ทะลุมิติมาเป็นภรรยาของตัวร้าย
อวี๋เสี่ยวถง (鱼小桐)
## ไสหัวออกไป

ตอนที่ 1 ไสหัวออกไป
“เหตุใดท่านแม่ถึงไม่ขยับแล้วล่ะ”
“คงไม่ใช่ว่าสิ้นใจไปแล้วนะ”
“ตายๆ ไปก็ดี จะได้ไม่ต้องมีใครตีพวกเราอีก”
ลู่เจียวยังไม่ทันลืมตา ก็ได้ยินเสียงยินดีปรีดาในความโชคร้ายของผู้อื่น
เมื่อนางลืมตา ก็เห็นเด็กชายสี่คนอยู่ด้านข้าง เด็กชายพวกนี้หน้าเหลืองซูบซีด ร่างผอมจนมีแต่หนังหุ้มกระดูก ราวกับลูกเจี๊ยบตัวน้อย
ลู่เจียวยังไม่ทันเอ่ยสิ่งใด เด็กชายสี่คนที่อยู่ด้านข้างเห็นนางฟื้นขึ้นมา สีหน้าพลันเปลี่ยนไปทันที ทุกคนต่างหันหลังวิ่งหนี พร้อมตะโกนด้วยความหวาดผวา
“ท่านแม่ฟื้นแล้ว”
“ท่านแม่จะตีคนอีกแล้ว”
“ท่านพ่อ ช่วยด้วย”
“พวกเราไม่ได้แอบกินไข่ของนางเสียหน่อย!”
ลู่เจียวมองเด็กชายพวกนั้นวิ่งหนีด้วยความประหลาดใจ แล้วกวาดสายตาไปรอบทิศ
ลานที่ล้อมรอบด้วยกำแพงดินเต็มไปด้วยรอยด่าง ตรงกลางลานมีบ้านโคลนร้าวที่หลังคาเป็นหญ้าคาอยู่สามหลัง บ้านโคลนร้าวสองหลังตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกและทิศตะวันตกของเรือนหลัก นอกจากเรือนดังกล่าว ไม่มีอะไรในลานกว้างนี้อีก
ที่นี่ที่ไหน ฉันไม่ได้ตายไปแล้วหรือ
เธอคือหมอทหารหญิงในศตวรรษยี่สิบเอ็ด โดนปืนใหญ่ของศัตรูยิงขณะที่รักษาทหารที่บาดเจ็บอยู่ ตามหลักแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะรอดชีวิต
ทันทีที่ลู่เจียวรู้สึกตัว ความทรงจำมากมายก็ท่วมท้นในสมองของเธอ เธอพลันเข้าใจในสถานการณ์ ณ ตอนนี้ทันที
ที่แท้ก็เพราะทะลุมิติมาอีกยุคหนึ่งนี่เอง เธอกลายเป็นลู่เจียว ภรรยาของเซี่ยอวิ๋นจิ่น ซิ่วไฉแห่งเมืองชีหลี่ ซึ่งตั้งอยู่ในมณฑลชิงเหอ แคว้นต้าโจว
นิสัยของลู่เจียวยากจะอธิบายด้วยคำพูดสั้นๆ  ไม่เพียงแต่เป็นแม่นางที่มีวาจาและท่าทีหยาบคาย ยังชอบกระทำโหดร้ายทารุณ
นางไม่สบอารมณ์เล็กน้อยก็สบถหยาบและเฆี่ยนตีผู้อื่นไปเรื่อย แม้กระทั่งแฝดสี่ที่เป็นลูกในไส้ นางยังเฆี่ยนตีอย่างโหดเหี้ยม ฉะนั้นแฝดสี่ต่างก็หวาดกลัวนางอย่างมาก
เช้าวันนี้ หลังจากนางตื่นนอนก็ต้มไข่สองฟอง เหตุเพราะร้อนเกินไปเลยไม่ทันได้กิน จึงไปเข้าสุขาก่อน  แต่ตอนกลับมาไข่กลับหายไป
ฉะนั้นนางคิดว่าไข่สองฟองนั้นต้องโดนบุตรชายทั้งสี่ขโมยไปกินแน่ๆ จึงใช้ไม้ตีพวกเขาสุดแรง สุดท้ายเพราะใช้แรงมากเกินไป ไม่ทันระวังตัวจนลื่นล้ม ศีรษะไปกระแทกกับก้อนหิน เธอก็เลยทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างนาง
ลู่เจียวมองร่างอ้วนท้วนของตัวเองด้วยสีหน้างวยงง แล้วเหลือบมองแฝดสี่ที่ผอมแห้งเหมือนขาดสารอาหารอย่างรุนแรง เลยอดสงสารเด็กพวกนี้ไม่ได้
เพียงแต่เวลานี้นางเสียเลือดมากเกินไป ทำให้วิงเวียนศีรษะ จึงต้องเข้าไปพักผ่อนในเรือนก่อน
ลู่เจียวเพิ่งจะเดินเข้าไปในเรือนหลังเก่าชำรุด ก็ได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นแผ่วเบาดังมาจากในเรือนนอนตะวันออก
“ท่านพ่อ พวกเราไม่ได้ขโมยไข่ท่านแม่มากินจริงๆ”
“อืม ข้าก็ไม่ได้ขโมย ท่านพ่อเคยสอนว่าถ้าไปหยิบของคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตถือว่าเป็นโจร พวกเราไม่มีทางเป็นโจรแน่นอน”
“แต่ท่านแม่ไม่เชื่อพวกเรา หาว่าพวกเราเป็นขี้ขโมย แล้วยังเอาไม้เรียวเฆี่ยนตีพวกเรา”
เสียงร้องไห้จากเรือนตะวันออกนี้ ไม่ใช่เสียงร้องไห้โวยวาย แต่กลับเป็นเสียงสะอึกสะอื้นของเด็กๆ ที่เหมือนกำลังอัดอั้นเพราะไม่ได้รับความเป็นธรรม แค่ได้ยินเสียงก็ทำให้อดสงสารไม่ได้
ลู่เจียวกำลังเดินไปที่เรือนตะวันออก ทันทีนั้นเสียงสะอึกสะอื้นของเด็กน้อยก็เงียบสงัดลงทันที ใบหน้าของเด็กทั้งสี่คนซีดเซียวดุจไก่ต้ม แล้วรีบวิ่งไปขดตัวตรงหัวเตียง ร่างชิดผนังจนเกือบแทรกเข้าไปในผนัง
ลู่เจียวกำลังจะเอ่ยพูด จู่ๆ ก็มีคนเอ่ยก่อน “ลู่เจียว เจ้านึกว่าข้าเป็นอัมพาตจนเอาเรื่องเจ้าไม่ได้ใช่หรือไม่จึงชอบทำนิสัยแย่ๆ เช่นนี้”
ภาพบนเตียงปะทะสายตาลู่เจียวเข้าอย่างจัง จนสติล่องลอยไปชั่วขณะ
บนเตียงเก่ามีบุรุษร่างผอมคนหนึ่งนอนอยู่ แม้จะดูผอมแห้ง ทว่ารูปลักษณ์หน้าตาหล่อเหลา ผมดำเงาดั่งหมึก ผิวพรรณประดุจหยกเย็น แววตาแพรวพราวคู่นั้นยิ่งเย้ายวนใจคน
ทั้งๆ ที่ตกอยู่ในสภาพบาดเจ็บสาหัส ทว่ากลับไม่ได้ดูน่าเวทนาแม้แต่น้อย
เพียงแต่เวลานี้ แววตาดำสนิทราวกับหมึกดำแผ่ซ่านความอำมหิตออกมา และกำลังจับจ้องลู่เจียวอยู่เช่นนั้น
หากว่าเขาขยับได้ ตอนนี้ลู่เจียวคงถูกคนคนนี้บีบคอจนตายอย่างไม่ต้องสงสัย
เซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่บนเตียงเห็นลู่เจียวไม่แสดงทีท่าใด ก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมอีกครั้ง “ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่าห้ามแตะต้องแม้แต่ขนเส้นเดียวของพวกเขา เจ้าไม่ได้ยินหรือไร”
ลู่เจียวได้ยินคำพูดของเขา จึงใคร่อธิบาย “ข้า?”
เพียงแต่นางยังไม่ทันเอ่ยออกมา ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตู คนที่มาเยือนยังไม่ทันเข้ามา มีเพียงเสียงเป็นห่วงเป็นใยดังขึ้นก่อน
“น้องสาม วันนี้เป็นเช่นไรบ้างแล้ว ดีขึ้นหน่อยไหม”
คนในเรือนมองคนที่กำลังเดินเข้ามา เขามีร่างซูบผอมและหลังค่อม ผิวพรรณดำคล้ำ ที่จริงแล้วเขามีอายุเพียงสามสิบเท่านั้น ทว่ากลับดูมีอายุราวสี่สิบกว่าปี
นี่คือพี่ชายคนรองของเซี่ยอวิ๋นจิ่น นามว่าเซี่ยเอ้อร์จู้
สามวันก่อน เซี่ยอวิ๋นจิ่นโดนรถม้าในหมู่บ้านชนจนได้รับบาดเจ็บสาหัส เซี่ยเหล่าเกินและเซี่ยเหล่าไท่ซึ่งเป็นบิดาและมารดาของเซี่ยอวิ๋นจิ่นสั่งให้คนไปตามหมอมารักษาเขาทันที
หลังจากที่หมอมาดูอาการ เซี่ยอวิ๋นจิ่นบาดเจ็บสาหัสเกินไป ต้องเสียเงินก้อนใหญ่ในการรักษา ทว่าต่อให้รักษา ก็อาจจะกลายเป็นคนพิการ อาจต้องเป็นอัมพาตติดเตียงไปตลอดชีวิต
เมื่อเซี่ยเหล่าเกินและเซี่ยเหล่าไท่ได้ยินคำพูดเช่นนี้ สีหน้าพลันเปลี่ยนไปในทันที จึงปรึกษาหารือกันว่าจะรักษาดีหรือไม่ รักษาไปแล้วจะได้ประโยชน์อะไรหรือไม่ อีกอย่าง ถ้าเซี่ยอวิ๋นจิ่นเป็นอัมพาต แล้วใครจะออกไปหาเลี้ยงครอบครัว
เซี่ยเหล่าเกินและเซี่ยเหล่าไท่มีบุตรชายสี่คนและบุตรีหนึ่งคน เซี่ยอวิ๋นจิ่นเป็นบุตรคนที่สาม เซี่ยเหล่าเกินโปรดปรานบุตรคนโต ส่วนเซี่ยเหล่าไท่ก็รักและเอ็นดูคู่แฝดชายหญิงสุดท้องที่สุด
เซี่ยอวิ๋นจิ่นและพี่ชายคนรองไม่ได้รับความรักจากพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก
ทว่าตอนที่เซี่ยอวิ๋นจิ่นแปดขวบ อาจารย์ที่เป็นถึงบัณฑิตในหมู่บ้านคนหนึ่งสังเกตเห็นว่าเขาเป็นคนฉลาดหลักแหลม จึงมาเกลี้ยกล่อมให้เซี่ยเหล่าเกินและเซี่ยเหล่าไท่ส่งเสียเขาร่ำเรียนหนังสือ
หลังจากนั้น ผลการเรียนของเขากลายเป็นที่ตกตะลึง แรกเริ่มเขาสอบผ่านถงเซิง แล้วจึงสอบผ่านซิ่วไฉ
เขากลายเป็นปัญญาชนคนแรกของหมู่บ้านในหลายสิบปีมานี้ ทุกคนในหมู่บ้านตระกูลเซี่ยต่างภูมิใจในตัวเขา เซี่ยเหล่าเกินและเซี่ยเหล่าไท่ต่างได้รับความเคารพจากคนอื่น เลยมาทำดีกับบุตรคนที่สาม แต่นึกไม่ถึงว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บสาหัส ชีวิตของเขาเลยกลับมาตกอับอีกครั้ง
ผลสรุปสุดท้ายจากที่ตระกูลเซี่ยหารือคือแยกครอบครัวกัน พวกเขาเอาห้าตำลึงเงินมาให้เซี่ยอวิ๋นจิ่นรักษา ถ้ารักษาหายก็ดีไป แต่ถ้าไม่หายก็คือโชคชะตาของเขาแล้ว
แต่ลู่เจียวไม่ยอมให้แยกครอบครัวเช่นนี้ ทว่าคนในตระกูลเซี่ยไม่สนใจนาง แล้วยังขับไล่พวกเขาให้มาอยู่ในเรือนหลังเก่านี้
นางโกรธมาก เลยไม่ยอมเอาเงินให้เซี่ยอวิ๋นจิ่นไปรักษา สุดท้ายเป็นเซี่ยเอ้อร์จู้เอาเงินที่เซี่ยอวิ๋นจิ่นเคยให้เขาไปซื้อยาจากหอยาเป่าเหอ แล้วแอบไปต้มยากลางป่าลับตาคน แล้วค่อยส่งมาให้เซี่ยอวิ๋นจิ่น จึงสามารถรักษาชีวิตของเขาเอาไว้ได้
เซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่บนเตียงได้ยินคำพูดของเซี่ยเอ้อร์จู้ แววตาเย็นชาก็จางหายไปสองส่วน
“พี่รอง ข้าดีขึ้นแล้ว”
เซี่ยเอ้อร์จู้ถอนหายใจ ก้าวเข้าไปข้างเตียงทันที “น้องสาม ดื่มยาเถอะ ประเดี๋ยวข้าจะทายาใหม่ให้เจ้า”
ลู่เจียวกำลังจะเอ่ยถามว่า ให้นางช่วยไหม
ใครจะไปรู้ว่านางยังไม่ทันได้เอ่ย เซี่ยอวิ๋นจิ่นหันหน้ามาส่งสายตาเย็นชาและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “ไสหัวออกไป”


## โกรธเคืองแม่นางหน้าซื่อใจคด

ตอนที่ 2 โกรธเคืองแม่นางหน้าซื่อใจคด
แววตาของลู่เจียวหม่นหมองลง นางหันหลังเดินออกมาทันที ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่นางควรพูดสิ่งใด สู้นิ่งเงียบไปก่อนดีกว่า
ยิ่งไปกว่านั้น เช้านี้ทุกคนต่างไม่มีอะไรตกถึงท้อง นางเดินไปดูในห้องครัว ทำอะไรกินหน่อยดีกว่า
เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นในหัวของลู่เจียว นางก็สาวเท้าก้าวใหญ่ไปที่ห้องครัวทันที
ในครัวกลับมีของไม่น้อย นอกจากข้าวกล้องหนึ่งร้อยจินและแป้งข้าวโพดห้าสิบจินที่ได้ตอนแยกครอบครัวกัน ยังมีข้าวสารสามจิน ไข่ไก่และน้ำตาลที่บ้านเดิมของลู่เจียวส่งมา สำหรับข้าวเหนียว ถั่วเหลืองและผักกาดขาว ล้วนมาจากคนในหมู่บ้าน
อ้อ ตรงมุมกำแพงยังมีไก่อีกหนึ่งตัว นี่เป็นไก่ที่ร่างเดิมแย่งมาจากเล้าไก่ของตระกูลเซี่ยตอนแยกเรือนในวันนั้น
ตอนนั้นสะใภ้ใหญ่นามว่าเฉินหลิ่ววิ่งมาเพื่อแย่งไก่ตัวนี้กลับไป ทว่ากลับถูกเซี่ยเหล่าเกินขัดขวางไว้
ลู่เจียวกวาดตามองข้าวของในครัวหนึ่งรอบ กำลังคิดว่าจะทำอาหารอะไรดี สุดท้ายจึงใช้ข้าวสารต้มข้าวต้มครึ่งหม้อ ใช้ไข่ไก่สามฟองผสมแป้งข้าวโพดเพื่อทำขนมไข่
หลังจากทำทุกอย่างเสร็จก็เหนื่อยจนเหงื่อท่วมตัว แทบอยากทรุดตัวลงไปนั่งบนพื้นไม่ขยับไปไหน
ทว่าก็นึกถึงแฝดสี่และเซี่ยอวิ๋นจิ่นที่นอนบนเตียงไม่มีอะไรตกถึงท้อง นางจึงเช็ดเหงื่อบนใบหน้าอย่างฝืนทน หันหลังเดินไปที่เรือนตะวันออก
เพียงแต่ยังไม่ทันเดินเข้าไปตรงประตู ก็ได้ยินเสียงอ่อนโยนส่งมาจากในเรือน
“พี่สาม ท่านหิวหรือยัง ข้าให้คนต้มข้าวต้มให้ท่านโดยเฉพาะ ท่านรีบกินเถอะ ไม่เช่นนั้นร่างกายจะยิ่งแย่ลงอีก”
เมื่อลู่เจียวได้ยินเสียงอ่อนหวานเช่นนี้ ก็หยุดยืนอยู่หน้าประตูมองคนในรือน
เวลานี้ ในเรือนนอกจากจะมีเซี่ยอวิ๋นจิ่น เซี่ยเอ้อร์จู้ และแฝดทั้งสี่แล้ว ยังมีแม่นางร่างบางคนหนึ่งสวมชุดกระโปรงผูกเอวสีขาว ขับเน้นเอวคอดเพรียวบางดั่งใบหลิวพลิ้วไหว เพียงมองจากด้านหลังก็ทำให้อดเคลิบเคลิ้มไม่ได้
ลู่เจียวมองแผ่นหลังแม่นางผู้นี้ ก็รีบย้อนความทรงจำในร่างเดิม แม่นางผู้นี้ก็คือเสิ่นซิ่ว หนึ่งในชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านตระกูลเซี่ย
ทุกคนต่างลือกันว่าเสิ่นซิ่วและเซี่ยอวิ๋นจิ่นเป็นคู่ครองที่หมายปองกันมาตั้งแต่เด็ก ทั้งสองต่างมีความรู้สึกดีๆ ต่อกัน หากลู่เจียวไม่เข้ามาแย่งชิงไปก่อน เสิ่นซิ่วเป็นคนที่น่าจะออกเรือนกับเซี่ยอวิ๋นจิ่นมากที่สุด
ร่างเดิมเคยมีปากเสียงกับเซี่ยอวิ๋นจิ่นอย่างรุนแรงเพราะเรื่องนี้ จนเมื่อเซี่ยอวิ๋นจิ่นแสดงท่าทีว่าเขาไม่ได้คิดจะสู่ขอเสิ่นซิ่ว นางถึงยอมหยุดโวยวาย
เสิ่นซิ่วเห็นว่าตนคงไม่มีทางได้ออกเรือนเป็นภรรยาของเซี่ยอวิ๋นจิ่น จึงถูกทางบ้านสั่งให้ออกเรือนกับบุรุษอื่น แต่นางเพิ่งจะออกเรือนไปได้สี่ปี สามีก็ตายจากไปแล้ว นางจึงกลายเป็นแม่หม้ายที่เลี้ยงดูบุตรีหนึ่งคนตั้งแต่ยังสาว
คนของสกุลซูเห็นว่าพวกนางสองแม่ลูกรังแกง่าย จึงขับไล่พวกนางออกจากสกุลซู ฉะนั้นเสิ่นซิ่วเลยกลับไปอาศัยที่เรือนของสกุลเดิม ซึ่งเรือนของนางอยู่ไม่ไกลจากที่นี่
ลู่เจียวกำลังครุ่นคิดจนตกอยู่ในภวังค์ ในเรือนก็มีเสียงเรียบเฉยอ่อนแรงของเซี่ยอวิ๋นจิ่นดังขึ้น “ข้าไม่ต้องการของพวกนี้ เจ้าเอากลับไปเถอะ”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเพิ่งจะพูดจบ เสิ่นซิ่วก็เอ่ยขึ้นอย่างใจร้อนทันที “พี่สาม ท่านจะไม่กินอะไรเลยไม่ได้นะ”
เซี่ยเอ้อร์จู้ที่กำลังทายาให้เซี่ยอวิ๋นจิ่นจึงขมวดคิ้วมองเสิ่นซิ่วแวบหนึ่งแล้วพูดว่า
“ประเดี๋ยวข้ากลับไปเอาอาหารมาให้น้องสามกิน เจ้าเอาของพวกนี้กลับไปก่อนเถอะ”
เสิ่นซิ่วเป็นแม่หม้ายคนหนึ่ง นางมาคอยประจบประแจงบุรุษอื่นถึงในเรือนเช่นนี้ แล้วคนนอกจะมองอย่างไร น้องสามเป็นบุรุษเลื่องชื่อ คงไม่อาจปล่อยให้คนอื่นมาทำลายชื่อเสียงที่สั่งสมมาได้กระมัง
เสิ่นซิ่วกำลังจะพูดอะไรอีก ลู่เจียวก็เดินเข้ามา แล้วจ้องมองเสิ่นซิ่วด้วยความเดือดดาล “เจ้ามาทำอะไรในเรือนข้า”
ทีแรกเจียวลู่ไม่อยากเข้าไป ทว่าเที่ยงวันนี้ทุกคนไม่ได้กินอะไรเลย ไม่ต้องเอ่ยถึงคนอื่น ลำพังตัวนางเองก็หิวจนหมดเรี่ยวแรงแล้ว คิดว่าเจ้าแฝดสี่คงหิวจนท้องแบนราบหมดแล้ว
เพื่อที่ลู่เจียวจะไม่ทำลายความโด่งดังด้านนิสัยเสียของร่างเดิม ทันทีที่เดินเข้าไปก็ใส่อารมณ์กับเสิ่นซิ่วทันที เช่นนี้ถึงจะสมกับนิสัยของร่างเดิมหน่อย
เสิ่นซิ่วได้ยินคำพูดของลู่เจียวก็เอ่ยด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร “ข้ามาส่งของกินให้พี่สาม เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ จะไม่ให้กินอะไรเลยได้อย่างไร”
ลู่เจียวได้ยินก็ถลึงตามองเสิ่นซิ่วอย่างดุร้าย แล้วตวาดอย่างโมโห
“เกี่ยวอะไรกับเจ้า เจ้าที่เป็นแม่หม้าย มาทำอะไรในเรือนของบุรุษอื่น เจ้าคงไม่ใช่ว่าจะมายั่วยวนสามีของข้าหรอกนะ”
เสิ่นซิ่วได้ยินคำพูดของลู่เจียว พลันนัยน์ตาก็แดงระเรื่อ นางหันหน้าไปทางเซี่ยอวิ๋นจิ่น พร้อมร้องไห้ออกมาทันที
“พี่สาม เหตุใดนางถึงต่อว่าข้าเช่นนี้ ข้าแค่ทนดูพี่สามหิวไม่ได้ก็เท่านั้น”
นางพูดด้วยเสียงสะอื้น ท่าทางน่าเห็นอกเห็นใจนัก
ท่าทางเช่นนี้ หากเป็นบุรุษคนอื่นคงจะใจอ่อนไปแล้ว น่าเสียดายที่บุรุษตรงหน้ากลับเป็นเซี่ยอวิ๋นจิ่นที่เลือดเย็นไร้หัวใจ
เซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่ได้แสดงสีหน้าใด เพียงเอ่ยเสียงเรียบ “เอาของกินของเจ้ากลับไปเถอะ”
เสิ่นซิ่วยังอยากพูดอะไรต่อ ลู่เจียวที่อยู่ด้านหลังก็พูดเสียงเหี้ยมเกรียม “อยากให้ข้าลากตัวเจ้าออกไปหรือ ถ้าไม่กลัวอับอายขายขี้หน้า ข้าก็ยินดีลากเจ้าออกไปอยู่นะ”
ลู่เจียวพูดจบก็ถกแขนเสื้อขึ้น เสิ่นซิ่วสีหน้าซีดเซียว แม้ว่านางจะเป็นแม่หม้าย ทว่าก็ยังรักศักดิ์ศรี ฉะนั้นไม่รอให้ลู่เจียวลงมือ ก็หิ้วตะกร้าออกไปด้านนอกทันที
เซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่ได้สนใจเสิ่นซิ่วที่เดินจากไป กลับมองลู่เจียวด้วยความเกลียดชัง “ออกไป”
ลู่เจียวได้ยินคำพูดของเขาก็รู้สึกขุ่นเคืองใจเล็กน้อย ทว่านึกถึงกรรมที่ร่างเดิมก่อไว้ จึงพยายามอดกลั้น แล้วมองซูอวิ๋นจิ่นพลางเอ่ย
“ข้าต้มข้าวต้มและทำขนมไข่ไว้ จะให้เอาเข้ามาให้พวกเจ้ากินหรือไม่”
ลู่เจียวเพิ่งจะพูดจบ ทุกคนในเรือนต่างมองมาที่นาง หนึ่งในนั้นคือซูอวิ๋นจิ่นที่ปั้นหน้าเย็นชาดั่งน้ำแข็ง
“เจ้าจะมาไม้ไหนอีก”
พูดจบ แววตาทอประกายอาฆาต โศกนาฏกรรมที่สุดในชีวิตนี้ของเขาคือได้มาพบกับแม่นางผู้นี้ นางราวกับภูตผีวิญญาณที่คอยวนเวียนอยู่รอบกายเขา
ตั้งแต่สู่ขอนางมา นางก็วนเวียนอยู่รอบกาย แถมยังคอยสร้างความวุ่นวายให้เขาไม่หยุด เดิมทีเขาคิดว่านางมีบุตรสี่คน ก็คงจะเอาใส่ใจบุตร วันข้างหน้าจะได้ใช้ชีวิตคู่กันอย่างสงบสุข
ใครจะไปรู้ว่าหลังจากแม่นางคนนี้คลอดบุตร ไม่เพียงแต่เฆี่ยนตีและว่ากล่าวตำหนิบุตรคนอื่น แม้กระทั่งบุตรตัวเองยังไม่เว้น
สามวันก่อน เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ก็เพราะกลัวว่านางจะถือโอกาสตอนเขาไม่อยู่กระทำไม่ดีกับบุตรทั้งสี่ ตกเย็นจึงรีบกลับมา สุดท้ายกลับถูกรถม้าชนอย่างสาหัส
หากไม่ใช่เพราะเป็นห่วงเด็กๆ เขาจะบาดเจ็บสาหัสจนไม่อาจลุกขึ้นยืนตลอดชีวิตได้อย่างไร
พอคิดเช่นนี้ แววตาดำสนิทของเขาก็ทอประกายอาฆาตขึ้นมา
ลู่เจียวที่เกิดเป็นหมอทหาร สัมผัสถึงความอาฆาตที่แผ่ซ่านออกจากร่างของเซี่ยอวิ๋นจิ่นได้ในเสี้ยววินาที นางกุมมือตัวเองไว้หลวมๆ ถ้าชายคนนี้ไม่พิการ คงไม่ปล่อยนางไปง่ายๆ แน่นอน
ลู่เจียวครุ่นคิดพลางคงนิสัยย่ำแย่ของร่างเดิมไว้ ตวาดใส่เขาอย่างโมโห “เซี่ยอวิ๋นจิ่น เจ้าหมายความว่าอย่างไร ข้าอุตส่าห์ทำอาหารให้เจ้ากิน เจ้ากลับหวาดระแวงในตัวข้า?”
ลู่เจียวที่มีร่างอ้วนท้วนเตรียมทิ้งตัวนอนลงกับพื้น ยังคงใช้วิธีเดิมของร่างเดิม สบถหยาบคายและกลิ้งบนพื้นอย่างเอาแต่ใจ
เซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่บนเตียงเห็นนางกำลังจะนอนลงบนพื้น ก็รู้สึกปวดขมับขึ้นมาทันที เขาปั้นหน้าบูดบึ้งน่ากลัว แล้วกัดฟันกรอด “ไปยกอาหารมา”
ลู่เจียวหยุดการกระทำของตน หันหลังกลอกตามองบน เจ้าก็กลัวเป็นด้วยหรือ
นางสาวเท้าก้าวใหญ่ไปในห้องครัว ตักข้าวต้มวางบนโต๊ะเล็กเก่าชำรุดห้าชาม เอาขนมไข่ในกระทะใส่จาน จากนั้นค่อยยกโต๊ะเล็กนี้ไปเรือนตะวันออก
ลู่เจียวผู้ชาญฉลาด ไม่ได้คิดจะอยู่ดูพวกเขากินอาหารอยู่แล้ว นางวางโต๊ะเล็กลงแล้วเชิดหน้าจากไปอย่างคนเจ้าอารมณ์


## ตั้งสติ อย่าตกใจ

ตอนที่ 3 ตั้งสติ อย่าตกใจ
คนในเรือนที่อยู่ด้านหลังหันไปมองข้าวต้มและขนมไข่บนโต๊ะเล็กพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย แฝดสี่มองข้าวต้มสีขาวร้อนๆ มีควันลอยฉุย ได้กลิ่นหอมโชยของขนมไข่ ต่างอดกลืนน้ำลายไม่ได้
พวกเขาไม่ได้กินข้าวต้มเช่นนี้มานานนม ยิ่งไม่มีทางได้กินขนมไข่ที่หอมกรุ่นเช่นนี้อยู่แล้ว
เดิมทีตระกูลเซี่ยก็มีคนมาก ส่วนที่ตกมาถึงพวกเขาก็มีไม่มากอยู่แล้ว แล้วยังมีมารดาใจอำมหิตแย่งของที่ได้มาไปอีก ฉะนั้นพวกเขาไม่เคยได้กินอิ่ม ใบหน้าจึงเหลืองซูบซีดเช่นนี้
แม้เจ้าแฝดสี่จะหิวจนกลืนน้ำลาย แต่ก็ไม่กล้าแตะต้อง ขณะเดียวกันก็หันไปมองบิดาบนเตียง
เซี่ยอวิ๋นจิ่นหรี่ตาลง ครุ่นคิดถึงท่าทีผิดปกติของลู่เจียวในวันนี้
แม่นางคนนั้นก็เคยประจบสอพลอเขาเช่นนี้มาก่อน ทว่ากลับเป็นครั้งแรกที่ใจกว้างเช่นนี้ ฉะนั้นเขาเลยสงสัยว่านางมีวัตถุประสงค์อื่น
เซี่ยอวิ๋นจิ่นครุ่นคิดพลางมองเซี่ยเอ้อร์จู้ตรงขอบเตียง “พี่รอง ช่วยยกข้าวต้มและขนมไข่มาให้ข้าดูที”
เซี่ยเอ้อร์จู้ได้ยินก็พยักหน้าเห็นด้วย อย่างไรก็ต้องตรวจอย่างละเอียดก่อน นางอาจวางพิษในข้าวต้มและขนมไข่ก็ได้
พูดตามตรง นางใจกว้างเช่นนี้ แม้กระทั่งเขายังทนดูไม่ได้ นางแปลกจากเดิมเกินไป ฉะนั้นตรวจสอบให้ละเอียดก่อนดีกว่า	Comment by Apisara Sudjai: ตรงนี้ใช้สำนวนจีนเดิมที่ว่า “สิ่งผิดปกติย่อมมีผี” ก็ได้ แต่ให้ใส่เชิงอรรถอธิบายเพิ่มเติมค่ะ
แววตาของเซี่ยอวิ๋นจิ่นทอประกายแสงเย็นยะเยือก ทว่าไม่นานเขาก็หันไปทางฝั่งแฝดสี่ “ไปกินกันได้แล้ว”
เจ้าแฝดสี่ขานรับพร้อมเพรียง “ท่านพ่อกินก่อนสิ”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นได้ยินคำพูดของแฝดสี่ก็รู้สึกอบอุ่นในใจขึ้นมาทันที นับได้ว่าในใต้หล้านี้ สิ่งที่ชโลมหัวใจของเขาได้ก็มีเพียงแฝดสี่คนนี้เท่านั้น	Comment by Apisara Sudjai: ไม่จำเป็นต้องแก้เป็นปลอบโยน ปลอบประโลมก็ได้ค่ะ ชโลมหัวใจเป็นการเปรียบเปรย
“อืม ข้าจะกินพร้อมกับพวกเจ้า ไปกินกันเถอะ”
แฝดสี่ได้ยินก็พยักหน้าด้วยความดีใจ จึงเดินไปข้างโต๊ะเล็กทันที เซี่ยเอ้อร์จู้ที่อยู่ในเรือนยกข้าวต้มไปป้อนเซี่ยอวิ๋นจิ่น
สมองของเซี่ยอวิ๋นจิ่นได้รับการกระทบกระเทือน คงขยับตัวมากไม่ได้ ไม่เช่นนั้นจะทำให้ปวดศีรษะและอาเจียนอย่างรุนแรง
นอกจากศีรษะจะได้รับบาดเจ็บแล้ว ซี่โครงสามซี่ตรงหน้าอกก็หักด้วย ม้ามมีเลือดออก แต่โชคดีที่ปริมาณไม่มาก ค่อยๆ รักษาด้วยการกินยา ส่วนขา
เมื่อเซี่ยอวิ๋นจิ่นนึกถึงขา ก็รู้สึกอาฆาตแค้นขึ้นมา
ในห้องครัว ลู่เจียวกินข้าวต้มไปหนึ่งชาม อันที่จริงนางยังอยากกินอีก และยังรู้สึกหิวมาก ทว่าพอเห็นร่างที่อ้วนท้วน ก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดว่าตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปจะคุมอาหาร
ลู่เจียวครุ่นคิดพลางล้างจานไป นึกถึงคนที่อยู่ในเรือนตะวันออกไปด้วย ป่านนี้คงจะกินมื้อเช้ากันเสร็จแล้ว นางเลยคิดว่าจะไปเก็บโต๊ะ
เพิ่งจะเดินไปถึงหน้าต่างของเรือนตะวันออก จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเยือกเย็นของเซี่ยอวิ๋นจิ่นดังขึ้น
“เซี่ยเหวินเหยา เซี่ยเหวินเจีย เซี่ยเหวินเซ่า เซี่ยเหวินอวี๋ เอาชามและตะเกียบของตัวเองไปล้างในครัว”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นฝึกฝนแฝดสี่คนนี้ให้ทำงานบางส่วนตั้งแต่ครึ่งปีก่อน ฉะนั้นเด็กชายสี่คนนี้ได้ยินคำสั่งของบิดา ก็ไปรีบล้างจานอย่างเชื่อฟัง
“ขอรับ ท่านพ่อ”
นอกหน้าต่าง ลู่เจียวได้ยินคำพูดของเขาก็ทำหน้าราวกับโดนฟ้าผ่า ยังคงนิ่งงันอยู่กับที่
เพราะจนถึงบัดนี้ นางจึงมั่นใจได้เรื่องหนึ่ง ตนเองไม่เพียงแต่ทะลุมิติ ทั้งยังทะลุเข้ามาในหนังสือด้วย
มีหมอทหารในภพอื่นคนหนึ่งได้รับบาดเจ็บจนต้องนอนโรงพยาบาล เลยซื้อนิยายมาอ่าน ในเนื้อหานิยายมีตัวร้ายอยู่สี่คน ไม่มีเรื่องชั่วใดไม่ทำ สังหารคนโดยไม่กะพริบตา ทว่าภายหลังตัวร้ายสี่คนนี้ถูกพระเอกนางเอกร่วมมือกันสังหาร ชายสี่คนนี้มีบิดาเป็นถึงโส่วฝู่[footnoteRef:1] เพื่อที่จะแก้แค้นแทนบุตรชาย เขาจึงกลายเป็นเป็นจอมปีศาจชั่วร้าย สุดท้ายพระเอกนางเอกล้วนถูกฆ่าตาย	Comment by วริกา เลิศสิริกุล: จอมปีศาจชั่วร้าย
[1:  โส่วฝู่ คือคำทับศัพท์ภาษาจีน คือตำแหน่งขุนนางอาวุโสสูงสุดในเน่ยเก๋อ ซึ่งเทียบเท่าสมุหราชเลขาธิการ]
สี่ดาวร้ายนั้นมีมารดาจิตใจอำมหิต ซึ่งก็คือภรรยาที่ตายจากไปตั้งแต่ยังสาว นามว่าลู่เจียว ส่วนตัวร้ายทั้งสี่นี้มีนามว่าเซี่ยเหวินเหยา เซี่ยเหวินเซ่า เซี่ยเหวินอวี๋ และเซี่ยเหวินเจีย ส่วนโส่วฝู่มีนามว่าเซี่ยอวิ๋นจิ่น
สีหน้าของลู่เจียวย่ำแย่ลงทันที
นางกลับทะลุมิติมาเป็นมารดาใจอำมหิตของตัวร้ายสี่คนนี้ หรือก็คือภรรยาที่ตายไปตั้งแต่ยังสาวของโส่วฝู่ ช่างอับโชคจริงๆ
ขณะที่ลู่เจียวตกอยู่ในภวังค์ แฝดสี่ก็ถือชามและตะเกียบออกมา หนึ่งในแฝดที่ดูโตที่สุดถือชามสองใบ ส่วนอีกคนก็ถือจานใส่ขนมไข่มาหนึ่งจาน
แฝดสี่คนเห็นนางเข้าก็ตื่นตระหนกขึ้นมาทันที รีบเดินไปชิดด้านข้างอย่างระมัดระวังตัว ท่าทางเช่นนั้นมองไม่ออกเลยว่าในอนาคตจะกลายเป็นตัวร้ายที่ฆ่าคนไม่กะพริบตา
ลู่เจียวมองเด็กชายทั้งสี่ที่สูงแค่เข่าของนาง พลางมองบุรุษพิการบนเตียงที่จะได้เป็นโส่วฝู่ในอนาคต ก็อดพึมพำในใจไม่ได้ ตั้งสติ อย่าตกใจ
ในเรือนตะวันออก เซี่ยเอ้อร์จู้ถามเซี่ยอวิ๋นจิ่นด้วยความเป็นห่วง “น้องสาม จะไปฉี่ไหม”
เซี่ยเอ้อร์จู้เป็นคนไร้การศึกษา คำพูดคำจาก็ตรงไปตรงมา ทว่าเซี่ยอวิ๋นจิ่นก็ไม่ได้รังเกียจเขาแม้แต่น้อย
“ยังไม่ปวด พี่รองกลับไปทำงานก่อนเถอะ”
สองสามีภรรยาเซี่ยเอ้อร์จู้ถูกตระกูลเซี่ยใช้งานหนักมากที่สุด ไม่ว่าจะเป็นงานที่เหนื่อยหรือสกปรกเพียงใด พวกเขาสองสามีภรรยาล้วนเป็นคนจัดการ แม้กระทั่งบุตรสองคนที่พวกเขาให้กำเนิด ยังต้องช่วยให้อาหารไก่ให้อาหารหมูในบ้านตั้งแต่เด็ก
แต่ก่อนเซี่ยอวิ๋นจิ่นเคยเกลี้ยกล่อมสองสามีภรรยาเซี่ยเอ้อร์จู้ให้ทำงานสบายกว่านี้ ไม่ต้องอดทนอดกลั้นมากถึงเพียงนี้ ทว่าพวกเขาเป็นคนซื่อตรงและไม่ช่างพูด
ภายหลังเซี่ยอวิ๋นจิ่นลอบให้เงินช่วยเหลือพวกเขา ให้ไปซื้ออาหารและยามาบำรุงสุขภาพของตัวเอง
นึกไม่ถึงว่าวันหนึ่ง น้ำใจของตัวเองกลับได้รับการตอบแทนเช่นนี้ ตอนที่ทุกคนทอดทิ้งเขาไป พี่รองกลับเอาเงินทั้งหมดที่มีไปซื้อยามารักษาเขา
ตอนนี้ความรู้สึกของเซี่ยอวิ๋นจิ่นซับซ้อนจนไม่อาจอธิบายได้ เซี่ยเอ้อร์จู่หันหลังเดินออกไปก้าวใหญ่ พลางกล่าวว่า “น้องสาม ข้ามีงานต้องทำ ค่อยมาเยี่ยมเจ้าตอนเที่ยง”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นมองส่งเขาจากไป ชีวิตนี้ไม่รู้ว่าเขาจะลุกขึ้นยืนได้อีกหรือไม่ หากยืนขึ้นมาได้ เขาจะไม่ลืมตอบแทนบุญคุณพี่รองและครอบครัว
ลู่เจียวที่อยู่นอกเรือนเห็นเซี่ยเอ้อร์จู้เดินออกมา ก็ทักทายอย่างอ่อนแรง “พี่รองจะกลับแล้วหรือ”
เซี่ยเอ้อร์จู้หันไปมองน้องสะใภ้ของตนด้วยความตกตะลึง นี่ผีเข้าสิงหรือไร น่ากลัวชะมัด
เซี่ยเอ้อร์จู้ไม่กล้าอยู่ต่อ จึงรีบเดินออกจากลานหน้าบ้านทันที นึกไม่ถึงว่าเขาเพิ่งจะเดินไปได้สองก้าว ห้องครัวทิศตะวันออกมีเสียงดังสนั่นขึ้นทันที
คนในครัวทำถ้วยชามแตก
เซี่ยเอ้อร์จู้มีสีหน้าเปลี่ยนไป รีบหันไปมองลู่เจียว ลู่เจียวเดินเข้าไปในครัว เซี่ยเอ้อร์จู้กลัววว่านางจะตีเด็กๆ จึงตามเข้าไปด้วย
ในห้องครัว แฝดคนสุดท้องไม่ระวังทำชามแตกระหว่างล้างจาน เวลานี้เสียขวัญจนร้องไห้อยู่
ลู่เจียวเพิ่งจะเข้าไปในครัว ต้าเป่าก็ลุกขึ้นก่อน “ข้า ข้าเป็นคนทำแตกเอง”
เอ้อร์เป่าก็พูดขัด “ข้าเป็นคนทำแตกเอง”
ซานเป่าก็รีบพูดแทรก “ข้าต่างหาก ข้าต่างหาก”
อันที่จริงแฝดทั้งสามกลัวจนกระทั่งขาสั่นงันงก ทว่ากลับไม่ยอมแพ้
ลู่เจียวกลับไม่ได้สนใจเรื่องนี้ ทว่าก็ไม่ได้เข้าไปปลอบใจ นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเผชิญหน้ากับเรื่องนี้อย่างไร
“เอาเถอะ ออกไปกันให้หมด”
แฝดสี่นึกว่าตัวเองฟังผิดไป จึงแลกเปลี่ยนสายตากัน ต้าเป่าได้สติกลับมาก่อน รีบไปจูงมือซื่อเป่าไว้ แล้ววิ่งออกจากครัว อีกสองคนก็วิ่งตามกันไป
ลู่เจียวเดินไปล้างจาน เด็กสี่คนนั้นตัวเท่าลูกเจี๊ยบ จะล้างจานได้อย่างไร


## ห้วงอากาศปรากฏอีกครั้ง

ตอนที่ 4 ห้วงอากาศปรากฏอีกครั้ง
เซี่ยเอ้อร์จู้ที่ยืนตรงหน้าประตูเห็นทุกอย่างอย่างชัดเจน ขณะเดียวกันก็ครุ่นคิดด้วยความฉงนสงสัย น้องสะใภ้สามราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย ถ้าที่ผ่านมานางเป็นเช่นนี้จะดีเพียงใด ทว่านางในเวลานี้ก็ทำให้คนหวาดผวาเหมือนกัน นางจะมาไม้ไหนอีก
เซี่ยเอ้อร์จู้ไม่กล้าพูดสิ่งใด หันหลังเดินออกไปทันที
ลู่เจียวที่อยู่ด้านหลังล้างจานไปครุ่นคิดไป ตอนนี้นางควรทำอย่างไรดี ใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปคงไม่ได้อีกแล้ว ไม่ต้องกล่าวถึงความสัมพันธ์ที่ห่างเหินกับเซี่ยอวิ๋นจิ่นและแฝดทั้งสี่เลย ลำพังตัวนางเองก็ไม่คิดจะแย่งสามีหรือลูกใครมาครอบครอง
ฉะนั้นนางจึงไม่ควรอยู่ในเรือนนี้ต่อ เพียงแต่ว่านางควรทำอย่างไรดี
ลู่เจียวครุ่นคิด จึงนึกขึ้นได้ว่าในยุคต้าโจว ผู้หญิงขอทะเบียนบ้านได้ นางหย่าร้างกับเซี่ยอวิ๋นจิ่นแล้วค่อยไปขอทะเบียนบ้านจากที่ว่าการท้องถิ่น จากนั้นค่อยกลับไปใช้ชีวิตในเรือนของร่างเดิมได้
เพียงแต่เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่ควรหย่าร้างกัน เซี่ยอวิ๋นจิ่นพิการ แฝดสี่คนนั้นก็ผอมเหมือนลูกเจี๊ยบ นางจะหย่าร้างในเวลานี้ได้อย่างไร
ว่าที่ใต้เท้าโส่วฝู่ต้องไม่ปล่อยนางลอยนวลแน่นอน ต้องรู้ว่าเขาคือตัวร้ายที่ร้ายกาจที่สุดในนิยายเล่มนี้ ฉะนั้นนี่ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมจริงๆ
ทางที่ดีที่สุดคือต้องรักษาขาของเซี่ยอวิ๋นจิ่นให้หายก่อน เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ นางก็ตาลุกวาว
ใช่แล้ว ถ้านางรักษาขาของเซี่ยอวิ๋นจิ่นจนหาย ใช้ช่วงเวลานี้เลี้ยงดูแฝดสี่ให้อ้วนจ้ำม่ำ คิดว่าเซี่ยอวิ๋นจิ่นต้องเกลียดนางน้อยลง ถ้านางจากไปในเวลานั้น คนคนนี้ต้องไม่ถึงขั้นเอาชีวิตนางอยู่แล้ว
วันข้างหน้าพวกเขาแยกทางกันไปใช้ชีวิตของตัวเอง ไม่ต้องไปมาหาสู่กันตลอดชีวิตจะดีที่สุด สำหรับโชคชะตาของแฝดสี่และเขา นางไม่อาจเปลี่ยนแปลงอะไรได้อยู่แล้ว หากนางอยากเปลี่ยน ก็คงไม่มีใครสนใจนาง ท้ายที่สุดแม้แต่ชีวิตตัวเองยังรักษาไว้ไม่ได้
ลู่เจียวนึกถึงขาที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสของเซี่ยอวิ๋นจิ่น ได้ยินหมอพูดว่าโดนรถม้าทับจนกระดูกแตกเป็นเสี่ยงๆ อยากรักษาให้หาย ก็ต้องพึ่งพาหมอทหารระดับมือพระกาฬเพื่อผ่าตัดให้เขา
เป็นเช่นนั้น หมอทหารต้าโจวที่ผ่าตัดเป็นมีอยู่ แต่มีน้อยมาก ฉะนั้นหอยาเป่าเหอเลยพูดว่ายาก
ลู่เจียวไม่ได้กังวลเรื่องผ่าตัด ลำพังนางเองก็ผ่าตัดได้อยู่แล้ว หากมีนางอยู่ การผ่าตัดครั้งนี้ต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน
ลู่เจียวเพิ่งจะนึกถึงเรื่องนี้ ก็รู้สึกแสบร้อนตรงกลางฝ่ามือ
นางมองลงมาอย่างไม่รู้ตัว ปรากฏว่าตรงกลางฝ่ามือนั้นมีไฟรูปเมฆกำลังกะพริบ นี่คือห้วงอากาศของนาง
หัวใจของลู่เจียวอดสั่นไหวไม่ได้ ห้วงอากาศของนางก็เดินทางมากับนางด้วยหรือ
ลู่เจียวรีบเปิดห้วงอากาศเพื่อตรวจสอบทันที และพบว่าห้วงอากาศนั้นตามนางมาจริงๆ และทุกสิ่งในห้วงอากาศนี้ไม่ขยับแม้แต่น้อย
ห้วงอากาศของนางไม่ใหญ่มาก แต่ทรงพลังมาก มีน้ำพุจิตวิญญาณ ที่ดินหนึ่งหมู่ ริมน้ำพุจิตวิญญาณคือบ้านไม้ไผ่สามหลัง
ในบ้านไผ่มีอุปกรณ์ทางการแพทย์ของนางอยู่ไม่น้อย ยังมียาสามัญบางส่วน สิ่งที่เยอะที่สุดในนั้นคือชั้นวางหนังสือ บนชั้นวางมีหนังสือหลากหลายหมวดหมู่
ที่ดินนอกบ้านไผ่นั้นเป็นยาสมุนไพรที่นางปลูกเอง ในนั้นมีทั้งโสมและหวงฉี ริมสวนสมุนไพรนานาชนิดเป็นต้นผลไม้ เวลานี้ผลไม้กำลังออกผลพอดี
อีกมุมของสวนเป็นเครื่องเทศต่างๆ ที่ใช้ประจำ นางปลูกพืชเหล่านี้ เพื่อที่จะได้สะดวกในการทำอาหาร
ลู่เจียวเห็นทุกอย่างในนั้นก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที มีสิ่งเหล่านี้แล้วไยต้องคอยกังวลว่าจะรักษาขาของเซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่หาย เรื่องเลี้ยงดูแฝดสี่ให้อ้วนท้วน และไยต้องคอยเป็นห่วงชีวิตในวันข้างหน้าของนางอีก
สวรรค์เมตตานางจริงๆ ลู่เจียวแย้มยิ้มขึ้น ความเศร้าหมองในตอนแรกก็มลายหายไปทันที
นางล้างจานเสร็จก็จับไก่ตรงมุมกำแพงไปฆ่าที่หลังเรือน
จะเลี้ยงดูแฝดสี่คนให้อ้วนจ้ำม่ำก็ต้องเริ่มจากการให้ดื่มน้ำแกงไก่ก่อน
ตอนเช้าได้กินข้าวต้มและขนมไข่ก็ทำให้เด็กๆ ตกใจมากพอแล้ว ตอนกลางวันกลับได้กินข้าวกล้องและน้ำแกงไก่ก็ยิ่งตกใจขึ้นไปอีก
แม้ว่าข้าวกล้องจะค่อนข้างแข็ง แต่พอลู่เจียผสมข้าวขาวไปครึ่งถ้วย รสสัมผัสก็ยังถือว่าไม่เลว ทั้งยังมีน้ำแกงไก่ที่สดใหม่จากในหม้อ ทำให้อาหารมื้อนี้อร่อยกว่าเดิม
แฝดสี่ได้แต่ตะลึงงัน ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็น
ข้าวกล้องและน้ำแกงไก่? นี่ฉลองตรุษจีนอยู่หรือ ไม่ใช่สิ ตรุษจีนยังไม่ได้กินดีขนาดนี้เลย แต่นั่นมีข้าวกล้องและน้ำแกงไก่จริงๆ ในน้ำแกงก็เต็มไปด้วยเนื้อ
เด็กแฝดต่างเงยหน้ามองลู่เจียวปราดหนึ่ง แล้วค่อยหันไปมองเซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่บนเตียงอย่างพร้อมเพรียง
เซี่ยอวิ๋นจิ่นหรี่ตาลง จับจ้องลู่เจียวด้วยสายตาเย็นชา หญิงผู้นี้คิดจะทำอะไรกันแน่
เซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่เชื่อว่าหญิงผู้นี้เปลี่ยนมาเป็นคนดีเช่นนี้ นิสัยของคนเราจะเปลี่ยนไปได้อย่างไร ฉะนั้นนางต้องเล่นลูกไม้อะไรอยู่แน่ๆ
หรือว่านางอยากใช้ของอร่อยยั่วยวนพวกเขาก่อน จากนั้นค่อยหาโอกาสวางยาพิษฆ่าพวกเขา
เซี่ยอวิ๋นจิ่นนึกเช่นนี้ ภายในใจก็นึกเกลียดชังยิ่งนัก เอาแต่จับจ้องลู่เจียวด้วยแววตาอาฆาตแค้น “เจ้าอยากทำอะไรกันแน่ จะวางยาฆ่าพวกเราแล้วหนีกระนั้นหรือ”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเพิ่งจะกล่าวจบ สีหน้าแฝดสี่คนที่อยู่ด้านข้างก็เปลี่ยนไป รีบเข้าไปหลบข้างเตียงทันที
ลู่เจียวหมดเรี่ยวแรง สถานการณ์ตรงหน้ายากจะแก้ไขจริงๆ ทว่าต่อให้ยากเพียงใด นางก็ต้องพยายาม
“เซี่ยอวิ๋นจิ่น เจ้าบ้าไปแล้วหรือ ทำอาหารให้เจ้ากินแล้วยังหาว่าข้าไม่ดีอีก รู้แบบนี้ ไม่ให้พวกเจ้ากินดีกว่า เอาแต่ว่าข้าวางยา วางยา วางยา ข้าอยากวางยาฆ่าพวกเจ้าให้ตายจริงๆ แต่จะไปหายาพิษจากที่ไหน”
ลู่เจียวพูดอย่างเดือดดาล พร้อมโน้มลงไปยกข้าวหนึ่งถ้วยมาตักเข้าปาก จากนั้นดื่มน้ำแกงคำใหญ่ๆ
“ข้าตายไหม”
ลู่เจียวกล่าวจบก็วิ่งออกไปด้านนอกด้วยความโมโห ตอนที่เดินถึงประตู เผอิญเจอกับเซี่ยเอ้อร์จู้ที่กำลังเดินเข้ามา ในมือของเขามีเผือกนึ่งและน้ำแกงปลา
ลู่เจียวเห็นเขามองตนด้วยสายตาไม่เป็นมิตร ก็สาวเท้าก้าวใหญ่ออกไป เซี่ยเอ้อร์จู้ถอยไปด้านข้างทันที เขาไม่เคยกล้ามีปัญหากับน้องสะใภ้สามเลย เพราะนางบ้าบิ่นไร้เหตุผลเกินไป
รอจนลู่เจียวจากไปแล้ว เซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่ในเรือนจึงเอ่ยกับเด็กชายสี่คนที่ข้างเตียง “ไปกินเถอะ”
หากลู่เจียวกล้าวางยาพิษฆ่าเด็กสี่คนนี้ เขาจะไม่ปล่อยนางไปง่ายๆ แน่นอน เขาจะถลกหนังนาง ทรมานนางจนนางรู้สึกเสียใจที่เกิดมาในโลกใบนี้
เด็กน้อยสี่คนฟังคำสั่งของบิดา แล้วพูดอย่างรู้จักกาลเทศะ “ท่านพ่อ ท่านก็กินสิ”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นพยักหน้า สื่อให้เซี่ยเอ้อร์จู้เข้ามาป้อนข้าวให้เขา
เซี่ยเอ้อร์จู้เห็นข้าวและน้ำแกงไก่ในเรือนก็ตกตะลึงไปชั่ววูบ “น้องสะใภ้ฆ่าไก่หรือ ทำเช่นนี้ถึงจะถูก ร่างกายของเจ้าไม่ดี ควรบำรุงให้มากๆ”
เซี่ยเอ้อร์จู้เอาเผือกและแกงปลาวางลงบนโต๊ะอาหาร ยกไปป้อนเซี่ยอวิ๋นจิ่น
สำหรับท่าทีของลู่เจียว เขาเองก็ข้องใจอย่างมาก เขารู้สึกว่าเซี่ยอวิ๋นจิ่นเป็นคนฉลาดมาโดยตลอด จึงอดพึมพำไม่ได้
“น้องสาม น้องสะใภ้เป็นอะไรไป”
นัยน์ตาสีนิลของเซี่ยอวิ๋นจิ่นดูลุ่มลึกขึ้นในทันที พร้อมพูดเสียงเรียบ “นางคงจะวางแผนอะไรบางอย่าง”
อยากให้พวกเขากินของอร่อยจนตายใจ ถือโอกาสตอนที่พวกเขาไม่ได้ป้องกันตัว วางยาฆ่าพวกเขาแล้วหนีไปใช้ชีวิตที่สุขสบาย
ตามหลักแล้ว ลู่เจียวไม่กล้าทำเช่นนี้ เพราะการฆ่าสามีและบุตร มีโทษประหารชีวิตอย่างเดียว ทว่าหญิงผู้นั้นโง่เหมือนสุกร จะนึกถึงเรื่องพวกนี้ได้อย่างไร
ทว่าเซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่มีทางให้โอกาสนางอยู่แล้ว!


## ฆ่าเขาไปเสียดีกว่า

ตอนที่ 5 ฆ่าเขาไปเสียดีกว่า
ในเรือนตะวันออก แฝดสี่และเซี่ยอวิ๋นจิ่นกำลังกินอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย ลู่เจียวกินข้าวในโรงครัว ทว่าน้ำแกงค่อนข้างมัน นางจึงตักน้ำมันที่ลอยด้านบนออก แล้วดื่มแค่น้ำไปหนึ่งถ้วย
เพราะนางมัวเป็นห่วงว่าแฝดสี่เก็บถ้วยแล้วจะทำถ้วยชามแตกอีก
ลู่เจียวเลยจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของคนในเรือนตลอดเวลา พอได้ยินเสียงเหมือนใกล้จะกินกันเสร็จ นางก็ลุกขึ้นเข้าไปเก็บถ้วยเก็บตะเกียบ
ครั้งนี้แม้แฝดสี่จะรักษาระยะห่างกับนางเหมือนเดิม ทว่ากลับไม่ได้ดูแตกตื่นและหวาดผวาเหมือนในตอนแรก
ลู่เจียวก็ไม่ได้สนใจพวกเขา ยิ่งไม่มองเซี่ยอวิ๋นจิ่นแม้แต่ปราดเดียว ยกตะเกียบและถ้วยชามออกไป
เซี่ยเอ้อร์จู้ที่อยู่ด้านหลังก็พึมพำด้วยความประหลาดใจ “น้องสะใภ้สามไม่เหมือนเดิมจริงๆ ไม่จุ้นจ้านเจ้าเหมือนเช่นเคย ถ้าเป็นเมื่อก่อน ต้องอวดความดีความชอบที่ตัวเองทำแน่นอน”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นรู้สึกว่านางในฉบับนี้ ยิ่งตรงกับแบบที่เขาคิดในก่อนหน้านี้ นางต้องวางแผนอะไรบางอย่างไว้แน่นอน
ตอนเที่ยง เซี่ยเอ้อร์จู้อยู่ด้วยไม่นาน หลังจากป้อนอาหารเซี่ยอวิ๋นจิ่นและพาเขาไปสุขาแล้วก็กลับไป
ช่วงบ่าย ลู่เจียวไปงีบหลับในเรือนตะวันตก นางยุ่งมาตั้งแต่เช้าตรู่ ตอนนี้เหนื่อยจนหมดแรง
แม้นางจะอ้วนท้วน ทว่าก็ไม่ควรออกกำลังกายหักโหมหรืออดข้าวมากเกินไป ต้องห้ามใจร้อนโดยเด็ดขาด
หลังจากตื่นจากการงีบหลับ นางก็เริ่มฝึกโยคะลดความอ้วน หลังจากเผาผลาญไขมันจนเหงื่อท่วมตัว ก็ค่อยไปต้มน้ำอุ่นในโรงครัวเพื่ออาบน้ำ
ตกเย็น นางต้มข้าวต้มไก่ฉีกผักกาด เป็นเนื้อไก่ที่เหลือตอนเที่ยง เพิ่มผักกาดเข้าไป รสชาติก็ไม่เลว
ทว่าลู่เจียวแอบใส่น้ำจากน้ำพุจิตวิญญาณเข้าไปในข้าวต้ม น้ำพุจิตวิญญาณจะปรับสมดุลของร่างกายได้ แค่นางไม่กล้าใส่มากเกินไป กลัวว่าจะโดนจับได้ เพราะหากเติมน้ำจากน้ำพุจิตวิญญาณในห้วงอากาศนี้ลงไป รสอาหารจะค่อนข้างหวาน
เซี่ยอวิ๋นจิ่นยังคงมองข้าวต้มด้วยความระแวงว่ามีพิษหรือไม่ หลังจากแน่ใจว่าไม่มีพิษ ถึงจะให้แฝดสี่กิน
อาหารทั้งวันนี้ ทำให้แฝดสี่รู้สึกเหมือนอยู่ในฝัน แม้กระทั่งยังสงสัยว่าลู่เจียวเป็นบ้าไปแล้ว
เด็กชายทั้งสี่ต่างเปรยว่า ถ้านางบ้าเช่นนี้ไปตลอดก็ดี วันข้างหน้าพวกเราจะได้กินของอร่อยๆ
ลู่เจียวได้ยินคำพูดของพวกเขา ก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก นี่มันอะไรกันเนี่ย
หลังจากผ่านมื้อค่ำไป ตอนนางไปเก็บถ้วยชามในเรือนตะวันออก จู่ๆ เซี่ยอวิ๋นจิ่นก็เอ่ยว่า “ลู่เจียว คืนนี้เจ้าอยู่ดูแลพวกเราในนี้เถอะ”
ลู่เจียวและเซี่ยเอ้อร์จู้เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน
สามวันก่อน เซี่ยเอ้อร์จู้อยู่นอนเฝ้าในเรือนตะวันออก เผื่อซูอวิ๋นจิ่นต้องการอะไรตอนกลางดึก
หลังจากนิ่งอึ้งไปสักพัก เซี่ยเอ้อร์จู้ก็พูด “น้องสาม ให้ข้าอยู่ดูแลเถอะ”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นมองเขา “พี่รองเฝ้ามาหลายวันแล้ว อย่างไรก็ต้องกลับไปอยู่เป็นเพื่อนพี่สะใภ้รองหน่อย พรุ่งนี้ค่อยมาเฝ้าข้าเถอะ”
เซี่ยเอ้อร์จู้ยังคงไม่ไว้วางใจจึงมองลู่เจียวด้วยความหวาดระแวง
ลู่เจียวทำหน้าบูดบึ้งเล็กน้อย หรี่ตามองเซี่ยอวิ๋นจิ่น เจ้าหมอนี่จะให้นางเฝ้าตอนกลางคืนหรือ นางไม่เชื่อว่าเขาจะยอมให้นางนอนในเรือนของเขา
หรือว่าเขาอยากฆ่านาง ทว่าเขาขยับไม่ได้เสียหน่อย
หรือว่าเขาแค่อยากจะให้เซี่ยเอ้อร์จู้กลับไปอยู่เป็นเพื่อนภรรยาจริงๆ อย่างไรเสียเซี่ยเอ้อร์จู้ก็เฝ้าเขามาสามคืนแล้ว
แบบนี้ก็สมเหตุสมผลอยู่
แม้ลู่เจียวจะคิดเช่นนี้ แต่ในใจกลับระแวดระแวง ทว่านางกลับไม่ได้ปฏิเสธ
นี่คือตัวร้ายที่ร้ายที่สุดในนิยายเรื่องที่นางอ่าน ฉะนั้นนางต้องสานความสัมพันธ์อันดีกับพวกเขาให้ได้
“ได้”
ลู่เจียวตอบกลับ เซี่ยเอ้อร์จู้ก็ไม่อยากพูดอะไรอีก จึงจัดข้าวของของเซี่ยอวิ๋นจิ่นให้เรียบร้อย แล้วค่อยลุกขึ้นจากไป
ลู่เจียวเอาถ้วยชามออกไปล้าง แฝดสี่คนนั้นเดินไปใกล้เซี่ยอวิ๋นจิ่น แล้วประท้วงด้วยความไม่พอใจ
“ท่านพ่อ เหตุใดท่านถึงให้นางมานอนในเรือนของพวกเราเล่า”
“ข้าไม่อยากให้นางมานอนที่นี่”
“ท่านให้นางออกไปเถอะ”
นัยน์ตาของเซี่ยอวิ๋นจิ่นฉายแววน่าหวาดผวา ทำให้คนถึงกับหายใจไม่ออก
“เอาเถอะ วันนี้ให้ท่านลุงกลับไปพักผ่อนหนึ่งคืน พรุ่งนี้พ่อจะให้นางออกไปเอง”
แฝดสี่คนไม่พูด รีบปีนขึ้นมานอนบนเตียงของเซี่ยอวิ๋นจิ่น สามวันนี้พวกเขามานอนเช่นนี้ มีเพียงได้อยู่เคียงข้างเซี่ยอวิ๋นจิ่น ถึงจะทำให้พวกเขารู้สึกปลอดภัย
ในห้องครัว ลู่เจียวล้างจานเสร็จก็ไปเอาเสื่อในเรือนตะวันตกเดินไปที่เรือนตะวันออก คืนนี้นางต้องระมัดระวังตัวให้มาก ห้ามหลงกลเซี่ยอวิ๋นจิ่นโดยเด็ดขาด นางไม่อยากกลายเป็นภรรยาที่เสียชีวิตตั้งแต่ยังสาว
แม้ในใจลู่เจียวจะคิดเช่นนี้ ทว่าตอนที่นางนอนลงจริงๆ ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าง่วงนอนมาก อีกอย่างนางมีร่างอ้วนท้วนเช่นนี้ ก็ยิ่งทำให้หลับได้ดี เพิ่งนอนลงก็เริ่มทะเลาะกับเปลือกตาตัวเองแล้ว
เริ่มแรกลู่เจียวแกล้งหลับก่อน เพื่อสังเกตดูความเคลื่อนไหวของเซี่ยอวิ๋นจิ่น นางอยากรู้ว่าเขาจะทำอะไรกันแน่
ด้วยความฉลาดของเซี่ยอวิ๋นจิ่นย่อมรู้หลักเหตุผลที่ฆ่าคนแล้วต้องชดใช้ด้วยชีวิต ฉะนั้นถ้าเขาฆ่าภรรยา ไม่เพียงแต่ทำลายชื่อเสียงของตน เขายังจะได้รับโทษหนักอีกด้วย นางตายไป เขาโดนประหารชีวิต เจ้าแฝดสี่จะทำอย่างไร
ฉะนั้นเขาอาจฆ่านางทิ้ง แต่ต้องสร้างสถานการณ์ว่านางจบชีวิตตัวเอง
ลู่เจียวยิ่งคิดยิ่งกังวลใจ พยายามไม่ปล่อยให้ตัวเองหลับ แต่น่าเสียดายที่คนบนเตียงไม่ขยับแม้แต่น้อย
ลู่เจียวเงี่ยหูฟังเสียงลมหายใจของเขา สังเกตได้ว่าเขาไม่ได้แกล้งหลับ แต่หลับไปแล้วจริงๆ ฉะนั้นนางคิดไปเองทุกอย่างหรือ
เขาไม่ได้คิดจะทำร้ายนางจริงหรือ
ลู่เจียวฝืนตัวเองไปถึงตอนกลางดึกก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ค่อยๆ หลับใหลไป
นางเพิ่งหลับไป คนบนเตียงก็ลืมตาขึ้น แววตาเยือกเย็นฉายแววคมเฉียบดั่งดาบ ทอประกายแสงระยิบระยับ
ลู่เจียวหลับลึกมากจึงไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย แม้กระทั่งยังนอนยังฝันถึงเรื่องหลังจากที่ตนตายไปในภพที่แล้ว เห็นภาพแห่งความโศกเศร้า เพื่อนในค่ายทหารไว้อาลัยนาง ฝันเห็นกระทั่งพ่อแม่ที่ต่างแยกทางไปตามหารักแท้ของตัวเอง ยังต้องกลับมาร่วมงานศพของนางด้วยความเสียใจ
ลู่เจียวกำลังเหม่อลอยกับภาพตรงหน้า จู่ๆ ก็รู้สึกว่าเหมือนโดนใครบีบคอ หลังจากหายใจไปหลายเฮือกก็สะดุ้งตื่นขึ้นด้วยความยากลำบาก
ตอนที่นางตื่นขึ้นมาก็ยกมือขึ้นคว้ามือที่บีบคอตัวเองออก
เกิดเสียงดังขึ้น คนคนนี้ไปชนเข้ากับฝาผนัง ลู่เจียวหอบหายใจสะลืมสะลือ เงยหน้ามองคนที่อยู่ตรงมุมกำแพง
บุรุษผู้นี้มีใบหน้าหล่อเหลา ทว่าแววตากลับเลือดเย็นอย่างบอกไม่ถูก กำลังจ้องนางด้วยความอาฆาต
เวลานี้ตอนนี้ เขาเหมือนภูตผีปีศาจที่ปีนขึ้นมาจากนรกที่ต้องการจะกินเลือดกินเนื้อลู่เจียว
ลู่เจียวเห็นหน้าคนที่บีบคอนางอย่างชัดเจนแล้ว กลับเป็นเซี่ยอวิ๋นจิ่นที่นอนป่วยหนักอยู่บนเตียง
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ ไม่หลับไม่นอนตอนกลางดึก แล้วมาบีบคอข้าเช่นนี้”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นได้ยินคำพูดของลู่เจียว แววตาพลันแดงฉานไปด้วยความอาฆาต
“ใช่ ข้าบ้าไปแล้ว โดนเจ้าบีบบังคับจนเป็นบ้า ชีวิตดีๆ ของข้าต้องถูกเจ้าทำลายไป ฉะนั้นข้าจะฆ่าเจ้า”
เพิ่งจะพูดจบ เขาก็รู้สึกเวียนศีรษะจนคลื่นไส้ ทว่ากลับกัดฟันสู้ พยายามคลานไปหาลู่เจียว ท่าทางนั้นดูเหมือนว่าจะไม่ยอมแพ้ถ้าไม่บรรลุเป้าหมาย
ลู่เจียวลุกขึ้นไปตบหน้าเขา ตบจนเขาสลบไปทันที
เซี่ยอวิ๋นจิ่นนิ่งสงบลงทันที เขานอนอยู่บนเตียงเงียบๆ ไม่ขยับเขยื้อน
ลู่เจียวมองเขา ภายในใจเกิดความรู้สึกอาฆาตแค้น ฆ่าเขาไปเสียดีกว่า ฆ่าไปแล้วจะได้ไม่ต้องกังวลว่าเขาจะมาแก้แค้นตนในภายภาคหน้าอีก


## วางยา

ตอนที่ 6 วางยา
ลู่เจียวหยุดความคิดร้ายกาจทันที ถ้านางสังหารเขา แล้วจะไปต่างอะไรกับคนร้ายพวกนั้น ถ้าสังหารเซี่ยอวิ๋นจิ่นจริงๆ เด็กชายสี่คนนี้จะทำอย่างไร
ยิ่งไปกว่านั้น เซี่ยอวิ๋นจิ่นคือดาวร้ายที่ร้ายกาจที่สุดในนิยาย หากสังหารเขา เนื้อหานิยายต้องผิดเพี้ยนไปจากเดิมแน่นอน นางคงไม่อยากตายตามเขาไปแน่
ลู่เจียวจึงโน้มตัวลงไปอุ้มเซี่ยอวิ๋นจิ่นไปวางบนเตียง
นางอุ้มชายผู้นี้ได้สบายๆ เพราะนางมีห้วงอากาศติดตัวมาด้วย กำลังจึงเยอะกว่าเดิมหลายเท่า
พอเห็นฟ้ายังไม่สว่าง ลู่เจียวรีบไปนอนพัก นางไม่ได้หลับดีๆ มาทั้งคืน เวลานี้นางง่วงจนทนไม่ไหวแล้ว
ตอนนางตื่นขึ้นมาอีกที ก็เป็นเวลารุ่งสางแล้ว แฝดสี่ไม่รู้ว่าหายไปไหนกันหมด
เซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่บนเตียงก็ตื่นนอนแล้ว เขามองนางด้วยสายตานิ่งเฉย ราวกับว่าเรื่องที่เกิดเมื่อคืนเป็นเพียงความฝันเท่านั้น ไม่ได้มีอะไรผิดปกติแม้แต่น้อย
ลู่เจียวเบ้ปากอย่างหมดคำพูด นางกำลังจะลุกขึ้นไปทำอาหาร เซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่บนเตียงกลับพูดว่า “ตักน้ำให้ข้าดื่มที”
ลู่เจียวอยากถามว่าเขากระหายน้ำเพราะเมื่อคืนออกกำลังกายหนักเกินไปหรือเปล่า แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถาม หันหลังเดินออกไปตักน้ำเย็นมาให้เซี่ยอวิ๋นจิ่น
“ไม่มีน้ำร้อน จะดื่มน้ำเย็นหรือไม่”
คนบนเตียงไม่ได้ปฏิเสธ “ดื่ม”
ลู่เจียวยกน้ำเย็นไป แต่แล้วก็พลันทำตัวไม่ถูก แล้วเขาจะดื่มอย่างไร
“ให้ข้าป้อนเจ้าไหม”
แม้บุรุษคนนี้จะหล่อเหลา ทว่าสำหรับนาง เขาก็เป็นเพียงคนแปลกหน้าคนหนึ่ง สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเขาอยากสังหารนางจนใจจะขาด ฉะนั้นตอนนี้นางเลยไม่อยากใกล้ชิดเขามากเกินกว่านี้
เซี่ยอวิ๋นจิ่นส่ายหัว “ไม่ต้อง”
เขายื่นมือรับน้ำจากลู่เจียว ยกถ้วยมาดื่มอย่างยากลำบาก
เซี่ยอวิ๋นจิ่นได้รับบาดเจ็บทั้งศีรษะ หน้าอกและขา ทว่ามือสองข้างไม่เป็นอะไร ยังถือของได้บ้าง แต่ถือไม่ได้ทุกอย่าง เพราะเขาขยับตัวไม่ได้ แค่ขยับก็จะรู้สึกเวียนศีรษะและคลื่นไส้แล้ว
ลู่เจียวเห็นเขาถือน้ำด้วยมือสั่นเทา น้ำทั้งถ้วยหกกระเซ็นไปทั่ว เลยหันหลังเพื่อหาผ้ามาเช็ดให้เขาโดยไม่รู้ตัว
นึกไม่ถึงว่านางเพิ่งหมุนตัวไป จู่ๆ คนบนเตียงกลับปาถ้วยในมือแตก แล้วหยิบเศษกระเบื้องหนึ่งเสี่ยงขึ้น เขาพยายามขยับมากดบ่าลู่เจียวไว้ ส่วนมือที่ถือเศษกระเบื้องก็เล็งเส้นเลือดใหญ่ตรงลำคอของนาง
ลู่เจียวสัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวอย่างว่องไวของคนด้านหลังตั้งแต่แรก นางเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง ยกมือฟาดเซี่ยอวิ๋นจิ่นจนล้มลงบนเตียงทันที
เกิดเป็นหมอทหาร ต้องเคยฝึกวิชาป้องกันตัวในค่ายทหารมาบ้างอยู่แล้ว นางจึงเคลื่อนไหวร่างกายได้ฉับไว เซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่มีทางลอบจู่โจมนางได้แน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น เขายังได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ ต่อให้ลงมือไวเพียงใดก็ยังช้ากว่านางอยู่ดี
แต่ลู่เจียวยังคงโกรธเคืองมาก หันหลังโดดเข้าไปบีบคอของเขาไว้ แล้วสบถหยาบอย่างโมโห
“เจ้าอยากตายมากเลยหรือ ได้ ข้าจะจบชีวิตเจ้าเอง”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นขยับไม่ได้ เขาโดนนางบีบคอจนหายใจหอบ จึงจ้องหน้านางอย่างอาฆาตแค้น
“เจ้าฆ่าข้า เจ้าเองก็ต้องตายเหมือนกัน”
ลู่เจียวได้สติกลับมาทันที ไม่ง่ายเลยที่นางจะรอดชีวิต นางจะไม่ยอมตายอีกแน่นอน ทันใดนั้น แรงที่บีบคอเขาก็แผ่วลง ทว่าลู่เจียวกลับยังเอ่ยคำพูดโหดเหี้ยม
“ถ้าเจ้ายังคิดจะฆ่าข้าอีก ก็อย่ามาโทษข้าชิงฆ่าเจ้าก่อนแล้วกัน”
ต่อให้เขาจะเป็นจอมมารร้าย นางก็ไม่มีทางนั่งรอให้เขาฆ่าแน่นอน
ลู่เจียวเพิ่งจะตักเตือนจบ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังจากประตู
ลู่เจียวนึกถึงแฝดสี่คนนั้น รีบดึงมือกลับทันที
ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ควรทะเลาะกันต่อหน้าเด็ก พ่อแม่คือคันฉ่องที่สะท้อนแบบอย่างให้เด็กๆ หากพวกเขามีปากเสียงกัน หรือทะเลาะตบตีกันต่อหน้าเด็ก ก็อาจส่งผลต่อสภาพจิตใจของพวกเด็กๆ ด้วย
ลู่เจียวหันไปมองตรงประตู เห็นต้าเป่ายกน้ำถ้วยหนึ่งมาอย่างระมัดระวัง
อันที่จริงเขาดูหวาดกลัวมาก พยายามประคองถ้วยน้ำไม่ให้น้ำหกแม้แต่หยดเดียว แล้วหยุดลงตรงหน้าลู่เจียว “ท่านแม่ดื่มน้ำหน่อยเถอะ”
ลู่เจียวมองเจ้าเด็กคนนี้ด้วยความประหลาดใจ เขาไม่ชอบนาง จู่ๆ ยกน้ำมาให้นางดื่ม ดีขนาดนี้เชียวหรือ
ทว่าพอเห็นร่างเด็กน้อยโงนเงนไปมา จึงรับน้ำในมือไว้โดยไม่รู้ตัว ทันทีที่รับไว้ ก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่างง ในน้ำมียาพิษ
สีหน้าของลู่เจียวเปลี่ยนไปทันที ถึงกับกล้าวางยานาง ที่ร้ายกาจกว่านั้นคือ พิษในน้ำคือหญ้าไส้ขาดที่กินแล้วถึงขั้นตายได้
มิน่าล่ะ ตอนโตมาถึงได้กลายเป็นตัวร้ายที่ทำความชั่วโดยไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี
เดิมทีลู่เจียวไม่อยากยุ่งเรื่องของพวกเขา ทว่าตอนนี้เกิดเรื่องนี้ขึ้นกับนาง นางไม่สั่งสอนพวกเขาหน่อยไม่ได้
ลู่เจียวคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงยกถ้วยในมือไปตรงข้างเตียง ขณะเดินก็พูดว่า “ท่านพ่อของพวกเจ้ากระหายน้ำ เอาน้ำถ้วยนี้ไปป้อนเขาเถอะ”
ลู่เจียวพูดขึ้น สีหน้าต้าเป่าก็เปลี่ยนไป รีบขัดขึ้น “ไม่ ให้ท่านพ่อดื่มไม่ได้”
“ทำไมล่ะ” ลู่เจียวชะงักฝีเท้าลงแล้วมองต้าเป่า เด็กคนนี้เริ่มกลัวจนตัวสั่น เดิมทีมารดาก็ดุร้ายอยู่แล้ว ตอนนี้เขาวางยานาง นางต้องเฆี่ยนตีเขาจนตายแน่
ต้าเป่าขวัญเสียจนร้องไห้เสียงดัง ลู่เจียวเดินหน้าไปที่ข้างเตียง “ดูท่าแล้ว น้ำถ้วยนี้คงมีปัญหาจริงๆ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ให้ท่านพ่อพวกเจ้าพิสูจน์ก่อนเถอะ”
ต้าเป่าตะโกนด้วยความตื่นตระหนก “ไม่ มะ...มียาพิษ”
ลู่เจียวแสยะยิ้มใส่เซี่ยอวิ๋นจิ่น
“เยี่ยม ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ คนเป็นพ่ออยากฆ่าข้า แล้วลูกก็อยากฆ่าข้าอีก พวกเจ้าสองพ่อลูกเข้ากันดีจริงๆ”
ลู่เจียวหยุดชะงักไปชั่วขณะแล้วพูดต่อ “ข้าอยากถามเซี่ยซิ่วไฉสักหน่อย เด็กที่อายุน้อยขนาดนี้วางยาฆ่ามารดาเช่นนี้ อนาคตจะจบสิ้นหรือไม่ เจ้าอยากให้บุตรชายของเจ้ากลายเป็นวายร้ายที่ไม่เกรงกลัวการทำชั่วหรือ”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นมีสีหน้าเปลี่ยนไป เขามองต้าเป่าด้วยสีหน้าหม่นหมอง แล้วตวาดขึ้น “ต้าเป่า เจ้าไปเอายาพิษพวกนี้มาจากไหน”
ต้าเป่าพูดด้วยเสียงสะอื้น “คะ คราวที่แล้ว คราวที่แล้วข้าเห็นเสิ่นต้านิวกินยาตัวนี้แล้วเกือบสิ้นใจ”
เพราะเมื่อคืนเขาเห็นบิดาตัวเองฆ่ามารดาไม่สำเร็จ เขาเลยไปเอายาพิษตัวนี้มาตั้งแต่เช้าตรู่
นึกไม่ถึงว่ามารดาสารเลวคนนี้จะรู้ทัน ต้าเป่าร้องไห้ด้วยความเสียใจ
ลู่เจียวมองเซี่ยอวิ๋นจิ่น “พ่อเจ้าเป็นแบบอย่างที่ดีจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อคืนเจ้าทำกับข้าเช่นนั้น แล้วจะเกิดเรื่องที่บุตรวางยาฆ่ามารดาได้อย่างไร ถ้าคนอื่นมารู้เข้า อนาคตของเขาต้องจบแน่นอน”
สีหน้าเซี่ยอวิ๋นจิ่นเปลี่ยนไปมา เขาเงยหน้ามองลู่เจียว “เขายังเป็นเด็ก”
“เป็นเด็กเป็นเล็กก็หัดวางยาพิษมารดาตัวเองแล้ว นี่ถ้าโตกว่านี้คงทำเรื่องชั่วอื่นได้โดยไม่รู้สึกละอายใจ”
ลู่เจียวพูดจบก็ไม่มองเซี่ยอวิ๋นจิ่น เพียงมองต้าเป่า “ไปเอาไม้เรียวมา”
สีหน้าของเซี่ยอวิ๋นจิ่นเปลี่ยนไปทันที แล้วตวาดใส่นางเสียงแข็ง “เจ้าคิดจะทำอะไร”
ลู่เจียวชักสีหน้าโมโห “ทำความผิดแล้วไม่ลงโทษ วันข้างหน้าลูกไปฆ่าคนวางเพลิงไปทั่ว แล้วจะทำอย่างไร”
นางมองต้าเป่า ต้าเป่าไม่พูดไม่จา เอ้อร์เป่า ซานเป่าและซื่อเป่าที่อยู่ด้านนอกวิ่งกรูเข้ามา
“พวกเราเป็นคนทำเอง ท่านตีพวกเราเถอะ”
“อย่าตีพี่ชายเลย ตีพวกเราเถอะ”


