เพราะคุณ คือ พรหมลิขิต
NARAWEE
## บทนำ

[พารัน]
คุณเคยเชื่อเรื่องโลกคู่ขนานไหม... โลกที่ใครหลายคนต่างคิดว่ามีแค่ในนิยายเพ้อฝันที่ผมชอบอ่าน ที่นั่นมีทุกอย่างที่โลกของเรามี จนผมเผลอคิดไปว่า มันคือโลกของผมจริงๆ
หากเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้ใครต่อใครฟัง เขาคงต้องหาว่าผมเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ โลกแบบนี้มันจะมีอยู่จริงได้ยังไง แค่คิดก็แทบจะไม่กล้าคิด
แต่ถ้าผมจะบอกว่ามัน... คือเรื่องจริงล่ะ โลกนั้นมันมีอยู่จริงๆ ผมไม่ได้คิดไปเองหรือเพ้อฝันอะไรทั้งนั้น เพราะผม... เคยไปโลกนั้นมาแล้ว
โลกที่ไม่ได้แปลก แค่แตกต่างกันในคนละสถานที่ แต่ใช้เวลาเดียวกัน
โลกที่ผมได้ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่และมีความสุขในแบบที่ผมอยากจะเป็น โดยไม่ต้องสนใจใคร
โลกที่ผมได้เจอกับใครบางคน ที่ทำให้ผมไม่รู้สึกอยากจะกลับมาโลกเดิมที่ผมจากไป
จะเป็นไรไหม ถ้าผมอยากจะเรียกโลกแห่งนี้ว่า... โลกแห่งพรหมลิต
และเขาคนนั้น ก็คือ "พรหมลิขิตของผม"


## ตอนที่ 1 : คนดวงตกกับอุบัติเหตุไม่คาดฝัน

"โอ๊ย! ทำไมงานทุกวันนี้มันหายากจังวะ แล้วทีนี้จะเอาเงินที่ไหนมาประทังชีวิตเนี่ย เซ็ง!" ผมที่เดินหาที่สมัครงานมาทั้งวันบ่นอย่างหงุดหงิดนิดหน่อย
งานทุกวันนี้หายากกว่างมเข็มในทะเลพัทยาอีก เดินตากแดดจนตัวดำยังไม่ได้เลยสักที่ เฮ้อ...
สวัสดีครับ ผมชื่อพารัน หรือเรียกสั้นๆ ว่ารัน สถานะตอนนี้คือว่างงานมากถึงมากที่สุด
เงินติดตัวในกระเป๋าตอนนี้ก็มีแค่สองร้อย ส่วนเงินในบัญชีก็เหลือแค่สามพัน ค่าห้อง ค่าน้ำ ค่าไฟ ไหนจะค่ากินค่าอยู่อีก แน่นอนว่ามันต้องไม่พอใช้
ผมอาศัยอยู่ตัวคนเดียวที่ห้องเช่าเล็กๆ ในซอยที่ค่อนข้างเปลี่ยว ถ้าถามว่าทำไมไม่หาห้องที่ดีกว่านี้ ดูปลอดภัยกว่านี้ คำตอบก็คือ ห้องเช่าที่ใหม่และความปลอดภัยเยอะขนาดนั้นราคาก็ค่อนข้างที่จะแพง ซึ่งตอนนี้ผมคิดแค่ว่า ที่ไหนที่สามารถนอนได้และราคาถูกก็อยู่ไปก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันอีกที
ผมเป็นเด็กกำพร้า จะว่าแบบนั้นก็ได้ ผมต้องสูญเสียครอบครัวไปจากอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน ตอนที่ผมอายุแค่สิบห้าปี
หลังจากงานศพของพวกท่าน ผมได้ไปอาศัยอยู่กับญาติฝั่งแม่ที่ยังเหลืออยู่เป็นที่พึ่งสุดท้าย แต่ก็เหมือนกับฟ้าไม่เป็นใจและโหดร้ายกับผมเกินไป เงินที่ได้จากประกันชีวิตทั้งหมดก็ถูกนำมาใช้ ป้าของผมนำเงินส่วนนั้นไปเข้าบ่อนเล่นการพนันจนหมดตัว ส่วนตัวผมก็ถูกละเลยไม่มีใครสนใจ
จนในที่สุด ผมจึงได้ตัดสินใจที่จะออกมาใช้ชีวิตด้วยตัวเองตอนอายุสิบแปดปี มาเช่าห้องอยู่แถวตัวเมือง แล้วหางานทำเพื่อเลี้ยงปากเลี้ยงท้องของตัวเอง
แต่มันก็เลือกงานมากไม่ได้ เนื่องจากผมเรียนจบแค่มัธยมปลาย งานที่ทำมาก่อนหน้านี้ก็เป็นเพียงเด็กเสิร์ฟในผับบาร์ จนเมื่อล่าสุดไปมีเรื่องกับลูกค้าที่ผับแล้วถูกเจ้านายไล่ออกเมื่อไม่กี่วันมานี้เอง แล้วตอนนี้ผมถึงได้มาเดินเร่หางานใหม่อยู่นี่ไง
นี่แหละคือเรื่องราวของผมที่ผ่านมา...
