The Star of Maia
Mie_WA
## ชายหนุ่มที่ตกลงมาจากฟ้า

มีนักปราชญ์ท่านหนึ่งถามว่า เราเป็นมนุษย์เพราะมองฟ้า มองดวงดาว หรือว่าที่เรามองดวงดาวเพราะเราเป็นมนุษย์กันแน่ มันไร้ความหมาย ดาวมองเราตอบงั้นเหรอ? นั่นคือคำถาม ที่ไร้คำตอบ เรื่องราวของธีโอ มันจึงเริ่มต้นขึ้น
ในปี ค.ศ. 2032 บนโลกที่พังทลาย เมื่อดาวเคราะห์น้อย ที่ภายหลังถูกตั้งชื่อว่า เอโอซิกส์ 11 มันพุ่งตรงมายังโลกและระเบิดออก สารประกอบมากมายที่อัดแน่นอยู่ในอุกกาบาตกระจายออกไปทั่วโลก และทำปฏิกิริยากับสัตว์เลือดอุ่นและสัตว์เลือดเย็นที่ไม่ได้อยู่ภายใต้การกำบังของหลังคา หรืออะไรก็ตามที่มันใช้ป้องกันสิ่งที่ตกลงมาจากท้องฟ้าได้
สัตว์พวกนั้นกลายพันธุ์กลายเป็นอสุรกายแสนน่าเกลียด และกินพวกเดียวกันเอง มีบ้างที่มันเลือกที่จะเปลี่ยนมื้อค่ำจากพวกเดียวกันเองเป็นหัวมนุษย์ที่ยังรอดชีวิต หรือผ่านมาแถวรังของพวกมันพอดี พวกมันพัฒนาตัวเองและปรับตัว กลายเป็นนักล่า ตอนนั้นแหละที่วันสิ้นโลกมาถึง..รัฐบาลที่เหลือรอด พวกเขาจับมือกันอย่างที่ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน พัฒนาจรวดขึ้นมา และบินขึ้นไปเพื่อหาดาวเคราะห์ที่เหมาะสำหรับการอยู่อาศัย นั่นคือจุดเริ่มต้นของโครงการ สกายเทียร์ พวกเขาส่งนักวิจัยชั้นนำของโลกที่ยังเหลือรอดขึ้นไปวิจัยบนนั้น เพื่อศึกษาหาข้อมูลว่ามนุษย์สามารถขึ้นไปอยู่บนนั้นได้หรือไม่
แน่นอนว่ามันไม่ได้สำเร็จง่ายๆ พวกเขารู้ดี พวกที่อยู่บนโลกจึงสร้างเมืองที่ล้อมรอบด้วยกำแพงขนาดใหญ่สูงกว่า 100 เมตร เพื่อป้องกันอสูรกลาย บนกำแพงที่มีโดมคลุมทั้งเมือง มีทหารคอยเฝ้าตลอดเวลา และมันปลอดภัยมากที่สุดบนโลก...ไม่สิ แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ
อารยธรรมของมนุษย์กำลังล่มสลาย และโลกกำลังพังทลาย มันถูกกัดกินช้าๆ และคงสูญสลายในสักวัน
คืนนี้สีดำสนิทย้อมปิดทุกอย่างบนท้องฟ้าให้ถูกกลืนตามไปด้วย ราวกับว่าสีดำนั้นจะดูดกลืนทุกสิ่ง แม้แต่พระจันทร์ที่สมควรจะเด่นท่ามกลางราตรีแห่งนี้ก็แลดูมืดมิดตามไปทันที เมื่อแสงสีขาวเหลือบฟ้า กำลังพุ่งตรงมายังโลกด้วยความเร็ว 70 กิโลเมตร ต่อวินาที ประกายแสงสีขาวลากเป็นเส้นตรงต่อท้าย ส่องสว่างท่ามกลางท้องฟ้าสีดำ
ธีโอ ได้ยินเสียงแหวกอากาศบนท้องฟ้า เขาดึงผ้าปิดหน้าที่ปิดแค่ครึ่งล่างลง หัวใจเต้นแรง ยามเมื่อเห็นดาวตก กระแสไฟฟ้าในร่างกายส่งผลให้มุมปากเขากระตุกยิ้มเบาๆ ต่อให้ใบหน้าเปื้อนฝุ่นก็ไม่อาจบดบังเครื่องหน้าหมดจดหล่อเหลาของชายหนุ่มเอาไว้ได้เลย ความคมคายเด่นชัดออกมาจากใบหน้าที่มีคิ้วเข้ม ตาเป็นประกาย จมูกโด่งเป็นสัน ตั้งแต่คางถึงลำคอล้วนมีลายเส้นที่สวยงาม
ดาวตกเหรอ? ในรอบสิบปีเนี่ยนะ?
"นั่นดาวตกใช่ไหม?" เสียงของคีย์ ดังขึ้นข้างๆ ชายหนุ่ม หนุ่มหน้าหวาน เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ ไม่มีดาวตกมาหลายปีแล้ว นับตั้งแต่อุกกาบาตพุ่งชนโลกเมื่อราวๆสิบห้าปีก่อน นี่ถือว่าเป็นปรากฏการณ์เลยก็ว่าได้ แน่นอน ในโลกที่แสนผุพังนี้ การมีของแปลกไว้ในครอบครอง นับเป็นเรื่องที่ดี มันสามารถใช้แลกอาหาร หรือว่าน้ำ หรือของใช้ที่หายาก อย่างเช่น ดินสอหรือกระดาษ หรืออาจจะเป็นต้นไม้ ดีหน่อยก็อาจจะเป็นน้ำมันเครื่อง
"ใช่...ไม่เห็นมาหลายปีแล้วแฮะ" ธีโอตอบกลับ เขาจ้องแสงสีขาวที่อยู่บนท้องฟ้าไม่วางตา มันสว่างจนเขาเห็นฉากหลังเป็นก้อนเมฆ ในใจลิงโลดอยากจะครอบครองดาวตก เขาคิดไม่ออกเลยว่า เศษดาวตกแค่หนึ่งกิโล จะแลกอาหารกับน้ำได้มากขนาดไหน?