## ท่านพ่อ อย่าตีเลย

ตอนที่ 7 ท่านพ่อ อย่าตีเลย
ลู่เจียวมองพวกเขาด้วยสีหน้าบึ้งตึง แล้วสั่งต้าเป่าอีกครั้ง “ไปหาไม้เรียวมาให้ข้าเดี๋ยวนี้”
ครั้งนี้ เซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่ขวางนาง สิ่งที่ต้าเป่าทำในวันนี้ สมควรได้รับการสั่งสอนจริงๆ ไม่เช่นนั้นวันข้างหน้าอาจทำเรื่องที่ร้ายแรงกว่านี้
เวลานี้ เซี่ยอวิ๋นจิ่นรู้สึกเสียใจมาก เสียใจที่ตนทำเรื่องเช่นนั้นต่อหน้าเด็กๆ เขาควรคิดหาวิธีอื่นตั้งแต่แรก
ต้าเป่าน้ำตาคลอ เดินพล่านออกไปด้านนอกด้วยสองขาที่สั่นงันงก
เขาต้องถูกมารดาใจอำมหิตคนนี้ตีตายแน่ๆ ฮือๆ เขาต้องตายแน่ๆ
แม้จะกลัวเพียงใด ทว่าต้าเป่าก็หาไม้เรียวที่ใช้ตีพวกเขาประจำจนเจอ
ลู่เจียวยื่นมือไปรับไม้เรียวไว้ มองแฝดสี่ยืนเรียงเป็นแถวหน้ากระดาน แล้วพูดอย่างเฉยเมย
“พวกเจ้าสามคนดูไว้ให้ดี ถ้าวันหลังยังทำเรื่องไม่ดีอีก ต้องถูกลงโทษเช่นนี้เหมือนกัน”
นางพูดจบก็สั่งต้าเป่า “ยื่นมือออกมา”
ต้าเป่ายื่นมือที่ผอมจนเหลือแต่หนังออกมา ลู่เจียวเห็นมือของเขาก็ตีไม่ลง ทว่าหากไม่อบรบเสียบ้าง ภายภาคหน้าพวกเขาอาจทำความชั่วที่ไม่สมควรให้อภัยอีก ขณะที่ตีฝ่ามือของต้าเป่า นางก็พูดเสียงเรียบ
“ใช่ ข้าผิดเองที่ที่ผ่านมาเฆี่ยนตีพวกเจ้าไปเรื่อย แต่ว่าข้าเป็นเพียงหญิงบ้านนอกกคนหนึ่ง ต่อให้จะเสียชื่อก็ไม่เป็นไร ทว่าพวกเจ้ายังต้องร่ำเรียนหนังสือแล้วสอบข้าราชการ ถ้าให้คนอื่นรู้ว่าพวกเจ้าเคยวางยาฆ่ามารดาตัวเอง แล้วจะรับราชการเป็นขุนนางได้อย่างไร”
ลู่เจียวพูดแทงใจต้าเป่ามาก เอ้อร์เป่า ซานเป่าและซื่อเป่าก็พานร้องไห้ตามไปด้วย ขณะเดียวกันพวกเขาก็ขอร้องอ้อนวอนแทนพี่ใหญ่ตัวเอง
“อย่าตีท่านพี่เลย วันข้างหน้าพวกเราไม่กล้าทำเช่นนี้อีกแล้ว”
“ข้าก็ไม่กล้าอีกแล้ว”
“พวกเราจะไม่ทำร้ายท่านอีก จะยอมให้ท่านเฆี่ยนตีพวกเราต่อไป”
ลู่เจียวได้ยินคำพูดพวกเขา ก็ยิ่งตีไม่ลง แรงมือแผ่วลงไปมาก สุดท้ายแค่ตีฝ่ามือของต้าเป่าเพียงยี่สิบที ถือว่าลงโทษเบาลงไปมากแล้ว
“จำไว้ วันข้างหน้าจะทำอะไรก็ควรคิดให้รอบคอบ เรื่องใดควรทำไม่ควรทำ ถ้าไม่แน่ใจ ก็อย่าไปทำ”
แฝดสี่แค่สี่ขวบเท่านั้น บางเรื่องก็พอรู้บ้างแล้ว ทว่าต่อให้บางเรื่องจะฟังไม่รู้ความ ก็ตั้งอกตั้งใจฟังอย่างมาก
เซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่บนเตียงหรี่ตามองสตรีที่อยู่ด้านข้าง
ตอนนี้ หญิงผู้นี้สั่งสอนบุตรชายได้ดีจริงๆ ไม่ได้โง่เขลาเหมือนที่ผ่านมา ทว่าเซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่เชื่อว่านางจะมีความอดทนต่อเด็กๆ มากเช่นนี้ คิดว่าคงมีคนคอยชี้ทาง หรือจะเป็นแม่ยายของเขา
แต่ก่อนแม่ยายเคยเป็นสาวใช้ในตระกูลชั้นสูง ประสบการณ์ที่สั่งสมมาย่อมมากกว่าหญิงในชนบทคนอื่นๆ
คิดว่าเรื่องพวกนี้แม่ยายคงเป็นสอนนาง เซี่ยอวิ๋นจิ่นแสยะยิ้มดูหมิ่น มองลู่เจียวด้วยความเย็นชา
ลู่เจียวกวาดสายตามองเซี่ยอวิ๋นจิ่นและแฝดสี่ แล้วพูดเสียงเนือย
“ตอนนี้ข้าเข้าใจอย่างลึกซึ้งแล้วว่าพวกเจ้าเกลียดข้าแค่ไหน”
นางพูดจบก็ชะงักไป แล้วหันไปมองเซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่บนเตียง “พวกเรามาคุยกันดีๆ เถอะ”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่ส่งเสียงใดๆ ลู่เจียวเอ่ยขึ้นช้าๆ
“เซี่ยอวิ๋นจิ่น เจ้าก็น่าจะรู้ว่าแต่ก่อนตอนข้าอยู่บ้านตัวเอง ข้าไม่ได้เป็นเช่นนี้ ตอนนั้นแม้ข้าจะดื้อด้านสักหน่อย แต่ก็ไม่เคยไร้เหตุผลเช่นนี้”
ลู่เจียวพูดความคิดตอนที่ร่างเดิมอยู่ที่บ้านพ่อแม่ออกมา นางแค่ดื้อด้านเท่านั้น ทว่าก็ถือว่าดีกับคนนอก ไม่เหมือนตอนนี้ที่พูดจาหยาบคาย ทำร้ายคนอื่นอย่างไร้เหตุผล
นางเปลี่ยนไปเช่นนี้ เหตุผลส่วนหนึ่งก็มาจากเซี่ยอวิ๋นจิ่น
“ข้าเปลี่ยนเป็นเช่นนี้ ก็เพราะขอแล้วไม่เคยได้ ข้าคาดหวังว่าจะได้แต่งเข้าตระกูลเซี่ย อยากให้เจ้าชอบข้า ดีกับข้าเสียหน่อย แต่น่าเสียดาย ในสายตาของเจ้าไม่เพียงแต่ไม่มีข้า แล้วยังรังเกียจข้าอีก”
ความฝันงดงามที่อยากแต่งเข้าตระกูลเซี่ยพังทลาย เดิมทีนึกว่าจะได้สามีที่ดี สุดท้ายกลับได้สามีที่เฉยเมยต่อนาง ร่างเดิมเลยยิ่งทำตัวไร้เหตุผล ทำตัวเอาแต่ใจ ถึงขั้นที่ตีบุตรชายตัวเองอย่างไร้เหตุผล ก็เพราะเซี่ยอวิ๋นจิ่นมักจะทำให้นางโมโหอยู่บ่อยๆ
ร่างเดิมเห็นว่าตนเองตีบุตรแล้วทำให้เซี่ยอวิ๋นจิ่นโมโห ด้วยเหตุนี้จึงใช้วิธีนี้แก้แค้นเขา ทว่านานวันเข้ากลับยิ่งรุนแรงกับเด็กๆ
แน่นอน เหตุผลอีกหนึ่งประการคือ เมื่อได้ทำเช่นนี้ ลู่เจียวรู้สึกว่าชีวิตมีสีสันมากขึ้น ร่างเดิมเลยทำตามใจตัวเอง
ลู่เจียวจึงพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส นางเอาเหตุผลนี้มาอ้างว่าต้องการเปลี่ยนแปลงนิสัยแย่ๆ ของตัวเอง ม่อย่างนั้น ให้นางทำตัวเอาแต่ใจและไร้เหตุผลต่อไปเหมือนร่างเดิมคงเหนื่อยแย่
“ตอนนี้ข้าเหนื่อยแล้ว ไม่อยากจะยุ่งเกี่ยวกับเจ้าอีก ข้าตัดสินใจแล้ว พวกเราหย่ากันเถอะ”
“หย่า?”
ในที่สุด สีหน้าของเซี่ยอวิ๋นจิ่นเปลี่ยนไป แววตาหม่นหมองจนอธิบายไม่ถูก มุมปากยิ้มเย้ยหยันชัดเจนกว่าเดิม
หญิงผู้นี้พูดจาอ้อมค้อมมากมายขนาดนี้ ก็เพราะอยากหย่าร้าง แยกทางกับสามีและบุตรนี่เอง
นี่เห็นเขาพิการ  ไม่อยากจะอยู่ปรนนิบัติเขาแล้วใช่หรือไม่
เซี่ยอวิ๋นจิ่นยกมุมปากขึ้นอย่างดูหมิ่น นัยน์ตาเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งพันปี
ลู่เจียวมองสีหน้าเย็นชาของเขาก็พูดอะไรไม่ออก ทว่ายังคงดึงดันพูดต่อ
“แต่เจ้าวางใจเถอะ ไม่ใช่ว่าจะหย่ากันตอนนี้หรอก รอให้ขาของเจ้าหายดีค่อยหย่ากัน ก่อนหน้านี้หมอที่หอเป่าเหอกล่าวว่าในค่ายทหารมีหมอมากฝีมือที่รักษาขาของเจ้าได้ไม่ใช่หรือ ข้าจะไปหาหมอมาผ่าตัดรักษา ถ้าขาของเจ้าดีขึ้น พวกเราค่อยหย่ากัน เจ้าว่าเช่นนี้ดีหรือไม่”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นแสยะยิ้ม “จะหาหมอทหารฝีมือพระกาฬมารักษาขาข้า เจ้าจะไปหาที่ไหน”
ลู่เจียวเลิกคิ้วขึ้น “เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอก ข้าต้องหาเจอแน่นอน เจ้าวางใจเถอะ”
“ถ้าหาไม่เจอล่ะ”
“หาไม่เจอก็ไม่หย่า ก่อนที่ข้าจะออกจากชีวิตเจ้า ก็ต้องรักษาขาของเจ้าให้หายก่อน”
ลู่เจียวไม่ได้กังวลเรื่องนี้เลย ลำพังตัวนางเองก็ผ่าตัดได้แล้ว ตอนนี้มียารักษา อุปกรณ์และเครื่องมือที่เกี่ยวข้องในห้วงอากาศ แทบจะไม่ขาดสิ่งที่ต้องใช้ในการผ่าตัดเลย
เซี่ยอวิ๋นจิ่นจับจ้องลู่เจียวด้วยสายตาลุ่มลึก นางหน้าโง่คนนี้ดูเหมือนจะฉลาดขึ้นมาหน่อย คำพูดคำจาและการกระทำ ช่างแตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิง ดูๆ แล้วแม่ยายคงเสียเวลาสั่งสอนนางไปไม่น้อย
เซี่ยอวิ๋นจิ่นมองลู่เจียวเพียงปราดเดียวเงียบๆ “หากหาหมอที่มารักษาข้าหายได้จริงๆ วันที่รักษาหาย ข้าจะส่งใบหย่าให้เจ้าเอง”
“ได้”
ลู่เจียวดีอกดีใจมาก ดีจริงๆ ตอนนี้แค่ต้องหาโอกาสเหมาะๆ ผ่าตัดขาของเขาเท่านั้น จากนั้นก็ให้เขาพักฟื้นสองสามเดือน นางก็จะได้ออกจากบ้านเซี่ยเสียที
ลู่เจียวครุ่นคิดแล้วรู้สึกจิตใจแจ่มใสขึ้นมาทันที นางหันไปหาแฝดสี่ที่อยู่ด้านหลัง “ตอนนี้พวกเจ้าเห็นหรือยัง ข้ากับบิดาพวกเจ้าใกล้จะหย่ากันแล้ว ดังนั้นพวกเจ้าไม่ต้องกังวลว่าข้าจะตีพวกเจ้าอีก”
แฝดสี่แลกเปลี่ยนสายตากัน ไม่รู้ว่าจะเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้อย่างไร
มารดาจิตใจอำมหิตจะจากไป พวกเขาน่าจะดีใจถึงจะถูก เหตุใดถึงไม่มีความสุขเล่า
แฝดสี่อ้ำอึ้ง ลู่เจียวลุกขึ้นเดินออกไป ตอนเดินผ่านต้าเป่าก็เห็นมือเล็กๆ บวมแดง อยากจะทายาให้เขา ทว่าพอนึกว่าพฤติกรรมวางยาฆ่ามารดา จึงอยากให้เด็กคนนี้หลาบจำเสียก่อน
“ข้าจะออกไปทำมื้อเช้า”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นมองนางจากไป สายตาเจือความดูหมิ่น เขาจะคอยดูว่านางจะหาหมอทหารมาผ่าตัดขาเขาได้อย่างไร
เซี่ยอวิ๋นจิ่นครุ่นคิดพลางปั้นหน้าเย็นชาใส่แฝดสี่
“ต้าเป่า เอาไม้เรียวมานี่”
ต้าเป่าสะดุ้งตกใจ เขายังเจ็บฝ่ามืออยู่เลย หญิงสารเลวนั่นเพิ่งตีเขา ท่านพ่อจะตีเขาอีกแล้วหรือ
เอ้อร์เป่า ซานเป่าและซื่อเป่าต่างขอร้องอ้อนวอนเซี่ยอวิ๋นจิ่น “ท่านพ่อ อย่าตีเลย”


## แฝดสี่ที่น่าเกลียดน่าชัง

ตอนที่ 8 แฝดสี่ที่น่าเกลียดน่าชัง
เซี่ยอวิ๋นจิ่นมองแฝดสี่ที่น่าสงสาร แม้พวกเขาจะสี่ขวบแล้ว แต่เพราะไม่ได้กินอาหารมีประโยชน์ เลยขาดสารอาหารจนแขนขาเล็กซูบ ทำให้เดินไม่ค่อยแข็ง
เซี่ยอวิ๋นจิ่นนึกถึงเรื่องนี้ ก็รู้สึกเกลียดชังลู่เจียวยิ่ง เสือถึงร้ายก็ไม่กินลูกตัวเอง หญิงผู้นี้เลวทรามยิ่งกว่าเดรัจฉาน ทว่าวันนี้ต้าเป่าทำความผิด เขาต้องสั่งสอน
“เอามา”
ต้าเป่าทำตามคำสั่งของบิดามาตลอด ถึงแม้เขาจะกลัว แต่ก็ไปเอาไม้เรียวให้เซี่ยอวิ๋นจิ่นอย่างเชื่อฟัง
“ท่านพ่อ ตีข้าเถอะ”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นรับไว้ กลับไม่ได้ตีมือของต้าเป่า พยายามบังคับไม้เรียวขึ้นตีมืออีกข้างของตัวเอง
ต้าเป่า เอ้อร์เป่า ซานเป่าและซื่อเป่าล้วนตะลึงงัน จากนั้นต้าเป่าก็ร้องไห้เสียงดัง “ท่านพ่อ อย่าตี อย่าตีตัวเองเลย”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นตีตัวเองและว่ากล่าวสั่งสอนด้วยเสียงเรียบ “บุตรอกตัญญู เพราะบิดาละเลยหน้าที่ บุตรออกนอกลู่นอกทาง ก็คือความผิดของบิดา วันนี้เจ้าทำเรื่องนี้ พ่อก็มีความผิดด้วย ฉะนั้นเจ้าโดนตี พ่อก็ต้องโดนลงโทษด้วยเช่นกัน”
แฝดสี่ในเรือนต่างก็ร้องไห้ บิดาได้รับบาดเจ็บสาหัส แล้วยังจะเอาไม้ตีตัวเอง นี่ล้วนเป็นความผิดของพวกเขา
“ท่านพ่อ วันข้างหน้าพวกเราไม่กล้าทำเช่นนี้อีกแล้ว ไม่กล้าอีกแล้ว”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นพูดเสียงเรียบ “พวกเจ้าจำไว้ให้ขึ้นใจ หากวันข้างหน้าทำความผิดมหันต์อีก พวกเจ้าโดนลงโทษ ข้าก็จะถูกลงโทษไปด้วย”
คำพูดนี้ฝังลึกไว้ในใจของพวกเขา วันข้างหน้าต้องทำความผิดให้น้อยลง
เซี่ยอวิ๋นจิ่นทุกข์ทรมานมาทั้งคืน เช้าวันนี้ยังมาทรมานตัวเองอีก บัดนี้เขาฝืนทนไม่ไหวอีกแล้ว เลยเป็นลมหมดสติไปทันที
แฝดสี่ตกใจจนร้องไห้เสียงดัง ลู่เจียวที่กำลังทำมื้อเช้าในห้องครัวได้ยินก็รีบเดินมา ทันทีที่เห็นเซี่ยอวิ๋นจิ่นเป็นลม นางก็รีบเดินไปคว้าข้อมือของเขามาจับชีพจร สาเหตุเป็นเพราะความโกรธจู่โจมหัวใจจนหมดสติไป
เดิมทีเขาก็บาดเจ็บสาหัสอยู่แล้ว ยังมาใช้ชีวิตอย่างวิตกกังวลติดต่อกันหลายวัน สภาพจิตใจเลยอ่อนแอตามไปด้วย
ลู่เจียวพยุงเขาไปนอนบนเตียง ถือโอกาสนี้หยดน้ำจากบ่อน้ำจิตวิญญาณเข้าปากของเขาสองสามหยด
แฝดสี่มัวแต่เสียใจ เลยไม่ทันสังเกตเห็นเรื่องนี้
ลู่เจียววางเซี่ยอวิ๋นจิ่นลงแล้วมองพวกเขา “อย่าเอาแต่ร้องไห้เลย พ่อเจ้าไม่เป็นอะไรมาก วันหน้าวันหลังงพวกเจ้าก็อย่าทำผิดอีก ถ้ายังทำให้เขากังวลใจต่อไปเช่นนี้ ความเครียดสะสมอาจทำให้หัวใจวายเฉียบพลัน เข้าใจไหม”
แฝดสี่ได้ยินคำพูดของนางก็ตอบกลับทันที “พวกเรารู้แล้ว”
ลู่เจียวมองแฝดสี่ ก็เกิดความรู้สึกค่อนข้างอธิบายยาก
ไม่เพียงแต่มีใบหน้าเหลืองซูบซีด ไม่มีเนื้อแม้แต่น้อย หน้าตายังมอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิง แปดเปื้อนด้วยขี้โคลน เล็บมือดำเป็นน้ำหมึก
ลู่เจียวเห็นแล้วปวดหัว ตัดสินใจว่าวันนี้จะไม่ทำอย่างอื่น จะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้แฝดสี่ก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันภายหลัง
“เอาเถอะ โจ๊กข้าวโพดใกล้เสร็จแล้ว ออกไปกินมื้อเช้ากันเถอะ”
นางพูดจบ แฝดสี่ส่ายหัวอย่างพร้อมเพรียง “พวกเราจะรอกินพร้อมกับท่านพ่อ”
ลู่เจียวกำลังจะพูดอะไรต่อ ก็มีเสียงฝีเท้าดังจากด้านนอก เสียงของเซี่ยเอ้อร์จู้ดังขึ้น “น้องสามตื่นแล้วหรือ”
ลู่เจียวมองแฝดสี่แล้วพูดด้วยเสียงเรียบทันที “เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ห้ามบอกลุงของพวกเจ้าแม้แต่คำเดียว เข้าใจหรือไม่ ไม่เช่นนั้นบิดาของพวกเจ้าต้องเครียดจนหมดสติแน่นอน”
แฝดสี่ได้ยินคำพูดนี้ ก็พยักหน้าเต็มแรงทันที “เข้าใจแล้ว”
ลู่เจียวหวังดีต่อต้าเป่า ไม่อยากให้เอาเรื่องที่บุตรวางยาฆ่ามารดามาจบอนาคตของเขา นี่เป็นยุคที่ความกตัญญูรู้คุณสำคัญยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด หากเรื่องที่ต้าเป่าทำรั่วไหลออกไป วันข้างหน้าชีวิตคงไม่มีโอกาสได้เจริญก้าวหน้า อีกอย่าง เขายังต้องแบกรับความผิดนี้ไปชั่วชีวิต
เซี่ยเอ้อร์จู้เลิกม่านเข้ามาจากนอกประตู พอเข้ามาถึงก็เห็นแฝดสี่ร้องไห้ตาแดง เขาก็คิดว่าน้องสะใภ้สามต้องตีเด็กๆ อีกแล้วแน่
เซี่ยเอ้อร์จู้ไม่เห็นด้วย “น้องสะใภ้สาม อย่าตีเด็กๆ ไปเรื่อยสิ พวกเขายังเด็กอยู่เลย”
ลู่เจียวยังไม่ทันได้พูด เซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่บนเตียงก็ฟื้นขึ้นมา แล้วพูดอย่างอ่อนแรง “พี่รองมาแล้วหรือ”
เซี่ยเอ้อร์จู้เบนความสนใจไปยังเซี่ยอวิ๋นจิ่นบนเตียงทันที “น้องสาม รู้สึกอย่างไรบ้าง ไม่สบายตรงไหนหรือไม่ กินมื้อเช้าแล้วหรือยัง”
ลู่เจียวไม่ได้สนใจสองพี่น้อง หันหลังเดินออกไปด้านนอก เช้านี้นางทำโจ๊กข้าวโพด แล้วยังใส่ผักกาดลงไปนิดหน่อยด้วย
บุรุษคนหนึ่งต้องพิการติดเตียง ส่วนเด็กอีกสี่คนก็ขาดสารอาหาร แม้โจ๊กข้าวโพดนับว่าเป็นอาหารที่ดี ทว่าไม่ได้มีสารอาหารมากมาย ดูๆ แล้วนางคงต้องคิดวิธีเสียแล้ว
ลู่เจียวตักโจ๊กข้าวโพดให้เซี่ยอวิ๋นจิ่นและแฝดสี่ในเรือนกิน
หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ ลู่เจียวก็ต้มน้ำสองหม้อเพื่ออาบน้ำให้แฝดสี่ นางใช้อ่างไม้ที่ตนเองใช้อาบก่อนหน้านี้
อ่างไม้นี้ใหญ่มาก เติมน้ำเต็มอ่างจะอาบได้สองคน
เพียงแต่ว่าตอนนี้แฝดสี่กลับต่อต้านในสิ่งที่นางทำ ตั้งแต่เด็กจนโตถึงป่านนี้ ลู่เจียวไม่เคยอาบน้ำให้พวกเขาเลย ฉะนั้นพวกเขายังไม่คุ้นชิน
ทว่าพวกก็สู้กับความดุร้ายของลู่เจียวไม่ได้ ทำได้เพียงตอบตกลงอย่างไม่เต็มใจ
ในเรือนตะวันออก เซี่ยอวิ๋นจิ่นจับตาดูการเคลื่อนไหวของด้านนอก รู้ว่าลู่เจียวจะอาบน้ำให้แฝดสี่ เขาก็ไม่ได้พูดอะไร
ที่ผ่านมาคนที่อาบน้ำให้เด็กๆ คือเขา หญิงผู้นี้แม้แต่อาบน้ำเองยังเกียจคร้าน นับประสาอะไรกับอาบน้ำให้เด็กๆ
ตอนนี้นางมาอาบน้ำให้เด็กๆ นี่ไม่เหมือนนางแม้แต่น้อย หรือเป็นเพราะอยากหย่าร้าง เลยทำเช่นนี้ให้เขาดู หรืออาจมีความเป็นไปได้ที่นางไม่อยากหย่า เพียงแค่ยอมถอยเพื่อเอาชนะใจเขา
พอเซี่ยอวิ๋นจิ่นคิดว่านางคงไม่อยากหย่า ที่นางทำเช่นนี้เพียงต้องการเอาชนะใจเขา นัยน์ตาของเขาก็แปรเปลี่ยนไปทันที เขายกมุมปากแล้วแสยะยิ้มเย็นชา นางเพิ่งมารู้ตัวตอนนี้ สายไปแล้วกระมัง
นอกเรือน ตอนแรกต้าเป่าและเอ้อร์เป่าไม่อยากอาบน้ำ ทว่าอาบไปสักพักก็รู้สึกชอบใจขึ้นมา การได้แช่น้ำอุ่นๆ เป็นอะไรที่สบายมาก
นางอสรพิษคนนี้ไม่เคยอาบน้ำให้พวกเขา ทุกครั้งบิดาเป็นคนจัดการ นึกไม่ถึงว่าตอนนี้นางกลับมาอาบน้ำให้
เอ้อร์เป่าแอบมองลู่เจียวด้วยความระมัดระวังเพียงปราดเดียว พอเห็นลู่เจียวหันมา เขาก็หันไปมองทางอื่นทันที
ลู่เจียวสังเกตเห็นทีท่าของเขา แสร้งทำเป็นไม่รู้ ก้มหน้าอาบน้ำให้พวกเขาอย่างใส่ใจ
พอเห็นแผลเก่าใหม่ตามร่างกายของแฝดสี่ นางก็อดสบถหยาบร่างเดิมไม่ได้ เลวยิ่งกว่าเดรัจฉาน
เพราะมือของต้าเป่ามีแผล ลู่เจียวเลยอาบให้เขาก่อน “เสร็จแล้ว ออกไปเถอะ”
ต้าเป่าอยากอาบต่อ ทว่าก็ไม่กล้าขัดขืนคำสั่งของลู่เจียว ร่างน้อยออกจากอ่างอย่างเชื่องช้า ลู่เจียวเลยเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร
“ก่อนหน้านี้เรียกมาอาบยังทำเป็นไม่เต็มใจ ตอนนี้ไม่อยากออกจากอ่าง ฟังนะ วันนี้มือของเจ้าเป็นแผล ออกไปก่อน อีกสองวันค่อยแช่น้ำอีก”
ต้าเป่าทำตาเป็นประกาย “จริงหรือ”
เขาเอ่ยด้วยความตื่นเต้นดีใจ แต่พริบตาก็ปั้นหน้าเคร่งขรึมเหมือนเดิม ลู่เจียวเอาผ้าแห้งเช็ดหยดน้ำตามตัวเขา เช็ดไปๆ ก็ชะงัก
ต้าเป่ามีหน้าตาคล้ายคลึงเซี่ยอวิ๋นจิ่นมาก ไม่เพียงแต่ทรงคิ้วและดวงตาเท่านั้นที่เหมือน ทุกอวัยวะบนใบหน้าเหมือนเขาไปหมด เพียงแต่เด็กคนนี้ร่างกายซูบผอม ผิวพรรณเหลืองซีด ถ้าเลี้ยงดูให้ดีๆ ต่อไปต้องมีหน้าตาละมุนละไมเป็นที่สะดุดตาแน่
ลู่เจียวชอบเด็กที่น่าเกลียดน่าชังมาแต่ไหนแต่ไร นึกไม่ถึงว่าจะได้เจอแฝดสี่ที่นี่ เพียงแต่น่าเสียดายที่พวกเขาไม่ชอบขี้หน้านาง
ทว่านางก็ยังยินดีที่จะเลี้ยงพวกเขาให้จ้ำม่ำขึ้น
หลังจากเช็ดตัวต้าเป่าให้แห้งก็ใส่เสื้อตัวเก่าให้ เด็กน้อยไม่มีกางเกงใส่ ยังดีที่ตอนนี้เป็นฤดูร้อน เด็กสี่ขวบไม่ใส่กางเกงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่
หลังจากอาบให้เอ้อร์เป่า น้ำในอ่างไม้สกปรกจนดูไม่ได้ ลู่เจียวจึงเทน้ำทิ้ง แล้วเติมน้ำอาบให้ซานเป่าและซื่อเป่าต่อ
ซื่อเป่าค่อนข้างขี้กลัว ไม่กล้าแม้แต่จะมองนาง ตอนนางอุ้มเขา ตัวเขาก็สั่นระริก
ลู่เจียวรู้สึกจนปัญญา นี่ขี้กลัวขนาดนี้เชียวหรือ ทว่าพอครุ่นคิดดูก็รู้ว่าโทษเขาไม่ได้ เพราะว่าซื่อเป่าโดนร่างเดิมเฆี่ยนตีบ่อยที่สุด


## นี่คือใคร นี่คือใคร

ตอนที่ 9 นี่คือใคร นี่คือใคร
ในใจลู่เจียวรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก ถึงแม้นางไม่ใช่คนตี แต่ตอนนี้นางก็ถือว่าเป็นเจ้าของร่างเดิมไปแล้ว
“อย่ากลัวเลย ข้าไม่ตีเจ้าหรอก”
นางลูบศีรษะซื่อเป่า ตัวเขาสั่นอยู่ครู่หนึ่ง ก็เริ่มกล้าขึ้นมาเล็กน้อย แววตาที่มองลู่เจียวทอประกาย เด็กน้อยอดยื่นมือไปสัมผัสมือลู่เจียวไม่ได้ ยังไม่ทันรอให้ลู่เจียวพูดสิ่งใด ก็ชักมือกลับทันที
จากนั้น เขาก็ยื่นมือไปสัมผัสอีกครั้ง ราวกับกำลังสัมผัสของเล่นชิ้นโปรด
ลู่เจียวปล่อยให้เขาเล่นตามใจชอบ
อาบน้ำให้ซานเป่าและซื่อเป่าเสร็จ ลู่เจียวเพิ่งสังเกตเห็นว่าแฝดสี่คนนี้มีหน้าตาที่ไม่เหมือนกันเลย ต้าเป่ามีหน้าตาเหมือนเซี่ยอวิ๋นจิ่น เอ้อร์เป่าและซานเป่าแม้จะมีหน้าตาที่เหมือนกันมาก ทว่ากลับไม่เหมือนเซี่ยอวิ๋นจิ่น
ลู่เจียวมองพวกเขา กลับสังเกตเห็นว่าพวกเขาค่อนข้างคล้ายคลึงกับหน้าตาของตัวเองในภพชาติที่จากมา
ลู่เจียวลูบหน้ากลมมนของตัวเอง ครุ่นคิดว่าหลังจากตนลดน้ำหนักแล้ว หน้าตาของร่างนี้จะเหมือนตัวเองไหม ถ้าเหมือน นางก็ไม่ต้องกังวลแล้ว เพราะว่านางมีหน้าตางดงามอยู่แล้ว
ในบรรดาแฝดสี่คนนี้ คนที่หน้าตาละมุนละไมที่สุดกลับเป็นซื่อเป่า เขามีดวงตาดุจลูกท้อ หางตาเชิดขึ้น อายุแค่เท่านี้ก็ดูมีเสน่ห์น่าหลงใหลแล้ว
เด็กคนนี้โตมาจะหล่อเหลาปานใดกันเชียว ลู่เจียวครุ่นคิดก็อดยื่นมือไปจับแก้มของเขาไม่ได้
ซื่อเป่าเงยหน้ามองลู่เจียวอย่างไร้เดียงสา ดูหน้าตาที่น่าเกลียดน่าชังนั่นสิ อยากลักพาตัวใส่กระสอบไปจริงๆ
ลู่เจียวอดครุ่นคิดไม่ได้ว่าหลังจากหย่าร้างกันแล้ว นางจะพาซื่อเป่าไปเลี้ยงได้หรือไม่ สุดท้ายพอทบทวนดูเห็นว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ จึงล้มเลิกความคิดนี้ไป
ลู่เจียวถอนหายใจ หันไปมองต้าเป่า นางเอายาแก้อักเสบมาทา แล้วเอาผ้ามาพันแผลให้ต้าเป่า
ตามหลักแล้ว มือที่มีแผลไม่ควรโดนน้ำ ทว่าเขาสกปรกจนดูไม่ได้แล้วจริงๆ มือดำจนล้างคราบแทบไม่ออก ขืนฝุ่นและโคลนเข้าไปในแผล มีแต่จะยิ่งทำให้แผลอักเสบกว่าเดิม
“ตอนนี้ทายาไปแล้ว ห้ามโดนน้ำเป็นอันขาด รอให้แผลหายก่อนค่อยว่ากัน เข้าใจหรือไม่”
เวลานี้ แววตาและน้ำเสียงของลู่เจียวทั้งอ่อนหวานและอ่อนโยน ต้าเป่าอึ้งงันมองนาง ผ่านไปสักพักก็ยังตกอยู่ในภวังค์ นี่คือใคร นี่คือใคร
นางกำชับต้าเป่าเสร็จ ก็จะลุกขึ้นไปซักเสื้อผ้าสกปรกของแฝดสี่ แฝดสี่คนนี้เหมือนไม่ค่อยมีเสื้อผ้าเลย ถ้าไม่ซักตอนนี้ก็คงไม่มีเสื้อผ้าใส่แล้ว รีบซักรีบตากดีกว่า ฤดูร้อน ผ้าแห้งเร็วอยู่แล้ว
รอให้มีเวลาว่าง นางจะเข้าเมืองซื้อเสื้อผ้าให้พวกเขาสองสามชุด
ลู่เจียวเพิ่งจะลุกขึ้นไปซักผ้า นอกรั้วก็มีคนมาเยือนไม่น้อย คนพวกนี้เพิ่งมาถึงก็ซุบซิบนินทากันใหญ่
“แม่นางลู่เจียวทำเกินไปจริงๆ ไม่เอาเงินให้อวิ๋นจิ่นรักษา แล้วยังไม่ให้เขากินอะไรอีก อยากปล่อยให้อวิ๋นจิ่นตาย จะได้แต่งงานใหม่ใช่หรือไม่”
“แม่นางคนนี้จิตไม่ปกติตั้งแต่แรกแล้ว นึกไม่ถึงว่าตอนนี้นับวันจะยิ่งร้ายกาจกว่าเดิม หมู่บ้านเซี่ยของพวกเราไม่ควรปล่อยให้คนประเภทนี้อาศัยอยู่อีกต่อไป”
“ไปจับตัวนางออกมา จับตัวนางออกมา”
“อย่าปล่อยให้คนใจคดเช่นนี้ทำลายชื่อเสียงตระกูลเซี่ย ไม่อย่างนั้นบุตรหลานของพวกเราจะพลอยขายไม่ออกไปด้วย”
“เหอะ นางไม่ยอมควักเงิน พี่รองของข้าเลยมาขโมยเงินในบ้านไปรักษาพี่สาม ยังดีที่ข้าจับได้ก่อน”
แม่นางที่เอ่ยปากคือน้องสาวคนสุดท้องของเซี่ยอวิ๋นจิ่น เซี่ยหลาน
เซี่ยหลานเพิ่งพูดจบ เซี่ยเอ้อร์จู้ที่อยู่ด้านหลังก็อธิบายอย่างประดักประเดิด “ข้าไม่ได้ขโมยเงินในบ้าน ข้าไม่ได้ขโมย ข้า...”
เซี่ยหลานไม่รอให้เซี่ยเอ้อร์จู้พูดจบ ก็ขัดขึ้นอย่างเดือดดาล “ไม่ขโมยเงินในบ้าน แล้วไปเอาเงินที่ไหนมาซื้อยาให้พี่สาม ข้าได้ยินว่านางนั่นไม่ให้เงินซื้อยาแม้แต่ตำลึงเดียวนี่”
เซี่ยหลานพูดจบ ก็หันไปมองหญิงร่างเล็กที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดของกลุ่มคน ซึ่งก็คือหร่วนซื่อ[footnoteRef:1] [1:  ซื่อ เป็นคำทับศัพท์ภาษาจีน ซึ่งแปลว่านามสกุล]
หร่วนซื่อสีหน้าเคร่งขรึม เป็นสตรีที่มีหางตาตก ทำให้นางดูเป็นคนหม่นหมองกว่าเดิม
“ท่านแม่ ครั้งนี้ท่านต้องสั่งสอนนางนั่นให้เข็ด แล้วให้นางเอาเงินห้าตำลึงกลับมาด้วยล่ะ”
หร่วนซื่อได้ยินคำพูดบุตรี สีหน้าก็ยิ่งดุดันกว่าเดิม ทันทีที่นางเดินเข้ามาในลานบ้านก็เหลือบมองร่างอ้วนท้วนของลู่เจียว
ดูสีหน้าหร่วนซื่อ ก็รู้ว่าเกลียดชังนางมาก
“ลู่เจียว เจ้าช่างกล้าดีจริงๆ ไม่ยอมเอาเงินไปซื้อยาให้บุตรชายข้า เจ้าคิดจะทำอะไร อยากฆ่าบุตรชายข้าให้ตายหรือ”
หร่วนซื่อเดือดดาล มองลู่เจียวด้วยความอาฆาต
ลู่เจียวหรี่ตามองคนในลานบ้าน คนพวกนี้นอกจากจะเป็นคนตระกูลเซี่ยแล้ว ก็ยังมีคนในหมู่บ้านตระกูลเซี่ยอยู่ไม่น้อย สายตาที่มองมาไม่เป็นมิตร บางคนถึงขั้นถลึงตามองนางอย่างเกลียดชัง
ลู่เจียวกวาดสายตามองไปรอบๆ นางไม่สนใจคนในหมู่บ้าน แต่เพ่งล็งหร่วนซื่อที่ยืนอยู่หน้าสุด
“ท่านแม่พูดถึงห้าตำลึงเงินที่แบ่งในตอนนั้นหรือ ใช่ ข้าไม่ได้เอาเงินไปซื้อยา แต่ที่ไม่เอาเงินออกมาก็เพราะพวกท่านไม่ใช่หรือ บุตรชายของท่านได้รับบาดเจ็บ พวกท่านไม่เพียงแต่ไม่ยอมควักเงินรักษา กลับแบ่งทรัพย์สินแยกบ้านกัน ให้สามีข้าแค่ห้าตำลึง ข้าถามหน่อยเถอะ ห้าตำลึงซื้อยาได้กี่ชุดหรือ”
ลู่เจียวพูดจบก็ไม่สนใจหร่วนซื่อ มองเซี่ยเอ้อร์จู้ที่อยู่ด้านหลัง “พี่รอง เงินห้าตำลึงซื้อยาได้กี่ชุด”
เซี่ยเอ้อร์จู้หน้าแดงก่ำจนไม่กล้ามองคนอื่น เขารู้สึกขายหน้ามาก ตอนน้องสามเป็นซิ่วไฉ ทั้งตระกูลพลอยได้รับผลประโยชน์ไปด้วย พอตอนนี้น้องสามบาดเจ็บ บิดามารดาและคนในตระกูลต่างก็ทอดทิ้งเขาไป แล้วยังให้เงินเพียงแค่ห้าตำลึงเงิน
หากไม่ใช่เพราะว่าเขายังมีเงินเหลืออยู่บ้าง น้องสามคงต้องนอนรอความตายอย่างเดียว
เซี่ยเอ้อร์จู้ได้ยินลู่เจียวพูดเช่นนี้ ก็เอ่ยตอบเสียงเบา “พอซื้อยาสำหรับสามวันเท่านั้น และยังเป็นยาธรรมดาที่สุด ถ้าจะกินยาดี หมอบอกว่าอย่างน้อยหนึ่งชุดก็ห้าตำลึงแล้ว”
ชาวบ้านคนอื่นที่อยู่กลางลานบ้านต่างสูดลมหายใจเข้าลึกๆ
ยาราคาห้าตำลึงกินได้แค่สามวัน แล้วยังเป็นยาที่ธรรมดาที่สุดอีก ถ้าเป็นยาดีต้องเสียห้าตำลึงต่อชุด อวิ๋นจิ่นได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้คงต้องเสียเงินไม่รู้เท่าไหร่
แม้ทุกคนจะตกตะลึงที่การรักษาเซี่ยอวิ๋นจิ่นต้องใช้เงินก้อนโต แต่ก็รู้สึกไม่พอใจการกระทำของเซี่ยเหล่าเกินต่อบุตรชายที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสด้วยเช่นกัน
อวิ๋นจิ่นช่างอับโชคจริงๆ มีพ่อแม่เช่นนี้ ทุกคนต่างก็ทอดถอนใจแทน
ลู่เจียวมองหร่วนซื่อแล้วพูดเสียงเนือย “ท่านแม่ดูครอบครัวพวกเราสิ มีทั้งคนบาดเจ็บและเด็ก ถ้าข้าเอาห้าตำลึงเงินไปซื้อยา คนที่เหลือก็คงต้องรอความตายอย่างเดียวแล้ว”
เมื่อทุกคนมองลู่เจียวและแฝดสี่ข้างกายนาง ต่างก็มีท่าทางคาดไม่ถึง
ไม่เพียงแต่ลู่เจียวที่ดูสะอาดสะอ้านขึ้น แม้กระทั่งแฝดสี่ที่มอมแมมตลอดมา ตอนนี้ทั้งเสื้อผ้าและหน้าตาล้วนสะอาดหมดจด
ลู่เจียวดูไม่เหมือนเดิม?
ในขณะที่ทุกคนกำลังครุ่นคิด เซี่ยหลานก็พูดว่า “ลู่เจียว ต่อให้มีเงินแค่ห้าตำลึง เจ้าก็ควรให้พี่สามข้าใช้ก่อนหรือเปล่า เพราะเจ้าไม่ให้พี่สามไปซื้อยา พี่รองเลยมาขโมยเงินในบ้าน แบบนี้ไม่เหมาะสมหรือเปล่า”
ลู่เจียวมองเซี่ยเอ้อร์จู้ด้วยความตกตะลึง เขาขโมยเงินที่บ้านมาซื้อยาให้เซี่ยอวิ๋นจิ่นหรือ
เซี่ยเอ้อร์จู้อดตวาดขึ้นด้วยความโมโหไม่ได้ “ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าไม่ได้เอาเงินที่บ้านไปซื้อยา”
เซี่ยเอ้อร์จู้จ้องเซี่ยหลานด้วยแววตาเดือดดาล “นั่นเป็นเงินที่พี่สามเจ้าให้ข้า เขาเห็นข้าทำงานเหนื่อย อยากให้ข้าซื้ออะไรมาบำรุงร่างกาย ข้าแค่เก็บไว้ไม่เคยใช้เท่านั้น”
“ดีจริงๆ กฏของตระกูลไม่ใช่ว่าห้ามผู้ใดแอบเก็บเงินส่วนตัวไว้หรือ เจ้ากลับกล้าแอบซ่อนเงินไว้ดี”
เซี่ยหลานเพิ่งจะพูดจบ เสียงลู่เจียวก็ดังขึ้น
“เซี่ยหลาน พี่รองเจ้าถือว่ามีสามัญสำนึกแล้ว ข้าถามเจ้าหน่อยเถอะ สามัญสำนึกของเจ้าไปไหนแล้ว แต่ก่อนพี่สามรักและเอ็นดูเจ้ากับน้องสี่ที่สุด พอเขาได้รับบาดเจ็บ พวกเจ้ากลับผลักไสเขา ตอนนี้ไม่มีใครมาเยี่ยมเขาเลย จิตใจของพวกเจ้าทำด้วยอะไร”
เซี่ยหลานชักสีหน้าทันที เงยหน้ามองลู่เจียวอย่างโหดเหี้ยม
ไอ้หมูอ้วน พูดเช่นนี้ ชื่อเสียงของข้าก็เสื่อมเสียหมดสิ
เซี่ยหลานยิ่งคิดยิ่งโกรธเคือง กำลังจะเอ่ยต่อ ลู่เจียวกลับไม่ให้โอกาสนาง “มิน่าล่ะ เจ้าถึงไม่ได้ออกเรือนเสียที ที่แท้เจ้ามันไม่มีหัวใจ ทุกคนถึงไม่กล้าสู่ขอเจ้าเป็นภรรยา”


## แม่นางผู้นี้ไม่กลัวหรือไร

ตอนที่ 10 แม่นางผู้นี้ไม่กลัวหรือไร
เซี่ยหลานอายุสิบเจ็ดปีแต่ยังไม่ได้ออกเรือน นี่เป็นเพราะนางใฝ่สูงเกินไป คิดจะออกเรือนให้กับตระกูลใหญ่ที่ตั้งหลักปักฐานในเมือง
ไม่เพียงแต่ต้องการออกเรือนในตระกูลมั่งมี เจ้าบ่าวยังต้องมีหน้าตาหล่อเหลา ถึงไม่ได้ออกเรือนมาถึงตอนนี้
ตอนนี้พอออกจากปากของลู่เจียว กลายเป็นว่านางเป็นคนจิตใจไม่ดี ไม่มีบุรุษหน้าไหนต้องการนาง
เซี่ยหลานเครียดจนร้องไห้ฟูมฟาย หร่วนซื่อก็ขุ่นเคืองใจจนใบหน้าบูดบึ้ง กัดฟันกรอดแล้วพูดว่า “ลู่เจียว เหตุใดเจ้าถึงต้องใส่ร้ายป้ายสีบุตรีคนเล็กของข้าด้วย เจ้าที่ไม่ได้เรื่องขนาดนี้ ตระกูลเซี่ยของข้ายัง ยัง...”
หร่วนซื่อยังไม่ทันพูดจบ ก็มีคนฝ่าเข้ามาจากนอกสวน ทันทีที่เข้ามาก็โมโหใส่คนอื่นทันที
“เยี่ยมมาก นางตัวดี เจ้ามารังแกลูกสาวข้าอีกแล้วใช่ไหม คิดว่าตระกูลลู่ของพวกเรารังแกง่ายหรือ นางแก่หนังเหนียว วันๆ ไม่มีอะไรทำก็เที่ยวรังแกคนอื่นไปเรื่อย ลูกสาวของข้าแค่แต่งเข้าตระกูลเซี่ยก็ซวยจะแย่แล้ว วันนี้เจ้าต้องเจอดี หน็อยแน่”
คนคนนี้พุ่งทะยานไปทับร่างหร่วนซื่อไว้ทันที นางมีร่างผอมสูง สูงกว่าหร่วนซื่ออยู่หนึ่งคืบ หร่วนซื่อจึงไม่มีแรงเอาคืน แต่นางก็ไม่ได้ตบตีหร่วนซื่อ เพียงจับคอเสื้อหร่วนซื่อลากตัวนางไปมากับพื้นเท่านั้น
ทุกคนในเรือนเห็นภาพนี้ต่างก็ตกตะลึง แต่ละคนยังคงตกอยู่ในภวังค์
ลู่เจียวแค่เห็นก็มองออกทันทีว่าสตรีที่สั่งสอนหร่วนซื่อคือใคร นางคือเถียนซื่อ มารดาของร่างเดิม เถียนซื่อแตกต่างจากลู่เจียว นางเป็นคนร่างผอมสูง แขนขาเรียวยาว มองปราดเดียวก็ว่ารู้ว่าเป็นสตรีสง่าผ่าเผย
ในความทรงจำของลู่เจียว มารดาของร่างเดิมรักใคร่และตามใจนางอย่างมาก
ร่างเดิมป่วยแต่เด็ก ต้องกินยามาตลอด ขืนนางเกิดในตระกูลอื่นก็คงโดนทิ้งไปนานแล้ว ทว่าเถียนซื่อยังคงยอมเสียเงินเลี้ยงดูบุตรีจนเติบโต ร่างเดิมอ้วนท้วนเช่นนี้ ก็เพราะยาที่กินมาแต่เด็ก
ส่วนลู่เจียวที่อยู่อีกภพ พ่อแม่แต่งงานกันเพราะผลประโยชน์ทางครอบครัว ตอนคลอดพ่อแม่ก็ไม่ได้มีผูกพันกับนางมากนัก ภายหลังพ่อและแม่ต่างฝ่ายต่างพบรักแท้ของตัวเอง เลยส่งนางไปอยู่โรงเรียนประจำ ฉะนั้นบางครั้งนางก็รู้สึกอิจฉาเด็กผู้หญิงที่ได้รับความรักจากพ่อแม่
นึกไม่ถึงว่าพอได้โอกาสมีชีวิตอีกครั้ง นางกลับมีมารดาที่รักใคร่ตนเองเช่นนี้ ทันใดนั้นนางก็ตัดสินใจว่าวันข้างหน้าจะรักและกตัญญูต่อเถียนซื่อ
หร่วนซื่อที่โดนลากถูกับพื้นในลานไปหนึ่งรอบ สุดท้ายก็ได้สติกลับมา จึงตะโกนเสียงแหลม “ช่วยด้วย ช่วยด้วย”
เซี่ยหลานได้สติกลับมา ก็ตวาดเสียงดังด้วยความกระวนกระวายใจ “ใครก็ได้ไปช่วยท่านแม่ที นางแก่นั่นกล้ามารังแกคนของตระกูลเซี่ย ช่างกล้าดีจริงๆ”
คำพูดนี้ดึงสติคนในหมู่บ้านตระกูลเซี่ยกลับมาได้ทันที
ลู่เจียวเห็นคนในหมู่บ้านเซี่ยจะลงไม้ลงมือ จึงรีบไปขัดขวางเถียนซื่อไม่ให้ลากตัวหร่วนซื่ออีก
“ท่านแม่ ปล่อยแม่สามีของข้าเถอะ”
นางไม่ได้สงสารหร่วนซื่อ ที่จริงก็สมน้ำหน้า แต่นางกลัวว่าคนในตระกูลเซี่ยจะทำร้ายเถียนซื่อ
เถียนซื่อได้ยินบุตรีพูดเช่นนี้ สุดท้ายก็ปล่อยหร่วนซื่อที่ตอนนี้มอมแมมราวกับขอทาน เดิมทีหน้าตาหร่วนซื่อก็อัปลักษณ์อยู่แล้ว พอโดนลากถูกับพื้น ก็ดูไม่เป็นผู้เป็นคน
เซี่ยหลานรีบเข้าไปพยุงนาง “ท่านแม่ ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม”
หร่วนซื่อนั่งร้องไห้ฟูมฟายบนพื้น “ตระกูลเซี่ยไปสร้างเวรสร้างกรรมอะไรไว้กันแน่ กลับสู่ขอสะใภ้ที่อับโชคเช่นนี้เข้าจวน ก่อนหน้านี้บุตรชายของข้ายังดีๆ อยู่ กลับพลอยลำบากเพราะนาง ตอนนี้แม้แต่ข้าก็ยังโดนตีเพราะนาง สวรรค์ไร้เหตุผลเกินไปหรือเปล่า”
หร่วนซื่อร้องไห้ เถียนซื่อก็โมโหเดือดดาล อยากเข้าไปตบตีนางมารร้ายคนนี้ ก่อนหน้านี้นางเห็นแก่ชื่อเสียงตระกูล แค่ลากตัวหร่วนซื่อไปกับพื้นเพื่อสั่งสอนให้หลาบจำ แต่ตอนนี้หร่วนซื่อกลับกล้าต่อว่าบุตรี แล้วไยต้องมัวเกรงใจอีก
เถียนซื่อกำลังเดินหน้าไป ลู่เจียวกลับยกมือรั้งมารดาไว้แล้วหันไปมองหร่วนซื่อ พูดอย่างใจเย็น
“ท่านแม่ ไม่เช่นนั้นพวกเราไปให้นายอำเภอในที่ว่าการอำเภอตัดสินเถอะ ตอนที่บุตรชายได้รับบาดเจ็บ ผู้ปกครองขับไล่ออกจากบ้านนั้นเป็นเรื่องผิดหรือไม่ อีกอย่าง บุตรที่เป็นถึงซิ่วไฉ แล้วยังสอบได้อันดับหนึ่งของซิ่วไฉ ข้าคิดว่านายอำเภอคงจำสามีของข้าได้ พวกเราไปที่ว่าการอำเภอกันเถอะ”
ลู่เจียวเพิ่งจะพูดจบ กลางลานก็ตกอยู่ในความเงียบงัน ทุกคนต่างมองไปที่ลู่เจียว ราวกับไม่เคยรู้จักนางมาก่อน
แม่นางคนนี้ไม่เหมือนแต่ก่อน ก่อนหน้านี้ถ้าเจออะไรไม่ได้ดั่งใจก็กลิ้งโวยวายบนพื้น ทั้งยังสบถหยาบคายใส่คนอื่นไปทั่ว
ตอนนี้นางไม่สบถหยาบคายใส่ใครไปเรื่อยเปื่อยแล้ว ทว่ากลับพูดจามีเหตุมีผล
คำพูดของนางทำให้ทุกคนต่างพูดไม่ออก และไม่กล้าดูหมิ่นนางอีก
โดยเฉพาะตอนที่นางบอกว่าจะให้นายอำเภอตัดสินว่าฝ่ายใดผิด สีหน้านางไม่ได้ดูหวาดกลัวแม้แต่น้อย ชาวบ้านไม่ต่อสู้กับขุนนาง แม่นางผู้นี้ไม่กลัวหรือไร
หร่วนซื่อนิ่งงันไปทันที นางจำได้ว่าตอนที่บุตรชายสอบติดอันดับหนึ่งของซิ่วไฉ ใต้เท้านายอำเภอมาเยือนถึงบ้าน ตอนนั้นยังส่งเงินหนึ่งร้อยตำลึงมา ขืนใต้เท้านายอำเภอรู้ว่าตอนนี้บุตรชายได้รับบาดเจ็บสาหัสแล้วโดนพวกเขาไล่ออกไป พวกเขาจะเจอเคราะห์ร้ายอะไรเป็นแน่
หร่วนซื่อวิตกกังวลขึ้นมา ไม่กล้าพูดอะไรต่อ
เวลานี้ เซี่ยฟู่กุ้ยที่เป็นผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านตระกูลเซี่ยและเซี่ยเหล่าเกิน บิดาของเซี่ยอวิ๋นจิ่นรีบตามกันมา
พวกเขามาถึงก็ได้ยินเสียงพูดของลู่เจียวทันที สีหน้าต่างก็หม่นหมองลง
เซี่ยฟู่กุ้ยไม่อยากให้เรื่องนี้ไปถึงที่ว่าการอำเภอ หากเรื่องถึงที่นั่น ชื่อเสียงของหมู่บ้านพวกเขาต้องได้รับผลกระทบด้วยแน่นอน
เซี่ยเหล่าเกินยิ่งไม่อยากให้เรื่องบานปลาย เรื่องแบ่งแยกทรัพย์สินและแยกบ้านกันเป็นเรื่องที่พวกเขาทำไม่ถูก
ทั้งสองเข้ามาจากนอกประตู ก็ตวาดใส่หร่วนซื่ออย่างโมโหทันที
“เจ้าโวยวายอะไรของเจ้า ไม่จบไม่สิ้นเสียที”
เซี่ยเหล่าเกินจับตัวภรรยาตัวเอง “กลับไป โวยวายอะไรของเจ้า”
ครั้งนี้หร่วนซื่อไม่กล้าพูดอะไร ผุดลุกขึ้นทันที
ก่อนเซี่ยเหล่าเกินจะไป ก็มองลู่เจียวด้วยสีหน้าบึ้งตึง “สะใภ้สาม ข้าเองก็ไม่อยากทำเช่นนี้ แต่สถานการณ์ในบ้านเป็นเช่นนี้ ข้าก็จนปัญญาจริงๆ”
ลู่เจียวมองเซี่ยเหล่าเกินด้วยใบหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “แค่หวังว่าท่านพ่อจะไม่เสียใจภายหลัง”
เซี่ยฟู่กุ้ยมองคนในหมู่บ้านตระกูลเซี่ยพริบตาเดียวก็พูดอย่างโมโห “พวกเจ้าเอะอะเสียงดังไปไย น่ารำคาญจริงๆ ไสหัวออกไปให้หมด”
ทุกคนตกตะลึงกับคำพูดของลู่เจียว กลับไม่กล้าพูดว่าจะไล่นางออกจากหมู่บ้าน ต่างก็ออกไปด้านนอกอย่างเงียบๆ
ทว่าเซี่ยเอ้อร์จู้ไม่ได้ไป เขาถือโอกาสตอนที่คนไม่สังเกตรีบเข้าไปดูเซี่ยอวิ๋นจิ่น
มารดาพาคนมาก่อเรื่องเช่นนี้ กลับไม่ไปเจอหน้าน้องสาม เขาต้องรู้สึกไม่สบายใจมากแน่นอน ต้องไปปลอบประโลมเขาเสียหน่อย
ชาวบ้านต่างก็ออกไปอย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็เหลือเพียงเสิ่นซิ่วที่กัดฟันกรอดอย่างไม่พอใจ เดิมทีนางยังคิดยืมมือคนในตระกูลเซี่ยขับไล่ลู่เจียวออกจากหมู่บ้าน เช่นนี้นางจะได้แต่งงานกับพี่สาม
ถึงแม้คุณชายสามเซี่ยจะเป็นเดินไม่ได้ นางก็ไม่รังเกียจ นางยินดีดูแลเขาตลอดชีวิต นึกไม่ถึงว่าสุดท้ายกลับไม่สำเร็จ เสิ่นซิ่วจึงจากไปอย่างขุ่นเคืองใจ
ลู่เจียวที่ยังคงอยู่กลางลานบ้านก็เงยหน้าชำเลืองมองเสิ่นซิ่วที่กัดฟันกรอดนอกรั้วปราดหนึ่ง
ลู่เจียวหรี่ตาลงครุ่นคิดอย่างละเอียด ถึงจะมั่นใจว่า เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ เสิ่นซิ่วลอบบงการเซี่ยหลานผู้โง่เขลากระทำการดั่งที่นางคาดไว้ไม่มีผิด
ลู่เจียวอดยิ้มเย้ยหยันไม่ได้ แม่นางผู้นี้รักเซี่ยอวิ๋นจิ่นจริงๆ ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขาเป็นอัมพาตก็ยังอยากแต่งงานกับเขา ทว่าตอนนี้นางเล่นงานตน ตนไม่มีทางปล่อยให้นางลอยนวลแน่นอน
คอยดูเถอะ!


## เหนื่อยใจ

ตอนที่  11 เหนื่อยใจ
ลู่เจียวกำลังครุ่นคิดอยู่กลางลาน เถียนซื่อรีบเดินไปดึงมือลู่เจียวดูว่าบุตรีได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ หลังจากที่แน่ใจว่าไม่เป็นอะไร นางจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
“ดีที่ข้ามาเร็ว ไม่เช่นนั้นเจ้าคงโดนแม่สามีใจอำมหิตของเจ้ารังแกไปแล้ว”
ในสายตาของเถียนซื่อ มองว่าบุตรีของตนเองโดนแม่สามีรังแกตลอดมา
ลู่เจียวสัมผัสได้ถึงความรักที่ลึกซึ้งของเถียนซื่อ นางยื่นมือไปจับมือเถียนซื่อแล้วพูดอย่างเป็นธรรมชาติ “ท่านแม่ ท่านมาได้อย่างไร”
“ข้าเป็นห่วงเจ้าน่ะสิ ถึงได้รีบมา”
เถียนซื่อพูดจบ ก็ยื่นมือไปรับของบางอย่างจากมือของบุตรชายคนเล็กที่อยู่ด้านหลัง แล้วยื่นให้ลู่เจียว
“แม่เอาไก่หนึ่งตัวและไข่ไก่ยี่สิบกว่าฟองมาให้เจ้า บุตรเขยสุขภาพไม่ดี เจ้าอย่าลืมฆ่าแล้วต้มให้เขากินบำรุงร่างกายหน่อยล่ะ”
ตระกูลลู่ไม่ได้มั่งมี ซ้ำยังยากจนกว่าคนอื่น แต่เถียนซื่อก็มักจะเก็บของที่ดีที่สุดให้ลู่เจียว ร่างเดิมเลยเคยตัวไปนานแล้ว
ตอนนี้ถึงตาลู่เจียว นางกลับทนยอมให้มารดาของร่างเดิมทำดีเช่นนี้ไม่ได้ ไหนๆ นางก็ตัดสินใจรักเถียนซื่อเทียบดั่งมารดาผู้ให้กำเนิด ก็หวังว่าตนกับเถียนซื่อจะใกล้ชิดกัน ยิ่งไปกว่านี้ ร่างเดิมยังมีน้องชายนามว่าลู่กุ้ยที่มีอายุสิบแปดปีเท่านั้น แต่มารดากลับรักและเอ็นดูนางมากที่สุด
เพราะมีฐานะยากจน จนถึงตอนนี้ ลู่กุ้ยก็ยังไม่ได้สู่ขอภรรยา แต่เพราะเขารู้อักษร จึงไปเป็นบริกรในโรงน้ำชา รายได้ยังถือว่าพอใช้ทุกเดือน
“ท่านแม่เอากลับไปเถอะ ไม่ต้องให้ข้า ข้ายังไม่ทันได้กตัญญูต่อท่านก่อนด้วยซ้ำ กลับยังแบมือขอของกินของท่าน นี่ไม่เหมาะสมเลยจริงๆ”
ทันทีที่ลู่เจียวพูดขึ้น เถียนซื่อก็เงยหน้ามองลู่เจียวทันที ผ่านไปพักใหญ่ก็ไม่พูดไม่จา
ลู่เจียวรู้สึกใจสั่นหวิว หรือนางเผลอพูดอะไรผิดแผกไป
ไม่นึกว่าเถียนซื่อจะน้ำตาคลอ ยื่นมือไปลูบศีรษะของนาง “เจียวเจียวของข้ารู้จักรักและเป็นห่วงข้า ข้าน่ะดีใจเหลือเกินที่เจ้าโตเป็นผู้ใหญ่เช่นนี้”
พูดจบ นางก็ปาดน้ำตาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่เป็นไร ที่บ้านยังมี”
ลู่เจียวจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าตระกูลลู่เป็นเช่นไร เพียงแต่เถียนซื่อเอาของพวกนี้มาให้นาง ถ้านางไม่รับไว้ อีกฝ่ายต้องไม่ยอมเป็นแน่ ช่างเถอะ วันข้างหน้านางจะคิดหาวิธีตอบแทนต้นตระกูล ทางที่ดีที่สุด ก็คือต้องหาเลี้ยงต้นตระกูลให้ได้
ลู่เจียวคิดว่าจะไม่ปฏิเสธอีก จึงยื่นมือไปรับไก่และไข่ไว้
“ท่านแม่ ข้าจะเอาของพวกนี้ไปไว้ในโรงครัวก่อน”
พูดจบนางก็บอกน้องชายที่อยู่ด้านหลัง “น้องเล็ก เจ้ากับท่านแม่ไปนั่งในเรือนเถอะ ข้าจะไปเอาน้ำมาให้”
ถึงแม้ตระกูลลู่จะอยู่ข้างหมู่บ้านตระกูลเซี่ยเท่านั้น ทว่าทั้งสองหมู่บ้านกลับมีภูเขาคั่นตรงกลาง ต่อให้เถียนซื่อและลู่กุ้ยเร่งรีบมาที่นี่เพียงใด อย่างน้อยก็ต้องเดินทางสองชั่วยาม ลู่เจียวนึกถึงความรักที่เถียนซื่อมีต่อบุตรีก็พลันรู้สึกอบอุ่นใจ
นางรินน้ำหวานมาให้เถียนซื่อและลู่กุ้ยดื่มสองถ้วย ระหว่างที่นางกำลังริน ก็สังเกตเห็นแฝดสี่กำลังแอบมองนางอยู่ พอเห็นว่านางหันไป พวกเขาก็รีบหลบไปทันที
ลู่เจียวหยิบถ้วยสองใบขึ้นมาด้วยความขบขัน แล้วรินน้ำหวานอีกสองถ้วย จากนั้นตะโกนไปที่ประตู “เอาเถอะ ข้าจะชงให้พวกเจ้าดื่มสองถ้วย เอาไปแบ่งกันดื่มละกัน”
พูดจบนางยกน้ำหวานสองถ้วยไปที่ห้องโถง ใครจะไปรู้ว่านางเพิ่งจะเข้าไป มารดาและลู่กุ้ยก็เข้าไปในเรือนตะวันออก
ลู่เจียวครุ่นคิดก็รู้อย่างแจ่มแจ้ง มารดาและน้องชายมาเยือนถึงบ้าน แล้วจะไม่เข้าไปเยี่ยมเยียนบุตรเขยที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสได้อย่างไร
“บุตรเขยหนอ ตอนนี้เจียวเจียวรู้จักกาลเทศะแล้ว วันข้างหน้านางจะใช้ชีวิตกับเจ้าไปดีๆ เรื่องที่ผ่านมาก็ปล่อยให้มันผ่านไปเถอะ ต่อไปพวกเจ้าก็ใช้ชีวิตคู่ด้วยกันดีๆ ไม่มีสิ่งใดสำคัญเท่าเลี้ยงดูแฝดสี่ให้เติบโตเป็นคนดีแล้ว”
เถียนซื่อพูดจบก็ถามเซี่ยเอ้อร์จู้ที่อยู่ด้านข้าง “เอ้อร์จู้ เจ้าว่าข้าพูดถูกหรือไม่”
เซี่ยเอ้อร์จู้จะพูดอะไรได้ ทำได้เพียงพยักหน้า “พูดถูกขอรับ”
เถียนซื่อมองสีหน้าไร้อารมณ์ของบุตรเขยบนเตียง กล่าวตามตรง นางค่อนข้างกลัวบุตรเขยคนนี้ ทว่าเพื่อบุตรสาว นางจำต้องเกลี้ยกล่อมเขาทั้งความเกรงกลัว
“แต่ก่อนเจียวเจียวเด็กเกินไป ตอนนี้นางโตขึ้น ก็ยิ่งรู้จักผิดชอบชั่วดีแล้ว บุตรเขยลืมเรื่องร้ายๆ ที่ผ่านมาเถอะ”
ลู่เจียวที่อยู่ตรงประตูทนฟังไม่ไหวอีกต่อไป นางกับเซี่ยอวิ๋นจิ่นตกลงกันไว้แล้ว รอให้ขาของเขาหายก็ต้องหย่าร้างกัน มารดาของนางมาพูดเช่นนี้ เซี่ยอวิ๋นจิ่นจะคิดมากเรื่องพวกเขาหรือไม่
ลู่เจียวรีบยกน้ำหวานเข้าไป “ท่านแม่ น้องเล็ก เดินทางมาไกลเช่นนี้ ดื่มน้ำหวานๆ หน่อยเถอะ”
ลู่กุ้ยรับไว้ เถียนซื่อกลับยังไม่ได้รับไว้ นางมองลู่เจียวแล้วพูด “ไป ป้อนน้ำให้บุตรเขยดื่มหน่อย”
ลู่เจียวกลับไม่อยากใกล้ชิดกับเซี่ยอวิ๋นจิ่นเกินไป ไอ้หมอนี่อยากจะฆ่านางจวนใจจะขาด นางคงไม่ใกล้ชิดเขาอยู่แล้ว
แต่ตอนนี้ลู่เจียวกลับไม่กังวลว่าเขาจะฆ่านางอีก เพราะก่อนหน้านี้ที่ต้าเป่าวางแผนฆ่าตัวเอง ก็เห็นได้ชัดว่าเขาคำนึงถึงบุตรชายตัวเองมาก ดังนั้นในวันข้างหน้า ถ้านางไม่ฆ่าตัวเอง เขาย่อมไม่ฆ่านางอยู่แล้ว
แต่ต่อให้เป็นเช่นนี้ ลู่เจียวก็ไม่ค่อยอยากเข้าใกล้เซี่ยอวิ๋นจิ่นเหมือนเดิม
“ท่านแม่ ท่านดื่มเถอะ เขาไม่กระหายหรอก”
เถียนซื่อไม่ดื่ม ยังคงพูดว่าให้บุตรเขยดื่มเหมือนเดิม
ลู่เจียวจนหนทาง แค่มองไปที่เซี่ยเอ้อร์จู้ “พี่รอง ท่านป้อนอวิ๋นจิ่นดื่มน้ำหน่อยเถอะ”
เซี่ยเอ้อร์จู้รับไว้ เถียนซื่อกลับขัดขวาง “เจียวเจียว เหตุใดเรื่องอะไรก็ต้องรบกวนพี่รองของเจ้าด้วยล่ะ มีอะไรก็ทำเอง ไป ป้อนน้ำให้บุตรเขยดื่ม”
บุตรเขยได้รับบาดเจ็บ เวลานี้แหละที่ง่ายต่อการคืนดีกันที่สุด
วันข้างหน้าต่อให้บุตรเขยพิการ อย่างน้อยก็ยังเป็นซิ่วไฉ ลู่เจียวแค่ลำบากเลี้ยงดูบุตรทั้งสี่ให้เติบโตก็พอแล้ว
ลู่เจียวมองเถียนซื่อ สลับกับมองเซี่ยอวิ๋นจิ่นบนเตียง แววตาสื่อให้เซี่ยอวิ๋นจิ่นรีบปฏิเสธ
เถียนซื่อเร่งเร้า “เอ๊ะ เด็กคนนี้ ให้เจ้าป้อนน้ำสามีก็รีบป้อนสิ มัวแต่ทำอะไรเล่า”
ลู่เจียวสุดทางตันจริงๆ จำใจเข้าไป เวลานี้ แฝดสี่ที่อยู่นอกประตูก็เข้ามา ระหว่างเดินก็เลียริมฝีปากไม่หยุด “หวาน อร่อยจัง”
“อืม แต่ก่อนท่านพ่อเคยป้อนให้พวกเราดื่ม พวกเราไม่ได้ดื่มนานมากแล้ว”
เจ้าแฝดสี่พูดจบ ก็วิ่งไปข้างเตียงเซี่ยอวิ๋นจิ่น “ท่านพ่อ น้ำหวานหวานมาก ดื่มหน่อยเถอะ”
“ท่านรีบดื่มเถอะ หวานอร่อยมาก”
แววตาเซี่ยอวิ๋นจิ่นลุ่มลึกโดยไม่รู้ตัว เขานึกถึงคำพูดของลู่เจียวตอนที่อยู่กลางลาน
นางมีเหตุมีผล ไม่แข็งกร้าวจนดูเย่อหยิ่ง และไม่ถ่อมตัวจนดูต่ำต้อย
แม่นางผู้นี้ราวกับเปลี่ยนไปคนละคน แม่ยายสอนให้กลายเป็นคนดีได้เช่นนี้เลยหรือ
เซี่ยอวิ๋นจิ่นครุ่นคิดพลางมองลู่เจียวด้วยสีหน้าที่ยังคงนิ่งเฉย
ลู่เจียวมองแววตาของเขา พยุงเขาให้เอียงตัวไปด้านข้างเพื่อป้อนน้ำ
เถียนซื่อยิ้มอย่างพอใจ จากนั้นก็โบกมือให้แฝดสี่ “เด็กๆ มาหาท่านยายที”
แฝดสี่ไม่มีอคติต่อเถียนซื่อ เพราะทุกครั้งที่นางมาเยือนก็มักจะเอาของติดไม้ติดมือมาให้พวกเขาด้วย ทว่าแต่ก่อน พอท่านยายกลับไป มารดาสารเลวมักจะแย่งไปกินตลอด
“ท่านยาย”
เถียนซื่อกอดและหอมแก้มของพวกเขา พวกเขาแต่ละคนมีหน้าตาหล่อเหลาเหมือนบุตรเขนมาก
ถึงแม้ฐานะจะยากจน แต่ถ้าเลี้ยงดูแฝดสี่ให้ก้าวหน้าได้ นี่ย่อมสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด
เถียนซื่อครุ่นคิดพลางเอาลูกอมออกมาจากแขนเสื้อหนึ่งเม็ด
“มา ให้พวกเจ้ากินลูกอม”
ลู่กุ้ยที่อยู่ด้านข้างวางถ้วยในมือลง เอาขนมข้าวเหนียวออกจากอกเสื้อสองชิ้น ยื่นให้ต้าเป่าและเอ้อร์เป่า
“มา น้าให้ขนม พวกเจ้าไปแบ่งกันกินเถอะ”
ลู่กุ้ยชอบแฝดสี่คนนี้อย่างมาก ทว่าเขาไม่ชอบพี่สาว เพราะพี่สาวน่ารังเกียจมาก ทุกครั้งที่มาหมู่บ้านเซี่ย เขาก็มักจะได้ยินคนอื่นนินทาต่อว่าพี่สาว ลู่กุ้ยรู้สึกขายหน้า ฉะนั้นทุกครั้งที่มาเยี่ยมพี่สาว เขาก็ไม่อยากพูดอะไรกับนาง
ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นห่วงมารดาที่เดินทางมาคนเดียว เขาคงไม่อยากมาด้วย แต่ทุกครั้งที่เขาได้เจอกับหลานชายสี่คน หัวใจก็ชื่นบาน
เขายื่นมือดึงแฝดสี่มาใกล้แล้วยิ้มปริ “ไป เดี๋ยวน้าพาพวกเจ้าออกไปกินขนมกันด้านนอก”
“อืมๆ”
แฝดสี่ถูกพาออกไปด้านนอก ลู่เจียวป้อนเซี่ยอวิ๋นจิ่นดื่มน้ำหวานไปหนึ่งถ้วย เหนื่อยใจ เหนื่อยใจเหลือเกิน!


## มิตรแท้ในยามทุกข์ยาก

ตอนที่ 12 มิตรแท้ในยามทุกข์ยาก
ลู่เจียวป้อนน้ำเชื่อมให้เซี่ยอวิ๋นจิ่นเสร็จ ก็ไม่มองเขาแม้แต่ปราดเดียว หันหลังเดินออกไปด้านนอกทันที ก่อนหน้านี้นางให้เขาปฏิเสธ แต่เขากลับทำหน้าตาโง่เง่าไร้เดียงสา
“ท่านแม่ ข้าจะรินให้ท่านอีกหนึ่งถ้วย”
เถียนซื่อที่อยู่ด้านหลังพูดขึ้น “รินให้เอ้อร์จู้ดื่มด้วยสิ”
เซี่ยเอ้อร์จู้ผุดลุกขึ้น พร้อมผายมือทันที “ไม่ต้อง ไม่ต้องแล้ว”
เขาพูดจบก็ใคร่จะจากไป เถียนซื่อกลับรั้งเขาไว้ “เอ้อร์จู้ นั่งดื่มน้ำหวานๆ ก่อน น้ำหวานไม่ใช่ของล้ำค่าอะไร แต่อย่างไรข้าก็อยากใช้แทนคำขอบคุณที่ดูแลบุตรเขยของข้ามาโดยตลอด ที่จริงนี่เป็นธุระของเจียวเจียว แต่ก็รบกวนเจ้าแล้ว”
เซี่ยเอ้อร์จู้ส่ายหัวทันที “ไม่เป็นไร นี่เป็นเรื่องที่ข้าสมควรทำอยู่แล้ว”
พูดจบเซี่ยเอ้อร์จู้ก็นิ่งเงียบไป เพราะวันนี้เกิดเรื่องเช่นนี้ เขากลัวว่ามารดาตนจะไม่ให้มาดูแลน้องสามอีก ฉะนั้นจึงกังวลใจมาก
เถียนซื่อก็นึกถึงจุดนี้ เพียงแต่รู้สึกตรงกันข้ามกับเซี่ยเอ้อร์จู้ นางดีใจที่บุตรีจะได้เป็นคนดูแลบุตรเขย
เจอมิตรแท้ยามทุกข์ยาก ไม่นานความสัมพันธ์ของทั้งสองย่อมดีขึ้นเอง
เถียนซื่อครุ่นคิดก็มองเซี่ยเอ้อร์จู้พร้อมพูดด้วยเสียงอ่อนโยน “เอ้อร์จู้ วันนี้มารดาของเจ้ามาโวยวายเช่นนั้น วันข้างหน้านางต้องไม่อนุญาตให้เจ้ามาดูแลบุตรเขยอีกแน่ๆ”
ความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากทุกอณูของเซี่ยอวิ๋นจิ่น อุณหภูมิในเรือนลดต่ำลงมาก
นึกถึงสามวันแรกที่เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส บิดา มารดา พี่ใหญ่และน้องๆ ของเขา ไม่มีใครเคยมาเยี่ยมเขาแม้แต่คนเดียว
เซี่ยอวิ๋นจิ่นแสยะยิ้มเย็นชา ไม่ต้องพูดถึงคนอื่น แม้แต่น้องแฝดที่เขารักใคร่และเอ็นดูมาก สุดท้าย ก็เหมือนให้อาหารสุนัข เรื่องที่ตนโดนพ่อแม่ไล่ออกจากบ้าน ก็คือฝีมือของน้องสี่
เพราะช่วงนี้น้องสี่ต้องตาต้องใจกับแม่นางผู้เป็นถึงดาวเด่นในหมู่บ้านคนหนึ่ง ได้ยินว่านางมีหน้าตาเพริศพริ้ง เพียงแต่แม่นางผู้นี้เรียกสินสอดไม่น้อย น้องชายของเขากลับไม่สนเศษเงินพวกนี้ เพราะที่ผ่านมาในบ้านก็มีเงินเก็บไม่น้อย
เพียงแต่น้องสี่แต่งงานยังขาดเรือนหอ เขาอยากได้เรือนของตนมาเป็นเรือนหอมาก ฉะนั้นจึงอ้างเรื่องที่ตนได้รับบาดเจ็บ ยุยงให้พ่อแม่ไล่ตนออกจากบ้าน
เซี่ยอวิ๋นจิ่นคิดถึงเรื่องนี้ก็รู้สึกเย็นวาบในใจ นี่ก็คือญาติพี่น้องของเขา
เสียงของเถียนซื่อดังขึ้นในเรือน “แต่เจ้าวางใจเถอะ วันข้างหน้าเรื่องดูแลบุตรเขย เจียวเจียวจะเป็นคนรับผิดชอบเอง”
ลู่เจียวที่กำลังยกน้ำหวานเข้ามาจากนอกประตู พอได้ยินคำนี้ก็เกือบจะทำน้ำหวานหก นี่มันเรื่องอะไรกันแน่
ลู่เจียวพลันเดินเข้าไป อยากจะขัดขวางมารดานางที่กำลังจะพูดต่อ นึกไม่ถึงว่าเถียนซื่อเห็นนางเข้าไปก็กวักมือเรียกนางทันที
“เจียวเจียว วันนี้แม่สามีของเจ้าขายหน้าเช่นนั้น คงไม่ยอมให้พี่รองของเจ้ามาที่นี่แล้ว วันข้างหน้าเรื่องดูแลสามีเจ้า เจ้าจัดการเองเถอะ”
ลู่เจียวไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไร ตามหลักแล้วนางควรดูแลจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องดูแลคนอื่นก็ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับนาง ประเด็นคือนางกับเซี่ยอวิ๋นจิ่นตกลงว่าจะหย่าร้างกัน ตอนนี้นางกลับมาดูแลเขา เขาจะคิดมากหรือเปล่า
เถียนซื่อกลับตัดสินใจไปฝ่ายเดียว “ได้ เรื่องนี้ตกลงตามนี้ เอ้อร์เกิน[footnoteRef:1]ดื่มน้ำหวานๆ หน่อยเถอะ” [1:  เอ้อร์เกิน เป็นคำทับศัพท์ภาษาจีน ซึ่งมีความหมายว่า บุตรคนรอง]
เถียนซื่อยกน้ำให้ตัวเองหนึ่งถ้วย ยกให้เซี่ยเอ้อร์จู้หนึ่งถ้วย “ดื่มหน่อยเถอะ”
เซี่ยเอ้อร์เกินรับไว้ทันที ทันทีที่ดื่มก็รู้สึกถึงรสชาติหวานฉ่ำ น้องสะใภ้สามใส่น้ำตาลในน้ำ เป็นเรื่องที่หายากจริงๆ
เขามองเถียนซื่อ ภายในใจคิดว่า เพราะบารมีของเถียนซื่อ ตนถึงได้ดื่มน้ำหวานเช่นนี้ ไม่เช่นนั้นน้องสะใภ้สามไม่มีทางชงน้ำหวานให้เขาดื่มแน่นอน
เถียนซื่อดื่มน้ำหมดถ้วยแล้วมองเซี่ยอวิ๋นจิ่น “บุตรเขยอย่างกังวลเลย พักฟื้นร่างกายให้สบายใจเถอะ เรื่องเงิน ทุกคนค่อยช่วยกันคิดวิธีแก้ปัญหา”
นางกล่าวจบก็ลุกขึ้นดึงลู่เจียวไปด้านนอก ลู่เจียวถือโอกาสคว้าถ้วยในมือของเซี่ยเอ้อร์จู้ออกไปด้วย
รอให้พวกนางสองแม่ลูกออกไปด้านนอก เซี่ยเอ้อร์จู้หันไปมองเซี่ยอวิ๋นจิ่น “แม่ยายของเจ้าไม่เลว”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นก็มองเถียนซื่อด้วยสายตาเย็นชา แต่พอนึกถึงมารดาตัวเอง ก็ยกมุมปากเผยยิ้มเย้ยหยัน
เขาหันไปมองเซี่ยเอ้อร์จู้ “พี่รอง ต่อไปตอนว่างค่อยมา ลู่เจียวต้องดูแลข้าอยู่แล้ว”
ผ่านเรื่องราวมากมายในช่วงนี้ เซี่ยอวิ๋นจิ่นรู้สึกว่าเซี่ยเอ้อร์จู้ไม่มา ลู่เจียวต้องดูแลเขาแทนแน่อยู่แล้ว
แม่นางผู้นี้เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนจริงๆ แต่ทุกครั้งที่มองหน้านาง เขาก็ยังคงเคียดแค้นใจ
ตอนนี้เขาก็คร้านจะมานั่งคิดว่าเหตุใดแม่นางคนนี้ถึงเปลี่ยนไป แค่นางดูแลเขาก็พอแล้ว อย่างน้อยนางก็บอกว่าจะหาหมอทหารมารักษาขาของเขา ลำพังเท่านี้เขาก็ไม่อยากจะเชื่อแล้ว
เซี่ยเอ้อร์จู้ได้ยินคำพูดแสนย่อท้อและเศร้าระทมของน้องสาม เขาก็ไม่สบายใจและเสียใจมาก เพราะเขาเองก็เป็นบุตรที่ไม่สำคัญในตระกูลเช่นกัน
“น้องสาม เช่นนั้นข้าขอกลับก่อน”
“อืม กลับเถอะ”
ณ ห้องครัวฝั่งตะวันออกของเรือน ทีแรกเถียนซื่อกำลังจะพูดคุยกับลู่เจียว เห็นว่าเซี่ยเอ้อร์จู้ออกมา นางก็รีบเข้าไปถาม “เจ้าจะกลับไปแล้วหรือ”
“อืม ยังมีงานต้องทำ ข้าขอตัวกลับก่อน”
เซี่ยเอ้อร์จู้ก็ไม่กล้าเชิญเถียนซื่อไปที่บ้าน ในเมื่อมารดาของเขาเกลียดเถียนซื่อเข้ากระดูกดำปานนั้น
เถียนซื่อส่งเขาออกไปด้านนอก ค่อยกลับมากำชับลู่เจียว
“สิ่งที่ข้าพูดกับเจ้า จำได้หรือยัง ดูแลสามีเจ้าให้ดี แต่ก่อนเขาไม่ชอบขี้หน้าเจ้า ตอนนี้ยังมีโอกาส เจ้าอย่าโง่จนปล่อยโอกาสดีๆ นี้ไป คนเราจะได้เจอมิตรแท้ในยามทุกข์ยาก บุตรเขยไม่ได้มีจิตใจอำมหิต เจ้าปฏิบัติต่อเขาดีๆ วันข้างหน้าจะได้มีชีวิตที่สุขสบาย”
“อีกอย่างเจ้ายังมีแฝดทั้งสี่ ดูหน้าตาพวกเขาน่าเกลียดน่าชังแค่ไหน โตมาต้องหล่อเหลาเหมือนพ่อแน่ๆ ถึงตอนนั้น เจ้าคงได้เสพสุขไม่สิ้นสุดแน่นอน ฉะนั้นต่อไปต้องทำดีกับบุตรเขยและเด็กๆ ให้มาก”
คนอื่นไม่เข้าใจบุตรี เถียนซื่อกลับเข้าใจบุตรีที่สุด ตอนนั้นที่บุตรีออกเรือนมาเป็นภรรยาของเซี่ยอวิ๋นจิ่น นางดีใจจนเนื้อเต้น
ใครจะไปรู้ว่าหลังออกเรือนมา นับวัความสัมพันธ์สามีภรรยานยิ่งย่ำแย่ นางรู้ว่าบุตรสาวอยากให้บุตรเขยรักและเอ็นดู ทว่าเขากลับไม่หมายปองนาง
เถียนซื่อก็โกรธเคืองกับเรื่องนี้เช่นกัน นางพยายามสรรหาทางแก้มาตลอด ตอนนี้โอกาสมาเยือนแล้ว
ลู่เจียวขนหัวลุก ตอนนี้คงไม่อาจบอกเรื่องที่นางกับเซี่ยอวิ๋นจิ่นจะหย่าร้างกัน ช่างเถอะ ค่อยบอกนางทีหลังแล้วกัน
“ท่านแม่ ข้าจะดูแลเขาให้ดี วางใจได้เลย”
เถียนซื่อพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วควักห้าตำลึงเงินออกจากอกเสื้อยื่นให้ลู่เจียวด้วยความระมัดระวัง
“บางส่วนเป็นเงินเก็บในบ้าน บางส่วนไปยืมมา เอาไปรักษาบุตรเขยก่อนเถอะ ตอนนี้มีเท่านี้ วางใจเถอะ ข้ากับท่านพ่อของเจ้าต้องหาวิธีช่วยอยู่แล้ว อย่ากังวลใจไปเลย”
ลู่เจียวมองเงินในมือของเถียนซื่อ ในความทรงจำร่างเดิม ตระกูลลู่อัตคัดจนไม่มีเงินเก็บ นึกไม่ถึงว่าตอนนี้ถึงกับเอาห้าตำลึงเงินมาให้นาง
ลู่เจียวจินตนาการ หากพี่สะใภ้ใหญ่และพี่สะใภ้รองรู้เรื่องนี้ ต้องเกลียดชังมารดานางแน่นอน
ลู่เจียวรีบผลักเงินกลับไป “ท่านแม่ ครั้งที่แล้วท่านก็ให้ข้ามาสองสามตำลึงเงินแล้ว ครั้งนี้คงรับไว้ไม่ได้”
เถียนซื่อไม่สน ยัดเงินเข้าไปในมือของนาง “เอาเถอะ วันไหนเจ้ามีค่อยคืนแม่แล้วกัน รักษาบุตรเขยให้หาย ต่อให้วันข้างหน้าเขาจะเดินไม่ได้ แต่อย่างน้อยถ้ารักษาก็อาจนั่งได้ แล้วค่อยเปิดสอนวิชาในเรือนเป็นการส่วนตัว ชีวิตก็จะค่อยๆ ดีขึ้นเอง”
ลู่เจียวยังอยากขัด เถียนซื่อกลับหันหลังเดินออกไปด้านนอกพลางพูดอย่างคนใจร้อน “เอาละ ในเรือนยังมีธุระ แม่กลับก่อน”
ลู่เจียวนิ่งงันไปชั่วขณะ รีบตามออกไปรั้งเถียนซื่อไว้ ทว่าเถียนซื่อเดินเร็วยิ่งกว่าสายฟ้า “เอาเถอะ แม่ยังมีธุระต่อ เจ้ากลับไป กลับไปได้แล้ว”
นางเดินไปถึงประตูลาน ก็ขานเรียกลู่กุ้ยที่กำลังเล่นกับหลานชาย “เสี่ยวกุ้ย กลับกันเถอะ”