"เฮ้อ... หาไรกินก่อนดีกว่าเรา เดินมาครึ่งวันแล้ว" ผมเลือกที่จะแวะพักที่ร้านอาหารตามสั่งข้างทางร้านหนึ่ง
"เอาอะไรดีจ๊ะพ่อหนุ่ม" คุณป้าเจ้าของร้านถามเมื่อเห็นผมเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะ
"เอาผัดพริกแกงหมูไข่ดาวครับป้า" ผมบอกป้าแกไป ตอนนี้กินอะไรก็ได้ หิวจนไส้จะขาดแล้วเนี่ย
"ได้จ้า น้ำเปล่าเสิร์ฟตัวเองเลยนะพ่อหนุ่ม" ป้าแกบอกแบบนั้น ผมจึงลุกเดินไปกดน้ำดื่มมาแก้วนึง พอได้น้ำเย็นๆ ก็ทำให้อาการเหน็ดเหนื่อยเมื่อสักครู่ดีขึ้นเยอะเลย
"ข้าวได้แล้วจ้ะ" รอไม่นาน ข้าวที่สั่งไว้ก็มาเสิร์ฟพอดี
กลิ่นหอมจากอาหารตรงหน้ายิ่งทำให้ผมรู้สึกหิวยิ่งขึ้น จนอดใจไม่ไหวที่จะลงมือกินอย่างรวดเร็ว
ผ่านไปไม่นาน อาหารที่ล้นจานก็เหลือเพียงจานเปล่าหนึ่งใบเท่านั้น ส่วนตัวผมตอนนี้บอกเลยว่าอิ่มมาก
"ป้าครับเก็บเงินเลยครับ" เมื่อกินเสร็จก็ถึงเวลาที่จะต้องไป หมายถึงไปหางานทำต่อนั่นแหละ เฮ้อ... คิดแล้วก็ท้อใจ
"สี่สิบบาทจ้ะ" ผมหยิบธนบัตรใบสีเขียวออกมาสองใบแล้วส่งให้ป้าแกไป
ร่อยหรอลงเรื่อยๆ แล้วเงินในกระเป๋าผมตอนนี้ ได้แต่ภาวนาให้หางานได้เร็วๆแล้วกัน
ถ้าเลือกเกิดได้ ก็อยากจะอยู่ในที่ที่ผมไม่ต้องดิ้นรนมากมายขนาดนี้ ที่ที่อยู่แล้วสบายใจกว่าที่เป็น
ว่าแล้วก็อยากทะลุมิติไปอีกโลกเหมือนในนิยายจังเลย คงจะไม่ต้องมาเดินขาลากบนถนนเหมือนคนไร้บ้านแบบนี้
และในขณะที่ผมกำลังจะเดินข้ามถนนไปฝั่งตรงข้ามนั้น ก็ได้ยินเสียงเหมือนคนตะโกนบอกให้ระวัง
เมื่อผมกำลังจะหันกลับไป เสียงเบรคของล้อรถยนต์ก็ดังสนั่นขึ้นทั่วบริเวณ ผมที่ตัวเเข็งทื่ออยู่กลางเลนส์ถนน พยายามจะวิ่งออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด
แต่มัน...ไม่ทันแล้ว!
เอี๊ยด! โคร๊ม!!


## ตอนที่ 2 : ทางของคนไม่มีที่ไป

หนาว... เปียก...
