IANZO Since 2040
O_Jay
## บทนำ : เอียนโซ แห่งปราสาทนักเวทมนตร์

บทนำ
(IANZO)
เมื่อวิทยาศาสตร์ได้ก่อกำเนิดพลังงานพิศวงที่ผู้คนให้คำนิยามว่า 'เวทมนตร์' ขึ้นมาเพื่อยับยั้งเหตุการณ์เลวร้ายของโลกในปีค.ศ. 2040    พวกเขาได้รับการยกย่องสรรเสริญเป็นวีรบุรุษของโลกและได้ก่อตั้งองค์กร 'เอียนโซ' ขึ้น ทั้งยังก่อสร้างโลกจำลองไว้ในขวดโหลเวทมนตร์ขนาดเล็กจิ๋วเพื่อเป็นที่อยู่ของเหล่านักเวทมนตร์ผู้กอบกู้โลก...และนั่นคือฉากหน้าที่ทุกคนรู้เกี่ยวกับองค์กร
เวลาผ่านไป เหล่ารุ่นลูกรุ่นหลานที่เกิดมาจากนักเวทมนตร์ผู้ผ่านการทดลองขององค์กร 'บางคน' ได้รับพลังเวทมนตร์ติดตัวมาด้วยตั้งแต่แรกเกิด พวกเขาจะถูกประทับตราตัวอักษร 'M' ตั้งแต่นั้น และถูกเรียกว่า 'เมจ'
การกำเนิดของเมจนำพามาซึ่งความหวังว่านักเวทมนตร์จะเพิ่มขึ้นจนมากพอที่จะช่วยกอบกู้และดูแลความสงบสุขของโลกไปได้ตลอดกาล...พวกเขาเหล่านั้นที่เกิดมาพร้อมความพิเศษจึงได้รับอภิสิทธิ์มากมายตั้งแต่ลืมตาขึ้นมาดูโลก ไม่ว่าจะเป็นการดูแลเรื่องเงินทองเพื่อให้ครอบครัวได้ดูแลพวกเขาอย่างดีจนโตขึ้นมาเป็นนักเวทมนตร์ตามที่ทุกคนคาดหวังไว้
และสิ่งนั้นทำให้ทุก ๆ ครั้งที่มีทารกกำลังจะเกิดขึ้นมา...พวกเขาจะถูกคาดหวังตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ว่า 'ถ้าเกิดมาเป็นเมจก็คงจะดีสินะ' และถ้ายิ่งพวกเขาได้เป็นเมจขึ้นมาจริงๆ ก็จะถูกคาดหวังต่อในทันทีทั้งที่ยังไม่ทันรู้เรื่องราวอะไรเลยว่า 'ลูกเราจะต้องโตขึ้นเป็นนักเวทที่ดีมากแน่ ๆเลย'
โลกที่เคยผ่านห้วงเวลาแห่งความสิ้นหวังย่อยยับมา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความคาดหวังที่พวกเขาต่างเอาไปวางไว้กับเด็กทุกรายที่คลอดออกมา...ความคาดหวังที่อาจจะมากเกินไปสำหรับเด็กที่เพิ่งจะได้ออกจากท้องแม่มา...
ปี ค.ศ. 2160
ณ ปราสาทเวทมนตร์สไตล์โบราณสีขาวสว่างหลังคาน้ำตาลแดง ปกคลุมไปด้วยออร่าพลังงานสีฟ้าน้ำทะเลประกายระยิบระยับซึ่งตั้งตระหง่านอยู่บนพื้นที่เกาะกลางแม่น้ำ พื้นหลังคือท้องฟ้าสีครามที่สดใสและสมจริงจนไม่อาจทำใจเชื่อได้ว่าสิ่งเหล่านั้นถูกบรรจุอยู่ในขวดโหลเวทมนตร์ที่ตั้งอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลก
ด้านในของปราสาทถูกแบ่งเป็นบริเวณห้องต่างๆตามการใช้งาน ทั้งห้องเรียนสำหรับนักเวทมนตร์ฝึกหัด ห้องพักศาสตราจารย์ ห้องอาหาร ห้องวัดระดับพลังงานเวทมนตร์ และอื่นๆอีกมากมาย ทุกๆห้องตกแต่งด้วยสไตล์ลอฟท์ เน้นเป็นปูนเปลือยสีเทาขาวสว่าง ข้าวของเครื่องใช้สไตล์โมเดิร์นถูกจัดวางอย่างเรียบง่ายเสียจนขัดกันกับด้านนอกของตัวปราสาท
นอกเหนือจากห้องทั่วไปแล้ว ยังมีประตูทางเข้าลับๆที่แอบอยู่ในมุมหนุ่งของผนัง ซึ่งดูเหมือนว่าคนที่จะเข้าไปได้จะต้องได้รับอนุญาตเท่านั้น บุคคลผู้ได้รับอนุญาตจะต้องประทับฝ่ามือลงบนผนังในตำแหน่งที่กำหนดไว้ เขาคนนั้นจึงจะถูกพาวาร์ปเข้าไปยัง...
ชั้นใต้ดิน ปราสาทเอียนโซ
บัดนี้ กลุ่มคนร่วมยี่สิบคนที่สวมชุดคลุมสีดำที่ปักรูปดอกไซคลาเมนสีขาวบนอกคู่กับตัวอักษรเขียนชื่อ 'IANZO' อยู่หน้าอกด้านซ้าย ทุกคนนั่งเรียงกันอยู่ในห้องที่ดูคล้ายคลาสเรียนขนาดกว้าง และด้านหน้ามีชายวัยกลางคนยืนพูดอยู่และเป็นจุดสนใจของทุกคนในห้อง
และในมุมด้านบนที่ไม่มีใครสังเกตเห็น มีร่างของชายหนุ่มปริศนาเจ้าของนัยน์ตาสองสี ด้านซ้ายเป็นสีน้ำเงินเข้มคล้ายบลูเบอร์รี่ ในขณะที่อีกข้างกลับเป็นสีฟ้าน้ำทะเลสว่างเป็นประกายงดงาม เขาสวมชุดคลุมแบบเดียวกันกับทุกคนในห้อง ทว่าสวมหมวกฮู้ดปิดบังศีรษะไว้ ทั้งยังสวมผ้าบัฟสีดำปิดใบหน้าครึ่งล่างเอาไว้จนมิด ทั้งตัวของเขามีเพียงดวงตาที่ดูแปลกประหลาดแต่ก็เปล่งประกายคู่นั้นที่เผยออกมาให้ผู้คนได้เห็น
ชายคนดังกล่าวยืนมองลงมาจากระเบียงชั้นลอยด้วยแววตาไม่แสดงอารมณ์ พุ่งตรงไปยังชายวัยกลางคนที่พูดอยู่ด้านหน้า ทว่าเสียงของชายผู้เป็นเป้าหมายนั้นกลับไม่สามารถเข้ามาสู่โสตประสาทของเขาได้เลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าชายหนุ่มตาสองสีกำลังว้าวุ่นใจกับความคิดบางอย่าง
ชายวัยกลางคนผู้ถูกจ้องมองดูไม่ได้สะทกสะท้านอะไรจากสายตาที่จ้องมองมาไกลๆนั้น เขายังคงอธิบายอะไรบางอย่างด้วยสีหน้าท่าทางกระฉับกระเฉงแต่ก็ดูสุขุมนุ่มลึกและน่าเกรงขามอย่างบอกไม่ถูก
"และในอีกเรื่องที่สำคัญสำหรับนักเวทมนตร์ซีเนียร์ที่กำลังก้าวเข้าสู่ระดับหัวหน้าอย่างพวกคุณก็คือเรื่อง 'ความลับระดับสูงขององค์กร' ซึ่งเราไม่ได้บอกให้สาธารณชนหรือแม้แต่คนในองค์กรส่วนใหญ่ได้รับรู้" เขาพูดประโยคที่สร้างความฮือฮาให้กับกลุ่มคนที่นั่งตั้งใจฟังกันไม่น้อย ในขณะที่ชายผู้พูดชำเลืองสายตาขึ้นไปมองชายเจ้าของดวงตาสองสีเพียงชั่วพริบตา
"…" ดวงตาสองสีของชายคนนั้นมองจ้องมาอย่างไร้อารมณ์ โสตประสาทของเขาดูเหมือนจะยังไม่เปิดรับฟังเสียงใดๆทั้งสิ้น
"ในข้อมูลที่เผยแพร่ทั่วไป 'เอียนโซ' คือชื่อขององค์กรเท่านั้น แต่ที่จริงแล้วชื่อนั้นคือชื่อเรียกตำแหน่งของบุคคลากรสำคัญในองค์กรต่างหาก...คนที่จะมารับตำแหน่งเอียนโซจะต้องมีคุณสมบัติทางร่างกายที่เหมาะสมกับการรับพลังงานที่มหาศาล ดังนั้นมันไม่ใช่ตำแหน่งที่ไม่ว่าใครก็จะทำได้ จะเรียกว่าเป็นผู้ถูกเลือกตั้งแต่เกิดเลยก็ว่าได้ เอียนโซมีหน้าที่แบกรับพลังมหาศาลเอาไว้กับร่างกายตัวเองเพื่อที่จะควบคุมมวลพลังงานเหล่านี้เอาไว้ และสามารถใช้มันไปกับสิ่งที่จำเป็นต้องใช้ อย่างเช่น...การหล่อเลี้ยงพลังเวทมนตร์ของปราสาททั้งหลังนี้เอาไว้ หรือแม้แต่การถ่ายโอนพลังให้กับเหล่านักเวทที่อาศัยอยู่ที่นี่ เรียกได้ว่าการมีอยู่ของเอียนโซนี่แหละ ที่ทำให้องค์กรของพวกเรามาอยู่ในจุดๆที่คนทั้งโลกไม่สามารถขาดพวกเราไปได้" ชายวัยกลางคนร่ายยาวอย่างสุขุมจริงจัง
"แล้วทำไมถึงต้องปิดเรื่องของตำแหน่งเอียนโซเอาไว้เป็นความลับจากภายนอกล่ะครับ? จากที่ฟังมาดูเหมือนว่าเอียนโซที่พูดถึงนี่คงต้องเสียสละมาแบกรับภาระหน้าที่ที่หนักที่สุด ไม่ใช่ว่าเขาควรจะได้รับความชื่นชมจากสาธารณชนหรอกเหรอ?" ชายคนหนึ่งในกลุ่มผู้ฟังทักท้วงขึ้นมาด้วยความสงสัย
"แน่นอนว่าสิ่งที่เขาทำมันทั้งเสียสละและยิ่งใหญ่เสียจนควรค่าแก่การให้คนทั้งโลกสรรเสริญ แต่เพราะเขาเป็นบุคคลสำคัญที่เราจะขาดไปไม่ได้ ทั้งองค์กรและรัฐบาลโลกก็เลยลงความเห็นตรงกันว่า ตำแหน่งเอียนโซควรจะเป็นความลับที่มีเฉพาะคนภายในเท่านั้นที่จะรู้ถึงการมีอยู่ ทั้งนี้ก็เพื่อความปลอดภัยของผู้รับตำแหน่ง...พวกคุณเองก็คงจะนึกภาพออกไม่ยากใช่มั้ย? ว่าถ้าวันหนึ่งผู้รับตำแหน่งเอียนโซตกอยู่ในอันตรายแล้วไม่สามารถรับพลังงานเหล่านั้นได้อีกล่ะก็...ทั้งปราสาทหลังนี้ ทั้งองค์กรของพวกเราจะยุ่งเหยิงมากแค่ไหน? แล้วไหนจะอนาคตของโลกใบนี้ที่อาจจะไม่มีองค์กรเอียนโซอีก? ภาพวันสิ้นโลกคงได้ปรากฏอีกครั้งหนึ่งไม่ต่างจากเมื่อปีค.ศ.2040แน่นอน...และผมเชื่อว่าไม่มีใครอยากเห็นภาพนั้นอีกครั้งแน่นอน"
คำพูดของเขาเล่นเอาผู้คนในห้องถึงกับขนลุกขนพอง เพียงแค่นึกภาพความล่มสลายในอดีตตามไปด้วย พวกเขาก็ทนไม่ได้กันแล้ว
"แล้วเอียนโซเองจะมีอายุขัยเหมือนกับคนทั่วไปด้วยรึเปล่า?" หนึ่งในกลุ่มคนฟังถามขึ้นอย่างข้องใจ
"แน่นอนสิ เขาเองก็เป็นคนๆหนึ่ง แค่เกิดมามีร่างกายคล้ายกับ 'เมจ' ทั่วไป แต่มีคุณสมบัติพิเศษติดมาด้วยก็เท่านั้นเอง เพราะงั้นตำแหน่งเอียนโซเองก็มีการสับเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปเป็นปกติ แล้วเอียนโซที่รับตำแหน่งอยู่ในตอนนี้เองก็เพิ่งจะก้าวขึ้นมารับตำแหน่งได้ไม่นานนัก อายุไม่ได้ห่างจากพวกคุณนักหรอก...เอียนโซ เข้ามาแนะนำตัวสิ" เขาอธิบายตามปกติ ก่อนจะแหงนหน้าขึ้นไปมองและเรียกชายเจ้าของดวงตาสองสีด้วยท่าทีเป็นมิตร
'เอียนโซ' ยังคงมองเขาด้วยสายตานิ่งเฉยไร้อารมณ์เช่นเดิม ถึงแม้จะไม่ได้ยินเลยด้วยซ้ำว่าคนในห้องคุยอะไรกันบ้าง แต่เขาก็พอจะเดาได้จากท่าทีของชายวัยกลางคน และเดินลงจากชั้นลอยไปยังด้านหน้าห้องอย่างว่าง่าย
รังสีความเย็นยะเยือกของเขาแผ่ออกไปทั่วทั้งห้องโดยที่เจ้าตัวไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำ ทุกคนต่างก็หยุดนิ่งและหันมองจ้องร่างของผู้มาใหม่คนนี้อย่างตกตะลึงปนยำเกรง เว้นก็แต่ชายวัยกลางคนที่ดูมีท่าทีเหมือนคุ้นเคยกับเจ้าของดวงตาสองสีผู้นี้เป็นอย่างดี
"นี่คือ 'เอียนโซ' คนปัจจุบัน...แต่ก็อย่างที่ผมแจ้งไปน่ะนะ ว่าด้วยเงื่อนไขความปลอดภัยของเขาแล้ว ถึงจะเป็นพวกคุณที่เป็นบุคคลระดับสูงขององค์กร แต่ผมก็คงให้รู้จักได้แค่เท่านี้ ไม่มีใครมีสิทธิได้รู้จักหน้าตา ชื่อ หรือจะข้อมูลใดๆก็ตามของเขาคนนี้ แต่อย่างที่เห็นว่าเอียนโซจะมีเอกลักษณ์พิเศษที่ตาข้างขวา สีฟ้าที่ตาของเขามาจากพลังงานมหาศาลในตัวที่ผมพูดถึงไปก่อนหน้านี้นั่นเอง"
"อย่างนี้พวกเราก็จะได้ร่วมงานกับเอียนโซโดยไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลยอย่างงั้นเหรอครับ?" ชายคนแรกที่เคยถามโพล่งขึ้นมาอีกครั้ง
"ถูกต้อง แต่ฉันรับประกันได้เลยว่าจะไม่มีอุปสรรคใดๆเกิดขึ้นจากการปิดบังตัวตนของเขาคนนี้แน่นอน...แล้วก็ นอกเหนือจากเรื่องนี้แล้ว อันที่จริงฉันมีเรื่องจะต้องแจ้งเพิ่มเติมเกี่ยวกับเอียนโซ"
"..."
"การแนะนำให้รู้จักกับเอียนโซคนนี้ ไม่ใช่เพื่อจะทักทายอะไรกันหรอก...คนๆนี้ทำงานในฐานะเอียนโซมา5ปี เขาตั้งใจทำงานหนักมาตลอด...และวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายของการทำงานของเขา หลังจากนี้ชายคนนี้จะสละตำแหน่งกลับไปใช้ชีวิตปกติแล้วล่ะ"
ประโยคสุดท้ายนี้ยิ่งสร้างความฮือฮายิ่งกว่าเดิมเป็นหลายเท่าตัว คนทั้งห้องหันไปพูดคุยกันเสียงดังระงมด้วยความขัดข้องใจ
"แล้วอย่างนี้จะมีคนมารับตำแหน่งเอียนโซต่อรึเปล่า? จริงๆแล้วคนที่อยู่ในตำแหน่งนี้สามารถสละตำแหน่งได้ตามใจชอบอย่างนั้นเหรอ?" ตัวแทนในกลุ่มเอ่ยถามซักไซ้ด้วยท่าทีกังวลใจ
ในขณะเดียวกัน ชายเจ้าของดวงตาสองสีที่นิ่งมาโดยตลอดเอง ก็ชำเลืองมองมาที่ชายวัยกลางคนด้วยสายตาที่ดูเฝ้ารอคาดหวังคำตอบไม่แพ้ใคร
"เรื่องนั้นน่ะ แน่นอนว่าผมเองก็มีการวางแผนเอาไว้อยู่แล้ว เพราะงั้นไม่จำเป็นต้องกังวลไป...แต่เอาไว้รอประกาศอย่างเป็นทางการพร้อมกันจะดีกว่านะ เรื่องตำแหน่งเอียนโซน่ะ ถึงจะฟังดูเหมือนก้าวลงจากตำแหน่งยาก...แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ในเมื่อเจ้าตัวมีความประสงค์จะลงจากตำแหน่ง องค์กรเอียนโซก็จะไม่ปฏิบัติกับเขาเหมือนเป็นนักโทษหรอกนะ...ยิ่งไปกว่านั้น เอียนโซคนนี้ได้สร้างประโยชน์ไว้กับองค์กรอย่างมากมายนับไม่ถ้วน เพราะงั้นวันนี้ผมถึงพาเขามาอำลาทิ้งท้ายกับพวกคุณ เพื่อเป็นเกียรติกับเขาที่ทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจเพื่อพวกเรามาอย่างมากมายในฐานะวีรบุรุษขององค์กรและยังเป็นคนที่เหมือนเป็นลูกรักของผมเองด้วย" เขาว่าก่อนจะตบบ่าของชายที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆด้วยท่าทีสนิทสนมและใบหน้ายิ้มแย้มเป็นมิตร "สุดท้ายนี้ ขอเสียงปรบมือให้กับเอียนโซผู้ที่เสียสละชีวิตของตัวเองให้กับโลกใบนี้มาเป็นเวลานานคนนี้ทีนะ"
สิ้นประโยคนั้น กลุ่มคนในห้องก็พากันปรบมือเสียงดังให้ตามคำขอ บ้างก็มีสีหน้าที่ดูชื่นชมคล้อยตามคำพูดของชายวัยกลางคน บ้างก็มีสีหน้าดูถูกดูแคลนกับการสละตำแหน่งของชายคนที่กล่าวถึง
แต่ไม่ว่าจะเป็นสายตาหรือสีหน้าแบบไหน ก็ไม่ได้อยู่ในความสนใจของดวงตาสองสีคู่นั้นแม้แต่น้อย เขาส่งเสียงกระซิบไปหาชายที่ยืนตบบ่าของเขาอยู่อย่างแนบเนียน
"เมื่อไหร่ถึงจะเริ่มพิธีสักที? คุณคงไม่ได้คิดจะถ่วงเวลาหรอกใช่มั้ย?" เขาเอ่ยด้วยเสียงกระซิบเบาๆโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าท่าทาง
"ฉันต้องปฐมนิเทศพวกเขานี่นา เอาเป็นว่าจะเร่งจบให้ก็แล้วกัน แต่ถ้ารีบนักล่ะก็จะไปเตรียมพิธีก่อนก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ" ชายวัยกลางคนกระซิบกลับด้วยสีหน้าที่ยังคงปั้นยิ้มอยู่เช่นเดิม ก่อนจะปรับโทนเสียงกลับมาพูดคุยกับกลุ่มคนเบื้องหน้าอีกครั้ง "เอาล่ะ ฉันคงต้องปล่อยให้เอียนโซไปพักผ่อนก่อนแล้ว พวกเราจะได้คุยกันต่ออีกสักหน่อย...ไปเถอะเอียนโซ" เขาว่าก่อนจะทำท่าทีให้ชายหนุ่มสามารถเดินออกจากวงสนทนาได้ง่าย
ทันทีที่หลุดออกมาจากห้อง เอียนโซก็ไม่ได้หันกลับไปสนใจอีก เขามุ่งหน้าตรงไปยังเสาขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านกลางชั้นใต้ดินของปราสาทอย่างไม่ลังเล แล้วยื่นมือขวาไปยันเอาไว้ที่เสา ก่อนจะปล่อยมวลพลังงานสีฟ้าคละคลุ้งออกจากฝ่ามือ
เพียงชั่วพริบตา รอบข้างของเขาก็เปลี่ยนไป ชายหนุ่มมาปรากฏกายอยู่ในสถานที่ปิดมิดชิดแห่งหนึ่ง คล้ายห้องขนาดกว้างที่ไร้ซึ่งประตูหรือหน้าต่าง ปิดทึบทุกด้านและค่อนข้างมืดสลัว
ท่าทีของเขาดูคล้ายกับว่าจะคุ้นชินกับสถานที่อยู่แล้ว เขามองซ้ายมองขวาหาอะไรบางอย่าง ก่อนจะหลับตาลงและแผ่พลังงานสีฟ้าออกจากฝ่าเท้าลงไปยังพื้นที่ยืนอยู่ ก่อให้เกิดภาพของวงแหวนอักขระประหลาดใต้เท้า
และในทันทีที่วงแหวนนั้นถูกวาดจนสมบูรณ์ ชายหนุ่มก็ลืมตาโพล่งขึ้นมาด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบหันหลังกลับไปอีกทางอย่างรวดเร็ว...ทว่าก็ยังไม่เร็วพอ!
เปรี้ยง!
เสียงประหลาดดังอื้ออึงในโสตประสาต ก่อนที่ร่างของเขาจะทรุดตัวลงไปคุกเข่าที่พื้นอย่างห้ามไม่ได้ เขาไม่ทันมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยซ้ำ รู้สึกตัวได้อีกทีก็หมดเรี่ยวแรง ขยับตัวไม่ได้ไปเสียแล้ว!
"...เซบัสเตียน? แกมาทำอะไรที่นี่?" ชายตาสองสีเอ่ยถามอย่างข้องใจทันทีที่เห็นร่างของแขกไม่ได้รับเชิญที่กำลังก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ร่างของเขาปกคลุมไว้ด้วยชุดคลุมสีดำคล้ายกัน ต่างเพียงแค่ไม่มีสัญลักษณ์ของเอียนโซปักที่หน้าอก หมวกฮู้ดปกคลุมบริเวณศีรษะของเขาไว้มิดชิด ครึ่งหน้าด้านล่างสวมผ้าบัฟสีดำแบบเดียวกันเอาไว้ เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่ประหลาดที่ข้างซ้ายเป็นสีดำขลับ ทว่าข้างขวากลับเป็นสีม่วงเข้มประกายระยิบระยับสวยงาม
แม้จะไม่เห็นใบหน้าเต็มๆ แต่ก็สามารถเห็นได้จากดวงตาว่าชายตรงหน้ากำลังมองมาที่เขาด้วยความขี้เล่นไม่จริงจังนัก
"เศษเสี้ยวพลังเวทที่แกเคยส่งมาให้ฉันเป็นของตอบแทนครั้งก่อนน่ะ เอามาพัฒนาเป็นของแปลกๆได้หลายอย่างเลยล่ะ แน่นอนว่าเวทมนตร์ที่ฉันเพิ่งใช้ไปนี่ก็พัฒนามาจากเศษพลังของแกด้วยล่ะ" เซบัสเตียนพูดจาเรื่อยเปื่อยไม่สนใจคำถาม ท่าทางของเขาดูชอบใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่น้อย
"แกจะทำอะไร? จับฉันเอาไว้แบบนี้เพื่ออะไรกันแน่?" เอียนโซยังคงพยายามรวบรวมแรงกายและสติเพื่อเปล่งเสียงตอบโต้ แม้ว่าสภาพของเขาจะดูย่ำแย่ลงเรื่อย ๆอย่างรวดเร็วก็ตาม
"แกเองก็รู้ใช่มั้ย? ว่าฉันมีนิสัยแบบนักธุรกิจ ถ้าใครมีข้อเสนอที่สูงกว่า ฉันก็พร้อมจะดีลด้วยทั้งนั้นแหละ...และในครั้งนี้ฉันก็ได้ข้อเสนอที่น่าสนใจมากๆ ก็เลยต้องมาทรยศ 'ลูกค้าเก่า' แบบนี้ไง...หวังว่าจะเข้าใจกันนะ" ชายเจ้าของแววตาขี้เล่นพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ แม้ว่าอีกฝ่ายดูจะไม่ได้อยู่ในสภาวะอารมณ์ที่ใกล้เคียงกันเลยแม้แต่น้อย
ความเงียบและความกดดันอบอวลไปทั่วบริเวณในเวลาไม่นานนัก ก่อนที่ร่างของผู้มาใหม่จะปรากฏขึ้นจากด้านหลังของนักเวทเจ้าของแววตาเจ้าเล่ห์สีดำ-ม่วง
ชายวัยกลางคนที่ผละตัวออกมาจากกลุ่มนักเวทมนตร์ได้แล้ว เดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าของเขาดูนิ่งสงบผิดกับสถานการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นเบื้องหน้า ทันทีที่เอียนโซหันไปพบกับร่างๆนั้น ชายหนุ่มก็พลันมองจ้องไปที่ใบหน้าของผู้มาใหม่ด้วยแววตาเคร่งเครียดก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูอิดโรย
"ไททัส...คุณบอกว่าคุณจะยอมทำตามแผนของผมแล้วนี่นา...นี่มันอะไรกัน?"
ทันทีที่ได้ยินประโยคคำถามของชายหนุ่มตรงหน้า ไททัสก็กระตุกยิ้มมุมปากอย่างไม่น่าไว้ใจ และมองตรงเข้าไปที่นัยน์ตาสองสีของร่างที่ถูกบังคับให้นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า
"ผมก็ชอบแผนการของคุณอยู่หรอกนะ แต่ว่า...ถ้าคิดในแง่ของการเมืองที่ผมยังต้องชิงไหวชิงพริบกับรัฐบาลโลกแล้วล่ะก็ มันมีแต่จะทำให้ผมเสียเปรียบน่ะสิ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งพลางยักไหล่เบาๆ
ท่าทีอวดดีของไททัส เรียกเอาความหงุดหงิดในใจของเอียนโซให้แสดงออกมาทางแววตาได้ไม่น้อย
"ถ้าอย่างนั้น...คุณคงไม่สนใจเรื่องชื่อเสียงขององค์กรแล้วสินะ?" เสียงของชายหนุ่มแลดูเย็นยะเยือกขึ้นอย่างกะทันหัน แต่นั่นก็ไม่ได้สร้างความหวาดกลัวให้กับชายที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าของเขาแม้แต่น้อย
"แน่นอนว่าผมสนใจสิ ไม่มีทางที่ผมจะยอมให้ชื่อเสียงขององค์กรเอียนโซต้องแปดเปื้อนเพราะคุณหรอกนะ"
"แล้วคิดจะทำยังไงกับผมงั้นเหรอ? จะฆ่าให้ตายก็ทำไม่ได้นี่นา หรือว่าจะขังผมเอาไว้? ทำได้งั้นเหรอ?" แม้ว่าร่างของเขาจะแลดูรวยรินหอบหายใจเต็มทน แต่คำพูดและน้ำเสียงก็ยังฟังดูกวนประสาทและท้าทาย
"ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกนะเอียนโซ..." ชายวัยกลางคนย่อตัวลงไปใกล้และจ้องเข้าไปที่ดวงตาสองสีคู่นั้นในระยะประชิดอย่างเยือกเย็น ก่อนจะยกมือขวาขึ้นไปวางบนศีรษะของชายตรงหน้าเบาๆ "ฉันรับรองได้เลยว่า นายจะได้ตายไปอย่างไร้ค่าจนนึกเสียใจกับทุกสิ่งที่ทำลงไปเลยล่ะ" เขาเอ่ยประโยคน่าขนลุกออกมา ก่อนจะแสยะยิ้มออกมาอีกครั้งแล้วจึงออกแรงผลักหัวของชายหนุ่มไปทางซ้ายเบาๆ ไททัสค่อย ๆกลับมายืนตรงและถอยหลังออกมาช้าๆ
การก้าวถอยหลังของเขาเปรียบเสมือนสัญญาที่บอกให้ชายหนุ่มเจ้าเล่ห์ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ ค่อยๆก้าวเข้ามาประชิดร่างที่ยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม
"ขอโทษทีนะ แต่มันเป็นงานน่ะ" เซบัสเตียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะยกมือสองข้างขึ้นมาในระดับหน้าอก แล้วจึงปล่อยมวลพลังงานสีม่วงจากฝ่ามือ บังคับให้ก่อเกิดเป็นรูปร่างของไวโอลินสีม่วงในมือซ้ายกับคันชักไวโอลินในมือขวา เขาจับเครื่องดนตรีในมืออย่างถนัดมือและทำการพาดมันไว้ที่ไหล่ก่อนจะยกคันชักในมือขวาขึ้นมาอยู่ท่าเตรียม
แววตาขี้เล่นของเซบัสเตียนพลันเปลี่ยนเป็นตาเศร้าในขณะที่เขาเริ่มบรรเลงเพลงด้วยไวโอลินอย่างชำนาญ ทันทีที่เสียงดนตรีเริ่มขึ้น ออร่าของพลังงานที่น่าสะอิดสะเอียนก็พลันล่องลอยสู่ร่างของเอียนโซ จากเดิมที่ร่างกายของเขาดูย่ำแย่อยู่แล้ว ก็เหมือนว่าจะยิ่งหนักเข้าไปอีก จิตใจเริ่มสั่นคลอนอย่างห้ามไม่ได้
ชายหนุ่มทรุดตัวลงไปกองที่พื้น มือทั้งสองข้างยังพยายามต่อสู้ด้วยการยันร่างตัวเองเอาไว้อย่างทุลักทุเล
"อ้ากกกก!!" เขาเปล่งเสียงกรีดร้องออกมาอย่างปวดร้าว นัยน์ตาสีฟ้าข้างขวาเริ่มดูผิดปกติ สีฟ้าน้ำทะเลเริ่มดูสีเข้มขึ้น แต่ก็ยังแลดูไม่เสถียรนักเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาระหว่างสีฟ้ากับสีบลูเบอร์รี่
ความรู้สึกที่ปวดร้าวราวกับวาระสุดท้ายของชีวิตนี้ ได้ทำให้เขาปิดเปลือกตาลงแน่น ก่อนที่ภาพความทรงจำในชีวิตจะไหลย้อนคืนกลับมาอย่างมากมายนับไม่ถ้วน...ทว่าภาพที่ชัดที่สุดในตอนนี้กลับเป็นภาพของหญิงสาวคนหนึ่ง...
เธอมีนัยน์ตาและเรือนผมสีช็อคโกแลตเข้มยาวพลิ้วไสวถึงกลางหลัง ใบหน้าที่ดูมีเสน่ห์และดูอ่อนโยนของเธอที่มักจะมองมาที่เขาด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักความหวังดีเสมอมา...
ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้สังเกตเลยแม้แต่น้อย...ว่าแววตาของเธอนั้นเริ่มเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ...แต่ภาพของเธอในความทรงจำครั้งสุดท้ายกลับสะท้อนให้เห็นอย่างชัดเจนเสียจนนึกเสียใจที่ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยสนใจมาก่อนเลย...แววตาที่ปะปนความโศกเศร้ามาด้วยเสมอคู่นั้น...ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ? ...จูเลีย...
'ฉัน...ฉันจะไม่ขึ้นรับตำแหน่งซีเนียร์นะ' หญิงสาวในความทรงจำเอ่ยขึ้นในขณะที่เธอนั่งอยู่ที่ฝั่งตรงข้างบนโต๊ะเดียวกันกับเขา แววตาที่ดูนิ่งสงบของเธอจ้องมองเข้ามาที่ดวงตาของเขา และส่งความรู้สึกเย็นยะเยือกมาอย่างชัดเจน
'ทำไมล่ะ? จูเลีย'
และนั่นคือประโยคคำถามที่โง่ที่สุดที่เขาได้ถามเธอออกไป...
ทันทีที่จูเลียได้ยินคำถามนั้น เธอก็หลุดเสียงหัวเราะในลำคอออกมา ริมฝีปากของเธอกระตุกยิ้มออกมา ทว่าแววตาของเธอกลับดูประชดประชันปนผิดหวังอย่างน่าประหลาด...เธอไม่แม้แต่จะมองหน้าเขาด้วยซ้ำไป...
'ทำไมน่ะเหรอ? จริงสิ นายไม่มีทางรู้เหตุผลของฉันหรอก...ยังไงซะตอนนี้นายก็สนใจแค่เรื่องของตัวเองนี่นา การมุ่งไปที่เป้าหมายมันก็สำคัญมากกว่าอะไรทั้งนั้นแหละ...แม้แต่ฉันเอง ก็ไม่ได้สำคัญกับนายขนาดนั้นหรอก'
จูเลียทิ้งประโยคที่ฟังดูเสียดแทงจิตใจทั้งเขาและตัวเธอเองเอาไว้เพียงเท่านั้น...ที่น่าเจ็บใจกว่านั้นคือ เขาไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าเธอพยายามจะพูดถึงอะไร? เพิ่งจะมานึกเสียใจเอาตอนที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว
ก็คงจะจริงล่ะมั้ง...ขอโทษด้วยนะ...จูเลีย...


## บทนำ : วีโอเลต รอจเจอร์ แห่งปราสาทนักเวทมนตร์นอกรีด

บทนำ : วีโอเลต รอจเจอร์ แห่งปราสาทนักเวทมนตร์นอกรีด
(Violet Rojjer)
ปี ค.ศ.2180
ณ ปราสาทเวทมนตร์สไตล์โบราณสีดำสนิทซึ่งตั้งตระหง่านอยู่บนพื้นที่ปริศนารายล้อมไปด้วยป่าทึบที่แลดูขมุกขมัว พื้นหลังคือท้องฟ้าครึ้มสีเทาเข้มและหมอกหนาที่รายล้อมไปทั่ว
ด้านในของปราสาทถูกแบ่งเป็นบริเวณห้องต่างๆตามการใช้งานคล้ายกันกับ 'ปราสาทเอียนโซ' ที่แสนจะโด่งดัง แต่บรรยากาศกลับดูเงียบสงัดกว่ามาก ทุกๆห้องตกแต่งด้วยสไตล์ลอฟท์เน้นเป็นปูนเปลือยสีเทาขาวสว่าง และข้าวของเครื่องใช้สไตล์โมเดิร์นถูกจัดวางอย่างเรียบง่ายเช่นเดียวกัน และแทบจะตำแหน่งเดียวกันกับปราสาทของทางฝั่งนั้น
นอกเหนือจากห้องทั่วไปที่คล้ายกันมากๆแล้ว ยังมีประตูทางเข้าลับๆที่แอบอยู่ในมุมหนึ่งของผนัง ซึ่งดูเหมือนว่าคนที่จะเข้าไปได้จะต้องได้รับอนุญาตเท่านั้น บุคคลผู้ได้รับอนุญาตจะต้องประทับฝ่ามือลงบนผนังในตำแหน่งที่กำหนดไว้ เขาคนนั้นจึงจะถูกพาวาร์ปเข้าไปยัง...
ชั้นใต้ดิน 'ปราสาทนักเวทมนตร์นอกรีด'
แม้ว่าปราสาทนอกรีดนี้จะมีความคล้ายกับปราสาทเอียนโซมากมายหลายจุดเหลือเกิน ทว่า บรรยากาศชั้นใต้ดินกลับต่างกันอย่างสิ้นเชิง...ชั้นใต้ดินของที่นี่เป็นเหมือนห้องส่วนตัวของใครบางคน บรรยากาศดูสบายๆ คล้ายห้องรับแขก มีทั้งชั้นหนังสือมหาศาลที่วางเรียงรายกินพื้นที่เกือบครึ่งห้อง ตรงกึ่งกลางของห้องมีเสาขนาดใหญ่ถูกตั้งเอาไว้เหมือนของประดับห้องที่มองดูแล้วอาจจะทำให้เกิดคำถามว่า...ทำไมมันถึงมาตั้งอยู่ตรงนั้น?
อีกฝั่งหนึ่งของห้อง มีโซนห้องรับแขกที่วางโซฟาและโทรทัศน์ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ ตอนนี้มีเพียงร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนโซฟา นัยน์ตาสีบลูเบอร์รี่ของเธอจ้องมองเข้าไปที่หน้าจอแท็บเล็ตขนาดใหญ่ในมืออย่างจดจ่อคล้ายกับกำลังทำงานด้วยใจขมักขเม้น ในขณะเดียวกันก็เปิดโทรทัศน์ทิ้งเอาไว้ด้วย
แม้ว่าเธอจะไม่ได้สนใจหน้าจอโทรทัศน์ที่แสดงภาพและเสียงอยู่เบื้องหน้า แต่ก็ยังปล่อยให้มันทำงานอยู่แบบนั้นคล้ายกับติดเป็นนิสัย จนกระทั่ง...
"ต่อไปจะเป็นแถลงการณ์ด่วนจากตัวแทนของ 'องค์กรเอียนโซ' ถึงประเด็นร้อนที่เป็นที่ถกเถียงกันอย่างมาก เรื่องมาตรการตอบโต้ 'ปราสาทนอกรีด' ค่ะ และตัวแทนในวันนี้ที่มาแถลงคือผู้นำตระกูลนักเวทมนตร์ผู้ทรงเกียรติทั้งสองตระกูลอย่าง 'ตระกูลวิริญ' และ 'ตระกูลพิมารัน' ค่ะ" เสียงผู้ประกาศข่าวสาวในหน้าจอตรงหน้าที่เธอไม่ได้ให้ความสนใจนักดังขึ้น พร้อมทั้งเอ่ยคีย์เวิร์ดที่โสตประสาทของเธอดูจะสนใจเป็นพิเศษอย่าง 'ปราสาทเอียนโซ' 'ตระกูลวิริญ' 'ตระกูลพิมารัน'
หญิงสาวเจ้าของนัยน์ตาสีบลูเบอร์รี่และเรือนผมสั้นระดับปลางคางสีดำธรรมชาติเงยหน้าขึ้นมาจากงานที่อยู่ในแท็บเล็ต ดวงตาเผลอจ้องมองเข้าไปที่หน้าจอทีวีอย่างห้ามไม่ได้
หน้าจอที่เธอเลือกจะมองนั้น บัดนี้ปรากฏภาพของชายหนุ่มและหญิงสาวที่ถูกเรียกว่าเป็นตัวแทนของปราสาทเอียนโซเมื่อสักครู่นี้ คนหนึ่งคือชายหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาสีดำอันว่างเปล่าอ่านอารมณ์ไม่ออกที่มองมาที่กล้อง สีหน้าเฉยชาดูเป็นเอกลักษณ์ประจำตัว ด้านหน้าของเขามีป้ายชื่อตั้งโต๊ะวางอยู่เป็นชื่อ 'เตวิช วิริญ'
อีกคนที่นั่งอยู่ข้างกันคือหญิงสาวเจ้าของร่างที่เรียวบางแต่ก็ยังดูสมส่วนกับความสูงชะลูด ผมยาวสีบลอนด์และผิวสีแทนประกอบเข้ากับนัยน์ตาสีน้ำตาลที่ส่งรังสีแห่งความไม่ยอมคนออกมาชัดเจน ให้ภาพลักษณ์ที่ดูสวยงามและแข็งแกร่งอย่างบอกไม่ถูก ด้านหน้าของเธอมีป้ายชื่อตั้งโต๊ะแบบเดียวกัน 'เซเนท พิมารัน'
"ตอนนี้ทางเอียนโซมีมาตรการที่จะจัดการกับผู้นำนักเวทนอกรีดคนปัจจุบันอย่าง 'วีโอเลตและวิคเตอร์' อย่างไรบ้างครับ?" นักข่าวคนหนึ่งในงานเอ่ยถามขึ้นอย่างฉะฉาน
ยิ่งได้ยินชื่อของตัวเองในหัวข้อที่ว่า หญิงสาวก็อดใจหายไม่ได้ แววตาของเธอสั่นคลอนไปไม่น้อย
"ทางเอียนโซจะดำเนินการสุดกำลังเพื่อป้องกันไม่ให้นักเวทนอกรีดมาทำอันตรายกับผู้คนได้ เราจะมุ่งไปที่การป้องกันเป็นหลักเพื่อความมั่นใจของประชาชนก่อนครับ" เตวิชตอบอย่างหนักแน่น ทว่าดูจะยังไม่ใช่คำตอบที่เหล่านักข่าวต้องการนัก
"จะมีปฏิบัติการกวาดล้างนักเวทมนตร์นอกรีดอีกครั้งหลังจากที่ครั้งที่แล้วทำไม่สำเร็จรึเปล่าครับ?"
"ทางเอียนโซยังไม่ได้มีความตั้งใจที่จะทำแบบนั้นครับ อย่างที่พูดไป เราจะเน้นความปลอดภัยของประชาชนเป็นหลักและตั้งรับกันก่อน" เขายังคงยืนยันคำเดิมด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและแววตาที่ไร้อารมณ์
"รอบที่แล้วที่ทางเอียนโซบุกไป มีตระกูลใหญ่เข้าร่วมทั้งหมด รวมถึง 'ตระกูลวิริญ' ของคุณเตวิชด้วย ทำไมถึงยังไม่สำเร็จงั้นเหรอครับ?" นักข่าวอีกคนถามจี้ต่อถึงเรื่องในอดีต
"เรื่องนั้นน่ะ..." ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะตอบจบประโยค นักข่าวเจ้าของคำถามล่าสุดก็โพล่งขัดขึ้นมาเสียก่อน
"ไม่ใช่ว่าคุณเตวิชแอบช่วยเหลือวีโอเลตเพราะ 'ความสัมพันธ์เก่าๆ' หรอกเหรอครับ?"
คำถามของเขาสร้างความฮือฮาในกลุ่มผู้คนไม่ใช่น้อย แม้แต่กับชายหนุ่มเจ้าของแววตาว่างเปล่าเอง ก็ยังมีหลุดความสั่นไหวในแววตาออกมาเล็กน้อยอย่างที่ไม่ค่อยเป็น
แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้จับผิดอาการผิดปกติของเตวิช หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกันก็รีบแก้สถานการณ์ด้วยการเอ่ยปากขึ้นมาอย่างแข็งกร้าว
"ไม่มีทางที่เตวิชจะทำแบบนั้นได้หรอกค่ะ อย่างที่ทุกท่านทราบกันดีว่าปฏิบัติการครั้งนั้นมีตระกูลนักเวทมนตร์เข้าร่วมกันมากมาย ต่อให้พยายามช่วยเหลือจริง จะทำได้งั้นเหรอคะ? ไม่มีทางซะหรอก แล้วอีกอย่าง ถ้ามองย้อนกลับไปในวันนั้น เตวิชกับดิฉันเองก็เพิ่งจะเตรียมตัวเข้ารับตำแหน่งผู้นำตระกูลกันเองค่ะ ยังไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะมีอำนาจมากพอจะทำให้ปฏิบัติการที่แข็งแรงขนาดนั้นล้มเหลวได้หรอกค่ะ"
"แต่ถึงอย่างนั้น จาก 'ภาพที่หลุดออกมา' ดูเหมือนว่าคุณเตวิชกับวีโอเลตจะเคยมีความสนิทสนมกันเกินกว่าเพื่อนนะครับ การให้คุณเตวิชเข้าร่วมกับกองกำลังหลักขององค์กรเอียนโซแบบนี้จะถือว่าเป็นเรื่องที่เหมาะสมจริงๆเหรอครับ? พวกเราจะมั่นใจได้ยังไงกัน?" นักข่าวคนเดิมยังจิกประเด็นเดิมไม่ยอมปล่อยง่ายๆ "หรือว่าทางคุณเตวิชจะสามารถอธิบายความสัมพันธ์ของคุณกับผู้นำคนปัจจุบันของนักเวทมนตร์นอกรีดอย่าง 'วีโอเลต' ได้รึเปล่าครับ?"
คำถามของชายคนนั้นยิ่งเสียดแทงเข้าไปที่ชายหนุ่มแววตาว่างเปล่ามากขึ้นเรื่อย แม้ว่าเขาจะเก็บอาการได้ดีจนไม่มีใครมองออก ทว่าเซเนทที่นั่งอยู่ข้างกันเพียงหันไปมองแว่บเดียวก็รู้สึกได้แล้วว่าเขากำลังตกที่นั่งลำบาก
"ภาพที่หลุดออกมาเป็นภาพที่เก่ามากๆแล้ว ฉันไม่เข้าใจเท่าไหร่เลยว่าทำไมถึงยังไปขุดมาโยงอะไรกันมั่วซั่วอย่างกับเป็นข่าวซุบซิบดารากันแบบนี้? ในอดีตตอนนั้นวีโอเลตไม่ได้มีสถานะเป็นผู้นำนักเวทนอกรีด และดูไม่มีท่าทีจะเป็นแม้แต่น้อย ทำไมถึงคิดว่าเตวิชจำเป็นต้องมานั่งอธิบายเรื่องส่วนตัวในอดีตนานมาแล้วขนาดนั้นด้วยคะ?" สาวผมบลอนด์เอ่ยตอบแทนอย่างขึงขัง แววตาของเธอจ้องไปที่ดวงตาของเจ้าของคำถามอย่างเย็นยะเยือก
"แต่ภาพที่หลุดออกมามันทำให้ประชาชนอย่างพวกเราไม่สบายใจนี่ครับ ถึงจะเป็นอดีตก็เถอะ"
"งั้นเหรอคะ? ถ้างั้นทำไมถึงไม่เห็นมีใครขุดเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเรากับ 'วิคเตอร์' บ้างเลยล่ะ? ว่ากันตามตรง ดิฉันกับเตวิชเป็นเพื่อนสนิทกับวิคเตอร์มาตั้งแต่สมัยเด็กด้วยซ้ำ และต่อมาในตอนที่เข้าไปเป็นนักเวทมนตร์ขององค์กรอย่างเป็นทางการ พวกเราก็ไปสนิทกับวีโอเลต เราทั้งสี่คนสนิทกันมากในฐานะเพื่อนที่ไว้ใจกัน ทุกคนก็ดูจะมุ่งไปทางเดียวกันหมด ดิฉันกับเตวิชไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่าทั้งวีโอเลตและวิคเตอร์ไปได้รับพลังนอกรีดมาตั้งแต่เมื่อไหร่" เธอจงใจขุดเรื่องเก่าขึ้นมาพูดด้วยแววตามุ่งมั่นที่ซ่อนความสั่นไหวไว้ข้างในอย่างมิดชิด
ถ้าไม่ใช่ว่าหญิงสาวนัยน์ตาบลูเบอร์รี่คนนี้ที่นั่งดูอยู่นั้นรู้จักกับเซเนทมากพอสมควรล่ะก็ คงจะดูไม่ออกและเข้าใจว่าเซเนทพูดโดยไม่รู้สึกอะไรกับประโยคที่เธอพูดออกมาเลยแม้แต่น้อย
บัดนี้บรรยากาศในที่แถลงการณ์ดูสงบลงด้วยความกดดันที่แผ่ออกมาจากดวงตาเย็นชาของสาวผมบลอนด์
"เราสองคนไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขอดีตได้ และเราสองคนในอดีตก็ไม่ได้มีความสามารถที่จะหยั่งรู้อนาคตได้เลยว่าเพื่อนคนไหนของเราจะตัดสินใจเลือกทางเดินไหนในชีวิตของพวกเขา...เพราะฉะนั้นพวกเราทำได้เพียงให้คำมั่นสัญญาในฐานะตัวแทนขององค์กรเอียนโซว่าพวกเราจะไม่มีทางใจอ่อนกับ 'อดีตคนสนิท' ที่ได้กลายเป็นผู้นำนักเวทมนตร์นอกรีดไปแล้วทั้งสองคนนั้นอย่างแน่นอน และพวกเราจะปกป้องผู้คนจากอันตรายอย่างสุดชีวิต จะต้องไม่มีใครได้รับความเดือดร้อนจากกลุ่มนอกรีดอีก"
คำมั่นสัญญาทิ้งท้ายที่แสนเยือกเย็น มั่นคง และสง่างามของเซเนทนั้นได้เข้าไปจับใจผู้คนที่ฟังอยู่ได้ไม่ยาก...ไม่เว้นแม้แต่หญิงสาว 'อดีตคนสนิท' ที่นั่งมองเธอจากจอทีวีด้วยแววตาประทับใจไม่แพ้กัน
นี่สิ เซนที่ฉันรู้จัก
หญิงสาวเจ้าของนัยน์ตาสีบลูเบอร์รี่คิดในใจก่อนจะคลี่ยิ้มบางที่ปะปนความโศกเศร้าไปด้วยโดยไม่ทันรู้ตัว ดวงตาของเธอเลื่อนไปมองภาพของชายหนุ่มที่นั่งนิ่งอยู่ข้างๆ ก่อนจะพลันส่งความรู้สึกผิดออกมาอย่างห้ามไม่ได้
ปิ๊บ!
เธอไม่ปล่อยให้ความรู้สึกผิดเข้าเกาะกินจิตใจนานนัก และรีบกดรีโมตปิดหน้าจอทีวีลง
ทันทีที่หน้าจอดับลง ที่ประตูทางเข้าก็มีร่างของผู้มาใหม่เดินเข้ามาและตรงไปหาหญิงสาวอย่างมุ่งมั่น
"งานที่โซนGฉันไปจัดการมาเรียบร้อยหมดแล้วนะ ถึงจะลำบากนิดหน่อยเพราะดันไปเจอแจ็คพอตเป็นโจทก์เก่ามาก็เถอะ" ชายหนุ่มเจ้าของแววตาเฉี่ยวคมแลดูเจ้าเล่ห์และขี้เล่น ร่างสูงหุ่นนักกีฬาผิวสีแทนของเขาเคลื่อนเข้ามาใกล้ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเดียวกันกับหญิงสาวด้วยท่าทีสบายใจ
"ใครล่ะ? เลียม?" เธอตอบกลับด้วยสีหน้าที่ดูผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด
"ถูกเผง" ชายหนุ่มพยักหน้ารับด้วยท่าทางหยอกล้อกับหญิงตรงหน้า ก่อนที่ทั้งคู่จะขำเบาๆในลำคอ
"ในเมื่อจบงานฝั่งนั้นได้ไว งั้นเดี๋ยวฉันส่งงานเพิ่มให้เป็นรางวัลก็แล้วกันเนอะ"
"โหย ใจคอจะจิกหัวใช้ฉันให้หมดเรี่ยวหมดแรงขยับตัวไปไหนไม่ได้เลยใช่มั้ยเนี่ย?" เขาโอดโอยทันที
"พลังนายออกจะเยอะแยะ ไม่หมดง่ายๆหรอกน่า ทำเป็นบ่น"
"เฮอะ ถ้าคำสั่งส่งตรงมาจากผู้นำปราสาทแบบนี้ ไอ้พ่อมดต็อกต๋อยแบบฉันจะไปทำอะไรได้ล่ะ?" เขาบ่นเชิงประชดประชันก่อนจะยู่ปากอย่างน้อยใจ
ภาพของชายหนุ่มขี้เล่นที่ทำหน้าเหมือนเด็กน้อยถูกแม่ขัดใจนั้นทำให้หญิงสาวผ่อนคลายลงได้ไม่น้อย เธอคลายยิ้มออกมาด้วยความสนุกก่อนจะพูดต่อ
"ไม่ต้องมาประชดกันเลยนะวิคเตอร์ ฉันไม่ได้ใจร้ายขนาดจะไม่ให้นายพักหรอกน่า อุตส่าห์เตรียมวันหยุดไว้ให้ในตารางด้วยนะเนี่ย"
และในทันทีที่ชายหนุ่มเจ้าของชื่อ 'วิคเตอร์' ได้ยินคำว่าวันหยุด ดวงตาของเขาก็พลันเปล่งประกายวิบวับเหมือนเด็กเห็นของเล่นที่อยากได้
"แต่ว่า...งานรอบหน้าต้องมีเวทมนตร์ต้องห้ามเข้ามาช่วยเสริมอีกแรง เพราะงั้น..." หญิงสาวพูดต่อ ก่อนจะหันไปมองชั้นหนังสืออีกฝั่งของห้อง และส่งมวลพลังงานสีม่วงจากฝ่ามือไปยังหนังสือเล่มหนึ่งบนชั้น ก่อนจะนำพามันกลับมาอยู่ในมืออย่างง่ายดาย "อ่านแล้วฝึกมาดีๆด้วยล่ะ" เธอว่าก่อนจะยื่นหนังสือตรงไปให้วิคเตอร์ที่นั่งทำหน้ามุ่ยอีกครั้ง
"แถวบ้านฉันไม่เรียกว่าให้พักนะเนี่ย แบบนี้มันใช้งานกันต่อชัดๆ เธอก็รู้ว่าฉันเกลียดหนังสือจะตาย โดยเฉพาะหนังสือของ 'ตระกูลเดแคลน' ยิ่งแล้วใหญ่"
"อย่างอแงน่า สุดท้ายแล้วนายก็จะยอมทำตามคำสั่งของฉันอยู่ดีไม่ใช่รึไง?" เธอว่าพลางมองเข้าไปที่ดวงตาเฉี่ยวคู่ตรงหน้า ก่อนจะยกมือขวาขึ้นไปลูบที่เรือนผมสีดำของชายตรงหน้าอย่างทะนุถนอม
ชายหนุ่มที่เพิ่งจะทำหน้างอนได้ไม่ทันถึงนาที พลันเปลี่ยนเป็นหน้าตาของคนใจอ่อนยวบยาบ เขากุมมือของเธอที่ลูบหัวตัวเองอยู่เบาๆและดึงลงมาช้าๆ ก่อนจะจุมพิตที่หลังมืออย่างทะนุถนอมไม่ต่างกัน
"ก็จริงของเธอล่ะนะ...ว่าแต่ว่า ได้ข่าวว่าองค์กรเอียนโซจะแถลงการณ์เรื่องมาตรการปราบปรามพวกเราวันนี้นี่นา จบไปรึยังน่ะ?" เขาว่าพลางลดระดับมือของตัวเองและหญิงสาวลงมาวางที่ตัก แต่ยังไม่ยอมปล่อย
"จบไปก่อนนายจะมาแปบเดียวเองเนี่ย"
"โหย อะไรอ่ะ อดดูหน้าตาเคร่งเครียดของเพื่อนรักเลยนะเนี่ย...แล้วสองคนนั้นว่ายังไงบ้างล่ะ?"
"ก็เหมือนเดิมแหละ มีแค่มาตรการป้องกัน ยังไม่ได้ประกาศบุก"
"แต่ 'เลียม' กับ 'ติณณ์' ดูจะไม่ได้คิดแบบนั้นนะ ดูเหมือนจะตามร่องรอยของฉันมาอยู่เรื่อยเลย ช่วงนี้ฉันไปที่ไหนๆก็ได้เจอหน้าหนึ่งในสองคนนั้นตลอด"
"กลัวเหรอ?"
"นี่เธอใช้คำว่ากลัวกับใคร? ฉันเหรอ? ฉันคือวิคเตอร์ ดีกรีอดีตว่าที่ผู้นำตระกูลเดแคลนเชียวนะ" ทั้งคู่หยอกล้อกันไปมาด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนัก จนกระทั่งสายตาของหญิงสาวก้มลงมาเห็นความผิดปกติที่ข้อมือด้านขวาของชายหนุ่ม
ที่ด้านในข้อมือของเขามีรอยประทับบนผิวหนังเป็นตัวอักษร 'M' สีฟ้าอ่อนที่เริ่มมีประกายสีม่วงปะปนเข้ามา
"นี่รอยประทับของนาย...เป็นยังไงบ้าง?" เธอถามพลางเงยหน้าขึ้นมามองหน้าของวิคเตอร์อย่างจริงจัง
"ก็...ตั้งแต่เริ่มใช้พลังนอกรีดเต็มที่ สีมันก็เริ่มเปลี่ยนมาเป็นสีม่วงเรื่อย ๆน่ะ...แล้วเธอล่ะ?" เขาถามกลับด้วยแววตาจริงจังแบบเดียวกัน
"...ก็มีตาข้างขวาที่เริ่มมีประกายสีม่วงโผล่มาบ้างเป็นระยะๆ ถ้าชัดกว่านี้คงต้องใช้เวทพลางเวลาอยู่ข้างนอกนั่นแหละ ส่วนที่ข้อมือก็มีรอยประทับขึ้นมาแบบจางๆ..." เธอบอกเล่าสิ่งที่เริ่มเปลี่ยนไปในร่างกาย ก่อนจะไล่ไปถึงที่ข้อมือด้านขวา สายตามองตรงไปที่รอยจางๆที่พูดถึงบนข้อมือข้างที่ยังกุมอยู่กับมือของชายหนุ่มอยู่ เธอมองนิ่งอยู่แบบนั้นสักพัก ก่อนที่แววตาจะพลันเปลี่ยนเป็นเศร้าโศกอย่างเห็นได้ชัด
หญิงสาวไม่ได้พูดอะไรออกมา ความรู้สึกบางอย่างที่น่าอึดอัดพลันจุกที่อกอย่างกะทันหัน แม้ว่าจะไม่มีประโยคใดๆเปล่งออกมา แต่ชายหนุ่มตรงหน้าที่มองมาที่เธอนั้นก็รับรู้ความรู้สึกของเธอได้อย่างง่ายดาย
แขนที่แข็งแรงของวิคเตอร์เอื้อมไปโอบที่ท้ายทอยของหญิงสาวอย่างช้าและเบามือ ก่อนจะออกแรงเล็กน้อยเพื่อดึงให้เธอโน้มตัวเข้ามาหาเขา
หญิงสาวไม่ได้ต้านแรงแม้แต่น้อย เธอขยับตัวไปตามนั้นเพื่อจัดท่าทางให้ตัวเองซบไปที่ไหล่ข้างขวาของชายหนุ่มได้ถนัด แล้วจึงทิ้งตัวอยู่แบบนั้น
ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรออกมา ชายหนุ่มเพียงลูบหัวเธอเบาๆเป็นการปลอบประโลม ในขณะที่หญิงสาวเองก็นั่งนิ่งอยู่กับที่ หลับตาลงและเริ่มคิดฟุ้งซ่านในหัวสมองอย่างห้ามไม่ได้
เพียงแค่ปิดเปลือกตาลง ภาพในความทรงจำของเธอก็พลันไหลย้อนกลับมาอย่างง่ายดาย พร้อมกับคำถามไร้ประโยชน์ที่มักจะมาด้วยกัน
อะไรกันแน่นะที่พาให้เธอมาอยู่จุด ๆนี้?
อาจจะเป็น...ตอนที่ความฝันลมๆแล้งๆนี้เกิดขึ้นตั้งแต่วันที่เธอได้เห็นภาพของปราสาทในโหลแก้วที่สวยงามจนไม่อาจละสายตาไปได้...
อาจจะเป็น...วันที่ได้รับรู้ถึงความมหัศจรรย์ของอาชีพนักเวทมนตร์...
อาจจะเป็น...วันนั้นที่เธอยังเด็กมากเหลือเกิน...เด็กมากจนมองและคิดเอาเองว่าทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นไปได้ทั้งนั้น...
ความทรงจำที่มีร่วมกับชายคนหนึ่งที่เธอเรียกว่า 'คุณน้า' ในตอนอายุ5ปี...ผุดกลับมาอีกครั้งหนึ่ง
ความทรงจำที่อบอวลไปด้วยไออุ่น ทว่ากลับเป็นจุดเริ่มต้นของความเจ็บปวดที่เธอต้องเผชิญในปัจจุบันอย่างไม่คาดคิดมาก่อน...