"นายคิดเหมือนฉันใช่ไหม?" คีย์หันไปถามด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ ธีโอหัวเราะเบาๆ สองหนุ่มก้าวยาวๆ ถอยหลังหันกลับไปที่เต็นท์ของพวกเขาที่ตั้งอยู่กลางผืนดินที่แห้งแล้ง มีลมฝุ่นพัดผ่านไป ลมกระโชกแรงทำให้พวกเขาต้องสวมเสื้อผ้าที่มิดชิดแม้แต่ใบหน้าก็ยังต้องเอาผ้ามาปิด
"ทริสตัน เคท เจอร์รี่ เราต้องไปกันแล้ว" ธีโอพูดเสียงดังหลังจากเข้ามาในเต็นท์ เพื่อนรักสองคนอย่างทริสตันกับเจอร์รี่ที่กำลังถกเถียงกันเรื่องความอร่อยของอาหารกระป๋องที่พวกเขาได้มาจากการล่าเต็นท์ยักษ์ หลังจัดการหั่นมันให้เป็นซาชิมิสูตรพิเศษแล้วนำไปแลกกับพวกวิลทาร์ กลุ่มคนที่ชอบสะสมคอลเลคชั่นเป็นซากอสุรกาย รอให้เห็นตู้โชว์ของสะสมของพวกเขาก่อนเถอะ ไม่มีอะไรจะบรรยายความประหลาดได้เท่านี้อีกแล้ว แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหรอกนะ! ทริสตันบอกว่า รสชาติไม่เลว แต่เจอร์รี่คิดว่ารสชาติเหมือนอ้วก ทำอย่างกับเขาเคยกินอ้วกอย่างงั้นแหละ.... โอเค นี่ก็ไม่ใช่ประเด็นอีกนั่นแหละ
เคท ผู้หญิงเพียงคนเดียวในกลุ่มกำลังนั่งลับคมมีดพกของเธอ เสียงถอนหายใจของเธอถูกกลบด้วยเสียงโต้เถียงกันเรื่องไร้สาระของเพื่อนอีกสองคนไปหมด "เราจะไปไหน?" เธอเงยหน้าขึ้นมาถามธีโอ ชายหนุ่มเดินมาตรงมุมเต็นท์ เขาเก็บของทุกอย่างใส่กระเป๋าเป้ใบใหญ่ เหน็บมีดพกไว้ที่เข็มขัด มือแกร่งหยิบปืนสั้นสองกระบอกใส่ปลอกปืนที่รัดอยู่ตรงหน้าอก ก่อนจะสวมแจ็กเกตหนังสีดำ
"มีดาวตกห่างออกไป 20 ไมล์" คีย์ตอบแทน ชายหนุ่มทำเช่นเดียวกันกับธีโอ
"ดาวตกเหรอ ล้อเล่นรึเปล่า?" เคทขมวดคิ้ว ไม่อยากจะเชื่อ "ไม่มีใครเห็นดาวตกมาหลายปีแล้ว" ทริสตันเสริม เขาลุกขึ้นยืน เดินมาใกล้ธีโอที่เตรียมตัวอยู่
"ฉันนี่ไง เห็นแล้ว และเราต้องไปเอามันมา"
"เราจะเอาดาวตกไปทำไม?" เจอร์รี่ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้ามาถาม เขากระทุ้งศอกใส่ทริสตันด้วยความหมั่นไส้ไปหนึ่งที ก่อนจะหันมาให้ความสนใจกับธีโอและคีย์ "มันก็แค่ก้อนดิน....ใช่ไหม?" เขาหันไปส่งสายตาหยั่งเชิงถามทริสตันที่ยืนอยู่ข้างๆ
"มันไม่ใช่ก้อนดินเจ้าโง่!" คีย์ตอบ ก่อนจะหยิบกระเป๋าเป้ขนาดใหญ่ขึ้นมาแล้วโยนใส่ทั้งสองคนทันที
"ย้ายก้นเน่าๆ ของนายไปขึ้นรถ เราจะไปเก็บดาวตกกัน" เขาย้ำอีกครั้ง แล้วเดินหนีไป
"ไม่เห็นต้องรุนแรงกันเลย" ทริสตันบ่นงึมงำ แต่ก็ยอมสะพายกระเป๋าแล้วเดินตามออกไปอยู่ดี
"แน่ใจว่าไม่ใช่ระเบิดเครื่องบินของพวกรัฐบาล ได้ข่าวว่าช่วงนี้ฝูงแมลงยักษ์มันชอบบินล่าเหยื่อบ่อยๆ" เคทถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ก่อนจะมัดผมสีดำขลับเป็นหางม้ายาว ธีโอส่ายหัว "นั่นไม่ใช่แมลงแน่ๆ ถ้าเราโชคดีไปถึงที่นั่นก่อนคนอื่น เราจะเอามันไปแลกรถแล้วไปที่กำแพง มันอาจจะพลิกชีวิตเราเคท"
เคทถอนหายใจ เธอเลือกที่จะยอมเชื่อธีโอเหมือนทุกครั้ง หญิงสาวสวมเสื้อคลุม แล้วเดินออกไปทันที พวกเขาขึ้นไปนั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์คนละคัน หลังจากคีย์เก็บเต็นท์เรียบร้อยแล้ว เคทหยิบบุหรี่เยินๆ ที่เหลือจากการสูบครั้งที่แล้ว ขึ้นมาจุดสูบอีกครั้ง เธอพ่นควันสีเทาลอยละล่องไป ธีโอหยิบนาฬิกาขึ้นมาดู เขามองสมาชิกในกลุ่ม ทุกคนดูจะพร้อมแล้ว ชายหนุ่มสตาร์ทเครื่อง ก่อนที่รถของพวกเขาจะพุ่งทะยานออกไปในความมืด
พวกเขาไม่รู้ตัวเลยว่า การออกไปตามหาสะเก็ดดาวครั้งนี้ มันจะเปลี่ยนชีวิตพวกเขาไปตลอดกาล....
ณ.พื้นที่หลุมขนาดใหญ่ บริเวณพื้นดินถูกอุกกาบาตตกใส่อย่างรุนแรง แรงระเบิดกระจายออกไปทำให้ พื้นดินตรงนั้นปลิวออกไปเป็นวงกลมขนาดใหญ่ มีกองไฟเล็กๆ ที่ยังไม่ดับอยู่โดยรอบ มีซากสัตว์ไหม้เกรียมทันทีที่สะเก็ดดาวตก ตกถึงพื้นโลก กลิ่นเขม่าจากระเบิดกระจายไปทั่ว หมอกสีเทาเคลื่อนตัวกระจายอยู่โดยรอบ ปิดกั้นทัศนียภาพด้านในวงกลมจนมองไม่เห็นอะไร ตอนนั้นที่พวกธีโอเดินทางมาถึงแล้ว
"มองไม่เห็นอะไรเลย" ทริสตันเปรยขึ้น พวกเขาจอดมอเตอร์ไซค์ ธีโอจ้องเครื่องจีพีเอสของตัวเอง เขามาถึงแล้ว และอีกไม่กี่ก้าวในม่านหมอก เขาก็จะได้ครอบครองสะเก็ดดาว ชายหนุ่มตัดสินใจที่จะเข้าไป โดยไม่สนว่าหมอกสีเทาจะเป็นอุปสรรคมากแค่ไหน เขาหยิบหน้ากากกรองอากาศชนิดเดียวกับที่ใช้กรองรังสีออกมา แล้วสวมทันที
"เราจะเข้าไปข้างใน" เขาหันไปบอกคนอื่น ทริสตันขมวดคิ้วไม่ค่อยเห็นด้วยกับเรื่องนี้เท่าไหร่
"เราควรรอให้เช้า แล้วค่อยเข้าไปไม่ดีกว่าเหรอ" เขาออกความเห็น
"ไม่ เราจะไม่รอจนเช้า" ธีโอปฏิเสธ มือแกร่งที่สวมถุงมือสีดำขาดเล็กน้อยหยิบปืนขึ้นมาแล้วตั้งลำ เตรียมตัว ก่อนจะเดินเข้าไปทันที คีย์กับเคทรีบเดินตามเข้าไป ทริสตันกลอกตา หันไปมองเจอร์รี่ที่ยักไหล่ ก่อนจะเดินตามเข้าไปอีกคน
"เกาะกลุ่มกันเข้าไว้" เคทพูด ดวงตาสีน้ำตาลของเธอกวาดมองผ่านช่องสองช่องอย่างหวาดระแวง หมอกสีเทาขมุกขมัวไปหมด จนมองไม่เห็นอะไร ถ้าเกิดมีสัตว์ร้าย พวกมันอาจจะโจมตีพวกเขาได้ทุกเมื่อ ยังไงก็ต้องเตรียมพร้อมไว้ก่อน เธอหันปลายกระบอกปืนที่มีไฟฉายติดอยู่ด้านบน ไปทั่วจนดูเหมือนลำแสงจะส่องผ่านม่านหมอก
"ดูนี่สิ" คีย์เอ่ยขึ้น ก่อนจะเรียกให้ทุกคนให้มาดูสิ่งที่เขาเจอ ร่องรอยของสะเก็ดดาวตกที่พุ่งลงมา รอยสไลด์พื้นดินมาสุดตรงที่พวกเขายืนทันที "ไม่เห็นมีเศษอุกกาบาตเลย" เจอร์รี่บอก "ดาวต่างหาก" ธีโอเถียง เขากลอกตาเล็กน้อยแล้วก้มลงไปมองหาสิ่งแปลกปลอม แต่ไม่พบอะไรเลยนอกจากพื้นดินที่เป็นหลุมยุบลากยาว
"ปกติอุกกาบาตเข้าชั้นบรรยากาศมันต้องระเบิดออกสิ" ทริสตันหันไปหาธีโอที่คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน รู้สึกไม่ค่อยสู้ดีนัก
"มันอาจจะระเบิดออกก่อนตกลงพื้น" เคทว่า
"มีแต่รอยไหม้" เจอร์รี่พูดต่อ เขาสัมผัสกับพื้นดิน ยังมีความร้อนหลงเหลืออยู่
"หรือว่ามันจะไม่ใช่สะเก็ดดาวตกล่ะ?" ทริสตันออกความเห็น ทุกคนมองหน้ากัน "อาจจะเป็นซากของดาวเทียมรัฐบาลที่เผอิญโคจรมาใกล้กับโลก เลยตกลงมา แล้วก็...ตู้ม!" เขาทำมือกระจายออกเป็นระเบิด เจอร์รี่ส่ายหัวในความคิดเหลวไหลของเพื่อน
"มาเถอะ ไปดูให้เห็นกับตา" ธีโอพยักหน้าไปอีกทาง ก่อนจะเดินนำต่อ พวกเขาเดินย่ำกรายด้วยหัวใจที่เต้นระทึก รู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังเดินอยู่ในอุโมงค์ที่มืดสนิท จนสุดท้ายที่พวกเขาเห็นแสงลอดผ่านมา นั่นคือปลายทาง ธีโอก้าวเร็วออกจากหมอกสีหม่น เขาพบว่าบรรยากาศในนี้ มันช่างปลอดโปร่ง ไร้หมอก ไม่มีอะไรแปลกประหลาดอีก เพียงแต่มันดูสวยงามเมื่อมองจากมุมนี้ ที่เห็นทุกอย่างในมุมกว้าง
"ไม่พบรังสี หรือสารแปลกปลอมอะไรเลย" เคทพึมพำ เธอจ้องหน้าจอเครื่องวัดรังสีในมือแล้วอดทึ่งไม่ได้
"นั่นอะไรน่ะ…." ทริสตันชี้ไปอีกทาง ทุกคนหันไปมองอย่างรวดเร็ว ธีโอเบิกตากว่าง มองออกไปท่ามกลางพื้นที่โล่ง เขาเห็นใครบางคนนอนอยู่ไกลๆ ในอากาศคล้ายกับมีกลิ่นหอมจางๆ
เดี๋ยวนะ? ใครบางคน?