## ข้าไม่หิว

ตอนที่ 13 ข้าไม่หิว
ลู่เจียวเดินไปส่งถึงหน้าประตู “ท่านแม่ กินข้าวก่อนค่อยกลับเถอะ”
เถียนซื่อไม่หยุดเท้า กลัวว่าลู่เจียวจะตามนางไป
ลู่เจียวที่อยู่ด้านหลังน้ำตาคลอ หัวใจที่รักและเป็นห่วงลูกของเถียนซื่อเป็นความรักที่ยิ่งใหญ่จริงๆ
ลู่เจียวรู้ว่าเถียนซื่อโกหกเรื่องที่บ้านยังมีธุระ ต่อให้มีธุระก็แค่กินข้าวมื้อเดียวเท่านั้น แต่ที่นางไม่อยู่กินข้าว เพราะไม่อยากให้พวกเขาต้องสิ้นเปลือง อยากให้พวกเขาเก็บข้าวไว้กินเอง
ลู่เจียวยิ่งครุ่นคิดยิ่งเสียใจ น้ำตาไหลรินลงมาโดยไม่รู้ตัว
นอกรั้ว แฝดสี่เห็นนางน้ำตาไหลก็ตกใจมาก ที่แท้แม่นางมารร้ายนี้ก็ร้องไห้เป็นด้วยหรือ
ในบรรดาแฝดสี่ ซื่อเป่าที่เด็กที่สุดเดินเข้าไปสัมผัสมือของลู่เจียวก่อนเป็นคนแรก
ลู่เจียวก้มหน้าลงมองเด็กน้อยซูบผอม ตอนที่เขาเงยหน้ามองตนดูน่าเอ็นดูและไร้เดียงสาเกินบรรยาย แต่พอนางมองตอบ เขากลับดึงมือกลับไปทันที พอเห็นลู่เจียวเงยหน้าขึ้น เขาก็ยื่นมือออกมาสัมผัสมือนางอีกครั้ง
ลู่เจียวได้รับการปลอบโยนจากเด็กน้อยด้วยวิธีเช่นนี้ก็ไม่ได้เสียใจเหมือนตอนแรก เถียนซื่อดีกับนาง วันข้างหน้าค่อยตอบแทนแล้วกัน ไม่สิ นางต้องรีบหาเงินห้าตำลึงมาคืนให้โดยเร็วที่สุด ไม่เช่นนั้นเถียนซื่อคงจะลำบากใจ
ลู่เจียวนึกถึงสมุนไพรในห้วงอากาศ โสมและเห็ดหลิงจือเป็นตัวเลือกที่ดี โสมต้นหนึ่งมีอายุนับร้อยปี อีกต้นมีอายุห้าสิบปี ส่วนเห็ดหลิงจือ ดอกที่นานที่สุดก็ประมาณห้าสิบปี
พรุ่งนี้นางจะขึ้นเขา แกล้งทำเป็นไปหาสมุนไพรล้ำค่าในป่า ได้หลิงจือมาสักสองดอก ดอกหนึ่งเอาไปขายในหอยาเป่าเหอ ส่วนอีกดอกให้เซี่ยอวิ๋นจิ่นกิน ยาที่เขากินอยู่ตอนนี้ยังขาดสมุนไพรสำหรับบำรุงร่างกาย
ยาของเขาเป็นต้องมีสรรพคุณบำรุงชี่และละลายเลือดคั่งเท่านั้น หากจะซื้อยาพวกนี้ ชุดหนึ่งก็ต้องเตรียมเงินอย่างต่ำห้าตำลึง
นี่ยังไม่นับว่าเป็นยาจากสมุนไพรหายากเหมือนยาจากโสมและเห็ดหลิงจือ
ยาที่เซี่ยเอ้อร์จู้ซื้อมาก่อนหน้าน้เป็นเพียงยาทั่วไปเท่านั้น จะให้เห็นผลต้องให้ซี่ยอวิ๋นจิ่นกินต่อเนื่องเป็นเวลานาน
ลู่เจียวคิดพลางอุ้มซื่อเป่าขึ้น ร่างซูบผอมของเจ้าสี่เกร็งไปทันที
ต้าเป่า เอ้อร์เป่าและซานเป่าที่อยู่ด้านหลังจ้องมองนางด้วยความหวาดระแวง กลัวว่านางจะตีซื่อเป่า
แต่ลู่เจียวไม่สนใจพวกเขา หันหลังเดินเข้าไปด้านใน
ทีแรกนางคิดว่าจะซักผ้า แต่พอเห็นว่าสายแล้วจึงทำมื้อเที่ยงก่อน กินข้าวเสร็จค่อยไปซักผ้า
ตอนเที่ยงกินข้าวสวย ต้นหอมผัดไข่และผักกาดผัดเห็ด
ข้าวสวยนี้เป็นข้าวที่เถียนซื่อเอามาให้เมื่อครั้งที่แล้ว แต่เดิมก็มีไม่มาก กินไปสองครั้งก็เหลือแค่นิดเดียว ลู่เจียวเลยเอาข้าวที่เหลือมาหุงจนหมด
ครั้งหน้าที่นางไปซื้อยาในเมือง ค่อยซื้อข้าวสารและแป้งกลับมาเยอะหน่อย เด็กๆ กินแต่ข้าวกล้อง ไม่ค่อยดีเท่าไรนัก
เพราะข้าวกล้องไม่สีเปลือกเลยค่อนข้างแข็ง ต้องแช่น้ำสองสามชั่วโมงถึงจะหุงได้ ถ้าไม่แช่น้ำ ตอนกินจะแข็งเกินไป
ลู่เจียวหุงข้าวและทำกับข้าวจนเสร็จ ก็ยังไม่เห็นเซี่ยเอ้อร์จู้มา
นางดูเวลา คิดว่าเซี่ยเอ้อร์จู้คงไม่มาแล้ว ฉะนั้นวันนี้นางคงต้องป้อนอาหารเซี่ยอวิ๋นจิ่นเอง
ลู่เจียวคิดดูแล้วไม่เห็นว่าจะเป็นอะไร ก็แค่ป้อนอาหาร นางเคยเป็นหมอทหาร เป็นธรรมดาที่จะต้องดูแลผู้ป่วยอยู่แล้ว
ลู่เจียวมองไปที่เรือนตะวันออก เห็นว่าเซี่ยอวิ๋นจิ่นหลับไปแล้ว เขาได้รับบาดเจ็บอยู่แล้ว ตอนนี้ยังโดนทำร้ายจิตใจ สีหน้าจึงไม่ค่อยดี ดูซีดเซียวเป็นอย่างมาก
ถ้าไม่ใช่เพราะนางใช้น้ำจากน้ำพุจิตวิญญาณมาปรับสมดุลร่างกายของเขา ตอนนี้ก็ยังไม่แน่ใจว่าเขาจะฟื้นได้หรือไม่
ไม่มีเงินกินยาดีก็เป็นอีกหนึ่งเหตุผล ทั้งๆ ที่ได้รับบาดเจ็บหนักขนาดนี้ ยังต้องกินแต่ยาราคาถูกคุณภาพต่ำ ถึงได้ทำให้แผลไม่ยอมหายเสียที
แต่ยาคุณภาพต่ำขนาดนี้ กลับยังต้องจ่ายถึงชุดละหนึ่งตำลึงกว่า เห็นได้ชัดว่ายาในยุคโบราณล้ำค่ามาก
ลู่เจียวเห็นเซี่ยอวิ๋นจิ่นหลับไปแล้วก็เดินออกไปข้างนอก พอถึงตรงประตูก็เห็นแฝดสี่ไม่ขยับไปไหน ก็เรียกพวกเขาไปกินข้าว “พ่อเจ้าหลับไปแล้ว พวกเราไปกินอะไรกันก่อนเถอะ รอให้เขาตื่น ข้าค่อยมาป้อนอาหารให้เขา”
แฝดสี่ไม่ขยับสักนิด เอาแต่มองลู่เจียวอย่างไม่เชื่อถือ ลู่เจียวเลิกคิ้วพร้อมข่มขู่
“ข้าบอกพวกเจ้าไว้ก่อน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ท่านย่าของพวกเจ้าจะไม่ให้ท่านลุงรองมาดูแลพ่อเจ้าอีก ตอนนี้ก็เหลือแต่ข้าที่คอยดูแลพ่อเจ้าแล้ว หากพวกเจ้ายังไม่เชื่อฟังข้า ข้าจะไม่ดูแลเขา”
แฝดสี่แลกเปลี่ยนสายตากัน เห็นวันนี้เที่ยงแล้วลุงรองยังไม่มา ก็คิดว่าลุงรองของพวกเขาคงไม่มาแล้วจริงๆ
ต้าเป่าเดินขึ้นหน้าเป็นคนแรก เขาจ้องมองนาง “พวกเราจะฟังคำสั่งท่าน ท่านจะตีหรือจะต่อว่าพวกเราก็เชิญเลย พวกเราจะไม่หลบ ขอแค่ท่านดูแลท่านพ่อให้ดี”
แฝดสามที่อยู่ด้านหลังเดินมาด้วยความเชื่อฟัง “พวกเราเชื่อฟังท่านก็ได้ ได้โปรดช่วยดูแลท่านพ่อเถอะ”
ลู่เจียวพยักหน้าด้วยความพอใจ นานๆ ทีแม่และลูกจะเห็นตรงกัน
ถึงแม้ที่แฝดสี่จะยอมไปกินมื้อเที่ยงกับลู่เจียวเพราะวิธีการบีบบังคับ ทว่าตอนที่วกเขาได้กินข้าวสวยและไข่ผัดต้นหอมก็ตาลุกวาวขึ้นมาทันที
เดิมทีข้าวและไข่ก็เป็นของแพงที่ไม่ค่อยได้กินอยู่แล้ว ยิ่งรวมกับฝีมือการทำอาหารอันยอดเยี่ยมของลู่เจียว ก็ยิ่งทำให้มื้อนี้อร่อยขึ้นกว่าเดิม
แฝดสี่กินอย่างเอร็ดอร่อย น่าเกลียดน่าชังราวกับสุนัขน้อยสี่ตัว ลู่เจียวนั่งมองพวกเขา ก็อดเสียใจที่จะต้องยกเจ้าแฝดสี่ให้เซี่ยอวิ๋นจิ่นเลี้ยงไม่ได้
แต่พอคิดดูแล้ว อย่างไรพวกเขาก็ไม่ค่อยชอบนาง นางเลยไม่คิดมากอีก
หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จ ลู่เจียวก็ไปซักผ้า ปล่อยให้แฝดสี่นอนกลางวัน ทว่าพวกเขากลับดื้อดึงจะเฝ้าเซี่ยอวิ๋นจิ่น
พอเซี่ยอวิ๋นจิ่นตื่น เอ้อร์เป่าก็เข้ามาเรียกลู่เจียว “ท่านพ่อตื่นแล้ว ท่านพ่อตื่นแล้ว”
ลู่เจียวตากเสื้อตัวสุดท้ายแล้วเดินไปที่เรือนตะวันออก
เซี่ยอวิ๋นจิ่นตื่นแล้ว กำลังพูดคุยกับแฝดสี่ ลู่เจียวเดินเข้าไป เขาชะงักไปนิดก็เอ่ยต่อ
“นอนเถอะ ข้าไม่เป็นไร”
ต้าเป่าตีหน้าขรึมทันที “ท่านพ่อยังไม่ได้กินอะไรเลย ไม่กินอะไรเช่นนี้จะหายได้อย่างไร”
เขาพูดจบก็เงยหน้ามองลู่เจียวที่อยู่ข้างเตียง ลู่เจียวรีบเอ่ยขึ้น “ข้าจะไปตักข้าวและอาหารมาป้อนเจ้า”
วันนี้นางคอนข้างยุ่ง ยังไม่ทันได้ตุ๋นไก่ให้เขากิน
ลู่เจียวกล่าวจบก็เตรียมออกไปตักข้าว ใครจะไปรู้ว่าหลังจากที่นางหันหลังไป เซี่ยอวิ๋นจิ่นก็เอ่ยขึ้น “ไม่ต้อง ข้าไม่หิว”
ลู่เจียวหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมามอง เห็นว่าบุรุษบนเตียงไม่ได้มองนาง ท่าทางของเขาเหมือนอยากจะพักผ่อนต่อ
ลู่เจียวเห็นเขาเป็นเช่นนี้ ก็นึกว่าเขายังนอนไม่อิ่ม จึงพูดว่า “ได้ เช่นนั้นเจ้าก็นอนพักต่ออีกหน่อยเถอะ”
นางพูดจบก็ให้แฝดสี่นอนเป็นเพื่อนเขา
แฝดสี่อยากพูดอะไรต่อ เซี่ยอวิ๋นจิ่นก็มองพวกเขา แล้วเอ่ยอย่างอ่อนโยน “นอนเถอะ ตอนนี้พ่อยังไม่หิว เดี๋ยวพ่อหิวแล้วค่อยกิน”
แฝดสี่พยักหน้า หลับตาลงสักพักก็หลับใหล ลู่เจียวจึงพูดกับเซี่ยอวิ๋นจิ่น
“ฝากดูพวกเขาก่อน ในบ้านไม่มีฟืนแล้ว ข้าจะขึ้นเขาไปตัดฟืนเสียหน่อย แล้วจะไปดูด้วยว่าบนเขามีอะไรพอจะกินหรือไม่”
อย่างไรในบ้านก็ไม่มีธุระอะไร ถือโอกาสเอาโสมและเห็ดหลินจือออกจากห้วงอากาศแล้วอ้างว่าเก็บมาจากภูเขาดีกว่า อีกทั้งฟืนในบ้านก็ใกล้หมดแล้วจริงๆ
ฟืนที่ร่างเดิมใช้ ล้วนทำมาจากโต๊ะเก้าอี้เก่าชำรุดที่ติดมาพร้อมบ้าน นางเอามาตัดเป็นท่อนๆ ทำเป็นฟืน ตอนนี้ก็ใกล้หมดแล้ว


## ผู้ชายอะไรดื้อด้านเหลือเกิน

ตอนที่ 14 ผู้ชายอะไรดื้อด้านเหลือเกิน
ลู่เจียวรบกวนเซี่ยอวิ๋นจิ่นให้ช่วยดูแลแฝดสี่
นางพูดจบก็หันหลังเดินจากไป เซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่ด้านหลังหรี่ตามองนาง แม่นางผู้นี้ยังคงมีร่างอ้วนท้วน ทว่าท่าทางของนางกลับดูมั่นใจในตัวเองมากกว่าแต่ก่อน ไม่เหมือนคนเดิมแม้แต่น้อย
เซี่ยอวิ๋นจิ่นยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่านางเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เดิมทีเขาคิดว่านี่คงเป็นเพราะแม่ยายสอน ทว่าถ้าแม่ยายสอนคนได้ขนาดนี้ แล้วเหตุใดถึงไม่สอนให้ดีตั้งแต่แรก เพิ่งมาสอนเอาป่านนี้
เซี่ยอวิ๋นจิ่นฉงนสงสัยมาก
ลู่เจียวไม่สนใจเซี่ยอวิ๋นจิ่น หลังจากออกไปค้นบ้านอยู่พักใหญ่ ก็หาขวานตัดฟืนไม่เจอ เจอเพียงตะกร้าสะพายหลังที่เก่าชำรุด
ทว่าไม่มีขวานตัดฟืน แล้วนางจะตัดฟืนได้อย่างไร ลู่เจียวแบกตะกร้าสานจะออกไปยืมขวาน
แต่ตอนนี้ชื่อเสียงของนางไม่ค่อยดีนัก คนในหมู่บ้านคงไม่ให้นางยืมแน่นอน ลู่เจียวจึงยืนเซ่ออยู่ตรงหน้ารั้วด้วยความลำบากใจ
แม่เฒ่าร่างเล็กคนหนึ่งที่อยู่ตรงข้ามกับบ้านของนาง เห็นนางยืนอยู่ตรงหน้าประตูด้วยสีหน้าลำบากใจ จึงเดินมาถามว่า
“ลู่เจียว เป็นอะไรไป”
ลู่เจียวเอียงศีรษะครุ่นคิดอย่างละเอียดว่าแม่เฒ่าผู้นี้คือใคร นางคือซย่าซื่อ พี่สะใภ้รองของเซี่ยเหล่าเกิน คนในหมู่บ้านเรียกนางว่าซ้อรอง
นายท่านผู้เฒ่ารองเสียชีวิตไปนานแล้ว ซย่าซื่อเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว เลี้ยงดูบุตรชายสองคนและบุตรีสองคนจนโต เป็นสตรีจิตใจเมตตา ก่อนหน้านี้ตอนพวกเขาโดนไล่มาอยู่ที่นี่ นางยังให้ไข่ไก่พวกเขาอยู่สี่ห้าฟอง
ลู่เจียวเห็นฮูหยินผู้เฒ่าก็ยิ้มด้วยความดีอกดีใจ “ป้ารอง ที่บ้านมีขวานตัดฟืนหรือไม่ บ้านข้าไม่มีฟืนแล้ว ข้าจะไปตัดฟืนบนเขาเสียหน่อย”
ซย่าซื่อได้ยินคำพูดของลู่เจียวก็เอ็นดูขึ้นมา “เจ้าเป็นแค่สตรีคนหนึ่ง จะขึ้นเขาไปตัดฟืนได้อย่างไร ให้หูจื่อของพวกเราไปช่วยเจ้าเถอะ”
หูจื่อคือหลานชายของนาง ตอนนี้แต่งงานไปแล้ว แต่แต่งงานมาสองปี ก็ยังไม่มีบุตร
ลู่เจียวไม่มีทางให้หูจื่อตัดฟืนให้นางแน่นอน นี่ไม่ใช่ธุระวันสองวันเท่านั้น
“ไม่ต้องหรอกป้ารอง ข้าแค่เดินรอบๆ ตีนเขา ตัดฟืนที่ใช้ได้ ไม่ได้ขึ้นไปเขาสูงขนาดนั้น”
ซย่าซื่อได้ยินก็ไม่ดึงดันที่จะให้หลานตัวเองไปช่วย พาลู่เจียวไปเอาขวานตัดฟืน
บุตรของซย่าซื่อดูเหมือนจะแยกเรือนกันแล้ว หญิงชราอาศัยอยู่กับบุตรคนโต สะใภ้คนโตแซ่จ้าวเห็นลู่เจียวก็ปั้นหน้าไม่พอใจ ไม่เหลียวแลนาง ไม่ยอมพูดคุยกันนางแม้แต่น้อย ลู่เจียวเอาขวานเสร็จก็เดินออกมาทันที
ซย่าซื่อกำชับลู่เจียวให้ระวังตัว สะใภ้จ้าวเห็นดังนั้นเลยอดเสียดสีไม่ได้ “ท่านแม่ อยู่ดีๆ ไปให้นางยืมขวานทำไม นางจะตัดฟืนเป็นได้อย่างไร ตลกสิ้นดี”
ซย่าซื่อหันไปมองสะใภ้คนโต “เอาเถอะน่ะ แม่นางอ่อนปวกเปียกคนหนึ่งดูแลสามีที่บาดเจ็บ แล้วยังต้องดูแลแฝดสี่คนก็ไม่ง่ายเลย พวกเจ้าช่วยได้ก็ช่วยเถอะ อย่าเย็นชาไร้น้ำใจเหมือนลุงสี่ป้าสี่ของพวกเจ้าเลย”
ลู่เจียวไม่สนคนที่อยู่ด้านหลัง ยกขวานเดินออกไปด้านนอก หมู่บ้านตระกูลเซี่ยอยู่ใกล้ภูเขาลูกใหญ่ ลู่เจียวอาศัยอยู่ทางตะวันออกสุดของหมู่บ้านที่ใกล้กับภูเขาแห่งนี้
ทว่านางอ่อนแอเหลือเกิน แค่เดินขึ้นเขาไปได้ไม่นาน เหงื่อเม็ดโตก็ผุดออกมาโทรมกาย ทำให้เสื้อผ้าที่สวมใส่เปียกชุ่ม โชคดีที่ตอนนี้เป็นฤดูร้อนจึงแห้งเร็ว
หลังจากลู่เจียวขึ้นเขาก็สำรวจรอบทิศ ป่าผืนนี้มีทรัพยากรอยู่ไม่น้อยเลย พืชที่มากที่สุดคือยาสมุนไพร รองลงมาคือผักและผลไม้ป่า และเห็ดป่าอีกหลายชนิด
ตอนแรกนางคิดว่าพืชในป่าผืนนี้คงไม่มาก เพราะรอบภูเขาแห่งนี้มีหมู่บ้านอยู่ไม่น้อย ทว่าพอได้ขึ้นมา กลับเห็นอะไรมากมาย
ตอนแรกลู่เจียวไม่รู้เหตุผล ทว่าครุ่นคิดดูแล้วก็เข้าใจขึ้นมา ชาวบ้านในหมู่บ้านแทบจะไม่รู้อักษร และไม่ค่อยมีประสบการณ์ พืชในป่ามีทั้งที่กินได้และกินไม่ได้ ฉะนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าแตะต้อง กลัวว่าจะกินพืชที่มีพิษ
ชาวบ้านทั่วไปที่ขึ้นเขามาเก็บผักป่าและเห็ดป่า จะเก็บชนิดที่รู้จัก ส่วนที่ไม่รู้จักก็ไม่กล้าแตะต้อง
ลู่เจียวครุ่นคิดก็หัวเราะ นางวางกับดักไว้ในป่า ถือโอกาสจับหนูไผ่เข้าไปในบ่อน้ำพุจิตวิญญาณในห้วงอากาศของนาง
หลังจากนั้นนางก็เอาขวานมาตัดฟืน
ลู่เจียวมีแรงเยอะ สำหรับนาง ตัดฟืนไม่ได้เป็นงานหนักอะไร ไม่นานก็ได้ฟืนเป็นกองแล้ว
ทว่านางตัดไปๆ ก็นึกถึงเซี่ยอวิ๋นจิ่นที่เป็นอัมพาตบนเตียง เพราะเลือดคั่งในสมองและม้าม ทำให้เขาขยับร่างกายมากเกินไปไม่ได้ ฉะนั้นจึงลงจากเตียงไม่ได้ ถ้าจะปัสสาวะก็ใช้โถ แต่ถ้าอยากอุจจาระขึ้นมา จะทำอย่างไรดี
ลู่เจียวครุ่นคิดอย่างจริงจัง จึงคิดจะใช้ไผ่ทำเป็นกระโถนอุจจาระ เลยตัดไผ่ไปด้วย จากนั้นค่อยไปหาอะไรมาต่อไม้ไผ่เหล่านี้
หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ เวลาก็ผ่านไปมากแล้ว ลู่เจียวรีบไปดูกับดักที่นางวางไว้ ได้ไก่ป่าสองตัวและกระต่ายหนึ่งตัว
ลู่เจียวยิ้มอย่างมีความสุข มีแต่เนื้ออร่อยๆ
นางจับไก่ป่าและกระต่ายป่า แบกฟืนและไม้ไผ่ลงเขา
เพราะฟ้ามืดแล้ว ตลอดทั้งทางจึงไม่เจอผู้คน ตอนที่เข้าไปในบ้านก็เห็นศีรษะของแฝดสี่โผล่ออกจากตรงประตูหน้าบ้าน เด็กชายสี่คนเห็นนางก็รีบหลบไปทันที
ลู่เจียวส่ายหัวด้วยความขบขัน วางฟืนที่สูงกว่าตัวคนตรงประตูโรงครัว เพราะฟืนที่เพิ่งไปตัดมายังเปียก ต้องตากแดดสองวันถึงจะเผาได้
ฟ้ามืดมากแล้ว ลู่เจียวเตรียมทำอาหารค่ำ ก่อนจะทำอาหารก็ไปที่เรือนตะวันออก
เซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่บนเตียงตื่นแล้ว พอเห็นนางกลับมา แววตาก็มืดทะมึนขึ้นเล็กน้อย ลู่เจียวเลิกคิ้วถาม “กระหายน้ำไหม จะได้รินน้ำให้เจ้าดื่มก่อน”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นปฏิเสธด้วยสีหน้าเฉยชา “ไม่ต้อง ไปทำอาหารก่อนเถอะ เด็กๆ คงหิวแล้ว”
ลู่เจียวเห็นเขาไม่กระหายก็ตอบรับสั้นๆ หันหลังเดินออกมาด้านนอก
เซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่ด้านหลังเลียริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว ความอำมหิตแผ่ซ่านออกจากทุกอณูบนร่างของเขา แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาต
เขานึกไม่ถึงว่าตัวเองจะตกอับและน่าเวทนาถึงขั้นต้องให้สตรีที่ตนเกลียดชังที่สุดมาดูแล ทำให้เขารังเกียจตัวเองยิ่ง
จู่ๆ ลู่เจียวก็ชะงักฝีเท้าลงตรงหน้าประตูเรือน เผอิญเห็นเขาเลียริมฝีปากพอดี ท่าทางดูกระหายน้ำมาก
ลู่เจียวรู้สึกจนคำพูด ผู้ชายอะไรดื้อด้านเหลือเกิน
ใต้เท้าโส่วฝู่ในอนาคต ที่แท้ก็เป็นบุรุษดื้อด้านเช่นนี้นี่เอง
ลู่เจียวไม่พูดไม่จา สาวเท้าก้าวใหญ่ออกไปรินน้ำหวานๆ เข้ามาหนึ่งแก้ว นางคิดทบทวนในใจ เขาได้รับบาดเจ็บ ควรดื่มน้ำเยอะๆ นี่นางบกพร่องต่อหน้าที่จริงๆ
ลู่เจียวครุ่นคิดพลางยกน้ำหวานเข้าไปในเรือน “ดื่มน้ำหน่อยเถอะ”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นได้ยินก็ปฏิเสธทันควัน “ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าไม่ต้อง”
ลู่เจียวไม่สนใจเขา ยกน้ำเข้าไปพร้อมพยุงเขาขึ้น ออกคำสั่งด้วยทีท่าที่ข่มขู่ “ดื่มน้ำเถอะ”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นมองนางด้วยแววตาโหดเหี้ยม สุดท้ายก็ก้มหน้าดื่มน้ำ หลังจากน้ำหวานเข้าไปในคอ ก็รู้สึกชุ่มฉ่ำไปทั้งตัว
ตอนลู่เจียวป้อนน้ำ ก็พูดด้วยความใจเย็น “วันนี้ข้าไปตัดฟืนบนเขา ได้กระต่ายมาหนึ่งตัวและไก่มาอีกสองตัว พรุ่งนี้จะตุ๋นไก่ให้เจ้ากิน ข้ายังได้เห็ดหลินจือมาสองดอก พรุ่งนี้จะเอาไปขายที่หอยาเป่าเหอหนึ่งดอก เงินที่ได้...”


## งั้นเจ้าก็มาแก้แค้นข้าสิ

ตอนที่ 15 งั้นเจ้าก็มาแก้แค้นข้าสิ
ลู่เจียวยังไม่ทันพูดจบ เซี่ยอวิ๋นก็จิ่นสำลักน้ำทันที นางจับไก่ป่าได้สองตัวและจับกระต่ายป่าได้หนึ่งตัว แล้วยังเก็บเห็ดหลินจือได้อีกสองดอก เหตุใดเขาถึงไม่รู้ว่าภูเขาลูกนี้มีของกินมากมายเช่นนี้
ลู่เจียวนึกไม่ถึงว่าคำพูดของตนจะทำให้เซี่ยอวิ๋นจิ่นสำลักน้ำ นางรีบหาอะไรมาเช็ดปากเขา สุดท้ายหาไม่เจอ เลยเผลอใช้แขนเสื้อตนเองเช็ด
ลู่เจียวทำไปโดยไม่รู้ตัว เซี่ยอวิ๋นจิ่นกลับตื่นตะลึงในท่าทางของนาง “เจ้า...เจ้า...”
ลู่เจียวเพิ่งจะรู้ตัวว่าตัวเองเอาแขนเสื้อไปเช็ดปากของเขา เลยเบือนหน้ากลบเกลื่อนทันที
“ฮะๆ ฟ้ามืดแล้ว ข้าไปกับข้าวให้เด็กๆ ก่อน” นางพูดจบก็ยกถ้วยหันหลังเดินจากไป
เซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่ด้านหลังกลับเอ่ยขึ้น “ลู่เจียว เจ้ากลับกล้าเอาแขนเสื้อเช็ดปากข้าเชียวหรือ”
ลู่เจียวที่เดินออกจากประตูแค่นเสียงเย็นชาหนึ่งที เหอะ อุตส่าห์เช็ดปากให้แล้วยังมารังเกียจคนอื่นอีก มีคนเช็ดให้ก็ดีแค่ไหนแล้ว
นางคิดว่าจะรีบไปทำอาหารให้แฝดสี่กิน คืนนี้ใช้ข้าวเหนียวทำข้าวต้มผักกาด อันที่จริงข้าวเหนียวย่อยยาก ทว่าตอนนี้ในบ้านไม่มีข้าวสารเลย ข้าวกล้องก็ไม่ได้แช่ไว้ โจ๊กข้าวโพดมีสารอาหารไม่ครบถ้วน ไม่ควรกินบ่อยเกินไป
ฉะนั้นลู่เจียวจึงทำข้าวต้มผักกาด ข้าวเหนียวที่เอามาทำ ผู้ใหญ่บ้านเป็นคนให้มา
ลู่เจียวต้มข้าวต้มเสร็จแล้วตักใส่ถ้วยสี่ถ้วย นางยกถ้วยไปวางบนโต๊ะเล็กในโรงครัว จากนั้นก็ไปตามเด็กแฝดทั้งสี่ออกจากเรือนมากินอาหารด้วยกัน
“ออกมากินข้าวได้แล้ว”
แฝดสี่ไม่ขยับ ลู่เจียวแค่นเสียงในลำคอ แฝดสี่ก็นึกถึงคำพูดตอนเที่ยงของนาง จึงรีบมาทันที
ต้าเป่าเดินไปตรงหน้า แล้วเงยหน้ามองนาง “เช่นนั้นท่านก็ไปป้อนอาหารให้ท่านพ่อสิ”
ลู่เจียวก้มหน้าลงมองใบหน้าจริงจังดวงเล็กๆ ที่พยายามเลียนแบบสีหน้าเย็นชาของเซี่ยอวิ๋นจิ่น แต่ภายในดวงตากลับเต็มไปด้วยความไม่สบายใจ
ลู่เจียวรู้สึกขบขัน เป็นเด็กเป็นเล็ก ยังคิดจะเลียนแบบผู้ใหญ่ นางยกมือลูบศีรษะของต้าเป่า
“เอาเถอะ ข้าจะไปป้อนข้าวให้บิดาของพวกเจ้าแล้ว พวกเจ้ารีบกินกันเถอะ”
ต้าเป่านิ่งงัน นางมารร้ายคนนี้กล้าจับศีรษะของเขา
ซื่อเป่าเดินมามองมือของนางคราแล้วคราเล่า
ลู่เจียวเบิกบานใจ เด็กคนนี้ช่างน่าเกลียดน่าชังเหลือเกิน นางยกมือลูบศีรษะของซื่อเป่า “เด็กดี ไปกินข้าวได้แล้ว ข้าก็จะตักข้าวไปป้อนบิดาของพวกเจ้าแล้วเหมือนกัน”
ท้ายที่สุดแฝดสี่ก็ไปกินข้าว ลู่เจียวตักข้าวต้มผักกาดไปป้อนเซี่ยอวิ๋นจิ่น
เพราะเซี่ยอวิ๋นจิ่นนอนบนเตียง ระบบย่อยอาหารไม่ค่อยดี นางเลยตักข้าวไปไม่มาก
“วันนี้ตุ๋นน้ำแกงไก่ไม่ทัน พรุ่งนี้ค่อยตุ๋นให้เจ้ากินแล้วกัน”
จนนางพูดจบ บุรุษที่อยู่บนเตียงก็ไม่สนใจนางเลย พลิกตัวนอนตะแคงข้าง
“เจ้าออกไปกินข้าวเถอะ ไม่ต้องป้อนข้า”
ลู่เจียวกลอกตามองบน ภายหลังรู้สึกว่าเซี่ยอวิ๋นจิ่นเริ่มผิดปกติ จึงตั้งใจครุ่นคิดดูดีๆ สังเกตเห็นว่าหลังจากชายคนนี้ได้รับบาดเจ็บก็กินข้าวน้อยมาโดยตลอด นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
“เซี่ยอวิ๋นจิ่น เจ้าเป็นบ้าอะไรกัน เหตุใดถึงไม่ยอมกินอะไรเลย ทุกครั้งอาหารที่ยกมาก็เหลือกลับไปตลอด”
ร่างของเซี่ยอวิ๋นจิ่นแผ่กลิ่นอายอำมหิตออกมา แววตาเคล้าด้วยความเหี้ยมเกรียม พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงเดือดดาล
“ไม่ต้องมายุ่ง รีบออกไปกินข้าวของเจ้าเถอะ”
ลู่เจียวไม่เรียกร้องอะไรจากเขา ผู้ป่วยมักจะทำตัวเอาแต่ใจเสมอ
“เจ้าไม่ยอมกินอะไรแบบนี้ ขืนเป็นอะไรขึ้นมา เด็กๆ จะทำอย่างไร ใครจะเป็นดูแลพวกเขา”
ในใจเซี่ยอวิ๋นจิ่นหวั่นไหว ค่อยๆ กำมือแน่น ทว่ายังคงไม่พูดไม่จา และคงสีหน้าเหี้ยมเกรียม
ลู่เจียวมองเขา ความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว หรือเป็นเพราะไม่ได้ปัสสาวะและอุจจาระ
เขาเคยเป็นซิ่วไฉที่ได้รับการยกย่อง ตอนนี้กลับมานอนพิการบนเตียง แม้แต่ทำเรื่องส่วนตัวยังต้องให้คนอื่นมาคอยปรนนิบัติ คิดว่าเขายังไม่ชิน
นัยน์ตาลู่เจียวเป็นประกาย นี่คงเป็นปมในใจของผู้ป่วยติดเตียง
“เซี่ยอวิ๋นจิ่น เจ้าไม่กินอะไร คงไม่ใช่เพราะว่าไม่ได้ชิ้งฉ่องและอึ๊นะ”
ร่างของเขากระตุกเพราะตกใจในคำพูดของนาง ใบหน้าหล่อเหลาดูจนหนทาง เขาหันหน้าไปจ้องลู่เจียวทันที
“เจ้าพูดเหลวไหลอะไรอยู่”
ถึงแม้เขาไม่เข้าใจคำหมายโดยนัยที่ลู่เจียวต้องการสื่อ ทว่าก็พอเดาออก ฉะนั้นก็ไม่ต้องพูดถึงว่าสีหน้าของเขาจะแย่แค่ไหน
ลู่เจียวกลับไม่ตกใจที่เขามองมาเช่นนี้ และพูดด้วยความจริงใจ
“เซี่ยอวิ๋นจิ่น เจ้าได้รับบาดเจ็บสาหัส แม้จะพึ่งยายื้อชีวิตไว้ได้ หรืออาจรู้สึกว่าตัวเองยังไหว แต่จริงๆ แล้วสภาพร่างกายของเจ้าแย่มาก เจ้ารู้ไหมว่าสีหน้าของเจ้าในตอนนี้แย่แค่ไหน ซีดเซียวจนไม่มีสีเลือดแม้แต่น้อย ขืนปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อ อย่าว่าแต่รักษาแผลให้หายเลย เจ้าอาจจะตายเพราะพฤติกรรมเช่นนี้ของตัวเองด้วย
ข้ารู้ว่าเพราะอะไร เจ้าเคยเป็นซิ่วไฉทีสง่าผ่าเผย ตอนนี้กลับต้องเป็นอัมพาตนอนติดเตียง ธุระส่วนตัวยังต้องให้คนอื่นมาจัดการ คิดแล้วก็อัปยศอยู่เหมือนกัน แต่เจ้าก็ต้องลองคิดดู ทุกคนล้วนมีจังหวะชีวิตที่ตกต่ำ นี่ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไรเลย อีกอย่างเจ้าต้องนึกถึงแฝดสี่ให้มากๆ พวกเขาคอยเป็นห่วงสุขภาพของเจ้า ไม่กล้าห่างจากเจ้าแม้ก้าวเดียว กลัวว่าเจ้าจะเป็นอะไร ถ้าเจ้าเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ ไม่กลัวว่าจะเป็นปมในใจของพวกเขาหรือ”
คำพูดของลู่เจียวทำให้คนบนเตียงมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทว่าเขายังคงเงยหน้ามองลู่เจียวด้วยสีหน้าที่ดุดัน พร้อมพูดด้วยเสียงนิ่งเฉย
“ลู่เจียว ข้าเป็นเช่นนี้ก็เพราะเจ้า ถ้าไม่ใช่เพราะคอยกังวลว่าเจ้าจะทำร้ายเด็กๆ ข้าคงไม่รีบกลับบ้านตอนกลางดึกและโดนรถม้าชนจนบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้หรอก”
ลู่เจียวได้ยินคำพูดเดือดดาลของเขา ก็ไม่ได้ต่อล้อต่อเถียง เพียงพยักหน้าไม่หยุด
“ใช่ ข้าผิดเอง ไหนๆ ข้าก็ผิดแล้ว เหตุใดเจ้าถึงไม่ถือโอกาสนี้แก้แค้นข้า ให้ข้าคอยเป็นทาสรับใช้เจ้าฉี่เจ้าอึล่ะ นี่ไม่ใช่การแก้แค้นที่ดีที่สุดหรือ”
คำพูดนี้ของนาง ราวกับฟ้าผ่าสมองของเขา
เป็นเช่นนั้น ที่เขาต้องมาเป็นอัมพาต ผู้หญิงคนนี้ต้องรับผิดชอบมากที่สุด ฉะนั้นนางรับใช้เขาก็เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว
เซี่ยอวิ๋นจิ่นครุ่นคิด ก้มหน้ามองข้าวต้มในมือของนาง
ลู่เจียวไม่ได้มากความ กลัวว่าเขาจะหัวแข็งอีก รีบป้อนข้าวต้มให้เขากิน
หลังจากกินไปครึ่งถ้วย นางก็ไม่ได้ป้อนต่ออีก ก่อนหน้านี้เขากินน้อยมาก ถ้าป้อนให้อิ่มมากในทีเดียว กลัวว่ากระเพาะจะย่อยไม่ไหว อาจทำให้ท้องอืดได้
“ข้าจะไปต้มยา ถ้าเจ้าอยากฉี่ก็เรียกข้าเลย ข้าอยู่ในครัวใกล้ๆ”
ลู่เจียวพูดจบก็ลุกขึ้นจากไป เซี่ยอวิ๋นจิ่นยังคงมองนางอย่างไม่เป็นมิตร แม่นางผู้นี้เอ่ยแต่คำว่าฉี่ ช่างไม่มีเป็นกุลสตรีเอาเสียเลย
แฝดสี่ที่อยู่ในโรงครัวกินอิ่มกันแล้ว เห็นลู่เจียวยกถ้วยเปล่าเข้ามา ทุกคนดูโล่งอกไปไม่น้อย
พวกเขาลุกขึ้นวิ่งไปด้านนอก ลู่เจียวอดกำชับขึ้นไม่ได้ “ช้าหน่อย”
นางเอาถ้วยไปล้าง จากนั้นใช้หม้อต้มยา ตอนที่นั่งรอยาได้ที่ นางก็รู้สึกเมื่อยไปทั้งตัว ทำให้ไม่อยากขยับไปไหนอีก
ร่างเดิมนี้เกียจคร้านเกินไปแล้ว ทำงานนิดทำงานหน่อยก็ปวดเมื่อยจนทนไม่ไหว ทว่าต่อให้ปวดเปื่อยเพียงใด นางก็ยังไม่ล้มเลิกความคิดที่จะลดความอ้วน


## แมวตาบอดเจอหนูตายเท่านั้น

ตอนที่ 16 แมวตาบอดเจอหนูตายเท่านั้น
ลู่เจียวต้มยาพลางครุ่นคิด จู่ๆ ก็มีเสียงวุ่นวะวุ่นวายปนเสียงร้องไห้รันทดดังขึ้นจากนอกห้องครัว
ลู่เจียวเงี่ยหูฟังด้วยความตั้งใจ เสียงดังมาจากเรือนป้ารองที่อยู่ไม่ไกล ในบ้านของป้ารองเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ลู่เจียวนึกถึงป้ารองที่มีจิตใจงดงามจึงตัดสินใจไปดู เลยดับไฟที่ต้มยาไปก่อน
นางเพิ่งจะออกไป ก็สังเกตเห็นแฝดสี่กำลังปีนรั้วมองไปด้านนอกด้วยความหวาดกลัว
ลู่เจียวรีบเข้าไปปลอบพวกเขา “ไม่เป็นไร พวกเจ้ารีบเข้าไปอยู่เป็นเพื่อนท่านพ่อก่อนเถอะ ข้าจะไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นเอง”
แฝดสี่จึงลงมาด้วยความเชื่อฟัง ลู่เจียวสาวเท้าก้าวใหญ่มุ่งหน้าไปที่บ้านของป้ารองทันที
พอนางถึงที่นั่น ก็เห็นว่าคนในหมู่บ้านมุงดูคุยกันกลางลานอยู่ไม่น้อย
“ได้ยินว่าเสี่ยวเป่าก้างติดคอ”
“ก้างติดคอต้องรีบกินของแห้ง จะได้กินก้างเข้าไปด้วย”
ลู่เจียวได้ยินที่ชาวบ้านพูดคุยกัน เลยเงยหน้ามองเข้าไปตรงประตู ป้ารองและสะใภ้ใหญ่ของนางดูลุกลี้ลุกลน ทั้งยังร้องไห้น้ำตาคลอ
เซี่ยเสี่ยวเป่าคือบุตรชายคนเล็กที่สุดของจ้าวซื่อ อายุเพิ่งจะสิบสามขวบ ปกติในบ้านก็เลี้ยงดูอย่างเอาอกเอาใจ ทว่ากลับไม่มีนิสัยเอาแต่ใจเลยแม้แต่นิด
ยามว่างเขาชอบขึ้นเขาไปยิงนก ลงน้ำไปจับปลา ไม่เพียงแต่ไม่รังแกผู้อื่นไปเรื่อย แล้วยังไม่ลักเล็กขโมยน้อย นึกไม่ถึงว่าจะเจอเคราะห์ร้ายขนาดนี้
บุตรชายคนโตของสกุลเซี่ย เซี่ยไหลฝูที่อยู่ในเรือนกัดฟันกรอด “รีบส่งเสี่ยวเป่าไปหอยาหุยชุนสิ”
เซี่ยหู่ บุตรชายคนโตของเซี่ยไหลฝูมีรีบไปยืมเกวียนวัวทันที
ลู่เจียวเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็อดเข้าไปดูไม่ได้ ก้างปลาติดคอจะว่าเป็นเรื่องใหญ่ก็ไม่ใหญ่ ว่าเป็นเรื่องเล็กก็ไม่เล็ก หากก้างเข้าไปติดในหลอดอาหารก็ค่อนข้างลำบาก ทว่าถ้าหลุดลงไปในกระเพาะก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่แล้ว
ลู่เจียวเดินออกไป พอคนในหมู่บ้านเห็นนางต่างก็พึมพำนินทา
“นางมาทำอะไรที่นี่”
“ก็มาชมเรื่องสนุกๆ น่ะสิ คนอื่นทรมานขนาดนี้ นางกลับมาเยาะเย้ย แล้งน้ำใจจริงๆ”
“นางมีความสุขบนความทุกข์คนอื่นอยู่แล้ว พวกเจ้าอย่าพูดอีกเลย เดี๋ยวไปผิดใจกับนางแล้วจะทำอย่างไร”
ผู้คนนินทานางหลายอย่าง จู่ๆ ก็มีเสียงแหลมดังจากฝูงชน “แม้แต่บุรุษและบุตรตัวเองยังไม่รักใคร่ แล้วจะรักคนอื่นได้อย่างไร”
ลู่เจียวหันไป ก็เห็นเสิ่นซิ่วคุยกับคนด้านข้างเสียงดัง
คู่สนทนารีบรับเป็นลูกคู่ “เหตุใดหมู่บ้านพวกเราถึงมีคนเฮงซวยเช่นนี้ อัปมงคลจริงๆ”
แววตาลู่เจียวเผยประกายยะเยือก นางปรายตามองเสิ่นซิ่วเพียงปราดเดียว แล้วเข้าไปในห้องโถงตระกูลเซี่ย
ทุกคนในห้องโถงตระกูลเซี่ยต่างไม่อยู่นิ่ง จ้าวซื่อเงยหน้าก็เห็นลู่เจียวเข้ามา จึงต่อว่าอย่างโกรธเคือง
“มาทำไม ไอ้ตัวซวย เห็นเสี่ยวเป่าของข้าได้รับบาดเจ็บแล้วดีใจหรือ”
ได้ยินจ้าวซื่อพูด ซย่าซื่อก็ถมึงทึงใส่สะใภ้ “เหลวไหลไปกันใหญ่”
ซย่าซื่อกล่าวจบก็มองลู่เจียว “เจียวเจียว มีเรื่องอะไรหรือ”
ลู่เจียวเลิกคิ้วขึ้น “ข้าช่วยเอาก้างปลาออกให้เสี่ยวเป่าเอง”
พูดจบ ทุกคนต่างเงียบงัน มีเพียงเสียงร้องไห้ของเซี่ยเสี่ยวเป่าเท่านั้น
มีคนที่อยู่นอกห้องโถงไม่ค่อยได้ยิน จึงถามกันด้วยความอยากรู้อยากเห็น “ลู่เจียวพูดอะไรหรือ”
คนที่ได้ยินพูดขึ้นอีกครั้ง “นางบอกว่าจะช่วยเสี่ยวเป่าเอาก้างปลาออก”
คนคนนี้เพิ่งจะเอ่ยจบ ทุกคนก็หัวเราะเย้ยหยันทันที
“นางช่างกล้าพูดจริงๆ อย่าไปทำร้ายเสี่ยวเป่าก็พอแล้ว”
“นี่อยากมีหน้ามีตาหรือ”
“ที่ผ่านมาเอาแต่รังแกเด็ก ตอนนี้ยังแกล้งทำตัวเป็นหมอรักษาผู้ป่วยอีก”
จ้าวซื่อได้ยินนอกโถงวิพากษ์วิจารณ์กันเช่นนี้ สีหน้าจึงย่ำแย่กว่าเดิม ชี้หน้าตวาดใส่ลู่เจียว “ไสหัวไปเดี๋ยวนี้”
ลู่เจียวหันไปมองจ้าวซื่อเพียงปราดเดียว ไม่ได้ยืนหยัดว่าจะช่วยเอาก้างออกอีก ตนเสนอจากใจจริงไปแล้ว ถ้านางไม่เชื่อ ก็ไม่เกี่ยวกับตนแล้ว
ลู่เจียวหันหลังกำลังจะเดินจากไป ป้ารองที่อยู่ด้านหลังก็ถามขึ้น “เจียวเจียว เจ้าบอกป้ามา เจ้าเอาก้างปลาออกเป็นจริงหรือ”
ลู่เจียวชะงักฝีเท้าแล้วหันไปมองป้ารอง แม่เฒ่าคนนี้เก่งจริงๆ สามีล่วงลับไปตั้งแต่ยังหนุ่ม นางต้องเลี้ยงดูบุตรชายสองคนและบุตรีสองคนเพียงคนเดียว แต่ยังรักษาจิตใจที่งดงามเช่นนี้ไว้ได้
“เป็น”
ป้ารองมองจ้าวซื่อทันที จ้าวซื่อกอดบุตรชายตัวเองไว้เสมือนกลัวว่าจะมีคนมาทำร้าย
“ท่านแม่ เอาชีวิตเสี่ยวเป่าไปล้อเล่นเช่นนี้ไม่ได้ นางเป็นคนอย่างไร ท่านไม่รู้เลยหรือ นางชอบทำร้ายคนอื่น ที่ผ่านมาชอบรังแกเด็ก แม้แต่ลูกในไส้ยังเฆี่ยนตีอย่างโหดร้ายทารุน แล้วจะหวังให้นางเอาก้างปลาออกได้อย่างไร”
จ้าวซื่อพูดจบก็ตะคอกใส่ลู่เจียวทันที “เจ้าไสหัวไป”
ลู่เจียวหันหลังเตรียมจากไป นางยังต้องกลับไปต้มยา
เซี่ยไหลฝูที่อยู่ด้านหลังรั้งนางไว้ “ภรรยาอวิ๋นจิ่น เจ้าเอาก้างปลาออกได้จริงหรือ”
ลู่เจียวเริ่มหมดความอดทน จึงขมวดคิ้วพูด “ได้สิ”
เซี่ยไหลฝูกัดฟันแน่น หันไปมองจ้าวซื่อ “ให้ภรรยาอวิ๋นจิ่นลองดูเถอะ”
จ้าวซื่อจะเห็นด้วยได้อย่างไร นางรีบกอดเสี่ยวเป่าไว้แน่น แล้วเดือดดาลใส่เซี่ยไหลฝู “อยากให้นางทำร้ายเสี่ยวเป่าตายหรือ”
เซี่ยไหลฝูพูดด้วยความโกรธเคือง “เสี่ยวเป่าเจ็บขนาดนี้แล้ว แล้วใครจะรู้ว่าส่งไปที่หอยาแล้วจะเกิดอะไรขึ้นอีก ขืนโดนก้างบาดคอจนพูดไม่ได้ขึ้นมา คงจะสาแก่ใจเจ้าแล้วสิ”
จ้าวซื่อนิ่งเงียบไปทันที นางกอดบุตรชายร้องไห้ แต่ก็ยอมให้ลู่เจียวมาช่วยเอาก้างปลาออก
ลู่เจียวเดินไปมองเซี่ยเสี่ยวเป่า “เจ้าอดทนไว้ อ้าปากให้ข้าดู ข้าจะดูว่าก้างปลาอยู่ตรงไหน”
เซี่ยเสี่ยวเป่าแม้จะกลัวจนทนไม่ไหว ทว่าเด็กอายุสิบสามคนนี้ก็เชื่อฟังคำพูดของลู่เจียว พยายามอ้าปากและอดกลั้นความเจ็บปวด
ลู่เจียวมองมองไม่ค่อยชัด แสงไฟในห้องโถงมืดเกินไป นางเลยสั่งให้คนไปเอาตะเกียงมา แต่ยังคงมองไม่ค่อยชัดเหมือนเดิม
ลู่เจียวจึงเปิดเอาที่ถ่างปากออกจากห้วงอากาศ แล้วให้เซี่ยเสี่ยวเป่าสวมไว้ จ้าวซื่อรีบตะโกนเสียงดังด้วยความตื่นกลัว “เจ้าจะทำอะไร จะทำอะไร”
ลู่เจียวพูดด้วยความใจเย็น “นี่เป็นเครื่องถ่างปาก จะช่วยให้เขาอ้าปากได้กว้างขึ้น จะได้เห็นชัดเจนว่าก้างปลาว่าอยู่ตรงไหน”
นางเพิ่งจะพูดจบก็เห็นก้างปลา “ไม่เป็นอะไร ก้างปลายังไม่ได้เข้าไปในหลอดอาหาร ข้าจะคีบออกมาเดี๋ยวนี้”
ลู่เจียวเอาที่คีบปลาขนาดเล็กและไฟฉายออกจากห้วงอากาศ เมื่อคีบก้างออกก็รู้ว่าเหตุใดเด็กน้อยจึงเจ็บ
มิน่าถึงได้เจ็บขนาดนี้ ก้างปลาใหญ่ปานนี้ แล้วยังไปติดตรงคอหอยอีก ถึงได้เจ็บเป็นพิเศษ
“เอาเถอะ ไม่เป็นอะไรแล้ว ก้างปลาก็เอาออกเรียบร้อยแล้วด้วย”
ลู่เจียวเก็บที่ถ่างปากและที่คีบเข้าไป แล้วขอบคุณตระกูลเซี่ย
คนในตระกูลเซี่ยต่างก็คาดคิดไม่ถึงว่านางจะแก้ปัญหาได้ง่ายปานนี้
เซี่ยเสี่ยวเป่ากลืนน้ำลายก็ไม่รู้สึกเจ็บอีก เลยไม่ร้องไห้เสียงดังแล้ว
จ้าวซื่อลูบคอของบุตรชาย “ลูกข้า ไม่เจ็บแล้วใช่หรือไม่”
“ไม่เจ็บแล้ว ไม่เจ็บแล้ว”
คนในนอกห้องโถงเห็นฉากนี้ ต่างก็งุนงงไปชั่วขณะ ปัญหาใหญ่ขนาดนี้ แก้ไขง่ายเช่นนี้เลยหรือ
ไอ้อ้วนนี่เก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร
ลู่เจียวมัวแต่นึกถึงยาต้มของเซี่ยอวิ๋นจิ่น พอเอาก้างออกก็จากไปทันที คนในตระกูลเซี่ยล้วนดีใจจนไม่ทันสังเกตเห็นนางจากไป
คนที่อยู่กลางสวนรีบหลีกทางให้ลู่เจียวเพราะยังคงตื่นตะลึงในสิ่งที่นางทำเมื่อครู่
คนที่อยู่ด้านหลังเห็นนางเดินจากไปจึงพูดว่า “ภรรยาอวิ๋นจิ่นไม่เหมือนเดิม”
“อืม ข้าก็รู้สึกเช่นนั้น”
เสิ่นซิ่วได้ยินคำพูดเหล่านี้ ภายในใจราวกับลุกเป็นไฟ และพูดขึ้นด้วยความเคียดแค้น “แมวตาบอดเจอหนูตายเท่านั้น คิดว่านางมีความสามารถจริงหรือ”


## หมดกำลังใจ

ตอนที่ 17 หมดกำลังใจ
ลู่เจียวบังเอิญได้ยินคำพูดนี้พอดี นางหันหน้ามองเสิ่นซิ่วที่อยู่ด้านหลัง แล้วพูดด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
“ภรรยาเอ้อร์โก่ว วันหลังอย่าส่งของกินมาให้อวิ๋นจิ่นของข้าอีก เจ้าเป็นหญิงหม้าย เอาแต่ส่งของกินมาให้สามีคนอื่นเช่นนี้ ระวังชื่อเสียงจะเสื่อมเสียเอา”
ลู่เจียวพูดจบก็หันหลังเดินจากไป คนในหมู่บ้านเซี่ยที่อยู่ด้านหลังต่างก็ฉงนสงสัย “ภรรยาเอ้อร์โก่วหรือ ใครคือภรรยาเอ้อร์โก่ว”
“แล้วใครคือหญิงหม้าย ใครกันแน่ที่ส่งของกินไปให้อวิ๋นจิ่นทุกวี่ทุกวัน”
ทุกคนเสวนากัน ก็นึกถึงชื่อของสามีเสิ่นซิ่ว เหมือนจะชื่อว่าซูเอ้อร์โก่ว ภรรยาซูเอ้อร์โก่วก็หมายถึงเสิ่นซิ่วน่ะสิ เสิ่นซิ่วเสียสามีไป เลยกลายเป็นหญิงหม้ายอย่างไรเล่า
ทุกคนทอดสายตาไปยังเสิ่นซิ่ว นึกถึงคำพูดของลู่เจียว สีหน้าก็ไม่ค่อยดี
พวกเขารู้ว่านางอยากออกเรือนไปเป็นภรรยาของอวิ๋นจิ่น นางกับอวิ๋นจิ่นในวัยเด็กเหมาะสมกัน ทว่าอวิ๋นจิ่นไม่เคยบอกว่าจะสู่ขอนาง ทั้งสองตระกูลก็ไม่เคยให้พวกเขาหมั้นหมายกันด้วย
ตอนนั้นลู่เจียวยังเคยโวยวายเพราะเรื่องนี้ นึกไม่ถึงว่าเสิ่นซิ่วที่ออกเรือนไปแล้วเป็นหม้ายเพราะสามีตายจาก ถึงกับยังมาตามเกี้ยวสามีคนอื่นต่อ
นี่มันความเหมาะสมไปแล้ว
เสิ่นซิ่วได้ยินรอบทิศวิพากษ์วิจารณ์ตนเช่นนี้ก็เครียดจนร้องไห้ นางสาวเท้าวิ่งหนีท่ามกลางเสียงนินทาของผู้คนด้านหลัง
ลู่เจียวไม่สนใจเรื่องพวกนี้ นางกลับไปต้มยาให้เซี่ยอวิ๋นจิ่นต่อ
ตอนต้มยาเสร็จ ที่นอกรั้วบ้านพวกเขาก็มีคนมาเยือน ล้วนเป็นคนทั้งครอบครัวป้ารอง
มีทั้งป้ารอง เซี่ยไหลฝู จ้าวซื่อและเซี่ยเสี่ยวเป่า
ทว่าพวกเขากลับไม่ได้เข้ามา เพียงตะโกนจากนอกรั้วว่า “ภรรยาอวิ๋นจิ่นอยู่ไหม”
ลู่เจียวกำลังยกยาต้มออกมา พอเห็นทั้งครอบครัวป้ารองมา ก็รีบเข้าไปต้อนรับ “ท่านป้า พวกท่านมาที่นี่ได้อย่างไร”
ป้ารองพูดด้วยรอยยิ้มเบิกบาน “พวกเรามาขอบคุณที่เจ้าช่วยเอาก้างปลาออกให้เสี่ยวเป่าน่ะสิ”
ลู่เจียวเปิดประตูไม่ไผ่ เชิญพวกเขาเข้ามา “ไม่เป็นไร เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”
เซี่ยไหลฝูมองจ้าวซื่อเพียงปราดเดียว จ้าวซื่อนึกถึงเรื่องที่ตัวเองไม่เคยเป็นมิตรกับลู่เจียวตลอดมา เลยเดินขึ้นหน้าไปขอโทษทันที
“น้องสะใภ้ พี่สะใภ้คนนี้ขอโทษจากใจจริง อย่าโกรธข้าเลย ข้าเป็นคนหยาบและปากจัดเท่านั้น”
จ้าวซื่อพูดจบก็ล้วงเหรียญทองแดงเสื้อห้าสิบเหรียญออกจากแขนยัดเข้ามือลู่เจียว แต่ลู่เจียวกลับผลักกลับไป
“พี่สะใภ้ ข้าช่วยด้วยความเต็มใจ ไม่ต้องการสิ่งตอบแทน ท่านเอากลับไปเถอะ”
จ้าวซื่อยังคงยื่นให้นางต่อ สุดท้ายป้ารองก็พูด “เอาเถอะ แค่จำบุญคุณครั้งนี้ของเจียวเจียวไว้ก็พอ วันข้างหน้ายังมีโอกาสได้ตอบแทน”
ลู่เจียวยิ้มด้วยความเกรงใจ “ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรจริงๆ ไม่ต้องจดจำเป็นพิเศษหรอก”
เซี่ยไหลฝูและจ้าวซื่อมองลู่เจียวเปลี่ยนไป นางเปลี่ยนไปจริงๆ เปลี่ยนเป็นคนดี ไม่เลว ไม่เลวจริงๆ
เซี่ยไหลฝูมองลู่เจียวพร้อมถามว่า “ตอนนี้อวิ๋นจิ่นเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”
“ถือว่าสบายดี”
เซี่ยไหลฝูพูดขึ้น “พวกเราเข้าไปเยี่ยมเขาหน่อยได้ไหม”
ลู่เจียวจึงพาพวกเขาไปที่เรือนตะวันออก พอเข้าไปถึงในเรือน กลับไม่มีแม้แต่เก้าอี้รับแขก
เซี่ยไหลฝูเห็นบ้านชำรุดเช่นนี้ ก็ขุ่นเคืองใจที่ทั้งครอบครัวเซี่ยเหล่าเกินเลือดเย็นแล้งน้ำใจ แววตาที่จับจ้องเซี่ยอวิ๋นจิ่นนั้นเคล้าด้วยความเห็นอกเห็นใจ
“อวิ๋นจิ่น รู้สึกอย่างไรบ้างแล้ว ดีขึ้นหน่อยไหม”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเห็นแววตาเห็นอกเห็นใจของเซี่ยไหลฝู ทั้งร่างแผ่ความยะเยือกโดยไม่รู้ตัว แววตาดูหม่นหมองขึ้นมาทันที
แต่ก่อนคนพวกนี้มองเขาด้วยแววตานับถือราวกับตนไม่ใช่คนใต้หล้าเดียวกับพวกเขา
ตอนนี้เขากลับกลายเป็นผู้ที่คนอื่นเวทนา ภายในใจเสมือนอัดอั้นอารมณ์ความรู้สึกมากมายไว้ ทุกข์ทรมานเหลือจะกล่าว
“ขอบคุณพี่ไหลฝูที่เป็นห่วง ข้าไม่เป็นไรแล้ว”
เซี่ยไหลฝูถอนหายใจ ได้รับบาดเจ็บขนาดนี้ จะไม่เป็นไรได้อย่างไร แม้ดูเผินๆ คล้ายไม่หนักหนา แต่ดูจากสีหน้าของเขาก็รู้ว่าไม่สู้ดีนัก
เซี่ยไหลฝูใคร่อยากช่วยเขา แต่นึกถึงยาหนึ่งชุดที่ราคาสูงลิ่วถึงหนึ่งตำลึงกว่าก็จนปัญญาจริงๆ ทำได้เพียงปลอบโยนเขา
“อวิ๋นจิ่น เจ้าอย่าคิดมากเลย คนดีสวรรค์ย่อมคุ้มครอง ต้องดีขึ้นแน่นอน”
จ้าวซื่อที่อยู่ด้านหลังพยักหน้าคล้อยตาม ป้ารองเดินไปกุมมือเซี่ยอวิ๋นจิ่นแล้วปลอบโยน “คนดีต้องไม่เป็นอะไรอยู่แล้ว ต้องดีขึ้นแน่นอน”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นพยักหน้า “อืม”
เซี่ยไหลฝูและจ้าวซื่อถามถึงแฝดสี่ด้วยความเป็นห่วง แล้วยังกำชับให้เซี่ยต้าเป่าที่อยู่ด้านข้างดูแลน้องๆ ให้ดี เซี่ยต้าเป่าพยักหน้ารับระรัว
สุดท้ายทั้งครอบครัวก็ออกจากห้อง ลู่เจียวไปส่งพวกเขา แล้วค่อยกลับไปป้อนยาให้เซี่ยอวิ๋นจิ่น
เซี่ยอวิ๋นจิ่นบนเตียงยังคงปั้นหน้าปั้นปึ่ง ผ่านไปพักใหญ่ก็ไม่ยอมขยับตัว ราวกับต้นไม้ที่แห้งเหี่ยวงอกเงยไม่ได้อีก เขามองลู่เจียวอย่างสิ้นหวัง
“ลู่เจียว หากข้าเป็นอะไรขึ้นมา เจ้าจะดูแลแฝดสี่ให้ดีใช่หรือไม่”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเพิ่งจะเอ่ยจบ ลู่เจียวยังไม่ทันได้พูดอะไร แฝดสี่ก็ตื่นตกใจจนร้องไห้ฟูมฟาย
“ท่านพ่อ”
“ข้าไม่อยากให้ท่านพ่อตาย”
“ท่านพ่อรีบดื่มยาเถอะ ดื่มแล้วจะดีขึ้นเอง”
ลู่เจียวจ้องเซี่ยอวิ๋นจิ่นด้วยสีหน้าไม่พอใจ “ดึกดื่นป่านนี้แล้วยังพูดบ้าอะไรอีก ทำให้เด็กๆ ตกใจหมดแล้ว”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นหันหน้าหนีเข้าด้านใน เห็นท่าทางเศร้าเสียใจของแฝดสี่ เขาก็เศร้าใจไม่น้อย
เซี่ยอวิ๋นจิ่นสงสารเด็กๆ ต่อว่าตัวเองในใจว่า น้ำเข้าสมองหรือไร
เขาจะฝากแฝดสี่ไว้กับนางได้อย่างไร นางเป็นคนอย่างไร เขาไม่รู้เชียวหรือ ตอนนี้นางทำดีกับแฝดสี่ ก็แค่เพราะอยากหย่าร้างกับเขา หรืออาจจะอยากสานความสัมพันธ์ที่ดีกับเขาเท่านั้น
หากเขาตาย นางต้องกระทำรุนแรงกับแฝดสี่แน่นอน ฉะนั้นเขายังตายไม่ได้
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเพิ่งนึกได้ ทั้งร่างเปี่ยมชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง แววตาเริ่มเป็นประกาย ทั้งตัวราวกับดอกเหมยที่เบ่งบานอย่างงดงามในฤดูหนาว
เขาจับจ้องแฝดสี่ด้วยแววตาอ่อนโยน
“เอาเถอะ พวกเจ้าอย่าร้องเลย พ่อไม่เป็นอะไรแล้ว ดื่มยาแล้วจะหายเอง รอให้หายก่อน พ่อค่อยสอนหนังสือพวกเจ้า”
ต้าเป่าเช็ดน้ำตาตัวเอง แล้วชี้ไปที่ถ้วยยาในมือลู่เจียว
“เช่นนั้นท่านรีบกินเถอะ”
ลู่เจียวจ้องเซี่ยอวิ๋นจิ่นด้วยความดุดันปราดหนึ่ง ยื่นมือพยุงร่างที่ตะแคงข้างของเขาขึ้น ป้อนยาให้เขาดื่ม
ครั้งนี้เขากลับให้ความร่วมมืออย่างดี ไม่นานก็ดื่มหมด
แฝดสี่เห็นเขาดื่มยาจนหมดก็หยุดร้องไห้ทันที ทว่าแววตายังคงแดงระเรื่อ ใบหน้าน้อยๆ เต็มไปด้วยความกังวล แต่ละคนกลัวจนต้องนั่งข้างเตียงเซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่ไปไหน
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเห็นพวกเขาเป็นเช่นนี้หัวใจก็เหมือนถูกบาด นี่คือบุตรของเขา เขาจะยอมทอดทิ้งไปได้อย่างไร
ต่อให้เขาจะเป็นพิการ ก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อบุตร เด็กกำพร้าพ่อน่าเวทนาเพียงใด
เซี่ยอวิ๋นจิ่นพยายามยื่นมือไปลูบศีรษะของแฝดสี่ “เอาเถอะ ข้าไม่ดีเอง ไม่ควรพูดจาทำร้ายพวกเจ้า นี่ฟ้าก็มืดแล้ว นอนกันเถอะ”
แฝดสี่ซบข้างกายเขาอย่างระมัดระวัง ต่างยื่นมือข้างหนึ่งไปจับเสื้อของเขาไว้ กลัวว่าบิดาจะทิ้งพวกเขาไป
ลู่เจียวเห็นภาพนี้ก็รู้สึกทรมานใจ นางมองเซี่ยอวิ๋นจิ่นพลางพูดด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร
“ข้าเคยพูดว่าจะหาคนมารักษาขาของเจ้าให้หาย ก็ต้องทำให้ได้ วันข้างหน้าก็อย่าพูดอะไรที่ทำให้พวกเขาเสียขวัญอีก”


## รักนวลสงวนตัว

ตอนที่ 18 รักนวลสงวนตัว
ลู่เจียวพูดจบก็วางถ้วยเปล่าลงแล้วเดินออกไป เซี่ยอวิ๋นจิ่นมองส่งนางเดินไป ทำเหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่นางพูด
เพราะเซี่ยเอ้อร์จู้ไม่มา ลู่เจียวกลัวว่าเซี่ยอวิ๋นจิ่นอยากทำธุระส่วนตัวตอนกลางดึก ฉะนั้นเลยเอาเสื่อมาปูนอนในห้องของเขา
ครั้งนี้เซี่ยอวิ๋นจิ่นและแฝดสี่ก็ไม่ได้พูดอะไร ถือว่าเป็นการยินยอมให้นางทำเช่นนี้
ลู่เจียวนอนลง หนังตาก็ตกลง เพราะวันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว
ทว่าเซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่บนเตียงดูเหมือนจะนอนไม่หลับ คอยขยับตัวตลอดเวลา จนลู่เจียวที่นอนบนพื้นอดถามไม่ได้
“เจ้ากระหายน้ำหรือ”
“เปล่า”
“แล้วหิวหรือไม่”
“เห็นข้าเป็นสุกรหรือไร”
“แล้วเจ้าจะขยับตัวไปไย”
“ข้าขยับตัวแล้วเกี่ยวอะไรกับเจ้า”
ลู่เจียวไม่อยากสนใจบุรุษบนเตียง กำลังจะหลับตานอน สุดท้ายก็มีความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว ที่เซี่ยอวิ๋นจิ่นขยับตัวเช่นนี้ อาจเป็นเพราะเขาอยากชิ้งฉ่องแต่ไม่กล้าพูดหรือเปล่า
นางหันไปมองบุรุษบนเตียงอย่างรวดเร็ว “เจ้าคงไม่ใช่ว่าอยากชิ้งฉ่อง แต่ไม่กล้าบอกนะ”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นรู้ว่า ‘ชิ้งฉ่อง’ หมายถึงอะไรแล้ว อันที่จริงเขาก็อยากฉี่จริงๆ แต่ไม่กล้าบอกลู่เจียว ดังนั้นถึงได้พลิกตัวไปมานอนไม่หลับเช่นนี้
เซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่ตอบกลับ ลู่เจียวก็รู้ว่าเขาต้องอยากฉี่แน่นอน จึงเบ้ปากอย่างหมดคำบรรยาย ชายผู้นี้ดื้อด้านจริงๆ แค่บอกว่าชิ้งฉ่องแล้วจะตายหรือ เหตุใดถึงดื้อด้านขนาดนี้
ลู่เจียวครุ่นคิดและลุกขึ้นจากเตียงด้วยความง่วงงุน ก้มลงไปยกโถปัสสาวะที่ข้างเตียง มือกำลังจะยื่นไปถอดชุดชั้นในของเซี่ยอวิ๋นจิ่น
เขาชักสีหน้า ยื่นมือจับเสื้อผ้าตัวเองไว้แล้วถลึงตามองลู่เจียวด้วยความดุดัน พูดด้วยเสียงเย็นชา “เจ้าคิดจะทำอะไร”
ลู่เจียวมองเขาด้วยความสงสัย “ให้เจ้าชิ้งฉ่องอย่างไร”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นปั้นหน้าเคร่งขรึมกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว “เจ้าเอาโถมาให้ข้า ข้าถ่ายเอง”
ลู่เจียวมองคนบนเตียงด้วยความจนปัญญา ใบหน้าหล่อเหลานั้นสุขุมเยือกเย็น ดวงตาดำสนิทจ้องมองนางราวกับว่านางเป็นอันธพาลที่กำลังกลั่นแกล้งกุลสตรีในตระกูลสูงส่ง
ลู่เจียวกลอกตามองบน รักนวลสงวนตัวขนาดนี้เชียว นึกว่าตัวเองเป็นแผ่นแป้งอบหรือไร คิดว่าข้าอยากรับใช้เจ้ามากหรือ
ลู่เจียวยื่นโถไปให้เขาด้วยความหงุดหงิด มีปัญญาก็ทำเองไปเลย
ลู่เจียวถอยไปด้านหลังสองก้าวพร้อมหันหลัง แบบนี้พอใจหรือยัง
แต่นางคอยเขาทำธุระส่วนตัวไปสักพัก กลับไม่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวใดๆ ของคนด้านหลัง
ลู่เจียวอดถามด้วยความหงุดหงิดไม่ได้ “เหตุใดจึงยังไม่ถอดอีกล่ะ”
นางง่วงนอนมาก วันนี้นางเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว
เซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่ด้านหลังทำหน้าหม่นหมอง ผ่านไปสักพักก็กัดฟันกรอด “เจ้าอยู่ในห้อง ข้าฉี่ไม่ออก ออกไปด้านนอกก่อนเถอะ”
ลู่เจียวกลอกตัวมองบนอีกครั้ง สาวเท้าก้าวใหญ่ออกไปด้านนอกทันที นางเพิ่งจะเดินออกจากห้อง ก็ได้ยินเสียงฉี่ รอให้เสียงเงียบหายไป นางถึงจะเข้าไปใหม่ แล้วยื่นมือไปเอาโถปัสสาวะของเซี่ยอวิ๋นจิ่น
ครั้งนี้ เซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่ได้ดื้อด้าน ยอมยื่นโถให้นาง
เขาเป็นเช่นนี้ก็เพราะนาง สมควรแล้วที่นางต้องมาเป็นทาสรับใช้ของเขา
ลู่เจียวกลับไม่รังเกียจแม้แต่น้อย เกิดเป็นหมอทหาร ทำเรื่องพวกนี้บ่อยจนเป็นธรรมดา
ลู่เจียวเอาโถปัสสาวะไปเทด้านนอก แล้วใช้น้ำล้างให้สะอาด วางมันเอาไว้เพื่อรอให้กลิ่นจาง
พอนางทำทุกอย่างเสร็จก็ไปล้างมือแล้วเข้าไปนอนในเรือน
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเห็นลู่เจียวกำลังนอนลงบนเสื่อ ก็พูดด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร “ข้ายังไม่ได้ล้างมือเลย”
ลู่เจียวอยากจะพูดออกไปว่า ยังไม่จบอีกหรือ
ทว่าพอนึกถึงบุรุษผู้นี้จะเป็นโส่วฝู่จอมโหดในอนาคต จึงลุกไปตักน้ำล้างมือให้เขาอย่างฝืนทน รอให้ทำทุกอย่างเสร็จก็ดึกมากแล้ว ทั้งครอบครัวถึงจะได้นอนหลับกันอย่างสบายใจ
รุ่งสางของวันที่สอง ลู่เจียวตื่นขึ้นมาขึ้นเขา ไหนๆ ก็จะใช้วิธีนี้ลดความอ้วน ก็ถือโอกาสไปตัดฟืนกลับมาแล้วกัน
หลังจากขึ้นเขา นางก็ไปดูกับดักที่วางไว้เมื่อวานว่ามีสัตว์อะไรติดหรือไม่
นึกไม่ถึงว่าจะมีสัตว์ติดกับดักจริงๆ ครั้งนี้ได้หมูป่าตัวประมาณหนึ่งร้อยกว่าจิน[footnoteRef:1]ที่เพิ่งตายไปไม่นาน [1:  จิน คือหน่วยชั่งน้ำหนักของจีน 1 จิน เท่ากับ 500 กรัม]
ลู่เจียวเห็นหมูป่าตัวนั้นก็ดีใจมาก รีบลงไปดึงมันขึ้นมา
วันนี้ไม่ตัดฟืนแล้ว เอาหมูป่าตัวนี้ไปขายในตลาดก่อนดีกว่า
หมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้ต้องกินไม่หมดแน่นอน เอาไปขายดีกว่า
ถึงแม้นางจะมีห้วงอากาศ เอาหมูป่ายัดเข้าไปในห้วงอากาศก็คงไม่เน่าเสีย แต่นางไม่อยากชำแหละหมูป่า ฉะนั้นเลยเลือกเอาไปขาย
เพียงแต่นางจะเก็บหมูป่าเข้าไปในห้วงอากาศแล้วแอบเอาไปขายเงียบๆ หรือจะแบกกลับไปให้ทุกคนเห็นดี
หลังจากครุ่นคิดสักพัก ลู่เจียวก็ตัดสินใจแบกกลับไป เพราะนางยังต้องซื้อยาให้เซี่ยอวิ๋นจิ่นและซื้อของกินให้แฝดสี่
ถ้าไม่ให้คนอื่นเห็นแหล่งที่มาของเงิน ไม่แน่คนในหมู่บ้านอาจนินทาว่านางไปได้เงินมาจากไหน
ลู่เจียวแบกหมูป่าลงเขาด้วยความตื่นเต้นดีใจ นางกำลังจะเดินผ่านหน้าบ้านตัวเอง จู่ๆ ก็มีเสียงที่ฟังดูตื่นตะลึงดังขึ้น
“โอ้สวรรค์ นี่ นี่คือหมูป่าหรือ”
ลู่เจียวเงยหน้ามอง ก็เห็นจ้าวซื่อกำลังมองนางและหมูป่าบนไหล่ด้วยสีหน้าตกตะลึง
ลู่เจียวยังไม่ทันพูดอะไร เพื่อนบ้านคนอื่นๆ ที่ได้ยินก็รีบวิ่งมาดู
ทุกคนต่างตกตะลึง เซี่ยเสี่ยวเป่าวิ่งมาด้วยความดีใจ พร้อมทั้งตะโกนอย่างตื่นเต้น “ว้าว ท่านอาสะใภ้สามเก่งจริงๆ นี่เป็นหมูป่าที่ท่านล่าได้หรือ”
ลู่เจียวมองเซี่ยเสี่ยวเป่าพร้อมพูดยิ้มๆ “ก่อนหน้านี้ข้าวางกับดักไว้ นึกไม่ถึงว่าจะได้หมูป่ามาตัวหนึ่ง”
เวลานี้ จ้าวซื่อเพิ่งจะได้สติกลับมา นางมองลู่เจียวแบกหมูป่าหนึ่งตัวโดยไม่เปลืองแรงแม้แต่น้อย จึงอดขนหัวลุกไม่ได้ แรงเยอะเกินไปหรือเปล่า นี่ถ้าไปตบตีกับใคร...
จ้าวซื่อพึมพำในใจอย่างหวาดผวา วันหลังห้ามมีเรื่องกับนางเด็ดขาด โดนแค่หมัดเดียวก็คงตายได้
จ้าวซื่อครุ่นคิดพลางยื่นไข่ในมือให้ลู่เจียว “ข้าเอาไข่มาให้เจ้า”
ลู่เจียวปฏิเสธกลับ “พี่สะใภ้ ไม่ต้องหรอก”
จ้าวซื่อกลับดึงดัน “เมื่อวานเจ้าช่วยเสี่ยวเป่าไว้ แล้วไม่ยอมรับเงินอีก ไข่ไก่ไม่กี่ฟองก็อย่าปฏิเสธเลย เจ้าเห็นพวกเราเป็นคนนอกหรือ”
ลู่เจียวอยากปฏิเสธ แต่เมื่อวานนางช่วยเซี่ยเสี่ยวเป่าไว้จริงๆ กินไข่บ้านคนอื่นแค่สองสามฟองก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
ลู่เจียวแบกหมูป่าเข้าไปในลานบ้าน จ้าวซื่อตามเข้าไปเพราะยังมีเรื่องจะคุยกับนาง
เซี่ยเสี่ยวเป่าก็ติดตามเข้ามาแล้วถามด้วยความตื่นเต้น “อาสะใภ้สามเก่งจริงๆ  ท่านวางกับดักอย่างไรหรือ สอนข้าหน่อยได้หรือไม่”
จ้าวซื่อได้ยินก็สีหน้าเปลี่ยน นี่เรียกว่าฝีมือการล่าสัตว์เฉพาะตัว แล้วจะบอกเจ้าได้อย่างไร
จ้าวซื่อกำลังจะต่อว่าเซี่ยเสี่ยวเป่า ลู่เจียวกลับพูดว่า “ได้ ไว้จะสอนเจ้าวันหลัง”
ที่นางล่าหมูป่าได้แบบนี้ ไม่ใช่เพราะพึ่งพาแค่กับดักอย่างเดียว ทว่ากลับเป็นเพราะน้ำจากน้ำพุจิตวิญญาณที่นางป้ายเหยื่อสำหรับล่าสัตว์ต่างหาก น้ำนี่เป็นตัวดึงดูดสัตว์ตัวอื่นมาติดกับดัก
จ้าวซื่อไม่เข้าใจเรื่องเหล่านี้ จึงรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจ “น้องสะใภ้ไม่ต้องสนใจเขาหรอก”
เซี่ยเสี่ยวเป่าหันไปจ้องหน้ามารดาด้วยความโกรธเคือง “ท่านแม่”


