่ข้าอยู่นี่ขอรับ"ผมยกมือโบกไปมาเรียกพี่ชายเสียงหวาน พร้อมยิ้นกว้างดีใจที่ได้เจอพี่ชาย ถึงจะแค่คนเดียวก็เถอะ
"ทำไมน้องมากินข้าวที่นี่ ที่เขตสำนักบุหลันมีครัวเวทย์ที่เพียงพอต่อพวกเจ้าทั้งสำนักบุหลันนี่ เจ้าออกนอกเขตทำไมมันอันตรายมากนะ เกิดเจ้าเป็นอะไรไปพี่จะบอกท่านพ่อท่านแม่ยังไง"อืมมม พี่ใหญ่ใส่มาเป็นชุดเลยครับ หลังจากเดินมาถึงโต๊ะที่ผมอยู่ ลืมความสุขุมของตัวเองจนหมดสิ้นแล้ว
"น้องแค่คิดว่าจะได้เจอพี่ใหญ่กับพี่รองที่นี่"ผมตอบพี่ใหญ่เสียงอ่อยๆ
"แค่น้องส่งสารน์เวทย์ว่าอยากพบพี่ เดี่ยวพี่จะไปพบน้องถึงสำนักบุหลันเลย ไม่ต้องให้เจ้าเสี่ยงอันตรายมาที่นี่หรอก"พอเห็นผมเสียงอ่อยพี่ใหญ่จึงพูดกับผมด้วยน้ำเสียงอ๋อนโยนลง และยกมือขึ้นลูบหัวผมด้วยความเอ็นดู
"มีข้าอยู่ด้วย ใครจะกล้าทำอะไรน้องเจ้าเหลียนฟง"เสียงพี่หงที่นั่งกินข้าวอยู่ก็พูดขึ้นมาราวกับหงุดหงิดใครสักคน
"นี่เจ้าเองเหรอที่พาหลงเอ๋อร์มาที่นี่นะ เจ้านี่ไม่เข็ดไม่หลาบ ไม่จดไม่จำอะไรบ้างเลยนะหลิวหง"
"หมายความว่ายังไง นี่เจ้าว่าข้าโง่เขลางั้นหรอ"
"ใช่ เคยโดนอะไรจำไม่ได้รึไง แล้วเจ้ายังกล้าพาน้องข้ามาที่นี่อีกนะ ช่างไม่จดจำ"พี่ใหญ่กับพี่หงเถียงกันไปมาราวกับโกรธเกลียดกันมาชาตินึงได้ นี่สองคนนี่รู้จักกันด้วยเหรอ ทำไมพี่หงไม่เห็นเล่าให้ฟังเลย ถ้าพี่หงรู้อยู่แล้วว่าผมเป็นใคร จะไม่รู้จักพี่ชายผมเลยงั้นเหรอ มันเป็นไปไม่ได้นะ และอีกอย่างผมไม่เคยเห็นใครทำพี่ใหญ่เสียงอาการหลุดความสุขุมได้เลยนะนอกจากครอบครัวและคนสำคัญเท่านั้น และทั้งคู่เหมือนไม่รู้ตัวว่าต่างคนต่างทำตัวแปลกๆใส่กัน
"ข้าจำได้ แต่แล้วยังไงเจ้าคนถ่อยนั้นก็ออกไปแล้ว ข้าไม่เห็นต้องกลัวกระไรเลย"
"เจ้ามันดูแลตัวเองได้ที่ไหนกัน พ้นสายตาข้าเป็นต้องมีปัญหาตามมาทุกทีสิน่า"
"มันก็เป็นเรื่องของข้าไม่เกี่ยวกับเจ้า"
"ไม่เกี่ยวกับข้างั้นเหรอ ทุกเรื่องของเจ้าคือเรื่องของข้าต่างหาก อย่าให้ข้าได้ยินที่เจ้าพูดแบบเมื่อกี้อีกนะ ไม่งั้นเจ้าเจอดีแน่"
"ทำไม เจ้าจะทำอะไรข้า ไอ้หมีดุ ไอ้ยักษ์ เห็นว่าตัวโตกว่าละข้าจะกลัวงั้นเหรอ ข้าไม่กลัวเจ้าหรอก"
ทั้งสองทุ้มเถียงกันไปราวกับโลกนี้มีเพียงแค่สองคน เหมือนคนเป็นแฟนกันเถียงกันอะ งองแงงใส่กัน พี่หงก็ท้าทายไปซะน่ารักเลยนะ พี่ใหญ่คงจะกลัวหรอกมั้ง เอาเป็นว่าคู่นี้คือคู่รักคู่กัดใช่มั้ย แต่ยังไม่รู้ตัวทั้งคู่ละสิ แต่ไม่ต้องห่วงผมมือชงอันดับหนึ่งอยู่แล้ว
"พวกท่านทั้งสองคนทำราวกับสามีภรรยาที่อยู่กันมานานและกระทบกระทั่งกันบ้างเลยนะขอรับ"ผมชงไปหนึ่งดอกเน้นๆ
"ห๊าา"พี่หง
"ว่าไงนะ"พี่ใหญ่
"ก็พวกท่านทั้งสองทำราวกับคู่สามีภรรยาจริงๆนี่น่า"
"ใครจะไปเป็นสามีไอ้ยักษ์นี่กัน"พี่หงพูดพร้อมกับหน้าแดงกล่ำราวกับโกรธที่ได้ยินแบบนั้น
"เจ้าว่าไงนะ เจ้านะเหรอจะเป็นสามีข้าได้นะ"พี่ใหญ่ก็ไม่น้อยหน้าตอบกลับอย่างเจ็บแสบ
เอ่อ ผมว่าผิดโพนะ อะไรที่ทำให้พี่หงมั่นใจว่าจะได้เป็นผัวเนี่ย กล้าพูด ดูยังไงก็ความเมียอะ
"ข้าทำไม อย่างข้านี่ใครได้ไปเป็นสามีโชคดีทั้งชาติ เพราะข้าเก่งแถมยังร่ำรวย ต้องเป็นสามีที่ดีมากแน่ๆ"
"เจ้าเนี่ยนะจะเป็นสามีใครได้ ใครจะอยากได้คนที่สวยกว่าตัวเองเป็นสามี อย่างเจ้าต้องเก็บไว้ในห้องหอไม่ให้ชายอื่นได้ชายตามองต่างหาก"
"เจ้าพูดจาราวกับข้าเป็นสตรีในห้องหอที่งามจนสามีขังไว้ไม่ให้ใครได้เห็นอะไรอย่างนั้นแหละ"
"นี่เจ้าเพิ่งรู้ตัว ว่าเจ้าเป็นสามีใครไม่ได้หรอก "
"นี่เจ้า นี่เจ้าาา…"พี่หงยกมือขึ้นชี้หน้าพี่ใหญ่แต่ก็โมโหจนพูดไม่ออก มีแต่กัดฟันระงับความโกรธจนหน้าแดงไปหมด ยิ่งน่ารักไปใหญ่
"ทำไม ข้าทำไมรึ"พี่ใหญ่ยื่นหน้าไปหามือที่ชี้หน้าตนก่อนจะอ้าปากงับนิ้วมือลงไปเบาๆ ทำให้พี่หงรีบชักมือกลับละหน้าแดงกว่าเดิมไม่รู้ว่าโกรธหรือเขิน จากนั้นก็หายตัวแวบไป ส่วนพี่ใหญ่ก็ยิ้มกริ่มเลยที่แกล้งเขาได้ ชัดละว่าตำแหน่งซ้อใหญ่ตระกลูอี้คือพี่หงนั้นเอง
"เบาได้เบาพี่ใหญ่ ชอบเขาละแกล้งแหย่เขาทำไมละพี่ชาย"ผมถามไปแบบนั้นจริงๆไม่ต้องการคำตอบหรอก
"ก็น่ารักดี และอีกอย่างพี่ไม่ได้ชอบเขา"
"ปฏิเสธหน้ายิ้มแบบนี้ น้องเชื่อได้เหรอพี่ใหญ่"
"อย่ารู้มากน่าหลงเอ๋อร์ แล้วเจ้าได้เข้ามาศึกษาที่นี่แล้ว จงทำตัวให้ดีละ หมั่นศึกษาร่ำเรียน อย่าเกียจค้าน อย่างอแงมากไปเพราะไม่มีคนโอ้เจ้าแล้ว เจ้าต้องเติบโตขึ้นได้แล้ว และที่สำคัญห้ามเจ้าออกมานอกเขตสำนักบุหลันด้วยเข้าใจมั้ย พี่สามหงเจ้าก็ด้วย เป็นหูเป็นตาแทนพี่ด้วย ห้ามให้เขาฃุกซน"แห่ม นี่ขนาดปากบอกไม่ชอบนะเนี่ย แต่การกระทำชัดเว่อร์ พวกปากแข็ง
"น้องรู้แล้วน่า กลับดีกว่าได้เจอพี่ใหญ่ละ"
"แค่นี้เหรอที่อยากพบพี่ "
"ไม่หรอก ยังมีที่ท่านแม่ฝากมาบอกว่ากลับไปเยี่ยมท่านบ้าง ท่านคิดถึง"
"อืม เดี่ยวพี่จะส่งสารน์เวทย์กลับไปหาท่านเองละกัน หลงเอ๋อร์กลับเถอะ กลับถูกใช่มั้ย ให้พากลับรึเปล่า"หลังจากที่ผมบอกจุดประสงค์ที่อยากพบพี่ใหญ่เสร็จ ก็ไล่ผมกลับทันทีครับ
"น้องกลับเองได้น่า"
"งั้นก็โชคดีน้องรัก"
"ขอรับพี่ใหญ่"จากนั้นพี่ใหญ่ก็ยืนมองผมร่ายเวทย์กลับห้องตัวเอง ก็สบายใจขึ้นจึงกวาดสายตาดุร้ายมองไปรอบๆที่มีศิษย์ชายหลายคนมองจ้องน้องเขาและคู่กัด?เขานานเพื่อข่มขู่ว่าห้ามยุ่งกับทั้งสองคนเด็ดขาด
กลางตำหนักเวหาที่ตั้งอยู่บนเขาที่สูงที่สุดในป่าอาถรรพ์ผู้อาวุโสเหมินกำลังก้มหัวคารวะเทพเซียนด้านยุทธ์ที่แข็งแก่งที่สุดในโลกเทพเซียนด้วยกัน ที่กำลังนั่งมองกระจกส่องชีวิตที่ในกระจกปรากฏภาพของอี้เหลียนหลงที่กำลังทำกิจวัตรประจำวันของตัวเองก่อนเตรียมจะนอน เห็นดังนั้นริมฝีปากบางสีเข้มก็กระตุกขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
"จัดเตรียมทุกอย่างเสร็จรึยัง"เสียงทุ้มเข้มเอ่ยออกมาเบาๆ แต่ได้ยินชัดเจนทุกคำ
"เตรียมทุกอย่างแล้วขอรับ "ผู้อาวุโสเหมินตอบกลับท่านเทพทันทีทันใด
"ดี งั้นรอ รอแค่เวลาที่ใกล้เข้ามาเต็มทีแล้ว"ท่านเทพจ้องสบตากับผู้อาวุโสเหมินถึงเรื่องราวที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า


## บทที่ 4 เริ่มบทเรียน

บทที่ 4
เริ่มบทเรียน
1 อาทิตย์ผ่านไปไวเหมือนโกหก แต่มันก็ผ่านไปแล้วพร้อมความวุ่นวายในแต่ละวันที่ผมบรรยายไม่หมด ไม่คิดเลยว่าชีวิตในโลกเทพเซียนนี่จะใช้ชีวิตอยากกว่าที่คิด เดิมทีเห็นในหนังในซีรีย์ก็นึกว่าง่ายแต่ที่ไหนได้ครับ ยากกว่าที่เห็นเยอะเลย ทั้งต้องท่องสมุนไพรสรรพคุณของมันทั้งแยกส่วน ทั้งต้น ดอก ผล มันจะไม่ยากเลย ถ้าอยู่เงียบๆเรียนและทำความเข้าใจจากที่อาจาร์ยเซียงสอนเอง แต่นี่เวลาเรียนก็เรียนไม่เต็มที่เพราะอาจาร์ยหลี่เที่ยวไล้เที่ยวขื่อมาจีบ เอ้ยยย มาเยี่ยมผม แต่ก็ไม่คุยหรือถามไถ่ผมสักคำ มาทีไรก็มาหยอดมาแกล้งอาจาร์ยเซียงอยู่เรื่อยจนคนที่เป็นที่ระบายอารมณ์อาจารย์เซียงอีกทีก็ผมครับ แรกๆโดนสั่งให้ไปทำความสะอาดห้องสมุนไพรบ้างแหละ สั่งให้ไปจัดหมวดหมู่สมุนไพร สั่งให้ไปจำสมุนไพรทุกตัวในห้องเก็บสมุนไพรบ้างละ แต่นี่ก็แค่ส่วนนึงครับ เพราะตัวการที่ทำให้ผมวุ่นวายจริงๆคือเหล่าศิษย์พี่ของผมต่างหากครับ ด้วยความเคารพ ศิษย์พี่ที่นี่เมื่อรับรู้ว่ามีศิษย์น้องก็ว่าตื่นเต้นแล้ว พอพี่หงไปเล่าว่าผมหน้าตาน่ารักดีเท่านั้นแหละ ที่คิดว่าเขตบุหลันเงียบสงบก็ไม่สงบอีกต่อไป มีแต่เรื่องให้เกิดขึ้นทุกวัน วันนี้ก็เช่นกัน
"ข้าเหนื่อยจังพี่สวี่"
"เอาน่าทนอีกนิดใกล้เสร็จแล้ว ถ้าเสร็จแล้วเดี่ยวพี่จะสั่งขนมอร่อยๆให้เจ้าเอง"
"อีกนิดอะไรกันพี่สวี่ เหลืออีกตั้งเยอะแนะ" (=_=! ) ขวับ โดนมองแรงใส่อีก ก็มันความจริงนี่น่า
"เจ้าเด็กคนนี่นี้ มองว่ามันอีกนิดมันก็เหลือแค่อีกนิดสิ มองมันเยอะก็ท้อใจแย่นะสิ เจ้านี่"
"ก็ได้ขอรับ อีกนิดก็อีกนิด"
จากนั้นร่างผอมเพรียวน่ารัก ตะมุตะมิ ผิวขาวอมชมพูที่เตี้ยกว่าผมและกำลังนั่งยองๆ ถอนต้นหญ้าต้นเล็กๆต่อในแปลงสมุนไพรที่วันนี้ผมมีเวรจะต้องมารดน้ำและถอนวัชพืชออกจากสมุนไพรชั้นราชันที่เขตสำนักบุหลันปลูกเอาไว้เพื่อให้ศิษย์สายโอสถได้ศึกษาและฝึกวิธีดูแลที่ถูกต้อง พอถึงหน้าเก็บเกี่ยวก็ฝึกวิธีเก็บที่ถนอมสมุนไพรให้ได้นานที่สุดโดยสรรพคุณยังคงเหมือนเดิม แต่สมุนไพรที่มีพลังปราณสูงกว่านี้อาจาร์ยเซียงก็จะมอบหมายให้ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่รองและศิษย์พี่สามหรือพี่หงดูแล เพราะฉะนั้นแปลงที่เป็นสมุนไพรราชันนี้เดิมที ไม่ใช่เวรผมหรอกครับ แต่พวกศิษย์พี่ทั้งหลายที่ต้องการหาเรื่องหาราวมาคุยกับผม มาชวนผมทำนั้นทำนี่ด้วยเต็มไปหมดรวมถึงการเล่นทอยลูกเต๋าโดยที่ศิษย์พี่สี่ข่ายนำมาเล่นที่ห้องผม โดยมีพี่หงร่วมวงด้วย ทอยเฉยๆผมจะมาถอนหญ้าได้ไง แน่นอนมันต้องมีการพนันสิครับ ใครคิดต่างการพนันย่อมตามมา โดยมีแค่สองฝั่งครับ ต่ำกับสูง ทอยแต่ละครั้งก็บอกสิ่งที่ต้องการไปใครแพ้ก็หาให้ฝั่งชนะไป และเล่นตาแรกปุบพี่หงกับพี่ข่ายบอกอยากได้คนไปถอนวัชพืชและรดน้ำพรวนดินในแปลงสมุนไพรให้ครับ ซึ่งผลก็อย่างที่ทุกคนคิด ผมและพี่สวี่เราแพ้เลยต้องมาถอนหญ้า พรวนดินอยู่แบบนี้ และพวกผมก็คิดว่าจะได้แก้มือในตาต่อไป แต่ไม่เลยครับ พอพี่หงและพี่ข่ายได้สิ่งที่ต้องการก็หายตัววับไปราวกับเมื่อกี้ผมแค่ฝันไป และวันต่อมาในชั้นเรียนอาจาร์ยเซียงก็ชี้บอกถึงแปลงที่พวกผมต้องทำ ผมก็งงว่าอาจารย์รู้ได้ไง อาจารย์เลยบอกผมว่าพี่หงกับพี่ข่ายบอกว่าศิษย์น้องหกและศิษย์น้องห้าอาสาส่วนของสองคนนั้น อาจารย์เลยต้องบอกขอบเขตอีกทีนึง สรุปง่ายๆคือผมสองคนเป็นเหยื่อของพี่หงพี่ข่ายครับ เพราะปกติหน้าที่พวกนี้จะมีเวทย์กำจัดอยู่แล้วแต่ต้องร่ายก่อนที่ต้องมันจะเติบโต เพราะมันจะได้ไม่เกิดขึ้นมาแย่งอาหารของสมุนไพร แต่อาทิตย์ที่แล้วที่พี่ข่ายลืมร่ายเวทย์กำจัดทำให้มันเติบโตและแย่งดูดซึมน้ำปราณทิพย์ที่รดสมุนไพรทุกวันเข้า มันจึงโตและแข็งแรงกว่าสมุนไพรในแปลงครับ ทำให้ร่ายเวทย์กำจัดอีกรอบก็ไม่มีผลกับมันหรอกครับ ซ้ำยังมีผลกับสมุนไพรอีกเพราะต้นมันไม่แข็งแรง ดังนั้นพี่ข่ายที่ทำผิดต้องแก้ไขปัญหาเองด้วยการถอนเท่านั้น และผู้ที่ดูแลพี่ข่ายอีกทีก็คือพี่หงที่ต้องรับผิดชอบร่วมด้วยเพราะไม่ตรวจสอบการทำงานของน้องอีกที ดังนั้นผมกับพี่สวี่จึงแบ่งกัน โดยสมุนไพรในแปลงพื้นฐานผมจะรับผิดชอบเองและแปลงราชันพี่สวี่จะเป็นคนทำ และที่ผมต้องมาทำที่แปลงราชันด้วยก็เพราะพอผมไปทำที่แปลงพื้นฐานวันเดียวทำทั้งวันทำแทบตาบก็ทำไปได้แค่หนึ่งในห้าส่วนครับ ผมละโคตรท้อเลยที่เห็นมันยังเหลือเยอะเหมือนเดิมเหมือนที่ผมถอนไปไม่มีประโยชน์เลย ผมเลยกะจะมาทำอีกทีหลังเลิกเรียนวันต่อไป แต่พอมาถึงอีกวัน ทั้งแปลงสมุนไพรพื้นฐานกับไม่มีวัชพืชสักต้น ไม่มีเลย แม้สักนิดก็ไม่มี มีแต่สมุนไพรที่กำลังโต ผมเลยมองหารอยเท้ารอบแปลงแต่ก็ไม่มีรอยเท้าเลยสักนิด แต่กองหญ้าที่ผมถอนเมื่อวานยังอยู่แสดงว่าที่ผมเห็นหญ้าเมื่อวานคือเรื่องจริง แต่ใครจะมาถอนช่วยนี่สิประเด็น ดังนั้นผมเลยมาช่วยพี่สวี่โดยแบ่งกันมาทำคนละอย่างครับและวันนี้ก็เวรผมที่ต้องมากำจัดต้นวัชพืชที่ถอนแล้วให้ตายจริงๆครับ ด้วยความที่แปลงนี้มีแต่สมุนไพรชั้นราชันครับ ฉะนั้นหญ้าที่โตในแปลงก็ระดับเดียวกันเลยครับแถมปราณยังแข็งแกร่งกว่าสมุนไพรอีก ทำให้พอถอนต้นมาแล้วเนี่ย มันไม่ตายครับ ผมเลยต้องมานั่งสับมันเป็นชิ้นๆและเผามันให้สิ้นซาก โดยมีพี่สวี่เป็นคนถอน จริงๆเวรผมต้องถอนและพี่สวี่ต้องสับแล้วเผา แต่ผมเห็นแกสับทีไรมันหวาดเสียวทุกที เหมือนมีดในมือจะลอยมาแฉะหัวผมได้ทุกเมื่อผมเลยอาสาทำเอง และตอนนี้ก็มาถึงแปลงสุดท้ายแล้ว
"ว้ากก"
"เกิดอะไรขึ้นขอรับพี่สวี่ เป็นอะไรรึเปล่า"อยู่ๆพี่สวี่ก็ร้องขึ้นเสียงดัง ทำผมต้องใจตามไปด้วย
"งะ..งะ.งะะะ..งู"พี่สวี่พูดตะกุกตะกักพร้อมกับชี้มือไปในแปลงสมุนไพรที่มีหญ้าแซมประปราย
"ไหนขอรับ"ผมเลยค่อยๆเดินไปดูตามนิ้วที่ชี้ไป เพื่อดูว่ามันมีพิษหรืออันตรายรึเปล่า
"ตรงนั้นไง ข้างต้นสมุนไพรนะ"ผมเลยมองตามต้นสมุนไพรดูก็สบตาเข้ากับดวงตาสีแดงกล่ำตัวสีเขียวไม่ต่างจากสมุนไพรเลย และผมก็ไม่รู้คิดอะไรจึงยื่นมือไปลูบหัวมันโดยที่ไม่กลัวมันฉกสักนิดทั้งที่มันคืองูเขียวเขี้ยวพิษขั้น 1 ซึ่งถือว่าเป็นสัตว์ชั้นต่ำ แต่มันมีพิษที่ร้ายแรงมากตรงเขี้ยวสามารถปลิดชีพศัตรูได้เพียง 10 นาทีที่โดนมันฉก แต่ตอนที่ผมสบตามันอยู่ๆก็มีความรู้สึกสงสารอย่างบอกไม่ถูกขึ้นมาในใจจึงยื่นมือไปลูบหัวมันหวังปลอบประโลมและมันก็ยื่นหัวมาให้ผมลูบและเอาหัวมาดุนและคลอเคลียมือผม เหมือนแมวอ้อนเลย ผมเลยยื่นมือออกไปสองมือ งูตัวนั้นเห็นจึงเลื้อยขึ้นมาบนฝ่ามือผมแต่โดยดีและทำตัวว่าง่ายมาก ผมชอบจัง เอาไปเลี้ยงดีกว่า
"เจ้าอยากไปอยู่กับข้ามั้ย ข้าสัญญาจะดีต่อเจ้า" ผมถามไปด้วยรอยยิ้มและให้สัญญาอย่างจริงใจ ทั้งที่ไม่รู้ว่าสัตว์ขั้น 1 แบบนี้จะฟังผมรู้เรื่องมั้ย เพราะปกติจะเป็นสัตว์เทพหรือสัตว์อสูรที่มีปราณระดับสี่ขึ้นไปที่จะฟังมนุษย์รู้เรื่อง แต่ผมกลับเห็นดวงตามันเป็นประกายและผงกหัวอย่างรวดเร็วหลายรอบ เหมือนกลัวว่าผมจะไม่รู้ว่ามันฟังผมรู้เรื่อง
"5555 งั้นต่อไปนี้ข้าจะตั้งชื่อเจ้าว่าเสี่ยวเสี้ยว เป็นอย่างไร"ผมหัวเราะถูกใจและตั้งชื่อให้สัตว์เลี้ยงน่ารักของผม เสี่ยวเสี้ยวที่ตอนนี้มีชื่อจึงเลื้อยไปมาบนฝ่ามือขาวเนียนไปมา
"จะดีเหรอหลงเอ๋อร์ งูเขียวเขี้ยวพิษมันอันตรายนะ"พี่สวี่ที่ยืนดูอยู่เงียบๆเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็อดจะเป็นห่วงน้องเล็กของที่นี่ไม่ได้ แต่อีกใจก็รู้สึกว่างูตัวนี้จะไม่ทำอะไรน้องเขาแน่ๆ แต่เขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี
"อย่างห่วงเลยขอรับพี่สวี่ ข้าเชื่อว่าเสี่ยวเสี้ยวไม่มีวันทำอะไรข้า"ผมกล่าวอย่างมั่นใจในสายตาที่กำลังมองสบตากับเสี่ยวเสี้ยวราวกับรู้สึกถึงความในใจอีกฝ่ายได้
"เช่นนั้นก็จงดูแลเสี่ยวเสี้ยวให้ดีละ อย่างคิดแค่อยากเลี้ยงเล่นๆเข้าใจมั้ย เพราะทุกสรรพสัตว์ล้วนมีชีวิตจิตใจไม่ต่างจากมนุษย์"
"ขอรับพี่สวี่"ผมรับคำที่พี่สวี่สอน เพราะผมก็คิดอย่างนี้เหมือนกัน
"งั้นหลงเอ๋อร์พาเสี่ยวเสี้ยวกลับห้องเถอะหาข้าวหาน้ำให้เสี่ยวเสี้ยวด้วยละ ท่าทางระโหยโรยแรงแบบนี้น่าจะยังไม่ได้กินอะไรนะ"หลังจากที่เลื้อยไปมาจนเหนื่อยตอนนี้เลยมีสภาพอย่างที่พี่สวี่พูดไม่ผิดเลยขอรับ ท่าทางหมดแรงแล้วนอนขดตัวเป็นวงบนมือผม
"แล้วที่นี่ละขอรับ"
"พี่ดูแลเองเหลืออีกไม่มากละ หลงเอ๋อร์ไปเถอะ"
"เช่นนั้นข้า ฝากพี่สวี่ด้วยนะขอรับ"
"อืม ไม่ต้องห่วง พี่จัดการได้"
"ขอบคุณขอรับ พี่สวี่ก็ระวังขึ้นนะขอรับเผื่อมีงูเงี้ยวเขี้ยวขออีก อาจจะเป็นอันตรายได้"
"ได้เลย"
หลังจากกำชับพี่สวี่เสร็จผมจึงพาเสี่ยวเสี้ยวกลับมาที่ห้องและพาไปเล่นน้ำ และหาตะกร้าใบเล็กมาใส่ผ้าผืนเล็กลงไปทำเป็นที่นอนให้เสี่ยวเสี้ยวและก็สั่งอาหารที่ผมกินปกติมาไว้ด้วย พอพาเสี่ยวเสี้ยวเล่นน้ำเช็ดตัวเสร็จกำลังจะป้อนเสี่ยวเสี้ยวผมก็นึกได้ว่างูจะกินอาหารคนได้เหรอ โดนผมคีบหมูผัดพริกเผาลอยอยู่กลางอากาศโดยกำลังคิดถึงความเป็นจริงว่างูควรจะกินอะไร โดยลืมมองดวงตาสีแดงเปร่งประกายเมื่อเห็นอาหารลอยเด่นตรงหน้าจึงฉกกินอย่างตะกละตะกราม โดยมีสายตาอี้เหลียนหลงมองตามด้วยความตะลึง และคิดในใจว่าเลี้ยงง่ายกว่าที่คิดจากนั้นจึงคีบขึ้นมาป้อนเรื่อยๆจนท้องเสี่ยวเสี้ยวเริ่มป่องจึงหยุดป้อนและช้อนเอาไปวางไว้ในตะกร้าที่เตรียมไว้
"พักผ่อนนะเสี่ยวเสี้ยว เดี่ยวพรุ่งนี้จะให้เจ้าลิ้มลองขนมที่ข้าชอบด้วย"เสี่ยวเสี้ยวผงกหัวและขดตัวนอนอย่างว่าง่าย ส่วนผมจึงกลับมากินข้าว แต่กินยังไม่ทันอิ่มดีก็มีเรื่องราววิ่งเข้ามาหา
ปังงงงงง ประตูห้องผมถูกถีบออกด้วยฝีเท้าของศิษย์พี่ใหญ่เซียวที่มีเบ้าหน้าสวยราวกับนางพญา แต่นิสัยเถื่อนชิบหาย เถื่อนชนิดที่ไม่เกรงใจในเบ้าหน้าแกเลย ด้วยตัวที่สูงถึง 183 ซม. และตัวที่เพรียวมีกล้ามเนื้อกำลังสวย ทำให้ลูกถีบพี่แกส่งเสียงดังพอที่ผมจะตกใจง่ายๆเลย
"พี่เซียว ข้าบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าถีบประตู เคาะหรือไม่ก็เปิดเข้ามาก็ได้ ข้าไม่ได้ล็อค"
"น้องเล็กกก ข้าได้ยินว่าเจ้ามีสัตว์เลี้ยงน่ารักเหรอ"
"พี่เซียวรู้ได้ยังไง"
"สวี่เอ๋อร์เล่าให้ฟัง พี่เลยอยากเห็น ไหนๆ สัตว์เลี้ยวน่ารักนะ พี่ขอยลโฉมหน่อยสิ"
"เอ่อ จะดีเหรอขอรับ"เห็นท่าทางตื่นเต้นราวกับได้ของเล่นของพี่เซียวแล้ว ผมใจคอไม่ดีเลยแฮะ เหมือนจะมีเรื่องราวที่ทำให้ปวดหัว
"ดีสิ พี่อยากเห็นๆ อยากรู้จัก อยากเล่นด้วยอะ นะนะนะ ให้พี่รู้จักเสี่ยวเสี้ยวหน่อยนะ"ถึงจะพยายามทำตัวเถื่อนกลบใบหน้าสวยยังไง แต่นิสัยที่ซุกซนและรักสนุกนี่ก็ปิดไม่มิดเลยสินะ ขอแค่เป็นเรื่องที่คิดว่าสนุกพี่ใหญ่เซียวคนนี้พร้อมนำน้องๆทำเรื่องปวดหัวให้อาจารย์เซียงทันที
"เช่นนั้น ทางนี้เลยขอรับ"ผมจึงผายมือ และเดินนำมาที่ตะกร้าเสี่ยวเสี้ยว
"ว้ากกกก งูนี่งู งูๆๆๆๆๆ มันคืองู อ้ากกกกกกก"เมื่อผมพามาถึงตะกร้าแล้วแล้ว พี่เซียวก็ชะโงกหน้าไปดูในตะกร้าด้วยความตื่นเต้น แต่ก็ต้องสะดุงโหยงและร้องออกมาเสียงดังทันที ก่อนจะวิ่งหนีออกไปด้วยความหวาดกลัว ราวกับเจอผีอะไรอย่างนั้นเลย โดยได้ยินเสียงพี่เซียวตะโกนส่งท้ายรางๆประโยคนึง
"สวี่เอ๋อร์เจ้าเด็กน่าตาย รู้ว่าข้ากลัวงูมากเจ้ายังกล้าหลอกข้ามาดูอีกนะ เจ้าตายแน่ เด็กแสบบบ"
"55555 ที่แท้พี่เซียวกลัวงูนี่เอง โดนพี่สวี่แกล้งอีก น่าสงสารๆ"ตึกๆๆๆๆเสียงวิ่งปะ
"น้องหกกกก เจ้าเก็บงูได้เหรอออ ตัวใหญ่มั้ยยย น่ากินมั้ยยยยยย"พี่ข่ายวิ่งมาด้วยความเร็วแสงหลังจากได้ยินพี่ใหญ่ตะโกนวิ่งหน้าตั้งไปห้องพี่สวี่โดยผ่านหน้าห้องพี่ข่ายพอดี อะไรจะวุ่นวายขนาดนี้
"เอ่อ พี่ข่าย ข้าเก็บมาเลี้ยงไม่ได้เก็บมากินขอรับ"
"เก็บมาเลี้ยงให้โตและจะได้กินอิ่มๆใช่มะะ"( +_+) (-_+?)
"ใครเขาจะกินสัตว์เลี้ยงตัวเองละพี่ข่ายยย"
"พี่ไง พี่เคยเลี้ยงกระทิงเวทย์ แต่มันไม่ฟังที่พี่บอกให้มันไปล่าหมูป่ามา พี่หิว พี่เลยกินกระทิงพี่แทน อร่อยมากเลย พี่เพิ่งรู้ว่าเนื้อกระทิงอร่อยก็วันนั้นละ"มีใครเคยบอกพี่แกมั้ยว่ะ ว่าพี่แกกินแปลก แปลกมากก ใครจะไปกินกระทิงกัน สัตว์ใหญ่ขนาดนั้นพี่แกล้มคนเดียวและกินคนเดียวอะนะ และเป็นสัตว์เวทย์อีกไม่ใช่สัตว์ทั่วไป โอ้ยยยพี่เอ้ยยยย หัวจะปวดดด พี่แกคงไม่จ้องจะแหลกงูผมหรอกนะ
"แต่เสี่ยวเสี้ยวคือเพื่อนของข้า พี่ข่ายห้ามคิดจะกินมันนะ"ผมรีบเตือนทันที
"ตัวเล็กขนาดนี้ไม่อิ่มหรอก" อ้าว
"ต่อให้ตัวโตกว่านี้พี่ก็ไม่ควรจะกินมันนนน"
"พี่ล้อเล่นหรอกน่า มันไม่น่าอร่อยเท่าไก่ฟ้าหรอก เราไปล่าไก่ฟ้ากินเถอะน้องหก ป่ะ"
หลังจากที่หยอกผมพอประมาณ หยอกแหละนะจากคำพูดอะ พี่ข่ายก็บอกจุดประสงค์ที่แท้จริงออกมาคืออยากกินไก่ย่างและอยากเที่ยวป่าครับ เลยจะชวนผมไปล่าไก่ฟ้าและย่างกินทั้งที่ไก่ย่างในครัวออกถมไปแต่พี่แกอ้างว่าไม่ท้าทายครับ
"อีกแล้วเหรอพี่ข่าย ครั้งที่แล้วเกือบเผาป่านะ"
"ครั้งนั้นพี่มัวแต่อยากโชว์หลงเอ๋อร์ไงเล่า จริงๆฝีมือการย่างไก่ของพี่เป็นที่หนึ่งเลยนะ เชื่อมือพี่สิ"
"เชื่อก็เชื่อขอรับ"จริงๆท่าทางเหมือนจะน่าเชื่อถือนั้นของพี่ข่ายก็มั่นใจอยู่หรอก ถ้าไม่ใช่วันที่สองที่ผมมาอยู่ที่เขตสำนักบุหลันและโดนพี่ข่ายโดดเรียนหนีออกทางหลังเขตสำนักที่ติดป่าและพาผมล่าไก่ฟ้าเพื่อมาย่างกิน แต่พี่แกทำอีท่าไหนไม่รู้แทนที่ไก่จะไม่มีขน กลายเป็นเหลือแต่ขนไม่มีตัวไก่ ไก่ย่างก็ไม่ได้กินกลับมายังโดนอาจารย์เซียงลงโทษที่โดดเรียนตั้งแต่คาบแรกให้ทำความสะอาดห้องสมุนไพรอีก ถ้าคิดว่านี่สุดแล้วยังครับ พี่ข่ายยังสุดได้มากกว่านั้น เมื่อสองวันที่แล้ว จากบทเรียนครั้งก่อนพี่ข่ายเลยมาหาผมหลังจากเลิกเรียนแล้ว และก็พาผมไปที่หลังเขตสำนักเพื่อล่าไก่ฟ้าอีกครั้ง และครั้งนี้ทุกอย่างผ่านไปได้อย่างสวยงาม ทั้งถอนขนไก่ หมักไก่ เหลือลงไฟย่างครับ ระหว่างที่พี่ข่ายก่อไฟก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนเอาไก่ลงไปย่างด้วยความที่ไก่ตัวโตและมีไขมันอยู่เยอะ ทุกคนคิดภาพออกกันมั้ยครับ ว่าน้ำมันจากตัวไก่หยดลงไปกองไฟละอะไรจะเกิดขึ้น ไฟปะทุและกระเด็นละอองไฟออกไปรอบๆกองไฟ ซึ่งรอบๆก็คือใบไม้แห้งครับมันจึงเกิดไฟไหม้ ด้วยความตะลึงอยู่เราสองคนจึงยืนดูเฉยๆไปแปปนึง หลังจากตั้งสติได้พี่ข่ายกับผมจึงช่วยกันหากิ่งไม้มาเขี่ยใบไม้แห้งออกจากทางไฟ ตัดวงจรไม่ให้ไฟลาม โดยพอตั้งสติได้จริงๆเราจึงมองหน้ากันละสงสัยว่าทำไมเราไม่ร่ายเวทย์เสกน้ำมาดับไฟกันโว้ย จากนั้นก็หัวเราะลั่นป่าทั้งคู่ในความเขลาของตัวเอง
"พี่ข่ายไปทิศเหนือ ข้าจะไปทิศใต้ละเจอกันที่ต้นหงระย้าที่เดิม"
"ได้ ละวันนี้หลงเอ๋อร์จะต้องได้ลิ้มรสฝีมือพี่สักที"
"ขอให้ได้กินจริงๆสักทีเถอะพี่ข่าย"
"ต้องได้สิ คนอะไรจะทำไม่สำเร็จถึงสามครั้งกันเล่า"
"ว่าไม่ได้นะพี่ข่าย เกิดมีครั้งที่สามนี่ข้าว่าพี่ต้องหยุดกินไก่ไปทั้งชาติละล่ะ"
"จิ๊ อย่าพูดเป็นลางสิ ยิ่งกลัวๆอยู่"
คำพรึมพรำเบาๆนั้นผมได้ยินชัดเจนเลยครับ แต่ผมจะไม่ซ้ำเติมแกหรอกว่าผมคิดว่ามีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะวันนี้ก็ยังไม่มีทางได้กินไก่ย่าง ผมกับพี่ข่ายเลยแยกกันไปหาไก่ป่าคนละทิศกัน ผมเดินเข้ามาในป่าทิศใต้ที่ส่วนใหญ่ก็เหมือนๆกันหมดคือมีต้นไม้ใหญ่ ดอกไม้ ใบหญ้า กระรอก นก กา และเสียงจั่กจั่น เสียงใบไม้ไหว กลิ่นป่าและน้ำตกที่ไกลออกไปมีอยู่ 1 แห่งที่น้ำใส สะอาด น่าเล่นและมีดอกไม้รายรอบน้ำตก ผมมาหาไก่ฟ้าแถวนี้บ่อยๆเพราะเป็นแหล่งน้ำ สิ่งมีชีวิตทุกชนิดล้วนต้องกินน้ำละนะ ผมเลยไปซุ่มรอไก่ฟ้าที่น้ำตกนั้น และก็ร่ายเวทย์กับดักจนได้ไก่ฟ้าตลอด แต่วันนี้นอกจากเสียงธรรมชาติที่ผมบอกไปยังมีเสียงขลุ่ยที่แว่วมาตามสายลม และยังมาจากทางน้ำตกที่ผมจะไปอยู่ด้วยพอดี ผมจึงค่อยๆเดินเข้าไปใกล้น้ำตก จนตอนนี้ผมยืนอยู่ใต้ต้นไม้ต้นนึงที่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากน้ำตกมากนัก และผมก็มองเห็นแผ่นหลังสูงใหญ่ที่มีผมยาวสลวยครึ่งนึงหมัดรวบผมด้วยผ้ายาวสีทองอร่ามที่ปลิวไสวไปกับลมราวกับงูเล่่นลมไว้กลางศรีษะและปล่อยอีกครึ่งปล่อยสยายไปตามแผ่นหลังนั้น และรัศมีสีทองช่างเข้ากับชุดสีดำปักลวดลายมังกรทองที่อีกฝ่ายสวมเหลือเกิน แค่แผ่นหลังและรัศมีก็ทำให้ผมรู้เลยว่าต้องเป็นผู้อาวุโสสักคนในสำนักญาณศึกษาเป็นแน่ โดยผมเห็นแค่ข้างหลังร่างสูงนั้นที่กำลังยืนบนโขดหินและเป่าขลุ่ยอย่างไพเราะราวกับขับกล่อมป่าอยู่นั้น ทำให้ผมเผลอเดินออกไปข้างหน้าไม่รู้ตัว
เปี๊ยะ เสียงที่เกิดขึ้นคือผมเผลอเหยียบกิ่งไม้แห้งหักจนเกิดเสียงดังแทรกจังหวะที่ร่างสูงเป่าขลุ่ยอยู่จนอีกฝ่ายชะงักและลดขลุ่ยลง และหันหน้ามามองผม เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่ผมเงยหน้าขึ้นพอดีจึงทำให้เราสบตากันโดยไม่ตั้งใจ ตึกตักๆๆ เสียงหัวใจที่เต้นรัวนี่ไม่ใช่ว่าตื่นเต้น หรือหล่อเหลาอะไรหรอกนะครับ ไอ้หล่อนะหล่อตั้งแต่รัศมีละครับ แต่ที่ผมตื่นเต้นกว่านั้นคือคนตรงหน้าผมนี่คือคุ้นหน้ามาก ยิ่งดวงตาดำสนิทราวรัตติกาลที่ไม่มีวันสิ้นสุดแบบนี้ที่ผมเคยสบตาด้วยมีคนเดียว คือคนที่ให้หนังสือปกดำที่ผมคิดว่าเป็นนิยายจนทำให้ผมต้องมาที่นี่ยังไงละครับ
"นี่..คะ..คุณ คุณก็มาที่นี่งั้นเหรอ"ผมถามด้วยความประหลาดใจ
"ข้าล้วนไปได้ทุกที่"เขาทำหน้านิ่ง แต่สายตาหงุดหงิดที่ส่งมาผมรู้สึกได้
"หมายความว่าไงที่คุณบอกว่าไปได้ทุกที่ งี้แสดงว่าคุณเป็นคนพาผมมาที่โลกนี้ด้วยใช่มั้ย"
"พูดอันใดของเจ้า"คราวนี้เขาทำหน้างง และส่งสายตาเหมือนผมเป็นคนวิปลาสมาให้
"ก็ที่โลกนิยายนี่ไง คุณบอกไปได้ทุกที่แสดงว่าคุณเป็นคนพาผมเข้ามาที่นี่นะสิ"
"นิยายคืออันใด ที่ข้าบอกไปได้ทุกที่คือที่นี่ทุกแห่งหนมีที่ใดที่ข้าไปไม่ได้กัน "ที่นี่คือที่ของข้า ข้าล้วนไปได้ทุกที่ ของที่อยู่ที่นี่ก็เช่นกัน
"อย่างมาทำไขสือไม่รู้เรื่องนะ"
"เจ้านี่พูดจาประหลาด เจ้าวิปลาสเหรอ"เขาถามผมหน้านิ่ง
"ผมไม่ได้บ้านะ คุณพาผมกลับบ้านกลับโลกผมเลยนะ ผมอยากกลับบ้านแล้วไม่รู้ที่บ้านเป็นห่วงขนาดไหนแล้ว พากลับเลย"
"กลับอันใดของเจ้า ข้าไม่เข้าใจที่เจ้าพูด เจ้ามันคนวิปลาส ข้าจะละเว้นเจ้าไปละกัน"เขาทำหน้าหงุดหงิดใส่ผมเต็มประดา นั้นยิ่งส่งทำให้ผมใจเสียกว่าเดิม ก็ถ้าเขาไม่รู้เรื่องที่ผมพูดจริงๆ หรือว่าเขาจะไม่ได้พาผมเข้ามา หรือเขาจะโกหกอยู่ แต่ทั้งท่าทางและแววตามันจริงมากว่าเขาไม่รู้เรื่องเลย หรือเขาคือคนในโลกนี้ และที่ผมเจอละคือคนในยุคนั้นแบบครอบครัวผมใช่มั้ย งั้นเขาก็คงจะเป็นแบบนั้นสินะ แล้วแบบนี้ผมจะยังกลับบ้านได้มั้ย แล้วผมจะกลับยังไง ละผมมาทำไมอะ มาเพื่อเป็นพระเอกใช่มั้ย ใช่พระเอกจริงๆใช่มั้ย
"เอ่อ ขออภัยท่านผู้อาวุโสที่ล่วงเกิน ผู้น้อยแค่เข้าใจผิดและพูดจาเลื่อนเปื้อนไปเอง ผู้อาวุโสโปรดลงโทษด้วย"เมื่อคิดได้ดังนั้นผมเลยทำตัวเป็นอี้เหลียนหลงตามปกติ
"ข้าไม่ใช่ผู้อาวุโสหรอก"
"เช่นนั้นให้ผู้น้อยเรียกท่านเทพว่าอย่างไรจึงจะเหมาะสมขอรับ"
"จินหลง เรียกข้าว่าจินหลง แล้วเจ้าละเด็กน้อย"มังกรงั้นเหรอ ชื่อสมตัวดีนี่
"ผู้น้อยเหลียนหลงขอรับ"
"อืม เหลียนเอ๋อร์สินะ"เหลียนเอ๋อร์งั้นเหรอ ไม่เคยมีใครเรียกเขาแบบนี้มาก่อนเลยแฮะ แต่ทำไมรู้สึกคุ้นๆเหมือนเคยมีคนเรียกชื่อนี่จากความทรงจำรางๆในหัวกัน
"ปกติมีแต่คนเรียกหลงเอ๋อร์ขอรับ"ผมบอกไปตามความจริง
"งั้นเหรอ งั้นก็ให้ข้าเป็นคนแรกและคนเดียวก็แล้วกัน"ห๊ะ
"....."
"แล้วเจ้ามาทำอะไรที่นี่"เขาถามผมน้ำเสียงเหมือนขับกล่อมเลย
"มาหาไก่ฟ้าไปย่างขอรับ"
"งั้นเหรอ"
"มันอร่อยรึ"
"ไม่รู้สิขอรับ ยังไม่เคยกิน"
"อ้าว แล้วเจ้าจะอยากกินไปทำไมกัน ในโรงครัวมีแยะแยะที่อร่อย"
"แหะๆๆๆ ไม่ทราบสิขอรับ พอดีศิษย์พี่ข่ายเป็นคนอยากกิน"
"อืม พวกเจ้าเป็นศิษย์ของซิวเซียงเหรอ"จินหลงที่บอกให้เรียกเขาแบบนั้นเรียกชื่ออาจารย์ผมออกมาราวกับสนิทหรือรู้จักดี ทำให้ผมต้องระวังว่าจะเจอศัตรูของอาจารย์หรือแม้แต่คนจีบของอาจารย์ละนะ เอาตรงๆคือไม่อยากเป็นสะพานไปหาอาจารย์เขา แค่อาจารย์หลี่คนเดียวก็เดินข้ามเขาเป็นสะพานจนสึกละ
"ขอรับ"
"เจ้าไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้ ข้าไม่ดุอะไรเจ้าหรอก และข้าก็ไม่ใช่ทั้งสองอย่างนั้นแหละ"จินหลงตอบราวกับรู้ทันความคิดผมแหนะ
"ท่านไม่ใช่อย่างที่คิดจริงๆใช่มั้ย"ผมถามย้ำให้แน่ใจ
"แน่นอน"
"ฟู่ว ค่อยหายใจโล่งคอหน่อย"เพราะถ้าจินหลงมาจีบอาจารย์เขาจริงๆ คิดว่าอาจารย์หลี่จะฆ่าใครถ้าไม่ใช่คนที่ถูกจินหลงใช้เป็นสะพานอย่างผม
"หึๆๆๆงั้นเจ้าก็ล่าไก่ฟ้าของเจ้าไปเถอะ ไว้เจอกัน"จินหลงพูดปุบหายไปปับเลย ยังไม่รู้เลยเขามาทำอะไรที่นี่ เหมือนแค่อยากให้ผมรู้จักเลยมาดักวางแผนนี้อะ แต่ไม่หรอก ใครจะว่างอะไรขนาดนั้น และจินหลงจะอยากให้ผมรู้จักทำไม ถูกมะ ฉะนั้นนี่มันก็แค่บังเอิญละน่า หาไก่ไปย่างดีกว่า
สรุปทั้งผมทั้งพี่ข่ายล่าไก่ฟ้าไม่ได้เลยไม่มีการย่างไก่เกิดขึ้น จึงแยกย้ายกลับห้อง ผมเลยแวะดูสี่ยวเสี้ยวที่ตอนนี้หลับไปแล้ว แล้วเดินเข้าไปฉากกั้นและอาบน้ำสวมชุดนอน เดินไปปิดประตูหน้าต่างให้สนิทเรียบร้อยแล้วล้มตัวลงนอนโบกมือเบาๆเทียนในห้องก็ดับตัวลง และเข้าสู่ภวังค์แห่งฝัน ถึงเรื่องราวบางอย่าง
ณ ตำหนักเวหาภาพมืดสนิทในกระจกส่องชีวิตทำให้มองไม่เห็นสิ่งใดเคลื่อนไหว นอกจากเสียงลมหายใจของเจ้าของห้อง จินหลงที่เห็นเหตุการณ์ในวันนี้ทั้งหมดทุกเรื่องแม้แต่เรื่องงูเขียวชั้นต่ำตัวนั้น ที่ไม่รู้ว่าเข้าไปในแปลงสมุนไพรนั้นได้อย่างไร และทั้งท่าทางของมัน และแววตาแดงกล่ำนั้น ดูคุ้นเคยอย่างแปลกประหลาด โดยเฉพาะแววตายามจ้องมองเหลียนเอ๋อร์นั้นยิ่งดูคุ้นเคย แต่จะเป็นไปได้ยังไงกัน ก็มันได้แตกดับสูญสิ้นไปทั้งร่างและจิตวิญญาณแล้ว ไม่มีทางเป็นมันไปได้ ถึงแม้การมาของงูตัวนั้นจะแปลกไปสักหน่อย แต่ก็ทำให้เหลียนเอ๋อร์ยิ้มได้ งั้นเขาจะทำเป็นมองไม่เห็นความผิดปกตินี้ละกัน


## บทที่ 5 บังเอิญหรือพรหมลิขิต

บทที่ 5
บังเอิญหรือพรหมลิขิต
"เสี่ยวเสี้ยวกินข้าวกันเถอะ วันนี้มีขาหมูตุ่นน้ำแดงของโปรดเจ้าด้วยนะ"เสี่ยวเสี้ยวเลื้อยไปมาอย่างตื่นเต้นที่จะได้กินของโปรดตัวเอง ผมไม่รู้ว่างูทั่วไปชอบกินอะไรหรอกนะ แต่เสี่ยวเสี้ยวของผมดูจะชื่นชอบอาหารจำพวกเนื้อเป็นที่สุดทั้งเนื้อไก่ หมู แพะ กินเนื้อแทบจะทุกอย่าง ทุกอย่างในที่นี้คือผมสั่งเมนูอะไรที่มีเนื้อ เสี่ยวเสี้ยวมักจะกินหมดทุกทีกินจนท้องเล็กๆนั้นกลมจนจะแตกก็ยังไม่หยุดกินจนผมต้องห้ามกินเกินที่ผมป้อน เพราะผมจะป้อนอย่างพอดิบพอดี ไม่กินจนพุงกางแบบนี้ ไม่งั้นอันตรายพอดี
"แล้ววันนี้ตอนข้าไปเรียนเจ้าไม่ได้ออกไปซนข้างนอกใช่มั้ย"เสี่ยวเสี้ยวเหมือนชะงักไปแปปนึง และผงกหัวตอบว่าไม่ได้ออกไป เพราะตั้งแต่เสี่ยวเสี้ยวมาอยู่กับผมตอนนี้ก็ผ่านมาเดือนนึงแล้ว ช่วงแรกๆที่เสี่ยวเสี้ยวมาอยู่กับผม ผมจะไม่ค่อยพาเสี่ยวเสี้ยวออกนอกห้องไปไหนเท่าไหร่เพราะกลัวศิษย์พี่ที่ยังไม่เห็นหรือรู้ว่าเสี่ยวเสี้ยวเป็นสัตว์เลี้ยงผมจะตกใจเอาได้ จนผ่านไปสักสองอาทิตย์เสี่ยวเสี้ยวก็คุ้นเคยกับที่นี่ จึงได้ออกไปเลื้อยเล่นเองตัวเดียวและจะชอบแกล้งศิษย์พี่ที่เดินผ่านไปมาห้อยตัวลงมาจากขื่อให้คนตกใจ หรือแม้แต่ค่อยเลื้อยๆขึ้นไปที่ตัวด้วยความที่ตัวเล็กเท่าตะเกียบและยาวแค่ประมาณ 15 ซม. ทำให้คนไม่ค่อยรู้สึกตัวว่ากำลังถูกงูเลื้อยขึ้นมาบนเสื้อผ้าและมาขดตัวอยู่บนไหล่ชูคอขึ้นขู่ฟ่อๆที่ข้างหู ทำให้พี่เซียวที่โดนเสี่ยวเสี้ยวแกล้งแบบนั้นก็เป็นลมล้มพับไปแถมเจ้าตัวยังเลื้อยภูมิใจบนอกของพี่เซียวและรออยู่แบบนั้นจนพี่ข่ายไปเห็นเข้าก็หัวเราะลั่น พอพี่เซียวฟื้นก็โมโหมากที่โดนแกล้งแถมมองไปที่ดวงตาแดงกล่ำนั้นก็เห็นแววตาขบขันอีก พี่เซียวยิ่งโมโหไปใหญ่จนตอนนี้พี่เซียวกับเสี่ยวเสี้ยวเหมือนคู่กัดกันต้องหาเวลาแกล้งกันไปมาตลอดและเดี่ยวนี้แผนแกล้งคนของเสี่ยวเสี้ยวก็ไม่มีใครกลัวเพราะชินไปซะแล้วครับ แต่เสี่ยวเสี้ยวก็ยังออกไปเล่นซนอะไรไม่รู้บางวันเปื้อนมาทั้งตัวเหมือนไปคลุกดินคลุกฝุ่นมา แต่ที่ผมสัมผัสได้อย่างนึงคือระดับปราณของเสี่ยวเสี้ยวที่เพิ่มมาหนึ่งขั้นหลังจากที่มาอยู่กับผมเดือนเดียว แต่ก็ยังมองไม่ออกอยู่ดีจนกว่าเสี่ยวเสี้ยวจะแสดงพลังออกมาถึงจะรู้ว่าเป็นสัตว์เวทย์หรือสัตว์อสูร แต่นั้นก็ไม่สำคัญอะไรครับเพราะผมรักเสี่ยวเสี้ยวที่น่ารักตัวเล็กแบบนี้ตั้งแต่ที่เป็นสัตว์พื้นฐานขั้น 1 แล้ว และผมยังคิดจะทำพันธะสัญญาเลือดกับเสี่ยวเสี้ยวให้เราสามารถสื่อสารและเชื่อมต่อกันได้แม้จะอยู่คนละที่ก็ตาม
"เสี่ยวเสี้ยว เจ้าอยากทำพันธะสัญญาเลือดกับข้ามั้ย"ต้องบอกก่อนว่าการทำพันธะสัญญาเลือดก็เหมือนที่ทำพันธะกับสัตว์เวทย์ที่สามารถสื่อสารเชื่อมต่อกันได้และสามารถฝึกปราณให้พลังธาตุเลื่อนขั้นขึ้นไปด้วยกัน แต่ที่ต่างกันคือทำพันธะกับสัตว์เวทย์ต้องมีพลังธาตุในระดับขั้นเดียวกันไม่ห่างขั้นพลังมากนักไม่งั้นจะเวลาที่ทำพันธะกันพลังธาตุที่ห่างขั้นกันจะทำให้ฝั่งที่พลังธาตุต่ำกว่าได้รับพลังธาตุของอีกฝ่ายเพื่อเพิ่มพลังธาตุให้อยู่ในระดับเดียวกัน แต่ถ้าห่างชั้นกันมากจะทำให้เกิดอันตรายได้เพราะหากร่างกายรับพลังที่อีกฝ่ายมอบให้ไม่ไหวธาตุไฟจะเข้าแทรกแก่นพลังธาตุในตัวจะแตกและอาจถึงตายได้ ทำให้ผู้ฝึกยุทธ์ส่วนใหญ่เลือกที่จะทำพันธะกับสัตว์เวทย์ที่ไม่ห่างขั้นกันมากนั้น แต่ที่ห่างขั้นกันและทำพันธะเลื่อนขั้นขึ้นอย่างก้าวกระโดดนั้นก็มี แต่น้อยคนที่จะรอดแค่นั้นเองครับ แต่พันธะสัญญาเลือดนั้นต่างออกไปคือห่างขั้นกันแค่ไหนก็ไม่ส่งผลอะไรต่ออีกฝ่ายที่พลังธาตุต่ำกว่า ข้อดีคือเหมือนการทำพันธะทั่วไปสามารถสื่อสารเชื่อมต่อ ช่วยกันฝึกหรือช่วยเสริมพลังให้กันได้ แต่ข้อเสียคือต่างคนต่างเลื่อนระดับขั้น อยู่ที่จะฝึกปราณได้มากน้อยแค่ไหนไม่เลื่อนพร้อมกันแบบพันธะทั่วไป แล้วพันธะทั้งสองแบบนี้หากฝ่ายใดตายไปอีกฝ่ายก็จะเป็นอิสระทันที และที่ผมถามเสี่ยวเสี้ยวแบบนี้เพราะไม่รู้ว่าเสี่ยวเสี้ยวคิดอยากสื่อสารกับผมให้รู้เรื่องจริงๆบ้างมั้ยไม่ใช่แบบทุกวันนี้ที่ผมคิดเองเออเองทั้งหมดเนี่ย ไม่อยากบังคับเอาแต่ใจตัวเองหากเสี่ยวเสี้ยวไม่คิดเหมือนผม ไม่ใช่เสี่ยวเสี้ยวมาอยู่กับผมแล้วผมจะโมเมข่มเขาโคขืนให้กลืนหญ้าได้หรอกนะ
"ว่าไง อยากอยู่กับข้ามั้ย"ผมถามอีกรอบเมื่อเห็นเสี่ยวเสี้ยวจ้องผมด้วยสายตาราวกับดีใจจนเต็มประดาจนช็อคไปแล้วหลังจากได้ยินคำถามประโยคแรกของผม จนเมื่อได้ยินที่ผมถามอีกรอบเสี่ยวเสี้ยวจึงผงกหัวอย่างรุนแรงระรัวราวกับถ้าตอบช้าผมจะเปลี่ยนใจ
"555555 ไม่ต้องทำหน้าตาตลกอย่างนั้นเลยนะ ข้าไม่เปลี่ยนใจหรอก"หลังจากหัวเราะเสร็จผมเลยเอากริชเวทย์ออกมาจากแหวนมิติแล้วร่ายเวทย์ทำพันธะสัญญาจากนั้นก็กรีดปลายนิ้วให้เลือดไหลออกมาละเอาไปจ่อที่ปากของเสี่ยวเสี้ยว เสี่ยวเสี้ยวจึงรีบกินหยดเลือดของผมจากนั้นพันธะก็เริ่มทำงานตัวเสี่ยวเสี้ยวเริ่มมีพลังปราณแผ่ออกมาจากตัวสีแดงอ่อนๆทำให้รู้ว่าเป็นสัตว์เวทย์แน่นอน ส่วนกลางหน้าผากผมก็มีสัญลักษณ์งูสีแดงออกมาเช่นกัน
"นายท่าน นายท่านของข้า" ผมได้ยินเสียงที่แผ่วเบานี้ในหัวของผม
"เสี่ยวเสี้ยวนั้นเจ้าเหรอ"ผมถามออกเสียงไป
"ขอรับนายท่าน นายแห่งข้า ข้าได้กลับมาอยู่กับท่านแล้ว ข้าดีใจเหลือเกิน" ประโยคเบาๆที่เลือนรางนี้ผมได้ยินไม่ถนัดแถมไม่ชัดด้วยในจิตของผม
"เจ้าว่าอะไรนะ ข้าได้ยินไม่ถนัด ทำไมข้าสื่อสารกับเจ้าได้แค่เลือนรางละเสี่ยวเสี้ยว"
"เพราะดวงจิตของข้าไม่สมบูรณ์และพลังธาตุของข้าก็น้อยนักนายท่าน ข้าจึงสื่อสารกับท่านได้ไม่มากนัก" ทำไมเป็นอย่างนั้นละ
"แล้วทำยังไงเสี่ยวเสี้ยวถึงจะดวงจิตแข็งแรงและเลื่อนระดับขั้นให้สูงขึ้นได้ละ"
"ไม่มีสิ่งใดช่วยข้าได้นายท่าน นอกจากเวลา เวลาจะเยียวยาทุกสิ่งอย่าง แต่ข้ายังสามารถสื่อสารกับท่านได้เช่นนี้ต่อไป แม้มันจะเลือนรางและไร้ตัวตนในร่างแปลงของสัตว์เวทย์ก็ตามที" เดิมทีสัตว์เวทย์เมื่อทำพันธะเลื่อนขั้นพลังธาตุก็จะมีร่างแปลงดั่งมนุษย์ทั่วไปทุกอย่างเพื่อสามารถฝึกยุทธ์เลื่อนขั้นกับคู่พันธะนั้นเอง
"เฮ้ออ นึกว่าเราจะได้คุยได้รู้จักกันมากกว่านี้ซะอีกเสี่ยวเสี้ยว"
"อีกไม่นานหรอกขอรับนายท่าน ท่านคอยข้าสักหน่อยเถิดแล้วข้าจะอยู่กับท่านทุกเวลาดั่งเช่นกาลก่อน"
"อ่าา เช่นนั้นก็ได้ ข้าจะรอเจ้า นานแค่ไหนก็จะรอละกัน 5555"ผมตอบรับไปแบบไม่คิดอะไรมากแค่จะมีเพื่อนอยู่ด้วยก็เลยตอบรับไปโดยไม่แปลกใจหรือเฉลียวใจกับประโยคหลังที่เสี่ยวเสี้ยวพูดเลยสักนิด
ก๊องๆๆๆ เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นเรียกความสนใจผมที่นั่งทานข้าวแล้วทำพันธะสัญญาเลือดกับเสี่ยวเสี้ยวจนเสร็จอยู่ที่โต๊ะข้างหน้าต่างในห้อง ผมเลยเดินมาเปิดประตูแล้วก็เห็นพี่หงและพี่สวี่ยืนอยู่หน้าห้อง
"เชิญขอรับศิษย์พี่"ผมผายมือเชิญทั้งคู่ไปโต๊ะน้ำชากลางห้อง
"พี่หงและพี่สวี่มาหาข้า มีเรื่องอันใดหรอขอรับ"ผมถามขึ้นหลังจากรินชาหอมหมื่นลี่ร้อนกรุ่นๆให้ทั้งสองคน
"อาจารย์ให้พี่มาถามหลงเอ๋อร์นะเพราะนี้ก็ใกล้งานฉลองวันเกิดอาจารย์หลี่แห่งเขตสำนักชาดทมิฬแล้ว เขตสำนักบุหลันจะแสดงอะไร ซึ่งหลงเอ๋อร์เป็นตัวแทนของเขตเราที่ต้องแสดง อาจารย์เลยอยากรู้ว่าหลงเอ๋อร์จะแสดงอะไรแล้วให้พวกพี่มาช่วยเจ้าอีกแรงด้วย"พี่หงพูด
"พูดขึ้นมาละข้าก็อยากรู้จริงๆเลยนะขอรับว่าจริงๆแล้วอาจารย์หลี่อายุเท่าไหร่กันแน่ ฉลองทุกปีเลย แต่ไม่เห็นบอกเลยว่าฉลองครบอายุเท่าไหร่ ทุกวันนี้นะไม่มีใครรู้ว่าอาจารย์หลี่อายุเท่าไหร่กันแน่แม้แต่ศิษย์เอกของท่านเองก็เหอะ"พี่สวี่พูดอย่างสงสัย
"ช่างอายุอาจารย์หลี่เหอะสวี่เอ๋อร์ เพราะไม่น่าจะมีใครรู้นอกจากตัวท่านเองหรอก ขนาดเรายังไม่รู้อายุของอาจารย์เซียงเลย"
"จริงของพี่หง ดูจากหน้าตานี่ไม่สามารถบอกอายุได้เลยจริงๆ บางคนคิดว่าแก่รุ่นปู่ย่า แต่ข้าก็เห็นเรียกอาจารย์เซียงว่าผู้อาวุโสอยู่เลยอะ"พี่สวี่พูดอย่างเหลือเชื่อ
"แล้วทำไมเขตบุหลันต้องทำการแสดงทุกปีละขอรับพี่หง พี่สวี่"ผมถามอย่างแปลกใจที่วันก่อนเห็นอาจารย์หลี่หยอดอาจารย์เซียงและก็มัดมือชกให้เขตบุหลันแสดงโชว์เปิดงานฉลองวันเกิดอาจารย์หลี่ทุกปี
"ก็อย่างที่หลงเอ๋อร์รู้นั้นแหละ จริงๆอาจารย์หลี่น่าจะอยากให้อาจารย์เซียงไปร่วมงานเฉยๆมากกว่าเลยแกล้งว่าจะขอให้อาจารย์เซียงแสดงโชว์อวยพรกับท่านเทพเอง อาจารย์เซียงจะได้ปฏิเสธไม่ได้ แต่อาจารย์เซียงไม่ยอมจึงต่อรองให้ศิษย์เขตบุหลันแสดงแทน อาจารย์หลี่ก็รีบตกลงทันที เพราะยังไงๆอาจารย์เซียงก็ต้องไปดูศิษย์ตัวเองแสดงแน่นอนอยู่แล้ว เลยให้เราโชว์เปิดงานไปเลยจะได้เป็นจุดเด่นให้งานครื้นเครง"
"งี้ก็ไม่ต่างอะไรกับจัดงานเพื่อเรียกร้องความสนใจจากอาจารย์เซียงนะสิขอรับ"ผมถามพาซื่อ
"ใช่"พี่หงกับพี่สวี่เห็นด้วยกับผม
"แล้วความลำบากก็ตกมาที่เราสินะขอรับ "
"ใช่"
"งี้ข้าจะแสดงอะไรละขอรับ มีอะไรที่พวกศิษย์พี่ยังไม่แสดงมั้ยขอรับ"
"ไม่มีนะ เพราะพวกพี่ก็ผลัดเปลี่ยนกันแสดงทุกปีและก็ทำการแสดงทุกอย่างในโลกหล้านี่แล้วจริงๆไม่เหลืออะไรเลยน้องหก"พี่หงตอบตามจริงในระยะหลังปีมานี่มีการแสดงใดบ้างที่เขตบุหลันยังไม่เคยแสดง ตอบเลยว่าไม่มี เพราะความคาดหวังจากทุกเขตที่เลื่องลือว่าเขตบุหลันเต็มไปด้วยดอกไม้งามที่นอกจากความงามแล้วยังเต็มไปด้วยพรสวรรค์ทุกด้านทำให้เวลาที่เขตบุหลันจะทำอะไรสักอย่าง ต้องโดดเด่นที่สุด ไม่ใช่ที่หนึ่งเพราะไม่คิดจะแข่งขันกับผู้ใด แต่ต้องแข็งแกร่งที่สุด ทำให้ทุกปีที่เขตบุหลันแสดงจะดึงดูดใจจากผู้คนมากที่สุดเนื่องด้วยหน้าตาที่โดดเด่นแตกต่างจากเขตอื่นแล้ว การแสดงยังไม่เหมือนใครและไม่ซ้ำกันสักปี
"งั้นข้าจะแสดงดนตรีที่ไม่มีในโลกนี้ขอรับ"
"หือ"พี่หงทำหน้าตื่นเต้น
"หลงเอ๋อร์จะทำอะไรเหรอ"พี่สวี่ถามด้วยความอยากรู้
"เป็นความลับขอรับ"
"โธ่เอ้ยย ไม่สนุกเลยอะ บอกพี่ก่อนไม่ได้เหรอพี่อยากรู้อะ นะๆๆๆๆหลงเอ๋อร์"พี่หงทำตัวอ้อนอย่างกับเด็กขอขนมกินแถมยังเขย่าแขนผมเบาๆแล้วส่งสายตาอยากรู้อยากเห็นนั้นมาให้อีก ใจแข็งไว้เว้ย อย่าให้ความน่ารักมาทำให้ใจอ่อน ถ้าบอกไปศิษย์พี่ทุกคนต้องมาขอดูก่อนแน่เลยงี้จะไปตื่นเต้นได้ไงกัน
"ไม่ขอรับ"ผมปฏิเสธเสียงแข็ง
"ใจร้าย หลงเอ๋อร์ไม่น่ารักเลย"พี่หงตัดพ้อผมออกมาอย่างงอนๆแล้วก็หายวับไปทันที
"5555 พอมีอะไรสนุกๆแล้วไม่บอกหรือแบ่งพี่หงทีไร จะโดนแบบนี้ละ เดี่ยวก็ชินหลงเอ๋อร์"
"ข้าชินแล้วขอรับ"ผมตอบเอือมๆ
"แล้วการแสดงนะ บอกพี่ไม่ได้จริงๆเหรอ"พี่สวี่กระซิบกระซาบราวกับมีผู้ใดแอบฟังอยู่แถวนี้
"บอกไม่ได้ขอรับ รอดูวันงานนะขอรับ"
"เช่นนั้นก็ได้ งั้นพี่ไปฝึกปรุงยาต่อดีกว่า งั้นพี่ไปละ มีอะไรให้พี่ช่วยก็ไปที่ห้องพี่หรือห้องปรุงโอสถนะหลงเอ๋อร์"
"ขอรับพี่สวี่"ผมตอบก่อนพี่สวี่จะหายวับไป เหลือเพียงผมและเสี่ยวเสี้ยวในห้องตามเดิม ที่ตอนนี้เสี่ยวเสี้ยวนอนหลับไปในตะกร้าแล้วหลังจากกินข้าวอิ่ม ผมจึงเข้าไปในแหวนมิติดูสิ่งของที่ผมเอามาด้วยจากจวนหลังจากที่ผมได้สิ่งที่ต้องการ ผมจึงนั่งประดิษฐ์ของที่จะใช้ในการแสดงจนเวลาผ่านไปเท่าไหร่ไม่อาจทราบได้ พอทำเสร็จแล้วได้ลองฝึกไปเพลงสองเพลงก็พอใจในผลงานจึงออกมาจากแหวนมิติ จึงรู้ว่าใช้เวลาในนั้นไปกว่าครึ่งค่อนวันออกมาก็ดึกมากแล้วจึงอาบน้ำแต่งตัว เตรียมตัวเข้านอน


## บทที่ 6 ภวังค์หวาน

บทที่ 6
ภวังค์หวาน
งานเลี้ยงภายในของสำนักญาณศึกษาถูกจัดขึ้นมาอย่างยิ่งใหญ่ให้สมเกียรติงานฉลองวันเกิดผู้อาวุโสปกครองเขตสำนักชาดทมิฬโดยภายในงานตกแต่งด้วยโคมไฟสีแดงลอยรายรอบเส้นแบ่งเขตสำนักและตามทางเดินเข้างาน ภายในงานมีดอกไม้หายากในป่าอาถรรพ์ประดับตกแต่งตามมุมห้องและบนเพดานห้องโถงจัดงานมีผ้าผนึกเงาที่ตอนนี้กำลังแสดงภาพการประลองของเหล่าศิษย์ในสำนักเขตชาดทมิฬที่ผ่านมาให้คนภายในงานได้ชมผลงานของสำนักตัวเองที่ขึ้นชื่อเรื่องการฝึกยุทธ์ที่สุดอย่างที่ไม่กลัวคนจะหาว่าโอ้อวดเลยสักนิด
เขตสำนักอื่นๆที่เข้ามาร่วมงานต่างใส่ชุดประจำเขตตนเองมาที่ส่วนใหญ่จะเป็นสีแดง สีดำ สีม่วง สีเขียว ทำให้ในงานเต็มไปด้วยสีสันที่ตัดกันอย่างโดดเด่นและเป็นสัดส่วนตามที่จัดแบ่งไว้ให้ทำให้ภาพที่ออกมางดงามอย่างประหลาด จนเมื่อเขตสำนักบุหลันที่มางานเป็นกลุ่มสุดท้ายกำลังเดินเข้ามาโดยการนำของอาจารย์เซียงและเหล่าศิษย์ที่เดินเข้าอย่างเป็นระเบียบและพร้อมเพรียงด้วยประกายสีขาวจากชุดที่ใส่ทำให้ทั้ง 7 คนโดดเด่นที่สุดในงานทั้งสีชุดที่ต่างจากเขตอื่นที่สุดและจำนวนศิษย์ที่น้อยนิดหรือแม้แต่หน้าตา รูปร่างที่แตกต่างจากสำนักอื่นอย่างชัดเจน ยิ่งโต๊ะอาจารย์เซียงที่ถูกจัดให้เคียงคู่กับเจ้าของงานอย่างอาจารย์หลี่อีก ยิ่งเป็นจุดเด่นไปกันใหญ่พอเดินเข้ามาใกล้ที่นั่งอาจารย์หลี่ก็ลุกขึ้นจากที่นั่งมาจับจูงมืออาจารย์เซียงให้ไปนั่งเคียงข้างตน ส่วนเหล่าศิษย์ของคนตัวเล็กก็ให้ศิษย์เอกตนจัดการที่นั่งให้นี่งถัดจากอาจารย์ลงไป
"วันนี้เป็นศิษย์คนใดของเซียงเอ๋อร์รึที่จะทำการแสดงเปิดงานให้พี่"คนตัวสูงที่เนียนจูงมือคนตัวเล็กกว่ามานั่งเคียงข้างทั้งยังไม่ยอมปล่อยมือแล้วชวนคุยเปลี่ยนเรื่องเพื่อที่คนตัวเล็กจะได้ไม่สังเกตถึงความผิดปกตินี้ แต่สายตาคนในงานนั้นไม่ใช่เลยถึงแม้จะเห็นอย่างนี้บ่อยๆในทุกงานภายในสำนักญาณศึกษาก็ตาม ถ้าบอกว่านี่คือคู่บำเพ็ญพฤติกรรมข้าวใหม่ปลามันหรือดั่งสามีภรรยาเหล่านี้จะไม่แปลกอันใดเลย เพราะที่นี่นับถือกันที่ความดีและความสามารถถึงทั้งคู่จะบุรุษทั้งคู่ก็ไม่ได้แปลกอันใด แต่นี่ทั้งคู่มิใช่คู่บำเพ็ญทำให้พฤติกรรมที่แสดงออกมาออกจะเกินเพื่อนไปไกลสักหน่อย
"หลงเอ๋อร์จะเป็นคนแสดงนะ เห็นว่าจะเล่นดนตรีที่มีเพียงชิ้นเดียวในโลกด้วย ข้าเองก็ไม่รู้ว่าคือสิ่งใดเช่นกัน"คนตัวเล็กเงยดวงหน้าสวยขึ้นสบตาแล้วตอบเสียงหวานใสกังวาล  ทำให้คนที่มองสบสายตาดวงใจเต้นระรัวแทบทะลุออกมานอกอก
"เช่นนั้นรึ ดี ดียิ่ง"ร่างสูงใหญ่รำพึงออกมาเบาๆราวกับตกอยู่ในภวังค์
"อืม แล้วท่านก็ปล่อยมือข้าสักที"คำพูดของคนตัวเล็กกว่าฉุดรั้งสติร่างใหญ่ให้กลับเข้าร่างเพื่อทบทวนสิ่งที่อีกคนบอก จากนั้นมือเล็กก็ยกมือที่ถูกมือใหญ่กอบกุมเอาไว้ขึ้นชูตรงหน้าร่างสูงให้ปล่อยมือ แต่ร่างใหญ่ก็ทำหน้ามึนเหมือนไม่รู้ไม่เข้าใจที่ร่างเล็กพูดและกระทำว่าต้องการสิ่งใด
"แล้วถ้าไม่ปล่อยละ เซียงเอ๋อร์จะทำอันใดพี่รึ"ร่างใหญ่ทำหน้ายียวนและทำน้ำเสียงเหมือนสนุกสนาน
"นี่..จิ๊"ร่างเล็กทำได้เพียงขึ้นเสียงอย่างลำคาญและมองค้อนส่งไปให้ร่างใหญ่และยอมให้อีกฝ่ายกุมมือไว้เช่นนั้น โดยพยายามทำหน้าให้นิ่งที่สุดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น กลบเกลื่อนหัวใจที่กำลังเต้นแรงจนกลัวว่าคนที่อยู่ใกล้จะได้ยินเอาได้
"555555"ร่างใหญ่หัวเราะออกมาที่แกล้งแหย่คนตัวเล็กกว่าได้แล้วทำหน้าพึงพอใจมากออก
อีกด้านที่เวทีแสดงตรงข้ามกับที่นั่งของเจ้าของงานวันเกิดและอาจารย์ของผมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นผมเห็นและได้ยินทุกอย่างแบบที่ทุกคนได้ยินละครับ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเป็นเรื่องของผู้ใหญ่นอกจากทำหน้าเหม็นเบื่อความรักลอยๆไปและก็มาเตรียมของจะได้ทำการแสดงเปิดงานสักที ผมเลยเอาคันสีออกและไวโอลินที่ผมประดิษฐ์ออกมาจากแหวนมิติรูปลักษณ์มันอาจจะไม่มีลวดลายและสีสันที่สวยอย่างในปัจจุบัน แต่เสียงที่ออกมาไพเราะไม่ต่างกันเลยนะว่าไม่ได้ ละที่ผมเลือกเล่นไวโอลินเพราะทั้งชีวิตชอบแค่เครื่องดนตรีสามอย่างคือไวโอลิน เปียโนและกลองชุดครับ ถ้าให้ทำเปียโนหรือกลองชุดเองก็จะแลดูเก่งไปและใครจะไปทำเองเล่นๆได้ละครับ สิ่งที่ดูง่ายและทำได้จริงคงมีแค่ไวโอลินนี่ละครับ แล้วก็ใกล้ถึงเวลาแสดงของผมแล้ว ผมเลือกเพลงมาแสดงที่ไม่ง่ายไม่อยากจนเกินไปที่ผมเห็นในซีรีย์จีนหรือเห็นตอนเลื่อนดูติ๊กแต๊กจะได้ยินเพลงนี้บ่อยๆ เพลง ซูมูจือของจางเซียวถัง ที่ผสมผสานกันระหว่างวัฒนธรรมสมัยก่อนและความสมัยใหม่เข้าด้วยกันอย่างลงตัวเพลงนี้จึงเป็นเพลงโปรดที่ผมต้องฟังวันละไม่ต่ำกว่า 10 รอบเพราะชอบมากจริงๆ แต่ก็ไม่เคยเล่นสักที จนมางานนี้ละที่ทำให้ผมขุดความทรงจำทั้งเนื้อทั้งโน้ตออกมาฝึกเพื่อโชว์ชาวบ้านเนี่ย และที่ทำให้ผมตื่นเต้นกว่านั้นคือสายตาของคนทั้งงานที่มองมาที่ผมเป็นจุดเดียวมีสายตามากมายหลายแบบทั้งจากคาดหวังตื่นเต้นจากเขตตัวเอง และตื่นตะลึงทั้งรูปโฉมของคนแสดงและเครื่องดนตรี หรือแม้แต่อิจฉาที่เป็นเขตที่ศิษย์หน้าตาโดดเด่นที่สุดแล้วอยากรู้ความสามารถของศิษย์เพื่อเกทับหาข้อด้อยมาติฉินนินทาจากเขตอื่น หรือแม้แต่อยากทำความรู้จักอยากเป็นพันธมิตรกับเขตสำนักบุหลันเองก็ด้วย ฉะนั้นผมจะผิดพลาดไม่ได้ แต่มันยิ่งเป็นการกดดันตัวเองนะสิจนตอนนี้มือผมเริ่มสั่นละจากตอนแรกผมยังชิลๆอยู่เลย แต่ยิ่งคนคาดหวังผมยิ่งกดดันป่ะ ธรรมชาติของมนุษย์ทั้งนั้น ผมเลยหยิบยาดมสงบใจจากแหวนมิติมาดมให้สมองปลอดโปร่งและไล่ความตื่นเต้นไป จากนั้นเสียงประทัดและพลุก็ถูกจุดขึ้นอย่างต่อเนื่องจนหูดับราวกับเปิดงานมหกรรมยิ่งใหญ่ในเมืองหลวงไม่มีผิด ถ้ามีเชิดสิงโตนี่ใช่เลยครับ หลังจากที่สิ้นเสียงประทัดลงก็ยกน้ำชาดื่มแสดงความอวยพรให้เจ้าของงาน จากนั้นก็ถึงการแสดงเปิดงานอย่างผม ที่เดินอย่างมั่นคงขึ้นเวทีไปและทันทีที่ผมเริ่มหยิบไวโอลินขึ้นมาวางบนไหล่และใช้คางวางบนไปตัวของไวโอลิน แล้วมือข้างซ้ายก็จับคอของไวโอลินแล้วรีบวางนิ้วไว้ที่ฟิงเกอร์บอร์ดแล้วจับคอร์ด ส่วนมือขวาก็ถือคันสีแล้วเริ่มต้นบรรเลงทันที เดิมทีที่เห็นท่าทางของอี้เหลียนหลง ทุกคนในงานก็สนใจมากพอแล้ว ยิ่งเริ่มบรรเลงแล้วได้ยินเสียงเพลงที่ไพเราะและไม่เคยได้ยินที่ไหนจึงทำให้ทุกคนเคลิบเคลิ้มได้ไม่ยาก และยิ่งพอเพลงเข้าจังหวะที่กระชั้นชิดขึ้นรอบๆตัวของอี้เหลียนหลงก็มีเถามวลดอกไม้บานนานาชนิดผุดขึ้นมาราวกับภาพมายา ทำให้ภาพที่เห็นยิ่งกระตุกหัวใจคนดูในความสวยงามในการแสดงครั้งนี้ โดยทุกคนคิดว่านี่คือส่วนหนึ่งของการแสดง แต่ใครจะรู้ดีที่สุดเท่าคนแสดงอย่างอี้เหลียนหลงว่ามวลดอกไม้เวทย์นี้ไม่ใช่ฝีมือของเขา และไม่ได้อยู่ในการแสดงของเขาเลย แต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้จึงตั้งใจบรรเลงไวโอลินต่อไป และในขณะที่เขาบรรเลงเพลงอย่างเผลอไผลนั้นในภวังค์ดนตรีนั้น ประตูงานเลี้ยงข้างหลังเขาก็เปิดขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่รัศมีสีทองก็ส่องสว่างเข้ามาที่ตัวเขาที่หันหลังเล่นดนตรีอยู่กลางห้องตรงข้ามกับที่นั่งของเจ้าของวันเกิด เขาจึงค่อยๆเล่นไวโอลินแล้วขยับหมุนตัวไปมาแล้วหมุนมาทางรัศมีสีทองที่เหมือนเดินเข้ามาใกล้ตัวเขาเรื่อยๆ จนเขาสบตาเข้ากับดวงตาสีดำรัตติกาลนั้น ภาพที่เห็นเหมือนเวลาเดินช้าลง ทั้งคู่สบตากันท่ามกลางเสียงดนตรีไพเราะและมวลดอกไม้ที่โอบล้อมทั้งคู่ให้อยู่ภายในดงดอกไม้นั้นแล้วท่วงทำนองเพลงก็เริ่มช้าลงใกล้เข้าสู่จุดจบของบทเพลงแต่คนทั้งคู่ยังคงสบตากันและที่ดังพอๆกับเสียงดนตรีคือหัวใจดวงน้อยที่กำลังเต้นระรัวกับดวงตาที่มองสบตามาเหมือนมีความคิดถึง โหยหาแล้วมีเรื่องราวมากมายในใจที่อยากเล่าให้ฟัง แต่ทำได้เพียงเก็บมันไว้ลึกสุดใจ จนเมื่อเพลงจบก็ยังไม่มีใครถอนสายตาออกไป จนรอบตัวที่เงียบสงบในความรู้สึกลุกขึ้นแล้วก้มหัวทำความเคารพและสรรเสริญร่างที่อยู่ตรงหน้าทันที
"คารวะท่านเทพจินหลง ขอให้สุขภาพแข็งแรง อายุยืนหมื่นปี หมื่นๆปี"เสียงที่ดังเซ็งแซ่ขึ้นมารอบตัวทำให้ผมตื่นจากภวังค์ที่แปลกประหลาดประปนกันไปในความรู้สึกทั้งความรู้สึกรัก ทั้งเศร้าเสียใจ ทั้งผิดหวัง ทั้งความรู้สึกที่เจ็บในอก เหมือนหลุดเข้าไปในความคุ้นเคยนั้นอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่เป็นครั้งที่สองที่เราเจอกัน
"คารวะท่านเทพ ข้าน้อยเสียมารยาทแล้วต้องขออภัย"ผมที่ตื่นจากภวังค์จึงก้มหัวลงคารวะ
"ไม่เป็นไร ลุกขึ้นเถิด ทุกคนก็ด้วย"ร่างใหญ่ในชุดดำปักลายมังกรทองพูดขึ้นพร้อมกับที่สถานการณ์เริ่มเข้าสู่ภาวะปกติ
"อ้าว ศิษย์พี่จินหลงท่านมางานข้าด้วยเหรอเนี่ย คิดว่าจะไม่มาซะอีก "อาจารย์หลี่พูดขึ้นราวกับกำลังเห็นเรื่องสนุกอะไรเข้า จึงถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์
"เจ้าชวนข้าเอง ข้าไม่มาเจ้าก็บ่นให้ข้า พอข้ามาเจ้าก็จับผิดข้า"น้ำเสียงราบเรียบตอบยียวนกลับไป
"เห็นทุกปีไม่มา เลยอยากรู้ว่าทำไมปีนี้ท่านถึงมาได้นะ"
"เพราะไม่เคยมา ปีนี้ข้าจึงมาอวยพรสักปีอย่างไรเล่า"
"เป็นเช่นนั้นรึ"เสียงเจ้าเล่ห์ถามอย่างรู้ทันพร้อมกับชำเลืองสายตามาที่ผม
"เป็นเช่นนั้น"
"ไม่เหมือนเจ้าหรอกที่ทำราวกับงานนี่มีเจ้าของถึงสองคน"จินหลงถามพร้อมมองไปข้างตัวอาจารย์หลี่
"ข้าย่อมต้องให้เกียรติคนที่มาร่วมงานแล้วยังให้ศิษย์ในสำนักแสดงเปิดงานให้ข้าสิท่านพี่"
"เป็นเช่นนั้นรึเซียงเอ๋อร์"จินหลงหันไปถามอาจารย์เซียงที่นั่งอยู่เงียบๆ แต่ก็ยังมีเผือกร้อนมาถึงมือ
"ขอรับศิษย์พี่ อาหลี่ขอให้ช่วยแสดงเปิดงานนะขอรับ ข้าเห็นเป็นอวยพรสหายจึงไม่ปฏิเสธนะขอรับ"อาจารย์เซียงตอบโดยไม่เห็นหน้าอาจารย์หลี่ที่เริ่มหน้าตึงขึ้นมาแล้ว
"อ่อ แค่สหายสินะ"เสียงราบเรียบเริ่มมีแววสนุกเจืออยู่ในเสียงเหมือนพรึมพรำแต่ก็ได้ยินกันทุกคน
"หลงเอ๋อร์เจ้ากลับที่นั่งเถอะ ส่วนศิษย์พี่เชิญที่โต๊ะเถอะขอรับ"เจ้าของงานตัดบททันทีที่เขาเป็นฝ่ายเสียงเปรียบ ไม่เปิดโอกาศให้ต้อนเขาอีกหรอก ส่วนคนตัวเล็กข้างตัวคงทำได้แค่คาดโทษไว้ในใจเท่านั้น
จินหลงจึงเดินผ่านหน้าผมไปที่นั่งตัวเองที่ถูดจัดให้นั่งทางฝั่งขวามือเจ้าของงานแถมยังนั่งสูงกว่าเล็กน้อยด้วย แล้วมองตามผมที่เดินไปนั่งที่ตัวเอง งานเลี้ยงจึงดำเนินต่อไปอย่างครึ้นเครง แต่ผมกลับมีความประหลาดใจที่เวลาสบตาของจินหลงทีไรเหมือนมีอะไรที่ผมกับเขารู้จักกันหรือผ่านด้วยกันมาก่อน ถ้ารู้จักกันมาก่อนทำไมจินหลงทำเหมือนไม่รู้จักผมในครั้งแรกที่เจอกันละ ทำไมไม่บอกว่ารู้จักกันมาก่อนแถมยังทำความรู้จักกันใหม่อีก แต่จากที่ผมทบทวนในความจำของร่างนี้ก็ไม่ได้รู้จักกับจินหลงมาก่อนนะ แล้วเวลาที่สบตากันแล้วภาพเลือนรางในหัวที่เห็นคืออะไร ผมไม่เข้าใจ หรือจริงๆแล้วเราเพิ่งรู้จักกัน แต่แววตาเขาที่มองสบกันตอนแสดงดนตรีนั้นเต็มไปด้วยความคุ้นเคยและคิดถึงโหยหากันแน่ๆ ผมมั่นใจว่าตัวเองตาไม่ฝาดนะ แต่ตอนนี้ที่บางครั้งผมเผลอจ้องมองไปทางจินหลงแล้วเขาก็หันมาสบตากับผมพอดิบพอดีแววตานั้นเหมือนไม่มีอะไร นิ่งสงบ และลึกล้ำคิดอะไรอยู่ไม่มีใครรู้ เหมือนที่ผมเห็นแค่ตาลาย ตาฝาดไปเองแต่ไม่ใช่อะหัวใจผมมันบอกแบบนั้นว่ามันต้องอะไรแน่ๆ
"ศิษย์พี่ ข้าขอออกไปเดินเล่นหยืดเส้นหยืดเส้นนะขอรับ"ผมสะกิดศิษย์พี่สวี่แล้วกระซิบถาม
"ได้สิ ให้พี่ไปเป็นเพื่อนมั้ย"พี่สวี่หันมาถามกลับ
"ข้าอยากไปคนเดียวขอรับ"ผมบอกความต้องการไป
"เช่นนั้นหลงเอ๋อร์ก็ได้ระวังตัวด้วยนะ"พี่สวี่ทำหน้าคิดแปปนึงแล้วจึงกำชับผมอีกที
"ขอรับ"
"อย่าไปนานนักละ เดี่ยวศิษย์พี่ทุกคนจะเป็นห่วง"
"ขอรับ"ผมรับคำพี่สวี่จากนั้นก็หายวับออกมานอกงานแล้วเดินหาสวนดอกไม้ภายในเขตสำนักชาดทมิฬทั้งที่ไม่รู้ว่าจะมีหรือเปล่า แต่เขาอยากใช้เวลาขบคิดกับตัวเองเงียบๆถึงความสับสนวุ่นวายภายในทั้งจิตใจและสมอง เพราะไม่ว่าจะหาเหตุหาผลยังไงเรื่องที่เขาคิดไม่ตกก็ยังคงเป็นปริศนาไม่มีคำตอบเลย
คล้ายหลังที่ร่างเพรียวหายวับไปเขาจึงอวยพรแล้วร่ำลาศิษย์น้องและอาจารย์ทุกท่านก่อนจะหายวับไป ท่ามกลางสายตาสงสัยของคนทั้งสำนักญาณศึกษาว่าเขาจะไปไหน แต่เขาก็ไม่สนสายตาผู้ใดหายวับไปอยู่ดี แต่โผล่มายืนมองดูร่างเพรียวบางที่เดินอย่างเชื่องช้าไปเรื่อยๆด้วยท่าทางคิดไม่ตก ไม่รู้ว่าหัวเล็กๆนั้นคิดอะไรอยู่ถึงทำหน้าเครียดขนาดนั้นหรือเหลียนหลงจะจำอะไรได้ เขายังคงมองร่างเล็กนั้นที่เหม่อเดินไปชนเข้ากับกำแพงเวทย์แบ่งเขตที่โปร่งใสมองด้วยตาเปล่าไม่เห็น แต่แข็งแรงกว่ากำแพงทั่วไปมากดูจากการบ่นจากปากเล็กๆนั้น
โป๊ะ "โอ้ยยยเจ็บ ชนอะไรเนี่ยทำไมเจ็บอย่างนี้"ผมที่เดินคิดอะไรไปเรื่อยชนเข้ากับอะไรไม่รู้แข็งๆแต่ก็ไม่เห็นมีอะไรขว้างหน้าผมนะ ผมเลยยกมือคลำหน้าผากที่ยังเจ็บอยู่บ่งบอกว่าผมชนอะไรสักอย่างจริงๆ เลยยื่นมือไปข้างหน้าที่ว่างเปล่าแล้วก็คลำเจออะไรแข็งๆไม่รู้ไม่ขยับด้วยแต่โปร่งๆใสๆ
"อะไรอะ ละทำไมมาอยู่ตรงนี้ได้"ผมมองไปรอบๆไปมาจึงเข้าใจว่านี่จะน่าจะเป็นกำแพงเวทย์ละมั้ง
"ทำคนเจ็บตัวได้นะไอ้กำแพงบ้าเนี่ย ใครอุตริคิดทำเป็นคนแรกว่ะ น่าต่อยสักเปรี้ยงเลย คิดได้ไงสร้างซะใสแจ๋วเลย ทำแบบทั่วไปก็ได้มะจะได้เห็นชัดๆจะได้ไม่เดินชนป่ะ นี่เจตนาทำร้ายใช่ป่ะ"
ผมที่หงุดหงิดอยู่แล้วเลยโมโหขิงข่าทุกอย่าง แล้วหาเรื่องระบายไปทั่วด่านั้นโทษนี่ทั้งที่รู้ตัวว่าผมนี่ละครับผิดที่เดินมาชมมันเข้าผมมีขาส่วนมันไม่มีไง แต่ก็อดจะโมโหไม่ได้อยู่ดี
"อันธพาลที่ไหนกันมากร่อนด่ากำแพงเวทย์ที่ข้าคิดขึ้น"เสียงทุ้มราบเรียบดังมาจากด้านหลัง
"จะ..จิน..จินหลง"ผมตะกุกตะกักที่เห็นคนที่ทำให้หงุดหงิดมาอยู่ตรงหน้า
"เหลียนเอ๋อร์เองรึที่เป็นอันธพาลน้อย"เสียงทุ้มถามอย่างขบขัน
"ข้าไม่ได้ตั้งใจจะว่าท่านที่คิดเวทย์กำแพงนี่ขึ้นมาหรอกนะ แค่ไม่เข้าใจทำไมต้องโปร่งแสงด้วย คนที่ไม่ทันมองก็เดินชนเจ็บตัวนะสิ"ผมเถียงกลับเสียงขุ่น
"หึหึหึหึ ตั้งแต่ที่ข้าคิดเวทย์นี่ขึ้นมาก็มีเจ้าคนเดียวนี่ละที่เดินชน ปกติผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปมักมองเห็นอาณาเขตของกำแพงเวทย์อยู่แล้ว ถ้าตั้งใจมองนะแล้วเจ้าละได้ตั้งใจมองหรือเปล่า"
"กะ..ก็..ก็ต้องตั้งใจอยู่แล้วสิ"ผมโกหกกลับไปเพราะหากมองกำแพงดีๆจะมีเหมือนตาข่ายสีแดงอ่อนๆเปล่งออกมาให้รับรู้ว่านี่คือเขตกำแพงเวทย์ ทำไมผมถึงไม่เห็นตั้งแต่ทีแรกว่ะ เสียหน้าหมดเลย สงสัยความโมโหบังตา
"แล้วออกมาข้างนอกทำไม อากาศเย็นเยี่ยงนี้เดี่ยวก็ไม่สบายหรอก"ร่างสูงพูดออกมาเสียงเรียบเหมือนพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ
"ข้าแค่ออกมาเดินเล่นหยืดเส้นหยืดสายนะ แล้วท่านละออกมาทำไม"
"ข้ากำลังจะกลับไปพักผ่อนนะ"
"กลับที่พักแล้วทำไมมาเดินอยู่ที่นี่ไม่ร่ายเวทย์กลับเขตตัวเอง"ผมถามอย่างสงสัยในการกระทำของอีกฝ่ายทั้งยังอยากจะจับผิดว่าเขามาอยู่ตรงนี้ได้ไง
"ข้าแค่อยากเดินกลับ"
"ที่พักท่านใกล้ขนาดนั้นเลยเหรอ"
"สำนักญาณศึกษานี่เป็นของข้า ข้าจะทำอะไรก็ได้จะเดิน จะนั่ง จะนอน จะไปไหนมาไหนโดยที่ไม่จำเป็นต้องขออนุญาตผู้ใด เจ้าว่าข้าพูดถูกมั้ยเหลียนเอ๋อร์"เออว่ะ จริงด้วย เขาคือท่านเทพจินหลงที่ทุกคนในที่นี่แม้แต่ผู้อาวุโสทุกคนล้วนก้มหัวให้ก็แสดงว่าเขายิ่งใหญ่มากและน่าจะเป็นบุคคลที่มีบทบาทกับที่นี่มากที่สุดนี่น่า ทำไมเขาลืมคิดข้อนี่ไปได้นะ
"จินหลง เอาจริงๆเลยนะ เราเคยรู้สึกกันมาก่อนใช่มั้ย"ผมเลยเปลี่ยนเรื่องคุยเป็นลากเข้าเรื่องที่ผมสงสัยแทน
"ต้องเคยรู้จักสิ"ผมตาโตหลังจากที่ได้ยินคำพูดนั้น
"จริง รู้จักกันได้ยังอะ"ถามไปอย่างตื่นเต้น
"ก็ที่ป่าด้านหลังสำนักบุหลันไง"เขาตอบมาเสียงเรียบ
"ไม่ใช่ดิ ต้องรู้จักกันมาก่อนหน้านั้นสิ"
"หน้าไหน ตอนไหน ข้าไม่เห็นจำได้เลยว่าเคยรู้จักเหลียนเอ๋อร์มาก่อน"
"ไม่จริงอะ ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าไม่รู้จักข้า"
"แล้วเจ้าละ มั่นใจได้ยังไงว่าเราเคยรู้จักกันมาก่อน"เสียงเริ่มเข้มขึ้น
"ก็..ก็ข้าเห็น"ผมตะกุกตะกัก
"เห็นสิ่งใด"ร่างสูงจ้องเขม็ง
"ไม่มีสิ่งใด ข้าแค่ล้อท่านเล่น งั้นข้าขอตัวก่อนละ"ผมรีบบอกไปเมื่อเห็นสายตานั้นเริ่มดุดันขึ้นเมื่อกำลังชั่งใจอะไรสักอย่าง และรีบหายวับเข้าไปในงานทันที หลังจากร่างเล็กจากไปร่างสูงใหญ่ของจินหลงยังยืนอยู่ที่เดิมพร้อมทั้งขบคิดอย่างหนักอึ้งที่ได้ยินบางอย่างจากปากเล็กนั้น เหลียนหลงเห็นภาพอะไร เขาจำอะไรได้ เขาจะจำได้ได้ยังไง ไม่จริง นี่ยังไม่ถึงเวลาที่เขาจะจำได้เลย ความคิดเขาถกเถียงกันไปมาอย่างหนักเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งถึงเรื่องที่ได้ยินมาเมื่อกี้ ร่างสูงใหญ่จึงกลับตำหนักเวหาแล้ววางแผนใหม่เผื่อเหลียนหลงจะจำได้ทุกอย่างก่อนเวลา เขาต้องวางแผนให้เป็นไปตามแผนเขาก่อน
ด้านนึงคิดหนักทั้งคือแต่ด้านอี้เหลียนหลงกลับไม่คิดมากอะไรเลยหลังจากกลับมาจากงานเลี้ยง ก็โยนทุกสิ่งอย่างออกจากหัวไปแล้วคิดแค่ว่าถึงเวลาแล้วจะรู้เอง ก็อาบน้ำเตรียมตัวเข้านอนโดยที่ตั้งมั่นว่าจะไม่คิดอะไรมากอีกแล้วปวดหัว ก็ดับเทียนล้มตัวลงนอน บนโต๊ะที่วางตะกร้าไว้ให้เป็นที่นอนของสัตว์ในพันธะตัวเองที่ตอนนี้ดวงตาแดงกร่ำนั้นกำลังวาวโรจน์อย่างโกรธเกลียด อาฆาตถึงผู้ที่เขามองเห็นในมิติจิตเชื่อมใจจากผู้เป็นนายที่ได้พบคนผู้นั้นแล้ว คนผู้นั้นกำลังจะเข้ามาในชีวิตนายท่านอีกแล้ว จะทำอย่างไรดี ด้วยกำลังที่เขามีเพียงแค่หยิบมือจะต่อกรกับเขาที่ยิ่งใหญ่เทียมฟ้าได้ยังกัน เป็นอีกครั้งที่เสี่ยวเสี้ยวตัดพ้อกับชีวิตที่ไม่เลือกสิงสู่มนุษย์สักคนที่มีพรสวรรค์แทนงูเขียวไร้ประโยชน์นี่ หากดวงจิตเขาแข็งแรงมากพอก็คงดี