โอเค ธีโอเริ่มเข้าใจว่านี่คือสถานการณ์ที่ผิดปกติอย่างแรงตั้งแต่ ดาวตกลงมาจากท้องฟ้า และม่านหมอกประหลาดที่ปกคลุมราวกับปกป้องอาณาเขตนี้เอาไว้ แล้วไหนจะร่างของใครก็ไม่รู้ที่กำลังอยู่ตรงใจกลางหลุมนั่นอีกล่ะ บางทีมันอาจจะเป็นกับดักของพวกโจรดักปล้นของก็ได้...
ธีโอว่ามันก็เจ๋งอยู่หรอกที่พวกเขาเป็นกลุ่มคนแรกที่ได้พบกับ ดาว ถ้าเรียกชื่อแบบหรูหราหน่อยก็สะเก็ดดาวตก หรือดาวตก ตามแล้วแต่ที่ทุกคนอยากจะเรียก แต่เรื่องเศร้าที่สุดนอกจากเขาจะไม่พบดาวแล้ว ยังมาพบกับผู้หญิง ไม่สิ ผู้ชาย (ถ้าวัดเอาจากสายตาอันเฉียบแหลมของเขา) นอนแอ้งแม้งอยู่ตรงกลางนั่นแทน...แล้วดาวล่ะ ดาวของธีโออยู่ไหน?
"พระเจ้า ฉันรู้สึกคลื่นไส้ชะมัด!" ทริสตันเริ่มพึมพำเกี่ยวกับปัญหาจิตตกของเขา ซึ่งเขาเป็นมาสักพักใหญ่ๆ แล้วล่ะ "หยุดเลยนะ ถ้านายอ้วก ฉันจะตัดหัวนายแล้วยัดหัวนายลงดินซะ" เคทหันไปบอก ซึ่งดูเหมือนจะเป็นคำสั่งมากกว่า
"ธีโอ นายจะทำอะไรน่ะ!" คีย์ตะโกนเรียกธีโอเสียงดัง เมื่อเห็นว่าเพื่อนรักกำลังเดินตรงไปยังร่างของชายคนนั้น
"มันอาจจะเป็นกับดักก็ได้" เจอร์รี่เสริม แต่คนอย่างธีโอน่ะเหรอจะฟังเขา ชายหนุ่มก้าวช้า อย่างระแวง เขาถือปืนกระชับมันแน่นราวกับเป็นลูกของตัวเอง มองไปรอบข้างระหว่างเดินอย่างระมัดระวัง
"ฉันอยากจะอ้วก" ทริสตันเริ่มงอแง เคทหันไปชี้หน้าสั่งให้เขาหยุด ก่อนที่เธอจะเดินตามธีโอพร้อมกับคีย์
ธีโอเดินไปได้ครึ่งทางเขาก็เหลือบกลับมามองเคทกับคีย์ ทั้งสองหน้าซีดพร้อมทั้งมองตัวเขาสลับกับเจอร์รี่ที่หมกมุ่นอยู่กับการเถียงกับทริสตัน ธีโอหันกลับมามองตรงหน้าอีกครั้ง เหมือนเขาจะเห็นประกายบางอย่างอยู่รอบตัวของชายหนุ่มคนนั้น แต่กะพริบตาเดียว ประกายพวกนั้นก็หายไปแล้ว
"ผู้ชายเหรอ?" เคทถาม ธีโอพยักหน้าแล้วเพ่งพินิจมองใบหน้าของชายคนนั้น เรือนผมสีดำสนิทเหมือนสีของท้องฟ้ายามค่ำคืน ล้อมรอบกรอบหน้าที่ธีโอ เคท และคีย์ลงความเห็นว่าหน้าตาดี
"ตายรึยัง?" เคทถาม ธีโอค่อยๆ ก้มลงไปใกล้ชายหนุ่มที่นอนอยู่ ซึ่งดูจากใบหน้าก็พอจะเดาได้ว่าน่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขา มือแกร่งยื่นไปจับชีพจรที่ลำคอ ก็พบว่ายังไม่ตาย "ยัง...แต่ใกล้ละ" ธีโอตอบ เคทผ่อนใจ เธอลดปืนลง
"หมอนี่มานอนอยู่นี่ได้ไง?" เธอเอ่ยถาม "ไม่มีเศษดาวตกเลย ให้ตายสิ!" คีย์ที่เดินสำรวจรอบๆ เขาพึมพำรู้สึกเซ็ง ธีโอขมวดคิ้ว ก่อนจะหันมามองชายหนุ่มนิทราอีกครั้ง เขาเห็นบางอย่างที่สะท้อนแสงโดนดวงตาของเขา มันคือป้ายชื่อที่ห้อยอยู่ที่ลำคอ ชายหนุ่มเอื้อมไปจับมันแล้วอ่านตัวอักษรบนป้ายชื่อ
"โนอา คอร์สัน"
"ชื่อคนเหรอ?" เคทถาม ธีโอพยักหน้า "อาจจะใช่"
แต่ไม่ทันไร มือเล็กของคนที่นอนแน่นิ่งก็จับมือของธีโอแล้วกำแน่นจนทุกคนตกใจ ชายหนุ่มสะบัดมือเล็กนั่นออกแล้วจ่อปืนมาที่เขา ดวงตาสีฟ้าสว่างลืมตาขึ้นจ้องตากับธีโอเต็มๆ เสียงหอบหายใจดังเฮือก พร้อมกับลมหายใจที่พรั่งพรูออกมา
"นายเป็นใคร?" ธีโอถาม นิ้วอยู่ที่ไกปืนพร้อมยิงหัวหมอนี่ให้กระจุย เคทก็เช่นกัน
"ช่วย...ช่วยด้วย..." ชายหนุ่มเปล่งเสียงออกมาด้วยอาการตกใจ เขาค่อยๆ ยันตัวเองขึ้นมานั่ง รู้สึกเหมือนกับมีแมงป่องมาทำรังอยู่ข้างในตัวของเขา รู้สึกปวดร้าวระบมไปหมด ขณะเดียวกันธีโอกับเพื่อนก็เล็งปืนมาที่เขาอย่างระแวง "อย่าขยับ!" เคทสั่ง
"ช่วยผมด้วย" ชายหนุ่มปริศนาอ้อนวอน คีย์เดินมาจากด้านหลังจ่อปลายกระบอกปืนที่หัวของเขา ชายหนุ่มนั่งตัวเกร็ง "ถ้านายขยับอีกนิดเดียว ฉันยิงหัวนายกระจุยเหมือนก้อนขี้แน่!" คีย์ไม่ได้ขู่ เขาพร้อมที่จะทำมันทุกเมื่อถ้าหากว่าผู้ชายคนนี้เล่นตุกติกอะไร
"คุณต้องช่วยผม เราไม่ปลอดภัย" ชายหนุ่มพูดต่อ เขายกมือขึ้นมาเพื่อยอมแพ้
"หมายความว่ายังไง?" เคทถาม
"พวกมันอยู่แถวนี้ เราไม่ปลอดภัย!" เขาพูดย้ำอีกครั้ง ก่อนจะสอดส่องสายตามองไปรอบๆ ธีโอเห็นปฏิกิริยานั้นจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย "ใคร หรืออะไรอยู่แถวนี้?" เขาถามเสียงเข้ม
"พวกคิลสกาย"
"ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย" คีย์บอก "เกิดอะไรขึ้นน่ะ?" ทริสตันกับเจอร์รี่ตามมาทีหลัง ชายหนุ่มขี้กลัวประจำกลุ่มเบิกตากว้างมองชายหนุ่มอีกคนที่นั่งอยู่ "นายเป็นใคร แล้วไปนั่งทำบ้าอะไรตรงนั้น?" ทริสตันถาม
"ไหนล่ะอุกกาบาต?" เจอร์รี่ถามธีโอที่ยืนอยู่
"ไม่มี"
"ว่าไงนะ นี่เราเดินทางมาไกลขนาดนี้ แต่ไม่เจออุกกาบาตงั้นเหรอ"
"ดาวต่างหาก!" ธีโอหันไปเถียง เจอร์รี่คุ้นเคยกับสถานการณ์ประหลาดอย่างดี แต่ไม่มีอะไรน่าโมโหเท่ากับการที่เขาสละเวลานอน แล้วขี่รถมากว่ายี่สิบไมล์เพื่อตามหาดาว (ตามที่ธีโอเรียก) ซึ่งมันไม่มี แม้แต่เศษก็ไม่เห็น เขาเริ่มหงุดหงิดและคิดผิดที่ตามธีโอมา
