(นิยายแปล) Perfect Superstar
เฉินรู่ไท่ผิงหยาง
## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 1 ฝันที่เปลี่ยนแปลงโชคชะตา
ลู่เฉินฝัน เป็นฝันที่ยาวนานมากครั้งหนึ่ง
โลกในความฝันทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ตัวละครไม่ซ้ำกันแสดงบทบาทยอดเยี่ยมที่แตกต่างกันไป เขาประสบเหตุการณ์บนโลกแห่งนี้ถึงสามช่วงชีวิตที่ต่างกัน!
ช่วงชีวิตแรกเป็นของนักร้องคนหนึ่งที่ชื่อสวีป๋อ มีนิสัยโอ้อวดไม่อยู่นิ่ง ชื่นชอบในดนตรีอย่างบ้าคลั่ง แม้จะมีเชาว์ปัญญาเหนือคนทั่วไป แต่ไม่มีทางโด่งดังได้เลย ใช้ชีวิตเหมือนจอกแหนที่ล่องลอยอย่างไร้ทิศทาง
ในช่วงชีวิตที่สองเขามีชื่อว่าโม่หราน เป็นนักแสดง รูปลักษณ์ไม่โดดเด่นนิสัยสุขุมเก็บงำความรู้สึก เคยแสดงทั้งละครโทรทัศน์และภาพยนตร์มากมายในบทบาทที่ไม่ซ้ำกัน แต่เป็นเพียงตัวประกอบตลอด ถึงแม้มีเทคนิคการแสดงที่โดดเด่น กลับมักช่วยให้คนอื่นเจิดจรัสมากขึ้น
และชีวิตสุดท้ายเป็นของฟางหมิงอี้ผู้เป็นนักเขียนอิสระ โปรดปรานดนตรี ภาพยนตร์ การท่องเที่ยว และอาหารเลิศรส เขามักสะพายเป้ออกผจญภัย อาศัยการถ่ายทอดตัวอักษรตามอารมณ์ที่โลดแล่นลงในอินเทอร์เน็ตเพื่อหาเงินเลี้ยงชีพ
โชคชะตาช่างน่าอัศจรรย์ การพบปะสังสรรค์สบายๆ ครั้งหนึ่งทำให้สวีป๋อ โม่หราน และฟางหมิงอี้ได้รู้จักกัน ถึงแม้นิสัยของพวกเขาไม่เหมือนกันเลย แต่ก็ยังมีหัวข้อสนทนาร่วมกันมากมาย ด้วยเหตุนี้จึงกลายเป็นเพื่อนสนิทอย่างแท้จริง
ต่อมาทั้งสามคนออกเดินทางท่องเที่ยวร่วมกัน จู่ๆ ก็เจอเหตุการณ์โคลนถล่มบนถนนภูเขาคดเคี้ยวที่มุ่งหน้าสู่ภูเขาน้ำแข็งอวี้หลง...
ขณะที่หินภูเขาปะปนดินโคลนนับไม่ถ้วนซัดใส่หน้าต่างรถและทะลักเข้ามาด้านใน ความหวาดกลัวอันท่วมท้นและความรู้สึกหายใจไม่ออกทำให้ลู่เฉินตกใจตื่น ดีดตัวขึ้นนั่งบนเตียงโดยพลัน!
เขาหอบหายใจรุนแรง เหงื่อผุดบนหน้าผากเต็มไปหมด ดวงตาไร้แววราวกับไม่มีวิญญาณ
ผ่านไปนาน ลู่เฉินถึงค่อยบังคับตัวเองให้ดึงสติกลับมา
สายตาค่อยๆ เพ่งจ้อง ภาพห้องพักซอมซ่อที่คุ้นเคยเป็นที่สุดสะท้อนเข้ามาม่านตา แสงสลัวจากโคมไฟอันเล็กพอถูไถส่องสว่างให้ห้องแคบๆ ขนาดไม่ถึงสิบตารางเมตร นอกจากที่นอนซึ่งเขานอนอยู่กับโต๊ะเก้าอี้เก่าชุดหนึ่งและตู้เสื้อผ้าแล้วก็ไม่มีเครื่องเรือนชิ้นอื่นอีก
แต่เขายังแยกไม่ค่อยออกว่าตัวเองคือสวีป๋อ โม่หราน หรือฟางหมิงอี้กันแน่ ความทรงจำของคนทั้งสามช่างสดใหม่ชัดเจน ประทับลึกลงไปในดวงจิตของเขาอย่างไม่มีทางแยกออกได้
ลู่เฉินใส่เสื้อคลุมอย่างลวกๆ เดินโซเซเข้าไปในห้องน้ำขนาดเล็ก บิดเปิดก๊อกน้ำอย่างรวดเร็ว ก่อนใช้มือทั้งสองรองน้ำขึ้นมาสาดใส่ใบหน้า
แรงกระตุ้นดีเยี่ยมจากความเย็นของน้ำท่อประปา ทำให้เขาที่กำลังมึนงงตื่นเต็มตาทันที
ใบหน้าที่ปรากฏอยู่บนกระจกเป็นดวงหน้าที่อ่อนเยาว์
รูปหน้าตรง สัดส่วนเหลี่ยมมุมบนใบหน้าหล่อเหลาเอาการ คิ้วตรงเป็นกระบี่ดวงตาลึกล้ำ สันจมูกโด่งตรงและริมฝีปากบางมีความดื้อรั้นบางๆ มีเพียงกลางหว่างคิ้วที่แฝงความหม่นหมองและทรุดโทรมอย่างบอกไม่ถูก แสดงให้เห็นถึงความผิดหวังและความมืดมนที่มีต่อชีวิต
ในที่สุดลู่เฉินก็แน่ใจ เขาก็ยังเป็นตัวเขา ยังเป็นหนุ่มอายุ 22 ที่เรียนมหาวิทยาลัยไม่จบ และร่อนเร่ไปในเมืองหลวงเป็นเวลาเกือบปีแล้ว
ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด!
โทรศัพท์มือถือบนหัวเตียงพลันส่งเสียงดัง
ลู่เฉินออกแรงสะบัดหัว บังคับให้ตัวเองลืมความคิดสับสนที่วนเวียนในหัวไปก่อน เขารีบล้างหน้าแปรงฟัน จากนั้นออกจากห้องพักรูหนูชั้นใต้ดินไปทำงาน
ที่พักของเขาอยู่ในเขตชุมชนจิ่งหมิงบริเวณถนนวงแหวนหมายเลขสามเกือบถึงหมายเลขสี่ เป็นหนึ่งในหลายสิบห้องที่แบ่งให้เช่าตรงชั้นใต้ดินของอาคารเก่า
ห้องหนึ่งมีพื้นที่ไม่ถึงสิบตารางเมตร ค่าเช่ากลับสูงถึง 1200 หยวน[footnoteRef:1] แต่มีข้อดีที่มีห้องน้ำส่วนตัว และอยู่ห่างจากที่ทำงานตอนกลางวันของลู่เฉินไม่ไกล สถานีรถไฟใต้ดินที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างออกไปไม่ถึงห้านาที [1:  1 หยวนเท่ากับประมาณ 5 บาท]
ในเมืองหลวงที่มีประชากรมากเกินสามสิบล้านคน ผู้มาจากต่างถิ่นอย่างลู่เฉินมีมากมาย มีทั้งมาทำงานหาเลี้ยงชีพ หรือไม่ก็วิ่งไล่ตามความฝัน
พวกเขามักจะถูกเรียกว่า ‘คนหลงกรุง’ หรือ ‘มดงาน’ บางคนก็เยาะเย้ยตัวเองว่าเป็น ‘มดหลงกรุง’
ในฐานะ ‘มดหลงกรุง’ คนหนึ่ง ลู่เฉินวิ่งออกมาจากชุมชนที่พักไปถึงทางเท้า เขาฝ่าสายหมอกยามเช้าตรู่ วิ่งไปทางสถานที่ทำงาน
ทั้งหมดเหมือนวันปกติ แต่ทั้งหมดก็เหมือนกำลังเปลี่ยนไปจากเดิมเช่นกัน
เมื่อฟ้าเหลืองตอนพระอาทิตย์กำลังตก ลู่เฉินลากร่างกายที่อ่อนล้ากลับไปห้องพักรูหนูมืดสลัว
เขาทิ้งตัวลงบนที่นอนเตียงเดี่ยวอย่างแรง หลับตาพักผ่อนครู่หนึ่ง ปลุกชีวิตชีวาใหม่แล้วลุกขึ้นนั่ง จากนั้นคว้ากีตาร์ที่อยู่หน้าเตียงขึ้นมา
กีตาร์ไม้วีเนียร์ตัวนี้เป็นของล้ำค่าที่สุดที่ลู่เฉินมีอยู่ตอนนี้ ไม้ส่วนหน้าของกีตาร์ทำจากไม้สนขาว ด้านหลังทำจากไม้โรสวูดสามแผ่นต่อกัน ไม้สนขาวเป็นไม้ซึ่งได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในวัสดุที่ดีที่สุดในการนำมาทำกีตาร์ คุณภาพเสียงที่ได้ดีมาก ทั้งมั่นคงและทรงพลัง อีกทั้งเมื่อเล่นไปสักพัก ความไวต่อเสียงยิ่งมากขึ้นด้วย
ต่อให้เป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด ลู่เฉินก็ไม่คิดจะขายกีตาร์ตัวนี้ทิ้ง เพราะมันเป็นสิ่งที่ลู่เสวี่ยมอบให้ลู่เฉินเป็นของขวัญวันเกิดอายุครบสิบแปดปี
ลู่เสวี่ยคือน้องสาวของลู่เฉิน การซื้อกีตาร์ตัวนี้ให้เขาเธอต้องใช้เงินเหรียญที่เก็บสะสมไว้จนหมด!
อีกสามชั่วโมงต่อมา ลู่เฉินต้องใช้กีตาร์ตัวนี้ไปหาเงินในอาชีพที่สองของเขา
ตอนกลางวันลู่เฉินทำงานพาร์ทไทม์ร้านเคเอฟซี พอตกกลางคืนเขาทำงานเป็นทั้งบริกรและนักร้องที่บาร์แห่งหนึ่งตรงทะเลสาบโฮ่วไห่ เมื่อทำสองงานพร้อมกัน ทำให้ทุกวันเขาทำงานมากกว่า 15 ชั่วโมง
ลู่เฉินก็ไม่ได้อยากกัดฟันสู้ แต่ภาระหนี้สินอันหนักหน่วงของครอบครัวทำให้เขาไม่สู้ไม่ได้ ไม่เช่นนั้นแล้วน้องสาวของเขาจะต้องเลิกเรียนหนังสือ เจ้าหนี้ทั้งหลายจะมาตามทวงหนี้ถึงบ้าน
ลู่เฉินยังมีพี่สาวอีกคนซึ่งกำลังปากกัดตีนถีบเหมือนกับเขา เขาเป็นผู้ชายคนเดียวในบ้าน ยังมีเหตุผลอื่นจะหลบหนีจากภาระหนี้ของตัวเองได้หรือ
ลู่เฉินกอดกีตาร์ไว้ ดีดเบาๆ ลงบนสาย เสียงระรื่นหูดังสายน้ำไหลดังออกมาจากตัวกีตาร์ ดังก้องไปทั่วห้องพักเล็กๆ
ไม่รู้ทำไม เขารู้สึกว่าวันนี้ตัวเองเล่นได้สบายเป็นพิเศษ จากปกติที่นิ้วติดขัดกลายเป็นลื่นไหลคล่องแคล่วราวกับเคยฝึกซ้อมมาแล้วเป็นพันเป็นหมื่นครั้ง เล่นไปได้ถึงระดับตามที่ใจอยากให้เป็น
ลู่เฉินใจสั่นวูบหนึ่ง ยืดหลังตรง เริ่มเล่นเพลงอย่างตั้งอกตั้งใจ
เขาเล่นและร้องเพลงพิราบโบยบิน
เพลงพิราบโบยบินคือเพลงซึ่งเป็นที่นิยมเมื่อสิบกว่าปีก่อนของนักร้องดังถานหง ท่วงทำนองไพเราะ ได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในเพลงพื้นเมืองที่เหมาะกับการเล่นกีตาร์ที่สุด แต่การเล่นกีตาร์และการร้องต้องใช้ความสามารถสูงพอควร
ลู่เฉินไม่ได้เรียนด้านดนตรีมา เป็นเพียงผู้มีดนตรีเป็นงานอดิเรก เขาหัดเล่นกีตาร์มาหลายปีแล้ว เล่นเองร้องเองก็ยังสามารถทำให้สาวน้อยหลายคนหลงใหล
ว่าตามจริงก็คือ ตอนนั้นลู่เฉินที่ฐานะทางบ้านร่ำรวยใช้การเล่นกีตาร์เป็นเครื่องมือโอ้อวดตัวเองเท่านั้น
แต่พอจะนำมาใช้เลี้ยงชีพอย่างแท้จริง ความเป็นมือสมัครเล่นทำให้เขาเป็นได้แค่นักร้องในบาร์ ต้องมีคนขอถึงจะได้ร้องเพลง ถ้าไม่มีคนขอเพลงเขาก็เป็นได้อย่างมากสุดแค่ตัวประกอบฉาก เป็นชั้นล่างสุดในหมู่นักดนตรีที่บาร์
ลู่เฉินเคยร้องและเล่นเพลงพิราบโบยบินมาแล้ว แต่ความสามารถยังไม่ถึง นิ้วมือไม่อาจเล่นได้แม่นยำ อีกทั้งร้องไม่เข้าถึงอารมณ์ของเนื้อเพลง มีแต่ทำให้ผู้ฟังหัวเราะเยาะ
แต่ตอนนี้ที่ร้องเพลงพิราบโบยบินอยู่ เขาพบว่านิ้วที่ดีดกีตาร์ไม่มีความยากลำบากเลย เมื่อเปล่งเสียงขับกล่อม เสียงเพลงไพเราะก้องอยู่ในห้อง มีเสน่ห์ดึงดูดไปอีกแบบ
“ในความฝัน ฉันกลายเป็นพิราบโบยบินอยู่กลางฟ้าคราม ลาลาลา...”
ร้องจบแล้ว นิ้วมือของเขากดอยู่บนสายกีตาร์ ชะงักนิ่งไป
ทำไมเป็นแบบนี้
นี่เป็นเพลงที่เขาร้องและเล่นออกมาเองจริงๆ หรือ
ก๊อก! ก๊อก!
ทันใดนั้นมีคนมาเคาะประตูห้อง
ลู่เฉินดึงสติกลับมา วางกีตาร์ลงแล้วพูดว่า “เข้ามาเลย ประตูไม่ได้ล็อก! ”
บานประตูถูกดันเปิดอย่างรวดเร็ว ชายผอมสูงใส่แว่นเดินเข้ามา ใบหน้ายิ้มแย้มด้วยความชื่นชม พุ่งเข้ามายกนิ้วโป้งให้ลู่เฉิน “ซุป’ตาร์ เยี่ยมยอดมาก!”
ลู่เฉินยิ้มตอบ “ถ้าอย่างนั้นนายต้องรีบตบรางวัลแล้ว เงินรางวัลนิดหน่อยไม่กี่พันกี่หมื่นก็พอ! ”
“ถ้าอยากได้เงินฉันไม่มี มีแต่ชีวิตนี้ชีวิตเดียว!”
ชายหนุ่มสวมแว่นร้องเสียงดัง ทำท่าทางฆ่าได้หยามไม่ได้ เห็นแล้วชวนให้อยากเตะขาเขาทีหนึ่งแทบทนไม่ไหว
ชายหนุ่มสวมแว่นคนนี้เป็นเพื่อนบ้านของลู่เฉิน มีชื่อว่าหลี่เฟยอวี่ เป็นคนเมืองเซียงหนาน เข้ามาอยู่ในปักกิ่งได้สามปีแล้ว ตอนนี้เป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายขายในร้านขายรถยนต์ 4S[footnoteRef:2] แห่งหนึ่ง [2:  ร้านขายรถยนต์ 4S เป็นตัวแทนขายรถยนต์ที่ให้บริการครบวงจรที่มีชื่อเสียงในจีน 4S ประกอบไปด้วย Sales, Spare Parts, Services และ Survey]
ห้องชั้นใต้ดินปิดทึบ ทั้งยังกั้นด้วยผนังทำจากวัสดุกันไฟ คุณสมบัติเก็บเสียงแย่มาก ดังนั้นเมื่อลู่เฉินซ้อมร้องเพลงเล่นกีตาร์ เพื่อนบ้านรอบข้างล้วนได้ยินกันชัดเจน
นักร้องดังคือฉายาที่หลี่เฟยอวี่ตั้งให้ลู่เฉิน ถือเป็นการล้อเลียนด้วยความปรารถนาดี เพราะทั้งสองคนอายุไล่เลี่ยกัน นิสัยไม่เลวทั้งคู่ จึงกลายเป็นเพื่อนกัน เวลาว่างหลี่เฟยอวี่มักจะมาหาเขาที่ห้องเสมอ
หลี่เฟยอวี่ชอบร้องเพลงเช่นกัน แต่เสียงของเขาไม่ดี เวลาร้องเพลงเหมือนผีกำลังร้องไห้คร่ำครวญก็ว่าได้ เขาเองก็ชื่นชอบเพลงยอดนิยม เมื่อครู่ได้ยินลู่เฉินร้องเพลง ‘พิราบโบยบิน’ แล้วยังตกตะลึงเลย
“แต่พูดจริงๆ นะ เพื่อน...”
ล้อเล่นจบแล้ว หลี่เฟยอวี่เอ่ยอย่างจริงจังมากว่า “นายร้องเพลงนี้ได้ดีจริงๆ สไตล์อาจจะไม่ค่อยเหมือนกับถานหงเสียทีเดียว แต่เข้าถึงอารมณ์เพลงได้ดีมากเหมือนกัน ดีกว่าเพลงที่นายร้องเล่นทั่วไปเมื่อก่อนอย่างน้อยสิบเท่า!”
เขายกสิบนิ้วให้ อยากจะยกเท้าทั้งสองข้างขึ้นมาเพิ่มอีกด้วยซ้ำ
ลู่เฉินหัวเราะตอบ “ขอบใจ!”
เขารู้ว่าเมื่อก่อนตัวเองร้องเพลงไม่เอาไหนจริงๆ
“น่าแปลกจังเลย...”
หลี่เฟยอวี่ทำสีหน้าลึกลับ เขาคาดคะเนดูครู่หนึ่งแล้วกระซิบถามว่า “นี่เพื่อน นายคงไม่ได้ถูกเทพแห่งดนตรีเข้าสิงหรอกนะ หนุ่มน้อยไร้อนาคตได้รับวาสนาเจริญก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว จากนี้ไปก้าวเข้าสู่จุดสูงสุดของชีวิต ได้แต่งงานกับสาวสวยสุดเพอร์เฟกต์ ขับร้องบทเพลงทุกค่ำคืน...”
หลี่เฟยอวี่ยังมีงานอดิเรกอีกอย่างหนึ่งคืออ่านนิยายออนไลน์ จินตนาการจึงโลดแล่นเป็นพิเศษ
“ไปตายไป!”
ลู่เฉินใช้เท้าถีบไปอย่างไม่รู้จะยิ้มหรือร้องไห้ดี เพื่อตัดบทสนทนาไร้สาระของอีกฝ่าย
ทว่าความทรงจำของนักร้องชื่อดังสวีป๋อในความฝันปรากฏขึ้นในใจเขาชั่วพริบตาหนึ่ง...สวีป๋อไม่เพียงเป็นนักร้องที่โดดเด่นมาก ยังเก่งเรื่องการเล่นกีตาร์อีกด้วย ไม่ว่าจะเพลงบัลลาด (เพลงพื้นบ้าน) หรือเพลงโบราณก็สามารถเล่นออกมาได้ดีเยี่ยม
“ฉันหลบได้เว้ย!”
หลี่เฟยอวี่กระโดดหลบไปที่ประตูอย่างคล่องแคล่ว หัวเราะตอบว่า “นักร้องดัง ถ้านายได้ออกงานเพลง แล้วนายร้องและเล่นได้อย่างตอนนี้อีก ฉันกล้ารับประกันเลยว่านายจะต้องโด่งดัง!”
จะต้องโด่งดัง?
ลู่เฉินยิ้มขมขื่นพลางส่ายหัว ลุกขึ้นเดินไปปิดประตูห้อง
เมืองหลวงเป็นศูนย์รวมของคนเก่งมีฝีมือ และเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมแห่งชาติ ในบรรดาคนหลงกรุงเป็นพันเป็นหมื่นคน มีนักร้องนักดนตรีมากพรสวรรค์ไม่รู้ตั้งเท่าไร คนที่โด่งดังได้จริงๆ จะมีสักกี่คน?
อยากดังต้องมีพรสวรรค์ ความสามารถ เส้นสาย แล้วก็โชคช่วย ขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปไม่ได้!
เขาลู่เฉินมีอะไรบ้าง?
อีกอย่าง การออกผลงานเพลงเป็นเรื่องง่ายเสียที่ไหน...
ทันใดนั้นเอง ในสมองของลู่เฉินคล้ายมีแสงสว่างแวบผ่าน จุดประกายความคิดของเขาทันที
ผลงาน? ใช่แล้ว ผลงานเพลง!
เขาพุ่งตัวไปที่โต๊ะหนังสือตัวเล็กเบื้องหน้า รีบเปิดโน้ตบุ๊กเครื่องเก่าของตนอย่างไม่รีรอ
ใช้เวลาเปิดเครื่องทั้งหมด 50 วินาทีเต็ม จากเดิมที่เคยชินแล้ว ตอนนี้กลับรู้สึกว่าแต่ละวินาทียาวนานเป็นปีกว่าจะเข้าถึงหน้าจอหลักได้ ลู่เฉินรีบเลื่อนเม้าส์ ออกแรงคลิกไปที่รูปโปรแกรมหนึ่งที่ไม่ได้เปิดมานานมากแล้ว
ราวกับว่านี่เป็นการเปิดประตูที่จะเปลี่ยนโชคชะตาของเขา!
....................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 2 บาร์เดย์ลิลลี่
ในโลกความฝันของลู่เฉินมีทั้งผู้คนและเรื่องราวมากมายที่ทำให้เขารู้สึกไม่คุ้นเคย แม้ประวัติศาสตร์และวิทยาการจะพัฒนาควบคู่กันมา แต่ในสายวัฒนธรรมเช่นดนตรี ภาพยนตร์ หรือวรรณกรรมกลับมีความแตกต่างกันมากเหลือเกิน
นักร้อง ดาราภาพยนตร์ ดนตรี ภาพยนตร์ และวรรณกรรมที่ลู่เฉินคุ้นเคยเหล่านั้น ในฝันไม่มีปรากฏเลย แต่ในโลกแห่งความฝันก็ไม่ขาดดาราที่มีชื่อเสียงกับผลงานอมตะชิ้นเอก ความเฟื่องฟูรุ่งโรจน์ของศิลปะถึงขั้นว่าเกินกว่าความเป็นจริงเสียอีก
คำพูดของหลี่เฟยอวี่เหมือนปลุกลู่เฉินให้ตื่นขึ้น ทำให้เขาพลันระลึกได้ว่าตนมีคลังสมบัติล้ำค่าของตัวเองอยู่!
เพียงแค่ผลงานเพลงฮิตพวกนั้น...
ลู่เฉินเพิ่งเปิดโปรแกรมหนึ่งขึ้นมาบนหน้าจอโน้ตบุ๊ก เป็นโปรแกรมชื่อว่า ‘ปรมาจารย์นักร้อง’
โปรแกรม ‘ปรมาจารย์นักร้อง’ ถูกยกย่องว่าเป็นอุปกรณ์สร้างเพลงชั้นดี สามารถรวบรวมเนื้อเพลง แต่งเพลง เรียบเรียงเพลง และโหลดออกมาได้ในโปรแกรมเดียว มีพื้นที่มหาศาลให้ได้เก็บข้อมูลในระบบออนไลน์ มีความเฉพาะทางสูงแต่ใช้งานง่าย ไม่ว่าจะมือสมัครเล่นทั่วไปหรือนักแต่งเพลงมืออาชีพก็ใช้โปรแกรมนี้ทำผลงานเพลงได้
ตอนเรียนมหาวิทยาลัยลู่เฉินเรียนวิชาคอมพิวเตอร์ ทั้งยังชอบดนตรี จึงถนัดการใช้โปรแกรม ‘ปรมาจารย์นักร้อง’ แต่งเพลง และดื่มด่ำกับความรู้สึกของการเป็นนักร้องนักแต่งเพลงมานานแล้ว
เพียงแต่เมื่อก่อนเขาเขียนเพลงเพื่อความบันเทิงส่วนตัวเท่านั้น เวลาหนึ่งปีครึ่งกว่าเขายังเขียนเพลงที่สมบูรณ์ไม่เสร็จเลยสักเพลง
ส่วนคุณภาพยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงให้มากเลย
แต่ตอนนี้ เมื่ออาศัยแค่ความทรงจำในความฝัน ลู่เฉินใช้เวลาเพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็เขียนเนื้อเพลงจบไปสองเพลงแล้ว
หลังจากแต่งเสร็จ ลู่เฉินเล่นดนตรีพร้อมร้องตามหน้าจอสองสามรอบ แก้ไขจุดบกพร่องบางจุดในนั้น
สุดท้าย เขานำทั้งสองเพลงที่แต่งเสร็จแล้วส่งเข้าโปรแกรม ‘ห้องสมุดดนตรีจีน’ เพื่อขอตรวจสอบลิขสิทธิ์
‘ห้องสมุดดนตรีจีน’ จัดสร้างขึ้นโดยสำนักวัฒนธรรมจีน ร่วมกับสำนักลิขสิทธิ์จีน สมาคมนักดนตรีจีน และสมาคมนักแสดงจีน เป็นเว็บไซต์ใช้ตรวจสอบลิขสิทธิ์เพลง ลงทะเบียน รวมถึงแลกเปลี่ยนซื้อขายในระบบออนไลน์ มีความเป็นมายาวนานถึง 25 ปี อีกทั้งมีอำนาจสูงสุดในด้านการให้ลิขสิทธิ์เพลง
แพลตฟอร์มเว็บไซต์เปิดให้ทุกคนใช้ รับให้บริการอย่างครบวงจร แต่ไม่ได้ฟรีไปทั้งหมด
การตรวจสอบลิขสิทธิ์ต่อครั้งมีราคา 100 หยวน ทั้งสองเพลงจึงทำให้เงินในบัญชีลู่เฉินถูกหักไป 200 ยวน เท่ากับเงินค่าใช้จ่ายสิบวันของเขา!
การดำเนินการตรวจสอบช้ามาก ลำดับขั้นตอนของห้องสมุดดนตรีจะดูโน้ตเพลงกับผลงานที่เคยมีคนลงทะเบียนไว้แล้วตรวจเปรียบเทียบกัน พิจารณาว่าเหมือนกัน คล้ายคลึงกัน หรือลอกเลียนกันมา
ฐานข้อมูลของ ‘ห้องสมุดดนตรีจีน’ นั้นมากมายมหาศาล จะเปรียบเทียบและตรวจสอบอย่างชาญฉลาดต้องใช้การคำนวณครั้งใหญ่ ดังนั้นต่อให้ใช้คอมพิวเตอร์ที่มีประสิทธิภาพสูงทำงาน ก็ยังต้องใช้เวลาครู่ใหญ่จึงจะตรวจสอบสมบูรณ์
แต่ต่อให้นานแค่ไหนลู่เฉินก็ตั้งตารอ เพราะนี่เป็นขั้นตอนจำเป็นในการจดลิขสิทธิ์เพลง และเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่สุดที่เขาใช้เปรียบเทียบโลกความฝันกับความจริงด้วย
เวลาเดินไปช้าๆ ลู่เฉินเฝ้าอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ จับจ้องบนแถบ Progress Bar ตาไม่กะพริบ
ใจของเขาไม่เคยรู้สึกกังวลเท่าตอนนี้มาก่อน เคร่งเครียดมากถึงมากที่สุด
เพราะลู่เฉินรู้ว่า นี่อาจเป็นโอกาสครั้งเดียวที่จะเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตของตนและครอบครัว!
ติ๊ง!
ราวกับเวลาผ่านไปเป็นร้อยปี หน้าจอคอมพิวเตอร์พลันมีแถบสีเขียวเด้งขึ้นมา
ผ่านการตรวจสอบ!
ลู่เฉินตะลึง ยังไม่ทันตอบสนองอะไร
ติ๊ง!
แถบสีเขียวแบบเดียวกันเด้งขึ้นมาอีกครั้ง
ผ่านการตรวจสอบ!
ครั้งนี้ในที่สุดลู่เฉินก็เข้าใจแล้ว เพลงที่ตนส่งไปตรวจลิขสิทธิ์ใน ‘ห้องสมุดดนตรีจีน’ ทั้งสองเพลงผ่านหมดแล้ว หมายความว่าสามารถจดลิขสิทธิ์ได้ เขามีสิทธิ์ครอบครองเพลงทั้งหมด!
ครู่ต่อมา ลู่เฉินตกอยู่ในภวังค์กับความตื่นเต้นดีใจอันท่วมท้น เขากำหมัดยกขึ้นมาโบกอย่างอดไม่ได้ อยากแหงนหน้าตะโกนขึ้นไปบนฟ้าเพื่อระบายความดีใจในตอนนี้
เยส! ได้จริงๆ ด้วย!
แต่เรื่องยังไม่จบแค่นี้ เขาข่มความตื่นเต้นในใจเอาไว้ กุมเม้าส์เลื่อนไปที่ช่องลงทะเบียนลิขสิทธิ์
ค่าจดลิขสิทธิ์สูงกว่าค่าตรวจสอบเสียอีก เพลงหนึ่งต้องใช้เงินถึง 500 หยวน อีกทั้งทุกปียังต้องจ่ายค่าธรรมเนียมในการเก็บรักษา ป้องกันไม่ให้เกิดการจดทะเบียนซ้ำซ้อน
ลู่เฉินเป็นสมาชิกของ ‘ห้องสมุดดนตรีจีน’ มานานมากแล้ว เมื่อครู่ยังผ่านการตรวจสอบลิขสิทธิ์อีก ดังนั้นหลังจากจ่ายเงินไป 1000 หยวน ไม่นานบทเพลงทั้งสองก็จดทะเบียนชื่อเขาลงไป ยืนยันลิขสิทธิ์เสร็จสมบูรณ์!
เมื่อแถบแสดงว่าจดทะเบียนสำเร็จปรากฏขึ้น ลู่เฉินถึงผ่อนคลายลงได้
แต่ความปีติยินดีในใจเพิ่มขึ้นไม่มีลด เพราะเขามั่นใจแล้วว่าความทรงจำจากในฝันเป็นเรื่องจริง!
ลู่เฉินเอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ผ่อนลมหายใจยาว
เขายื่นมือดึงลิ้นชักที่อยู่ใต้โต๊ะ ควานหาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถ้วยหนึ่งกับไส้กรอกแฮมอันหนึ่งมา
คิดใคร่ครวญแล้ว ลู่เฉินก็หยิบไส้กรอกออกมาเพิ่มอีกหนึ่งอัน...วันนี้มีความสุข กินอาหารเพิ่มแล้วกัน!
เขาลุกขึ้นไปรองน้ำจากห้องน้ำมา เสียบปลั๊กกาต้มน้ำร้อนไฟฟ้า น้ำเดือดจากกาต้มน้ำถูกเทใส่ถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอย่างรวดเร็ว
กลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่คุ้นเคยและชวนให้น้ำลายไหลลอยอบอวลอยู่ในอากาศ!
ไม่ใช่ว่าลู่เฉินไม่อยากออกไปทานอาหารอร่อยๆ มื้อใหญ่นอกบ้านสักมื้อ แต่เงินในบัญชีเขาหลังจากจ่ายค่าตรวจสอบและค่าจดลิขสิทธิ์แล้วเหลือแค่ 100 กว่าหยวนเท่านั้นเอง
ส่วนเศษเงินในกระเป๋าเสื้อก็มีไม่ถึง 50 หยวน
กว่าจะถึงวันที่เงินเดือนออก ยังเหลืออีกครึ่งเดือนเต็มๆ!
เงินแค่นี้แม้แต่จะกินข้าวยังไม่พอจ่าย แต่ลู่เฉินก็ไม่ได้ตื่นตระหนกเท่าไร เขากินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรวมทั้งน้ำซุปจนหมดเกลี้ยง เก็บกวาดแบบง่ายๆ เรียบร้อย ก็สะพายกล่องใส่กีตาร์ออกจากห้องพักชั้นใต้ดิน
ตอนที่ลู่เฉินนั่งรถไฟใต้ดินรีบไปถึงบาร์เดย์ลิลลี่แถวทะเลสาบโฮ่วไห่ก็ใกล้จะสองทุ่มแล้ว
ชื่อโฮ่วไห่มีคำว่าทะเลอยู่ แต่ความจริงแล้วเป็นทะเลสาบขนาดใหญ่ที่ถูกขุดขึ้นโดยมนุษย์ สมัยโบราณเป็นสระน้ำของราชวงศ์ และยังเป็นส่วนหนึ่งของทะเลสาบเซินซาไห่ ด้านตะวันออกเริ่มจากถนนตี้อันเหมินนอก ไปจนถึงถนนซินเจียโข่วทางด้านตะวันตก ทางใต้เริ่มต้นจากถนนผิงอันไปจรดเขตวงแหวนชั้นสองทางทิศเหนือ
ทะเลสาบโฮ่วไห่ในสมัยราชวงศ์หยวนเป็นเขตตลาดการค้าที่คึกคักของเมืองหลวง แนวชายฝั่งทะเลสาบเต็มไปด้วยโรงสุราเวทีร้องเพลงและร้านค้างานฝีมือ รอบด้านเรียงรายด้วยบ้านเรือนเก่าแก่ของเชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์และนักกวีมีชื่อเสียง จนถึงวันนี้ก็ยังเป็นศูนย์กลางของเมืองหลวงเช่นเดิม
ทะเลสาบโฮ่วไห่ในปัจจุบันเจริญรุ่งเรืองกว่าเมื่อก่อน ในวันปกติผู้คนหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาด ตกกลางคืนผับบาร์จะเปิดไฟป้ายร้านส่องสว่างเพื่อคอยต้อนรับลูกค้าที่ชอบท่องราตรี
ขนมแถวทะเลสาบโฮ่วไห่มีชื่อเสียงมาก แต่ผับบาร์ในละแวกนั้นขึ้นชื่อกว่า
บาร์เดย์ลิลลี่เป็นหนึ่งในบาร์ที่มีเป็นร้อยแถวโฮ่วไห่ และเป็นที่ที่ลู่เฉินมาทำงานกลางคืน
“เสี่ยวลู่ ทำไมมาสายล่ะ”
บริกรที่ยืนอยู่หน้าร้านเห็นลู่เฉินรีบร้อนวิ่งมาก็หัวเราะเยาะ “ไม่ใช่ว่านายตรงเวลาสุดๆ เหรอ หรือว่าวันนี้มีนัดสาวเลยลืมเวลา”
ลู่เฉินเหลือบมองเขาทีหนึ่งไม่ได้ตอบอะไร แต่ยื่นมือออกไปผลักเปิดประตูร้าน
ชายหนุ่มคนนี้อายุไล่เลี่ยกับลู่เฉิน เข้ามาทำงานที่บาร์เดย์ลิลลี่นานกว่า ทั้งสองไม่มีความแค้นอะไรต่อกัน แต่หลายครั้งเขามาทำงานสายจนถูกเจ้าของบาร์ตำหนิ จึงรู้สึกแค้นเคืองลู่เฉินอยู่ในใจ
เพราะเวลาเจ้าของบาร์อบรมเขา มักจะยกลู่เฉินที่ตรงต่อเวลาเสมอขึ้นมาเปรียบเทียบ ลู่เฉินเหมือนนอนอยู่เฉยๆ ก็โดนยิง[footnoteRef:1] ถูกใส่ร้ายแท้ๆ [1:  นอนอยู่เฉยๆ ก็โดนยิง เป็นแสลงใช้ในความหมายว่าซวยมาก อยู่ดีๆ ก็งานเข้า]
ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่สำคัญ นั่นก็คือในบรรดาบริกรทั้งหมดในบาร์เดย์ลิลลี่ ลู่เฉินหล่อเหลาที่สุด ทำเอาคนสิวเต็มหน้าอย่างเขาคนนี้กระเด็นไปไกลอย่างน้อยสามช่วงถนน แถมอาศัยหน้าตาหล่อๆ หาเงินไปได้ไม่น้อยอีก
ด้วยความโกรธแค้นในใจ ทำให้เขาชอบหาโอกาสกระแนะกระแหนลู่เฉิน ลู่เฉินรู้ว่าคนแบบนี้ไม่มีเหตุผลให้ต้องเจรจากัน และก็ไม่อยากหาเรื่องหาราว ด้วยเหตุนี้จึงมองฝ่ายตรงข้ามเป็นอากาศไปเสีย
การเมินเฉย ความจริงแล้วก็คือการตอบโต้อย่างรุนแรงเช่นกัน!
ยังไม่ถึงช่วงเวลาทองของชีวิตกลางคืน แขกในบาร์ยังมีไม่มาก
บาร์เดย์ลิลลี่นับเป็นบาร์ขนาดกลางในแถบโฮ่วไห่ สร้างดัดแปลงจากโกดังเก่าหลังหนึ่ง พื้นที่ภายในสูงหกเมตรกว่าถูกแบ่งเป็นสองชั้น ตรงกลางเปิดโล่ง จัดวางเวทีแสดง ไฟ ผ้าม่านฉาก และลำโพงไว้เป็นต้น
ส่วนที่ล้อมรอบเวทีตรงกลาง บนชั้นหนึ่งและชั้นสองจัดวางโต๊ะและเก้าอี้บาร์หลายสิบชุด ยังมีเก้าอี้เดี่ยววางเรียงรายหน้าเคาน์เตอร์บาร์ สามารถจุแขกได้มากที่สุดสองร้อยคน ค่าใช้จ่ายในการตกแต่งร้านทั้งหมดประมาณสองล้านหยวน
ตอนที่ลู่เฉินเข้ามา เจ้าของบาร์เฉินเจี้ยนหาวกำลังนั่งคิดบัญชีอยู่หลังเคาน์เตอร์ สาวสวยรายหนึ่งนั่งอยู่ข้างๆ กำลังละเลียดจิบเครื่องดื่มค็อกเทลสีฟ้า
ลู่เฉินลังเลเล็กน้อย ก่อนเดินถือกล่องกีตาร์เข้าไป “ขอโทษด้วยครับเถ้าแก่ วันนี้ผมมาสาย”
เวลาเริ่มงานของเขาคือทุ่มครึ่ง แต่ตอนนี้เวลาล่วงไปถึงสองทุ่มแล้ว สายไปครึ่งชั่วโมง
เฉินเจี้ยนหาวเป็นชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่า แต่ดูท่าทางเหมือนคนอายุประมาณสามสิบ รูปร่างสมส่วน เสื้อผ้าเครื่องแต่งกายประณีตมาก มีราศีอย่างคนที่ประสบความสำเร็จในชีวิตและบุคลิกสง่างาม
ลู่เฉินทำงานในบาร์เดย์ลิลลี่มาครึ่งปีกว่า เขารู้ว่าเจ้านายไม่ชอบให้ใครมาทำงานสาย และยิ่งไม่ชอบให้คนที่ทำผิดหาข้ออ้างแก้ตัว เขาจึงยอมรับผิดแต่โดยดี
เฉินเจี้ยนหาววางปากกาในมือลง เอ่ยเรียบๆ ว่า
“ครั้งนี้ไม่เป็นไร แต่ครั้งหน้าไม่ได้แล้วนะ”
ตามกฎของบาร์แล้ว ถ้าพนักงานมาทำงานสายจะถูกหักเงินเดือน แต่ลู่เฉินความประพฤติดีมาตลอด ครั้งนี้เป็นการทำผิดครั้งแรก เขาจึงละเว้นโทษไป
ลู่เฉินแอบโล่งใจ รีบตอบกลับว่า
“ขอบคุณครับเถ้าแก่”
“ใช่แล้ว...”
เฉินเจี้ยนหาวพูดขึ้น “พี่น่ากับเสี่ยวไซว่จะมาช้าหน่อย คืนนี้นายขึ้นร้องเพลงอุ่นเครื่องก่อนแล้วกัน”
ลู่เฉินพยักหน้าตอบรับ
“ครับผม!”
ด้วยความไม่ตั้งใจ เขาสังเกตเห็นว่าสาวสวยที่นั่งอยู่ข้างเฉินเจี้ยนหาวหันมามองตนแล้วยิ้มให้เล็กน้อย
หญิงสาวสวมชุดกระโปรงสีฟ้าทั้งตัว ทำผมประณีต รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น ใบหน้าแต่งเครื่องสำอางอ่อนๆ มาอย่างดี ดวงตาคู่งามทรงเสน่ห์ราวจิ้งจอกสาว
ทั้งสองสบตากัน มุมปากของหญิงสาวหยักยกขึ้นเล็กน้อย เธอขยิบตาให้ลู่เฉิน สายตายั่วยวนดึงดูดใจ เผยให้เสน่ห์เย้ายวนรางๆ
นางปีศาจ!
ลู่เฉินใจเต้นแรงขึ้นมา รีบหันหน้าเดินไปที่เวทีด้านหลัง
เขากลัวว่าถ้าเขากับผู้หญิงแปลกหน้าคนสบตากันนานกว่านี้จะแสดงอาการเสียมารยาทออกมา
คนที่ท่าทางเหมือนนางปีศาจแบบนี้ ไม่ใช่ว่าคนทั่วไปจะควบคุมกันได้!
ด้านหลัง เสียงหัวเราะของหญิงสาวดังตามมา
เฉินเจี้ยนหาวมองเธออย่างจนปัญญา เตือนว่า
“เสี่ยวเม่ย เธอแกล้งพนักงานฉันทำไม”
หญิงสาวใช้มือขวาเสยปอยผมดำที่ปรกลงมาขึ้นไป มือซ้ายแกว่งแก้วค็อกเทลเบาๆ ตอบว่า
“ก็ฉันชอบนี่นา...”
เฉินเจี้ยนหาวยิ้มแหยๆ ไม่ได้เอ่ยต่อ
………………………………………………


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 3 น้องใหม่ในวงการ
ด้านหลังเวทีของบาร์เดย์ลิลลี่เป็นห้องใหญ่ที่ถูกกั้นแยกเป็นห้องเดี่ยว ด้านในกั้นเป็นอีกสองห้องเล็ก
ห้องหลังเวทีเป็นพื้นที่สำหรับเหล่านักดนตรีของบาร์
ห้องใหญ่ด้านนอกตั้งโต๊ะเครื่องแป้งและตู้เก็บของ บวกกับเก้าอี้เบาะอีกห้าหกตัวไว้ให้นักร้องและนักร้องตามคำสั่งใช้นั่งพัก ส่วนในสองห้องเล็กจัดวางโซฟา โทรทัศน์ ชั้นวางสุรา ห้องน้ำส่วนตัวเป็นต้น เป็นพื้นที่ของนักร้องที่เซ็นสัญญาและวงดนตรี
แม้จะร้องเพลงในบาร์เหมือนกัน แต่ตำแหน่งของนักร้องต่างกันราวฟ้ากับเหว
เมื่อลู่เฉินเข้ามาในห้องใหญ่ ด้านในมีนักร้องชายหญิงคู่หนึ่งนั่งอยู่ก่อนแล้ว นักร้องชายกำลังเล่นโทรศัพท์มือถือ ส่วนนักร้องหญิงกำลังเติมเครื่องสำอาง ไม่มีใครหันมาสนใจผู้ที่เพิ่งเข้ามาอย่างลู่เฉินเลย
เพราะในพื้นที่เล็กๆ นี้ ลู่เฉินมีตำแหน่งด้อยที่สุด
“สวัสดีครับพี่เยี่ย สวัสดีครับพี่หง”
ลู่เฉินทักทายทั้งสองคนตามปกติ แล้วนั่งลงตรงที่ของตัวเอง วางกระเป๋ากีตาร์ลง
ที่นั่งของเขาคือสุดมุมของห้องหลังเวที
นักร้องชายตอบรับว่า “อือ” อย่างไม่ใส่ใจ ส่วนนักร้องหญิงวางเครื่องสำอางในมือลงแล้วเอ่ยยิ้มๆ ว่า “เสี่ยวลู่ วันนี้นายมาสายแล้วนะ ถูกเถ้าแก่ดุเอาละสิ? เหอะๆ!”
พี่หงปีนี้อายุสามสิบกว่าแล้ว เธอทำงานร้องเพลงในบาร์เดย์ลิลลี่มาห้าปี ถนัดร้องเพลงรัก เนื้อเสียงลูกคอไม่เลวเลย แม้จะไม่ได้สวยโดดเด่น แต่ในบาร์ย่านทะเลสาบโฮ่วไห่ก็ถือว่ามีชื่อเสียงในหมู่นักร้องด้วยกันอยู่บ้าง
แต่ถ้าเทียบกับนักร้องเซ็นสัญญาที่เป็นหนึ่งในหัวแรงหลักของบาร์เดย์ลิลลี่อย่างจางนาน่าแล้ว เธอยังด้อยกว่ามาก
ถึงแม้เป็นแบบนี้ เธอก็ยังแสดงอาการหยิ่งทระนงอย่างผู้อยู่เหนือกว่ากับลู่เฉินเสมอ ฟังแล้วรู้สึกเหมือนเป็นคำถามที่ห่วงใย แต่ความจริงซ่อนการสัพยอกและเยาะหยันไว้
ถ้าเป็นลู่เฉินคนเมื่อวานต้องไม่พอใจกับเรื่องนี้แน่ และไม่อาจแสดงความโกรธในใจออกมาได้
ทว่าเมื่อผ่านชีวิตทั้งสามช่วงในฝันมา จิตใจเขาเปลี่ยนแปลงไปโดยที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่รู้ตัวแล้ว เขายิ้มเรียบๆ ตอบว่า “ขอบคุณพี่หงที่เป็นห่วงครับ ผมไปยอมรับผิดกับเถ้าแก่แล้ว”
พี่หงนิ่งอึ้ง คำพูดที่อยากจะเอ่ยต่อพลันพูดไม่ออกแล้ว
เธอเปล่งเสียง “หึ” เบาๆ แล้วก็ไม่สนใจลู่เฉินอีก หยิบสำลีแต่งหน้าที่เพิ่งวางลงขึ้นมาใหม่
ตอนนี้เอง ประตูห้องเล็กด้านในถูกเปิดออกทันใด ชายหนุ่มสวมเสื้อแจ็กเก็ตดำผมยาวสยายประบ่าเดินออกมา
“พี่ฉิน!”
พี่หงและนักร้องชายอีกคนตอบสนองเร็วมาก รีบยืนขึ้นยิ้มทักทายทันที
ลู่เฉินช้ากว่าหน่อย เขายืนขึ้นทักทายเหมือนกัน “สวัสดีครับพี่ฉิน...”
ฉินฮั่นหยางหรือพี่ฉินที่สวมเสื้อแจ็คเก็ตคนนี้คือคนสำคัญที่แท้จริงของบาร์เดย์ลิลลี่ นักร้องนำและมือกีตาร์หลักของวงเฮสิเทชั่น (Hesitation) เขาคือจิตวิญญาณที่วงเฮสิเทชั่นขาดไม่ได้ แม้แต่เถ้าแก่อย่างเฉินเจี้ยนหาวยังต้องเกรงอกเกรงใจ
เฮสิเทชั่นเป็นวงประจำของบาร์เดย์ลิลลี่ มีสมาชิกทั้งหมดห้าคน นอกจากฉินฮั่นหยางแล้วยังมีมือกีตาร์หลัก มือเบส มือกลอง และมือคีย์บอร์ด
ผับบาร์เช่นบาร์เดย์ลิลลี่แห่งนี้ จะเลี้ยงดูวงดนตรีสักวงนั้นไม่ง่ายเลย ในทางกลับกันการมีอยู่ของวงเฮสิเทชั่นช่วยเพิ่มชื่อเสียงและความนิยมของลูกค้าให้บาร์มากขึ้น ดังนั้นจึงเป็นเสาหลักที่ขาดไม่ได้
ใบหน้าของฉินฮั่นหยางไม่แสดงอารมณ์ พยักหน้าเป็นการตอบรับ
เขาหยิบกระดาษโน้ตสองสามใบมาจากโต๊ะเครื่องแป้ง จากนั้นเดินกลับเข้าห้องของตัวเองไปและปิดประตูตาม
สีหน้าของพี่หงและนักร้องชายเจื่อนลงเล็กน้อย แต่คนทั้งสองไม่มีอภิสิทธิ์จริงจังแบบฉินฮั่นหยาง ต้องรู้ว่าถ้าฝ่ายหลังเอ่ยปากแค่คำเดียวก็ทำให้พวกเขาถูกไล่ออกจากบาร์เดย์ลิลลี่ได้เลย ยิ่งกว่านั้นคือไม่อาจทำงานในย่านทะเลสาบโฮ่วไห่ได้อีกต่อไป
ลู่เฉินแอบยิ้มอยู่ในใจ เขากับฉินฮั่นหยางต่างกันมากเกินไป ตัวเขาเองก็ไม่คิดจะประจบประแจง จึงไม่ได้สนใจว่าฝ่ายนั้นมีท่าทีอย่างไร แน่นอนว่าไม่ต้องลำบากใจเพราะถูกทำให้เสียหน้า
ร้านบาร์หนึ่งร้านก็เหมือนหนึ่งวงการเล็กๆ ลู่เฉินเป็นแค่น้องใหม่ในวงการนั้น
เขานั่งลงไปอีกครั้ง เริ่มหวีจัดแต่งเส้นผมที่ยุ่งเหยิงของตัวเอง
บรรยากาศของบาร์ย่านทะเลสาบโฮ่วไห่ไม่เหมือนกับย่านซานหลี่ถุน[footnoteRef:1]ที่วุ่นวาย นักร้องผู้สิ้นหวังหมดอาลัยตายอยากที่ชอบแต่งตัวแปลกประหลาด สกปรกซอมซ่อ มักไม่ได้รับการต้อนรับที่นี่ ดังนั้นรูปลักษณ์ภายนอกจึงสำคัญมาก [1: ย่านซานหลี่ถุน ตั้งอยู่ในเขตฉาวหยาง เมืองปักกิ่ง เป็นถนนคนเดินที่มีร้านรวงแบรนด์ต่างๆ ทั้งยังเป็นที่ตั้งของร้านอาหาร ร้านเครื่องดื่ม และบาร์ในยามค่ำคืนมากมาย]
บนเวทีด้านนอกมีเสียงของพิธีกรดังขึ้นแล้ว นั่นคือการเริ่มต้นการแสดงอุ่นเครื่อง
ลู่เฉินต้องรีบทำเวลาเตรียมตัว เขาใกล้จะต้องขึ้นแสดงแล้ว
ส่วนคืนนี้เขาจะร้องเพลงอะไร ในใจได้คิดเอาไว้เบื้องต้นแล้ว
ตอนที่พิธีกรกำลังเล่นมุกตลกให้บรรยากาศสนุกสนานขึ้น บริกรที่ตอนแรกเฝ้าอยู่หน้าประตูร้านคนนั้นแอบลับๆ ล่อๆ เข้าไปในห้องควบคุมเครื่องเสียงทางด้านขวาของเวที
ห้องควบคุมเสียงเล็กมาก ด้านในมีอุปกรณ์ควบคุมเสียงและแสงไฟตั้งอยู่พร้อมกับคอมพิวเตอร์ สายไฟชนิดต่างๆ แน่นขนัดเหมือนใยแมงมุม ไฟ LED สีแดง สีเขียว และสีน้ำเงินกะพริบแสดงสถานะไม่หยุด
เจ้าอ้วนที่นั่งอยู่ท่ามกลาง ‘ใยแมงมุม’ เป็นชายที่มีน้ำหนักอย่างน้อย 100 กิโลกรัม เขาสวมหูฟังอันใหญ่ครอบศีรษะไว้ โยกหัวไปตามจังหวะดนตรีที่ฟังอยู่ บนโต๊ะทำงานตรงหน้ายังมีแฮมเบอร์เกอร์ที่กินแค่ไปครึ่งหนึ่งวางไว้
“พี่อ้วน พี่อ้วน!”
บริกรเรียกซ้ำสองครั้ง ฝ่ายนั้นไม่ได้ยิน ด้วยความเหนื่อยหน่ายเขาจึงออกแรงผลักๆ อีกฝ่าย
เจ้าอ้วนลืมตาขึ้นทันที เห็นว่าเป็นบริกรหนุ่มจึงขมวดคิ้ว ถอดหูฟังออกแล้วถามอย่างหงุดหงิดว่า “เสี่ยวเกา ทำไมนายไม่อยู่ข้างนอกต้อนรับลูกค้า เข้ามาหาฉันที่นี่ทำไม ออกไปๆ!”
เขาคือคนควบคุมเครื่องเสียงของห้องนี้ ในห้องเล็กๆ นั้นเกรงว่าต่อให้เป็นเฉินเจี้ยนหาวเมื่อเข้ามาก็ยังต้องฟังคำสั่งเขาเลย
เสี่ยวเกาย่อมรู้ดีในจุดนี้ เขารีบยื่นเบียร์ยี่ห้อจินเวยขวดหนึ่งให้ด้วยยิ้มหวาน
เจ้าอ้วนรับเบียร์มาอย่างไม่เกรงใจ เหลือบมองเขาแล้วถามว่า “ว่ามาเถอะ นายไม่มีเรื่องอะไรจะส่งส่วยให้ฉันทำไม อยากจะทำอะไร ฉันบอกไว้ก่อนเลยนะ เรื่องเล็กน้อยทำได้ แต่ถ้าเรื่องใหญ่ไม่ต้องพูดถึง!”
“เรื่องเล็กน้อยจริงๆ ครับ...”
เสี่ยวเกาพลันตั้งสมาธิ รีบเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของเจ้าอ้วนสองสามประโยค
เจ้าอ้วนฟังไปแล้วสีหน้าประหลาด เขาเหมือนมองพิจารณาอีกฝ่ายจากบนลงล่างอีกครั้ง กล่าวว่า “นายนี่ร้ายกาจเลยนะ นี่ยังถือเป็นเรื่องเล็กอีกเหรอ”
เสี่ยวเกายิ้มตาม “เป็นเรื่องเล็กจริงๆ ผมเห็นเจ้าลู่เฉินมันขวางหูขวางตา อาศัยว่าหน้าตาดีหน่อยก็ไม่เห็นหัวคนอื่น พวกเราต้องสั่งสอนเขาหน่อยนะครับ ให้เขารู้ว่าอยู่ในบาร์เดย์ลิลลี่จะใช้แค่หน้าตาอย่างเดียวไม่ได้!”
“อืม...”
เจ้าอ้วนพยักหน้าเหมือนคิดตาม ยกมือขึ้นลูบๆ คางอวบอ้วนพลางบอก “พูดมีเหตุผลอยู่ นายว่าเขารูปหล่อร้องเพลงไม่ได้เรื่อง ทำไมไม่ไปเป็นคุณชายแถวซานหลี่ถุน มาแสร้งทำเป็นศิลปินหนุ่มที่ย่านโฮ่วไห่ ยังต้องให้พี่อ้วนเช็ดก้นให้อีก นี่...นี่มันวางลำดับความสำคัญสลับกันปะ”
เสี่ยวเกายิ้มชั่วร้าย “ใช่แล้ว ใช่แล้ว พี่อ้วน พี่ก็ทำไปเพราะหวังดีกับเขา...”
ทันใดนั้นเขาเปลี่ยนสีหน้า ชี้ไปที่หน้าต่างกระจกเงาด้านเดียวของห้องควบคุมเครื่องเสียง “ลู่เฉินขึ้นเวทีแล้ว!”
ผนังที่กั้นระหว่างห้องควบคุมเสียงกับเวทีติดตั้งกระจกเงาด้านเดียวไว้ คนที่อยู่ภายในมองเห็นทั้งเวทีด้านนอกได้ แต่คนที่อยู่ข้างนอกจะมองไม่เห็นภายในห้อง
คนที่เดินถือกีตาร์ขึ้นไปกลางเวทีนั้น ถ้าไม่ใช่ลู่เฉินแล้วจะเป็นใครไปได้?
“พี่อ้วน รีบลงมือเถอะ!”
เสี่ยวเกาจ้องลู่เฉินเขม็ง ปากเอ่ยอย่างเร่งอย่างร้อนใจ
“จะตื่นทำไม!”
เจ้าอ้วนถลึงตาใส่เสี่ยวเกาทีหนึ่ง เอ่ยว่า “ฉันรู้ว่าต้องทำยังไง ไม่ต้องให้นายมาสอน!”
ระหว่างพูด เขายื่นมือไปปิดปุ่มหนึ่งบนแท่นควบคุมเสียง ไฟ LED บนเครื่องช่วยปรับเสียงด้านข้างดับวูบลง
โดยพื้นฐานนักร้องในบาร์ย่านโฮ่วไห่มักจะร้องเพลงควบคู่ไปกับการเล่นดนตรีสด ถ้าไม่เก่งจริงก็ทำงานอยู่ในย่านนี้ยาก แต่เสียงของนักร้องถูกปรับจากห้องควบคุมเสียงได้ ปรับให้เสียงเพราะขึ้น ความสามารถเหมือนกับการเปลี่ยนของเน่าเสียให้กลายเป็นของวิเศษ
นักปรับแต่งเสียงมืออาชีพตัวจริงมักไม่มาทำงานตามผับบาร์ บาร์เดย์ลิลลี่เองก็จ้างไม่ไหว ดังนั้นการปรับแก้เสียงหลังเวทีจึงควบคุมโดยนักปรับแต่งเสียงกึ่งอาชีพ ทำงานร่วมกับเครื่องมือระบบดิจิทัลแบบจำเพาะ ก็กลบเกลื่อนเสียงให้คนข้างนอกได้ไม่มีปัญหา
ในหมู่ลูกค้าที่มาจ่ายเงินให้บาร์ คนที่รู้และเข้าใจเทคนิคนี้ก็มี แต่มีไม่มาก คนที่รู้ลึกซึ้งยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ความสามารถด้านการร้องเล่นของลู่เฉินนั้นธรรมดามาก เขามีโอกาสได้ขึ้นเวทีเฉิดฉายเร็วกว่า นอกจากเพราะหน้าตาดีแล้ว เจ้าอ้วนที่คอยปรับแต่งเสียงของเขาอยู่หลังเวทีก็มีส่วนช่วยด้วย
สิ่งที่ทำให้เจ้าอ้วนไม่พอใจก็คือ ลู่เฉินไม่เคยทำประโยชน์อะไรให้เขาเลย หยิ่งผยองกว่านักร้องหลักเสียอีก!
ตอนนี้พอถูกเสี่ยวเกาเป่าหูยุยง ความเคืองแค้นจึงค่อยๆ ผุดขึ้นมา และปิดเครื่องปรับแต่งเสียงไปชั่วคราว
เมื่อเป็นแบบนี้ เสียงของลู่เฉินที่ร้องและเล่นเพลงอยู่บนเวทีจะไม่ถูกปรับแต่งให้ไพเราะขึ้นแต่อย่างใด จะดังออกมาผ่านลำโพง JBL ราคาหลายแสนด้วยเสียงดั้งเดิม
เขาจะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง!
เจ้าอ้วนหัวเราะชั่วร้าย ส่งสายตาให้เสี่ยวเกา “นายรอดูเรื่องสนุกก็แล้วกัน!”
เสี่ยวเกาพยักหน้าแรงๆ กำมือแน่นด้วยความตื่นเต้น...ลู่เฉิน ดูซิว่าต่อไปนายยังจะมีหน้ามาทำงานที่บาร์เดย์ลิลลี่อีกไหม!
ลู่เฉินในตอนนี้ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังถูกคนอื่นกลั่นแกล้ง
เขานั่งอยู่บนเก้าอี้เล่นดนตรี มือขวาโอบกีตาร์ไว้ ยื่นมือซ้ายออกมาปรับองศาของไมโครโฟน
เลยเวลาสองทุ่มมาแล้ว ทั้งยังเป็นเป็นช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ ตอนนี้แขกในบาร์มากขึ้นทุกที พื้นที่สองในสามของบาร์ถูกจับจองแล้ว ในจำนวนนั้นมีลูกค้าประจำอยู่หลายคน
หลังจากเตรียมตัวเสร็จ ลู่เฉินพูดใส่ไมโครโฟนว่า “ขอบคุณทุกคนที่มาบาร์เดย์ลิลลี่ของเรานะครับ วันนี้ก่อนอื่นผมขอร้องเพลงให้ทุกคน เป็นเพลงที่มีชื่อว่าพิราบโบยบิน หวังว่าทุกคนจะชื่นชอบครับ!”
เสียงปรบมือดังขึ้นประปรายภายในบาร์ ลูกค้าสาวบางคนที่รู้จักลู่เฉินถึงกับเป่าปากให้
“เสี่ยวลู่สู้ๆ!”
ลูกค้าหลายคนหัวเราะ บรรยากาศครึกครื้นมีชีวิตชีวาขึ้นมา
ลู่เฉินโบกมือให้ทางลูกค้าอย่างเก้อเขิน จากนั้นเตรียมเริ่มการแสดงของตัวเอง
“พี่เจี้ยนหาว...”
ด้านหลังเคาน์เตอร์ สาวสวยทรงเสน่ห์คนนั้นมองดูลู่เฉินบนเวที ดวงตาเป็นประกายวาววับ “พนักงานของพี่คนนี้ดูภายนอกไม่เลวเลย มีแววเป็นหนุ่มหล่อ แถมยังร้องเพลงเล่นดนตรีได้อีก ให้เขามาอยู่บริษัทฉันเถอะ”
“เขา?”
เฉินเจี้ยนหาวหลุดหัวเราะ ส่ายหน้าตอบว่า “เสี่ยวลู่รูปลักษณ์ใช้ได้ แต่ระดับการร้องเล่นด้อยไป ร้องเป็นตัวเสริมที่นี่ก็ถึงขีดจำกัดแล้ว ยังต้องอาศัยปรับแต่งเสียงอยู่ข้างหลังเลย เธออยากจับเขาเซ็นสัญญาจริงเหรอ”
“ถ้างั้นก็ช่างเถอะ...”
หญิงสาวทรงเสน่ห์ตัดบท “ไม่มีพื้นฐานไม่เอา บริษัทเล็กๆ ของฉันเลี้ยงไม่ไหวหรอก”
ในเมืองหลวงมีสิ่งที่มีมากมายอยู่สามอย่างคือ ข้าราชการ คนรวย และคนสวยคนหล่อ คนเก่งที่รูปลักษณ์ดูดีมีถมเถไป
หากเอ่ยถึงด้านดนตรีอย่างเดียว ในเมืองหลวงมีมหาวิทยาลัยการดนตรีถึงสามแห่ง ทั้งยังมีโครงการอบรมด้านดนตรีหลากหลายรูปแบบ ทุกปีมีคนหน้าใหม่เปิดตัวมากมาย แล้วจะต้องลงทุนลงแรงปั้นคนที่ไม่มีพื้นฐานคนหนึ่งทำไม?
หญิงสาวก็แค่พูดไปอย่างนั้น ไม่ได้คิดจริงจังมาก
ตอนนี้เอง ลู่เฉินเริ่มดีดกีตาร์
.......................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 4 นักร้องนำผู้น่าทึ่ง
“วันฝนตก ฉันเดินอยู่บนทางที่โดดเดี่ยวไร้ผู้คน...”
หลังเล่นดนตรีท่อนแรกสั้นๆ จบ ลู่เฉินเปล่งเสียงร้องเคล้าคลอเสียงกีตาร์ “เห็นดอกไม้บานแล้วร่วงโรย...”
แฟนเพลงที่ติดตามถานหงทุกคนต่างเห็นว่าเพลงพิราบโบยบินเป็นหนึ่งในเพลงที่โด่งดังที่สุดของเขา เนื้อหาของเพลงไม่ลึกซึ้งซับซ้อน กล่าวถึงเรื่องวัยรุ่นที่ตามหาอิสระ โหยหาความรัก จินตนาการว่าตัวเองกลายร่างเป็นนกพิราบโบยบินอยู่กลางฟ้า
นี่ก็เป็นเพลงบัลลาดบรรยายความรู้สึกที่เหมาะให้วัยรุ่นร้องและเล่นเช่นกัน ด้วยเหตุนี้จึงเป็นที่ชื่นชอบของคนจำนวนมาก สิบกว่าปีผ่านไปก็ยังร้องสืบต่อกันมา มักได้ยินแถวย่านทะเลสาบโฮ่วไห่อยู่เสมอ
แต่เพลงนี้เป็นที่ยอมรับกันว่าร้องยาก เล่นทำนองยาก หากนักร้องที่มีความสามารถแท้จริงไม่มากพออยากจะร้องให้ลึกซึ้งกินใจ นั่นคือการหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ
จากมาตรฐานการร้องเพลงของลู่เฉิน เขาเลือกเพลงพิราบโบยบินมาเล่นเปิดเวที นับเป็นการไม่รู้จักดูกำลังของตัวเอง!
ทว่าเมื่อเขาเริ่มบรรเลงเพลงเปิดการแสดง ทั้งบาร์เดย์ลิลลี่เงียบลงอย่างรวดเร็ว ลูกค้าหลายคนที่กำลังเสวนาฮาเฮหยุดพูด บาร์เทนเดอร์ที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์หยุดเขย่ากระบอกผสมเครื่องดื่มในมือ แม้แต่บริกรที่เดินไปมายังต้องเคลื่อนตัวอย่างระมัดระวัง เพราะเกรงว่าจะรบกวนคนอื่นเข้า
เสียงใสกังวานของลู่เฉินดังผ่านลำโพงที่ตั้งอยู่แต่ละมุมของบาร์ล่องลอยเข้าโสตประสาทของทุกคนที่นั่นอย่างแจ่มชัด ทำให้แขกทั้งร้านเกิดความรู้สึกร่วมอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้ ดึงอารมณ์ของพวกเขาให้ลอยล่องไปตามเสียงเพลง
“ฉันยืนอยู่ตรงหน้าเธอ....”
“ในความฝัน ฉันกลายเป็นพิราบโบยบินอยู่กลางฟ้าคราม...”
“ลาลาลา...พิราบที่โบยบิน!”
เพราะคุ้นเคยจึงชื่นชอบ และเพราะคุ้นเคยจึงพิถีพิถันกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ
ลูกค้าที่มาบาร์เดย์ลิลลี่บ่อยๆ หลายคนมีความสามารถในการชื่นชมดื่มด่ำดนตรีหรือเพลงดังไม่เลวเลย แค่นักดนตรีเล่นผิดคีย์เดียว ร้องเพี้ยนไปนิดเดียว พวกเขาจะรับรู้ได้ทันที โดยเฉพาะเพลงคลาสสิกที่คุ้นหูเป็นอย่างดีแบบพิราบโบยบิน สำหรับนักร้องคือการพิสูจน์ฝีมือครั้งใหญ่เลยทีเดียว
การเล่นและร้องของลู่เฉินสมบูรณ์แบบ ทั้งการขยับนิ้ว การหายใจ น้ำเสียง และอารมณ์ ทั้งหมดเข้าถึงเพลง หากจะต้องจู้จี้จับผิดละก็ คงบอกได้แค่ว่าเปรียบเทียบเขากับถานหงแล้วยังอ่อนประสบการณ์กว่าบ้างอย่างเห็นได้ชัด
แต่ชายหนุ่มที่อ่อนประสบการณ์กว่า ก็ยังเป็นคนหนุ่มไม่ใช่หรือ?
ผ่านไปห้านาที เพลงจบลงแล้ว
ทั้งบาร์ไม่มีเสียงเลย ผ่านไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มก่อน เสียงปรบมือดังกระหึ่มตามมา
ดีก็ว่าดี ร้องเพลงดีย่อมต้องได้รับเสียงปรบมือจากใจจริง
เสียงเป่าปากดังก้อง ทำให้เกิดเสียงหัวเราะมากมายอีกครั้ง ทั้งยังมีเสียงชื่นชมด้วย
“เสี่ยวลู่ วันนี้นายร้องเพลงได้โดนใจมาก พี่สาวชอบเธอมากเลย จินเวยโหลนี้ให้เธอนะ!”
นี่คือคำทักทายด้วยไมตรีจิตจากหญิงสาวพนักงานออฟฟิศที่แสร้งทำเป็นฮิปสเตอร์บางคน!
“ขอบคุณครับ...”
ลู่เฉินยิ้มพลางโบกมือตอบเป็นการแสดงความขอบคุณ...แขกคนนั้นเป็นลูกค้าเก่าที่ชอบล้อเล่น
ความชื่นชอบและการสนับสนุนที่ลูกค้ามีต่อนักร้องมักจะแสดงออกมาในรูปแบบการให้รางวัล นักร้องชายให้เบียร์ นักร้องหญิงให้ดอกไม้ เบียร์จินเวย 12 ขวด ขวดหนึ่งราคา 20 หยวน เท่ากับ 240 หยวน
ลู่เฉินไม่ต้องดื่มเบียร์จนหมด แต่เขานำไปขายต่อได้ในราคา 50% นั่นคือหนึ่งร้อยยี่สิบหยวน!
ฐานะและกลุ่มลูกค้าของบาร์ในย่านทะเลสาบโฮ่วไห่ไม่เหมือนกับย่านซานหลี่ถุนเลยสักนิด ที่นี่ไม่มีคนรวยที่ใช้เงินทีเป็นหมื่น ไม่มีทายาทเศรษฐีรุ่นสองที่สั่งบรั่นดี XO[footnoteRef:1]มาทิ้งขวาง และก็ไม่มีวัยรุ่นไร้สมองที่มีเรื่องชกต่อยเพราะจีบสาวด้วย [1:  บรั่นดี XO มาจาก Extra Old หมายถึงบรั่นดีที่ต้องผ่านการบ่มอย่างน้อย 10 ปีขึ้นไป]
ได้เป็นรางวัลเป็นเบียร์จินเวยสิบสองขวด อยู่ที่นี่นับว่าเป็นเงินไม่น้อยแล้ว
เมื่อก่อนพี่ซานคนนี้ก็เคยให้เบียร์ลู่เฉินแล้ว แต่อย่างมากสุดก็แค่สองสามขวด วันนี้กลับให้ตั้งหนึ่งโหล ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเพลงที่เขาร้องจบไปเมื่อครู่เป็นที่ชื่นชอบและชื่นชมของอีกฝ่ายมากแค่ไหน
ลู่เฉินเลือกเพลงพิราบโบยบินเป็นเพลงอุ่นเครื่องเพลงแรกนั้นถูกต้องแล้วโดยไม่ต้องสงสัย
เขากอดกีตาร์ไว้ ในใจมีความรู้สึกประหลาด
ด้านหลังเคาน์เตอร์บาร์ ยังมีหญิงเจ้าเสน่ห์คนหนึ่งที่มีความรู้สึกพิเศษมากเช่นกัน
กลีบปากบางของเธออ้าค้างเล็กน้อย ใช้สายตาคาดไม่ถึงจ้องเฉินเจี้ยนหาวเจ้าของบาร์ เอ่ยว่า “พี่เจี้ยนหาว พี่เสียดายไม่อยากปล่อยคนของพี่ไปก็บอกมาตามตรงเถอะ แกล้งฉันอย่างนี้สนุกหรือ”
เฉินเจี้ยนหาวกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “ซูชิงเหมย ฉันแกล้งเธอเล่นที่ไหน!”
แม่สาวคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดา เขาอายุปูนนี้แล้วไม่กล้าล้อเล่นกับเธอหรอก
“พี่ยังจะพูดอีก...”
ซูชิงเหมยกัดฟันเอ่ย “เสียงของเสี่ยวลู่พิเศษอยู่บ้าง แต่ระดับด้อยไป ร้องเป็นตัวเสริมที่นี่ก็ถึงขีดจำกัดแล้ว ยังต้องอาศัยปรับแต่งเสียงอยู่ข้างหลังเลย เธออยากได้จริงๆ เหรอ?”
เธอกล่าวซ้ำคำพูดของเฉินเจี้ยนหาวที่วิจารณ์ลู่เฉินก่อนหน้านี้อย่างครบถ้วนกระบวนความ ไม่ตกสักคำ!
เฉินเจี้ยนหาวพลันพูดไม่ออก
เขาเองก็แปลกใจมาก ระดับของลู่เฉินเห็นชัดอยู่แล้วว่าไม่ดีพอ แต่วันนี้กลับร้องเล่นได้ยอดเยี่ยมราวกับเป็นคนละคนกับเมื่อก่อน เหมือนเกิดปาฏิหาริย์สลับตัวขึ้นยังไงยังงั้น!
ก่อนที่ลู่เฉินจะร้องเพลง เฉินเจี้ยนหาวยังไม่ชอบใจที่ชายหนุ่มเลือกเพลงพิราบโบยบินเป็นเพลงเปิดเวทีอยู่เลย
เขาคิดว่าเพลงนี้ยากเกินไป ลู่เฉินไม่มีทางทำได้ดี
ผลกลายเป็นว่าตอนนี้เขาถูกซูชิงเหมยประชดประชัน และไม่อาจโตเถียงได้ พูดได้เพียงว่า “เจ้าเด็กนี่...เฮ้อ!”
“ต้องเป็นเพราะเมื่อสองวันก่อนมีคนเก่งให้คำชี้แนะ คงได้ผลดีเกินคาดเท่านั้นเอง”
เฉินเจี้ยนหาวคิดหาเหตุผลมาอธิบายให้ตัวเอง
“สองวัน?”
ซูชิงเหมยยิ้มเย็น “สองวันก็สอนจนฝีมือดีขนาดนี้ได้? ปรมาจารย์คนไหนเก่งขนาดนั้น ฉันยอมจ่ายเงินจ้างปีละหนึ่งล้านเลย พี่อย่ามาบอกนะว่าฟังไม่ออก เสียงของเขาไม่ได้ถูกปรับแต่งสักนิด!”
เฉินเจี้ยนหาวรู้สึกว่าใบหน้าตัวเองกำลังจะบวมแล้ว
เขารู้เรื่องดนตรี แต่เดิมเป็นคนวงในด้วยซ้ำ กิจการบาร์ก็เป็นกิจการของครอบครัว ทำไมจะฟังไม่ออกว่าเสียงที่นักร้องร้องออกมาถูกปรับแต่งหรือไม่
ต้องเกิดปัญหาที่ห้องควบคุมเสียงแน่นอน!
นี่ยิ่งแสดงถึงความเก่งกาจของลู่เฉิน...เสียงดั้งเดิมที่แท้จริง!
เฉินเจี้ยนหาวต้องเผชิญหน้ากับซูชิงเหมยที่บีบเค้นกดดัน จึงได้แต่ตอบอย่างหนักใจและจนปัญญาว่า “ถ้าอย่างนั้นเธอไปคุยกับเสี่ยวลู่เถอะ ถ้าเขาตกลง ฉันยอมปล่อยเขาไปแน่!”
ความจริงแล้วลู่เฉินกับบาร์เดย์ลิลลี่ไม่มีสัญญาผูกมัดใดๆ ต่อกัน อยากไปเมื่อไรก็ไปได้
ซูชิงเหมยเผยยิ้มอย่างผู้ชนะ “ขอฟังอีกสองเพลง ไม่แน่ว่าอาจจะแสดงดีเกินคาดก็ได้?”
ลู่เฉินที่นั่งกอดกีตาร์อยู่บนเวทีตอนนี้ได้รับรางวัลเป็นเบียร์สามสิบเจ็ดขวดเข้าไปแล้ว
รายได้สามร้อยเจ็ดสิบหยวนที่เข้ามาทำให้หัวใจเขาเกือบโบยบินแล้ว ไม่ง่ายเลยกว่าจะกดข่มความตื่นเต้นลงไปได้ เขาพูดใส่ไมโครโฟนว่า “ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคนมากครับที่ให้การสนับสนุน เพลงต่อไป อืม เป็นเพลงที่พิเศษมาก...”
คำพูดของเขาขาดตอน เงียบไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยต่อว่า “เป็นเพลงที่ผมเขียนขึ้นเอง วันนี้นำออกแสดงครั้งแรก ชื่อเพลงว่า...
เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน[footnoteRef:2]”  [2:  เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน (同桌的你) ผู้แต่งคำร้องและทำนองคือเกาเสี่ยวซง (高晓松)]
เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันเป็นเพลงแรกที่ลู่เฉินได้มาจากความฝัน เขานำมาแต่งเนื้อร้องทำนองเพิ่ม จากนั้นส่งไปจดทะเบียนลิขสิทธิ์ใน ‘ห้องสมุดดนตรีจีน’ พร้อมกับอีกเพลงหนึ่งเรียบร้อยแล้ว
ด้วยเหตุนี้ตามกฎหมาย เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันจึงเป็นเพลงต้นฉบับในกรรมสิทธิ์ของลู่เฉินอย่างสมบูรณ์
แต่ลู่เฉินไม่อาจหลอกตัวเองได้ว่าการทำแบบนี้ไม่ใช่การลอกเลียบแบบ ทว่าเมื่อนึกถึงภาระหนี้สินอันหนักหนาของครอบครัว ความรู้สึกผิดในใจก็บางเบาลงจนไม่เหลือ
ในโลกความฝันที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ความทรงจำของสามช่วงชีวิตเป็นเหมือนของขวัญที่สวรรค์มอบให้เขาเพื่อเปลี่ยนแปลงชีวิตตัวเอง!
ลู่เฉินสูดหายใจเข้าลึกๆ แววตาที่เลื่อนลอยฉายแววแน่วแน่อีกครั้ง นิ้วมือเริ่มกดลงบนสายอีกรอบ
เพลงต้นฉบับ แสดงครั้งแรกที่บาร์เดย์ลิลลี่?
คำพูดของลู่เฉินก่อให้เกิดเสียงซุบซิบในบาร์เดย์ลิลลี่อย่างเลี่ยงไม่ได้ ลูกค้าพากันตกตะลึง คนที่คิดว่าเขาโอ้อวดเพื่อเรียกร้องความสนใจก็มีไม่น้อย
โดยเฉพาะลูกค้าเก่าที่รู้จักลู่เฉิน ตอนแรกตกใจในความสามารถของลู่เฉินเมื่อร้องและเล่นเพลงพิราบโบยบินเมื่อครู่ไปแล้ว ตอนนี้ได้ยินว่าเขาจะร้องเพลงที่ตัวเองแต่งขึ้นอีก จึงไม่อยากจะเชื่อกันอยู่บ้าง
การแต่งเพลงเองเป็นเรื่องง่ายที่ไหน!
ตั้งแต่เริ่มมีเพลงสากลในยุคปัจจุบันกำเนิดขึ้น ทั้งจีนแผ่นดินใหญ่ ฮ่องกงไต้หวัน ยุโรป อเมริกา ญี่ปุ่น และเกาหลี ล้วนแต่เคยมีผลงานคลาสสิกนับไม่ถ้วน แต่มาถึงวันนี้ ผลงานเพลงชิ้นเยี่ยมลดน้อยลงเรื่อยๆ ถึงขั้นมีคนกล่าวว่าทำนองเพลงดีๆ ถูกนักแต่งเพลงเขียนไปหมดแล้ว
แน่นอนว่าทำนองเพลงไม่มีทางถูกเขียนจนหมด แต่การพูดแบบนี้ก็บอกชัดถึงความยากในการแต่งเพลง
นักร้องโด่งดังมากมายบอกว่าเป็นต้นฉบับแต่งเอง แต่ผลงานมักจับโน่นนี่มาผสมกันหรือไม่ก็จืดชืดไร้อารมณ์ นักร้องจำพวกนี้ก็มีอยู่ตามผับบาร์ พวกเขาหวังว่าผลงานเพลงหนึ่งจะดังเป็นพลุแตกได้ สุดท้ายกลับกลายเป็นตัวตลกให้ผู้เชี่ยวชาญหัวเราะ
ลู่เฉินไม่ได้ล้มหัวฟาดมาใช่ไหม?
คนหนุ่มผลีผลามนับเป็นเรื่องปกติ ใครบ้างไม่มีช่วงวัยที่เลือดร้อน ทุกคนเข้าใจได้
แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาคิดว่าลู่เฉินจะสร้างผลงานเพลงต้นฉบับดีๆ ได้
ทว่าชื่อเพลงฟังดูน่าสนใจมาก...เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน
หลายๆ คนนึกย้อนไปถึงเพื่อนนั่งร่วมโต๊ะเรียนที่เคยมีสมัยวัยรุ่น ใบหน้ารอยเผยยิ้มออกมา
“เพลงออริจินัลเหรอ... ”
ซูชิงเหมยฉีกยิ้ม “พี่เจี้ยนหาว พนักงานของพี่นี่เป็นคมในฝักจริงๆ วันนี้ฉันมาถูกวันแล้ว! ”
เจ้าของบาร์ที่ถูกโจมตีไปอย่างหนักตอบกลับเนือยๆ ว่า “ฟังดูก่อน ฟังๆ...”
เพลงต้นฉบับ? เหลวไหลทั้งเพ ลู่เฉินฝีมือเป็นอย่างไรเขาจะไม่รู้เหรอ?
เดิมทีเฉินเจี้ยนหาวให้ลู่เฉินขึ้นเวทีแสดงเพราะเห็นว่ารูปลักษณ์ภายนอกดูดี น้ำเสียงพอไปวัดไปวาได้ พอจะหลอกคนนอกวงการได้โดยไม่เป็นปัญหา ถึงอย่างไรก็เป็นแค่นักร้องตามสั่งเปิดเวที จะร้องดีหรือไม่ก็ไม่เดือดร้อน
ในส่วนความสามารถด้านดนตรี ลู่เฉินเคยมีด้วยหรือ?
แต่เมื่อถูกสั่งสอนไปเมื่อครู่ เฉินเจี้ยนหาวไม่อยากพูดมาก หากโดนตอกหน้ากลับมาอีกที....
เขาจะเอาหน้าแก่ๆ ไปไว้ที่ไหน?
บนเวที เสียงกีตาร์เริ่มบรรเลงขึ้นมา ท่วงทำนองที่เบาสบายลอยเข้าหูของทุกคนในบาร์
“พรุ่งนี้เธอจะนึกออกไหม
ไดอารี่ที่เธอเขียนไว้เมื่อวาน
พรุ่งนี้เธอจะจำได้ไหม
เธอที่ชอบร้องไห้เป็นที่สุด
พวกอาจารย์คงลืมเลือนไปแล้ว
เธอที่เดาคำตอบไม่เคยถูกเลย
ฉันก็บังเอิญเปิดอัลบั้มรูป
จึงนึกถึงเธอที่เคยนั่งอยู่ข้างกัน!
ใครหนอได้แต่งกับเธอผู้อ่อนไหวขี้น้อยใจ
ใครที่ได้อ่านไดอารี่ของเธอ
ใครกันที่มัดผมให้
ใครที่ตัดชุดแต่งงานให้เธอ...”
แขกทั้งบาร์ตะลึงค้าง พวกบริกรก็เช่นเดียวกัน
เฉินเจี้ยนหาวนิ่งอึ้ง ซูชิงเหมยก็ไม่ต่างกัน
น่าทึ่ง!
