หลังจากคุณเพ่ยแต่งงานกับสาวอ้วน 200 ชั่ง
ดับเบิ้ล ซี่ PF
## บทที่ 01 เกิดใหม่ในห้องคลอด

โรงพยาบาลคลอดบุตรเหม่ยอัน
หลิน ซา ชิง แบกร่างอันหนักอึ้งนอนอยู่ในห้องคลอด ปากมดลูกเปิดได้สามนิ้ว แต่ไม่มีใครให้ยาระงับความเจ็บปวด
ทุกครั้งที่มดลูกบีบตัว เธอรู้สึกเหมือนจะตายไปครึ่งชีวิต
หิว กระหาย เหนื่อย!
และความเจ็บปวดที่ไม่มีที่สิ้นสุด กัดกร่อนความมุ่งมั่นเพียงน้อยนิดที่เหลืออยู่ของเธอ
"ป้าคะ ช่วยหนูด้วย..."
"เสี่ยวหยั่น ขอร้องละ ช่วยฉันด้วย..."
หลี่ ซู่หยิง กอดอกมองคนบนเตียงคลอดด้วยสายตาเย็นชา "คุณหมอหวัง ทำไมเธอยังไม่คลอดสักที?"
"เพิ่งเปิดได้สามนิ้ว ต้องเปิดถึงสิบนิ้วถึงจะคลอดได้ค่ะ" หมอหวังตอบอย่างระมัดระวัง
"แล้วกว่าจะเปิดถึงสิบนิ้วต้องใช้เวลานานแค่ไหน?" หลิน เสี่ยวหราน ถามอย่างหงุดหงิด เธอรอจนเบื่อแล้ว ไอ้อ้วนตายคนนี้ยังไม่ยอมคลอดสักที
"มันขึ้นอยู่กับสภาพร่างกายของแต่ละคนค่ะ"
"ขึ้นอยู่กับสภาพร่างกาย?" หลิน เสี่ยวหราน พอได้ยินก็ยิ่งมีสีหน้าเคร่งเครียด
หลี่ ซู่หยิง ขมวดคิ้ว "งั้นฉีดยากระตุ้นการคลอดอีกเข็มไหม?"
"ฉีดไปสามเข็มแล้วค่ะ ฉีดอีกก็ไม่มีประโยชน์ ต้องให้คนไข้เบ่งเอง" หมอผู้หญิงอธิบาย
ตบ!
"เบ่งสิ ไอ้อ้วนตาย!" หลิน เสี่ยวหราน พอได้ยินก็ตบหน้าอวบอูมของหลิน ซา ชิง
"อึก อา..." หลิน ซา ชิง กำลังเจ็บท้องคลอด ร่างกายสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด โดนหลิน เสี่ยวหราน ตบจนหัวมึน ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด
"ไร้ประโยชน์ ถ้าไม่เบ่ง จะเชื่อไหมว่าฉันจะตบแกตาย แกไม่สมควรมีชีวิตอยู่บนโลกนี้!"
"อา อึก เจ็บ..." ความอับอายขายหน้าพร้อมกับการบีบตัวของมดลูกอย่างรุนแรง เสียงครวญครางของหลิน ซา ชิง เหมือนเสียงกรีดร้อง ทุกครั้งเหมือนความตายกำลังจะพรากเธอไป
และสิ่งที่ทำให้เธอเจ็บปวดยิ่งกว่านั้นคือการที่รู้ว่าแม่ลูกหลี่ ซู่หยิง หลอกเธอมาตลอด
"เบ่งสิ ไอ้อ้วนตาย รู้ไหมทำไมแกถึงอ้วนขนาดนี้? ก็เพราะนมผงไขมันเต็มส่วนที่มีสารเติมแต่งที่แม่ฉันสั่งมาจากต่างประเทศไงล่ะ ถ้าแกตายบนเตียงคลอดเพราะทารกตัวใหญ่เกินไปจะเป็นยังไงนะ? ฮ่าๆๆ"
"อา..." อีกหนึ่งการบีบตัวของมดลูก
แต่สิ่งที่ทำให้หลิน ซา ชิง เจ็บปวดยิ่งกว่าคือคำพูดของหลิน เสี่ยวหราน ที่แท้ทุกอย่างที่บอกว่าทำเพื่อเธอ เพื่อลูก ล้วนเป็นคำโกหกทั้งสิ้น!
"พ่อ ช่วยลูกด้วย พวกแม่ลูกใจร้าย..."
"แกคิดว่าพ่อแกไม่รู้เหรอ? ฮ่าๆ น่าเสียดายที่เขาไม่สนใจแกหรอก ไอ้ตัวกาลกิณีที่ทำให้แม่แท้ๆ ต้องตาย! ฟังนะ เบ่งให้ลูกคลอด ไม่งั้นฉันจะทำให้แกอยากตายยิ่งกว่ามีชีวิตอยู่" หลิน เสี่ยวหราน กระซิบข่มขู่ข้างหูหลิน ซา ชิง
ไอ้คนอ่อนแอไร้ประโยชน์อ้วนๆ คนนี้ สมควรแล้วที่เธอจะใช้มันมาตลอด
ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ...
"ไม่ดีแล้ว อัตราการเต้นของหัวใจทารกเพิ่มขึ้นถึง 180 ต้องผ่าคลอด" เครื่องมอนิเตอร์ส่งเสียงเตือน หมอรีบเตือน
"แล้วจะทำยังไง จะอธิบายยังไงถ้าไม่มีแผลผ่าตัด?" หลี่ ซู่หยิง รู้สึกตื่นตระหนก
"แม่ หน้าท้องหนูไม่มีแผลเป็น ใครจะรู้ว่าคลอดเองหรือผ่าคลอด? หมอ ผ่าตัดให้เธอเลย" หลิน เสี่ยวหราน พูดกับหมอจบก็มองคนบนเตียงคลอดด้วยสายตาอำมหิต
"แต่ว่าวิสัญญีแพทย์อยู่กับคุณนายที่... กลัวว่า..." หมอพูดอย่างลำบากใจ
"เราต้องการแค่เด็ก"
"แต่ว่า..."
"รีบทำเร็วเข้า" หลิน เสี่ยวหราน สั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา หมอหวังจึงต้องรีบเตรียมการผ่าตัด
มีดผ่าตัดคมกริบกรีดผ่านผิวหนังหน้าท้องของหลิน ซา ชิง ไม่มียาชา ความเจ็บปวดทำให้ร่างกายของเธอชักกระตุก เครื่องมอนิเตอร์ส่งเสียงเตือนไม่หยุด แต่ไม่มีใครสนใจ
"อุแว้ อุแว้ อุแว้..."
ตอนที่หลิน ซา ชิง ได้ยินเสียงร้องของลูกเป็นครั้งสุดท้าย ร่างกายของเธอสูญเสียความรู้สึกไปแล้ว เธอเห็นเพียงเลือดที่ไหลนองจากหน้าท้อง และทารกที่เปื้อนเลือดถูกหมออุ้มออกมาจากท้องของเธอ
"ลูก..." พึมพำเบาๆ หลิน ซา ชิง ก็หมดสติไป
ใครจะคิดว่า เธอตายเพราะความเจ็บปวด
ตายอย่างทรมานเพราะความเจ็บปวด
"จะทำยังไงดี? คนไข้ไม่หายใจแล้ว!" หลังจากอุ้มเด็กออกมาเช็ดตัวให้สะอาด หมอหวังถึงพบว่าหลิน ซา ชิง ไม่มีลมหายใจแล้ว
"กลัวอะไร คนตายตอนคลอดลูกก็เรื่องปกติ คนของตระกูลเพ่ยกำลังจะมาถึงแล้ว รีบช่วยฉันเตรียมตัวเร็ว" หลิน เสี่ยวหราน เร่งรัด
ในห้องคลอดวุ่นวายไปหมด แต่ไม่มีใครสนใจหลิน ซา ชิง ที่เสียชีวิตแล้ว
และไม่มีใครสังเกตว่า หลังจากหยุดหายใจไปสามสิบนาที คนไข้ก็ลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน


## บทที่ 2 เย็บแผล

เจ็บ
เจ็บปวดราวกับหัวใจจะแตกสลาย
นี่คือความรู้สึกแรกเมื่อ ซา ชิง ตื่นขึ้นมา
หลังจากทำงานต่อเนื่อง 48 ชั่วโมงโดยไม่ได้พัก ซา ชิง ก็เสียชีวิตกะทันหันในห้องผ่าตัด
ในฐานะศัลยแพทย์อัจฉริยะที่มีชื่อเสียงแห่งเมือง จิน ซื่อ ซา ชิง แทบไม่ได้พักผ่อนเลยเป็นเวลาสามปี การเสียชีวิตกะทันหันจึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ
มีคำกล่าวว่า ทำไมต้องนอนมากตอนมีชีวิต เมื่อตายแล้วก็จะได้หลับใหลยาวนาน คำพูดนี้เป็นคติประจำใจของ ซา ชิง แต่เธอไม่เคยคิดว่าหลังจากเสียชีวิตกะทันหันในระหว่างการผ่าตัดต่อเนื่อง เธอไม่ได้หลับใหลยาวนาน แต่กลับมานอนอยู่บนเตียงคนไข้
พูดให้ถูกต้องคือเตียงคลอด
ความเจ็บปวดรุนแรงพร้อมกับความทรงจำของร่างเดิมหลั่งไหลเข้าสู่ประสาทสมองของ ซา ชิง
เธอคิดว่าความตายของเธอนั้นน่าเศร้าพอแล้ว แต่ไม่คิดว่าคนที่อยู่บนเตียงคลอดนี้จะน่าสงสารยิ่งกว่า
เธอตายเพราะความเจ็บปวดจากการคลอด
มองดูแผลผ่าตัดคลอดที่ยังไม่ได้เย็บ ดวงตาของ ซา ชิง ฉายแววดุดัน พยายามลุกขึ้นนั่ง แต่กลับทำให้แผลเริ่มมีเลือดซึมออกมาอีก
เจ็บ
ซา ชิง ไม่เคยเจ็บขนาดนี้มาก่อนในชีวิต
"คนไข้เตียง 3 ตายระหว่างคลอดยาก ญาติให้ส่งตรงไปห้องเก็บศพ หัวหน้าแผนก... อ๊า!" พยาบาลที่รับผิดชอบกำลังพูดอยู่ จู่ๆ ก็เห็นคนไข้บนเตียงคลอดจ้องมองเธอเขม็ง ตกใจจนร้องกรี๊ด
"เกิดอะไรขึ้น?" พยาบาลข้างๆ มองตามสายตาเพื่อนร่วมงาน ตกใจจนตัวสั่น "ไม่... ไม่ใช่ตายแล้วหรอ?"
"เธอ มานี่" ซา ชิง ทนความเจ็บปวด ชี้ไปที่พยาบาลคนหนึ่งและสั่ง
พยาบาลคนนั้นตกใจไม่น้อย แต่เมื่อเจอสายตาเย็นชาของ ซา ชิง แรงกดดันที่มองไม่เห็นทำให้เธอเดินเข้าไปโดยไม่รู้ตัว "คุณ... คุณจะทำอะไร?"
"ช่วยเย็บแผลให้ฉัน" ซา ชิง พูดจบก็มองไปที่พยาบาลอีกคนที่กำลังตัวสั่นด้วยความกลัว "เธอไปเอายาชา"
"ฉัน... ฉันทำไม่เป็น..." เธอเป็นแค่พยาบาล
"ทำตามขั้นตอนที่ฉันบอก" ซา ชิง ไม่สนใจ ชี้ไปที่อุปกรณ์บนรถเข็น "ก่อนอื่นให้บีบน้ำคาวปลาออกให้หมด แล้วค่อยเย็บจากชั้นในสุด..."
พยาบาลคนนั้นอยากจะปฏิเสธ แต่ไม่รู้ทำไมเมื่อเจอสายตาของคนคลอด เธอก็หยิบเข็มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว มือสั่นขณะทำตามขั้นตอนที่บอก
ตอนที่พยาบาลอีกคนเอายาชามาถึง ตรงนี้ก็บีบน้ำคาวปลาออกหมดแล้ว เริ่มเย็บแผลได้
ร่างเดิมอ้วนมาก ไขมันที่สะสมทำให้การเย็บแผลยากลำบากมาก แม้จะใช้ยาชาแล้วความเจ็บปวดก็ยังทวีคูณ
เจ็ดชั้น การผ่าคลอดต้องเย็บเจ็ดชั้น และพยาบาลคนนั้นก็เย็บเป็นครั้งแรก การเย็บแผลจึงช้ากว่าแพทย์ปกติสามเท่า
สองชั่วโมงครึ่ง พอเย็บเสร็จ ซา ชิง ก็เหมือนคนที่เพิ่งขึ้นมาจากน้ำ
เธอนอนลงบนเตียงคลอด หายใจหอบใหญ่
พยาบาลที่ถือเข็มมองดูรอยเย็บที่คดเคี้ยวไม่เป็นระเบียบ ถามด้วยเสียงสั่น "จะ... จะผูกปมยังไง?"
"ให้ฉัน" ซา ชิง พยายามยันตัวขึ้นมาผูกปม เก็บเข็มไปด้วย "เข็นฉันกลับห้องพัก"
เธอเจ็บปวดอย่างรุนแรง ร่างกายทั้งหมดทรุดลงบนเตียง หลังจากพูดประโยคนั้นจบก็หมดสติไป
เมื่อเธอฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เห็นกำแพงสีขาวล้อมรอบ พร้อมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยเหลือเกิน
พอขยับร่างกายเล็กน้อย ความเจ็บปวดที่คุ้นเคยก็กลับมาอีกครั้ง ทำให้ ซา ชิง รู้ว่าเหตุการณ์ก่อนหน้านี้เป็นเรื่องจริง
เธอได้กลับชาติมาเกิดในร่างของหญิงอ้วนที่เพิ่งคลอดลูก และได้สั่งการพยาบาลให้เย็บแผลให้ร่างกายนี้ด้วยตัวเอง
หลังจากจัดระเบียบความทรงจำในสมอง ซา ชิง ก็รู้สถานการณ์ของตัวเองแล้ว
เจ้าของร่างเดิมชื่อ หลิน ซา ชิง อายุเพียง 19 ปี เพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยการแพทย์ได้
พี่สาวต่างมารดาของเธอต้องการเข้าหาคุณชายรองตระกูลเพ่ย จึงวางแผนให้เขากับเจ้าของร่างเดิมมีความสัมพันธ์กัน แล้วเข้ามาแทนที่เจ้าของร่างเดิม
ไม่คาดคิดว่าสามเดือนต่อมาพบว่าเจ้าของร่างเดิมตั้งครรภ์ พี่สาวโกรธมากจึงบังคับให้เจ้าของร่างเดิมคลอดลูกแทนตน
เจ้าของร่างเดิมกลัวว่าอีกฝ่ายจะบอกเรื่องตั้งครรภ์ก่อนแต่งงานให้พ่อรู้ และเพื่อให้ได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยหนีออกจากบ้านที่กดดันนั้น จึงยอมตกลง
แต่แม่ลูกคู่นั้นช่างโหดร้าย ใช้วิธีการต่างๆ หลอกล่อบังคับให้เจ้าของร่างเดิมอ้วนขึ้นกว่า 100 กิโลระหว่างตั้งครรภ์ หนึ่งคือกลัวคุณชายเพ่ยจะจำได้ และสองคือต้องการเอาชีวิตเจ้าของร่างเดิม
"โง่จริง"
ซา ชิง สบถเบาๆ ทั้งสงสารเจ้าของร่างเดิมและรู้สึกว่าเธอโง่เกินเยียวยา
แม่เลี้ยงและพี่สาวต่างมารดาของเธอไม่ใช่คนดีอย่างชัดเจน คอยรังแกทรมานเธอในบ้านมาตลอด แต่เธอกลับยังเชื่อใจพวกเขา สุดท้ายจึงจบชีวิตด้วยความเจ็บปวด
ส่วนพ่อของเจ้าของร่างเดิม เพราะแม่ของเธอตายระหว่างคลอด จึงโทษทุกอย่างที่เจ้าของร่างเดิม และคอยเข้าข้างแม่ลูกใจร้ายคู่นั้นมาตลอด
ดังนั้นการตายของเจ้าของร่างเดิม แม้จะไม่เกี่ยวข้องกับพ่อโดยตรง แต่ก็เป็นผลจากการที่เขาปล่อยปละละเลย
คิดทบทวนเรียบร้อยแล้ว ซา ชิง ก็รู้ว่าตัวเองควรทำอย่างไร
เธอแตกต่างจากเจ้าของร่างเดิม ไม่เคยยอมให้ใครรังแก
เกิดในตระกูลแพทย์ มีพรสวรรค์โดดเด่น อายุเพียง 17 ก็มีชื่อเสียงโด่งดัง แม้แต่หัวหน้าครอบครัวในเมืองเหยียนจิงเมื่อเจอเธอก็ต้องสุภาพเรียกว่าเสี่ยวเจี่ยเสวี่ย
แล้วจะยอมให้คนอื่นรังแกได้อย่างไร?
แม้ว่าตอนนี้เธอจะไม่ใช่ตัวเธอแล้ว แต่เมื่อได้ครอบครองร่างกายนี้ ก็ต้องรับผิดชอบทั้งต่อตัวเองและร่างกายนี้
แน่นอนว่าเธอจะแก้แค้นให้เจ้าของร่างเดิมด้วย
วันรุ่งขึ้น ซา ชิง ทนความเจ็บปวดลงจากเตียงเดินไปห้องน้ำ
มองร่างอ้วนของหญิงสาวในกระจก พยายามกลั้นการขมวดคิ้วซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ในฐานะศัลยแพทย์ผู้มีชื่อเสียง นอกจากเป็นอัจฉริยะทางการแพทย์แล้ว ซา ชิง ยังมีความงามและรูปร่างที่ใครๆ ต่างอิจฉา
เธอเป็นคนที่มีวินัยในตัวเองสูงมาก ตั้งแต่จำความได้ก็ไม่เคยอ้วนเลย
แต่ร่างกายของเจ้าของร่างเดิมนี้...
ซา ชิง มองในกระจกจนโรคย้ำคิดย้ำทำกำเริบ อยากจะเฉือนไขมันพวกนั้นออกจากร่างกายทีละนิด
ดูเหมือนว่า นอกจากการแก้แค้นที่สำคัญแล้ว การลดน้ำหนักก็เร่งด่วนไม่แพ้กัน


## บทที่ 3 เก็บดอกเบี้ยก่อน

"ไอ้อ้วนคนนั้นไม่ตายซะแล้ว ช่างมีชีวิตที่เหนียวจริงๆ!"
ปัง!
เสียงผู้หญิงอำมหิตดังมาพร้อมกับเสียงเตะประตู
ซา ชิงที่กำลังส่องกระจกอยู่สะดุ้งเฮือก เป็นปฏิกิริยาตอบสนองโดยสัญชาตญาณของร่างเดิม
เห็นได้ชัดว่าความหวาดกลัวที่เธอมีต่อแม่ลูกหลิน เสี่ยวหรานนั้นลึกล้ำเพียงใด แม้คนจะตายไปแล้วแต่ความกลัวในร่างกายยังคงอยู่
ซา ชิงในกระจกยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา
ในเมื่อมาถึงที่แล้ว ก็เก็บดอกเบี้ยก่อนดีกว่า
"อ้าว กำลังส่องกระจกอยู่เหรอ? แกไม่กลัวเห็นหน้าตัวเองแล้วจะเบื่ออาหารเหรอ? อ๋อ ใช่สิ แบบนี้ก็ลดความอ้วนได้นี่นา!" หลิน เสี่ยวหรานกอดอกพลางเยาะเย้ยซา ชิง
ซา ชิงก้มหน้าซ่อนแววตาเย็นชา ร่างกายสั่นเล็กน้อย "เสี่ยวเหยียน ทำไมเธอถึงทำกับฉันแบบนี้..."
"แล้วฉันควรทำกับแกยังไง? ไอ้หมูอ้วน ฉันเตือนแกไว้เลยนะ คุณชายเพ่ยพาเด็กไปแล้ว แกทำตัวให้เงียบๆ เหมือนคนตายไปซะ"
"แต่ว่า... ฉันขอเจอลูกของฉันได้ไหม? ก็ฉันเป็นคนอุ้มท้องเขามาตั้งสิบเดือนนะ..." ขณะที่ซา ชิงถามประโยคนี้ เธอขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธออยากถาม แต่เป็นความปรารถนาโดยสัญชาตญาณของร่างกาย
ร่างกายนี้อยากพบลูกของตัวเอง
"อะไรนะ ลูกของแก?" หลิน เสี่ยวหรานเบิกตาโพลง จ้องซา ชิงด้วยสายตาอาฆาต "ฉันจะเตือนแกอีกครั้ง นั่นคือลูกที่ฉันอุ้มท้องมาสิบเดือน ถ้าแกกล้าพูดออกไป ฉันมีร้อยวิธีที่จะฆ่าแก"
พูดจบก็ยกมือขึ้นตบหน้าซา ชิง
ซา ชิงก้มหน้าหลบฝ่ามือพอดี หดตัวพยักหน้าเบาๆ "แล้วเงื่อนไขที่เธอสัญญากับฉันไว้ก่อนหน้านี้..."
"ถ้าแกว่าง่ายๆ ฉันจะพิจารณาให้" หลิน เสี่ยวหรานเห็นซา ชิงขี้ขลาดแบบโง่ๆ คิดว่าเมื่อกี้เป็นแค่เรื่องบังเอิญ จึงตอบอย่างยโส
"ฉันจะทำตามนั้น..."
เมื่อเห็นท่าทางหวาดกลัวของซา ชิง แววดูถูกในดวงตาของหลิน เสี่ยวหรานยิ่งเข้มข้น ตอนนั้นหลี่ ซู่หยิงก็เดินเข้ามา "ข่าวสั่งคนไปลงแล้ว พอผลตรวจดีเอ็นเอออกมา เชื่อว่าคุณชายเพ่ยต้องมาสู่ขอแน่"
"จริงเหรอคะ?" หลิน เสี่ยวหรานเปลี่ยนท่าทีจากความอำมหิตเมื่อครู่ ใบหน้างามผุดแววเคลิบเคลิ้ม
"แน่นอน ลูกต้องเชื่อใจแม่สิ" หลี่ ซู่หยิงพูดอย่างภาคภูมิใจ
หลิน เสี่ยวหรานไม่สนใจซา ชิงอีกต่อไป หมุนตัวเดินออกไป
ซา ชิงจับจังหวะได้พอดี ขว้างเข็มเล็กๆ ออกไปฉิว พุ่งเข้าเส้นประสาทที่หัวเข่าของหลิน เสี่ยวหรานพอดี
"กรี๊ด!" หลิน เสี่ยวหรานที่เพิ่งเดินถึงประตูรู้สึกชาที่หัวเข่า ร่างทรุดลงพื้นตรงๆ ในความตกใจเธอคว้าหลี่ ซู่หยิงที่สวมรองเท้าส้นสูง
หลี่ ซู่หยิงรีบเข้าไปประคองลูกสาว แต่ไม่ทันระวังลื่นล้มลงไปด้วยกัน
ปัง!
ทั้งสองล้มลงพื้นอย่างแรง เจ็บจนใบหน้าบิดเบี้ยว ยังไม่ทันได้สติก็เห็นใบหน้าอ้วนของซา ชิงเต็มไปด้วยความกังวล ตะโกนอย่างตกใจ "เสี่ยวเหยียน หลี่อี๋..."
แล้วเพราะร่างกายที่อ้วนเกินไป ไม่สามารถดึงทั้งสองคนไว้ได้ กลับล้มทับพวกเธออย่างแรง
"ไม่นะ!!!"
"กรี๊ดดดด..."
พร้อมกับเสียงร้อง "ไม่นะ" ก็ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนน่าสยดสยอง!
ร่างอ้วนของซา ชิงทับลงบนขาเรียวของหลิน เสี่ยวหราน แล้วแอบดึงเข็มออกมาพลางทำท่าลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล แต่เพราะอ้วนเกินไปลุกได้ครึ่งทางก็ทรุดลงนั่งอีกครั้งอย่างแรง
กร๊อบ!
เสียงกระดูกหัก
"กรี๊ดดด ไอ้อ้วนบ้า ฉันจะฆ่าแก..." หลิน เสี่ยวหรานร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง!
"ไอ้หมูโง่ ฉันจะฆ่าแก!" หลี่ ซู่หยิงที่อยู่ใต้ร่างหลิน เสี่ยวหรานก็ไม่สบายเช่นกัน
ซา ชิงพยายามลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล แต่ร่างกายหนักเกินไปจึงทรุดลงนั่งอีกครั้ง "ขอโทษค่ะเสี่ยวเหยียน ขอโทษค่ะหลี่อี๋..."
"กรี๊ดดด หมอ หมอคะ..."
จนกระทั่งแม่ลูกหลิน เสี่ยวหรานถูกหมอหามออกไป ซา ชิงก็ยังก้มหน้าขอโทษอย่างหวาดกลัว ไม่มีใครเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ในดวงตาของเธอ
แค่กระดูกหัก เป็นเพียงดอกเบี้ยนิดหน่อยที่เธอเก็บ การแสดงที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้น