นี่คือความรู้สึกที่ผมสัมผัสได้เมื่อรู้สึกตัวขึ้นมา เปลือกตาทั้งสองข้างมันหนักอึ้งจนแทบจะไม่สามารถลืมขึ้นมามองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้
หูทั้งสองข้างได้ยินเสียงของคลื่นน้ำซัดไปมาอยู่ไม่ไกล ตาของผมค่อยๆ กระพริบขึ้นเพื่อปรับแสงที่ส่องมาช้าๆ
ภาพแรกที่เห็นคือ มวลเมฆสีขาวที่จับกลุ่มกันเป็นก้อนบนท้องฟ้า แสงแดดที่ส่องลงมาไม่ร้อนเท่าที่ควร นั่นคงหมายความว่าตอนนี้เป็นเวลาเช้าของวันแน่นอน
จำได้ว่าผมถูกรถชนอยู่กลางถนนไม่ใช่เหรอ แต่ทำไมตอนนี้ถึงได้มานอนอยู่ตรงนี้ได้ล่ะ
พอเรียกสติตัวเองสักพัก ก็ลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล แต่รู้สึกหูอื้อนิดหน่อย สงสัยน้ำจะเข้าหู แต่เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ! น้ำเหรอ
หันซ้ายหันขวาไปมาก็ทำให้ผมถึงกับตาโตขึ้นมาทันที ที่นี่มัน...
ทะเล!
"เฮ้ย! มาอยู่นี่ได้ไงวะ" คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกสักที นี่มันอะไรกันเนี่ย...
ขณะที่ผมกำลังงงงวยกับตัวเองอยู่นั้น สักพักก็มีคนเดินมาพอดี
"อ้าว! เอ็งเป็นใครวะทำไมหน้าไม่เห็นคุ้นเลย แล้วมาทำไรอยู่ตรงนี้ถึงได้ตัวเปียกโชกแบบนี้เนี่ย" พี่ผู้ชายตัวสูงผิวเข้มคนหนึ่งเดินเข้ามาถามผมที่ยังนั่งแหมะอยู่บนพื้นทราย
"เอ่อ... ที่นี่คือที่ไหนเหรอพี่" ผมลองถามพี่เขา ดูท่าทางก็น่าไว้ใจได้อยู่นะ
"เกาะล้อมดาวไงไอ้น้อง ไม่รู้จักได้ไงเนี่ย" พี่แกมองมาที่หน้าผมอย่างงงๆ อย่าว่าแต่พี่งงเลย ตอนนี้ผมก็งงเหมือนกัน
"แล้วเกาะนี่มันอยู่จังหวัดไหนพี่ ผมไม่รู้จัก แหะๆ" ทีนี้แหละ แกก็เลยหันมามองผมเหมือนตะลึงอะไรสักอย่าง
"เอ็งไม่ใช่คนที่นี้รึ" อ้าว! ก็บอกเมื่อกี้ไงว่าเพิ่งมาเนี่ย อะไรวะ
"ใช่ไงพี่ ผมไม่ใช่คนเกาะนี้ ผมเพิ่งมาเกาะนี้ครั้งแรก" คุยจนน้ำลายแห้งยังอยู่ที่เดิมอยู่เลย
"ไม่ๆ ๆ ข้าไม่ได้หมายความว่าเอ็งเพิ่งมาเกาะนี้ แต่ข้าหมายความว่า... เอ็งไม่ใช่คนโลกนี้เหรอ" ห๊ะ! อะไรนะ ไม่ใช่คนโลกนี้คืออะไร
"พี่หมายความว่าไงอ่ะ สมองกลับป้ะเนี่ย" อะไรของพี่แกวะ ท่าทางจะบ้าจริงๆ
"ถ้าเอ็งเป็นคนที่นี่ เอ็งจะรู้ว่าที่นี่คือที่ไหน"
"ที่นี่ก็ประเทศไทศไทยไงพี่ นี่ก็คงจะเป็นเกาะล้าน เกาะเต่า เกาะเสม็ด ไม่ก็เกาะสีชัง ใช่ป่ะ" ผมพูดอย่างมั่นใจ พูดก็พูดภาษาไทย มันก็ต้องประเทศไทยอยู่แล้ว
"นั่นไง! ว่าแล้วๆ เอาอีกแล้ว" พี่แกทำท่าทีลุกลี้ลุกลน เมายามาหรือเปล่าวะ เรียกตำรวจดีไหม
"....." ไม่มีอะไรจะพูดเลยตอนนี้
"เอางี้ๆ เอ็งไปหานายหัวกับข้าดีกว่า จะได้รู้ว่าต้องทำยังไงต่อ" จะต้องทำอะไรอีก ก็โบกเรือกลับบ้านไง จะบ้าตาย เฮ้อ...