เพลงบัลลาดคลาสสิกที่เป็นของโลกอีกใบหนึ่งทะลวงเข้าไปถึงจิตใจของเขาและเธอผ่านการขับร้องของลู่เฉิน!
กระทบจิตวิญญาณของทุกคน
.........................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 5 เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน
หลัวหงอี้เป็นลูกค้าประจำคนหนึ่งของบาร์เดย์ลิลลี่
เขาเข้ามาต่อสู้ดิ้นรนอยู่ในเมืองหลวงหลายปีแล้ว ตอนนี้ถือเป็นผู้ที่ประสบความสำเร็จไปกว่าครึ่งคนหนึ่ง ปกติต่อให้งานยุ่งแค่ไหน ตกกลางคืนพอมีเวลาว่างมักจะมานั่งเล่นที่บาร์ สั่งเหล้ารัมสักสองสามขวด จิบเล่นฆ่าเวลายามค่ำคืนที่เงียบเหงายาวนาน
หลัวหงอี้ไม่ชอบที่อึกทึก และก็ไม่ชอบความโดดเดี่ยวอ้างว้าง บรรยากาศบาร์ในย่านทะเลสาบโฮ่วไห่ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย การมาที่นี่ไม่ใช่เพื่อรอพบปะกับเพื่อนต่างเพศ แต่เพื่อให้ได้ผ่อนคลายความเคร่งเครียดในใจลง
ค่ำคืนนี้ เขานั่งอยู่ตรงที่ประจำในบาร์เดย์ลิลลี่
แล้วจึงได้ฟังเพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน
“...
เมื่อก่อนเธอระวังมาก
ที่จะยืมยางลบครึ่งก้อนจากฉัน
เธอเคยพูดขึ้นมาลอยๆ
ว่าชอบอยู่กับฉัน
ช่วงเวลานั้นฟ้าสีครามสดใสเสมอ
คืนวันดำเนินผ่านช้าเกินไป
เธอชอบพูดว่าเวลาจบการศึกษายังอีกยาวไกล
แต่เพียงพริบตาเราต่างคนต่างแยกย้าย
ใครหรือที่ได้พบกับเธอผู้อ่อนไหวขี้น้อยใจ
ใครหนอที่ได้ปลอบเธอผู้ชอบร้องไห้
ใครกันได้อ่านจดหมายที่ฉันเขียนให้เธอ
แล้วใครกันที่โยนมันออกไปสู่สายลม...
...”
ในฐานะหัวกะทิคนหนึ่งในที่ทำงาน หลัวหงอี้เคยชินกับการแก่งแย่งชิงดีมาแต่ไหนแต่ไร ยังเคยคิดอยู่เลยว่าหัวใจของเขาแข็งแกร่งกว่าเหล็กกล้าเสียอีก จะไม่ถูกใครหรือเรื่องใดทำให้หวั่นไหวเศร้าใจง่ายๆ
แต่พอได้ฟังบทเพลงบัลลาดที่สดชื่นบริสุทธิ์และแฝงด้วยความโหยหาอดีตเพลงนี้แล้ว เขารู้สึกได้ว่าหัวใจของเขาแท้จริงแล้วไม่ได้แข็งกร้าวเย็นชาอย่างที่คิด ยังมีความอ่อนแอที่ไม่จำเป็นต้องอับอายหลบซ่อนอยู่
เพื่อนร่วมโต๊ะอาจจะเป็นใครบางคนที่เก็บไว้ในส่วนลึกที่สุดของความทรงจำสมัยวัยรุ่น เพื่อนร่วมโต๊ะของใครหลายคนเป็นรักแรกที่ประทับใจที่สุด แม้ตอนนั้นทุกคนยังไม่รู้จักความรัก ทว่ามีเพียงความสัมพันธ์ที่ไม่เห็นแก่ผลประโยชน์และไม่แปดเปื้อนเรื่องทางโลกเช่นนี้จึงจะเป็นสิ่งสวยงามที่สุด!
หลัวหงอี้เองก็เคยมีเพื่อนร่วมโต๊ะคนหนึ่งที่จดจำอยู่ในใจ นั่นคือเด็กสาวที่ชื่อมีคำว่า ‘ถง’ อยู่ด้วย
รู้จัก สนิทนสนม คบหา ทะเลาะ คืนดี...แล้วก็จบการศึกษา ไม่นานต่างก็แยกย้ายไปคนละทาง
เหมือนละครน้ำเน่าสมัยใหม่ แต่นั่นเป็นช่วงวัยรุ่นที่หลัวหงอี้ได้ผ่านมาแล้ว!
เรื่องราวในอดีตไม่ควรคิดถึงอีก แต่กลับทำให้หลัวหลงอี้ในตอนนี้เกิดความรู้สึกชั่ววูบรุนแรง เขาอยากโทรศัพท์หาถง เพียงเพื่อถามว่า...ตอนนี้เธอเป็นอย่างไรบ้าง?
แต่ก่อนหน้านี้เนิ่นนานมาแล้ว เขาขาดการติดต่อกับเธอไป
“...
วันวานในอดีตห่างไกลออกไป
ฉันมีภรรยาของฉัน
ฉันให้เขาดูรูปถ่ายเธอเหมือนกัน
และเล่าเรื่องเพื่อนร่วมโต๊ะอย่างเธอให้ฟัง
ใครนะที่ได้แต่งงานกับเธอผู้อ่อนไหวขี้น้อยใจ
ใครหนอที่ได้ปลอบเธอผู้ชอบร้องไห้
ใครกันช่วยมัดผมให้
ใครกันที่ตัดชุดแต่งงานให้เธอ...
ลา...”
หลัวหงอี้ลุกขึ้นยืนมาอย่างแรงจนเกือบชนโต๊ะวางเครื่องดื่มเล็กๆ ด้านหน้าล้มคว่ำ ทว่าเขาไม่สนใจ คว้าขวดเหล้ารัมที่ยังไม่ได้เปิดบนโต๊ะมาขวดหนึ่งแล้วเดินดุ่มไปหน้าเวที
บนเวที ลู่เฉินร้องท่อนสุดท้ายจบลงแล้ว
ทั้งบาร์เงียบสงัด ราวกับถูกร่ายมนตร์ เวลาหยุดนิ่งอยู่ในชั่วขณะนี้
ลู่เฉินรู้สึกดีมาก
เพราะดวงตาทุกคู่จับจ้องมาที่เขา ไม่มีเสียงพูดคุย ไม่มีใครดื่มกิน ไม่มีคนเดินไปมา ไม่มีใครไม่สนใจ และไม่มีใครมองผ่าน
ในที่นี้ บนเวทีนี้ เขาใช้บทเพลงใหม่สร้างความประทับใจให้กับทุกคน!
นอกเสียจากชายวัยกลางคนที่แต่งตัวภูมิฐานคนหนึ่ง เขากำลังเดินตรงมาตามทางเดินระหว่างโต๊ะ ฝีเท้าโซเซมุ่งหน้ามาหาเวที จากนั้นวางขวดเหล้ารัมที่ถือมาลงบนเวทีซึ่งปูแผ่นยางกันลื่น
ต่อมา ชายที่ดูเป็นหัวกะทิในที่ทำงานคนนี้หยิบกระเป๋าเงินในอกเสื้อออกมาเปิด นับธนบัตรใบละ 100 หยวนห้าใบวางลงข้างๆ ขวดเหล้ารัม ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงเพิ่มเข้าไปอีกสามใบ
ทิปทั้งหมดเป็นแบงก์สีแดงใหม่เอี่ยมแปดใบ ถูกเขาใช้ขวดเหล้าวางทับไว้
“ร้องอีกรอบสิ!”
ชายวัยกลางคนเงยหน้ามองลู่เฉิน พูดด้วยเสียงแหบแห้ง “ช่วยร้องอีกรอบหนึ่งที!”
ภายในดวงตาดำขลับของเขามีประกายบางอย่างที่บอกไม่ถูก
ลู่เฉินตกใจในตอนแรก พอเข้าใจความหมายแล้วจึงรีบตอบว่า “ขอบคุณคุณผู้ชายคนนี้ที่สนับสนุนครับ ถ้าอย่างนั้นผมจะร้องอีกรอบ หวังว่าทุกท่านจะชอบผลงานเพลงใหม่ของผมนะครับ”
วิธีตบรางวัลเช่นนี้ไม่ค่อยเห็นบ่อยนักในบาร์เดย์ลิลลี่ เพราะลูกค้าที่มาใช้จ่ายส่วนใหญ่จะเป็นพนักงานออฟฟิศ ศิลปินหนุ่มสาว นักเรียนมัธยม หรือคนวงใน ซึ่งเชื่อมั่นในเนื้อแท้และเหตุผลกันมาก
เพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันมีเอกลักษณ์แบบคลาสสิก ยิ่งผ่านการขับร้องโดยลู่เฉินแล้วยิ่งมีเสน่ห์สะกดความรู้สึก
ตอนนี้เอง เสียงปรบมือเหมือนเสียงระเบิดดังกึกก้องไปทั้งบาร์ เหมือนหลังคาด้านบนจะถล่มลงมา!
ลู่เฉินโค้งตัวลงไปหยิบเหล้ารัมขวดนั้น เปิดฝาขวดแล้วดื่มเข้าไปอึกใหญ่ จากนั้นวางกลับไปที่เดิม เขาพยักหน้าให้อีกฝ่ายแล้วดึงกีตาร์เข้ามากอดอีกครั้ง
จากนั้นเริ่มร้องเพลงรอบที่สอง
เสียงปรบมือที่กึกก้องเมื่อครู่เหมือนเสียงฝนห่าใหญ่ในคืนฤดูร้อน มาไวและไปเร็วยิ่งกว่า ในบาร์เงียบลงอีกครั้งอย่างรวดเร็ว เสียงจากถนนคนเดินด้านนอกลอดผ่านหน้าต่างกระจกเข้ามาให้ได้ยินอยู่แว่วๆ
เสียงร้องของลู่เฉินและเสียงกีตาร์ประสานเข้าด้วยกัน ค่อยๆ เติมเต็มช่วงเวลาที่ชวนให้ลืมไม่ลงนี้
ด้านหลังเคาน์เตอร์บาร์ ซูชิงเหมยคว้าแขนของเฉินเจี้ยนหาวไว้แน่นด้วยแววตาเป็นประกาย กระซิบเสียงเบาว่า “ฉันต้องการ ฉันต้องการคนนี้ ฉันอยากได้เขา!”
เฉินเจี้ยนหาวใช้นิ้วบีบนวดกลางหว่างคิ้วด้วยความปวดหัว ยิ้มแห้งตอบว่า “คุณผู้หญิงครับ เธอช่วยสำรวมหน่อยได้ไหม? ถ้าเขาเป็นของเธอ อยากจะหนีก็หนีไม่พ้น ถ้าไม่ใช่ของเธอ...”
“เขาต้องเป็นของฉันคนเดียว!”
ซูชิงเหมยตัดบทอีกฝ่ายอย่างหยิ่งผยอง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจที่บรรยายไม่ถูก “ฉันไม่เชื่อว่าเขาจะปฏิเสธคำเชิญของฉัน แต่พี่ต้องไม่กีดกันเขาก่อนด้วย แล้วเพลงนี้ก็เป็นเพลงที่เขาแต่งเองจริงๆ... ”
เฉินเจี้ยนหาวโบกมือซ้ายที่ถือโทรศัพท์มือถือไว้ ตอบว่า “ฉันใช้โปรแกรมฟังเสียงหาดูแล้ว ไม่มีเพลงที่เหมือนหรือคล้ายกันเลย ถ้าเธออยากตรวจสอบลิขสิทธิ์ก็ไปค้นหาในคลังดนตรีเอาเอง”
‘ฟังเสียงหาเพลง’ เป็นโปรแกรมมือถือที่กำลังเป็นที่นิยมกันมาก เพียงแค่อัดเสียงดนตรีหรือเสียงร้องอะไรก็ได้ลงไป ก็สามารถหาชื่อเพลงและเนื้อเพลงพบ ความแม่นยำค่อนข้างสูง
แน่นอนว่าหากเทียบกับ ‘ห้องสมุดดนตรีจีน’ แล้ว ‘โปรแกรมฟังเสียงหาเพลง’ ยังมีความชำนาญเฉพาะและความน่าเชื่อถือด้อยกว่ามาก
ซูชิงเหมยหัวเราะคิกคัก ปล่อยแขนเฉินเจี้ยนหาวแล้วตอบรับ “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีปัญหา”
เสน่ห์ของหญิงสาวที่สวยสะพรั่ง ความเจ้าเล่ห์แบบเด็กสาววัยรุ่น สองสิ่งที่ต่างกันนี้ผสมปนเปอยู่ด้วยกัน ทำให้เธอมีเสน่ห์เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว เหมือนปีศาจสาวในเรื่องเล่าที่ทำให้คนหัวปั่น
แต่เฉินเจี้ยนหาวให้ความยำเกรงและรักษาระยะห่างจากเธอ “เธอไม่มีปัญหา ฉันสิที่มีปัญหา!”
เขาออกมาจากเคาน์เตอร์บาร์ เดินไปทางด้านหลังเวที
บนเวที การแสดงของลู่เฉินยังดำเนินต่อไป
ในห้องใหญ่ด้านหลังเวที พี่หงและนักร้องหนุ่มแซ่เยี่ยมองหน้ากันไปมา อารมณ์หลายหลายอย่างทั้งตกใจ ประหลาดใจ อิจฉาริษยาปรากฏขึ้นและเปลี่ยนไปเรื่อยๆ บนใบหน้าของทั้งคู่ พวกเขานิ่งเงียบพูดอะไรไม่ออก
ในห้องใหญ่ไม่มีกำแพงเก็บเสียงเหมือนห้องเล็ก จึงได้ยินเสียงเพลงที่สะท้อนก้องอยู่ในบาร์อย่างชัดเจน
ทำงานอยู่ในบาร์เดย์ลิลลี่มานานขนาดนี้ เดิมทีลู่เฉินร้องเพลงได้ระดับไหน ทั้งสองคนมีหรือจะไม่รู้?
ในฐานะที่เป็นนักร้องหลัก ไม่ว่าทั้งพี่หงหรือนักร้องหนุ่มเยี่ยต่างดูถูกลู่เฉินเสมอมา คิดว่าเขาอาศัยหน้าตาหาเลี้ยงชีพ มีสถานะเดิมเป็นเพียงบริกรในบาร์ ไม่เคยมองว่าเขาเป็นคู่แข่ง
แต่คืนนี้ ลู่เฉินได้ขึ้นเวทีร้องเปิดเวที เลือกใช้เพลงพิราบโบยบิน ก่อนจะทำให้คนอื่นต้องมองเขาใหม่ แล้วค่อยเอาผลงานเพลงตัวเองออกแสดงให้ตะลึง จนได้รับรางวัลจากผู้ชม!
นี่ยังเป็นลู่เฉินที่ทุกคนรู้จักหรือเปล่า?
ทั้งสองคนไม่อาจเชื่อ ไม่กล้าเชื่อ และไม่อยากจะเชื่อด้วย!
“เขา...เขาไปเลียนแบบมาจากที่ไหนหรือเปล่า?”
ผ่านไปครู่หนึ่ง นักร้องหนุ่มแซ่เยี่ยบ่นพึมพำว่า “ฉันฟังแล้วคุ้นหูชอบกล ยังกล้าบอกว่าเป็นผลงานทำเองอีก?”
พี่หงฝืนยิ้ม ในใจกลับแอบดูถูกสติปัญญาของอีกฝ่าย
เป็นผลงานเพลงแต่งเองจริงหรือเปล่า ใช้โทรศัพท์มือถือค้นหาเลยก็รู้แล้ว นอกเสียจากว่าลู่เฉินจะถูกลาดีดกะโหลกมา ไม่อย่างนั้นคุยโม้แล้วถูกจับผิดได้ ต่อไปเขายังจะมีหน้าอยู่ที่นี่ต่อได้อย่างไร?
สิ่งที่ทำให้เธอไม่มีทางเชื่อคือ เพลงที่ลู่เฉินร้องทั้งสองเพลงไม่ได้ถูกปรับแต่งเสียงเลย!
เจ้าอ้วนในห้องควบคุมเสียงมัวทำอะไรอยู่?
ในช่วงเวลาเดียวกัน ห้องควบคุมเสียง
ทั้งเจ้าอ้วนผู้คุมเครื่องเสียงและบริกรเสี่ยวเกาต่างตะลึงตาค้างไปแล้ว
พวกเขาอยากกลั่นแกล้งลู่เฉินสักครั้ง จึงปิดแท่นเครื่องปรับแต่งเสียงให้เป็นเสียงที่แท้จริง คิดว่าแบบนี้จะทำให้ลู่เฉินต้องขายหน้าอยู่กลางเวที และตอบสนองความคิดชั่วร้ายของตัวเอง
กลับกลายเป็นว่าผลลัพธ์ไม่เป็นอย่างที่พวกเขาคิดไว้เลย ลู่เฉินไม่เพียงไม่ขายหน้า ยังชนะใจแขกในบาร์จนได้เสียงร้องเชียร์ ความสามารถในการเล่นและร้องดีกว่าแต่ก่อนไม่รู้กี่เท่า
เสียงที่ดังออกจากลำโพงชัดเจนมากกว่าฟังอยู่ในบาร์เสียอีก
แผนเล็กๆ ของพวกเขาไม่มีประโยชน์อะไร
แล้วเจ้าลู่เฉินยังได้แสดงผลงานเพลงของตัวเองอีก!
เจ้าอ้วนส่ายหัวอย่างหมดหวัง ยื่นมือเตรียมจะเปิดเครื่องปรับเสียงใหม่
เสี่ยวเกาจับมือของเขาเอาไว้ ถามด้วยเสียงชั่วร้ายว่า “พี่อ้วน พี่ปรับเสียงเขาให้แย่ลงหน่อยได้ไหม?”
ความริษยารุนแรงเปรียบเสมือนงูพิษกำลังกัดกินใจของบริกรคนนี้ ทำให้เขาขาดสติไม่รู้ผิดชอบชั่วดี
แต่เจ้าอ้วนยังรู้สึกตัวดี เขากับลู่เฉินก็ไม่มีความแค้นหนักหนาต่อกัน หลังจากตกใจก็ตอบกลับเหมือนไฟลนก้นว่า “พูดบ้าอะไรของนาย งานฉันยังต้องทำอยู่ไหม? ไม่ได้ๆ...”
การปรับแต่งเสียงจะปรับให้ดีขึ้นหรือจะปรับให้แย่ลงก็ได้ทั้งนั้น แต่แบบนี้มันชัดเจนเกินไป เห็นว่าคนอื่นโง่กันหมดหรือไง?
เสี่ยวเกาไม่ยอม รั้งแขนของเจ้าอ้วนไว้ไม่ยอมปล่อย กำลังจะพูดโน้มน้าวต่อ
ตอนนี้เอง ประตูห้องควบคุมเสียงถูกเปิดออก
ทั้งสองที่คิดแผนชั่วร้ายรีบหันไปมองทันที พอเห็นว่าคนที่เข้ามาคือเฉินเจี้ยนหาวก็ตกใจลนลานไปหมด!
สีหน้าของเฉินเจี้ยนหาวเคร่งขรึม สายตาคมกริบกวาดมองทั้งสองคน แล้วไปหยุดอยู่บนเครื่องปรับเสียงที่ยังปิดอยู่ ในดวงตาเหมือนมีไฟโทสะลุกโชนขึ้น
เจ้าอ้วนนั่งตัวแข็งอยู่บนเก้าอี้ ทำหน้าเจื่อนพยายามจะอธิบาย “เถ้า...เถ้าแก่ ผม...”
เฉินเจี้ยนหาวไม่สนใจเขา หันไปทางเสี่ยวเกาแล้วถามเสียงเย็นว่า “เสี่ยวเกา นายไปรับเงินเดือนของเดือนนี้ที่แผนกบุคคลแล้วออกไปเดี๋ยวนี้ ต่อไปไม่ต้องมาเหยียบที่นี่อีก”
เถ้าแก่ของบาร์เดย์ลิลลี่เห็นชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้น และก็รู้ด้วยว่าตัวตั้งตัวตีเป็นใคร
เสี่ยวเการู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม เขารู้สึกตัวขึ้นมาทันที ความไม่พอใจ ความอิจฉา ความโกรธแค้นของเขาสลายหายไปหมด เหลือเพียงความหวาดหวั่นและเสียใจภายหลัง
“เถ้าแก่ ผมผิดไปแล้ว ขอร้องเถอะครับ ให้โอกาสผมอีกครั้งเถอะ!”
ทำงานเป็นบริกรในบาร์เดย์ลิลลี่ไม่เลวเลยทีเดียว เงินเดือนมั่นคงไม่น้อยไป เถ้าแก่อย่างเฉินเจี้ยนหาวก็ไม่เคยเอาเปรียบลูกน้อง พอถึงปลายปียังมีอั่งเปามอบให้เต็มที่
เสี่ยวเกาไม่อยากเสียงานนี้ไป อีกทั้งความหมายอีกอย่างของเฉินเจี้ยนหาวคือต่อไปเขาไม่ต้องมาย่านทะเลสาบโฮ่วไห่นี้อีก!
เฉินเจี้ยนหาวไม่มีอิทธิพลแผ่ไปถึงบาร์อื่นในย่านโฮ่วไห่อยู่แล้ว แต่แค่ข่าวลือกระจายออกไปไม่กี่ประโยค ผับบาร์ไหนจะอยากรับพนักงานที่ชอบหาเรื่องคนอื่นเข้าทำงาน?
ตอนนี้ให้เขาไปรับเงินเดือนแล้วออกไป ก็เป็นวิธีที่เมตตาและไว้หน้าที่สุดแล้ว!
จะขอร้องอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์
เสี่ยวเกาอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา...ทำกรรมชั่วแบบใดก็ต้องได้รับผลของกรรมชั่วนั้น!
..........................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 6 การปฏิเสธสาวงามนั้นไม่ง่ายเลย
พอไล่เสี่ยวเกาออกไปแล้ว ความสนใจของเฉินเจี้ยนหาวหันกลับมาที่เจ้าอ้วน
สายตาเขาเฉียบคมเหมือนเหยี่ยวเวลาออกล่าเหยื่อ เจ้าอ้วนเหมือนลูกนกที่กำลังตัวสั่นงันงก เหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากเป็นเม็ด
ถึงฝีมือการควบคุมเสียงของเจ้าอ้วนขึ้นชื่อว่าเป็นที่หนึ่งในห้องควบคุมเสียง แต่พอเถ้าแก่มาเยือนถึงห้องทำงานพร้อมกับไฟโทสะ ไขมันบนร่างกายของเขาเกิดอาการสั่น ความหวาดกลัวสุดขีดจนแทบอยากจะมุดหนีลงไปตามรอยแยกบนพื้นห้อง
หลบไม่พ้นแล้ว เขาได้แต่เค้นรอยยิ้มที่น่าเกลียดยิ่งกว่าการร้องไห้ออกมา “เถ้าแก่ ผมสำนึกผิดแล้ว เจ้าเสี่ยวเกา...”
“ฉันรู้ว่าเสี่ยวเกาเป็นคนบอกให้นายทำ...”
เฉินเจี้ยนหาวพูดตัดบทคำอธิบายของเขา แล้วเอ่ยต่อว่า “เพราะฉะนั้นเดือนนี้ฉันจะหักเงินเดือนนาย ถ้ายังมีครั้งหน้าอีก...”
สามารถเปิดบาร์ระดับกลางแห่งหนึ่งในย่านทะเลสาบโฮ่วไห่ได้ เฉินเจี้ยนหาวย่อมไม่ใช่คนธรรมดา คนที่ฉลาดหลักแหลมและมีประสบการณ์โชกโชนอย่างเขา ไม่ยอมปล่อยเรื่องเล็กน้อยผ่านไปง่ายๆ ไม่ต้องถามก็รู้ได้ว่าความจริงเป็นอย่างไร
ตัวตั้งตัวตีอย่างเสี่ยวเกา เฉินเจี้ยนหาวไม่มีทางอะลุ้มอล่วยให้ แต่คนในห้องควบคุมเสียงไม่ควรให้เป็นเรื่องง่ายๆ แล้วจบ
แน่นอนว่าจำเป็นต้องมีบทลงโทษและการตักเตือน
“จะต้องไม่มีครั้งหน้าอีกนะ!”
เจ้าอ้วนเหมือนยกภูเขาออกจากอก รีบตอบว่า “ผมจะรักษากฎอย่างแน่นอนครับ ตอนนี้ผมจะช่วยปรับเสียงให้เสี่ยวลู่!”
เขารีบวุ่นวายเปิดเครื่องปรับแต่งเสียง
คิดไม่ถึงว่าเฉินเจี้ยนหาวจะนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า “ของเสี่ยวลู่ไม่ต้องปรับแต่งแล้ว ส่วนคนอื่นทำเหมือนเดิม”
เดิมทีในบาร์เดย์ลิลลี่ นักร้องที่ไม่ต้องปรับแต่งเสียงมีอยู่สองคน คือนักร้องเซ็นสัญญาจางน่าน่าและนักร้องนำวงเฮสิเทชั่นอย่างฉินฮั่นหยาง ทั้งสองคนเป็นเหมือนเสาหลักของเวที
ตอนนี้เพิ่มลู่เฉินเข้าไปอีกคน!
สิ่งที่เฉินเจี้ยนหาวคิดไม่ตกคือ กลัวว่าคืนนี้ลู่เฉินจะโบยบินออกไป โลกที่นี่แคบไปจริงๆ
เขาหันไปพยักหน้าให้เจ้าอ้วนทีหนึ่ง แล้วออกมาจากห้องควบคุมเสียง
ลู่เฉินเพิ่งร้องเพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันจบรอบที่สอง ได้รับเสียงปรบมืออย่างล้นหลาม
ยังมีเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์ที่ส่งมาเป็นรางวัลทีละขวดๆ!
“เสี่ยวลู่ ร้องอีกสักสองเพลง!” มีคนตะโกนขึ้นมา
ด้วยมีรางวัลตรงหน้ามากมาย ลู่เฉินยังอยากร้องอีกหลายเพลง แต่ถ้าบอกว่าในบาร์นี้ก็เหมือนกับวงการเล็กๆ แห่งหนึ่ง ก็ย่อมมีกฎของวงการ เขาเป็นน้องใหม่จะไม่เคารพกฎไม่ได้
การเป็นนักร้องเสริม ได้ร้องเพลงเปิดเวทีสองเพลงแรกถือว่าเป็นเกียรติมากแล้ว หากทำตามคำร้องขอของลูกค้า ร้องเพิ่มอีกสักเพลงคงไม่เป็นไร แต่หากคิดจะเป็นเจ้าเวที เกรงว่าจะทำให้ผู้คนไม่พอใจ...นักร้องคนอื่นยังต้องดูคุณร้องเหรอ?
ดังนั้นเมื่อเห็นพิธีกรเดินออกมา ลู่เฉินจึงรีบลุกขึ้นโค้งคำนับ “ขอบคุณทุกท่านมากครับ ขอบคุณ!”
ตอนนี้พอดีกับที่เห็นเฉินเจี้ยนหาวโบกมือเรียกเขาอยู่หลังเวที จึงต้องถอยออกมาและมอบเวทีให้พี่หง
เก็บกีต้าร์ในห้องหลังเวทีแล้ว ลู่เฉินรีบร้อนไปตรงเคาน์เตอร์
“เถ้าแก่!”
“นั่งลงคุยกันเถอะ...”
เฉินเจี้ยนหาวพยักหน้า บุ้ยใบ้ให้เขานั่งลง พูดเข้าเรื่องว่า “วันนี้นายร้องไม่เลวเลย เพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันได้อารมณ์มาก คิดไม่ถึงว่านายมีความสามารถขนาดนี้ เมื่อก่อนฉันตาถั่วเอง”
ลู่เฉินเกาศีรษะอย่างเก้อเขิน ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี
บอกตามตรงว่าเขาเองตอนนี้ยังรู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่ รู้สึกเหมือนไม่ใช่เรื่องจริง
ยังดีที่เฉินเจี้ยนหาวไม่ได้ซักไซ้ไล่เรียงต่อ เขาชี้นิ้วไปที่หญิงสาวสวยที่นั่งข้างตัวเองคนนั้น บอกว่า “เธอคนนี้คือซูชิงเหมยลูกพี่ลูกน้องของฉัน เธอร่วมกับหุ้นส่วนเปิดบริษัทมีเดียแห่งหนึ่ง เธอสนใจในตัวนายมาก เลยอยากจะเจรจากับนายเรื่องเซ็นสัญญา”
“ผม?”
ลู่เฉินไม่ค่อยอยากจะเชื่อหูตัวเอง “เซ็นสัญญากับบริษัทมีเดีย?”
ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขายังไม่กล้าฝันถึงเลย ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เหตุการณ์เกิดตามกันมาติดๆ!
ซูชิงเหมยหัวเราะ “ไม่ผิดหรอก นายนั่นแหละ!”
“ฉันขอแนะนำตัวหน่อย ฉันเป็นผู้จัดการบริษัทชิงอวี่มีเดียซูชิงเหมย ฉันชอบเพลงที่นายร้องมาก”
เธอยื่นมือออกมาให้ลู่เฉิน “นายเรียกฉันว่าพี่เหมยก็พอ”
“ผู้จัดการซูสวัสดีครับ...”
ลู่เฉินยื่นมือออกไปจับกับมือของเธอ สัมผัสได้ถึงผิวที่นุ่มละมุน หัวใจเต้นเร็วแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่อยู่
ซูชิงเหมยยิ้มน้อยๆ เธอไม่ได้แก้คำที่ลู่เฉินใช้เรียกเธอ เอ่ยต่อว่า “บริษัทชิงอวี่มีเดียของเรา งานส่วนใหญ่คือ การเป็นผู้จัดการให้ศิลปิน ผลิตละครโทรทัศน์หรือภาพยนตร์ จัดงานกิจกรรมใหญ่ๆ ออกสื่อใหม่ๆ ตอนนี้กำลังค้นหาศิลปินหน้าใหม่ที่มีความสามารถ ถ้านายยินยอม พวกเราจะได้เซ็นสัญญากันอย่างเป็นทางการพรุ่งนี้”
หลังผ่านความตื่นเต้นในตอนแรก ลู่เฉินค่อยๆ ใจเย็นลง เขาถามว่า “ผู้จัดการซูครับ ถ้าสะดวกละก็ ผมขอดูเนื้อหาสัญญาก่อนได้ไหมครับ?”
ถ้าเป็นลู่เฉินคนเมื่อวานได้โอกาสในการเซ็นสัญญา เขาจะไม่ลังใดเลยสักนิด หากแต่ตอนนี้ลู่เฉินมีความสามารถล้นเหลือ ทั้งยังเพิ่งได้รับการพิสูจน์
ดังนั้นถึงแม้การเซ็นสัญญากับบริษัทมีเดียช่างล่อตาล่อใจ แต่ไม่พอจะทำให้เขาสูญเสียสติสัมปชัญญะไป
ซูชิงเหมยรู้สึกทึ่ง ยิ้มตอบว่า “แน่นอนว่าไม่มีปัญหา ในมือถือฉันมีเอกสารสัญญาของศิลปินใหม่อยู่ ฉันจะเปิดให้นายดู ฉันใช้แอพพลิเคชั่นเฟยซู่ส่งให้นายก็ได้”
ลู่เฉินรีบตอบว่า “ถ้าอย่างนั้นรบกวนขอยืมโทรศัพท์มือถือของผู้จัดการซูสักครู่ครับ แบบนี้จะได้เร็วหน่อย...”
มือถือเครื่องเก่าในกระเป๋าเสื้อ อย่าเอาออกมาให้ขายหน้าจะดีกว่า
ซูชิงเหมยหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอออกมาจากกระเป๋าที่มียี่ห้อ ‘CHANEL’ ฝังอยู่ ใช้ลายนิ้วมือปลดล็อกรหัสโทรศัพท์ แล้วยื่นให้ลู่เฉิน
บนหน้าจอขนาด 5.5 นิ้วความละเอียดสูง แสดงภาพเอกสารที่ถูกขยายให้ใหญ่ขึ้นอย่างคมชัดถึงขีดสุด
เอกสารของศิลปินใหม่มีเนื้อหายาวมาก ถ้าต้องการอ่านอย่างละเอียด ใช้เวลาเพียงครู่เดียวไม่พอ แต่ลู่เฉินอ่านคร่าวๆ ไม่กี่ข้อ ยิ่งอ่านก็ยิ่งตกใจแล้ว
สัญญาฉบับนี้เข้มงวดเกินกว่าที่เขาคิดไว้!
เมื่อก่อนลู่เฉินเคยอ่านข่าวในอินเทอร์เน็ต มักเห็นข่าวนักแสดงบางคนหรือนักร้องบางคนปัญหาขัดแย้งกันกับผู้จัดการส่วนตัวจากบริษัท ทะเลาะกันจนขึ้นโรงขึ้นศาลเป็นข่าวใหญ่โต เหตุผลที่ดาราเหล่านั้นใช้จัดการกับทางบริษัท ที่ขาดไม่ได้คือสัญญาที่มีการเซ็นกันทั้งสองฝ่าย
เข้มงวดเกินไป ไม่มีมนุษยธรรม ไม่มีอิสระ ถูกขูดรีด...สรุปคือเสียเปรียบในทุกด้าน
ตอนนั้นลู่เฉินเพียงแต่ดูข่าวสนุกๆ ไม่ได้เชื่อถือมาก เหล่าดารามักเก่งการแสดง เรียกร้องคะแนนสงสาร เล่นลูกไม้หลายอย่างที่ดูแล้วเหมือนๆ กัน ทุกคนต่างเห็นกันจนชินแล้ว
แต่ตอนนี้เมื่อได้สัมผัสกับวงการนี้ เขาถึงได้รู้ว่าหลายเรื่องไม่ได้เป็นเรื่องหลอกลวง
สัญญาศิลปินใหม่ฉบับนี้ ประการแรกอายุสัญญาคือสิบปี ในสิบปีนี้ลู่เฉินต้องไม่ออกไปจากบริษัทชิงอวี่มีเดีย
หากผิดสัญญาต้องจ่ายค่าเสียหายสิบล้าน!
ถ้าเกิดเขาเซ็นแล้ว ก็หมายถึงช่วงเวลาวัยรุ่นอันสวยงามที่สุดต้องถูกขายไปให้ฝ่ายนั้น!
เพียงแค่เงื่อนไขนี้ข้อเดียวก็ทำให้ลู่เฉินรู้สึกในแง่ลบแล้ว
ประการที่สองในเงื่อนไขของสัญญา ในช่วงเวลาที่กำลังฝึกซ้อมหรือฝึกงาน ศิลปินใหม่จะได้รับเพียงเงินเดือนขั้นต่ำ ไม่มีโบนัส ไม่มีเงินรางวัล และไม่อนุญาตให้ออกไปหางานพิเศษเสริม
ลู่เฉินคิดไปคิดมา รู้สึกอยากไปหาก้อนเต้าหู้มาฟาดหัวตัวเองให้ตายเสียแล้ว
อีกประการคือหลังจากเซ็นสัญญาไปแล้ว ภาพลิขสิทธิ์และลิขสิทธิ์ผลงานของเขาต้องตกเป็นของบริษัททั้งหมด การแบ่งเปอร์เซ็นต์จะอ้างอิงตามรายได้และผลประโยชน์ โดยเริ่มต้นที่ 10%!
ลู่เฉินไม่อยากอ่านต่อแล้ว แม้ด้านล่างจะมีเงื่อนไขอีกหลายข้อที่ดูซับซ้อนก็ตาม
เขายื่นโทรศัพท์ส่งคืนให้ซูชิงเหมย ตอบว่า “ผู้จัดการซูครับ ขอโทษจริงๆ สัญญาฉบับนี้ผมไม่อยากเซ็นครับ”
“เพราะอะไรกัน?”
ซูชิงเหมยขมวดคิ้ว ถามต่อว่า “นายยังอ่านไม่จบก็ตัดสินใจแล้ว ไม่ใจร้อนเกินไปหน่อยเหรอ?”
ลู่เฉินตอบกลับอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่นว่า“เงื่อนไขด้านบนหลายข้อไม่ค่อยเหมาะกับสภาพของผมตอนนี้ เพราะฉะนั้นขออภัยจริงๆ ครับ”
ภาระหนี้ของครอบครัวเขามีจำนวนมหาศาล เขาทำงานปากกัดตีนถีบอยู่ในเมืองหลวง ถึงจะเหนื่อยแต่รายได้ก็ไม่เลว ถ้ายังทำงานแบบนี้ต่อไป เดือนหนึ่งเขาก็ปลดหนี้ให้ครอบครัวตนได้ไม่น้อย
หากเซ็นสัญญาไป อนาคตยังไม่ต้องพูดถึง อีกไม่กี่วันข้างหน้าเขาก็อยู่ไม่ได้แล้ว
สิ่งสำคัญที่สุดคือเงื่อนไขข้อลิขสิทธิ์ ตามเงื่อนไขในสัญญา สิทธิ์ในผลงานเพลงของเขา บริษัทจะริบไปทั้งหมด อย่างมากก็โยนแค่เศษเงินเล็กน้อยให้เขาเท่านั้น!
ถ้าเป็นลู่เฉินคนก่อนอาจไม่สนใจข้อนี้ แต่ตอนนี้เขามีขุมทรัพย์ล้ำค่าอยู่ แล้วจะยอมยกให้คนอื่นง่ายๆ ได้อย่างไร?
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกเงื่อนไขที่จำกัดเสรีภาพของเขาเลย...
แต่ซูชิงเหมยไม่เข้าใจความคิดของลู่เฉิน คิดว่าเขากำลังต่อรองราคา จึงไม่พอใจมาก
เธอคิดครู่หนึ่งแล้วบอกว่า “ถ้าเป็นปัญหาที่เงื่อนไข ศิลปินในบริษัทสื่อและบริษัทนายหน้า สัญญาของศิลปินใหม่เงื่อนไขไม่ต่างกันหรอก นายแค่เซ็นสัญญานี้ พวกเราบริษัทชิงอวี่มีเดียจะใช้ทรัพยากรทั้งหลายเพื่อฝึกฝน บ่มเพาะ และสนับสนุนนาย นายอย่ามองแค่ผลประโยชน์เล็กน้อยตรงหน้านี้สิ!”
“นายไตร่ตรองให้ดีก่อน อย่าให้ความวู่วามจนทำให้เสียโอกาส!”
ซูชิงเหมยอยากจะบอกเจ้าหนุ่มตรงหน้าว่า มีหลายคนที่อยากได้สัญญาฉบับนี้แต่ไม่มีทางได้!
ทว่าลู่เฉินไม่ชอบคำพูดที่บีบบังคับของเธอ จึงตอบอย่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงว่า “ขอโทษจริงๆ ครับ ผู้จัดการซู อาจเป็นเพราะตอนนี้ผมตาไม่มีแวว อนาคตหากมีโอกาสเราค่อยร่วมงานกันเถอะครับ”
คุณทั้งสวย ทั้งรวยมาก ทั้งเป็นผู้จัดการบริษัท แต่แล้วยังไงเล่า?
ผมไม่ได้คาดหวังอะไรจากคุณ ทำไมต้องเชื่อฟังคุณด้วย?
ลู่เฉินยืดหลังตรง ใช้สายตาบอกอีกฝ่ายถึงการปฏิเสธและความแน่วแน่ของตน!
แม้การปฏิเสธผู้จัดการสาวสวยคนนี้จะไม่ง่ายเลย
“ร่วมงานกัน?”
ซูชิงเหมยโกรธจนเกือบจะหัวเราะออกมา...พูดจาจองหองเสียจริง!
หน้าตาหล่อแล้วอย่างไร เล่นดนตรีร้องเพลงได้แล้วอย่างไร เขียนผลงานเพลงได้ก็คิดว่าตัวเองเก่งนักหรือ?
ใสซื่อเกินไปแล้ว!
ถ้ามีแก้วน้ำวางอยู่ตรงหน้า ซูชิงเหมยต้องคว้ามันขึ้นมาสาดใส่หน้าลู่เฉินแน่นอน เพื่อปลุกให้เขาตื่นเต็มตา
“อะแฮ่มๆ!”
มองสองฝ่ายถกเถียงกันไปมา บรรยากาศร้อนระอุขึ้นเหมือนกำลังจะชักดาบสู้กัน เฉินเจี้ยนหาวที่นั่งอยู่ข้างๆกระแอมสองครั้ง เอ่ยว่า “เสี่ยวลู่ อย่าทำอย่างนี้เลย คืนนี้นายกลับไปคิดดูก่อน พรุ่งนี้...”
“ไม่มีพรุ่งนี้แล้วครับ!”
ซูชิงเหมยคิ้วขมวดเข้าหากัน โยนโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋าทันใด ใบหน้างดงามฉายแววหยิ่งยโส “ชิงอวี่มีเดียเป็นแค่บริษัทเล็กๆ เชิญมหาเทพดนตรีคนนี้ไม่ไหวหรอก ฉันขอตัวละ!”
พูดจบ เธอสะบัดหน้าเดินจากไป หายจากบาร์ไปอย่างรวดเร็ว
ท่าทางด้านหลังของเธอดูอย่างไรก็รู้สึกได้ถึงความเย่อหยิ่งอวดดี
เฉินเจี้ยนหาวกับลู่เฉินมองหน้ากันและพูดไม่ออก เฉินเจี้ยนหาวถอนหายใจบอก “ค่าเหล้ายังไม่ได้จ่ายเลย...”
ลู่เฉินหลุดขำออกมา เขาไม่เคยเห็นมุมขำขันของเถ้าแก่แบบนี้มาก่อน
............................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 7 เหมือนคนหนุ่มที่มีความหวัง
“นายยังกล้ายิ้มอีก!”
เฉินเจี้ยนหาวชักสีหน้าบอก “นายรู้ไหมว่าตัวเองกำลังจะแย่แล้ว ลูกพี่ลูกน้องของฉันคนนี้ไม่ควรจะไปมีเรื่องด้วย วันนี้นายผิดใจกับเธอ อนาคตนายลำบากแน่!”
ถึงเขาจะดูเข้มงวด แต่ในใจลู่เฉินก็ไม่ได้หวาดกลัวเขา ตอบกลับยิ้มๆ ว่า “เถ้าแก่ ความหมายของเถ้าแก่คือผมต้องเซ็นสัญญาฉบับนั้นเหรอ”
“จะเซ็นหรือไม่เซ็นก็แล้วแต่นาย...”
เฉินเจี้ยนหาวโบกมือ “แต่ตั้งแต่คืนนี้ไป นายได้เป็นนักร้องหลักของบาร์เดย์ลิลลี่แล้ว!”
ลู่เฉินดีใจยกใหญ่ “ขอบคุณครับเถ้าแก่!”
จากเดิมที่เป็นเพียงนักร้องเสริม เป็นนักร้องระดับล่างสุดของวงการนี้ ไม่มีเงินเดือนขั้นต่ำ ได้เพียงรางวัลเล็กน้อยเท่านั้น ถ้าโชคดีได้เป็นนักร้องคั่นเวลาหารายได้นิดหน่อย ถ้าโชคไม่ดีคืนนั้นทั้งคืนจะไม่ได้ขึ้นร้องเพลงเลย
เป็นนักร้องหลักไม่เหมือนกัน แม้จะไม่มีรายได้ที่แน่นอน แต่สามารถรับรองเวลาขึ้นเวทีที่แน่นอนได้ ส่วนแบ่งของเงินรางวัลจะได้สูงถึง 70% แล้วยังรับงานนอก...ไปแสดงที่บาร์อื่นได้ด้วย
เปรียบเทียบกับนักร้องตามสั่งที่รับหน้าที่เป็นบริกรไปด้วย เมื่อได้เป็นนักร้องหลักแล้ว ลู่เฉินไม่จำเป็นต้องทำงานบริการเสิร์ฟเครื่องดื่มแล้ว รายได้ก็เพิ่มขึ้นมากด้วย!
“ร้องเพลงให้ดีๆ ก็แล้วกัน...”
เฉินเจี้ยนหาวเปิดขวดเบียร์จินเวยยื่นให้ลู่เฉิน พูดให้กำลังใจว่า “เสี่ยวลู่ ถ้านายรักษามาตรฐานการร้องเพลงในตอนนี้ไว้ได้ ต่อไปนายร้องเพลงที่แต่งขึ้นใหม่อีกหลายเพลง ฉันเชื่อว่าไม่ช้าก็เร็วนายจะได้โด่งดังมีชื่อเสียง กลายเป็นนักร้องนำอันดับหนึ่งของบาร์เดย์ลิลลี่!”
คำพูดแบบนี้ เฉินเจี้ยนหาวไม่เคยพูดกับนักร้องคนอื่นในบาร์ อย่าว่าแต่นักร้องที่เซ็นสัญญากับบาร์เดย์ลิลลี่อย่างจางนาน่ากับฉินฮั่นหยางเลย สองคนนั้นมีทั้งประสบการณ์และชื่อเสียงมากกว่าลู่เฉินตั้งเยอะ!
หากเทียบกับซูชิงเหมย เขาเห็นอนาคตที่ยาวไกลของลู่เฉินมากกว่า
ลู่เฉินรู้สึกซาบซึ้งใจ รับเบียร์มาดื่มรวดเดียวหมดขวด
เขาวางขวดเปล่าลง ยกมือขึ้นเช็ดฟองเบียร์ตรงมุมปาก เอ่ยอย่างจริงใจว่า “เถ้าแก่ครับ ถ้าเกิดวันนั้นมาถึงจริงๆ ผมจะออกเงินซื้อหุ้นบาร์เดย์ลิลลี่จากคุณครับ ไม่ว่าราคาเท่าไรก็ไม่เป็นไร!”
เฉินเจี้ยนหาวตกตะลึง รีบหัวเราะตอบว่า “ได้ พอถึงเวลานั้นนายเป็นเถ้าแก่รองก็แล้วกัน ฮ่าๆๆ!”
เขาเข้าใจว่าลู่เฉินต้องการแสดงเจตนาว่าไม่ลืมบุญคุณ
แต่เฉินเจี้ยนหาวไม่ได้เชื่อเป็นจริงเป็นจัง ในเมืองหลวงมีคนหนุ่มสาวผู้มีความสามารถมากมาย คนที่ได้มีชื่อเสียงจริงๆ จะมีสักกี่คน? ส่วนใหญ่ไม่ค่อยมีชื่อเสียง สุดท้ายก็สูญหายไปอย่างไร้ร่องรอย
เฉินเจี้ยนหาวยกนิ้วขึ้นชี้ เอ่ยว่า “เถ้าแก่เสี่ยวลู่ ตอนนี้มีแขกต้องการพบนาย รีบไปเถอะ!”
ลู่เฉินหันกลับไปมอง เห็นลูกค้าที่รู้จักหลายคนกวักมือเรียกเขาอยู่
ในฐานะนักร้องในบาร์ นอกจากว่าจะกลายเป็นคนดังไปแล้ว ก็ไม่มีใครกล้าปฏิเสธการปฏิสัมพันธ์กับลูกค้า ทุกคนดื่มด้วยกัน พูดคุยกัน เสวนากันเรื่องดนตรีและมุมมองการใช้ชีวิต แล้วยังได้เงินจากส่วนแบ่งจากค่าเครื่องดื่มด้วย
ลูกค้าส่วนใหญ่ของบาร์เดย์ลิลลี่เป็นผู้ที่ได้รับการศึกษาอบรมมาดี แทบไม่มีเรื่องชกต่อยหรือเรื่องสกปรกเกิดขึ้นในร้าน
ลู่เฉินทำงานที่นี่ก็ชอบบรรยากาศของร้านมากเช่นกัน
“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อน...”
ลู่เฉินลังเลเล็กน้อย ถามอีกว่า “เถ้าแก่ครับ รางวัลของผมคืนนี้คิดตามส่วนแบ่งของนักร้องนำใช่ไหมครับ?”
เฉินเจี้ยนหาวว่าอย่างเกรี้ยวกราด “ไสหัวไปเลย!”
ลู่เฉินเผ่นหนีไปทันที
...
ตอนออกจากบาร์เดย์ลิลลี่เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืนแล้ว
เมืองหลวงในเดือนพฤษภาคม กลางดึกมีอากาศเย็นพัดมาเป็นระลอก ลมกลางคืนพัดผ่านฝีเท้าอันโดดเดี่ยว พัดต้องตัว ทำให้ลู่เฉินต้องขดตัวตามสัญชาตญาณ เกือบจะจามออกมา...อุณหภูมิภายในกับภายนอกบาร์แตกต่างกันมาก
แต่ในใจของเขากลับรู้สึกร้อนผ่าว
ความร้อนส่งมาจากแบงก์ร้อยหยวน 47 ใบในกระเป๋าเสื้อ ร้อนจนแทบลวกผิว
ถึงกลายเป็นนักร้องนำในบาร์เดย์ลิลลี่แล้ว แต่ลู่เฉินยังทำงานเป็นบริกรจนถึงวินาทีสุดท้าย จากนั้นรับเงินเดือนบริกรของเดือนนี้ไป
จากคำบอกเล่าของพี่น่า ลู่เฉินรู้ว่าบริกรชื่อเสี่ยวเกาที่ไม่ค่อยถูกกับตนถูกเถ้าแก่ไล่ออกไปแล้ว ส่วนเหตุผลน่ะหรือ อยู่ดีๆ เจ้าอ้วนผู้คุมห้องเสียงก็วิ่งออกมาคุยดีกับเขา ทำให้เขาพอจะเดาได้
กับเจ้าอ้วนลู่เฉินเพียงอยากยิ้มแย้มพูดคุยด้วยทั่วไป เขาไม่ใช่คนใจแคบ แต่ก็ไม่ถึงขนาดเป็นพ่อพระ เมื่อเห็นคนที่เกลียดขี้หน้าตัวเองถูกไล่ออกแล้ว ในใจก็ย่อมเบิกบานขึ้นมาก
แต่ต่อให้เบิกบานอย่างไร ก็ไม่เท่ากับความสุขจากการได้ธนบัตรสีแดง 47 ใบกลับบ้านมาด้วย
หนึ่งในสามส่วนนั้นเป็นเงินเดือนบริกร เพราะทำงานไม่เต็มเดือนจึงได้ไม่มาก ส่วนสองในสามมาจากเงินที่ลูกค้าตบรางวัลให้เขา...คิดตามตำแหน่งนักร้องนำจึงได้รับส่วนแบ่ง 70%!
เฉินเจี้ยนหาวเป็นเถ้าแก่ที่ไม่เลวเลย แม้ว่าจะเข้มงวดกับพนักงานมาก แต่ไม่เคยเอาเปรียบกดขี่ อย่างเงินรางวัลที่นักร้องได้รับจากลูกค้า เขาจะคิดให้ภายในวันนั้นไม่ให้เงินค้าง
เงินรางวัล 3000 กว่าหยวน เป็นจำนวนที่ลู่เฉินผู้ทำงานในบาร์เดย์ลิลลี่มาครึ่งปีกว่าได้มากที่สุดเท่าที่เคยได้มา!
และนี่เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น!
จู่ๆ ลู่เฉินก็มีความหวังเต็มเปี่ยมกับชีวิตในอนาคตข้างหน้า ความหมองคล้ำและรอยขมวดคิ้วมลายหายไปจากใบหน้า เขามุ่งหน้าไปทางรถไฟใต้ดินอย่างกระฉับกระเฉง
เหมือนคนหนุ่มที่มีความหวัง!
ลู่เฉินขึ้นรถไฟขบวนสุดท้ายรอบเที่ยงคืน กลับมาถึงห้องรังหนูเล็กๆ ของเขา
ทำเพียงแค่อาบน้ำแล้วก็เข้านอน
ไม่ฝันเลยทั้งคืน
ตอนเช้าหกโมงครึ่ง ลู่เฉินตื่นตรงเวลา
เขาทำงานสองอย่าง ทุกวันเวลาทำงานเกิน 15 ชั่วโมง ทุกเดือนมีวันหยุดเพียงสองวัน
วันนี้เป็นวันอาทิตย์ จากเดิมที่นอนตื่นสายได้ แต่ด้วยนาฬิกาชีวิตที่ถูกตั้งไว้ เขาลืมตาขึ้นมาจนได้ มองดูเพดานห้องพักชั้นใต้ดิน ไม่มีความรู้สึกง่วงงุนอีก
ลู่เฉินหวั่นใจเล็กน้อย เขาเกรงว่าพอตื่นแล้ว สิ่งที่ได้รับมาจากในความฝันจะสลายหายไป
ความทรงจำที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตาผุดเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว ทำให้ความกังวลของเขาหายไป
ลู่เฉินลุกขึ้นจากเตียง ใส่เสื้อผ้าแต่งตัวอย่างรวดเร็ว แล้วสวมรองเท้ากีฬาคู่เก่า ทำความสะอาดอย่างรีบร้อนแล้วออกไปจากห้องพัก
ช่วงเวลานี้คนอื่นยังนอนหลับอยู่ ได้ยินเสียงกรนดังขึ้นลงเป็นจังหวะผ่านผนังกันไฟ ทุกคนต่างเป็นมดงานในเมืองหลวง ในวันอาทิตย์การนอนตื่นตอนเที่ยงเป็นการพักผ่อนที่ดีที่สุดแล้ว
ออกจากเขตชุมชนแล้ว ลู่เฉินเดินข้ามถนนมาถึงริมแม่น้ำ แล้ววิ่งเลาะไปตามริมฝั่งแม่น้ำ
ทำงานยุ่งเวลาพักผ่อนน้อย เมื่อก่อนเขาไม่มีเวลาออกกำลังกายเลย ทุกวันวิ่งไปทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านเคเอฟซีก็ถือว่าเป็นการออกกำลังกายแล้ว
แต่วันนี้เขาอยากจะวิ่ง ไม่อย่างนั้นจะรู้สึกว่าจิตใจว้าวุ่นไม่สบายใจ
ตอนนี้ฟ้าสางแล้ว แถวต้นหลิวที่เรียงรายอยู่ริมฝั่งถูกบดบังด้วยสายหมอกยามเช้า ตามทางเดินและข้างสวนหย่อมดอกไม้ริมทางมีคนไม่น้อยมาออกกำลังกายแต่เช้า ส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุ
กรงนกหลายกรงถูกแขวนไว้ตามต้นไม้ นกฮวยบี๊กระโดดหยองแหยงอยู่ในกรง ร้องเสียงกังวานใสออกมาเป็นระยะ
วิ่งเร็วมาสิบกว่านาที แรงกายของลู่เฉินหดหายไปเจ็ดแปดส่วน บนหน้าผากมีเหงื่อผุดพราว ลมหายใจหอบหนัก ขาทั้งสองข้างเหมือนถูกถ่วงด้วยลูกตะกั่ว ปากแห้งคอแห้งจนลิ้นได้รสเหมือนสนิม
นี่เป็นปฏิกิริยาของร่างกายที่ขาดการออกกำลังกายมานาน ปกติเขาวิ่งไปทำงานใช้เวลาสี่ห้านาทีเท่านั้น ความเร็วก็ไม่มากเท่านี้
แต่ในหัวของลู่เฉินยังมีเสียงหนึ่งขับเคลื่อนเขาอยู่ กำลังให้กำลังใจ สนับสนุนเขา ให้เขาวิ่งต่อไป
เพื่ออนาคต เขาต้องมีร่างกายที่สมบูรณ์แข็งแรง!
ด้วยความเชื่อบางประการที่ช่วยผลักดัน ลู่เฉินกัดฟันวิ่งไปข้างหน้า จนกระทั่งฝีเท้าชะลอลงเล็กน้อย
เขายังหนุ่มแน่น ความหนุ่มแน่นเป็นต้นทุนชีวิตที่ดีที่สุด ดังนั้นทุกอย่างจึงมีความเป็นไปได้...
ใกล้เวลาเที่ยงวัน ลู่เฉินกลับมาถึงห้องพักชั้นใต้ดิน
แน่นอนว่าเขาไม่ได้ออกกำลังกายทั้งช่วงเช้า เวลาที่มากกว่านั้นเขาใช้จัดการธุระเรื่องอื่น อย่างเช่นฝากเงินที่ได้มาเมื่อวานเข้าธนาคาร ไปห้างสรรพสินค้าในละแวกใกล้เคียงเพื่อเลือกซื้อชุดออกกำลังกายและรองเท้ากีฬาในราคาย่อมเยา ท้ายสุดเขาวิ่งกลับมาที่ร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อของใช้ในชีวิตประจำวัน
วิ่งไปวิ่งมา ได้ข้าวของกลับมาเต็มมือ เสื้อผ้าของลู่เฉินชื้นไปด้วยเหงื่อ แห้งไปชั้นหนึ่งแล้วก็ยังมีอีกชั้นหนึ่ง เหนียวติดผิวกายทำให้ไม่สบายตัว
แต่เขาก็ยังไม่สนใจจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เปิดคอมพิวเตอร์ก่อน จากนั้นนำเงิน 4000 หยวนที่อยู่ในบัตรธนาคารแบ่งโอนไปให้แม่ของตัวเองฟางอวิ๋นและน้องสาวลู่เสวี่ย
ในกระเป๋าของเขาตอนนี้เหลือเงินเพียง 300 กว่าหยวนเท่านั้น
แต่ลู่เฉินไม่ได้กังวล เพราะเขาตั้งความหวังไว้กับอนาคตอย่างเต็มเปี่ยม!
หลังจากโอนเงินเสร็จ ลู่เฉินรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก ตัวเบาขึ้นทันที ขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความปวดเมื่อยอ่อนล้าที่สะสมในแต่ละส่วนของร่างกายมานาน
วันนี้เขาออกกำลังกายอย่างหนัก เกินกว่าที่เคยทำมาเมื่อก่อน จึงย่อมมีอาการข้างเคียงตามที่เห็น
ลู่เฉินถอดเสื้อที่เหม็นเหงื่อออก เตรียมตัวเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ
กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง...
ตอนนี้เอง โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือดังขึ้น ไฟสัญญาณกะพริบไม่หยุด
ลู่เฉินยังไม่ทันมองก็ยื่นมือออกไปคว้าโทรศัพท์มารับ
“พี่ชาย ทำอะไรอยู่คะ”
ปลายสาย เสียงของน้องสาวลู่เสวี่ยดังขึ้น เป็นเสียงกังวานสดใสของสาวน้อยวัยแรกรุ่น
ลู่เสวี่ยปีนี้อายุสิบเจ็ดปี เรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 อยู่ที่บ้านเกิดของลู่เฉิน
ลู่เฉินตอบว่า “กำลังเตรียมจะอาบน้ำ เสร็จแล้วค่อยไปกินข้าวน่ะ”
ลู่สวี่ยรับคำ “อืม” แล้วจึงถามต่อ “พี่ไปได้โชคมาจากไหนคะ ทำไมถึงส่งเงินมาให้หนูได้”
“ใช่ไหมล่ะ...”
ลู่เฉินหัวเราะ “เมื่อวานพี่หาเงินได้ 4000 กว่า โอนให้แม่แล้ว 3000 โอนให้เธอ 500 เอาไว้ใช้ ซาบซึ้งใจหรือเปล่า รีบบอกมาสิว่าฉันเป็นพี่ชายที่แสนดีที่สุดในโลก!”
“ไปไกลๆ เลย”
ผ่านสายโทรศัพท์ ลู่เฉินรู้สึกได้ว่าน้องสาวกำลังกลอกตามองบน “ถือว่าใช้ได้แล้วกัน แต่พี่ไม่ต้องให้หนูเยอะขนาดนี้ก็ได้ แม่ให้เงินหนูไว้ใช้แล้ว พี่จะได้ไม่ต้องลำบากมาก ดูแลสุขภาพบ้าง...”
ฟังเสียงพร่ำบ่นของน้องสาวแล้ว ลู่เฉินรู้สึกสะท้อนใจอย่างอดไม่ได้
ก่อนที่ครอบครัวจะเกิดปัญหา ลู่เสวี่ยเป็นที่รักและทะนุถนอมของทุกคนในครอบครัวราวกับเจ้าหญิงตัวน้อย ปกติเงิน 500 หยวนยังไม่พอค่ารองเท้าเธอเลย มีหรือจะต้องผลักไสเงินกันไปมาแบบนี้
“เอาเถอะ เธอก็ตั้งใจเรียนหนังสือเถอะ มีเรื่องอะไรก็โทรมาหาพี่...”
คุยกันไม่กี่นาที ถามไถ่สถานการณ์ที่บ้านแล้ว ลู่เฉินก็วางสายจากลู่เสวี่ย
เขาวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ ปิดประตู เปิดก๊อกน้ำ
น้ำเย็นจากฝักบัวสาดใส่ศีรษะ ไหลเป็นลำน้ำเล็กๆ กระทบลงบนร่างกายของเขา
ลู่เฉินหลับตาลง ความทรงจำในอดีตหวนกลับเข้ามาในห้วงความคิดอีกครั้ง
........................................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 8 เพลงดังบนอินเทอร์เน็ต
บ้านเกิดของลู่เฉินอยู่ในเมืองปินไห่มณฑลเจ๋อตง ที่นั่นเป็นเมืองเล็กๆ ริมทะเลที่สวยงาม
พ่อของเขาลู่ชิ่งเซิงเริ่มสร้างธุรกิจตั้งแต่แรกเริ่ม จนเมื่อลู่เฉินเรียนชั้นประถม พ่อของเขาก็ได้เป็นเจ้าของธุรกิจที่มีชื่อเสียงในท้องถิ่นปินไห่ ลู่เฉินถึงจะพูดไม่ได้ว่าโตมาบนกองเงินกองทอง แต่ก็ถือว่าเป็นทายาทเศรษฐีรุ่นสอง
แต่เหมือนสวรรค์เล่นตลก เมื่อลู่เฉินเรียนมหาวิทยาลัยชั้นปีที่สองที่มหาวิทยาลัยเจียงไห่ ด้วยวิกฤตเศรษฐกิจที่ปะทุขึ้น ธุรกิจในเมืองปินไห่ทั้งที่เป็นของคนในพื้นที่และนักลงทุนภายนอกต่างได้รับผลกระทบอย่างแสนสาหัส กิจการของลู่ชิ่งเซิงขาดทุนหนัก ต้องเผชิญกับภาวะเสี่ยงล้มละลาย
เงินลงทุนจำนวนมากไม่สามารถเอากลับมาได้ ธนาคารและบริษัทผู้จัดจำหน่ายเดินหน้าเข้ามาหาเป็นแถว สุดท้ายแล้วห่วงโซ่เงินทุนของเขาก็ขาดสะบั้นลง!
ทรัพย์สินของบริษัทถูกขายทอดตลาด บ้านต้องถูกประมูลขาย แม้แต่รถยนต์ของครอบครัวยังมีคนมาลากไป...
แม้ลู่ชิ่งเซิงจะพยายามอย่างหนักเพื่อไม่ให้ธุรกิจล้มละลาย ด้วยความเหนื่อยหักโหมจนป่วยหนัก สุดท้ายก็เสียชีวิตลง ทิ้งภรรยาฟางอวิ๋นและลูกทั้งสาม ลู่ซี ลู่เฉิน และลู่เสวี่ยไว้เบื้องหลัง
ด้วยเหตุนี้โชคชะตาของลู่เฉินจึงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากลูกชายเศรษฐีที่มีแต่คนอิจฉากลายเป็นคนบ้านแตก แม้แต่แฟนสาวของเขายังทิ้งไปไม่เหลียวแล ต้องเรียนไปด้วยทำงานไปด้วยเพื่อประทังชีวิต
เมื่อเสาหลักของครอบครัวล้มลง แม่ของเขาฟางอวิ๋นผู้หญิงที่อ่อนโยนดีงามและเข้มแข็งต้องลุกขึ้นยืนหยัดอย่างกล้าหาญ แบกรับความรับผิดชอบไว้ทั้งหมด
ฟางอวิ๋นขายทรัพย์สินของตัวเองทั้งหมดรวมถึงเครื่องประดับจากของขวัญแต่งงาน พาลูกๆ ย้ายออกมาอยู่บ้านเช่า ทั้งยังต้องรับหน้าที่เซ็นข้อตกลงจ่ายหนี้คืนทั้งหมด แล้วเริ่มต้นลำบากตรากตรำเพื่อชีวิตใหม่
หลังผ่านช่วงแรกของความทุกข์ทรมานและพ่ายแพ้มา ลู่เฉินไม่ปล่อยให้ตัวเองอยู่เหมือนตกนรก เพื่อจะช่วยครอบครัวล้างหนี้ให้ได้ ตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยปีสี่ก็เริ่มยื่นเรื่องขอปฏิบัติภารกิจเพื่อสังคม มีเงินที่เก็บสะสมมาเพียง 800 หยวนติดกระเป๋าเดินทางเข้ามาทำงานหาเงินคนเดียวในเมืองหลวง
จนถึงวันนี้...
น้ำไหลซู่ๆ ชำระล้างร่างกายของเขา ไหลลงไปบนพื้นกระเบื้องที่เป็นรอยด่างดวงด้วยคราบสกปรก
เหมือนกับสายน้ำกำลังชำระล้างจิตใจของลู่เฉิน ความทรงจำที่ลำบากยากแค้นผุดขึ้นอย่างบ้าคลั่งเหมือนหวัชพืช กำลังครอบงำจิตใจของเขา!
‘ดูแกสิ ร้องไห้อย่างกับเด็กเล็กๆ...’
‘ทำไมไม่รักฉันมากขึ้นอีกนิด!’”
อยู่ๆ ก็มีเสียงเหมือนผีพรายกรีดร้องดังทะลุมาจากผนังห้องอีกด้าน ถาโถมกึกก้องอยู่ในแก้วหูของลู่เฉินราวกับเสียงของยมทูต
ฉันจะบ้าตาย!
เขาตกใจจนสบถกับตัวเอง รีบปิดก๊อกน้ำ ใช้ผ้าขนหนูเช็ดน้ำบนร่างกาย
เสียงจากข้างห้องยังดังไม่หยุด ทำให้ลู่เฉินรู้สึกอยากจะร้องไห้ตามไปด้วย!
อารมณ์เศร้าโศกที่เกิดจากการคิดถึงความทรงจำในอดีตจึงเจือจางลงไปมาก
หลังเช็ดผมแล้ว รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดสะอาด เขาออกจากห้องของตัวเองไปที่ประตูห้องข้างๆ
ยื่นมือไปเคาะประตู ไม่มีเสียงขานรับ แต่ประตูไม่ได้ปิดสนิท ทำให้เสียงร้องโหยหวนดังลอดออกมาจากรอยแยกของประตูไม่หยุดหย่อน
“พี่หลี่ พี่ทำอะไรอยู่?”
ลู่เฉินถือวิสาสะผลักประตูเข้าไป ตะโกนเข้าไปในห้องว่า
“ทำเสียงดังรบกวนชาวบ้านต้องถูกปรับเงินนะ!”
ห้องนี้เป็นของหลี่เฟยอวี่ พนักงานขายของบริษัทขายรถยนต์ครบวงจร 4S ในปักกิ่ง ความสัมพันธ์กับลู่เฉินก็ไม่เลว
ลู่เฉินรู้ว่าหลี่เฟยอวี่ชอบเพลงดังในอินเทอร์เน็ตมาก และมักจะแผดเสียงร้องเพลงเพี้ยนๆ อยู่เป็นประจำ แต่ไม่เคยร้องด้วยอารมณ์ความรู้สึก ‘ซาบซึ้ง’ เท่านี้มาก่อน…นี่กะไม่ให้อยู่ดีกันชัดๆ!
ถ้าปล่อยให้เขาร้องต่อไป คงต้องถูกเพื่อนบ้านผู้เช่าคนอื่นๆ ออกมาประท้วงกันหมด
แต่พอเห็นภาพเบื้องหน้าแล้ว ลู่เฉินนิ่งอึ้งไป
แม้จะเป็นห้องที่อยู่ชั้นใต้ดินเหมือนกัน มีผนังกั้นห้องเหมือนกัน ห้องของหลี่เฟยอวี่ดูหรูหรากว่าห้องของลู่เฉินไม่น้อย บนพื้นห้องปูด้วยไม้กระดานเรียงต่อกัน ผนังห้องติดวอลเปเปอร์ทั้งหมด ที่นอนยี่ห้อซิมมอนของอเมริกากับเครื่องเรือนดูใหม่ทุกชิ้น ยิ่งกว่านั้นตรงมุมห้องยังมีตู้เย็นเครื่องเล็กตั้งอยู่
เห็นแต่หลี่เฟยอวี่นั่งอยู่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ สวมหูฟังร้องเพลงด้วยอารมณ์ดื่มด่ำพลางกรอกเสียงลงไปในไมโครโฟน ภาพบนหน้าจอ LCD ขนาด 24 นิ้ว แสดงให้เห็นว่าเป็นกล้องเว็บแคมของคอมพิวเตอร์กำลังถ่ายวิดีโอในขณะนี้อยู่
นี่ทำอะไรอยู่?
ลู่เฉินแปลกใจเดินเข้าไปดู ยื่นมือออกไปตบบ่าของฝ่ายนั้น
“เฮ้ย!”
หลี่เฟยอวี่ที่ไม่ทันตั้งตัวตกใจจนลุกขึ้นมา เกือบจะชนไมโครโฟนตรงหน้ากระเด็น
เมื่อเห็นว่าเป็นลู่เฉิน หลี่เฟยอวี่ก็โล่งอก รีบเอาหูฟังออก ตบๆ อกตัวเองพูดว่า “ตกใจหมดเลย เสี่ยวลู่นายมาได้อย่างไร ถูกเสียงเพลงของฉันดึงดูดมาใช่ไหม?”
เขาหัวเราะคิกคัก ท่าทางได้ใจเป็นที่สุด
ลู่เฉินตอบอย่างเหยียดหยันว่า “ดึงดูด? ฉันมาดูนายต่างหาก กลัวว่านายกำลังจะถูกคนทุบตาย!”
ตอนนี้เขาสังเกตเห็นว่าบนหน้าจอ LCD ปรากฏภาพของตัวเอง แถมจำนวนผู้ชมเพิ่มมากขึ้นอย่างรวดเร็วด้วย!
“ว้าว! มาแล้วพ่อรูปหล่อ!”
“พี่เฟย พี่เฟย ขอ ID พ่อสุดหล่อ ขอ ID เร็ว ขอขนาดส่วนนั้นแล้วก็รูปด้วย!”
“อยากรับเลี้ยงไว้เป็นพ่อพันธุ์?”
“พ่อพันธุ์ที่ไหน จริงๆ แล้วเป็นน้ำมันเครื่อง น้ำมันเครื่องคุณภาพดีสำหรับสมอเรือ”
“ฉันจะฟังเพลง ฉันไม่อยากได้พี่รูปหล่อ ฉันอยากฟังเพลง ไม่อยากได้พี่รูปหล่อ!”
“23333333333...”
“……”
ข้อความแสดงความคิดเห็นเด้งเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ บนหน้าจอเริ่มปรากฏดาวส่องแสงหลายดวง ระยิบระยับสวยงามมาก
ในแถบข้อความตรงด้านขวาของจอ มีข้อความเรียงแถวกันขึ้นมา
ระบบแจ้งเตือน : พุดดิ้งคริสตัล (บรอนซ์ Ⅱ) มอบดาว 100 ดวงให้ผู้ออกอากาศ!
ระบบแจ้งเตือน : พุดดิ้งคริสตัล (บรอนซ์ Ⅱ) มอบดาว 100 ดวงให้ผู้ออกอากาศ!
ระบบแจ้งเตือน : คืนนี้ไม่ชักว่าว (เหล็กดำ Ⅴ) มอบดาว 100 ดวงให้ผู้ออกอากาศ!
ระบบแจ้งเตือน : แขกนิวยอร์ก (เงิน Ⅳ) มอบดาว 100 ดวงให้ผู้ออกอากาศ!
ระบบแจ้งเตือน : แขกนิวยอร์ก (เงิน Ⅳ) มอบดาว 100 ดวงให้ผู้ออกอากาศ!
ระบบแจ้งเตือน : แขกนิวยอร์ก (เงิน Ⅳ) มอบดาว 100 ดวงให้ผู้ออกอากาศ!
ระบบแจ้งเตือน : แขกนิวยอร์ก (เงิน Ⅳ) มอบดาว 100 ดวงให้ผู้ออกอากาศ!
ระบบแจ้งเตือน : ...
ลู่เฉินตกตะลึงเล็กน้อย แล้วก็เข้าใจมากขึ้น
ช่วงหลังปีสองปีมานี้ ในโลกอินเทอร์เน็ตมีการให้ความบันเทิงรูปแบบใหม่ นั่นคือการถ่ายทอดสดออนไลน์
ตอนแรกเริ่ม การถ่ายทอดสดออนไลน์ใช้กับพวกเกมออนไลน์เป็นหลัก นักเล่นเกมทั้งหลายเป็นผู้ออกอากาศหลักในการถ่ายทอดสดให้คนอื่นได้ดูการแข่งขันหรือกระบวนการเล่น เพื่อหาคะแนนความนิยมและรับเงินรางวัล
ด้วยความต้องการด้านการถ่ายทอดสดในแวดวงดนตรีและวงการบันเทิง ดังนั้นจึงก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว เกิดเป็นช่องสถานีที่มีชื่อเสียงหลายช่อง เช่นเทียนคงออนไลน์ จิงอวี๋ทีวี บุพเพดวงดาว ตลอดจนการจัดแสดงรูปแบบที่คล้ายกัน
เนื้อหาที่ถ่ายทอดสดไม่ได้มีแค่เกมเท่านั้น ยังมีร้องเพลง เต้นรำ ดนตรีบรรเลง แสดงตลก หรือแม้แต่กิจกรรมกลางแจ้ง เนื้อหามีหลากหลายดึงดูดให้นักท่องอินเทอร์เน็ตเข้ามาเยี่ยมชม
ตอนเรียนมหาวิทยาลับลู่เฉินเรียนด้านคอมพิวเตอร์ แม้สองปีมานี้จะทำงานยุ่งจนไม่มีเวลาเข้าอินเทอร์เน็ต แต่จักการแสดงถ่ายทอดสดเพลงดังบ้าง เพียงแต่เมื่อก่อนไม่มีเวลาเข้าไปสัมผัสเท่านั้น
หลี่เฟยอวี่กำลังถ่ายทอดสดอย่างไม่ต้องสงสัย เขาคือผู้ดำเนินรายการถ่ายทอดสดที่ว่า!
เพียงแต่สิ่งที่ทำให้ลู่เฉินอึดอัดใจก็คือ เจ้าของเสียงที่ทำให้คนทั้งถนนตกใจหนีไปได้อย่างหลี่เฟยอวี่ ทำไมถึงยังมีคนเข้ามาฟังเขาร้องเพลงอยู่อีก แถมยังมีคนดูไม่น้อยเลยด้วย?
กล่องข้อความแสดงสถานะบนจอปรากฏข้อความ โฮสต์ ‘พี่เสี่ยวเฟย ABC’ มีคนติดตาม 1425 คน คนที่เข้าดูอยู่ตอนนี้มีมากถึง 287 คน มากกว่าแขกในบาร์เดย์ลิลลี่เมื่อคืนที่ฟังลู่เฉินร้องเพลงตั้งเยอะ!
ไม่ใช่ว่าเขาไม่เข้าใจ แต่โลกอินเทอร์เน็ตเปลี่ยนแปลงรวดเร็วเกินไป!
“ฮ่าๆๆ...”
ลู่เฉินกำลังอึ้ง หลี่เฟยอวี่ก็หัวเราะออกมา แล้วเบนหัวเข้าไปหาไมโครโฟนพูดว่า “ขอบคุณทุกคนนะครับที่ให้รางวัล ผมขอแนะนำหน่อย คนนี้เพื่อนสนิทของผมเสี่ยวลู่!”
“เสี่ยวลู่ ทักทายทุกคนหน่อย!”
ลู่เฉินยังไม่ทันตั้งตัว เพียงพยักหน้าเอ่ยตามจิตใต้สำนึกว่า “สวัสดีครับทุกคน!”
บนหน้าจอปรากฏความคิดเห็นใหม่ทันที
“พี่รูปหล่อสวัสดี เพศเดียวกันอยากคบด้วย!”
“กวางน้อย?[footnoteRef:1] ชื่อเท่ชะมัดเลย ฉันชอบ!” [1:  ลู่ ในภาษาจีนแปลว่า กวาง เสี่ยวลู่ จึงแปลว่ากวางน้อย]
“กวางน้อย! กวางน้อย! กวางน้อย! กวางน้อย! กวางน้อย! กวางน้อย! กวางน้อย!”
“…”
บนหน้าผากของลู่เฉินมีรอยหยักลึกๆ เกิดขึ้นสามรอยแล้ว
หลี่เฟยอวี่หัวเราะคิกคัก บอกว่า “ไม่ใช่กวางน้อยนะ เขาแซ่ลู่ ลู่ที่แปลว่าทหาร ถึงเสี่ยวลู่ไม่หล่อเท่าพี่เฟย แต่เสียงร้องเพลงของเขาเทียบเท่าหนึ่งในสิบส่วนของพี่เฟยแล้ว ทุกคนอยากฟังเสียงเขาร้องเพลงไหม? ถ้าอยากก็ช่วยเพิ่มดาวให้หน่อย!”
พอสิ้นเสียงของเขา บนช่องความคิดเห็นก็ปรากฏดาวลอยขึ้นมาพร้อมกัน!
“อยาก!”
“ไม่อยาก! ไม่อยาก! ไม่อยาก! ไม่อยาก! ไม่อยาก! ไม่อยาก! ไม่อยาก!”
“พี่เฟยมาหลอกเอาดาวไปอีกแล้ว!”
“โฮสต์ขายเพื่อน เดือนหนึ่งได้เป็นล้าน!”
“ฉันอยากฟังพี่รูปหล่อร้องเพลง!”
“……”
ระบบแจ้งเตือน : แขกนิวยอร์ก (เงิน Ⅳ) มอบดาว 100 ดวงให้ผู้ออกอากาศ!
ระบบแจ้งเตือน : แขกนิวยอร์ก (เงิน Ⅳ) มอบดาว 100 ดวงให้ผู้ออกอากาศ!
ระบบแจ้งเตือน : แขกนิวยอร์ก (เงิน Ⅳ) มอบดาว 100 ดวงให้ผู้ออกอากาศ!
ระบบแจ้งเตือน : แขกนิวยอร์ก (เงิน Ⅳ) มอบดาว 100 ดวงให้ผู้ออกอากาศ!
ระบบแจ้งเตือน : แขกนิวยอร์ก (เงิน Ⅳ) มอบดาว 100 ดวงให้ผู้ออกอากาศ!
ระบบแจ้งเตือน : แขกนิวยอร์ก (เงิน Ⅳ) มอบดาว 100 ดวงให้ผู้ออกอากาศ!
ระบบแจ้งเตือน : ...
ผู้ใช้ที่ชื่อแขกนิวยอร์กน่าจะเป็นคนมีฐานะ เพียงครั้งเดียวก็กดมอบดาวให้ถึง 10,000 ดวงแล้ว
หลี่เฟยอวี่ยิ้มไม่หุบ มือสองข้างกดบ่าลู่เฉินไว้ให้เขานั่งอยู่กับที่ แล้วยิ้มตาหยีบอกว่า “เสี่ยวลู่ นายดูเวทีให้หน่อย ฉันจะไปเอากีตาร์มาให้!”
พูดจบเขาก็วิ่งออกไป
ลู่เฉินไม่รู้จะทำอย่างไร แต่ก็ไม่ได้รู้สึกต่อต้าน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสกับโลกของการถ่ายทอดสดออนไลน์ แค่คิดว่าภาพของตัวเองกำลังถูกแสดงอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์หลายร้อยเครื่อง ขณะเดียวกันก็ได้พูดคุยสนทนากับคนเป็นร้อย ความรู้สึกก็แปลกใหม่มาก
ระหว่างรอหลี่เฟยอวี่ เขาศึกษาเว็บไซต์ถ่ายทอดสดชื่อว่า ‘ลานแสงดาว’ พบว่าในนั้นใช้ทำงานได้หลายอย่าง
ลู่เฉินยังไม่ทันศึกษาจนชัดเจน หลี่เฟยอวี่ก็รีบถือกีตาร์มายื่นให้เขาอย่างใจร้อน
เสี่ยวเฟยรีบร้อนช่วยปรับไมโครโฟนให้ลู่เฉิน จัดแจงปิดการทำงานของเสียงดนตรีบรรเลง แล้วส่งขวดน้ำแร่ให้  ขาดก็แต่ช่วยปูเตียงพับผ้าห่ม นวดหลังบีบขาให้เท่านั้น!
ลู่เฉินกอดกีตาร์นั่งอยู่ตรงหน้าจอคอมพิวเตอร์ หันเข้าหาไมโครโฟนและกล้องถ่ายวิดีโอ ค่อยๆ สงบจิตใจลง
เขาคิดเพียงง่ายๆ ว่าช่วยหลี่เฟยอวี่แสดงเท่านั้น จะได้ทดลองใช้การถ่ายทอดสดผ่านอินเทอร์เน็ตให้หายสงสัยด้วย
ลู่เฉินในตอนนี้เวลานี้คิดไม่ถึงว่า ชีวิตของเขาจะเปลี่ยนไปเดินอีกเส้นทางหนึ่งด้วยเหตุนี้!
................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 9 ครั้งแรกบนลานแสงดาว
โต๊ะหนึ่งตัว คอมพิวเตอร์หนึ่งเครื่อง กล้องเว็บแคมหนึ่งเครื่อง และไมโครโฟนหนึ่งอัน
การแสดงสดออนไลน์ครั้งแรกของลู่เฉินบนเว็บไซต์ลานแสงดาวเริ่มขึ้นอย่างเรียบง่ายตามนี้
เขาร้องเพลงชื่อ ‘คริสตัลสีฟ้า’ ใส่ไมโครโฟน
เพลง ‘คริสตัลสีฟ้า’ เป็นผลงานเพลงคลาสสิกที่คุ้นหูของใครหลายคนเมื่อหลายปีก่อน เนื้อร้องที่เปล่งออกมาร่วมกับดนตรีไพเราะน่าฟัง เป็นเพลงที่ได้รับความนิยมสูงเป็นอันดับต้นในตู้คาราโอเกะ KTV
เมื่อก่อนลู่เฉินเคยเล่นกีต้าร์เพลงนี้หลายครั้ง ทำนองและคำร้องจึงจดจำได้ขึ้นใจ
ด้วยความสามารถในการร้องเพลงเล่นดนตรีของลู่เฉินตอนนี้ หลังจากความฝันในคืนนั้น เขาเหมือนตำนานเรื่องหนึ่งที่ชายหนุ่มตกหน้าผา แล้วกลับมาพร้อมกับความสามารถพิเศษ ความสามารถสูงส่งราวกับเกิดใหม่ จะรับมือสถานการณ์แบบนี้เรียกว่าปลอกกล้วยเข้าปาก
“พรุ่งนี้ฉันจะเดินทางไกล ย่างก้าวเข้าสู่เส้นทางที่ไม่มีวันหวนกลับ...”
“เธอยังจำคริสตัลสีฟ้าที่ฉันให้เธอได้ไหม?”