## สงสัย

ตอนที่ 19 สงสัย
ลู่เจียวโยนหมูป่าลงบนพื้น แฝดสี่ที่อยู่ในเรือนตะวันออกได้ยินเสียงเคลื่อนไหวก็รีบวิ่งออกไปทันที พอเห็นหมูป่าที่อยู่บนพื้นก็สะดุ้งตกใจและเกาะอยู่ตรงประตูไม่กล้าเดินหน้าต่อ
นอกรั้วบ้านตระกูลเซี่ยมีชาวบ้านไม่น้อยที่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหว ก็รีบวิ่งมารอดูเรื่องสนุก
“โอ้สวรรค์ หมูป่าตัวใหญ่มาก”
“ภรรยาอวิ๋นจิ่นเป็นคนล่ามาเองหรือ เก่งกาจจริงๆ”
“ได้ยินว่าหมูตัวนี้ติดกับดักที่นางวางไว้หรือ”
“กับดักอะไรยอดเยี่ยมจริงๆ”
“คนในหมู่บ้านไม่เคยล่าหมูป่าที่ตัวใหญ่ขนาดนี้ได้มาก่อน”
“เจ้าจะสนใจไปไย อย่างไรนี่ก็ถือเป็นสัตว์ที่นางล่ามาได้”
ทุกคนต่างพูดไปทั้งทางดีและร้าย หนึ่งในนั้นก็ตะโกนถามลู่เจียวด้วยเสียงสูง “ภรรยาอวิ๋นจิ่น จะชำแหละหมูป่าตัวนี้หรือไม่”
พอมีคนคนหนึ่งเอ่ยขึ้น คนอื่นก็พูดตาม จ้าวซื่อก็ยังคล้อยตามไปด้วย
หากลู่เจียวชำแหละหมูป่าตัวนี้ พวกเขาจะได้ชิมเนื้อหน่อย เพราะไม่ได้กินเนื้อมานานแล้ว
แม้หมู่บ้านเซี่ยจะติดภูเขา ทว่าเพราะคนในหมู่บ้านไร้การศึกษา มีของป่ามากมายที่ไม่รู้จัก ฉะนั้นพวกเขาจึงไม่กล้าไปแตะต้อง
คนในหมู่บ้านหวังพึ่งพาอาหารที่ได้จากการทำนาอย่างเดียว ทว่าเพราะหมู่บ้านเซี่ยติดกับภูเขา ภูมิอากาศค่อนข้างเปียกชื้น ไม่ค่อยมีแดด ทำให้ผลเก็บเกี่ยวของผืนนาไม่ค่อยดีนัก
เพราะเป็นเช่นนี้ หมู่บ้านตระกูลเซี่ยจึงอัตคัดมากขนาดกินข้าวไม่อิ่ม แม้แต่ข้าวยังไม่อิ่มท้อง ก็ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงกินเนื้อ
ลู่เจียวกวาดสายตามองชาวบ้านนอกรั้วปราดหนึ่ง คนส่วนน้อยนิสัยไม่ดี ทว่าส่วนใหญ่ก็ยังรู้จักกาลเทศะ แม้บางคนจะเคยทะเลาะกับร่างเดิมมาก่อน แต่ก็ยังถือว่าปฏิบัติกับเซี่ยอวิ๋นจิ่นและแฝดสี่คนเป็นอย่างดี
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเกิดในหมู่บ้านเซี่ย ต่อให้วันข้างหน้าจะออกจากหมู่บ้านนี้ อย่างไรหมู่บ้านเซี่ยก็ยังคงเป็นบ้านเกิดของเขา
คนสมัยนี้ให้ความสำคัญกับตระกูลอย่างมาก ถ้าไม่ให้ความสำคัญกับตระกูล วันข้างหน้าต่อให้ได้เป็นขุนนางในราชสำนัก ก็จะถูกฝ่ายตรวจการกล่าวโทษอยู่ดี
เซี่ยอวิ๋นจิ่นจะสอบเข้ารับราชการ จะกลายเป็นผู้มีความสามารถฝ่ายบุ๋นที่สอบได้คะแนนสูงสุด อนาคตได้เป็นถึงโส่วฝู่ ฉะนั้นจึงต้องให้ความสำคัญกับหมู่บ้านเซี่ยของเขามากหน่อย ยิ่งไปกว่านั้น แฝดสี่คนนี้ยังต้องออกไปเผชิญกับสังคมข้างนอก ชื่อเสียงก็ย่อมเป็นสิ่งสำคัญ
ลู่เจียวครุ่นคิดแล้วมองคนที่อยู่นอกรั้วด้วยรอยยิ้ม กล่าวเสียงร่าเริง
“ไหนๆ ทุกคนก็อยากกินเนื้อ เช่นนั้นข้าจะให้คนชำแหละหมูป่าตัวนี้”
นางพูดจบก็หันไปมองจ้าวซื่อที่อยู่ด้านข้าง “พี่สะใภ้ ข้าจำได้ว่าหูจื่อชำแหละหมูเป็นใช่หรือไม่ ให้เขาช่วยข้าชำแหละหน่อยเถอะ”
จ้าวซื่อพยักหน้าด้วยความดีใจ “ได้ ได้”
นางเงยหน้าขึ้นสั่งสะใภ้ที่อยู่นอกรั้วทันที “ชุนเยี่ยน ไปตามหูจื่อมาช่วยภรรยาอวิ๋นจิ่นชำแหละหมูที”
ภรรยาของหูจื่อนามว่าหลินชุนเยี่ยน ตั้งแต่ออกเรือนก็ยังไม่มีบุตร จึงไม่มีหน้ามีตาในตระกูลแม่สามี ปกติก็ไม่กล้าขัดขืนคำสั่งของแม่สามีอยู่แล้ว ได้ยินคำพูดของจ้าวซื่อก็รีบตอบทันควัน “เจ้าค่ะท่านแม่”
ลู่เจียวกวาดสายตามองชาวบ้านนอกรั้ว “ประเดี๋ยวฆ่าหมูเสร็จ บ้านใครอยากได้ก็สั่งมา เพราะทุกคนเป็นญาติกัน ข้าเก็บไม่เยอะ ขอแค่สิบห้าเหวินต่อจินก็พอ”
เนื้อหมูธรรมดาตามท้องตลาดก็มีราคาอย่างน้อยยี่สิบเหวินแล้ว ถ้าเป็นหมูป่าที่หาซื้อได้ยากกว่า บางครั้งราคายังสูงกว่านี้
นึกไม่ถึงว่าภรรยาอวิ๋นจิ่นจะลดราคาให้ตั้งห้าเหวินเช่นนี้ แต่ละคนเลยยิ้มแย้มแจ่มใส
“ได้ เดี๋ยวข้าจะมาชั่งไปสักหนึ่งจิน”
“บ้านข้าก็เอาหนึ่งจิน”
ทุกคนกลับไปด้วยความชื่นอกชื่นใจ แน่นอนว่าบางคนก็ไม่พอใจเช่นกัน
แม่หม้ายหลี่ไม่พอใจอย่างมาก จึงพูดอย่างโกรธเคือง “ภรรยาอวิ๋นจิ่น นี่ก็เป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน เจ้าล่าหมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้มาได้ เหตุใดยังมาเก็บเงินคนอื่นอีก”
แม่หม้ายหลี่เพิ่งจะพูดจบ ก็มีคนพูดสมทบด้วยเสียงแผ่วเบา “จริงด้วย เป็นคนหมู่บ้านเดียวกันแท้ๆ แล้วจะเก็บเงินคนอื่นได้อย่างไร”
ลู่เจียวเงยหน้ามองแม่หม้ายหลี่ที่อยู่นอกรั้ว คนผู้นี้ก็คือมารดาของเสิ่นซิ่วที่คอยตามจับเซี่ยอวิ๋นจิ่นให้ลูกสาวเสมอมา ปกตินางไม่เพียงแต่ปากจัด ยังชอบลักเล็กขโมยน้อย เป็นแม่เฒ่าที่นิสัยแย่มาก
ได้ยินว่าบุรุษในหมู่บ้านมีความสัมพันธ์ที่ดีกับนาง นางเลยหวังพึ่งบุญคุณเล็กๆ น้อยๆ ที่มีต่อคนพวกนั้น
ลู่เจียวมองแม่หม้ายหลี่พร้อมแสยะยิ้มเย็นชา “เช่นนั้นสามีของข้าได้รับบาดเจ็บ ก็ไม่เคยเห็นใครในหมู่บ้านเอาเงินมาให้พวกเรารักษาเลยนี่ ในบ้านของข้ามีผู้ป่วยต้องใช้เงินรักษา แถมยังมีเด็กอีกสี่คนที่ต้องเลี้ยงดู เหตุใดถึงไม่เห็นเจ้ามาช่วยเหลือเลย”
ลู่เจียวพูดจบ ชาวบ้านแซ่เซี่ยไม่น้อยด่าทอแม่หม้ายหลี่ว่าต่ำทรามจริงๆ
“หน้าไม่อายจริงๆ ละโมบโลภมากในของของคนอื่น”
“คิดแต่จะกินเนื้อของคนอื่น เหตุใดถึงไม่เห็นว่าคนอื่นก็ลำบากเช่นกัน หน้าไม่อายสักนิด”
ลู่เจียวได้ยินคำพูดของผู้คนแซ่เซี่ยก็สบายใจขึ้น จึงพูดด้วยเสียงอ่อนโยน
“อันที่จริงถ้าเอาหมูป่าตัวนี้ไปขายที่โรงน้ำชา อย่างน้อยก็ขายได้มากกว่าสามตำลึงเงินอยู่แล้ว ข้าชำแหละหมูป่าตัวนี้ขายให้พวกเจ้า ก็ได้มาเพียงครึ่งราคาเท่านั้น ก็เพราะไม่ลืมรากเหง้าของตัวเอง ข้ารู้ว่าทุกคนต่างมีชีวิตที่ไม่สุขสบาย พอข้าได้หมูป่ามาก็ไม่ลืมว่าพวกเราคือครอบครัวเดียวกัน ฉะนั้นถ้าใครที่อยากได้ก็มาชั่งไป จ่ายสิบห้าเหวินต่อหนึ่งจินก็พอแล้ว”
ลู่เจียวพูดจบก็ไม่สนใจคนนอกรั้ว เวลานี้สายมากแล้ว เซี่ยอวิ๋นจิ่นและแฝดสี่ยังไม่ได้กินมื้อเช้าเลย
จ้าวซื่อเดินตามนางเข้าไปในห้องครัวแล้ววางไข่ไก่ลง “เจ้าอย่าไปสนใจแม่เฒ่าหน้าด้านคนนั้นเลย ชาตินี้เหมือนไม่เคยเจอของดีมาก่อน อย่าว่าแต่เนื้อเลย แม้แต่ดอกหญ้าข้างทาง นางยังคิดจะเด็ดกลับบ้านเลย”
ลู่เจียวพยักหน้า “อืม ข้าไม่สนใจนางแล้ว คนประเภทนี้ยิ่งสนใจไปก็ยิ่งปวดหัว”
ทั้งสองพูดคุยกันสองสามประโยค จ้าวซื่อก็จากไป ลู่เจียวที่อยู่ด้านหลังต้มน้ำร้อนหนึ่งหม้อ เพื่อยกไปให้เซี่ยหู่ชำแหละหมู จากนั้นต้มโจ๊กข้าวโพดครึ่งหม้อ ต้มไข่ที่จ้าวซื่อให้มาไปหกฟองจากสิบสองฟอง จะได้กินคนละฟอง
รอจนนางทำมื้อเช้าเสร็จ เซี่ยหู่ก็มาชำแหละหมูให้นาง มีเด็กๆ มามุงตรงกลางลานบ้านอยู่ไม่น้อย แฝดสี่วิ่งออกจากเรือนมาวิ่งเล่นกับเด็กคนอื่น
ลู่เจียวไม่สนใจ ชงน้ำหวานส่งเข้าไปในเรือนตะวันออก เซี่ยอวิ๋นจิ่นได้รับบาดเจ็บ ต้องดื่มน้ำให้มาก แน่นอนว่านางไม่ลืมแอบเติมน้ำจากน้ำพุจิตวิญญาณเข้าไปด้วย
เซี่ยอวิ๋นจิ่นอ่อนเพลียมาก หากไม่บำรุงร่างกายดีๆ ตอนจะผ่าตัดคงกลายเป็นปัญหาใหญ่ ฉะนั้นต้องปรับร่างกายให้ดีก่อน ถึงจะผ่าตัดได้อย่างราบรื่น
ตอนนี้เซี่ยอวิ๋นจิ่นได้ยินเสียงครึกครื้นราวกับกำลังฉลองตรุษจีนจากด้านนอกก็รู้แล้วว่าลู่เจียวล่าหมูป่ากลับมาได้หนึ่งตัว
เซี่ยอวิ๋นจิ่นนึกถึงไก่ป่าสองตัวและกระต่ายป่าหนึ่งตัว แล้วยังมีเห็ดหลินจืออีกสองดอกที่นางได้มาเมื่อวาน วันนี้ออกไปก็ได้หมูป่ากลับมาอีกหนึ่งตัว
ภูเขาข้างหมู่บ้านเซี่ยมีของดีมากมายขนาดนี้เลยหรือ
เซี่ยอวิ๋นจิ่นอดหรี่ตาลงไม่ได้ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าลู่เจียวแปลกพิลึก
ลู่เจียวที่อยู่นอกประตูยกน้ำหวานเข้ามา “หิวหรือไม่ ดื่มน้ำหน่อยเถอะ อาหารเช้าเสร็จแล้ว เดี๋ยวจะยกเข้ามาป้อนเจ้า”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่ส่งเสียง รอจนลู่เจียวป้อนน้ำเสร็จ จู่ๆ เขาก็เงยหน้าจ้องลู่เจียว “เจ้าล่าหมูป่ามาได้อย่างไร”
ลู่เจียวถูกจับจ้องจนรู้สึกใจไม่ดี จึงตอบกลับตามธรรมชาติ “แค่วางกับดักไว้ หมูป่าตัวนั้นเข้ามาติดกับดักเลยโดนไม้ไผ่แทงตาย ข้าถึงได้มันกลับมา”
“เมื่อวานได้ไก่ป่า กระต่ายป่าและเห็ดหลินจือ วันนี้ได้หมูป่าอีกตัว เหตุใดข้าถึงไม่รู้ว่าเจ้ามีความสามารถขนาดนี้มาก่อน”


## แฝดสี่วาดฝันลู่เจียว

ตอนที่ 20 แฝดสี่วาดฝันลู่เจียว
เซี่ยอวิ๋นจิ่นพูดจบก็จ้องหน้าลู่เจียว ไม่ยอมปล่อยให้นางคลาดสายตาไปแม้แต่น้อย แม่นางผู้นี้หน้าตายังคงเหมือนเดิม ทว่านิสัยของนางไม่เหมือนก่อนเลยสักนิด
หากไม่ใช่หน้าใบนี้ เขายังนึกว่าคนผู้นี้เป็นอีกคน ทว่าใบหน้านางยังคงเป็นเค้าโครงเดิมนี่ ใต้หล้านี้จะมีคนที่ใบหน้าเหมือนกันด้วยหรือ
ลู่เจียวเห็นเซี่ยอวิ๋นจิ่นจ้องมองนางไม่หยุด เกรงว่าบุรุษผู้นี้คงเริ่มสงสัยที่นางไม่เหมือนเดิมแล้ว อย่างไรนิสัยของร่างเดิมและนางก็แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว
เพียงแต่ลู่เจียวก็ไม่อยากมากความกับเขามากนัก ฉะนั้นเลยรีบแค่นเสียงเย็นชาทันที
“เจ้ารู้เรื่องอะไรของข้าบ้าง เจ้าไม่รู้อะไรก็อย่ามาตีหน้าว่ารู้และเข้าใจข้าเสียทุกอย่าง ข้าเป็นเช่นนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่ก่อนแค่คลั่งไคล้เจ้าเกินไป ตอนนี้ข้าเลิกแล้ว”
นางพูดจบก็ถลึงตามองเซี่ยอวิ๋นจิ่นหนึ่งที แล้วสาวเท้าออกไปด้านนอกอย่างฉับไว
เซี่ยอวิ๋นจิ่นมองนางด้วยคิ้วขมวด เขาสังเกตเห็นว่าแม้แต่ท่าเดินของนางยังเปลี่ยนไป แต่ก่อนต่อให้นางจะหยาบคายหรือโหดเหี้ยมเพียงใด กลับไม่ค่อยมั่นใจในตัวเอง จึงเดินหลังค่อมตลอดเวลา
นางในตอนนี้กลับดูมีความมั่นใจมาก ทั้งยังเป็นคนร่าเริง อ่อนโยน และอัธยาศัยดีมาก
เซี่ยอวิ๋นจิ่นคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ เหตุใดคนคนหนึ่งถึงจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเช่นนี้
ลู่เจียวที่อยู่นอกเรือนกลับไม่สนใจว่าเซี่ยอวิ๋นจิ่นจะสงสัยหรือไม่ ตอนนี้นางแค่ต้องการเลี้ยงดูพวกเขาให้กินอิ่มนอนหลับ นางจะได้ผ่าตัดให้เซี่ยอวิ๋นจิ่น พอขาของเขาดีขึ้น นางกับเขาจะได้ไม่ต้องมีข้อผูกมัดใดๆ กันอีก ฉะนั้นจึงไม่จำเป็นต้องไปสนใจเรื่องหยุมหยิม
ลู่เจียวเตรียมจะเดินไปกลางลานบ้าน เซี่ยหู่กำลังโกนขนของหมูป่าอยู่ เพราะหมูป่าตายแล้วเลยไม่ต้องปล่อยเลือดออก แค่โกนขน ผ่าท้องก็พอแล้ว
เซี่ยเสี่ยวเป่าเดินล้อมหมูป่าอย่างตื่นเต้นดีใจพลางจ้อกับแฝดสี่ไม่หยุด เพราะก่อนหน้านี้ลู่เจียวช่วยเขาเอาก้างปลาออก เขาเลยเป็นมิตรกับแฝดสี่เป็นพิเศษ
เซี่ยเสี่ยวเป่าดูแลแฝดสี่เป็นอย่างดี คอยพูดคุยและเล่นเป็นเพื่อนพวกเขา
ลู่เจียวเห็นก็พึงพอใจมาก แฝดสี่อยู่แต่ในเรือนทั้งวันไม่ได้ออกไปไหน ปล่อยไปเช่นนั้นคงไม่ดีเท่าไร
มีเซี่ยเสี่ยวเป่าคอยพูดคุยด้วย วันข้างหน้าพวกเขาจะได้ไปเล่นด้วยกัน
ลู่เจียวครุ่นคิดพลางเรียกแฝดสี่มากินมื้อเช้า “ต้าเป่า เอ้อร์เป่า ซานเป่า ซื่อเป่า มากินมื้อเช้าได้แล้ว”
แฝดสี่ไม่ค่อยอยากไป แต่ไม่กล้าขัดคำสั่งของลู่เจียว แฝดสี่คนเดินกลับไปกินข้าวที่ครัวด้วยความอาลัยอาวรณ์
ลู่เจียวพูดด้วยความขบขัน “เอาเถอะ รีบกินให้เสร็จจะได้ออกไปดูต่อ ข้าไม่ได้บอกว่าไม่ให้พวกเจ้าดูเสียหน่อย”
แฝดสี่นัยน์ตาเป็นประกาย รีบวิ่งเข้าไปกินมื้อเช้า ตอนที่ลู่เจียวเข้าไป ทั้งสี่คนก็ดื่มโจ๊กข้าวโพดไปครึ่งถ้วยแล้ว
ทว่าไข่ที่อยู่ตรงกลางโต๊ะกลับไม่มีใครกล้าแตะ ลู่เจียวยื่นมือไปเอาไข่มาปอกเปลือกสี่ฟอง แล้วใส่เข้าไปในถ้วย
“กินโจ๊กข้าวโพดเสร็จก็กินไข่กันคนละฟอง”
แฝดสี่ชะงักงันไป แล้วเงยหน้ามองลู่เจียวด้วยความตื่นตะลึง ไข่พวกนี้ให้พวกเรากินหรือ
ถึงแม้สองวันนี้พวกเขาจะกินดีอยู่ดี ทว่าไม่มีคำสั่งของลู่เจียว พวกเขาก็ไม่กล้าปอกเปลือกไข่ด้วยตัวเอง อีกอย่างพวกเขาก็นึกว่าไข่พวกนี้ นางมารร้ายคนนี้จะเก็บไว้กินคนเดียว
นึกไม่ถึงว่านางกลับให้พวกเขากินไข่พวกนี้ แล้วยังยังปอกไข่ให้ด้วย
แฝดสี่ได้แต่มองไข่ขาวๆ ด้วยความตกตะลึง แล้วเงยหน้ามองนางอย่างระมัดระวัง ตอนนี้นางเหมือนจะไม่เลวร้ายเหมือนแต่ก่อน
ลู่เจียวไม่ได้สนใจแฝดสี่คนนี้ ยกมือขยี้ศีรษะพวกเขาพลางเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน
“วันหลังพวกเรามีเงิน จะให้พวกเจ้ากินไข่หนึ่งฟองทุกเช้าเลย”
ต้าเป่าได้ยินคำพูดของลู่เจียว ก็อดเงยหน้าพูดเสียงดังไม่ได้ “พวกเราไม่กินไข่ เอาไข่ไปขายแล้วซื้อยามารักษาท่านพ่อเถอะ”
หากเป็นเช่นนั้น บิดาจะได้ดีขึ้น
ลู่เจียวเหมือนถูกบีบคั้นหัวใจ ลูกเจี๊ยบทั้งสี่แม้จะยังเด็ก กลับรู้จักเป็นห่วงบิดาแล้ว
อันที่จริงพวกเขาก็เป็นคนดีมีหัวใจ ลู่เจียวไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดคนที่มีหัวใจเช่นนี้ถึงได้กลายเป็นตัวร้ายที่ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีในอนาคต
ลู่เจียวครุ่นคิดพลางพูดด้วยเสียงอ่อนโยน “พวกเจ้าก็เห็นแล้วว่าข้าล่าสัตว์ได้ ต่อไปวันข้างหน้าบ้านเราย่อมไม่ขาดแคลนเงินอีก บิดาของพวกเจ้าก็ย่อมต้องรักษาให้หาย ดังนั้นพวกเจ้าไม่ต้องกังวลหรอก อะไรที่ควรกินก็กินเถอะ”
แฝดสี่เงยหน้ามองนางอย่างฉับไว พูดว่า “ถ้าท่านรักษาอาการของท่านพ่อให้หายได้ วันข้างหน้าพวกเราจะยอมให้ท่านตี”
“ท่านตีพวกเรา พวกเราก็จะไม่ด่าท่านอีก”
“ใช่ วันข้างหน้าพวกเราจะเชื่อฟังท่าน”
“ตอนโตมา พวกเราจะเลี้ยงดูท่านด้วย”
ลู่เจียวนึกขัน นี่พวกเขากำลังวาดฝันให้นางอยู่หรือ เจ้าเด็กสี่คนนี้ชาญฉลาดยิ่งนัก
“เอาเถอะ พวกเจ้าไม่ใช่ว่าจะไปดูคนเขาชำแหละหมูหรือ กินเสร็จก็รีบไปดูเถอะ”
แฝดสี่ได้ยินคำพูดนี้ ก็ลืมเรื่องที่พูดกับลู่เจียว รีบกินไข่ทันที ขณะที่เคี้ยวก็ครุ่นคิดว่า นางมารร้ายผู้นี้ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร ถ้านางไม่โหดร้ายทารุณต่อพวกเราเช่นนี้ พวกเราควรเรียกนางว่าท่านแม่หรือเปล่า
ทว่ายังไม่ทันได้คิดมาก เสียงโห่ร้องด้านนอกก็ทำลายความคิดของพวกเขาทันที “จะผ่าท้องแล้ว จะผ่าแล้ว”
แฝดสี่รีบกินให้เสร็จแล้ววิ่งออกไปทันที
ลู่เจียวที่อยู่ด้านหลังนั่งลงกินข้าวอย่างรวดเร็ว หลังจากกินเสร็จก็ไปล้างจาน แล้วตักโจ๊กข้าวโพดไปป้อนเซี่ยอวิ๋นจิ่นที่เรือนตะวันออก
“เช้านี้กินโจ๊กข้าวโพดกับไข่ วันนี้ข้าจะเอาเห็ดหลินจือไปขายในเมือง แล้วซื้อแป้งข้าวเจ้ากลับมา สุขภาพของเจ้ากับเด็กๆ ไม่ค่อยดี ไม่ควรกินแต่โจ๊กข้าวโพดบ่อยๆ ไม่เช่นนั้นคงขาดสารอาหารแย่”
ลู่เจียวพูดจบก็เริ่มปอกไข่ เซี่ยอวิ๋นจิ่นนอนมองนางบนเตียง ท่าทางและวาจาของนางดูมีความมั่นใจในตัวเอง นางยังคงเป็นนางคนเก่า ทว่าบุคลิกเหมือนไม่ใช่คนเดิม
เซี่ยอวิ๋นจิ่นหรี่ตามองโดยไม่รู้ตัว นางคือใครกันแน่ ดูจากภายนอกก็ยังคงเป็นนาง ทว่านิสัยกลับเปลี่ยนไปคนละคน
ลู่เจียวไม่สนใจเขา คนคนนี้จะคิดอย่างไรก็คงคิดไม่ออกว่านางทะลุมิติมาจากอีกภพ
ถ้าหากเขาจะสงสัยว่านางทำเช่นนี้มีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงก็ช่าง ปล่อยให้เขาสงสัยไปเถอะ
ลู่เจียวป้อนไข่และโจ๊กข้าวโพดให้เขา แล้วถามด้วยความเป็นห่วง “หากต้องการอะไรก็เรียกข้า”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นตอบกลับเบาๆ “อืม”
ลู่เจียวยกถ้วยกำลังจะออกไป นึกไม่ถึงว่านางเพิ่งลุกขึ้น นอกเรือนก็มีเสียงแหลมดังขึ้น “พี่สะใภ้สาม อยู่หรือไม่”
ลู่เจียวได้ยินก็ฟังออกทันที นี่คือน้องสาวของเซี่ยอวิ๋นจิ่น เซี่ยหลาน สตรีผู้นี้เย็นชาเหมือนมารดาของนาง ก่อนหน้านี้เซี่ยอวิ๋นจิ่นดีกับนางมาก ทว่าตั้งแต่ในเซี่ยอวิ๋นจิ่นเป็นอัมพาต นางก็ไม่เคยมาเยี่ยมเขาเลย
ตอนนี้นางโผล่หน้ามาเช่นนี้ เกรงว่าคงมีจุดประสงค์อื่น
ลู่เจียวมองเซี่ยอวิ๋นจิ่นด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ก่อนหน้านี้เซี่ยอวิ๋นจิ่นดีกับน้องสาวคนนี้มากกว่าที่ดีกับร่างเดิมเยอะ
เซี่ยอวิ๋นจิ่นสีหน้าหม่นหมอง ทั้งร่างแผ่รังสีอำมหิต
ลู่เจียวตะโกนไปด้านนอก “เข้ามาเถอะ”
เซี่ยหลานเม้มปาก เข้ามาเหมือนไม่ค่อยเต็มใจ พี่สามพิการ เรือนต้องสกปรกมากแน่นอน ต้องมีกลิ่นเหม็นแน่ นางจะเข้าไปดีหรือไม่
ทว่าไม่เข้าไปแล้วจะบอกพี่สะใภ้สามอย่างไรว่าให้เหลือขาหลังของหมูตัวนั้นไว้ พอนึกถึงหมูป่า นางก็น้ำลายไหล ไม่ได้กินหมูมานานมากแล้ว
เพราะความคิดนี้ เซี่ยหลานจึงไม่สนว่าในเรือนจะสกปรก หรือมีกลิ่นหรือไม่
นางสาวเท้าเดินเข้าไป ทันทีที่เข้าไปก็เห็นเซี่ยอวิ๋นจิ่นมองนางด้วยความเย็นชา พี่สามในฉบับนี้ ทำให้นางรู้สึกแปลกหน้า ทว่าพลันคิดว่าเซี่ยอวิ๋นจิ่นเป็นอัมพาต ก็เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วที่เขาจะมีสีหน้าเช่นนี้


## หน้าไม่อายจริงๆ

ตอนที่ 21 หน้าไม่อายจริงๆ
เซี่ยหลานทักทายเซี่ยอวิ๋นจิ่นด้วยรอยยิ้มเบิกบาน “พี่สาม ท่านเป็นอย่างไรบ้าง ดีขึ้นหรือยัง”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นยกมุมปากยิ้มเย้ยหยัน นี่เป็นน้องสาวที่เขารักและเอ็นดูที่สุด ไม่มีความเป็นคนเลยจริงๆ
“เจ้าว่าข้าดีขึ้นไหมล่ะ”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นถามเซี่ยหลานกลับ นางนิ่งงันไป ภายในใจรู้สึกหงุดหงิดอย่างยิ่ง เหตุใดพี่สามถึงได้แปลกไปเช่นนี้ ช่างเถอะ เห็นแก่เขาที่ได้รับบาดเจ็บ ข้าผู้เป็นน้องสาวจะไม่เรียกร้องอะไรเขาก็ได้
เซี่ยหลานไม่สนใจเซี่ยอวิ๋นจิ่น หันไปมองลู่เจียวแล้วพูดว่า “พี่สะใภ้สาม ได้ยินว่าเจ้าล่าหมูป่ากลับมาได้หนึ่งตัว ท่านแม่บอกว่าให้เจ้าเก็บขาหลังไว้ ที่เหลือให้ขายแล้วเอาเงินมารักษาพี่สาม”
ลู่เจียวมองเซี่ยหลานอย่างหมดคำพูด นี่ต้องไร้ยางอายแค่ไหนถึงจะพูดจาสติฟั่นเฟือนเช่นนี้ ไล่พวกเขาทั้งครอบครัวออกจากบ้าน แล้วยังมีหน้ามาขอขาหมูอีก
ลู่เจียวแสยะยิ้มเย็นชาอย่างไม่เกรงใจ “เซี่ยหลาน ข้าถามเจ้าอะไรหน่อย เจ้าต้องหน้าด้านแค่ไหนถึงจะพูดเช่นนี้ออกมาได้”
เซี่ยหลานสีหน้าเปลี่ยนไปทันที นางจ้องลู่เจียว “เจ้าหมายความว่าอย่างไร”
ลู่เจียวมองนางอย่างเหยียดหยาม “หมูป่าที่ข้าล่า เหตุใดต้องเหลือขาหลังไว้ให้พวกเจ้าด้วย เจ้ามีสิทธิ์อะไร พวกเจ้าไล่พวกเราออกจากบ้านยามลำบาก มิหนำซ้ำยังแบ่งเงินให้พวกเราแค่ห้าตำลึงเท่านั้น ตอนนี้แม้แต่เงินรักษาพี่สามของเจ้ายังไม่พอ เจ้ากลับมีหน้ามาขอเนื้อ”
เซี่ยหลานได้ยินคำพูดของลู่เจียว สีหน้าก็ย่ำแย่มาก จึงพูดกับลู่เจียวด้วยความโมโห
“ลู่เจียว เจ้าทำอย่างนี้ถือว่าอกตัญญูมาก ล่าหมูป่ามาได้เป็นตัว บิดามารดาอยากได้ขาเพียงข้างเดียว เจ้ากลับไม่ให้หรือ ขืนเรื่องนี้ถูกกล่าวออกไป เจ้าไม่กลัวว่าคนอื่นจะด่าว่าเจ้าอกตัญญูหรือ”
เซี่ยหลานพูดจบก็หันไปมองเซี่ยอวิ๋นจิ่นแล้วพูดอย่างโกรธเคือง “พี่สาม ท่านไม่สั่งสอนนางหน่อยหรือ”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นแสยะยิ้มเย็นชา ในแววตาของเขาไม่มีความอ่อนโยนแม้แต่น้อย
“อยากกินก็เอาเงินมาซื้อ หรือไม่พวกเจ้าก็มายกตัวข้ากลับไปรักษา หมูป่าตัวนี้จะเป็นของพวกเจ้าทั้งหมด”
เซี่ยหลานได้ยิน แววตาก็ลุกโชน นึกถึงเนื้อหมูที่กำลังจะเข้าปากหายไปในชั่วพริบตา นางไม่ได้กินเนื้อแล้ว จึงพูดออกมาโดยไม่คิด
“เยี่ยม พวกเจ้าอกตัญญู ไม่ยอมแบ่งเนื้อให้พ่อแม่กิน ทำเช่นนี้ไม่กลัวคนอื่นจะขบขันหรือไร”
ลู่เจียวได้ยินก็เดือดพล่าน จึงตวาดใส่เซี่ยหลาน “ไสหัวออกไป”
เซี่ยหลานไม่ได้เนื้อหมูป่ากลับไป แล้วจะยอมไปง่ายๆ ได้อย่างไร จึงสบถหยาบออกมาไม่หยุด
“พวกเจ้ามันเนรคุณ เนื้อที่ตนเองกิน แม้แต่น้ำแกงเนื้อเพียงคำเดียวก็ยังไม่ยอมให้ท่านพ่อท่านแม่ดื่ม ข้าจะป่าวประกาศให้ทั่วว่าพวกเจ้าทำเช่นนี้กับพ่อแม่”
ลู่เจียวไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับแม่นางด้านหน้าคนนี้อีก จึงสาวเท้าเข้าไปกระชากผมของนางลากออกไปข้างนอก
“ไม่ใช่ว่าจะป่าวประกาศให้ทุกคนรู้ว่าพวกเราเนรคุณหรือไง ไป ออกไปพูดข้างนอก”
เซี่ยหลานที่ไม่ทันรับมือกับลู่เจียว พอถูกลู่เจียวกระชากผมลากตัวออกไปข้างนอกอย่างรุนแรงก็ต้องครวญครางเพราะเจ็บหนังหัว
“ลู่เจียว ไอ้อ้วนสมควรตาย รีบปล่อยข้าเดี๋ยวนี้ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้”
เซี่ยหลานไม่เพียงแต่ถูกลากตัวออกไปอย่างไม่อาจขัดขืน ยังโดนตบตีจนร้องไห้เสียงดัง
“ลู่เจียว เจ้ามันคนถ่อย ปล่อยข้า ฮือๆ ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้”
กลางลานบ้านมีชาวบ้านที่มาซื้อหมูป่าอยู่ไม่น้อย เห็นแม่นางสองคนตบตีกัน ก็อดเข้าไปถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้ “นี่มันเกิดอะไรขึ้น”
“เหตุใดลู่เจียวถึงตีเซี่ยหลานล่ะ”
ลู่เจียวนิสัยไม่ดี ทว่าชาวบ้านในหมู่บ้านเซี่ยก็ไม่ชอบเซี่ยหลานด้วยเช่นกัน แม่นางผู้นี้เป็นสาวบ้านนอก ทั้งผอมทั้งดำ หน้าตาอัปลักษณ์ ทว่ากลับชอบทาเครื่องประทินโฉมที่ไม่เข้ากับสีผิว ที่สำคัญที่สุดคือ นางมักจะหยิ่งผยอง คิดว่าตัวเองเป็นน้องสาวของซิ่วไฉ ไม่อยากออกเรือนให้คนธรรมดา อยากจะออกเรือนให้กับคนตระกูลสูงศักดิ์ในเมือง
แม้แต่บุรุษในเมืองนางยังเลือกมาก อยากได้ทั้งคนที่ทั้งหล่อเหลาทั้งมีเงิน เรียกสินสอดทองหมั้นไม่น้อย นางมีหน้าตาอัปลักษณ์เช่นนี้ ตระกูลใดในเมืองจะเอานางล่ะ สุดท้ายจนนางอายุสิบเจ็ดแล้วยังไม่ได้ออกเรือน ส่วนจิตใจของนางก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าอำมหิตเพียงใด
พอเห็นนางโดนตี ทุกคนก็สมน้ำหน้า ทว่าก็ยังมีคนที่ออกไปห้ามให้พวกนางทะเลาะกัน
“ภรรยาอวิ๋นจิ่น หยุดตีได้แล้ว นี่มันเกิดอะไรขึ้น”
ลู่เจียวจึงยอมผละออก แล้วชี้เซี่ยหลานที่อยู่บนพื้นพลางตะโกนบอกทุกคนในลาน “นางมาขอขาหมูกับข้า หน้าไม่อายเลยจริงๆ”
เซี่ยหลานได้ยินก็ร้องตะโกนด้วยน้ำตา “ข้ามาขอให้ท่านพ่อท่านแม่กิน ข้าไม่ได้กินเองเสียหน่อย เป็นสะใภ้ของตระกูลเซี่ย ล่าหมูป่ามาได้หนึ่งตัว ให้พ่อแม่สามีแค่ขาเดียว ไม่ควรเป็นเรื่องใหญ่ไม่ใช่หรือ”
ลู่เจียวพูดแบบไม่เกรงใจ “พวกเจ้ายังมีหน้ามาพูดเช่นนี้อีกหรือ เซี่ยอวิ๋นจิ่นได้รับบาดเจ็บ กลับถูกพวกเจ้าไล่ออกจากบ้าน ไม่เห็นว่าพวกเราต้องใช้ชีวิตลำบากแค่ไหนหรือ ตอนนี้ข้าแค่หวังพึ่งเงินพวกนี้ไปซื้อยาให้เขา แล้วก็ซื้อของกินกลับมาประทังชีวิต”
“พวกเจ้ามาถึงก็ขอขาหมูไปหนึ่งข้าง เหตุใดถึงไม่รู้จักเอาเงินมารักษาพี่สามของเจ้าหน่อยล่ะ”
“วันนี้ข้าจะพูดให้ชัดเจนไปเลย วันข้างหน้าอย่าคิดจะมาเอาของของพวกเราแม้แต่อย่างเดียว เซี่ยอวิ๋นจิ่นได้รับบาดเจ็บ ครอบครัวพวกเราต้องรักษาผู้ป่วย แล้วยังต้องเลี้ยงดูแฝดสี่คน ทั้งครอบครัวพึ่งพาแต่ของที่ข้าล่ามาเท่านั้น พวกเจ้ากลับกล้าวิ่งมาขอของของคนอื่นหน้าด้านๆ แบบนี้ เอาหัวชนผนังตายไปไม่ดีกว่าหรือ”
คำพูดของลู่เจียว ทำให้ทุกคนในหมู่บ้านต่างรู้สึกเห็นใจนาง
เซี่ยอวิ๋นจิ่นได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ สองสามีภรรยาเซี่ยเหล่าเกินให้พวกเขาแค่ห้าตำลึงเงิน ลู่เจียวหาเงินมารักษาสามี แล้วยังต้องเลี้ยงดูเด็กสี่คน ไม่ง่ายเลยจริงๆ
ป้ารองเดินเข้ามาจากด้านนอกแล้วมองเซี่ยหลาน “เจ้ากลับไปบอกพ่อแม่เจ้า ถ้าอยากให้อวิ๋นจิ่นกตัญญูตอบแทนบุญคุณในวันข้างหน้า ควรมารับพวกเขาทั้งครอบครัวกลับไปอยู่ที่บ้านใหญ่ก่อน”
คนที่มามุงดูมากมายต่างพยักหน้า รู้สึกว่าคำพูดนี้สมเหตุสมผลอย่างยิ่ง มารับคนกลับไปรักษาให้หายก่อน ถึงค่อยหวังให้พวกเขาตอบแทนพระคุณในวันข้างหน้า
เซี่ยหลานได้ยินที่คนรอบกายคุยกัน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที นางลุกขึ้นทั้งน้ำตาแล้ววิ่งออกไป ตอนที่วิ่งถึงประตูก็หันกลับมามองลู่เจียว
“ลู่เจียว เจ้ารอไว้ได้เลย ท่านพ่อท่านแม่ต้องสั่งให้พี่สามหย่าร้างกับเจ้าไม่ช้าก็เร็วแน่นอน”
ลู่เจียวกลอกตามองบนใส่นาง นางอยากให้หย่าร้างจวนใจจะขาด เช่นนั้นจะได้ไม่ต้องให้ตนไปเปลืองแรงทำเรื่องนี้
ทุกคนในลานบ้านต่างก็ปลอบลู่เจียวว่าอย่าไปสนใจเซี่ยหลาน
ป้ารองก็มาปลอบโยน ลู่เจียวจึงขอบคุณทุกคน ท่าทางและวาจาของนางอ่อนโยนและสุภาพ คนที่ยังอคติกับนางก่อนหน้านี้ ตอนนี้ท่าทีก็เปลี่ยนไปมาก
ตอนนี้เซี่ยหู่ชำแหละหมูเสร็จแล้ว เขาผ่าท้องหมู และแล่เนื้อออกมาเป็นชิ้นๆ เรียบร้อย
ลู่เจียวมองทุกคนในลานบ้าน “เอาละ ชำแหละหมูป่าเสร็จแล้ว ใครอยากได้เท่าไหร่ก็บอกเซี่ยหู่ได้เลย”
ลู่เจียวไม่ได้เห็นแก่เงินที่ได้จากขายหมูครั้งนี้ หากนางเห็นแก่เงิน ก็ต้องเอาหมูไปขายที่โรงน้ำชา หรือตระกูลสูงศักดิ์ตั้งนานแล้ว
ถ้าเอาหมูไปขายที่อื่นจะได้เงินมากกว่านี้ แต่ตอนนี้นางกลับได้เงินแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น
สิ่งที่นางหวังว่าจะได้เงินมาไม่ใช่หมูป่าตัวนี้ ทว่ากลับเป็นเห็ดหลินจือที่อยู่ในห้วงอากาศของนางต่างหาก


## ปล่อยให้เป็นไปตามชะตากรรม

ตอนที่ 22 ปล่อยให้เป็นไปตามชะตากรรม
เซี่ยหู่ได้ยินคำพูดของลู่เจียว ก็รีบขายเนื้อหมูที่หั่นเป็นชิ้นๆ ทันที
ลู่เจียวเอาถ้วยในมือไปล้างในครัว จากนั้นก็ต้มยาให้เซี่ยอวิ๋นจิ่นต่อ นึกถึงตอนบ่ายที่จะเอาเห็ดหลินจือไปขาย อาจจะกลับถึงบ้านมืด ลู่เจียวเลยต้มเพิ่มอีกชุด เตรียมยาเผื่อตอนกลางคืน
เซี่ยหู่ที่อยู่ด้านนอกขายเนื้อหมูได้ดี ตอนนี้ชาวบ้านขาดแคลนน้ำมันและเนื้อ เนื้อหมูส่วนที่ติดมันเลยขายดีเป็นพิเศษ ทว่าซี่โครงและขาหมูกลับขายได้ไม่ค่อยดี
ถึงแม้หมูป่าตัวนี้จะตัวใหญ่มาก ทว่าคนที่มาซื้อก็มากเช่นกัน ฉะนั้นเนื้อหมูเพียงตัวเดียวก็ขายเกือบหมดภายในชั่วพริบตา สุดท้ายลู่เจียวยังต้องแย่งส่วนที่เหลือกลับมา ไม่ให้ขายต่ออีก
“นี่ไม่ขายแล้ว”
ลู่เจียวแย่งเนื้อหมูประมาณหนึ่งจินกลับมา เซี่ยหู่ช่วยนางชำแหละหมู จะไม่ให้เขากินแม้แต่น้อยคงไม่สมเหตุสมผล
ลู่เจียวเอาเนื้อหมูที่แย่งมาหนึ่งจินให้เซี่ยหู่ ทั้งยังให้ซี่โครงอีกสองจิน ขาหมูอีกหนึ่งข้าง
“วันนี้ขอบคุณเจ้าที่มาช่วยแล้ว”
อันที่จริงลู่เจียวขายหมู ก็เพื่อสานความสัมพันธ์ที่ดีกับชาวบ้านด้วย อย่างไรนางยังต้องใช้ชีวิตที่หมู่บ้านนี้อีกสักพัก อีกอย่างแฝดสี่คนยังต้องเล่นกับเด็กคนอื่นในหมู่บ้าน
นี่คือบ้านเกิดของเซี่ยอวิ๋นจิ่น ขืนชาวบ้านเอาเรื่องที่อาจสร้างความเสียหายให้เขาได้ไปพูด อาจส่งผลต่ออนาคตของเขาที่จะได้เป็นถึงขุนนาง
สำหรับทั้งครอบครัวเซี่ยเหล่าเกิน ลู่เจียวกลับไม่ได้เป็นห่วง ใครสั่งให้พวกเขาไล่เซี่ยอวิ๋นจิ่นที่บาดเจ็บสาหัสออกจากเรือนใหญ่ล่ะ
เซี่ยหู่มองเนื้อที่ลู่เจียวยื่นไปให้เขา เลยรีบควักเงินทันที ลู่เจียวกลับรั้งเขาไว้ “เจ้ารีบรับไว้เถอะ ไม่อย่างนั้นวันข้างหน้าข้าจะไม่ให้เจ้ามาช่วยข้าอีก”
ป้ารองมองนิสัยของลู่เจียวออก แม่นางผู้นี้ไม่เคยติดหนี้บุญคุณใคร อันที่จริงนางคือคนนิสัยดีคนหนึ่ง แต่ทำไมที่ผ่านมากลับเป็นเช่นนั้น
ป้ารองนึกคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ จึงมองเซี่ยหู่ “อาสะใภ้สามของเจ้าให้ก็รับไว้เถอะ”
เซี่ยหู่ตอบกลับด้วยความดีใจ “ขอรับ”
หลังจากเซี่ยหู่จากไป จู่ๆ ป้ารองก็สังเกตเห็นบางอย่าง ลู่เจียวขายเนื้อทั้งหมดไปแล้ว ในบ้านไม่เหลือเนื้อสักนิด
“พวกเจ้าไม่มีเนื้อเหลือให้กินเลยใช่ไหม”
ลู่เจียวชะงัก เงยหน้ามองไปในลาน แฝดสี่เบ้ปากไม่พอใจ ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างไม่ได้รับความเป็นธรรม
แฝดสี่คนเห็นลู่เจียวมอง จึงรีบวิ่งมาตรงนี้ด้วยสีหน้าโกรธเคือง
ลู่เจียวมองป้ารองด้วยความขบขัน “ยังมีหัวหมู ซี่โครง ขาและเครื่องในนี่”
พวกนี้เป็นของเหลือจากที่ชาวบ้านไม่เอา
ป้ารองถอนหายใจ “นี่ไม่ใช่ของดีอะไรเลย ไม่มีน้ำมันหมูด้วย”
ลู่เจียวกลับไม่คิดเช่นนั้น ซี่โครงตุ๋นน้ำแดง ขาหมูตุ๋นถั่วเหลือง หัวหมูและเครื่องในเอาไปหมักเกลือ ล้วนมีแต่ของอร่อย
แต่ยังขาดเครื่องปรุงเท่านั้น พริกไทย โป๊ยกั๊ก และผักชีล้อม ของพวกนี้จะไปหาซื้อได้จากไหน
ลู่เจียวครุ่นคิดพลางพูดกับป้ารองยิ้มๆ “ของพวกนี้แค่ทำเป็น ก็กลายเป็นของอร่อยได้ทั้งนั้น เดี๋ยวข้าทำแล้วจะเอาไปให้ท่านป้าชิมดู”
“ได้ เช่นนั้นเจ้าไปจัดเตรียมเถอะ” ป้ารองมองของที่กองอยู่ตรงนั้น ก็ถามด้วยความเป็นห่วงอีกครั้ง “ให้ชุนเยี่ยนมาช่วยเจ้าไหม”
ลู่เจียวส่ายหัว “ไม่ต้องหรอก ข้าจัดการเอง”
เซี่ยหู่ทำทุกอย่างได้สะอาดและเรียบร้อยมาก ไม่ต้องทำความสะอาดอะไรอีกมากนัก
ป้ารองพูดจบก็เตรียมตัวจากไป ลู่เจียวหันหลังเดินไปที่เรือนตะวันออก แฝดสี่ฟุบนอนอยู่ตรงขอบเตียงอย่างไร้ชีวิตชีวา เห็นลู่เจียวเข้ามา ก็มุดหัวเข้าไปด้านในเตียง เหมือนไม่อยากเห็นหน้านางเพราะงอนนางอยู่ ทว่าก็ไม่กล้าพูดอะไร
ลู่เจียวพูดด้วยความขบขัน “นี่โกรธข้าแล้วหรือ ยังมีเนื้อเหลืออยู่ไม่ใช่หรือ”
ต้าเป่าเงยหน้าขึ้นทันที แล้วพูดด้วยเสียงแผ่วเบา “นั่นเป็นเนื้อที่คนอื่นไม่เอา เป็นเนื้อที่ไม่อร่อย”
ลู่เจียวรีบพูดขึ้นยิ้มๆ “อาหารที่ข้าทำจะไม่อร่อยได้อย่างไร สองสามวันมานี้ อาหารที่ข้าทำไม่อร่อยหรือ”
เจ้าแฝดสี่รีบส่ายหัวทันที อาหารที่นางมารร้ายทำต้องอร่อยและหอมกรุ่นกว่าอาหารที่คนในตระกูลเซี่ยทำอยู่แล้ว
ลู่เจียวพูดขึ้นอีกครั้ง “ของพวกนี้ข้าทำให้มันอร่อยได้ อย่ากังวลไปเลย พวกเจ้าลืมไก่ป่าสองตัวและกระต่ายป่าหนึ่งตัวไปแล้วหรือ วันนี้ข้าจะตุ๋นไก่ให้พวกเจ้ากินก่อน”
นางพูดขึ้น แววตาของแฝดสี่วูบไหวทันที ไม่ได้โกรธอีก
ลู่เจียวเห็นพวกเขาไม่โกรธ จึงหันหลังกำลังจะเดินออกไป แต่เอี้ยวคอไปด้านหลังก็เห็นเซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่บนเตียงปั้นหน้าบึ้ง ร่างก็ดูเกร็ง ลู่เจียวจึงเดินหน้าไปถามด้วยความเป็นห่วง “เจ้าเป็นอะไรไป ไม่สบายตรงไหนหรือไม่”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นหันไปมองนางแล้วส่ายหัว สีหน้ายังคงไม่สู้ดีเหมือนเดิม
เขาเป็นเช่นนี้ ลู่เจียวก็นึกถึงสีหน้าตอนที่เขาอยากฉี่ในก่อนหน้านี้ หรือว่าเขาอยากชิ้งฉ่อง
“จะชิ้งฉ่องหรือ”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นส่ายหัว ยังคงไม่พูดไม่จา ลู่เจียวครุ่นคิดอย่างละเอียด ก็นึกถึงหลายวันมานี้เขาไม่ได้อุจจาระเลย เกรงว่าคงอยากอุจจาระ
“เจ้าอยากอึใช่หรือไม่”
ลู่เจียวพูดจบ สีหน้าของเขาเปลี่ยนจากซีดเซียวกลายเป็นหม่นหมอง เปลี่ยนจากหม่นหมองกลายเป็นซีดเซียว
ลู่เจียวมองอย่างไรก็ไม่เข้าใจ ทว่าครั้งนี้ที่ขึ้นเขายังไม่ทันได้เอาไม้ไผ่มาทำเป็นกระโถนอุจจาระเลย แล้วตอนนี้นางจะทำอย่างไร
ลู่เจียวมองเซี่ยอวิ๋นจิ่นแล้วครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เซี่ยอวิ๋นจิ่นเจอปัญหาใหญ่ที่สุดก็คือขยับไม่ได้ เพราะสมองได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงจนปวดศีรษะและอาเจียน ส่วนซี่โครงหักและอวัยวะภายในมีเลือดออกก็ยังถือว่าพอทนไหว
“ไม่เช่นนั้นให้ข้ายกถังอึเข้ามา เจ้าจับข้าไว้แล้วนั่งอึด้านบน”
ตอนนี้ทำได้เพียงเท่านี้
เซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่ได้ปฏิเสธ เขาจนปัญญาจริงๆ เกรงว่าคงจะอดทนไม่ไหวอีกต่อไป
ลู่เจียวรีบออกไปเอาถังอุจจาระเข้ามา
เซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่ในเรือนทำเหมือนยอมจำนน หลับตาปล่อยให้เป็นไปตามชะตากรรม
ลู่เจียวไม่ได้หัวเราะเยาะเขา นี่เป็นปมในใจของผู้ที่ป่วยเป็นอัมพาต บางคนที่นอนบนเตียงนานจนถ่ายไม่ออก ทำได้เพียงอดทนไว้
ลู่เจียวเดินไปถึงข้างเตียง คอมตัวลงไปอุ้มเซี่ยอวิ๋นจิ่น
เซี่ยอวิ๋นจิ่นลืมตาด้วยความตกตะลึง “เจ้าทำอะไรน่ะ”
ลู่เจียวยกมุมปากอย่างไร้คำพูด “อุ้มเจ้าอย่างไร ไม่เช่นนั้นเจ้าจะลงมาอย่างไร”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นดิ้นรนสุดชีวิต “ปล่อยข้าลง ข้าลงเองได้”
ลู่เจียวนึกถึงคืนนั้นที่เจ้าหมอนี่จะฆ่านาง สีหน้าของนางก็อดบึ้งตึงไม่ได้
ทว่านางไม่ได้ปล่อยเขา ยังคงอุ้มเขาไว้ ไม่ใช่เพราะเพราะอยากล่วงเกินเขา แต่เพราะว่าเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ขืนเขายังดิ้นอยู่แบบนี้ ก็อาจทำให้อาการสาหัสมากขึ้น
“เอาเถอะ เจ้าอย่าดิ้นอีกเลย ถ้ายังดิ้นอีก เดี๋ยวจะเป็นลมหมดสติอีก”
หากไม่ใช่เพราะนางใช้น้ำวิเศษปรับสมดุลร่างกายของเขา หลังจากคืนนั้นที่เขาใช้กำลังทั้งหมดที่มีลุกมาฆ่านาง ตอนนี้ถึงเขาจะยังไม่ตาย แต่ก็อาจขยับไม่ได้อีก
ตอนนี้เขายังมีเรี่ยวแรงเช่นนี้ ก็เพราะว่านางแอบใช้น้ำวิเศษรักษาเขาอยู่
ลู่เจียวครุ่นคิดพลางอุ้มเซี่ยอวิ๋นจิ่นราวกับกำลังอุ้มเจ้าหญิงตัวน้อยตรงไปยังถังอุจจาระ
เซี่ยอวิ๋นจิ่นตกตะลึงมาก นี่คือครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสถึงพละกำลังลู่เจียว แม่นางผู้นี้กำลังมากขนาดนี้เชียวหรือ เหตุใดแต่ก่อนถึงไม่เคยสังเกตเห็น
ลู่เจียวอุ้มเขาเดินไปข้างถัง ปล่อยเขาลง แล้วเตรียมยื่นมือไปถอดกางเกงของเขา
เขาตื่นตระหนกมาก ยื่นมือไปกดมือนางให้หยุดแล้วเม้มปากแน่นพร้อมจ้องหน้าลู่เจียว เสมือนนางเป็นหญิงอันธพาลที่จ้องจะล่วงเกินเขา


## ปัญญาเทพ

ตอนที่ 23 ปัญญาเทพเซียน
ลู่เจียวกระตุกมุมปากอย่างไร้คำจะเอ่ย “รีบอึให้เสร็จได้ไหม ข้ายังต้องไปฆ่าไก่”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่ปล่อยมือ เขาพูดอย่างโกรธเคือง “เจ้าออกไป ข้าจะจัดการเอง”
ลู่เจียวเงยหน้ามองเขา แล้วมองขาของเขา กระดูกขาของเขาแตก ไม่มีทางยืนเองได้อยู่แล้ว ตอนนี้นางยังต้องประคองเขาไว้อยู่เลย หากนางปล่อย เขาจะยืนได้อย่างไร แล้วจะนั่งยองได้อย่างไร
ลู่เจียวกำลังจะพูด เสียงของเซี่ยเอ้อร์จู้ดังขึ้นจากนอกเรือน “น้องสาม เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”
สิ้นเสียงเซี่ยเอ้อร์จู้ก็เดินเข้ามา ทันใดนั้นก็เห็นเซี่ยอวิ๋นจิ่นกอดลู่เจียวไว้แน่น
เซี่ยเอ้อร์จู้มองซ้ายแลขวาวางตัวไม่ถูก เซี่ยอวิ๋นจิ่นตะโกนขึ้นว่า “พี่รอง มาช่วยข้าที”
ลู่เจียวเห็นเซี่ยอวิ๋นจิ่นยังคงดื้อดึง ก็รู้ว่าเขาไม่อยากให้นางช่วยจริงๆ เช่นนั้นก็ให้เซี่ยเอ้อร์จู้ช่วยเขาเถอะ
ลู่เจียวจึงพูดว่า “พี่รอง มาช่วยข้าที”
ไหนๆ สองสามีภรรยาก็เรียกเขาแล้ว เขาเลยต้องจำเข้าไปเป็นก้างขวางคอ
พอเดินไปถึงก็เห็นถังอุจจาระที่อยู่ด้านหลังของเซี่ยอวิ๋นจิ่น เซี่ยเอ้อร์จู้จึงเข้าใจทันที ที่แท้คนอื่นแค่อยากจะถ่ายอุจจาระ ไม่ได้จะทำอะไรกันในกลางวันแสกๆ
ลู่เจียวมองเซี่ยเอ้อร์จู้พร้อมกำชับขึ้น “พี่รองช่วยประคองให้เขานั่งอึบนถังหน่อย เขาขาหักเช่นนี้ คงยืนเองไม่ได้ พี่รองช่วยเขาหน่อยเถอะ”
เซี่ยเอ้อร์จู้พยักหน้าทันที “น้องสามวางใจเถอะ ข้ารู้ว่าควรทำอย่างไร”
ลู่เจียวฝากเซี่ยอวิ๋นจิ่นไว้กับเซี่ยเอ้อร์จู้ ตัวเองกำลังจะเดินออกไปด้านนอก ก่อนออกไปก็ไม่ลืมพาแฝดสี่ออกไปด้วย
แฝดสี่รู้ความมาก รู้ว่าบิดาไม่อยากให้คนอื่นเห็นตอนที่เขาเข้าสุขา ฉะนั้นเลยเดินตามไปด้วยความเชื่อฟัง
ลู่เจียวไม่ได้รีบล้างเครื่องในหมูและส่วนอื่นๆ แต่ไปฆ่าไก่เอาไปตุ๋นหนึ่งตัว จากนั้นค่อยหาเวลาว่างมาจัดการกับเนื้อหมูที่เหลือ เซี่ยหู่ทำความสะอาดหัวหมูและขาหมูสะอาดดี เครื่องในต่างๆ ยังถือว่าทำความสะอาดได้ง่าย ทว่าไส้หมูนี่สิ ทำค่อนข้างยาก
ลู่เจียวใช้ขี้เถ้าไม้ล้างไส้หมู นางไม่อยากใช้แป้งและเกลือมาล้างเพราะสิ้นเปลืองเกินไป แค่ขี้เถ้าไม้ก็ล้างไส้หมูให้สะอาดได้แล้ว
หลังจากล้างไส้หมูสะอาด ลู่เจียวถือโอกาสตอนที่คนอื่นไม่ทันสังเกต เก็บของพวกนี้เข้าไปในห้วงอากาศ ตอนนี้เป็นฤดูร้อน ขืนไม่เก็บไว้ในนั้นของคงจะเน่าเสีย
ตอนนี้ลู่เจียวถึงเพิ่งจะสังเกตเห็นข้อดีอีกหนึ่งอย่างของห้วงอากาศ ถึงฤดูร้อนยังเอามาใช้เป็นตู้เย็นได้ด้วย
ในเรือนตะวันออก เซี่ยอวิ๋นจิ่นก็จัดการกับธุระส่วนตัวเสร็จแล้ว เซี่ยเอ้อร์จู้อุ้มเขาขึ้นไปบนเตียง ใส่เสื้อผ้าให้เขาเรียบร้อย จากนั้นยกถังอุจจาระไปล้างให้สะอาด
ลู่เจียวอยากให้เนื้อหมูกับเซี่ยเอ้อร์จู้ ทว่าเขาอาศัยในเรือนใหญ่ ให้ของพวกนี้กับเขา ก็คงตกมาถึงเขาไม่เยอะอยู่แล้ว
ลู่เจียวคิดพลางหันไปมองเซี่ยเอ้อร์จู้พร้อมพูดขึ้น “พี่รอง อันที่จริงข้าควรแบ่งเนื้อหมูป่าให้ท่าน แต่ท่านเอากลับไปก็คงไม่ได้กินอยู่ดี เอาอย่างนี้ ตอนกลางคืนท่านมาเอาเครื่องในหมูหมักเกลือที่นี่ ข้าจะเตรียมเอาไว้ให้ท่านหนึ่งถ้วย เอากลับไปให้พี่สะใภ้และยัยหนูสองคนชิม”
เซี่ยเอ้อร์รีบโบกมือ “ไม่ต้อง ไม่ต้อง เจ้าเก็บไว้ให้น้องสามบำรุงร่างกายเถอะ”
ลู่เจียวพูดยิ้มๆ “ที่นี่ยังมีเยอะเลย อ้อ ใช่แล้ว ท่านให้ยัยหนูใหญ่และยัยหนูรองมาเที่ยวที่นี่สิ ข้าจะได้ทำอะไรให้พวกนางกิน เพราะข้าไปที่นั่นไม่ได้จริงๆ”
เซี่ยเอ้อร์จู้รีบส่ายหัว “ไม่ต้องหรอก พวกนางกินข้าวที่บ้านก็พอแล้ว”
ลู่เจียวมองเซี่ยเอ้อร์จู้ด้วยความไม่สบอารมณ์ “พี่รอง นี่ท่านกำลังตีตัวออกหากจากพวกเราอยู่หรือ ทีแรกข้ายังอยากวานพี่รองทำนู่นนี่อยู่เลย แต่ดูท่าแล้ว ข้าคงไม่กล้าเอ่ยปากเสียแล้ว”
เซี่ยเอ้อร์จู้ได้ยินลู่เจียวพูด ก็รีบพูดขึ้นทันที “น้องสะใภ้สามจะให้ข้าทำอะไรหรือ”
ลู่เจียวมองเซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่บนเตียงพริบตาหนึ่ง “ตอนข้าดูแลอวิ๋นจิ่นก็ไม่ได้ติดปัญหาอะไร เพียงแค่ตอนอึตอนชิ้งฉ่องเท่านั้นที่ไม่สะดวก วันหลังก็ช่วยหาเวลาว่างมาที่นี่ทุกคืนได้หรือไม่”
เซี่ยเอ้อร์จู้งงงวย “เรื่องอึเรื่องชิ้งฉ่องกระนั้นหรือ”
ลู่เจียวหันไปมองเซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่บนเตียง เซี่ยอวิ๋นจิ่นสีหน้าเหมือนคนไร้ทางเลือก มองนางด้วยแววตาเย็นยะเยือก
เซี่ยเอ้อร์จู้เห็นเขาเป็นเช่นนี้ ก็เข้าใจทันทีว่า ‘อึ ชิ้งฉ่อง’ หมายความว่าอะไร เลยพยักหน้าเห็นด้วย “ได้ ข้าจะมาที่นี่ทุกคืนเลย”
“อืม เช่นนั้นคืนนี้ก็อย่าลืมมาที่นี่ด้วยแล้วกัน” ลู่เจียวพูดจบ เซี่ยเอ้อร์จู้ก็ผายมือ วันนี้น้องสามอึแล้ว คงไม่ต้องมาแล้วกระมัง
ทว่าเซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่บนเตียงพูดว่า “คืนนี้พี่รองมาที่นี่หน่อยเถอะ วันหลังถ้ายัยหนูใหญ่ยัยหนูรองไม่มีอะไรทำ ก็พามาเล่นกับเด็กๆ ก็ได้”
เซี่ยเอ้อร์จู้นับถือเซี่ยอวิ๋นจิ่นที่สุด เขารู้สึกว่าน้องสามคนนี้ฉลาดหลักแหลมตั้งแต่เด็ก อีกทั้งตัวเขายังเชื่อฟังคำสั่งของน้องสามที่สุด เวลานี้เซี่ยอวิ๋นจิ่นเอ่ย เซี่ยเอ้อร์จู้จึงเป็นอันตอบตกลง “ก็ได้”
“อืม พี่รองกลับไปเถอะ อย่าให้พวกเขาเห็นว่าท่านมาที่นี่เลย ไม่เช่นนั้นจะโดนต่อว่าอีก”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่แม้แต่จะเอ่ยคำว่าพ่อแม่เลย เซี่ยเอ้อร์จู้อ้าปากหมายจะกล่อมหูเขา ทว่าพอคำพูดกำลังออกจากปากก็เก็บกลืนกลับลงไป จากนั้นจึงหันหลังเดินจากไป
ภายในเรือน ลู่เจียวเดินไปข้างเตียง “ตอนบ่ายข้าจะไปขายเห็ดหลินจือในเมือง ยาของเจ้ากับข้าวสารในบ้านใกล้หมดแล้ว อีกอย่างลูกๆ ก็แทบไม่มีเสื้อผ้าใส่เลย ข้าคิดว่าจะซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้พวกเขาคนละสองชุด”
ลู่เจียวพูดถึงตรงนี้ก็หยุดชะงักไป แล้วกำชับเซี่ยอวิ๋นจิ่น “เจ้าดูแลเจ้าพวกตัวแสบให้ดีล่ะ อย่าให้พวกเขาวิ่งเล่นไปเรื่อยเด็ดขาด”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นหรี่ตามองแม่นางคนนี้ ดวงหน้าของนางก็ยังกลมมนเหมือนคนเดิมนี่
ยามนี้นางกลับอ่อนโยนและร่าเริงเป็นพิเศษ คำพูดที่ออกจากปากไม่ได้ฟังดูน่าเบื่อหน่ายแม้แต่น้อย พอเขาที่เริ่มสงบสติอารมณ์ได้มาได้ยินคำพูดเช่นนี้ก็รู้สึกว่านางเป็นห่วงแฝดสี่เช่นกัน ความเป็นห่วงนี้ไม่ได้จอมปลอมเลยแม้แต่น้อย กลับเป็นความรักจากใจจริงๆ
เซี่ยอวิ๋นจิ่นคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจว่าคนคนหนึ่งจะมีสองบุคลิกได้อย่างไร จึงอดขมวดคิ้วแล้วตอบกลับเสียงเบาไม่ได้ “อืม”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นพูดจบ จู่ๆ ก็นึกถึงคำพูดที่ลู่เจียวเคยเอ่ย ที่ผ่านมาเพราะนางคลั่งไคล้ในความรักเกินไป ถึงทำให้นางบ้าบิ่นเช่นนั้น
ทว่าทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา ก็ถูกเขาปฏิเสธ แม่นางตรงหน้าดูมั่นใจในตัวเองเหลือเกิน นิสัยใจคอของนาง เห็นได้ชัดว่าถูกสั่งสอนมาอย่างดี ครอบครัวบ้านนอกไม่อาจอบรมสั่งสอนได้ดีเช่นนี้แน่นอน
เซี่ยอวิ๋นจิ่นรู้สึกว่า ต่อให้เป็นสตรีชั้นสูงในอำเภอ ก็อาจจะยังไม่มีวาจาและท่าทางเช่นนี้ได้ ฉะนั้นแม่นางผู้นี้ไม่เหมือนนางในตอนแรก
ภายในเรือน หลังจากลู่เจียวคุยกับเซี่ยอวิ๋นจิ่นจบก็หันหลังเดินจากไป เซี่ยอวิ๋นจิ่นกลับจับตามองทุกฝีก้าวของนาง ท่าเดินสุขุมและสง่า ไม่ถ่อมตนและไม่ถือตัวเกินไป
เขามองแผ่นหลังของนาง จู่ๆ ก็แน่ใจอะไรบางอย่าง นี่ไม่ใช่ลู่เจียว นางคือใคร
เซี่ยอวิ๋นจิ่นครุ่นคิดไม่หยุด จึงมีความคิดบางอย่างผุดขึ้น
นึกถึงเรื่องอัศจรรย์ที่เคยเจอในตอนนั้น มีปัญญาอ่อนคนหนึ่งเกิดเป็นลมหมดสติไป พอตื่นขึ้นมาอีกที ไม่เพียงแต่ไม่โง่เขลา กลับฉลาดไร้เทียมทาน แล้วยังสอบเป็นบัณฑิตได้อีกด้วย
ชาวบ้านเรียกคนแบบนี้ว่าได้สติปัญญามาจากเทพเซียน
ตอนนั้นพอเซี่ยอวิ๋นจิ่นเห็น ก็คิดว่าคนคนนั้นถูกผีเข้าสิงกระมัง ฉะนั้นลู่เจียวก็อาจถูกผีเข้าสิงอีกคน


## แมลงปอไม้ไผ่

ตอนที่ 24 แมลงปอไม้ไผ่
เซี่ยอวิ๋นจิ่นครุ่นคิดอย่างละเอียด จู่ๆ ก็นึกถึงก่อนหน้านี้ที่ลู่เจียวได้รับบาดเจ็บตรงศีรษะ เหมือนตั้งแต่วันนี้เป็นต้นมา นางก็ดูแปลกไป ฉะนั้นในตอนนี้มีความเป็นไปได้ที่ลู่เจียวจะไม่ใช่คนเดิม
เซี่ยอวิ๋นจิ่นคิดถึงความเป็นได้นี้แววตาก็เยือกเย็นขึ้นมา นัยน์ตาดำสนิททอประกายแสงเย็นเฉียบ
ทว่าผ่านไปไม่นาน เขาก็นึกได้ว่าลู่เจียวในตอนนี้ไม่ได้โหดร้ายเหมือนนางในตอนแรก กลับเป็นคนจิตใจดี แล้วยังรักและเป็นห่วงแฝดสี่คนด้วยซ้ำ
เซี่ยอวิ๋นจิ่นนึกถึงเรื่องพวกนี้ก็ผ่อนคลายลง ทว่าภายในใจยังคงหวาดระแวง
ต่อให้ภายนอกคนคนนั้นจะดูเหมือนไม่ประสงค์ร้าย แต่ใครจะไปรู้ว่าเบื้องหลังนางจะไม่มีกลอุบายใดๆ ฉะนั้นเขายังต้องจับตาดูนางไปก่อน หากนางยังคงมีจิตใจดีเช่นนี้ เขาก็คงไม่คิดฆ่านางตายอีก
เซี่ยอวิ๋นจิ่นคิดแล้วก็ค่อยๆ หลับตาพักผ่อนด้วยความสบายใจ
ลู่เจียวที่อยู่ด้านนอกกลับไม่รู้อะไรเลย นางเอาไม้ไผ่และยางไม้มาต่อกันเป็นกระโถนอุจจาระให้เขาถ่ายบนเตียงได้เอง
แฝดสี่มองนางยุ่งวุ่นวายด้วยความแปลกใจ
ลู่เจียวเห็นว่าแฝดสี่ไม่มีอะไรทำ จึงทำไม้ไผ่แมลงปอให้พวกเขาเล่น
“มานี่ นี่เป็นแมลงปอไม้ไผ่ พวกเจ้าเอาไปเล่นเถอะ”
แฝดสี่มองไม้ไผ่แมลงปอในมือของนางด้วยความแปลกใจ ลู่เจียวบิดไม้ไผ่แมลงปอด้วยสองมือ แมลงปอไม้ไผ่ก็บินขึ้นฟ้า
แฝดสี่มองด้วยนัยน์ตาลุกวาว ตื่นเต้นดีใจกับไม้ไผ่แมลงปอบนอากาศ ผ่านไปสักพัก ของเล่นชิ้นนี้ถึงจะร่วงสู่พื้น
“พวกเจ้าลองแข่งกันดูว่าของใครบินสูงกว่า”
ตอนนี้แฝดสี่ไม่ค่อยกลัวลู่เจียวแล้ว ต่างคนต่างยื่นมือรับไว้ แล้ววิ่งไปเล่นของเล่นแปลกใหม่นี้กลางลานบ้าน ผ่านไปสักพักก็หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
เมื่อมีเสียงหัวเราะ ลานบ้านเงียบสงัดก็ครึกครื้นขึ้นมาทันที ลู่เจียวประกอบกระโถนอุจจาระพลางมองพวกเขา ทั้งยังครุ่นคิดว่าตอนบ่ายหลังจากขายเห็ดหลินจือได้แล้วจะเอาเงินไปซื้ออะไรบ้าง
ลู่เจียวคำนวณค่าใช้จ่ายพร้อมประกอบโถอุจจาระอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นก็เก็บข้าวของเข้าที่ พอเห็นว่าเวลายังไม่สายนัก นางจึงไปบ้านผู้ใหญ่บ้านก่อน
ตอนนี้พวกเขาแตกคอกับคนในตระกูลเซี่ยไปแล้ว จำเป็นต้องมาสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้ใหญ่บ้านไว้
ลู่เจียวคิดแล้วก็เอาขาหมูออกมา พร้อมกับเอากระต่ายป่าที่ได้จากเมื่อวานใส่เข้าไปในตะกร้า แล้วเอาผ้าคลุมไว้
“ข้าจะไปบ้านผู้ใหญ่บ้าน พวกเจ้าจะไปด้วยไหม”
ลู่เจียวหิ้วตะกร้าพลางถามแฝดสี่คนที่เล่นกันอย่างมีความสุขตรงกลางลาน
แฝดสี่ได้ยินคำพูดของนางก็หันไปมองอย่างรวดเร็ว เอ้อร์เป่า ซานเป่าและซื่อเป่าลังเล ทว่าต้าเป่ากลับส่ายหัวอย่างรู้กาลเทศะ
“ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนท่านพ่อ”
เอ้อร์เป่า ซานเป่า และซื่อเป่าได้ยินคำพูดนาง ก็ส่ายหัวทันที “พวกเราก็จะอยู่กับท่านพ่อ”
ลู่เจียวกลับไม่บังคับพวกเขาแต่อย่างไร หิ้วตะกร้าเตรียมเดินจากไป ซื่อเป่าที่อยู่ด้านหลังมองพี่ชายทั้งสาม จู่ๆ ก็วิ่งออกไปหาลู่เจียวแล้วกุมมือของนางไว้
ลู่เจียวก้มหน้ามองเขาด้วยความข้องใจเพียงพริบตาเดียว เห็นเขากะพริบตากลมโตจ้องหน้านางกลับ
ลู่เจียวพูดยิ้มๆ “เจ้าอยากไปบ้านผู้ใหญ่บ้านกับแม่หรือ”
ซื่อเป่ารีบหันไปมองพี่ชายสามคนปราดหนึ่ง แล้วพยักหน้าเต็มแรง สื่อว่าอยากไปกับนาง
ลู่เจียวไม่ปฏิเสธ “ได้ เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ”
เอ้อร์เป่าและซานเป่าเห็นท่าทางของซื่อเป่า ก็ร้องขึ้นด้วยความโกรธ “พี่ใหญ่ดูซื่อเป่าสิ”
ต้าเป่ามองลู่เจียว สลับกับมองซื่อเป่า คิดว่านางมารร้ายคนนี้คงไม่เอาซื่อเป่าไปขายอยู่แล้ว จึงพยักหน้า “เขาจะไปก็ปล่อยให้ไปเถอะ”
พูดจบก็หันไปมองเอ้อร์เป่าและซานเป่า “พวกเจ้าก็ไปด้วยสิ ข้าเฝ้าท่านพ่อคนเดียวก็พอ”
เอ้อร์เป่าและซานเป่าได้ยินก็หวั่นไหวทันที พวกเขาก็อยากออกไปเล่น แต่ให้พี่ใหญ่เฝ้าคนเดียวคงไม่ดีกระมัง
ลู่เจียวไม่สนใจคนที่อยู่ด้านหลัง จูงมือซื่อเป่าเดินออกจากรั้ว เอ้อร์เป่าและซานเป่าร้อนใจอย่างมาก สุดท้ายก็ไม่สนพี่ใหญ่ สาวเท้าวิ่งตามออกไปทันที
“ข้า ข้าก็จะไป”
“ข้าก็อยากไป”
ลู่เจียวหันมามองเอ้อร์เป่าและซานเป่า ลูกตากลมโตของเด็กๆ ดูไม่เป็นสุข เห็นหน้าตาของพวกเขาคล้ายคลึงกับหน้าตาตัวเองในชาติก่อน นางก็อุ่นใจขึ้นมา
นางในภพก่อนไม่ทันได้มีแฟนเลยด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงลูก ตอนนี้กลับเห็นเด็กที่คล้ายหน้าตาตัวเอง จึงดีใจเป็นพิเศษ
“ได้ อย่างนั้นก็ตามมาเร็ว ไปบ้านผู้ใหญ่บ้านแล้ว ข้ายังต้องกลับมาหุงข้าว”
เอ้อร์เป่าและซานเป่ายิ้มขึ้นทันที ขณะเดียวกันก็รู้สึกผิดต่อพี่ใหญ่ จึงหันไปมองด้านหลัง
ต้าเป่าหันหลังเดินเข้าไปในเรือนแล้ว พวกเขารีบตามลู่เจียวที่อยู่ด้านหน้าไป แม่และลูกๆ มุ่งหน้าไปที่บ้านผู้ใหญ่บ้าน
ผู้ใหญ่บ้านนามว่าเซี่ยฟู่กุ้ย เป็นชายรุ่นราวคราวเดียวกันกับเซี่ยอวิ๋นจิ่น เขามีบุตรชายสองและบุตรีหนึ่ง เป็นบุรุษผู้เที่ยงธรรมและได้รับการยกย่องจากคนในหมู่บ้านเซี่ย
ก่อนที่เซี่ยอวิ๋นจิ่นยังไม่ได้รับบาดเจ็บ เซี่ยฟู่กุ้ยคาดหวังกับเขาไว้มาก หากเซี่ยอวิ๋นจิ่นได้ออกจากหมู่บ้านเซี่ยไปเป็นขุนนางชั้นสูง หมู่บ้านเซี่ยอาจเจริญรุ่งเรืองไปด้วย
เพียงแต่เขายังไม่ทันได้ฝัน เซี่ยอวิ๋นจิ่นก็ได้รับบาดเจ็บแล้ว
เซี่ยฟู่กุ้ยปวดใจยิ่งกว่าบิดามารดาของเซี่ยอวิ๋นจิ่นเสียอีก
ทว่าเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เซี่ยฟู่กุ้ยก็จนปัญญาจริงๆ แล้วยิ่งเห็นท่าทีของทั้งตระกูลเซี่ยและเซี่ยเหล่าเกิน ทำให้เขายิ่งเห็นอกเห็นใจเซี่ยอวิ๋นจิ่น
เซี่ยฟู่กุ้ยเห็นลู่เจียวมาเยือนจึงถามด้วยความเป็นห่วง “ภรรยาอวิ๋นจิ่น มีอะไรให้ช่วยหรือ มีเรื่องยากลำบากอะไรก็บอกข้า ดูว่าข้าจะช่วยอะไรได้หรือไม่”
ลู่เจียวส่ายหัวด้วยรอยยิ้ม “ผู้ใหญ่บ้าน ข้าไม่มีเรื่องลำบากอะไรหรอก ก่อนหน้านี้ข้ารบกวนท่านมาตลอด ไม่มีอะไรมาตอบแทน วันนี้ข้าชำแหละหมูป่า เหลือขาหมูอยู่หน่อย จึงเอามาฝากท่าน ได้โปรดอย่ารังเกียจ”
ลู่เจียวพูดจบ เซี่ยฟู่กุ้ยก็ปฏิเสธก “เอากลับไปให้อวิ๋นจิ่นบำรุงร่างกายเถอะ พวกเราไม่ต้องการ”
ภรรยาสกุลจางของเซี่ยฟู่กุ้ยก็พยักหน้าเห็นด้วย “ภรรยาอวิ๋นจิ่น เจ้าเอากลับไปเถอะ พวกเรายังมีเนื้อหนึ่งจินที่ซื้อมาจากบ้านเจ้า ยังไม่ทันได้กินเลย”
ลู่เจียวเอามาแล้ว แล้วจะเอากลับไปได้อย่างไร จึงดึงดันกล่าวต่อ
“ผู้ใหญ่บ้าน พี่สะใภ้ พวกท่านก็รู้ว่าข้าขึ้นเขาไปล่าสัตว์เองได้ ขาหมูนี่จึงไม่ได้เป็นของล้ำค่าอะไร เมื่อใดที่อวิ๋นจิ่นอยากกิน ข้าก็แค่ขึ้นไปล่าบนเขา พวกท่านรับไว้เถอะ ไม่เช่นนั้นวันข้างหน้าถ้าข้าอยากให้ผู้ใหญ่บ้านช่วยอะไรก็คงไม่กล้าเอ่ยปาก”
สองสามีภรรยาเซี่ยฟู่กุ้ยแลกเปลี่ยนสายตากัน สุดท้ายเซี่ยฟู่กุ้ยก็พูดกับภรรยา “เช่นนั้นก็รับไว้เถอะ ดูว่าบ้านเรามีผักอะไรก็ให้นางกลับไป บ้านพวกนางไม่ได้ปลูกผักไว้”
ลู่เจียวก็ไม่ได้ปฏิเสธ กลัวว่าพวกเขาจะไม่รับ
จางซื่อยกตะกร้าไปในครัว สุดท้ายเปิดผ้าคลุมมายังมีกระต่ายป่าหนึ่งตัว จึงตะโกนเรียก
เซี่ยฟู่กุ้ยเดินไปด้วยความไม่พอใจ “เรียกทำไม”
จางซื่อเอากระต่ายออกมา “ภรรยาอวิ๋นจิ่นยังให้กระต่ายมาอีกตัว”
ในลานบ้านตระกูลเซี่ย หลานสองคนของเซี่ยฟู่กุ้ยวิ่งมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ “กระต่าย กระต่ายตัวนี้อ้วนมาก ต้องมีเนื้อให้กินเยอะแน่ๆ”
ก่อนหน้านี้พวกเขาซื้อหมูป่า ตอนนี้ซื้อยังมีกระต่ายเนื้อดีขนาดนี้ ว้าว ช่างโชคดีจริงๆ
จางซื่อมองท่าทางของหลานก็อยากจะเก็บไว้ ทว่าก็รู้สึกไม่ค่อยดี เลยมองเซี่ยฟู่กุ้ย ลู่เจียวที่อยู่ในเรือนก็เดินออกมาก็พูดยิ้มๆ
“ถ้าผู้ใหญ่บ้านและพี่สะใภ้ไม่สบายใจ ก็ให้ผักข้าเยอะสักหน่อย ตอนนี้ที่บ้านข้าขาดแคลนผักที่สุดแล้ว”


## ตัวก่อปัญหา

ตอนที่ 25 ตัวก่อปัญหา
จางซื่อรีบพูดยิ้มๆ “เจ้าค่ะ”
นางเอากระต่ายเข้าไปในครัว แล้วยกตะกร้าไปเก็บผักในสวน
ตรงหน้าประตูห้องโถง เซี่ยฟู่กุ้ยถามถึงเซี่ยอวิ๋นจิ่นด้วยความเป็นห่วงเป็นใย เขากล่าวเป็นนัย
“แม้อวิ๋นจิ่นจะเจอกับปัญหาใหญ่เช่นนี้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าอนาคตเขาจะรุ่งโรจน์ไม่ได้อีก ก่อนหน้านี้หมอจากหอยาเป่าเหอเคยบอกว่าผ่าตัดได้ เจ้าดูแลเขาให้ดีเถอะ ถ้าต่อไปเขามีอนาคตก้าวหน้าก้าวหน้า เจ้าก็พลอยได้ดิบได้ดีไปด้วย”
ลู่เจียวได้ยินคำพูดของเซี่ยฟู่กุ้ยก็ยกมุมปากขึ้น นางไม่หวังว่าจะได้ดิบได้ดี แค่เขาไม่คิดบัญชีดำกับนางก็พอแล้ว
ทว่าหลังจากได้ยินคำพูดนี้ ลู่เจียวก็รู้ว่าเซี่ยฟู่กุ้ยคาดหวังกับเซี่ยอวิ๋นจิ่นมาก ต่อให้เซี่ยอวิ๋นจิ่นได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ ก็ยังมีความหวัง
“ข้ารู้แล้ว”
หลานชายสองคนของเซี่ยฟู่กุ้ยนามว่าต้าโถวและเหมาเหมาที่อยู่กลางลานบ้านเอาแต่จ้องแมลงปอไม้ไผ่ในมือของแฝดสามคนไม่วางตา
ลู่เจียวมองไปที่แฝดสามคนแล้วพูดว่า “เอ้อร์เป่า ซานเป่า ซื่อเป่า แบ่งแมลงปอไม้ไผ่ให้พวกพี่ๆ เล่นหน่อยเถอะ”
แฝดสามคนขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจ นี่เป็นของเล่นชิ้นแรกที่พวกเขาได้มา พวกเขาไม่อยากแบ่งให้คนอื่นเล่นแน่นอน
ทว่าลู่เจียวบีบบังคับ พวกเขาก็ไม่กล้าไม่ให้ ใบหน้าซูบผอมดูไม่เต็มใจแม้แต่น้อย
ลู่เจียวพูดด้วยเสียงอ่อนโยน “มีของเล่นก็ควรแบ่งให้เพื่อนๆ วันข้างหน้าต้าโถวและเหมาเหมามีของดีจะได้แบ่งให้พวกเจ้าเล่นด้วย”
สุดท้ายสามแฝดสามก็ยินยอม ไม่นานพวกเขาก็เล่นด้วยกันอย่างเพลิดเพลิน ตรงกลางลานเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะรื่นรมย์
เซี่ยฟู่กุ้ยเห็นทุกอย่าง เขาหันมองลู่เจียว ภรรยาอวิ๋นจิ่นเหมือนจะเปลี่ยนไป ก่อนหน้านี้นางปากร้าย ทั้งยังก่อกวนไปทุกเรื่อง ตอนนี้กลับกลายเป็นคนละคน
หรือเพราะว่าอวิ๋นจิ่นเจอกับลมมรสุม นางเลยกลับตัวกลับใจ
เซี่ยฟู่กุ้ยนึกเช่นนี้ ภายในใจก็ได้รับการปลอบโยนอย่างมาก ได้ยินมาว่าภรรยาอวิ๋นจิ่นรู้อักษร สั่งสอนบุตรให้รู้จักกาลเทศะได้ วันข้างหน้าจะได้ปล่อยบุตรหลานของเขาเล่นกับบุตรของนาง
เซี่ยฟู่กุ้ยกำลังตกอยู่ในภวังค์ จางซื่อก็ยกผักเข้ามาหนึ่งตะกร้า
“ภรรยาอวิ๋นจิ่น เจ้ากินผักพวกนี้หมดค่อยมาเก็บใหม่ ผักในสวนทิ้งไว้ไม่เก็บกินก็แก่หมด”
นางพูดจบก็ยื่นผักหนึ่งตะกร้าให้ลู่เจียวพร้อมแนะนำว่า “ข้าเห็นสวนของเจ้าไม่ได้ปลูกอะไรไว้ ปลูกผักไว้กินหน่อยก็ดี”
ลู่เจียวพยักหน้าทันที “ข้าก็คิดอย่างนั้น ตอนบ่ายกะว่าจะเข้าไปในเมือง ดูว่าร้านหลอมเหล็กมีจอบขายหรือไม่ จะได้ขุดดินปลูกผักตรงลานหน้าบ้านหน่อย”
จางซื่อเห็นด้วยอย่างมาก “อืม คิดได้เช่นนี้ก็ดี”
จางซื่อเพิ่งพูดจบก็นึกถึงเกวียนควายที่จะไปในเมืองขึ้นมาได้ บอกว่า “เกวียนควายบ้านข้าจะเข้าเมืองตอนบ่ายพอดี เจ้ามาขึ้นเกวียนที่นี่ตอนบ่ายสิ”
เซี่ยฟู่กุ้ยมีควายหนึ่งตัว ช่วงที่งานนายุ่ง จะใช้ควายไปไถนา แต่ช่วงเวลาปกติก็จะใช้ส่งคนในหมู่บ้านเข้าไปในเมือง
แน่นอนว่าต้องเก็บค่าโดยสารอยู่แล้ว ราคาไปกลับสองเหวินต่อรอบ ทั้งยังต้องรอให้ครบห้าหกคน ถึงจะออกเกวียน
เซี่ยฟู่กุ้ยก็มองลู่เจียว “เจ้ามาขึ้นเกวียนเข้าเมืองด้วยกันกับเถี่ยหนิว จะได้ประหยัดเวลาเดินทางมากขึ้น”
เซี่ยเถี่ยหนิวเป็นบุตรชายคนโตของเซี่ยฟู่กุ้ย เป็นคนรับส่งชาวบ้านเมือง
“ได้ ขอบคุณผู้ใหญ่บ้านและพี่สะใภ้แล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อน ไว้เตรียมอาหารเสร็จค่อยมาใหม่”
“กลับดีๆ”
ตอนลู่เจียวและเด็กๆ กำลังจะกลับ ต้าโถวและเหมาเหมายังคงจ้องมองของเล่นในมือของเอ้อร์เป่าและซานเป่า
ลู่เจียวมองสามแฝด เห็นว่าพวกเขากำแมลงปอไม้ไผ่ไว้แน่น เกรงว่าจะต้องให้ของเล่นกับต้าโถวและเหมาเหมา
ลู่เจียวกลับเข้าใจความรู้สึกเด็กๆ นี่เป็นของเล่นชิ้นแรก ไม่มีทางให้คนอื่นได้ ต่อให้นางจะทำอันใหม่ให้พวกเขาได้ แต่ก็มีความหมายไม่เท่าของเล่นชิ้นแรก ฉะนั้นนางเลยไม่ได้บังคับให้พวกเขาให้คนอื่น
“ต้าโถว เหมาเหมา ตอนบ่ายข้าค่อยทำอันใหม่มาให้พวกเจ้า ดีหรือไม่”
ลู่เจียวอยากแทนตัวเองว่าอาสะใภ้สาม แต่พอคิดๆ ดูแล้ว โอ้สวรรค์ ต้าโถวและเหมาเหมาต้องเรียกนางว่าย่าสามนี่นา
ลู่เจียวจนปัญญา นางยังสาวยังแส้ขนาดนี้ก็ต้องเป็นย่าแล้ว เลยไม่ได้ให้เด็กๆ เรียกนางตามความอาวุโส
ต้าโถวและเหมาเหมาดีใจมาก จึงพยักหน้าไม่หยุด พากันเรียกนางว่าย่าสาม
“ย่าสาม ตอนบ่ายอย่าลืมเอามาด้วยล่ะ”
“ย่าสาม อย่าลืมนะ”
นางกุมมือแฝดสามคนเดินจากไปอย่างอ่อนใจ แฝดสามกลับรู้สึกดีใจมาก
ลู่เจียวไม่บังคับให้พวกเขาให้ของเล่นกับต้าโถวและเหมาเหมา แค่นี้พวกเขาก็ดีใจมากแล้ว
ตลอดทางมีคนทักทายลู่เจียวไม่หยุด ลู่เจียวก็ทักกลับด้วยความเกรงอกเกรงใจ
ทว่าก็มีบางคนหมั่นไส้ที่นางตีตัวสนิทสนมกับคนในหมู่บ้าน
“แหม ภรรยาซิ่วไฉเอาของขวัญไปให้ผู้ใหญ่บ้านหรือ เหอะๆ พ่อแม่สามีตัวเองไม่ให้ กลับไปให้คนนอก ไอ้คนเนรคุณ”
ลู่เจียวมองไป เห็นว่าคนที่เอ่ยเช่นนี้คือหลัวกุ้ยฮวา คนที่ไม่ถูกคอกับร่างเดิม
หลัวกุ้ยฮวาไม่ถูกคอกับร่างเดิม ก็เพราะว่านางกับมารดาของร่างเดิมไม่ถูกคอกัน
ตอนที่หลัวกุ้ยฮวายังสาว นางต้องตาต้องใจกับบิดาของร่างเดิม สุดท้ายกลับถูกมารดาของร่างเดิมแย่งไปก่อน นางกับมารดาร่างเดิมเลยกลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตกัน ภายหลังหลัวกุ้ยฮวาก็แต่งเข้ามาที่หมู่บ้านเซี่ย
เดิมทีเรื่องที่แล้วมาก็แล้วไป ใครจะไปรู้ว่าร่างเดิมก็แต่งเข้าหมู่บ้านเซี่ยด้วย แล้วยังกลายเป็นภรรยาของซิ่วไฉเพียงหนึ่งเดียวในหมู่บ้าน หลัวกุ้ยฮวาแค้นใจที่สุด ทุกครั้งที่เห็นร่างเดิมก็มักจะเหยียดหยาม แน่นอนว่าร่างเดิมก็ไม่เคยยอมคน
เพียงหลัวกุ้ยฮวาหาเรื่อง นางก็จะด่ากลับทันที สุดท้ายความสัมพันธ์ของทั้งสองนับวันก็ยิ่งแย่
ลู่เจียวรู้ประวัติของหลัวกุ้ยฮวาจากความทรงจำของร่างเดิม จึงเย้ยหยันกลับ
“คำโบร่ำโบราณกล่าวว่าบิดาไม่มีจิตเมตตา บุตรย่อมอกตัญญู เกิดเป็นผู้อาวุโสย่อมต้องเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับคนรุ่นหลัง คนรุ่นหลังถึงจะกตัญญูรู้คุณ ข้าโตมาจนป่านนี้ ยังไม่เคยได้ยินว่ามีพ่อแม่ที่ไหนไล่บุตรชายบาดเจ็บออกจากบ้านมาก่อนเลย แน่นอนว่าป้ากุ้ยฮวาก็คงเป็นคนจำพวกเดียวกัน ถึงไม่เข้าใจความรู้สึกของพวกเรา”
ลู่เจียวพูดจบก็พาซานเป่าเดินจากไป หลัวกุ้ยฮวาที่อยู่ด้านหลังต่อว่าทันที “ไอ้หมูอ้วน นึกว่าออกเรือนให้ซิ่วไฉแล้วจะได้ขึ้นสวรรค์ชั้นวิมานหรือไร ทำตัวสูงส่งอยู่นั่นแหละ จริงๆ แล้วเจ้าก็แค่นางแพศยาที่แย่งผู้ชายคนอื่นเท่านั้น”
นางด่าหยาบคายจบก็หันหลังเดินกลับบ้านเซี่ยเหล่าเกิน


