Saloon night with a witch
Xerophy
## บทนำ

ในโลกที่แสงสว่างและเงามืดไม่เคยมีข้อตกลงที่แน่นอน เชื้อสายของแม่มดและมนุษย์ได้กลายเป็นเส้นแบ่งที่ชัดเจน ทั้งสองฝั่งไม่เคยอภัยให้กัน แม้แต่ในสถานที่เล็กๆ บนชายแดนที่ห่างไกลจากการต่อสู้ เรย์น่า วินด์คราฟต์ ยังคงยืนหยัดในซาลูน "The Nightshade Bar" ของเธอ ซึ่งสืบทอดมาจากพ่อผู้จากไป ท่ามกลางผู้คนที่มองเธอเป็นแค่เจ้าของร้านที่แข็งแกร่งและท่าทางเย็นชา แต่ลึกลงไปในใจเธอรู้ดีว่าความสงบที่เธอสร้างขึ้นนั้นเป็นแค่หน้ากากเพื่อบดบังความอ่อนแอของเธอ
ในคืนหนึ่งที่แสงไฟจากโคมไฟจับต้องกับหมอกหนา เรย์น่ากำลังเสิร์ฟเครื่องดื่มให้กับลูกค้าที่เดินทางมาจากเมืองใกล้เคียง โดยไม่รู้ตัวเลยว่าในมุมมืดนั้นกำลังมีคนที่ไม่ควรมาอยู่ที่นี่
หญิงสาวสวมเสื้อคลุมเดินเข้ามาในซาลูน แต่ดูเหมือนว่าเสื้อคลุมคงจะไม่มีคุณภาพพอที่จะปกปิดความงามข้างใต้นั้น
หญิงสาวนั่งลงพร้อมกับโบกมือเรียก เรย์น่า
เรย์น่ารีบเดินมาหาหญิงสาว เช็ดโต๊ะที่เธอนั่งพร้อมกับถาม "จะรับอะไรดีคะ?"
หญิงสาวเปิดผ้าคลุมออกเผยให้เห็นความงามข้างใต้ รอยยิ้มของเธออ่อนโยน แต่แววตากลับดูลึกลับและดูเหมือนซ่อนอะไรไว้บางอย่าง
"ขอ... ไวน์แดงหนึ่งแก้วค่ะ"
เรย์น่าเลิกคิ้วเล็กน้อย ไวน์แดงเป็นเครื่องดื่มที่คนในเมืองไม่ค่อยสั่งนัก ส่วนใหญ่ชอบเหล้ากลั่นแรงๆ หรือเบียร์ราคาถูก เธอพยักหน้ารับคำสั่ง แต่ในใจกลับตั้งข้อสังเกตทันที
"ไวน์แดงเหรอ... น่าสนใจดีนะ ไม่ค่อยมีใครเขาสั่งกันหรอก" เรย์น่าพูดขณะหยิบขวดไวน์มาจากชั้น
เรย์น่าอดไม่ได้ที่จะลองอะไรบางอย่าง
เธอเลือกที่จะส่งแก้วไวน์ให้ทางมือแทนที่จะวางลงบนโต๊ะ
ในตอนที่หญิงสาวยื่นมือสีซีดออกมารับแก้วไวน์นั้น เรย์น่า รู้สึกใด้ถึงสิ่งผิดปกติที่เธอสงสัยอย่างชัดเจน
ตอนที่นิ้วของเธอแตะกับนิ้วของ เรย์น่า มันมีความรู้สึกเย็นยะเยือก, หนาวเหน็บ และ ทรงพลัง
ดวงตาของ เรย์น่า เบิกกว้างเมื่อรู้ความจริง
ไม่ผิดแน่ นี่คือความรู้สึกของ "มานา" ที่แล่นไปทั่วร่างกายของแม่มด
หญิงสาวคนนี้... เป็นแม่มดงั้นหรือนี่?
___
To Be Continued...