หลังจากที่พูดคุยกัน(แทบจะไม่)รู้เรื่อง ผมก็ต้องเดินตามพี่แกมาจนได้
เดินเลียบชายหาดมาเรื่อยๆ จะเห็นเป็นบ้านหลังใหญ่สีขาวสองชั้นที่หันหน้าออกสู่ทะเล บริเวณรอบบ้านถูกตกแต่งด้วยพันธุ์ไม้ดอกไม้ประดับและไม้ยืนต้นจำนวนไม่น้อย ทำให้บ้านมีความร่มรื่นยิ่งขึ้น รั้วบ้านทำจากไม้ทาสีขาวให้ความรู้สึกสบายตา ดูโดยรวมก็คือบ้านหลังนี้น่าอยู่มากเลยทีเดียว
ผมเดินตามหลังพี่แกมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านหลังนี้ ว่าเเต่... บ้านใครวะ
"นายหัวครับ นายหัว" คาดว่าน่าจะเรียกคนที่อยู่ด้านใน
เรียกว่านายหัวเหรอ คงจะเป็นผู้ชายหน้าดุ นิ่งขรึม ผมหยิก หนวดเครารุงรังเหมือนในนิยายหรือละครหลังข่าวแน่ๆ คิดแล้วน่ากลัวอ่ะ
"นายหัวอยู่ไหมครับ นายหัว" นายหัวของพี่สงสัยจะหูหนวกแล้วล่ะ เรียกดังขนาดนี้ยังไม่ได้ยิน
"นายหะ..."
"มีอะไร!" เสียงโคตรดุเลยว่ะ ฮึ่ย...
แต่ทำไมนายหัวอะไรนี่ยังดูหนุ่มๆ อยู่เลยวะ ตัวสูง ผิวขาว ตาคมดุ จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วเข้ม โอ้โห... นี่มันลูกรักพระเจ้าชัดๆ เลย
"มีคนมาที่นี่ครับนายหัว"
"นักท่องเที่ยวเหรอ พาเขาไปที่รีสอร์ทสิ"
"ไม่ใช่ครับนายหัว เขาบอกว่า... ไม่รู้จักที่นี่ครับ" เมื่อพี่แกบอกคนที่เรียกว่านายหัวไปแบบนั้น สายตาดุๆ ก็มองมาที่ผมแทบจะทันที
"เธอเป็นใคร" เขาถามด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ
"ผมชื่อพารัน หรือเรียกรันเฉยๆ ก็ได้ ผมไม่รู้ว่ามาอยู่ที่นี่ได้ไง จำได้แค่ว่าก่อนหน้านี้ผมโดนรถชน พอตื่นขึ้นมาอีกทีก็นอนอยู่ริมหาดแล้ว" ผมอธิบายเรื่องราวให้ฟังแบบคร่าวๆ
"แล้วปกติบ้านเธออยู่ที่ไหน"
"บ้านผมอยู่เชียงใหม่" นั่นแหละจังหวัดที่ผมอยู่
"อืม... แล้วเธอรู้ไหมว่าที่นี่ที่ไหน"
"ผมไม่รู้หรอก เพราะผมไม่เคยมา มานี่ได้ไงก็ไม่รู้"
"งั้นฉันจะบอกให้นะว่า ที่นี่ไม่ใช่เชียงใหม่หรือประเทศไทย ที่ที่เธอจากมา" เขาบอกด้วยสีหน้าจริงจัง
"หมายความว่าไงอ่ะ" ทำไมพูดให้งงจัง ทั้งเจ้านายทั้งลูกน้อง
"ที่นี่คือเกาะล้อมดาว ที่อยู่ในโลกคู่ขนานของโลกเธอ" ห๊ะ! หมายความว่าไงวะ
"คุณล้อเล่นป้ะเนี่ย อย่ามาหรอกผมนะ" ไม่ๆ ไม่เชื่อเด็ดขาด
"มันคือเรื่องจริง เคยมีคนที่มาจากที่นั่นเหมือนกับเธอ" ว่าไปอีก... มันเรื่องจริงเหรอวะ
มาจากนิยายแฟนตาซีเล่มไหนวะเนี่ย!