## บทที่ 4 น่าเสียดายที่เป็นคนอายุสั้น

"เจ็บจัง"
แผลผ่าตัดคลอดของซา ชิงปริแตก เจ็บจนมีเหงื่อซึมตามตัว
เมื่อครู่นี้นั่งแรงเกินไป ทำให้แผลปริ มีเลือดซึมออกมาเป็นหยดสีแดงสด นั่งอยู่ตรงนั้นครึ่งวันก็ยังไม่ได้ลุกขึ้น แต่ก็ไม่มีพยาบาลคนไหนสนใจเธอเลย
ซา ชิงนั่งอยู่ที่หน้าห้องผู้ป่วย ข้างหูยังได้ยินเสียงร้องโหยหวนของหลิน เสี่ยวหราน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน เงยหน้าขึ้นก็เห็นชายหนุ่มท่าทางสง่างามเดินย้อนแสงเข้ามา
แสงสีทองยามบ่ายทอดลงบนร่างของเขา มองไม่เห็นใบหน้าชัดเจน แต่บุคลิกโดดเด่นเป็นพิเศษ
พอเข้ามาใกล้ถึงได้เห็นความงามที่แท้จริง บุคลิกสง่างามและภูมิฐาน ใบหน้าคมคายราวกับสลักด้วยมีด ดวงตาสีอำพันเป็นประกายทองในแสงยามบ่าย ดูคล้ายตาแมว แต่เรียวยาวกว่า
หล่อเหลาสะอาดสะอ้านราวกับไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา
แม้ในชาติก่อนจะเคยเห็นคนหล่อมามากมาย แต่ซา ชิงก็ไม่เคยเห็นผู้ชายที่หล่อขนาดนี้มาก่อน
ถึงกับตะลึงไป
"คุณผู้หญิงครับ ขอทางหน่อยได้ไหมครับ" น้ำเสียงใสกังวาน แฝงความเกียจคร้านติดตัวมาแต่กำเนิด กระทบแก้วหูไพเราะยิ่งนัก
มองลงมาจากที่สูง แต่กลับสุภาพนุ่มนวล
เพียงแต่ดวงตาคู่งามนั้นมองไปที่ขาของซา ชิงที่ยื่นออกมาขวางทางเดิน ขาหนึ่งเหยียดตรง อีกขาหนึ่งงอ ขมวดคิ้ว
ซา ชิงกว่าจะรู้ตัวว่า "คุณผู้หญิง" ที่เขาพูดถึงคือเธอก็ผ่านไปพักใหญ่ มองทางเดินที่กว้างขวาง แล้วมองขาตัวเองที่ยื่นขวางทางอยู่
"อ๋อ" ซา ชิงรีบตอบรับ แต่ก็ไม่ได้ลุกขึ้น
ร่างอ้วนท้วนขยับนิดเดียวก็ทำให้แผลปริ เจ็บจนซา ชิงลืมไปว่ามีหนุ่มหล่อยืนอยู่ข้างๆ ครางเบาๆ ด้วยความเจ็บปวด เหงื่อซึมที่หน้าผากอีกครั้ง โดยไม่ทันคิดก็ขอความช่วยเหลือ "คุณช่วยพยุงฉันหน่อยได้ไหมคะ"
พูดจบก็รู้สึกว่าตัวเองไปรบกวนหนุ่มหล่อเข้าแล้ว
"อาไห่"
ชายหนุ่มเอ่ยอีกครั้ง จู่ๆ ก็มีชายวัยกลางคนท่าทางเข้มแข็ง ดูออกว่าเป็นคนฝึกวิชา เดินออกมาจากด้านหลัง เข้ามาจัดขาอ้วนๆ ของซา ชิงที่งออยู่ให้เหยียดตรง "คุณชายครับ เชิญ"
ซา ชิงที่เคยผ่านการเกิดใหม่มาแล้ว มองชายหนุ่มที่ก้าวข้ามขาเธอไปอย่างสง่างาม ความประทับใจหายวับ "คุณเป็นโรคหรือไง"
ไม่รอให้อีกฝ่ายตอบ เธอพูดเสริม "โรคหัวใจ"
ชายหนุ่มชะงักฝีเท้า หันมามองซา ชิง ดวงตาสีอำพันนั้นอยู่ในเงา ไม่มีประกายทองแล้ว แต่กลับแผ่ความรู้สึกหม่นหมองเงียบขรึม แต่ก็ไม่ได้ลดทอนความหล่อเหลาลงเลย
เพียงแต่ผิวซีดจางเกินไปหน่อย ดูไม่ค่อยแข็งแรง
สายตานั้นจ้องมาที่ซา ชิง ราวกับจะทะลุทะลวง แต่ซา ชิงกลับมองตอบอย่างไม่หวั่นเกรง
ในใจสงสัย ดูเหมือนความสามารถในการรับรู้ของเธอจะแรงกว่าชาติก่อน นี่จะนับเป็นพรสวรรค์ที่ได้มาจากการเกิดใหม่หรือเปล่า
"คุณชายครับ" อาไห่ผู้ติดตามกวาดตามองซา ชิงอย่างไม่พอใจ เอ่ยเสียงต่ำ
เพ่ย เจิ้งหยางละสายตาจากดวงตาคู่งามเป็นประกายดั่งดอกท้อ แล้วเดินไปยังห้องผู้ป่วยด้านหน้า
ซา ชิงส่ายหน้า พยายามลุกขึ้นกลับห้องผู้ป่วยอย่างยากลำบาก เหงื่อเย็นชื้นหลัง แผลยิ่งปวดร้าวมากขึ้น
สลัดภาพใบหน้างามที่ไร้คุณธรรมเมื่อครู่ทิ้งไป ตอนนี้ซา ชิงกังวลกับสถานการณ์ของตัวเองมากกว่า
ลูกของร่างเดิมถูกรับตัวไปแล้ว หลิน เสี่ยวหรานต้องการใช้โอกาสนี้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด หวังพึ่งบารมีลูกงั้นหรือ?
ถ้าเป็นร่างเดิม ความฝันของหลิน เสี่ยวหรานอาจเป็นจริงก็ได้
น่าเสียดายที่เธอคือซา ชิง อยากจะเหยียบเธอขึ้นไป ฝันไปเถอะ!
แต่ร่างกายนี้...
ซา ชิงมองดูไขมันทั่วร่างของร่างเดิม โรคย้ำคิดย้ำทำทำให้เธอทรมานมากขึ้น แต่ความเจ็บปวดเมื่อครู่ทำให้เธอได้สติว่า ร่างกายนี้อยู่ในช่วงให้นมบุตร ไม่เหมาะกับการลดน้ำหนักเลย
ตรงกันข้าม เธอต้องบำรุงร่างกายอย่างดีในช่วง 100 วันนี้
ช่วงให้นมบุตรเป็นโอกาสเดียวที่ผู้หญิงจะเปลี่ยนแปลงสภาพร่างกายได้
แม้เธอจะจบจากแผนกศัลยกรรมหัวใจเยล แต่เธอมาจากตระกูลแพทย์แผนจีน แม้จะทำงานศัลยกรรมมาหลายปี ก็ไม่ได้ลืมความรู้แพทย์แผนจีนที่ฝังอยู่ในสายเลือด
ไม่ว่าจะเป็นการบำรุงร่างกายหรือลดน้ำหนัก ล้วนต้องใช้เวลา
เมื่อมีแผนในใจแล้ว ซา ชิงจำต้องทนกับไขมันทั่วร่างนี้ไปก่อน พยายามค้นหาที่มาของเด็กจากความทรงจำของร่างเดิม แต่กลับพบว่าร่างเดิมต่อต้านเรื่องนี้มาก จนเธอรู้เพียงจากแม่ลูกตระกูลหลี่ว่าอีกฝ่ายเป็นคุณชายตระกูลเพ่ย แม้แต่หน้าตาก็จำไม่ได้เลย
ส่วนหลิน เสี่ยวหรานแทนที่เธอได้อย่างไร ยิ่งเป็นปริศนา
แต่เรื่องพวกนี้ไม่สำคัญ ซา ชิงเชื่อว่าตราบใดที่หลิน เสี่ยวหรานยังอยู่ ความจริงก็ต้องเปิดเผยในที่สุด และในช่วง 100 วันที่กระดูกและเส้นเอ็นต้องการเวลาฟื้นฟู เธอจะใช้เวลานี้บำรุงร่างกาย ส่วนหลิน เสี่ยวหรานคงไม่ได้สบายไปกว่านี้
ในห้องผู้ป่วยชั้นพิเศษ หลิน เสี่ยวหรานเพิ่งออกจากห้องผ่าตัดก็ตะโกนว่า "แม่คะ หนูจะฆ่ามัน!"
ขาถูกพันด้วยเฝือกหนา แค่โดนนิดเดียวก็เจ็บจนสะท้านกระดูก ใบหน้างามของหลิน เสี่ยวหรานบิดเบี้ยวด้วยความโกรธและความเกลียดชัง
"หยวานหยวาน ใจเย็นๆ นี่มันโรงพยาบาลนะ อยากจัดการไอ้อ้วนนั่น เดี๋ยวก็มีโอกาส ตอนนี้สำคัญที่คุณชายเพ่ย" หลี่ ซู่หยิงก็บาดเจ็บเช่นกัน อดทนความเจ็บปวดพลางปลอบลูกสาว
หลิน เสี่ยวหรานได้ยินคำว่าคุณชายเพ่ย สีหน้าบิดเบี้ยวก็อ่อนลง "คุณชายจะมาจริงๆ หรือคะ?"
"แน่นอน" หลี่ ซู่หยิงพยักหน้าอย่างมั่นใจ
หลิน เสี่ยวหรานนึกถึงใบหน้าหล่อเหลางามสง่าดั่งหญิงสาวของเพ่ย เจิ้งหยาง แก้มเธอเริ่มแดงระเรื่อ "แม่คะ ระวังอย่าให้นังนั่นเจอคุณชายนะคะ"
"กลัวอะไร คุณชายก็รู้ว่าคืนนั้นเป็นหนู อีกอย่างเธออ้วนจนน่าเกลียดขนาดนั้น แม้แต่หลิน กั๋วฟู่ก็คงจำไม่ได้" หลี่ ซู่หยิงยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
"ค่ะ" หลิน เสี่ยวหรานพอใจขึ้นมาหน่อย แล้วนึกอะไรขึ้นได้ "น่าเสียดายที่เป็นคนอายุสั้น"
"ใช่แล้ว!" หลี่ ซู่หยิงเห็นด้วยอย่างเสียดาย
ตอนนั้นเตียงเข็นมาถึงหน้าห้องผู้ป่วยแล้ว หลิน เสี่ยวหรานได้ยินเสียงพยาบาลข้างๆ สูดหายใจเฮือก เงยหน้าขึ้นก็เจอกับใบหน้างามสง่าดุจหยก "คุณ...คุณชายเพ่ย..."