## บทที่ 1 : ความทรงจำที่ขาดหาย

บทที่1
ความทรงจำที่ขาดหาย
ความทรงจำวัยเด็ก...คือสิ่งที่เมื่อเรามองย้อนกลับไปแล้ว ก็อาจจะได้เพียงภาพขาด ๆหาย ๆไม่ครบถ้วน บ้างก็เป็นความทรงจำที่ดี บ้างก็แย่...น่าแปลกใจเหมือนกันนะ ที่ความทรงจำของ 'วีโอเลต' กลับแทบจะไม่มีสิ่งแย่ ๆเลย...เท่าที่เธอจำได้น่ะนะ
ความทรงจำในวัย 5 ปี เธอคือเด็กผู้หญิงตัวน้อย ๆแก้มตุ้ยนุ้ย คนที่เอะอะก็ขอข้าวกินวันละไม่ต่ำกว่า 5รอบ
บางทีเธอก็คิดนะ ว่าแม่เคยรำคาญเธอบ้างรึเปล่า?
แต่ถ้าจะพูดถึงความรำคาญล่ะก็...คนที่น่าจะรำคาญเธอแบบสุด ๆ คงหนีไม่พ้น 'คุณน้า'
'คุณน้า' ในความทรงจำของเธอ คือผู้ชายที่มักจะใส่ความตั้งใจลงไปในทุก ๆอย่างที่ทำ...แต่ในขณะเดียวกัน คุณน้าก็เป็นคนที่มีสายตาอ่อนโยนที่สุดในโลกเลยล่ะ!
ถ้าถามวีโอเลตในวัยเด็กว่า โตขึ้นอยากจะแต่งงานกับคนแบบไหน...คำตอบของเธอก็แน่นอนว่าจะต้องเป็น 'คนแบบคุณน้า'
แต่ทั้ง ๆที่ความทรงจำที่มีต่อคุณน้ามันอบอวลไปด้วยความสุขและความอบอุ่นขนาดนั้นแท้ ๆ...ไม่รู้ว่าทำไมความทรงจำที่อยู่ในหัวเธอถึงได้ขาด ๆหาย ๆ แม้แต่ใบหน้าของคุณน้าก็ยังไม่ชัดเจนด้วยซ้ำ...
วันสุดท้ายที่เธอเจอคุณน้าคือวันนั้น...วันที่เธอนั่งงอน ทำหน้าตาบึ้งตึงใส่คุณน้า เพราะเขาบอกว่าหลังจากนี้อาจจะไม่ได้มาหาบ่อย ๆแล้ว
"คุณน้าไม่รักวีแล้วใช่มั้ย? คุณน้าเบื่อที่วีหิวข้าวบ่อยเหรอ?" วีโอเลตในวัยเด็กนั่งบ่นกระปอดกระแปดใส่คุณน้าที่นั่งอยู่ข้าง ๆกัน
"น้าจะเบื่อวีได้ยังไงล่ะ? น้าชอบนั่งกินข้าวกับวีจะตาย วีโอเลตของน้าออกจะเป็นเด็กน่ารัก" คุณน้ายีหัวเธอเบา ๆเหมือนทุกที
"..." สาวน้อยนั่งกอดอก ทำหน้าตาบึ้งตึง ไม่ยอมหลงกลการง้อของคุณน้า
"งั้นเอางี้มั้ย? วันนี้น้าจะอยู่กับวีทั้งวันเลยดีมั้ยคะ?"
แค่ได้ยินประโยคที่อยากได้ยินเท่านั้น เด็กสาวก็ลืมไปสนิทว่าตั้งใจจะงอนคุณน้า แล้วหันไปยิ้มร่าใส่เขาทันที
"วันนี้เรานั่งดูหนังสือของคุณน้ากันได้มั้ยคะ?"
"ได้อยู่แล้วสิ มา" คุณน้าหันไปหยิบหนังสือที่ชื่อ 'M.A.G.101' ในกระเป๋าเป้ขึ้นมาวางไว้บนตัก สาวน้อยรีบชะโงกหน้าไปมองที่หนังสือ คุณน้าของเธอค่อย ๆ เปิดมันทีละหน้าช้า ๆ
"ทำไมปราสาทถึงเข้าไปอยู่ในขวดล่ะคะ?" ฉันโพล่งถามทันทีที่เห็นภาพวาดของขวดโหลใบหนึ่งที่ข้างในมีรูปปราสาทหลังใหญ่ตั้งอยู่ด้านใน
"เพราะว่าเราต้องป้องกันไม่ให้คนที่ไม่ใช่นักเวทได้รับบาดเจ็บไง วีเห็นตรงนี้มั้ย?" คุณน้าว่าพลางชี้นิ้วไปที่ภาพขวดโหลในหนังสือ ด้านนอกของขวดโหลมีเส้นสีฟ้า ๆ หลาย ๆ เส้นล้อมรอบขวดไว้
ฉันพยักหน้าหงึก ๆ
"นี่เป็นเวทมนตร์ของปราสาทที่ป้องกันไม่ให้พลังเวทข้างในออกมาทำร้ายคนข้างนอกค่ะ แล้วก็ป้องกันไม่ให้คนนอกมาทำอะไรขวดใบนี้ได้ด้วย คนข้างในปราสาทจะได้ปลอดภัยด้วย"
"พลังเวทเป็นอันตรายเหรอคะ?"
"อืมมม...ถ้าใช้ไม่ระวังก็อันตรายนะ แล้วก็ ถ้าคนที่ไม่แข็งแรงต้องสัมผัสกับเวทมนตร์บ่อย ๆ ก็จะป่วยได้ง่ายน่ะ"
"วีกินข้าวเยอะนะ วีแข็งแรงใช่มั้ยคะ?" เด็กสาวหันไปพูดด้วยหน้าตาจริงจัง จนคุณน้าขำอย่างเอ็นดูพลางยีหัวเธอเบา ๆ
"วีต้องออกกำลังกายด้วยนะ แค่กินข้าวเยอะยังไม่พอหรอกค่ะ"
"แล้วถ้าแข็งแรง วีจะเป็นนักเวทเหมือนคุณพ่อได้มั้ยคะ?"
คำถามของเธอ ทำให้คุณน้าชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่จะยิ้มกลบเกลื่อน...เหมือนที่เขามักจะชอบทำเป็นประจำ
"วีรู้ด้วยเหรอคะว่าคุณพ่อเป็นนักเวท?"
"ค่ะ แม่ชอบเล่าให้ฟังว่าคุณพ่อใช้พลังเวทเก่งมากเลย คุณแม่บอกว่าคุณพ่ออยากอยู่กับวีกับคุณแม่มากเลย แต่คุณพ่อเป็นคนเก่งค่ะ เลยต้องออกไปปกป้องโลก...ก็เลยกลับมาอยู่กับวีไม่ได้แล้ว" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วตามปกติ แต่สีหน้าของคุณน้ากลับค่อย ๆดูหม่นลง "แต่ถ้าคุณพ่อไม่ไปปกป้องโลก...วีก็จะไม่ได้เกิดมาใช่มั้ยคะ?"
"ใช่ค่ะ ถ้าคุณพ่อไม่ไปปกป้องโลก ทุกคนก็จะไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่ต่ออีกแล้วค่ะ"
"เท่ห์จัง...วีจะเป็นแบบคุณพ่อได้รึเปล่าคะ?" ฉันวกกลับมาที่คำถามเดิม "วีต้องทำยังไงถึงจะมีรอยที่มือหมือนคุณพ่อเหรอคะ? คุณแม่บอกว่าคุณพ่อมีรอยที่มือด้วยค่ะ" ฉันพูดถึงตัวอักษร M ที่จำได้ว่าจะมีอยู่บนข้อมือของคนบางคนเท่านั้น
"..." คุณน้านิ่งไป
"วีต้องออกกำลังกายใช่มั้ย? แล้ววีต้องขยันเรียนด้วยรึเปล่า? ตอนโตไปวีจะมีรอยนั้นบนข้อมือได้ใช่มั้ยคะ?" วีโอเลตรัวคำถามโดยที่ไม่ได้รู้เรื่องเลยว่า…มันกำลังทิ่มแทงจิตใจของคุณน้า
"...วีคะ...วีฟังน้านะ...รอยที่ข้อมือที่วีพูดถึง...ที่เป็นรูปนี้..." คุณน้าว่าก่อนจะใช้ปากกาในมือเขียนอักษรตัว M ลงไปที่ริมกระดาษ "...รอยนี้น่ะ จะถูกปั๊มบนข้อมือของเด็กบางคนตั้งแต่เกิดแล้วล่ะ ถ้าเราไม่มี ต่อให้เราทำอะไรไปรอยนี้ก็จะไม่โผล่ขึ้นมาค่ะ"
"หนู...เป็นนักเวทแบบคุณพ่อไม่ได้งั้นเหรอคะ?" เธอเริ่มคอตก แววตาซุกซนเมื่อสักครู่ค่อย ๆหายไป
"อืมมม...น้าไม่คิดอย่างนั้นนะคะ วีไม่มีรอยตัวMที่ข้อมือ ก็ไม่ได้หมายความว่าวีจะเป็นนักเวทไม่ได้นะคะ"
"แต่คุณพ่อมีนี่คะ"
"อ่ะ ๆ งั้นเอางี้นะ น้ามีเรื่องเล่าของคนรู้จักคนหนึ่งค่ะ เป็นคนที่วีก็รู้จัก แต่น้าไม่บอกหรอกนะว่าใคร" คุณน้าไม่ยอมแพ้ เขาปิดหนังสือลงแล้วหันมามองหน้าเด็กสาวจริงจัง "เขาเกิดมาโดยไม่มีรอยตัวMบนข้อมือเหมือนวีเลยค่ะ"
เด็กสาวตั้งใจฟังและพยักหน้าตาม
"เขาทุ่มเททั้งชีวิตให้กับการฝึกฝนเลยค่ะ เขาหาทางทุกทาง ยอมทิ้งทุกอย่างที่มีในชีวิตเพื่อที่จะทำให้ตัวเองได้เป็นนักเวท เพราะเขามั่นใจว่าความพยายามจะไม่ทำร้ายเขาแน่นอน"
"แล้วเขาได้เป็นนักเวทรึเปล่าคะ?" ฉันถามพลางทำตาเป็นประกายวิ้ง ๆใส่คุณน้า
ชายตรงหน้าฟังคำถามแล้วทำสีหน้าครุ่นคิดไปเล็กน้อย
"ไม่รู้สิ...ตอนนี้เขากำลังรอสอบอยู่น่ะนะ...วีรู้รึเปล่าคะว่าก่อนจะเป็นนักเวท เราต้องเข้าไปสอบที่ปราสาทซะก่อนนะ"
"ถ้าเขาสอบผ่านก็ดีน่ะสิคะ"
"น้าก็ว่าอย่างนั้นแหละ ถ้าเขาสอบผ่านมันคงจะดีมาก ๆเลยล่ะ"
"คุณน้าว่าเขาจะผ่านมั้ยคะ?"
"...น้าว่าน่าจะผ่านนะ เพราะเขาพยายามมาเยอะมาก ๆเลยแหละ"
"ถ้าเขาได้เป็นนักเวทจริง ๆ... วีเองก็เป็นได้เหมือนกันใช่มั้ยคะ?" สาวน้อยทำตาเป็นประกายวิ้ง ๆใส่คุณน้าอีกที
"ไม่รู้สิ หลานน้าไม่ใช่คนขยันสักเท่าไหร่นี่นา ทุกวันนี้ยังร้องขอข้าววันละ5รอบ10รอบอยู่เลยนี่นา คุณแม่หนูมาบ่นให้น้าฟังบ่อยมากเลยรู้มั้ย?" คุณน้าพูดไปขำไปพลางทำหน้าตาหยอกล้อใส่เธอ
"คุณน้า! วีต้องกินข้าวสิคะถึงจะมีแรง!" เธอโวยวายขึ้นมา หน้าตางอแง ๆ
คุณน้าขำหนักขึ้นไปอีก ก่อนจะยกมือขึ้นมายีหัวหลานสาวอีกครั้ง
"จ้าๆๆ มีแรงแล้วก็ต้องพยายามมาก ๆเลยนะ ต้องทั้งออกกำลังกาย ทั้งขยันเรียน ทั้งอดทน"
"ทำได้ค่ะ! ถ้าวีกินข้าวอิ่มวีก็ทำได้ทุกอย่าง...คุณแม่บอกไว้ค่ะ"
คำพูดของเด็กสาวยิ่งทำให้คุณน้ายิ่งขำหนักเข้าไปอีก ก่อนที่จะพยายามฮึบไว้แล้วหันไปหยิบหนังสือบนตักขึ้นมา
"เอางี้นะ ถ้าวีอยากจะลองพยายามดู วีเก็บหนังสือเล่มนี้เอาไว้นะ คนที่น้าเล่าให้ฟังเขาก็อ่านหนังสือเล่มนี้แหละ มีวิธีเยอะแยะเลยที่จะทำให้หลานน้าเป็นนักเวทได้อยู่ในนี้นะคะ...คิดว่าจะไหวมั้ยคะ?" เขายื่นหนังสือมาให้เธอ และตั้งคำถาม
"ไหวค่ะ! วีจะกินข้าวเยอะ ๆ! แล้วโตขึ้นไปก็จะสอบให้ผ่าน! แล้ววีก็จะเป็นนักเวทแบบคุณพ่อค่ะ!" สาวน้อยขานรับชัดถ้อยชัดคำ ไร้ซึ่งความลังเลใด ๆตามประสาเด็กน้อยผู้ไม่รู้ประสีประสา...
"ยังไงก็ยังจะกินข้าวเยอะ ๆอยู่ดีเนอะ"
"กินข้าวเยอะ ๆจะได้มีแรงค่ะ!"
"จ้า ๆๆ เชื่อแล้วจ้า" คุณน้าพยักหน้าพลางยิ้มละมุนละไม
"แล้ว...คนที่เป็นนักเวทต้องทำอะไรบ้างเหรอคะ?" จู่ๆเด็กสาวก็โพล่งถามขึ้นมาด้วยความข้องใจ
"นักเวทมนตร์น่ะ หลังจากสอบเข้าได้แล้วก็จะต้องไปเป็นนักเวทฝึกหัด และเข้าคลาสเรียนปรับพื้นฐานการใช้พลังงานให้อยู่ในระดับที่เหมาะสมกับการทำงานในอนาคตก่อน แล้วหลังจากนั้นก็จะได้เลื่อนขั้นเป็นนักเวทระดับ 'จูเนียร์' นักเวทที่เป็นจูเนียร์จะได้เลือกสาขาการทำงานที่ตัวเองต้องการ" ชายหนุ่มว่าพลางหยิบกระดาษเปล่าในกระเป๋าออกมาวาดภาพคนแบบลวกๆ เพื่อเป็นภาพประกอบในการอธิบาย แม้ว่าการภาพจะดูไม่ใช่สิ่งที่เขาถนัดสักเท่าไหร่
"ว้าว คุณน้าวาดรูปไม่สวยเลย" เด็กสาวทักท้วงอย่างตรงไปตรงมา ทำให้ชายหนุ่มถึงกับหลุดขำอย่างเอ็นดูและหันไปขยี้หัวเธอเบาๆ ก่อนจะกลับมาอธิบายต่อ
"สาขาในการทำงานแบ่งออกเป็น2สายนะ คือสาขา 'สมดุลอำนาจและการปกครอง' กับสาขา 'สิ่งแวดล้อม' ในสาขาสมดุลอำนาจฯ นักเวทมนตร์มีหน้าที่รับผิดชอบค่อนข้างกว้าง หลักๆก็คอยดูแลความปลอดภัยของประชาชนร่วมกับตำรวจและทหารของรัฐบาลโลก คอยตรวจสอบเพื่อป้องกันการทุจริตและความไม่โปร่งใสที่อาจเกิดขึ้นจากการกุมอำนาจหลักของรัฐบาลโลก แต่ในสายตาของคนทั่วไป เหล่านักเวทในสาขาสมดุลอำนาจฯเป็นเหมือนผู้ปกป้องคุ้มกันความอันตรายจาก 'นักเวทมนตร์นอกรีด' ที่มักจะเข้ามาสร้างความวุ่นวายอย่างไร้สาเหตุ"
"นักเวทมนตร์นอกรีด? คือใครเหรอคะ?"
"นักเวทมนตร์นอกรีดเป็นเหมือนกลุ่มที่แยกตัวออกไปจากองค์กรเอียนโซ พลังเวทของพวกเขาถูกคิดค้นขึ้นมาจากการทดลองที่โหดร้ายของ 'เซบัสเตียน' ที่เป็นผู้นำปราสาท การทดลองนั้นไม่ได้รับการรับรองจากรัฐบาลโลก แต่เขาก็ไม่ได้สนใจ และตัดสินใจแยกตัวออกไปดำเนินการทดลองต่อไปอย่างผิดกฎหมาย จนถึงทุกวันนี้ที่นักเวทนอกรีดมีปริมาณเยอะขึ้นเรื่อย ๆ และคอยออกมาสร้างความวุ่นวายให้ผู้คน"
"ซับซ้อนจังเลยนะคะ...แล้วสาขาสิ่งแวดล้อมล่ะคะ? คุณพ่ออยู่สาขานี้ใช่มั้ยคะ?" เด็กสาวรับฟังพอผ่าน ก่อนจะตัดบทไปขอฟังสิ่งที่เธออยากจะฟังจริงๆ
"ใช่ค่ะ พ่อของวีอยู่ในสาขานี้ แล้วก็เป็นนักเวทที่เก่งระดับต้นๆของสาขาเลยล่ะ สาขาสิ่งแวดล้อมน่ะ งานรัดตัวสุดเลยนะ เพราะจำนวนคนที่เลือกสาขานี้ก็ถือว่าน้อยกว่าสาขาสมดุลอำนาจฯ แต่งานที่ต้องทำกลับกระจายตัวอยู่ทั่วโลกเลยล่ะ เพราะตั้งแต่ปี2030-2040 โลกของเราเสื่อมสภาพลงจนแทบจะอยู่กันไม่ได้แล้วในทุกหย่อมหญ้า เดิมทีองค์กรเอียนโซก็ถูกก่อตั้งขึ้นมาจากสาเหตุนี้นี่แหละ เพราะผู้ก่อตั้งคิดค้นพลังงานเวทมนตร์เพื่อมาใช้ฟื้นฟูสภาพแวดล้อมของโลกให้กลับมาอยู่ในสภาพที่ดี และคอยบำรุงรักษาให้ทุกคนได้อยู่ต่อไป"
"..." สาวน้อยตั้งใจฟังก่อนจะนั่งเงียบไปและก้มหน้ามองพื้นด้วยสีหน้าครุ่นคิด
"เป็นอะไรไปเนี่ย? ฟังแล้วเครียดเลยเหรอ?"
"ค่ะ เครียดมากเลย ฟังไม่เข้าใจสักนิด แต่เอาเป็นว่าคุณพ่อเท่ห์มากเลยใช่มั้ยคะ?"
ประโยคตอบกลับของเด็กสาวหน้าเครียดคนนี้ เรียกเอาเสียงหัวเราะและรอยยิ้มจากคุณน้าของเธอได้ไม่ยากเลย
"เอาน่า เดี๋ยวโตขึ้นมาวีก็ลองไปหาข้อมูลเอาเองอีกทีละกันนะ"
"ได้ค่ะ แต่ว่า...ถ้าสอบเสร็จแล้ว น้ากรต้องมาบอกวีด้วยนะ ว่า 'เขา' สอบผ่านรึเปล่า? วีจะได้มีกำลังใจ"
"ได้ค่ะ น้าจะรีบกลับมาเล่าให้ฟังอีกทีนะ"
...และนั่นคือคำสัญญาครั้งสุดท้ายที่คุณน้าให้ไว้กับวีโอเลต...
...แต่ก็ทำไม่ได้...
เธอจำได้ว่าหลังจากวันมาไม่นานนัก...คุณน้าไม่ได้กลับมาบ้านอย่างที่เคยบอกไว้จริง ๆ...
ตกดึกของคืนหนึ่ง เด็กสาวตื่นขึ้นมากลางดึกแบบไม่มีสาเหตุใด ๆ...รอบตัวไม่มีเสียงรบกวนแม้แต่นิดเดียว บรรยากาศเงียบสงบ...สงบจนน่าขนลุก...
วีโอเลตในวัยเด็กที่มักจะนอนหลับไปพร้อมกับการกอดหนังสือของคุณน้าแทนการกอดตุ๊กตาทุก ๆคืน ค่อย ๆพยุงตัวลุกขึ้นมาจากที่นอนโดยไม่ยอมปล่อยมือจากหนังสือ
...แม่ไปไหนกันนะ?
เธอคิดในใจหลังจากที่หันไปมองที่ด้านข้างซึ่งปกติจะเจอคุณแม่นอนอยู่
ตอนนี้กลับไม่มีใครอยู่ตรงนั้น...
เมื่อมองหาร่างที่คุ้นเคยไม่พบ ร่างเล็กก็อุ้มหนังสือในมือเดินลงจากเตียงและเดินออกจากห้องโดยอัตโนมัติ
"ฮึก...ฮือๆๆ" เสียงสะอึกสะอื้นดังลอดมาทันทีที่ฉันเปิดลูกบิดประตูออกมาจากห้องนอน
เด็กน้อยที่ยังอยู่ในห้วงสะลึมสะลืมกึ่งหลับกึ่งตื่น ค่อย ๆก้าวเดินไปตามเสียงที่ได้ยิน...ก่อนจะพบเจอกับแผ่นหลังของร่างหญิงสาวที่คุ้นตา...คุณแม่นั่งอยู่บนโซฟาห้องนั่งเล่น มือทั้ง2ข้างจิกที่ผมของตัวเองแน่น ตัวทั้งตัวของเธอสั่นสะท้านอย่างเห็นได้ชัดแม้ว่าฉันจะมองอยู่ไกล ๆจากทางด้านหลัง
วีโอเลตที่ในชีวิตนี้ไม่เคยเห็นคุณแม่ร้องไห้แม้แต่ครั้งเดียวเริ่มรู้สึกทำตัวไม่ถูก...คุณแม่ที่เป็นแหล่งพลังงานบวกให้เธอเสมอไม่ว่าจะเกิดเหตุการณ์อะไรก็จะได้เห็นเพียงแต่รอยยิ้มปรากฏอยู่บนใบหน้าของเธอเสมอมา...
แม้ว่าจะตกใจและทำตัวไม่ถูก แต่ขาของเด็กสาวก็ค่อย ๆย่างก้าวเข้าไปใกล้เรื่อย ๆ จนในที่สุดก็มาหยุดยืนอยู่ที่ด้านหน้าของคุณแม่ มือของเด็กน้อยวัย5ปีค่อย ๆเคลื่อนไปใกล้จนไปสัมผัสที่มือขวาของหญิงสาววัยกลางคน
หญิงสาวเจ้าของเสียงสะอื้นที่เพิ่งสัมผัสได้ว่าลูกสาวมาอยู่ตรงหน้า เธอชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะช้อนตาขึ้นมามองหน้าของสาวน้อย ใบหน้าของเธอเปรอะไปด้วยคราบน้ำตา
"คุณแม่...เป็นอะไรคะ?" ลูกสาวตัวน้อยเอ่ยปากถามอย่างไม่ประสีประสา
"..." คุณแม่ไม่ตอบอะไร เธอมองหน้าวีโอเลตเงียบ ๆ ดวงตาแดงก่ำของเธอดูอ่อนแอแบบที่เด็กสาวไม่เคยได้เห็นมาก่อน
"ใครคะ? ...ใครทำอะไรคุณแม่คะ?" เธอเอ่ยปากถามอีกคำถาม หลังจากที่เห็นว่าคุณแม่ไม่ยอมตอบอะไรกลับมา...นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยที่คุณแม่ไม่ยอมตอบคำถามของเธอ
ที่ผ่านมา ไม่ว่าคำถามของเด็กสาวจะน่ารำคาญแค่ไหน หรือจะถูกถามออกมากี่ครั้ง...คุณแม่ก็จะตอบกลับเสมอ...
"...แม่คะ...ทำไมแม่ไม่ตอบวีล่ะ? วีทำอะไรผิดเหรอ? ทำไมคุณแม่ไม่ยอมคุยกับวี วี..." เด็กน้อยเริ่มน้ำตาคลอและปล่อยคำถามออกมาเป็นชุด แต่ยังไม่ทันจะพูดจบ คุณแม่ก็ยื่นมือมาดึงร่างเล็กเข้ามากอดแนบอกไว้แน่น...เสียงร้องของแม่ดังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าเธอได้ปลดปล่อยความรู้สึกอะไรในใจออกมามากมาย
แต่วีโอเลตในวันนั้น...กลับไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง...
หลังจากวันนั้นไม่นาน ก็มีการออกข่าวฉาวเรื่องราวจากองค์กรเอียนโซที่บอกว่า เกิดเหตุชายคนหนึ่งบุกรุกเข้าปราสาทเอียนโซ ถูกระบบป้องกันภายในจู่โจมและเสียชีวิตทันที ซึ่งทางเอียนโซออกมาให้ข้อมูลว่า ผู้บุกรุกคือหนึ่งในผู้เข้าร่วมการทดสอบครั้งล่าสุดที่ผ่านมา และตกรอบไป จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ทราบสาเหตุที่แน่ชัด แต่คาดว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับการที่ตกรอบในการทดสอบ
ในส่วนของทางเอียนโซเอง ไม่ได้มีส่วนต้องรับผิดชอบใด ๆ เนื่องจากมีข้อตกลงการป้องกันปราสาทที่จัดทำขึ้นร่วมกับผู้นำทั่วทั้งโลกแล้วว่า ผู้ไม่ได้รับอนุญาตในการเข้าเขตปราสาท หากฝ่าฝืนบุกรุกเข้ามา ระบบป้องกันจะทำงานอัตโนมัติ และไม่รับประกันความปลอดภัย ...แต่ถึงอย่างนั้น ทางองค์กรเองก็ได้ออกมาแสดงความรับผิดชอบโดยการชดเชยเป็นเงินค่าเลี้ยงดูครอบครัวผู้เกี่ยวข้อง
จากเหตุการณ์ที่ออกมา ข่าวจบลงแค่เพียงเท่านั้น ทว่า สมมติฐานของผู้คนที่ไม่เกี่ยวข้องก็มีมากมาย โดยหลัก ๆมีการวิเคราะห์กันว่า ผู้เสียชีวิตตัดสินใจแบบนั้นเพราะฐานะทางบ้านที่แย่ การทดสอบเข้าเป็นนักเวทเป็นเหมือนทางเลือกสุดท้ายในชีวิต แต่เมื่อไม่สำเร็จก็อาจเป็นต้นเหตุให้ผู้เสียชีวิตวางแผนสละชีวิตในเขตปราสาทเพื่อให้ครอบครัวได้มีโอกาสรับเงินชดเชยจากทางเอียนโซ...คนหลาย ๆคนพูดกันว่าแม้เอียนโซจะทำข้อตกลงกันเอาไว้แล้ว แต่ยังไงองค์กรที่มีชื่อเสียงแบบเอียนโซก็จะออกมารับผิดชอบครอบครัวผู้เสียชีวิตอยู่ดี
ผู้คนต่างก็ตั้งข้อสันนิษฐานมากมายขึ้นมา และเริ่มคุยกันสนุกปากราวกับเป็นคนที่รู้เรื่องภายในทั้งหมด...บ้างก็เริ่มขุดคุ้ยหาข้อมูลของครอบครัวผู้เสียชีวิต และเมื่อพบว่าฐานะของครอบครัวตรงตามสมมติฐาน ก็พูดกันปากต่อปากว่า ...ต้องเป็นแบบนั้นแน่ ๆ...
เรื่องฉาวที่ออกมานี้ถูกปล่อยเป็นปริศนาเรื่อยมา...ไม่มีใครรู้ความจริงที่แน่นอน...แม้แต่ครอบครัวของผู้เสียชีวิตเองก็เช่นกัน...
ใช่แล้วล่ะ ครอบครัวที่มีส่วนเกี่ยวข้องในข่าวนั้น ก็คือครอบครัวของวีโอเลต...
ชายผู้เสียชีวิตในข่าวถูกระบุว่า...คือคุณน้าของเธอเอง...ครอบครัวรอจเจอร์ได้รับเงินชดเชยจากทางเอียนโซจำนวนมหาศาล..แต่นั่นไม่เคยชดเชยความรู้สึกแปลกประหลาดในใจของพวกเขาได้เลย...
เด็กสาวตื่นมาได้ยินเสียงแม่แอบไปนั่งร้องไห้ทุก ๆคืน จนกลายเป็นเรื่องปกติ...คุณแม่เป็นแบบนั้นอยู่นานหลายปี กว่าที่จะจัดการความรู้สึกได้
ในส่วนของวีโอเลตที่ไม่ได้เข้าใจเรื่องราวอะไรมากมาย ก็รู้สึกเศร้าที่ต้องเสียคุณน้าไปจากชีวิตและเสียดาย...เสียดายที่คุณน้าไม่มีโอกาสได้กลับมาบอกเธออีกว่าสรุปแล้ว 'เขา' คนนั้นในเรื่องราวที่คุณน้าเคยเล่าให้ฟังเป็นอย่างไรบ้าง? เขาคนนั้นผ่านการทดสอบเข้าเป็นนักเวทได้จริง ๆ รึเปล่า? ความพยายามของเขาตอบแทนเขาตามที่ต้องการรึเปล่า?
เธอได้แต่สงสัยอยู่ในใจเรื่อยมา...ทว่าในวันที่เด็กสาวเติบโตขึ้นมาและได้รู้เรื่องต่าง ๆ รอบตัวมากขึ้น...เธอก็เริ่มเข้าใจเรื่องราวไปเองโดยปริยาย...
เธอเริ่มได้รับคำตอบแล้วว่า 'เขา' คนนั้นคงจะไม่ได้เดินตามความฝันการเป็นนักเวท...
...ใช่แล้วล่ะ... 'เขา' คนนั้นเป็นคนที่วีโอเลตรู้จักดีอย่างที่คุณน้าบอกจริง ๆด้วย...
'เขา' คือคุณน้าของเธอเองนั่นแหละ...
หลังจากเหตุการณ์นั้น ผ่านมา11ปี
ปี ค.ศ.2171
วีโอเลตอายุ 16ปี
ณ โรงเรียนมัธยมปลายชื่อดังแห่งหนึ่ง
เด็กสาวเจ้าของนัยน์ตาสีบลูเบอร์รี่และเรือนผมสั้นปะบ่าสีน้ำตาลประกายทอง เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงวอร์มสีเทาร่วมกับเสื้อแจ็กเก็ตยูนิฟอร์มสีดำที่ปักรูปดอกไซคลาเมนสีขาวบนหน้าอกซ้ายคู่กับตัวอักษร 'IANZO' ที่ข้อมือด้านขวามีปลอกแขนสีดำปิดบริเวณข้อมือ และกำลังเดินอยู่ในโถงทางเดินของโรงเรียนอย่างเลื่อนลอย หน้าตาดูง่วงหงาวหาวนอนคล้ายว่าเพิ่งอดหลับอดนอนมา
ร่างเล็กของเธอเดินผ่านหน้าจอที่ถือเป็นจุดโฆษณาของโรงเรียน หน้าจอขนาดใหญ่จนสามารถมองเห็นได้ชัดเจนแม้แต่จากระยะไกลเป็นกิโลเมตร กำลังเปลี่ยนภาพไปมาตามการตั้งเวลา และในจังหวะที่เด็กสาวเดินผ่านพอดี ภาพบนหน้าจอก็พลันปรากฏใบหน้าของเธอขึ้น นัยน์ตาสีบลูเบอร์รี่ส่องประกายสดใสแม้แต่ในจอภาพ เรือนผมสั้นของเธอในภาพนั้นเป็นสีดำสนิท และขึ้นข้อความแสดงความยินดี
'วีโอเลต รอจเจอร์' ผู้ชนะการแข่งขันชิงทุนการศึกษาตลอดชีพจากองค์กรเอียนโซ สาขานักเคมีเวทมนตร์
ชื่อของเธอเด่นหราอยู่บนนั้น แต่ก็ไม่ได้เรียกความสนใจของเจ้าตัวได้เลยแม้แต่น้อย เธอไม่ได้ชายตามองหน้าจอนั้นเลยด้วยซ้ำ
คล้ายกับว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่บนจอนั้นไม่ได้มีความหมายใดๆกับเธอเลยแม้แต่น้อย...