## บทที่ 7 ทดสอบ

บทที่ 7
การทดสอบ
หลังจากงานเลี้ยงในวันนั้นนี้ผ่านมาหนึ่งเดือนเต็มแล้วที่ผมโยนทิ้งความสงสัยที่เกิดขึ้นในใจเกี่ยวกับจินหลงไปแล้วตั้งหน้าตั้งตาใช้ชีวิตและเรียนไปวันๆเหมือนเดิมและนี่เข้าก็เข้าสู่ช่วงการทดสอบของเขตสำนักบุหลันแล้ว หลังจากที่อาจารย์เซียงสั่งสอนมาก็ถึงช่วงที่ผมจะต้องเข้ารับการทดสอบเลื่อนขั้นสักที โดยวันนี้อาจารย์จะให้ผมไปจัยฉลากโรคและทำการวินิจจัยโรคจากนั้นให้บอกวิธีการรักษาและตั้งตำรับยาที่จะใช้รักษาโรคเองแล้วอาจารย์เซียงก็จะให้ผมไปหาสมุนไพรในป่าหลังเขตสำนักเอง จากนั้นนำมาต้มแล้วลองชิมรสชาติว่าควรเติมสมุนไพรอะไรเสริมลงไปมั้ยเพื่อให้ยากินง่ายขึ้นแต่สรรพคุณยังคงเดิมและความบริสุทธิ์ยาต้องมีระดับ 7 ขึ้นไปถึงจะทดสอบผ่านด่านผู้ฝึกตนไปเป็นนักปรุงยาได้ แล้วที่ผมรู้ขบวนการการทดสอบก็เพราะศิษย์พี่ทุกคนละครับที่บอกผมทุกอย่างที่ตัวเองเคยทดสอบมา ทั้งยังบอกถึงทิศทางในการหาสมุนไพรกับผมอีกซึ่งพอรวมกันแล้วกลายเป็นทั้งป่าเลยครับที่มีสมุนไพร นั้นมันของแน่นอนอยู่แล้วนะที่สมุนไพรจะอยู่ในป่าอะ แล้วเหมือนเสี่ยวเสี้ยวจะรู้ว่าผมจะต้องไปทำการทดสอบแล้วออกไปที่ป่าเสี่ยวเสี้ยวเลยพยายามขอไปด้วยโดยการขึ้นมาพันรอบข้อมือเป็นกำไลแน่นเพราะกลัวผมมีอันตราย แต่ผมก็เบรกเอาไว้เพราะไม่อยากห่วงหน้าพะวงหลัง ถ้ามีเสี่ยวเสี้ยวไปด้วยเขาจะต้องเป็นห่วงเสี่ยวเสี้ยวว่าจะโดนสัตว์ตัวอื่นทำร้ายเป็นแน่ เลยบอกเหตุผลที่เสี่ยวเสี้ยวไปด้วยไม่ได้ให้อีกฝ่ายฟังอย่างใจเย็นพร้อมทั้งสัญญาจะใช้เวทย์เชื่อมจิตให้เสี่ยวเสี้ยวเห็นว่าเขาทำอะไรและอยู่ตรงไหน เสี่ยวเสี้ยวจะได้ไม่เป็นห่วงอีกด้วยเสี่ยวเสี้ยวจึงยอมคลายตัวแล้วเลื้อยลงไปอยู่ในตะกร้ารอเขาอยู่ที่นี่
"พร้อมทำการทดสอบรึยังหลงเอ๋อร์"ตอนนี้ผมยืนอยู่เบื้องหน้าอาจารย์เซียงในศาลาที่อาจารย์เซียงใช้สอนศิษย์ โดยมีศิษย์พี่ทุกคนมาดูการทดสอบนั่งอยู่ข้างหลังเขาอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
"พร้อมแล้วขอรับ"
"หลังจากที่เจ้าจับฉลากขึ้นมาแล้วให้เขียนทุกอย่างที่เจ้ารู้เกี่ยวกับโรคที่จับได้ลงไปในกระดานคำตอบโดยอาจารย์ให้เวลาเพียงหนึ่งการธูปเท่านั้น ช้ากว่านี้ได้เพียงครึ่งก้านธูปเท่านั้น หากตอบไม่ละเอียดไม่ผ่าน มีคนช่วยก็ไม่ผ่าน หลังจากผ่านข้อเขียนแล้วอาจารย์จะให้เจ้าไปหาสมุนไพรมาปรุงยาแก้โรคที่เจ้าจับได้ โดยให้เวลาหาตามที่อาจารย์เห็นสมควรว่าตำรับยาที่เจ้าตั้งจะใช้สมุนไพรมากน้อยเพียงใด"อาจารย์บอกเงื่อนไขในการทดสอบกับผม จากนั้นก็หยิบไหใบนึงขนาดพอดีที่มือจะหยิบเอาบางสิ่งขึ้นมาได้ ที่ภายในได้ใส่หินทำนายโรคที่อาจารย์เซียงคิดเวทย์นี่ขึ้นมาเองเอาไว้ โดยร่ายเวทย์ให้ก้อนหินจดจำตัวเองว่าเป็นโรคอะไร เมื่อหยิบขึ้นมาก้อนหินจะเปล่งเสียงบอกตนเองว่าคือโรคอะไรเหมือนเป็นการแนะนำตัวอะไรแนวนั้น
"ขอรับอาจารย์"
"งั้นเจ้าก็เริ่มการทดสอบเถอะ"สิ้นประโยคนั้นอาจารย์ก็ยื่นไหมาตรงหน้าผม ผมจึงล้วงมือเข้าไปคนๆหินในไหแล้วกำลังจะหยิบหินก้อนที่อยู่ใกล้มือที่สุดขึ้นมา แต่ดันมีหินก้อนนึงดีดเข้ามือผม ผมเลยได้แต่หยิบขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้สงสัยตอนคนหินมันจะกระทบกันจนกระเด็นเข้ามือผมนั้นละ
"โรคพันพิษสลายรัก"หลังจากที่มือพ้นปากไหออกมา แล้วชูก้อนหินขึ้นมันก็ส่งเสียงทันที
"หือออ"เสียงครางในลำคอของศิษย์พี่ข้างหลัง
"=_=?"ใบหน้าที่นิ่งงันของอาจารย์เซียงเหมือนกำลังขบคิดอะไรอยู่สักอย่าง
"มีอะไรกันหรือเปล่าขอรับ โรคนี่มันทำไมเหรอขอรับ"ผมถามอย่างสงสัย
"เปล่า ไม่มีอะไรหรอก หลงเอ๋อร์ไปเขียนคำตอบลงกระดานเถอะเวลาไม่เคยคอยใครนะ"อาจารย์พูดแบบนั้นผมเลยเดินไปที่กระดานคำตอบแล้วเขียนทุกอย่างที่รู้ลงไป
โรคพันพิษสลายรักนี้อยู่ในตำราโอสถเวทย์ขั้นผู้ใช้โอสถที่สรรพคุณจริงๆควรจะอยู่ในขั้นจอมโอสถด้วยซ้ำ เพราะโรคนี้จริงๆไม่ได้เกิดจากโรคทั่วไป แต่มันคือการต้องพิษดอกอันฮวาที่มีลักษณะคล้ายดอกมะลิผสมดอกพุดซ้อน ขนาดเท่าดอกกุหลาบ และส่งกลิ่นที่มีพิษออกมา ทำให้คนที่สูดดมกลิ่นดอกอันฮวาจะเริ่มลืมเลือนความรักที่มีไป แต่จะใช้ได้กับผู้ที่เจ็บปวดกับความรักเท่านั้น หากเป็นคนที่มีความรักและไม่เจ็บปวดกับความรักก็จะไม่เป็นอะไร และต้นอันฮวามักจะเกิดในป่าอาถรรพ์ลึกเข้าไปจนสุดรู้ที่ต้องฝ่าอันตรายเข้าไป แต่จะพบรึเปล่าก็อยู่ที่ป่าอาถรรพ์อีกทีเช่นกัน นี้จึงทำให้มันอยู่ในสมุนไพรระดับจักรพรรดิ แต่เพราะสรรพคุณมันใช้ได้เฉพาะเจาะจงกับคนแค่บางกลุ่มจึงทำให้มันจัดอยู่ในตำราชั้นผู้ใช้โอสถที่ให้ผู้สนใจสายโอสถร่ำเรียนเท่านั้น ลักษณะของคนที่ต้องพิษดอกอันฮวานั้นจะค่อยๆลืมความเจ็บปวดภายในจิตใจที่เกิดขึ้น เมื่อสูดดมนานไปเรื่อยๆความทรงจำที่เจ็บปวดก็จะเลือนรางจางหายไป จนลืมสิ้นถึงความเจ็บปวดทุกอย่างในจิตใจและความทรงจำ อาการแรกๆจะมีเหม่อลอยไปบ้างเหมือนคนคิดอะไรไม่ออก และเซื่องซึม เชื่องช้า แต่พอผ่านไปสักระยะก็จะใช้ชีวิตปกติเช่นเดิม โดยจริงๆคนส่วนใหญ่ไม่อยากจะแก้พิษดอกอันฮวานี่หรอก เพราะฤทธิ์ของมันจะมีผลอยู่ 5 ปี และคนที่โดนพิษมักเต็มใจต้องพิษเอง แต่หากผสมหัวใจของพยัคฆ์เวทย์ชั้นสูงลงไปด้วยจะได้ยาพันพิษสลายรัก หัวใจพยัคฆ์เป็นส่วนนึงของยาระดับเทพเซียนเพราะมีฤทธิ์คงสรรพคุณยาทุกตัวให้ออกฤทธิ์นานขึ้นตามอายุของหัวใจพยัคฆ์ที่ใส่ลงไป และพยัคฆ์ที่มีเวทย์ระดับสูงมักมีไม่กี่ตัวและมีอิทธิฤทธิ์มากเช่นกัน เมื่อใส่หัวใจพยัคฆ์ลงไปจะทำให้ฤทธิ์ในการลืมเลือนนั้นนานขึ้น จนเมื่อตายไปแล้วเกิดใหม่กี่ชาติภพก็ยังออกฤทธิ์ต่อจิตวิญญาณที่กินหัวใจพยัคฆ์เข้าไปอยู่ดี ดังนั้นจึงมียาแก้พิษนี่ไว้ให้ภพต่อไปจิตวิญญาณที่ต้องพิษจะได้เริ่มต้นรักใครได้ ดังนั้นยาแก้พิษจึงเป็นอะไรที่หายากพอควรเพราะต้องใช้สมุนไพรระดับราชันและจักรพรรดิขึ้นไป และทั้งตำรับมีส่วนผสมยาน้อยกว่าโรคทั่วไปที่เป็นการแก้พิษซะอีก เพราะใช้แค่สมุนไพร 5 ชนิดเองแต่ทุกชนิดล้วนอันตรายมากเช่นกัน
1.ดอกกุยหลาง สมุนไพรระดับจักรพรรดิที่มักขึ้นอยู่ริมขอบหน้าผาที่มีอากาศหนาวเท่านั้น มีสรรพคุณล้างพิษทุกชนิดในร่างกายไม่ว่าจะมากหรือน้อยก็ตาม ล้างลึกยันจิตวิญญาณเลยก็ว่าได้
2.ผนึกหวนคืน เป็นผลึกที่เกิดจากการตกตะกอนของน้ำตาพยัคฆ์มักจะอยู่สักที่ในถ้ำของพยัคฆ์เวทย์ พิษมักต้านพิษได้ฉันใด โดนสิ่งใดไปต้องแก้ด้วยสิ่งนั้นเสมอ ผลึกหวนคืนจะไปกระตุ้นจิตวิญญาณที่โดนหัวใจพยัคฆ์ครอบคุมให้ลืมเลือนไว้ ให้เกิดภาพจำทุกอย่างที่จะลืมเลือนไปแล้วให้กักเก็บไว้ที่ผลึกหวนคืนไม่ให้ความทรงจำนั้นเลือนหายไปอีกทีนึง
3.ดอกต้นพญาเสน สมุนไพรระดับราชันที่มักเจออยู่ทั่วไปในป่าหมอกของป่าอาถรรพ์เพราะต้นมันเติบโตขึ้นจากจิตวิญญาณ ทำให้มันเป็นสมุนไพรวิญญาณระดับกลางเพราะสามารถเจอได้ในสุสานหรือป่าที่มีความตายเกิดขึ้น ชายาของมันคือสมุนไพรแห่งความตายเพราะทุกที่ที่มันเกิดมักคือจุดที่เคยมีสิ่งมีชีวิตตายตรงนั้น แต่สรรพคุณที่สามารถคืนวิญญาณได้ของมันนั้นก็ทำให้มันเป็นที่ต้องการอยู่เรื่อยๆเช่นกัน
4.ดอกแก้วผสานจิต สมุนไพรระดับจักรพรรดิที่หายากพอๆกับผลึกหวนคืน ปกติจะพบดอกแก้วผสานจิตไม่ใกล้จากที่พบผลึกหวนคืนนักเพราะทั้งสองสิ่งเกิดมาเป็นคู่กัน เพราะเมื่อผนึกความจำลงในผลึกหวนคืนก็ต้องใช้ดอกแก้วผสานจิตให้ความทรงจำที่ผนึกลงในผลึกหวนคืนผสมกันเป็นอันนึงอันเดียวแล้วฝังลึกลงไปในจิตวิญญาณทำให้ไม่ลืมเลือนสิ่งใดได้อีก แต่ของทั้งสองสิ่งนี้มักหายากมาก ถ้าไม่เพราะป่าอาถรรพ์ประทานให้พบก็มักจะหาเองไม่เคยเจอเลย
5.น้ำทิพย์ ส่วนผสมตัวสุดท้ายที่มีความสำคัญไม่ต่างจากทุกชนิด เพราะต้องใช้บำรุงร่างกายหลังจากความเจ็บปวดหวนคืนกลับมา ช่วยเยี่ยวยาจิตใจให้เย็นสงบ ไม่เจ็บปวดรวดร้าวจะเป็นจะตายจนดวงจิตจะแตกดับเช่นเดิม
แล้วทำไมผมถึงรู้รายละเอียดกับโรคนี้นัก เพราะตั้งแต่ที่อาจารย์สอนผมก็สนใจในพิษนี้เป็นพิเศษไม่รู้ทำไม จนศึกษาตำราเกี่ยวกับพิษนี้จนเข้าใจในโรค และหารายละเอียดยาแก้พิษอย่างลำบากเพราะมีตำราน้อยมากที่เขียนเกี่ยวกับโรคนี้ไว้ ต้องเป็นคนที่สนใจในพิษนี้จริงๆถึงจะรู้ และยา 5 ชนิดนี้ก็เป็นผมเองที่คิดตำรับขึ้นมา นี่ก็กะว่าถ้าอาจารย์เซียงไม่ว่าอะไรก็แสดงว่าตำรับยาแก้พิษของผมน่าจะได้ผลไม่ต่ำกว่า 80 เปอร์เซ็นละนะ
"อืม ใช้ได้ทีเดียว"อาจารย์เซียงพรึมพรำหลังจากอ่านคำตอบในกระดานที่ผมตอบ
"อาจารย์ตรวจดูตำรับยาแก้พิษแล้วนะ ค่อนข้างดีเลยทีเดียว แต่ดูจากตัวยาในตำรับแล้วอาจารย์จะให้เจ้าหามาเพียงสามในห้าตัวยาพอ เพราะบางตัวมันอันตรายเกินไปที่จะหามาได้ ฉะนั้นหลงเอ๋อร์ก็เลือกหามาสักสามชนิดก็พอ แล้วขาดเหลือชนิดใดค่อยไปดูให้ห้องเก็บโอสถ"
"ขอบคุณขอรับ อาจารย์เซียง"
"ส่วนเวลาในการหาสมุนไพรอาจารย์ให้เวลา 7 วันในการเข้าไปในเขตป่าหลังสำนักเรา เจ้าต้องเก็บเกี่ยวประสบการณ์ในครั้งนี้ให้มากหนาเพราะไม่สามารถมีใครช่วยเจ้าได้ เจ้าต้องช่วยตัวเองให้ได้มากที่สุด หากพบเจออันตรายที่ถึงแก้ชีวิตให้รักษาชีวิตก่อนสิ่งอื่นใดเข้าใจหรือไม่"อาจารย์เซียงกำชับอย่างเป็นห่วง
"ข้าจะจำที่อาจารย์สอนสั่งขอรับ"ผมตอบรับอย่างหนักแน่น
"ส่วนนี้เป็นยันต์เคลื่อนย้าย หากมีภัยให้ฉีกยันต์นี้แล้วมันจะนำพาหลงเอ๋อร์กลับมาที่สำนักเรา"อาจารย์เซียงยื่นยันต์แผ่นนึงให้ผม
"ขอบคุณอาจารย์เซียงขอรับ"ผมจึงยื่นมือไปรับมาแล้วเก็บลงไปในแหวนมิติทันที
"งั้นหลงเอ๋อร์จงไปเตรียมของให้พร้อมเพื่อออกเดินทางเถิด แล้วเจอกันที่ศาลาในตอนบ่าย อาจารย์จะส่งเจ้าไปอยู่กลางป่าเอง"
"ขอรับอาจารย์"หลังจากตอบรับอาจารย์เซียง
ผมจึงกลับห้องแล้วมาจัดเตรียมทุกอย่างให้พร้อมทั้งเสื้อผ้า อาหารแห้ง อาวุธ และยารักษาโรคซึ่งส่วนนึงเป็นศิษย์พี่ยัดเยียดให้มาเยอะเกินไป เพราะด้วยความที่นี่เป็นเขตที่ใช้โอสถอยู่แล้ว ฉะนั้นศิษย์ของที่นี่มักจะปรุงยาเองจนชำนาญแล้วมีคลังยาเป็นของตัวเอง ดังนั้นเมื่อเห็นน้องเล็กจะออกเดินทางไปหาสมุนไพรนานผิดปกติ ที่บอกว่านานผิดปกติคือปกติอาจารย์จะให้เข้าป่าหาสมุนไพร 3-4 วันเท่านั้น นานสุดคือ 5 วัน นี่เล่นปาไปอาทิตย์นึงเลยดูนานผิดปกติ ศิษย์พี่ทุกคนเลยขนยาที่จำเป็นมาให้ แล้วต้องรับทุกคนนะ ถ้าปฏิเสธว่ามีของศิษย์พี่คนนึงแล้วก็จะโดนศิษย์พี่อีกคนงอนที่ไม่รับของตนด้วย ผมเลยต้องรับของศิษย์พี่ทุกคน ตอนนี้ในแหวนมิติผมเกินครึ่งคือมีแต่ยาครับ จากนั้นผมก็รอเวลาบ่ายที่จะต้องไปผจญภัยแล้ว ในป่าจะมีอะไรสนุกๆบ้างนะ เขาคิดอย่างตื่นเต้นที่จะได้ไปเที่ยวเล่นในป่า โดยไม่รู้ว่ามีอะไรบ้างอย่างรอเขาอยู่เช่นกัน
อีกมุมของห้องในตะกร้านั้นมีสายตาสีแดงกร่ำที่มองอย่างยินดีปรีดาไปที่เจ้าของพันธะมันที่ตอนนี้กำลังมีความสุขอย่างเต็มประดาที่ได้ไปเที่ยวเล่น เมื่อนึกถึงสิ่งที่นายมันกำลังจะไปตามหาแล้วดวงตามันยิ่งแววโรจน์อย่างปิติดีใจที่มันจะมีโอกาศกลับมาดวงจิตสมบูรณ์ก่อนเวลาที่สมควร
คล้อยหลังน้องเล็กของเขตบุหลัน ศิษย์พี่ยังนั่งรายรอบอยู่ในศาลามองมาที่อาจารย์ของตนอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง
"เอ่อ อาจารย์ขอรับ โรคที่น้องหกได้ไม่อยากเกินไปสำหรับการเลื่อนขั้นเป็นนักปรุงยาหรือขอรับ"ศิษย์คนแรกหรือศิษย์พี่ใหญ่เซียวพูดขึ้นมาด้วยอยากถามหาความยุติธรรมให้น้องเล็กของตน
"โรคนั้นจริงๆควรเหมาะที่จะเลื่อนขั้นเป็นผู้ใช้โอสถมากกว่านะขอรับ"ศิษย์คนรองพูดเสริมขึ้นมาบ้าง
"แล้วของแต่ละชนิดที่น้องหกต้องเข้าไปหานั้นไม่ใช่จะหาได้ง่ายดายนัก ต่อให้อาจารย์จะลดตัวยาให้หามาเพียง 3 ชนิด แต่ไม่ว่าชนิดใดมักหายากอยู่ดีนะขอรับ"ศิษย์คนที่สามก็บอกถึงความยากลำบากในการหาตัวยา
"หายากไม่เท่า แต่ละตัวยากว่าจะได้มา มักพบอันตรายอย่างที่ไม่อาจคาดเดาได้รออยู่นะขอรับ"ศิษย์คนที่สี่ก็ทำเสียงจริงจังกว่ายามปกติที่มักจะทำเสียงสนุกสนานอยู่เสมอ แต่ครั้งนี้ความเป็นห่วงที่มีมันมากกว่าจะมาล้อเล่นได้
"อาจารย์จะไม่บอกกล่าวสิ่งใดบ้างหรือขอรับ"ศิษย์คนที่ห้าเร่งเร้าอยากฟังคำตอบจากจากอาจารย์ของตน
"ที่พวกเจ้าพูดมาอาจารย์ย่อมรู้ทุกอย่าง และรู้มากกว่าพวกเจ้านัก แต่ที่อาจารย์อนุญาตให้ศิษย์น้องพวกเจ้าไปหาสมุนไพรมา สิ่งหนึ่งที่ต้องการจะให้คือประสบการณ์ เพราะต่อให้พวกเจ้าคิดหาทางรักษาโรคได้ แต่กว่าจะหาตัวยามารักษาโรคได้นั้นมันไม่ง่าย ฉะนั้นพวกเจ้าต้องตระหนักในการเรียนรู้ให้มากเพราะตำรับยาที่คิดออกมามีผลต่อชีวิตทั้งสิ้นทั้งต่อผู้รักษาหรือผู้ที่ต้องรักษาเองก็ตาม อาจารย์จึงบอกให้รักษาชีวิตตัวเองเอาไว้ก็พอไม่หวังให้ศิษย์น้องของพวกเจ้าหามาได้จริงๆหรอก หากศิษย์น้องของพวกเจ้าหาสมุนไพรกลับมาได้ต่อให้เป็นหนึ่งในห้าสิ่ง อาจารย์ก็ให้เขาผ่านอยู่ดี "อาจารย์เซียงพูดออกมาด้วยรอยยิ้มที่ศิษย์ทุกคนรักใคร่ห่วงใยกัน จนมาประท้วงเขาแทนคนน้องที่ไม่รับรู้ถึงความอันตรายที่รออยู่เลยสักนิด
"แล้วอีกอย่าง ชะตาได้กำหนดมาแล้ว ศิษย์น้องของพวกเจ้าจะได้รับประสบการณ์สำคัญในชีวิตกลับมาอย่างแน่นอน อย่างน้อยก็การเอาตัวรอดละนะ"อาจารย์เซียงพูดแปลกๆออกมาประโยคนึงที่ทำให้เหล่าศิษย์ทั้งหลายทำหน้าเข้าใจบ้างบางคน แต่บางคนก็ทำหน้างงๆ
"พวกเจ้าไปดูศิษย์น้องพวกเจ้าเถอะ ไปดูสิว่าเตรียมของที่จำเป็นครบมั้ย ขาดเหลือสิ่งใดพวกเจ้าก็ช่วยจัดหาเถอะ อาจารย์จะไปพักสักหน่อย"
"ขอรับอาจารย์ น้อมส่งท่านอาจารย์ขอรับ"เหล่าศิษย์คารวะน้อมส่งอาจารย์ตน
ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายไปหาของที่สำคัญที่ควรพกไปในการหาสมุนไพรแล้วนำไปให้ศิษย์น้องของตนที่ห้องพัก จากนั้นก็บอกการใช้ชีวิตในป่าตามที่ทุกคนเคยเจอมาให้น้องเล็กรู้ถึงวิธีเอาตัวในป่าอาถรรพ์ หลังจากที่บอกทุกอย่างที่น่าเป็นประโยชน์แก่น้องเล็กหมดทุกคนแล้วจึงแยกย้ายกลับห้องตนเองไป ปล่อยให้น้องเล็กจัดของที่จำเป็นต่อและพักผ่อนก่อนออกเดินทางในยามบ่าย
เมื่อถึงเวลาทุกคนมารวมตัวกันที่ศาลาเพื่อส่งน้องเล็กออกไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์ในชีวิต โดยมีอี้เหลียนหลงยืนอยู่หน้าอาจารย์เซ๊ยงที่ตอนนี้กำลังร่ายเวทย์เคลื่อนย้ายเพื่อส่งอี้เหลียนหลังไปที่กลางป่าหลังเขตสำนักบุหลันที่ติดภูเขามีเนื้อที่กี่ลูกไม่อาจนับได้ และไม่ลืมส่งกระบอกเงาเสียงให้ลูกศิษย์ตนเผื่อมีอะไรจะได้ส่งเสียงพูดคุยหรือบอกกับเขาได้หากต้องการความช่วยเหลือ จากนั้นร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าอาจารย์เซียงก็หายวับไป


## บทที่ 8 ผจญภัยในโลกกว้าง

บทที่ 8
ผจญภัยในโลกกว้าง
กลางป่าหลังเขตสำนักบุหลันที่เงียบสงัดตอนนี้ได้มีร่างเพรียวบางในชุดสีขาวยืนนิ่งเป็นสง่าด้วยใบหน้าที่สวยราวกับสตรีนั้นทำให้ภาพที่เห็นราวกับความฝันที่เทพธิดาอยู่ในสวนบุปผาสวรรค์ เพราะร่างบางยืนอยู่ใต้ต้นดอกหงระย้าสีชมพูที่ตอนนี้กำลังแข่งกันผลิบานออกดอกกันอย่างสวยงาม หลังจากที่ร่างบางเคลื่อนย้ายมาอย่างรวดเร็ว ทำให้ร่างบางต้องปรับตัวเล็กน้อยจึงยืนนิ่งอยู่กับที่เพื่อปรับสภาพที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วทั้งสภาพอากาศที่หนาวเย็นขึ้นจากร่มเงาของป่า และแสงสว่างที่น้อยลงเพราะมีแต่ต้นไม้สูงใหญ่ทำให้บดบังแสงแดดที่ส่องลงมา หลังจากที่ปรับสภาพได้แล้วผมจึงมองไปรอบๆส่วนที่อยู่ตอนนี้เป็นยังไงจะได้วางแผนว่าจะไปทางไหนก่อนดี ซึ่งจากที่ดูป่ารอบๆตัวตอนนี้ทางซ้ายมือผมมีต้นไม้ขึ้นอย่างแน่นขนัด ทำให้เวลามองลึกเข้าไปเห็นทัศนียภาพได้ไม่มากนักแถมยังแลดูวังเวงอีกต่างหาก เนื่องจากต้นไม้ที่แออัดกันต่างต้องการแสงแดดเพื่อเติบโตกันทั้งนั้นทำให้แสงแดดยิ่งส่องลงมาไม่ถึงพื้น ลึกเข้าไปใต้ต้นไม้จึงเหมือนมีหมอกอยู่กลายๆและดูมืดมนลึกลับอันตรายจนไม่น่าเดินเข้าไปในป่าเขตนั้น ส่วนทางขวาอากาศกำลังอบอุ่นพอดีไม่หนาวเกินไปไม่ร้อนเกินไปเนื่องจากเป็นป่าโปร่งที่ต้นไม้ขึ้นอย่างสม่ำเสมอไม่น้อยเกินไปไม่มากเกินไป ทำให้ยังพอมีส่วนที่แสงแดดส่องลงมาถึงพื้นดิน อากาศจึงน่าอยู่กว่าฝั่งซ้ายมือนัก ส่วนเบื้องหน้าผมเหมือนจะเต็มไปด้วยพุ่มไม้ที่มีดอกไม้บานเต็มไปหมด ลองฟังเสียงดูเหมือนจะได้ยินเสียงน้ำตกจากที่ที่ผมยืนอยู่ไม่ไกลไม่ใกล้มากนักจึงพอได้ยินเสียงอยู่
ส่วนข้างหลังที่ผมยืนอยู่คือมีต้นดอกหงระย้าอยู่แล้วถัดจากต้นไม้ใหญ่ไปไม่กี่ต้นคือตีนเขาลูกนึงที่ต้องเดินขึ้นไปสำรวจดูว่าภูเขาลูกนี้มีอะไรบ้าง ผมจึงตัดสินใจเดินไปทางขวามือเพราะจากสภาพแวดล้อมน่าจะมีสมุนไพรเติบโตได้ดีและหลากหลายชนิดกว่าทุกทิศแล้ว ส่วนป่าทิศอื่นๆถ้าผมหาในป่าทางขวามือค่อยเดินกลับมาก็ยังไม่สาย ผมจึงใช้วิชาเหยียบเมฆาที่สามารถเดินบนอากาศที่ระดับสูงขึ้นจากพื้นดินประมาณ 1 ฟุต เพื่อก้าวไปได้อย่างรวดเร็ว 1 ก้าวปกติบนพื้นดินเทียบเท่า 5 ก้าวบนนี้ และเพื่อไม่ให้มีรอยเท้าให้ตามติดได้ เผื่อมีคนเข้ามาล่าหาสัตว์เวทย์ในป่านี้จะได้ไม่มาปะทะกับผมต่อนึงด้วยนั้นเอง ในขณะที่ผมกำลังสอดส่องสายตาไปรอบๆทางที่ผมเดินทางผ่านก็เหมือนมีประกายบางอย่างมากระทบที่หางตาผมทางซ้ายมือ ผมเลยหยุดแล้วเดินเข้าไปดูทิศทางนั้นทันทีก่อนจะเข้าไปใกล้ประกายนั้นกลับมีเสียงร้องหวีดขึ้นมาอย่างข่มขู่เหนือหัวผม เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นปักษาเพลิงพิโรจน์ตัวขนาด 3 ฟุตเศษ กำลังบนวนเหนือหัวผมไปมาราวกับกำลังเตรียมพร้อมต่อสู้หากผมเดินเข้าไปใกล้อะไรสักอย่างเบื้องหน้า ซึ่งตอนนี้ผมกำลังยืนประเมินสถานการณ์อยู่กับที่ ทำให้ปักษาเพลิงพิโรจน์บินร่อนตัวเองมายืนขวางเบื้องหน้าที่ห่างจากผมประมาณสามเมตรได้ มองกะจากสายตาที่ยืนระดับเดียวกันปักษาเพลิงพิโรจน์น่าจะสูงเลยเอวผมมานิดหน่อย และจากที่เห็นรัศมีสีแดงที่แผ่ออกมาจากปีกสีแดงแซมดำนั้นแล้วปักษาตัวนี้น่าจะอยู่ในระดับ 6 ได้ซึ่งถือว่าเป็นสัตว์เวทย์ระดับกลางใกล้จะสูงแล้ว แล้วที่มีชื่อว่าปักษาเพลิงพิโรจน์นั้นเพราะปีกสีแดงแซมดำที่เห็นนั้นแม้จะสวยงามมาก แต่ก็มีพิษสงมากเช่นกันเนื่องจากสีแดงของปีกมันเกิดจากการที่ร่างกายมีธาตุไฟโลกันต์เยอะเกินไปจนไปประจุกันอยู่ที่ปีกจึงทำให้ปกติปีกเป็นสีดำแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเพลิง ถ้าถูกปีกนั้นสะบัดใส่หรือแตะโดนปีกสีแดงนั้นเท่ากับรนหาที่ตายเพราะไฟโลกันต์จะไม่สามารถมอดดับไปเองได้จนกว่าจะเผาไหม้สิ่งที่สัมผัสโดนปีกมันหมด หรือต้องมีน้ำทิพย์มาชะโลมเท่านั้นเพราะน้ำทิพย์มีฤทธิ์เย็นและช่วยชะล้างบาดแผลที่เกิดจากไฟโลกันต์ได้ และโดยปกติปักษาเพลิงพิโรจน์นี้จะไม่ทำอันตรายกับใครก่อน เพราะมันเป็นสัตว์เวทย์ที่รักสงบพอควรและรู้ถึงพิษสงตัวเองดีมันจึงอยู่เงียบๆเป็นที่เป็นทางไม่รังแกสัตว์ที่อ่อนแอกว่า นอกจากคนที่บุกรุกพื้นที่มันเข้ามามันจึงจะสู้สุดใจและอาฆาตแค้นเป็นที่สุดเพราะมันถือว่าจะเข้ามาทำร้ายมัน มันจึงต้องปกป้องตัวเอง โดยการที่ต้องตายกันไปข้างเท่านั้น และผมก็เป็นคนบุกรุกคนนั้นนั้นเอง เอาไงดีนะ ถอยก็ไม่ได้ ไปต่อก็ไปไม่ถึง ด้วยระดับของปักษาที่ต่ำกว่าผมหนึ่งขั้นทำให้ผมได้เปรียบอยู่บ้าง แต่พิษสงของปีกนั้นอะผมเอาจะชนะได้ยังไง โดยไม่บาดเจ็บเลยนะสิ
"เอ่อ ท่านปักษา ข้าไม่ได้มีเจตนาจะเข้ามารุกรานทำร้ายท่านนะขอรับ เพียงแค่เห็นประกายบางอย่างเลยตามมาดูเพียงเท่านั้น หากทราบว่านี้คืออาณาเขตของท่าน ข้าจะไม่ล่วงล้ำเข้ามาเลยขอรับ"ผมเจรจาดีๆกับปักษาเพลิงพิโรนจ์ตัวนี้เพราะสัตว์เวทย์ที่มีระดับ 5 ขึ้นไปมักจะฟังมนุษย์รู้เรื่องเข้าใจ และมักจะตอบกลับมาทางกระแสจิตได้อีกด้วย
"แล้วเจ้าเข้ามาที่ป่าแห่งนี้ด้วยเหตุอันใดเล่าเจ้ามนุษย์น้อย"กระแสจิตของปักษาเพลิงพิโรจน์ถูกส่งเข้ามายังกระแสจิตผมด้วยน้ำเสียงแหบแข็งแรงที่เหมือนเสียงชายชราที่ยังดูสุขภาพดีอยู่
"ข้าเป็นศิษย์คนที่หกของเขตสำนักบุหลันภายในสำนักญาณศึกษานี่เองขอรับ วันนี้ข้าได้ทำการทดสอบเพื่อเลื่อนระดับเป็นผู้ปรุงยาเลยต้องเข้ามาหาสมุนไพรไปทำการรักษาโรคที่ข้าจับฉลากได้นะขอรับ"ผมตอบตามความจริงทุกอย่าง หวังใช้ความจริงใจเข้าสู้นั้นแหละ
"อืม ศิษย์ของสำนักญาณศึกษากลางหุบเขาในป่าอาถรรพ์นั้นนะรึ"
"ขอรับ อาจารย์จึงให้ข้าเข้ามาหาสมุนไพรในป่านี้แล้วข้าก็เดินมาเรื่อยๆจนเมื่อกี้เห็นอะไรบางอย่างจึงเข้ามาดู ไม่ได้คิดว่าจะบุกรุกอาณาเขตท่านโดยที่ไม่ได้ตั้งใจเช่นนี้ ต้องขออภัยท่านด้วยขอรับ"ผมกล่าวอย่างอ่อนน้อมด้วยความรู้สึกผิดจริงๆ
"5555 เดิมทีข้าก็โกรธและโมโหอยู่หรอก แต่เห็นคนหนุ่มที่มีความอ่อนน้อมถ่อมตนเช่นเจ้าแล้วข้าก็โกรธไม่ลงหรอกนะ ส่วนใหญ่มนุษย์ที่เข้ามาในอาณาเขตข้าล้วนแต่มีจิตใจไม่ใสสะอาดทั้งนั้น เพราะหวังจะครอบครองในสิ่งที่ไม่ใช่ของตน ทำให้เอาชีวิตมาจบลงที่นี่มากมายหลายคนทั้งคนหนุ่มคนสาวทั้งหัวหงอกหัวดำ แล้วเจ้าเล่าเด็กน้อยหากประกายที่เจ้าเห็นเป็นประกายของผลึกเพิ่มปราณธาตุในตัวเจ้าให้แข็งแกร่งขึ้น แล้วเลื่อนระดับจากตอนนี้ที่เจ้าอยู่ในระดับจอมยุทธ์ระดับกลางขึ้นไปหนึ่งขั้นให้เจ้าอยู่ในระดับจินตานตอนต้น เจ้าสนใจที่จะเข้าไปดูหน่อยมั้ยละ"เสียงที่ดังในโสตจิตของผมออกจะเจ้าเลาห์สักหน่อย
"เข้าไปดูทำไมขอรับ"ผมถามอย่างงงๆ
"ก็เข้าไปดูผลึกไง ของหายากเช่นนี้ใช่ว่าจะหาดูได้ง่ายๆนะ เจ้าไม่อยากเห็นบ้างเลยรึ"เสียงแหบถามอย่างฉงนสงสัย ทำอย่างกับลองใจผมแหนะ
"ไม่อะขอรับ ก็รู้แล้วว่าคืออะไรจะไปดูทำไม"ผมก็ยังตอบไปแบบงงๆอยู่ดี
"ก็เผื่อข้าโกหกไง เผื่อเป็นอะไรที่มีค่ากว่านั้นละ เจ้าไม่อยากไปเห็นหน่อยรึไง"เสียงแหบเริ่มหงุดหงิด
"แล้วท่านจะโกหกข้าทำไมละขอรับ ไม่เห็นมีเหตุผลอะไรที่ท่านต้องโกหกข้านี่"
"อืม เข้าใจละ เจ้านี่ซื่อบื่อไร้เดียงสาซะจริง เดาว่าคงออกจากจวนแล้วก็มาเรียนที่นี่เลยสินะ แล้วนี่ก็คงเป็นครั้งแรกที่เข้าป่ามาหาประสบการณ์งั้นใช่มั้ยเด็กน้อย"เสียงแหบนั้นพูดอย่างอดเอ็นดูแกมเป็นห่วงไม่ได้ ไม่รู้ทำไมพอได้คุยกับเด็กคนนี้กลับทำให้เขาสบายใจว่าเด็กตรงหน้าจะไม่อยากได้ของที่ไม่ใช่ของตนเองแน่ๆ จนบอกสิ่งที่เขาต้องปกป้องไว้ด้วยชีวิตรอส่งมอบให้ผู้ที่เหมาะสมจะได้เท่านั้น ซึ่งคนที่จะได้ไปครอบครองต้องเป็นคนที่จิตใจใสสะอาดไม่คิดเบียดเบียนผู้ใด เพราะการที่ได้ครองผลึกเพิ่มปราณธาตุนั้นจะส่งผลให้ผู้ครอบครองแข็งแกร่งขึ้น หากเป็นคนชั่วช้าที่มีจิตใจดำมืดเกรงว่าจะเป็นภัยต่อสรรพสิ่งได้ ฉะนั้นเขาเลยต้องคอยปกป้องมันไว้จากพวกที่กระหายในอำนาจแล้วรอคอยคนที่เหมาะสมมาโดยตลอด แต่ช่วงหลายร้อยปีมานี่เขากลับไม่พบสักคนที่เหมาะจะครอบครองผลึกเพิ่มปราณธาตุ เพราะทุกคนที่เข้ามาล้วนแล้วแต่จ้องจะทำร้ายเขาเผื่อฉกชิงมันไปทั้งสิ้น ทำให้เขาที่เพิ่งเคยเจอเด็กหนุ่มที่อยู่ๆก็ก้าวเข้ามาในอาณาเขตเขาอย่างรวดเร็วราวกลับหาอะไรสักอย่าง เขาจึงคิดว่าจะเข้ามาหาผลึกเพิ่มปราณธาตุ แต่พอเด็กหนุ่มอธิบายถึงการมาและขออภัยอย่างจริงใจนั้น ทำให้เขาลองใจเด็กหนุ่ม จนตอนนี้ที่เขารู้แล้วว่าคนที่เหมาะจะครอบครองผลึกเพิ่มปราณธาตุนั้นคือผู้ใด
"ท่านปักษาอาวุโสรู้ได้อย่างไรขอรับ ว่าข้าเพิ่งเคยออกท่องยุทธ์"ผมถามอย่างงงๆอีกแล้ว
"เด็กน้อยเอ๋ยเด็กน้อย แค่พฤติกรรมเจ้า ข้ามองปราดเดียวก็รู้แล้ว"พูดด้วยน้ำเสียงเหม็นเบื่อความซื่อเต็มประดา
"แล้วท่านยกโทษให้ข้ารึยังขอรับ ข้าตอบทุกอย่างที่ท่านปักษาอาวุโสถามแล้วนะขอรับ แล้วข้าก็ไม่ได้อยากได้อะไรจากที่นี่ด้วยนอกจากมาหาสมุนไพรจริงๆ"
"ข้ายกโทษให้เจ้านานแล้วละนะ"
"งั้นข้าขอตัวเดินทางต่อนะขอรับ มีเวลาแค่ 7 วันเองเดี่ยวหาสมุนไพรไม่คบ หากข้าเดินทางผ่านมาทางนี้อีก จะแวะมาเยี่ยมนะขอรับ"ผมเลยบอกลาแล้วกำลังจะเดินทางไปหาสมุนไพรต่อ
"เดี่ยวสิว่ะ เอ็งจะรีบไปไหนเนี่ย ตามข้ามานี่ก่อน ข้ามีของจะให้เจ้า"เสียงแหบนั้นร้องเรียกเขาอย่างรวดเร็วก่อนที่เขาจะไปตามทางตัวเอง
"ของอะไรขอรับ สมุนไพรหายากรึขอรับ"ผมถามอย่างตื่นเต้น ก็แห่ม ท่านปักษาอาวุโสรู้ว่าผมเป็นนักเรียนสายโอสถย่อมต้องให้สมุนไพรก็เป็นเรื่องธรรมดารึเปล่า และยิ่งท่านเป็นปักษาต้องเห็นหรือมีสมุนไพรดีๆหายากไว้ในครอบครองแน่ๆเลยอะ คาดหวังเลยนะเนี่ย
"ตามข้ามา"จากนั้นท่านปักษาอาวุโสก็บินพาผมเข้ามายังถ้ำแห่งนึงที่มีขนาดไม่ใหญ่มากอยู่กึ่งกลางหน้าผาที่สูงชัน ความสูงจากพื้นดินขึ้นมายังถ้ำเทียบได้กับตึกสี่ชั้นน่าจะได้ ตกลงไปไม่ตายก็น่าจะเลี้ยงไม่โตครับลักษณะนี้ แล้วตอนนี้ผมก็กำลังยืนอยู่หน้าปากถ้ำด้วย พื้นที่อันตรายซะจริง
"ไหนขอรับสมุนไพรล้ำค่า"ผมถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเต็มประดา จนปักษาเพลิงพิโรจน์ที่มองเห็นทำหน้าเหม็นเบื่อใส่ในความเด็กน้อยนี้
"ข้าบอกรึว่าคือสมุนไพรล้ำค่า ในหัวเจ้าคิดอยู่เรื่องเดียวรึไงกัน ของล้ำค่าที่ข้าจะให้มันไม่ใช่สมุนไพรหรอก มันมีค่ากว่านั้นอีก"เสียงแหบตอบผมมาด้วยน้ำเสียงเซ็งๆและท้ายประโยคมีความภาคภูมิใจแปลกๆ
"อ้าว อย่าบอกนะขอรับว่าคือผลึกเพิ่มปราณอะไรสักอย่างนั้นนะ"ผมถามอย่างไม่เข้าใจ
"ใช่แล้ว น่าตื่นเต้นใช่มั้ยละ"
"ไม่อะขอรับ ตื่นเต้นอะไรกัน นั้นไม่ใช่สิ่งที่ข้าอยากได้สักหน่อย"ผมพูดเสียงเซ็งๆ
"เอ๊ะไอ้เด็กนี้นี่ ช่างไม่รู้จักของดีเอาซะเลย คนมากมายยอมตายเพื่อได้มันมา แต่เจ้าที่ข้ามอบให้ดีๆกลับไม่อยากได้ เจ้านี่ช่างไม่รู้ค่าของสิ่งของนัก"เสียงแหบตะโกนขึ้นในกระแสจิตอย่างโมโห
"ก็ข้าเห็นท่านหวงมันอย่างกับจงอางหวงไข่ อยู่ดีๆมามอบให้ข้าทำไมละขอรับ"
"ก็เจ้าเหมาะสมที่จะเป็นนายมันยังไงละ อีกอย่างข้าไม่ได้หวงมันโว้ย ข้าแค่รอส่งมอบมันให้คนที่เหมาะสมเท่านั้น ของอันตรายพักนั้นข้าจะหวงมันทำไมกัน"
"อ้าว งี้อันตรายก็มาอยู่ที่ผมแทนนะสิ เช่นนั้นต้องมีคนต้องการมันมากเป็นแน่ หากรู้ว่าอยู่กับผม คนก็ต้องมาฆ่าผมเพื่อชิงมันนะสิขอรับ"ผมถามอย่างเพิ่งนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้
"ใช่"
"งั้นข้าไม่เอาขอรับ"ผมตอบปฏิเสธเสียงแข็ง
"ไม่ได้ ผู้ใหญ่ให้ของเจ้าไม่รับ เสียมารยาทนะเด็กน้อย อุตส่าห์มอบของดีๆให้"เสียงแหบพยายามยัดเยียดผลึกเพิ่มปราณธาตุให้เด็กหนุ่มให้ได้
"ให้ความตายแก่กันนั้นเรียกมอบสิ่งดีๆให้แก่กันหรือขอรับ"ผมเถียงกลับ
"ไอ้เด็กคนนี้นี่มันยังไงว่ะ กลัวอะไรกะอีแค่ความตายนะห๊ะ"
"อ้าวววว ท่านก็พูดได้สิท่านอยู่มานานแล้วนี่ ส่วนข้าเพิ่งเกิดได้ใช้ชีวิตมาไม่กี่ปีเองนี่ท่านปักษาอาวุโส"
"เอาจริงๆนะเด็กน้อย หากผลึกเพิ่มปราณธาตุยอมรับเจ้าเป็นนายมัน มันจะมอบพลังให้เจ้าแข็งแกร่งขึ้นให้เจ้าปกป้องตนเองและมันได้จากภยันอันตรายรอบด้าน ฉะนั้นเจ้าจะไม่เป็นอะไรแน่นอนเชื่อข้าเถอะ"
"งั้นข้าจะเชื่อท่านดูขอรับ แล้วข้าต้องทำสิ่งใดบ้างขอรับ"น้ำเสียงที่บอกอย่างจริงจังนั้นทำให้ผมตัดสินใจจะลองดูสักครั้งอย่างห้ามใจไม่ได้ เผื่อผลึกไม่ยอมรับเขาจะได้ไปต่อสักที
"เช่นนั้นเจ้าจึงเดินเข้าไปภายในก้นถ้ำ เมื่อเห็นผลึกสีดำที่อยู่ภายในนั้นให้เจ้ากรีดเลือดลงไปแล้ว รอดูว่ามีอะไรเกิดขึ้นมั้ย ถ้าไม่มีแสดงว่าผลึกไม่ยอมรับเจ้า เจ้าก็ค่อยออกมาแล้วข้าจะพาเจ้าไปหาของขวัญปลอบใจใหม่ให้ อาจเป็นสมุนไพรล้ำค่าสักต้นเป็นเช่นไร"เอาสมุนไพรมาล่อเขาซะแล้ว แรงจูงใจดีอย่างนี้ ผมจึงเดินหน้าตั้งเข้ามาแบบไม่คาดหวังว่าผลึกจะยอมรับมั้ย แต่กำลังคิดว่าจะได้สมุนไพรอะไรเป็นการปลอบใจดี จนเมื่อเดินเข้ามาเห็นก้อนผลึกสีดำขนาดสองฝ่ามือวางอยู่บนหินก้อนใหญ่ ซึ่งทำให้ผลึกดำก้อนนี้เด่นเป็นสง่ามาก ผมจึงเดินเข้าไปใกล้แล้วมองด้วยสีหน้าสงสัยว่าผลึกก้อนนี้นะเหรอที่มีแต่คนต้องการจนยอมตายเพื่อมัน หากมองดีๆมันก็แค่ผลึกก้อนนึงเองนะ ผมจึงหยิบกริซออกมาจากแหวนมิติจากนั้นกรีดลงที่ปลายนิ้วชี้แล้วหยดเลือดลงไปที่ผลึกดำก้อนนี้ จากนั้นผมจึงเก็บกริซไว้เหมือนเดิมและกำลังคิดจะหมุนตัวออกไปแ แต่แสงสีขาวที่เปร่งออกมาจากผลึกก้อนสีดำนั้น จนกะเทาะสีดำที่เป็นฝุ่นออกไปจนเป็นก้อนสีขาวสว่างทั้งก้อนแล้วละอองสีขาวก็แผ่ออกมาจากผลึกก้อนนั้นก่อนจะโอบล้อมรอบตัวผม จากนั้นละอองนั้นก็ซึมซาบเข้าสู่ร่างกายผมในทุกเส้นขนและรูขุมขนจนร่างกายรู้สึกเบาสบายแล้วละอองนี้ก็เข้าไปสู่แก่นพลังธาตุในร่างกายผม แล้วเพิ่มพลังให้แก่นธาตุของผมให้แข็งแรงมากขึ้น มากจนตอนนี้ผมเริ่มเจ็บนิดๆตามเส้นปราณในร่างกายทุกส่วนแล้ว เนื่องจากพลังที่อัดแน่นเกินไป ผมจึงค่อยๆตั้งจิตดูดพลังที่บริสุทธิ์เข้าไปในแก่นพลังธาตุอย่างช้าๆไม่เร่งรีบ เพราะหากเร่งรีบเส้นปราณอาจเสียหายหรือแก่นพลังธาตุรับไม่ไหวแตกก่อนที่จะดูดซึมเสร็จ เขาอาจพิการหรือจบชีวิตลงที่นี่ได้
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่อาจทราบได้ที่เขาดูดซึมปราณบริสุทธิ์จากผลึกเพิ่มปราณธาตุสำเร็จ จนตอนนี้ร่างกายรู้สึกเบาสบายเขาจึงลืมตาขึ้นมา แล้วมองไปรอบตัวก็เห็นตัวเองลอยเคร้งอยู่ในอากาศเขาจึงค่อยๆลงไปยืนที่พื้นถ้ำ จากนั้นจึงมองสำรวจไปรอบๆถ้ำเพราะตั้งแต่ที่เข้ามาก็ไม่ได้สนใจจะสำรวจอะไรเลย จนพอตอนนี้ที่สนใจสำรวจจึงกวาดตามองไปรอบๆผนังถ้ำก็ไม่เห็นอะไรที่น่าสนใจ บนพื้นถ้ำก็มีแต่ก้อนหินและฝุ่นไม่มีอะไรน่าสนใจสักนิด ด้วยความถ้ำมีแต่ความมืดและฝุ่นทำให้เขาระคายเคืองตา จนเขาต้องหลับตาแล้วเงยหน้าขึ้นเพื่อพักสายตาสักพัก พอหายระคายเคืองตาแล้วจึงลืมตาขึ้นทั้งที่ยังเงยหน้าอยู่ทำให้เขาเห็นอะไรบางอย่างที่สวยงามแล้วก็หายากมากเช่นกัน แถมยังเป็นหนึ่งในส่วนผสมของยาแก้พิษที่เขาตามหาอีกต่างหาก สิ่งนั้นก็คือผลึกหวนคืนที่ตอนนี้กำลังฝังก้อนอยู่บนผนังถ้ำมีประมาณสามก้อน ก้อนขนาดหัวแม่มือมีสีฟ้าสว่าง นี่คงเป็นเหตุผลที่ผลึกเพิ่มปราณธาตุคงสภาพมาได้หลายร้อยปี เพราะได้รับไอของผลึกหวนคืนนี่เอง แต่คงอยู่ในถ้ำที่มีแต่ฝุ่นนานเกินไปจึงทำให้มันไม่มีประกายออกมาเพราะถูกฝุ่นกลบจนหมองนั้นเอง หากนำไปล้างทำความสะอาดก็จะกลับมาเป็นประกายปกติ ผมจึงร่ายเวทย์เหาะขึ้นไปแกะมันออกมาจากผนังถ้ำแล้วนำใส่ไปในแหวนมิติทั้งสามก้อนนั้นเอง  และร่ายเวทย์ให้ถ้ำสว่างมองเห็นทุกอย่างให้ชัดเจนจนเห็นว่าไม่มีของที่จำเป็นแล้วเขาจึงออกมาปากถ้ำก็เห็นปักษาเพลิงพิโรนจ์ที่ทำท่าทางดีใจเต็มประดาที่เขาสามารถเป็นนายผลึกก้อนนั้นได้แถมยังหลอมรวมกันสำเร็จแล้วด้วย ดูจากรัศมีที่แผ่ออกจากตัวเด็กหนุ่มที่ตอนนี้อยู่ในระดับจินตานตอนกลาง ซึ่งหมายถึงการเข้ากันได้ดีกับผลึกเพิ่มปราณธาตุนั้นเอง
"เป็นอย่างไรบ้าง ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีใช่รึไม่เด็กน้อย เห็นเข้าไปนานหลายชั่วยามเลย"ถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นระคนเป็นห่วง
"ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีขอรับ แถมข้ายังได้ของดีมาด้วยละ"ผมตอบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเช่นกัน
"หึ ข้าบอกแล้วว่าเป็นของดี จากนี้ไปผลึกก้อนนั้นเป็นของเจ้านะ รักษามันให้ดีละ"
"จริงรึขอรับ ท่านให้ข้าแล้ว ข้าไม่คืนนะ ข้าสัญญาจะดูแลมันอย่างดีขอรับ"
"ได้ยินเท่านี้ข้าก็ตายตาหลับแล้วละ"เสียงแหบพูดอย่างคนเหน็ดเหนื่อยมานาน แล้วตอนนี้ก็ถึงเวลาปล่อยวางทุกอย่างแล้ว โดยที่ทั้งคู่คุยกันคนละเรื่องเดียวกันแล้วเข้าใจกันไปคนละทิศคนละทาง ปักษาเฒ่าดันคิดว่าของดีที่ว่าคือผลึกเพิ่มปราณธาตุ ส่วนเด็กหนุ่มนั้นก็หมายถึงผลึกหวนคืนที่ตนเพิ่งได้มาครอบครอง ต่างคนต่างเข้าใจกันไปคนละทาง


## บทที่ 9 ผจญภัยในโลกกว้าง 2

บทที่ 9
ผจญภัยในโลกกว้าง 2
หลังจากที่ผมได้ดูดซึมปราณเลื่อนขั้นในถ้ำเดิมทีผมคิดว่าใช้เวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมง แต่พอออกมาปากถ้ำและพูดคุยกับปักษาเฒ่านั้นผมก็เพิ่งรู้ว่านี่เข้าวันใหม่แล้ว ผมใช้เวลาเลื่อนขั้นไปทั้งคืนเลย มิน่าละเห็นท้องฟ้าส้มๆก็นึกว่าแค่เย็นๆ ตะวันกำลังจะตกดินซะอีก ที่ไหนได้ตะวันกำลังขึ้น นี่ผมก็ยังไม่ได้นอนเลยนะสิ ยังไม่ได้นอนเลยจะสิบโมงเช้า ชีวิตเป็นเพลงไปเลย แต่ผมก็ไม่ได้ง่วงเท่าไหร่สงสัยเป็นเพราะผลึกเพิ่มปราณธาตุที่ช่วยซ่อมแซมร่างกายที่เหนื่อยล้า ผมเลยไม่มีอาการเหนื่อยหรือล้าเลยทั้งที่ไม่ได้นอนมาทั้งคืน
"แล้วเจ้าจะไปที่ใดต่อเล่าเด็กน้อย"เสียงนี้ไม่ต้องบอกทุกคนคงเดาได้อยู่แล้วว่าคือ ปักษาเฒ่าตัวนั้นละครับ เรายังไม่ได้แยกย้ายกันจากปากถ้ำเพราะผมยังไม่ได้ถามอะไรบางเลย
"ท่านปักษาอาวุโส ข้ามีอะไรจะถามท่านสักหน่อยขอรับ"
"อะไรรึ"
"บริเวณนี้มีสมุนไพรอะไรที่ล้ำค่ามั้ยขอรับ"ถามแบบกว้างๆไปก่อน
"สมุนไพรล้ำค่ารึ เหมือนจะมีอยู่หรอกนะ"ตอบพรางทำท่าคิดไปด้วย ในร่างนกแบบนี้การทำท่าไม่ต่างจากมนุษย์นั้น มันตลกอยู่หน่อยๆแหละ แต่ต้องตีหน้านิ่งคีพลุคไว้ ถ้าขำเนี่ยเดี่ยวแกสะบัดขนใส่ 5555
"อะไรรึขอรับ"
"ไม่รู้ แต่น่าจะล้ำค่าอยู่เพราะมีค้างคาวเลือดระดับ 7 เฝ้ามันอยู่ในถ้ำ และถ้ำก็อยู่ห่างออกไปไกลนิดหน่อย" อ้าว แล้วมันจะเป็นสมุนไพรรึเปล่าละ เผื่อเป็นอย่างอื่นละ ทำไง
"ไกลแค่ไหนรึขอรับ"
" 5 ฟุตถัดจากปากถ้ำขึ้นไปด้านบนของปากเหว" ห๊ะ ใกล้แค่นี้เองเหรอว่ะ
"ไกลที่ไหนกันปักษาเฒ่า ไม่กี่ก้าวเนี่ยนะ"
"ก็ไกลสำหรับข้าละกันว่ะ ก็ข้าไปไหนไม่ค่อยได้นี่หว่า 5 ฟุตนี่ไกลมากละนะ"เสียงแหบของปักษาเฒ่าตอบกลับอย่างยียวน
"งั้นข้าจะไปดูสักหน่อย เผื่อจะเป็นดอกแก้วผสานจิตที่ข้าตามหาอยู่"ตามที่ผมคาดเดาไว้ว่าหากเจอผลึกหวนคืนมักจะเจอดอกแก้วผสานจิตอยู่ไม่ใกล้กันนักเพราะของทั้งสองสิ่งเกิดมาเพื่อคู่กัน ต้องใช้ทั้งสองอย่างจึงจะได้ผลดีที่สุด ฉะนั้นเจอหนึ่งต้องมีสองแน่ ผมเลยลองถามปักษาเฒ่าที่ถือว่าเป็นเจ้าถิ่นแถวนี้ดู และก็อย่างที่คิดมีจริงๆด้วย อยากได้ของดีต้องถามเจ้าถิ่นดีที่สุดละนะ ถึงแม้เจ้าถิ่นผมจะกวนไปหน่อยก็เถอะ
"งั้นเจ้าก็ระวังอันตรายด้วยละ ค้างคาวเลือดไม่ได้มีเหตุมีผลแบบข้าหรอกนะ มันจู่โจมทันทีที่มีผู้บุกรุกเขตมัน ต่อให้เป็นแค่แมลงตัวจ้อย มันก็พร้อมจะฆ่าทิ้งอยู่ดี"ปักษาเฒ่าเตือนผมด้วยความเป็นห่วงถึงแม้ระดับผมจะสูงกว่า แต่ค้างคาวเลือดเก่งกาจเรื่องการลอบโจมตีเป็นที่สุด เขากลัวว่าไอ้เด็กนี่จะไม่รู้ว่าเยือนถิ่นพวกมันแล้วจะตายก่อนรู้ตัวนะสิ ยิ่งซื่อๆอยู่ คนส่วนใหญ่ที่เผลอเข้าไปอาณาเขตมันตายก่อนเห็นตัวมันด้วยซ้ำไป จะไม่ให้เขาเตือนได้ยังไง และไอ้เด็กนี่ยิ่งจะไปล้วงคอเอาของที่มันปกป้องไว้ในดงของมันขนาดนั้น จะได้กลับออกมามั้ยเนี่ยไอ้หนูเอ้ย
"ขอบคุณผู้อาวุโสสำหรับทุกสิ่งขอรับ งั้นข้าขอลาก่อน ไว้พบกันใหม่ขอรับ"ผมขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ปักษาเฒ่ามอบให้แล้วร่ำลาอย่างเป็นทางการ เพราะผมต้องเดินทางไปหาสมุนไพรตัวอื่นต่อหลังจากได้ดอกแก้วผสานจิตมาแล้ว เลยคิดจะไปไม่หวนมาเส้นทางเดิมแล้ว ส่วนจะได้มีโอกาศพบกันอีกมั้ยนั้น ให้ขึ้นอยู่กับชะตาฟ้าลิขิตอีกครั้ง
"อืม ขอให้เจ้าโชคดี"ปักษาเฒ่าอวยพรให้ผม ก่อนที่ผมจะคารวะแล้วหันหลังเดินออกมาตรงหน้าปากถ้ำอีกที แล้วร่ายเวทย์เหินตัวขึ้นไปยังปากถ้ำที่สูงกว่าไม่มากนัก และหน้าปากถ้ำก็เล็กกว่ามากขนาดเท่าคนเดินเข้าไปแค่คนเดียว ทำไมพอยืนหน้าปากถ้ำแล้วใจหวิวๆเหมือนหัวใจสูบฉีดเลือดมากขึ้น สงสัยเพราะอยู่ที่สูงหรือเปล่านะ จากนั้นผมจึงเอาไข่มุกเวทย์ขนาดเท่ากำปั้นเด็กออกใช้แทนครอบเพลิง เพราะไข่มุกเวทย์มีสีขาวนวลและส่องประกายสว่างขนาดดวงไฟย่อมๆ ผมจึงเอามาใช้แทนแสงสว่างจากนั้นจึงเดินเข้าไปในถ้ำ เดินเข้ามาประมาณ 5 นาที ผมเริ่มรู้สึกหัวใจเต้นรัวมากขึ้นเรื่อยๆไม่รู้ทำไม
ปุ ไข่มุกเวทย์ในมือหล่นลงไปที่พื้นถ้ำ เพราะอยู่ๆผมก็กระอักเลือดออกมาคำใหญ่ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าทำไม แต่ตอนนี้พลังปราณในร่างกายปั่นป่วนสับสนแปลกๆราวกับได้รับอะไรมากระตุ้นสักอย่าง ผมจึงทบทวนใหม่ตั้งแต่เดินเข้าถ้ำไปว่าผมได้สัมผัสอะไรที่ทำให้พลังปราณปั่นป่วนรึเปล่า แต่ก็ไม่มี แสดงว่าต้องมีอะไรสักอย่างในถ้ำที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้แน่ๆ และจากการคาดเดาต้องเป็นค้างคางเลือดที่อาศัยอยู่ในถ้ำแน่ๆ ซึ่งพอผมมาคิดอีกทีถึงความเป็นไปได้ก็ทำให้ผมมั่นใจเพราะค้างคาวเป็นสัตว์ที่ออกหากินตอนกลางคืนและมีคลื่นอะไรสักอย่างในตัวที่ใช้หาอาหาร เรียกง่ายๆคือมีเรเซอร์ส่วนตัวที่สามารถปล่อยไปกระทบเหยื่อหรือสิ่งมีชีวิต แล้วคลื่นนี้พิเศษตรงที่กระตุ้นหัวใจให้ทำงานมากขึ้นจนหัวใจสูบฉีดเร็วเกินไปแล้วทำให้หัวใจวายตายอย่างเฉียบพลันนั้นเอง มิน่าละปักษาเฒ่าถึงเตือนว่าไม่เห็นตัวก็น่าจะตายก่อน ผมน่าจะโดนลอบจู่โจมตั้งแต่หน้าปากถ้ำแล้วแน่ๆเลย จนตอนนี้พลังปราณเริ่มปั่นปราณก็นานพอควร ผมควรทำอะไรสักที่จะทำให้อาการผมดีขึ้น หนึ่งคือต้องไล่ค้างคาวเลือดพวกนี้ออกไปให้พ้นระยะที่ทำอันตรายเข้าได้ซะหรือไม่ก็ต้องฆ่ามันทิ้งจะได้ไม่สามารถทำอันตรายเขาได้ ส่วนสองคือหนีออกไปให้พ้นเขตที่ค้างคาวเลือดใช้คลื่นโจมตีผมซะ ซึ่งข้อสองนี้ไม่มีทางเป็นได้เลยเพราะพวกมันไม่น่าจะปล่อยให้ผมออกไปง่ายๆเหมือนตอนเดินเข้ามาแน่ๆ และอีกอย่างผมยังไม่ได้สิ่งที่ต้องการเลยจะออกไปไม่ได้เด็ดขาด ฉะนั้นมีทางเดียวให้เลือกคือต้องฆ่ามันเท่านั้น คิดได้ดังนั้นผมเลยร่ายเวทย์ป้องกันครอบตัวผมไว้ แล้วร่ายเวทย์ปิดปากถ้ำซะ เพราะถ้าจะฆ่าต้องฆ่าทุกตัว หากยังมีที่เหลือรอดมันก็จะกลับมาแก้แค้นอยู่ดี ฉะนั้นคงต้องตายกันไปข้างเท่านั้น จากนั้นผมก็ร่ายเวทย์ลูกไฟวงแหวนขึ้นมาที่ฝ่ามือ แล้วก็ปาไปผนังถ้ำรอบตัวผม ปรากฏว่ามีค้างคาวเลือดเกาะอยู่เต็มผนังไปหมดจนมองไม่เห็นผนังถ้ำเก่า ก็ว่าทำไมถ้ำแลดูแคบๆที่ไหนได้มันคือกำแพงค้างคาวครับด้วยขนาดที่เล็กกว่าค้างคาวปกติครึ่งนึงและสีตัวที่ดำสนิท แล้วยังเกาะติดผนังถ้ำอย่างนิ่งสนิทนั้นทำให่้ผมเข้าใจผิดว่าถ้ำนี้มันมืดเพราะผนังถ้ำมีสีดำนั้นเอง แต่จริงๆมันคือค้างคาวเลือดที่พร้อมส่งคลื่นเข้ามาปั่นป่วนในร่างกายผมตั้งแต่ยืนหน้าถ้ำแล้ว พอผมปาลูกไฟวงแหวนไปโดนตัวพวกมันจำนวนนึงด้วยลูกไฟนี้เป็นแบบวงแหวนทำให้มันกระจายตัวออกไปรอบบริเวณที่ปาไปด้วยจึงเผาพวกมันตายไปจำนวนนึง นั้นจึงทำให้พวกมันทุกตัวโมโหที่พรรคพวกโดนทำร้ายจึงบินเข้ารุมล้อมที่ป้องกันเวทย์ของผมและพยายามส่งคลื่นเข้ามารุนแรงมากขึ้น จนตอนนี้เขตป้องกันเวทย์ที่เหมือนโดมแก้วครอบตัวผมอยู่เริ่มมีรอยร้าวเกิดขึ้น ผมจึงร่ายเวทย์ลูกไฟทะลวงมารแล้วปาไปที่ค้างคาวนอกเขตป้องกันทันที เพราะลูกไฟทะลวงมารไม่จำเป็นต้องร่ายเวทย์ซ้ำๆร่ายครั้งเดียวสามารถปาลูกไฟไปได้เรื่อยๆจนกว่าพลังปราณคนร่ายจะหมดลง แล้วตอนนี้ผมก็ปาไปเรื่อยๆจนได้กลิ่นเผาไหม้และกินเนื้อสุกตลบอบอวลไปทั่วทั้งถ้ำ เพราะไม่มีที่ให้อากาศผ่านออกไปทำให้กลิ่นเนื้อไหม้รุนแรงขึ้นจนแสบจมูกไปหมด แต่ตอนนี้จำนวนค้างคาวยังคงมีมาเรื่อยๆราวกับที่ตายไปกองใหญ่อยู่ที่พื้นนั้นเป็นแค่หนึ่งในห้า ถ้าเป็นแบบนี้อีกไม่นานผมต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบแน่เพราะทั้งอากาศในนี้ที่กำลังน้อยลงเรื่อยๆและกลิ่นควันเผาไหม้ที่ส่งผลต่อการหายใจโดยตรงแบบนี้จะทำให้ผมหมดสติในที่สุดแน่เพราะออกซิเจนไม่พอไปเลี้ยงสมองนะสิ ทำยังไงดีว่ะ จะมาตายกากๆแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย ผมเป็นพระเอกไม่ใช่เหรอว่ะ เห้ยย คิดออกแล้วจากนั้นผมจึงร่ายเวทย์เพลิงผลาญมังกรออกไป ทำให้เบื้องหน้าผมมีมังกรไฟตัวเขื่องกำลังลอยมาโอบล้อมเขตป้องกันผมไว้ จากนั้นก็พ่นไฟออกไปใส่ค้างคาวเลือดที่หล่นลงมาตายที่พื้นระเนระนาดในพริบตาเดียว ค้างคาวเลือดที่มากมายจนผมคิดว่าจะต้องเพลี่ยงพล้ำแล้วแน่ๆกลับพลิกมาชนะอย่างง่ายๆเฉย สกิลพระเอกว่ะ เกือบไม่รอดแหนะ โง่เหนื่อยตั้งนาน ทำไมไม่คิดถึงเวทย์บทนี้ตั้งแต่ทีแรกก็ไม่รู้
หลังจากนั้นผมจึงคล้ายเวทย์ทุกอย่างลงทำให้ทุกอย่างหายไปทั้งมังกรไฟ เขตป้องกัน และสิ่งที่ปิดปากถ้ำ จนตอนนี้เริ่มมีอากาศและแสงแดดส่งเข้ามาได้บ้างแล้ว ผมจึงมองเห็นผนังถ้ำที่มีสีเหลืองของกำมะถันเหลืองจากนั้นผมจึงรีบเดินเข้าไปในก้นถ้ำหาของที่คิดไว้ แล้วก็พบจริงๆด้วยเป็นต้นดอกแก้วผสานจิตที่ตอนนี้เหมือนต้นกำลังเหี่ยวเฉาลงจากความร้อนในไฟที่เผาค้างคาวเมื่อกี้ น่าส่งผลให้ต้นไม้ที่กำลังผลิบานและชอบที่เย็นเหี่ยวเฉาลงไม่ยาก ผมจึงคอยๆขุดต้นดอกแก้วผสานจิตที่ขนาดต้นเป็นพุ่มเล็กสูงไม่เกินเข่าผมอย่างระมัดระวังแล้วเข้ามาในแหวนมิติหากระถางมาปลูกไว้ให้ต้นมันคืนชีพ เพราะต้องใช้ดอกมันนี่น่าและตอนนี้มันก็กำลังเหี่ยวเฉาส่งผลให้ดอกมันที่กำลังบานก็เหี่ยวลงไปด้วย จะเก็บแบบเหี่ยวๆไปใช้ก็ไม่ได้เพราะยังบานไม่เต็มที่เลย สรรพคุณก็จะน้อยลง ทางเดียวคือขุดไปปลูกนี่ละครับ ดีที่สุดแล้ว และอีกอย่างในแหวนมิติผมก็มีผลึกหวนคืนอยู่เอามาวางไว้ใกล้กระถางแปปเดียวต้นดอกแก้วผสานจิตเหมือนจะมีชีวิตชีวากลับมาอีกครั้ง หลังที่เห็นต้นดอกแก้วผสานจิตกำลังจะผลิบานดอกต่อผมเลยออกมานอกแหวนมิตเพื่อจะเดินทางต่อ ปล่อยให้ต้นดอกแก้วผลิบานออกดอกจนเต็มที่ผมค่อยเข้าเก็บดอกมันก็ไม่สาย แห่ม ผมนี่มันเก่งจริงๆเข้ามาที่นี่ไม่ถึงสองวัน ก็ได้ของดีมาแล้วตั้งสามอย่างแหนะ ลูกรักพระเจ้าจริงๆ ป่าคงรักผมแน่ๆเลยอะ ไม่งั้นจะให้ของที่หายากแบบนี้กับผมง่ายๆได้ไง ถูกมั้ยทุกคน ชมตัวเองเสร็จผมเลยเดินออกมาปากถ้ำแล้วเหินตัวลอยขึ้นไปบนปากเหวของภูเขาลูกนี้ แล้วตัดสินใจเดินเข้าไปในป่าด้วยรอยยิ้มน้อยๆประดับมุมปากทั้งสองข้างตลอดเส้นทางที่เดินผ่านราวกับโลกนี้สดใสนัก เพราะกำลังหลงตัวเองอยู่นั้นเอง เลยไม่ได้มองรอบตัวเลยว่ากำลังเดินอยู่ในป่าอะไร
ผมเดินแบบเหยียบเมฆาเข้ามาเรื่อยๆพร้อมทั้งคิดไปเรื่อยเปื่อยของผมไป จนตอนนี้เพิ่งจะสังเกตรอบๆตัวเองที่ยืนอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวๆและมีหมอกหนาอยู่รอบตัว ทำให้มองห็นแค่รางๆแม้แต่ต้นไม้ใหญ่ตรงหน้า แล้วตอนนี้ผมก็เริ่มหนาวขึ้นมาอย่างเพิ่งรู้ตัวว่าได้เดินเข้ามายังเขตป่าหมอกมรณะในป่าอาถรรพ์แล้ว เดินเข้ามาทางไหนนะแล้วเข้ามาตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ เพราะตอนที่เขาออกมาจากถ้ำก็บ่ายคล้อยแล้ว แสดงว่านี่ก็ใกล้จะค่ำแล้ว แต่ผมดันเดินทะเล่อทะล่าเข้ามายังเขตที่อันตรายเป็นอันดับต้นๆในป่าอาถรรพ์ในเวลาที่อันตรายอีก พระเจ้าไม่รักผมแล้ว พาผมมาที่อันตรายขนาดนี่เรียกว่ารักได้อีกหรอ ผมพาลไปเรื่อยทั้งที่ความจริงมันเป็นเพราะผมเองอีกตามเคยที่ไม่ดูตาม้าตาเรือแล้วเดินเข้านี่อะ แต่จะให้ผมทึ้งผมตัวเองแล้วด่าว่าสะเพร่าไม่ดูตาม้าตาเรือ มัวแต่ยอตัวเองจนชีวิตวิบัติแบบนี้ก็ไม่ได้อะ ทำไงดีอะ บรรยากาศน่ากลัวมากด้วยตอนพลบค่ำแบบนี้ เข้าไปอยู่ในแหวนมิติละค่อยออกมาตอนเช้าดีกว่า คิดได้ดังนั้นผมเลยเข้าไปอยู่ในแหวนมิติตัวเองที่ภายในเป็นเหมือนห้องๆนึงที่เก็บของจำเป็นทุกอย่างเอาไว้ยกเว้นเตียงที่ใหญ่เกินไป ถ้าใส่เข้ามาในแหวนมิติจะกินพื้นที่มากเกินไปผมเลยใช่เป็นฟุกสามอันมาซ้อนกันแทนแล้วปูพรมขนจิ้งจอกหิมะแทนผ้าปูเตียงในมุมนึงของแหวนมิติ แล้วในนี้ก็เต็มไปด้วยโหลของกินที่ผมเตรียมมากินในป่านี้เยอะแยะเลยทั้งผลไม้แห้ง ขนม ชาและอาหารที่ปรุงเสร็จแล้ว จากโรงครัวที่เขตบุหลันนั้นแหละครับ แค่เขียนเมนูแล้วลงวันที่จะกิน ครัวเวทย์ที่นั้นก็จะจัดเตรียมอาหารไว้ให้ในห่อผ้ารักษากาลเวลาที่จะคงรักษาสภาพของอาหารเหมือนเสร็จใหม่ๆออกจากครัวทันที แล้วห่อมาให้อย่างดีสามารถใส่ลงไปในแหวนมิติได้สะดวกอีกด้วย ผมเลยชอบอาหารที่ครัวเวทย์มากเพราะอร่อย ถูกปาก กินที่ไหนก็ยังอร่อยเหมือนเดิม ผมเลยเดินไปโต๊ะที่วางของกินต่างๆไว้แล้วลงมือกินข้าวตามด้วยขนมล้างปากแล้วปิดมื้ออาหารด้วยชายอดน้ำค้างที่หอมหวาน จากนั้นก็เดินไปอีกมุมที่มีฉากกั้นอยู่และมีอ่างอาบน้ำขนาดกลางที่บรรจุน้ำสะอาดอยู่ผมจึงผลัดผ้าแล้วร่ายเวทย์ให้น้ำอุ่นขึ้น จากนั้นก็ลงไปนอนแช่น้ำอุ่นซึ่งช่วยผ่อนคลายความเหนื่อยล้าได้ดีมาก หลังจากขึ้นจากอ่างแล้วผมก็ใส่ชุดนอนตัวขาวบางแล้วไปนอนที่ฟุกนุ่มอุ่นนั้นแล้วหยิบหนังสือสักเล่มในชั้นที่ผมเอาเข้ามาด้วยอ่านไปเพลินๆ เนื่องจากตอนนี้ยังไม่ดึกมากผมเลยยังไม่ง่วงเท่าไหร่และการอ่านหนังสือนั้นน่าจะดีที่สุดเพราะอ่านทีไรง่วงทุกที หนังสือเหมือนยานอนหลับนั้นละนะผมเลยหยิบมาอ่านจะได้ง่วงนอนไง
อีกด้านนอกป่าหมอกมรณะมีบุรุษชุดครามปักดิ้นทองลวดลายเมฆขาวกำลังหนีอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นอย่างหัวซุกหัวซุน ด้วยความที่ตอนนี้มีแต่ความมืดรายล้อมทำให้เขามองไปทางไหนก็ล้วนเหมือนกัน จึงวิ่งบนกิ่งไม้ใหญ่ตรงไปเรื่อยๆจนเข้ามายังเขตป่าที่มีความหนาวเหน็บกว่าป่าที่เขาเพิ่งผ่านมาด้วยความที่หนาวเหน็บบวกกับบาดแผลที่ผมได้รับจากการต่อสู้กับสัตว์อสูรกระทิงคำรามที่เป็นสัตว์อสูรขั้น 6 ที่มีความเร็วราวกับภูติผี ทั้งยังมีเขาที่เรียกสายฟ้าได้ และหนังที่ทนทานต่อไฟและสายฟ้านั้นอีก ทำให้เขาที่เผลอตกต้นไม้ตอนล่าภูตกระรอกแล้วหล่นใส่หลังมันต้องปะทะอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แล้วด้วยความที่เขาเป็นผู้ใช้ยุทธ์ทำให้ตกเป็นรองสัตว์อสูรตัวนั้นอยู่แล้ว เรื่องพลังกำลังและความอึดทนทานนั้นคนจะสู้กระทิงได้ยังไง ต่อให้ระดับเขาจะสูงกว่าแต่คุณสมบัติของกระทิงตัวนั้นก็ไม่อาจเอาชนะได้เลยด้วยซ้ำ แล้วด้วยความเร็วราวกับหายตัวได้ของกระทิงตัวนั้นก็ทำให้เขาโดนมันขวิดจนมีแผลขนาดใหญ่ที่หน้าท้อง จากนั้นก็สูงกับกระทิงตัวนั้นหลายชั่วโมงจนหาทางหนีออกมาได้ แต่ก็ต้องระแวดระวังอยู่ดีเพราะไม่รู้ว่ามันจะโผล่มาจากไหนรึเปล่า เพราะตอนที่เขาหนีมาด้วยความเร็วที่สุดที่เขามี ข้างหลังเขามักจะได้ยินเสียงลมแหวกผ่านด้วยความเร็วตามมาเสมอ จนตอนที่เขาเข้ามายังเขตอากาศหนาวนี่แหละที่รู้สึกว่าไม่มีอะไรตามมาแล้ว เขาจึงหยุดอยู่ที่กิ่งไม้ขนาดใหญ่กิ่งนึงที่มองอะไรเบื้องล่างต้นไม้ใหญ่นี่ไม่เห็นอะไรเลยนอกจากหมอกที่หนาจัด เขาจึงจุดไฟในอากาศขึ้นแล้วสำรวจบาดแผลที่ตอนนี้เลือดหยุดไหลแล้ว แต่แผลเหวะหวะขนาดใหญ่จนมองเห็นอวัยวะภายในกลายๆนั้นก็ทำให้เขาตกใจได้ไม่น้อย อย่างตอนที่โดนขวิดด้วยความที่กลัวตายอยู่เลยไม่รู้สึกเจ็บมากนัก แต่ตอนนี้ที่เห็นแผลชัดๆบวกกับอาการเหนื่อยล้าที่ต่อสู้มาหลายชั่วโมงก็ทำให้เขาหมดสติและหล่นจากต้นไม้ไป
ตุ้บ ผมที่กำลังสะลึมสะลืออยู่จากการที่คว่ำตัวนอนอ่านหนังสือได้ยินเสียงอะไรหล่นจากที่สูงตกลงพื้นดินอย่างแรงทำให้ผมสะดุ้งตัวตื่นทันทีว่ามีอะไรหล่นใกล้แถวๆที่ผมเข้ามายังแหวนมิติรึเปล่า ผมเลยคิดจะออกไปดูสักหน่อยว่าคืออะไร อันตรายก็กลัวอยู่หรอกนะแต่ความอยากรู้อะมีมากกว่านะสิ ผมเลยหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาใส่แล้วไปหยิบไข่มุกเวทย์มาแทนครอบไฟ จากนั้นก็ออกมายังจุดที่ใกล้ต้นไม้ใหญ่ที่ผมเข้าไปยังแหวนมิติเมื่อตอนหัวค่ำนั้น ก่อนจะเดินไปใต้ต้นไม้นั้นที่มีเงาก้อนอะไรสักอย่างดำๆม่วงๆกองอยู่ ผมเลยร่ายเวทย์ให้ไข่มุกลอยเข้าใกล้เพื่อดูว่าก้อนนั้นคืออะไร ถ้าเป็นผีหรืออันตรายอะไรด้วยระยะนี้ผมน่าจะเข้าไปในแหวนมิติทันจึงยืนอยู่ห่างไม่มากนัก แต่เมื่อไข่มุกลอยเข้าไปใกล้ก็ทำให้ผมเห็นคนที่หมดสติหน้าซีดขาวราวกระดาษเอสี่และท้องที่เป็นรูขนาดใหญ่เหมือนโดนเขาอะไรสักอย่างแทง สภาพไม่น่ารอด หรือนี่จะเป็นศพนะ แต่หน้าท้องที่เป็นแผลนั้นยังขยับอยู่หน่อยๆนะ เสือสมิงหรือเปล่าว่ะ โลกนิยายนี่มีเสือสมิงป่ะ ไม่น่ามีหรอกมั้งนี่โลกเทพเซียนในจีนนะ ผมเลยค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ร่างใหญ่ที่ไร้สติ
"นี่เจ้า นี่ ตายรึยังอะ"ผมใช้เท้าสะกิดเข้าที่แขนใหญ่ข้างที่อยู่ใกล้ผมที่สุด
"....."เสียงอะไรนะ ร่างที่ไร้สติคิดอย่างลำคาญว่าอะไรกันมาสะกิดเขา
"คนหรือเปล่า ถ้าคนจะได้ช่วย"ผมถามลองเชิงไปงั้นแหละ รู้หรอกว่าตอบไม่ได้
"..."อะไรนะ เสียงอะไร
"ไม่ตอบงั้นไปนะ"ผมเลยแกล้งจะเดินหนี เพราะเห็นเปลือกตานั้นเริ่มขยับเหมือนจะตื่นแล้ว
"ชะ..ช่ว…ช่วยด้วย…ช่วยข้าด้วย"มือที่ไร้เรี่ยงแรงเหมือนจับเข้ากับอะไรได้สักอย่าง และจิตสำนึกลึกๆของเขาตัองการรอดชีวิต เขาจึงเผลอร้องขอให้ใครสักคนช่วยเขาด้วย ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่เขาคว้าได้จะเป็นข้อเท้าใครสักคน
"เห้ยยย ตกใจหมด"ผมที่โดนคว้าข้อเท้าไว้ด้วยมือใหญ่นั้นทำให้ผมตกใจหมดเลย นึกว่าจะโดนซะแล้ว เมื่อเห็นมือใหญ่นั้นไม่ยอมปล่อยสักทีผมเลยต้องแงะมือออกเอง นี่หมดสติจริงป่ะเนี่ย ทำไมแรงเยอะขนาดนี้นะ ข้อเท้าผมแดงเทือกไปหมด หลังจากข้อเท้าเป็นอิสระแล้วผมจึงจับข้อมือใหญ่นั้นแล้วพาหายวับเข้ามาในแหวนมิติทันที ทำให้เมื่อเข้ามาแล้วจึงเห็นคนเจ็บได้ชัดสักที ทั้งรูปร่างที่สูงใหญ่ มีกล้ามเนื้อสวยได้รูปอยู่ในชุดสีครามปักลวดลายเมฆลอยเด่น ส่งผลให้หน้าที่คมกริบ ริมฝีปากไม่บางไม่หนาสีเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วกระบี่สีเข้ม กรามนูนชัดนั้นดูเป็นผู้ใหญ่ที่น่าจะมีอายุสัก 25 ปีได้จากนั้นผมเลยเดินเข้าไปดูแผล แผลที่เห็นเป็นรูขนาดใหญ่นั้น ผมทำความสะอาดแผลด้วยน้ำทิพย์จะได้นอนหลับสบายขึ้นแล้วใส่ยาสมานแผลให้ จากนั้นผมก็ถอดเสื้อผ้าเขาออกแล้วพันแผลให้ จากนั้นนำผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวแล้วใส่ชุดนอนผมที่ต้องร่ายเวทย์ขยายชุดให้ จากนั้นผมจึงไปเตรียมฟุกนอนให้เข้า โดยแบ่งจากฟุกสามชั้นนี่ละครับ โดยแบ่งมาชั้นเดียวให้เขา จะว่าเห็นแก่ตัวก็ใช่ แต่ผมนอนที่นอนแข็งๆแล้วไม่หลับนี่ ส่วนเขานะหลับไปแล้ว ฉะนั้นนอนนุ่มนอนแข็งเขาก็ไม่รับรู้หรอก ผมจึงนำไปปูใกล้ๆกระถางต้นดอกแก้วผสานจิตและผลึกหวนคืน เพื่อที่ละอองจากดอกแก้วและไอจากผลึกจะทำให้แผลสมานหายเร็วขึ้น จากนั้นก็พยายามพยุงร่างที่ใหญ่กว่าตัวเองไปนอนที่ฟุกนั้นด้วยความยากลำบากเพราะร่างสูงที่ตัวหนักกว่านั้นโถมกายมาที่ผมจนเกือบล้มหลายครั้งหลายคราจนพามานอนที่ฟุกได้สำเร็จผมจึงห่มผ้าให้แล้วเดินไปฝั่งตรงข้ามที่เป็นฟุกนอนผม ด้วยความที่เหนื่อยมาทั้งวันจนเมื่อกี้ทำให้เมื่อหัวถึงหมอนผมก็หลับเป็นตายทันที
อีกฝั่งของฟุกที่ตอนนี้คนหมดสติได้ลืมตาสีดำรัตติกาลขึ้นมาในความมืดแล้วมองไปที่ร่างเล็กที่ตอนนี้กำลังนอนหลับสนิท จากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปยังฟุกนั้นราวกับไม่เคยเจ็บหรือมีบาดแผลมาก่อน แล้วจรดริมฝีปากไปที่หน้าผากแล้วร่ายเวทย์ลงไปที่หน้าผากนั้นอีกที แล้วจึงเดินกลับมาที่ฟุกนอนตนเองแล้วนอนหลับไปพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก


## บทที่ 10 ผจญภัยในโลกกว้าง 3

บทที่ 10
ผจญภัยในโลกกว้าง 3
หืออ ทำไมรู้สึกแปลกๆนะ เหมือนมีคนกำลังจ้องมองมาที่ผมอยู่ แต่ตอนนี้ผมนอนอยู่ในห้องของผมนี่ ไม่น่าจะมีคนจ้องผมได้หรอกมั้ง เมื่อคิดได้แบบนี้ผมจึงเหยียดแข้งเหยียดขาอย่างขี้เกียจแล้วพลิกตัวไปนอนอีกด้านด้วยท่าทางงัวเงีย แต่ความทรงจำเมื่อคืนที่เขาช่วยคนแปลกหน้านั้นก็ลอยเข้ามาในหัว ผมเลยลืมตาตื่นขึ้นมา แล้วสะดุ้งตัวลุกขึ้นนั่งบนฟุกอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หันหน้าไปยังทิศที่ผมรู้สึกว่ามีสายตามองมา จึงทำให้สายตาผมสบเข้ากับดวงตาสีดำรัตติกาลนั้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ ดวงตาคมกริบสีดำลุ่มลึกแบบนี้เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนนะ อ่อ นึกออกละ เหมือนท่านเทพจินหลงไงบุคคลที่มีนัยตาดำสนิทชนิดที่ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ และเข้าใจยากคนนั้นอะ เหมือนเข้าถึงตัวง่ายแต่ก็ไม่ง่าย มีความย้อนแย้งในตัวเองสูง เหมือนจะเย็นชาแต่ก็กวนประสาทคนนั้นละ เจอกันไม่กี่ครั้งแต่ก็ทำให้ผมหงุดหงิดทุกครั้งเวลาที่นึกถึงทุกที เพราะแปรสายตาที่มองมาไม่ออก เหมือนผมเป็นคนโง่ๆตลอดเลยเวลาอยู่กับจินหลงน่ะ เห้ย และผมจะไปนึกถึงเขาทำไมกัน แค่สีตาเหมือนกันเอง อะไรของผมก็ไม่รู้
"เอ่อ เจ้าเป็นยังไงบ้าง แผลเจ้าดีขึ้นมั้ยหรือยังเจ็บมากอยู่"ผมเห็นเขามองมาที่ผมนิ่งๆ ผมเลยถามอาการเขาเปลี่ยนบรรยากาศที่เงียบงันนี้แทน
"ข้าดีขึ้นแล้ว ขอบใจมากที่เจ้าช่วยชีวิตข้า ไม่ทราบว่าเจ้ามีนามว่ากระไรรึ"เสียงทุ้มมีความแหบนิดๆเหมือนคอแห้ง
"ข้ามีนานว่าเหลียนหลง แล้วคุณชายล่ะมีนามว่ากระไร"ผมเดินไปรินชายอดน้ำค้างพลางตอบอีกฝ่ายไปด้วย
"ข้ามีนามชิงหลง"เมื่อเห็นร่างเล็กรินน้ำชาแล้วเดินเอามายื่นให้ตรงหน้าเขาที่ตอนนี้กำลังนั่งพิงฝาผนังตรงฟุกที่ปูอยู่ เขาจึงรับมาดื่มดับกระหายทันที
โครกกกกครากก ด้วยความที่ยังไม่มีอะไรถึงท้องตั้งแต่เมื่อวาน เมื่อกลืนชาลงคอไปแล้วก็เหมือนเป็นการกระตุ้นให้กระเพาะทำงานทันที มันจึงส่งเสียงขายหน้าเขาอยู่ตอนนี้ไง เขาจึงมีสีหน้าแดงสลับเขียวคล้ำอย่างอับอาย และเหมือนร่างเล็กจะมองเขาอย่างขบขันก่อนจะช่วยพยุงตัวเขาขึ้นไปนั่งยังโต๊ะที่มีโหลมากมายวางอยู่ตรงกลางโต๊ะนั้น แล้วล้วงมือไปหยิบอะไรสักอย่างในห่อผ้า
"ท่านคงจะหิวแล้ว นี่เป็นสำรับอาหารที่ข้ามี ไม่รูท่านจะทานได้รึเปล่า"ผมเอาถาดที่มีอาหารสามสี่อย่างที่กำลังส่งกลิ่นหอมกรุ่นออกมา แล้วเลื่อนไปทางชิงหลง
"ข้าทานได้ทุกอย่าง ต้องขอรบกวนเหลียนเอ๋อร์แล้ว"ชิงหลงขอบคุณผม แต่ที่ทำให้ผมตกใจคือเรียกชื่อผมว่าเหลียนเอ๋อร์นี่ละ คนส่วนใหญ่ที่ได้ยินชื่อนี้จะเรียกหลงเอ๋อร์ หรือเหลียนหลงไปเลย คนที่เรียกเหลียนเอ๋อร์นี่น่าจะมีแค่จินหลงมั้งและตอนนี้ก็เพิ่มชิงหลงมาอีกคน นี่คนชื่อลงท้ายว่าหลงทำไมชอบเรียกอย่างนี้จัง
"เอ่อ ขออภัย ข้าแค่เห็นว่าชื่อเหลียนเอ๋อร์เข้ากับเจ้าดี ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้เจ้าขุ่นเคือง"ชิงหลงขอโทษทันทีที่หลังจากเรียกผมเหลียนเอ๋อร์แล้ว ผมทำหน้าทำตาแปลกๆละมั้ง
"ไม่เป็นไรขอรับ เรียกเหลียนเอ๋อร์ก็ได้ขอรับ ข้าแค่แปลกใจที่ท่านเรียกแบบนั้นเฉยๆนะ"
"ชื่อนั้นมีอะไรให้เจ้าไม่ชอบใจรึเปล่า ข้าเห็นเจ้าทำหน้าเหมือนแปลกใจ"
"แค่ไม่ค่อยมีคนเรียกข้าเหลียนเอ๋อร์นะ ปกติจะเรียกกันหลงเอ๋อร์มากกว่านะขอรับ"
"แต่ข้าว่าเจ้าเหมาะกับชื่อเหลียนเอ๋อร์นะ เพราะเจ้างดงามล้ำค่าอย่างดอกบัวพิสุทธิ์ยังไงล่ะ"ชิงหลงตอบมาหน้านิ่งๆ แต่สายตาเขาแวววาวแปลกๆ จนผมอดขนลุกไม่ได้
"เอ่อ แล้วแผลเจ้าเป็นไงบ้างน่ะ"ผมเปลี่ยนเรื่องทันทีที่เริ่มรู้สึกแปลกๆกับสายตาที่มองมา
"ข้าไม่ได้รู้สึกเจ็บมากเท่าเมื่อวานเท่าไหร่นะ แผลน่าจะสมานกันแล้วละ แต่ความบอบช้ำน่าจะยังเหลืออยู่ ข้าเลยรู้สึกแปลบๆเวลาขยับตัวนะ"เขาตอบผมพร้อมกำลังขยับร่างกายลองดู แล้วก็ขมวดคิ้วในบางท่าที่ยังเจ็บแปลบอยู่
"งั้นเจ้าทานอาหารเสร็จแล้ว เดี่ยวข้าขอดูแผลเจ้าหน่อยนะ"เขาพยักหน้าตอบผม ก่อนที่ผมจะปล่อยให้ชิงหลงทานอาหารไป แล้วตัวผมก็เดินเข้าไปยังฉากกั้นแล้วร่ายเวทย์บังตาไม่ให้ใครสามารถมองเห็นเขตที่ผมกำลังจะอาบน้ำอยู่ได้เพื่อที่จะได้เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าที่มิดชิดกว่าเสื้อใส่นอนตัวขาวบางนี้สักที เพราะตลอดเวลาตั้งแต่ตื่นมาเหมือนมีสายตาคู่นึงที่มองผมอย่างหื่นกระหายอยู่ตลอดเลย ทั้งๆที่อยู่กันแค่สองคนและชิงหลงก็ไม่ได้มองผมอย่างนั้นนะเท่าที่ผมแอบสังเกตดู เอ๊ะรึจะมอง ชิงหลงมีตาหลังงี้เหรอ บ้าบอฆอระฆังละผม ผมอาจจะคิดมากไปเองมากกว่า เฮ้ออ อาบน้ำเปลี่ยนชุดออกไปกินข้าวอร่อยๆดีกว่า
"เจ้าทานเสร็จแล้วใช่มั้ยชิงหลง"ผมถามขึ้นพรางเดินออกมาจากฉากกั้น ก่อนจะพยุงร่างสูงไปนั่งลงที่ฟุกแล้วผมก็นั่งลงตามข้างๆแรงสูง ก่อนที่ผมถอดเสื้อชิงหลงออก เมื่อคืนตอนที่ผมทำแผลและเช็ดตัวให้ชิงหลงผมก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะว่าผู้ชายต้วยกันและเขาก็เป็นคนเจ็บไม่ได้สติ แต่ตอนนี้ที่นัยตารัตติกาลนั้นมองตามอิริยาบถผมแทบทุกอย่าง ทำให้ผมรู้สึกเกร็งๆและก็เขินสายตานั้นแปลกๆ ยิ่งตอนที่ผมมองอกขาวล่ำสันยิ่งเขินไปกันใหญ่ จะตื่นเต้นทำไมว่ะ ของตัวเองก็มี ตั้งสติ ตั้งสติ ฟู่ววว
"เจ้าเป็นอะไรรึเปล่าเหลียนเอ๋อร์ หน้าแดงๆนะ"เสียงทุ้มถามเรียกสติที่ข้างหูของผม
"อะ..อ่อ..เปล่า เปล่า ข้าแค่แช่น้ำอุ่นนานไปนะ เลยเลือดลมสูบฉีดเยอะไป หน้าเลยแดงนะ"
"อืม งั้นเจ้าก็ดูแผลให้ข้าต่อเถอะ"เขาตอบรับเหมือนขบขันทั้งที่ทำหน้าจริงจังอยู่ ไม่รู้ว่านี้ผมคิดไปเองรึเปล่าที่ทั้งสายตา ท่าทางเขาเหมือนรู้ทันผมให้ความรู้สึกเหมือนอยู่กับจินหลงอีกแล้ว จากนั้นผมเลยเอือมมือไปแกะผ้าที่พันแผลชิงหลงอยู่จึงทำให้ผมเหมือนโอบกอดชิงหลงกลายๆ ตึกตักๆๆๆ และเสียงหัวใจที่เต้นระรัวนี้แยกไม่ออกเลยว่าเป็นของใคร หรืออาจจะมีแค่หัวใจผมก็ได้อะที่เต้นแรง ก็ใครจะไปเคยใกล้ชิดผู้ชายที่หล่อ ดูดีขนาดนี้ละ ถึงแม้คนรอบตัวจะดูดีแต่ก็ใช่ว่าจะใกล้ชิดโอบกอดกันขนาดนี้นะ พอผ้าแผลหลุดออกจนเห็นบาดแผลที่เป็นรูเมื่อวาน แต่วันนี้แผลสมานกันไปเกือบแปดสิบเปอร์เซ็นเหลือที่ยังไม่สมานกันอีกไม่มาก ผมเลยทำความสะอาดแผลแล้วใส่ยาสมานแผลและยาแก้อักเสบให้ใหม่จากนั้นก็พันแผลให้ชิงหลงเป็นอันจบกระบวนการ เอ่อ ส่วนเสื้อผมให้เขาใส่เอง จากนั้นก็ให้เขากินยาลดไข้และแก้อักเสบก่อนให้ชิงหลงนอนพักฟื้นต่อไป ส่วนผมหันไปกินข้าวแล้วจัดการตัวเองเตรียมออกไปหาสมุนไพรต่อ โดยรบกวนชิงหลงที่หลับไปแล้ว
"เฮ้ออ ไปทางไหนดีเนี่ย นี่ขนาดเช้ายังมืดเลยแฮะ"หลังจากออกจากแหวนมิติผมก็บ่นก่อนเลย ในความที่บรรยากาศยังน่ากลัว แสงสว่างมีรำไร แต่ก็ยังมีหมอกขมุกขมัว มองเห็นไม่ชัดอยู่ดี เช้ายังขนาดนี้ เย็นจะขนาดไหน ดีนะที่เมื่อวานเย็นย่ำค่ำคืนผมเข้าไปอยู่ในแหวนมิติ เพราะถ้าเหมือนเข้าป่าทั่วไปที่ต้องตั้งแคมป์ ก่อกองไฟนั้น ดีไม่ดีเจอผีทำไง นอกจากผีก็สัตว์ต่างๆที่อันตรายอะ แล้วระดับผม ถ้าเจอกันจังๆไม่ว่าผีหรือสัตว์อันตราย ผมตกใจร้องก่อนแน่ ไม่ก็ช็อคเป็นลมหมดสติโดนมันลากไปกินแน่ ไม่น่าได้สู้หรอก ใจเสาะเกิน ก็ผมค่อนข้างกลัวความมืดอะ ไม่รู้ว่ามันมีอะไรรึเปล่าที่มองเราอยู่ มันอาจจะเห็นเราแต่เราไม่เห็นมันงี้ แค่คิดก็น่ากลัวแล้ว และยิ่งอยู่ในป่าหมอกมรณะอีก ชื่อนี้มันไม่น่าจะได้มาเล่นๆอยู่แล้วละ มันก็น่าจะมีอะไรที่เราไม่ควรประมาทมั้ยล่ะ ดีไม่ดีเดินๆอยู่กลายเป็นวิญญาณไม่รู้ตัวงี้ ฉะนั้นด้วยความอัจฉริยะของผม ผมจึงเอาไข่มุกเวทย์ออกมาหกลูกแล้วร่ายเวทย์ให้มันลอยรอบตัวผมเพื่อส่องแสงสว่างในระยะหนึ่งเมตรนี้ แค่นี้บริเวณโดยรอบที่ผมกำลังจะเคลื่อนตัวผ่านไม่ว่าทางไหนก็จะสว่างทันที 5555 ฉลาดจริงๆผม แค่นี้ผมก็ไม่กลัวอะไรละ ผมเลยใช้เวทย์เหยียบเมฆาเดินไปเร็วๆหาต้นพญาเสน ต้นพญาเสนมีลักษณะที่เหมือนต้นไม้ที่ตายแล้วคือมีแต่ลำต้นสีดำหรือน้ำตาลแล้วแต่อายุของต้น ยิ่งโตยิ่งเหมือนซากต้นไม้ที่ยืนต้นตายไม่มีใบแม้แต่ใบเดียว เพราะมันไม่จำเป็นต้องสังเคราะห์แสงมันจึงไม่มีใบ แต่ต้นมันดันออกดอกตลอดชีวิตที่มันมีอายุขัย แต่ออกทีละดอกเท่านั้น แถมดอกยังส่งกลิ่นเหม็นเน่าราวกับซากศพ ซึ่งก็ไม่ได้แปลกอะไรในความรู้สึกผมเพราะต้นมันก็โตมาจากซากศพและจิตวิญญาณ ออกดอกมาไม่เหม็นนะสิแปลก และถ้าเก็บดอกมันแล้วต้นมันจะตายทันที ตายลงกลายเป็นซากศพของคนที่มันใช้จิตวิญญาณเติบโตนะแหละ เหมือนให้วิญญาณย้ายที่อยู่จากร่างคนไปต้นไม้เลย ถ้าบ้านเราก็ฟิวตานี หรือตะเคียนอะครับ ผมจึงพยายามตามหาจากกลิ่นและก็มองไปรอบๆด้วยจะได้หาเจอเร็วๆแล้วออกไปจากที่นี่ทันที
จนแล้วจนรอดเวลาผ่านไปครึ่งค่อนวันผมก็ยังไม่เจอแม้กระทั่งกลิ่น สักนิดก็ไม่มี ไม่เห็นเลย ผมเลยว่าจะเข้าไปดูคนเจ็บสักหน่อย พอเข้ามาก็เห็นร่างสูงยังคงนอนหลับอยู่ ผมเลยเอาอาหารออกมาจัดไว้ให้ ส่วนตัวเองก็เอาออกมากินข้างนอกจะได้ไม่รบกวนคนเจ็บ ซึ่งเอาจริงที่นี่มันเป็นของผมนะ จะรบกวนอะไรก่อน ถูกมะ แต่ความเป็นคนดีไงเว้ย เราไม่ควรคิดเล็กคิดน้อยแบบนี้ป่ะ นั้นเลยทำให้ผมมานั่งทานที่ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ซึ่งสมบูรณ์ดีมากแถมดอกยังส่งกลิ่นหอมอ่อนๆอีก ผมเลยนั่งกินไปเพลินๆ อิ่มแล้วก็สูดกลิ่นหอมๆเข้าปอดไปอย่างสดชื่น ด้วยความหนังท้องตื่นหนังตาเลยหย่อนแฮะ รู้สึกง่วงแปลกๆและยิ่งบรรยากาศกำลังเย็นสบาย กลิ่นหอมอ่อนๆยิ่งทำให้น่านอนมากขึ้น จนตอนนี้หัวผมเริ่มเอนลงนอนพิงที่ต้นไม้นั้นจะหลับอยู่แล้วนะ ถ้าไม่ใช่เพราะคิดว่านอนตรงนี้น่าจะไม่ปลอดภัยเท่าไหร่ ผมเลยวับหายเข้ามายังแหวนมิติแต่ทันทีที่เข้ามาสติผมก็ดับวูบไม่รับรู้อะไรอีกเลย
ตุ้บ ร่างเล็กหมดสติลงมาที่อ้อมกอดแข็งแรงทันที เขารู้สึกตัวตั้งแต่ที่ร่างเล็กเข้ามาจัดอาหารให้เขาแล้ว แต่ที่เขายังหลับต่อเพราะอยากเห็นคนร่างเล็กทำตัวเป็นธรรมชาติ เดินบ่นพรึมพรำไปมา น่ามอง น่าเอ็นดู ไม่เกร็ง ทำตัวไม่เป็นตัวเองแบบตอนที่เขาตื่น และอีกอย่างตอนที่ร่างเล็กเข้ามาเขาได้กลิ่นหอมอ่อนๆอะไรบางอย่างที่เขาก็จำไม่ได้ แต่ความรู้สึกบอกเขาว่ากลิ่นนี้อันตราย จนร่างเล็กออกไปก่อนที่เขาจะขบคิดออกว่ามันคือกลิ่นอะไร เมื่อลับร่างเล็กเขาจึงลุกขึ้นมากินอาหารที่ร่างเล็กเตรียมไว้ให้พร้อมกับความคิดที่คิดออกแล้วว่ากลิ่นนั้นเหมือนดอกอี้ฮ่วน หรือก็คือดอกของต้นไม้กินคน ที่ต้นมันจะผลิดอกหอมอ่อนๆออกมาล่อเหยื่อให้สูดกลิ่นของมันเข้าไปมากๆจะได้สติเลื่อนลอยคล้ายคนหลับแหล่ไม่หลับแหล่ ไม่มีสติ แล้วเผลอหลับไปใต้ต้นของมันหรือบริเวณรอบๆที่ได้กลิ่นของมัน จากนั้นกิ่งก้านของมันจะพันรอบร่างกายของเหยื่อ และฉีกกระชากร่างนั้น จากนั้นก็จะดูดกลืนจิตวิญญาณเหยื่อเข้าไปทันที และนั้นคือเหตุผมที่ทำให้ต้นของมันสวยงามสมบูรณ์นัก เพราะวิญญาณที่มันกลืนกินไปไม่มีความแค้นเคืองใดก่อนตายเลย เพราะตายไม่รู้ตัว แถมมีแต่ความสุขสดชื่นที่ได้สูดดมกลิ่นหอมของมันอีก เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาจึงเป็นห่วงคนร่างเล็กมาก ไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะรู้เรื่องต้นไม้กินคนนี่มั้ย อยากจะออกไปบอกก็ทำไม่ได้ที่นี่เป็นแหวนมิติคนร่างเล็ก ถ้าไม่ได้รับอนุญาตโดยการที่เจ้าของพาเข้าหรือพาออก เขาล้วนออกไปไม่ได้ กังวลจนมายืนรอที่หน้าทางเข้าออก ภาวนาให้ร่างเล็กรู้ตัวก่อนที่เขาจะพังแหวนมิตินี่ออกไป แต่ก่อนที่ความอดทนเขาจะหมดลง ทางเข้าเวทย์ก็มีการเคลื่อนไหวเหมือนจะมีอะไรเข้ามาเขาเลยมายืนรอบอกเรื่องนี้ แต่เมื่อร่างเล็กเข้ามาก็หมดสติลงที่วงแขนเขาทันที เขาจึงอุ้มร่างเล็กขึ้นแนบอกจากนั้นก็พาเดินไปยังฟุกนอนแสนนุ่มหอมกรุ่นของเจ้าตัวทันที จากนั้นก็วางร่างเล็กลงด้วยความทะนุถนอม จัดท่าทางให้นอนหลับได้สบายแล้วห่มผ้าให้ ก่อนจรดริมฝีปากเข้มลงบนหน้าผาก ก่อนจะนั่งมองร่างคนหลับสนิทอย่างเงียบๆ ความจริงใช่ว่าเขาจะมองไม่เห็นความสงสัยนั้นตั้งแต่ที่เขาเรียกคนร่างเล็กนี่ว่าเหลียนเอ๋อร์แล้ว ทำไมจะไม่รู้ว่าร่างเล็กคิดอะไรอยู่ ก็สีหน้าเจ้าตัวมักบ่งบอกทุกอย่างที่คิดอยู่แล้ว โดยที่เขาไม่ต้องเดาเลยด้วยซ้ำ เจ้าตัวเล็กคงจะสงสัยว่าทำไมเขาถึงเรียกเหมือนจินหลงที่เจ้าตัวเริ่มสงสัยความสัมพันธ์ที่เจ้าตัวคลับคล้ายคลับคลาว่าอาจจะเคยรู้จักกันมาก่อน แต่ก็ไม่น่าใช่ ทำให้มีความไม่แน่ใจเกิดขึ้นและคงสับสนจนพาลไม่ชอบใจจินหลงเบาๆ เมื่อเขาเรียกเหมือนจินหลงที่อีกฝ่ายพยายามลืมไปแล้วก็เหมือนกวนน้ำใสให้ขุ่นนั้นแหละ ทำให้เขาไม่กล้ามาในร่างของจินหลงอีก เขาเลยมาในร่างของชิงหลง ซึ่งเป็นร่างจริงก่อนที่เขาจะบำเพ็ญบรรลุเป็นเทพเซียนที่มีออร่าสีทองของเทพเปร่งประกายตลอดเวลา แต่เป็นร่างคนเดินดินกินอย่างมนุษย์มนาทั่วไป แล้วเข้าหาร่างเล็กโดยเจตนาละนะ แต่การที่เขาสร้างสถานการณ์จนได้มาอยู่กับร่างเล็กที่คลายความระแวดระวังตัวจากคนที่ไม่สนิทแบบนี้ ก็ทำให้เขาหนักใจอยู่บ้างที่เห็นร่างเล็กได้ส่วนประกอบของพันพิษสลายรักมาแล้วถึงสองชนิด เดิมทีด้วยคิดว่าร่างเล็กเพิ่งเข้ามาแล้วสมุนไพรที่หาก็หายากชนิดงมเข็มในมหาสมุทรเวลาไม่ถึงสองวันคงไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอันมากนัก แต่เขาคิดผิดเพราะท่าทางเจ้าตัวจะพกโชคเข้ามาเป็นกระบุง หรือไม่ป่าอาถรรพ์ก็ต้องการเป็นศัตรูกับเขาเพราะต้องการให้ร่างเล็กได้ส่วนประกอบยาไปทำยาแก้พิษได้สำรวจ แต่ดีนะที่เขาใช้แผนบาดเจ็บเพื่อเข้าหาร่างเล็ก เจ้าตัวเลยพาเขามารักษาในแหวนมิติจนเขารู้ก่อนและพยายามทำให้ยาสองชนิดนี้ใช้ไม่ได้ผล แต่ก็ยังทำไม่ได้เพราะเขาพยายามตอนที่ร่างเล็กออกไปตามหาตัวยาชนิดอื่นอยู่ร่ายเวทย์ดึงสรรพคุณมันออกให้เหลือเพียงซากของมัน (เข้าใจแบบง่ายๆก็เหมือนยาที่ต้มจนสรรพคุณทุกอย่างมันออกมากับน้ำแต่ก็ยังเหลือกากยาที่ยังสภาพเดิมแต่ใช้การไม่ได้แล้วเอาไว้) แต่เหมือนมันมีจิตวิญญาณทำให้เขาไม่สามารถทำอะไรมันได้เลยนอกจากนายของมัน จะทำลายมันก็ไม่ได้ไม่งั้นร่างเล็กได้รู้และเกลียดร่างนี้ไปด้วยอีก แต่จะปล่อยให้ร่างเล็กทำยาแก้พิษนั้นสำเร็จไม่ได้ งั้นเขาจะรอทำกับยาตัวอื่นก็แล้วกัน แค่มียาชนิดเดียวที่ใช้ไม่ได้ ก็ทำให้ตำรับยาแก้พิษนี้ใช้ไม่ได้แล้ว ฉะนั้นไม่มีอะไรต้องกังวลสักนิด หึๆๆๆๆ
"อือออ"ร่างเล็กเหมือนจะรู้สึกตัวตื่น แต่ก็ยังมีความงัวเงียอยู่ ทำตัวอย่างกับเจ้าแมวเมี้ยวที่ชอบมุดอยู่แต่ในผ้าห่มที่อบอุ่นนั้น ร่างสูงจึงเอือมมือไปปัดผมยาวสลวยที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มออก จนร่างเล็กเหมือนจะรู้สึกตัวตื่นจริงๆ ร่างสูงจึงชักมือกลับอย่างรวดเร็วแล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ชิงหลง ทำไมเจ้ามานั่งอยู่ตรงนี้ละ แล้วทำไมข้ามานอนตรงนี้ได้ ทำไมง่วงขนาดนี้นะ แล้วทำไมข้าอ่อนแรงเพียงนี้ละ"ผมถามเสียงอ่อนระโหยเหมือนเหนื่อยมาก กับร่างสูงที่นั่งมองผมอยู่ข้างๆ เพราะมีความสงสัยเต็มไปหมด เพราะเหมือนชิงหลงจะรู้เรื่องที่ผมอยากรู้
"เจ้าได้รับกลิ่นดอกต้นอี้ฮ่วนหรือต้นไม้กินคน จนหมดสติ แต่ยังดีที่เจ้าเข้ามาในแหวนมิติก่อนจะหมดสติจนกลายเป็นอาหารของต้นไม้นั้นไป พอเข้ามาเจ้าก็หมดสติเลย ข้าเลยพาเจ้ามานอนพักและรอดูอาการเจ้าว่าจะตื่นขึ้นมั้ย หากเจ้าไม่ตื่นในสองชั่วยาม ข้าต้องพาเจ้าไปแช่น้ำล้างพิษดอกอี้ฮ่วนซะ"ร่างสูงเล่าทุกอย่างให้ผมเข้าใจแจ่มแจ้ง รวมถึงเล่าเรื่องต้นอี้ฮ่วนหรือต้นไม้กินคนนั้นให้ผมหังอย่างละเอียดอีกด้วย ทำเอาช็อคไปเลยที่รู้ว่าเกือบเป็นเหยื่อของต้นไม้ปีศาจนั้น อุตส่าห์ชมว่ากลิ่นดีกลิ่นหอมที่ไหนได้ มันคือความโกหกหลอกลวงทั้งเพ คุณหลอกดาว ก็ว่าอยู่ทำไมในป่าดงพงไพรที่อันตรายแบบนี้ถึงมีต้นไม้ที่เงียบสงบน่าพักผ่อนหย่อนใจขนาดนี้อยู่ ที่แท้มันก็อันตรายสมกับที่อยู่ในเขตป่าหมอกมรณะเลย คือต่อให้สวยงามเหมือนไร้พิษสง แต่จริงๆโคตรอันตราย ฉะนั้นผมจะไม่ไว้ใจอะไรในป่านี้อีกแล้ว คอยดูนะ ออกไปนี้ผมจะเผามันซะ ไอ้ต้นไม้อันตรายเนี่ย จะได้ไม่กินคนที่มาเดินเล่นแถวนี้ (ใครจะไปเดินเล่น ชมนกชมไม้แถวนั้น เหมือนแก)
"งั้นข้าชอบใจเจ้ามากที่ช่วยข้า ถ้าไม่มีเจ้าช่วยข้าอาจจะไม่ฟื้นมาเลยก็ได้"ผมขอบใจอย่างที่รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ
"ไม่เป็นไร เจ้าเองก็ยังช่วยชีวิตข้า แถมช่วยมากกว่าที่ข้าช่วยนัก ที่ข้าช่วยยังเทียบไม่ได้กับที่เจ้าช่วยข้าเลย ไม่รู้ว่าชีวิตนี้ข้าจะชดใช้หมดมั้ยด้วยซ้ำ"ชิงหลงพูดอย่างจริงจัง
"เอ่อ ข้าว่าอย่าเป็นเรื่องใหญ่เลย ข้าช่วยเจ้า แต่เจ้าก็ช่วยข้ากลับ ถือว่าเจ้ากับข้าไม่มีบุญคุณต่อกันหรอก ไม่ติดหนี้กันอย่างนี้ดีกว่า"ผมบอกปัดไป หลีกเลี่ยงเรื่องยุ่งยากที่จะตามมาหลังจากนี้อีกด้วย
"ไม่ได้ ข้าเป็นหนี้ชีวิตเจ้า จากนี้ไปข้าจะติดตามเจ้า เจ้าไปขวา ข้าไปขวา เจ้าไปซ้าย ข้าไปซ้าย มีเจ้าต้องมีข้า"ชิงหลงพูดอย่างขึงขังถึงเรื่องยุ่งยากที่ผมคิดไว้อยู่แล้วว่ามันจะตามมา
"เอ่อ อย่าว่างั้นงี้เลยนะชิงหลง แต่ว่าข้านะเป็นผู้ร่ำเรียนสายโอสถที่ตอนนี้ร่ำเรียนอยู่ที่สำนักญาณศึกษา ไม่ควรที่จะมีคนติดตามหรอกนะ หรือต่อให้ที่นั้นมีคนติดตามได้ คนของข้าก็เยอะแยะ ไม่ต้องเป็นเจ้าหรอกนะ ฉะนั้นหากเจ้าหายดีแล้ว ก็ต่างคนต่างแยกย้ายเถอะ"ผมบอกอย่างใจเย็น
"แต่บรรพบุรุษตระกลูข้าสอนให้ข้าทดแทนผู้มีบุญคุณด้วยชีวิตที่ข้ามี"บรรพบุรุษบ้านไหนสอนแบบไม่รักลูกหลานตัวเองแบบนี้ว่ะ เจอจะปรับทัศนคติสักที ให้ตายเถอะ
"แล้วข้าจะอยากได้ชีวิตเจ้าไปทำอะไรเล่า เจ้าไม่ต้องให้ชีวิตข้าหรอก ถือซะว่าข้าเป็นหมอ เจ้าเป็นคนไข้ของข้า เจ้าจ่ายเงินให้ข้า ก็ถือว่าจบ แล้วซึ่งต่อกัน อย่างนี้ดีรึไม่"ผมเสนอทางเลืกให้ไป
"แต่ข้าไม่มีเงิน"ตอบมาหน้านิ่งๆ
"เช่นนั้นข้ารักษาให้เจ้าฟรี"
"ของฟรีไม่มีในโลก"
"มีสิ ที่ข้านี่ไง รักษาฟรีไม่มีคิดเงิน"
"แต่ข้าสามารถปกป้องเจ้าได้นะ ผู้ฝึกสายโอสถส่วนใหญ่ล้วนไม่มีพลังยุทธ์"
"ข้าอยู่ระดับจินตานแล้ว สามารถปกป้องตนเองได้"
"ต่อให้เจ้ามีระดับที่สูง แต่วิทยายุทธ์เล่า เจ้าได้ร่ำเรียนมาอย่างแตกฉานแล้วรึ"ร่างสูงพยายามแย้ง
"ก็ยังหรอกนะ"ผมตอบความจริงไป ซึ่งก็ไม่คิดว่าคำตอบแค่นี้จะเปลี่ยนชีวิตผมขนาดนั้น
"่นนั้นข้าจะปกป้องเจ้า พร้อมทั้งสอนวิทยายุทธ์ให้เจ้าด้วย และเจ้าก็ไม่ต้องปฏิเสธ เพราะข้าไม่ฟัง จากนี้ไปข้าฝาหเนื้อฝากตัวด้วยนะเหลียนเอ๋อร์"ชิงหลงรวบรัดมัดมือชกจนผมยังอ้าปากพะงาบๆเถียงไม่ทัน
"เฮ้อ เช่นนั้นก็ช่วยไม่ได้ งั้นหากข้าเรียนวิทยายุทธ์กับเจ้าหมดทุกกระบวนท่าที่เจ้ารู้ เราก็เลิกแล้วต่อกัน เข้าใจมั้ย ไม่ใครติดหนี้อะไรกันอีกแล้วนะ"ผมเลยยื่นข้อเสนอเจอกันคนละครึ่งทางแล้วกัน
"เช่นนั้นก็ได้ งั้นเหลียนเอ๋อร์พักผ่อนต่ออีกสักหน่อยเถอะ"
"เจ้าก็ไปพักเถอะ เจ้ายังบาดเจ็บอยู่"หลังจากเถียงกันจนลงตัวแล้ว เราสองคนจึงแยกย้ายกันไปพักผ่อน ผมที่ยังเพลียๆจึงนอนหลับต่อทันที
หลังจากตกลงกับร่างเล็กสำเร็จเขาก็เดินกลับมาที่นอนของเขาทันที พร้อมทั้งความลิงโลดในใจที่กำลังตื่นเต้นที่จะได้ใกล้ชิดกับร่างเล็กนานขึ้น เขาจะได้ทำตามแผนที่วางไว้สำเร็จสักที


## บทที่11 ผจญภัยในโลกกว้าง 4

บทที่ 11
ผจญภัยในโลกกว้าง 4
ตั้งแต่ที่ผมเข้ามาที่ป่าอาถรรพ์แห่งนี้ วันนี้ก็เข้าสู่วันที่สี่แล้ว ผมจะไม่อะไรเลยนะถ้าผมหาสมุนไพรไม่เจอด้วยตัวเอง แต่นี่ผมเสียเวลาไปวันนึงฟรีๆ โดยที่ผมเกือบตายโง่ๆกับแค่ต้นไม้ต้นเดียว ละก่อนที่ผมจะออกมาข้างนอกตรงใต้ต้นอี้ฮ่วนที่ผมเข้าไปในแหวนมิติเมื่อคืนผมก็ได้ทำการเปิดตำราต้นไม้ปีศาจดูวิธีกำจัดต้นไม้กินคนนี่แล้ว ง่ายมากเพียงแค่ร่ายเวทย์ไฟศักดิ์สิทธิ์เผาต้นไม้เพื่อปลดปล่อยวิญญาณที่ถูกฆ่าตายไปโดยไม่รู้ตัว นี่ซะ เป็นอันเสร็จสิ้น แต่บางทีมันอาจจะยากสำหรับคนอื่นก็ได้เพราะต้องเป็นผู้ใช้เวทย์ขั้นจอมเวทย์และปรมาจารย์เวทย์เท่านั้นที่จะร่ายเวทย์บทนี้ได้ผล ตามจริงเวทย์ศักดิ์สิทธิ์นี้ได้ใช้สอนผู้ใช้เวทย์ตั้งแต่ขั้นเริ่มต้นของผู้ฝึกเวทย์แล้ว เนื่องจากงานของผู้ใช้เวทย์ส่วนใหญ่จะเป็นปราบปีศาจ ไล่ภูติผี คล้ายๆพระในบ้านเราเลยครับ และที่ผมบอกว่าง่ายนั้นไม่เกินจริงเลยนะ เพราะเวทย์บทนี้ไม่ต่างจากบทสวดบทนึงที่ใช้สวดส่งวิญญาณเลย ผมที่เคยบวชเณรตอนอายุ 18 ปีบวชแก้เคล็ดไปเดือนนึงเต็มๆ และงานที่ได้ไปบ่อยสุดก็คืองานศพ ฉะนั้นผมถนัดมากบอกเลย อ่อ อีกอย่างที่อยากจะบอกคือชิงหลงหายดีแล้ว บาดแผลก็หายหมดแล้ว ตอนนี้จึงยืนหน้านิ่งสวมชุดสีครามปักดิ้นทองลายเมฆลอยเด่นอยู่เคียงข้างร่างเพรียวบางที่สวมใส่ชุดสีขาวปักลวดลายมวลดอกไม้ ที่ตอนนี้กำลังยืนมองไฟที่กำลังแผดเผาต้นไม้กินคนที่กำลังสะบัดกิ่งก้านไปมา และมีเสียงร้องอย่างโหยหวนทุรนทุรายอยู่เบื้องหน้า จนเมื่อต้นไม้กินคนเหลือแต่ตอก็มีดวงวิญญาณมากมายลอยขึ้นไปบนฟ้าจนเมื่อดวงสุดท้ายขึ้นสู่ท้องฟ้าก็มีแก่นธาตุวิญญาณระดับ 8 ลอยขึ้นมาอยู่เบื้องหน้าผม
"เอ่อ ชิงหลง แก่นธาตุวิญญารนี้เจ้าเอาไปเถอะ เจ้าคงได้ใช้มากกว่าข้า"เพราะผมคิดว่าอยู่กับผมไม่น่ามีประโยชน์อะไร เลยให้ชิงหลงไปน่าจะดีกว่า อย่างน้อยๆหากนำไปทำเป็นอาวุธ ก็จะเป็นอาวุธวิญญาณที่ทรงอานุภาพมากพอตัวทีเดียว
"เหลียนเอ๋อร์เป็นคนฆ่าต้นอี้ฮ่วนได้ สมควรเป็นเจ้าของมัน"ชิงหลงตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ
"แต่อยู่กับท่านน่าจะเป็นประโยชน์กว่าอยู่กับข้านะ"
"ทำไมเหลียนเอ๋อร์คิดเช่นนั้นละ"
"ก็ท่านเป็นผู้ฝึกยุทธ์ น่าจะเอาแก่นธาตุวิญญาณนี้ไปตีเป็นอาวุธที่เหมาะกับท่านได้ยังไงละ"
"อืม ความคิดน่าสนใจนี่เหลียนเอ๋อร์"
"ใช่มั้ยละ หากท่านมีอาวุธวิญญาณที่ทรงอานุภาพขนาดนี้รวมกับฝีมือท่านแล้ว ยากจะหาใครเทียบเคียงได้นะขอรับ"
"อืม งั้นพี่จะรับไว้ เอาไว้หลอมอาวุธเพื่อปกป้องเหลียนเอ๋อร์"ชิงหลงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ผมรู้สึกได้ว่าอ่อนโยนกว่าทุกครั้งที่เขาพูดกับผม ยิ่งคำว่าพี่ที่ชิงหลงพูด ผมเหมือนคุ้นเคยแปลกๆจนอดรู้สึกเขินไม่ได้
"เอ่อ..กะ..ก็ได้ หากท่านต้องการแบบนั้น"
"พี่ว่าพี่อายุมากกว่าเหลียนเอ๋อร์นะ เรียกท่านเช่นนี้ดูห่างเหินนัก ยังไงเราก็ต้องสนิทกันมากกว่านี้อยู่แล้ว งั้นเหลียนเอ๋อร์ก็เรียกพี่ว่าพี่หลงเป็นเช่นใด"ชิงหลงคงเห็นผมเรียกเขาท่านตลอดคงจะอึดอัดละมั้ง
"เช่นนั้นก็ได้พี่หลง"ผมเรียกอย่างที่เขาบอก
"ดี…ดียิ่ง"ชิงหลงพูดออกเบาๆพร้อมยิ้มมุมปาก ผมจึงมองรอยยิ้มนั้นอย่างตื่นตะลึง โหย ไม่มองได้ไง ชิงหลงยิ้มหล่อมาก ยิ้มละมุน เวลายิ้มดวงตาเป็นประกายอ่อนโยน ช่างเข้ากันกับหน้าคมเข้มนั้นเสียจริง
"ขะ..ขอรับ"ผมเลยเผลอตอบรับคำชมนั้นไม่รู้ตัว จากนั้นผมจึงยื่นแก่นธาตุวิญญาณให้พี่หลง แต่เมื่อพี่หลงยื่นมือมารับแก่นธาตุจากมือผมทำให้มือเราสัมผัสกัน ความรู้สึกแล่นแปลบจากปลายนิ้วเข้ามาสู่หัวใจ ตึกตักๆๆ มือสัมผัสกัน ตาสบกัน ความรู้สึกนี่ช่างคุ้นเคย เขินแปลกๆแฮะ บ้าจริง ผมเป็นพระเอกจะมาหวั่นไหวกับผู้ชายได้ไง เราจะต้องเป็นของนางเอกเท่านั้นป่ะ
"อะ..เอ่อ"ผมชักมือกลับเมื่อได้สติ
"งั้นเราเดินทางต่อกันเลยดีมั้ยเหลียนเอ๋อร์"พี่หลงทำตัวเหมือนปกติทุกอย่างคงมีแค่ผมนี่ละที่ฟุ้งซ่านไปเอง
"ดี ขอรับ เราไปกันเถอะ"ผมเลยใช้ร่ายเวทย์เหยียบเมฆาแล้วก็ก้าวเดินไปก่อนพี่หลง ซึ่งพี่หลงใช้วิชาเดินอากาศจากแก่นพลังปราณโดยตรงตามผมมาติดๆ ซึ่งตอนออกมาผมได้เล่าให้ฟังถึงเหตุผลที่เข้ามายังป่าหมอกนี่แล้ว ส่วนพี่หลงก็บอกถึงการหนีตายจากกระทิงดุนั้นให้ผมฟังแล้ว ซึ่งพอผมฟังและคิดถึงรูที่ท้องแล้ว เรื่องราวก็ประจวบเหมาะกันพอดิบพอดีเลย ผมและพี่หลงเดินกันจนเกือบบ่ายคล้อย ผมก็ได้กลิ่นเหม็นลอยมาในอากาศตอนที่กำลังหย่อนตัวนั่งที่กิ่งไม้ใหญ่ที่เรายืนอยู่ ผมจึงเดินไปดูรอบๆตามที่มาของกลิ่นเหม็นจางๆนี่ ไม่แน่ใจว่าจะใช่ดอกต้นพญาเสนมั้ย เดินจนจับต้นทางลมที่พัดกลิ่นมาได้จึงมุ่งหน้าไปทันที
"อย่าเพิ่งเข้าไปใกล้มากนะเหลียนเอ๋อร์ อาจจะเป็นอย่างอื่นก็ได้ เดี่ยวให้พี่เข้าไปดูให้แน่ใจก่อนว่าใช่ต้นพญาเสนมั้ย"พี่หลงเดินมาขว้างหน้าผม ก่อนที่ผมจะทะเล่อทะล่าเข้าไป เมื่อใกล้ถึงจุดหมาย
"แต่ข้าว่าใช่อยู่แล้วนะพี่หลง"ผมมั่นใจว่าคือต้นพญาเสน ไม่น่ามีอันตรายอะไรหรอก
"ให้พี่เข้าไปดูให้ก่อนดีกว่า เพื่อความปลอดภัย เหลียนเอ๋อร์รอพ่ตรงนี้ละห้ามไปไหน"พอพี่หลงห้ามผมเสร็จก็รีบไปที่จุดหมายที่คาดว่าจะเป็นต้นสายปลายเหตุของกลิ่นเหม็นนั้นทันที จะใช่มั้ยนะผมก็ลุ้นรอ ไม่รู้ว่าทำไมต้องทำตามที่พี่หลงบอกด้วย
"เป็นอย่างไรบ้างพี่หลง ใช่ต้นพญาเสนมั้ย"เวลาผ่านไปเพียงครึ่งก้านธูปก็เห็นพี่หลงเดินออกมา ผมจึงถามอย่างตื่นเต้น
"เป็นต้นพญาเสนที่เหลียนเอ๋อร์ตามหาอยู่จริงๆ"
"งั้นข้าไปเก็บก่อนนะขอรับ"ผมบอกอย่างดีใจที่สกิลพระเอกผมช่วยผมอีกแล้วแน่เลย ก็ไม่กี่วันได้มาจะเกินครึ่งแล้วนี่น่า ผมจึงหยิบถุงเก็บสมุนไพรโดยเฉพาะออกมาเพื่อเก็บดอกพญาเสนที่เหม็นคละคลุ้งนั้น ก่อนจะร่ายเวทย์ป้องกันรอบตัวเพื่อป้องกันกลิ่นเหม็นนั้นแล้วก็เดินเข้ามาใกล้ต้นที่มีแต่ซากกิ่งก้านแห้งดำสนิททัี่ตอนนี้มีดอกสีดำสนิทผลิบานส่งกลิ่นเหม็นออกมา แต่เวลาต้องแสงสว่างสีดำจากดอกกลับส่องแสงระยิบระยับออกมาราวกับอัญมณี ผมจึงโยนถุงครอบดอกมันไว้แล้วร่ายเวทย์ตัดออกจากขั้วดอกทันที แล้วเก็บดอกพญาเสนลงไปในแหวนมิติทันที
"ตอนนี้ก็ยามเว่ยแล้ว (เวลา13.00-14.59น.) พี่ว่าเราเร่งรุดออกจากป่าหมอกมรณะนี้ก่อนค่อยหาที่พักกันดีมั้ยเหลียนเอ๋อร์"พี่หลงที่ตามหลังผมมา เมื่อเห็นผมเก็บดอกพญาเสนแล้วจึงวางแผนเดินทางต่อให้ทันที
"ดีขอรับ เช่นนั้นเราไปทางไหนดีขอรับ"ผมจึงตอบรับไปโดยไม่คิดอะไร
"หากเราเดินตรงไปทางทิศเหนือเรื่อยๆ ยามเซิน (เวลา15.00-16.59น.) เราก็น่าจะถึงแนวเขตป่าเหมันต์แล้วละ"
"เช่นนั้นเรารีบเดินทางกันเถอะพี่หลง"ผมบอกแบบนั้นก่อนที่จะให้พี่หลงเดินนำทางไป จนเมื่อเดินทางมาเรื่อยๆด้วยความเร็วคงที่ ผมก็เริ่มหนาวสั่นขึ้นมาจนเมื่อก้าวเข้าเขตป่าเหมันต์เท่านั้นละ อห โอ้โห้ไปเลยสิครับก็ที่ผมเห็นเบื้องหน้านี่คือเกล็ดน้ำแข็งและกองหิมะขาวโพลนขนาดใหญ่เต็มไปหมด เต็มจนมองไม่เห็นพื้นดินและต้นไม้ใบหญ้าสักต้น หนาวจนตอนนี้ผมน่าจะเริ่มปากคล้ำไปละ ดึงพลังปราณออกมาให้ร่างกายอบอุ่นก็ช่วยได้นิดเดียว ด้วยความที่ร่างกายนี้เพรียวบางไม่ได้มีกล้ามเนื้อมากทำให้ร่างบางหนาวง่ายกว่าร่างสูงหนานี่นัก
"ข้าว่าเราเข้าไปพักกันเถอะพี่หลง ข้างนอกอากาศหนาวเกินไปแล้ว ข้าทนไม่ไหวแล้ว"ผมบอกพี่หลงด้วยเสียงหนาวสั่นที่เวลาพูดมีควันออกปากกันเลยทีเดียว
"อืม"ผมจึงจับมือร่างสูงเข้ามาในแหวนมิติที่มีอากาศอบอุ่นพอดีอยู่เสมอพร้อมทั้งเดินไปนั่งที่โต๊ะแล้วรินชาอุ่นๆให้พี่หลงและตนเองดื่มทันทีเพื่อปรับอุณหภูมิในร่างกาย เมื่อร่างกายอุ่นขึ้นผมก็เริ่มหายสั่นจากนั้นก็เอาอาหารออกมาทานด้วยกันกับพี่หลง แล้วก็แยกย้ายกันพักคนละมุมหลังจากทานอาหารเสร็จ จนยามซวี (19.00-20.59น.) ผมจึงไปแช่น้ำอุ่นก่อนเปลี่ยนเป็นชุดนอนเดินออกมาสวนกับพี่หลงที่จะอาบน้ำต่อ จริงๆผมรักความเป็นส่วนตัวในระดับนึงนะ ถ้าไม่ใช่คนที่สนิทด้วยผมไม่ค่อยอยากให้เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวผมสักเท่าไหร่ แต่กรณีพี่หลงเป็นข้อยกเว้นเพราะผมเป็นคนพาพี่เขาเข้ามาเอง แถมอีกอย่างพี่หลงก็ไม่ได้มีแหวนมิติที่อยู่ได้แบบผม มีแค่แหวนมิติที่ใส่สิ่งของได้เท่านั้น จริงๆแหวนมิติก็ทำได้แค่นั้น แต่เป็นผมที่ร่ายเวทย์สร้างสมดุลย์ให้ในแหวนมิตินี้ไม่ต่างจากห้องที่สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้ มีอากาศหายใจ มีทุกสิ่งอย่างที่สะดวกสบายราวกับมีเวทย์มนต์จัดการทุกอย่างในนี้
"เหลียนเอ๋อร์ วันพรุ่งเจ้ามาแผนจะทำสิ่งใดบ้างรึ"ผมที่นั่งพิงผนังฟุกนอนอ่านหนังสืออยู่ เงยหน้าขึ้นมองร่างสูงใหญ่ที่อยู่ในชุดนอนขาวบางกำลังเดินออกมาจากฉากกั้นพร้อมส่งเสียงชวนคุยทำลายความเงียบในแหวนมิตินี้ พร้อมกับเดินไปนั่งที่ฟุกของเขาที่อยู่ฝั่งตรงข้ามผม ทำให้ตอนนี้เหมือนเราสบตากันพูดคุยมาก
"ข้าว่าพรุ่งนี้จะไปตามหาดอกกุ้ยหลางที่ชอบขึ้นอยู่ริมหน้าผาในเขตป่าเหมันต์นะพี่หลง"
"อืม งั้นพี่นำทางเอง"
"ขอบคุณพี่หลงขอรับ"
"วันพรุ่งเหลียนเอ๋อร์ต้องใส่ผ้าคลุมให้หนาหน่อยนะ ดูจากวันนี้ร่างกายเหลียนเอ๋อร์ค่อยข้างอ่อนแอนัก ฉะนั้นหากเราออกไปเมื่อไหร่พี่จะช่วยเจ้าฝึกร่างกายให้แข็งแรงเอง"
"แค่ข้าหนาว ต้องถึงกับฝึกร่างกายเลยเหรอขอรับพี่หลง"เมื่อผมได้ยินที่พี่หลงพูด ผมก็เริ่มงอแงออกมา อุตส่าห์หนีพ้นจากท่านพ่อที่จวนต้องมาเจอพี่หลงที่นี่อีกเหรอ ชีวิตช่างอาภัพ
"หากฝึกร่างกายมากพอ เจ้าจะไม่สั่นไหวแม้หิมะที่อยู่ข้างนอกนั้น"
"โห้ แต่ข้าก็ไม่ได้สั่นขนาดนั้นนะพี่หลง ไม่ฝึกไม่ได้รึ"
"ไม่ได้ เจ้าต้องแข็งแรงแข็งแกร่งกว่านี้ เจ้าจะได้ดูแลตนเองได้ ถึงแม้จะมีพี่ดูแลเจ้าอยู่ แต่เจ้าก็ต้องแข็งแกร่งขึ้นเพื่อตัวเจ้าเองอยู่ดี"ร่างสูงพูดออกมาเสียงเข้มพร้อมกับสายตาดุดันที่มองมาอย่างมาดมั่น
"ฝึกก็ได้ แต่ขอไม่หนักมากได้มั้ยอะพี่หลง ข้าอุตส่าห์ไม่อยากฝึกอยู่ที่จวนจนหนีมาศึกษาโอสถที่นี่ แต่ก็ยังต้องมาฝึกกับพี่หลงอีก น่าเบื่อชะมัดเลย"ผมพูดต่อรองออกไป พร้อมกับบ่นงึมงำออกมาท้ายประโยค
"ไว้พี่จะพิจารณาก็แล้วกัน"พี่หลงตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงแฝงแววขบขันเบาๆที่เห็นคนตัวเล็กดื้อดึงงอแงไม่ต่างจากเด็ก
"ข้าไม่คุยกับพี่หลงแล้ว"ผมพูดเสียงสะบัดท่ีเห็นร่างใหญ่ทำเหมือนเอ็นดูผม มองผมราวกับเด็กอีก ผมโตละนะ แล้วผมก็ควรถูกมองด้วยสายตาชื่นชมสรรเสิรญในความเก่งกาจสิ ไม่ใช่มีคนมาเอ็นดูในความง๊องแง๊งงอแงนี่
"หึหึหึๆๆ เช่นนั้นเหลียนเอ๋อร์ก็พักผ่อนเถอะ ฝันดีละเด็กน้อย"
"ข้าไม่ใช่เด็กละนะ ข้าโตแล้ว"ผมแย้งทันควันที่ร่างใหญ่พูดจบประโยค
"ใช่ เหลียนเอ๋อร์โตแล้ว"ร่างสูงพูดออกมายิ้มๆ
"เช่นนั้น คนโตแล้วก็นอนเถิด"พี่หลงพูดอย่างล้อเลียน
"ก็ได้ขอรับ เช่นนั้นก็พักผ่อนกันเถิดขอรับ ฝันดีขอรับ"ผมจึงบอกฝันดีพี่หลงกลับ ก่อนจะล้มตัวลงนอนแล้วห่มผ้า หรี่แสงสว่างจากไข่มุกเวทย์ลงจนมีแค่แสงสลัวๆแล้วนอนหลับไป
เมื่อลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอมั่งคงบ่งบอกว่าร่างเล็กหลับสนิทเข้าสู่ห้วงลึกของนิทรา ร่างสูงใหญ่ก็เดินมานอนลงข้างร่างเล็กพร้มรั้งร่างบางเข้ามาสู่อ้อมกอดแข็งแกร่งอบอุ่นพร้อมจรดริมฝีปากบนหน้าผาก ไล่ลงมาที่เปลือกตาทั้งสองข้าง สันจมูก แก้มนวลชมพูทั้งสองข้าง แล้วหยุดที่ริมฝีปากบางแดงที่ริมฝีปากเข้มกดจูบนานกว่าทุกที่ที่ลากริมฝีปากผ่าน แล้วก็นอนคิดถึงเรื่องราวในวันนี้ที่เขาทำสำเร็จไปอีกขั้น จนเขาสบายใจแล้วว่าร่างเล็กจะไม่สามารถปรุงยาแก้พิษสำเร็จ จากนั้นก็นอนหลับไปพร้อมรอยยิ้มที่ยังคงประดับอยู่ที่มุมปากทั้งสองข้าง พร้อมกับร่ายเวทย์ผนึกฝันให้ร่างเล็กฝันถึงแต่เขาเหมือนกับทุกค่ำคืนที่เขาทำ พร้อมร่ายเวทย์เคลื่อนย้ายเมื่อร่างเล็กตื่นร่างเขาจะถูกย้ายกลับฟุกตนเองทันทีก่อนที่ร่างเล็กจะตื่นเต็มตา ทำให้ทุกครั้งที่ร่างเล็กตื่นจึงเห็นว่าเขานอนอยู่ที่ตนเอง ต่างคนต่างนอนคนละมุม ร่างเล็กจึงไม่สงสัยอะไรเลยสำหรับทุกสองสามคืนที่ผ่านมานี้


## บทที่ 12 ผจญภัยในโลกกว้าง 5

บทที่ 12
ผจญภัยในโลกกว้าง 5
เข้าสู่วันที่ห้าอย่างทุลักทุเลที่ผมเข้ามาที่ป่าอาถรรพ์แห่งนี้และตอนนี้ผมก็กำลังก้าวเดินอย่างรวดเร็วตามหลังพี่หลงเพื่อเข้าสู่เขตด้านในของป่าเหมันต์ โดยออกเดินทางมาตั้งแต่เช้ายันตอนนี้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆคือตอนนี้หนาว หนาวมาก หนาวจนไม่อยากก้าวขาเดินไปอีกแล้ว หรือต่อให้อยากเดินก็ก้าวไม่ออกแล้ว โดนลมหนาวและหิมะโถมพัดมาใส่ร่างขนาดนี้ ทำให้แขนขาเริ่มชา และตอนนี้ขาที่ต้องก้าวเดินโดนลมหนาวมาตลอดทาง ทำให้เหมือนเริ่มเป็นตะคริวเริ่มจากข้างซ้ายที่เท้า ยันตอนนี้เริ่มเป็นทั้งสองข้างและจากเท้าเริ่มชาขึ้นมาถึงต้นขาจนตอนนี้ผมก็ก้าวขาไม่ออกแล้ว ทำให้ตอนนี้ระยะระหว่างผมกับพี่หลงเริ่มห่างกันมากขึ้นตามระยะเดินอากาศที่พี่หลงใช้
"พะ..พี่..พี่หลงขอรับ"ผมเรียกพี่หลงเสียงสั่น จะตะโกนก็รู้สึกแสบคอมาก เพราะคอแห้งจากการหอบหายใจเข้าทางปาก พี่หลงที่ไปไกลจนมองเห็นแผ่นหลังใหญ่เลืองรางเหมือนชะงัก ก่อนจะหันกลับมาเห็นผมที่อยู่ห่างจากตัวเองมาก จึงรีบเดินย้อนกลับมาจุดที่ผมยื่นอยู่
"เหยียนเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไร ทำไมหน้าซีด ปากม่วง ร่างกายแข็งทื่อเช่นนี้ ไม่ใช่ว่าเจ้าต้องลมจนเป็นไข้หรอกนะ"พี่หลงพูดเสียงเข้มออกมา พร้อมกับสำรวจหน้าตาร่างกาย ก่อนยื่นมือมาวางที่หน้าผากแล้วลากมาที่แก้มก่อนจะหยุดที่ลำคอ ก่อนจะชักมือกลับ
"เจ้าไม่สบาย ทำไมไม่บอกพี่"อ้าว ป่วยจริงเหรอเนี่ย เมื่อเช้าก็เหมือนครั้นเนื้อครั้นตัวก่อนออกเดินทาง พอเดินทางมาไม่เท่าไหร่ก็รู้สึกตัวเหมือนตัวร้อนๆขึ้น ความคิดตอนนั้นก็คือรู้สึกอุ่นดีพอ เพราะตัวร้อนๆทำให้เสื้อผ้าที่สวมใส่อุ่นขึ้นเวลาโดนลมหนาวก็รู้สึกไม่หนาวมากจนตอนนี้ที่ตัวผมร้อนเท่าไหร่ก็ไม่คลายความหนาวรอบตัวได้เลย กลับกันยิ่งทำให้ผมรู้สึกหนาวมากขึ้น หนาวจนเข้ากระดูก
"ข้าก็ไม่รู้นี่น่า แล้วตอนนี้ขาทั้งสองข้างของข้าก็เป็นตะคริวไม่รู้สึกอะไรแล้วพี่หลง"ผมพูดเสียงอ่อนแรง ก่อนที่อยู่ๆร่างเล็กของผมก็โดนพี่หลงอุ้มในท่าเจ้าสาวขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยที่ร่างสูงใหญ่ไม่รู้สึกหนักสักนิด
"เปิดแหวนมิติให้พี่พาเจ้าเข้าไปพักเดี่ยวนี้เหลียนเอ๋อร์"พี่หลงพูดเสียงเข้ม ก่อนที่ผมจะเปิดแหวนมิติให้พี่หลงอุ้มผมเข้ามา จากนั้นพี่หลงก็วางผมลงที่เก้าอี้โต๊ะกินน้ำชา รินน้ำชาอุ่นๆส่งมาให้ผม
"เห้ยย พี่หลงทำอะไรนะขอรับ"ผมที่ยกชาขึ้นดื่มกำลังกระดกลงคอ แต่พี่หลงที่คุกเข่าลงข้างนึงแล้วยกเท้าผมขึ้นวางที่เข่าเขากำลังจะถอดรองเท้าให้ผม ทำให้ผมตกใจชาแทบพุ่งออกปาก เมื่อตั้งสติได้ก็รีบกลืนชาลงไปละถามออกมาอย่างคนโง่งม
"พี่ก็จะถอดรองเท้าและเสื้อผ้าให้เจ้า ก่อนจะพาเจ้าไปแช่น้ำอุ่นให้ตะคริวที่ขาเจ้าหายไงละเหลียนเอ๋อร์"พี่หลงพูดเสียงเข้มเหมือนต้องช่วยชีวิตผมอย่างเร่งเด่น ทั้งที่ผมแค่เป็นตะคริวและเป็นไข้
"เอ่อ.. ไม่เป็นไรขอรับ เดี่ยวข้าจัดการเองได้ขอรับ"ผมรีบปฏิเสธกลับอย่างร้อนรน
"อย่าดื้อดึงกับพี่ เหลียนเอ๋อร์"พี่หลงก็ขยันทำเสียงดุใส่ผมซะด้วย ทั้งที่ผมไม่ได้ดื้อเลยนะ แค่ไม่ชินที่มีคนมาปรนนิบัติดูแลอย่างนี้นี่น่า ต่อให้จริงๆร่างนี้จะเคยมีตงหมิงดูแลขัดถูให้มาก่อน แต่ตั้งแต่ที่ผมตื่นขึ้นมาในร่างนี้ ผมก็ไม่เคยให้ใครมาปรนนิบัติดูแลขนาดนั้นเลยนะ พูดได้ว่านี้เป็นครั้งแรกที่จะมีคนถอดเสื้อถอดผ้าอาบน้ำปะแป้งให้เลยนะ จะให้ยอมเออออเลยตามเลยแบบนี้ไม่ได้ แก้ผ้าต่อหน้าผู้ชายเลยนะ ต่อหน้าผู้ชาย
"ข้าไม่ได้จะดื้อ แต่ข้า..ขะ..ข้าอาย"ผมตอบอ้อมแอ้มกลับไปพร้อมเลือดที่สูบฉีดขึ้นไปที่ใบหน้ามากขึ้น
"เจ้าจะอายพี่ทำไม เราต่างเป็นบุรุษทั้งคู่"ร่างสูงพูดหน้านิ่งเสียงเรียบเหมือนไม่คิดอะไร
"ข้ารู้ แต่ข้าก็อายอยู่ดีนี่ขอรับ"
"เดี่ยวเหลียนเอ๋อร์ก็ชิน"ร่างสูงพรึมพรำอะไรไม่รู้ ผมได้ยินไม่ชัด จากนั้นร่างสูงที่ถอดรองเท้าให้ผมเสร็จก็ถอดชุดคลุมสีครามแล้วก็ชุดฮั่นฝูสีฟ้าอ่อนออกจากร่างผมอย่างรวดเร็ว ขณะที่ผมกำลังเถียงกับร่างสูงอยู่เมื่อกี้ จนตอนนี้ร่างของผมเหลือเพียงแค่ชุดซับในสีขาวบางคอไขว้มัดปมที่ข้างเอวกับกางเกงสีขาวเข้าชุด จากนั้นร่างสูงก็อุ้มร่างเล็กขึ้นแล้วเดินพามาที่ฉากกั้นแล้ววางลงที่อ่างน้ำอุ่นขนาดกลางที่เมื่อมีร่างเล็กอยู่ในอ่างก็ยังรู้สึกว่าอ่างใบนี้ใหญ่อยู่ดี ร่างเล็กในชุดขาวบางเมื่อวางลงในน้ำใสสะอาดเสื้อผ้าสีขาวก็แนบเนียบทำให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดละออทันทีราวกับไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้าอยู่ ใบหน้างดงามเริ่มมีสีแดงซับที่ข้างแก้มเมื่อโดนสายตาคมนั้นจ้องมองไม่วางตา จะขยับหนีสายตานั้นก็ไม่ได้เพราะขายังเป็นตะคริวอยู่ ยังดีที่มีไอน้ำอุ่นลอยฟุ้งขึ้นอยู่ภายในฉากกั้นนี้น่าจะพอบังบดเนื้อหนังจากสายตานั้นได้บ้าง
"นะ…นั้นพี่หลงจะทำอะไรนะขอรับ จะถอดชุดทำไม"จนเมื่อร่างเล็กเห็นร่างสูงเหมือนกำลังจะถอดชุดออกจากตัว เลยร้องถามเสียงหลง
"พี่ก็จะช่วยเจ้าอย่างไรเล่า เหลียนเอ๋อร์"ร่างสูงตอบมาเสียงเรียบ
"ช่วยอะไรขอรับ"
"พี่จะช่วยโคจรพลังปราณขับไล่พิษเย็นในตัวเจ้าอย่างไรเล่า"
"ไม่เป็นไรขอรับ เดี่ยวข้าค่อยๆโคจรพลังปราณเองจะดีกว่า พี่หลงออกไปรอข้างนอกเถอะขอรับ"
"ด้วยตัวเจ้าในตอนนี้ หากโคจรพลังปราณไล่พิษเย็นเอง สงสัยจะหมดพรุ่งนี้เช้า ให้พี่ช่วยนี่ละดีแล้ว เหลียนเอ๋อร์ไม่ต้องเกรงใจ พี่ช่วยเจ้าแค่นี้ ไม่ถึงหนึ่งในสิบที่เจ้าช่วยชีวิตพี่เลย"พอพี่หลงพูดมาขนาดนี้ ผมจะปฏิเสธยังไงไหว พูดซะไม่มีหนทางให้ได้เลือกเลย ถึงแม้ที่พี่หลงพูดจะเป็นความจริงก็เถอะ เพราะตอนนี้ร่างกายผมชาไปหมด ทำให้ผมโคจรพลังปราณได้น้อยมากเพราะแก่นพลังธาตุในตัวอยู่ๆก็เหมือนโดนแช่แข็ง  ทำให้ไม่สามารถโคจรหรือดึงพลังธาตุออกมาได้เลย ซึ่งผมก็มานั่งคิดว่าทำไมร่างกายผมถึงเป็นแบบนี้ เหมือนแพ้ทางให้กับความเย็นทั้งที่ผมมีพลังถึงสามสายในตัว แต่ทำไมเวลาโดนลมหนาวมากๆพลังทั้งสามสายผมกลับใช้ไม่ได้ในความทรงจำที่ผ่านมา อี้เหลียนหลงไม่เคยเลยที่จะโดนลมหนาวขนาดนี้ทำให้ไม่รู้ถึงขีดจำกัดตังเองเลย และเหตุที่ร่างนี้เหมือนแพ้ทางให้ความหนาวเหน็บเพราะผลึกเพิ่มปราณธาตุที่ได้มานั้นเป็นแก่นธาตุพลังไฟของสายฝึกยุทธ์ทำให้ร่างนี้เหมือนไฟ แล้วพอต้องมาอยู่ในที่ที่หนาวเย็นมากๆเป็นกองน้ำแข็งนานๆก็ทำให้ไฟในร่างกายน้อยลงจนใกล้ดับลงได้ ทำให้ลมหนาวพิษที่พัดผ่านมาแฝงกับลมหนาวธรรมดา ทำให้ร่างเล็กที่ไม่รู้เรื่องนี้โดนพิษเย็นแช่แข็งเส้นพลังปราณและแก่นธาตุในตัวทันที ต่างจากอีกคนที่รู้อยู่แล้วจึงเลือกทางเดินนั้นพร้อมทั้งร่างเวทย์ป้องกันขั้นสูงที่ร่างเล็กไม่อาจมองเห็นครอบคลุมร่างใหญ่ไว้ ทำให้ลมหนาวพิษทำอะไรร่างใหญ่ไม่ได้
จ๋อม เสียงร่างใหญ่หย่อนเท้าขาวลงในอ่างเรียกสติร่างเล็กกลับมา ก่อนที่ร่างเล็กจะเห็นกำแพงมนุษย์รูปร่างล่ำสันขาวเนียนทั้งอกขาวแกร่ง ทั้งแผงหน้าท้องเป็นลอนคลื่น หรือก็คือซิกแพ็คนั้นละ ทำให้ร่างเล็กทำหน้ามุ่ยก่อนก้มหน้าลงมองพุงน้อยๆก็ตัวเองทัันที อดอิจฉาร่างใหญ่ไม่ได้ ทั้งที่ร่างนี้ก็ไม่ได้ผอมแห้งแรงน้อยขนาดนั้น แต่ผมก็ยังอยากมีร่างกายสวยงามสมบูรณ์แบบนั้นอยู่ดี เวลากินอาหารต่อให้ผมกินมากเท่าไหร่หรือพยายามจะเพิ่มกล้ามเนื้อหรือน้ำหนักแค่ไหน ก็ไม่อ้วนขึ้นหรือมีกล้ามเนื้อเพิ่มขึ้นมาเลยสักนิด ราวกับร่างโดนสาปให้อยู่แค่นี้ ร่างที่ดันมีเอวคอดกิ่วรับกับสะโพกผาย ร่างที่เหมาะกับส่วนสูง 170 ซม. น่ารักน่าเอ็นดูทั้งส่วนสูงและรูปร่างนี่ โดยไม่เฉลียวใจกับร่างใหญ่ที่มีแค่กางเกงซับในตัวขาวบางเท่านั้นที่กำลังก้าวเข้ามาดึงร่างเล็กออกจากภวังค์ความคิดตนเองก่อนที่ร่างสูงจะนั่งลงแทนที่ร่างเล็ก โดยนั่งพิงขอบไม้ผนังอ่างอาบน้ำแล้วแขนแกร่งเกี่ยวเอวบางคอดร่างเล็กให้เข้ามานั่งซ้อนด้านหน้าร่างใหญ่ แผ่นหลังเล็กแผ่ความร้อนจางๆออกมาจากตัวทำให้อกและหน้าท้องแกร่งรู้สึกถึงความร้อนได้เมื่อแผ่นหลังเล็กแนบชิดอยู่เบื้องหน้า ตึกตักๆๆๆ เสียงหัวใจที่เต้นระรัวเสียงดังอยู่ในตอนนี้ไม่รู้ว่ามาจากไหน แต่ที่แน่ๆผมเกร็งหลังมากเพราะสัมผัสได้ถึงอกขาวแกร่งที่มีก้อนเนื้อกำลังเต้นระรัวส่งมาถึงแผ่นหลังผม ที่ตอนนี้หัวใจผมก็ทำงานหนักขึ้นโดยการเต้นระรัวแข่งกับร่างสูงอยู่เหมือนกัน จนตอนนี้ผมคิดอะไรไม่ออกเลย สมองขาวโพลนไปหมด จนไม่รู้ว่าตอนนี้นอกจากแผ่นหลังที่แนบชิดกับอกแกร่งแล้วยังมีมือใหญ่ที่เลื่อนมาประสานนิ้วมือกับร่างเล็กทั้งสองข้างและใบหน้าของร่างสูงที่เกยมาที่ไหล่ร่างเล็ก จากนั้นความร้อนก็ค่อยๆแผ่ออกมาจากร่างใหญ่ทำให้ร่างเล็กที่แนบชิดติดอยู่กับร่างใหญ่นั้นซึมซับเอาความร้อนนั้นเข้าร่างกายอย่างง่ายดาย จนเวลาผ่านไปไม่นานร่างเล็กที่เริ่มสัมผัสได้ถึงแก่นธาตุในร่างกายที่เริ่มมีพลังขึ้นมาและพลังปราณในร่างกายที่ถูกแช่แข็งเริ่มถูกละลายจนสามารถเดินพลังปราณได้แล้ว ร่างเล็กจึงรีบเดินพลังปราณโดยดึงพลังจากแก่นพลังธาตุที่ตอนนี้เริ่มมีพลังปราณกลับมาดังเดิมแล้ว เพื่อไล่ความร้อนที่ยังหลงเหลืออยู่ในร่างกายออกไปจนหมด เมื่อพิษเย็นในร่างกายเริ่มหมดไป ความชาที่แขนเริ่มดีขึ้นจนหายเป็นปกติดังเดิม และสุดท้ายตะคริวที่ขาและเท้าทั้งสองข้างเริ่มหายไปจนร่างเล็กเริ่มขยับเท้าและขาดู ก็ไม่มีอาการอะไรแล้วจึงลืมตาขึ้นอย่างดีใจแล้วจะหันหน้าไปหาร่างสูงที่ร่างเล็กลืมไปถึงลมหายใจที่อยู่ข้างใบหูขาวเล็กด้านขวา พอหันไปก็ทำให้แก้มนิ่มที่อมชมพูในตอนนี้ปะทะเข้ากับจมูกโด่งเป็นสัน และริมฝีปากนั้นทันที
"เอ่อ…พี่ขออภัย พี่มิได้ตั้งใจล่วงเกินเหลียนเอ๋อร์นะ"ด้วยความตกตะลึงทำให้ทั้งคู่ยังค้างอยู่ท่าเดิมนั้นเหมือนเดิม จนเมื่อร่างสูงเรียกสติกลับมาจึงดึงใบหน้ากลับที่เดิมที่ควรอยู่และเอ่ยขอโทษร่างเล็กที่ตอนนี้แก้มอมชมพูกลายเป็นแดงระเรื่อแทนที่ตอนนี้ไม่แดงแค่แก้มแล้วแต่ลามไปถึงคอ
"เอ่อ..ไม่ใช่ความผิดของพี่หลงเป็นข้าที่หลงลืมไปจึงไม่ระวัง ล่วงเกินพี่หลงแล้ว"เมื่อตั้งสติได้ผมจึงเอ่ยขอโทษพี่หลงทันที พร้อมทั้งรู้สึกเขินมากกลับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนไม่รู้จะทำหน้ายังไงแล้ว รู้สึกได้แค่ว่าตอนนี้ผมหน้าร้อนไปหมดและไม่ใช่แค่หน้าที่ร้อนแล้วยังร้อนไปถึงลำคออีกต่างหาก
"อาการเหลียนเอ๋อร์ดีขึ้นมากแล้ว งั้นเดี่ยวพี่ออกไปรอเจ้าข้างนอกดีกว่า เหลียนเอ๋อร์ก็อาบน้ำแล้วแต่งตัวให้เรียบร้อยซะละ เดี่ยวพี่เตรียมอาหารไว้รอ"เมื่อเห็นบรรยากาศกระอักกระอ่วนร่างสูงจึงค่อยๆลุกขึ้นออกจากอ่างอาบน้ำไปก่อนจะสวมใส่ชุดคลุมแล้วเดินออกไปนอกฉากกั้นทันที โดยที่ผมยังคงหันหลังให้ร่างสูงอยู่ เมื่อหันกลับไม่มองผมก็ไม่เห็นใครแล้ว ผมจึงร่ายเวทย์เปลี่ยนน้ำให้เป็นอุณหภูมิปกติจะได้ไล่ไข้ไปในตัวด้วยและที่ไม่ใช่น้ำเย็นเนี่ย เพราะกลัวตะคริวกลับมาถามหาที่อยู่ในขาเหมือนเดิม ผมจึงอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดนอนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวออกไปจากฉากกั้นที่สวนทางกับพี่หลงที่เดินเข้าไปอาบน้ำในฉากกั้นต่อทันที ผมจึงไปทานอาหารที่ร่างสูงจัดไว้ให้ ทานได้ไม่มากผมก็เดินไปชั้นยาหายาลูกกลอนแก้ไข้ระดับ 5 ออกมาทานกินจะเดินไปล้มตัวนอนที่ตัวเอง โดยไม่นานยาก็ออกฤทธิ์ทำให้ร่างเล็กนอนหลับสนิทด้วยเวลาอันรวดเร็ว เมื่อร่างสูงเดินออกมาจากฉากกั้นก็ร่ายเวทย์เก็บกวาดอาหารให้หายไปเหลือเพียงโต๊ะที่สะอาดเหมือนเดิมตามจริงร่างสูงไม่จำเป็นต้องกินอาหารเช่นมนุษย์ทั่วไป เพราะเขาบรรลุเป็นเทพเซียนขั้นสูงสุดหรือเป็นอมตะแล้ว แต่ที่ทานเพราะอยากมองร่างเล็กที่เวลากินนั้นช่างน่าเอ็นดูนัก เวลาเคี้ยวแก้มกลมเป็นลูกเหมือนกระรอกเลย ยิ่งคิดยิ่งน่าขัน ก่อนจะเดินไปล้มตัวลงนอนข้างร่างเล็กแล้วรั้งร่างบางนั้นเข้าสู่อ้อมกอด และจุมพิตทั่วใบหน้าเหมือนทุกคืนที่ผ่านมา
ตามจริงวันนี้เขาวางแผนไว้หมดแล้วถึงการเดินทางไปจุดที่มีลมหนาวพิษพัดผ่านมากับลมธรรมดา ถ้าป่าเหมันต์มีแต่ลมหนาวธรรมดาจะอยู่ในป่าอาถรรพ์นี่ได้ยังไง ด้วยพิษสงของมันที่มีมาจากดอกไม้พิษต่างๆจากต้นไม้ใบหญ้าธรรมดาที่โดนลมพิษนี้จนมีพิษเพิ่มขึ้น เมื่อลมธรรมดาพัดผ่านเอาพิษมันไป ก็ทำให้มันเป็นลมพิษที่สามารถแช่แข็งเส้นปราณและแก่นพลังธาตุในร่างกายได้ ทำให้ป่าเหมันต์นี้น่ากลัวไม่ได้ต่างจากป่าเขตอื่นๆของป่าอาถรรพ์เลย ฉะนั้นจะมาคิดเดินเข้าเดินออกเหมือนลืมไปว่านี่คือป่าอาถรรพ์นั้นก็เตรียมตัวตายได้เลย แต่ที่เขาไม่ได้คำนวณไว้คือร่างเล็กนี่จะมีความอดทนมากจนลมหนาวพิษนั้นแทบจะแช่แข็งร่างบางไปด้วยแล้ว ถ้าช้ากว่านี้อาจถึงขั้นแก่นพลังธาตุแข็งจนแตกดับและร่างบางอาจตายได้ ดีที่ร่างเล็กยังรู้สึกตัวไวอยู่บ้างถึงแม้จะช้าในความรู้สึกเขา แต่ก็ดีที่ทำให้เขาต้องช่วยร่างบางด้วยการแบ่งพลังปราณให้ เดิมทีเขาแค่อยากขัดขวางไม่ให้ร่างเล็กไปเสี่ยงอันตราย แต่เมื่อขัดขวางไม่ได้ ทำให้ร่างเล็กป่วยก็เป็นทางออกที่ดีทางนึง และยิ่งแผนนี้ทำให้เขาได้ใกล้ชิดร่างเล็กมาก มากจนเขาลืมไปแล้วว่าเคยใกล้ชิดขนาดนี้กับร่างเล็กเมื่อไหร่ยิ่งทำให้ใจเขากลับมาเต้นแรงมีความสุขดังเดิม จากที่มันเคยด้านชา เจ็บปวดครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ครั้งนี้ล่ะที่ใจเขาจะมีความสุขเฉกเช่นที่มันควรจะเป็น เมื่อคิดถึงใบหน้างาม ร่างเล็กที่ขาวเนียนละเอียด เอวคอดกิ่ว แขนเรียวดั่งลำเทียน สะโพกผาย ขาเรียวสวย ยิ่งคิดยิ่งทำให้ร่างสูงอยากให้แผนทุกอย่างสำรวจอย่างรวดเร็วก่อนที่ตัวเขาจะหมดความอดทนอดกลั้นลง เพราะอยากกลืนกินร่างเล็กทั้งตัวแล้วซ่อนไว้ในตำหนักไม่ให้ใครได้เห็นแม้เพียงเงา เขาคิดไปอย่างอารมณ์ดีก่อนจะหรี่ไฟจากไข่มุกแล้วหลับตาลงนอนหลับไป
ณ ห้องนอนที่เขตบุหลันในตะกร้านั้นมีงูตาแดงกล่ำที่ตอนนี้กำลังโกรธแค้น สะบัดหัวสะบัดหางในตะกร้าไปมา มันเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดจากมุมมองเดียวกับอี้เหลียนหลงเจ้าของพันธะมัน ตั้งแต่ที่ผลึกหวนคืนและดอกแก้วผสานจิต จนช่วยชีวิตคนที่มันจำหน้าได้ว่าคืออีกร่างนึงของไอ้คนน่าตายนั้น ไอ้สารเลวนั้นมันใช่อีกร่างเข้าหานายของมันอีกแล้ว น่าตาย น่าตายนัก เขาจะทำยังไงถึงจะขัดขวางมันได้ แต่เมื่อนึกดอกแก้วผสานจิตนั้นแล้ว ก็ทำให้คลายความร้อนรุ่มในจิตใจลงได้บ้าง ด้วยความที่คิดว่าเมื่อได้กินดอกแก้วผสานจิตแล้วคงจะทำให้จิตวิญญาณที่ไม่สมบูรณ์นี่ของเขาแข็งแกร่งขึ้นจนกลับคืนสู่ร่างจิตเดิมได้ เขาจะได้ขัดขวางมันได้แล้วจะได้แก้แค้นมัน เปิดโปงทุกความชั่วช้าของมันสักที
อืม ฮ่าว ผมที่กำลังกึ่งหลับกึ่งตื่นกำลังนอนบิดขี้เกียจไปมาพร้อมกับหาวออกมาด้วยความขี้เกียจ ก่อนจะค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วลุกขึ้นนั่งพร้อมกับร่างกายที่หายไข้สนิทแล้ว แต่เมื่อเห็นร่างสูงนั่งพิงผนังอ่านหนังสือในมือ พร้อมกับแสงไฟสลัวๆน่านอนนี่แล้วทำให้ผมสงสัยเหมือนกันว่าแสงแค่นั้นพี่หลงอ่านรู้เรื่องด้วยเหรอ
"เอ่อ…พี่หลง เพิ่มแสงได้นะขอรับ ข้าตื่นแล้วไม่ต้องหรี่แสงก็ได้"ผมเลยบอกพี่หลงด้วยความหวังดี
"ไม่เป็นไร เหลียนเอ๋อร์เพิ่งสร่างไข้พักอีกนิดค่อยกลับสำนักญาณศึกษาเถอะ"
"ข้าว่าจะออกไปหาสมุนไพรต่อขอรับ ยังเหลือเวลา"ผมบอกแบบนั้นเพราะนี้ก็วันที่หกแล้ว พรุ่งนี้ผมก็ต้องฉีกยันต์เดินทางกลับเขตบุหลันแต่เช้าเหลือเวลาอีกแค่วันนี้วันเดียว
"พี่ว่าเจ้าพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้จะได้กลับเขตสำนักเจ้าแต่เช้า เพราะนี้ก็บ่ายคล้อยแล้ว ออกไปไม่เท่าไหร่หาไม่ทันเจอก็ต้องกลับเข้ามาแล้ว สู้เจ้าพักผ่อนอีกสักหน่อยร่างกายแข็งแรงดีแล้ว หากพรุ่งนี้เหลียนเอ๋อร์ไม่รีบกลับมากนักเราก็เดินหาต่ออีกสักหน่อยก่อนกลับเป็นอย่างไร"พี่หลงบอกเวลา พร้อมวางแผนให้ผม
"นี่ข้านอนตั้งแต่เมื่อคืนถึงบ่ายอีกวันเลยหรอพี่หลง แล้วทำไมพี่หลงไม่ปลุกข้าละ"
"พี่เห็นเจ้าเพิ่งสร่างไข้จะปลุกเจ้าให้ออกไปหาสมุนไพรให้เจ้าไข้กลับทำไม"
"แต่ข้ามีเวลาไม่มากแล้ว พี่หลงน่าจะปลุกข้า ข้าหายแล้ว ข้าอาจจะเจอสมุนไพรดีๆสักต้น"
"เหลียนเอ๋อรื พี่บอกเจ้าแล้วว่าอย่างดื้อดึง เจ้าไม่สบาย การที่เจ้าพักผ่อนร่างกายหลังสร่างไข้นั้นเป็นสิ่งที่สมควรที่สุด เจ้าที่ร่ำเรียนสายโอสถจะเป็นหมอในภายภาคหน้า จะไม่รู้ข้อนี้เลยจริงเหรอ หากแม้แต่ชีวิตตนเองยังรักษาไม่ได้หรือดูแลได้ไม่ดี จะไปรักษาใครได้ แล้วเจ้าจะเป็นหมอที่ดีได้อย่างไรเหลียนเอ๋อร์"
"ข้าเข้าใจแล้วขอรับ"ผมตอบรับคำเทศนานั้นอย่างเผลอไผล ให้ตายเถอะ ความรู้สึกตอนนี้เหมือนอาจารย์หมอสั่งสอนลูกศิษย์เลย ที่ผมทำได้เพียงพยักหน้าและตอบรับกลับไปเท่านั้น แย้งอะไรไม่ได้เลย
"เช่นนั้นเหลียนเอ๋อร์ก็ทานอาหารแล้วกินยาฟื้นฟูร่างกายสักหน่อยเถอะ"
"ขอรับ"ผมเลยเดินไปล้างหน้าล้างตาแล้วเดินออกมาทานอาหารที่พี่หลงเตรียมไว้ให้ ก่อนจะกินฟื้นฟูร่างกาย
"พรุ่งนี้หากเจ้าเดินทางกลับ พี่จะรอเจ้าอยู่ในแหวนมิติแห่งนี้ หลังจากนั้นเมื่อเหลียนเอ๋อร์ถึงห้องพักก็ค่อยให้พี่ออกมา แล้วพี่จะไปอาศัยในป่าหลังเขตบุหลัน เจ้าว่าเป็นเช่นไร"พี่หลงพูดแผนการทุกอย่างให้ผมฟัง
"เอ่อ ข้าว่าพี่หลงน่าจะกลับบ้านนะขอรับ เผื่อครอบครัวพี่หลงเป็นห่วง ไม่ต้องตามติดดูแลข้าขนาดนั้นก็ได้"ผมเลยปฏิเสธไปอีกรอบ เผื่อร่างสูงจะเปลี่ยนใจ
"พี่พูดไปแล้วย่อมไม่คืนคำ เอาเป็นว่า ทำตามแผนที่พี่ว่างไว้ก็แล้วกัน"ร่างสูงพูดเสียงเข้ม แล้วว่างถ้วยน้ำชาลงเสียงดังจนผมตกใจ ก่อนจะรวบรัดมัดมือผมทันที
"ขะ..ขอรับ"แล้วผมเลือกอะไรได้มั้ย เลือกให้เธอไม่ไปได้หรือเปล่า
"แล้วปกติเหลียนเอ๋อร์ เรียนวันไหน เวลาไหนทำอะไรบ้าง"พี่หลงถามผมด้วยน้ำเสียงอบอุ่นดังเดิม
"ข้าเรียนทุกเช้าวันจันทร์ พุธ ศุกร์ตั้งแต่เช้าถึงเที่ยงส่วนบ่ายว่างเพราะอาจารย์ให้ทบทวนตำราเอง ส่วนอังคารและพฤหัสข้าต้องเข้าหาปรุงยาหัดหลอมยา ส่วนบ่ายไปห้องเก็บสมุนไพรเป็นเวรทำความสะอาดและเช็คสมุนไพร ส่วนทุกเย็นก็แล้วแต่ว่าศิษย์พี่ในสำนักจะพาข้าไปทำอะไร เสาร์อาทิตย์ข้าว่าง "ผมสาธยายกิจวัตรประจำตัวผมให้ร่างสูงฟัง เหลือเพียงเวลากินกับนอนเท่านั้นที่ไม่ได้พูด
"เช่นนั้นก็ดี งั้นเวลาที่เหลียนเอ๋อร์ว่างให้ไปที่ป่าหลังเขตบุหลันทันที พี่จะฝึกวิชายุทธ์ให้แก่เจ้า"
"ห๊ะ เวลาว่างเหรอพี่หลง ข้ามีเวลาว่างเยอะแยะ มันจะไม่ฝึกหนักไปเหรอขอรับ"ผมแย้งอย่างตกใจ จะรีบฝึกไปไหนกัน โดนรวมแล้วเวลาว่างนี่มากกว่าเวลาเรียนซะอีก งั้นนี่ก็ไม่ต้องอะไรกับมาเรียนฝึกยุทธ์มากกว่าเรียนโอสถนะสิ ให้ตายเถอะ ผมรับบ่ได่ ความสงบสุขกำลังจะหายไปสินะ
"ไม่มากหรอก เพราะเหลียนเอ๋อร์ต้องเริ่มฝึกใหม่ตั้งแต่การฝึกร่างกาย"ร่างสูงพูดอย่างขบขันที่เห็นท่าทางคร่ำครวญของผม
"โหยยยย ไม่เอาอะพี่ ข้าอยากฝึกวิชายุทธ์เลย ฝึกร่างกายอะไรกัน ข้าร่างกายแข็งแรงดีออก"
"ดีมากเลย ถึงขั้นต้องลมหนาวจนไข้ขึ้นแบบนี้ ร่างกายเหลียนเอ๋อร์แข็งแรงมาก"
"ใช่มั้ยละขอรับ"
"พี่ประชด"
"ข้ารู้ ข้าเลยประชดกลับ"
"หึหึหึหึ"
"มีอะไรน่าขำกันพี่หลง"
"ไม่มีอะไร"เหลียนเอ๋อร์เหมือนเด็ก พฤติกรรมเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน
หลังจากที่ต่อปากต่อคำประชดประชันกันไปมาเราก็แยกย้ายกันกลับที่นอน ผมที่เพิ่งฟื้นไข้แล้วกินยาฟื้นฟูร่างกายเข้าไปจึงนอนหลับได้ไม่อยาก นอนนานจึงเข้าสู่วันใหม่ แล้วก็มาถึงวันที่เจ็ดที่ผมต้องเดินทางกลับไปยังเขตสำนักบุหลัน จริงๆช่วงเช้าผมกะว่าจะไปหาสมุนไพรต่อ แต่เมื่อออกไปได้ไม่นานผมก็หนาวจนพี่หลงกลัวผมจะป่วยอีก เราจึงพากันเข้ามาในแหวนมิติเหมือนเดิมแล้ว ผมจึงหายันต์เคลื่อนย้ายกลับสำนักก่อนที่ผมจะทำไมแผนคือให้พี่หลงอยู่ในแหวนมิติ ส่วนตัวผมเองออกมาด้านนอกแล้วรีบฉีกยันต์เคลื่อนย้ายกลับสำนักบุหลุนทันที ลมผ่านผมไปวูบนึงแล้วตอนนี้ผมก็ยืนอยู่ตรงกลางศาลาที่อาจารย์ส่งผมไปทีแรก แต่ที่แปลกคือเมื่อผมมาถึง รอบๆตัวกลับมีศิษย์พี่ทุกคนรายรอบอยู่พร้อมทั้งหน้าตาที่ซูบผอมเหมือนไม่ค่อยได้นอนเต็มที่เท่าไหร่ จนน่าเป็นห่วงกัน หน้าตาสวยๆน่ารักๆนั้นไม่เหมาะกับใต้ตาดำคล้ำเลย
"เหลียนเอ๋อร์เจ้ากลับมาแล้ว"พี่เซียวร้องตะโกนออกมาอย่างดีใจ ทุกคนตั้งแต่น้องเล็กเข้าป่าอาถรรพ์ไปพวกเขาก็แบ่งกันมาเฝ้าทั้งกลางวันกลางคืน กลัวว่าน้องหกจะมีอันตรายจนฉีกยันต์กลับมาก่อนเวลา พวกเขาเลยผลัดกันมาเฝ้าที่ศาลา แต่ตลอดทั้งเจ็ดวันด้วยความเป็นห่วงน้อง พวกเขาทุกคนจึงมาเฝ้าด้วยกันเวลาว่าง ทำให้ที่ศาลานี้ตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมามีพวกเขาอาศัยกันอยู่มากกว่าห้องนอนตนเอง
"กลับมาแล้วจริงๆด้วย"พี่หงพูดอย่างดีใจ
"เจ้าปลอดภัยดีนะน้องหก"พี่รองหลิวพูดพลางมองสำรวจไปทั่วร่างกายผม
"ข้าปลอดภัยดีขอรับศิษย์พี่ แต่ศิษย์นะสิขอรับ ทำไมทุกคนจึงดูเพลียๆเหมือนไม่ได้หลับเลยละขอรับ"
"เออ พวกพี่เรียนหนักไปนิดหน่อย ไม่มีอะไร"พี่ข่ายแก้ตัว อย่างฟังไม่ขึ้นเลย แถไปได้สีข้างถลอกแล้วมั้งนะ ดูก็รู้ว่ามารอผมกันทุกคน
"แล้วเหลียนเอ๋อร์หิวมั้ย กินอะไรมากรึยัง"พี่สวี่คนน่ารักถามใส่ใจไม่ต่างกัน ศิษย์พี่ทุกคนน่ารักจังเลย
"ข้ากินมาบ้างแล้วขอรับ แล้วพวกศิษย์พี่ละขอรับ ทานอะไรกันรึยังทำไมแลดูซูบผอมจัง"ผมตอบกลับเสียงสั่นๆเหมือนอยากจะร้องไห้เลย แต่ผมพยายามฮึบอยู่ ก็ทุกคนเป็นห่วงผมถึงขนาดนอนไม่ได้กินไม่อิ่มแบบนี้ทำให้ผมรู้สึกเหมือนเป็นคนสำคัญ เหมือนเป็นครอบครัวเดียวกัน ที่มีแต่พ่อแม่พี่น้องเท่านั้นที่จะทำแบบนี้ บางครอบครัวก็ไม่ทำเหมือนที่นี่เลยด้วยซ้ำ ทำให้ผมคิดถึงบ้าน อยากพาพี่ๆไปแนะนำให้ท่านพ่อท่านแม่รู้จัก อยากให้เป็นครอบครัวใหญ่ที่รักกันกลมเกลียวแบบนี้นี่น่า
"งั้นก็ไปกินอาหารด้วยกันทั้งหมดนี่ละ ถือซะว่าต้อนรับศิษย์น้องของพวกเจ้ากลับมาอย่างปลอดภัย แล้วกัน และพรุ่งนี้ค่อยมาพูดคุยกัน แต่ดูเหมือนว่าน้องของพวกเจ้าจะได้ประสบการณ์ที่ดีมาไม่น้อยเลย"อาจารย์เซียงที่ปรากฏตัวขึ้นเคียงข้างอาจารย์หลี่พูดขึ้นมาหลังจากเห็นบรรดาศิษย์ในการดูแลตนกำลังถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ แต่จากอ่อร่าที่อยู่ในระดับจินตานที่เขาเห็น ลูกศิษย์คนที่หกของเขาคงจะได้อะไรกลับมาไม่น้อย เขาจึงจะให้ไปพักก่อน พรุ่งนี้ค่อยสอบถามลายละเอียด เขาจะได้หลุดพ้นจากร่างสูงนี่ซะที ตั้งแต่ที่เหลียนเอ๋อร์เข้าป่าไปร่างสูงข้างตัวก็มาที่นี่ทุกวันถามไถ่ว่าลูกศิษย์เขาจะกลับมาเมื่อไหร่ พอเขสตอบกลับไปก็ยังมาอยู่เรื่อยๆ แต่มากวนประสาทเหมือนทุกครั้งที่มานั้นแหละ
"ขอบคุณอาจารย์ขอรับ"ผมพูดขอบคุณอาจารย์เซียง
"เช่นนั้นพวกศิษย์ขอตัวกันก่อนนะขอรับ"พี่เซียวพูดบอกอาจารย์ทั้งสองก่อนจะส่งสัญญาณให้น้องๆ
"คารวะอาจารย์เซียง คารวะอาจารย์หลี่"ศิษย์ทั้งหกคนพูดอย่างพร้อมเพรียงก่อนจะหายวับไปที่ศาลาริมน้ำที่นั่งทานอาหารสำหรับศิษย์ในเขตบุหลัน จากนั้นทุกคนก็ทานอาหารร่วมกันแล้วพูดคุยถึงประสบการณ์ที่ตัวเองเจอ รวมทั้งถามศิษย์น้องเล็กว่าพบเจออะไรบ้าง แล้วนั่งฟังน้องเล็กพูดอย่างออกรสออกชาติ จนดึกดื่นจึงได้แยกย้ายกันกลับไปพัก ที่คืนนี้ศิษย์พี่คงจะหลับได้เต็มตาสักที โดยที่ร่างเล็กก็เหนื่อยจนลืมร่างสูงในแหวนมิติเช่นกัน อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็นอนหลับเป็นตายทันที
ร่างงูเล็กเมื่อเห็นร่างบางอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วเข้านอนทันที หัวยังไม่ถึงหมอนดีก็หลับไปซะแล้วทำให้เขาที่รออยู่นั้นไม่นึกโกรธร่างบางเล็ก กลับกันเข้ายิ่งอยากดูแลร่างบางให้ได้มากกว่านี้ มากกว่าร่างงูนี้ที่ทำได้แค่เลื้อยมากนอนอยู่บนอกขาวบางนี่ ราวกลับจะบรรเทาความคิดถึงที่ห่างกันไป