“บนนั้นแกะสลักชื่อจริงของเธอไว้...”
น้ำเสียงกังวานใสของลู่เฉินที่เจือปนด้วยอารมณ์เศร้าดังขึ้น ความคิดเห็นบนหน้าจอปรากฏน้อยลงมาก
แต่ความสงบเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่เท่านั้น
“เพราะมาก!”
“คริสตัลสีฟ้า? ฉันชอบเพลงนี้ที่สุด อ๊า อ๊า อ๊า อ๊า อ๊า...”
“เสี่ยวลู่เล่นกีต้าร์เพราะจัง อยากขอเป็นลูกศิษย์ ขอเคล็ดลับหน่อย!”
“เพราะจับใจมาก แค่ใช้หน้าตาก็หากินได้แล้ว แต่ยังมีความสามารถที่แท้จริงอีก ฉันละนับถือ!”
“หมดกัน หมดกัน ฟังพี่รูปหล่อร้องเพลงแล้วต่อไปฉันจะทนเห็นหน้าพี่เฟย ทนฟังเสียงพี่เฟยได้อีกไหมเนี่ย?”
“…”
ระบบแจ้งเตือน : แขกนิวยอร์ก (เงิน Ⅳ) มอบดาว 100 ดวงให้ผู้ออกอากาศ!
ระบบแจ้งเตือน : แขกนิวยอร์ก (เงิน Ⅳ) มอบดาว 100 ดวงให้ผู้ออกอากาศ!
ระบบแจ้งเตือน : ...
แขกนิวยอร์กเริ่มส่งความคิดเห็นเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ภายในชั่วพริบตาก็ให้ดาวมากถึง 10,000 ดวง!
แล้วยังกลบการให้รางวัลแสงดาวจากคนอื่นอย่างง่ายดายอีก
ลู่เฉินร้องเพลงจบอย่างสบายๆ แล้วพูดใส่ไมโครโฟนว่า “ขอบคุณคุณแขกนิวยอร์กนะครับที่สนับสนุน!”
ตอนนี้เขาเข้าใจการถ่ายทอดสดออนไลน์โดยพื้นฐานแล้ว พูดง่ายๆ คือเทียบกับการร้องเพลงบนเวทีในบาร์แล้วไม่แตกต่างกัน เพียงแต่โลกออนไลน์กว้างไกลไร้ขอบเขต ใน ‘ลานแสงดาว’ มีแฟนๆ เข้ามาฟังทุกประเภท เทียบไม่ได้กับระดับลูกค้าของบาร์เดย์ลิลลี่
จบไปหนึ่งบทเพลง ลู่เฉินสังเกตเห็นว่าผู้ติดตามของสมาชิก ‘เสี่ยวเฟยเกอ ABC’ เพิ่มเป็น 1,623 ยอดผู้เข้าชมขณะนั้นเพิ่มเป็น 548 คน เพิ่มขึ้นกว่าเดิมมาก ทำให้เห็นว่าการร้องเพลงของเขาดึงดูดผู้คนได้ และทำให้ผู้คนอยู่ดูต่อได้!
สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกภูมิใจในตัวเอง กระแอมเล็กน้อยแล้วพูดต่อว่า “ขอเชิญรับฟังพิราบโบยบินอีกเพลง”
เพลงที่สอง ลู่เฉินยังเลือกเพลงพิราบโบยบิน
เทียบกับเพลง ‘คริสตัลสีฟ้า’ ลู่เฉินร้องเพลงพิราบโบยบิน ได้ดีกว่า ถึงแม้เพลงหลังจะร้องเล่นยากกว่าเพลง ‘คริสตัลสีฟ้า’ แต่ก็เป็นโอกาสในการแสดงความสามารถของเขา
นิ้วก้อยลื่นลงไปบนสายกีต้าร์แล้วเปลี่ยนท่ามือทันที เคาะลงบนสายแล้วดึงให้เกิดเสียงติดต่อกันเพิ่มเทคนิคการใช้นิ้วข้ามสาย ส่วนการรวมสายยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาเพิ่มเทคนิคลงไปตามใจชอบจากตัวโน้ตเดิม
หลี่เฟยอวี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ มองตามไม่ทัน ฟังจนตะลึงตาค้าง!
เขาเคยฟังลู่เฉินร้องเพลง เคยเห็นลู่เฉินเล่นดนตรี แต่ไม่มีครั้งไหนที่น่าทึ่งเท่าครั้งนี้ ทั้งยังรู้สึกว่าลู่เฉินเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เมื่อก่อนเล่นเพื่อความสนุก แต่ตอนนี้เล่นเป็นมืออาชีพ
ต่างกันราวฟ้ากับดิน!
บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ คำแจ้งเตือนเด้งขึ้นใหม่ตลอดเวลา แม้จะมีคนดูแค่ 500 กว่าคน แต่ความเคลื่อนไหวและรางวัลแสงดาวที่กะพริบเพิ่มขึ้น ทำให้ความครึกครื้นไม่ได้น้อยกว่าของโฮสต์ถ่ายทอดสดพวกนั้นเลย
“โอ้ว โอ้ โอ้...”
“สุดยอดเลย! สุดยอดเลย! สุดยอดเลย! สุดยอดเลย! สุดยอดเลย!”
“สุดยอด! สุดยอด! สุดยอด! สุดยอด! สุดยอด!”
“พี่เสี่ยวเฟยฉันรักคุณ!”
“ฮ่าๆๆ มาใหม่ใช่ไหม? นี่ไม่ใช่พี่เสี่ยวเฟย เป็นเสี่ยวลู่ เสี่ยวลู่ เสี่ยวลู่ ขอย้ำสามครั้ง!”
“เอ่อ? ฉันพลาดอะไรไปหรือเปล่า?”
“……”
หลี่เฟยอวี่พูดไม่ออกแล้ว
รายการแสดงสดของเขา เมื่อก่อนตอนดังที่สุดมีคนเข้าดูมากที่สุดเกิน 1500 คน แต่ตอนนี้เกือบจะถึงสามเท่าแล้ว แต่จำนวนช่องความคิดเห็นกลับมากกว่าเกือบสิบเท่า ส่วนเรื่องรางวัลนั้น...
ความแตกต่างของคนเรา ทำไม่มันมากขนาดนี้?
เพื่อนรักอย่าง ‘เสี่ยวเฟยเกอ ABC’ แอบน้ำตาไหลอยู่เงียบๆ ...ช่างเป็นยุคที่คนเห็นแก่หน้าตาจริงๆ!
แต่ลู่เฉินไม่ได้คิดมากขนาดนั้น เขาตั้งใจร้องเพลงพิราบโบยบินต่อ
ตัวเองก็รู้สึกพึงพอใจมาก
ระบบแจ้งเตือน : แขกนิวยอร์ก (เงิน Ⅳ) มอบดาว 100 ดวงให้ผู้ออกอากาศ!
ระบบแจ้งเตือน : แขกนิวยอร์ก (เงิน Ⅳ) มอบดาว 100 ดวงให้ผู้ออกอากาศ!
ระบบแจ้งเตือน : ...
ระบบแจ้งเตือน : ราชานักทำนายหลี่ไป๋ (ทองคำⅡ) มอบยานรบอวกาศ 1 ลำให้ผู้ออกอากาศ!
จากเดิมที่แขกนิวยอร์กส่งรางวัลดาวให้ไม่หยุด แต่อยู่ๆ ก็มี ‘ราชานักทำนายหลี่ไป๋’ ที่มอบยานรบอวกาศให้ เป็นการเข้าร่วมในสมรภูมิหน้าฟีดอย่างบ้าดีเดือด ตีรางวัลดาวเป็นพันเป็นหมื่นดวงจนแตกกระจุย กลายเป็นจุดเด่นที่ทุกคนหันมาสนใจ
“หา...”
หลี่เฟยอวี่ตกใจจนกระโดดตัวลอย พูดติดขัดว่า “ยาน...ยานรบอวกาศ! ยาน ยาน ยานรบ!”
ลู่เฉินไม่เข้าใจในตอนแรก แต่แล้วเมื่อเห็นแถบความคิดเห็นเด้งขึ้นมาก็เข้าใจ
“ยานรบอวกาศ!”
“จริง อวดรวยเป็นที่หนึ่ง!”
“พี่ชายคนไหนช่วยบอกผมหน่อยว่ายานรบอวกาศเทียบเท่ากับดาวกี่ดวง?”
“ยานรบอวกาศหนึ่งลำเท่ากับดาว 100,000 ดวง หรือก็คือ 1000 หยวน อยากกอดขาอ้อนวอนเศรษฐีจังเลย!”
“สามีจ๋า! สามีจ๋า! สามีจ๋า! สามีจ๋า! สามีจ๋า!”
“……”
ลู่เฉินพูดไม่ออก
ใน ‘ลานแสงดาว’ ดาว 100 ดวงเท่ากับ 1 หยวน ‘แขกนิวยอร์ก’ ส่งดาวทีละร้อยดวงก็ได้เท่ากับ 100 หยวน เมื่อกี้เขายังรู้สึกว่าฝ่ายนั้นมีเงินและเอาแต่ใจ ตอนนี้ถูก ‘ราชานักทำนายหลี่ไป๋’ ทำลายสถิติไปเรียบร้อยแล้ว
เงินรางวัล 1,000 หยวน!
หลังจากมอบรางวัลเป็นยานรบอวกาศแล้ว ‘ราชานักทำนายหลี่ไป๋’ ชมเชยด้วยคำง่ายๆ สามคำว่า ร้องได้ดี
เท่น่าดูเลย!
ลู่เฉินดึงสติกลับมา รีบพูดใส่ไมโครโฟนว่า “ขอบคุณราชานักทำนายหลี่ไป๋นะครับสำหรับรางวัล แล้วก็คุณแขกนิวยอร์กด้วย ขอบคุณทุกคนมาก ผมจะมอบอีกเพลงที่เป็นผลงานออริจินัลของผมให้ เพลงชื่อว่าเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน หวังว่าทุกท่านจะชื่นชอบครับ!”
ตอนแรกคิดว่าจะร้องแค่สองเพลงแล้วเลิก เพราะท้องไส้ของเขากำลังเริ่มร้องประท้วงแล้ว
แต่พอ ‘ราชานักทำนายหลี่ไป๋’ มอบรางวัลเป็นยานรบอวกาศให้ เขารู้สึกไม่ดีถ้าจะถอนตัวตอนนี้
“ผลงานออริจินัล? เสี่ยวลู่ยังเขียนเพลงเองด้วยเหรอ?”
“สุดยอด สุดยอด สุดยอด สุดยอด สุดยอด...”
“เจอผู้ร่วมโต๊ะ?”
“เจอที่ไหนเล่า ต้องเป็นเธอผู้ร่วมโต๊ะของฉัน ในรูหูมีกาวแปะอยู่หรือไง?”
“เพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน เป็นเกย์หรือเปล่า!”
“……”
ลู่เฉินมองดูหน้าจอแล้วชอบใจเกินบรรยาย
น่าสนใจจริงๆ! บรรยากาศไม่เหมือนในบาร์เลย ระดับการตอบโต้กันสูงมาก
ตอนนั้นเองที่เขาสังเกตว่า ความนิยมบนหน้าจอกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อย่างคงที่ จากเดิม 500 กว่า อยู่ๆ ก็เพิ่มเป็นมากกว่า 1,400 คนแล้ว และกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
แต่รางวัลดาวกลับไม่ค่อยเพิ่ม อย่างน้อยก็ไม่ได้เพิ่มมามากจนน่าตกใจ
ต่อมาลู่เฉินถึงได้รู้จักสิ่งที่เรียกว่า ‘ผลจากเจ้ามือ’ นั่นก็คือเมื่อเจ้ามือตบรางวัลชิ้นใหญ่ให้ บนเว็บไซต์จะมีรูปซองอั่งเปาเปิดขึ้นมา และมีป้ายแสดงความยินดีไปปรากฏที่ห้องถ่ายทอดสดส่วนใหญ่ด้วย ด้วยแถบข้อความเหล่านี้คลิกแล้วเข้าสู่ห้องที่มีการแสดงสดอยู่ห้องนี้ได้ทันที ดังนั้นจำนวนคนดูจึงมากขึ้น
แต่จะสามารถทำให้ผู้ที่ถูกดึงดูดเข้ามากลายเป็นแฟนคลับได้หรือไม่นั้น ก็ต้องอาศัยความสามารถของผู้ออกอากาศแล้ว
“พรุ่งนี้เธอจะนึกออกไหม ในไดอารี่ที่เธอเขียนเมื่อวาน”
“พรุ่งนี้เธอจะจำได้ไหม เธอที่เคยขี้แงเป็นที่สุด...”
ได้ร้องเพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันอีกครั้ง ลู่เฉินไม่ได้เกิดอารมณ์ร่วมมากนัก
แต่เพลงนี้เป็นเพลงบัลลาดคลาสสิคที่ได้มาจากโลกในความฝัน ภายใต้การร้องเล่นของเขา เมื่อผ่านจากไมโครโฟนสู่คอมพิวเตอร์ อาศัยเครือข่ายอินเทอร์เน็ตส่งถึงคอมพิวเตอร์ แท็บเล็ต โทรศัพท์มือถือ ทั้งราคาแพงหูฉี่ ไปจนถึงเครื่องราคาถูก สุดท้ายดังออกมาด้วยคุณภาพเสียงที่แตกต่างกันของลำโพงหรือหูฟัง
เสียงที่ออกมานั้นยังคงมีเสน่ห์น่าหลงใหลเกินต้านทาน!
หน้าจอที่เคยคึกคักวุ่นวายเงียบสงบลง เสียงของลู่เฉินเหมือนสายน้ำไหล กลิ้งตัวไปมาอยู่ในห้องเล็กๆ หลั่งไหลเข้าสู่หัวใจของใครหลายคน
“ใครหรือที่ได้พบกับเธอผู้อ่อนไหวขี้น้อยใจ ใครหนอที่ได้ปลอบเธอที่ชอบร้องไห้”
“ใครกันได้อ่านจดหมายที่ฉันเขียนให้เธอ แล้วใครที่โยนมันออกไปสู่สายลม...”
เมื่อร้องไปได้ครึ่งหนึ่ง บนหน้าจอค่อยๆ มีจำนวนความคิดเห็นแบบเรียลไทม์เพิ่มขึ้นมา
“อยู่ๆ ก็รู้สึกอยากร้องไห้ ไม่ชอบเลย!”
“ฝุ่นเข้าตาแล้ว...”
“เฉินชิ่งฉันรักเธอ ฉันรักเธอ ฉันรักเธอ ฉันรักเธอ ฉันรักเธอ ฉันรักเธอ!!!”
“นึกถึงเพื่อนที่เคยนั่งด้วยกันตอนมัธยมปลายเลย ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้าง”
“พวกนายใครก็อย่ามาห้ามฉันนะ พรุ่งนี้ฉันจะไปสารภาพรักกับเพื่อนร่วมโต๊ะ! ถึงเขาจะเป็นผู้ชายเหมือนกันก็เหอะ”
“คิดถึงอดีตจังเลย คิดถึงตอนที่ยังเรียนอยู่ ฉันอยากร้องไห้ขึ้นมานิดหน่อยแล้ว”
“เพลงนี้ชื่ออะไร? เพราะมากเลย ไม่เคยฟังมาก่อน?”
“ชื่อเพลงว่าแฟนหนุ่มของฉัน ขอไปฆ่าตัวตายก่อนนะ!”
“เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน ผลงานเพลงออริจินัลของโฮสต์!”
“……”
ถ้าบอกว่าความคิดเห็นในตอนแรกเป็นเพียงการล้อเล่นกันของวัยรุ่น ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ทิศทางลมก็เปลี่ยนไปเป็นวัยรุ่นผู้มีใจศิลปินแล้ว
ทั้งประทับใจ ทั้งหวนคิดถึงวันเก่า อาจจะเศร้าใจ หรือเจ็บปวด...อย่าว่าแต่เป็นการได้ฟังครั้งแรก ยังติดตาตรึงใจได้เพียงนี้ นี่คือเสน่ห์ของดนตรี คือความมหัศจรรย์ของความคลาสสิค!
ไม่มีถ้อยคำที่ตัดพ้อตัวเอง และไม่มีเสียงแหลมสูงที่ทำให้ตื่นเต้น เพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันออกมาจากปลายนิ้วที่บรรเลงของลู่เฉิน ร้องออกมาจากปากเขาช้าๆ ทำให้คนที่ได้ฟังซาบซึ้งใจ
จนกระทั่งบทเพลงจบลง แสงจากดวงดาวจำนวนมหาศาลสาดส่องไปทั่ว！
ระบบแจ้งเตือน : หวานใจที่รัก (บรอนซ์Ⅰ) มอบดาว 100 ดวงให้ผู้ออกอากาศ!
ระบบแจ้งเตือน : สับปะรด 1990 (เหล็กดำ Ⅶ ) มอบดาว 100 ดวงให้ผู้ออกอากาศ!
ระบบแจ้งเตือน : พุดดิ้งคริสตัล (บรอนซ์ Ⅱ) มอบดาว 100 ดวงให้ผู้ออกอากาศ!
ระบบแจ้งเตือน : ท่องขอบฟ้าอย่างเก๋ไก๋ (เงินⅠ) มอบดาวตกให้ผู้ออกอากาศ1ดวง!
ระบบแจ้งเตือน : หมัดเหล็กคงกระพัน (เหล็กดำ Ⅲ) มอบดาว 100 ดวงให้ผู้ออกอากาศ!
ระบบแจ้งเตือน : ...
ไม่เหมือนพวกอวดรวยที่สแปมหน้าจอก่อนหน้านี้ ผู้ชมกลุ่มที่ให้ดาวอย่างมากมายเพิ่มขึ้นมาก อีกทั้งผู้เข้าชมเพิ่มขึ้นจนมากกว่า 1900 แล้ว จำนวนดาวกระโดดเพิ่มเกินกว่า 2700 จนถึง 2722 ใกล้จะถึง 3000 แล้ว!
“ขอบคุณทุกคนครับ!”
ลู่เฉินวางกีต้าร์ในมือลง พูดต่อว่า “วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะครับ ลาก่อน”
ข้อความวิ่งผ่านไม่หยุด ทั้งเสียดาย อยากให้อยู่ต่อ ให้เขาร้องเพลงอีกสักสองเพลง
คนยิ่งระดมส่งดาวและดาวตกมามากขึ้นอีก
“ขอบคุณครับ!”
ลู่เฉินรู้สึกตื้นตันเล็กน้อย แต่ก็ลุกขึ้นยืน...อย่างไรเสียก็จะไม่กินข้าวกินปลาอย่างนี้ไม่ได้มั้ง
หลี่เฟยอวี่รีบเข้ามา ประสานมือแล้วค้อมตัวลงแสดงความขอบคุณ จากนั้นก็ปิดการออกอาการถ่ายทอดสด
เขาใช้มือหนึ่งจับบ่าของลู่เฉินไว้ อีกมือหนึ่งทำท่าปาดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงบนใบหน้า พูดอย่างซาบซึ้งใจว่า
“พี่น้อง เที่ยงนี้ไปร้านครัวเหล่าเฉินกัน ฉันเลี้ยงเอง เราไปกินกันให้เต็มที่เลย!”
.........................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 10 ชายผู้อยากจะเป็นราชาโจรสลัด
ออกจากเขตชุมชนจิ่งหมิงทางประตูตะวันออก ข้ามทางม้าลายแล้วเดินเรียบทางเท้าไปทางใต้ 50เมตร จากนั้นเลี้ยวขวาอีกครั้งเข้าสู่ซอยหยางหลิ่ว ตรงไปเรื่อยๆ จนสุดซอยก็จะเป็นร้านอาหารเล็กๆ ของอาจารย์เฉิน
อาจารย์เฉินเป็นคนเมืองไหวหนาน เขาไม่ได้เป็นพ่อครัวชั้นพิเศษหรือมีความเชี่ยวชาญนัก แต่มีฝีมือทำอาหารท้องถิ่นแถบไหวหยาง หลายปีก่อนพอเกษียณอายุ จึงมาเปิดร้านอาหารอยู่ในเมืองหลวงด้วยกันกับภรรยาคู่ชีวิต เพื่อดูแลเลี้ยงดูหลานสาวหลานชาย
การย้ายมาอยู่ในเมืองหลวงนั้นไม่ง่ายเลย ค่าครองชีพสูงมาก อาจารย์เฉินเช่าบ้านเก่าๆ ในซอยหยางหลิ่วเพื่อเปิดเป็นร้านอาหาร อาศัยฝีมือปลายจวักและความมีจิตใจดีเรียกลูกค้า ก็พอจุนเจือเลี้ยงชีพไปได้
สุดซอยเก่าๆ มีสวนเล็กๆ โต๊ะไม้ห้าหกตัวกับเก้าอี้หลายสิบตัว ตอนที่ลู่เฉินกับหลี่เฟยอวี่เข้ามาถึง ภายในมีลูกค้านั่งกันเต็มหมดแล้ว แทบไม่มีที่ว่างเหลืออยู่...กิจการดีจริงๆ!
โชคดีที่หลี่เฟยอวี่เป็นลูกค้าประจำ เขาดึงตัวภรรยาของอาจารย์เฉินที่รับหน้าที่เป็นพนักงานเสิร์ฟด้วย พลางเรียกเธอว่า ‘คุณน้า’ อย่างสนิทสนม พูดจาออดอ้อนออเซาะให้ฝ่ายนั้นหัวเราะชอบใจ สุดท้ายก็หลอกให้เพิ่มโต๊ะพิเศษขึ้นมา
โต๊ะเขียนหนังสือของนักเรียนกับเก้าอี้พลาสติกสองตัว อยากได้ดีกว่านี้ก็ไม่มีแล้ว
แต่ทั้งหลี่เฟยอวี่หรือลู่เฉินต่างก็พอใจ
ครัวอาจารย์เฉินเป็นร้านอาหารคุณภาพดีราคาประหยัด พวกตะกละหลายคนมาถึงร้านเพื่อจองโต๊ะตั้งแต่ยังไม่ถึงเวลา ถ้าไม่ใช่หลี่เฟยอวี่ออดอ้อนเป็น มีหรือจะได้เพิ่มที่นั่ง!
ลูกชิ้นวัวน้ำแดง เป็ดตุ๋นน้ำแกง ปลาทอดเปรี้ยวหวาน เต้าหู้เส้นต้มไก่ แล้วยังมีซาลาเปาใส้ไข่ปูอีกสองถาด ล้วนเป็นอาหารขึ้นชื่อของทางไหวหยางทั้งนั้น รับประทานร่วมกับเบียร์เยี่ยนตูอีกสี่ขวด ทำเอาลู่เฉินผู้ไม่ได้กินเนื้อสัตว์มานานกินไปน้ำตาไหลไป
รอจนอาหารหมดไปอย่างละครึ่งจาน เบียร์หมดไปสามขวด หลี่เฟยอวี่ที่กินอิ่มดื่มพอแล้วก็เริ่มบทสนทนา
พูดถึงเรื่องการถ่ายทอดสดออนไลน์
หลี่เฟยอวี่เริ่มถ่ายทอดสดออนไลน์มาเดือนกว่าแล้ว เขาตั้งใจซื้อไมโครโฟนอย่างดีกับกล้องเว็บแคมความละเอียดสูงมาใช้ คิดว่าลองเล่นในวงการออนไลน์ดูสักตั้ง แล้วก็ได้หารายได้พิเศษไปในตัว
ตอนแรกเริ่มถ่ายทอดสดออนไลน์ในเว็บไซต์จิงอวี๋ทีวี เดินบนเส้นทางของนักเล่นเกมผู้ถ่ายทอดสด สิ่งที่น่าเบื่อคือบนเว็บไซต์มีเกมที่ได้รับความนิยมสูงสุดสามอันดับได้แก่ CKG ฮีโร่ซิตี้ และแพลนเน็ต โอเวอร์ลอร์ด เขาเล่นจนหมดแล้ว เล่นอยู่ครึ่งเดือนเสียเงินไปมากมาย ยังถอนทุนค่าไฟคืนมาไม่ได้เลย
เมื่อครึ่งเดือนก่อนเปลี่ยนมาเล่นเว็บไซต์ลานแสงดาว เลิกเล่นเกมแล้วหันไปแสดงสดแทน เล่าเรื่องตลกให้คนอื่นฟังเป็นช่วงๆ แล้วเริ่มร้องเพลงตลกๆ ไม่นึกว่าจะดึงดูดคนเข้ามาดูได้ ได้รางวัลดาวมาถึง 0.3T
0.3T หมายถึงดาว 30,000 ดวง เทียบเท่ากับเงิน 300 หยวน แต่ตามกฎของลานแสงดาว พวกดอกไม้ริมทางอย่างหลี่เฟยอวี่ยังไม่ได้เซ็นสัญญาเป็นผู้ออกอากาศ จะได้เงินจริงเพียง 50% เท่านั้น
เอาเถอะ ค่าไฟถือว่าถอนทุนคืนแล้ว ลำบากยากเข็ญอยู่สองสัปดาห์ยังไม่สู้ไปรับจ้างขนอิฐหนึ่งวัน!
พูดถึงเรื่องการเป็นผู้ออกอากาศสดอันขมขื่นของตัวเองแล้ว พี่เสี่ยวเฟยบ่นโอดครวญไม่หยุด อยากได้มากกว่านี้แต่ทำไม่ได้ ลู่เฉินฟังแล้วสงสารจนน้ำตาจะไหลตามไปด้วย
“เสี่ยวลู่ นายรู้ไหม?”
หลี่เฟยอวี่กระดกเบียร์อึกใหญ่ เล่าต่อว่า “เสี่ยวเหม่ยที่ทำงานในบริษัทของฉัน เมื่อเดือนที่แล้วหาเงินได้เป็นรางวัลจากเว็บไซต์ลานแสงดาวสองหมื่นกว่าเกือบสามหมื่น ได้มากกว่าเงินเดือนร้าน 4S ตั้งห้าหกเท่า เดือนหน้าเธอจะไม่มาทำงานแล้ว!”
เสี่ยวเหม่ย ลู่เฉินเคยได้ยินเรื่องเธอ เป็นพนักงานต้อนรับร้าน 4S ที่หลี่เฟยอวี่ทำงานอยู่ เธอมีดวงตากลมโต ใบหน้ารูปหัวใจ เอวบางคอดกิ่ว ขายาวเรียวสวย... สิ่งที่สำคัญมากที่สุดคือเธออายุแค่ 20 ปี ยังไม่มีแฟน เป็นเหมือนดอกไม้งามในบริษัท ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอต้องตกเป็นเป้าหมายของการตามจีบจากพวกผึ้งและผีเสื้อหนุ่มแน่ แล้วยังมีคนแอบชอบเธออีกมาก!
ลู่เฉินรู้เพียงเท่านี้ ไม่ได้รู้จักเธอโดยตรง เพียงได้ยินจากปากของหลี่เฟยอวี่มานับครั้งไม่ถ้วน
อืม เจ้านี่เป็นหนึ่งในสมาคมผู้แอบชอบเสี่ยวเหม่ย!
“เธอมีความสามารถมากเหรอ?” ลู่เฉินถามอย่างสงสัย
หลี่เฟยอวี่อธิบายว่า “เธอร้องเพลงไม่เป็น เต้นก็ไม่เป็น แต่ถ่ายทอดสดตอนเธอแต่งหน้า กินอาหาร ทำท่าน่ารัก และก็พูดคุย...”
ลู่เฉินพูดไม่ออก...แบบนี้ก็ได้เหรอ?
“ได้จริงๆ!”
หลี่เฟยอวี่สงบสติอารมณ์สักพัก บอกว่า “อย่าว่าแต่ทำตัวน่ารักหรือพูดคุยเลย ในเว็บไซต์ลานแสงดาวยังมีถ่ายทอดสดตอนนอนหลับ ดูโทรทัศน์ ทำอาหาร เขียนนิยาย อะไรก็มีทั้งนั้น มีแต่สิ่งที่นายคิดไม่ถึง ไม่มีสิ่งที่ทำไม่ได้!”
“เสี่ยวลู่ ด้วยสติปัญญาและความสามารถของนาย ต้องมีอนาคตไกลในลานแสงดาวแน่นอน!”
เขาท่าทางจริงจังขึ้นมา
“ตอนนี้ดาราดังที่สุดเจ็ดคนในลานแสงดาว ได้เงินเดือนหนึ่งอย่างน้อยหนึ่งแสนกว่า ตามรายได้ของเยี่ยนม่านหนีดาราดังที่ได้เซ็นสัญญา เดือนหนึ่งได้มากกว่าห้าล้านเลยนะ แล้วยังได้รีวิวโฆษณาสินค้าตั้งหลายชิ้น มีผู้ติดตามในลานแสงดาวถึงสองล้านคน นายคิดดูสิว่าเธอจะได้เงินรางวัลเท่าไร?”
ลู่เฉินพยักหน้าตาม เขายืมชื่อบัญชีของหลี่เฟยอวี่มาเล่นตามสบาย เป็นแค่ตัวปลอมยังได้รางวัลมากขนาดนี้
แฟนคลับที่ติดตามสองล้านคน คิดแล้วน่ากลัว!
หลี่เฟยอวี่ยิ้มเจื่อน “ฉันไม่มีทางทำได้ขนาดนี้หรอก แต่เสี่ยวลู่นายไม่เหมือนกัน นายร้องเพลงเก่งแถมยังหล่อ แล้วนายยังเขียนเพลงเองด้วย เป็นศักยภาพที่จะทำให้นายโด่งดังในลานแสงดาว!”
“ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่นายร้องเพลงเมื่อครู่แค่สามเพลง ฉันดูรางวัลได้ตั้ง 2.8T ถ้านำเงินออกมาทันทีจะได้ตั้ง 1400 หยวนเชียว นายว่ามากกว่าเงินที่นายทำงานที่ร้านเคเอฟซีกับงานนักร้องควบบริกรในบาร์แค่ไหน?”
ลู่เฉินเริ่มคล้อยตามแล้ว!
ครอบครัวเขาติดหนี้จำนวนมหาศาล ถ้าหาเงินโดยอาศัยแต่งานประจำของตัวเอง คาดว่าทั้งชีวิตนี้คงไม่มีทางใช้หนี้หมด ต่อให้ช่วยกันกับครอบครัวก็ตาม
ตอนนี้เขามีคลังสมบัติล้ำค่าอยู่กับตัวแล้ว แต่อยากจะเปลี่ยนคลังสมบัติล้ำค่านี้ให้เกิดประโยชน์นั้นไม่ง่ายเลย คิดถึงสัญญาเอารัดเอาเปรียบที่ซูชิงเหมยยื่นให้ก็รู้แล้ว คนไม่มีชื่อเสียงอย่างเขาอยากจะอยู่ในวงการนี้ อาศัยแค่ความสามารถกับพรสวรรค์นั้นไม่พอ!
เว็บไซต์ถ่ายทอดสดออนไลน์แบบลานแสงดาว เหมือนเวทีเล็กๆ ที่เป็นช่องทางหาเงินอีกทางหนึ่งของคนชั้นรากหญ้า!
หลี่เฟยอวี่อาศัยจังหวะตีเหล็กตอนร้อน พูดต่อว่า “เสี่ยวลู่ ฉันไม่อยากเล่นต่อแล้ว ชื่อสมาชิกของฉันยกให้นายเลยแล้วกัน ชื่อข้อมูลทุกอย่างแก้ไขได้ การออกแบบการถ่ายทอดสดฉันยกให้นาย เอาเป็นว่าฉันไม่ใช้แล้ว”
ลู่เฉินตกใจ รีบตอบกลับว่า “จะทำแบบนี้ได้ไง...”
“ทำไมจะไม่ได้?”
หลี่เฟยอวี่ถลึงตาเอ่ยต่อว่า “อย่างนี้เรียกว่าการใช้ทรัพยากรให้เกิดประโยชน์คุ้มค่า ฉันไม่เสียหายอะไร เงินรางวัลในบัญชีฉันไม่ให้นายแล้วกัน ยังไงก็ไม่มีของมือสองขายในราคานี้นะเว้ย!”
ถึงแม้หลี่เฟยอวี่จะพูดแบบนี้ แต่ลู่เฉินก็รู้ว่าอุปกรณ์สองชิ้นนั้นถูกคิดราคาติดมาด้วย ถึงแม้เงินรางวัลทั้งหมดจะไม่มีทางได้มาแน่นอน ยิ่งกว่านั้นชื่อบัญชียังกลายเป็นชื่อของเขาด้วย
“พี่หลี่...”
“เป็นพี่น้องกันไม่ต้องอ้อมค้อม!”
หลี่เฟยอวี่โบกมือ พูดอย่างเป็นใหญ่ว่า “เอาอย่างนี้แล้วกัน! ถ้านายนึกถึงข้อดีของพี่หลี่ ต่อไปรอนายได้เป็นดาราดังแล้ว ให้ฉันเป็นผู้จัดการช่วยทำโน่นทำนี่ให้นายก็แล้วกัน!”
หลี่เฉินไม่รู้จะทำอย่างไร “พี่หลี่ พี่เมาแล้ว!”
“ไร้สาระ!”
หลี่เฟยอวี่พูดอย่างดูถูกว่า “เบียร์เยี่ยนตูแค่สองขวดทำให้ฉันเมาได้เหรอ? ต้องใส่ศูนย์เพิ่มข้างหลังน่ะสิถึงจะเมาได้ ไม่คุยแล้ว ตอนนี้พวกเรากลับไปเปลี่ยนชื่อบัญชีกันเถอะ เช็กบิลด้วยครับ!”
เขาจ่ายเงินค่าอาหาร แล้วลากลู่เฉินกลับไปที่ห้องเช่า
กลับมาห้องรังหนูแล้ว หลี่เฟยอวี่รีบเปิดคอมพิวเตอร์ ลงทะเบียนเข้าบัญชีอีกครั้ง
เขานำรางวัลแสงดาวที่อยู่ในบัญชีของตัวเองออกมาก่อน แล้วเริ่มแก้ไขข้อมูล
เว็บไซต์ลานแสงดาวอนุญาตให้ผู้ออกอากาศแก้ไขข้อมูลได้ ทั้งชื่อบัญชี รหัสผ่าน การผูกเข้ากับโทรศัพท์มือถือ ไปจนถึงแอพลิเคชั่นอี้ฟู่เป่าเป็นต้น ด้วยเหตุนี้การเปลี่ยนข้อมูลให้เป็นของลู่เฉินจึงสะดวกง่ายดาย
แน่นอนว่าไม่ค่อยมีผู้ถ่ายทอดสดเปลี่ยนชื่อบัญชีของตัวเอง เพราะจะส่งผลกับจำนวนผู้เข้าชม นอกจากนี้ยังต้องส่งข้อความให้แฟนคลับที่ติดตามรับทราบด้วย จึงค่อนข้างวุ่นวาย
ลู่เฉินเข้าเล่นเป็นครั้งแรก รับชื่อบัญชีจากหลี่เฟยอวี่มาโดยไม่เสียหายอะไร ทั้งยังรักษาจำนวนผู้ชมที่เข้ามาดูในตอนเช้าได้
“เสี่ยวลู่ เปลี่ยนชื่อเรียกของโฮสต์ก่อน!”
หลี่เฟยอวี่ถูมือไปมา แล้วเตือนเขาว่า “ต้องดูยิ่งใหญ่อลังการ สะกดคนทั้งหมดได้!”
ลู่เฉินหัวเราะหึๆ เขาพิมพ์ตัวอักษรลงบนแป้นพิมพ์เป็นชื่อของตัวเอง ‘ลู่เฉิน’ ผลการแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาทันที
ชื่อนี้มีผู้ใช้แล้ว!
ลู่เฉินเปลี่ยนเป็น ‘เสี่ยวลู่’ ผลก็ยังคงขึ้นว่ามีผู้ใช้แล้ว!
หลี่เฟยอวี่หัวเราะบอก “ชื่อดีๆ ถูกหมาแย่งไปหมดแล้ว ตอนแรกฉันก็คิดอยากจะตั้งชื่อว่าพี่เสี่ยวเฟย ผลบอกว่ามีคนใช้ไปแล้ว”
ลู่เฉินคิดๆ แล้วเคาะนิ้วลงบนแป้นพิมพ์ว่า ‘ลู่เฟย’
สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ ชื่อนี้กลับผ่าน สามารถใช้ได้!
เขากดปุ่มตกลงทันทีโดยไม่ลังเล การเปลี่ยนชื่อสำเร็จ!
“ลู่เฟย?”
หลี่เฟยอวี่ประหลาดใจ ก่อนจะตื่นเต้นขึ้นมา “ชื่อนี้ดี ดีมากเลย!”
ลู่คือแซ่ลู่ของลู่เฉิน เฟยคือคำว่าเฟยในชื่อหลี่เฟยอวี่!
ถึงหลี่เฟยอวี่ไม่อยากเล่นถ่ายทอดสดออนไลน์แล้ว แต่เขายังรู้สึกผูกพันกับชื่อบัญชีนี้มาก หวังว่าลู่เฉินจะใช้มันสร้างชื่อเสียงให้โด่งดังได้ และกลายเป็นดาราที่ทอแสงอยู่กลางลานแสงดาวอีกดวง!
ด้วยเหตุนี้ เมื่อเห็นลู่เฉินตั้งชื่อบัญชีว่า ‘ลู่เฟย’ แล้ว เขาทั้งตื่นเต้นทั้งซึ้งใจ
เขาอดไม่ได้ยกหมัดขึ้นชกที่หัวไหล่ของลู่เฉินเข้าทีหนึ่ง “น้องรัก!”
ลู่เฉินยิ้มและไม่ได้พูดอะไร
เขาใช้ชื่อนี้เป็นชื่อบัญชี นอกจากความสัมพันธ์กับหลี่เฟยอวี่แล้ว สิ่งที่สำคัญกว่าคือเมื่อครู่เขานึกถึงประโยคหนึ่งขึ้นมาได้
‘ฉันคือชายผู้อยากจะเป็นราชาโจรสลัด!”
ดูยิ่งใหญ่ดี!
เปลี่ยนชื่อเล่นแล้ว บัญชีการถ่ายทอดสดออนไลน์ตอนนี้ก็ตกเป็นของลู่เฉินทั้งหมดโดยปริยาย
ลู่เฉินไม่ได้เปิดเข้าไปแสดงสดทันที แต่เรียนรู้การทำงานของเว็บไซต์ในด้านต่างๆ ให้คุ้นเคยก่อน
เข้ารหัสลงทะเบียนแล้ว แน่นอนว่าจะได้สิทธิ์ทุกอย่างในห้องออกอากาศ อย่างเช่นการตั้งค่าพื้นฐาน การลงเสียงดนตรี ลงตัวอักษร ไล่คนออก ห้ามพูด อวยพร ทิ้งข้อความได้ มีหลี่เฟยอวี่คอยชี้แนะอยู่ข้างๆ เขาจึงทำเป็นอย่างรวดเร็ว
หลังจากนั้นลู่เฉินส่งข้อความไปถึงแฟนคลับในกลุ่มทุกคน บอกพวกเขาว่าเปลี่ยนคนเปลี่ยนชื่อแล้ว
จุดที่น่าสนใจคือ ในกล่องข้อความของผู้ออกอากาศมีข้อความที่ถูกส่งทิ้งไว้เป็นร้อยข้อความ ส่วนใหญ่เพิ่งถูกส่งเข้ามาเมื่อไม่นานนี้ ทั้งหมดเป็นการถามไถ่ การชมเชย ขอไอดี การออดอ้อนของพวกแฟนคลับ...
และภายในไม่ถึงครึ่งนาที ก็มีข้อความใหม่ถูกส่งตอบกลับมามากมาย ทั้งหมดแสดงความยินดีและความพึงพอใจ!
“ดีมากเลย ในที่สุดก็ไม่ต้องทนฟังเสียงของพี่เสี่ยวเฟยให้ทรมานหู โปรยดอกไม้!”
“ลู่เฟย ฉันชอบชื่อนี้ พี่รูปหล่อสู้ๆ!”
“จะแสดงสดอีกทีเมื่อไร ผมอยากฟังเพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันอีกหมื่นรอบ!”
“สนับสนุนจนถึงที่สุด!”
ลู่เฉินเห็นแล้วมีความสุขมาก ยิ่งรู้สึกว่าน่าสนใจมากยิ่งขึ้น
หลี่เฟยอวี่พูดว่า “ถ้ามีแฟนคลับเกินหมื่นคนจะได้เซ็นสัญญา ผู้ออกอากาศที่ได้เซ็นสัญญามีระดับไม่เท่ากัน การแบ่งอัตราผลประโยชน์เลยไม่เท่ากันด้วย อ้างอิงตามความเร็วของการเพิ่มจำนวนแฟนคลับ อย่างมากนายเข้ามาแสดงสดอีกสักสองครั้งน่าจะถึงเงื่อนไขขั้นต่ำที่สุด!”
ลู่เฉินพยักหน้า ในแววตาของเขามีแสงสะท้อนจากแสงดาวที่ถูกส่งมาบนหน้าจอ
เหมือนแสงดาวที่สุกสกาว!
……………………………………………………………….


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 11 พี่น่า
เวลาหนึ่งทุ่มเพิ่งผ่านไป ลู่เฉินรีบมาให้ถึงบาร์เดย์ลิลลี่ก่อนเวลา
เขาไม่ลืมบทเรียนจากค่ำคืนวาน บวกกับการได้หยุดพักผ่อนในช่วงเช้า เขาจึงรีบนั่งรถไฟใต้ดิน ก่อนช่วงเวลาคนเลิกงานไปทะเลสาบโฮ่วไห่ก่อน แล้วรับประทานอาหารเย็นง่ายๆ แถวถนนคนเดิน
ตอนที่เปิดประตูร้านเข้าไป ลู่เฉินแปลกใจที่ไม่เห็นเถ้าแก่เฉินเจี้ยนหาวอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์เหมือนเคย
แต่เป็นบาร์เทนเดอร์หนุ่มสูงผอม ไว้หนวดงามเล็กๆ หันมายิ้มและพยักหน้าให้เขา
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ลู่เฉินไม่มีทางได้รับการปฏิบัติแบบนี้
“สวัสดีครับพี่เดวิด!”
เขาเดินเข้าไปทักทายฝ่ายนั้น แล้วถามอย่างสงสัยว่า “เถ้าแก่ยังไม่มาเหรอครับ?”
เฉินเจี้ยนหาวทุ่มเทเงินเก็บทั้งชีวิตไปกับบาร์เดย์ลิลลี่ จึงตั้งใจดูแลกิจการเป็นอย่างดี ปกติแล้วนอกจากมีเรื่องด่วน ไม่เช่นนั้นทุกคืนเขาจะต้องอยู่ที่บาร์ ตอนที่ลูกค้าเยอะงานยุ่ง เขาจะลงไปเสิร์ฟเครื่องดื่มให้ลูกค้าด้วยตัวเอง
บาร์เทนเดอร์หนุ่มเดวิดเทเครื่องดื่มรสมิ้นต์ให้ลู่เฉิน ยักไหล่แล้วพูดว่า “เถ้าแก่น่าจะมีธุระ...”
สำเนียงการพูดของเดวิดไม่เป็นภาษาจีนกลางมาตรฐาน ติดสำเนียงแปร่งหูบางอย่างมาด้วย ถึงเขาจะเป็นคนเชื้อสายจีน แต่เติบโตมาในต่างประเทศ ไม่กี่ปีก่อนเพิ่งกลับมาใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศจีน
“ขอบคุณครับพี่เดวิด!”
ลู่เฉินดื่มเครื่องดื่มในแก้วสีใสหมดในอึกเดียว จากนั้นเตรียมตัวไปหลังเวที เขายังไม่รู้ตารางแสดงของคืนนี้
“ไม่ต้องเกรงใจ...”
เดวิดเก็บแก้วกลับไป เอ่ยอย่างจริงจังว่า “ฉันชอบเพลงที่นายร้องเมื่อคืนมาก คูล”
เขายกนิ้วโป้งให้ลู่เฉิน “สู้ๆ!”
ลู่เฉินยิ้มแล้วประสานมือคำนับแบบจอมยุทธ์ จากนั้นเดินไปที่ห้องใหญ่ด้านหลังเวที
สิ่งที่ทำให้ลู่เฉินตกใจคือ คืนนี้เขาไม่ได้มาถึงเป็นคนแรก ในห้องมีหลายคนอยู่ก่อนแล้ว
นอกจากนักร้องนำของบาร์เดย์ลิลลี่อย่างพี่หงหรือหลี่หง พี่เยี่ยหรือเยี่ยเจิ้นหยาง และหวังเสี่ยวไซว่แล้ว แม้แต่พี่น่าก็ยังอยู่ด้วย คนทั้งห้ากำลังนั่งล้อมวงคุยกัน
“เสี่ยวลู่!”
เมื่อเห็นลู่เฉินเข้ามา พี่น่ายืนขึ้นคนแรก เดินเข้ามากอดเขาทีหนึ่งด้วยใบหน้ายิ้มกว้าง “ยินดีด้วยที่ได้เลื่อนขั้น!”
ลู่เฉินเอ่ยอย่างเก้อเขิน “ขอบคุณครับพี่น่า...”
พี่น่าหรือจางนาน่า ปีนี้อายุเต็ม 40 ปีแล้ว ทั้งในบาร์เดย์ลิลลี่และย่านทะเลสาบโฮ่วไห่ อายุงานของเธอมากที่สุด ตั้งแต่อายุ 17 ปีเธอออกจากบ้านมาเผชิญโลกตามลำพัง ไขว่คว้าความใฝ่ฝันที่มีต่อเสียงดนตรี
พี่น่าเป็นนักร้องที่เซ็นสัญญากับบาร์เดย์ลิลลี่อย่างเป็นทางการ หน้าตาธรรมดาของเธอพูดได้ว่าออกไปทางไม่ค่อยสวย โหนกแก้มสูงและริมฝีปากหนา ดั้งจมูกบี้แบนเล็กน้อย เวลายิ้มยังมีรอยตีนกาลึกตรงหางตา
แต่ไม่มีใครกล้าดูถูกเธอด้วยเหตุผลของรูปลักษณ์ เพราะการแสดงของเธอเป็นพรสวรรค์ที่ไม่มีใครเหมือน ช่วงเสียงกว้างและประสบการณ์มากมาย ทำให้เธอสามารถร้องเพลงที่ยากหลายเพลงได้อย่างสบายๆ เป็นนักร้องที่มีความสามารถของจริง
เฉินเจี้ยนหาวเคยบอกเป็นการส่วนตัวว่า เหตุผลที่พี่น่าร้องเพลงมายี่สิบกว่าปีแต่ไม่โด่งดังนั้น นอกจากเรื่อง รูปลักษณ์หน้าตาแล้ว คือเธอไม่มีเพลงดีๆ เป็นของตัวเอง และยังไม่มีคนตาถึงที่เข้าใจดนตรีอย่างแท้จริง
ถ้าไม่ใช่เพราะแบบนี้ เขาไม่มีทางชวนพี่น่าเข้ามาร้องเพลงในบาร์เดย์ลิลลี่หรอก
ทว่าด้วยนิสัยของพี่น่าที่เป็นคนเปิดเผย ไม่มีความรู้สึกของคนเก็บกดมีเรื่องในใจ ไม่ว่าจะทั้งการปฏิบัติ ต่อบริกรในบาร์หรือต่อคนในวงเฮสิเทชั่นผู้ยิ่งใหญ่ เธอก็จะพูดคุยอย่างอบอุ่นเป็นมิตร
ด้วยเหตุนี้เธอจึงเป็นคนมีมนุษยสัมพันธ์ดีเป็นที่สุด!
ความสัมพันธ์ของลู่เฉินกับพี่น่าก็ดีใช้ได้ ครั้งแรกที่เขาได้ขึ้นเวทีร้องเพลงในบาร์ ก็เป็นเพราะพี่สาว คนนี้ช่วยพูดให้ เฉินเจี้ยนหาวถึงยอมตกลง
ด้วยเหตุนี้ ลู่เฉินจึงรู้สึกซาบซึ้งใจมาตลอด
เมื่อมีพี่น่าเป็นผู้นำ คนอื่นต่างพากันเข้ามาแสดงความยินดี พวกเขารู้แล้วว่าลู่เฉินได้ขึ้นเป็นนักร้องนำแล้ว
จากเดิมในบาร์เดย์ลิลลี่ มีเพียงลู่เฉินคนเดียวที่เป็นนักร้องเสริม ตำแหน่งระดับล่างสุด ตอนนี้ถือว่าเทียบชั้นได้ กับหลี่หงและเยี่ยเจิ้นหยางแล้ว และได้รับเงื่อนไขในแบบเดียวกัน
“พี่น่า เมื่อคืนเสี่ยวลู่ร้องเพลงของตัวเองด้วย...”
หลี่หงยิ้มพลางบอกเล่า “ได้รางวัลจากคนทั้งบาร์เลย ยังมีคนมาชวนให้เขาไปเข้าสังกัดบริษัทดนตรีอีกด้วยนะ!”
แม้จะดูเป็นการคุยเล่นธรรมดา แต่ในคำพูดแอบแฝงด้วยความอิจฉาชนิดที่ปิดไว้ไม่มิด
นอกจากพี่น่าแล้ว สีหน้าของเยี่ยเจิ้นหยางกับหวังเสี่ยวไซว่ดูไม่เป็นธรรมชาติ
บาร์เดย์ลิลลี่ไม่ได้ใหญ่โต พนักงานและนักร้องมีไม่กี่คน ดังนั้นมีเรื่องเกิดขึ้นเพียงเล็กน้อย ข่าวจะถูกแพร่ ออกไปอย่างรวดเร็ว
เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน ผลงานเพลงของลู่เฉินที่ร้องเมื่อคืนได้รับความชื่นชอบจากลูกค้า ทั้งยังได้รับการทาบทามจากบริษัทชิงอวี่มีเดียให้เซ็นสัญญาเข้าเป็นศิลปินหน้าใหม่เพื่อฝึกฝนพัฒนาต่อไป
หากมีเพียงเท่านี้ พวกเขาอย่างมากก็แค่อิจฉาตาร้อนเท่านั้น เพราะในแวดวงผับบาร์ย่านทะเลสาวโฮ่วไห่ ไม่เคยขาดพวกนักร้องตกอับที่มีแมวมองมาทาบทามตัวไปแล้วโด่งดังเป็นพลุแตก ลู่เฉินไม่ใช่คนเดียวที่โชคดี
แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนทึ่งจนเบิกตาโตอ้าปากค้างคือ ลู่เฉินปฏิเสธ!
นี่ทำให้พวกเขาไม่เข้าใจว่าโอกาสอันล้ำค่าที่ไม่ใช่ใครจะได้มาง่ายๆ ทำไมลู่เฉินกลับปฏิเสธอย่างไม่ไยดี?
พวกเขารู้สึกเหมือนถูกทำร้ายจิตใจ!
เยี่ยเจิ้นหยางหัวเราะ “น่าเสียดายที่เสี่ยวลู่ทระนงตัวไปหน่อย ไม่อย่างนั้นอนาคตอาจจะมีนักร้องดัง ช่วยส่งเสริมพวกเราบ้าง ให้พวกเรามีหน้ามีตาไปด้วย!”
ถ้าเทียบกับหลี่หง เขาไม่พอใจลู่เฉินมากกว่า ถ้าไม่ได้เอ่ยเหน็บแนมเข้าหน่อยคงไม่สบายใจ
เมื่อสองวันก่อนลู่เฉินยังเป็นน้องใหม่ของวงการที่ไม่มีความสำคัญอยู่เลย ตอนนี้ไม่เพียงแต่จะได้เป็น นักร้องหลักแล้ว ถึงขั้นยังโดดเด่นกว่าตัวเขาเสียอีก!
ลู่เฉินแอบขมวดคิ้ว
คำพูดของเยี่ยเจิ้นหยาง เขาจริงจังก็ไม่ดี ไม่จริงจังก็ไม่ดี เขาก็ไม่อยากเข้าหาด้วยการตีสองหน้า
“ต่อไปลู่เฉินได้กลายเป็นดาราดังแน่!”
พี่น่าตบๆ บ่าลู่เฉิน พูดต่อว่า “เมื่อคืนฉันมาถึงดึก ไม่ได้ฟังเพลงที่นายแต่งเองเลย คืนนี้ต้องร้องอีกครั้งหนึ่งนะ!”
ลู่เฉินรีบตอบว่า “ครับ หวังว่าพี่น่าจะช่วยชี้แนะผมด้วย...”
ถ้าเทียบกับคนอื่น ท่าทีของพี่น่าแสดงความจริงใจมากกว่า คอยช่วยพูดเพื่อให้เขาไม่ตกที่นั่งลำบากตลอด
พวกเยี่ยเจิ้นหยางก็ไม่กล้ากระแนะกระแหนอะไรอีก
พี่น่าหัวเราะ “ให้ชี้แนะคงไม่กล้า เสี่ยวลู่นายเก่งขนาดนี้ น่าจะรีบแสดงออกมาตั้งแต่แรก แล้วก็เขียนเพลงเพราะๆ สักเพลงให้พี่น่าของเธอด้วย เป็นไง?”
ลู่เฉินคิดเล็กน้อยแล้วรับปาก “ได้ครับ!”
การรับปากอย่างจริงจังทำให้พี่น่าอึ้งไป
เมื่อครู่ความจริงแล้วเธอพูดล้อเล่นเท่านั้น ไม่ได้คิดจะขอให้ลู่เฉินแต่งเพลงให้จริงๆ
ตอนนี้การออกผลงานเพลงของตัวเองไม่ง่ายเลย สถานการณ์ในประเทศจีนไม่ค่อยเหมาะกับการออกเพลงใหม่ นอกจากผู้ที่มีบทบาทตัวจริงไม่กี่คนเท่านั้น คำร้องทำนองใหม่ๆ หลายปีถึงจะมีเพียงแค่หนึ่งหรือสองเพลงเท่านั้นที่จัดว่า เป็นผลงานชั้นยอด
คนเพลงแต่งเองนอกวงการเหมือนลู่เฉิน เพลงหนึ่งเกิดโด่งดังได้รับคำชมเชยก็ถือว่าเป็นโชคดีแล้ว มีหรือจะเขียนเพลงดีๆ ออกมาได้อีกเรื่อยๆ แล้วยังต้องทำเพลงที่เหมาะกับผู้ร้องที่สุดอีก!
เธอคิดว่าลู่เฉินก็พูดเล่นเหมือนกัน แต่ดูท่าทางลู่เฉินเอาจริงเอาจัง ทำให้เธอรู้สึกอึ้ง
แน่นอนว่าผู้โชกโชนประสบการณ์อย่างพี่น่าย่อมนิ่งค้างแค่เพียงครู่เดียว แล้วเปลี่ยนเป็นหัวเราะ “ถ้าอย่างนั้นฉันจะรอเพลงของนายนะ!”
เธอไม่ยุ่งเกี่ยวเรื่องในหัวข้อนี้ต่อ ตบมือแล้วประกาศว่า “ถึงเวลาแล้ว การแสดงของคืนนี้ฉันจะเป็นคนจัดการเอง เสี่ยวไซว่ นายออกไปร้องเพลงก่อนสองเพลง...”
เถ้าแก่เฉินเจี้ยนหาวไม่อยู่ พี่น่ารับหน้าที่เป็นเถ้าแก่รอง นอกจากวงเฮสิเทชั่นแล้ว ทั้งหลี่หง และเยี่ยเจิ้นหยางต้องฟังคำสั่งของเธอ ไม่มีใครกล้าแสดงความคิดเห็นต่อการจัดการของเธอเลย
ต่อให้เป็นฉินฮั่นหยางนักร้องนำแห่งวงเฮสิเทชั่น ก็ยังเกรงอกเกรงใจพี่น่าไม่น้อย
เนื่องจากเป็นคืนวันสุดท้ายของวันหยุดสุดสัปดาห์ หลังจากสองทุ่มไปแล้ว ลูกค้าที่เข้ามาในบาร์เดย์ลิลลี่ จึงมากขึ้นเรื่อยๆ ส่วนใหญ่เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยที่มากันเป็นคู่
ใกล้กับทะเลสาบโฮ่วไห่เป็นเมืองมหาวิทยาลัย เป็นศูนย์รวมของมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงทั่วประเทศสิบกว่าแห่ง รวมถึงมหาวิทยาลัยดนตรีแห่งชาติและมหาวิทยาลัยการดนตรีแห่งกรุงปักกิ่ง
นักศึกษามากมายชอบไปเที่ยวที่บาร์ย่านทะเลสาบโฮ่วไห่และย่านซานหลี่ถุน โดยเฉพาะนักศึกษาที่เป็นคู่รัก พอรับประทานอาหารค่ำเสร็จแล้วค่อยไปหาที่นั่งคุยกันสองคน จากนั้นสั่งค็อกเทลหรือเบียร์ พลอดรักกันไปชมดนตรีไป ไม่ต้องใช้เงินมากและได้ความโรแมนติก
แขกใกล้จะเต็มร้านแล้ว พิธีกรรีบออกมาอุ่นเครื่องเวที หวังเสี่ยวไซว่ตามขึ้นไปร้องเพลงเปิดเวที
กว่าจะวนมาถึงคิวของลู่เฉินก็สามทุ่มแล้ว
เขาเพิ่งกอดกีต้าร์นั่งลงบนเวที เสียงเป่าปากจากลูกค้าก็ดังขึ้น
“เสี่ยวลู่ ร้องเพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน!”
ลู่เฉินหัวเราะพลางพยักหน้า ผู้ที่เป่าปากได้ถึงใจขนาดนี้ มีเพียงแต่ลูกค้าประจำของบาร์เท่านั้น
นั่นคือลูกค้าประจำที่ชอบหยอกล้อชายหนุ่มนั่นเอง
จำเป็นต้องไว้หน้าพวกเขาด้วย!
“คืนนี้ ก่อนอื่นผมขอมอบบทเพลงที่ผมเขียนขึ้นมาให้กับทุกคนอีกครั้งครับ...”
เขาวางนิ้วลงบนสายกีต้าร์เบาๆ พูดผ่านไมโครโฟนว่า “เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน หวังว่าทุกท่านจะชอบ!”
“ชอบ!”
ลู่เฉินเพิ่งพูดจบ มีเสียงลูกค้าตะโกนตอบกลับมาทันที “ร้องสองรอบ!”
เสียงหัวเราะขบขันดังขึ้นทั่วทั้งบาร์ เหมือนคลื่นกระเพื่อมที่เกิดจากการโยนหินกระทบผิวน้ำ
ลูกค้าที่เพิ่งมาใหม่มากมายต่างประหลาดใจ เพราะพวกเขาไม่เคยได้ยินเพลงนี้ แล้วยังเป็นผลงานเพลงแต่งเองอีก
แน่นอนว่าย่อมไม่รู้ว่าทำไมพวกลูกค้าเก่าถึงให้การตอบรับอย่างอบอุ่น ความคึกคักอบอุ่นแนวนี้ไม่ค่อยมีให้เห็น ในบาร์เดย์ลิลลี่ อย่างน้อยก็ไม่น่ามอบให้กับนักร้องหนุ่มอายุน้อยอย่างลู่เฉิน
ลู่เฉินไม่พูดต่อให้เสียเวลา เขาเริ่มดนตรีในท่อนแรกของบทเพลงในค่ำคืนนี้เลย
“พรุ่งนี้เธอจะนึกออกไหม ไดอารี่ที่เธอเขียนไว้เมื่อวาน...”
เสียงเพลงมีเสน่ห์ดึงดูด ขับกล่อมไปพร้อมกับเสียงกีต้าร์ช่วยเปลี่ยนบรรยากาศในบาร์ไปทันที เสียงพูดคุยกันเบาๆ เสียงแก้วกระทบกัน หรือแม้แต่เสียงสายโทรศัพท์เรียกเข้าก็ค่อยๆ หายไป
ทั้งลูกค้าหน้าเก่าและหน้าใหม่ ต่างเงียบตั้งใจฟังเพลงที่ลู่เฉินร้อง
ลูกเค้าเก่าฟังแล้วยิ่งรู้สึกว่าลู่เฉินร้องเพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันเพราะยิ่งขึ้นทุกที ยิ่งร้องยิ่งกินใจ พวกเขาถึงขั้นหลับตาใช้ใจสัมผัสกับเสียงเพลงที่เปี่ยมล้นด้วยอารมณ์ ความรู้สึก ความทรงจำ ความเศร้าโศก ความโหยหา...
สำหรับลูกค้าหน้าใหม่ เมื่อฟังเพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันครั้งแรก แรกสุดมีความรู้สึกแปลกใหม่ ต่อมารู้สึกว่าไพเราะมาก
สุดท้ายคือประทับใจอย่างลึกซึ้ง
เสน่ห์ของเพลงไพเราะที่คลาสสิคไม่อาจถูกสกัดกั้นจากมิติและเวลา ต่อให้เป็นโลกที่ต่างกันก็ยังคงสามารถส่องประกายเจิดจรัส!
ภายในห้าหกนาที บาร์เดย์ลิลลี่ตกอยู่ในความเงียบสงบ
จนกระทั่งเพลงจบลง ผ่านไปชั่วอึดใจ เสียงปรบมือชื่นชมจึงค่อยดังเหมือนพลุแตก!
……………………………………………………………….


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 12 ผู้ฟังเสียงแรก
ตอนที่ลู่เฉินอยู่บนเวที เสี่ยวหมี่นั่งห่างออกไปไม่ไกลที่โต๊ะเบอร์ 035
เธอใช้ฟันขบเบาๆ บนหลอดในแก้วน้ำแข็ง ดวงตาของเธอมองไปที่ใบหน้าเพื่อนสาวทั้งสามที่นั่งร่วมโต๊ะเดียวกัน  ด้วยท่าทางสื่อว่า ‘ฉันนั่งฟังเฉยๆ ไม่ออกความเห็น’
แต่ดวงตาปราดเปรียวของเธอฉายแววดื้อรั้นและซุกซน เผยให้เห็นถึงตัวตนที่แท้จริงของเธอที่ซ่อนอยู่
เสี่ยวหมี่มีชื่อเต็มว่าหมี่เซวียน ชื่อเล่นของเธอได้พี่สาวรูมเมทของเธอตั้งให้ เธอเป็นนักศึกษาชั้นปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยครูปักกิ่ง หลายวันก่อนเพิ่งฉลองวันเกิดอายุครบ 19 ปี
คืนนี้เธอตั้งใจจะไปทบทวนหนังสือที่ห้องสมุด ผลคือถูกพี่ใหญ่ พี่รอง และพี่สามที่เป็นรูมเมทลากไปที่ย่านทะเลสาบโฮ่วไห่ บอกว่าจะไปเลี้ยงอำลาชีวิตปีหนึ่งให้เธอ และเพื่อดูหนุ่มหล่อสักหน่อย!
บาร์แห่งนี้ชื่อบาร์เดย์ลิลลี่ บรรยากาศในร้านไม่เลวเลย
เสี่ยวหมี่เคยไปที่บาร์ในย่านซานหลี่ถุนมาแล้ว แต่ที่นั่นบรรยากาศบ้าคลั่ง มืดหม่น และร้อนรุ่ม ทำให้เธอเคยชินกับการแสร้งทำสงบเสงี่ยมเรียบร้อยแต่ความจริงเป็นเด็กวัยรุ่นที่มีจิตใจต่อต้านตกอกตกใจ
บาร์ในย่านโฮ่วไห่แน่นอนว่าต้องเงียบและสงบ พวกใช้ชีวิตแบบสมัยใหม่ย่อมมากเป็นธรรมดา
แต่ถ้าพูดถึงพี่ชายรูปหล่อ? พี่ชายรูปหล่ออยู่ที่ไหน?
นักร้องที่เพิ่งลงจากเวทีไปยังดูหนุ่มมาก ร้องเพลงน่าจะถือว่าใช้ได้ น่าเสียดายที่ดูขี้เก็กไปหน่อย คงจะคิดว่าตัวเองหล่อเหลาน่าหลงใหล ชอบส่งสายตาหว่านเสน่ห์ไปที่สาวๆ...แหวะ!
เธอดูดจิบเครื่องดื่มเบาๆ กำลังคิดว่าจะทำอย่างไรให้พี่ใหญ่ พี่รอง และพี่สามที่กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานหันมาทำอะไรสนุกๆ กับเธอแก้เบื่อ
ตอนที่กำลังคิดหาวิธีพิเรนทร์ๆ ได้ และกำลังจะเริ่มแสดงออกมา เสี่ยวหมี่ก็ได้ยินเสียงเพลงที่ดังมาจากเวที
“พรุ่งนี้เธอจะนึกออกไหม ไดอารี่ที่เธอเขียนไว้เมื่อวาน”
“พรุ่งนี้เธอจะจำได้ไหม เธอที่ชอบร้องไห้เป็นที่สุด...”
เธอนิ่งอึ้งไปทันใด
เสียงร้องใสบริสุทธิ์ เจือด้วยความเศร้ารางๆ เป็นคำร้องและท่วงทำนองที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน
แต่ว่าเพราะมากจริงๆ!
เสี่ยวหมี่อดเงยหน้าขึ้นไปมองบนเวทีไม่ได้ เห็นเพียงชายหนุ่มที่สวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้ากับกางเกงยีนส์นั่งอยู่บนเก้าอี้กำลังกอดกีต้าร์บนตักดีดสายกีต้าร์พร้อมกับร้องเพลง
เพลงนี้ชื่อเพลงว่าอะไร? พี่ชายรูปหล่อคนนี้ชื่ออะไร?
เสี่ยวหมี่จ้องมองฝ่ายนั้นอย่างไม่วางตา อยู่ๆ ความอัดอั้นตันใจที่มีก็หายไปหมดสิ้น!
จนกระทั่งเสียงร้องเพลงจบลง เธอถึงสะดุ้งตื่นขึ้น คนแรกปรบมือให้
“เสี่ยวลู่ ร้องอีกรอบหนึ่ง!”
ตามด้วยเสียงปรบมือกึกก้อง มีคนตะโกนขึ้นว่า “เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน!”
ตอนนี้เองเสี่ยวหมี่ถึงได้รู้ชื่อนักร้องและชื่อเพลง แม้ยังรู้ไม่หมด แต่ข้อเสนอของคนอื่นเธอก็เห็นด้วยเป็นที่สุด...เมื่อครู่ยังฟังไม่พอเลย!
“สาวน้อย วิญญาณกลับเข้าร่างเดี๋ยวนี้...”
มือขาวๆ ข้างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ โบกไหวๆ เพื่อดึงสายตาของเธอกลับมา
พี่ใหญ่รูมเมทหัวเราะอย่างมีเลศนัย “หรือว่าจะชอบสุดหล่อคนนั้นเข้า? จิตใจหวั่นไหวเลยใช่ไหม?”
“พี่ใหญ่!”
พวงแก้มของเสี่ยวหมี่แต้มไปด้วยสีชมพูระเรื่อ “พี่พูดอะไรของพี่น่ะ!”
พอเห็นท่าทางเขินอายของเธอ พี่ใหญ่ พี่รองและพี่สามต่างหัวเราะชอบใจ หัวเราะจนเกือบทำแก้วเหล้าหก
โชคยังดีที่บรรยากาศในร้านคึกคัก มีทั้งคนปรบมือชื่นชม มีทั้งคนเป่าปาก ไม่อย่างนั้นพวกเธอจะต้องตกเป็นที่สนใจของคนอื่นในร้านแน่ แบบนั้นจะยิ่งขายหน้ายิ่งกว่านี้
คนรูปหล่อบนเวทีไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง เขายิ้มแล้วรับคำ ร้องเพลงเดิมอีกครั้ง
เสี่ยวหมี่จิตใจหวั่นไหว อาศัยจังหวะที่ทุกคนหันไปทางเวที แอบหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าออกมาเปิดกล้องวิดีโอ แล้วบันทึกภาพบนเวทีไว้
ตอนที่ถ่ายไปเกินครึ่ง เธอรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไป จึงหันไปมอง
พบว่ามีบริกรคนหนึ่งยืนอยู่ด้านข้าง กำลังจ้องโทรศัพท์มือถือของเธอ สีหน้าไม่ค่อยเป็นมิตร
“คุณผู้หญิงท่านนี้ ในบาร์ของเราไม่อนุญาตให้ถ่ายวิดีโอนะครับ ขอความร่วมมือด้วย ขอบคุณครับ!”
ลูกค้าประจำที่มาบ่อย มีหลายคนที่เป็นระดับเจ้าของธุรกิจ คนทำงาน คนในวงการบันเทิง หรือแม้แต่ดารานักแสดงก็มีไม่น้อย พวกเขาส่วนใหญ่ให้ความสำคัญกับความเป็นส่วนตัว ขณะที่มาเที่ยวผ่อนคลายย่อมไม่ชื่นชอบการถูกคนอื่นแอบถ่าย
ดังนั้นหน้าประตูทางเข้าของบาร์เดย์ลิลลี่จะมีป้ายประกาศติดในตำแหน่งที่เห็นชัดเจนว่า ‘ห้ามถ่ายวิดีโอ’
เสี่ยวหมี่แลบลิ้น แล้วรีบเก็บโทรศัพท์ พูดว่า “ขอโทษค่ะ...”
เธอหน้าตาสวยน่ารัก อีกทั้งรีบพูดขอโทษแล้ว บริกรจึงไม่กล้าว่าอะไรอีก เพียงพยักหน้าแล้วเดินจากไป
“คุณหนูเสี่ยวหมี่!”
พี่ใหญ่ถลึงตาใส่เธอดุๆ เป็นทำนองว่า...แม่พาเธอมาเที่ยวเล่น อย่าทำให้แม่ต้องขายหน้า!
คืนนี้กลับไปต้องลงโทษให้หนัก!
เสี่ยวหมี่ก้มหน้าอย่างละอาย ราวกับว่าเสียใจที่ตัวเองทำผิด แต่จริงๆ แล้วในมือเธอยังถือโทรศัพท์อยู่ นิ้วมือรัวกดบนหน้าจออย่างว่องไว พิมพ์ข้อความยาวเหยียดอย่างชำนาญ
‘คืนนี้ที่บาร์แถวโฮ่วไห่ เจอพี่ชายรูปหล่อคนหนึ่ง ร้องเพลงเพราะมาก!’
ข้อความแรกถูกส่งออกไปบนฟอรัมเป่ยไห่เฉิงที่เธอชอบเข้าไปเล่นเป็นประจำ ในข้อความของเสี่ยวหมี่ที่ส่งออกไป เธอแนบคลิปวิดีโอที่ถ่ายเมื่อครู่ไปด้วย
ฟอรัมเป่ยไห่เฉิง คือเว็บบอร์ดฟอรัมที่นักศึกษามหาวิทยาลัยทั่วทั้งปักกิ่งชอบเข้าไปสนทนาแลกเปลี่ยนในหัวข้อต่างๆ ปกติจะมีจำนวน IP[footnoteRef:1] และ PV[footnoteRef:2]สูงมาก ในนั้นเป็นศูนย์กลางของเหล่านักศึกษามหาวิทยาลัยในเมืองหลวง มหาวิทยาลัยใดมีข่าวอะไรเกิดขึ้น จะถูกส่งเข้าไปในหน้าเว็บบอร์ดอย่างรวดเร็ว [1:  IP ย่อมาจาก Internet Protocol เป็นการวัดจำนวนเครื่องคอมพิวเตอร์ที่เข้ามาร่วมในเวบบอร์ด]  [2:  PV ย่อมาจาก Page View เป็นจำนวนหน้าของเวบบอร์ดที่ถูกเรียกออกไปดูโดยผู้ชม]
เสี่ยวหมี่คิดเพียงแต่ว่าเล่นเพื่อความสนุก ถึงส่งข้อความออกไปด้วยชื่อบัญชีของตัวเอง
โดยทั่วไปข้อความประเภทนี้มักอยู่ในฟอรัมเป่ยไห่เฉิงเป็นเวลาสั้นๆ แล้วจะถูกข้อความอื่นที่มีเป็นจำนวนมากกลืนไป ในที่สุดก็จะหายไปจากสายตาผู้ชม
อาจมีบางช่วงเวลาที่มีคนอื่นเปิดขึ้นมาดูบ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็จะหายไปอยู่ดี
แต่เสี่ยวหมี่ไม่ได้สนใจ เธออยากจะแสดงความชอบในเพลงนี้ของเธอ ส่วนคนร้องก็...
ก็ชอบนิดหน่อย!
ตอนนี้ลู่เฉินยังไม่รู้ว่าเขามีแฟนคลับเพิ่มขึ้นมาอีกคน
เขาตั้งใจร้องเพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันรอบที่สอง แล้วเขาก็ได้รับเบียร์เป็นรางวัลเพิ่มมากมาย
แขกที่มาเยือนบาร์มีคู่รักนักศึกษาอยู่ไม่น้อย หากเปรียบกับพวกพนักงานบริษัทแล้ว ฐานะทางการเงินของพวกเขาค่อนข้างจำกัด ดังนั้นจะไม่ใช่ผู้ที่มอบรางวัลกลุ่มหลัก อย่างมากก็ให้แค่ขวดหรือสองขวดเป็นการแสดงความชื่นชม
แต่ในคืนนี้ไม่เหมือนกัน เพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันร้องจบไปสองรอบ เขาได้รางวัลเป็นเบียร์มากกว่า100 ขวด ถ้าเทียบตามส่วนแบ่ง 70% ก็เท่ากับเงินประมาณ 1,500 หยวน!
น่าเสียดายที่เรื่องดีๆ แบบนี้ไม่ได้มีทุกวัน วันหยุดสุดสัปดาห์มีลูกค้าเยอะ จะมีการใช้จ่ายเงินมากหน่อย ไม่อย่างนั้นอาศัยรางวัลหนักแบบนี้ ลู่เฉินจะได้ลืมตาอ้าปากบ้าง ไม่ต้องกังวลเรื่องหนี้สินของที่บ้านอีกต่อไป
เบียร์ 100 กว่าขวดที่ได้เป็นรางวัลมาจากคู่รักนักศึกษาไม่น้อย ส่วนใหญ่นักศึกษาหญิงจะให้นักศึกษาชายเป็นคนซื้อให้
มีนักศึกษาชายบางคนที่ไม่ยินยอม แต่สุดท้ายก็ต้องยอมเพราะถูกแฟนสาวออดอ้อนและตัดพ้อ
ประเภทออดอ้อน: “เธอไม่รักฉันเหรอ?”
ประเภทเย็นชา: ”ช่างเถอะ ฉันซื้อเองก็ได้”
ประเภทที่ปากอย่างใจอย่าง: ”เหอะๆ เธอคงไม่ได้หึงหรอกนะ? อย่าคิดมากสิ ฉันก็แค่ชอบเพลงนี้เท่านั้นเอง!”
ประเภทเจ้าเล่ห์: “ขวดเดียวไม่พอหรอก! เอาอีกสองขวดไปเลย!”
……
หากเป็นผู้ชายที่มีความฉลาดทางอารมณ์สูงหน่อย ถ้าไม่อยากเป็นหนุ่มโสดพวกเขาต้องยอมควักเงินซื้อให้สถานเดียว
ต่อให้พรุ่งนี้ต้องกินข้าวกับผักดองก็ตาม
ขณะที่ลู่เฉินได้รางวัลมากมาย ยังได้ความเคืองแค้นมาจากพวกนักศึกษาชายไม่น้อยด้วย
หน้าตาหล่อแล้วอย่างไร?!
ความแค้นเคืองของพวกเขาค่อนข้างรุนแรง แม้แต่ลู่เฉินที่นั่งอยู่บนเวทียังรู้สึกได้
คิดไปคิดมา เขาพูดใส่ไมโครโฟนว่า “ขอบคุณทุกคนที่สนับสนุนนะครับ ต่อไปผมจะร้องเพลงเพลงหนึ่ง เป็นผลงานของผมอีกเช่นเดียวกัน แล้ววันนี้เป็นครั้งแรกที่ผมนำออกมาร้องในบาร์เดย์ลิลลี่เป็นที่แรกด้วย เพราะฉะนั้นทุกคนจะได้เป็นผู้ฟังเสียงแรกของเพลงนี้!”
ว้าว!
ในบาร์เกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง ลูกค้าหลายคนนั่งหลังตรงอย่างไม่รู้ตัว สีหน้าท่าทางจริงจังขึ้นมาทันที อีกหลายคนเผยอาการตื่นเต้นคึกคัก
ที่เรียกว่าผู้ฟังเสียงแรก เดิมทีเป็นตัวละคร NPC ในเกมออนไลน์เกมหนึ่ง ผู้เล่นเพียงร้องเพลงเสียงดังออกไมโครโฟนให้ฟัง ก็จะได้รับรางวัลที่แตกต่างกันไป
ต่อมาถูกคนนำไปใช้อย่างแพร่หลาย หมายความถึงผู้ที่ได้ชมผลงานเพลงหรือผลงานดนตรีเป็นคนแรกหรือกลุ่มแรก
“ผู้ฟังเสียงแรก...”
ด้านหลังเวทีในห้องใหญ่ เยี่ยเจิ้นหยางเบะปากอย่างไม่ชอบใจ สายตาของเขามองไปทางห้องเล็กที่ประตูปิดสนิท พูดเสียงเบาว่า “แม้แต่พี่ฉินยังไม่กล้าพูดแบบนี้เลย!”
หากใช้ผู้ฟังเสียงแรกเป็นชื่อฉายา อย่างนั้นฉายานี้ก็เอาไปใช้กับใครก็ได้ เพราะมันยังสร้างชื่อเสียงให้กับตัวเองไปพร้อมกัน
นักร้องผู้เขียนเพลงมือสมัครเล่นมีมากมาย หากไม่มีความมั่นใจและความสามารถมากพอ คงไม่มีใครกล้าพูดว่าคนแรกที่ได้ฟังผลงานเพลงของตัวเองได้ชื่อว่าเป็นผู้ฟังเสียงแรก เพราะฉายาแบบนี้คู่ควรจะใช้กับผลงานชั้นสูงที่แท้จริงเท่านั้น ไม่เช่นนั้นจะถูกหัวเราะเยาะเอาได้!
ลู่เฉินมีคุณสมบัติอะไร ถึงกล้าพูดได้ถึงเพียงนี้?
ต่อให้เป็นพี่ใหญ่ตัวจริงของนักร้องในบาร์เดย์ลิลลี่...ฉินฮั่นหยางผู้นำจิตวิญญาณของวงเฮสิเทชั่น ร้องผลงานของตัวเองในบาร์ตั้งกี่ครั้ง ยังไม่เคยเอ่ยถึงชื่อแบบนี้มาก่อน!
ในที่นั้นหลี่หงและหวังเสี่ยวไซว่ต่างทำท่าเห็นด้วย แต่พี่น่ายิ้มอ่อนพูดว่า “เสี่ยวลู่เก่งจริงๆ เพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันเมื่อกี้จะต้องโด่งดังมีชื่อเสียงแน่ เชื่อว่าเพลงใหม่นี้จะไม่ทำให้ใครผิดหวังเหมือนกัน”
สีหน้าของเยี่ยเจิ้นหยางกระอักกระอ่วน แต่ไม่กล้าขัด
พี่น่ากับวงเฮสิเทชั่นต่างก็มีห้องพักผ่อนส่วนตัว แต่ปกติแล้วเธอชอบออกมาอยู่ห้องใหญ่ด้านนอกพูดคุยกับนักร้องคนอื่น ฟังเสียงพวกเขาร้องเพลงและเสียงจากในบาร์มากกว่า
ถ้าลู่เฉินไม่ได้ใช้เพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันพิสูจน์ฝีมือของตัวเอง พี่น่าอาจจะไม่เห็นด้วย แต่ตอนนี้เธอตั้งความหวังกับเพลงใหม่ที่ลู่เฉินกำลังจะร้องไว้อย่างสูง!
แม้แต่ตัวเธอเองยังไม่สังเกตเห็นว่าความคาดหวังนี้ได้เหมารวมไปถึงเจตนาอื่นด้วย
ด้านนอกบนเวที ลู่เฉินเริ่มบรรเลงจังหวะท่อนแรกของเพลงใหม่
ทั้งบาร์เงียบเสียงลงอีกครั้ง
....................................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 13 ซินเดอเรลล่า
“ตกหลุมรักเธอได้อย่างไร?
ฉันยังคอยถามตัวเอง
ฉันยอมทิ้งทุกอย่าง
ในเมื่อวันนี้ยากที่จะจากไป
เธอไม่ใช่คนสวย
แต่เธอน่ารักที่สุด!
โอ้ ซินเดอเรลล่า
ซินเดอเรลล่าของฉัน
...”
เสียงกีตาร์เคล้าคลอ ตัวโน้ตเรียบง่าย เสียงของลู่เฉินทุ้มต่ำ เจือปนความคะนึงหาและความเศร้า
ในโลกแห่งความฝันของลู่เฉิน เพลงนี้แต่งโดยนักร้องแนวร็อคแอนด์โรลที่เก่งที่สุดคนหนึ่ง เพื่อมอบให้แฟนสาวผู้เป็นรักแรกของเขา ในบทเพลงแฝงไปด้วยเรื่องราวที่น่าประทับใจ
แม้ตอนจบของเรื่องราวจะไม่ได้สวยงาม แต่เพลงนี้มีเสน่ห์อย่างไม่ต้องสงสัย มันเคยเป็นที่ติดตราตรึงใจของใครหลายคน และถูกนำไปร้องหลายต่อหลายครั้ง กลายเป็นผลงานคลาสสิคเพลงเก่าที่ถูกนำมาถ่ายทอดใหม่อยู่เสมอ
ในด้านอารมณ์ของเพลง เพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันมีความคล้ายกันหลายอย่าง มีรสชาติของชีวิตแฝงอยู่ แต่เพลงนี้มีความรักความจริงใจมากกว่า แสดงถึงการโทษตัวเองและไขว่คว้าตามหาความรัก
เมื่อเพลงนี้ถูกลู่เฉินนำมาร้องเป็นครั้งแรกในโลกนี้ ก็ยังสามารถสร้างความประทับใจให้กับทุกคนที่ได้ฟัง
โดยเฉพาะบรรดาคู่รักในสถานที่นี้ ยิ่งซาบซึ้งดื่มด่ำกับบทเพลงมากกว่าใคร
ชายหนุ่มกุมมือของหญิงสาวคนรักแน่นขึ้น เพราะกลัวว่าเธอจะจ้องแต่ลู่เฉินที่อยู่บนเวทีไม่วางตา
เพราะเธอคือซินเดอเรลล่าของฉัน!
“...
ฉันมักทำให้เธอเสียใจ
ฉันชอบใจร้ายกับเธอ
ฉันบอกให้เธออย่าคิดจริงจัง
เพราะฉันไม่กล้าเชื่อว่ามันเป็นจริง
เธอสวยขนาดนี้
แล้วก็น่ารักที่สุด
โอ้ ซินเดอเรลล่า
ซินเดอเรลล่าของฉัน
...”
ราวกับทั้งโลกเงียบสงบ ทุกคนเงียบฟังเสียงเพลงของลู่เฉิน นัยน์ตาของเด็กสาวหลายคนรื้นม่านน้ำตา ความเงียบปกคลุม แม้แต่เสียงลมหายใจยังหยุดชะงัก
“...