## บทที่ 2 เด็กสาวอัจฉริยะแห่งวงการนักเคมีเวทมนตร์

บทที่ 2
เด็กสาวอัจฉริยะแห่งวงการนักเคมีเวทมนตร์
เท้าของวีโอเลตพาร่างไร้วิญญาณนั้นไปหยุดอยู่ที่ห้องพักศาสตราจารย์ วิชาเคมี ซึ่งบัดนี้ด้านในมีศาสตราจารย์และเด็กชายวัยเดียวกันที่เธอคุ้นหน้าคุ้นตาดียืนอยู่ด้วยกันบริเวณหน้าห้อง
"อ้าว วีโอเลต เข้ามาสิ" ศาสตราจารย์หนุ่มหันมามองและเรียกเด็กสาวให้เดินเข้ามาร่วมวงสนทนา
"สวัสดีค่ะศาสตราจารย์" เธอกล่าวทักทายก่อนจะเดินเข้าไปพลางหันโบกมือทักทายเด็กหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ก่อนแล้ว
เด็กหนุ่มเจ้าของดวงตากลมโตและแว่นตากรอบดำที่สวมใส่เป็นประจำหันมาโบกมือเบาๆตอบกลับอย่างคุ้นเคยกันดี ป้ายชื่อเล็กๆถูกหนีบบนเสื้อแจ็คเก็ตยูนิฟอร์ม 'นิปุณ ลันตา'
"เอาล่ะ พวกเธอก็คงรู้แล้วเนอะว่าพวกเธอได้ทุนการศึกษาจากเอียนโซจนถึงระดับมหาวิทยาลัยในสาขาเคมีเวทมนตร์ หลังจากนี้ก็ไม่มีอะไรมากหรอก พวกเธอสองคนก็แค่ต้องคอยรักษาระดับผลการเรียนให้อยู่ระดับสูงที่สุด แล้วก็คอยเข้าร่วมกิจกรรมตามที่เอียนโซส่งคำเชิญมาให้ครบทุกครั้ง กิจกรรมก็ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าการเข้าร่วมการแข่งขันที่เอียนโซเป็นคนจัด กับการเข้าร่วมงานวิจัยเพื่อสร้างผลงานให้เป็นโปรไฟล์ติดตัวพวกเธอเอง...เท่านั้นแหละ ถ้าพวกเธอไม่พลาดล่ะก็ ตำแหน่งงานระดับสูงในอนาคตก็จะรอพวกเธออยู่ที่องค์กรเอียนโซแน่นอน" ชายที่ถูกเรียกว่าศาสตราจารย์อธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจังก่อนจะหันไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาล2ซองจากบนโต๊ะมาแบ่งยื่นให้นักเรียนตรงหน้าคนละซอง
"พวกเราต้องทำอะไรกับจดหมายเชิญด้วยรึเปล่าคะ?" วีโอเลตเอ่ยถาม
"ในซองนั้นนอกจากจดหมายเชิญแล้วก็ยังมีแบบฟอร์มสมัครลงแข่งขันงานเคมีเวทมนตร์ของเอียนโซที่จะจัดขึ้นในอีก2เดือนข้างหน้าด้วย กรอกข้อมูลแล้วเอากลับมายื่นภายในสัปดาห์นี้ด้วยล่ะ แล้วก็นะ งานนี้จะถือว่าเป็นการเปิดตัวพวกเธออย่างเป็นทางการในระดับโลก เพราะฉะนั้น..."
"ห้ามหลุดจาก5อันดับแรก...ใช่มั้ยคะ?" เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอยปนเบื่อหน่าย
"ถูกต้อง ไม่อย่างนั้นทุนการศึกษาของพวกเธอก็มีสิทธิสั่นคลอนเหมือนกัน เข้าใจใช่มั้ย?"
"เข้าใจแล้วค่ะ/ครับ" เด็กทั้งสองคนตอบรับอย่างว่าง่ายพร้อมกัน
"อ้อ แล้วก็นะ นิปุณ" ศาสตราจารย์หนุ่มหันไปมองหน้าเด็กหนุ่มเจ้าของชื่อ "งานวิจัยของคุณน่ะ ข้อมูลยังไม่สมบูรณ์เท่ากับของวีโอเลต ผมเลยยังยื่นส่งให้ทางเอียนโซไม่ได้ เพราะงั้นยังไงคุณช่วยแก้ไขด่วนแล้วส่งให้ผมภายในวันนี้ทีนะ ขอไม่เกินเที่ยงคืน เพราะผมต้องตรวจสอบอีกครั้งก่อนส่งต่ออีก"
"ภายใน...วันนี้เหรอครับ?" เด็กหนุ่มอ้ำอึ้งไปพอสมควรกับงานที่ถูกมอบหมายกะทันหัน
"ขอโทษทีนะ ผมเองก็เข้าใจนะว่าคุณน่ะต้องทำงานพาร์ทไทม์ที่ศูนย์วิจัยตั้งแต่หลังเลิกเรียนจนมืดค่ำ แต่คุณเองก็ต้องแบ่งความสำคัญให้ได้อยู่ดี คุณต้องนึกถึงอนาคตที่สดใสที่รออยู่ที่เอียนโซให้มากๆนะ ถ้าคุณหลุดออกจากทุนการศึกษานี้ล่ะก็...อนาคตของคุณจะยิ่งน่าเป็นห่วงกว่าเก่าอีกนะ ผมพูดด้วยความเป็นห่วงนะ นิปุณ"
"...ครับศาสตราจารย์ ผมจะรีบส่งงานให้ทันครับ" เด็กหนุ่มซ่อนความกดดันเอาไว้ แม้ว่าจะซ่อนไม่มิด และตกปากรับคำอย่างง่ายดาย
"โอเค งั้นก็เข้าใจกันแล้วตามนี้เนอะ ถ้างั้นก็ไปกันได้แล้วล่ะ"
จบประโยค เด็กทั้งสองคนก็พากันเดินออกมาด้านนอก เด็กสาวมีสีหน้าที่นิ่งสงบ ในขณะที่เด็กหนุ่มอีกคนกลับคิ้วขมวดจนแทบจะชนกันโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
"ปุณ มาทางนี้ด้วยกันหน่อยดิ" วีโอเลตเอ่ยปากชวนพลางชี้นิ้วโป้งไปทางห้องสมุดขวามือ
แม้จะยังเครียดอยู่ แต่นิปุณก็เดินตามเธอเข้าไปในห้องอย่างง่ายดาย ร่างเล็กของสาวผมสั้นเดินนำไปหาเจ้าหน้าที่ที่เฝ้าอยู่ที่เค้าน์เตอร์อย่างคุ้นเคย
"สวัสดีค่ะ จะขอเปิดห้องอ่านหนังสือส่วนตัวครึ่งชั่วโมงค่ะ" เธอว่าพลางยื่นบัตรประจำตัวนักเรียนให้เจ้าหน้าที่
"วี เดี๋ยวฉันต้องไปทำงานแล้วนะ แกมีอะไรเนี่ย?" เด็กหนุ่มทักท้วงด้วยเสียงกระซิบเบาๆ
"เออ รู้น่า ขอคุยด้วยในห้องส่วนตัวแค่แปบเดียว…อ๊ะ ขอบคุณค่า" วีโอเลตตอบกลับเบาๆก่อนจะหันไปรับคีย์การ์ดแล้วเดินนำไปอย่างชำนาญทาง
จนกระทั่งทั้งคู่เข้าไปอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมขนาด22ตร.ม.ที่มีทั้งโต๊ะอ่านหนังสือและเฟอร์นิเจอร์อำนวยความสะดวกทั้งตู้กดอาหารและเครื่องดื่ม
"อ่ะ มีอะไรถึงต้องมาแอบคุยกันด่วนแบบนี้เนี่ย?" เมื่อจัดการล็อคห้องเรียบร้อย นิปุณก็รีบเปิดประเด็นอย่างใจร้อน ทว่าเด็กสาวตรงหน้ากลับจ้องมองเพียงที่หน้าจอแท็บเล็ตในมือที่เดียวจนน่าสงสัยและน่าหงุดหงิดไปพร้อมกัน
"เช็คอีเมลดู ฉันส่งเอกสารไปแล้ว"
จบประโยค เด็กหนุ่มก็ยังไม่หายงง ได้แต่หยิบแท็บเล็ตของตัวเองขึ้นมาเปิดดูตามคำพูดของเธอ ก่อนจะเบิกตาโพลงอย่างสับสนและตกใจ
"อย่าบอกนะว่า...แกแก้เล่มงานวิจัยมาให้ฉันเหรอ?" เขาเงยหน้าขึ้นมาถามอย่างฉงนหลังจากได้กดเข้าไปดูไฟล์งานในหน้าจอแล้ว
"เออ ฉันรู้อยู่ว่าศาสตราจารย์จะมาไม้นี้ เมื่อคืนก็เลยทำกันพลาดไว้ให้"
"แต่นี่มันงานฉันนะเว้ย แกมาทำแทนแบบนี้ได้ยังไง?" เขาดูหงุดหงิดไม่ใช่น้อย แต่ก็พยายามเก็บอาการไว้
"ก็มันไม่ยุติธรรมนี่หว่า มองก็รู้แล้วว่าศาสตราจารย์ตั้งใจจะเขี่ยแกออกแล้วให้เด็กตัวเองมารับทุนแทนใจจะขาด ติดแค่ผลการแข่งรอบที่แล้วมันค้ำคอเลยทำไม่ได้ไง พอใกล้ถึงเวลาส่งวิจัยก็จะอ้างนู่นอ้างนี่แล้วก็ไม่ยอมส่งงานแกไปไง ทีนี้แกก็จะชวดทุน แล้วเด็กคนอื่นก็เข้ามาเสียบแทนได้เลย มันใช่เหรอวะ?"
"แต่ถึงยังไงฉันก็ควรทำด้วยตัวเองอยู่ดี ถึงจะอะไรยังไง แต่สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ก็คืองานที่ฉันส่งไปมันไม่ถึงมาตรฐานไง"
"มาตรฐานวัดจากอะไรล่ะ? ถ้ามาตรฐานของเอียนโซล่ะก็ แกผ่านฉลุยไปนานแล้วย่ะ ตอนนี้ศาสตราจารย์น่ะกำลังเอามาตรฐานจากงานของฉันมาวัดให้แกอยู่ต่างหาก แกก็รู้นี่นาว่าฉันมันอัจฉริยะเกินหน้าคนอื่น ใครมันจะมาแตะมาตรฐานงานเคมีเวทฯกับฉันได้กัน? ฝันไปเถอะ"
พรืด!
นิปุณถึงกับหลุดขำออกมาอย่างเก็บทรงไม่อยู่ เขาถึงกับต้องหันหน้าหนีไปขำไหล่สั่นทางอื่นเพื่อจะกลั้นขำและกลับมาคุยกับเด็กสาวตรงหน้าให้จบ
"โอเคๆ แกมันอัจฉริยะล้ำโลก"
"ก็ใช่ไง" เธอตอบรับหน้าตาเฉยก่อนจะใช้มือซ้ายปัดปลายผมเบาๆเป็นการขิงใส่ แล้วถึงหลุดขำออกมาด้วยเช่นกัน "นั่นแหละ ทางเดียวที่จะทำให้แกหลุดจากทุนนี้ได้ก็มีแค่ต้องใช้งานของฉันเป็นข้ออ้าง แล้วฉันบอกได้เลยนะว่าถ้าเขี่ยแกทิ้งได้สำเร็จแล้วล่ะก็ เด็กที่เข้ามาเสียบแทนแกน่ะจะได้รับการวัดมาตรฐานใหม่เอาแค่พอผ่านมาตรฐานเอียนโซก็พอแหงๆ ฉันยอมไม่ได้หรอกนะ ว่ากันตามตรง ถ้าไม่มีฉันทั้งคนล่ะก็แกได้ขึ้นเป็นที่หนึ่งไปนานแล้ว"
"คำพูดคำจาน่าหมั่นไส้จริงๆเลยนะแกเนี่ย" เขาหยอกล้อกับท่าทีอวดเก่งของเด็กสาวตรงหน้าด้วยรอยยิ้มและแววตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู
"ตกลงว่ายังไง? เอาไม่เอา?"
"ไม่..."
"ถ้าไม่เอาฉันจะไปขอร้องให้แม่ไปรับแกมาอุปการะเป็นลูกบุญธรรมเดี๋ยวนี้แหละ"
"..."
เพียงประโยคพูดที่ออกมาด้วยหน้าตาและน้ำเสียงจริงจังจากเด็กสาวตรงหน้าประโยคเดียว นิปุณก็ถึงกับนิ่งไป
"เอาไง?"
"ก็บอกไปแล้วนี่นาว่าแบบนั้นมันวุ่นวาย บ้านแกก็ไม่ได้อยู่กันสบายขนาดที่จะมาเลี้ยงฉันเพิ่มได้อีกคนสักหน่อย เรื่องเดือดร้อนชาวบ้านแบบนั้นฉันไม่เอาเว้ย"
"ก็เพราะแกไม่โอเคไง ฉันถึงห้ามแม่เอาไว้ไม่ให้ไปรับแกมาจากสถานสงเคราะห์เด็กเฮงซวยที่แกอยู่ตอนนี้น่ะ ฉันยอมทำแบบนั้นก็เพราะแกขอร้องฉันไว้ว่าแกอยากจะพยายามด้วยตัวเองจนกว่าจะถึงวันบรรลุนิติภาวะแล้วแยกออกมาอยู่เอง...โอกาสเดียวที่แกจะหลุดพ้นจากที่นั่นได้แบบลอยตัวก็คือต้องคว้าทุนของเอียนโซเอาไว้ให้มั่น ไม่ใช่รึไง?"
"..."
"ฉันส่งงานไปให้แล้ว แกก็เลือกเอาเองละกันว่าจะส่งงานนั้นไปตอกหน้าอีตาศาสตราจารย์เฮงซวยที่จ้องแต่จะยัดเด็กตัวเองมารับทุน หรือจะยอมชวดทุนนั้นไปแล้วรู้ตัวอีกทีก็ได้กลายมาเป็นพี่น้องบุญธรรมของฉันแบบไม่เต็มใจ" เธอยื่นคำขาดพลางมองตากับชายหนุ่มอย่างมุ่งมั่น
และสุดท้ายนิปุณก็ถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจแล้วยอมพยักหน้ารับความช่วยเหลือแต่โดยดี
"เออๆ เดี๋ยวฉันจัดการเอง ทีนี้ฉันไปได้รึยัง?"
"ไปสิ เดี๋ยวไปสายแล้วโดนหักเงินขึ้นมาแกจะมาโทษฉันอีก" เธอยักไหล่เบาๆแล้วผายมือไปทางประตูด้วยท่าทีหยอกล้อ
"...วี...ขอบใจนะเว้ย" เด็กหนุ่มอดไม่ได้ที่จะพูดด้วยน้ำเสียงที่แอบฟังดูสั่นคลอนเล็กน้อยในขณะที่เขากำลังเก็บอาการให้นิ่งไว้ ก่อนจะเดินไปทางประตู
"ไม่เป็นไรๆ ไม่ต้องยกยออะไรเยอะหรอก ฉันมันก็แค่เพื่อนสนิทที่ทั้งสวย เก่ง อัจฉริยะ แล้วก็นิสัยดีที่สุดในโลกก็แค่นั้นเอง ไม่ต้องปลื้มใจไปนะเพื่อนรัก" เธอไม่วายหยอกเอินทิ้งท้ายอย่างน่าหมั่นไส้ แต่ก็เรียกเสียงหัวเราะของเพื่อนสนิทได้ในทันที
เด็กหนุ่มหันมาหรี่ตามองทิ้งท้ายแต่พูดอะไรไม่ออก แล้วจึงเดินออกไปด้วยท่าทางอารมณ์ดีขึ้นกว่าตอนที่เข้ามามากมาย
หลังจากแผ่นหลังของเด็กหนุ่มลับตาออกไปแล้ว แววตาของวีโอเลตพลันกลับมาเย็นยะเยือกอีกครั้งเมื่อเธอกลับมาอยู่กับตัวเอง...
ณ บ้านรอจเจอร์
เด็กสาวเดินกลับมาอย่างใจลอยจนถึงหน้าบ้านตัวเองที่เป็นบ้านชั้นเดียวซึ่งตั้งอยู่ในหมู่บ้านขนาดกลางใกล้กับโรงเรียน เธอยืนนิ่งมองประตูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วปรับเปลี่ยนแววตาของตัวเองให้ดูสดใสขึ้นมาพลางเดินตรงเข้าไปในบ้าน
"แม่จ๋า! กลับมาแล้ว" วีโอเลตตะโกนทักทายด้วยความสดใสสายตามองหาร่างของหญิงสาวที่คุ้นเคยในบ้าน
"วันนี้กลับมาไวจัง แม่กำลังจะออกไปทำงานพอดีเลยนะเนี่ย" หญิงสาววัยกลางคนเจ้าของดวงตาสีบลูเบอร์รี่แบบเดียวกันกับเด็กสาวเงยหน้าขึ้นมาจากโต๊ะกับข้าวที่อยู่ไม่ไกลจากบริเวณประตูนัก มือของเธอดูเหมือนกำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่
"อย่าเพิ่งๆๆ ลูกสาวมีของจะอวดด้วยล่ะ" เด็กสาวรีบวิ่งตรงไปหาแม่พลางค้นเอาซองเอกสารในกระเป๋านักเรียนออกมา ก่อนจะหยิบเอาจดหมายเชิญที่ประทับตราองค์กร 'เอียนโซ' ออกมาโชว์พร้อมส่งยิ้มหวาน
"ก็ไม่เซอร์ไพรส์เท่าไหร่นะ ลูกสาวแม่เก่งขนาดนี้จะไม่ได้ทุนจากเอียนโซได้ยังไงล่ะ?" คุณแม่หันมาหยอกล้อกับเด็กสาวอย่างขี้เล่น
"โหย ทำเป็นตื่นเต้นกับเราสักหน่อยสิ" เด็กสาวยู่ปากบ่นกะปอดกะแปด
"ใครว่าแม่ไม่ตื่นเต้นล่ะ? นี่แทบอยากจะปิดหมู่บ้านฉลองให้ลูกสาวเลยเนี่ย" เธอว่าพลางรีบปรี่เข้ามากางแขนและกอดร่างของเด็กสาวไว้ด้วยความหมั่นเขี้ยว ก่อนจะพูดต่อ "แล้วค่าเทอมของเทอมนี้ตกลงเขาให้เราจ่ายสำรองไปก่อนระหว่างรอทุนจากเอียนโซใช่มั้ย? กำหนดจ่ายได้ถึงวันไหนล่ะ?"
"...ก็...อาทิตย์นี้จ้ะ" เด็กสาวตอบด้วยสีหน้าอ้ำอึ้งไปเล็กน้อยพลางแอบชำเลืองตามองสีหน้าของแม่ที่ยังโอบกอดร่างของเธอเอาไว้ไม่ปล่อย
"อาทิตย์นี้?" หญิงวัยกลางคนมีท่าทีครุ่นคิดไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบเก็บอาการอย่างรวดเร็วแล้วจึงลูบหัวเด็กสาวเบาๆแล้วผละตัวออกมา "โอเค เดี๋ยวแม่จัดการให้นะ"
แม้ว่าคุณแม่จะเก็บอาการให้ดูเป็นปกติได้เป็นอย่างดี แต่ลูกสาวที่ช่างสังเกตอย่างวีโอเลตก็ยังดูออกได้ไม่ยากนัก
"แม่...หาทันรึเปล่า? เดี๋ยววีคุยกับศาสตราจารย์ขอเลื่อนไปก่อนก็ได้นะ"
"ทันสิ ไม่ต้องลำบากไปขอเลื่อนเขาหรอก ไม่เห็นจะยากเลย" คุณแม่ยังคงมีท่าทีสบายๆไม่แปรเปลี่ยน เด็กสาวจึงยอมพยักหน้ารับเหมือนว่าเธอเชื่อคำพูดนั้น "อ้อ เดี๋ยววีออกไปซื้อข้าวสารให้แม่หน่อยสิ หมดพอดีเลยเนี่ย เดี๋ยวนี่แม่ต้องรีบเก็บของออกไปทำงานแล้ว" เธอเปลี่ยนเรื่องอย่างกะทันหัน แต่เด็กสาวก็ดูไม่ได้แปลกใจกับท่าทีนั้นสักเท่าไหร่นัก และทำเป็นเออออตกลงไปง่ายๆ
เด็กสาวทำเป็นเดินออกจากบ้านไปตามคำขอของแม่ และเดินไปจนพ้นรั้วบ้านเพียงนิดเดียว...ก่อนที่จะค่อยๆถอยหลังกลับช้าๆพลางสอดส่องสายตามองเข้ามาในบ้าน และพบว่าร่างของหญิงวัยกลางคนกำลังเปิดประตูเข้าไปในห้องๆหนึ่งที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี
วีโอเลตเดินกลับเข้าบ้านด้วยฝีเท้าที่เบามากจนคนในบ้านไม่อาจรู้สึกได้ และเปิดประตูออกเงียบๆ ร่างของเธอเคลื่อนไปจนถึงประตูห้องที่แม่ของเธอเพิ่งจะเข้าไปและเปิดประตูแง้มเอาไว้เล็กน้อย
ภายในห้องนั้นเป็นห้องนอนส่วนตัวที่ทั้งเธอและแม่ไม่ได้ใช้งาน แต่แม่ก็ไม่เคยปล่อยให้ห้องนั้นมีสภาพเก่าเลยแม้แต่น้อย บนโต๊ะทำงานในห้องยังคงมีข้าวของอันน้อยนิดของ 'เจ้าของห้อง' วางทิ้งไว้บ้าง แต่ก็ไม่ได้เยอะแยะ และไม่ได้ดูมีอะไรสำคัญนัก
บัดนี้แม่ของเธอยืนนิ่งอยู่ที่หน้าโต๊ะ และค่อยๆเปิดลิ้นชักที่โต๊ะออกมา เผยให้เห็นสมุดบัญชีเล่มหนึ่งที่ถูกเก็บไว้เป็นอย่างดี เธอหยิบสมุดนั้นขึ้นมาถือเอาไว้และมองมันด้วยสายตาลำบากใจ
แหมะ!
หยดน้ำตาร่วงลงบนสมุดบัญชีในมือของเธออย่างไม่ทันรู้ตัว หญิงสาวรีบใช้มือเช็ดน้ำใสๆบนสมุดนั้นออกและรีบปาดน้ำตาบนใบหน้าของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว แต่ไม่อาจลบสายตาที่ดูโศกเศร้าของเธอออกได้เลยแม้แต่นิดเดียว แม้จะมองเห็นจะด้านข้าง แต่วีโอเลตก็รับรู้ได้ถึงความลำบากใจและความเศร้าที่สะท้อนบนดวงตาคู่นั้นได้อย่างชัดเจน เธอค่อยๆถอยออกมาช้าๆและระมัดระวัง แววตาดูเศร้าตามไปกับหญิงผู้เป็นแม่
เมื่อร่างของเธอถอยกลับมาจนออกมายืนอยู่ที่หน้ารั้วบ้าน เธอก็รีบปรับสีหน้าตัวเองให้กลับมาดูสดใสอีกครั้ง ก่อนจะทำเป็นเปิดประตูรั้วและปิดมันลงโดยจงใจให้เสียงดังเข้าไปข้างใน
"แม่!! วีลืมเอาตังค์ไปอ่ะ แม่ออกไปรึยังอ่ะ!?" เด็กสาวจงใจส่งเสียงดังอีกครั้งหนึ่งพลางเดินดุ่มๆเข้าไปในบ้าน และพบว่าแม่ของเธอยืนอยู่ที่บริเวณใกล้กับประตูด้วยสีหน้าท่าทางที่ดูเป็นปกติ ต่างกับเมื่อสักครู่ลิบลับ
"ขอโทษที แม่ก็ลืมยื่นให้เลยเนี่ย" เธอรีบหันไปคว้ากระเป๋าสตางค์มาหาเงิน
"เอ้อแม่ เมื่อกี้นี้ศาสตราจารย์เขาเพิ่งจะโทรมาหาวีโดยตรงเลย เรื่องค่าเทอมน่ะ"
"...อ่าฮะ?" คุณแม่เงยหน้าขึ้นมามองอย่างสงสัย
"ศาสตราจารย์บอกว่าทางเอียนโซเพิ่งจะติดต่อมาว่าจะดำเนินการไวขึ้นน่ะ ก็เลยกลายเป็นว่าเราไม่ต้องสำรองค่าเทอมแล้วล่ะ"
ขอโทษค่ะแม่ ขอโทษจริงๆ...
เด็กสาวพูดด้วยหน้าตาใสซื่อในขณะที่กำลังขอโทษขอโพยแม่ของเธออย่างรู้สึกผิดอยู่ในใจ
"จริงเหรอ? อะไรจะสะดวกขนาดนี้เนี่ย?"
"สงสัยลูกสาวแม่จะเป็นอัจฉริยะน่ะสิ เขาก็คงกลัวจะหลุดมือไปไง เลยต้องสนับสนุนให้เต็มที่หน่อย" เธอหยอกล้อตามปกติ
"ก็คงจะจริงแฮะ ลูกสาวใครเนี่ย ทั้งสวยทั้งเก่งขนาดนี้"
"ทำไงได้ เชื้อแม่มันแรงน่ะสิ" เธอยักไหล่เบาๆ ก่อนที่ทั้งคู่จะหลุดขำออกมา
"อ่ะๆๆ เรื่องค่าเทอมก็เบาใจไปแล้วเนอะ งั้นแม่ไปก่อนนะ ไว้เจอกันนะคะลูกสาว" แม่ดูมีท่าทีโล่งใจลงมาก ก่อนจะลูบหัวเด็กสาวเบาๆแล้วเดินออกจากบ้านไป
และในทันทีที่หญิงวัยกลางคนลับสายตาไป แววตาที่แสร้งทำเป็นสดใสของวีโอเลตก็กลับมานิ่งอีกครั้งหนึ่ง เธอรีบเดินตรงเข้าไปที่ห้องเดิมที่แม่ของเธอเพิ่งจะเข้ามา และตรงไปเปิดลิ้นชักเดียวกัน
มือบางหยิบสมุดบัญชีเล่มนั้นขึ้นมา และเปิดออกดูหน้าที่แสดงยอดเงินเข้าบัญชี
16/06/2160 : Deposit 1,000,000,000 USD
สมุดบัญชีมีเพียงข้อความที่แสดงว่าเงินเข้าบัญชีเป็นจำนวนมหาศาล แต่ก็ไม่มีข้อความอื่นอีกเลย เป็นเหมือนข้อความบ่งบอกว่าไม่เคยมีใครไปยุ่งกับเงินจำนวนนั้นเลยแม้แต่น้อย
สภาพสมุดบัญชีที่อยู่มาตั้งแต่สมัยที่วีโอเลตอายุ5ปี จนถึงวันนี้ผ่านมาแล้ว11ปี แต่ก็ยังดูใหม่เอี่ยมอยู่ เพราะไม่ได้ผ่านการใช้งานมากไปกว่าการที่แม่ของเธอจะเข้ามาหยิบออกมามองแล้วเสียน้ำตาให้กับมัน ก่อนจะเก็บคืนที่เดิมแล้วออกไปทำงานให้หนักยิ่งกว่าเดิม
ตั้งแต่เด็กจนโตมาถึงวันนี้ แม่ก็ยังไม่สามารถถือสมุดเล่มนี้ออกมาจากห้องๆนี้ได้เลยแม้แต่น้อย...
วีโอเลตเก็บสมุดคืนที่เดิมแล้วเดินออกจากห้องมาอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาใครบางคนพลางเดินตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง
"ฮัลโหลค่ะ คุณลุงคะ วีโอเลตเองนะคะ ที่คุณลุงเลยให้เบอร์ติดต่อไว้เรื่องของประดับเวทมนตร์น่ะค่ะ...ใช่ค่ะ สร้อยเส้นนั้นแหละ" เธอพูดกับปลายสายพลางนั่งลงค้นหาอะไรบางอย่างในกองหนังสือที่ดูค่อนข้างเก่า มีฝุ่นเกาะไม่ใช่น้อยๆ "คุณลุงยังรับในราคาเดิมอยู่มั้ยคะ? …สองเส้นค่ะ...ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยววีรีบเอาไปให้เลยนะคะ ร้านปิด2ทุ่มใช่มั้ยคะ? ...ค่าคุณลุง ไว้เจอกันค่ะ"
เมื่อตกลงจบ เธอกดวางสายแล้วหันกลับมาจดจ่อกับการหาสิ่งที่ตั้งใจเอาไว้ ก่อนจะเจอกับเป้าหมายเป็นหนังสือเล่มหนาขนาดA5ที่คุ้นตาแม้ว่าจะไม่ได้เห็นมันมานานแล้วก็ตาม
เด็กสาวดึงหนังสือเล่มนั้นออกมาปัดฝุ่นออก แสดงให้เห็นชื่อหนังสือบนหน้าปก 'M.A.G.101'
เธอเปิดหนังสือออก เผยให้เห็นซองซิปใสที่แปะเทปใสติดไว้ด้านในปกหนังสือ ด้านในของซองเป็นสร้อยเงินที่ห้อยจี้ลักษณะสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดเล็กจิ๋วสีโลหะ2เส้นอยู่ด้วยกัน
วีโอเลตมองสร้อยด้วยความอาลัยอาวรณ์เล็กน้อย ก่อนจะดึงมันออกมาอย่างลำบากใจแล้วจึงปิดหนังสือลง...เมื่อได้มองหน้าปกชัดๆอีกครั้ง ความรู้สึกแปลกๆบางอย่างก็เอ่อล้นขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง
ไม่...มันจบไปนานแล้ว อย่าได้ไปรื้อฟื้นมันกลับมาอีกเชียวนะ วีโอเลต
เด็กสาวคิดในใจอย่างเด็ดเดี่ยว ก่อนจะรีบวางหนังสือเก็บคืนในกองเช่นเดิม แล้วนำสร้อยในซองซิปใส่กระเป๋าเสื้อเดินออกไปอย่างรีบร้อน...
ทำให้เธอไม่ได้เห็นภาพของตัวอักษรบนหน้าปก...ซึ่งบัดนี้กลับมีประกายสีฟ้าส่องไสวขึ้นมาเล็กน้อย...
เด็กสาวเจ้าของนัยน์ตาสีบลูเบอร์รี่ออกจากบ้านและตั้งหน้าตั้งตาเดินตรงไปยังจุดหมายซึ่งอยู่ในละแวกตลาดที่ดูจอแจผู้คนเยอะแยะแม้ว่าตอนนี้จะเริ่มค่ำมืดแล้วก็ตาม
วีโอเลตเดินเบียดเสียดตรงเข้าไปยังร้านปริศนาผนังทึบสีดำสนิทที่มีป้ายชื่อร้าน '2040' เธอเงยหน้ามองป้ายตรงหน้าก่อนจะก้มลงมามองนามบัตรที่อยู่ในมือซึ่งปรากฏชื่อร้านชื่อเดียวกันบนบัตรเพื่อให้แน่ใจ แล้วจึงตัดสินใจเดินเข้าไปในร้านด้วยท่าทางกล้าๆกลัวๆ
กริ๊ง!
เสียงกระดิ่งที่ประตูดังขึ้นตามการเคลื่อนไหวของบานประตูเหล็กหนาที่ถูกเปิดออก เด็กสาวสอดส่องสายตามองรอบตัว สังเกตเห็นว่าร้านดังกล่าวนั้นไม่ได้มีพื้นที่กว้างนัก ผนังทึบ เพดานร้านก็ค่อนข้างต่ำจนพาลให้รู้สึกอึดอัดทันทีที่เข้ามา หากมองไปทางซ้ายขวาจะพบชั้นวางของสไตล์โมเดิร์นสีทึบเรียงรายกันอยู่ไม่มาก สิ่งของบนชั้นวางถูกจัดแยกตามหมวดหมู่ เช่น ตำราเล่มหนา เครื่องประดับ และเครื่องมือเครื่องใช้ต่างๆ ซึ่งล้วนถูกครอบไว้ด้วยมวลพลังงานบางๆสีฟ้าที่มองแล้วรู้ทันทีว่านั่นคือเวทมนตร์
บริเวณทางเดินจากประตู ลากยาวไปจนถึงเค้าน์เตอร์เบื้องหน้าเป็นเพียงพื้นที่โล่ง วีโอเลตเดินตรงไปยังชายที่ดูมีอายุพอสมควรที่ยืนอยู่หลังเค้าน์เตอร์ แล้วจึงเอ่ยปากถามด้วยท่าทีดูประหม่า
"สวัสดีค่ะคุณลุง..."
"มาได้ซะทีนะ วีโอเลต ตอนที่ได้รับโทรศัพท์ว่าเราจะยอมขายสร้อยนั่นน่ะ ลุงดีใจมากเลยรู้มั้ย?" ยังไม่ทันที่เด็กสาวจะทักทายจบ คุณลุงหน้าตาใจดีตรงหน้าก็ทักทายด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส
"...อ่า...ค่ะ แล้วตกลงว่าได้ราคาตามที่ตกลงกันไว้ใช่มั้ยคะ?" เธอดูลำบากใจที่จะพูดถึงสิ่งของที่จะขาย และรีบเร่งรัดเข้าเรื่อง
"อันที่จริง ลุงเพิ่มเงินให้อีกหน่อยน่ะ เพราะคนที่มาขอซื้อเขาดูจะต้องการของมากเลยล่ะ นี่พอลุงโทรไปบอกเขาว่าได้ของมาแล้วนะ เขาก็เพิ่มเงินให้ลุงค่อนข้างเยอะเลย ลุงก็เลยอารมณ์ดีเป็นพิเศษน่ะ...อ่ะ นี่ ลองนับดูก่อนได้นะ" เขาว่าก่อนจะวางซองปริศนาที่ใส่วัตถุบางอย่างไว้จำนวนหนึ่งบนโต๊ะ
วีโอเลตเลื่อนซองที่ว่ามาใกล้แล้วเปิดแง้มปากซองออกดูเล็กน้อย สอดส่องสายตานับเงินปึกหนาด้านในอย่างคร่าวๆ ก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
"เอ่อ คุณลุงหยิบผิดซองรึเปล่าคะ? นี่มันเยอะกว่าที่บอกไว้มากๆเลยนะคะ"
"ไม่ผิดหรอก คนซื้อเขากระเป๋าหนักพอตัวน่ะ แถมยังดีใจที่ได้ของมามากๆอีกต่างหาก จะให้ลุงรับเอาไว้ทั้งหมดแล้วให้หนูไปแค่เท่าที่เราตกลงกันตอนแรกมันก็ดูจะยังไงอยู่ แถมจากที่ดูๆแล้ว ของชิ้นนี้ก็น่าจะสำคัญสำหรับหนูพอสมควรเลยนะ การจะตัดใจเอามาขายแบบนี้น่าจะทำใจยากน่าดู...ถ้าหนูไม่รับเงินจำนวนนั้นเพิ่มไปล่ะก็ ลุงคงรู้สึกแย่น่ะนะ"
"..." วีโอเลตไม่พูดอะไรต่อ ในเมื่อชายตรงหน้ายืนกรานแบบนั้น แถมเธอเองก็ไม่ได้เสียประโยชน์อะไรด้วย เด็กสาวจึงหยิบเอาซองซิปที่ใส่สร้อยทั้งสองเส้นเอาไว้ออกมาจากกระเป๋าสะพายข้าง แล้ววางมันลงที่โต๊ะเช่นกัน
คุณลุงหยิบเอาวัตถุดังกล่าวขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียดจนพอใจ แล้วจึงเงยหน้ามองวีโอเลตอีกครั้ง
"ของแท้แน่นอน หนูเอาเงินไปได้เลยนะ ขอบคุณมาก"
"ขอบคุณคุณลุงเหมือนกันนะคะ" เธอหยิบซองเงินมาเก็บเข้ากระเป๋าแล้วหันไปโค้งขอบคุณชายตรงหน้าเล็กน้อย ก่อนจะรีบร้อนหันหลังเพื่อเตรียมเดินออกจากร้าน
"ต่างหูนั่นน่ะ...ลุงให้ราคาสูงอีกเป็นเท่าตัวได้เลยนะ จะไม่ขายจริงๆเหรอ?" คุณลุงพูดลอย ๆขึ้นมาในขณะที่กำลังสำรวจสินค้าที่เพิ่งได้มา
กึก!
เด็กสาวชะงักไปชั่วขณะ ต่างหูสีทองสายยาวที่ปลายสายเป็นรูปคล้ายกับดาวกระจายสั่นไปตามใบหน้าของเด็กสาวที่เผลอแสดงอาการตกใจและสะดุ้งเล็กน้อย
"...ต่างหูคู่นี้...คงไม่หรอกค่ะคุณลุง" เธอตอบกลับโดยไม่หันกลับไปมองคู่สนทนา สีหน้าดูลังเลขัดกันกับประโยคปฏิเสธของเธอพอสมควร
"สร้อยเส้นนี้เธอก็เคยยืนยันว่าจะไม่ขายนี่นา...เอาเถอะ เอาเป็นว่าลุงให้ข้อเสนอเอาไว้ก็แล้วกันนะ"
สิ้นคำพูดนั้น เด็กสาวก็ไม่ตอบกลับ เธอรวบรวมสติให้มั่นแล้วเดินตรงออกไปที่ประตูอย่างรีบร้อน
กริ๊ง!
ในขณะที่เดินออกไป วีโอเลตก็ได้พบกับชายหนุ่มคนหนึ่งเดินสวนทางเข้ามาพอดิบพอดี เด็กสาวเหลือบไปมองร่างตรงหน้าเล็กน้อยเพราะถูกดึงดูดสายตาด้วยออร่าปริศนาที่แผ่ออกมาจากตัวชายคนนี้ เขาใส่เสื้อฮู้ดดี้สีดำ สวมหมวกปิดโครงหน้าและศีรษะของตัวเองไว้มิดชิดจนแทบจะไม่เห็นหน้า ด้วยสายตาช่างสังเกตของวีโอเลต เธอจึงแอบเห็นใบหน้าของเขาพอสมควร ริมฝีปากแดงระเรื่อเข้ารูปกับสันจมูกโด่ง ผิวขาวนวลและดวงตาสีน้ำตาลเข้ม...
ในชั่วพริบตาที่มองไปที่ดวงตาแสนนิ่งสงบคู่นั้น เธอเห็นความผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้น...ที่ดวงตาข้างขวาของเขาส่องประกายสีฟ้าออกมาเล็กน้อย...
ตาฝาดรึเปล่านะ?
เด็กสาวเพียงคิดในใจ แล้วจึงเลิกสนใจชายผู้มาใหม่ พลางก้าวเท้าเดินออกจากร้านไปตามปกติ...และในพริบตาที่เธอหันกลับไปนั้นเอง ชายหนุ่มก็เหลือบมองมาที่นัยน์ตาสีบลูเบอร์รี่ของเธอด้วยสีหน้านิ่งเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปสนใจชายสูงวัยที่ยืนอยู่หลังเค้าน์เตอร์แทน
กริ๊ง!
เสียงที่ประตูดังอีกครั้งเป็นสัญญาณบอกว่าเด็กสาวเดินออกไปจากร้านแล้วเรียบร้อย เป็นเวลาใกล้เคียงกันกับที่ชายหนุ่มปริศนาไปยืนอยู่ที่ด้านหน้าเค้าน์เตอร์พอดี
"สวัสดีครับคุณวาเลนไทน์" คุณลุงทักทายด้วยความใจดีและแลดูจะคุ้นชินกับชายตรงหน้าพอสมควร
"เด็กคนเมื่อกี้ใช่มั้ยครับ? วีโอเลตที่คุณลุงบอกว่าเป็นคนปล่อยของชิ้นนั้นน่ะ" เสียงทุ้มของเขาเอ่ยออกมาอย่างสงบนิ่ง
"ใช่แล้วล่ะ ไม่รู้ว่าเป็นมาไง แต่เด็กนั่นดูเหมือนจะมีของดีติดตัวมาเยอะแยะเชียวล่ะ...อ่ะ คุณวาเลนไทน์จะเช็คของเลยมั้ยครับ?" เขาตอบพลางยื่นสร้อยสองเส้นในซองซิปที่เพิ่งรับซื้อมาให้กับชายตรงหน้า
"ครับ เดี๋ยวผมรีบไปรีบมานะ" เขารับวัตถุดังกล่าวมาแล้วจึงเดินตรงไปที่ห้องเล็กๆลักษณะคล้ายห้องลองเสื้อ ด้านในเปิดประตูเข้าไปมีกระจกบานสูงขนาดเท่าตัวคนตั้งอยู่
ชายที่ถูกเรียกว่า 'วาเลนไทน์' ถอดหมวกฮู้ดดี้ออกให้ไปกองที่ด้านหลังเผยให้เห็นทรงผมสกินเฮดของเขา ก่อนจะยกมือสองข้างขึ้นมาแผ่มวลพลังงานสีฟ้าจางๆรอบฝ่ามือทั้งสอง แล้วจึงใช้นิ้วกลางสองข้างดึงเปลือกตาบนและล่างเอาไว้ก่อนจะจัดการถอดคอนแทคเลนส์ที่ตาข้างขวาออกมาอย่างชำนาญ
เมื่อคอนแทคเลนส์ถูกถอดออก นัยน์ตาข้างขวานั้นก็เผยให้เห็นสีที่แท้จริงของดวงตาซึ่งบัดนี้ส่องแสงสีฟ้าน้ำทะเลเป็นประกายระยิบระยับสวยงาม
วาเลนไทน์จัดการกับข้าวของตัวเองเรียบร้อย แล้วจึงแกะสร้อยโลหะผูกติดกับจี้รูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่เพิ่งได้รับออกมาเส้นหนึ่ง นำมาคล้างที่คอของตัวเอง
ทันทีที่คล้อยสายสร้อยลงไป ดวงตาสีฟ้าสุกสกาวของเขาก็พลันเปลี่ยนกลับมาเป็นสีน้ำตาลเข้มสีเดียวกันกับตาข้างซ้ายทันที! ชายหนุ่มมองภาพตัวเองที่สะท้อนในกระจกอย่างพึงพอใจ ก่อนจะถอดสร้อยออกแล้วนำเอาสร้อยอีกเส้นหนึ่งมาลองสวมดูบ้าง และแน่นอนว่าผลลัพธ์ปรากฏเช่นเดิม เป็นที่น่าพึงพอใจสำหรับเขา
วาเลนไทน์ปล่อยสายสร้อยห้อยคอไว้เส้นหนึ่ง และเก็บอีกเส้นหนึ่งลงซองซิป ก่อนจะเดินออกไปหาชายสูงวัยที่รออยู่ที่เดิมอีกครั้ง
"โอเคครับคุณลุง นี่เงินตามที่ตกลงไว้ครับ" เขาเดินดุ่มๆไปวางซองเงินลงที่โต๊ะ ชายผู้รับนำมาเช็คจำนวนเงินเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ายอมรับ
"โอเคครับ เรียบร้อย ขอบคุณที่แวะมาอุดหนุนนะครับคุณวาเลนไทน์" เขายิ้มพริมใจพลางโค้งขอบคุณเล็กน้อย ในขณะที่ชายหนุ่มตรงหน้าเองก็โค้งรับเช่นเดียวกัน ก่อนจะเดินออกไปพร้อมของที่ได้ทำการแลกเปลี่ยนมาเรียบร้อยด้วยท่าทีที่ยังคงดูนิ่งสงบเช่นเดิม