## ตอนที่ 3 : เริ่มต้นใหม่กับโลกใบใหม่

"ตกลงเอ็งคิดได้ยังว่าจะเอายังไงต่อ" พี่เข้มถามผมที่กำลังนั่งเขี่ยพื้นทรายเล่นไปมา และพี่เข้มก็คือพี่ที่เดินเข้ามาถามผมแล้วพาผมไปหานายหัวอะไรนั่นแหละ
"จะทำไงได้ล่ะพี่ ผมไม่รู้อะไรเลยเนี่ย หรือว่า... ผมตายแล้ว! แล้วมาเกิดใหม่ที่นี่" ผมพูด มันน่าจะเป็นไปได้นะ
"คนตายแล้วเกิดใหม่ที่ไหนจะจำได้ว่าตัวเองเป็นอะไรตาย ข้าว่าเอ็งน่ะท่าทางจะเพี้ยนๆ นะ ไปเช็คสมองสักหน่อยดีไหมวะ" พี่แกมองหน้าผมพร้อมกับพูดขึ้น
"โอ๊ยพี่! ผมไม่ได้เป็นไรเลย... ตอนนี้ผมแค่งงๆ ว่านี่มันเรื่องอะไรกัน หรือว่าผมจะหลุดเข้ามาในนิยายวะพี่เข้ม" หรือว่ามันจะเป็นแบบนั้นจริงๆ
"เอ็งหยุดเพ้อก่อนจะดีกว่านะ ตอนนี้เอ็งยังกลับไปโลกนั้นไม่ได้ และก็ไม่รู้ว่าจะกลับไปได้หรือเปล่า ข้าว่าเอ็งคงต้องอยู่ที่นี่สักพักแล้วแหละ" ผมเริ่มคิดตาม ก็จริงอย่างที่พี่เข้มแกพูด
"นั่นสินะ แต่ปัญหามันอยู่ที่ผมจะไปอยู่ส่วนไหนของที่นี่ล่ะ บ้านก็ไม่มี" อย่าบอกว่าจะให้มานอนกางเต็นท์ริมทะเลนะ
"อืม... ข้าว่า ข้าพอมีทางให้เอ็งแล้วแหละ หึๆ" ทำไมพี่แกหัวเราะหลอนจังวะ
"ทางอะไรอ่ะพี่" นั่นสิ มีทางเลือกด้วยเหรอ
"ว่าไงนะ ลองพูดใหม่สิเข้ม..." นายหัวนั่นทำหน้าตาเหมือนคนหูตึง พูดใกล้ขนาดนี้ไม่ได้ยินได้ไง
"ไอ้เด็กนี่ต้องมาอยู่บ้านนายหัวสักพักครับ" พี่เข้มพูดอีกครั้งชัดๆ
"ทำไมต้องมาอยู่ที่นี่ บ้านฉันไม่ใช่รีสอร์ทนะที่ใครจะมาพักก็ได้" ท่าทางจะเป็นคนหวงพื้นที่ส่วนตัวอยู่มากแฮะ
"ก็มันไม่มีที่ไหนแล้วนี่ครับนายหัว จะให้นอนกับผมก็ไม่ได้อีก เมียผมก็มี ส่วนนายหัวไม่มี..." โอ้โห จี้ใจดำมากครับพี่ ฮ่าๆ
"ไอ้เข้ม!" นั่นไง สงสัยจะจริง
"อุ๊ย! แฮ่ๆ เอาเถอะครับนายหัว ไม่มีใครแล้วนะครับ"
"เออๆ ก็ได้" ตอบตกลงแต่หน้านี่ตรงข้ามเลยนะนายหัว
"เยี่ยมไปเลยครับนายหัวของไอ้เข้ม" แล้วนี่พี่แกจะดีใจแทนผมทำไมวะ
"ถ้างั้นให้ป้านิ่มไปทำความสะอาดที่บ้านพักท้ายอ่าวแล้วกัน" อ้าว... ไม่ใช่จะให้นอนหลังนี้เหรอ อุตส่าห์เตรียมจะดีใจรอแล้วนะ
"หือ... บ้านท้ายอ่าวไหนครับนายหัว อย่าบอกนะว่าบ้านแสงดาว..."
"ใช่สิ ก็มีอยู่หลังเดียวท้ายอ่าว" แล้วทำไมพี่เข้มต้องทำหน้าแปลกๆ แบบนััน
"โอ้! พระเจ้า ใช่แน่ๆ ต้องใช่คนนี้แน่ๆ ในที่สุด" อะไรอีกวะเนี่ย ท่าจะบ้าจริงๆ
"ใช่อะไรเข้ม" นายหัวถามพี่เข้ม นั่นสิ ผมก็อยากรู้ หรือว่าบ้านนั้นมันจะมีผี!