## บทที่ 5 อยากแต่งงานกับฉันหรือ?

งดงามดั่งภาพวาด ดั่งดอกไม้
ชายตรงหน้าเป็นเช่นนั้น
หลิน เสี่ยวหราน ทั้งหลงใหลและกังวล ไม่รู้ว่าคำพูดเมื่อครู่ของเธอ เขาได้ยินมากน้อยแค่ไหน
"ข่าวนั่นเธอเป็นคนปล่อยใช่ไหม?" เพ่ย เจิ้งหยาง มองหญิงสาวบนเตียงคนไข้ นึกถึง 'ของขวัญชิ้นใหญ่' ที่ได้รับเมื่อวาน ดวงตาสีอำพันปรากฏแววขุ่นเคืองอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้น
"ฉัน... ไม่เข้าใจว่าคุณหมายถึงอะไรคะ" หลิน เสี่ยวหราน พึมพำอย่างขลาด ไม่รู้ทำไมชายตรงหน้าที่ดูสุภาพและควบคุมตัวเองได้ดีเสมอ แม้แต่การซักถามก็ไม่มีความกดดันเลยสักนิด แต่เธอกลับรู้สึกกลัว น้ำเสียงจึงแฝงความหวาดหวั่น
ตอนที่เธอแทนที่ หลิน ซา ชิง แกล้งทำเป็นตื่นในอ้อมกอดเขา คุณชายเพ่ย ก็เคยอ่อนโยนกับเธอ แต่ไม่รู้ทำไมเพียงไม่กี่วันก็เย็นชาลง และไม่เคยแตะต้องเธออีกเลย
หลังจากนั้น ซา ชิง ตั้งครรภ์ เธอไม่รู้ว่าตระกูลเพ่ย จะยอมรับเด็กที่ไม่รู้ที่มาหรือไม่ และยิ่งกังวลว่าถ้าตระกูลเพ่ย รู้แล้วสืบสวนตัวเธอ จนพบ หลิน ซา ชิง เธอจึงวางแผนเรื่องที่เกิดขึ้นตามมา ทำให้ตระกูลเพ่ย ไม่ทันตั้งตัว
แม้จิตใจจะคิดวนเวียนไปมา แต่สีหน้าของ หลิน เสี่ยวหราน กลับยิ่งดูไร้เดียงสา แฝงความน่าสงสารอยู่หลายส่วน
"อยากแต่งงานกับฉันงั้นเหรอ?" เพ่ย เจิ้งหยาง ไม่สนใจการแสดงที่ไม่เข้าท่าของหญิงสาว นึกถึงตอนที่เห็นรอยเลือดสีแดงฉานบนผ้าปูที่นอนสีขาว ก็เคยคิดจะรับผิดชอบ แต่น่าเสียดาย...
เพ่ย เจิ้งหยาง มองหญิงสาวที่แสร้งทำท่าตรงหน้า ขมวดคิ้ว
ใบหน้าของ หลิน เสี่ยวหราน เป็นสีชมพู "คุณชายเพ่ย ฉัน..."
"อยากหรือไม่อยาก?" นิ้วที่มีข้อนิ้วชัดเจนเคาะหลังมืออีกข้างอย่างไม่ตั้งใจ คนที่คุ้นเคยกับเขาจะรู้ว่านั่นคือสัญญาณของความรำคาญ แต่น้ำเสียงยังคงใสกังวานไพเราะ แม้แต่การพูดขัดคำพูดของอีกฝ่ายก็ไม่ดูกระโดกกระเดก
"...อยากค่ะ" หลิน เสี่ยวหราน รู้สึกถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็น และเธอรู้ว่าถ้าตัวเองพูดวกวนต่อไป ชายตรงหน้าอาจจะหันหลังเดินจากไปทันที จึงตอบออกไปเหมือนการพนัน
"ดี รอฉันแจ้งข่าว"
พูดจบ เพ่ย เจิ้งหยาง ไม่มองหน้า หลิน เสี่ยวหราน อีก หมุนตัวเดินไปทางลิฟต์ ราวกับเรื่องที่คุยกันเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องสภาพอากาศวันนี้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อย่างการแต่งงาน
หลิน เสี่ยวหราน ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ผ่านไปพักใหญ่จึงค่อยๆ หันไปมองแม่ของตัวเอง "แม่คะ เมื่อกี้คุณชายเพ่ย หมายความว่ายังไงคะ?"
"เขาตกลงจะแต่งงานกับลูกเหรอ?" หลี่ ซู่หยิง เข็นรถ หลิน เสี่ยวหราน เข้าห้องพักคนไข้ด้วยเสียงสั่น เห็นได้ชัดว่าเชื่อไม่ลงเช่นกัน
"แม่คะ!" หลิน เสี่ยวหราน ร้องออกมาอย่างกะทันหัน
หลี่ ซู่หยิง รีบเข้าไปหา "เป็นอะไร? เป็นอะไร?"
"หนูจะได้แต่งงานกับ เพ่ย เจิ้งหยาง แล้ว หนูจะได้เป็นคุณนายใหญ่ตระกูลเพ่ย แล้ว! หนูจะได้เป็นคนที่รวยที่สุดในจิน ซื่อ ไม่สิ รวยที่สุดในประเทศเลย!" หลิน เสี่ยวหราน ตื่นเต้นจนลืมบาดแผลที่ขา ใบหน้าเต็มไปด้วยความปลาบปลื้มที่ไม่รู้จะระบายออกอย่างไร
ตระกูลเพ่ย เป็นตระกูลใหญ่ที่มีประวัติยาวนานร้อยปีในจิน ซื่อ มีธุรกิจหลากหลาย โดยเฉพาะด้านยาและการแพทย์ที่มีผลงานโดดเด่น โรงพยาบาลที่อยู่ภายใต้การควบคุมของ เผยซื่อ มีอยู่ทั่วประเทศ มีอำนาจทางการเงินมหาศาลเกินจะจินตนาการ
บ้านหลิน เป็นเพียงบริษัทยาแห่งหนึ่งภายใต้ตระกูลเพ่ย
และ เพ่ย เจิ้งหยาง เป็นหลานชายคนเดียวของภรรยาเอกตระกูลเพ่ย หน้าตาโดดเด่น ฉลาดหลักแหลม น่าเสียดายที่เป็นคนขี้โรค และยังเป็นโรคหัวใจ มีคนบอกว่าจะมีชีวิตอยู่ไม่เกินสามสิบปี และปีนี้เขาอายุยี่สิบห้าแล้ว
คิดถึงการได้แต่งงานกับ เพ่ย เจิ้งหยาง ทุกอย่างในอนาคตของตระกูลเพ่ย จะเป็นของเธอ หลิน เสี่ยวหราน ตาแดงด้วยความตื่นเต้น รู้สึกว่าการตัดสินใจแทนที่ หลิน ซา ชิง และบังคับให้ไอ้อ้วนตาย คลอดลูกนั้นถูกต้องที่สุด
ได้ยินคำพูดของลูกสาว หลี่ ซู่หยิง ก็หน้าแดงระเรื่อเช่นกัน ราวกับตัวเองกำลังจะได้เป็นแม่ยายของคุณชายใหญ่ตระกูลเพ่ย
ที่หน้าลิฟต์
ในวินาทีที่ เพ่ย เจิ้งหยาง ก้าวเข้าไป ในหัวก็ผุดภาพดวงตาคู่หนึ่งที่เป็นประกายวิบวับเหมือนดอกท้อ พร้อมกับประโยคที่ว่า "นายเป็นบ้าเหรอ? โรคหัวใจ!" หลายปีมานี้ไม่เคยมีใครกล้าพูดจาไม่เกรงใจเขาแบบนี้ แต่เธอรู้ได้อย่างไรว่าเขาเป็นโรคหัวใจ?
"คุณชายรอง ท่านจะแต่งงานกับคุณหนูหลิน จริงๆ เหรอครับ?" อาไห่ นึกถึงแม่ลูกคู่นั้นที่ทั้งเสแสร้งและมีเล่ห์เหลี่ยมมากมาย รู้สึกรังเกียจ ดึง เพ่ย เจิ้งหยาง ที่กำลังเหม่อกลับมา
"อืม"
"แต่เธอวางแผนหลอกท่านนะครับ"
"ตระกูลเพ่ย ต้องการทายาท และทายาทก็ต้องการแม่" เพ่ย เจิ้งหยาง ตอบเรียบๆ
ตอนที่ถูกผู้หญิงคนนั้นปีนขึ้นเตียงเป็นเรื่องไม่คาดคิด การที่อีกฝ่ายคลอดลูกของเขาก็เป็นเรื่องไม่คาดคิดเช่นกัน แต่เมื่อเทียบกับกระบวนการแล้ว ตระกูลเพ่ย ให้ความสำคัญกับผลลัพธ์มากกว่า
ที่สำคัญกว่านั้นคือ หลิน กั๋วฟู่ แห่ง ฝูคัง ฟาร์มาซูติคอล ได้ร่วมหุ้นกับ เผยซื่อ ด้วยเทคโนโลยี 5% เมื่อสิบแปดปีก่อน หุ้นส่วนนี้ไม่เคยเคลื่อนไหวมาหลายปี ตอนนี้ เผยซื่อ มีปัญหาทั้งภายในและภายนอก การแต่งงานกับ หลิน เสี่ยวหราน จะช่วยลดความเสี่ยงในส่วนนี้ได้
ดังนั้น หลิน เสี่ยวหราน เขาจะแต่งด้วย