## กลอุบายมากมาย

ตอนที่ 26 กลอุบายมากมาย
ณ บ้านของเซี่ยเหล่าเกิน ก่อนหน้านี้หร่วนซื่อให้บุตรีไปขอขาหมูกับลู่เจียว เห็นบุตรีไม่ได้ของกลับมาก็โวยวายหยาบคายในเรือนไปยกใหญ่
นึกไม่ถึงว่าหลัวกุ้ยฮวามาถึงก็ปากร้ายไม่แพ้หร่วนซื่อ ร่วมอาละวาดโวยวายไปด้วยกัน
แม้แต่สะใภ้ใหญ่เฉินหลิ่วและบุตรีคนสุดท้องก็ล้วนเข้าข้างนาง
ภายในเรือน เซี่ยเหล่าเกินทนฟังไม่ไหวอีกต่อไป เขาปรามพวกนาง เรื่องนี้ถึงจะจบลง
ทว่าลู่เจียวไม่สนใจเรื่องพวกนี้ นางพาแฝดสามคนกลับบ้านแล้วเริ่มทำมื้อเที่ยง
ลู่เจียวทำไข่ผัดขึ้นฉ่าย น้ำแกงไก่ และข้าวกล้อง นางแช่ข้าวกล้องแต่เช้า ข้าวจึงไม่แข็งเกินไป
แฝดสี่กินอย่างเอร็ดอร่อย พวกเขากินพลางพูดจ้อเรื่องไปเล่นที่บ้านเซี่ยฟู้กุ้ยเมื่อเช้า
เซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่ในเรือนเห็นทุกอย่างก็อบอุ่นใจขึ้นมาไม่น้อย เมื่อเขามองไปที่ลู่เจียวอีกครั้ง แววตาก็นิ่งลง
ลู่เจียวป้อนข้าวเขาพลางเล่าเรื่องราวในหมู่บ้านเสียงเบา
“ฐานะของคนในหมู่บ้านเหมือนจะไม่ค่อยดีเท่าไร”
ตอนที่เซี่ยอวิ๋นจิ่นเผชิญหน้ากับลู่เจียวก็ไม่ได้ดุดันเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว เขาเกลียดลู่เจียวคนเดิมเข้าไส้ แต่ตอนนี้เขาแน่ใจว่านางไม่ใช่คนเดิม ฉะนั้นความเกลียดชังในใจจึงลดลงไม่น้อย
“อืม หมู่บ้านเซี่ยอยู่ใกล้ภูเขา อากาศเลยชื้นเกินไป ผลผลิตไม่ค่อยดี ความเป็นอยู่จึงไม่ดีตามไปด้วย”
เดิมทีเขาพยายามอย่างหนัก คิดว่าหลังจากที่สอบขุนนางได้จะสร้างคุณประโยชน์คืนสู่หมู่บ้านเซี่ย นึกไม่ถึงว่ากลับมารับบาดเจ็บเช่นนี้ อนาคตอาจจะจบสิ้นไปแล้วก็ได้
เซี่ยอวิ๋นจิ่นครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ ทั้งร่างแผ่ซ่านความอำมหิตอีกครั้ง แม้แต่ข้าวก็ไม่อยากกินต่อ
ลู่เจียวเห็นเขาไม่อยากกินอะไร เลยป้อนน้ำแกงไก่ให้เขาดื่มไปครึ่งถ้วย
นางเก็บถ้วยชามพลางพูดอย่างใจเย็น “ถ้ามีโอกาส เจ้าอยากทำให้ชีวิตของคนในหมู่บ้านดีขึ้นไหม”
นางเองก็ครุ่นคิดเรื่องนี้มาตลอดทางกลับจากบ้านผู้ใหญ่บ้าน
หมู่บ้านเซี่ยใกล้ภูเขา ผืนป่าอุดมสมบูรณ์ด้วยสมุนไพรมากมาย เพียงแต่ทุกคนไม่รู้จักจึงไม่กล้าแตะต้อง
ถ้านางสอนให้คนในหมู่บ้านรู้จักสมุนไพรต่างๆ พวกเขาก็จะขึ้นเขาเก็บสมุนไพรไปขายได้ เช่นนั้นแล้วความเป็นอยู่ย่อมต้องดีขึ้นเรื่อยๆ
แน่นอนว่าที่นางทำเช่นนี้ก็เพื่อสั่งสมชื่อเสียงและคุณงามความดีให้เซี่ยอวิ๋นจิ่นและแฝดสี่ พวกเขาหักหน้าตระกูลเซี่ยไปแล้ว จึงต้องสร้างความสัมพันธ์อันดีกับครอบครัวอื่นในตระกูลเซี่ย
แต่ไม่รู้ว่าเซี่ยอวิ๋นจิ่นอยากจะให้ชาวบ้านมีชีวิตที่ดีขึ้นหรือไม่
ลู่เจียวพูดจบ เซี่ยอวิ๋นจิ่นพลันเงยหน้ามองนาง แววตาดูฉงนสงสัย
“เจ้ามีวิธีอะไรดีๆ หรือ”
พอเขาถาม นางกลับนิ่งงันไป ถ้านางบอกว่าจะสอนให้ชาวบ้านรู้จักสมุนไพร แล้วเซี่ยอวิ๋นจิ่นถามนางว่ารู้จักสมุนไพรได้อย่างไร นางควรตอบเช่นไร
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเห็นนางไม่พูดไม่จา ก็ไม่ได้จ้องหน้านางอีก เขาค่อยๆ พูดขึ้น
“แม้บางคนในหมู่บ้านตระกูลเซี่ยจะเลวทราม ทว่าคนส่วนมากก็จิตใจดี ที่นี่อากาศดี ทีแรกข้าคิดว่ารอให้สอบขุนนางได้ จะช่วยให้พวกเขามีอาชีพที่มั่นคง จากนั้นค่อยมาเปิดสถานศึกษาในหมู่บ้าน ให้เด็กๆ ได้ร่ำเรียนตำรา นึกไม่ถึงว่าข้ากลับต้องกลายเป็นคนพิการที่นอนติดเตียง”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นพูดจบ สีหน้าก็เศร้าระทมเกินคำบรรยาย
ลู่เจียวเห็นเขาเป็นเช่นนี้ ก็รู้สึกผิดอย่างประหลาด อันที่จริงเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนางเลย ทว่านางกลับรู้สึกละอายใจนัก
นางปลอบใจเขา “เจ้าอย่ากังวลไปเลย ข้าบอกแล้วว่าจะหาหมอมารักษาขาของเจ้า เจ้าต้องดีขึ้นแน่นอน”
ลู่เจียวเพิ่งจะพูดจบ เขาก็เอ่ยถาม “เจ้ามีวิธีดีๆ อะไรให้คนในหมู่บ้านมีชีวิตที่ดีขึ้นหรือ”
ลู่เจียวพลันตอบกลับอย่างไม่ทันคิด “บนภูเขามีสมุนไพรเยอะมาก ข้าจะสอนพวกเขา...”
ยังไม่ทันพูดจบ ลู่เจียวก็เพลันรู้ตัวว่าตัวเองติดกับดักของเซี่ยอวิ๋นจิ่นเสียแล้ว เขาพูดให้ตัวเองดูน่าสงสารก่อน จากนั้นค่อยเบี่ยงประเด็นมาพูดถึงเรื่องนี้โดยที่นางไม่ทันตั้งตัว
ลู่เจียวจ้องหน้าเซี่ยอวิ๋นจิ่นด้วยความโมโห มิน่าล่ะ เขาถึงได้เป็นบัณฑิตที่สอบได้คะแนนสูงสุด ที่แท้ก็เจ้าเล่ห์เพทุบายนี่เอง
เซี่ยอวิ๋นจิ่นมองนางและเอ่ยถามโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า “เหตุใดเจ้าถึงรู้เรื่องสมุนไพร”
ลู่เจียวขนลุกเกรียว รีบหาข้ออ้างทันที “ตอนอยู่ที่บ้าน ข้าเคยขึ้นไปเก็บสมุนไพรบนภูเขา เลยพอรู้มาบ้าง”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นมองนางด้วยแววตาลุ่มลึก แล้วแย้มยิ้มบาง “ข้าได้ยินมาว่าความเป็นอยู่ของพ่อตาแม่ยายไม่ค่อยดีมิใช่หรือ”
ถ้าลู่เจียวรู้จักสมุนไพรบนภูเขา แล้วเหตุใดถึงไม่เก็บไปขาย ชีวิตของคนในตระกูลลู่อาจดีขึ้น
ลู่เจียวขมวดคิ้ว พูดด้วยสีหน้าหงุดหงิด “ตอนนั้นข้าแค่ไม่เคยลิ้มรสความลำบาก เอาแต่กินนอนอยู่ในบ้าน ตอนนี้พอคิดๆ ดูแล้ว ก็ไม่น่าทำเช่นนั้นเลย”
นางพูดจบก็รีบคว้าถ้วยตะเกียบเตรียมลุกออกไป
“ในเมื่อเจ้าไม่สนใจ เช่นนั้นก็ช่างเถอะ”
จะได้ไม่ต้องถามโน่นถามนี่ ไม่เช่นนั้นนางคงจะหลุดปากออกไป
ลู่เจียวเพิ่งจะหันหลังเตรียมจากไป คนบนเตียงก็เอ่ย “ได้”
ลู่เจียวชะงัก หันไปสบตาเขา “ได้อะไร”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นพูดด้วยแววตานิ่งเฉย “สอนพวกเขาให้รู้จักสมุนไพรได้ คนในหมู่บ้านเซี่ยยากไร้เกินไป”
ลู่เจียวเบ้ปาก อยากพูดว่าได้ก็ได้กระนั้นหรือ
ทว่าพอนางครุ่นคิดถึงความสัมพันธ์ของตนและวายร้ายขึ้นมา ก็ได้แต่คิดว่า ช่างเถอะ ยังต้องค่อยๆ ปรับความเข้าใจกันไป
“ได้ เดี๋ยวข้าจะไปบอกผู้ใหญ่บ้าน ให้ทุกบ้านส่งตัวแทนมาเรียนรู้เรื่องสมุนไพรกับข้า แต่สมุนไพรมีหลากหลายชนิด ข้าคิดว่าสอนพวกเขาสักสิบกว่าชนิดก็น่าจะพอแล้ว”
สมุนไพรมีเป็นร้อยเป็นพันชนิด นางไม่มีทางเหนื่อยสอนให้ครบทุกชนิด
เซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่ได้คัดค้าน “อืม”
ลู่เจียวกล่าวต่อ “ทว่าคนที่มีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับข้า ข้าไม่สอนนะ”
นางเป็นคนขี้งก ไม่ได้ใจกว้างมากขนาดนั้น
“สำหรับคนของตระกูลเซี่ย ให้พี่สะใภ้รองมาเรียนได้คนเดียว ข้าไม่คิดจะสอนคนอื่น”
โดยเฉพาะเซี่ยหลาน เห็นหน้านางทีไรก็หมั่นไส้ที่สุด
เซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่ได้ตอบกลับ ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ตอนนี้เขาถึงรู้สึกว่าแม่นางตรงหน้าไม่ได้ดูน่าเบื่อแม้แต่น้อย
ลู่เจียวยกถ้วยกำลังจะเดินจากไปอีกครั้ง ก็เห็นแฝดสี่กะพริบตากลมโตมองนางสลับกับเซี่ยอวิ๋นจิ่น
ต่อให้เป็นเวลาเพียงครู่เดียวที่ท่านพ่อและท่านแม่พูดคุยกันดีๆ พวกเขาก็ประทับใจมาก
ทว่าแฝดสี่ก็ได้สติกลับมา เหตุใดพวกเขาถึงได้เรียกมารดาผู้ให้กำเนิดว่านางมารร้ายล่ะ
แฝดสี่สีหน้าเคร่งเครียดทันที
ลู่เจียวมองด้วยความข้องใจ แล้วเอาถ้วยในมือวางบนโต๊ะเล็กของพวกเขา ยกถ้วยชามพร้อมโต๊ะกลับครัว
แฝดสี่คนที่อยู่ด้านหลังวิ่งไปตรงหน้าเตียงเซี่ยอวิ๋นจิ่น ขณะเดียวกันก็เอาแมลงปอไม้ไผ่ออกมาเล่น
“ท่านพ่อ ดูนี่สิ นี่เรียกว่าแมลงปอไม้ไผ่ มันยอดเยี่ยมมาก”
“ข้า ข้าจะเล่นให้ท่านดู”
แฝดสี่หมุนไม้ไผ่ แมลงปอสี่ตัวบินขึ้นทั่วห้อง แฝดสี่หัวเราะอย่างสนุกสนาน
เซี่ยอวิ๋นจิ่นมองแฝดสี่คน ก็นึกถึงลู่เจียวขึ้นมา ถ้านางไม่ประสงค์ร้ายใดๆ เขาก็ยอมให้นางอยู่ดูแลแฝดสี่ได้ ตอนนี้แม่นางคนนี้เหมือนจะสั่งสอนเด็กเป็น


## ไปขายเห็ดหลินจือแล้ว

ตอนที่ 27 ไปขายเห็ดหลินจือแล้ว
ลู่เจียวไม่รู้ว่าในใจของเซี่ยอวิ๋นจิ่นคิดอะไรอยู่ นางรีบล้างจานให้เสร็จ ไม่ลืมที่จะทำแมลงปอไม้ไผ่ให้กับหลานชายสองคนของเซี่ยฟู่กุ้ย
พอทำแมลงปอไม้ไผ่เสร็จ ภรรยาของเซี่ยหู่ หลินซุนเยี่ยนก็มาตามนางให้เข้าเมืองไปพร้อมกัน
ลู่เจียวหยิบแมลงปอไม้ไผ่ และคว้าตะกร้าที่อยู่ตรงมุมห้องครัว เข้าเมืองวันนี้คงซื้อของไม่น้อยแน่นอน ต้องสะพายตะกร้าสานไปด้วย
ก่อนจะจากไป นางแวะไปเรือนตะวันออกอีกครั้ง “เซี่ยอวิ๋นจิ่น ข้าเข้าเมืองก่อน ดูแลเด็กๆ ให้ดีล่ะ อย่าให้พวกเขาวิ่งเล่นไปเรื่อย”
เพราะก่อนหน้านี้แฝดสี่คนไม่ได้กินของมีประโยชน์ ออกไปก็มักจะโดนเด็กคนอื่นรังแก ลู่เจียวเลยกำชับเซี่ยอวิ๋นจิ่นเช่นนี้
เซี่ยอวิ๋นจิ่นพยักหน้า ลู่เจียวหันไปมองแฝดสี่คนพร้อมพูดด้วยรอยยิ้ม
“อยู่เฝ้าบ้านดีๆ ล่ะ ในห้องครัวมีไก่ป่าหนึ่งตัวและไข่ไก่หลายฟอง พวกเจ้าเฝ้าไว้ให้ดี แม่จะซื้อลูกกวาดและขนมกลับมาฝาก”
ลู่เจียวพูดจบ เด็กๆ ก็กะพริบตากลมโตดั่งดอกท้อแล้วถามด้วยความตื่นเต้นดีใจ “จริงหรือ”
ลู่เจียวอดเดินไปขยี้ผมของเจ้าแฝดสี่ไม่ได้ “จริงสิ”
นางพูดจบก็แบกตะกร้าสานเดินออกไป เซี่ยอวิ๋นจิ่นและแฝดสี่คนที่อยู่ด้านข้างต่างมองนางเดินจากไป
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเห็นท่าทางของแฝดสี่คนที่ดูเป็นห่วงเป็นใยลู่เจียว ก็อดขมวดคิ้วครุ่นคิดไม่ได้ แม่นางผู้นั้นไม่ใช่ว่าจะไปแล้วไม่กลับมาอีกกระมัง
พวกเขาไม่ได้หย่าร้างกัน แล้วนางจะไม่กลับมาได้อย่างไร
ยิ่งไปกว่านั้น นางบอกว่าจะหาหมอมารักษาขาให้ตน แม้เขาไม่ค่อยอยากเชื่อ แต่ถ้านางกล้าหนี เขาต้องไม่ให้อภัยนางแน่นอน
นัยน์ตาของเซี่ยอวิ๋นจิ่นทอประกายหม่นหมอง พร้อมเอ่ยปลอบแฝดสี่ “ไม่ต้องห่วง นางบอกว่าจะเอาลูกกวาดและขนมกลับมาให้พวกเจ้า ต้องกลับมาแน่นอน พวกเจ้าอย่ากังวลใจไปเลย”
“เป็นเช่นนั้นแน่ นางให้พวกเจ้าเฝ้าไก่และไข่ในห้องครัวไว้ดีๆ พวกเจ้าอย่าลืมล่ะ”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นแค่อยากจะหาเรื่องให้แฝดสี่คนทำ จะได้ไม่ต้องไปนึกถึงแม่นางคนนั้น
แฝดสี่คนพลันพยักหน้า “อืม พวกเราจะเฝ้าไก่และไข่อย่างดีแน่นอน”
พูดจบก็วิ่งออกไปดูห้องครัว
ลู่เจียวไปบ้านผู้ใหญ่บ้านพร้อมกับหลินชุนเยี่ยนและเซี่ยหู่
ทั้งสามเพิ่งจะถึงบ้านเซี่ยฟู่กุ้ย หลานชายสองคนของเขาก็วิ่งออกมา
“ย่าสาม ทำแมลงปอไม้ไผ่เสร็จหรือยัง”
“ย่าสาม ท่านเอามาด้วยหรือไม่”
ลู่เจียวได้ยินเสียงเรียกว่าย่าสามก็เกร็งไปทั้งหน้า จึงรีบเอาของเล่นยื่นไปให้เจ้าตัวแสบสองคน
“เอ้า เอาไปเล่นเถอะ”
ต้าโถวและเหมาเหมาร้องอย่างดีอกดีใจ รับแมลงปอไม้ไผ่แล้ววิ่งจากไป
จางซื่อเดินออกจากลานบ้านแล้วพูดอย่างเหลืออด “บ่นมาทั้งวันแล้ว ตอนเที่ยงก็ไม่ยอมนอน เอาแต่รอเจ้า”
ลู่เจียวพูดยิ้มๆ “เด็กก็เป็นเช่นนี้”
ระหว่างที่ทั้งสองพูดคุยกัน บุตรคนโตของเซี่ยฟู่กุ้ย เซี่ยเถี่ยหนิวก็จูงควายมา พวกเขาพากันไปขึ้นเกวียนควาย
บุตรีคนเล็กของเซี่ยฟู่กุ้ย เซี่ยเสี่ยวเจวียนยังถือไข่ขึ้นมาหนึ่งตะกร้าไปขายในเมือง ถือโอกาสซื้อเกลือกลับมาด้วย
ทุกคนสนทนากันบนเกวียนควาย เซี่ยเถี่ยหนิวที่อยู่ตรงที่นั่งคนขับสีหน้าสที่ไม่ค่อยดีนัก เขาหันไปมองด้านหลังด้วยความหงุดหงิด
“สองคนนั้นจะมาหรือไม่ ถ้าไม่มาพวกเราก็จะไม่รอแล้ว”
เขาเพิ่งจะพูดจบก็ได้ยินเสียงหอบหายใจดังขึ้น ขณะเดียวกันก็มีคนร้องเรียก “รอก่อน รอก่อน”
สองคนที่พูดถึงจูงมือกันวิ่งมา เป็นเสิ่นซิ่วและเซี่ยหลาน
ทั้งสองมาถึงก็เห็นลู่เจียว หน้าบูดบึ้งขึ้นมาทันที
เซี่ยเถี่ยหนิวพูดอย่างไม่พอใจ “ยังไม่รีบขึ้นมาอีก เสียเวลามามากแล้ว”
เสิ่นซิ่วและเซี่ยหลานรีบปีนขึ้นเกวียน ทั้งสองอยู่ห่างจากลู่เจียวมาก ทำเหมือนไม่อยากเข้าใกล้นาง
ลู่เจียวกลอกตา ไม่นึกอยากไปสนใจพวกนาง
เกวียนวัวเคลื่อนไปข้างหน้า เซี่ยหลานมองลู่เจียว นึกถึงตอนที่นางตีตน ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห สิ่งที่ทำให้นางโมโหกว่าเดิม ก็คือลู่เจียวไม่ยอมให้เนื้อหมูป่ากับพวกนาง
เดิมทีนางกับมารดานางคิดว่า ต่อให้นางจะใจดำอย่างไรก็ควรให้มาสักหน่อย สุดท้ายกลับไม่ให้ แล้ววันนี้ยังเอาไปไปนินทากับคนในหมู่บ้านอีก
เซี่ยหลานยิ่งคิดยิ่งโกรธ จ้องหน้าลู่เจียวด้วยความอาฆาตมาดร้าย ทว่าเมื่อนึกถึงตอนที่ลู่เจียวตีนาง ก็ไม่กล้ามากความอะไรอีก
ส่วนเสิ่นซิ่วที่อยู่ข้างกายนาง พอเห็นลู่เจียว แววตาก็หม่นหมอง นางพยายามคิดวิธีไล่แม่นางคนนี้ออกจากหมู่บ้าน ไม่เช่นนั้นนางคงไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้พี่สาม นางได้แต่หวังว่าสักวันพวกเขาจะหย่าร้างกัน
เสิ่นซิ่วลอบวางแผนในใจ ลู่เจียวไม่ได้สนใจพวกนาง แค่คิดว่าประเดี๋ยวจะซื้ออะไรในเมืองดี
เกวียนวัวเดินทางไปในเมืองอย่างเร่งรีบ ระหว่างทางยังแวะรับชาวบ้านอีกสองคน
หมู่บ้านเซี่ยห่างจากตัวเมืองเจ็ดลี้ กว่าจะถึงน่าจะประมาณครึ่งชั่วยาม
เมื่อเซี่ยเถี่ยหนิวจอดเกวียนเรียบร้อยก็พูดกับทุกคนว่า “พวกเจ้าอย่ากลับมามืดเกินไปล่ะ เสร็จธุระแล้วรีบกลับมารอที่นี่”
พวกเขาขานรับแล้วลงจากเกวียน ลู่เจียวแบกตะกร้าสานจะเอาเห็ดหลินจือไปขายก่อน แล้วค่อยเอาเงินไปซื้อยาให้เซี่ยอวิ๋นจิ่น
เซี่ยหลานและเสิ่นซิ่วเดินตามหลังมา ปรายตามองลู่เจียวทีหนึ่ง ทั้งสองเดินห่างออกไปไกลยังไม่หยุดตำหนิ
“นังหมูตอนเพิ่งจะขายเนื้อหมูเสร็จ ก็รีบมาใช้เงินในเมืองแล้ว สงสารพี่สามของข้าเหลือเกิน ได้รับบาดเจ็บขนาดนั้นกลับไม่มีใครสนใจ”


## ตั้งสองร้อยตำลึงเงิน พวกเรารวยแล้ว

ตอนที่ 28 ตั้งสองร้อยตำลึงเงิน พวกเรารวยแล้ว
ลู่เจียวมองเซี่ยหลานที่เดินไปไกลอย่างไร้คำพูด พูดง่ายจริงๆ เหตุใดถึงไม่เคยเห็นเจ้ามาดูแลพี่สามของเจ้าเลยล่ะ
เซี่ยเสี่ยวเจวียนที่อยู่ด้านหลังเดินไปโน้มน้าวลู่เจียว “อาสะใภ้สาม ท่านไม่ต้องสนใจหรอก พวกนางไม่ใช่คนดีอะไร”
นางไม่ชอบหน้าแม่นางสองคนนั้นอยู่แล้ว คนหนึ่งแกล้งทำเป็นอ่อนแอปวกเปียก ส่วนอีกคนทั้งโง่เง่าทั้งอัปลักษณ์ นึกว่าตัวเองเป็นคุณหนูตระกูลสูงส่ง
เซี่ยเสี่ยวเจวียนเพียงครุ่นคิดก็หมดคำพูด
ลู่เจียวส่ายหัว “อืม ข้าไม่สนใจอยู่แล้ว”
ทั้งสองพูดคุยกันตลอดทางเข้าไปในเมือง เซี่ยเสี่ยวเจวียนถามลู่เจียว “อาสะใภ้สาม วันหลังข้าไปหาท่านเที่ยวเล่นได้หรือไม่”
เซี่ยเสี่ยวเจวียนถามจบก็ใจเต้น แม้คนในหมู่บ้านไม่ได้ด่าว่านางเป็นหญิงที่มีดวงกินผัวต่อหน้านาง ทว่าเมื่อไหร่ที่นางออกจากบ้าน ทุกคนมักจะคอยรักษาระยะห่างกับนาง ทำราวกับนางเป็นคนกินดวงชะตาพวกเขาเสียนี่ ทำให้นางไม่กล้าออกไปไหน
แต่ลู่เจียวหาได้คิดเช่นนั้น นางไม่เคยเชื่อเรื่องพวกนี้
“ได้สิ”
แววตาของเซี่ยเสี่ยวเจวียนลุกวาว “ดี เช่นนั้นวันหลังถ้าข้าไม่มีอะไรทำ จะไปหาท่านบ่อยๆ”
ทั้งสองพูดจบก็แยกย้ายกัน เซี่ยเสี่ยวเจวียนจะไปขายไข่แล้วซื้อเกลือ ส่วนลู่เจียวจะเอาเห็ดหลินจือไปที่หอยาเป่าเหอ เลยต้องแยกย้ายกันกลางทาง
ลู่เจียวเดินไปพลางสังเกตสภาพแวดล้อมในเมือง ที่จริงแล้วเมืองชีหลี่ไม่ถือว่าใหญ่มาก แต่กลับมีผู้คนอาศัอยู่อย่างหนาแน่น
นอกจากนั้นถนนทั้งสองฟากยังเต็มไปด้วยร้านค้า มีพ่อค้าแม่ค้าแผงลอยมากมาย เพราะรอบเมืองชีหลี่มีหมู่บ้านย่อยอยู่ไม่น้อย คนในหมู่บ้านไม่ค่อยมีฐานะร่ำรวย ฉะนั้นพวกเขาจึงมักจะเอาของที่มีในบ้านมาขายในเมือง ทำให้เมืองที่ไม่ใหญ่แห่งนี้ครึกครื้นมาก และมีของขายทุกอย่าง
ลู่เจียวไม่ได้มัวแต่ชื่นชมบรรยากาศในเมือง มุ่งหน้าไปที่หอยาเป่าเหอโดยไม่แวะที่ไหน
หอยาเป่าเหอมีคนไม่มาก ช่วงเวลานี้ยาสมุนไพรค่อนข้างแพง ถ้าไม่ใช่คนที่ป่วยหนักจริงๆ ก็จะไม่มาซื้อยา ถ้าคนที่ป่วยหนักจนทนไม่ได้ก็จะหาผู้ที่มีความรู้ด้านการแพทย์ไปตรวจอาการเบื้องต้น บางคนยังหาแม้กระทั่งหมอดู
เมื่อลู่เจียวเข้ามาในหอยาก็มีบริกรเข้ามาต้อนรับอย่างเป็นมิตร
“แม่นางต้องการซื้อยาอะไรหรือ”
ลู่เจียวมองบริกรแล้วถามว่า “หมอโจวอยู่หรือไม่”
หมอโจวคือหมอที่รักษาแผลของเซี่ยอวิ๋นจิ่นก่อนหน้านี้
บริกรได้ยินคำพูดของลู่เจียว ก็กล่าวยิ้มๆ “หมอโจวอายุมากแล้ว กลับไปใช้ชีวิตบั้นปลายที่บ้านเกิดแล้วขอรับ”
อันที่จริงหมอโจวแอบไปรับงานส่วนตัว ถูกเถ้าแก่หอยาจับได้แล้วสั่งให้เขาลาออกต่างหาก ทว่าบริกรคนนี้ไม่มีทางพูดเรื่องเช่นนี้ออกมาแน่นอน
เขามองลู่เจียวด้วยรอยยิ้ม “แม่นางจะมาหาหมอโจวหรือ อันที่จริงหอยาเป่าเหอของพวกเรามีหมอมากฝีมือที่เชิญมาจากเมืองหลวงโดยเฉพาะ ถ้าแม่นางอยากพบหมอ ก็ไปหาหมอฉีเถอะ”
ลู่เจียวไม่ได้ดึงดันที่จะพบหมอโจว นางตั้งใจมาขายเห็ดหลินจือ ส่วนยาชุดใหม่ของเซี่ยอวิ๋นจิ่น ก่อนหน้านี้หมอโจวให้ใบสั่งยาไว้แล้ว นางค่อยซื้อตามที่เขียนไว้ก็ได้
“ข้ามาขายของ ไม่ทราบว่าหอยาเป่าเหอรับซื้อสมุนไพรหรือไม่”
ลู่เจียวเอี้ยวตัวเอาตะกร้าสานด้านหลังให้เขาดู เขากลับไม่ได้ชักสีหน้าเพราะนางไม่ซื้อยา แต่ยังคงรอยยิ้มต้อนรับขับสู้ดังเดิม
“รับสิ ไม่ทราบว่าแม่นางจะขายสมุนไพรอะไรขอรับ”
ลู่เจียวกวาดตามองคนในหอยารอบหนึ่ง แล้วกดเสียงให้เบาลง “เห็ดหลินจืออายุห้าสิบปี”
บริกรตกตะลึงไปชั่วขณะ ไม่นานก็เงยหน้ามองลู่เจียว จากนั้นพูดว่า “แม่นางคอยสักครู่ ข้าจะเข้าไปเชิญจั่งกุ้ย[footnoteRef:1]มาคุยกับท่าน” [1:  จั่งกุ้ย คือ ผู้จัดการในสมัยจีนโบราณ]
เห็ดหลินจืออายุห้าสิบปีนั้นพบเห็นได้ไม่บ่อยมากนัก เป็นของล้ำค่าที่ราคาสูงลิ่ว เขาตัดสินใจเองไม่ได้
ลู่เจียวแบกตะกร้าสานคอยอยู่ด้านนอก หอยาเป่าเหอนั้นตั้งมานาน จึงค่อนข้างใหญ่และมียาจำหน่ายทุกประเภท
ลู่เจียวอยากซื้อโป๊ยกั๊กและพริกไทยด้วย ตำราโอสถโบราณมีบันทึกไว้ว่าพืชเหล่านี้เป็นสมุนไพรใช้ปรุงยา ไม่รู้ว่าหอยาแห่งนี้จะมีจำหน่ายหรือไม่
นางอยากเดินเข้าไปดูตรงหน้าโต๊ะเก็บเงิน แต่พอกวาดตามองตู้เก็บสมุนไพรหลังโต๊ะเก็บเงินก็เห็นแต่ตัวอักษรจีนตัวเต็ม นางแทบจะอ่านไม่ออก ไม่รู้ว่าที่นี่ขายโป๊ยกั๊กหรือพริกไทยไหม
หอเป่าเหอแม้จะมีคนไม่มาก แต่ทุกคนล้วนลอบมองมาที่ลู่เจียว เหตุเพราะนางอวบอ้วนเกินไปจริงๆ คนในยุคนี้ส่วนมากจะมีร่างซูบผอม ใบหน้าเหลืองซูบซีด
ลู่เจียวกลับมีน้ำมีนวลมากเช่นนี้ ย่อมดึงดูดสายตาของทุกคน
แต่นางยังคงทำหน้านิ่งเฉย ไม่รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจแม้แต่น้อย
บริกรหอยาเป่าเหอออกมาอย่างว่องไว “แม่นาง จั่งกุ้ยเชิญเข้าไปด้านในขอรับ”
ลู่เจียวเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ นางไม่กลัวว่าจั่งกุ้ยจะทำมิดีมิร้าย นางมีกำลังมาก และยังรู้วิชาการแพทย์ ทั้งยังมีห้วงอากาศเป็นที่กำบังในยามคับขัน ฉะนั้นนางไม่กลัวว่าคนอื่นจะทำอะไรอยู่แล้ว
ด้านหน้าหอยาเป่าเหอมีห้องอยู่สี่ห้อง ด้านหลังเป็นลานกว้างที่ตากสมุนไพรไว้ไม่น้อย แล้วยังมีคนคอยทำยาเม็ด ส่วนด้านหลังสุดคือเรือนขนาดเล็กที่ตรงกลางเป็นห้องโถง เวลานี้ด้านในมีคนสามคนกำลังนั่งเสวนากันอยู่
ลู่เจียวเข้าไป ทั้งสามก็เงยหน้ามองมาอย่างพร้อมเพรียงกัน
หนึ่งคนคือบุรุษวัยกลางคนสวมชุดคลุมยาวสีเทาหน้าตาเป็นมิตร ส่วนอีกสองคนเป็นชายหนุ่มที่มีหน้าตาหล่อเหลา หนึ่งในนั้นนอกจากจะหล่อเหลาแล้วยังมีรอยยิ้มอันอบอุ่นประดับบนใบหน้า ทำให้เห็นแล้วรู้สึกน่าเข้าหา
ส่วนอีกคนแม้มีหน้าตาหล่อเหลา ทว่าสีหน้ากลับดูเย็นชา สุขุมเยือกเย็นและน่าเกรงขาม ทำให้เห็นก็รู้เลยว่าคนผู้นี้มีฐานะไม่ธรรมดา
ลู่เจียวยังไม่ทันเอ่ยอะไร บุรุษที่มีใบหน้าเย็นชาก็พูดขึ้นเสียงเรียบ “เจ้าเองหรือที่จะขายเห็ดหลินจืออายุห้าสิบปี”
ลู่เจียวพยักหน้าแล้ววางตะกร้าสานลง จากนั้นหยิบเห็ดหลินจือออกจากตะกร้าพร้อมยื่นให้พวกเขาที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะกลม
ชายหนุ่มท่าทางอ่อนโยนที่อยู่ด้านข้างยื่นมือมารับไว้ แล้วหันไปมองชายข้างๆ ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“หลิงเฟิง นี่เป็นเห็ดหลินจืออายุห้าสิบปีจริงๆ ทั้งยังเป็นเห็ดหลินจือชนิดหายาก ไม่เลวจริงๆ”
แม้ลู่เจียวจะไม่รู้ราคาของเห็ดหลินจือ แต่ก็รู้ว่าต้องไม่น้อยเป็นแน่ จึงเอ่ยว่า “พวกท่านก็ดูออก ถ้าไม่ได้ราคาสมเหตุสมผล ข้าค่อยเอาไปขายในอำเภอก็ได้”
จ้าวหลิงเฟิงสีหน้าเข้มขึ้น นึกไม่ถึงว่าแม่นางบ้านนอกกลับมากเล่ห์เช่นนี้ ทว่าเขาก็ไม่คิดจะโกงนางอยู่แล้ว เพราะเห็ดหลินจืออายุห้าสิบปีเช่นนี้หายากจริงๆ
“สองร้อยตำลึงเงินก็แล้วกัน ต่อให้เจ้าเอาไปขายในอำเภอก็ได้มากสุดเท่านี้ แน่นอนว่าถ้าเอาไปขายในหัวเมืองหรือเมืองหลวงก็อาจจะได้อีกราคา”
ลู่เจียวครุ่นคิด รู้สึกว่าแค่นี้ก็ไม่เลวแล้ว นางคงไม่มีเวลาว่างเอาไปขายในหัวเมืองหรือเมืองหลวงแน่นอน
“ได้ ตกลงที่สองร้อยตำลึงเงิน ข้าจะซื้อสมุนไพรด้วย ไว้คิดเงินด้วยกันทีเดียว”
จ้าวหลิงเฟิงพยักหน้า มองชายวัยกลางคนด้านข้าง “หลี่จั่งกุ้ย ไปดูแลนางที”
“ขอรับนายน้อย”
หลี่จั่งกุ้ยลุกขึ้นเดินออกไปด้านนอกพร้อมลู่เจียว นางเดินออกมาไกลเช่นนี้แล้วยังได้ยินเสียงตื่นเต้นดีใจด้านหลังอยู่
“เห็ดหลินจือนี่ดูแค่ภายนอกก็ยอดเยี่ยมแล้ว สรรพคุณต้องดีกว่าปกติแน่นอน”
ลู่เจียวยกยิ้มมุมปาก นี่เป็นของจากห้วงอากาศของนาง จะไม่ดีได้อย่างไร มันเติบโตในป่าเซียนเชียว ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ นางคงไม่ขายหรอก แต่ราคาที่คนผู้นี้ให้ก็ถือว่าสมเหตุสมผล


## เจ้าตัวร้ายกระอักเลือด

ตอนที่ 29 เจ้าตัวร้ายกระอักเลือด
ลู่เจียวเดินพลางถามหลี่จั่งกุ้ยด้านข้าง “ในหอยาของพวกเจ้ามีโป๊ยกั๊กและพริกไทยขายหรือไม่”
หลี่จั่งกุ้ยหันไปมองด้วยความข้องใจ “มี แม่นางจะซื้อไปทำอะไรหรือ”
ลู่เจียวพูดยิ้มๆ “เอาไปทำหลายอย่างเลย”
โป๊ยกั๊กและพริกไทยในยุคนี้เอาไว้ใช้เป็นยา นางเอ่ยออกไปไม่ได้ว่าจะเอากลับไปปรุงอาหาร เช่นนั้นคนอื่นจะหาว่านางสติวิปลาส
ลู่เจียวเดินไปสองสามก้าวแล้วถาม “มีสือเกาหรือไม่”
ในยุคโบราณ สือเกาก็เป็นยาเช่นเดียวกัน ไม่รู้ว่าหอยาเป่าเหอมีหรือไม่
นางอยากใช้สือเกามาทำเต้าหู้ ก่อนหน้านี้นางคิดมาตลอดว่าจะหางานที่มั่นคงให้ตระกูลลู่ทำ ภายหลังอยากสอนพวกเขาทำเต้าหู้ เพียงแต่เต้าหู้ต้องใช้เกลือหรือสือเกา ทว่าโรงเกลือก็ไม่อยู่ที่นี่ เลยต้องใช้สือเกา ไม่รู้ว่าในหอยามีหรือไม่
จั่งกุ้ยหันมามองนาง แค่รู้สึกว่าแม่นางบ้านนอกคนนี้แปลกพิลึก เหตุใดมักถามถึงสมุนไพรแปลกประหลาด ของพวกนี้ได้ใช้น้อยมาก
“มี”
ลู่เจียวแย้มยิ้มอย่างเบิกบานทันที แล้วรีบหยิบใบสั่งยาที่หมอโจวเขียนให้ก่อนหน้านี้ออกมา
“จ่ายตัวยาชั้นดีมาสิบชุด แล้วเอาโป๊ยกั๊ก พริกไทย และผักชีล้อมอีกอย่างละครึ่งจิน ส่วนสือเกา ในร้านมีมากเพียงใดก็ชั่งเท่านั้น”
จั่งกุ้ยเห็นนางซื้อของเยอะขนาดนี้ก็แทบจะพูดไม่ออก “แม่นางจะซื้อไปทำอะไรหรือ”
“ปรุงยา”
หลี่จั่งกุ้ยแสดงสีหน้าว่าไม่เชื่อ ของพวกนี้จะไปปรุงยาอะไรได้ แต่ลู่เจียวดูเหมือนไม่อยากบอก เขาก็ไม่ควรถามมาก
ลู่เจียวถือโอกาสถาม “หอยาเป่าเหอของพวกเจ้ารับซื้อสมุนไพรทุกอย่างเลยหรือ”
หลี่จั่งกุ้ยพยักหน้า “อืม รับทุกอย่าง แต่สมุนไพรที่แปรรูปแล้วก็จะราคาดีหน่อย ส่วนที่ยังไม่แปรรูปก็จะได้ราคาต่ำ แม่นางอยากขายสมุนไพรหรือ”
ลู่เจียวพยักหน้า “อืม วันหลังข้ายังต้องรบกวนหลี่จั่งกุ้ยคอยดูแลชี้แนะ”
หลี่จั่งกุ้ยนึกถึงเห็ดหลินจืออายุห้าสิบปีของลู่เจียว สีหน้าก็ดูดีขึ้นมาก “ไม่มีปัญหา”
ทั้งสองเดินไปด้านหน้า จั่งกุ้ยบรรจุยาให้นางด้วยตัวเอง ขณะที่ใส่ยาก็ถามลู่เจียวอ้อมๆ ว่าจะเอาโป๊ยกั๊กและพริกไทยไปทำอะไร แต่ลู่เจียวกลับไม่ยอมเปิดเผยแม้แต่น้อย
จั่งกุ้ยก็รู้สึกนับถือนาง แม่นางคนนี้แม้อ้วนท้วนและดูทึ่มทื่อ ทว่ามีไหวพริบยิ่งนัก
“ทั้งหมดเจ็ดสิบตำลึงเงินกับอีกหกสิบทองแดง ไม่ต้องจ่ายเศษแล้ว จ่ายแค่เจ็ดสิบตำลึงเงินก็พอ”
ลู่เจียวเห็นว่าเจ็ดสิบตำลึงเงินหายภายในพริบตา จึงอุทานในใจอีกครั้งว่า ยาสมุนไพรในยุคโบราณล้ำค่าจริงๆ “ขอบคุณหลี่จั่งกุ้ยแล้ว”
ลู่เจียวเก็บสมุนไพรทุกอย่างเข้าไปในตะกร้าสานอย่างยิ้มแย้มแจ่มใส แล้วเอาหนึ่งร้อยสามสิบตำลึงเงินที่จั่งกุ้ยทอนให้เก็บเอาไว้ ทีแรกจั่งกุ้ยคิดจะให้ตั๋วเงินหนึ่งร้อยตำลึงกับนาง แต่ลู่เจียวกลับปฏิเสธ นางมีห้วงอากาศ จะเก็บเงินเข้าไปเท่าไหร่ก็ไม่หนัก หลี่จั่งกุ้ยมองนางอีกสองคราแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรอีก
ลู่เจียวถือโอกาสตอนที่ใส่สมุนไพรลงในตะกร้าสาน แอบเก็บเงินไว้ในห้วงอากาศ
พอเก็บของเรียบร้อย นางก็แบกตะกร้าสานขึ้นหลังแล้วเดินออกไป ยังมีของอีกมากที่ต้องซื้อ
ในเมื่อมีเงินแล้ว หลังจากนั้นลู่เจียวจึงกระหน่ำซื้อทุกอย่างตามที่ต้องการ ซื้อข้าวสารไปสามสิบจิน แป้งขาวสามสิบจิน น้ำมัน เกลือ ซีอิ๊วและน้ำส้มสายชูอีกมากมาย ไม่ต้องกลัวว่าแพง ซื้อเลย! เสื้อผ้าก็ซื้อเลย!
ทว่าในร้านเสื้อไม่ค่อยมีเสื้อผ้าเด็ก นางคงต้องซื้อผ้ากลับไปตัดเย็บเอง เลยซื้อแค่ของเซี่ยอวิ๋นจิ่นไปสองชุดเท่านั้น
นางไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าให้ตัวเอง รอให้ลดความอ้วนสำเร็จก่อนค่อยซื้อ ตอนนี้อ้วนขนาดนี้ ใส่อะไรก็ไม่สวยอยู่แล้ว
สุดท้ายก็ซื้อลูกกวาดและขนมที่เด็กๆ ชอบไป แล้วยังไม่ลืมถามร้านตีเหล็กว่ามีขวานตัดฟืนและจอบขายหรือไม่ นึกไม่ถึงว่าของใช้สองอย่างนี้จะแพงมากเช่นนี้ ทว่าต่อให้แพงเพียงใด นางก็จำใจซื้อกลับไป
หลังจากซื้อของทุกอย่างครบถ้วน เงินก็หายไปอีกสิบกว่าตำลึง แต่นางก็พอใจเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงเวลานัดหมาย นางก็เก็บข้าวของทุกอย่างแล้วไปที่ลานจอดเกวียนควาย
เวลานี้ทุกคนมากันครบแล้ว รอแค่นางคนเดียว
เซี่ยหลานเห็นนางก็พูดอย่างหงุดหงิด “ไปซื้ออะไรมาเยอะแยะ ไม่ใช่ว่าเอาค่ายาของพี่สามไปใช้หมดแล้วนะ”
ลู่เจียวเหยียดยิ้มอย่างไม่เกรงใจ “ถ้าหวังพึ่งแต่เงินห้าตำลึงจากที่บ้านเจ้าให้ พี่สามของเจ้าคงตายไปนานแล้ว วันๆ ได้แต่เอาห้าเงินตำลึงนี้มาพูดถึง ไม่รู้จักอายหรือไร ครั้งนี้ข้าซื้อยาไปสิบชุด เจ้าคิดจะตอบแทนข้าอย่างไร”
ลู่เจียวเอาแป้ง ข้าวสาร ลูกกวาด และขนมเก็บไว้ในห้วงอากาศ ในตะกร้าสานมีเพียงยาของเซี่ยอวิ๋นจิ่น น้ำมัน เกลือ ซีอิ๊ว และน้ำส้มสายชูเท่านั้น ทุกคนบนเกวียนล้วนเห็นกันถ้วนหน้า
พวกเขานึกถึงที่เซี่ยเอ้อร์จู้เคยพูดก่อนหน้านี้ เงินห้าตำลึงซื้อยาได้แค่สามชุด สิบชุดก็ต้องเสียไปสิบกว่าตำลึงเงิน
อันที่จริงแล้ว พวกเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ายาสิบชุดนี้ราคาห้าสิบตำลึงเงิน
คนบนเกวียนอดถอนหายใจไม่ได้ คนบ้านนอกเช่นพวกเขาไม่กล้าปล่อยตัวให้เจ็บป่วยแน่นอน
เซี่ยหลานไม่โต้เถียงกลับใดๆ ได้แต่ขึงตาใส่ลู่เจียว
ลู่เจียวก็ไม่อยากสนใจนาง เซี่ยเสี่ยวเจวียนที่อยู่ด้านข้างจับมือลู่เจียว สื่อว่านางอย่าไปสนใจยัยซื่อบื้ออย่างเซี่ยหลานเลย ตอนนี้พี่สะใภ้เป็นคนดูแลพี่ชายของตัวเองทุกอย่าง นางยังจ้องจะเป็นศัตรูของพี่สะใภ้ตัวเองอีก โง่เง่าเกินไปแล้ว
เกวียนควายรีบเร่งเดินทางกลับหมู่บ้าน เพราะระยะทางไม่ไกลมาก ไม่นานก็ถึง แต่เพิ่งจะเข้าหมู่บ้าน จู่ๆ ก็มีร่างเล็กโผล่ออกมา ทั้งยังส่งเสียงตะโกนดังลั่น
“ย่าสาม ท่านย่าให้ข้ามาตามท่าน ท่านรีบกลับบ้านเถอะ ที่บ้านเกิดเรื่องแล้ว”
ลู่เจียวหันไปมองทันที เห็นว่าคนที่วิ่งมาคือต้าโถว จึงถามด้วยความร้อนใจ “ต้าโถว เกิดเรื่องอะไรหรือ”
ต้าโถววิ่งมาอย่างเหน็ดเหนื่อย พูดทั้งที่ยังหอบฮักๆ อยู่ ทำให้ฟังไม่รู้ความ “ต้านิว...ขโมย...ต้าเป่าพวกเขา...โดนตี...”
เซี่ยเถี่ยหนิวมองลู่เจียวอย่างร้อนใจ “ให้ข้าส่งเจ้ากลับไปเถอะ”
ลู่เจียวพยักหน้าทันที ทุกคนบนเกวียนควายก็ไม่ได้คัดค้านอะไร มีเพียงเสิ่นซิ่วที่สีหน้าไม่สู้ดีนัก เมื่อครู่นี้นางได้ยินต้าโถวพูดว่าต้านิว ‘ขโมย’ คงไม่ได้หมายถึงต้านิว บุตรของพี่ชายนางไปทะเลาะตบตีกับพี่สามหรอกนะ
เสิ่นซิ่วกังวลใจจนไม่อาจสรรหาคำพูดมาอธิบาย กำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว
เกวียนควายเคลื่อนไปทางทิศตะวันตกของหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว ลู่เจียวไม่รอให้เกวียนควายหยุดนิ่งก็กระโดดลงไปทันที เซี่ยเถี่ยหนิวสะดุ้งตกใจ “ช้าหน่อย”
ลู่เจียวไม่สนใจอะไร แบกตะกร้าสานพุ่งเข้าไปในบ้าน นางเห็นนอกรั้วบ้านมีคนยืนอยู่ไม่น้อย แล้วยังมีเสียงร้องไห้ของเด็กดังมาจากกลุ่มคนตรงหน้า
ลู่เจียวรีบเดินไปทางหน้าบ้าน ยังไม่ทันเข้าไปก็ได้ยินเสียงร้องไห้โวยวายของเด็กดังขึ้น
“เสิ่นต้านิว เจ้ามันโจรชั่ว มาขโมยของในบ้านคนอื่นไม่พอ ยังเรียกคนมาตีพวกเราอีก เจ้ามันหน้าไม่อาย ไอ้คนถ่อย พ่อแม่ไม่สั่งสอนหรือไร รอให้ข้าโตก่อนเถอะ ข้าจะถลกหนังตัดเส้นเอ็นของเจ้าให้ขาด เอาให้เจ้าตายตาไม่หลับเลยคอยดู”
“ข้าเหลืออดแล้ว แต่ละคนจ้องแต่จะรังแกพวกเรา หรือต้องให้พวกเราเอาหัวชนกำแพงตายเสียเลยเล่า”
เสียงร้องไห้โวยวายเพิ่งจะเงียบหายไป เสียงตวาดอันเย็นยะเยือกก็ดังขึ้นทันที “แม่หม้ายหลี่ เจ้าคิดว่าพวกเรารังแกง่ายนักหรือไร ข้ายังไม่ตายเสียหน่อย”
ลู่เจียวเดินไปถึงหน้าประตูทางเข้าพอดี คนที่ยืนออกันอยู่หน้าประตูเห็นนางก็รีบหลีกทางให้ หนึ่งในนั้นตะโกนว่า “ภรรยาอวิ๋นจิ่นกลับมาแล้ว”
“ตอนนี้แม่นางผู้นี้เก่งกาจมาก ไม่รู้ว่านางจะจัดการกับทั้งครอบครัวแม่หม้ายหลี่อย่างไร”
ลู่เจียวไม่สนว่าชาวบ้านจะพูดอะไร เงยหน้ามองคนที่อยู่ในลานบ้าน
เซี่ยอวิ๋นจิ่นพิงกรอบประตู สองมือจับราว สายตาจับจ้องแม่หม้ายหลี่คล้ายกับจะฆ่าแกงกัน
ทว่าบนใบหน้าของเขาไม่มีเลือดฝาดแม้แต่น้อย ไม่เพียงแต่หน้าซีดเซียวเท่านั้น หลังจากที่เขาตวาดด้วยเสียงเย็นชาจบ ก็กระอักเลือดออกจากปาก


## รีดไถเงินถึงบ้าน

ตอนที่ 30 รีดไถเงินถึงบ้าน
ลู่เจียวสีหน้าเย็นชาขึ้นโดยไม่รู้ตัว เซี่ยอวิ๋นจิ่นเลือดออกในม้าม พยายามฝืนตัวเองลุกจากเตียง ทำให้ม้ามเลือดออกเยอะกว่าเดิม เขาถึงได้กระอักเลือดเช่นนี้
ลู่เจียวมองแฝดสี่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูลาน พวกเขาสภาพยับเยิน ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ใบหน้าซูบผอมเต็มไปด้วยแผลสด
แฝดสี่คนเห็นลู่เจียวเข้ามาก็ร้องไห้เสียงดังเพราะไม่ได้รับความเป็นธรรมทันที ร้องกันจวนจะขาดใจ
ลู่เจียวสาวเท้าก้าวใหญ่ไปตรงหน้าสี่แฝด ยกมือลูบหัวของพวกเขา จากนั้นค่อยเดินไปข้างเซี่ยอวิ๋นจิ่น อุ้มเขากลับเข้าไปในห้องนอนในเรือนทิศตะวันออก
พอเซี่ยอวิ๋นจิ่นเห็นนางก็โล่งใจโดยไม่มีเหตุผล ไม่นานก็รู้สึกหน้ามืดเล็กน้อย ทว่าเขาก็พยายามฝืนมองลู่เจียวแล้วพูดว่า “อย่าไปเกรงใจพวกเขา”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นรู้ดีว่าลู่เจียวมีพละกำลังมาก เขาพูดเช่นนี้ ความหมายของเขาคือให้นางเล่นงานทั้งครอบครัวแม่หม้ายหลี่โดยไม่ต้องออมมือใช่หรือไม่
ลู่เจียวเข้าใจความนัยของเขา จึงพยักหน้าด้วยสีหน้ามืดครึ้ม “ข้ารู้ว่าควรทำอย่างไร เจ้าพักผ่อนได้แล้ว วางใจเถอะ ข้าไม่มีทางปล่อยพวกนางลอยนวลแน่นอน”
นางเพิ่งจะพูดจบ เซี่ยอวิ๋นจิ่นก็ถอนหายใจหนึ่งที จากนั้นหมดสติไปในที่สุด
ลู่เจียวมองเขาครู่เดียวก็รู้แล้วว่าคนคนนี้ฝืนตัวเองมาตลอด ตอนนี้คงฝืนเอาไว้ไม่ไหวอีกต่อไป
หากไม่ใช่เพราะนางใช้น้ำวิเศษปรับสมดุลร่างกายของเขามาตลอด เกรงว่าเขาคงฝืนร่างกายตัวเองนานเช่นนี้ไม่ไหว
ทว่าเมื่อมีนางอยู่ นี่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรอีก
ลู่เจียวรีบหยดน้ำจากน้ำพุจิตวิญญาณเข้าไปในปากของเซี่ยอวิ๋นจิ่น ครั้งนี้นางหยดเยอะกว่าปกติ ถึงอย่างไรเขาก็สลบไปแล้ว ไม่รู้หรอกว่านางให้เขาดื่มน้ำอะไร
ถ้าป้อนน้ำวิเศษนี้โดยตรงจะมีประสิทธิภาพมากกว่า เขาจะได้หายเร็วขึ้น
ลู่เจียวเพิ่งจะให้เขาดื่มเสร็จ นอกลานบ้านก็มีเสียงตะโกนอันเอาแต่ใจของแม่หม้ายหลี่ดังขึ้น
“นังหมูตอน เรื่องนี้ไม่จบง่ายๆ แน่ ดูสิ ไอ้สวะสี่ตัวของพวกเจ้าตบตีต้านิวและเอ้อร์นิวของพวกเราจนบาดเจ็บขนาดนี้ พวกเจ้าต้องชดใช้ค่าเสียหายมา หากวันนี้ไม่ชดใช้ พวกเราไม่มีทางปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆ แน่”
หลี่ซื่อเพิ่งจะกล่าวจบ ลู่เจียวก็ได้ยินเสียงตวาดเล็กแหลมของเอ้อร์เป่า
“ไอ้แม่หม้ายเฒ่าเฮงซวย อย่าคิดรีดไถเงินจากพวกเรานะ พวกเราจะเก็บเงินไว้รักษาท่านพ่อ ต้านิวต่างหากที่ขโมยของพวกเรา สมควรโดนตีแล้ว สมน้ำหน้า”
เอ้อร์เป่าตวาดจบ เสียงร้องไห้โวยวายของซานเป่าก็ดังขึ้น “สวรรค์ให้พวกเราใช้ชีวิตดีหน่อยไม่ได้หรือ ชีวิตอาภัพเหลือเกินแล้ว สวรรค์มารับพวกเราไปอยู่ด้วยเถอะ”
ลู่เจียวที่อยู่ในเรือนแม้จะโกรธเคือง ทว่าพอได้ยินเสียงตวาดของเอ้อร์เป่าและซานเป่า ขมับก็กระตุกไม่เป็นจังหวะทันที
นางรู้สึกคุ้นเคยกับคำพูดของสองพี่น้อง หลังจากครุ่นคิดดูอย่างละเอียด ก็นึกถึงตอนที่เจ้าของร่างเดิมกรีดร้องโวยวาย สองตัวแสบนี่เลียนแบบได้เหมือนต้นฉบับจริงๆ
ลู่เจียวสาวเท้าก้าวใหญ่ออกไปนอกเรือน
แม่หม้ายหลี่กำลังวิ่งเข้าไปสั่งสอนเด็กชายทั้งสอง ขณะเดียวกันก็ก่นด่าอย่างไม่เกรงใจ
“ไอ้เด็กเปรต กล้าด่าข้าหรือ วันนี้ข้าจะตีพวกเจ้าให้ตายไปเลย พ่อพวกเจ้าพิการ อีกไม่นานแม่พวกเจ้าก็คงทิ้งพวกเจ้าไป พวกเจ้ายังกล้าตวาดใส่ข้าอีกหรือ หน็อยแน่ คอยดูว่าข้าจะตีพวกเจ้าให้ตายอย่างไร”
แม่หม้ายเฒ่าพูดจบก็วิ่งเข้าไปหมายจะตีเด็กชายทั้งสอง ทว่ากลับถูกชาวบ้านยื้อไว้ ทั้งครอบครัวสกุลเซี่ยช่วยกันปกป้องแฝดสี่ ไม่ให้แม่หม้ายหลี่สั่งสอนตามอำเภอใจ
เซี่ยเสี่ยวเป่าชี้หน้าแม่หม้ายหลี่แล้วตวาดอย่างโกรธเคืองกว่าเดิม “เจ้าต้องการรีดไถเงินชัดๆ ต้านิวเอ้อร์นิวของพวกเจ้ามาขโมยของคนอื่น ยังอ้างเหตุผลอะไรอีก อีกอย่าง ต้านิวและเอ้อร์นิวเป็นฝ่ายรังแกแฝดสี่ก่อน แล้วยังตามหวังโก่วเซิ่งที่มีอายุสิบขวบแล้วมารังแกเด็กสี่คนเช่นนี้ เจ้าไม่ขายหน้า แต่ข้าขายหน้าแทนเจ้า”
แม่หม้ายหลี่ได้ยินคำพูดของเซี่ยเสี่ยวเป่าก็ผุดลุกขึ้นอย่างมีน้ำโห “พูดอะไรเหลวไหล ใครเห็นว่าโก่วเซิ่งของพวกเราไปรังแกคน มีใครเห็นบ้าง ข้าเห็นแค่ต้านิวและเอ้อร์นิวโดนรังแกอย่างน่าสงสาร ฉะนั้นพวกเขาต้องชดใช้ค่าเสียหายมา”
ลู่เจียวเดินเข้าไปพอดี นางมองแม่หม้ายหลี่ด้วยรอยยิ้มเย็นชา “เจ้าอยากให้พวกเราชดใช้หรือ”
แม่หม้ายหลี่ยังไม่ทันพูดโต้ตอบ เสิ่นซิ่วก็รีบเข้าไปดึงนางไว้ “ท่านแม่ กลับไปเถอะ เลิกก่อเรื่องได้แล้ว”
แม่หม้ายหลี่ปัดมือเสิ่นซิ่วออกพร้อมสบถใส่นาง “ไสหัวไปให้พ้น”
นางพูดจบ ก็กระชากเสิ่นต้านิวและเสิ่นเอ้อร์นิวที่อยู่ด้านหลังออกมา
แฝดสี่ที่ว่าได้รับบาดเจ็บตรงใบหน้าอย่างสาหัสแล้ว เสิ่นต้านิวและเสิ่นเอ้อร์นิวกลับดูร้ายแรงกว่ามาก ไม่เพียงแต่ได้รับบาดเจ็บตามตัว ยังมีใบหน้านองเลือด ฟันร่วง และจมูกแตก ไม่ต้องพูดถึงสภาพว่าย่ำแย่เพียงใด แม้แต่จะยืนยังทรงตัวไม่อยู่ แม่หม้ายหลี่ต้องคอยประคองไว้ตลอดเวลา
ลู่เจียวมองออกทันที ที่เด็กทั้งสองตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ไม่มีทางเป็นฝีมือของแฝดสี่แน่นอน แฝดสี่คนได้รับสารอาหารไม่เพียงพอ เรี่ยวแรงน้อยนิด แล้วจะรังแกเด็กสองคนนี้จนได้รับบาดเจ็บหนักเช่นนี้ได้อย่างไร
ฉะนั้นมีความเป็นไปได้ที่พวกนางจะโดนคนในตระกูลเสิ่นทำร้ายร่างกาย จากนั้นก็มาว่าร้ายแฝดสี่เพื่อรีดไถเงินคนอื่น
แม่หม้ายหลี่ชี้เสิ่นต้านิวและเสิ่นเอ้อร์นิวแล้วหันไปมองลู่เจียว “ดูสิ เด็กสองคนนี้บาดเจ็บหนักเพียงนี้ หน้าบวม ตาบวม ฟันร่วงเช่นนี้ พวกเจ้าจะไม่ให้เงินไปรักษาพวกนางได้อย่างไร”
ลู่เจียวมองยัยหนูสองคนนี้แวบหนึ่ง นึกถึงว่าพวกนางรังแกแฝดสี่ สุดท้ายเลยโดนคนในตระกูลเสิ่นสั่งสอนก็สมน้ำหน้าแล้ว
นางไม่สนใจแม่หม้ายหลี่ หันไปมองแฝดสี่ “เกิดอะไรขึ้น พวกเจ้าเล่ามาเดี๋ยวนี้”
ต้าเป่าได้ยินลู่เจียวพูดเช่นนี้ ก็ก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว
“วันนี้ท่านแม่ให้พวกเราเฝ้าบ้าน พวกเราเฝ้าห้องครัวอยู่ดีๆ เสิ่นต้านิวก็แอบเข้ามาในห้องครัวจากด้านหลัง หยิบไก่และไข่ของพวกเราแล้วคิดจะหนีไป พวกเราไม่ยอมให้นางหนี สุดท้ายนางเลยไปตามหวังโก่วเซิ่งและเสิ่นเอ้อร์นิวเข้ามาด้วย”
“จากนั้นพวกเขาสามคนก็รุมตีพวกเรา พวกเราสู้ไม่ไหว เลยร้องตะโกนเสียงดัง พวกเขาตกใจจนวิ่งหนี ตอนเย็นย่าของนางเลยมาเรียกร้องค่าเสียหายจากพวกเราแบบนี้”
แม้ต้าเป่ายังเด็ก ทว่ากลับเรียบเรียงคำพูดได้ดีมาก เขาพูดออกไปเช่นนี้ ทุกคนที่มุงดูก็เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นทันที
หลายคนเดาออกว่าแม่หม้ายหลี่วางแผนจะทำอะไร นี่เห็นว่าภรรยาอวิ๋นจิ่นขายหมูป่าแล้วได้เงินมา เลยอยากจะรีดไถเงินคนอื่น ถึงกับลงทุนทำร้ายร่างกายเสิ่นต้านิวและเสิ่นเอ้อร์นิวอย่างสาหัส แฝดสี่คนไม่มีทางรังแกพวกนางจนบาดเจ็บถึงขั้นนี้ได้
แม่หม้ายหลี่ก็เป็นคนหน้าด้านหน้าทนเหลือเกิน นางจงใจรีดไถเงินของครอบครัวอวิ๋นจิ่น โดยไม่สนใจว่าหลานสาวจะบาดเจ็บสาหัสแค่ไหน
ทุกคนต่างก็มองลู่เจียวด้วยความกังวลใจ
ลู่เจียวนึกถึงวันที่ร่างเดิมตาย เพราะสงสัยว่าแฝดสี่แอบกินไข่ของนาง ดูเหมือนว่าเสิ่นนิวคงจะเป็นคนขโมยไข่พวกนั้นไป พอขโมยได้หนหนึ่งก็ย่อมมีหนที่สอง
ลู่เจียวยิ้มเย็นชาพลางเหลือบมองแม่หม้ายหลี่ พูดเสียงเรียบ “แม่หม้ายหลี่ ตอนนี้เจ้ายืนอยู่ที่ไหน”
แม่หม้ายหลี่ตอบกลับด้วยความกังขา “บ้านเจ้าอย่างไรล่ะ”
ลู่เจียวยิ้มเย้ยหยัน “ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เด็กบ้านข้าถูกเด็กบ้านเจ้ารังแกหรอก ลำพังแค่เรื่องที่เด็กสามคนจากบ้านเจ้าเป็นโจรลักขโมยของบ้านคนอื่นก็สมควรโดนตีแล้ว ไม่ใช่แค่ตีจนอาการสาหัส แต่ควรตีให้ตายไปเลย”
“เจ้าไปถามนายอำเภอดูสิ ตีโจรลักขโมยผิดหรือไม่ อีกอย่างเด็กแฝดสี่คนตัวเล็กขนาดนี้จะไปตีใครให้บาดเจ็บขนาดนั้นได้”
ลู่เจียวชำเลืองมองแม่หม้ายหลี่อย่างคับแค้นใจ “พวกเจ้ามาเป็นโจรลักขโมย แล้วยังคิดจะรีดไถเงินอย่างไร้ยางอายอีกหรือ ฮึ ฝันไปเถอะ”


## ใครบ้างที่รีดไถเงินไม่เป็น

ตอนที่ 31 ใครบ้างที่รีดไถเงินไม่เป็น
แม่หม้ายหลี่คือสตรีบ้านนอกโง่เขลาเบาปัญญา ต้องฟังไม่รู้ความอยู่แล้ว ได้ยินคำพูดของลู่เจียวก็โก่งคอตะโกนขึ้น
“แค่เด็กเล่นกันเท่านั้น ขโมยของอะไรเล่า แฝดสี่คนของพวกเจ้ารังแกหลานข้าเช่นนี้ ก็สมควรชดใช้ค่าเสียหายอยู่แล้ว”
แม่หม้ายหลี่เถียงกลับ บุตรชายของนาง เสิ่นเสี่ยวซานก็ผุดลุกขึ้นตะโกน “จ่ายเงินมา แฝดสี่เป็นเด็กชาย บุตรีของพวกเราเป็นเด็กหญิง พวกเขาต้องมีแรงเยอะกว่าอยู่แล้ว รีบจ่ายมาเดี๋ยวนี้”
นอกเรือนมีคนไม่น้อยดูถูกเหยียดหยามเสิ่นเสี่ยวซาน
เสิ่นเสี่ยวซานคือบุตรชายของแม่หม้ายหลี่ ตั้งแต่เด็กจนโตก็ดีแต่เอ้อระเหยลอยชาย ลักเล็กขโมยน้อยในหมู่บ้านไปวันๆ ทุกคนต่างเกลียดชังเขา
ลู่เจียวมองแม่หม้ายหลี่ด้วยรอยยิ้มเย็นชา ค่อยๆ ปรายตาไปยังเสิ่นเสี่ยวซาน ยกมุมปากขึ้นสูงกว่าเดิม
“ตั้งแต่โบร่ำโบราณ บุตรประพฤติไม่ดีคือความผิดของพ่อแม่ เสิ่นต้านิวและเสิ่นเอ้อร์นิวขี้ขโมยตั้งแต่เด็ก ผู้เป็นพ่อก็มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ บุตรีเจ้ารังแกบุตรชายข้า แล้วยังมีหน้ามาเรียกร้องค่าเสียหายอีกหรือ มา เอาเงินมาจ่ายให้ข้าเร็ว”
ลู่เจียวพูดจบก็ยื่นมือคว้าอกเสื้อเสิ่นเสี่ยวซาน
นางถีบข้อเข่าของเขาหนึ่งที เขาทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น จากนั้นนางก็กดร่างของเขาไว้ ลงมือสั่งสอนเขา
คนในลานบ้านต่างก็นิ่งงันไป แม่หม้ายหลี่สะดุ้งเฮือก หวีดร้องเสียงแหลมพลางเข้าไปจะกระชากผมของลู่เจียว ทว่ายังไม่ทันจับได้ ฝ่ามือของลู่เจียวก็ฟาดนางอย่างแรง จนตัวนางกระเด็นลงไปกองบนพื้น
ลู่เจียวยกมือตบตีเสิ่นเสี่ยวซานต่อ “บุตรีของเจ้ายังเด็ก ข้าเลยไม่อยากสั่งสอน ก็ไม่ได้หมายความว่าข้าจะไม่สั่งสอนคนเป็นพ่ออย่างเจ้า หึๆ กล้าตีลูกๆ ของข้า ยังหน้าด้านมาขอค่าเสียหายอีก มา มาสิ จะเอาเงินใช่ไหม ตีเจ้าให้พิการก่อนค่อยมาคุยเรื่องค่าเสียหายก็แล้วกัน”
ลู่เจียวพูดพลางทุบตี กำหมัดชกไปยังจุดที่เสิ่นเสี่ยวซานจะรู้สึกเจ็บปวดที่สุด
นางคือแพทย์ทหาร ย่อมรู้ว่าชกตรงไหนเจ็บท่สุดและจะไม่ทิ้งร่องรอยไว้
เสิ่นเสี่ยวซานเจ็บจนร้องไห้ “นังหมูตอนสมควรตาย ปล่อยข้า เจ้ามันคนถ่อย โอ๊ย เจ็บ รีบปล่อยข้าเดี๋ยวนี้”
แม่หม้ายหลี่ที่ทีแรกสบถหยาบและพุ่งทะยานไป แต่พอเห็นลู่เจียวกระทำทารุณขึ้นก็นึกกลัว
นางหันไปมองเสิ่นซิ่วแล้วผลักนางด้วยความโมโห “เจ้าเป็นคนตายหรือ รีบไปรั้งนางไว้สิ เจ้าอยากให้พี่เจ้าโดนชกตายหรือ”
เสิ่นซิ่วก็ไม่กล้าก้าวออกไป ลู่เจียวในเวลานี้ดูน่าหวาดผวานัก ใบหน้านางซีดเหลือง ท่าทางที่ลู่เจียวกำหมัดชกคนดูราวกับอสูรร้าย เมื่อครู่ใช้แค่ฝ่ามือเดียว ถึงกับทำให้มารดานางกระเด็นไปไกล หากนางเข้าไปใกล้ต้องโดนตบกระเด็นไปอีกคนแน่ๆ
เสิ่นซิ่วได้แต่ยืนตะโกนอยู่ด้านข้าง “ลู่เจียว เจ้าปล่อยพี่ชายของข้าเดี๋ยวนี้ ทำร้ายร่างกายคนอื่นมีโทษร้ายแรงนะ”
ลู่เจียวไม่สนใจนางแม้แต่น้อย ชกต่อยเสิ่นเสี่ยวซานต่อไป เขาเจ็บเจียนตายแล้ว ร้องโอดโอยไม่หยุด ท้ายที่สุดก็ยอมขอร้องอ้อนวอนด้วยความทรมาน
“นังหมูตอน หยุดตีได้แล้ว ข้าไม่เอาเงินแล้ว ไม่เอาเงินก็ได้ รีบปล่อยข้าเถอะ”
ผู้ใหญ่บ้านเซี่ยฟู่กุ้ยเร่งรีบมาถึงนอกประตูลานบ้านแล้ว เขากลัวว่าจะมีคนตาย พอเข้ามาก็รีบพูด “ภรรยาอวิ๋นจิ่น หยุดเดี๋ยวนี้”
ลู่เจียวเห็นแก่หน้าผู้ใหญ่บ้าน นางจึงหยุดมือ แล้วกระชากเสิ่นเสี่ยวซานขึ้นราวกับสุนัขที่ตายบนพื้น
เสิ่นเสี่ยวซานปวดระบมไปทั้งตัว ใบหน้าซีดเซียว น้ำหูน้ำตาไหลไม่หยุด สภาพยับเยินไม่เหลือชิ้นดี
ครั้นเห็นว่าผู้ใหญ่บ้านมาแล้ว เขาก็อ้าปากใคร่อยากต่อว่าลู่เจียว คาดไม่ถึงว่านางจะเอามือล้วงกระเป๋า ควักมีดสั้นออกมาหนึ่งลืม จี้ไปที่คอของเขา
“จ่ายเงินมาเดี๋ยวนี้”
ใครบ้างที่รีดไถเงินไม่เป็น มาสิ ไถเงินด้วยกันทั้งคู่ ดูสิว่าใครจะไถเงินใครได้ก่อน
ทุกคนในลานบ้านมองอย่างมึนงง ไม่กล้าขยับไปไหน ในใจลึกๆ ของทุกคนมีเพียงความคิดเดียวกัน ภรรยาของอวิ๋นจิ่นช่างน่ากลัวเหลือเกิน
เสิ่นเสี่ยวซานเห็นมีดในมือของลู่เจียวก็ร้องไห้ทันที ขณะที่ร้องก็อ้อนวอน “ภรรยาอวิ๋นจิ่น เจ้ารีบวางมีดลงก่อนเถอะ ข้าไม่เอาเงินแล้ว ไม่เอาเงินแล้ว”
ผู้ใหญ่บ้านเซี่ยฟู่กุ้ยถามลู่เจียว “ภรรยาอวิ๋นจิ่น นี่มันหมายความอย่างไร”
ลู่เจียวเงยหน้ามองเซี่ยฟู่กุ้ย “วันนี้เด็กสามคนนั้นมาขโมยของในบ้านข้า แล้วยังมีหน้ามาทำร้ายบุตรของข้า มิหนำซ้ำยังมาโวยวายเรียกร้องค่าเสียหายอย่างหน้าด้านๆ อวิ๋นจิ่นทนนิ่งเฉยไม่ได้ ฝืนลุกลงจากเตียงจนตอนนี้ได้รับบาดเจ็บสาหัสกว่าเดิม เงินที่ใช้รักษาไปก่อนหน้านี้ล้วนเปล่าประโยชน์”
“จนตอนนี้เขาก็ยังไม่ฟื้นเลย ไม่รู้ว่าอาการเป็นอย่างไรบ้าง ข้าไม่มีทางปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปง่ายๆ คนในสกุลเสิ่นต้องชดใช้ค่าเสียหาย ถ้าไม่ชดใช้ก็ไปที่ว่าการอำเภอกับข้า ข้าจะให้ใต้เท้าตัดสินเรื่องนี้เอง”
แม่หม้ายหลี่ได้ยินคำว่าที่ว่าการอำเภอก็สะดุ้งตกใจ นางแค่อยากรีดไถเงินเท่านั้น นึกไม่ถึงว่าเรื่องจะบานปลายถึงขั้นนี้ “เจ้าทำร้ายร่างกายบุตรชายข้าเช่นนี้ แล้วยังจะให้พวกเราชดใช้อีกหรือ พวกเราไม่ให้หรอก”
ลู่เจียวมองมีดในมือ พลันแสยะยิ้มเย็นชา “ไม่ชดใช้ก็ไปที่ว่าการอำเภอ เจ้าบอกว่าบุตรชายสี่คนของพวกเราตบตีต้านิวเอ้อร์นิวมิใช่หรือ คนในที่ว่าการตรวจสอบได้อยู่แล้วว่าบุตรของข้าไม่ได้ตีบุตรีของพวกเจ้า”
แม่หม้ายหลี่หน้าซีด มองหลานสาวสองคนแล้วมองแฝดสี่คนสลับกันไปมา เวลานี้นางเพิ่งจะได้สติ ตระหนักได้ว่าเรื่องนี้ไม่เป็นไปตามที่นางคาดการณ์ไว้
ทว่าจะให้ควักเงินนางก็ไม่ยอม นางจึงทรุดตัวลงบนพื้น แล้วพูดอย่างไม่สนใจใคร “เจ้าชกตีบุตรชายข้า แล้วยังให้พวกเราชดใช้ พวกเราไม่มีเงินชดใช้ สวรรค์ไม่อยากให้ข้ามีชีวิตต่อหรือไร ได้ เช่นนั้นข้าจะตายไปให้สิ้นเรื่องเอง”
ลู่เจียวไม่สนใจแม่หม้ายหลี่สักนิด วันนี้นางจะเชือดไก่ให้ลิงดู ให้คนในหมู่บ้านเซี่ยรู้ว่าใครที่คิดจะรังแกนาง นางจะไม่ปล่อยให้ลอยนวล
ลู่เจียวแสยะยิ้ม “ไม่มีเงินก็ไปที่ว่าการอำเภอ เจ้าไม่ได้บอกว่าข้าชกตีบุตรชายเจ้าหรอกหรือ เช่นนั้นก็ให้ใต้เท้าพิสูจน์ดูว่าบาดเจ็บหรือไม่”
แม่หม้ายหลี่ได้ยินก็ผุดลุกขึ้นจากพื้น วิ่งไปข้างกายเสิ่นเสี่ยวซาน
เสิ่นเสี่ยวซานร้องไห้ฟูมฟาย “ท่านแม่ ข้าเจ็บ เจ็บไปทั้งตัว โดนนางชกตีจนระบมไปหมดแล้ว”
แม่หม้ายหลี่เปิดเสื้อของบุตรชาย แต่กลับก็ไม่เห็นร่องรอยใดๆ
นางตรวจสอบอีกรอบอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง หาไม่เจอจริงๆ ด้วย
ลู่เจียวเหยียดยิ้ม “ข้าเป็นแค่สตรีอ่อนแอคนหนึ่ง ทนเห็นสามีกระอักเลือดเพราะบุตรโดนรังแกไม่ได้ เลยชกตีเขาเพื่อระบายความคับแค้นใจเท่านั้น จะชกตีเขาจนเลือดตกยางออกได้อย่างไร”
แม่หม้ายหลี่นิ่งอึ้ง ชาวบ้านที่ล้อมรอบก็ตะลึงงัน
เสิ่นเสี่ยวซานกลับร้องตะโกนอย่างทุกข์ทรมาน
ผู้ใหญ่บ้านหรี่ตามองลู่เจียว นางเปลี่ยนไปไม่เหมือนคนเดิม นางเก่งมาก นอกจากนี้เขายังเดาแผนการของนางออก
นางไม่ได้คิดจะให้เรื่องบานปลายไปถึงที่ว่าการอำเภอ แค่อยากเชือดไก่ให้ลิงดูเท่านั้น ต่อไปคนในหมู่บ้านจะได้ไม่มีใครรังแกครอบครัวนางอีก
เซี่ยฟู่กุ้ยคิดแล้วก็อดเชยชมในใจไม่ได้ แม่นางผู้นี้เจ้าเล่ห์เหลือเกิน วันข้างหน้าไม่ต้องกลัวว่าถึงแม้อวิ๋นจิ่นจะพิการแล้วทั้งครอบครัวจะตกอับอีกต่อไป
เซี่ยฟู่กุ้ยหันไปมองแม่หม้ายหลี่ “พวกเจ้าชดใช้ค่าเสียหายให้บ้านอวิ๋นจิ่นไปเถอะ”
แม่หม้ายหลี่จะยอมรับได้อย่างไร นางตะคอกเสียงแหลม “ไม่จ่าย พวกเราไม่มีเงิน นางนั่นแหละที่ต้องจ่ายค่าเสียหายให้บุตรชายข้า บ้านพวกเราไม่มีเงิน”