"ไม่มีไรหรอกครับนายหัว หึๆ"
"เออๆ ช่างเถอะ พาเขาไปพักได้แล้ว ส่วนเสื้อผ้า... เดี๋ยวให้ป้านิ่มหาไปให้แล้วกัน"  นายหัวบอกก่อนจะเดินเข้าบ้านไป
"ไปได้ยังอ่ะพี่เข้ม ทำท่าทางเหมือนคนโดนของนะพี่อ่ะ"
"เปล่าเว้ย ข้าแค่มีความสุขต่างหากล่ะ ฮ่าๆ ไปๆ ไปบ้านพักกัน" เฮ้อ... แค่นี้ก็ปวดหัวจะแย่แล้ว วันต่อไปจะเป็นไงต่อเนี่ย
แต่อยู่ที่นี่ก็ไม่ต้องลำบากเหมือนแต่ก่อนนะ หรือว่ามันจะเป็นเรื่องที่ดีของผมกันนะ...
พี่เข้มแกพาผมเดินลัดเลาะมาตามทางเล็กๆ ระยะทางน่าจะห่างจากบ้านนายหัวประมาณสามร้อยเมตรได้ แต่ผมสังเกตุว่าตลอดข้างทางที่เดินมาเต็มไปด้วยดอกไม้เล็กๆ ปลูกอยู่ตลอดริมทางเดินทั้งสองฝั่ง สวยสุดๆ ไปเลย
"เอ้านี่ ถึงแล้วบ้านพักเอ็ง" ผมมองไปที่บ้านตรงหน้า เป็นบ้านไม้ทาสีขาวหลังไม่ใหญ่ไม่เล็กเกินไป หน้าบ้านมีระเบียงนั่งเล่นเล็กๆ อยู่ ส่วนข้างบ้านมีซุ้มไม้ประดับตกแต่งอย่างสวยงาม ร่มรื่นดีมาก
"โหพี่ บ้านน่าอยู่มากเลยอ่ะ สดชื่นมาก" ผมพูดพร้อมสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด
"จะไม่ให้น่าอยู่ได้ไงล่ะ นี่น่ะมันเป็นบ้านเก่าของคุณพิมพ์จันทร์ แม่นายหัว" หืม...
"อ้าว! แล้วนี่แม่นายหัวอยู่ไหนล่ะตอนนี้"
"นู่น... บนนู่นไง" พี่เข้มพูดพร้อมกับชี้นิ้วขึ้นไปบนท้องฟ้า นั่นก็ทำให้ผมถึงกับ อ๋อ ขึ้นมาทันทีเลย
"แล้วทำไมนายหัวให้ผมมาอยู่นี่อ่ะ ไม่หวงเหรอ"
"หวง... หวงมากด้วย" อ้าว! ไหงเป็นงั้นล่ะ
"....." จุดไปเลยตอนนี้
"เดี๋ยวอยู่ไปเอ็งก็จะเข้าใจเองแหละ ตอนนี้ข้ายังไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ มันจะชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ แน่ เชื่อข้าสิ" อะไรวะ
"พี่พูดเข้าใจอยู่คนเดียวป้ะเนี่ย ผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย"
"เออน่า... ถึงเวลาเอ็งก็จะรู้เองแหละ" อ่า... จะพยายามเข้าใจแล้วกันนะ เฮ้อ...