"นายเห็นอุกกาบาตรึเปล่า?" ทริสตันหันไปถามชายหนุ่มปริศนาที่นั่งอยู่
"อะ อุกกาบาตเหรอ?" เขาเอียงคอถามกลับอย่างไม่เข้าใจ "อย่าไปฟัง เขาหมายถึงดาวต่างหาก สะเก็ดดาวที่ตกลงมาจากฟ้า" เคทพูดเสียงเรียบ
"ผมนี่ไง ดาว"
"....." ทุกคนเงียบกริบทันทีที่ประโยคนั้นถูกพูดออกมาจากปากคนแปลกหน้า ธีโอขมวดคิ้วกันแทบจะเป็นปมที่ไม่สามารถมีใครคลายได้ ทริสตันหน้างง "เขาหมายถึงอะไร?" เขาชี้ไปที่หนุ่มคนนี้
"เขาบอกว่าตัวเองเป็นดาวเหรอ?" เจอร์รี่งงหนักกว่าเดิม
"เขาหมายถึงสร้อยรูปดาวรึเปล่า?" คีย์ออกความเห็น มองหน้าเพื่อนๆ "ไม่ เขาไม่ได้หมายถึงแบบนั้น" ธีโอตอบ
"โอเคงั้น นายเห็นดาวตกบ้างไหม เพราะฉันไม่เห็นแม้แต่เศษ" ทริสตันถามอีกครั้ง
"คือผม..."
"ไม่ได้ยินรึไง เขาบอกว่าตัวเองเป็นดาว" ธีโอค้าน "ก็เห็นๆ อยู่ว่าเขาเป็นคน" เคทบอก
หลังจากนั้น บทสนทนาก็ดูจะไร้สาระมากขึ้นไปทุกที ตอนนั้นมันดูเหมือนเรื่องเล็ก พวกเขาเอาแต่เถียงกันถึงประโยคที่ดูกำกวมของหนุ่มปริศนา จนไม่ได้สังเกตเลยว่ามีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่รอบพวกเขา หลังม่านหมอก มันกำลังดูลาดเลาอยู่
"พอได้แล้ว!" ธีโอตะโกนยุติบทสนทนา ก่อนจะหันมาหาหนุ่มปริศนาอีกครั้ง "นายเป็นใคร" เขายกปืนจ่อหน้าผากมนด้วยความหงุดหงิด "ห้ามโกหก!" เขากดปลายกระบอกปืนเล็กน้อย ชายหนุ่มตรงหน้ากลืนน้ำลาย ก่อนจะตอบคำถามท่ามกลางสายตาของทุกคนที่มองเขา
"ผมชื่อไมอา มาตามหาพ่อ..."
"พ่อเหรอ..."
"สาบานได้ ผมจะเล่าทุกเรื่องให้พวกคุณฟัง แต่ตอนนี้เราต้องหนีก่อน"
"หนีอะไร?" เคทถาม
"พวกคิลสกาย....ตัวเขมือบดาว มันตามล่าผมอยู่" เขาบอกอย่างตื่นตระหนกมองไปรอบๆ รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างอยู่รอบๆ พวกเขา "นายจะบอกว่าตัวเองเป็นดวงดาวที่ตกลงมาจากท้องฟ้าเหรอ หึหึ" ธีโอหัวเราะเบาๆ เขามองไปตรงกลางหลุม หรือบริเวณรอบๆ มันไม่มีแม้แต่เศษซากของสะเก็ดดาว ทั้งที่มันควรจะมีร่องรอยหลงเหลืออยู่บ้าง แต่ไม่เลย ที่นี่ว่างเปล่า
แล้วไอหนุ่มคนนี้ก็นอนอยู่ตรงกลางพอดิบพอดี
"นาย..." ธีโอพูดไม่ออก เขาพยายามหาเหตุผลมากมายมารองรับทุกอย่างที่เกิดขึ้นแต่ก็ไม่มีอะไรมาลบล้างสิ่งที่ว่า ชายคนนี้ บอกว่าตัวเองเป็นดวงดาวได้เลย...
บ้าน่า...! ดวงดาวต้องเป็นก้อนดิน ไม่ก็สสารแปลกๆสิ ไม่ใช่ชายหนุ่มหน้าตาดีคนนี้
"ไม่จริ-" ยังไม่ทันจะพูดจบ สัตว์ประหลาดก็ปรากฏตัวออกมาจากหมอกสีเทาที่ค่อยๆ จางลง ดวงตาของมันลุกโชนราวกับถ่านในเตาเนื้อย่าง มันดูคล้ายกับตุ๊กแกยักษ์ที่มีพังผืดรอบลำคอสั่นกระพือไปมา กรงเล็ก และปากซึ่งเต็มไปด้วยเขี้ยวสีเหลืองอ๋อย และมันกำลังจะฉีกทุกคนเป็นชิ้นๆ
"แบบนี้อ้วกได้รึยัง" ทริสตันหยอดมุกในเวลาที่ไม่สมควร
"ยิงมัน!" ธีโอตะโกนบอกทุกคน
จากนั้นอะไรๆ ก็ดูจะพิสดารมากกว่าเดิม
ทุกคนพร้อมใจกันยกปืนแล้วเล็งไปที่มัน "นั่นมันตัวเชี้ยอะไรวะเนี่ย!" คีย์ตะโกน เขารัวปืนตัวเองใส่มันไม่หยุด แต่ผิวหนังของมันหนากว่าที่คิดเอาไว้ ยามเมื่อลูกกระสุนยิงใส่ผิวหนังมันเรืองแสงตอนโดนกระทบแล้วหายไปในเวลาไม่กี่วินาทีทันที ทุกคนรีบวิ่งหนี แต่มันเหวี่ยงหางของตัวเองฟาดใส่เจอร์รี่ที่อยู่ใกล้สุดอย่างจังจนอีกฝ่ายกระเด็นไป
"เจอร์รี่!!!" คีย์ตะโกน แล้วรีบวิ่งไปช่วยเพื่อนที่บาดเจ็บ ธีโอรัวปืนใส่มันไม่หยุด ชายหนุ่มดึงความสนใจจากกิ้งก่ายักษ์มาได้ เขายกปืนขึ้นมาแล้วเล็งที่หัวของมันเป็นหลัก เขายิงรัวหวังปลิดชีพ แต่ช้าเกินไปที่กระสุนจะเจาะเข้าทัน มันวิ่งกรูเข้ามา และหวังว่าจะฆ่าเขา ธีโอเบิกตากว้าง แต่แล้วตัวของเขาก็ถูกเด็กหนุ่มปริศนาวิ่งมาขวางไว้
"หลับตา!" เขาตะโกนเสียงดัง ก่อนที่ตัวของเขาจะเปล่งแสงออกมาจนมันสว่างจ้าไปหมด พวกของธีโอต้องรีบหลับตาแล้วก้มหลบแสงสีขาวที่กระจายไปทั่ว ก่อนที่มันจะสลายหายไป ธีโอค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ เขาเห็นซากกิ้งก่ายักษ์ไหม้เกรียมเป็นตอตะโก กับร่างของเด็กหนุ่มที่ยืนหันหลังให้เขา
เขากำลังอึ้ง และตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
ชายหนุ่ม ลดมือลง เขารู้สึกราวกับมีของเหลวท่วมปากจนพูดไม่ออกอยู่ จดจ้องใบหน้านั้นไม่วางตา จนเมื่อแสงดับลงสนิท เด็กหนุ่มคนนั้นก็หันมาช้าๆ พร้อมกับพูดบางอย่าง
"บอกแล้ว..." เขาเงียบไปอึดใจ จ้องมองธีโอไม่วางตาเช่นเดียวกัน
"ผมนี่แหละ ดาวที่ตกลงมาจากฟ้า"