## บทที่ 13 จบการทดสอบ

บทที่ 13
จบการทดสอบ
เมื่อเช้าตอนผมตื่นมาตกใจแทบช็อคที่มีงูมานอนอยู่บนอก แต่พอมองดีๆก็เห็นว่าเป็นเสี่ยวเสี้ยวจึงทำแค่อุ้มไปวางไว้ที่ตะกร้าแล้วไปจัดการตัวเองทุกอย่างให้เรียบร้อย ได้ฟังจากพี่ๆทุกคนแล้วว่าตั้งแต่ที่ผมเข้าไปในป่า เสี่ยวเสี้ยวก็ไม่ค่อยร่าเริงและไม่ออกไปป้วนเปี้ยนข้างนอกเลย พี่ๆก็ผลัดกันเข้ามาให้อาหาร แต่เสี่ยวเสี้ยวก็ไม่ค่อยเจริญอาหารเท่าไหร่ต่อให้เอาของชอบมาให้กินก็ตามและพอเล่นด้วยเสี่ยวเสี้ยวก็ไม่เล่นตอบ พี่ๆก็จนปัญญาทำได้แค่เอาอาหารมาให้แล้วก็กลับ ผมที่ได้ฟังอย่างนี้ก็รู้สึกรักเสี่ยวเสี้ยวมากขึ้น ถึงพฤติกรรมน่ารักของเสี่ยวเสี้ยว เมื่ออาหารเช้าจากโรงครัวมาอยู่ที่โต๊ะผมก็ให้อาหารเสี่ยวเสี้ยวและกำลังจะกินอาหารตัวเอง แต่ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้เพราะปกติจะมีพี่หลงนั่งทานด้วยนี่น่า พอคิดออกว่าลืมพี่หลงไว้ในแหวนมิติก็รีบเข้าไปหาพี่หลงทันที
"พี่หลง ขออภัยที่มาช้า พอดีมีกิจที่ข้าต้องจัดการ พอเสร็จก็ดึกดื่นแล้ว เลยไม่ได้เข้ามารับพี่หลง"ผมเข้ามาก็เห็นพี่หลงยืนรอที่หน้าทางเข้ามิติแล้ว ฉะนั้นผมพูดได้แค่คำว่า ขออภัยเท่านั้นละครับ
"พี่นึกว่าเจ้าลืมพี่ซะอีก"พี่หลงพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนรู้ทันผมเลย
"หือ ข้าจะลืมพี่หลงได้ยังไง นี่พอข้าจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ข้าก็เข้ามารับพี่หลงทันทีเลยนะขอรับ"
"เป็นเช่นนั้นรึ"
"เป็นเช่นนั้นขอรับ"
"พี่เชื่อเจ้า เหลียนเอ๋อร์"พี่หลงตอบรับอย่างขบขัน
"เช่นนั้นออกไปกันเถอะขอรับ"ผมเลยรีบรวบรัดตัดบทแล้วจับข้อมือใหญ่พาออกมานอกแหวนมิติ
"แล้วพี่หลงทานอะไรรึยังขอรับ ถ้ายังก็ทานมื้อเช้าด้วยกันนะขอรับ อาหารอร่อยทุกอย่างเลยพี่หลง ข้ารับรองได้"เมื่อเราสองคนออกมายืนตรงหน้าโต๊ะน้ำชาริมหน้าต่างที่มีอาหารเช้าวางอยู่ก็นึกขึ้นได้ว่าอาหารที่ผมมีในแหวนมิติน่าจะพอดีกับอาหารเย็นเมื่อคืน มื้อเช้าพี่หลงน่าจะยังไม่ได้ทานเลยเอ่ยชวนพร้อมรับประกันความอร่อยอาหารไปอีกต่อนึง
"เช่นนั้นต้องรบกวนเหลียนเอ๋อร์แล้ว"พี่หลงพูดขอบคุณก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงฝั่งตรงข้ามผมที่มีอาหารวางอยู่กลางโต๊ะและนอกจากอาหารยังมีตะกร้าเสี่ยวเสี้ยววางอยู่ด้วย
"ในตะกร้านี่คือสิ่งใดรึเหลียนเอ๋อร์"ผมที่นั่งลงยังไม่ทันได้แนะนำเสี่ยวเสี้ยวให้พี่หลงรู้จัก พี่หลงก็ชิงถามก่อนพร้อมกับขมวดคิ้วเหมือนคิดอะไรอยู่
"นี่คือสัตว์เลี้ยงของข้าขอรับ ชื่อเสี่ยวเสี้ยว เราทำพันธะเลือดกันแล้วด้วยขอรับ"ผมเลยอุ้มเสี่ยวเสี้ยวขึ้นมาแนะนำให้พี่หลงรู้จัก ก่อนจะยื่นไปให้ร่างสูงดูที่เห็นเหมือนพี่หลงไม่ได้กลัวงู ผมเลยกล้ายื่นให้พี่หลงดู
"เช่นนั้นรึ งั้นพี่ขออุ้มดูหน่อยนะ"พี่หลงตอบรับคำผมก่อนจะของอุ้มเสี่ยวเสี้ยว
"ได้ขอรับ"ผมจึงยื่นเสี่ยวเสี้ยวไปให้พี่หลง ซึ่งผมก็ดีใจมากเลยนะที่จะมีคนเอ็นดูเสี่ยวเสี้ยวมากขึ้น
"หือ!!! เห้ย!!!"ผมที่กำลังยื่นเสี่ยวเสี้ยวส่งไปมือพี่หลงถึงกับร้องออกมาเสียงหลง ที่ตอนแรกผมคิดว่าเสี่ยวเสี้ยวที่ชูคอขึ้นมาจะเลื้อยไปที่ฝ่ามือพี่หลงซะอีก แต่ที่ไหนได้เสี่ยวเสี้ยวกับชูคอขึ้นมาเพื่อฉกไปที่ฝ่ามือใหญ่นั้นเต็มเขี้ยว แล้วเหมือนจะพ่นพิษใส่ไปในคมเขี้ยวที่กัดด้วย เพราะหลังจากเสี่ยวเสี้ยวถอนเขี้ยวออก รอยฉกที่ฝ่ามือใหญ่ก็มีรอยเขี้ยวสองรูแถมมีสีคล้ำอีกต่างหาก ผมที่เห็นแบบนั้นก็รีบวางเสี่ยวเสี้ยวลงในตะกร้าดังเดิม ก่อนจะรีบลุกไปฝั่งตรงข้าม ก่อนจะคว้านหายาแก้หมื่นอสรพิษ ที่สามารถแก้พิษงูได้ทุกชนิด ก่อนจะส่งให้พี่หลงกินแล้วรินน้ำชาส่งให้ทันทีที่เห็นพี่หลงกินยาเข้าไป
"พี่หลง ข้าขออภัยแทนเสี่ยวเสี้ยวด้วย ไม่รู้วันนี้เป็นอะไร ปกติเสี่ยวเสี้ยวเข้ากับคนง่ายมาก แล้วก็ไม่เคยฉกกัดผู้ใดเลย สงสัยเสี่ยวเสี้ยวจะตื่นตระหนกที่มีคนแปลกหน้าจะโดนตัว พี่หลงอย่าโกรธหรือเกลียดเสี่ยวเสี้ยวเลยนะขอรับ"ผมรีบขอโทษพี่หลงทันที กลัวพี่หลงจะโมโหแล้วทำร้ายเสี่ยวเสี้ยวเพราะคิดว่าอสรพิษไม่เป็นมิตรและเลี้ยงไม่เชื่อง รวมทั้งหาเหตุผมมาอ้างอิงการกระทำของเสี่ยวเสี้ยวด้วย ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าเสี่ยวเสี้ยวทำไมถึงทำแบบนี้กัน ปกติเสี่ยวเสี้ยวไม่เคยกัดใครเลยแถมยังว่านอนสอนง่าย ดื้อซนไปบ้างตามประสางูที่ยังเล็ก แต่ก็ไม่เคยเลยที่จะทำร้ายใครแบบนี้
"พี่เข้าใจ เสี่ยวเสี้ยวคงไม่ชอบหน้าพี่ละมั้ง"พี่หลงพูดออกมาอย่างผ่อนคลายไร้อารมณ์โกรธ นั้นจึงทำให้ผมสบายใจขึ้นมาบ้าง
"ไม่หรอกขอรับ เสี่ยวเสี้ยวเข้ากับคนง่ายมาก หากพี่หลงไม่กลัวเสี่ยวเสี้ยว ครั้งหน้าที่มาลองเล่นกับเสี่ยวเสี้ยวดูก็จะรู้ว่าเสี่ยวเสี้ยวเข้ากับคนง่ายขอรับ"ผมที่กำลังใส่ยาสมานแผลให้พี่หลงพร้อมพูดปลอบใจพี่หลงไปด้วย และยังชวนให้มาเล่นเพื่อทำความรู้จักเสี่ยวเสี้ยวใหม่อีกครั้ง ถ้าพี่หลงยังไม่เข็ดละนะ
"ได้สิ งั้นครั้งหน้าพี่จะหาของเล่นมาให้ด้วย เผื่อเสี่ยวเสี้ยวจะชอบพี่บ้าง"
"ดีขอรับ เสี่ยวเสี้ยวจะได้เล่นกับพี่หลงง่ายๆ หากมีของเล่นมาด้วย"ผมพูดอย่างดีใจที่อย่างน้อยพี่หลงก็พยายามจะทำความรู้จักกับเสี่ยวเสี้ยวอีก แผลที่กำลังสมานมีเลือดสีดำไหลออกมาก่อนที่แผลจะปิดสนิทดี เหลือเพียงเลือดพิษสีดำที่ฝ่ามือ ผมจึงเอาผ้ามาเช็ดเลือดนั้นออกไปแล้วกลับไปนั่งที่เดิมตัวเอง
"เช่นนั้นทานอาหารกันเถอะขอรับพี่หลง"
"อืม"พอเรื่องวุ่นวายเมื่อกี้จบ ผมเลยชวนพี่หลงทานอาหารกัน เราทั้งสองคนทำเหมือนเมื่อกี้ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะทานอาหารด้วยกันไปจนอิ่มแล้วทานผลไม้ล้างปากกันต่อ นัดแนะเวลากับสถานที่ที่ผมต้องไปพบพี่หลงเสร็จ พี่หลงก็หายวับไปราวกับที่ฝั่งตรงข้ามผมไม่เคยมีใครนั่งอยู่ตรงนั้น และก็ถึงเวลาพิพากษานักโทษคดีฉกคนแล้ว ผมมองเสี่ยวเสี้ยวที่ชูคอขึ้นมองที่นั่งฝั่งตรงข้ามผมที่ว่างไปแล้วตอนนี้ ก่อนจะเลื้อยวนไปมาราวกับดีใจ ซึ่งตลอดเวลาที่พี่หลงนั่งอยู่ตรงนั้นผมสังเกตเห็นว่าเสี่ยวเสี้ยวมองพี่หลงตลอด แถมยังทำตัวราวกับพร้อมพุ่งไปฉกพี่หลงตลอดเวลาเลย พอเห็นพี่หลงไปแล้วก็ยังเลื้อยดีใจจนไม่ทันมองเห็นสายตาของผมที่เขียวปั๊ดอยู่ในตอนนี้อีก ความรู้สึกในตอนนี้คือโกรธ โกรธมากที่เสี่ยวเสี้ยวทำเหมือนตั้งตัวเป็นศัตรูกับพี่หลง แถมยังทำร้ายคนต่อห้นาผม แล้วยังไม่สำนึก ไม่มีทีท่าของความเสียใจที่ฉกคนเลยสักนิด ยังทำท่าราวกับกำจัดศัตรูได้อีกต่างหาก นั้นจึงทำให้ผมยิ่งโกรธเสี่ยวเสี้ยวเข้าไปใหญ่
"เสี่ยวเสี้ยว ทำไมเจ้าทำร้ายพี่หลงแบบนั้น ข้าไม่ชอบเลยนะที่เจ้าทำแบบนี้ "ผมพูดออกมาเสียงเข้มให้เสี่ยวเสี้ยวรู้ตัวถึงพฤติกรรมที่ไม่น่ารักสำหรับผมในวันนี้ แล้วผมก็ไม่ชอบใจมากด้วย
"นายท่าน แต่มันสมควรโดนเช่นนี้แล้วนะขอรับ"เสียงทุ้มดังมาในจิตของผม เสี่ยวเสี้ยวตอบกลับมาอย่างไม่รู้สึกผิดสักนิด
"สมควรแล้วเหรอที่เจ้าทำร้ายคนต่อหน้าข้า สมควรแล้วเหรอที่เจ้าทำร้ายคนที่ต้องการเป็นมิตรกับเจ้า สมควรแล้วใช่มั้ยที่เจ้าหักหน้าข้า ปฏิเสธน้ำใจที่ข้าต้องการแนะนำตัวเจ้าให้กับสหายข้าได้รู้จัก"ผมพูดอย่างเสียงเข้มขึ้นมาทุกทีกับความโมโหที่เริ่มมีมากขึ้น เมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิด
"ข้าไม่ได้ต้องการทำให้นายท่านผิดหวังในตัวข้า ข้าเพียงต้องการปกป้องนายท่านเท่านั้น"
"นั้นคือการปกป้องข้างั้นเหรอเสี่ยวเสี้ยว นั้นเป็นการหาเรื่องใส่ตัวเองมากกว่ากระมัง หากเมื่อกี้คนที่เจ้าทำร้ายตกใจที่โดนเจ้ากัดแล้วพลั้งมือทำร้ายหรือฆ่าเจ้าขึ้นมา เจ้าจะทำอย่างไร แล้วข้าละจะอยู่ยังไง"ผมพูดออกมาตามผลที่จะตามมา พร้อมยกตัวอย่างหากคนที่เสี่ยวเสี้ยวกัดไม่ใจเย็นและเข้าใจอย่างพี่หลง เสี่ยวเสี้ยวได้ไปดื่มน้ำแกงยายเมิ่งแล้ว (ดื่มน้ำแกงลืมความจำเก่า ก่อนไปเกิดใหม่) ถึงแม้จะฟังไม่เข้าใจว่าทำไมเสี่ยวเสี้ยวถึงต้องการปกป้องผมจากพี่หลงนัก สงสัยคงหวงเจ้าของละมั้ง ถึงแม้เสียงเสี่ยวเสี้ยวที่ดังในจิตจะเหมือนชายหนุ่มที่โตแล้ว แต่ร่างงูที่เห็นตรงหน้าเหมือนเพิ่งฟักแตกออกจากไข่ไม่กี่เดือนเอง น่าจะยังมีความเป็นเด็กมากพอตัวอยู่
"ข้าขออภัยนายท่าน ข้าลืมนึกถึงข้อนั้นไป ข้ายังอ่อนแอนักกลับทำเรื่องที่อันตรายเช่นนี้ แล้วยังไม่คำนึงถึงจิตใจนายท่านที่เป็นห่วงความปลอดภัยของข้าอีก ข้าขออภัยจริงๆขอรับนายท่าน"เมื่อผมได้ยินเสียงที่สำนึกของเสี่ยวเสี้ยวแล้วผมก็ใจอ่อนยวบทันที
"ไม่เป็นไร ข้าหวังเพียงครั้งหน้าเจ้าจงคิดให้จงหนัก จะทำสิ่งใดต้องคำนึงถึงสิ่งที่จะตามมาให้มาก เพราะอาจส่งผมต่อตัวเจ้าเองโดยตรง หรือไม่เจ้าจงคิดถึงข้าให้มาก หากเจ้าเป็นอะไรไป ข้าจะหางูที่ตระกะตระกรามอย่างเจ้าได้ที่ได้ ทั้งดื้อดึง ซนเป็นที่หนึ่งเช่นนี้"ผมพูดอย่างจริงจังก่อนจะตลกปิดท้าย คลายบรรยากาศตึงเครียดในห้องนี้
"ข้าเข้าใจแล้วขอรับนายท่าน"เสี่ยวเสี้ยวตอบรับคำผมอย่างหนักแน่น ทำให้ผมคลายความหนักใจลง
"แล้วทำไมเจ้าถึงจ้องจะทำร้ายเฉพาะพี่หลงล่ะ คนอื่นๆข้ายังเห็นเจ้าเล่นซนด้วยอยู่เลย"ผมถามอย่างคาใจ ว่าทำไมเสี่ยวเสี้ยวถึงมีปัญหาแค่กับพี่หลงเท่านั้น
"มันเป็นคนไม่ดีขอรับ นายท่านต้องระวังคนผู้นี้ให้มากนะขอรับ อย่าไว้ใจมันเด็ดขาด มันเป็นคนที่ชั่วช้ามาก มันเป็นคนเลือดเย็นที่พร้อมทำทุกอย่างเพื่อสิ่งที่มันต้องการ นายท่านอย่าไปพบมันอีกเลยนะขอรับ"ทันทีที่เสี่ยวเสี้ยวได้ยินคำถามผม ก็ตอบผมกลับมาอย่างรวดเร็วแถมยังระรัวอีกด้วยราวกับคำที่พูดออกมานั้น มาจากส่วนลึกในใจเลยด้วยซ้ำ ซึ่งผมก็ทำได้แค่อึ่งไปตามระเบียบ งงไปหมด
"เรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่เสี่ยวเสี้ยว ข้างงไปหมดแล้ว ทำไมเจ้าแลดูจงเกลียดจงชังพี่หลงนัก เจ้าเคยรู้จักพี่หลงมาก่อนเหรอ หรือเจ้าเคยโดนพี่หลงทำร้ายมา ลองเล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ"
"ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่ข้าจะพูดได้ นายท่านโปรดรออีกสักนิดเถิดขอรับ ด้วยพลังที่ข้ามีในตอนนี้ ไม่สามารถเล่าเรื่องในอดีตที่เลือนรางนั้นได้ แต่ความเกลียดชังเคียดแค้นนั้นยังสุ่มอยู่ในอกข้า แล้วข้ายังจดจำความรู้สึกที่ฝังลึกในใจข้าได้อยู่ ข้ารู้เพียงว่าต้องฆ่าคนผู้นั้นให้ได้เท่านั้นขอรับนายท่าน"ท่าทางเรื่องมันคงจะใหญ่กว่าที่ผมคิดละล่ะ หรือการที่ผมมาที่นี่จะมีอะไรแอบแฝงกว่าการทะลุมิติมาเฉยๆ โอ้ยยยย หัวจะปวดไปหมด ผมได้แต่ยกมือขึ้นทึ้งหัวตัวเองอย่างคิดไม่ตก ถ้ารวมคำพูดเสี่ยวเสี้ยวเข้ากับความทรงจำเลือนรางที่ไม่ชัดอะไรนั้นของผม มันทำให้ใจผมกระตุกไปเลยเหมือนกัน กลัวจะเป็นเรื่องเดียวกันนะสิ
ก๊อกๆๆๆ ขณะที่ผมกำลังทึ้งผมตัวเองอยู่นั้นก็มีเสียงเคาะหน้าประตูห้องผมดังขึ้น ผมเลยจัดทรงผมและเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
"หลงเอ๋อร์ พี่สวี่เองนะ อาจารย์เซียงให้พี่มาตามนะ เห็นว่าใกล้เวลาแล้วยังไม่เห็นเจ้าที่ศาลาการเรียนเลย"เสียงพี่สวี่ดังขึ้นหน้าประตูที่เห็นว่าผ่านไปสักพักแล้ว ยังไม่มีคนไปเปิดเลยส่งเสียงเข้ามาแทน
"ข้าจะไปเดี่ยวนี้ขอรับพี่สวี่"ผมตอบรับพี่สวี่ก่อนจะหิ้วตะกร้าเสี่ยงเสี้ยวไปไว้ที่เดิมที่ควรอยู่ก่อนจะวิ่งไปเปิดประตูทันทีที่ตอบรับสิ้นประโยค
"หลงเอ๋อร์คงจะกังวลละสิ ไม่เป็นไรนะ อาจารย์เซียงใจดี ต่อให้เจ้าได้สมุนไพรมาไม่ครบหรือไม่ได้เลย แต่เหลียนเอ๋อร์ก็ยังได้ประสบการณ์กลับมา อาจารย์ต้องเข้าใจเจ้าเป็นแน่ พวกพี่ๆจะเป็นกำลังใจให้เหลียนเอ๋อร์อยู่ข้างๆนะ"พี่สวี่ที่ยืนหน้าประตูเห็นผมเปิดประตูมาด้วยสีหน้าเร่งรีบ ผมชี้ฟูหน่อยๆนั้นคงคิดว่าผมกังวลจนนอนไม่หลับละเพิ่งตื่นเมื่อกี้ละมั้งเนี่ย เลยปลอบใจผมแล้วยังให้กำลังใจมาอีกด้วย
"ขอบคุณพี่สวี่ขอรับ"ผมเลยได้แต่ขอบคุณกลับไป โดยไม่ได้แก้ความเข้าใจผิดนั้นไป
"งั้นไปกันเถอะ ทุกคนรอเจ้าอยู่"ผมกับพี่สวี่จึงหายวับมายืนอยู่กลางศาลา ท่ามกลางศิษย์พี่ที่นั่งรายรอบรออยู่ก่อนแล้ว พร้อมทั้งอาจารย์เซียงที่นั่งตั่งตรงหน้าผมอยู่ในตอนนี้
"มาแล้วรึหลงเอ๋อร์ พักผ่อนเพียงพอแล้วรึ พร้อมสำหรับการปรุงยารึยัง"อาจารย์เซียงถามขึ้นทันทีที่เห็นผมมาถึง พี่สวี่ก็แยกตัวไปที่นั่งตนเองเรียบร้อยแล้ว
"เรียบร้อย เตรียมพร้อมทุกอย่างแล้วขอรับ"ผมตอบรับอย่างหนักแน่นมั่นใจ
"ดี เช่นนั้นไปหาสมุนไพรครั้งนี้หลงเอ๋อร์ ได้อะไรกลับมาบ้างละ"
"ศิษย์ได้สมุนไพรมาไม่ครบ แต่ก็ได้มาถึงสามตัวขอรับ"
"หือ ได้มาถึงสามตัวเลยรึ"อาจารย์เซียงถามอย่างอึ่งๆ เหมือนตะลึงในสิ่งที่ได้ยิน ทำไมอะก็ให้ไปหาเองนะ ทำไมต้องทำเหมือนตกใจในสิ่งที่ได้ยินด้วยละ
"ขอรับ"ผมตอบกลับไป พร้อมหยิบผลึกหวนคืน ถุงใส่ดอกต้นพญาเสน และเด็ดดอกแก้วผสานจิตออกมาสองดอก ก่อนจะวาดในถาดที่หยิบออกมาด้วยแล้วยื่นไปเบื้องหน้าอาจารย์เซียงทันที
"นะ…นี่มันผลึกหวนคืน ดอกแก้วผสานจิต และกลิ่นนี่มันคือดอกต้นพญาเสนนี่ เจ้าหามันมาได้ในเวลาเพียงเจ็ดวันเองรึหลงเอ๋อร์ เจ้าช่างมีโชคนัก ดี ดียิ่ง"อาจารย์เซียงพูดอย่างดีใจที่เหมือนผมจะได้สมุนไพรกลับมามากกว่าที่คิดละมั้ง
"เก่งมากเลยหลงเอ๋อร์"พี่เซียงชมด้วยแววตาเปล่งประกาย
"ดียิ่ง"พี่หลิวพูดออกมาหน้านิ่ง แต่นัยน์ตาแสดงความยินดีออกมาไม่หยุด
"เก่งมากน้องหก"พี่หงและพี่ข่ายพูดออกมาพร้อมกันประโยคเดียวกันอีกต่างหาก แล้วศิษย์พี่ทุกคนที่ก็ตบมือให้ผม พี่สวี่ที่ดวงตามีน้ำตาคลออยู่ก็ตบมือเป็นระวิงพร้อมทั้งพยายามฮึบกลั้นน้ำตาอยู่ อะไรกันครับเนี่ย อะไรกัน
"เจ้าไม่ต้องงงหรอกหลงเอ๋อร์ พี่ๆเจ้าเค้าดีใจที่เจ้าหาสมุนไพรกลับมาได้ แถมยังได้ตัวที่หายากมาทั้งนั้นเลย พี่ๆเจ้านอกจากจะเป็นห่วงเจ้ามากแล้ว ยังลุ้นว่าเจ้าจะหาสมุนไพรกลับมาได้มั้ย แต่ก็กลัวว่าเจ้าจะเป็นอันตรายเวลาที่หาสมุนไพรพวกนี้กลับมาได้นะ เพราะพิษสงของสิ่งที่เฝ้ามันอยู่ ไม่ใช่ว่าใครจะสามารถเอาชนะมันจนได้สมุนไพรที่มันเฝ้าอยู่มาได้หรอกนะ เรียกได้ว่าพี่ๆเจ้าทั้งภาวนาและสวดมนต์ให้เจ้าได้สมุนไพรแล้วกลับมาอย่างปลอดภัย หรือต่อให้ไม่ได้สมุนไพรกลับมา แต่มีชีวิตกลับมาก็ยังดี และเจ้าก็หามาได้ถึงสามตัวเกินครึ่งของตำรับยาแก้พิษนะสิ พี่ๆเจ้าเลยดีใจเหมือนตัวเองสอบผ่านอย่างนั้นนะ"อาจารย์เซียงพูดอย่างขบขันพร้อมหัวเราะเสียงดังที่เห็นพฤติกรรมลูกศิษย์ทั้งห้าที่กำลังตบมือและอีกส่วนกำลังร้องไห้ดีใจใหญ่ คงมีแค่ศิษย์น้องเล็กสุดนี่ละที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ถึงความปวดหัวตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมาที่บรรดาศิษย์พี่ทั้งห้าต่างสลับสับเปลี่ยนมาถามไถ่ตลอดว่าสมุนไพรตัวไหนมีอะไรเฝ้าอยู่อันตรายมากน้อยแค่ไหนถามซ้ำๆทุกวันจนอาจารย์อย่างเขาปวดหัว
"เช่นนี้นี้เอง งั้นแสดงว่าที่ศิษย์หามาได้ไม่ครบ อาจารย์เซียงก็ไม่ว่าอะไรใช่มั้ยขอรับ"ผมถามอย่างอ้อมแอ้ม ถึงจะรู้ความหมายจากที่อาจารย์พูดแล้วเมื่อกี้ แต่เพื่อความมั่นใจต้องถามย้ำอีกหน่อย
"เจ้าผ่านการทดสอบมาเกินครึ่งแล้วละหลงเอ๋อร์ คงเหลือแค่ปรุงยา อาจารย์จะได้ดูวิธีการปรุงและจัดการสมุนไพรก่อนปรุงเป็นยาของเจ้า แค่นี้ก็จบการทดสอบแล้วละ"อาจารย์เซียงพูดออกมาอย่างยิ้มๆใจดีแล้วบอกสิ่งที่ผมอยากได้ยินให้ฟัง ผมจึงยิ้มกริ่มเลยครับ ก่อนที่อาจารย์เซียงจะร่ายเวทย์เสกโต๊ะที่มีดอกกุยหลางและน้ำทิพย์ส่วนประกอบที่เหลือของยาแก้พิษ พร้อมทั้งหม้อหลอมยาและเตาหินร้อนขึ้นมาตรงหน้าผม เพื่อให้ผมปรุงยาแก้พิษ จากนั้นผมจึงตั้งหม้อพร้อมใส่ผลึกหวนคืนลงไปครึ่งก้อนพร้อมน้ำทิพย์ลงไปเคี้ยวด้วยไฟอ่อนให้ผลึกหวนคืนละลายกลายเป็นเนื้อเดียวกันกับน้ำทิพย์ซะก่อน จากนั้นใส่ดอกกุยหลางทั้งดอกลงไปพร้อมกับกลีบดอกต้นพญาเสนสองกลีบเพื่อให้ฤทธิ์ดอกกุยหลางชะล้างกลิ่นเหม็นเน่าไม่น่ารับประทานนั้นซะก่อน จะได้เหลือแต่สรรพคุณที่ต้องการใช้ของดอกต้นพญาเสนเท่านั้น จากนั้นเคี้ยวด้วยไฟแรงจนยาทั้งสี่เริ่มเป็นเนื้อเดียวกันจึงใส่ดอกแก้วผสานจิตที่ต้องเด็ดเฉพาะกลีบดอกออกมาแปดกลีบ ต้องค่อยๆเด็ดออกจากก้านดอกอย่างเบามืออย่าให้กลีบซ้ำถึงจะได้สรรพคุณที่เป็นเลิศที่สุด ส่วนเกสรดอกแก้วผสานจิตเก็บเอาไว้ใช้เป็นยาหอมแก้วจิตวิปลาสได้ จากนั้นก็เคี้ยวต่อจนน้ำงวดลงไป ก็ยกออกจากเตาหินร้อน จากนั้นเทออกมาใส่ถาดพักไว้ให้เย็น เมื่อเย็นตัวแล้วจะได้ยาที่เหนียวจนสามารถปั้นเป็นก้อนได้แผ่อยู่บนถาด จากนั้นตัดให้เป็นเส้นขนาดเท่ากันแล้วนำไปรีดในรางปั้นยาให้ขึ้นลูกเท่าๆกัน เป็นอันเสร็จสิ้นยาลูกกลอนแก้พันพิษสลายรัก
"นี่ขอรับอาจารย์"ผมทำเสร็จก็นำยาลูกกลอนหลายสิบลูกใส่พานไปใ้อาจารย์ดู
"อืม ดี ใช้ได้ทีเดียว กลิ่นหอมของดอกแก้วผสานจิตยังคงอยู่ สรรคุณของสมุนไพรสามารถดึงออกมาได้อย่างเต็มที่ทุกตัว ความบริสุทธิ์ยาสูงถึงระดับเจ็ด แต่เหมือนจะมีปัญหานะ"อาจารย์เซียงที่ดูอยู่ดีๆก็พรึมพรำออกมาเบาๆท้ายประโยค ผมที่กำลังดีใจที่ได้ยินอาจารย์เซียงพูดแบบนั้นจนประโยคสุดท้ายก็ชะงักไป
"มีปัญหาอะไรรึขอรับอาจารย์"ผมถามอย่างสงสัย พร้อมทุกคนที่งงงวยในคำพูดของอาจารย์
"เหมือนดอกต้นพญาเสนจะไม่ออกฤทธิ์ในยานี่นะ เพราะอาจารย์สัมผัสไม่ได้ถึงสรรพคุณมันในยาลูกกลอนเหล่านี้เลย ทั้งที่ตอนที่หลงเอ๋อร์ปรุงยาก็ถูกขบวนการทุกอย่างแท้ๆไม่น่าจะมีอะไรผิดพลาดนี่น่า"อาจารย์เซียงบอกถึงความผิดปกติยาลูกกลอนพวกนี้ ซึ่งพอผมใช้เวทย์ตรวจสอบยาที่อาจารย์เซียงสอนก็พบเหมือนที่อาจารย์เซียงบอกเลย
"หรือว่าการปรุงยาจะไม่มีปัญหา แต่สมุนไพรมีปัญหาขอรับอาจารย์เซียง"ผมบอกสิ่งที่เป็นไปได้
"เป็นไปได้ งั้นหลงเอ๋อร์ก็เอาดอกต้นพญาเสนที่เหลือออกมาตวรจสอบดูเถอะว่ามีปัญหาอะไร"ผมจึงเอาดอกต้นพญาเสนออกมาสำรวจดู ก่อนที่จะเอาออกมาอาจารย์เซียงรายเวทย์หยุดกำจายคือไม่ให้ดอกต้นพญาเสนส่งกลิ่นออกมาแล้ว ก่อนที่ผมจะเอาออกมาให้อาจารย์เซียงตรวจสอบให้ อาจารย์เซียงใช้เวทย์ตรวจสอบสักพักก็ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดทันที
"เป็นอย่างไรขอรับอาจารย์"
"อาจารย์ตรวจพบเพียงนิด เหมือนจะมีเวทย์บางอย่างดึงสรรพคุณมันออกไปก่อนหน้านี้แล้ว ตอนนี้มันเป็นเพียงดอกไม้ธรรมดาที่มีรูปลักษณะเป็นดอกต้นพญาเสนแต่ไม่มีสรรพคุณของดอกต้นพญาเสนเลยแม้แต่เพียงนิด อาจารย์ยังสงสัยเลยว่าใช้เวทย์บทใด เหตุใดจึงเปลี่ยนให้ดอกไม้อสูรดอกนี้ให้กลายเป็นดอกไม้กระดาษที่ไม่มีประโยชน์ได้เช่นนี้ คนที่ร่ายเวทย์บทนี้ต้องมีระดับสูงมากจนประเมินมิได้เป็นแน่ ราวกับเป็นดอกไม้ที่ต้องสาปอย่างไรอย่างนั้น"อาจารย์เซียงพูดออกมาเท่าที่รู้เพื่อให้ศิษย์ตนทุกคนฟังว่าในโลกนี้ยังมีสิ่งที่มากมายที่แม้แต่อาจารย์อย่างเขาก็สุดจะรู้ได้ ฉะนั้นจงขยันหมั่นเพียรเพิ่มความรู้ให้ตนมากขึ้น เพราะความรู้ที่มีในโลกนี้ก็เพิ่มขึ้นตลอดเช่นเดียวกัน ฉะนั้นเราต้องฉลาดให้ทันโลก
"เวทย์อย่างนี้ก็มีด้วยรึขอรับอาจารย์ น่ากลัวนัก เช่นนี้ก็ทำให้ยาที่ปรุงขึ้นมาไม่ต่างอะไรกับขนมสิขอรับ"พี่ข่ายพูดขึ้นมาอย่างเสียดาย
"ถึงจะไม่ใช่ยาแก้พันพิษสลายรัก แต่ยานี่ก็สามารถเป็นคืนวิญญาณได้นะ ถึงแม้ว่าดอกต้นพญาเสนจะถูกร่ายเวทย์ไม่ให้มีสรรพคุณอะไร แต่สรรพคุณยาตัวอื่นยังคงอยู่ ทำให้ยานี่เป็นยาคืนวิญญาณที่ทรงอานุภาพได้นะ"อาจารย์เซียงพูดเพื่อบอกถึงสสรพคุณยาลูกกลอนเหล่านี้ ต่อให้ไม่ได้ยานึง แต่ก็ยังได้อีกยานึงอยู่ดี ไม่เสียเที่ยวหรอก อะไรประมาณนี้ละตามที่ผมคิดนะ
"เช่นนั้นรึขอรับ"ผมพูดเสียงอ่อยๆ อุตส่าห์ตากตรำหามาได้ด้วยความยากลำบาก ดันใช้ไม่ได้ซะงั้น เฮ้ออ เซ็งเลย
"ไม่ต้องเสียใจไปนะน้องหก เจ้ายังทำเป็นยาคืนวิญญาณได้ แค่นี้ก็ดีมากแล้วละ ช่างหัวไอ้ดอกไม้เหม็นๆนี่เถอะ เดี่ยวพี่พาเจ้าไปล่าไก่ฟ้ามาย่างกินปลอบใจเป็นอย่างไร"พี่ข่ายปลอบใจตามสไตล์เลย เอะอะล่าไก่มาย่างมาปิ้ง ลูกเคนคนป่าป่ะเนี่ยพี่เอ๊ยย
"แค่นี้หลงเอ๋อร์ก็เก่งแล้วละ ไม่เป็นไรนะเดี่ยวพี่สั่งขนมอร่อยๆมาให้เยอะๆเลย"พี่สวี่ก็เอาขนมมาล่ออย่างกับผมเป็นเด็ก ซึ่งผมก็ชอบครับ ไม่ได้ว่าอะไร
"หลงเอ๋อร์อย่าเศร้าไป หากพี่รู้ว่าใครมันเป็นคนทำนะ พี่จะจัดการมันให้เจ้าเอง บุรุษอย่างเราอย่าเศร้าเสียใจกับเรื่องเพียงเท่านี้เลยนะ"พี่เซียวก็วางท่านักเลงโตไม่สมหน้าตาสวยหยาดฟ้ามาดินนั้นเลยสักนิด
"เราอย่าพูดเรื่องนี้กันอีกเลยนะขอรับทุกคน หลงเอ๋อร์จะได้ลืมเรื่องนี้ไปซะ"สมกับเป็นคนงามแห่งเขตบุหลันทั้งใจเย็นและรู้ใจทุกคนเป็นที่สุดถึงแม้จะชอบทำหน้านิ่ง แต่ดันใส่ใจพี่น้องทุกคนที่สุดพี่รองหลิวนั้นเอง ผมทำหน้าซึ้งๆใส่พี่หลิวที่เข้าใจว่าผมอยากลืมๆเรื่องนี้ไปซะและได้พูดแทนผมไปแล้ว
"เช่นนั้นอาจารย์เซียงให้ผ่านการทดสอบมั้ยขอรับ พวกศิษย์จะได้ไปเลี้ยงฉลองให้น้องหกใช่มั้ยทุกคน"
พี่หงถามอาจารย์เซียงให้ผม ก่อนจะหันมาหาแนวร่วมปาร์ตี้ เรียกว่าปาร์ตี้หรือเปล่าไม่รู้ มีแค่ขนม น้ำชา และน้ำผลไม้ ดีขึ้นมาหน่อยก็นม ไม่มีแอลกอฮอลล์เลยสักหยด ปาร์ตี้สไตล์เด็กน้อยอะครับ
"ผ่านการทดสอบอยู่แล้วละ แค่น้องพวกเจ้าหาสมุนไพรมาได้ก็เก่งมากแล้ว ศิษย์พี่ของเจ้ายังขอให้อาจารย์ให้เจ้าเป็นนักเรียนชั้นผู้ใช้โอสถหากเจ้าหาสมุนไพรกลับมาได้แม้เพียงชนิดเดียวด้วยนะ ฉะนั้นแล้วตอนนี้หลงเอ๋อร์เป็นศิษย์ขั้นผู้ใช้โอสถเต็มตัวแล้วนะ"อาจารย์เซียงพูดตอบพี่หง ก่อนจะหันมาพูดกับผมแล้วร่ายเวทย์เปลี่ยนลวดลายอาภรณ์ให้เป็นสีเขียวเข้ม ที่นี่แบ่งชั้นเรียนกันตามสีลวดลายอาภรณ์ สีขาวที่ผมใส่ประจำคือผู้ฝึกตนสายโอสถ ต่อมาสีเข้มอ่อนขั้นผู้ปรุงยา และผมข้ามมาที่สีเขียวเข้มขั้นผู้ใช้โอสถตอนต้น พี่สวี่สีฟ้าอ่อนขั้นจอมโอสถตอนต้น พี่ข่ายสีฟ้าอ่อนขั้นจอมโอสถตอนปลาย พี่หงสีฟ้าเข้มขั้นปรมาจารย์ตอนต้น พี่เซียวและพี่หลิวขั้นปรมาจารย์ตอนกลาง และอาจารย์เซียงมีสีทองเพราะบำลุเป็นเทพเซียนด้านโอสถไปแล้ว ถ้าระดับที่สูงกว่านี้คงต้องถามปู่ผมแล้วล่ะ แต่ไม่มีใครรู้ว่าปู่ผมอยู่ไหนก็ทำได้แค่ถามในใจละกันครับ
"ขอบคุณอาจารย์เซียงขอรับ"ผมก้มหัวขอบคุณอาจารย์ก่อนจะเก็บของตัวเองละก้าวมารวมกลุ่มกับศิษย์พี่
"ศิษย์คารวะอาจารย์เซียงขอรับ"พวกผมทุกคนพูดพร้อมกันและคารวะก่อนจะหายวับไปอย่างพร้อมเพรียง
"หึหึหึ ใครคนนั้นคงไม่ต้องการให้เจ้าปรุงยานั้นสำเร็จละมั้งหลงเอ๋อร์ ด้วยพลังเวทย์นั้นคงมีแค่คนผู้นั้นผู้เดียวที่ทำได้กระมัง"อาจารย์เซียงพรึมพรำกับตนเองเบาๆหลังจากที่ศิษย์ของตนหายวับไป
เหนื่อยสายตัวแทบขาดแฮะ ก็ก็ยังดีที่เลื่อนขึ้นได้ไวขนาดนี้ พอหายเหนื่อยอยู่บ้าง ผมคิดเพื่อให้ตัวเองสบายใจทั้งที่ในมือถือขวดลูกกลอนคืนวิญญาณไว้อยู่อย่างคิดไม่ตกว่าทำไมดอกต้นพญาเสนนั้นถึงใช้การไม่ได้ แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออก คิดจนหัวจะแตกอยู่แล้ว ถามว่าผมสงสัยพี่หลง ตอบเลยว่าไม่ เห็นได้ชัดเวลาอยู่ด้วยกันนั้นพี่หลงเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นไหนไม่รู้ แต่น่าจะสูงกว่าผมอยู่เพราะผมมองออกแค่บางครั้งที่พี่หลงใช้พลัง แสดงว่าพลังยุทธ์พี่หลงต้องสูงกว่าที่แสดงออกมาไม่งั้นจะเปลี่ยนระดับพลังได้ยังไง อย่างน้อยก็ต้องสูงกว่าผมละ และผมสัมผัสพลังเวทย์ในร่างกายพี่หลงไม่ได้เลย จะเป็นพี่หลงได้ยังไง แสดงว่าต้องมีคนร่ายเวทย์ก่อนหน้าที่พวกผมจะไปถึง ผมที่มีพลังเวทย์ยังตรวจสอบไม่ได้ถึงความผิดปกตินั้นเลย พี่หลงที่ไม่มีพลังเวทย์น่าจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าดอกต้นพญาเสนนั้นโดนร่ายเวทย์ไว้ แต่ยิ่งคิดยิ่งปวดหัว ไม่คิดละดีกว่า ผมเลยว่างขวดยาไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียงแล้วเดินไปฉากกั้นเพื่ออาบน้ำสวมชุดเข้านอนเหมือนปกติทุกคืน โดยไม่สังเกตเลยว่าขวดยาได้หายไปแล้ว
นายท่าน โปรดจงรอข้า ข้าจะกลับมาเมื่อรวบรวมเสี้ยววิญญาณสมบูรณ์ ข้าจะกลับมาทวงแค้น ทวงทุกอย่างกลับมา โปรดจงรอข้า นายแห่งข้า เมื่อร่างของงูได้บอกถึงสิ่งที่ต้องทำหลังจากที่ห้องนี้มืดสนิทและนายของมันได้นอนหลับสนิท มันจึงออกมาจากใต้โต๊ะนั้นพร้อมขวดยาคืนวิญญาณที่ตัวมันรัดเอาไว้แน่นชนิดที่ขวดยาแทบแตกหากไม่แข็งแรงพอก่อนจะเลื้อยออกจากห้องไปหลังสวนสมุนไพรระดับราชันที่จะมีโพรงเล็กๆเป็นทางเชื่อมไปถึงนอกเขตบุหลันที่ใกล้กับถ้ำขนาดกลางถ้ำนึงที่เงียบสงบและมีพลังปราณหนาแน่นให้ดูดซับ มันค้นพบที่นี่โดยบังเอิญ ตอนออกมาเลื้อยเล่นหลังจากอี้เหลียนหลงนำมันไปเลี้ยงได้วันเดียว ทำให้เวลาว่างมันก็มาดูดซับพลังปราณที่นี่เพื่อเลื่อนระดับจนเลื่อนได้ไวขึ้นในระดับนึง ตอนนี้มันจะใช้ที่นี่เพื่อรวมจิตวิญญาณที่แตกดับไปนานแล้วกลับมา มันจะต้องทำให้ได้ มันจะต้องรวบรวมสำเร็จเท่านั้น นายของมันรอมันอยู่ หากรวบรวมไม่สำเร็จมันจะไม่ออกไปจากที่นี่เด็ดขาด เป็นตายร้ายดีมันต้องทำให้ได้


## บทที่ 14 เริ่ม

บทที่ 14
เริ่ม
มันอะไรกันนักหนานะ ตั้งแต่ที่ผมกลับมาจากป่านี่ก็ผ่านมาสามวันแล้วครับ ทุกวันมีแต่เรื่องปวดหัวไม่เว้นแต่ละวัน ความจริงวันนี้จากที่ผมจะได้พักผ่อนต่อหลังจากเรียนตอนเช้าเสร็จต้องได้มานั่งเก็บหนอนออกจากแปรงสมุนไพรเพราะพี่ข่ายไปล่าไก่แล้วลืมว่าตัวเองจะต้องมาร่ายเวทย์กำจัดแมลงศัตรูพืช ทำให้ตอนนี้แปลงสมุนไพรพื้นฐานเต็มไปด้วยหนอนที่เริ่มมีพลังปราณขึ้นมาจากการกินสมุนไพรในแปลงอีกแล้ว แล้วก็เข้าอีหรอบเดิมที่ผมโดนพี่ๆชวนแกมบังคับให้มาช่วยกันเก็บหนอนออก ตอนนี้ศิษย์พี่แทบทุกคนก็อยู่ที่นี่ยกเว้นพี่หลิว ยกโขยงมาเพื่อเล่น เอ้ย เพื่อช่วยกัน แต่ใช้คำว่าเล่นน่าจะถูกแล้วละ เพราะแต่ละคนคือซนมาก จากต่างคนต่างเก็บหนอน พี่ข่ายเริ่มโยนหนอนแกล้งพี่เซียวที่ขี้ตกใจ พี่เซียวจึงแกล้งเสกหนอนไต่ขึ้นขาพี่ข่าย จนพี่ข่ายสะบัดหนอนโดนพี่น้องคนอื่น จนเกิดการอลหม่านแกล้งกันไปมาไม่หยุดหย่อน หนักสุดพี่สวี่ใจกล้าใส่หนอนลงไปในคอเสื้อพี่ข่ายที่ก่อเรื่องวุ่นวาย จนตอนนี้เกิดสงครามย่อมๆขึ้นแล้ว ที่ผมพูดไม่ได้เกินจริงเลยสักนิดเพราะตอนนี้ทุกคนเล่นปาโคลนที่สอดไส้หนอนใส่กัน และตอนนี้ผมก็เปื้อนไปเกินครึ่งตัวเพราะพยายามห้ามพี่ๆทุกคนอยู่
"หยุดดดดดดด พี่ๆโว้ยยยย พอได้แล้ว ข้าจะโมโหแล้วนะ"ผมหมดความอดทนเลยตะโกนเสียงดังเพื่อหยุดทุกการกระทำตอนนี้
"แต่พวกพี่ยังไม่ไดแก้แค้นเลยนะหลงเอ๋อร์ เรานะหลบมาหลังพี่ดีกว่า เดี่ยวพวกพี่เหนื่อยพวกพี่ก็หยุดเองละน่า"พี่ข่ายพูดขึ้นทางขวามือผมที่ฝั่งพี่ข่ายมีพี่หงที่โดนลูกหลงจากพี่เซียว เลยอยู่ฝั่งพี่ข่าย
"มาอยู่ฝั่งพี่ดีกว่าน้องหก เราจะได้เอาคืนคนที่เริ่มเรื่อง"พี่เซียวพูดอย่างโมโหที่ตอนนี้มีพี่สวี่อยู่ด้วยกันทางฝั่งซ้ายมือผม
"ศิษย์พี่พอเถอะขอรับ ตอนนี้สมุนไพรในแปลงเละหมดแล้ว จากที่มาแค่เก็บหนอนตอนนี้ไม่ต้องเก็บกันแล้วขอรับ มาปลูกใหม่ง่ายกว่า"ศิษย์พี่เลยค่อยๆมองไปรอบๆตัวก็เห็นแปลงสมุนไพรที่เละเทะและเต็มไปด้วยหนอนที่ตัวใหญ่กว่าเดิมจากการร่ายเวทย์ขึ้นมา และมันก็ไปกินสมุนไพรจนตอนนี้เหลือแต่ต้นกับก้าน ส่วนใบได้ไปอยู่ในท้องพวกมันหมดแล้ว ให้ตายเถอะ
"นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมแปลงสมุนไพรจึงเละเทะเช่นนี้"เสียงเย็นเยียบดังขึ้นข้างหลังผม ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นเสียงพี่หลิวที่เดินมาดูว่าเก็บหนอนกันเสร็จรึยัง
"เอ่อ…พอดีว่าเกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อยนะขอรับ"ศิษย์พี่ทุกคนรอบข้างเงียบไม่มีใครตอบผมเลยเป็นคนตอบ
"เล่ามา เกิดอะไรขึ้น"พี่หลิวทำเสียงเข้มขึ้นแล้วยังจ้องหน้าทุกคน เพราะต้องการจะหาคนที่เล่าเรื่องทั้งหมดได้ ซึ่งทุกคนก็พร้อมที่จะหลบสายตาคมกริบนั้นอย่างพร้อมเพรียง คงมีแค่ผมที่สบสายตานั้นพอดี ฮือ คงต้องเป็นผมสินะที่ต้องเล่าเรื่องทั้งหมด
"คือว่า…เรื่องมันเป็นอย่างนี้ขอรับศิษย์พี่รอง…."แล้วผมก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างสั้นๆและเอาแต่เนื้อไม่เอาน้ำ ไม่มีอารัมภบทและบทนำ ไปกลางเรื่องแล่นเข้าจุดจบทันที
"ดีๆกันทั้งนั้น ทั้งพี่ทั้งน้อง แทนที่จะช่วยกันทำในสิ่งที่ควรทำ กลับพากันทำเรื่องไม่เป็นเรื่อง พี่เซียวแทนที่พี่เป็นพี่ใหญ่จะช่วยสอนน้องๆแทนอาจารย์ แต่พี่กลับเล่นไปตามเรื่องตามราวที่ข่ายเอ๋อร์สร้างขึ้น ท่านจงไปคัดคัมภีร์ว่าด้วยเรื่องกฏระเบียบของเขตสำนักเมฆาแล้วนำไปส่งอาจารย์เซียงหนึ่งร้อยจบภายในสิบห้าวัน ส่วนข่ายเอ๋อร์นี่เป็นความผิดของเจ้าเต็มๆตั้งแต่ออกไปล่าไก่จนทำให้แปลงสมุนไพรมีหนอนขึ้นเดือดร้อนพี่น้องคนอื่นต้องมาช่วยเจ้าอีก ยังไม่สำนึกยังก่อเรื่องจนแปลงเละเทะเช่นนี้ เจ้าจงปลูกสมุนไพรใหม่ให้หมด ทำเองตั้งแต่ปลูก รดน้ำ พรวนดิน จนกว่าจะเก็บเกี่ยว ทำคนเดียวห้ามใช้เวทย์ คนอื่นก็ห้ามช่วย หลังจากปลูกสมุนไพรใหม่ทั้งแปลงเสร็จแล้ว ไปคัดตำราว่าด้วยการประพฤติตนในทางที่ดีมาสามร้อยจบส่งอาจารย์เซียงภายในเวลาเจ็ดวันเกินกว่านั้นคัดเพิ่มวันละร้อยจบ ส่วนศิษย์น้องคนอื่นไปคัดตำราเดียวกันกับข่ายเอ๋อร์คนละห้าสิบจบนำมาส่งที่พี่ภายในสามวัน"ซึ่งพอผมเล่าจบ พี่หลิวก็มอบบทลงโทษอันโหดร้ายให้ทุกคน ซึ่งหนักสุดต้องเป็นพี่ข่ายอยู่แล้ว แต่พี่เซียวก็โหดร้ายพอกันเลย ถ้าตำราว่าด้วยการประพฤติตนในทางที่ดีมีร้อยห้าสิบข้อ คัมภีร์ว่าด้วยกฏระเบียบของเขตสำนักบุหลันมีประมาณเกือบพันกว่าข้อได้มั้งครับ ซึ่งเป็นการลงโทษที่โหดร้ายพอๆกับพี่ข่ายเลย ซึ่งพอคิดดูอีกที ตัวเองก็น่าสงสารไม่ต่างกันเลย ไม่ได้ทำอะไรแท้ๆ แถมพยายามห้ามอีก ยังได้รับการลงโทษเลย รู้อย่างนี้อ้างไม่สบายนอนอยู่ห้องดีกว่า นี่ก็วันศุกร์แล้ว พรุ่งนี้สินะที่ต้องไปเรียนฝึกยุทธ์กับพี่หลง ตายๆมีแต่ปัญหารอบตัว เสี่ยวเสี้ยวก็หายไปไหนไม่รู้มาสองวันแล้ว รู้แค่ว่าปลอดภัยดีในมิติจิตที่เชื่อมต่อกันอยู่ ถึงแม้จะไม่ชัดเท่าไรก็เถอะ สงสัยที่ที่เสี่ยวเสี้ยวอยู่น่าจะมีพลังปราณเยอะจึงรบกวนพลังปราณจิตที่ติดต่อกันละมั้ง แต่แค่รู้ว่าปลอดภัยก็สบายใจละ แต่พรุ่งนี้ที่ต้องไปเจอพี่หลงนี่สิ จะเอายังไงเรื่องราวอะไรก็ไม่รู้สักอย่าง เสี่ยวเสี้ยวก็บอกอะไรไม่ได้ โอ้ยยยย สับสนวุ่นวายไปหมดแล้วในหัวเนี่ย ปล่อยให้มันเป็นไปตามที่มันควรจะเป็นก็แล้วกัน คิดมากปวดหัว ตอนนี้กลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วไปที่หอตำราเพื่อคัดบทลงโทษดีกว่า ทำให้เสร็จในคืนนี้ พรุ่งนี้และวันถัดไปเผื่อฝึกตนเหนื่อยจัดจะได้ไม่ต้องทำอะไร กลับมาอาบน้ำและนอนเลย จบ วางแผนดีมั้ยละ คิดเผื่อไว้หมดแล้ว จากนั้นผมก็ทำตามแผนที่วางไว้จนตอนนี้ที่คัดเสร็จแล้วห้าสิบจบนำไปส่งที่ห้องพี่หลิว ผมก็กลับมานอนด้วยความปวดมือปวดหลัง นั่งคัดงกๆใช้แค่พู่กันที่กว่าจะถนัดก็เกร็งมือจนปวดไปหมด กลับมาก็ต้องแช่มือในน้ำอุ่นกว่าจะดีขึ้น ก็ดึกดื่นจึงเข้านอนไปเลยไม่ได้ทำอะไรต่อแล้ว
เขตป่าหลังเขตสำนักบุหลันตอนนี้กำลังเงียบสงบและเย็นสบายดีจังเลยแฮะ แถมข้างทางที่ผมกำลังเดินไปน้ำตกนั้นก็มีแต่ดอกไม้งามบานสะพรั่งเต็มไปหมด กลิ่นหอมๆลอยอวลอยู่ในอากาศสูดเข้าไปเต็มปอดช่างสดชื่นมากจริงๆ บรรยากาศน่านอนต่อมากเลย ปกติตอนสายๆวันเสาร์อาทิตย์อย่างนี้หลังจากที่ผมกินข้าวเช้าเสร็จ ผมก็จะนั่งเล่นกับเสี่ยวเสี้ยวพออาหารเริ่มย่อยผมก็หมกตัวนอนต่อทันที ทำตัวขี้เกียจสันหลังยาว พอถึงเวลาอาหารก็ลุกขึ้นมากิน กินอิ่มหนังท้องตึงหนังตาก็หย่อน ก็นอนกลางวันไปเลยสิครับ ชีวิตไม่เคยสบายอะไรขนาดนี้มาก่อน แต่วันนี้ต้องขุดตัวเองขึ้นมาจากเตียงแต่เช้าอาบน้ำแต่งตัวกินข้าวให้พร้อมก็ออกมาที่นี่เลย ยังไม่ลืมเตรียมอาหารเช้ามาให้พี่หลงอีกด้วย แถมยังมีอาหารกลางวันด้วยจะได้ไม่เสียเวลาหุงหาอาหารอีก พอมาใกล้ถึงสถานที่นัดหมายก็ทำตัวเดินเอ้อระเหยลอยชายอยู่แบบนี้ละ ก็ยังไม่ถึงเวลาที่นัดกันไว้นี่น่า ผมเลยเดินชิวๆชมนกชมไม้ไปเรื่อยจนมาหยุดที่หน้าน้ำตกที่ตอนนี้มีแผ่นหลังกว้างในชุดครามปักลายดิ้นทองยืนรออยู่
"ข้ามาแล้วขอรับพี่หลง ท่านทานอะไรรึยังขอรับ ข้าเอาอาหารเช้ามาด้วย เผื่อพี่ยังไม่ได้ทานอะไร"ผมพูดทักขึ้นก่อนที่ร่างสูงจะหันมา
"พี่ทานมาแล้วละ เหลียนเอ๋อร์ละ ทานมารึยัง"พี่หลงถามกลับมาพร้อมกับเดินเข้ามาหาผม
"ข้าทานเรียบร้อยแล้วขอรับ"
"ดี เช่นนั้นก็เริ่มการฝึกได้เลยสินะ"
"ห๊ะ..ฝะ..ฝึกเลยเหรอขอรับ กะ…ก็ได้ขอรับ ฝึกเลยก็ฝึกเลย เช่นนั้นเราจะฝึกอะไรก่อนละขอรับ"ผมชะงักไปเหมือนกันนะ ที่มาถึงก็จะฝึกกันเลย ไม่มีเกริ่นก่อนเหรอว่าต้องยกน้ำชาฝากตัวเป็นศิษย์งี้
"เช่นนั้น เหลียนเอ๋อร์ตามพี่มา"ว่าแล้วพี่หลงก็เดินนำผมไปหลังน้ำตาที่มีเนินเขาไม่สูงมากแต่ก็เดินยากพอตัว พอเดินขึ้นมาก็เห็นบ้านไม้ยกพื้นไม่สูงมากหลังนึงที่ไม่ใหญ่ไม่เล็กเกินไป พออยู่ได้สองคนสบายๆสงสัยจะเป็นบ้านที่พี่หลงสร้างขึ้นหลังจากแยกกันกับผม แต่พี่หลงไม่มีพลังเวทย์นิ จะสร้างบ้านเสร็จไวในสามวันได้ยังไงนะ แต่ก็ว่าไม่ได้เพราะพี่หลงเป็นชาวยุทธ์อาจจะมีพละกำลังมากจนสร้างทั้งวันทั้งคืนภายในวันเดียวก็ได้ มีรั้วไม้ไผ่เล็กๆรอบบ้านกั้นสัตว์เข้ามาในเขตบ้าน เดินเข้ามาถึงบริเวณลานกว้างหน้าบ้านก็เห็นอ่างไม้ใหญ่ที่เหมือนอ่างอาบน้ำ แต่ใหญ่กว่าสามสี่เท่าน่าจะได้ ภายในว่างเปล่าไม่มีอะไร วางไว้มุมซ้ายมือติดริมรั้วห่างจากตัวบ้านไม่กี่เมตร
"นี่คือการฝึกแรกของเจ้า ต้องทำให้กล้ามเนื้อในร่างกายมีกำลังขึ้นมาก่อน และนี้จะช่วยให้กล้ามเนื้อเจ้ามีกำลังขึ้น"พูดพร้อมชี้มือไปทางอ่างไม้นั้น ไม่นะ ความรู้สึกลึกๆบอกผมว่าตายแน่ ไม่อยากเดาเลย แต่คงไม่ใช่อย่างที่ผมคิดใช่มั้ยอะ ขอละถือว่าปราณีกันหน่อยเถอะพระเจ้า
"อะ..เอ๋อ…คือ พี่หลงจะให้ข้าฝึกอะไรรึขอรับ"ผมถามเสียงผะแผ่วไป
"ตักน้ำมาให้เต็มอ่างไม้นั้นก่อนพระอาทิตย์ตกดิน หากทำได้ก็ผ่านด่านแรก หากไม่เสร็จวันนี้ก็ทำไปเรื่อยๆจนกว่าจะเสร็จในวันเดียว และห้ามใช้เวทย์ใดๆในการฝึกครั้งนี้ด้วย หากเจ้าใช้หนึ่งครั้งพี่จะเพิ่มอ่างให้เจ้าหนึ่งใบ"ม่ายยยยยย ผมได้แต่ร้องในใจพร้อมอ้าปากค้างอยากช็อคสุดๆไปเลย ทำไมซื้อหวยไม่ถูกนะ น่าจะเดาออกตั้งแต่เห็นอ่างเปล่าๆแล้ว ฮือ ทำได้แค่ร้องไห้ในใจพร้อมส่งสายตาอ้อนวอนไปให้
"ครึ่งอ่างได้มั้ยขอรับ"
"ไม่ได้"ผมต่อรองไปก็ไม่ได้หวังให้พี่หลงลดหย่อนการฝึกหรอก รู้ว่าพี่แกหวังดีฝึกฝนตามที่เห็นว่าสมควร แต่ถามรึยังว่าเคยทำมั้ยอะ ทั้งชีวิตคือแค่ร่างเวทย์ชีวิตก็ง่ายแล้วไง นี่อะไรต้องมาตักน้ำใส่ถัง บ้าบอนะสิ เกิดมาไม่ว่าที่นี่หรือในโลกที่ผมมา ผมก็ไม่เคยทำอะ ความเหี้ยมาเยือนขนาดนี้ คงทำได้แค่เดินไปหยิบถังไม้ขึ้นมาสองถังก่อนจะเดินสะโหลสะเหลไปทางน้ำตกอย่างจำยอม จะไม่ทำก็ไม่ได้ด้วยไงเดี่ยวเสียน้ำใจพี่หลงที่อยากฝึกให้เหลือเกิน ผมเดินมาถึงน้ำตกก็เอาถังตักน้ำทีละใบ ทีแรกคิดว่าถังไม่ได้ใหญ่อะไรเดินถือมาก็เบาๆตักน้ำใส่ก็ไม่น่าจะหนักมาก แต่ผมคิดผิดครับ พอเอาถังลงไปตักน้ำกำลังจะดึงถังที่มีน้ำเต็มอยู่ขึ้นมา แต่มันไม่ขึ้นเว้ย  ตู้มมมม มึง มึงงง หนัก หนักเหี้ยๆ อีเหี้ยเอ้ย ตัวผมหัวถิ่มลงไปแทนแล้วเนี่ย แทนที่อีถังใส่น้ำจะขึ้นตามแรงดึงผม กลายเป็นมันหนักจนผมดึงไม่ขึ้นแล้วตกน้ำแทน แค่เริ่มก็ท้อแล้ว ไม่อยากทำแล้วอะ ฮือ
"เป็นอะไรมั้ยเหลียนเอ๋อร์"พี่หลงที่ยืนมองจากบนเนินคงเห็นผมตกน้ำเลยรีบเดินเข้ามาดูแล้วถามด้วยความเป้นห่วง แต่ผมไม่ตอบหรอก พาลอยู่ โกรธอยู่ โมโหอยู่ ส่งแค่สายตาเขียวปั้ดไปให้ ผมขึ้นฝั่งมายืนที่เดิมได้ ก็ร่ายเวทย์เปลี่ยนชุด ทำตัวให้แห้งทันที ซึ่งผมก็ไม่ได้คิดว่าผิดอะไร แต่ครับแต่ พี่หลงที่ยืนอยู่ข้างๆก็ผลักผมลงน้ำอีกครั้ง เหี้ยอะไรกันว่ะเนี่ย
"เจ้าทำบ้าอะไรนะ!!!!"โมโหแล้วนะเว้ย ผลักทำไมว่ะ
"เจ้าใช้เวทย์"ร่างสูงที่ยืนมองอยู่บนฝั่งตอบมาเสียงนิ่งๆพร้อมปรอยตามองผมที่อยู่ในน้ำ คงจะโกรธที่ถามแล้วผมไม่ตอบมั้ง ใจร้ายว่ะ
"แค่ทำให้ตัวแห้ง เสื้อผ้าแห้งเนี่ยนะ แค่นั้นเจ้าก็นับอ่อ ถ้าข้าตักน้ำทั้งชุดเปียกๆแบบนั้นทั้งวันไม่ปอดบวมตายเลยรึไง"ผมเถียงกลับด้วยแรงอารมณ์ที่มากขึ้น ตามความไร้เหตุผมที่อีกฝ่ายไม่มองข้อเท็จจริงเลยว่าผมมีสิทธิ์ไม่สบายได้นะ ถ้าทำแบบนั้นอะ
"เจ้าคิดว่าเจ้าจะเปียกแค่รอบนี้รอบเดียวงั้นรึ ข้าบอกได้เลยว่าไม่มีทาง"ร่างสูงตอบมาแค่นั้น แค่นั้นจริงๆ ไม่มีเหตุผลมากกว่าผมต้องเปียกอยู่แล้ว ก็เปียกไปเลยไม่ต้องแห้งงี้เหรอ
"ต่อให้ข้าต้องเปียกกี่ร้อยรอบ ข้าก็จะทำตัวให้แห้งทุกครั้ง ทำไมเจ้ามีปัญหาเหรอ"ผมเริ่มเถียงกลับ อย่างไม่มีเหตุผลพอกัน
"งั้นข้าจะไปเพิ่มอ่างให้เจ้า"ร่างสูงพูดจบก็เดินขึงขังออกไปเลย ไปเลยนะ กลัวที่ไหนละ ระดับนี้ละ ดื้อมึนอะที่หนึ่งบอกเลย จะตักแค่อ่างเดียวด้วยคอยดู ผมเลยขึ้นฝั่งร่ายเวทย์เหมือนเดิม ตัวแห้งชุดแห้ง ค่อยยกถังไม้ที่ใส่น้ำครึ่งถังทั้งสองถัง และผมก็โกงนิดหน่อยคือใช้พลังปราณช่วยทำให้ไม่หนักและไม่เหนื่อยมาก รวมทั้งกินยารักษาพลังปราณไม่ให้พลังปราณลดลง ถ้าพลังปราณเริ่มลดลงยานี่ก็จะกระตุ้นพลังธาตุในร่างกายจุดกำเนิดพลังปราณให้เพิ่มมากขึ้น และผมก็เดินกลับขึ้นเนินเขาไป พอมีถังน้ำก็ทำให้ล้มบ้าง น้ำหกบ้างจนแทบจะไม่มีน้ำไปถึงอ่างเลย จนผมต้องเดินย้อนกลับไปตักน้ำใหม่ จนพอผมเริ่มจับทางว่าต้องตักน้ำเท่าไหร่ เดินขึ้นเนินเขายังไง ผมก็เริ่มมีน้ำไปเติมลงในอ่างไม้นั้น เติมไปสิบยี่สิบรอบก็ยังไม่เห็นน้ำเพิ่มมากขึ้น เห้ย งง อ่างรั้วป่ะว่ะ ผมเลยวางถังไม้แล้วเดินวนดูรอบๆอ่าง จนเห็นรูเล็กๆข้างอ่างไม้ที่ทำให้น้ำไหลออกมาจากอ่างเกือบหมด อือหือ ไอ้บ้าชิงหลงนั้นแน่ๆเลยอะที่แกล้งผมแบบนี้ อยู่ไหนแล้วละ มองไปรอบๆและในบ้านก็ไม่เจอ ผมเลยร่ายเวทย์ซ่อมและอุดรูไม่ให้อ่างรั้ว พร้อมทั้งลงเวทย์ป้องกันไม่ให้คนมาเจาะเพิ่มด้วย คนคนนั้นก็คือไอ้พี่ชิงหลงนะแหละไม่ต้องหาคนอื่นหรอกครับ ผมเลยเดินไปตักน้ำมาเติมใหม่จนตอนนี้เวลาผ่านไปเท่าไหร่ผมก็ไม่รู้ แต่ที่แน่ๆผมเห็นไอ้พี่ชิงหลงยืนอยู่ข้างอ่างไม้ขนาดใหญ่เหมือนเดิมทางขวามือในขณะที่อ่างทางซ้ายมือใกล้จะเต็มแล้ว อ่อ ที่หายไปคือไปทำอ่าง คนจริงมาก พูดว่าจะทำอ่างเพิ่มให้ก็ทำจริงๆ แต่ผมก็คนจริงพอตัวเหมือน ผมไปตักอีกสิบกว่าถังอ่างทางซ้ายมือก็มีน้ำเต็มอ่างจนได้ เย่! เสร็จสักที ผมจะตักแค่ถังเดียวอย่างที่บอกนั้นแหละครับ ใครจะกล้ามาบังคับผม ถ้าผมไม่อยากทำอะ ผมเลยเดินไปนั่งพักที่บันไดทางขึ้นบ้านพร้อมทั้งเอาของกิน น้ำชา ขนมออกมากินอย่างสบายอารมณ์ ไม่สนใจร่างสูงที่ยืนอยู่ข้างอ่างใหญ่ที่ว่างเปล่ากำลังส่งสายตาคมๆนั้นมาทางผมเลยสักนิด
"เจ้ายังพักไม่ได้ เจ้าต้องตักน้ำมาใส่อ่างให้เต็มอีกใบ"ร่างสูงพูดเสียงเข้มพร้อมเดินมาหยุดตรงหน้าผม
"ไม่ ข้าจะตักแค่อ่างเดียว หากเจ้าอยากให้อ่างนั้นเต็มก็ไปตักเองเถอะ"เราพูดจากันอย่างห่างเหินทั้งคู่
"จะไม่ไปตักดีๆใช่มั้ย"ร่างสูงพูดเสียงเจ้าเล่ห์
"เจ้าจะทำไมข้า"ผมถามอย่างระแวง พอสิ้นประโยคผมพี่หลงก็เดินเข้ามาอุ้มตัวผมพาดบ่าแล้วเดินไปทางน้ำตกทันที
"ปล่อยข้านะไอ้บ้า ปล่อยข้าลงไง ข้าไม่ไป เจ้าอยากไปก็ไปเองสิ ปล่อยนะ!"ผมดีดดิ้นโวยวายบนบ่าแกร่งตลอดทางพร้อมทั้งตะโกนอย่างบ้าคลั่งให้พี่หลงปล่อยผมลง
"จะลงใช่มั้ย ได้!"พี่หลงพูดขึ้นเมื่อเดินมาถึงน้ำตก จากนั้นก็โยนผมลงน้ำทันทีโดยที่ผมยังไม่ทันได้ตั้งตัว ผมว่ายขึ้นมาที่ผิวน้ำพร้อมสำลักน้ำที่เข้าทางจมูกและปากเต็มไปหมดออกมา เหี้ยเอ๊ย ตั้งแต่เดินตักน้ำหลายร้อยรอบจนตอนนี้ละนะ ทำไมผมต้องมาทรมานสังขารตัวเองขนาดนี้ไม่ทราบ
"ทำไมเจ้าต้องบังคับข้าด้วย?"ผมร้องถามอย่างโมโห
"ก็เจ้าไม่ฟังที่ข้าพูด ข้าเลยให้เจ้าทำเลยยังไงละ"ร่างสูงตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้านอะไร
"นี่เจ้าจะมากเกินไปละนะ"ผมกัดฟันพูดออกมาอย่างเจ็บแค้น แต่ทำอะไรไม่ได้
"ยังไม่มากพอหรอก"ยังไม่พอ ยังไม่มากพอที่เจ้าจะมายืนอยู่ข้างข้าอย่างสง่างามด้วยตัวเจ้าเองหรอกนะเหลียนหลง เจ้าต้องแข็งแกร่งกว่านี้ทั้งร่างกายและจิตวิญญาณของเจ้า ร่างสูงคิดในใจ
"ได้ แค่น้ำเต็มอ่างนั้นใช่มั้ย"ผมเลยร่ายเวทย์เติมน้ำไปอ่างนั้นประชดพี่หลงทันที ก่อนจะหายวับกลับห้องตัวเอง โดยไม่สนใจเลยว่าพี่หลงจะทำหน้ายังไง ไม่มีอารมณ์มาสนใจอะไรทั้งนั้นแหละตอนนี้ ผมต้องการสงบสติอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ตอนนี้ ผมต้องจัดการหัวที่กำลังร้อนสุดๆอยู่ตอนนี้ และการที่ผมหนีมาดีกว่าที่ผมอยู่ปะทะอารมณ์กับพี่หลงต่อ เพราะไม่งั้นได้ต่อยกันปากแตกสักทีอะผมว่า วันนี้ผมเลยอาบน้ำเปลี่ยนชุดแล้วกินข้าวพร้อมทั้งเข้านอนแต่หัววันด้วยความอ่อนล้าแล้วนอนหลับสนิทไปจนเช้า
อีกด้านที่ร่างเล็กเพิ่งจากไปร่างสูงของชิงหลงกำลังเป็นห่วงความรู้สึกของร่างเล็กที่โดนเขาแกล้งไปแรงพอตัว แต่เขาก็ปากหนักเกินกว่าจะขออภัยและยังคิดว่าที่ให้ร่างเล็กทำในวันนี้ก็ไม่ได้หนักหนาอะไรขนาดนั้น สงสัยหากร่างเล็กยังมาฝึกในวันพรุ่งนี้คงต้องหาอะไรมาปลอบสักหน่อย ถึงจะเหมือนเข้าข่ายตบหัวแล้วลูบหลังก็เถอะ ถ้าไม่มาฝึกต่อ เขาคงต้องไปง้อถึงที่ละมั้ง แต่ตอนนี้คงต้องไปตามหางูตัวนั้นแล้วฆ่ามันซะก่อน ทีแรกก็ว่าจะไว้ชีวิตเพราะเหลียนเอ๋อร์ดูจะมีรอยยิ้มมากขึ้นตั้งแต่ได้งูตัวนั้นมาเลี้ยง แต่วันนั้นที่เขาได้สบตาและสัมผัสพลังที่ติดตัวงูตัวนั้น เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นมัน เดิมทีมันตายไปแล้ว จิตวิญญาณเขาก็ทรมานจนมันแตกดับไปแล้ว มันยังเหลือเลือดและจิตวิญญาณสุดท้ายอยู่อีก จนตอนนี้มันเริ่มฝืนคืนจิตวิญญาณจนมาอยู่เคียงข้างคนของเขาอีกแล้ว น่าตายนัก แล้วตั้งแต่คืนนั้นวันนั้นเขาก็ไม่พบตัวมันอีก เขาเห็นเพียงมันเลื้อยไปเอาขวดยาคืนวิญญาณนั้นแล้วหลบซ่อนตัวจากเหลียนเอ๋อร์ จากนั้นมันก็ไปไหนไม่รู้ มันคงจะพยายามคืนจิตวิญญาณให้ตัวเองเลยขโมยยานั้นไป เขาพยายามแกะรอยเพื่อตามหาและต้องฆ่ามันก่อนที่มันจะคืนวิญญาณสำเร็จแล้วทำให้แผนที่เขาวางไว้พังไปหมด เขาต้องรีบหามันให้เจอก่อนมันจะกลับไปหาเหลียนเอ๋อร์


## บทที่ 15 เงาในอดีต

บทที่ 15
เงาในอดีต
ตื่นเช้ามาผมก็ช่างใจอยู่ว่าจะมาฝึกต่อดีมั้ย เมื่อวานผมก็ใช้อารมณ์เกินไปอยู่เหมือนกัน พอมานั่งทบทวนก็รู้สึกว่าตัวเองก็ทำเกินไปทั้งยังก้าวร้าวอีกต่างหาก คงต้องไปขอโทษพี่หลงละนะ เฮ้อ งั้นก็ไปลองอีกสักวัน พูดคุยปรับความเข้าใจกันสักหน่อยน่าจะดีขึ้นละมั้ง ผมคิดปลอบใจตัวเองไปงั้นแหละ จริงๆก็แค่อยากไปขอโทษพี่หลงที่หยาบคายและก้าวร้าวแค่นั้นเลย ไม่มีอะไร ผมอาบน้ำแต่งตัวจัดการตัวเองก็ร่ายเวทยืมาหยุดยืนที่หน้ารั้วไม้ทางเข้าบ้านไผ่พี่หลง ซึ่งผมลังเลอยู่ว่าจะเข้าไปยังไง ทักทายยังไง ต้องทำตัวแบบไหนกัน ทำตัวไม่ถูกเลย
"มาถึงแล้วเหรอเหลียนเอ๋อร์ พี่รอเจ้าอยู่พอดี"ขณะที่ผมยืนหาวิธีจะเข้าไปขอโทษพี่หลงอยู่นั้น เสียงทุ้มอ่อนโยนก็ดังขึ้นข้างหูผม เมื่อผมหันไปมองข้างหลังก็เห็นพี่หลงยืนถือดอกเซียนหยาง สมุนไพรระดับเทพเซียนที่หาได้ยาก แม้แต่ในห้องสมุนไพรของเขตบุหลันเองยังไม่มีสักดอก ที่ตอนนี้มีพลังปราณแผ่ออกมาสีแดงอ่อนรอบๆกลีบดอกสีชมพู มองด้วยตาคือสวยงามมาก ยิ่งตัดกันกับชุดสีดำนั้นที่พี่หลงสวมใส่ยิ่งทำให้ดอกเซียนหลงดูโดดเด่นขึ้นมา ผมไม่เคยเห็นดอกเซียนหยางเลยตั้งแต่มาเรียนที่นี่เห็นแต่ในตำราโอสถหายากที่ควรค่าแก่การสะสมเพราะนอกจากจะหายากแล้ว ยังไม่มีใครเพาะปลูกต้นเซียนหยางได้ ทำให้เป็นที่ต้องการมากเพราะสรรพคุณช่วยปลูกแก่นพลังธาตุ กล่าวคือทำให้คนที่ไม่มีแก่นธาตุมีแก่นธาตุจนทำให้มีพลังปราณได้เปลี่ยนจากคนไร้ค่าเป็นคนฝึกยุทธ์ได้ เหตุนี้จึงทำให้เป็นที่ต้องการทั่วสารทิศ ไม่ว่าจะชนชั้นไหนที่มีลูกหลานเกิดมาไม่มีแก่นธาตุก็จะเสาะแสวงหาดอกเซียนหยางมาให้บุตรหลานเพื่อทำให้บุตรหลานเป็นชาวยุทธ์นั้นเอง
แต่ก็ใช่ว่าจะหาง่ายเหมือนไปซื้อตลาดก็ได้มา คิดผิดแล้วเพราะดอกเซียนหยางเกิดสามปีหนึ่งครั้งแต่ละครั้งจะบานเพียงสามวันหลังจากบาน หากไม่มีคนเก็บก็จะเหี่ยวเฉาแล้วตายลงตรงนั้น หลังจากนั้นสามปีก็จะขึ้นที่เดิมจนกว่าจะมีคนมาเก็บดอกมันไป หากเก็บต้นมันก่อนที่ดอกจะบานเพราะจะเอาไปปลูกก่อนดอกจะบานมันก็จะตาย เก็บดอกที่ยังบานไม่เต็มที่ต้นก็จะตายดอกก็ใช้ไม่ได้ และหากคนที่เก็บไม่รู้วิธีเก็บมันก็จะเหี่ยวเฉาไม่สดชื่นอย่างตอนนี้ที่ผมเห็นมันอยู่ในมือพี่หลง
"พะ…พี่หลง"ผมเรียกร่างสูงอย่างตกตะลึงที่ได้เห็นดอกเซียนหยางในมือพี่หลง
"พี่ให้เจ้า เมื่อวานพี่ขออภัยที่แกล้งเจ้าแรงเกินไป อภัยให้พี่ได้หรือไม่"ร่างสูงพูดเสียงอ่อนโยนจนผมแทบไม่เชื่อสายตา จนต้องเงยหน้าสบสายตาคมคู่นั้นที่มองมาอย่างอ่อนโยนแกมรู้สึกผิด พร้อมทั้งยื่นดอกเซียนหยางมาทางผม ตอนนี้หัวผมขาวโพลนไปหมดกับสายตาที่มองสบกันอยู่ตอนนี้ มันทำให้หัวใจผมเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอกอยู่แล้ว รู้สึกร้อนๆที่หน้ายังไงไม่รู้ที่เห็นพี่หลงที่ชอบทำตัวเย็นชามาทำอะไรแบบนี้ให้ผม เขินๆยังไงไม่รู้ เห้ยยย เขินอะไร เราเป็นผู้ชายทั้งคู่นะจะมาขงมาเขินอะไรก่อน ทำตัวอย่างกับสาวน้อยที่โดนผู้ชายจีบงี้นแหละ พี่หลงก็แค่อยากขอโทษผมป่ะ ไม่น่าจะมีอะไรมากกว่านี้หรอก
"ข้าไม่ได้โกรธพี่หลง ข้าเองก็ทำตัวหยาบคายก้าวร้าวพี่หลงไปมาก ข้าขออภัย พี่หลงอภัยให้ข้าได้หรือไม่ขอรับ ส่วนดอกเซียนหยางนี่ข้ารับไม่ได้หรอก มันมีค่ามากเกินไปขอรับ"ผมพูดอย่างที่คิดก่อนจะยื่นมือไปผลักมือใหญ่ที่ถือดอกเซียนหยางตรงหน้ากลับไป
"เหลียนเอ๋อร์ทำถูกแล้ว พี่ผิดเอง ที่แกล้งเจ้ารุนแรง พี่สมควรแล้วที่จะโดนเจ้าโกรธ หากเจ้าอภัยให้พี่จริงจงรับดอกไม้นี่ไปเถอะ พี่เห็นมันสวยดีเหมาะกับเจ้า พี่จึงเก็บมาให้เหลียนเอ๋อร์"พี่หลงพูดอย่างยิ้มๆก่อนจะพยายามยัดดอกเซียนหยางใส่มือผม พูดเหมือนมันเป็นดอกไม้ธรรมดางั้นแหละ
"กะ..เก็บดอกไม้มาให้ข้า พี่หลงไม่รู้รึว่ามันคือดอกเซียนหยาง"ผมถือดอกเซียนหยางพร้อมทั้งมองอีกฝ่ายอย่างอึ้งๆ พี่หลงทำหน้าครุ่นคิดพร้อมทั้งสีหน้าที่ว่างเปล่าราวกับไม่รู้ว่ามันคืออะไร ผมทำได้เพียงยกมืออีกข้างที่ว่างแล้วตบหน้าผากตัวเองเสียงดัง
"พี่ก็ว่ามันมีพลังปราณออกมาด้วยน่าจะเป็นสมุนไพรที่เหลียนเอ๋อร์นำไปปรุงยาได้เลยเก็บมาให้ ถ้าเกิดว่ามันมีประโยชน์ต่อเจ้า พี่ก็ดีใจแล้วละที่ยังไงเหลียนเอ๋อร์ต้องได้ใช้ในสักวันนึง"
"แต่ดอกเซียนหยางมีค่าที่ไม่อาจประเมินได้ หากพี่หลงนำไปขายต้องได้เงินมากมายขนาดซื้อแคว้นได้เลยนะขอรับ จะให้ข้าจริงๆหรอ"ผมบอกตามความจริงที่รู้
"พี่ให้เจ้า พูดแล้วไม่คิดคืนคำ"ร่างสูงพูดเสียงหนักแน่นราวกับจะย้ำถึงสิ่งที่ทำไปนั้นเป็นสิ่งที่สมควรที่สุดแล้ว
"งั้นข้าจะเก็บไว้ เพื่อที่วันนึงจะมอบให้กับคนที่สมควรได้รับมันอย่างแท้จริง พี่หลงว่าดีหรือไม่ขอรับ"ผมถามออกไปตามที่คิดเอาไว้ เพราะดอกเซียนหยางถึงจะมีค่ามาก แต่ก็ไม่ได้มีประโยชน์กับคนที่มีแก่นธาตุอยู่แล้วอย่างผมกับพี่หลง ฉะนั้นเก็บเอาไว้ให้คนที่สมควรในเวลาที่เหมาะสมในสักวันน่าจะเป็นทางที่ดีที่สุด
"ได้สิ ทำตามที่เหลียนเอ๋อร์เห็นสมควรเถอะ"
"ขอรับ"ผมจึงเก็บไว้ในแหวนมิติใกล้ๆต้นดอกแก้วผสานจิตที่ในกระถางมีผลึกหวนคืนอยู่ ผมเก็บไว้ใกล้ๆกันเพราะต้องการให้ผลึกหวนคืนรักษาสภาพของดอกเซียนหยางให้คงเดิมยาวนานที่สุด เพราะไม่รู้ว่าจะกี่เดือนกี่ปีที่จะเจอคนที่เหมาะสมจะใช้ดอกเซียนหยางนั้น
"เช่นนั้นวันนี้เราจะฝึกอะไรกันดีขอรับ"ผมถามทันทีที่เก็บดอกเซียนหยางเสร็จ ด้วยหัวใจนุ่มฟูที่พี่หลงง้อผมก่อนแหละ อิอิ น่าหมั่นไส้ตัวเองอยู่เหมือนกันนะ รู้สึกสวยจนคนต้องมาง้ออะครับ
"เมื่อวานเราผ่านด่านแรกไปแล้ว งั้นวันนี้เรามาเลือกอาวุธที่เราถนัดก่อน จะได้เรียนเสริมเรียนเพิ่มตรงไหน"พี่หลงร่ายแผนการฝึกในวันนี้ให้ผมฟัง
"ที่จวนข้าเคยเรียนวิชาดาบและวิชาพัดบินขอรับ"ผมบอกพี่หลงไปเผื่อจะเป็นประโยชน์ต่อการเรียนที่พี่หลงจะสอนผม
"แล้วทั้งสองสิ่งเจ้าชอบสิ่งใดมากกว่ากัน"
"ไม่ชอบทั้งสองอย่างขอรับ"ผมตอบพี่หลงจริงๆ ตอบจากใจ ไม่ชอบอะไรสักอย่าง
"...."ทำไมพี่หลงมองผมเงียบๆหลังจากที่ผมตอบละ ก็คนไม่ชอบจริงๆนี่น่า
"ก็ท่านพ่อท่านแม่ข้าสอนให้นี่น่า ข้าก็จำเป็นต้องเรียนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ถ้าถามข้าว่าชอบอะไร ข้าก็ไม่รู้ เพราะทั้งสองอย่างที่ข้าเคยเรียน ข้าล้วนไม่ชอบทั้งนั้น"
"เช่นนั้นเราคงต้องเริ่มเลือกกันใหม่ เพราะสิ่งที่เราชื่นชอบ จะทำให้เราอยากเรียนให้สำเร็จด้วยเวลาอันสั้น จะได้มีเวลาเรียนเพลงอาวุธอื่นที่คล้ายคลึงกันหลังจากฝึกเพลงอาวุธประตัวเจ้าเสร็จ"
"เพลงอาวุธประจำตัวรึขอรับพี่หลง"ผมถามอย่างงงๆผมต้องมีเพลงอาวุธเป็นของตัวเองด้วยเหรอ
"สิ่งที่พี่สอนให้เป็นวิชาเดียวกันก็จริง แต่ผู้ที่รับการฝึกจะฝึกได้มากน้อยเพียงใด ขึ้นอยู่ที่ผู้ฝึกเอง จนหลายครั้งวิชาเดียวกัน แต่ผู้ใช้ต่างกัน ก็ทำให้เป็นเพลงอาวุธที่แตกต่างออกไปได้ ทุกคนมีเพลงอาวุธที่เหมาะกับตัวเองเสมอ เหลียนเอ๋อร์ก็เช่นกัน"พี่หลงบอกอย่างใจดี ซึ่งผมก็พอคิดภาพตามที่พี่หลงบอกออกอยู่
"เช่นนั้น เราจะเลือกจากอะไรขอรับ"ผมถามอย่างงงๆเพราะตอนนี้เราอยู่กันกลางป่าจะเอาอาวุธมากมายจากไหนมาให้ผมเลือก ว่าผมจะเหมาะกับอะไร
"เข้าไปในบ้านก่อนเถอะ"พี่หลงจึงเดินนำผมเข้าไปในบ้านไม้ไผ่ขนาดกลางนั้นทันที ผมเดินตามเข้าไปพลางสำรวจบ้านที่ไม่มีอะไรตกแต่งมากนัก สมกับเป็นบ้านชายชาตรีที่อยู่คนเดียวโสดๆกลางป่าละเนอะ แต่ทุกอย่างก็เป็นสัดเป็นส่วนอย่างสะอาดสะอ้านพอตัว และก็มีครัวเล็กๆที่มีแต่กองฟืนและเตาจากหินสามก้อนวางเหมือนเตาเอาไว้ ส่วนที่นอนก็มีเพียงผ้าผืนบางปูเอาไว้ที่เตียงไม้ไผ่กับหมอนไม้ที่ตัดเป็นทรงสี่เหลี่ยมยาวเกือบศอกจากที่เห็นว่าปวดคอมากนะถ้าหนุนแบบนั้นอะ คอเคล็ด หรือไม่ก็คอตกหมอนง่ายมากเลยแฮะ ส่วนกลางบ้านมีโต๊ะไม้ไม่ใหญ่มากพร้อมกับเก้าอี้สองตัว ที่ไม่ได้ประณีตมากนักตามคนทำที่ไม่ได้เป็นช่าง แต่ก็ทำออกมาพอแก้ขัดได้ประมาณนั้น ซึ่งพี่หลงก็นั่งรออยู่แล้วบนโต๊ะมีเพียงจอกที่ทำจากต้นไผ่ที่ตัดมา และน้ำในกระบอกไม้ไผ่ที่น่าจะต้มแล้วเอาไว้เป็นน้ำดื่ม ซึ่งพอผมเห็นแล้วเนี่ย ทุกอย่างในบ้านล้วนขัดใจผมที่เป็นคนเจ้าระเบียบพอตัวเลย
"พี่หลง หากข้าจะให้ของขออภัยดังเช่นที่พี่หลงให็ดอกเซียนหยางกับข้า พี่หลงจะว่าอย่างไร"ผมที่เดินมานั่งลงเก้าอี้อีกตัวที่พี่หลงนั่งลงก่อนแล้วอีกด้านนึง ผมก็พูดพลางหยั่งเชิงว่าพี่หลงจะโกรธมั้ย แต่ผมยังไม่บอกหรอกว่าจะให้อะไร เพราะถ้ารู้ว่าผมจะร่ายเวทย์บันดาลทุกอย่างในบ้านให้ดีที่สุดคงจะค้านหัวชนฝาแน่ ฉะนั้นต้องใช้วิธีเดียวกับพี่หลงนั้นแหละ ยัดเยียดแบบที่ปฏิเสธไม่ได้อะ
"พี่ไม่ได้โกรธเจ้า เจ้าไม่ต้องให้อะไรพี่ก็ได้"
"ไม่ได้หรอกขอรับ พี่หลงยังให้ข้าเลย หรือว่าพี่หลงรังเกียจของที่ข้าจะให้ หรือจริงๆแล้วพี่หลงยังไม่ได้ให้อภัยเหลียนเอ๋อร์จริงๆอย่างที่พี่หลงพูดกันแน่"ผมพูดเสียงอ่อนคล้ายจะร้องไห้ที่พี่หลงไม่อยากรับของที่ผมจะให้ น้ำเสียงนี้ผมใช้อ้อนพ่อแม่มาตลอดเวลาอยากได้อะไร พวกท่านไม่เคยปฏิเสธได้เลยสักครั้งหากผมใช้เสียงนี้ ซึ่งพี่หลงก็ไม่น่าจะรอดหรอก ผมรับประกัน
"พี่ไม่ได้คิดอะไรเช่นนั้นเลยสักนิดเหลียนเอ๋อร์ พี่เพียงห่วงเจ้ากลัวเจ้าจะเหนื่อยนะ เช่นนั้นเจ้าอยากให้อะไรพี่ล่ะ"พี่หลงพูดเสียงอ่อนโยนราวกับจะปลอบโยนผม  ซึ่งผมทำได้แค่กรีดร้องดีใจในใจเท่านั้น สำเร็จแล้ว
"สิ่งที่ข้าจะให้ก็คือ…."ผมเงยหน้าสบตาพร้อมตอบด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์จากนั้นก็ร่ายเวทย์เปลี่ยนแปลงภายในบ้านไม้ไผ่นี่ไม่ต่างจากห้องพักหรูๆห้องหนึ่งเลยละ ทั้งห้องครัว ข้าวสารอาหารแห้ง เตา ชามจาน ตั่งเตียงฟูกนุ่มหมอนนุ่มผ้านวมหนาพอดีทุกอย่างทุกทำอย่างประณีต รวมถึงโต๊ะเก้าอี้ที่นั่งอยู่นี่ก็เปลี่ยนเป็นไม้สักทองขัดเงาอย่างดี บนโต๊ะมีชุดน้ำชาที่เข้ากับจอกชาและขนมมากมายที่เหมาะจะทานกับน้ำชา ชั้นหนังสือ เตากำยาน ตะเกียง ตู้เสื้อผ้า ทุกอย่างที่ผมเห็นว่าสมควรก็ถูกเสกสรรขึ้นมาราวกับที่นี่เป็นวิมานย่อมๆได้ ก็ผมชอบแบบนี้นี่น่า ซึ่งตอนนี้พี่หลงมองอย่างอึ้งๆเมื่อเห็นสิ่งที่ผมทำ แต่ก็ห้ามอะไรไม่ทันแล้ว เพราะร่างสูงเผลอหลุดปากรับมาแล้วนี่น่า หลังจากที่ตั้งสติกลับมาได้พี่หลงก็ทำหน้านิ่งเหมือนเดิม
"เช่นนั้น เรามาเริ่มเลือกอาวุธที่เหลียนเอ๋อร์จะเรียนกันเถอะ"พี่หลงก็เข้าเรื่องต่อทันที
"ขอรับ"ซึ่งผมก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร เพราะตอนนี้ทุกอย่างถูกใจผมแล้ว สบายใจแล้ว ผมจึงยื่นมือไปรินชาแล้วส่งไปให้พี่หลง ก่อนจะรินให้ตัวเองแล้วยกขึ้นดื่ม ซึ่งกำลังมองพี่หลงหยิบหินอะไรไม่รู้ออกมาจากแหวนมิติของตัวเองก่อนจะวางไว้กลางโต๊ะพร้อมเลื่อนมาใกล้ผมด้วย ซึ่งผมไม่รู้ว่ามันคืออะไรด้วยซ้ำ
"หินทำนายยุทธ์ เพียงแค่วางมือบนหินก้อนนี้ มันจะตรวจสอบว่าเจ้าเป็นคนอย่างไร เหมาะกับอาวุธชิ้นไหนที่เหมาะสมกับแก่นธาตุยุทธ์ในตัวเจ้า แล้วมันจะสร้างอาวุธที่เหมาะกับเหลียนเอ๋อร์ออกมา เพื่อให้เจ้าร่ำเรียนสิ่งนั้นเป็นเพลงอาวุธคู่กาย"คงเห็นว่าผมทำหน้างงๆโง่ๆละมั้งพี่หลงเลยอธิบายให้ฟังว่าคืออะไร ซึ่งผมว้าวซ่ามาก เพิ่งเคยได้ยินแบบนี้ครั้งแรกนะเนี่ย หินก้อนนี่ดูธรรมดามาก แต่พอฟังประสิทธิภาพแล้วเนี่ยโคตรเยี่ยมยอดเลย จะมองเพียงภายนอกไม่ได้สินะ แล้วพี่หลงยังมีหินสุดยอดนี่กับตัวอีก ต้องเป็นคนที่เยี่ยมยอดพอกันแน่ๆเลยอะ
"เช่นนั้น ข้าลองวางมือเลยนะขอรับ"ผมพูดอย่างตื่นเต้น แล้วค่อยๆวางมือลงไปบนหินจากนั้นผมก็รู้สึกลมผ่านตัวไปวูบนึงที่พอผมลืมตาขึ้นมองดูรอบตัว ตอนนี้ข้างตัวผมเต็มไปด้วยอาวุธนานาชนิดซึ่งแต่ละอันแลดูน่ากลัวมากจากพลังปราณที่อยู่รอบๆตัวอาวุธ จนตอนนี้ผมมองไปทางไหนก็ไม่มีอาวุธชิ้นไหนถูกใจสักนิด พอทำใจได้แล้วจึงกะจะเดินไปดูข้างในเผื่อจะมีอาวุธทากกว่านี้สักหน่อย ซึ่งที่ที่ผมยืนอยู่จริงๆก็มีอาวุธทุกชนิด ตั้งแต่บรรดาดาบ โซ่ แส้ ขวาน กระบอง มีดคู่ สารพัดสารเพแต่ผมคิดว่ามันต้องมีมากว่านี้สิ เพราะตรงนี้ไม่มีอาวุธไหนที่เข้าตาผมเลย ผมเลยเดินเข้ามาเรื่อยๆผ่านอาวุธมากมายที่สำแดงพลังออกมาให้ผมเลือก ซึ่งผมก็ไม่สนใจเลย เดินเข้ามาไกลเท่าไหร่ไม่รู้แต่ตอนนี้หางตาผมเห็นกู่เจิง ผีผา และขลุ่ย ที่วางกระจัดกระจายกันอยู่ และทุกชิ้นล้วนถูกบดบังรัศมีจากอาวุธอื่นๆ ผมเลยเดินเข้าดูกู่เจิงก่อนเพราะเป็นตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด ตัวเรือนทำจากไม้หอมขนาดร้อยยี่สิบเซ็นมีลายลวดประณีตและเส้นสายมากถึงยี่สิบเอ็ดเส้นมีสีแดงเถือกนั้นไม่รู้ว่าทำมาจากอะไร น่ากลัวแต่ก็น่าหลงใหลมากเช่นกัน ซึ่งผมชอบนะ แต่ก็เหมือนจะยากพอตัว เลยเดินไปดูผีผาตัวถัดมาที่มีลักษณะเหมือนลูกสาลี่ผ่าครึ่ง มีคันทวนตรงแกะสลักลายบุปผาสวยงาม มีสายสีขาวที่เปร่งประกายสี่ห้าสายที่ดึงไว้ด้วยผิ่นไม้รูปหงษ์สี่ตัว ซึ่งผีผาตัวนี้สวยมากจริงๆ สวยแบบตะโกน สวยแบบที่อยากเรียนให้ดีเพื่อเล่นผีผาตัวนี้ให้ได้สักครั้งอะ นี่สินะคำที่ว่าได้สักครั้งจะตั้งใจเรียน ถ้าได้ลองดีดสักครั้งแล้วดีจะเรียนทุกเพลงเพื่อมันเลยจริงๆ แต่เดี่ยวก่อน อย่าเพิ่งตัดสินใจสิ ยังไม่ได้ดูขลุ่ยเลย ผมดึงสติหลังจากที่เหมือนจะโดนผีผาตัวนี้ล่อลวง ก่อนจะตัดใจเดินมาดูขลุ่ยก่อนตัดสินใจว่าอยากจะเรียนอะไร ซึ่งพอเดินมาถึงขลุ่ยก็เห็นขลุ่ยยกขาววาวที่เปร่งประกายอยู่ ทีแรกเหมือนอาวุธพวกนี้ไม่เด่นนะ แต่พอเด่นมาดูจริงๆแล้วแต่ละอย่างมีความโดดเด่นมาก มากกว่าทวนเล่มใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างๆซะอีก ซึ่งขลุ่ยก็มีรัศมีบางอย่างที่ผมอดจะเอือมมือไปหยิบไม่ได้ พอสัมผัสเนื้อเย็นๆนั้นยิ่งชื่นชอบ ผมยกขลุ่ยขึ้นจรดิมฝีปากบางอย่างไม่รู้ตัวก่อนจะเริ่มเป่าลงไปเสียงเบาพร้อมทั้งความรู้สึกที่เหมือนเคยเปล่าขลุ่ยมากก่อน มีภาพเลือนรางในหัวว่าผมเคยเปล่าขลุ่ยให้ใครสักคนฟัง เป่าออกมาอย่างอ่อนโยน ท่วงทำนองที่เต็มไปด้วยรักถูกบรรเลงออกมาผ่านเสียงขลุ่ย ผมปล่อยตัวปล่อยใจเล่นไปตามความรู้สึกที่หัวใจล่องลอยอยู่ในตอนนี้ จนท่วงทำนองที่เป่าเริ่มมีความโศกเศร้าเสียใจราวกับจะขาดใจตาย จนผมที่เดิมทีใจล่องลอยอยู่กลับมีความรู้สึกเจ็บเสียดในอกอย่างรุนแรงราวกับจะขาดใจตายตามอีกที ผมจึงหยุดเป่าแล้วแต่ลูบอกเบาๆราวกับปลอบโยนหัวใจตัวเอง แล้วจะวางขลุ่ยลงที่เดิม แต่วางไม่ลง พยายามแกะแงะก็ไม่ออก เอาละสิ อย่าบอกนะว่าขลุ่ยเลือกผมแล้วอะ แต่ผมยังไม่ตัดสินใจเลยนะ ผมเลยเดินถือขลุ่ยมาหยุดหน้าผีผาตัวนั้น เอาว่ะ ลองดีดดูสักครั้งก็ยังดี ถึงไม่ได้เอากลับไปฝึก ได้ดีดสักครั้งก็ยังดี ผมเลยวางมือดีดผีผาตัวนั้นด้วยความที่กะแรงดีดไม่ถูก นิ้วเรียวจึงถูกสายผีผาบาดจนได้เลือด จนผีผาตัวนั้นเรืองแสงเปร่งประกายออกมาหุ้มรอบตัวผม จึงผมต้องหลับตา ลืมตาอีกทีผมก็นั่งอยู่ที่เดิมวางมือนึงไว้บนหิน ข้างหน้าผมมีผีผาตัวนั้นวางอยู่ นี่แสดงว่าผมจะได้เรียนผีผาเป็นอย่างแรกสินะ ผมยกมือข้างขวาออกจากหินก่อนจะยกมือซ้ายขึ้นมาจากใต้โต๊ะเพื่อจะหยิบผีผามาดู แต่ในมือซ้ายกลับมีขลุ่ยตัวนั้นอยู่ในมือแน่นเลยนะสิครับ เห้ย ทำไมมีสองตัวละ ผมเลยส่งสายตาตะลึงงันไปทางพี่หลงเพื่อขอคำอธิบายทันที
"เหลียนเอ๋อร์เป็นที่มีพรสวรรค์มาก จนหินทำนายยุทธ์ให้เจ้าเข้าไปเลือกอาวุธเอง ซึ่งจากท่าทางแล้วผีผาจันทราเหมันต์ตัวนี้ได้ทำพันธะเลือดเป็นอาวุธประจำตัวเจ้าคนเดียวแล้ว ส่วนขลุ่ยหยกอนันตกาลก็คงได้ผูกจิตเป็นคู่พันธะจิตกับเจ้าเช่นกัน"พี่หลงอธิบายอย่างใจเย็น
"งี้ก็แสดงว่า ข้าต้องเรียนทั้งสองอย่างไปพร้อมๆกันใช่รึไม่ขอรับ"ผมถามอย่างอึ้งๆอีกที
"ใช่"
"เย่ๆๆ ข้าดีใจที่สุดเลยอะ ข้าชอบทั้งสิ่งนี้เท่ากันเลย"ผมร้องออกมาอย่างดีใจ ที่จะได้เรียนและอยู่กับสองอย่างที่ผมชื่นชอบจึงคว้าผีผามากอดรวมกับขลุ่ยเลย ไม่ได้คิดเลยว่ามันจะเรียกหนัก ต่อให้หนักผมก็จะเรียก ก็คนมันชอบอะ แค่วางแผนให้ดีแบ่งเวลาให้เหมาะสมเช่นนั้นก็เพียงพอแล้ว พี่หลงก็คงประหลาดใจกับท่าทางของผมอยู่เหมือนกันละมั้งที่อยู่ๆก็ร้องตะโกนออกมาแล้วก็กอดของไว้เนียบอกแน่นแบบนั้น
"เช่นนั้น เริ่มเรียนกันเถอะ"พี่หลงพูดแบบนั้นก่อนจะหยิบกระดาษท่วงทำนองของเพลงผีผาและขลุ่ยออกมาจากแหวนมิติ ซึ่งก็สมแล้วที่เป็นชาวยุทธ์เพราะแหวนมิติมีแต่ของที่เกี่ยวกับอาวุธทั้งนั้นเลย ไม่มีแม้แต่ของจำเป็นต้องกินต้องใช้เหมือนแหวนมิติผม จากนั้นผมจึงรับกระดาษที่พี่หลงยื่นมาให้แล้วฟังพี่หลงอธิบายการฝึกและการบรรเลงดนตรีทั้งสองอย่าง แล้วพี่หลงยังบอกเพียงแค่ช่วยชี้แนะได้เพียงเท่านั้น อาวุธดนตรีพี่หลงไม่ค่อยถนัด หากเป็นหอกดาบหรืออาวุธร้อยแปดพันอย่างพี่หลงสามารถสอนให้ได้ แต่อาวุธดนตรีพี่หลงทำได้เพียงบอกสิ่งที่รู้มาบ้างเท่านั้นและให้ได้เพียงท่วงทำนองที่พี่หลงได้มานานแล้ว จากนี้ไปผมต้องฝึกฝนด้วยตนเอง แต่จะมีพี่หลงคอยดูแลอยู่ห่างๆเวลาที่ผมมาฝึก เพราะจากที่ฟังทั้งสองชนิดควรฝึกในป่านี่แหละดีที่สุดแล้ว จากนั้นผมจึงร้อนวิชานำทั้งสองสิ่งหายวับมาอยู่ที่ร่มต้มไม้ใหญ่หน้าน้ำตก จากนั้นร่ายเวทย์สร้างโต๊ะเก้าอี้มาเพื่อฝึกแล้วจึงนำผีผาออกมาก่อนอย่างแรก ก่อนจึงเอาท่วงทำนองออกมาดูซึ่งพอจะวางมือลงบนสายที่ผมไม่รู้ว่าสายไหน ผีผาตัวนี้ก็ราวกับจะรู้ใจสายเอ็นขาวประกายกดตัวลงกับผิ่นให้ผมวางมือ จากนั้นผมก็วางมือตามที่ผีผาตัวนี้นำทางแล้วเรียนไปแต่ละบทเพลงที่ง่ายดายแล้วจดจำง่ายราวกับมันเกิดมาเพื่อผม ผ่านไปสักสามเพลงที่ผมจำได้แล้วสามารถดีดเองได้จึงขอบคุณผีผาตัวนั้นก่อนเก็บเข้าแหวนมิติ แล้วหยิบขลุ่ยออกมาซึ่งขลุ่ยก็สอนผมเหมือนที่ผีผาตัวนั้นทำเลย ทำให้ผมเรียนได้ไว้แล้วสนุกกับการเรียนทั้งสองอย่างมาก เมื่อเรียนจนถึงเย็นลืมพักกินข้าวไปบ้าง แต่ผลจากการเรียนก็ทำให้อิ่มอกอิ่มใจไม่ยาก พอเย็นเรียนต่ออีกหน่อยก็เงยหน้าเห็นพี่หลงนอนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่บนเนินเขาหน้าบ้านพักนั้น คงจะตามมาดูอย่างที่พัก ผมจึงเล่นจนจบเพลงแล้วเก็บทุกอย่างลงในแหวนมิติจากนั้นก็เดินจะไปลาพี่หลงเพราะเย็นมากแล้ว
"เรียนเพียงวันแรกก็เชี่ยวชาญราวกับชำนาญมานานปี เห็นทีพี่คงไม่จำเป็นต้องให้คำปรึกษาแล้วกระมัง"พี่หลงพูดทั้งที่หลับตาอยู่ แต่ก็รับรู้ได้ถึงฝีเท้าผมที่เดินมาอยู่ดี
"ข้าเพียงชื่นชอบพวกมันทั้งสอง และราวกับมันก็ชื่บชอบข้า เราจึงเข้าใจกันและกันในท่วงทำนองที่บรรเลงเหล่านั้นนะพี่หลง"ผมบอกตามความรู้สึกลึกๆนั้น
"พี่ดีใจที่เจ้าชอบ"พี่หลงลืมตาขึ้นมาสบกับผมพร้อมยิ้มอย่างอ่อนโยนให้
"ข้าต้องขอบใจพี่หลงต่างหากที่ทำให้ข้าได้เจ้าของวิเศษทั้งสองอย่างนั้น"
"มันเป็นของเจ้า มันเป็นมาตั้งนานแล้ว ของก็มีนายของมัน และตอนนี้ท่าทางมันทั้งสองคงเจอนายมันแล้ว"พี่หลงพูดออกมาเบาๆ ผมได้ยินไม่ชัดมากก็งงในสิ่งที่ได้ยินอยู่เหมือนกัน
"พี่หลงหมายความว่ากระไรนะขอรับ"ผมเลยถามออกไป
"ไม่มีอะไรหรอก เจ้ากลับไปพักผ่อนเถอะนี่ก็เย็นมากแล้วฝึกมาทั้งวันข้าวปลาไม่ยอมกิน วันหน้าพี่จะเข้าหยุดเจ้าเมื่อถึงเวลาทานแล้วเจ้าไม่ทาน เข้าใจตรงกันละ เหลียนเอ๋อร์"พี่หลงเตือนเสียงดุที่ผมไม่พักกินข้าว
"ขอรับ วันหน้าข้าจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกขอรับ"
"ดี"พี่หลงตอบกลับมาสั้นๆได้ใจความ โห่ เวลาดุนี่ยาวมาก ดุเป็นพ่อเลย ไม่สิดุยิ่งกว่าพ่ออีก เวลาชมนี่สั้นเชียว แต่เพราะหวังดีหรอกนะผมเลยมองข้ามไปอะ
"เช่นนั้น ข้าขอตัวก่อน คารวะพี่หลง"ผมเลยคารวะลาแล้วหายวับไปเลย นี่คงเป็นครั้งแรกด้วยมั้งที่เขาคารวะร่างสูง พอกลับมาห้องก็อาบน้ำกินข้าวแล้วนอนตายทันทีจากความเหน็บเหนื่อย จากนั้นทุกวันที่ว่างผมก็จะไปฝึกที่เดิมตลอด ร่วมทั้งใช้เวลากินข้าวพูดคุยความเป็นไปในชีวิตกับพี่หลงจนเวลาผ่านไปนานสามเดือนแล้วที่ความสัมพันธ์ของผมกับพี่หลงเป็นแบบนี้ เราค่อยๆไต่ระดับความใกล้ชิดสนิทสนมมากขึ้นเรื่อยๆ รวมทั้งการบรรเลงดนตรีทั้งสองที่ผมสามารถบรรเลงได้ตามใจเป็นท่วงทำนองเองได้แล้วรวมทั้งร้อยเรียงทำนองใหม่ขึ้นมาหลายสิบเพลง โดยมีพี่หลงเป็นคนฟังพร้อมทั้งแนะนำส่วนที่ขาดที่เกิน เรียกได้ว่าตอนนี้ผมไว้ใจพี่หลงมาๆเลยก็ว่าได้ เวลาที่มีอะไรจะนึกถึงพี่หลงก่อนคนแรกเสมอ ซึ่งนี่ก็ทำให้ผมลืมเรื่องที่เสี่ยวเสี้ยวเตือนผมไปแล้วอย่างสนิทใจ จ
จนคืนนึงที่ผมหลับ ในมิติจิตที่เชื่อมกันอยู่นั้นเขาได้ฝันเห็นร่างสูงใหญ่ร่างนึงที่มีผมสีดำยาวถึงกลางหลัง คิ้วโก่งสวย ดวงตาเรียวสวยแดงกล่ำ จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหนาแดงระเรื่อที่มีเขี้ยวเล็กๆสองข้างง ใบหน้ากึ่งสวยกึ่งหล่อนั้น ทั้งผิวที่ขาวซีด มาในชุดสีแดงเพลิงเข้ากับสีดวงตานั้นเหลือเกิน เขาที่มองสบดวงตานั้นเหมือนกับรู้จักกันมาก่อน ดวงตาเหมือนเสี่ยวเสี้ยวของเขาเลย ขาที่ห้ามไม่ได้นั้นก้าวเข้าไปหาร่างสูงช้าๆ เมื่อยืนตรงหน้าร่างสูงแล้วเขาจึงสวมกอดอีกฝ่ายพร้อมทั้งร้องไห้ออกมาด้วยความคิดถึง ที่เหมือนจากกันนานแสนนานจนไม่คิดว่าเขาจะได้เจออีกฝ่ายอีก
"เสี่ยวหู่ ข้าคิดถึงเจ้า คิดถึงเหลือเกิน"เขาพูดชื่อร่างสูงออกมาอย่างไม่รู้ตัว
"ข้าก็คิดถึงเจ้า คิดถึงมาก หลันเอ๋อร์"ร่างสูงที่ถูกสวมกอด กอดตอบพร้อมทั้งพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
"เจ้ากลับมาแล้ว กลับมาสักที ข้ารอเจ้า รอมานานแล้ว"เขาพูดพร้อมกับร้องไห้ออกมาอย่างหนัก
"ข้าขอโทษ ข้ากลับมาแล้ว ช้าไปนิด แต่ข้ากลับมาแล้วหลันเอ๋อร์ นายแห่งข้า"ร่างสูงพูดออกด้วยความดีใจ ราวกับนี่เป็นครั้งแรกที่ได้เจอกันในรอบหลายร้อยปี
"อือ เจ้ากลับมาหาข้าแล้ว"เขาพูดออกมาจากความรู้สึกลึกๆในใจ
"อีกไม่นานหลันเอ๋อร์ อีกไม่นานข้าจะกลับมา ตอนนี้เจ้าจงระวังคนผู้นั้นให้มาก จนกว่าข้าจะกลับมาเข้าใจหรือไม่หลันเอ๋อร์"ร่างสูงพูดย้ำในสิ่งที่ทำให้ต้องมาในวันนี้ ที่เห็นร่างเล็กเหมือนจะถลำลึกไปไกลแล้ว
"แล้วเจ้าจะไปไหน ไหนเจ้าบอกว่ากลับมาหาข้าแล้วไง แล้วเจ้าจะไปไหนอีก"เขาถามอย่างไม่เข้าใจ
"ข้ากลับมาแล้วก็จริง แต่ตอนนี้เราพบกันในมิติจิตที่เชื่อมกันอยู่ แต่อีกไม่นานข้าจะกลับมาหาเจ้าจริงๆสักที รอข้านะหลันเอ๋อร์ อีกไม่นาน อีกเพียงไม่นาน ข้าจะกลับไป นายแห่งข้า"ร่างสูงพูดให้ความมั่นใจกับเขาก่อนที่ร่างสูงจะค่อยๆจางหายไป
"ดะ..เดี่ยว…เดี่ยวสิ อย่าเพิ่งไป อย่าเพิ่งไปปป เสี่ยวหู่"ผมร้องตะโกนออกมาเสียงดังพร้อมกับสะดุ้งตื่นมากลางดึกที่ตอนนี้หางตามีน้ำตาไหลนองอยู่พร้อมทั้งยกมือขึ้นกุมหัวใจที่เจ็บปวดจากการถูกพรากของรักออกไปจากอก แล้วก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนักราวกับจะคลายความเจ็บปวดนี้ไปได้ ผมไม่รู้ว่าคนในมิติจิตนั้นคือใคร แต่ต้องเป็นคนที่เขารักและคิดถึงมากเป็นแน่ เพราะเมื่อคิดไปถึงคำพูดที่บอกว่ากำลังจะกลับมาเร็วๆนี้นั้น หัวใจที่ราวกับถูกบีบก็คลายตัวลงอย่างง่ายดายราวกับไม่เคยเจ็บปวดมาก่อน ซึ่งนั้นก็ทำให้ผมนอนหลับลงไปอีกรอบด้วยหัวใจที่เต็มตื้นสุขล้น และเฝ้ารอการกลับมาของใครบางคนที่ผมก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่สบายใจเมื่อคิดถึง