## ตอนที่ 4 : โลกใหม่กับการทำความรู้จัก

เช้าที่ท้องฟ้าเปิดกว้างและแสนจะสดใส วันนี้ที่บ้านหลังใหญ่มีแขกที่ทุกคนต่างรู้จักกันดีมารวมตัวกันตั้งแต่เช้าตรู่ เหมือนจะมีเรื่องราวอะไรพิเศษหรือเปล่านะ
"พากันมาที่นี่แต่เช้ามีอะไรกันหรือเปล่า หรือใครเอาข่าวอะไรไปบอกอีก" นายหัวเจ้าของบ้านเอ่ยขึ้นถามเพื่อนสนิทและน้องชายของตัวเอง แต่สายตากลับหันไปหาลูกน้องคนสนิทอย่างเข้ม
"เเหม พี่ชายของปันนี่รู้ดีทุกอย่างเลยน๊า" ปันรัก น้องชายคนเดียวของนายหัวแห่งเกาะล้อมดาวเดินเข้ากอดแขนพี่ชายอย่างออดอ้อน
"ไม่ต้องมาอ้อนเลย ตกลงมีเรื่องอะไรกันถึงมานี่"
"ก็ปันนะสิ ได้ยินข่าวว่าแกให้คนไปพักที่บ้านท้ายอ่าว เลยให้ฉันพามาเนี่ย" ชาวี หรือวี เพื่อนสนิทของเขาบอก
"จมูกดีไม่พอ ยังหูตาไวอีกนะ"
"เอ๊ะ! ประโยคฟังดูทะแม่งๆ นะ แต่ช่างเถอะ ตอนนี้ปันอยากเห็นหน้าคนที่พี่ชายปันให้ไปพักที่บ้านท้ายอ่าวมากกว่า ตอนนี้อยู่ไหนล่ะ" ปันรักถามพี่ชาย
ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยบอกอะไรไป ก็มีเสียงดังเอะอะโวยวายมาจากนอกบ้าน
ด้านฝั่งหน้าบ้าน พารันที่เดินมาจากบ้านพักเพื่อมาหานายหัวตามที่เข้มบอก แต่ยังไม่ทันที่จะได้เดินเข้าไปในตัวรั้วบ้าน ก็มีมือเรียวของใครคนหนึ่งมากระชากแขนของเขาอย่างแรง
"โอ๊ย! ใครวะ" ร่างบางของพารันเซถอยหลังไปตามแรงดึง
"แกเป็นใคร ทำไมถึงได้ไปอยู่บ้านคุณแม่ของปรานต์ได้ห๊ะ!" หญิงสาวท่าทางดูดี หมายถึงการแต่งตัวอ่ะนะ ถามเขาอย่างเกรี้ยวกราด
"อะไรของป้าเนี่ย อยู่ดีๆ ก็มากระชากแขนคนอื่นเฉยเลย สติดีอยู่ป้ะ"
"กรี๊ดดด... นี่แกเรียกใครป้าห๊ะ!"
"อ้าว! ยืนอยู่นี่สองคน แล้วผมจะเรียกใครได้ล่ะถ้าไม่ใช่..." ร่างบางพูดพร้อมกับปรายตาไปมองผู้หญิงตรงหน้า
"แก! บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ว่าแกไปอยู่บ้านคุณแม่ของปรานต์ได้ยังไง"
"ใครคือปรานต์เนี่ยป้า ผมจะไปรู้กับป้าเหรอ โว๊ะ! คนที่นี่เป็นไรเนี่ย พูดไม่รู้เรื่องเอาซะเลย"
"กรี๊ดดด..." เมื่อไม่ได้คำตอบที่ถูกใจก็เอาแต่ร้องกรี๊ดอยู่แบบนั้น จนอีกคนที่ยืนอยู่ด้วยถึงกับยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหู
"หูดับหมดแล้ว ตายๆ"
ยังไม่ทันที่จะคุยกันรู้เรื่อง คนที่อยู่ในบ้านก็ออกมาดูที่มาของเสียงที่ดังเข้าไปข้างใน
"อะไรกัน! วิ" นายหัวของบ้านเอ่ยขึ้น เสียงร้องโวยวายของหญิงสาวตรงหน้าถึงสงบลง
"ปรานต์คะ ไอ้เด็กนี่มันเป็นใครคะ ไม่มีมารยาทเอาซะเลย" วิภาดาหรือวิ เอ่ยถามเจ้าของบ้านพร้อมเดินมาควงเเขนอีกฝ่าย
"อ้าวป้า! พูดแบบนี้ก็สวยสิ" พารันพูดพร้อมกับถกแขนเสื้อขึ้น
"มาสิ" ทั้งสองเตรียมพร้อมจะกระโจนใส่กันเต็มที่จนคนกลางอย่างนายหัวปรานต์ต้องห้ามทัพ
"หยุด! ไม่งั้นผมจะให้ออกไปจากที่นี่ให้หมดเลย" นั่นแหละ ทั้งสองคนจึงยอมแยกออกจากกัน แต่ไม่วายส่งสายตาฟาดฟันกันอย่างดุเดือน ส่วนคนอื่นๆ ก็ได้แต่มองเหตุการณ์อยู่ห่างๆ