## บทที่ 06 ฉันจะรักษาคุณ

ห้าวันต่อมา
หลิน เสี่ยวหราน ได้รับข่าวว่าตระกูลเพ่ยจะมาสู่ขอ รีบจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาล พร้อมกับไล่ ซา ชิง ออกจากโรงพยาบาลสูตินรีเวช
เมืองจินซื่อในเดือนเมษายนยังคงหนาวเย็น ซา ชิง ห่มเสื้อคลุมบางๆ ลากร่างอันหนักอึ้งมองดูเงารถของบ้านหลินที่ค่อยๆ หายลับไป เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย
หลิน ซา ชิง ประสบอุบัติเหตุหลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ สองเดือนต่อมาพบว่าตั้งครรภ์ หลังจากลงทะเบียนที่มหาวิทยาลัยการแพทย์เหยียนจิงก็ลาพักการเรียน ถูกแม่ลูกหลี่ ซู่หยิง ซ่อนตัวให้พักรอคลอดที่บ้านหลังเล็กแห่งหนึ่งในเมืองจินซื่อ
เจ็ดเดือนผ่านไป เธอควรจะอยู่ที่มหาวิทยาลัยการแพทย์แล้ว
ร่างเดิมเกลียดครอบครัวนั้น ซา ชิง ก็ไม่ได้รู้สึกดีกับบ้านหลินที่ว่านี้เช่นกัน แต่มีบางเรื่องที่จำเป็นต้องกลับไปที่บ้านหลินถึงจะแก้ไขได้
เรียกแท็กซี่คันหนึ่ง ซา ชิง บอกที่อยู่บ้านหลินในเมืองหนานเฉิง
เมื่อรถผ่านโรงพยาบาลเฉิงอ้าย ซา ชิง เงยหน้าขึ้นมองโดยไม่รู้ตัว จ้องมองตึกสีขาวตระหง่านนั้น ที่นั่นคือที่ที่เธอทำงานมาหนึ่งปี
หลังจบจากเยล เธอฝึกงานที่โรงพยาบาลคลีฟแลนด์สามปี โด่งดังจากการผ่าตัดเปิดทรวงอกครั้งหนึ่ง แล้วกลับประเทศ ใครจะคิดว่าเพียงแค่หนึ่งปีก็...
มองผ้าขาวที่แขวนสูงอยู่ที่โรงพยาบาล ซา ชิง ขมวดคิ้ว "คุณคะ คุณทราบไหมว่าเกิดอะไรขึ้นที่โรงพยาบาลเฉิงอ้าย"
คนขับไม่อยากคุยกับคนอ้วนน่าเกลียดคนนี้ แต่นึกถึงที่อยู่ของเธอ คนเราไม่ควรตัดสินกันที่รูปลักษณ์ภายนอก จึงพูดด้วยน้ำเสียงประจบเล็กน้อย "คุณไม่ได้ยินเหรอครับ? ศัลยแพทย์อัจฉริยะที่อายุน้อยที่สุดของโรงพยาบาลเฉิงอ้ายเสียชีวิตกะทันหันในห้องผ่าตัด ผู้อำนวยการโรงพยาบาลเสียใจมาก ทั้งโรงพยาบาลไว้ทุกข์ ได้ยินว่ามีคนสำคัญหลายคนให้ความสนใจ! น่าเสียดายจริงๆ อายุยังน้อยแท้ๆ ทำไมถึงเสียชีวิตกะทันหัน..."
ประโยคสุดท้ายแฝงความเสียดายจริงๆ
ซา ชิง ไม่ได้ส่งเสียง ในดวงตามีความเศร้าหมองผ่านวูบหนึ่ง ใช่แล้ว อายุยังน้อยแท้ๆ ทำไมเธอถึงตายล่ะ
ตายแล้วก็ตายไป ยังต้องมาเกิดใหม่ในร่างคนอ้วนอีก...
ไม่รู้ว่าคุณปู่กับพี่ชายจะรู้สึกอย่างไรถ้าเห็นตัวเธอในตอนนี้... ช่างเถอะ ตอนนี้ยังไม่ทำให้พวกเขาตกใจดีกว่า
รถวิ่งผ่านใจกลางเมือง เข้าสู่เขตวิลล่าในเมืองหนานเฉิง แต่ถูกหยุดที่ประตูหมู่บ้าน
"ฉันคือหลิน ซา ชิง จากบ้านเลขที่ 1 ตึก 28" ซา ชิง โทรศัพท์มือถือถูกแม่ลูกหลี่ ซู่หยิง โยนทิ้งไปที่ไหนไม่รู้ ตัวเองก็ไม่มีเงินติดตัวแม้แต่บาทเดียว เธอต้องการให้รถเข้าไปหาหลิน กั๋วฟู่ เพื่อจ่ายเงิน
"ขอโทษครับ ที่นี่เป็นหมู่บ้านวิลล่าส่วนตัว ถ้าไม่มีบัตรผ่านเข้าไม่ได้" ยามรักษาความปลอดภัยมองผู้หญิงที่นั่งแท็กซี่ราคาถูกและอ้วนเหมือนหัวหมู ปฏิเสธอย่างแข็งกร้าว เขาไม่อาจปล่อยให้คนแปลกหน้าเข้าหมู่บ้านได้
ซา ชิง ขมวดคิ้ว กำลังจะพูด คนขับรถกดความไม่พอใจเร่งเร้า "น้องสาว จ่ายเงินค่ารถฉันก่อนเถอะ ทั้งหมดสองร้อยเจ็ดบาท"
"ฉันไม่ได้เอาโทรศัพท์มา" ซา ชิง รู้สึกอึดอัด ชาติก่อนเธอไม่เคยลำบากเรื่องเงินเลย
"จ่ายเงินสดก็ได้นะ" น้ำเสียงคนขับรถไม่ดีแล้ว
"ก็ไม่ได้เอามาเหมือนกัน"
"เฮ้ย ไอ้อ้วนแกนั่งรถฟรีเหรอ!" คนขับที่เมื่อกี้ยังสุภาพอยู่เปลี่ยนท่าทีทันที ตะโกนเสียงดัง คำว่า "น้องสาว" กลายเป็น "ไอ้อ้วน" ใบหน้าธรรมดาที่ไม่มีอะไรน่าจดจำแสดงความดูถูก
ซา ชิง สีหน้าเข้ม "คุณพาฉันเข้าไป ฉันจะให้คนจ่ายเงินให้คุณ"
"ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าคุณไม่ได้โกหกฉัน? น้อง ผู้หญิงอ้วนคนนี้อยู่หมู่บ้านของคุณจริงหรือเปล่า?" คนขับแท็กซี่รู้สึกลังเลอยู่บ้าง เพราะย่านวิลล่านี้มีแต่คนรวยกับคนมีอำนาจ เขาไม่อยากมีเรื่อง จึงลงจากรถไปถามยาม
"ไม่เคยเห็น" ยามรักษาความปลอดภัยแทบไม่มองซา ชิงที่มีแต่ไขมันตอบอย่างมั่นใจ
คนขับแท็กซี่ระเบิดอารมณ์ทันที "จ่ายเงินสิ ถ้าวันนี้ไม่จ่าย ดูกูจะจัดการมึงยังไง ขี้เหร่ขนาดนี้ก็แล้วไป ยังจะมาแอ๊บรวย จ่ายค่าแท็กซี่ไม่ได้ ไม่รู้จักนั่งรถเมล์ขึ้นรถไฟใต้ดินหรือไง? แม่ง ซวยจริงๆ!"
ใบหน้าของซา ชิงซีดขาวแล้วเขียวคล้ำ เธอเคยเห็นคนหลากหลายที่โรงพยาบาล คนธรรมดาที่ดูเป็นมิตรมักจะเป็นมิตรกับผู้อื่นเมื่อไม่กระทบผลประโยชน์ของตน แต่เมื่อเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ ความเร็วในการเปลี่ยนหน้าเทียบได้กับงิ้วเสฉวน
"ฉันขอโทรศัพท์ให้คนเอาเงินมาให้ได้ไหม" ซา ชิงจำเบอร์ของหลิน กั๋วฟู่ได้ เธอกำลังเดิมพันว่าพ่อคนนี้ยังมีความรักความเมตตาต่อลูกสาวอยู่บ้างหรือไม่ ถ้าไม่มีเธอก็มีวิธีอื่น
"ยังจะแอ๊บอีก แล้วถ้าไม่ลงล่ะ!" คนขับพูดด้วยน้ำเสียงคุกคาม
"ไม่มีทาง" ซา ชิงตอบอย่างหนักแน่น ถ้าหลิน กั๋วฟู่รับสาย เธอจะต้องทำให้เขาจ่ายเงินให้ได้
คนขับแท็กซี่ครึ่งเชื่อครึ่งสงสัยส่งโทรศัพท์ให้ซา ชิง แต่พอเธอโทรออกก็ถูกตัดสาย โทรอีกก็ถูกตัดอีก
"แม่ง บอกมาเลยจะจ่ายยังไง?" คนขับกระชากโทรศัพท์คืนมา จ้องมองซา ชิงด้วยท่าทางดุดัน ยามที่อยู่ข้างๆ ยิ้มเยาะ ปล่อยให้อ้วนคนนี้แอ๊บรวย
ซา ชิงเงียบ นึกถึงเลขบัญชีธนาคารเดิมของตัวเอง และความเป็นไปได้ในการถอนเงิน แต่คนขับแท็กซี่รอไม่ไหวแล้ว ฉวยโอกาสตอนเธอไม่ทันระวังผลักเธอล้มลงกับพื้น เตรียมจะลงมือ "ไอ้อ้วน..."
"มีเรื่องอะไรหรือครับ?" เสียงใสกังวานของชายคนหนึ่งดังขึ้น เสียงไม่ดัง แต่กลับหยุดคนขับแท็กซี่ที่หยาบคายได้ จากนั้นประตูรถก็เปิดออก ชายร่างสูงหน้าตาดีก้าวลงมา
ซา ชิงเงยหน้าขึ้น เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่เพิ่งเห็นเมื่อไม่กี่วันก่อน เธอชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นทันที "ขอยืมสองร้อยเจ็ดบาท ฉันจะรักษาโรคให้คุณ"
เพ่ย เจิ้งหยางก้มมอง หลังจากประหลาดใจก็มีรอยยิ้มบางๆ "รักษาโรคให้ฉัน?"
"ใช่"
"คุณน่ะหรือ?" ราวกับได้ฟังเรื่องตลก
ตระกูลเพ่ยพยายามหาหมอให้เขามาหลายปี เนื่องจากตำแหน่งที่ต้องผ่าตัดอยู่ในจุดพิเศษ ต้องเย็บแบบไม่เห็น อีกทั้งยังต้องใช้เลือดหมู่พิเศษ มีข้อจำกัดด้านเวลาอย่างเข้มงวด ทำให้การผ่าตัดถูกเลื่อนมาหลายปี จนกระทั่งซา ชิงที่สืบทอดศาสตร์การฝังเข็ม 18 เข็มจากตระกูลหมอโบราณและจบจากแผนกศัลยกรรมหัวใจเยลกลับมาจากคลีฟแลนด์ เขาถึงได้มีความหวัง การผ่าตัดครั้งต่อไปของซา ชิงควรจะเป็นเขา แต่น่าเสียดายที่เธอเสียชีวิตเสียก่อน
"แล้วคุณจะให้ยืมไหมล่ะ?" ซา ชิงไม่ตอบคำถามของเพ่ย เจิ้งหยาง ดวงตารูปตาพลับคู่งามจ้องมองชายหน้าตาดีสะอาดสะอ้านตรงหน้า
แม้ร่างกายจะอ้วน แต่สายตากลับมั่นใจและจริงใจ ดวงตาคู่นั้นเหมือนอัญมณีที่ตกอยู่ในกองทราย เพียงขัดเล็กน้อยก็เปล่งประกายจนแสบตา
ผู้หญิงที่ขี้เหร่และอ้วนขนาดนี้ กลับมีดวงตาที่สวยงามขนาดนี้
เพ่ย เจิ้งหยางยิ้มขึ้นมาทันที เหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิในเดือนมีนาคมที่พัดผ่านใบหน้า เขาย่อตัวลงจัดขาทั้งสองข้างของซา ชิงที่นอนอยู่บนพื้นให้เรียบร้อย
"ไม่ให้ยืม" ตอบอย่างเด็ดขาด เสียงไพเราะ
ซา ชิงมองขาของตัวเอง แล้วมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้ "..."
สมควรป่วยจริงๆ!