## บทที่ 16 อดีต

บทที่ 16
อดีต 1
หลังจากที่ผมฝันวันนั้นนี่ก็ผ่านมาแล้วเจ็ดวัน ซึ่งผมพยายามทำตัวว่าชั้นเรียนโอสถยุ่งจนไม่ได้ไปฝึกดนตรียุทธ์กับพี่หลง และทำเพียงส่งสารเวทย์ไปหาพี่หลงว่าช่วงนี้อาจจะไม่ได้ไปฝึกสักพัก จนกว่าชั้นเรียนจะไม่ยุ่งจึงจะกลับไปฝึกเหมือนเดิม ซึ่งพี่หลงก็เข้าใจแล้วยังส่งสารเวทย์มาให้กำลังอีก นั้นจึงทำให้ผมหนักใจมากไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี คนนึงผมก็เชื่อใจ ส่วนอีกคนแม้ไม่รู้ว่าเป็นใครแต่ใจดันเชื่อฟังสุดๆว่าเขาหวังดีกับผม ทำให้ช่วงนี้ผมเว้นระยะห่างกับพี่หลงมากขึ้นจนกว่าเขาคนนั้นจะกลับมาอย่างที่บอก ต่อให้ไม่รู้ว่ากลับมาเมื่อไหร่ กลับมาตอนไหน กลับมารูปแบบใด แต่ในใจลึกๆผมก็ยังรอ รอจนกว่าจะรู้ทุกอย่างที่เขาจะบอก จนกว่าผมจะแน่ใจว่าเชื่อใจพี่หลงได้ ผมถึงจะกลับไปฝึกยุทธ์กับเขา ต่อให้เวลาที่ผมคิดถึงพี่หลงจะเห็นความหวังดีและสิ่งดีๆที่พี่หลงมอบให้ แต่พอนึกถึงคนในฝันที่บอกให้ระวังพี่หลง ทำให้ทุกการกระทำของพี่หลงที่ผมคิดถึงทำใจลึกๆผมเจ็บปวดอย่างประหลาด ซึ่งผมไม่รู้ว่าความรู้สึกเหล่านี้มันคืออะไร หลายวันมานี้ผมจึงทำได้เพียงเฝ้ารอเผื่อสิ่งที่ได้รู้จะคลายหัวใจที่บีบรัดอยู่ตอนนี้ลงได้บ้าง ทั้งวี่ทั้งวันผมพยายามทำตัวยุ่งอย่างที่บอกพี่หลงจริงๆเพราะอยากลืมทุกความรู้สึกที่ตีกันอยู่ในตัวตอนนี้มาก และเย็นวันศุกร์อย่างนี้หลังจากที่เก็บสมุนไพรในแปลงเสร็จ ผมก็กลับห้องทันทีไม่อยู่สังสรรค์ต่อกับเหล่าศิษย์พี่ เพราะวันนี้ผมเหนื่อยมากทั้งเรียนตอนเช้าและยังมาเก็บสมุนไพรแปลงใหญ่ต่อตอนบ่ายอีกเรียกได้ว่าไม่ได้พักกันเลย ผมจึงอยากอาบน้ำนอนเร็วๆมากกว่า ซึ่งพอจัดการทุกอย่างในห้องเรียบร้อยแล้ว ผมก็ล้มตัวลงนอนทันทีที่หัวถึงหมอนสติผมก็ดับวูบทันที
"หลันเอ๋อร์ ต่อจากนี้ไปเสี่ยวหู่จะเป็นเพื่อนลูกและเป็นสัตว์ในพันธะของลูกนะ จงดูแลเสี่ยวหู่ให้ดีล่ะ"ร่างใหญ่ของชายที่เริ่มมีอายุเข้าเลขสี่ ท่าทางภูมิฐาน และสุขุม หน้าตาจัดได้ว่าหล่อเหลาคนนึงกำลังพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมแย้มยิ้มอย่างใจดี กำลังอุ้มสัตว์ตัวน้อยขนสีดำที่ตอนนี้กำลังหลับสนิทอยู่ในอ้อมอกแล้วพูดกับเด็กน้อยที่ยืนมองสัตว์ตัวนั้นด้วยแววตาตื่นเต้นด้วยความดีใจที่จะมีเพื่อนเล่น
"ลูกขออุ้มเสี่ยวหู่ได้มั้ยขอรับท่านพ่อ"เด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพรานั้นเอ่ยออกมาเสียงหวานพร้อมทั้งยิ้มประจบคนเป็นพ่อตัวเองทันที
"หึๆๆๆ ได้สิลูก แต่ต้องระวังหน่อยนะ เสี่ยวหู่ยังไม่แข็งแรงมากนัก"
"ขอรับ"จากนั้นมือเล็กจึงยื่นมือออกไปรับสัตว์ตัวน้อยที่บิดาประคองส่งมาให้ถึงในอ้อมกอด ซึ่งถึงว่าเป็นสัตว์สี่ขาที่ตัวเล็กในอ้อมกอดบิดา แต่สำหรับตัวเมิ่งอี้หลันที่อายุเพียงห้าขวบนั้นถือว่าสัตว์ตัวนี้ค่อนข้างใหญ่และหนักพอตัว จึงทำให้พอได้อุ้มไปสักพักแล้วแขนเล็กๆของอี้หลันก็เริ่มมีอาการสั่นเล็กๆจากน้ำหนักตัวของเสี่ยวหู่ที่บิดาบอกว่าจะเป็นเพื่อนของเขาต่อไป ทำให้อี้หลันพยายามอย่างยิ่งที่จะอุ้มเสี่ยวหู่ไว้อย่างมั่นคง
"อุ้มเสี่ยวหู่มานอนตรงนี้ดีกว่าลูก เสี่ยวหู่จะได้นอนหลับสบายๆ"แต่บิดาที่เห็นท่าทางแบบนั้นจึงทำเพียงยิ้มออกมาแล้วร่ายเวทย์สร้างเบาะแสนนุ่มให้ จากนั้นก็เรียกบุตรตนให้อุ้มพยัคฆ์ทมิฬ สัตว์เวทย์ระดับเทพเซียนตัวสุดท้ายที่เมิ่งซีหลี่บังเอิญไปเจอแม่พยัคฆ์ตัวนึงบาดเจ็บหนัก จากการต่อสู้กับเหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่ต้องการแก่นธาตุและหัวใจพยัคฆ์กลุ่มนึงด้วยความที่ไม่ทราบว่าพยัคฆ์ตัวนี้กำลังตั้งท้องใกล้คลอดจึงมีพลังในการต่อสู้มากกว่าปกติ ทำให้เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสูงได้เอาชีวิตมาทิ้งไว้ใต้คมเขี้ยวและคมเล็บของมัน ทั้งที่ระดับพลังไม่ต่างกันมากนัก และกลุ่มผู้ฝึกยุทธ์มีคนมากกว่าน่าจะเอาชนะไม่ยาก แต่พยัคฆ์ตัวนี้ก็สามารถสู้ยิบตาจนชนะมาได้ด้วยพลังใจที่อยากปกป้องลูกเท่านั้น พอจัดการสะบัดหัวผู้ฝึกยุทธ์คนสุดท้ายออกจากปากเสร็จ มันจึงวิ่งสะเปะสะปะเข้าไปในป่าลึกทันที วิ่งมาจนถึงหน้าถ้ำใหญ่แห่งนึงที่มีแม่น้ำใสไหลผ่าน มันจึงกินน้ำแล้วล้างคราบเลือดออกไปจากตัวแล้วเข้าไปหลบรักษาตัวในถ้ำ ด้วยความที่ร่างกายบอบช้ำมากจากการต่อสู้ ทำให้พลังที่เหลือน้อยนิดไม่เพียงพอที่จะรักษาตัวได้ และลูกในท้องก็ต้องใช้พลังในการหล่อเลี้ยงเช่นกัน ต้องมีสักชีวิตที่ต้องเสียสละ หากทำให้ลูกในท้องตายพลังที่ต้องหล่อเลี้ยงลูกก็จะถูกดึงมารักษาร่างที่บาดเจ็บของแม่ แต่หากแม่ให้พลังเฮือกสุดท้ายกับลูก ลูกในท้องก็จะเติบโตเต็มที่และมีพลังที่มากพอจะปกป้องตัวเองได้ แต่จะเร่งให้แม่พยัคฆ์พร้อมคลอดทันที และหลังจากที่คลอดก็จะตายทันทีเพราะไม่มีพลังหลงเหลืออยู่แล้ว ปกป้องลูกมาถึงขนาดนี้เพื่อให้ลูกมีชีวิตต่อไปแม่พยัคฆ์จึงส่งพลังเฮือกสุดท้ายให้ลูกในท้องตัวเองทันที เมื่อพลังหล่อเลี้ยงลูกจนโตเต็มที่แล้วลูกในท้องก็พร้อมจะออกมาลืมตาดูโลก แต่ร่างกายแม่พยัคฆ์ไม่พร้อมที่จะคลอด เนื่องจากบาดเจ็บและไม่มีพลังเหลือที่จะเบ่งลูกออกมาแล้ว แม่พยัคฆ์จึงทำได้เพียงนอนร้องออกมาอย่างเจ็บปวดทั้งจากบาดแผลและจิตใจ นอนร้องไห้และส่งเสียงจิตเพื่อให้ใครสักคนได้ยินที่จะช่วยมันได้ นอนร้องออกมาอย่างเจ็บปวดและยาวนานจนผ่านวันและคืนไปถึงสามวันที่แม่พยัคฆ์ทนความเจ็บปวดไม่ยอมตายทั้งแม่และลูก ใจยังภาวนาให้มีใครสักคนเขามาช่วยลูกมันที
"ชะ…ช่วย…ด้วย..ช่วยลูก..ข้าด้วย"พลังจิตเฮือกสุดท้ายที่มันพอจะเปล่งออกมาได้
"หือ เจ้าเป็นใคร ต้องการให้ข้าช่วยอย่างไร แล้วเจ้าอยู่ที่ไหน"เมิ่งซีหลี่ที่ออกมาหาที่ทดลองเวทย์เหยียบเมฆาเวทย์บทใหม่ที่เขาคิดค้นขึ้นมาในป่าลึก โดยร่ายเวทย์เหยียบเมฆาเดินในอากาศด้วยความรวดเร็วจนมาหยุดดื่มน้ำที่แม่น้ำและกะจะพักทานอาหารก่อนฝึกเดินกลับบ้านกลางหุบเขาตัวเอง แต่พอดื่มน้ำล้างหน้าเสร็จก็ได้ยินเสียงที่เจ็บปวดและระโหยโรยแรงแผ่วเบาขอความช่วยเหลือมาในมิติจิตที่ไม่ทราบว่ามาจากไหน
"ขะ..ข้าอยู่..ในถ้ำใกล้แม่น้ำ…ช่วย..ช่วยลูกข้าด้วย"เสียงมีตอบกลับมาช่างโรยแรงราวกับนี่เป็นเสียงเฮือกสุดท้ายที่จะเปล่งได้แล้ว เขาจึงใช้เวทย์เหลียบเมฆาก้าวเดินไปตามชายฝั่งแม่น้ำทันที จนเดินมาระยะนึงจึงเห็นหน้าถ้ำใหญ่ที่มีเถาวัลย์โรยมาปิดปากทางเข้าถ้ำกว่าครึ่ง แต่ที่นั้นไม่น่าสนใจเท่ากลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งที่ลอยโชยออกมาถึงจุดที่เขายืนอยู่ หากไม่เพราะกลิ่นอายสัตว์ชั้นสูงคาดว่าคงมีสัตว์มากน้อยที่พร้อมจะเข้าไปกินสัตว์บาดเจ็บในถ้ำแล้ว แต่เพราะกลิ่นอายที่สูงส่งและแข็งแกร่งจึงไม่มีสัตว์ตนใดกล้าเข้ามาใกล้บริเวณนี้ เขาจึงหยิบไข่มุกเวทย์ขึ้นมาให้เป็นแสงนำทาง พร้อมทั้งค่อยๆก้าวเข้าไปตามกลิ่นคาวเลือดนั้น จนเมื่อเดินเข้ามาถึงก้นถ้ำ เขาก็เห็นพยัคฆ์ทมิฬตัวเมียที่ท้องใหญ่ใกล้คลอดแต่ตัวแม่พยัคฆ์เองกลับมีร่างกายซูบผอมและเหมือนบาดเจ็บหนัก และมีเลือดไหลออกมาจากช่องคลอดตลอดพร้อมท้องใหญ่มีการเคลื่อนไหวอย่างรุนแรงอยู่
"ให้ข้าช่วยดูให้เจ้านะ ข้าชื่อเมิ่งซีหลี่ เป็นผู้ใช้เวทย์ที่มาฝึกวิชาแถวนี้แล้วบังเอิญได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือเข้านะ"เขาพูดแนะนำตัวกับแม่พยัคฆ์ที่เหมือนจะมีเวทย์ป้องกันขั้นสูงสุดหุ้มรอบตัวเป็นเกราะป้องกันสุดท้ายของตัวมันกับลูก เพื่อให้แม่พยัคฆ์คลายเกาะป้องกันออกเขาจะได้ช่วยดูอาการให้ แม่พยัคฆ์เมื่อเห็นแววตาที่มีความปราถนาดีอยากช่วยเหลือจึงคลายเกราะออก เมิ่งซีหลี่จึงตรวจอาการบาดเจ็บในร่างกายและส่งพลังตรวจสอบลูกในท้องทันที
"ตัวเจ้าบาดเจ็บหนักสาหัสและร่างกายไม่หลงเหลือพลังในการฟื้นฟูรักษาแล้ว แต่ลูกของเจ้าร่างกายสมบูรณ์แข็งแรงดี ถึงแม้ตอนนี้ร่างกายจะอ่อนแรงจากการพลังหล่อเลี้ยงที่ลดน้อยลงเพราะดีดดิ้นอยากออกจากท้องเจ้า แต่ก็ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ดีมาก แต่ตัวเจ้าตอนนี้ไม่มีพลังที่จะเบ่งคลอดแล้ว หากเจ้าจะให้ข้าช่วยตอนนี้คงมีแค่วิธีเดียว คือข้าต้องผ่าท้องเจ้าเพื่อช่วยลูกเจ้าออกมา เจ้าจะว่าอย่างไร"เขาบอกตามความจริง
"ช่วย..ช่วยลูกข้า…ผ่าท้องข้าก็ได้"แม่พยัคฆ์ตอบมาเสียงระโหย
"แต่เจ้าจะไม่มีชีวิตอยู่เพื่อเลี้ยงดูลูกของเจ้านะ หากเจ้ารอได้ข้าจะออกไปหาสมุนไพรเพื่อมาฟื้นฟูรักษาเจ้า แต่ข้ารับปากไม่ได้ว่าจะฟื้นฟูได้มากน้อยเพียงใดหรือฟื้นฟูไม่ได้เลย แต่ก็ยังมีหวังอยู่บ้าง เจ้าจะได้อยู่เลี้ยงดูลูกที่เจ้าต้องการปกป้องอย่างไรเล่า"เขาพูดบอกเพื่อให้ความหวังกับแม่พยัคฆ์อีกทาง จริงๆไม่ใช่ว่าจะไม่มีทางเลยสักทีเดียว แต่อีกทางก็ใช่ว่าจะง่ายนักเพราะสมุนไพรฟื้นฟูขั้นสูงที่จะรักษาแม่พยัคฆ์ได้นั้นคงต้องใช้เวลาหาสักหน่อย ซึ่งอาจจะไม่ทันมารักษาแม่พยัคฆ์และลูกเขาเลยไม่พูดออกไปตั้งแต่แรก แต่พอส่งพลังไปสำรวจทั้งแม่พยัคฆ์และลูกพยัคฆ์แล้วก็พบว่าเพื่อลูกตัวนี้แล้ว แม่พยัคฆ์ส่งพลังทั้งหมดของตัวเองให้ลูกจนหมดเลยเป็นสภาพเช่นนี้ เมื่อเห็นเหตุการณ์ที่คล้ายกับที่ภรรยาเขาปกป้องลูกจนนาทีสุดท้ายของชีวิตเหมือนแม่พยัคฆ์เขาก็อยากจะช่วยจนถึงที่สุดเพื่อให้ลูกพยัคฆ์มีแม่ดูแลปกป้อง ไม่เหมือนลูกเขาที่ไม่มีแม่เลี้ยงดูเหลือเพียงเขาคนเดียวที่ดูแลลูกคนเดียว ซึ่งพ่อจะเลี้ยงดูและเข้าใจลูกเท่าแม่ได้อย่างไร ต่อให้เขาพยายามใส่ใจลูกเท่าไหร่ก็ยังไม่อ่อนโยนเท่าผู้เป็นแม่อยู่ดี หากเลือกได้เขาก็อยากเป็นคนที่ตายแล้วให้ภรรยาเลี้ยงดูลูกมากกว่าตนเองนัก เพราะลูกที่เกิดมานั้นเหมือนแม่ราวกับแกะ น่าจะเลี้ยงดูและเข้าใจกันได้ดี ทำให้เขาประคบประหงมราวกับบุตรีเพราะหลันเอ๋อร์ช่างเหมือนนางในดวงใจเขาเหลือเกิน พอเห็นแม่พยัคฆ์ที่พร้อมจะตายเพื่อให้ลูกรอดแล้ว ช่างทำให้เขานึกถึงภรรยาตนเอง แต่ไม่เหมือนกันตรงที่ภรรยาเขายังเหลือเขาดูแลลูกเมื่อตัวนางตาย แต่พยัคฆ์น้อยที่จะคลอดนี้จะไม่มีใครเลี้ยงดูและดูแลเลย ทำให้เขาเป็นห่วงถึงอนาคตพยัคฆ์น้อยตนนี้นัก
"ขะ...ข้ารู้ขีดจำกัดตัวเองดีท่านนักเวทย์ ต้องให้ท่านหาสมุนไพรมาได้ทัน แต่ตัวข้าคงอยู่ได้อีกไม่นานอยู่ดี ข้า..ขอบคุณท่านมากที่อยากช่วยเหลือข้า แต่ข้าไม่ไหวแล้ว หากท่านนักเวทย์จะเมตตา โปรดจงช่วยดูแลปกป้องไป๋เสี่ยวหู่น้อยของข้าด้วยเถิด ให้เขาได้เป็นสัตว์เวทย์ในพันธะของท่านด้วย"แม่พยัคฆ์เห็นว่าคนตรงหน้าเป็นคนที่ดีมากคนนึง จากการที่พยายามจะช่วยมันทุกทาง แต่ตัวมันเองมีชีวิตอยู่ต่อได้ถึงตอนนี้เพราะคำว่าลูกคำเดียว เมื่อเห็นคนที่จะปกป้องลูกตัวเองได้ มันจึงไม่ลังเลที่จะฝากชีวิตลูกมันไว้ในมือเขาทันที เพราะมันมั่นใจว่าคนตรงหน้าไม่มีวันทำให้ลูกของมันเป็นอันตราย ลูกมันได้ติดตามเขาจะต้องมีชีวิตที่ดีแน่
"ไป๋เสี่ยวหู่งั้นรึ ช่างเป็นชื่อที่ดีนัก และหากเจ้าไว้ใจข้า ข้าจะช่วยดูแลลูกเจ้าเองจะรักและเลี้ยงดูราวกับลูกอีกคนของข้า แต่ข้ามีสัตว์ในพันธะแล้ว หากเจ้าไม่ว่าอะไร ลูกข้า หลันเอ๋อร์อายุห้าขวบ น่าจะอยู่ในช่วงอายุใกล้กันกับร่างทิพย์ของลูกเจ้า จะว่าอย่างไรหากข้าจะขอลูกเจ้าเป็นสัตว์ในพันธะของเขา หลันเอ๋อร์เป็นเด็กดีและว่าง่ายมาก ต้องดีใจแน่ หากมีเสี่ยวหู่น้อยไปเป็นเพื่อนเล่นและพี่น้องเขา"เขาชมอย่างจริงใจ แม่ที่ตั้งใจตั้งชื่อให้ลูกตั้งแต่ยังไม่ลืมตาดูโลกนั้น ช่างรักลูกยิ่ง เหมือนภรรยาเขาที่ตั้งชื่อให้หลันเอ๋อร์เช่นกัน และเขายังรับปากเรื่องที่แม่พยัคฆ์ขอ แต่ยกเว้นเรื่องให้เป็นสัตว์ในพันธะเพราะตัวเขามีพันธะกับวิหคเพลิงแล้ว คงเหลือแต่ลูกเขาที่ยังไม่มีสัตว์ในพันธะ
"ได้สิ ให้เสี่ยวหู่เป็นเพื่อนและติดตามลูกท่านคงดีไม่น้อย"แม่พยัคฆ์รับคำอย่างดีใจทันที
"เช่นนั้น ข้าจะร่ายเวทย์ความทรงจำเจ้าทุกอย่างลงในแก่นผลึกพลังของเจ้า เพื่อลูกเจ้าได้กินผลึกนั้นจะได้รับรู้ว่าแม่รักเขาเพียงใด และเพื่อให้เจ้ามีเวลาช่วงสุดท้ายจดจำลูกเจ้าด้วย เพราะเวทย์บทนี้จะทำให้เจ้ามีชีวิตต่อจนกว่าทุกความทรงจำจะถูกผลึกจนหมด"
"ขะ…ขอบคุณท่านมาก ขอบคุณจริงๆ ข้าไม่มีอะไรตอบแทนท่านเลย นอกจากหัวใจพยัคฆ์ที่หลังจากข้าจากไปคงเหลือเพียงร่าง ท่านจงเอาหัวใจ คมเขี้ยว และหนังข้าไปเป็นของตอบแทนเถิด มันน่าจะมีประโยชน์ต่อท่านในสักวัน"แม่พยัคฆ์พูดอย่างยินดี ไม่เสียดายสักนิดที่จะได้ตอบแทนคนตรงหน้า
"หากเจ้าจะให้ งั้นข้าจะเก็บไว้ให้ลูกเจ้า ไว้เป็นสมบัติติดตัวของเขาเพราะเป็นสิ่งที่แม่เขามอบให้ แต่ตัวข้าช่วยเพราะอยากช่วย หาใช่เพราะหวังสิ่งตอบแทนไม่"
"ท่านเป็นคนที่ดีมากจริงๆ เพียงเท่านี้ข้าก็ตายตาหลับแล้ว"แม่พยัคฆ์ยิ้มส่งให้ด้วยความสุขสุดท้าย
"งั้นข้าทำคลอดให้เจ้าเลยนะ"เขาบอกก่อนร่ายเวทย์ผนึกความทรงจำและหยิบของที่จำเป็นออกมาจากแหวนมิติ ก่อนจะโปรยผงยาชาลงไปบริเวณท้องนูนนั้น ก่อนจะใช้กริชเหมันต์กรีดผ่าผิวหนังหน้าท้องลงไปทีละชั้นกล้ามเนื้ออย่างเบามือ เหตุที่ใช้กริชเหมันต์เพราะความเย็นจากกริชจะช่วยทำให้เลือดที่จะไหลออกมาหยุดไหล เขาจึงผ่าผ่านกล้ามเนื้อชั้นสุดท้ายลงไปก่อนจะเห็นถุงน้ำที่มีน้ำคร่ำเหลืออยู่ไม่มาก พร้อมทั้งตัวพยัคฆ์น้อยสีดำที่เหมือนจะลืมตาสีแดงกร่ำมองมาที่เขา ราวกับมองเห็นทางที่มันจะได้ออกจากท้องคับแคบนี่สักที เขาจึงกรีดถุงน้ำคร่ำแล้วคว้าตัวพยัคฆ์น้อยนั้นออกมา จากนั้นก็เอารกที่ติดตัวพยัคฆ์น้อยอยู่ออก แล้ววางพยัคฆ์น้อยลงเบื้องหน้าแม่พยัคฆ์ที่นอนรออยู่อย่างใจเย็น ช่วงที่เขาผ่าคลอดแม่พยัคฆ์ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดเลย นั้นจึงเป็นทำให้แม่พยัคฆ์ยิ้มออกมาอย่างสุขล้นเมื่อเห็นลูกพยัคฆ์ตัวน้อยที่กำลังแลบลิ้นเลียหน้าแม่ ก่อนแม่พยัคฆ์จะช่วยเลียทำความสะอาดขนให้ลูกด้วย แต่เมื่อเห็นรกที่วางอยู่ใกล้ๆจึงเอาจมูกดันร่างเล็กของลูกไปทางรกเพื่อให้ลูกกินจะได้แข็งแรงเพราะรกมีพลังเกราะป้องกันหากกินเข้าไปจะช่วยให้ลูกร่างกายแข็งแรงเร็วขึ้น มันจึงอยากให้ลูกกิน เขาเห็นอย่างนั้นเมื่อใส่ยาสมานแผลให้แล้ว จึงอุ้มร่างเล็กของลูกพยัคฆ์ไว้ก่อนจะหันชิ้นรกเล็กๆและค่อยๆป้อนให้กินจนหมด จากนั้นค่อยวางไว้ตรงหน้าแม่พยัคฆ์เช่นเดิม หลังจากกินรกไปพยัคฆ์น้อยก็มีขนสีดำที่เงางามมาขึ้น มาจึงเดินเข้าไปคลอเคลียแม่พยัคฆ์ที่มองทุกการกระทำของมันอย่างเป็นสุข จากนั้นไม่นานแก่นธาตุในร่างของแม่พยัคฆ์ก็มีแสงสว่างแวบออกมาจากอก เป็นเวลาที่แก่นธาตุผนึกความจำทุกอย่างลงไปหมดแล้วควรค่าแก่การลอยออกมาเบื้องหน้าแล้ว แก่นธาตุนั้นลอยออกมาจากอกแม่พยัคฆ์ทั้งที่แม่พยัคฆ์รุ้ตัวว่าจะต้องไปแล้ว ก็ทำเพียงเลียขนลูกแล้วก็ยิ้มส่งให้เท่านั้นก่อนจะเหมือนนอนหลับไปอย่างเหนื่อยล้าเฉยๆ โดยที่ลูกพยัคฆ์ไม่เข้าใจพฤติกรรมเหล่านี้ เห็นแม่หลับจึงทำเพียงเดินไปเอาจมูกดันหน้าแม่ตนหวังปลุกให้ตื่นเท่านั้น เขาที่เห็นอย่างนั้นทำได้เพียงเวทนาในใจ แล้วจึงอุ้มลูกพยัคฆ์ขึ้นแนบอก
"แม่เจ้าเหนื่อยมามากแล้ว ให้นางพักเถอะเสี่ยวหู่ เจ้ามีนามว่าไป๋เสี่ยวหู่นะแม่เจ้าตั้งให้เจ้า เจ้าจงจำชื่อเจ้าไว้ละ"เขาบอกอย่างเสียงเศร้าๆ เขาไม่ชอบการจากลาการเห็นแบบนี้ทำให้เขาเศร้าใจอยู่บาง
"เจ้าอยากรู้จักแม่เจ้าหรือไม่"เขาถามพยัคฆ์น้อยที่เหมือนจะฟังเขาเข้าใจ เมื่อเห็นหัวเล็กๆนั้นพยักหัวงึกงักสองที เขาจึงหยิบแก่นธาตุที่ได้ผนึกความทรงจำทุกอย่างไว้แล้วมาป้อนให้ร่างเล็กกิน เมื่อร่างลูกพยัคฆ์กินเข้าไปก็มีเรื่องราวทั้งที่เข้าใจและไม่เข้าใจเต็มหัวไปหมดจนมันปวดหัวแล้วครางหงิงๆมุดลงไปกับอกเขา เขาจึงอุ้มกล่อมมันไปมาจนลูกพยัคฆ์นอนหลับไป เขาจึงร่ายเวทย์ควักหัวใจ ตัดคมเขี้ยว และถลกหนังแม่พยัคฆ์เก็บไว้ในแหวนมิติรอวันส่งมอบให้ลูกพยัคฆ์อีกที จากนั้นก็ร่ายเวทย์กลบฝังร่างแม่พยัคฆ์ไว้ในถ้ำพร้อมทั้งร่ายเวทย์ให้รอบๆหลุมศพมีมวลดอกไม้สวยสดเติบโตขึ้น แล้วร่ายเวทย์ปิดปากถ้ำไม่ให้ใครมาเห็นได้ นอกจากเขาและลูกพยัคฆ์นี่ จากนั้นเขาก็กลับมาบ้านอย่างรวดเร็วและแนะนำเสี่ยวหู่ให้หลันเอ๋อร์รู้จักเสี่ยวหู่
"ท่านพ่อไปพบเสี่ยวหู่ที่ใดรึขอรับ แล้วพ่อแม่ของเสี่ยวหู่ละขอรับทำไมไม่มาด้วยกันละขอรับ แล้วเสี่ยวหู่จะอยู่อย่างไรขอรับ"อี้หลันถามสิ่งที่สงสัย ต่อให้เขาดีใจที่จะมีเสี่ยวหู่เป็นเพื่อน แต่ถ้าท่านพ่อพรากเสี่ยวหู่มาจากพ่อแม่ของเขา อี้หลันก็พร้อมจะส่งคืนเสี่ยวหู่ให้พ่อแม่ทันที เพราะเขาเข้าใจ การไม่มีแม่ดูแลนั้นช่างไร้คนที่อ่อนโยนและคนให้ออดอ้อนนัก ต่อให้อี้หลันจะออดอ้อนบิดาได้แต่ก็ไม่เหมือนออดอ้อนมารดาเท่าไหร่ อี้หลันเห็นเด็กที่มีมารดาดูแลเลี้ยงดูในโลกมนุษย์แล้ว เด็กเหล่านั้นมีกับข้าวที่มารดาทำให้กิน มีชุดที่มารดาปักให้ใส่ ล้มก็มีมารดาอุ้มชูขั้นมา แต่ตัวอี้หลันที่มีเพียงบิดาเป็นปรมานจารย์เวทย์นั้น ทุกอย่างในชีวิตง่ายดายเพียงแค่เสกวางไม่ได้อะไรพิถีพิถันทำขึ้นมาเองแบบมนุษย์เลย ทำให้อี้หลันเป็นห่วงความรู้สึกเสี่ยวหู่นัก หากจะต้องไร้ทั้งพ่อแม่เช่นนี้ อี้หลันยอมอยู่คนเดียวตลอดไปซะยังดีกว่าพรากพ่อพรากแม่ของเสี่ยวหู่
"ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิดหรอกนะหลันเอ๋อร์…."ซีหลี่จึงเล่าทุกอย่างให้อี้หลันฟัง เพราะเขาสอนลูกด้วยเหตุด้วยผลแบบผู้ใหญ่อยู่แล้ว จึงเล่าทุกอย่างให้ลูกฟัง ซึ่งอี้หลันก็ฟังอย่างตั้งใจและร้องไห้ออกมาเมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดของเสี่ยวหู่ กับชะตะกรรมที่เหมือนกับอี้หลัน เพียงแต่เขาโชคดีกว่าที่ยังมีบิดา แต่เสี่ยวหู่ไม่เหลือใครเลย
"งั้นต่อไปนี้เสี่ยวหู่คือครอบครัวอีกคนของหลันเอ๋อร์ เสี่ยวหู่จะเป็นน้องของหลันเอ๋อร์ขอรับ"อี้หลันอย่างหนักแน่นทั้งน้ำตา พร้อมทั้งยกมือเล็กไปลูกหัวเสี่ยวหู่ ทำให้น้ำตาได้หยดลงไปที่เสี่ยวหู่ที่กึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่ตอนมีมือมาลูบหัว เมื่อรู้สึกได้ถึงหวังดีในมือเล็กนั้นหัวมันจึงดุนๆมือเล็กแล้วก็หลับต่อทันที
"55555 ท่านพ่อ เหมือนเสี่ยวหู่จะตอบรับคำหลันเอ๋อร์ด้วยละขอรับ"อี้หลันบอกอย่างดีใจที่จะมีเพื่อนมีน้องมีครอบครัวเพิ่มขึ้นซะที อยู่กับบิดาสองคนนอกจากเล่นคนเดียว และเรียนกับบิดา อี้หลันก็ไม่ได้ทำอะไรอื่นอีกเลย หากมีเสี่ยวหู่เพิ่มมาเขาต้องมีเรื่องสนุกๆให้ทำอีกมากเป็นแน่
จากนั้นสามวันหลังจากที่เสี่ยวหู่จัดการกับพลังในร่างกายตนได้ก็แปลงร่างจากลูกพยัคฆ์เป็นร่างทิพย์มนุษย์เด็กที่ส่วนสูงไล่เลี่ยกันกับอี้หลัน มีผมสีดำสลวย ดวงตาสีแดงกล่ำ ร่างกายสมส่วนแข็งแรง เมื่อเสี่ยวหู่เห็นตัวเองมีร่างเหมือนกับอี้หลันที่แนะนำตัวว่าจะเป็นครอบครัวให้เสี่ยวหู่และจะเป็นเพื่อนเป็นพี่ให้ขา ตั้งแต่ที่เสี่ยวหู่ลืมตาขึ้นมาที่เรือนไข่มุกนั้น เสี่ยวหู่ก็รับรู้แค่ว่าที่นั้นคือเรือนของเขา  ตลอดสามวันมานี้เสี่ยวหู่เห็นร่างเล็กขาวผ่องที่ใบหน้ามีความงดงามที่หากเติบใหญ่ต้องงามล้มเมืองได้แน่ เข้ามากอดมาอุ้มเขาแล้วคอยป้อนข้าวป้อนน้ำเขาช่วงที่พลังเขายังไม่เสถียรและช่วยเหลือตัวเองยังไม่ได้ แต่ตอนนี้เขาควบคุมพลังในกายจนมีกายทิพย์แล้วจึงดีใจวิ่งไปเปิดประตูแล้ววิ่งไปเรื่อยๆตามสัญชาตญาณที่ได้กลิ่นหอมของดอกไม้ที่เป็นกลิ่นเฉพาะตัวของอี้หลันจึงวิ่งตามกลิ่นไปเรื่อยๆจนกลิ่นชัดมากขึ้นที่ห้องหนังสือที่มีร่างของซีหลี่คนที่ช่วยชีวิตเขาไว้กำลังสอนคัมภีร์อยู่อีกด้านของโต๊ะกับอี้หลันที่กำลังนั่งร่ำเรียนอยู่อีกฝั่ง เสี่ยวหู่จึงเปิดประตุเข้าไปทันที
"อี้หลัน ข้ามีกายทิพย์แล้ว เจ้าดูข้าสิ"เสี่ยวหู่รีบวิ่งเข้าหาร่างขาวทันที ก่อนจะหมุนรอบตัวให้ทั้งสองคนดูอย่างภาคภูมิใจ
"นี่…จะ…เจ้าคือ…สะ..เสี่ยวหู่เหรอ"อี้หลันพูดอย่างตกละลึงร่างเล็กในชุดแดงเพลิงนี่ที่วิ่งเข้ามาหาหน้าตาตั้ง พร้อมยิ้มอย่างดีใจตรงหน้าเขา ดวงตาแดงกล่ำแบบนี้มีตัวเดียวแน่ๆ นี่คือเสี่ยวหู่จริงๆ
"ใช่ ข้าเองขอรับ"
"เสี่ยวหู่ววว เจ้าเป็นมนุษย์แล้ว เย่ๆๆๆ ข้าดีใจที่สุดเลย"อี้หลันกระโดดกอดร่างที่สูงไล่เลี่ยกัน เสี่ยวหู่ออกจะเตี้ยกว่าอี้หลันนิดหน่อยด้วยซ้ำ ทำให้ตัวเซไปนิดตอนอี้หลันกระโดดกอดเมื่อกี้
"5555 ยินดีต้อนรับอีกรอบนะเสี่ยวหู่ เรียกข้าท่านพ่ออย่างที่พี่หลันเอ๋อร์เจ้าเรียกก็ได้นะหู่เอ๋อร์"ซีหลี่เมื่อเห็นทั้งคู่สมัครรักใคร่กันดีก็อารมณ์ดี พร้อมทั้งคิดว่าตัวเองมีลูกเพิ่มอีกคนจึงให้เสี่ยวหู่เรียกเช่นนั้น
"ขอรับท่านพ่อ ขอบคุณท่านพ่อที่ช่วยชีวิตข้า บุญคุณของท่านพ่อ ไป๋เสี่ยวหู่จะมิมีวันลืมขอรับ"เสี่ยวหู่ผละจากอ้อมกอดอี้หลันกอดจะคุกเข่าทั้งสองข้างลงตรงหน้าซีหลี่แล้วโขกหัวลงพื้นเสียงดัง
"เจ้าอย่าคิดมากเช่นนี้หู่เอ๋อร์ ไม่มีใครเป็นหนี้ชีวิตใครทั้งสิ้น เพราะถือว่าพ่อได้ลูกเพิ่มขึ้นมาอีกคน เป็นบุญของพ่อด้วยซ้ำที่มีเจ้า พ่อขอบคุณเจ้านะที่ทำให้ครอบครัวเราสมบูรณ์มากขึ้น"ซีหลี่ก้มตัวลงไปรั้งร่างเล็กของเสี่ยวหู่ขึ้นมา พร้อมทั้งพูดความจริงว่าตลอดสามวันมานี้ตั้งแต่ที่เสี่ยวหู่มาอยู่ด้วยกันก็ทำให้ที่นี่มีความสุขมากขึ้น ทำให้เขากับลูกพูดคุยกันมากขึ้นถึงสิ่งที่อี้หลันรู้สึกและไม่อยากให้เสี่ยวหู่รู้สึกเหมือนตนเอง ทำให้เขารู้ว่าลูกคิดหรือรู้สึกอะไรมากขึ้น โดยปกติหากอี้หลันอยากได้อยากมีอะไร เขาก็ร่ายเวทย์ขึ้นมาให้อย่างง่ายดาย โดยไม่คำนึกถึงความรู้สึกลูกเลยว่าต้องการความใส่ใจที่มากกว่านี้ของเขา จนอี้หลันได้พูดบอกทุกอย่างกับเขา เขาจึงรู้ตัวว่าควรใส่ใจลูกมากกว่านี้ ทำให้ตลอดสามวันมานี้ต่อให้อาหารที่เอาไปป้อนให้เสี่ยวหู่กินจะร่ายเวทย์ขึ้นมา แต่ก่อนหน้านั้นเขากับอี้หลันได้ลงครัวใช้เวลาด้วยกันในการฝึกทำอาหารแล้ว ก็ทำให้เราพ่อลูกเข้าใจในการใส่ใจคนในครอบครัวมากขึ้น เขาจึงพูดขอบคุณเสี่ยวหู่ออกมาจากใจจริง
"ครอบครัวเดียวกัน จะติดหนี้กันทำไม เจ้าห้ามคิดอย่างนี้อีกนะเสี่ยวหู่ นี่คือคำจากท่านพี่ของเจ้าบอกละ จงจำเอาไว้ด้วยล่ะ"อี้หลันบอกออกมาก่อนจะเดินเข้าไปกอดท่านพ่อพร้อมทั้งรั้งร่างเสี่ยวเข้ามาในอ้อมกอดท่านพ่อด้วยกัน
"ขอรับท่านพ่อ พี่หลันเอ๋อร์"เสี่ยวหู่ตอบรับออกมาด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า ก่อนจะกอดตอบทั้งสองคน
"แล้วเสี่ยวหู่หิวมั้ย กินอะไรมั้ย เดี่ยวพี่กับท่านพ่อจะทำอะไรให้กินละ"
"ห๊ะ อาหารที่ข้ากินท่านทั้งสองทำรึขอรับ อร่อยมากเลย"เสี่ยวหู่ถามอย่างตกตะลึง
"ไม่ใช่หรอก นั้นร่ายเวทย์เอานะ"อี้หลันตอบหน้านิ่งๆ
"อ้าว…"เสี่ยวหู่ทำหน้าเหวอ อ้าปากค้างอย่างงงใจ สรุปยังไง
"ก็พี่กับท่านพ่อฝึกทำอาหารให้เจ้า แต่มันกินไม่ได้ เลยได้เสกเอาไง"อี้หลันอธิบายพร้อมส่งยิ้มแห้งๆไป
"อ่อ…"เสี่ยวหู่ทำหน้าเข้าใจพร้อมลูบอกตัวเองอย่างเบาใจ
"เดี่ยวนะ…ท่าทางเช่นนี้หมายความว่ายังไง เจ้าไม่อยากกินฝีมือข้ากับท่านพ่อรึ"อี้หลันแกล้งทำเสียงเข้มขึ้นเมื่อเห็นท่าทางเบาใจนั้นก็อยากแกล้งขึ้นมา
"ปะ..เปล่าขอรับ ข้าอยากกิน แต่พวกท่านทำอาหารเป็นรึขอรับ"
"ไม่เป็นอะ"อี้หลันตอบตอบสัตย์จริงที่เขากับพ่อไม่เคยทำอาหารเลย ไม่เคยเห็นคนทำด้วย เพราะที่นี่ร่ายเวทย์ขึ้นมาตั้งแต่ที่อี้หลันจำความได้แล้ว
สรุปวันนั้นสองพี่น้องหมาดๆก็แกล้งกันหน้านิ่งเถียงกันไปมาจนบิดาที่เป็นบิดาลูกสองหมาดๆ ได้แต่หัวเราะแล้วร่ายเวทย์อาหารและขนมขึ้นมามากมายสังสรรค์วันครอบครัวด้วยใจที่ปิติทั้งสามดวง


## บทที่ 17 อดีต 2

บทที่ 17
อดีต 2
"หลันเอ๋อร์ ข้าให้เจ้า"เสียงทุ้มดังขึ้นจากข้างหลังอี้หลันที่กำลังทำอาหารอยู่ในห้องครัว
"พี่บอกแล้วไง ให้เรียกข้าพี่ใหญ่ ทำไมไม่เรียกละ"อี้หลันหันไปพูดกับร่างที่สูงใหญ่กว่าตนที่ตอนนี้มีอายุสิบห้าปีแล้ว ตั้งแต่ที่เสี่ยวหู่มาอยู่กับเขาตอนห้าปี ก็เรียกเขาว่าพี่ดีทุกคำ แต่พอสามปีผ่านไป ถึงช่วงที่ต้องทดสอบเพื่อเลื่อนขั้นของเขาทั้งคู่ที่ฝึกฝนร่ำเรียนมาด้วยกันตลอดสามปี ถึงเวลาที่จะต้องวัดระดับเลื่อนขึ้นสักที ซึ่งพอวัดระดับกันแล้วเขากับเสี่ยวหู่มีระดับที่ห่างกันมาก โดยเสี่ยวหู่ที่ได้รับพลังจากแม่และพลังของตัวเองจึงมีระดับพลังปราณที่แข็งแกร่งอยู่ระดับเจ็ดหรือเทียบเท่าขั้นจอมยุทย์ของสายฝึกยุทธ์เหลืออีกเพียงสองขั้นก็จะบำลุเป็นสัตว์เวทย์เทพเซียนได้ ในขณะที่เขามีพลังสองสาย สายเวทย์จากท่านพ่อ และสายยุทธ์จากท่านแม่ โดยเขามีพลังสองสายเหมือนท่านแม่ที่เป็นทั้งผู้ฝึกยุทธ์และเป็นจอมเวทย์ แต่เขามีพลังสายเวทย์แข็งแกร่งกว่าเพราะร่ำเรียนมาจากท่านพ่อทำให้เขาอยู่ในขั้นนักเวทย์ตั้งแต่อายุแปดขวบ แต่สายฝึกยุทธ์ยังอยู่ในขั้นฝึกตนที่ถือว่าห่างจากเสี่ยวหู่ไปมาก ทำให้พอถึงเวลาทดสอบกว่าเขาจะผ่านก็หืดขึ้นคอเหลือเกิน แต่เสี่ยวหู่กับผ่านไปได้อย่างสบายๆ เขาถึงกับบ่นอุบเลยทีเดียวใจนึงก็อิจฉา แต่ใจนึงก็ยินดีที่เสี่ยวหู่แข็งแกร่งมากพอจะปกป้องตัวเองจากอันตรายได้แล้ว เสี่ยวหู่ที่เห็นเขาบ่นขิงข่าไปเรื่อยจึงเอ่ยอย่างยิ้มๆขอผูกพันธะสัญญากับเขาเพื่อที่จะได้เลื่อนขั้นฝึกไปด้วยกันอย่างรวดเร็ว เขาทั้งดีใจที่เสี่ยวหู่อยากช่วยเขา ทั้งเสียใจที่เคยนึกอิจฉาน้องตัวเองทั้งที่น้องตัวเองแสนดีถึงขนาดยอมผูกพันธะตัวเองเพื่อเขา เขาจึงปฏิเสธไปแต่เสี่ยวหู่ก็ยกเหตุผลร้อยแปดพันเก้าที่อยากตอบแทนท่านพ่อและเขาที่เป็นครอบครัวให้เสี่ยวหู่ ทั้งยังกล่อมเขาอีกว่าจะทำให้เราอยู่ด้วยกันตลอดไปได้ ด้วยความที่ยังเด็กมากเขาจึงยังไม่ได้คิดมากอะไร เพียงแค่ครอบครัวได้อยู่ด้วยกันก็พอแล้ว จึงกรีดนิ้วแลกเลือดกันกินทั้งคู่ จากที่จะทำพันธะสัญญาทั่วไปที่เจ้าของเลือดต้องหยดเลือดให้สัตว์เวทย์กินเพื่อยอมรับเจ้าของเลือดเป็นนาย กลายเป็นเขาและเสี่ยวหู่แลกเลือดกันกินกลายเป็นทำพันธะวิญญาณที่ต่อให้ตายจากกันไป แต่วิญญาณไม่แตกดับก็จะยังสามารถติดตามและสื่อสารกันได้จนกว่าจะอีกฝ่ายที่อยู่จะตายเป็นวิญญาณเหมือนกัน และไปเกิดใหม่ด้วยกันทุกภพทุกชาติ พอเขารู้อย่างนี้ก็ทำได้เพียงขออภัยเสี่ยวหู่ที่ต้องตัวติดกับเขาไปจนตายแล้วเกิดใหม่กี่รอบไม่รู้ ส่วนเสี่ยวหู่ทำแค่เพียงส่งยิ้มให้เขาพร้อมทั้งบอกว่าดีแล้วที่เราจะไม่แยกจากกัน และตั้งแต่นั้นมาเสี่ยวหู่ก็ไม่เรียกเขาว่าพี่อีกเลย เรียกเพียงหลันเอ๋อร์เท่านั้น และเสี่ยวหู่ก็ยังขยันสรรหาสิ่งต่างๆมาให้เขาทุกวัน วันนี้ก็เช่นกัน
"ก็เจ้าไม่ใช่พี่ข้าแล้วอย่างไรเล่าหลันเอ๋อร์ นายของข้า"เสี่ยวหู่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงยียวนพร้อมทำหน้าตากรุ้มกริ่มมองเขา จากนั้นมือก็ยื่นดอกไม้มาให้เขา
"เฮ้อ….ดอกไม้อีกแล้ว ดอกหอมนิทราซะด้วย ทำไมหู่เอ๋อร์ชอบให้ดอกไม้พี่นักนะ"เขารับดอกหอมนิทรามาสูดดมความหอมอ่อนๆของมัน พร้อมทั้งบ่นให้เสี่ยวหู่ลอยๆ
"ความงามของมันทำให้ข้าคิดถึงเจ้า คิดว่าคนงามกับของงามๆอยู่คู่กัน เหมาะสมดีแล้ว"เสี่ยวหู่ยังคงพูดอย่างอ่อนโยนจริงจัง แต่จริงๆแล้วเขาคิดว่าเสี่ยวหู่แค่แกล้งพูดป้อยอเขาตามประสานั้นแหละ เด็กคนนี้ปากหวานมาแต่เด็กแล้ว ทุกครั้งที่เห็นของสวยๆงามๆมักจะสรรหามาให้เขาตลอดพร้อมทั้งคำพูดหวานๆแบบนี้เลย หากคนนอกฟังอาจคิดว่าเป็นคำเกี้ยวพาละมั้ง แต่เขาที่อยู่กับเสี่ยวหู่มาตลอดนั้นรู้อยู่แล้วว่าเสี่ยวหู่ปากหวาน ถึงแม้จะปากหวานแค่กับเขาก็เถอะ แต่นี่ก็เหมือนทุกวันที่เสี่ยวหู่พูดกับเขาเวลาหาของดีๆมาให้ฝากเขา
"เจ้านี่ช่างปากหวานเหมือนเดิม"
"รู้ได้อย่างไรว่าหวาน เคยชิมรึหลันเอ๋อร์"
"หือ!!! ทำตัวแก่แดดจริงเด็กคนนี้ เอาไว้เจ้าไปพูดกับสตรีที่พึงใจจะดีกว่านะ พี่นะไม่หลงกลเจ้าหรอก เจ้าเด็กปากหวาน"เขาเลยแกล้งทำเสียงดุและทำท่าสั่งสอนเสี่ยวหู่ราวกับผู้ใหญ่สั่งสอนบุตรหลาน
"55555 ท่าทางอย่างกับคนแก่ของเจ้าทำข้าเอ็นดูนะหลันเอ๋อร์"ร่างสูงหัวเราะเสียงดัง
"เอ็นดูอะไรกัน ห๊ะ!!! ข้าเป็นพี่เจ้านะ มีสิทธิ์สั่งสอนเจ้า แล้วเจ้าจะมาใช้คำว่าเอ็นดูราวกับข้าเป็นเด็กอย่างนี้ไม่ได้"เขาจึงแกล้งตีแขนแกร่งไปสองสามทีที่เห็นเสี่ยวหู่หัวเราะท้องขดท้องแข็งอยู่
"5555 ก็มันตลกจริงๆนี่น่า"
"พี่ไม่คุยกับเจ้าแล้ว ทำอาหารต่อดีกว่า วันนี้พี่ทำอาหารที่เจ้าชอบด้วยนะหู่เอ๋อร์"เขาเปลี่ยนเรื่องคุยหลังจากเก็บดอกหอมนิทราลงในกระเป๋ามิติที่เอาไว้เก็บของโดยเฉพาะแล้วหันไปทำอาหารต่อ หลังจากที่ฝึกทำอาหารกับท่านพ่ออยู่นานเกือบปี เขาก็สามารถทำอาหารได้รสชาติใกล้เคียงกับที่ร่ายเวทย์อาหารแล้ว ทำให้หลังจากนั้นเขาและท่านพ่อจึงทำอาหารกินกันเองในครอบครัว รวมทั้งให้เสี่ยวหู่มาช่วยเป็นลูกมือทำอาหารด้วยกันสามคน แต่ช่วงหลังๆสามสี่ปีมานี่หน้าที่ทำอาหารกลายเป็นหน้าที่หลักของเขา เพราะท่านพ่อจะทำอาหารได้เฉพาะเมนูที่ลูกๆชอบไม่สนเมนูอื่นอีก แต่เขามักสรรหาเมนูอร่อยๆมาทำให้คนในบ้านกินหมุนเวียนกันไปเรื่อยๆตามฤดูกาล ทำให้ทุกคนลงความเห็นให้เขาดูแลอาหารการกินในบ้านโดยปริยาย ซึ่งเขาก็ยินดีมากเพราะเขาชอบทำอาหารและขนมอยู่แล้ว เวลาว่างๆได้ทำขนมให้คนกินแล้วได้รับคำชมว่าอร่อย มันทำให้เขามีกำลังใจอยากทำเมนูใหม่ๆขึ้นมาอีกเรื่อยๆเลย
"แล้วนี่ท่านพ่อยังไม่กลับอีกเหรอหลันเอ๋อร์"
"จะกลับอะไรละ เจ้าก็รู้ว่าเวลาท่านพ่อไปฝึกเวทย์บทใหม่บางครั้งใช้เวลาไปเป็นอาทิตย์ นี่พึ่งจะสามสี่วันเองจะกลับมาได้ไงละ มีแค่เจ้ากับพี่เหมือนเดิมนั้นแหละ"
"งั้นเดี่ยวข้าเอาอาหารไปจัดโต๊ะรอนะหลันเอ๋อร์"
"ได้สิ เคี่ยวอีกนิดก็กินได้แล้วละ ยกอาหารออกไปรอพี่เลย เดี่ยวพี่ตามออกไป"เขาและเสี่ยวหู่แบ่งหน้าที่กันเวลาอยู่กันสองคน ส่วนใหญ่เสี่ยวหู่จะทำหน้าที่ไปล่าสัตว์หาวัตถุดิบมาให้เขาทำอาหาร วันนี้ได้ไก่มาสองตัวไว้ทำอาหารพรุ่งนี้ ส่วนวันนี้เป็นตุ๋นน้ำแดงหมูป่า ผัดผัก และไข่ตุ๋น สามเมนูของชอบของเสี่ยวหู่ที่ชอบกินเมนูจากเนื้อสัตว์และไข่เป็นส่วนใหญ่ ส่วนเขากินได้ทุกอย่างที่อร่อย ตอนนี้เขาเคี่ยวหมูตุ๋นได้ที่แล้วก็ตักออกไปที่โต๊ะกินข้าวที่ตอนนี้ถูกจัดเตรียมข้าวชามช้อนตะเกียบไว้เรียบร้อยแล้วรอเพียงเขามา
"เริ่มกินกันเถอะเสี่ยวหู่"
"อืม เจ้าต้องกินให้มากหน่อยช่วงนี้เจ้าดูผอมไปนะ"เสี่ยวหู่พูดพร้อมทั้งคีบเนื้อหมูตุ๋นมาใส่ชามเขา
"ไม่ใช่ว่าเจ้าตัวโตเองรึ ถึงได้มองพี่ว่าตัวเล็กลงนะ"
"หึหึหึ หากหลันเอ๋อร์อยากตัวโตก็กินเยอะๆสิ จะได้ตัวโตเช่นข้า กินแค่ไม่กี่คำก็อิ่มร่างกายจะเอาอาหารที่ไหนไปเลี้ยงตัวให้โตได้ละ"เสี่ยวหู่พูดสั่งสอนเขาราวกับเขาเป็นเด็ก
"ข้าก็พยายามแล้วนิ แต่กินเยอะเช่นเจ้าแล้วข้าทรมาน อึดอัดไปหมด กินเท่าที่ข้ากินไหวนี่ละ โตไม่โตก็ช่างมันเถอะ ข้าไม่สนใจแล้ว"นอกจากอายุและร่างกายของเราเท่ากันในตอนห้าขวบแล้ว หลังจากนั้นเสี่ยวหู่ก็เริ่มเติบโตเร็วกว่าเขาทั้งส่วนสูงและรูปร่าง เขาพยายามทำทุกอย่างเหมือนเสี่ยวหู่แล้ว ทั้งฝึกร่างกายเหมือนกัน กินเหมือนกัน กินเท่ากัน เสี่ยวหู่กินได้สบายๆแต่เขากินเท่าเสี่ยวหู่แล้วอาเจียนบ้างละ ท้องอืดบ้างละ ทำยังไงเสี่ยวหู่ก็โตเร็วกว่าเขาอยู่ดี เขาจึงเลิกพยายามไปนานแล้ว ยิ่งคิดยิ่งช้ำ ทำไมข้าไม่โตกว่านี้นะ ตั้งแต่ปีที่แล้วส่วนสูงเขาก็เหมือนจะไม่สูงขึ้นเลยจากเจ็ดฉื่อครึ่ง (ประมาณ 173 ซม.) แถมตัวก็ผอมบางร่างก็ขาว ทั้งๆที่อายุสิบห้าจะเข้าสิบหกปีแล้วยังไม่ต่างอะไรกับเด็กอายุสิบสองสิบสามปีเลย ต่างกับเสี่ยวหู่ที่ตอนนี้สูงแปดฉื่อ (ประมาณ 184 ซม.) แถมมีแนวโน้มจะสูงขึ้นไปอีก ร่างใหญ่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ผิวขาวสุขภาพดี ใบหน้าที่คมสวย ท่าทางราวกับคนอายุสิบเจ็ดสิบแปดปีดูโตกว่าอายุจริงไปตั้งสองสามปี ในตอนที่ลงเขาไปเที่ยวเทศกาลด้วยกันตอนท้ายปี เขายังเหมือนเป็นน้องชายที่เพิ่งโตสนใจทุกอย่างที่เห็นในงาน ส่วนเสี่ยวหู่ราวกับพี่ชายที่ค่อยดูแลป้องกันเขาเดินชนนั้นหลงนี้ตลอดเลย คิดแล้วช่างน่าโมโห ทำไมเขาไม่โตเท่าเสี่ยวหู่สักทีนะ
"หึหึหึ เช่นนั้นก็กินเถอะ"
เขาและเสี่ยวหู่จึงกินอาหารกันไป พร้อมทั้งเสี่ยวหู่ก็เล่าเรื่องที่ไปล่าสัตว์หาอาหารให้เขาฟังว่าเจออะไรบ้างในป่า นอกเขตวิมานดาวแห่งนี้ วิมานแห่งนี้อยู่ในป่าที่เขาว่ามีอาถรรพ์ ใครที่เข้ามาในป่าแห่งนี้ล้วนแล้วแต่ไม่ธรรมดา ไม่เช่นนั้นก็ไม่ต่างอะไรจากเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่ แต่ครอบครัวเขากลับเลือกปักหลักที่นี่เพราะถึงแม้จะมีอันตรายรอบด้าน แต่ก็มีความปลอดภัยสูงเช่นกัน เพราะใช่ว่าใครจะเข้ามาได้และหาที่นี่เจอ เพราะเนื่องจากท่านพ่อเป็นปรมาจารย์เวทย์จึงร่ายเวทย์สร้างอาณาเขตที่นี่ขึ้นมาพร้อมทั้งร่ายเวทย์สร้างทุกอย่างขึ้นมาทั้งเรือนใหญ่ที่มีความสะดวกสบายหรูหราราวกับราชวัง และยังสร้างเรือนส่วนตัวให้กับลูกเมียตามความชื่นชอบส่วนตัวที่ในเรือนเต็มไปด้วยของหรูหรามีค่าและหายาก และของในเรือนยังมีชีวิตสามารถทำหน้าที่ได้ด้วยตัวเองไม่จำเป็นต้องทำความสะอาดเลย และรอบๆเรือนยังเต็มไปด้วยสมุนไพรล้ำค่าที่ท่านพ่อร่ายเวทย์เชิญเข้ามาอยู่ในอาณาเขตนี้ที่มีอุณหภูมิพอดิบพอดีแก่การเจริญเติบโตของพืชพรรณดอกไม้นานาชนิด และที่ในอาณาเขตนี้ได้ชื่อว่าวิมานดาวเพราะอยู่บนหุบเหวหน้าผาที่เต็มไปด้วยต้นไม้มากมายรายรอบเมื่อมองลงไปในตอนกลางวัน และเป็นจุดที่สูงพอจะเห็นดาวชัดที่สุดในป่าอาถรรพ์แห่งนี้ ท่านแม่จึงให้ที่นี่ชื่อว่าวิมานดาว ซึ่งคนนอกจะมองเห็นเป็นหน้าผาธรรมดา ไม่สามารถมองเห็นอาณาเขตที่เป็นเรือนได้ นอกจากคนภายในจะเป็นคนพาเข้ามาที่นี่จึงจะเห็นทุกอย่างที่ถูกปลูกสร้างอยู่ ฉะนั้นจึงไม่แปลกที่จะไม่มีคนเคยเจอที่นี่ หรือมาที่นี่ได้ สัตว์ในป่าก็เช่นกัน ทำให้เวลาออกไปล่าสัตว์ต้องเป็นคนที่ชำนาญกับป่ามากพอที่จะไม่หลงทาง ซึ่งเสี่ยวหู่มีสัญชาตญาณในการล่าสัตว์ที่ดีมาก ทำให้ออกไปไม่นานก็ได้สัตว์กลับมา ต่างจากเขาที่เคยออกไปล่าสัตว์ด้วยแล้ว นอกจากไม่เจออะไรแล้วยังหลงทางอีก ต้องได้ใช้ยันต์เคลื่อนที่ฉีกกลับเรือน พร้อมส่งสารเวทย์บอกเสี่ยวหู่ว่ากลับมาแล้ว เพราะหาจุดหมายที่นัดกันไม่เจอ เสี่ยวหู่ขบขำหลังจากที่เขาเล่าให้ฟังเสร็จ และก็อาสาจะออกไปล่าสัตว์เองคนเดียวให้เขารอที่เรือนคอยทำอาหารก็พอ เขาจึงไม่ค่อยออกไปนอกเขตมากนัก นอกจากลงเขาไปเที่ยวเล่นและออกไปฝึกเวทย์ในบางครั้งเท่านั้นเอง แต่เวลาที่เสี่ยวหู่ออกไปล่าสัตว์มักจะมีเรื่องตื่นเต้มมาเล่าให้เขาฟังเสมอ ซึ่งเขาก็ฟังไปอย่างเพลิดเพลินแต่ก็ไม่ได้อยากออกไปเท่าไหร่ แค่ฟังเท่านั้นเพราะหากเขาไปบ้าง เรื่องคงรันทดมากกว่าสนุกอย่างเสี่ยวหู่เป็นแน่ เพราะเทพเจ้าไม่เคยรักเขาเลย ดูจากที่ผ่านๆมาละ
หลังจากที่กินข้าวเสร็จเขาก็เอาผลไม้ที่ปอกเสร็จแล้วมาให้เสี่ยวหู่ทานล้างปากพร้อมจิบชาอุ่นๆไปด้วย บรรยากาศกำลังดี เพราะเขากับเสี่ยวหู่ย้ายมาทานของว่างกันที่ศาลาชมดาว กลางคืนที่อากาศดีอย่างนี้เหมาะแก่การดูดาวเป็นที่สุด
"ดาววันนี้สวยนะ เจ้าดูนั้นสิเสี่ยวหู่ มีดาวตกด้วยละ"
"อืม ช่างสวยงามมากจริงๆ"
"ใช่มั้ยละ"
"ข้าหมายถึงเจ้าต่างหากหลันเอ๋อร์ งามกว่าดาวดวงไหนที่ข้าเคยชม แค่มีเจ้าดวงดาวที่ส่องสว่างก็พร้อมม่นแสงลงแล้ว"เสี่ยวหู่พูดเสียงอ่อนหวานขึ้นข้างหูเขา ทำให้เขาหันไปมองเสี่ยวหู่ที่จ้องมองเขาอยู่อย่างอ่อนโยนราวกับต้องการสื่ออะไรให้เขารู้สักอย่าง ซึ่งเขาไม่เข้าใจว่าคืออะไร แต่หัวใจดันเต้นเร็วไปวูบนึงเหมือนกัน มองสบกันไปแวบนึงเขาก็รั้งสติกลับมาได้
"หึหึหึ เจ้านี่น่าหู่เอ๋อร์ เฮ้ออ…."เขาจึงพรีมพรำออกมาให้เสี่ยวหู่ได้ยินเบาๆ
"เจ้าก็ยังไม่เข้าใจสินะหลันเอ๋อร์ เฮ้อออ…"เสี่ยวหู่ถอนหายใจออกมาเบาๆ
".....?"
"นี่ก็ดึกมากแล้ว เข้านอนเถอะ เดี่ยวข้าเดินไปส่งที่เรือน"
"เหรอ งั้นก็ไปกันเถอะ"เขากับเสี่ยวหู่จึงเดินไปตามทางที่มีดอกไม้นานาชนิดยังไม่ผลิบาน ที่บางชนิดก็ผลิบานส่งกลิ่นหอมอวลหยอกเย้าเล่นกับแสงจันทร์ เพราะมีแสงจันทร์ส่งแสงดอกไม้เหล่านี้จึงสว่างเรืองรองขึ้นมาอวดช่อชูชัน ซึ่งเป็นทัศนียภาพที่หาได้ยากมากในเรือนจวนทั่วไป
"ส่งพี่แค่นี้ละ เจ้ากลับไปเรือนเจ้าเถอะ"
"เช่นนั้น หลับฝันดีละหลันเอ๋อร์"เสี่ยวหู่ยกมือขึ้นลูบหัวเขาอย่างแผ่วเบา
"อืม เจ้าก็เช่นกัน"เขาจึงยกมือขึ้นลูบหัวร่างสูงเช่นกัน
"หึหึหึ เช่นนั้นข้าไปนะ"
"อืม"แล้วหลังจากนั้นเสี่ยวหู่ก็หายวับกลับไปที่เรือนตนทันที ส่วนเขาก็เข้ามาภายในเรือนแล้วอาบน้ำแต่งตัวเตรียมตัวเข้านอน ก่อนจะนอนเขาจึงหยิบดอกหอมนิทราออกมาสูดดมเพื่อให้กลิ่นหอมของมันส่งเขาเข้านอนพร้อมทั้งช่วยผ่อนคลายให้นอนหลับฝันดีตลอดทั้งคืน เขาจึงวางไว้หัวโต๊ะข้างเตียงจะได้ดมกลิ่นถนัดๆ จากนั้นก็ดับเทียนเข้านอน พอหัวถึงหมอนเขาก็หลับสนิททันที
เปียะ เสียงดังอะไรสักอย่าง เหมือนของตกแตกส่งเสียงมาจากเรือนใหญ่ ทำให้ของในห้องนั้นจึงเกิดการโกลาหลตกใจวิ่งชนกันไปส่งจนเกิดเสียงก๊องแก๊งดังตามมาจนเขาที่กำลังนอนหลับอยู่สะดุ้งตื่น
ก๊อกๆๆๆ เสียงเคาะประตูเขาดังขึ้นระรัวเหมือนมีเรื่องรีบร้อนเลย เขาจึงตื่นเต็มตาละวิ่งไปเปิดประตูทันที
"หลันเอ๋อร์ ไปดูที่ห้องนอนท่านพ่อเถอะ เสียงดังมาจากที่นั้น "เสี่ยวหู่ยืนหน้าไม่สู้ดีอยู่ตรงประตูทำให้เขาใจเสียไปด้วย
"อืม ไปกันเถอะ พี่รู้สึกไม่ดียังไงบอกไม่ถูก"เขาบอกตามความรู้สึกก่อนที่เสี่ยวหู่จะยื่นมือมากุมมือเขาแล้วหายวับไปที่ห้องท่านพ่อ พอเข้ามาถึงเขาถึงกับตัวแข็งทื่อ เนื่องจากสิ่งของที่แตกนั้นเป็นหยกชิ้นนึงที่ขนาดเท่ากำปั้น แต่ตอนนี้ดันแตกออกเป็นเสี่ยงๆละเอียดอยู่บนพื้นห้อง เขาที่เห็นแบบนั้นทำอะไรไม่ถูกทำเพียงแค่ปล่อยน้ำตาให้มันไหลออกมาเท่านั้น ร่างสูงที่กุมมือเขาอยู่รั้งร่างเขาเข้ามากอดพร้อมทั้งลูบหลังให้ไปมา ก่อนที่เขาจะตั้งสติได้แล้วดันตัวออกมาหยุดยืนดูเศษชิ้นส่วนของหยกวิญญาณของท่านพ่อที่บ่งบอกว่าวิญญาณของท่านแตกดับไปแล้ว
"ท่านพ่อตายแล้ว? ตายได้ยังไงกัน? ท่านพ่อเก่งกาจออกปานนั้น? เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ข้าไม่เข้าใจ? ท่านพ่อไม่เคยมีศัตรูที่ไหน? ทำไมถึงมีคนที่จะเอาชีวิตท่านพ่อได้? เป็นไปไม่ได้? ท่านพ่อต้องยังไม่ตายสิ? ไม่จริงข้าแค่ฝันไป? ม่ายยยยย?"เสี่ยวหู่ที่พยายามรั้งร่างบางที่มือพยายามกอบโกยเศษหยกที่แตกจนโดนหยกบาดเลือดไหลเต็มหยกและฝ่ามือพร้อมทั้งร่างไห้และพรึมพรำออกมาอย่างคนไร้สติ พอเสี่ยวหู่พยายามดึงร่างบางเท่าไหร่ อี้หลันยิ่งดิ้นทุรนทุรายกรีดร้องออกมาแล้วหมดสติไป เขาจึงอุ้มร่างบางขึ้นไปพักบนเตียงใหญ่ก่อน จากนั้นจึงทำแผลให้ใส่ยาสมานแผลเรียบร้อยแล้วพันผ้าพันแผล จากนั้นเสี่ยวหู่จึงไปเก็บกวาดหยกวิญญาณขึ้นใส่พานทองที่อยู่เดิมของหยก จากนั้นเขาจึงลองเรียกวิญญาณจากหยกดู แต่ก็ไม่มีวิญญาณท่านพ่อมา แต่เหมือนจะมีเศษเสี่ยววิญญาณที่มีความทรงจำก่อนที่วิญญาณจะแตกดับ เข้ามาในหัวของเสี่ยวหู่ เห็นร่างคนกลุ่มนึงที่ยืนรายรอบแล้วรุมทำร้ายร่างนี้อย่างป่าเถื่อนรอบทิศทางทุกคนต่างเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขั้นจิตตานตอนปลายใกล้เป็นเทพเซียนแล้ว แล้วยังมีจอมเวทย์อีก ทุกคนต่างใช้ทีเผลอทำร้ายร่างกายนี้ที่เสี่ยวหู่เห็น เห็นร่างนี้พยายามต่อรองเจรจา และพยายามจะหายตัวกลับมาที่นี่เหลือเกิน แต่เชือกมัดเซียนเวทย์ที่จอมเวทย์สามคนกำลังร่ายเวทย์มัดเขาไว้อยู่นั้นแน่นหนามาก จะหายไปทั้งอย่างนี้ พวกนั้นต้องตามรอยเชือกเวทย์มาได้แน่ ทำให้ร่างนี้ทำอะไรไม่ได้ นอกจากให้พวกนี้ทำร้ายร่างกายแล้วจะร่ายเวทย์ก็โดนเชือกมัดเซียนเวทย์จำกัดพลังไม่สามารถใช้เวทย์ได้ ร่างกายที่โชกเลือดเต็มไปด้วยบาดแผลแหวะหวะ ช่วงลมหายใจสุดท้ายได้รวบรวมพลังวิญญาณเฮือกสุดท้ายส่งสารนี้ลงในจิตวิญญาณที่รู้ว่าลูกและเสี่ยวหู่ต้องเรียกจิตวิญญาณเขากลับไปเป็นแน่
บอกถึงเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่การตายของแม่อี้หลันและการตายของเขา พร้อมฝากฝังให้เสี่ยวหู่ดูแลอี้หลันให้ดี ซึ่งเขาเชื่อว่าเสี่ยวหู่จะดูแลและปกป้องอี้หลันที่เป็นดวงใจเขาได้แน่ เสี่ยวหู่ที่เห็นเรื่องราวทั้งหมดแล้วนั้นทำได้เพียงยืนน้ำตาไหลออกมาอย่างไร้เสียงสะอึ้นพยายามเข้มแข็งอย่างยิ่งเพื่อจะเป็นหลักให้อีกคนที่เปราะบางกว่า เมื่อร่างบางตื่นเขาจะเล่าทุกอย่างให้ฟังพร้อมทั้งจะช่วยทุกอย่าง หากร่างเล็กจะแก้แค้นทวงคืนทุกอย่างที่เสียไปกลับมา


## บทที่ 18 อดีต 3

บทที่ 18
อดีต 3
ฝัน…ข้าฝันร้าย…มันไม่ใช่ความจริง จะเป็นไปได้ยังไง ท่านพ่อจะตายได้ยังไง ไม่จริง ข้าแค่ฝันไป ท่านพ่อยังไม่ตาย ท่านเพียงแค่ไปฝึกเวทย์บทใหม่ ไม่กี่วันก็กลับแล้ว รอท่านพ่อกลับมาครอบครัวที่อบอุ่นของเขาก็เหมือนเดิมแล้ว ข้าแค่ต้องตื่น ต้องตื่นเท่านั้น เมื่อคิดได้แบบนั้นดวงตาเรียวสวยที่ปิดอยู่เปิดออกมองผ้าม่านสีขาวที่แล้วหันมองซ้ายขาวเพราะม่านที่เตียงนี่แตกต่างจะเตียงในเรือนเขานัก เมื่อเห็นหันไปทางซ้ายก็เห็นเสี่ยวหู่กุมมือเขาแล้วนั่งมองไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย เขาเห็นเพียงดวงตาที่แดงกล่ำเหมือนผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักนั้น รวมทั้งเตียงหลังใหญ่ที่เขานอนในห้องท่านพ่อนี่อีก หัวใจที่เหมือนสงบจากการหลอกตัวเองก็ตื่นขึ้น ท่านพ่อตายแล้วจริงๆ มันไม่ใช่ความฝัน หางตาเริ่มกลับมาร้อนเหมือนมีน้ำตาไหลออกมาเงียบ ๆเสี่ยวหู่ที่กุมมือเขาอยู่คงสัมผัสได้ถึงแรงสะอื้นเบาๆจึงหันกลับมามองเขาที่กำลังนอนปล่อยน้ำตาไหลรินออกมา
"หลันเอ๋อร์ ตื่นแล้วรึ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง"
"....."
"อย่าเศร้าเสียใจไปเลยนะหลันเอ๋อร์ "
"..."
"เจ้าอย่าร้องไห้เลยนะ อย่าเป็นแบบนี้ แค่ท่านพ่อจากไปหัวใจข้าก็เจ็บปวดแล้ว เจ้าอย่าเป็นแบบนี้เลยนะ ข้าขอร้อง เห็นเจ้าเป็นแบบนี้ใจข้าจะขาดแล้วหลันเอ๋อร์"เสี่ยวหู่ที่เห็นอี้หลันนอนร้องไห้เงียบและดวงตาสวยไร้แววนั้นม่นแสงลงมากจนเสี่ยวหู่ใจไม่ดี กลัวว่าร่างบางจะเป็นอะไรไปอีกคน เสี่ยวหู่ทนไม่ได้หรอกนะที่จะสูญเสียคนที่รักไปพร้อมกันสองคน เขาทำได้แค่เพียงกุมมือบางนั้นแน่นขึ้นแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ขอร้องให้ร่างบางนึกถึงใจเขาบ้าง อย่าทำร้ายตัวเองด้วยการตรอมใจแบบนี้เลย เขาที่มีชีวิตอยู่ได้ทุกวันนี้ก็เพื่อใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับหลันเอ๋อร์และท่านพ่อตลอดไปเท่านั้น แม้ตอนนี้จะไม่มีท่านพ่อแล้ว เหลือเพียงหลันเอ๋อร์ที่ทำให้เขาอยากมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อเป็นความสุขที่เหลืออยู่ให้แก่กัน ขอเพียงเท่านั้นจริงๆ
"ท่านพ่อ…จากไปแล้ว…จริงๆใช่มั้ย"เสียงหวานเอ่ยออกมาสั่นๆราวกับจะขาดใจเมื่อพูดประโยคนั้นออกมา เสี่ยวหู่จึงเงยหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาขึ้นมามองอี้หลันที่เอ่ยถามออกมา
"ท่านพ่อจากไปแล้วจริงๆหลันเอ๋อร์ แต่ยังเหลือเศษเสี้ยวจิตวิญญาณที่ข้าเรียกคืนมาได้บางส่วน หากเจ้าอยากรู้เรื่องราวทั้งหมดคงต้องใช้เวลาในการรวบรวมเสี้ยววิญญาณหน่อย เจ้า…เอ่อ..อยากรู้เรื่องก่อนที่ท่านพ่อจะจากไปหรือไม่"เสี่ยวหู่ถามเขาอย่างลังเล เหมือนกังวลว่าเขาจะรับเรื่องที่จะรู้ไม่ได้
"แสดงว่าเจ้าเห็นบางอย่างที่เกิดขึ้นกับท่านพ่อแล้วสินะถึงถามพี่อย่างนี้"เขาที่ยันตัวลุกขึ้นมาถามเสี่ยวหู่ถึงท่าทางแปลกๆที่อีกฝ่ายอึกอักเหมือนลังเลว่าจะพูดดีมั้ย
"ตอนข้ารวบรวมจิตวิญญาณท่านพ่อ มีเศษเสี้ยวความทรงจำเข้ามาที่หัวข้า เป็นความทรงจำที่ท่านพ่อผลึกลงในจิตวิญญาณ ข้าเลยเห็นมันแค่บางส่วน"เสี่ยวหู่บอกเล่าสิ่งที่ทำตอนเขาหมดสติไป
"เจ้าเห็นอะไรบ้างเสี่ยวหู่ บอกพี่สิ บอกพี่มา ทำไมท่านพ่อถึงตาย มีคนทำร้ายท่านพ่อใช่หรือไม่"เขาจับแขนเสี่ยวหู่เขย่าแล้วถามตามความคิดที่เขาคิดได้ในตอนนั้น ต้องมีคนทำร้ายท่านพ่อแน่ๆ แต่เหตุผลอะไรเขาเองก็ไม่ทราบ แต่ต้องมีคนรอบทำร้ายท่านแน่ ตัวท่านพ่อเองเป็นถึงปรมาจารย์เวทย์จะพ่ายแพ้ง่ายๆได้ยังไง อย่างน้อยๆคนพวกนั้นต้องมีมากกว่าหนึ่งคนเป็นแน่ แล้วต้องใช้เล่ห์กลบ้างอย่างที่ทำให้ท่านพ่อใช้ยันต์เคลื่นย้ายกลับมาที่นี่ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นท่านพ่อจะตายได้ยังไง ด้วยตัวท่านพ่อเอง หากต้องสู้กับผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปยังไงก็ไม่มีวันแพ้ หากจะสู้กับผู้ใช้เวทย์ด้วยกันก็ต้องชนะแน่อยู่แล้วเพราะท่านพ่อบำลุเป็นปรมาจารย์ด้านเวทย์ ซึ่งสูงที่สุดอยู่แล้วจะแพ้พวกใช้เวทย์ด้วยกันได้ยังไง เขาคิดยังไงก็ไม่มีทางที่ท่านพ่อจะแพ้จนตัวตายแบบนี้ได้ นอกจากจะโดนลอบทำร้าย โดนใช้เล่ห์กลจนตัวเองจนมุมมากกว่า เขาคิดวิเคราะห์ไปในทิศทางที่เป็นไปได้ ซึ่งก็ไม่มีทางไหนที่คิดได้นอกจากโดนลอบทำร้ายเลย
"ใช่ มีคนลอบทำร้ายท่านพ่อ"เสี่ยวหู่ตอบคำถามเขา ตามที่เขาคิดเลย
"เช่นนั้น มันเป็นใครต้องการอะไร ทำอย่างนี้ไปเพื่ออะไร"เขาถามเสี่ยวหู่ระรัว
"งั้นข้าจะพาเจ้าไปดูสิ่งที่ข้าเห็น"
"อืม…"เขาที่ตั้งสติกลับมาได้ เลิกร้องไห้แล้วลุกขึ้นนั่งเผชิญหน้ากับเสี่ยวหู่
"ข้าจะใช้วิชาผสานจิตให้หลันเอ๋อร์เห็นในสิ่งที่ข้าเห็น แต่เจ้าต้องสัญญาว่าจะมีสติทุกขณะจิต ไม่อย่างนั้น หากหลันเอ๋อร์ควบคุมสติและจิตไม่ได้  จิตวิญญาณที่ผนึกไว้จะไม่เปิดเผยต่อจิตเจ้า และจะทำให้ภาพที่เห็นเลือนรางจางหายไป"
"อืม ข้าจะพยายาม"เขารับปากที่เสี่ยวหู่บอก จากนั้นเสี่ยวหู่ก็ยกมือทั้งสองข้างผสานกับมือเขาแล้วหลับตาลงปล่อยใจให้วางและจู่ๆเขาก็เหมือนโดนดึงเขามาในจิตวิญญาณของใครสักคนที่ตอนนี้กำลังถูกมัดอยู่ ซึ่งพอมองสำรวจดูแล้วชุดแล้วน่าจะเป็นท่านพ่อไม่ผิดแน่
"เจ้าจะบอกมั้ย ว่าแก่นรากวิญญาณที่เหลืออยู่ที่ใด"เสียงที่เกรี้ยวกราดดังขึ้นตรงหน้า ร่างที่เขามองผ่านอยู่ตอนนี้เห็นเพียงภาพร่างใหญ่ที่เลือนราง น่าจะมาจากเลือดที่ไหลลงมาปิดดวงตาข้างขวาไว้ ทำให้มองหน้าไม่ชัดเท่าไหร่เพราะเวลานี่ก็มืดค่ำแล้ว นอกจากครอบเพลิงที่คนพวกนี้ถือก็ไม่มีแสงสว่างอื่นใดอีก คนที่ยืนอยู่รอบๆตัวกะจากสายตาน่าจะมีถึงแปดคน เชือกที่มัดอยู่ตอนนี้ที่เขาเห็นคือเชือกมัดเซียนเวทย์ มิน่าละท่านพ่อเขาจึงสู้ไม่ได้ เพราะแค่จอมเวทย์สามคนและผู้ฝึกยุทธ์ระดับจินตานห้าคนนี้ไม่คณามือปรมาจารย์เวทย์แน่ หากไม่มีเชือกมัดเซียนที่ทำให้คนที่โดนเชือกมัดไม่สามารถใช้เวทย์ได้ และยิ่งพยายามจะทำร้ายหรือแก้มัดยังไงก็จะยิ่งโดนรัดแน่นขึ้น เชือกนี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อใช้มัดนักโทษหรือโจรที่เป็นนักเวทย์หรือผู้ฝึกยุทธ์ชั้นสูงเท่านั้น จะได้ไม่สามารถแหกคุกหรือหนีได้ และที่เขาชอกช้ำสุดคืออาวุธเวทย์นี้ท่านพ่อเป็นคนคิดค้นขึ้นมา พวกมันตรงหน้าเขาใช้ของที่ท่านพ่อสร้างมาทำร้ายท่านพ่อเองงั้นเหรอ ช่างใจคอโหดเหี้ยมนัก
"แก่นรากวิญญาณอะไร ข้าไม่รู้จัก ข้าไม่เข้าใจในสิ่งที่เจ้าพูด"ท่านพ่อตอบไปด้วยเสียงแหบพร่าไร้เรี่ยวแรงจากการโดนทำร้ายร่างกายทั่วทั้งร่าง
"ท่านจะไม่รู้ได้ยังไง ปรมาจารย์เวทย์เมิ่งซีหลี่ ก็แก่นรากวิญญาณเดิมทีอยู่ในร่างของธิดาเผ่าจิ้งจอกเก้าหางฟู่ชิวหลิง ภรรยาของเจ้าไง ข้าติดตามแกะรอยจนเจอภรรยาเจ้าที่ท้องแก่ใกล้คลอดเต็มทีหวังว่าจะได้แก่นรากวิญญาณมาง่ายๆ แต่ภรรยาเจ้าสู้สุดใจนัก สู้ไปด้วย หนีไปด้วย แถมยังจะคลอดอีกด้วย น่าจะเป็นตอนที่โดนซ่างหมิ่นฟาดพลังยุทธ์ใส่นะ จึงช่วยเร่งภรรยาเจ้าคลอดเร็วขึ้น น่าเสียดายที่ตอนนั้นไม่มีเชือกมัดเซียนเวทย์นะ ไม่อย่างนั้น ข้าคงได้แก่นรากวิญญาณที่สมบูรณ์กลับไปแล้ว ไม่ใช่เศษเสี้ยวแก่นรากวิญญาณนั้น"ร่างสูงตรงหน้าพูดออกมาเสียงเหี้ยมก่อนจะเดินเข้ามาบีบคางท่านพ่อ จนเขาเห็นใบหน้านั้นชัดๆ ใบหน้าที่เกลี้ยงเกลาหล่อเหลามีรอยบาดที่หางคิ้วแบบนี้มีอยู่ไม่กี่คน ซึ่งเขาที่ไม่ได้รู้เรื่องภายนอกเขตเท่าไหร่จึงไม่รู้จักคนผู้นี้
"นี่…เจ้า…หมิงหลง เจ้าสำนักมังกรนิลเพลิงนี่ เจ้าเองรึที่ไล่ล่าภรรยาข้า จนนางต้องคลอดบุตรก่อนกำหนดแล้วออกไปสู้ปกป้องลูกจนตัวตายเช่นนี้"ท่านพ่อพูดอย่างแค้นเคืองถืงเรื่องราวที่รู้ เดิมทีท่านพ่อเล่าให้ฟังเพียงแค่อยู่ๆก็มีเขาในห่อผ้าที่เต็มไปด้วยเลือดโผล่มากลางเรือนใหญ่ในเขตวิมานดาว แล้วมียันต์ส่งสารให้ท่านพ่อดูแลเลี้ยงดูเขาให้ดี เพราะนี่คือลูกของเรา ส่วนตัวเองจะจบเรื่องทางนี้เอง เพื่อป้องกันการแกะรอยและเพื่อชีวิตที่สงบสุขของท่านพ่อและเขา โดยบอกเพียงว่าในตัวของเขามีแก่นรากวิญญาณที่ไม่สมบูรณ์อยู่  แก่นรากวิญญาณนี่จะช่วยให้เขามีชีวิตที่แข็งแรงและยืนยาวโดยไม่จำเป็นต้องเป็นเซียน แถมยังสามารถดึงพลังมันออกมาใช้มากเท่าไหร่ก็ได้เทียบเท่ากับผู้ที่บำลุเป็นเซียนเลยก็ว่าได้ โดยแก่นรากวิญญาณจะได้รับการสืบทอดมาเฉพาะเผ่าจิ้งจอกเก้าหางเท่านั้น ทำให้ตอนตั้งครรถ์เขาท่านแม่เลยทะนุบำรุงอย่างดีให้พร้อมที่แก่นรากวิญญาณจะเข้ามาอยู่ในร่างกายเขาจนกว่าจะคลอด แต่เมื่อคลอดก่อนกำหนดแก่นรากวิญญาณจึงไม่สมบูรณ์ ยังมีบางส่วนที่เหลือในตัวท่านแม่อยู่ และท่านแม่เองตั้งแต่ตั้งครรถ์ก็ไม่สามารถดึงพลังของมันใช้ได้ เพราะมันจะถ่ายเทพลังมาที่เขาแทน ท่านแม่จึงอ่อนแอจนใช้เวทย์มากไม่ได้ แถมยังโดนทำร้ายจนบาดเจ็บแทบไม่เหลือพลังเวทย์แล้ว หากจะใช้เวทย์เคลื่อนย้ายทางไกลทั้งแม่และลูกต้องพลังหมดก่อนจนโดนจับได้แน่ ท่านแม่จึงเลือกส่งเขากลับมาคนเดียว ส่วนตัวเองจะออกไปล่อให้พวกที่ต้องการแก่นรากวิญญาณมาเอาที่ตัวนางเอง เพื่อที่พวกมันจะได้ไม่ตามล่าลูกของนางต่อไป โดยไม่บอกท่านพ่อว่าอยู่ที่ไหนเพื่อให้ท่านพ่อไปช่วยหรือไม่ได้บอกว่าใครที่เป็นคนไล่ล่าอยู่ ท่านแม่บอกเพียงจงใช้ชีวิตให้มีความสุขเพื่อนางแล้วไม่ต้องแก้แค้นใดๆ ใช้ชีวิตต่อไปให้ดีเป็นพอ
"ใช่ ข้าเอง นางช่างทำข้าเจ็บแสบนัก ไม่เพียงแต่ฆ่าน้องชายของข้าได้ ก่อนตายนางยังร่ายเวทย์คำสาปใส่แก่นรากวิญญาณที่เหลืออยู่จนตอนนี้ลูกข้าที่ใช้มันเจ็บปวดเจียนตาย เมื่อทำการบำเพ็ญเพื่อบำลุเป็นเทพเซียน นอกจากแก่นรากวิญญาณที่เหลืออยู่เท่านั้นที่จะแก้คำสาปนี้ได้ หรือเลือดของจิ้งจอกเก้าหางที่ทำการสาปเท่านั้นที่จะล้างคำสาปได้ ซึ่งทั้งสองอย่างนี้ก็คือเด็กคนนั้น ลูกของนางที่เป็นทั้งทายาทจิ้งจอกเก้าหางและเป็นแก่นรากวิญญาณที่เหลือ ข้าเพิ่งจะรู้ไม่นานนี่เองว่าแก่นรากวิญญาณจะส่งมอบกันในครรถ์เท่านั้น หากข้ารู้ ข้าจะรอจนกว่านางจะคลอดเด็กคนนั้นออกมาอย่างสมบูรณ์เลยละ แล้วค่อยแย่งชิงแก่นรากวิญญาณนั้นอีกที เรื่องราวจะได้ง่ายกว่านี้ พอข้ารู้ว่าลูกต้องคำสาป ก็ผ่านมาแล้วตั้งห้าปี ข้าตามล่าหาเบาะแสพวกเจ้าอยู่นาน แต่ก็ไม่พบอะไรสักอย่างทั่วทั้งแผ่นดินไม่มีใครรู้จักสามีหรือครอบครัวของนางเลย พวกเผ่าจิ้งจอกก็หายสาปสูญไปตั้งแต่เผ่าอสูรบุกลุกครั้งก่อน ข้าจึงได้แต่คิดว่าสามีของนางต้องเป็นบุคคลที่มีพลังแข็งแกร่งมากเป็นแน่ หรือไม่ก็เป็นผู้ใช้เวทย์ที่สามารถสร้างอาณาเขตเวทย์เป็นของตัวเองได้แน่ๆ ข้าเลยหาตัวพวกเจ้าไม่พบสักที ต้องได้ไปขุดหาศพภรรยาเจ้าที่ก้นเหวขึ้นมาเพื่อตามรอยจากกระดูกที่มีพลังแฝงหลงเหลืออยู่เพียงนิดนั้น กว่าที่จอมเวทย์คนของข้าจะหาร่องรอยพบว่าอยู่ในป่าอาถรรพ์เวลาก็ล่วงเลยมาเกือบสิบปี สิบปีที่ลูกข้าทนทุกข์ทรมาน ที่ข้าต้องทนเห็นลูกข้าทุรนทุรายทุกครั้งเมื่อเดินพลังยุทธ์ เจ้ารู้มั้ยว่าข้าอยากจะกระชากวิญญาณนางกลับมาทรมานให้หายแค้นใจ เดิมทีข้ารู้สึกผิดที่ทำหน้าเด็กคนนึงต้องกำพร้าแม่ แต่ลูกข้าก็จำเป็นต้องมีชีวิตเหมือนกัน พอเห็นลูกตนเองมีชีวิตอย่างทุกข์ทรมานเช่นนั้น ไฉนเลยคนเป็นพ่อจะอยู่เฉยได้ ฉะนั้นไม่ลูกนางก็ลูกข้าที่ต้องมีชีวิตอยู่ ต่อให้ข้าจะตกนรกขุมสุดท้ายที่ก่อเวรสร้างกรรม ข้าก็ไม่สนใจ ขอเพียงลูกข้ามีชีวิตในเส้นทางเทพเซียนนั้นก็เพียงพอแล้ว ตลอดสามวันที่ข้าเฝ้าดูเจ้าฝึกเวทย์นี่ก็รู้ได้แล้วว่าเจ้าเป็นปรมาจารย์เวทย์ มีความเป็นไปได้ว่าเจ้าจะเป็นสามีนาง ข้าจึงสืบเรื่องราวของเจ้าจนรู้ว่าเจ้าเป็นผู้คิดค้นเวทย์บทต่างๆและอาวุธเวทย์ที่เป็นประโยชน์มากมาย เป็นผู้ที่ควรค่าแก่การนับถืออย่างยิ่ง แต่ที่ทำให้เจ้ามีสภาพเช่นนี้ คงเป็นเพราะพลังแฝงที่เหลือของกระดูกภรรยาเจ้า ที่ดูจะตื่นเต้นมีพลังเพิ่มขึ้นมาเมื่อเข้าใกล้เขตป้องกันเวทย์ของเจ้า นั้นจึงทำให้ข้ามั่นใจว่าเป็นเจ้าจริงๆ ซึ่งตอนนี้หากเจ้าอยากมีชีวิตอยู่ ก็ส่งสารเวทย์ให้ลูกเจ้ามาที่นี่ซะ ข้าจะไม่ทำอะไรลูกเจ้า ขอเพียงเลือดไม่กี่หยดที่เพียงพอจะล้างคำสาปเท่านั้น เมื่อถอนคำสาปได้ ข้าสัญญาจะปล่อยพวกเจ้าไปและไม่ยุ่งเกี่ยวกับพวกเจ้าอีก"หลิงหลงพูดออกมาอย่างหน้าไม่อาย ท่าทางที่ข่มขู่กับคำพูดที่เหมือนขอร้องนี่ดูยังไงก็เชื่อถือไม่ได้ทั้งสิ้น
"อ้าว พี่ใหญ่ ไหนพี่บอกว่าจะเอาทั้งเลือดไปล้างคำสาปทั้งแก่นรากวิญญาณไปเพิ่มพลังยังไงละ นี่ท่านจะเปลี่ยนใจงั้นเหรอ"ร่างใหญ่ทางซ้ายมือที่คอยทำร้ายท่านพ่อยามที่ท่านพ่อเผลอ เอ่ยขึ้นมาเมื่อหลิงหลงที่บีบคางท่านพ่ออยู่พูดจบ
"หุบปากเจ้าไปซะเจ้าสาม!! ไม่รู้อะไรก็ไม่ต้องพูด"เสียงตวาดดังขึ้นมาก่อนจะปล่อยคางที่บีบแล้วลุกขึ้นยืนตรงหน้าท่านพ่อ
"เจ้าจะส่งสารเวทย์เรียกลูกเจ้ามามั้ย หากไม่ มีแค่ทางเดียวให้เจ้าเลือก คือตาย!!!! เพราะถือว่าข้าให้ทางรอดเจ้าแล้ว และในไม่ช้า หากข้าตามหาลูกเจ้าพบข้าจะส่งเขาตามเจ้าไปซะ"เสียงเหี้ยมพูดออกอย่างเหลืออดเต็มที
"ต่อให้ตายข้าก็ไม่เชื่อคำที่เจ้าบอกหรอก เจ้ากล้าฆ่าคนที่ไม่เคยทำอะไรให้เจ้าอย่างชิวหลิง ทำไมจะไม่กล้าฆ่าข้าและลูก คำพูดของเจ้ามีคำไหนที่เชื่อได้กัน"ท่านพ่อเอ่ยออกมาอย่างโกรธแค้น
"นี่เจ้า!!! ได้ งั้นข้าจะไม่ใจดีกับเจ้าอีกแล้ว ทำร้ายมัน!!! เค้นออกมาให้ได้ว่าลูกมันอยู่ที่ไหน!!"เสียงเหี้ยมเอ่ยออกมาอย่างเกรี้ยวกราด พร้อมทั้งจอมเวทย์สามคนก็ร่ายเวทย์เพื่อตึงร่างท่านพ่อด้วยเชือกมัดเซียนเวทย์ไว้สี่มุมสองเส้นล่ามแขนทั้งสองข้างอีกสองล่ามข้อเท้า แต่เมื่อเห็นท่านพ่อยังคงร่ายเวทย์อะไรบางอย่างก็เสกอีกเส้นมามัดคอไว้ ลักษณะไม่ต่างอะไรจากนักโทษที่ต้องประหารด้วยห้าม้าแยกร่างเลย และเขาก็เพิ่งรู้ว่าเวทย์ที่ท่านพ่อฝืนพลังเวทย์เฮือกสุดท้ายใช้นั้นคือเวทย์ผนึกความทรงจำและความรู้สึกลงในจิตวิญญาณเพื่อส่งกลับมาให้เขาและเสี่ยวหู่ พร้อมทั้งฝากฝังเขาให้เสี่ยวหู่ดูแล เพราะท่านพ่อมั่นใจว่าเสี่ยวหู่จะดูแลเขาได้แน่ๆ พร้อมทั้งบอกรักเขาเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย ก่อนที่ท่านพ่อจะทนความเจ็บปวดทรมานไม่ไหวใกล้จะตาย ก็มีวิหคเพลิงสัตว์เวทย์ระดับเก้าบินอยู่เหนือฟากฟ้าพร้อมทั้งสะบัดขนที่เต็มไปด้วยเพลิงลงมาที่จุดที่ท่านพ่อโดนมัดตึงไว้อยู่ และรอบๆตัวที่มีต้นไม้อยู่มากมายทำให้เกิดกองเพลิงรอบๆคนพวกนี้กองใหญ่ วิหคเพลิงที่ฝืนฉีกมิติพันธะสัญญาออกมาก็บาดเจ็บพอตัว แต่จะให้คู่พันธะตัวเองตายไม่ได้ เพราะซีหลี่นั้นเป็นเพื่อนบำเพ็ญที่ดีที่สุดที่มันเคยมีมา จะให้อยู่เฉยคงไม่ได้มันจึงฉีกมิติออกมาแล้วปล่อยขนเพลิงเพื่อช่วยซีหลี่เท่านั้น ซึ่งตอนนี้จอมเวทย์ทั้งสามเผลอตัวลืมร่ายเวทย์ให้เชือกมัดเวทย์แน่นเหมือนเดิม เป็นทีให้ท่านพ่อร่ายเวทย์ผนึกได้สำเร็จ เมื่อกำลังจะหลุดจากเชือกที่พันธการจอมเวทย์ทั้งสามก็หันกลับมาร่ายเวทย์ให้เชือกแน่นเหมือนเดิม ส่วนวิหคเพลิงตอนนี้ก็มีร้องเจ็บปวดออกมาเป็นระยะ เพราะโดนอสรพิษนิลกาฬและเต่ามังกรรุมทั้งร้ายทั้งซ้ายขวาอยู่ วิหคเพลิงที่โดนโจมตีทั้งสองฝั่งจึงทำได้เพียงตั้งรับ จนตอนนี้พลังที่เหนือกว่าขั้นนึงของวิหคเพลิงได้แต่ถดถอยลงจากการได้รับบาดเจ็บทั้งฝืนมิติและโดนรุมทำร้าย ร่างวิหคจึงเผาไหม้ตัวเองเพื่อนำร่างนี้กลับเผ่าตัวเองจากพลังที่ใกล้หมด เพื่อกำเนิดตัวเองจากขี้เถ้าใหม่ โดยกำเนิดขึ้นมาเหมือนเดิมทุกอย่างทั้งรูปร่างและพลัง ความทรงจำ แต่ต่างตรงไม่มีพันธะแล้วเพราะถือว่าร่างเดิมตายไปแล้ว ตอนนี้บนท้องฟ้าจึงเหลือแต่อสรพิษนิลกาฬและเต่ามังกรที่แทบไม่ได้รับบาดเจ็บเลย จากนั้นก็มีกระเรียนน้ำที่บินโปรยน้ำลงไปบนกองเพลิงเพื่อดับไฟ เมื่อสถานการณ์กลับมาสงบพวกที่ถูกเรียกว่าน้องสามก็เข้ามาทำร้ายทุบตีท่านพ่อทันที เมื่อเห็นท่านพ่อไม่ปริปากอะไรสักคำ พวกมันจึงทรมานท่านพ่อ โดยเฉือนเนื้อและเส้นเอ็นท่านพ่อออกมาอย่างโหดเหี้ยมเริ่มจากขาทั้งสองข้างจนแขน มาที่ลำตัว ทั้งเนื้อทั้งตัวท่านพ่อเต็มไปด้วยเลือด จนในที่สุดท่านก็จากไปอย่างทรมานพร้อมทั้งจิตวิญญาณที่แตกละเอียดจากความเจ็บปวดที่ได้รับทั้งกายและใจ อยู่ๆเขาก็รู้สึกวูบแล้วเหมือนมีอะไรเขย่าตัวสักอย่าง
"หลันเอ๋อร์!! ตื่นสิ ตื่น! รู้สึกตัวสักทีสิหลันเอ๋อร์"เสียงเสี่ยวหู่เรียกเขา และแรงที่เขย่าตัวนี่อีก เขาจึงลืมตาที่มีแต่น้ำตาขึ้นมา ก็เห็นเสี่ยวหู่มองเขาอย่างเจ็บปวดและสงสารเขา เขาจึงพุ่งตัวเข้าไปกอดเสี่ยวหู่ทันทีพร้อมทั้งร้องไห้ออกมาอย่างหนัก กับสิ่งที่เขามองเห็น ทั้งท่านพ่อและท่านแม่ล้วนแต่ใช้ชีวิตปกป้องเขา ใช้ชีวิตตัวเองแลกให้เขามีชีวิตอยู่ จากคนผู้เดียวที่โหดเหี้ยมที่สุด หลิงหลงเจ้าสำนักมังกรนิลเพลิง
"ไม่เป็นไร ข้าอยู่นี่แล้วหลันเอ๋อร์ ข้าอยู่นี่"เสี่ยวหู่กอดเขาแน่น พร้อมทั้งลูบหลังเขาไปด้วย
"พวกมัน!! พวกมันฆ่าท่านพ่อและท่านแม่ พวกมันทรมานท่านพ่อ ทำร้ายจิตใจท่านพ่อ ชั่วช้าที่สุด!!!ข้าเกลียดพวกมัน!! เกลียดๆๆ ข้าจะฆ่าพวกมันทุกคน!! ข้าจะแก้แค้นให้ท่านพ่อและท่านแม่"เขาร้องไห้ฟูมฟายออกมาพร้อมหมายมาดจะแก้แค้นให้ครอบครัวของเขา
"ได้สิ หากเจ้าจะแก้แค้น ข้าจะช่วยเจ้าเอง แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาของเรา ตอนนี้พวกมันทั้งแข็งแกร่งและมีจำนวนมากกว่าเรา กำลังตามล่าเราอยู่ เราคงต้องอยู่แต่ในอาณาเขตวิมานดาวฝึกฝนตัวเองให้แข็งแกร่งขึ้นจนมากพอจะฆ่าพวกมันได้ แล้วเราจะเป็นฝ่ายไปหามันเอง พร้อมทั้งสงครามเลือดที่เราจะละเลงด้วยสองมือของเรา"เสี่ยวหู่พูดด้วยน้ำเสียงและท่าทางราวกับให้คำสัญญาว่าช่วยเขาอย่างถึงที่สุด ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็ตาม นั้นยิ่งทำให้เขาร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม เพราะอย่างน้อยก็เหลือครอบครัวเขาอีกคนนึงที่พร้อมจะปกป้องและก้าวเดินไปกับเขาทุกที่ ไม่เว้นแม้แต่นรก
"อืม ยังไม่ถึงเวลาของเรา เราต้องแข็งแกร่งกว่านี้"เขาที่เปลี่ยนความเสียใจเป็นแรงผลักดันก็เริ่มปาดน้ำตาไม่ร้องไห้ฟูมฟายแล้ว จึงแบ่งหน้าที่กับเสี่ยวหู่เพื่อทำการปกปิดเขตที่อยู่นี้ใหม่แล้วเริ่มวางแผนหลอกล่อพวกนั้นไปไกลๆจากตำราเวทย์ใหม่ๆที่ท่านพ่อเขียนไว้ แต่ยังไม่เคยทดลอง เพื่อถ่วงเวลาให้เขากับเสี่ยวหู่ฝึกตัวเองเลื่อนขั้นขึ้นไปถึงขั้นสูงสุด โดยแผนที่วางไว้น่าจะมีเวลาฝึกสองถึงสามปีเลยทีเดียว