## ลู่เจียวแบ่งเงินให้ทุกคน

ตอนที่ 32 ลู่เจียวแบ่งเงินให้ทุกคน
เซี่ยอวิ๋นจิ่นพานไม่สบอารมณ์ไปด้วย หมู่บ้านเซี่ยสงบสุขมาโดยตลอด แต่กลับมีปลาเน่าตัวเดียวทำให้เหม็นทั้งข้อง คนประเภทนี้น่ารังเกียจยิ่ง
เซี่ยอวิ๋นจิ่นมองแม่หม้ายหลี่ด้วยสีหน้าบึ้งตึง แล้วพูดเสียงเรียบ “ไม่จ่ายก็ไสหัวออกจากหมู่บ้านเซี่ย พวกเราหมู่บ้านเซี่ยปล่อยให้ครอบครัวเจ้าอยู่ต่อไปไม่ได้อีกต่อแล้ว ไม่อย่างนั้นเด็กในหมู่บ้านคงเกเรกันหมด”
แม่หม้ายหลี่สีหน้าซีดเซียวทันที นางยังอยากพูดอะไรต่อ แต่พอเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของเซี่ยฟู่กุ้ย ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก ถ้าผู้ใหญ่บ้านไล่พวกนางออกจากหมู่บ้านเซี่ยจริงๆ แล้วจะทำอย่างไร
เดิมทีหมู่บ้านเซี่ยเป็นถิ่นฐานของตระกูลเซี่ย ภายหลังเริ่มมีตระกูลอื่นย้ายเข้ามาอยู่ด้วย ดังนั้นคนตระกูลอื่นย่อมไม่มีเครือญาติมากเท่าคนตระกูลเซี่ยอยู่แล้ว
เซี่ยฟู่กุ้ยไม่สนใจแม่หม้ายหลี่ เขาหันไปถามลู่เจียว “ภรรยาอวิ๋นจิ่น เจ้าอยากได้เงินเท่าไหร่”
ลู่เจียวหรี่ตามองแม่หม้ายหลี่ คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “หนึ่งตำลึงเงินก็พอแล้ว ผู้ใหญ่บ้านก็รู้ ยาแค่ชุดเดียวของอวิ๋นจิ่นก็ตำลึงเงินเศษแล้ว ยาที่ดีหน่อยก็ประมาณห้าตำลึง หนึ่งตำลึงที่ได้จากนางยังไม่พอซื้อยาชุดเดียวด้วยซ้ำ”
“ข้าก็ไม่ได้คิดจะไถเงินนาง แค่อยากให้บทเรียนนางเท่านั้น วันข้างหน้าจะได้ไม่ต้องมารังแกครอบครัวพวกเราอีก”
ตอนแรกลู่เจียวขอให้จ่ายค่าเสียหายหนึ่งตำลึง บางคนในหมู่บ้านรู้สึกว่านางขี้งกมาก แต่พอได้ยินนางพูดว่าเงินเท่านี้ไม่พอซื้อแม้แต่ยาชุดเดียวของอวิ๋นจิ่น ก็รู้สึกว่านางมีจิตใจดีขึ้นมาทันที
บางคนพูดเข้าข้างนาง “ก่อนหน้านี้อาการของอวิ๋นจิ่นกำเริบ กระอักเลือดไปไม่น้อย เงินแค่ตำลึงเดียว ถือว่านางขอไม่มากเลย”
“นางขอไม่มากจริงๆ พวกนางมาก่อกวนครอบครัวอวิ๋นจิ่นเช่นนี้ ยังไม่รู้เลยว่าต้องเสียเงินรักษาอวิ๋นจิ่นอีกเท่าไหร่”
แม่หม้ายหลี่ไม่ยอมให้แต่โดยดี ร้องไห้โวยวายต่อ “บ้านข้าไม่มีเงิน ไม่มีเงิน”
แม่หม้ายหลี่ตะโกนจบก็หันไปคว้ามือเซี่ยหลานที่อยู่ด้านข้างไว้ “ยัยหนูหลาน เจ้าไปขอร้องพี่สะใภ้สามของเจ้าที อย่ามาขอเงินกับข้าเลย บ้านข้ามีฐานะอย่างไร เจ้าเองก็รู้ดี”
เซี่ยหลานได้ยินคำพูดของแม่หม้ายหลี่ ก็นึกถึงความสัมพันธ์ของตนกับเสิ่นซิ่วทันที นี่เป็นโอกาสดีที่นางจะได้สร้างภาพว่าตนจิตใจดี
เซี่ยหลานหันไปมองลู่เจียว ทว่าลู่เจียวกลับไม่รอให้นางพูดก็ด่าออกมาแล้ว “เงียบปากไปเจ้าไปซะ แค่เห็นหน้าเจ้าข้าก็หงุดหงิดแล้ว”
สิ้นคำ ลู่เจียวก็ยื่นมือไปกระชากตัวเสิ่นเสี่ยวซานไปข้างนอก “ไหนๆ พวกเจ้าก็ไม่มีเงินคืน อย่างนั้นก็ไปที่ว่าการอำเภอเถอะ เจ้าพาแม่และบุตรสาวมาไถเงินที่บ้านข้า ตามกฎหมายแล้วต้องจำคุก”
“ใช่แล้ว ที่ผ่านมาเจ้าลักเล็กขโมยน้อยจนเคยตัวแล้วสินะ ไหนๆ ก็จะไปที่ว่าการอำเภอแล้ว ข้าจะบอกให้ใต้เท้านายอำเภอสืบเรื่องชั่วๆ ที่เจ้าเคยก่อด้วย ไม่แน่เจ้าอาจต้องติดคุกเพิ่มอีกสองปีก็ได้”
เสิ่นเสี่ยวซานที่หน้าซีดเป็นไก่ต้มเพราะร่างกายที่ระบมตั้งแต่หัวจรดเท้าได้ยินดังนั้นหน้าก็ยิ่งซีดเซียวกว่าเดิม
เขาพลันตะโกนเสียงแหลม “ท่านแม่ ให้นาง รีบเอาเงินให้นางเดี๋ยวนี้ ข้าไม่อยากไปที่ว่าการอำเภอ ไม่อยากติดคุก”
แม่หม้ายหลี่เห็นบุตรชายเป็นเช่นนี้แล้วจะกล้าพูดอะไรอีก เลยตวาดเสียงสูง “อย่าส่งลูกชายข้าไปที่ว่าการอำเภอนะ ข้าจะกลับไปเอาเงินให้เดี๋ยวนี้”
นางวิ่งกลับบ้านทันที ลู่เจียวไม่ได้กลัวว่าเสิ่นเสี่ยวซานจะเผ่นหนี เลยเก็บมีดที่จี้คอเขาอยู่
ทุกคนกลางลานบ้านต่างโล่งอก ท่าทางที่ภรรยาอวิ๋นจิ่นถือมีดน่าผวาเหลือเกิน
แม่หม้ายหลี่รีบเอาเงินหนึ่งตำลึงมา ท่าทางของนางราวกับโดนเฉือนหัวใจ
ลู่เจียวไม่ได้รับเงินไว้ทันที แต่เอี้ยวคอไปทางเซี่ยเสี่ยวเป่า จากนั้นมองแฝดสี่ที่อยู่ด้านข้าง
“ต้าเป่า วันนี้ใครที่ช่วยเจ้าบ้าง”
ต้าเป่าชี้ไปที่ซย่าซื่อ ผู้ใหญ่บ้านและครอบครัวนายพรานแซ่สวี่ทันที
ลู่เจียวพยักหน้า แล้วบอกผู้ใหญ่บ้าน “เงินตำลึงนี้ ข้าไม่รับไว้ แต่จะแบ่งให้สามครอบครัวเท่าๆ กัน”
พูดจบ คนในลานบ้านต่างก็ตกตะลึงแล้วเริ่มกระซิบกระซาบกัน
“สวรรค์ นี่เรื่องจริงหรือ”
“ทำไมพวกเราถึงนึกไม่ได้ว่าต้องช่วยเด็กชายสี่คนนี้ตั้งแต่แรก”
“ถ้าแบ่งเท่าๆ กันทั้งสามครอบครัว หนึ่งครอบครัวได้เงินตั้งสามร้อยเหวิน[footnoteRef:1] แน่ะ กินเนื้อได้สิบกว่าจินเลย สวรรค์” [1:  เหวิน เป็นค่าเงินจีนสมัยก่อน 1 ตำลึงเงิน เท่ากับ 1 ก้วนเหรียญทองแดง 1 ก้วน เท่ากับ 1000 เหวินหรืออีแปะ]
เซี่ยฟู่กุ้ยมองลู่เจียว “ภรรยาอวิ๋นจิ่น ไม่ต้องแบ่งหรอก อวิ๋นจิ่นกำลังต้องการเงินรักษาอยู่มิใช่หรือ”
ลู่เจียวส่ายหัว “ข้าย่อมมีวิธีหาเงินรักษาเขา ก่อนหน้านี้ผู้ใหญ่บ้านเห็นแล้วไม่ใช่หรือ ข้าล่าสัตว์เป็น อันที่จริงข้ายังรู้เรื่องสมุนไพรอีกด้วย พวกท่านไม่ต้องกังวลเรื่องค่ารักษาของอวิ๋นจิ่นหรอก เอาเงินก้อนนี้ไปแบ่งกันเถอะ ขอบคุณพวกท่านที่ช่วยปกป้องบุตรของข้า”
พูดจบลู่เจียวก็ไม่อยากมากความต่อ ผลักเสิ่นเสี่ยวซานออก “ไสหัวไปเดี๋ยวนี้”
แม่หม้ายหลี่พยุงบุตรชายไว้ ไม่กล้าอยู่ต่อนานกว่านี้ สองแม่ลูกวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน
เสิ่นซิ่วที่อยู่ด้านหลังมองลู่เจียวปราดหนึ่งแล้วหันหลังเดินออกไป เซี่ยหลานนึกถึงคำพูดก่อนหน้านี้ของลู่เจียวก็จ้องหน้านางอย่างขุ่นเคืองใจ แล้วหันหลังเดินจากไปอีกคน
คนในลานบ้านทยอยกันออกไปด้านนอก ทั้งสามครอบครัวที่ช่วยเหลือแฝดสี่ต่างปฏิเสธเงินจากลู่เจียว
ลู่เจียวไม่ยอมให้พวกเขาปฏิเสธ เงินส่วนนี้นางรับไว้ไม่ได้หรอก ขืนนางรับไว้ คนในหมู่บ้านต้องหาว่านางต่ำทราม นางไม่รับเงินไว้จะดีกว่า ลู่เจียวเชิญผู้ใหญ่บ้านมา ก็ต้องแบ่งให้เขาบ้าง นางไม่สนใจเงินแค่หนึ่งตำลึงอยู่แล้ว
สุดท้ายผู้ใหญ่บ้านก็ยอมรับไว้ แล้วพาอีกสองครอบครัวจากมา
บุตรีของผู้ใหญ่บ้านเซี่ยเสี่ยวเจวียนไม่ได้ตามกลับไปด้วย แต่อยู่พูดคุยกับลู่เจียว “อาสะใภ้สาม ท่านอาสามและเด็กๆ ได้รับบาดเจ็บ ข้าอยู่ทำมื้อเย็นแทนท่าน ท่านไปดูแลพวกเขาเถอะ”
ลู่เจียวเห็นว่าฟ้ามืดแล้ว ควรทำมื้อเย็นแล้วจริงๆ แต่เซี่ยอวิ๋นจิ่นและแฝดสี่ได้รับบาดเจ็บ นางต้องไปดูแลทำแผลอย่างที่เซี่ยเสี่ยวเจวียนว่า
นางขอบคุณเซี่ยเสี่ยวเจวียน แล้วพาแฝดสี่เข้าไปในห้องโถง
“พวกเจ้ารอข้าประเดี๋ยวเดียว ข้าจะเอาข้าวสารไปให้พี่เสี่ยวเจวียนของพวกเจ้าหุงก่อน แล้วค่อยกลับมาทำแผลให้”
แฝดสี่คอยในห้องโถงอย่างไม่สบายใจ ลู่เจียวออกไป พวกเขาก็รีบวิ่งไปที่เรือนตะวันออกทันที
ก่อนหน้านี้พวกเขารู้ว่าบิดากระอักเลือด จึงคิดจะไปอยู่เฝ้าข้างเตียงบิดา พอเห็นบิดายังคงสลบหมดสติ พวกเขาก็หวาดกลัวอย่างยิ่ง น้ำตาไหลพรากลงมาไม่หยุด
ลู่เจียวเข้าไปในเรือนตะวันตก ตักข้าวสารครึ่งถ้วยออกจากห้วงอากาศ แล้วเดินเอาไปให้เซี่ยเสี่ยวเจวียนในครัว “เสี่ยวเจวียน รบกวนเจ้าแล้ว”
“ไม่เป็นไร อาสะใภ้สามไปจัดการธุระเถอะ”
ลู่เจียวพยักหน้า นางตักน้ำด้านนอกหนึ่งกะละมังเดินเข้าไปในห้องนอน
ยังไม่ทันเข้าไป ก็ได้ยินแฝดสี่สะอึกสะอื้นด้วยความเศร้าใจ “ท่านพ่อ ฟื้นสิ”
“ท่านอย่าหลับสิ พวกเราจะไม่มีเรื่องกับคนอื่นอีกแล้ว”
“วันหลังพวกเราจะไม่ไปมีเรื่องกับคนอื่นอีก ท่านอย่าโกรธพวกเราเลย”
ลู่เจียวเดินเข้าไป เห็นแฝดสี่ยืนเรียงกันเป็นแถว กำลังเช็ดน้ำตาเม็ดใหญ่ไม่หยุด
ลู่เจียวเรียกพวกเขามา “มา ล้างหน้าล้างตาและเช็ดตัวก่อน สกปรกจนดูไม่ได้แล้ว”
แฝดสี่เงยหน้ามองนาง นึกถึงที่ลู่เจียวปกป้องพวกเขาในก่อนหน้านี้ ก็รู้สึกดีกับนางไม่น้อย
ต้าเป่าเดินไปเงยหน้ามองนางทันที “ให้ท่านพ่อกินยาก่อนเถอะ”
ลู่เจียวเอาเก้าอี้เพียงตัวเดียวในบ้านมานั่ง แล้วมองต้าเป่า “ก่อนหน้านี้ข้าดูอาการเขาแล้ว เขาไม่เป็นไร พวกเจ้าอย่ากังวลใจไปเลย”
แฝดสี่ทำหน้าไม่อยากเชื่อ “แล้วทำไมท่านพ่อถึงไม่ฟื้นล่ะ”
“เขาบาดเจ็บอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว แล้วยังเจอเรื่องกระทบจิตใจอีก จึงยังไม่ฟื้น แต่พวกเจ้าวางใจเถอะ เขาไม่เป็นไรแน่นอน”


## ลู่เจียวสอนบุตร

ตอนที่ 33 ลู่เจียวสอนบุตร
ลู่เจียวพูดจบก็เงยหน้ามองแฝดสี่ที่มีแผลบนใบหน้า ดีที่แค่ผิวหนังถลอกเท่านั้น ไม่บาดเจ็บถึงกระดูกเส้นเอ็น เพียงแต่เพราะผิวบอบบางเกินไป ทำให้เขียวช้ำได้ง่าย
ดูภายนอกเหมือนจะน่ากลัว อันที่จริงแล้วไม่ได้เป็นอะไรมาก ทว่าน่าสงสารยัยหนูสองคนของตระกูลเสิ่น เห็นชัดว่าแม่หม้ายหลี่ชกตีพวกนางไปไม่เบา
ลู่เจียวไม่เห็นใจคนอื่น ทุกคนล้วนมีโชคชะตาของตัวเอง นางไม่ใช่แม่พระ
“คราวหลังเจอเรื่องแบบนี้ อย่าไปสู้กันคนอื่น ปล่อยให้พวกนางเอาของกลับไปก่อน ข้ากลับมาจะมาจัดการให้ พวกเจ้าตัวเล็ก สู้ไปก็เจ็บตัวไปเปล่าๆ”
ต้าเป่าเงยหน้ามองนางเพียงปราดเดียว แล้วทำหน้ามุ่ย “ก็ท่านสั่งให้พวกเราเฝ้าไก่และไข่ไว้ดีๆ พวกเราเลยไม่ยอมให้นางเอาไป”
ลู่เจียวตะลึงงัน เพราะว่านางสั่งหรือ ทันใดนั้นนางก็ค่อนข้างเจ็บปวดใจ
“อืม ข้ารู้แล้ว วันนี้พวกเจ้าทำดีมาก วันหลังอย่าให้ตัวเองถูกเอารัดเอาเปรียบก็พอ”
พูดจบ นางก็ล้วงเอาลูกกวาดแปดเม็ดออกมาจากแขนเสื้อ ยื่นให้แฝดสี่ “นี่เป็นสิ่งที่สัญญาว่าจะให้พวกเจ้า เอาไปคนละสองเม็ด”
แฝดสี่มองลูกกวาดในมืออย่างตกตะลึง นี่เป็นลูกกวาดจริงด้วย
ซื่อเป่าจึงเงยหน้าด้วยความดีใจ จุดที่โดนทำร้ายเหมือนจะไม่เจ็บแล้ว “ท่านแม่ ท่านซื้อลูกอมมาให้พวกเราจริงหรือ”
คำพูดของซื่อเป่าทำให้บรรยากาศในเรือนอึดอัดขึ้นมา ลู่เจียวตะลึงงันไปชั่วขณะ
แฝดพี่สามคนหันไปมองซื่อเป่าอย่างพร้อมเพรียง
ซื่อเป่าชะงักงันไป แล้วเงยหน้ามองลู่เจียวปราดหนึ่ง เห็นลู่เจียวไม่โกรธเลยสักนิด
เขาหันไปมองพี่ชายทั้งสาม ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่เคยเรียกมารดาอำมหิตคนนี้ว่าท่านแม่ ตอนนี้เขาเรียกว่าท่านแม่แล้ว ต้าเป่า เอ้อร์เป่าและซานเป่าจะโกรธหรือไม่
ซานเป่าดูโกรธอย่างเห็นได้ชัด พอเห็นซื่อเป่าทอดสายตามาที่เขา เขาก็ถลึงตามอง จากนั้นก็ไม่มองน้องชายอีก
ซื่อเป่าค่อนข้างทำตัวไม่ถูก แต่ตอนที่หันไปมองลู่เจียว เขากลับแย้มยิ้ม เขาเรียกท่านแม่ ท่านแม่ไม่ได้อนุญาตให้เขาเรียกนี่ เขาก็แค่ดีใจที่มีมารดาแล้ว
“ท่านแม่”
ลู่เจียวนึกว่าเขาเรียกนางเพราะมีเรื่องเร่งด่วนอะไร ฉะนั้นจึงตอบกลับทันที “เป็นอะไรไป มีเรื่องอะไรหรือ”
ซื่อเป่าส่ายหัว ผ่านไปสักพักก็เรียกว่า “ท่านแม่”
ครั้งนี้ลู่เจียวรู้แล้วว่าเจ้าเด็กน้อยนี่แค่อยากเรียกเท่านั้น เลยปล่อยให้เขาเรียกตามอำเภอใจ เขาเรียกทุกครั้ง นางก็ตอบทุกครั้ง
แฝดพี่สามคนยิ่งฟังยิ่งโกรธ แต่ผ่านไปพักใหญ่ก็ไม่ขยับไปไหน ลู่เจียวก็ไม่ได้สนใจพวกเขา
ลู่เจียวใช้ผ้าเก่าเช็ดหน้าเช็ดตัวแฝดสี่คนจนสะอาดหมดจด ค่อยยกกะละมังออกไปด้านนอก
สามแฝดมองซื่อเป่า “เหอะ เจ้ากล้าเรียกนางว่าแม่ เราตกลงกันไว้แล้วว่าจะไม่เรียกไม่ใช่หรือ”
“ข้าไม่สนใจเจ้าแล้ว”
“ข้าก็ไม่สนใจเจ้าเหมือนกัน”
สามแฝดไม่ยอมมองซื่อเป่า
ลู่เจียวที่อยู่ด้านนอกเอาเสื้อผ้าที่ซักสะอาดเข้ามา สวมเสื้อผ้าให้พวกเขา
นางดูออกอยู่แล้วว่าแฝดผู้พี่สามคนกับน้องชายคนสุดท้องเกิดเรื่องหมางใจกัน ทว่ากลับทำเป็นไม่รู้ หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ก็ทายาแก้อักเสบให้พวกเขา ตามด้วยสวมเสื้อกั๊กตัวเก่าให้เด็กๆ
ซื่อเป่าเห็นพี่ๆ ไม่สนใจเขา เลยรีบวิ่งมาจูงมือลู่เจียวไว้ “ท่านแม่”
ลู่เจียวก้มหน้าลง เห็นดวงตาดั่งดอกท้อของเขาเป็นประกายอันงดงาม นางก็รู้สึกอบอุ่นเกินบรรยาย
“เป็นอะไรไป”
“ท่านแม่ ข้าจะไปกับท่าน”
“ได้” ลู่เจียวจูงมือเขาเดินไป นางไม่ได้สนใจว่าแฝดสี่คนจะเรียกนางว่ามารดาหรือไม่ เพราะว่านางไม่ได้คิดจะอยู่กับพวกเขาต่อ แต่พอซื่อเป่าเรียกนางว่าท่านแม่ นางกลับรู้สึกอบอุ่นและดีใจเป็นพิเศษ
เอ้อร์เป่าและซานเป่าที่อยู่ด้านหลังมองต้าเป่า “ต้าเป่า ซื่อเป่ากล้าเรียกนางมารร้ายนั่นว่าแม่”
ต้าเป่าขมวดคิ้วเป็นปม ท่าทางเช่นนี้เหมือนกำลังครุ่นคิดเรื่องใหญ่
เอ้อร์เป่าและซานเป่าจ้องหน้าเขา ราวกับรอเขาตัดสินใจอะไรเรื่องนี้
ลู่เจียวที่อยู่ด้านนอกเติมน้ำอีกหนึ่งกะละมัง เตรียมเช็ดตัวให้เซี่ยอวิ๋นจิ่น ก่อนหน้านี้ก็ไม่รู้ว่าเขาออกไปได้อย่างไร ตอนนี้เสื้อเขาเปื้อนทั้งฝุ่นทั้งเลือด สกปรกจนดูไม่ได้ ต้องเช็ดตัวเขาให้สะอาด แล้วค่อยเปลี่ยนเสื้อผ้า
โชคดีที่วันนี้นางซื้อเสื้อผ้ากลับมาให้เขาสองชุด
ลู่เจียวยกกะละมังน้ำ เพิ่งพาซื่อเป่าเดินมาถึงหน้าประตูตะวันออก ก็ได้ยินต้าเป่าพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “เขาจะเรียกท่านแม่ก็ปล่อยให้เขาเรียกเถอะ พวกเราแค่ไม่ต้องสนใจเขาก็พอ”
ลู่เจียวกำลังจะยกน้ำเข้าไปพอดี ได้ยินต้าเป่าพูดเช่นนี้ ก็พูดด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร “จะเรียกหรือไม่เรียก ข้าก็เป็นมารดาพวกเจ้าอยู่ดี อย่ามารังแกซื่อเป่าเช่นนี้”
เอ้อร์เป่าและซานเป่าได้ยินคำพูดของลู่เจียว ก็มีท่าทางไม่ได้รับความเป็นธรรม “เจ้าเป็นคนไม่ให้พวกเราเรียกเอง”
คำพูดของพวกเขาทำให้ลู่เจียวนึกถึงเรื่องที่ร่างเดิมเคยทำ ร่างเดิมไม่เคยให้พวกเขาเรียกนางว่าท่านแม่ ถ้าเรียกก็จะตี ภายหลังแฝดสี่ตัดสินใจไม่เรียกนางว่าท่านแม่ แล้วเปลี่ยนมาเรียกว่านางมารร้ายแทน
ลู่เจียวนึกขึ้นได้ก็ยิ้มแห้งๆ “ก่อนหน้านี้ข้าทำผิดไป”
นางกลัวว่าเอ้อร์เป่าและซานเป่าจะพูดถึงประเด็นนี้อีก นางจึงเปลี่ยนประเด็น
“เอ้อร์เป่า ซานเป่า ข้ายังไม่ทันได้ถามอะไรอย่างหนึ่งเลย เอ้อร์เป่า ใครเป็นคนสอนให้เจ้าพูดหยาบคาย พวกคำว่าไอ้คนถ่อย ไอ้คนชั้นต่ำเช่นนั้น ใครเป็นคนสอนกันแน่”
ลู่เจียวจ้องหน้าเอ้อร์เป่า เอ้อร์เป่าถูกนางจ้องจนเริ่มผวา ทว่ายังคงเถียงกลับด้วยเสียงแผ่วเบา “ท่านเป็นคนพูดจาหยาบคายแบบนั้นเอง”
ลู่เจียวสีหน้าหม่นหมอง กล่าวเสียงเรียบ “ข้าคือสตรีมีบุตรในบ้านนอก จะไปรู้จักกาลเทศะได้อย่างไร ฉะนั้นบางครั้งก็พูดจาไม่ค่อยเข้าหู แต่เจ้าเป็นเด็กผู้ชาย จะเลียนแบบคำพูดคำจาหยาบคายจากสตรีบ้านนอกได้อย่างไร ถูกไหม เจ้าดูสิ มีบุรุษที่พูดจาหยาบคายที่ไหนบ้าง”
เอ้อร์เป่าครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว “บิดาของเสิ่นต้านิวก็ด่าคนอื่นเช่นนี้เหมือนกัน”
ลู่เจียวเดือดดาล จ้องหน้าเอ้อร์เป่าทันที “ไม่ควรเลียนแบบบิดาของเสิ่นต้านิวที่สุด ไม่มีใครในหมู่บ้านเคารพเขาเลย เจ้าอยากโดนคนเกลียดเหมือนเขาหรือ”
เอ้อร์เป่าส่ายหัวทันที เขาอยากเหมือนบิดาต่างหาก ก่อนหน้านี้ทุกคนในหมู่บ้านดีกับบิดาตัวเองมาก
“เรื่องที่แล้วไปก็ช่างเถอะ ต่อไปเจ้าอย่าพูดจาหยาบคายอีก แน่นอนว่าหลังจากนี้ข้าก็จะไม่ด่าคนอื่นเช่นนั้นอีกแล้ว”
ลู่เจียวพูดจบก็ถามเอ้อร์เป่า “ได้ยินหรือยัง”
เอ้อร์เป่ามองลู่เจียวด้วยความสงสัย “ท่านจะไม่หยาบคายอีกจริงหรือ”
“แล้วช่วงนี้ข้าหยาบคายหรือไม่”
เอ้อร์เป่าครุ่นคิดแล้วส่ายหัว ช่วงนี้นางมารร้ายผู้นี้ไม่หยาบคายต่อผู้ใด แต่นับวันยิ่งใจดีขึ้นเรื่อยๆ ทั้งทำอาหารอร่อยให้กิน ปกป้องพวกเขา ซื้อลูกกวาดให้พวกเขากิน
เอ้อร์เป่าพึมพำเสียงเบา “ข้ารู้แล้ว วันข้างหน้าจะไม่หยาบคายใส่ใครอีกแล้ว”
ลู่เจียวพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ แล้วมองซานเป่าที่อยู่ด้านข้าง เขายืดอกแผงเล็กๆ ทันที “ข้าก็จะไม่ทำเหมือนกัน”
ลู่เจียวแสยะยิ้ม “เหอะๆ เจ้าไม่สบถหยาบใส่ใคร แต่เจ้านั่งกลิ้งโวยวายเอาแต่ใจอยู่กับพื้น บอกว่าอะไรนะ ไม่อยากมีชีวิตต่อไปแล้วจริงๆ”
ลู่เจียวพูดจบก็นึกขึ้นได้ว่าร่างเดิมก็เคยทำตัวเอาแต่ใจเช่นนี้ จึงเงียบไปนิด ก่อนเอ่ยต่อ “วันข้างหน้าห้ามทำเช่นนี้อีก เกิดเป็นลูกผู้ชายก็ทำตัวให้เหมือนลูกผู้ชาย เจ้าดูพ่อเจ้าเคยกลิ้งโวยวายบนพื้นไหม”
ซานเป่าส่ายหัวทันที แล้วรับประกัน “วันข้างหน้าข้าจะไม่กลิ้งบนพื้นอีก”
ลู่เจียวไม่ได้สนใจแฝดสี่อีก นางยกน้ำเข้าไปข้างเตียง


## ซื่อเป่าปากหวานเหลือเกิน

ตอนที่ 34 ซื่อเป่าปากหวานเหลือเกิน
เซี่ยอวิ๋นจิ่นยังคงสลบหมดสติอยู่บนเตียง ใบหน้าและเนื้อตัวสกปรกดูไม่ได้
ลู่เจียวใช้ผ้าเก่าเช็ดหน้าและมือของเขาจนสะอาดแล้วเตรียมจะถอดเสื้อชั้นในของเขาเพื่อเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้
ใครจะไปรู้ว่าตอนที่นางกำลังจะถอดผ้าคาดเอวของเขาออก มือข้างหนึ่งก็ยื่นมากดข้อมือของนางไว้ จากนั้นเสียงอ่อนแอแต่เย็นยะเยือกก็ดังขึ้น
“เจ้าคิดจะทำอะไร”
ลู่เจียวเงยหน้า เห็นว่าเซี่ยอวิ๋นจิ่นฟื้นขึ้นมาแล้ว เวลานี้กำลังจับจ้องนางด้วยแววตาไม่เป็นมิตร สีหน้าของเขาเหมือนมองว่านางเป็นสตรีมักมากบ้าตัณหา ส่วนเขากำลังจะโดนสตรีต่ำทรามอย่างนางล่วงเกิน
ลู่เจียวเลิกคิ้ว รู้สึกหมดคำพูด “เมื่อครู่เจ้าคลานออกไปด้านนอก ตัวสกปรกจนดูไม่ได้แล้ว แล้วยังไม่ได้อาบน้ำมาสองวัน ข้าแค่จะเช็ดเนื้อเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เจ้า หรือเจ้าอยากใส่เสื้อผ้าสกปรกแบบนี้นอนบนเตียง ไม่รังเกียจตัวเองหรือ”
นางเป็นแพทย์หญิง แน่นอนว่าต้องเคยชินกับเรื่องพวกนี้ จะคิดมากได้อย่างไร
ลู่เจียวกลอกตามองบน
เซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่ได้ปล่อยมือเพราะคำพูดของนาง ยังจับผ้าคาดเอวของตัวเองไว้เหมือนเดิม ถึงแม้จะอ่อนแรง แต่กลับพยายามพูดขึ้น “ข้าทำเอง”
ลู่เจียวก็ไม่ได้ดึงดัน “ได้ ได้ งั้นเจ้าทำเอง ถอดเสื้อชั้นในออกเถอะ”
พูดจบก็เห็นเขาไม่ได้ขยับ เพียงจ้องหน้านางนิ่ง
ลู่เจียวครุ่นคิดก็เข้าใจในความหมายของเขา จึงหันไปอีกทาง ไม่มองเขา
เซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่ด้านหลังถอนหายใจ ถอดเสื้อชั้นในของตัวเองด้วยความเหน็ดหน่าย แต่เพราะก่อนหน้านี้กระอักเลือด ร่างกายยิ่งอ่อนเพลียกว่าเดิม ไม่มีแรงเหลือเลยสักนิด เขาพยายามสุดแรงก็ดึงเชือกที่ผูกไว้ไม่ออก
แฝดสี่ที่อยู่ในเรือนเห็นต่างก็กระวนกระวายในใจขึ้นมา พวกเขารีบวิ่งไปพร้อมเอ่ยอย่างกังวล
“ท่านพ่อ ข้าช่วยท่านเถอะ”
“ให้ข้าช่วยท่านเถอะ”
ลู่เจียวตบท้ายทอยอย่างจนหนทาง ครุ่นคิดว่าจะแก้ปัญหาเรื่องนี้อย่างไร
ทันใดนั้นก็มีเสียงของเซี่ยเอ้อร์จู้ดังมาจากนอกประตู “น้องสาม เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”
ลู่เจียวได้ยินเสียงเซี่ยเอ้อร์จู้ก็ถอนหายใจทันที รีบตะโกนออกไปด้านนอก “พี่รองเข้ามาเถอะ”
เซี่ยเอ้อร์จู้เดินเข้ามา ลู่เจียวเห็นเขาก็ขอให้เขาเช็ดตัวให้เซี่ยอวิ๋นจจิ่น ส่วนนางไปหยิบเสื้อผ้าของเขาที่เรือนตะวันตก “ช่วยอวิ๋นจิ่นเปลี่ยนชุดที ชุดนี้ค่อยใส่สบายหน่อย”
เซี่ยเอ้อร์จู้คอยระวังตัวตลอดเวลา เดิมทีเขาก็กลัวสะใภ้สามคนนี้อยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งกลัวกว่าเดิม ได้ยินว่าวันนี้กระทั่งแม่หม้ายหลี่จอมปัญหานางยังจัดการให้อยู่หมัดได้ แล้วยังเรียกร้องค่าเสียหายจากแม่หม้ายหลี่ตั้งหนึ่งตำลึง
สุดท้ายนางแบ่งเงินส่วนนี้ให้สามครอบครัวที่ช่วยแฝดสี่ เรื่องนี้กลายเป็นที่ฮือฮาของคนทั้งหมู่บ้านไปแล้ว บ้างเสียใจที่ไม่ช่วยแฝดสี่ตั้งแต่แรก บ้างบอกว่าน้องสะใภ้สามของเขายอดเยี่ยมมาก
ทว่าพอต้นตระกูลได้ยินเรื่องนี้ กลับด่าทอว่าบุตรบ้านอวิ๋นจิ่นไม่เอาไหนไปหนึ่งชั่วยาม
เซี่ยเอ้อร์จู้พลางครุ่นคิดพลางตอบกลับอย่างระมัดระวัง “อืม ข้ารู้แล้ว น้องสะใภ้สามไปทำอย่างอื่นเถอะ”
ลู่เจียวพยักหน้า หันหลังเดินออกไปด้านนอก ซื่อเป่าที่อยู่ด้านหลังมองบิดาบนเตียงเพียงพริบตาเดียว แล้วมองลู่เจียวที่หันหลังเดินออกไป จากนั้นก็ตัดสินใจวิ่งตามลู่เจียวไปพร้อมตะโกนขึ้น
“ท่านแม่ ข้าจะไปเป็นเพื่อนท่าน”
แฝดพี่สามคนที่อยู่ด้านหลังหันไปจ้องด้วยความโกรธเคือง จากนั้นรีบหันไปหาเซี่ยอวิ๋นจิ่น ฟ้องนู่นฟ้องนี่
“ท่านพ่อ เจ้าสี่เรียกนางมารร้ายนั่นว่าแม่”
“เฮอะ พวกเราไม่สนใจเขาแล้ว จะไม่เล่นกับเขาอีก ไม่พูดกับเขาด้วย”
“วันข้างหน้าพวกเราจะไม่ปกป้องเขาอีก”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเลิกเลิกคิ้วมองแฝดพี่สามคนด้วยสีหน้าเคร่งขรึมแล้วว่ากล่าวาสั่งสอน “พูดอะไรอยู่ จะเรียกหรือไม่ นางก็คือมารดาของพวกเจ้าอยู่ดี อีกอย่างพวกเจ้าไม่มีสิทธิ์ไปห้ามให้คนอื่นเรียกแบบนี้”
เอ้อร์เป่าซานเป่าพูดขึ้นอย่างไม่ได้รับความเป็นธรรม “นางห้ามให้พวกเราเรียกเอง”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นได้ยินคำพูดของพวกเขา แววตาลุกโชนด้วยไฟแห่งความโมโห ทว่าผ่านไปไม่นานก็นึกได้ว่าลู่เจียวในตอนนี้ไม่ใช่แม่นางที่เขารังเกียจคนนั้นแล้ว ภายในใจของเขาพลันสบายขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล
“ตอนนี้นางไม่ได้ดีกับพวกเจ้าหรอกหรือ”
เอ้อร์เป่าซานเป่าไม่พูดไม่จา เซี่ยอวิ๋นจิ่นจึงมองแฝดทั้งสาม แล้วพูดอย่างจริงจัง “พวกเจ้าไม่อยากเรียก ข้าก็จะไม่บังคับพวกเจ้า แต่ห้ามไปโกรธ หรือเกลียดเจ้าสี่เพียงเพราะเขาเรียกนางว่าท่านแม่ เข้าใจหรือไม่ จำไว้ พวกเจ้าต้องเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันเสมอ”
แฝดสามแลกเปลี่ยนสายตากัน แล้วค่อยพยักหน้า “ท่านพ่อ พวกเราเข้าใจแล้ว”
ลู่เจียวที่อยู่ด้านนอกกลับไม่รู้เรื่องใดๆ นางพาซื่อเป่าเดินไปที่ห้องครัว
เครื่องในหมูและหัวหมูที่ชำแหละตอนเช้ายังไม่ได้เอาไปทำอาหาร แม้เก็บทุกอย่างไว้ในห้วงอากาศแล้วจะไม่เน่าเสีย ทว่าก็ไม่ควรเก็บไว้ในนั้นตลอดเวลา
ลู่เจียวตัดสินใจเอาหมูในตู้เย็นออกจากห้วงอากาศ ตัดสินใจว่าจะเอาเครื่องในหมูและหัวหมูมาหมักเกลือก่อน แต่เพราะมีหม้อแค่ใบเดียว ฉะนั้นต้องรอให้กินมื้อค่ำเสร็จถึงจะหมักได้
เซี่ยเสี่ยวเจวียนที่อยู่ในห้องครัวช่วยนางต้มข้าวต้มเสร็จแล้ว
“อาสะใภ้สาม ข้าวต้มเสร็จแล้ว จะตักให้เด็กๆ กินเลยไหม”
จู่เจียวพยักหน้า เดินไปตักข้าวต้มพลางบอกเซี่ยเสี่ยวเจวียน “เจ้าเหลือไว้หนึ่งถ้วย มื้อนี้ไม่มีกับข้าวอะไร แต่ก็กินสักหน่อยเถอะ”
ใครจะไปรู้ว่านางเพิ่งจะเอ่ยขึ้น เซี่ยเสี่ยวเจวียนก็ส่ายหัวแล้วเดินออกไปข้างนอกทันที “พวกท่านกินกันเถอะ ข้ากลับไปกินที่บ้าน ถ้ามีอะไรให้ช่วยท่านค่อยเรียกข้าใหม่”
ลู่เจียวอยากรั้งนางไว้ แต่นางกลับรีบกลับเร็วเกินไป
ลู่เจียวก็จนปัญญา เลยเดินกลับเข้าไปวางชามข้าวต้มบนโต๊ะเล็กในห้องครัว เพราะว่าดึกไปหน่อย นางจึงไม่ทันเตรียมกับข้าวอะไร แค่เอาขนมถั่วแดงที่ซื้อมาจากในเมืองออกมา
ซื่อเป่ามองขนมถั่วแดงด้วยความตกตะลึง “ท่านแม่ นี่คืออะไรหรือ”
“ขนมถั่วแดง ข้าซื้อมาให้พวกเจ้าลองกิน ประเดี๋ยวพวกเจ้ากินข้าวต้มกันคนละชาม ขนมถั่วแดงคนละครึ่งนะ”
ซื่อเป่าตาลุกวาว เยินยอลู่เจียว “ท่านแม่ ท่านดีจริงๆ”
มารดาคนนี้ดีจริงๆ ดีกว่ามารดาเมื่อก่อนเยอะเลย
ลู่เจียวมองท่าทีละมุนละไมของเขา อดโน้มตัวลงไปหยอกเย้าไม่ได้ “ให้เจ้ากินอะไรหน่อยก็บอกว่าข้าดีแล้วหรือ ถ้าไม่ให้เจ้า ข้าก็ไม่ดีน่ะสิ”
ซื่อเป่าส่ายหัวทันที แล้วยิ้มจนดวงตาดอกท้อนั้นกลายเป็นพระจันทร์เสี้ยว “ท่านแม่จะให้ข้ากิน หรือไม่ให้ข้ากินก็ดี”
ลู่เจียวถูกอ้อนจนหัวใจเบิกบานเป็นดอกไม้ผลิ จึงอดหอมซื่อเป่าไม่ได้
ซื่อเป่าตกตะลึงแล้วปิดหน้าหัวเราะ ท่านแม่หอมข้าแล้ว ท่านแม่หอมข้าแล้ว
ลู่เจียวรู้สึกขบขันท่าทางเขินอายของเขา เพียงแต่เวลาผ่านไปพักใหญ่แล้ว นางจึงยกโต๊ะออกไปด้านนอก พร้อมสั่งให้ซื่อเป่ายกอาหารของตัวเองช้าๆ “ระวังหน่อย อย่าหกล้มล่ะ”
“อื้มๆ ข้ารู้แล้ว”
ซื่อเป่าลืมไปตั้งนานแล้วว่าพวกพี่ๆ โกรธเขา ท่านแม่ดีมาก ซื้อทั้งลูกกวาด ทั้งขนมถั่วแดงให้พวกเขา ใช่แล้ว ท่านแม่ยังหอมเขา เขาดีใจมาก
เซี่ยเอ้อร์จู้เช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เซี่ยอวิ๋นจิ่นเรียบร้อยแล้ว
เซี่ยอวิ๋นจิ่นรู้สึกสบายตัวมาก ถึงแม้ก่อนหน้านี้เซี่ยเอ้อร์จู้จะเคยเช็ดตัวให้เขา แต่ยังต้องใส่เสื้อผ้าตัวเก่าซึ่งใส่ไม่สบาย ตอนนี้เปลี่ยนเป็นชุดที่ใส่สบาย เขาจึงสบายไปทั้งตัว
เซี่ยอวิ๋นจิ่นจึงดูอ่อนโยนขึ้นมาไม่น้อย
ลู่เจียวยกโต๊ะเล็กเข้ามา เขาก็ไม่ได้ปั้นหน้าเย็นชา ไม่ว่าแม่นางคนนี้จะมาจากไหน จนถึงตอนนี้นางยังคงทำดีทุกอย่าง ฉะนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องแฉธาตุแท้ของนาง


## ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น

ตอนที่ 35 ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น
เซี่ยอวิ๋นจิ่นกำลังครุ่นคิด ซื่อเป่าที่อยู่ด้านหลังลู่เจียววิ่งไปตรงหน้าของแฝดพี่ทั้งสามคนพร้อมพูดอย่างตื่นเต้นดีใจ
“ท่านพี่ ท่านแม่ไม่ได้ซื้อแค่ลูกกวาด แต่ยังซื้อขนมถั่วแดงให้พวกเราอีกด้วย”
แฝดพี่ทั้งสามคนเงยหน้ามองโต๊ะเล็กอย่างตกตะลึง เห็นบนโต๊ะมีขนมถั่วอยู่หลายชิ้นจริงๆ
แฝดทั้งสามตาลุกวาวอย่างไม่อยากเชื่อ พวกเขาหันควับไปมองเซี่ยอวิ๋นจิ่น เซี่ยอวิ๋นจิ่นพูดด้วยเสียงอ่อนโยน “ไปกินเถอะ”
ต้าเป่าวิ่งไปที่โต๊ะ หยิบขนมถั่วแดงมาหนึ่งชิ้นแล้ววิ่งมาข้างเตียง “ท่านพ่อกินสิ”
ท่านพ่อกินขนมถั่วแดงต้องมีความสุขมากแน่ๆ
เซี่ยอวิ๋นจิ่นส่ายหัว “ข้าไม่กิน พวกเจ้ากินเถอะ”
ลู่เจียวที่อยู่เข้ามาในเรือนเอ่ยขึ้น “เจ้าชิมดูหนึ่งชิ้นเถอะ ข้าซื้อมาสองจินกว่าๆ พี่รองก็ชิมด้วย”
ได้ยินลู่เจียวพูดแบบนั้น เซี่ยเอ้อร์จู้ก็ยืนขึ้น ขนมถั่วแดงแพงขนาดนี้ เขาจะกล้ากินได้อย่างไร ให้น้องสามกินบำรุงร่งกายก็พอ
“ข้า ข้ากลับไปกินที่บ้านดีกว่า”
ลู่เจียวรั้งเขาไว้ “พี่รองอยู่กินมื้อค่ำด้วยกันที่นี่เถอะ แต่ว่ามื้อนี้มีแค่ข้าวต้มกับขนมถั่วแดงเท่านั้น ข้าไม่มีเวลาผัดผัก เครื่องในกับหัวหมูที่ชำแหละตอนเช้าก็ยังไม่ได้เตรียม”
ถึงแม้นางจะมีห้วงอากาศ แต่ถ้าไม่ล้างและต้มหมูให้เสร็จวันนี้ เซี่ยอวิ๋นจิ่นคงจะสงสัยแน่นอน เพราะในฤดูร้อนที่ระอุเช่นนี้ เครื่องในและหัวหมูย่อมเน่าเสียง่าย
ลู่เจียวคิดพลางมองเซี่ยเอ้อร์จู้ “รบกวนพี่รองช่วยป้อนอวิ๋นจิ่นที ให้เขากินเสร็จแล้วท่านค่อยกินแล้วกัน”
ลู่เจียวพูดจบก็เดินจากไป นางต้องรีบไปจัดการกับหัวหมูและเครื่องในพวกนั้นจริงๆ ตอนนี้ก็มืดค่ำมากแล้ว วันนี้ต้องหมักตั้งสองหม้อแน่ะ
ภายในเรือน เซี่ยอวิ๋นจิ่นมองไปที่โต๊ะเล็ก บนโต๊ะเล็กมีข้าวต้มทั้งหมดหกชาม หนึ่งชามในนั้นเป็นของเซี่ยเอ้อร์จู้
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเอ่ยขึ้น “พี่รองไปกินก่อนเถอะ”
เซี่ยเอ้อร์จู้จะกล้ากินก่อนได้อย่างไร จึงรีบยกข้าวต้มไปป้อนเซี่ยอวิ๋นจิ่น
ภายในเรือน แฝดสี่คนนั่งกินข้าวอยู่ตรงโต๊ะเล็กอย่างมีความสุข กินพลางหัวเราะพูดคุยเล่นกันอย่างเพลิดเพลิน
“ท่านแม่ดีจริง นอกจากซื้อลูกกวาดมาให้พวกเราแล้ว ยังซื้อขนมถั่วแดงมาด้วย”
แววตาดั่งดอกท้อของแฝดสี่โค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว ท่าทางที่น่าเกลียดน่าชังนั้นทำให้คนมองแล้วรู้สึกอบอุ่นหัวใจ
ทว่าแฝดพี่สามคนได้ยินคำพูดของเขาก็ไม่สบอารมณ์มาก เหอะ พูดอย่างกับนางเป็นแม่ของเขาคนเดียว นางเป็นแม่ของทุกคนต่างหาก
ลู่เจียวเอาเครื่องในหมูที่ล้างในตอนเช้าแล้วใส่หม้อ ตามด้วยใส่เครื่องปรุงที่เพิ่งซื้อกลับมาจากในเมืองลงไป จากนั้นก็ก่อฟืน
รอกระทั่งไฟติดแล้ว นางจึงไปกินมื้อเย็น
วันนี้เหนื่อยมากจริงๆ
ลู่เจียวกำลังครุ่นคิด เสียงของซื่อเป่าดังขึ้นจากนอกห้องครัว “ท่านแม่ ไม่มากินมื้อค่ำหรือ”
แหม เดี๋ยวนี้รู้จักเป็นห่วงนางแล้ว ลู่เจียวยิ่งรู้สึกมีความสุขขึ้นมามาก
“กินแล้ว เจ้ากินหรือยัง”
ซื่อเป่าเดินมาช้าๆ เพราะตะเกียงไฟในครัวไม่ค่อยสว่าง ลู่เจียวกลัวว่าเขาจะหกล้ม จึงรีบวิ่งไปอุ้มเขามานั่งลงบนก้อนหินหลังเตา
สองแม่ลูกเพิ่งนั่งลง ซื่อเป่าก็เอาขนมถั่วแดงในมือของเขายื่นไปในข้างริมฝีปากของลู่เจียว “ท่านแม่ กินขนมถั่วแดงนี่สิ”
ลู่เจียวรู้สึกชุ่มฉ่ำหัวใจอย่างมาก
“เจ้ากินเองเถอะ ข้าไม่กิน”
ซื่อเป่าพูดด้วยรอยยิ้มสดใส “ข้ากินแล้ว ชิ้นนี้ข้าเก็บไว้ให้ท่านแม่เอง”
ลู่เจียวพยักหน้าพร้อมกัดหนึ่งคำ “อืม อร่อย”
สองแม่ลูกผลักกันกินคนละคำจนหมด
เอ้อร์เป่าและซานเป่าแอบมองพวกเขาอยู่ตรงประตู พอเห็นท่าทางของซื่อเป่า แฝดสองคนนี้ก็ประชดประชันด้วยสีหน้าบึ้งตึง “ประจบเก่งจริงๆ”
“นางจะชอบแค่ซื่อเป่า แล้วไม่ชอบพวกเราไหม”
เอ้อร์เป่าได้ยินซานเป่าพูดเช่นนี้ก็ไม่สบอารมณ์ทันที จึงหันหลังวิ่งกลับไป ซานเป่ารีบตามไปด้วย
ลู่เจียวที่อยู่ในครัวได้ยินแฝดสองคนนี้พูด ทว่าทำเป็นไม่สนใจ
กลิ่นหอมของเครื่องในหมูฟุ้งกระจายออกจากห้องครัว โชคดีที่เรือนที่เซี่ยอวิ๋นจิ่นนอนอยู่ทิศตะวันออก จึงไม่ค่อยได้กลิ่นจากห้องครัว แต่บ้านของซย่าซื่อได้กลิ่นหอมนี้กันทั้งบ้าน แต่ละคนสูดกลิ่นจนท้องร้อง
“นี่มันกลิ่นอะไร หอมจัง”
“หอมจริง ไม่เคยได้กลิ่นหอมขนาดนี้มาก่อน”
เซี่ยเสี่ยวเป่าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “ข้าคิดว่ากลิ่นน่าจะมาบ้านอาสะใภ้สาม ข้าจะไปลองดูว่านางต้มอะไร”
เซี่ยไหลฝูใคร่อยากต่อว่าบุตรชาย ทว่าเซี่ยเสี่ยวเป่ากลับวิ่งไปไกลแล้ว พอเขามาถึงก็นั่งยองๆ ถามลู่เจียวที่อยู่ด้านหลังเตา “อาสะใภ้สามต้มอะไรหรือ หอมมาก”
ลู่เจียวโปรดปรานเซี่ยเสี่ยวเป่าอยู่แล้ว ยิ่งคิดได้ว่าวันนี้เด็กคนนี้ปกป้องแฝดทั้งสี่ ก็ยิ่งถูกใจเขามากขึ้น
“ข้ากำลังต้มเครื่องในหมู เดี๋ยวเสร็จแล้วจะส่งไปให้พวกเจ้าชิมนะ”
“ได้เลยๆ”
เซี่ยเสี่ยวเป่าเดินวนรอบหม้อ อยากกินจนน้ำลายไหล ลู่เจียวนึกขันขึ้นมาทันที
เพราะหม้อแรกคือเครื่องในหมู จึงไม่ต้องใช้เวลานานนัก ยิ่งฟ้าก็มืดขนาดนี้แล้ว ลู่เจียวเลยไม่ได้เคี่ยวต่อ พอเครื่องในหมูสุกได้ที่ก็ตักออกมาแล้ว
ตอนที่ตักออกมา กลิ่นหอมนั้นเกินบรรยาย ลู่เจียวหั่นตับหมูหนึ่งชิ้นป้อนเซี่ยเสี่ยวเป่า
“รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง”
เซี่ยเสี่ยวเป่าพยักหน้าทันที “หอม อาสะใภ้สามทำอย่างไร อร่อยมาก”
ซื่อเป่ามองพลางดึงเสื้อของลู่เจียว “ท่านแม่ ข้าก็จะกิน ข้าก็จะกิน”
ลู่เจียวจึงหั่นป้อนเขาอีกชิ้น
ซื่อเป่ากินด้วยความดีใจ ตอนเคี้ยวก็ยังไม่ลืมประจบ “หอม ฝีมือของท่านแม่สุดยอดจริงๆ”
เอ้อร์เป่าและซานเป่าที่อยู่นอกครัวไม่คิดเรื่องอื่นแล้ว ต่างพากันพุ่งเข้าไปหาลู่เจียวแล้วตะโกนและอ้าปากกว้าง “ท่านแม่ ข้าก็เอา ข้าก็เอาด้วย”
“ท่านแม่ อ้ำ”
ปากน้อยๆ ของทั้งสองอ้ากว้างเหมือนนกน้อยสองตัวที่กำลังรออาหารจากแม่นก ลู่เจียวจึงนิ่งงันไปชั่วขณะ
ขนาดแฝดสองคนนี้ยังเรียกตนว่าแม่แล้ว เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เท่ากับว่าสามในสี่แฝดเรียกตนว่าแม่แล้ว มีเพียงต้าเป่าที่ยังไม่เรียก
ลู่เจียวอารมณ์ดีขึ้นกว่าเดิม รู้สึกว่าตัวเองเริ่มมีคนรักคนชอบแล้ว
นางหั่นตับให้พวกเขาสองคนกินทันที
ลู่เจียวป้อนเอ้อร์เป่าและซานเป่าเสร็จ เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นต้าเป่ายืนอยู่นอกประตู เด็กคนนี้เม้มปากพยายามอดกลั้นความหิวโหยไว้ ท่าทางของเขาดูฝืนใจตัวเองอย่างมาก
ลู่เจียวรู้สึกขบขัน แต่ไม่ได้สร้างความลำบากใจให้เขา แค่กวักมือเรียกเขา
“ต้าเป่าก็มาเถอะ ข้าจะหั่นให้ชิมชิ้นหนึ่ง”
ต้าเป่าครุ่นคิดด้วยสีหน้าจริงจัง เดินเข้ามาอ้าปากเหมือนไม่เต็มใจ
ลู่เจียวขำท่าทางจริงจังของเขามาก
นางไม่กล้าหยอกล้อเขา กลัวว่าเขาจะโกรธ จึงหั่นตับให้หนึ่งชิ้น แล้วถามว่า “เป็นยังไงบ้าง อร่อยไหม”
ต้าเป่าได้ลิ้มลองแล้วก็ตอบกลับอย่างใจเย็น “ก็ใช้ได้”
ลู่เจียวเห็นท่าทางแบบนี้ของเขาก็นึกถึงเซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่บนเตียงทันที จึงอดกลอกตามองบนไม่ได้ ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริงๆ


## ข้าเรียกไม่ออก

ตอนที่ 36 ข้าเรียกไม่ออก
เพราะในคืนนี้สี่แฝดกินแค่ข้าวต้มและขนมถั่วแดงเท่านั้น ลู่เจียวเลยไม่ให้พวกเขากินเยอะ ดังนั้นจึงมองแฝดสี่แล้วพูดว่า
“วันนี้กินแค่นี้ก็พอ อย่ากินเยอะเกินไป ไม่อย่างนั้นท้องจะเสียเอา พรุ่งนี้ค่อยกินเถอะ รีบไปเล่นกับพี่เสี่ยวเป่าได้แล้ว”
เซี่ยเสี่ยวเป่าจึงพาแฝดสี่ไปที่ห้องโถงทันที
ลู่เจียวตักเครื่องในหมูที่ต้มแล้วออกจากหม้อ จากนั้นเอาหัวหมูต้มในน้ำแกงต่อ หัวหมูต้องใช้เวลาเคี่ยวนานหน่อยถึงจะเข้าเนื้อ
“พี่รอง เจ้าช่วยอะไรข้าหน่อยได้ไหม”
เซี่ยเอ้อร์จู้รีบลุกขึ้นมองลู่เจียวทันที “น้องสะใภ้มีอะไรอยากให้ข้าช่วยหรือ”
“อากาศร้อนเกินไป เครื่องในหมูที่ต้มเสร็จก็เก็บรักษายาก ข้าอยากแบ่งให้ทุกคนที่ช่วยพวกเราในวันนี้ ประเดี๋ยวพี่รองช่วยส่งให้ทุกคนที แล้วแบ่งหนึ่งไว้ให้พี่สะใภ้รอง ยัยหนูใหญ่และยัยหนูรองชิม”
เซี่ยเอ้อร์จู้ได้ยินก็รีบโบกมือทันที “ไม่ต้องแล้ว น้องสะใภ้สามและเด็กๆ เก็บไว้กินกันเถอะ”
ลู่เจียวแย้มยิ้ม “ทางนี้ยังมีหัวหมู ตอนนี้พวกเขาไม่ขาดแคลนอาหารแล้ว พี่รองวางใจเถอะ”
เซี่ยเอ้อร์จู้ยังอยากจะพูดต่อ เซี่ยอวิ๋นจิ่นก็ขัดขึ้น “พี่รองช่วยพวกเรามาเยอะ ของที่ให้ไปก็รับไว้เถอะ แต่ต้องระวังตัวหน่อย จะพลอยทำให้พี่สะใภ้รอง ยัยหนูใหญ่และยัยหนูรองลำบากไปด้วยไม่ได้ล่ะ”
นางพูดเช่นนี้ก็เพื่อเตือนเซี่ยเอ้อร์จู้ว่าอย่าให้ตระกูลเซี่ยสังเกตเห็น หากให้ตระกูลเซี่ยรู้ว่าพี่สะใภ้รอง ยัยหนูใหญ่และยัยหนูรองแอบกินอะไร คนทั้งตระกูลคงได้มากินหัวพี่รองแน่
ใบหน้าของเซี่ยเอ้อร์จู้ดูขมขื่นทันที พอเขาครุ่นคิดถึงภรรยาและบุตรีสองคน ก็รู้สึกลำบากใจยิ่ง บางครั้งเขาอยากจะแยกบ้านให้รู้แล้วรู้รอด ทว่าเขารู้ดีแก่ใจว่าเป็นไปไม่ได้ พ่อแม่ใช้พวกเขาทั้งครอบครัวเป็นเสาหลักทำงานหนักหาเลี้ยงทั้งตระกูลขนาดนั้น แล้วจะปล่อยพวกเขาไปง่ายๆ ได้อย่างไร
ถ้าเขาดึงดันจะแยกบ้าน ด้วยนิสัยของมารดา คงจะทำลายชื่อเสียงของเขาให้ป่นปี้ถึงจะพอใจแน่นอน
เมื่อเป็นเช่นนี้ เกรงว่าเขาคงจะอาศัยอยู่ในหมู่บ้านนี้ไม่ได้อีก คนในหมู่บ้านเซี่ยคงไม่ยอมให้คนที่มีชื่อเสียงเสียหายอาศัยอยู่แน่
น้องสามแยกครอบครัวได้ ก็เพราะน้องสามได้รับบาดเจ็บ ทั้งตระกูลเซ่ยไม่ยอมเสียเงินรักษา จึงจะแยกบ้านออกมาอย่างราบรื่น
เซี่ยเอ้อร์จู้กำลังตกอยู่ในภวังค์ เสียงของลู่เจียวทำลายความคิดของเขาทันที
“พี่รอง งั้นก็รบกวนท่านช่วยเอาไปส่งที ข้าแบ่งเสร็จแล้ว”
“ได้”
เซี่ยเอ้อร์จู้ลุกขึ้นหิ้วเครื่องในต้มเครื่องเทศเดินออกไปด้านนอก เขาเอาไปส่งให้บ้านซย่าซื่อ ผู้ใหญ่บ้าน ตระกูลสวี่ และบ้านตัวเอง
เซี่ยเสี่ยวเป่าเห็นเซี่ยเอ้อร์จู้ไปส่งอาหารให้บ้านตน ก็รีบวิ่งกลับบ้านทันที
ลู่เจียวเห็นว่าดึกแล้ว จึงพาสี่แฝดเดินกลับห้องตะวันออก ขณะเดียวกันก็กำชับพวกเขา
“ดึกมากแล้ว รีบไปนอนเถอะ”
ก่อนหน้านี้นางเช็ดตัวและทายาให้แฝดสี่แล้ว ถือเสียว่าคืนนี้เช็ดตัวแก้ขัดไปก่อน
ตอนที่ลู่เจียวอุ้มแฝดสี่ไปบนเตียงของเซี่ยอวิ๋นจิ่น จู่ๆ ซื่อเป่าก็ยื่นแขนมากอดคอนางไว้ “ท่านแม่ คืนนี้ข้าจะนอนกับท่าน”
แฝดพี่สามคนจ้องหน้าเขาด้วยความขุ่นเคือง เสนอหน้าตลอดจริงๆ
ลู่เจียวไม่เห็นด้วย นางนอนบนพื้นมาตลอด พื้นทั้งชื้นทั้งเย็น คงไม่ดีต่อสุขภาพเด็ก
“ข้ายังต้องไปต้มหัวหมูต่อ พวกเจ้านอนก่อนเถอะ”
ตาของซื่อเป่าใกล้ปิดแล้ว ทว่ายังคงยืนหยัด “งั้นข้ารอท่านแม่ก็ได้”
ลู่เจียวลูบหัวของเขา “ได้ เช่นนั้นก็รีบหลับเถอะ”
เอ้อร์เป่า ซานเป่าลืมตากลมโตมองลู่เจียว จู่ๆ ก็เงยหน้าพูด “ท่านแม่ พรุ่งนี้พวกเราจะได้กินเนื้อต้มเครื่องเทศอยู่ใช่หรือไม่”
ลู่เจียวได้ยินเช่นนี้ก็รู้ว่าพวกเขาอยากกินเนื้อต้มมาก จึงพยักหน้า “ได้กินสิ รอให้พวกเจ้าตื่นขึ้นมาก็ได้กินแล้ว”
เอ้อร์เป่าซานเป่าและซื่อเป่าส่งเสียงดีอกดีใจ “เช่นนั้นก็รีบนอนกันเถอะ”
ลู่เจียวส่งแฝดสี่เข้านอน ไม่ลืมหันไปมองเซี่ยอวิ๋นจิ่นปราดหนึ่ง “ข้าไปต้มหัวหมูก่อน มีอะไรก็เรียกข้า”
“ได้”
ลู่เจียวมองดวงตาสุขุมของเซี่ยอวิ๋นจิ่น แล้วมองต้าเป่าอีกครั้ง เหมือนกันอย่างกับแกะ
นางหันเดินออกไป เอ้อร์เป่า ซานเป่าและซื่อเป่าที่อยู่ด้านหลังหลับใหลไปอย่างรวดเดียว มีเพียงต้าเป่าที่ลืมตานอนข้างกายบิดา
แม้เซี่ยอวิ๋นจิ่นจะมีร่างกายอ่อนแอ แต่กลับไม่รู้สึกง่วงแต่อย่างไร เขาอ่อนแอมากขนาดนี้ วันนี้อาการของเขากำเริบหนัก ตามหลักแล้วต้องใช้เวลาในการฟื้นฟูร่างกายนาน
อย่างน้อยเขาต้องสลบไปสองสามวันถึงจะฟื้น แต่นึกไม่ถึงว่าไม่นานก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว สุขภาพของเขาดีขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร
เซี่ยอวิ๋นจิ่นครุ่นคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ พอเห็นบุตรชายคนโตไม่หลับ จึงถามด้วยเสียงอ่อนโยน “เหตุใดต้าเป่าถึงยังไม่หลับ”
ต้าเป่าประสานมือทั้งสองข้างไปไว้ตรงท้ายทอย แล้วพูดด้วยสีหน้าบูดบึ้ง “พวกเขาเรียกนางว่าท่านแม่  แต่ข้าเรียกไม่ออก”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเลิกคิ้ว เขาไม่ขัดขวางที่เด็กๆ จะเรียกนางว่าแม่ แต่ถ้าพวกเขาไม่ยอมเรียก เขาก็ไม่บีบบังคับเช่นกัน
หว่านอะไรได้ผลอย่างนั้น เขาไม่มีทางบีบบังคับเด็กๆ แน่นอน
“เรียกไม่ออกก็ไม่ต้องเรียกสิ ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ รอให้วันไหนอยากเรียกค่อยเรียก”
ต้าเป่าสีหน้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาหันไปจ้องเซี่ยอวิ๋นจิ่น “ท่านพ่อ ท่านว่านางจะดีแบบนี้ตลอดไปไหม”
อันที่จริงเซี่ยอวิ๋นจิ่นอยากจะให้เด็กๆ อบอุ่นใจที่มีมารดาดีเช่นนี้ เขาเลยโน้มน้าวด้วยเสียงอ่อนโยน “ไหนๆ ก็เปลี่ยนมาดีแล้ว น่าจะดีแบบนี้ตลอดไปแหละ”
“อืม เช่นนั้นก็ดี”
ลู่เจียวไม่รู้ว่าสองพ่อลูกคู่นี้กำลังพูดคุยกันอย่างลึกซึ้ง นางต้มหัวหมูในหม้อ ตอนที่ต้มไปพักหนึ่ง จู่ๆ ก็นึกถึงเรื่องสำคัญอย่างหนึ่ง เซี่ยอวิ๋นจิ่นยังไม่ได้กินยา นางจึงรีบเอายาที่ต้มในตอนเช้ามาอุ่น
ตอนที่นางยกยาเข้าไปในห้อง เขากำลังจะหลับ หางตาเหลือบเห็นร่างอ้วนท้วนกำลังยกยาเข้ามาด้วยความสดใส สีหน้าของนางทำให้เขาอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก
ทว่าพอเห็นใบหน้านั้นอย่างชัดเจน เซี่ยอวิ๋นจิ่นก็ทำหน้าปั้นปึ่งทันที แม้รู้ว่าแม่นางตรงหน้าไม่ใช่นางคนเดิม ทว่าพอเห็นดวงหน้านี้ ก็รู้สึกเกลียดชังอย่างไร้เหตุผล
ต่อให้แม่นางผู้นั้นไม่อยู่แล้ว เขาก็ยังเคียดแค้นเข้ากระดูกดำ หากไม่ใช่นาง เขาก็คงไม่ต้องเป็นผู้ป่วยติดเตียงแบบนี้
ตอนนั้นเขาถูกคนวางยาจนสติเลื่อนลอย แม่นางผู้นี้ก็บุกเข้ามาในห้องนอนของเขา  เขาจึงไม่รู้ว่าตนเองทำอะไรไปบ้าง
สุดท้ายตอนที่เขาได้สติขึ้นมา ก็เห็นแม่นางอวบอ้วนนอนอยู่ข้างกาย ทั้งยังมองเขาด้วยสายตาไร้เดียงสา ตอนนั้นเขาถึงกับสลบไปอีกครั้ง
หลังจากนั้นนางก็ตั้งครรภ์ เขาจึงจำเป็นต้องสู่ขอนาง เดิมทีคิดว่าการแต่งงานครั้งนี้ก็เพียงเพื่อกอบกู้ชื่อเสียงของนางเท่านั้น คิดไม่ถึงว่าวันเข้าเรือนหอ แม่นางคนนี้เห็นว่าเขาไม่มีทีท่าจะแตะต้องตัวนาง จึงเข้ามากระชากเสื้อผ้าเขาทันที
เซี่ยอวิ๋นจิ่นครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ก็เคียดแค้นนางเข้ากระดูกดำ
ลู่เจียวยกยามา บุรุษคนนี้เมื่อครู่ยังมีแววตาอ่อนโยนอยู่เลย ทว่ากลับเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือได้ในเสี้ยววินาทีเดียว ท่าทางที่เย็นชาเช่นนี้ ทำให้คนรู้สึกหวาดผวา
ลู่เจียวอดบ่นในใจไม่ได้ ทำตัวเป็นคุณชายจริงๆ กินดีอยู่ดีไปวันๆ แล้วยังทำหน้าเย็นชาใส่คนที่คอยรับใช้อีก รีบหายสักทีได้ไหม ข้าจะได้หลุดพ้นออกจากกรงบ้าๆ นี่เสียที
ลู่เจียวคิดแล้วก็ตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะแอบผสมหลินจือกับโสมเข้าไปในยาของเขา
“รีบดื่มยาเถอะ”


## ไม่เห็นความตั้งใจดีของคนอื่น

ตอนที่ 37 ไม่เห็นความตั้งใจดีของคนอื่น
เซี่ยอวิ๋นจิ่นได้ยินคำพูดของลู่เจียว สีหน้าก็ไม่เย็นชาเท่าเมื่อครู่แล้ว
ลู่เจียวยื่นมือไปพยุงให้เขาเอียงตัวเล็กน้อยเพื่อป้อนยา
แสงไฟสีทองสลัวตกกระทบลงบนใบหน้าชายผู้นี้ ยิ่งขับให้เขาที่เดิมก็ดูดียิ่งหล่อเหลามีราศีมากขึ้น เขาที่ก้มหน้าลงเล็กน้อย ขนตางอนยาวดั่งพัด รับกับจมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากที่แม้จะไม่มีสีเลือด แต่ดูเย้ายวนใจ
เขาที่ปั้นหน้าเย็นชาน้อยลง ยิ่งสมเป็นคุณชายรูปงามดั่งพระจันทร์ทรงกลด
ลู่เจียวมองเขา อดนึกถึงคำพูดประโยคหนึ่งของหนังสือเล่มนั้นไม่ได้ ‘ต่อให้ใต้เท้าโส่วฝู่จะเป็นชายวัยกลางคน แต่ก็ยังดูอ่อนวัย งดงามเป็นหนึ่งในต้าโจว ท่าทางสง่าผ่าเผย ไม่มีใครเทียบเทียมได้’
ตัวละครที่รูปงามและมากความสามารถ กลับเป็นดาวร้ายในนิยาย
ลู่เจียวกำลังคิดเรื่องใต้เท้าโส่วฝู่ เซี่ยอวิ๋นจิ่นดื่มยาหมดแล้วก็เงยหน้ามองนาง พูดเสียงเย็น “ดื่มหมดแล้ว”
ลู่เจียวได้สติกลับมา นางกำลังคิดอะไรอยู่ ตอนนี้เจ้าหมอนี่เกลียดนางมาก แววตาที่มองนางอาฆาตจนอยากฆ่านางให้ตาย ฉะนั้นนางต้องรักษาขาของเขาให้หายเร็วที่สุด
ลู่เจียวคิดพลางชำเลืองมองชาม จากนั้นเอาชามเปล่าวางบนชั้นวางเก่า แล้วพยุงเขานอนลง
ก่อนจะไป นางยังเอ่ยว่า “ขมหรือเปล่า จะกินลูกกวาดหน่อยไหม”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นหันข้าง ขมวดคิ้วมองนาง “ไม่กิน”
ลู่เจียวต่อว่าตัวเองในใจว่าเหตุใดถึงเป็นคนปากไวเช่นนี้ ทว่าพอนึกถึงเรื่องที่เซี่ยอวิ๋นจิ่นทำในวันนี้ ก็อดกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจังไม่ได้
“ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปอย่าวู่วามลงจากเตียงอีก พักฟื้นร่างกายดีๆ ถ้ายังลงจากเตียง แผลจะหายได้อย่างไร”
ตอนนี้ต่อให้อยากผ่าตัดให้เขา ก็ต้องรักษาอาการปวดศีรษะและเลือดที่คั่งในม้ามให้หายดีก่อน ถึงจะทำการผ่าตัดได้
ถ้าเขายังขยับร่างกายมั่วซั่วเช่นนี้ อาการปวดศีรษะและเลือดคั่งในม้ามคงหายาก ไม่มีวันผ่าตัดได้แน่ๆ
เซี่ยอวิ๋นจิ่นได้ยินคำพูดของลู่เจียวก็เอ่ยขัด “ข้ารู้สึกว่าข้าดีขึ้นมากแล้ว น่าจะไม่มีปัญหาอะไร”
ลู่เจียวจ้องหน้าเขาด้วยสีหน้าบึ้งตึง เจ้าคิดว่านั่นเป็นเพราะร่างกายของเจ้าดีขึ้นหรือ นั่นเป็นเพราะข้าให้เจ้าดื่มน้ำวิเศษ รักษาความสมดุลของร่างกายเจ้าไว้ต่างหาก แต่นี่ไม่ได้ช่วยขับเลือดที่คั่งในม้ามและรักษาอาการปวดศีรษะให้ดีขึ้นได้หรอกนะ
ทว่าเรื่องของน้ำวิเศษ ลู่เจียวไม่อาจเอ่ยออกจากปากได้ ฉะนั้นนางทำได้เพียงจ้องหน้าเซี่ยอวิ๋นจิ่น พร้อมตักเตือน
“ข้าไม่สนว่าเจ้าจะดีขึ้นหรือไม่ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าต้องนอนอยู่บนเตียงดีๆ จะกินข้าว หรือขับถ่ายก็ต้องทำบนเตียงเท่านั้น”
สีหน้าของเซี่ยอวิ๋นจิ่นหม่นหมองทันที อะไรคือกินข้าวขับถ่ายก็ต้องทำบนเตียง แม่นางผู้นี้คือหญิงแท้หรือไม่
เวลานี้เซี่ยอวิ๋นจิ่นสงสัยมาก วิญญาณที่อยู่ในร่างของแม่นางตรงหน้า อาจจะเป็นบุรุษคนหนึ่ง
“เจ้าคือแม่นางจริงหรือ”
ลู่เจียวแสยะยิ้มเย็นชา “เหอะ เป็นแม่นางแล้วพูดเรื่องกินเรื่องขับถ่ายไม่ได้หรือ”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นถลึงตามองนาง คำพูดและท่าทางของนางล้วนดูเป็นธรรมชาติ ไม่เหมือนเสแสร้งแกล้งทำแม้แต่น้อย อีกอย่าง ช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาตั้งใจจับตามองทุกกริยาของนาง ล้วนไม่เหมือนบุรุษจริงๆ ฉะนั้นคนคนนี้คือสตรีหรือ
เซี่ยอวิ๋นจิ่นกำลังครุ่นคิด ลู่เจียก็วสาวเท้าก้าวใหญ่เดินออกไปข้างนอกแล้ว เซี่ยอวิ๋นจิ่นคิดว่านางคงออกไปทำงานต่อ
ไม่นึกเลยว่าลู่เจียวจะเอาโครงไม้ไผ่รูปทรงแปลกประหลาดกลับเข้ามา “เห็นเจ้าสิ่งนี้ไหม เอาไว้ตั้งบนเตียงตอนที่เจ้าอยากขับถ่าย จะได้สะดวกขึ้น”
เซี่ออวิ๋นจิ่นมองของในมือของลู่เจียว สีหน้าก็อดหม่นหมองไม่ได้ แววตาแผ่ซ่านความเย็นชา
“นี่มันของบ้าอะไรกัน”
ลู่เจียวเห็นเขามีท่าทีเคร่งเครียด ก็ไม่ได้หวาดกลัวเขาแม้แต่น้อย กลับรู้สึกสาแก่ใจที่ทำให้เขาเครียดขึ้นมาได้
“อันนี้หรือ แค่สอดไว้ใต้ร่างของเจ้าก็พอ...”
นางยังพูดไม่จบ บุรุษบนเตียงก็กัดฟันกรอด “ข้าไม่ต้องการ เอากลับไปเถอะ”
เขามั่นใจมากว่าตัวเองคงขับถ่ายบนนี้ไม่ออกแน่นอน
ต่อให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาก็จะถ่ายบนพื้น ไม่มีทางนอนถ่ายบนเตียงและถ่ายบนของแปลกประหลาดอะไรนี่แน่ แค่คิดก็รู้แล้วว่าต้องถ่ายไม่ออก
เซี่ยอวิ๋นจิ่สงสัยว่าลู่เจียวตั้งใจกลั่นแกล้งเขา จึงมองนางด้วยสีหน้าเยือกเย็น “เจ้าตั้งใจกลั่นแกล้งข้าหรือ”
ลู่เจียวกลอกตามองบน อะไรคือตั้งใจกลั่นแกล้ง นางอุตส่าห์หวังดีทำกระโถนถ่ายอุจจาระให้เขา เขากลับคิดเช่นนี้ ไม่เห็นความตั้งใจดีของคนอื่นจริงๆ
ลู่เจียวเก็บกระโถน สาวเท้าก้าวใหญ่ “แล้วแต่เจ้า อยากทำอย่างไรก็เชิญ”
ทว่าตอนที่เดินไปถึงตรงประตู นางก็นึกถึงเรื่องเรื่องหนึ่ง จึงหันกลับไปจ้องหน้าเซี่ยอวิ๋นจิ่นราวกับครุ่นคิดอะไรบางอย่างออก
เซี่ยอวิ๋นจิ่นแค่เห็นท่าทางของนาง ก็สงสัยว่านางจะเล่นอะไรไม่ชอบมาพากลอีก เตรียมจะไล่นางออกไปด้านนอก
ลู่เจียวกลับชิงเอ่ยก่อนอย่างรวดเร็ว “เซี่ยอวิ๋นจิ่น ข้าอยากถามเจ้า วันนี้เจ้าค่อยๆ คลานลงจากเตียง หรือว่าหกล้มตั้งแต่ลงจากเตียงแล้ว”
ลู่เจียวกลัวว่าเขาจะใช้ขาเดินมากเกินไป เพราะถ้าขาหักเป็นครั้งที่สอง บาดแผลก็ต้องสาหัสกว่าเดิม นางยอมให้เขาคลานออกไปด้านนอกดีกว่า
เพียงแต่นางเพิ่งพูดจบ ชายบนเตียงก็กัดฟันกรอด “ไสหัวออกไป”
ลู่เจียวเห็นเขาดูโมโหเดือดดาลก็ไม่อยากสนใจเขาอีก หันหลังเดินออกมา
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเดือดดาลอย่างมาก วันนี้แฝดสี่โดนคนอื่นรังแก ความรู้สึกไร้ความสามารถจนช่วยเหลือบุตรตนเองไม่ได้ผุดขึ้นมากลางใจของเขาอีกครั้ง
เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันนี้ แม้กระทั่งบุตรชายก็ยังปกป้องไว้ไม่ได้ ตอนนั้นเขาพยุงผนังเดินออกไปข้างนอก ไม่สนใจสักนิดว่าจะต้องคลานบนพื้น หรือขาจะหักอีกครั้งหรือไม่
แต่ขาของเขาไม่มีแรงแม้แต่น้อย สุดท้ายก็ล้มลงบนพื้น แต่เพราะได้ยินเสียงร้องไห้ของบุตรชาย จึงฝืนคลานออกไปด้านนอก
เซี่ยอวิ๋นจิ่นนึกถึงสภาพแสนอาภัพของตัวเองในตอนนั้น อารมณ์ก็ลุกเป็นไฟขึ้นมา นัยน์ตาแดงก่ำ ภายในใจคิดเพียงอย่างเดียวว่า เขาจะรักษาขา ต้องรักษาให้หาย เช่นนั้นเขาถึงจะปกป้องบุตรได้ ถึงจะลุกขึ้นยืนด้วยความสง่างามได้อีกครั้ง
เซี่ยอวิ๋นจิ่นครุ่นคิดอย่างมีสติพลางอดกลั้นความเดือดดาลในใจ เขาควรไปขอความช่วยเหลือจากใครดี
ก่อนหน้านี้หมอโจวเคยบอกว่าหมอทหารผ่าตัดเป็น อาจจะรักษาขาของเขาให้หาย ฉะนั้นเขาต้องไปหาหมอทหารคนนี้ให้ได้
เซี่ยอวิ๋นจิ่นคิดได้ดังนี้ก็สงบสติอารมณ์ได้ทันที แล้วจะหาคนคนนั้นอย่างไร
ถึงแม้ก่อนหน้านี้ลู่เจียวเคยบอกว่าจะหาหมอทหารมารักษาขาให้เขา แต่เซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่เชื่อ นางเป็นเพียงแม่นางแปลกหน้าที่เขาไม่เคยรู้จักอย่างลึกซึ้ง แล้วจะหวังดีหาหมอทหารให้เขาได้อย่างไร ฉะนั้นเขาต้องพึ่งพาตัวเอง


## ตาเป็นตะคริวหรือ

ตอนที่ 38 ตาเป็นตะคริวหรือ
ลู่เจียวกินข้าวเสร็จก็เข้าไปอาบน้ำในน้ำพุจิตวิญญาณ
แม้ห้วงอากาศนี้จะดีมาก ทว่านางกลับใช้เวลาอยู่ได้นานที่สุดสามชั่วโมงเท่านั้น ต่อให้นางไม่อยากออกมา ห้วงอากาศก็จะดีดนางออกมาเอง
ลู่เจียวอาบน้ำเสร็จก็ดื่มน้ำวิเศษไปหนึ่งแก้ว นางรู้สึกสบายไปทั้งตัว ไม่ได้เหนื่อยล้าเหมือนในตอนแรก
ทว่านี่ก็ดึกมากแล้ว นางรีบออกจากห้วงอากาศ เก็บกวาดห้องครัว แล้วค่อยออกจากห้องครัวไปที่เรือนตะวันออก
ลู่เจียวเพิ่งเข้าไปในเรือน เซี่ยอวิ๋นจิ่นที่หลับใหลไปแล้วก็ลืมตามองนางทันที แววตาคู่นั้นดูเย็นชาและระแวดระวังเป็นพิเศษ ทว่าพอเห็นว่าเป็นลู่เจียว เขาก็ค่อยๆ หลับตาหลับใหลไป
ลู่เจียวเห็นว่าเขาสงบสติอารมณ์ได้แล้ว ไม่ได้ดูเย็นชาเหมือนในตอนแรก ก็ไม่ได้หาเรื่องทะเลาะกับเขาอีก ปูเสื่อนอนบนพื้น
วันถัดไป ลู่เจียวตื่นเช้ามาก ฟ้ายังไม่ทันสว่าง ก็ตื่นไปเขาเงียบๆ คนเดียวแล้ว ถือโอกาสนี้ไปตัดฟืนด้วย
เพียงแต่นางเพิ่งจะออกจากบ้าน เซี่ยเสี่ยวเป่าที่อยู่ข้างบ้านก็วิ่งระริกระรี้ออกมา
“อาสะใภ้สาม อาสะใภ้สามตื่นเช้าขนาดนี้ จะไปขึ้นเขาหรือ”
ลู่เจียวตอบกลับเพียงอืม แล้วมองเซี่ยเสี่ยวเป่าด้วยความข้องใจ “เหตุใดเจ้าถึงตื่นเช้าจัง ไม่เห็นขี้เซาเหมือนเด็กคนอื่นเลย”
เซี่ยเสี่ยวเป่ายิ้มเบิกบาน “เมื่อวานอาหารที่ท่านทำอร่อยมาก วันนี้ข้าจะขึ้นเขาไปล่าสัตว์ ถ้าได้มา จะให้ท่านแม่ทำแบบนั้นให้ข้ากิน ใช่แล้ว ท่านอาสะใภ้ช่วยสอนท่านแม่หน่อยได้หรือไม่”
ลู่เจียวพูดด้วยรอยยิ้ม “น้ำแกงเมื่อวานยังเหลือ ถ้าเจ้าจะเอา ก็ให้แม่เจ้ามายกที่บ้านข้าไปเทใส่หม้อแล้วต้มอีกรอบก็พอแล้ว”
เซี่ยเสี่ยวเป่ากระโดดโลดเต้นทันที “ดีเลย อาสะใภ้ใจดีจริงๆ ”
ลู่เจียวรู้สึกขบขัน แค่นี้ก็ใจดีแล้วหรือ เด็กจริงๆ ทั้งสองเดินขึ้นเขาด้วยกัน ลู่เจียวสอนเซี่ยเสี่ยวเป่าวางกับดักก่อน นางไม่หวงความรู้แม้แต่น้อย ยินดีสอนเขาตลอดทางขึ้นเขา
“วิธีวางกับดักมีอยู่หลายแบบ ก่อนหน้านี้ข้าใช้วิธีที่ง่ายที่สุด ขุดหลุมหนึ่งให้ก้นหลุมกว้างปากหลุมแคบเป็นทรงขวดน้ำปากเล็ก แล้วเสียบไม้ไผ่ปลายแหลมไว้ในโคลนด้านล่าง ด้านบนคลุมด้วยหญ้า แล้ววางสัตว์หรือเนื้อที่มีกลิ่นคาวเลือดแรงไว้บนหญ้าก็พอแล้ว”
“อีกแบบคือใช้ลวดเหล็ก ข้างหนึ่งผูกเงื่อนเป็น อีกข้างมัดเงื่อนตาย ตรงกลางแขวนเนื้อไว้ สัตว์ที่เข้าไปกินจะถูกลวดรัด ยิ่งดิ้นก็ยิ่งแน่น สุดท้ายจะถูกรัดตาย”
“ส่วนอีกแบบคือกับดักที่หนีบสัตว์ ด้านในที่หนีบใส่เหยื่อไว้หนึ่งชิ้น ถ้าสัตว์เข้าไปกิน ก็จะโดนกับดักหนีบ แน่นอนว่าต้องซ่อนที่หนีบไว้ในหญ้า อย่าให้สัตว์สังเกตเห็นเด็ดขาด”
“แล้วยังมีกับดักตาข่าย บนพื้นต้องปูตาข่ายที่มีกลไกกิ่งไม้ทั้งสี่มุม ตรงกลางวางเนื้อล่อสัตว์ไว้ ต้องเอาหญ้าคลุมไว้บนตาข่ายเช่นกัน อย่าปล่อยให้สัตว์รู้ทัน สัตว์บางตัวก็ก็ฉลาด ถ้าพวกมันสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติก็จะไม่ติดกับ ต้องรอให้สัตว์หลงเข้ามาโดนกลไกกิ่งไม้ทั้งสี่มุม ตาข่ายดักสัตว์ก็จะรวบเข้า สัตว์ที่ติดกับก็เหมือนปลาติดแห หนีไปไหนไม่ได้”
ลู่เจียวพูดถงกับดักไปหลายแบบ เซี่ยเสี่ยวเป่าฟังจนมึนงง สุดท้ายก็ถามลู่เจียว “อาสะใภ้สาม แล้วท่านเลือกแบบใด”
“ข้าเลือกแบบที่ง่ายที่สุด ขุดหลุมและเสียบไม้ไผ่ปลายแหลมไว้ในหลุม แล้วค่อยเอาเนื้อล่อสัตว์”
อันที่จริงลู่เจียวไม่ขุดแม้แต่หลุม นางเลือกหลุมก้นใหญ่และปากแคบที่มีอยู่ตามธรรมชาติ แล้วเสียบไม้ไผ่แหลมไว้ด้านล่าง
ที่นางวางเนื้อล่อสัตว์มาติดกับสำเร็จ เป็นเพราะน้ำวิเศษเป็นสิ่งดึงดูดพวกสัตว์ป่ามากที่สุด แน่นอนว่านางคงบอกเรื่องนี้ให้เซี่ยเสี่ยวเป่ารู้ไม่ได้
เซี่ยเสี่ยวเป่าได้ยินคำพูดของลู่เจียว ก็ร้องอย่างตกตะลึง  “เช่นนั้นข้าไม่ได้เอาอุปกรณ์อะไรมาขุดหลุมเลย อาสะใภ้สาม ข้าจะกลับไปเอาจอบก่อน”
เซี่ยเสี่ยวเป่าพูดจบก็วิ่งกลับ ลู่เจียวอยากบอกเขาว่าวันนี้ไม่ต้องกลับไปเอาแล้ว ใช้หลุมที่นางหาเจอเถอะ แต่เซี่ยเสี่ยวเป่าวิ่งเร็วยิ่งกว่ากระต่าย หายไปในชั่วพริบตา
ลู่เจียวก็ไม่ได้สนใจเขา หันหลังเดินขึ้นเขาไปตัดฟืนต่อ วันนี้นางไม่ได้ไปดูกับดัก ก่อนหน้านี้หนูไผ่ในกับดักโดนสัตว์ป่ากินไปแล้ว นางยังไม่ได้เอาเหยื่อไปใส่ใหม่ จึงไม่มีสัตว์ติดกับดัก
เพราะตอนนี้นางไม่ขาดแคลนเนื้อ จึงไม่คิดจับสัตว์
ลู่เจียวรีบตัดฟืน เห็นว่าผ่านมานาน จึงแบกฟืนเดินลงเขา
เพียงแต่ยังไม่ทันลงจากเขา เพิ่งจะหักโค้งเปลี่ยนทิศ ก็เจอบุรุษท่าทางอันธพาลคนหนึ่งเดินมา
ลู่เจียวมองออกทันทีว่าชายผู้นี้คือใคร ไอ้หมอนี่ไม่มีความรู้ความสามารถ ทั้งยังชอบลักเล็กขโมยน้อยเป็นประจำ เป็นพวกเดียวกันกับเสิ่นเสี่ยวซาน เหมือนจะชื่อว่าหลัววั่งไฉ
แม้ว่าลู่เจียวจะรู้จักชายผู้นี้ แต่กลับไม่สนใจเขา เดินสวนทางกับเขาช้าๆ
ไม่นึกเลยว่านางเพิ่งจะเดินสวนเขา เขาก็เผยยิ้มเจ้าเล่ห์ และยังทักทายลู่เจียวด้วยท่าทางราวกับตัวเองมีเสน่ห์มากอย่างนั้นแหละ
“ลู่เจียว ขึ้นเขาไปตัดฟืนหรือ”
ลู่เจียวแค่เห็นเจ้าหมอนี่ถามก็หรี่ตาลงทันที คิดในใจว่า ทำท่าทางเช่นนี้ คิดจะทำอะไรของเขา
นางชะงักฝีเท้าลง พยักหน้า “ใช่ เจ้าขึ้นเขามาทำไมหรือ”
ตอนนี้ฟ้ายังไม่ค่อยสว่าง เจ้าหมอนี่ชอบลักเล็กขโมยน้อย หากไม่มีจุดประสงค์แล้วจะขึ้นเขาได้อย่างไร
หลัววั่งไฉได้ยินคำพูดของลู่เจียวก็ยิ้มกว้างกว่าเดิม เขานึกว่ารอยยิ้มตัวเองยิ้มมีเสน่ห์มาโดยตลอด ที่ผ่านมาสาวๆ ในหมู่บ้านก็หลงเขาจนหัวปักหัวปำไปไม่น้อย ลู่เจียวที่เป็นสตรีอ้วนท้วนแบบนี้ ถ้าอยากเกี้ยวพาราสี ไม่ใช่ว่าง่ายเพียงกระดิกนิ้วก็พอแล้วหรือ
เขาจำคำพูดของเสิ่นซิ่วได้ ถ้าเขายั่วยวนนางอ้วนลู่เจียวคนนี้ได้ นางจะตบรางวัลเขาเป็นอย่างงาม
หลัววั่งไฉยิ่งคิดก็ยิ่งมีความสุข ถึงแม้เขาจะรังเกียจลู่เจียว ทว่าเพื่อเงิน เขาก็ยอมทำทุกอย่าง
หลัววั่งไฉคิดแล้วก็หรี่ตาลง แสร้งปั้นหน้ารักใคร่เอ็นดูลู่เจียว
“ข้าเห็นใจเจ้าต้องลำบากขึ้นเขามาตัดฟืนเอง เลยคิดว่าจะขึ้นเขามาตัดฟืนแทนเจ้า”
ลู่เจียวไร้คำจะเอ่ย นางตัดฟืนเสร็จแล้วเขาค่อยมา นี่หรือเรียกว่าเห็นอกเห็นใจ
“ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราดีเช่นนี้เลยหรือ เจ้าถึงมาเห็นอกเห็นใจข้าแบบนี้”
หลัววั่งไฉเลิกคิ้วขึ้น เล่นหูเล่นตาใส่ลู่เจียว
ลู่เจียวเห็นแล้วปวดศีรษะทันที นี่เล่นหูเล่นตาใส่ข้าอยู่หรอกหรือ ราวกับเส้นเอ็นตากระตุกกระนั้นแหละ เขานึกว่าตัวเองมีเสน่ห์มากเลยหรือ ข้าใกล้จะอาเจียนแล้ว
หลัววั่งไฉไม่รู้ ยังคงพูดด้วยเสียงอ่อนโยน “ก่อนหน้านี้แม้ความสัมพันธ์ของพวกเราจะไม่ดี แต่หลังจากนี้ต้องดีขึ้นแน่นอน ข้าเอ็นดูเจ้าจริงๆ นะ”
เขายกมือขึ้นหมายจะกอดลู่เจียว นางกลับยกเท้าถีบเขาไปไกลถึงสามเมตร
หลัววั่งไฉตะกละเกียจคร้าน แล้วยังบ้ากามตัณหา ตอนที่พุ่งเข้าไปกอดลู่เจียว จะทันระวังตัวรับมือกับการจู่โจมของลู่เจียวได้อย่างไร พอโดนเตะไปไกลเช่นนี้ ก็เจ็บปวดจนหน้าซีด
เขาพยายามลุกขึ้นด้วยความโมโห “ลู่เจียว ไอ้หมูสมควรตาย”
ยังไม่ทันพูดจบ เขาก็นึกถึงเงินที่จะได้ จึงเปลี่ยนสีหน้าจากโกรธเป็นไม่ได้รับความเป็นธรรมทันที “เจียวเจียว เจ้าทำเช่นนี้ ทำให้ข้าลำบากใจเกินไปแล้ว ข้าอุตส่าห์เอ็นดูเจ้าที่ต้องคอยรับใช้คนพิการเลยอยากมาช่วย เหตุใดเจ้าถึงทำกับข้าเช่นนี้”
ลู่เจียวได้ยินคำพูดป้อยอของเขาก็อยากอาเจียนมาก ช่างเถอะ คนอย่างนี้สนใจไปก็เปล่าประโยชน์
นางสาวเท้าก้าวใหญ่ เดินไปกระชากตัวเขาลุกขึ้นแล้วผลักเขาไปชิดต้นไม้ริมถนน จากนั้นก็เงื้อหมัดชกท้องขาไปหนึ่งหมัด