## บทที่ 7 คุณชาย เราได้พบกันอีกครั้ง

"ไม่ดูตัวเองบ้างหรือไงว่าหน้าตาเป็นยังไง ยังจะกล้ามาขอยืมเงินคุณชาย ไอ้เวร ดูกูจะจัดการมึงยังไง!" คนขับรถได้ยินที่เพ่ย เจิ้งหยางปฏิเสธ จึงเดินเข้ามาเยาะเย้ยและจะทำร้ายซา ชิง
ซา ชิงขมวดคิ้ว
"อาไห่" เสียงชายหนุ่มไพเราะ ฟังไม่ออกว่าโกรธหรือดีใจ
"ครับ คุณชายรอง" อาไห่ก้าวไปข้างหน้าและเตะคนขับรถล้มลง "อยากได้เงิน? หรืออยากตาย?"
"ไม่...ไม่ๆ ไม่เอา" คนขับรถเจ็บจนลุกไม่ขึ้น ตัวสั่นด้วยความกลัวท่าทางดุดันของอาไห่
เพ่ย เจิ้งหยางลุกขึ้นปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่บนมือ กวาดตามองอาไห่แล้วพูดอย่างรังเกียจ "นายเป็นนักเลงหรือไง?"
อาไห่ "..."
ดึงเงินสดออกมาหนึ่งปึกโยนใส่ตัวคนขับรถ แล้วเตะอีกที "นี่ค่าเสียหาย ไปให้พ้น"
คนขับรถหน้าซีดด้วยความเจ็บปวด คว้าเงินแล้วกลิ้งไปขึ้นรถ ไม่สนใจความเจ็บเหยียบคันเร่งเลี้ยวออกถนน หายวับไปในพริบตา
อาไห่มองไปที่คุณชายรอง แบบนี้ไม่ใช่นักเลงแล้วใช่ไหมครับ?
ซา ชิง "..." ไอ้คนสุภาพที่ชั่วช้า!
แม้วิธีการจะไม่ถูก แต่ก็ช่วยเธอจริงๆ ซา ชิงลุกขึ้น "ขอบคุณค่ะ เรื่องรักษา..."
"ไม่จำเป็น" เพ่ย เจิ้งหยางตัดบทซา ชิง แม้ไม่รู้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงรู้ว่าเขามีปัญหาหัวใจ แต่เรื่องจะรักษาให้เขานี่คงเป็นแค่ข้ออ้างขอความช่วยเหลือ
เขาไม่เชื่อว่าการผ่าตัดที่ศาสตราจารย์และผู้เชี่ยวชาญในโรงพยาบาลเครือเผยซื่อยังทำไม่ได้ ผู้หญิงตรงหน้านี้จะทำได้
อีกอย่าง เขาไม่ได้ช่วยเธอ
ซา ชิงเห็นชัดว่าชายหนุ่มไม่เชื่อเธอ และนึกถึงสภาพร่างกายตัวเองตอนนี้ ที่จริงก็ผ่าตัดไม่ได้ จึงถอนหายใจเบาๆ อีกฝ่ายก็ขึ้นรถไปอย่างสง่างามแล้ว
รถเบนท์ลีย์สีดำค่อยๆ แล่นเข้าหมู่บ้านหรู ซา ชิงมองไปที่ยามที่ยืนตกใจอยู่ข้างๆ "ฉันเข้าไปได้ไหมคะ?"
"เอ่อ..." นึกถึงเท้าที่คนขับรถโดนเตะเมื่อกี้ ยามลังเลครู่หนึ่งแต่ก็ไม่กล้าก่อเรื่อง "เข้าไปเถอะครับ"
ซา ชิงเข้าหมู่บ้าน เดินตามความทรงจำของหลิน ซา ชิงไปที่บ้านเลขที่ 28
หมู่บ้านกว้างมาก บ้านส่วนใหญ่เป็นบ้านเดี่ยว มีพื้นที่สีเขียวเยอะ เดือนเมษายนดอกไลแลคบานสะพรั่ง สีม่วงแซมขาว ขาวแซมชมพู พอถึงเที่ยงวัน กลิ่นอายฤดูร้อนแทรกในความสดชื่นของฤดูใบไม้ผลิ สวยงามมาก
ซา ชิงเดินประมาณยี่สิบกว่านาทีถึงจะถึงบ้านตระกูลหลิน พอเห็นก็เจอรถเบนท์ลีย์สีดำที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่
อดเลิกคิ้วไม่ได้ กดกริ่ง
รอนานกว่าจะมีคนรับใช้มา พอเปิดประตูเห็นซา ชิง สีหน้าไม่ดีเลย "ขอทานที่ไหนมา ไปๆๆ!"
พูดจบก็จะปิดประตู
ซา ชิงก้าวไปข้างหน้า เท้ายันประตูไว้ มือขาวอวบจับข้อมือคนรับใช้ "ฉ่วยอี๋ จำฉันไม่ได้เหรอคะ? หลิน ซา ชิง"
"เธอ...เธอ...ปล่อยฉัน!" หวัง ชุ่ยตกใจกับการกระทำของซา ชิง โดยเฉพาะแววตาเย็นชานั่น ทำให้เธอใจหาย นี่ยังเป็นคุณหนูรองที่ใครๆ ในบ้านตระกูลหลินรังแกได้คนเดิมหรือ?
"งั้นรบกวนฉ่วยอี๋หลบไปด้านข้างหน่อยค่ะ" ซา ชิงยิ้ม แต่ในดวงตาไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย คนตรงหน้าเป็นคนรับใช้ของบ้านตระกูลหลิน และเป็นญาติห่างๆ ของหลี่ ซู่หยิง ตั้งแต่เข้ามาในบ้านตระกูลหลินก็รังแกหลิน ซา ชิงไม่น้อย ตอนเธอท้องคุณนายและลูกสาวยุ่งวางแผนแต่งงานกับตระกูลใหญ่ คนที่ 'ดูแล' เธอก็คือฉ่วยอี๋คนนี้ จะไม่รู้จักหลิน ซา ชิงได้ยังไง?
คงเป็นเพราะวันนี้ไม่สะดวกให้เธอเข้า
แต่เธอจะต้องเข้าให้ได้
หวัง ชุ่ยนึกถึงคำสั่งคุณนายเมื่อครู่จึงไม่ขยับ ซา ชิงออกแรงบีบเบาๆ เล็งจุดกระดูกที่เปราะบางของร่างกาย หวัง ชุ่ยเจ็บจนร้องประหลาด "อ๊า...แกนังอัปรีย์อ๊า...เจ็บ..."
กร๊อบ!
ยังไม่ทันด่าคำว่าอีตัวดีจบ ข้อมือหวัง ชุ่ยก็หลุด ซา ชิงฉวยโอกาสเหยียบนิ้วเท้าเธอ แล้วผลักเบาๆ ปล่อยมือ หวัง ชุ่ยก็ล้มลงบนพื้นหินอ่อน เจ็บจนร้องลั่น ทำให้คนในบ้านตกใจ
ซา ชิง ตบมือด้วยความรังเกียจ
ในห้องรับแขก
"เกิดอะไรขึ้น?" หลิน กั๋วฟู่ หันไปมองหลี่ ซู่หยิง อย่างไม่พอใจ แล้วหันไปมองเพ่ย เจิ้งหยาง อย่างนอบน้อม "คนรับใช้ไม่รู้มารยาท ขอคุณชายเพ่ยอย่าได้ถือสา"
"ไม่เป็นไร" เพ่ย เจิ้งหยาง ตอบด้วยสีหน้าเย็นชา ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ
หลี่ ซู่หยิง รีบลุกขึ้น "ฉันจะไปดูหน่อย"
"พ่อ หลี่อี๋ หนูกลับมาแล้วค่ะ" ก่อนที่หลี่ ซู่หยิง จะออกไป ซา ชิง ก็ผลักประตูห้องรับแขกเข้ามาพร้อมเรียกทุกคนด้วยเสียงใส
"เธอ..." หลี่ ซู่หยิง ชายตามองเพ่ย เจิ้งหยาง อย่างกังวล แล้วหันไปมองซา ชิง "ทำไมเธอถึงกลับมา?"
"บ้านของฉัน ทำไมฉันจะกลับมาไม่ได้?" ซา ชิง ยิ้มสดใสให้หลี่ ซู่หยิง น่าเสียดายที่เธออ้วนเกินไป พอยิ้มทีใบหน้าก็เต็มไปด้วยเนื้อ แต่ก็ยังดีที่ผิวขาวนุ่มนวล ก็ถือว่าไม่ได้แย่ไปเสียทั้งหมด
"ป้าแค่ตกใจดีใจเท่านั้นเอง" หลี่ ซู่หยิง ตอบอย่างรวดเร็ว ในใจด่าหวัง ชุ่ย ว่าไร้ประโยชน์ แต่ภายนอกกลับเข้าไปจับมืออวบของซา ชิง อย่างสนิทสนม
หลิน กั๋วฟู่ ตกตะลึงเล็กน้อย มองซา ชิง ที่น้ำหนักอย่างน้อย 200 กิโล "...ทำไมเธอถึงเป็นแบบนี้?"
"อาหารที่โรงเรียนอร่อยมากค่ะ" ซา ชิง จับมือหลี่ ซู่หยิง ก้มหน้าแย้มยิ้มเยาะ
หลิน กั๋วฟู่ ชะงัก "ปิดเทอมฤดูหนาวยังไม่กลับบ้าน แล้วตอนนี้ไม่ใช่วันหยุดกลับมาทำไม? อายุแค่ 18 กินจนอ้วนเหมือนหมู น่าอับอายจริงๆ!"
มุมปากของซา ชิง กระตุก ไม่สนใจความโกรธของพ่อ สายตาจับจ้องไปที่ชายหนุ่มที่มองเธอด้วยความสนใจตั้งแต่เธอเข้ามา "คุณชาย เราได้พบกันอีกแล้วนะคะ"
"ใช่" เพ่ย เจิ้งหยาง รู้สึกประหลาดใจ จากที่หลิน กั๋วฟู่ พูด หญิงสาวตรงหน้าอายุ 18 ปี? และเป็นคุณหนูของบ้านหลิน เรียนอยู่ที่ต่างประเทศ แต่เขาเคยเจอเธอที่โรงพยาบาลเหม่ยอัน
"เธอรู้จักคุณชายเพ่ยได้ยังไง?" เมื่อเห็นซา ชิง ทักทายเพ่ย เจิ้งหยาง หลี่ ซู่หยิง ถามเสียงต่ำอย่างควบคุมไม่ได้ บีบมือซา ชิง แน่น
ซา ชิง ร้องเบาๆ "ป้าคะ คุณบีบมือหนูเจ็บ!"
ในใจเข้าใจแล้ว ชายหนุ่มที่ดูสง่างามแต่จืดชืดตรงหน้านี้คือพ่อของลูกซา ชิง เป็นผู้ชายที่หลิน เสี่ยวหราน พยายามทุกวิถีทางที่จะได้ครอบครอง
"ฉัน..."
"ป้าคะ หนูรู้จักคุณชายเพ่ย ทำไมป้าต้องตื่นเต้นด้วย หรือว่ากลัวหนูจะแย่งผู้ชายกับพี่สาว?" พูดจบซา ชิง ก็มองทุกคนอย่างไร้เดียงสา ถ้าเป็นสาวสวยพูดแบบนี้อาจจะดูน่าสงสาร แต่ซา ชิง ตัวใหญ่ขนาดนี้ พูดจริงจังว่าหลี่ ซู่หยิง กลัวเธอจะแย่งผู้ชายกับหลิน เสี่ยวหราน ฟังยังไงก็แปลก
แต่หลี่ ซู่หยิง กลับรู้สึกผิด "ในเมื่อรู้ว่าเขาเป็นคู่หมั้นของพี่สาวเธอ ก็เก็บความคิดของเธอไว้ซะ"
"อ๋อ หนูแค่ทำมือถือกับกระเป๋าสตางค์หาย ไม่มีเงินจ่ายค่าแท็กซี่ คุณชายเพ่ยช่วยหนูไว้เท่านั้นเอง ป้าก็เห็นว่าหนูตอนนี้เป็นแบบนี้ จะไปแข่งกับพี่สาวได้ยังไง..."
"เธอรู้ก็ดี"
"พอได้แล้ว!" หลิน กั๋วฟู่ ขัดจังหวะทั้งสอง หันไปขอโทษเพ่ย เจิ้งหยาง อีกครั้ง "ลูกสาวยังเด็ก ไม่รู้มารยาท ขอความกรุณาให้อภัยด้วย"
"น่าสนใจมาก" เพ่ย เจิ้งหยาง มองดวงตาเจ้าเล่ห์ที่ตรงข้ามกับสีหน้าของซา ชิง และบทสนทนาเมื่อครู่ ตอบอย่างสุภาพ
หลิน กั๋วฟู่ หัวเราะดัง แต่กลับดุซา ชิง "ขึ้นไปข้างบนเดี๋ยวนี้!" น่าอับอายขายหน้า
ใครจะรู้ว่าหลิน เสี่ยวหราน ที่แต่งตัวอย่างประณีต แม้แต่เฝือกก็ถอดออกก่อนเวลา กำลังให้คนรับใช้พยุงลงมา รอยยิ้มยังไม่ทันจะกว้างขึ้น ก็เห็นซา ชิง ที่อ้วนฉุกำลังเดินไปทางเพ่ย เจิ้งหยาง "ไอ้อ้วน...ซา ชิง!"
"พี่เสี่ยวหราน" ซา ชิง หยุดฝีเท้า เงยหน้ามองอย่างงุนงงพร้อมกับสีหน้าน้อยใจ "เมื่อกี้พี่จะเรียกหนูว่าไอ้อ้วนใช่ไหมคะ?"
"ฉัน...ไม่ได้"
"พ่อคะ พ่อก็คิดว่าหนูอ้วนและน่าเกลียดเกินไปใช่ไหมคะ? วันนี้ตอนหนูเข้าหมู่บ้าน ยามยังไม่ให้หนูเข้าเลย เมื่อกี้ฉ่วยอี๋ยังบอกว่าหนูเป็นขอทาน...แต่หนูรู้ว่าพ่อไม่ชอบหน้าตาเดิมของหนู มันทำให้พ่อนึกถึงแม่ หนู..." พูดพลางซา ชิง ก็สะอื้นขึ้นมา
แต่ในดวงตากลับเย็นชา ใครๆ ก็เรียกร้องความสงสารเป็น
หลิน กั๋วฟู่ ชะงัก นึกถึงภรรยาที่เคยรักลึกซึ้ง แล้วมองดูลูกสาวที่กลัวว่าตัวเองจะทำให้พ่อคิดถึงแม่ จนทำร้ายตัวเองจนเป็นแบบนี้ ทั้งความเศร้าและความรู้สึกผิดที่ด่าลูกสาวเมื่อครู่ผุดขึ้นมา สายตาที่มองหลิน เสี่ยวหราน ก็ไม่มีความรักเหมือนเมื่อครู่อีกต่อไป
เพ่ย เจิ้งหยาง มองคุณหนูร่างท้วมคนนี้แสดง ครุ่นคิดว่าเธอชื่อซา ชิง? ซา ชิง คนไหน?


## บทที่ 8 ฉันจะเอาทุกสิ่งที่เป็นของเธอกลับคืนมา

หลิน เสี่ยวหราน รู้สึกหวาดกลัวสายตาของหลิน กั๋วฟู่ หลี่ ซู่หยิง รีบนั่งลงและจับแขนสามีไว้ "เสี่ยวหรานก็แค่ตกใจเกินไป เลยจำชิงชิงไม่ได้ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเสี่ยวหรานให้ความเคารพน้องสาวมากแค่ไหน คุณก็รู้ดี"
พูดจบไม่รอให้หลิน กั๋วฟู่ พูดอะไร ก็รีบดุหลิน เสี่ยวหราน "รีบขอโทษน้องสาวเร็วเข้า"
"ขอโทษนะชิงชิง ฉันผิดเองที่จำเธอไม่ได้ พูดผิดไป" หลิน เสี่ยวหราน ที่ถูกซา ชิง จู่โจมจนตั้งตัวไม่ทันถึงได้เสียกิริยา พอเห็นแม่ช่วยพูดให้ก็รีบขอโทษ ก้มหน้าลงด้วยใบหน้างดงามที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและตำหนิตัวเอง ท่าทางนอบน้อมมาก
แน่นอนว่าสายตาของหลิน กั๋วฟู่ อ่อนโยนลง นึกถึงว่าปกติหลิน เสี่ยวหราน เป็นคนว่านอนสอนง่ายและรู้จักกาลเทศะ ตอนนี้เชื่อว่าเธอจำซา ชิง ไม่ได้จริงๆ อีกทั้งคิดว่ามีคุณชายเพ่ยอยู่ด้วย จึงโบกมือ "มานี่ มาทักทายคุณชายเพ่ย"
"คุณชายเพ่ย" พอเงยหน้าขึ้น หลิน เสี่ยวหราน มองด้วยสายตาหวานซึ้ง เรียกคำว่าคุณชายเพ่ยอย่างอ้อนแอ้น
ซา ชิง รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว มองชายหนุ่มหน้าตาดีที่นั่งดูอยู่บนโซฟาอย่างมีนัยยะ
เพ่ย เจิ้งหยาง รู้สึกถึงสายตาที่แตกต่างกันของผู้หญิงสองคน ลุกขึ้นอย่างสง่างาม "คุณหลิน เรื่องก็ตกลงกันแล้ว วันที่ 23 มิถุนายน หมั้นที่นี่ไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ?"
"ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหา" หลิน กั๋วฟู่ รีบลุกขึ้นตาม แม้ว่าการมีลูกก่อนแต่งงานจะน่าอับอาย แต่การได้เป็นญาติกับตระกูลเพ่ยที่เป็นตระกูลใหญ่มาร้อยปี ความอับอายพวกนี้จะนับเป็นอะไร? อีกทั้งอีกฝ่ายยังมาสู่ขอด้วยตัวเอง
"คุณหลินมากไปแล้ว" เพ่ย เจิ้งหยาง ตอบเบาๆ ท่าทางสง่างามราวกับคุณชายผู้สูงศักดิ์ ประกอบกับใบหน้าหล่อเหลาราวกับปีศาจ คนอื่นแค่มองนานหน่อยก็กลัวจะทำให้เขาแปดเปื้อน
แต่หลี่ ซู่หยิง ยังอยากเชิญเพ่ย เจิ้งหยาง ทานข้าวที่คฤหาสน์หลิน แต่ถูกปฏิเสธอย่างสุภาพ จึงรีบให้พยุงหลิน เสี่ยวหราน ไปส่ง แต่พอหันหลังให้หลิน กั๋วฟู่ ก็จ้องซา ชิง อย่างดุดัน
ซา ชิง ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ สายตาจับจ้องที่แผ่นหลังสูงสง่านั้น อีกสองเดือนหลิน เสี่ยวหราน จะหมั้นกับเพ่ย เจิ้งหยาง?
ดูเหมือนเธอจะต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว
ขณะที่คิดอยู่ในใจ ดวงตาของซา ชิง ฉายแววยิ้ม แล้วเดินขึ้นบันได
ซา ชิง เดินตามความทรงจำเข้าไปในห้องของหลิน ซา ชิง ห้องที่อยู่มุมสุดของคฤหาสน์และมีแสงสว่างน้อยที่สุด ส่วนห้องที่หลิน เสี่ยวหราน อยู่ตอนนี้ คือห้องเดิมของหลิน ซา ชิง
น่าเสียดายที่ในสัปดาห์แรกที่แม่ลูกหลี่ ซู่หยิง ย้ายเข้ามา ก็ยุให้เจ้าของห้องเดิมยกห้องให้ 'แขก' หลิน เสี่ยวหราน ด้วยเหตุผลว่าเจ้าของบ้านต้องใจกว้าง เพียงเพื่อให้พ่อชมว่ารู้จักกาลเทศะ
นับแต่นั้นมาก็ยึดครองห้องไปเลย
ซา ชิง สำรวจห้องนอนเล็กๆ นี้ ข้างในเต็มไปด้วยของรกรุงรังมากมาย เหมือนห้องเก็บของ มีเพียงเตียงเล็กกว้างหนึ่งเมตรในมุมห้องที่เป็นของเจ้าของห้องเดิม
ผ้าปูเตียงสีอ่อนที่เปื้อนเทา และห้องนอนที่มืดชื้นนี้ แสดงให้เห็นถึงชีวิตที่มืดมนอ่อนแอและน่าสงสารของเจ้าของห้องเดิม
หัวใจรู้สึกแน่นและเจ็บปวดโดยไม่มีสาเหตุ ซา ชิง กุมหน้าอก "เธอกำลังเสียใจอยู่ใช่ไหม?"
ไม่มีใครตอบเธอ ซา ชิง รู้สึกอึดอัดในอกมากขึ้น เดินไปเปิดผ้าม่าน มองครอบครัวสามคนที่กำลังส่งแขกด้านล่าง "วางใจเถอะ ฉันจะเอาทุกอย่างที่เป็นของเธอกลับคืนมา"
เพ่ย เจิ้งหยาง รู้สึกถึงสายตาหนึ่ง หันข้างมองเห็นเพียงหน้าต่างแคบๆ ใต้แสงอาทิตย์มองไม่เห็นคน แต่ในใจมั่นใจว่าผู้หญิงอ้วนที่ชื่อซา ชิง คนนั้นยืนอยู่ตรงนั้น
นึกถึงการพบกันสามครั้งของทั้งสอง ผู้หญิงคนนั้นแม้จะอ้วนจนไม่โดดเด่น แต่กลับมีดวงตารูปดอกท้อที่ทั้งมุ่งมั่น ตรงไปตรงมา และเจ้าเล่ห์ จนยากจะลืม ดวงตารูปดอกท้อที่สมมาตรกันอย่างสมบูรณ์ และขาที่แม้จะอ้วนแต่กลับได้สัดส่วนอย่างน่าประหลาด
อืม ดูแล้วสบายตาสำหรับคนเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ
พอขึ้นรถ เพ่ย เจิ้งหยาง ไม่สนใจความกระตือรือร้นของหลิน กั๋วฟู่ และแม่ลูกคู่นั้น ปิดกระจกรถ สั่งอาไห่ "ไปสืบเรื่องตระกูลหลิน แล้วก็... ซา ชิง"
พอพูดถึงชื่อนี้ เพ่ย เจิ้งหยาง เหม่อลอยเล็กน้อย ผู้หญิงที่โดดเด่นราวกับตำนานคนนั้น ทำลายสถิติทางการแพทย์ด้านศัลยกรรมหัวใจหลายรายการ แต่สุดท้ายกลับเสียชีวิตกะทันหันบนโต๊ะผ่าตัด
เขาจะเอาเธอไปเชื่อมโยงกับผู้หญิงอ้วนคนนั้นได้อย่างไร จึงส่ายหัว


