ล่ารัก
JBLUEROSE
## ยินดีต้อนรับสู่ผลงานบน WEBNOVEL

สวัสดีค่ะ ดิฉันขอฝากผลงานเรื่อง ล่ารัก ด้วยนะคะ
เขียนเป็นครั้งแรก อาจจะใช้ภาษาไม่เก่งเท่าไร ยังก็ขออภัยไว้ด้วยนะ สามารถติชมได้ที่ใต้คอมเม้นท์นะคะจะได้นำไปปรับปรุงให้ดีขึ้นคะ
ด้วยรัก
JBLUEROSE


## บทที่ 1

รัฐนิวยอร์ก มหานครนิวยอร์ก
บ้านฮูปเปอร์
" ดาเนียล ไม่ทานอาหารเช้าก่อนหรอ " เสียงเรียกของหญิงวัยกลางคนอายุใกล้เข้าหลักสี่ แต่ยังสวยสะพรั่งอยู่
" อ่อ ไม่เป็นไรฮะ ผมมีแซนวิชเอาไปกินที่โรงเรียนนะ " เด็กหนุ่มวัย 17 ที่กำลังย่างเข้า 18 ปี ใบหน้าขาวสวย คิ้วสวยได้รูป มีไฝใต้ตาขวามีกระจางๆ จมูกโด่งรับกับริมฝีปากออกแดงระเรื่อ สวมเสื้อแขนยาวมีฮู้ด กางเกงสีดำ รองเท้าผ้าใบสีดำแถบน้ำเงิน รีบคว้าเอากระเป๋าอย่างเร่งรีบ
" ระวัง ติดคอเอานะไอ้ลูกชาย "ชายวัยกลางคนกล่าวอย่างเอ็นดู
" สบายมากฮะ " ดาเนียลกล่าวพร้อมรอยยิ้มอย่างสดใส แล้วรีบจ้ำอ้าวออกไปให้ทันรถบัสโรงเรียนที่จะมาถึง
นิวยอร์ก high school
ขณะที่ดาเนียลกำลังจัดของเข้าล็อกเกอร์อยู่นั้นก็ได้มีกลุ่มคนประมาณ 4 - 5 คน ตรงดิ่งมาหาเข้ามาทักทายอย่างวางกล้าม
"โย่ว ไอ้ขี้แพ้ " เอ็ดก้า ขาใหญ่ของโรงเรียนทักทายดาเนียล แต่เขาก็แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้วจัดของต่อ
" เฮ้ย ไม่ได้ยินหรอวะ " จอร์แดนมือขวาของเอ็ดก้าพูดขึ้นอย่างเสียงดัง
" ได้ยิน แล้วไง " ดาเนียลกล่าว ใบหน้าเรียบเฉย
" ไม่แล้วไง แค่จะเตือนว่าจะอย่ายุ่งกับผู้หญิงของเอ็ดก้านะเว้ย " ออสตินมือซ้ายอีกคนกล่าว แสดงสายตาเหยียดดาเนียลอย่างไม่ปิดบัง
" ถ้าหมายถึงดาวโรงเรียนละก็ สบายใจได้ ฉันไม่ยุ่งด้วยหรอ " ดาเนียลพูดขึ้นพร้อมจ้องไปทางหัวโจ๊กอย่างจริงจัง
" ขอให้จริงอย่างที่นายพูดนะ แต่ถ้าวุ่นวายกับเบเบ้ของฉันละก็..." เอ็ดก้าพูดพร้อมทั้งดันไหล่ของดาเนียลให้ติดกับล็อกเกอร์ก่อนจะเข้าไปกระซิบใกล้ว่า
" แกจะไม่มีที่ยืนในโรงเรียนแน่ หึๆ " พูดจบก็หมุนตัวเดินออกมาพร้อมกับพวกพ้องผิวปากอย่างสบายอารมณ์
"เฮ้ย ดาเนียลเพื่อนรัก " เสียงเรียกของเด็กหนุ่มผิวสีทักทายสหายอย่างสดใส
" ไง สหาย " เขากล่าวพร้อมส่งรอยยิ้มกับไป
" แกมีปัญหาอะไรกับไอ้เอ็ดก้าอีกแล้วหรอ "จอห์นเพื่อนสนิทพูดออกมาอย่างเป็นห่วง
"อย่าห่วงเลย แค่เรื่องไร้สาระนะ " ดาเนียลบอกกับเพื่อนอย่างไม่จริงจังเท่าไร
"ถ้าแกหมายเรื่องของอิสเบลล่าละก็ อยู่ห่างๆเธอไว้ดีกว่านะ"จอห์นพูดออกมาอย่างเบื่อหน่ายเพราะสาเหตุที่ทำให้เอ็ดก้าจองจะหาเรื่องกับดาเนียลอยู่เรื่อยๆนั้นตัวต้นเหตุก็คือดาวโรงเรียนอย่างอิสเบลล่า เธอประกาศต่อหน้าผู้คนในโรงอาหารว่าจะควงดาเนียลในงานพรอมในฐานะคิงและควีนพรอม
" อย่าคิดมากเลย ใกล้เวลาเข้าเรียนแล้ว ไปกันเถอะ "
ดาเนียลบอกก่อนเดินเข้าห้องเรียนไปกับจอห์น พร้อมกับเสียงกริ่งที่ดังขึ้น