## บทที่ 3 การรุกรานของนักเวทมนตร์นอกรีด

บทที่ 3
การรุกรานของนักเวทมนตร์นอกรีด
อีกด้านหนึ่ง
วีโอเลตที่เดินออกมาก่อนแล้ว นำเงินไปฝากเข้าบัญชีเรียบร้อย เมื่อธุระวุ่นวายจบลง เธอก็เดินกลับบ้านในเส้นทางเดิม ๆ เมื่อเริ่มออกมาจากตัวเมือง ผู้คนก็ค่อยๆน้อยลงตามไปด้วย ทางเดินเริ่มโล่งขึ้นจนมองรอบข้างได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
ขณะเดินผ่านตัวตึกรามบ้านช่อง บนตึกสูงระยะไกลแห่งหนึ่งที่มีหน้าจอLEDสำหรับโฆษณาติดอยู่ บนจอพลันปรากฏภาพของหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่ง รูปของเธอดูเหมือนเป็นรูปแอบถ่ายจากระยะไกลแล้วซูมเข้าไปให้เห็นหน้าชัดๆ ภาพนั้นติดแขนของเธอมาด้วยเล็กน้อยคล้ายกับว่าเธอกำลังเคลื่อนไหวทำอะไรบางอย่างอยู่ขณะถูกถ่ายภาพ ใบหน้าเจ้าเสน่ห์ของหญิงสาวคนนั้นเชิดขึ้น แววตาเรียวเล็กดูเจ้าเล่ห์สีดำสนิทคู่นั้นจ้องมองไปอีกทางที่ไม่ใช่กล้องถ่ายภาพ หน้าตาจิ้มลิ้มปากนิดจมูกหน่อยของเธอช่างดึงดูดสายตา ริมฝีปากเรียวบางเป็นกระจับนั้นกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ราวกับกำลังสนุกกับอะไรบางอย่างที่เธอกำลังทำอยู่
ด้านล่างมีชื่อของเธอแปะเอาไว้ตัวใหญ่ชัดเจนว่า 'แม่มดแห่งปราสาทนอกรีด' และด้านบนมีข้อความว่า 'ประกาศจับ' พร้อมกับมีจำนวนเงินค่าหัวติดเอาไว้ถึงหนึ่งร้อยล้าน!
แม้จะปฏิเสธไม่ได้ว่าหญิงสาวคนนี้คือ 'แม่มด' ที่ถือว่าเป็นอาชกรสำหรับชาวโลก แต่ทุกคนก็ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่าเธอมีหน้าตาที่งดงามจนผู้คนที่พบเห็นต้องหลงเสน่ห์ และทุกครั้งที่ภาพของเธอปรากฏขึ้นในที่ใดๆก็ตาม ก็อดที่จะเผลอคิดว่าเธอเป็นดาราหรือนักแสดงไม่ได้เลยจริงๆ
วีโอเลตเหลือบมองภาพที่ดึงสายตานั้นเล็กน้อย ก่อนจะละสายตาออกมามองทางอื่น
แม้จะเดินไปอย่างเลื่อนลอย แต่เด็กสาวช่างสังเกตก็แอบสังเกตเห็นความวุ่นวายจอแจผิดปกติในพื้นที่ที่เธอเดินผ่าน เมื่อหันไปมองเธอก็พบกับหอคอยสูงละลิ่วที่ถูกเรียกว่า 'หอสังเกตการณ์ประจำโซนขององค์กรเอียนโซ' ด้านหน้าสิ่งปลูกสร้างดังกล่าว มีร่างของผู้คนที่โดยส่วนใหญ่จะสวมเสื้อคลุมสีดำปักตราสัญลักษณ์รูปดอกไซคลาเมนพร้อมชื่อองค์กรเอียนโซบนหน้าอกข้างขวา และยังมีกลุ่มคนอีกจำนวนหนึ่งที่ใส่ชุดวอร์มสำหรับออกกำลังกายธรรมดา
แม้เสื้อผ้าอาภรณ์จะไม่ได้เหมือนกันทั้งหมด แต่สิ่งหนึ่งที่ทุกคนมีคือ อักษรรูปตัว M ที่ประทับอยู่บนข้อมือด้านขวา แสดงให้เห็นชัดเจนว่าพวกเขาคือ 'นักเวทมนตร์' ชนกลุ่มน้อยของโลกที่ได้รับความนิยมและความยกย่องสรรเสริญมากที่สุดเสมอมา
สายตาของวีโอเลตไล่สอดส่องอย่างละเอียดโดยที่เธอไม่ทันรู้ตัวเองด้วยซ้ำ ดูเหมือนว่ากลุ่มคนที่สวมเสื้อคลุมสีดำนั้นจะกำลังอบรมกลุ่มคนที่สวมชุดธรรมดาอยู่...คงจะเป็นนักเวทมนตร์ระดับจูเนียร์สินะ?
นอกเหนือจากเธอแล้ว ผู้คนโดยรอบเองก็จับจ้องมองไปที่กลุ่มนักเวทเช่นเดียวกัน ทว่าไม่นานนัก ท่าทีของชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนกำลังอบรมอยู่นั้นก็เปลี่ยนไป ดวงตากลมโตของเขาดูหลุกหลิกไปมา และมองไปรอบๆโดยเฉพาะมองขึ้นไปบนท้องฟ้า
"พวกนอกรีดมา!! หนีเร็ว!!" ใครสักคนตะโกนขึ้นมา นำพาความชุลมุนวุ่นวายมาสู่ฝูงชนโดยรอบในทันที!
วีโอเลตหันมองไปรอบๆด้วยความตกใจเช่นกัน ก่อนจะสังเกตเห็นกลุ่มคนราว5-6คนที่สวมชุดคลุมสีดำแบบเดียวกันกับนักเวทมนตร์ ทว่าพวกเขาไม่มีตราสัญลักษณ์ปักที่หน้าอกขวา กำลังลอยตัวกลางอากาศและมุ่งหน้ามาด้วยความรวดเร็วที่ทำให้รู้สึกว่า...หนีไม่ทันแล้ว!
กลุ่มคนที่ถูกเรียกว่า 'พวกนอกรีด' นั้น มีร่างบางของหญิงสาวคนหนึ่งเป็นผู้นำอยู่ด้านหน้า ใบหน้าที่สวยงามของเธอสามารถสะกดให้ผู้พบเห็นตกอยู่ในภวังค์ได้ไม่ยากนัก ดวงตาขีดเฉี่ยวคมคู่นั้นเพิ่มเสน่ห์ที่อธิบายได้ยากออกมาจากใบหน้าของเธอ ริมฝีปากบางแดงเรื่อรับกับจมูกของเธออย่างพอดิบพอดี ทว่า แม้จะดูสวยงามเพียงใด แต่แววตาของเธอบัดนี้สะท้อนความขี้เล่นและความอันตรายออกมาในเวลาเดียวกัน ภาพของเธอคนนั้นที่นำพาฝูงชนนอกรีดเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ ได้สร้างความตื่นกลัวให้กับทุกคนที่ได้พบเจอ
"นั่นมัน...แม่มดนี่นา!!"
"หา!? แม่มดเหรอ!? นังนั่นมาทำอะไรที่โซนนี้กัน!?"
เสียงผู้คนพูดคุยด้วยน้ำเสียงตื่นตกใจและหวาดกลัวดังลั่นขึ้นมา เมื่อพวกเขาเห็นใบหน้าของหญิงสาวผู้นำและนึกออกในเวลาไม่นานนักว่าเธอคนนั้นคือสาวสวยในประกาศจับที่ถูกฉายภาพออกไปทั่วโลก
ดูเหมือนจะไม่มีใครที่ไม่รู้จัก 'แม่มด' ทันทีที่ชื่อเรียกของเธอถูกขานออกมา บรรยากาศของผู้คนก็ดูแตกตื่นยิ่งกว่าเดิมเป็นเท่าตัว
ชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นผู้นำของกลุ่มนักเวทมนตร์ซึ่งสังเกตได้ถึงความผิดปกตินี้คนแรกและดูมีสติครบถ้วนมากที่สุด เขารีบหันไปพูดอะไรบางอย่างกับคนในทีมอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันไปตามมุมต่างๆในบริเวณใกล้เคียง
เหล่านักเวทเริ่มแผ่มวลพลังงานสีฟ้าออกมาเป็นลักษณะคล้ายโล่ป้องกันเหล่าผู้คนที่กำลังแตกตื่น ก่อนที่ชายผู้นำคนนั้นจะมุ่งหน้าไปยังกลุ่มนักเวทนอกรีดด้วยสายตาแน่วแน่
แม่มดสาวที่มองเห็นภาพตรงหน้าแล้ว เธอแสยะมุมปากยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แบบเดียวกับภาพบนจอเมื่อสักครู่ไม่มีผิด ก่อนจะใช้สองมือนั้นดีดนิ้วพร้อมกัน แล้วจึงมีมีดสั้นจำนวนมากมายร่วงลงมาเป็นเหมือนห่าฝน มุ่งลงมาที่เกราะกำบังที่เหล่านักเวทสร้างเพื่อป้องกันผู้คนเอาไว้! และในจังหวะเดียวกัน นักเวทนอกรีดที่ตามหลังผู้นำของพวกเขามาก็จัดการกระจายตัวกันออกไปเผชิญหน้ากับเหล่านักเวทสังกัดเอียนโซที่กระจายตัวกันปกป้องเหล่าผู้คนตามมุมเมืองต่างๆ และเริ่มเปิดฉากการปะทะกันในทันที!
"กรี๊ดดดด!"
เหล่าผู้คนต่างกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวแม้ว่ามีดสั้นเหล่านั้นจะยังมาไม่ถึงตัวพวกเขาก็ตาม เกราะป้องกันของเหล่านักเวทได้รับแรงต้านเอาไว้เสียก่อน ทว่าเกราะเหล่านั้นเองก็สั่นสะเทือนไม่ใช่น้อย และหากถูกห่าฝนของคมมีดแบบเดิมอีกล่ะก็ เกราะสีฟ้าพวกนี้คงจะถูกทำลายได้ไม่ยากนัก
ชายหนุ่มผู้นำเหลือบมองภาพน่าหวาดกลัวนั้นเล็กน้อย เขาดูเหมือนจะอ่านสถานการณ์ออก จึงรีบพุ่งเข้าไปหาหญิงสาวเจ้าเล่ห์อย่างทันท่วงที แล้วรวบรวมพลังงานสีฟ้ามาอยู่ที่ฝ่ามือด้านขวาเป็นกลุ่มก้อนขนาดเท่าลูกบอล ก่อนจะปล่อยหมัดไปที่ใบหน้าของคู่ต่อสู้ที่บัดนี้อยู่ใกล้ในระยะประชิดแล้ว
แม่มดสาวเอี้ยวตัวหลบด้วยท่าทีสบายๆราวกับมองออกอย่างง่ายดาย แม้ว่าชายตรงหน้าจะพยายามโจมตีอย่างรวดเร็วและไม่หยุดพักแค่ไหนก็ตาม แต่หญิงสาวตรงหน้าก็ดูไม่ได้ลำบากเลยแม่แต่น้อย เธอมองใบหน้าเอาจริงเอาจังของเขาอย่างพินิจพิเคราะห์ก่อนจะพูดขึ้นมา
"ปกติแล้วงานของฝ่ายสิ่งแวดล้อมก็หนักอยู่แล้ว คงต้องทุ่มเทไปกับการฝึกรับมือภัยพิบัติธรรมชาติมากจนไม่มีเวลาฝึกต่อสู้...แต่จากที่เห็นทั้งความใจกล้าและฝีมือเนี่ย ดูเหมือนว่าคุณนักเวทจะไม่ใช่ระดับต็อกต๋อยสินะคะ?" เธอพูดด้วยน้ำเสียงแปลกใจเล็กน้อยพลางขยับตัวหลบหมดของคู่ต่อสู้ไปด้วย
"…" ชายตรงหน้าไม่ปริปากพูดอะไร เขายังคงตั้งหน้าตั้งตาต่อสู้จริงจัง
"อะไรกัน? ไม่ใช่คนปากมากเหรอเนี่ย? ว้า ฉันก็อุตส่าห์แอบสนใจขึ้นมานิดหน่อยเลยอยากจะชวนคุยแท้ๆ ช่วยไม่ได้แฮะ" เธอว่าพลางยู่ปากน้อยใจในขณะที่ยังคงเคลื่อนไหวร่างกายหลบหลีกอย่างคล่องแคล่วเช่นเดิม ก่อนที่จะกางมือสองข้างออกไปข้างลำตัวแล้วจึงเรียกให้มีดสั้นขนาดเหมาะมือมาปรากฏอยู่ในฝ่ามือทั้งสองอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตานั้นเธอแสยะยิ้มออกมาอย่างได้ใจ
"..." ชายหนุ่มผู้ไม่ยอมหลงกลคุยกับสาวเจ้าเสน่ห์และมุ่งมั่นกับการโจมตี บัดนี้กลับชะงักไปเสี้ยววินาทีหนึ่งเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากที่มาพร้อมออร่าจิตสังหารแผ่กระจายออกมาจากร่างบางของหญิงสาว
ฉับ!
แม่มดสาวฟาดอาวุธในมือขวาใส่ร่างของชายหนุ่มอย่างรวดเร็วจนเขาแทบจะมองไม่ทันด้วยซ้ำ! พลังงานสีม่วงลอยคละคลุ้งจากร่างของเธอ ส่งความรู้สึกน่าอึดอัดเวียนหัวและหวาดผวามายังชายคู่ต่อสู้ แม้ว่าเขาจะยังรักษาสภาพจิตใจของตัวเองเอาไว้ได้ แต่ก็แอบมีแววตาสั่นคลอนไปบ้าง
หลังจากที่มีมีดสั้นในมือ แม่มดสาวก็จัดการฟาดฟันใส่ร่างตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง แม้ว่าเขาจะใช้พลังเวทป้องกันได้ทุกการโจมตี แต่ก็แลดูลำบากไม่ใช่น้อย จากฝ่ายที่เป็นผู้จู่โจม ตอนนี้แค่จะตั้งรับให้ทันก็ลำบากแย่แล้ว
เมื่อหญิงสาวสังเกตเห็นท่าทีที่อ่อนแอลงจากเดิมพอสมควร เธอก็ใช้สายตากวาดมองไปรอบๆเพื่อหาอะไรบางอย่าง ก่อนจะพบเป้าหมายเป็นกลุ่มมวลพลังงานเวทมนตร์ที่ลอยอยู่เหนือระดับยอดหอคอยสังเกตการณ์เล็กน้อย
"น่าเสียดาย แต่ฉันคงต้องรีบจบงานแฮะ" คุณแม่มดทิ้งท้าย ก่อนจะเอี้ยวตัวหลบไปอีกทางอย่างรวดเร็วแล้วยืดแขนซ้ายไปทางข้างซ้ายมือ และยืดแขนขวาตรงไปด้านหน้า แล้วเหลือบตาไปมองหน้ากับคู่ต่อสู้ที่อยู่ห่างออกไปพอสมควร และยิ้มแสยะที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์
"คุณนักเวทก็เลือกเอาเองนะว่าจะปกป้องทางไหน" เธอพูดขึ้นมาก่อนจะสลายมีดสั้นในมือให้หายไป แล้วจึงดีดนิ้วมือทั้งสองข้างทันที!
ชายหนุ่มรู้เองโดยอัตโนมัติว่าหญิงสาวตรงหน้าคิดจะทำอะไร เขาเบิกตาโพลง สีหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด ออร่าพลังงานสีม่วงปรากฏขึ้นจากฝ่ามือของเธอแล้วพุ่งออกไปตามทิศทางของมือทั้งสอง ทางฝั่งซ้าย พลังงานมุ่งหน้าตรงไปยังเกราะเวทมนตร์ที่กางเอาไว้ป้องกันเหล่าผู้คนทั่วไปซึ่งดูอ่อนแอลงจากการถูกโจมตีครั้งแรก และเหล่านักเวทมนตร์ก็วุ่นวายอยู่กับการรับมือกลุ่มนักเวทนอกรีดที่มาพร้อมกับแม่มดสาวจนไม่อาจร่ายมนตร์เสริมพลังได้อีก
ส่วนพลังงานที่พุ่งไปทางด้านหน้า กำลังมุ่งไปยังกลุ่มพลังงานบนยอดหอคอยสังเกตการณ์ ไม่ว่าจะทางไหนก็ทำให้ชายหนุ่มลำบากใจที่จะเลือกทั้งนั้น! วินาทีนั้นแววตาของเขาดูลุกลี้ลุกลนราวกับไม่อาจตัดสินใจได้ว่าจะทำอย่างไรต่อ
"ไปที่ยอดหอคอย!!!" เสียงของวีโอเลตตะโกนขึ้นมาดังลั่น ทั้งชายนักเวทและแม่มดสาวหันขวับมามองที่พื้นถนน และพบกับเด็กสาวเจ้าของเสียงตะโกนนั้นกำลังวิ่งไปทางพลังงานสีม่วงที่ใกล้เกราะเวทมนตร์เข้ามาเรื่อย ๆ พลางใช้มือสองข้างถอดต่างหูจากหูข้างขวาออก ก่อนจะเขวี้ยงมันไปหาพลังงานที่แม่มดสาวส่งมา!
เมื่อต่างหูลอยพ้นจากมือของวีโอเลต ออร่าพลังงานสีฟ้าก็พลันปรากฏรอบวัตถุชิ้นเล็ก ก่อนที่ต่างหูชิ้นนั้นจะพุ่งตรงไปด้วยความเร็ว และพุ่งปะทะกับพลังงานสีม่วงอย่างรุนแรง
เมื่อเห็นแบบนั้น ชายหนุ่มก็มองออกว่าวัตถุที่เธอเขวี้ยงขึ้นมานั้นสามารถทำอะไรได้ ทำให้เขาหมดห่วงจากฝั่งนั้นแล้วพุ่งตรงไปยืนขวางอยู่ด้านหน้ามวลพลังบนยอดหอคอย ก่อนจะตั้งท่ารับโดยการกางขาสองข้างยืนบนอากาศให้มั่น แล้วยืดแขนสองข้างตรงไปด้านหน้า ดวงตามองตรงเข้าไปที่พลังงานสีม่วงของแม่มดสาว
พลังงานสีฟ้าแผ่กระจายออกจากฝ่ามือของเขา กลายเป็นเกราะป้องกันที่ขยายตัวตั้งรับการโจมตีอย่างแข็งแรง ในขณะเดียวกัน อีกฝั่งหนึ่งนั้น ต่างหูที่ถูกเขวี้ยงออกมาพร้อมปลดปล่อยออร่าพลังงานออกมาก็เข้าปะทะกับพลังของแม่มดสาว ก่อให้เกิดแรงระเบิดกลางอากาศ!
ตู้ม!!
ทันทีที่ระเบิดก่อตัว แม่มดสาวก็หันมองด้วยแววตาประหลาดใจ ก่อนจะหันมองไปทางเด็กสาวผมสั้นเจ้าของต่างหูชิ้นนั้นด้วยแววตาหงุดหงิด ในขณะที่วีโอเลตเองก็มองหน้าแม่มดสาวที่ลอยอยู่บนอากาศด้วยแววตาที่ปะปนระหว่างความกลัวและความกล้า เด็กสาวยืนหายใจเหนื่อยหอบอยู่กับที่ สายตาจ้องมาที่ร่างของแม่มดสาวไม่วางตา
ปัง!
เสียงคล้ายกับการลั่นไกปืนดังขึ้นจากระยะไกล หญิงสาวเจ้าของตาเฉี่ยวคมเอี้ยวคอหลบไปเล็กน้อย ก่อนที่ลูกปืนสีฟ้าจะวิ่งผ่านข้างๆหูเธอไปอย่างฉิวเฉียด
"ชิ!" หญิงสาวจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะหันไปมองภาพด้านหลังอย่างรวดเร็ว แล้วจึงเห็นภาพของชายหนุ่มผู้มาใหม่ เขาพุ่งตัวมาโดยการลอยตัวบนอากาศ ในมือขวาของเขาถือปืนสไนเปอร์ซึ่งกำลังปรับเปลี่ยนรูปร่างกลายเป็นปืนสั้นปรากฏขึ้นในทั้งสองมือของเขา ดวงตาสีฟ้าของเขามองตรงมาที่แม่มดสาวอย่างตึงเครียดและแน่วแน่ จมูกโด่งรับกับริมฝีปากหนาสีแดงระเรื่อตัดกับผิวขาวสว่าง กรามบนใบหน้าเป็นกรอบชัดหน้าตาโดยรวมเป็นสไตล์หนุ่มตะวันตกคู่กับผมรองทรงสีน้ำตาลอ่อนธรรมชาติ ร่างสูงหุ่นนักกีฬาของเขาถูกคลุมไว้ด้วยชุดคลุมสีดำยูนิฟอร์มเดียวกับนักเวทมนตร์พร้อมตราสัญลักษณ์เอียนโซที่ปักลงบนบริเวณหน้าอก
"นั่นมัน 'เลียม เดแคลน' นี่นา"
"แสดงว่าฝ่ายสมดุลอำนาจฯกำลังมาช่วยพวกเราน่ะสิ!"
ผู้คนเริ่มสังเกตเห็นชายหนุ่มผู้มาใหม่ซึ่งดูจะเป็นที่รู้จักของหลายๆคนกำลังมุ่งหน้ามา ทุกคนดูจะคลายความกังวลลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าเขาคนนั้นคือสัญลักษณ์แห่งความปลอดภัย
แม่มดสาวถอนหายใจออกมาด้วยความรำคาญ ก่อนจะหันกลับมามองหน้าเด็กสาวเจ้าของนัยน์ตาบลูเบอร์รี่อีกครั้ง
"ทุกคนถอยกันก่อน! ไว้เจอกันที่ปราสาท!" เธอตะโกนบอกกลุ่มนักเวทนอกรีด ก่อนจะเรียกให้มีดสั้นคู่ใจมาปรากฏในมือสองข้างอีกครั้ง
ชายที่ถูกเรียกว่า 'เลียม' เล็งเห็นปฏิกิริยาตรงหน้าแล้วจึงยกปืนในมือสองข้างขึ้นมาจ่อตรงไปยังร่างของแม่มดสาว ก่อนจะลั่นไกอย่างมุ่งมั่นหวังจะสกัดกั้นการหลบหนีของเธอ
แม่มดสาวไม่ได้ดูหวาดกลัวการโจมตีตรงหน้าแต่อย่างใด เธอหันไปจ้องหน้ากับชายเจ้าของอาวุธปืนอย่างเยือกเย็น ก่อนจะเขวี้ยงมีดสั้นในมือออกไปปะทะกลางอากาศ
ตู้ม!!!
ทันทีที่อาวุธจากพลังเวทของทั้งสองฝั่งพุ่งเข้าไปปะทะกัน เสียงระเบิดก็ดังขึ้นกลางอากาศและกลุ่มควันสีเทาก็กระจายตัววงกว้าง ปกปิดทัศนียภาพการมองเห็นของทุกฝ่าย ทำให้เลียมต้องหยุดการเคลื่อนไหวกะทันหันแล้วยกมือขึ้นมาบังที่ใบหน้าเอาไว้
ไม่นานนัก กลุ่มควันก็จางหายไป พร้อมกับร่างของเหล่านักเวทมนตร์นอกรีดที่หายไปจากการมองเห็นของทุกคน
นักเวทมนตร์อีกกลุ่มลอยกลางอากาศไล่ตามหลังหนุ่มตาฟ้ามาจนถึงบริเวณกลุ่มควัน พวกเขาก็กระจายตัวกันไปตามจุดต่างๆของมุมเมืองอย่างรู้หน้าที่
เมื่อเห็นกลุ่มคนเหล่านั้น ทุกคนก็คลายกังวลทันที ไม่เว้นแม้แต่ชายหนุ่มนักเวทมนตร์ที่ตั้งรับป้องกันอยู่ตรงหน้ามวลพลังงานบนยอดหอคอยสังเกตการณ์ที่มีสภาพค่อนข้างอิดโรยจากการต่อสู้กับแม่มดสาวเมื่อสักครู่


## บทที่ 4  เลียม เดแคลน

บทที่ 4
เลียม เดแคลน
หลังจากจบเหตุการณ์วุ่นวาย เหล่านักเวทที่สังกัดฝ่ายสมดุลอำนาจฯต่างพากันแยกย้ายทำหน้าที่ของตัวเอง บางส่วนก็ไปดูแลสภาพของสิ่งปลูกสร้างเพื่อสำรวจความเสียหาย บางส่วนก็ไปดูแลเหล่านักเวทสังกัดฝ่ายสิ่งแวดล้อมที่ผ่านการปะทะกับนักเวทนอกรีดเพื่อดูแลสภาพร่างกายของพวกเขา ในขณะที่อีกส่วนหนึ่งซึ่งรวมถึงนักเวทคนดัง 'เลียม เดแคลน' พากันกระจายตัวไปพูดคุยสอบถามกับผู้คนในเหตุการณ์เพื่อสอบถามเหตุการณ์จากแต่ละมุมมอง
ชายหนุ่มตาฟ้าคนดังเดินตรงไปหาวีโอเลตที่ถูกขอให้นั่งรออยู่ในซุ้มชั่วคราวที่เหล่านักเวทจัดพื้นที่รับรองไว้ให้คนในเหตุการณ์ แล้วนั่งลงตรงเก้าอี้ด้านหน้าเพื่อเตรียมพูดคุยกับเธอ
"สวัสดีครับ" ชายหนุ่มทักทายเธอด้วยใบหน้าจริงจัง เด็กสาวจึงเงยหน้าขึ้นมามอง
"ค่ะ" เธอตอบรับด้วยท่าทางเตรียมตัวที่จะพูดคุย
"จากปากคำของทุกคน เห็นว่าคุณเป็นคนหยุดพลังเวทของแม่มดเอาไว้สินะ?" เขารีบเข้าเรื่องที่สนใจอย่างตรงประเด็น แววตามุ่งมั่นจ้องเข้าไปที่ดวงตาของเด็กสาว
"อ่า...ใช่ค่ะ คือสถานการณ์มันแย่มาก แล้วนักเวททุกคนก็ตึงมือกันไปหมด เลยคิดว่าควรต้องทำอะไรสักอย่างที่พอจะทำได้น่ะค่ะ"
"'งั้นเหรอ? มีสติมากเลยนะครับเนี่ย ปกติทุกคนที่เจออะไรพวกนี้จะตั้งสติไม่ค่อยได้ แม้แต่พวกนักเวทเอง ถ้าเป็นพวกมือใหม่ส่วนใหญ่ก็จะยังทำอะไรไม่ถูกกันทั้งนั้นเลยนะ...ไม่ทราบว่า คุณได้รับการทาบทามจากเอียนโซเป็นการส่วนตัวไปแล้วรึยัง?" ชายหนุ่มเริ่มคลายยิ้มบางๆออกมา หน้าตาดูเป็นมิตรมากขึ้นเล็กน้อย คล้ายกับว่ากำลังประทับใจในการกระทำของเด็กสาวตรงหน้า
"คะ? ทาบทาม? หมายถึง?" วีโอเลตถามด้วยท่าทีสงสัยไม่เข้าใจ
"หมายถึงทาบทามเข้าเป็นนักเวทมนตร์ประจำองค์กรไงครับ คือ...เท่าที่ฟังแล้วนอกจากคุณจะมีสติมากที่สุดแล้วเนี่ย ยังมีพลังมากพอที่จะสกัดพลังเวทมนตร์ระดับแม่มดซะด้วย เอียนโซคงไม่ตาถั่วขนาดมองไม่เห็นเมจอย่างคุณหรอกนะ?" เลียมว่าพลางเอียงคอมองหน้าเด็กสาวพร้อมรอยยิ้มละไมโปรยเสน่ห์
ทว่าเด็กสาวที่ถูกเข้าใจว่าเป็น 'เมจ' กลับหน้าเจื่อนลงไปในทันที
"คือว่า...ฉันไม่ใช่เมจนะคะ" เธอตอบอย่างตะกุกตะกัก
พรึ่บ!
ทันทีที่ได้ยินคำตอบ เลียมก็ขมวดคิ้วสงสัยและเอื้อมมือไปจับที่ข้อมือขวาของเด็กสาวหงายขึ้นมาให้เห็นข้อมือด้านในอย่างรวดเร็วจนเธอไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ
และเมื่อพบว่าที่ข้อมือด้านขวาของเด็กสาวไม่ได้มีร่องรอยตราประทับใดๆ ต่างกันกับข้อมือขวาของเขาที่จับมือเธออยู่ซึ่งมีรอยประทับตัวอักษร M ติดอยู่...เลียมก็อ้าปากหวอด้วยความสงสัย และเงยหน้ามองตาเด็กสาวด้วยความไม่เข้าใจสุดขีด
"ไม่มีทาง...ถ้าอย่างงั้น...คุณสลายพลังของแม่มดได้ยังไง?"
"ฉัน...มีของวิเศษติดตัวอยู่น่ะค่ะ"
"ของวิเศษ? ของชิ้นนั้นคืออะไร? แล้วคนธรรมดาแบบคุณไปได้มันมาได้ยังไง?"
"มันเป็นสมบัติที่คุณพ่อทิ้งไว้ให้น่ะค่ะ อย่างพวกเครื่องประดับแม่ก็จะยกให้ฉันทั้งหมดเลย"
"แสดงว่าพ่อคุณเป็นนักเวทมนตร์งั้นเหรอ?"
"...ใช่ค่ะ แต่ท่านเสียไปนานแล้ว"
"ชื่ออะไรเหรอ?" หน้าตาท่าทางของชายตรงหน้าดูจะอยากรู้อยากเห็นมากขึ้นเรื่อย ๆ และดูเคร่งเครียดขึ้นเรื่อย ๆด้วย
"คุณคงไม่รู้จักหรอกมั้ง"
"บอกมาเถอะน่า" น้ำเสียงของเขาดูห้วนขึ้นจนเด็กสาวเริ่มไม่ค่อยอยากคุยด้วยต่อสักเท่าไหร่นัก
"... 'วินเซนต์' ค่ะ" เธอตอบออกมาอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก
แต่คำตอบนั้นเรียกเอาความประหลาดใจให้ปรากฏอยู่บนใบหน้าของชายหนุ่มตาฟ้า เขาอ้าปากค้างอีกครั้ง ก่อนจะก้มหน้าลงเล็กน้อยด้วยความครุ่นคิด แล้วค่อยๆเก็บอาการกลับมา และเงยหน้ามองวีโอเลตชัดๆ ไม่นานนัก เขาก็เหลือบสายตาไปมองต่างหูข้างซ้ายที่ยังเหลืออยู่ของเธอ
พรึ่บ!
เป็นอีกครั้งที่เขาถือวิสาสะ เอื้อมมือไปหมายจะจับต่างหูสายยาวของเด็กสาว ทว่าครั้งนี้เธอไม่ยอม และได้เอี้ยวตัวหลบฝ่ามือของเขาด้วยใบหน้าหงุดหงิด
"อะไรกันคะ? คิดอยากจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ? ฉันแค่พยานในเหตุการณ์นะ ไม่ใช่ผู้ร้ายสักหน่อยคุณถึงจะได้ถือวิสาสะทำตัวไม่มีมารยาทแบบนี้ได้" เธอตอบโต้กลับโดยไม่คำนึงถึงความยิ่งใหญ่ของฐานะทางสังคมของชายตรงหน้าอีกต่อไป
"...อา ขอโทษที" เขายอมผละออกมา และปล่อยมือของเธอออกแต่โดยดี ก่อนจะแสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "ว่าแต่ ผมนี่ก็เสียมารยาทจริงๆเลย มัวแต่ยิงคำถามอย่างเดียว ยังไม่ได้ถามชื่อคุณเลยเนอะ?"
"..." เด็กสาวดูไม่อยากตอบคำถามของชายตรงหน้าอีกแล้ว เธอนิ่งไปในขณะที่ทั้งคู่จ้องหน้ากันเขม็ง ก่อนที่ชายตรงหน้าจะหัวเราะในลำคอเบาๆ แล้วพูดออกมา
"ผมต้องบันทึกในรายงานส่งให้หัวหน้าน่ะ ถ้าไม่รู้ชื่อพลเมืองดีคนสำคัญแบบคุณล่ะก็ คงยุ่งเลยล่ะ ว่ามั้ย?" เขาโน้มน้าวพลางเอียงคอมองหน้าเธอและส่งรอยยิ้มละไมมาอีกครั้งหนึ่ง
"...วีโอเลต รอจเจอร์" แม้จะไม่อยาก แต่เธอก็ไม่อยากขัดขวางการทำหน้าที่ของเหล่านักเวทมนตร์ และยอมตอบด้วยสีหน้าไม่เต็มใจนัก
"อา...เข้าใจแล้ว" เมื่อได้ยินชื่อของเด็กสาว ชายหนุ่มก็พยักหน้าและดูเหมือนจะหายข้องใจไปพอสมควร ก่อนจะทำหน้าตาตึงเครียดมองไปที่เด็กสาวอีกครั้ง "ว่าแต่ว่า ตอนที่แม่มดพยายามจะโจมตีเกราะป้องกัน เห็นว่ามีการโจมตีพร้อมกันสองทางนี่นา อีกทางหนึ่งที่ยัยนั่นโจมตีก็คือ...พลังงานสีฟ้าตรงยอดหอคอย ถูกมั้ย?"
"ใช่ค่ะ"
"คุณรู้รึเปล่าว่าพลังงานนั่นมีความสำคัญยังไง? ทำไมถึงได้ตัดสินใจจัดการฝั่งนี้เองแล้วตะโกนบอกให้คุณ 'ยูกิ' ...เอ่อ ผมหมายถึงคุณนักเวทที่สู้กับแม่มดตอนแรกน่ะ ทำไมถึงบอกให้เขาไปปกป้องทางนั้นล่ะ?"
"...ก็พลังงานตรงนั้นคือพายุที่จะเกิดขึ้นในพื้นที่โซนนี้นี่คะ เป็นพายุที่พวกนักเวทต้องคอยมาสลายเพื่อไม่ให้เป็นอันตรายกับเมือง แต่ถ้ามวลพลังงานนั้นถูกทำลายก่อนที่จะถึงเวลาที่กำหนดไว้ ทั้งพายุและผลกระทบจากพลังเวทก็จะโจมตีโซนบริเวณนี้ทั้งหมด ฉันก็เลยคิดว่ามันสำคัญยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดเลยน่ะค่ะ ให้คุณนักเวทเขาไปป้องกันทางนั้นน่ะดูจะเข้าท่ากว่าเยอะเลย" เธอเผลออธิบายยาวเหยียดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ และคำตอบนั้นก็ทำเอาคิ้วของชายตรงหน้าถึงกับขมวดมาชนกัน
"ทำไมถึงได้รู้ข้อมูลนี้ล่ะครับ?"
"ก็...แค่ชอบศึกษาหลายๆเรื่องก็เลยอ่านหนังสือเยอะน่ะค่ะ"
ปึ้ง!
ชายหนุ่มกระแทกฝ่ามือลงบนขอบพนักเก้าอี้ที่วีโอเลตนั่งอยู่อย่างแรง และเคลื่อนตัวให้เข้าไปประชิดกับเด็กสาวจนน่าตกใจ ดวงตาของเขาจ้องไปที่เธอเขม็งราวกับโมโหในคำตอบของเธอ
"ไม่มีทาง...ข้อมูลพวกนี้น่ะไม่ใช่อะไรที่ใครๆแค่นึกอยากจะรู้ก็รู้ได้ง่ายๆหรอก...อย่าบอกนะว่าที่คุณศึกษาข้อมูลพวกนี้ในเชิงลึกขนาดนี้เพราะ...อยากเป็นนักเวทมนตร์งั้นเหรอ?" เขาพูดพลางจ้องเขม็งรอคำตอบจากวีโอเลตที่นั่งมองเขาตัวแข็งทื่อด้วยความตื่นตกใจ
"..." เธอพูดไม่ออก ได้แต่พยายามพะงาบ ๆปากเพื่อจะกลั่นกรองประโยคคำพูดออกมา แต่เสียงกลับไม่ออกจากลำคอแม้แต่น้อย
"อย่าแม้แต่จะคิดเชียวนะ...คุณไม่ใช่เมจนี่นา ในเมื่อเกิดมาเป็นคนธรรมดาคุณก็ควรจะเจียมเนื้อเจียมตัวแล้วอยู่ในที่ของคุณไปซะสิ ข้อมือขวาที่ไม่มีตราประทับของคุณน่ะ มันคือสิ่งที่กำหนดเส้นทางชีวิตที่ควรจะเป็นของคุณเอาไว้แล้ว...ไม่คิดอย่างงั้นเหรอ?" เขาพูดในลักษณะที่ดูเหมือนการข่มขู่ พร้อมมองหน้าเด็กสาวอย่างไม่วางตา แววตาคู่นั้นฉายความรู้สึกที่ดูสะใจปนดูถูกมาจนเด็กสาวรู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมาเดี๋ยวนี้เลย
ไม่ได้ ห้ามร้องนะ จะร้องต่อหน้าคนแบบนี้ในตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด
วีโอเลตคิดในใจพลางพยายามเก็บอาการเอาไว้...แต่มันยากเสียเหลือเกิน
"คุณกำลังทำอะไรอยู่น่ะ? เลียม" เสียงพูดที่ฟังดูเยือกเย็นดังมาจากบุคคลที่สามที่เพิ่งมาถึง เปรียบเสมือนเสียงระฆังช่วยชีวิตเด็กสาวเอาไว้อย่างฉิวเฉียด!
เมื่อได้ยินเสียงๆนั้น ชายหนุ่มนิสัยเสียก็ยอมผละตัวออกมาช้าๆ แต่ยังไม่ละสายตาจากนัยน์ตาสีบลูเบอร์รี่ตรงหน้า
"ก็แค่สอบสวนโดยละเอียดน่ะครับ" เขาตอบด้วยเสียงนิ่งโดยไม่หันไปมองหน้าคู่สนทนาผู้มาใหม่ ชายวัยกลางคนเจ้าของดวงตากลมโตและใบหน้าละมุนดูอ่อนกว่าวัยที่เป็นผู้นำของนักเวทสังกัดฝ่ายสิ่งแวดล้อม
"จากที่ฉันดู...มันเหมือนกับการข่มขู่เสียมากกว่านะ"
"คุณยูกิก็ว่าไปนั่น ผมไม่ใช่คนที่จะใช้อำนาจในทางมิชอบสักหน่อยนะครับ"
"ฉันก็ว่าอย่างนั้นนะ เพราะถ้าเธอมีพฤติกรรมแบบนั้นล่ะก็...มีหวังตำแหน่งซีเนียร์ที่กำลังจะได้รับของเธอก็คงสั่นคลอนเนอะ? ว่ามั้ย?"
ทันทีที่ประโยคนั้นออกมา เลียมก็ดูหน้าตาหงุดหงิดขึ้นอีกทวีคูณ เขายอมละสายตาจากเด็กสาวตรงหน้าแล้วมองไปทางอื่นที่ยังคงไม่ใช่คู่สนทนาซึ่งยืนมองเขาจากด้านหลังอยู่ดี
"ก็คงงั้นแหละครับ ว่าแต่คุณยูกิไปเช็คร่างกายมาเรียบร้อยแล้วเหรอครับ? ทำไมถึงมาเดินเล่นในเขตการทำงานของฝ่ายสมดุลอำนาจฯได้อย่างอิสระแบบนี้ล่ะครับ?" เลียมพูดจาเหน็บแนมสมกับท่าทีที่ดูนิสัยเสียของเขา
"เรียบร้อยแล้วล่ะ ฉันไม่ได้บาดเจ็บอะไร แล้วก็...มีเรื่องต้องขอบคุณ 'พลเมืองดี' ที่ช่วยชีวิตคนในโซนนี้เอาไว้ได้ด้วยล่ะ...การสอบสวนก็ดูไม่น่าจะมีอะไรมากนะ ต้องใช้เวลานานเลยเหรอกว่าฉันจะได้คุยกับเด็กคนนี้น่ะ?" ยูกิพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่รูปประโยคนั้นกลับแลดูกดดัน จนเลียมเผลอจิ๊ปากอย่างหงุดหงิดแล้วหันไปมองหน้าเขา
"ไม่นานหรอกครับ อันที่จริงผมก็กำลังจะไปแล้วล่ะ ยังไงซะก็ไม่ได้มีเรื่องให้คุยกับ 'เด็กธรรมดา' คนนี้สักเท่าไหร่น่ะครับ" เขาว่าก่อนจะยอมลุกขึ้นแล้วเดินออกไปด้วยท่าทางยโสโอหัง
แม้จะน่าหงุดหงิด แต่ยูกิก็ไม่ได้แสดงอาการใดๆ เขายืนนิ่งๆจนเห็นว่าแผ่นหลังของชายนิสัยเสียนั้นไกลออกไปแล้ว จึงค่อยนั่งลงบนเก้าอี้แทน แล้วปรับสีหน้าให้ดูอ่อนโยนลง
"หมอนั่นคงเสียมารยาทกับเธอไปเยอะเลยใช่มั้ย? เด็กนิสัยเสียก็แบบนี้ล่ะ อย่าไปจำคำพูดไร้มารยาทของเขามากนักล่ะ" ชายวัยกลางคนเอ่ยปลอบใจด้วยรอยยิ้มละไมที่ดูจริงใจกว่าของใครบางคนพอสมควร
"...ก็แค่ตกใจน่ะค่ะ...ว่าแต่คุณ...ยูกิใช่มั้ยคะ?"
"ใช่ ฉันจะมาขอบใจเธอน่ะที่ตอนนั้นเธอดูมีสติมากกว่าฉันเสียอีก ถ้าไม่ได้เธอล่ะก็ฉันอาจจะปกป้องอะไรไม่ได้สักอย่างเลยก็ได้นะ แถมยังกล้าพอที่จะเขวี้ยงของใส่พลังของคนน่ากลัวแบบแม่มดอีก...ถามจริงนะ ไม่กลัวว่ายัยแม่มดนั่นจะเปลี่ยนเป้าหมายมาหาเธอแทนเหรอ?" เขาพูดพลางอมยิ้มอย่างถูกใจไปด้วย
"ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันก็ยังมีต่างหูอีกข้างน่ะค่ะ" เด็กสาวตอบพลางส่งยิ้มสดใสออกมา
"ใจกล้าจริงๆเลยแฮะ เอาจริงๆเธอมีนิสัยแบบที่ฉันหวังว่านักเวทหลายๆคนควรจะมีนะเนี่ย...ไม่สนใจอาชีพนี้งั้นเหรอ?"
"ถึงสนใจก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นได้นี่นาคะ ฉันไม่ใช่เมจสักหน่อย"
"อืม...ฉันจำได้ว่าเคยมีนักเวทที่ไม่ได้เป็นเมจอยู่นะ ถึงจะไม่รู้รายละเอียดก็เถอะ...แต่ไม่ใช่ว่าไม่ได้เป็นเมจแล้วจะเป็นนักเวทไม่ได้หรอกนะ" เขาพูดด้วยท่าทีสบายๆ และดูจริงใจเสียจนเด็กสาวเผลอใจเต้นแรงกับประโยคคำตอบนั้นโดยไม่รู้ตัว
วีโอเลตมองหน้าชายวัยกลางคนด้วยแววตาที่ดูมีประกายความหวังขึ้นมาเล็กน้อย
"มีด้วยเหรอคะ?"
"ถึงจะไม่มาก แต่ก็จำได้ว่ามีอยู่นะ เห็นว่ามีคนที่เคยไต่ไปจนถึงระดับซีเนียร์ด้วยล่ะ...แต่ถ้าให้พูดตามตรงล่ะก็ มันต้องใช้ความพยายามสูงเหมือนกันนะ...แต่ก็นั่นแหละ ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้หรอก"
"..."
"ในอนาคตตอนที่อายุถึง ถ้าเธอสนใจ อยากจะเข้ามาลองสอบดูก็ไม่น่าจะเสียหายหรอกนะ"
"..." เด็กสาวดูสับสนกับสิ่งที่ได้ยินพอสมควร จนชายตรงหน้าสังเกตเห็นได้ไม่ยาก
"เงียบแบบนี้แสดงว่าสนใจจริงๆล่ะสิ? ถ้าสนใจล่ะก็ อย่างน้อยก็ลองพยายามให้สุดแรงสักครั้งดีมั้ยล่ะ? จะได้ไม่ต้องมาเสียใจทีหลังไง"
"แต่ว่า..."
"ก็ไม่ได้บังคับอะไรหรอกนะ มันเป็นแค่คำเชิญชวนน่ะ เพราะตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนแมวมองที่ดันมาเจอเด็กที่น่าสนใจมากๆคนหนึ่งเข้าน่ะสิ จะตัดสินใจยังไงก็เป็นเรื่องของเธอล่ะนะ ยังไงซะเธอก็ยังเด็ก มีเวลาให้คิดอีกนี่นา"
"ฉัน...จะเป็นได้จริงๆเหรอคะ?" เด็กสาวเริ่มเผลอหลุดปากพูดออกมาโดยไม่พยายามปิดบังอะไรบางอย่างที่อยู่ในตัวเธออีกต่อไป
"ถ้าเธอพยายามมากพอล่ะก็...มันก็ไม่แน่หรอก ว่ามั้ย?" เขาเลือกที่จะถามกลับ พลางส่งรอยยิ้มใจดีมาให้เธอ
เด็กสาวอดที่จะยิ้มตามอย่างมีความหวังไม่ได้...ในจิตใจของเธอที่เคยมืดมิด เริ่มจะมีจุดเล็กๆแต่งแต้มเข้ามาเล็กน้อย
"ทำไมถึงดูเชียร์ให้ฉันเป็นนักเวทจังเลยล่ะคะ? แค่เพราะเมื่อกี้ฉันมีสติแล้วก็บ้าบิ่นงั้นเหรอ?"
"อืม...นั่นก็แค่ส่วนหนึ่งน่ะนะ...แต่ไม่รู้เพราะอะไร...เธอให้ความรู้สึกที่คุ้นเคยแปลกๆน่ะ จะว่ายังไงดี? ความรู้สึกรอบตัวเธอ โดยเฉพาะฉากที่ตั้งสติแล้วยอมเสี่ยงทำอะไรบางอย่างดูน่ะ...มันให้ความรู้สึกเหมือนกับใครบางคนที่ฉันเคยรู้จักน่ะ"
"..."
"...เธอ...ชื่อว่าอะไรนะ? พอดีเมื่อกี้ฉันมาทันแค่ตอนที่เธอเริ่มถูกข่มขู่แล้วน่ะ"
"..."
ยังไม่ทันที่เด็กสาวจะได้อ้าปากตอบ ก็มีเสียงของชายนิสัยเสียขัดขึ้นมาเสียก่อน
"คุณยูกิครับ ผมได้ยินมาว่าคุณยูกิมาช่วยงานที่นี่แบบเฉพาะกิจนี่นา ต้องรีบกลับไปดูแลที่โซนRอีกไม่ใช่เหรอครับ?" เลียมมายืนจ้องอยู่ด้านหลังไม่ไกลนักพลางพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเป็นการไล่ทางอ้อม
"...ให้ตายสิ นายนี่มันรู้ดีจริงๆเลยนะ"
"แน่นอนสิครับ ผมอุทิศทุกอย่างให้กับการทำงานในองค์กรอยู่แล้วล่ะ แล้วตอนนี้ผมก็ว่ามันดึกแล้วด้วย เราควรจะปล่อยเด็กคนนี้กลับบ้านได้แล้วนะครับ ไม่ใช่มานั่งเม้ามอยเรื่อยเปื่อยไร้ประโยชน์แบบนี้...อ้อ แม่เธอมารอแล้วนะ กลับไปได้แล้วล่ะ" เขาว่าก่อนจะหันไปเชิญวีโอเลตให้ออกไปเสียที
เมื่อคู่กรณีจ้องเขม็งมาขนาดนั้น เด็กสาวก็รู้สึกเกร็งจนไม่อยากอยู่ในสายตาเขาแล้ว เธอจึงลุกขึ้นยืนแล้วโค้งให้ยูกิเป็นการบอกลาเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไป
แม้ว่าบทสนทนาจะยังไม่จบ แต่คำพูดและความรู้สึกบางอย่างที่เธอได้รับมาจากชายวัยกลางคนนั้น ก็ดูเหมือนจะมากพอที่จะปลุกไฟบางอย่างในตัวเด็กสาวที่เคยมอดไหม้ไปให้ค่อยๆลุกโชนขึ้นอย่างช้าและน่าประหลาดใจ...
เด็กสาวเดินออกมาด้วยความฮึกเหิมและจินตนาการที่เห็นตัวเองในฐานะนักเวทมนตร์อีกครั้ง...จนกระทั่ง...เธอมาเจอกับหญิงสาววัยกลางคนผู้เป็นแม่ที่ยืนรอรับอยู่ด้านนอกของซุ้มชั่วคราว...
"วี! ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย!?" หญิงผู้เป็นแม่วิ่งเข้ามาโผกอดเธอเอาไว้แน่นด้วยความเป็นห่วง
"ไม่เป็นอะไรค่ะแม่ วีไม่เป็นไร" เธอลูบหลังแม่เป็นการตอบรับความรู้สึก ในขณะที่สีหน้าค่อยๆเจื่อนลง ความทรงจำเก่าๆกลับมาพร้อมกับสัมผัสอันแสนอบอุ่นของแม่
ความทรงจำในวัยห้าขวบ...ที่แม่ของเธอโอบกอดเธอไว้แน่นและร้องไห้สะอึกสะอื้น...ทว่าในความทรงจำนั้น ไม่ได้มีเพียงสัมผัสของแม่เท่านั้น...มันยังมีประโยคคำพูดที่ติดฝังอยู่ในใจของเธอจนทุกวันนี้ด้วย
แม่ที่กอดเธอไว้ด้วยร่างที่สั่นเทาวันนั้น เคยพูดกับเธอไว้ด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านว่า...
'อย่าเป็นนักเวทเลยนะวี...อย่านะ...อย่านะ...แม่ขอร้องล่ะ ฮึก...'
เสียงของแม่ในวันนั้นยังคงดังก้องและฝังอยู่ในจิตใต้สำนึกของเธอ...และกำลังกลับมาทำลายกองไฟแห่งความฝันที่กำลังจะลุกโชนของเธออีกครั้งหนึ่ง...
ฉันควรจะทำยังไงดีนะ?
เด็กสาวได้แต่วนเวียนถามคำถามเดิมกับตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า...