## บทที่ 19 อดีต 4

บทที่ 19
อดีต 4
หลังจากที่เขาและเสี่ยวหู่ร่ายเวทย์กางอาณาเขตใหม่เพื่อไม่ให้ใครตามรอยเวทย์ท่านพ่อมาที่เขตวิมานดาวได้ และใช้เวทย์เคลื่อนย้ายใส่ของที่ท่านพ่อใช้พลังเวทย์สร้างขึ้นมาที่เหลือ ส่งไปยังทั่วทั้งป่าอาถรรพ์เพื่อให้พวกนั้นตามรอยเวทย์ท่านพ่อไปเรื่อยๆและค้นหาพวกเขาไม่เจอ จนตอนนี้ก็ผ่านมาสามปีแล้ว เขาที่ตอนนี้เพิ่งบำเพ็ญบำลุเป็นปรมาจารย์เวทย์ โดยฝึกจากตำราเวยท์ต่างๆของท่านพ่อและตอนนี้กำลังจะเลื่อนขั้นจากจินตานตอนปลายไปเป็นเทพเซียนด้านยุทธ์แล้ว โดยมีเสี่ยวหู่ที่บำเพ็ญบำลุเป็นสัตว์เวทย์ในตำนานมีระดับเทียบเท่าเทพเซียนเป็นผู้ช่วยฝึกฝนให้ โดยเสี่ยวหู่ก็ฝึกฝนจากความทรงจำที่แม่เสี่ยวหู่มอบให้เช่นกัน ทำให้ตอนนี้เสี่ยวหู่มีร่างกายเป็นเทพเซียนโดยไม่ใช่กายทิพย์แบบที่ผ่านมาแล้ว แล้วตอนนี้เขาและเสี่ยวหู่กำลังจะออกไปถ้ำมรกตเพื่อลงแช่น้ำในบ่อศักดิ์สิทธิ์เพื่อรวบรวมพลังปราณยุทธ์เข้าสู่ร่างกายให้ไปหล่อเลี้ยงแก่นรากวิญญาณในร่างกายให้สมบูรณ์เพื่อที่จะได้พลังจากแก่นรากวิญญาณเลื่อนขั้นเป็นเทพเซียนเร็วขึ้น ตามจริงถ้ำมรกตนี่ไม่มีใครเคยพบมาก่อนจนเมื่อปีที่แล้ว ที่เสี่ยวหู่ออกมาล่าสัตว์เพื่อทำอาหารที่เดี่ยวนี้นานๆทีจะทำเองสักที อาศัยแต่ร่ายเวทย์อาหารขึ้นมาตั้งแต่ที่ท่านพ่อจากไป เสี่ยวหู่ได้ตามหมูป่าตัวนึงมาที่ถ้ำนี่จนเจอบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่หมูป่าตัวนี้กำลังดื่มกินและทำให้แผลจากคมเขี้ยวเสี่ยวหู่ตอนร่างพยัคฆ์ทมิฬหายไปอย่างรวดเร็วนั้นทำให้เสี่ยวหู่รู้ทันทีว่าบ่อน้ำนี่มีพลังปราณที่แข็งแกร่งมากจนบาดแผลจากอะไรก็สามารถรักษาได้หมด และยังทำให้สัตว์ที่ดื่มน้ำเข้าไปมีพลังวิญญาณที่แข็งแกร่งมากขึ้นด้วย เพราะเสี่ยวหู่ที่ตอนนั้นเป็นสัตว์เวทย์ระดับเก้าแล้ว เมื่อพยายามจะฆ่าหมูป่าตัวนี้หลังจากกินน้ำเสร็จยังเกือบฆ่าไม่ได้เพราะมันหนังหนาขึ้นจนคมเขี้ยวเสี่ยวหู่กัดไม่เข้าและมันยังสะบัดเสี่ยวหู่ตกลงไปในสระอีก ทำให้เสี่ยวหู่ได้รับพลังปราณที่เข้มข้นเข้าสู่ร่างกายอย่างรวดเร็วทั้งจากการแช่และเผลอดื่มกินไปอึกใหญ่ จนทำให้เสี่ยวหู่ต้องทนรับอสนีบาตที่ผ่าลงมาให้เสี่ยวหู่เลื่อนขั้นเป็นสัตว์เวทย์ระดับตำนานและมีกายเทพจนทุกวันนี้ เมื่ออสนีบาตผ่าครบสามครั้งเสี่ยวหู่จึงมีพลังมากจนเพื่อแค่คำรามก็สามารถสังหารหมูป่าตัวนั้นได้แล้ว เมื่อกลับมาเสี่ยวหู่จึงเล่าให้เขาฟัง เขาที่เคยอ่านตำราสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในตำนานจึงให้เสี่ยวหู่พาไปดูก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ในตำราว่ากันไว้ว่าจะมีแต่เทพเซียนเท่านั้นที่จะแช่มันได้เพราะมันมีพลังมาก เหมาะแก่การให้เทพเซียนมาบำเพ็ญเพิ่มพลัง แต่เดิมมันมีแค่บนสวรรค์ชั้นสามให้เหล่าทวยเทพชั้นผู้น้อยจนถึงชั้นกลางแช่เท่านั้น ไม่น่าจะมาเจอได้กลางป่าอาถรรพ์แบบนี้ แต่ป่าอาถรรพ์นี่ก็ไม่สามารถคาดเดาอะไรได้อยู่ดี ว่าจะมีอะไรบ้าง นั้นจึงทำให้เขากับเสี่ยวหู่มาแช่ตัวที่นี่เพื่อรวบรวมพลังปราณบ่อยๆจนเขาก็เลื่อนขั้นพลังยุทธ์เร็วขึ้น และพลังเวทย์ยังแข็งแกร่งขึ้นจนผ่านวงแหวนเซียนเป็นปรมาจารย์เวทย์อย่างทุกวันนี้ และตอนนี้เขาก็จะไปแช่ตัวเพื่อเลื่อนเป็นเทพเซียนซะที
"หลันเอ๋อร์ นี่ไก่ฟ้าที่ข้าไปล่ามาได้ เจ้าจะทำอะไรทานดีล่ะ"เสี่ยวหู่ที่ตอนนี้ดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นทั้งท่าทางที่สุขุม ใจเย็นและรอบคอบมากขึ้น แล้วยังร่างกายที่สูงใหญ่ขึ้น กับรูปร่างที่หนาไปด้วยกล้ามเนื้อ แม้ใบหน้าจะเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือเข้มขึ้นหน่อย จะมองว่าสวยก็สวยจะมองว่าหล่อก็หล่อที่ไม่เข้ากับรูปร่างนี่เลยก็ตาม ดวงตาแดงกล่ำที่เรียวคมขึ้น กับชุดสีแดงสดราวกับเลือดที่เจ้าตัวชอบนักหนาอีก มองภายนอกเสี่ยวหู่เปลี่ยนแปลงไปค่อนข้างเยอะ แต่ที่เหมือนเดิมเลยคือคำพูดคำจาที่เสี่ยวหู่ยังคงปากหวานกับเขา แถมยังดูปากหวานมากขึ้นกว่าแต่ก่อนอีกด้วย ส่วนเขายังเหมือนเดิมแม้กระทั่งส่วนสูงที่ไม่สูงขึ้นเลยจากตอนอายุสิบห้า ร่างกายที่ผอมบางก็เหมือนเดิม ผิวก็ขาวยิ่งกว่าเดิมจนตอนกลางคืนเวลาดูดาวนี่เรืองแสงแข็งกับดวงจันทร์ได้เลยด้วยซ้ำ คงมีแค่อุปนิสัยที่จากแต่ก่อนเวลาว่างเขาจะชอบทำอาหาร แต่เดี่ยวนี้เขาจะชอบเล่นผีผาจันทราเหมันต์ที่เขาเจอตอนไปแช่ตัวที่บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ครั้งแรกแล้วพยายามร่ายเวทย์เรียกหาอาวุธประจำตัว ก็มีผีผาตัวนี้ที่ปรากฏบนมือเขา มันมีสีขาวผ่องราวกับส่องแสงได้ทั้งตัว พอดีดจึงรู้ว่าทุกครั้งที่เขาดีดผีผาตัวนี้จะปล่อยพลังปราณโจมตีสิ่งที่อยู่รอบตัวไปตลอดสามจั้งเลยก็ว่าได้ และผีผาตัวนี้ยังชอบแสงจันทร์อีกด้วย เวลาที่เขานั่งชมดาวชมจันทร์ผีผาตัวนี้จะอยากออกมาจากมิติจิตเพื่อให้เขาบรรเลงท่วงทำนองท่ามกลางแสงจันทร์เสมอ เขาจึงตั้งชื่อให้ว่าผีผาจันทราเหมันต์ตามลักษณะของมัน
"วันนี้เดี่ยวพี่จะตุ๋นไก่และนึ่งปลากุ้ยให้กิน หู่เอ๋อร์อยากกินอะไรเพิ่มมั้ยละ"เขาถามเสี่ยวหู่เพิ่มเพราะไม่รู้จะทำอะไรขึ้นโต๊ะอีกดี
"อือ งั้นทำหมูผัดพริกเพิ่มดีมั้ยหลันเอ๋อร์"เสี่ยวหู่เสนอเมนูที่ทำไม่ยากนักมาให้เขา
"ได้สิ เดี่ยวพี่ทำให้ เจ้าออกไปรอข้างนอกเถอะ พี่ทำแปปเดียวก็เสร็จ เจ้าไปจัดโต๊ะรอแล้วกัน"เขาบอกเสี่ยวหู่ก่อนจะดันตัวน้องออกไปจากครัวแล้วตัวเองก็ลงมือทำอะไร ด้วยความที่ไม่ระวังทำให้ตอนหั่นเนื้อไก่มีดได้บาดนิ้วชี้เขาไปไม่ลึกมาก แต่เลือดก็ไหลออกมาเรื่อยๆ เขาที่ขี้เกียจทำแผลจึงทำแค่เอาน้ำล้างแผลและกดแผลให้เลือดหยุดไหลเท่านั้น โดยไม่คิดจะใส่ยาสมานแผลแต่อย่างไร แล้วก็ทำอาหารต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนทำเสร็จก็ยกออกมาและกินอาหารกินเหมือนทุกวันเพื่อจะได้ออกเดินทางไปถ้ำมรกตสักที
เขากับเสี่ยวหู่วันนี้ไม่ร่ายเวทย์เคลื่อนย้ายไปที่หน้าปากถ้ำมรกตเหมือนทุกที อาศัยเวทย์เหยียบเมฆาเดินไปเรื่อยๆเพื่อสำรวจหาสมุนไพรตามทางไปด้วย ตั้งแต่ที่เสี่ยวหู่มีกายเซียนก็ทำให้ใช้เวทย์ได้หลายบทมากขึ้นจนเทียบได้กับจอมเวทย์เลยก็ว่าได้ จากแต่ก่อนที่กว่าจะใช้ได้แต่ละบทเสี่ยวหู่ต้องเสียพลังปราณไปเยอะกว่าจะใช้ได้ แต่เดี่ยวนี้สามารถใช้ได้สบายๆนั้นทำให้เขาดีใจมากที่จะมีคนไปทดสอบเวทย์ด้วยกันได้ ไม่ใช้ฝึกอยู่แต่ในเขตวิมานดาว ได้ออกมาฝึกข้างนอกบ้างก็ทำให้มีประสบการณ์เพิ่มขึ้นกว่าในเขตละน่า และตอนนี้ก็เดินมาครึ่งทางจุดทางแยกเขตป่านิรันดร์กาลและเขตป่าดอนสวรรค์ที่เป็นที่อยู่ของถ้ำมรกตแล้ว แต่อยู่ๆเสี่ยวหู่ก็หยุดเดินแล้วพยายามสูดกลิ่นบางอย่างพร้อมทั้งขมวดคิ้วทำทางคิดหนัก เขาจึงหยุดตามและพยายามสูดกลิ่นตามเสี่ยวหู่ แต่เขาก็ไม่ได้กลิ่นอะไร
"ได้กลิ่นอะไรรึเสี่ยวหู่" เขาจึงถามไป
"ได้กลิ่นเลือดจางๆลอยมาจากข้างหน้าที่เราจะไป ห่างออกไปประมาณห้าลี้ (2.5กิโลเมตร)"เสี่ยวหู่หันมาบอกเขาตามที่เจ้าตัวได้กลิ่น
"มีคนบาดเจ็บงั้นเหรอ หรือข้างหน้ามีการต่อสู้เกิดขึ้นกัน"เขาพูดอย่างคาดเดา
"ไม่น่าใช่ เพราะกลิ่นเลือดมีไม่มาก เหมือนมีคนเดียวมากกว่า เพราะข้าไม่ได้ยินเสียงการต่อสู้ และสัมผัสพลังที่ต่อสู้กันไม่ได้ น่าจะมีแค่คนบาดเจ็บมากกว่า"เสี่ยวหู่บอกเขาถึงความเป็นไปได้ที่เจ้าตัวคาดเดาไว้
"งั้นเราไปดูหน่อยมั้ย ยังไงก็ทางผ่าน หากพอจะช่วยอะไรได้ก็ช่วย ถือซะว่าทำบุญ"
"ได้สิ ข้าตามใจเจ้า"เสี่ยวหู่หันมาบอกเขา ก่อนจะยื่มมือมากุมมือเขาก่อนจะเดินทางต่อไปยังทิศที่มีคนบาดเจ็บอยู่ เมื่อเดินมาเรื่อยๆเขาก็เริ่มได้กลิ่นคาวเลือดลอยมาตามลม จึงเดินมาเรื่อยๆตามกลิ่นคาวเลือดจนมาหยุดอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่มีร่างใหญ่ในชุดดำขาดรุ่งริ่งเนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผลและเลือดทั่วทั้งร่าง เห็นแบบนั้นเขาเลยปล่อยมือเสี่ยวหู่แล้วเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ลมหายใจที่รวยรินและใบหน้าคมที่กัดฟันแน่นเหมือนข่มความเจ็บปวดทั้งที่ไม่ได้สตินั้น ทำให้เขาอดยื่นมือเขาไปจับชีพจรที่ข้อมือไม่ได้
"โอ๊ยย…"เขาร้องออกมาเสียงหลง เมื่อมีความรู้สึกจี๊ดจากปลายนิ้ว ทำให้นึกออกว่าตนมีแผลที่ปลายนิ้วชี้ ตอนออกแรงกดนิ้วลงไปเลือดที่หยุดไหลไปแล้ว จึงซึมออกมาจากปลายนิ้วแล้วเปื้อนข้อมือตรงจุดชีพจรที่เขากดลงไปเมื่อกี้
"เป็นอะไรหลันเอ๋อร์ นี่เจ้าบาดเจ็บนี่"เสี่ยวหู่ที่ยืนมองอยู่ข้างๆ เมื่อได้ยินเขาร้องออกมาจึงย่อตัวลงข้างๆแล้วดึงมือเขาที่มีแผลไปดูด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมขึ้น
"พี่แค่มีดบาดตอนทำอาหารนะ ไม่มีอะไรหรอก"
"แล้วทำไมไม่ทำแผล ปล่อยไว้อย่างนี้ได้ยังไง"เสี่ยวหู่พูดเสียงดุ แล้วหยิบยาสมานแผลมาโรยใส่แผลที่นิ้วเขา
"พี่แค่เห็นว่าแผลไม่ได้ใหญ่มากนะเลยไม่ได้ใส่ใจ ถ้ามันทำให้เสี่ยวหู่เป็นห่วง ครั้งหน้าพี่สัญญาจะทำแผลทุกครั้ง แม้แต่แผลเล็กๆพอใจมั้ยพ่อน้องชาย"
"ได้เช่นนั้นจะดีมาก จำคำเจ้าไว้ด้วยละหลันเอ๋อร์"เสี่ยวหู่ตอบเขากลับด้วยสีหน้าจริงจัง
"จ้าาา…"เขาจึงตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้มแห้งๆ ทีแรกเขาพูดเพื่อประชดเสี่ยวหู่เฉยๆ แต่เสี่ยวหู่ดันถือเป็นจริงเป็นจังไปซะได้
"อ๊ากกกกก...."เสียงที่ร้องออกมาอย่างเจ็บปวดตรงหน้าทำให้เขาตกใจหันหน้ากลับมาทางเดิมและก็เห็นร่างตรงหน้าชักกระตุกออกมาพร้อมทั้งดิ้นเจ็บปวดอย่างทุรนทุราย เสี่ยวหู่จึงฉุดร่างเขาออกมาให้ห่างรัศมีที่ร่างใหญ่กำลังดิ้นไปมาอยู่ พร้อมทั้งไอดำประหลาดก็ลอยออกมาจากร่างที่กำลังทุรนทุรายอยู่เป็นเวลานานพอควร จากนั้นไอดำก็ลอยหายไปแล้วร่างใหญ่ก็หยุดชักกระตุก เขาและเสี่ยวหู่จึงเดินเข้าไปดูช้าๆก็เห็นร่างใหญ่คลายสีหน้าเจ็บปวดลง แต่ก็ยังไม่สติ
"พี่ว่าเราพาเขาไปรักษาที่ถ้ำมรกตด้วยดีกว่า ปล่อยไว้แถวนี้เดี่ยวเป็นอาหารสัตวืเปล่าๆ"เขาเสนอเสี่ยวหู่ถึงความเป็นไปได้ที่จะช่วยร่างตรงหน้านี้
"แต่เราไม่รู้จักเขา จะเป็นคนดีหรือเปล่าก็ไม่รู้ และเผื่อมันนำเรื่องยุ่งยากตามมาให้เราภายหลังจะเป็นปัญหาได้นะหลันเอ๋อร์"เสี่ยวหู่เตือนเขาถึงสิ่งที่จะตามมา
"แต่ถ้าปล่อยไว้ เขาอาาจะตายได้นะ"เขาบอกตามความจริงที่เห็นตรงหน้า
"เราร่ายเวทย์รักษาและทำแผลให้ก็พอแล้วมั้ง หลังจากนั้นจะเป็นจะตายก็เป็นตัวเขาเองแล้วละ"
"แต่บาดแผลเขาสาหัสมากนะเสี่ยวหู่ พี่ว่าแค่นั้นก็อาจจะช่วยได้ไม่มากนัก แผลภายนอกอาจจะหาย แต่ภายในทั้งแก่นพลังและเส้นพลังปราณที่เสียหายก็ไม่สามารถรักษาได้อยู่ดี"
"แต่เขาอาจนำความเดือดร้อนมาสู่เรานะ เราไม่รู้ว่าทำไมเขาบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้นะหลันเอ๋อร์"เสี่ยวหู่ยังพยายามเตือนเขา
"แต่ข้าอยากช่วยเขานะเสี่ยวหู่ ข้าอยากช่วยเพราะข้ามีโอกาสที่จะช่วย ไม่ใช่ช่วยทุกคนจนตัวเองเดือดร้อนหรอกน่า ข้าแค่เห็นว่าเขาบาดเจ็บหนักและไม่น่าจะมีคนที่สามารถช่วยเขาได้นอกจากพวกเรานะเพราะนี่มันในป่าลึกแถมยังเป็นป่าอาถรรพ์อีกด้วย"
"นั้นแหละที่เราต้องยิ่งระวัง มันเข้ามาทำอะไรที่ป่าลึกขนาดนี้"เสี่ยวหู่พูดเสียงเข้มขึ้นตามอารามณ์ที่เริ่มจะสูงขึ้นตาม เมื่อเห็นเขาเหมือนไม่ระวังตัวเองจนอาจจะนำภัยมาสู่ตน
"เราก็แค่นำเขาไปแช่น้ำศักดิ์สิทธ์พอแผลเริ่มดีขึ้น เราก็ส่งเขากลับมาที่เดิมตรงนี้เป็นไง ถือว่าเราช่วยเขาแล้ว จากนั้นเขาจะอยู่รอดในป่าอาถรรพ์นี้มั้ยก็เรื่องของเขาไม่เกี่ยวกับเรา เป็นยังไง"เขาต่อรองกับเสี่ยวหู่แบบเจอกันคนละครึ่งทาง ระวังตัวเองด้วย ช่วยร่างสูงได้ด้วย
"....เช่นนั้นก็ได้"เสี่ยวหู่เงียบครุ่นคิดสักพักก็ตอบตกลง
"หู่เอ๋อร์ใจดีที่สุดเลย"เขายิ้มพร้อมพูดชมประจบทันที เมื่อเสี่ยวหู่ตกลง
"แต่หากเขาเป็นคนไม่ดีที่จะนำภัยมาหาเรา ข้าจะฆ่าเขาทันที โดยไม่มีข้อแม้อะไรทั้งสิ้น ตกลงตามนี้ละหลันเอ๋อร์"
"ได้เลย ข้าจะช่วยเจ้าอีกแรงด้วย"เขารับปากเงื่อนไขเสี่ยวหู่ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ร่างใหญ่แล้วเดินไปจับข้อมือเขาไว้แล้วใช้ยันต์เคลื่อนย้ายไปยังปากถ้ำพร้อมเสี่ยวหู่ทันที เมื่อมาถึงปากถ้ำเสี่ยวหู่จึงเดินมากึ่งแบกกึ่งลากร่างใหญ่ที่ตัวโตสูสีกับเสี่ยวหู่เข้าไปในถ้ำทันที โดยปล่อยเขายืนมองตามทั้งสองร่างเดินตุบปัดตุบเปเข้าไป เขาจะเข้าไปประคองอีกด้านเสี่ยวหู่ก็ไม่ยอม จึงทำเพียงเดินตามหลังทั้งคู่เข้าไป
ตุ๊มมม!!!! เมื่อมาถึงบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์เสี่ยวหู่ก็โยนร่างใหญ่ที่ไม่มีสติลงไปในน้ำทันที
"เห้ยยย!!! ทำบ้าอะไรนะเสี่ยวหู่"เขาที่เห็นแบบนั้นก็ตกใจแล้ววิ่งผ่านเสี่ยวหู่โดดลงไปในน้ำทันที จากนั้นเขาก็คว้าร่างใหญ่ที่เหมือนจะได้สติกลับมา ก่อนจะกอดไหล่กว้างไว้กลัวเขาจะจมลงก้นบ่อ ร่างใหญ่ที่เหมือนจะได้สติกลับมาจึงหันหน้าคมกลับมามองคนที่กอดไหล่ตนไว้ด้านหลังทันทีตามสัญชาตญาณ ทำให้จมูกเขาเฉียดแก้มร่างใหญ่ไปโดยไม่ระวัง แล้วสายตาสีอ่อนสบเข้ากับนัยน์ตาสีดำรัตติกาลนั้นทันที
ตึกตักๆๆๆเสียงหัวใจเขาเต้นระรัวในอกจนกลัวว่าร่างที่เขากอดไหล่อยู่จะได้ยินด้วยซ้ำ อยู่ๆก็มีความรู้สึกแปลกๆเกิดขึ้นกับเขาอาจเพราะเหตุการณ์ที่เกิดกะทันหันทั้งหอมแก้มและใกล้ชิดกับคนที่ไม่ใช่ครอบครัวครั้งแรกทำให้เขาตั้งตัวไม่ถูกละมั้ง พอเขาได้สติจึงค่อยๆพยุงตัวร่างใหญ่ให้นั่งพิงหินขอบบ่อที่น้ำในบ่อไม่ได้ลึกมาก เมื่อมองร่างใหญ่ดีๆก็พบว่าแผลภายนอกสมานหมอแล้วแถมคาบเลือดที่เต็มตัวก็ได้รับการชำระออกจนเห็นหน้าตาร่างใหญ่ชัดเจนใบหน้าที่คมกริบ สันกรามชัด ริมฝีปากได้รูปสีเข้ม คิ้วกระบี่เฉียงเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน นัยน์ตาเรียวคมสีดำสนิทราวรัตติกาล ผิวขาวนวลตัดกับชุดดำปักดิ้นทองลายมังกรที่ขาดรุ่งริ่ง ทำให้เขามองเห็นร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อสวยนั้น โดยไม่มีอะไรปิดบังสายตา
"ลงไปทำไมนะหลันเอ๋อร์ เขาได้สติแล้ว รีบขึ้นมาแล้วส่งเขาออกไปกันเถอะ"เขาที่กำลังสำรวจร่างใหญ่เงียบๆที่ตอนนี้ทำเพียงหลับตาดูดซับพลังปราณเข้าสู่ร่างกายนั้นก็หลุดออกจากภวังค์ เมื่อได้ยินเสียงเสี่ยวหู่ที่ยืนอยู่บนฝั่งเรียกเขาเสียงเข้มและดังพอให้เสียงก้องไปทั้งถ้ำ
"พี่ต้องถามเจ้ามากกว่าเสี่ยวหู่ ทำอะไรของเจ้ากัน ใครให้เจ้าโยนคนหมดสติลงน้ำอย่างนี้ ห๊ะ!! เกิดเขาสำลักน้ำตายขึ้นมา ทำไง"เขาจึงหันไปดุเสี่ยวหู่ถึงการกระทำเมื่อกี้ทันที
"ข้าแค่จะช่วยเขาให้ได้สติต่างหาก เจ้าก็เห็นว่าเขาคืนสติกลับมาได้เพราะข้าโยนเขาลงไปในน้ำ เจ้ายังมาดุข้าอย่างนี้อีก ทำคุณบูชาโทษชัดๆ"
"เจ้าว่าสิ่งที่เจ้าทำนั้นถูกแล้วงั้นรึเสี่ยวหู่ ท่านพ่อสอนเรามาเช่นนั้นใช่หรือไม่"เสี่ยวหู่เถียงเขากลับแล้วยังพูดราวกับสิ่งที่ทำไปเมื่อกี้คือสิ่งที่ถูกต้องแล้ว นั้นทำให้เขาเริ่มจะโมโหขึ้นมาบ้าง จึงถามเสี่ยวหู่ไปแบบนั้น เพื่อให้เสี่ยวหู่คิดถึงคำสอนท่านพ่อว่าท่านไม่เคยสอนให้เราเป็นคนเช่นนี้ คือช่วยคนผ่านๆราวกับไม่เต็มใจจะช่วยอย่างนี้ ท่านพ่อมีแต่สอนให้เราช่วยคนให้ดีที่สุด ตามความสามารถที่เรามี ไม่ใช่ช่วยก็เหมือนไม่ช่วยเช่นนี้
"มันไม่ใช่เช่นนั้นหลันเอ๋อร์"เสี่ยวหู่จึงพูดเสียงอ่อนลงราวกับกลัวจะทำให้เขาโกรธไปมากกว่านี้
"แล้วมันเช่นไรเล่าเสี่ยวหู่"
"ข้าขออภัย ที่ทำอะไรไปโดยไม่คิด เจ้าอย่างโกรธข้าเลยนะหลันเอ๋อร์ ข้าทำอะไรไม่คิดเอง"เสี่ยวหู่จึงพูดขอโทษเขาออกมา และยอมรับผิดในการกระทำตัวเอง
คลื้นนนนนน เปรี้ยงงงงง!!!! อี้หลันที่กำลังจะตอบรับคำขออภัยของเสี่ยวหู่อยู่ๆก็มีความรู้สึกเจ็บชาแล่นไปทั่วทั้งร่าง เมื่ออยู่ๆอสนีก็ผ่าลงมายังปากปล่องเหนือบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ขึ้นไป น่าจะเป็นเป็นอสนีเลื่อนขั้นขึ้นเป็นเทพเซียนพอครั้งแรกผ่ามาไม่ทันตั้งตัว ท่ามกลางความตะลึงของบุคคลทั้งสามในถ้ำครั้งที่สองและสามก็ผ่าตามลงมาติดๆดีที่เขากางเขตป้องกันไว้ทันจึงไม่เจ็บตัวอะไรเพิ่ม ส่วนความเจ็บในตอนแรกก็หายไปแล้วเพราะตอนนี้ครึ่งตัวเขายังแช่อยู่ในบ่อ จากนั้นพอครบสามครั้งอี้หลันจึงคลายเกาะป้องกันลง แต่ก็มีสายฟ้าผ่าลงมาอีกครั้ง คราวนี้ผ่าไปที่ร่างใหญ่ที่กำลังนั่งมองพวกเขาทั้งคู่อยู่ โดยที่ไม่มีใครคาดคิดอสนีก็ผ่าลงไปที่ร่างใหญ่ต่อเนื่องสามสายทันที โดยที่เขากับเสี่ยวหู่ได้แต่ยืนดูด้วยความตกตะลึง ชายผู้นี้ได้เลื่อนขั้นเป็นเทพเซียนพร้อมกับเขา แต่เขาที่ร่ายเวทย์ป้องกันสายฟ้าผ่ามาตรงๆนั้นไม่เป็นอะไรหรอก แต่ร่างใหญ่ที่ไม่คาดคิดว่าจะได้เลื่อนขั้นเหมือนกันนี่สิ ทำเพียงแค่นั่งทนรับอสนีทั้งสามสาย โดยไม่มีอะไรป้องกันตัวเลย กัดฟันทนรับอสนีทั้งสามสายจนเมื่อการเลื่อนขั้นเสร็จสิ้น ร่างใหญ่ก็กระอักเลือดออกมาคำใหญ่จนเขาต้องเข้าไปลูบหลังให้ และพอผ่านไปสักพักน้ำในบ่อก็ช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของเขาจนหาย ร่างใหญ่จึงหันหน้ามาสบตากับเขาที่นั่งแช่น้ำอยู่ข้างๆดูอาการเขาอย่างใกล้ชิด
"ขอบใจเจ้ามากที่ช่วยชีวิตข้าไว้"เสียงทุ้มแหบพูดออกมาเป็นคำแรกตั้งแต่ที่ได้สติ
"ไม่เป็นไร ข้ากับน้องเพียงแค่ช่วยเล็กๆน้อยๆเท่านั้น"เขาที่เห็นแบบนั้นจึงตอบกลับ แล้วหยิบน้ำชาออกมาจากแหวนมิติให้ร่างตรงหน้าดื่มแก้คอแห้ง
"แต่ถ้าไม่ได้พวกเจ้า ข้าคงตายอยู่กลางป่าไปแล้ว ว่าแต่พวกเจ้าชื่อเสียงเรียงนามว่ากระไร ข้าจะได้เรียกถูก"ร่างใหญ่ที่ดื่มชาไป ทำให้เสียงทุ้มที่พูดออกมาไม่แหบแล้ว
"ข้าอี้หลัน ส่วนนั้นเสี่ยวหู่น้องชายข้า"เขาตอบพร้อมพยักหน้าไปทางเสี่ยวหู่ที่ยืนมองมาทางนี้นิ่งๆ
"เป็นชื่อดีทั้งเจ้าและน้องเจ้านะ"
"แล้วท่านละพี่ชาย มีนามว่ากระไร"เมื่อเขาเห็นความเป็นมิตรจึงเรียกร่างใหญ่ที่ท่าทางจะอายุมากกว่าเขากับเสี่ยวหู่ว่าพี่ชายเพราะไม่รู้จะเรียกว่าอะไร แล้วถามชื่อจะได้เรียกถูก
"ข้ามีนามว่า…ชิงหลง เรียกข้าว่าพี่หลงก็ได้"พี่หลงบอกชื่อพร้อมทั้งให้เขากับน้องเรียกพี่หลงราวกับสนิทชิดเชื้อกันมานาน
"ไม่ละ พวกข้าจะเรียกเจ้าว่าชิงหลงจะได้ไม่ดูสนิทกันมากนัก คนเพิ่งรู้จักกัน"เสี่ยวหู่ที่เงียบประเมินสถานการณ์ตรงหน้ามาสักพัก จึงเอ่ยแทรกร่างใหญ่ที่ดูท่าทางการพูดการจาและสายตาแปลกๆที่ใช้มองหลันเอ๋อร์เหมือนมีอะไรไม่ชอบมาพากลบางอย่าง ส่งผลให้ใจเสี่ยวหู่คันยุบยิบในอกแปลกๆ
"ข้ากับน้องไม่ค่อยได้พบปะคนมากนักนะ จึงไม่ค่อยชินที่อยู่ๆก็มีคนรู้จักเพิ่มขึ้นมา พี่หลงอย่างถือสาเลยนะขอรับ"เขาจึงชี้แจงพฤติกรรมเสี่ยวหู่ให้ฟัง พร้อมทั้งเรียกอีกฝ่ายอย่างที่เจ้าตัวบอก
"ไม่เป็นไร พี่ไม่ถือ"พี่หลงตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน และแววตาแปลกๆที่อีกฝ่ายมองเขาอีก
"เอ่อ…พี่หลงมองข้าทำไมรึขอรับ หน้าข้ามีอะไรรึเปล่า"เขาจึงถามไปตรงๆ
"ปะ…เปล่า…พี่แค่จะถามนะว่าที่นี่ที่ไหน"พี่หลงตอบมาอย่างตะกุกตะกัก
"อ่อ ที่นี่ถ้ำมรกตและบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ขอรับ"เขาจึงตอบกลับร่างสูง เมื่อเห็นอีกฝ่ายมองหน้าเขาคงเพราะความสงสัยจึงไม่ได้ติดใจอะไรต่อ
"หลันเอ๋อร์ ข้าว่าส่งเขากลับได้แล้วมั้ง หายก็หายแล้ว แถมยังบำลุเป็นเทพเซียนแล้วอีก ไม่น่าจะมีอะไรมาทำร้ายเขาได้แล้วละ"เสี่ยวหู่ขัดขึ้นอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนไม่ขึ้นฝั่งมาสักที แถมยังพูดคุยกันสองคนไม่สนใจตัวเองอีก ราวกับโลกนี้มีเพียงแค่สองคน ถึงจะไม่ได้พูดอะไรกันมากนักก็เถอะ
"เอ่อ…งั้นเราขึ้นฝั่งกันเถอะขอรับ"
"อืม"พี่หลงจึงค่อยๆลุกขึ้นจากบ่อน้ำก่อนเขา เมื่อเขาชวนขึ้นฝั่งพอพี่หลงขึ้นไปแล้ว จึงหันกลับมายื่นมือเพื่อจะช่วยดึงเขาขึ้นฝั่ง ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่เสี่ยวหู่ก็ยื่นมือมาช่วยพยุงเขาเช่นกัน เขาจึงชะงักมองมือใหญ่ทั้งคู่ที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้ พร้อมทั้งเงยหน้าไปมองร่างใหญ่ทั้งสองที่ตอนนี้กำลังยืนจ้องตาหยั่งเชิงกันอยู่ ซึ่งมองมุมนี้ทำให้รู้ว่าเสี่ยวหู่ตัวเล็กกว่าพี่หลงนิดหน่อยทั้งส่วนสูงและรูปร่างเลยก็ว่าได้ เขาจึงขึ้นฝั่งเองไม่ได้ให้ใครช่วยทั้งสิ้น เมื่อขึ้นฝั่งมาได้เขาจึงร่ายเวทย์ให้ตัวเองและพี่หลงตัวแห้งพร้อมทั้งเปลี่ยนชุดสีดำที่ขาดแล้วของพี่หลงไปเป็นสีครามปักลวดลายเมฆลอยเด่นท่ามกลางดวงจันทร์ ซึ่งเป็นลายคล้ายๆเขาที่เป็นดวงจันทร์ท่ามกลางดวงดาว จะไม่คล้ายได้ยังไงในเมื่อชุดที่เปลี่ยนให้เป็นชุดเขา แต่ตัวใหญ่ขึ้นเท่านั้น และที่ไม่เอาชุดเสี่ยวหู่เปลี่ยนให้เพราะดูท่าทางพี่หลงจะไม่ชอบสีสันฉูดฉาดมากนัก ไม่งั้นคงไม่ใส่ชุดดำ แต่ชุดของเสี่ยวหู่ส่วนใหญ่มีแต่ชุดสีแดงเลือดนกทั้งสิ้น ฉะนั้นให้ใส่ชุดเขานี่แหละ เหมาะสมที่สุดแล้ว
"ทำไมเจ้าต้องให้เขาใส่ชุดเจ้าด้วยหลันเอ๋อร์"เสี่ยวหู่จึงพูดเสียงเข้มขึ้นมา เมื่อเห็นชุดที่พี่หลงใส่
"ก็ชุดเจ้ามันสีฉูดฉาดไป สีนี้พี่หลงน่าจะชื่นชอบมากกว่า เพราะชุดเดิมของพี่หลงก็สีดำ"เขาจึงอธิบายให้เสี่ยวหู่ฟังตามความคิดเขา
"งั้นก็ช่างมัน เรารีบส่งเขากลับไปที่เดิมกันเถอะ เราช่วยเขาจนไม่มีอะไรจะช่วยแล้ว"เสี่ยวหู่พูดออกมาอย่างหงุดหงิดไม่รู้ไปกินรังแตนที่ไหนมา ทำไมอารมณ์ไม่ดีได้ขนาดนี้ก็ไม่รู้
"ใช่ พวกเจ้าช่วยข้าแล้วขนาดนี้แล้ว ตอนนี้จึงน่าจะเป็นช่วงตอบแทนบุญคุณมากกว่า ข้า..ชิงหลงจะติดตามรับใช้เจ้า เป็นดาบเป็นโล่ให้แก่เจ้า ชดใช้ที่เจ้าให้ชีวิตใหม่แก่ข้า"ประโยคแรกยังพูดกับเสี่ยวหู่ แต่ประโยคหลังนั้นเหมือนหันมาพูดกับเขา ราวกับจะสัญญาว่าชีวิตนี้จะมอบให้เขา
"เอ่อ…มันไม่ใช่อย่างนั้นพี่หลง พวกข้าไม่ต้องการอะไรเลย แค่ช่วยนิดๆหน่อยๆเท่านั้น"
"ใช่ พวกข้าแทบไม่ได้ช่วยอะไรเจ้าเลยสักนิด ไม่ต้องมามอบชีวิตตามติดหลันเอ๋อร์เลยนะ เจ้าจะไปไหนก็ไปซะ แค่นั้นก็พอ"เสี่ยวหู่จึงพูดไล่ชิงหลงไปตรงๆ แค่มองตาทำไมเสี่ยวหู่จะไม่รู้ว่าร่างสูตรงหน้าคิดอะไรอยู่ ฉะนั้นไล่ไปไกลๆนั้นคือทางออกที่ดีที่สุดแล้ว
"เจ้าว่าอย่างไรน้องหลันเอ๋อร์ ให้พี่ติดตามเจ้าไปได้หรือไม่"ชิงหลงไม่สนใจคำพูดเสี่ยวหู่สักนิด หันไปถามร่างเล็กที่ตอนนี้กำลังมองมาที่เขาพร้อมกับทำท่าขบคิดอย่างหนัก ราวกับกำลังตัดสินใจ
"อย่านะหลันเอ๋อร์"
"นะ…ให้พี่ตอบแทนเจ้า ติดตามเจ้าเถิด น้องหลันเอ๋อร์"


## บทที่ 20 อดีต 5

บทที่ 20
อดีต 5
"หลันเอ๋อร์ดื่มน้ำสักหน่อยสิ เดินทางมาไกลขนาดนี้ ต้องกินต้องดื่มอะไรบ้างนะ เดี่ยวร่างกายจะเหนื่อยล้าได้"เสียงเข้มพูดขึ้นอย่างอ่อนโยน พร้อมทั้งกำลังเดินมาใกล้ ในมือถือกระบอกน้ำอยู่
"ดื่มน้ำชาดีกว่าหลันเอ๋อร์ ข้าเตรียมขนมที่เจ้าชอบไว้ให้ด้วยนะ"
ไม่ต้องเดาเลยว่าเขาตัดสินใจยังไง แน่นอนเสียงเข้มที่พูดก่อนหน้านี้มาจากร่างสูงใหญ่ที่สุดในกลุ่มก็คือพี่หลงนั้นเอง ซึ่งเวลานี้กำลังยื่นกระบอกน้ำมาให้เขา ตามมาด้วยเสี่ยวหู่ที่เดินเข้ามาขวางร่างพี่หลงพร้อมทั้งฉุดแขนเขาไปนั่งลงผ้ารองนั่งผืนใหญ่ใต้ต้นไม้ที่ตรงกลางมีกาชายอดน้ำค้างและขนมจันทร์สีเหลืองน่าทานวางอยู่ จากนั้นก็รินชาให้เขา ซึ่งตั้งแต่ที่เขาตัดสินใจอนุญาตให้พี่หลงมาติดตามดูแลได้ก็เพราะเห็นว่าพี่หลงน่าจะมีพลังยุทธ์ที่มากพอจะช่วยเขาแก้แค้นพรรคมังกรนิลเพลิงได้ ยิ่งมีคนเยอะโอกาสแก้แค้นชนะก็จะมีมากขึ้น ตอนที่เขาตัดสินใจเดิมทีก็ลังเลอยู่ว่าจะดึงคนไม่เกี่ยวข้องมายุ่งด้วยจะดีหรือไม่ ไม่รู้จะไว้ใจได้แค่ไหน แต่เมื่อได้สบตากับสายตาคู่นั้นที่ส่งมา ราวกับรู้ว่าเขาคิดอะไร พี่หลงส่งสายตาที่มั่นใจว่าจะช่วยเขาได้ทุกอย่างขอแค่เขาไว้ใจเท่านั้นกลับมา เขาจึงอนุญาต แต่ก็ไม่วายโดนเสี่ยวหู่โกรธไปอีก จนต้องคุยในมิติจิตให้เข้าใจเหตุผลว่าทำไมถึงให้พี่หลงมาด้วย เสี่ยวหู่จึงหายโกรธ จากนั้นเขากับเสี่ยวหู่เลยตัดสินใจจะเดินทางมาสืบข่าวคราวของพรรคมังกรนิลเพลิงในแคว้นหนานแล้วจึงบอกพี่หลงว่าจะไปที่ใด พี่หลงจึงเล่าว่าตัวเองเป็นคนแคว้นหนานชำนาญเส้นทางไปที่นั้นมาก พวกเขาจึงให้พี่หลงนำทางมา จากนั้นจึงเหาะตามกันมา ด้วยระยะทางที่ไกลพอควรจึงได้พักกลางป่าสองวัน ตลอดสองวันที่ผ่านมา เขาเหมือนมีตัววุ่นวายเพิ่มขึ้นจากทีแรกมีแค่เสี่ยวหู่ที่ดูแลเขาดี ปรนนิบัติราวกับเขาเป็นองค์หญิง แต่พอมีพี่หลงเพิ่มเข้ามา เขาราวกับเป็นจักรพรรดินีไปเลย แทบจะอุ้มไปแทนการเดิน หนักทั้งคู่ และเหมือนว่าจะแข่งกันดูแลเขาด้วย ทั้งที่เขาดูแลตัวเองได้ จนเขาได้แต่พูดห้ามทั้งคู่ไป แต่ทั้งคู่ก็แค่รับปากไปส่งๆ พฤติกรรมยังเหมือนเดิม และจากที่เขาสังเกตทั้งสองคนดูไม่ค่อยชอบกันเท่าไหร่ เหมือนคนนึงทำอะไรอีกคนก็จะทำดีกว่าอีกฝ่าย เช่นเสี่ยวหู่ปกติจะให้ดอกไม้เขาทุกวันอยู่แล้ววันละดอก แต่พี่หลงก็จะหาดอกไม้แบบเดียวกันมาให้เขาด้วยแต่เพิ่มจากดอกนึงไปเป็นช่อนึงงี้ หรือเสี่ยวหู่ว่าสัตว์มาย่างให้เขากิน พี่หลงจะไปล่าสัตว์ที่ตัวใหญ่กว่ามา ผลไม้ก็เช่นกัน ทำแบบนี้ตลอดสองวันเลย ซึ่งวันนี้เข้าวันที่สามก็เหมือนเดิม เมื่อเช้าก่อนออกเดินทางเสี่ยวหู่ให้ดอกไม้มาช่อนึงแทนการให้เป็นดอก แต่พี่หลงก็ให้เขามาสองช่อกันเลยทีเดียว จนเดินทางมาถึงชายป่าเขตแคว้นหนานนี่ละ ที่ตอนนี้ใกล้ค่ำพวกเขาเลยจะพักที่ชายป่านี่ก่อน พรุ่งนี้ค่อยเข้าไปในตัวเมืองแค้วนหนาน แต่ก็ไม่วายยังจะปวดหัวกับคนทั้งคู่อีก แค่จะดื่มน้ำก็ยังจะเป็นเรื่องที่ต้องแข่งกันอีก พี่หลงที่เดินมาทิ้งตัวนั่งข้างๆเขาก็รินน้ำชาดื่มพร้อมทั้งกินขนมที่เสี่ยวหู่เตรียมให้เขาด้วยเช่นกัน ตอนนี้เราสามคนจึงนั่งพักดื่มชากินขนมกันไป
"เย็นนี้หลันเอ๋อร์อยากกินอะไรดี"เสี่ยวหู่ถามขึ้นหลังจากที่เราดื่มชากันไปสักพัก
"อะไรก็ได้ทั้งนั้นนะ แล้วแต่หู่เอ๋อร์เลย"เขาตอบตามปกติ เขากินได้ทกอย่างอยู่แล้ว
"งั้นกินปลาย่างดีมั้ยหลันเอ๋อร์ พี่ได้ยินเสียงน้ำตกใกล้ๆเรา น่าจะมีปลาอยู่ละ"พี่หลงที่นั่งฟังเงียบๆจึงพูดแทรกขึ้นมา เดี่ยวนี้พี่หลงเรียกเขาแบบที่เสี่ยวหู่เรียก ด้วยเหตุผลจะได้สนิทใจกันเร็วๆ แต่ก็เรียกเสี่ยวหู่ว่าเจ้า พอๆกับเสี่ยวหู่ที่ไม่เรียกพี่หลงว่าพี่ แต่เรียกชื่อไปเลย
"นี่เจ้าจะเอ่ยแทรกข้ากับหลันเอ๋อร์ทำไมชิงหลง ข้ากำลังจะบอกหลันเอ๋อร์แบบนั้นพอดี"
"เจ้าช้าเองทำไมละ และข้าก็ไม่รู้ด้วยว่าเจ้าจะพูดอะไรต่อ และที่สำคญเจ้าไม่บอกเองนิว่าจะทำอะไรให้หลันเอ๋อร์กิน ข้าก็เสนอสิ่งที่ข้าคิดอกสิ"ทั้งสองกำลังเถียงกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องอีกแล้ว เฮ้อออ
"หลันเอ๋อร์ถอดหายใจทำไม เดินทางมาไกลคงจะเหนื่อยใช่มั้ย งั้นให้เป็นหน้าที่ข้าไปหาปลาคนเดียวละกัน ส่วนเจ้าชิงหลง ไปหาฟืนมาก่อไฟ แล้วก็เตรียมที่หลับที่นอนด้วย"เสี่ยวหู่จึงแบ่งหน้าที่กันไปทำ
"แล้วทำไมข้าต้องทำตามที่เจ้าบอกด้วย ข้าจะไปหาอาหารเอง ส่วนเจ้าหาฟืนและจัดที่นอน"
"พอ หยุดเถียงกันแล้วแยกย้ายไปทำหน้าที่ตัวเองไป เสี่ยวหู่หาอาหาร พี่หลงหาฟืน ไป"ยัง ยังเถียงกันไม่เลิกอีก เขาลำคาญมากเลย เหมือนเด็กสองคนเถียงกัน เขาต้องคอยห้ามแล้วก็ไล่ให้ไปกันคนละทาง เพราะเคยไปทางเดียวกันในวันแรกที่ให้ไปหาอาหารด้วยกัน เถียงกันจนป่าแตก สัตว์น้อยใหญ่หายไปหมด จนต้องให้แยกกันไปคนละทาง เกือบไม่ได้กินอะไรกันแล้วมั้ยละ และที่พวกเขาทำตัวเป็นชาวยุทธ์ทั่วไปแบบนี้เพื่อไม่อยากให้พี่หลงรู้ว่าเขาเป็นปรมาจารย์เวทย์ เพราะปรมาจารย์เวทย์มีไม่มากนัก คนรู้น้อยเท่าไหร่เป็นดี หากมีคนรู้ว่าเขาเป็นทั้งปรมาจารย์เวทย์และเทพเซียนยุทธ์ ทุกคนต้องพุ่งเป้ามาที่เขาแน่ เพื่อกำจัดคู่แข่ง และเรื่องนี้อาจจะทำให้พรรคมังกรนิลเพลิงสงสัยได้ว่าเขาจะเป็นเด็กคนนั้นที่พวกเขาตามหา เอาง่ายๆก็คือยังไม่ไว้ใจพี่หลงหมดใจ ต่อให้ตลอดเวลาสามวันที่ผ่านมาพี่หลงจะให้ความรู้สึกน่าไว้ใจแค่ไหนก็เถอะ แต่ก็ต้องเผื่อใจกันไว้ด้วยความหายนะจะได้ไม่ตามมา เขาและเสี่ยวหู่จึงไม่ได้ใช้เวทย์อะไรมากเลย นอกจากแหวนมิติแค่นั้น นอกนั้นก็ใช้วิธีแบบชาวยุทธ์ทั่วไป ไม่ร่ายเวทย์เสกอาหาร ที่พัก และกางอาณาเขตขึ้นมาเพียงเท่านี้ก็ไม่น่าสงสัยอะไรแล้วละ มั้งนะ แถมประกายเทพเซียนพวกเขาสามคนก็กดข่มไม่ให้ใครมองเห็นรัศมีได้ ก็น่าจะเหมือนชาวยุทธ์ที่มาหาประสบการณ์ในป่าอาถรรพ์ทั่วไปแล้วละ แถมตั้งแต่เสี่ยวหู่มีร่างเทพเซียน ดวงตาแดงกล่ำนั้นก็มีสีน้ำตาลเข้มที่เข้ากับวงหน้าอีก ไม่ต่างอะไรกับคุณชายเจ้าสำราญในหัวเมืองเลยด้วยซ้ำ ดูยังไงก็มนุษย์ชัดๆไม่น่าจะมีคนรู้หรอกว่าเสี่ยวหู่เป็นสัตว์เวทย์ในตำนาน แม้แต่พี่หลงเองก็ไม่น่าจะทราบได้ ฉะนั้นพวกเขาไม่มีอะไรต้องกังวล หากจะมีชาวยุทธ์ผ่านทางไปมาแถวนี้
เปรี้ยงงงง เปรี้ยงงง!!!! เสียงพลังปราณประทะกันทางฝั่งที่เสี่ยวหู่ไปหาอาหารดังขึ้น ทำให้เขาที่นั่งคิดอะไรเพลินๆอยู่ที่เดิมต้องหลุดออกจากภวังค์ แล้วรีบเดินทางไปทิศนั้นด้วยความรวดเร็ว แต่สิ่งที่เห็นทำให้เขาตกใจมากเช่นกัน ตัวอะไรกัน ทำไมตัวใหญ่ขนาดนั้น ใหญ่กว่าตัวเสี่ยวหู่ในร่างพยัคฆ์ทมิฬถึงสองเท่าซะอีก แถมยังมีท่าทางดุร้ายพยายามเข้าไปทำร้ายเสี่ยวหู่ที่ตอนนี้ยังอยู่ในร่างมนุษย์อยู่ เมื่อยิ่งเทียบกับสัตว์ตัวใหญ่ที่มีขนหัวเป็นแผงรุงรัง มีเขี้ยวยาวที่ดูคมมาก มีเขาที่แหลมคม และมีขนยาวสีน้ำตาลปกคลุมทั่วทั้งตัว เสี่ยวหู่ยิ่งเหมือนสู้กับยักษ์อยู่ แต่เขาที่สังเกตสถานการณ์อยู่ภายนอกเห็นแล้วว่าดาบคู่อาวุธของเสี่ยวหู่ ทำอะไรมันไม่ได้แถมยังกระตุ้นให้มันมีพลังทำร้ายมากขึ้นไปอีก ตอนนี้ก้อนหินรอบๆน้ำตกแตกละเอียดตามการเหยียบย่างไปมาหวังเหยียบเสี่ยวหู่แล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถลดความดุดันของมันลงได้
"นั้นมันปีศาจเหนียนนิ มันกลัวสีแดงและเสียงที่ดังมากๆ สงสัยเห็นเสี่ยวหู่ใส่ชุดแดงวนเวียนอยู่บนน้ำตก มันเลยตกใจ เลยขึ้นมาจากก้นน้ำตกละมั้ง เพราะปกติตามวิสัยมันชอบอยู่ที่ใต้ทะเลลึก ท่าทางน้ำตกนี่ก้นบ่อจะต่อถึงทะเล เพราะแคว้นหนานตามทีก็เป็นแคว้นติดทะเลอยู่แล้ว แถมขึ้นชื่อว่าเมืองท่าที่เจริญที่สุดด้วยนะ"เขาที่พยายามคิดและหาวิธีจะจัดการมันอยู่ก็ได้ยินเสียงเข้มขึ้นข้างหู จึงหันไปเห็นพี่หลงยืนอยู่ แถมยังพูดอธิบายถึงสัตว์ตัวใหญ่นี่อย่างสบายๆ ไม่กลัวและกังวลอย่างเขาเลย
"กลัวเสียงดังและสีแดงงั้นรึพี่หลง แต่เสี่ยวหู่ก็ใส่ชุดสีแดงนิ ทำไมมันไม่เห็นกลัวแล้วหนีไปเลยละ"
"มันคงกลัวจนคุ้มคลั่งมากกว่านะ เลยพยายามทำร้ายเสี่ยวหู่"พี่หลงอธิบายสิ่งที่เขาสงสัยให้ฟัง
"แล้วเราจะจัดการมันได้ยังไง อาวุธอะไรก็ทำร้ายมันไม่ได้ แล้วจะหาเสียงอะไรที่ดังมากๆจนมันจะกลัวได้ละ"เขาถามอย่างกระวนกระวายเมื่อเห็นเสี่ยวหู่วิ่งโดดไปมา เริ่มเหนื่อยท่าทางไม่สนุกเหมือนตอนแรกๆแล้ว
"ประทัด หรือไม่ก็พลุ ดอกไม้ไฟ และคงดนตรีที่เสียงกังวาลมากๆละมั้ง คงจะได้อยู่"พี่หลงบอกวิธีที่จะจัดการปีศาจเหนียนได้ ซึ่งสามอย่างแรกเขาและเสี่ยวหู่สามารถร่ายเวทย์ได้เพียงแค่เสี้ยววินาที แต่นั้นก็จะเป็นการเปิดเผยตัวว่าเป็นผู้ใช้เวทย์นะสิ เหลือเพียงอย่างสุดท้าย คิดได้ดังนั้นเขาจึงเรียกผีผาจันทราเหมันต์ออกมา ซึ่งมันเป็นอาวุธประจำตัวในการฝึกยุทธ์ของเขา ฉะนั้นการใช้มันจึงเหมาะสมที่สุดแล้ว จากนั้นเขาจึงโดดมาขวางหน้าเสี่ยวหู่ที่ตอนนี้กำลังโดนต้อนจะตกน้ำอยู่แล้ว บนหินก้อนใหญ่สุดท้ายริมแม่น้ำ จากนั้นจึงกรีดนิ้วไปบนผีผาส่งเสียงแหลมระรัวออกไปเบื้องหน้ายังปีศาจเหนียน ที่ตอนนี้ชะงักไปเมื่อได้ยินเสียงแหลมดังแสบแก้วหูนั้น เขาจึงบรรเลงท่วงทำนองกรีดใจให้สัตว์ตรงกลัวแล้วทรมานที่ได้ยินเสียงผีผานี้ บทเพลงกรีดใจนี้นอกจากบีบใจผู้ฟังแลัวยังทำให้ดวงใจที่เต้นในอก เต้นเร็วมากขึ้นตามทำนองเพลง แต่ด้วยพลังเหมันต์ที่แผ่ขยายออกมาตามทำนองทำให้พลังปราณที่จะเข้าสู้แก่นพลังถูกแช่แข็ง เมื่อหัวใจเต้นเร็วขึ้นแต่พลังปราณไม่สามารถใช้ได้เพื่อควบคุมร่างกาย หัวใจก็จะค่อยๆเต้นเร็วขึ้นจนร่างกายควบคุมไม่ได้ จากนั้นเลือดจะออกทั้งเจ็ดทวารขาดใจตายอย่างทรมาน เมื่อปีศาจเหนียนได้ยินเสียงผีผาที่เขาเล่นมันก็เริ่มมีท่าทางกระสับกระสายแล้วมันก็โดดลงไปในน้ำลึกแบบไม่เห็นเงาอีกเลย เขาจึงผ่อนจังหวะแล้วหยุดมือเก็บผีผาเข้าไปแล้วหันมาหาเสี่ยวหู่ที่ตอนนี้คลายเวทย์ป้องกันรอบตัวออกแล้ว เมื่อเห็นเขาหยุดเล่นผีผา
"เป็นยังไงบ้างเสี่ยวหู่ ไม่บาดเจ็บตรงไหนนะ"เขาถามอย่างห่วงใยคนที่เห็นว่าเป็นน้องชาย
"ข้าไม่เป็นไร แค่เล่นสนุกแล้วไม่สนุกแค่นั้นเอง"เสี่ยวหู่พูดติดตลกออกมา
"เล่นสนุกอะไรกัน เห็นชัดๆว่าเกือบโดนเหยียบเกือบแบนแล้ว"
"หือออ ไอ้ตัวนั้นทำอันตรายข้าไม่ได้หรอกนะ แค่ที่หลันเอ๋อร์เห็น มันก็แค่ข้าเล่นสนุกต่างหาก ไอ้ตัวที่ไม่มีพลังปราณทำลายล้างอะไรเลยนั้นนะ ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก สบายใจได้หลันเอ๋อร์"เสี่ยวหู่ยังคงทำเสียงทะเล้นส่งมาให้เขา ถึงแม้ปีศาจเหนียนจะพยายามใช้เขี้ยวกัดและเขาขวิคเสี่ยวหู่ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรเสี่ยวหู่ได้ จนทำได้แค่ไล่เหยียบก็เถอะ แต่หัวใจคนเป็นพี่ก็เป็นห่วงน้องอยู่ดี
"ยังมีหน้ามาพูดอย่างนี้อีกนะ มัวแต่เล่นสนุกไปได้ เจ้าจะเห็นทุกเรื่องเป็นเรื่องเล่นๆไม่ได้นะ"
"หึหึหึ ข้าล้อเล่น ไม่อยากเห็นเจ้าทำหน้าจริงจังนี่น่า ข้าแค่กำลังคิดจะจัดการมันยังไงต่างหาก จะใช้ร่างพยัคฆ์ทมิฬจัดการก็กลัวเจ้าชิงหลงนั้นจะรู้นะสิ ถึงได้คิดหาวิธีแล้วโดดไปมาอย่างนี้ กะว่าจะใช้เวทย์สักนิดเพื่อให้มันหายไป แต่เจ้าชิงหลงนั้นก็ดันมายืนอยู่ข้างๆหลันเอ๋อร์ก่อน ข้าจึงต้องหาทางอื่น เพิ่งรู้ว่ามันคือปีศาจเหนียนก็ตอนที่มันเหยียบหินก้อนใหญ่แตกเมื่อกี้และก็สะดุ้งตกใจเองหรอก แล้วหลันเอ๋อร์ก็มาขวางหน้าจัดการมันก่อนข้า ไม่อย่างนั้นมันจะโดนข้าใช้วิชาพยัคฆ์คำรามใส่ให้นะสิ"เสี่ยวหู่อธิบายให้เขาฟังว่าทำไมถึงวิ่งไล่จับไปมากับปีศาจเหนียน แถมยังทำท่าราวกับจะจัดการปีศาจเหนียนเองได้โดยที่เขาไม่ต้องเข้ามาช่วย ซึ่งความเป็นห่วงคงบังตาเขาเอง เขาลืมไปได้ยังไงกันว่าเสี่ยวหู่สามารถใช้วิชาพยัคฆ์คำรามที่ผู้ฝึกยุทธ์เลียนแบบการคำรามของเสือ แต่ต่างกันตรงที่เสือคำรามเสียงเพื่อขู่ แต่ผู้ฝึกยุทธ์คำรามออกมาเป็นพลังปราณที่นอกจากเสียงจะดังแล้วยังทำร้ายฝ่ายตรงข้ามได้อีก ซึ่งพอเสี่ยวหู่ฝึกวิชานี้ยิ่งทำให้วิชานี้ทรงพลังมากขึ้น เพราะพยัคฆ์คำรามเองของแท้แน่จริง รู้อย่างนี้เขาตะโกนบอกดีกว่าว่ามันกลัวเสียงดังแล้วให้เสี่ยวหู่จัดการ
"เก่งนักนะพ่อน้องชาย รู้อย่างนี้ข้าไม่มาช่วยก็ดีหรอก"เขาจึงตัดพ้อไปเล็กๆ
"ใครว่า หลันเอ๋อร์มาช่วยข้าเพราะเป็นห่วงอย่างนี้ ข้าดีใจมากต่างหากละ"
"เมื่อกี้ยังบอกว่าช่วยตัวเองได้อยู่เลย"
"บ้า ข้าอ่อนแอต้องการมีคนปกป้องอย่างนี้จะดูแลตัวเองได้ยังไง มีเจ้าดูแลอย่างนี้ดีที่สุดแล้ว"
"ชิ เชื่อได้เหรอ"
"หึหึหึหึ เชื่อเถอะ ทั้งชีวิตข้าอยู่ในมือเจ้า จะปกป้องหรือทอดทิ้งข้าล้วนยินดี ไม่โกรธเคืองเจ้าเลย"
"พูดอะไรของเจ้านะหู่เอ๋อร์ เจ้าเป็นน้องคนเดียวของข้านะ ข้าจะทิ้งเจ้าได้ยังไงกัน"เขาพูดอย่างใจคอไม่ดีที่ได้ยินเสี่ยวหู่พูดแบบนั้น ถึงเสี่ยวหู่จะชอบพูดว่าชีวิตตนเป็นของเขา แต่ก็จะมีคำว่าจะอยู่ด้วยกันไม่ทอดทิ้งกันตลอดไป แต่ครั้งนี้ดันบอกว่าเขาจะทิ้งอีกคนก็ไม่เป็นไร อย่างนี้จะสบายใจได้ยังไงกัน
"ข้าว่าเรากลับที่พักกันเถอะ นี้ก็ใกล้มืดค่ำเต็มทีแล้ว"เสียงที่ดังขึ้นไม่ใช่เสียงของเสี่ยวหู่ แต่เป็นเสียงพี่หลงที่เดินขึ้นมาเรียกเมื่อเห็นทั้งสองคนจัดการปีศาจเหนียนแล้วยังไม่ลงจากก้อนหินใหญ่นี้สักที ทำให้เขากับเสี่ยวหู่ผละห่างออกจากกันแล้วเดินลงจากก้อนหิน เขาจึงเดินกลับไปทางที่พักโดยที่ยังไม่ได้รับการอธิบายจากเสี่ยวหู่ ส่วนเสี่ยวหู่ก็เดินไปหยิบปลาที่หาได้สี่ตัว จากนั้นจึงเดินรั้งท้ายตามกลับมา คืนนั้นนอกจากแบ่งปลาย่างกินกันแล้วแยกย้ายกันนอน พวกเราก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกันเพิ่มเติม โดยเขานอนมุนใต้ต้นไม้พอดี ส่วนอีกสองคนนอนห่างออกไปช่วงตัวนึงทางซ้ายและขวาพอดี คืนนั้นเขาจึงพยายามข่มตาให้หลับไม่คิดอะไรมาก โดยก็ไม่รู้ข้างกายตนทั้งซ้ายขวาต่างนอนไม่หลับ ในสิ่งที่เห็นและเกิดในวันนี้
"เดี่ยววันนี้เราเข้าตัวเมืองแล้วซื้อจวนขนาดกลางสักจวน แล้วอาศัยอยู่ที่นั้นสักระยะแล้วกัน ข้ามีธุระที่ต้องทำหลายวัน หากเช่าโรงเตี้ยมจะเสียตำลึงโดยเปล่าประโยชน์ สู้ซื้อจวนสักจวนเราจะอยู่นานแค่ไหนก็ได้ดีกว่า พวกเจ้าสองคนคิดเห็นยังไงกับความคิดนี้"เขาถามเสี่ยวหู่และพี่หลงที่ตั้งใจฟังเขาอยู่
"ข้าเห็นด้วยกับหลันเอ๋อร์นะ นอกจากจะสะดวกแล้ว ยังเป็นส่วนตัว แถมเรายังคงความปลอดภัยได้ด้วยจากการที่เราช่วยกันจัดเวรยามดีๆ"พี่หลงสนับสนุนความคิดเขาพร้อมทั้งวางแผนเพิ่มเติมอีก
"อืม แผนนี้ใช้ได้ไม่เลว แต่เราคงต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าอาภรณ์ให้ดูหรูหราน้อยกว่านี้หน่อย ไม่เช่นนั้นจะเป็นที่สะดุดตามากเกินไป จะซื้อจ่ายสิ่งใด เดี่ยวจะได้ราคาที่แพงหูฉีกกว่าปกติเป็นแน่"เสี่ยวหู่ที่เสนอความคิดเพิ่ม ทำให้แผนนี้รัดกุมมากขึ้น จากนั้นเขาจึงร่ายเวทย์เปลี่ยนชุดให้ทุกคน โดยเขาบอกพี่หลงว่าเคยเรียนเวทย์บทง่ายๆเพื่อใช้ชีวิตให้ง่ายขึ้นเรียนมาบทสองบทเท่านั้น และหนึ่งในเวทย์ที่เรียนคือการเปลี่ยนชุด เพราะเคยเปลี่ยนให้พี่หลงตั้งแต่อยู่ในถ้ำแล้วพี่หลงจึงพยักเข้าใจไม่ได้สงสัยอะไรต่ออีก จากนั้นพวกเขาจึงเดินเท้าเข้าไปหน้าด่านตรงจุดตรวจคนเข้าเมืองที่มีชาวบ้านต่อแถวอยู่ พวกเขาจึงมาต่อท้ายแถวด้วยหน้าตาอย่างเดียวก็ทำให้พวกเขาสามคนเป็นที่จับตามองได้ไม่ยากนัก พี่ลงที่เห็นคนมองเขาจึงใช้ผ้าสีดำผืนบางมาปิดใบหน้าครึ่งล่างให้ โดยผูกปมที่ด้านหลังให้จากนั้นจึงเสี่ยวหู่ผูกและตนเองก็ผูกตาม ทำให้ตอนนี้ชาวบ้านที่มาใหม่มองมาทางนี้หนักกว่าเดิม เพราะความลึกลับของพวกเขา พวกถึงจุดตรวจพวกเขาก็ตอบคำถามที่ทหารถามตามที่เตรียมกันมา แล้วตรวจค้นร่างกายไม่มีอาวุธ จึงผ่านเข้ามาอย่างง่ายดาย จากนั้นพวกเขาจึงมาหยุดที่หน้าจวนใหญ่ของเจ้าเมืองที่เป็นคนดูแลพื้นที่หัวเมืองนี้ จะทำการซื้อขายจวนหรือกิจการต้องมาทำที่นี่ เพราะฉะนั้นพวกเขามาถูกที่แล้ว ด้วยความที่เจ้าเมืองมีความเป็นธรรมในการทำงานมาก พวกเขาจึงได้จวนขนาดกลางราคาสมเหตุสมผล พอมาดูจวนที่จะซื้อก็ตกลงทำสัญญาทันที เพราะจวนนี้อยู่กึ่งกลางระหว่างทางไปตลาดและท่าเรือ หลังจวนติดชายป่าที่พวกเขาสามารถเข้าออกไปในป่าได้ เรียกได้ว่ามีทางหนีทีไล่นั้นแหละ ถือว่าทำเลดีต่อการสืบหาข่าวมาก เขาจึงตกลงซื้อทันที โดยไม่ถามใคร เมื่อซื้อเสร็จแล้วก็แบ่งเรือนกัน โดยจวนขนาดกลางนี้มีเรือนใหญ่ไว้รับรองแขกหนึ่งหลังหน้าสุด ส่วนภายในเข้ามาจะเจอสวนดอกไม้ที่มีดอกไม้ไม่กี่ชนิดอยู่ตรงกลางแล้วมีเรืองเล็กประดับซ้ายขวา และเรือนที่ไม่ใหญ่มากตรงกลาง ซึ่งทุกเรือนยังไม่ได้ทำความสะอาดเขาจึงให้เสี่ยวหู่พาพี่หลงออกไปซื้อของมาทำอาหาร ส่วนตัวเขาก็ร่ายเวทย์ทำความสะอาดจวนทุกหลังแล้วร่ายเวทย์จัดสวนและครัวใหม่ให้ทุกอย่างพร้อมใช้งาน เมื่อคนทั้งคู่ไปซื้อของกลับมาเขาจึงเข้าครัวแล้วร่ายเวทย์เสกอาหารขึ้นมาตามวัตถุดิบที่มี แล้วนำออกมาที่โต๊ะกินข้าว หลังจากกินข้าวเสร็จพวกเขาก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนตามเรือนส่วนตัวของตัวเอง ซึ่งเขาก็อยู่กึ่งกลางเหมือนเดิม


## บทที่ 21 อดีต 6 (60%)

บทที่ 21
อดีต 6
"เดี๋ยววันนี้แยกย้ายไปหาข่าวพรรคมังกรนิลเพลิงกันคนละที่นะ เสี่ยวหู่ไปที่ท่าเรือ พี่หลงไปสืบกับพวกชาวยุทธ์ที่พักอยู่โรงเตี๋ยมในเมือง ส่วนข้าจะไปสืบที่หอเล่านิทานค้าข่าวในตลอด"
"จะไม่อันตรายไปเหรอหลันเอ๋อร์ ที่หอเล่านิทานมักจะมีแต่ชาวยุทธ์ที่มักเดินทางไปค้าข่าวและหาซื้อข่าวที่นั้น อาจจะมีเส้นสายของพรรคมังกรนิลเพลิงก็เป็นได้นะ"เสี่ยวหู่เอ่ยเตือนถึงความเป็นไปได้นี้ พรรคมังกรนิลเพลิงเป็นพรรคใหญ่อันดับต้นๆที่มีชาวยุทธ์มากฝีมือเป็นพรรคพวกและเส้นสาย ฉะนั้นอาจจะมีเส้นสายแฝงตัวอยู่ทุกที่ก็เป็นได้
"ไม่มีหรอก เพราะที่นั้นมีกฏว่าไม่ยุ่งเกี่ยวกับพรรคพวกใดพรรคหนึ่ง โดยทุกคนที่ทำงานให้หอเล่านิทานจะได้ทำพันธะสัญญาเลือดกับหยกสามสีของประจำพรรคฉีหลินหรือกิเลนที่ขึ้นชื่อเรื่องจงรักภักดิ์ดีที่สุด ใครที่แฝงตัวมาหรือเป็นคนที่มีจิตใจคดโกง ไม่ทำตามกฏของที่นั้น มักจะจบชีวิตลงด้วยคำสาปจากหยกสามสีนั้นเสมอ เพราะฉะนั้นไว้ใจได้ที่นั้นจะปลอดภัยต่อหลันเอ๋อร์"พี่หลงจึงพูดขัดขึ้นมา เมื่อเห็นเสี่ยวหู่พูดจบ
"เจ้ารู้ได้ยังไงชิงหลง?"เสี่ยวหู่ถามหน้านิ่ง
"ข้ารู้ก็แล้วกัน"
"เจ้านี้รู้หลายเรื่องนะ หรือรู้แทบทุกเรื่องที่พวกข้าอยากรู้เลยต่างหาก จนข้าชักจะสงสัยแล้วว่าเจ้าเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงรู้เรื่องราวในยุทธ์ภพเยอะขนาดนี้กัน"
"นั้นสิ ทำไมพี่หลงรู้เยอะขนาดนั้นละ"เขาถามอย่างสงสัยพอๆกับเสี่ยวหู่เพราะตั้งแต่ที่อยู่ด้วยกันมาเป็นอาทิตย์แล้วเนี่ย ไม่ว่าเขากับเสี่ยวหู่จะแอบไปสืบหาข่าวที่ไหน พี่หลงมักจะรู้และไปรอดักหน้าก่อน แถมยังหาคนที่จะมีข่าวที่เขาอยากรู้มาให้อีก จนเขากับเสี่ยวหู่ได้แต่บอกว่ามีความแค้นต้องสะสางกับพรรคมังกรนิลเพลิง แต่ตอนนี้ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพรรคมังกรนิลเพลิงเลย จึงต้องมาสืบข่าวหาข่าวสารของพวกมันให้เยอะที่สุด เพื่อจะมีทางชนะมากขึ้น พอพวกเขาบอกไปแบบนั้น พี่หลงไม่มีทีท่าตกใจหรือแปลกใจสักนิด แถมยังไม่ถามอะไรเพิ่มเติมมีแต่ช่วยพวกเขาในการหาข่าวและช่วยพวกเขารวบรวมข่าวด้วย โดยเฉพาะส่วนใหญ่ข่าวที่พวกเขาสืบการมาหลายวันก็ได้พี่หลงนี่แหละที่ช่วยกรองข่าวให้ ราวกับเป็นคนในพรรคมังกรนิลเพลิงก็ว่าได้ แต่พี่หลงก็บอกเพียงว่าตนเองก็มีความแค้นที่ต้องสะสางกับพรรคมังกรนิลเพลิงเช่นกัน นั้นจึงทำให้เขารู้เรื่องในพรรคนั้นดี พวกเขาจึงรู้สึกไว้ใจพี่หลงมากขึ้นกว่าแต่ก่อน วันนี้เราจึงวางแผนแยกย้ายกันไปตามหาข่าวเพิ่มเติม เพราะตอนนี้รู้แค่ว่าพรรคตั้งอยู่ที่ไหน มีคนในพรรคมากน้อยเท่าไหร่ เข้าออกทางไหนได้บ้าง หรือแม้แต่คนในพรรคส่วนใหญ่มีฝีมือขั้นจอมยุทธ์ขึ้นไป มีนักเวทย์ไม่กี่สิบคนในขั้นจอมเวทย์ และตอนนี้ที่ไม่รู้เลยคือเจ้าสำนักพรรคมังกรนิลเพลิงหลิงหลง เพราะต่อให้หาข่าวยังไงก็แทบจะไม่มีข่าวคราวคนผู้นี้เลย จนไม่คิดจะหา แต่บุกไปฆ่าเลยจะได้จบๆ แต่ใจก็ยั้งความคิดได้อยู่ เพราะหากบุกไปสุมสี่สุมห้า อาจจะเป็นพวกเขาที่จะถูกฆ่าเอง เลยหาข่าวต่อดีกว่า เพื่อความปลอดภัยของทุกคน
"ข้าก็บอกไปแล้วไง ว่าข้าเป็นคนแคว้นหนาน เรื่องในหัวเมืองและแคว้นหนาน ข้าย่อมรู้ดีกว่าพวกเจ้า"พี่หลงตอบด้วยท่าทางสบายๆ ซึ่งก็ถูกของพี่หลง เป็นคนท้องถิ่นจะไม่รู้ดีกว่าพวกเขาที่โตในป่าได้ยังไงกัน
"ก็ถูกของพี่หลงนะหู่เอ๋อร์"เขาจึงเห็นด้วยกันพี่หลง
"เจ้าเชื่อเขาง่ายเกินไปนะหลันเอ๋อร์ หัวเมืองนี้เดิมทีเป็นเมืองติดท่า ที่ชาวบ้านหาปลาเลี้ยงชีพค้าขาย ผิวพรรณส่วนใหญ่จึงคล้ำแดดเยอะ บุตรธิดาคณบดี หรือแม้แต่ท่านเจ้าเมืองเองก็ยังผิวเหลืองน้ำผึ้ง ไม่มีใครผิวขาวซีดเท่าเขาที่บอกว่าเป็นคนแคว้นหนานเลย"
"แต่นี่ก็เป็นหนึ่งในหัวเมืองของแคว้นหนานนะเสี่ยวหู่ พี่หลงอาจจะเป็นคนในเมืองหลวงของแคว้นหนานก็เป็นได้"เขาแย้งสิ่งที่เสี่ยวหู่สงสัย
"เอาเป็นว่าเมื่อถึงเวลาข้าจะบอกพวกเจ้าทุกอย่างที่พวกเจ้าอยากรู้แล้วกัน แต่ตอนนี้เราแยกย้ายไปหาข่าวสารกันก่อนดีกว่า จะได้กลับมาปรึกษากันเร็วหน่อย"พี่หลงเลยตัดบทสนธนาแล้วเดินออกไปอย่างรวดเร็วเหลือเพียงเขาและเสี่ยวหู่ที่ยังคงที่อยู่ที่เดิม
"เราจะเชื่อใจเขาได้จริงเหรอหลันเอ๋อร์ ข้ารู้สึกว่าเราไม่รู้จักเขาเลยสักนิด"
"เหรอ แต่ข้าเชื่อใจพี่หลงนะ ไม่รู้สิ ข้าอธิบายไม่ถูก แต่เวลาที่พี่หลงพูดถึงพรรคมังกรนิลเพลิง ข้ากลับสัมผัสถึงความโศกเศร้าของพี่หลงได้ ข้าจึงคิดว่าเขาอาจจะโดนแบบที่เราโดนนะเสี่ยวหู่ ข้าจึงเชื่อใจเขา" อี้หลันอธิบายถืงความรู้สึกที่สัมผัสได้จากพี่หลง เมื่ออีกฝ่ายเล่าเรื่องข่าวสารที่สืบกลับมาได้ให้ฟัง ซึ่งน้ำเสียงที่เล่าออกมาบางช่วงกลับปนความเศร้าสร้อยออกมา เขาจึงคิดว่าพี่หลงและครอบครัวน่าจะโดนแบบที่เขาโดน แต่พี่หลงน่าจะหนีรอดมาได้ แต่ก็บาดเจ็บสาหัสจนพวกเขาไปเจอเป็นแน่ นั้นก็เป็นเพียงสิ่งที่เขาคิดละนะ แต่ตลอดเวลาทั้งอาทิตย์ที่พวกเขารู้จักพี่หลงมา เขาก็เป็นคนดีที่พึ่งพาได้ และยังเป็นที่ปรึกษาได้ดีอีกด้วย ยิ่งทำให้เขาเชื่อใจพี่หลงมากขึ้น จากคนที่หัวอกเดียวกันละมั้ง
"เจ้ามันเชื่อใจคนง่ายดายเกินไปจนภัยอาจจะมาถึงตัวได้ง่ายๆ ข้าไปดีกว่า"เสี่ยวหู่ตัดพ้อเขาเสร็จ ก็เดินละลิ่วไปอีกทางทันที เขาจึงออกเดินทางบ้าง โดยเดินเข้าไปในตลาดที่ตอนนี้คนกำลังพลุ่งพล่านทำการเดินจับจ่ายซื้อของในช่วงสายๆของวันเช่นนี้ที่ตอนนี้กำลังมีเทศกาลไหว้เจ้าแม่หมี่กวาที่เป็นความเคารพเชื่อถือในเขตหัวเมืองนี้ โดยเจ้าแม่หมี่กวาเป็นเทพในน่านน้ำที่ชาวบ้านทำมาหากินอยู่ คนที่นี่เชื่อว่าเจ้าแม่จะช่วยให้คนในหัวเมืองทำมาหากินกับน่านน้ำนี้มีกินมีใช้ตลอดไป จึงมีการกราบไหว้ขอพรจากเจ้าแม่ทุกปี ซึ่งจากกราบไหว้ก็ใช้เพียงผลไม้มงคลต่างๆและขนมหยกที่มีสีเขียวเหมือนน่านน้ำนี้ ทำให้ช่วงนี้ตลาดคนจึงคึกครึ้นทั้งวัน เขาที่เดินแทรกชาวบ้านเข้ามาถึงท้ายตลาดที่ตอนนี้เขากำลังยืนอยู่หน้าหอเล่านิทาน ที่ดูเหมือนโรงเตี๋ยมทั่วไป แต่ป้ายที่ติดเหนือประตูกับเขียนว่าหอเล่านิทาน ซึ่งพอเข้ามาด้านในก็จะมีเสี่ยวเอ้อเข้ามาต้อนรับเขาไปที่ห้องๆนึงที่เป็นส่วนตัว
"เสี่ยวเอ้อเอาน้ำชามากานึงและอาหารที่ขึ้นชื่อสักสองสามอย่างมา ออ แล้วหานักเล่านิทานที่พอจะรู้เรื่องของพรรคมังกรนิลเพลิงมาให้ข้าสักคนด้วยละ"เมื่อเข้ามาในห้องเขาจึงไปนั่งที่โต๊ะแล้วสั่งเสี่ยวเอ้อที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่หน้าประตู
"รอสักครู่ขอรับคุณชาย"เมื่อเสี่ยวเอ้อรับคำสั่งก็ออกไปแล้วปิดประตูให้อย่างเบามือ เขาจึงถอดหมวกออกแล้ววางไว้ที่เก้าอี้ข้างตัว ปกติพวกเขาออกมาสืบข่าวมักจะแต่งตัวมิดชิดอย่างนี้อยู่แล้วเพื่อไม่ให้เป็นจุดเด่นมากเกินไป เพื่อป้องกันการถูกจำใบหน้าได้ พวกเขาจึงมักใส่หมวกที่มีผ้าผืนบางปิดบังใบหน้าไว้ตลอด แต่เมื่อที่นี่ไว้ใจได้มีกฏไม่ขายความลับลูกค้าที่มาซื้อข่าวเขาจึงถอดหมวกออก นั่งรอสักพักเสี่ยวเอ้อก็เดินเอาน้ำชามาให้พร้อมทั้งอาหารไก่ตุ๋นสมุนไพร ปลานึ่งซีอิ๊วและถั่วผัดพริก จากนั้นก็เดินนำชายสูงอายุที่แต่งตัวภูมิฐานน่าเชื่อถือ ลักษณะท่าทางและหน้าตา รวมทั้งบารมีที่ออกมาจากร่างชายคนนี้ให้ความรู้สึกเหมือนราชครูในราชวังมากกว่าจะเป็นนักเล่านิทานในหอเล็กๆทั่วไปนี้ได้ เมื่อเดินเข้ามาแล้วชายสูงวัยก็ไปนั่งตรงจุดที่นั่งของนักเล่านิทานที่เป็นเตียงนั่งขนาดกลางห่างจากโต๊ะอาหารเขาไปไม่กี่ก้าว
"คารวะคุณชายน้อย ข้า…ฟู่จงนักเล่านิทานที่รู้ทุกเรื่องในพรรคมังกรนิลเพลิงขอรับ คุณชายน้อยทราบเรื่องใดรึขอรับ"เมื่อชายสูงวัยนั่งที่เรียบร้อยจึงทำความเคารพเขา แล้วแนะนำตัวทันที
"คารวะท่านฟู่จง ข้าอยากรู้เรื่องสถานการณ์ภายในพรรคมังกรนิลเพลิงตอนนี้และเจ้าสำนักพรรคที่ชื่อหลิงหลง"เขาจึงทำความเคารพกลับ แต่ไม่แนะนำตัวไปเพราะไม่อยากเปิดเผยตัวตน จากนั้นก็ถามสิ่งที่อยากรู้ทันที
"ตอนนี้ในพรรคมังกรนิลเพลิงกำลังวุ่นวาย เพราะการจัดระบบระเบียบภายในใหม่ ฆ่าคนเก่าต้อนรับคนใหม่ แย่งชิงกันไปมาจนมีแต่ความนองเลือดภายในพรรคความสงบสุขหามีไม่ แต่เดิมพรรคนี้ขึ้นชื่อเรื่องความยุติธรรมไม่แก่งแย่งชิงดีกับพรรคใด แต่เมื่อดวงดาวบุตรแห่งมารปรากฏตัว ก่อเกิดในครรภ์ของภรรยาเจ้าสำนักหลิงหลง ภายในพรรคก็เริ่มมีการแบ่งฝักแบ่งฝ่าย มีฝ่ายที่ไม่สนับสนุนให้บุตรแห่งมารถือกำเนิดเพราะจะเป็นภัยต่อพรรคได้ หากคนในยุทธภพหันหน้ามากำจัดบุตรแห่งมารอาจทำให้คนในพรรคเป็นอันตรายไปด้วยได้ แต่ก็มีอีกฝ่ายที่สนับสนุนเพราะบุตรแห่งมารที่กำเนิดมาจะมีพลังที่มากพอจะทำให้พรรคมังกรนิลเพลิงเป็นใหญ่เหนือใต้หล้านี้ได้ หากกำจัดจิตมารในตัวเขาได้ก็จะทำให้บุตรแห่งมารคนนี้เป็นคนที่มีพรสวรรค์ที่หาตัวจับได้ยากยิ่ง จะบำลุเป็นเทพเซียนตั้งแต่อายุยังน้อยและนำพาความรุ่งโรจน์ถึงขีดสุดมาให้พรรคมังกรนิลเพลิง แต่เมื่อบุตรแห่งมารคลอดออกมา ก็ทำให้แม่ผู้ให้กำเนิดตกเลือดจนสิ้นชีวิต นั้นยิ่งทำให้คนในพรรคที่ไม่สนับสนุนอยู่แล้วนำเรื่องนี้มาบีบบังคับให้เจ้าสำนักฆ่าบุตรคนนี้ซะ ซึ่งเจ้าสำนักที่รักภรรยาและรักลูกดั่งดวงใจจะยอมฆ่าบุตรคนนั้นที่ภรรยาเหลือไว้ให้เป็นสิ่งสุดท้ายได้ยังไง จึงจัดการเข่นฆ่าฝ่ายที่ไม่สนับสนุนทุกคนรวมทั้งครอบครัวเขาด้วย จนเหลือแต่คนที่ยินดีกับการเกิดของบุตรคนนี้เท่านั้น ซึ่งเด็กคนนั้นสมแล้วที่เป็นบุตรแห่งมาร เพราะเกิดมาไม่ถึงสามวันในพรรคก็มีแต่การนองเลือด จากนั้นไม่นานก็ได้ยินว่าพรรคมังกรนิลเพลิงทำการกวาดล้างพรรคเล็กพรรคน้อยและเผ่าพันธุ์สัตว์เวทย์ที่หายากต่างๆเพื่อตามหาอะไรสักอย่าง ทำอยู่แบบนั้นเป็นปีๆจนเหมือนหยุดกวาดล้างไปนานเกือบสี่ห้าปี จากนั้นก็กลับมาทำเหมือนเดิมกวาดล้างและทำร้ายเผ่าพันธุ์สัตว์เวทย์แต่คราวนี้กลับรุนแรงอำมหิตกว่าเดิมมาก เพราะทุกเผ่าพันธุ์ที่โดนกวาดล้างมักจะโดนจับตัวไปทรมานก่อนจะให้ตายอย่างช้าๆ ไม่ฆ่าทันทีเหมือนเดิม นั้นยิ่งทำให้ชื่อเสียงด้านความเลวร้ายของพรรคมังกรนิลเพลิงดังออกไปทุกแว่นแคว้น ทำให้ยุทธภพไม่สงบสุขอีกต่อไป แต่พรรคอื่นๆก็ทำอะไรไม่ได้มาก จะทำการกวาดล้างพรรคมังกรนิลเพลิงก็ยิ่งแล้วใหญ่ เพราะตอนนี้พรรคมังกรนิลเพลิงขึ้นเป็นอันดับหนึ่งที่มีคนมากฝีมือในพรรคมากที่สุดทั้งด้านยุทธ์และด้านเวทย์ แต่ด้านผู้ใช้โอสถยังน้อยนัก แต่นั้นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้พรรคอื่นๆไม่กล้าล้มล้างพรรคมังกรนิลเพลิง เมื่อศึกนอกไม่มีแต่ศึกในกลับเข้มข้นดุเดือดกว่ามาก เพราะเมื่ออำนาจมีมากขึ้น คนที่อยากได้มาซึ่งอำนาจก็จะมากขึ้นตาม ทำให้เมื่อเร็วๆนี้มีการฆ่าฟันเพื่อแย่งชิงบัลลังก์ที่นั่งเจ้าสำนักพรรคมังกรนิลเพลิง ทำให้เจ้าสำนักหลิงหลงถูกฆ่าตายไปแล้ว เรื่องสถานการณ์ในพรรคก็ประมาณนี้ละขอรับคุณชาย"เขาที่นั่งฟังฟู่จงเล่าอย่างออกรสออกชาติ กลับมาชะงักตรงช่วงท้ายๆที่ฟู่จงเล่า หลิงหลงคนนั้นตายแล้วงั้นเหรอ ทำไมเรื่องราวมันเป็นอย่างนี้ไปได้ละ
"แล้วใครขึ้นเป็นเจ้าสำนักแทนละ แล้วตอนนี้พรรคมังกรนิลเพลิงกำลังคิดจะทำอะไรต่อ แล้วบุตรแห่งมารอะไรนั้นละอยู่ที่ไหน หรือไปไหนซะแล้วละ ทำไมไม่เห็นเจ้าฟูดถึงเลย"เขาถามสิ่งที่สงสัยไปทั้งหมดในคราวเดียวถึงสิ่งที่ได้รับรู้มาใหม่
"คนที่ขึ้นเป็นเจ้าสำนักคนใหม่เห็นว่าเป็นน้องชายของเจ้าสำนักหลิงหลงนะ ชื่อเฟิงหลง บุคคลที่เลือดร้อนและชื่นชอบการใช้กำลังเป็นที่หนึ่ง ไม่มีความสุขุมที่จะปกครองพรรคได้เลยสักนิด ช่างน่าเวทนาพรรคมังกรนิลเพลิงในอนาคตนัก จากมังกรน่าจะเป็นเพียงไส้เดือนดินมากกว่า ส่วนบุตรแห่งมารก็น่าจะตายไปแล้วเช่นกัน เพราะไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นยังไง เก่งกาจแค่ไหน หรือหน้าตายังไง เพราะโดนเก็บซ่อนไว้แต่ในพรรคมังกรนิลเพลิง ไม่เคยเหยียบย่างไปที่ใดเลย แต่มีคนในพรรคลือกันว่าบุตรแห่งมารผู้นี้โดนคำสาปให้ทนทุกข์ทรมานจนเจ็บปวดเจียนตาย เมื่อคิดจะทำร้ายผู้อื่น เหมือนกับมารที่โดนสาปให้ทำแต่ความดีห้ามทำร้ายหรือความชั่วละมั้ง แต่ก็เป็นเพียงแค่คำลือนะ เรื่องจริงจะเป็นอย่างไรก็สุดรู้ แต่ที่แน่ๆคือไม่มีใครพบเห็นบุตรแห่งมารนั้นมานานแล้ว"เขาที่ถามไปนิดเดียว แต่ฟู่จงก็สมกับเป็นนักเล่านิทานเพราะเล่นเล่ามาได้เป็นเรื่องเป็นราวตอบซะยาวเหยียดทั้งที่คำถามนิดเดียว
"ขอบใจท่านฟู่จงมาก นี้ของตอบแทนและค่าอาหาร ข้าขอตัวละ"เขาวางตำลึงทองให้เป็นค่าตอบแทนและอาหาร จากนั้นก็บอกลาแล้วรีบเดินอย่างเร่งรีบเพื่อกลับจวนอย่างรวดเร็ว อยากแจ้งข่าวที่ทราบมาใหม่หมาดๆให้คนอื่นได้ทราบ จะได้วางแผนใหม่หรือตกลงกันใหม่ว่าจะเอายังไงกันต่อ แต่ทันทีที่เขาเลี้ยวเข้าซอยตรอกนึงที่ลับตาคนพอสมควรก็มีคนใส่ชุดดำปิดบังหน้าตาไว้มาขวางทางเขาทั้งข้างหน้าและข้างหลังด้านละสามคน และดูจากพลังปราณที่แผ่อยู่รอบตัว คนพวกนี้มีระดับไม่ต่ำกว่าจินตานตอนกลาง ถือเป็นผู้ใช้ยุทธ์ระดับสูง แต่ก็ไม่ได้สูงมากเท่าเขาหรอก เขาสามารถจัดการได้สบายๆเลยละ ถ้าใช้ควบคู่กับการร่ายเวทย์ละก็นะ แต่ที่เขาสงสัยคือคนพวกนี้เป็นใคร มาขวางทางเขาทำไม ต้องการจากอะไรจากเขาต่างหาก และมันรู้จักเขารึเปล่า ถ้ารู้ มันจะรู้ได้ยังไงว่าเขาเป็นใคร
"พี่ชายทั้งหลายกำลังไปที่ใดกันหรือขอรับ ข้าคงจะขวางทางพี่ชายอยู่กระมัง"เขาจึงถามหยั่งเชิงไป
"เจ้าใช่ลูกของชิวหลิงใช่มั้ย คุณชายน้อย"คนร่างใหญ่ที่สุดในกลุ่มตอบกลับมาอย่างยียวน
"พี่ชายคงเข้าใจผิดแล้วกระมัง ข้าไม่รู้จักคนชื่อชิวหลิงมาก่อนเลย เพิ่งเคยได้ยินจากพี่ชายคนแรกนี่ละมั้ง พี่ชายคงหาผิดคนแล้ว"เขาจึงแสร้งตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงใสซื่อ ไร้เดียงสา
"หึหึหึหึ เจ้าจะหลอกอะไรข้าก็ให้มันเนียนๆหน่อย ต่อให้เจ้าปฏิเสธเท่าไหร่ข้าก็ไม่เชื่อ เพราะกระดูกของแม่เจ้าในมือข้าตอนนี้ กำลังสั่นระริกราวกับตื่นเต้นที่จะได้เจอลูกมันงั้นแหละ5555"เขาที่ยินแบบนั้นก็กัดฟันแน่นโกรธที่พวกมันยังคงทรมานแม่เขา ยังคงเอากระดูกท่านแม่มาตามหาพวกเขาอยู่ คงเพราะใช้ของท่านพ่อไม่ได้ เนื่องจากก่อนจะตายนอกจากเวทย์ผลึกความทรงจำใส่จิตวิญญาณแล้ว ท่านพ่อยังขอเพลิงพิโรจน์จากวิหคเพลิงที่สื่อกันในมิติจิตสุดท้าย เมื่อสิ้นลมหายใจให้เพลิงนั้นเผาร่างกายตนเองให้เป็นจุณจนเหลือแต่เถ้าถ่านที่พวกมันจะตามอะไรไม่ได้จากธุลีนั้นเลย เขาจึงร่ายเวทย์หายวับไปต่อหน้าต่อตาพวกมันทั้งหกคนที่กำลังยืนหัวเราะอยู่ แต่เมื่อเห็นว่าเขาหายไปพวกมันจึงหยุดหัวเราะแล้วเหาะตามรอยเวทย์ที่เขาพยายามทิ้งรอยเล็กๆไว้ล่อพวกมันให้ตามมาที่ชายป่าจะได้ฆ่าพวกมันง่ายๆไม่โดนชาวบ้าน และเขาจะได้ใช้พลังอย่างเต็มที่อีกด้วย เมื่อถึงชายป่าเขาจึงหยุดยืนบนต้นไม้ใหญ่ต้นนึงรอพวกนั้นเหาะเหินเดินกระบี่ตามหลังเขามา ซึ่งเขารอไม่นานพวกมันก็มาถึง แถมทั้งห้าคนยังล้อมตัวเขาไว้เป็นวงกลม หายไปไหนคนนึง เมื่อคิดได้ดังนั้นก็มีเงาเล็กเงานึงอยู่บนหัวเขา เขาจึงเงยหน้ามองข้างบนทันควัน เห็นเพียงวงแหวนสีม่วงที่แผ่กว้างลงมาครอบตัวเขาไว้แล้วพันธการตัวเขาไว้ทันที มองดีๆก็รู้ว่าเป็นเชือกมัดเซียนเวทย์
"นี่ตั้งแต่ที่ท่านพ่อของข้าตายไป พวกเจ้าก็ไม่มีใครพัฒนาเชือกมัดเซียนเวทย์ได้เลยกระมัง หรือไม่พวกเจ้าก็มัวแต่ฆ่าฟันชิงดีชิงเด่นกันเองอยู่ เลยไม่พัฒนาอะไรสักอย่าง หนึ่งในนั้นคงจะเป็นสมองพวกเจ้าด้วยสินะ"เขาจึงด่าพวกมันกลับไป ที่ใช้วิธีการแบบเดียวกับที่ทำกับท่านพ่ออย่างนี้ ไม่พัฒนาเลยจริงๆ
"ไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ปากดีนักนะ ยอมรับแล้วละสิว่าเป็นลูกของพวกมันจริงๆ"เข้มเอ่ยอย่างหงุดหงิดและโมโหที่โดนเด็กอย่างเขาปรามาสไป
"ใช่ ข้าเป็นลูกของท่านทั้งสองคนเองละ"เขาตอบอย่างให้เกียรติและภาคภูมิใจในตัวพ่อและแม่ตนเอง
"พ่อแม่ลูกช่างเหมือนกันจริงๆเลยนะ โง่เหมือนกันเลย แต่ไม่เป็นไร พวกข้าจะสังเคราะห์ช่วยให้เจ้าได้เจอพ่อกับแม่เร็วๆนี่ละ55555"พวกมันคนนึงพูดออกมาอย่างขบขันและหัวเราะเยาะหลังจากพูดเสร็จ
"55555 ใครกันแน่ที่จะต้องตายก่อนกัน ข้าต่างหากที่จะส่งเจ้าไปขอขมาพวกท่านในปรโลก"พูดจบประโยคเขาจึงสะบัดตัดขาดเชือกมัดเซียนเวทย์นี่ทันที ตั้งแต่ที่เห็นท่านพ่อโดนมัดแล้วทำอะไรไม่ได้แบบนั้น เขาจึงค้นตำราเวทย์ท่านพ่อจนเจอเวทย์ตัดเซียนที่ท่านพ่อยังคิดไม่สมบูรณ์ ทำให้เขามาคิดค้นต่อจนสามารถใช้เวทย์บทนั้นได้ แถมมีประสิทธิภาพมากกว่าเพราะสามารถทำลายอาวุธเวทย์ที่พลังต่ำกว่าตัวเองได้ทุกอย่าง เนื่องจากเขาเป็นปรมาจารย์เวทย์ ซึ่งอยู่ในจุดสูงที่สุดด้านเวทย์จึงสามารถทำลายอาวุธเวทย์ได้ทุกอย่าง พอเชือกมัดเซียนหล่นไปจากตัวเขา พวกมันที่ยืนหัวเราะกับคำพูดเขาอยู่จึงชะงักเงียบไป
"เกิดอะไรขึ้นนะหัวหน้า ทำไมเชือกมัดเซียนจึงขาดเป็นเสี่ยงๆแบบนั้น"มันคนนึงตะโกนขึ้นมาอย่างตกใจ ที่เชือกมัดเซียนขาดง่ายๆเพียงแค่คนร่างเล็กขยับตัวเพียงเล็กน้อยเท่านั้น