## ขอต้อนรับสู่การเดินทาง

เอาล่ะ ธีโอคุ้นเคยกับประสบการณ์ประหลาดๆ เป็นอย่างดี โดยส่วนมากแล้วมันมักจะจบลงอย่างรวดเร็ว แต่ภาพที่ ไมอา หรือ ดาว เปล่งแสงออกมาเผาไหม้ไอกิ้งก่ายักษ์ต่างดาวปรากฏขึ้นในหัวของเขาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงและตลอดทั้งคืนมันหนักหนาเกินกว่าที่สมองไอคิวกว่าหนึ่งร้อยแปดสิบของเขาจะรับไหว ตลอดเวลาเขานั่งครุ่นคิดอยู่บนเก้าอี้พับได้ตัวเก่ง
และทุกอย่างอยู่ในสายตาของกลุ่มเพื่อนตลอดเวลา
หลายครั้งที่เคทเรียกชื่อเขา แต่ธีโอเพียงแค่พยักหน้าแล้วหันหน้าไปทางอื่น จนเธอเกือบเชื่อจริงๆ ว่าธีโอเสียสติไปแล้ว...แต่ก็แค่ 'เกือบ' เท่านั้นแหละ
สภาพอากาศวันนี้ค่อนข้างวิปริต มันยังคงดำเนินต่อไป ซึ่งไม่เป็นผลดีกับพวกหาเช้ากินค่ำแบบพวกเขา ปกติเวลานี้พวกเขาต้องออกเดินทางกันต่อแล้ว แต่พวกเขาทำได้แค่หลบอยู่ในเศษซากตึกเก่าๆ เบื้องหน้ามีวิวหรูอย่างรูปปั้นส่วนหัวของเทพีเสรีภาพจมฝังอยู่ในพื้นดินไปส่วนหนึ่ง
"เขาตื่นแล้ว" คีย์เดินเข้ามาบอกธีโอ ดูเหมือนการที่เขานั่งคิดอะไรในหัว จะมีเหตุผลอยู่ อย่างเช่น รอให้ใครคนนั้นตื่นขึ้นมาจากการสลบ ธีโอลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปในห้องหนึ่ง ตรงกลางมีเสาเหล็กและร่างของไมอาที่ถูกมัดติดกับเสา ดูเหมือนที่นี่จะเคยเป็นคลับรูดเสามาก่อน ดูจากเฟอร์นิเจอร์ที่พอหลงเหลือร่องรอยโลกีย์ให้เห็น
"ฉันเจิมเสานั่นแล้ว" เจอร์รี่ชี้ที่เสาตัวนั้นกวนๆ เคทได้ยินก็ทุบหลังของเขาเสียงดังอั๊ก
"ตื่นได้แล้ว หนุ่มน้อย" ธีโอพูดเสียงดัง ใช้เท้าเขี่ยขาของอีกฝ่าย ไมอา ลืมตาช้าๆ เขามองไปรอบตัวเพื่อปรับสายตา ดวงตาสีฟ้ากะพริบถี่ ก่อนจะเห็นรองเท้าคอมแบ็คสีดำอยู่ตรงหน้าเขา เมื่อเงยหน้ามองไล่ขึ้นไปตั้งแต่รองเท้า ต้นขา บั้นเอว แผ่นอก ก็พบกับเจ้าของใบหน้าคมคายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงหน้าเขา
ธีโอ นั่นเอง....
"เอาล่ะพ่อขี้เซา ได้เวลาตอบคำถามแล้ว" เขาพูดออกมา ก่อนจะนั่งไขวห้าง ไมอาจะขยับตัว แต่ก็พบว่ามือของเขาถูกมัดไว้กับเสา เจ้าตัวดิ้นขลุกขลักอยู่สักพัก ก่อนจะยอมหยุดดิ้น.... "มัดผมทำไม?" เขาถามเสียงแข็ง
"เพื่อความปลอดภัย" คีย์ตอบแทน เขาหย่อนก้นนั่งบนโต๊ะ แล้วโยนถั่วขึ้นไปบนอากาศก่อนจะอ้าปากไปงับมันไว้ แต่เขาพลาด!
"ถ้านายตอบคำถามฉันดีๆ ฉันจะให้รางวัลดีไหม" ธีโอพูดต่อ ไมอาเลิกคิ้ว ทำหน้างง ไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดจนต้องถาม
"รางวัล...คืออะไร?"
"ไม่รู้จักรางวัลเหรอ นี่นายโตที่ไหนเนี่ย" ทริสตันหัวเราะ ไมอาหันไปมองเขาเล็กน้อย ธีโอแอบอมยิ้มกับท่าทางของอีกฝ่าย ก่อนจะดีดนิ้วเรียกให้ชายหนุ่มหันมามองเขา "รางวัลมันก็คือสิ่งที่คนชนะจะได้น่ะสิ" เขาตอบส่งๆ ยิ่งทำให้ไมอาสงสัยมากกว่าเดิม
"งั้นคุณคือรางวัลของผมเหรอ?"
พรวด! คำถามของไมอาทำให้เจอร์รี่ที่กำลังดื่มน้ำจากขวดถึงกับสำลัก รู้สึกเคืองจมูกจนต้องไอออกมา ธีโอเลิกคิ้วแปลกใจที่อีกฝ่ายถามแบบนั้นออกมา เขาแยกไม่ออกว่าผู้ชายคนนี้ไม่รู้จริงๆ หรือกำลังหลอกให้พวกเขาตายใจกันแน่ แต่ไม่ว่าจะยังไง มันก็ดูตลกมากอยู่ดี
"แค่เพราะนายช่วยชีวิตของฉัน ไม่ได้แปลว่าฉันเป็นรางวัลของนายหรอกนะ"
"แย่จังนะ" ไมอาพึมพำเบาๆ
"นายพาเรานอกเรื่องเกินไปแล้ว เอาล่ะ นายเป็นใครกันแน่" ธีโอรีบลากกลับเข้าเรื่องก่อนที่บทสนทนาจะไปไกลมากกว่านี้ "ก็บอกแล้วไงว่าผมคือดาว"
"นายคือมนุษย์ทดลองของรัฐบาลรึเปล่า?" ทริสตันถามแทรก ไมอาขมวดคิ้ว "ไม่...แล้วอะไรคือมนุษย์ทดลอง?"
"บางทีเขาอาจจะถูกไอ้เวรที่ไหนไม่รู้ล้างสมองมา" เจอร์รี่ออกความเห็น โยนถั่วเข้าปากของคีย์ ซึ่งคราวนี้เขางับมันได้อย่างแม่นยำ
"ทำแบบนั้นได้ไง ทำไมมีแสงออกมาจากตัวนาย" เคทถาม ถ้าเปรียบเทียบกับสองคำถามก่อนหน้า คำถามของเคทดูจะสมเหตุสมผลมากที่สุดในตอนนี้ หญิงสาวยอมรับว่ามันประหลาดที่ตัวของเขาเปล่งแสงออกมาได้ราวกับมีหลอดไฟอยู่ในตัว มันสว่างจ้าเกินกว่าที่เธอจะลืมตาดูมันได้นาน แต่กลับกันเท่าที่จำได้ แสงนั้นช่างสวยงามราวกับความฝัน และเพราะเธอเป็นหญิงสาวคนเดียวในกลุ่ม ที่ต้องใช้ชีวิตบนโลกที่แสนผุพัง เธอจึงมีความคิดและจินตนาการที่ใกล้เคียงกับความอ่อนหวานมากที่สุด
ในขณะที่เจอร์รี่และทริสตัน กำลังซุบซิบเกี่ยวกับเรื่องจะทดลองชาร์จไฟฟ้าเข้ากับตัวไมอา ถ้าหมอนี่เปล่งแสงออกมาจากตัวได้ แปลว่าภายในจะต้องมีมวลพลังงานบริสุทธิ์ไหลเวียนอยู่แน่นอนและถ้าเจอร์รี่คิดไม่ผิด มันจะต้องได้ผล
"ไม่รู้สิ เกิดมาก็ทำได้เอง" ไมอาตอบเสียงเบา วงกลมสีดำกลางดวงตาสีฟ้าเจิดจรัสหดลงเล็กน้อย น้ำเสียงแข็งกระด้างแต่ก็ซ่อนความอ่อนไหวอยู่ในที ทำให้ธีโออดสงสัยไม่ได้เลย "นายบอกว่ามาตามหาพ่อ เขาอยู่ไหน?" เขาเปิดประเด็นอ่อนไหว ไมอาถอนหายใจ
"ไม่รู้.."