ถ้านี่เป็นความฝัน
ฉันขอหลับใหลไม่ยอมตื่น
ฉันเคยอดทนอดกลั้น
ฉันรอมานานขนาดนี้
อาจจะรอการมาถึงของเธอ
อาจจะรอการมาถึงของเธอ
อาจจะรอการมาถึงของเธอ
...”
จนการแสดงสิ้นสุดลง ก็ยังไม่มีเสียงใครพูดออกมา
“เพลงซินเดอเรลล่า...”
ลู่เฉินเอ่ยออกมาเบาๆ “ร้องเพลงนี้ครั้งแรก หวังว่าทุกท่านจะชื่นชอบครับ”
จากนั้นเสียงปรบมือก็ดังขึ้น
จากเสียงปรบมือเปาะแปะเหมือนลมฝนโหมกระหน่ำในคืนหน้าร้อน แต่แล้วก็ดังขึ้นเต็มที่อย่างรวดเร็ว ลูกค้าหลายคนถึงกับยืนขึ้นเพื่อปรบมือให้ลู่เฉิน ไม่มีเสียงตะโกน ไม่มีเสียงโห่ร้อง มีแต่เสียงปรบมือชื่นชม!
โดยเฉพาะเด็กสาวพวกนั้น ที่ปรบมือจนมือแดงไปหมด
เพลงซินเดอเรลล่าไม่ได้มีทำนองยากซับซ้อน และไม่มีการเปลี่ยนแปลงของโทนเสียงมากนัก ทำนองไม่ได้ฮึกเหิมจนคนฟังเลือดร้อนตาม แต่กลับเข้าไปกินใจส่วนลึกของผู้ฟัง ทำให้พวกเขาถูกกระตุ้นด้วยอารมณ์รุนแรงที่ซ่อนอยู่ในเนื้อเพลง
สิ่งที่สำคัญคือพวกเขาเป็นผู้ฟังคนแรก
หากมีวันหนึ่งเพลงซินเดอเรลล่า กลายเป็นเพลงโด่งดังคุ้นหูของทุกคน พวกเขาจะได้ภูมิใจว่า...ฉันเป็นผู้มีเกียรติได้ฟังเพลงนี้เป็นกลุ่มแรก ฉันเป็นพยานในการแจ้งเกิดของมัน!
แล้วเพลงซินเดอเรลล่าจะได้กลายเป็นเพลงอมตะไหม?
คำตอบอาจมีหลากหลาย แต่ไม่ว่าจะเป็นใครก็ต้องยอมรับว่านี่เป็นเพลงที่ดีจริงๆ
เพลงเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ ความรัก ยิ่งกว่านั้นคือจิตวิญญาณ!
เสียงปรบมือดำเนินไปตลอดหลายนาที ภาพแบบนี้ไม่เคยปรากฏในบาร์เดย์ลิลลี่มาก่อน แม้แต่วง เฮสิเทชั่น กับพี่น่ายังไม่เคยได้รับ
มีคนตะโกนขึ้นมาว่า
“ร้องอีกรอบสิ!”
คำร้องขอนั้นเป็นสิ่งที่ทุกคนเห็นด้วย การเรียกร้องให้ลู่เฉินร้องเพลงอีกรอบรุนแรงขึ้น
ลู่เฉินยิ้มแล้วส่ายหัว เขาพูดใส่ไมโครโฟนว่า
“ขอบคุณทุกท่านที่ชื่นชอบนะครับ แต่คืนนี้เพลงนี้ร้องได้แค่รอบเดียว เพราะผมเห็นน้องสาวคนหนึ่งร้องไห้แล้ว...”
เขาใช้ข้อศอกกดกีต้าร์ไว้กับหน้าตัก มือทั้งสองประสานขึ้นแสดงความขอโทษไปทางด้านขวาของเวที
ทางที่ลู่เฉินหันไปคือตำแหน่งของโต๊ะ 035 ซึ่งเป็นโต๊ะของเสี่ยวหมี่และเพื่อนสาวทั้งสาม
สุภาพสตรีสี่คน มีสองคนที่ตาแดงรื้น
เมื่อเห็นว่าความสนใจของทุกคนในร้านถูกลู่เฉินทำให้พุ่งเป้ามาที่พวกเธอ พวกเธอรู้สึกเก้อเขินจนหน้าแดง สองคนในนั้นรีบยกหลังมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตา
นักศึกษาสาว โรแมนติก อ่อนไหวง่าย มักหวั่นไหวไปกับเพลงเศร้ากินใจ
ลู่เฉินพูดต่อว่า
“คุณแม่ของผมเคยบอกว่า น้ำตาของผู้หญิงเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุด คุณแม่บอกว่า ไม่ว่าอย่างไรก็ห้ามทำผู้หญิงร้องไห้เป็นอันขาด ไม่อย่างนั้นถือว่าทำผิดร้ายแรง”
เสียงหัวเราะเบาๆดังขึ้น
หลังจากนิ่งไปชั่วครู่ ลู่เฉินถอนใจ
“ผมคิดว่าผมได้ทำผิดไปแล้ว เพราะฉะนั้นร้องอีกรอบไม่ได้แล้วครับ”
เสียงหัวเราะเบาๆกลายเป็นเสียงหัวเราะทั้งบาร์ บรรยากาศเศร้าสร้อยในบาร์สลายไปทันที
พี่ใหญ่ พี่รอง และพี่สามของเสี่ยวหมี่กลั้นขำไม่อยู่ ดวงตายังมีน้ำตารื้นอยู่ หัวเราะออกมาด้วยความสุข
เสี่ยวหมี่อยากหัวเราะแต่หัวเราะไม่ออก ในใจยังแอบบ่น “ทุเรศ!”
ลู่เฉินไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองถูกหญิงสาวคนหนึ่งบ่นว่า “ทุเรศ” เขาไม่ร้องเพลงซินเดอเรลล่า รอบที่สองไม่ใช่เพราะหยิ่งยโสหรืออยากจะล่อลวงคนอื่น แต่การร้องเพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะขอฉันสองรอบ แล้วต่อด้วยเพลงซินเดอเรลล่า ก็ทำให้เป็นที่น่าพอใจมากแล้ว
นี่ถึงเรียกว่าทำแต่พอดี ไม่มากเกินหรือน้อยเกินไป ซึ่งเป็นวิถีของราชา
เขาอาศัยจังหวะลงจากเวทีแล้วให้พิธีกรขึ้นมาดำเนินรายการ ตอนประมาณสามทุ่มยังต้องขึ้นมาร้องเพลงอีกสองเพลง
นักร้องหลักจะมีเวลาขึ้นเวทีที่แน่นอน และต้องรักษากติกาด้วย
เงินรายได้หลักนั้นมาจากส่วนแบ่งจากรางวัล คืนนี้ลู่เฉินทำได้ไม่น้อยกว่าเมื่อคืนเลย!
แต่ลู่เฉินรู้ดีว่าจังหวะการหาเงินแบบนี้ไม่คงทนถาวร อาศัยลำพังเพียงเพลงที่เขาแต่งเองนำมาร้อง แม้ว่าจะมีเพลงที่ดีกว่าแต่หากอยู่แต่เพียงในบาร์นั้นย่อมไม่ใช่ผลลัพธ์ที่ดี
เพลง‘เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน’และ‘ซินเดอเรลล่า’เพียงพอแล้วที่จะกลายเป็นเพลงของที่นี่
เวทีของบาร์เดย์ลิลลี่เล็กเกินไป ไม่ใหญ่พอสำหรับจิตใจที่ทะเยอทะยานของลู่เฉิน
เพียงแต่ตอนนี้เขายังไม่คิดจะจากไปไหน
พอกลับไปหลังเวทีแล้ว พี่น่าก็กอดลู่เฉินยกใหญ่!
เธอหัวเราะแล้วพูดว่า
“เสี่ยวลู่ นายทำให้ฉันตกใจแล้วก็เซอร์ไพรส์มาก ร้องดีมาก ดีจริงๆ!”
พี่น่าอยู่ในวงการมาหลายสิบปี แม้จะไม่ได้โด่งดัง แต่เธอก็ชื่นชมในเสียงดนตรีมากกว่าเหล่าลูกค้าทั่วไป ยิ่งกว่านั้นเธอยังวิเคราะห์ได้ว่าผลงานเพลงชิ้นไหนจะโด่งดัง
ทั้งเพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน และเพลงซินเดอเรลล่า ต่างทำให้เธอต้องมองลู่เฉินใหม่
หากเปรียบเทียบกับความจริงใจของพี่น่าแล้ว รอยยิ้มของหลี่หงกับเยี่ยเจิ้นหยางดูจะฝืนใจกว่ามาก โดยเฉพาะเยี่ยเจิ้นหยาง แววตาที่มองลู่เฉินนั้นปิดบังความอิจฉาริษยาเอาไว้ไม่มิด
ผลงานเพลงถึงสองเพลงเป็นเพลงชั้นยอดที่มีโอกาสโด่งดังทั้งคู่ ทำไมลู่เฉินถึงโชคดีขนาดนี้?
เยี่ยเจิ้นหยางเข้าวงการก่อนลู่เฉินมานาน พวกเขาต่างก็เป็น ‘คนหลงกรุง’ เหมือนกัน เขาเองก็มีความฝันและความทะเยอทะยาน และเคยเขียนเพลงออกมาแล้วหลายเพลง
ในบรรดาเพลงดังสมัยใหม่ นักร้องบางคนอาศัยอารมณ์เพียงสุนทรียะชั่วครู่เขียนเพลงขึ้น และเพลงนั้นได้โด่งดัง จากนั้นก็อาศัยแต่เพลงนั้นหลอกหาเงินจากทุกสารทิศ ชีวิตเฟื่องฟูขึ้นอย่างล้นเหลือ
เยี่ยเจิ้นหยางอาศัยกำลังสมองทั้งหมดเค้นเนื้อเพลงออกมา เพลงที่เขาเขียนนั้นแม้จะไม่ถึงขั้นหยาบช้าน่าเกลียด แต่ได้เป็นแค่เพลงธรรมดาทั่วไปไม่มีสีสัน ยังไม่คุ้มกับค่าจดทะเบียนลิขสิทธิ์ 500 หยวนใน ‘เว็บไซต์ห้องสมุดดนตรีจีน’ เลย
สุดท้ายเขาก็ต้องล้มเลิกความตั้งใจไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก
ตอนนี้เห็นลู่เฉินแต่งผลงานเพลงใหม่ติดต่อกันสองเพลง ความริษยาในใจเหมือนอสรพิษร้ายกำลังกัดกินหัวใจของเขาอยู่ อย่าว่าแต่ให้แสดงความยินดีกับลู่เฉินเลย แค่ให้ฝืนยิ้มออกมายังยากจนทำไม่ได้
“ผมขอออกไปดูข้างนอกหน่อย...”
เยี่ยเจิ้นหยางหาเหตุผลปลีกตัวออกมา เขากลัวว่าถ้าตัวเองอยู่ตรงนั้นนานกว่านี้จะถูกความอิจฉาร้อนรุ่มแผดเผาจนกลายเป็นผุยผง
เพิ่งดึงประตูเปิด เยี่ยเจิ้นหยางก็เห็นเฉินเจี้ยนหาวยืนอยู่ตรงหน้าตัวเอง
เขาตกใจ รีบเอ่ยทักทาย
“เถ้าแก่...”
เฉินเจี้ยนหาวพยักหน้า แล้วพุ่งเข้าไปในห้องกวักมือเรียกลู่เฉิน
“เสี่ยวลู่ มานี่กับฉันหน่อย มีคนอยากซื้อเพลงจากนาย”
ซื้อเพลง?
มีคนอยากซื้อเพลงจากลู่เฉิน!
เยี่ยเจิ้นหยางตกตะลึง จนไม่รู้ว่าตัวเองเดินออกจากห้องนั้นมาได้อย่างไร
ลู่เฉินก็อึ้งเหมือนกัน พี่น่ายิ้มแล้วตบบ่าเขาบอกว่า
“รีบไปสิ!”
เห็นได้ชัดว่าเธอไม่วางใจ จนต้องเอ่ยเตือนว่า
“จำไว้ว่าอย่าขายถูกเกินไปนะ!”
ลู่เฉินดึงสติกลับมา ยิ้มตอบไปว่า “ขอบคุณครับพี่น่า ผมขอตัวออกไปก่อน”
เขากับเฉินเจี้ยนหาวออกไปแล้ว ในห้องใหญ่เหลือเพียงพี่น่า หลี่หงและเสี่ยวไซว่สามคน สองคนหลังมองหน้ากันไปมา ราวกับไม่อยากจะเชื่อว่าที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องจริง
หลี่หงลังเลเล็กน้อยและพูดกับพี่น่าว่า
“พี่น่า พี่จะไม่ ไม่...”
เธอระมัดระวังคำพูด อ้ำอึ้งว่าจะเลือกใช้คำพูดว่าอย่างไรถึงจะเหมาะที่สุด
หลี่หงเป็นหญิงวัยเลย 30 แล้ว  หน้าตาพื้นๆ ดังนั้นในบาร์เดย์ลิลลี่ความสัมพันธ์ของเธอกับพี่น่าไม่เลว ทั้งสองมีสถานภาพที่เหมือนกันหลายอย่าง
ด้วยเหตุนี้ มีคำบางคำที่คนอื่นไม่กล้าถาม แต่เธอกล้า
พี่น่ายิ้มแล้วตอบว่า
“เธอจะบอกว่าฉันประเมินเสี่ยวลู่สูงเกินไปใช่ไหม?”
หลี่หงยิ้มเก้อ แต่เป็นการยอมรับ
พี่น่าพูดตอบเบาๆ ว่า
“เสี่ยวลู่เพิ่งเข้าวงการมาไม่นาน จากเดิมที่ไม่เก่งมาก แต่ด้วยพรสวรรค์ที่ซ่อนเร้นจนตอนนี้ได้เผยความสามารถที่แท้จริง ฉันจึงคิดว่าบาร์เดย์ลิลลี่เอาเขาไม่อยู่”
“สิ่งที่ฉันแน่ใจคือ เสี่ยวลู่ยังไม่ไปในทันทีหรอก ฉันเข้าใจความคิดของเสี่ยวลู่เป็นอย่างดี แต่ฉันรู้ว่าเสี่ยวลู่เป็นคนที่ให้ความสำคัญกับมิตรภาพ และเคารพรุ่นพี่มาก ไม่ใช่หรือ?”
หลี่หงหยักหน้าเห็นด้วย
เธอรู้ว่าคำพูดของพี่น่าพวกนี้เป็นการเตือนตัวเอง แล้วก็เตือนเยี่ยเจิ้นหยางและหวังเสี่ยวไซว่ด้วย ความหมายของมันชัดเจนมาก
ไม่ว่าจะยอมรับหรือไม่ การที่ลู่เฉินสามารถเขียนเพลงผลงานของตัวเองออกมาได้ ก็แปลว่าไม่ใช่นักร้องระดับเดียวกับพวกเขาอีกต่อไปแล้ว อนาคตของลู่เฉินยังต้องก้าวหน้าอีกไกล
คนแบบนี้ การได้เป็นเพื่อนร่วมงานกันถือเป็นวาสนาและโอกาส ถ้าขี้อิจฉาริษยาอย่างเยี่ยเจิ้นหยางก็จะเสียโอกาสไป โดยไม่ได้ประโยชน์ใดเลย
แต่ลู่เฉินจะมีโอกาสทะยานขึ้นฟ้าได้หรือไม่?
หลี่หงไม่ค่อยกล้าเชื่อ หรือจะให้บอกตามตรงคือไม่อยากจะเชื่อ
อารมณ์บนใบหน้าของหลี่หงหนีไม่พ้นสายตาของพี่น่าไปได้ แต่พี่น่าก็ไม่ได้เอ่ยอะไรอีก
โอกาสต้องวิ่งเข้าใส่ด้วยตัวเอง เรื่องบางเรื่องต้องคิดได้ด้วยตัวเอง!
ส่วนคนอื่นจะเข้าใจหรือไม่ เธอไม่จำเป็นต้องกังวลในเรื่องนั้น
..........................................................................................................
[endnoteRef:1] [1:  หมายเหตุ : เพลง‘ซินเดอเรลล่า’《灰姑娘》 คำร้อง/ทำนองโดย เจิ้งจวิ้น（郑钧）]


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 14 ความทระนงที่ซ่อนอยู่
ลู่เฉินตามเฉินเจี้ยนหาวออกมาถึงเขตที่นั่งพิเศษตรงชั้นบนของบาร์
บาร์เดย์ลิลลี่ดัดแปลงมาจากโกดังเก่าหลังหนึ่ง ความสูงของอาคารประมาณหกเมตรกว่าเกือบเจ็ดเมตร ดังนั้นจึงถูกสร้างเป็นสองชั้น ตรงกลางเว้นว่างไว้สำหรับเวที เป็นการออกแบบภายในที่ชาญฉลาด พื้นที่ใช้สอยได้ประโยชน์คุ้มค่ามาก
เหมือนกับบาร์อื่นๆ ส่วนใหญ่ในย่านทะเลสาบโฮ่วไห่ ในเขตที่นั่งพิเศษของบาร์เดย์ลิลลี่มีโต๊ะสามตัวที่ไม่ว่าลูกค้าจะมากแค่ไหน แต่โต๊ะสามตัวนี้จะเว้นว่างไว้เพื่อลูกค้าคนสำคัญที่อาจจะไม่ได้มา
เพราะในกิจการผับบาร์ เส้นสายความสัมพันธ์ส่วนตัวเป็นสิ่งสำคัญที่สุด เฉินเจี้ยนหาวคบหาคนกว้างขวาง ถ้ามีเพื่อนสนิทหรือลูกค้าพิเศษที่ไม่ควรมีปัญหาด้วยมาถึงที่ร้านโดยไม่ได้บอกก่อน ช่วงเวลาที่ลูกค้ามากจนโต๊ะเต็มทั้งหมด ที่นั่งสักที่ยังไม่มีแล้วละก็ นั่นคงจะเป็นเรื่องน่าตะขิดตะขวงใจมาก
ดังนั้นจึงจัดพื้นที่พิเศษไว้
ผู้ที่ต้องการซื้อเพลงของลู่เฉินมานั่งอยู่ในเขตที่นั่งพิเศษได้ แสดงว่าต้องไม่ใช่คนธรรมดา
อาจเพราะมองออกว่าเขาประหม่า เฉินเจี้ยนหาวตอนที่กำลังเดินขึ้นบันไดจึงพูดกับเขาว่า “ไม่ต้องกังวล จะขายหรือเปล่าแล้วแต่นาย มีฉันอยู่ด้วย ไม่มีใครกล้าทำอะไรนายหรอก”
ลู่เฉินถอนหายใจ ตอบว่า “ขอบคุณครับเถ้าแก่”
เฉินเจี้ยนหาวเป็นหัวหน้าที่ดี แม้ปกติจะเข้มงวดไปสักหน่อย
โต๊ะในเขตที่นั่งพิเศษมีสามตัว มีเหลือว่างอยู่สองตัว โต๊ะตัวที่อยู่ใกล้กับระเบียงเหล็กดัดมีชายหญิงนั่งอยู่คู่หนึ่ง ผู้ชายอายุประมาณสามสิบ สวมชุดสูทเข้ากันดีกับแว่นตากรอบทอง ทรงผมหวีเรียบ มองแวบแรกก็รู้ว่าเป็นนักธุรกิจ
ส่วนหญิงสาวยังดูอ่อนเยาว์อยู่มาก รูปร่างค่อนข้างเล็ก แต่งชุดที่ดูสบายๆ มากกว่า ในมือของเธอถือแก้วเครื่องดื่มไว้ กำลังมองซ้ายทีขวาทีอย่างอยากรู้อยากเห็น ราวกับว่าการมาที่บาร์นี้เป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับเธอ
“ผู้จัดการซ่ง ผมพาคนมาแล้ว...”
เฉินเจี้ยนหาวเดินนำลู่เฉินเข้าไป ยิ้มแล้วบอกว่า “นี่คือลู่เฉิน เสี่ยวลู่!”
ชายชุดสูทรอจนเฉินเจี้ยนหาวเดินมาถึงเบื้องหน้าจึงค่อยลุกขึ้นยืน ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มบาง หันไปพยักหน้าให้ลู่เฉินอย่างสุขุม
หญิงสาวข้างๆ รีบลุกขึ้นยืนตาม แต่ลืมวางแก้วเครื่องดื่มลง จึงทำให้เครื่องดื่มในแก้วกระฉอกออกมา
เฉินเจี้ยนหาวแนะนำ “เสี่ยวลู่ นี่คุณซ่งซิ่นเหว่ย รองผู้จัดการทั่วไปและผู้จัดการฝ่ายตัวแทนของบริษัทชิงอวี่มีเดีย และนี่คือผู้ช่วยผู้จัดการคุณต่งเสวียน”
บริษัทชิงอวี่มีเดีย? ไม่ใช่บริษัทของซูชิงเหมยผู้หยิ่งยะโสนั่นเหรอ ยังไม่ถอดใจจากเขาอีก?
ลู่เฉินคิดในใจ ขณะเดียวกันก็ยื่นมือออกไปจับกับชายชุดสูท “สวัสดีครับ ผู้จัดการซ่ง”
ซ่งซิ่นเหว่ยยื่นมือออกมาจับด้วย “สวัสดีครับ”
ลู่เฉินหันมือไปทางต่งเสวียน “คุณต่ง สวัสดีครับ”
ต่งเสวียนรีบยื่นมือออกมาจับ ตอบกลับละล่ำละลักว่า “ค่ะ สวัสดีค่ะคุณลู่เฉิน...”
ลู่เฉินยิ้มออกมา
ผู้ช่วยผู้จัดการคนนี้ยังดูไร้เดียงสา เพิ่งเข้าวงการธุรกิจมาใหม่ๆ
แน่นอนว่าเขาไม่ต้องไปสนใจฝ่ายนั้นว่าจะเป็นผู้ช่วยผู้จัดการจริงหรือไม่ หลังจากพิธีรีตรองผ่านไป ทุกคนนั่งลงที่โต๊ะ
ซ่งซิ่นเหว่ยเอ่ยเข้าเรื่องไม่อ้อมค้อม “เสี่ยวลู่ เรื่องมันเป็นแบบนี้ คืนนี้ที่พวกเรามาเพราะคำไหว้วานของผู้อำนวยการซูชิงเหมย อยากจะซื้อลิขสิทธิ์เพลงจากคุณ”
เขาพูดพลางหันไปพยักหน้าส่งสัญญาณให้ต่งเสวียน ฝ่ายหลังรีบหยิบกระดาษหลายแผ่นออกมาจากกระเป๋าเอกสารที่พกติดตัวมาด้วย
ซ่งซิ่นเหว่ยพูดต่อว่า “ฝ่ายกฎหมายของบริษัทเราได้ตรวจสอบชัดเจนแล้วว่า ลิขสิทธิ์เพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันเป็นของคุณทั้งหมด ด้วยเหตุนี้จึงอยากเสนอราคาสูงเพื่อซื้อลิขสิทธิ์มา เชิญคุณอ่านเอกสารฉบับนี้ดูก่อน”
ลู่เฉินรับเอกสารมาอ่านอย่างเงียบๆ
บริษัทชิงอวี่มีเดียตรวจสอบลิขสิทธิ์ได้อย่างง่ายดาย เพียงแค่ใช้โปรแกรม ‘ห้องสมุดดนตรีจีน’ ก็รู้แล้ว ทั้งชื่อเพลง เนื้อเพลงหรือทำนอง ก็สามารถค้นหาได้
นี่เป็นสิทธิและความสะดวกของ ‘ห้องสมุดดนตรีจีน’ แม้ค่าจดทะเบียนลิขสิทธิ์จะสูงมาก แต่ในด้านการหลีกเลี่ยงปัญหาทางกฎหมายเรื่องลิขสิทธิ์ที่อาจตามมา จะช่วยให้ลดความยุ่งยากลงไปมาก
อีกอย่างขอเพียงลู่เฉินยินยอม เขาก็จะใช้ ‘ห้องสมุดดนตรีจีน’ ซื้อขายแลกเปลี่ยนลิขสิทธิ์ได้
แต่พวกนี้ไม่ใช่ข้อสำคัญ
ดวงตาของเขากวาดไปตามเงื่อนไขข้อต่างๆ อย่างรวดเร็ว แล้วไปหยุดอยู่ที่ใจความสำคัญ
นั่นคือราคาการซื้อขาย บนกระดาษสีขาวมีตัวอักษรสีดำเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า 20,000 หยวน
ด้านหลังตัวเลขยังมีราคาที่เป็นตัวอักษรกำกับอีกครั้งว่าสองหมื่นหยวน
สองหมื่นหยวน!
ครั้งแรกที่มองเห็นราคา ลู่เฉินรู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย
เมื่อก่อนเขาทำงานพิเศษสองงานต่อวันอย่างเอาเป็นเอาตาย ทำงานวันละมากกว่า 15 ชั่วโมงทุกวัน หาเงินได้เพียงพอแค่ประทังชีวิตไป ทุกเดือนเงินที่ส่งกลับบ้านอย่างมากก็ไม่เกินสี่ห้าพันหยวนเท่านั้น
อีกอย่างถ้าเขาเซ็นชื่อลงในสัญญาฉบับนี้ ก็จะได้เงินมาสองหมื่นหยวนอย่างง่ายดาย
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ในความทรงจำของเขายังมีเพลงดีๆ อีกมาก ขายไปสักเพลงหนึ่งจะเป็นอะไรไป
ด้านตรงข้ามของลู่เฉิน สายตาของซ่งซิ่นเหว่ยมองลอดผ่านกระจกแว่นบางๆ สายตาเฉียบคมสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของอีกฝ่าย นัยน์ตาของเขาฉายแววบางอย่างที่จับสังเกตไม่พบ
ถ้าไม่ใช่เพราะความต้องการของซูชิงเหมย เขาผู้เป็นถึงรองผู้จัดการทั่วไปของบริษัทชิงอวี่มีเดียไม่จำเป็นต้องพาคนมาด้วยตัวเองเพื่อเจรจากับเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนหนึ่ง แลกกับสัญญาราคาสองหมื่นหยวน
แน่นอนว่าสองหมื่นหยวนนี้สำหรับเด็กหนุ่มตรงหน้าต้องเป็นเงินมหาศาล คาดว่าหน้ามืดตาลายไปแล้ว
เด็กหนุ่มผู้โชคดีนี่!
อย่างไรก็ตามลู่เฉินไม่ได้หน้ามืดตามัว หลังจากรู้ราคาแล้ว เขาเริ่มอ่านรายละเอียดเงื่อนไขข้ออื่น
ยิ่งอ่านสีหน้ายิ่งไม่น่ามอง
การโอนลิขสิทธิ์เพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันทั้งหมดซึ่งเป็นเรื่องปกติ ลู่เฉินยอมรับได้ แต่การที่ไม่อนุญาตให้เขาร้องเพลงนี้ต่อหน้าสาธารณชนอีกต่อไปมันคืออะไร?
หมายความอีกอย่างว่าหลังจากเขาขายเพลงไปแล้ว จะนำเพลงนี้มาร้องในบาร์เดย์ลิลลี่ยังไม่ได้เลย?
ยังมีอีกข้อคือสิทธิ์ในผลงานเขาของบริษัทชิงอวี่มีเดียต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง ก่อนที่ฝ่ายบริษัทจะยินยอมยกเลิกสัญญา เขาจะไม่สามารถส่งมอบเพลงที่ตัวเองแต่งในวันข้างหน้าให้กับบุคคลที่สาม!
ช่างไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย!
ถ้าลู่เฉินไม่อ่านให้ละเอียดแล้วบุ่มบ่ามเซ็นชื่อลงไป นั่นก็เหมือนเป็นการถูกผูกมัดให้อยู่บนเรือของบริษัทชิงอวี่มีเดียไปโดยปริยาย และเสียสิทธิ์ในผลงานของตัวเองไปโดยสิ้นเชิง
เบื้องหลังราคาแลกเปลี่ยนที่สูงลิ่วแอบซ่อนกับดักเอาไว้จริงๆ
ลู่เฉินเข้าใจแล้ว ยื่นเอกสารสัญญาคืนกลับไปอย่างแน่วแน่ “ขอโทษครับ สัญญาฉบับนี้ผมเซ็นไม่ได้”
ประโยคเดียวกันนี้เขาเคยพูดกับซูชิงเหมยเมื่อวาน
ซ่งซิ่นเหว่ยกำลังรอลู่เฉินลงชื่อ ไม่ได้คิดว่าลู่เฉินจะปฏิเสธ ถึงกับตกตะลึงไป “อะไรนะ?”
ลู่เฉินพูดประโยคเมื่อครู่ซ้ำอีกรอบ
ครั้งนี้ซ่งซิ่นเหว่ยเข้าใจแล้ว เขารู้สึกถึงการถูกดูหมิ่น จึงชักสีหน้า “ผมขอทราบได้ไหมครับว่าทำไม เพราะปัญหาเรื่องราคาอย่างนั้นเหรอ”
“ถ้าอย่างนั้นผมคิดว่าคุณควรรู้ไว้ ราคาเท่านี้คนอื่นเข้าให้ไม่ได้หรอก!”
ความจริงแล้วลู่เฉินรู้ซึ้งในข้อนี้ดี
สมัยปัจจุบันไม่เหมือนยุคปี 80-90 เครือข่ายอินเทอร์เน็ตก้าวไกล การขโมยผลงานเป็นที่นิยม ทำให้วงการเพลงเสื่อมถอยลงมาก พวกนักร้องนักแสดงในวันนี้ต่อสู้เพื่อแย่งแฟนคลับและการตกเป็นเป้าสายตา การโฆษณาที่บ้าคลั่งรูปแบบต่างๆ บล็อกต่างๆ ที่ดึงดูดคนให้เข้าไปดู ไม่ได้เป็นแหล่งสร้างรายได้ที่หาเงินเป็นกอบเป็นกำอีก
ผู้แต่งเพลงที่โด่งดัง ตำแหน่งในสังคมจึงไม่ได้ยิ่งใหญ่เท่าเมื่อก่อนเช่นกัน
อีกอย่างด้วยวิทยาการที่ล้ำสมัย คนทั่วไปก็ยังใช้แอพพลิเคชันโปรแกรม ‘ปรมาจารย์ดนตรี’ ประเภทนี้ทำเพลงได้ เกณฑ์ในการแต่งเนื้อร้องและทำนองถูกลดระดับลงมาก ทำให้ในตลาดมีเพลงระดับล่างเต็มไปหมด
นักแต่งเพลงสมัครเล่นแต่งเพลงที่นำมาร้องได้เพลงหนึ่ง ไม่ต้องจ่ายเงินลงทะเบียนใน ‘ห้องสมุดดนตรีจีน’ เพียงแค่ส่งไปตามเว็บไซต์ดนตรีบางเว็บไซต์ก็ยืนยันสิทธิ์ในเพลงของตัวเองได้ ผู้ซื้อจ่ายแค่สามร้อยถึงห้าร้อยหยวนก็ยอมขายแล้ว
นักแต่งเพลงมืออาชีพได้ราคาสูงกว่ามาก แต่หากคนหน้าใหม่ที่เพิ่งเข้าวงการหรือคนเขียนเพลงระดับล่างเขียนเพลงออกมาได้เพลงหนึ่ง ราคาอย่างมากสุดก็ได้แค่สองถึงสามพันหยวนเท่านั้น แล้วเพลงยังต้องมีคนมาขอซื้อ ยิ่งกว่านั้นคือลดราคาให้แล้วยังไม่มีใครอยากได้
ชิงอวี่มีเดียยอมจ่ายเงินสองหมื่นหยวนเพื่อซื้อเพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันจากลู่เฉิน ถือว่าเป็นการให้เกียรติเทียบเท่าระดับนักแต่งเพลงที่มีชื่อเสียงแล้ว!
นี่เป็นผลงานเพลงชิ้นแรกของลู่เฉิน ยังไม่ได้เผยแพร่สู่ท้องตลาดเลย
ดังนั้นซ่งซิ่นเหว่ยถึงได้โมโหแบบนี้...คนรุ่นใหม่ ทำไมไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำบ้างเลย?
แต่สิ่งที่ลู่เฉินสนใจไม่ใช่เรื่องเงิน
“เงินไม่ใช่ปัญหา...”
เขาพูดอย่างจริงจัง “เงินสองหมื่นผมขายลิขสิทธิ์ให้ได้ แต่เงื่อนไขข้อนี้ผมรับไม่ได้”
ราคาของเพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันมากกว่าสองหมื่นแน่นอน แต่ลู่เฉินคิดถึงความสัมพันธ์ของเฉินเจี้ยนหาวกับซูชิงเหมย อีกทั้งเขาไม่อยากขัดแย้งกับบริษัทมีเดีย ดังนั้นจะเสียเปรียบบ้างก็ไม่เป็นไร
แต่ต้องเป็นแค่เพลงนี้เพลงเดียวเท่านั้น!
ซ่งซิ่นเหว่ยเข้าใจความหมายของลู่เฉิน ท่าทีกลับไม่ได้เปลี่ยนไปเลย เขายิ้มเยาะ “เสี่ยวลู่ นายต้องคิดให้ดี ถ้าไม่มีเงื่อนไขข้อนี้ บริษัทของเราจะเสนอราคาสูงขนาดนี้ไหม นายคิดว่านายเป็นใคร สิทธิ์ในลายเซ็นของนายยังมีอยู่ นี่เป็นโอกาสที่นายจะได้โด่งดังนะ นายต้องรู้จักรักษามันไว้!”
เขาเกือบจะชี้หน้าลู่เฉินแล้วพูดว่า ‘นายอย่าทำเป็นไม่รู้จักเจียมตัวหน่อยเลย!’ ไปแล้ว
ลู่เฉินเลิกคิ้วได้รูป พูดเสียงทุ้มต่ำว่า “ผู้จัดการซ่ง ผมเป็นเพียงคนธรรมดาไม่มีชื่อเสียง บริษัทยิ่งใหญ่อย่างชิงอวี่ผมไม่อาจเอื้อมถึงจริงๆ คุณไปหาคนอื่นเถอะ!”
สองประโยคสุดท้ายของเขาเป็นคำพูดย้อนกลับ ถ้าซูชิงเหมยมาได้ยินเข้าคงโกรธจนควันออกเจ็ดทวาร
ลู่เฉินก็เป็นคนโกรธเป็นเหมือนกัน เขามีความหยิ่งทระนงซ่อนลึกอยู่ในเนื้อแท้ แม้ชีวิตจะกดดันยากแค้น ชักหน้าไม่ถึงหลัง แต่หัวเข่าของเขาแข็งแกร่งมั่นคงไม่ยอมล้มลงง่ายๆ!
พูดจบเขาลุกขึ้นยืน หันไปพยักหน้าให้ต่งเสวียน แล้วบอกกับเฉินเจี้ยนหาวว่า “เถ้าแก่ครับ ผมขอตัวลงไปก่อน อีกเดี๋ยวต้องขึ้นเวทีแล้ว”
ระหว่างการเจรจาของลู่เฉินกับซ่งซิ่นเหว่ยเมื่อครู่ เฉินเจี้ยนหาวนั่งฟังอยู่ตลอดโดยไม่ได้พูดขัด ตอนนี้เขายิ้มแล้วพูดว่า  “นายไปเถอะ ฉันจะอยู่ดื่มเป็นเพื่อนผู้จัดการซ่งสักแก้วสองแก้ว”
“ขอบคุณครับเถ้าแก่!”
ลู่เฉินไม่หันไปมองซ่งซิ่นเหว่ยอีก เขาเดินออกไปจากเขตที่นั่งพิเศษทันที
ซ่งซิ่นเหว่ยหงุดหงิดจนอยากจะขว้างแก้วเหล้าทิ้ง เขามองเฉินเจี้ยนหาว พูดเสียงเย็นว่า “เถ้าแก่เฉิน ลูกน้องคุณเย่อหยิ่งอวดดีจริงๆ วันนี้ถือว่าผมได้เปิดหูเปิดตาแล้ว!”
“ฮ่าๆ คนหนุ่มก็แบบนี้...”
เฉินเจี้ยนหาวหัวเราะ “เป็นแบบนี้ทั้งนั้นแหละ ใครไม่เคยเป็นหนุ่มเลือดร้อนมาก่อนล่ะ? มา ดื่มหน่อยๆ!”
ซ่งซิ่นเหว่ยมีหรือจะดื่มลง เขากำลังลิ้มรสความพ่ายแพ้ที่ไม่เคยมีมาก่อน
......................................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่15 ห้องถ่ายทอดสดที่คึกคัก
ลู่เฉินขึ้นเวทีอีกครั้ง และร้องเพลงอีกสองเพลง
เขาไม่ได้เลือกร้องเพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันและเพลงซินเดอเรลล่าอีก เขาเลือกเพลงรักที่ตัวเองถนัด แล้วก็ได้รับเสียงปรบมืออย่างล้นหลามตามเคย หลังจากลงจากเวทีเขาพูดคุยกับลูกค้าที่คุ้นเคยกันเล็กน้อย
“เสี่ยวลู่ สองเพลงแรกนายร้องได้ดีมากเลย!”
ลูกค้าเก่าคนหนึ่งเอ่ยชมไม่หยุดปาก “เขียนเพลงได้ดี เก่งจริงๆ! ถ้าฉันเปิดบริษัททำเพลงนะ ฉันจะต้องดึงนายมาเซ็นสัญญาให้ได้!”
ลูกค้าคนอื่นในโต๊ะเดียวกันหัวเราะ “ตอนนี้เพลงใหม่ดีๆ มีน้อยมาก ฟังหนุ่มรุ่นใหม่กับนักร้องเกิร์ลกรุ๊ปพวกนั้น มีแต่โคฟเวอร์มาจากเพลงญี่ปุ่นเกาหลี ยุโรปอเมริกา แนวเพลงก็เหมือนออกมาจากพิมพ์เดียวกันไปหมด”
“นั่นน่ะสิ เพลงที่เพราะจริงๆ ถึงจะเป็นเพลงในยุคปี 80-90”
“เหอะๆ นายบอกว่าเพลงเก่าดี แต่คนอื่นจะบอกว่านายหัวโบราณเอา!”
“จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ได้ ความชอบของแต่ละคนไม่เหมือนกัน...”
ลู่เฉินส่วนใหญ่ฟังอย่างเดียว พูดโต้ตอบบ้างเป็นบางครั้ง บรรยากาศในบาร์เดย์ลิลลี่ดีอยู่เสมอ ความสนิทสนมระหว่างลูกค้ากับนักร้องค่อนข้างกลมเกลียว ทุกคนนั่งล้อมวงพูดคุยเหมือนเพื่อน ไม่มีความกดดันใดๆ
มองดูเวลาเลยสี่ทุ่มไปแล้ว เขาลุกขึ้นยืนขอตัวออกมา ลูกค้าไม่ได้รั้งเขาให้อยู่ต่อ
บาร์ย่านทะเลสาบโฮ่วไห่เป็นธุรกิจกลางคืน ช่วงเวลาทองอยู่ที่ประมาณห้าทุ่มถึงตีสอง แต่เวลานี้เป็นเวลาขึ้นร้องของนักร้องที่เซ็นสัญญา ลู่เฉินไม่จำเป็นต้องรับหน้าที่เป็นบริกรอีกแล้ว เขาจึงไม่ต้องอยู่ต่ออีก
เขาไปที่แผนกบัญชี รับเงินค่าจ้างการแสดงของตัวเอง
เงินค่าร้องเพลงกับเงินรางวัลของนักร้องหลักถูกคิดรวมกัน ลู่เฉินร้องเพลงห้าเพลง หนึ่งเพลง 30 หยวน ทั้งหมดก็ 150 หยวน ส่วนเงินส่วนแบ่งจากรางวัล 70% แบ่งมาแล้วได้ 2,150 หยวน
2,300 หยวน เป็นเงินที่ลู่เฉินหาได้ในคืนนี้
ถ้าหาเงินได้เท่านี้ทุกวัน เดือนหนึ่งได้สักหนึ่งแสนหยวนคงไม่ใช่ฝันลมๆ แล้งๆ แต่มันเป็นไปไม่ได้
เพราะลูกค้าของบาร์เดย์ลิลลี่ไม่ใช่พวกลูกเศรษฐีที่ใช้เงินมือเติบ เงินรางวัลที่ให้สมเหตุสมผลมาก เมื่อคืนกับคืนนี้ที่ลู่เฉินได้เงินรางวัลมากกว่า 2,000 หยวนขึ้นไป ทั้งหมดเป็นเพราะฝีมือการร้องเพลงของเขาพัฒนาขึ้นราวกับเกิดใหม่ ทั้งยังมีเพลงผลงานใหม่สองเพลงที่นำออกมาร้องให้ทุกคนรู้สึกแปลกใหม่และประทับใจ
แต่ความความตื่นเต้นนี้ย่อมอยู่ได้ไม่นาน ดังนั้นในสถานการณ์ปกติ ทุกเดือนเขาจะหาได้อย่างมาก 10,000 หยวนขึ้นไป ถ้าอยากได้มากกว่านี้ต้องออกไปหาข้างนอก ไปร้องเพลงที่บาร์อื่นร่วมด้วย
หากพูดถึงด้านรายได้เพียงอย่างเดียว นักร้องในบาร์ขอแค่มีสถานที่ที่มั่นคงอยู่ได้ ก็ถือว่าเป็นอาชีพที่ไม่เลวเลย อย่างน้อยในเมืองหลวงที่พื้นที่บ่อเงินบ่อทองแบบนี้ ทำงานหาเงินเลี้ยงชีพได้สบายไม่มีปัญหา
ปัญหาอยู่ที่งานลักษณะนี้มีคนทำได้นานน้อยมาก ส่วนใหญ่จะตั้งความหวังไว้ที่การสร้างชื่อเสียงอยากโด่งดังกันทั้งนั้น เมื่อฝันสลายคงทำได้เพียงกลับไปสู่จุดเดิมเงียบๆ หรือจมหายไปเลย
ลู่เฉินเองก็มีความหวัง ความฝันของเขายิ่งใหญ่
เขาออกมาจากบาร์ นำเงินไปฝากที่ตู้ ATM บนถนนคนเดิน จากนั้นวิ่งไปที่สถานีรถไฟใต้ดินใกล้ๆ
เมื่อกลับมาถึงห้องเช่าชั้นใต้ดิน เป็นเวลาห้าทุ่มพอดี
เวลาระดับนี้ถือว่าเร็วมากแล้ว ตอนดึกในรถไฟใต้ดินคนไม่มากนัก ไม่เช่นนั้นถ้าเป็นเวลากลางวัน จำนวนคนเบียดเสียดแน่นขบวนรถ คงไม่สามารถเดินทางได้คล่องตัวแบบนี้
หลี่เฟยอวี่ไม่อยู่บ้าน คืนสุดท้ายของสุดสัปดาห์เป็นเวลาแฮปปี้ของเขา
ดังนั้นการแสดงสดออนไลน์คืนนี้ เขาต้องพึ่งตัวเองแล้ว
หลังจากเปลี่ยนไมโครโฟนกับกล้องเว็บแคม เขาเปิดคอมพิวเตอร์ เข้าเว็บไซต์ ‘ลานแสงดาว’ ลงชื่อบัญชีและรหัสผ่านของตัวเองในหน้าหลัก แล้วเข้าสู่ ‘ห้องถ่ายทอดสดของลู่เฟย’ อย่างรวดเร็ว
แม้คอมพิวเตอร์ของลู่เฉินจะเก่ามากแล้ว แต่การเข้าถึงหน้าเว็บไซต์แสดงสดออนไลน์ยังไม่มีปัญหา บนหน้าจอปรากฏภาพของเขาชัดเจน
“ฮัลโหล! ฮัลโหล!”
ลู่เฉินพูดทักทายใส่ไมโครโฟน ทดสอบการติดตั้งว่าราบรื่นดีไหม
สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ บนหน้าจอปรากฏกล่องข้อความเด้งขึ้นมาหลายอัน
“ฉางเจียง ฉางเจียง ฉันคือหวงเหอ!”
“ได้ยินแล้ว ได้ยินแล้ว ในที่สุดลูกพี่ก็ปรากฏตัว ปล่อยให้พวกเรารอตั้งนาน!”
“โปรยดอกไม้แสดงความยินดี!”
“เมียจ๋า รีบมาดูพ่อรูปหล่อเร็ว!”
“...”
ลู่เฉินเพิ่งสังเกตุเห็นตอนนี้เองว่าบนหน้าจอมีคนดูอยู่ถึง 427 คน หมายถึงว่ามีคน 400 กว่าคนกำลังรอดูเขาถ่ายทอดสด ดังนั้นแถบความคิดเห็นจึงปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว
แม้ในเบื้องต้นเขาประกาศไปแล้ว บอกว่าเขาจะถ่ายทอดสดตอนห้าทุ่มตรง แต่นึกไม่ถึงว่าจะมีคนเข้ามารอดูมากมายขนาดนี้ เขาตื่นเต้นมากแล้วยังรู้สึกตื้นตันนิดหน่อยด้วย
“ขอโทษจริงๆ ครับ...”
ลู่เฉินรีบพูด “ผมเพิ่งเลิกงาน ไม่ได้คำนวณเวลาให้ดี ทำให้ทุกคนรอนานเลย ขอโทษครับขอโทษ!”
เขาเพิ่งพูดจบ ข้อความก็มาเพิ่มมากกว่าเดิมทันที
“คนไลฟ์สดยังต้องทำงานในคืนวันสุดสัปดาห์ด้วยเหรอ บริษัทไหนช่างไร้มนุษยธรรม!”
“นั่นน่ะสิ พวกเราจะโทรศัพท์ไปร้องเรียนหน่วยตรวจสอบให้!”
“แล้วยังทำงานถึงห้าทุ่มอีก จะมากเกินไปแล้วนะ!”
“น่าสงสารพี่รูปหล่อ!”
“...”
ลู่เฉินทำหน้าไม่ถูก รีบอธิบายว่า “ผมร้องเพลงอยู่ในบาร์แถวทะเลสาบโฮ่วไห่ครับ จัดว่าเป็นนักร้องในบาร์ครับ เวลาทำงานคือตอนกลางคืน ก็เลยกลับมาดึก”
“โฮ่วไห่? ฉันไปบ่อยนะ อยู่บาร์ไหน ทำไมเหมือนไม่เคยเห็นคนจัดรายการเลย!”
“เป็นนักร้องในบาร์นี่เอง มิน่าถึงร้องเพลงเพราะขนาดนี้!”
“พวกนายเลิกพูดมากได้แล้ว รีบให้เขาร้องเพลงเถอะ หูของฉัน**จนทนไม่ไหวแล้ว!”
“**ขนาดนั้นเลย? งั้นเอาคอตตอนบัดแหย่หน่อย จะดีขึ้นเอง”
“ฮ่าๆๆ...”
ลู่เฉินมองดูความคึกครื้นบนหน้าจอแล้วรู้สึกมีความสุข ความว้าวุ่นใจในครั้งแรกของการถ่ายทอดสดหายเป็นปลิดทิ้งอย่างรวดเร็ว อารมณ์ผ่อนคลายลงไม่รู้ตัว
บรรยากาศในห้องถ่ายทอดสดกับในบาร์แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง แต่เมื่อคุ้นชินแล้วก็ดีมากจริงๆ
ยอดผู้เข้าชมออนไลน์พุ่งสูงขึ้น จาก 425 กลายเป็น 725 ในทันใด มีคำทักทายบนแถบข้อความเข้ามาไม่หยุด
นี่เป็นความรู้สึกที่ไม่อาจสัมผัสได้จากการแสดงในบาร์ นี่แหละเสน่ห์ของโลกออนไลน์!
“เอ๋? ฉันรู้สึกว่าผู้ออกอากาศจะเปลี่ยนห้องไปแล้ว ไม่ใช่ห้องเดิมของพี่เฟยนี่นา!”
“เปลี่ยนชื่อห้องเฉยๆ ตกใจอะไร!”
“โอ้โห ฉันกำลังบอกว่านี่เป็นบ้านของผู้ออกอากาศใช่ใหม พวกนายไม่เห็นเหรอ”
“ใช่แล้วๆ ผู้ออกอากาศพักอยู่ไหน ทำไมดูโทรมจัง!”
“น่าจะเป็นห้องชั้นใต้ดิน เมื่อก่อนฉันเคยเช่าอยู่ คล้ายๆ แบบนี้แหละ”
“เห็นใจผู้ออกอากาศจัง!”
“...”
หัวข้อสนทนาของผู้ชมเบี่ยงเบนไปมาจนไปถึงเรื่องที่พักของลู่เฉิน
เขตชุมชนเก่าหลายสิบปี แถมยังมีห้องที่ถูกสร้างไว้ชั้นใต้ดินอีก ห้องเล็กๆ แน่นอนว่าสภาพไม่ได้ดีเท่าไร
หลี่เฟยอวี่แม้จะเป็นเพื่อนบ้านของลู่เฉิน แต่เขายอมควักเงินตกแต่งห้องใหม่ มองดูแล้วสภาพดีกว่ากันมาก ไม่เหมือนห้องของลู่เฉินที่ทรุดโทรมสุดๆ
ระบบแจ้งเตือน : ความสุข 888  (เงินⅠ) มอบดาว 100 ดวงให้ผู้ออกอากาศ!
ระบบแจ้งเตือน : ซูเปอร์แมนใส่กางเกงในด้านนอก (เหล็กดำⅡ) มอบดาว 100 ดวงให้ผู้ออกอากาศ!
ระบบแจ้งเตือน : มังกรในอ่าวลึก (บรอนซ์Ⅴ) มอบดาว 100 ดวงให้ผู้ออกอากาศ!
ระบบแจ้งเตือน : พุดดิ้งคริสตัง (บรอนซ์Ⅱ) มอบดาว 100 ดวงให้ผู้ออกอากาศ!
...
ระบบแจ้งเตือน : ราชานักทำนายหลี่ไป๋ (ทองคำⅢ) มอบยานรบอวกาศ 1 ลำให้ผู้ออกอากาศ!
ยานรบอวกาศอีกแล้ว จากราชานักทำนายหลี่ไป๋คนเดิม!
ลู่เฉินยังไม่ทันร้องเพลงเลย ผู้ชมส่งดาวรางวัลให้เขามากมาย ราชานักทำนายหลี่ไป๋อีกแล้วที่มอบยานรบอวกาศหนึ่งลำให้เขา
ยานรบอวกาศหนึ่งลำไม่เพียงเท่ากับเงิน 1,000 หยวน ยังได้โอกาสในการปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนบนเว็บไซต์ครั้งหนึ่งด้วย
ในใจของลู่เฉินรู้สึกอบอุ่น เห็นได้ชัดว่าเหล่าผู้ชมมองเห็นว่าห้องเช่าของเขาเก่าทรุดโทรมซอมซ่อมากแค่ไหน จึงมอบรางวัลเพื่อเป็นการแสดงความห่วงใยและการสนับสนุน
ขณะนี้จำนวนผู้เข้าชมทะลุ 1,000คน และเพิ่มขึ้นมากอย่างรวดเร็ว!
ลู่เฉินตั้งใจเข้าไปดูจำนวนผู้ติดตามของเขา
5,279!
นี่มันอะไรกัน?
ลู่เฉินรู้สึกไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ต้องรู้ว่าเมื่อตอนเที่ยงเพิ่งมีจำนวนบัญชีผู้ติดตามของเขาเพียง 2,722 บัญชีเท่านั้น ทำไมพอถึงตอนเย็นถึงเพิ่มขึ้นอีกเป็นเท่าตัว?
ลู่เฉินเพิ่งเริ่มเล่นเว็บไซต์ ‘ลานแสงดาว’ แม้จะได้หลี่เฟยอวี่สอนความรู้ใหม่ๆ ให้เขามากมาย แต่เขายังเป็นมือใหม่อยู่เลย ยังมีอีกหลายเรื่องที่เขาไม่รู้ชัดเจน ดังนั้นจึงคิดไม่ออกว่าปัญหาอยู่ที่ตรงไหน
คิดไม่ออกก็ไม่คิดแล้ว เอาเป็นว่าเป็นเรื่องดีไม่ใช่เรื่องเลวร้าย!
“ขอบคุณราชานักทำนายหลี่ไป๋นะครับสำหรับยานรบอวกาศ...”
เขาพูดออกไมโครโฟน “และขอบคุณทุกท่านด้วยที่ให้การสนับสนุน ผมจะร้องเพลงที่ผมแต่งขึ้นให้ทุกท่านฟังก่อน ชื่อเพลงว่าเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน เชื่อว่าเพื่อนๆ หลายคนคงจะเคยได้ยิน หวังว่าทุกคนจะชอบกันนะครับ”
หลังหยุดครู่หนึ่งแล้ว ลู่เฉินเอ่ยต่อว่า “คืนนี้ ยังมีเพลงที่ผมแต่งอีกเพลงมอบให้กับทุกคนด้วย!”
เขาไม่ได้ดูความคิดเห็นบนบนหน้าจออีก กอดกีต้าร์ไว้แล้วเริ่มร้องเพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน
“เพราะมาก!” “ซาบซึ้ง!” “อยากร้องไห้!”
เสน่ห์ของผลงานเพลงคลาสสิคแบบนี้คือเหมือนเพลงพิฆาต ไม่ว่าในบาร์เดย์ลิลลี่หรือใน ‘ลานแสงดาว’ ทั้งคนที่เคยฟังหรือคนที่เพิ่งเข้ามาในห้องถ่ายทอดสดออนไลน์ต่างถูกเสียงเพลงดึงดูดใจ
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือผ่านการร้องการแสดงมาหลายครั้งแล้ว ความรู้สึกอารมณ์ของเพลงที่ลู่เฉินถ่ายทอดออกมายิ่งลึกซึ้งกินใจ ทั้งยังเทคนิคการเล่นกีต้าร์ที่พิเศษของเขา เพียงพอที่จะทำให้เหล่าผู้ฟังที่ไม่ได้เรียกร้องมาตรฐานที่สูงส่งนักพึงพอใจ
หลังจากร้องเพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันจบ คำชื่นชมหลั่งไหลเข้ามา รางวัลแสงดาวมากมายวิบวับเต็มหน้าจอ!
ลู่เฉินมีแรงฮึดขึ้นมาทันที เขาร้องเพลงต่อเนื่องอีกห้าเพลง ทั้งหมดเป็นเพลงยอดนิยมสมัยใหม่ที่เขาถนัด แม้จะไม่น่าตื่นตาตื่นใจเท่าเพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน แต่ก็สามารถทำให้บรรยากาศในห้องถ่ายทอดสดคึกคักขึ้นกว่าเดิม
ระหว่างการแสดง ลู่เฉินเริ่มตอบโต้กับผู้ชมมากขึ้น ตอบคำถามหลายคำถาม
หลี่เฟยอวี่เคยบอกกับเขาว่าการเปิดเครือข่ายการแสดงออนไลน์สำคัญมาก อาศัยแค่การร้องเพลงอย่างเดียวไม่พอกระตุ้นอารมณ์ของผู้ชม ต้องพูดคุยเล่าเรื่องตลกให้ทุกคนฟังบ้าง ส่วนหนึ่งเพื่อลดช่องว่างระหว่างผู้ชมกับผู้แสดง อีกด้านหนึ่งก็เพื่อพักเสียงของตัวเองด้วย
การแสดงสดออนไลน์มุ่งแสวงหายอดแฟนคลับผู้ติดตาม เมื่อมีคนติดตามมากก็จะได้เงินมากตามไปด้วย ปริมาณผู้ติดตามของผู้ออกอากาศจะตัดสินการจัดอันดับในเว็บไซต์ออนไลน์ ผู้ชนะที่แท้จริงได้กินทุกตา!
ลู่เฉินยังขาดประสบการณ์ แต่เขายอมละทิ้งความถือตัว พูดคุยทักทายกับผู้ชมอย่างเป็นกันเอง ความจริงแล้วมันไม่ได้ยากเลย แม้จะมีคนจำนวนหนึ่งที่ตั้งใจเข้ามาก่อกวน แต่ผู้ชมส่วนใหญ่ดีมาก
การร้องเพลงแสดงสลับกับการพูดคุยเสวนากันทั้งสองฝ่าย ทำให้เวลาล่วงเลยไปจนถึงตีหนึ่ง
....................................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 16 แม่ทัพลู่
เวลาผ่านไปถึงหลังเที่ยงคืน ภายใน ‘ห้องแสดงสดลู่เฟย’ คนกลับไม่ได้น้อยลงมากนัก
จำนวนผู้เข้าชม 1975 รายแม้จะไม่มากเทียบเท่ากับผู้ออกอากาศชื่อดังใน ‘ลานแสงดาว’ แต่สำหรับลู่เฉินแล้ว การเป็นผู้ออกอากาศหน้าใหม่อย่างเขาถือว่าได้คะแนนดีเยี่ยมแล้ว
ไม่มีการเซ็นสัญญา ไม่มีการแนะนำ ยิ่งไม่มีการสร้างกระแส  เขาอาศัยความสามารถของตัวเองล้วนๆ
จำนวนแฟนคลับผู้ติดตาม 7120 เพิ่มขึ้นจากเดิมมาก ห่างจำนวน 10000 ที่จะได้เซ็นสัญญาอีกไม่ไกล
อาศัยช่วงที่บรรยากาศกำลังไปได้สวย ลู่เฉินนำเพลงผลงานของตัวเองเพลงที่สองซินเดอเรลล่า ออกมาร้อง
ทำนองเรียบง่ายแต่ประทับใจ ความจริงใจมั่นคงถูกแสดงออกมา ย่อมทำให้ผู้ชมออนไลน์ให้การยอมรับโดยไม่มีข้อแม้
แต่ระดับความชื่นชอบที่มีต่อเพลงนั้นซินเดอเรลล่า ยังแพ้ให้กับเพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน
“เพลงนี้เพราะมากเลย ฉันชอบ!”
“เพราะตรงไหน ฟังดูน่าสมเพชจะตาย หมาโสดที่น่าสมเพช โฮ่งโฮ่งโฮ่ง!”
“ผู้ออกอากาศหมาบ้า เดือนหนึ่งได้เงินเป็นล้าน!”
“มนุษย์โปรแกรมเมอร์ผนวกกับหมาโสดผ่านมาทางนี้ ทำไมฉันตามหาซินเดออเรลล่าของฉันไม่เจอเล่า?”
“น่าตีผู้ออกอากาศมากๆๆ ร้องเพลงจนฉันร้องไห้เลย พรุ่งนี้จะไปทำงานยังไง?”
“ฟังแล้วเสียใจ ไปละ”
“...”
มองดูแถบข้อความที่เลื่อนผ่านเรื่อยๆ ลู่เฉินรู้สึกกระอักกระอ่วน
คิดแล้วก็พอเข้าใจได้ ในช่วงเวลานี้คนที่ฟังเพลงออนไลน์ ส่วนใหญ่เป็นคนโสด
เพลง ‘ซินเดอเรลล่า’ มีเนื้อหาที่ทำร้ายจิตใจคนโสดอยู่ไม่น้อย เห็นได้ชัดว่ามากกว่าเพลง ‘เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน’
ลู่เฉินคิดแล้วพูดออกไมโครโฟนว่า
“ความจริงแล้วผมเหมือนกับทุกคนนั่นแหละ ผมก็โสดเหมือนกัน”
“เล่าเรื่องตลกขำขันให้ทุกท่านฟังบ้าง วันนี้ตอนเที่ยงผมไปรับประทานอาหารเที่ยง เพิ่งกินไปได้สองคำ ตะเกียบของผมไปคีบถูกหนอนตัวหนึ่ง ผมเลยต่อว่าเถ้าแก่ด้วยความโมโห ทำไมในกับข้าวถึงมีหนอน?”
แถบข้อความบนหน้าจอเว้นระยะห่างมากขึ้น ทุกคนกำลังแปลกใจในเรื่องที่ลู่เฉินเล่า
ลู่เฉินเล่าต่อ
“เถ้าแก่มองดูแล้วพยักหน้า มีหนอนน่ะถูกแล้ว เพราะนายเป็นหมาโสดยังไงเล่า โต๊ะข้างๆที่เป็นคู่รักเขาได้หนอนสองตัว!”
เขาเพิ่งเล่าจบ ข้อความบนหน้าจอเด้งขึ้นเป็นพัลวันจนเต็มหน้าจอภายในพริบตาเดียว
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ขำเป็นบ้าเลย!”
“หมาโสดผ่านมาอีกครั้ง พวกนายคุยกันสิ ฉันจะดูเฉยๆ”
“ตอนแรกอยากหัวเราะแต่พอได้ยินเรื่องตลกของผู้ออกอากาศ ฉันล่ะอยากจะร้องไห้อีกครั้ง”
“ผู้ออกอากาศถึงจะหล่อมาก แต่เรื่องตลกของเขาก็เล่าได้ดีนะ ให้คะแนนเต็ม!”
“ร้านอาหารร้านนี้อยู่ที่ไหน? พรุ่งนี้ผมจะไปกินหนอน!”
“คนที่บอกว่าจะกินหนอนเมื่อกี้น่ะ รอผมด้วย ผมไปด้วย!”
“ถ้าอย่างนั้นพวกนายก็ได้กินหนอนสองตัวน่ะสิ...”
“พวกเกย์ไปไกลๆ เลย!”
“...”
ความคึกครื้นในห้องแสดงสดกลับมาอีกครั้ง มากยิ่งกว่าเดิมด้วยซ้ำ
ลู่เฉินอาศัยจังหวะนี้พูดว่า
“ตอนนี้ดึกมากแล้ว ต่อให้เป็นหมาโสดก็สมควรพักผ่อนได้แล้ว ทุกคนยังต้องไปทำงานต้องเข้าเรียน ฉะนั้นคืนนี้ผมขอออกอากาศเท่านี้ก็แล้วกันครับ การแสดงสดครั้งหน้าผมจะประกาศอีกที ขอบคุณทุกท่านอีกครั้งนะครับ!”
แม้จะมีหลายคนที่โวยวายอยากให้ลู่เฉินร้องเพลงอีกสักสองเพลง เล่าเรื่องตลกอีกหลายเรื่องแต่คนส่วนใหญ่ก็เข้าใจเขา ทั้งยังรอคอยการแสดงสดครั้งหน้าของเขา
รางวัลแสงดาวชุดสุดท้ายปรากฏขึ้นวิบวับท่วมหน้าจออีกครั้ง!
ลู่เฉินมองดูดาวรางวัลอีกครั้ง ได้มากถึง 2.8T ถ้าเทียบตามอัตราส่วน 50% ก็คือจะได้เงิน 1400 หยวน เข้ากระเป๋า ช่วงเวลาที่เขาแสดงสดเมื่อครู่ยังไม่ใช่ช่วงเวลาทอง และการแสดงก็ไม่ได้นานมากด้วย
ถ้าแนวโน้มการหารายได้เป็นแบบนี้ต่อไป เขาจะช่วยครอบครัวปลดหนี้ได้โดยไม่ใช่ฝันลมแล้งอีกต่อไป
เส้นทางนี้เขาเดินถูกทางแล้ว!
“ผู้ออกอากาศ ได้โปรดติดต่อฉันเป็นการส่วนตัว มีธุระสำคัญจะคุยด้วย!”
ลู่เฉินกำลังจะปิดการแสดง อยู่ๆก็มองเห็นข้อความจากหลี่ไป๋เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ
ผู้เข้าชมออนไลน์กับผู้ออกอากาศสามารถพูดคุยกันเป็นการส่วนตัวได้ในห้องแสดงสด เพียงแต่เพื่อป้องกันการรบกวนที่จะส่งผลถึงการแสดงสด ดังนั้นมักจะถูกปิดไว้ ของลู่เฉินก็เช่นกัน
ราชาแห่งการทำนายหลี่ไป๋เป็นผู้ชมชั้นสูง แต้มดาวของเขาใน ‘ห้องแสดงสดลู่เฟย’ อยู่ในอันดับสูงสุด เพราะได้มอบรางวัลยานรบอวกาศให้ลู่เฉิน ทำให้ผู้เข้าชมลู่เฉินมากขึ้นตามไปด้วย
ด้วยเหตุนี้ลู่เฉินจึงลังเลนิดหน่อย แล้วก็ส่ง ID ไปให้เพื่อส่งคำเชิญการพูดคุยส่วนตัว
ลู่เฉิน :
“สวัสดีครับ”
ราชาแห่งการทำนายหลี่ไป๋ :
“สวัสดีครับ แม่ทัพลู่!”
ลู่เฉิน :
“แม่ทัพลู่?”
ราชาแห่งการทำนายหลี่ไป๋ :
“อิอิ นี่คือยศสูงสุดแห่งขุนศึกตระกูลลู่ของพวกเรา!”
ลู่เฉิน :
“หา?”
ราชาแห่งการทำนายหลี่ไป๋ :
“เข้ามาในกลุ่มดาวคุณก็จะรู้เอง!”
เขาส่งลิ้งค์หน้าเว็บไซต์ ห้องสนทนาของ ‘เว็บไซต์ลานแสงดาว’ ให้
ห้องสนทนาของ ‘เว็บไซต์ลานแสงดาว’ มีชื่อว่าเขตทะเลแห่งดวงดาว แต่ทุกคนเรียกสั้นๆว่ากลุ่มดาว เพราะในนั้นมีกลุ่มหลายกลุ่ม ซึ่งแต่ละกลุ่มเป็นตัวแทนของผู้ออกอากาศแต่ละคน
ในเขตกลุ่มดาว ผู้ออกอากาศที่ได้เซ็นสัญญาสามารถสร้างกลุ่มดาวของตัวเองได้ เหมือนกับเป็นช่องเดี่ยวของตัวเอง แฟนคลับหรือผู้ชมพอเข้ามาร่วมในกลุ่มดาวแล้ว สามารถพูดคุยกันได้อย่างอิสระ
กลุ่มดาวนั้นสำคัญต่อผู้ออกอากาศมาก ทั้งใช้รวบรวมจำนวนคนเพื่อสร้างเสาหลัก ทั้งยังมีคนที่เข้ามาดูเข้ามาไต่ถามอีกมากมาย เพียงลงคลิปวีดีโอของการแสดงสดหรือรูปภาพส่วนตัว ก็จะสามารถเผยแพร่ของมูลออกไปได้ไม่สิ้นสุด
นอกจากผู้ออกอากาศแล้ว สมาชิกระดับทองคำของ ‘ลานแสงดาว’ สามารถตั้งกลุ่มแฟนคลับภายในกลุ่มดาวได้ด้วย เพื่อช่วยเหลือผู้ออกอากาศของตัวเองเรียกร้อง ดึงดูดผู้คนเข้ามาให้มากขึ้น ด้วยเหตุนี้จำนวนแฟนคลับในกลุ่มยิ่งมีมากยิ่งดี แสดงถึงระดับความนิยมของผู้ออกอากาศ
ลู่เฉินรู้เรื่องของกลุ่มดาวอยู่ แต่เขายังไม่ได้เซ็นสัญญาอย่างเป็นทางการ ดังนั้นจึงเป็นแค่ผู้พเนจร จากที่คิดว่าต้องรอจนมีแฟนคลับติดตามเกินหนึ่งหมื่นค่อยสร้างกลุ่มดาวเล่นๆ
คิดไม่ถึงว่าราชาแห่งการทำนายหลี่ไป๋จะทำเซอร์ไพรส์ให้เขา
ขุนศึกตระกูลลู่...เป็นชื่อกลุ่มแฟนคลับ ความยิ่งใหญ่ของชื่อส่องประกายจนตาแทบบอด!
ราชาแห่งการทำนายหลี่ไป๋เป็นผู้สร้างกลุ่มดาวกองทัพตระกูลลู่ขึ้นมา เขาขึ้นป้ายของตัวเองว่า ‘ประธานและหัวหน้าผู้สมคบคิด’ ทั้งยังตั้งชื่อป้ายของลู่เฉินว่า ‘แม่ทัพใหญ่’ มีอำนาจสูงสุดในกลุ่มนี้
และนี่คือที่มาของคำว่า ‘แม่ทัพลู่’
เมื่อเข้าใจเรื่องราวแล้วลู่เฉินทั้งประทับใจทั้งขบขัน
แต่ในกลุ่มดาว สิ่งที่เหนือไปกว่านี้คือชื่อและฉายาต่างๆ ที่มีนับไม่ถ้วน เขาโล่งใจลงอย่างรวดเร็ว
สิ่งที่ทำให้ลู่เฉินประหลาดใจคือกลุ่มดาวกองทัพตระกูลลู่เพิ่งสร้างได้ไม่ถึง 24 ชั่วโมง แต่มีสมาชิกมากถึง 2860 ราย แล้วยังมีข้อความเชิญชวนที่ถูกส่งออกไปและตอบกลับมาอีกล้นเหลือ มีความเคลื่อนไหวในกลุ่มสูงมาก
บนสุดในนั้นคือไฟล์แนบสองไฟล์ เป็นคลิปวีดีโอถ่ายทอดสดของลู่เฉิน
‘ผู้ออกอากาศ...เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันห้ามพลาดเพลงเด็ด!’
แถบไฮไลต์สีแดงบนข้อความเน้นย้ำให้เห็นชัด ในลิงค์นั้นเป็นวีดีโอที่ลู่เฉินร้องเพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน ตั้งแต่ต้นจนจบ ระหว่างนั้นยังมีความคิดเห็นจากราชาแห่งการทำนายหลี่ไป๋
เช่นว่า เพลงบัลลาดที่เพราะที่สุดที่ได้ฟังในวันนี้  หรือผลงานจากพรสวรรค์ และดาวดวงใหม่ส่องแสงเปล่งประกายแห่งลานแสงดาว...
ราชาแห่งการทำนายหลี่ไป๋ใส่คำเยินยอให้มากที่สุด ทำเอาลู่เฉินอ่านแล้วหน้าแดง
ในไฟล์แนบหลัก มีคนตอบกลับมากกว่า 2000 ราย จากทั้งแฟนคลับในกลุ่มดาวและจากผู้เข้าเยี่ยมชม ที่แสดงความชื่นชมเพลงนี้ ทั้งบอกว่าเขียนเพลงได้ดี ร้องเพลงเพราะ ล้วนแล้วแต่เป็นข้อความให้กำลังใจ
เพราะในไฟล์แนบนั้นมีช่องทางเชื่อมต่อไปถึง ‘ห้องแสดงสดลู่เฟย’ ลู่เฉินจึงเข้าใจว่าแฟนคลับของตัวเองที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วได้อย่างไรทั้งที่ยังไม่เปิดการแสดง
เขาบอกกับราชาแห่งการทำนายหลี่ไป๋ว่า :
“ขอบคุณ คุณมากจริงๆ!”
ราชาแห่งการทำนายหลี่ไป๋ตอบกลับ:
“ไม่ต้องเกรงใจ ฉันชอบเพลงของคุณ และชอบผลงานเพลงที่คุณแต่ง ฉันรู้สึกว่าอนาคตคุณจะได้เป็นนักร้องดัง อย่างนั้นฉันก็จะได้เป็นแฟนคลับอันดับหนึ่งของคุณ!”
ลู่เฉินหัวเราะ :
“เหอะ เหอะ สมพรปากเถอะ ผมจะพยายาม!”
ราชาแห่งการทำนายหลี่ไป๋
:คุยกันแบบนี้ไม่ค่อยสะดวก เพิ่มเพื่อนในเฟยซวิ่นเถอะ กลุ่มหมายเลข 494193990”
ลู่เฉินทำตามที่บอก เปิดเฟยซวิ่นแล้วกดเพิ่มเพื่อนตามเบอร์ที่ให้มา
คำเชิญของเขาถูกอนุญาตอย่างรวดเร็ว กลุ่มในเฟยซวิ่นตั้งชื่อเหมือนกันว่าขุนศึกตระกูลลู่ แน่นอนว่าหัวหน้ากลุ่มคือหลี่ไป๋
“ทุกคน ขอต้อนรับแม่ทัพลู่ของพวกเรา!”
หลี่ไป๋เพิ่มสถานะให้ลู่เฉินเป็นผู้จัดการกลุ่มด้วย ทั้งยังตั้งให้หน้าจอแชทปรากฏภาพดอกไม้ไฟจุดขึ้นนับไม่ถ้วน
จากนั้นในกลุ่มเฟยซวิ่นก็เกิดการเคลื่อนไหว
“ว้าว! ผู้ออกอากาศมาแล้ว!”
“ขอข้อมูลส่วนตัวของผู้ออกอากาศหน่อย อายุ น้ำหนัก ส่วนสูง สัดส่วน...รูปถ่าย!”
“ผู้ออกอากาศเป็นพี่ชายรูปหล่อ พี่ชายรูปหล่อต้องเป็นของฉันทุกคน!”
“แม่ให้ฉันปิดคอมพิวเตอร์ ดีนะที่ไม่ได้ปิด(*^__^*)”
“ท่านหญิงเยี่ยมยุทธ!”
“...”
หากเทียบกับในห้องแสดงสด ลู่เฉินคุ้นเคยกับกลุ่มในเฟยซวิ่นมากกว่า เขาตอบคำถามไปหลายข้อ กลายเป็นเข้ากันได้ดีกับคนในกลุ่ม บรรยากาศสนุกสนานมีความสุข
ราชาแห่งการทำนายหลี่ไป๋ตั้งค่ากลุ่มนี้ขึ้นมาในเฟยซวิ่นให้รับสมาชิกได้ 5000 คน เป็นเงื่อนไขของกลุ่มระดับสูงที่ต้องจ่ายเงิน แต่ว่าตอนนี้มีสมาชิกเพียง 400 กว่าคนเท่านั้น ถ้าเทียบกับกลุ่มดาวแล้วยังถือว่าน้อยนัก
เขาพูดในกลุ่มว่า
“ตอนนี้แฟนคลับของแม่ทัพลู่มีประมาณ 7200 คน การเซ็นสัญญาต้องได้ผู้ติดตาม 10000 คน เหลืออีกไม่มากแล้ว ดังนั้นหวังว่าทุกคนจะช่วยกันลากเพื่อนเข้ามา พวกเราไม่ซื้อแฟนคลับ พวกเราอยากได้แต่แฟนคลับตัวจริง!”
ยอดแฟนคลับ 10000คน ที่ติดตามใน ‘ลานแสงดาว’ จึงจะได้เซ็นสัญญาเป็นเงื่อนไขสำคัญ เนื่องจากหลังจากการเซ็นสัญญาแล้ว ผู้ออกอากาศจะได้เงินรางวัลในอัตราส่วนที่มากขึ้น ยังได้โอกาสในการแนะนำจากเว็บไซต์ ดังนั้นมีหลายคนที่ทำได้ไม่ถึงยอดก็จะไปซื้อแฟนคลับ
ผู้ออกอากาศหลายคนที่ได้แฟนคลับเป็นแสนเป็นล้านคนอย่างง่ายดาย พอไปคัดกรองดู มีแฟนคลับตัวจริงแค่หนึ่งในสิบส่วน
เมื่อเทียบกันแล้ว ผู้ติดตามของลู่เฉินมีระดับดาวสูงลิ่ว ที่สำคัญคือแฟนคลับเหล่านี้นอกจากจะมาจาก หลี่เฟยอวี่ส่วนหนึ่งแล้ว ยังได้จากน้ำเสียงที่ดึงดูดผู้คนของเขาจากการแสดงสดสองครั้ง
ไม่มีการแนะนำ ไม่มีการสร้างกระแส คะแนนแบบนี้ผู้ออกอากาศใน ‘ลานแสงดาว’ น้อยนักที่จะได้
ไม่มีใครสงสัยว่าเขาจะได้เซ็นสัญญากับ ‘ลานแสงดาว’ หรือไม่ ราชาแห่งการทำนายหลี่ไป๋หวังเพียงแต่จะเร่งกระบวนการให้ลู่เฉินเป็นที่รู้จักมากขึ้นให้เร็วที่สุด
โลกออนไลน์ช่างน่าฉงนใจเพียงนี้ ถ้าเป็นเมื่อสองวันก่อน ผู้สนับสนุนคนนี้ยังไม่รู้จักลู่เฉิน ตอนนี้กลับกลายเป็นเขาช่วยคิดแผนให้ลู่เฉินด้วยความกระตือรือร้น ตั้งตนเป็นแฟนคลับอันดับหนึ่ง!
ข้อเสนอของราชาแห่งการทำนายหลี่ไป๋ได้รับการตอบรับจากทุกคน สมาชิกในกลุ่มแชทหลายคนอาศัยแอพพลิเคชันเฟยซวิ่นและโมเมนต์สาธารณะในเฟยซิ่นเผยแพร่ชื่อเสียงให้ลู่เฉิน
ความอบอุ่นใจดีของพวกเขาทำให้ลู่เฉินรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างเปี่ยมล้นในค่ำคืนนี้!
.....................................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 17 แอดมินแนะนำ
ตอนที่ลู่เฉินยังอยู่ในห้องพักใต้ดิน พูดคุยกับพวกแฟนคลับในเฟยซวิ่นอย่างคึกครื้นสนุกสนาน ห่างออกไป 10 กิโลเมตรที่หอพักของตึกวิจัยสถาบันเทคโนโลยีปักกิ่ง ห้อง 307 หวางอวี่กำลังตรวจสอบพื้นที่ในการควบคุมของตัวเอง
กลางดึกสงัด แสงไฟในตึกดับลงนานแล้ว ในห้องมืดมิด มีเพียงแสงเดียวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ให้ความสว่างแก่พื้นที่แคบๆหน้าโต๊ะ
ใบหน้าผอมๆ ของหวางอวี่ที่ถูกแสงสว่างริบหรี่สาดส่องช่างดูซีดเผือดมาก ผมเผ้ายุ่งเหยิงบ่งบอกว่าปกติแล้วเขาไม่ค่อยดูแลตัวเอง แต่ดวงตาหลังแว่นหนาเตอะเป็นประกายสดใส ไม่มีวี่แววของความเหนื่อยล้าแต่อย่างใด
มือขวาของเขากุมเม้าส์ เคลื่อนไหวสั่งการคอมพิวเตอร์ตรงหน้าอย่างฉับไวด้วยความชำนาญอย่างที่สุด
การเป็นผู้ดูแลบอร์ดฟอรัมเป่ยไห่เฉิง หวางอวี่ชื่นชอบงานของตัวเองมากเป็นพิเศษ ต่อให้ต้องทำงานถึงดึกดื่นมืดค่ำแค่ไหน เขายังคงตั้งใจดูแลจัดการบอร์ดของตัวเองในเว็บไซต์ ใช้อำนาจของการเป็นผู้ดูแลบอร์ดรลบข้อมูลโพสต์ที่ผิดกฎ ขณะเดียวกันก็จัดการข้อพิพาทของสมาชิกในบอร์ดด้วยความขยันขันแข็ง
บอร์ดเป่ยไห่เฉิงหรือก็คือเว็บบอร์ดของเมืองมหาวิทยาลัยย่านเป่ยไห่ มีประวัติยาวนานถึง 20 ปี เป็นกระดานข่าวอิเล็กโทรนิคส์ที่มีชื่อเสียงไปทั้งประเทศในหมู่นักศึกษามหาวิทยาลัย เป็นศูนย์รวมของนักศึกษามหาวิทยาลัยในเมืองหลวง จำนวนสมาชิกมีแต่จะเพิ่มขึ้นไม่มีลดลง
บอร์ดเป่ยไห่เฉิงมีจำนวนกลุ่มมากมาย นอกจากกลุ่มของมหาวิทยาลัยหลายสิบกลุ่มแล้ว ยังมีกลุ่ม ‘มุมมองนานาชาติ’ ‘เรื่องดังนาทีเด็ด’ ‘โรงเตี๊ยมชีวิต’ ‘อิสระโลกกว้าง’ เป็นต้น
หวางอวี่เป็นหนึ่งในสามผู้ดูแลบอร์ดแห่งกลุ่ม‘อิสระโลกกว้าง’ กลุ่ม ‘อิสระโลกกว้าง’ นี้เป็นกลุ่มที่ได้รับความนิยมสูงมาก สมาชิกของบอร์ดมากมายชอบเข้ามาเสวนาพาทีกันในกลุ่มนี้ บอกเล่าเรื่องของตัวเอง ทั้งการเรียน การใช้ชีวิต ท่องเที่ยว ความรัก...ยังมีคลิปวีดีโอและรูปภาพต่างๆ ด้วย
ในบอร์ดมีผู้คนมากหน้าหลายตา ยิ่งเป็นบอร์ดที่ได้รับความนิยมยิ่งเกิดปัญหาง่าย ทั้งโฆษณา นายหน้า สร้างกระแส เป็นต้นที่ลงโพสต์ผิดกฎของกลุ่ม ดังนั้นจะต้องมีผู้ดูแลบอร์ดตาไวคอยจัดการ เพื่อปกป้องหน้าเว็บบอร์ดให้มีเสถียรภาพ
หวางอวี่ลบโพสต์โฆษณาสองโพสต์ออกอย่างเคยชิน ขณะเดียวกันก็รายงานหัวข้อของผู้ส่งข้อมูล เขาใช้หางตาเหลือบมองดูเวลาด้านมุมซ้ายล่างของหน้าจอ คอมพิวเตอร์แจ้งเวลา 1:50 น.
เกือบตี2 แล้ว!
เขาอดไม่ได้ที่จะหาวออกมา  ในที่สุดก็รู้สึกถึงความเหนื่อยล้าแล้ว จึงเตรียมปิดคอมพิวเตอร์เพื่อเข้านอน
ร่างกายเป็นต้นทุนของการสู้ชีวิต การนอนดึกมากเกินไปทำร้ายร่างกายมากไปแล้ว
ตอนนี้เองที่มือขวาของหวางอวี่ไปเลื่อนเม้าส์ให้วาดเป็นครึ่งวงกลมอย่างไม่ได้ตั้งใจ ภาพบนหน้าจอถูกดึงลงมา ข้อมูลโพสต์หนึ่งปรากฎขึ้นแก่สายตาของเขา
‘คืนนี้ที่บาร์โฮ่วไห่ ได้พบกับพี่ชายรูปหล่อคนหนึ่ง กับเพลงที่เพราะจับใจ!’
ชื่อโพสต์ยาวมาก เวลาที่เผยแพร่คือ 20:15 น. ผู้เผยแพร่ใช้ชื่อว่า มินิเบบี้ ดูจากชื่อบัญชีแล้วน่าจะเป็นผู้หญิง แต่นั่นไม่มีประโยชน์ โพสต์นี้ถูกกดเข้าไปดูแค่ 100 กว่าครั้ง มีตอบกลับเพียง 15 ครั้ง
โพสต์ที่ไม่ค่อยมีคนสนใจแบบนี้มีมากมายเหลือเกินในบอร์ดเป่ยไห่เฉิง เฉพาะในบอร์ด ‘อิสระโลกกว้าง’ ทุก 1 นาทีจะมีคนส่งโพสต์เข้ามาสูงสุดหลายสิบหรืออาจมากถึงร้อย ถ้าไม่มีใครได้เห็นหัวข้อเหล่านี้หรือตอบกลับอยู่เรื่อยๆ โพสต์พวกนี้จะก็จะปรากฏอยู่บนหน้าหลักได้แค่ไม่กี่วินาที
ทุกอย่างเกิดขึ้นจากความสงสัย หวางอวี่เปิดโพสต์นี้ดู
เนื้อหาที่โพสต์ธรรมดามาก คือเป็นวีดีโอที่มีความยาวเพียง 3 นาที 25 วินาที
พี่รูปหล่อ? เพลงที่เพราะ?