## บทที่ 09 แม่เลี้ยงมาเอาเรื่องกับซา ชิง

ตึง ตึง ตึง!
เสียงเคาะประตูดังอย่างรุนแรง แฝงไปด้วยความโกรธที่เห็นได้ชัด
ซา ชิง ขมวดคิ้ว นี่คงมาเอาเรื่องแล้วสินะ!
"เปิดประตู ไอ้อ้วนตาย อย่ามาแกล้งทำเป็นไม่อยู่ ฉันรู้ว่าแกอยู่ข้างใน!" หลี่ ซู่หยิง กดเสียงต่ำด่าทอ หลังจากรออยู่นานแต่ไม่มีคนมาเปิดประตู
ซา ชิง ไม่ตอบสนอง
"หวัง ชุ่ย พังประตูซะ" นึกถึงว่าวันนี้ไอ้อ้วนนี่เกือบทำให้เรื่องดีๆ ของเสี่ยวหรานพังไป แถมยังทำให้หลิน กั๋วฟู่ สงสัยในตัวแม่ลูกของพวกเธอ ในใจก็โกรธจนควบคุมไม่อยู่
"ค่ะ คุณนาย!" หวัง ชุ่ย ที่ข้อมือเกือบถูกซา ชิง บีบจนหัก แถมยังล้มไปอย่างแรง กำลังแค้นใจอยู่พอดี รับคำแล้วก็พุ่งตัวเข้าชนประตูสุดแรง
ประตูเปิดออกทันที
โครม!
"อ๊าก..." หวัง ชุ่ย พลาดเป้าชนอากาศ ล้มลงกับพื้นอย่างจังโดยไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าอวบอ้วนไปชนเข้ากับด้ามไม้ถูพื้นที่วางระเกะระกะอยู่ในห้องนอน เจ็บจนร้องครวญคราง
"ป้าชุ่ย นี่ทำอะไรกันคะ?" ซา ชิง แกล้งหาวพลางเงยหน้ามองหลี่ ซู่หยิง ด้วยสายตาไร้เดียงสา
หลี่ ซู่หยิง มองดูหวัง ชุ่ย ที่ล้มจนน่าสงสาร แล้วหันไปมองซา ชิง ที่ดูง่วงงุนราวกับเพิ่งตื่นนอน โกรธจนแทบระเบิด "แกแกล้งใช่ไหม?"
"คุณป้าคะ หนูไม่เข้าใจว่าคุณป้าพูดถึงอะไร" ซา ชิง ลูบใบหน้าอวบอ้วนของตัวเอง ยังดูง่วงนอนอยู่
"แก..." หลี่ ซู่หยิง พูดไม่ออก สายตาคมกริบมองสำรวจร่างอ้วนตรงหน้า ราวกับจะหาร่องรอยการแสร้งทำ แต่ก็หาไม่เจอ หรือเธอคิดมากไปเอง? หลายปีมานี้ เด็กน่ารังเกียจคนนี้ยอมทำตามคำสั่งเธอทุกอย่าง ถูกเธอควบคุมอย่างเบ็ดเสร็จ คงไม่ใช่ว่าแค่มีลูกแล้วจะฉลาดขึ้นหรอกนะ?
"คุณป้าคะ มาถามเรื่องที่หนูรู้จักกับคุณชายเพ่ย ใช่ไหมคะ..."
"แกยังมีหน้ามาพูดถึงคุณชายเพ่ย อีกเหรอ?" หลี่ ซู่หยิง ที่กำลังครุ่นคิดอยู่ พอได้ยินคำว่าคุณชายเพ่ย ก็ตกใจจนเสียขวัญ
"มันเป็นแค่ความเข้าใจผิดจริงๆ ค่ะ คุณชายเพ่ย แค่ใจดีช่วยหนูที่หน้าประตูใหญ่ หนูไม่ได้คิดจะแย่งคู่หมั้นของพี่สาวนะคะ" ซา ชิง อธิบายอย่างจริงใจ
ก่อนหน้านี้ไม่ได้คิด แต่ตอนนี้คิดแล้ว
"ไม่คิดก็ดี ดูตัวเองสิว่าหน้าตาเป็นยังไง ยังจะคิดแย่งคุณชายเพ่ย อีก" หลี่ ซู่หยิง หัวเราะเยาะ มองร่างอ้วนของซา ชิง ด้วยสายตาดูถูก
ซา ชิง รีบพยักหน้าตาม แต่พูดเสียงแผ่วอย่างอาลัย "แต่... คุณป้าคะ ให้หนูได้เจอลูกได้ไหมคะ? เขายังเล็กนัก ไม่เคยได้กินนมแม่สักครั้ง น่าสงสารจัง..."
"ฝันไปเถอะ แกไม่กลัวพ่อแกรู้เหรอ? กลัวว่าเขาจะโกรธที่แกท้องก่อนแต่งทำให้บ้านหลิน เสียหน้า แล้วไล่แกออกจากบ้านหรือไง?" พอได้ยินซา ชิง พูดถึงลูก หลี่ ซู่หยิง ก็ระแวดระวังขึ้นมาทันที กดเสียงต่ำทั้งข่มขู่ทั้งขู่เข็ญ
ซา ชิง หัวเราะเยาะในใจ แต่ภายนอกกลับถามอย่างไร้เดียงสา "ทำไมหนูท้องก่อนแต่งถึงทำให้บ้านหลิน เสียหน้า แต่พี่เสี่ยวหราน ท้องก่อนแต่งพ่อถึงไม่โกรธล่ะคะ?"
"เพราะแกมัน..." ไอ้อ้วนต่ำช้าอย่างแกไม่คู่ควรกับตระกูลเพ่ย
"อ๋อ หนูเข้าใจแล้ว เพราะพี่เสี่ยวหราน ไม่ใช่คุณหนูแท้ๆ ของบ้านหลิน ใช่ไหมคะ?" หลี่ ซู่หยิง ยังพูดไม่ทันจบ ซา ชิง ก็ทำท่าเหมือนเพิ่งเข้าใจ
หลี่ ซู่หยิง อยู่ในบ้านหลิน มาแปดปี สิ่งที่เธอรังเกียจที่สุดคือการที่คนอื่นพูดว่าลูกสาวของเธอไม่ใช่คุณหนูที่แท้จริงของบ้านหลิน ตอนที่เพิ่งแต่งเข้ามา เธอยังถูกคนเยาะเย้ยว่าพาลูกติดมาด้วย บอกว่าหลิน เสี่ยวหราน เป็นลูกไม่มีพ่อ
เพื่อเรื่องนี้ เธอต้องใช้ความพยายามไม่น้อยกว่าจะกดเสียงซุบซิบนินทาเหล่านั้นลง แถมยังต้องทุ่มเทสร้างภาพลักษณ์ในโรงเรียนว่าหลิน เสี่ยวหราน คือคุณหนูใหญ่ที่แท้จริงของบ้านหลิน ถึงขนาดแต่งเรื่องว่าซา ชิง เป็นลูกนอกสมรส
ดังนั้นหลี่ ซู่หยิง จึงรังเกียจที่สุดเวลามีคนพูดว่าลูกสาวไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของบ้านหลิน เป็นคุณหนูปลอม
ตอนนี้ถูกซา ชิง พูดแทงใจดำเข้าให้ ทั้งโกรธทั้งกังวล ก็เลยคิดว่าบางทีที่ไอ้อ้วนนี่พูดอาจจะเป็นความจริง ที่หลิน กั๋วฟู่ ไม่โกรธเรื่องเสี่ยวหราน ท้องก่อนแต่ง ก็เพราะเสี่ยวหราน ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของเขา แถมยังอยากใช้เสี่ยวหราน เชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลเพ่ย ลืมไปเลยว่าทุกอย่างนี้ล้วนเป็นผลงานที่เธอวางแผนไว้เอง
"คุณป้าคะ... หนูพูดผิดหรือคะ?" เห็นใบหน้าของหลี่ ซู่หยิง เปลี่ยนสีไปมาระหว่างเขียวกับขาว ซา ชิง ก็ถามอย่างมีน้ำใจ
หลี่ ซู่หยิง ที่กำลังโกรธจัด ยกมือขึ้นจะตบซา ชิง ซา ชิง แสร้งทำตกใจถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เผลอไปชนหวัง ชุ่ย ที่กำลังพยายามลุกขึ้นให้ล้มลงไปอีกครั้ง ข้อมือที่เจ็บอยู่แล้วดันไปกดทับด้ามไม้ถูพื้นเข้าพอดี เจ็บจนร้องครวญครางอีกรอบ
"แกยังกล้าหลบอีก?" หลี่ ซู่หยิง โกรธจนหน้าแดง
"พ่อคะ!"
แค่คำเดียว หลี่ ซู่หยิง ก็ตกใจหันหลังกลับไปทันที