"มาตามหาพ่อ แต่ไม่รู้ว่าพ่ออยู่ไหนเนี่ยนะ!" คีย์เสียงดังขึ้นมาเล็กน้อย ทุกคนในห้องนี้ฉงนและงุนงงไปหมด แต่ไม่มีใครพูดอะไร นอกจากธีโอที่ยิงคำถามต่อ "ไม่รู้แล้วลงมาตามหาพ่อทำไม?" ไมอาเงยหน้ามองขึ้น
"รู้แค่ว่าพ่อเป็นนักวิจัย"
"นักวิจัยเหรอ? แต่นักวิจัยอึ๊บกับดวงดาวได้ยังไง ตายพอดี" เจอร์รี่ถาม ซึ่งทุกคนเห็นด้วย
"พ่อให้นี่ไว้....แล้วเขาก็จากมา" ไมอาก้มลงมองป้ายชื่อที่ห้อยคอตัวเองอยู่ "โนอา คอร์สัน นั่นคือชื่อของพ่อ"
"แล้วแม่ล่ะ"
"แม่อยู่ข้างบน..." ไมอาตอบคำถาม เขาเริ่มกลับมาดิ้นอีกครั้ง เพราะรู้สึกเมื่อยแขนที่ต้องเหยียดไปด้านหลัง มันทำให้เขาชาตั้งแต่หัวไหล่ถึงข้อมือที่เริ่มเจ็บแล้ว "งั้นถ้าแม่นายอยู่ข้างบน ทำไมนายไม่แค่อยู่กับแม่นายแล้วมีความสุขอย่างที่ควรจะเป็นล่ะ" เคทเดินมานั่งใกล้ๆ เขาแล้วเอ่ยถาม เธอแอบเห็นใจเล็กน้อย และเริ่มสนใจชีวิตของเขามากขึ้น
ถ้าเขาแต่งเรื่อง มันก็เป็นเรื่องที่สนุกมาก
"มันอันตราย พวกคิลสกายล่าตัวผมกับแม่อยู่ ทางที่ดีผมควรลงมาตามหาพ่อ แล้วขอให้ช่วย"
"ไอกิ้งก่ายักษ์นั่นน่ะเหรอ พวกคิลสกาย" คีย์ชี้ไปข้างนอกหน้าต่าง
"ใช่ แต่นั่นแค่สัตว์เลี้ยงนะ เจ้านายของพวกมัน กำลังตามมา และมันจะไม่หยุดจนกว่าจะฆ่าผมได้" ไมอาพูดเสียงเข้ม เขากดเสียงให้ดูจริงจังมากขึ้น ทั้งห้าคนที่ฟังอยู่ถึงกับหน้าถอดสี ถ้าเรื่องที่ไมอาเป็นเรื่องจริง แสดงว่าต้องมีพวกกิ้งก่ายักษ์และเจ้านายของพวกมันตามหาตัวไมอาอีกแน่นอน และมันไม่ปลอดภัย
"ทำไมมันถึงตามล่าตัวนาย" ทริสตันถาม
"มันอยากได้หัวใจของผม" ไมอาหันไปตอบ แล้วไล่มองทุกคนทีละคน จนกระทั่งหยุดที่ใบหน้าของธีโอตรงหน้าเขา ชายหนุ่มจ้องหน้าอีกฝ่าย
"ไม่มีอะไรอยู่ค้างฟ้า เว้นแต่ว่าได้ครอบครองหัวใจดวงดาว"
"...."
"ใช่..มันต้องการจะกินหัวใจของผม"
"ขอเวลานอกๆ เราต้องคุยกัน โอเค๊!" ทริสตันทำสัญญาณมือขอเวลานอก ทุกคนหันไปมองเขาก่อนจะเดินตามออกไปยืนหน้าห้อง แล้วหารือกัน
"ฉันรู้สึกว่าเราต้องช่วยเขานะ" เคทบอกทุกคน แต่ทริสตันส่ายหน้า
"เราจะไว้ใจเขาได้ยังไง เขาอาจจะแต่งเรื่องก็ได้"
"ฉันไม่ไว้ใจเขา" คีย์บอกตรงๆ เขาหันไปมองไมอาที่นั่งชะเง้อมองพวกเขาอย่างอยากรู้อยากเห็น "แต่เขาก็ไม่ได้ดูมีพิษภัยเท่าไหร่" ชายหนุ่มพูดต่อ ทริสตันตาโต "นายกำลังใจอ่อนกับหน้าสวยๆ ของหมอนั่น"
"เปล่าสักหน่อย.."
"ฉันมีกฎข้อนึง อย่าไว้ใจผู้ชายหน้าสวย และฉันไม่เคยพลาด!" เจอร์รี่บอก เคทขมวดคิ้ว
"นายมีกฎข้อนั้นที่ไหนกัน"
"ฉันมีนะ มันอยู่ในบัญญัติสิบประการของไบเบิ้ลฉบับเจอร์รี่" เขาเถียงแล้วชี้หน้าของเคท ธีโอกอดอกฟังความเห็นของเพื่อนอย่างตั้งใจ ในหัวของเขาคิดอะไรมากมายเกินที่ใครจะคาดเดา ชายหนุ่มหันไปมองไมอาที่มองเขากลับ สองสายตาประสานกันลงตัว ความรู้สึกสงสารปนสนใจทำให้ธีโอตัดสินใจบอกทุกคน
"ฉันว่าเราควรช่วยเขานะ"
"ว่าไงนะ!"
"ไม่เอาน่าเพื่อน!"
"ถ้าพ่อเขาเป็นนักวิจัยจริงๆ ก็ต้องอยู่ที่กำแพง ยังไงเราก็ต้องไปที่นั่นอยู่แล้ว....มันจะเสียหายอะไรถ้าเราหนีบเอาเขาไปด้วย" ธีโอบอกเหตุผล แล้วหันไปมองไมอาอีกรอบหนึ่ง เคทหรี่ตา "นายเชื่อใจเขาเหรอ?"
"อะไร ฉันไม่..-"
"นายเชื่อใจเขารึเปล่าธีโอ?" เธอถามเขาย้ำ ทุกคนที่ตอนนี้จ้องหน้าเขา ทำให้ธีโอรู้สึกกระดากปากที่จะพูดว่า 'เชื่อใจ' มากกว่า 'ไม่แน่ใจ' ซึ่งใช่ เขาไม่แน่ใจเลย แต่ด้วยอะไรบางอย่างทำให้เขาตัดสินใจแบบนี้
"ถ้าเขาโกหกหรือมีคิดร้าย เราก็แค่ฆ่าเขาซะ!" ธีโอตอบเคท เธอคิดตาม
"อีกอย่าง ฉันว่าเราคงไม่ใจดำมากพอจะทิ้งให้เขาเผชิญหน้าไอเอเลี่ยนบ้านั่นคนเดียวหรอกนะ"
"ที่นายพูดมาก็มีเหตุผล"
"ถ้าเขาตุกติกเราก็ค่อยฆ่าเขาก็ได้" ธีโอโน้มน้าว ทุกคนมองหน้ากัน เคทถอนหายใจมองหน้าธีโอด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย เธอบอกเขาว่า "ก็ได้ เราพาเขาไปด้วยก็ได้" เธอบอก ธีโอยิ้มดีใจ ก่อนจะดึงตัวเธอเข้ามากอดหนึ่งที แล้วเดินไปหาไมอาที่นั่งรอฟังคำตอบอยู่
"โอเค เราตกลงกันแล้ว..."