## แม่นางผู้นี้ค่อนข้างซื่อ

ตอนที่ 39 แม่นางผู้นี้ค่อนข้างซื่อ
หลัววั่งไฉเจ็บปวดจนหน้าเหยเก พยายามประคองตัวเองลุกขึ้น เขาอยากด่าลู่เจียวใจจะขาด ทว่าพอคิดถึงท่าทางโหดเหี้ยมของลู่เจียว เขาก็ตื่นหวาดกลัว ไม่กล้าด่าขึ้นมาทันที
ลู่เจียวไม่สนใจเขา เงื้อหมัดชกไปอีกหนึ่งที ครั้งนี้หลัววั่งไฉเจ็บจนร้องไห้ออกมา
“ลู่เจียว อย่าชกข้า อย่าชกข้าอีกเลย”
ลู่เจียวชกไปอีกที หลัววั่งไฉขดหัวเหมือนกุ้ง เจ็บจนหน้าเหยเกอีกครั้ง
ลู่เจียวเงื้อหมัดอีกครั้ง เขาก็หวาดผวาจนต้องใช้มือสองข้างกอดศีรษะไว้แล้วร้องไห้เสียงดัง
ลู่เจียวหยุดหมัดที่กำลังจะชกไอ้สารเลวนี่ แล้วถามด้วยเสียงเย็นชา “พูดมา ใครสั่งให้เจ้ามาเกี้ยวข้า ทางที่ดีก็พูดความจริง ไม่อย่างนั้นก็อย่าโทษถ้าข้าชกเจ้าอีก ใช่แล้ว ในภูเขาไม่มีผู้อื่น ถ้าข้าชกเจ้าตกลงไปในหลุม ก็คงไม่มีใครรู้หรอก”
ตอนนี้หลัววั่งไฉเพิ่งจะรู้ตัวว่าแม่นางตรงหน้าเป็นเจ้าแม่ตัวจริง จึงสารภาพความจริงออกไปทั้งหมด ไม่กล้าเก็บไว้แม้แต่คำเดียว
“เสิ่นซิ่วบอกว่าถ้าข้าเกี้ยวเจ้าได้จะให้เงินรางวัลอย่างงามกับข้า นางบอกให้เกี้ยวให้เจ้าหวั่นไหวก่อน แล้วค่อยหาโอกาสจัดฉากให้ทุกคนในหมู่บ้านเห็น ถึงเวลานั้นเจ้าย่อมไม่มีหน้าอยู่ในหมู่บ้านเซี่ยอีกต่อไป”
ลู่เจียวแสยะยิ้มเย็นชา สีหน้าขุ่นเคือง นางหันไปมองหลัววั่งไฉพร้อมพูด
“หลัววั่งไฉ เจ้าไม่อยากสู่ขอภรรยาเลยหรือ”
กระทั่งในฝัน หลัววั่งไฉยังอยากจะสู่ขอภรรยาเลย แม้เขาจะบ้ากาม ชอบเกี้ยวพาสาวๆ ในหมู่บ้านไปมั่ง ทว่ามีภรรยาคนหนึ่งนั้นดีเพียงใด ภรรยาดูแลรับใช้เขา เขาอยากทำอะไรก็ทำ นอกจากภรรยา จะมีคนอื่นปรนนิบัติเขาเช่นนี้หรือ
เพียงแต่ไม่มีใครอยากเป็นภรรยาของเขา เขามีฐานะยากจน ในบ้านนอกจากมีมารดาตาบอดแล้ว ก็ไม่มีเงินแม้แต่ตำลึงเดียว แม้แต่เงินกินข้าวยังไม่มี ใครจะยอมแต่งงานกับเขาเล่า
“ไม่มีใครยอมแต่งงานกับข้านี่”
ลู่เจียวให้แนะนำเขาอย่างชื่นมื่น “ไม่มีใครยอมก็ไม่รู้จักหาวิธีหรือ ตรงหน้าของเจ้าไม่ใช่ว่ามีคนดีๆ อยู่แล้วหรือ เจ้ากับนางมีความสัมพันธ์ที่ดีขนาดนั้น ปกติเจ้าก็ไปบ้านนางบ่อยขนาดนั้น แค่วางแผนจับนางให้อยู่หมัด เป็นเรื่องง่ายมากเลยนี่”
ทันทีที่ลู่เจียวพูด หลัววังไฉก็รู้ว่า ‘นาง’ ในที่นี้คือใคร เสิ่นซิ่วหรือ
ปกติหลัววังไฉและเสิ่นเสี่ยวซานไปมาหาสู่กันบ่อย เขาไปบ้านเสิ่นบ่อยมาก ทว่ากลับไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้
เวลานี้ลู่เจียวจุดประกายความคิด ความคิดที่จะจับเสิ่นซิ่วมาทำเมียผุดขึ้นมาในหัว แม่นางเสิ่นซิ่วต่างหากถึงจะเป็นสวรรค์ชั้นเจ็ดของเขา ดูรูปทรงองค์เอวนั้นสิ แค่คิดก็ฉุดกระชากวิญญาณเขาออกจากร่างได้แล้ว
เพียงแต่แม่หม้ายหลี่ไม่ได้เป็นคนที่ยอมโดนรังแกง่ายๆ เขาไม่มีเงิน แล้วจะเอาเงินมาจากไหน
หลัววั่งไฉยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเป็นไปไม่ได้
ลู่เจียวพูดยิ้มๆ “เจ้าไม่รู้จักคิดวิธีหาเงินหน่อยหรือ ถ้าข้าเดาไม่ผิด เสิ่นซิ่ อาศัยอยู่ในต้นตระกูลมานานขนาดนี้ ถ้านางไม่มีเงินในมือ แม่หม้ายหลี่และเสิ่นเสี่ยวซานต้องโวยวายแน่นอน ฉะนั้นเจ้าต้องเอาเงินจากนางไปให้แม่หม้ายหลี่ ไม่เช่นนั้นเจ้าจะสู่ขอนางได้อย่างไร”
“ถ้าเจ้าขอนางตรงๆ นางไม่มีทางให้อยู่แล้ว เช่นนั้นก็ต้องขอทางอ้อม”
หลัววั่งไฉได้ยินคำพูดของนาง นัยน์ตาลุกวาวกว่าเดิม สุดท้ายก็ลืมความเจ็บปวดของร่างกายแล้วพูดอย่างตื่นเต้นดีใจ “ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ ถ้าเรื่องนี้สำเร็จ ถึงเวลาเจ้าต้องมาดื่มสุราแสดงความยินดีกับข้าด้วยล่ะ”
ลู่เจียวค่อยๆ ปล่อยหลัววั่งไฉแล้วปรบมือ “เรื่องนี้ไม่สำเร็จก็ต้องสำเร็จ เข้าใจไหม ถ้าไม่สำเร็จ...”
นางไม่ได้พูดสิ่งใดออกมา เพียงเงื้อหมัดไปตรงหน้าหลัววั่งไฉ
หลัววั่งไฉตกใจจนตัวสั่นงันงก นี่ถ้าไม่สำเร็จแล้วจะชกเขาอีกหรือ หลัววั่งไฉรู้สึกถึงความเจ็บปวดอีกครั้ง เขาหันหลังร้องเสียงดังวิ่งหนีไป
“เจ้าวางใจเถอะ ข้าต้องทำเรื่องนี้ให้สำเร็จแน่นอน”
พูดจบก็วิ่งไวยิ่งถูกหมาป่าไล่ตาม ลู่เจียวไม่สนใจเขา รีบเก็บฟืนที่ตกพื้น แบกขึ้นหลังแล้วเดินลงเขา
สำหรับเรื่องที่เสิ่นซิ่วจะเจอ นางไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย เสิ่นซิ่วรนหาที่ตาย กล้ากล้าวางแผนทำร้ายนาง ก็สมควรโดนแบบนี้
ลู่เจียวกลับถึงบ้าน ฟ้าก็สว่างแล้ว แฝดสี่ตื่นกันหมดแล้ว พอเห็นนาง แฝดสามในสี่ก็รีบวิ่งมาหา
“ท่านแม่ อยากกินเนื้อต้มหอมๆ ของเมื่อวานจังเลย”
ลู่เจียวตอบกลับอย่างเบิกบาน “ได้ เช้านี้พวกเรากินบะหมี่เนื้อต้มพะโล้ เพิ่มไข่ไก่อีกหนึ่งฟอง”
เด็กสามคนโห่ร้องอย่างดีใจแล้วหันหลังวิ่งกลับไปบอกเซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่ในเรือนตะวันออกทันที ส่วนลู่เจียวก็เข้าไปทำมื้อเช้าในห้องครัว
นางโรยต้นหอมและผักชีในน้ำแกงเนื้อต้มพะโล้ ใส่ไข่ด้านบนอีกหนึ่งฟอง บะหมี่ก็รทั้งหอมทั้งน่ากินจริงๆ
แฝดสี่เห็นแล้วแทบจะกินโดยไม่ใช้ตะเกียบ ซื่อเป่าเริ่มเอ่ยชมอย่างประจบสอพลอ
“บะหมี่ที่ท่านแม่ทำหอมเหลือเกิน ดูน่ากิน รสชาติอร่อยเหมือนหน้าตา”
ลู่เจียวถูกชมจนอารมณ์ดีเป็นพิเศษ แววตามองไปที่เอ้อร์เป่าและซานเป่า
เอ้อร์เป่าซานเป่าได้รับสัญญาณบางอย่าง จึงรีบคล้อยตามซื่อเป่า
“ใช่ ท่านแม่ทำกับข้าว บะหมี่ ลูกกวาด ขนมก็อร่อยไปหมดเลย”
เรื่องง่ายๆ ก็แค่ชมเกินจริงสักหน่อยเท่านั้น
ซานเป่าก็เอ่ยตาม “ท่านแม่ไม่เพียงแต่ทำอาหารอร่อย แล้วยังดูสวยขึ้นอีกด้วย”
ลู่เจียวยกมือลูบหน้าโดยไม่รู้ตัว จริงหรือ
เซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่ในเรือนด้านข้างรู้สึกอับอายแทนนาง โตป่านนี้กลับโดนเด็กปั่นหัว สุดคำบรรยายจริงๆ
เซี่ยอวิ๋นจิ่นและต้าเป่าสบตากัน แววตาทั้งคู่สื่อว่าแม่นางผู้นี้ค่อนข้างซื่อ
ลู่เจียวอารมณ์ดีมาก ยกบะหมี่หมูต้มพะโล้ป้อนเซี่ยอวิ๋นจิ่น ขณะเดียวกันก็พูดว่า
“ข้าจะบอกเรื่องหนึ่งกับเจ้า พรุ่งนี้ข้าจะกลับบ้านข้า”
นางเพิ่งพูดจบ ทุกคนก็ชะงักทันที
เซี่ยอวิ๋นจิ่นกลับมองนางเพียงปราดเดียวแล้วก้มหน้ากินหมี่ต่อ เพราะเขารู้ว่าแม่นางผู้นี้แต่งออกมาจากตระกูลลู่แล้ว ฉะนั้นนางไม่มีทางอยู่ที่บ้านลู่เป็นเวลานานอยู่แล้ว เขาเลยไม่ได้กังวลใจนัก
แต่แฝดสี่คนค่อนข้างกังวล ถ้ามารดาไม่กลับมาจะทำอย่างไร
สี่แฝดรู้สึกว่าอาหารไม่ได้หอมกรุ่นและอร่อยเหมือนตอนแรก ซื่อเป่าหยุดกินทันที แล้วยืนขึ้นวิ่งไปดึงลู่เจียวไว้ “ท่านแม่ ข้าจะไปบ้านยายพร้อมท่าน”
ลู่เจียวไม่เห็นด้วย ต้องเดินทางข้ามเขาสองชั่วยาม นางอุ้มเขาได้อยู่แล้ว แต่ถ้านางอุ้มเขาก็คงเอาข้าวของอย่างอื่นกลับไปฝากบ้านตระกูลลู่ไม่ได้ เช่นนั้นคงไม่ค่อยดีกระมัง
ดังนั้นอย่าดีกว่า ยิ่งไปกว่านั้นนางไปตั้งแต่ตอนเช้า ตอนบ่ายก็กลับมาแล้ว พาเด็กไปก็คงไม่สะดวก
“ไว้พาไปคราวหน้า”
ซื่อเป่าดูเศร้าหมองไปทันที เขาเบ้ปากจะร้องไห้
ลู่เจียวทนดูไม่ได้ คิดว่า จะพาไปด้วยดีหรือไม่ แต่ถ้าพาเขาไปคนเดียว แล้วอีกสามคนที่เหลือล่ะ
ลู่เจียวกำลังครุ่นคิด เอ้อร์เป่าและซานเป่าก็วิ่งมา “ท่านแม่ ท่านจะกลับเมื่อใด”
ลู่เจียวจึงเพิ่งรู้ตัวว่าเด็กๆ คงกลัวว่านางไปแล้วจะไม่กลับมาอีก เลยกังวลใจเช่นนี้ ที่แท้พวกเขามองนางเปลี่ยนไปแล้วใช่หรือไม่
ลู่เจียวดีใจ จึงมองแฝดทั้งสาม “ข้าไปตอนเช้าแล้วกลับตอนบ่าย พวกเจ้าอย่ากังวลใจไปเลย รีบกินบะหมี่หมูต้มพะโล้เถอะ กินเสร็จยังมีของอร่อยๆ อย่างอื่นอีก”
แฝดสามคนเงยหน้ามองนางอย่างข้องใจ “จะได้กินลูกกวาดอีกหรือ”
“ใช่ขนมถั่วแดงหรือเปล่า”
ซื่อเป่ากอดขาของนาง พลางออดอ้อน “ท่านแม่พูดมาเถอะ จะให้กินของอร่อยอะไรอีก”


## วายร้ายใช้ได้อยู่นี่

ตอนที่ 40 วายร้ายใช้ได้อยู่นี่
ลู่เจียวลูบศีรษะเขาพลางเร่ง “รีบกินข้าวได้แล้ว กินเสร็จจะเอาของอร่อยให้”
เพื่อของกินอร่อย ซื่อเป่าถึงกับรีบวิ่งกลับไปกินมื้อเช้า ลู่เจียวหันไปมองเซี่ยอวิ๋นจิ่นอีกครั้ง เซี่ยอวิ๋นจิ่นเอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เหตุใดถึงคิดจะกลับบ้านเจ้า”
นางแต่งเข้าตระกูลเซี่ยมาสี่ปี กลับบ้านต้นตระกูลแทบนับครั้งได้ ตอนนี้แม่นางคนนี้ก็ไม่ใช่คนของตระกูลลู่แล้ว เหตุใดถึงกลับบ้านต้นตระกูลล่ะ
ลู่เจียวพูดขึ้นทันที “ก่อนหน้านี้แม่ข้าให้เงินไปซื้อยาให้เจ้าห้าตำลึง”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเงยหน้ามองลู่เจียว แววตาเต็มไปด้วยความไม่น่าเชื่อ จากนั้นก็ยกมุมปากยิ้มเย้ยหยันตัวเอง
เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเหตุใดแม่ยายถึงทำดีกับเขาเช่นนี้ สี่ปีที่ผ่านมา เพราะลู่เจียว เขาไม่เคยเหยียบประตูบ้านแม่ยายแม้แต่ครั้งเดียว ทว่าหลังจากที่เขาพิการ แม่ยายกลับส่งเงินมาให้เขา แล้วยังให้ลู่เจียวร่วมทุกข์ร่วมสุขไปกับเขา
พอมองกลับมาที่พ่อแม่ตนเอง ตั้งแต่เด็กบิดามารดาก็ไม่เคยทำดีด้วย ภายหลังเขามีหน้ามีตาในสังคม พ่อแม่ถือว่าดีด้วยขึ้นมาหน่อย แต่สุดท้ายเพียงเพราะว่าเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส ก็ถึงกับไล่เขาออกจากบ้านทันที
เซี่ยอวิ๋นจิ่นนึกถึงเงินที่เขาหามาเลี้ยงดูครอบครัวตลอดหลายปีที่ผ่านนมา น้ำพักน้ำแรงทั้งหมดที่มีกลับไปป้อนให้สุนัขเลี้ยงไม่เชื่องกินจนหมด ที่แท้ในใจพ่อแม่ยังคงมองเขาเหมือนตอนเด็ก
หลายปีมานี้ที่พ่อแม่ทำดีกับเขา ก็เพราะว่าเขามีหน้ามีตา มีการงานที่มั่นคง หาเลี้ยงครอบครัวได้ แต่เขากลับนึกไปเองว่าพ่อแม่เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อน
เซี่ยอวิ๋นจิ่นหลับตาลง ทว่าใบหน้าหล่อเหลายังคงเยือกเย็นจนแทบเป็นน้ำแข็ง
ลู่เจียวมองสีหน้าของเขา ก็รู้ว่าเขากำลังคิดถึงเรื่องเลวร้าย จึงไม่กล้าส่งเสียงใดๆ รอให้เขาสงบสติอารมณ์ได้ถึงพูดต่อ
“เจ้าก็รู้ว่าบ้านข้าแร้นแค้น ห้าตำลึงเงินที่แม่ข้าให้มา ส่วนมากก็ไปยืมมา ข้ากลัวว่านางจะทะเลาะกับคนในบ้านเพราะเรื่องนี้ เลยจะเอาเงินไปคืน”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นได้ยินก็พยักหน้า “สมควรทำเช่นนี้”
พูดจบก็ไม่อยากพูดมากอีก เขาไม่สบอารมณ์จนแม้แต่บะหมี่เนื้อต้มพะโล้แสนโอชะก็ไม่อยากกินต่อ
ไม่รู้ว่าชาตินี้ขาของตัวเองจะดีขึ้นหรือไม่ ถ้าไม่ดีขึ้น หนี้บุญคุณที่เขาติดแม่ยาย เกรงว่าคงจะทดแทนไม่ได้แล้ว
ลู่เจียวเห็นเซี่ยอวิ๋นจิ่นกินไม่ลงก็ไม่บีบบังคับเขาอีก เอ่ยถึงอีกเรื่องแทน
“พรุ่งนี้ข้ากลับบ้านแม่ จะทำมื้อเที่ยงทิ้งไว้ให้พวกเจ้า แล้วรบกวนป้ารองช่วยมาดูแลพวกเจ้าหน่อย ยังมีอีกเรื่อง วันนี้ข้าตั้งใจว่าจะไปเดินดูในหมู่บ้านว่าบ้านใครมีหมา จะเอากลับมาเลี้ยงสักตัว”
ลู่เจียวเพิ่งจะพูดจบ สี่แฝดที่กินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยก็ชะงัก เงยหน้าจ้องนางอย่างพร้อมเพรียง
แม้แต่ต้าเป่ายังหันมามองนาง เอ้อร์เป่าแย่งพูดก่อนด้วยความตื่นเต้นดีใจ “ท่านแม่จะเลี้ยงน้องหมาหรือ”
“ใช่ มีหมาไว้ปกป้องพวกเจ้า ข้าจะได้วางใจขึ้นมาหน่อย”
เอ้อร์เป่าพยักหน้าเต็มแรง “อืม เลี้ยงสิ”
ซานเป่าลุกขึ้นอย่างดีใจ รีบวิ่งไปข้างกายลู่เจียวพร้อมให้คำมั่นสัญญา “ท่านแม่ ข้าจะกินน้อยหน่อย จะได้แบ่งให้น้องหมากิน”
ซื่อเป่ารีบเอาบะหมี่ที่กินเหลือในถ้วยยื่นให้ “ท่านแม่ ข้าไม่กินแล้ว เหลือไว้ให้น้องหมากิน”
ลู่เจียวรู้สึกขบขัน ยังไม่ทันได้เห็นแม้แต่ขนหมา เด็กๆ ก็ดีอกดีใจเช่นนี้แล้ว ดูแล้วไม่ว่าจะยุคสมัยใด สัตว์เลี้ยงก็ยังคงเป็นสิ่งที่ได้รับความสนใจจากเด็กๆ เสมอ
“รีบกินเถอะ กินเสร็จข้าจะไปถามคนในหมู่บ้าน”
“ขอรับ”
แฝดสี่รีบวิ่งกลับไปกินบะหมี่ต่ออย่างว่องไว ท่าทางเหมือนกลัวว่ากินช้าแล้วลู่เจียวจะไม่พาพวกเขาไปด้วย
ลู่เจียวเห็นเซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่โต้ตอบใดๆ จึงยกบะหมี่ที่เหลือครึ่งชามออกไป พอถึงห้องครัวก็ตักบะหมี่ใหม่อีกชาม แล้วเอาลูกท้อห้าลูกจากห้วงอากาศออกมาล้างให้สะอาด จากนั้นค่อยเอาไปที่เรือนตะวันออก
อันที่จริงในห้วงอากาศมีผลไม้อยู่มากมาย ไม่ว่าจะเป็นลูกท้อ องุ่น แตงโม เฉ่าเหมย[footnoteRef:1]และอิงเถา [footnoteRef:2]แต่นางเอาออกมาไม่ได้ [1:  เฉ่าเหมย คือคำทับศัพท์ภาษาจีน แปลว่า สตรอว์เบอร์รี ]  [2:  อิงเถา คือคำทับศัพท์ภาษาจีน แปลว่า เชอร์รี]
แฝดสี่ในห้องนอนเห็นลูกท้อในมือของลู่เจียวต่างก็ตกตะลึง นี่คือลูกท้อที่พวกเขารู้จักนี่
มีคนในหมู่บ้านปลูกต้นท้อไว้ ทว่าลูกท้อพวกกนั้นทั้งเขียวทั้งไม่อร่อย ต่อให้ผลกลายเป็นสีแดงก็ยังผลเล็กมาก
ลูกท้อในมือของมารดาทั้งใหญ่ทั้งแดง แค่เห็นก็รู้ว่าต้องอร่อยมาก
ลู่เจียวสื่อให้แฝดสี่รีบกินลูกท้อ แล้วยังบอกต้าเป่า “เอาไปให้พ่อเจ้าชิมสักลูกเถอะ”
ก่อนหน้านี้เซี่ยอวิ๋นจิ่นก็ไม่ค่อยได้กินอะไรอยู่แล้ว แต่นางต้องพยายามให้เขากินให้ครบห้าหมู่ จะได้ผ่าตัดง่าย
ต้าเป่าได้ยินก็เอาลูกท้อเดินไปข้างกายเซี่ยอวิ๋นจิ่น “ท่านพ่อ รีบกินเถอะ”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นมองท้อลูกนั้น เขารู้จักว่าลูกท้อ ทว่าลูกท้อที่ทั้งแดงทั้งสดและฉ่ำเช่นนี้ เขาเคยเห็นแค่สองสามครั้งจริงๆ
ในอำเภอมีคนเอามาขาย ทว่าราคาแพงมาก แต่ในหมู่บ้านเล็กๆ จะมีลูกท้อที่อร่อยขนาดนี้ได้อย่างไร
เซี่ยอวิ๋นจิ่นหรี่ตาลงด้วยความฉงนสงสัย ลู่เจียวเห็นสีหน้าของเขาก็รู้ว่าเขาสงสัย จึงรีบพูดกลบเกลื่อน
“วันนั้นไปขายเห็ดหลินจือในเมือง ไม่รู้ว่าจั่งกุ้ยในหอยาเป่าเหอไปเอามาจากไหน ข้าเห็นเลยขอซื้อมาให้เด็กๆ ชิมหน่อย”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นครุ่นคิด ได้ข่าวว่าจั่งกุ้ยหอยาเป่าเหอมาจากเมืองใหญ่ ลูกท้อพวกนี้คงไม่ใช่ของล้ำค่าในสายตาของเขาอยู่แล้ว
เขามองต้าเป่ย แล้วพูดอย่างอ่อนโยน “ต้าเป่ากินเองเถอะ”
ต้าเป่าส่ายหัว “ข้ายังมี”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเห็นว่าบนโต๊ะยังมีลูกท้ออีกสี่ลูก จึงบอกต้าเป่า “เอาไปให้ท่านแม่เจ้ากินเถอะ”
ไม่ว่าแม่นางคนนี้จะมาจากไหน แต่จนถึงตอนนี้ นางก็ไม่ได้ประสงค์ร้ายกับพวกเขาทั้งครอบครัว ทั้งยังทำดีต่อพวกเขามาก ฉะนั้นเขาควรเห็นความดีที่นางทำบ้าง
ลู่เจียวได้ยินคำพูดของเขาก็เลิกคิ้วขึ้น แหม วายร้ายยังรู้จักเสียสละให้นางกินอีกหรือ ใช้ได้อยู่นี่
ทว่านางมีผลไม้ในห้วงอากาศให้กินมากมายอยู่แล้ว ลูกท้อแค่ลูกท้อเดียวไม่ได้มีค่าสำหรับนาง
“เจ้ากินเถอะ ข้ากินไปลูกหนึ่งแล้ว”
ลู่เจียวพูดจบก็ก้มหน้ากินบะหมี่เนื้อต้มพะโล้ต่อ ต้าเป่าดึงดันที่จะป้อนบิดา เขาจึงยื่นมือรับไว้แล้วกัดหนึ่งคำ
ต้าเป่ามองด้วยอย่างชื่นมื่น “ท่านพ่อ เป็นอย่างไรบ้าง อร่อยหรือไม่”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นตะลึงงัน ลูกท้อนี้หอมหวานมาก ตอนกัดเข้าปากก็รู้สึกสดชื่นไปทั้งตัว เป็นเพราะว่ากินลูกท้อครั้งแรก หรือเพราะอะไรกันแน่
“หวาน ไปกินเถอะ”
ต้าเป่าหันหลังเดินกลับโต๊ะด้วยรอยยิ้มเบิกบาน แฝดสี่คนกินคนละลูก ทุกคนต่างมีสีหน้าพึงพอใจ
อร่อยมาก หอมหวานจริงๆ
ซื่อเป่าเอาลูกท้อเดินไปข้างลู่เจียว แล้วป้อนไปข้างปากลู่เจียว “ท่านแม่ ท่านก็กินสิ”
ลู่เจียวผลักออก “พวกเจ้ากินเองเถอะ ข้ากินไปแล้ว”
ซื่อเป่ายังคงยื่นป้อน บางครั้งนางก็รู้สึกว่าเจ้าซื่อเป่าหัวดื้อจริงๆ จึงแสร้งทำเป็นกัดหนึ่งคำ
พอเห็นเช่นนี้ เอ้อร์เป่าและซานเป่าก็อยากยื่นลูกท้อมาให้นาง นางจึงพูดว่า “รีบกินเถอะ ข้าจะไปถามหาลูกหมาในหมู่บ้านแล้วนะ คนที่กินลูกท้อไม่หมด ข้าจะไม่พาไปด้วย”
แฝดสี่จึงไม่กล้าชักช้า รีบกินลูกท้อทันที
ลู่เจียวลุกขึ้นเก็บชามและตะเกียบ แฝดสี่ตามนางไป ต้าเป่าตามอยู่ด้านหลังสุด ยังคงมีท่าทางลังเลเล็กน้อย
เขาไปแล้ว ท่านพ่อจะทำอย่างไร


## มารดาควรปกป้องบุตร

ตอนที่ 41 มารดาควรปกป้องบุตร
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเห็นเต็มตาว่าเด็กคนนี้เป็นห่วงตัวเอง จึงพูดขึ้นทันที “ต้าเป่า เจ้าไปเถอะ ข้าจะนอนพักสักพัก เจ้าค่อยกลับมาอยู่เป็นเพื่อนข้า”
ต้าเป่าครุ่นคิดครู่หนึ่งก็พยักหน้า “อืม”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นมองส่งต้าเป่า ในบรรดาแฝดสี่ ต้าเป่าหน้าตาเหมือนเขาที่สุด และเป็นคนที่ไวต่อความรู้สึกที่สุด อย่างไรก็ควรให้เขาออกไปเล่นกับรุ่นราวคราวเดียวกันให้มากๆ
ลู่เจียวเก็บชามและตะเกียบบนโต๊ะ คว้าขวานตัดฟืน แล้วพาเแฝดสี่ไปที่บ้านของซย่าซื่อเพื่อคืนขวานก่อน จากนั้นก็พูดคุยเรื่องสัพเพเหระกับซย่าซื่อไปสองสามคำ ถึงถามเรื่องสุนัข
ซย่าซื่อได้ยินลู่เจียวจะเลี้ยงหมาก็เห็นด้วยอย่างมาก “บ้านพวกเจ้าควรมีหมาจริงๆ ไม่เช่นนั้นเด็กๆ คงน่าเป็นห่วง เจ้าก็คงเฝ้าอยู่บ้านไม่ได้ทั้งวันทั้งคืน ขืนวันไหนเจอเรื่องแบบวันนั้นอีกจะลำบาก”
“แต่ไม่รู้ว่ามีใครในหมู่บ้านที่เลี้ยงหมาบ้าง”
ได้ยินลู่เจียวพูดเช่นนี้ ซย่าซื่อก็พูดยิ้มๆ “บ้านลุงสามของเจ้าเลี้ยงหมาอยู่ ตอนนี้เพิ่งคลอดลูกหมาได้สามสี่ตัว เหมือนจะเพิ่งครบเดือนด้วย ก่อนหน้านี้ยังถามว่าบ้านใดต้องการหมาอยู่เลย”
พ่อสามีของลู่เจียวเซี่ยเหล่าเกินมีพี่น้องทั้งหมดหกคน มีชายสี่และหญิงสองคน แต่ได้ข่าวว่าลุงคนโตเสียชีวิตเพราะโรคร้ายตอนสิบกว่าขวบ ป้าอีกคนหนึ่งก็เสียชีวิตไปแล้ว ตอนนี้จึงเหลือแค่ชายสามหญิงหนึ่ง
เซี่ยเหล่าเกินเป็นบุตรคนสุดท้อง ลุงรองและลุงสามล้วนเป็นพี่ชายของเขา เขายังมีพี่สาวอีกหนึ่งคน ทว่าเพราะหร่วนซื่อใจดำ พี่น้องที่กล่าวมาจึงไม่ได้ไปมาหาสู่กับพวกเขาเลย
ลุงสามและป้าสามยิ่งอาฆาตแค้นสองสามีภรรยาเซี่ยเหล่าเกินกว่าคนอื่น
ได้ยินว่าตอนที่พวกเซี่ยเหล่าเกินกับพี่น้องยังไม่แยกครอบครัว บุตรชายคนโตของลุงสามป่วย ลุงสามให้เซี่ยเหล่าเกินช่วยออกเงินรักษา แต่หร่วนซื่อไม่ยอม แล้วยังโวยวายเสียงดังลั่นไปทั้งบ้าน สุดท้ายเป็นเพราะนางมัวแต่ถ่วงเวลา ทำให้บุตรชายคนโตของลุงสามตาย
เพราะการตายของบุตรชายลุงสาม ทำให้พี่น้องตระกูลเซี่ยแยกครอบครัวกัน หลังจากแยกกันแล้ว ทั้งครอบครัวของลุงสามจึงเห็นเซี่ยเหล่าเกินเป็นศัตรู ทั้งสองครอบครัวไม่ถูกคอกันเพราะเหตุนี้
ฉะนั้นซย่าซื่อเพิ่งพูดจบ ลู่เจียวก็ยิ้มแห้ง “พวกเราคงไปขอไม่ได้กระมัง”
นางไปขอ เขาคงไม่ให้อยู่แล้ว อย่างไรก็เป็นศัตรูกันมาหลายปีเช่นนี้
ซย่าซื่อได้ยินคำพูดของลู่เจียวก็ตบมือนาง เปรยว่า
“นิสัยของลุงและป้าสะใภ้สามของเจ้าไม่เลว ตอนนั้นแม่สามีเจ้าทำเกินไปหน่อย นั่นเป็นชีวิตของคนคนหนึ่งเชียวนะ แล้วหลังจากนั้นลุงและป้าสะใภ้สามของเจ้ายังมีลูกสาวทีเดียวสามคน ไม่ง่ายเลยกว่าจะมีลูกชายอีกคน”
พูดถึงเรื่องตอนนั้น ซย่าซื่อก็ถอนหายใจ แต่ผ่านไปสักพักก็พูดยิ้มๆ “แต่นั่นเป็นเรื่องของผู้ใหญ่แล้ว ก่อนหน้านี้ลุงและป้าสะใภ้สามของพวกเจ้ายังเห็นใจพวกเจ้าอยู่เลย เขาไม่ได้มีเรื่องแค้นเคืองอะไรกับพวกเจ้าเสียหน่อย”
แม้กระทั่งบุตรตัวเอง หร่วนซื่อยังทำเช่นนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนอื่น
ซย่าซื่อคิดแล้วก็พูดต่อ “ไป ไปเถอะ ข้าจะพาพวกเจ้าไปขอลูกหมาที่บ้านเขาเอง”
ลู่เจียวไม่ค่อยมั่นใจ จึงพูดด้วยความกังวล “คงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม”
นางกลัวว่าจะไปทะเลาะกับครอบครัวลุงสาม กลัวว่าพวกเขายังคงขุ่นเคืองครอบครัวนางอยู่
ซย่าซื่อกลับตบหน้าอกรับประกัน “ไม่เป็นไร ผู้เฒ่าไม่ต่อว่าพวกเจ้าแน่นอน”
ทีแรกลู่เจียวยังอยากพูดอะไรต่อ แต่แฝดสี่เงยหน้ามองนางอย่างพร้อมเพรียง แววตาทอประกายแสงแห่งความปรารถนา ลู่เจียวจะพูดอะไรได้ ทำได้เพียงหาทางอุ้มหมากลับบ้าน
ในยุคสมัยนี้ แม้แต่คนยังกินข้าวไม่อิ่ม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสัตว์เลี้ยง ฉะนั้นหมู่บ้านนี้นอกจากบ้านลุงสามแล้ว ก็ไม่มีบ้านไหนเลี้ยงหมาอีก
บ้านของซย่าซื่อกับลุงสามถือว่าห่างกันไม่ไกล พวกเขาเดินไปสักพักก็ถึงแล้ว
ลุงสามและป้าสามมีลูกชายสองคนลูกสาวสามคน ลูกชายคนโตล่วงลับไปตั้งแต่ยังเยาว์วัย ลูกสาวสามคนก็ออกเรือนไปแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงลูกชายคนสุดท้องที่ยังอยู่ด้วยกัน
ลุงสามและลูกชายคนเล็กของเขาไม่อยู่บ้าน มีเพียงป้าสะใภ้สามและสะใภ้กำลังทำสวน พอเห็นซย่าซื่อพาลู่เจียวและแฝดสี่ไปเยือน ป้าสามก็ตะลึงงัน สีหน้าดูไม่สบอารมณ์ ทว่าก็ไม่ได้หยาบคายใส่
ซย่าซื่อถลึงตามองนาง “ทำอะไรของเจ้า เด็กๆ อุตส่าห์มาเยี่ยม กลับทำหน้าบูดบึ้งเช่นนี้”
คำพูดนี้สื่อให้เห็นว่าพวกนางสองคนมีความสัมพันธ์ที่ไม่เลว
ป้าสะใภ้สามมีร่างเล็กผอม แต่กลับดูเปี่ยมพละกำลัง นางได้ยินคำพูดของซย่าซื่อก็ยิ้มเฝื่อน แล้วเงยหน้าทักทายลู่เจียว
“ภรรยาอวิ๋นจิ่น เหตุใดถึงพาบุตรออกมาเดินเล่นล่ะ”
พูดจบนางก็ขนเก้าอี้สองตัวด้านข้างมาให้ซย่าซื่อและลู่เจียวนั่งพลางตะโกนไปในเรือน “โก่วเสิ้ง ออกมาเล่นกับน้องๆ เร็ว”
เด็กชายผิวดำเป็นถ่านวิ่งออกจากเรือนทันที พอเห็นว่าเป็นแฝดสี่ก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ
เขาวิ่งมาตรงหน้าสี่แฝด ถามว่า “ข้าได้ยินต้าโถวกับเหมาเหมาบอกว่า แมลงปอไม้ไผ่นั่น แม่พวกเจ้าเป็นคนทำเองหรือ”
แฝดสี่พยักหน้า “ใช่ แม่พวกเราทำเอง”
โก่วเสิ้งมองมือของพวกเขา ไม่เห็นว่ามีแมลงปอไม้ไผ่จึงมีสีหน้าผิดหวัง จากนั้นก็เงยหน้ามองลู่เจียวพร้อมโวยวาย “ป้าสาม ทำให้ข้าอันหนึ่งเถอะ”
เด็กในยุคสมัยนี้ไม่มีของเล่นใดๆ พอเห็นของเล่นสักชิ้นก็อยากได้กันมาก
โก่วเสิ้งเพิ่งพูดจบ ป้าสะใภ้สามก็โมโหเป็นไฟ “เจ้าอยากโดนตีใช่หรือไม่”
มารดาของโก่งเสิ้งรีบดึงลูกชายตัวเองไว้เพื่อให้เขาหยุดโวยวาย
ลู่เจียวกวาดสายตามองสะใภ้ลูกคนเล็กของป้าสะใภ้สาม เหมือนนางจะมีนามว่าเจียงจาวตี้
เจียงจาวตี้ก็เหลือบตามองลู่เจียว สิ่งที่เกิดขึ้นกับลู่เจียวเมื่อวาน นางก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย ความน่าเกรงขามของลู่เจียวทำให้นางตกตะลึงมาก ดังนั้นพอเห็นว่าเป็นลู่เจียวก็ไม่กล้ามองอีก
ป้าสะใภ้สามเห็นนางก้มหน้าก้มหน้าจึงไม่สบอารมณ์เล็กน้อย ไม่ได้หันไปมองสะใภ้ตัวเองอีก
ลู่เจียวมองป้าสะใภ้สามแล้วพูดยิ้มๆ  “เมื่อวานแม่หม้ายหลี่มาหาเรื่องในบ้านข้า ป้าสามน่าจะได้ยินแล้วใช่หรือไม่”
ป้าสใภ้สามพยักหน้า รู้สึกนับถือลู่เจียวมาก แม้กระทั่งยังอดคิดถึงเรื่องที่เกิดเมื่อก่อนไม่ได้
ถ้าตอนนั้นนางปกป้องบุตรเหมือนลู่เจียว หร่วนซื่อไม่มีทางกล้าทำเรื่องเช่นนั้น ว่าไปแล้วเรื่องนั้นก็โทษใครไม่ได้ ต้องโทษตัวเองที่อ่อนแอเกินไป ลูกชายจึงเลยต้องตาย
ป้าสะใภ้สามมองลู่เจียว ไม่ได้รู้สึกว่านางโหดเหี้ยมขนาดนั้น รู้สึกว่าเรื่องเมื่อวานนางทำถูกแล้ว มารดาควรปกป้องบุตร แม้กระทั่งสัตว์ยังรู้จักปกป้องลูกของตัวเองเลย
“เจ้าเป็นเด็กดี”
ลู่เจียวนึกไม่ถึงว่าป้าสะใภ้สามจะพูดเช่นนี้ จึงรู้สึกโล่งอกไม่น้อย
“แม้เมื่อวานข้าจะเล่นงานแม่หม้ายหลี่ไป แต่ข้าก็ไม่ทางอยู่ดูแลสี่แฝดได้ทั้งวันทั้งคืน อวิ๋นจิ่นก็ขยับตัวไม่ได้ ได้ยินว่าบ้านป้าสามเลี้ยงหมา ข้าเลยอยากขอลูกหมากลับไปสักตัวได้หรือไม่”
ป้าสามได้ยินเช่นนี้ก็ตอบตกลงทันที “ได้สิ”
เพียงแต่ว่านางเพิ่งพูดจบ โก่วเสิ้งก็คัดค้านก่อน “ข้าไม่เห็นด้วย”
เหอะ ก่อนหน้านี้เขาขอแมลงปอไม้ไผ่กับลู่เจียว ท่านย่ายังดุเขาอยู่เลย
ต้าเป่าได้ยินโก่วเสิ้งพูดเช่นนี้ ก็เดินไปตรงหน้าเขา “ข้าเอาแมลงปอไม้ไผ่มาแลกหมากับเจ้าได้ไหม”
ในบ้านมีแมลงปอไม้ไผ่อยู่สี่อัน เขาเอาออกมาให้คนอื่นหนึ่งอัน ก็ยังเหลืออีกสามอัน เขาก็ยังเล่นของน้องๆ ได้
โก่วเสิ้งได้ยินก็ยิ้มเบิกบาน “ได้ ข้าจะพาเจ้าไปเลือกหมา”
พูดจบก็วิ่งไปที่บ้านหมา แฝดสี่ก็วิ่งตามไปด้วย
ป้าสะใภ้สามที่อยู่ด้านหลังเห็นหลานตัวเองทำเช่นนี้ก็ไร้คำเอ่ย หมาในบ้านมีค่าเท่ากับแมลงปอไม้ไผ่เพียงอันเดียวเองหรือ


## เลี้ยงเองรับผิดชอบเอง

ตอนที่ 42 เลี้ยงเองรับผิดชอบเอง
สี่แฝดวิ่งตามโก่งเสิ้งไป ไม่นานก็เลือกหมามาหนึ่งตัว มันเป็นตัวที่มีขนดำเกือบทั้งตัว แต่มีขนสีเหลืองเป็นวงรอบคอ ต้าเป่าอุ้มไว้กลางอก ท่าทางตื่นเต้นดีใจมาก แฝดอีกสามคนก็จ้องมองอย่างตื่นเต้นไม่แพ้กัน
สิ่งที่น่าประหลาดใจที่สุดคือสุนัขตัวเมียที่เดินตามอยู่ด้านหลัง มันไม่โมโหเพราะหวงลูกแม้แต่น้อย แต่เดินตามเด็กๆ มาอย่างอ่อนโยน
ลู่เจียวเห็นว่าต้าเป่าเลือกน้องหมาเสร็จแล้ว จึงพูดกับป้าสะใภ้สามด้วยความเกรงใจ “ป้าสะใภ้สาม ข้าเกรงใจท่านจริงๆ”
ป้าสะใภ้สามโบกมือด้วยรอยยิ้ม “อย่างไรที่บ้านก็ไม่มีปัญญาเลี้ยงอยู่แล้ว ข้ากำลังถามพอดีว่ามีคนอยากรับเลี้ยงหรือไม่ บ้านเจ้าอยากเลี้ยงก็เอาไปเลย”
ลู่เจียวได้ยินก็สีหน้าเปลี่ยน หันไปถามป้าสะใภ้สาม “หมาตัวอื่นก็จะเอาไปให้คนอื่นหรือ”
ป้าสะใภ้สามเห็นท่าทางของนางก็คิดว่า นี่อยากอุ้มกลับไปอีกตัวหรือ แต่นางก็ไม่ได้ปฏิเสธ อย่างไรก็ไม่ได้อยากเลี้ยงหมาเยอะขนาดนี้อยู่แล้ว ครั้งนี้หมาตัวเมียคลอดลูกมาสี่ตัว ยังมีชีวิตอยู่ทุกตัว นางก็ทนดูหมาคอกนี้หิวตายไม่ได้ มีคนต้องการลูกหมาก็เป็นเรื่องดี
“เจ้าอยากได้อีกตัวหรือ”
แฝดสี่คนได้ยินคำพูดนี้ก็มองลู่เจียวด้วยความตื่นเต้นดีใจ “ท่านแม่ พวกเราเลี้ยงสองตัวได้หรือ”
ลู่เจียวหันมองไปแฝดสี่ด้วยรอยยิ้มเบิกบาน “พวกเจ้าจะเอาไหมล่ะ”
“เอาสิ” แฝดสี่หันไปมองโก่วเสิ้ง เขาดูอาลัยอาวรณ์ ทว่าก็รู้ว่าย่าของเขาจะให้คนอื่นอยู่ดี ถ้าให้คนอื่น สู้ให้แฝดสี่ดีกว่า เพียงแต่โก่วเสิ้งเป็นเด็กไหวพริบดี เขาหันควับไปมองต้าเป่า
“ให้เจ้าอีกตัวก็ได้ แต่ถ้าวันหลังป้าสะใภ้สามทำของเล่นอะไร ก็ต้องแบ่งให้ข้าหนึ่งอัน”
ต้าเป่าครุ่นคิดก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วย “ได้”
เมื่อเด็กๆ ตกลงกันได้แล้ว ก็ไปอุ้มหมาลายขาวดำมาอีกหนึ่งตัว
พออุ้มหมามาแล้ว ลู่เจียวก็พาแฝดสี่กลับมา ก่อนจะกลับ ก็ให้แฝดสี่อำลาย่าสะใภ้สามและมารดาของโก่วเสิ้ง
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นางไม่เพียงแต่จะเปลี่ยนนิสัยที่ไม่ดีของแฝดสี่ แล้วยังจะสั่งสอนให้พวกเขาเป็นคนมีมารยาทอีกด้วย
ถึงแม้วันหน้านางจะหย่ากับเซี่ยอวิ๋นจิ่น ทว่าเปลี่ยนเด็กๆ ได้เท่าไรก็เปลี่ยนไปก่อน
พวกลู่เจียวทั้งห้าคนอุ้มสุนัขกลับไปสองตัว ตลอดทาง โก่วเสิ้งก็ติดตามไปด้วย เพราะเขาจะไปเอาแมลงปอไม้ไผ่
ลู่เจียวขอบคุณซย่าซื่อเป็นอย่างมาก ถ้าไม่มีนาง ตนคงไม่กล้าไปขอสุนัขตัวน้อยกับท่านป้าสะใภ้ สุดท้าย ไม่เพียงแต่ได้สุนัขกลับบ้าน แล้วยังได้สานความสัมพันธ์อันดีกับป้าสะใภ้สามอีก แค่นี้ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว
แฝดสี่กลับไปถึงบ้านก็อุ้มลูกหมาสองตัวไปอวดเซี่ยอวิ๋นจิ่นทันที
เซี่ยอวิ๋นจิ่นนึกไม่ถึงว่าลู่เจียวจะยอมให้เด็กๆ อุ้มหมากลับมาสองตัว ยุคสมัยนี้ แม้แต่คนยังกินข้าวไม่อิ่ม นับประสาอะไรกับหมา แล้วนางยังคิดจะเลี้ยงสองตัวอีก
เซี่ยอวิ๋นจิ่นคิดแล้วก็เลิกคิ้วมองแฝดสี่ “แม่พวกเจ้าไม่โกรธหรือ”
ลู่เจียวกำลังเดินเข้าไป ได้ยินคำพูดนี้ของเซี่ยอวิ๋นจิ่น ก็เลิกคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ “ข้าเป็นคนให้พวกเขาอุ้มกลับมาเอง โกรธอะไรของเจ้า เจ้าเห็นข้าทำตัวเหมือนเด็กขนาดนั้นเลยหรือ”
นางพูดจบก็ไม่มองเซี่ยอวิ๋นจิ่นแม้แต่ปราดเดียว เพียงมองต้าเป่า “เอาแมลงปอไม้ไผ่ไปให้โก่วเสิ้ง”
โก่วเสิ้งชูแมลงปอไม้ไผ่ในมือขึ้นอย่างดีใจทันที “ป้าสะใภ้สาม ดูนี่ๆ”
เขามองของเล่นในมือด้วยความชื่นมื่น
ลู่เจียวเลิกคิ้วครุ่นคิด ค่อยทำของเล่นสนุกๆ ให้แฝดสี่ดีกว่า เด็กในสมัยนี้มีของเล่นไม่มากเลย
แต่พอเห็นสุนัขสองตัวนี้ ก็คิดว่าต้องให้แฝดสี่คอยเลี้ยงดู
ลู่เจียวคิดแล้วหันมองสี่แฝด กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “วันข้างหน้าพวกเจ้าต้องเลี้ยงเจ้าหมาสองตัวนี้ให้ดีล่ะ เลี้ยงหมาไม่เพียงแต่เอาไว้เล่น อย่าเลี้ยงไปวันสองวันก็เบื่อแล้วไม่ยอมเลี้ยงต่อ หมาก็เหมือนสหายรักของพวกเจ้า ไหนๆ พวกเจ้าตัดสินใจเลี้ยงแล้ว ก็ต้องเลี้ยงตลอดไป ต้องคอยป้อนข้าวป้อนน้ำ ทำความสะอาดบ้านของพวกมันด้วย เข้าใจหรือไม่”
แฝดสี่พยักหน้าเต็มแรง พร้อมให้คำมั่นสัญญา “ท่านแม่ พวกเราต้องเลี้ยงเสี่ยวเฮยและฮวาฮวาให้ดีแน่นอน”
ลู่เจียวตกตะลึง แม้แต่ชื่อก็ตั้งกันเสร็จแล้วหรือ
“เสี่ยวเฮยกับฮวาฮวา?”
ต้าเป่าอุ้มสุนัขขนดำมา “นี่ชื่อเสี่ยวเฮย”
เอ้อร์เป่าอุ้มสุนัขขนขาวดำมา “นี่ชื่อว่าฮวาฮวา”
“ได้ แล้วแต่พวกเจ้าเลย พวกเจ้าอย่าลืมให้อาหารก็พอ อย่าลืมรักษาความสะอาดด้วยล่ะ รอให้น้องหมาชินกับบ้านพวกเรา ไม่มีอะไรทำก็อาบน้ำให้พวกมันด้วย อาบให้สะอาดค่อยอุ้มเล่น”
โก่วเสิ้งที่อยู่ด้านข้างพูดขึ้นทันที “ป้าสะใภ้สาม น้องหมาไม่ต้องอาบน้ำกระมัง พวกมันลงไปอาบในแม่น้ำเองก็ได้”
ลู่เจียวเลิกคิ้ว แล้วอธิบายว่าเหตุผลว่าทำไมน้องหมาถึงต้องอาบน้ำ
ตอนนี้พวกมันยังเด็ก รอให้โตขึ้นอีกหน่อย ถ้าไม่อาบน้ำรักษาความสะอาดให้ หมาก็จะมีเห็บเกาะตามตัว หลังจากอธิบายจบ นางก็ตะโกนบอกเซี่ยอวิ๋นจิ่น
“เจ้าเฝ้าเด็กๆ ไว้ที ข้าจะไปปลูกผัก”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นส่งนางจากไปด้วยสายตา แล้วมองเด็กสี่ห้าคนที่ดูมีความสุข ก็รู้สึกสับสนในใจ
นี่เพิ่งผ่านมาไม่กี่วันเอง พวกเขาไม่เพียงแต่มีกินมีใช้ แล้วยังได้เลี้ยงหมาอีก แต่ก่อนแฝดสี่ดูอ่อนปวกเปียกไร้ชีวิตชีวา ตอนนี้ไม่เพียงแต่ดูที่มีความสุข แล้วยังดูมีความมั่นใจในตัวเองขึ้นมากขึ้นด้วย
ทุกอย่างล้วนเป็นเพราะแม่นางผู้นี้
เซี่ยอวิ๋นจิ่นอดครุ่นคิดไม่ได้ ถ้าให้นางอยู่ดูแลแฝดสี่ต่อก็ไม่เลว
ลู่เจียวหาไม้ไปทำเป็นด้ามจอบ แล้วเริ่มขุดดินที่อยู่ข้างรั้วทั้งสองฝั่งเพื่อเตรียมดินปลูกผัก
ลู่เจียวไม่ได้ขอเมล็ดพันธุ์จากคนอื่น ในห้วงอากาศมีหมดทุกอย่าง ทั้งเมล็ดพันธุ์ต้นหอม ผักชี ผักกาดขาว ผักกาด ขึ้นฉ่ายและปวยเล้ง แม้แต่ถั่วฝักยาว มะเขือ ลูกมะระหวานและมะเขือเทศก็ยังมี
ทีแรกนางอยากปลูกของพวกนี้ไว้ในห้วงอากาศ ทว่าเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าห้วงอากาศมีพื้นที่เล็กเกินไป ไม่เหมาะกับการปลูกผัก เลยเก็บเมล็ดพันธุ์ไว้ด้านในเท่านั้น
อย่างไรของในห้วงอากาศก็ไม่มีทางเสีย เมล็ดพันธุ์ก็ไม่เน่าเสียอยู่แล้ว
ผ่านไปครึ่งวัน นางขุดดินตรงหน้าลานบ้านเสร็จ ก็ไปขุดหลังบ้านต่ออีกสองแปลง
นางมีกำลังมาก การใช้จอบขุดดินเป็นเรื่องง่ายดาย
หลังจากเตรียมดินเสร็จก็เริ่มหว่านเมล็ดพันธุ์ ตอนที่หว่านเสร็จก็แอบเอาน้ำวิเศษมารดให้ผักที่ปลูก หลังจากนั้นก็จะปล่อยทิ้งไว้ ไม่ได้ทำอะไรเพิ่มเติม
หลังจากรดน้ำวิเศษไปแล้ว เมล็ดพันธุ์ก็งอกเป็นต้นกล้าเล็กๆ อย่างรวดเร็ว นางไม่กล้าใช้น้ำวิเศษกระตุ้นให้พืชโตไวมากเกินไป ไม่เช่นนั้นจะต้องมีคนสงสัย
ตอนเที่ยงพวกเขากินข้าวสวย กับข้าวก็คือหัวหมูต้มพะโล้ แต่เซี่ยอวิ๋นจิ่นได้กินหัวใจหมูด้วย ลู่เจียวไม่กล้าให้เขากินเยอะ เลยตุ๋นไข่และน้ำแกงไข่ให้เขากินอีกอย่างละถ้วย
แฝดสี่ดื่มน้ำแกงไข่คนละถ้วย
หลังจากกินเสร็จ ซื่อเป่าก็ตบหน้าท้องอย่างภาคภูมิใจ “ท่านแม่ ดูท้องข้าสิ อย่างกับกลองเลย”
ลู่เจียวกลัวว่าซื่อเป่าจะแน่นท้อง เลยให้เขาลุกขึ้นเดินย่อยไปมาสักพัก
“พาเสี่ยวเฮยและฮวาฮวาไปเดินเล่นในสวนสิ”
แฝดสี่ได้ยินคำพูดนี้ก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที พวกเขาพาเจ้าหมาน้อยสองตัวไปเดินเล่น ทว่าน้องหมายังคงไม่ชินกับสถานที่แห่งนี้ ยังคงเดินตัวสั่น ไม่ค่อยกล้าก้าวไปด้านหน้า สุดท้ายแฝดสี่จึงต้องอุ้มไปไว้ในบ้านของพวกมัน
ภายในเรือน ลู่เจียวป้อนเซี่ยอวิ๋นจิ่นกินข้าว พลางพูดว่า “เดี๋ยวเจ้าให้เด็กๆ นอนกลางวันด้วยล่ะ ข้าาจะขึ้นเขาไปวางกับดัก พรุ่งนี้จะเอาเนื้อสัตว์กลับไปให้ท่านแม่ กลับบ้านแต่ไม่มีของติดไม้ติดมือคงไม่ดี”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเห็นลู่เจียวทำงานไม่หยุด ก็อดหันไปมองนางไม่ได้
ดูเหมือนนางจะผอมลงหน่อย แม้จะผอมลง แต่ผิวพรรณกลับยิ่งผุดผ่อง อีกอย่างตอนที่นางเข้ามาใกล้ เขายังได้กลิ่นกายอันหอมหวานของนาง เป็นกลิ่นที่เย้ายวนใจยิ่งนัก


## อย่าคิดเอาเองฝ่ายเดียว

ตอนที่ 43 อย่าคิดเอาเองฝ่ายเดียว
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเพิ่งจะมีความคิดเช่นนี้ผุดขึ้นในหัว พลันรีบก่นด่าตัวเองที่คิดไปเรื่อยเปื่อย เขาตั้งสติหันไปมองลู่เจียวด้วยความเย็นชา
“จะพักสักหน่อยไหม”
ลู่เจียวส่ายหัว “ข้าไม่เหนื่อย”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่อยากเชื่อ นางเหนื่อยจนผอมลงอย่างเห็นได้ชัด แล้วจะไม่เหนื่อยได้อย่างไร
งานทุกอย่างของคนทั้งครอบครัวตกเป็นหน้าที่ของนาง มิน่าล่ะนางถึงไม่ยอมพักผ่อน
เซี่ยอวิ๋นจิ่นครุ่นคิดเงียบๆ ในใจ อันที่จริงนางใช้ชีวิตสบายหน่อยก็ได้ เขาไม่ได้โทษนางอยู่แล้ว แต่นางพยายามดูแลเขาและแฝดสี่มาโดยตลอด นางทำเช่นนี้ มีเป้าหมายอะไรกันแน่
หรือเป็นเพราะนางแค่อยากดูแลพวกเขาให้ดีจริงๆ จากนั้นค่อยหย่าร้าง แต่ต่อให้เพื่อหย่าร้าง ก็ไม่จำเป็นต้องสู้ชีวิตขนาดนี้กระมัง อย่างไรเซี่ยอวิ๋นจิ่นก็ไม่เชื่อ ใต้หล้านี้ไม่มีใครทำดีโดยไม่หวังผลตอบแทนอยู่แล้ว ช่างเถอะ วันข้างหน้าถ้านางขอร้องอะไรที่ไม่เกินความเหมาะสม เขาก็จะตอบตกลงทุกอย่าง ต่อให้นางจะขออยู่ต่อก็ตาม
เซี่ยอวิ๋นจิ่นขบคิดไป ใจก็สงบลงไม่น้อย
ลู่เจียวไม่รู้ว่าภายในใจของเขาคิดมากเช่นนี้ นางป้อนเซี่ยอวิ๋นจิ่นพลางพูด
“ก่อนหน้านี้ข้าบอกว่าจะสอนคนในหมู่บ้านให้รู้จักยาสมุนไพรใช่หรือไม่ รอให้เจ้าดีขึ้นหน่อยค่อยสอนพวกเขาแล้วกัน ตอนนี้ยังต้องดูแลเจ้าและเด็กๆ ข้ายังไม่มีเวลาว่างไปทำเรื่องอื่น”
“พรุ่งนี้ข้าจะกลับบ้านข้าก่อน ดูว่าที่บ้านเป็นอย่างไรบ้าง ข้าไม่อยากให้ท่านแม่ลำบากใจเพราะเงินห้าตำลึงนั่น”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นได้ยินลู่เจียวพูดก็รู้ว่านางมีเหตุมีผล จึงพยักหน้าเห็นด้วย และยังกำชับนาง
“เดินทางกลับบ้านก็ระวังตัวให้มากด้วยล่ะ บนเขามีงูและสัตว์มีพิษไม่น้อย มีคนมากมายเกือบตายเพราะสัตว์พวกนี้”
ลู่เจียวพยักหน้า “อืม ข้ารู้แล้ว ข้าจะระวังตัวให้มากแน่นอน”
นางพูดจบก็เพิ่งนึกได้ว่าคำพูดของเซี่ยอวิ๋นจิ่นดูเป็นห่วงเป็นใยนาง จึงอดเย้าเขาหน่อยไม่ได้ “นี่เจ้าเป็นห่วงข้าอยู่หรือ”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นได้ยินคำพูดของนางก็ปั้นหน้าปั้นปึ่ง พูดด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตร “ถ้าเจ้าเป็นอะไรไป พวกเราทั้งครอบครัวจะทำอย่างไร เจ้าอย่าคิดเอาเองฝ่ายเดียวสิ”
ลู่เจียวเบ้ปาก ไม่สนใจเขา อันที่จริงนางไม่ได้คิดไปเองฝ่ายเดียวเสียหน่อย แค่หยอกเขาเท่านั้น นางรู้ว่าฮูหยินโส่วฝู่มีชะตาชีวิตเช่นไร
“ได้ ข้ารู้แล้ว วันหลังข้าจะไม่คิดไปเองฝ่ายเดียว”
นางพูดจบก็เก็บชามและตะเกียบเดินออกไป เซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่ด้านหลังไม่แม้แต่จะมองนาง หลับตาลงราวกับหลับไปแล้ว
ลู่เจียวเก็บกวาดทุกอย่างก็เตรียมตัวขึ้นเขาไปดักสัตว์ ก่อนขึ้นเขาก็ไปที่บ้านของซย่าซื่อ ขอให้ซย่าซื่อช่วยดูแลแฝดสี่ แล้วนางจะรีบไปรีบกลับ
ซย่าซื่อต้องยินดีอยู่แล้ว แล้วยังฝากให้ลู่เจียวตามเซี่ยเสี่ยวเป่ากลับมากินข้าวที่บ้าน
เซี่ยเสี่ยวเป่ามัวแต่ทำกับดักที่นางสอน ตอนเที่ยงก็ไม่ยอมกลับมากินข้าว
หลังจากลู่เจียวตอบรับ ก็แบกตะกร้าสานขึ้นเขาทันที
นางเจอกับเซี่ยเสี่ยวเป่าที่เปื้อนโคลนไปทั้งตัวตรงปากทางขึ้นเขา เซี่ยเสี่ยวเป่าจับกระต่ายมาได้หนึ่งตัว กระต่ายตัวไม่ใหญ่มาก ทว่าเซี่ยเสี่ยวเป่ากลับภาคภูมิใจอย่างมาก พอเห็นลู่ก็ร้องเสียงดัง
“อาสะใภ้สาม ข้าจับได้ จับได้แล้ว ข้าจะเอากลับไปให้แม่ข้าทำเนื้อต้มพะโล้”
ลู่เจียวเห็นว่ากระต่ายตัวไม่ใหญ่นัก จึงพยักหน้าพอเป็นพิธี
“ได้ กลับไปให้แม่เจ้าทำความสะอาด แล้วข้าจะเอาน้ำแกงพะโล้ที่บ้านข้าให้เจ้า เจ้าค่อยเอากลับไปต้ม”
“อืม”
เซี่ยเสี่ยวเป่ายกกระต่ายที่หนักราวๆ จินกว่าลงเขาไปอย่างมีความสุข ก่อนจะไปก็ยังให้คำมั่นสัญญาว่า “อาสะใภ้สาม ตอนข้าถึงบ้านจะช่วยดูแลลูกๆ ของท่านให้ดีแน่นอน ท่านวางใจเถอะ”
“อืม ถ้าข้าดักสัตว์ได้ จะเอามาแบ่งเจ้าตัวหนึ่ง”
ลู่เจียวขึ้นเขาไปดูกับดักที่ตัวเองวางไว้ก่อนหน้านี้ จากนั้นเอาเนื้อหมักที่เก็บไว้ในห้วงอากาศออกมาหนึ่งชิ้น ทาน้ำวิเศษแล้วค่อยโยนลงในกับดัก จากนั้นนางก็ไปเก็บยาสมุนไพรในป่าก่อน
นางเก็บสมุนไพรพวกนี้ไม่ได้เอาไว้ขาย แต่เอาไว้รักษาคนป่วยในหมู่บ้านเท่านั้น ไม่แน่ว่าอาจได้ใช้ยาสมุนไพรในวันข้างหน้าก็ได้ ถือโอกาสตอนที่ไม่มีอะไรทำ เก็บยาไว้ในห้วงอากาศก่อนดีกว่า
ลู่เจียวคิดพลางเก็บสมุนไพรไปด้วย ไม่นานก็เก็บสมุนไพรได้มากมาย นางใส่สมุนไพรบางส่วนไว้ในตะกร้า เก็บส่วนมากไว้ในห้วงอากาศ
เก็บสมุนไพรเสร็จ เวลาก็ผ่านไปพักใหญ่แล้ว นางจึงกลับไปดูกับดักที่วางไว้
ยังไม่ทันไปถึงข้างกับดัก ก็ได้ยินเสียงดิ้นรนของสัตว์ป่า ฟังจากเสียงแล้ว เหมือนจะได้เหยื่อตัวใหญ่
ลู่เจียวดีใจมาก สาวเท้าก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว
ในกับดักที่วางไว้มีเนื้อทรายที่ได้รับบาดเจ็บอยู่หนึ่งตัว ลักษณะภายนอกของเนื้อทรายจะคล้ายกวาง น้ำหนักราวๆ สามสิบสี่สิบจิน
เนื้อทรายตัวนี้ได้รับบาดเจ็บ ดูเหมือนใกล้จะตายแล้ว
ลู่เจียวเห็นคอของเนื้อทรายมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด จึงรีบโน้มตัวลงไปดึงเนื้อทรายขึ้นมาจากหลุม จากนั้นเอาถ้วยออกจากห้วงอากาศมาเก็บเลือดของมันไว้
เลือดเนื้อทรายเป็นของดี ช่วยบำรุงเลือดได้ดี เซี่ยอวิ๋นจิ่นกำลังต้องการสิ่งนี้อยู่พอดี
ทว่าเนื้อทรายได้รับบาดเจ็บสาหัสเกินไป ลู่เจียวเพิ่งจะเก็บเลือดได้ครึ่งถ้วย เนื้อทรายก็ตายแล้ว
นางรีบเก็บเนื้อทรายและเลือดเข้าไปในห้วงอากาศ จากนั้นโน้มตัวลงไปดูในกับดักอีกครั้ง ในหลุมยังมีกระต่ายถูกไม้ไผ่แทงตายอยู่สองตัว
ลู่เจียวรีบเอากระต่ายออกมา เก็บหนึ่งตัวเข้าไปในห้วงอากาศ ส่วนอีกตัวก็เอาไว้ในตะกร้า
ก่อนหน้านี้สัญญาไว้ว่าจะให้เซี่ยเสี่ยวเป่า ได้กระต่ายตัวนี้มาพอดีเลย
ลู่เจียวเก็บทุกอย่างเข้าที่แล้วก็ลุกขึ้นเดินลงเขา วันนี้ได้ของไปไม่น้อย อารมณ์นางจึงพลอยดีตามไปด้วย
เพียงแต่นางเพิ่งจะลงเขาได้ไม่ไกล ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าอันเร่งรีบดังขึ้นจากด้านหน้า จากนั้นก็มีเสียงตะโกนขวัญหนีดีฝ่อ “พี่สวี่อดทนไว้ อดทนไว้”
“ท่านอาเซียว สีหน้าของพี่สวี่ไม่ค่อยดีเลย เกรงว่าคงจะลงเขาไม่ไหวแล้ว”
“โอ้สวรรค์ เหตุใดถึงโชคร้ายโดนงูสามเหลี่ยมกัดเช่นนี้”
“ถ้าพี่สวี่เกิดเรื่องขึ้นมาจริง ทั้งตระกูลสวี่จะทำอย่างไร”
“ครั้งนี้พี่สวี่ขึ้นเขามาก็เพื่ออวิ๋นจิ่น ไม่เช่นนั้นเขาก็คงไม่ต้องทุกข์ทรมานขนาดนี้”
ลู่เจียวได้ยินเสียงวุ่นวะวุ่นวายดังขึ้นจากด้านหน้า ซ้ำยังได้ยินคนเอ่ยถึงเซี่ยอวิ๋นจิ่น นางจึงขมวดคิ้วแล้วก้าวเท้าไวๆ ตามเสียงไป
ไม่นานนางก็เห็นคนห้าหกคนแบกสัตว์ป่าลงเขาด้วยท่าทางตื่นตระหนก แต่มีสองคนในนั้นแบกเปลที่มีคนนอนอยู่
ลู่เจียวมองออกทันทีว่าคนบนเปลคือใคร ก็คือสวี่ตัวจิน หัวหน้าครอบครัวนายพรานในหมู่บ้าน ปกติล่าสัตว์หาเลี้ยงชีพ ทว่าต่อให้เขาจะล่าสัตว์ทั้งวัน ที่บ้านก็ยังคงหาเช้ากินค่ำอยู่ดี
ภายหลังเซี่ยอวิ๋นจิ่นแนะนำโรงน้ำชาและบ้านตระกูลชนชั้นสูงในเมืองให้เขาสองสามที่ พวกเขาถึงจะมีชีวิตที่ดีขึ้น
คนคนนี้สำนึกในบุญคุณของเซี่ยอวิ๋นจิ่น ถ้าไม่มีธุระใด ก็มักจะส่งของมาให้ตระกูลเซี่ย
ลู่เจียวนึกถึงเรื่องที่ก่อนหน้านี้ตระกูลสวี่ปกป้องแฝดสี่ เหมือนจะเป็นครอบครัวตระกูลสวี่ครอบครัวนี้
คนคนนี้เป็นอะไรไป
ลู่เจียวสาวเท้าก้าวใหญ่ไปตรวจดู ทันใดนั้นก็เห็นว่าเขาโดนงูกัดตรงน่อง น่องเขาบวมเหมือนต้นขา และดูเหมือนส่วนอื่นๆ จะเริ่มบวมตามไปด้วย
งูสามเหลี่ยมเป็นงูที่มีพิษร้ายแรงมาก พิษของมันทำลายระบบประสาท หลังจากถูกมันกัดแล้ว คนที่ถูกกัดจะตายภายในแปดถึงเจ็ดสิบสองชั่วโมง ดังนั้นยิ่งจัดการกับพิษได้เร็วเท่าไรก็ยิ่งดี
ถ้าไม่รีบจัดการ ถึงแม้จะรักษาภายหลัง ก็จะกำจัดพิษงูไม่หมด ทำให้แก่เร็ว ผมและฟันจะร่วงเร็วขึ้น หลายคนเป็นอัมพาตและเดินไม่ได้ตลอดชีวิต
ลู่เจียวครุ่นคิดคิดอย่างรวดเร็วแล้วเอ่ยว่า “รอเดี๋ยวก่อน”


## ถอนพิษงู

ตอนที่ 44 ถอนพิษงู
กลุ่มคนเบื้องหน้าที่กำลังเร่งลงจากเขาได้ยินเสียงร้องเรียกจากด้านหลังก็หันมามอง หลายคนมองออกทันทีว่าเป็นลู่เจียว
ความเกลียดชังส่งผ่านแววตาของพวกเขา หากไม่ใช่เพราะผู้หญิงคนนี้ไม่ยอมใช้เงินรักษาอาการบาดเจ็บของเซี่ยอวิ๋นจิ่น พี่สวี่ของพวกเขาจะขึ้นเขามาล่าสัตว์เพื่อหาเงินไปรักษาอวิ๋นจิ่นให้หายได้อย่างไร
ตอนที่พวกเขาก็ล่าสัตว์ใหญ่ได้แล้วเตรียมลงจากเขาพี่สวี่ก็ถูกงูพิษกัด เมื่อดูจากอาการของพี่สวี่ ก็กลัวว่าเขาจะทนไม่ไหว และถึงแม้จะรักษาเขาได้ทันท่วงที แต่สุดท้ายเขาก็อาจจะกลายเป็นอัมพาตครึ่งซีก
ชีวิตของพี่สวี่จบสิ้นแล้ว
ยิ่งคนเหล่านี้คิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไร พวกเขาก็ยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นเท่านั้น แววตาที่มองลู่เจียวเต็มไปด้วยความเดือดดาลเกินคำบรรยาย ทว่าลู่เจียวไม่สนใจพวกเขาอยู่แล้ว นางเดินตรงไปข้างกายสวี่ตัวจินทันที
“รีบถอนพิษให้เขา ห้ามยืดเยื้อจะดีที่สุด ถ้าปล่อยไว้นาน เกรงว่าเขาคงจะทนไม่ถึงตีนเขา ต่อให้จะอดทนถึงที่นั่น วันข้างหน้าก็อาจจะเป็นอัมพาตอยู่ดี”
คำพูดของลู่เจียว ทำให้น้าเซี่ยที่อยู่ตรงหน้าถึงกับตะลึงงันไป
ลู่เจียวก็ไม่สนใจเขา สาวเท้าเดินไปหา คนในกลุ่มมีสีหน้าไม่สบอารมณ์ อ้าปากต่อว่านาง “เจ้าอยากตายหรือ”
ผู้เฒ่าเซียวยกมือขวางเขาไว้ คนคนนั้นมองผู้เฒ่าด้วยความแปลกใจ “ท่านอาเซียว?”
ผู้เฒ่าเซียวไม่สนใจเขา เงยหน้ามองลู่เจียว
ลู่เจียวกำลังใช้เข็มทิ่มรอบแผลที่โดนงูกัดเพื่อป้องกันไม่ให้พิษกระจายไปทั่วร่างกาย
หลังจากควบคุมพิษงูได้แล้ว นางก็เงยหน้ามองผู้เฒ่าเซียวที่อยู่ด้านหลัง “เขาถูกงูอะไรกัดหรือ”
ผู้เฒ่าเซียวเห็นนางใช้เข็มเงินห้ามพิษได้ชำนาญมือ ก็รู้ว่านางรู้วิชาการแพทย์ จึงรีบพูดขึ้น “เขาถูกงูสามเหลี่ยมกัด”
ลู่เจียวพยักหน้า จากนั้นก็แอบควักมีดผ่าตัดออกจากห้วงอากาศโดยทำเป็นล้วงแขนเสื้อ นางกรีดแผลของสวี่ตัวจิน บีบเลือดดำออกมา
อันที่จริงถ้ามีเซรุ่ม แค่ฉีดเข้าไปหนึ่งเข็มก็พอแล้ว ทว่าน่าเสียดายที่ห้วงอากาศของนางไม่มีเซรุ่ม ทีแรกก็มี ทว่าภายหลังใช้หมดไปแล้ว ยังไม่ทันซื้อมาเติม
ลู่เจียวบีบเลือดดำออกมา แล้วเอาน้ำมาล้างแผลให้สะอาด
หลังจากล้างสะอาด นางก็ลุกขึ้นและบอกคนที่อยู่ด้านข้าง “พวกเจ้ารอก่อน ข้าจะไปซื้อยาแก้พิษงูมา เดี๋ยวได้กินยาก็คงหายแล้ว”
อันที่จริงในสมุนไพรที่นางเก็บไปเมื่อก่อนหน้านี้ ก็มีตัวที่มีสรรพคุณแก้พิษงู ทว่านางไม่อยากเผยความลับของตัวเองต่อหน้าคนอื่น ตอนนี้ก็เหลือแค่กินยาพวกนี้แล้ว ฉะนั้นนางถึงต้องหาข้ออ้างเพื่อเอายามารักษาในขั้นตอนสุดท้าย
ลู่เจียวรีบลุกขึ้นทันที
เหล่านายพรานหันไปมองผู้เฒ่าเซียวที่อยู่หน้าสุด “ท่านอาเซียว พวกเรารีบพาเขาลงเขาก่อนเถอะ”
“ไอ้หมูอ้วนจะถอนพิษงูได้อย่างไร แค่ไม่ทำลายชีวิตของพี่จินก็พอ”
“จริง รีบพาเขากลับเถอะ”
ผู้เฒ่าเซียวมองสวี่ตัวจินที่ยังคงสลบไม่ได้สติ ถ้าพาลงไปในสภาพเช่นนี้ ก็กลัวจะเป็นอันตราย
ผู้เฒ่าเซียวหันไปมองคนข้างๆ แล้วพูดด้วยความหนักใจ
“ตัวจินได้รับบาดเจ็บสาหัส ถ้าพาลงเขาในสภาพแบบนี้ เกรงว่ายังไม่ทันลงเขาก็ตายแล้ว ตอนนี้คงต้องให้ภรรยาของอวิ๋นจิ่นลองดูแล้ว ไม่แน่อาจจะยังมีโอกาสรอดชีวิตก็ได้”
คนอื่นๆ ยังอยากพูดอะไรต่อ ทว่าเมื่อหันไปมองสวี่ตัวจินที่หมดสติก็ไม่กล้าพูดอะไร
ลู่เจียวเก็บสมุนไพรมา ขณะเดียวกันก็เอายาที่ใช้ประโยชน์ได้จากในห้วงอากาศออกมาบางส่วน
นางบดยาสมุนไพรแก้พิษจนเละ แล้วเอาไปประกบตรงแผลของสวี่ตัวจิน
ขณะเดียวกันก็เอายาเหลียนหลงต่านบดให้ละเอียด แล้วป้อนให้เขากิน
คนข้างๆ เห็นนางกำลังยุ่งวุ่นวายจึงเข้ามาช่วย ลู่เจียวเองก็ไม่ได้ขัดขวางพวกเขา
สวี่ตัวจินแม้จะหมดสติ ทว่าก็ยังกลืนยาลงคอไปได้
ลู่เจียวถือโอกาสนี้ป้อนน้ำวิเศษให้เขา จะได้ฟื้นเร็วขึ้น
สวี่ตัวจินที่ใบหน้าม่วงคล้ำในตอนแรกก็ดีขึ้นไม่น้อย ลู่เจียวมองแล้วถอนหายใจ รีบเก็บเข็มเงิน พร้อมเงยหน้ามองคนรอบข้าง
“เอาเถอะ เขาไม่เป็นอันตรายแล้ว พวกเจ้ารีบพาเขาลงเขา หลังจากนั้นข้าจะจ่ายยาแก้พิษงูให้อีกชุด แล้วค่อยสั่งให้คนไปซื้อยามาผสมต้มให้เขากิน กินไปสามวัน ก็น่าจะไม่เป็นอะไรแล้ว”
พูดจบนางก็ลุกขึ้นด้วยศรีษะอาบเหงื่อ เหนื่อยจะตายแล้วจริงๆ
ผู้เฒ่าเซียวและคนด้านหลังมีสีหน้าไม่เชื่อถือ “ไม่เป็นไรจริงหรือ”
ลู่เจียวมองท้องฟ้า เห็นว่าเวลาผ่านไปนานมากแล้วจึงพยักหน้า “ไม่เป็นไรแล้วจริงๆ ”
ผู้เฒ่าเซียวถามอีกครั้ง “จะไม่เป็นพิการใช่หรือไม่”
“ไม่หรอก พิษงูสามเหลี่ยมเป็นเพียงพิษลม จ่ายยารักษาตามอาการก็พอ ไม่มีทางพิการแน่นอน”
ลู่เจียวไม่สนใจคนพวกนี้อีก ก้มหน้าจัดตะกร้าสานข้างๆ แบกขึ้นหลังลงเขา
ผู้เฒ่าเซียวที่อยู่ด้านหลังโบกมือสั่งให้คนยกสวี่ตัวจินลงเขา
ทุกคนเพิ่งจะจากไป ผืนป่าแห่งนี้พลันมีชายสามคนปรากฏ หนึ่งในนั้นที่อยู่หน้าสุดก็คือบุรุษชุดเขียว ใบหน้าเกลี้ยงเกลา ผิวพรรณผุดผ่อง ทว่ากลับสุขุมเยือกเย็น วาจาและท่าทีดูสูงสง่า
บุรุษที่มีรูปลักษณ์หน้าตาอ่อนโยนยืนอยู่ข้างเขา เอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้นดีใจ “หลิงเฟิง นี่ไม่ใช่แม่นางที่เอาเห็ดหลินจือไปขายให้พวกเราเมื่อคราวที่แล้วหรือ นึกไม่ถึงว่านางรู้วิชาการแพทย์ด้วย ก่อนหน้านี้นางเหมือนจะอธิบายถึงพิษงูสามเหลี่ยม นางมีทักษะความรู้ด้านนี้จริงหรือ”
พิษงูสามเหลี่ยมมีฤทธิ์ทำลายระบบประสาท ต่อให้แก้พิษแล้ว แต่ก็อาจจะเกิดอาการแทรกซ้อนในภายหลัง บางคนแก่เร็ว ฟันและผมร่วงเร็วกว่าปกติ อาจจะหลังค่อมเร็วเกินวัยอันควร บางคนอาจจะพิการติดเตียง แต่แม่นางผู้นั้นบอกว่าไม่เป็นไร นางกล่าวจริงหรือ
ฉีเหล่ยอยากจะรีบเดินตามไปถามนาง นี่จะไม่เกิดโรคแทรกซ้อนในภายหลังใช่หรือไม่
จ้าวหลิงเฟิงเงยหน้ามองสหายคนสนิทคนนี้ปราดหนึ่ง เจ้าหมอนี่ ไม่มีวันไหนที่ไม่บ้าคลั่งขวนขวายความรู้ด้านการแพทย์เลยจริงๆ
“นางพูดเช่นนั้น จะเกิดเรื่องในภายหลังหรือไม่ พวกเราไม่มีใครรู้อยู่แล้ว”
ฉีเหล่ยพลันกุมมือจ้าวหลิงเฟิง “เจ้าให้คนคอยจับตาดูชายที่โดนงูกัดหน่อยเถอะ ถ้าพิษงูสามเหลี่ยมไม่ทำให้เกิดอาการแทรกซ้อนใดๆ นี่ก็ถือว่าเป็นโชคของชาวบ้าน ต้าโจวมีคนตายเพราะโดนพิษงูมากมาย ยิ่งมีคนพิการเพราะพิษงูมากยิ่งกว่า”
ฉีเหล่ยพูดออกมาเช่นนี้ จ้าวหลิงเฟิงก็ให้ความสำคัญขึ้นมาทันที “ได้ ข้าจะให้คนคอยจับตามอง”
บุรุษทั้งสามพูดคุยกันพลางเดินลงเขา ออกจากหมู่บ้านเซี่ย
ลู่เจียวไม่รู้เรื่องนี้ นางกลับถึงบ้านก็เข้าไปค้นกระดาษและพู่กันในเรือนตะวันออกทันที
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเกิดเป็นซิ่วไฉ ในบ้านต้องมีกระดาษและพู่กันแน่นอน เพียงแต่ว่าก่อนหน้านี้โดนไล่ออกจากเรือนใหญ่ ของใช้ของร่างเดิมก็ถูกทิ้งไปหมด
ในเรือนตะวันออก เซี่ยอวิ๋นจิ่นและแฝดสี่ต่างก็จ้องลู่เจียว ไม่รู้ว่านางกำลังค้นหาอะไร
ตอนนี้ซื่อเป่ากล้าขึ้นเยอะ รีบวิ่งไปข้างลู่เจียวแล้วถามอย่างอ่อนโยน “ท่านแม่ หาอะไรหรือ ข้าจะได้ช่วยหา”
ลู่เจียวเงยหน้ามองซื่อเป่า “เห็นกระดาษและพู่กันของพ่อเจ้าหรือไม่”