หวางอวี่เบะปาก แล้วเลื่อนเม้าส์ไปคลิกที่วีดีโอ
เขาตัดสินใจว่าดูวีดีโอนี้จบแล้วจะไปนอน ถ้าเป็นเนื้อหาสร้างกระแส ก็ต้องกำจัดทิ้งให้สิ้นซาก!
คลิปวีดีโอถูกเปิดขึ้น เสียงกีต้าร์และเสียงขับร้องถูกส่งผ่านลำโพงคอมพิวเตอร์ออกมา
หวางอวี่ตกใจสะดุ้ง รีบกดหยุด เขาหันกลับไปมองรูมเมทที่นอนหลับไปแล้วอย่างเกรงใจ จากนั้นค่อยเสียบหูฟังที่เขาไม่ชอบใส่หู
ฟังต่อ
คลิปวีดีโอถูกถ่ายด้วยโทรศัพท์มือถือ สถานที่ถ่ายทำถูกระบุไว้อย่างชัดเจนแล้วในหัวข้อด้านบน ผู้ถ่ายคลิปนั้นแอบถ่ายอย่างไม่ต้องสงสัย ภาพหน้าจอสั่นไหวไปมาด้วยการหลบๆซ่อนๆ คุณภาพเสียงที่ถูกอัดไม่ดีนัก
หวางอวี่เป็นคนมีความรู้กว้างขวาง รู้จักการแอบถ่ายเป็นอย่างดีซึ่งความจริงแล้วทำเพื่อการสร้างกระแส แต่คลิปวีดีโอชิ้นนี้น่าจะไม่ใช่การจัดฉากถ่าย เพราะสภาพแวดล้อมเหมือนจริง
เนื้อหาในคลิปเป็นชายหนุ่มที่กำลังร้องเพลงอยู่บนเวทีในบาร์แห่งหนึ่ง ใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้าและกางเกงยีนส์ ท่าทางถือกีต้าร์ดูเท่ห์ไม่เบา แต่มองจากที่ไกลๆ แล้วไม่ได้น่าตะลึงมากมายนัก
สิ่งที่ทำให้หวางอวี่ชะงักคือเสียงร้องเพลงของเขา
“...เมื่อก่อนเธอระวังมาก ที่จะยืมยางลบครึ่งก้อนจากฉัน เธอเคยพูดขึ้นมาลอยๆ ว่าชอบอยู่กับฉัน...”
น้ำเสียงบริสุทธิ์ สะอาด เจือความโหยหา ทำให้คนฟังรู้สึกเศร้าโศก กระทบกระเทือนอารมณ์ตามอย่างไม่รู้ตัว เรื่องราวในอดีตมากมายผุดขึ้นมาในดวงจิตสารพัด
เพียงแค่ฟังเพลงท่อนเดียว หวางอวี่ก็รู้สึกหลงใหล
เขานึกถึงตอนเรียนมัธยมต้น เด็กหญิงหน้าตาน่ารัก นิสัยขี้อาย เคยถูกเขาแกล้งแต่กลับไม่เคยโกรธ เธอเลือนหายไปจากความทรงจำของเขาเมื่อนานมาแล้ว เหมือนเธอจะเคยบอกเขาว่าเธอชอบอยู่กับเขา...
หวางอวี่ในวัยเยาว์ไม่เข้าใจความรู้สึกของเด็กสาว
หวางอวี่ในตอนนี้ ยังเป็นหมาโสดอยู่เลย!
คลิปวีดิโอจบลงอย่างรวดเร็วภายใน 3 นาที 25 วินาที หวางอวี่กลับไปดูตั้งแต่ต้นใหม่อีกครั้ง
เขาฟังเพลงนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ฟังจนครบห้ารอบ หวางอวี่ยังไม่พอใจ เพราะเขายังไม่ได้ฟังเพลงฉบับสมบูรณ์ จึงเปิดเว็บไซต์ค้นหา ใช้คำในเนื้อร้องนั้นเป็นคีย์เวิร์ดในการค้นหา
หวางอวี่คิดไม่ถึงว่าเขาไม่สามารถหาเพลงที่เหมือนกันหรือคล้ายกันได้จากอินเตอร์เน็ต!
หรือจะเป็นผลงานเพลงใหม่?
หวางอวี่แทบไม่อยากเชื่อ แต่ความจริงปรากฏอยู่ตรงหน้า ผู้เผยแพร่คลิปก็ไม่ได้ให้ข้อมูลใดๆ อีก อย่างเช่นชื่อเพลง
ความคิดเห็นตอบกลับมีน้อยครั้ง ส่วนมากบอกว่า
“เพราะดี”
“อยู่บาร์ไหน”
“หล่อจังเลย!”
เป็นคำพูดประเภทนี้มากกว่า ไม่มีใครตอบคำถามที่เขาอยากรู้
คิดไปคิดมา เขาจึงตอบลงในช่องแสดงความคิดเห็นว่า
“เพลงนี้ไม่เลวเลย ขอแนะนำให้ทุกท่านได้ฟัง พร้อมกับถามว่าเพลงนี้ชื่ออะไร ผู้เผยแพร่กรุณาบอกด้วย ขอบคุณ!”
ใช้อำนาจของผู้ดูแลบอร์ด หวางอวี่เพิ่มรางวัลลงไปด้วยที่โพสต์นี้
เขาลังเลเล็กน้อย แล้วเพิ่มตรา
‘ผู้ดูแลบอร์ดแนะนำ’
ลงไปให้ด้วย
โพสต์ในเว็บบอร์ด ถ้ามีตราประทับ ‘ผู้ดูแลบอร์ดแนะนำ’ ภายใน 24 ชั่วโมงนี้จะเด้งขึ้นอยู่ในหน้าแรกชั้นบนสุดอย่างอัตโนมัติ เพื่อให้ทุกคนที่เข้ามาได้เห็นโพสต์นี้
สิทธิพิเศษระดับสูงเช่นนี้ไม่ใช่ว่าจะให้เท่าไหร่ก็ได้ หวางอวี่มีสิทธิ์ให้สูงสุด 10 ครั้ง หรือก็คือในทุกเดือนเขามีสิทธิ์จะให้ตรา ‘ผู้ดูแลบอร์ดแนะนำ’ ได้เพียง 10 ครั้งเท่านั้น
ที่สำคัญคือ เมื่อให้การแนะนำไปแล้วก็จะถูกคนจำนวนนับไม่ถ้วนวิพากษ์วิจารณ์
ดังนั้นเหล่าผู้ดูแลบอร์ดที่ชอบสงวนตัว หรือรักชื่อเสียงมักจะไม่ค่อยให้ตราแนะนำแก่ใครง่ายๆ
หวางอวี่ไม่เสียใจภายหลัง
เขาดูคลิปวีดีโออีกครั้ง แล้วปิดคอมพิวเตอร์ลงเงียบ ๆ ขึ้นไปนอนบนเตียง
ค่ำคืนอันยาวนาน เขานอนพลิกตัวไปมาทั้งคืน
...
เช้าตรู่วันจันทร์ ฟ้ายังมืดอยู่ ลมพัดเม็ดฝนโปรยปราย
ลู่เฉินตื่นแต่เช้าเหมือนเคย เขาล้างหน้าแต่งตัวเสร็จแล้ว ใส่รองเท้ากีฬาที่เพิ่งซื้อมาไม่นาน ออกจากบ้านไปวิ่งออกกำลังกาย
ตั้งแต่ออกจากมหาวิทยาลัยย้ายมาอยู่ที่เมืองหลวงเพียงลำพัง ลู่เฉินแทบไม่ได้ออกกำลังกายเลย ส่วนหนึ่งเพราะไม่มีเวลา อีกส่วนหนึ่งเพราะไม่มีเงิน
มีคำบอกว่าคนจนเป็นบุ๋น คนรวยเป็นบู๊ หากอยากออกกำลังกายจนมีรูปร่างสวยงาม อย่างแรกจะต้องได้รับสารอาหารที่เพียงพอ กินดื่มอย่างดี ถึงจะทำให้มัดกล้ามเนื้อแข็งแรงแน่นหนา ไม่อย่างนั้นจะมีแต่ผลเสียมากกว่าผลดี
คนอย่างเขาที่ทำงานวันละสองกะ พักผ่อนไม่เพียงพอ รับประทานอาหารไม่ตรงเวลา ดำรงชีพด้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเป็นหลัก แบบนี้ไม่สมควรจะไปออกกำลังกายเพื่อทำร้ายตัวเอง
ตอนนี้สภาวะเปลี่ยนไปแล้ว ลู่เฉินค้นหาเป้าหมายชีวิตเจอแล้ว ไหนจะมีความทะเยอทะยานอีก
ถ้าอยากบรรลุเป้าหมายกับความทะเยอทะยานของเขา อาศัยเพียงรูปร่างที่สมบูรณ์สวยงามอย่างเดียวไม่พอ!
เขาเริ่มออกวิ่ง ฝ่าปรอยฝนที่สาดซัดใส่หน้า ลู่เฉินวิ่งไปตามชายฝั่งแม่น้ำ จนไปถึงสวนสาธารณะเล็กๆ
ระยะทางที่วิ่งมานี้ เพียงพอแล้วกับการอบอุ่นร่างกาย เขาทำท่ายืดเส้นยืดสายตามที่เคยจำได้
ลู่เฉินอายุ 22 ปี โครงสร้างร่างกายยังมั่นคง แต่กล้ามเนื้อขาดความยืดหยุ่นและความอดทน หากจะทำท่าออกกำลังกายที่อยู่ในความทรงจำทั้งหมดให้ครบทุกท่า ดูจะเป็นภารกิจที่ยากจะสำเร็จ
ความเมื่อย ความแสบ ความปวด อาการชา ความคัน...เพียงออกกำลังกายท่าธรรมดา เขายังรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัวเหมือนโดนมดทั้งรังรุมกัด เจ็บปวดจนอยากจะล้มตัวลงนอนบนพื้น
แต่ลู่เฉินกัดฟันทนเอาไว้
คำโบราณสอนได้ดี คนที่อดทนต่อความยากลำบากได้จะได้เป็นยอดคน ไม่มีใครสำเร็จได้ชัยชนะมาอย่างง่ายดาย ต่อให้เขามีคลังความรู้ในโลกแห่งความฝัน เขาไม่อยากและไม่ยอมเป็นหนอนขี้เกียจที่นอนอยู่บนกองเงินกองทอง
กัดฟัน ฝืนใจ ออกแรงฮึด!
ลู่เฉินค่อยๆ ทำท่าบริหารจนครบตามกระบวนท่า เหงื่อซึมเปียกเสื้อผ้า แขนขาค่อยๆ ชาซาบซ่านไปทั่ว เขาไม่สนใจสายตาของผู้ที่มาออกกำลังกายยามเช้าที่มองเขาอย่างประหลาด เขาอดทนออกกำลังกายอยู่ท่ามกลางปรอยฝน!
จนเมื่อออกกำลังกายจบ เขาเหนื่อยจนแทบคลานลงบนพื้น รู้สึกราวกับร่างกายไม่ได้เป็นของตัวเองอีกต่อไป เขายังนั่งลงในทันทีไม่ได้ ต้องเดินช้าๆ เพื่อคลายกล้ามเนื้อที่อ่อนล้าเสียก่อน
ถ้าไม่อดทนทำด้วยความแน่วแน่ ก็จะไม่มีทางทำจนจบ
หากเป็นเมื่อหลายปีก่อน ครอบครัวของลู่เฉินสมบูรณ์พร้อม เขาคงไม่ฝืนทรมานตัวเองแบบนี้
ตั้งแต่บิดาจากโลกนี้ไป ชีวิตที่ยากลำบากทำให้เขาอดทนและเข้มแข็ง ลู่เฉินไม่ยอมก้มหัวให้โชคชะตา ด้วยเหตุนี้เขาจึงมีวุฒิภาวะสูงกว่าคนในวัยเดียวกัน และยิ่งรู้จักรักษาโอกาสที่ได้มา
ท่าออกกำลังกายเหล่านี้มาจากความทรงจำของโม่หราน นักแสดงคนที่อยู่ในโลกแห่งความฝันที่มีทั้งความสามารถทางการแสดงและสติปัญญาล้ำเลิศ แต่สุดท้ายก็เป็นได้แค่เพียงตัวประกอบ
ความทรงจำส่วนของโม่หรานบอกลู่เฉินว่า เพียงแค่เขาอดทนพยายามออกกำลังกายด้วยท่าทางเหล่านี้ต่อไป ร่างกายของเขาจะสมบูรณ์แข็งแรงและสวยงาม และสามารถทำท่าทางที่คนธรรมดาทั่วไปไม่สามารถทำได้
ลู่เฉินเชื่อมั่นอย่างไม่มีข้อสงสัย
จากก้าวย่างที่หนักอึ้งเปลี่ยนเป็นเบาลง ความร้อนที่อบอุ่นสบายแผ่ขยายไปตามท่อนแขนท่อนขา ความเจ็บปวดแสบร้อนในกล้ามเนื้อและกระดูกถูกดูดซับกลับไป จากการเดินค่อยเป็นการซอยฝีเท้าให้ถี่ขึ้นเป็นการวิ่งช้าๆ
ยังไม่กลับบ้าน เขามุ่งหน้าไปที่ที่ทำงานช่วงกลางวันของเขา
เขาไปลาออกจากงาน
............................................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่18 งานที่สำคัญที่สุด
ขั้นตอนการลาออกเป็นไปอย่างราบรื่น
เมื่อวานลู่เฉินได้โทรศัพท์แจ้งความประสงค์ของตัวเองแก่หัวหน้าแล้ว รายได้ของเขาคิดตามชั่วโมงทำงาน ไม่ได้เซ็นสัญญาจ้างแต่อย่างใด การรับรองไม่มากจึงไม่มีข้อจำกัดเท่าไหร่ อยากลาออกเมื่อไหร่ก็ไปได้ทันที
หัวหน้าร้านรู้สึกเสียดายเล็กน้อย เพราะตั้งแต่ลู่เฉินทำงานที่ร้านเคเอฟซีบนถนนซิ่งฝูมาตลอดระยะเวลาครึ่งปีกว่า เขาตั้งใจทำงานขยันขันแข็ง ไม่เคยมาสายหรือกลับก่อน เป็นแบบอย่างพนักงานที่ดีของร้าน
น่าเสียดายที่คนสมัยใหม่ จะไม่ยอมทำงานเสิร์ฟอาหารทำความสะอาดในร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดเป็นเวลานาน
ดังนั้นหัวหน้าร้านก็ไม่ได้ฝืนใจ เมื่อเห็นว่าการเกลี้ยกล่อมไม่เป็นผลจึงคิดเงินเดือนของเดือนนี้ให้อย่างไม่ลังเล
ในมือถือซองเงินปึกบางๆ ลู่เฉินจากมาอย่างไม่มีเยื่อใย
“ลู่เฉิน พี่ลู่!”
เขาเพิ่งเดินออกมาถึงทางเท้า เบื้องหลังก็มีเสียงเรียกกระหืดกระหอบดังตามมา
ลู่เฉินหันกลับไปมอง เห็นพนักงานสาวสวมชุดพนักงานเคเอฟซีวิ่งตรงมาหาเขา วิ่งไปเรียกไป
“เดี๋ยวก่อน!”
ลู่เฉินงุนงง
“เฉินซิน เธอเรียกฉันเหรอ?”
หญิงสาวที่ชื่อเฉินซินคนนี้เป็นเพื่อนร่วมงานของลู่เฉิน ถึงเธออายุจะน้อยกว่าเขา แต่เธอก็ทำงานที่นี่จนเป็นพนักงานเก่าแก่แล้ว
ลู่เฉินกับเธอไม่ได้สนิทกันมาก รู้เพียงว่าเธอเป็นคนเมืองชวนสู่  มาอยู่ในปักกิ่งสองสามปีแล้ว ปกติทั้งสองไม่ได้คุยกันบ่อย อย่างมากทักทายเมื่อพบหน้ากันเท่านั้น
เฉินซินวิ่งมาอย่างรีบร้อน ใบหน้าขาวๆ กลมๆ ของเธอมีสีอมชมพูเรื่อขึ้นอย่างคนแข็งแรง ดูแล้วสวยน่ารัก
เธอมาหยุดอยู่ตรงหน้าลู่เฉิน แต่กลับไม่กล้าสบตาเขา ถามว่า
“นาย นายลาออกแล้วหรือ?”
ลู่เฉินยิ้มตอบว่า
“ใช่ ฉันหางานใหม่ได้แล้ว ดังนั้นงานที่นี่เลยไม่ทำแล้ว”
ในที่สุดเฉินซินก็เงยหน้าขึ้น นัยน์ตาปรากฏแววผิดหวัง เธอขบริมฝีปาก แล้วถามเสียงเบาว่า
“แล้วนายยังจะอยู่ในเมืองหลวงต่อไหม?”
ลู่เฉินงุนงง
เขาไม่ใช่คนโง่ปัญญาทึบ ท่าทางของเฉินซินชัดเจนขนาดนี้ จะไม่เข้าใจได้อย่างไร?
เพียงแต่ลู่เฉินไม่เคยคิดมาก่อนว่าเฉินซินจะชอบตัวเอง!
ในความทรงจำของเขา มีเรื่องราวของหญิงสาวคนนี้น้อยนิดจนน่าสงสาร มีเพียงการพูดคุยกันบ้างในระหว่างทำงานเท่านั้น
ลู่เฉินลังเลเล็กน้อยพยักหน้าตอบว่า
“ใช่ ถ้าไม่มีเรื่องเหนือความคาดหมาย ฉันก็ยังอยู่ในเมืองหลวง งานของฉันตอนนี้ทำให้ฉันไปจากที่นี่ไม่ได้!”
สีหน้าของเฉินซินดูดีใจ รีบถามว่า
“ถ้าอย่างนั้นนายให้เบอร์ติดต่อกับฉันได้ไหม?”
แม้ลู่เฉินจะไม่ได้รู้สึกพิเศษกับเธอ เป็นเพียงเพื่อนร่วมงานทั่วไปคนหนึ่ง แต่ตอนนี้เขาไม่อยากให้ฝ่ายตรงข้ามผิดหวัง จึงตอบตกลง
“ได้ เธอเพิ่มเพื่อนฉันในเฟยซวิ่นก็แล้วกัน ไว้เราค่อยติดต่อกันวันหลัง”
ลู่เฉินบอกเบอร์เฟยซวิ่นของตัวเองให้แก่เฉินซินไป
เฉินซินบันทึกลงในโทรศัพท์แล้วโบกมือลาลู่เฉิน
แต่เมื่อลู่เฉินเดินจากไปไกลแล้ว เขาหันหลังไปมองอย่างไม่ตั้งใจ กลับเห็นเงาของเธอคนนั้นยืนอยู่ตรงที่เดิม
ในเมืองหลวงที่มีประชากรสามสิบล้านคน การพบปะและลาจาก มักจะเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเสมอ!
...
กลับมาถึงห้องพักรูหนูของตัวเองแล้ว ลู่เฉินล้างหน้าก่อน
น้ำที่ใช้ล้างเป็นน้ำเย็น ความเย็นเสียดถึงกระดูก เขาต้องทำให้ตัวเองสงบลงแล้วค่อยทบทวนถึงหนทางในอนาคต
การลาออกจากเคเอฟซีไม่ได้ทำด้วยความวู่วามเพียงชั่วครู่ เงินเดือนจากงานนี้ไม่ได้สูง ทั้งยังต้องเสียเวลาไปกับงานทั้งวัน เขาไม่จำเป็นต้องทำอีกต่อไป
ลู่เฉินคิดว่า งานที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ น่าจะเป็นการจัดการขุมทรัพย์ในความทรงจำ ทั้งบทเพลงเป็นพันเป็นหมื่นเพลง ยังมีเรื่องราวที่น่าประทับใจอีกนับไม่ถ้วน
การมาเยือนของความทรงจำเหล่านี้ได้มาอย่างกะทันหัน แม้จะสลักอยู่ในสมองของเขา แต่ลู่เฉินไม่แน่ใจว่า วันหนึ่งพวกมันจะเลือนหายไปในทันใด เหลือเพียงแต่ความฝันว่างเปล่าที่แสนหวานเท่านั้น?
ด้วยเหตุนี้สิ่งที่อยู่ในความทรงจำของเขาจะต้องเก็บรักษาเอาไว้ก่อน เป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด!
ล้างหน้าเสร็จแล้ว สมองลู่เฉินก็รู้สึกปลอดโปร่งขึ้น เขาเข้าไปนั่งอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือ เปิดคอมพิวเตอร์หยิบกระดาษกับปากกาออกมา
เขาวาดตะหวัดลงบนกระดาษ เขียนเป็นตารางอย่างหยาบขึ้นมา
ลู่เฉินจัดการจำแนกประเภทเพลงในความทรงจำของตัวเอง แบ่งเป็นหัวข้อใหญ่ได้แก่เพลงรัก เพลงร็อค เพลงบัลลาด เพลงประกอบภาพยนต์หรือละคร เพลงสไตล์จีน เพลงเร็ว...
ในหัวข้อใหญ่แบ่งรายละเอียดหัวข้อย่อย ตัวอย่างเช่น หมวดเพลงรัก แบ่งตามอารมณ์เพลงได้เป็น เพลงอบอุ่น เพลงคิดถึง เพลงลังเล เพลงเศร้า เพลงสมหวัง ยังมีเพลงร้องคู่
อีกตัวอย่างคือเพลงบัลลาด แบ่งเป็นเพลงบัลลาดในมหาวิทยาลัย เพลงบัลลาดในเมือง เพลงบัลลาดพื้นบ้าน และเพลงบัลลาดเดี่ยว เป็นต้น
ส่วนเพลงร็อค เพลงเร็วก็ยังแบ่งได้หลายหมวดหลายหมู่เหมือนกัน
เขาเขียนลงบนกระดาษ ยิ่งเขียนยิ่งเยอะ แนวคิดยิ่งชัดเจนมากขึ้น
สิ่งที่ลู่เฉินทำอยู่ตอนนี้คือการวาดเค้าโครงร่างในความทรงจำ ภายในโครงร่างนั้นแบ่งเป็นช่องว่างอีกหลายชนิดนับไม่ถ้วน จากนั้นเขาค่อยๆ เติมเต็มช่องว่างเหล่านั้น ไม่ใช่คิดอะไรได้ก็เขียนไปตามใจชอบ
แบบนี้แล้วจะช่วยให้ข้อมูลส่วนใหญ่ในความทรงจำไม่ตกหล่นขาดหาย
ทั้งยังควบคุมเค้าโครงร่าง ถ้าได้ทำขั้นแรกสำเร็จ งานขั้นตอนหลังถึงจะเรียกว่ายากลำบากของจริง
บทเพลงๆ หนึ่งจำเป็นต้องมีทำนองและเนื้อร้อง หากเป็นเพลงที่ร้องและเล่นเองอย่างคุ้นเคยนั้นค่อยยังชั่ว จะเขียนขึ้นใหม่ก็ง่ายดาย แต่หลายๆ เพลงเป็นเพลงที่เคยฟังแค่หนึ่งหรือสองครั้ง ต้องใช้กำลังมากมายแค่ไหนถึงจะเรียกความทรงจำนั้นกลับคืนมาครบถ้วน
ยังมีเรื่องการเรียบเรียงเพลง
เคยมีคนบอกว่า หากรู้เพียงการเขียนทำนองเพลง แต่เรียบเรียงเพลงไม่เป็น ยังไม่ถือว่าทำเพลงเป็นจริงๆ
ประโยคนี้อาจจะดูเกินจริงไปหน่อย แต่ก็สมเหตุสมผล การเรียบเรียงเพลงเป็นข้อด้อยที่สุดของลู่เฉินในขั้นตอนทำเพลง...ความรู้ความเข้าใจของเขาในเรื่องนี้มีจำกัด
ประสบการณ์ที่มีจำกัดมาจากความทรงจำของสวีป๋อในความฝัน สวีป๋อมีความสามารถด้านดนตรี แต่ความสามารถของเขานอกจากการร้องเพลง เล่นดนตรี เขียนเพลงบ้าง แต่เรียบเรียงเพลงไม่เป็น
เพลงคลาสสิคเหล่านั้นในความทรงจำของลู่เฉิน มักจะถูกเรียบเรียงมาอย่างสมบูรณ์ บางเพลงเข้าขั้นสวยงาม การเรียบเรียงเพลงขั้นสูงทำให้ทำนองเพลงไพเราะจับใจ เป็นเหตุผลสำคัญของเพลงคลาสสิคที่ประสบความสำเร็จ
ทำนองตัวโน้ตขึ้นลงพลิ้วไหวเต็มเปี่ยม ต้องการเครื่องดนตรีหลากหลายชิ้นมาประกอบเข้าด้วยกัน หากจะให้ลู่เฉินสามารถเขียนขึ้นมาอีกครั้งคงเป็นภารกิจที่ไม่มีวันสำเร็จ
ลู่เฉินสามารถยกหน้าที่เรียบเรียงเพลงให้คนอื่นทำให้ได้ เพลงสมัยใหม่ในประเทศจีนมีล้นเหลือ นักดนตรีที่ถนัดด้านการเรียบเรียงก็มากมายเช่นกัน ผู้ชำนาญการณ์นั้นไม่เคยขาด
แต่นักดนตรีเหล่านั้นอาจไม่สามารถเรียบเรียงเพลงให้เพราะถูกใจลู่เฉิน ดังนั้นเขาจึงคิดอยากจะเรียนเทคนิคการเรียบเรียงเพลงด้วย สุดท้ายจะได้ทำเพลงเหล่านั้นด้วยมือของตัวเอง
ลู่เฉินไม่เคยคิดถึงมาก่อน ว่าต่อไปในอนาคตจะได้ขายเพลงในความทรงจำของตัวเองโดยที่ไม่ต้องลงทุนลงแรง ใช้ชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย
เขายังหนุ่มแน่น มีอุดมการณ์และความต้องการ และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเขาจะประสบความสำเร็จได้ดังใจ ด้วยความพยายามของตัวเอง!
สำหรับตอนนี้ การเรียบเรียงเพลงคงต้องวางไว้ก่อน ต่อให้อยากเรียนแค่ไหนก็เรียนในทันทีไม่ได้
เขาลากเม้าส์ไปเปิดโปรแกรม ‘ปรมารจารย์ดนตรี’ แล้วลู่เฉินก็เริ่มทำงานของวันนี้
เวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างเงียบเชียบ ภายในห้องรูหนูที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงคลิกเม้าส์และเสียงเคาะแป้นคีย์บอร์ดที่ดังอยู่เท่านั้น ภายในห้องเงียบจนเกือบจะได้ยินเสียงพัดลมระบายความร้อนที่ถูกติดตั้งอยู่ในคอมพิวเตอร์รุ่นเก่า
เพลงแล้วเพลงเล่าที่ลู่เฉินปรับปรุงขึ้นใหม่ จากนั้นก็บันทึกเก็บรักษาไว้ตามประเภทหมวดหมู่
มีหลายเพลงที่เขาส่งเข้า ‘เว็บไซต์ห้องสมุดดนตรีจีน’ โดยตรง ทำการตรวจสอบลิขสิทธิ์และจดทะเบียนลิขสิทธิ์ เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีปัญหาด้านกฎหมายตามมา
จุดนี้สำคัญมาก ในบรรดาเพลงสมัยใหม่เหตุผลทางลิขสิทธิ์เป็นเรื่องที่ถูกหยิบยกออกมาเป็นหัวข้อพิพาทบ่อยที่สุด ต้องป้องกันเอาไว้ก่อน
ค่าใช้จ่ายในการตรวจสอบและจดลิขสิทธิ์ใน‘เว็บไซต์ห้องสมุดดนตรีจีน’ นั้นสูงมาก สูงจนทำให้นักดนตรีทั้งหลายเคยออกมาแสดงความไม่พอใจ แต่ก็ไม่มีใครสงสัยถึงอำนาจและความน่าเชื่อถือของเว็บไซต์
ความจริงแล้วหากลู่เฉินอยากประหยัดเงินหน่อยก็มีวิธีง่ายๆ คือ เขานำเพลงของตัวเองไปปล่อยในบอร์ดดนตรีใหญ่ๆ หรือในเว็บไซต์ฟังเพลง จ่ายเงินแค่ไม่กี่สิบหยวนเพื่อลงทะเบียนสิทธิ์ในเพลง ก็สามารถยืนยันสิทธิ์ของผู้แต่งได้เช่นกัน
แต่คุณค่าของเพลงเหล่านี้ สูงเกินไป!
ลู่เฉินมองการณ์ไกล เหมือนกับเรื่องที่เขาไม่ยอมเซ็นสัญญาที่เอารัดเอาเปรียบต่อสิทธิในการเป็นผู้เขียนเพลงของตัวเอง เขาให้ความสำคัญกับการพัฒนาในระยะยาว แล้วตอนนี้เขาก็มีกำลังทรัพย์มากพอที่จะทำการจดทะเบียนลิขสิทธิ์เพลง
เงินส่วนที่หาได้จากบาร์เดย์ลิลลี่ รวมทั้งเงินรางวัลที่ได้จากโลกออนไลน์ กลายเป็นต้นทุนให้กับเขา!
ความตั้งใจของเขาทั้งหมดมุ่งอยู่ที่งานตรงหน้าคอมพิวเตอร์ จนเสียงท้องร้อง
“จ้อก จ้อก”
ตอนนี้เองที่ลู่เฉินตื่นขึ้นจากความหมกมุ่น เอามือลูบท้องที่แบนแฟบของตัวเอง
เขามองเวลาบนหน้าจอ นี่เลยเวลาเที่ยงไปแล้ว!
ลู่เฉินตะลึง ประการแรก เขาไม่คิดว่าตัวเองนั่งทำงานมานานขนาดนี้แล้ว ประการที่สองท้องของเขาร้องหิวเร็วเกินไปหน่อย เร็วกว่าที่ควรจะเป็น
เพราะเขารับประทานอาหารเช้าไปตอน 8 โมงกว่า ไหนยังจะรับประทานมาเป็นสองเท่าของปกติ
งานใช้สมองเสียพลังงานมากจริง!
ลู่เฉินส่ายหัวลุกขึ้นยืน ยืดร่างกายที่นั่งขดตัวแข็งมานาน เตรียมออกไปรับประทานอาหารกลางวัน
ตอนนั้นเองที่อยู่ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
..............................................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 19 บัญชีดำ!
“ลู่เฉิน สวัสดี!”
เสียงที่ดังมาจากปลายสายเป็นเสียงทักทายด้วยความอบอุ่นมีไมตรี “ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ช่วงนี้สบายดีไหม?”
ความทรงจำของลู่เฉินถูกกระตุ้นทันใด ภาพในหัวของเขาปรากฏใบหน้าที่คุ้นเคยของคนคนหนึ่ง
เขายิ้มแล้วตอบกลับไปว่า “หัวหน้าห้องเฉา สวัสดี ทำไมอยู่ๆ ถึงโทรหาฉันล่ะ คิดถึงเหรอ”
เสียงหัวเราะดังก้องขึ้นมาจากฝ่ายนั้น
คนที่โทรศัพท์หาลู่เฉินเป็นหัวหน้าชั้นเรียนสาขาคอมพิวเตอร์มหาวิทยาลัยเจียงไห่...เฉาซิ่วจู
ในมหาวิทยาลัย สาขาคอมพิวเตอร์มักมีผู้หญิงน้อยกว่าผู้ชาย เฉาซิ่วจูเป็นหัวหน้าชั้นมาสี่ปี เธอมีหน้าตาธรรมดา แต่นิสัยอบอุ่นใจกว้าง ด้วยเหตุนี้จึงมีความสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อนร่วมชั้น
ลู่เฉินกับหัวหน้าห้องเฉาคนนี้นอกจากจะมีความสัมพันธ์ไม่เลวแล้ว ยังมีอีกสาเหตุหนึ่งนั่นก็คือ แฟนเก่าของลู่เฉินได้รับการแนะนำผ่านเฉาซิ่วจู การเลิกรากันของพวกเขาจึงทำให้เธอรู้สึกผิดมานาน
“บ้า! บ้า! บ้า!”
เฉาซิ่วจูพูดขึ้นว่า “แฟนฉันยืนอยู่ข้างฉันนี่น่ะ! เขาอยากจะให้ฉันทักทายนายหน่อย ถามนายว่าเมื่อไรนายจะกลับมา นายไม่ค่อยโผล่หน้าในกลุ่มแชทเลยช่วงนี้ ยังอยู่ที่ปักกิ่งเหรอ”
แฟนหนุ่มของเฉาซิ่วจู่เป็นเพื่อนร่วมชั้นกับลู่เฉิน เคยพักอยู่ห้องข้างกันในหอพักนักศึกษา มักชอบออกไปเล่น   บาสเกตบอลด้วยกันบ่อยๆ
“ฉันยังอยู่ปักกิ่ง แล้วก็ซุ่มตัวเงียบๆ อยู่ในกลุ่มแชทตลอดแหละ...”
ลู่เฉินตอบ “เห็นพวกเธอสวีทหวานแหววกันทุกวันฉันก็ไม่กล้ารบกวน ต้นเดือนหน้าฉันจะกลับไป”
เดือนหน้าลู่เฉินก็จะจบการศึกษา หน่วยกิตของเขาเก็บจนครบแล้ว ต้องกลับไปรับใบปริญญาบัตรและเข้าร่วมพิธีสำเร็จการศึกษา
“ลู่เฉิน นายไปอยู่ปักกิ่งจนหัดพูดเล่นเก่งขึ้นแล้วนะ!”
เฉาซิ่วจูทำเสียงดุใส่ “ตอนนี้หัวหน้าชั้นกำลังจะมอบหมายภารกิจหนึ่งให้นาย งานเลี้ยงคืนวันที่ 9 มิถุนายน นายต้องเตรียมการแสดงเพื่อเป็นหน้าเป็นตาให้กับชั้นเรียนของเรา และต้องเอารางวัลมาให้ได้!”
“ให้ฉันเตรียมการแสดงในคืนงานเลี้ยงวันจบการศึกษา?”
ลู่เฉินตะลึง “เพื่อนในชั้นเรียนเยอะแยะ ทำไมต้องเป็นฉันด้วย”
เขาเคยเป็นตัวแทนชั้นเรียนขึ้นแสดงบนเวทีไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้ง แต่งานเลี้ยงจบการศึกษาของมหาวิทยาลัยไม่เหมือนกับเมื่อก่อน
ในชีวิตนี้มีแค่ครั้งเดียวเท่านั้น!
เฉาซิ่วจูเอ่ยอย่างจนปัญญาว่า “นายก็รู้ ถ้าให้พวกเขาเล่นเกมน่ะเป็นผู้กล้าวีรบุรุษกันหมด แต่เรื่องการแสดงบนเวที พวกนั้นอ่อนด้อยไม่เอาถ่าน เลยต้องลำบากนายแล้ว!”
“พวกเขายังบอกอีกว่านายร้องเพลงเป็น เล่นกีตาร์เป็น ไหนยังจะรูปหล่ออีก ถ้าไม่ใช่นายแล้วยังจะมีใครอีก”
“กลายเป็นความผิดของฉันเฉยเลย?”
ลู่เฉินกระอักกระอ่วน คิดๆ แล้วตอบไปว่า “เอาอย่างนั้นก็ได้ คำสั่งของเธอหัวหน้าห้องเฉา ฉันต้องยอมทำตาม แต่ฉันมีเงื่อนไขนิดหน่อย”
เฉาซิ่วจูถามอย่างสงสัย “เงื่อนไขอะไร”
ลู่เฉินตอบว่า “ทัศนศึกษาของรุ่นเมื่อปีที่แล้ว ในรุ่นเดียวกันมีคนถ่ายรูปมากมาย ฉันต้องการรูปถ่ายทั้งหมดของนักศึกษาผู้หญิง ทั้งโสดและไม่โสด!”
“อะไรนะ?”
เฉาซิ่วจูหวาดระแวงขึ้นมา ถามกลับเสียงเข้มว่า “นายคิดจะทำอะไร”
เธอทำงานให้สมาคมนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเจียงไห่ หากต้องการรูปถ่ายพวกนั้นย่อมไม่มีปัญหา แต่การกระทำของลู่เฉินน่าสงสัยมาก!
ลู่เฉินหัวเราะ “หัวหน้าห้อง เธอบอกว่าฉันต้องได้รางวัล อย่างนั้นฉันก็ต้องเตรียมตัวไม่ใช่เหรอ รูปภาพพวกนั้นฉันจะเอามาทำเป็น MV ถึงเวลานั้นฉายขึ้นจอบนเวที ถึงจะได้ผลลัพธ์ที่ดีไง”
“เป็นแบบนี้นี่เอง ความคิดของนายไม่เลวเลยนี่!”
เฉาซิ่วจูพูดแก้เก้อว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันค่อยไปที่ออฟฟิศ หาครบแล้วจะส่งให้นายทีเดียว”
นิสัยของเธอโผงผาง ไม่มีเล่ห์กลมากมายนัก และเป็นคนไม่คิดมาก
“ได้เลย...”
ทั้งสองพูดคุยกันอีกไม่กี่ประโยคก็วางสาย
ลู่เฉินออกมาจากห้องรูหนูของเขาเพื่อหาอาหารดีๆ สักมื้อกิน เติมให้เต็มกระเพาะแล้วค่อยกลับมา
เขาทำงานต่อในช่วงบ่าย ตอนนี้เขาจัดการเนื้อเพลงได้สมบูรณ์ยี่สิบเพลงแล้ว
ผลการทำงานถือว่ามีประสิทธิภาพสูงมาก แต่เพลงพวกนี้เป็นเพลงที่ลู่เฉินคุ้นเคยที่สุดในความทรงจำ ดังนั้นเมื่อเขียนออกมาใหม่อีกครั้งย่อมง่ายดาย ต่อไปคงจะยิ่งยากลำบากมากขึ้นเรื่อยๆ ต้องใช้เวลาอีกนาน
สำหรับเขาในตอนนี้ เพลงชั้นยอดยี่สิบเพลงถือว่ามากเกินไป เขาไม่เผยแพร่ออกไปทั้งหมดในคราวเดียวแน่ แต่ต้องค่อยๆ คิดหาวิธีทำให้แต่ละเพลงมีคุณค่ามากขึ้น
แบบนี้ถึงจะคุ้มค่ากับเพลงที่ได้มาจากโลกแห่งความฝัน!
ในเพลงยี่สิบเพลง มีห้าเพลงที่ลู่เฉินนำไปจดทะเบียนลิขสิทธิ์บน ‘ห้องสมุดดนตรีจีน’
ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากจดทะเบียนทั้งหมด แต่เพราะเงินอันน้อยนิดในบัญชีของเขาไม่เอื้ออำนวย
เพลงหนึ่งเพลงต้องใช้ทั้งค่าตรวจสอบลิขสิทธิ์และค่าจดลิขสิทธิ์ทั้งหมด 600 หยวน ห้าเพลงก็ต้องจ่ายเงินไปมากถึง 3,000 หยวน ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อคืนลู่เฉินหาเงินมาได้มาก เกรงว่าจะจ่ายไม่ไหว
เขาแอบบ่นให้กับ ‘เว็บไซต์ห้องสมุดดนตรีจีน’ พลางเปิด ‘ลานแสงดาว’ เตรียมจะแลกเงินรางวัลที่ได้ออกมาเป็นเงินสดออกมาไว้ใช้
เพิ่งเปิดแพลตฟอร์มของผู้ถ่ายทอดสด แถบแจ้งเตือนแถบหนึ่งเด้งขึ้นมาทันใด
‘สวัสดีผู้ออกอากาศลู่เฟย คุณเข้าสู่ระดับเงื่อนไขของการทำสัญญา กรุณาติดต่อเจ้าหน้าที่ค่ะ ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือ’
อะไรนะ?
ลู่เฉินทั้งตกใจทั้งดีใจ ตอนนี้เองที่เขาเพิ่งสังเกตุเห็นว่าจำนวนแฟนคลับที่ติดตามเขามีมากถึง 10,142 คน!
เงื่อนไขของ ‘ลานแสงดาว’ จะทำสัญญาได้ก็ต่อเมื่อมียอดผู้ติดตาม 10,000 คนขึ้นไป เมื่อคืนหลังจากจบการแสดงสด ลู่เฉินมีผู้ติดตามเพียง 7,000 กว่าคนเท่านั้น ตอนนี้กลับมีสูงกว่า 10,000 คนแล้ว!
แต่ครั้งนี้ลู่เฉินไม่ได้ตกใจจนเกินไป เพราะเขารู้ว่าการเพิ่มขึ้นของยอดผู้ติดตามต้องเป็นผลมาจากความพยายามประชาสัมพันธ์และสนับสนุนของ ‘ขุนศึกตระกูลลู่’ ที่มีราชาแห่งการพยากรณ์หลี่ไป๋นำทัพ  เพื่อให้เขาได้เข้าเกณฑ์การทำสัญญาเสียที
ระหว่างทั้งประทับใจทั้งซาบซึ้งใจ ลู่เฉินคลิกที่แถบติดต่อเจ้าหน้าที่ ห้องแชทเด้งขึ้นมาทันที
บนหน้าห้องสนทนาขึ้นชื่อ ID ของอีกฝ่ายว่า ‘เจ้าหน้าที่ระดับสูง 002’
ลู่เฉิน : “สวัสดีครับเจ้าหน้าที่”
เจ้าหน้าที่ระดับสูง 002: “สวัสดี ต้องการทำสัญญาใช่ไหม?”
ลู่เฉิน : “ใช่แล้วครับ ขอถามหน่อยครับกระบวนการทั้งหมดต้องทำยังไงบ้าง”
เจ้าหน้าที่ระดับสูง 002 : “ผมจะส่งใบสัญญาให้คุณ คุณต้องยืนยันก่อน”
เจ้าหน้าที่ระดับสูง 002 : “ถ้าไม่มีปัญหาอะไร คุณสามารถพิมพ์เอกสารออกมาเซ็นชื่อ แล้วส่งกลับมาที่บริษัทของเราก็เรียบร้อยแล้ว”
ลู่เฉิน : “ได้ครับ”
เจ้าหน้าที่ระดับสูง 002 ส่งเอกสารให้ลู่เฉิน ลู่เฉินรับมาแล้วเปิดออกอ่าน
จะว่าไป นี่เป็นเอกสารสัญญาฉบับที่สามที่เขาได้อ่านในหลายวันนี้
เขาอ่านไปเรื่อยๆ ยิ่งอ่านไป จิตใจยิ่งหดหู่สิ้นหวัง
สัญญาฉบับนี้นอกจากเงื่อนไขที่เกี่ยวกับผู้ถ่ายทอดสดแล้ว เนื้อหาด้านในมีอย่างน้อย 70% เหมือนกับเอกสารที่ซูชิงเหมยให้เขาดูในครั้งแรก ทำให้เขารู้สึกว่าเป็นรูปแบบของการปฏิบัติต่อศิลปินหน้าใหม่ ตัวอย่างเช่นสิทธิ์ในผลงานและรูปภาพของผลงาน บทลงโทษเมื่อละเมิดสัญญา เพียงแต่ช่วงเวลาผูกขาดสัญญาเปลี่ยนจาก 10 ปี ลดเหลือ 5 ปี!
อีกาบนโลกมีสีดำเหมือนกันหมด!
ลู่เฉินยิ้มขมขื่นออกมา จากเดิมเขาตั้งความหวังว่าจะเซ็นสัญญาอย่างเป็นทางการกับ ‘ลานแสงดาว’ แบบนี้จะได้รับส่วนแบ่งและโอกาสในการถูกแนะนำมากขึ้น ไม่หวังถึงยอดหนึ่งล้านภายในเดือนเดียว เพียงแค่ต้องการรายได้ที่ทำให้ชีวิตดีขึ้นเท่านั้น
แต่มองดูตอนนี้ เขาน่าจะอ่อนต่อโลกมากเกินไป
เจ้าหน้าที่ระดับสูง 002 : “คุณอ่านสัญญาจบหรือยัง อ่านจบแล้วรีบกดยืนยันนะครับ ทางนี้ผมจะได้เตรียมการลงทะเบียน”
ลู่เฉินคิดไปคิดมา แล้วตอบว่า “สัญญาฉบับนี้แก้ไขได้ไหมครับ เงื่อนไขข้อลิขสิทธิ์มีปัญหานิดหน่อย”
หากฝ่ายนั้นยินยอมแก้ไขสัญญาแล้วละก็ การกดขี่จากเงื่อนไขข้ออื่นลู่เฉินยังจะพอรับได้ อย่างน้อย ‘ลานแสงดาว’ ก็เป็นแพลตฟอร์มที่ให้ผลประโยชน์มาก จะไขว่คว้าหาผลประโยชน์มาได้ก็ไม่ยากเย็น
เจ้าหน้าที่ระดับสูง 002 : “แก้ไข? คุณคิดมากไปแล้วครับ ผู้ออกอากาศทุกคนในแพลตฟอร์มของเราต่างได้รับสัญญาแบบเดียวกัน ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงแก้ไขเพื่อคุณคนเดียว คุณจะเซ็นก็ได้ ไม่เซ็นก็ได้ เป็นเรื่องธรรมดา!”
คำพูดที่หยิ่งยโสแบบนี้ เป็นรสชาติที่ลู่เฉินคุ้นเคยดีที่สุด
ผู้ออกอากาศทุกคนได้สัญญาเหมือนกัน?
นั่นต้องเป็นเรื่องที่น่าขบขันที่สุดในโลก ดาราดังและศิลปินไร้ชื่อเสียงจะมีสัญญาเหมือนกันได้อย่างไร
ใช้หัวแม่เท้าคิดยังรู้ว่าเป็นไม่ได้!
ท่าทีของเจ้าหน้าที่ระดับสูง 002 คนนี้ช่างเย็นชาไร้เยื่อใย ทั้งยังคิดว่าลู่เฉินเป็นนกโง่ๆ ที่จะหลอกล่ออย่างไรก็ได้
ลู่เฉินข่มความโกรธเอาไว้ ตอบว่า “ถ้าอย่างนั้นผมขอคิดดูก่อน ยังไม่ทำสัญญา ขอบคุณครับ”
ลู่เฉินไม่อยากจะมีปัญหากับเจ้าหน้าที่ตอนนี้ อย่างน้อยเขายังต้องอาศัยแพลตฟอร์มของฝ่ายนั้นหาเงินอยู่ ดังนั้นจึงปฏิเสธไป เอาเป็นว่าถ้าต่อให้ไม่เซ็นสัญญา ก็แค่ได้ส่วนแบ่งเงินรางวัลน้อยหน่อยและไม่ได้รับการสนับสนุนจากแพลตฟอร์มเท่านั้นเอง
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาไม่มีทางยอมมอบสิทธิ์ในผลงานเพลงของตัวเองให้คนอื่นไปเปล่าๆ!
เจ้าหน้าที่ระดับสูง 002 : “แล้วแต่!”
ทั้งสองฝ่ายจบการสนทนาลงทันที
ลู่เฉินส่ายหัวอย่างจนปัญญา ในใจยังรู้สึกขุ่นเคืองอยู่ไม่น้อย
ครู่ต่อมา ข้อความเตือนเด้งขึ้นมาบนหน้าจอทำให้ใจเขาเย็นเยือกเป็นน้ำแข็ง จากนั้นโมโหจนอกแทบแตก!
‘ระบบแจ้งเตือน: ห้องถ่ายทอดสดของลู่เฟยทำผิดกฎแพลตฟอร์มจึงต้องถูกระงับไว้ชั่วคราว หากมีข้อสงสัยกรุณาติดต่อเจ้าหน้าที่ควบคุม’
บัญชีดำ!
....................................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 20 ที่นี่ไม่ให้เขาอยู่ต่อ
‘ระบบแจ้งเตือน: ห้องออกอากาศของลู่เฟยทำผิดกฎแพลตฟอร์มจึงถูกระงับชั่วคราว หากมีข้อสงสัยกรุณาติดต่อเจ้าหน้าที่ควบคุม’
อย่าว่าแต่ลู่เฉินเลย ขอแค่เป็นคนทั่วไปที่พอจะมีปัญญาอยู่ เห็นข้อความแจ้งเตือนที่น่าตกใจนี้ต่างก็ไม่คิดว่าตัวเองทำผิดกฎอะไรร้ายแรงถึงขั้นถูกบังคับปิดห้องถ่ายทอดสด
เขาแค่ปฏิเสธการทำสัญญา ดังนั้นเลยถูกเจ้าหน้าที่ระดับสูง 002 บังคับปิดห้อง!
ใช้อำนาจบาตรใหญ่หรือเปล่า?
ก็คือใช้อำนาจแบบนี้เอง!
ตอนนั้นลู่เฉินรู้สึกได้ถึงเลือดร้อนที่พุ่งขึ้นสมอง เขาออกแรงบีบเม้าส์ในมือ ใช้ความพยายามระดับสูงสุดที่จะไม่เขวี้ยงเม้าส์ออกไป เพราะการทำลายข้าวของเวลาโกรธเป็นการแสดงออกของคนไม่เอาไหน
เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ บังคับให้ตัวเองใจเย็นลง
‘ลานแสงดาว’ เป็นแพลตฟอร์มถ่ายทอดสดสดออนไลน์อันดับต้นๆ ของประเทศ ไม่ว่าทั้งจำนวนผู้ใช้หรืออิทธิพล ต่างก็สูงกว่าแพลตฟอร์มเก่าแก่หลายที่ โดยเฉพาะในด้านดนตรีแล้ว ความสำคัญมาเป็นอันดับหนึ่ง
ดังนั้นมันจึงมีสิทธิ์จะทำอย่างนี้โดยไม่มีเหตุผล บังคับปิดห้องถ่ายทอดสดเล็กๆ ห้องหนึ่งก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา
อยากหาเงินในนี้? ก็ต้องทำตามกฎของเราด้วย
ข้อความแจ้งเตือนจากระบบนี้บอกลู่เฉินอย่างชัดเจนแจ่มแจ้งว่า...ทำตามฉันนายรอด ฝ่าฝืนฉันนายตาย!
เป็นเรื่องง่ายๆ แค่นี้เอง!
ลู่เฉินไม่มีทางเลือกอื่นเลย หากเขาไม่ยอมก้มหัวให้ จะกระทบต่องานถ่ายทอดสดที่เพิ่งเริ่มใน ‘ลานแสงดาว’ อย่างรุนแรง และตัดช่องทางการหาเงินที่สำคัญของเขาทิ้งไป
หรือเขาจะยอมก้มหัวให้ฝ่ายนั้นง่ายๆ เซ็นสัญญากดขี่ข่มเหงฉบับนี้แต่โดยดี?
ลู่เฉินเปิดโปรแกรมเล็กๆ โปรแกรมหนึ่งขึ้นมา เลือกคลิกบันทึกหน้าจอทั้งหมดแล้ว เขาถึงกลับไปคลิกติดต่อเจ้าหน้าที่ระบบอีกครั้ง
หน้าจอแชทเด้งขึ้นมาเป็นครั้งที่สอง ID ของอีกฝั่งยังเหมือนเดิมคือเจ้าหน้าที่ระดับสูง 002!
เจ้าหน้าที่ระดับสูง 002: “มีอะไรให้ช่วยไหมครับ”
ต่อให้มีคอมพิวเตอร์และเครือข่ายอินเทอร์เน็ตคั่นกลาง ลู่เฉินก็ยังรู้สึกได้ถึงความลำพองใจของฝ่ายตรงข้าม
เขาสงบใจตอบกลับไปว่า “ผมแค่อยากสอบถามดูหน่อยว่าทำไมห้องถ่ายทอดสดของผมถึงถูกปิดไป”
เจ้าหน้าที่ระดับสูง 002: “เพราะคุณทำผิดกฎน่ะครับ”
ลู่เฉิน : “ขอถามหน่อยว่าเป็นกฎข้อไหน กฎที่ว่าแค่ไม่เซ็นสัญญาที่ไม่สมเหตุสมผลก็ต้องบังคับปิดห้องเลยน่ะเหรอ”
เจ้าหน้าที่ระดับสูง 002 : “คุณจะเข้าใจแบบนั้นก็ได้ นี่เป็นกฎของบริษัทเรา”
เจ้าหน้าที่ระดับสูง 002 : “คุณคิดให้ดี ตอนนี้เปลี่ยนใจยังทัน”
ลู่เฉิน : “ตอนนี้ผมคิดดีแล้ว”
เจ้าหน้าที่ระดับสูง 002: “อืม คุณว่ามา”
ลู่เฉิน : “ไปตายซะ!”
เจ้าหน้าที่ระดับสูง 002: “อะไรนะ”
ลู่เฉิน : “ผมบอกว่า ไปตายซะ! ไปตายซะ! ไปตายซะ!”
เรื่องสำคัญต้องพูดสามครั้ง พิมพ์ข้อความส่งไปแล้ว ลู่เฉินก็ปิดหน้าแชทนั้นไปเลย
ไม่ให้โอกาสฝ่ายนั้นได้ตอบโต้กลับ ให้เจ้านั่นอัดอั้นต่อไป!
ความคิดของลู่เฉินปลอดโปร่งขึ้นทันที ความโกรธอัดอั้นใจมลายหายไป รู้สึกโปร่งโล่งสบายเหมือนได้ล้างพิษออกจากกระดูก ร่างกายเบาสบายไปทั้งตัว
ไม่เห็นมีอะไรมากมายเลย ถ้าอยู่ใน ‘ลานแสงดาว’ ต่อไปไม่ได้ ยังมี ‘เทียนคงออนไลน์’ ‘จิงอวี๋ทีวี’ ‘บุพเพดวงดาว’...จะต้องมีสักแห่งให้เขาแสดงความสามารถของตัวเอง
ที่นี่ไม่อาจรองรับเขา ต้องมีที่อื่นที่รับเขาได้!
หรือหากว่าแพลตฟอร์มแสดงสดออนไลน์ทุกที่ทำแบบนี้เหมือนกันหมด ลู่เฉินก็ไม่เชื่อว่าสิ่งที่อยู่ในความทรงจำของเขาจะนำมาใช้หาเงินไม่ได้ แล้วเขาจะต้องไปกล้ำกลืนฝืนทนกับความไม่ยุติธรรมอยู่ทำไม?
ลู่เฉินคิดอย่างชัดเจนแล้ว เขารู้ว่าตัวเองเป็นน้องใหม่ที่ไม่มีใครหนุนหลัง การเริ่มต้นต้องยากลำบากเป็นธรรมดา จะต้องพบกับเรื่องวุ่นวายและอุปสรรรค
แต่เขาก็ไม่กลัว เพราะเขายังหนุ่มแน่น เพราะเขามีขุมทรัพย์อันล้ำค่าอยู่ในครอบครอง
นั่นก็คือการมีดาบคมกริบอยู่ในมือ เพียงพอให้เขาฝ่าฟันอุปสรรคขวากหนามเบื้องหน้าได้!
เขายืนหยัดในความเชื่อของตัวเอง ลู่เฉินลาจาก ‘ลานแสงดาว’ อย่างไม่ลังเล และไม่เหลียวไปมองแถบข้อความแจ้งเตือนจากระบบว่ามีข้อความในหน้าแชท จากนั้นเปิดเฟยซวิ่น
ตอนที่ลงทะเบียนเฟยซวิ่น ลู่เฉินแอบคิดว่าเจ้าหน้าที่ระดับสูง 002 คงจะโกรธมากแน่?
ช่วงเวลานี้ ที่เมืองเซินไห่ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองหลวงไปกว่า 2,000 กิโลเมตร
เมืองเซินไห่เป็นเมืองใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของจีน มีประชากรมากกว่าสิบห้าล้านคน ตั้งแต่หลังยุคปฏิวัติวัฒนธรรมก็เป็นเมืองศูนย์กลางเศรษฐกิจที่สำคัญ หลายสิบปีมานี้มีบริษัทรูปแบบใหม่และกลุ่มบริษัทเทคโนโลยีตั้งขึ้นจำนวนนับไม่ถ้วน ด้วยเหตุนี้จึงถูกเรียกว่าซิลิคอนวัลเลย์แห่งโลกตะวันออก
‘ลานแสงดาว’ มีบริษัทซิงกวงมีเดียเป็นเจ้าของ ตั้งอยู่ในศูนย์กลางย่านเศรษฐกิจ CBD ของเมืองเซินไห่ บนชั้นที่ 68 ของตึกหรูที่สูง 75 ชั้น
เมื่อสองปีก่อน ตอนที่บริษัทซิงกวงมีเดียเพิ่งเริ่มก่อตั้ง มีพนักงานเพียง 10 คนเท่านั้น แพลตฟอร์ม ‘ลานแสงดาว’ ที่ก่อตั้งขึ้นดิ้นรนแข่งขันกับบริษัทมีเดียถ่ายทอดสดออนไลน์ยักษ์ใหญ่จนเกือบล้มละลายอยู่หลายครั้ง
ทว่าก็ได้เจ้าของกลุ่มบริษัทมีเดียที่มีชื่อเสียงโด่งดังแห่งหนึ่งในประเทศ...บริษัทบันเทิงเฉิงหงมอบเงินอัดฉีดจำนวนมหาศาลให้แล้ว ‘ลานแสงดาว’ ก็ดังเป็นพลุแตก บริษัทซิงกวงมีเดียได้รับการช่วยเหลือทั้งด้านเงินทุนและทรัพยากรอย่างล้นเหลือ โจมตี ‘เทียนคงออนไลน์’ เขี่ย ‘จิงอวี๋ทีวี’ จนตกกระป๋อง วางกับดักพิฆาตจนทำให้คู่แข่งยักษ์ใหญ่หลายแห่งพ่ายแพ้
ตอนนี้ ‘ลานแสงดาว’ ได้เป็นหนึ่งในเจ้าแห่งแพลตฟอร์มถ่ายทอดสดออนไลน์แล้ว ตำแหน่งไม่มีใครสั่นคลอนได้!
พอบริษัทบันเทิงเฉิงหงซึ่งมีทั้งกำลังทุนและอำนาจเข้าควบคุมหุ้นทั้งหมดแล้ว ก็ซื้อบนตึกการค้าหรูทั้งชั้นให้เป็นที่ตั้งของสำนักงานบริษัทซิงกวงมีเดีย ขณะที่สร้างความฮือฮาในวงการก็แสดงให้เห็นถึงปณิธานอันก้าวไกลของบริษัท
ปัง!
ในออฟฟิศฝ่ายธุรการของซิงกวงมีเดีย เสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้ผู้คนสะดุ้งตกใจ
ถ้าเป็นคนที่เล่นคอมพิวเตอร์บ่อยๆ จะแยกแยะได้ว่าเป็นเสียงของเม้าส์ที่ถูกตบลงบนโต๊ะ หลายคนมีประสบการณ์แบบนี้
โจมตี BOSS แล้วถูกแย่งไอเทมไป ทุบเม้าส์!
ความห่วยของโปรแกรมทำให้ไฟล์เอกสารหาย ทุบเม้าส์!
เสียเวลาดาวน์โหลดคลิปโป๊แบบคมชัดไปครึ่งค่อนวัน พอเปิดดูถึงได้รู้ว่าเป็นคลิปหนังการ์ตูนเรื่อง Calabash Brothers ทุบเม้าส์!
ลงทะเบียนผ่านแฟมิลี่ออนไลน์เพื่ออยากจะแอบดูลูกน้อยผ่านกล้องอัจฉริยะ กลับเห็นชายชู้ข้างบ้าน...
ทุบเม้าส์!
เบื้องหลังโต๊ะทำงาน มีใบหน้าของหนุ่มน้อยคนหนึ่งโผล่ขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ถามว่า “ลูกพี่ เป็นอะไรครับ?”
ฝ่ายที่เขาถามเป็นชายวัยกลางคนอายุสี่สิบปี ใบหน้าผอมตาเล็ก จมูกงุ้ม ท่าทางนิ่งขรึมเหมือนเพิ่งเห็นชายชู้ข้างบ้าน เม้าส์ที่อยู่ในมือของเขาพังไปแล้ว
ชายวัยกลางคนคนนี้เป็นผู้จัดการฝ่ายปฏิบัติการของบริษัทซิงกวงมีเดีย...จ้าวเต๋อผิง เนื่องจากออฟฟิศของซิงกวงมีเดียเปิดกว้าง ดังนั้นต่อให้เป็นผู้จัดการก็ไม่มีห้องทำงานเป็นของตัวเอง จะนั่งทำงานรวมกับพนักงานส่วนใหญ่
ในฐานะผู้จัดการฝ่าย จ้าวเต๋อผิงนอกจากจะจัดการงานต่างๆ ในแผนกแล้ว เขายังมักจะดูแลสถานะการลงทะเบียนเข้าใช้ ‘ลานแสงดาว’ ทำงานในหน้าที่ของพนักงานดูแลเว็บไซต์ทั่วไป
ID ของเขาคือ เจ้าหน้าที่ระดับสูง 002!
ส่วน 001 คือ ID ของเจ้านายของเขา ซึ่งปกติจะไม่ปรากฏตัว
สำหรับคำถามของหนุ่มหน้าหยก จ้าวเต๋อผิงตอบกลับอย่างฮึดฮัดว่า “ผู้ออกอากาศเล็กๆ คนหนึ่ง น่าขายหน้าจริงๆ ฉันจะช่วยเขาทำสัญญายังบ่นนั้นบ่นนี้ เตือนสติเข้าหน่อยยังกล้ามาด่าฉัน!”
“อะไรนะ”
ผู้ชายหน้าใสโมโหตาม บ่นกระปอดกระแปดว่า “พวกหน้าใหม่พวกนี้ไม่รู้กฎเกณฑ์ซะบ้างเลย ไอดีของเขาชื่อว่าอะไร ให้ผมปิดไปเลยดีไหม ดูสิเขายังจะกล้าอีกไหม!”
จ้าวเต๋อผิงโบกมือ “ID ลู่เฟย ตัวลู่จากคำว่าต้าลู่ ตัวเฟยจากคำว่าเฟยจี ถูกฉันปิดไปแล้ว เดี๋ยวฉันจะส่งข้อมูลให้ทุกคน ถ้ามีใครสังเกตเห็นว่ามีคนคนนี้เข้ามาสมัครเปิดห้องถ่ายทอดสดใหม่ จะต้องปิดทิ้งให้หมด!”
ใบหน้าของผู้จัดการฝ่ายดูดุเดือดเลือดพล่าน ขณะที่พูดไปยังกัดฟันกรอดๆ
เมื่อครู่เกือบทำเขาโมโหตายจริงๆ มีผู้ออกอากาศคนไหนบ้างที่ได้ทำสัญญากับ ‘ลานแสงดาว’ แล้วไม่ดีใจเป็นที่สุด จากนั้นก็ไม่เคารพนบนอบต่อผู้ที่กุมอำนาจความเป็นความตายในเว็บไซต์อย่างผู้ดูแลระดับสูง?
ผู้ที่จองหองพองขนอย่างลู่เฟย สมควรได้รับการปิดห้องไป!
ผู้ชายหน้าใสตอบกลับอย่างมั่นเหมาะว่า “ครับผม!”
“ลู่เฟย?”
ตอนนั้นเอง คนที่นั่งทำงานอยู่โต๊ะข้างๆ ชะโงกหน้ามา เป็นชายใส่แว่นคนหนึ่ง
“ใช่ลู่เฟยคนที่ทั้งร้องทั้งเล่นดนตรีแถมมีเพลงผลงานแต่งเองอีกไหม เหมือนฉันจะเคยเห็นคลิปวิดีโอของเขาอยู่ในกลุ่มดาวนะ”
ความจริงชายใส่แว่นอยากบอกอีกว่าเพลงของลู่เฟยเพราะมาก ในสถิติข้อมูลบนแพลตฟอร์มก็ได้รับการสนับสนุนดี
แต่เมื่อเห็นใบหน้าของจ้าวเต๋อผิงบูดเบี้ยวขนาดนี้ สติปัญญาอันจำกัดของเขายังพอจะทำงานได้ จึงไม่ได้พูดความในใจออกมาจนหมด
“มีผลงานเพลงแต่งเองแล้วแน่นักหรือไง”
จ้าวเต๋อผิงฟึดฟัดขึ้นจมูก เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์นักว่า “ในแพลตฟอร์มของเรามีนักร้องที่ออกอากาศชื่อดังเป็นพันเป็นหมื่น มีผลงานใหม่ๆ เกิดขึ้นมากมาย คนที่พวกเราต้องการคือคนเก่งมีความสามารถ ไม่ต้องการพวกที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ!”
ผู้ชายหน้าใสพยักหน้าเห็นด้วย “ผู้จัดการพูดถูกที่สุดเลย”
จ้าวเต๋อผิงพึงพอใจ เขาเหลือบสายตาไปทางชายสวมแว่น “เสี่ยวหลี่ ถึงนายจะเป็นพนักงานเก่าแก่ แต่เรื่องบางเรื่องนายต้องเรียนรู้จากเสี่ยวหวังบ้าง วันๆ อย่าเอาแต่จ้องหน้าจอคอม”
ชายสวมแว่นเงียบไป ผู้ชายหน้าใสแอบได้ใจ สีหน้าดูประจบประแจงขึ้นมาทันที
“เอาละ ฉันขอไปก่อน!”
จ้าวเต๋อผิงยืนขึ้นเอ่ย “เสี่ยวหวัง นายส่งข้อมูลของลู่เฟยให้ทุกคน แล้วลบข้อความทั้งหมดที่เกี่ยวกับเขาบนฟอรัมทิ้งไปให้หมด”
ผู้ชายหน้าใสรีบวิ่งเข้าไปหา “ได้เลยครับผู้จัดการ รับรองว่าผมจะทำงานที่ได้รับมอบหมายให้สำเร็จครับ!”
จ้าวเต๋อผิงตบๆ ก้นเดินออกไป ผู้ชายหน้าใสกลับไปที่นั่งของตัวเองแล้วทำงานอย่างรวดเร็ว
ชายสวมแว่นแอบถอนใจ จากนั้นนั่งลงใหม่
ก่อนที่บริษัทบันเทิงเฉิงหงจะมาลงทุน ถึงแม้ซิงกวงมีเดียจะยังเล็กมากแต่ก็ยังมีมนุษยธรรม เจ้าหน้าที่ผู้ดูแลกับพวกผู้ออกอากาศเป็นเพื่อนกันเสียส่วนใหญ่ ยินดีจะสนับสนุนผู้ออกอากาศหน้าใหม่อยู่เสมอ
ตอนนี้บริษัทเติบโตขึ้นมาก มีเงินทุนมากแล้ว แต่เรื่องแบบนี้กลับจางหายไป
ก่อนที่ผู้ชายหน้าใสจะลบข้อมูลที่เกี่ยวกับลู่เฟยบนหน้าบอร์ดทิ้ง เขาจะต้องรีบใช้สิทธิ์ของแอดมินคัดลอกข้อมูลทั้งหมดของขุนศึกตระกูลลู่ในกลุ่มดาวออกมาชุดหนึ่ง แล้วใส่ลงในพื้นที่จัดเก็บข้อมูลออนไลน์ส่วนตัว
เพลง ‘เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน’ ยังมีเพลง ‘ซินเดอเรลล่า’ ต่างเป็นเพลงที่เขาชื่นชอบทั้งนั้น
อีกทั้งเป็นเพลงเพราะที่ทำให้เขาประทับใจและคุ้มค่าที่จะเก็บเอาไว้!
..................................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 21 มีที่อื่นที่ยอมรับเรา!
“ลูกพี่ลู่เฟย จริงหรือหลอก”
“เข้าใจผิดรึเปล่า ถึงกับปิดห้องไปเลย? โธ่เอ๊ย!”
“เหอะๆ ร้านใหญ่รังแกลูกค้า เว็บไซต์สถานีลานแสงดาวชอบทำแบบนี้อยู่เรื่อย”
“ถ้าอย่างนั้นพวกเราจะทำไงดี เพิ่งสร้างกลุ่มดาวได้ไม่เท่าไร หรือจะต้องล้มเลิกกันหมด? อยากร้องไห้!”
“บ้าอำนาจมากเกินไปแล้ว ไม่ทำสัญญาด้วยถึงกับปิดห้องเลย มากเกินไปแล้วนะ!”
“พวกเราทุกคนช่วยกันคิดหาหนทางเถอะ...”
ในกลุ่มแชทขุนศึกตระกูลลู่ ตอนลู่เฉินเล่าเรื่องที่เขาถูกปิดห้องถ่ายทอดสดไปเพราะไม่เซ็นสัญญาให้ทุกคนฟัง ห้องสนทนากลุ่มเล็กๆ แทบจะระเบิดในพริบตา
แฟนคลับที่ออนไลน์โผล่ออกมากันหมด แต่ละคนโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง มีทั้งคนตำหนิด่าทอลานแสงดาวว่าบ้าอำนาจ มีทั้งคนที่เสียดายคะแนนของลู่เฉินที่เพิ่งเริ่มต้นดี แล้วยังมีคนที่แสดงท่าทีว่าจะไม่ยอมความ
ราชาการแห่งทำนายหลี่ไป๋ : “ไม่ต้องพูดอะไรกันอีกแล้ว ถ้ามีคนอยากสนับสนุนแม่ทัพลู่ต่อละก็ ทุกคนเข้าไปโพสต์ประท้วงในบอร์ด ทำให้เรื่องใหญ่โตขึ้นมา ผู้ใหญ่ในลานแสงดาวก็จะมองเห็น ให้พวกเขาเห็นว่าถึงเราเป็นแค่ผู้ออกอากาศเล็กๆ ก็ไม่ใช่ว่าจะมารังแกกันได้ง่ายๆ!”
หลี่ไป๋มาถึงช้าไปเล็กน้อย แต่เมื่อเขาออกปาก ทั้งกลุ่มเหมือนพบกับเสาหลักยึดมั่น ทุกคนเห็นด้วยกับข้อเสนอของเขา เตรียมจะเข้าไปร้องเรียนในบอร์ดพร้อมกัน
ลู่เฉินรู้สึกซึ้งใจ : “ขอบคุณทุกคนที่สนับสนุนนะครับ แต่ผมไม่อยากอยู่ลานแสงดาวต่อไปแล้ว และไม่อยากรบกวนทุกคนเข้าไปเรียกร้องอะไรกับฝ่ายนั้น อย่างมากผมก็แค่เปลี่ยนแพลตฟอร์ม”
แฟนคลับเหล่านี้ทั้งอบอุ่นและจริงใจมาก ลู่เฉินไม่อยากและไม่ยอมใช้พวกเขาไปต่อสู้เพื่อตัวเอง
ราชาการแห่งทำนายหลี่ไป๋ : “แม่ทัพลู่ เรื่องนี้ไม่ได้เป็นเรื่องของคุณคนเดียว เป็นเรื่องของพวกเราด้วย ต่อให้ย้ายไปที่อื่น พวกเราก็ต้องจากไปอย่างเต็มภาคภูมิ ไม่ให้คนอื่นมารังแกเปล่าๆ!”
“พูดได้ถูก!”
“ราชาหลี่เก่งกล้า สนับสนุนแม่ทัพลู่และสนับสนุนคุณ!”
“สนับสนุน+1!”
“ไม่ต้องพูดแล้ว ฉันเริ่มไปโพสต์ร้องเรียนแล้ว ทุกคนรีบมา!”
“ได้ ธงของขุนศึกตระกูลลู่จะต้องโบกสะบัดไปทั้งลานแสงดาว!”
แม้จะประสบพบเจอชีวิตของคนทั้งสามในโลกความฝัน ลู่เฉินก็ยังคงเป็นชายหนุ่มเลือดร้อนอยู่วันยังค่ำ พอเห็นอารมณ์ร้อนแรงของสมาชิกในกลุ่มแล้ว เขาก็อดฮึกเหิมตามไม่ได้
“ถ้าอย่างนั้นก็มาทำด้วยกันเถอะ! ผมบันทึกการสนทนากับเจ้าหน้าที่ไว้ เก็บไว้ในอัลบั้มแชร์แล้ว เวลาทุกคนโพสต์ก็แนบข้อความพวกนี้ไปด้วยเป็นหลักฐาน!”
ก่อนที่เขาจะสนทนาในห้องแชทกับเจ้าหน้าที่ระดับสูง 002 เขาวางแผนไว้แล้ว ตั้งใจเปิด‘โปรแกรมบันทึกหน้าจอ’ เพื่อบันทึกข้อมูลการสนทนาของทั้งสองฝ่ายไว้
“ดี! มีหลักฐานด้วยยิ่งดี!”
“ผมดาวน์โหลดไว้แล้ว ลูกกระสุนเติมเต็ม กลุ่มดาวเดินทางออกรบได้!”
“เห็นแล้ว เชี่ย เจ้าหน้าที่ 002 ดูจากรหัสที่ใช้น่าจะเป็นบอสตัวเล็กๆ นะ!”
“จะบอสเล็กหรือบอสใหญ่ก็ช่างมันเถอะ กำจัดก่อนค่อยว่ากัน!”
“พี่น้องทั้งหลาย ฉันขอเดินหน้าก่อนแล้ว!”
“กำจัด กำจัด กำจัด!...”
แม้จะเป็นกลุ่มแฟนคลับใหม่ที่เพิ่งก่อตั้งไม่นาน มีสมาชิกยังไม่เท่าไร แต่มีความสมัครสมานสามัคคีกันสูง ทั้งยังมีกำลังรบมาก
สิ่งที่ช่วยไม่ได้คือ ศัตรูของพวกเขายิ่งใหญ่ ทั้งยังไม่มีเหตุผล
สมาชิกในกลุ่มลงทะเบียนเข้าเว็บไซต์ จากนั้นก็พบว่ากลุ่มดาวที่เพิ่งสร้างเมื่อวานไม่อยู่แล้ว
พวกเขาเข้าไปประท้วงถึงหน้าสาธารณะหลัก เพิ่งจะโพสต์ข้อความลงไป ครู่ต่อมาก็ถูกลบทิ้งทันที ผู้ดูแลฟอรัมจัดการลบโพสต์ด้วยความรวดเร็วจนน่าทึ่ง
ลบโพสต์ไม่เท่าไร ID ที่โพสต์ยังถูกบล็อกหรือยิ่งกว่านั้นคือถูกแบน ไม่ให้โอกาสได้อธิบายใดๆ!
ถ้าบอกว่านี่คือสมรภูมิรบ ในการต่อสู้กันก็จะต้องเป็นคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อกันมาก แต่เหล่าสมาชิกของขุนศึกตระกูลลู่เปรียบเหมือนตั๊กแตนที่ไปขวางทางล้อรถ ถูกบดละเอียดภายในพริบตา
ทุกคนพากันโกรธแค้น แต่กลับไม่มีหนทางใดต่อกรได้
“ไอ้บ้า! กลุ่มดาวของพวกเราถูกลบทิ้งหมดแล้วนี่!”
“ฮือๆๆ...โพสต์ที่ฉันเพิ่งลงไปถูกลบทิ้งแล้ว บัญชีก็ถูกระงับแล้วด้วย”
“ของฉันก็เหมือนกัน บอร์ดมีแอดมินจับตาดูอยู่ น่าจะตั้งคำคีย์เวิร์ดขึ้นมา แค่ใครลงโพสต์ก็รู้แล้ว”
“โพสต์เก่าถูกลบด้วย พวกเขาลงมือรวดเร็วจริงๆ แล้วก็โหดด้วย!”
“เหอะๆ ทุกคนเป็นเหมือนกันหมด...”
ราชาการแห่งทำนายหลี่ไป๋ : “ฉันถูกบล็อกคำพูดแล้ว พวกนั้นไม่ให้โอกาสฉันได้พูด”
เผชิญหน้ากับเจ้าหน้าที่เว็บไซต์ที่มีอำนาจแข็งแกร่ง ผู้สนับสนุนใหญ่ยังจนปัญญา ได้เพียงก่นด่าสาปแช่ง
“โอ๊ย! ต่อไปฉันจะไม่เสียเงินให้กับที่นั่นแม้แต่แดงเดียว ฉันจะเปลี่ยนไปใช้แซ่เดียวกับมันเลย!”
ลู่เฉินบอกว่า “ทุกคนหยุดก่อน พวกเราค่อยคิดหาทางกัน”
เขาไม่อยากสาดน้ำเย็นใส่แฟนคลับให้พวกเขาหมดหวัง แต่ก็ไม่อยากให้พวกเขาไปต่อสู้จนเจ็บตัวเลือดตกยางออก
ความรู้สึกแบบนี้ไม่ดี แต่ท่อนแขนไปบิดท่อนขาให้หักไม่ได้ แล้วจะทำอย่างไรได้?
อารมณ์พลุ่งพล่านในกลุ่มแชทดับมอดลงในทันใด หลายคนทอดถอนใจ
ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว ยังจะมีวิธีอะไรอื่นอีก
“ช่างเถอะ พวกเราไปที่เว็บไซต์อื่นกันเถอะ ฉันจะสนับสนุนแม่ทัพลู่ต่อไป!”
ใครบางคนเอ่ยขึ้นมาว่า “ฉันเชื่อในความสามารถของแม่ทัพลู่ พวกเราขุนศึกตระกูลลู่ไม่ยอมแพ้!”
“ใช่ๆ! ไม่ยอมแพ้เด็ดขาด!”
“อย่างที่ลูกพี่แม่ทัพลู่ว่านั่นแหละ ลานแสงดาวไปตายซะ!”
“ฮ่าๆ ไปตายกันทั้งหมดนั่นแหละ!”
ลู่เฉินเห็นข้อความบนหน้าจอแล้ว ในใจรู้สึกอบอุ่นอย่างห้ามไม่ได้
ตอนนี้เอง สมาชิก ID ที่มีชื่อว่าปลาปะการังพูดขึ้นว่า “ลูกพี่ลู่เฟย ฉันเป็นแอดมินของจิงอวี๋ทีวี อยากจะเชิญคุณเข้าไปเปิดไลฟ์สดในจิงอวี๋ทีวีของเราเป็นยังไง”
ห้องแชทก็คึกคักจนแทบแตกอีกครั้งทันที
“เช็ด แอดมินของจิงอวี๋ทีวี จริงหรือหลอกเนี่ย”
“อย่ามาล้อเล่น!”
“ฮ่าๆๆ ไม่คิดว่าชื่อเสียงของขุนศึกตระกูลลู่จะโด่งดังไปถึงจิงอวี๋ทีวีแล้ว!”
“ถ้าเป็นความจริง อย่างนั้นไปจิงอวี๋ทีวีก็ได้!”
“คิดไม่ถึงเลย คิดไม่ถึงจริงๆ กลุ่มของพวกเรามีสายลับ 007 ซ่อนตัวอยู่!”
“ทุกคนอย่าเพิ่งโวยวาย ดูว่าลูกพี่แม่ทัพลู่ของเราจะว่าไง!”
ปลาปะการังไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ เพียงแต่ส่งภาพสกรีนช็อตภาพหนึ่งเข้ามา แสดงให้เห็นว่าเป็นผู้ดูแลอยู่เบื้องหลังของจิงอวี๋ทีวีจริง
ภาพนี้ยืนยันตัวตนของเขาได้แน่นอน
ราชาแห่งการทำนายหลี่ไป๋พูดคุยเป็นการส่วนตัวกับลู่เฉิน “แม่ทัพลู่ คุณจะไปลองดูที่จิงอวี๋ทีวีไหม”
ช่วงนี้ลู่เฉินได้รับรู้ความเลวร้ายเกี่ยวกับเว็บไซต์ถ่ายทอดสดมามากมาย รู้ว่า ‘จิงอวี๋ทีวี’ เป็นหนึ่งในแพลตฟอร์มถ่ายทอดสดที่ก่อตั้งขึ้นแห่งแรกของประเทศจีน ตลอดมายึดการถ่ายทอดสดเกมออนไลน์เป็นหลัก เกมที่ได้รับความนิยมสูงสุดสามอันดับ... CKG ฮีโร่ซิตี้ และแพลนเน็ต โอเวอร์ลอร์ดได้ส่วนแบ่งสูงมาก
แต่เว็บไซต์เก่าแก่อย่าง ‘จิงอวี๋ทีวี’ ช่วงหลังมานี้ต้องต่อสู้ดุเดือดกับ ‘เทียนคงออนไลน์’ และ ‘ลานแสงดาว’ ถูกแย่งตัวผู้ออกอากาศที่กำลังโด่งดังไป ความนิยมจึงสู้เมื่อก่อนไม่ได้แล้ว
แน่นอนว่าอูฐที่ผอมตายยังตัวใหญ่กว่าม้า หากกล่าวถึง ‘จิงอวี๋ทีวี’ ก็เป็นชื่อที่ใครๆ ก็รู้จักในโลกออนไลน์
‘จิงอวี๋ทีวี’ แน่นอนว่าไม่ยอมแพ้ ด้านหนึ่งทุ่มเงินลงทุนไปกับการพัฒนาขยายตลาด อีกด้านก็จับตามองคู่แข่งทั้งหลายเอาไว้ ดังนั้นจะมีผู้ดูแลมาโผล่ในกลุ่มของลู่เฉินก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
ผู้ออกอากาศหน้าใหม่ที่ไม่เคยทำสัญญาและมีอิทธิพลสูงเป็นเป้าหมายที่พวกเขาพยายามดึงตัวเข้ามา!
น้ำไหลลงสู่ที่ต่ำฉันใด คนต้องปีนป่ายขึ้นสู่ที่สูงฉันนั้น ลู่เฉินไปร่วมมือกับ ‘จิงอวี๋ทีวี’ เป็นทางเลือกที่ถูกต้องแล้วหรือ?
ราชาแห่งการทำนายหลี่ไป๋ก็เผยความกังวลของตัวเอง
ลู่เฉินคิดไปคิดมา แล้วตอบเข้าในกลุ่มโดยตรง “ไปจิงอวี๋ทีวีได้ แต่ถ้ามีการทำสัญญา ผมจะไม่เซ็นสัญญาที่เอารัดเอาเปรียบเด็ดขาด!”
นี่เป็นกฎตายตัวที่เขาจะต้องยึดถือเอาไว้ เพราะไม่อยากตกไปอยู่ใต้อาณัติสัญญาอย่างของ ‘ลานแสงดาว’
ปลาปะการังตอบว่า : “ลูกพี่ลู่เฟย สิ่งที่คุณได้พบเจอมาในลานแสงดาวฉันเห็นแล้วแหละ จิงอวี๋ทีวีของพวกเราจะไม่ข่มเหงคุณแบบนั้น แต่ฉันไม่มีอำนาจมากนัก เงื่อนไขในสัญญาฉันขอไปปรึกษากับทางหัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการก่อนแล้วค่อยตอบคุณได้ไหม”
“อีกอย่าง เรื่องที่ฉันตัดสินใจเองได้ก็คือ สมาชิกทั้งหมดของขุนศึกตระกูลลู่ เมื่อเข้ามาในจิงอวี๋ทีวีแล้วจะได้ระดับเทียบเท่ากับตอนที่อยู่ลานแสงดาว เพราะฉันก็เป็นสมาชิกในขุนศึกตระกูลลู่คนหนึ่งเหมือนกัน!”