"อย่าฆ่าผมเลยนะครับ" ไมอาอ้อน เขาทำหน้าเว้าวอน ธีโอนั่งยองลงข้างหลัง ก่อนจะเอื้อมมือไปแก้มัดเชือกให้เขา ริมฝีปากหยักของเขาพูดเงื่อนไขในใจ "เราจะไม่ฆ่านาย แต่ถ้านายเล่นตุกติกอะไร ฉันจะ..." เขายื่นหน้าเข้าไปข้างหลัง แล้วกระซิบที่หลังใบหูอย่างแผ่วเบา แต่คนฟังนั่งขนลุกตัวเกรียว
"ฆ่านายทิ้งซะ"
"ปกติแล้ว พวกฉันจะกางเต็นท์นอนในตอนกลางคืน เวลากลางวันถ้าไม่ขับรถ เราจะหาที่พักตามซากตึก มันปลอดภัยกว่ากางเต็นท์ข้างนอก" ธีโอเดินนำไมอาไปสำรวจห้องต่างๆ กิจวัตรประจำวันของพวกเขาตอนที่อยู่ในตึกเก่า ก็คงจะเป็นพักผ่อน หรือไม่ก็เดินสำรวจหาของที่ยังใช้ได้ ไม่นับรวมเศษขยะที่เจอร์รี่มักจะเก็บมาทำสิ่งประดิษฐ์บ้าๆ ของเขา
ไมอาจะไปกับพวกเขา ยังไงเขาต้องดูแลเด็กคนนี้เป็นพิเศษ
ตามที่เคทมอบหมายหน้าที่มา....
"ว่าแต่นายหิวรึเปล่า?" เขาหันไปถามชายหนุ่มที่เดินตามมาเงียบๆ ไมอาส่ายหน้า แล้วตอบ "เราไม่จำเป็นต้องกินหรอก" เขาตอบ แล้วมองซ้ายขวาอย่างสนใจ สายตาสำรวจภายในอย่างสนใจ แอบคิดว่าตอนที่โลกยังไม่ล่มสลาย สถานที่แห่งนี้คงจะสวยน่าดู เขามองร่องรอยสีดำสลับกับน้ำตาลบนกำแพงปูน มีไม้เลื้อยที่เลื้อยเข้ามาแพร่พันธุ์ในตึก
"กินซะ ตอนนี้นายอยู่บนโลกแล้ว..." ธีโอโยนเศษชิ้นเนื้อตากแห้งแผ่นเล็กที่ถูกตัดอย่างพอดีคำแล้วร้อยเชือกไว้อย่างเรียบร้อย ไมอารับมันไว้ทัน แต่ก็เกือบจะตก เขาขมวดคิ้วย่น เงยหน้าถามชายหนุ่มตรงหน้า
"นี่มันอะไรเหรอครับ?"
"เนื้อกระต่ายอบแห้ง" ธีโอตอบ "แต่คุณบอกว่าพวกสัตว์เลือดอุ่นกลายพันธุ์แล้ว" เขาเอ่ยถามถึงสิ่งที่ธีโอเล่าก่อนหน้านี้สักห้านาทีได้ ชายหนุ่มยิ้มเบาๆ "ก็ไม่ทั้งหมดนี่ บางตัวก็ไม่ได้กลายพันธุ์"
"รวมถึงคุณด้วยรึเปล่า?"
"ไม่ต้องห่วง ฉันเกิดไม่ทันยุคล่มสลาย แล้วก็ไม่ได้กลายพันธุ์มีหางงอกออกมาจากก้นแบบพวกหนังเอเลี่ยน" เขาพูดประชดแกมขำเล็กน้อย
"หนังงั้นเหรอ"
"นายไม่เคยดูหรือไง?" เขาหันไปถามไมอาฉงน ชายหนุ่มส่ายหน้าทันที ธีโอหน้าแห้ง
"เดอะลอร์ดออฟเดอะริง ไททานิค ก็ไม่เคยเหรอ"
"บนนั้นไม่มีของแบบนั้นหรอกนะ" ไมอาเสียงเบา ธีโอถึงบางอ้อ เขาพยักหน้าเบาๆ แล้วเดินต่อ "งั้นนายก็พลาดสิ่งบันเทิงอันดับหนึ่งในโลกไปแล้วล่ะ"
"ยังมีของแบบนั้นอยู่อีกเหรอ....ผมหมายถึง ตอนนี้น่ะ" เขาเงียบไป หดหู่ เพราะดูจากสภาพของโลกแล้ว ไมอาไม่แน่ใจนักว่าจะหลงเหลือสิ่งที่เรียกว่า ความบันเทิง อยู่รึเปล่า
"ถ้าเจอทีวีสภาพดี คงได้ดู...หวังว่านะ" ธีโอตอบเสียงอ่อย
"เฮ้...เอ่อ อันที่จริง ผมอยากขอบคุณที่คุณให้ผมไปด้วย" ไมอาพูดเสียงเบา แต่กระนั้นธีโอก็ยังได้ยินมันชัดเจน
"ไปขอบคุณเคทเถอะ ถ้าเธอไม่ให้ นายคงไม่ได้มายืนถามมากอยู่แบบนี้"
"ไว้ผมจะขอบคุณแฟนคุณทีหลัง"
กึก!
ธีโอหยุดเดินแทบจะทันทีที่ไมอาพูดคำว่า 'แฟนคุณ' ออกมา ชายหนุ่มหันไปมองเข้าหน้าเข้มชวนตะลึง ก่อนจะกระชากเขาเข้าไปในห้องหนึ่ง แล้วดันตัวอีกฝ่ายให้เดินเข้าไป ท่วงท่าของเขาคล่องแคล่วและไม่ยอมให้ไมอาขัดขืน ไมอาจะอ้าปากพูดอะไรสักอย่าง แต่ธีโอก็กระชากตัวเขาขึ้นมาแล้วอุ้มอย่างง่ายดาย ร่างสูงเดินดุ่มๆ ไปที่เตียงก่อนจะโยนไมอาลงบนเตียงท่ามกลางสายตาตื่นตกใจของชายหนุ่ม
"นี่คุณ!"
ไมอาใช้ข้อศอกยันท่อนบนอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ทันไร ธีโอก็โน้มตัวลงมาบนเตียง ยันมือกับเตียงคร่อมตัวของไมอาเอาไว้ ไม่ให้อีกฝ่ายเป็นอิสระ ชายหนุ่มจ้องมองไมอาแล้วยิ้มมุมปาก
"นายคิดว่าฉันเป็นแฟนกับเคทอย่างงั้นเหรอ หือ?" เขาถาม
ไมอานิ่งอึ้งไป "....."
"ว่าไง"
"แล้วทำไมจะไม่ล่ะ" เขาใจกล้าตอบออกไป การกระทำของอีกฝ่ายผิดผู้ผิดคนจนเขาเริ่มรู้สึกมวนท้องแปลกๆ เขาเผยอริมฝีปากเล็กน้อย แล้วจ้องธีโอตาเขม็ง ธีโอโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้มากขึ้น ขณะเดียวกันไมอาก็อยากถอยห่างเหลือเกิน แต่ยิ่งถอยมันก็ดูเหมือนเขากำลังจะนอนราบลงไปกับเตียงแล้ว
มองจากด้านข้าง เงาของทั้งสองช่างชวนให้จินตนาการถึงเรื่องสัปดนเหลือเกิน แต่อีกมุมมันเปรียบเสมือนศิลปะแห่งเงา ชวนให้คิด และจินตนาการได้มากมาย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาสีฟ้าอย่างไม่เกรงกลัว ราวกับหยั่งเชิงคู่ต่อสู้
กลับกัน เขาไม่อาจถอนสายตาออกไปมองอย่างอื่นได้เลยในเวลานี้
ธีโอไม่เคยคิดมาก่อน ว่าสีฟ้า ของดวงตาคู่นี้จะละสายตาไปได้ยากขนาดนี้
"นายนี่มันจริงๆ เลย" ธีโอระเบิดหัวเราะ ก่อนจะใช้นิ้วดีดเข้าที่หน้าผากของไมอาหนึ่งที แล้วผละออก คนตัวเล็กกว่าพลิกตัวลงจากเตียงอย่างขุ่นเคือง "คุณอยากมีเรื่องหรือไง!"