## บทที่ 5  เตวิช วิริญ

บทที่ 5
เตวิช วิริญ
4ปีต่อมา
ณ สนามฝึกร่างกายประจำเขต
3.00 AM
วีโอเลตในวัย20ปี เธอยังคงไม่ได้ต่างไปจากเดิมมากนัก มีเพียงสีผมที่เปลี่ยนเป็นสีฟ้าคราม และแววตาที่ดูสดใสขึ้นกว่าเดิม เด็กสาวสวมชุดกางเกงวอร์ม เสื้อฮู้ดสีขาว สวมรองเท้าผ้าใบเดินตรงเข้าไปยังทางเข้าสนามฝึก พลางคุยโทรศัพท์ไปด้วยสีหน้าสดใส มือขวาที่ถือโทรศัพท์นั้นมีปลอกแขนสีดำใส่ปิดบริเวณข้อมือเอาไว้
"ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องห่วง แกนี่ยังไงเนี่ย ไปนอนต่อได้แล้วไป๊" เธอพูดกับอีกฝ่ายอย่างสบายๆ ก่อนจะฟังปลายสายตอบกลับมา คำตอบของเขาทำเอาเธอกรอกตามองบนด้วยความละเหี่ยใจ "ปุณ ฉันอายุ20แล้วมั้ย? แกก็เคยมากับฉันอยู่ มันไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลย คนก็ไม่มีสักคน...เออๆ นอนได้แล้ว"
เธอกดวางสายไป แล้วมองตรงไปที่ประตูสนามด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานบวก...ดูไม่เห็นเหมือนคนที่ตั้งนาฬิกาปลุกตอนตี2ครึ่งเพื่อออกมาสนามฝึกร่างกายให้ทันตี3เลยสักนิด
วีโอเลตในเวอร์ชั่นผมสีฟ้าครามเดินสะพายกระเป๋าไปวางพิงที่ล็อคเกอร์ ก่อนจะเคลียร์สัมภาระเก็บไว้ในกระเป๋าให้เรียบร้อย แล้วจึงเดินเข้าโซนสนามอย่างคุ้นเคยแม้ว่าไฟในสนามจะไม่ได้เปิดสักดวงเลยก็ตาม
ท่ามกลางความมืดมิดนั้น เธอเดินไปที่โซนเชือกต้านแรงที่ถูกแขวนไว้กับบาร์เหล็กที่ดูแข็งแรง ก่อนจะเริ่มจับที่ห่วงสำหรับมือจับ แล้วเริ่มออกแรงดึงเชือกลงมา แม้จะอยู่ในความมืดมิด แต่ทันทีที่เชือกถูกดึงจนตึง ก็มีไฟกะพริบสีเขียวขึ้นมา เป็นสัญญาณว่าระดับการตรึงเชือกอยู่ในระดับที่เหมาะสมแล้ว
หญิงสาวกำลังใส่พลังงานไปกับเชือกในมือแต่ด้วยประสาทสัมผัสที่ดีของเธอ ทำให้โสตประสาทของเธอไปรับเสียงแปลกๆเข้า...เธอเริ่มรู้สึกได้ว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว...
หญิงสาวค่อยๆ คลายแรงช้าๆ จนเชือกถูกปล่อยกลับเข้าที่อย่างเงียบเชียบ ก่อนที่เธอจะยืนนิ่ง เริ่มใช้ประสาทสัมผัสของตัวเองอย่างเต็มที่
"ฮึก...ฮึก..." เสียงสะอื้นเบาๆค่อยๆเข้ามาในโสตประสาทการรับรู้ของเธอช้าๆ
วีโอเลตเริ่มกลืนน้ำลาย ในหัวสมองเธอตอนนี้ไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่นเลยนอกจากเรื่องผีสางนางไม้!
…ทีก่อนหน้านี้ที่พกไอ้ปุณมาด้วยกันตั้ง3-4วันไม่เห็นมีอะไรเลย! ต้องรอให้ฉันมาคนเดียวก่อนเนี่ยนะ? ใจร้ายชะมัด!
หญิงสาวตัดพ้อในใจ ก่อนจะรวบรวมสติ ค่อยๆเดินให้เบาที่สุดเพื่อไปให้ถึงสัมภาระที่กองอยู่ในโซนล็อคเกอร์ ทำยังไงก็ได้ไม่ให้คุณผีตนนั้นหันมาสนใจเธอ!
วีโอเลตสะพายกระเป๋าอย่างเงียบเชียบ แล้วค่อยๆ ย่องออกไปทางประตูช้าๆ ...ก่อนที่สายตาของเธอจะไปสบเข้ากับภาพๆ หนึ่งในความมืดมิด...
ที่ประตูทางเข้า มีร่างของชายคนหนึ่ง นั่งลงกอดเข่าอยู่ท่ามกลางความมืด...
"ฮึก...เหนื่อย...ไม่ไหวแล้ว...ฮือๆๆ" ชายเจ้าของเสียงประหลาดเริ่มตัวสั่น ก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ ชุดของเขาคล้ายกับชุดออกกำลังกายของหญิงสาว กางเกงวอร์มสีดำตัดกับเสื้อฮู้ดสีขาวที่แม้มองจากไกลๆก็พอจะรู้ได้ว่าเป็นแบรนด์ดัง ราคาน่าจะสูงไม่ใช่น้อย ไหนจะรองเท้าสีแดงรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นที่เขาใส่อยู่นั่นอีก
ฟึ่บ!
วีโอเลตรีบเข้าไปหลบโดยใช้ล็อคเกอร์บังตัวเอาไว้ และส่งสายตาออกไปมองชายตรงหน้าอย่างระแวดระวัง
ชายหนุ่มเลื่อนมือทั้ง2ข้างขึ้นมาสัมผัสที่หน้าผากของตัวเอง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนขึ้นไปขยำเส้นผมของตัวเอง ร่างกายของเขาดูเกร็งจนสั่นสะท้านไปทั่วทั้งร่าง
มือด้านขวาที่จับที่เส้นผมของเขานั้นเผยให้เห็นแสงประหลาดสีฟ้าอ่อนที่เปล่งประกายออกมาจากตัวอักษร 'M' บนข้อมือ
ดวงตาที่แดงก่ำของเขาจ้องมองไปที่สนามด้านหน้าอย่างว่างเปล่า...หากแต่ความว่างเปล่าที่เห็นอยู่นั้นกลับเอ่อล้นไปด้วยความเจ็บปวด น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาราวกับว่าจะไม่มีวันหยุดไหล...ราวกับว่าความเสียใจของเขากำลังท่วมท้น
วีโอเลตถูกสะกดไว้แน่นิ่ง เธอจ้องมองภาพตรงหน้าและรับเอากลิ่นอายของความปวดร้าวนั้นเข้ามาในใจโดยอัตโนมัติ...ราวกับมีสิ่งเชื่อมต่อระหว่างเขาและเธอ...
ภาพของชายที่ร้องไห้อย่างทุกข์ทรมานอยู่ตรงหน้าทำให้เธอหวนคิดถึงภาพในอดีตของตัวเองที่แสดงความเจ็บปวดออกมาแบบเดียวกันไม่มีผิด...กระแสความเศร้าที่ถูกส่งออกมาได้ปกคลุมสถานที่แห่งนี้จนหญิงสาวไม่อาจก้าวออกไปไหนได้แม้แต่ก้าวเดียว
และนั่นคือการพบกันครั้งแรกของเขาและเธอ...
ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้
ณ คฤหาสน์ตระกูล 'วิริญ'
'จดหมายแจ้งเตือน'
แผ่นกระดาษขนาดA4ที่เพิ่งถูกแกะออกจากซองจดหมายที่ประทับตราขององค์กร 'เอียนโซ' อยู่ในมือของชายหญิงคู่หนึ่งที่นั่งบนโซฟาหรูในห้องรับแขก
บรรยากาศในห้องเริ่มมาคุขึ้นเรื่อย ๆ หลังจากจดหมายฉบับนั้นถูกเปิดอ่าน
ชายหนุ่มเจ้าของสายตาว่างเปล่านั่งก้มหน้าอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับชายหญิงที่นั่งอ่านจดหมายอยู่ในขณะนี้
"เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ยังไงกัน? ลูกไม่เคยได้จดหมายเตือนมาก่อนเลยนี่นา ทำไมถึงได้พลาดเอาซะได้?" หญิงวัยกลางคนตรงหน้าเริ่มพูดขึ้นพลางเงยหน้ามอง 'ลูกชาย'
"...ขอโทษครับ" เด็กหนุ่มก้มหน้ามองพื้นด้วยสายตาที่ยังคงว่างเปล่า
"รู้สึกผิดมันก็ดี แต่ลูกรู้ใช่มั้ยว่าแค่นั้นมันยังไม่พอ" ชายวัยกลางพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย สายตาของเขายังคงมองไปที่แผ่นกระดาษใบเดิมด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออก
"ครับ...ผมจะพยายามให้มากกว่านี้"
"แล้วนี่พอจะหาสาเหตุได้มั้ย? ว่าทำไมพลังของลูกถึงไม่เพิ่มขึ้นจากเดือนที่แล้ว" หญิงสาวมองเด็กหนุ่มด้วยแววตากังวล ทว่าเขาก็ยังคงไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมา
"...ผมจะพยายามให้มากกว่านี้ครับ" เด็กหนุ่มยังคงพูดประโยคเดิม สายตาแน่นิ่งอยู่ที่พื้นดังเดิม
"..." ชายหญิงที่นั่งอยู่ที่โซฟาหันมามองหน้ากันด้วยสายตาเป็นกังวล ก่อนที่ชายหนุ่มจะหันมามองลูกชายอีกครั้ง "หวังว่าแกจะไม่ได้พูดไปอย่างนั้นหรอกนะ รู้ใช่มั้ยว่าพูดแล้วต้องทำให้ได้ด้วย"
"ครับ ผมเข้าใจครับ"
ไม่เลย ไม่เข้าใจเลยสักนิด
คำพูดที่ออกจากปากของเด็กหนุ่ม สวนทางโดยสิ้นเชิงกับความคิดในหัวของเขา...ทว่าไม่มีทางที่ใครจะอ่านความคิดนั้นออกได้ เพราะเขาปิดบังความรู้สึกนั้นเอาไว้ด้วยสายตาที่ว่างเปล่า...เหมือนกับที่ทำมาตลอด...
"น่าจะพอแล้วล่ะค่ะคุณ แค่นี้ลูกก็น่าจะรู้แล้วแหละ" คนเป็นแม่หันไปแตะบ่าของชายหนุ่มที่นั่งข้างกันเบาๆ ก่อนที่เขาจะหันมาพยักหน้าเบาๆ และลุกขึ้นยืน สายตามองไปที่ลูกชายคนเดียวของบ้าน มือของเขาที่ถือแผ่นกระดาษเจ้าปัญหาค่อยๆ ยื่นกระดาษใบนั้นไปให้เด็กหนุ่ม
"เก็บใบเตือนนี้ไว้เตือนตัวเองด้วยล่ะ แล้วอย่าให้มันเกิดขึ้นอีก"
"ครับ" เด็กหนุ่มรับแผ่นกระดาษจากมือของคนเป็นพ่อมาโดยที่ยังไม่เงยหน้าขึ้นมาแม้แต่น้อย
หลังจากเด็กหนุ่มรับคำแล้ว ชายที่ยืนอยู่จึงค่อยเดินออกไปจากห้อง
...อยากจะให้ใส่กรอบติดผนังไว้เลยรึเปล่านะ?
เด็กหนุ่มเลื่อนสายตามาจ้องที่กระดาษที่เพิ่งรับมา และยังคงใช้สายตาแบบเดิมของเขาปกปิดความคิดในใจเอาไว้
"ไม่ต้องคิดมากนะเต พ่อเขาก็แค่ไม่อยากให้เราประมาทน่ะ แค่พยายามเหมือนที่ผ่านมา อย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกก็พอจ้ะ" หญิงสาวเดินมาแตะบ่าลูกชายเบาๆ คล้ายกับจะปลอบประโลม พลางพูดประโยคที่ฟังดูเหมือนจะปลอบใจและกดดันไปในตัว
'พยายามเหมือนที่ผ่านมา' หมายถึงให้พยายามให้เลือดตากระเด็นแบบไม่คิดชีวิตสินะ?
ความคิดในหัวยังคงพลุ่งพล่านขึ้นมาไม่หยุด ช่างตรงกันข้ามกับสีหน้านิ่งเฉยของเขาโดยสิ้นเชิง
"ครับ"
สิ่งที่เด็กหนุ่มแสดงออกมามีเพียงการตอบรับอย่างนิ่งเฉยและง่ายดาย ไร้ซึ่งการขัดขืนใดๆ ภาพนั้นดูจะเป็นที่พึงพอใจในสายตาของคนเป็นแม่ เธอยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินตามคุณพ่อออกไปอีกคน ทิ้งให้ในห้องรับแขกที่ขว้างขวางนั้นเหลือเพียงร่างของเด็กหนุ่มที่ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้
"เฮ้อ..." เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่สีหน้ายังคงไว้ซึ่งแววตาว่างเปล่า
คงจะเป็นเพราะเขาใช้แววตานี้ปิดบังสิ่งที่อยู่ในใจมาโดยตอด ทำให้เขาสามารถแสดงแววตาแบบนี้ออกมาได้ไม่ว่าจะรู้สึกอะไรอยู่ก็ตาม...
เด็กหนุ่มค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาช้าๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนและเดินออกไปจากห้องที่คุกรุ่นไปด้วยบรรยากาศมาคุแม้ว่าจะเหลือเขาแค่เพียงคนเดียวก็ตาม
เขาเดินออกมาก่อนจะไปพบกับหญิงสูงอายุที่คุ้นตาคนหนึ่งกำลังใช้ผ้าผืนหนึ่งในมือทำความสะอาดแจกันโบราณที่ตั้งบนโต๊ะไม้ติดผนังทางเดิน
"ป้ารันครับ" เด็กหนุ่มเรียกชื่อของเธอ ก่อนที่ 'ป้ารัน' จะหันมามองเขาแล้วค่อยๆ วางแจกันในมือลงอย่างระมัดระวัง
"ว่ายังไงคะคุณหนู?" เธอหันมาพูดกับเด็กหนุ่มด้วยท่าทีนอบน้อมและเป็นมิตร
"วันนี้ผมรบกวนป้ารันจัดอาหารเย็นมาให้ที่ห้องด้วยนะครับ วางไว้หน้าห้องเหมือนเดิมได้เลย ผมว่าจะอ่านหนังสือที่ห้อง คงไม่ได้ไปกินข้าวกับคุณพ่อคุณแม่"
"ได้เลยค่ะคุณหนู งั้นป้าแจ้งคุณนายให้เลยนะคะ"
"ขอบคุณนะครับ" เตวิชก้มหัวให้หญิงสาวเล็กน้อย ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องนอนที่อยู่ถัดไปไม่ไกล และเปิดประตูเข้าไปในห้อง
ฟุ่บ!
ทันทีที่ปิดประตูและกดล็อกที่ลูกบิด ร่างของเด็กหนุ่มก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น แผ่นหลังพิงประตู แววตาว่างเปล่าของเขาทอดมองออกไปอย่างไร้ซึ่งจุดหมาย
อึดอัด...
คำ ๆ เดียวนี้โผล่ขึ้นมาในหัวของเขาอย่างห้ามไม่ได้
เด็กหนุ่มยกมือข้างขวาขึ้นมาทาบกลางอกและขยำเสื้อไว้แน่น เล็บของเขาจิกทะลุเนื้อผ้าจนรู้สึกได้ แต่เด็กหนุ่มก็ไม่ได้คลายมือออกแต่อย่างใด มือของเขาจิกแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
ถ้าร้องไห้ออกมา...จะหายมั้ยนะ?
...แต่ฉันได้รับอนุญาตให้ร้องไห้ด้วยเหรอ? น่าจะไม่นะ...
เด็กหนุ่มค่อย ๆ คลายมือที่กำแน่นออก ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างกอดเข่าทั้งสองข้างไว้แน่น เขาค่อย ๆ ก้มหัวลงไปแนบกับหัวเข่า และอยู่ในท่านั้นนิ่งๆ ไม่มีน้ำตาไหลออกมาสักหยด เด็กหนุ่มเพียงแค่ค้างไว้ในท่านั้นและหลับตาลงเบาๆ ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราด้วยความเหน็ดเหนื่อยที่สะสมอยู่ในร่างกาย...
2.45 AM
ร่างของเด็กหนุ่มที่หยุดนิ่งอยู่ท่าเดิมเป็นเวลานาน ค่อยๆมีการขยับตัวเล็กน้อย ก่อนที่เจ้าตัวจะลืมตาและเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ และทันทีที่รู้สึกตัว ความอึดอัดก็ถาโถมกลับเข้ามาในจิตใจ เขายกมือขึ้นมาทาบที่กลางอกอีกครั้งและกุมเสื้อไว้แน่น แววตาที่ว่างเปล่าดูสั่นคลอน
ไม่หายแฮะ...รอบนี้อึดอัดกว่าที่ผ่านมางั้นเหรอ? หรือเป็นเพราะความอึดอัดที่ผ่านมามันยังไม่เคยหายไปจริงๆ เลยทำให้ฉันรู้สึกอยากจะตะโกนออกมาดังๆ ตรงนี้ซะเลย
เด็กหนุ่มเล็งเห็นว่าเขาไม่สามารถหลบหนีความอึดอัดด้วยการหลับใหลได้เหมือนที่ผ่านๆ มา จึงพยายามมองหาทางออกของปัญหา...
ปัญหา? ปัญหาของฉันในตอนนี้คงจะเป็นบ้านหลังนี้ล่ะมั้ง?
ถ้างั้นคงต้องออกจากบ้านไปก่อน แล้วค่อยคิดต่อละกัน
หลังจากคิดได้อย่างนั้น เด็กหนุ่มก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า ก่อนจะหยิบเสื้อฮู้ดสีขาวและกางเกงวอร์มสีดำมาสวมเปลี่ยนจากชุดเดิมอย่างคล่องแคล่วแล้วจึงเดินไปเปิดประตูห้อง
ก่อนก้าวออกไป เด็กหนุ่มก้มลงไปเจอกล่องข้าวที่บรรจุอาหารเป็นผักสลัดและธัญพืช อาหารประจำที่เขาจะได้กินเวลาที่อยู่ในช่วง 'สำคัญ'
'สำคัญ' สำหรับพ่อแม่น่ะสิ...ไม่เห็นจะสำคัญสำหรับเขาสักนิด
เด็กหนุ่มก้มลงไปหยิบกล่องอาหารขึ้นมาแล้ววางไว้บนโต๊ะด้านในห้อง ก่อนจะปิดประตูห้องลงเบาๆ แล้วจึงค่อยเดินออกไปจากบ้านอย่างเงียบเชียบ
เด็กหนุ่มก้าวเท้าเดินบนถนนพลางสอดส่องสายตาไปทั่วอย่างไร้จุดหมาย..ถึงจะออกมานอกบ้านแล้ว ก็ใช่ว่าเขาจะมีที่ไป...สถานที่นอกบ้านที่เขามักจะไปบ่อยๆ ก็มีแค่ที่เดียว...
หลังจากเดินเรื่อยเปื่อยตามสัญชาตญาณ รู้ตัวอีกที เด็กหนุ่มก็มาหยุดอยู่ที่ด้านหน้าสนามฝึกร่างกาย...ที่ ๆ เขาอยู่นานมากพอๆ กับที่บ้าน...แม้ว่าจะไม่ได้ต้องการก็ตาม...
สถานที่ที่มักจะพลุกพล่านไปด้วยผู้คน บัดนี้มีเพียงความมืดมิดเข้าปกคลุม ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตใด ๆ
เด็กหนุ่มค่อยๆ ก้าวเท้าตรงเข้าไปด้านในช้าๆ ...และทันทีที่ก้าวเข้ามาถึงบริเวณด้านในแล้ว ร่างสูงของชายหนุ่มก็ค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เตวิชชันเข่าขึ้นมาด้วยความคุ้นชิน มือทั้งสองข้างกอดเข่าไว้แน่น
สายตาของเด็กหนุ่มทอดมองไปด้านหน้าที่มีเพียงความมืดมิด ความว่างเปล่าในแววตาเริ่มสั่นคลอนอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ความรู้สึกของเด็กหนุ่มต่างออกไปจากตอนที่อยู่ที่บ้าน...เขาปิดโหมดป้องกันตัวเองลง ทำให้ตัวของเขาเริ่มสั่นสะท้าน ที่คอของเด็กหนุ่มเริ่มส่งเสียงแปลกๆออกมาอย่างห้ามไม่ได้
"ฮึก...ฮึก..."
เสียงสะอื้นเริ่มดังขึ้น ดวงตาของเด็กหนุ่มเริ่มเอ่อคลอด้วยน้ำใสๆ...ก่อนที่หยดน้ำตาจะไหลผ่านแก้มใสของเขา...
น้ำตายังคงร่วงหล่นลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง เสียงสะอื้นของเขายังคงดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ ก่อนที่เขาจะตัดสินใจปลดปล่อยความรู้สึกออกมาอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน
"ฮึก...เหนื่อย...ไม่ไหวแล้ว...ฮือๆๆ" เด็กหนุ่มปล่อยความรู้สึกในใจออกมาเบาๆ พลางยกมือขึ้นขยำเส้นผมสีดำขลับของเขาแน่น สายตาว่างเปล่าที่บัดนี้ผสมกับความสั่นคลอน ทอดมองออกไปด้านหน้า ก่อนที่จะเหลือบไปมองตัวอักษร M ที่บัดนี้มีแสงสีฟ้าประกายออกมาจากข้อมือด้านขวา
เขาค่อย ๆ คลายมือทั้งสองข้างออกจากเส้นผม แล้วจึงขยับแขนขวามาตรงหน้า สายตาเพ่งมองไปที่ข้อมือ ก่อนที่แววตาว่างเปล่าของเขาจะแปรเปลี่ยน กลายเป็นความเจ็บปวดเข้ามาแทนที่
เด็กหนุ่มใช้มือด้านซ้ายประกบเข้าที่ตัวอักษรMที่ยังคงส่องแสงสีฟ้าออกมา ก่อนจะออกแรงขยี้ ราวกับกำลังใช้ยางลบลบรอยดินสอ
"ฮึก...ฮึก..." เสียงสะอื้นของเขาดังขึ้นในขณะที่มือซ้ายของเขายังคงไม่หยุดขยับ เขาถูมือไปที่ข้อมือขวาอย่างสุดแรงราวกับจะลบรอยที่ข้อมือ...ทั้ง ๆที่รู้อยู่แก่ใจว่าไม่มีทางทำสำเร็จ...
เด็กหนุ่มทำแบบนั้นอยู่สักพักใหญ่ ๆ จนเริ่มเหนื่อย เขาจึงค่อยๆ ยกมือซ้ายออกมา เผยให้เห็นรอยแดงที่เกิดจากแรงขัดเมื่อสักครู่...ทว่าตัวอักษรบนข้อมือก็ยังคงอยู่ที่เดิม และยังเปล่งแสงสีฟ้าออกมาดังเดิม...แม้จะรู้อยู่แล้วว่าผลจะออกมาเป็นแบบนั้น...แต่สิ่งที่เกิดขึ้นก็ยังคงทำให้จิตใจของเด็กหนุ่มบอบช้ำขึ้นไปอีก
"เหนื่อยแล้ว...ฮึก...ทำไมถึงต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย? ขอใช้ชีวิตง่ายๆ บ้างไม่ได้เลยเหรอ? ...ฮึก...เคยพูดตอนไหนกันว่าอยากได้ชีวิตแบบนี้..." เด็กหนุ่มปลดปล่อยความเจ็บปวดออกมากับเสียงพูดที่ดังลั่นไปทั่วสนามฝึก ก่อนจะฟุบหน้าลงกับหัวเข่า และปล่อยให้น้ำตาพรั่งพรูออกมาอย่างที่ไม่เคยได้ทำมาก่อน
เขาจมอยู่ในห้วงแห่งความเจ็บปวดอย่างนั้นราวชั่วโมง...ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาเพราะไม่เหลือน้ำตาที่จะออกมาอีกแล้ว แววตาของเขาดึงความว่างเปล่ากลับมาอีกครั้ง มือของเด็กหนุ่มถูกยกขึ้นมาปาดน้ำตาที่แก้มออกจนหมด ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืน และคิดว่าถึงเวลาต้องกลับบ้านแล้ว
ทันทีที่เด็กหนุ่มเริ่มเปิดโหมดป้องกันตัวเองกลับมาอีกครั้ง...โสตประสาทของเขาก็กลับมาปกติ...เขารู้สึกได้ว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ได้มีแค่เขาเพียงคนเดียว...
เขาค่อย ๆ สอดส่องสายตาไปรอบ ๆ จนกระทั่งสังเกตได้ถึงอะไรบางอย่างที่โซนล็อคเกอร์ เด็กหนุ่มจ้องไปที่มุมดังกล่าวอย่างตั้งใจ ก่อนจะยกมือขึ้นไปด้านหน้า ที่มือของเขามีแสงประหลาดค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกมาและก่อเกิดเป็นมวลพลังงานสีฟ้าเคลื่อนตัวไปที่เป้าหมาย
"โอเคๆๆ ฉันขอโทษที่แอบทำตัวลับๆล่อๆ แต่ฉันไม่ได้เจตนาไม่ดีเลยนะ" เสียงหวานของหญิงสาวดังออกมาอย่างผู้ยอมแพ้ ร่างบางของหญิงแปลกหน้าค่อย ๆ โผล่ตัวออกมาจากตู้ล็อคเกอร์ที่เธอซ่อนตัวอยู่ สองมือของเธอยกขึ้นสูงระดับศีรษะเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกว่ายอมแพ้
หญิงตรงหน้าก้าวออกมายืนให้เขาเห็นเต็มตัว แววตาสีบลูเบอร์รี่ของเธอที่กำลังสั่นไหวด้วยความประหม่า มองมาที่เขา
"..." เด็กหนุ่มยืนมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยแววตานิ่งเฉย เพราะเริ่มสัมผัสได้ว่าคนตรงหน้าไม่น่าจะเป็นบุคคลอันตราย
"...คือ...ฉันไม่ได้มีเจตนาไม่ดีนะ แค่ไม่ชอบตอนคนเยอะเฉยๆ ก็เลย...แอบเข้ามาเวลานี้" หญิงตรงหน้าออกปากแก้ตัวขึ้นมา ก่อนจะมองหน้าเด็กหนุ่มตรงๆ และสังเกตเห็นดวงตาสีแดงก่ำของเขา "เอางี้มั้ย? นายไม่บอกใครเรื่องฉันแอบเข้ามาที่นี่ สาบานได้เลยว่าฉันจะไม่ทำอะไรเสียหาย จะทำให้เนียนเหมือนไม่มีใครแอบเข้ามาใช้เลย...แล้วฉันก็จะไม่พูดเรื่องที่นายแอบมาร้องไห้ที่นี่ นายจะมาแอบร้องไห้ที่นี่กี่ครั้งก็ได้ จริงๆนะ"
"ใครบอกเธอว่าฉันจะมาร้องไห้อีก?" เด็กหนุ่มโพล่งขึ้นมาทันทีที่ถูกจี้จุดด้วยคำพูดของเด็กสาวตรงหน้า
"...แต่หน้านายดูเหมือนยังอยากจะร้องอีกนะ"
"จะคิดอะไรก็คิดไป แต่ฉันจะไม่เป็นแบบเมื่อกี้อีกแล้ว แล้วก็จะไม่มาที่นี่เวลานี้แล้วด้วย" เด็กหนุ่มกลบเกลื่อนความหงุดหงิดที่ถูกพูดจี้จุดด้วยน้ำเสียงและสีหน้านิ่งเฉย "เธอจะใช้สนามเวลาไหนมันก็เรื่องของเธอ ฉันไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน" เตว่าก่อนจะหันหน้าออกไปทางประตูและเดินนำออกไป
เมื่อเห็นเป็นเช่นนั้น วีโอเลตจึงรีบหันไปหยิบสัมภาระของตัวเองขึ้นมาและกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามร่างสูงออกไป
"พูดจริงนะ? นายไม่บอกใครจริงนะ?" เธอสาวเท้ายาวๆเพื่อเดินให้ทันเด็กหนุ่มขายาวที่จ้ำอ้าวอยู่ พลางถาม
"อือ"
ทันทีที่ได้ยินคำตอบสั้นๆ ของเขา เธอก็ฉีกยิ้มด้วยความดีใจสุดขีด ขาก็ก้าวเดินไปเรื่อย ๆไม่หยุด
"...แต่ฉันก็พูดจริงเหมือนกันนะ ที่บอกว่านายจะมาร้องไห้ที่นี่กี่รอบก็ได้ ฉันจะไม่บอกใครจริงๆ แล้วก็จะไม่ถามไม่วุ่นวายอะไรเลย ยกเว้นว่านายจะอยากเล่าเองน่ะนะ"
กึก!
เมื่อได้ยินประโยคคำพูดนั้น เด็กหนุ่มก็หยุดเดินและหันมามองหน้าหญิงสาวแปลกหน้าด้วยแววตาที่แสดงความหงุดหงิดออกมาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
"ก็บอกว่าจะไม่มาแล้วไง" เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่ไม่อาจซ่อนความหงุดหงิดในแววตาของตัวเองได้อีกต่อไป
"..." วีโอเลตยืนนิ่ง เธอมองเด็กหนุ่มด้วยแววตาของคนที่ทำอะไรไม่ถูก เปลือกตากระพริบถี่ขึ้นด้วยความกดดันเล็กน้อย
ไม่นานนัก เตวิชเริ่มรู้สึกตัวว่าเขาเผลอแสดงอารมณ์ที่ไม่เคยปล่อยออกมา...ก่อนจะรีบสวมทับด้วยแววตาว่างเปล่าอย่างรวดเร็ว แล้วจึงเดินแยกไปตามทางกลับบ้านทันที
วีโอเลตยืนมองแผ่นหลังของชายที่เพิ่งจะเดินออกไปสักชั่วครู่ ก่อนจะยู่ปากด้วยความน้อยใจเล็กน้อย แต่ก็เข้าใจดีว่าเมื่อครู่เธออาจจะจุ้นจ้านมากเกินไปหน่อย เขาเลยโมโหเข้าให้
เด็กสาวสลัดความคิดในหัวออกไป ก่อนจะหันหลังเดินแยกไปทางกลับบ้านของเธอที่อยู่คนละทางกัน
จะร้องไม่ร้องมันก็เรื่องของเขาสิ เขาคงจัดการความรู้สึกตัวได้แหละ!
เธอคิดในใจพลางเดินไปจนถึงหน้าบ้านด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัวเล็กน้อย ราวกับรู้สึกว่ามีอะไรติดอยู่ในใจกลับมาด้วย...แต่ไม่ว่าความรู้สึกนั้นจะเป็นอย่างไร เด็กสาวก็สลัดมันออกจากหัว แล้วค่อยๆเปิดประตูรั้วบ้านอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เกิดเสียงที่บ่งบอกให้ทุกคนรู้ว่าเธออยู่ตรงนี้ในเวลานี้ ท่าทางการเดินเข้าบ้านของเธอดูหลบๆซ่อนๆจนมองเผินๆก็ดูไม่ต่างจากขโมยที่แอบเข้ามาในบ้านนัก
1สัปดาห์ต่อมา
ด้านในคฤหาสน์หลังโตที่เต็มไปด้วยของใช้และของประดับหรูหราตามฐานะเจ้าของบ้าน...บัดนี้มีชายกลุ่มหนึ่งกำลังยกเครื่องมือที่มีลักษณะเป็นโครงเหล็กชุดหนึ่งเข้ามาด้านในตัวบ้าน พวกเขานำของในมือมาวางไว้ตามที่คุณนายเจ้าของบ้านจัดแจง ก่อนจะพากันออกไปหลังจากติดตั้งเครื่องมืออย่างรวดเร็ว
ในห้องที่ติดตั้ง มีคุณนายของตระกูลกับลูกชายของเธอยืนอยู่ด้วยกัน เด็กหนุ่มยังคงสวมแววตาว่างเปล่าปิดทับความคิดในใจไว้เช่นเดิม...ทั้ง ๆที่ตอนนี้เขาอยากจะวิ่งออกไปจากห้องนี้เดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ
นอกจากเครื่องที่เพิ่งถูกติดตั้งไปเมื่อสักครู่แล้ว ยังมีขวดแก้วบรรจุน้ำยาสารเคมีสีม่วงจำนวนไม่ต่ำกว่า30ขวดถูกแพ็คมาในกล่องลังขนาดสูงเท่าตัวคนถูกวางไว้ข้างๆกัน
หญิงสาววัยกลางคนเดินไปหยิบเครื่องแท็บเลตสีพิ้งโกลด์ขึ้นมาปลดล็อคหน้าจอ เผยให้เห็นภาพที่ดูคล้ายกับตารางเรียนที่อัดแน่นไร้ซึ่งช่องว่างใดๆ
เธอเดินถือแท็บเลตในมือไปให้เด็กหนุ่มดูตารางในหน้าจอด้วยกันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส
"ดูสิลูก นี่แม่จัดตารางการฝึกไว้ให้เรียบร้อยหมดแล้วนะ ลูกแค่ทำตามตารางนี้ไปเลย แล้วเดี๋ยวเราจะมาเข้าเครื่องวัดระดับกันวันละครั้ง น้ำยาเคมีก็มากพอให้ดื่มได้วันละขวด นี่ทางเอียนโซเขาใจปล้ำมากเลยนะลูก เขาส่งทั้งเครื่องทั้งน้ำยามาให้ฟรีหมดเลย นี่แม่ก็ปรึกษาไปแล้วด้วยนะว่าถ้าไม่ได้ผลจะทำยังไง? เขาบอกว่าถ้ายังไม่ได้ผลทางเอียนโซก็จะจัดเตรียมแพทย์ที่ปรึกษาทุกขนานที่เกี่ยวข้องไว้ให้เราเข้าไปปรึกษาได้เลยนะ" เธอร่ายยาวพลางยื่นตารางให้เด็กหนุ่มดู
เตวิชมองไปที่ตารางฝึกที่อัดแน่นไปด้วย 'คำสั่ง' เต็มหน้ากระดาษ เพียงแค่มาในรูปแบบของสิ่งที่พวกเขาเรียกว่า 'ความหวังดี' เท่านั้นเอง
"..."
"นี่ทั้งพ่อแม่ทั้งทางเอียนโซพร้อมใจกันหาทางให้ลูกขนาดนี้เลยนะ ทำให้ขนาดนี้แล้วถ้าลูกชายแม่ไม่ทำให้เต็มที่ก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้วนะ" เธอพูดด้วยน้ำเสียงและรอยยิ้มสดใสทีเล่นทีจริง ก่อนจะยื่นมือซ้ายไปจับที่แก้มใสของเด็กหนุ่มเบาๆ "แต่ลูกชายแม่ไม่ใช่คนเหลวไหลอยู่แล้วเนอะ ยังไงก็คงจะพยายามเต็มที่ไปกับทุกคนใช่มั้ยลูก?"
"...ครับ" แววตาว่างเปล่าของเขาจ้องมองเข้าไปที่นัยน์ตาของหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะตกปากรับคำอย่างว่าง่าย
"ลูกชายแม่นี่สมกับเป็นที่1ของรุ่นจริงๆ เลย ไม่เหมือนลูกชายบ้านเดแคลน รายนั้นน่ะเห็นว่าทั้งดื้อทั้งไม่เอาไหน ถ้าไม่ได้โชคดีเกิดมาได้พลังงานเยอะพอๆกับลูกนะ มีหวังได้เป็นที่โหล่ของรุ่นไปนานแล้วล่ะ" คุณนายพูดชมลูกชายก่อนจะพาดพิงไปถึงลูกชายของบ้านที่ทุกคนลงความเห็นว่าเป็นคู่แข่งรายสำคัญของตระกูลพวกเขา
"...งั้นผมขอตัวไปพักก่อนนะครับ พรุ่งนี้จะได้เริ่มฝึกตามตารางได้เลย"
"พรุ่งนี้? ลูกพูดอะไรน่ะ? พวกเราไม่มีเวลาเหลือเยอะแล้วนะ อีกไม่ถึงเดือนก็ต้องเข้าไปวัดระดับพลังอย่างเป็นทางการแล้วนะ ลูกแน่ใจเหรอว่าเริ่มพรุ่งนี้จะทัน? คือ...แม่ไม่ได้จะบังคับหรอกนะ แต่แม่เป็นห่วงว่าจะไม่ทันน่ะสิ"
เอาอีกแล้วสินะ...ความหวังดีของคุณแม่...
"...งั้นผม...จะเริ่มวันนี้เลยละกันครับ"
"ตั้งใจเข้านะลูก แต่อย่าหักโหมจนเกินไปล่ะ"
หักโหมที่ว่าหมายถึง...ฝึกหนักจนตายได้อะไรแบบนั้นหรือเปล่านะ? เพราะถ้าฉันตายไปสักคนบ้านนี้คงเหมือนเสียแหล่งทรัพยากรสำคัญของตระกูลไปอะไรแบบนั้นสินะ
"ครับ" เด็กหนุ่มตอบกลับ ก่อนที่แม่เขาจะส่งยิ้มให้อีกครั้งแล้วจึงเดินออกไปจากห้อง
3.15 AM
เด็กหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงมาหลายชั่วโมง กำลังพลิกตัวไปมาซ้ายขวา แม้จะอยากข่มตานอนก็ทำไม่ได้
ขณะที่หงายตัวขึ้นมองเพดานห้อง มือขวาของเด็กหนุ่มก็ขยับมาทาบที่กลางอก ก่อนจะเริ่มกำมือขยำเสื้อไว้แน่น
เขาพรวดพราดลุกขึ้นมานั่งบนเตียงโดยที่ยังไม่ปล่อยมือออกจากเสื้อ สีหน้าของเด็กหนุ่มดูกระอักกระอ่วน ร่างกายเริ่มสั่นเทา ความเครียดและความอึดอัดเข้าปกคลุมทั่วทั้งร่าง
ไม่ว่าจะทำอย่างไรความรู้สึกนี้ก็ไม่หายไปเสียที เขาจึงตัดสินใจลุกออกจากเตียงแล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า มือคว้ากางเกงวอร์มเสื้อฮู้ดมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินออกจากห้องไป
เขาเดินออกไปตามถนนด้านนอกบ้าน เท้า2ข้างก้าวเดินไปตามสัญชาตญาณทั้ง ๆ ที่แววตาของเด็กหนุ่มดูช่างเลื่อนลอยและว่างเปล่า
รู้สึกตัวอีกที ขาของเด็กหนุ่มก็พาเขามายืนอยู่หน้าประตูสนามฝึกที่คุ้นเคยเสียแล้ว...
ฉันคงจะบ้าไปแล้วสินะ ถึงได้ยังมาที่นี่ในตอนนี้ทั้งที่อุตส่าห์พูดไว้ขนาดนั้นแล้ว
เตวิชถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจก้าวเท้าเดินเข้าไปด้านในที่ปกคลุมด้วยความมืดแล้วนั่งลงพิงผนังข้างๆกับบานประตู แต่ยังไม่วายสอดส่องสายตาไปรอบๆ ทว่าก็ไม่รู้สึกว่าจะมีบุคคลอื่นอยู่ในบริเวณใกล้เคียง
...ไม่มาสินะ...ก็ดีแล้วล่ะ...
เด็กหนุ่มเผลอลืมความอึดอัดไปชั่วขณะที่มองหาใครบางคนอยู่ ก่อนจะกลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง แล้วจึงค่อยๆ ปลดปล่อยความรู้สึกออกมาทางดวงตา...น้ำตาค่อยๆ เอ่อคลอ และไหลผ่านแก้มของเขาอย่างต่อเนื่อง ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ
"ฮึก...ฮือๆๆ" เขาเริ่มปล่อยให้เสียงออกมาจากลำคอเต็มที่เพื่อระบายความรู้สึกออกมาอีกทาง พลางมองไปที่สัญลักษณ์บนข้อมือที่เริ่มฉายแสงสีฟ้าออกมาเองอีกครั้ง ยิ่งเห็นภาพนั้น เสียงสะอื้นของเด็กหนุ่มก็ยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ ความเจ็บปวดในใจยิ่งชัดเจนขึ้นมาเรื่อย ๆ มือซ้ายของเขาขยับไปถูที่สัญลักษณ์บนข้อมือขวาด้วยความคิดว่า ถ้าเขาลบรอยๆ นี้ออกไปได้จริงๆ ชีวิตมันจะง่ายขึ้นรึเปล่านะ? ...เขานั่งถูข้อมืออยู่อย่างนั้นจนรอยแดงปรากฎขึ้นอย่างชัดเจน...เขาทำแบบนั้นจนในที่สุดก็ยอมแพ้และยอมรับความจริงที่ว่า...
รอยบนมือนี้จะยังคงติดตัวเขาไปจนวันตาย...
เด็กหนุ่มนั่งร้องไห้ฟูมฟายราวกับเด็กน้อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนแทบจะลืมเวลา...


## บทที่6 จุดหักเหแห่งการเดินทาง

บทที่ 6
จุดหักเหแห่งการเดินทาง
หลายเดือนถัดมา
เตวิชที่ดูจะสดใสขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย ถูกเรียกเข้าไปคุยในห้องรับแขกอีกครั้ง พร้อมหน้าพร้อมตากับพ่อและแม่ที่นั่งรอเขาอยู่ท่ามกลางบรรยากาศคุกรุ่น
"ช่วงนี้ลูกไปไหนมาไหนกับเด็กผู้หญิงคนนี้บ่อยนะ" คนเป็นแม่เริ่มเปิดประเด็น พลางวางรูปถ่ายใบหนึ่งลงบนโต๊ะด้านหน้าที่นั่งของเด็กหนุ่ม
นั่นคือภาพแอบถ่ายที่มีเตวิชกับวีโอเลตอยู่ในเฟรม เป็นภาพที่พวกเขานั่งกินข้าวด้วยกันอยู่ที่ศูนย์อาหารในห้างสรรพสินค้าในละแวกบ้าน ทั้งคู่กำลังพูดคุยหยอกล้อกันจนใครก็ตามที่ได้เห็นภาพก็มองออกว่าทั้งคู่คงจะสนิทกันมาก
"การที่พวกฉันให้เวลาพักผ่อนกับแกมากขึ้นก็เพราะแกทำผลงานได้ดีขึ้นจนน่าชื่นชม...แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าจะอนุญาตให้แกไปควงผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้มั่วซั่วนะ" พ่อพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
"นี่เพื่อนผมเอง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้นะครับ" เขาอธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบตามปกติ แต่ดูเหมือนทั้งพ่อและแม่ของเขาจะไม่ได้รับฟังสักเท่าไหร่นัก
"เพื่อนแก? เดี๋ยวนี้แกคบเพื่อนเป็นเด็กธรรมดาแล้วเหรอ? ไปรู้จักกันได้ยังไง?" เขาถามย้ำพลางชี้ไปที่รูปภาพซึ่งจากมุมที่ถ่ายนั้น แสดงให้เห็นข้อมือด้านขวาของเด็กสาว ซึ่งไม่ได้มีสัญลักษณ์ใดๆปรากฏอยู่
"..." เขาเงียบไป ในหัวเริ่มมีคำพูดที่อยากจะเถียงออกมาจากปาก แต่กลับพูดไม่ออกสักคำ
"เต...ลูกต้องระวังเรื่องแบบนี้ไว้ให้มากๆนะรู้มั้ย? ลูกก็รู้อยู่ว่าตัวเองเป็นคู่หมั้นกับหนู 'เซน' ทำแบบนี้หนูเซนจะเสียหายเอาได้นะลูก" คนเป็นแม่เริ่มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
"ผมรู้ครับ แต่นั่นคือเพื่อนผมจริงๆ" เขาพยายามอธิบายอีกครั้ง
"เอาล่ะ...จะเป็นเพื่อนหรืออะไรก็ตามนะ...แต่ลูกรู้อยู่แล้วนี่นาว่าเด็กคนนั้นไม่ใช่เมจน่ะ"
แล้วทั้งชีวิตนี้จะให้คบกันอยู่เฉพาะคนที่เป็นเมจงั้นสินะ?
เขาเพียงคิดในใจขึ้นมา แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะพูดออกไป ได้แต่มองหน้าแม่ด้วยสายตาเว้าวอน หวังลึกๆว่าเธอจะเข้าใจ
"ลูกรู้อยู่แก่ใจว่าลูกไม่ใช่คนธรรมดา ลูกเกิดมาพิเศษยิ่งกว่าใครๆ ถ้าเด็กนั่นเข้าหาลูกเพื่อผลประโยชน์ล่ะ? ตอนนี้ลูกอาจจะไม่รู้สึกอะไร แต่เราก็ต้องระวังไว้ให้มากๆนะ นี่แม่เตือนก็เพราะหวังดีหรอกนะ รู้ใช่มั้ย?" เธอพยายามใช้รูปประโยคที่ดูไม่รุนแรง แต่กับแฝงไปด้วยความกดดันแบบอ้อมๆ
"...ผมรู้ครับ ผมจะระวัง" เขารับปากอย่างว่าง่ายเหมือนทุกครั้ง แม้อยากจะเถียงเหลือเกินแต่ก็เถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว
"แค่ระวังคงไม่พอหรอก...ต่อจากนี้ไปแกถูกกักบริเวณ ที่ ๆแกจะไปได้มีแค่มหา'ลัยกับสนามฝึกร่างกายเท่านั้น...อ้อ สนามฝึกร่างกายน่ะ ฉันจะอนุญาตให้แกไปเฉพาะช่วงเวลาปกติเท่านั้น อย่าคิดจะแอบออกไปตอนกลางค่ำกลางคืนอีกล่ะ" พ่อเอ่ยขึ้นมาด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนจะลุกออกไปจากห้องทันทีที่พูดจบ
เตวิชช็อกไปชั่วขณะที่พ่อพูดประโยคทิ้งท้ายไว้ เหมือนกับว่ารู้อยู่แล้วว่าเขากับวีเจอกันที่ไหน
ที่ช็อกกว่านั้นคือ...คำสั่งของพ่อจะทำให้เขาไม่สามารถไปเจอหน้าเด็กสาวได้อีก...
ความเจ็บใจก่อตัวขึ้น...เขาเจ็บใจที่ไม่แม้แต่จะกล้าพูดสิ่งที่ตัวเองคิดออกมาให้ทั้งพ่อและแม่ได้ฟัง...และเจ็บใจที่รู้อยู่แก่ใจว่าอย่างไรทั้งพ่อและแม่ก็ไม่ได้ให้ความสำคัญกับความคิดเห็นหรือเหตุผลของเขาอยู่ดี...
ทั้งคู่ก็แค่อยากจะให้เขากลับมาเป็นหุ่นยนต์ในโอวาทที่ได้แต่รับคำสั่งแล้วทำตามอย่างเคร่งครัดไม่ออกจากทางที่ถูกปูไว้ให้...หุ่นยนต์ตัวเดิมที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อไม่ให้ตัวเองเป็นลูกชายที่น่าผิดหวัง...
ณ สนามฝึกร่างกาย
3.00 AM
วีโอเลตเดินมาจนถึงหน้าประตูสนามด้วยท่าทางแจ่มใสร่าเริงเหมือนปกติ...จนกระทั่งมาสะดุดตากับจดหมายฉบับหนึ่งที่แปะอยู่หน้าประตู
เธอมองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเดินเข้าไปมองซองจดหมายใกล้ๆ
'Violet'
ที่ขอบด้านซ้ายล่างของซองจดหมาย มีชื่อเธอถูกเขียนอยู่ เด็กสาวจึงตัดสินใจดึงซองออกมาและแกะดูด้านใน ก่อนจะพบกับกระดาษขนาดA4ที่ถูกพับใส่ในซองไว้
วีโอเลตยืนอ่านข้อความบนกระดาษอยู่สักพัก ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ สีหน้าของเธอดูเศร้าลงไป แต่ก็ดูจะเข้าใจเช่นเดียวกัน
"อย่างนี้ฉันก็เหงาแย่เลยสิ" เธอบ่นพึมพำก่อนจะเก็บจดหมายนั้นใส่กระเป๋าไว้ และเปิดประตูสนามฝึกเข้าไปด้านในตามปกติ
ทิ้งให้ด้านนอกเหลือเพียงบรรยากาศเงียบสงบ กับแผ่นหลังของเด็กสาวผมบลอนด์คนหนึ่ง...
'เซเนท พิมารัน' ในชุดวอร์ม ยืนมองภาพของเด็กสาวอีกคนอยู่ห่างๆด้วยสายตาที่ตีความไม่ออกเช่นเคย ก่อนที่จะตัดสินใจเดินออกมาโดยไม่แสดงอาการผิดปกติใดๆ
5.00 AM
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วเช่นเดิม แม้ว่าวันนี้เด็กสาวจะออกกำลังกายเหงาๆอยู่คนเดียวก็ตาม เมื่อถึงเวลากลับบ้าน เธอก็จัดการเก็บของเตรียมเดินกลับบ้านตามปกติ แม้ว่าในใจจะแอบรู้สึกโหวงเหวงและยังไม่สามารถจัดการความรู้สึกที่เพิ่งเกิดขึ้นได้ก็ตาม
วีโอเลตสะพายกระเป๋าและเดินออกจากสนามฝึกร่างกายด้วยแววตาเหนื่อยล้าทั้งจากร่างกายและจิตใจ...เธอเดินล่องลอยกลับทางเดิมที่ปกติจะเดินกลับพร้อมกับเด็กหนุ่มอีกคนหนึ่งเป็นประจำ
ดวงตาเธอมองไปข้างหน้าอย่างเลื่อนลอย ขาทั้งสองก้าวเดินไปด้วยความเคยชิน จนกระทั่งไปถึงจุดที่ไฟข้างทางจุดหนึ่งกำลังติดๆดับๆดูเหมือนว่าดวงไฟจะมีปัญหา ดวงตาสีบลูเบอร์รี่เงยขึ้นไปมองไฟที่กำลังกะพริบดวงนั้น แล้วพาลให้นึกถึงภาพในอดีตที่เธอเคยระแวงกับมันจนต้องวิ่งกลับบ้านด้วยความเร็วด่วนจี๋ จนกระทั่งวันที่เตวิชเสนอตัวเดินมาส่งเป็นประจำ แล้วทำให้ความกังวลของเธอหายไปจนแทบจะลืมเรื่องไฟดวงที่ชอบเสียเป็นประจำดวงนี้...
เด็กสาวเผลอหยุดยืนจ้องดวงไฟตรงหน้าไปชั่วขณะ ก่อนจะพยายามสลัดความคิดทิ้งไปแล้วเดินต่อด้วยความรู้สึกวุ่นวายใจที่เกิดขึ้น...ความคิดในหัวของเธอตีกันมั่วจนประสาทสัมผัสทื่อลงไป...และทำให้เด็กสาวไม่ได้รู้สึกถึง 'ใครบางคน' ที่กำลังเดินตามเธอมาแบบเงียบๆในระยะไม่ไกลนัก...
ร่างสูงในเงามืดนั้นจ้องมองมาที่ร่างบางของเด็กสาวด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เขาค่อยๆย่นระยะห่างกับเด็กสาวเข้ามาเรื่อยๆ...จนกระทั่งวีโอเลตเริ่มรู้สึกได้ขึ้นมา...
เสียงเดิน? เงียบมาก เงียบจนเกือบจะไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำ...เขาเดินตามมางั้นเหรอ?
เด็กสาวที่เริ่มดึงสติกลับมาอยู่กับตัวเองได้แล้ว เริ่มคิดในใจอย่างระแวดระวังในขณะที่พยายามเดินด้วยท่าทีปกติ และความเร็วปกติมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ สมองก็กำลังประมวลผลอย่างหนักหน่วงถึงสิ่งที่ควรจะทำต่อไป
อีก2บล็อกจะถึงทางเลี้ยวไปหมู่บ้าน...แต่ถ้าเข้าไปในซอยนั้นแล้วล่ะก็ จะมีทางตรงอีกเกือบ2กิโลเมตรถึงจะถึงหน้าหมู่บ้านที่ตอนนี้พี่ยามคงกำลังตระเวนตรวจสอบรอบหมู่บ้านอยู่...คงไม่อยู่ข้างหน้าป้อมยาม
แต่ถ้าเลยไปอีกบล็อกหนึ่ง เลี้ยวเข้าไปจะเจอสถานีตำรวจแทบจะทันที...น่าจะปลอดภัยกว่าวิ่งทางตรงยาวๆไปหมู่บ้านนะ
วีโอเลตประมวลผลในหัวสมองอย่างรวดเร็วในขณะที่พยายามฟังเสียงเดินตามจากด้านหลังเพื่อระวังระยะห่างเอาไว้ด้วย
...เสียงเดินตามมายังตามมาในจังหวะเดียวกันกับที่เธอเดินอยู่ ไม่ได้เร่งความเร็วแต่อย่างใด เมื่อสังเกตได้แบบนั้นวีโอเลตก็พยายามรักษาจังหวะการเดินให้เป็นปกติ ประหนึ่งว่าเธอไม่รู้ว่าใครบางคนกำลังเดินตาม
เขาเพิ่งจะตามมาวันนี้รึเปล่านะ? ถ้าเป็นแบบนั้นก็อาจจะไม่รู้จักทางกลับบ้านของฉันหรอกนะ? ถ้างั้นทำเป็นเดินเลยซอยไปเนียนๆก่อนดีกว่า...แต่ถ้าเกิดว่าเขาตามมาก่อนหน้านี้แล้วรู้ทางกลับบ้านฉันล่ะก็...
เด็กสาวพยายามจำลองเหตุการณ์ในหัวสมองโดยคิดเผื่อไว้ทุกทาง และอดไม่ได้ที่จะขนลุกซู่ขึ้นมาทั้งตัวด้วยความตื่นกลัวอย่างห้ามไม่ได้ เธอทำเป็นยกแขนสองข้างขึ้นมากอดอกอย่างธรรมชาติ เก็บซ่อนความหวาดกลัวเอาไว้ให้มิดชิด ขาก็ยังคงก้าวเดินต่อไป
ในวินาทีที่กำลังจะเดินผ่านซอยทางเข้าหมู่บ้าน ภาพทุกสิ่งรอบตัวที่เกิดขึ้นในความรู้สึกของเด็กสาว เปรียบเสมือนภาพช้า เธอเคลื่อนไหวร่างกายตามปกติในขณะที่เปิดโสตประสาทและพยายามจับสัมผัสความเคลื่อนไหวของบุคคลปริศนาเบื้องหลังอย่างเต็มที่
กึก!
ทันทีที่ขาก้าวเลยทางเดินที่ใช้เป็นประจำ...วีโอเลตก็เงี่ยหูฟังเสียงด้านหลังอย่างตั้งใจ...
ตึกๆๆๆ
เสียงฝีเท้าพลันเร่งเข้ามาในทันทีที่เด็กสาวเดินออกนอกเส้นทาง! และนั่นเป็นสัญญาณที่บอกให้เด็กสาวเร่งเท้าตัวเองวิ่งไปตามทางที่คิดไว้ในหัวเมื่อสักครู่ทันที!!
เธอวิ่งไปด้วยสีหน้าตื่นกลัว แต่ก็ยังควบคุมสติของตัวเองเอาไว้เพื่อจะพยายามทำตามที่ตั้งใจไว้ให้สำเร็จ แค่เลี้ยวเข้าซอยข้างหน้าให้ทันเธอก็จะเจอกับสถานีตำรวจแล้ว! อีกแค่นิดเดียว! ...
หมับ!
ข้อมือซ้ายของเธอถูกคว้าเอาไว้ สัมผัสของมือนั้นดูเป็นมือที่หยาบและหนา ส่งความรู้สึกสยดสยองให้เด็กสาวจนแทบจะสูญเสียการควบคุมสติ
หมับ!
ทันทีที่จับตัวได้ บุคคลปริศนาก็ดึงร่างของเด็กสาวเข้ามาประชิดตัวแล้วใช้มือของเขาอีกข้างมาปิดปากเด็กสาวเอาไว้แน่น
"เงียบนะ..." เสียงทุ้มของชายหนุ่มดังขึ้นด้านหลังเพื่อจะข่มขู่ ทว่ายังไม่ทันพูดจบ...
ติ๊ดๆๆๆๆๆๆ!!
เสียงสัญญาณSOSดังขึ้นจากพวงกุญแจเตือนภัยที่กระเป๋าสะพายของเด็กสาวทันทีที่เธอดึงสลักของเครื่องออกมา สร้างความตกใจให้บุคคลปริศนา เขาคนนั้นผงะและเผลอคลายแรงที่มือของตัวเองที่จับแขนข้างหนึ่งและปิดปากเธอเอาไว้ออกเล็กน้อย เด็กสาวจึงอาศัยโอกาสนั้นใช้ศีรษะกระแทกไปข้างหลังอย่างแรงที่สุด
ปั้ก!
"โอ๊ย!!"
เขาเสียหลักถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เด็กสาวจึงรีบสลัดตัวให้หลุดออกมาอย่างไวแล้ววิ่งออกมาโดยปล่อยให้เสียงสัญญาณที่น่าหนวกหูนั้นดังต่อไปไม่หยุด และพยายามมองถนนหนทางที่ตั้งใจจะมุ่งหน้าไป ทว่า...
พลั่ก!
แม้ใจจะบอกให้เธอรีบไป แต่ขาของเธอกลับหมดเรี่ยวแรงเสียดื้อๆ ร่างของเธอล้มพับลงกับพื้นขัดแย้งกับความคิดอย่างสิ้นเชิง ใจของเด็กสาวหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดใจ
ซวยแล้ว! ไม่ใช่ตอนนี้สิ!!
เด็กสาวพยายามบังคับให้ขาของเธอลุกขึ้น ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองร่างของบุคคลปริศนาด้านหลังด้วยซ้ำ
ปั้ก!!
เสียงกระแทกดังขึ้นจากด้านหลังของเธอ เด็กสาวที่ยังไม่สามารถลุกยืนได้จึงหันขวับไปมองตามเสียง...เธอได้พบกับภาพของบุคคลปริศนาสองคน...
คนหนึ่งคือชายแปลกหน้าที่นอนกองอยู่บนพื้นด้วยสภาพซมซานไร้เรี่ยวแรง เขาสวมชุดลำลองธรรมดาในขณะที่ร่างปริศนาอีกร่างหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าชายที่นอนบนพื้น ร่างๆนั้นดูสูงโปร่ง ยืนหันหลังให้เธอ ชุดของร่างๆนั้นเป็นชุดวอร์มเสื้อฮู้ดดี้ หมวกฮู้ดดี้ถูกคลุมที่ศีรษะของเขาคนนั้นเอาไว้ เมื่อมองไล่ไปถึงมือจึงพบว่ามือที่เห็นนั้นข้างซ้ายเป็นมือเรียวบางคล้ายกับมือของผู้หญิง ในขณะที่ข้างขวานั้นสวมถุงมือและกำลังกำไม้หน้าสามในมือแน่น
มือขวาที่เธอมองอยู่นั้น ตรงส่วนข้อมือมีแสงสีฟ้าเป็นประกายออกมาเล็กน้อย เมื่อมองพิจารณาเข้าไปจึงเห็นรอยประทับตัว M
"เป็นอะไรรึเปล่า?" เสียงหวานดังมาจากร่างของคนที่ยืนหันหลังให้เธออยู่ แต่ร่างๆนั้นก็ไม่ได้หันมาแม้แต่น้อย
"..." วีโอเลตยังไม่กล้าตอบอะไรออกไป ร่างของเธอแข็งทื่อ ดวงตาจ้องมองไปที่แผ่นหลังของผู้มาใหม่ปริศนา
"รีบไปแจ้งตำรวจซะ แต่อย่าพูดถึงฉันล่ะ บอกไปว่าเธอใช้ไม้ฟาดไอ้หมอนี่สลบไปก็แล้วกัน" เธอคนนั้นว่าก่อนจะโยนไม้ในมือมาอยู่ตรงหน้าของเด็กสาว และยังยืนนิ่งอยู่กับที่เดิม
"..." วีโอเลตยังคงพูดไม่ออก แต่ก็รวบรวมสติเอื้อมไปคว้าไม้ตรงหน้ามาถือไว้ แล้วจึงรีบวิ่งตรงไปยังสถานีตำรวจอย่างไม่คิดชีวิต!
ทุกสิ่งเกิดขึ้นไวมากจนเด็กสาวที่ตกอยู่ในความตื่นตระหนกลำดับเหตุการณ์แทบจะไม่ทัน ตำรวจสามารถมาจับชายปริศนาที่นอนสลบกองอยู่กับพื้นตามคำให้การของวีโอเลต...และแน่นอนว่าวีโอเลตตัดสินใจที่จะไม่พูดถึงบุคคลปริศนาที่เข้ามาช่วยเธอเอาไว้
หลังจากการสอบสวน ตำรวจจึงได้ข้อสรุปคดีออกมาว่า ชายคนนั้นคือเพื่อนในคลาสมหา'ลัยที่ตามสตอล์กกิ้งเด็กสาวมานานพอสมควร เนื่องจากวีโอเลตเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในมหาวิทยาลัยและเป็นที่ชื่นชอบของกลุ่มเด็กผู้ชายส่วนใหญ่ แม้ว่าในเวลาปกติเธอจะอยู่กับนิปุณตลอดเวลา แต่เมื่อสบโอกาสเห็นว่าวีโอเลตมีกิจวัตรประจำวันที่จะแอบออกมาในช่วงเวลาตี3ถึงตี5คนเดียว แม้ว่าก่อนหน้านี้จะมีเตวิชที่คอยเดินไปส่งเป็นประจำเป็นเวลาหลายเดือน แต่ชายคนนี้ก็ยังเฝ้ารอโอกาสอย่างใจเย็น...จนกระทั่งวันนี้...
วีโอเลตตกอยู่ในอาการตื่นตระหนก ร่างกายสั่นเทิ้ม ก่อนที่แม่ของเธอจะรีบเข้ามารับที่สถานีตำรวจ แล้วพาลูกสาวกลับบ้านอย่างเงียบเชียบ
แม่ของเธอโอบไหล่เด็กสาวเอาไว้ตลอดเวลาที่เดินเข้าบ้าน จนกระทั่งทั้งคู่มานั่งลงที่โซฟาห้องรับแขกที่คุ้นเคย...
"แม่คะ...ขอโทษนะ" เด็กสาวที่นั่งเงียบมาตลอดเริ่มเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงสั่น ก้มหน้านิ่ง
"...วีไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย" หญิงวัยกลางคนออกแรงบีบที่ไหล่ของเด็กสาวเบาๆแล้วพูดพลางมองใบหน้าของเธอด้วยสายตาสะเทือนใจ
"..."
"วีไปที่นั่นเวลานั้น...เพราะไม่อยากให้แม่รู้ใช่มั้ย?"
"...ค่ะ..."
"วี...อยากเป็นนักเวทมนตร์ใช่มั้ย?"
"...วีขอโทษนะ" เด็กสาวยอมรับด้วยการเอ่ยคำขอโทษ เธอไม่กล้าหันมามองหน้าคู่สนทนาด้วยซ้ำ ขอบตาร้อนผ่าวจนรู้สึกได้ชัดเจน
คนเป็นแม่มองเห็นอาการของลูกสาวแบบนั้น แววตาก็แสดงความปวดใจออกมา ก่อนจะโน้มตัวลงไปโอบร่างของเด็กสาวเอาไว้แน่น
"เพราะแม่ใช่มั้ย? เพราะคำพูดของแม่ใช่มั้ยที่ทำให้วีต้องปิดบังแม่...ขอโทษนะ...แม่ขอโทษ" หญิงวัยกลางคนเริ่มเสียงสั่น ร่างของสองคนแม่ลูกสั่นเทิ้มตามกันไป ก่อนที่เด็กสาวจะหันหน้ามากอดตอบและซุกใบหน้าลงที่บ่าของแม่
"แม่ไม่ได้ผิดอะไรเลยนะ วีไม่เคยคิดว่ามันเป็นความผิดแม่สักนิดเลย วีรู้ดีว่าเรื่องของคุณน้ายังทำให้แม่เสียใจอยู่เลย...แต่วีก็หยุดพยายามไม่ได้ วีพยายามซ่อนหนังสือของคุณน้าเอาไว้แล้ว วีพยายามเดินไปตามทางที่วีทำได้ดีแล้ว แต่ว่า..." เด็กสาวพรั่งพรูสิ่งที่อยู่ภายในใจมาหลายปีราวกับถูกเปิดสวิตช์ น้ำตาเริ่มไหลออกมาจนผู้เป็นแม่สัมผัสได้และกอดร่างของเด็กสาวเข้ามาให้แน่นขึ้นอีก
"อย่านะวี...อย่าใช้ชีวิตที่ตัวเองไม่ต้องการเพื่อแม่เลยนะ...แม่ขอถอนคำพูดวันนั้นทั้งหมดเลย ไม่ว่าวีอยากจะทำอะไรแม่จะช่วยวีทุกทางที่แม่ทำได้เลยนะ...วีอย่าสู้อยู่แค่คนเดียวอีกเลยนะ" น้ำตาของหญิงสาววัยกลางคนไหลอาบแก้มในขณะที่มือทั้งสองข้างยังคงไม่สามารถผละออกมาจากร่างของลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนที่นั่งตัวสั่นอยู่ในอ้อมแขน
น้ำตาของสองคนแม่ลูกไหลพรากอย่างไม่มีวี่แววจะหยุดลงง่ายๆ ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใดๆ ร่างของพวกต่างส่งผ่านความคิดความรู้สึกให้กันอย่างหมดเปลือก ไม่ว่าความคิดอะไรที่ต่างคนต่างเคยเก็บเอาไว้เพราะแคร์ความรู้สึกของอีกฝ่าย...พวกเขาก็สามารถสื่อสารมันออกมาได้ทั้งหมดตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป...
และนั่นคือจุดเริ่มต้นของเด็กสาวผู้เติบโตขึ้นด้วยความรักและความเข้าใจจากคนข้างตัวที่พร้อมจะสนับสนุนทุกความฝันที่เธอต้องการ...แม้ว่าจะไม่มีใครสามารถคาดเดาได้เลยว่า ความพยายามสุดชีวิตที่วีโอเลตทุ่มเทลงไปนั้น จะตอบแทนเธอในรูปแบบไหนในอนาคต...