## บทที่ 21 อดีต 6 (จบ)

"ไม่จริง เป็นไปไม่ได้ นี่เจ้าสามารถทำลายเชือกมัดเซียนได้ทั้งที่เชือกนี้ใช้กันมานักต่อนักแล้วนี่นะ"คนที่พูดเป็นคนเดียวกับที่โยนเชือกมัดเซียนมามัดเขา คนคนนี้คงจะเป็นทั้งผู็ใช้ยุทธ์และผู้ใช้เวทย์ เพราะเห็นกำลังร่ายเวทย์ใส่เชือกมัดเซียนเส้นใหม่อยู่ จากนั้นจึงโยนมาทางเขาเพื่อที่จะใช้มัดเขาอีกรอบ แต่รอบนี้เขาหวตัวทันจึงเบี่ยงตัวหลบแล้วจับปลายเชือก จากนั้นจึงร่ายเวทย์ให้เชือกไปมัดอีกฝ่ายแทน เมื่อเชือกมัดเซียนมัดจอมเวทย์คนเมื่อกี้ มันจึงใช้เวทย์และพลังปราณที่กำลังพยุงตัวลอยอยู่ไม่ได้ มันจึงกำลังดิ่งตัวตกลงสู่พื้นทันที เพื่อนมันคนนึงกำลังพยายามจะคว้าตัวเพื่อนเอาไว้ เขาจึงร่ายเวทย์เสกเชือกมัดเซียนมัดตัวคนที่พยายามจะช่วยด้วยอีกคน กลายเป็นตอนนี้ทั้งสองคนกำลังตกลงไปบนพื้น
"ชักจะเกินกำลังพวกเราแล้วละ ส่งสัญญาณเรียกกำลังเสริมมา"ร่างสูงที่สุดเมื่อเห็นท่าไม่ดี จึงให้ลูกน้องส่งสัญญาณบอกพรรคพวกที่ตอนนี้กำลังเดินทางไปยังพรรคใหญ่ที่อยู่ภายในเมืองหลวงเพื่อทำการคำนับเจ้าสำนักคนใหม่ โดยต้องผ่านทางหัวเมืองนี้ก่อนจะเข้าเมืองหลวงได้ พวกเขาที่เป็นหน่วยติดตามออกเดินทางตามหาร่องรอยจากกระดูกนี้แทบจะทุกแว่นแคว้นแล้วก็ยังไม่มีเบาะแสอะไร เดิมทีได้คำสั่งมาหากตามหาไม่เจอไม่ต้องกลับพรรค แต่พอมีเจ้าสำนักคนใหม่พวกเขาจึงได้รับคำสั่งให้กลับพรรคมางานเลี้ยงต้อนรับเจ้าสำนักคนใหม่ ซึ่งพอเขาทราบข่าวทีแรกก็ตกใจ แต่พอคิดดีๆเขาดีใจมากกว่าที่จะได้ไม่ต้องทำงานไร้สาระอย่างแกะรอยอะไรอย่างนี้ แต่ไม่น่าเชื่อว่าพอเข้ามาที่หัวเมืองนี้ กระดูกนี้กลับมีพลังแฝงขึ้นมาจากที่นิ่งสนิทเป็นแค่กระดูกมานานเกือบสามปี พวกเขาจึงพักอาศัยอยู่ที่นี่เพื่อตามหาร่องรอยจนผ่านไปสามวัน นอกจากจะเจอเบาะแสเพิ่มเติมจากจวนกึ่งกลางทางระหว่างท่าเรือและตลาดแล้ว เขายังคุ้นหน้าคนผู้นึงที่เข้าออกที่จวนนั้นอีกเหมือนเคยเจอที่ไหนสักที่ สังเกตคนพวกนี้ที่มักจะแยกตัวกันไปคนละทิศละทาง เมื่อตามร่างสูงใหญ่ทั้งสองไป กระดูกก็ไม่มีอะไรเกิด แต่วันนี้ที่เขาตามร่างเล็กนี้มาตั้งแต่ที่หน้าจวนกระดูกนี้กับแผ่พลังแฝงออกมาจนต้องเก็บไว้ในถุงผนึกพลัง แล้วตามร่างเล็กเข้าไปที่หอเล่านิทานก็เห็นร่างเล้กถามถึงแต่เรื่องราวในพรรคมังกรนิลเพลิงเขาจึงมั่นใจว่าคนผู้นี้น่าจะเป็นคนที่พวกเขาตามหาอยู่ เดิมทีคิดจะฆ่าปิดปากนักเล่านิทานที่รู้มากผู้นั้นด้วย แต่เมื่อลับหลังร่างเล็กแล้วชายที่ดูสูงศักดิ์ผู้นึงก็เดินเข้ามาเรียกนักเล่านิทานผู้นี้ว่าท่านตา ฟังไปมาก็รู้ว่าคนผู้นี้เป็นผู้อาวุโสพรรคกิเลนที่รอบรู้ทุกอย่าง คนที่เหมือนตำนานผู้นี้เดิมทีก็ได้ยินชื่อเสียงมาบ้าง เขาจึงฆ่ามันไม่ได้ จึงได้แต่หลบตัวออกมาอย่างรวดเร็วแล้วล้อมรอบตัวร่างเล็กนี้ไว้ ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะเจอตอใหญ่เข้าอย่างจัด เห็นตัวเล็กๆแถมข้างกายก็ไม่มีคนติดตามอีก ก็นึกว่าจะจับตัวกลับไปเป็นของขวัญเจ้าสำนักคนใหม่ได้ แต่ที่ไหนได้ถ้าเห็นจากวิธีการร่ายเวทย์อย่างรวดเร็วและประกายเวทย์สีทองรอบๆตัวนั้นก็เดาได้ไม่ยากเลยว่าคนผู้นี้น่าจะเป็นปรมาจารย์เวทย์ที่อายุน้อยที่สุดที่เขาเคยเจอแล้ว ต่อให้พวกเขาจะอยู่ในขั้นจินตานตอนปลายจนจะเลื่อนเป็นเทพเซียนแล้วนั้น แต่ก็ยังไม่น่าจะทำอะไรปรมาจารย์ด้วยเวทย์ได้หรอก เพราะพวกเขาถนัดสู้ด้วยกำลังภายในระยะใกล้ แต่พวกใช้เวทย์กลับถนัดยืนเฉยๆและฆ่าศัตรูได้ในระยะไกลหรือใกล้ก็ได้ แถมยังสามารถฆ่ากี่คนก็ได้ในเวลาอันสั้น แค่นี้ก็เสียเปรียบไม่รู้จะเสียยังไงแล้ว
"หือออ จะตามเพื่อนมาเหรอเล่นกับข้าเพิ่มเหรอ"เขาเอ่ยถามเมื่อได้ยินร่างสูงตรงหน้าบอกลูกน้องที่เหลือให้เรียกพรรคพวกมันเพิ่ม เห็นพวกมันที่อยู่ทางซ้ายมือเขากำลังจะจุดพลุส่งสัญญาณ เขาจึงร่ายเวทย์กางอาณาเขตให้พวกมันไม่สามารถออกไปไหนหรือส่งสัญญาณบอกใครได้ เพราะอาณาเขตนี้เขาทำให้โปร่งใสเห็นภายนอกได้เหมือนเดิม แต่คนภายนอกจะมองไม่เห็นพวกเขาที่อยู่ในอาณาเขตนี้
ปังงงงงปังงงงปังงงง เสียงจุดพลุดังขึ้นมาสามดอกติดกัน แล้วยังมีควันสีแดงที่ลอยอยู่บนฟ้าเป็นลวดลายมังกรลอยขดตัวม้วนไปมาบนฟ้าบริเวณที่พวกเขายนอยู่
"ส่งสัญญาณแล้ว อีกไม่นานพรรคมังกรนิลเพลิงจะแห่กันมาที่นี่แน่ หากไม่อยากเจ็บตัวเจ้าจงยอมไปกับพวกเราซะ"หนึ่งในลูกน้องจึงพูดขึ้นมาอย่างกระหยิ่มยิ้มย่อง แต่คนที่เป็นหน้ากลับยืนนิ่งเหมือนถูกแช่แข็ง
"หือออ ข้าต้องกลัวพวกเจ้าเหรอเนี่ย5555"เขาจึงส่งเสียงยียวนกลับไป
"เจ้าหัวเราะอะไร เสียสติไปแล้วรึไง คนจากพรรคมังกรนิลกำลังจะมาที่นี่ แล้วทุกคนล้วนแล้วแต่มีพลังเก่งกล้า ทั้งยังมีจอมเวทย์มากฝีมืออีก เจ้ามีแค่คนเดียวจะสู้พวกข้าได้ยังไง"
"เจ้าแน่ใจเหรอว่าจะมีคนมาช่วยพวกเจ้าได้นะ"
"หมายความว่ายังไง"
"ไม่ลองถามหัวหน้าเจ้าพวกเจ้าดูกันละ"เมื่อเขาปั่นหัวพวกมันเสร็จ เขาจึงเสกบัลลังก์ทองนั่งอยู่กลางอากาศแล้วท้าวคางมองคนพวกนี้พรางคิดว่าจะจัดการยังไงดีแต่ละคนยังไง ที่จะทำให้พวกมันจดจำจนแม้แต่ตอนเป็นวิญญาณยังต้องเกรงกลัวและหวาดผวา แล้วจึงร่ายเวทย์ให้สองคนที่หมดสติจากหัวที่แตกเพราะตกจากที่สูงลอยขึ้นมาอยู่เบื้องหน้าเป็นที่วางเท้าเขา เขาจึงวางเท้าลงไปแล้วนั่งพิงผนังบัลลังก์มองต่อ
"หัวหน้าขอรับ หัวหน้าเป็นอะไรขอรับ"ลูกน้องคนนึงเข้ามาใกล้ตัวหัวหน้าที่ทำร่างในชุดดำดูแข็งเกร็งไปหมด แต่ไม่เห็นสีหน้าที่อยู่ภายใต้ผ้าปิดหน้าอยู่เลยไม่รู้ว่าหัวหน้าทำหน้าซีดอย่างกับเห็นผี เมื่อเห็นมังกรที่ลอยอยู่บนหัวต่ำกว่าปกติแบบนี้ ก็เดาได้ไม่ยากเลยว่าพวกเขากำลังตกอยู่ในวงล้อมอาณาเขตที่ไม่น่าจะมีใครเห็นพวกเขาอยู่ในตอนนี้ แล้วเห็นสายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความอำมหิตแบบนั้นจะให้เขาไม่ขนหัวลุกและร่างกายแข็งทืออย่างนี้ได้ยังไง เห็นสายตานั้นเขาก็รู้แล้วว่าต้องตายแน่ๆ แต่ความตายไม่ได้น่ากลัวอะไรเลยสำหรับเขา แต่ที่น่ากลัวคือก่อนจะตายนี้สิจะโดนอะไร ฆ่าแล้วตายเลยถือว่ามีบุญอยู่บ้างไม่เจ็บไม่ปวด แต่หากทรมานทุรนทุรายก่อนตายคือเวรกรรมที่ทำมาย้อนมาเอาคืน และจากที่เห็นแววตานั้นจะต้องทุรนทุรายกว่าที่ผู้ใดเคยได้รับเป็นแน่
"พะ…พวกข้าเพียงทำตามที่ได้รับคำสั่งมา หามีเจตนาเข่นฆ่าผู้ใดไม่"เขาเห็นร่างสูงยืนสั่นเล็กๆพูดออกมาอย่างตะกุกตะกักเล็กน้อย
"ทำไมหัวหน้าพูดแบบนั้นละขอรับ พูดราวกับกลัวไอ้เด็กนี้อย่างนั้นแหละ แล้วดูสิ่งที่มันทำกับพี่น้องของเรา มันเอาเขาเป็นที่วางเท้าชั้นต่ำสกปรกแบบนั้นได้ยังไง ข้าจะถลกหนังมันมาเช็ดเท้า"ร่างลูกน้องมันคนนึงพยายามจะลอยเข้ามาหาเขา แต่เขาที่ได้ร่ายเวทย์ตรึงวิญญาณไว้แล้วคนพวกนี้จะขยับได้ยังไง
"เห้ยยยย!!!! เกิดอะไรขึ้นว่ะ ทำไมข้าขยับร่างกายไม่ได้เลย"มันผู้นั้นร้องออกมาอย่างตื่นตะลึง
"ข้าก็ขยับไม่ได้!!"
"ข้าด้วย!!"
"5555 พวกเจ้านี่ทำข้าตลกนะ อยู่ในอาณาเขตข้าจะทำอะไรตาใจตนเองได้ยังไง ต้องให้ข้าอนุญาตก่อนสิ"เขาที่เห็นใบหน้าพวกมันไม่ชัด จึงเสกผ้าคลุมหน้าให้หายไปจึงเห็นใบหน้าที่เดี๋ยวขาวซีดเดี๋ยวแดงกล่ำสลับไปอยู่ตอนนี้ เห็นแล้วก็น่าหัวเราะ ทำหน้าเหมือนคนถ่ายไม่ออก คงจะมีแค่ร่างใหญ่หัวหน้านั้นละมั้งที่มีแววตาราวกับปลงตกแล้วว่ายังไงชีวิตก็ต้องดับดิ้นลงตรงนี้แน่ๆ เขาจึงร่ายเวทย์ค้นตัวเอาถุงผนึกพลังและแหวนมิติของทั้งหกคนมาไว้กับตัว เมื่อเปิดถุงผนึกพลังก็เห็นกระดูกชิ้นนึงที่ไม่ใหญ่ไม่เล็กกำลังนอนนิ่งอยู่ก้นถุง เขาจึงหยิบขึ้นมาดู ก็เห็นว่ามีมวลพลังแฝงเล็กๆเริ่มแผ่ออกมาจากระดูก จนตอนนี้แผ่ออกมาครอบคลุมมือเขาที่ถทอกระดูกอยู่ เมื่อหัวใจสัมผัสได้ถึงพลังแฝงที่ซึมเข้ามาทางเส้นพลังปราณแล้วพุ่งตรงเข้าสู่หัวใจ ทำให้เขาเห็นภาพที่ท่านแม่ประคับประครองเขาตั้งแต่อยู่ในครรภ์ ความทรงจำที่หลงเหลืออยู่นี้ทำให้เขาเห็นถึงความรักที่แม่มีให้เขา มันมากมายจนจุกอยู่อก เขายิ่งโกรธแค้นกลุ่มคนตรงหน้าที่ยังเอากระดูกมารดามาตามหาพวกเขา ไม่ยอมให้ท่านแม่ไปอย่างสงบสักที เขาจึงบีบอาณาเขตให้เล็กลง จากนั้นก็ร่ายเวทย์สร้างกรงเหล็กแข็งแรงมาเพื่อขังคนทั้งหกคนละกรงไว้ จากนั้นจึงเสกมีดขึ้นมาหมื่นเล่น ให้ค่อยๆเฉือนหนังคนที่เป็นจอมเวทย์หนึ่งเดียวในกลุ่ม เขาจะทรมานทีละคน จะตายพร้อมกันไม่ได้ มันไม่สนุก โดยเขาจะฆ่าทีละคนให้พวกที่เรียกตนเองว่าพี่น้องนี่ละดู บีบหัวใจดี เนื่องจากมีดหมื่นเล่มที่เขาให้แล่หนังพร้อมกันนั้นแล้วเขายังร่ายเวทย์เสกหนอนแมลงวันโรยแผลเหวอะหวะนั้นตบท้าย จากนั้นก็ร่ายเวทย์ให้ฝืนคืนสติ
"อ๊างงงงง!!!!!! เจ็บบบ!!! เจ็บเหลือเกิน!!! ช่วยด้วยยย!!! ช่วยข้าด้วยย!!! ฆ่าข้า!!! ฆ่าข้าาาที!!!! ทรมานน!!! ทรมานเหลือเกินนนน!!!!!!"เสียงโหยหวนออกมาหลังจากได้สติ นอกจากความเจ็บที่หัวแล้วยังรู้สึกเจ้บปสบไปทั่วทั้งร่าง เมื่อลืมตาเห็นก็แทบสิ้นสติลงไปคง แต่ก็ทำไม่ได้ ทำได้แค่ทุรนทุรายจากการชอนไชของหนอนแมลงวันที่พยายามจะเข้ามาในตัวจากบาดแผลทั่วร่างกาย บรรดาคนที่อยู่กรงข้างๆเห็นการทรมานที่พี่น้องตนได้รับก็แทบอยากตายลงตรงนี้ เพราะแค่นี้ยังดูทรมานแล้ว ไม่รู้ว่าจะมีวิธีการใดที่จะอำมหิตกว่านี้อีกมั้ย แต่หากมีคงเป็นพวกเขาคนใดคนนึงโดนเป็นแน่ ดูยังไงก็ไม่น่าจะได้ตายดีสักที
เมื่อเขาทรมานคนไปผู้นึงแล้วก็เห็นท้องฟ้าเริ่มมืด เขาจึงเก็บอาณาเขตไว้ในแหวนมิติที่เขาสร้างขึ้นเพื่อรองรับทุกอย่าง ใส่ได้ทุกอย่างที่เขาต้องการ รวมทั้งมีอาณาเขตวิมานดาวด้วย และคนที่จะเข้ามาได้นอกจากเขากับเสี่ยวหู่แล้ว ต้องเป็นพวกเขาพาเข้ามาเท่านั้น เขาจึงจัดการเก็บกวาดทุกอย่างแล้วกลับจวนเพราะทุกคนคงรออยู่ เมื่อมาถึงก็โดนบ่นยกใหญ่จากทั้งสองคนที่ตอนนี้สามัคคีบ่นเขคนเดียว เขาจึงเล่าเรื่องทุกอย่างที่สืบมาได้วันนี้ ยกเว้นเรื่องพรรคมังกรนิลเพลิงเจอตัว จากนั้นก็ฟังข่าวคนอื่นต่อแล้วแยกย้ายกันไปพักผ่อน


## บทที่ 22 อดีต 7

บทที่ 22
อดีต 7
หลังจากที่แยกย้ายกันมาพักผ่อน เขาก็กลับมาที่เรือนตนเองทันที ข่าวที่เสี่ยวหู่และพี่หลงได้มาก็มีเพียงความเคลื่อนไหวของพรรคมังกรนิลเพลิงที่สมาชิกพรรคคนอื่นๆที่อยู่หัวเมืองและเผ่าพันธุ์อื่นๆ กำลังเดินทางเข้าไปที่เมืองหลวงเพื่อร่วมงานฉลองเจ้าสำนักคนใหม่ที่จะถูกจัดขึ้นเป็นเวลาสามวันสามคืนนับจากสิ้นสุดเทศการกราบไหว้เจ้าแม่หมี่กวา ซึ่งประมาณเจ็ดวันข้างหน้า งานนี้คงต้องวางแผนเข้าไปถล่มพรรคมังกรนิลเพลิงให้ได้ เพราะงานนี้คงจะรวบรวมทุกคนที่สำคัญในพรรคมาอยู่ในงานเดียวกันแน่ๆ จะถอนรากถอนโคนพวกมันก็ต้องถอนในวันนั้นแหละเหมาะสมที่สุดแล้ว ถึงตัวหลิงหลงที่เป็นแกนนำพาคนมาทำร้ายท่านพ่อและท่านแม่จะตายแล้ว แต่คนที่มีส่วนร่วมทุกคนยังไม่ตาย โดยเฉพาะเจ้าสำนักคนใหม่เฟิงหลงนั้นคือน้องคนที่สามของหลิงหลง คนที่ทรมานท่านพ่อเขา ยังไงเขาก็ต้องแก้แค้นพวกมันอยู่ดี พอเข้าห้องมาเขาจึงเข้าไปให้แหวนมิติแล้วเข้าไปในอาณาเขตที่สร้างไว้เพื่อทรมานนักโทษทั้งหกคนของเขาทันที
"ชะะ…ช่วยยย….ด้วยยย…ขะ…ฆ่า…ฆ่าข้าที"พอเขาเข้ามาก็ได้ยินเสียงร้องของจอมเวทย์ที่ตอนนี้อยู่ในกรงขังเซียนที่เขาสร้างขึ้นขังคนให้ไม่สามารถใช้เวทย์และพลังปราณได้ ท่านพ่อเป็นปรมาจารย์เวทย์ที่สร้างอาวุธเวทย์ต่างๆเพื่อเป็นประโยชน์ต่อคนทั่วไป แต่เขากลับสร้างทุกอย่างเพื่อแก้แค้น ของที่เขาสร้างถูกออกแบบมาเพื่อทรมานเท่านั้น และเขาไม่คิดจะสร้างของที่เป็นจุดอ่อนเหมือนท่านพ่อ เหมือนเชือกมัดเซียนที่ท่านพ่อสร้างยังถูกนำมาใช้ทำร้ายท่านพ่อได้ ฉะนั้นเขาไม่มีวันเป็นแบบนั้น คนที่จะต้องแพ้ในสงครามความแค้นครั้งนี้มีแค่พวกมัน
"ร้องทำไม จอมเวทย์เช่นท่านจะมาร้องขอชีวตอย่างน่าสมเพชได้ยังไง ไว้เกียรติตัวเองหน่อยสิท่านจอมเวทย์ผู้เก่งกาจ"เขาเอ่ยขึ้นอย่างเย้ยหยัน เมื่อเห็นสภาพเลือดท่วมตัวและเนื้อตัวเต็มไปด้วยหนอนที่ชอนไชไปทั่วทั้งร่างแล้วตอนนี้ แม้แต่ดวงตาที่มีหนอนชอนไชออกมา แต่จอมเวทย์ผู้นี้ก็ยังไม่ตาย ทำได้เพียงนอนร้องไห้และเอ่ยเสียงสั่นเครือร้องขอความตายเขาเท่านั้น ส่วนคนที่เหลือก็กำลังสั่นกลัวถึงวิธีการทรมานที่เห็นแล้วพยายามขดตัวแอบอยู่มุมกรงราวกับสัตว์ตัวน้อย ช่างแตกต่างกับตอนแรกที่เขาเห็นเหลือเกิน
"ขะ…ข้า..ทรมานเหลือเกิน…ข้าขอร้องท่านเถิด…ให้ข้าตายเถิด…อย่าทรมานข้าอีกเลย…อั๊กกก"ภาพที่เคยสง่างามในฐานะจอมเวทย์ถูกลืมเลือนไปด้วยร่างที่เต็มไปด้วยหนอนแมลงวันชอนไช เมื่อพูดอ้อนวอนเขาจบก็กระอักเลือดออกมาคำโต เลือดที่กระอักออกมาปะปนหนอนแมลงวันเต็มไปหมด ตอนนี้หนอนแมลงวันคงจะชอนไชไปในอวัยวะภายในทุกส่วนจนทรมานร่างนี้ให้อยู่มิสู้ตาย จนต้องร้องขอชีวิตเขาอย่างนี้
"ขอร้องข้างั้นเหรอ…"เขาถามลากเสียงยาวเพื่อถ่วงเวลา
"ชะ...ใช่…ข้าขอร้องท่าน….ข้าขออภัยที่ล่วงเกินมารดาท่าน…ข้าขออภัยจริงๆ…ข้าสำนึกผิดแล้ว…."ถึงแม้ว่าจอมเวทย์ผู้นี้จะไม่ใช่คนที่ทำร้ายท่านพ่อ แต่มันก็เอากระดูกท่านแม่เขามาทรมาน ฉะนั้นเห็นแก่ที่สำนึกผิดและขออภัยถูกคน เขาจะหลับหูหลับตาให้ตายเร็วขึ้นก็ได้
"เห็นแก่ที่เจ้ารู้ตัวว่าทำผิดสิ่งใด งั้นข้าจะให้เจ้าไปสบายหน่อยละกัน"เขาพูดพร้อมส่งยิ้มหวานไปให้ จากนั้นก็ร่ายเวทย์ให้เชือดรัดคอร่างนั้นทันที ไม่นานร่างนั้นก็กระตุกขาดลมหายใจตายไปในที่สุด เขาจึงเผาร่างนั้นให้เป็นจุณ ไม่ให้เหลือแม้แต่จิตวิญญาณให้ได้ไปเกิดใหม่
"คราวนี้ ผู้ใดจะเป็นคนต่อมาที่จะได้ไปเจอท่านพ่อท่านแม่ข้าดี"เขาหันมาถามคนทั้งห้าที่กำลังตัวสั่น บางคนถึงขั้นปล่อยน้ำตาออกมา เขามองอย่างสมเพชกับท่าทีเหล่านั้น ช่างต่างกับท่านพ่อเขายามที่โดนทรมานเหลือเกิน สั่นกลัวสักนิดก็ไม่มี แต่คนพวกนี้กลับรักตัวกลัวตาย แค่เห็นเพื่อนโดนทรมานก็สั่นกลัวแล้วทั้งที่ไม่ใช่ตนเอง เฮ้อออ อย่างนี้จะสนุกได้ยังไงกัน เขาจึงคิดอย่างออก
"งั้นข้าจะให้พวกเจ้าอยู่สบายหน่อยแล้วกันในช่วงนี้ เพราะข้าต้องไปตามหาเพื่อนและครอบครัวพวกเจ้ามาอยู่เพื่อนยังไงละ"เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะร่ายเวทย์ภาพหลอนสลักลงในใจของคนทั้งห้า เพื่อให้เวทย์บทนี้สร้างภาพหลอนความกลัวที่อยู่ในใจออกมาหลอกหลอนตนเอง ไม่ว่าจะกลัวสิ่งใด ไม่อยากให้เกิดสิ่งใดขึ้น สิ่งนั้นก็จะเกิดขึ้นในหัวและหลอกหลอนเจ้าของร่างจนอยากจะตายมากกว่าอยู่ นี่เป็นแค่เวทย์เด็กเล่นที่เขาหัดสร้างขึ้นมาตอนเป็นจอมเวทย์เท่านั้น ไม่ได้มีอานุภาพร้ายแรงขนาดนั้น เพราะมันไม่ได้หลอกหลอนตลอดไป หากคนที่โดนเวทย์บทนี้รู้ตัวเองว่าทำอะไรอยู่ และรู้สึกตัวว่านั้นเป็นเพียงแค่ภาพหลอนไม่ต่างจากฝันตื่นนึง เวทย์นี้ก็จะหายไปเอง เขาจึงพูดทิ้งท้ายสะกิดความกลัวว่าเขาจะตามไปทำร้ายครอบครัวพวกมัน พวกมันจะได้เข้าสู้วังวนของเวทย์บทนั้นและจมอยู่กับความกลัวจนหาทางออกไม่เจอ พอออกมานอกแหวนมิติเขาก็ชำระร่างกายและเข้านอนทันที กลางดึกที่อากาศเริ่มหนาวขึ้นจนผ้าน่วมไม่สามารถให้ความอบอุ่นเพียงพอร่างเล็กจึงชุกใบหน้าสวยเข้าหาความอบอุ่นเดียวที่โอบรอบตัวอยู่อย่างไม่รู้ว่าคือแผ่นอกของใครบางคน
สามวันก่อนถึงงานฉลองเจ้าสำนักพรรคมังกรนิลเพลิงพวกเขาสามคนได้เดินทางมาถึงเมืองหลวง แล้วสำรวจเส้นทางและรอบๆที่ตั้งพรรคมังกรนิลเพลิง พรรคมังกรนิลเพลิงเดิมทีพรรคอยู่บนเขา แต่เมื่อมีคนในพรรคเพิ่มมากขึ้นจึงขยับขยายลงมาจากเขาเรื่อยๆจนทั้งเขาลูกนั้นเต็มไปด้วยคนจากพรรคมังกรนิลเพลิง และขยายมาจนทางเข้าพรรคอยู่ตีนป่าที่ติดกับทางเข้าเมืองหลวง ทำให้พรรคมังกรนิลเพลิงสร้างสำนักและจวนหน้าทางขึ้นเขาอีกที จนตอนนี้แทบเป็นเมืองขนาดย่อมๆที่ใหญ่พอๆกับเมืองหลวงเลยก็ว่าได้ แต่พรรคมังกรนิลเพลิงยังสร้างกำแพงเวทย์ไม่ให้คนนอกเข้ามาในเขตเขาลูกนั้นได้ แต่มันใช้ไม่ได้กับปรมาจารย์เวทย์อย่างเขาที่ระดับเวทย์สูงกว่าคนที่สร้างกำแพงนี้ ทำให้เขาเข้ามาสำรวจที่นี้ได้ และตอนนี้เขาก็สำรวจรอบๆเสร็จแล้ว รอบนอกภูเขาเป็นเรือนที่พักอาศัยของครอบครัวคนพรรคในระดับกลางถึงระดับล่าง แต่พวกระดับหัวหน้าหรือที่ปรึกษาเจ้าสำนักจะอยู่กลางเขาที่รายรอบไปด้วยองครักษ์และเหล่าผู้คุ้มกันอีกที เรียกได้ว่าพวกที่เขาจะต้องจัดการกระจุกตัวกันอยู่ตรงกลางแบ่งแยกชนชั้นอย่างชัดเจน ซึ่งก็ดีเขาจะได้จัดการง่ายๆ จัดการทีเดียวไปเลย จะได้ไม่ต้องจัดการหลายรอบ หลังจากนั้นพวกเขาจึงออกมาที่โรงเตี๋ยมที่พวกเขาทำการจับจองไว้แล้วก่อนออกไปสำรวจ เมื่อจัดการที่พักเรียบร้อยพวกเขาก็ไปสั่งอาหารกับเสี่ยวเอ้อแล้วไปนั่งรอที่โต๊ะ
"เห็นทางเข้าออกและการจัดระบบเวรยามแล้ว บอกได้เลยว่าไม่ยากที่พวกเราจะจัดการพวกมัน"เสี่ยวหู่ที่เริ่มพูดขึ้นมาคนแรกหลังจากนั่งลงที่โต๊ะและรินชาดื่ม
"เวรยามถูกจัดอย่างหละหลวมมาก คงเพราะงานฉลองนี้ละมั้ง เลยไม่ระมัดระวังตัวกัน"เขาตอบ
"ไม่ใช่หรอก ต่อให้มีงานที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ เวรยามก็จะยิ่งถูกจัดอย่างเข้มงวดกว่าเดิม แต่ที่เห็นแบบนั้นคงเพราะเจ้าสำนักคนใหม่จัดระเบียบคนในพรรคไม่เป็นมากกว่า ใช้งานคนไม่ถูกงาน ใช้อำนาจในมือไม่ถูกต้อง ไม่นานคนในพรรคจะได้รับความเดือดร้อนไปด้วยจากผู้นำที่ไม่ได้เรื่อง"พี่หลงพูดขึ้นมาเสียงเข้ม จนเขากับเสี่ยวหู่ที่นั่งฟังอยู่ยังหันไปมองหน้ากันด้วยความงุนงง ไปโกรธใครมาทำไมต้องเสียงเข้มขนาดนั้น แต่ก็คงโกรธพวกพรรคมังกรนิลเพลิงละมั้ง อยู่กันสุขสบายในขณะที่คนที่โดนพวกมันทำร้ายอยู่อย่างหวาดระแวงอย่างนี้
"พูดเหมือนพี่หลงรู้เรื่องภายในดีเลยนะ"เขาถามอย่างไม่ได้คิดอะไร เพียงแค่หยอกเย้าอีกคนเล่นเท่านั้น แต่เห็นสีหน้าที่เข้มขึ้นกว่าเดิม เขาจึงนั่งเงียบไปพอดีกับที่เสี่ยวเอ้อยกอาหารที่สั่งมาให้ พวกเขาจึงเริ่มทานเมื่ออาหารได้ครบ เขาจึงร่ายเวทย์ป้องกันไม่ให้ใครรบกวนพวกเขาได้และไม่ได้ยินสิ่งที่พวกเขาจะพูดกัน
"แล้วเราจะวางแผนกันยังไงดี ที่จะเข้าไปถล่มพวกมัน"เสี่ยวหู่ถามขึ้นมาก่อนคนแรก
"ข้าจะกางอาณาเขตเวทย์ขั้นสูง จำกัดไม่ให้คนที่อยู่ในอาณาเขตสามารถใช้เวทย์และพลังปราณได้ นอกจากพวกเราที่ข้าจะร่ายเวทย์อนุญาตเข้ามาในอาณาเขตโดยได้ไม่จำกัดพลัง จากนั้นเราจะจัดการยังไงถล่มให้ราบ แต่ต้องมีคนไปจัดการกับผู้ใช้โอสถก่อนเพื่อที่กันคนพวกนี้ไม่ให้ทำร้ายเรา เพราะเราไม่รู้ได้เลยว่าผู้ใช้โอสถจะทำอะไรได้บ้าง เราไม่ควรมองข้ามแค่คิดว่าสายโอสถร่ำเรียนเฉพาะตำรายาที่ใช้รักษาคน แต่คนพวกนี้ยังร่ำเรียนพิษและสมุนไพรที่อาจจะทำร้ายเราโดยไม่รู้ตัวได้ "เขาพูดแผนการที่วาดไว้ในใจ
"งั้นข้าจัดการผู้ใช้โอสถเอง"
"อืม งั้นข้ากับพี่หลงจะบุก"เสี่ยวหู่รับคำจัดการผู้ใช้โอสถ เขาจึงตอบรับไป
"เจ้าดูแลหลันเอ๋อร์ให้ดีละ อย่าเป็นภาระให้หลันเอ๋อร์เชียว"เสี่ยวหู่หันไปสั่งพี่หลงเสียงเข้ม
"ฮึ บอกตัวเจ้าเองเถอะว่าอย่าเป็นอะไรจนเป็นภาระข้ากับหลันเอ๋อร์"พี่หลงหันไปค่อนขอดกลับ
"นี่เจ้า…."
"ข้าทำไม…."
"หยุด ขอแค่ทั้งสองคนไม่เป็นภาระข้าก็พอแล้ว เริ่มแค่หยุดเถียงกันสักที"เขาจึงห้ามทั้งสองคนเสียงเข้มด้วยความหงุดหงิด เถียงกันได้ทุกวี่ทุกวัน เป็นไม้เบื่อไม้เมากันตลอด จนเขาเอือมระอา
"เขากวนโมโหข้าก่อนนะหลันเอ๋อร์"เสี่ยวหู่หันมาฟ้องเขาแทน
" ( -_-)!!!"
"ก็เจ้าว่าข้าก่อนทำไมละ หลันเอ๋อร์ดูเอาเถอะว่าใครเริ่มก่อน"พี่หลงก็หันมาฟ้องเขากลับ
" (-_-?)!!!"
"(-_-)ภาระทั้งคู่"เขาทำหน้าเอือมและพูดออกมาเบาๆให้ได้ยินทั้งคู่ จากนั้นก็เดินออกมาจากโต๊ะเลย
"เพราะเจ้าเลยหลันเอ๋อร์ถึงเดินหนีออกไปแบบนี้"เสี่ยวหู่พยายามโทษพี่หลงต่อ
"เพราะเจ้านั้นแหละเอะอะโวยวายจนเรื่องราวออกมาเป็นแบบนี้"พี่หลงก็ยังเถียงเสี่ยวหู่กลับอยู่ดี
เฮ้อออ นึกว่าสนิทกันมากแล้วนะเพราะกินข้าวด้วยกัน ทำอะไรมาด้วยกันมาก็มาก แถมยังจะร่วมเป็นร่วมตายกันอีก เขาไว้ใจพี่หลงจนบอกพี่หลงถึงพลังที่ตัวเขามี และเสี่ยวหู่คือสัตว์ในพันธะสัญญาเขา ส่วนพี่หลงก็บอกพลังตัวเองที่มี แถมยังมีมังกรทองเป็นสัตว์ในพันธะอีก เรียกได้ว่าใจแลกใจกันไปแล้ว ยามปกติเสี่ยวหู่และพี่หลงก็ฝึกวิชายุทธ์ด้วยกันออกบ่อย เขาก็นึกว่าญาติดีกันแล้วซะอีก ที่ไหนได้ เห็นวันนี้แล้วบอกได้คำเดียวเลยว่ายังเกลียดกันเหมือนเดิม เขาเดินออกมาไกลขนาดนี้ยังได้ยินเสียงคนทั้งคู่ทะเลาะกันอยู่เลย นี้ถ้าไม่ได้ต่อยปากกันแตกสักครั้งคงไม่ดีกันเลยสินะ เฮ้อ เหนื่อยใจกับสองคนนั้น เมื่อกลับมาที่ห้องเขาก็เข้าไปในอาณาเขตตัวเองทันที นักโทษทั้งห้าของเขายังไม่ตาย แค่ตอนนี้สภาพไม่เหมือนคนแล้ว เพราะแต่ละคนที่เริ่มเห็นภาพหลอนก็พยายามทำร้ายตัวเองตลอด ทั้งพยายามจิกเล็บทั่วร่างกาย วิ่งชนกรงเหล็ก หัวโขกพื้น  หรือแม้แต่ถอดเสื้อผ้าออกมามัดต่อกันให้เป็นเชือกเพื่อมัดคอตัวเองตาย แต่ก็ไม่ตาย ทั้งสี่คนมีการทำร้ายร่างกายตัวเองชัดเจดเพราะไม่ได้สติว่าตัวเองทำอะไรอยู่ คงมีแค่กรงเดียวที่มีความสงบนิ่งที่สุด แต่นัยน์ตาที่แดงกร่ำราวกับร้องไห้หนักนั้นแถมยังมองไปยังสี่กรงที่เหลืออีก เดาว่าเวทย์บทนั้นคงทำอะไรคนที่เป็นหัวหน้านี้ไม่ได้ แต่ที่ร้องไห้คงเพราะสงสารและเจ็บใจที่ช่วยลูกน้องไม่ได้มากกว่า
บทที่ 22
อดีต 7
หลังจากที่แยกย้ายกันมาพักผ่อน เขาก็กลับมาที่เรือนตนเองทันที ข่าวที่เสีึ่ยวหู่และพี่หลงได้มาก็มีเพียงความเคลื่อนไหวของพรรคมังกรนิลเพลิงที่สมาชิกพรรคคนอื่นๆที่อยู่หัวเมืองและเผ่าพันธุ์อื่นๆ กำลังเดินทางเข้าไปที่เมืองหลวงเพื่อร่วมงานฉลองเจ้าสำนักคนใหม่ที่จะถูกจัดขึ้นเป็นเวลาสามวันสามคืนนับจากสิ้นสุดเทศการกราบไหว้เจ้าแม่หมี่กวา ซึ่งประมาณเจ็ดวันข้างหน้า งานนี้คงต้องวางแผนเข้าไปถล่มพรรคมังกรนิลเพลิงให้ได้ เพราะงานนี้คงจะรวบรวมทุกคนที่สำคัญในพรรคมาอยู่ในงานเดียวกันแน่ๆ จะถอนรากถอนโคนพวกมันก็ต้องถอนในวันนั้นแหละเหมาะสมที่สุดแล้ว ถึงตัวหลิงหลงที่เป็นแกนนำพาคนมาทำร้ายท่านพ่อและท่านแม่จะตายแล้ว แต่คนที่มีส่วนร่วมทุกคนยังไม่ตาย โดยเฉพาะเจ้าสำนักคนใหม่เฟิงหลงนั้นคือน้องคนที่สามของหลิงหลง คนที่ทรมานท่านพ่อเขา ยังไงเขาก็ต้องแก้แค้นพวกมันอยู่ดี พอเข้าห้องมาเขาจึงเข้าไปให้แหวนมิติแล้วเข้าไปในอาณาเขตที่สร้างไว้เพื่อทรมานนักโทษทั้งหกคนของเขาทันที
"ชะะ…ช่วยยย….ด้วยยย…ขะ…ฆ่า…ฆ่าข้าที"พอเขาเข้ามาก็ได้ยินเสียงร้องของจอมเวทย์ที่ตอนนี้อยู่ในกรงขังเซียนที่เขาสร้างขึ้นขังคนให้ไม่สามารถใช้เวทย์และพลังปราณได้ ท่านพ่อเป็นปรมาจารย์เวทย์ที่สร้างอาวุธเวทย์ต่างๆเพื่อเป็นประโยชน์ต่อคนทั่วไป แต่เขากลับสร้างทุกอย่างเพื่อแก้แค้น ของที่เขาสร้างถูกออกแบบมาเพื่อทรมานเท่านั้น และเขาไม่คิดจะสร้างของที่เป็นจุดอ่อนเหมือนท่านพ่อ เหมือนเชือกมัดเซียนที่ท่านพ่อสร้างยังถูกนำมาใช้ทำร้ายท่านพ่อได้ ฉะนั้นเขาไม่มีวันเป็นแบบนั้น คนที่จะต้องแพ้ในสงครามความแค้นครั้งนี้มีแค่พวกมัน
"ร้องทำไม จอมเวทย์เช่นท่านจะมาร้องขอชีวตอย่างน่าสมเพชได้ยังไง ไว้เกียรติตัวเองหน่อยสิท่านจอมเวทย์ผู้เก่งกาจ"เขาเอ่ยขึ้นอย่างเย้ยหยัน เมื่อเห็นสภาพเลือดท่วมตัวและเนื้อตัวเต็มไปด้วยหนอนที่ชอนไชไปทั่วทั้งร่างแล้วตอนนี้ แม้แต่ดวงตาที่มีหนอนชอนไชออกมา แต่จอมเวทย์ผู้นี้ก็ยังไม่ตาย ทำได้เพียงนอนร้องไห้และเอ่ยเสียงสั่นเครือร้องขอความตายเขาเท่านั้น ส่วนคนที่เหลือก็กำลังสั่นกลัวถึงวิธีการทรมานที่เห็นแล้วพยายามขดตัวแอบอยู่มุมกรงราวกับสัตว์ตัวน้อย ช่างแตกต่างกับตอนแรกที่เขาเห็นเหลือเกิน
"ขะ…ข้า..ทรมานเหลือเกิน…ข้าขอร้องท่านเถิด…ให้ข้าตายเถิด…อย่าทรมานข้าอีกเลย…อั๊กกก"ภาพที่เคยสง่างามในฐานะจอมเวทย์ถูกลืมเลือนไปด้วยร่างที่เต็มไปด้วยหนอนแมลงวันชอนไช เมื่อพูดอ้อนวอนเขาจบก็กระอักเลือดออกมาคำโต เลือดที่กระอักออกมาปะปนหนอนแมลงวันเต็มไปหมด ตอนนี้หนอนแมลงวันคงจะชอนไชไปในอวัยวะภายในทุกส่วนจนทรมานร่างนี้ให้อยู่มิสู้ตาย จนต้องร้องขอชีวิตเขาอย่างนี้
"ขอร้องข้างั้นเหรอ…"เขาถามลากเสียงยาวเพื่อถ่วงเวลา
"ชะ...ใช่…ข้าขอร้องท่าน….ข้าขออภัยที่ล่วงเกินมารดาท่าน…ข้าขออภัยจริงๆ…ข้าสำนึกผิดแล้ว…."ถึงแม้ว่าจอมเวทย์ผู้นี้จะไม่ใช่คนที่ทำร้ายท่านพ่อ แต่มันก็เอากระดูกท่านแม่เขามาทรมาน ฉะนั้นเห็นแก่ที่สำนึกผิดและขออภัยถูกคน เขาจะหลับหูหลับตาให้ตายเร็วขึ้นก็ได้
"เห็นแก่ที่เจ้ารู้ตัวว่าทำผิดสิ่งใด งั้นข้าจะให้เจ้าไปสบายหน่อยละกัน"เขาพูดพร้อมส่งยิ้มหวานไปให้ จากนั้นก็ร่ายเวทย์ให้เชือดรัดคอร่างนั้นทันที ไม่นานร่างนั้นก็กระตุกขาดลมหายใจตายไปในที่สุด เขาจึงเผาร่างนั้นให้เป็นจุณ ไม่ให้เหลือแม้แต่จิตวิญญาณให้ได้ไปเกิดใหม่
"คราวนี้ ผู้ใดจะเป็นคนต่อมาที่จะได้ไปเจอท่านพ่อท่านแม่ข้าดี"เขาหันมาถามคนทั้งห้าที่กำลังตัวสั่น บางคนถึงขั้นปล่อยน้ำตาออกมา เขามองอย่างสมเพชกับท่าทีเหล่านั้น ช่างต่างกับท่านพ่อเขายามที่โดนทรมานเหลือเกิน สั่นกลัวสักนิดก็ไม่มี แต่คนพวกนี้กลับรักตัวกลัวตาย แค่เห็นเพื่อนโดนทรมานก็สั่นกลัวแล้วทั้งที่ไม่ใช่ตนเอง เฮ้อออ อย่างนี้จะสนุกได้ยังไงกัน เขาจึงคิดอย่างออก
"งั้นข้าจะให้พวกเจ้าอยู่สบายหน่อยแล้วกันในช่วงนี้ เพราะข้าต้องไปตามหาเพื่อนและครอบครัวพวกเจ้ามาอยู่เพื่อนยังไงละ"เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะร่ายเวทย์ภาพหลอนสลักลงในใจของคนทั้งห้า เพื่อให้เวทย์บทนี้สร้างภาพหลอนความกลัวที่อยู่ในใจออกมาหลอกหลอนตนเอง ไม่ว่าจะกลัวสิ่งใด ไม่อยากให้เกิดสิ่งใดขึ้น สิ่งนั้นก็จะเกิดขึ้นในหัวและหลอกหลอนเจ้าของร่างจนอยากจะตายมากกว่าอยู่ นี่เป็นแค่เวทย์เด็กเล่นที่เขาหัดสร้างขึ้นมาตอนเป็นจอมเวทย์เท่านั้น ไม่ได้มีอานุภาพร้ายแรงขนาดนั้น เพราะมันไม่ได้หลอกหลอนตลอดไป หากคนที่โดนเวทย์บทนี้รู้ตัวเองว่าทำอะไรอยู่ และรู้สึกตัวว่านั้นเป็นเพียงแค่ภาพหลอนไม่ต่างจากฝันตื่นนึง เวทย์นี้ก็จะหายไปเอง เขาจึงพูดทิ้งท้ายสะกิดความกลัวว่าเขาจะตามไปทำร้ายครอบครัวพวกมัน พวกมันจะได้เข้าสู้วังวนของเวทย์บทนั้นและจมอยู่กับความกลัวจนหาทางออกไม่เจอ พอออกมานอกแหวนมิติเขาก็ชำระร่างกายและเข้านอนทันที กลางดึกที่อากาศเริ่มหนาวขึ้นจนผ้าน่วมไม่สามารถให้ความอบอุ่นเพียงพอร่างเล็กจึงชุกใบหน้าสวยเข้าหาความอบอุ่นเดียวที่โอบรอบตัวอยู่อย่างไม่รู้ว่าคือแผ่นอกของใครบางคน
สามวันก่อนถึงงานฉลองเจ้าสำนักพรรคมังกรนิลเพลิงพวกเขาสามคนได้เดินทางมาถึงเมืองหลวง แล้วสำรวจเส้นทางและรอบๆที่ตั้งพรรคมังกรนิลเพลิง พรรคมังกรนิลเพลิงเดิมทีพรรคอยู่บนเขา แต่เมื่อมีคนในพรรคเพิ่มมากขึ้นจึงขยับขยายลงมาจากเขาเรื่อยๆจนทั้งเขาลูกนั้นเต็มไปด้วยคนจากพรรคมังกรนิลเพลิง และขยายมาจนทางเข้าพรรคอยู่ตีนป่าที่ติดกับทางเข้าเมืองหลวง ทำให้พรรคมังกรนิลเพลิงสร้างสำนักและจวนหน้าทางขึ้นเขาอีกที จนตอนนี้แทบเป็นเมืองขนาดย่อมๆที่ใหญ่พอๆกับเมืองหลวงเลยก็ว่าได้ แต่พรรคมังกรนิลเพลิงยังสร้างกำแพงเวทย์ไม่ให้คนนอกเข้ามาในเขตเขาลูกนั้นได้ แต่มันใช้ไม่ได้กับปรมาจารย์เวทย์อย่างเขาที่ระดับเวทย์สูงกว่าคนที่สร้างกำแพงนี้ ทำให้เขาเข้ามาสำรวจที่นี้ได้ และตอนนี้เขาก็สำรวจรอบๆเสร็จแล้ว รอบนอกภูเขาเป็นเรือนที่พักอาศัยของครอบครัวคนพรรคในระดับกลางถึงระดับล่าง แต่พวกระดับหัวหน้าหรือที่ปรึกษาเจ้าสำนักจะอยู่กลางเขาที่รายรอบไปด้วยองครักษ์และเหล่าผู้คุ้มกันอีกที เรียกได้ว่าพวกที่เขาจะต้องจัดการกระจุกตัวกันอยู่ตรงกลางแบ่งแยกชนชั้นอย่างชัดเจน ซึ่งก็ดีเขาจะได้จัดการง่ายๆ จัดการทีเดียวไปเลย จะได้ไม่ต้องจัดการหลายรอบ หลังจากนั้นพวกเขาจึงออกมาที่โรงเตี๋ยมที่พวกเขาทำการจับจองไว้แล้วก่อนออกไปสำรวจ เมื่อจัดการที่พักเรียบร้อยพวกเขาก็ไปสั่งอาหารกับเสี่ยวเอ้อแล้วไปนั่งรอที่โต๊ะ
"เห็นทางเข้าออกและการจัดระบบเวรยามแล้ว บอกได้เลยว่าไม่ยากที่พวกเราจะจัดการพวกมัน"เสี่ยวหู่ที่เริ่มพูดขึ้นมาคนแรกหลังจากนั่งลงที่โต๊ะและรินชาดื่ม
"เวรยามถูกจัดอย่างหละหลวมมาก คงเพราะงานฉลองนี้ละมั้ง เลยไม่ระมัดระวังตัวกัน"เขาตอบ
"ไม่ใช่หรอก ต่อให้มีงานที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ เวรยามก็จะยิ่งถูกจัดอย่างเข้มงวดกว่าเดิม แต่ที่เห็นแบบนั้นคงเพราะเจ้าสำนักคนใหม่จัดระเบียบคนในพรรคไม่เป็นมากกว่า ใช้งานคนไม่ถูกงาน ใช้อำนาจในมือไม่ถูกต้อง ไม่นานคนในพรรคจะได้รับความเดือดร้อนไปด้วยจากผู้นำที่ไม่ได้เรื่อง"พี่หลงพูดขึ้นมาเสียงเข้ม จนเขากับเสี่ยวหู่ที่นั่งฟังอยู่ยังหันไปมองหน้ากันด้วยความงุนงง ไปโกรธใครมาทำไมต้องเสียงเข้มขนาดนั้น แต่ก็คงโกรธพวกพรรคมังกรนิลเพลิงละมั้ง อยู่กันสุขสบายในขณะที่คนที่โดนพวกมันทำร้ายอยู่อย่างหวาดระแวงอย่างนี้
"พูดเหมือนพี่หลงรู้เรื่องภายในดีเลยนะ"เขาถามอย่างไม่ได้คิดอะไร เพียงแค่หยอกเย้าอีกคนเล่นเท่านั้น แต่เห็นสีหน้าที่เข้มขึ้นกว่าเดิม เขาจึงนั่งเงียบไปพอดีกับที่เสี่ยวเอ้อยกอาหารที่สั่งมาให้ พวกเขาจึงเริ่มทานเมื่ออาหารได้ครบ เขาจึงร่ายเวทย์ป้องกันไม่ให้ใครรบกวนพวกเขาได้และไม่ได้ยินสิ่งที่พวกเขาจะพูดกัน
"แล้วเราจะวางแผนกันยังไงดี ที่จะเข้าไปถล่มพวกมัน"เสี่ยวหู่ถามขึ้นมาก่อนคนแรก
"ข้าจะกางอาณาเขตเวทย์ขั้นสูง จำกัดไม่ให้คนที่อยู่ในอาณาเขตสามารถใช้เวทย์และพลังปราณได้ นอกจากพวกเราที่ข้าจะร่ายเวทย์อนุญาตเข้ามาในอาณาเขตโดยได้ไม่จำกัดพลัง จากนั้นเราจะจัดการยังไงถล่มให้ราบ แต่ต้องมีคนไปจัดการกับผู้ใช้โอสถก่อนเพื่อที่กันคนพวกนี้ไม่ให้ทำร้ายเรา เพราะเราไม่รู้ได้เลยว่าผู้ใช้โอสถจะทำอะไรได้บ้าง เราไม่ควรมองข้ามแค่คิดว่าสายโอสถร่ำเรียนเฉพาะตำรายาที่ใช้รักษาคน แต่คนพวกนี้ยังร่ำเรียนพิษและสมุนไพรที่อาจจะทำร้ายเราโดยไม่รู้ตัวได้ "เขาพูดแผนการที่วาดไว้ในใจ
"งั้นข้าจัดการผู้ใช้โอสถเอง"
"อืม งั้นข้ากับพี่หลงจะบุก"เสี่ยวหู่รับคำจัดการผู้ใช้โอสถ เขาจึงตอบรับไป
"เจ้าดูแลหลันเอ๋อร์ให้ดีละ อย่าเป็นภาระให้หลันเอ๋อร์เชียว"เสี่ยวหู่หันไปสั่งพี่หลงเสียงเข้ม
"ฮึ บอกตัวเจ้าเองเถอะว่าอย่าเป็นอะไรจนเป็นภาระข้ากับหลันเอ๋อร์"พี่หลงหันไปค่อนขอดกลับ
"นี่เจ้า…."
"ข้าทำไม…."
"หยุด ขอแค่ทั้งสองคนไม่เป็นภาระข้าก็พอแล้ว เริ่มแค่หยุดเถียงกันสักที"เขาจึงห้ามทั้งสองคนเสียงเข้มด้วยความหงุดหงิด เถียงกันได้ทุกวี่ทุกวัน เป็นไม้เบื่อไม้เมากันตลอด จนเขาเอือมระอา
"เขากวนโมโหข้าก่อนนะหลันเอ๋อร์"เสี่ยวหู่หันมาฟ้องเขาแทน
" ( -_-)!!!"
"ก็เจ้าว่าข้าก่อนทำไมละ หลันเอ๋อร์ดูเอาเถอะว่าใครเริ่มก่อน"พี่หลงก็หันมาฟ้องเขากลับ
" (-_-?)!!!"
"(-_-)ภาระทั้งคู่"เขาทำหน้าเอือมและพูดออกมาเบาๆให้ได้ยินทั้งคู่ จากนั้นก็เดินออกมาจากโต๊ะเลย
"เพราะเจ้าเลยหลันเอ๋อร์ถึงเดินหนีออกไปแบบนี้"เสี่ยวหู่พยายามโทษพี่หลงต่อ
"เพราะเจ้านั้นแหละเอะอะโวยวายจนเรื่องราวออกมาเป็นแบบนี้"พี่หลงก็ยังเถียงเสี่ยวหู่กลับอยู่ดี
เฮ้อออ นึกว่าสนิทกันมากแล้วนะเพราะกินข้าวด้วยกัน ทำอะไรมาด้วยกันมาก็มาก แถมยังจะร่วมเป็นร่วมตายกันอีก เขาไว้ใจพี่หลงจนบอกพี่หลงถึงพลังที่ตัวเขามี และเสี่ยวหู่คือสัตว์ในพันธะสัญญาเขา ส่วนพี่หลงก็บอกพลังตัวเองที่มี แถมยังมีมังกรทองเป็นสัตว์ในพันธะอีก เรียกได้ว่าใจแลกใจกันไปแล้ว ยามปกติเสี่ยวหู่และพี่หลงก็ฝึกวิชายุทธ์ด้วยกันออกบ่อย เขาก็นึกว่าญาติดีกันแล้วซะอีก ที่ไหนได้ เห็นวันนี้แล้วบอกได้คำเดียวเลยว่ายังเกลียดกันเหมือนเดิม เขาเดินออกมาไกลขนาดนี้ยังได้ยินเสียงคนทั้งคู่ทะเลาะกันอยู่เลย นี้ถ้าไม่ได้ต่อยปากกันแตกสักครั้งคงไม่ดีกันเลยสินะ เฮ้อ เหนื่อยใจกับสองคนนั้น เมื่อกลับมาที่ห้องเขาก็เข้าไปในอาณาเขตตัวเองทันที นักโทษทั้งห้าของเขายังไม่ตาย แค่ตอนนี้สภาพไม่เหมือนคนแล้ว เพราะแต่ละคนที่เริ่มเห็นภาพหลอนก็พยายามทำร้ายตัวเองตลอด ทั้งพยายามจิกเล็บทั่วร่างกาย วิ่งชนกรงเหล็ก หัวโขกพื้น  หรือแม้แต่ถอดเสื้อผ้าออกมามัดต่อกันให้เป็นเชือกเพื่อมัดคอตัวเองตาย แต่ก็ไม่ตาย ทั้งสี่คนมีการทำร้ายร่างกายตัวเองชัดเจดเพราะไม่ได้สติว่าตัวเองทำอะไรอยู่ คงมีแค่กรงเดียวที่มีความสงบนิ่งที่สุด แต่นัยน์ตาที่แดงกร่ำราวกับร้องไห้หนักนั้นแถมยังมองไปยังสี่กรงที่เหลืออีก เดาว่าเวทย์บทนั้นคงทำอะไรคนที่เป็นหัวหน้านี้ไม่ได้ แต่ที่ร้องไห้คงเพราะสงสารและเจ็บใจที่ช่วยลูกน้องไม่ได้มากกว่า


## บทที่ 22 อดีต 7 (จบ)

"สมแล้วที่เป็นหัวหน้าคนพวกนี้ เวทย์เด็กเล่นนั้นคงทำอะไรไม่ได้สินะ แต่มองดูพี่น้องตนเองโดยทำร้ายแบบนี้คงเจ็บใจไม่น้อยละสิ"เขาเดินเข้ามาหยุดอยู่หน้ากรงที่มีร่างใหญ่นั่งอยู่บนพื้น ที่ตอนนี้ร่างกายซูบผอมจากการที่ไม่ได้กินอะไรมาตลอดห้าวัน
"จะฆ่าก็ฆ่าสักที จะทรมานก็ทำซะให้พอใจ จะได้ตายๆสักที"ร่างสูงกัดฟันพูดอย่างไม่มีอะไรต้องเสียแล้ว ได้ตายไวๆจะได้หลุดพ้นสักที
"แต่ข้ายังไม่ได้พาลูกเมียเจ้ามาเยี่ยมเจ้าเลยนะ"เขาพูดตามที่เห็นในเวทย์อ่านใจตอนนี้ที่ปรากฏแต่ใบหน้าหญิงผู้นึงที่มีรอยยิ้มสดใสน่าประทับใจ และเด็กชายที่มีอายุไม่เกินห้าหนาว ตัวอวบอ้วนกำลังน่ารักอ้อนมารดากินขนม ร่างสูงเริ่มชะงักเมื่อได้ยินที่เขาพูด
"ภรรยาเจ้า นางสวยนะรอยยิ้มสดใสน่าประทับใจ กับบุตรชายที่อวบอ้วนนั้น คงมีความสุขไม่น้อยเลยสินะ รอยยิ้มนั้นน่าพรากไปจากใบหน้าหวานนะ เจ้าว่ามั้ย"เขาจึงพูดต่อไปและหันไปยิ้มเย็นให้
"ยะ…อย่า..อย่าทำอะไรลูกเมียข้าเลย อย่าาาา…อย่าทำพวกเขาาา…ข้าขอร้องท่าน…ขอร้องเถิด..ข้าไม่ได้ตั้งใจล้ำเส้นท่านเลย ข้าเพียงทำตามคำสั่ง ได้โปรดไว้ชีวิตพวกเขา พวกเขาไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้"ร่างสูงพูดละล่ำละลักพร้อมทั้งโขกศรีษะอย่างแรงจนเลือดซิบ
"งั้นข้ามีอะไรจะถามเจ้าหน่อย"เขาจึงพูดขึ้นให้ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา
"ถามอะไรรึขอรับ หากตอบได้ข้าจะตอบทุกอย่างเลย ขอแค่ท่านให้สัญญาว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับครอบครัวข้าก็พอ"ร่างสูงตอบรับทันที
"เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาต่อรองกับข้า เรื่องที่เจ้าขอ ข้าจะพิจารณาจากคำตอบของเจ้าอีกทีแล้วกัน"เขาข่มขู่กลับไปพร้อมทั้งเสกเก้าอี้และโต๊ะน้ำชา ขนมมาพร้อมเพรียงจากนั้นก็รินชายื่นให้ร่างสูง เพราะเรื่องที่จะถามอาจจะใช้เวลาตอบนาน ฉะนั้นเขาจึงรินชาให้ดื่มแก้กระหายและร่ายเวทย์พูดความจริงใส่ไปด้วย เมื่อดื่มลงไปแล้วสิ่งที่เขาตอบจะมีแต่ความจริงเท่านั้น หากบิดเบือนความจริงชาที่ดื่มลงไปจะร้อนขึ้นมาจนทะลุกระเพาะและลำคอกันเลยทีเดียว โอกาสไม่ได้มีมาบ่อยนัก หากเขาใจดีด้วยการยื่นทางรอดอื่นให้แล้ว ก็จงคว้าเอาไว้ หากยังจงรักภักดีกับพรรคมังกรนิลเพลิงมากจนโกหกเขา จากที่เขาไม่คิดจะยุ่งเกี่ยวกับครอบครัวหรือคนที่ไม่เกี่ยวข้อง เขาคงต้องยุ่งเกี่ยวเพื่อทรมานใจคนแล้วละมั้ง
"ข้าไม่ได้ใส่ยาพิษให้เจ้ากินหรอก อย่างข้ามีอย่างอื่นให้ทรมานเจ้าเยอะแยะ"เขาพูดขึ้นเมื่อเห็นร่างสูงรับถ้วยชาไปแล้ว แต่ยังลังเลว่าจะดื่มดีมั้ย เขาเลยพูดให้เพื่อให้อีกฝ่ายดื่มซะที
"ท่านจะถามอะไรข้ารึขอรับ"ร่างสูงถามอย่างกล้าๆกลัวๆ
"ทำไมนายของเจ้าถึงต้องการแก่นรากวิญญาณขนาดฆ่าแกงผู้คนไปมากมายขนาดนั้นกัน"เขาถามสิ่งที่คาใจไปเลยตรงๆไม่อ้อมค้อมใดๆทั้งสิ้น
"อะ..เอ่อ คือเรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อสามสิบปีก่อน ที่ฮูหยินของท่านหมิงหลงเป็นบุตรีคนเดียวของเผ่าจอมมารที่โดนกวาดล้างจากเหล่าทวยเทพ จนเหลือเพียงนางที่เป็นทายาทสายตรงคนเดียวของเผ่าพันธุ์ ส่วนคนในเผ่าจอมมารที่เหลือจึงโดนสาปให้มีบุตรเป็นสตรีเท่านั้นเพื่อป้องกันจอมมารกลับมาจุติอีก ทำให้เผ่าพันธุ์จอมมารค่อยๆล้มหายตายจากเพราะชาวยุทธ์มักจะหาเรื่องไปเข้มฆ่าคนอ่อนแอที่นั้นเสมอ ด้วยอ้างว่าคนที่นั้นชั่วช้าต้องกวาดล้างเผ่าพันธุ์ให้หายไปจากยุทธภพ ทั้งที่ที่นั้นมีเพียงเด็กและสตรี ฮูหยินจึงบากหน้าหาเผ่าพันธุ์และพรรคสำนักอื่นๆที่เคยเป็นพันธะมิตรเก่า เพื่อขอความคุ้มกันช่วยเหลือคนในเผ่าพันธุ์ตนเอง ส่งอาวุธ สมุนไพรและแก่นวิญญาณที่หายากไปเป็นของกำนัน แต่ก็เหมือนโดนกลั่นแกล้ง คนพวกนั้นรับเพียงของแต่ไม่ยอมส่งคนไปคุ้มกัน จนเป็นที่เลื่องลือไปทั่วยุทธภพว่ารังแกเอาเปรียบสตรีเพศแม่ นายท่านหมิงหลงที่ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่เผ่าพันธุ์จอมมารโดนกวาดล้างเพราะทวยเทพหวาดกลัวผู้ที่แข็งแกร่งกว่าจึงสงสารและเห็นใจนาง ส่งคนไปคุ้มกันและช่วยเหลือนางทุกอย่าง จนนายท่านได้ไปล่าสัตว์ในป่าอาถรรพ์เกิดพัดหลงจากขบวนผู้คุ้มกันไปเกือบสิบวัน แล้วได้ช่วยสตรีบาดเจ็บนางนึงไว้ นางโดนไล่ล่าจากจอมยุทธ์สามคนที่หมายเอาชีวิต แต่โชคดีที่นายท่ายไปช่วยได้ทันนางจึงได้รับบาดเจ็บไม่มากนัก สตรีที่งดงามราวกับดอกไม้แรกแย้ม ท่าทางที่อ่อนหวานและสายตาใสซื่อนั้นกุมดวงใจของบุรุษได้ไม่ยากนัก จนได้รู้ว่านางคือบุตรีเผ่าจอมมารที่ตนคอยให้ความช่วยเหลือมาตลอดก็สงสารและเห็นใจจนก่อเกิดเป็นความรัก ส่วนนางก็รักปักใจนายท่านตั้งแต่ที่นายท่านช่วยชีวิตนางไว้ พอรู้ว่านายท่านคือคนที่คอยช่วยเหลือนางมาตลอดนางก็ยิ่งนึกรักนายท่าน ทั้งสองคนมีความรักเกิดขึ้นในใจกว่าขบวนคุ้มกันจะตามหานายท่านเจอความรักในใจของทั้งคู่ก็สุกงอมแล้ว นายท่านประกาศจะแต่งนางเป็นฮูหยินและให้เผ่าจอมมารมาอยู่ที่พรรคมังกรนิลเพลิงด้วย โดยแบ่งพื้นที่ให้อีกฝั่งของภูเขาและปกครองกันอย่างเท่าเทียม จึงไม่มีใครกล้าทำร้ายคนในเผ่าจอมมารอีก หลังจากนั้นไม่กี่ปีฮูหยินก็ตั้งครรถ์ ด้วยความที่คิดไว้แล้วว่ายังไงก็น่าจะได้บุตรีแน่ๆ นางจึงเชิญนักพรตเวทย์มาตรวจชะตาและความแข็งแรงของบุตร แต่นักพรตก็ทำนายเพียงว่าเด็กที่อยู่ในครรถ์มีจิตมารที่แข็งแกร่งมาก เป็นบุตรแห่งมารที่จะทำให้ยุทธภพวุ่นวาย แต่ก็ใช่ว่าไม่ดีซะทีเดียว หากกำจัดจิตมารได้บุตรที่จะเกิดมาก็จะแข็งแกร่งมากจนบำลุเป็นเทพเซียนได้ตั้งแต่อายุยังน้อย จะนำพาความรุ่งโรจน์ถึงขีดสุดมาสู่พรรคมังกรนิลเพลิง หลังจากนั้นจึงเกิดการแบ่งเป็นสองขั้วอำนาจที่สนับสนุนและไม่สนับสนุนให้เด็กในครรถ์เกิดมา แต่ฮูหยินก็รักและทะนุถนอมลูกดีดั่งเดิม เหมือนเด็กที่กำลังจะเกิดมาเป็นเพียงเด็กธรรมดาคนนึง พอนายน้อยคลอดมาก็มีลูกมังกรมาจากไหนไม่รู้มาอยู่เคียงข้าง คอยดูแลข้างกายนายน้อยตลอด หากใครคิดทำร้ายนายน้อยมังกรนั้นจะพ่นไฟแผดเผาคนผู้นั้นทันที เรียกได้ว่าข้างกายนายน้อยเต็มไปด้วยการนองเลือดตั้งแต่เด็ก พอนายน้อยเข้าสองขวบจิตมารก็เริ่มครอบงำดวงจิตที่อ่อนแอ นายน้อยที่เดินและวิ่งได้แล้ว ใช้พลังมารฆ่าคนในตำหนักตนเองหลายสิบคนเพื่อดูดซับวิญญาณเสริมจิตมาร จนฮูหยินต้องสละชีวิตตนเองเพื่อให้แก่นวิญญาณมารของตนกับนายน้อยเพื่อผนึกจิตมารไว้ชั่วคราว นายท่านที่เห็นเพียงร่างของสตรีที่รักและบุตรชายไม่มีสติของตนก็ร้องไห้คร่ำครวญเสียใจกับการจากไปของฮูหยิน หลักจากพิธีศพฮูหยินนายท่านก็อยู่แต่ในห้องหนังสือสามวันสามคืนไม่หลับไม่นอน จนหาวิธีช่วยนายน้อยได้ นายท่านรักและดูแลนายน้อยอย่างดี ดีกว่าเดิมมาก เพราะนายท่านมองนายน้อยเป็นดั่งดวงใจที่เห็นฮูหยินเหลือไว้ให้นายท่าน และสิ่งที่จะช่วยกำจัดจิตมารได้ก็คือแก่นรากวิญญาณที่เป็นแหล่งพลังทวยเทพที่ไม่มีวันสิ้นสุดและไม่มีวันหมดไป นายท่านจึงเริ่มเสาะหาว่ามีที่ใดบ้าง เผ่าพันธุ์ใดบ้างที่เกี่ยวข้อง ใช้เวลาไม่กี่ปีก็สืบสาวราวเรื่องได้ว่าอยู่ที่มารดาของเจ้า จนแย่งชิงมาครอบครองได้ทั้งที่ตัวนางมีแต่เลือดจากการคลอดลูก พอนายน้อยดูดซึมเข้าก็สัมผัสไม่ได้ถึงจิตมารอีก นายน้อยก็ใช้ชีวิตอย่างดีมีความสุขการฝึกฝนและการเลื่อนขั้นพลังผ่านไปอย่างรวดเร็วและง่ายดาย พอถึงช่วงที่นายน้อยบำเพ็ญเพื่อบำลุเป็นเทพเซียนกลับเจ็บปวดทุรนทุรายจนสิ้นสติทุกครั้งเมื่อพยายามเดินพลังปราณ เมื่อตรวจสอบจึงพบว่านายน้อยคำสาปต้องใช้แก่นรากวิญญาณที่เหลือหรือเลือดของทายาทเผ่าจิ้งจอกเก้าหางมาล้างคำสาปเท่านั้น นายท่านจึงตามหาแกะรอยหาพวกเจ้า แต่เจอเพียงปรมาจารย์เมิ่งซีหลี่ พยายามต่อรองขอความเห็นใจก็แล้ว แต่บิดาเจ้าก็ไม่ปริปากใดๆเลย ทำให้พวกข้าต้องทรมานพ่อเจ้าจนถึงแก่ความตาย จากนั้นพวกข้าก็ได้รับคำสั่งให้ออกตามหาพวกเจ้าจากกระดูกของมารดาเจ้า เพราะบิดาเจ้าเมื่อสิ้นลมหายใจก็มีเพลิงโลกันต์แผดเผาร่างไปไม่เหลือแม้แต่ธุลี หลังจากนั้นข้าก็ตามหาพวกเจ้าจากพลังแฝงในกระดูกจนมาเจอเจ้านี่แหละ สิ่งที่ข้ารู้ก็มีเพียงเท่านี้ เพราะข้าไม่ได้กลับพรรคมาจะสามปีแล้วจึงไม่รู้เรื่องหลังจากนั้นมากนั้น"เขาที่นั่งฟังร่างสูงอย่างไม่ติดขาดหรือสงสัยตรงไหนจึงทำเพียงพยักหน้า เมื่อร่างสูงมองเขาเหมือนรอคอยอะไรสักอย่าง
"ได้ ข้ารับปากจะไม่ยุ่งเกี่ยวและไว้ชีวิตครอบครัวเจ้า"
"ขอบคุณขอรับ ขอบคุณขอรับ"ร่างสูงโขกศรีษะขอบคุณเขา แค่นี้ร่างสูงก็สบายใจแล้ว ต่อให้ตนไม่ได้กลับไปเจอหน้าภรรยาและลูกอีก แต่ก็ยังดีที่ลูกเขายังมีมารดาดูแลอยู่ ไม่มีเขาก็ยังคงอยู่กันได้ ทรัพย์สินเงินทองที่เขาหามาได้ภรรยาคงอยู่ได้แบบไม่ลำบากหลายปี แต่คนตรงหน้าเขาถูกพรากทั้งพ่อและแม่ไปตั้งแต่ยังเด็ก ไฉนเลยที่เขาจะรู้ถึงความลำบากยากเย็นเข็ญใจของคนตรงหน้าได้ เมื่อได้รับคำมั่นสัญญาจากร่างเล็กแล้วก็เห็นเพียงหลังร่างเล็กเดินออกไปจากอาณาเขตที่มืดมิดนี่เท่านั้น


## บทที่ 23 อดีต 8

บทที่ 23
อดีต 8
งานเฉลิมฉลองเปิดตัวประมุขพรรคมังกรนิลเพลิงคนใหม่เรียกได้ว่าจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่พรรคเล็กพรรคใหญ่ทั่วยุทธภพต่างส่งของกำนัลเพื่อร่วมยินดีถึงแม้จะรู้ว่าเบื้องหลังตำแหน่งนี้เปื้อนเลือดแค่ไหน ไฉนเลยคนจะสนใจสนเพียงคนที่แข็งแกร่งที่อยู่รอดเท่านั้นเป็นพอ ไม่เว้นแม้แต่ฮ่องเต้แคว้นหนานยังส่งของกำนัลที่ประเมินค่าไม่ได้มาร่วมอวยพรด้วย เนื่องจากพรรคมังกรนิลเพลิงจัดงานเป็นการภายในไม่ได้เชิญคนนอกพรรคมาร่วมงานด้วยเท่าไหร่ คนนอกพรรคจึงทำได้เพียงส่งของมาร่วมยินดีเท่านั้น เพราะงานนี้จัดขึ้นเพื่อรวบรวมสมาชิกพรรคให้กลับมารวมตัวกันทั้งหมดจะได้กำจัดคนที่ภักดีต่อเจ้าสำนักคนเก่าให้หมดสิ้นในคราวเดียว อย่างที่เรารู้ว่าระบบการดูแลปกครองพรรคยังไม่เรียบร้อยดี นี้ก็คงจะเป็นหนึ่งในแผนที่จะจัดระบบการปกครองให้มีแต่คนของตัวเอง ส่วนลูกน้องที่เดินทางมาร่วมงานก็รู้เจตนานี้ดีว่าคงต้องสวามิภักดิ์ต่อนายคนใหม่เท่านั้น หนีหายหรือไม่มาเท่ากับทรยศ ทุบหยกประจำตัวที่ทำพันธะเลือดตอนเข้าพรรคใหม่ๆเพื่อสังหารคนผู้นั้นซะ เรียกได้ว่าคนในพรรคต้องมางานนี้เท่านั้น และต้องยินดีภักดีกับเจ้าสำนักคนใหม่ ไม่อย่างนั้นก็ตาย และงานนี้ก็เป็นการเชือดไก่ให้ลิงดูด้วยว่าควรจะสวามิภักดิ์ต่อเจ้าสำนักคนใหม่ซะ เพราะขนาดคนในพรรคยังสามารถฆ่าแกงได้ง่ายๆนับประสาอะไรกับคนนอกพรรคที่ไม่เห็นด้วยและต่อต้าน นี่เป็นการโยนหินก้อนนึงได้นกสองตัวอย่างแท้จริง ซึ่งตอนนี้ก็เป็นยามห้าย ( 21.00-22.59 น.)ที่เขากับพี่หลงแอบขึ้นเขามาและตอนนี้ก็แอบอยู่นอกงาน ส่วนเสี่ยวหู่ขึ้นเขามาก่อนหน้านี้แล้วเพื่อจัดการกับผู้ใช้โอสถที่เรือนโอสถด้านหลัง เขาไม่ได้ห่วงเสี่ยวหู่เท่าไหร่เพราะรู้ว่าเสี่ยวหู่ใช้เวทย์ได้ดีกว่าจอมเวทย์ซะอีก ถึงจะน้อยกว่าเขาแต่ก็ดีกว่าจอมเวทย์ทั่วไปแน่นอน ส่วนเขาตอนนี้กำลังเริ่มร่ายเวทย์สร้างอาณาเขตครอบคลุมทั่วลานที่จัดงานและบริเวณใกล้เคียงทันที
"เจ้าว่าตอนนี้นายน้อยจะอยู่ที่ใด ศพไม่เจอ ตัวหาไม่พบ แสดงว่านายน้อยต้องยังมีชีวติอยู่เป็นแน่"
"มีชีวิตอยู่แล้วอย่างไร นายน้อยโดนคำสาปจนไม่สามารถใช้พลังปราณได้แบบนั้นจะหวังพึ่งให้นายน้อยกลับมาทวงตำแหน่งเจ้าสำนักงั้นเหรอ ช่างหวังพึ่งจมูกคนอื่นหายใจซะจริง"
"แต่นายน้อยก็มีสติปัญญาที่หลักแหลมและสามารถปกครองใจคนในพรรคได้มากกว่าเฟิงหลง"
"ที่เจ้าพูดมันก็มีส่วนถูก แต่แล้วยังไงละในเมื่อนายของเราตอนนี้คือเฟิงหลง เราก็คงทำได้เพียงแต่ก้มหน้าสวามิภักดิ์เท่านั้น จะแข็งข้อต่อขันมีแต่จะเป็นภัยต่อตนเองและครอบครัวเปล่าๆ"
"เฮ้อออ ก็จริงอย่างที่เจ้าว่า ข้าก็คงได้แต่ภาวนาให้นายน้อยกลับมาทวงของที่เป็นของตนเองในสักวันนึง งั้นเราเข้างานก่อนเถอะ"
"อืม ทำไมเดินเข้าไปไม่ได้กัน เหมือนมีกำแพงเวทย์ใสๆอยู่นะ สงสัยงานจะเริ่มแล้ว นี่คงจะกันคนที่มาป่วนงานหรือต่อต้านไม่ให้เข้าร่วมเป็นแน่ เช่นนั้นเราจะเอายังไงต่อดี"
"หืออ งั้นก็ไม่เข้าไปไง ไปร่ำสุราที่เรือนข้าแทนก็แล้วกัน ส่วนพรุ่งนี้เราค่อยเข้าประชุมแต่เช้าและขออภัยที่ไม่ได้มาร่วมงานแล้วกัน บอกว่าฮูหยินไม่สบายต้องอยู่ดูแลที่เรือน เจ้าสำนักเฟิงหลงน่าจะเกรงใจเราอยู่บ้างละน่า"
"ถึงเราจะเป็นผู้อาวุโสหนึ่งในพรรค แต่ก็ใช่ว่าเฟิงหลงจะเกรงใจเราเสมอไปนะ เจ้านั้นปกครองคนด้วยพลังกำลังไม่ใช่สติปัญญา ไม่อย่างนั้นจะแย่งชิงตำแหน่งมาทั้งที่ตนเองปกครองคนไม่เป็นทำไม"
"แต่เราเข้าไปไม่ทันแล้วไง เช่นนั้นจะทำยังไงดีละ"
"ถ้าอย่างนั้นไปร่ำสุราคิดหาวิธีก่อนดีกว่า ป่ะ ไปเรือนเจ้ากัน"
"นี่ละ สมกับที่เป็นสหายสนิทข้า ไปกันเถอะ"
เขากับพี่หลงที่สร้างอาณาเขตเสร็จกำลังจะเข้าไปข้างใน แต่ก็ต้องหลบเมื่อมีผู้อาวุโสสองคนเดินสนทนากันมาจากทางเดินที่อับตาคน เมื่อเดินเข้าอาณาเขตที่เขาสร้างไม่ได้ก็นึกว่ากำแพงเวทย์กันคนมาป่วนงาน โดยไม่เดินไปถามอีกด้านที่มีทหารและเวรยามเดินลานตระเวนอยู่ คนในอาณาเขตเลยยังไม่รู้ตัว  ซึ่งก็ดีแล้วจะได้ไม่เป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น เขาอยากเห็นหน้าพวกมันเมื่อเห็นหน้าเขา คนที่พวกมันฆ่าพ่อแม่เขา มันจะนึกออกมั้ย ยิ่งพอได้ยินว่าเฟิงหลงผู้นี้มีดีแค่ใช้กำลัง แสดงว่าร่างกายต้องแข็งแรงและมีความอดทนมากเป็นแน่ ก็ดี จะได้อยู่ให้เขาเล่นไปนานๆหน่อย อย่างเพิ่งรีบตายแบบหมิงหลงละกัน พอทั้งสองคนเดินกลับทางเดิม เขากับพี่หลงเลยเดินเข้าไปข้างในและแยกทางกันไปคนละฝั่งเพื่อจัดการคนในงาน เขาที่เดินมาเจอกับกลุ่มทหารลานตระเวนก็จัดการดีดผีผาบังคับให้ฆ่ากันเอง และยังบังคับคนในงานที่เริ่มรู้ตัวแล้วว่าใช้พลังไม่ได้ให้ฆ่ากันเองแบบที่เขายืนมองความนองเลือดเบื้องหน้า ด้วยสีหน้าที่มีความสุขเต็มประดา โดยตอนนี้ยังไม่เจอคนหกที่ทำร้ายท่านพ่อเลย คนนึงอยู่กับเขา ส่วนอีกคนตายไปแล้วจากแปดคน ตอนนี้เขาจัดการแค่พวกลูกน้องที่ดื่มกินกันบริเวณรอบนอก ยังไม่ได้เข้าไปส่วนกลางของงานที่อยู่กลางลานพรรคนั้นเลย
"ทำไมพวกเราใช้พลังปราณไม่ได้ว่ะ"
"นั้นสิ ข้าก็ร่ายเวทย์ไม่ได้เหมือนกัน"
"เจ้าสำนักเฟิงหลงจะฆ่าพวกเราทุกคน เพื่อกำจัดคนเก่าแก่ในพรรค"
"ข้าก็ไม่รู้ แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจริงถือว่าไอ้ลูกหมานั้นอำมหิตและขี้ขลาดที่สุด"
พอเขาเดินเข้ามาในส่วนงานผู้อาวุโสในสำนักก็เริ่มเห็นหน้าค่าตาคนทั้งหกคนที่ตามหาแล้ว ก่อนจะเดินเข้ามายังได้ยินเสียงคนเริ่มเอะอะโวยวายกันภายใน ทุกคนเริ่มพุ่งเป้าไปที่เจ้าสำนักคนใหม่ที่กำลังนั่งดื่มสุราท่ามกลางสตรีนุ่งน้อยห่มน้อย พอเจ้าสำนักเฟิงหลงได้ยินแบบนั้นก็เริ่มโคจรพลังปราณตัวเอง พอเห็นท่าไม่ดีก็เริ่มส่งเสียงโวยวายเช่นกัน ตอนนี้ทุกคนในงานกำลังจะแห่กันออกจากงาน แต่เขาที่กางอาณาเขตอีกชั้นก็เดินเข้ามาในงานซะก่อน ทุกคนจึงหันมามองที่เขาเป็นจุดเดียว
"เจ้าเป็นใคร เข้ามาได้ยังไง"เฟิงหลงถามเสียงเข้ม เมื่อเห็นร่างเล็กเดินเข้าพร้อมหัวใจที่กระตุกไปทีนึง ใบหน้านี้ช่างคุ้นเคยนัก ไม่รู้ว่าเคยเจอที่ไหน แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่าคนผู้นี้อันตราย
"อะไรกัน ตามหาข้ามาไม่รู้กี่ปี พอข้ามาหาเอง เจ้ากลับถามว่าข้าเป็นใครงั้นรึเฟิงหลง"เขาพูดยียวนพร้อมกับเดินเข้าไปในงานช้าๆผ่านผู้อาวุโสหลายคนที่ยืนตะลึงตั้งแต่เห็นเขาแล้ว รวมทั้งคนอีกห้าคนที่ยืนตะลึงตัวแข็ง เมื่อเห็นหน้าเขาแล้วจะได้ว่าคล้ายกับคนที่พวกตนเคยไล่ล่าฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยม
"นะ…นี่เจ้า คงไม่ใช่ลูกของชิวหลิงกับซีหลี่ใช่มั้ย"เสียงผู้อาวุโสหนึ่งในคนที่ทรมานท่านพ่อเอ่ยขึ้น
"แห่ม….จำได้ซะด้วยยย…"เขาจึงเอ่ยออกมาอย่างยิ้มๆที่มีคนจำหน้าบิดามารดาเขาได้
"จะ…เจ้าา…เข้ามาได้ยังไง….ต้องการอะไรกันแน่"เสียงผู้อาวุโสอีกคนเอ่ยขึ้นอย่างตะกุกตะกัก เพราะตอนนี้คนที่มีรัศมีเทพเซียนและน่าจะใช้พลังปราณได้น่าจะมีคนเดียวคือคนที่ยืนอยู่ตรงกลางตรงนี้
"ข้าก็มาหาพวกเจ้าไง เห็นตามหาข้าไม่เจอสักที ข้าเลยมาหาเอง จะได้เจอกันซะที"
"คนที่ตามหาเจ้าคือพี่ใหญ่ของข้าที่ตอนนี้ตายไปแล้ว ข้าว่าเจ้ามาหาผิดคนแล้วละมั้ง เพราะพวกข้าไม่ได้ต้องการตัวเจ้า"เฟิงหลงเป็นคนพูดขึ้นมาอย่างที่ไม่ได้รับรู้ถึงความผิดตนเองสักนิด
"ข้ารู้ว่าหมิงหลงตายไปแล้ว แต่ที่ข้ามาเยื่ยมเยียนพวกเจ้าเนี่ย เพราะอยากมาเจอหน้าคนที่ทรมานท่านพ่อข้าต่างหาก เพื่อส่งคืนความทรมานนั้นให้กลับไปเป็นร้อยเท่าพันเท่า"เขาพูดประโยคนั้นพรางเดินเข้าไปหาเฟิงหลงช้าๆ
"เจ้าจะมาแค้นพวกข้าได้ยังไง คนที่ต้องการชีวิตเจ้าคือพี่ใหญ่เพื่อช่วยลูกชายเขาต่างหากไม่เกี่ยวกับพวกข้า พวกข้าแค่ทำตามคำสั่งเขา หากจะแก้แค้นก็ไปแก้แค้นพวกเขาสองคนสิ"เฟิงหลงพูดละล่ำละลักเมื่อเห็นว่าร่างเล็กเดินเข้ามาใกล้ ประกายเทพเซียนและรัศมีเวทย์เรืองรองบ่งบอกว่าคนตรงหน้าบำลุขั้นสูงสุดทั้งด้านยุทธ์และด้านเวทย์แล้ว ตอนนี้มีแค่คนตรงหน้าที่สามารถฆ่าและทรมานคนในลานนี้ได้ เพราะพวกเขาทุกคนในลานงานนี้นอกจากไม่ได้พกอาวุธเข้ามาแล้ว ยังไม่สามารถเดินพลังใดๆได้อีก เห็นได้ชัดว่าพวกเขาตกเป็นรองคนๆเดียว ฉะนั้นตอนนี้ทำได้เพียงแค่ผลักความจริงไปให้พ้นตัว โดยโยนให้คนที่ตายไปแล้วง่ายสุด ซึ่งสิ่งที่เฟิงหลงพูดล้วนเป็นความจริงทั้งนั้น พวกเขาในตอนนั้นล้วนแต่ทำตามคำสั่งพี่ใหญ่หรือเจ้าสำนักหมิงหลงทั้งสิ้น
"ไม่เป็นไร ข้าถือว่าคนทำไม่ต่างอะไรกับคนสั่งอยู่แล้ว ความแค้นข้าไม่แบ่งแยกกัน ข้าคืนให้กับทุกคนที่เกี่ยวข้อง โดยไม่ยกเว้นผู้ใด"
"เจ้าคิดว่าจะทำอะไรพวกข้าได้งั้นเหรอ เจ้ามีเพียงผู้เดียว ส่วนคนของข้ามีมากมาย ต่อให้เจ้าเข้ามาได้แล้วคิดว่าจะออกไปง่ายๆงั้นรึ ฝันอยู่รึเปล่า"เฟิงหลงพูดออกมาอย่างอวดดีต่อหน้าเขา
"แล้วข้าบอกเหรอว่ามาผู้เดียว แต่ต่อให้มีเพียงข้าคนเดียว พวกเจ้าข้าก็จัดการได้เพียงแค่ดีดนิ้วมือ พวกเจ้ายังกล้าอวดดีต่อหน้าข้าอีกงั้น หากข้าเข้ามาได้โดยปราศจากแม้แต่รอยขีดข่วน ทำไมข้าจะออกไปไม่ได้กัน "เขาจึงพูดขู่เสียงเข้มขึ้นบ้าง
"เจ้ามันขี้ขลาดตาขาว สร้างอาณาเขตกักขังพวกข้าและยังคิดรังแกคนที่ไม่มีอาวุธหรือแม้แต่พลัง ทั้งที่ตนเองมีอาวุธและใช้พลังได้ เอาเปรียบกันชัดๆ เจ้าคนขี้ขลาดดดด…."คนผู้นึงตะโกนขึ้นมาจากด้านหลังเขา
"งั้นเจ้าสำนักของพวกเจ้าทั้งคนใหม่และคนเก่าก็ขี้ขลาดตาขาวกันทั้งสิ้น เพราะพวกมันใช้เชือกมัดเซียนไม่ให้พ่อข้าใช้เวทย์ได้ แถมพวกมันที่มีอาวุธครบมือและพลังกลับใช้ทำร้ายพ่อข้าอย่างเลือดเย็น จนพ่อข้าทนความทรมานและเจ็บปวดไม่ไหวขาดใจตายอย่างเจ็บช้ำน้ำใจ ทั้งที่พ่อข้าไม่เคยทำอะไรพวกมันด้วยซ้ำ ในวันนี้ข้ามีความแค้นก็ต้องชำระ"เขาจึงหันกลับไปพูดอย่างเคียดแค้นให้คนพวกนี้ฟัง เพื่อจะได้รู้จุดจบตนเองว่าต่อให้ไม่ได้มีส่วนร่วม แต่เพื่อความปลอดภัยของพวกเขาในภายภาคหน้าก็ต้องกำจัดคนพวกนี้ทิ้งให้หมด และตอนนี้คนในลานก็ทำได้เพียงยืนนิ่งๆตามเวทย์แช่แข็งที่เขาร่ายเมื่อกี้ ทุกคนทำได้แค่เพียงส่งเสียงเท่านั้น
"คนในยุทธภพต้องตามล่าตัวเจ้าแน่ที่กล้ามาทำอะไรพรรคมังกรนิลเพลิงอย่างเรา"
"คงตามมาคารวะข้าเป็นแน่ที่กำจัดพรรคไส้เดือนดินที่ชั่วช้าอย่างพวกเจ้าออกไปจากยุทธภพได้"
"นี่เจ้า!!!!....หึหึหึหึหึ 55555 น่าขบขันซะจริง ความแค้นที่เจ้ามี ต่อให้ฆ่าพวกข้าแล้วยังไง มันจะทำเจ้าหายแค้นจริงๆนะเหรอเด็กน้อย ในเมื่อตัวการของเรื่องทั้งหมดยังคงมีชีวิตอยู่"เฟิงหลงที่ประเดี๋ยวทำหน้าแดงกร่ำอย่างโกรธแค้นสลับกับทำหน้าเจ้าเล่ห์ประหนึ่งจิ้งจอกมองลูกแกะแล้วพูดอย่างมีลับลมคมในอะไรสักอย่าง
"หากเจ้าหมายถึงนายน้อยของพรรคอะไรนั้นที่หายตัวไป เจ้าไม่ต้องห่วงหรอกเฟิงหลง เดี่ยวข้าจะส่งลูกไปพบพ่อหลานไปพบอาเอง เจ้าไม่ต้องกังวลไป ข้าชำระแค้นทั้งที มักเก็บหมดทั้งกระดานอยู่แล้ว ไม่เหลือหมากให้ได้เดินอีกหรอก"เขาพูดอย่างมั่นใจกลับไป
"5555 แล้วเจ้ารู้เหรอว่าเขาอยู่ที่ไหน เขาแข็งแกร่งมากนะ เจ้าจะจัดการได้เหรอเด็กน้อย.."
"555 หากข้ายังจัดการคนในพรรคเจ้าและเจ้าได้อย่างง่ายดาย ทำไมข้าจะจัดการกับคนผู้นั้นไม่ได้กัน"
ฟิ้ววววตู้มมมมต้ามมมม อยู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นมาด้านหลัง พอหันไปมองก็เห็นพี่หลงกำลังใช้กระบี่ฟาดฟันไปที่ร่างคนทั้งหลายที่ถูกเขาแช่แข็งอยู่ขยับเขยือนไม่ได้ แม้แต่เสียงยังเปร่งออกจากลำคอไม่ทันที่หัวจะหลุดออกจากบ่า ดาบที่กวัดไกวไปมานั้นราวกับคนถือไม่มีสติควบคุมอยู่เลย จากที่เขาเห็นดวงตาพี่หลงเปลี่ยนจากสีดำรัตติกาลมืดมิดเป็นสีม่วงเปร่งประกายอำมหิตออกมา เกิดอะไรกับพี่หลง รัศมีที่ไม่น่าเข้าใกล้นั้นคืออะไรกัน
"ยะ…อย่า…อย่าทำข้านายน้อยย.."
"นายน้อย…."
"อย่าาาาาา"
"ท่านชิงหลงงงงอย่าาาทำข้าาา"
"ช่วยด้วย…ช่วยข้าด้วยยย"
เสียงร้องระงมดังขึ้นทั่วสารทิศทาง ตอนนี้เขาเองก็มองแทบไม่ทันว่าพี่หลงฆ่าคนไปแล้วมากมายเท่าไหร่ รู้แต่ว่าตอนนี้ลานงานเต็มไปด้วยเลือดและชิ้นส่วนร่างกายที่กระจัดกระจายที่ทั่วทั้งลาน ลานงานเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง แต่ที่ทำให้เขาชะงักยืนตัวแข็งอยู่คือนามที่เรียกพี่หลงต่างหาก คนพวกนี้บางคนเรียกพี่หลงว่านายน้อย บางคนเรียกว่าท่านชิงหลง นี่คงไม่ใช่ว่าพี่หลงคือนายน้อยที่หายตัวไปหรอกนะ คงไม่ใช่ทายาทคนเดียวของพรรคมังกรนิลเพลิงที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดหรอกใช่มั้ย จะเป็นพี่หลงได้ยังไงกัน
"พะ…พี่หลง…พี่หลงงงง…หยุดดดด…หยุดก่อนนน"เขาจึงตะโกนเรียกพี่หลงที่ยังคงตั้งหน้าตั้งตาร่ายเพลงดาบฆ่าคนต่อไปเรื่อยๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดจนกว่าคนสุดท้ายในลานนี้จะตายตกตามกันไป
"เกิดอะไรขึ้นกับพี่หลงนะ ทำไมดูไร้สติเช่นนี้"เขาจึงยืนดูพี่หลงอยู่ที่เดิมไม่ได้เข้าไปห้ามปรามการกระทำของพี่หลงแต่อย่างใดและยังขบคิดไม่ออกว่าพี่หลงเป็นอะไร ต่อให้เขาจะสงสัยว่าพี่หลงอาจเป็นนายน้อยคนนั้น แต่เขาก็จะรอถามจากปากพี่หลงเอง แต่ตอนนี้เขาต้องการให้พี่หลงคืนสติกลับมาซะก่อน
"หึหึหึหึ เจ้าเห็นพลังของชิงหลงรึยัง และจากที่เห็นเจ้าคงรู้จักกับชิงหลงมาก่อนหน้านี้สินะ ถ้าให้ข้าเดาตอนที่ข้ายึดตำแหน่งพ่อมัน มันคงบาดเจ็บหนักไปเจอเจ้าละสิ และข้าเห็นประกายเทพเซียนมันแล้วแสดงว่าคำสาปของแม่เจ้าได้ถูกแก้ไขแล้ว ชิงหลงถึงบำลุเป็นเทพเซียนได้ 55555 นี่เจ้ารู้รึเปล่าว่าเขาคือใคร หรือว่าเจ้าไม่รู้ นี่เจ้าโดนหลอกให้แก้คำสาปให้เขาไม่รู้ตัวรึเปล่า เจ้านี่ช่างไม่รู้อะไรเลยนะเด็กน้อย แล้วตอนนี้คนผู้นั้นก็คือชิงหลงที่ถูกจิตมารเข้ายึดร่างนะสิ สงสัยแก่นวิญญาณที่พี่สะใภ้ให้ไว้คงจะหมดพลังหล่อเลี้ยงจิตมารแล้ว จิตมารเลยต้องหาวิญญาณเพื่อดูดกลืนใหม่ ซึ่งตอนนี้ก็เหลือคนไม่มาก หนึ่งในวิญญาณนั้นคงจะเป็นเจ้าด้วยละนะเด็กน้อยยย…."พูดจบเฟิงหลงก็หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เขาที่กระจ่างใจในทุกคำถามในคำบอกเล่าที่ได้รู้ ก็ทำได้เพียงยืนตัวแข็งทือในสิ่งที่รู้ แต่เขาก็ไม่รู้อีกเช่นกันว่าต้องตัดสินใจยังไงกับพี่หลง ไม่รู้ว่าต้องคิดหรือทำยังไงต่อ แต่ตอนนี้สิ่งเดียวที่เขารู้คือต้องหยุดพี่หลงก่อน เขาจึงคิดจะหันหลังกลับไปทางพี่หลงเพื่อจะร่ายเวทย์หยุดร่างพี่หลงให้อยู่กับที่ แต่พอเขาหันหลังกลับไปเขาก็สบสายตาเข้ากับนัตน์ตาสีม่วงประกายแดงนั้นทันที เขาที่ยังไม่ได้ตั้งตัวและสติ พอรู้สึกตัวอีกที เขาก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ท้องทันที พอก้มหน้าลงไปมองก็เห็นดาบวิญญาณของพี่หลงเสียบอยู่ที่หน้าท้องมิดด้าม เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร อยู่ๆร่างกายก็รู้สึกอ่อนแรงจนตอนนี้เปลือกตาเขาปิดลงและสติเขาก็หมดไปพร้อมกลับร่างที่กำลังทิ้งตัวลงสู่พื้น