## บทที่ 2

ช่วงพักกลางวัน ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังทานอาหารกลางวันอยู่นั้น
" โย่ว ขอนั่งด้วยคนสิ " แดนนี่เดินมาพร้อมถาดอาหารในมือ ได้เอ่ยขอถามจากทั้งสอง
" เอาสิๆ นั่งเลย ตามสบาย " จอห์นพูดขึ้น ส่วนดาเนียลนั้นยิ้มตอบโดยไม่ได้กล่าวอะไร
จังหวะนั้นเองก็มีผิวปากส่งเสียงดังจากทางด้านหน้า ปรากฏว่ามีกล่มผู้หญิงที่มีสาวสวยเดินนำมาพร้อมถาดอาหารในมือ รูปร่างบางสมส่วนเซ็กซี่ ใบหน้างดงามดังนางพญาในเทพนิยาย เธอคนนั้นคืออิสเบลล่านั้นเอง สาวเท้าเข้าใกล้ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะของดาเนียล
" ขอฉันนั่งด้วยได้ไหม ดาเนียล " อิสเบลล่าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนหวานที่แฝงไปด้วยความเย้ายวนตรงนั้น
ขณะที่ทั้งคู่กำลังสบตากันอยู่ ก็มีมือปริศนามาโอบเอวบางของอิสเบลล่าเข้าไปแนบแน่นกับอกของเจ้าของมือนั้น พร้อมเอ่ยปากถามหล่อนใกล้ๆใบหูของเจ้าตัว
"ทำไมไม่มานั่งโต๊ะฝั่งของฉันล่ะ เบลล่า " เอ็ดก้าถาม
" ก็ฉันอยากจะนั่งกับดาเนียลนะ ขอโทษด้วยนะ "อิสเบลล่าพูดอย่างไม่แยแส
" อุ๊ป ! 555+ " " 555+ " ทั้งจอห์นและแดนนี่ที่แอบมองอยู่ก็กลั้นขำอยู่ก็ทนไม่ไว้ก็ปล่อยก๊ากออกมา ส่วนดาเนียลนั้นเมินไปทางอื่นอย่างกลั้นขำเอาไว้พลางเอามือบังเอาไว้
" ขำอะไรว่ะ มันน่าขำหนักหรอ "เอ็ดก้าพูดพลางจองเขม็งไปที่กลุ่มของดาเนียลด้วยอารมณ์โมโห
" อายหรอว่ะ โทษทีๆ ไม่ได้ตั้งใจ "แดนนี่พูดขึ้นพลางส่งสายตาเย้ยหยัน
เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เอ็ดก้าหยิบถ้วยมันฝรั่งบดจากถาดของอิสเบลล่าขึ้นแล้วโป๊ะลงที่หัวแดนนี่อย่างจังท่ามกลางสายตาของทุกคนในห้องอาหารในตอนนั้น
" เฮ้ย ! มันมากเกินไปแล้วนะเว้ย "แดนนี่ร้องขึ้นพลางแสดงออกอย่างไม่พอใจ
" ขอโทษฉันสิ ! ไอ้ลูกหมา " เอ็ดก้าพูดอย่างเสียงดัง
" พอได้แล้วนะ ! " อิสเบลล่าร้องห้าม
" ไม่ ! จนกว่ามันจะพูด " เอ็ดก้าพูดขึ้น แล้วเหลียวมองที่เธอแว็บเดียวก่อนจะมองที่แดนนี่อย่างเอาเรื่อง
" เธอควรไปนั่งกับเอ็ดก้านะ "ดาเนียลพูดขึ้น
" ไม่เอาหรอ ฉันอยากนั่งกับนาย " อิสเบลล่าพูด
" ทำไมเธอต้องสนใจมันด้วย " เอ็ดก้าถาม
" เพราะว่านายมันชอบหาเรื่องชาวบ้านเขาไงละ "ผู้หญิงในกลุ่มของอิสเบลล่าพูดขึ้น
" เธอกล้าว่าฉันหรอ นัง... "พูดไม่ทันจบก็โดนหมัดปริศนาต่อยเข้าที่แก้มทันที