## บทที่ 7 งานวิจัยของนักเคมีเวทมนตร์ (1/2)

บทที่ 7
งานวิจัยของนักเคมีเวทมนตร์ (1/2)
3ปีถัดมา
ณ ห้องเรียนมหาวิทยาลัย สาขา 'เคมีเวทมนตร์' ประจำโซน A
เด็กสาวผมสั้นระดับคางกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะแถวหลังสุดของห้อง ดวงตาสีบลูเบอร์รี่ของเธอทอดมองไปที่ด้านนอกหน้าต่างเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาที่หนังสือที่กางอยู่บนโต๊ะ
หนังสือขนาดA5ของเธอดูมีสภาพค่อนข้างเก่าเนื่องจากการใช้งานหนักของเธอตลอดเวลาเกือบ ๆ20ปีที่ผ่านมา ยังไม่นับรวมกับที่เจ้าของเก่าเคยใช้มาก่อนหน้านั้นอีกไม่รู้กี่ปี
ในหน้าที่เธอเปิดอยู่ มีทั้งข้อมูลดั้งเดิมที่ถูกพิมพ์ด้วยหมึกพิมพ์มาตั้งแต่ต้น และข้อมูลที่ถูกเขียนเพิ่มโดยหมึกปากกาของหญิงสาวเจ้าของคนปัจจุบันปนกันจนจัดว่าเลอะเทอะ คงจะมีเพียงเจ้าของหมึกปากกาเท่านั้นแหละที่อ่านเข้าใจ
สูตรการผสมยาเคมีที่เดิมก็มีข้อมูลเยอะอยู่แล้ว ถูกเพิ่มสูตรบ้างแก้สูตรบ้างจนข้อมูลล้นไปหมด
"สุดท้ายนี้ อย่าลืมว่านักเวทมนตร์ก็ยังต้องพึ่งพาพวกเราที่เป็น 'นักเคมีเวทมนตร์' อยู่ดี...เพราะอะไรน่ะเหรอ? เพราะพวกเขาไม่สามารถซ่อมแซมพลังงานของตัวเองได้หลังจากที่ใช้มันอย่างหนักหน่วงน่ะสิ ถึงแม้ว่าพวกเราจะเป็นฉากหลัง แต่ก็เป็นฉากหลังที่สำคัญ" เสียงของศาสตราจารย์สาวที่อยู่ด้านหน้าห้องกำลังเน้นย้ำถึงความสำคัญของอาชีพ 'นักเคมีเวทมนตร์' ให้กับเหล่านักศึกษาปี4ในห้องเรียนฟัง
ติ๊ก...ติ๊ก...ติ๊ก...
ระหว่างคาบเรียน หญิงสาวดูเหมือนจะไม่ได้สนใจการสอนของศาสตราจารย์หน้าคลาสแม้แต่น้อย สายตาของเธอเปลี่ยนสลับกันไปมาอยู่3ที่ คือ วิวนอกหน้าต่าง, หนังสือบนโต๊ะ (ซึ่งไม่เกี่ยวกับคาบเรียนสักนิด) และเข็มนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง ซึ่งกำลังบอกเวลา 16.29 น.
แต๊ง!!
หลังจากกดดันนาฬิกาด้วยการนั่งจ้องมันไปร่วม ๆ2นาที เสียงของนาฬิกาที่มักจะดังเหง่งหง่างน่ารำคาญเป็นสัญญาณของการเลิกคลาสเรียนก็ดังขึ้น
ในที่สุด !!
หญิงสาวคิดในใจก่อนจะหันขวับมองหนังสือบนโต๊ะ แล้วรีบปิดหนังสือเก็บเข้ากระเป๋าเป้ด้วยความเร็วแสงแล้วจึงสะพายกระเป๋าลุกออกไปทางประตูทันที
"วีโอเลต" เสียงนิ่ง ๆของศาสตราจารย์ผู้สอนเอ่ยชื่อของสาวน้อยที่กำลังจะก้าวเท้าออกจากห้อง ทำเอาเธอเบรกตัวเองหันกลับมาแทบไม่ทัน
"ค่ะศาสตราจารย์" นัยน์ตากลมโตของเธอเบิกโพลงเล็กน้อย เธอหันมามองหน้าศาสตราจารย์พลางใช้มือจัดผมด้านหน้าเบาๆ
"ได้ข่าวว่าช่วงนี้กำลังเตรียมงานวิจัยกับ 'นิปุณ' อยู่เหรอ?"
"อ๋อ ค่ะ" เธอตอบกลับก่อนจะค่อย ๆลดมือที่จัดผมเมื่อสักครู่ลงมาแนบตัว
"แค่นี้ทางเอียนโซก็อยากจะมาทาบทามตัวเธอไปทำงานจะแย่แล้ว ยังต้องสร้างผลงานเพิ่มอีกเหรอเนี่ย?"
"ก็...เป็นงานวิจัยที่หนูกับปุณกำลังสนใจน่ะค่ะ ก็เลยว่าจะทำเป็นโปรเจกต์ส่งท้ายก่อนเรียนจบกันไปเลย" สาวน้อยสายตาล่อกแล่กอยู่แวบหนึ่ง แต่ก็สามารถกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มหวานได้ในเสี้ยววินาทีและยังสามารถปั้นคำโกหกที่ฟังดูดีขึ้นมาได้1ประโยค
"ไม่ใช่ว่าตั้งใจจะยกงานวิจัยให้นิปุณเพื่อจะได้เข้าทำงานที่เอียนโซเหมือนกันหรอกใช่มั้ย? ถึงพวกเธอจะเป็นเพื่อนสนิทกันแต่เธอก็ควรจะปล่อยให้เขาได้คิดไอเดียของตัวเองเสนอทางนั้นไปเองนะ คนเราก็ต้องใช้ฝีมือตัวเองสิ ไม่ใช่เอาแต่เกาะติดเธอต้อย ๆแล้วก็ฮุบงานวิจัยไปใช้ประโยชน์ง่าย ๆ" ศาสตราจารย์สาวพูดคำพูดประโยคที่กระตุกต่อมหงุดหงิดของสาวน้อยแรงมาก
"เอ่อ หนูว่าศาสตราจารย์เข้าใจผิดนะคะ คำว่าเกาะติดต้อย ๆเนี่ย ฟังดูแล้วมันแง่ลบมากเลยนะคะ หนูกับปุณเป็น 'เพื่อนสนิท' กันค่ะ การที่หนูอยู่ด้วยกันบ่อย ๆก็ไม่ได้มีอะไรน่าแปลกประหลาดนี่คะ แล้วคำว่าฮุบงานเนี่ย ไม่น่าออกมาจากปากศาสตราจารย์ได้เลยนะคะ มีหลักฐานอะไรมาบอกว่าเพื่อนหนูฮุบงานงั้นเหรอคะ?" วีโอเลตฉอดใส่หญิงตรงหน้าด้วยใบหน้านิ่งเฉย ทำเอาฝ่ายตรงหน้าหน้าถอดสีไปไม่น้อย
"ไม่ไง ฉันก็แค่เตือนให้เธอระวังตัวไว้ ยังไงเธอก็เป็น 'อันดับ1' ของโลกเชียวนะ ก็ควรจะระวังคนใกล้ตัวที่อาจจะใช้ประโยชน์จากความใกล้ชิดเธอไว้หน่อยสิ"
"เรื่องนั้นหนูระวังมากเลยล่ะค่ะ ระวังจนไม่กล้าคบเพื่อนแล้วค่ะ ถึงได้มีเพื่อนสนิทอยู่คนเดียวนี่แหละค่ะ หนูกับปุณเป็นเพื่อนกันมาเกือบจะ10ปีแล้ว ไม่มีอะไรเหลือให้หนูระแวงนักหรอกค่ะ ถ้าศาสตราจารย์ไม่มีเรื่องสำคัญอะไรหนูขอตัวก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ" เธอรีบรวบรัดตัดตอนให้จบแล้วเดินออกไปโดยไม่ได้สนใจว่าจะทำให้มีคนเกลียดขี้หน้าเธอเพิ่มขึ้นอีก1อัตรา
ถ้าจะมีใครที่คิดจะหลอกใช้เอาผลประโยชน์จากฉันล่ะก็ คงไม่พ้นพวกศาสตราจารย์ที่มหา'ลัยนี้หรอก
สาวน้อยคิดในใจ พลางกึ่งเดินกึ่งวิ่งผ่านทางเดินอาคารเรียนที่แสนยาวไกล
'วีโอเลต รอจเจอร์ นักศึกษาภาคเคมีเวทมนตร์ อันดับ1ของโลก' ข้อความปรากฏอยู่บนหน้าจอLEDที่ทำหน้าที่เป็นกระดานข่าวหลักประจำมหาวิทยาลัย ในป้ายนั้นมีภาพของเธอเด่นหลาอยู่ ผมซอยสั้นระต้นคอทรงเดียวกันกับเธอในปัจจุบัน ทว่าผมจริงๆที่ถูกย้อมเป็นสีแดงประกายชมพูของเธอ ในภาพนั้นกลับถูกแต่งภาพให้เป็นสีดำ ด้วยสาเหตุที่บอกว่า มันดูไม่สุภาพสำหรับภาพลักษณ์ของนักเคมีเวทมนตร์เสียเท่าไหร่...อันที่จริงตอนถ่าย พวกเขาขอให้เธอย้อมผมดำด้วยซ้ำ แต่เธอก็ไม่ใช่เด็กว่านอนสอนง่ายนัก
"..." หญิงสาวเจ้าของภาพหยุดยืนมองด้วยสายตาประหลาดใจ เธอหรี่ตาลงด้วยความไม่พอใจนัก
ทำไมยังไม่เอาออกสักทีวะ?
เธอคิดในใจก่อนจะเดินผ่านไปด้วยสีหน้าเบื่อโลก ก่อนจะเดินเข้าไปเปิดประตูห้อง ๆ หนึ่งที่อยู่ถัดไปจากบอร์ดไม่มากนัก ด้านหน้ามีป้ายเขียนระบุไว้ว่า 'ห้องวิจัยเคมีเวทมนตร์'
ด้านในของห้องไม่ได้มีเครื่องตกแต่งเป็นพิเศษ มีเพียงชั้นวางที่ประดับไว้โดยถ้วยรางวัลรูปร่างแตกต่างกันมากมาย ประมาณ50%ของถ้วยรางวัลนั้นเป็นรางวัลชนะเลิศ และในบรรดารางวัลชนะเลิศทั้งหมดนั้น มีชื่อของคน ๆเดียวกันปรากฏอยู่
'วีโอเลต รอจเจอร์'
เจ้าของรางวัลเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเบื่อโลก ก่อนจะเข้าไปนั่งที่โต๊ะสีขาวในห้องซึ่งมีผู้มาก่อนนั่งอยู่แล้ว
"นี่ไปเรียนหรือไปรบมาเนี่ย? ทำหน้าให้มันดี ๆหน่อยดิ" ชายหนุ่มผู้นั่งสังเกตสีหน้าของผู้มาใหม่ตั้งแต่ตอนเปิดประตูเข้ามาทักทายอย่างคุ้นเคยกันดี
"ปุณ! แกเห็นไอ้บอร์ดหน้าห้องป่ะ?" วีโอเลตหันไปบ่นกับเพื่อนสนิทที่นั่งเท้าคางรอฟังเรื่องราวอย่างตั้งใจ
นัยน์ตาสีดำสนิทของเขาจดจ่ออยู่ที่ฝ่ายตรงข้ามด้วยความเคยชิน เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเห็นเธอในโมเม้นหัวร้อน จึงไม่ใช่เรื่องยากที่จะเดาวิธีรับมือ
"ป้ายไหนอ่ะ? ป้ายน้องวีโอเลตผมดำอ่ะนะ?"
"เออดิ ป้ายนั้นแหละ ไหนเขาบอกฉันว่าจะติดไว้ถึงแค่สิ้นดือน?"
"ลืมเอาออกมั้ง แกก็ไปแจ้งศาสตราจารย์เอาดิ"
"พูดไปเขาก็ทำเป็นรับปากฉันไปอย่างนั้นแหละ เดี๋ยวก็ทำตีมึนปล่อยไว้อีกอ่ะ แกก็รู้" วีบ่นด้วยสีหน้างอแง
"แล้วจะบ่นทำเพื่ออะไรวะ" ปุณถามพลางขำเบา ๆในลำคอ
"ก็แค่บ่นขิงข่าให้แกฟังไง แกก็รู้ว่าฉันบ่นให้แกฟังได้คนเดียว ชีวิตฉันมีเพื่อนอยู่คนเดียวไงแกไม่รู้เหรอ?"
"อ่ะ ๆๆ เรื่องนั้นก็เรื่องนึง แต่ว่านะ...ย้อมผมอีกแล้วเหรอวะ?" ปุณปรับเปลี่ยนบรรยากาศโดยการเปลี่ยนหัวข้อ และโฟกัสไปที่สีผมบนหัวเพื่อนรัก
"...แหะ ๆ อุตส่าห์โวยวายเรื่องอื่นบังหน้าก็ยังจะเห็นอีก ตาดีนะเราอ่ะ" สาวน้อยหัวเราะแห้ง ๆ พลางลูบปลายผมตัวเองเบา ๆ
"เมื่อวานยังผมเขียวอยู่เลย ดูไม่รู้เลยมั้งเนี่ยแม่คุณ" ปุณแซวก่อนจะหันไปหยิบแท็บเลตขนาดครึ่งA4มากดเปิดหาข้อมูล "เออนี่ ฉันอ่านข้อมูลที่แกสรุปไว้เมื่อวานแล้วนะ 3สูตรล่าสุดก็ดูใช้ได้แล้วนี่หว่า...แล้วยังไงต่ออ่ะ? แกจะให้ฉันเป็นหนูทดลองเหรอ?"
"จะบ้าเหรอ? ฉันไม่ยอมให้แกชิงตายไปก่อนหรอกนะ อยู่ชดใช้กรรมเก่าด้วยการเป็นเพื่อนฉันไปอย่างนี้แหละ"
"รู้ทันได้ไงวะ บ้าบอ" ปุณแซวกลับ ก่อนจะปรับสีหน้ามาจริงจังขึ้นอีกนิด "แล้วตกลงเอาไงเนี่ย?"
"ก็ต้องไปลองกับ 'เมจ' สิ"
"แกมีเพื่อนเป็นเมจที่จะยอมมาลองยาให้ด้วยเหรอวะ?"
"เอ๊ะแกนี่ยังไง ก็พูดอยู่ปาว ๆ ว่าชีวิตฉันมีเพื่อนคนเดียว จะมีปัญญาไปหามาจากไหน?" =_=
"อ้าว แล้วจะไปหาเมจมาจากไหน?"
"ยื่นเรื่องขอจากศาสตราจารย์ไง ตึกข้าง ๆ เราก็มีเมจอยู่เยอะแยะ ขอมาแค่3คนก็เหลือแหล่แล้ว"
"จะบ้าเหรอ? ใครเขาจะอนุมัติให้แก?"
"แล้วทำไมจะไม่อนุมัติอ่ะ?"
"ที่เราพูดถึงกันอยู่คือ 'เมจ' นะเว้ย กลุ่มบุคคลสำคัญแห่งชาติอ่ะ ทางเอียนโซเขาคงจะปล่อยเด็กมาเป็นหนูทดลองให้งานวิจัยของเราหรอก"
"พูดให้ครบ ๆหน่อย ไม่ใช่แค่ 'งานวิจัย' แต่เป็น 'งานวิจัยของวีโอเลต แอนด์ นิปุณ'" เธอว่าพลางยกศอกขึ้นโต๊ะแล้วชี้นิ้วมาที่ตัวเองและเด็กหนุ่ม
"..." เด็กหนุ่มผู้ถูกพูดถึงยังคงหรี่ตามองเพื่อนสาวผมชมพูแบบไม่เชื่อใจ
"ปุณ แกอาจจะลืมตัวไปบ้างนะเว้ย แต่เรา2คนเป็นใคร? นักเคมีเวทอันดับ1กับ2ของโลกนะเว้ย"
"...แต่ว่า..." ปุณเริ่มดูมีความหวั่นไหวในแววตาเล็กน้อย
"ปุณ ๆๆ ปุณเพื่อนรัก" วีขัดขึ้นมาพลางโบกไม้โบกมือไม่ให้พูดต่อ ก่อนจะลุกจากเก้าอี้และเดินไปตบไหล่เพื่อนรักเบา ๆ ก่อนจะเริ่มปฏิบัติการเป่าหูเพื่อนรัก "ฉันไม่ได้มีดีแค่ฝีมือผสมสารเคมีอยู่แล้ว แกก็รู้นี่ว่าฝีมือการนำเสนอโปรเจกต์ของฉันอยู่ระดับไหน" ทั้ง2คนหันมามองหน้ากันด้วยแววตาที่แน่วแน่ขึ้นมา วีโอเลตบีบไหล่เพื่อนรักเบา ๆ ในขณะที่เพื่อนรักก็หันมาพยักหน้าเบา ๆโดยไม่รู้ตัว...
ห้องพักศาสตราจารย์ 'เจด้า'
วีกับปุณเดินควงแขนกันมาแบบเกร็ง ๆ เป็นการควงแขนของหนุ่มสาวที่ไร้ซึ่งบรรยากาศโรแมนติกมุ้งมิ้งใด ๆ เพราะใบหน้าของทั้ง2คนแสดงออกชัดเจนว่า เครียด!
กึก!
2คนหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้อง ก่อนจะหันมามองหน้ากัน
"แกแน่ใจนะว่าเอาอยู่" ปุณหันมาถามย้ำกับเพื่อนสาว
"เออ ฉันมันเก่งอยู่แล้ว ต้องเอาอยู่สิ"
"โชคดีนะเว้ย เข้าไปเอาเมจมาใช้งานให้ได้" ปุณให้กำลังใจอย่างจริงจัง ก่อนที่จะปล่อยมือที่ควงกันไว้ออกและยื่นแท็บเลตที่ถูกหนีบไว้โดยแขนอีกข้างขึ้นมาส่งให้ร่างบาง
"แกเตรียมห้องวิจัยรอเลยก็ได้นะเว้ย ฉันมั่นใจมาก" แววตากล้า ๆกลัว ๆของเด็กสาวจู่ ๆก็เปลี่ยนเป็นแววตามุ่งมั่นขึ้นมา เธอรับแท็บเลตมาถือก่อนจะสูดหายใจเข้าอีกทีแล้วจึงหันไปเคาะประตู
แอ๊ดดด
วีก้าวเข้าห้องไปในที่สุด ในขณะที่ปุณนั่งรอที่ระเบียงหน้าห้องในมุมที่พอจะมองเห็นภาพของเพื่อนรักกับศาสตราจารย์ที่อยู่ด้านในได้ แม้จะไม่ได้ยินเสียงก็ตาม
ภาพที่เห็นคือ วีเริ่มฉายภาพจากแท็บเลตเข้าโปรเจคเตอร์เครื่องใหญ่ของศาสตราจารย์และกำลังร่ายยาวด้วยสีหน้าท่าทางจริงจัง
ในช่วงแรก ๆ ปฏิกิริยาของศาสตราจารย์ดูจะลำบากใจเหมือนคนที่อยากจะปฏิเสธ ทว่าหลังจากได้หลงกลฟังวีพูดต่ออีกไม่กี่ประโยค หน้าตาเธอก็เริ่มคล้อยตามโดยไม่รู้ตัว
ใกล้แล้วสินะ น่าจะอีกนิด... โอ๊ะ ไม่นะ ทำไมอาจารย์ทำหน้าตาสงสัยขึ้นมาแบบนั้นล่ะ?
ศาสตราจารย์ดูเหมือนจะถามอะไรกลับมาสักอย่างด้วยสีหน้าสงสัย และวีโอเลตเพื่อนรักก็พลิกเกมด้วยการ...
ตบโต๊ะ!
ใช่! ไอ้วีหันไปตบโต๊ะศาสตราจารย์เต็มแรง! ถึงจะไม่ได้ยินเสียง แต่ปุณก็มั่นใจว่าวีเพื่อนรักตบโต๊ะแรงมาก!
ศาสตราจารย์ดูตกใจกับการกระทำนั้นอย่างมาก...ปุณที่ลุ้นอยู่ข้างนอกก็เช่นกัน!
ทว่า สักพัก วีโอเลตก็เริ่มพูดอะไรบางอย่างต่อ และการพูดของเธอนั้นเป็นดั่งเวทมนตร์สะกด...ไม่นานนัก ศาสตราจารย์เริ่มพยักหน้าตามคำพูดของเธอ...แววตาที่เคยไม่มั่นใจของศาสตราจารย์เริ่มเปลี่ยนไป...เปลี่ยนไปเป็นแววตาแห่งความหวัง! ตอนนี้ดวงตาของศาสตราจารย์ไม่เห็นอะไรอีกแล้วนอกจากความหวังของมวลมนุษยชาติที่อยู่ในงานวิจัยชิ้นนี้!
ถึงจะได้เห็นได้ยินบ่อย ๆ แต่นิปุณก็ยังไม่เคยชินกับการนำเสนองานของวีโอเลตที่มักจะดึงความอลังการเว่อร์วังออกมาจากชิ้นงานของเธอได้มากกว่าที่ทุกคนคิดเสมอ ถ้าความสำคัญของงานวิจัยมีความสำคัญ10แต้ม เธอก็สามารถนำเสนอให้งานวิจัยดูสวยงาม สำคัญ และดูมีอะไรเพิ่มขึ้นมาอีก100แต้ม!
และผลของการนำเสนอชั้นสูงของเธอในวัน แน่นอนว่า...
1สัปดาห์ต่อมา
ห้องวิจัยเคมีเวทมนตร์
บรรยากาศอึมครึมทะมึนทึนทึกได้ปกคลุมไปทั่วห้องอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เนื่องมาจากการมาเยือนของ 'Top3 ว่าที่นักเวทฝึกหัด' และศาสตราจารย์ผู้รับผิดชอบประจำปราสาทเอียนโซ
"ศาสตราจารย์เจด้า คุณรู้ใช่มั้ยว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นมาเรื่องจะไม่จบง่าย ๆ เพราะถ้าเด็ก3คนนี้เป็นอะไรขึ้นมาล่ะก็ เอียนโซจะสูญเสียบุคลากรหัวกะทิไป" ศาสตราจารย์แห่งปราสาทเอียนโซ ที่มีป้ายชื่อติดหน้าอกเขียนไว้ว่า 'เจฟฟ์' เริ่มทำการขู่ขึ้นมาในระดับหนึ่ง หน้าตานิ่งเฉยของเขาให้ความรู้สึกเย็นชาจนสัมผัสได้ไม่ยาก
"เข้าใจค่ะศาสตราจารย์ แต่เด็ก2คนนี้เองก็เป็นนักเคมีเวทที่ถือว่าเป็นบุคลากรหัวกะทิในอนาคตของเอียนโซเหมือนกันค่ะ ไม่มีทางจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่นอนค่ะ" ศาสตราจารย์เจด้าบลัฟกลับบ้าง ซึ่งคำพูดนั้นเอานิปุณเริ่มตัวเกร็ง หันไปแอบกระซิบกับวีที่ยืนอยู่ข้าง ๆกัน
"งานวิจัยเรามันจำเป็นต้องใช้ระดับTop3ด้วยเหรอวะ? เมจทั่วๆไปก็พอแล้วมั้ง"
"สงสัยฉันจะโม้ใหญ่ไปหน่อยว่ะ ก็ไม่ได้คิดว่า'จารย์จะเล่นใหญ่ตามเบอร์นี้" ทั้งสองคนแอบบ่นกันเบา ๆ แต่ทางวีโอเลตเองก็ไม่ได้ดูหวั่นเกรงมากนัก เธอยังคงมีความมั่นใจอยู่ในแววตาอย่างล้นเหลือ "แกเตรียมไปเปิดไฟล์พรีเซ้นต์ที่ฉันเตรียมไว้ในแฟลชไดรฟ์ได้เลยนะ ดูหน้าแต่ละคนแล้วมีปัญหาแน่นอน" วีคาดการณ์ไว้ล่วงหน้า...
และก็เป็นอย่างที่เธอคิด ศาตราจารย์เจฟฟ์ขอฟังโปรเจคต์งานวิจัยโดยละเอียดก่อนจริง ๆ ทำให้บัดนี้ ปุณต้องไปนั่งเตรียมไฟล์นำเสนออยู่ข้าง ๆ โปรเจกเตอร์ ในขณะที่วีโอเล็ตยืนประจำที่อยู่ข้าง ๆจอ ด้านหน้ามีผู้ฟังเจ้าปัญหาอยู่ 4คนด้วยกัน
คนแรก แน่นอนว่าเป็นศาสตราจารย์เจฟฟ์ผู้หวงแหนหัวกะทิทั้ง3ของปราสาทยิ่งชีพ ดวงตาของเขาแลดูช่างเชือดเฉือน
ถัดมา เป็นว่าที่นักเวทฝึกหัดคนแรก 'เตวิช วิริญ' ที่วีโอเลตรู้สึกคุ้นเคย ชายหนุ่มผู้หน้าตาดูมีปัญหาน้อยที่สุดใน4คน เขายังคงไม่ได้เปลี่ยนไปจากเมื่อสามปีที่แล้วนัก ชายร่างสูงโปร่งผิวขาวเหลือง ผมสีดำขลับซอยสั้นระต้นคอ ที่หน้าผากมีผมปรกลงมาปิดหน้าผากเล็กน้อย นัยน์ตาสีเดียวกันกับสีผมแลดูว่างเปล่า ราวกับ...หุ่นยนต์? คงจะมีแค่แววตาของเขานั่นแหละที่ดูให้ความรู้สึกเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ต่อมา เป็นว่าที่นักเวทสาวหนึ่งเดียวในนี้ 'เซเนท พิมารัน' เธอมีร่างที่เรียวบางแต่ก็ยังดูสมส่วนกับความสูงชะลูด ผมยาวสีบลอนด์ขับกับผิวสีแทนของเธอดูเข้ากันอย่างน่าประหลาด นัยน์ตาสีน้ำตาลแลดูอ่อนโยนขัดกับแววตาเย็นชาที่เธอแสดงออกมาในขณะนี้...ดูมีปัญหาระดับหนึ่ง แต่ไม่น่าจะมากเกินไปหรอกมั้ง?
คนสุดท้าย 'วิคเตอร์ เดแคลน' ชายร่างสูงไหล่กว้าง หุ่นนักกีฬา ผิวสีแทนขับกับสีผมและสีนัยน์ตาดำสนิท แววตาของชายคนนี้ดูมีความซุกซนฉายออกมาไม่น้อยแม้ว่าเขาจะยังไม่ทันได้พูดอะไรเลยด้วยซ้ำ ที่คอมีสร้อยสายเป็นโลหะห้อยจี้รูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีเงินค่อนข้างสะดุดตา...และนั่นเป็นเครื่องประดับที่ดึงสายตาของวีโอเลตไปไม่น้อย ทว่าเธอยังคงต้องเก็บอาการให้นิ่งเอาไว้เพื่องานครั้งนี้เสียก่อน
"สวัสดีค่ะ อย่างที่เราคุยกันไปเมื่อกี้เนอะว่าทางพวกเรา ผู้วิจัยโปรเจกต์ การพัฒนาสารเคมีเสริมพลังงานเวทมนตร์ จะขอนำเสนอรายละเอียดของงานวิจัยกันก่อน ดิฉัน วีโอเลต รอจเจอร์ และผู้ร่วมวิจัย นิปุณ ลันตา ขออนุญาตเริ่มเลยนะคะ" วีโอเลตเริ่มต้นจากการแนะนำตัวและเตรียมแนะนำโปรเจกต์ต่อ ทว่าเด็กหนุ่มเจ้าของแววตาซุกซนกลับขัดขึ้นมาทันที
"เมื่อกี้เธอบอกว่า...วีโอเลต รอจเจอร์?" วิคเตอร์พูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาทุกคนหันไปมองเขาด้วยความสงสัย
"...ค่ะ ชื่อฉันเอง วีโอเลต รอจเจอร์...มีอะไรรึเปล่า?" สาวเจ้าของชื่อที่ถูกเอ่ยถึงหันไปถามย้อนด้วยความสงสัย
"ว้าว นี่มันไม่บังเอิญไปหน่อยเหรอเนี่ย? …เอ่อ จริง ๆก็ไม่มีอะไรหรอก ฉันไม่มีปัญหาอะไร ต่อได้เลย" ชายหนุ่มพึมพำด้วยใบหน้ายิ้มกรุ้มกริ่ม ก่อนจะพูดปัด ๆไปโดยไม่อธิบายการกระทำแปลก ๆของตัวเอง
แม้จะพูดว่าไม่มีอะไร แต่แววตาแสนซนของเขากลับแลดูทวีคูณความซนมากขึ้นไปอีก ชายหนุ่มตั้งใจมองไปที่วีโอเลตอย่างใจจดใจจ่อ
ถึงจะยังงุนงงกับการกระทำแปลกประหลาดของชายหนุ่ม แต่วีโอเลตก็ไม่เสียโฟกัส เธอกลับมาสนใจที่การนำเสนองานวิจัยของตัวเองต่อ
"ก็ สารเคมีที่เตรียมไว้มีอยู่ 3สูตรด้วยกันนะคะ เราจะให้ทั้ง 3คนทดลองใช้คนละตัว ใช้เวลาในการทดลอง 1สัปดาห์ ในระหว่างนี้เราจะค่อย ๆเพิ่มความเข้มข้นเพื่อเช็คการตอบสนองของร่างกายค่ะ ถ้าร่างกายเกิดปฏิกิริยาที่เบาที่สุด แต่ให้พลังงานเพิ่มสูงที่สุด สารตัวนั้นจะถูกยื่นเสนอต่อองค์กรพัฒนาและวิจัยสารเคมีของทางเอียนโซค่ะ" เธอร่ายยาวตามข้อมูลที่ปรากฏขึ้นบนจอ
"ทำไมถึงต้องค่อยๆเพิ่มด้วยล่ะ? จริงๆพวกเราก็รับสารเคมีในปริมาณสูงได้อยู่แล้ว ทำไมไม่ใช้ปริมาณสูงสุดไปเลย...หรือว่ามีจุดประสงค์อะไรแฝงอยู่ในงานวิจัยรึเปล่า?" เซเนทยกมือขึ้นตามมารยาท และพูดแทรกขึ้นมาด้วยสีหน้านิ่งเฉย "ไม่ใช่ว่าตั้งใจจะวิจัยยาไปใช้กับเด็กธรรมดาหรอกเหรอ?"
ยัยนี่ตาคมเป็นบ้า!
วีโอเลตชะงักไปแว่บหนึ่ง แต่ก็ตั้งสติกลับมาภายในเสี้ยววินาที
"จุดประสงค์หลักของเราตอนนี้คือการวิจัยเพื่อหาสารเคมีที่ส่งผลกระทบต่อร่างกายน้อยที่สุดแต่ได้ประสิทธิภาพมากที่สุดค่ะ และถ้าถามว่าทำไมต้องส่งผลกระทบน้อยที่สุด?" วีหันไปมองหน้ากับปุณที่แสตนบาย และพยักหน้าส่งสัญญาณเล็กน้อย ก่อนที่เพื่อนรักจะกดเปลี่ยนไฟล์ที่โชว์บนจอ "เราจะมาดูสไลด์เรื่อง ผลกระทบของสารเคมีเสริมพลังงานเวทที่มีต่อร่างกายมนุษย์กัน หัวข้อแรก ผลกระทบต่อร่างกายของเมจตามมาตรฐานทั่วไปค่ะ" สาวน้อยค่อยๆอธิบายอย่างคล่องแคล่ว "ในที่นี้เราจะมาพูดถึงร่างกายของเมจตามพื้นฐานโดยทั่วไป โดยปกติแล้วในเด็กที่เกิดมาเป็นเมจอาจจะมีประมาณ5%ที่ร่างกายทนรับการเสริมพลังงานได้นับครั้งไม่ถ้วน เพราะมีพลังงานมากพอที่จะซ่อมแซมร่างกายได้ทัน  แต่อีก95%ที่เหลือ พบว่าไม่สามารถซ่อมแซมร่างกายได้แบบเดียวกัน เพราะสารเคมีส่งผลกระทบต่อร่างกายค่อนข้างรุนแรง หากใช้เป็นประจำในระยะเวลาเกิน 10ปี มีโอกาสเกิดความแปรปรวนในร่างกาย ในนักเวทจำนวนมากที่ผ่านการปฏิบัติงานเกิน 5ปี จะตรวจพบเซลล์มะเร็งที่มีการวินิจฉัยจากการแพทย์แล้วว่าเกิดจากสารเคมีเสริมพลังงานเวท ดังนั้นการใช้สารเคมีตัวดั้งเดิมจึงไม่ยังไม่เป็นที่ยอมรับในระยะยาวค่ะ"
วีโอเลตสวมมาดของนักเคมีเวทเต็มตัว ก่อนจะร่ายยาวข้อมูลที่เตรียมไว้ทั้งในจอและในบทพูด
"...จะดีกว่ามั้ยคะ!?" เธอหันมาโพล่งเสียงดังแบบไม่ให้ทุกคนได้ตั้งตัว ทำเอาทุกคนในห้องสะดุ้งโหยงไม่เว้นแม้แต่นิปุณที่เตรียมพรีเซ้นมาด้วยกัน
คิดว่าเตรียมบทมาแค่ตามสไลด์ซะอีก มีด้นสดเพิ่มอรรถรสด้วยแฮะ ไม่ผิดหวังจริง ๆ =_=b
"ถ้ามีสารเคมีตัวใหม่ที่ส่งผลกระทบต่อร่างกายน้อยลงหรืออาจจะไม่เกิดผลกระทบเลย แต่ได้ประสิทธิภาพที่เท่าเดิมหรืออาจจะมากขึ้นไปอีก…" วีโอเลตเท้ามือสองข้างที่โต๊ะด้านหน้าและทำหน้าจริงจัง ส่งสายตาให้ผู้ฟังในห้องอย่างช้า ๆทุกคน ก่อนจะพูดต่อ "ดังนั้นจุดประสงค์หลักของงานวิจัยนี้ คือการลดผลกระทบทางร่างกายให้แก่เมจทุกรายค่ะ"
หลังจบประโยคนั้น ทุกคนในห้องนิ่งไป สายตามองมาที่แม่สาวนักเคมีเวทคนเก่งหน้าจอโปรเจกเตอร์ราวกับเริ่มโดนมนตร์สะกด
วีโอเลตรับรู้ความรู้สึกของทุกคนได้ และรู้สึกได้แล้วว่าเธอสามารถจบการนำเสนอได้ตรงนี้เลย ไม่จำเป็นต้องพูดต่อแล้ว...แต่เจ้าตัวกลับรู้สึกตงิดใจขึ้นมาเสียเอง
ไม่เอาน่า พอได้แล้ว วีโอเลต ไฟล์นำเสนออีกไฟล์ของเธอมันเสี่ยงเกินไป!
หญิงสาวพยายามกดความครั่นเนื้อครั่นตัวของตัวเอง และก้มหน้าลง หลับตาลง สงบจิตใจ...สงบสิ...สงบเถอะ ขอร้องล่ะวีโอเลต!