## บทที่ 24 อดีต

บทที่ 24
อดีต 9
อีกด้านของงาน
เสี่ยวหู่ที่กำลังใช้ร่างพยัคฆ์ทมิฬตัวใหญ่โตกำลังใช้กรงเล็บแข็งแกร่งตะปบเข้าร่างผู้ใช้โอสถสองคนที่พยายามจะโปรยยาสยบพยัคฆ์ใส่หน้าเสี่ยวหู่ แต่เสี่ยวหู่ที่ร่ายเวทย์ป้องกันไว้แล้ว ยาสยบพยัคฆ์จึงทำอะไรเสี่ยวหู่ไม่ได้ ตอนนี้เสี่ยวหู่ได้ฆ่าทุกคนในอาศรมโอสถหมดแล้ว ไม่มีใครเหลือรอดแม้แต่คนเดียว เดิมทีเสี่ยวหู่แค่จะขังทุกคนไว้ในเขตอาศรมที่ร่ายเวทย์สร้างอาณาเขตแยกออกมาเท่านั้น แต่ผู้ใช้โอสถบางคนเป็นผู้ใช้เวทย์ควบคู่ไปด้วย ทำให้ไม่สามารถขังทุกคนได้ง่ายๆ เมื่ออีกฝ่ายมีคนใช้เวทย์ได้หลายคน แถมยังมีสมุนไพรต่างๆมากมายที่เอามาใช้กับพยัคฆ์อย่างเสี่ยวหู่แล้วทำให้เสี่ยวหู่แทบหลับกลางอากาศ ดีที่เลือดพยัคฆ์ทมิฬระดับตำนานสามารถถอนพิษได้เกือบทุกชนิด เสี่ยวหูจึงไม่ได้หลับไป หลังจากนั้นจึงร่ายเวทย์ป้องกันไว้รอบตัว คนพวกนั้นจึงพยายามโปรยยามาทางเสี่ยวหู่แต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อใช้วิธีการประนีประะนอมแล้วไม่ได้ผล เสี่ยวหู่จึงใช้ไม้แข็งคือกำจัดทุกคนที่ขวางหน้า แล้วนี่ก็คือสองร่างสุดท้ายที่สังเวยแก่คมเล็บพยัคฆ์ทมิฬ เมื่อไม่มีคนเหลือรอดแล้ว เสี่ยวหู่จึงคืนเป็นร่างเทพเซียน แล้วเดินไปยังลานงานเพื่อร่วมวงกับอี้หลันและชิงหลงต่อ เสี่ยวหู่เดินผ่านซากศพทหารมากมายที่โดนดาบบั้นคอจนหัวไปทางตัวไปทาง การฟาดฟันฆ่าคนอย่างโหดเหี้ยมอย่างนี้น่าจะเป็นของชิงหลง เพราะจากที่เสี่ยวหู่เคยฝึกวิชายุทธ์ด้วยกัน ชิงหลงเป็นคนที่มีทักษะดาบที่ดีเยี่ยมจนยากจะหาคนเปรียบเทียบได้ แม้แต่เสี่ยวหู่เองก็ยังรับมือได้สูสีเท่านั้น ทั้งที่ชิงหลงยังไม่ได้เอาจริงเอาจังมากนัก คาดว่าหากต้องสู้กันจริงๆเห็นทีว่าเสี่ยวหู่อาจจะเอาชนะชิงหลงได้ยากกว่าที่คิด หากใช้แค่วิชายุทธ์ละนะ แต่เสี่ยวหู่ยังใช้เวทย์ได้อีก หากต้องปะมือกันจริงๆก็ต้องดูไหวพริบกันอีกทีละน่า เสี่ยวหู่จึงเดินเข้าไปยังลานจัดงานที่อยู่ใจกลางหุบเขา รอบๆเต็มไปด้วยโคมไฟสีแดงที่จุดไว้เพื่ออวยพรและกระดาษสีที่เอาไว้ตกแต่งตามต้นไม้ข้างทางเดิน ส่วนทางเดินหินอ่อนที่เสี่ยวหู่กำลังเดินอยู่ก็มีกระถางต้นไม้วางไว้ประดับประดาอย่างสวยงาม แต่ภาพที่สวยงามพวกนี้กลับถูกย้อมไปด้วยเลือดสีแดงฉานที่สาดกระเด็นไปทั่วทั้งต้นไม้สีสันดอกสวยงาม และโคมไฟสีแดงที่เปื้อนเลือดเป็นดวงดำ บรรยากาศเงียบสงัดน่ากลัวไม่น่าจะเดินต่อไปเบื้องหน้าเลยสักนิด เพราะไม่รู้ว่าจะมีอันตรายอะไรรออยู่ แต่เสี่ยวหู่ก็เดินเข้าไปเรื่อยๆจนสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตการฆ่าฟันที่รุนแรงมากจนได้ยินเสียงการสนทนาของใครบางคนและเสียงของอี้หลัน ด้วยประสาทหูของสัตว์นักล่าชั้นสูงอย่างเสี่ยวหู่ การได้ยินในระยะไกลไม่ใช่ปัญหาเลยสักนิด
"พะ…พี่หลง…พี่หลงงงง…หยุดดดด…หยุดก่อนนน"เสี่ยวหู่ได้ยินเสียงอี้หลันร้องเรียกชิงหลงอย่างตื่นตระหนก เกิดอะไรขึ้น แสดงว่าคนที่กำลังสังหารทุกคนอยู่ตอนนี้คือชิงหลงอย่างนั้นเหรอ
"เกิดอะไรขึ้นกับพี่หลงนะ ทำไมดูไร้สติเช่นนี้"เสียงอี้หลันยังคงสับสน
"หึหึหึหึ เจ้าเห็นพลังของชิงหลงรึยัง และจากที่เห็นเจ้าคงรู้จักกับชิงหลงมาก่อนหน้านี้สินะ ถ้าให้ข้าเดาตอนที่ข้ายึดตำแหน่งพ่อมัน มันคงบาดเจ็บหนักไปเจอเจ้าละสิ และข้าเห็นประกายเทพเซียนมันแล้วแสดงว่าคำสาปของแม่เจ้าได้ถูกแก้ไขแล้ว ชิงหลงถึงบำลุเป็นเทพเซียนได้ 55555 นี่เจ้ารู้รึเปล่าว่าเขาคือใคร หรือว่าเจ้าไม่รู้ นี่เจ้าโดนหลอกให้แก้คำสาปให้เขาไม่รู้ตัวรึเปล่า เจ้านี่ช่างไม่รู้อะไรเลยนะเด็กน้อย แล้วตอนนี้คนผู้นั้นก็คือชิงหลงที่ถูกจิตมารเข้ายึดร่างนะสิ สงสัยแก่นวิญญาณที่พี่สะใภ้ให้ไว้คงจะหมดพลังหล่อเลี้ยงจิตมารแล้ว จิตมารเลยต้องหาวิญญาณเพื่อดูดกลืนใหม่ ซึ่งตอนนี้ก็เหลือคนไม่มาก หนึ่งในวิญญาณนั้นคงจะเป็นเจ้าด้วยละนะเด็กน้อยยย…." เสี่ยวหู่ที่ได้ยินประโยคนั้นจึงตกใจแล้วรีบวิ่งไปเบื้องหน้าด้วยความรวดเร็ว แต่เมื่อวิ่งเข้ามายังลานงานสิ่งที่เห็นกลับทำให้เสี่ยวหู่โกรธแทบขาดสติ ภาพที่ร่างใหญ่ของชิงหลงแทงดาบเข้าไปที่ท้องของอี้หลันจนสุดดาบ แล้วร่างของอี้หลันที่กำลังจะทิ้งตัวลงสู่พื้น แต่เหมือนชิงหลงจะได้สติกลับคืนมาหลังจากที่แทงอี้หลันจนเลือดกระเด็นเปื้อนใบหน้าหล่อเหลานั้น เสี่ยวหู่ที่รีบวิ่งเข้าไปหมายรับร่างอี้หลันกับไม่ทันชิงหลงที่รับร่างเล็กก่อน เสี่ยวหู่ที่วิ่งเข้ามาใกล้จึงดึงเอาร่างเล็กของอี้หลันมากอดไว้แนบอกพร้อมทั้งผลักร่างชิงหลงให้ออกไปใกล้ๆ
"อย่ามาแตะต้องหลันเอ๋อร์!! ไอ้คนสารเลว!!! เจ้ามันชั่วช้าสามานย์!!! เจ้าโกหกหลอกลวงพวกข้า!!! ตามจริงเจ้ารู้อยู่แล้วใช่มั้ยว่าพวกข้าเป็นใคร"เสี่ยวหู่ชี้หน้าด่าชิงหลงที่ตอนนี้ยืนนิ่ง ตกตะลึงกับภาพตรงหน้า
"มะ..ไม่ใช่นะ!!! ขะ…ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายหลันเอ๋อร์….ข้าไม่ได้ตั้งใจจะโกหกพวกเจ้า…ข้าไม่เคยคิดจะหลอกพวกเจ้านะเสี่ยวหู่"ชิงหลงที่พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้ออกมาที่เห็นร่างอี้หลันเต็มไปด้วยเลือด และดาบที่ปักอยู่หน้าท้องนั้นก็เป็นดาบประจำตัวชิงหลง นั้นยิ่งทำให้ชิงหลงแทบอยากจะตายลงตรงหน้าทั้งสองคนเพื่อชดใช้คืนกับทุกสิ่งอย่าง
"เจ้าไม่ต้องพูด ทุกอย่างที่ข้าเห็น มันบอกข้าหมดแล้ว!!!"เสี่ยวหู่ยังคงหันไปพูดกับชิงหลงอย่างโกรธกริ้ว พร้อมทั้งอุ้มร่างเล็กแล้วนำไปวางไว้เตียงนั่งรับรองที่ตัวใหญ่ที่สุดในงาน ก่อนจะดึงดาบออกมา แล้วหยิบยาสมานแผลมาโรยใส่แผลดาบแทงทะลุร่างทั้งหน้าและหลัง
"หึหึหึหึ ต่อให้แผลหายแต่เจ้าเด็กนั้นจะฟื้นได้เหรอเจ้าสัตว์หน้าขน?"เฟิงหลงที่เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างเอ่ยเสียงขึ้นอย่างยียวน
"เจ้าหมายความว่ายังไง!!! พูดมาาา!!!!"เสี่ยวหู่ที่ดูแผลถูกแทงเริ่มสมานตัวแล้วแต่คนยังไม่ได้สติ แถมชีพจรยังเต้นเบามากจนเสี่ยวหู่แทบไม่ได้ยินเสียงหัวใจเต้น จึงเดินเข้ามาหาร่างเฟิงหลงที่ถูกแช่แข็งร่างอยู่ พร้อมทั้งเอือมมือไปบีบคอเพื่อบังคับอีกคนให้พูดออกมา
"อึก!!! เจ้าาา…หากเจ้าอยากรู้ก็ปล่อยมือออกไปซะ และแก้เวทย์แช่แข็งร่างข้าด้วย!!"ร่างที่ถูกบีบคออยู่ต่อรองให้ปล่อยตัวเขา แลกกับการบอกความลับนี้
"เจ้ามีสิทธิ์ต่อรองข้าตั้งแต่เมื่อไร หากเจ้าไม่พูด ข้าก็จะไม่ถามอีก คนไร้ประโยนช์ข้าย่อมไม่จำเป็นต้องเก็บไว้"เสี่ยวหู่พูดขึ้นมาเสียงเย็น ดวงตาสีอ่อนกลับมาสีแดงกร่ำดังเดิม พร้อมกับแรงที่บีบคอมากขึ้น คนที่ยังเหลืออยู่ตัวนี้มีไม่ถึงสิบคน คนทั้งหกที่พวกเขาต้องแก้แค้นยังมีชีวิตอยู่ทุกคนรวมทั้งคนที่ไม่รู้จักอีกสองคน
"หยุดมือก่อนเสี่ยวหู่!! อาสามจะตายง่ายๆไม่ได้นะ หลันเอ๋อร์ต้องการให้เขาทรมานที่สุดก่อนจะตายอย่างช้าๆ"ชิงหลงที่ก้าวเข้ามาห้ามเสี่ยวหู่
"เจ้าหุบปากก!!! เจ้ามันก็พวกเดียวกัน!!! ชั่วเหมือนกัน!! แล้วยังมีหน้ามาเรียกหลันเอ๋อร์อีก!!! เจ้าไม่มีสิทธิ์เรียกหลันเอ๋อร์!!!"เสี่ยวหู่ที่สะบัดมือออกจากการดึงของชิงหลง
"ได้ได้ได้!! แต่เรามาคุยเรื่องที่หลันเอ๋อร์ไม่ฟื้นดีกว่านะเสี่ยวหู่ เพราะหากปล่อยไว้นานกว่านี้หลันเอ๋อร์จะไม่ฟื้นเลยตลอดกาลนะ"
"เจ้าหมายความว่ายังไงไอ้คนหลอกลวง!!!"เสี่ยวหู่ที่เดินเข้ามาดึงปกเสื้อชิงหลงหลังจากที่ได้ยินชิงหลงพูดจบประโยค
"คือ…ดาบวิญญาณของข้า เดิมทีเป็นอาวุธวิญญาณของจอมมารที่ไม่ว่าจะฟาดฟันไปทิศทางใดหรือผู้ใดล้วนหมายแต่จะเอาชีวิต คนที่โดนดาบนี้แทงหรือฟันไม่ว่าจะมากหรือน้อยล้วนต้องตายตกลงไปทั้งสิ้น เพราะดาบนี้จะดูดซึมวิญญาณจากเลือดผู้ที่ถูกดาบ วิญญาณจะถูกดึงเข้าไปสังเวยให้ดาบจนหมดสิ้นลมหายใจ มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้นที่จะดึงวิญญาณคืน คือชำระกายด้วยน้ำทิพย์แล้วเลื่อนขั้นบำเพ็ญให้สูงขั้นไปกว่าเดิม เรียกง่ายๆคือต้องทำการเกิดใหม่"ชิงหลงที่อธิบายให้เสี่ยวหู่ฟังอย่างใจเย้นไม่ได้สนใจถึงมือที่ดึงปกเสื้อตนอยู่ เสี่ยวหู่ที่ยินก็ถึงกลับโกรธกริ้วยิ่งกว่าเดิม
"สมแล้วที่เจ้าเป็นบุตรแห่งมาร!! ชั่วช้าสามานย์ที่สุด!! แม้แต่อาวุธที่ฆ่าฟันคนก็อำมหิตผิดมนุษย์มนา!!!พ่อแม่เจ้าก็อำมหิต!!! เจ้าก็อำมหิตยิ่งกว่า!!"เสี่ยวหู่ยังคงด่าทอชิงหลง
"นี่เจ้าา!!!! อย่ามาหยาบคายด่าทอพ่อแม่ข้านะ!!!"ชิงหลงก็เริ่มมีอารมณ์โกรธเหมือนกัน
"ทำไม!!! ข้าพูดไม่ถูกตรงไหน!! ก็พ่อแม่เจ้าอำมหิตจนทำให้เกิดเรื่องทั้งหมดนี่ไม่ใช่รึไง!!"
"ข้าเตือนเจ้า!!! อย่ากล่าววาจาสามหาวกับท่านพ่อท่านแม่ข้า!!"ชิงหลงเริ่มกัดฟันกดข่มอารมณ์
"พ่อแม่เป็นเช่นไร!!! ลูกเป็นเช่นนั้น!!! ดีจริงๆ!!!"เสี่ยวหู่พูดประชดประชนชิงหลง เมื่อเห็นว่ายั่วโมโหอีกฝ่ายได้
"นี่เจ้า!!!"ชิงหลงจึงทำเสียงเข้มใส่อีกฝ่าย ทั้งคู่จ้องมองกันอย่างไม่มีใครยอมใคร
ตอนนี้เสียงหัวใจเต้นของอี้หลันเริ่มเต้นช้าลงเรื่อยๆ จนหยุดเต้นไป เสี่ยวหู่ที่ฟังเสียงหัวใจอี้หลันเต้นอยู่ตลอดรีบปล่อยมือจากชิงหลงก้าวมาหาอี้หลันอย่างรวดเร็ว เมื่อเข้ามาใกล้ก็ใช้นิ้วชี้อังใต้จมูก เมื่อสัมผัสไม่ได้ถึงลมหายใจ เสี่ยวหู่ก็ตัวแข้งทือทำอะไรไม่ถูก
"เราต้องรีบพาหลันเอ๋อร์ไปที่สระน้ำนั้น!! ไปเร็วเสี่ยวหู่!!"ชิงหลงที่ก้าวเข้ามาอังใต้จมูกอี้หลันเหมือนกัน ก็ตั้งสติและเข้าไปรวบร่างที่ไม่มีบาดแผลแล้ว และเพิ่งจะหยุดหายใจไปไม่นาน ยังพอมีเวลาฟื้นชีพให้ร่างบาง สระน้ำนั้นที่ชิงหลงเคยแช่ เขามั่นใจว่ามันต้องเป็นน้ำทิพย์จากสวรรค์แน่ น่าจะช่วยอี้หลันได้ แต่พวกเขาต้องรีบไปตอนนี้
"เจ้าอย่ามายุ่ง!! ข้าจะจัดการเอง!!! ไม่เกี่ยวกับเจ้า!!"เสี่ยวหู่พยายามจะแย่งร่างอี้หลันจากอ้อมกอดแข็งแกร่งนั้น
"นี่ไม่ใช่เวลาที่เราจะมาทะเลาะกันนะ!! เราต้องรีบช่วยหลันเอ๋อร์!!"แต่ชิงหลงยังคงดื้อดึงไม่ยอมให้เสี่ยวหู่พรากอี้หลันไปจากอกตนเอง
"หลังจากที่ช่วยหลันเอ๋อร์แล้ว!!! เจ้ากับข้ามีเรื่องต้องสะสางกัน!! ชิงหลง!!"เสี่ยวหู่พูดอย่างจนใจ เมื่อพยายามจะอุ้มร่างบางแล้ว แต่ชิงหลงไม่ยอม เสี่ยวหู่จึงร่ายเวทย์รวบอาณาเขตให้เข้าไปในแหวนมิติตน ก่อนจับแขนชิงหลง แล้วฉีกยันต์เคลื่อนย้ายไปโผล่ที่ปากถ้ำมรกตนั้นทันที เมื่อมาถึงทั้งชิงหลงและเสี่ยวหู่ก็รีบเดินเข้าไปในถ้ำ พร้อมทั้งชิงหลงที่เดินลงไปในสระน้ำศักดิ์สิทธ์พร้อมทั้งแช่ลงไปทั้งตัวพร้อมกับร่างไร้วิญญาณของอี้หลันที่พิงอยู่บนตัวชิงหลง เสี่ยวหู่จะลงไปด้วยแต่เมื่อเห็นว่าชิงหลงพยายามจะใช้พลังปราณห่อหุ้มทั้งสองร่างแล้วทำอะไรสักอย่างที่เสี่ยวหู่ไม่เข้าใจ แต่เมื่อเห็นร่างบางอยู่บนอกอีกคนเสี่ยวหู่ก็หงุดหงิดจนเดินวนไปมา แต่ทำอะไรไม่ได้ จนทนมองต่อไม่ไหวจึงเดินออกมาหน้าถ้ำแล้วสงบสติอารมณ์
ภายในถ้ำเมื่อชิงหลงพยายามแช่ตัวอี้หลันลงไปในน้ำทิพย์หรือน้ำศักดิ์สิทธ์ไป ไม่นานใต้น้ำที่มือชิงหลงประคองอกเล็กของอี้หลันอยู่ก็สัมผัสได้ถึงแก่นอะไรบางอย่างที่มีพลังมากเหลือเกิน เมื่อยกขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นแก่นรากวิญญาณที่ออกมาจากร่างอี้หลัน เมื่ออี้หลันสิ้นชีวิต ชิงหลงจึงพยายามหลอมแก่นรากวิญญาณเข้าไปในร่างอี้หลันเหมือนเดิม แต่ก็ยากเหลือเกินเพราะร่างของชิงหลงก็มีเศษเสี้ยวแก่นรากวิญญาณอยู่ ทำให้ร่างกายชิงหลงสัมผัสได้ถึงอีกส่วนของพลังจึงพยายามจะหลอมรวมเป็นแก่นรากวิญญาณที่สมบูรณ์ดั่งเดิม ชิงหลงจึงพยายามใช้พลังปราณให้แก่นรากวิญญาณไปที่ร่างอี้หลันเป็นส่วนใหญ่ เมื่อร่างอี้หลันรับพลังแก่นรากวิญญาณ จิตวิญญาณที่เคยออกจากร่างก็ถูกเรียกให้กลับเข้าร่างเดิม ตอนนี้อี้หลันจึงเริ่มมีลมหายใจ ทำให้แก่นรากวิญญาณอีกครึ่งที่เหลือยังอยู่ที่ร่างชิงหลง และเมื่ออี้หลันกลับมามีลมหายใจอีกครั้งแก่นพลังเวทย์และแก่นพลังยุทธ์ก็เริ่มกลับมาทำงานมันจึงปฏิเสธพลังอย่างอื่นที่พยายามจะเข้ามาในร่างกาย ตอนนี้แก่นรากวิญญาณที่อยู่ในตัวของชิงหลงจึงทำการตีกับพลังของจิตมารที่ตอนนี้เริ่มคุ้มคลั่งจากพลังของสรวงสวรรค์ ถึงแม้จะมีเพียงครึ่งเดียว แต่พลังนั้นก็มีมากมายจนเหลือคณานับ จิตมารที่ตอนนี้กำลังจะสลายไปจากร่างของชิงหลง ก็ทำให้ชิงหลงปวดไปทั้งร่างเจ็บไปทุกเส้นเอ็นและกล้ามเนื้อ จนกระอักเลือดสีดำออกมาและไม่นานเลือดสีม่วงค่อนไปทางดำจึงออกมาจากเจ็ดทวารคือตาสอง หูสอง จมูกสองและปากหนึ่ง เมื่อเลือดม่วงคล้ำไหลออกมาหมด ก็เท่ากับจิตมารได้สลายหายไปจากร่างชิงหลงแล้ว ทั้งชิงหลงและอี้หลันตอนนี้จึงยังคงนั่งพักพิงกันแช่น้ำศักดิ์สิทธ์เพื่อฟื้นฟูร่างกายต่อ เมื่อเสี่ยวหู่เดินเข้ามาในถ้ำก็ได้ยินเสียงลมหายใจที่คุ้มเคย เมื่อเห็นอี้หลันที่นั่งพิงร่างชิงหลงแล้วหลับตาพริ้มและลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอเหมือนคนที่นอนหลับไป เสี่ยวหู่จึงเบาใจไปเปราะนึง
"ถ้าอี้หลันปลอดภัยแล้ว เจ้ากับข้าก็ถึงเวลาที่จะต้องสะสางเรื่องราวกันซะที ชิงหลง!!!"เสี่ยวหู่พูดเสียงเข้มอย่างเบาบาง อย่างกลัวว่าจะปลุกร่างบางให้ตื่น
"อืม ได้สิ"ชิงหลงที่ลืมตามองตั้งแต่ที่เสี่ยวหู่เดินเข้ามาในถ้ำ จนมาหยุดยืนอยู่ขอบสระที่ใกล้เขามากที่สุดในตอนนี้ ชิงหลงจึงประคองร่างอี้หลันให้พิงไปที่หินห้อนใหญ่ที่สามารถพักพิงได้อย่างสบายและไม่จมลงไปในสระมากกว่านี้ ชิงหลงลุกขึ้นจากสระแล้วเดินตามเสี่ยวหู่ไปที่ปากถ้ำ
"เจ้ามีอะไรจะสะสางกับข้ารึเสี่ยวหู่"ชิงหลงที่เดินตามเสี่ยวหู่ออกมาไกลจากปากถ้ำพอประมาณจึงเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นเสี่ยวหู่ไม่ได้มีทีท่างจะหยุดเลย
"เจ้ากับข้ามาสู้กันแบบลูกผู้ชาย เดิมพันกันด้วยชีวิต ความแค้นนี้ ข้าจะแก้แค้นให้ท่านพ่อและท่านแม่ของหลันเอ๋อร์เอง"เสี่ยวหู่พูดเสียงเข้มอย่างเด็ดขาด
"มันไม่มีทางที่ดีกว่านี้รึเสี่ยวหู่ เรากลับไปเป็นแบบเดิม เหมือนเดิมไม่ได้รึ"ชิงหลงพูดอย่างเกลี้ยกล่อม
"เหมือนเดิมเหรอ? เจ้าก็พูดได้นิ!! เจ้าเป็นคนได้ประโยชน์นิ!! แต่หลันเอ๋อร์ที่สูญเสียทุกสิ่งละ!! เจ้าจะชดใช้ยังไง!!! พ่อเจ้าสังหารทั้งท่านพ่อและท่านแม่หลันเอ๋อร์!! ที่ไม่ต่างอะไรจากพ่อแม่ข้า!! เจ้ายังมีน่ามาพูดให้กลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกงั้นเหรอ!! น่าตายนัก ไอ้คนบัดซบ!!!"เสี่ยวหู่ที่เริ่มควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับท่านพ่อ แล้วเรื่องที่เกิดขึ้นกับเขาและหลันเอ๋อร์ มันยิ่งทำให้เขารู้สึกโง่ ทีท่านพ่อก็เพราะไม่เฉลียวใจว่าจะมีใครใช้อาวุธที่ตนสร้างมาทำร้ายตัวเอง ครั้งนี้หลันเอ๋อร์ก็ช่วยชีวิตคนไว้ แต่คนที่ช่วยดันเป็นจุดกำเนิดของเรื่องราวทั้งหมด เหมือนโดนแทงแบบไม่รู้ตัวทั้งพ่อและลูก เพราะความเป็นคนดีเกินไปว่าอย่างนั้นก็ได้ เสี่ยวหู่จึงไม่อยากให้มือหลันเอ๋อร์เปื้อนเลือดไปมากกว่านี้แล้ว หากจะตัดไฟก็ควรตัดตั้งแต่ต้นลม และการกำจัดชิงหลงก็สมควรที่สุดแล้ว
"ข้าไม่เคยอยากให้เรื่องราวมันเป็นอย่างนี้ แม้แต่ข้าเอง หากเลือกได้ ข้าอยากเกิดมาพร้อมจิตมารซะเมื่อไหร่กัน แต่ข้าเลือกเกิดไม่ได้ ตั้งแต่ที่คำสาปถูกแก้ ข้าก็รู้แล้วว่าหลันเอ๋อร์คือคนที่ข้าติดค้าง ทุกวันนี้ข้าพยายามไถโทษพวกเจ้า ทำเพื่อหลันเอ๋อร์ได้ทุกอย่างขอเพียงหลันเอ๋อร์บอก ข้าไม่เคยคิดปฏิเสธเลย แม้แต่ให้ข้าตาย!!"ชิงหลงพยายามอธิบายเท่าที่ทำได้ให้เสี่ยวหู่ฟัง
"สิ่งเดียวที่จะชดใช้ให้พวกข้าได้ คือชีวิตเจ้า หากเจ้าบอกว่าแม้แต่ความตายก็ให้ได้ งั้นเจ้าก็จงใช้ชีวิตเจ้าแลกกับความเจ็บปวดของหลันเอ๋อร์เถอะ"เสี่ยวหู่กัดฟันพูดพร้อมทั้งชักกระบี่ออกจากฝักแล้วฟันลงไปกึ่งกลางของร่างใหญ่
"นี่เจ้าไม่คิดจะให้อภัยข้าเพราะเจ้ารักหลันเอ๋อร์มากกว่าพี่น้องใช่รึเปล่า กลัวหลันเอ๋อร์จะรักข้ามากกว่าเจ้าใช่รึไม่ ทั้งที่เจ้าเป็นเพียงแค่สัตว์ในพันธะสัญญา!!!"ชิงหลงที่ยกดาบขึ้นกันกระบี่ทันจึงโกรธขึ้นมาบ้างที่เสี่ยวหู่ไม่ฟังเหตุผลเขา แถมยังคิดจะเอาชีวิตเขาอีก เขาบอกว่าชีวิตนี้จะมอบให้หลันเอ๋อร์ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าใครจะเอามันไปจากเขาได้ง่ายๆเช่นกัน และจากที่เขาดูสายตาและสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเสี่ยวหู่ที่มีให้หลันเอ๋อร์มากกว่าพี่น้องนั้นอีก นี่คงจะเป็นเหตุผลที่เสี่ยวหู่อยากจะกำจัดเขามากกว่า
"ไม่ใช่เรื่องของเจ้า!! หากข้าจะรักหลันเอ๋อร์!! เจ้าก็ไม่เกี่ยว!!"เสี่ยวหู่โกรธที่โดนจี้ใจ เหตุผลหลักที่เสี่ยวหู่อยากฆ่าชิงหลงคือแก้แค้น แต่ก็มีส่วนน้อยที่คิดว่าหากชิงหลงตายแล้ว การแก้แค้นเสร็จสิ้นแล้ว เขากับหลันเอ๋อร์คงได้อยู่ด้วยกันสองคนอย่างมีความสุขเหมือนเดิม เสี่ยวหู่ที่พยายามฟาดฟันกระบี่ไปที่ร่างชิงหลงตลอดก็ตะโกนกลับไปอย่างโกรธกริ้ว
"ทำไมจะไม่ใช่เรื่องของข้า ข้าก็รักหลันเอ๋อรืไม่น้อยกว่าเจ้า!!"ชิงหลงจึงบอกความรู้สึกที่มีต่อหลันเอ๋อร์ให้เสี่ยวหู่รับรู้ ตัวชิงหลงนั้นตกหลุมรักดวงหน้างามตั้งแต่สบตาครั้งแรกและยิ่งชื่นชอบมากขึ้นเมื่อรู้ว่าหลันเอ๋อร์คือคนที่ช่วยชีวิตเขาไว้
"หลันเอ๋อร์ไม่มีวันรักคนที่ทำให้พ่อแม่หลันเอ๋อร์ต้องตายอย่างเจ้า!! ไม่มีวัน!!!"เสี่ยวหู่ที่ได้ยินประโยคบอกรักของชิงหลง ก็พูดเสียงเย้ยหยันกลับไปชิงหลงที่ได้ยินประโยคจี้ใจแบบนั้นจากที่เคยตั้งรับเพลงกระบี่ตลอดก็เป็นฝ่ายฟาดฟันอย่างหนักหน่วงกลับไปบ้าง ทั้งคู่โรมรันกันอย่างรวดเร็วทั้งพื้นดินและอากาศ เมื่อสู้กันไปแบบนี้เรื่อยๆไม่น่าจะหาคนแพ้ชนะได้ เสี่ยวหู่จึงใช้เวทย์กักขังอีกคนให้อยู่กับที่ไว้ ก่อนจะพุ่งตัวเพื่อแทงเข้าหัวใจของชิงหลงให้ตายในกระบี่เดียวนี่คือความปรานีที่เสี่ยวหู่พอจะมีให้แล้ว แต่ชิงหลงที่ขยับไม่ได้จึงเรียกมังกรฟ้าสัตว์ในพันธะสัญญาออกมา ซึ่งพอออกมาร่างมังกรที่เคยเป็นสีเขียวก็เปล่งประกายสีทองอร่ามทั้งตัว เกิดจากการเลื่อนขั้นเป็นเทพเซียนพร้อมเจ้านายตั้งแต่คราก่อนนั้นเอง ร่างมังกรสีทองเข้ามาขวางทางกระบี่และสะบัดหางใส่เสี่ยวหู่ จนเสี่ยวหู่ที่โดนหางนั้นตบเข้าที่หน้าก็มึนงงตั้งตัวไม่ทัน แต่เมื่อเห็นมังกรทองระดับเทพเซียนแล้วสิ่งที่จะสู้ได้อย่างสูสีคงจะมีแต่ร่างพยัคฆ์ทมิฬสัตว์ระดับตำนานเท่านั้น เสี่ยวหู่จึงใช้ร่างพยัคฆ์ทมิฬที่ใหญ่กว่าเดิมสองเท่าเข้าไปต่อสู้กับมังกรทอง มังกรทองพยายามพ่นไฟใส่เสี่ยวหู่ แต่เสี่ยวหู่ก็ใช้พยัคฆ์คำรามกลับไปเช่นกัน พลังสองขั้วจึงปะทะกันอยู่กึ่งกลางทั้งสอง เสี่ยวหู่ที่ตั้งหน้าตั้งตาพยายามจะกำจัดมังกรทองอยู่นั้นไม่ทันระวังชิงหลงที่ใช้พลังปราณบังคับดาบวิญญาณกะเพียงจะฟันเข้าที่ขาเพื่อหยุดเสี่ยวหู่เท่านั้น แต่ด้วยความที่เวทย์กักขังนั้นใช้กักขังพลังเขาด้วยส่วนนึงทำให้ควบคุมดาบวิญญาณได้ไม่ดีนัก จากที่จะฟันขา ดาบกลับแทงทะลุหัวใจพยัคฆ์ทมิฬไปอย่างรวดเร็ว เสี่ยวหู่ในร่างพยัคฆ์ทมิฬตกลงมาจากกลางอากาศ พร้อมกระอักเลือดออกมามากมาย ชิงหลงที่หลุดจากเวทย์กักขังจึงรีบวิ่งเข้ามาหาเสี่ยวหู่ทันที
"เสี่ยวหู่!!! ข้าขออภัย!! ข้าไม่ได้ตั้งใจ!! ข้าไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้ ข้าเพียงแค่จะหยุดเจ้าเท่านั้น"ชิงหลงที่ละล่ำละลักพยายามจะเข้ามาดูแผลของเสี่ยวหู่ แต่ก็ช้าไปแล้วเพราะดาบวิญญาณได้ตัดขั้วหัวใจเสี่ยวหู่ในดาบเดียว ทำให้เสี่ยวหู่ตายในทันที โดยที่ยังเข้าใจว่าชิงหลงใช้กลอุบายชั่วช้าฆ่าตนให้ตาย
"เขาตายแล้วนายท่าน"เสียงมังกรทองดังขึ้นเหนือหัวชิงหลง
"ข้าจะพาเขาไปแช่บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์!! เสี่ยวหู่จะต้องรอด!!"ชิงหลงเอ่ยออกมาด้วยขอบตาที่ร้อนผ่าว เขาไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นอย่างนี้ เขาไม่ได้ตั้งใจจริงๆ แวบแรกมันมีแค่ความโกรธจนขาดสติที่เสี่ยวหู่พูดว่าหลันเอ๋อร์ไม่มีทางรักเขาได้ เขาก็แค่จะสั่งสอนเสี่ยวหู่นิดๆหน่อยๆเท่านั้น ไม่ได้หมายจะเอาชีวิตเสี่ยวหู่ด้วยซ้ำ ชิงหลงที่พยายามจะย้ายร่างเสี่ยวหู่ไปถ้ำมรกตแต่ก็ทำไม่ได้ แก่นพลังระดับสิบสีดำเปล่งประกายลอยออกมากลางอกเสี่ยวหู่พร้อมทั้งแหวนวิญญาณประจำตัวเสี่ยวหู่ที่ลอยอยู่ตรงหน้าชิงหลง บ่งบอกว่าเสี่ยวหู่ได้ตายแล้วจริงๆ เสี่ยวหู่ตอนนี้อยู่ในร่างพยัคฆ์ทมิฬที่ตัวใหญ่กว่าพยัคฆ์ทั่วไปมากหรือโตกว่าสามเท่า ตัวเท่าช้างป่าเชือกนึงเห็นจะได้ แลัวมังกรทองเขาจะทำอะไรได้นอกจากลอยไปมา เขาไม่มีเวทย์เคลื่อนย้ายด้วย จะเอาตัวเสี่ยวหู่ไปยังไงดี ชิงหลงจึงรวบรวบพลังปราณแล้วออกแรงดึงร่างเสี่ยวหู่เพื่อเดินไปยังถ้ำมรกต ซึ่งจากระยะที่เดินมาและจากที่ต่อสู้กัน น่าจะออกมาไกลจากถ้ำมรกตมากโขอยู่ แต่ชิงหลงก็ยังพยายามจะลากร่างเสี่ยวหู่กลับมาด้วย เพราะหวังใจจะชุบชีวิตเสี่ยวหู่แบบที่ทำกับหลันเอ๋อร์ แต่ลากมาไกลแล้วก็ยังไม่เห็นปากถ้ำสักที ชิงหลงจึงเดินลากซากพยัคฆ์ตัวใหญ่ที่ตอนนี้เปื้อนฝุ่นและเลือดไปหมดแล้วทั้งคนลากและซากสัตว์
"นายท่าน นายท่านพอเถิด เขาตายไปแล้ว แก่นพลังออกมาแล้ว เราไม่สามารถชุบชีวิตเขาได้แล้วนายท่าน"มังกรทองที่ลอยตามมาพูดขึ้น เมื่อทนเห็นนายตนลากซากสัตว์ต่อไปไม่ไหวแล้ว
"ไม่!!!!ข้าอยากจะช่วยเขาให้ถึงที่สุด เพราะข้าไม่ได้หมายใจให้เขาตาย!!!"
"แต่เราทำอะไรไม่ได้แล้วนายท่าน ตอนนี้ทำได้เพียงผ่าเอาหัวใจ ขน และคมเขี้ยวของพยัคฆ์ทมิฬตัวนี้เท่านั้น จากนั้นก็ฝังเขาซะ"
"ไม่!!!!"ชิงหลงตะโกนออกมาเสียงดัง
"หากนายท่านไม่ทำเช่นนั้น บุรษนั้นที่รอนายท่านอยู่ในถ้ำจะโกรธเกลียดนายท่านเอาได้นะขอรับที่นายท่านพลั้งมือฆ่าพยัคฆ์ตัวนี้"ชิงหลงชะงักไปเมื่อได้ยินที่มังกรทองพูด
"เจ้าหมายความว่ายังไง"
"นายท่านรักคนผู้นั้นไม่ใช่รึ หากไม่มีพยัคฆ์ตัวนี้ เส้นทางความรักของนายท่านคงสมหวังได้ไม่อยาก"
"แต่หากหลันเอ๋อร์รู้ทีหลัง เขาอาจจะโกรธเกลียดจนไม่อภัยให้ข้าอีกเลยนะ"ชิงหลงเอ่ยอย่างกังวล
"แล้วใครจะบอกเขาได้ละนายท่าน มีเพียงข้าและท่านที่ทราบ ส่วนคนตายก็ไม่อาจพูดได้ ผู้ใดจะบอกคนผู้นั้นได้กัน"มังกรทองพยายามโน้มน้าวนายของตน เพราะอยากให้นายตนสมหวัง จะได้มีความสุขสักที จากที่ทนทรมานจากคำสาปมานานหลายปี
"เจ้าว่ามันจะดีเหรอ"ชิงหลงยังลังเล
"ดีสินายท่าน"
"เช่นนั้นก็เอาตามที่พูดแล้วกัน"ชิงหลงที่คล้อยตามมังกรทองจึงผ่าเอาหัวใจพยัคฆ์ เลาะเอาขนหนังผืนงามใหญ่ และคมเขี้ยวขาวยาว จากนั้นนำทุกอย่างใส่ไปในแหวนวิญญาณที่เปลี่ยนนายจากเสี่ยวหู่มาเป็นชิงหลงแล้วจึงสามารถใช้การทุกอย่างได้ เมื่อเหลือแต่ร่างที่เต็มไปด้วยเลือด มังกรทองจึงพ่นไฟเผาให้มอดไหม้เหลือเพลีงเถ้าธุลีเท่านั้น
ชิงหลงจึงรีบเดินทางกลับถ้ำมรกตทั้งที แล้วให้มังกรทองกลับเข้าไปในมิติดังเดิม เดินมาสักพักก็ถึงปากถ้ำ ชิงหลงจึงค่อยๆเดินเข้าไปข้างในช้าๆกลัวร่างบางตื่นมาแล้วเห็นหน้าเขาเข้าจะโกรธเอา แต่พอเข้ามาแล้วก็เห็นอี้หลันยังคงนั่งพิงหินที่เดิม น่าจะยังไม่ได้สติกลับมา ชิงหลงจึงเดินลงบ่อน้ำแล้วชำระคราบสกปรกออก จากนั้นก็เดินไปดึงร่างบางมานั่งพิงอกเขาเหมือนเดิม พร้อมทั้งกอดร่างบางไว้แน่น ด้วยหัวใจที่เต้นระรัวตลอดเวลาอย่างคนกลัวความผิด สักพักร่างบางที่ตนกอดอยู่ก็รู้สึกตัว เริ่มขยับตัวออกจากอกแกร่ง จากนั้นชิงหลงก็เห็นอี้หลันยกมือตนเองขึ้นดู แล้วมองไปรอบๆก่อนจะหันมามองชิงหลงด้วยดวงตาเปล่งประกายแกรมตกตะลึงก่อนจะค่อยๆแย้มมุมปากส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้เขา
"ท่านเป็นใครรึขอรับ"เสียงหวานของอี้หลันดังขึ้นเรียกสติชิงหลงที่หายไปตั้งแต่รอยยิ้มนั้นกระแทกตา
"หลันเอ๋อร์!!!"


## บทที่ 25 อดีต 10

บทที่ 25
อดีต 10
"หลันเอ๋อร์!!!"ชิงหลงเรียกชื่อร่างเล็กตรงหน้าเสียงดังด้วยความตกใจ ร่างบางตรงหน้ามองเขาด้วยสายตาใสซื่อ แล้วยังถามว่าเขาเป็นใครทำเหมือนคนไม่รู้จักกัน หรือการฟื้นคืนของหลันเอ๋อร์จะจำอะไรก่อนหน้านี้ไม่ได้นะ
"ข้าชื่อหลันเอ๋อร์รึขอรับ แล้วท่านละชื่ออะไร"ร่างบางตรงหน้าชิงหลงทำท่าทางตื่นเต้นเมื่อรู้ชื่อตนเอง แล้วถามชื่อเขาต่ออย่างฉงนสงสัย
"ข้าชื่อชิงหลง เป็นคนรักของเจ้า หลันเอ๋อร์"ชิงหลงพูดออกมาน้ำเสียงอ่อนโยน สิ่งที่บอกไปเพื่อทดสอบคนตรงหน้าว่าจำอะไรไม่ได้จริงๆ
"จริงเหรออ….เจ้าคือคนรักของข้างั้นเหรอ แล้วคนรักคืออะไร"ร่างเล็กมองเขาด้วยด้วยความฉงน แล้วเอียงคอถามด้วยดวงหน้าใสซื่อ
"คนรัก…เอ่อ…คนรักก็คือชีวิตเจ้าเป็นของข้า ชีวิตข้าก็เป็นของเจ้า เราสองคนเป็นส่วนนึงของชีวิตกันและกัน ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกัน อยู่ด้วยกันจนหัวขาวแก่เฒ่าอย่างไรเล่า…"ชิงหลงพยายามอธิบายด้วยเสียงอ่อนโยน แต่หัวใจกลับเต้นแรงแทบทะลุอกออกมาอย่างลุ้นระทึกกับอาการที่นิ่งไปของคนตรงหน้าหลังจากฟังเขาอธิบาย
"อ่าาา….แล้วทำไมข้าจำอะไรไม่ได้เลยละ จำไม่ได้แม้แต่ว่าข้าชื่อกระไร เจ้าเป็นใคร พ่อแม่ข้าชื่อเสียงเรียงนามว่ากระไร ทำไมข้าถึงจำอะไรไม่ได้เลยละ"ร่างเล็กที่ฟังเขาพูดด้วยท่าทางคิดหนัก นิ่งเงียบไปสักพัก ก็เริ่มพูดเสียงสั่นเครือเศร้าสร้อยขึ้นมา
"หลันเอ๋อร์…เจ้าใจเย็นก่อนนะ เจ้าแค่ไม่สบาย ข้าพาเจ้ามารักษาที่บ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์นี่คงทำให้ความทรงจำเจ้าหายไปชั่วคราวนะ ไม่นานเจ้าก็จะจำได้ ตอนนี้เจ้าอย่าเศร้าเสียใจไปเลย เจ้ายังมีข้านี่ไง"ชิงหลงที่เห็นความเศร้าในดวงตาสวยคู่นั้นก็อดไม่ได้ที่จะขยับตัวเข้าไปใกล้ร่างเล็กและรั้งร่างบางเข้ามาในอ้อมกอดไม่ได้ พรางลูบหัวอย่างอ่อนโยนด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติราวกับเคยทำบ่อยจนเป็นเรื่องธรรมดา จากที่ดูท่าทางเขาคิดว่าหลันเอ๋อร์คงจะจำอะไรไม่ได้จริงๆ นี้ถือเป็นเรื่องที่ดี
"อือ…งั้นข้าจะไม่คิดมาก รอเวลาเดี๋ยวข้าก็คงจะจำได้เองแหละ ว่าแต่เจ้าเป็นคนรักของข้าจริงเหรอ"
"จริงสิ ข้า..ชิงหลง เป็นคนรักของเจ้า..อี้หลัน"ชิงหลงที่กอดปลอบร่างบางอยู่พูดคุยกับร่างเล็กอย่างมีความสุข
"นี่ข้ามีคนรักที่หล่อเหลาเช่นนี้ได้ยังไงนะ ชิงหลงทั้งดูดี หน้าตาหล่อเหลาคมคาย มีประกายรอบตัวสูงส่ง หากไม่รู้ว่าท่านเป็นคนรักของข้า ข้าคงคิดว่าอยู่บนสรวงสวรรค์เป็นแน่ เพราะข้าเจอเทพบุตร ข้านี้ช่างโชคดีที่ลืมตาก็มีท่านอยู่ข้างกาย"คราวนี้ร่างเล็กในอ้อมกอดพูดด้วยน้ำเสียงสดใสไร้เดียงสา พูดชมเขาไม่หยุด
"หือ?...ข้ารูปงามขนาดนั้นเชียวรึ?"พูดจบชิงหลงจึงเหลือบหางตามองน้ำข้างตัว ก็เห็นใบหน้าเขาที่มีความเปลี่ยนแปลงไปไม่น้อยเลย ใบหน้าคมมีสันกรามที่ชัดขึ้น คิ้วกระบี่ได้รูป เข้มขึ้นและโก่งสวยขึ้นกว่าเดิม ดวงตาเรียวรีคมเข้มกับนัยน์ตาสีดำสนิทราวกับความมืดในรัตติกาลดูมืดมนกว่าเดิมมากยามสบตากับเขา จมูกโด่งเป็นสัน กับริมฝีปากหนาแดงได้รูป จากปกติริมฝีปากชิงหลงจะไม่หนาไม่บางได้รูป เรียกได้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกของชิงหลงเปลี่ยนไปมากพอสมควรจนแทบจะจำร่างเดิมไม่ได้ คงเป็นเพราะเขากำจัดจิตมารออกไปได้ ทำให้ร่างเทพเซียนนี่ปรากฏออกมา และจากที่ชิงหลงรู้ปรมาจารย์เวทย์ส่วนใหญ่เมื่อบำลุเป็นเทพเซียนด้วย ร่างจะมีเพียงแค่ประกายเทพเซียนเพิ่มขึ้นเท่านั้น แต่ร่างกายภายนอกไม่เปลี่ยนแปลงเพราะพลังเวทย์แข็งแกร่งกว่าพลังยุทธ์หนึ่งขั้นเสมอ ต่อให้อยู่ระดับเดียวกันก็เถอะ ทำให้หลันเอ๋อร์ไม่ได้เปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ภายนอกไป ดังนั้นก่อนหน้านี้เสี่ยวหู่คงจะมีอารมณ์โกรธมากเกินไปสินะถึงไม่ได้ทักท้วงเรื่องรูปลักษณ์ของเขาเลย
"ชิงหลงรูปงามดูดีที่สุดในสายตาข้า"ร่างบางพูดตามที่คิด
"หึหึหึหึ…เจ้าก็รูปงามและน่าเอ็นดูที่สุดในสายตาข้า..หลันเอ๋อร์"ชิงหลงพูดอย่างมีความสุข
ซึ่งอี้หลันที่ถูกรั้งร่างเข้าไปกอดในอกแกร่งก็รู้สึกได้ถึงความอบอุ่น และมีความรู้สึกคุ้นเคยราวกับเคยมีคนโอบกอดเขาเช่นนี้ แม้จะสงสัยว่าร่างสูงใหญ่ที่บอกว่าเป็นคนรักของอี้หลันจะไม่น่าเชื่อเท่าไหร่ แต่ความรู้สึกอบอุ่นในใจนี้ก็เป็นเรื่องจริง ตอนที่รู้สึกตัวก็สัมผัสได้ว่ามีคนโอบกอดเขาอยู่จากด้านหลัง พอเขาผละตัวออกแล้วเห็นใบหน้าคนที่โอบกอดอยู่ก็ตกตะลึงไปแวบนึงเหมือนกัน คนอะไรหล่อเหลาราวกับเทพอันสูงส่ง แต่ตอนนั้นเขาคิดอะไรไม่ออกเลย ในหัวของอี้หลันขาวโพลนไปหมด ยังดีที่คนตรงหน้าทำเหมือนรู้จักเขา แถมยังเรียกเขาว่าหลันเอ๋อร์ เป็นคนรักของร่างสูงที่ชื่อชิงหลง ซึ่งพอเขาได้ฟังกลับไม่ได้ดีใจอะไรเลย เพราะเขาสับสนว่าทำไมในหัวเขาถึงไม่มีความทรงจำอะไรเกี่ยวกับชิงหลงเลย และไม่มีความทรงจำอะไรในหัวเลย เขาเป็นใคร พ่อแม่เขาละเป็นใครกัน และชิงหลงคือคนรักของเขาจริงๆใช่หรือไม่ ทำไมเขาไม่มีความจำอะไรเลย ทำไมเขาถึงจำอะไรไม่ได้ พอถามชิงหลง ร่างสูงก็บอกเพียงว่าเขาป่วย แต่ที่เขาแน่ใจอย่างนึงคือใจดวงน้อยของเขาอุ่นวาบเสมอ เมื่ออยู่ในอ้อมกอดร่างสูง ถึงแม้จะมีความรู้สึกอึดอัดอยู่บ้างก็ตาม คงเป็นเพราะเขายังไม่ชินละมั้ง
"เช่นนั้นเราขึ้นจากบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์เถอะหลันเอ๋อร์ เจ้าแช่น้ำนานแล้ว เดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้นะ.."
"อะ...เอ่อ..ชิงหลงข้าเดินเองได้"อี้หลันพูดอย่างตกใจที่ร่างสูงอุ้มตัวเขาลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นฝั่งไป โดยที่เขายังไม่ทันได้ตั้งตัว
"เรียกข้าว่า พี่หลงเหมือนเดิมเถอะหลันเอ๋อร์"ร่างสูงพูดพร้อมวางเขาลงพื้นที่สะอาดไม่มีเศษหินและฝุ่นละออง ในขณะที่ร่างสูงยืนอยู่ตรงที่มีเศษหินกรวดสกปรก ปรนนิบัติราวเขาสูงส่งไม่ยอมให้แปดเปื้อน ส่วนตัวเองจะเป็นยังไงก็ช่าง นั้นยิ่งทำให้อี้หลันแน่ใจว่าร่างสูงคงจะเป็นคนรักของเขาจริงๆ เพราะถ้าไม่รักกันจะดูแลดีขนาดนี้ได้ยังไง เขาคงต้องทำใจให้ชินเร็วๆสินะ และรักษาตัวให้ความทรงจำทั้งหมดกลับมา จะได้ทำตัวถูก เวลาที่ร่างสูงเข้ามาใกล้ชิดกัน และตอนนี้ด้วยเสื้อผ้าหน้าผมที่เปียกปอนของเราทั้งคู่ รอบตัวไม่มีสัมภาระอะไรเลย จะทำยังไงดี เขาเห็นร่างสูงกำลังรวบรวมอะไรสักอย่างที่ฝ่ามือแลดูยุ่งยากไม่น้อย อยากตัวแห้งและเปลี่ยนชุดจัง อี้หลันคิดในหัว อยู่ๆตัวก็แห้งแล้วชุดที่เปียกปอนมีรอยขาดแหว่งก็เปลี่ยนเป็นชุดที่ประณีตสวยงามราวกับเขาไม่เคยตัวเปียกมาก่อน เขาอึ้งไปเลยที่เห็นแบบนั้น พอเงยหน้ามองพี่หลงก็เห็นอีกฝ่ายขมวดคิ้วเหมือนกำลังคิดอะไรไม่ตกสักอย่าง
"พี่หลง…เกิดอะไรขึ้นกับข้า พอข้าคิดว่าอยากตัวแห้งและเปลี่ยนชุด ตัวข้าก็แห้งและชุดที่ใส่ก็เหมือนกับเสกมา เพราะอยู่ๆชุดนี้ก็อยู่บนร่างข้าแล้ว มันคืออะไรกันแน่"เขาไม่เข้าใจเลยถามพี่หลงไป
"หลันเอ๋อร์..เป็นผู้ใช้เวทย์ที่แค่คิดในหัวก็เหมือนกับร่ายคาถาแล้ว ดังนั้นพอหลันเอ๋อร์คิดอยากตัวแห้ง อยากเปลี่ยนชุด พลังเวทย์ในตัวหลันเอ๋อร์ก็ทำงานเหมือนเดิมนั้นเอง ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีนะ ที่หลันเอ๋อร์สามารถใช้เวทย์ได้เหมือนเดิมเลย"ร่างสูงอธิบายอย่างใจเย็นให้เขาฟัง
"เช่นนั้นหรือขอรับพี่หลง"เขาถามย้ำเพื่อความแน่ใจ
"เป็นเช่นนั้นสิหลันเอ๋อร์ พี่จะโกหกเจ้าทำไม"พี่หลงพูดพร้อมส่งยิ้มมาให้เขา เขาจึงทดลองคิดให้ตัวพี่หลงแห้งและเปลี่ยนชุดที่เหมาะสมให้ร่างสูง ซึ่งร่างสูงก็ตัวแห้งและชุดเปลี่ยนตามที่เขาคิดเลย
"หู้ยยยย…เป็นอย่างที่คิดเลย คิดอยากได้อะไรก็ได้ เป็นผู้ใช้เวทย์นี้ดีจริงๆเลยนะขอรับพี่หลง"เขาที่ตื่นเต้นราวกับได้พบเจอของเล่นที่ไม่เคยเห็น ทั้งที่มันอยู่ในตัวเขาแท้ๆ แต่เขาก็ดีใจอยู่ดีต่อให้จำอะไรไม่ได้ก็ตาม
"อืม…พี่ดีใจที่หลันเอ๋อร์มีความสุข"ถึงพี่หลงจะพูดแบบนั้น แต่เขากลับสัมผัสได้ถึงความกังวลอะไรบางอย่างในดวงตาคมเข้มนั้นที่มองมาทางเขา
"เป็นอะไรรึเปล่าขอรับพี่หลง"
"อ่อ...เปล่าจ้ะ พี่แค่กังวลเกี่ยวกับบ้านของเรานะ"
"บ้านของเรา…บ้านของเราทำไมรึขอรับพี่หลง"เขาที่ถามพี่หลงถึงความกังวลในดวงตานั้นว่าจะเป็นเรื่องอะไร ที่แท้ก็เรื่องที่บ้าน บ้านของเรา บ้านของเราคืออะไร คือที่ไหน
"บ้านของเราก็คือพรรคมังกรนิลเพลิงอย่างไรเล่า"
"พรรคมังกรนิลเพลิง…พรรคมังกรนิลเพลิงรึขอรับ"เขารู้สึกคุ้นกับชื่อนี้มาก เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน แต่ก็ไม่น่าแปลกอะไรเพราะพี่หลงบอกเองว่าที่นั้นคือบ้านของเรา เขาจะคุ้นก็ไม่แปลก
"ใช่ พรรคมังกรนิลเพลิง ที่นั้นคือบ้านของเรา เรากลับบ้านกันเถอะ แต่ที่นั้นเพิ่งจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น คงจะต้องให้หลันเอ๋อร์อยู่แต่ในตำหนักสักพัก ส่วนพี่จะจัดระเบียบในพรรคใหม่ซะก่อน หลังจากนั้นหลันเอ๋อร์จะเดินเล่นไปมาที่ใดก็ได้ในพรรค"
"อ่อ..ได้ขอรับ ข้าเชื่อฟังพี่หลง"เขาที่ฟังพี่หลงอธิบายให้ฟังก้ตอบรับให้อีกฝ่ายสบายใจ
"เก่งมาก…เด็กดี"พี่หลงพูดเสร็จแล้วเดินเข้ามาจรดจุมพิตที่หน้าผากเขา แล้วจับข้อมือเขาพาเดินออกมาหน้าปากถ้ำ จากนั้นพี่หลงก็ผิวปากเรียกอะไรสักอย่าง จนเงาขนาดใหญ่ทาบทับอยู่เหนือหัวเขาและพี่หลง พอเขาเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นมังกรทองขนาดใหญ่ที่เกล็ดสีทองนั้นเปล่งประกายเรืองรองโดดเด่นออกมาทั้งตัว จนเขาเองยังแสบตาเมื่อมองไปนานๆ
"มาเถอะหลันเอ๋อร์ กลับบ้านกันเถอะนี้ใกล้มืดค่ำกันแล้ว"พี่หลงที่ดึงข้อมือเขาให้เดินตามไปแล้วอุ้มเขาลอยขึ้นมาบนหลังมังกร จากนั้นวางเขาให้ยืนอยู่เบื้องหน้าที่พี่หลงโอบเอวเขาอยู่เบื้องหลัง จากนั้นผิวปากมังกรทองก็ค่อยๆลอยสูงขึ้นแล้วบินไปในท้องฟ้าที่มีแสงสีส้มรำไรของดวงอาทิตย์ที่จะลับขอบฟ้า ลอยมาสักพักก็ถึงเขาลูกนึงที่มีบ้านเรือนมากมายเต็มทั้งภูเขา เมื่อคนในภูเขาเห็นมังกรทองนี้ก็เริ่มทำสัญญาณอะไรสักอย่าง เขาเพิ่งรู้ว่ามันคือการสั่นระฆังก็ตอนบินมาเกือบถึงยอดเขาเพราะตอนนี้เสียงระฆังดังไปทั้งภูเขาและบริเวณข้างเคียง มังกรทองบินจนถึงจุดสูงสุดของเขาลูกนี้ที่เป็นบริเวณลานกว้างและตำหนักมากมายรายล้อมลานนี้ มังกรทองลงจอดยังลานกว้างอย่างพอดิบพอดีเหมือนทำเป็นปกติ เขาที่ยังตั้งสติไม่ทันก็โดนพี่หลงอุ้มแล้วลอยตัวลงยืนที่พื้นลานกว้าง จากนั้นมังกรทองก็บินหายแวบไป
"นายน้อย…นายน้อยกลับมาแล้ววว…"
"นายท่านชิงหลง…ท่านกลับมาแล้ว ขอบคุณพระเจ้าทุกพระองค์ที่ส่งนายท่านกลับมา"
"นายน้อย…นายน้อยชิงหลงจริงๆรึขอรับ"
"ใบหน้าและรูปลักษณ์นายน้อยไม่เหมือนเดิม แต่ท่านหวงหลงมังกรทองที่เป็นสัตว์เทพในพันธะของนายน้อยเป็นมังกรตัวเมื่อกี้แน่นอน ต่างเพียงรัศมีเทพเซียนที่ออกมา แสดงว่านายน้อยบำลุเป็นเทพเซียนแล้วสินะ ถึงได้มีร่างเทพเซียนเช่นนี้"
"โอ้…นายน้อยช่างเก่งกาจ หายไปไม่นานก็กลับมาพร้อมประกายเทพเซียนแล้ว"
คนมากมายทั้งผู้หญิงผู้ชายต่างวิ่งเข้ามายังลานกว้างนี้พร้อมทั้งร้องห่มร้องไห้และส่งเสียงเรียกพี่หลง ทุกคนต่างแสดงออกว่าดีใจมากที่พี่หลงกลับมา เหมือนทุกคนเจอเรื่องที่หวาดกลัวและหวาดผวามาก หาคนที่เป็นที่พึ่งทางใจไม่มี พอเจอหน้าพี่หลงก็เหมือนเจอเทพที่มาประทานพรช่วยเหลืออย่างไรอย่างนั้น
"ใช่…ข้าคือชิงหลง…ข้ากลับมาแล้ว"ร่างสูงพูดออกไปเพื่อเรียกสติที่เตลิดไปของทุกคนรอบตัว ทำให้ตอนนี้ทุกคนเริ่มได้สติ ขยับตัวออกไปสามก้าวแล้วคุกเข่าก้มหัวลงโขกพื้นเพื่อคำนับแล้วกล่าวชื่อพี่หลงออกมาเสียงดัง
"คารวะนายน้อยชิงหลง…คารวะนายน้อยชิงหลง….คารวะนายน้อยชิงหลง…"กล่าวสามครั้งเหมือนบูชาเทพเจ้าเลย เขามองไปอย่างสงสัยในการกระทำของทุกคนเบื้องหน้า สงสัยว่าเขาต้องทำมั้ย เขาจึงหันหน้าสงสัยไปหาพี่หลง
"เจ้าไม่ต้องทำอะไรแบบนี้หรอกหลันเอ๋อร์"พี่หลงคงเห็นสายตาเขาจึงห้ามความคิดเขาไว้แค่นั้น
"เอ่อ…นายน้อยขอรับ…คนข้างกายนายน้อย คือผู้ใดรึขอรับ"เสียงของผู้อาวุโสคนนึงที่ยังคุกเข่าอยู่เอ่ยถามขึ้น
"นี่คืออี้หลัน…เป็นคนรักของข้า ขอให้ทุกคนที่เคารพข้า เคารพหลันเอ๋อร์ยิ่งกว่า แล้วดูแลหลันเอ๋อร์ให้ดี ดีกว่าดูแลข้า เพราะหลันเอ๋อร์จะเป็นฮูหยินของข้า เป็นนายหญิงของพวกเจ้า…"พี่หลงหันกลับไปบอกทุกคนเสียงเข้ม เขาที่ได้ยินแบบนั้นก็หัวใจเต้นแรงแล้วหันมองหน้าด้านข้างพี่หลงอย่างรวดเร็ว
"คารวะนายหญิงอี้หลัน…คารวะนายหญิงอี้หลัน….คารวะนายหญิงอี้หลัน"เมื่อจบประโยคพี่หลงทุกคนก็ก้มหัวโขกพื้นแล้วคำนับเขาสามครั้งเหมือนตอนพี่หลงเลย
"จิ้งหลิว…จิ้งหลัน เจ้าพานายหญิงไปพักที่ตำหนักบุปผา ส่วนผู้อาวุโส ข้าขอเชิญไปประชุมที่ท้องพระโรงสักหน่อยเถิด ข้าอยากทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดตอนที่ข้าไม่อยู่พรรค ส่วนคนอื่นๆแยกย้ายไปทำหน้าที่ตนเอง"พี่หลงหันไปเรียกสาวใช้สองคนมาพาตัวเขาไปตำหนักบุปผาที่ว่า ส่วนประโยคหลังหันไปพูดกับผู้อาวุโสสี่ห้าคนและคนั้งหมดที่ยังคุกเข่ารอรับคำสั่งอยู่ เขาที่โดนสาวรับใช้ประคองแขนซ้ายขวาเดินห่างออกมาเรื่อยๆจนลับร่างสูง เขาก็เข้าสู่สวนดอกไม้ขนาดใหญ่ที่มีดอกไม้สวยนานาชนิดกำลังผลิบานและเล่นแสงจากโคมไฟรอบสวน ถึงความมืดจะรอบตัว แต่บรรยากาศในสวนดอกไม้นี้ยังคงงดงาม กลิ่นหอมของเล่ามวลบุปผาทำให้เขานึกออกรางๆว่าเขาเคยอยู่เรือนที่มีมวลบุปผารายล้อมเรือนเช่นกันกับที่นี่ แถมกลิ่นหอมของบุปผายังทำให้เขานอนหลับสบายไปทั้งคืนด้วย เมื่อมาหยุดยืนที่หน้าตำหนักใหญ่กลางสวน ก็เห็นตัวเรือนที่เต็มไปด้วยของงามล้ำค่าทั้งเรือน และเรือนนี้ยังใหญ่พอที่จะแยกเป็นห้องหับต่างๆได้อย่างสบาย สาวรับใช้ทั้งสองคนเดินพาเขามาที่ห้องนอนใหญ่ ในห้องมีของถูกจัดเตรียมไว้อย่างเรียบร้อยแล้ว เขาจึงเดินไปนั่งที่โต๊ะน้ำชา สาวใช้เห็นจึงรินชาร้อนๆหอมกรุ่นให้เขา
"พวกเจ้าสองคน ใครชื่ออะไรบ้างนะ ข้าจำไม่ได้"เขาที่นั่งชิบชาอยู่เอ่ยถามขึ้นแล้วมองทั้งสองคนชัดๆ
"ข้าน้อยจิ้งหลิวเจ้าค่ะนายหญิง"
"ข้าน้อยจิ้งหลันเจ้าค่ะนายหญิง"สาวใช้คนแรกท่าทางทะมัดทะแมง หน้าตาดูดีน่ารัก รูปร่างปราดเปรียว ส่วนคนที่สองท่าทางอ่อนหวาน หน้าตาหมดจดงดงาม รูปร่างสะโอดสะอง ทั้งคู่เอ่ยแนะนำตัวเสร็จก็ก้มตัวลงทำความเคารพเขาทันที
"พวกเจ้าลุกขึ้นเถอะ ไม่ต้องมากพิธีขนาดนั้นก็ได้ แล้วก็เรียกข้าอี้หลันก็พอ เรียกนายหญิงมันแปลกๆยังไงชอบกล"เขาพูดพร้อมกับรั้งทั้งสองคนให้ลุกขึ้น ซึ่งพอทั้งคู่ได้ยินที่เขาพูดก็หันหน้าไปสบตาเพื่อปรึกษากัน
"หากนายน้อยทราบ พวกข้าน้อยอาจโดนลงโทษได้นะเจ้าค่ะนายหญิง"คนชื่อจิ้งหลิวเอ่ยบอกเขาอย่างกล้าๆกลัวๆ
"เรื่องนั้นเดี่ยวข้ารับผิดชอบเอง พวกเจ้าไม่ต้องห่วงไป เรียกอย่างที่ข้าบอกเถอะ"
"เจ้าค่ะท่านอี้หลัน"ค่อยสบายใจขึ้นหน่อย
"นี่ก็มืดค่ำแล้ว ท่านอี้หลันจะให้ตั้งสำรับเลยมั้ยเจ้าค่ะ"จิ้งหลิวเอ่ยกับเขาอย่างนอบน้อม
"แล้วนายน้อยพวกเจ้าจะมารับพร้อมข้ามั้ย เขาจะกลับมาเมื่อไหร่"เขาถามถึงพี่หลงทันที
"ปกตินายน้อยหาลือกับเหล่าผู้อาวุโสค่อยข้างนานเจ้าค่ะ และที่ท้องพระโรงคงมีการจัดเตรียมอาหารและเครื่องดื่มให้กับผู้ที่เข้าร่วมหาลือเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ท่านอี้หลันจะรอนายน้อยรึไม่เจ้าค่ะ"จิ้งหลันพูดขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆเพราะกลัวร่างบางที่มีใบหน้างดงามจะโกรธกริ้วเอาที่สู่รู้ หรือรู้เรื่องมากกว่าตนเอง
"อ่อ…อย่างนี้นี่เอง อืม..งั้นจัดสำรับมาเลยก็ได้"
"ท่านอี้หลันอยากทานอะไรเป็นพิเศษรึไม่เจ้าค่ะ รึว่าชอบไม่ชอบกระไรมั้ยเจ้าค่ะ"จิ้งหลันเมื่อเห็นร่างบางไม่ได้คิดมากจากที่นางบอก นางจึงเต็มใจที่จะรับใช้ร่างบางเต็มที่ เพราะเห็นสายตาของนายน้อยแล้วพวกนางก็รู้ได้ทันทีว่านี้คือดวงใจของพรรคมังกรนิลเพลิง ต้องดูแลปกป้องอย่างดี นายน้อยไม่เคยใกล้ชิดกับสตรีนางใดหรือแม้แต่บุรุษงาม ท่านอี้หลันเป็นคนแรกและคงเป็นคนเดียว ฉะนั้นพวกเขาต้องดูแลร่างบางให้ดี จากที่นางลองทดสอบ คนผู้นี้ไม่ได้มีจิตใจคับแคบ และเป็นกันเองไม่ถือเนื้อถือตัว แถมแววตายังใสซื่อบริสุทธิ์มาก ไม่รู้ว่าโดนนายน้อยหลอกมารึเปล่า
"ข้าก็ไม่รู้กัน โรงครัวมีอะไรกินบ้างละ ข้ากินได้ทุกอย่างแหละ พวกเจ้าจัดมากเถอะ"
"เจ้าค่ะ"จิ้งหลิวเป็นคนออกไปจัดสำรับอาหารมาให้เขา ปล่อยจิ้งหลันให้อยู่ดูแลเขาต่อ
"จิ้งหลัน…เจ้าไม่ต้องยืนมองข้ากินหรอก นั่งลงจิบชาสนทนารอสำรับอาหารเป็นเพื่อนข้าก็พอ"เขาทนเห็นคนยืนมองเขากินขนมต่อไม่ไหวเลยเรียกให้นั่งลงกินเป็นเพื่อนเขาแทนซะ
"เอ่อ…ไม่เหมาะกระมังเจ้าค่ะท่านอี้หลัน"
"ข้าบอกว่าเหมาะก็เหมาะสิ นั่งลง"เขาใช้เสียงเข้มข่มขู่ให้จิ้งหลันนั่งลงฝั่งตรงข้ามเขา
"มีเรื่องอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นรึเปล่านะ ข้าเห็นสีหน้าทุกคนเหมือนหวาดกลัวอะไรบางอย่าง"เขาถามอย่างตรงไปตรงมาทันที เพราะจากที่สังเกตจิ้งหลันค่อยข้างหัวหูฉลาดกว่าคนทั่วไป น่าจะรู้อะไรมาไม่น้อย
"เรียนท่านอี้หลัน เมื่อคืนวานเพิ่งเกิดเหตุนองเลือดทั่งทั้งลานมังกร งานจัดเลี้ยงเฉลิมฉลองตำแหน่งเจ้าสำนักพรรคมังกรนิลเพลิงคนใหม่ แต่กลับมีเหตุการณ์พระเจ้าลงโทษคนชั่วช้าทำให้เลือดชั่วล้างแดนมังกร คนที่แย่งชิงตำแหน่งเจ้าสำนักมาอย่างไม่ถูกต้องและผู้สมรู้ร่วมคิดต่างตายตกตามกัน ตายอย่างอนาจตัวไปทางหัวไปทาง ศพเกลื่อนไปทั้งลานมังกร พวกเราตรวจสอบก็พบว่าเป็นรอยจากดาบวิญญาณของนายน้อย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่แทนที่จะกลัวทุกคนกลับวางใจกับการรับใช้นายน้อย เพราะนายน้อยมีความสามารถในการเป็นเจ้าสำนักปกครองผู้คนได้ ไม่เหมือนคนผู้นั้นที่ตอนนี้ยังหาศพเจ้าสำนักคนก่อนไม่เจอ คนในพรรคจึงหวาดกลัวกัน  แต่พอเห็นว่านายน้อยกลับมา ทุกคนเลยวางใจไม่กลัวอีกต่อไป เพราะประกายเทพเซียนจากร่างนายน้อยพวกข้าก็แน่ใจแล้วว่าชีวิตใต้ปกครองของนายน้อยจะไม่ลำบากและอดสูใจอย่างแน่น้อย"จิ้งหลันเล่าทุกอย่างให้นายเหนือหัวอีกคนฟัง เพราะเห็นว่าท่านอี้หลันเป็นถึงนายหญิงที่จะปกครองพวกเขาร่วมกับนายน้อย เรื่องพวกนี้จะรู้ไว้ก็ไม่น่าผิดอะไร
"อืม…อย่างนี้นี่เอง"เขาพรึมพรำออกมาเบาๆ เรื่องที่จิ้งหลันเล่ามาให้ฟังค่อนข้างหนักพอสมควร มิน่าพี่หลงถึงเครียด และเรื่องเมื่อคืนวานเกี่ยวข้องกับอาการป่วยของเขารึเปล่านะ ช่วงเวลาเหมือนจะใกล้เคียงกัน แต่เขาก็ประติดประต่ออะไรไม่ได้อยู่ดี คิดไม่ออก เลิกคิดดีกว่า เขาคิดถึงเรื่องที่จิ้งหลันเล่าจนอยู่แต่ในภวังค์ความคิดของตนเอง จนสำรับอาหารจัดขึ้นโต๊ะเรียบร้อยแล้วโดนสะกิดนั้นแหละ เขาถึงหลุดจากภวังค์จากนั้นเขาก็กินข้าวแล้วนั่งย่อยอาหารสักพัก จากนั้นไปอาบน้ำที่จิ้งหลันเตรียมไว้ให้ ตั้งแต่มาถึงเขายังไม่มีเรื่องลำบากใจเลย จะมีก็ตรงที่ทั้งสองคนช่วยเขาอาบน้ำ ขัดตัวแล้วใส่ชุดนอนให้เนี่ยแหละ เขาที่อายหน้าแดงจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ส่วนทั้งสองคนก็ตีหน้านิ่งไม่เขินไม่อาย มีแต่เขาเนี่ยที่เขินอาย ไม่ชินที่มีคนมาแตะเนื้อต้องตัวเห็นเนื้อหนังเท่าไหร่ ได้แต่ปลอบใจตัวเองให้ชินแล้วรับการปรนนิบัติไป เพราะหากปฏิเสธทั้งสองคนก็อ้างว่าจะโดนลงโทษ เขาเลยต้องกึ่งรับกึ่งสู้ในบางเรื่องเท่านั้น หลังจากนั้นเขาก็นอนหลับไปอย่างไม่รู้ตัว ทั้งที่พยายามจะรอพี่หลงแล้วนะ แต่มันก็ดึกมากจนเขาข่มความง่วงไม่ไหวเลยนอนหลับไป โดยไม่รู้เลยว่าร่างสูงกลับมาตอนไหน


## บทที่ 26 ร้อยรักปักใจ 50%

บทที่ 26
ร้อยรักปักใจ
"ท่านอี้หลันเจ้าคะ วันนี้จะไปที่สวนโม่ลี่ฮวาหรือไม่เจ้าคะ"เสียงจิ้งหลันที่เอ่ยเรียกสติเขาที่กำลังตั้งใจวาดรูปอยู่
"เช่นนั้นพวกเจ้าสองคนก็ไปเตรียมของไว้รอข้าเถอะ อีกเดียวข้าจะออกไป"เขาหันไปบอกจิ้งหลันที่ตอนนี้ยืนคอยดูแลเขาอยู่ข้างประตูห้อง ให้ไปเตรียมของไว้หลังจากที่เขาบอกว่ายามเซิน (เวลา 15.00-16.59.) จะออกไปนั่งเล่นที่ศาลากลางสวนดอกมะลิ ปกติเขาจะไปที่สวนดอกกุ้ยฮวาหรือดอกหอมหมื่นลี่เพราะเวลานั่งจิบชาแล้วได้กลิ่นหอมของดอกไม้ไปด้วย มันทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายมาก เหมือนได้อยู่สวนมวลบุปผาในอาณาเขตวิมานดาวของเขาเหลือเกิน เขตวิมานดาวที่เขาเพิ่งเข้าไปเจอในแหวนมิติไม่นานมานี้ เพราะปกติเขาจะมีคนคอยอยู่ด้วยตลอดเวลา กลางวันก็สองสาวจิ้งหลัน จิ้งหลิว กลางคืนก็พี่หลงที่มานอนกับเขาทุกคืน แรกๆเขาก็ไม่ชินที่อีกฝ่ายมานอนด้วย แต่พี่หลงก็ให้เกียรติและใจเย็นกับเขามากบอกว่าต่อให้เราจะเป็นคนรักกัน แต่เขายังจำอะไรมากไม่ได้รวมทั้งอาจจะยังไม่รักไม่ชอบพี่หลง ฉะนั้นพี่หลงจะรอจนกว่าเขาจะรักพี่หลงอีกครั้ง ขอเพียงแค่ตอนกลางคืนได้นอนกอดเขาเพิ่มพลังใจก็พอ นั้นจึงทำให้เขาใจอ่อนยอมให้พี่หลงรั้งตัวเขาไปกอดแล้วหลับไปทุกค่ำคืน แต่เมื่อเดือนก่อนพี่หลงทำงานหนักทุกวันจนดึกดื่น เขาเลยมีเวลาอยู่คนเดียวแล้วได้สำรวจตัวเองว่าทำอะไรได้บ้าง พอเขานึกเขาอยากได้อะไรทุกอย่างก็เกิดขึ้นราวกับเสกได้ เขาจึงได้หนังสือเวทย์มาอ่านหลายเล่มแล้วจึงรู้ว่าตัวเขาเองที่ทำได้แบบนี้เพราะเขาเป็นปรมาจารย์เวทย์แล้ว เลยไม่จำเป็นต้องร่ายเวทย์มาก เวทย์บทง่ายๆเขาแค่นึกก็เท่ากับร่ายแล้ว แต่ถ้าเวทย์บทยากๆเขายังต้องร่ายเวทย์อยู่ เขาจึงอ่านใหม่ตั้งแต่เริ่มต้นเลย ทีแรกเขาก็กลัวว่าจำอะไรไม่ได้จะอ่านไม่ออก แต่พอเห็นหน้าปกและตัวอักษรก็รู้ว่ามันคืออะไร แสดงว่าเขาอ่านออก เขาจึงได้อ่านหมดทุกเล่มที่มีเพราะตื่นเต้นอยากได้รู้อยากเห็นว่าจะมีอะไรสนุกๆในหนังสือมั้ย จนเจอเล่มเกี่ยวกับอาวุธเวทย์ที่มีรายละเอียดและรูปแหวนวงที่เขาห้อยคออยู่ จึงรู้ว่านี้คือแหวนมิติที่โดนสร้างมาแบบพิเศษ ไม่มีพื้นที่จำกัด เขาจึงอ่านวิธีเข้าไปในแหวน แล้วตัวเองก็เข้ามาในแหวนสำรวจดูทุกอย่าง ในนี้มีทุกอย่างครบทั้งอาหาร ที่พัก และอาวุธ แล้วยังมีอาณาเขตสองอาณาเขตในแหวนอีก เขาเข้าไปอาณาเขตแรกก็เห็นป้ายจวนว่าเขตวิมานดาว เข้าไปในเรือนที่สวยงามหรูหรากว่าตำหนักบุปผาที่เขาอยู่ตอนนี้ซะอีก ทุกก้าวที่เขาเดินสำรวจในเขตวิมานดาว เขามีสุขมาก และเหมือนจะมีภาพในหัวว่าเขาเคยอยู่ที่นี่กับใครสักคน กินข้าวด้วยกัน ดูดาวด้วยกัน เล่นดนตรีด้วยกัน จะเขายังได้รับดอกไม้ทุกวันอีกต่างหาก คนที่อยู่ในหัวเขามีรูปร่างสูงใหญ่กำยำ เหมือนกับพี่หลงเลย เพราะพี่หลงก็ชอบให้ดอกไม้กับเขาเหมือนกัน ตื่นมาทุกเช้าจะมีดอกไม้จากพี่หลงวางไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียงเสมอ แล้วเขาก็เห็นว่าพี่หลงก็มีแหวนเหมือนกับเขา นั้นจึงทำให้เขารู้สึกอุ่นวาบในอกเสมอว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่คือเขากับพี่หลงจริงๆ และเราคงมีความสุขกันมาก นั้นจึงทำให้เขาเริ่มสังเกตการกระทำพี่หลงที่จะนึกถึงเขาก่อนเสมอ ไม่ว่าจะไปไหนหรือทำอะไรจะบอกเขาก่อน สังเกตสิ่งที่พี่หลงทำให้เขาเพราะสิ่งที่พี่หลงทำมักจะเป็นเรื่องที่เขาหัวเราะและยิ้มได้เสมอ ทุกการกระทำของพี่หลงถูกเขาจำได้หมด มันค่อยๆสลักลงในใจเขาจนตอนนี้เขาว่าเขาเริ่มรักพี่หลงแล้วละ เมื่อเขาออกมาจากเขตวิมานดาวจึงไปอีกอาณาเขตที่ส่งกลิ่นเหม็นออกมาตั้งแต่เดินเข้าไปก้าวแรก พอเขาเดินเข้าไปดูจึงเห็นกรงเหล็กสี่ห้ากรงที่มีแต่โครงกระดูกแห้งกรังอยู่ในนั้น ซึ่งเขาไม่รู้โครงกระดูกพวกนี้เป็นใคร เป็นมายังไงถึงมาอยู่ที่นี่แล้วตายอย่างทรมานอย่างนี้ โครงกระดูกพวกนี้ยังมีบางร่างที่ยังเหลือเนื้อเน่าอยู่จึงส่งกลิ่นเหม็น เขาสงสารจึงเผาไฟโครงกระดูกพวกนี้จนเหลือแต่ธุลีจากนั้นเขาจึงทำลายอาณาเขตนี้ทิ้งไปซะ แล้วเวลาที่อยู่คนเดียวเขาจะเข้าไปในเขตวิมานดาวอ่านหนังสือและฝึกใช้ผีผาอยู่ในนั้นเสมอ จนตอนนี้เวลาก็ผ่านมาเกือบสามเดือนแล้ว รวมๆแล้วเขาก็อยู่ที่นี่มาสี่จะห้าเดือนแล้ว จนนี้ก็ใกล้งานเฉลิมฉลองตำแหน่งเจ้าสำนักคนใหม่ของพี่หลงเข้าไปทุกที และที่จัดงานช้าแบบนี้เพราะว่าช่วงก่อนหน้านี้ที่พรรคมังกรนิลเพลิงมีแต่เรื่องสูญเสียทำลายขวัญและกำลังใจของสมาชิกในพรรค พี่หลงจึงให้สมาชิกในพรรคไว้อาลัยให้เจ้าสำนักคนเก่าหรือพ่อพี่หลงเป็นเวลาหนึ่งร้อยวัน ช่วงนั้นที่นี่จึงไม่จัดงานอะไรทั้งสิ้น แล้วพี่หลงก็ทำงานอย่างหนักเพื่อฟื้นฟูพรรคและเป็นเสาหลักให้คนในพรรคจนสมาชิกพรรคกลับมามีขวัญและกำลังใจเหมือนเดิม ทุกคนทำหน้าที่กันอย่างขยันขันแข็ง พอผ่านช่วงไว้อาลัยผู้อาวุโสในพรรคจึงช่วยกันหาฤกษ์หายามที่เหมาะสมเพื่อแต่งตั้งตำแหน่งให้พี่หลงอย่างยิ่งใหญ่และสมเกียรติ และนี่ก็เหลือเวลาอีกแค่สามวันเท่านั้นก็จะถึงงานฉลอง เขาที่ไม่มีอะไรทำหรือไม่ได้ช่วยงานอะไรจึงใช้ชีวิตเหมือนเดิม เพราะเขาถามพี่หลงแล้วว่ามีงานอะไรให้ช่วยมั้ย บอกเขาได้เสมอเขาเต็มใจจะช่วยทุกอย่าง แต่พี่หลงก็ทำเพียงยิ้มกรุ้มกริ้มแล้วบอกให้เขาอยู่เฉยๆสบายๆไม่ต้องช่วยอะไร เรื่องงานให้พี่เขาจัดการก็พอ เขาเลยว่าง จึงได้แต่นั่งวาดรูป เล่นดนตรี แต่งกลอนไปวันๆ และก็ไปจิบชากินขนมแค่นั้น
"วันนี้ดอกโม่ลี่ฮวางามนะ บานสะพรั่งไปทั้งสวนแถมส่งกลิ่นงามอีกต่างหาก หอโอสถไม่เก็บไปปรุงยาบ้างเหรอจิ้งหลัน"อี้หลันที่เดินคิดอะไรเรื่อยเปื่อยจนเข้าเขตสวนดอกโม่ลี่ฮวา(ดอกมะลิ) เห็นดอกสีขาวซ้อนกลีบกันบานแข่งกันทั้งสวนจึงถามสาวใช้สารพัดประโยชน์ที่ทำได้ทุกอย่าง ตอบได้ทุกเรื่องที่เขาสงสัยไป
"ตามจริงหอโอสถจะเข้ามาเก็บดอกโม่ลี่ฮวาในสวนวันนี้ แต่เจอข้าน้อยที่มาจัดเตรียมสถานที่รอท่านอี้หลัน ข้าน้อยจึงขอให้ทางนั้นมาเก็บใหม่วันพรุ่ง เพราะวันนี้นายหญิงอี้หลันจะมาชมสวน ทางหอโอสถจึงกลับไปเจ้าค่ะ ข้าน้อยขออภัยที่ไม่แจ้งนายท่านก่อนเจ้าค่ะ"จิ้งหลันอธิบายพร้อมทั้งคุกเข่าขออภัย
"เจ้าลุกขึ้นเถอะจิ้งหลัน ข้าแค่สงสัยนะ ไม่ได้โกรธอะไรหรอก ข้าเคยบอกเจ้าแล้วนี่ หากเห็นสมควรอะไรควรทำก็ทำเถอะไม่ต้องถามข้า เจ้าทำถูกแล้วละ"เขาพยุงแขนให้จิ้งหลันลุกขึ้น ถึงแม้ว่าที่จิ้งหลันทำจะดูไม่ดีและเอาแต่ใจไปสักหน่อย แต่นั้นก็เพื่อเขาทั้งนั้น เพราะพี่หลงเคยบอกให้จิ้งหลันและจิ้งหลิวดูแลเขาให้ดี หากจะไปที่ไหนต้องมีองครักษ์มากมายรายรอบ จะกินอะไรต้องพิถีพิถัน เสื้อผ้าต้องสง่างาม เหมือนวางเขาไว้บนหิ้ง ทำให้คนในพรรคต่างได้ยินชื่อเขาต้องหลีกหนีไปให้ไกลเพื่อหลีกเลี่ยงความยุ่งยากภายหลัง เขาจึงอยู่แต่ในที่ของตัวเองไม่ค่อยออกไปไหนเพราะกลัวมีปัญหา ครั้งนี้ก็เหมือนกันสินะ
"เช่นนั้นท่านอี้หลันเชิญที่ศาลาเถอะเจ้าค่ะ ตอนนี้แดดยังแรงอยู่เดินเล่นตอนนี้อาจจะไม่สบาย จิบชากินขนมสักหน่อย แดดคล้อยค่อยเดินเล่นดีหรือไม่เจ้าคะ"
"อืม เอาตามที่เจ้าว่าแล้วกัน"อี้หลันจึงเดินชมดอกโม่ลี่ฮวาไปเรื่อยๆจนถึงศาลาที่อยู่ท่ามกลางต้นดอกโม่ลี่ฮวา ทันทีที่นั่งลงอี้หลันก็ได้กลิ่นหอมของดอกโม่ลี่ฮวาทันที จิ้งหลันรินชายอดน้ำค้างชั้นดีให้เขาจิบ กลิ่นหอมของชาที่อวลในปากกับกลิ่นหอมดอกโม่ลี่ฮวาที่อวลในจมูกช่างเข้ากันเหลือเกิน กินกับขนมกุยฮวาทุกอย่างช่างลงตัวเข้ากัน
"จิ้งหลัน จิ้งหลิว นั่งทานเป็นเพื่อนขาหน่อยสิ"
"เอ่อ…เจ้าค่ะ"
"เจ้าค่ะ"เขาจึงเป็นฝ่ายรินชาให้ทั้งคู่ เพราะกลัวทั้งคู่จะแค่นั่งลงเฉยๆเหมือนทุกครั้งที่เขาเรียก ถ้าเขาไม่รินให้ทั้งคู่จะไม่กล้ารินเอง กลัวเบียนบังของของเจ้านาย แต่ถ้าเจ้านายให้ก็อีกเรื่องนึง นั้นจึงทำให้เขารินให้ทั้งคู่เสมอ ไม่อยากให้ทั้งคู่นั่งมองเขากินเฉยๆ
"วันนี้พี่หลงได้แจ้งมั้ยว่าจะกลับมาตอนไหน"เขาถามเหมือนทุกวัน
"เอ่อ…นายท่านแจ้งว่าช่วงนี้มีงานเร่งด่วน จะทำให้เสร็จก่อนวันฉลอง สามวันนี้นายท่านจะอยู่ที่ห้องทรงอักษรเจ้าค่ะ หากท่านอี้หลันมีเรื่องเร่งด่วนให้พวกข้าน้อยไปแจ้งได้ทุกเมื่อเจ้าค่ะ"จิ้งหลันบอกอ้อมแอ้มพรางหน้าแดงไปด้วย ซึ่งตอนนี้ทุกคนในพรรคเรียกพี่หลงว่านายท่านแทนนายน้อยแล้ว เพราะพี่หลงถือเป็นนายใหญ่ เป็นเจ้าสำนักพรรคแล้ว ทุกคนจึงเปลี่ยนคำเรียก
"แล้วเจ้าหน้าแดงทำไม ไม่สบายรึเปล่า"เขาถามอย่างเป็นห่วงที่เห็นหน้าแดงๆของจิ้งหลัน
"อะ..เอ่อ..ข้าน้อยเพียงโดนแดดมากไปนะเจ้าค่ะ ไม่ได้ป่วย ข้าน้อยสบายมากเจ้าค่ะ"
"อ่อ…แล้วทำไมเจ้าต้องทำตัวหลุกหลิกด้วยละ มีเรื่องอะไรรึเปล่า"เขาถามเพราะจิ้งหลันหน้าแดงแล้วก็บิดตัวไปมาเหมือนเขินอาย น่าจะไม่สบายหนักเลยอาการอย่างนี้
"ปะ..เปล่าเจ้าค่ะ ข้าน้อยรู้สึกเหมือนจะเป็นลมแดดนะเจ้าค่ะ"จิ้งหลันกลับมาท่าทางสุขุมเหมือนเดิม
"แล้วไป แล้วงานเร่งด่วนที่ว่า เจ้ารู้มั้ยว่าคืองานอะไร เร่งด่วนขนาดไม่กลับมานอนหลับพักผ่อนเลยงั้นรึ อย่างน้อยๆงานเร่งด่วนก็ไม่ควรอดหลับอดนอนขนาดนั้นนะ ไม่งั้นงานจะออกมาดีได้อย่างไร ปกติพี่หลงทำงานดึกดื่นขนาดไหนก็จะกลับมานอนกับข้านะ"เขาถามระรัวทันที เพราะเป็นห่วงพี่หลงส่วนนึง
"ข้าน้อยไม่ทราบเจ้าค่ะ รู้แต่ว่าเกี่ยวกับงานฉลองครั้งนี้ มีเรื่องมากมายที่นายท่านต้องจัดการ แต่นายท่านกำชับว่าให้พวกข้าน้อยดูแลท่านอี้หลันให้ดีกว่าเดิมเจ้าค่ะ และยังให้พวกข้าน้อยมานอนเฝ้าท่านอี้หลันด้วยเจ้าค่ะ"
"ห๊ะ…ให้พวกเจ้ามานอนเฝ้าข้างั้นเหรอ ไม่เอาด้วยหรอก พวกเจ้าไม่ต้องมานอนเฝ้าข้า ข้านอนคนเดียวได้"
"นายท่านบอกว่าหากท่านอี้หลันไม่ยอม ให้ข้าน้อยสองคนมานอนเฝ้าหน้าประตูแทนเจ้าค่ะ"จิ้งหลิวเป็นตอบพร้อมทั้งใช้น้ำเสียงเหมือนจะร้องไห้ให้เขาสงสาร
"แต่ข้าเป็นบุรุษ พวกเจ้าเป็นสตรี ทำแบบนี้มันไม่งามนะ ใครรู้เข้าพวกเจ้าก็เสียหายนะสิ"
"ไม่เสียหายหรอกเจ้าค่ะ และก็ไม่มีใครคิดแบบนั้นหรอกนะเจ้าค่ะ"จิ้งหลันตอบพร้อมกับทำหน้าเอือมๆ คนมองเข้ามาจะเห็นแต่สามสาวงามอยู่ด้วยกันละสิไม่ว่า
"เจ้ารู้ได้ยังไง"อี้หลันถามกลับอย่างรวดเร็ว
"รู้ก็แล้วกันน่าเจ้าค่ะ"
"ฮึ…"อี้หลันรับคำในคอพร้อมกับคว่ำมุมปากลงทั้งสองข้างอย่างแงงอน ช่างเป็นภาพที่น่าเอ็นดูนัก
วันนั้นอี้หลันจึงไม่ได้เดินเล่นเหมือนทุกวัน เพราะมัวแต่แกล้งงอนให้สองสาวง้อ แล้วยังแกล้งล้อจิ้งหลิวเล่น เพราะเขาดันไปเห็นจิ้งหลิวได้ขนมจากองครักษ์ประจำตัวพี่หลงนะสิ ท่าทางทั้งคู่เหมาะสมกันมาก สวยหล่อทั้งคู่ แถมท่าทางมีใจให้กันอย่างลึกซึ้งอีกด้วย เขากับจิ้งหลันจึงแกล้งล้อเลียนจิ้งหลิว ท่าทางเขินอายหน้าตาแดงกล่ำลามไปหูและลำคอนั้นช่างน่าแกล้งนัก จนถึงยามโหย่ว (17.00-18.59น.) เขาจึงกลับตำหนักตัวเอง คืนนั้นเองที่เกิดปัญหา ปัญหาแรกคือสองสาวยืนยันจะเข้ามานอนเฝ้าเขาให้ได้ พอเขาไม่ให้นอนด้วย ทั้งคู่จึงเก็บที่นอนไปนอนเฝ้าหน้าประตูอย่างที่พูดจริงๆ ถ้านอนเฝ้าประตูข้างในห้องก็ไม่น่าห่วงจนเป็นปัญหาได้หรอก แต่ทั้งคู่ไปนอนข้างนอกที่อากาศหนาวมากจนเขากลัวว่าทั้งคู่จะแข็งตายก่อนเช้านะสิ นี้ต่างหากที่เป็นปัญหา เขาจึงได้แต่ยอมให้ทั้งคู่เข้ามานอนเฝ้าหน้าเตียงเขา ส่วนปัญหาที่สองคือเขานอนไม่หลับนะสิ ทำยังไงก็นอนไม่หลับ เหมือนร่างกายจะชินที่มีร่างใหญ่ของพี่หลงกอด ความอุ่นของอ้อมกอด กลิ่นหอมอ่อนๆเฉพาะตัวที่กล่อมเขานอน พอไม่มีพี่หลงมานอนกอด เขารู้สึกว่าเตียงมันกว้างไป แถมผ้าห่มก็ไม่อุ่นเท่าที่ควร กลิ่นกำยานที่จุดก็ไม่หอมเลยสักนิด เขาพยายามข่มตาให้นอนหลับจนในที่สุดก็หลับไปตอนเกือบเช้าอะนะ ตื่นอีกทีก็ยามอู่ (11.00-12.59 น.) รับอาหารกลางวันพอดี พร้อมกับใต้ตาที่มีสีช้ำนิดๆเหมือนคนพักผ่อนไม่พอ บ่ายเขาจึงหากิจกรรมเรียกเหงื่อทำนั้นคือซ่อนแอบและวิ่งไล่จับ แต่นั้นก็ไม่ได้เหนื่อยเท่าไหร่ เขาจึงมาช่วยหอโอสถเก็บดอกโม่ลี่ฮวา จริงๆเขาจะร่ายเวทย์เก็บจะได้ไม่เหนื่อย แต่เขาให้เก็บมือเอามันจะได้เหนื่อย ซึ่งมันก็เหนื่อยจริงๆเพราะต้องก้มๆเงยๆเก็บทีละดอกหลายรอบ พอเขาเหนื่อยแล้วจึงร่ายเวทย์เก็บดอกโม่ลี่ฮวาแทน ซึ่งทุกคนทำหน้าสงสัยว่าเขาจะอยากเหนื่อยทำไม แต่ก็ไม่มีใครกล้าถาม จากนั้นเขาจึงให้จิ้งหลันไปบอกแม่ครัวทำขนมมาให้ทุกคนทานแก้เหนื่อย พอกลับมาตำหนักด้วยท่าทางที่เหนื่อยล้าจิ้งหลันจึงจะไปเตรียมยาฟื้นฟูร่างกายให้ ซึ่งเขาก็ห้ามแทบไม่ทัน ถ้ากินยาฟื้นฟูไปทุกอย่างที่ทำก็สูญเปล่านะสิ จนเขาต้องบอกว่าทำไมต้องเหนื่อยขนาดนี้ เพราะแค่จะได้นอนหลับสนิทอย่างเต็มอิ่มสักทีอย่างไรเล่า จิ้งหลันที่ได้ฟังก็ยิ้มกรุ้มกริ้มใส่เขาซะงั้น แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร สรุปคืนนั้นผ่านไปได้ด้วยดี เขานอนหลับสนิทพักผ่อนอย่างเพียงพอ ไม่รู้ว่าพี่หลงจะได้นอนบ้างมั้ย หรือพักผ่อนเพียงพอหรือเปล่า ไม่ใช่ว่าจะเร่งทำต้องงานจนร่างกายรับไม่ไหวหรอกนะ แถมข้าวปากได้กินตรงเวลาบ้างรึเปล่าก็ไม่รู้ ถามจิ้งหลันก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน นี้ก็ถึงวันงานฉลองแล้วเขาโดนปลุกมาขัดตัวแต่เช้าเลย แล้วยังให้เขาใส่ชุดฮั่นฝูสีแดงลายหงษ์อีกต่างหาก ยังไม่หมด ยังแต่หน้าทาชาดให้เขา เกล้าผมสวยงามปักปิ่นหงษ์เงินและทอง ห้องนอนเขาโดนเปลี่ยนผ้าม่านผ้าปูตอนไหนไม่รู้ ทุกอย่างเป็นสีแดงมงคลหมดเลย เขาที่ยังงงๆอึนๆสับสนไปหมด ทำตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าจะทำอะไร เลยได้แต่ทำตัวนิ่งๆให้จิ้งหลันและจิ้งหลิวแต่งเนื้อแต่งตัว หยิบไปนั้นลากมานี่อย่างง่ายดาย และความเรียบร้อยของเขาทุกอย่างก็จบลงตรงที่เขาได้มานั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่กลางเตียงหลังใหญ่ที่เขาใช้นอนหลับทุกคืนแถมยังถืออะไรบางอย่างอยู่ พอก้มดูที่มือก็เห็นพัดกลมที่ปักลายหงษ์คู่มังกรอยู่ พิธีฉลองนี้แปลกๆนะว่ามั้ย เหมือนงานแต่งงานยังไงชอบกลแฮะ แต่อาจจะไม่ใช่ก็ได้เพราะเขายังไม่เคยแต่งงานจะรู้ได้ไงว่างานแต่งงานหรือแม้แต่งานฉลองจะเป็นยังไง เขาที่นั่งคิดไปเรื่อยเปื่อยสักพักก็ได้ยินเสียงจุดประทัดหน้าตำหนักและเสียงคนมากมายแซ่เซ็งพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน จนกระทั่งประตูห้องนอนเข้าเปิดออก แสงแดดอ่อนๆที่ส่องเข้ามาด้านหลังของร่างใหญ่ที่วันนี้หล่อเหลาเป็นพิเศษ ผมดำยาวถูกเกล้าครึ่งหัวปักด้วยปิ่นมังกรอย่างเรียบร้อย เข้ากับหน้าตาเหล่อเหลาเกลี้ยงเกลา ดวงตารัตติกาลที่วันนี้มีแววแจ่มใสกว่าทุกวัน นั้นตรึงสายตาของอี้หลันตั้งแต่สบตา มุมปากที่แย้มยิ้มตลอดเวลานั้นอีก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ใจดวงน้อยเต้นระรัวในอก เต้นแรงจนอี้หลันกลัวว่ามันจะกระเด็นมานอกอกอยู่แล้ว แต่เขาก็ละสายตาจากดวงหน้าหล่อเหลานั้นไม่ได้อยู่ดี จนร่างใหญ่ที่มีแสงสว่างส่องออกมาทั้งตัวเดินเข้ามาในห้อง เขาจึงเห็นว่าร่างตรงหน้าใส่ชุดฮั่นฝูสีแดงลายมังกรทั้งตัว ลวดลายมังกรสีทองช่างโดดเด่นเหมาะกับร่างตรงหน้ามาก จนเดินเข้ามาใกล้เตียงที่เขานั่งตะลึงอยู่
"พี่มารับน้องแล้ว หลันเอ๋อร์"ร่างสูงพูดออกมาเสียงทุ้มนุ่มหู เขาที่ยังตะลึงอยู่จึงยิ้มออกมาอย่างโง่งม มือใหญ่ยื่นมาตรงหน้าเขา เขาที่ยังตะลึงอยู่จึงวางมือเล็กลงไปอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว มือใหญ่จึงดึงมือเล็กให้ลุกขึ้นเดินเข่ามาขอบเตียง พออี้หลันจะก้าวขาลงพื้นก็โดนกดไหล่ให้นั่งห้อยขาลงจากบนเตียงพร้อมทั้งร่างใหญ่ก็คุกเข่าลงแล้วสวมรองเท้าแดงให้เขาอย่างอ่อนโยนทั้งสองข้าง จากนั้นจึงกุมมือเขาทั้งสองข้างพยุงให้ยืนขึ้นอย่างมั่นคง
"เราจะไปไหนกันรึขอรับพี่หลง"อี้หลันถามอย่างโง่งม เพราะไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง ไม่รู้ว่าที่พี่หลงทำอยู่คืออะไร แล้วเขาต้องวางตัวยังไง
"หึหึหึ…เด็กดี เดี่ยวเจ้าก็รู้ แค่เจ้าทำตามพี่ ทุกอย่างจะดีเอง"ชิงหลงพูดปลอบอย่างขบขัน เมื่อเห็นท่าทางตื่นตูมของร่างเล็กที่วันนี้สวยสง่างาม ราวกับเทพธิดาที่ตกจากสรวงสวรรค์เข้ากับชุดพญาหงษ์ที่ชิงหลงสั่งตัดจากไหมพิเศษเข้าชุดกับปิ่นหงษ์เหลือเกิน ภาพตรงหน้างดงามจนชิงหลงละสายตาไปไหนไม่ได้
"พี่หลง..พี่หลงงขอรับ"อี้หลันเรียกร่างใหญ่ที่มองเขาแล้วยิ้มเหมือนคนเพ้อ ไม่ได้สติเขาจึงเรียกแล้วโบกมือผ่านหน้าไปมา จนอีกฝ่ายได้สติกลับคืนมา แล้วจึงยิ้มมุมปากจับข้อมือพาเขาก้าวข้ามออกมาธรณีประตูพร้อมกัน หลังจากก้าวออกห่างหน้าประตุไม่กี่ก้าวก็เห็นจิ้งหลันสาดน้ำหน้าห้องนอนนั้นทันที
"ข้ารักเจ้า นั้นคือเรื่องจริงที่ข้าพูดได้"
"รักงั้นเหรอ? รักที่เกิดจากการหลอกลวงมันเชื่อได้แค่ไหนกัน"
"ต้องเป็นมันพูดเท่านั้นใช่มั้ย!!! เจ้าถึงจะเชื่อ!!!"