## บทที่ 10 ได้อำนาจทางการเงินคืน

"เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเสียงดังจัง!" หลิน กั๋วฟู่ได้ยินเสียงร้องของหวัง ชุ่ย จึงขึ้นมาชั้นบน
หลี่ ซู่หยิงจ้องซา ชิงอย่างดุดัน "ไม่มีอะไรๆ อาชุ่ยมาทำความสะอาดห้องให้ชิงชิงแล้วลื่นล้มนิดหน่อย ชิงชิงไม่ตกใจใช่ไหม?"
ปากพูดว่าห่วงใย แต่ดวงตาเต็มไปด้วยการเตือน
"อืม" ซา ชิงก้มหน้าตอบรับเบาๆ
หลิน กั๋วฟู่ไม่ชอบท่าทางแบบนี้ของซา ชิงมากที่สุด แต่เมื่อเห็นลูกสาวที่ทำร้ายตัวเองเพราะกลัวทำให้เขาเสียใจ จึงไม่โมโหอย่างที่เคยเป็น "เก็บเสร็จแล้วไปกินข้าว"
"เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว" หลี่ ซู่หยิงรับคำ
ซา ชิงกลั้นความไม่พอใจในดวงตา เดินไปจับชายเสื้อพ่อเบาๆ "พ่อคะ กระเป๋าสตางค์หนูหาย ถ้าวันนี้ไม่ได้คุณชายเพ่ย..."
"คุณชายเพ่ยต่อไปก็จะเป็นพี่เขยเธอ ช่วยเธอก็เป็นเรื่องที่ควรทำ" ก่อนที่หลิน กั๋วฟู่จะพูดจบ หลี่ ซู่หยิงก็รีบพูดแทรก
"แต่ถ้าครั้งหน้าหนูไม่มีเงินค่ารถล่ะคะ? หนูรู้ว่าหนูเป็นนักศึกษาแล้วไม่ควรขอเงินที่บ้านบ่อยๆ แต่หนูกินเยอะ..." ซา ชิงพูดแล้วเปลี่ยนเรื่องอย่างเขินอาย "ถ้าครั้งหน้าไม่ใช่คุณชายเพ่ย คนอื่นไม่ช่วยหนูจะทำยังไงคะ?"
หลิน กั๋วฟู่เพิ่งคิดว่าที่หลี่ ซู่หยิงพูดมีเหตุผล คิดว่าบัตรหายก็แค่ทำใหม่ แต่พอได้ยินซา ชิงพูดจบ ก็หน้าบึ้งทันที "เธอเป็นคุณหนูของบ้านหลิน จะมาขอยืมเงินคนอื่นได้ยังไง"
พูดจบก็มองหลี่ ซู่หยิงด้วยสายตาขุ่นมัว ปกติค่าใช้จ่ายของซา ชิงเป็นหลี่ ซู่หยิงดูแล เมื่อกี้ซา ชิงแม้จะไม่ได้พูดตรงๆ แต่จากคำพูดก็พอฟังออกว่าค่าใช้จ่ายไม่พอ
หลี่ ซู่หยิงแอบขบฟันกรอด ไอ้อ้วนตายคนนี้ ตั้งใจใช่ไหม? "ที่รัก เรื่องนี้เป็นความผิดของฉันเอง ชิงชิงโตเป็นสาวแล้ว ค่าใช้จ่ายก็ไม่เหมือนแต่ก่อน ฉันจะให้คนไปทำมือถือใหม่ทำบัตรใหม่ให้เธอ ค่าใช้จ่ายรายเดือนเพิ่มอีกหนึ่งหมื่นคุณว่าดีไหมคะ?"
หลิน กั๋วฟู่ได้ยินแล้วพยักหน้า
ซา ชิงแอบด่าในใจ แม่จิ้งจอกแก่ เสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "พ่อคะ ไม่ต้องเพิ่มหรอก อย่าโกรธป้านะคะ หนูจะพยายามกินให้น้อยลง"
หลิน กั๋วฟู่ที่กำลังพยักหน้าอยู่ก็ไม่พอใจ ผู้หญิงอ้วนหน่อยจะกินอะไรได้มากแค่ไหน? บ้านหลินของเขาจะเลี้ยงไม่ไหวหรือไง! ถ้าคนนอกรู้เข้า เขาหลิน กั๋วฟู่จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
"เพิ่มสองหมื่น เดี๋ยวให้คนไปทำให้เธอ" หลิน กั๋วฟู่ตัดสินใจเด็ดขาด
ซา ชิงมุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน เมื่อเห็นหวัง ชุ่ยที่ลุกขึ้นมาอีกครั้งที่ด้านข้าง ก็รีบเดินไปประคอง มือที่อวบอ้วนของเธอ "บังเอิญ" บีบโดนข้อมือหวัง ชุ่ยตรงที่บาดเจ็บ "ป้าชุ่ย ค่อยๆ นะคะ"
"อ๊าย! แกนี่มันตัวดี!"
"ป้าชุ่ย หนู...หนูไม่ได้ตั้งใจ..." ในพริบตา ใบหน้าของซา ชิงก็เต็มไปด้วยน้ำตา
น่าสงสารมาก
หลิน กั๋วฟู่ที่ยังไม่ทันเดินไปไกล ได้ยินหวัง ชุ่ยด่าว่า "ตัวดี" ก็โกรธทันที หมุนตัวกลับมาเตะใส่ตัวหวัง ชุ่ย "แกด่าใคร?"
ไม่ว่าเขาจะเกลียดซา ชิงลูกสาวคนนี้แค่ไหน แต่ก็เป็นลูกแท้ๆ ยังไม่ถึงขั้นให้คนรับใช้รังแก คิดถึงปฏิกิริยาของชิงชิงเมื่อกี้ ยายเฒ่าคนนี้คงไม่ใช่ครั้งแรกที่รังแกเธอ!
"อ๊าย...คุณท่าน..." หวัง ชุ่ยที่ข้อมือยังไม่หายเจ็บ ก็ล้มลงไปนั่งกับพื้นอีกครั้ง เมื่อเห็นหลิน กั๋วฟู่โกรธจัด ก็หมดความกล้า เรียกคุณท่านเสียงอ่อย แม้ความเจ็บปวดทั่วร่างก็ต้องอดทน
"เจ้าปกติก็ทำกับชิงชิงแบบนี้หรือ?" ใบหน้าวัยกลางคนที่ดูแลตัวเองมาอย่างดีของหลิน กั๋วฟู่ เต็มไปด้วยความสงสัย
กล้าทำร้ายชิงชิงต่อหน้าเขาขนาดนี้ ลับหลังจะทำอะไรอีกก็ไม่รู้ น่าแปลกที่วันนี้ถึงได้ไม่ยอมให้ชิงชิงเข้าบ้านเหมือนขอทาน
"ฉัน... ฉันไม่ได้... คุณท่าน มันเป็นความเข้าใจผิด!"
"ไปให้พ้น!"
"กั๋วฝู อย่าโกรธเลย อาซุ่ยปกติไม่เป็นแบบนี้หรอก แค่ตอนนั้นชิงชิงกระชากจนข้อมือเธอหัก แล้วเมื่อกี้เข้าห้องก็ทำให้เธอล้มแรงไปหน่อย ถึงได้พูดจาไม่ยั้งปากไปชั่วขณะ" หลี่ ซู่หยิงรีบเข้าไปลูบหลังหลิน กั๋วฟู่เบาๆ เพื่อให้เขาสงบลง
พูดจบก็กุมมือหลิน กั๋วฟู่ พร้อมพูดเสียงอ่อนหวาน "อาซุ่ยอยู่บ้านหลินมาตั้งหลายปี คุณก็รู้จักนิสัยเธอดี อย่างมากก็ส่งเธอไปทำงานฝ่ายสนับสนุนที่บริษัท คุณก็รู้ว่าอาซุ่ยเป็นญาติของป้าฉัน..."
"ฮึ อย่าให้ฉันเห็นหน้ายายแก่นี่อีก"
หลิน กั๋วฟู่หันหลังเดินจากไป หลี่ ซู่หยิงส่งสัญญาณตาให้หวัง ชุ่ยแล้วรีบตามหลิน กั๋วฟู่ไป "ที่รัก เดี๋ยวฉันจะทำหมูตุ๋นที่คุณชอบให้ อย่าโกรธจนเสียสุขภาพนะ..."
ซา ชิงมองแผ่นหลังของพ่อหลินที่เดินจากไป ยิ้มเยาะมุมปาก พ่อคนนี้ก็สมกับที่คิดไว้ แค่หลี่ ซู่หยิงพูดไม่กี่คำก็ทิ้งลูกสาวที่ถูกดูถูกไว้ได้
ฮึๆ
แต่ก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์เสียทีเดียว อย่างน้อยการเงินของเธอก็ไม่ถูกหลี่ ซู่หยิงแม่ลูกควบคุมชั่วคราว
แต่ต่อไปก็ไม่แน่ ยังต้องหาทางเอาตัวรอดด้วยตัวเอง
คิดถึงเรื่องพวกนี้แล้ว ซา ชิงก็เริ่มจัดห้องที่รกรุงรัง ในฐานะหมอที่มีอาการโรคสะอาดเล็กน้อย เธอใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงจัดการทุกอย่าง แถมยังเจอกล่องเหล็กติดสติกเกอร์เก่าๆ ใต้เตียงด้วย
ซา ชิงพยายามค้นหาในความทรงจำของร่างเดิม แต่ก็มีแค่ความทรงจำเลือนราง เป็นของที่แม่ของร่างเดิมทิ้งไว้ ร่างเดิมเก็บรักษาไว้ตลอด
เปิดออกมาข้างในมีโทรศัพท์โนเกียรุ่นเก่า และรูปถ่ายคู่รักหนึ่งรูป
ซา ชิงชาร์จแบตโทรศัพท์ก่อน แล้วหยิบรูปถ่ายที่ซีดจางขึ้นมาดู ในรูปหลิน กั๋วฟู่ยังหนุ่ม ถือว่าหล่อสูงสง่า ส่วนผู้หญิงข้างๆ เขานั้นเรียกได้ว่างดงามมาก
แม้จะดูผ่านรูปถ่าย ก็ยังเห็นความงามที่เหนือใคร งามระดับดาราฮ่องกงยุค 80-90
นี่คือแม่ของร่างเดิมหรือ?
ซา ชิงมองหน้าตัวเองในกระจกอีกครั้ง วางกล่องลงอย่างหดหู่ แล้วเปิดโทรศัพท์
ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด...
พอเปิดเครื่องก็มีข้อความทะลักเข้ามาหลายข้อ ทั้งหมดเขียนว่า "สวัสดีคุณหนูหลิน พวกเราคือบริษัทจงเซี่ยซิ่นทัว ตามที่คุณซูรั่วย่าได้มอบหมายไว้ หุ้นทั้งหมดในนามของเธอจะโอนมาเป็นของคุณโดยอัตโนมัติหลังจากคุณอายุครบ 18 ปี โปรดยืนยันการรับทราบ"
ซา ชิง "..."
หุ้น?
ซา ชิงเพิ่งสังเกตเห็นว่าใต้รูปถ่ายยังมีบัตรสีดำทองอีกใบ คิดสักครู่แล้วโทรไปที่ธนาคาร ได้ยินเสียงตอบรับอัตโนมัติว่า "ขออภัย ยอดเงินของคุณมีจำนวนมากเกินกว่าจะตรวจสอบได้ กรุณานำบัตรประชาชนไปติดต่อที่เคาน์เตอร์ VIP ของธนาคาร"
จำนวนมาก?
ซา ชิงอดขำไม่ได้ นึกว่าเป็นคนจน ที่ไหนได้กลายเป็นเศรษฐีที่ซ่อนตัว
(จบเนื้อเรื่องหลัก กำลังอยู่ในตอนพิเศษ) หมอสาวอัจฉริยะวัย 27 ปี ซา ชิง เสียชีวิตกะทันหันในห้องผ่าตัด!
เธอได้เกิดใหม่!
เกิดใหม่ในห้องผู้ป่วยที่เธอคุ้นเคยที่สุด
เกิดใหม่ในร่างของหญิงตั้งครรภ์ที่มีน้ำหนัก 200 ชั่ง
ในร่างของหญิงตั้งครรภ์ที่ตายเพราะความเจ็บปวดจากการผ่าตัดคลอดโดยไม่ได้ฉีดยาชา
ไม่มีอะไรดีเลยนอกจากความสาว
ซา ชิง จะทนได้อย่างไร?
แก้แค้น ลดน้ำหนัก และถือโอกาสแย่งคนรักของนางร้าย มันช่างสนุกที่ได้ต่อสู้ทั้งกับฟ้าและกับคน!

ฉากสั้นๆ:
"พวกคุณได้ยินหรือยัง? เป้ยเจ๋อจะแต่งงานทั้งที่มีลูกนอกสมรส!"
"แต่งกับใคร? แต่งกับใคร?"
"คนอ้วน 200 ชั่งจากบ้านหลินเมืองหนานเฉิง!"
"คุณชายรองบ้าไปแล้วหรือ?"
"สมัยนี้ลูกชายตระกูลรวยนิยมกินหมูกันหรือ?"
หลิน ซา ชิง เหลียวมอง "คุณว่าฉันอ้วนหรือ?"
เพ่ย เจิ้งหยาง มองร่างอวบอิ่มของหญิงสาว "ไม่อ้วน พอดีมือ"
ผู้ช่วย: เป้ยเจ๋อ พาคุณไปหาหมอตาดีไหมคะ?