## บทที่8 งานวิจัยของนักเคมีเวทมนตร์ (2/2)

บทที่ 8
งานวิจัยของนักเคมีเวทมนตร์ (2/2)
ความคิดในหัวของเธอตีกลับอย่างแรง สุดท้ายวีโอเลตก็แพ้ใจตัวเอง เธอหันไปมองหน้านิปุณอีกครั้ง และส่งสัญญาณด้วยการพยักหน้าเบา ๆ ก่อนที่เพื่อนสนิทผู้รู้ใจจะทำการเปิดไฟล์ลึกลับที่วีโอเลตแอบเตรียมเก็บไว้
ทุกคนในห้องดูแปลกใจที่ จู่ ๆ เธอก็เปิดการนำเสนองานเพิ่มด้วยตัวเองแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
"แต่หลังจากที่ลดผลกระทบให้กับร่างกายให้กับเมจแล้ว สารเคมีสูตรที่วิจัยก็ยังมีโอกาสที่จะทำให้ร่างกายมนุษย์ทั่วไปสามารถรับการเสริมพลังเวทได้มากพอที่จะพัฒนาเป็นนักเวทได้เช่นกันค่ะ"
ทุกคน โดยเฉพาะศาสตรจารย์เจฟฟ์ เริ่มขมวดคิ้วทำหน้าเครียดปนสงสัย ไม่รอช้า วีโอเลตรีบชิงอธิบายต่อตามหน้าจอที่เปิดสไลด์เตรียมไว้
'สถิติการเกิดของเมจ'
บนหน้าจอ ขึ้นข้อความหัวข้อหลักค้างไว้ ก่อนที่จะถูกนิปุณกดเปลี่ยนเข้าไปยังหน้าถัดไปที่แสดงข้อมูลของหัวข้อ
"สถิติการเกิดของเมจเป็นปัจจัยที่ยังไม่สามารถควบคุมได้ และยังมีไม่มากพอสำหรับความต้องการของอาชีพนักเวท ดังนั้นหากมีการพัฒนาสารเคมีที่เสริมพลังงานเวทในตัวคนธรรมดาทั่วไปได้สูงมากพอที่จะสามารถเข้ารับการทดสอบเพื่อเป็นนักเวทฝึกหัดได้ และร่างกายสามารถรับไหว เราจะสามารถควบคุมปัจจัยการเพิ่มขึ้นของอาชีพนักเวทได้ในอนาคตค่ะ" เธอร่ายยาวราวกับปลดปล่อยความในใจ ก่อนจะเบรกตัวเองไว้เล็กน้อย "แน่นอนว่านี่เป็นแค่ผลพลอยได้เท่านั้นค่ะ แต่ถ้าสำเร็จได้จริง ๆ นี่อาจเป็นงานวิจัยที่ต่อยอดจนเกิดความเปลี่ยนแปลงที่สำคัญได้เช่นกันค่ะ"
"แค่ผลพลอยได้? แต่เตรียมไฟล์พรีเซ้นท์มาอย่างดีเชียวเนี่ยนะ?" เจฟฟ์ท้วงขึ้นมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ แต่จริง ๆ ดิฉันค่อนข้างจะเป็นคนเตรียมพร้อมอยู่แล้วค่ะ ไม่ว่าเรื่องหลักหรือเรื่องรองเราก็ควรจะให้ความสำคัญทั้งนั้นค่ะ เพราะไม่แน่ว่าผลพลอยได้ของเรื่อง ๆ หนึ่งก็อาจจะให้ผลดีมากกว่าที่เราจะจินตนาการได้ค่ะ" วีโอเลตพูดพลางยิ้มหวานให้ชายหนุ่มเจ้าปัญหาตรงหน้า ก่อนจะพูดต่อ "การจะเป็นนักเรียนสาขาเคมีเวทอันดับ1ที่เอียนโซจองตัวน่ะ ไม่ได้มาจากแค่พรสวรรค์หรือได้มาแบบฟลุ๊ค ๆนี่คะ"
ทุกคนนิ่งไปอีกครั้ง เนื่องจากไม่มีจุดโต้แย้งที่จะหามาเถียงหญิงสาวตรงหน้าได้
และพวกเขาเองก็รู้สึกได้ว่า ต่อให้พยายามยกเรื่องอะไรขึ้นมาขัดขวาง แม่สาวนักเคมีเวทคนนี้ก็ยังคงมีคลังข้อมูลมากพอที่จะโต้กลับมาได้เรื่อย ๆอยู่ดี
ดูแววตากระหายชัยชนะของเธอสิ!
"มีคำถามอะไรเพิ่มเติมรึเปล่าคะ?" วีโอเลตถามคำถามสุดท้าย ก่อนจะค่อย ๆมองไล่รายบุคคล
ศาตราจารย์เจฟฟ์ส่งสายตาไม่พอใจมา แต่ก็ไม่ได้ค้านอะไรต่อ เขาแค่ยักไหล่เบา ๆเป็นการบอกว่าไม่มีอะไรแล้ว
เตวิชมองหน้าเธอนิ่ง ๆ พลางส่ายหัวเบา ๆ ...เขาก็ดูไม่ได้มีปัญหาอะไรมาตั้งแต่ต้นแล้วล่ะนะ
เซเนทมองด้วยสายตาเย็นชาตามสไตล์ปกติของเธอ ก่อนจะส่ายหัว
และสุดท้าย วิคเตอร์ผู้นั่งเท้าคางมองวีตลอดการนำเสนอ เขายิ้มหวานให้หญิงสาวก่อนจะส่ายหัวด้วยคน
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครคัดค้านอีกแล้ว วีจึงหันไปมองหน้าปุณและพยักหน้าพลางส่งสายตาผู้ชนะไปให้เขา ก่อนที่ชายหนุ่มจะยิ้มบางๆตอบกลับ และลุกขึ้นยืนเพื่อไปจัดเตรียมข้าวของตามที่คุยกันไว้แล้ว
"วันนี้เราจะเริ่มจากความเข้มข้นต่ำสุดก่อนนะ แล้วก็จะแบ่งให้ลองคนละสูตร ทุกคนต้องเข้าไปวัดพลังงานในเครื่องที่ตั้งอยู่ด้านหลังก่อนดื่มน้ำยา 1ครั้ง และวัดหลังจากดื่มน้ำยาอีก 1ครั้ง แล้วก็ค่อยมาวัดอีกทีวันพรุ่งนี้อีก 1ครั้งค่ะ เราจะทำแบบนี้กันทุกวันจนครบ 1สัปดาห์ ถ้าพร้อมแล้วก็เข้าเครื่องกันไปเลยนะ มีอะไรสงสัยก็ถามฉันกับปุณได้เลย" วีโอเลตหันไปอธิบายรายละเอียดอีกครั้ง ก่อนที่จะหันไปเห็นวิกเตอร์ยกมือขึ้นด้วยหน้าตายิ้มแย้ม
"เธอ2คน...เป็นแค่เพื่อนกันใช่ป่ะ?" ชายหนุ่มถามคำถามประหลาดที่ดูจะไม่เกี่ยวกับเหตุการณ์ปัจจุบันแม้แต่น้อย
คำถามนั้นทำเอา2คนเพื่อนรักหันมามองหน้ากันด้วยสายตางุนงง ก่อนที่หญิงสาวจะหันไปหาคนถามแล้วพยักหน้าเบาๆ
"อื้อ มีอะไรรึเปล่า?"
"เปล่าหรอก ก็เห็นบอกว่าสงสัยอะไรถามได้" ชายหนุ่มยิ้มหวานอีกรอบ ดวงตาของเขาที่แม้ว่าบัดนี้จะแทบมองไม่เห็นเพราะกำลังยิ้มตาหยีอยู่ แต่ก็ไม่วายฉายความขี้เล่นซุกซนออกมาจากแววตา
วีโอเลตรู้สึกงุนงง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก เพราะตอนนี้เธอค่อนข้างจะโฟกัสไปที่งานวิจัยชิ้นสำคัญของเธอ ทว่าชายหนุ่มรายเดิมก็ยังไม่จบ เขายกมือขึ้นอีกครั้งก่อนจะถามคำถามต่อ
"แล้วหลังจบการทดลอง...ฉันมาที่นี่อีกได้มั้ย?" พ่อหนุ่มทำสายตาวิ้งวับส่งมาให้วีไม่หยุด
"...จริงๆ ที่นี่ก็ห้องของมหา'ลัย ถ้าคนที่เกี่ยวข้องกับทางเอียนโซก็ได้รับอนุญาติให้มาได้อยู่แล้วน่ะนะ"
"ถ้ามาที่นี่จะเจอเธอใช่มั้ย?" คำถามของเขาเริ่มทำเอาหญิงสาวอ้ำอึ้งไปไม่ถูกเล็กน้อย
นี่ฉันคิดไปเองหรือเปล่าว่าหมอนี่กำลังเตรียมจะตั้งแผงขายขนมจีบใส่ฉัน?
"ถ้าฉันอยู่ก็เจอแหละ" หญิงสาวปรับเสียงพูดให้เรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้
"...ไม่มีอะไรมากหรอก แค่คิดว่า 1อาทิตย์มันอาจจะไม่พอไง เผื่อว่าเธอจะต้องการหนูทดลองเพิ่มเติม จะได้ใช้ฉันได้ไง" วิคเตอร์ยิ้มหวานตามสไตล์ของเขาอีกครั้ง
"..." วีโอเลตเริ่มไม่แน่ใจว่าควรจะตอบกลับแบบไหนดี ถึงจะถนัดรับมือกับคนหน้าหม้อ แต่กับผู้ชายคนนี้เธอยังคงต้องร่วมงานกับเขาในงานวิจัยอีก1สัปดาห์เต็ม ๆ จะพูดปัดรุนแรงมากก็คงไม่ดี...
ในขณะที่หญิงสาวกำลังประมวลผลในหัวสมองอย่างหนัก หญิงสาวเจ้าของผมบลอนด์ก็เดินมาแตะบ่าเพื่อนชายขี้เล่นของเธอเบาๆ ด้วยสีหน้านิ่งเฉย
"เพลาๆ บ้างนะ ไอ้แรดเอ๊ย" เซเนทพูดกับเพื่อนอย่างตรงไปตรงมาด้วยสีหน้าที่นิ่งจนอ่านไม่ออก
"ไม่ได้แรดโว้ย เขาเรียกว่าคนเฟรนลี่" วิคเตอร์หันไปเถียงเซเนทด้วยสีหน้างอแง ก่อนจะยักคิ้วเจ้าเล่ห์ทิ้งท้าย
"เต ไปเข้าเครื่องกันเหอะ จะได้รีบกลับ ไอ้เตอร์มันลีลา" เซเนทชะโงกไปเรียกเตวิชแทน ก่อนจะเดินนำไปที่เครื่องด้านหลังห้อง
ชายหนุ่มเจ้าของสีหน้าเรียบเฉยลุกขึ้นยืนและเดินตามหญิงสาวไปที่เครื่อง ในขณะที่วิกเตอร์นั่งเท้าคางทำตาใสแป๋ว มองอยู่ที่โต๊ะ
วีโอเลตแอบขอบคุณหญิงสาวอีกคนในใจเบาๆ ที่ช่วยขัดจังหวะ ก่อนจะเดินตามเธอไปที่เครื่องโลหะสีเงิน ที่มีรูปร่างเรียบง่าย เป็นเพียงโครงเหล็กสี่เหลี่ยมธรรมดา ทว่าวัสดุที่ใช้ผลิตนั้นเป็นโลหะชนิดพิเศษที่ทางองค์กรเอียนโซทำขึ้นมาใช้ในงานเกี่ยวกับนักเวทโดยเฉพาะ ว่ากันว่ามันเป็นตัวช่วยดูดซับพลังงานของผู้ที่สัมผัส ก่อนจะส่งพลังงานเข้าไปประมวลผลในระบบกลไกของเครื่องเพื่อแสดงผลระดับพลังงานบนหน้าจอสี่เหลี่ยมเล็กๆ ที่ติดอยู่บนโครงเหล็ก
เซเนทเข้าไปยืนแนบหลังด้านในโครงเหล็ก เธอจัดระเบียบร่างกายอย่างคุ้นเคยกับขั้นตอน ขา2ข้างของเธอยืนอยู่บนแท่นโครงเหล็ก แผ่นหลัง ขา และศีรษะแนบชิดไปกับโครงโลหะ
เมื่อเห็นว่าเธอยืนเข้าที่เรียบร้อยแล้ว วีก็กดปุ่มเล็กๆ ด้านข้าง ก่อนที่เครื่องจะทำงานเงียบๆ และประมวลผลออกมาเป็นตัวอักษรและตัวเลขปรากฏที่หน้าจอสี่เหลี่ยม
'S.50'
ตัวอักษร S แสดงถึงระดับของพลังงาน ซึ่งจะแบ่งเป็น S, A, B, C และตัวเลขด้านหลังแสดงถึงระดับพลังงาน ซึ่งสูงสุดจะเต็ม 100
กลุ่มที่ถูกเรียกว่าหัวกะทิ จะอยู่ในระดับ S เป็นปกติ คนกลุ่มนี้เปรียบเสมือนชนชั้นสูงในกลุ่มเมจด้วยกันอีกที
วีกดปุ่มที่หน้าจอเพื่อบันทึกผลลัพธ์เข้าระบบ
"โอเค เดี๋ยวไปรับน้ำยาเคมีที่ปุณได้เลยนะ ของเธอจะเป็นสูตร A กินแล้วค่อยกลับมาเข้าเครื่องอีกรอบหนึ่ง" เธออธิบายกับหญิงสาวที่ยืนอยู่ในเครื่อง ก่อนจะผายมือไปทางเพื่อนรักที่ยืนเตรียมน้ำยาเคมีอยู่อีกมุมหนึ่ง
หลังจากเซเนทเดินออกจากเครื่องไป ชายหนุ่มเจ้าของแววตาว่างเปล่าที่ยืนรอคิวอยู่ก็เดินเข้าเครื่องต่อและจัดระเบียบร่างกายตัวเองให้เรียบร้อย
"สบายดีมั้ย?" เตวิชเอ่ยคำถามแปลก ๆขึ้นมาเบาๆ
คำถามที่ดูประหลาดสำหรับคนแปลกหน้าที่เพิ่งเจอกัน...แต่กลับไม่ประหลาดสำหรับชายหญิงที่ยืนอยู่ที่เครื่องในขณะนี้
วีโอเลตชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็พยายามปรับสีหน้าและน้ำเสียงให้เป็นปกติก่อนจะตอบกลับไปพลางกดปุ่มที่เครื่อง
"ก็ดีนะ มีเรื่องให้ทำเยอะแยะเลย"
"...ยังเก็บอาการเก่งเหมือนเดิมเลยนะ เธอทำเหมือนไม่รู้จักฉันได้เนียนขนาดนั้นได้ไงเนี่ย?"
"ว่าแต่ฉัน นายเองก็ทำแบบนั้นเหมือนกันนั่นแหละ" เธอว่าพลางมองหน้าจอสี่เหลี่ยมที่กำลังประมวลผล ก่อนที่ตัวเลขจะหยุด
'S.65'
"...คิดถึงเมื่อก่อนเลยแฮะ"
"ดีใจที่ได้ยินแบบนั้นนะ…เอาไว้ถ้าฉันเข้าเอียนโซในฐานะนักเวทได้จริงๆ บ้านนายอาจจะพอทำใจได้กับการเห็นเราสองคนเป็นเพื่อนกันก็ได้นะ" หญิงสาวยิ้มบางๆ พลางกดปุ่มบันทึกผลลัพธ์พลังงานของชายหนุ่ม "ไปรับน้ำยาเคมีที่ปุณได้เลยนะ ของนายเป็นสูตร B กินแล้วค่อยกลับมาเข้าเครื่องอีกที" วีปรับอารมณ์กลับมาโฟกัสที่งานวิจัยอีกครั้ง พลางผายมือไปที่เดียวกับที่เซเนทยืนอยู่
ทั้งสองทำหน้านิ่ง เหมือนว่าประโยคสนทนาก่อนหน้านี้ไม่ได้เกิดขึ้น ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินออกไปตามทาง
ชายเจ้าของรอยยิ้มขี้เล่นเดินต่อเข้ามาที่เครื่องและมองไปที่หน้าจอแสดงผลระดับพลังงานของเตวิช ก่อนที่เขาจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และยังคงไม่ยอมจัดระเบียบร่างกายให้เหมาะกับการวัดระดับพลังเสียที จนวีเริ่มยืนมองชายหนุ่มสลับกับปุ่มกดที่เธอเตรียมจะกดอย่างงุนงง
"แป๊บนะ ฉันมีทริคลับๆ ที่ฉันมักจะทำก่อนวัดพลังงานน่ะ เขาว่ากันว่าการทำสมาธิให้จิตใจสงบจะช่วยเพิ่มพลังงานด้วยแหละ" วิคเตอร์หันมาอธิบายทฤษฎีประหลาดที่ต้องบอกเลยว่า 'เป็นความเชื่อผิดๆ' ที่แพร่หลายกันในหมู่ว่าที่นักเวทฝึกหัด =_=
เอาเถอะ ถ้าเจ้าตัวสบายใจที่จะทำแบบนั้นเธอก็ไม่มีเหตุผลที่จะขัดน่ะนะ ยังไงพลังงานก็เท่าเดิมอยู่ดี
วีโอเลตทำเป็นยิ้มกลบเกลื่อนและพยักหน้าเบาๆ แสดงความเข้าอกเข้าใจ
"...โอเค พร้อมแล้ว กดปุ่มได้เลย" ชายหนุ่มทำหน้าตาขึงขัง และจัดระเบียบร่างกายให้พร้อม
หญิงสาวหันไปกดปุ่มประมวลผลตามปกติ และยืนมองหน้าจอระหว่างรอ
เลขบนหน้าจอดูรันแปลก ๆ เหมือนกับว่ามันรันเร็วกว่าปกติรึเปล่านะ?
หรือว่าทฤษฎีทำใจให้สงบอะไรนั่นมันจะได้ผลจริงเหรอ? ไม่หรอกน่า ฉันเป็นนักเคมีเวทนะ อย่าไปเชื่ออะไรที่ไม่มีงานวิจัยรองรับง่ายๆสิ!
'S.55'
"เยส!"
ทันทีที่ระดับพลังปรากฏขึ้นบนจอ ชายหนุ่มเจ้าของทฤษฎีก็งอข้อศอกขึ้นมากำหมัดและส่งเสียงในเชิงพึงพอใจ...ทำเอาความยึดมั่นในฐานะเด็กวิทย์ฯของหญิงสาวถึงกับแอบสั่นคลอนเบาๆ
คืออะไร? พลังเขาเพิ่มขึ้นจริงเหรอ?
วีโอเลตที่แม้จะคันปากอยากถามออกไป ได้ทำการตั้งสติและบอกตัวเองไม่ให้ทำแบบนั้น เธอเก็กหน้าขรึมทำเป็นไม่สนใจและกดปุ่มบันทึกผลลัพธ์พลังงานตามปกติ
นอกเหนือไปจากเรื่องนั้นแล้ว อีกสิ่งหนึ่งที่กวนใจเธอก็ยังมีสร้อยที่ห้อยอยู่บนคอของเขาอีก...หลังจากกดปุ่มบนเครื่องเรียบร้อย วีโอเลตก็เผลอจ้องไปที่จี้ห้อยคอของเขาโดยไม่ทันรู้ตัวเองด้วยซ้ำ
"ฉันไม่แน่ใจเท่าไหร่นะว่าตอนนี้เธอกำลังจ้องที่สร้อยคอของฉัน หรือกำลังจ้องหน้าอกฉันกันแน่ ซึ่งถ้าเป็นอย่างหลังเนี่ย...ฉันจะรู้สึกไม่ปลอดภัยมากๆเลยนะ" เสียงหยอกล้ออย่างขี้เล่นดังมาจากชายหนุ่มตาเฉี่ยวที่กำลังหรี่ตามองมาที่หญิงสาวตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่ไว้ใจ
"อ๊ะ ขอโทษ คือ...นายซื้อสร้อยเส้นนี้มาจากที่ไหนเหรอ? สวยดีนะ" เธอสะดุ้งเฮือกและรีบเงยหน้ามาถามกลบเกลื่อน
"เส้นนี้เหรอ? ฉันได้มาจากคนรู้จักน่ะ เป็นของขวัญวันเกิดล่ะมั้ง?" เขาตอบจริงจัง ก่อนจะคลายยิ้มหวานโปรยเสน่ห์ "ฉันดีใจนะเนี่ยที่เธอไม่ได้เป็นคนโรคจิตชอบจ้องหน้าอกคนอื่นเขาไปทั่วน่ะ" เขายังคงหยอกเอินทิ้งท้าย
"ไปรับน้ำยาเคมีที่ปุณได้เลยนะ ของนายเป็นสูตร C กินแล้วค่อยกลับมาเข้าเครื่องอีกทีนะ" วีโอเลตรีบเปลี่ยนเรื่องทันท่วงที
"ครับผม" วิคเตอร์หันมาส่งยิ้มหวานครั้งสุดท้าย แต่ยังไม่ขยับตัวไปไหน "ขอเบอร์ติดต่อเธอไว้ได้มั้ย? เผื่อพรุ่งนี้มาถึงไม่เจอ"
"...อ่า คือว่า...ยังไงฉันก็มาสแตนบายรออยู่แล้วล่ะ" เธอพยายามบ่ายเบี่ยง
"ก็เผื่อไว้ไง เผื่อไว้เฉยๆ...นะ?" เขาไม่สนใจท่าทีอึกอักของหญิงสาว แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าก่อนจะยื่นไปให้เธอ
ควับ!
ยังไม่ทันได้ปฏิเสธอะไรต่อ โทรศัพท์มือถือก็ถูกคว้าไปโดยมือของชายอีกคน
นิปุณยืนกดโทรศัพท์สักพักก่อนจะยื่นให้เจ้าของ
"ฉันมาเช้ากว่าน่ะ ถ้ามาแล้วไม่เจอใครก็โทรหาฉันได้เลยนะ" ชายเจ้าของแววตาลูกสุนัขพูดพลางยิ้มละไมส่งให้วิกเตอร์ ทำเอาชายอีกคนถึงกับยู่ปากด้วยความเซ็ง เขาจึงทำได้เพียงรับมือถือกลับมาและยักไหล่ "ของนายเป็นสูตรCนะ ดื่มแล้วนั่งพักสัก5นาที ถ้ามีอะไรผิดปกติก็รีบบอกล่ะ" ปุณยื่นขวดแก้วน้ำยาเคมีให้กับชายเจ้าของแววตาขี้เล่นที่บัดนี้กำลังทำหน้าตาเบื่อโลกขั้นสุด
วิคเตอร์รับขวดแก้วไปดื่มน้ำยาแบบรวดเดียวหมดแล้วคืนแก้วไป ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่อย่างเสียไม่ได้
พอได้ผลลัพธ์ที่น่าพอใจ หญิงสาวก็หันไปแอบยกนิ้วโป้งให้เพื่อนรักทิ้งท้ายอย่างชื่นชม...โดยไม่ทันรู้ตัวว่าการกระทำนั้นกำลังอยู่ในสายตาของชายหนุ่มเจ้าของใบหน้าไร้ความรู้สึก...แววตาที่ส่งออกมาแลดูว่างเปล่าเหมือนเคยๆ แต่กลับแอบแฝงความรู้สึกบางอย่างที่ยากเกินจะอ่านออก...
วีโอเลตหันกลับมาเจอกับสายตาของเตวิชโดยบังเอิญ...พวกเขาสบตากันนิ่งเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่หญิงสาวจะเผยยิ้มบางๆที่มุมปาก ทว่าปฏิกิริยาตอบกลับของชายหนุ่มกลับมีเพียงการหลบสายตาและเม้มปากเล็กน้อย...
...เหมือนกับทุกๆ ครั้งที่เขามักจะทำเพื่อกลบเกลื่อนอะไรบางอย่าง..เหมือนกับในช่วงเวลานั้น...


## บทที่9 : การเดินทางสู่สนามทดสอบ

บทที่9
การเดินทางสู่สนามทดสอบ
2เดือนผ่านไป
หญิงสาวเจ้าของแววตามุ่งมั่น ซึ่งตอนนี้สีผมเปลี่ยนเป็นสีเขียวสะท้อนแสง เธอเดินเข้ามาในห้องวิจัยที่คุ้นเคย สีหน้าดูเหนื่อยล้าราวกับเพิ่งผ่านการสู้ศึกมา ในมือขวามีซองเอกสารสีน้ำตาลที่มุมด้านซ้ายล่างของซองถูกประทับตราสัญลักษณ์ประจำองค์กรซึ่งมีลักษณะเป็นรูปดอกไซคลาเมนที่มีชื่อองค์กร 'IANZO' ประดับอยู่ด้วยกัน
"อาจารย์ฝากมาให้อ่ะแก" วีโอเลตยื่นซองเอกสารขนาดA4ให้ชายหนุ่มเจ้าของแว่นกรอบดำทรงกลมที่นั่งเช็คงานจากหน้าจอแท็บเลตในมืออยู่ก่อนแล้ว
"..." นิปุณไม่ได้ถามอะไร เขารับซองมาเปิดและหยิบกระดาษด้านในออกมาอ่าน...ก่อนจะหันไปมองหน้าหญิงสาวอย่างไม่แปลกใจนัก "แกปฏิเสธไปแล้วเหรอ?"
"..." วีไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่พยักหน้าด้วยแววตาเบื่อโลกก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ด้านหน้าอย่างไร้เรี่ยวแรง
"อย่าบอกนะว่าที่ไม่เห็นหน้าเห็นตาแกตั้งแต่เช้า..."
"อยู่กับศาสตราจารย์น่ะสิ นั่งฟังเทศน์เป็นชั่วโมง ขนาดตอนเที่ยงก็ยังอุตส่าห์ลากฉันไปกินข้าวด้วย อาหารไม่ย่อยแล้วเนี่ย" เธอว่าพลางลูบท้องตัวเองเบาๆ
"แหงดิ เมื่อ2เดือนก่อนแกเพิ่งจะเสนองานวิจัยระดับSไปนี่หว่า พอมาวันนี้ดันปฏิเสธงานตำแหน่งใหญ่ซะงั้น"
"แกก็รู้ว่านั่นมันงานวิจัยบังหน้าเพื่อให้ฉันเอาสูตรที่เบาที่สุดไปใช้เพิ่มพลังงานให้ตัวเอง แถม...นั่นมันงานวิจัยของฉันคนเดียวซะที่ไหน?"
"แกก็รู้ว่าเอียนโซก็เล็งแกไว้ตั้งแต่ปีแรกๆ แล้วศาสตรจารย์เขาก็เป็นคนของเอียนโซอยู่แล้วนี่"
"แล้วไงอ่ะ? ไม่ไปซะอย่าง" เธอว่าพลางยู่ปากทำหน้ามุ่ย ทำเอาชายหนุ่มหลุดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู "แล้วแกจะไปป่ะ?"
"ก็ต้องไปสิ ฉันไม่ใช่คนประหลาดแบบแกที่จะปฏิเสธงานขององค์กรระดับเอียนโซอยู่แล้ว"
"...งั้นนี่ก็จะเป็นครั้งแรกเลยดิ ที่เรา2คนแยกกันอยู่"
"อือ...ตัวติดกันมาเป็น10ปีแล้วนี่นา แยกๆกันบ้างเผื่อจะได้มีเพื่อนเยอะขึ้นหน่อยเนอะ ทุกวันนี้คบกันอยู่แค่2คนเนี่ย"
"ทำไม? เบื่อเหรอ?"
"เปล๊า! ก็ลองห่างๆ กันบ้าง เผื่อแกจะได้มีเวลาคิดถึงฉันบ้าง" เขาว่าพลางหันมาส่งยิ้มยียวนกวนประสาท
วีโอเลตมองรอยยิ้มนั้นก่อนจะกรอกตามองบนและแลบลิ้นล้อเลียน ทำเอาชายตรงหน้าหลุดขำออกมาเล็กน้อย
"เออ แล้วนี่สอบคัดเลือกเมื่อไหร่ล่ะ?"
"อาทิตย์หน้านี่เอง น่าจะเป็นวันเดียวกันกับที่แกไปต้องรายงานตัวที่ปราสาท" เธอตอบพลางยกมือข้างขวาขึ้นมาเท้าคาง "นี่เพื่อนฉันกำลังจะไปรับตำแหน่งผู้ช่วยนักเคมีเวทมนตร์ประจำองค์กรเอียนโซเชียวนะเนี่ย"
"...แกว่าฉันจะทำได้มั้ย?" ชายหนุ่มเริ่มแสดงสีหน้าครุ่นคิดก่อนจะหันมาถามคำถาม
"แล้วทำไมถึงจะทำไม่ได้ล่ะ?"
"ก็ที่ผ่านมาฉันมีแกอยู่ด้วยตลอดนี่นา" เขาก้มหน้าและตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่แสดงความไม่มั่นใจออกมา
"ฉันไม่ได้ช่วยอะไรแกสักอย่างเลยนะ รางวัลที่ได้มาแกก็ได้ของแกเองทั้งนั้น" หญิงสาวหันไปตอบด้วยสีหน้าจริงจัง "อย่าเผลอกดความมั่นใจตัวเองลงแค่เพราะอยู่กับอัจฉริยะอย่างฉันสิ แกก็รู้อยู่ว่าฉันน่ะมันคนละระดับกับคนอื่น" เธอพูดจาน่าหมั่นไส้ด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะยักไหล่เบาๆ
"เออ แกมันฉลาด ฉลาดปะล้ำปะเหลื่อ" เขาตอบเชิงประชดประชันพลางแสดงรอยยิ้มกว้างที่โผล่ออกมาแบบห้ามไม่ได้ "...แกจะไม่เป็นอะไรจริงๆ ใช่มั้ย?" เขาค่อยๆ หุบยิ้มลงแล้วถามคำถามเธอด้วยสีหน้าที่ดูจริงจังมากขึ้น
"ทำไมล่ะ? ฉันดูเหมือนจะเป็นอะไรรึไง?"
"ฉันรู้แหละว่าแกมันเก่งอยู่แล้ว...แต่แกต้องเปลี่ยนสถานะจากหัวกะทิคณะเคมีเวท กลายเป็นคนธรรมดาที่ต้องตะเกียกตะกายอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักเวทที่เกิดมาพร้อมพรสวรรค์...มันดูเป็นการเปลี่ยนแปลงที่น่ากลัวนะ"
"น่าสนุกดีออก" เธอตอบกลับพร้อมส่งสายตาที่ดูวิ้งวับเป็นประกายออกมาโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
เมื่อเห็นความตื่นเต้นของเด็กสาวที่ส่งผ่านแววตามา ปุณก็คลายความกังวลลง เขาค่อย ๆ ยิ้มออกมาบางๆ
"ถ้าแกว่าอย่างนั้นก็...ตามนั้นแหละ" เขาพูดไป แต่แววตาก็ยังคงหลงเหลือความกังวลแฝงอยู่
"ถ้าเป็นห่วงนะ แกก็ตั้งใจทำงานให้เลื่อนขั้นไวๆเข้าไว้นะ ถ้าเกิดฉันไปสายนั้นไม่รอดขึ้นมาจะได้ซมซานกลับไปของานจากเพื่อนรักได้ไง"
"เตรียมแผนสำรองไว้ดิบดีเลยนะเนี่ย งั้นเพื่อนรักคนนี้ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องขยันทำงานสินะ" สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเอือมระอา
"ก่อนจะได้ขยันทำงานได้เลื่อนขั้น ก่อนอื่นแกต้องส่งใบตอบรับก่อนนะ รีบๆ เขียนแล้วส่งศาสตราจารย์ไปเลย เขาจะได้ตัดใจจากฉันสักที" เธอทิ้งท้ายก่อนจะลุกขึ้นมาตบบ่าเพื่อนรักเบาๆ "รีบเขียนส่งได้แล้ว แกต้องไปทำพาร์ทไทม์ต่อไม่ใช่เหรอ?"
"เออๆ รู้น่า"
หลังจบประโยคนั้น หญิงสาวก็โบกมือลาส่งให้เขา ก่อนจะเดินออกจากห้องไป โดยมีสายตาของนิปุณมองตามไปด้วย
ชายหนุ่มที่แม้จะรู้ตัวว่าตัวเองกำลังจะไปทำงานพาร์ทไทม์สาย ก็ยังคงนั่งเท้าคางมองตามร่างบางของเด็กสาวผมสีเขียวที่ก้าวเดินไปอย่างสบายใจเฉิบราวกับชีวิตของเธอไม่มีเรื่องให้กังวลแม้แต่เรื่องเดียว ทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่แบบนั้นเลย...
ไม่นานนักหลังจากเธอเดินออกไป จู่ ๆ ร่างสูงของชายเจ้าของผิวสีแทนและแววตาขี้เล่นก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าหญิงสาวอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ภาพนั้นทำเอานิปุณเบิกตาโพลงด้วยความตกใจเล็กน้อย ร่างกายของเขาขยับโดยอัตโนมัติ ราวกับหุ่นยนต์ที่ถูกกดปุ่มเปิดระบบทำงาน...ทว่าเขาตั้งสติและหยุดตัวเองไว้ชั่วครู่ ก่อนจะมองไปที่ภาพของชายหญิงด้านนอกห้องอีกครั้ง
พวกเขา2คนคุยอะไรบางอย่างกันอยู่ วิคเตอร์ทำหน้าตาท่าทางยียวน เหมือนจะพยายามยื้อให้หญิงสาวอยู่คุยด้วย แต่ทางวีโอเลตเองก็ตอบกลับอะไรบางอย่างไปก่อนจะส่ายหน้าอย่างหนักแน่น ทำเอาแววตาขี้เล่นของชายตรงหน้าแปรเปลี่ยนเป็นแววตาหมาหงอย ก่อนที่เขาจะเดินหลบออกมาอยู่ริมทางเดินและยังคงทำหน้าตาน้อยใจใส่หญิงสาว แม้ว่าเธอจะไม่ได้สนใจและเลือกที่จะเดินผ่าไปอย่างสง่าผ่าเผย
พอเห็นภาพเหตุการณ์นั้น นิปุณที่เฝ้ามองจากในห้องก็เริ่มวางใจ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง
ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยรู้ว่าจริงๆ แล้ว วีก็ดูแลตัวเองได้มาตลอด และต่อไปก็คงจะเป็นแบบนั้น...ไม่ได้จำเป็นจะต้องมีเขาอยู่ด้วยตลอดสักหน่อย...เขาต่างหากที่ต้องหัดทำอะไรตัวคนเดียวให้ได้สักที
ชายหนุ่มเลื่อนสายตาไปมองที่ถ้วยรางวัลที่วางคู่กันอยู่บนชั้นวางด้านซ้าย
...นั่นคือถ้วยรางวัลแรกที่เขากับวีได้รับมาในฐานะนักศึกษาคณะเคมีเวทมนตร์
'รางวัลชนะเลิศ : วีโอเลต รอจเจอร์'
'รางวัลรองชนะเลิศอันดับ1 : นิปุณ ลันตา'
ทุกๆ รางวัลที่พวกเขาลงแข่งมา อันดับ1และ2จะตกเป็นของพวกเขาเสมอมา แน่นอนว่าเขาเป็นที่2รองจากเธอมาตลอด เป็นแบบนั้นมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เริ่มลงสนามแข่ง
ครั้งแรกที่เราต้องมาลงแข่งชิงตำแหน่งสำคัญกันเองจริงๆ ...และแน่นอนว่าวีโอเลตเองก็มีความสามารถมากพอที่จะทะยานขึ้นเป็นอันดับ1ได้อยู่แล้ว...แต่แววตาที่เธอมองมาที่เขาในวันนั้นกลับดูสับสน ราวกับเธอกำลังจะตัดสินใจเรื่องสำคัญในชีวิต...ในวันนั้นวีโอเลตกำลังจะแกล้งทำพลาดด้วยการจงใจจะผสมสารเคมีผิดตัว เพื่อให้นิปุณได้รับอันดับที่1ไป
แน่นอนว่าเขามองออกได้ทันเวลา แล้วห้ามเธอไว้ได้ทันด้วยเพียงการส่งสายตาเท่านั้น...พวกเราสนิทกันถึงขนาดนั้นแหละ ขนาดที่สามารถอ่านออกจากสายตาของอีกฝ่ายได้ทันทีว่ากำลังคิดอะไรอยู่ในใจ...
หลังจบการแข่ง วีโอเลตได้รับอันดับ1ไปครอง และนิปุณก็ตามมาที่อันดับที่2...เขา2คนนั่งอยู่ด้วยกันในห้องเงียบๆ อยู่สักพักใหญ่ ก่อนจะเริ่มเคลียร์ประเด็นถึงสิ่งที่เกิดขึ้น และในวันนั้นเขาก็ได้รับคำตอบของการกระทำของเธอ
'ฉันไม่คิดว่านี่เป็นที่ของฉัน...ฉันทุ่มความพยายามไปให้การฝึกเพื่อเป็นนักเวทจนไม่เหลือความพยายามให้การเป็นนักเคมีเวทด้วยซ้ำ...พวกเขาบอกว่าฉันมีพรสวรรค์ แล้วมันยังไงล่ะ? ถ้าฉันไม่ได้พยายามเพื่อมันด้วยซ้ำ มันสมควรแล้วจริงๆเหรอที่ฉันจะได้รับรางวัลนี้? ฉันรู้สึกเหมือนว่าการมีอยู่ของฉันกำลังดูถูกการแข่งขันนี้'
แววตาของเด็กสาวที่เคยมั่นใจกับทุกๆเรื่องในชีวิต ณ ตอนนั้นกลับดูสั่นคลอนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
'สิ่งที่ดูถูกการแข่งนี้คือการที่แกคิดจะแกล้งแพ้ต่างหาก...ถ้าแกอยากจะรักษาศักดิ์ศรีของคนที่พยายามมากกว่าแกล่ะก็...ใส่ทุกอย่างที่แกมีลงในการแข่งทุกครั้งซะ อยู่เป็นอุปสรรคขัดขวางการเป็นที่1ของฉันไปจนกว่าจะถึงวันที่ฉันก้าวข้ามพรสวรรค์ของแกได้'
เขาบอกให้วีโอเลตเต็มที่กับทุก ๆ การแข่งขันจนกว่าเขาจะก้าวข้ามเธอได้ด้วยตัวเอง...แต่จนถึงวันนี้เขาก็ยังไม่เคยชนะเธอได้เลยสักครั้ง...รางวัลที่ได้รับในทุกๆ การแข่งขันมักจะเป็นรางวัลที่รองจากเธอเสมอ แต่ความอิจฉาก็ไม่เคยได้มีโอกาสก้าวเข้ามาในจิตใจของเขาเลยแม้แต่น้อย
อาจจะเป็นเพราะความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคนที่ดำเนินมาด้วยการซัพพอร์ตกันและกันมาตลอดในช่วงเวลาที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยมัธยม...เขายังคงจำภาพของเด็กสาวในยูนิฟอร์มนักเรียนม.ต้น คนเดียวที่เริ่มเข้ามาพูดคุยกับเขาจนสนิทกัน และเป็นเพื่อนคนแรกที่พาเข้าไปรู้จักกับครอบครัวของเธอ...จนทุกวันนี้กลายเป็นว่าเขาได้เข้าไปเป็นคนในครอบครัวของเธอเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ครอบครัวที่เขาไม่เคยมี และไม่เคยคิดว่าจะได้มี...
1 สัปดาห์ถัดไป
วันสอบคัดเลือกนักเวทมนตร์ประจำปี
กลุ่มคนมากมายร่วมร้อยมารวมกันอยู่ในสถานที่ประจำเขต แต่ละเขตทั่วโลกจะมีศูนย์กลางของเขตให้ผู้เข้าร่วมการคัดเลือกเข้าประจำที่ในเครื่องจักรขององค์กรเอียนโซที่ตั้งเรียงรายกันอยู่ โดยมีป้ายหมายเลขแสดงอยู่ด้านบนของแต่ละเครื่อง
'103'
หญิงสาวที่เดินคล้องแขนมาด้วยกัน2คน คนหนึ่งเป็นหญิงวัยราว ๆ 50ปี ส่วนอีกคนคือหญิงสาววัย 22ปี เจ้าของผมสีชมพูที่เพิ่งถูกย้อมสีกลับมาเมื่อวันก่อน
ทั้ง2คนมาหยุดอยู่ที่เครื่องจักรรูปร่างเป็นอุโมงค์และมีเตียงโลหะติดอยู่กับอุโมงค์ ลักษณะคล้ายกับเครื่อง MRI ด้านบนของเครื่องจักรมีป้ายหมายเลข103 ซึ่งเป็นเลขที่เดียวกันกับบัตรประจำตัวผู้เข้าทดสอบที่ถูกส่งมาที่บ้านเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว
"เครื่องนี้แหละ" วีโอเลตมองหมายเลขบนป้ายด้านบนสลับกับหมายเลขบนบัตรในมือ ก่อนจะพูดขึ้นมา
"อีก15นาทีถึงจะเริ่มเดินเครื่องพร้อมกันใช่มั้ย?"
'กิริน' คือหญิงเจ้าของนัยน์ตาสีบลูเบอรี่ ที่ถูกถอดแบบมารุ่นต่อรุ่น และยังถูกส่งต่อให้กับลูกสาวของเธอ 'วีโอเลต'
"อื้อ แม่ต้องกลับไปทำงานต่อเลยใช่มั้ยเนี่ย?"
"อยากให้อยู่รอก่อนมั้ยล่ะ?"
"โหย ทำเป็นมาส่งลูกเข้าโรงเรียนอนุบาลไปได้ เดี๋ยวก็ไปทำงานสายหรอก"
"ดีมาก นี่แหละคำที่แม่อยากได้ยิน" คุณแม่ฉีกยิ้มสดใสทันทีที่ได้ยินคำตอบ ก่อนจะยกมือขึ้นมาขยี้หัวลูกสาวเบาๆ
"คุณกิรินเกลียดการอยู่ในฝูงชนคนเยอะๆ อย่างกับอะไรดี ใครไม่รู้บ้างล่ะคะ?"
"รู้ใจจริงๆ เลยนะลูกสาว นี่ถ้าไม่ติดว่า 'ลูกชาย' แม่ไม่ว่างนะ แม่ส่งถึงแค่หน้าบ้านแล้วเนี่ย" เธอพูดในเชิงหยอกล้อ แต่ลูกสาวผู้รู้ใจนั้นดูออกว่าคุณเธอพูดเรื่องจริง100เปอร์เซ็นต์
"นี่แม่กะจะยกให้ไอ้ปุณมันเป็นผู้ปกครองหนูเลยรึเปล่าเนี่ย? งานราชงานหลวงอะไรก็ส่งมันมาเป็นตัวแทนตลอดเนี่ย" เด็กสาวว่าก่อนจะยู่ปากใส่คนเป็นแม่
"ก็แม่ไว้ใจไงว่าลูกปุณของแม่จะดูแลเราได้" เธอว่าพลางยกมือ2ข้างขึ้นมาลูบหัวลูกสาวพลางส่งยิ้มสดใสให้
"จากนี้หนูน่าจะได้เจอมันน้อยลงแล้วนะ แม่จะอดสอดแนมเรื่องของหนูจากลูกชายคนโปรดแล้วนะ บอกไว้ก่อน"
"ลูกสาวแม่ก็ไม่ใช่คนชอบปิดบังอะไรอยู่แล้วล่ะ เดี๋ยวมีเรื่องอะไรก็อดไม่ได้ต้องมาเม้าท์มอยให้แม่ฟังอยู่ดี"
"ก็แม่เลี้ยงลูกมาเป็นเด็กพูดมากนี่นา จะให้ทำไงได้ล่ะ"
สองคนยืนต่อปากต่อคำแบบคนรู้ทันกันอยู่สักพัก ก่อนจะส่งรอยยิ้มสดใสให้กันและกัน
"ไปเตรียมตัวได้แล้วไป แม่จะไปแล้ว"
"โอเค กลับดีๆ นะ" เด็กสาวพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะเข้าไปกอดหญิงตรงหน้า และยื่นหน้าเข้าไปจุ๊บเบาๆที่แก้ม2ข้าง
กิรินกอดตอบและเอียงคอซ้ายขวารับเล็กน้อยอย่างเคยชิน ก่อนที่ทั้งคู่จะผละออกจากกันช้าๆ
คนเป็นแม่เดินออกไปพลางโบกไม้โบกมือลากับลูกสาวอย่างร่าเริง ก่อนจะหันหลังไปที่ทางออก...ทว่าทันทีที่หันไป สายตาของเธอไปสบเข้ากับภาพๆหนึ่งที่ทำเอาก้าวขาไม่ออกไปชั่วขณะ
วีโอเลตเอียงคอมองแผ่นหลังของแม่ด้วยความแปลกใจ เธอค่อยๆ หันมองตามทางที่แม่ของเธอยืนมองค้างอยู่...ภาพนั้นคือกลุ่มของครอบครัวใหญ่ครอบครัวหนึ่งที่เดินมาด้วยกัน และหนึ่งในนั้นมีคนที่คุ้นตาเธออยู่...วิคเตอร์ ชายร่างสูงผิวสีแทนที่ยืนอยู่ในกลุ่มคนเหล่านั้น เขายืนฟังหญิงวัยใกล้เคียงกับแม่ของเธอพูดอะไรบางอย่างอยู่ด้วยสีหน้านิ่งเฉยสักพัก ก่อนจะบังเอิญหันหน้ามาทางวีโอเลตพอดี
ทันทีที่เจอหน้าเธอ ชายหนุ่มก็ยิ้มร่าขึ้นมาโดยอัตโนมัติ ก่อนจะยกมือโบกทักทายเธอเบาๆโดยไม่ได้สนใจหญิงสาวตรงหน้าเขานัก ในวินาทีนั้น หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเด็กหนุ่มขี้เล่นก็หันหลังมามองตามสายตาของเขา ก่อนจะพบกับวีโอเลต
สายตาของหญิงคนนั้นส่งความรู้สึกเชือดเฉือนมาที่เด็กสาวทันที ราวกับว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เคยเจอกัน... ก่อนที่เธอจะเลื่อนสายตาไปเจอกับกิริน ที่ยังคงยืนตัวแข็งทื่ออยู่ที่เดิม
ทันใดนั้นเอง สายตาของหญิงแปลกหน้าคนนั้นก็ส่งบรรยากาศเย็นยะเยือกยิ่งขึ้นมาที่แม่ของเธอ ก่อนจะกรอกลูกตามองแม่ของวีตั้งแต่หัวจรดเท้าและกระตุกยิ้มมุมปากอย่างไม่น่าไว้ใจ แล้วจึงหันกลับมามองหน้าเด็กหนุ่มตรงหน้าดังเดิม
วีโอเลตหันกลับมามองแม่ของเธอที่หันหน้าหนีไปอีกทาง และถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะเดินจากไป
ทิ้งให้เด็กสาวมองตามแผ่นหลังนั้นไปด้วยความสงสัยอยู่สักพัก ก่อนจะสลัดความสงสัยและเดินไปที่เครื่องจักรด้านหลัง เพื่อนำกระเป๋าสัมภาระไปเก็บเข้าที่ด้านหลังเครื่องตามคำแนะนำที่เขียนอยู่ในป้ายด้านหน้า
"เอาของติดตัวไปแค่นั้นเองเหรอ?" น้ำเสียงที่คุ้นหูดังขึ้นมาใกล้ๆ วีโอเลตจึงเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเจ้าของเสียง และพบกับเด็กหนุ่มแววตาขี้เล่นที่ยืนอยู่ที่ด้านหลังเครื่องจักรเครื่องข้างๆกันกับเธอ
"อือ ขี้เกียจพกไปเยอะน่ะ"
"ว่าแต่ว่านะ...เธอรู้จักกับแม่ฉันด้วยเหรอ?" เขาเข้าเรื่องที่สงสัยโดยไม่อ้อมค้อม แววตาฉายแววอยากรู้อยากเห็นสุดๆ
"...คนที่อยู่กับนายเมื่อกี้นี้น่ะเหรอ?"
"อื้อ ที่สายตาแบบ มีออร่าอำมหิตหน่อยๆอ่ะ ให้เดานะ ที่หันมามองเธอเมื่อกี้เขาน่าจะทำสายตาแบบจิกกัดหน่อยป่ะ?"
"ก็ประมาณนั้นล่ะมั้ง...แต่ฉันว่าฉันไม่เคยรู้จักแม่นายนะ ไม่เคยเห็นหน้าเลยด้วยซ้ำ"
"เหรอ? แปลกจังเลยนะ ถึงคุณนายเขาจะเป็นคนนิสัยเสียขั้นสุด แต่ฉันก็ไม่เคยเห็นเขาจะไปมองหน้าหาเรื่องใส่คนไม่รู้จักเลยนะ...แปลก...แปลกมาก" เด็กหนุ่มแสดงสีหน้าครุ่นคิด คิ้วขมวดกันเป็นปมด้วยความสงสัย
"ช่างเถอะ เขาไม่ได้ทำอะไรฉันสักหน่อยนี่นา อาจจะแค่เป็นคนหน้าตาดูเหวี่ยงเฉยๆ ก็ได้ คงไม่มีอะไรมั้ง"
"ไม่อ่ะ เขาแสดงเก่งจะตายไป ปกติก็เห็นตีหน้ายิ้มเข้าสังคมออกจะบ่อย" เด็กหนุ่มพูดถึงคนที่เรียกว่า 'แม่' ในทางที่เสียแบบสุดๆ จนวีโอเลตแอบสงสัยในความสัมพันธ์อันเหนียวแน่นของครอบครัวเดแคลน
หญิงสาวหันกลับไปสนใจเก็บสัมภาระต่อ ก่อนจะเดินไปที่ด้านหน้าเครื่อง และได้พบกับกลุ่มครอบครัวที่ยืนอยู่ด้านหน้าเครื่องจักรอีกข้างหนึ่ง และในกลุ่มนั้นก็มีร่างสูงที่คุ้นตายืนอยู่ด้วย
เด็กหนุ่มเจ้าของแววตาว่างเปล่ายืนฟังหญิงสาววัยเดียวกันกับแม่ของเธอกำลังพูดอะไรบางอย่างด้วยใบหน้าที่ดูอบอุ่น
"อ้าว คุณน้า! สวัสดีครับ" วิคเตอร์ที่เพิ่งเดินมายืนใกล้ๆ กับวีโอเลต ส่งเสียงโพล่งออกมา พลางผงกหัวทักทาย
หญิงสาวที่ยืนอยู่กับเตวิชหันมามองตามเสียงเรียก ก่อนจะส่งรอยยิ้มอบอุ่นมาให้วิคเตอร์
"สวัสดีจ้ะ วิคเตอร์ นี่คุณวิคตอเรียไม่ได้มาด้วยหรอกเหรอ?" เธอหันมาทักทายและถามหาบุคคลที่สาม
"แม่เพิ่งกลับไปเมื่อกี้นี้เองครับ"
"น่าเสียดายจัง อดเจอกันเลยนะ"
โกหก! สีหน้าของเธอดูโล่งใจสุดๆกับคำตอบนั้น
"เดี๋ยววันงานเลี้ยงต้อนรับนักเวทปีนี้ก็น่าจะได้เจอกันแหละครับ" วิคเตอร์ที่ดูออกว่าหญิงตรงหน้าไม่ได้อยากเจอแม่ของเขาสักนิด ทำเป็นเออออตามไปแล้วพูดตามบทที่คิดว่าควรจะพูด
"จ้ะ งั้นไว้เจอกันนะ ยังไงก็ฝากเตด้วยนะลูก ถึงลูกชายน้าจะไม่ได้น่าเป็นห่วงสักเท่าไหร่ก็เถอะ" เธอว่าพลางหันกลับไปมองหน้าลูกชายด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม "ว่าแต่ว่า เดือนล่าสุดนี้เห็นว่าพลังเราลดลงเหรอ? น้าได้ยินมาอีกทีน่ะ"
"ครับ ข่าวไปไวเหมือนกันนะครับเนี่ย" วิคเตอร์ที่ได้รับคำถามที่ดูเหมือนจะหวังดีจากหญิงตรงหน้า เขาไม่ได้แสดงออกว่าไม่ชอบใจแต่อย่างใด เพียงแค่ยิ้มกว้างและตอบกลับด้วยน้ำเสียงร่าเริงเหมือนคนไม่คิดอะไรมาก
"ยังไงวิคเตอร์ก็เป็นเพื่อนของลูกชายน้านี่นา น้าก็เป็นห่วงเป็นธรรมดา...ถ้าต้องการคำปรึกษาก็คุยกับเตได้นะลูก ลูกชายน้าน่ะเขามีเคล็ดลับที่ทำให้พลังงานไม่เคยลดลงเลยล่ะ" เธอพูดในเชิงกึ่งแนะนำกึ่งบัฟใส่วิคเตอร์ สีหน้าของทั้งสองคนตอนนี้คือสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสแต่แฝงด้วยนัยยะอะไรบางอย่าง
"ขอบคุณนะครับคุณน้า" วิคเตอร์ยังคงเก็บอาการให้ดูปกติได้ คุณน้าจึงค่อยๆ ละสายตาออกมาจากเขา ก่อนจะหันมาสบตาวีโอเลตที่ยืนอยู่ข้างๆ กัน
"นี่ใครกันจ๊ะเนี่ย? เพื่อนในคลาสของวิคเตอร์เหรอลูก? ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะรู้จักกับเตด้วยน่ะสิ" เธอหันมาส่งยิ้มให้เด็กสาวอย่างเป็นมิตร
"อ๋อ นี่ วีโอเลตครับ ไม่ได้เรียนคลาสเดียวกันหรอก แต่เตกับเซนก็รู้จักนะครับ สนิทกันระดับหนึ่งเลยแหละเนอะ" วิกเตอร์ตอบแทน ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้วีโอเลตที่ยืนไม่รู้อิโหน่อิเหน่
"เอ๋ งั้นเหรอ? งั้นน้าก็คงต้องทำความรู้จักไว้น่ะสิ"
"เอ่อ คือว่า..." วีเริ่มตะกุกตะกัก ไม่รู้จะตอบยังไง ก่อนที่เธอจะสังเกตเห็นว่าสายตาของหญิงสาวตรงหน้าเลื่อนลงมามองเห็นที่ข้อมือของเด็กสาวซึ่งไม่ได้มี 'ตัวอักษรที่ควรจะมี' ในความคิดของเธอ
ทันทีที่พบว่าข้อมือของเธอว่างเปล่า แววตาของหญิงสาวก็เปลี่ยนเป็นแววตาเย็นชาไปชั่วขณะ ก่อนที่จะปรับกลับมา
"...เอาไว้ถ้ามีโอกาสเจอกันครั้งหน้า ไว้เราค่อยมาทำความรู้จักกันเนอะ เดี๋ยวน้าต้องไปทำธุระต่อแล้ว ไปก่อนนะลูก" เธอรีบตัดจบบทสนทนาอย่างแนบเนียน ก่อนจะเดินออกไปอย่างมีมารยาท
"เป็นไง? สมกับฉายางูแมวเซาแห่งวงการคุณนายตระกูลนักเวทมั้ย?" วิคเตอร์ก้มลงมาพูดเสียงเบาๆ พลางส่งสายตามองไปที่แผ่นหลังของคุณนายที่เพิ่งเดินออกไปจากวงสนทนา
"งูแมวเซาเลยเหรอ? ไม่ขนาดนั้นมั้ง"
"ไม่ๆๆ ขนาดนั้นแหละ ที่เธอเจอนี่บอกเลยว่าเบาๆ ฉันน่ะเจอจนชินแต่ก็ยังไม่ชินจริงๆ สักทีหรอก กัดเบาๆ แต่พิษค่อยๆทำให้ตายช้าๆ...ถ้าเผลอประมาทล่ะก็ ตายช้าแต่ตายชัวร์" เขาอธิบายในเชิงเปรียบเปรยอย่างละเอียด "ส่วนคุณนายวิคตอเรีย...หมายถึงแม่ฉันน่ะ รายนั้นได้ฉายาเสือเขี้ยวดาบล่ะ แบบว่ากัดเข้าคอทีเดียวกะให้ตายไปเลยไรงี้" เด็กหนุ่มไม่วายหันกลับมานินทาแม่ตัวเองต่อ
"ประกาศจากส่วนกลางของเอียนโซค่ะ ตอนนี้เหลือเวลาอีก5นาที ทางเราจะทำการเดินเครื่องเคลื่อนย้ายผู้เข้าทดสอบไปยังสนามสอบคัดเลือก ขอให้ผู้เข้าสอบทุกๆ ท่านเข้าประจำที่ไว้ก่อนเลยนะคะ ถ้าท่านใดประจำที่ไม่ทัน และไม่ได้รับการเคลื่อนย้ายเข้าสู่สนามสอบ ทางเอียนโซจะตัดสิทธิ์การเข้าทดสอบคัดเลือกทันทีนะคะ"
เสียงประกาศจากลำโพงใหญ่ที่อยู่ในส่วนกลางดังขึ้นมา ผู้เข้าสอบทุกคนจึงเริ่มเตรียมเข้าประจำที่ วิคเตอร์เองก็หันมาโบกมือให้เธอเป็นเชิงขอตัว ก่อนจะเดินกลับไปที่เครื่องตัวเอง ในขณะที่เตวิชที่เพิ่งเก็บสัมภาระที่เครื่องเรียบร้อยกำลังเดินกลับมาที่ด้านหน้า ชายหญิง2คนหันมาสบตากันโดยบังเอิญ ก่อนที่วีโอเลตจะส่งยิ้มให้ก่อน
สายตาว่างเปล่าของเด็กหนุ่มตรงหน้าดูมีชีวิตชีวาขึ้นเล็กน้อย เขาส่งยิ้มบางๆ คืนให้หญิงสาว ก่อนที่ทั้งสองคนจะขึ้นไปนั่งบนแท่นโลหะ แล้วจึงล้มตัวลงนอนราบไปกับแท่นที่ติดกับตัวเครื่อง
"ทางเราจะเริ่มเดินเครื่องในอีก10วินาทีค่ะ ...10...9...8..." น้ำเสียงของหญิงผู้ประกาศดังขึ้นอีกครั้ง เธอนับถอยหลังจนถึงเวลา ก่อนที่เสียงของเครื่องจักรจะเริ่มดังขึ้น...