ท้ายสุดเขาใส่รูปหน้ายิ้มมาปิดท้ายประโยค
ระดับของบัญชีสมาชิกในแพลตฟอร์มแสดงสดออนไลน์ล้วนไม่เท่ากัน นอกจากสมาชิกทั่วไปแล้ว ยังแบ่งเป็นห้าระดับได้แก่เพชร ทองคำ เงิน โลหะ และบรอนซ์ ในแต่ละระดับยังแบ่งย่อยอีก 9 ชั้นย่อยตั้งแต่Ⅰ,Ⅱ, Ⅲ, Ⅳ...Ⅸ
การเลื่อนระดับต้องอาศัยคะแนน สิ่งที่ทำให้ได้คะแนนที่สำคัญที่สุดคือการจ่ายเงินมอบเป็นรางวัล อย่างเช่นราชาแห่งการทำนายหลี่ไป๋ ระดับทองคำชั้น Ⅱ เขาโยนเงินให้ลานแสงดาวอย่างน้อยสองแสนหยวน นับว่าเป็นผู้สนับสนุนรายใหญ่คนหนึ่งทีเดียว
โดยทั่วไปหากย้ายไปเล่นในเว็บไซต์ออนไลน์อื่น จะต้องเริ่มสะสมคะแนนใหม่ทั้งหมด แต่บางเว็บไซต์ที่ทำเพื่อดึงดูดลูกค้าก็จะรับปากให้ระดับเทียบเท่ากับระดับเดิม ใน ‘ลานแสงดาว’ เป็นสมาชิกระดับทองคำ เมื่อมาที่ ‘จิงอวี๋ทีวี’ ก็ให้ระดับทองคำเท่ากัน
สมาชิกระดับสูงจะได้รับสิทธิพิเศษและโปรโมชั่นหลายอย่าง กลายเป็นสิ่งที่ผู้ออกอากาศทั้งหลายไขว่คว้า
เพียงแต่วิธีการแบบนี้มีแต่แพลตฟอร์มการแสดงสดเล็กๆ เท่านั้นที่ใช้ แพลตฟอร์มใหญ่ไม่นิยม ตอนนี้เมื่อปลาปะการังเสนอขึ้นมา หมายความว่าสถานภาพของ ‘จิงอวี๋ทีวี’ ไม่ค่อยสู้ดีนัก
แต่นี่ทำให้ลู่เฉินมองเห็นความจริงใจจากฝ่ายนั้น ไม่มีลูกเล่นใดๆ มาหลอกปั่นหัวเขาจริง
ลู่เฉินเคาะแป้นพิมพ์ลงไปว่า “ได้!”
เขาตัดสินใจแล้ว หากว่า ‘จิงอวี๋ทีวี’ ไม่ทำสัญญาที่เอารัดเอาเปรียบมากเกินไป เขาจะก่อกองไฟขึ้นใหม่อีกครั้งที่นั่น!
................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 22 จิงอวี๋ทีวี
เมืองเซินไห่ ในเขตเทคโนโลยีสมัยใหม่ ตึก B3 ชั้น 15 เป็นที่ตั้งของสำนักงานใหญ่บริษัทจิงอวี๋เทคโนโลยี
บริษัทจิงอวี๋เทคโนโลยีจำกัด ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 2007 เป็นบริษัทเครือข่ายอินเทอร์เน็ตในพื้นที่ โครงการหลักของบริษัทได้แก่เกมออนไลน์ คลิปวิดีโอ และการ์ตูนเป็นต้น ในเดือนมิถุนายน ปี 2012 ได้เปิด ‘จิงอวี๋ทีวี’ อย่างเป็นทางการ กลายเป็นแพลตฟอร์มถ่ายทอดสดออนไลน์อันดับต้นของประเทศ
ตอนนั้นการถ่ายทอดสดออนไลน์ยังเพิ่งบุกเบิก ภายใต้แรงสนับสนุนมหาศาลของบริษัทจิงอวี๋เทคโนโลยี ‘จิงอวี๋ทีวี’ พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด โดยเฉพาะด้านการถ่ายทอดสดเกมออนไลน์ ใช้เกมยอดนิยมสามเกมส์ได้แก่ CKG ฮีโร่ซิตี้ และแพลนเน็ต โอเวอร์ลอร์ด ช่วยเพิ่มส่วนแบ่งทางการตลาดให้สูงกว่า 70% และสร้างสตรีมเมอร์เก่งๆ ออกมากลุ่มใหญ่
กระแสความนิยมของการออกอากาศสดยิ่งทำยิ่งเปิดกว้างมากขึ้น ในตลาดโลกยังมีจระเข้ตัวใหญ่หลายตัวกำลังจ้องเนื้อชิ้นใหญ่อยู่ ‘จิงอวี๋ทีวี’ พบกับการต่อสู้แย่งชิงอย่างดุเดือด ผู้ออกอากาศหลักที่มีชื่อเสียงหลายคนถูกซื้อตัวไปในราคาสูง ความนิยมน้อยลงเรื่อยๆ
ในสภาพการณ์แบบนี้ ‘จิงอวี๋ทีวี’ ยังคงยึดมั่นการถ่ายทอดสดเกมออนไลน์อยู่อย่างนั้น ไม่เห็นความสำคัญของด้านบันเทิงหรือด้านการดำเนินชีวิตอื่นๆ ทำให้ส่วนแบ่งทางการตลาดตกฮวบลง จนถึงกับถูกเรียกว่า ‘เสียนอวี๋ทีวี[footnoteRef:1]’ [1:  จิงอวี๋ หมายถึงปลาวาฬ ส่วนเสียนอวี๋ หมายถึงปลาเค็ม]
แน่นอนว่า ‘จิงอวี๋ทีวี’ ไม่ยอมถูกตีตราว่าเป็นปลาเค็ม ผู้บริหารจึงคิดและตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เปลี่ยนแปลงพนักงานระดับกลางและระดับล่างที่ทำงานไม่เอาไหน พยายามให้เหมือนกับคู่แข่งอย่าง ‘ลานแสงดาว’ และ ‘เทียนคงออนไลน์’ แย่งส่วนแบ่งทางการตลาดมาได้ ถึงจะประคับประคองฐานอำนาจไว้ได้อย่างทุลักทุเล
รายได้ของ ‘จิงอวี๋ทีวี’ คิดเป็นมากกว่า 65% ของรายได้ทั้งหมดในบริษัทจิงอวี๋เทคโนโลยี ด้วยเหตุนี้บริษัทที่ควบคุมเว็บไซต์กับสำนักงานใหญ่ของบริษัทจึงอยู่ในชั้นเดียวกัน มีพนักงานมากกว่าร้อยคน
แม้จะเป็นเวลาใกล้ช่วงบ่ายแก่ๆ แล้ว แต่พนักงานควบคุมดูแลเว็บไซต์หลายสิบคนยังยุ่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ของตัวเอง ไม่มีใครลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายออกกำลังกายเคลื่อนไหวหรือดื่มน้ำกันเลย บรรยากาศดูเคร่งเครียดไปหมด
“เยส!”
จู่ๆ พนักงานสาวที่สวมชุดกระโปรงสีขาวนั่งอยู่ในตำแหน่งของตัวเองก็กระโดดลุกขึ้น เธอดีใจจนยกกำปั้นโบกไปมา แสดงถึงความยินดีและตื่นเต้นอย่างชัดเจน
เพื่อนร่วมงานอายุน้อยข้างๆ เห็นแล้วถามอย่างสงสัยว่า “พี่ซานซาน พี่เจอเรื่องอะไรดีๆ หรือไง”
สาวออฟฟิศที่ชื่อซานซานยิ้มแล้วตอบว่า “ฉันคว้าตัวผู้ออกอากาศหน้าใหม่ที่มีแนวโน้มว่าจะดังมาได้คนหนึ่ง!”
เสียงของเธอดังก้อง เพื่อนร่วมงานคนอื่นต่างได้ยินกันทั่ว แล้วเริ่มซุบซิบกันไปมา
“ยินดีด้วยนะซานซาน!”
“คว้ามาจากที่ไหน ชื่ออะไร”
“เป็นคนที่มีแนวโน้มจะดังจริงเหรอ ตอนนี้คนหน้าใหม่มีตั้งเยอะแยะ อย่าดูแค่ผิวเผินภายนอกนะ!”
“ประเภทไหน เกม ร้องเพลง หรือไลฟ์โชว์”
“ซานซานเลี้ยงข้าว!”
ซานซานหัวเราะ “ให้เลี้ยงข้าวไม่มีปัญหา ฉันไปรายงานหัวหน้าก่อน เซ็นสัญญาอย่างเป็นทางการแล้วค่อยบอกพวกเธอ!”
เธอกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปถึงด้านในสุดในสำนักงาน
ที่นั่นคือห้องทำงานของหัวหน้าผู้ดูแล ‘จิงอวี๋ทีวี’ อู่หงหมิง ตอนที่ซานซานพุ่งตัวเข้าไปในห้องเหมือนพายุหมุน หัวหน้าผู้ดูแลคนนี้กำลังก้มหน้าก้มตาอยู่กับตารางรายงานการทำงานในมือ
“หัวหน้า!”
ซานซานเรียกอย่างตื่นเต้น ทำให้อู่หงหมิงต้องวางเอกสารในมือลงจนได้ เขาบีบนวดหัวคิ้วอย่างจนปัญญา ทำหน้านิ่งขรึมถามว่า “อู่ซานซาน เธออายุเท่าไรแล้ว ทำไมยังชอบทำตัวเหมือนเด็กอยู่เรื่อย บุ่มบ่ามซุ่มซ่าม!”
อู่ซานซานแซ่อู่ ตัวเขาเองก็แซ่อู่ ทั้งสองเป็นญาติกัน เพราะเหตุนี้อู่หงมิงถึงเข้มงวดกับอู่ซานซานมากกว่าปกติ เพราะเกรงว่าคนอื่นจะมองว่าเขาให้ท้ายญาติตัวเอง
อู่ซานซานจบมหาวิทยาลัยมาสามปีแล้ว มาทำงานใน ‘จิงอวี๋ทีวี’ ได้ไม่นาน นิสัยของเธอสดใสและซุกซนทำให้อู่หงหมิงปวดหัว ต้องคอยอบรมสั่งสอนเธออยู่เป็นประจำ
แต่ดูแล้วไม่ค่อยได้ผลเท่าไร อีกทั้งอู่ซานซานยังมีสัมพันธ์อันดีกับเพื่อนร่วมงานมาก
เมื่อถูกคุณอาของตัวเองดุเอา อู่ซานซานแลบลิ้นใส่ก้มหน้าก้มตาแล้วพูดว่า “หัวหน้า ฉันไปคว้าตัวผู้ออกอากาศหน้าใหม่ที่มีแนวโน้มจะโด่งดังมาได้คนหนึ่ง ตอนนี้กำลังจะคุยเรื่องสัญญา!”
ความสัมพันธ์ทางสายเลือดเป็นเรื่องหนึ่ง เรื่องงานก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ต้องแยกแยะให้ชัดเจน ดังนั้นในบริษัท เธอจึงต้องเรียกเขาเหมือนกับเพื่อนร่วมงานทุกคนว่า ‘หัวหน้า’
อู่หงหมิงเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้ง ‘จิงอวี๋ทีวี’ แล้วก็ยังเป็นพนักงานเก่าแก่ที่มีรากฐานมั่นคงในบริษัทจิงอวี๋เทคโนโลยี
“เมื่อกี้เธอเรียกซะเสียงดัง หูฉันไม่ได้หนวกนะ!”
เจ้าหน้าที่เก่าแก่ต่อว่าอย่างไม่สบอารมณ์ “ครั้งนี้เชื่อใจได้ไหม อย่าเที่ยวไปหาคนแบบครั้งก่อนมาเชียว...”
พอถูกอู่หงหมิงขุดคุ้ยเรื่องเก่าที่น่าอายของตัวเอง อู่ซานซานถึงกับหน้าแดง
ครั้งก่อนเธอไปคว้าตัวผู้ออกอากาศหน้าใหม่มา ผลสุดท้ายมองพลาดไป ฝ่ายนั้นเป็นพวกซื้อยอดแฟนคลับ โชคดีที่การคัดกรองของอู่หงหมิงเข้มงวดมากถึงรู้ว่ามีปัญหา ในท้ายที่สุดก็ไม่ได้ก่อให้เกิดความเสียหายใดแก่บริษัท
ในฐานะเว็บไซต์ที่มีชื่อเสียงเก่าแก่ ‘จิงอวี๋ทีวี’ ยังต้องเผชิญหน้ากับแรงกดดันทางธุรกิจอย่างสูง แต่การค้นหาคนเข้ามาก็ยังต้องระมัดระวังให้มาก รักษาระดับมาตรฐานที่ว่ายอมขาดคนดีกว่าได้คนห่วยๆ ไว้
เธอพยายามแก้ต่างว่า “หัวหน้า ผู้ออกอากาศคนนี้ไม่เลวจริงๆ เขาโดนลานแสงดาวปิดห้องออกอากาศเพราะปัญหาเรื่องสัญญา ถ้าฉันไม่บังเอิญไปอยู่ในกลุ่มแฟนคลับ ไม่งั้นคงดึงตัวเขามาไม่ได้หรอก!”
“ลานแสงดาว? สัญญามีปัญหา?”
หว่างคิ้วของอู่หงหมิงขมวดคิ้วจนเป็นเส้นสามขีด ตอบว่า “เอาข้อมูลของเขามาให้ฉันดูหน่อย”
สามารถดึงตัวคนจากเว็บไซต์คู่แข่งอย่าง ‘ลานแสงดาว’ มาได้ แน่นอนว่าเป็นเรื่องดี แต่คนที่ได้มาต้องเป็นคนที่เชื่อถือได้ หากเป็นคนหยิ่งโอหังหรือคนโลภโมโทสัน ต่อให้เก่งกาจแค่ไหน อู่หงหมิงก็ไม่อยากได้
อู่ซานซานรีบตอบว่า “ฉันใส่ข้อมูลในไฟล์แนบมาให้แล้ว คุณเปิดดูก็เห็น”
อู่หงหมิงพยักหน้า ผ่านระบบเครือข่ายคอมพิวเตอร์ เขาดูไฟล์เอกสารในคอมพิวเตอร์ของอู่ซานซานได้โดยตรง นี่เป็นอีกหนึ่งขอบเขตอำนาจของหัวหน้าผู้ดูแลที่คนอื่นทำไม่ได้
อู่ซานซานเล็งลู่เฉินไว้นานแล้ว ดังนั้นเธอจึงเตรียมข้อมูลไว้พร้อมสรรพ ทั้งจำนวนผู้ติดตามลู่เฉิน จำนวนคนดูการถ่ายทอดสดใน ‘ลานแสงดาว’ รวมทั้งเงินรางวัลที่ได้ แฟนคลับในกลุ่มดาวรวมถึงกลุ่มแชทในเฟยซวิ่นเป็นต้น
สิ่งสำคัญที่สุดก็คือไฟล์คลิปวีดีโอถ่ายทอดสดสองตอน!
ตอนแรกเริ่ม อู่หงหมิงดูข้อมูลเบื้องต้นของลู่เฉินแล้วขมวดคิ้วแน่นอีกครั้ง
เพราะข้อมูลของลู่เฉินน้อยนิด เพิ่งเปิดห้องแสดงสดออนไลน์ได้สองสามวันเท่านั้นเอง จำนวนผู้ติดตามก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่จำนวนตัวเลขแบบนี้เหมือนข้อมูลปลอมแปลงธรรมดา ไม่น่าจะใช้ได้จริง
ส่วนจำนวนคนดู มูลค่าเงินรางวัล และแฟนคลับพวกนั้น อู่หงหมิงยังดูไม่ออกว่ามีแนวโน้มจะเป็นผู้โด่งดังได้อย่างไร
ผู้ออกอากาศหน้าใหม่ขนาดนี้ จะถูก ‘ลานแสงดาว’ บังคับปิดห้องทิ้งเพราะเรื่องสัญญาที่มีปัญหาจริงหรือ?
เขาสงสัยว่าหลานสาวตัวเองกำลังลุ่มหลงมัวเมาอยู่หรือเปล่า!
ด้วยความรับผิดชอบ อู่หงหมิงคลิกเปิดดูคลิปวีดีโอถ่ายทอดสด
“...ผมขอมอบผลงานเพลงของผมให้ทุกคน ในเพลงที่มีชื่อว่า ‘เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน’ หวังว่าทุกคนจะชื่นชอบครับ!”
เสียงใสบริสุทธิ์ของลู่เฉินสะท้อนออกมาจากลำโพงคอมพิวเตอร์ในชั่วอึดใจต่อมา
ผลงานเพลงแต่งเอง?
อู่หงหมิงตาลุกวาว รู้สึกสนใจในทันที เขาเร่งเสียงของคอมพิวเตอร์ให้ดังขึ้น
“พรุ่งนี้เธอจะนึกออกไหม ในไดอารี่ที่เธอเขียนไว้เมื่อวาน”
พรุ่งนี้เธอจะจำได้ไหม เธอที่ชอบร้องไห้ที่สุด”
“พวกอาจารย์คงลืมไปแล้ว...”
ทำนองของเพลง ‘เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน’ เคล้าคลอไปกับเสียงร้องใสบริสุทธิ์เจือความเศร้าของลู่เฉิน ดังออกมาจากลำโพงคุณภาพดี ทั้งออฟฟิศฝ่ายปฏิบัติการตกอยู่ในความเงียบทันที
เสียงคลิกเม้าส์ไม่มี เสียงเคาะแป้นพิมพ์หายไป เสียงเพลงที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ทำให้ทุกคนถูกดึงดูดแน่นิ่ง และตั้งใจฟังเพลงที่นำพวกเขากลับไปสู่ห้วงเวลาในความทรงจำวัยแรกรุ่น
พนักงานของฝ่ายปฏิบัติการส่วนใหญ่เป็นคนหนุ่มสาว ความทรงจำในช่วงมัธยมต้น มัธยมปลาย และมหาวิทยาลัยยังชัดเจนดี ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงมีปฏิกิริยากับเพลงนี้ แม้จะเป็นแค่วรรคสั้นๆ ก็ตาม
ขณะฟังเพลงไป อารมณ์ที่สวยงามกับความโหยหาที่ควรค่าแก่การระลึกถึงผุดขึ้นมาในใจอีกครั้ง ทำให้พวกเขาลืมงานที่อยู่ตรงหน้าไปเสียสนิท
เพลงจบลง ทุกอย่างเงียบงัน
อู่หงหมิงปิดวิดีโอ
อู่ซานซานเริ่มร้อนรน “หัวหน้า ข้างหลังยังมีต่อนะ คุณดูต่อสิ!”
“เพลงนี้เพลงเดียวก็พอแล้ว!”
คิ้วที่เคยขมวดแน่นของอู่หงหมิงคลายลง ถามว่า “เธอแน่ใจนะว่านี่...อืม เป็นผลงานเพลงแต่งเองของลู่เฟย เงื่อนไขอะไรที่ทำให้เขากับลานแสงดาวบาดหมางกันจนถูกปิดห้อง เธอรู้ไหม”
เพียงเพลงธรรมดาเพลงหนึ่ง ไม่เพียงพอจะทำให้อู่หงหมิงตัดสินใจ แต่การร้องและเล่นดนตรีของลู่เฉินดีมาก ทั้งยังมีรูปลักษณ์ที่ดูดี ความสามารถ พรสวรรค์และอิทธิพลสามอย่างนี้มีครบ มีโอกาสจะโด่งดังได้สูงมาก!
เขากล้าพูดได้เลยว่า ‘ลานแสงดาว’ พลาดดาวดวงใหม่ดวงหนึ่งไปแล้ว!
..................................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 23 เซ็นสัญญา
การดูคนของอู่หงหมิงแม่นยำจนขึ้นชื่อ
ตอนเริ่มสร้าง ‘จิงอวี๋ทีวี’ เขาปั้นผู้ออกอากาศที่โดดเด่นมาหลายต่อหลายคน ในวันนี้สถานการณ์ของบริษัทไม่สู้ดีนัก ก็ยังเป็นเขาที่มารับผิดชอบตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการใหม่อีกครั้ง
อู่หงหมิงดูการร้องเพลงและเล่นดนตรีเพลง ‘เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน’ ของลู่เฉิน ดูแล้วมีแววเป็นนักร้องหน้าใหม่อนาคตไกล!
การที่ ‘ลานแสงดาว’ ปล่อยคนคนนี้หลุดมา ทำให้เขาตกตะลึง
อู่ซานซานชี้ไปที่หน้าจอแล้วพูดว่า “นี่เป็นบันทึกการสนทนาในกลุ่มของแฟนคลับ คุณดูก็รู้แล้ว”
อู่หงหมิงเปิดอ่านอย่างละเอียดครั้งหนึ่ง
พอดูจบแล้วถึงเข้าใจ สีหน้าของเขามีแววยิ้มหยันประชดประชัน ตอบว่า “เจ้าหน้าที่ระดับสูง 002 ของลานแสงดาว? ฉันรู้จัก น่าจะเป็นจ้าวเต๋อผิง ถ้าเป็นอย่างที่เขาพูดจริงแล้วก็เป็นเรื่องธรรมดามากเลย!”
เขากับจ้าวเต๋อผิงไม่เพียงแต่รู้จักกัน แต่เดิมเป็นเพื่อนกันมาก่อน บุญคุณความแค้นของคนทั้งสองเล่ากี่วันกี่คืนก็ไม่จบ
จ้าวเต๋อผิงนิสัยเป็นอย่างไร อู่หงหมิงรู้ดีเป็นที่สุด
เขาไม่ได้สงสัยอะไรอีก พูดกับอู่ซานซานว่า “เธอทำได้ดีมาก ลู่เฉินคนนี้คู่ควรกับการลงทุนลงแรงให้มาเซ็นสัญญาด้วย ฉันว่าเขาน่าจะอยากได้แค่สิทธิ์ในผลงานเพลงของตัวเอง ถ้าอย่างนั้นฉันจะให้!”
เงียบไปพักหนึ่ง อู่หงหมิงพูดเพิ่มเติมว่า “ค่าเซ็นสัญญาไม่เกินห้าหมื่นหยวน เธอไปคุยกับเขาไป!”
คนมีความสามารถหายาก ตอนแรกอู่หงหมิงอยากจะเจรจาด้วยตัวเอง แต่เขาคิดแล้วว่าหากปฏิบัติต่ออีกฝ่ายพิเศษเกินไปคงไม่เหมาะสม ไม่แน่ว่าลู่เฉินอาจจะมีความคิดอย่างอื่น ดังนั้นถึงให้อู่ซานซานออกหน้าทำสัญญา
นี่ยังเป็นทั้งโอกาสและรางวัลแก่อู่ซานซานด้วย ต่อไปลู่เฉินมีชื่อเสียงโด่งดัง ผลงานของเธอก็ดีตาม!
“ฉัน?”
อู่ซานซานทั้งตกใจทั้งดีใจ “หัวหน้า ให้ฉันไปคุยเรื่องทำสัญญากับเขาจริงเหรอ”
เธอเพิ่งเข้ามาทำงานใน ‘จิงอวี๋ทีวี’ ได้ไม่นาน เป็นพนักงานที่ยังไม่มีสิทธิ์มีเสียง ตอนนี้หน้าที่ของงานคือเธอต้องควานหาผู้ออกอากาศหน้าใหม่จากเว็บไซต์ใหญ่ๆ ทั้งหลายมาเหมือนกับนักสำรวจดวงดาว ไม่มีสิทธิ์เจรจาเรื่องสัญญาใด
ตอนนี้เท่ากับว่าอู่หงหมิงมอบหมายอำนาจนี้ให้เธอแล้ว
อู่หงหมิงหัวเราะ “ให้เธอไปทำเธอก็ไปทำเถอะ คุยกับเขาดีๆ เงื่อนไขที่สมเหตุสมผลก็รับปากซะ อย่างเช่นที่เธอรับปากว่าจะให้ระดับดาวกับพวกแฟนคลับเท่าเดิม ฉันอนุญาตแล้ว”
“อิๆ...”
อู่ซานซานแอบกลั้นขำ ตอนแรกเธออยากได้ขุนศึกตระกูลลู่มาอยู่ในมือ ดังนั้นจึงให้สัญญาปากเปล่าไป
ออกจะวู่วามไปหน่อย อู่หงหมิงก็ไม่ได้ตำหนิเธอ
หัวหน้าฝ่ายปฏิบัติการโบกมือ “อย่ามัวแต่ยิ้ม รีบไปจัดการได้แล้ว!”
อู่ซานซานรีบวิ่งกลับมาที่โต๊ะทำงานของตัวเอง นั่งลงแล้วเปิดกลุ่มแชทในเฟยซวิ่นทันที กดเลือกที่รูปหน้าของลู่เฉิน และเข้าสู่ห้องแชทส่วนตัว
ตอนนี้ลู่เฉินยังคุยเล่นอยู่ในกลุ่มแชทกับเหล่าสมาชิก เล่าเรื่องของตัวเองเล็กๆ น้อยๆ
สมาชิกในกลุ่มขุนศึกตระกูลลู่มีไม่มาก แต่ล้วนเป็นคนใจดีจริงใจ แม้เพิ่งถูกโจมตีมา แต่ด้วยการสนับสนุนและกำลังใจจากพวกเขา ทำให้ลู่เฉินไม่เหลือความหดหู่และความผิดหวังอยู่อีกเลย
มีกลุ่มแฟนคลับที่น่ารักแบบนี้อยู่ จะไปเริ่มต้นใหม่ที่แพลตฟอร์มไหนก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่!
ปลาปะการังทักแชทส่วนตัวมา : “แม่ทัพลู่ สะดวกคุยหน่อยไหม?”
ลู่เฉินตอบกลับ : “ไม่มีปัญหา”
ปลาปะการังส่งรูปยิ้มกลับมา แล้วถามต่อว่า : “ฉันแค่อยากถามว่าแม่ทัพลู่มีความต้องการเป็นพิเศษในเรื่องการทำสัญญากับจิงอวี๋ทีวีไหม สัญญาพื้นฐานของเรากับลานแสงดาวเหมือนกัน แต่ผู้เซ็นสัญญาแต่ละคนยื่นเงื่อนไขที่ต่างไปในสัญญาได้”
ลู่เฉินพยักหน้า แค่เรื่องลักษณะการพูดคุยก็เพียงพอที่จะทิ้งห่างจากพนักงานผู้ดูแล ‘ลานแสงดาว’ ไปสามขุมแล้ว
เขานึกย้อนกลับไปถึงสัญญาที่เขาเคยอ่าน จากนั้นก็เสนอความคิดเห็นขึ้นมาสองข้อ
ข้อแรกคือปัญหาด้านสิทธิอำนาจในเพลง เพลงทั้งหมดในแพลตฟอร์มถ่ายทอดสดเป็นเพลงผลงานแต่งเอง ลู่เฉินไม่ยอมให้สิทธิที่ตัวเองพึงมีต้องเสียไป ถ้าทางแพลตฟอร์มต้องการละก็สามารถเจรจาเรื่องซื้อลิขสิทธิ์เพลงได้
ข้อที่สองคือระยะเวลาของสัญญา ห้าปีนานเกินไป เขาหวังว่าจะเหลือแค่สองปี อนาคตเมื่อครบอายุสัญญาแล้ว สามารถทำสัญญาต่อกับ ‘จิงอวี๋ทีวี’ ในเงื่อนไขแบบเดิม
เงื่อนไขข้อเสนอของลู่เฉินไม่ได้สูงมาก เรื่องอัตราส่วนแบ่งเงินรางวัลกับการโฆษณาในเว็บไซต์เขาไม่เรียกร้อง เพราะเขารู้ดีว่าตัวเองยังเป็นแค่คนหน้าใหม่ ไม่ควรเรียกร้องผลประโยชน์มากเกินไป
แต่ปลาปะการังหรือก็คืออู่ซานซานคิดไม่ถึงว่าลู่เฉินจะเรียกร้องน้อยขนาดนี้
เธอเตรียมการเจรจาที่เป็นมิตรแต่แข็งกร้าวไว้ให้กับลู่เฉิน อย่างไรทั้งสองฝ่ายก็ต้องต่อรองราคากันไปมาหลายรอบ จนสุดท้ายทั้งสองฝ่ายพอใจในสัญญา
ทว่าความจริงกลับโหดร้ายแบบนี้เอง!
ปลาปะการัง : “แค่สองข้อนี้?”
ลู่เฉิน : “ใช่ครับ”
อู่ซานซานอยากจะมุดผ่านสายอินเทอร์เน็ตไปโผล่ตรงหน้าลู่เฉิน คว้าคอเสื้อเขาไว้แล้วตะโกนใส่หน้าเขาว่า ‘นายทำแบบนี้ฉันทำให้ฉันรู้สึกไม่ได้ชัยชนะเลย’
โชคดีที่เธอมีเหตุผลของเธออยู่ รีบเสริมอีกประโยคว่า : “ถ้าอย่างนั้นค่าเซ็นสัญญาห้าหมื่นได้ไหม”
ค่าทำสัญญา?
ลู่เฉินตกตะลึง เขาคิดไม่ถึงเลยว่าการเซ็นสัญญาของตัวเองกับ ‘จิงอวี๋ทีวี’ จะได้รับเงินค่าทำสัญญาด้วย
ไม่เคยกินเนื้อหมูได้แต่มองหมูวิ่งผ่าน พวกผู้ออกอากาศที่เรียกร้องค่าสัญญาแพงลิ่ว ลู่เฉินเคยได้ยินมา เขาได้เรียนรู้จากโลกอินเทอร์เน็ตมาไม่น้อย แต่ไม่เคยคิดว่าเขาจะได้ค่าทำสัญญาด้วย
ตอนนี้ในวงการการถ่ายทอดสด ผู้ออกอากาศชื่อ ‘YoYo’ ที่โด่งดังที่สุดใน ‘เทียนคงออนไลน์’ ตอนที่ทำสัญญาเขาเรียกร้องค่าทำสัญญาสูงถึงสิบล้านหยวน ทำให้สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งวงการ
แม้หลายคนจะบอกว่าเงินสิบล้านเป็นแค่จำนวนหลอก ไม่ใช่ราคาจริงที่ทำสัญญา แต่นักออกอากาศที่มีชื่อเสียงค่าตัวจะยิ่งแพงขึ้นเรื่อยๆ นั้นเป็นเรื่องจริง เรียกถึงหลักแสนหรือหลักล้าน ยิ่งกว่านั้นยังมีคนที่ได้หลายล้านให้เห็นอยู่
ลู่เฉินเป็นเพียงผู้ออกอากาศหน้าใหม่ที่เพิ่งเริ่มการแสดงสดเพียงสองครั้งเท่านั้น สามารถเจรจาเรื่องสัญญากับทางแพลตฟอร์มก็ได้ถือว่าโชคดีมากแล้ว ไม่นึกเลยว่าจะได้เงินค่าทำสัญญา...เขารู้สึกว่า ‘จิงอวี๋ทีวี’ มีคุณธรรมสูงส่งจริงๆ!
ลู่เฉิน : “ไม่มีปัญหา ขอบคุณครับ”
ความจริงการพูดคุยตอบโต้ของลู่เฉินกับอู่ซานซานแสดงให้เห็นความเป็นมือใหม่ของคนทั้งสอง
ลู่เฉินไม่ได้เอ่ยถึงเงินค่าเซ็นสัญญาเลยแม้แต่น้อย อู่ซานซานถ้ามีประสบการณ์สักหน่อยคงจะไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้ ได้ทั้งเซ็นสัญญาแล้วยังได้ประหยัดเงินที่ต้องจ่ายค่าทำสัญญา ผู้บริหารต้องชื่นชมแน่นอน
ลู่เฉินยิ่งไม่มีประสบการณ์ เมื่ออีกฝ่ายพูดถึงเรื่องเงินค่าทำสัญญา เขายังสามารถต่อรองขอเพิ่มราคาได้ ไม่ว่าจะได้หรือไม่ ลองดูก็ไม่เสียหาย?
เพียงแต่ทั้งคู่ ไม่ได้คิดอะไรมากเกินไปกว่านี้
ปลาปะการัง : “ (*^__^*) ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้นะคะ ฉันจะให้หัวหน้าแก้ไขสัญญาให้ก่อน และฉันจะเปิดบัญชีทำสัญญาแล้วก็ห้องออกอากาศให้ก่อน พอได้สัญญามา ค่อยโอนค่าทำสัญญาเข้าบัญชีคุณ แบบนี้เป็นยังไงบ้าง”
ลู่เฉิน : “ได้ครับ!”
ตอนที่กดปุ่ม enter เขายังแทบไม่อยากเชื่อ...ว่าจะได้ค่าเซ็นสัญญาห้าหมื่นหยวนจริง?
ลู่เฉินสงบจิตใจ กลับเข้าไปในกลุ่มแชท : “เพื่อนๆ ทุกคน ผมกับ ‘จิงอวี๋ทีวี’ ตกลงร่วมมือกันแล้วนะครับ คืนนี้ผมจะออกอากาศใน ‘จิงอวี๋ทีวี’ ขอเชิญทุกคนเข้าร่วมรับฟัง!”
ลู่เฉินบอกเร็วเกินไปหน่อย เพราะสัญญายังไม่ทันเซ็นอย่างเป็นทางการเลย แต่เขาตื่นเต้นมาก เขาอดทนไม่ได้อยากจะให้ทุกคนรับรู้ข่าวดีนี้
ลู่เฉินเพิ่งจะส่งข้อความออกไป ในกลุ่มแชทก็ฮือฮากันอีกครั้ง
“ดีจังเลย จงเจริญหมื่นปี!”
“แม่ทัพลู่เก่งกาจ ลานแสงดาวไปตายซะ ข้าพเจ้าเปลี่ยนสมรภูมิไปที่จิงอวี๋ทีวีแล้ว!”
“ลูกพี่ลู่เฟย ห้องออกอากาศใหม่ชื่ออะไร ฉันจะได้ไปกดติดตาม จะลากเพื่อนเข้ามาด้วย”
“ตอนนี้ยังไม่ทันเปิดเลยมั้ง”
“เมื่อกี้คนที่รับผิดชอบเรื่องเซ็นสัญญาคือปลาปะการังใช่ไหม อยู่หรือเปล่า”
“อยู่ๆ...”
ปลาปะการังโผล่ออกมาทันที แล้วส่งหน้ายิ้มให้ทุกคน “ฉันกำลังเปิดบัญชีกับห้องออกอากาศให้ลูกพี่ลู่อยู่ เปิดแล้วฉันจะบอกทุกคนทันที รับรองว่าจะไม่ให้ช้า!”
“แล้วก็ขอให้ทุกคนแคปภาพข้อมูลบัญชีใน ‘ลานแสงดาว’ กับ ’จิงอวี๋ทีวี’ มาให้ฉันด้วย ฉันจะให้ระดับเทียบเท่าของเดิม ถ้าไม่มีบัญชีของ ‘จิงอวี๋ทีวี’ ก็ขอให้สร้างใหม่ขึ้นมานะ”
ราชาแห่งการทำนายหลี่ไป๋ : “ของฉันไม่ต้องปรับ ตอนนี้ฉันไปเติมเงินใน’จิงอวี๋ทีวี’ ให้ระดับเป็นระดับทองคำก็พอ”
คนรวยก็คือคนรวย คำพูดคำจาย่อมต้องยิ่งใหญ่ ทำให้สมาชิกในกลุ่มต่างบูชายกย่องตามๆ กัน
อู่ซานซานเห็นดังนี้แล้วก็ชื่นใจเป็นที่สุด เธอรู้สึกถึงชัยชนะที่อบอวลอยู่รอบตัว
เธอมักชอบลืมเรื่องสำคัญ เตรียมจะลุกขึ้นไปรายงานอู่หงหมิง จะจัดการเรื่องสัญญาให้เสร็จสิ้นในทันที
ครั้งนี้เธอจับปลาตัวใหญ่ได้แล้ว!
“พี่ซานซาน...”
เธอเพิ่งลุกจากเก้าอี้ เพื่อนร่วมงานที่นั่งข้างๆ ก็โผล่หน้าเข้ามา แล้วกระซิบถามเสียงเบาว่า “ช่วยส่งคลิปของผู้ออกอากาศคนนั้นมาให้ฉันหน่อยได้ไหม ฉันกลายเป็นแฟนคลับของเขาไปแล้ว!”
อู่ซานซานขยิบตา ยิ้มจนตาหยี
........................................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 24 เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!
ค่ำคืนมาเยือนเมืองหลวงที่เป็นเมืองใหญ่สุดทางตอนเหนืออย่างเงียบๆ
แสงไฟส่องสว่างขึ้น จากดวงเล็กๆ เหมือนดาว จากนั้นก็สว่างไสวขึ้นภายในเวลาเพียงชั่วครู่ ถนนหนทางกว้างขวาง รถปริมาณมากวิ่งอยู่บนท้องถนน คนเลิกงานต่างรีบเดินทางกลับบ้านของแต่ละคน ความวุ่นวายจึงเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง
เขตชุมชนจิ่งหมิง ตึกหมายเลข 7 ชั้นใต้ดิน ลู่เฉินกลืนข้าวผัดไข่คำสุดท้ายลงคอ แล้วกดเปิดมือถือ
ขอบคุณฟ้าขอบคุณดิน ครั้งนี้โทรติดเสียที!
เสียงที่ดังออกมาจากปลายสายเป็นเสียงของเฉินเจี้ยนหาว “เสี่ยวลู่? เมื่อกี้มือถือของฉันแบตหมด มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”
ลู่เฉินรีบปัดเมล็ดข้าวที่ติดตรงมุมปากทิ้ง ตอบว่า “เถ้าแก่ครับ วันนี้ผมมีธุระที่จะต้องไปทำนิดหน่อย ผมอยากจะขอลาหยุดหนึ่งวันได้ไหมครับ”
“ลาหยุด?”
เฉินเจี้ยนหาวอึ้งไป ตอบกลับว่า “ลาหยุดไม่เป็นไร แต่ธุระด่วนมากไหม”
“นิดหน่อยครับ...”
ลู่เฉินความรู้สึกไว “เถ้าแก่ ที่บาร์มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ”
เขาฟังออกจากน้ำเสียงของเฉินเจี้ยนหาวว่ามีเรื่องผิดปกติ ไม่ใช่ความโกรธหรือความไม่พอใจ แต่เป็นความกังวลแบบนั้นมากกว่า
เฉินเจี้ยนหาวเป็นเถ้าแก่ที่ดี ลู่เฉินไม่อยากให้เขารู้สึกว่าพอตัวเองเริ่มเก่งขึ้นแล้วจะปีกกล้าขาแข็ง
ลู่เฉินต้องการลาหยุดก็เพราะสัญญากับ ‘จิงอวี๋ทีวี’ สำเร็จเรียบร้อย ‘จิงอวี๋ทีวี’ ตอบตกลงรับปากในเงื่อนไขที่เขาต้องการสองข้ออย่างง่ายดาย และสร้างสัญญาฉบับใหม่ขึ้นมาให้เขา
เมื่อสัญญาฉบับอิเล็กทรอนิกส์สมบูรณ์ พรุ่งนี้ลู่เฉินค่อยพิมพ์เอกสารออกมาสามฉบับ แล้วส่งกลับไปที่เมืองเซินไห่ก็เรียบร้อย
ปลาปะการังทนรอไม่ไหวเปิดบัญชีและห้องออกอากาศให้ลู่เฉินแล้ว คืนนี้สองทุ่มตรงจะเป็นการออกอากาศครั้งแรก ทั้งยังแนะนำผู้ออกอากาศคนใหม่ในแพลตฟอร์มให้ด้วย!
สองทุ่มถึงเที่ยงคืนเป็นช่วงเวลาทองของการออกอากาศ ตรงกับเวลาทำงานของลู่เฉินในบาร์เดย์ลิลลี่พอดี เขาไม่อาจแยกร่างได้ จึงต้องขอลาหยุดจากเฉินเจี้ยนหาวในวันนี้
ความขัดแย้งเรื่องเวลาที่เกิดขึ้นจะแก้ไขอย่างไร ลู่เฉินมีความคิดบางอย่างขึ้นมา แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสม จึงต้องวางความคิดนี้ไปก่อน พยายามจะทำงานทั้งสองแห่งให้ดีที่สุด
“ไม่มีปัญหาอะไร...”
เฉินเจี้ยนหาวหัวเราะ “ความจริงน่าจะเป็นเรื่องดีซะอีก มีเพื่อนร่วมวงการหลายคนได้ยินชื่อเสียงของนาย คืนนี้พวกเขาอยากจะมาดู ในเมื่อนายมีธุระ งั้นเปลี่ยนเป็นคืนพรุ่งนี้ก็ได้”
วงการผับบาร์ย่านทะเลสาบโฮ่วไห่ไม่ได้กว้างขวาง แต่หากจะบอกว่าเล็กก็ไม่เล็ก ทุกคนต่างทำมาหาเลี้ยงชีพด้วยกันทั้งนั้น เถ้าแก่หลายๆ บาร์มีไมตรีที่ดีต่อกัน นักร้องในสังกัดก็มักจะตระเวนร้องเพลง ร่วมวงพูดคุยกันอยู่เรื่อยๆ
เส้นสายของเฉินเจี้ยนหาวแข็งแกร่งมาก ในวงการมีมิตรสหายมากมาย ดังนั้นเมื่อทุกคนได้ยินว่าบาร์ของเขามีนักร้องที่เป็นเจ้าของผลงานเพลงชิ้นเอกอยู่ จึงพากันเรียกเพื่อนพ้องมาเยี่ยมเยียน
ข่าวคราวในย่านโฮ่วไห่แพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว ถ้าลู่เฉินเก่งจริงไม่เสียชื่อ แน่นอนว่าจะต้องมีคนมาเชิญไปร้องเพลงข้างนอก
ในบาร์ร้านหนึ่งหากคนที่สลับกันเข้าๆ ออกๆ เป็นนักร้องหน้าเดิม กิจการคงไปได้ไม่สวยมาก
ลู่เฉินก็รู้ว่าเป็นเรื่องดี รีบตอบกลับว่า “เถ้าแก่ ผมทราบแล้วครับ คืนพรุ่งนี้รับรองว่าผมจะไปตรงเวลา”
“อืม...”
เฉินเจี้ยนหาวกล่าวต่อว่า “เสี่ยวลู่ ตั้งใจทำงานนะ อนาคตที่ดีรออยู่อีกไม่ไกล ถ้ามีปัญหาอะไร อย่าเก็บเอาไว้คนเดียว ถ้าฉันช่วยได้ฉันก็จะช่วย”
เรื่องครอบครัวของลู่เฉิน เฉินเจี้ยนหาวพอรู้มาบ้าง และเห็นว่าลู่เฉินกัดฟันสู้มาตลอด
ลู่เฉินตอบกลับอย่างซึ้งใจ “ขอบคุณครับเถ้าแก่!”
วางสายแล้ว ลู่เฉินเข้า ‘จิงอวี๋ทีวี’ ใหม่อีกครั้ง ลงทะเบียนรหัสของตัวเอง
ใน ‘จิงอวี๋ทีวี’ ชื่อบัญชีไม่ได้เปลี่ยนไป ยังคงใช้ชื่อลู่เฟยเหมือนเดิม
หน้าเว็บไซต์ห้องออกอากาศของ ‘จิงอวี๋ทีวี’ คล้ายคลึงกับของ ‘ลานแสงดาว’ ดังนั้นเมื่อผ่านประสบการณ์การถ่ายทอดสดมาแล้ว ลู่เฉินก็ทำเป็นอย่างรวดเร็ว ไม่กี่นาทีก็เข้าใจการใช้งานส่วนใหญ่
ลู่เฟยยังไม่ทันออกอากาศ แต่ภายในสองชั่วโมงที่สร้างห้องขึ้นมา ผู้ติดตามก็เพิ่มขึ้นไม่หยุด จาก 0 เป็น 100 แล้วพุ่งขึ้นเป็น 500 คน
หลังจากทะลุ 500 คนไปแล้วเหมือนหมดแรง อัตราการเพิ่มช้าลงกว่าเดิมมาก
เหตุการณ์แบบนี้เป็นเรื่องปกติที่สุด เนื่องจากการถูกบังคับปิดห้องอย่างรวดเร็ว ยอดแฟนคลับผู้ติดตามใน‘ลานแสงดาว’ จากเดิมสูงกว่า 10,000 รายมีส่วนน้อยที่ถูกดึงเข้ามาใน ‘จิงอวี๋ทีวี’ ได้ ถ้าไม่ได้กลุ่มดาวและกลุ่มแชทในเฟยซวิ่นที่ราชาแห่งการทำนายหลี่ไป๋สร้างขึ้น สถานการณ์คงจะแย่กว่านี้ ทั้งหมดเริ่มต้นจากศูนย์!
จนถึงตอนนี้ เขามีแฟนคลับที่แท้จริงไม่น้อยแล้ว
เปิดหน้าห้องออกอากาศหลักทิ้งไว้ จากนั้นลู่เฉินก็ไปกดเปิดเว็บบอร์ดของ ‘จิงอวี๋ทีวี’ เข้าสู่ ‘รังปลา’
‘รังปลา’ ความจริงคือกลุ่มแฟนคลับ เหมือนกับกลุ่มดาวของ ‘ลานแสงดาว’ เหล่าแฟนคลับที่อยู่ในรังปลาเรียกแทนตัวเองว่าอวี๋แฟนคลับ เป็นอีกแหล่งที่คึกคักที่สุดนอกจากแพลตฟอร์มออกอากาศสด
รังปลาของขุนศึกตระกูลลู่กับห้องออกอากาศของลู่เฟยถูกสร้างขึ้นพร้อมกัน อาศัยการประกาศจากกลุ่มแชทในเฟยซวิ่น ตอนนี้รังปลามีอวี๋แฟนคลับมากกว่า 300 รายแล้ว
แม้จะเป็นกลุ่มที่เพิ่งเปิดใหม่ แต่สมาชิกมีความกระตือรือร้นสูง ภายในสองชั่วโมงมีโพสต์มากกว่า 100 ครั้ง มีการตอบกลับมากกว่า 700 ครั้งเข้าไปแล้ว ในนั้นใช้คลิปวิดีโอที่ลู่เฉินออกอากาศใน ‘ลานแสงดาว’ เป็นโพสต์แรกสุด
ผู้ดูแลบอร์ดรังปลาใช้ชื่อเรียกว่าหัวหน้ารัง ตอนนี้หัวหน้ารังมีสองคนคือลู่เฉินกับราชาแห่งการทำนายหลี่ไป๋
ลู่เฉินดูแล้วน่าสนใจ จึงใช้สถานะของหัวหน้ารังโพสต์ทักทาย
โพสต์ของเขาได้รับการตอบกลับจำนวนมหาศาลจากเหล่าอวี๋แฟนคลับในทันที
“ลูกพี่ลู่เฟยปรากฏตัวแล้ว เมื่อไรจะไลฟ์ ฉันรอไม่ไหวแล้วนะ!”
“สองทุ่ม! สองทุ่ม! สองทุ่ม! เรื่องสำคัญย้ำสามครั้ง!”
“ฉันอยากฟังเพลง ’ซินเดอเรลล่า’ เพราะมากเลย ชอบที่คนไลฟ์ร้องและเล่นดนตรี แถมยังหล่อสุดๆ”
“นั่นคือแม่ทัพลู่ของพวกเราเอง ต้องหล่ออยู่แล้ว จะว่าไปคนที่พูดน่ะเป็นผู้หญิงจริงใช่ไหม”
“สาวสวยอย่างฉันไม่เปลี่ยนชื่อเปลี่ยนแซ่หรอกย่ะ!”
“สวยจริงขอเป็นแฟนนะ...”
หัวข้อสนทนาถูกเบี่ยงเบนไป ความคึกคักครึกครื้นปรากฏขึ้น การตอบกลับของโพสต์ใหม่ผุดขึ้นมาไม่ขาด
ปัง! ปัง!
ลู่เฉินกำลังพูดคุยหยอกล้อกับทุกคนอย่างสนุกสนาน จู่ๆ ก็มีคนมาเคาะประตูห้อง
เขาไม่หันมองด้วยซ้ำ ตะโกนว่า “เข้ามาเถอะ ประตูไม่ได้ล็อก!”
ไม่ต้องมองลู่เฉินก็รู้ว่านอกประตูคือหลี่เฟยอวี่นั่นเอง วิธีการเคาะประตูแบบนั้นเขาชินแล้ว
“ซูเปอร์สตาร์ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”
หลี่เฟยอวี่เปิดประตูเข้ามา บ่นกระปอดกระแปดว่า “ห้องออกอากาศของเราถูกปิดไปแล้ว!”
ลู่เฉินหันกลับไปยิ้ม “นายไม่ได้ดูเฟยซวิ่นเหรอ ฉันกับ ‘ลานแสงดาว’ ตัดขาดจากกันเพราะเรื่องปัญหาสัญญา พวกเขาเลยปิดบัญชีและปิดห้องออกอากาศของฉัน ตอนนี้ฉันเซ็นสัญญากับ ‘จิงอวี๋ทีวี ‘ เรียบร้อยแล้ว นายดูสิ...”
เขาชี้หน้าจอห้องออกอากาศของ ‘จิงอวี๋ทีวี’ ให้หลี่เฟยอวี่ดู
“โอ้โห!”
หลี่เฟยอวี่เบิกตาอ้าปากค้าง “ฉันไม่ได้ดูเฟยซวิ่นวันเดียว พลาดเรื่องราวไปมากมายขนาดนี้เชียว นายรีบเล่าให้ฉันฟังหน่อย มันเกิดอะไรขึ้น”
ลู่เฉินเล่าที่มาที่ไปของเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ฟังรอบหนึ่ง
หลี่เฟยอวี่ฟังจบก็โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง เขาตบลงที่ต้นขาตัวเองอย่างแรง ก่นด่าว่า “ลานแสงดาวเล่นตุกติก ชอบเอาเปรียบคนอื่นอยู่เรื่อย แล้วพวกรางวัลดาวที่นายได้เล่าได้เป็นเงินมาไหม”
“ไม่เลย...”
ลู่เฉินยิ้มขมขื่นพลางส่ายหน้า “ไม่ทันแล้ว บัญชีถูกปิดอย่างรวดเร็ว”
“บ้าบอ! บ้า! บ้าที่สุด!”
ความโกรธของหลี่เฟยอวี่ยังมากกว่าของลู่เฉินเสียอีก “ดาวรางวัลเยอะแยะขนาดนั้นเอาไปให้หมากินหมดแล้วน่ะสิ?”
ถ้าเป็นเมื่อก่อนหากเสียเงินไป 1,000 กว่าหยวน ลู่เฉินคงเจ็บใจแทบตาย และต้องโมโหสุดขีด
แต่ตอนนี้เมื่อได้โยกย้ายไปที่ ‘จิงอวี๋ทีวี’ ได้ค่าเซ็นสัญญาห้าหมื่น จิตใจจึงสงบลง
“ไม่ยอมให้พวกเขาเอาเปรียบไปเฉยๆ หรอก ปิดห้องแล้วเงินรางวัลไม่คืน ก็ต้องมีคนไปฟ้องร้องพวกเขา!”
ราชาแห่งการทำนายหลี่ไป๋บอกประกาศในกลุ่มแล้วว่าต้องให้ ‘ลานแสงดาว’ คายทุกหยวนออกมาให้หมด!
“คงต้องเป็นอย่างนี้แหละ...”
หลี่เฟยอวี่พูดอย่างอัดอั้นว่า “โชคดีที่นายเก่งจริง ‘ลานแสงดาว’ แบนยังเอาไม่อยู่”
“จิงอวี๋ทีวีถึงจะด้อยไปหน่อย แต่อย่างน้อยก็เป็นแบรนด์เก่าแก่ สมาชิกยังมีอยู่มาก”
“อย่างอื่นช่างมันเถอะ เสี่ยวลู่ นายมีอะไรให้ฉันช่วยก็บอกมาได้เลย!”
คำพูดเดียวกัน ลู่เฉินได้ยินเป็นครั้งที่สองในคืนนี้ แต่ก็ยังรู้สึกซาบซึ้งใจ “ได้!”
ทั้งสองเป็นเพื่อนกันมานาน ไม่ต้องพูดอ้อมค้อมแต่อย่างใด
หลี่เฟยอวี่เกาศีรษะ พูดว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันไปกินข้าวก่อน คืนนี้จะรอดูนายถ่ายทอดสด ฉันอยู่ห้องข้างๆ เป็นทัพเสริม!”
หลี่เฟยอวี่ออกไปแล้ว ลู่เฟยยังพูดคุยกับแฟนคลับทั้งในรังปลาและในกลุ่มเฟยซวิ่น
เมื่อเวลาเคลื่อนผ่านไป จิตใจของเขาเริ่มสั่นไหวอีกครั้ง
เป็นอารมณ์ของการรอคอย เหมือนกับที่เขานัดสาวน้อยมาเจอข้างสวนป่าตอนมัธยมต้น!
..................................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 25 ขอบคุณนะ
สองทุ่ม ลู่เฉินเตรียมตัวถ่ายทอดสดใน ‘จิงอวี๋ทีวี’ เป็นครั้งแรก
มีคนดูออนไลน์ 520 คน!
ตอนกล้องเว็บแคมความละเอียดสูงจับภาพท่าทางที่เขากอดกีตาร์ส่งผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ตไปปรากฏอยู่ที่หน้าจอ จำนวนเหล่าแฟนคลับและผู้ชมดีดเพิ่มสูงขึ้น คำทักทายด้วยความอบอุ่นหลั่งไหลเข้ามาเป็นสาย
“ดีมากเลย ขุนศึกตระกูลลู่ได้เกิดใหม่!”
“ว้าว ในที่สุดก็ได้เจอแม่ทัพลู่อีกครั้ง ดีใจจัง (*^__^*) !”
“ยินดีต้อนรับแม่ทัพลู่เข้าสู่ ‘จิงอวี๋ทีวี’ จะได้ประกาศศักดาในเวลาอันใกล้นี้แล้ว!”
“คืนนี้ผู้ออกอากาศต้องร้องหลายๆ เพลงหน่อย ร้องเพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันด้วยนะ!”
“พี่น้องทั้งหลาย ทำให้ลูกชิ้นปลาลอยขึ้นมาหน่อย!”
“...”
เมื่อข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นไม่หยุด ข้อความการส่งรางวัลข้อความแล้วข้อความเล่า แถบข้อความสนทนาบนด้านขวาของหน้าจอเลื่อนขึ้นไม่หยุด
ระบบแจ้งเตือน: แอปเปิ้ลจิ๋ว (เหล็กดำ Ⅵ) มอบลูกชิ้นปลาให้ผู้ออกอากาศ 100 ลูก!
ระบบแจ้งเตือน: ซูเปอร์วัวบ้าพลัง (บรอนซ์ Ⅱ ) มอบลูกชิ้นปลาให้ผู้ออกอากาศ 100 ลูก!
ระบบแจ้งเตือน: Kitty (บรอนซ์Ⅴ) มอบลูกชิ้นปลาให้ผู้ออกอากาศ 100 ลูก!
ระบบแจ้งเตือน: พุดดิ้งคริสตัล (บรอนซ์ Ⅱ) มอบลูกชิ้นปลาให้ผู้ออกอากาศ 100 ลูก!
…
‘จิงอวี๋ทีวี’ ใช้ยอดเหรียญรางวัลลูกชิ้นปลาเป็นตำแหน่งพื้นฐาน ลูกชิ้นปลา 100 ลูกคิดเป็น 1 หยวน แม้ว่าจะเพิ่งเปิดการถ่ายทอดสด มีคนดูเพียงแค่ 500 กว่าคน แต่ไม่ว่าจำนวนข้อความที่ถูกส่งเข้ามาหรือจำนวนรางวัล ก็เรียกได้ว่าล้นหลามมาก!
จุดนี้เป็นเรื่องไม่ง่ายเลย ผู้ออกอากาศหลายคนที่มีแฟนคลับเป็นหมื่นเป็นแสน แต่แฟนคลับตัวจริงกลับมีเพียงหนึ่งในสิบ ผู้ออกอากาศหน้าใหม่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง หากเทียบกันถ้าเปลี่ยนไปอยู่ในเว็บไซต์ที่ไม่มีใครรู้จักหรือสนใจก็จะรู้เอง
ระบบแจ้งเตือน: เรียกข้าว่าหลี่ไป๋ (เงินⅠ) มอบเรือบรรทุกเครื่องบินให้ผู้ออกอากาศหนึ่งลำ!
ครู่ต่อมา ภาพการ์ตูนของเรือรบบรรทุกเครื่องบินปรากฏขึ้นบนหน้าจอด้วยความยิ่งใหญ่เกรียงไกร เสียงหวูดเรือดังก้อง พร้อมกับดอกไม้ไฟที่ถูกจุดสว่างไปทั่วทั้งหน้าจอจนแสบตา!
สิ่งที่ตามมาเป็นพรวนหลังจากภาพของเรือบรรทุกเครื่องบินคือข้อความประเภทซูฮกแก่ความร่ำรวยและข้อความประจบประแจง
การให้รางวัลเป็นเรือบรรทุกเครื่องบินของ ‘จิงอวี๋ทีวี’ เหมือนกับการให้รางวัลเป็นยานรบอวกาศใน ‘ลานแสงดาว’ คือเทียบเท่ากับลูกชิ้นปลา 100,000 ลูก หรือเป็นเงิน 1,000 หยวน เมื่อได้เรือรบหนึ่งลำยังจะได้โฆษณาบนเว็บไซต์หลักอีกหนึ่งครั้งด้วย
คนที่ใจป้ำขนาดนี้มีแต่สหายหลี่ไป๋คนเดียว ใน ‘จิงอวี๋ทีวี’ เขาก็มีบัญชีสมาชิกอยู่ด้วย เพียงแค่ระดับของสมาชิกไม่สูงเท่าเว็บไซต์สถานีลานแสงดาว และไม่ต้องการให้ผู้ดูแลเว็บไซต์เพิ่มระดับให้
เศรษฐีคนนี้ต้องการเพิ่มระดับจากการให้รางวัลด้วยตัวเอง!
“ขอบคุณทุกคน ขอบคุณเพื่อนๆ ทั้งหลายที่สนับสนุนครับ...”
ลู่เฉินพูดใส่ไมโครโฟน “ที่ต้องขอบคุณอย่างสูงสุดคือหัวหน้าหลี่ไป๋แห่งขุนศึกตระกูลลู่ของพวกเรา เขาไม่เพียงแต่เขียนกลอนเก่ง ยังสร้างเรือรบเป็นด้วย ทุกคนส่งข้อความอวยพรให้เขาหน่อย!”
ชั่วขณะต่อมา หน้าจอปรากฏข้อความเด้งขึ้นมานับไม่ถ้วน
ลู่เฉินมองดูจำนวนผู้เข้าชมที่เพิ่มขึ้นไม่ขาดสาย พูดต่อว่า “ค่ำคืนนี้เป็นครั้งแรกที่ผมได้ถ่ายทอดสดใน ‘จิงอวี๋ทีวี’ บอกตามตรงนะครับว่าผมตื่นเต้นมาก กลัวจะทำให้ทุกคนผิดหวัง แต่ตอนนี้เห็นว่าพวกคุณให้การสนับสนุนและดีกับผมแบบนี้ ผมเลยบอกกับตัวเองว่าไม่ต้องกลัว ต้องพยายามต่อไป!”
ต่อไปผมขอมอบเพลงแรกนี้เพื่อเป็นการขอบคุณ ขอบคุณทุกคนเลย!”
ท่อนแรกของเพลงรุนแรงราวกับฝนกระหน่ำในฤดูร้อน ออกจากปลายนิ้วของลู่เฉินเล่นที่พรมลงไปบนสายกีตาร์ เสียงดนตรีทะลุผ่านไมโครโฟนเข้าไปยังโสตประสาทของทุกคน
เพลง ‘ขอบคุณ’ เป็นเพลงร็อคแอนด์โรลเบาๆ ที่เคยนิยมในยุคปี 90 จนถึงวันนี้มักจะถูกคนนำมาร้องใหม่หรือดัดแปลงการแสดงใหม่ เป็นเพลงคลาสสิกที่คุ้นหูของทุกคนอีก
เพลงนี้ร้องยาก ถ้าร้องไม่ดีจะขายหน้าแทน นักร้องที่มีความสามารถไม่ถึงจะไม่กล้าแตะต้อง
ลู่เฉินไม่ได้ใช้โปรแกรมดนตรีมาประกอบ ทั้งหมดมีแค่เสียงจากกีตาร์ ความยากของการร้องยิ่งมากขึ้นไปอีกหลายเท่า!
เพลงท่อนแรกเริ่มขึ้น การแสดงของลู่เฉินเยี่ยมยอดมาก เทคนิคการใช้นิ้วดีดกีตาร์ดูคล่องแคล่วราวกับฝึกมาเป็นร้อยเป็นพันครั้ง เปลี่ยนท่วงทำนองที่ซับซ้อนไปเรื่อย เล่นไม่มีพลาดเลยสักตัวโน้ต
เพลงดำเนินต่อไป เขาเริ่มร้องตามทำนองดนตรี
ผู้ชมที่คุ้นเคยหรือเคยฟังลู่เฉินร้องเพลงไม่มีใครไม่ตาลุกวาว เพราะตอนนี้การแสดงของลู่เฉินเปลี่ยนไปไม่เหมือนแนวเดิม ไม่มีความโหยหาเหมือนเพลง ‘เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน’ ไม่เศร้าโศกเหมือนเพลง ‘ซินเดอเรลล่า’ มีแต่ความเลือดร้อน และความร้อนแรงของอารมณ์ที่พุ่งออกมา!
“ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างฉันในทุกนาทีของชีวิต ทำให้ฉันเห็นทางสว่าง ทำให้ฉันมีพลัง!”
“ขอบคุณที่เคยช่วยเหลืออย่างไม่ย่อท้อ ไม่หวังผล ทำให้ฉันหลุดพ้นจากความมืดมิด ทำให้ฉันไม่อ่อนแอ!”
“ขอบคุณเธอนะ!”
เสียงที่แหบห้าวและเสียงทุ้มนุ่มลึกเล็กน้อยแทรกซึมเข้าไปในหัวใจ!
ลู่เฉินใช้เพลงนี้แสดงความขอบคุณการสนับสนุนช่วยเหลือของทุกคน เหมือนนึกย้อนกลับไปตอนเขาเคยอยู่ในความมืดมิดที่ไม่มีแสงสว่าง เขาภูมิใจที่ไม่ยอมให้ตัวเองจมดิ่งลง ไม่ยอมเลือกความอ่อนแอ ต่อให้ต้องล้มลงและพ่ายแพ้ เขาก็ไม่เคยยอมแพ้ให้แก่โชคชะตา
ช่วงเวลานี้ จิตวิญญาณของเขาราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับสวีป๋อผู้อยู่ในความฝัน ทั้งสองคนไม่แตกต่างกันเลย!
“ขอบคุณนะ!”
ลู่เฉินร้องเพลงให้ผู้ชมฟังผ่านทางหน้าจอ และร้องเพลงให้กับความทรงจำของตัวเองด้วย
ชีวิตมันสวยงามเช่นนี้เอง!
เมื่อร้องเพลงจบ ลู่เฉินกอดกีตาร์ไว้ ไม่พูดอะไรอยู่นาน
หน้าจอไม่หยุดนิ่ง ลูกชิ้นปลาร่วงหล่นลงมาเป็นสายจนเต็มหน้าจอไปหมด!
ระบบแจ้งเตือน: เรียกข้าว่าหลี่ไป๋ (เงินⅠ) มอบเรือบรรทุกเครื่องบินให้ผู้ออกอากาศหนึ่งลำ!
ระบบแจ้งเตือน: ลูกพี่ปลาวาฬ (ทองคำⅥ) มอบเรือบรรทุกเครื่องบินให้ผู้ออกอากาศหนึ่งลำ!
หลี่ไป๋ยังมอบเรือบรรทุกเครื่องบินให้อีกหนึ่งลำ ทั้งยังมีบัญชีแปลกหน้าอีกบัญชีหนึ่งที่เป็นเศรษฐีมอบให้ด้วย
การถ่ายทอดสดดำเนินไปยังไม่ถึง 10 นาที ลู่เฟยได้รับรางวัลไปแล้วทะลุ 4T!
นอกจากรางวัลแล้ว ยังเพิ่มจำนวนคนดูขึ้นอย่างทะลักทลาย
ตอนการแสดงสดเพิ่งเริ่มต้น มีผู้ชมเพียง 520 คน จากนั้นก็กระโดดขึ้นเป็น 1,000 2,000 5,000...
ตอนนี้มากถึง 11,238 แล้ว!
ยอดผู้ชมทะลุหมื่น!
ภายในช่วงเวลาสั้นๆ ยอดคนดูพุ่งทะยานสูงขึ้นเช่นนี้ แน่นอนว่าเป็นเพราะการแนะนำผู้ออกอากาศหน้าใหม่บนหน้าเว็บไซต์และการให้รางวัลเป็นเรือรบบรรทุกเครื่องบินของเหล่าเศรษฐี ทั้งหมดนี้ได้มาจากความสามารถของลู่เฉินล้วนๆ
เพลง ‘ขอบคุณนะ’ เพลงนี้ เขาร้องและเล่นออกมาได้อย่างโดดเด่น ถ้าพูดอย่างไม่เกรงใจคือ ต่อให้เป็นเกาหวั่นนักร้องร็อคแอนด์โรลผู้เขียนเพลงนี้ขึ้นมา ก็ยังไม่แน่ว่าจะร้องได้ดีเท่าลู่เฉิน
เพลงนี้ เป็นเพลงที่เสริมสร้างบรรยากาศให้กับห้องออกอากาศสดให้มีชีวิตชีวา!
“ขอบคุณหลี่ไป๋และลูกพี่ปลาวาฬมากครับ ที่มอบเรือให้ผม...”
ลู่เฉินสูดหายใจเข้าลึกๆ ทำให้ตัวเองผ่อนคลายลง พูดต่อว่า “ตอนนี้ผมซาบซึ้งใจมาก รู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาแล้ว ความอบอุ่นใจดีของทุกคนมีมากเหลือเกิน ดังนั้นก่อนที่ผมจะร้องเพลงต่อไป ผมขอเล่าเรื่องตลกให้ทุกคนฟังสักหน่อย”
หากอยากจะเป็นผู้ออกอากาศดีเด่น จะต้องให้ความสำคัญกับการพูดคุยกับผู้ชมเป็นอันดับสูงสุด เพียงแค่ร้องเพลงไม่กี่เพลงนั้นไม่เพียงพอ การพูดคุยอย่างชาญฉลาดเป็นเงื่อนไขสำคัญของความมีชื่อเสียง อย่างน้อยต้องเข้าใจและปรับบรรยากาศในห้องให้ดีอยู่เสมอ
อีกอย่างการพูดคุยกันไปมาทำให้ความตึงเครียดของการถ่ายทอดสดลดลง ตอบคำถามบางคำถามของแฟนคลับ แล้วพูดล้อเล่นบางครั้งโดยที่ไม่ทำร้ายใคร จะช่วยเพิ่มความติดอกติดใจของผู้ชม และควบคุมจังหวะจะโคนในการดำเนินรายการไปได้พร้อมกัน
ถึงจำนวนครั้งการแสดงสดออนไลน์ของลู่เฉินยังน้อยมาก แต่เขาชอบเรียนรู้ มีนิสัยไม่อายที่จะถาม ทั้งยังมีประสบการณ์ในการแสดงในบาร์ จึงไม่มีทางพลาด ถึงเทคนิคในการพูดตอนนี้ยังฝึกได้ไม่ดี หากแต่การเล่าเรื่องตลกเล็กน้อยถูกหยิบยกออกมาได้เป็นอย่างดี มีเท่าไรก็เล่าไปเท่านั้น
ในความทรงจำของเขามีบุคคลต้นแบบอย่างฟางหมิงอี้ ในโลกแห่งความฝัน ฟางหมิงอี้เป็นนักเล่าเรื่องถ่ายทอดเรื่องราวในอินเทอร์เน็ตที่มีชื่อเสียง!
“ในโรงพยาบาลจิตเวช คนไข้คนหนึ่งเวลารักษาต้องปีนขึ้นไปร้องเพลงอยู่บนเตียง ร้องจบก็พลิกตัว พลิกตัวแล้วก็ร้องต่อ ทำอย่างนี้สลับไปมาไม่หยุด”
“หมอจึงถามอย่างสงสัยว่า คุณร้องเพลงก็ร้องไปสิ ทำไมต้องพลิกตัวด้วย?”
“คนไข้เหลือบตามองบนใส่หมอ คุณโง่หรือเปล่า ด้าน A ร้องจบ ก็ต้องกลับด้านมาร้องด้าน B สิ!”
พรวด!
ห่างจากเมืองหลวงไป 2,000 กิโลเมตร ในเมืองเซินไห่ สำนักงานใหญ่ของบริษัทจิงอวี๋เทคโนโลยี อู่ซานซานพ่นกาแฟที่เพิ่งดื่มเข้าไปในปากออกมา เลอะเทอะโต๊ะทำงานไปหมด ทั้งคอมพิวเตอร์และแป้นพิมพ์เปรอะเปื้อนไปทั่ว!
“โอ๊ย!”
เธอรีบวางถ้วยกาแฟในมือลง แล้วคว้ากระดาษทิชชู่มาเช็ด
ทำเรื่องขายหน้าแบบนี้แล้ว แต่อู่ซานซานยังคงหัวเราะคิกคัก ยิ้มหน้าบาน
ก่อนหน้านี้เพื่อเงินห้าหมื่นที่ใช้ทำสัญญากับลู่เฉิน ทำให้อู่ซานซานทำเรื่องที่น่าขำต่อหน้าอาแท้ๆ ของเธอ แม้อู่หงหมิงจะไม่ได้กล่าวโทษเธอ แต่ในใจเธอก็ยังรู้สึกอัดอั้นอยู่
คืนนี้ลู่เฉินเปิดการแสดงสดเป็นครั้งแรก อู่ซานซานเฝ้าดูอย่างตึงเครียดมาโดยตลอด แต่จำนวนผู้เข้าชมที่ทะยานสูงขึ้นทำให้เธอกล้าไปเผชิญหน้ากับเจ้านายด้วยความห้าวหาญอีกครั้ง
เธอเชื่อว่าลู่เฉินจะต้องเป็นคนมีชื่อเสียงใน ‘จิงอวี๋ทีวี’ กลายเป็นผู้ออกอากาศที่โดดเด่นที่สุดแน่นอน
.......................................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 26 การสู้รบกันในฟอรัม
ฟอรัมเป่ยไห่เฉิง จื่อโหยวเทียนตี้บล็อก
พอถึงตอนเย็น ความคึกคักมีชีวิตชีวาในฟอรัมก็ค่อยๆ เริ่มขึ้น
โดยเฉพาะเหล่านักศึกษาโสดทั้งหลายที่อยู่ในมหาวิทยาลัยพวกนั้น ไม่ชอบเล่นเกมไม่ชอบไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุด แต่มักจะชอบมาขลุกอยู่กับเว็บบอร์ดใหญ่ต่างๆ แล้วใช้ไอดีปลอมที่ไม่เหมือนกันมาพูดชี้แนะเกี่ยวกับชาติบ้านเมือง จากนั้นก็ถามปัญหาว่าจะทานเต้าหู้ใส่น้ำตาลหรือว่าซีอิ๊วดี จึงเหมือนกับใช้ก้อนอิฐทุบหัวกันไปมา
โลกยุทธภพของฟอรัม คือการใช้ปากทะเลาะกันในอินเทอร์เน็ต!
“ตอนเย็นที่บาร์โฮ่วไห่ พบหนุ่มหล่อคนหนึ่ง กับเพลงที่เพราะมากอีกด้วย!”
ข้อความนี้ถูกโพสต์อยู่ในจื่อโหยวเทียนตี้บล็อกและถูกผู้ดูแลบอร์ดปักหมุดไว้หน้าแรกสุด ทำให้ดึงดูดความสนใจของสมาชิกบอร์ดจำนวนมากอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ จำนวนการกดไลค์กับการตอบกลับเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
“แม่ง ผู้ดูแลบอร์ดขายตัวรับเงินคนอื่นช่วยคนสร้างกระแสเรอะ”
“อ่านกระทู้ให้ดีๆ อย่าพูดคำหยาบ คนเขาหล่อจริงๆ เพลงก็เพราะมาก ไม่ว่าอะไรก็อย่าเหมาว่าสร้างกระแส!”
“สนับสนุนความคิดเห็นของข้างบน ของข้างบน ของข้างบน น่าเสียดายที่สั้นเกินไป”
“พวกเธอรู้หรือเปล่าว่าชื่อเพลงอะไร ฉันค้นหาในอินเทอร์เน็ตแต่หาฉบับเต็มไม่ได้ ขอลิงค์ดาวน์โหลดหน่อย”
“ไม่ต้องถามแล้ว น่าจะเป็นเพลงต้นฉบับ ขอชื่นชม!”
“เพราะจังเลย เล่นได้เพราะมาก!”
“ธรรมดาจะตาย สไตล์เก่า ๆ  ถ้าเป็นเมื่อก่อนบางทีอาจจะดัง แต่ตอนนี้เหรอ เหอะๆ”
“เหอะบ้านแกสิ ถ้าเก่งจริงแกก็ลองเขียนเองสักเพลงสิ เชอะ!”
“ใช่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าเพลงนี้เพราะมากจริงๆ แต่สั้นเกินไป!”
“จากการวิเคราะห์ของฉัน วิดีโอนี้น่าจะถ่ายที่บาร์แถวโฮ่วไห่ การตรวจสอบสำเร็จ”
“บาร์ไหนของโฮ่วไห่ล่ะ ฉันอยากไปดู”
“ผู้รู้ที่อยู่ข้างบนช่วยพาไปหน่อย...”
สำหรับโพสต์ที่ผู้ดูแลบอร์ดปักหมุดไว้หน้าแรก การวิพากษ์วิจารณ์ในบอร์ดมีแนวโน้มสองระดับอย่างเห็นได้ชัด บางคนพูดว่าเพราะมาก และทำการฟังซ้ำหลายรอบ แต่ที่น่าเสียดายคือเป็นท่อนที่ไม่สมบูรณ์
ทว่าก็ยังมีคนคิดว่าไม่ได้เก่งกาจอะไร เป็นเพลงที่ธรรมดามาก กระทั่งสงสัยว่าคิดอยากสร้างกระแสหรือเปล่า
มีบางคนแสดงการดูถูก ว่าการสร้างกระแสแบบนี้เขาเห็นมามากแล้ว อย่างแรกคือจงใจทำเป็นเปิดเผยของบางส่วนออกมา หลังจากดึงดูดความสนใจของทุกคนได้แล้วก็ค่อยๆ ปล่อยเนื้อหาออกมาทั้งหมด ก็เหมือนกับการตกปลา คนที่มีปัญญามากพอก็จะไม่ติดกับ
ความคิดของเขา ได้รับความเห็นด้วยจากคนจำนวนไม่น้อย
พวกที่วนเวียนอยู่ในฟอรัมเป่ยไห่เฉิงล้วนเป็นนักศึกษา พวกเขามักจะมีความกระตือรือร้นชอบกระพือข่าวและเชื่อมั่นในตัวเองสูง คิดว่าโลกทั้งใบเป็นของตัวเอง เกี่ยวกับท่าทีดูถูกเหยียดหยามของผู้มีอำนาจนั้น ล้วนมีกำลังสู้รบที่    เจ๋งมาก
มีบางคนชอบทำในทางตรงกันข้าม คนอื่นพูดดีแล้วแต่กลับคัดค้าน ไม่อย่างนั้นจะไม่สามารถแสร้งทำตัวเองให้สูงส่งได้มากพอ
คนเหล่านี้ในฟอรัมมักจะถูกเรียกว่า “งูพิษ” เป็นงูพิษที่ชอบพ่นพิษออกมา กัดไม่ปล่อย!
มีคนที่ใช้ไอดีว่า “เทียนหยากั้วลู่เค่อ” เห็นได้ชัดว่าเป็นต้นตำรับงูพิษของแท้ เขามีชื่อเสียงมากในบล็อกของ “จื้อโหยวเทียนตี้” แล้วก็ยังมีผู้สนับสนุนอยู่สองสามคน
แต่ที่ซวยก็คือ หลังจากเทียนหยากั้วลู่เค่อตอบกลับโพสต์เมื่อครู่ เสี่ยวหมี่ที่เพิ่งออนไลน์ดันเห็นพอดี
เสี่ยวหมี่คือคนที่ใช้ไอดี มินิเบบี้เขียนโพสต์นี้
ตอนเย็นเธอไม่ค่อยสบาย ดังนั้นจึงไม่ได้ไปเดินเล่นกับพวกรุ่นพี่ที่นอนห้องเดียวกัน และนอนอยู่บนเตียงก็น่าเบื่อ เธอจึงเปิดโน๊ตบุ๊คแล้วท่องอินเทอร์เน็ต
ผลปรากฏว่าพอเข้าไปในฟอรัมเป่ยไห่เฉิง เสี่ยวหมี่ก็ต้องตกใจกับการแจ้งเตือนของระบบจำนวนมาก
จากนั้นเธอจึงพบว่าโพสต์เมื่อวานตอนเย็นของตัวเองถูกผู้ดูแลบอร์ดแนะนำ และปักหมุดไว้หน้าแรกสุดของบล็อก “จื้อโหยวเทียนตี้” ยอดกดไลค์ 30000 ขึ้นไป ยอดการตอบกลับ 1000 ขึ้นไป!
ต่อให้เป็นการปักหมุดไว้หน้าแรกก็ตาม แต่ความนิยมแบบนี้ก็ถือว่าน่าตกใจมากเช่นกัน ทำให้เสี่ยวหมี่ทั้งตกใจและดีใจ และอ่านการตอบกลับของคนอื่นอย่างมีความสุข จนกระทั่งเห็นการตอบกลับของเทียนหยากั้วลู่เค่อ
เสี่ยวหมี่จึงโกรธอกแทบจะแตกตาย!
คนอื่นที่พูดธรรมดาเธอไม่สนใจ เพราะในฟอรัมนี้พวกขี้อิจฉาคนอื่นมีเยอะแยะ คนอื่นถามว่าสร้างกระแสหรือเปล่าเธอก็ไม่สนใจ เพราะในโลกของยุทธภพมีใครบ้างไม่เจ็บตัว?
เสี่ยวหมี่ก็มีประสบการณ์คลุกคลีอยู่ในฟอรัมมานานแล้วเช่นกัน
แต่โพสต์ของเทียนหยากั้วลู่เค่อนั้นมันร้ายมากจริงๆ เขาแสร้งทำเป็นผู้วิเคราะห์ที่มีประสบการณ์แล้วพ่นพิษใส่อย่างบ้าคลั่ง มองมินิเบบี้ว่าเป็นนักสร้างกระแสมืออาชีพ พูดกระแทกแดกดันเหมือนมีหลักฐานชัดเจน นอกจากนี้ยังได้รับการเห็นด้วยจากคนจำนวนไม่น้อย
แล้วแบบนี้เสี่ยวหมี่จะทนได้อย่างไร?
อย่าเห็นว่าปกติเสี่ยวหมี่จะทำตัวเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย แต่เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่อดทนกล้ำกลืนแบบนี้เงียบๆ โดยไม่พูดอะไรเด็ดขาด ดังนั้นเธอจึงเขียนโพสต์ใหม่ใน “จื้อโหยวเทียนตี้” แล้วส่งออกไป
“คุณเทียนหยากั้วลู่เค่อ ฉันไม่ใช่นักสร้างกระแสมืออาชีพ คุณกล้าเปิดเผยตัวตนของคุณไหม?”
หัวข้อยาว บวกอารมณ์โกรธสุดขีด บวกเนื้อหาของการเรียกชื่อท้ารบ ทันใดนั้นก็ได้รับความสนใจจากผู้คนจำนวนมาก
ภายในโพสต์นี้ เสี่ยวหมี่ได้แนะนำที่มาของวิดีโอที่ปักหมุดไว้หน้าแรกอีกหนึ่งรอบ และตอบคำถามหลายคนที่ถามด้วยความเป็นห่วง นอกจากนี้ยังโพสต์รูปภาพที่แต่งแล้วกับหมายเลขบัตรรับประทานอาหาร
เธอซึ่งเป็นคนละเอียดยังเพิ่มกระดาษโน้ตที่มีไอดีฟอรัมของตัวเองอยู่ข้างๆ บัตรรับประทานอาหาร เพื่อยืนยันตัวตน!
โพสต์สุดท้าย เสี่ยวหมี่ถามเทียนหยากั้วลู่เค่อว่า
“ฉันรับรองว่าฉันไม่ใช่นักสร้างกระแสมืออาชีพ คุณกล้าหรือไม่กล้ายืนยันตัวตนของตัวเอง ถ้าหากไม่กล้า อย่างนั้นก็กรุณาหุบปากเหม็นๆ ของคุณซะ!”
โพสต์ของเธอเพิ่งส่งออกไปเพียงครึ่งนาที ก็มีการตอบกลับเป็นร้อยข้อความ
“ว้าว เป็นรุ่นน้องของมหาวิทยาลัยครูปักกิ่ง!”
“เทียนหยากั้วลู่เค่อเป็นพวกเรียนไม่เก่ง น้องอย่าโกรธไปเลยนะ โกรธแล้วไม่ดีต่อสุขภาพ”
“ฉันเห็นไอ้นี่ขัดหูขัดตามานานแล้ว น้องด่าได้ดีมาก!”
“ขอรูปภาพของน้องหน่อยครับ จากที่กะทางสายตาแล้วน่าจะเป็นคนสวยมาก!”
“พิมพ์เลขตัวใหญ่ขนาดนี้พี่ก็ยังมองออกว่าเป็นคนสวย ผมนับถือจริงๆ ยอมรับความพ่ายแพ้อย่างจริงใจครับ”
“โง่! แกถอดแว่นดูแล้วหรือยัง”
“ขอสนับสนุนรุ่นน้อง เหยียบเทียนหยากั้วลู่เค่องูพิษที่ชอบว่าคนอื่นไปทั่วตัวนี้ให้ตายไปเลย!”
“เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน ชื่อเพลงไม่เลว ขอฉบับเต็มหน่อยสิ!”
“ไม่มีฉบับเต็มมั้ง...”