"ไร้สาระน่า...มาเถอะ" คนขี้แกล้งหัวเราะลั่น เขากวักมือเรียกไมอาให้ออกจากห้อง
วอลริงโซน
สถานที่ที่ปลอดภัยกับมนุษยชาติมากที่สุดในตอนนี้ พื้นที่เซฟโซนที่รัฐบาลทั่วโลกต่างร่วมมือ  กันสร้างมันขึ้นมา พื้นที่กว่าหมื่นเอเคอร์ทอดยาว อยู่ด้านหลังกำแพงที่ตั้งสูง เสริมปราการด้วยโดมใสที่ครอบทั้งเมือง ระบบหมุนเวียนของอากาศ น้ำ ถูกออกแบบมาอย่างดีจากวิศวกรที่เก่งที่สุด ภายในเมือง ผู้คนต่างใช้ชีวิตกันอย่างสงบสุข
มันปลอดภัย และจะเป็นอย่างนั้นต่อไป ตราบใดที่รัฐบาลควบคุมสถานการณ์ได้
"เราได้รับรายงานว่ามีวัตถุประหลาดเข้าสู่ชั้นบรรยากาศเมื่อคืน" พลทหารสไตล์ กำลังรายงานให้กับผู้นำของแต่ละประเทศฟัง ผ่านหน้าจอโฮโลแกรมที่ฉายอยู่ในห้องแสนว่างเปล่า
"ผมให้คนของผมไปตรวจสอบแล้ว ไม่มีอะไรอยู่ที่นั่น"
"หมายความว่ายังไงไม่มีอะไรอยู่ที่นั่น" คริสโตเฟอร์ ผู้นำสูงสุดเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"ผมก็ไม่ค่อยเข้าใจ....แต่บางทีมันอาจจะหนีไปแล้ว"
"เอเลี่ยนอย่างนั้นเหรอ" ชายเอเชียอีกคนที่อยู่ในหน้าจอเอ่ยถามขึ้นเสียงเข้ม ถ้าให้เดาเขาคงจะเป็นผู้นำจากฝั่งเอเชีย สไตล์ยักไหล่ เขาเอนตัวพิงโต๊ะทำงานกอดอก "ยังไม่มีอะไรยืนยันเรื่องนั้นครับ แต่ผมกำลังหาตัวของมันอยู่"
"เราควรต้องกังวลถึงเรื่องนี้ไหม?"
"ไม่ต้องหรอกครับ"
"แค่พวกกลายพันธุ์ก็เป็นปัญหามากพอแล้ว เราไม่อยากให้เรื่องนี้ต้องกลายมาเป็นปัญหาอีกเรื่อง" คริสโตเฟอร์ พูดต่อ เขากุมมือตัวเองแล้วเคร่งเครียดกับสถานการณ์ตอนนี้.... "อาทิตย์ที่แล้วกำแพงที่สิบเก้า เกือบจะพัง เพราะพวกหนอนกลายพันธุ์แล้ว พวกมันเริ่มทำรังในพื้นดิน และมันจะขุดอุโมงค์มาถึงที่นี่แน่"
"ผมทราบครับ แต่นั่นเป็นปัญหาของพวกหน่วยใต้ดินไม่ใช่เหรอ?" เขาถามอย่างกวนอารมณ์ ผู้นำทำเสียงถอนหายใจกันทุกคน ก่อนที่ชายผิวดำ นามว่าโอลิเวอร์จะพูดขึ้น
"อย่าลืมว่า ถ้ากำแพงใต้ดินพังทลาย พวกนั้นจะขุดมาถึงที่นี่ ประชาชนจะเดือดร้อนกันหมด...ใช่ ผมว่ามันเป็นปัญหาของทุกคน ไม่ใช่แค่หน่วยใดหน่วยหนึ่ง" เขาพูดได้อย่างเฉียบแหลมแทงเข้าไปในใจของพลทหารหนุ่ม สไตล์ยิ้มแห้ง ก่อนจะเดินไปที่หน้าต่างที่มองเห็นวิวรอบทิศทาง แล้วมองออกไป
"โครงการสกายเทียร์ของคุณ ก็ได้แค่ลูกผสมบ้าๆ นั่น"
"อย่างน้อย ทีมวิจัยของผมก็พิสูจน์แล้วว่า อวกาศคืออนาคตของมนุษยชาติ" สไตล์หันมาเถียง เข้าจ้องเหล่าผู้คนข้างล่างนั่น ราวกับมด ที่ใช้ชีวิตตามกัน ไม่มีแรงจูงใจ ไร้ซึ่งศรัทธา เพราะอยู่ไปวันๆ
"ไม่มีประโยชน์ เพราะคุณบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าดาวเอริก้าใกล้จะแตกดับแล้ว"
"ก็ใช่ว่าจะมีดาวเคราะห์น้อยแค่ดวงเดียวสักหน่อย" สไตล์พึมพำ ตอนนั้นที่ประตูสีขาวเปิดออกพร้อมกับเลขาส่วนตัวของเขา ที่เดินเข้ามาพร้อมทำหน้าเครียด ชายหนุ่มได้ที รีบตัดบทสนทนาแสนกวนใจนี้ บอกลาแล้วตัดสัญญาณทุกคน ก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ ถอนหายใจเสียงดัง
"ท่านคะ" เลขาเรียกเขา
"ว่าไง"
เธอทำหน้าตื่นเล็กน้อย ก่อนที่จะพูดสิ่งที่รู้มาก่อนหน้านั้นไม่กี่นาที สไตล์ได้ฟังก็ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ชายหนุ่มก้าวขายาวๆ ไปยังห้องวิจัยที่อยู่ตึกถัดไปทันที มือแกร่งวางทาบไปกับเครื่องสแกนลายนิ้วมือ ก่อนที่ประตูสีเทาหนา จะเปิดออก ด้านในมีควันสีขาวแฉลบออกมาเล็กน้อย เนื่องจากห้องนี้ต้องรักษาความเย็นไว้ตลอดเวลา
"ดอกเตอร์อยู่ไหน?" เขาหันไปถามนักวิจัยคนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ๆ คนถูกถามชี้ไปที่ห้องหนึ่งที่อยู่ด้านในอีกที กระจกโปร่งใสรอบด้านทำให้เห็นคนด้านในอย่างชัดเจน ชายวัยกลางคนกำลังนั่งส่องกล้องจุลทรรศน์อย่างตั้งใจและพูดรายละเอียดที่เห็นเป็นไฟล์เสียงเก็บเอาไว้
"ดอกเตอร์โนวา" สไตล์เดินเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ด้านคนถูกเรียกชื่อ ผงะเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มทักทาย
"ลมอะไรหอบคุณมาถึงที่นี่ได้" เขาใช้นิ้วเลื่อนหน้าจอบันทึกผลข้างๆ
"คุณคงได้ยินเรื่องดาวตกเมื่อคืนแล้ว"
"เขาลือกันไปทั่ว มันสว่างเหมือนกับดวงอาทิตย์ขนาดจิ๋ว" โนวาพูดติดตลก เมื่อคืนเขาทำงานอยู่ในนี้ทั้งคืน เลยไม่ได้เห็นกับตา จะว่าไปเขาเองก็เสียดายเหมือนกัน สไตล์ยิ้มจนเห็นฟัน "เหมือนกับไฟคริสต์มาส" เขาบอก
"คงจะสวยน่าดู"
"ทีมของผมเข้าไปตรวจสอบแล้ว...ไม่มีอะไรหลงเหลือมากนัก" เขาพูดเสียงอ่อย ก่อนจะยื่นแท็บเล็ตโฮโลแกรมให้โนวาดู ซึ่งเขาก็รับมาดู นิ้วเรียวขยับแว่นให้เข้าที่ ก่อนจะเพ่งพินิจ เขาเห็นโครงสร้างสสารบางอย่าง และรายละเอียดของมัน
"สารนี่มัน...." เขาหยุดพูด รู้สึกเหมือนถูกเข่ากดทับที่หน้าอก มือดันจอออกพร้อมกับถอดแว่นตา เขานิ่งอึ้งไปสักพัก และหลังจากสมองประมวลผลที่สิ่งที่เกิดขึ้นได้แล้ว เขาก็หันไปหาสไตล์
"เป็นสารชนิดเดียวกันกับที่พบบนดาวเอริก้าใช่ไหม?" เขาถาม ซึ่งโนวาเองก็พยักหน้าตอบ
"คุณไปได้..มันมาได้ยังไง?"
"มันติดมากับดาวตกเมื่อคืน"
ตอน 2 มาเร็วมั๊ก ><
@_amagdon
เมื่อโลกพังทลาย และกลายเป็นดินแดนรกร้าว ธีโอและผองเพื่อนเดินทางไปเก็บสะเก็ดดาวตก ที่ตกลงมาในรอบหลายปี แต่กลับได้พบกับเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ที่บอกว่า "ผมนี่แหละ คือดวงดาว"