## ตอนที่ 1 คุณเป็นความหวังเดียวของฉัน

เรย์น่ายืนแน่นิ่งอยู่สักพัก ความรู้สึกเย็นยะเยือกของมานาที่เธอสัมผัสได้จากมือของหญิงสาว มันชัดเจนเกินกว่าจะเป็นการคิดไปเอง
"คุณคะ... จู่ๆทําไมถึง...?" หญิงสาวพูดนํ้าเสียงของเธอแสดงให้เห็นถึงความเป็นห่วง
"โอ้! เอ่อ..." เรย์น่าปล่อยมือออกจากแก้ว "เชิญค่ะ... ขอโทษที่เสียมารยาท"
เรย์น่าพูดก่อนเดินกลับไปยังเคาน์เตอร์ แต่สายตาของเธอยังคงจับจ้องหญิงสาวคนนั้นจากมุมหนึ่งของซาลูน ลูกค้าคนอื่นๆ ดูเหมือนจะไม่สังเกตเห็นอะไรผิดปกติ บรรยากาศยังคงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการพูดคุยของผู้คน แต่สำหรับเรย์น่า ทุกอย่างกลับดูเงียบงัน
"แม่มด…" เธอพึมพำเบาๆ กับตัวเอง ก่อนที่จะเดินหายเข้าไปในหลังร้าน
เรย์น่าเดินเข้าไปในหลังร้านด้วยความคิดที่สับสน ใจเธอหนักอึ้งกับสิ่งที่เธอเพิ่งค้นพบ เธอหยิบเสื้อโค้ทตัวเก่าของพ่อจากตะขอข้างประตูมาสวม และคว้าตะเกียงน้ำมันที่วางอยู่ใกล้เคาน์เตอร์ มือของเธอหยุดนิ่งอยู่บนที่จับของตะเกียงเพียงครู่เดียว ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ
"ทําไมต้องมาเจออะไรแบบนี้..." เธอพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสีย ขณะที่ไฟในตะเกียงลุกโชนขึ้น
เรย์น่าตัดสินใจว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่น แม้จะรู้สึกผิดในใจ แต่เธอไม่สามารถปล่อยให้แม่มดซ่อนตัวอยู่ในเมืองได้ ถ้าคนอื่นรู้ว่าซาลูนของเธอเคยต้อนรับศัตรู พวกเขาอาจจะไม่ไว้ใจเธออีก
เธอผลักประตูหลังร้านเปิดออก เตรียมเดินไปยังศาลากลางหมู่บ้าน แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง
"คุณจะไปไหนเหรอคะ?"
เรย์น่าหันกลับมาอย่างรวดเร็ว และเห็นหญิงสาวคนนั้น ยืนอยู่ตรงประตูหลังร้าน ใบหน้าของเธอดูหม่นหมอง และแววตาก็ของเธอเปี่ยมไปด้วยความกังวล
"อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ ฉ-ฉันขอร้อง..." หญิงสาวพูดน้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อย
เรย์น่าหรี่ตามองอย่างระแวดระวัง เธอจับตะเกียงในมือแน่น "เธอต้องการอะไร?"
"ฉ-ฉันแค่ต้องการที่หลบภัย ฉันไม่ได้มีเจตนาร้ายเลย... ได้โปรด อย่าบอกใครว่าฉันอยู่ที่นี่" หญิงสาวพูดพร้อมกับยกมือขึ้นแสดงให้เห็นว่าเธอไม่มีอาวุธ
"พิสูจน์สิ" เรย์น่ากล่าวอย่างเย็นชา "ฉันไม่เชื่อคำพูดของแม่มดหรอก"
หญิงสาวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ เธอยกชายเสื้อคลุมของตัวเองขึ้น และสะบัดแขนเสื้อสองข้างเบาๆ เผยให้เห็นเพียงผิวเรียบเนียนของเธอ
"เห็นไหมคะ? ฉันไม่มีไม้กายสิทธิ์ ไม่มีอะไรทั้งนั้น" เธอกล่าวน้ำเสียงอ่อนโยน "ฉันไม่มีเวทมนตร์ที่จะต่อสู้กับคุณ หรือใครก็ตาม"
เรย์น่ามองเธออย่างพินิจพิเคราะห์ แม้คำพูดของหญิงสาวจะฟังดูจริงใจ แต่เธอยังคงไม่ไว้วางใจ เพราะคําสอนให้เกลียดชังและไม่ไว้ใจแม่มดตั้งแต่ตอนเธอยังเด็ก
"แล้วทำไมฉันต้องเชื่อว่าเธอไม่ได้มีแผนการอะไร?" เรย์น่าถาม น้ำเสียงของเธอแข็งกระด้าง
หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น และพูดด้วยเสียงแผ่วเบา "เพราะถ้าฉันมีเจตนาร้าย ฉันคงไม่มายืนขอร้องคุณแบบนี้หรอกค่ะ... คุณเป็นความหวังเดียวของฉันแล้ว"
คำพูดนั้นทำให้เรย์น่าใจสั่น เธอยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนี
"ฉันไม่รู้ว่าฉันควรไว้ใจเธอไหม..." เรย์น่าพูดเบาๆ แต่ยังไม่ก้าวออกจากประตู
หญิงสาวก้มศีรษะต่ำ "ได้โปรดค่ะ... แค่สักคืน ฉันขอแค่นั้น"
เรย์น่ากัดฟันแน่น ความลังเลในใจของเธอชัดเจน แต่ความรู้สึกสงสารมันท่วมท้นออกมา ในที่สุด เธอก็ปล่อยมือจากตะเกียงและถอดเสื้อโค้ทออก "ฉันจะให้เธอพักที่นี่คืนนี้ แต่ถ้าเธอทำอะไรที่ฉันไม่ชอบใจแม้แต่นิดเดียว เธอจะไม่ได้มีโอกาสขอร้องอีกครั้ง เข้าใจไหม?"
หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอเปล่งประกายความซาบซึ้ง "ขอบคุณ..."
เรย์น่าเบือนหน้าหนีอีกครั้ง "อย่าขอบคุณฉันเลย เธออาจจะเสียใจในภายหลังก็ได้"
"ว่าแต่เธอชื่ออะไรนะ? แนะนำตัวเองหน่อยได้ไหม? แบบว่าพวกอายุอะไรแบบนั้น"
เรย์น่าพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหันกลับไปมองตัวของหญิงสาวที่ยังยืนอยู่ตรงประตูหลังร้าน ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโล่งใจปนประหม่า
"ถ้าเธอจะอยู่ที่นี่อย่างน้อยคืนนี้..." เรย์น่าพูดพร้อมกับเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์ "ฉันต้องรู้ว่าเธอเป็นใคร และมาที่นี่ทำไม แนะนำตัวเองสิ"
หญิงสาวเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามมานั่งที่เก้าอี้ตรงหน้าเคาน์เตอร์ เธอถอดเสื้อคลุมออกพาดไว้บนพนักเก้าอี้ เผยให้เห็นชุดเรียบง่ายที่ขับเน้นรูปร่างอ่อนช้อยของเธอ
"ฉันชื่อเอเลนอร์..." เธอเริ่มพูดเสียงเบา แต่ด้วยความสง่างามที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงนั้น "ฉันเป็น... แค่คนที่กำลังหนีจากอะไรบางอย่าง"
___
To Be Continued...