ความคิดเห็นในการตอบกลับล้วนโอนเอนไปข้างหนึ่งเท่านั้น ถึงแม้เสี่ยวหมี่จะแต่งรูปภาพส่วนตัวกับหมายเลขบัตรแล้ว แต่โลโก้ของมหาวิทยาลัยครูปักกิ่งบนนั้นกลับชัดเจนมาก จึงมีน้ำหนักมากในการยืนยันตัวตนของเธอ
มหาวิทยาลัยครูปักกิ่งมีชื่อเสียงเรื่องนักศึกษาหญิงมากและยังสวยมากอีกด้วย นักศึกษาหญิงของมหาวิทยาลัยครูปักกิ่งที่อยู่ในฟอรัมเป่ยไห่เฉิง จึงมีอำนาจเหนือใครโดยธรรมชาติ การบดขยี้เทียนหยากั้วลู่เค่อที่เป็นหมาโสดจึงเป็นเรื่องง่ายและสบายมาก
หวางหวิ่ผู้ดูแลบอร์ด “จื้อโหยวเทียนตี้” ก็รู้ใจปักหมุดสติกเกอร์ท้ารบของเสี่ยวหมี่ไว้หน้าแรกสุด
เนื่องจากได้ยินเพลงที่ทำให้ตัวเองรู้สึกซาบซึ้ง ดังนั้นเขาถึงได้แนะนำโพสต์วิดีโอของเสี่ยวหมี่ เพราะฉะนั้นเขาถึงไม่ชอบใจงูพิษไร้เหตุผล ไม่ยอมคนอย่างเทียนหยากั้วลู่เค่อเป็นอย่างมาก
เพียงแต่ในฐานะผู้ดูแลบอร์ด เขาจึงไม่สามารถลงไปต่อว่าอีกฝ่ายได้ด้วยตัวเอง
ตอนนี้ผู้ดูแลบอร์ดออกมาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นรุ่นน้องของมหาวิทยาลัยครูปักกิ่ง หวางหวิ่ก็เป็นฝ่ายสนับสนุนการสู้รบของเธออย่างเต็มที่
หลังจากปักหมุดโพสต์สติกเกอร์ท้ารบไว้หน้าแรกแล้ว การตอบกลับแทบระเบิด เท่ากับเป็นการจับเทียนหยากั้วลู่เค่อมัดห้อยแล้วเฆี่ยนตี!
เทียนหยากั้วลู่เค่อที่มีชื่อเสียงว่าเป็นงูพิษและมีกำลังสู้รบที่แข็งแกร่งในฟอรัมมาโดยตลอด แต่ให้ตายอย่างไรก็ไม่ยอมปรากฏตัว
เทียนหยากั้วลู่เค่อไม่ใช่ไอ้โง่ที่มีสมองธรรมดา เขารู้ดีว่าใครเหยียบได้ใครไม่ควรหาเรื่อง เขาพ่นพิษใส่มินิเบบี้ให้ตายได้ง่ายมาก แต่หลังจากนั้นไม่นานกลับมีผลเสียตามมาอย่างรุนแรง
ควรทราบว่าในฟอรัมเป่ยไห่เฉิง มีคนโสดเป็นจำนวนมาก ทุกคนล้วนเป็นเหมือนสัตว์ที่ดุร้ายแม้แต่เชือกก็มัดไม่อยู่ พอเห็นรุ่นน้องโดยเฉพาะรุ่นน้องที่สวยแล้ว มีหรือจะปล่อยโอกาสเอาอกเอาใจรุ่นน้องทิ้งไป
พวกเขาสามารถติดตาม IP ของเทียนหยากั้วลู่เค่อ หาชื่อ อายุ ที่อยู่หอพักของเขาได้...
แค่คิดก็รู้สึกน่าหวาดกลัว!
ถ้าหากไม่อยากตายสภาพน่าเกลียด เทียนหยากั้วลู่เค่อจึงได้แต่เป็นเต่าหดหัว เขาไม่สามารถเป็นศัตรูกับกลุ่มคนโสดจำนวนมหาศาลได้!
ตัวเขาเองก็เป็นคนโสดเหมือนกัน จึงเข้าใจพวกเดียวกันเป็นอย่างดี
เทียนหยากั้วลู่เค่อแสร้งทำเป็นสุนัขตาย ผู้คนจำนวนมากต่อว่าเขาไปเรื่อยๆ ก็หมดแรงแล้ว พวกเขาจึงเปลี่ยนหัวข้อกลับไปที่โพสต์ของวิดีโอ แล้วถามถึงรายละเอียดมากขึ้น
ไม่ว่าจะชอบเพลงนี้จริงๆ หรือไม่ หากสามารถได้คุยใกล้ชิดกับรุ่นน้องแล้วล้วนเป็นเรื่องดี
ความเหงายามค่ำคืนแก้ได้อย่างไร มีเพียงคุยกันในบอร์ดเท่านั้น!
เสี่ยวหมี่ที่ชนะงูพิษแล้วจึงตอบคำถามพวกเขาด้วยความอดทน นอกจากบอกชื่อเพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน ให้พวกเขาแล้ว ก็ยังบอกสถานที่ที่ไปฟังเพลง รวมทั้งความรู้สึกและความชอบเพลงนี้ของตัวเอง
เผลอแป๊บเดียว เพลง “เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน” ก็อยู่ในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมของมันมากที่สุด กลายเป็นที่กล่าวขานชื่นชมของผู้คนอย่างเงียบๆ เกิดเป็นต้นกล้าใหม่เขียวขจีอย่างไร้สุ่มเสียง
....................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 27 ไม่ใช่ความฝัน!
‘จิงอวี๋ทีวี’ ห้องถ่ายทอดสดลู่เฟย
ลู่เฉินโชว์ตัวใน ‘จิงอวี๋ทีวี’ เป็นครั้งแรก ตั้งแต่เริ่มถ่ายทอดสดถึงตอนนี้ก็ผ่านไปสองชั่วโมงแล้ว เขาร้องและเล่นเพลงไปทั้งหมดเก้าเพลง หนึ่งในนั้นรวมทั้งเพลง ‘เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน’ กับ ‘ซินเดอเรลล่า’ ที่เขาเป็นคนแต่งเองด้วย
เวลาสองทุ่มครึ่งได้รับความนิยมขณะออนไลน์ 15,000 คนขึ้นไป เวลาสามทุ่มความนิยมขณะออนไลน์ 20,000 คนขึ้นไป เวลาสามทุ่มครึ่งมีถึงมากกว่า 30,000 คน!
เวลาสี่ทุ่มเพิ่งจะผ่านไป ความนิยมขณะออนไลน์คือ 49,742 คน และเกือบมียอดแฟนคลับทะลุกว่า 50,000 คน
นอกจากนี้ยอดการติดตามของอวี๋แฟนคลับ ขณะที่เริ่มถ่ายทอดสดอยู่นั้นคือ 500 คนขึ้นไป ตอนนี้เพิ่มขึ้นถึง 45,000 คนขึ้นไป ซึ่งเพิ่มมาขึ้น 90 เท่า!
ข้อมูลตัวเลขแบบนี้น่ากลัวอย่างไม่ต้องสงสัย โดยเฉพาะสำหรับผู้ถ่ายทอดสดคนใหม่ที่ไม่มีชื่อเสียง ถือเป็นความมหัศจรรย์อย่างไม่น่าเชื่อ เพราะว่าข้อมูลตัวเลขของลู่เฉินเป็นของจริง ไม่มีข้อมูลเท็จเลย
เงินรางวัลของเขาทะลุถึง 10T หนึ่งในนั้นคือหลี่ไป๋ที่มอบเรือบรรทุกเครื่องบินห้าลำ ‘เสนาธิการลู่เจียจวิน’ คนนี้มอบของขวัญพิเศษให้เขาเพื่อดึงความนิยมปริมาณมากให้กับลู่เฉิน ไม่อย่างนั้นแค่อาศัยการแนะนำคนใหม่ในโฮมเพจอย่างเดียว ก็คงไม่มีผลที่ดีขนาดนี้
แต่ดึงความสนใจของผู้ชมก็อีกเรื่องหนึ่ง สามารถเก็บความนิยมเอาไว้ได้ไหมก็อีกเรื่องหนึ่ง ด้านที่ลู่เฉินเก่งที่สุดคือสัดส่วนการเปลี่ยนแปลงของค่าความนิยมกับจำนวนการติดตามที่สูงอย่างน่าอัศจรรย์ ผู้ชมที่มาดูการถ่ายทอดสดอย่างน้อย 80% ขึ้นไปเลือกที่จะกดติดตาม และกลายเป็นแฟนคลับในการถ่ายทอดสดของเขา!
ลู่เฉินในตอนนี้ยังไม่เข้าใจความแข็งแกร่งของจำนวนตัวเลขของตัวเอง แต่ข้อความที่ปรากฏขึ้นมาเต็มหน้าจอ รวมทั้งการเตือนมอบของขวัญของลูกบอลปลาที่ฟลัดมาอย่างบ้าคลั่ง ยังคงทำให้เขารู้สึกมีความสุขและพอใจมาก
“ขอบคุณทุกคนที่มอบลูกบอลปลาให้นะครับ คนเยอะมากจริงๆ ผมขอขอบคุณทีเดียวเลยนะครับ...”
ลู่เฉินพูดใส่ไมค์ “วันนี้ผมมาถ่ายทอดสดในจิงอวี๋ทีวีเป็นครั้งแรก คิดไม่ถึงว่าจะมีเพื่อนๆ ชอบฟังเพลงที่ผมร้องมากขนาดนี้ ขอขอบคุณความรักและการสนับสนุนของทุกจากใจจริงครับ!”
บนหน้าจอมีลูกบอลปลาเซตใหม่วิ่งผ่านอีกครั้ง ถึงแม้จะเป็นเงินรางวัลเริ่มต้นที่ยอด 100 ลูกเป็นหลัก แต่เมื่อสะสมไปเรื่อยๆ ก็มีจำนวนมากเหมือนกัน
“ลู่เฟยสู้ๆ พวกเราสนับสนุนคุณ!”
“ผู้ไลฟ์สดผู้ยิ่งใหญ่ ชาวเจียงหนานโทรมาแสดงความยินดี ขอแสดงความยินดีที่ผู้ไลฟ์สดสดครั้งแรกประสบความสำเร็จ!”
“ชาวหูเป่ยโทรมาแสดงความยินดี!”
“ชาวเชิ่งจิงโทรมาแสดงความยินดี!”
“ชาวเฉาซ่านโทรมาแสดงความยินดี!”
“ชาวเป่าต่าวโทรมาแสดงความยินดี!”
“แม่ง คนเป่าต่าวก็มาดูการไลฟ์สดของท่านลู่เฟยด้วยเรอะ พรหมลิขิต พรหมลิขิต!”
“ฮิๆ ผมเป็นคนเซียงเจียง ขอแสดงความยินดีกับผู้ไลฟ์สดด้วยเช่นกันครับ!”
“แวะผ่านมาเฉยๆ...”
เพื่อนชื่อหลี่ไป๋ทำเสียง “เชอะๆ” สองที ไม่พูดอะไรมาก แล้วจึงมอบเรือบรรทุกเครื่องบินหนึ่งลำให้โดยตรง!
ห้องถ่ายทอดสดลู่เฟยได้รับยอดเงินรางวัลทะลุถึง 11T!
ลู่เฉินเซ็นสัญญากับ ‘จิงอวี๋ทีวี’ อย่างเป็นทางการแล้ว ในด้านการแบ่งผลประโยชน์ของรางวัลจะได้ 65% หลังจากหักภาษีแล้ว โดยเพิ่มขึ้น 15% เมื่อเทียบกับ 50% ของตอนที่ยังไม่ได้เซ็นสัญญา
อย่าเพิ่งดูถูกที่เพิ่มขึ้น 15% ควรทราบว่าผู้ดำเนินรายการจำเป็นต้องเสียภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาคงที่ 20%เพราะฉะนั้นส่วนที่ ‘จิงอวี๋ทีวี’ สามารถเอาไปได้จึงมีเพียง 15% เท่านั้น ถึงแม้ทางแพล็ตฟอร์มจะยังมีผลประโยชน์อย่างอื่น แต่รายได้ส่วนใหญ่ก็ยังอยู่ที่การถ่ายทอดสดอยู่ดี
เงินรางวัลจำนวน 11T ถ้าหากลู่เฉินมีความจำเป็นล่ะก็ อย่างนั้นเขาก็แลกเป็นเงินสดได้ถึง 7,000 กว่าหยวน และนี่คือรายได้ที่เขาได้จากการถ่ายทอดสดเพียงสองชั่วโมงเท่านั้น!
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมการถ่ายทอดสดทางอินเทอร์เน็ตในสมัยนี้ถึงได้เป็นกระแสนิยมมาก ผู้ดำเนินรายการที่โด่งดังถ่ายทอดสดนิดเดียวก็มีค่าเซ็นสัญญานับล้าน และยังมีคนจำนวนมากที่แห่กันแย่งไปอยู่ในนั้น...เค้กก้อนนี้ใหญ่เกินไปแล้ว!
ความดังกระหึ่มสุดเจ๋งของ ‘รายการสตาร์โชว์’ ใช่ว่าจะไม่มีสาเหตุ
ลู่เฉินวางกีตาร์ที่อยู่ในอ้อมกอดลง ยื่นมือไปหยิบขวดน้ำแร่ที่วางอยู่บนโต๊ะ บิดฝาเปิดดื่มไปสองอึกเพื่อให้ชุ่มคอ และถือโอกาสนี้พักผ่อนครู่หนึ่ง
การแสดงถ่ายทอดสดที่ยาวนาน ทำให้เขาเหนื่อยล้าอย่างช่วยไม่ได้ แต่ความมีชีวิตชีวาของเขายังคงมีไม่สิ้นสุด
ถ้าหากมีรายได้เข้ามาแบบนี้บ่อยๆ อย่างนั้นการใช้หนี้ที่บ้านให้หมดก็ไม่ใช่ปัญหา ตัวเองลำบากนิดหน่อยไม่เห็นจะเป็นอะไร
“ขอบคุณหลี่ไป๋ที่มอบเรือบรรทุกเครื่องบินให้ผมนะครับ!”
ลู่เฉินวางขวดน้ำแร่ลงแล้วหยิบกีตาร์ขึ้นมากอดอีกครั้ง ส่งรอยยิ้มจริงใจต่อหน้ากล้อง HD ที่มีความคมชัดสูง
“เพลงต่อไป...”
....
นาฬิกาชีวิตที่เที่ยงตรง ทำให้ลู่เฉินตื่นนอนตรงเวลาในยามเช้า
ห้องพักชั้นใต้ดินที่แสงอาทิตย์สว่างจ้าส่องไม่ถึงมืดสนิท เดิมทีก็แยกไม่ออกว่าเป็นกลางวันหรือกลางคืน เขาลืมตาขึ้นแต่กลับมองไม่เห็นอะไร จึงใช้ความทรงจำเปิดโคมไฟดวงเล็กที่อยู่ข้างเตียง
ทันใดนั้นแสงไฟสีส้มก็ส่องใบหน้าของลู่เฉิน ทำให้เขาอดไม่ได้หรี่ตาขมวดคิ้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง ยื่นมือนวดขมับเล็กน้อย รู้สึกว่ายังมึนศีรษะอยู่ ยังไม่หายเมาค้าง
ลู่เฉินไม่ได้ลุกขึ้นทันที แต่นอนลืมตามองดูเพดานคอนกรีตที่อยู่เหนือศีรษะ
เหมือนยังอยู่ในความฝัน
เมื่อคืนลู่เฉินได้โชว์ตัวครั้งแรกใน ‘จิงอวี๋ทีวี’ และถ่ายทอดสดทั้งหมดสามชั่วโมง เมื่อถึงเวลาสิ้นสุดลง ยอดการกดติดตามของห้องถ่ายทอดสดลู่เฟยมียอดแฟนคลับทะลุ 50,000 คน ความนิยมออนไลน์สูงที่สุด 60,000 คนขึ้นไป
ถึงแม้เมื่อเทียบกับยอดกดติดตามนับล้านกับความนิยมออนไลน์ของผู้ดำเนินรายการที่โด่งดังที่สุดของ ‘จิงอวี๋ทีวี’ แล้ว เขายังอยู่ไกลมากนัก แต่ในฐานะผู้ดำเนินรายการคนใหม่ ลู่เฉินประสบความสำเร็จอย่างเต็มที่แล้ว
เพลง ‘เธอผู้เป็นเพื่อร่วมโต๊ะของฉัน’ กับเพลง ‘ซินเดอเรลล่า’ ทำให้ชื่อเสียงของเขาในฐานะนักร้องนักแต่งเพลงมีการเริ่มต้นที่ดีใน ‘จิงอวี๋ทีวี’ และยังได้รับเงินรางวัลสนับสนุนเป็นที่น่าพึงพอใจมาก
ยอดเงินรางวัล 12T ทำให้ลู่เฉินชนะคนที่อยู่ในระดับเดียวกันเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของ ‘จิงอวี๋ทีวี’ และการก้าวข้ามที่สมบูรณ์แบบนี้ เขาใช้เวลาในการถ่ายทอดสดเพียงครั้งเดียวเท่านั้น
ทองคำมักจะส่องแสงอยู่วันยังค่ำ ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับความล้มเหลวและพ่ายแพ้มาช่วงหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถกลบฝังได้!
ลู่เฉินพลิกตัวลุกขึ้นพรวด ยื่นมือไปคลำโทรศัพท์ของตัวเองที่อยู่ใต้หมอน
เขาเปิดดูข้อความอย่างอดใจไม่ไหว แล้วดูข้อความที่ได้รับตอนล่าสุดอีกครั้ง
ข้อความนี้ส่งมาจากการแจ้งเตือนของธนาคาร บอกลู่เฉินว่าบัญชีของเขาได้รับเงินจำนวน 7,800 หยวน
นี่คือเงินรางวัลที่เข้าบัญชีของลู่เฉินหลังจากสิ้นสุดการถ่ายทอดสดของ ‘จิงอวี๋ทีวี’ เมื่อคืนนี้ 65% ของลูกบอลปลาจำนวน 12T ก็คือเงิน 7,800 หยวน
หากเป็นเมื่อก่อน ก็เท่ากับเงินเดือนหนึ่งเดือนที่ทำงานอย่างยากลำบากของลู่เฉิน!
ดังนั้นตอนนี้เขาเลยยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อ ว่าตัวเองหาเงินได้สบายกว่าเงินเดือนของเดือนก่อน จึงกังวลว่านี่เป็นเพียงความฝัน ตื่นจากความฝันแล้วจะไม่เหลืออะไร
โชคดีที่ไม่ใช่ความฝัน!
ลู่เฉินอดจับโทรศัพท์แล้วโบกไปมาด้วยความดีใจไม่ได้ แต่สมองที่หนักอึ้งยังไม่ทันตอบสนองความรู้สึกที่แปลกใหม่นี้ ความเจ็บปวดที่มาอย่างกะทันหันก็ทำให้เขาต้องร้องเจ็บ โอดครวญออกมา
การถ่ายทอดสดเมื่อคืนเพิ่งจะจบไป หลี่เฟยอวี่เพื่อนข้างบ้านก็วิ่งมาหา เรียกร้องให้ลู่เฉินเลี้ยงข้าว เพื่อฉลองที่เขาไปได้สวยกับการเริ่มต้นการถ่ายทอดสดครั้งแรกใน ‘จิงอวี๋ทีวี’
ลู่เฉินจะปฏิเสธได้อย่างไร เขากับหลี่เฟยอวี่จึงไปที่ร้านอาหารเล็กๆ ที่อยู่ละแวกนั้น ทั้งสองคนดื่มเบียร์หนึ่งลังเต็มๆ!
ไอ้หนุ่มคนนี้!
ลู่เฉินส่ายหน้าหัวเราะอย่างขมขื่น ลุกขึ้นลงจากเตียงแล้วสวมเสื้อเชิ้ต วิ่งไปที่ห้องน้ำ
หลังจากล้างหน้าแปรงฟันแล้ว เขาก็ไปออกกำลังกายนอกบ้าน
ตอนที่กลับมาห้องพักรูหนูก็เป็นเวลาเก้าโมงกว่าแล้ว ลู่เฉินเปลี่ยนเสื้อออกกำลังกายที่ชุ่มโชก แล้วจึงเริ่มทำงานยุ่งอีกหนึ่งวัน ตอนกลางวันสั่งอาหารมาจากข้างนอก จากนั้นก็ถึงเวลาบ่าย
เขาออกไปตอนบ่ายสี่โมง พกแฟลชไดร์ฟไปพิมพ์สัญญา พอเซ็นชื่อเสร็จแล้วจึงส่งแบบด่วนพิเศษไปที่เมืองเซินไห่
เวลาห้าโมงเย็นเขาทานบุฟเฟ่ต์อาหารรสเลิศมื้อใหญ่เพื่อเฉลิมฉลองการทำงานหนักของตัวเอง จนกระทั่งเวลาหกโมงครึ่งจึงเดินทางไปที่บาร์
ตอนเย็นเวลาหนึ่งทุ่มสิบนาที ลู่เฉินรีบมาถึงบาร์เดย์ลิลลี่ก่อนเวลา
ปกติบาร์จะเปิดเวลาประมาณห้าโมงเย็น เนื่องจากไม่ใช่วันหยุดสองวันติดกัน ดังนั้นเวลานี้จึงไม่มีลูกค้าอะไร ทำให้เงียบเหงาอย่างเห็นได้ชัด กระทั่งไม่เห็นแม้แต่เงาของพนักงานบริการ
บาร์เทนเดอร์เดวิดกำลังผสมค็อกเทลอยู่หลังบาร์ เขาเห็นลู่เฉินผลักประตูเข้ามา จึงรีบโบกมือทักทาย
“เสี่ยวลู่ รีบมาชิมค็อกเทลที่ฉันเพิ่งลองผสมสิ ฉันคิดว่านายต้องหลงรักมันแน่นอน!”
ลู่เฉินเดินเข้าไปพลางยิ้มพูดว่า “ผมว่าผมหลงรักแต่ผู้หญิงที่สวยเท่านั้นแหละ...”
ยังมีเวลาอีกเยอะ เขาจึงนั่งรอตรงหน้าบาร์ไปก่อน
แก้วทรงสูงใสแวววาวกับเหล้าแดงเข้มเหมือนเลือดที่อยู่เต็มแก้ว ส่องสะท้อนกับแสงไฟสว่างของบาร์
เดวิดยิ้มหน้าบานพูดว่า “ฉันตั้งชื่อให้มันว่า Burning!”
“เปลวไฟเหรอ”
ลู่เฉินใช้สายตาสงสัยกวาดมองแก้วค็อกเทลที่เดวิดยื่นมา แล้วพูดว่า “ผมรู้สึกว่ามันไม่ต่างกับบลัดดี้แมรี่[footnoteRef:1] จะต่างก็แค่สีที่ฉูดฉาดกว่าเท่านั้น” [1:  บลัดดี้แม่รี่ หรือ Bloody Mary เป็นตำนานพื้นบ้านที่มีมาแต่โบราณในทวีปยุโรป มีที่มาหลายเรื่อง บางตำนานเล่าว่าเธอคือแม่มดที่ใช้ไสยเวทย์ดำแล้วถูกทางการจับได้จึงประหารแบบเผา แต่จิตใจอาฆาตแค้นของเธอยังไม่ถูกเผาไหม้ไปจึงกลายมาเป็นบลัดดี้แมรี่]
เดวิดเผยสีหน้าเหมือนโดนดูถูกออกมาทันที น่าเสียดายที่สีหน้าของเขามันเสแสร้งไปหน่อย
และในขณะนั้นเอง มีมือข้างหนึ่งยื่นผ่านข้างตัวลู่เฉิน รับ Burning ค็อกเทลเปลวไฟแก้วนั้นมา
....................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 28 บทเพลงที่ดีเพลงหนึ่ง
มือข้างหนึ่งนี้สวยงามมาก เนียนละเอียดอวบอิ่ม ขาวนวลราวกับหยกที่ไร้ตำหนิ นิ้วเรียวยาวทั้งห้าขาวผ่องราวกับต้นหอมอ่อน ตัดเล็บสะอาดเรียบร้อย ไม่ทาเล็บมือแม้แต่น้อย แต่กลับมีสีชมพูอ่อนสุขภาพดี
นี่คือมือข้างหนึ่งของผู้หญิงอย่างไม่ต้องสงสัย เธอรับแก้วทรงสูงมาอย่างสง่าและคล่องแคล่ว ราวกับว่าแก้วค็อก เทลแห่งเปลวไฟใบนี้ทำมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ และไม่ได้แย่งมาจากลู่เฉิน
ลู่เฉินหันหน้าไปมองอย่างช่วยไม่ได้ จึงเห็นใบหน้าที่เขาจำได้
ซูชิงเหมย ผู้อำนวยการบริษัทชิงอวี่มีเดีย!
ตอนเย็นผู้อำนวยการคนนี้เปลี่ยนใส่ชุดลำลองของผู้หญิง ทำให้ดูสง่ามากขึ้น ไม่มีความแพรวพราวยั่วยวนแบบนั้น
ลู่เฉินพูดทักอย่างมีมารยาท “สวัสดีครับ ผู้อำนวยการซู”
น้ำเสียงเย็นชาแฝงด้วยความห่างเหินเล็กน้อย ลู่เฉินไม่คิดว่าผู้หญิงที่เคยถูกเขาปฏิเสธจะมาปรากฏตัวที่นี่อีกครั้ง เพื่อมาแย่งค็อกเทลแก้วนี้
เขาจึงระวังตัวโดยสัญชาตญาณ
“สวัสดีค่ะ คุณลู่เฉิน...”
ซูชิงเหมยตอบกลับอย่างราบเรียบ เธอนำค็อกเทลแตะที่ริมฝีปากแล้วจิบเบาๆ จากนั้นก็พูดวิจารณ์ว่า “น้ำผลไม้เยอะไปทำให้เหล้าเจือจาง รสชาติออกหวานดีกรีไม่แรงพอ ไม่สมกับชื่อ Burning”
เดวิดอ้าปากค้าง แล้วพูดว่า “คุณซู ปริมาณแอลกอฮอล์ในค็อกเทลเปลวไฟมีมากพอแล้วครับ!”
“แต่ก็ยังไม่มากพอ ใช่ไหมคะ?”
ซูชิงเหมยวางแก้วทรงสูงกลับไปบนเคาน์เตอร์บาร์ พูดกับลู่เฉินว่า “คุณไม่ลองเหรอคะ”
บนแก้วยังมีรอยริมฝีปากจางๆ ของเธออยู่
นี่คือการยั่วยวนกันใช่ไหม
ลู่เฉินยิ้มตอบ “ไม่ดีกว่า ขอบคุณครับ แอลกอฮอล์ไม่ดีต่อลำคอ และผมก็เป็นนักร้องด้วย”
เมื่อคืนเขาดื่มเบียร์ไปตั้งมากมาย แน่นอนว่าสำหรับคนที่ชอบดื่มเหล้าแล้ว เบียร์ไม่ถือว่าเป็นเหล้า
ลู่เฉินหันไปพยักหน้าให้อีกฝ่าย จากนั้นจึงลุกขึ้นเดินไปจากเคาน์เตอร์บาร์
ซูชิงเหมยรู้สึกว่าตัวเองออกแรงเต็มที่แต่เหมือนตีไปบนปุยฝ้าย ว่างเปล่าไร้เรี่ยวแรง อยากจะโมโหแต่ก็หาเหตุผลไม่ได้ จึงได้แต่ทำเสียง ‘เชอะ’ ด้วยความหงุดหงิดใจ
เดวิดยักไหล่ แสร้งทำเป็นเหมือนไม่รู้อะไร แล้วผสมค็อกเทลของเขาต่อไป
ในฐานะบาร์เทนเดอร์จอมเจ้าเล่ห์คนหนึ่ง เขาไม่อยากเข้าไปอยู่ในสงครามระหว่างชายหญิง
ลู่เฉินถือกีตาร์ เดินไปที่หลังเวที
ภายในห้องที่กว้างไม่มีคนมากนัก มีเพียงหวางเสี่ยวไซว่กำลังใส่หูฟังส่ายศีรษะฟังเพลง
เขาไม่ได้สังเกตเห็นการปรากฏตัวของลู่เฉิน
ลู่เฉินนั่งลงในตำแหน่งของตัวเอง เปิดกระเป๋าหยิบกีตาร์ออกมาแล้วปรับเสียงใหม่
จากนั้นก็เตรียมรายการเพลงที่จะแสดงคืนนี้
‘เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน’ กับ ‘ซินเดอเรลล่า’ เพลงต้นฉบับสองเพลงนี้เป็นรายการหลักที่ต้องร้องอย่างไม่ต้องสงสัย นอกจากนี้ยังจะร้องเพลงอีกสองสามเพลง เขาอยากเปลี่ยนเป็นเพลงรักดูดดื่มผ่อนคลายสักสองเพลง หรือไม่ก็เพิ่มเพลงร็อคเบาๆ ไม่รุนแรงสักหนึ่งเพลง
ลูกค้าในบาร์โฮ่วไห่ไม่ใช่คนเรื่องมาก เมื่อก่อนลู่เฉินยังพอหลอกล่อลูกค้าที่ไม่เข้าใจสายอาชีพนี้ได้อย่างไม่มีปัญหา แต่เขาในตอนนี้มีความต้องการสูงกว่าเดิม ต่อให้เป็นการแสดงร้องเพลงบนเวทีในบาร์ก็ต้องมีสไตล์และคุณภาพ
ตอนที่ยังไม่มีชื่อเสียงโด่งดัง ลู่เฉินก็ยังต้องทำอาชีพเป็นนักร้องในบาร์ต่อไป แต่ถ้าจะทำก็ต้องทำให้ดีที่สุด จะทำเป็นขอไปทีไม่ได้!
เวลาผ่านไปเร็วมาก เผลอแป๊บเดียวก็สองทุ่มแล้ว ลูกค้าที่ปรากฏตัวในบาร์ก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
หลี่หงกับเยี่ยเจิ้นหยางก็มาแล้ว คนแรกยังพอเกรงใจลู่เฉินอยู่บ้าง แถมยังเป็นฝ่ายทักทายเขาก่อน ส่วนคนหลังยังคงวางมาด ทำท่าทีไม่ยินดียินร้ายเหมือนเดิม
ลู่เฉินไม่สนใจ แต่ก่อนเขาอาจจะเคยอิจฉาเยี่ยเจิ้นหยางที่ได้เป็นนักร้องเซ็นสัญญา แต่ตอนนี้เขาไม่จำเป็นต้องอิจ ฉาใครแล้ว ไม่ว่าจะเป็นนักร้องระดับไหนก็ตาม!
เวลาสองทุ่มผ่านไป พี่น่าก็ปรากฏตัวอยู่ในห้องหลังเวทีเช่นกัน
เธอทักทายกับทุกคนอย่างกระตือรือร้น จากนั้นก็ดึงลู่เฉินไปข้างๆ แล้วพูดว่า “เย็นนี้จะมีเพื่อนในวงการของเถ้าแก่มา ฉันจะจัดให้นายขึ้นแสดงตอนสามทุ่ม นายต้องแสดงให้ดีนะ เป็นโอกาสที่ดีมาก!”
“ผมรู้แล้วครับ ขอบคุณครับพี่น่า อ้อใช่...”
ลู่เฉินพยักหน้า เขาหยิบของที่เตรียมไว้นานแล้วออกมา
“ขอมอบให้พี่ครับ”
“อะไรเหรอ”
พี่น่ารับมาด้วยความสงสัย พลางยิ้มพูด “คงไม่ใช่จดหมายรักหรอกนะ พี่น่าของนายแก่แล้ว ถ้าหากเด็กลงได้อีกยี่สิบปีล่ะก็ ฉันจะเป็นฝ่ายจีบนายก่อน ฮ่าๆ!”
ลู่เฉินให้ของเธอ เป็นกระดาษ A4 ที่พับซ้อนกันใบหนึ่ง “เป็นเพลงเพลงหนึ่งครับ หวังว่าพี่น่าจะชอบ”
“นายแต่งเพลงให้ฉันจริงๆ เหรอ”
พี่น่าคลี่กระดาษออก มองโน้ตดนตรีที่พิมพ์ด้วยเครื่องพิมพ์เลเซอร์อยู่บนนั้นพลางเอ่ยอย่างตกใจ “ขอบใจนะ!”
เธอพูดเล่นกับลู่เฉินเมื่อสองวันก่อน ว่าอยากให้ลู่เฉินช่วยแต่งเพลงให้ตัวเองบ้าง หลังจากพูดก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ดังนั้นเธอจึงคาดไม่ถึงว่าลู่เฉินจะแต่งเพลงให้เธอจริงๆ
เสียงของเธอดังมาก หลี่หงกับเยี่ยเจิ้นหยางและคนอื่นที่อยู่หลังเวทีก็ได้ยิน จึงมองหน้ากันไปมา
ลู่เฉินแต่งเพลงให้พี่น่า จริงหรือปลอมเนี่ย
เยี่ยเจิ้นหยางเบ้ปากอย่างดูถูก รู้สึกไม่เห็นด้วยอย่างเห็นได้ชัด
เขายอมรับว่าลู่เฉินแต่งเพลงสองเพลงได้ดีมาก แต่สไตล์เพลงบัลลาดรำลึกถึงอดีตแบบนี้ไม่เหมาะกับพี่น่า และเพลงดีๆ แต่งออกมาได้ง่ายเสียที่ไหน คาดว่าคงอยากจะทำเป็นยกยอปอปั้นประจบเอาใจมากกว่า
นอกจากความรู้สึกซาบซึ้งแล้ว สำหรับเพลงที่ลู่เฉินแต่งให้ตัวเอง ความจริงพี่น่าก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมาก เพราะการแต่งเพลงป็อบสมัยนี้ไม่ง่าย การจะมีเพลงที่ดีสักเพลงใช่ว่าจะมีได้ง่ายๆ
จากนั้นเธอลองร้องตามโน้ตดนตรีเบาๆ แล้วสีหน้าจึงเปลี่ยนไปทันที
ถึงแม้พี่น่าจะไม่ใช่นักร้องมีชื่อเสียง และก็ไม่ใช่ครูอาจารย์ที่ไหน แต่เธอที่ล้มลุกคลุกคลานอยู่ในวงการนี้มายี่สิบปีแล้ว แสดงการร้องเพลงมามากมาย พูดได้ว่าเต็มเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์
บทเพลงหนึ่งจะเพราะหรือไม่เพราะ เธอมองปราดเดียวก็รู้แล้ว ต่อให้เป็นเพลงที่แต่งใหม่ทั้งหมดก็ตาม
พี่น่าอ่านและร้องตามไปได้ครึ่งหนึ่งก็ร้องต่อไปไม่ได้ ไม่ใช่เพราะระดับเธอไม่ไหวหรือแต่งเพลงไม่ดี
“เพลงนี้...”
เธอถือกระดาษบางๆ ด้วยสองมือ เหมือนสาวกคนหนึ่งที่เคร่งศาสนาถือคัมภีร์ไบเบิล ราวกับว่าหนักมาก ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครืออย่างไม่อยากจะเชื่อว่า “ให้ฉันจริงๆ ใช่ไหม”
เธอไม่เชื่อ และไม่กล้าเชื่อ!
ลู่เฉินพยักหน้า ยืนยันว่า “ให้พี่ครับ!”
น้ำตาแวววาวเอ่อขึ้นมาในดวงตาของพี่น่าทันที
เธอเกิดมาจน เพื่อใช้ชีวิตและความหลงใหล เธอจึงเข้ามาอยู่ในเส้นทางของวงการเพลงนานแล้ว จากนั้นก็ทำอาชีพนี้มายี่สิบปีกว่า แต่เธอก็ไม่ประสบความสำเร็จมีชื่อเสียงเสียที จนถึงตอนนี้ยังร้องเพลงอยู่ในบาร์
มีคนมากมายที่ไม่สามารถมีชื่อเสียงได้ เพราะพรสวรรค์ของตัวเองไม่พอ ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ไม่อาจโดดเด่นเหนือใคร
แต่ไม่เหมือนกับพี่น่า เธอมีพรสวรรค์ในการแสดงร้องเพลงสูงมาก มีช่วงเสียงร้องที่กว้างและเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ทำให้เธอร้องเพลงระดับยากได้อย่างสบาย นี่คือนักร้องร้องดีมีความสามารถที่แท้จริง
เฉินเจี้ยนหาวก็เคยพูดกับเธอเป็นการส่วนตัว สาเหตุที่พี่น่าอยู่ในวงการมายี่สิบปีกว่าแล้วยังไม่ดัง นอกจาก      สาเหตุเรื่องหน้าตาแล้ว เธอยังไม่เจอบทเพลงที่ดีเป็นของตัวเอง รวมทั้งป๋อเล่อ[footnoteRef:1]ที่เข้าใจดนตรีอย่างแท้จริงด้วย [1:  ป๋อเล่อ หมายถึง คำเรียกคนคัดสรรม้าศึกในสมัยโบราณ ในที่นี้ความหมายว่า รู้จักและสามารถ ค้นหาสืบเสาะพิเคราะห์แยกแยะคนเก่ง คนดี คนมีความสามารถ]
คนที่ค้นพบบทเพลงดีๆ อย่างป๋อเล่อนั้นมีมากมาย แต่เพลงที่ดีกลับหายาก
และตัวของพี่น่าก็หวังว่าจะมีเพลงที่ดีเป็นของตัวเองสักเพลง แต่นั่นมันนานมากนานมากจริงๆ!
นานจนเธอยอมแพ้ ไม่คาดหวังลมๆ แล้งๆ อีก
แต่โชคชะตาก็น่ามหัศจรรย์แบบนี้ จู่ๆ ก็มีเพลงที่ดีจริงปรากฏต่อหน้าของเธอ วางอยู่ในมือเธอ และถูกเธอครอบครอง!
เพลงนี้ไม่ใช่เพียงทำนองที่มีสีสัน เนื้อเพลงแต่ละประโยคก็ซาบซึ้งไปถึงจิตวิญญาณของเธอ เหมือนกับว่าสร้างมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ ทำให้เธอยากที่จะควบคุมอารมณ์ที่อยู่ในใจ น้ำตาไหลทันที
“ขอบใจ ขอบใจนะ!”
พี่น่ากางแขนทั้งสองข้างทันที ดึงลู่เฉินเข้าไปกอด น้ำตาไหลผ่านแก้มลงมา “ขอบใจ!”
ลู่เฉินตกตะลึงก่อนเป็นอย่างแรก จากนั้นหัวเราะพลางตบหลังเธอเบาๆ แล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรครับ”
เขามอบบทเพลงนี้ให้พี่น่า ก็เพราะซาบซึ้งที่เธอเคยช่วยเหลือและเอาใจใส่ตัวเอง ถ้าหากไม่มีพี่น่าคอยดูแล เขาอาจจะไม่ได้ร้องเพลงบนเวทีของบาร์เดย์ลิลลี่จนถึงตอนนี้
ดื่มน้ำต้องนึกถึงแหล่งที่มา เป็นคนต้องรู้จักบุญคุณ ลู่เฉินเป็นคนโอหังในสายเลือด ยามที่ตกอับเหนื่อยล้าไร้เรี่ยวแรงเขาจึงได้แต่ดูแลตัวเองให้ดีก่อน เมื่อมีกำลังความสามารถแล้ว เขาจึงยอมตอบแทนบุญคุณต่อคนที่คู่ควรเหล่านั้น
บทเพลงที่ดีเพลงหนึ่ง ก็คือการตอบแทนพี่น่าของเขา!
หลี่หงกับเยี่ยเจิ้นหยางแล้วก็หวางเสี่ยวไซว่ต่างนิ่งเหม่อ
พวกเขาเห็นลู่เฉินแต่งเพลงมาให้พี่น่า พี่น่าก็ร้องตามโน้ตดนตรี แต่เสียงเบาเกินไปจนใครก็ฟังไม่ชัดเจน จากนั้นพี่น่าน้ำตาไหล แล้วกอดขอบคุณลู่เฉิน
นี่มันเกิดเรื่องอะไรกันแน่ ทั้งสามคนไม่เคยเห็นพี่น่าเสียอาการแบบนี้มาก่อน!
....................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 29 เชื้อเชิญ
“เอ๊ะ พวกเธอเป็นอะไรไป”
เวลาเดียวกัน ประตูหลังเวทีก็ถูกคนผลักออก เฉินเจี้ยนหาวเดิบฉับๆ เข้ามา
เมื่อเห็นสถานการณ์ในห้อง เถ้าแก่ของบาร์เดย์ลิลลี่คนนี้ตกใจมาก ไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ไม่รู้ว่าทำไมพี่น่าถึงกอดลู่เฉินร้องไห้!
“เถ้าแก่!”
พี่น่าปล่อยลู่เฉิน ใบหน้าของเธอทั้งร้องไห้และหัวเราะ เธอเดินไปหาเฉินเจี้ยนหาวก่อนเอ่ย “เสี่ยวลู่แต่งเพลงให้ฉันค่ะ คุณดูสิว่าดีหรือไม่ดี”
เฉินเจี้ยนหาวรับกระดาษที่พี่น่ายื่นมาให้อย่างแปลกใจ อ่านโน้ตดนตรีที่อยู่บนนั้นอย่างตั้งใจ
เขาใช้เวลาอ่านห้านาทีเต็ม สีหน้าเปลี่ยนไปเรื่อยๆ เคร่งขรึม ซาบซึ้ง ชื่นชม ถอนหายใจ...
หลังจากอ่านเสร็จแล้ว เฉินเจี้ยนหาวเงียบงัน
“เถ้าแก่ คุณคิดว่าเป็นยังไงบ้างคะ”
พี่น่าถามอย่างใจตุ้มๆ ต่อมๆ เธอเป็นเหมือนเด็กนักเรียนชั้นประถมที่รอคำพูดของคุณครู ไม่ใช่นักร้องมากประ สบการณ์ที่คลุกอยู่ในวงการเพลงมายี่สิบปีกว่า รอคอยการชื่นชมและกลัวการวิจารณ์
“เพลงดี!”
เฉินเจี้ยนหาวตอบเสียงทุ้ม “เป็นเพลงที่ดีมากเพลงหนึ่งเลย ผมแค่ไม่อยากจะเชื่อว่าเสี่ยวลู่เป็นคนแต่งเพลงนี้ เหมาะกับคุณมากจริงๆ!”
เฉินเจี้ยนหาวก็เป็นคนในวงการอยู่แล้ว ไม่ว่าเรื่องความรู้ความสามารถด้านดนตรี เขาก็เหนือกว่าพี่น่า ดังนั้นจึงอ่านและเข้าใจความหมายของเพลงนี้ได้สูงอีกระดับหนึ่ง
ดังนั้นเขาจึงยากจะเชื่อจริงๆ ว่าเพลงนี้เป็นฝีมือของลู่เฉิน
พี่น่ายื่นมือเช็ดน้ำตา ยิ้มพูดว่า “ใช่ค่ะ ฉันเพิ่งลองร้องดูไปแป๊บเดียว ก็ร้องไห้เลย”
คนที่อยู่ในเหตุการณ์รวมทั้งเฉินเจี้ยนหาวไม่มีใครอายุมากกว่าเธอ แต่พี่น่ากลับไม่รู้สึกลำบากใจเลยสักนิด
ในใจของเธอมีเพียงความตื่นเต้นและซาบซึ้ง
“ต้องทำเพลงนี้ออกมาให้ดีๆ!”
เฉินเจี้ยนหาวไม่ได้ซักถามอะไรจากลู่เฉินต่อ เขาสะบัดโน้ตดนตรีที่อยู่ในมือพลางพูด “ทำเป็นเพลงหลักของแผ่นเสียงอัลบั้มก็พอแล้ว ขอแค่จัดการดีๆ ก็อาจจะดังได้!”
อัลบั้ม? เพลงหลัก?
หลี่หงกับเยี่ยเจิ้นหยางรวมถึงหวางเสี่ยวไซว่ได้ยินก็อ้าปากตาค้าง ต่างสงสัยว่าตัวเองฟังผิดไปหรือเปล่า
ตอนนี้พวกเขารู้แล้ว สาเหตุที่พี่น่าตื่นเต้นเสียอาการเป็นเพราะลู่เฉินแต่งเพลงให้เธอหนึ่งเพลง แต่บทเพลงนี้ดีขนาดไหนกันแน่ เฉินเจี้ยนหาวจึงเฉลยคำตอบตอนนี้!
ไม่ว่านักร้องคนไหน นอกเสียจากไม่คิดมุ่งแสวงหาความเจริญก้าวหน้า ไม่อย่างนั้นก็คงอยากออกอัลบั้มที่เป็นเป้าหมายสูงสุดในชีวิตของตัวเอง ต่อให้แผ่นเสียงที่ร้องออกมาในปัจจุบันนี้จะไม่ทำกำไรมากแล้วก็ตาม
หนึ่งอัลบั้ม หนึ่งแผ่นเสียง เป็นตัวแทนของนักร้องที่มีฐานะและศักยภาพ แล้วก็ความหยิ่งทะนง!
พี่น่ายิ้มขมขื่น “ออกอัลบั้มแผ่นเสียงฉันไม่กล้าคิดหรอกค่ะ ออกเป็นซิงเกิลได้ก็พอใจแล้ว ไม่เสียดายแล้วค่ะ!”
นักร้องในตอนนี้ต่างก็อยากออกแผ่นเสียง ส่วนใหญ่จึงทำการลดแลกแจกแถมเสียต้นทุน นอกจากดารานักร้อง ไอดอลที่โด่งดังแล้ว นักร้องธรรมดาไม่กล้าจะคาดหวัง
เมื่อเทียบกันแล้วการออกซิงเกิลถือว่าง่ายกว่า และเป็นที่นิยมในวงการอีกด้วย
เฉินเจี้ยนหาวไม่ได้คัดค้าน “ซิงเกิลก็ดี อยากให้ช่วยตรงไหนก็บอกมาเลย ผมยังพอใช้เส้นสายได้”
พี่น่าซาบซึ้ง
“ขอบคุณเถ้าแก่ค่ะ!”
เฉินเจี้ยนหาวชื่นชมเธอมาตลอด และดูแลเธอมากเช่นกัน นอกจากนี้เฉินเจี้ยนหาวยังมีเส้นสายที่กว้างขวาง มีเขาคอยช่วยเหลือออกซิงเกิล แบบนั้นจึงไม่ใช่ปัญหาอะไร
เฉินเจี้ยนหาวยิ้มพูด “คุณควรจะขอบคุณเสี่ยวลู่ เขาแต่งเพลงนี้ได้ดีจริงๆ...สุดยอดมาก!”
พี่น่าพยักหน้า “แน่นอนอยู่แล้วค่ะ!”
เธอครุ่นคิด หยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดหน้าจอแล้วกดไปมาอย่างรวดเร็ว
ผ่านไปสักพัก เสียงติ๊ดๆ ของข้อความโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าของลู่เฉินก็ดังขึ้น
ลู่เฉินตกตะลึง รีบหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมา สุดท้ายพบว่าเป็นข้อความที่ส่งมาจากอี้ฟู่เป่า[footnoteRef:1] เตือนว่าบัญชีของเขาเกิดการเปลี่ยนแปลง ถูกคนโอนเงินเข้าบัญชีสามหมื่นหยวนเมื่อครู่ [1:  อี้ฟู่เป่า คือแอพพลิเคชันกระเป๋าตังอีเล็กทรอนิกส์ของจีน อยู่ในเครือบริษัท Suning Holding Group]
เงินสามหมื่นหยวนนี้มาจากพี่น่าร้อยเปอร์เซ็นต์!
การโอนเงินในอี้ฟู่เป่าสะดวกเป็นอย่างมาก แค่รู้เบอร์โทรศัพท์ของอีกฝ่ายก็สามารถโอนเงินได้แล้ว และยังเข้าบัญชี ณ ตอนนั้นเลย
ลู่เฉินตกใจ “พี่น่า สามหมื่นหยวนเยอะเกินไปครับ!”
เขามอบเพลงนี้ให้กับพี่น่าก็เพื่อตอบแทนการดูแลของอีกฝ่าย และก็เป็นเพราะเพลงนี้เหมาะกับเธอมากจริงๆ
ส่วนค่าใช้จ่ายในการแต่งเพลง ลู่เฉินไม่ได้คิดมาก่อน
แต่ความคิดของพี่น่าไม่เหมือนกัน “เสี่ยวลู่ เพลงนี้ของนายฉันให้สามหมื่นยังน้อยไป ถ้าเพิ่มศูนย์อีกหนึ่งตัวก็ยังคุ้ม แต่ตอนนี้ฉันไม่มีเงินมากขนาดนั้น เดี๋ยวค่อยชดเชยให้นายในวันหน้า!”
เธอรู้ว่ามูลค่าที่แท้จริงของบทเพลงที่ดีเพลงหนึ่งเป็นอย่างดี นับตั้งแต่ที่เพลงป็อบเกิดขึ้นในยุค 1990 จนถึงตอนนี้ มีนักร้องมากมายอาศัยผลงานเพลงคลาสสิกที่โด่งดังแค่เพลงเดียวทำมาหากิน อาศัยกินบุญเก่า เพลงแบบนี้หากต้องการในราคาหลักแสนก็ยังน้อยไป
แน่นอนว่าการใช้เงินซื้อเพลงที่แท้จริงไม่ได้คิดแบบนี้ เพลงเพลงหนึ่งจะดังหรือไม่ดัง ยังต้องดูปัจจัยอื่นอีกหลายด้าน โดยเฉพาะในยุคอินเทอร์เน็ตตอนนี้ การมีชื่อเสียงจำเป็นต้องอาศัยการสร้างกระแสกับผู้สนับสนุนอยู่เบื้องหลัง
ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ พี่น่าก็ยังรู้สึกว่าตัวเองให้สามหมื่นยังเอาเปรียบลู่เฉินอยู่ดี!
ลู่เฉินอดเกาศีรษะแกรกๆ ไม่ได้ พูดว่า  “พี่น่าพูดแบบนี้ ผมเกรงใจแย่เลย!”
อย่ามาทำดัดจริต!
เยี่ยเจิ้นหยางและคนอื่นๆ ต่างแอบด่าอยู่ในใจ ขณะเดียวกันพวกเขาก็รู้สึกอิจฉาริษยาลู่เฉินเป็นอย่างมาก
แต่งแค่เพลงเดียวก็ได้เงินสามหมื่น ถ้าหากแต่งเป็นสิบเพลงออกมาก็ขายได้หลายแสนใช่ไหม เขาลู่เฉินเปลี่ยนเป็นคนที่มีความสามารถตั้งแต่เมื่อไร ตัวเองแต่งเพลงไม่ร้อง แถมยังแต่งเพลงให้คนอื่นอีก!
ทั้งสามคนที่อยู่ในนี้ อารมณ์ของหลี่หงสับสนซับซ้อนมากที่สุด เธอก็อิจฉาลู่เฉิน ยิ่งอิจฉาพี่น่าที่ได้ซื้อเพลงดี และเกลียดตัวเองทำไมถึงไม่โชคดีแบบนี้บ้าง
หลี่หงก็อยากซื้อเพลงของลู่เฉินเหมือนกัน แต่เงินสามหมื่นหยวนมันสูงเกินไป สามารถเชิญนักร้องที่มีชื่อเสียงได้ มากพอ นอกจากนี้เธอก็ซื้อไม่ไหวและเสียดายจริงๆ!
รายได้ของนักร้องในบาร์ก็ไม่เลว แต่ต้นทุนในการใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวงสูงเกินไป ไม่ว่าจะเป็นค่าเช่าห้อง ค่าครองชีพ ค่าใช้จ่ายประจำวัน เสื้อผ้าเครื่องสำอาง เครื่องประทินผิวบำรุงร่างกาย...แค่หนึ่งปีเหลือเงินเก็บไม่เท่าไร
ดังนั้นเธอจึงได้แต่มอง และแอบอิจฉา
ความจริงหลี่หงคิดมากเกินไป ต่อให้เธอมีเงินสามหมื่นหยวน ลู่เฉินก็ไม่ขายให้เธอ
เพราะทั้งสองคนไม่ได้สนิทสนมกันมาก!
“โอเค ทุกคนเตรียมการแสดงเถอะ...”
เฉินเจี้ยนหาวตบมือพลางพูด “เสี่ยวลู่ นายมานี่ ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับนายหน่อย”
ดังนั้นลู่เฉินจึงเดินตามไป ทั้งสองคนคุยเป็นการส่วนตัวอยู่ตรงมุมห้อง
เฉินเจี้ยนหาวพูดสั้นกระชับได้ใจความ “เมื่อครู่เถ้าแก่ฉางเหว่ยบาร์บลูโลตัสมา แล้วก็ยังมีคนในวงการอีกสองสามคน พวกเขาอาจจะเชิญนายไปร่วมงานเทศกาลดนตรีที่จะจัดขึ้นในคืนวันเสาร์นี้”
ลู่เฉินประหลาดใจ “เชิญผม?”
บาร์บลูโลตัสเป็นบาร์ที่แข็งแกร่งทรงพลังที่สุดและมีพื้นที่ใหญ่ที่สุดในโฮ่วไห่ ดำเนินกิจการมานานแล้ว เถ้าแก่ฉางเหว่ยมีชื่อเสียงโด่งดังมาก เป็นบุคคลที่ทรงอิทธิพลมากที่สุดคนหนึ่ง
ลู่เฉินเคยไปที่บาร์บลูโลตัสมาแล้ว แค่พื้นที่ลานจอดรถของที่นั่นก็มีมากกว่าบาร์เดย์ลิลลี่ และยังถูกจัดเทศกาลดนตรีคาร์นิวัลไนท์บ่อยครั้ง มักดึงดูดลูกค้าหรือคนที่คลั่งไคล้ดนตรีได้นับพันคน
เทศกาลดนตรีคาร์นิวัลไนท์ของบาร์บลูโลตัสจะมีประเพณีเชิญนักร้องสายอาชีพเดียวกันมาร่วมงาน แน่นอนว่าคนที่พวกเขาเชิญมาล้วนมีความสามารถ หากไม่เก่งจริงจะถูกคนไล่ลงไป
และนักร้องที่ถูกเชิญก็มีความยินดีที่จะมาร่วมงานเป็นอย่างมาก นอกจากค่าตอบแทนแล้ว ประเด็นสำคัญคืออาจจะมีคนของบริษัทบันเทิงมีเดียจำนวนไม่น้อยมาร่วมดูความคึกคัก ไม่แน่หากถูกใจก็อาจได้เซ็นสัญญา เดินสู่เส้นทางที่มีชื่อเสียง!
แน่นอนว่าลู่เฉินรู้จักเทศการดนตรีคาร์นิวัลไนท์ของบาร์บลูโลตัส เพียงแต่คาดไม่ถึงว่าเถ้าแก่ฉางเหว่ยจะมาเชิญตัวเอง
เฉินเจี้ยนหาวเอ่ย “ถูกแล้ว แต่ก็ต้องดูการแสดงออกของนายว่าเป็นอย่างไร เมื่อคืนนายมีธุระมาไม่ได้ คืนนี้นายอย่าทำให้ฉันขายหน้านะ!”
ถึงแม้น้ำเสียงจะเป็นการพูดล้อเล่น แต่ก็สามารถดูออกถึงท่าทีจริงจังของเฉินเจี้ยนหาว
ลู่เฉินพยักหน้า พลันรู้สึกใจกระตุก “เถ้าแก่ครับ เรื่องนี้เกี่ยวกับผู้อำนวยการซูคนนั้นไหมครับ”
ตอนนี้เขาเป็นเพียงนักร้องตัวเล็กๆ ที่อยู่ในบาร์ ต่อให้แต่งเพลงได้สองเพลง ฉางเหว่ยก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องให้ความสำคัญขนาดนี้ ดังนั้นจึงต้องมีสาเหตุอย่างอื่นแน่นอน
ลู่เฉินนึกถึงการพบเจอกับซูชิงเหมยที่บาร์เมื่อครู่ ดังนั้นจึงพูดโพล่งออกไป
“แค่กๆ!”
เฉินเจี้ยนหาวกระแอมแรงๆ สองที “เทศกาลดนตรีคาร์นิวัลไนท์ของบาร์บลูโลตัสในครั้งนี้จัดในนามบริษัทชิงอวี่มีเดีย เถ้าแก่ของชิงอวี่มีเดียกับฉางเหว่ยมีความสัมพันธ์ที่ดีกันมาก ดังนั้น...”
ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้เอง!
ลู่เฉินเข้าใจในทันที เขาไม่เข้าใจว่าทำไมซูชิงเหมยถึงจ้องเขาไม่ปล่อย ไม่ยอมแพ้แบบนี้
เฉินเจี้ยนหาวตบไหล่ของเขาแล้วพูดว่า “นายไม่ต้องคิดมาก แค่แสดงให้ดีก็พอ ครั้งนี้เป็นโอกาสที่ดีมาก ส่วนเรื่องอื่น ขอแค่นายยืนหยัดในความคิดของตัวเอง คนอื่นก็บังคับฝืนใจนายไม่ได้”
ลู่เฉินเผยรอยยิ้มบนใบหน้า “ผมเข้าใจครับ ขอบคุณครับเถ้าแก่”
เขาในตอนนี้ก็ไม่แคร์อะไรมากจริงๆ
....................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 30 อุณหภูมิสูงขึ้น
“บางทีอาจจะรอเธอ”
“บางทีอาจจะรอเธอ”
“บางทีอาจ...”
เสียงท้ายเพลงที่ร้องซ้ำกันค่อยๆ หายไปตามเสียงดีดกีตาร์ และเพลง ‘ซินเดอเรลล่า’ ก็ร้องจบแล้ว
บาร์ที่นั่งเกือบเต็มทุกที่นั่งต่างเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเสียงปรบมือก็ดังขึ้นไปทั่ว ถึงแม้จะไม่ดังทะลุเพดาน แต่ก็เป็นความคึกคักที่นานพอสมควร!
ต่อมาจึงร้องเพลงรักอีกหนึ่งเพลง วิธีการดีดและพลังการร้องเพลงของลู่เฉินดีไร้ที่ติ ความรู้สึกหลอมรวมไปกับเสียงเพลงอย่างแท้จริง ทำให้เสมือนจริงและจริงใจ ดึงดูดเสียงขานรับจากทุกคน
ได้รับการชื่นชมและเสียงปรบมือ เขารู้สึกเป็นเกียรติมาก!
“พวกคุณรู้สึกว่าเป็นอย่างไรบ้าง”
โต๊ะที่จองไว้ชั้นบนของบาร์เดย์ลิลลี่คือโซนของแขกพิเศษที่นั่งอยู่หกคน เฉินเจี้ยนหาวก็เป็นหนึ่งคนในนั้น
เขายิ้มถามว่า “เถ้าแก่ฉาง เด็กของผมคนนี้พอจะเข้าตาคุณไหมครับ”
ถึงแม้จะเป็นน้ำเสียงที่ถ่อมตัวมาก แต่ไม่ว่าจะฟังอย่างไรก็มีเจตนาของการโอ้อวดและได้ใจ
แน่นอนว่าเฉินเจี้ยนหาวไม่ใช่คนที่มีความคิดตื้นเขิน คนที่เขาล้อเล่นด้วยเป็นผู้ชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่า
ฉางเหว่ย เถ้าแก่บาร์บลูโลตัส
ฉางเหว่ยหมือนจะเป็นคนผอม แต่ไม่ได้ผอมกระหร่องกระแหร่ง และเป็นคนฉลาดมีความสามารถ
เขาตัดทรงผมสั้นสกินเฮดสไตล์บัส ตาคมทั้งสองข้าง แต่งตัวมีระดับและภูมิฐาน นอกจากกำไลข้อมือที่ทำมาจากไม้จื่อถาน[footnoteRef:1]ใบเล็กที่คล้องอยู่ข้อมือซ้ายแล้ว ก็ไม่มีเครื่องประดับอย่างอื่น [1:  ไม้จื่อถาน เป็นไม้เนื้อแข็ง ประเภทเดียวกับไม้จันทน์แดง ใช้ทำเฟอร์นิเจอร์ และเครื่องดนตรี เช่น กู่เจิง ขลุ่ย เป็นต้น]
ในแวดวงของโฮ่วไห่นี้ ฉางเหว่ยเป็นบุคคลชั้นยอดอย่างไม่ต้องสงสัย เส้นสายของเขามีมากและลึกซึ้ง รู้จักคนทุกแบบ บริหารบาร์บลูโลตัสมาสิบกว่าปีจนมีชื่อเสียง กลายเป็นอันดับหนึ่งของวงการ
สิ่งที่ทำให้คนรู้สึกนับถือมากที่สุดก็คือวิศัยทัศน์ของฉางเหว่ย ตอนแรกที่ดินของโฮ่วไห่ก็มีราคาสูงอยู่แล้ว แต่เขายอมทุ่มเงินจำนวนมหาศาลใช้สิทธิ์ที่มีอยู่ทั้งหมดซื้อที่ดินของบาร์อย่างไม่เสียดาย จนกระทั่งที่ดินในตอนนี้ทำกำไรเป็นสิบเท่า!
สิบกว่าปีที่ผ่านมา นักร้องที่มีชื่อเสียงเดินออกไปจากบาร์บลูโลตัสก็มีจำนวนไม่น้อย มีชื่อเสียงโด่งดังในวงการไปแล้ว
การสนับสนุนของฉางเหว่ยมีความดีความชอบเป็นอย่างมาก แต่เขาไม่เคยพูดเรื่องนี้ออกมา
ฉางเหว่ยกับเฉินเจี้ยนหาวรู้จักกันมาสิบปีแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคนจึงสามารถพูดล้อเล่นกันได้ไม่กระทบกระทั่งกัน แต่สำหรับการล้อเล่นครั้งล่าสุดนี้ เขายังคงพยักหน้าอย่างจริงจังแล้วพูดว่า “ไม่เลว”
เฉินเจี้ยนหาวรู้ว่า ‘ไม่เลว’ สองคำนี้ของฉางเหว่ยถือว่าเป็นคำวิจารณ์ที่สูงมาก มีครั้งหนึ่งนักร้องที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งได้มาร้องเล่นเพลงที่บาร์บลูโลตัส ถึงจะได้รับเสียงปรบมือทั่วทั้งบาร์เหมือนกัน แต่คำวิจารณ์ของฉางเหว่ยกลับมีเพียงคำว่า ‘พอได้’
และคนที่เฉลียวฉลาดอย่างเขาก็ยังมีใบหน้ายิ้มพรายด้วยความดีอกดีใจ...ครั้งนี้มีความสุขมากจริงๆ
“ไม่เลวจริงๆ!”
ผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่นั่งถัดไปทางด้านซ้ายของฉางเหว่ยก็พูดแสดงความชื่นชม “ทั้งสองเพลงมีเอกลักษณ์มาก ทำให้คิดถึงแบบฉบับของเพลงสไตล์พื้นบ้าน ไม่ได้ฟังเพลงแบบนี้มานานแล้ว ทำให้คนรู้สึกนึกถึงวันเก่าๆ จริงๆ”
ผู้หญิงคนนี้อายุประมาณสี่สิบปีเช่นกัน รูปร่างใบหน้าอ้วนกลมมีฐานะ ผิวขาวนวลเนียนมีการบำรุงเป็นอย่างดี เพียงแต่รอยตีนกาเผยอายุที่แท้จริงของเธอออกมา บุคลิกท่าทางเป็นสง่าไม่ธรรมดา
“พี่ฉางกับพี่เฉินต่างก็พูดว่าไม่เลว อย่างนั้นก็ต้องดีจริงๆ!”
นอกจากนี้ยังมีผู้ชายยิ้มกริ่มคนหนึ่งก็พูดร่วมสนุกด้วย
“ผู้อำนวยการซู คุณกับเถ้าแก่เจี้ยนหาวสนิทกันขนาดนี้ รีบจับพ่อหนุ่มคนนี้มาเซ็นสัญญาเร็วๆ สิ ให้เขาได้เจ็บปวดใจเสียหน่อย!”
คนที่เขาแซวก็คือซูชิงเหมย
เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าเมื่อสองวันก่อนซูชิงเหมยพ่ายแพ้ให้กับลู่เฉินไปแล้ว ตอนนี้มาพูดแบบนี้กับเธอ จึงเป็นการพูดประเด็นที่ไม่ควรพูด เกือบโดนตบหน้าแล้ว!
ซูชิงเหมยทำเสียง ‘เชอะ’ หนึ่งที แล้วพูดว่า “เด็กของพี่เจี้ยนหาวคนนี้หยิ่งเกินไป พวกเราเชิญไม่ไหวหรอก”
ผู้ชายที่มีดวงตาแลดูเจ้าชู้คนนั้นก็เป็นเพื่อนของฉางเหว่ย และก็เป็นบุคคลที่อยู่ในวงการเหมือนกัน พูดจาล้อเล่นโดยไม่รู้เรื่อง จนทำให้เธอเกือบวีนแตก หากเป็นเช่นนั้นต่อไปเธอก็คงไม่สามารถคลุกคลีอยู่ในวงการนี้ได้อีกแล้ว
ดังนั้นซูชิงเหมยจึงได้แต่อดทน แต่สีหน้าที่อาฆาตแค้นของเธอลึกล้ำมากจริงๆ
ทุกคนที่นั่งอยู่ในนี้ล้วนเป็นคนฉลาด แค่ฟังน้ำเสียงที่หงุดหงิดของเธอก็เข้าใจแล้ว
ผู้ชายตาเจ้าชู้คนนั้นจึงรู้ทันทีว่าตัวเองพูดผิด รีบพูดเสริมอีกหนึ่งประโยคว่า “ไม่ใช่มั้ง แม้แต่ชิงอวี่มีเดียของพวกคุณเขาก็ไม่สนใจเหรอ”
เขาตั้งใจอยากชดเชยเพื่อเอาใจอีกฝ่าย และก็รู้สึกตกใจจริงๆ เหมือนกัน
ถึงแม้ชิงอวี่มีเดียจะเป็นกิจการที่เพิ่งเริ่มตอนหลัง ก่อตั้งบริษัทขึ้นในเมืองหลวงได้ไม่นาน แต่ไม่ว่าจะเป็นภูมิหลังหรือว่าความสามารถก็มีความแข็งแกร่งมาก ดึงดูดบุคคลที่มีความสามารถให้มาร่วมงานได้มากมาย และกำลังเตรียมตัวแสดงความสามารถอย่างเต็มที่
บริษัทน้องใหม่แบบนี้มีอนาคตที่สดใสไร้ขีดจำกัด ช่วงนี้ชิงอวี่มีเดียกับบาร์บลูโลตัสก็ยังร่วมกันจัดเทศกาลดนตรีคาร์นิวัลไนท์ไม่รู้ว่ามีคนจำนวนเท่าไรที่อยากเบียดเสียดโผล่หน้าเข้ามาร่วมงาน
คนอื่นต่างแห่ชิงกันเข้ามา แต่ลู่เฉินกลับปฏิเสธการเชื้อเชิญของซูชิงเหมย ซึ่งเกินความคาดหมายจริงๆ!
การประเมินลู่เฉินที่อยู่ในใจของเขาจึงลดลงฮวบฮาบทันที...เพลงร้องดีไม่เลว หน้าตาก็หล่อ แต่สมองใช้ไม่ได้!
เฉินเจี้ยนหาวรู้สึกเก้ๆ กังๆ เล็กน้อย กระแอมสองทีพลางพูดว่า “นิสัยของเสี่ยวลู่ไม่ค่อยมีระเบียบวินัย ไม่อยากมีสัญญาผูกมัด คนหนุ่มก็แบบนี้แหละ ความคิดไม่เหมือนกับคนแก่อย่างพวกเรา”
ฉางเหว่ยเหลือบตามองซูชิงเหมยหนึ่งที แล้วจึงเอ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ร้องเพลงดีก็พอแล้ว ถ้าอย่างนั้นรวมเขาไปอีกคน”
ไม่มีใครคัดค้าน แม้แต่ซูชิงเหมยก็เหมือนกัน เพราะเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น
“พี่ลู่!”
ฝั่งลู่เฉินที่เพิ่งร้องเพลงเสร็จแล้วพึ่งเดินลงมา เขายังไม่ทันเดินเข้าไปหลังเวทีก็ถูกพนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งเรียกไว้
ลู่เฉินตกตะลึงเล็กน้อย ยิ้มพูดว่า “พี่จาง มีอะไรครับ”
ลู่เฉินรู้จักพนักงานเสิร์ฟของบาร์เดย์ลิลลี่ทุกคน เพราะเดิมทีเขาก็เป็นหนึ่งคนในนั้น แต่พนักงานเสิร์ฟแซ่จางที่อยู่ตรงหน้าคนนี้กลับไม่ค่อยคุ้นหน้า และทั้งสองคนก็ไม่ได้สนิทสนมอะไรกัน แค่รู้จักกันเพราะทำงานด้วยกันเท่านั้น
ท่าทีที่เขาปฏิบัติต่อลู่เฉินเมื่อก่อนไม่ได้กระตือรือร้นขนาดนี้ กระทั่งแฝงไปด้วยการเอาอกเอาใจเล็กน้อย
“ผมไม่กล้าเป็นพี่ชายของพี่หรอก...”
พนักงานเสิร์ฟแซ่จางส่ายหน้าติดต่อกัน “ตอนนี้พี่ลู่เป็นนักร้องเซ็นสัญญาแล้ว เรียกผมว่าเสี่ยวจางก็พอครับ”
นักร้องเซ็นสัญญาคงไม่มากพอให้เขาต้องเคารพขนาดนี้ จริงๆ แล้วเขาเป็นเพื่อนร่วมงานของเสี่ยวเกา ได้ยินว่าล่วงเกินลู่เฉินจึงถูกเถ้าแก่ไล่ออก กระทั่งไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่ในโฮ่วไห่ได้อีก
ลู่เฉินก็จนใจแล้วจึงพูดว่า “พี่จางมีเรื่องอะไรครับ ไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้ก็ได้”
พนักงานเสิร์ฟแซ่จางยิ้มอย่างเขินอาย จากนั้นจึงชี้นิ้วไปที่ด้านหลัง “ลูกค้าโต๊ะหมายเลข 27 อยากจะคุยกับพี่สักสองประโยค เป็นนักศึกษาทั้งนั้น แถมมีสองคนที่สวยมากด้วย!”
เขาทำเป็นเล่นหูเล่นตา ทำสีหน้าว่าถ้าพลาดก็น่าเสียดาย
ลู่เฉินกลั้นหัวเราะไว้ไม่ได้ พูดว่า “ได้ ผมขอเอากีตาร์ไปเก็บก่อนแล้วเดี๋ยวจะไป ขอบใจนะ”
เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายต้องรับทิปของคนอื่นมาแล้วแน่นอน ดังนั้นถึงยอมประจบเอาใจตัวเองแบบนี้
แต่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ทำดีกับคนก็ยังดีกว่าถูกคนนินทาลับหลัง เขาเป็นพนักงานเสิร์ฟมาตั้งนาน จึงรู้ถึงความเหนื่อยและลำบากของงานนี้เป็นอย่างดี และเงินก็ไม่ได้หาง่ายจริงๆ
พนักงานเสิร์ฟแซ่จางเหมือนได้รับความเมตตา “ดีครับ ผมจะไปบอกกับลูกค้าก่อน ขอบคุณพี่ลู่ครับ!”
เขาวิ่งเข้าไปเหมือนเด็กที่มีเรื่องดีใจ ส่วนลู่เฉินก็เอากีตาร์ไปเก็บหลังเวที จากนั้นจึงมาที่โต๊ะหมายเลข 27
พนักงานเสิร์ฟแซ่จางก็ไม่ได้หลอกเขา โต๊ะ 27 มีนักศึกษาห้าคนจริงๆ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นนักศึกษาที่เรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยใกล้ๆ นี้มาเที่ยวที่นี่ มีสองคนในนั้นที่ถือว่าเป็นคนสวย
“สวัสดีครับ!”
ลู่เฉินยิ้มแล้วพูดทักทาย “ขอต้อนรับสู่บาร์เดย์ลิลลี่”
ที่นั่งสี่ที่คนมีคนนั่งห้าคน เขาจึงไม่อยากเบียดเข้าไป เตรียมจะพูดแค่สองสามประโยคแล้วออกไป
นักศึกษาทั้งห้าคนอายมาก พวกเธอต่างมองหน้ากันไปมา ในที่สุดก็มีคนหนึ่งลุกขึ้นพูดด้วยความใจกล้า “สวัสดีค่ะ พวกเราเห็นคลิปของคุณอยู่ในฟอรัมค่ะ ดังนั้นถึงได้มาฟังเพลง คุณร้องเพลงเพราะมากจริงๆ ค่ะ...”
“ฟอรัมเหรอ”
ลู่เฉินตกใจ “ฟอรัมอะไรครับ”
“ฟอรัมเป่ยไห่เฉิงค่ะ!”
นักศึกษาคนนี้ก็พูดด้วยความตื่นเต้นอยู่บ้าง
“คุณอยู่ในนั้นดังมากค่ะ โพสต์วิดีโอของคุณที่อยู่ในบอร์ดนานาสารพันมียอดกดไลค์เป็นแสนแล้ว น่าเสียดายมีเนื้อหาแค่สั้นๆ คืนนี้พวกเราเลยวิ่งมาดูถึงสถานที่จริงเลยค่ะ”
เธอกับลู่เฉินได้พูดคุยกันแล้ว นักศึกษาคนอื่นก็กล้าที่จะพูดขึ้นมา จึงพูดกันเสียงดังจ๊อกแจ๊ก
“ได้ยินว่าเมื่อคืนก็มีคนมาที่นี่ น่าเสียดายไม่เจอคุณ แถมยังคิดว่ามาผิดที่อีก!”
“พวกเราโชคดีจริงๆ ที่ได้เห็นตัวจริงค่ะ”
“เหอะๆ ได้ฟังจากสถานที่จริงสบายที่สุดเลยค่ะ คุณภาพเสียงของคลิปแย่เกินไป”
“พี่ชายสุดหล่อ พี่ยังจะขึ้นร้องเพลงอีกไหมคะ”
ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้เอง!
ลู่เฉินพยักหน้า เขาไม่รู้ว่ามีคนแอบถ่ายวิดีโอของตัวเอง แล้วยังเอาไปโพสต์ในฟอรัม
เด็กคนนี้ไม่รู้กฎของบาร์เดย์ลิลลี่ใช่ไหม น่าจับตีก้นเสียให้เข็ด!
ฮัดชิ้ว!
ในขณะเดียวกัน ภายในห้องพักหมายเลข 415 ตึกนักศึกษาหญิงของมหาวิทยาลัยครูปักกิ่ง
นักศึกษาเสี่ยวหมี่ที่กำลังเปิดสมุดบันทึกอ่านอยู่บนโต๊ะ จู่ๆ ก็อดจามเสียงดังขึ้นมาไม่ได้
เธอนวดจมูกไปมา แล้วจึงนวดก้นที่นั่งจนเป็นเหน็บชาของตัวเอง
รู้สึกประหลาดใจอย่างบอกไม่ถูก
....................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 31 วัยหนุ่มสาวกำลังดี
ลู่เฉินคุ้นเคยกับกับฟอรัมเป่ยไห่เฉิงเป็นอย่างดี
ฟอรัมเป่ยไห่เฉิงได้รับสมญานามว่าเป็นกระดานข่าวหรือเว็บบอร์ดออนไลน์ (BBS)[footnoteRef:1] อันดับหนึ่งของนักศึกษาภายในประเทศ ไม่ว่าจะเรื่องความนิยมหรือชื่อเสียงล้วนสูงมาก ตอนที่ยังเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยเจียงไห่ เขาก็เคยเขียนโพสต์และทะเลาะกับคนในฟอรัมเป่ยไห่เฉิงเป็นประจำ มีไอดีฟอรัมเป็นของตัวเอง [1:  BBS หรือ Bulletin Board System คือกระดานข่าวอิเล็กทรอนิกส์หรือเว็บบอร์ด เป็นศูนย์กลางในการแสดงความคิดเห็น มีการตั้งกระทู้ ถาม-ตอบ ในหัวข้อที่สนใจ]
ถึงแม้จะไม่ได้ใช้งานมานานแล้ว แต่ความทรงจำที่เลือนราง ยังคงทำให้ลู่เฉินรู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างดี
แม้แต่นักศึกษาหญิงสามสี่คนที่อยู่ตรงหน้านี้ก็ยังมีความรู้สึกที่ดีด้วยเช่นกัน
“ยินดีมากที่พวกคุณมาฟังผมร้องเพลงครับ...”
เขาหันไปโบกมือเรียกพนักงานเสิร์ฟแซ่จางที่มองลับๆ ล่อๆ อยู่ไม่ไกล แล้วยิ้มพูดว่า “ผมจะเลี้ยงเครื่องดื่มฮอตซัมเมอร์พวกคุณคนละแก้ว ยังไงก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ ขอบคุณครับ!”
ฮอตซัมเมอร์เป็นค็อกเทลมินต์ที่ผสมแอลกอฮอล์ต่ำ เหมาะสำหรับการดื่มของสาวๆ ดื่มมากก็ไม่เมา
พวกผู้หญิงต่างก็ยิ้ม บางทีอาจเป็นเพราะดีใจหรือไม่ก็เขินอาย เต็มไปด้วยกลิ่นอายความสุขของวัยสาว
ผู้หญิงสวมชุดกระโปรงสีขาวคนหนึ่งถามว่า “คุณชื่อลู่เฉินใช่ไหมคะ พวกเขาบอกว่าคุณยังเรียนอยู่ จริงไหมคะ”
“เอาฮอตซัมเมอร์มาห้าแก้ว คิดเงินที่บัญชีของผมนะครับ!”
ลู่เฉินจ้องตามองไปที่เสี่ยวจางที่เดินเข้ามาเมื่อครู่ เพราะไอ้หมอนี่ขายตัวของเขาไปแล้วแน่นอน
เขาพยักหน้าตอบอย่างเป็นธรรมชาติ “ใช่ครับ ผมกำลังเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเจียงไห่ อีกครึ่งเดือนก็จะเรียนจบแล้ว ถือว่าเป็นรุ่นพี่ของพวกคุณได้ใช่ไหมครับ”
เสี่ยวจางถูกลู่เฉินขึงตาใส่จึงใจฝ่อสุดๆ รีบวิ่งไปที่บาร์เพื่อสั่งเหล้า
พวกผู้หญิงต่างมองหน้ากัน จากนั้นก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า “สวัสดีค่ะรุ่นพี่!”
ผู้หญิงสวมชุดกระโปรงสีเหลืองคนหนึ่งในนั้นก็พูด “ฉันเคยไปมหาวิทยาลัยเจียงไห่ ฉันมีเพื่อนนักศึกษาเรียนคณะศิลปศาสตร์อยู่ที่นั่น ไม่แน่พวกพี่อาจจะรู้จักกัน รุ่นพี่ให้เฟยซวิ่นไอดีกับฉันได้ไหมคะ”
หญิงสาวสวมชุดกระโปรงสีเหลืองเป็นคนสวยมาก มีคนตามจีบมากมายในมหาวิทยาลัย ทว่าปกติเธอจะเรียบ ร้อยเวลาอยู่ต่อหน้าผู้ชาย ไม่เคยเป็นฝ่ายขอช่องทางการติดต่อกับผู้ชายคนอื่นมาก่อน
แต่เธอชอบเพลงของลู่เฉินมากจริงๆ เธอชอบทั้งเพลง ‘เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน’ และเพลง ‘ซินเดอเรลล่า’  ที่สำคัญคือลู่เฉินหน้าตาหล่อเหลาและเปิดเผย แถมยังเป็นรุ่นพี่ของมหาวิทยาลัยเจียงไห่ ดังนั้นจึงรู้สึกดีด้วยเป็นพิเศษ
“ไม่มีปัญหา!”
ลู่เฉินตอบตกลงทันที แล้วจึงบอกเฟยซวิ่นไอดีของตัวเองกับพวกเธอ
พวกผู้หญิงต่างรีบควักโทรศัพท์ออกมา เข้าไปที่เฟยซวิ่นไอดีของตัวเองแล้วจึงเพิ่มลู่เฉินเป็นเพื่อน
เพราะฉะนั้นลู่เฉินจึงรู้ว่านักศึกษาหญิงพวกนี้มาจากมหาวิทยาลัยครูปักกิ่ง จั่วซินเถียนนักศึกษาหญิงสวมชุดกระโปรงสีขาว เยี่ยจื่อถงนักศึกษาหญิงสวมชุดกระโปรงสีเหลือง ทั้งสองคนเป็นศึกษาชั้นปีที่สองเอกวิชาภาษาจีนของมหาวิทยาลัยครูปักกิ่ง
จั่วซินเถียนสวยสมชื่อ เป็นผู้หญิงหน้าตาสวยน่ารัก เยี่ยจื่อถงไม่ว่าจะเรื่องรูปร่างหรือหน้าตา ก็มีความโดดเด่นไม่เหมือนใครที่สุดในกลุ่มผู้หญิงห้าคนนี้
จั่วซินเถียนถามว่า “รุ่นพี่ลู่เฉิน เพลงที่พี่ร้องมีวิดีโอหรือออดิโอฉบับเต็มไหมคะ ที่นี่ห้ามอัดวิดีโอ ฉันอยากจะเอากลับไปให้คนอื่นฟังมากกว่านี้ค่ะ”
เธอมองลู่เฉินอย่างมีความหวังมาก
ลู่เฉินพูดว่า “ง่ายมากครับ เธอรู้จักจิงอวี๋ทีวีไหม”
“จิงอวี๋ทีวีเหรอ”
จั่วซินเถียนตาเป็นประกาย รีบตอบว่า “ฉันรู้จักอยู่แล้วค่ะ เป็นสมาชิกระดับบรอนซ์ด้วย!”
ลู่เฉินยิ้มพูด “อย่างนั้นก็โอเค เธอลองค้นหาห้องถ่ายทอดสดลู่เฟย ลู่ที่แปลว่าดิน เฟยที่แปลว่าบิน ก็จะเห็นห้องถ่ายทอดสดของพี่ มีวิดีโอฉบับเต็มทั้งสองเพลงอยู่ในนั้น ชวนเธอมาดูการถ่ายทอดสดของพี่ด้วยนะ”
เขาถือโอกาสดึงแฟนคลับสองสามคนมาเป็นของตัวเอง
“ที่แท้พี่ก็ยังเป็นผู้จัดรายการถ่ายทอดสดด้วย!”
พวกผู้หญิงต่างตื่นเต้นดีใจ แสดงสีหน้าชื่นชม
เวลานี้เสี่ยวจางนำค็อกเทลที่ผสมเสร็จแล้วมาส่ง ลู่เฉินจึงบอกลาพวกผู้หญิงในตอนนี้
หลังจากที่เขาเดินออกไปแล้ว ดูเหมือนผู้หญิงสี่คนจะปรึกษากันมาก่อนล่วงหน้าแล้ว จากนั้นก็เบียดกันจ้องมองเยี่ยจื่อถง
“พวกเธอ...จะทำอะไร”
เยี่ยจื่อถงถูกพวกเธอจ้องจนเคอะเขินทำตัวไม่ถูก จากนั้นถือแก้วทรงสูงขึ้นมาแล้วกัดหลอดดูดด้วยสีหน้าที่จนใจมาก
ผู้หญิงที่นั่งตรงข้ามหัวเราะถามว่า “รีบพูดมา เทพธิดาภูเขาน้ำแข็งของพวกเราหัวใจหวั่นไหวแล้วใช่ไหม ชอบรุ่นพี่ลู่เฉินเข้าแล้วล่ะสิ รีบสารภาพมาเสียดีๆ ไม่อย่างนั้นจะถูกลงโทษสถานหนัก!”
“เธอพูดมั่วอะไร!”
เยี่ยจื่อถงอายมาก หน้าแดงก่ำ พูดอย่างเขินอายว่า “เทพธิดาภูเขาน้ำแข็งอะไร ฉันชอบรุ่นพี่ลู่เฉินตรงไหน ฉันก็แค่ชอบเพลงของเขานิดหน่อยเท่านั้น พวกเธอต่างหากที่หวั่นไหว!”