ตอนนี้ทุกคนก็ได้เข้ามารวมกันอยู่ภายในห้องรับแขกของบ้านเป็นที่เรียบร้อยแล้ว บรรยากาศดูเหมือนจะอึมครึมเล็กน้อยเมื่อมีคนสองคนยังส่งสายตาฟาดฟันกันไม่หยุด
"ตกลงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้น" นายหัวปรานต์เอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบที่ร้อนระอุ
"ก็ไอ้เด็กนี่สิคะ มันมาเรียกวิว่าป้า คุณต้องจัดการมันให้วินะคะปรานต์" วิภาดาบอกอย่างไม่ยอม
"อ้าวๆ ทำไมมาโบ้ยให้ผมแบบนี้ล่ะป้า อยู่ดีๆ ป้าก็เดินมากระชากแขนผมแล้วถามอะไรไม่รู้ แล้วผมจะไปรู้เรื่องกับป้าไหมถามก่อน" เอาสิ ใครจะไปยอมกันล่ะ นี่นักเลงเก่านะเว้ย
"แก!" หญิงสาวทำท่าจะเข้าไปหาร่างบาง แต่ก็โดนนายหัวขัดขึ้นเสียก่อน
"หยุด! วิ ผมว่าวันนี้คุณกลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวผมจะให้เข้มขับเรือไปส่ง" นายหัวปรานต์เลือกที่จะให้หญิงสาวกลับไปก่อนเพื่อตัดปัญหา
"ก็ได้ค่ะ เห็นว่าปรานต์ขอนะคะวิเลยยอม เหอะ!" พอพูดจบก็หยิบกระเป๋าเดินออกไปทันที
"ชิ!" พารันทำท่าเบะปากมองบน จนทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นหันไปมอง
"ส่วนเธอ..." นายหัวหนุ่มเอ่ยขึ้น
"อะไรอ่ะ" ร่างบางเอียงคอทำหน้างง
"อย่าเที่ยวไปมีเรื่องกับใครที่นี่อีก เธอยังไม่รู้จักใครดี เดี๋ยวจะเดือดร้อน"
"แต่ป้านั่นมาหาเรื่องผมก่อนนะนายหัว ใครจะไปยอม"
"แล้วถ้าเธอเจ็บตัวขึ้นมาจะทำยังไง" คำพูดของร่างสูงทำให้ทุกคนที่นั่งฟังบทสนทนาหันพรึ่บไปมองอย่างพร้อมเพียงกันทันที
"โอ้พระเจ้า! ใช่แบบที่พี่เข้มว่าจริงด้วย" ปันรักอุทานขึ้นเสียงดัง นั่นทำให้พารันต้องหันไปสนใจคนที่ตัวเองยังไม่รู้จัก
"ใช่อะไรปัน" ถามน้องชาย
"ไม่บอก... หลบๆ ปันจะคุยกับคนนี้" ปันรักผลักพี่ชายให้หลบก่อนจะเดินตรงไปหาร่างบางแล้วจับมืออีกคนขึ้นมา
"....." ทำให้อีกคนงง
"สวัสดีเราชื่อปันรักนะ เรียกปันเฉยๆ ก็ได้ เป็นน้องพี่ปรานต์ เเล้วนายชื่ออะไรเหรอ" ปันรักแนะนำตัวเองและถามอีกคนกลับ
"พารัน เรียกรันก็ได้" ถึงแม้จะงงอยู่ แต่ก็ตอบคำถามกลับไป ดูท่าทางน่าจะเป็นเพื่อนกันได้
"รันเหรอ... เรามาเป็นเพื่อนกันไหม เมื่อกี้เราชอบรันมากเลยอ่ะ ที่รันสู้ยัยคุณวินั่นกลับ เห็นแล้วหมั่นไส้" ปันรักบอกอย่างถูกอกถูกใจ
"ได้สิ หึๆ" มีเรื่องสนุกแล้วสิ
"ฉันว่าแกเตรียมปวดหัวไว้ได้เลย" ชาวีเอ่ยกระซิบเพื่อนสนิทของตัวเองเบาๆ
"เฮ้อ..." นี่แค่วันแรกก็มีเรื่องปวดหัวแล้ว แล้วนี่ยังมีน้องชายเขาเพิ่มคูณสองไปอีก ไม่รู้จะมีเรื่องอะไรให้กลุ้มกว่านี้อีก...
ไม่ว่าจะด้วยอะไรก็ตามที่ลิขิตให้ผมได้มาอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ผมขอบคุณมาก... เพราะมันทำให้ผมได้เจอกับเขาคนนี้ คนที่อยู่ในโลกคู่ขนาน คนที่ไม่ใช่แค่เส้นขนานของกันและกัน
- ขอให้ดาวของเราคือดาวดวงเดียวกัน -