## บทที่ 3

ร่างของเอ็ดก้าที่ถูกต่อยนั้นเซถอยจนเพื่อนในกลุ่นของเขาช่วยกันพยุงกันขึ้นมา
" ใครว่ะ ! " เสียงของเอ็ดก้าตะโกนขึ้น
" ฉันเอง ทำไมวะ" แดนนี่กล่าวพลางปาดมันบดที่เปรอะออกจากหัว ก่อนจะสะบัดใส่เจ้าของคำถามแล้วส่งรอยยิ้มอันยียวนให้
" พูดแบบนี้ ก็สวยดิวะ " เอ็ดก้าพูดอย่างเดือดดาลเต็มที่ก่อนที่ต่อยสวนไปทันที เกิดการชกต่อยของทั้งสองคนท่ามกลางเสียงเชียร์ปนเสียงห้ามปราม ดาเนียลจะเข้าไปห้ามแล้วชวนจอห์นให้ไปด้วยกัน ท่ามกลางความวุ่นวายที่เกิดขึ้น ณ ตอนนี้ก็มีเสียงหนึ่งดังกัมปานาทขึ้น
" นี้มันเกิดอะไรขึ้น ห๊ะ! " เสียงของอาจารย์ห้องปกครองกล่างพลางเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทำให้ทั้งสองที่ซัดกันนัวอยู่หยุดลง และเสียงเชียร์ก็สงบลงด้วยเช่นกัน
" มีใครบอกฉันได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น ' เอ็ดก้า เคิร์ท , แดนนี่ ครีฟ ' " อาจารย์โรเจอร์ถามด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน
" เขาต่อยก่อนผมครับ อาจารย์ " เอ็ดก้าพูดขึ้น
" แต่เขาเทมันบดใส่หัวผมก่อนนะ "แดนนี่สวนกลับ
"แล้วนายหัวเราะใส่ฉันทำไม " เอ็ดก้าถามกลับ
" ก็รู้ๆกันอยู่ว่าทำไม เขาไม่ชอบนายก็ควรเลิกตอแหยกับเธอได้แล้วมั้ง " แดนนี่ตอบกลับด้วยท่าทางกวนบาทา
" แก ! "
" หยุดนะ ! ต่อหน้าฉันยังจะทะเลาะกันอีก ตามฉันไปที่ห้องปกครองทั้งสองคน เธอด้วย ดาเนียล " อาจารย์โรเจอร์พูดขึ้นพลางมองที่ดาเนียลด้วย
ท่ามตะลึงมึนงงสงสัยว่าไปทำไม เสียงวี๊ดแหลมถามขึ้นอย่างสงสัย
" ไปทำไมคะ อาจารย์ เขาไม่ได้เกี่ยวด้วยนิ " อิสเบลล่ากล่าวขึ้น
" ฉันอยากฟังเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นถึงที่มาที่ไป มีอะไรสงสัยอีกไหม " อาจารย์ตอบคำถามของเธอแล้ว เธอก็ไม่กล้าถามอะไรอีก กลัวโดนตำหนิไปด้วย
แล้วทั้งสี่คนก็เดินจากโรงอาหารไปที่ห้องปกครองทันที
ผลสรุปคือ ทั้งคู่โดนตัดคะแนนความประพฤติกันไป 30 คะแนนและห้ามทั้งสองก่อเรื่องอีกแม้ว่าจะไม่ใช่ครั้งแรกก็ตาม ส่วนดาเนียลนั้นโดนแค่ตักเตือนไปเท่านั้น ทั้งสามคนแยกย้ายไปเข้าห้องตามปกติจนถึงเลิกเรียน
" กลับก่อนนะ ดาเนียล " จอห์นกล่าวลาเพื่อน
" อืม..เจอกันพรุ่งนี้ " ดาเนียลตอบกลับ แล้วแยกย้ายกันไป ระหว่างทางกลับบ้านอยู่นั้น แม่บุญธรรมของเขาก็ส่งเมสเส็จมาบอกว่า
' มีแขกมาหานะ ดาเนียล หน้าเหมือนลูกเป๊ะเลยอย่างกับฝาแฝด รีบมานะ รักนะ '
ทันทีที่อ่านจบนั้น นัยต์ตาของเขาฉายแววเปล่งประกายทันใด พร้อมรอยยิ้มที่น้อยคนนักจะได้เห็น
" จะได้เจอกันสักทีนะ "พูดจบก็สาวเท้ากลับบ้านโดยทันที