## บทที่10 : การทดสอบคัดเลือกนักเวทมนตร์ประจำปี (1/2)

บทที่ 10
การทดสอบคัดเลือกนักเวทมนตร์ประจำปี (1/2)
ว้าบ!
ผู้เข้าทดสอบทุกคนหลับตาลงตามคำแนะนำการใช้เครื่องจักร ก่อนที่แสงจะสว่างว่าบขึ้นมา...
"ผู้เข้าสอบคัดเลือกทุกท่าน เชิญลืมตาได้ค่ะ" เสียงของหญิงคนเดิมดังขึ้นอีกครั้ง ทุกคนค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ ก่อนจะหันมองสอดส่องสายตาไปทั่วด้วยความสงสัย
ผู้เข้าทดสอบจำนวนร่วม200คน อยู่รวมกันในห้องโถงขนาดใหญ่ โดยแต่ละคนนั่งอยู่บนเก้าอี้สีดำมีพนักพิงที่วางเรียงกันตามหมายเลขประจำตัวผู้เข้าทดสอบ
"สวัสดีค่ะทุกท่าน ดิฉัน อลิซ AIผู้รับผิดชอบงานทดสอบคัดเลือกนักเวทประจำปี ทุกท่านจะได้เจอกับดิฉันในตลอดช่วงการแข่งขันค่ะ ดังนั้นถ้ามีปัญหาหรือข้อสงสัยใดๆ สามารถติดต่อดิฉันได้โดยตรงจากเครื่องแท็บเลตที่อยู่ด้านหน้าของทุกท่านในตอนนี้ได้เลยค่ะ" ภาพของหญิงสาวปริศนาปรากฏขึ้นบนหน้าจอขนาดใหญ่ที่ด้านหน้าของห้องโถง เธอมีรูปร่างหน้าตาที่สวยงามราวกับซุปเปอร์สตาร์ และทันทีที่เธอประกาศตัวว่าเป็นAI ทุกคนจึงเข้าใจในความงดงามของเธอทันที "ในวันนี้ขอให้ทุกท่านเข้าไปรับคีย์การ์ดห้องพักของตัวเองได้ที่เค้าเตอร์ด้านหน้าและเชิญพักผ่อนตามอัธยาศัยได้เลยค่ะ สัมภาระของทุกท่านอยู่ในห้องพักส่วนตัวทั้งหมดแล้ว การทดสอบจะเริ่มต้นขึ้นในวันพรุ่งนี้ ส่วนรายละเอียดต่างๆ ท่านสามารถเช็คได้ในเครื่องแท็บเลตส่วนตัวได้เลยค่ะ"
หลังจากจบประกาศ หน้าจอใหญ่ด้านหน้าก็ดับลง ผู้เข้าสอบเริ่มสำรวจสิ่งแวดล้อมรอบๆ
วีโอเลตก้มลงมองที่หน้าตัก พบกับเครื่องแท็บเลตที่วางอยู่ เธอจึงหยิบขึ้นมา ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ช้าๆ
"ไปหยิบกุญแจกันเลยมั้ย?" วิคเตอร์ที่นั่งอยู่ถัดไป1ที่นั่งเดินมาชวนเธอด้วยสีหน้าสดใส
"อื้อ ไปกัน" วีตอบรับก่อนจะหันไปมองเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ก่อนหน้าเธอ1หมายเลข "เต นายจะไปเลยมั้ย?"
"โอเค เซนน่าจะอยู่แถวหน้าๆ นะ ไปพร้อมกันเลยละกัน"
ทั้ง3คนพากันเดินไปเจอกับเซเนท หญิงสาวอีกคนที่คุ้นเคยกันดี ก่อนจะพากันเดินไปตามทางเพื่อรับคีย์การ์ดซึ่งวางเรียงตามหมายเลข
เตสังเกตเห็นหมายเลขของตัวเอง ทั้ง3คนซึ่งมีหมายเลขประจำตัวติดกันจึงเดินตามกันไป
'102...104' หมายเลขคีย์การ์ดที่เรียงกันอยู่มีเพียงเลขที่ของเตวิช 102 และของวิคเตอร์ 104 แต่หมายเลข103ที่ควรจะอยู่ระหว่างกลางกลับหายไป
"...แล้ว103ไปไหนล่ะ?" วิคเตอร์ที่สังเกตเห็น บ่นขึ้นมาเบาๆ
"ของพวก 'คนนอก' อยู่ฝั่งนู้นโน่น ฝั่งนี้มีแค่ของเมจ ไม่มีของเธอหรอก" เสียงของหญิงแปลกหน้าที่อยู่ด้านหลังวีโอเลตดังขึ้นมา เมื่อหันไปเธอก็เจอกับหญิงสาวตัวเล็ก หน้าตาสะสวย เจ้าของเรือนผมสีแดงธรรมชาติลอนคลายยาวสลวยประมาณกลางหลัง ดวงตาสีฟ้ากลมโตน่าหลงใหล ซึ่งบัดนี้ฉายความเย็นชาออกมาอย่างชัดเจน
"หา? ฉันก็เข้าใจนะว่าจะต้องโดนแบ่งแยกชนชั้นแน่ ๆ แต่ไม่คิดว่าจะทำออกมาชัดเจนขนาดนี้ นี่มันยุคไหนแล้ว?" หญิงคนหนึ่งโวยวายขึ้นมา เธอเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ไม่มีตราสัญลักษณ์ที่ข้อมือ หรือก็คือเป็น 'คนนอก' ที่เด็กสาวผมแดงกล่าวถึง
กลุ่มเด็ก 'คนนอก' เริ่มพูดกันเสียงเซ็งแซ่...ยกเว้นวีโอเลต เธอหันไปมองหน้ากับหญิงสาวตาฟ้าที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า
"ขอบใจนะ" เธอว่าก่อนจะเดินนำไปทางที่เด็กสาวตาฟ้าบอกไว้ ก่อนจะเจอคีย์การ์ดหมายเลข103ของตัวเอง เธอจึงหยิบมันขึ้นมา
"ห้องของพวกคุณอยู่ที่ชั้น1กันนะคะ" เสียงเรียบเฉยของหญิงผู้เป็นปัญญาประดิษฐ์หน้าสวยที่เพิ่งโผล่หน้าขึ้นจอในห้องโถงเมื่อสักครู่ดังขึ้น ร่างสูงของเธอกำลังเดินเข้ามาที่หลังเค้าเตอร์ ฝั่งที่วางคีย์การ์ดแยกออกมา
"แม้แต่ห้องก็ถูกแยกออกจากเมจ? เห็นพวกเราเป็นคนนอกจริงๆด้วยสินะ" หญิงสาวอีกคนในกลุ่มพูดประชดขึ้นมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ
หลังจากที่กลุ่มคนผู้ถูกมองเป็น 'คนนอก' เริ่มแสดงความโมโหหงุดหงิดออกมา เหล่าเมจก็เริ่มถอนหายใจ กรอกตามองบนกันเป็นแถบๆ โดยเฉพาะแม่สาวผมแดงที่ดูจะเบื่อสถานการณ์นี้ที่สุด
"ก็มีห้องให้นอนเหมือนกันนี่นา" วีพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนที่บรรยากาศของกลุ่มคนที่กำลังโวยวายจะเงียบสงัดลง และเด็กสาวเจ้าของผมสีแดงเพลิงก็เริ่มกระตุกยิ้มมุมปากเอียงคอมองวีโอเลต
"อย่างน้อยก็มีคนเจียมตัวอยู่1คนแฮะ" เธอว่าพลางปรบมือช้าๆ3ครั้ง ด้วยใบหน้าเย้ยหยัน ทำเอาวีโอเลตที่กำลังถือคีย์การ์ดกำลังจะเดินไปที่ห้องพักอย่างสงบ ถึงกับหยุดกึกด้วยความหงุดหงิด เธอหันไปมองหน้าเด็กสาวคู่กรณี ก่อนจะรวบรวมสติกลับมา
"ขอบใจจ้ะ" วีโอเลตหันไปพูดขอบคุณด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส ก่อนจะหุบยิ้มในทันที่จบประโยคและทำหน้านิ่ง ส่งสายตาเย็นชาสู้กับหญิงตรงหน้าเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันหน้าไปมองทางด้านหน้า ไม่ได้กลับมาสนใจสาวผมแดงที่ยืนส่งสายตาอาฆาตตามหลังมาอย่างไม่ลดละ
อวดดีนักนะ ยัยนี่ไม่ได้ตายดีแน่!
สาวสวยตาฟ้าคิดในใจด้วยความโมโหกับท่าทีอวดดีเมื่อสักครู่ของเด็กสาวผมชมพูที่บัดนี้ได้ตกเป็นเป้าหมายของเธอเข้าเสียแล้ว...
เช้าวันถัดมา
3.00AM
ณ สนามวิ่งวงแหวน
ผู้เข้าทดสอบถูกเรียกตัวมารวมกันในตอนเช้าตรู่โดยไม่มีการเตือนล่วงหน้าใดๆ ทั้งสิ้น...คำพูดของแม่สาวAIที่ทิ้งไว้ให้เมื่อวานนี้มีแค่ 'การทดสอบจะเริ่มวันพรุ่งนี้' ...ก็อาจจะถือว่าเตือนแล้วก็ได้น่ะนะ
ทุกคนใส่ปลอกแขนโลหะที่ได้รับไว้ ก่อนจะเริ่มยืดเส้นยืดสาย
"ในด่านแรกเราจะเริ่มต้นที่การวิ่งวนในสนามค่ะ ถ้าวิ่งจนครบระยะที่กำหนดไว้แล้ว ที่ปลอกแขนจะขึ้นสัญญาณไฟสีเขียว ถึงตอนนั้นท่านจึงจะสามารถออกจากสนามได้ค่ะ ถ้าใครหยุดวิ่งเกิน10นาที หรือออกจากสนามก่อนได้รับสัญญาณไฟ จะถือว่าสละสิทธิ์ค่ะ การคัดเลือกจะจบเวลา 7โมงเช้า ถ้ามีใครที่ยังไม่ได้รับสัญญาณจนถึงตอนนั้น ถือว่าทดสอบไม่ผ่านค่ะ" AIสาวสวยคนเดิมยืนอธิบายกติกา วันนี้เธอแต่งชุดวอร์มสำหรับออกกำลังกาย แม้ว่าจริงๆ แล้วเธอจะไม่ได้เป็นคนที่ต้องมาออกกำลังสักหน่อย
พวกเขาต่างหากที่ถูกทดสอบ!
"ถ้าทุกท่านพร้อมแล้ว...เริ่มได้เลยค่ะ"
สิ้นเสียงหญิงสาว ทุกคนเริ่มออกตัววิ่ง อีก1สิ่งที่ทำให้เห็นได้ชัดว่าใครเป็นเมจหรือใครไม่ใช่ ก็คือท่าทางตอนออกตัววิ่ง...ในตอนเริ่มวิ่ง เหล่าเมจดูจะตั้งสมาธิเพื่อทำอะไรบางอย่าง ก่อนที่จะมีแสงออร่าสีฟ้าจางๆเปล่งประกายออกจากร่างกายของพวกเขาเล็กน้อย
มันคือการใช้พลังเวทมนตร์เสริมพลังร่างกาย เป็นวิธีการที่จะเพิ่มขีดจำกัดของร่างกายมนุษย์ อย่างในกรณีนี้ก็อาจจะช่วยให้วิ่งได้เร็วขึ้น และเหนื่อยยากขึ้น
ทำให้ตอนนี้กลุ่มเมจเริ่มวิ่งเร็วขึ้น และดูไม่ค่อยเหนื่อยกันสักเท่าไหร่
เป็นการทดสอบที่ดูยังไง เมจก็ผ่านฉลุยแน่นอน
ในขณะที่อีกกลุ่มหนึ่ง กำลังวิ่งด้วยพละกำลังขีดจำกัดของร่างกายมนุษย์ปกติ แถมยังไม่มีใครรู้ว่าตกลงแล้วจะต้องวิ่งนานแค่ไหน? พวกเขาทำได้เพียงแหงะมองปลอกแขนในทุก ๆ ครั้งที่เริ่มเหนื่อยจนทนไม่ไหว
วีโอเลตซึ่งแม้จะไม่ใช่กลุ่มของเมจ แต่ก็ดูจะจัดการร่างกายของตัวเองได้ค่อนข้างดี เธอรวบรวมสติให้มั่นคง และจัดการการหายใจให้สม่ำเสมอ สายตาสอดส่องไปสังเกตร่างสูงของชายที่ทุกคนเรียกกันว่า 'ตัวเต็ง'
เตวิชที่เสริมพลังด้วยพลังเวทของตัวเองแล้ว เริ่มออกวิ่งด้วยความเร็วสูงโดยไม่รู้สึกตัวว่าถูกจับจ้องด้วยสายตาเฉียบแหลมของหญิงสาวเจ้าของนัยน์ตาสีบลูเบอร์รี่
ทุกๆ ครั้งที่ร่างสูงวิ่งครบ1รอบ เด็กสาวก็จะขยับปากขมุบขมิบนับเลขตามจำนวนรอบแบบลับๆ
ติ๊ดๆๆ
เสียงสัญญาณเสียงแรกดังขึ้นจากแขนของเต แสงสีเขียวกะพริบขึ้นบ่งบอกให้รู้ว่าเขาสอบผ่านเรียบร้อยแล้ว เด็กหนุ่มจึงค่อยๆ ชะลอแล้ววิ่งเหยาะๆออกไปพักข้างสนาม
หลังจากเตวิช ก็ตามมาด้วยวิคเตอร์ เซน และเหล่าเมจคนอื่น ๆ ที่ค่อยๆ ทยอยสอบผ่านและออกมาจากสนาม
ปึก!
ผ่านไปไม่นานนัก วีโอเลตก็เริ่มถูกก่อกวนจากเด็กที่มีตราบนข้อมือบางคนที่วิ่งเข้ามาจากด้านหลังเธอด้วยความเร็วและจงใจกระทบไหล่ให้เธอเสียสมดุลและเสียสมาธิ
ปึก!
ไม่เพียงแค่คนเดียวเท่านั้น ยิ่งพวกเขาเห็นว่ามีคนทำ คนอื่นๆ ก็เริ่มทำตามบ้างด้วยความสนุก
ไอ้พวกเด็กนิสัยเสียพวกนี้นี่มันเหลือเกินจริงๆ ! ที่บ้านตามใจกันมาตั้งแต่เด็กๆ สินะ โอเค! ถ้าที่บ้านไม่สั่งไม่สอน งั้นฉันช่วยสอนสักนิดก็คงได้แหละ
วีโอเลตคิดในใจพลางเก็บสีหน้าให้นิ่งเฉยเข้าไว้ ก่อนจะเปิดโหมดรับประสาทสัมผัสเต็มที่...ด้วยผลจากการฝึกฝนร่างกายและจิตใจมาโดยตลอด ทำให้วีโอเลตมีประสาทสัมผัสที่ค่อนข้างดีกว่าคนอื่นๆ
...ใน 5...4...3...2...
ทันใดนั้นเอง วีโอเลตยกมือ2ข้างขึ้นมา งอข้อศอก ก่อนจะจงใจออกแรงส่งให้แขนทั้ง2ข้างยืดออกไปด้านข้างอย่างรวดเร็วและปล่อยเต็มแรง
ปั้ก!
"โอ๊ย!!"
ศอกของเด็กสาวกระแทกเข้าอย่างจังบริเวณลิ้นปี่ของเด็กหนุ่มแปลกหน้าที่วิ่งเข้ามาจากด้านหลังซึ่ง 'บังเอิญ' อยู่กระชั้นชิดกับเธอในระยะกระทบไหล่พอดี...
แหม จะพูดว่าบังเอิญก็รู้สึกกระดากปากแฮะ...ก็พวกเขาจงใจเล่นไม่ซื่อกับเธอก่อนนี่นา เธอไม่ได้เริ่มนะ
"โอ๊ะ 'โทษๆๆ" วีโอเลตแสร้งทำหน้าตกใจราวกับไม่รู้มาก่อนเลยว่ามีคนวิ่งมาด้านหลังเธอในระยะกระชั้นชิด และกล่าวขอโทษขอโพยเล็กน้อย แล้ววิ่งต่อไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย
เหตุการณ์นั้นทำเอาผู้เฝ้ามองเหตุการณ์คนอื่น ๆ ก็เริ่มรับรู้ได้ว่า 'ยัยนี่ไม่ใช่ประเภทที่จะยอมให้คนอื่นแกล้งได้นาน' แล้วก็เริ่มรู้สึกว่าแผนกลั่นแกล้งนี้ดูไม่เวิร์คอีกต่อไป ทุกอย่างจึงกลับเข้าสู่สถานการณ์ปกติ วีโอเลตได้รับความสงบสุขกลับคืนมาอีกครั้ง เธอจึงกลับไปตั้งใจควบคุมร่างกายและลมหายใจได้ดังเดิม
เวลาผ่านไปสักพักจนกระทั่งในสนามไม่หลงเหลือเมจสักคนแล้ว และเหล่าคนที่ยังเหลืออยู่ในสนามก็เริ่มดูอ่อนล้า...เว้นแต่เพียงเด็กสาวผมชมพูที่แม้จะไม่ใช้ความเร็วสูงนัก แต่ก็ยังดูมีท่าทีที่สบายๆ
ไม่มีใครมองออกว่าจริงๆ แล้วในหัวสมองของเด็กสาวตอนนี้กำลังประมวลผลอย่างหนัก เธอคำนวณทุก ๆ ย่างก้าวของตัวเองอย่างแม่นยำ ทำให้จิตใจยังค่อนข้างมั่นคง...การร่ำเรียนสายวิทย์-คณิตตั้งแต่ม.1ยันม.6 แล้วต่อด้วยคณะวิทยาศาสตร์ต่อในมหา'ลัยอีก4ปีของเธอไม่เคยเสียเปล่าจริงๆ ทุกอย่างอยู่ในขอบเขตของการประมวลผลได้หมดแหละ! ที่ผ่านมาเธอฝึกร่างกายจนแข็งแรงพอแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแค่ต้องคงสติไว้ให้มั่นจนกว่าจะจบ!
"บ้าจริง วีโอเลตของฉันนี่มีเสน่ห์ชะมัด" วิคเตอร์ที่ยืนมองจากข้างสนาม พูดขึ้นมา พลางส่งสายตาขี้เล่นมองตามแม่สาวผมชมพูไม่ละสายตา
"ของแก? ของแกตอนไหน? ฉันเห็นวีก็เลี่ยงแกมาตลอด เอาจริงๆ ยัยนั่นถนอมน้ำใจแกขั้นสุดแล้วนะ" เด็กสาวผมบลอนด์ผู้ยืนฟังคำพูดของเด็กหนุ่มพูดขัดขึ้นมาด้วยหน้าตานิ่ง ๆ
เซเนทมองไปที่เด็กสาวผมชมพูในสนามที่เธอเองก็คุ้นตา แต่แววตาของเธอนิ่งมากจนไม่สามารถอ่านออกว่าคิดอะไรอยู่
"ก็แค่ตอนนี้แหละน่า ไว้หลังจากได้เข้าเป็นนักเวทด้วยกัน ฉันมั่นใจว่าฉันจะมีโอกาสโปรยเสน่ห์มากกว่านี้นั่นแหละ"
วิคเตอร์และเซนยืนคุยกันอยู่สักพัก โดยไม่ได้สังเกตว่ามีบุคคลนอกวงสนทนายืนฟังอยู่ด้านหลัง
เด็กสาวผมแดงกับกลุ่มเพื่อนสาวที่ยืนอยู่ด้วยกันราว3-4คนได้ยินบทสนทนาในเชิงชื่นชมจากคนระดับท็อป3ในคลาสนักเวท แล้วรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา เด็กสาวผมแดงผู้เป็นเหมือนหัวโจกของกลุ่มค่อยๆ ยกมือขึ้นมา สายตาเล็งไปที่เด็กสาวผมชมพูในสนาม ก่อนจะเริ่มตั้งสมาธิ
"เฟย์ แกจะทำอะไรอ่ะ" 1ในบรรดาเพื่อนสาวกระซิบถามสาวผมแดงเจ้าของชื่อ
"สั่งสอนคนอวดดีให้รู้จักที่ต่ำที่สูงสักหน่อยไง" เธอตอบกลับพลางตั้งสมาธิควบคุมพลังงานเตรียมเล็งไปที่เป้าหมาย
"จะดีเหรอแก"
"นั่นสิ"
ประโยคคำพูดดูเหมือนจะคัดค้าน แต่สีหน้าและน้ำเสียงของพวกเธอกลับแลดูสนุกสนานและสะใจไปด้วย
สรุปแล้วก็ไม่มีใครห้ามเธอสักคน เฟย์ค่อยๆ ส่งพลังงานเข้าไปใกล้สนามเรื่อย ๆ แบบลับ ๆ
ถึงจะมีคนเห็นพลังของเธอแต่พวกเขาก็ไม่รู้อยู่ดีว่ามันเป็นของเธอ และเธอเองก็แน่ใจว่า เมจคนอื่นๆ ก็เหม็นขี้หน้ายัยเด็กนี่พอๆ กันกับเธอนั่นแหละ
"..." ไม่ทันที่พลังงานจะไปถึงตัวเป้าหมาย วิคเตอร์ที่รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างก็หันมามองหน้าเฟย์...
สายตานิ่งเฉยที่เขาส่งมาในแวบแรกนั้น ทำเอาเด็กสาวสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ
จริงสิ เด็กระดับSทั้ง3คนนี้ดูเหมือนจะสนิทกับเด็กนั่นนี่นา...ถ้าเขาเกิดเปิดโปงฉันขึ้นมา...
ความคิดของเธอพลันสับสนวุ่นวายไปชั่วขณะ ก่อนที่สายตาของชายหนุ่มที่มองมาที่เธอจะเปลี่ยนไป กลายเป็นสายตาเจ้าเล่ห์ปนขี้เล่น เขากระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปมองที่สนามดั่งเดิม ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เขาไม่ได้ไม่พอใจถ้าฉันจะแกล้งเด็กนั่นสินะ? ก็ว่าอยู่ คนอย่างวิคเตอร์จะห่วงใครจริงจังล่ะ ก็คงสนใจแค่ชั่วครั้งชั่วคราวเหมือนที่ผ่านๆ มานั่นแหละ
เฟย์คิดในใจก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากแล้วกลับไปโฟกัสกับเรื่องตรงหน้าต่อ
เซนที่สังเกตเห็นทุกๆสิ่งที่เกิดขึ้นเหลือบมองชายหนุ่มผู้เป็นเพื่อน
"คิดว่าแกจะห้ามยัยนั่นซะอีก"
"...อืม...ไม่ล่ะ แบบนั้นไม่น่าจะสนุก" เขาว่าพลางยิ้มเจ้าเล่ห์มองตรงไปที่สนามวิ่ง "ฉันยังอยากจะรู้ว่า 'วีโอเลต รอจเจอร์' มีอะไรซ่อนไว้บ้าง...แกก็รู้นี่นาว่าคุณนายตระกูลเดแคลนไม่ได้ให้ความสนใจกับคนธรรมดาทั่วไปหรอกนะ"
"ดูเหมือนแกกำลังสนุกมากกว่าอยากรู้อยากเห็นนะ"
"ไม่เถียง"
วิคเตอร์ยักไหล่ ก่อนจะยิ้มบางๆ แสดงแววตาเป็นประกายส่งไปที่ร่างบางของหญิงสาวคนเดิมที่ยังคงวิ่งต่อไปด้วยการหายใจอย่างสม่ำเสมอ
ออร่าพลังงานจางๆของเฟย์เคลื่อนตัวเขาไปใกล้สนามขึ้นเรื่อย ๆ แต่ไม่ได้เคลื่อนไปเร็วมากนัก เพราะผู้ใช้เองก็ยังไม่ได้ชำนาญมากพอ
ฟึ่บ!
จู่ ๆ ลมก็พัดเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทิศทางลมถูดพามาที่สาวผมแดงโดยตรง ทำเอาผมลอนสวยของเธอถูกพัดอย่างแรงจนกระเซอะกระเซิงไปหมด
"ว้าย!"
"เฟย์ ผมแก!"
กลุ่มเด็กสาวร้องขึ้นมาด้วยความตกใจ ทุกสายตาหันมาสนใจเหตุการณ์ตรงหน้าทันที
บ้าจริง! ฉันลงทุนเสียพลังเวทไปเมื่อเช้าเพื่อจัดให้ทรงผมเป๊ะภายใน5วินาทีก่อนจะวิ่งออกมาเชียวนะ!
ความคิดโผล่ขึ้นมาในหัวเธอทันทีที่ผมสีแดงเพลิงของเธอปลิวมั่วซั่วปิดหน้าปิดตาเต็มไปหมด
เด็กสาวลืมทุกเรื่องที่กำลังทำอยู่แล้วรีบใช้2มือจัดทรงผมให้เข้าที่เข้าทางอย่างรวดเร็ว
"กระจก! เอากระจกมาเดี๋ยวนี้เลย"
"นี่ๆๆ! ฉันมี!"
พวกเธอโวยวายกันยกใหญ่ และควานหากระจกส่งให้เฟย์อย่างร้อนรนกันไปหมด ทำเอาทุกคนเปลี่ยนโฟกัส...เป็นไปตามแผนของชายหนุ่มผู้ยืนนิ่งอยู่รอบนอกบริเวณฝูงชน...
สายตาที่ว่างเปล่าของเขาไม่สั่นคลอนแม้แต่น้อย เขาเพียงแต่มองไปที่กลุ่มเด็กสาวที่วุ่นวายกันอยู่เล็กน้อย ก่อนจะละสายตากลับไปมองสอดส่องที่สนามฝึกอีกครั้ง ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ชายเจ้าของแววตาขี้เล่นหันมามองสถานการณ์วุ่นวายที่เกิดขึ้นด้านหลังเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนจุดโฟกัสไปมองชายร่างสูงที่ยืนนิ่งเฉยเหมือนไม่ได้ทำอะไรทั้งสิ้น
"เสียของหมดเลย ไอ้คนใจอ่อนนั่น...น่าหงุดหงิดชะมัด" วิคเตอร์บ่นอุบอิบก่อนจะหันกลับมาด้วยสีหน้าที่แสดงออกถึงความรำคาญใจ
เซเนทที่ยืนอยู่ใกล้กันเหลือบมองหน้าผู้เป็นเพื่อนเล็กน้อย ก่อนจะหันมองไปที่เด็กหนุ่มคนเดียวกัน...ดูเหมือนว่านอกจากเขา2คนแล้ว ทุกคนต่างก็คิดว่าลมพัดเมื่อสักครู่เป็นเพียงแค่ความบังเอิญทั้งนั้น...
เธอจ้องมองด้วยสายตาที่ไม่แสดงความรู้สึกอยู่สักพัก ก่อนจะผละสายตากลับมามองที่เด็กสาวที่ยังคงวิ่งวนอยู่ในสนามฝึกด้วยท่าทางแบบเดิม
บัดนี้คนในสนามเริ่มถอดใจกันไปเป็นแถบ บางคนถึงกับทรุดตัวลงไปนั่งกลางสนามแล้วด้วยซ้ำ ในขณะที่วีโอเลตเริ่มประมวลผลอีกครั้ง
...ระยะทางทั้งหมดที่ต้องวิ่งถ้าคำนวณจากจำนวนรอบของสนามวิ่งนี้แล้วคือ...ราว ๆ 50กิโลเมตร ระยะทางค่อนข้างใกล้เคียงกับการวิ่งอัลตร้ามาราธอน แต่จำกัดเวลาเพียง 4 ชั่วโมง แถมยังไม่มีน้ำดื่ม และไม่ปล่อยให้พักนาน ถ้าเป็นร่างกายมนุษย์ปกติ ยังไงก็ไม่มีทางทนไหว ไม่ว่ายังไงก็ต้องมีการฝึกฝนมาอย่างน้อย 3-6เดือน และยังต้องมีพลังงานที่มากกว่าระดับปกติเพื่อคอยเสริมร่างกายไว้ตลอดเวลาที่วิ่ง
เช่นเดียวกับที่เธอกำลังทำอยู่!
วีโอเลตผู้เตรียมการมาก่อนการทดสอบมากมาย และยังใช้ไหวพริบของตัวเองควบคู่กันไป ทำการประมวลผลข้อมูลในหัวอย่างชาญฉลาดและวิ่งต่อไปไม่ยอมแพ้
เหลืออีก2รอบสนาม...
วีโอเลตคิดในใจด้วยความโล่งอก...ตอนนี้เป็นเวลา ตี5 กับอีก45นาที ทันแบบสบายๆ
ทันทีที่รู้สถานการณ์ตัวเองว่ากำลังจะปลอดภัย เธอก็เริ่มมองไปที่ผู้เข้าแข่งคนอื่นๆ ที่ยังอยู่ในสนาม...แววตาของพวกเขาดูไร้ความหวังจนเธอรู้สึกเศร้าใจ และอดไม่ได้...
วีโอเลตที่รู้ตัวว่ากำลังจะรอดแล้ว รู้สึกเจ็บใจแปลกๆ จากการที่ประมวลผลได้ว่า หากเธอผ่านการแข่งและออกจากสนามไปในตอนนี้ล่ะก็...คนที่เหลือน่าจะรอดอยาก...หรืออาจจะไม่มีใครผ่านเลยสักคน...
สามัญสำนึกบางอย่างในตัวเธอตื่นขึ้น วีโอเลตตัดสินใจชะลอความเร็วลง ก่อนจะวิ่งไปแตะบ่าคนที่อยู่ด้านหน้าเธอซึ่งดูหมดเรี่ยวหมดแรงแล้ว และตั้งสมาธิ ปล่อยพลังงานผ่านไปที่ปลายนิ้วเล็กน้อย
ถึงแม้เธอจะไม่ได้มีพลังงานล้นเหลือ แต่อีกเดี๋ยวเดียวเธอก็จะจบการทดสอบนี้แล้ว
เด็กหนุ่มที่ถูกแตะบ่าได้รับพลังงานผ่านเข้ามาในตัวเล็กน้อย ทำให้ร่างกายของเขาดีขึ้นมานิดหน่อย
"125รอบ...วิ่งครบเมื่อไหร่ก็จบ" เธอกระซิบเขาเบาๆ ก่อนจะวิ่งต่อเงียบๆและทำแบบนั้นต่อกับคนที่อยู่ถัดไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งสัญญาณสีเขียวขึ้นที่ปลอกแขนของเธอ เธอจึงต้องวิ่งออกจากสนามไป
หลังจากวีโอเลตผ่านการทดสอบด้วยสภาพร่อแร่ คนอื่นๆ ในสนามที่ทำท่าเหมือนจะยอมแพ้กันไปแล้ว จู่ ๆ ก็ให้บรรยากาศที่เปลี่ยนไป แววตาของพวกเขาดูฮึดสู้ขึ้นมาดื้อๆ!
และผลของการทดสอบในครั้งนั้น...
1.00PM
กลุ่มคนที่ผ่านการทดสอบจากรอบแรกถูกเรียกเข้ามาเตรียมตัวทดสอบรอบที่2 พวกเขายืนอยู่ที่ด้านหน้าห้องๆหนึ่งในตัวอาคาร
ในกลุ่มผู้สอบผ่าน มีบุคคลที่ถูกเมจเรียกว่า 'คนนอก' อยู่ด้วยไม่น้อย...พวกเขาผ่านการทดสอบมาได้ด้วยแรงฮึดในชั่วโมงสุดท้ายแบบฉิวเฉียด
"ปกติพวกคนนอกจะถอดใจกันไปหมดตั้งแต่รอบแรกแล้วแท้ๆ ...พอสุมหัวช่วยกันเข้าหน่อยก็เลยผ่านมาได้สินะ" เสียงบ่นดังเซ็งแซ่จากกลุ่มเมจหลายๆคนที่ดูจะไม่ค่อยพอใจกับผลการทดสอบรอบแรกสักเท่าไหร่ เดิมทีพวกเขาคิดว่าอย่างมากก็มีแค่เด็กสาวอวดดีผมชมพูคนเดียวที่มีแววจะผ่านมาจากรอบนั้นได้
วีโอเลตที่ตกเป็นเป้าสายตาเข้าไปอีก ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ราวกับว่าเธอไม่ได้ยิน...ทั้ง ๆ ที่เธอเป็นคนหูดีตาดีจะตาย
บางเรื่องที่ไม่สำคัญขนาดนั้น ไม่จำเป็นต้องตอบโต้ก็ได้ เปลืองพลังงานเกินไป
นั่นคือสิ่งที่วีโอเลตจำใส่ใจมาโดยตลอด หลังจากที่เธอใช้ชีวิต20กว่าปีที่ผ่านมาโดยการตอบสนองกับทุกสิ่งและทุกคนที่เข้ามาหาเรื่อง...ถ้าให้พูดตรงๆ ด้วยหลายๆอย่างที่เกิดขึ้นในชีวิต ทำให้เธอตกเป็นเป้าหมายที่น่าหาเรื่องไม่ว่าจะอยู่ในสังคมไหนก็ตามน่ะนะ...แต่เมื่อช่วงไม่กี่ปีก่อนหน้านี้ นิปุณเพื่อนรักเพิ่งจะขอร้องเธอจากใจจริงว่า
'ไม่ต้องตอบโต้ทุกคนที่หาเรื่องก็ได้มั้ง'
และพอเธอลองพยายามทำแบบนั้นดู...เธอก็ได้พบกับความสงบสุขในชีวิตแบบคาดไม่ถึง! แม้ว่าพวกที่ชอบหาเรื่องจะยังคงชอบเข้ามาหาเรื่องเหมือนเดิม...แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ เธอไม่เหนื่อยกับการต้องไปคิดหาวิธีตอบโต้อีกต่อไป! อย่างมากก็กวนประสาทแบบเนียนๆ ไปบ้างนิดหน่อยเท่านั้นเอง
คำขอร้องแกมสั่งสอนของเพื่อนรักใช้ได้ผลแบบไม่ต้องสงสัย! คาราวะ!
"เชิญผู้เข้าแข่งขันทุกท่านเข้าไปประจำที่ตามหมายเลขประจำตัวด้านในได้เลยค่ะ การทดสอบรอบที่2จะเริ่มภายใน1นาทีหลังจากทุกท่านเข้าประจำที่เรียบร้อยค่ะ" อลิซ ผู้คุมสอบเจ้าเก่าเจ้าเดิมยืนประกาศอยู่ด้านหน้าทางเข้า ก่อนที่ประตูบานใหญ่นั้นจะเปิดออกเองโดยอัตโนมัติ แล้วผู้เข้าทดสอบจึงทยอยเดินเข้าไป
วีโอเลตกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะเริ่มเข้าใจว่า ตำแหน่งการยืนรอบนี้ไม่ได้ถูกเรียงตามหมายเลขเหมือนเช่นทุกครั้ง หมายเลขถูกจัดสลับตำแหน่งกันมั่วจนเป็นการยากที่จะหาเลขของตัวเอง
บรรยากาศการเดินหาตำแหน่งของตัวเองดำเนินไปด้วยความวุ่นวายอยู่สักพัก ก่อนที่ทุกคนจะเจอและประจำตำแหน่งตามหมายเลข
วีโอเลตสอดส่องสังเกตรอบๆ ห้องและเห็นว่า ห้องทั้งห้องที่ยืนอยู่มีสีขาวโพลนตั้งแต่บนเพดาน ผนัง หรือแม้แต่ที่พื้นห้อง ตำแหน่งการยืนที่ทุกคนยืนนั้นจะไม่ได้เรียงเป็นระเบียบเรียบร้อยนัก แถวค่อนข้างสะเปะสะปะ และมีระยะห่างระหว่างกันพอสมควร นอกจากนี้กลุ่มคนที่เธอพอจะรู้จักอย่าง Top 3 ทั้ง3คน ก็ถูกจัดตำแหน่งไว้ที่ด้านหลังทั้งหมด ในขณะที่ด้านหน้าสุดนั้นไม่มีเมจเลยสักคนเดียว ถ้าจะให้พูดถึงการจัดตำแหน่งในตอนนี้แบบไม่คิดเยอะ พูดตามที่เห็นเลยก็คือ…พวกเขาเรียงกลุ่มคนจากระดับพลังงาน แถวหน้าเริ่มจากคนที่พลังงานค่อนข้างน้อย ไปจนถึงแถวหลังที่เป็นแถวของกลุ่มเมจที่พลังงานค่อนข้างสูง
พอคิดได้อย่างนั้น เธอก็รีบสอดส่องสายตาหาเด็กสาวผมแดงคู่กรณีที่เธอคิดว่าเป็นบุคคลอันตรายสำหรับเธอ…เด็กนั่นอยู่แถวหลัง ๆ ใกล้เคียงกับTop3 ซึ่งหมายความว่าอยู่ด้านหลังเธอด้วย
...รู้สึกไม่ปลอดภัยชอบกลแฮะ...
วีโอเลตแอบกังวลขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไป และตั้งใจมองตรงไปด้านหน้า
"ตอนนี้ทุกท่านประจำที่แล้ว ดิฉันจะนับถอยหลัง 1 นาทีเพื่อเริ่มการทดสอบค่ะ" อลิซว่าก่อนจะกดเครื่องจับเวลาที่อยู่ข้าง ๆ เธอ ซึ่งบัดนี้ตัวเลขดิจิตอลค่อย ๆ นับถอยหลังจาก 60วินาทีแล้ว นอกจากนั้น ป้ายเหล็กที่แสดงหมายเลขประจำตัวของทุก ๆคนซึ่งเคยตั้งอยู่ที่พื้น ก็หายวับไปในทันที "ในระหว่าง 1 นาทีนี้ ดิฉันจะอธิบายกติกาของรอบนี้ไปด้วยค่ะ โปรดตั้งใจฟังให้ดี เพราะจะไม่มีการอธิบายซ้ำ และไม่ขยายเวลานับถอยหลังค่ะ"
จู่ ๆ อลิซก็เลือกที่จะอธิบายกติกาในตอนที่ทุกคนกำลังเริ่มตื่นเต้นกับการนับถอยหลัง…เป็นวิธีการที่ทำให้หลาย ๆ คนเริ่มเลิ่กลั่กและสติกระเจิงเล็กน้อย บางคนเริ่มแสดงออกถึงแววตาที่เคร่งเครียดทั้งที่ยังไม่ทันได้ฟังกติกาด้วยซ้ำ
"ในการทดสอบรอบนี้ เราจะทดสอบไหวพริบและความคล่องตัวของผู้เข้าทดสอบค่ะ หลังจากเริ่มการทดสอบ ลูกบอลเวทมนตร์จะถูกปล่อยออกมาจาก 'ทุกที่ในห้องนี้' ยกเว้นจากที่พื้นเท่านั้นค่ะ ทุกท่านมีหน้าที่ต้องคอยหลบหลีกหรือป้องกันไม่ให้ลูกบอลโดนตัว โดยที่ไม่สามารถขยับออกจากตำแหน่งที่ยืนอยู่ได้เกิน 50เมตรค่ะ หากขยับไกลเกิน 50เมตร 'ตกรอบ' หากลูกบอลโดนตัวท่านเกิน 5ครั้ง 'ตกรอบ' ท่านต้องอยู่ในการแข่งขันจนกว่าจะครบเวลาที่กำหนดคือ…3ชั่วโมง"
"หา!?"
หลังจากอลิซร่ายยาวกติกาน่าขนหัวลุกออกมารวดเดียวด้วยสีหน้านิ่งเฉย เด็ก ๆ แถวหน้า ๆ ก็เริ่มหันมองหน้ากัน เสียงบ่นที่ผสมความกดดันเซ็งแซ่ขึ้นมา …จนหลาย ๆ คนลืมมองว่านาฬิกาที่นับเวลาถอยหลังกำลังดำเนินไปอย่างเงียบงันด้านหน้านั้น กำลังจะนับครบเวลาที่ตั้งไว้แล้ว!
"10!" วีโอเลตตะโกนขึ้นมาท่ามกลางกลุ่มคนที่ไม่ทันระวังตัวเหล่านั้น เป็นดั่งสัญญาณบอกให้พวกเขาตั้งสติเตรียมรับมือ !
เลขที่นาฬิกา ตอนนี้กำลังนับ 10…9…8…7…
กลุ่มบุคคลผู้แตกตื่นกันอยู่เมื่อสักครู่หันกลับไปมองตัวเลขบนนาฬิกา ก่อนจะรีบตั้งสติ…แม้ว่าจะมีบางคนที่ยังร้อนรนอยู่ก็ตาม
…3…2…1
"เริ่มทดสอบค่ะ"
ในอนาคตที่โลกได้ดำเนินมาถึงจุดที่มนุษย์ไม่อาจใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับธรรมชาติได้อีกต่อไป นักวิทยาศาสตร์กลุ่มหนึ่งก็ได้ทำการทดลองจนได้รับสิ่งที่ถูกนิยามว่า 'เวทมนตร์' ขึ้นมาใช้กอบกู้โลกที่มืดมนเหลือเกินในตอนนั้นให้กลับมาสงบสุขเรื่อยมาและก่อเกิดเป็น ‘เอียนโซ’ องค์กรนักเวทมนตร์ผู้ถูกสรรเสริญเป็นวีรบุรุษกอบกู้โลกในปี 2040

เรื่องราวการเดินทางของ ‘วีโอเลต รอจเจอร์’ เด็กสาวที่เกิดจากครอบครัวธรรมดา ผู้มีความฝันเกินกว่าความธรรมดา เธอฝันอยากจะก้าวข้ามไปอยู่ในโลกของนักเวทมนตร์เหมือนกับพ่อของเธอที่สละชีวิตเพื่อปกป้องโลกใบนี้ไปตั้งแต่ก่อนเธอจะลืมตาขึ้นมาดูโลกเสียอีก...ทว่าสุดท้ายแล้วเธอกลับลงเอยด้วยการกลายเป็น ‘นักเวทมนตร์นอกรีด’ ศัตรูตัวฉกาจขององค์กรเอียนโซอย่างปริศนา...

จุดหักเหแห่งชีวิตของนักเวทมนตร์นอกรีดผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคตคนนี้มาจากอะไร? ยังคงเป็นเรื่องราวลึกลับและไม่อาจคาดเดาได้...