## ข้าไม่รู้อักษร

ตอนที่ 45 ข้าไม่รู้อักษร
ซื่อเป่าได้ยินคำพูดของลู่เจียว ก็หันไปมองต้าเป่าทันที
ต้าเป่าเบ้ปาก แล้วหันหลังเดินไปตรงมุมเตียงด้านหนึ่ง ยื่นมือไปคว้ากระดาษและพู่กันออกมาให้ลู่เจียว
“อยู่นี่”
นี่เป็นสิ่งที่บิดาใช้ตอนร่ำเรียนหนังสือ ก่อนหน้านี้เขากลัวว่าจะโดนนางมารร้ายคนนี้เอาไปทิ้ง เลยซ่อนไว้ตรงมุมเตียง
อันที่จริงตอนนี้ต้าเป่าก็ยังคงค่อนข้างกังวล กลัวว่านางจะเอาของพวกนี้ทิ้ง แต่เห็นช่วงนี้นางมีพฤติกรรมที่ดีขึ้น เขาเลยยอมเอาออกมาให้นาง ขืนนางกล้าทิ้ง วันหลังเขาจะไม่สนใจนางอีก
ต้าเป่าตัดสินใจเช่นนี้
ลู่เจียวเห็นกระดาษและพู่กันก็รับไว้อย่างดีใจ เอาไปวางบนโต๊ะเก่าตรงกลางห้องนอน จากนั้นค่อยเอาน้ำมาฝนหมึก เตรียมเขียนสูตรยาแก้พิษงูสามเหลี่ยม
หลังจากฝนหมึกเสร็จ ยกพู่กันขึ้นกำลังจะเขียนสูตรยา
จู่ๆ ลู่เจียวก็นิ่งงันไป แล้วมองกระดาษอย่างเหม่อลอย ผ่านไปพักใหญ่ก็ไม่ได้เขียนแม้แต่ตัวอักษรเดียว
นางเขียนอักษรสมัยนี้ไม่ได้ ไม่รู้จักเลยสักตัว แล้วจะเขียนสูตรยาแก้พิษงูสามเหลี่ยมได้อย่างไร
ทุกคนในเรือนตะวันออกต่างมองลู่เจียวอย่างนิ่งงัน ไม่รู้ว่าเหตุใดทันทีที่นางกลับมาถึงก็หาทั้งกระดาษทั้งพู่กัน แล้วตอนนี้ได้สิ่งที่ต้องการแล้วกลับไม่ทำอะไร
เซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่บนเตียงถามด้วยเสียงเรียบเฉย “เป็นอะไรไป”
ลู่เจียวนึกถึงสวี่ตัวจินที่โดนงูกัด จึงกัดฟันเงยหน้ามองเซี่ยอวิ๋นจิ่น “เจ้ารู้จักสวี่ตัวจินหรือไม่ เขาโดนงูสามเหลี่ยมกัด”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นสีหน้าเปลี่ยนไปทันที สายตาเขาเย็นเยือก ถามด้วยเสียงกลุ้มใจ “ตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”
พี่สวี่เป็นคนมีน้ำใจ แรกๆ ที่เขาได้รับบาดเจ็บก็ส่งของกินมาให้เขาไม่น้อย ตอนนั้นเขายังนอนไม่ได้สติบนเตียง ทว่าก็ได้ยินลอยๆ ว่าพี่สวี่ไปล่าสัตว์ เอาไปขายนำเงินมารักษาเขา นึกไม่ถึงว่าตอนนี้จะโดนงูสามเหลี่ยมกัดเช่นนี้
เซี่ยอวิ๋นจิ่นยิ่งคิดยิ่งอดเป็นห่วงไม่ได้ ความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากทุกอณูอีกครั้ง
ลู่เจียวเลิกคิ้ว หากนางบอกว่านางแก้พิษได้ เขาจะคิดมากหรือไม่
ทว่าสถานการณ์ตอนนี้ นางจะมัวสนใจเรื่องหยุมหยิมไม่ได้อีก จึงพูดขึ้นทันที
“เมื่อครู่ข้าขึ้นเขา บังเอิญเจอพี่สวี่ จึงช่วยรักษาเบื้องต้นไปแล้ว ตอนนี้เขาไม่เป็นอะไรมากแล้ว เพียงแต่ว่ายังต้องเขียนสูตรยาแก้พิษงู”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นได้ยินเช่นนี้ก็เลิกคิ้วมองนาง แววตาทั้งลุ่มลึกทั้งมืดมน
ลู่เจียวมองแววตาเช่นนี้ของเขา สมองแล่นอย่างรวดเร็ว กำลังครุ่นคิดว่าจะแต่งเรื่องอะไรมาโกหก แต่ยังไม่ทันเอ่ย เซี่ยอวิ๋นจิ่นก็พูดขึ้นก่อน
“เช่นนั้นเจ้าก็รีบเขียนสูตรยาแก้พิษงูให้เขาสิ”
ลู่เจียวเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ แล้วหันไปมองเซี่ยอวิ๋นจิ่นพริบตาหนึ่ง ปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปง่ายเช่นนี้เลยหรือ ไม่สงสัยในตัวนางเลยหรือ
ทว่าตอนนี้เขียนสูตรยาแก้พิษสำคัญยิ่งกว่า
ลู่เจียวครุ่นคิดแล้วมองเซี่ยอวิ๋นจิ่นด้วยยิ้มขมขื่น “ข้าไม่ค่อยรู้อักษร เลยเขียนไม่ได้”
ครั้งนี้เซี่ยอวิ๋นจิ่นกลายเป็นฝ่ายตกตะลึง จึงมองนางอย่างไม่น่าเชื่อ
ดูจากวาจาและท่าทีที่สูงสง่าของหญิงผู้นี้ ก็รู้ว่าได้รับการอบรมบ่มเพาะมาอย่างดีตั้งแต่เด็ก ตอนนี้กลับไม่รู้อักษร?
เหตุใดเขาถึงไม่อยากเชื่อล่ะ แต่ถ้าหญิงผู้นี้รู้อักษร ก็ไม่จำเป็นต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้นี่
เซี่ยอวิ๋นจิ่นกำลังครุ่นคิด ลู่เจียวก็พูดเสียงเบา “ที่จริงข้าก็พอรู้บ้าง แต่ยังมีตัวอักษรอีกมากมายที่ไม่รู้”
ร่างเดิมพอรู้ตัวอักษรอยู่บ้าง รวมไปอักษรจีนแบบย่อกับแบบดั้งเดิมมีความคล้ายคลึงกันบ้าง นางจึงรู้เพียงบางตัว แต่ก็ไม่เพียงพอต่อการเขียนสูตรยา
เซี่ยอวิ๋นจิ่นที่ตกตะลึงในตอนแรกก็ได้สติกลับมา ตอนนี้เขากังวลสวี่ตัวจินที่สุด สำหรับเรื่องที่นางจะรู้หรือไม่รู้ตัวอักษร ก็ค่อยว่ากันภายหลัง
“เอากระดาษและพู่กันมา เจ้าพูดข้าจะเป็นคนเขียนเอง”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นพูดจบ ลู่เจียวก็เอ่ยด้วยความกังวลใจ “เจ้าเขียนได้ด้วยหรือ”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นกัดฟันกรอด “เอามาเถอะ”
ลู่เจียวคิดถึงพิษงูในร่างกายของสวี่ตัวจินก็ไม่กล้าชักช้าอีก เดี๋ยวก็มีคนมาเอาสูตรยาแล้ว รีบเขียนสูตรยาออกมาก่อนเถอะ แก้พิษงูสามเหลี่ยมได้ยิ่งเร็วยิ่งดี
ลู่เจียวนึกถึงเรื่องนี้ก็เอากระดาษ พู่กันและหมึกดำไปข้างเตียง
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเอียงลำตัวมาข้างเตียง แล้วยกพู่กันเริ่มเขียน
ลู่เจียวพูดส่วนผสมยาสมุนไพรออกมาทันที “ปัวกิน้อยสิบเฉียน เก๊กฮวยป่า เหล่งต๋าเช่า จื้อหนานซิง ชวนเป้ย เซียงไป๋จื่อ ฝางเฟิง แปะหู่จื้อ ชะเอมอย่างละสามเฉียน ชิงมู่เซียงและสวีฉางชิงอย่างละสี่เฉียน เซิงต้าหวงหกเฉียน แมงป่องและตะขาบอย่างละสิบตัว เอาสมุนไพรพวกนี้มาต้มกับน้ำ ดื่มทุกเช้า กลางวัน เย็น วันละสามครั้ง”
ลู่เจียวพูดจบ เซี่ยอวิ๋นจิ่นเขียนไปแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น สีหน้าของเขาก็ดูย่ำแย่มาก มือจับพู่กันไม่ค่อยอยู่ ลู่เจียวเห็นก็รู้ว่าเขาปวดศีรษะ จึงรีบพูดขึ้น
“พักเสียหน่อยเถอะ เดี๋ยวค่อยเขียนต่อ”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่ยอมแพ้ เขากัดฟันเขียนที่เหลือจนหมด จากนั้นก็ทิ้งตัวลงไปนอนบนเตียง ผ่านไปพักใหญ่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะขยับเขยื้อนเลย
แฝดสี่เห็นก็ล้อมรอบเตียงเขาด้วยความตกตะลึง “ท่านพ่อ”
ช่วงนี้เซี่ยอวิ๋นจิ่นกินดีอยู่ดีมาก รวมถึงได้กินยาชั้นดีที่ลู่เจียวซื้อให้และน้ำแร่บ่อน้ำจิตวิญญาณที่คอยปรับสมดุลในร่างกาย
แม้ใบหน้าจะซีดเซียวและเวียนศีรษะ แต่ไม่สลบเหมือนที่ผ่านมา แค่หายใจหอบสองสามทีก็ดีขึ้นแล้ว
เห็นว่าแฝดสี่กระวนกระวาย เซี่ยอวิ๋นจิ่นก็หันไปมองพวกเขาอย่างอ่อนแรง “พ่อไม่เป็นอะไร”
ลู่เจียวมองเขาสองครา สังเกตเห็นว่าเขาไม่เป็นอะไรร้ายแรง จึงเอากระดาษและพู่กันวางไว้บนโต๊ะเล็ก
เดิมทีนางนึกว่าคนในตระกูลสวี่จะมาเอาสูตรยาทันที สุดท้ายกลับยังไม่มีใครมาเอาเลย
ลู่เจียวนิ่งงันไป ทันใดนั้นก็คิดได้ทันที พวกเขาไม่เชื่อว่านางจะรู้สูตรยาแก้พิษงูสามเหลี่ยม ไม่แน่ตอนนี้อาจส่งไปรักษาตัวในเมืองแล้ว
ลู่เจียวเก็บสูตรยาไว้ แล้วเดินไปทำอาหารค่ำในครัว
นี่ไม่ใช่เพราะนางไม่ช่วยชีวิตเขา แต่คนอื่นไม่ยอมเชื่อใจนางต่างหาก อย่างไรก็ทำในสิ่งที่ควรทำแล้ว ก็ไม่มีอะไรที่ต้องละอายใจต่อตระกูลสวี่แล้ว
ลู่เจียวไปทำอาหารในห้องครัว แล้วยังมอบหมายหน้าที่หนึ่งให้แฝดสี่
“พวกเจ้าเอากระต่ายส่งไปให้พี่เสี่ยวเป่า”
เอ้อร์เป่าเดินหน้ามาก่อน “ท่านแม่ ข้าไปส่งเอง”
ลู่เจียวมองเอ้อร์เป่าด้วยรอยยิ้ม ตอนนี้แฝดทั้งสี่ไม่กลัวนางแล้ว เลยเริ่มแสดงจุดแข็งเฉพาะตัวของตัวเองออกมา ไม่รู้ว่าตอนท้าย นิยายเล่มนี้จะจบเช่นไร
ลู่เจียวครุ่นคิดก็กวาดมองแฝดสี่คน “ไปส่งด้วยกันทั้งหมดนี่แหละ อย่าลืมทักทายอย่างมีมารยาทด้วยล่ะ รู้จักทักทายคนอื่นอย่างไรแล้วใช่หรือไม่”
แฝดสี่รีบพยักหน้าเต็มแรง “รู้ขอรับ”
“อืม เช่นนั้นก็ไปเถอะ”
เพราะช่วงนี้ที่บ้านไม่ขาดแคลนเนื้อ แฝดสี่เลยไม่รู้สึกเสียดายแม้แต่น้อย เอ้อร์เป่าพาต้าเป่า ซานเป่าและซื่อเป่าเอากระต่ายเดินไปที่ข้างบ้าน
เพราะทั้งสองบ้านไม่ไกลกันมาก ลู่เจียวเลยไม่ได้เป็นห่วงพวกเขามาก เดินไปทำอาหารในครัว
เนื่องจากอากาศร้อนเกินไป เย็นนี้นางเลยทำหมี่เย็น นางเอาแตงกวายำกับหมี่ เจียวไข่ขึ้นฉ่ายและหั่นหัวหมูใส่จาน
หลังจากนางทำเสร็จ แฝดสี่ก็กลับจากข้างนอกพอดี
นอกจากพวกเขาแล้ว ยังมีจ้าวซื่อและเซี่ยเสี่ยวเป่าตามมาด้วย
จ้าวซื่อยิ้มให้ลู่เจียว พูดอย่างเกรงอกเกรงใจ “พวกเรากินแต่เนื้อบ้านเจ้า รู้สึกเกรงใจจริงๆ”
เซี่ยเสี่ยวเป่าที่ยืนด้านข้างถามด้วยยิ้มเบิกบาน “อาสะใภ้สาม น้ำพะโล้ของท่านล่ะ แบ่งให้พวกเราหน่อยได้หรือไม่”
ลู่เจียวตอบตกลง ยื่นมือไปรับชามที่จ้าวซื่อเอามาแล้วเดินเข้าครัวไปตักน้ำพะโล้ในห้วงอากาศ
“เอากลับไปเติมน้ำและเคี่ยวจนเนื้อเปื่อย รสชาติจะได้ซึมเข้าเนื้อ”
“ได้ ข้ารู้แล้ว”
จ้าวซื่อพูดจบ ก็พูดเสียงเบาข้างหูลู่เจียว “เจ้ารู้หรือไม่ สวี่ตัวจินโดนงูกัด ทางบ้านส่งเขาไปในเมืองแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างแล้ว”
“ได้ยินว่าโดนงูสามเหลี่ยมกัด งูประเภทนี้กัดแล้วไม่ตายก็เป็นอัมพาต ตระกูลสวี่ช่างโชคร้ายเหลือเกิน”


## ปั้นน้ำเป็นตัว

ตอนที่ 46 ปั้นน้ำเป็นตัว
จ้าวซื่อพูดจบก็ถอนหายใจ บ้านอยู่ติดภูเขาก็ไม่ดีตรงที่มีงูและสัตว์พิษมากเกินไป เผลอไม่ระวังตัวหน่อยก็อาจโดนกัดจนบาดเจ็บสาหัส
ลู่เจียวทำหน้าหม่นหมอง ก่อนหน้านี้นางช่วยสวี่ตัวจินถอนพิษไปแล้ว น่าจะไม่ถึงขั้นเป็นอัมพาต แค่อาจมีโรคแทรกซ้อนตามมาภายหลัง
ที่จริงถ้าได้ใช้ยาที่นางแนะนำ ก็จะไม่เกิดโรคแทรกซ้อนใดตามมาด้วยซ้ำ แต่น่าเสียดายที่คนในตระกูลสวี่ไม่เชื่อนาง นางเองก็ไม่อยากจะเสนอหน้ารักษา
ลู่เจียวและจ้าวซื่อพูดคุยกันสองสามประโยคก็แยกย้าย นางยกหมี่เย็นและกับข้าวอย่างอื่นเข้าไปในเรือนตะวันออก ทั้งครอบครัวเริ่มกินมื้อค่ำกันอย่างมีความสุข
แฝดสี่กินที่โต๊ะเล็ก ส่วนลู่เจียวก็ป้อนเซี่ยอวิ๋นจิ่นกินก่อน
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเคี้ยวอาหารพลางหรี่ตามองลู่เจียว “สูตรยาแก้พิษงูของเจ้าได้ผลจริงหรือ”
ลู่เจียวเลิกคิ้วพูดเสียงเรียบ “แล้วแต่เจ้าจะคิด”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเห็นนางอารมณ์ไม่ค่อยดี จึงมองอีกครั้งสองครั้งก็ถามต่อ “เจ้ามีเรื่องอะไรในใจหรือ”
ลู่เจียวหันไปมองเซี่ยอวิ๋นจิ่น ใต้แสงเทียนสลัว ใบหน้าหล่อเหลาย้อมด้วยแสงสีทอง ทำให้ผิวพรรณเปล่งปลั่งดั่งหยกเย็น
แววตาลุ่มลึกคู่นั้นกลับดูอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย นี่เขากำลังเป็นห่วงตนอยู่หรือ
ลู่เจียวจ้องหน้าเขาอย่างข้องใจ เซี่ยอวิ๋นจิ่นดึงสายตากลับไม่มองนางอีก
ลู่เจียวนึกว่าตัวเองคิดมากเกินไป จึงถอนหายใจยาว “ก็แค่หงุดหงิด ข้าอุตส่าห์หวังดีกับคนอื่น แต่เขากลับไม่เห็นค่า”
ทันใดที่นางพูด เซี่ยอวิ๋นจิ่นก็รู้ว่านางพูดถึงตระกูลสวี่
ก่อนหน้านี้ลู่เจียวลงจากเขา ก็รีบพุ่งเข้าห้องมาหากระดาษและพู่กันเพื่อเขียนสูตรยา ปรากฏว่าตระกูลสวี่ไม่เชื่อใจนาง ส่งสวี่ตัวจินไปรักษาในเมือง
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเลิกคิ้ว “เพราะก่อนหน้านี้เจ้าไม่แสดงความสามารถด้านนี้ออกมา ทุกคนถึงได้ไม่เชื่อเจ้า รอเวลาผ่านไปนานๆ ทุกคนต้องเชื่อเจ้าแน่นอน”
พูดจบ จู่ๆ เขาก็เงยหน้าถามลู่เจียว “สูตรยาที่เจ้าเขียนเห็นผลจริงหรือ เส้นผมและฟันไม่ร่วง หลังก็ไม่ค่อมและไม่เป็นอัมพาตจริงหรือ”
ลู่เจียวพยักหน้าด้วยความมั่นใจ “ที่จริงแค่ใช้ยาแก้พิษตามลักษณะของงู ก็จะไม่ทำให้เหลือพิษอีก หมอส่วนมากจ่ายยาแก้พิษได้ไม่ดีเพราะไม่รู้จักลักษณะงู อย่างเช่นงูสามเหลี่ยม เป็นงูชนิดพิษลม จะทำให้เส้นประสาทไม่ทำงาน แค่เพิ่มปริมาณแมงป่องและตะขาบในตัวยาให้มากกว่าปกติก็พอ แต่คนมากมายไม่กล้าใช้แมงป่องและตะขาบ ถึงได้ทำให้พิษตกค้างในร่างกาย”
“เช่นงูเห่าที่เป็นงูพิษไฟและพิษลม ถ้าโดนมันกัด ก็อาจโดนทั้งพิษไฟและพิษลม เวลานี้ก็ต้องคอยสังเกตว่าผู้ได้รับบาดเจ็บได้รับพิษลมหรือพิษไฟ แล้วค่อยจ่ายยาตามอาการ”
ลู่เจียวพูดถึงขั้นตอนเหล่านี้ด้วยดวงตาแน่วแน่ทอประกาย ต่อให้นางจะอ้วนจนหน้ากลม แต่ภาพลักษณ์ก็ไม่กระทบต่อความมั่นใจและความสง่างามในตัวนางเลย
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเห็นว่านางสง่างามเช่นนี้ ก็ลืมความร้ายกาจของนางเมื่อก่อนหน้านี้ทันที
ทว่าพอเขาเห็นนางเป็นเช่นนี้ ก็อดคาดเดาไม่ได้ว่านางเป็นใครกันแน่
นางไม่เพียงแต่รู้จักสมุนไพร แล้วยังรู้เรื่องงูพิษ ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้ยังรู้วิธีเอาก้างปลาออกจากคอ ทุกอย่างบ่งบอกชัดเจนว่าหญิงผู้นี้อาจเป็นหมอ
เซี่ยอวิ๋นจิ่นอยากจะเอ่ยถาม “นอกจากจะแก้พิษงูได้แล้ว เจ้ายังรักษาโรคอะไรได้อีก”
ทันทีที่ลู่เจียวได้ยินก็นิ่งงันไป ขบคิดว่าจะถือโอกาสนี้บอกว่าตนเองมีความรู้ทางด้านแพทย์ให้เขาดีหรือไม่ วันหลังก็ไม่ต้องคอยกลุ้มใจว่าจะเปิดเผยความจริงอย่างไรอีก
ลู่เจียวครุ่นคิดพลางมองเซี่ยอวิ๋นจิ่น พูดอย่างจริงใจ “จริงๆ ยังรู้อย่างอื่นอยู่บ้าง แต่ไม่ถือว่ามาก”
นางพูดจบแล้วยังไม่ทันรอเซี่ยอวิ๋นจิ่นพูด ก็พูดอย่างจริงจังก่อนแล้ว “เจ้ารู้หรือไม่ ทำไมข้าถึงรู้เรื่องพวกนี้”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่เอ่ยสิ่งใด แค่เลิกคิ้วกินหมี่เย็นไปด้วยความใจเย็น คิดในใจเงียบๆ เจ้าจะแต่งเรื่องอะไรมาหลอกข้า
ลู่เจียวพูดอย่างแน่วแน่ “ก่อนหน้านี้มีแม่เฒ่าลี้ภัยคนหนึ่งมาอาศัยในหมู่บ้านพวกเรา คนในหมู่บ้านไม่มีใครชอบนางเลย ข้าเห็นว่านางไม่มีอาหารกิน เลยเอาของกินไปเยี่ยมนาง จากนั้นนางเลยสอนวิชาแพทย์ข้า ความจริงแล้ว แม่เฒ่าคนนั้นคือหมอที่รักษาคนเป็น ทั้งยังเก่งกาจมากด้วย”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเห็นลู่เจียวพูดอย่างไหลลื่น เหมือนว่าเป็นเรื่องจริง
เขาอดยกมุมปากขึ้นไม่ได้ ตอนนี้ นับว่าได้รู้อีกหนึ่งความสามารถของหญิงผู้นี้ นั่นก็คือปั้นน้ำเป็นตัว หลอกได้กระทั่งตัวเองยังเชื่อสนิทใจ
ลู่เจียวไม่รู้เซี่ยอวิ๋นจิ่นคิดอะไรอยู่ เห็นว่าสีหน้าของเขายังคงนิ่งเฉย เหมือนจะเชื่อในคำพูดของนางจริงๆ
ลู่เจียวถอนหายใจอย่างโล่งอก ท้ายที่สุดก็หาข้ออ้างที่ตนมีทักษะความรู้ด้านการแพทย์เสียที
หมู่บ้านซิ่งฮวาที่นางเคยอาศัยมีแม่เฒ่าลี้ภัยคนหนึ่งจริงๆ ร่างเดิมชอบไปเที่ยวหาแม่เฒ่าดังกล่าวอยู่จริง
ประเด็นคือคนทั้งหมู่บ้านซิ่งฮวาต่างก็ทำแต่งาน แม้แต่เด็กยังต้องช่วยขนอาหารสุกร เพราะร่างเดิมป่วยแต่เด็กเลยไม่มีเพื่อนเล่น ไม่มีอะไรทำ จึงไปเที่ยวหาแม่เฒ่าคนนั้น
แน่นอนว่านางคงไม่ต้องเล่าทุกรายละเอียด อย่างไรแม่เฒ่าคนนั้นก็ล่วงลับไปเมื่อสี่ห้าปีก่อนแล้ว
ลู่เจียวคิดแล้วอารมณ์ก็พลอยดีไปด้วย จึงมองเซี่ยอวิ๋นจิ่นด้วยสีหน้าเบิกบาน “ที่จริงข้าแค่รู้งูๆ ปลาๆ เท่านั้น ไม่ได้เก่งกาจนักหนา”
ลู่เจียวเพิ่งพูดจบ จู่ๆ เขาก็พูดขึ้น “แม่เฒ่าคนนั้นรู้วิชาการแพทย์ ก็น่าจะรู้อักษรด้วยสิ เหตุใดถึงไม่สอนเจ้าด้วย ถ้าไม่รู้อักษรแล้วจะสอนวิชาการแพทย์ได้อย่างไร”
ลู่เจียวนิ่งงัน สมองกำลังแล่นว่าจะแต่งเรื่องอย่างไรต่อ
“ที่จริงข้าก็รู้อักษร แต่รู้ไม่มากเท่านั้น แต่ก่อนข้ามัวแต่เล่น ไม่ได้ตั้งใจเรียน เลยรู้จักไม่มาก”
เพื่อพิสูจน์ว่าตนเองรู้อักษรจริง ลุกขึ้นไปหาตำราเล่มหนึ่งตรงข้างห้อง แล้วพยายามตามหาอักษรที่ตนรู้จัก
“นี่คือฮั่น ซู ฮว่า ปัง เป่ย ปี่ ปี้ ฉาง เชอ ฉง ติง เตี้ยน”
ลู่เจียวอ่านตัวอักษรพวกนี้ออกมาทันที แล้วเงยหน้ามองเซี่ยอวิ๋นจิ่น
“เห็นหรือไม่ ข้ารู้จริง”
ภายใต้แสงไฟอ่อนโยน ใบหน้ากลมมนเฉิดฉายอย่างละมุนละไม
เมื่อเซี่ยอวิ๋นจิ่นจุดประกายความคิดนี้ ก็ลอบต่อว่าตัวเอง วิญญาณที่อยู่ในร่างคนคนนี้คือใคร มาจากไหนยังไม่รู้เลย กลับมองว่าอีกฝ่ายละมุนละไม สมองของเจ้าเลอะเลือนแล้วใช่หรือไม่
ทว่าพอได้มองหญิงคนนี้เล่นลูกไม้แพรวพราวอย่างเงียบงันเช่นนี้ กลับรู้สึกค่อนข้างเพลิดเพลิน
ใบหน้าเย็นยะเยือกของเซี่ยอวิ๋นจิ่น จู่ๆ ก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้น ดวงตาและคิ้วงดงามราวกับภาพวาด
ลู่เจียวถึงกับตะลึง รีบดึงสายตากลับ เจ้าหมอนี่ไม่ยอมให้ใครปั่นหัวง่ายๆ เงียบไว้จะดีกว่า
แฝดสี่กินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยจนหมด ซื่อเป่าวิ่งมาประจบประแจงนางทันที
“ท่านแม่ทำอาหารอร่อยที่สุดในใต้หล้านี้แล้ว”
ลู่เจียวถึงกับหัวเราะขบขัน “เจ้าเพิ่งได้กินฝีมือของสองสามคน ก็ชมว่าอาหารของข้าอร่อยที่สุดในใต้หล้าแล้วหรือ”
ซื่อเป่าเงยหน้ามองลู่เจียวด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน นัยน์ตาทอประกายแสง “ต่อให้ข้าจะได้กินอาหารที่คนมากมายทำในอนาคต อาหารฝีมือท่านแม่ก็ยังคงอร่อยที่สุด”
เขาพูดจบก็สะกิดต้าเป่า เอ้อร์เป่าและซานเป่า “พวกเจ้าว่าใช่หรือไม่”


## หนามยอกเอาหนามบ่ง

ตอนที่ 47 หนามยอกเอาหนามบ่ง
เอ้อร์เป่าและซานเป่าสนับสนุนทันที “ใช่ ท่านแม่ทำอะไรก็อร่อยหมดเลย”
“ข้าวก็อร่อย บะหมี่ก็อร่อย เนื้อต้มพะโล้ก็อร่อย ท่านทำอร่อยทุกอย่าง”
แฝดสามนับวันยิ่งรู้จักพูด ประจบสอพลอไม่รู้จักจบ
เซี่ยอวิ๋นจิ่นที่อยู่ข้างหลังเงียบงัน เหตุใดเขาถึงรู้สึกว่า ลูกๆ ของเขานับวันยิ่งซื่อบื้อเหมือนหญิงคนนี้แล้ว
ลู่เจียวถูกแฝดสามประจบจนเบิกบานใจ เลยพูดยิ้มๆ “พรุ่งนี้เช้าข้าจะกลับบ้านยาย ก่อนไปจะทำซี่โครงเปรี้ยวหวานให้พวกเจ้ากินตอนเที่ยง รับรองว่าพวกเจ้าต้องชอบแน่”
เพียงแต่นางเพิ่งเอ่ยจบ แฝดสี่ที่เดิมทียังร่าเริงแจ่มใสอยู่นั้น ก็ดูไม่มีความสุข ใบหน้าหม่นหมองลงทันที
ลู่เจียวเอ็นดูเด็กชายทั้งสี่ จึงเดินไปถามข้างโต๊ะ “เป็นอะไรไป ใครทำให้พวกเจ้าไม่มีความสุขเช่นนี้”
ซื่อเป่าเงยหน้ามองลู่เจียวปราดเดียว เบะปากอย่างไม่ได้รับความเป็นธรรม ท่าทางคล้ายจะร้องไห้
ท่าทีเช่นนี้สื่อว่าเด็กน้อยคนนี้กำลังเสียใจ แต่จะพยายามอดกลั้นน้ำตาอยู่
ลู่เจียวทนดูไม่ได้ตั้งแต่แรก จึงยื่นมือดึงเขามากอด “เป็นอะไรไป”
เอ้อร์เป่าที่อยู่ด้านหลังพูดขึ้นทันที “ท่านแม่ ซื่อเป่ากลัวว่าท่านจะไม่กลับมาอีก”
เพิ่งจะกล่าวจบ ต้าเป่าที่อยู่ด้านข้างก็สะกิดเขาหนึ่งที
เอ้อร์เป่าหันหน้าไปมองต้าเป่า “ข้าไม่ได้พูดอะไรผิดนี่ เขากลัวว่าท่านแม่จะไม่กลับมาจริงๆ”
คำว่า ‘เขากลัวว่าท่านแม่จะไม่กลับมา' นี้แทงใจซื่อเป่าจนร้องไห้เสียงดังทันที
“ท่านแม่ ท่านจะกลับมาใช่หรือไม่ จะไม่ทิ้งพวกเราไปใช่หรือไม่”
ลู่เจียวเห็นซื่อเป่าร้องไห้อย่างเศร้าโศกก็ลูบหลังปลอบประโลมเขา “เหลวไหลกันไปใหญ่ แม่จะไม่กลับได้อย่างไร ไปตอนเช้า ตอนเย็นก็กลับแล้ว กลับมาจะพาพวกเจ้าไปกินของอร่อย”
ซื่อเป่าร้องไห้จนตาแดง “ขอแค่ท่านแม่กลับมาก็พอ พวกเรายอมไม่กินของอร่อยอะไรทั้งนั้น”
เอ้อร์เป่าและซานเป่าพยักหน้าทันที “ใช่ๆ”
มารดาคนนี้ใจดีมาก พวกเขาไม่ต้องการของกินอะไร ขอแค่ท่านแม่กลับมาก็พอ
อย่าคิดว่าพวกเขาไม่รู้ เด็กที่ไม่มีแม่น่าสงสารเพียงใด
แน่นอนว่าพวกเขาไม่ต้องการมารดาสารเลวคนนั้น แค่ต้องการมารดาที่แสนดีคนนี้
ลู่เจียวกวาดสายตามองแฝดสี่ที่กระวนกระวาย จึงอดปลอบโยนพวกเขาอีกครั้งไม่ได้
“อย่ากังวลใจไปเลย แม่กลับมาแน่นอน อีกอย่างบ้านยายพวกเจ้าก็อยู่ไม่ไกล ถ้าแม่ไม่กลับมา พ่อพวกเจ้าต้องให้คนไปตามแม่กลับมาแน่นอน ไม่เชื่อก็ลองถามท่านพ่อดูสิ”
แฝดสี่หันไปมองเซี่ยอวิ๋นจิ่น เขารู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที
เขานึกถึงเรื่องที่ตนจะหย่าร้างกับลู่เจียว ถ้าขาของเขาหายก็ต้องหย่ากับนาง แฝดสี่ต้องโวยวายจนพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินแน่นอน ฉะนั้น?
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเลิกคิ้วสนับสนุน ไม่ลืมพยักหน้า “บ้านยายพวกเจ้าอยู่ไม่ไกล แม่พวกเจ้ากลับมาแน่นอน อย่าคิดอะไรมั่วซั่ว”
ซื่อเป่าพูดอย่างเศร้าระทม “ไหนๆ บ้านยายก็อยู่ไม่ไกล ทำไมถึงไม่พาข้าไปด้วย ข้าอยากไปด้วย”
ลู่เจียวกำลังอธิบายให้เขาฟังว่าเหตุใดถึงพาเขาไปไม่ได้
จู่ๆ นอกรั้วก็มีเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังขึ้น อีกอย่างฟังจากเสียงนั้น เหมือนจะมีคนมาเยือนไม่น้อย
ลู่เจียวเงยหน้ามองไปด้านนอกอย่างฉงนใจ นอกประตูก็มีคนเดินเข้ามา
ผู้ที่เดินอยู่หน้าสุดร้องไห้ตาบวมเป็นลูกท้อ หญิงผู้นี้คือภรรยาของสวี่ตัวจิน นามว่าจางชุนฮวา
ทันทีที่เดินเข้ามา นางก็สะอื้นถามลู่เจียว “ภรรยาอวิ๋นจิ่น เจ้ามีวิธีช่วยตัวจินของพวกเราใช่หรือไม่ ได้โปรดช่วยเขาหน่อยเถอะ”
ลู่เจียวลอบกลอกตามองบน ทว่านางยังไม่ทันพูดอะไร ชายหน้าตาอ่อนโยนก็เดินอ้อมจางชุนฮวามาตรงหน้านาง
ลู่เจียวจำได้ว่าเขาคือบุรุษที่นางเคยเจอในหอยาเป่าเหอก่อนหน้านี้ เหมือนจะเป็นหมอคนใหม่ที่มาประจำในหอยาเป่าเหอ
เขามาทำอะไรกันแน่
ฉีเหล่ยเดินมาตรงหน้าลู่เจียว แล้วกล่างอย่างร้อนใจ “ข้าได้ยินพวกนางบอกว่าเจ้าแก้พิษงูสามเหลี่ยมได้ ทั้งยังไม่มีอาการข้างเคียงในภายหลัง เส้นผมและฟันไม่ร่วง หลังไม่ค่อมและไม่เป็นอัมพาตจริงหรือ”
ลู่เจียวพยักหน้า “เป็นเช่นนั้น”
ฉีเหล่ยตื่นเต้นดีใจทันที สองมือถูกันไปมาโดยไม่รู้ตัว “ข้าขอดูสูตรยาแก้พิษของเจ้าหน่อยได้หรือไม่”
พูดจบ ฉีเหล่ยก็ค่อนข้างกังวล คนมากมายไม่ยินดีให้คนอื่นดูสูตรยาของตัวเองง่ายๆ หญิงคนนี้จะยอมให้เขาดูหรือ
ลู่เจียวตอบกลับอย่างไม่ชักช้า “ได้สิ”
นางกล่าวจบก็ควักกระดาษที่เขียนไว้ในก่อนหน้านี้ออกมา “ข้าเขียนไว้ตั้งนานแล้ว ทีแรกนึกว่าพวกเขาจะมาเอา สุดท้ายพวกเขาไม่มา กลับส่งคนไปรักษาในเมือง”
จางชุนฮวาและคนในตระกูลสวี่ต่างก็ละอายใจ พวกเขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าภรรยาอวิ๋นจิ่นรู้วิชาการแพทย์ จึงไม่กล้าชักช้า รีบส่งตัวจินไปที่หอยาเป่าเหอในเมือง
พวกเขาได้ยินว่ามีหมอระดับมือพระกาฬมาประจำในหอยาเป่าเหอจึงส่งตัวจินไปที่นั่นทันที สุดท้ายหมอคนนี้กลับบอกว่า เขาไม่กล้ารับประกันว่าแก้พิษงูสามเหลี่ยมแล้วจะไม่มีอาการแทรกซ้อน
ภายหลังผู้เฒ่าเซียวที่ไปกับพวกเขาพูดขึ้นว่าภรรยาอวิ๋นจิ่นรับประกันว่าจะไม่เกิดอาการแทรกซ้อน
พวกเขาจึงพากันมาที่นี่ ทว่าใครจะไปรู้ว่าหมอในหอยาเป่าเหอกลับใจร้อนกว่าพวกเขา ติดตามพวกเขามาด้วยกัน
ฉีเหล่ยรับสูตรยาในมือลู่เจียวด้วยสองมือแล้วอ่านอย่างละเอียด เขาชี้ไปที่ยาสมุนไพรสองชนิด “แมงป่องและตะขาบอย่างละสิบตัว นี่ไม่มากไปหน่อยหรือ”
“ก่อนหน้านี้ข้าเห็นอาการของพี่สวี่แล้ว พิษที่เข้าสู่ร่างกายค่อนข้างมาก จำต้องใช้แมงป่องและตะขาบมากขึ้น ถือว่าหนามยอกเอาหนามบ่ง ไม่เช่นนั้นพิษอาจตกค้างในร่างกายได้ งูสามเหลี่ยมเป็นพิษลม เพิ่มปริมาณยาสองตัวนี้คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร อีกสองสามวันพิษคงออกจากร่างกายหมด และจะไม่เกิดอาการแทรกซ้อนอะไรด้วย”
พูดจบ ฉีเหล่ยพยักหน้ารัว “เป็นเช่นนี้นี่เอง”
ฉีเหล่ยพูดจบก็นึกถึงงูพิษอื่น จึงถามว่า “ถ้าแก้พิษจากงูชนิดอื่น ใช้ยาตัวนี้ได้หรือไม่”
ลู่เจียวครุ่นคิด “แค่เป็นพิษลมก็ใช้ได้หมด แต่ถ้าเป็นพิษไฟก็ใช้ไม่ได้ ก่อนอื่นต้องแยกประเภทงูให้ชัดเจนก่อน ไม่เช่นนั้นพิษอาจตกค้างในร่างกายได้”
ฉีเหล่ยเข้าใจทันที “ข้าเข้าใจแล้ว”
เขาพูดจบก็มองลู่เจียว “สูตรยาตัวนี้ ข้าขอเอากลับไปก่อนได้หรือไม่ เจ้าวางใจเถอะ หอยาเป่าเหอใช้สูตรยาของเจ้า ต้องให้ค่าตอบแทนเจ้าแน่นอน”
ที่สำคัญที่สุดคือเขายังต้องการสูตรยาอื่นจากนาง เช่นนี้จะได้สร้างคุณประโยชน์ให้คนอีกมากมาย
ลู่เจียวได้ยินฉีเหล่ยพูดเช่นนี้ กลับรู้สึกดีใจอย่างยิ่ง ตอนนี้นางต้องการเงิน เลยพูดด้วยสีหน้ารื่นเริง “เอาไปใช้เถอะ”
“ได้”
จางชุนฮวาและคนในตระกูลสวี่ต่างก็ขอบคุณนางกันยกใหญ่ สุดท้ายก็จากไปพร้อมกับฉีเหล่ย
ลานบ้านเซี่ยกลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง ลู่เจียวยกบะหมี่เย็นมากินอย่างยินดีปรีดา
แฝดสี่ได้ยินข่าวดี ก็ลืมความทุกข์โศกในตอนแรกไป
ซื่อเป่ายืนอยู่ข้างกายลู่เจียว มองนางด้วยความนับถือ “ท่านแม่ยอดเยี่ยมจริงๆ”


## ตะกละ

ตอนที่ 48 ตะกละ
ซานเป่าก็ขยับไปใกล้ลู่เจียว เอ่ยถามนาง “ท่านแม่ ท่านแก้พิษงูได้จริงหรือ”
ลู่เจียวพยักหน้า “ได้สิ พิษงูไม่ได้ร้ายแรงเกินไป”
เอ้อร์เป่ามองลู่เจียวด้วยความอิจฉาตาร้อน “ท่านแม่ ตอนข้าโต ข้าก็จะเก่งกาจเหมือนท่าน”
ซานเป่าและซื่อเป่าพยักหน้าเต็มแรง บรรยากาศในห้องกลับมารื่นเริงอีกครั้ง
ลู่เจียวกินบะหมี่เย็นเสร็จก็เก็บถ้วยชามไปล้างในห้องครัว ขณะที่ล้างถ้วยชามอยู่นั้น ก็นึกขึ้นมาได้ว่าในบ้านไม่มีแม้กระทั่งโต๊ะและเก้าอี้
ลู่เจียวอดถอนหายใจไม่ได้ หลังจากนางกลับจากบ้านลู่ ต้องหาวิธีทำโต๊ะและเก้าอี้ให้ได้
แม้นางจะอยู่อีกสองสามเดือน แต่อย่างน้อยตอนอยู่ก็ควรมีที่นั่งหน่อย
แฝดสี่ต้องยืนกินข้าวทุกวัน เพราะในบ้านไม่มีเก้าอี้แม้แต่ตัวเดียว
ลู่เจียวล้างจานเสร็จก็ต้มยาและยกไปป้อนเซี่ยอวิ๋นจิ่น ขณะที่ป้อนยา จู่ๆ เขาก็นึกถึงเรื่องที่ลู่เจียวไปดักสัตว์ตอนบ่าย จึงถามขึ้น
“วันนี้เจ้าไปล่าสัตว์ ได้อะไรกลับมาหรือไม่”
ลู่เจียวนึกขึ้นได้ว่าในห้วงอากาศยังมีเนื้อทรายและเลือดมันอยู่
ทว่านางยังไม่ทันเอาเนื้อทรายและเลือดออกจากห้วงอากาศ เลยส่ายหัวทันที
“ไม่ได้อะไรกลับมาเลย เผอิญไปเจอสวี่ตัวจินโดนงูกัด เลยช่วยเขาถอนพิษจนลืมเรื่องนี้ไปเลย แต่ไม่เป็นไร พรุ่งนี้เช้าข้าค่อยไปหาใหม่”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเตือนนางด้วยความเป็นห่วง “ระวังหน่อยแล้วกัน”
ลู่เจียวพยักหน้า “ได้”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นดื่มเสร็จก็พูดขึ้น “รอเจ้ากลับจากบ้านแม่ ข้าจะสอนเจ้าอ่านเขียนตัวอักษร”
ลู่เจียวตะลึงงัน จะสอนอักษรนางหรือ ดีจริงๆ
แต่เหตุใดคนคนนี้ถึงดีขนาดนี้
ลู่เจียวหรี่ตามองเขาด้วยความสงสัย คิดว่าเขาคงมีจุดประสงค์บางอย่าง
ลู่เจียวยังไม่ทันพูด เอ้อร์เป่า ซานเป่าและซื่อเป่าก็วิ่งมาอย่างตื่นเต้นดีใจ
“ท่านแม่ ท่านพ่อไม่ต้องสอนหรอก พวกเราจะสอนท่านเอง”
“ท่านพ่อเคยให้พวกเราท่องคัมภีร์สามอักษรด้วย”
ซื่อเป่ากอดขาลู่เจียวไว้ไม่ปล่อย เขาตื่นเต้นดีใจจนดวงตาลูกท้อทอประกายแสง
“ท่านแม่ ข้าเป็น ข้าเป็น ข้าจะสอนท่านเอง”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นทำหน้าเหนื่อยใจ มองแฝดสามคนข้างเตียง เขามีความชอบเพียงแค่นี้ ยังจะมาแย่งไปอีก สนุกมากหรือไร
เซี่ยอวิ๋นจิ่นยังคิดไม่ตก ต้าเป่าก็เดินออกจากห้องด้านข้าง แล้วจ้องหน้าแฝดน้องสามคน
“พวกเจ้าแค่เคยเรียนคัมภีร์สามอักษร ก็คิดจะสอนคนอื่นแล้วหรือ ไม่กลัวขายหน้าหรือ ข้าคิดว่าให้ท่านพ่อสอนดีกว่า เสร็จแล้วค่อยสอนร้อยแซ่พันธุ์มังกร จากนั้นก็สอนบทอาขยาน”
ต้าเป่าเพิ่งจะกล่าวจบ เซี่ยอวิ๋นจิ่นบนเตียงก็พูดขึ้น “อืม พวกเจ้าแน่ใจนะว่าสอนพวกนี้ได้ด้วย”
เอ้อร์เป่า ซานเป่าและซื่อเป่าเงียบไป “ก็ได้ ให้ท่านพ่อสอนก็ได้”
พวกเขาเคยเรียนแค่คัมภีร์สามอักษรอย่างเดียว
ลู่เจียวมองแฝดสามหมดอาลัย ก็พูดอย่างขบขัน “พวกเรามาเรียนอักษรใหม่กับท่านพ่อเถอะ”
นัยน์ตาแฝดสามคนทอประกายแสงอีกครั้ง ครั้งนี้ต้าเป่าเป็นฝ่ายทำตาลุกวาว หันไปมองเซี่ยอวิ๋นจิ่นบนเตียง
เซี่ยอวิ๋นจิ่นคิดว่าเรื่องนี้มีความเป็นไปได้ ที่ผ่านมาเขาต้องไปเรียนหนังสือในเมือง ไม่มีเวลาสอนบุตร ตอนนี้อยู่บ้านพักฟื้นตัวพอดี ก็ควรสอนอะไรพวกเขาหน่อย แม้ตอนนี้เขายังขยับตัวไม่ได้ แต่ก็ยังขยับปากได้
เซี่ยอวิ๋นจิ่นตอบตกลง “ได้ ตกลงตามนี้”
ลู่เจียวรู้สึกดีใจที่ได้เรียนอักษรจีนแบบดั้งเดิม วันข้างนางจะได้เขียนจ่ายยาให้คนอื่น
“เช่นนั้นรอให้ข้ากลับมาก่อน แล้วหาเวลาว่างมาเรียนจำตัวอักษรด้วยกัน”
“ได้”
พ่อแม่ลูกทั้งหกคนตกลงกันตามนี้ ลู่เจียวพาสี่แฝดออกไปอาบน้ำ
หลังจากเลี้ยงดูสี่แฝดเป็นอย่างดีมาหลายวัน แม้พวกเขายังคงมีร่างซูบผอม ทว่าใบหน้าไม่ซีดเหลืองเหมือนทีแรก นับวันแววตายิ่งมีชีวิตชีวา ลู่เจียวเห็นแล้วชื่นใจนัก
ทว่าหลังอาบน้ำเสร็จ นางก็สังเกตเห็นว่าแฝดสี่ไม่มีกางเกงใส่อีกแล้ว แฝดสี่มีเสื้อผ้าหน้าร้อนแค่สองชุดเท่านั้น ไม่สิ มีเพียงเสื้อหนึ่งตัวและเสื้อกั๊กชั้นนอกเท่านั้น
ฉะนั้นนางต้องรีบตัดเสื้อผ้าให้แฝดสี่แล้ว
ลู่เจียวครุ่นคิดก็เอาเสื้อกั๊กให้พวกเขาใส่ไปก่อน จากนั้นก็พาพวกเขาไปนอนที่เรือนตะวันออก
นางจะซักผ้าที่พวกเขาเปลี่ยนเมื่อครู่นี้ ไม่เช่นนั้นพรุ่งนี้ก็ไม่มีใส่อีก
ตอนลู่เจียวซักผ้า เซี่ยเอ้อร์จู้ก็มาดูแลเซี่ยอวิ๋นจิ่นทำธุระส่วนตัว
พอนางซักผ้าเสร็จ เซี่ยเอ้อร์จู้ก็ทำธุระทุกอย่างเสร็จแล้ว
ลู่เจียวเอาหัวหมูต้มพะโล้มาหนึ่งถ้วย เอาลูกกวาดหนึ่งกำมือเข้าไปในเรือนตะวันออก ยื่นให้เซี่ยเอ้อร์จู้
“พี่รอง เอาของพวกนี้กลับไปให้พี่สะใภ้รองและยัยหนูสองคนกิน”
เซี่ยเอ้อร์จู้กลับไม่ยอมรับไว้ โบกมือไม่หยุด “ไม่ต้องๆ ครั้งที่แล้วพวกนางก็ได้กินกันแล้ว”
เซี่ยอวิ๋นจิ่นก็เอ่ยขึ้น “พี่รองเอากลับไปเถอะ”
เซี่ยเอ้อร์จู้ยังอยากพูดอะไรต่อ ลู่เจียวก็ยัดของเข้าไปในมือของเขา “เอาเถอะ นี่ก็ดึกแล้ว พี่รองรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ”
เซี่ยเอ้อร์จู้มองเซี่ยอวิ๋นจิ่น แล้วมองลู่เจียว เห็นว่านางให้ด้วยความจริงใจ เขาเลยยอมรับไว้
“เช่นนั้น ขะ ข้ารับไว้แล้วกัน”
น้องสะใภ้สามทำอาหารอร่อยจริงๆ รสชาติโอชะมาก ครั้งที่แล้วลูกสาวทั้งสองกินหมด ก็ยังบ่นว่าอยากกินอีก
ลู่เจียวผายมือ “อืม เอากลับไปกินเถอะ ใช่แล้ว ทำไมถึงไม่พายัยหนูใหญ่และยัยหนูรองมาเล่นหน่อยล่ะ”
เซี่ยเอ้อร์จู้ถอนหายใจ “ในบ้านเลี้ยงหมูและไก่ไว้ พวกนางต้องคอยให้อาหาร คงมาไม่ได้หรอก”
พอพูดเช่นนี้ เซี่ยอวิ๋นจิ่นก็รู้สึกหนักใจและรู้สึกผิดต่อลูกสาวทั้งสอง
เซี่ยหลาน น้องสาวของพวกเขาไม่ทำอะไรเลย แม้แต่เสื้อผ้าของนางยังทิ้งให้ลูกสาวคนโตของเขาซัก
เซี่ยเอ้อร์จู้คิดแล้วก็ท้อใจ กลับไม่รู้ว่าจะคัดค้านพ่อแม่อย่างไร
ลู่เจียวเห็นเซี่ยเอ้อร์จู้ถูกกดขี่จนหน้าแก่ชราลงไปไม่น้อยจึงทนดูไม่ได้ นางเลิกคิ้วขึ้นคิดวิธีช่วยเขา
เซี่ยเอ้อร์จู้เห็นว่าผ่านไปพอสมควร จึงรีบยกถ้วยหัวหมูและลูกกวาดจากไปอย่างระแวดระวัง
ลู่เจียวกำชับเขา “พี่รอง กลับดีๆ อย่าให้ใครเห็นเข้าล่ะ”
เกิดใครมาเห็นเข้าก็คงเป็นเรื่องใหญ่อีก
ลู่เจียวคิดแล้วก็เงยหน้ามองเซี่ยอวิ๋นจิ่น
สีหน้าเซี่ยอวิ๋นจิ่นหม่นหมอง ทั้งร่างแผ่ซ่านความเย็นชา ลู่เจียวเห็นเขาเป็นเช่นนี้ ก็รู้ว่าเขากำลังคิดถึงพ่อแม่ไร้หัวใจ
ทว่าต่อให้พ่อแม่จะไม่มีหัวใจ เกิดเป็นบุตรหลานก็ไม่มีสิทธิ์ต่อว่า
เซี่ยอวิ๋นจิ่นพยายามเก็บกลั้นความแค้นเคืองไว้ หลังจากสงบจิตใจได้แล้วก็พูดด้วยอย่างใจเย็น “อันที่จริงข้าเคยแนะนำให้พี่รองไปค้าขายเล็กๆ ในเมือง ข้าเคยคิดจะให้เงินไปลงทุน ให้เขาพาพี่สะใภ้รองและลูกสาวไปอยู่ในเมือง”
“แต่พี่รองซื่อตรงเกินไป ไม่เหมาะกับงานค้าขาย พี่สะใภ้รองก็เป็นเช่นนี้ พวกเขาเหมาะกับทำไร่ทำนาเท่านั้น”
ลู่เจียวได้ยินเช่นนี้ก็เสนอความเห็น “ไหนๆ พวกเขาก็เหมาะกับทำไร่ทำนา วันหลังก็ซื้อที่นาให้พวกเขาดูแล แบบนี้จะได้ให้เขามีอะไรทำ แล้วยังช่วยให้เขาหลุดพ้นจากเงื้อมมือพ่อแม่”
ลู่เจียวเสนอความเห็นนี้ กลับเป็นการชี้ทางที่ดี เซี่ยอวิ๋นจิ่นเลิกคิ้วครุ่นคิดอย่างตั้งใจ
ลู่เจียวไม่สนใจเขาอีก หันหลังเดินไปเอาเสื่อในเรือนตะวันตก
ใครจะไปรู้ว่านางเพิ่งวางเสื่อลง ก็มีเสียงออดอ้อนดังมาจากเตียงนอน
“ท่านแม่ ข้าก็อยากกินลูกกวาด”


## แย่งท่านแม่ซึ่งๆ หน้า

ตอนที่ 49 แย่งท่านแม่ซึ่งๆ หน้า
ลู่เจียวหันไปมองเตียง เห็นว่ายังไม่มีใครหลับ แต่ละคนกำลังมองนางตาปริบๆ
ลู่เจียวคิดว่าแฝดสี่น่าจะเห็นตนเอาลูกกวาดให้เซี่ยเอ้อร์จู้ เลยเกิดตะกละอยากกินขึ้นมา แต่ตอนนี้ดึกแล้ว กินไปคงฟันผุแน่
ทว่าพอเห็นสายตาราวกับลูกหมาน่าสงสารที่จับจ้องตน ลู่เจียวก็ปฏิเสธไม่ลง เลยให้พวกเขากินกันคนละเม็ด จากนั้นก็กล่าวเสียงขรึม
“ต่อไปจะให้พวกเจ้ากินวันละสองเม็ด กลางคืนห้ามกินลูกกวาด เพราะแมงจะกินฟันจนผุ แล้วจะปวดฟันเอา”
ลู่เจียวเพิ่งจะเอ่ยจบ แฝดสี่ต่างสะดุ้งตกใจ ก้มมองลูกกวาดในมือเหมือนจะอยากกินมาก แต่ก็ไม่กล้ากิน สีหน้าแต่ละคนดูลำบากใจมาก
ลู่เจียวเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ครั้งนี้อนุโลมให้ก่อน แต่ครั้งหน้าห้ามกิน”
ขณะที่พูด ก็นึกขึ้นได้ว่าสมัยนี้ไม่มีแปรงสีฟันและยาสีฟัน แบบนี้ไม่ดีเลยจริงๆ นางเลยคิดว่าทำแปรงสีฟันและยาสีฟันออกมาให้ทั้งบ้านใช้ดีหรือไม่
เอ้อร์เป่า ซานเป่าและซื่อเป่าได้ยินคำพูดของลู่เจียว พลันแกะลูกกวาดยัดเข้าปากทันที
ต้าเป่าไม่รีบกิน เขาแกะแล้วก็ยื่นไปริมฝีปากของเซี่ยอวิ๋นจิ่น “ท่านพ่อ ให้ท่านกิน”
เอ้อร์เป่า ซานเป่าและซื่อเป่าเห็นแล้วรู้สึกละอายใจ แต่ลูกกวาดเข้าไปในปากแล้ว แล้วจะทำอย่างไรได้
แฝดสามคิดจะคายลูกกวาดออกจากปาก
ลู่เจียวกลัวว่าพวกเขาจะคายจริง จึงรีบพูดขึ้น “เอาเถอะ ท่านพ่อไม่กินลูกกวาดหรอก พวกเจ้ากินเองก็พอ”
เห็นได้ชัดว่าแฝดสี่ไม่เชื่อ ลูกกวาดอร่อยขนาดนี้ ท่านพ่อจะไม่ชอบได้อย่างไร เด็กชายทั้งสี่หันไปมองลู่เจียวพร้อมกัน แม้จะไม่พูดอะไร แต่สายตากลับกำลังขอให้นางให้ลูกกวาดเซี่ยอวิ๋นจิ่นสักหนึ่ง
ลู่เจียวจนปัญญา ควักลูกกวาดออกจากแขนเสื้อ และแกะกระดาษห่อป้อนเซี่ยอวิ๋นจิ่น
เซี่ยอวิ๋นจิ่นไม่ค่อยชอบกินลูกกวาดจริงๆ เขาไม่ชอบกินของที่หวานจัด ทว่าเห็นแฝดสี่มองเขาตาปริบๆ หวังเป็นอย่างยิ่งว่าเขาจะกินลูกกวาดเม็ดนี้ เขาจึงทำได้เพียงจำใจกิน
ลู่เจียวหันไปมองแฝดสี่ “เอาละ รีบกินลูกกวาดแล้วรีบหลับได้แล้ว ดึกมากแล้ว”
แฝดสี่นอนอยู่ด้านในสุด ลิ้มรสลูกกวาดอย่างมีความสุขแล้วเอ่ยว่า
“ลูกกวาดหอมหวานเหลือเกิน”
“ท่านแม่บอกให้กินวันละสองเม็ดก็พอ”
“วันหลังข้าจะกินหนึ่งเม็ด แล้วเก็บไว้กินอีกหนึ่งเม็ด”
ลู่เจียวไม่สนใจแฝดสี่ เอนกายลงนอน พรุ่งนี้ยังต้องกลับบ้านแม่ ทว่านางเพิ่งจะนอนลงบนพื้น เซี่ยอวิ๋นจิ่นก็เอ่ยขึ้น
“เจ้าไปนอนที่เรือนตะวันตกเถอะ”
สองวันมานี้เขารู้สึกมีชีวิตชีวามากขึ้น อีกอย่างพี่รองมาคอยดูแลตอนเขาทำธุระส่วนตัว ไม่ต้องให้นางนอนเฝ้าตอนกลางคืนอีกต่อไป นางนอนบนพื้นนานวันเข้าย่อมไม่ดีต่อสุขภาพ
ลู่เจียวที่นอนบนพื้นได้ยินเซี่ยอวิ๋นจิ่นพูดเช่นนี้ พลันลุกขึ้นนั่งอย่างดีใจ
พื้นชื้นเกินไปจริงๆ หากนอนติดต่อกันนานเข้าก็อาจป่วยได้ เป็นไปได้อย่านอนพื้นจะดีกว่า
แม้เตียงในเรือนตะวันตกจะแข็ง ทว่าก็ย่อมดีกว่านอนพื้น
ลู่เจียวผุดลุกขึ้น ม้วนเสื่อเตรียมเดินไปที่เรือนตะวันตก ซื่อเป่าที่อยู่บนเตียงพลันลุกขึ้น “ท่านแม่ ข้าจะไปนอนเป็นเพื่อน”
ต้าเป่า เอ้อร์เป่าและซานเป่าจ้องหน้าเขา แย่งท่านแม่ซึ่งๆ หน้าแบบนี้เลยหรือ
ลู่เจียวไม่คัดค้าน แต่อย่างไรก็ต้องดูว่าเซี่ยอวิ๋นจิ่นจะเห็นด้วยหรือไม่ นางจึงหันไปมองเขา
เซี่ยอวิ๋นจิ่นกลับไม่ปฏิเสธ เขามองลู่เจียว “เช่นนั้นเจ้าพาเขาไปนอนที่เรือนตะวันตกเถอะ”
ส่วนสามคนที่เหลือไม่ได้ขอตามลู่เจียวไปนอนด้วย
ลู่เจียวยื่นมือไปอุ้มซื่อเป่า ยกเสื่อขึ้น เดินไปที่เรือนตะวันตก
ซื่อเป่ายื่นแขนเล็กๆ กอดคอลู่เจียวไว้ แย้มยิ้มอ่อนหวาน แฝดสามคนที่เหลือเห็นแล้วรู้สึกเจ็บใจ ต่างถลึงตามองซื่อเป่าด้วยความอิจฉา เหอะ ทำอย่างกับเป็นแม่ของเจ้าคนเดียว
เซี่ยอวิ๋นจิ่นพูดเสียงเรียบ “เอาละ นี่ก็ดึกมากแล้ว หลับกันเถอะ”
นี่เป็นครั้งแรกที่ซื่อเป่านอนกับลู่เจียว ตั้งแต่เขาจำความได้ก็ไม่เคยนอนกับมารดาเลย เขาเลยตื่นเต้นดีใจเป็นพิเศษ ถึงขั้นนอนไม่หลับ
อันที่จริงเตียงห้องนี้แข็งมาก ทว่ากลับรู้สึกนอนสบายกว่าเตียงของบิดา
เขานอนข้างกายลู่เจียว จ้องหน้านางแล้วยิ้มจนตาหยีเป็นพระจันทร์เสี้ยว “ท่านแม่”
พอขานเรียกเสร็จซื่อเป่าก็ขยับเข้าไปแนบชิดกับลู่เจียวราวกับลูกสุนัขขี้อ้อน
ลู่เจียวมองเขาแล้วถอนหายใจ ต่อให้ร่างเดิมทำไม่ดีกับซื่อเป่าเพียงใด แต่พอตนทำดีกับเขาหน่อย เขาก็ใจอ่อนยอมเป็นฝ่ายเข้าหาก่อน
ดังนั้น ในใจของเด็กทุกคน มารดาย่อมสำคัญเสมอ
ลู่เจียวคิดพลางยื่นมือดึงซื่อเป่าเข้ามาในอ้อมกอด “เอาเถอะ หลับได้แล้ว”
แต่ซื่อเป่ายังคงนอนไม่หลับ ขานเรียกอย่างตื่นเต้นดีใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ท่านแม่”
ลู่เจียวตอบกลับทุกครั้ง ต่อให้รู้ว่าซื่อเป่าจงใจเรียกซ้ำๆ ก็ตาม
ลู่เจียวเห็นเด็กน้อยตื่นเต้นดีใจจนนอนไม่หลับ พลันกอดเขาไว้แน่น “แม่จะเล่านิทานก่อนนอนให้เจ้าฟัง”
ซื่อเป่าตาลุกวาว “ดีเลย ท่านแม่เล่าเถอะ”
ลู่เจียวเริ่มเล่านิทานก่อนนอน “นิทานเรื่องนี้ชื่อว่า สัตว์ตัวไหนแข็งแกร่งกว่า”
“กาลครั้งหนึ่ง เจ้าลิงกับเจ้ากวางน้อยมาเจอกัน พวกมันต่างบอกว่าตัวเองแข็งแกร่ง จึงถกเถียงกันไม่หยุด ทันใดนั้นเอง ไก่แจ้ตัวหนึ่งก็เดินมาบอกว่า ‘พวกเจ้าเลิกเถียงกันได้แล้ว ไว้แข่งกันพรุ่งนี้ว่าใครจะแข็งแกร่งกว่า’
วันถัดมา พวกเขาเลยไปเชิญช้างมาเป็นกรรมการ ช้างบอกว่า ‘เห็นแม่น้ำตรงหน้านั้นไหม ตรงตลิ่งมีต้นผิงกั่ว[footnoteRef:1]อยู่หนึ่งต้น ใครข้ามแม่น้ำไปเด็ดผลผิงกั่วก่อน คนนั้นเป็นฝ่ายชนะ’ [1:  ผิงกั่ว คือคำทับศัพท์ภาษาจีน มีความหมายว่าแอปเปิ้ล]
ทั้งสองวิ่งไปข้างแม่น้ำพร้อมกัน ลิงข้ามแม่น้ำไม่ได้ แต่กวางข้ามได้ แต่กวางข้ามไปแล้วก็ปีนต้นไม้ขึ้นไปเด็ดผลผิงกั่วไม่ได้อยู่ดี เจ้าลิงจึงพูดว่า ‘เจ้าพาข้าข้ามแม่น้ำนี้สิ แล้วข้าจะเป็นฝ่ายปีนขึ้นไปเด็ดผิงกั่วเอง’
เจ้ากวางเลยกลับไปรับเจ้าลิงข้ามแม่น้ำ หลังจากลิงข้ามไปแล้ว ก็ปีนขึ้นไปเด็ดผลผิงกั่วลูกใหญ่ ช้างเลยประกาศว่า การแข่งขันครั้งนี้ถือว่าเสมอกัน”
จุดประสงค์ที่ลู่เจียวเล่านิทานเรื่องนี้ แค่อยากถือโอกาสพูดเหตุผลให้เจ้าสี่ฟัง ทุกคนล้วนมีจุดแข็งและจุดอ่อนของตัวเอง
ใครจะไปรู้ว่าเจ้าเด็กน้อยกลับไม่มีมุมมองเดียวกับนาง เขาวางขาเล็กๆ ไว้บนร่างของลู่เจียว แล้วหัวเราะจนตัวงอพลางเอ่ยว่า
“ท่านแม่ เหตุใดลิงกับกวางถึงพูดได้ ข้าไม่เคยเห็นสัตว์พูดได้เลยนี่ น้องหมาของพวกเรายังพูดไม่ได้เลย”
ลู่เจียวอ่อนใจ “เอาละ หลับได้แล้ว”
ซื่อเป่ายังคงตื่นเต้นดีใจเหมือนเดิม แต่ก็เริ่มง่วงงุนแล้ว เมื่อได้ยินคำพูดของลู่เจียว ก็มุดเข้าไปในอ้อมกอดของนางทันที
เดิมทีคนที่อยู่ในห้องตะวันออกกำลังจะหลับแล้ว ทว่าก็ได้ยินเสียงพูดคุยอย่างสนุกสนานดังจากเรือนตะวันตก แฝดสามคนที่เหลือได้ยินว่าลู่เจียวกำลังเล่านิทานให้ซื่อเป่าฟัง จึงรู้สึกน้อยอกน้อยใจขึ้นมา
เอ้อร์เป่าแค่นเสียงไม่พอใจ “ใครก็เล่านิทานเป็นทั้งนั้น ท่านพ่อก็เล่าได้เหมือนกัน”
ซานเป่าทำหน้ามุ่ย “แต่ท่านแม่เหมือนจะเล่าได้สนุกกว่า ซื่อเป่าหัวเราะชอบใจขนาดนั้นเลย”
ต้าเป่ากล่าวสรุป “อย่างนั้นพรุ่งนี้ให้นางมาเล่าให้พวกเราฟังสิ”
เอ้อร์เป่าและซานเป่าพยักหน้า “เห็นด้วย”


## ถ้าเจ้าไม่กลับมา เจ้าจะกลายเป็นลูกหมา

ตอนที่ 50 ใครไม่กลับมา คนนั้นเป็นลูกหมา
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเห็นว่าดึกมากแล้ว จึงเร่งเด็กๆ ให้รีบนอน “พอเถอะ รีบนอนกันได้แล้ว”
แฝดสามไม่เอ่ยอะไรต่อ พอหลับตาลงก็จมสู่ห้วงนิทรา
เซี่ยอวิ๋นจิ่นตั้งใจฟังเสียงเคลื่อนไหวในเรือนตะวันตกก็ไม่ส่งเสียงใดๆ เหมือนเมื่อครู่นี้อีก ดูท่าคงหลับกันหมดแล้ว
เซี่ยอวิ๋นจิ่นมองแฝดสามคนที่นอนข้างกาย แต่ละคนดูสะอาดสะอ้านขึ้น ใบหน้าไม่เหลืองซูดซีด ทั้งยังดูมีชีวิตชีวาและแจ่มใสขึ้น ดูเหมือนเด็กๆ ก็ต้องการความรักจากมารดาเช่นกัน
เช้าวันถัดไป ลู่เจียวต้มโจ๊กและผัดผักกาดเห็ดหอม
หลังจากทำมื้อเช้าเสร็จ ก็ตักเก็บใส่ถ้วยให้เรียบร้อย แล้วทำมื้อเที่ยงต่อ นางทำซี่โครงเปรี้ยวหวานเสร็จก็ผัดมะเขือ ทำกับข้าวเรียบร้อยแล้วถึงจะหุงข้าว รอให้ข้าวสุก ก็เอาซี่โครงเปรี้ยวหวานและผัดมะเขืออุ่นบนข้าว
ในบ้านควรใช้กระทะสองใบจริงๆ ตอนนี้นางมีกระทะดีแค่ใบเดียว ส่วนอีกใบก็ใกล้พังแล้ว ต้องหาเงินซื้อกระทะดีๆ มาใช้สักสองใบให้ได้
ลู่เจียวคิดพลางต้มยาให้เซี่ยอวิ๋นจิ่น ผ่านไปสักพัก เสียงของแฝดสี่ดังมาจากนอกครัว
แฝดพี่สามคนกำลังถามซื่อเป่าว่าเมื่อคืนลู่เจียวเล่านิทานอะไรให้ฟัง
ซื่อเป่าเลยเล่านิทานเมื่อคือให้พี่สามคนฟังอย่างฉะฉาน
จากนั้นเด็กชายทั้งสี่ก็พูดคุยเกี่ยวกับนิทานเรื่องนี้ตรงกลางลานบ้าน
เสี่ยวเฮยและฮวาฮวาเดินเข้าไปใกล้เท้าเด็กๆ แล้วเริ่มครางหงิงออดอ้อน
กลางลานเต็มไปด้วยบรรยากาศครึกครื้น
ลู่เจียวอดยิ้มไม่ได้ หลังจากแฝดสี่คุยกันจบ ก็วิ่งเข้ามาห้อมล้อมนางแล้วถามไม่หยุด
“ท่านแม่ เหตุใดเจ้าลิงกับเจ้ากวางถึงพูดได้เหมือนคน”
ลู่เจียวมองคานหลังคาอย่างจนหนทาง ยอดเยี่ยมมาก ตัวแสบทั้งสี่คิดไปในทางเดียวกันหมด
เอ้อร์เป่าเสนอหน้าอธิบายแทนนาง “ท่านแม่ พวกเขากลายเป็นปีศาจแล้วใช่หรือไม่”
ลู่เจียวใคร่อยากกลอกตามองบน แต่พอคิดได้ว่าตัวเองเป็นถึงมารดา ควรรักษาความสง่างามและสุภาพเรียบร้อยไว้ จึงจำใจอธิบายให้แฝดสี่ฟังด้วยความอดทน
“นี่เป็นเพียงนิทานเท่านั้น ไม่ได้หมายความว่าลิงและกวางจะพูดได้จริงๆ นิทานเป็นเรื่องที่มนุษย์แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิง หรือสอนใจ ดั่งเช่นนิทานที่แม่เล่า ก็สอนว่าทุกคนมีจุดแข็งและจุดอ่อนเสมอ ดังนั้นไม่ควรคิดว่าตัวเองมีความสามารถ คิดว่าตัวเองเก่งที่สุดแล้ว”
แฝดสี่ได้ยินเช่นนี้ ก็ร้องอ้อเสียงยาว เอ้อร์เป่าพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “เป็นเช่นนี้นี่เอง มนุษย์เป็นคนแต่งนิทานขึ้นเอง เจ้าลิงและเจ้ากวางไม่ได้เป็นคนเล่าเรื่อง”
เขาพูดจบก็ก้มมองเสี่ยวเฮยและฮวาฮวา แล้วพูดอย่างสงสัย “พวกเจ้าว่าเสี่ยวเฮยและฮวาฮวาพูดได้หรือไม่”
ลู่เจียวไม่สนใจพวกเขา แบ่งยาต้มในหม้อเป็นสองถ้วย หนึ่งถ้วยพักให้หายร้อน ส่วนอีกถ้วยก็ถือโอกาสตอนที่แฝดสี่ไม่ทันสังเกตเห็น แอบเก็บเข้าไปในห้วงอากาศ
“เอาละ ไปล้างหน้าล้างมือกัน เตรียมตัวกินอาหารเช้าได้แล้ว”
ก่อนหน้านี้ลู่เจียวสอนแฝดสี่ล้างหน้าล้างมือ ตอนนี้พวกเขาเลยทำทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง
ลู่เจียวยกอาหารเช้าไปที่เรือนตะวันออก แฝดสี่ตักกินเอง ส่วนนางก็ป้อนเซี่ยอวิ๋นจิ่นก่อน
“กินมื้อเช้าเสร็จ ข้าจะกลับบ้านแม่ สำหรับอาหารเที่ยง ข้าทำไว้ในหม้อแล้ว ประเดี๋ยวตอนข้าไป จะขอให้ป้ารองมาป้อนมื้อเที่ยงให้เจ้า”
ลู่เจียวพูดจบ จู่ๆ ก็คิดเรื่องที่สี่แฝดทะเลาะวิวาทกับคนอื่นแล้วเซี่ยอวิ๋นจิ่นเครียดจนกระอักเลือดขึ้นมาได้
นางหันไปมองเซี่ยอวิ๋นจิ่นปราดหนึ่ง สังเกตเห็นว่าเจ้าหมอนี่ไม่ได้หน้าซีดเหมือนก่อนหน้านี้ ซ้ำยังดูมีชีวิตชีวาขึ้นแล้ว แต่ต่อให้เป็นเช่นนี้ ขืนมีคนมารังแกแฝดสี่ เขาก็จนปัญญาอยู่ดี
ลู่เจียวกังวลใจขึ้นมา เซี่ยอวิ๋นจิ่นสังเกตเห็นสีหน้าที่ค่อนข้างกังวล จึงเลิกคิ้วถาม “เป็นอะไรไป”
“ช่วงข้ากลับบ้านแม่ ถ้ามีคนชั่วที่ไหนมารังแกพวกเจ้าที่บ้านแล้วจะทำอย่างไร”
ซื่อเป่าผุดลุกขึ้น “ท่านแม่ เช่นนั้นก็อย่ากลับไปบ้านยายสิ”
แฝดสามคนที่เหลือที่พยักหน้าเห็นด้วย ต่างยืนมองลู่เจียวข้างเตียงตาปริบๆ
ลู่เจียวไม่สนใจพวกเขา ขมวดคิ้วมองเซี่ยอวิ๋นจิ่น “ไม่อย่างนั้น...ข้าจะตามพี่รองมาเฝ้าพวกเจ้า”
นางกล่าวจบก็รู้สึกว่าไม่ค่อยเหมาะสม ถ้าเซี่ยเอ้อร์จู้กล้ามา หร่วนซื่อคงมาหาเรื่องคนแรก
ลู่เจียวครุ่นคิดสักพักก็พูดว่า “ช่างเถอะ ประเดี๋ยวข้าจะให้เซี่ยเสี่ยวเป่ามาอยู่เป็นเพื่อนพวกเจ้า ถ้ามีใครมาหาเรื่องจริง เสี่ยวเป่าจะได้รีบไปตามคนมาช่วย”
ครั้งที่แล้ว ลู่เจียวแบ่งเงินที่ได้จากแม่หม้ายหลี่ให้ทั้งสามครอบครัวที่ช่วยบุตรชายนาง นี่กลายเป็นสิ่งยั่วยวนใจคนทั้งหมู่บ้านมากที่สุด ถ้ามีใครกล้ามาหาเรื่อง ทุกคนในหมู่บ้านต้องช่วยกันปกป้องคนในครอบครัวนางแน่นอน
เซี่ยอวิ๋นจิ่นเห็นลู่เจียวยังคงไม่สบายใจ จึงไม่ได้คัดค้านนาง “ได้”
แฝดสี่ได้ยินคำพูดของลู่เจียวก็ผิดหวังมาก
พวกเขาไม่อยากให้มารดากลับบ้านยาย ถ้าไปแล้วไม่กลับจะทำอย่างไร
แฝดสี่กระวนกระวายใจจนกินข้าวต้มไม่อร่อย
ลู่เจียวป้อนมื้อเช้าเซี่ยอวิ๋นจิ่นเรียบร้อยก็เก็บถ้วยชามออกไป จากนั้นก็ตักของตัวเองมากิน
ลู่เจียวเห็นแฝดสี่ยังกินไม่เสร็จ ท่าทางไม่ค่อยสบอารมณ์ จึงเดาว่าพวกเขาน่าจะกลัวว่าตนจะไม่กลับมา
ในใจลู่เจียวดีใจเป็นอย่างยิ่ง นี่นางทำดีกับพวกเขาไม่นาน ก็ได้ใจพวกเขามาแล้วหรือ
ทว่าพอเห็นพวกเขาไม่มีความสุข ก็อดปลอบโยนพวกเขาด้วยเสียงอ่อนโยนไม่ได้
“เหตุใดถึงทำหน้ามุ่ยกันล่ะ กลัวว่าแม่จะกลับมาหรือ”
กล่าวจบ แฝดสี่เงยหน้ามองนางอย่างพร้อมเพรียง ลู่เจียววางถ้วยลงแล้วลูบหัวพวกเขา “อย่ากังวลไปเลย ข้าจะรีบกลับมา”
ซื่อเป่าเดินไปข้างกายนาง จ้องนางน้ำตาคลอ “ท่านแม่ ถ้าท่านไม่กลับมา ข้าจะร้องไห้ ร้องจนท่านกลับมา”
ต้าเป่า เอ้อร์เป่าและซานเป่ามองซื่อเป่าอย่างตกใจ จะทำเช่นนี้จริงหรือ
เอ้อร์เป่าและซานเป่าครุ่นคิดสักพักก็เอ่ยว่า “พวกเราจะร้องตามซื่อเป่าด้วย”
ต้าเป่าเดินไปข้างลู่เจียวแล้วยื่นมือออกมา ลู่เจียวหันไปมองเขาอย่างฉงน
ต้าเป่ากะพริบตาแล้วพูด “เกี่ยวก้อยสัญญากับข้า ใครโกหก คนนั้นเป็นลูกหมา”
ลู่เจียวมองต้าเป่าอย่างหมดคำพูด ใครเป็นคนสอนเนี่ย
แต่ต้าเป่าทำท่าทางจริงจังมาก ถ้านางไม่ยอมเกี่ยวก้อย ก็แปลว่านางโกหกว่าจะกลับมา ลู่เจียวเลยจำใจเกี่ยวก้อยกับเขา
เอ้อร์เป่า ซานเป่าและซื่อเป่าหันไปมองต้าเป่า “ต้าเป่า เจ้าพูดจริงหรือ ใครโกหก คนนั้นจะกลายเป็นลูกหมาจริงหรือ”
ต้าเป่ายตอบกลับด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “จริงสิ”
เอ้อร์เป่า ซานเป่าและซื่อเป่ารู้สึกสบายใจขึ้นเยอะ ต่างก็หันไปมองลู่เจียวอย่างดีใจ “ท่านแม่ ครั้งหน้าพาพวกเราไปบ้านท่านยายด้วยได้หรือไม่”
พวกเขายังไม่เคยไปบ้านยายเลย
ครั้งนี้ลู่เจียวตอบตกลงทันที “ได้สิ”
ท้ายที่สุด พวกเขาก็ไม่กังวลเรื่องลู่เจียวไม่กลับมาอีก เพราะถ้านางโกหก นางก็จะกลายเป็นลูกหมา นางต้องกลับมาแน่นอน
ลู่เจียวกินมื้อเช้าเสร็จก็ล้างจานและป้อนยาเซี่ยอวิ๋นจิ่นจนเรียบร้อยนั้นค่อยออกจากบ้าน ก่อนจะจากไปก็ขอให้เซี่ยเสี่ยวเป่ามาเฝ้าบ้านแทนนาง จะได้ไม่มีใครกล้ามาหาเรื่อง
เซี่ยเสี่ยวเป่าตอบกลับอย่างไม่ลังเล ลู่เจียวแบ่งลูกกวาดให้เขาสามเม็ดแทนคำขอบคุณ
เซี่ยเสี่ยวเป่าเลยไปอยู่เป็นเพื่อนแฝดสี่ด้วยความเต็มใจ
ลู่เจียวแบกตะกร้าสานกลับบ้านมารดา
ซื่อเป่าที่เดิมทีเล่นกับเซี่ยเสี่ยวเป่าอยู่ดีๆ ก็วิ่งออกมานอกรั้ว แล้วโบกมือให้ลู่เจียวด้วยน้ำตา “ท่านแม่ ต้องกลับมานะ”
เพราะสามีดันเป็น 'ตัวร้าย' สุดโหด ภารกิจแก้เดธแฟลคจึงเริ่มต้นขึ้น!

แพทย์ทหารจิตใจงดงามจากศตวรรษที่ 21 ผู้หนึ่งได้รับบาดเจ็บจนต้องนอนโรงพยาบาลเลยซื้อนิยายมาอ่าน 
ในเนื้อหานิยายมีตัวร้ายอยู่สี่คน ไม่มีเรื่องชั่วใดไม่ทำ สังหารคนโดยไม่กะพริบตา 
ทว่าภายหลังตัวร้ายสี่คนนี้ถูกพระเอกนางเอกร่วมมือกันสังหาร แต่ชายสี่คนนี้ดันมีบิดาเป็นถึงโส่วฝู่ 
เพื่อที่จะแก้แค้นแทนบุตรชาย เขาจึงกลายเป็นจอมปีศาจชั่วร้าย 
สุดท้ายพระเอกนางเอกล้วนถูกฆ่าตาย...และนางก็ดันทะลุมิติเข้ามาเป็นภรรยาที่จะตายแต่ยังสาวของตัวร้ายผู้นั้น! 
เพื่อเปลี่ยนชะตาความตายที่จะเกิดขึ้นนางจำต้องหลีกหนีให้ไกลจากตัวร้ายผู้นี้ 
ทั้งสองจึงทำสัญญากันหากนางสามารถรักษาขาที่บาดเจ็บของ เซี่ยอวิ๋นจิ่น ตัวร้ายจอมโหดจนหายดีได้ 
เขาจะหย่าให้นาง และนางจะได้ไปใช้ชีวิตอิสระหลีกหนีเดธแฟลคที่จะเกิดขึ้น! 
ปฏิบัติการการเอาอกเอาใจสามีตัวร้ายและขุนลูกชายแฝดสี่ให้จ้ำม่ำจึงเริ่มต้นขึ้น 

*** ลิขสิทธิ์ถูกต้องภายใต้บริษัท Ink Stone Entertainment ***
ได้รับลิขสิทธิ์ออนไลน์ (Digital license) สำหรับแปลขายลงบนเว็บไซต์ได้อย่างถูกลิขสิทธิ์ 100%
เจ้าของลิขสิทธิ์ต้นฉบับ : China Literature
เรื่อง : ทะลุมิติมาเป็นภรรยาของตัวร้าย
ผู้เขียน : อวี๋เสี่ยวถง (鱼小桐)

[首辅娇妻有空间] / [鱼小桐]
©2022 Ink Stone Entertainment Co., Ltd. All rights reserved.
Thai translation rights arranged with China Literature by Ink Stone Entertainment Co., Ltd.

ทะลุมิติมาเป็นภรรยาของตัวร้าย
จำนวนตอนทั้งหมด : 1070 ตอน