## บทที่ 4

บ้านฮูปเปอร์
" กลับมาแล้วฮะ " ดาเนียลพูดขึ้นอย่างราเริง
" หน้าไปโดนอะไรมานะ " มาเรียถามลูกชายด้วยคว่มตกใจ
" มีเรื่องนิดหน่อยฮะ แต่ทุกอย่างโอเคแล้ว " ดาเนียลพูดอย่างฝืนยิ้มเพราะเจ็บแผลที่ใบหน้า
ในระหว่างที่สองแม่ลูกสนทนากันอยู่นั้น บุคคลปริศนาก็เอ่ยขอจากมาเรียว่า
" ขอคุยกับดาเนียลเป็นการส่วนตัวได้ไหมครับ " ชายหนุ่มแปลกหน้ากล่าวขึ้นเสียงดังกล่าวทำให้เธอได้สติ ก่อนตอบกลับไปว่า
" อ่อๆ ได้สิ  รับคุกกี้ไหมจ้า " มาเรียถาม
" แน่นอนครับ " ชายหนุ่มน้อยตอบกลับพร้อมรอยยิ้มที่เป็นมิตร
" ตามฉันมา " ดาเนียลพูดกับอีกคน
" ทำตัวตามสบายเลยนะ " มาเรียกล่าวแก่เด็กหนุ่มทั้งสองก่อนจะเตรียมของว่าให้
" มาตั้งแต่เมื่อไหร่ " ดาเนียลถามขึ้น
" 2 วันก่อนนะ พรุ่งนี้ก็กลับแล้ว กะว่าขอค้างที่นี้ซะหน่อย "เด็กหนุ่มหน้าเหมือนตอบกลับ
" แล้วนายเรียนอยู่ที่ไหนหรอ ? " ดาเนียลถามต่อ
" โรงเรียนประจำในแอตแลนตานะ " อีกฝ่ายตอบกลับ
" ไกลขนาดนั้นยังถ่อสังขารมาอีก " ดาเนียลพูดขึ้นอย่างประชด
" ช่วยไม่ได้นิ ใกล้จะปิดเทอมซัมเมอร์แล้ว อยากจะช่วยนายไปเที่ยวด้วยอ่า " เด็กหนุ่มตอบกวนๆกลับ
" ที่ไหนหรอ "  ดาเนียลถามเรื่อยๆ
" ไมอามี,แคลิฟอร์เนีย,โอ้ย เยอะแยะเต็มไปหมด ฉันเลือกไม่ถูกหรอ เอาเป็นว่านายจะมากับฉันไหม " อีกฝ่ายถามเพื่อขอคำตอบอีกฝ่าย
" ขอคิดดูก่อนนะ " ดาเนียลแบบขอไปที
" งั้นหรอ ตามใจ " เมื่อได้ยินอีกคนพูดแบบนั้น ก็ไม่สนใจแล้วล้มตัวลงไปบนเตียงของดาเนียลอย่างไม่เกรงใจของห้องที่มองเขาอยู่ ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ทั้งสองลุกขึ้นมองที่ประตู
" ของว่างมาแล้วจ้าหนุ่มๆ " เสียงแม่บุญธรรมดังขึ้น พร้อมเปิดประตูเข้าไปวางบนโต๊ะเรียนของดาเนียล
" แม่ฮะ เขาขอพักที่นี้ แม่จะว่าอะไรไหม? " ดาเนียลเอ่ยถาม มาเรียเธอชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วมองมาที่เด็กหนุ่มคนนั้นก่อนจะตอบไปว่า
" ถ้าลูกโอเค แม่ก็ไม่มีปัญหาจ้า "คำตอบของเธอทำดาเนียลรู้สึกโล่ง เขาจึงกล่าวขอบคุณเธอก่อนที่แม่บุญธรรมจะออกห้องไป
คืนนั้นทั้งคู่ก็นอนพักในห้องเดียวกันโดยเด็กหนุ่มคนนั้นบอกว่าอยากพักกับดาเนียล ซึ่งมาเรียก็ไม่ปฏิเสธแต่อย่างไร เมื่อรุ่งสางแล้ว ดาเนียลตื่นขึ้นมาก็พบว่าอีกคนไม่อยู่แล้ว แม่บุญธรรมของเขาเล่าว่า ออกไปแต่เช้าแล้ว เขาจึงไม่ถามอะไรนอกจากเตรียมตัวไปโรงเรียน
ดาเนียล เด็กหนุ่มผู้มีนิสัยเงียบครึ่มในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งในนิวยอร์ค อาศัยอยู่กับพ่อแม่บุญธรรม จนกระทั่งเกิดการฆาตกรรมใกล้กับบริเวณที่โรงเรียนที่เขาเรียนอยู่ โดยฆาตกรได้ทิ้งอักษรไว้ว่า ดีเอช