จั่วซินเถียนจึงพูดซ้ำเติมอีก “ชอบเพลงก่อน จากนั้นก็ค่อยชอบคน”
“ฉันเคยไปมหาวิทยาลัยเจียงไห่ ฉันมีเพื่อนนักศึกษาเรียนคณะศิลปะศาสตร์อยู่ที่นั่น ไม่แน่พวกเธออาจจะรู้จักกัน!”
ผู้หญิงที่อยู่ตรงข้ามพูดเสียงอ่อนหวานออดอ้อน “รุ่นพี่ให้เฟยซวิ่นไอดีฉันได้ไหมคะ หืม”
เธอพูดคำพูดของเยี่ยจื่อถงเมื่อครู่ซ้ำอีกครั้ง และคำว่า ‘หืม’ ก็ยังลากเสียงยาว ออดอ้อนเป็นอย่างมาก!
จั่วซินเถียนและคนอื่นๆ หัวเราะขึ้นมาทันที
พวกผู้หญิงลืมว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนของตัวเอง แต่เป็นผับบาร์ เสียงหัวเราะคิกคักของพวกเธอจึงดึงดูดสายตาแปลกๆ ของลูกค้าคนอื่นที่อยู่รอบๆ มากมายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เมื่อรู้สึกถึงบรรยากาศแปลกๆ พวกผู้หญิงจึงรู้ตัวและรีบหุบปากทันที แต่ละคนนั่งยืดตรงจัดระเบียบเสื้อผ้าให้เรียบร้อย
ทำให้เยี่ยจื่อถงรอดพ้นจากการถูกบังคับถามในที่สุด
เดิมทีเธอแค่ชอบทั้งสองเพลงที่ลู่เฉินแสดงเท่านั้น แต่กลับถูกเพื่อนๆ พากันล้อเล่น และไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร จู่ๆ ในใจก็รู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาเล็กน้อย
หรือว่าจะหวั่นไหวจริงๆ
ใบหน้าเรียวเล็กของเยี่ยจื่อถงแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย เธอรีบยกแก้วฮอตซัมเมอร์ดื่มเข้าไปอึกใหญ่ทันที เพื่อถือโอกาสนี้ปกปิดความคิดไร้สาระของตัวเอง
บนเวที ใครกันที่ร้องเพลงได้เพราะจับใจขนาดนี้
...
ตอนที่ลู่เฉินกลับมาห้องพักรูหนู ก็เป็นเวลาสี่ทุ่มห้าสิบนาทีแล้ว
เขาไม่พลาดเวลานัดถ่ายทอดสด เปิดคอมพิวเตอร์ล็อกอินไอดีของ ‘จิงอวี๋ทีวี’
การถ่ายทอดสดครั้งที่สองหลังจากเซ็นสัญญากับช่องทีวีเริ่มขึ้นในเวลาห้าทุ่มตรง!
เวลานี้ผ่านช่วงนาทีทองของการถ่ายทอดสดทางอินเทอร์เน็ตไปแล้ว แต่ไม่เป็นไร เพราะลู่เฉินได้พูดกับเฉินเจี้ยนหาวตอนที่อยู่ในบาร์เรียบร้อยแล้ว นับตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปการแสดงของเขาจะอยู่หลังสี่ทุ่มครึ่ง
แบบนี้ต่อไปเวลาการถ่ายทอดสดใน ‘จิงอวี๋ทีวี’ ของเขาก็จะอยู่ที่เวลาหนึ่งทุ่มถึงสี่ทุ่ม ประมาณสามชั่วโมงกำลังดี!
ถึงแม้จะลำบากมาก แต่ในระยะเวลาอันสั้น ลู่เฉินก็ไม่คิดยอมทิ้งอะไรสักอย่าง ‘จิงอวี๋ทีวี’ สามารถช่วยให้เขาทำกำไรและได้รับความนิยมมากขึ้น บาร์เดย์ลิลลี่ก็ช่วยขยายเส้นสายของคนในวงการให้แก่เขา นอกจากนี้ยังมีโอกาสที่มากมายยิ่งขึ้น
เวลาผ่านไปเร็วเหมือนสายน้ำไหล ลู่เฉินกลับสู่โหมดชีวิตตามระเบียบวินัยเหมือนเดิม
เขาตื่นนอนตามเวลาหกโมงเช้า ล้างหน้าแปรงฟันแล้วก็ออกไปวิ่งออกกำลังกาย หลังจากตัวเองหมดพลังก็หอบร่างอันเหนื่อยล้ากลับมาที่บ้าน หลังจากทานอาหารกลางวันก็จัดระเบียบข้อมูลความทรงจำอยู่ในห้องพักรูหนู
ตอนเย็นก็ไปทานอาหารบุฟเฟ่ต์ ราคาของอาหารบุฟเฟ่ต์ไม่ได้ถูก แต่สำหรับลู่เฉินที่กินเก่งขึ้นทุกวัน กลับเป็นการใช้จ่ายที่คุ้มค่ามากที่สุด และตอนนี้เขาก็จ่ายไหวแล้ว
พอถึงเวลาหนึ่งทุ่ม ก็เริ่มทำงาน!
ใน ‘จิงอวี๋ทีวี’ หรือจะพูดว่าอาชีพของการเป็นผู้ดำเนินรายการถ่ายทอดสดนั้น ถือว่าลู่เฉินเป็นมือใหม่จริงๆ
ทว่าการแสดงออกของเขาระหว่างที่ถ่ายทอดสดกลับไม่เหมือนมือใหม่เลย
เพราะว่าลู่เฉินบรรเลงและร้องเพลงบัลลาดด้วยเสียงกังวานสดใส ร้องเพลงร็อคเบาๆ ด้วยเสียงสูงแหบเล็กน้อย หรือไม่ก็เล่าเรื่องตลกที่คนอื่นยังไม่เคยฟัง บวกกับสีหน้าตลกมีชีวิตชีวาพูดล้อเล่นกับบรรดาอวิ๋แฟนคลับ
สวีป๋อ โม่หราน ฟางหมิงอี้ นักร้อง นักแสดง นักเขียนอิสระ ความทรงจำสามประสบการณ์ของชีวิตจากโลกแห่งความฝัน ผสมผสานอยู่ในตัวของลู่เฉินและถ่ายทอดผ่านทางอินเทอร์เน็ต ทำให้เขามีเสน่ห์ที่ไม่เหมือนคนอื่น
ไม่ขายหน้าตา ไม่หลอกลวง ไม่พูดเอาใจ ไม่พูดคำหยาบ ไม่ล้อเล่นอะไรที่ต่ำทราม...ภายในระยะเวลาที่กำหนดถ่ายทอดสดสามชั่วโมง ลู่เฉินปฏิบัติตัวต่อแฟนคลับและผู้ชมอย่างจริงใจจริงจังมาตลอด
บุคลิกลักษณะตัดสินได้ทุกสิ่ง!
มีบางคนดูการถ่ายทอดสดของลู่เฉิน พอดูแล้วออกไปจากนั้นก็ไม่ได้ติดตามอีก แต่คนส่วนใหญ่ที่ยังอยู่ จะกลาย เป็นอวิ๋แฟนคลับในห้องถ่ายทอดสดของลู่เฉิน คอยนั่งเฝ้าอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เพื่อรอการถ่ายทอดสดตามเวลาของเขาทุกวัน
เพราะทุกคนชอบการเล่นและร้องของลู่เฉิน ชอบการพูดตลกของเขา และยิ่งชอบการปฏิสัมพันธ์ของเขาด้วย
ความนิยมของลู่เฉินใน ‘จิงอวี๋ทีวี’ ได้สะสมไปตามกาลเวลาอย่างต่อเนื่อง ที่สำคัญคือหลังจากที่อวี๋แฟนคลับมียอดติดตามทะลุห้าหมื่นแล้ว ก็เพิ่มขึ้นติดต่อกันสองสามวัน ตอนนี้ใกล้จะทะลุเจ็ดหมื่นถึงหนึ่งแสนคนแล้ว!
ยอดผู้ชมขณะออนไลน์สูงสุดถึงหนึ่งแสนห้าหมื่นคนขึ้นไป เงินรางวัลประจำวัน 3T ขึ้นไป นับข้อมูลกันมือแทบไหม้!
ถึงแม้ว่าจะมีการนำเสนอคนใหม่เข้ามา แนวโน้มการเพิ่มขึ้นของความนิยมก็ลดลงฮวบฮาบ แต่เป้าหมายของลู่เฉินมุ่งไปที่การเป็นผู้ถ่ายทอดสดที่โด่งดังอย่างแท้จริงใน ‘จิงอวี๋ทีวี’ ต่างหาก...เขารอวันที่จะยึดและเข้าแทนที่!
ช่วงชีวิตวัยหนุ่มสาวกำลังดี เต็มไปด้วยพลังที่ฮึกเหิมจริงๆ!
....................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 32 บาร์บลูโลตัส
วันเสาร์ที่ 23 เดือนพฤษภาคม ท้องฟ้าแจ่มใส
ท้องฟ้าราวกับเพิ่งถูกชะล้างให้สะอาด สะอาดจนเหลือเชื่อ ท้องฟ้าสดใสไม่มีการปนเปื้อนของก้อนเมฆ ทำให้รู้สึกเหมือนไม่ใช่ความจริง
ต่อให้หลายปีที่ผ่านมาเมืองหลวงจะได้รับการขจัดมลพิษสิ่งแวดล้อมอย่างเต็มที่ ทำให้หลุดพ้นฉายา ‘เมืองหมอกพิษ’ มานานแล้วก็ตาม แต่ท้องฟ้าแบบนี้ก็ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนักในวันปกติ ทำให้จิตใจของผู้คนรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาทันที
ถึงแม้จะยังไม่ถึงฤดูร้อนมากที่สุด แต่พวกสาวๆ ในเมืองต่างก็สวมเสื้อผ้าฤดูร้อนสวยงามเรียบร้อยแล้ว กระโปรงสั้นพลิ้วไหวเดินไปตามถนนเส้นใหญ่ เผยความสาวสดใสและขาเรียวยาวของพวกเธออย่างเต็มที่
“ต้าเฉิน!”
หลี่เฟยอวี่ถือกระเป๋าหนังวิ่งหอบฮั่กเข้ามา แล้วหันไปพูดบ่นกับลู่เฉินที่กำลังยืนชื่นชมทิวทัศน์ที่สวยงามอยู่ริมถนน
“พวกเรารีบไปกันเถอะ ถ้าไปสายเดี๋ยวก็ถูกคนอื่นยึดที่นั่ง!”
‘ต้าเฉิน’ เป็นชื่อเรียกใหม่ที่เพื่อนนักเรียนรุ่นพี่เสี่ยวเฟยใช้เรียกลู่เฉิน เดิมทีเขาเรียกมั่วซั่วมาตลอดว่า ‘ซูเปอร์สตาร์’ ‘เสี่ยวลู่’ ‘พี่น้อง’ แต่ตอนนี้นึกถึงฐานะที่ไม่เหมือนเดิมของลู่เฉินแล้ว ดังนั้นจากการคิดพิจารณาอย่างลึกซึ้งของเขา สุดท้ายจึงตั้งชื่อที่คิดว่ามีความหมายลึกซึ้งมากที่สุด
จากวิธีการพูดของหลี่เฟยอวี่ คนที่มีตำแหน่งฐานะจะใช้คำว่า ‘ต้า’ หรือไม่ก็ ‘ท่าน’ แต่ลู่เฉินตอนนี้ยังไม่ถึงระดับ ‘ท่าน’ แต่คำว่า ‘ต้า’ นั้นไม่มีปัญหา เวลาเรียกก็ไม่มีใครดูถูก
จากชื่อลู่เฉินเรียกว่าต้าลู่ก็ไม่เพราะ คนอื่นก็เข้าใจผิดได้ง่าย ดังนั้นจึงเรียกว่าต้าเฉิน
ลู่เฉินรู้สึกจนปัญญากับเรื่องนี้จริงๆ แต่จะทำอย่างไรได้ ก็ปากของหลี่เฟยอวี่เป็นปากของนักขาย ฉายาปากนักขายเป็นหนึ่งในเจ็ดอาวุธของการทำงาน มีหรือที่เขาจะพูดชนะ เพราะฉะนั้นจึงได้แต่ปล่อยให้เลยตามเลย
“ฉันพูดสามรอบแล้ว ที่นั่งของพวกเราจัดไว้เรียบร้อยแล้ว...”
ลู่เฉินเหนื่อยใจ “ไม่ถูกคนอื่นแย่งหรอก ถ้าไปตอนนี้จะเร็วไปหน่อย”
บาร์บลูโลตัสในโฮ่วไห่จะจัดกิจกรรมเทศกาลดนตรีคาร์นิวัลไนท์ในคืนนี้ ผู้สนับสนุนหลักก็คือบริษัทชิงอวี่มีเดีย ได้ยินว่าจัดงานใหญ่มาก อลังการมากที่สุดครั้งหนึ่งในประวัติศาสตร์ และยังเชิญคนในวงการมาไม่น้อย
ลู่เฉินได้เป็นนักร้องรับเชิญเช่นกัน ตอนนั้นคนของบาร์บลูโลตัสถามเขาว่ามีความต้องการอะไรบ้าง เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดว่าต้องการที่นั่งวีไอพี ในขณะเดียวกันก็อยากให้บาร์บลูโลตัสอนุญาตให้เขาถ่ายทอดสดออนไลน์ในงานเทศกาลดนตรี
ถูกแล้ว คืนนี้รายการห้องถ่ายทอดสดลู่เฟยก็คืองานไลท์บลูมิวสิคคาร์นิวัลออฟไนท์!
ความคิดนี้เกิดขึ้นตอนที่เฉินเจี้ยนหาวบอกข่าวการรับเชิญกับลู่เฉินตั้งแต่แรกแล้ว วันนี้รูปแบบเนื้อหาในการถ่ายทอดสดออนไลน์จึงอลังการมากขึ้น มัวแต่นั่งดีดกีตาร์ร้องเพลงเล่าเรื่องอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ทุกวัน บรรดาแฟนคลับจะเบื่อกับรูปแบบเดิมได้ง่ายมาก ดังนั้นจึงจำเป็นต้องคิดลูกเล่นใหม่ๆ ออกมา
เขาจะเสนอการแสดงดนตรีในงานไลท์บลูมิวสิคคาร์นิวัลออฟไนท์ ถือว่าเป็นลูกเล่นที่ดีที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย!
เพื่อให้บรรลุเป้าหมาย ลู่เฉินไม่ลังเลที่จะบอกคนของบาร์บลูโลตัสว่าเขายอมทิ้งค่าตอบแทนในการแสดง
เขาเชื่อว่าเงินรางวัลของบรรดาแฟนคลับสามารถชดเชยได้มากพอ
ทว่าอีกฝ่ายก็ใจกว้าง ไม่เพียงแต่ยอมรับความต้องการของลู่เฉิน นอกจากนี้ยังจ่ายค่าตอบแทนจำนวนไม่น้อยด้วย!
เทศกาลดนตรีคาร์นิวัลไนท์ของบลูโลตัสไม่เคยห้ามบันทึกการถ่ายทำ กระทั่งยังเป็นฝ่ายนำคลิปของงานโพสต์ลงในอินเทอร์เน็ตเพื่อให้คนอื่นได้ชื่นชม ด้วยเหตุนี้จึงมีผลชักจูงผู้ชมให้เข้าร่วมงานได้มากขึ้น
ดังนั้นลู่เฉินจึงได้ที่นั่งวีไอพีมาอย่างราบรื่น และตัวเขาก็ไม่นั่งที่ตำแหน่งนี้ แต่กลับให้หลี่เฟยอวี่นั่งแทน
เพราะว่าการถ่ายทอดสดจากสถานที่จัดงานจำเป็นต้องมีคนช่วยเหลือ เสี่ยวเฟยเหมาะสมที่สุด และเป็นตัวเลือกเพียงอย่างเดียวเท่านั้น
หลังจากหลี่เฟยอวี่รู้ก็ดีใจยกใหญ่ แถมยังเริ่มเตรียมงานล่วงหน้าสองวัน
ความจริงการจัดการถ่ายทอดสดนอกสถานที่นั้นง่ายมาก ใช้โทรศัพท์ 4G เครื่องเดียวก็ทำได้แล้ว แต่หลี่เฟยอวี่กลับไม่ประมาทเลยสักนิด นอกจากมีกล้องความละเอียดสูงกับไมค์คุณภาพสูงแล้ว เขายังซื้อชุดขาตั้งกล้อง กล่องใส่กล้อง ตัวกรองความถี่เสียงและอื่นๆ เป็นต้น
แน่นอนว่าลู่เฉินเป็นคนออกเงินซื้อของพวกนี้ เพราะวันหลังต้องได้ใช้อยู่แล้ว
“รีบทำเวลา ไปเตรียมตัวก่อน”
หลี่เฟยอวี่หัวเราะฮ่าๆ พลางพูดว่า “ฉันได้ยินคนอื่นพูดมานานแล้วว่าเทศกาลดนตรีของบาร์บลูโลตัสสนุกมาก เสี่ยวเหม่ยเคยไป ครั้งนี้ฉันบอกเธอว่าได้เป็นแขกวีไอพีและจะไลฟ์สดในงาน เธอบอกว่าจะดูการไลฟ์ของพวกเราคืนนี้!”
เขาพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มชื่นบาน เผลอโผล่หางของตัวเองออกมาโดยไม่รู้ตัว
ลู่เฉินถามอย่างสงสัยว่า “เสี่ยวเหม่ยลาออกแล้วไม่ใช่เหรอ นายยังติดต่อกับเธออีกเรอะ”
เสี่ยวเหม่ยเป็นพนักงานต้อนรับของศูนย์บริการรถยนต์ครบวงจร เป็นผู้หญิงที่สวยมีเสน่ห์มีคนตามจีบมากมาย หลี่เฟยอวี่ก็เป็นหนึ่งคนในนั้นที่แอบชอบเธอ
จะว่าไปแล้วตอนแรกที่หลี่เฟยอวี่ลองถ่ายทอดสด ก็ได้รับอิทธิพลมาจากเสี่ยวเหม่ย ได้ยินว่าหลังจากที่ถ่ายทอดสดเธอก็ทำกำไรได้หลายหมื่น แม้แต่งานในศูนย์บริการรถยนต์ครบวงจรก็ไม่อยากทำแล้ว จะไปทำอาชีพการถ่ายทอดสดแทน
“อย่าพูดถึงเลย!”
หลี่เฟยอวี่พูดอย่างเสียดาย “ห้องถ่ายทอดสดของเสี่ยวเหม่ยทำผิดกฎถูกปิดไปแล้ว เธอเลยไม่ได้ลาออก”
ถึงแม้จะเป็นน้ำเสียงที่เสียดาย แต่ใบหน้าของเขาไม่มีความเสียดายเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับดีใจมาก
ลู่เฉินกลั้นหัวเราะไม่อยู่ ไม่ได้พูดอะไรอีก
เสี่ยวเหม่ยที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อนคนนั้นไม่เหมาะสมกันอย่างเห็นได้ชัด แต่หลี่เฟยอวี่ชอบเธอ เขาเองจึงไม่อยากพูดอะไรมาก
“แท็กซี่!”
หลี่เฟยอวี่โบกมือเรียกรถแท็กซี่คันหนึ่งที่เพิ่งขับผ่านมาเมื่อครู่
ทั้งสองคนเดินทางมาที่โฮ่วไห่ด้วยกัน คนขับรถแท็กซี่ในเมืองหลวงไม่มีใครไม่คุ้นเคยพื้นที่แถบนั้น หลังจากบอกที่อยู่แล้ว เขาก็ขับรถมาจอดที่ลานจอดรถด้านนอกบาร์บลูโลตัสอย่างรวดเร็ว
แต่เดิมบาร์บลูโลตัสเป็นโรงงานเล็กๆ ที่อยู่ริมถนน ต่อมาหลังจากที่มีการปรับปรุงผังเมืองจึงกลายเป็นสภาพอย่างในปัจจุบันนี้ ด้านหน้าของบาร์คือถนนคนเดินที่คึกคัก ด้านหลังคือคลื่นน้ำดั่งหยกเขียวกระเพื่อมอยู่ในทะเลสาบที่ขุดขึ้น
ไม่เหมือนบาร์เดย์ลิลลี่ ลานจอดรถทั้งหมดของบาร์บลูโลตัสจะเชื่อมต่อกับถนนยางมะตอยทั้งสองเลน เพราะฉะ นั้นการเข้าออกจึงสะดวกสบายมาก ไม่ว่าจะเป็นวันปกติหรือวันหยุดเทศกาล หากไปช้าก็แทบจะไม่มีที่นั่ง กิจการดีมากทีเดียว
สิ่งที่ทำให้คนอิจฉามากที่สุดก็คือ บ้านหนึ่งหลังกับพื้นที่จอดรถขนาดใหญ่ และสิทธิ์ในการถือครองที่ดิน เถ้าแก่ฉางเหว่ยของบาร์บลูโลตัสซื้อไว้นานแล้ว ถ้าหากเขาล้างมือขายกิจการทิ้งก็ยังใช้เงินไม่หมดไปสามชาติ!
แต่ฉางเหว่ยไม่เคยมีความคิดเช่นนี้ เขาทุ่มเทมากในการบริหารบาร์ของตัวเองมาตลอด ประพฤติตนอย่างมีสัจจะและกล้าหาญชาญชัย เวลาที่คนในวงการกล่าวถึงต่างต้องยกนิ้วโป้งชื่นชม
เทศกาลดนตรีคาร์นิวัลไนท์เริ่มต้นเวลาหนึ่งทุ่มตรง ตอนนี้ยังไม่ถึงห้าโมง ก็มีคนมากมายที่มาเร็วเหมือนกับพวกเขาสองคน มีบางคนที่ทำอาชีพเดียวกันกับลู่เฉิน ทว่าจะส่วนใหญ่จะเป็นผู้ชมเสียมากกว่า
สถานที่จัดงานและเวทีถูกจัดไว้เรียบร้อยแล้ว แสงไฟ เครื่องเสียงแล้วก็หน้าจอ LED ขนาดยักษ์ที่มีลูกเล่นไม่น้อย ทีมงานหลายคนกำลังง่วนอยู่กับการแก้ไขงานช่วงสุดท้ายเพื่อเตรียมระบบการทำงาน
เมื่อลงรถตรงหน้าปากทาง หลี่เฟยอวี่มองด้วยสายตาตื่นตะลึง
“สุดยอด นี่มันคือจัดงานคอนเสิร์ตชัดๆ!”
พื้นที่ของลานจอดรถใหญ่มากพอ ต่อให้จัดเป็นเวทีส่วนหนึ่ง ก็บรรจุผู้ชมได้สองสามพันคนโดยไม่มีปัญหา และโฮ่วไห่ทั้งหมดก็มีเพียงที่นี่ที่สามารถจัดกิจกรรมขนาดใหญ่ขนาดนี้ได้
“ไม่ทราบว่าทั้งสองท่านมาร่วมงานแสดงใช่ไหมครับ”
ทีมงานที่อยู่หน้างานคนหนึ่งเดินเข้ามาหา แล้วถามอย่างมีมารยาท
“ใช่ครับ!”
ลู่เฉินหยิบบัตรสมาชิกกับบัตรวีไอพีออกมาให้อีกฝ่ายตรวจสอบ เทศกาลดนตรีคาร์นิวัลไนท์ของบาร์บลูโลตัสถูกจัดขึ้นหลายครั้งแล้ว จัดงานอย่างมีระเบียบมากมาตลอด หากไม่มีบัตรสมาชิกหรือบัตรเข้าชมก็จะเข้าไปข้างในไม่ได้
กระทั่งเขายังสังเกตเห็นรถตำรวจสีน้ำเงินขาวสองคันจอดอยู่ไกลๆ น่าจะส่งมาจากสถานีตำรวจท้องที่
หลังจากทีมงานตรวจบัตรแล้ว จึงพูดว่า “เชิญตามผมมาทางนี้ครับ”
จากการนำทางของทีมงาน ลู่เฉินกับหลี่เฟยอวี่ทั้งสองคนจึงเดินผ่านลานจอดรถ เข้าไปในบาร์บลูโลตัส
รูปแบบการตกแต่งของบาร์บลูโลตัสโออ่าหรูหรากว่าบาร์เดย์ลิลลี่มาก แค่ความยาวของบาร์ที่มีรูปทรงเป็นคลื่นก็ยังยาวกว่าของบาร์เดย์ลิลลี่ถึงสองเท่า เหล้ามากมายลานตาที่จัดวางอยู่บนตู้เหล้า แก้วเหล้าที่คว่ำอยู่แต่ละใบสว่างพร่างพราวภายใต้แสงไฟที่สาดส่อง
บาร์ถูกแบ่งเป็นชั้นบน ชั้นกลาง ชั้นล่างรวมสามชั้น เวทีการแสดงรูปตัว T จัดตามรูปแบบสากลเป็นอย่างมาก หน้าจอยักษ์ที่เป็นฉากหลังมีขนาดอย่างน้อย 500 นิ้ว ตกแต่งอุปกรณ์เครื่องเสียงและแสงไฟต่างๆ สวยงามประณีตได้อย่างน่าทึ่ง
เนื่องจากเป็นกิจกรรมตอนกลางคืน ดังนั้นข้างในนี้จึงไม่เปิดให้บริการ ห้องโถงใหญ่ชั้นล่างสุดถูกจัดเป็นด้านหลังเวทีชั่วคราว เพื่อจัดให้เป็นเขตรองรับนักร้องกับวงดนตรีที่มาร่วมแสดง
ตำแหน่งของนักแสดงของบาร์เดย์ลิลลี่อยู่ฝั่งขวาติดกับเวที โต๊ะเหล้าสามตัวต่อกันเป็นโต๊ะยาว ทำให้มีพื้นที่ไม่น้อย
ตัวแทนการแสดงของบาร์เดย์ลิลลี่ไม่ได้มีลู่เฉินเพียงคนเดียว แต่ดูเหมือนสมาชิกวงดนตรีกับพี่น่ายังมาไม่ถึง นักร้องคนอื่นๆ ของบาร์ก็ยังมาไม่เยอะเท่าไร
หลังจากลู่เฉินวางกีตาร์ของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ก็เดินไปที่โซนวีไอพีชั้นสองกับหลี่เฟยอวี่
....................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 33 การยั่วยุของหนุ่มแฟชั่น
สิ่งที่เรียกว่าโซนวีไอพี แท้จริงแล้วก็คือระเบียงกลางแจ้งด้านนอกชั้นกลางและชั้นบนของบาร์ จัดโต๊ะสิบต่อตัวหนึ่งแถวพร้อมร่มกันแดดเรียบร้อย สามารถก้มลงมองลานจอดรถได้ทั้งหมด เป็นตำแหน่งที่มองเห็นชัดเจนมากที่สุด
เมื่อเทียบกับการเขย่งเท้าคอยชมการแสดงอยู่ด้านล่างแล้ว นั่งตรงนี้ถือว่าสบายมากจริงๆ
ฝั่งของบาร์บลูโลตัสจัดตำแหน่งวีไอพีให้ลู่เฉินได้ดีมาก โต๊ะตัวที่ห้าอยู่ใกล้กับตำแหน่งตรงกลาง แต่ทีมงานที่พาพวกเขาขึ้นมาบอกว่าเนื่องจากลูกค้าเยอะเกินไป ดังนั้นจึงต้องต่อโต๊ะร่วมกับคนอื่น ไม่สามารถแยกเดี่ยวได้
ไม่ว่าลู่เฉินหรือหลี่เฟยอวี่ก็ไม่มีปัญหาสำหรับเรื่องนี้
หลังจากทีมงานออกไปแล้ว หลี่เฟยอวี่หย่อนก้นลงไปนั่งตำแหน่งของตัวเอง สองมือจับพนักเก้าอี้นุ่มๆ แล้วบิดตัวไปมา จากนั้นก็ยกมินต์แช่เย็นที่เพิ่งมาส่งขึ้นมาจิบอย่างสบายใจ
เขาหรี่ดวงตา มองดูทีมงานกำลังเตรียมเวทีอยู่ด้านล่างอย่างขะมักเขม้น สีหน้าแบบนั้นสุดยอด สุดยอดจริงๆ!
ลู่เฉินเปิดกระเป๋าหนังที่พกมาด้วย หยิบขาตั้งกล้องกับอุปกรณ์คอมพิวเตอร์ออกมา
“ให้ฉันทำดีกว่า!”
หลี่เฟยอวี่สบายพอแล้ว จึงวางแก้วที่ว่างเปล่าลงบนโต๊ะ แล้วรีบกระโดดขึ้นมาทันที
การเตรียมงานจัดการถ่ายทอดสดนอกสถานที่ง่ายมาก แค่นำกล้อง ไมค์พร้อมตัวกรองเสียงเชื่อมต่อกับคอมพิว เตอร์ ตั้งกล้องกับไมค์ที่ขากล้องให้มั่น เลือกตำแหน่งกับมุมเก็บเสียงให้ดีก็โอเคแล้ว
ไม่จำเป็นต้องใช้ความสามารถของมืออาชีพเท่าไรนัก เปิดคอมพิวเตอร์เชื่อมต่อ Wifi ฟรีของบาร์ ภายในระยะ   เวลาสั้นๆ สองสามนาทีก็สามารถล็อกอินเข้าไปที่ห้องถ่ายทอดสด ‘จิงอวี๋ทีวี’ ได้อย่างราบรื่น
“01 01 ฉันคือ 04 ได้ยินแล้วตอบด้วย!”
หลี่เฟยอวี่เลียนแบบตัวเอกในละครแนวทหาร แล้วคำรามพูดใส่ไมค์อย่างจริงจัง “ตอบด้วย!”
เขาพูดติดต่อกันสามครั้ง ในที่สุดหน้าจอก็มีการตอบสนองแล้ว
“ได้ยินแล้ว ไอ้หมู!”
“สุดยอด นี่คือใคร เสียงเพราะจังเลย”
“เสียงปีศาจสยองขวัญ!”
“เอ๊ะ! ทำไมถ่ายทอดสดตอนนี้ล่ะ ไหนบอกว่าเทศกาลดนตรีคาร์นิวัลไนท์ถ่ายทอดสดตอนหนึ่งทุ่มไม่ใช่เหรอ”
“ดูท่าทางแล้วน่าจะเป็นการทดสอบ ฉันเห็นเวทีแล้ว ท่าทางงานจะใหญ่มาก!”
“ท่านลู่เฟยล่ะ คนจัดไลฟ์สดไปไหนแล้ว”
“ใช่แล้วๆ...”
หลี่เฟยอวี่หัวเราะฮ่าๆ แล้วจึงหันกล้องไปที่ลู่เฉิน
“แท่น แท่น แท้นนนน คนจัดถ่ายทอดสดที่ทุกคนต้องการ ท่านลู่เฟยของพวกเรามาแล้ว ยินดีต้อนรับทุกท่านครับ!”
ลู่เฉินหัวเราะเหอะๆ หันไปโบกมือให้กล้องแล้วพูดว่า “สวัสดีครับทุกคน ผมชื่อลู่เฟย ตอนนี้กำลังทำการทดสอบอุปกรณ์ครับ การถ่ายทอดยังคงเป็นเวลาหนึ่งทุ่มเหมือนเดิม ห้ามพลาดนะครับ!”
จำนวนผู้ติดตามอวี๋แฟนคลับของห้องถ่ายทอดสดลู่เฟยเกินหนึ่งแสนสองหมื่นคนแล้ว คนที่ออนไลน์มีไม่มาก แต่หลังจากที่เห็นลู่เฉินแล้วทุกคนต่างก็กระตือรือร้น ส่งข้อความออกมาอย่างรวดเร็ว
นอกจากถามสารทุกข์สุกดิบแล้ว สิ่งที่ทุกคนให้ความสนใจมากที่สุดก็คือสถานการณ์ของการถ่ายทอดสดในครั้งนี้
ลู่เฉินตอบคำถามของพวกเขาอย่างอดทน แสดงว่าตัวเองจะขึ้นร้องเพลงแน่ ส่วนจะร้องเพลงอะไรนั้น ตอนนี้ยังต้องเก็บเป็นความลับชั่วคราว และจะต้องเซอร์ไพรส์ทุกคนอย่างแน่นอน
“น่ารอคอยจริงๆ เป็นเพลงใหม่เหรอคะ”
“ความจริงฉันก็ยังชอบเพลงเธอที่เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันอยู่ดี ฟังร้อยรอบก็ไม่เบื่อ!”
“ซินเดอเรลล่าๆๆๆๆ!”
“ข้อความเต็มหน้าจอหมดแล้ว น่าเกลียดจริงๆ ท่านลู่เฟยสู้ๆ!”
“ไม่พูดอย่างอื่นแล้ว ผมเลิกนัดแฟนเย็นนี้ไปแล้ว เพื่อรอดูการขึ้นแสดงของคุณลู่สุดหล่อครับ!”
“แฟนของคุณไม่ใช่นิ้วทั้งห้าหรอกเหรอ ถึงอย่างไรก็ต้องพาไปด้วยอยู่ดี”
“ฮ่าๆๆ!”
“พูดหัวข้อเบี่ยงเบนประเด็นแล้ว o(︶︿︶)o เฮ้อ!”
หลังจากการสนทนาไร้สาระผ่านไปสองสามที ก็เห็นว่าการทำงานกลับสู่ภาวะปกติแล้ว ลู่เฉินจึงบอกลาอวิ๋แฟนคลับ แล้วนัดเจอกันอีกครั้งในเวลาหนึ่งทุ่ม
“พี่หลี่ พวกเราไปทานข้าวกันก่อนเถอะ!”
ลู่เฉินเห็นว่าเพิ่งจะห้าโมง ดังนั้นจึงปิดคอมพิวเตอร์แล้วพูดว่า “ฉันจะพานายไปเลี้ยงข้าวอบเนื้อหม้อดินที่ถนนคนเดิน รสชาติอร่อยมาก!”
หลี่เฟยอวี่กลืนน้ำลาย ลูบท้องพลางพูด “รู้สึกหิวจริงๆ อย่างนั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ แล้วคอมพิวเตอร์จะทำไง”
ลู่เฉินพูดอย่างไม่สนใจ “วางตรงนี้ก็ได้ คงไม่มีใครขโมยหรอก ข้างในไม่มีเอกสารสำคัญใช่ไหม”
โน้ตบุ๊กเป็นของหลี่เฟยอวี่ ใช้มาหลายปีแล้ว หากจะส่งให้คนที่นั่งตำแหน่งวีไอพีแถบนี้ฟรีๆ เกรงว่าอีกฝ่ายก็ยังรังเกียจ ส่วนไมค์กับกล้องอะไรนั่นก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
หลี่เฟยอวี่หัวเราะฮิๆ
“เอกสารสำคัญมีไม่น้อย ไฟล์เอกสาร 500 G ถ้าหายไปก็คงเสียหายหนักมาก!”
ลู่เฉินหมดซึ่งคำพูด แล้วจึงรีบดึงอีตาลามกออกไปจากบาร์
ทานข้าวอบกลิ่นหอมฉุยเสร็จแล้วก็กลับมาที่บาร์บลูโลตัสอีกครั้ง ใกล้เวลาหกโมงแล้ว
เวลานี้ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง แสงไฟส่องสว่างขึ้นมา แต่ยังมีจำนวนน้อยอยู่
ภายในสถานที่จัดงานแสดง มีผู้คนนับพันมารวมตัวกัน พวกเขานั่งบนเก้าอี้พลาสติกตัวเล็กที่บาร์จัดไว้ให้ ส่วนใหญ่จะเป็นคู่รักหลายคู่ พูดกระซิบกระซาบกันอย่างสนิทสนม ทำให้กลุ่มคนโสดทั้งหลายถึงกับตาบอด
บนหน้าจอขนาดใหญ่กำลังเล่น MV อยู่ เปิดเสียงเบามาก ทีมงานที่ทำงานยุ่งก็มีไม่ถึงสองสามคน
ภายในบาร์ วงดนตรีกับนักร้องที่มาร่วมการแสดงก็มาไม่น้อยแล้ว บ้างก็พูดคุยกัน บ้างก็ทักทายกัน หรือดื่มเหล้าก็มี
ลู่เฉินหาตำแหน่งของตัวเองได้แล้ว แต่วงเฮสิเทชั่นกับพี่น่ายังคงไม่ปรากฏตัว
แต่กลับมีกระดาษเพิ่มขึ้นมาบนโต๊ะ หัวข้อสีดำตัวหนาน่าจะเป็นใบกำหนดการของการแสดงในคืนนี้
เขาไม่สนใจนัก พูดกับหลี่เฟยอวี่ว่า “พี่หลี่ นายขึ้นไปก่อน อยากดื่มอะไรก็สั่งเลย แล้วคิดที่บัญชีของฉัน การถ่ายทอดสดคืนนี้ฝากนายด้วยนะ!”
“วางใจเถอะ!”
หลี่เฟยอวี่ตบหน้าอกพูดว่า “ถ้าหากได้เงินรางวัลไม่ถึง 5T พี่น้องคนนี้จะหิ้วหัวกลับมา!”
ลู่เฉินส่งเพื่อนที่ชอบล้อเล่นคนนี้ออกไปอย่างจนปัญญา
เขานั่งลงในตำแหน่งของเขา ยื่นมือหยิบกำหนดการใบนั้นที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา
การแสดงของเทศกาลดนตรีคาร์นิวัลไนท์ของบาร์บลูโลตัส นอกจากส่งนักร้องที่อยู่ในบาร์ของตัวเองแล้ว ก็ยังเชิญคนที่ทำอาชีพสายเดียวกันด้วย
งานแสดงครั้งนี้ไม่มีการจัดซ้อมล่วงหน้า จัดเวลาการแสดงตามจำนวนของวงดนตรีกับนักร้อง ไม่มีการปรับเสียงหน้างาน นักร้องสามารถร้องสด เพื่อให้ได้รับเสียงปรบมือจากผู้ชมโดยอาศัยความสามารถของตัวเอง
เนื่องจากฉางเหว่ยยอมทุ่มเงินสนับสนุนและมีเส้นสายที่กว้างขวาง เพราะฉะนั้นชื่อเสียงของเทศกาลดนตรีคาร์นิวัลไนท์ของบาร์บลูโลตัสจึงมีชื่อเสียงมากขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งยังสามารถเชิญนักร้องชื่อดังมาร่วมงานได้ ผู้ใหญ่ในวงการจะมาชมทุกครั้งที่มีการจัดงาน หนึ่งในนั้นก็คือผู้อำนวยการระดับสูงของบริษัทชิงอวี่มีเดีย
ดังนั้นลำดับการแสดงจึงสำคัญมาก ลู่เฉินอยากจะดูว่าตัวเองขึ้นแสดงลำดับที่เท่าไร
เขาเพิ่งจะหยิบใบกำหนดการขึ้นมา จู่ๆ ก็มีเด็กวัยรุ่นสี่ห้าคนเดินเข้ามา
คนที่เดินนำเป็นเด็กหนุ่มอายุราวยี่สิบปี สูงหนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตรโดยประมาณ เขาตัดทรงผมผู้ชายแนวแฟชั่นที่ฮิตมาก ผิวขาวหน้าตาหล่อเหลา เจาะต่างหูเพชรข้างซ้าย สายตาดูถูกคน จมูกเชิดสูง
ตอนที่เด็กหนุ่มแฟชั่นเดินเข้ามา เหมือนใส่สปริงไว้ที่ใต้ฝ่าเท้า กระโดดโหยงเหยง จากนั้นแจ็กเก็ตยีนส์ที่ฝังแผ่นโลหะเต็มตัวก็ดังก๊องแก๊ง โซ่ชุบเงินเส้นหน้าห้อยลงมาจากขอบเอวถึงปลายขากางเกง
เขายืนอยู่ตรงหน้าลู่เฉิน เคี้ยวหมากฝรั่งในปากไม่หยุด แล้วถามว่า “นายมาจากบาร์เดย์ลิลลี่เหรอ”
ลู่เฉินไม่ชอบการถามแบบไม่มีมารยาทของอีกฝ่าย ดังนั้นจึงไม่ได้ลุกขึ้น พยักหน้าเล็กน้อย
“ชื่อลู่เฉินใช่ไหม”
เด็กหนุ่มแฟชั่นเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน พูดว่า “ได้ยินว่านายเล่นกีตาร์ได้ไม่เลว แล้วก็เป็นคนหยิ่งมาก ตอนนี้ดูแล้วท่าทางจะจริง รู้จักพวกเราไหม”
ลู่เฉินลุกขึ้นอย่างไม่รีบร้อน แล้วเอ่ยเสียงขรึม “รู้จักแล้วอย่างไร ไม่รู้จักแล้วจะเป็นอย่างไร”
ลู่เฉินไม่ชอบการหาเรื่อง แต่ไม่ใช่คนขี้กลัวเด็ดขาด
ถึงแม้ไม่รู้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงมาหาเรื่องเขา คิดว่าเขาจะอดกลั้นไม่โกรธไม่พูดอย่างนั้นคงน่าขำ!
เด็กหนุ่มแฟชั่นตกใจทันที แล้วจึงถอยหลังไปสองก้าวโดยสัญชาตญาณ
ลู่เฉินมีส่วนสูงเกินหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร จึงได้เปรียบเรื่องความสูงอย่างแน่นอน นอกจากนี้เขาก็ออกกำลังกายช่วงนี้บ่อยๆ ถึงแม้จะไม่เล่นจนเป็นผู้ชายมีกล้าม แต่ก็มีพลังและมาดพอสมควร
ทั้งสองฝ่ายยืนเผชิญหน้ากัน ลู่เฉินสามารถบดขยี้คู่ต่อสู้ได้อยู่หมัด!
เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าที่เหมือนยิ้มและไม่ยิ้มของลู่เฉิน เด็กหนุ่มแฟชั่นคนนั้นก็เผยความหวาดกลัวของตัวเองออกมาด้วยความหงุดหงิดสุดขีด พูดโวยวายว่า “ทำไม นายอยากมีเรื่องเหรอ”
เพื่อนที่ตามเขามาสองสามคนก็เผยสีหน้าที่ไม่เป็นมิตรออกมา
ลู่เฉินยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “มีเรื่อง ถ้าหากอยู่ข้างนอก ฉันเล่นเป็นเพื่อนนายได้ตลอดเวลา แต่ที่นี่ไม่ได้!”
ที่นี่คือบาร์บลูโลตัส เป็นถิ่นของเถ้าแก่ฉางเหว่ย
ใครจะกล้าลงไม้ลงมือที่นี่ล่ะ
“นายรู้ก็ดีแล้ว!”
ผู้คนที่อยู่รอบๆ จำนวนไม่น้อยสังเกตเห็นถึงความผิดปกติทางนี้จึงเดินเข้ามาดู เด็กหนุ่มแฟชั่นไม่กล้าหาเรื่องต่อ จึงแผดเสียงแสร้งทำเป็นเก่งว่า “ฝากไว้ก่อนเถอะ เดี๋ยวนายได้ร้องไห้แน่!”
เขาพาเพื่อนๆ เดินออกไป เดินไปสองสามก้าวแล้วจู่ๆ ก็หันหน้ากลับมา ชูมือทำท่าปาดคอให้ลู่เฉิน!
ไอ้เด็กคนนี้!
ลู่เฉินโกรธจนขำ ลูกบ้านไหนเนี่ย
....................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 34 ใครเหยียบใคร!
ลู่เฉินกำลังรู้สึกงง ทันใดนั้นก็มีคนตบไหล่เขา
เขาหันกลับไปมองโดยสัญชาตญาณ แล้วจึงเห็นพี่น่าปรากฏตัวอยู่ข้างหลังตัวเองตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
แล้วยังมีฉินฮั่นหยางกับสมาชิกอีกสี่คนของวงเฮสิเทชั่นด้วย!
ลู่เฉินรู้สึกดีใจมาก “พี่น่า พี่ฉิน พวกพี่มาแล้วเหรอ”
“มาแล้ว!”
พี่น่ายิ้มพูดว่า “พี่กับพวกต้าฉินมีปัญหานิดหน่อยที่บาร์ โชคดีที่ตอนนี้ยังไม่สาย นายมาเร็วมาก”
ฉินฮั่นหยางพยักหน้า จู่ๆ ก็พูดขึ้นว่า “เสี่ยวลู่ นายกับพวกเสี่ยวเฉิงรู้จักกันเหรอ”
“เสี่ยวเฉิง?”
ลู่เฉินตกตะลึง “พี่ฉิน พี่พูดถึงเจ้าหมอนั่นเหรอ”
คราวนี้ฉินฮั่นหยางกลับตกใจเสียเอง “นายไม่รู้จักเหรอ นั่นคือเฉิงเสี่ยวตงนักร้องนำวงเฟยตู้ ร้องประจำอยู่ที่เฟลมมิ่งโรส ช่วงนี้เป็นวงที่ได้รับความนิยมมาก”
ลู่เฉินได้ยินชื่อของเฉิงเสี่ยวตงเป็นครั้งแรก แต่พอพูดถึงเฟลมมิ่งโรสก็คุ้นขึ้นมาทันที
เฟลมมิ่งโรสเป็นบาร์แห่งหนึ่งที่มีชื่อเสียงในย่านซานหลี่ถุน ร้านใหญ่มาก กิจการดีเป็นเทน้ำเทท่า
ได้ยินว่าเฟลมมิ่งโรสเปิดที่โฮ่วไห่นานแล้ว แต่เนื่องจากสไตล์การบริการไม่เข้ากันกับบรรยากาศของโฮ่วไห่ ดังนั้นจึงย้ายไปเปิดกิจการใหม่ที่ซานหลี่ถุนเมื่อสองสามปีก่อน คนในวงการก็รู้กันทั้งหมด
จะว่าไปแล้วก็มีเรื่องที่สนุกมากเหมือนกัน ก็คือบาร์มากมายในโฮ่วไห่ต่างก็ตั้งชื่อเป็นร้านดอกไม้ อย่างเช่นบลูโลตัส ดอกลิลลี่ ดอกไฮอะซินท์ ดอกแดนดิไลออน เป็นต้น ซึ่งไม่เหมือนชื่อแฟชั่นของบาร์ในซานหลี่ถุน
เฟลมมิ่งโรสก็เช่นกัน หลังจากย้ายไปที่ซานหลี่ถุนก็ไม่ได้เปลี่ยนชื่อ
ลู่เฉินยิ้มเจื่อน “ไม่รู้จักจริงๆ ครับ ผมยังไม่เคยไปเฟลมมิ่งโรส จู่ๆ คนนี้ก็วิ่งเข้ามาหาผม”
เขาเองก็ไม่ได้พูดถึงที่เฉิงเสี่ยวตงมาหาเรื่องตัวเอง แต่ฉินฮั่นหยางน่าจะมองออกถึงการกระทำของอีกฝ่ายแล้ว
พี่น่าครุ่นคิดแล้วพูดว่า “ดูเหมือนเสี่ยวเยี่ยจะสนิทกับวงเฟยตู้มากนะ...”
กลองดีไม่ต้องตีดัง คำเตือนของพี่น่าอาจดูคลุมเครือเล็กน้อย แต่ลู่เฉินแค่ฟังก็เข้าใจแล้ว
เสี่ยวเยี่ยก็คือเยี่ยเจิ้นหยาง นักร้องประจำของบาร์เดย์ลิลลี่
ฉินฮั่นหยางเอ่ย “พวกเรานั่งลงก่อน คืนนี้ต้องร้องเพลงให้ดี ครั้งนี้พวกเราจะอยู่บนเวทีนานนะ”
เทศกาลดนตรีคาร์นิวัลไนท์ของบลูโลตัสมีชื่อเสียงโด่งดังอยู่ในวงการมาก นักร้องที่ร้องเพลงตามผับบาร์ใครบ้างที่ไม่อยากโชคดีได้ขึ้นเวที แต่เวลาในการแสดงมักมีข้อจำกัดเสมอ พอแบ่งกันแล้วก็เหลือเวลาเพียงนิดเดียว
แต่ก่อนนักร้องของบาร์เดย์ลิลลี่ก็มาแสดงหลายครั้ง แต่ให้เวลาในการแสดงมากที่สุดแค่สิบห้านาทีเท่านั้น
งานไลท์บลูมิวสิคคาร์นิวัลออฟไนท์ครั้งนี้ ได้จัดอย่างยิ่งใหญ่อลังการมาก และยังเป็นการโฆษณาบริษัทมีเดียน้องใหม่ในวงการอีกด้วย ไม่รู้ว่ามีคนมากมายเท่าไรที่อยากเสนอหน้าเข้ามาให้ได้
บาร์เดย์ลิลลี่ถูกแบ่งเป็นนักร้องสองคนกับวงดนตรีอีกหนึ่งวง ให้เวลาสามสิบนาทีเต็ม!
แม้แต่เฉินเจี้ยนหาวก็ยังพูดว่าพี่ฉางให้เกียรติมากจริงๆ
ส่วนการแบ่งเวลาอย่างไรนั้น ทางบลูโลตัสไม่สนใจ พวกเขาแค่สนใจลำดับการจัดแสดงของนักร้องเท่านั้น
ทุกคนนั่งล้อมโต๊ะพร้อมกัน
ฉินฮั่นหยางพูดว่า “การแสดงใกล้จะเริ่มแล้ว พวกเรามาแบ่งเวลาขึ้นเวทีก่อน พี่น่าครับ”
ใครเป็นคนแบ่งเวลานั้นสำคัญมาก ในฐานะพี่ชายในบาร์เดย์ลิลลี่ ฉินฮั่นหยางจึงรับหน้าที่โดยไม่ลังเลใดๆ แต่เขาก็ยังเคารพความคิดเห็นของพี่น่าเสมอ
พี่น่าพูดว่า “ฉันจะร้องเพลงเดียว ให้เวลาฉันห้านาทีก็พอ เสี่ยวลู่สิบนาที ร้องสองเพลง!”
ตามสถานการณ์ปกติทั่วไป การแบ่งเวลาการแสดงบนเวทีจะเรียงลำดับจากผู้อาวุโสก่อน ฉินฮั่นหยางกับพี่น่าต่างก็ร้องคนละสองเพลง จากนั้นก็เหลือให้ลู่เฉินหนึ่งเพลง ทั้งหมดห้าเพลงใช้เวลาสามสิบนาทีกำลังดี
เพลงหนึ่งเพลงปกติจะมีความยาวประมาณสี่นาที รวมการเข้าออกเวทีพูดสองสามประโยค ห้านาทีก็พอแล้ว
ยิ่งเป็นนักร้องเดี่ยวยิ่งง่าย วงดนตรีก็จะยุ่งยากนิดหน่อย ดังนั้นจึงให้เวลาครึ่งหนึ่งกับวงเฮสิเทชั่นของฉินฮั่นหยาง
ทว่าพี่น่ากลับเอาเวลาร้องหนึ่งเพลงของตัวเองให้กับลู่เฉิน ซึ่งเป็นสิ่งที่เกินความคาดหมายจริงๆ!
ลู่เฉินรีบบอก “พี่น่า ผมร้องเพลงเดียวก็พอแล้วครับ”
พี่น่ายิ้มพูดว่า “ร้องเพลงเดียวจะพอได้ยังไง เพื่อนร่วมโต๊ะของนายบวกกับซินเดอเรลล่า ขาดไปสักเพลงคงน่าเสียดายแย่ และควรจะทำให้ทุกคนรู้ว่าบาร์เดย์ลิลลี่ของพวกเราก็มีนักร้องมากความสามารถเช่นกัน แล้วฉันก็จะร้องเพลงนั้นที่นายแต่งให้!”
ฉินฮั่นหยางก็พยักหน้า ก่อนเอ่ย “พี่น่าพูดถูก นายเขียนเพลงให้เธอได้ดีมาก!”
ในความทรงจำของลู่เฉิน ฉินฮั่นหยางเป็นนักร้องที่มีมาดเคร่งขรึม ในฐานะนักร้องนำกับหัวหน้าวงของเฮสิเทชั่น เวลาส่วนใหญ่ที่เขาอยู่ในบาร์เดย์ลิลลี่ก็คือหลบอยู่ในห้องเล็กๆ กับสมาชิกของวง ไม่ฟังเรื่องภายนอก พอถึงเวลาแสดงถึงออกมา
ลู่เฉินทำงานในบาร์เดย์ลิลลี่มาสามปี จำนวนครั้งที่คุยกับพี่ชายคนนี้ บวกกับตอนนี้ถือว่ามากที่สุดแล้ว!
ดังนั้นพอได้ยินคำชมของฉินฮั่นหยาง ลู่เฉินจึงรู้สึกเหมือนได้รับความเมตตาทันที
“ฉันโชคดีจริงๆ ที่ได้รู้จักเสี่ยวลู่!”
พี่น่าก็ยิ้มอย่างมีความสุข พูดว่า “เสี่ยวลู่ เพลงที่นายเขียนให้ฉัน ฉันได้ให้ต้าฉินเรียบเรียงแล้ว คืนนี้ฉันจะขึ้นร้องพร้อมกับวงเฮสิเทชั่น พวกเขาจะเล่นดนตรีให้ฉัน จากนั้นเวลาที่เหลือก็ขึ้นอยู่กับนายแล้ว!”
พูดถึงการเรียบเรียงเพลง ลู่เฉินรู้สึกละอายใจมาก ถึงแม้ในความทรงจำของเขาจะมีเพลงคลาสสิคจำนวนนับไม่ถ้วน การจัดเรียงทำนองของโน้ตดนตรีก็ไม่มีปัญหา แต่ถ้าจะให้เรียบเรียงใหม่ทั้งหมด เขายังไม่สามารถทำได้
สาเหตุหลักก็คือลู่เฉินมีประสบการณ์ด้านนี้น้อย เขาจำเป็นต้องไปเรียนรู้เพิ่มเติม ไม่อย่างนั้นเขียนเป็นแค่ทำนองดนตรีแต่ไม่เข้าใจการเรียบเรียงเพลง แบบนั้นก็คงถูกคนอื่นหัวเราะเยาะได้ง่าย
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม พี่น่ายืนยันและฉินฮั่นหยางก็ไม่มีปัญหา เวลาร้องเพลงสองเพลงของลู่เฉินเป็นไปตามนี้
มือกีตาร์ มือเบส มือกลองกับมือคีย์บอร์ดซึ่งเป็นเสียงหลักของวงเฮสิเทชั่น ต่างก็ใช้สายตา ‘ไอ้หนุ่มนี่โชคดีจริงๆ’ มองลู่เฉิน ทำให้เขารู้สึกเขินอาย
ฉินฮั่นหยางหยิบใบกำหนดการที่วางอยู่บนโต๊ะซึ่งลู่เฉินยังไม่ได้อ่านขึ้นมาดูอีกรอบ แล้วจึงขมวดคิ้ว
พี่น่าก็รู้สึกไวเช่นกัน
“ทำไม มีปัญหาเหรอ”
ฉินฮั่นหยางส่ายหน้าแล้วบอก “ปัญหาไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร แต่การขึ้นเวทีของเสี่ยวลู่ไม่ได้จัดอยู่กับพวกเรา ก่อนหน้าเขาคือวงเฟยตู้ ต่อมาคือวงจื่อเป่ยเจิน จากนั้นค่อยถึงตาของพวกเราสองคน”
จากการจัดลำดับที่ผ่านมา เวลาขึ้นแสดงของนักร้องที่อยู่บาร์เดียวกันจะถูกจัดให้อยู่ด้วยกัน เพราะว่านักร้องส่วนใหญ่จะนำวงของตัวเองมาเล่นดนตรี อย่างเช่นพี่น่ากับวงเฮสิเทชั่น
แต่สถานการณ์อย่างลู่เฉินที่ตั้งใจให้แยกออกโดยเฉพาะกลับมีน้อยมาก
พี่น่าไม่ได้สังเกตเลย
“แบบนี้ไม่เป็นไรมั้ง ระดับการร้องและเล่นเพลงของเสี่ยวลู่ก็เหมาะกับเล่นเดี่ยวมากที่สุด!”
ฉินฮั่นหยางพูดอย่างลังเล “ผมได้ยินว่าเทศการดนตรีคาร์นิวัลไนท์ในครั้งนี้จัดขึ้นเพื่อวงจื่อเป่ยเจินโดยเฉพาะ”
วงจื่อเป่ยเจินก่อตั้งขึ้นเมื่อสองปีที่แล้ว กานหล่างนักร้องนำของวงเป็นนักร้องที่มีความสามารถมาก ตอนนี้ได้เซ็นสัญญากับบาร์บลูโลตัส วงจื่อเป่ยเจินมีชื่อเสียงในวงการด้วยแนวเพลงสไตล์ซอฟต์ร็อค และมีชื่อเสียงมากกว่าวงเฮสิเท ชั่นเสียอีก
ฉินฮั่นหยางได้รับข่าวว่า วงจื่อเป่ยเจินได้เซ็นสัญญากับบริษัทชิงอวี่มีเดียแล้ว งานไลท์บลูมิวสิคคาร์นิวัลออฟไนท์ครั้งนี้จัดขึ้นเพื่อวงจื่อเป่ยเจินโดยเฉพาะ และจะประกาศอย่างเป็นทางการตอนที่การแสดงสิ้นสุดลง
ชิงอวี่มีเดียกระทั่งออกหน้าเชิญสื่อนักข่าวและบุคคลในวงการกลุ่มหนึ่งมา
เพราะฉะนั้นการแสดงของวงจื่อเป่ยเจินในคืนนี้จึงสำคัญต่อเทศกาลดนตรีคาร์นิวัลไนท์เป็นอย่างมาก ลู่เฉินถูกจัดลำดับไว้ข้างหน้าของพวกเขา และข้างหน้าไปอีกก็เป็นวงเฟยตู้ที่ได้รับความนิยมในช่วงนี้ ทำไมดูแล้วเหมือนโดนโจมตีขนาบทั้งหน้าหลังเลย
ฉินฮั่นหยางกับพี่น่าก็เป็นคนมีประสบการณ์มาก พอวิเคราะห์สักพักหนึ่งก็เข้าใจแล้ว พี่น่าลังเลเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า “เสี่ยวลู่ นายต้องเปลี่ยนเพลงร้องไหม”
วงเฟยตู้กับวงจื่อเป่ยเจินล้วนแต่เป็นแนวดนตรีร็อค การแสดงของพวกเขาจะต้องทำให้อารมณ์พลุ่งพล่านแน่นอน ทำให้กระตุ้นคนดูได้ง่ายมาก ขับเคลื่อนบรรยากาศของงานทั้งหมด
ถ้าหากวงเฮสิเทชั่นเสียบอยู่ตรงกลาง ฉินฮั่นหยางผู้มีประสบการณ์ก็ยังพอควบคุมสถานการณ์ได้บ้าง แต่ถ้าหากตอนที่ทุกคนอารมณ์พลุ่งพล่านไปแล้ว ลู่เฉินกลับอุ้มกีตาร์ตัวหนึ่งขึ้นไปร้องเพลงเธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉันกับซินเดอเรลล่า...
เกรงว่าร้องได้แค่สองสามประโยคก็ถูกคนดูไล่ลงมาแล้ว...เพราะสไตล์ไม่เข้ากันเลย!
ผู้ชมที่มาร่วมงานเทศกาลดนตรีคาร์นิวัลไนท์ไม่ใช่กลุ่มแฟนคลับของใคร ถ้าพวกเขาคิดว่าไม่ดีก็ไล่ลงไปได้เลย และมีน้อยมากที่นักร้องทนต่อเหตุการณ์ที่ขายหน้าแบบนี้ได้
ฉินฮั่นหยางเห็นด้วย “ใช่ เปลี่ยนเพลงที่สนุกหน่อย วงของพวกเราเล่นดนตรีให้นายได้!”
ลำดับการกำหนดไว้แล้ว หากเปลี่ยนคนขึ้นแสดงกะทันหันคงไม่ได้แน่นอน เพราะนั่นเป็นการไม่เคารพฝ่ายที่จัดงาน แต่วงดนตรีกับนักร้องขึ้นเวทีแสดงพร้อมกันนั้นไม่มีปัญหา
มีวงเฮสิเทชั่นคอยอยู่ด้วย เสียงของลู่เฉินไม่แย่แน่นอน แต่เพลงที่แต่งขึ้นมาสองเพลงกลับต้องยอมปล่อยไป
เมื่อถึงเวลานี้ ลู่เฉินจะไม่เข้าใจได้อย่างไรว่าตัวเองถูกคนใช้เป็นบันไดให้คนอื่นปีนป่าย ไม่แปลกใจเลยที่เมื่อครู่คนของวงเฟยตู้นั่นถึงมาหาเรื่องเขา
“ขอบคุณพี่ฉิน ขอบคุณพี่น่า แต่ผมคิดว่าการแสดงของตัวเองไม่มีปัญหาครับ!”
ลู่เฉินขอบคุณความหวังดีและคำเตือนของฉินฮั่นหยางกับพี่น่าเป็นอย่างมาก แต่เขาก็ไม่มีแววว่าจะถอยเลยสักนิด
ตรงกันข้าม เขากลับถูกกระตุ้นอารมณ์ต่อสู้ขึ้นมาอย่างเต็มที่!
อยากจะเหยียบฉัน อย่างนั้นก็ต้องดูว่าใครเหยียบใครกันแน่!
....................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 35 ต่งอวี่
ลู่เฉินยืนกรานที่จะขึ้นแสดงการร้องเพลงเดี่ยวด้วยตัวเอง
ฉินฮั่นหยางกับพี่น่าต่างมองหน้ากัน แล้วจึงเงียบไม่พูดอะไรอีก
เพราะว่าทั้งสองคนก็เคยเป็นวัยรุ่น เคยเลือดร้อนมาก่อน เมื่อเผชิญหน้ากับความกดดันและไม่ยุติธรรมก็เคยต่อ ต้านอย่างเต็มที่เหมือนกัน ไม่ว่าผลสรุปสุดท้ายจะสำเร็จหรือล้มเหลว พวกเขาก็เคยพยายามมาแล้ว!
ดังนั้นพวกเขาจึงเข้าใจความแน่วแน่ของลู่เฉิน ไม่ยอมใช้ฐานะของรุ่นพี่มาอบรมสั่งสอนลู่เฉิน ต่อให้เป็นความปรารถนาดีก็ตาม
ตอนเป็นวัยรุ่นใครบ้างไม่เคยล้มเหลว มีเพียงคนที่เคยผ่านความล้มเหลวกับความพ่ายแพ้มาแล้วถึงจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่อย่างแท้จริง!
พี่น่าพูดให้กำลังใจ “สู้ๆ พวกเราทุกคนสนับสนุนนาย!”
ฉินฮั่นหยางพยักหน้าเช่นกัน
มีเพียงสมาชิกที่เหลือสี่คนของวงเฮสิเทชั่นที่ทำสีหน้าผิดปกติ มองลู่เฉินด้วยสายตาแปลกประหลาด
ในสายตาของพวกเขา ลู่เฉินไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำชัดๆ มองความปรารถนาดีของพี่ฉินกับพี่น่าเป็นการปองร้าย เขาขึ้นไปแสดงบนเวทีแบบนี้ต้องเสียเปรียบแน่นอน เกรงว่าถึงตอนนั้นจะถูกคนด่าจนหาทางลงเวทีไม่ถูก
บรรยากาศเทศกาลดนตรีคาร์นิวัลไนท์ของบลูโลตัส ใช่ว่าบาร์อื่นๆ จะเปรียบเทียบได้ ผู้คนสองสามพันคนมารวมตัวกันและกู่ตะโกนร้องพร้อมกัน คลื่นเสียงที่ส่งออกมาสามารถดังลั่นไปถึงเพดาน ถ้าหากไม่มีจิตใจที่เข้มแข็งพอจะตื่นเวทีและขายหน้าได้ง่ายมาก
ถ้าหากฉินฮั่นหยางไม่ได้พูดล่ะก็ พวกเขาก็อยากให้ลู่เฉินได้สติ...คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน
ลู่เฉินหัวเราะพูดทันใด “พี่น่า วันนี้ผมเตรียมเพลงใหม่มาครับ”
ทุกคนที่อยู่ในงาน พี่น่าคือคนที่เป็นห่วงเขามากที่สุด ดังนั้นลู่เฉินจึงไม่อยากปิดบังอีก ปล่อยภาระที่แบกไว้ลงทั้งหมด
“เชื่อว่าไม่น่าจะทำให้บาร์เดย์ลิลลี่ของพวกเขาต้องขายหน้า!”
พี่น่าตาสว่างทันที “จริงเหรอ ในเมื่อนายมั่นใจ อย่างนั้นก็ไม่มีปัญหา ฉันเชื่อว่านายมีความสามารถ!”
สามารถเขียนเพลงให้เธอได้ดีขนาดนั้น ลู่เฉินที่มีความพร้อมต่อสถานการณ์จะมีปัญหาได้อย่างไร
หากมองจากมุมอื่น พี่น่าในตอนนี้ก็ถือว่าเป็นแฟนคลับของลู่เฉินเช่นกัน
ความคิดของฉินฮั่นหยางกลับซับซ้อนยิ่งกว่า เดิมทีเขาไม่ได้มีความประทับใจในตัวลู่เฉินเลย ต่อให้ลู่เฉินจะทำงานในบาร์เดย์ลิลลี่มากว่าครึ่งปีแล้ว ทั้งสองคนก็พูดคุยกันน้อยมาก
จนกระทั่งหลังจากที่ช่วยแต่งเพลงให้พี่น่า เขาเพิ่งรู้ว่าที่แท้ข้างกายตัวเองมีเด็กหนุ่มมีความสามารถขนาดนี้
แต่ฉินฮั่นหยางคิดว่าผลงานเพลงบัลลาดสองเพลงของลู่เฉินก็ยังสู้เพลงที่เขาแต่งให้พี่น่าไม่ได้
ตอนนี้ได้ยินลู่เฉินพูดว่าได้เขียนเพลงใหม่ออกมาอีกแล้ว ในใจของเขาจึงรู้สึกทอดถอนใจเป็นอย่างมาก
ฉินฮั่นหยางเคยทำอาชีพนักแต่งเพลงมาก่อน จึงเข้าใจความยากของการแต่งเพลงเป็นอย่างดี การแต่งเพลงดีๆ ออกมาสักเพลงไม่ง่ายเลย
ลู่เฉินแค่อาศัยสามเพลงนี้ ก็มีสิทธิ์ติดอันดับนักแต่งเพลงระดับสองกระทั่งระดับหนึ่งก็ยังได้ นอกจากนี้ความปรารถนาในการแต่งเพลงของเขาก็มีความเด่นชัดเช่นนี้ ถ้าหากมีแรงบันดาลใจใหม่ๆ มาอย่างไม่ขาดสาย ความสำเร็จในอนาคตของทุกคนก็ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป
ขอให้เป็นแบบนั้นเถอะ!
นอกหน้าต่างยาวจรดถึงพื้น ท้องฟ้ามืดแล้ว
ไฟทุกดวงที่ตกแต่งอยู่บนเวทีเปิดสว่างขึ้นทั้งหมด แสงไฟสว่างจ้าส่องไปยังผู้คนที่เบียดเสียด บรรยากาศคึกคักและเสียงดัง ทำให้คนคิดว่าตัวเองอยู่ช่วงกลางฤดูร้อน
เหลืออีกกว่าครึ่งชั่วโมงก่อนที่งานไลท์บลูมิวสิคคาร์นิวัลออฟไนท์จะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ ตอนนี้ผู้ชมเริ่มแน่นแล้ว กลุ่มวัยรุ่นทั้งชายและหญิงต่างนั่งคุยกันบนเก้าอี้พลาสติก บางคนก็ถือป้ายไฟเรืองแสงกับแท่งไฟเรืองแสง
บนเวทีมีภาพหน้าจอ LED ขนาดใหญ่กำลังฉายภาพเงาสะท้อนชวนหลงใหล พวกกลองชุดเครื่องสังเคราะห์เสียงก็ติดตั้งเรียบร้อยแล้ว รอแค่วงดนตรีขึ้นมาใช้งาน
ตามความเคยชินของการแสดง เครื่องดนตรีที่ขนย้ายไม่สะดวกจะจัดหาโดยบลูโลตัส ดังนั้นมือกลอง มือคีย์บอร์ดของวงดนตรีบางวงก็จะขึ้นมาลองเล่นดูก่อน การกระทำของพวกเขาเรียกเสียงฮือฮาจากด้านล่างเวทีตลอดเวลา
ระเบียงด้านนอกชั้นบนสุดของบาร์บลูโลตัส บรรยากาศโซนแขกวีไอพีก็สบายและผ่อนคลายอย่างไม่ต้องสงสัย
เหล่าสุภาพบุรุษแต่งตัวอย่างดูดีเหมาะสมและเหล่าสุภาพสตรีที่แต่งตัวอย่างตั้งอกตั้งใจบ้างก็ถือแชมเปญหรือไวน์แดง จับกลุ่มคุยกันคนละสองสามคนเพื่อสนทนาแลกเปลี่ยนกัน เหล่าพนักงานเสิร์ฟที่สวมชุดยูนิฟอร์มถือถาดอาหารที่ใส่ของว่างกับเหล้าไวน์ เดินหน้าตรงผ่านกลุ่มผู้คน ทุกอย่างเป็นไปอย่างมีระเบียบ
และสิ่งที่ดึงดูดความสนใจมากที่สุดคือสาวสวยหุ่นเพรียวมีเสน่ห์ สวมเสื้อผ้าฤดูร้อนของพราด้า เธอถูกผู้คนรายล้อมดั่งกับดาวล้อมเดือน กลายเป็นจุดสนใจของทั้งงาน
ผู้หญิงที่สวมเสื้อผ้าของพราด้าคนนี้มีหน้าตาสะสวยเป็นเอกลักษณ์ เธอเกล้ามวยผมขึ้นไปทั้งหมด แล้วใช้แว่นตาไทเทเนียมกรอบสีดำปิดบังดวงตาดั่งนกการเวกที่มีเสน่ห์เอาไว้ แต่งหน้าบางๆ แต่กลับมีบุคลิกโดดเด่นไม่เหมือนใคร
“ผู้จัดการต่ง ผู้จัดการต่งไม่เจอกันนานเลยนะครับ...”
ถึงแม้จะถูกผู้คนล้อมไว้มากมาย ไม่ว่าคนรู้จักหรือคนแปลกหน้าที่เข้ามาทักทายเพื่อตีสนิท แต่ผู้หญิงที่ถูกคนเรียกว่า ‘ผู้จัดการต่ง’ ก็ยังรักษารอยยิ้มเกรงใจบนใบหน้าตลอดเวลา แล้วขานรับคำทักทายของคนอื่นอย่างมีมารยาทมาก
เพียงแต่นัยน์ตาที่ซ่อนอยู่หลังแว่นตานี้กลับเผยแววตาจนใจ นี่คือการแสดงอารมณ์ที่แท้จริงของเธอ
ต่งอวี่อายุยี่สิบเจ็ดปี เป็นผู้จัดการใหญ่บริษัทชิงอวี่มีเดีย เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศเมื่อต้นปี
ต่อให้เบื้องหลังของเธอจะมีฐานะครอบครัวที่ไม่ธรรมดา แต่เธอก็รู้สึกไม่ดีที่ถูกเหล่าผู้ชายมองด้วยความปรารถนาอยากได้จนน้ำลายหก เธอมองท่าทีแบบนั้นด้วยใบหน้าที่เย็นชา ถึงอย่างไรหากอยากจะพัฒนาและก้าวหน้าในอาชีพนี้ เส้นสายกับความสัมพันธ์ก็สำคัญมากที่สุด
โชคดีที่ซูชิงเหมยปรากฏตัว ช่วยต่งอวี่ออกมาได้ทันเวลา!
ผู้ร่วมหุ้นสองคนแอบมาหลบคุยกันที่มุมหนึ่ง เหล่าสุภาพบุรุษที่หาโอกาสไม่เจอจึงได้แต่ถอยไป
“คืนนี้ฉันไม่ควรมาเลยจริงๆ...”
ต่งอวี่เปิดกระเป๋าใบเล็กกะทัดรัด หยิบซองบุหรี่กับไฟแช็กออกมาอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นจุดบุหรี่กลิ่นมินต์เมนทอลหนึ่งมวนแล้วสูบหนึ่งที พลางบ่นกับซูชิงเหมยว่า “ทิ้งฉันอยู่ที่นี่ แล้วเธอก็หายไปเลยนะ!”
ความเคยชินของการสูบบุหรี่เกิดขึ้นตอนที่ไปเรียนต่างประเทศ ความจริงตัวเธอก็ไม่ชอบมากนัก แต่เวลาที่เซ็งๆ แล้วจุดสูบสักหนึ่งมวน ก็สามารถระบายอารมณ์ได้ไม่น้อย
ซูชิงเหมยยิ้มพูด “ตอนนี้ฉันก็มาช่วยพี่แล้วไม่ใช่เหรอ รู้จักเพื่อนใหม่เยอะๆ ก็เป็นเรื่องที่ดี พี่จะมัวขังตัวเองอยู่ในออฟฟิศอย่างเดียวไม่ได้ อย่างนั้นก็คงไม่ได้แต่งงานกลายเป็นสาวโสดขึ้นคานแน่ๆ!”
“ซูชิงเหมย!”
ต่งอวี่เขี่ยบุหรี่ในที่เขี่ยบุหรี่ ขึงตาสวยแบบนกการเวก พูดด้วยความโกรธว่า “ช่วงนี้เธอรู้สึกคันเนื้อคันตัวมากใช่ไหม”
“ไม่กล้าค่ะ...”
ซูชิงเหมยรีบขอร้องอ้อนวอน “พี่อวี่ฉันผิดไปแล้วค่ะ เมื่อครู่ฉันก็ไปหาคนเก่งมีความสามารถมาให้บริษัทไงเล่า”
เธอแสร้งทำเป็นกลัวน่าสงสาร ทำให้ต่งอวี่ทั้งโกรธและขำ แต่ในใจกลับคิดว่า ผู้หญิงที่สวยมากขนาดนี้ ไม่รู้ว่าสุดท้ายผู้ชายคนไหนจะได้เป็นเจ้าของ!
ต่งอวี่ถามว่า “แล้วเธอเจอไหม”
ซูชิงเหมยเบะปาก ตอบว่า “ก็ไม่เท่าไร อีกสักพักค่อยไปดูใหม่”
ต่งอวี่พลันนึกขึ้นได้ จึงถาม “คราวที่แล้วเธอไปเจอเด็กใหม่อนาคตไกลคนหนึ่งที่บาร์ของพี่เจี้ยนหาวไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนนี้ไม่มีข่าวคราวแล้วล่ะ”
ซูชิงเหมยตกตะลึง ถามด้วยความประหลาดใจว่า “พี่อวี่รู้ได้ยังไงคะ”
เธอถูกลู่เฉินปฏิเสธจนขายหน้า มีหรือจะเป็นฝ่ายบอกเรื่องนี้กับต่งอวี่ ไม่คิดว่าต่งอวี่จะรู้ เธอกัดฟันกรอด...อยากจะกินคน!
ต่งอวี่หัวเราะเบาๆ “ถึงเธอจะละเมอเพ้อฝันฉันก็ได้ยิน คนนั้นไม่เหมาะสมเหรอ”
เธอกับซูชิงเหมยสองคนร่วมกันลงทุนเปิดบริษัทชิงอวี่มีเดียขึ้นมา ตอนที่เปิดกิจการช่วงแรกๆ ก็ไม่เคยคิดจะดึงคนแย่งคนอย่างกำเริบเสิบสาน แต่มุ่งเน้นไปที่การค้นพบเด็กใหม่แล้วอบรมพัฒนาเด็กใหม่ที่มีอนาคต
อย่างเช่นจื่อเป่ยเจินที่อยู่ใต้สังกัดของบลูโลตัส เป็นวงดนตรีใหม่ที่มีศักยภาพแฝงมากวงหนึ่ง ก็ได้เซ็นสัญญากับบริษัทแล้ว
ต่งอวี่ได้ยินข่าวเรื่องที่ซูชิงเหมยเสียหน้ากับเด็กใหม่โดยบังเอิญ จึงอดสงสัยขึ้นมาไม่ได้
ไม่รู้ว่าเป็นคนแบบไหนกันแน่ ถึงทำให้คุณหนูคนนี้ต้องเดินชนกำแพงสองรอบติดต่อกันได้
ดังนั้นเธอจึงไม่พูดเรื่องไหนหันมาพูดเรื่องนี้ จะได้ขูดแผลที่เจ็บปวดของซูชิงเหมย อยากค้นหาความจริงออกมา
ซูชิงเหมยกัดฟันกรอด พูดว่า “ฉันไม่ได้ละเมอพูดเพ้อ แต่เดี๋ยวพี่อวี่ก็จะได้เห็นหมอนั่นเอง เกรงว่าจะทำให้พี่ผิดหวัง”
เธอเผยรอยยิ้มลึกลับบนใบหน้า เหมือนกับจิ้งจอกที่ขโมยแม่ไก่ได้
“เหรอ”
ต่งอวี่เลิกคิ้ว แล้วพูดว่า “คืนนี้เขาก็ขึ้นแสดงเหรอ”
“ใช่!”
ซูชิงเหมยพยักหน้าแรงๆ เธอจูงมือของต่งอวี่แล้วเอ่ย “ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว อีกสักพักการแสดงก็จะเริ่มแล้ว พวกเราไปหาพี่ฉางตรงโน้นกันเถอะ คืนนี้เขาถึงจะเป็นตัวเอกของงาน!”
ตอนนี้เวลาหกโมงห้าสิบนาทีแล้ว งานไลท์บลูมิวสิคาร์นิวัลออฟไนท์ที่ร่วมกันจัดขึ้นระหว่างบาร์บลูโลตัสกับบริษัทชิงอวี่มีเดียกำลังจะเปิดฉากขึ้น วงดนตรีที่แสดงกลุ่มแรกเพิ่งจะขึ้นเวที
....................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 36 ดนตรีร็อกที่ใกล้ตาย
“เริ่มแล้ว การแสดงเริ่มแล้ว!”
“ตื่นเต้นๆๆๆๆ!”
“ใครช่วยบอกฉันได้บ้างว่าท่านลู่จะขึ้นเวทีตอนไหน”
“ถามเหมือนกัน ฉันก็อยากรู้!”
“คนเยอะจังเลย อยากจะไปดูที่สถานที่จัดงานจริงๆ รู้สึกว่าหน้างานคือความสุดยอดที่สุด”
“ผู้ดำเนินการถ่ายทอดสดผู้ยิ่งใหญ่ คอนเสิร์ตจะเริ่มแล้ว!”
“รู้สึกกังวลกับไอคิวของเพื่อนนักเรียนที่พูดถึงงานคอนเสิร์ตคนนี้จริงๆ...”
“นั่งรอดูผู้จัดขึ้นเวที...”
เวลาหนึ่งทุ่มตรง ห้องถ่ายทอดสดลู่เฟยของ ‘จิงอวี๋ทีวี’ ได้รับความนิยมอย่างพุ่งพรวด ยอดออนไลน์พุ่งเพิ่มขึ้นติดต่อกัน ยอดทะลุหนึ่งแสนคนขึ้นไปแล้ว อัตราการเติบโตที่สูงขึ้นทำให้คนตกตะลึงอ้าปากค้าง
อวิ๋แฟนคลับจำนวนมากต่างก็คำนวณเวลาในการล็อกอิน ข้อความเด้งเต็มหน้าจอ ทำให้ห้องถ่ายทอดสดครึก ครื้นสุดๆ!
เนื่องจากลู่เฉินต้องขึ้นแสดงบนเวที ดังนั้นหลี่เฟยอวี่จึงเป็นพิธีกรหน้างาน พี่เสี่ยวเฟยเริ่มถ่ายทอดสดตั้งแต่ตอนหกโมงเย็นแล้ว แค่อาศัย ‘ปากนักขาย’ ระดับเงินของเขา ก็ดึงแฟนคลับได้ถึงสองหมื่นคนขึ้นไป และอยู่ไปเรื่อยๆ จนความนิยมระเบิดเป็นพลุแตก
จากนั้นก็ตาม ด้วยการตกรางวัลของอวี๋แฟนคลับจำนวนมหาศาล หลี่ไป๋แฟนคลับตัวยงให้เรือบรรทุกเครื่องบินมาถึงสามลำ
เขาแสดงออกอย่างใจป้ำ หลังจากลู่เฉินขึ้นเวทีแล้วก็จะมอบให้อีกเจ็ดลำ เพื่ออวยพรการขึ้นเวทีอย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ!
จากนั้นก็ขอการสนับสนุนให้เด็กหนุ่มจนยอดระเบิดเป็นสิบเท่า!
คนอื่นที่ไม่รู้เรื่อง เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ที่อึกทึกครึกโครมขนาดนี้ คงจะเข้าใจว่าคืนนี้เป็นงานคอนเสิร์ตที่จัดขึ้นเพื่อลู่เฉินโดยเฉพาะ ดังนั้นทุกคนถึงได้ตื่นเต้นและกระตือรือร้นมากขนาดนี้
หลี่เฟยอวี่ยิ้มจนปากเบี้ยว ไม่สนใจสายตาแปลกๆ ที่ส่งมาจากคนรอบข้างอย่างสิ้นเชิง
ที่นี่คือสถานที่จัดงานเทศกาลดนตรีคาร์นิวัลไนท์ เสียงดังอึกทึกเป็นบรรยากาศปกติ!
ดังนั้นเขาจึงไม่กังวลว่าการถ่ายทอดสดของตัวเองจะมีผลกระทบถึงคนอื่น สร้างความขายหน้าให้กับตัวเองและลู่เฉิน
ยิ่งครึกครื้นถึงจะยิ่งสนุก!
แสงไฟรอบสถานที่จัดงานค่อยๆ ดับลง ไฟบนเวทีเปิดสว่างทั้งหมด โฟกัสไปที่วงวอทชเมินที่ขึ้นแสดงเป็นวงแรก สถานที่จัดงานค่อยๆ เงียบลง รอพวกเขาเริ่มการแสดงร้องเพลง
วงวอทชเมินในฐานะผู้เปิดการแสดง ถือว่าเป็นตำนานในโฮ่วไห่
วงวอทชเมินก่อตั้งขึ้นเมื่อยี่สิบปีที่แล้ว นอกจากนี้ยังเป็นวงดนตรีร็อกระดับประเทศที่คร่ำหวอดอยู่ในดนตรีร็อกแท้ๆ ยาวนานกว่ายี่สิบปี!
เพลงร็อกแอนด์โรลของจีนเริ่มต้นในยุค 80 ได้รับอิทธิพลมาจากลัทธิเสรีนิยมตะวันตกในตอนนั้น เพลงร็อกจีนเริ่มพัฒนาขึ้น เกิดวงดนตรีร็อกใหม่ขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงปลายยุค 80 ก็เจริญรุ่งเรืองสุดขีด
วงดนตรีร็อกของประเทศเกิดขึ้นหลายพันวงในตอนนั้น เกิดการร้องเพลงคลาสสิคมากมายอย่างแพร่หลาย ทว่าหลังจากเข้าสู่ยุค 90 ความนิยมของธุรกิจเพลงป๊อปที่เพิ่มขึ้น ทำให้ตลาดของเพลงร็อกได้รับผลกระทบอย่างหนัก
มีนักร้องแนวร็อกบางคนยอมทำตามกระแส เปลี่ยนสไตล์และแนวคิดของตัวเอง ร้องเพลงแนวซอฟต์ร็อกหรือไม่ก็บัลลาด แต่ก็ยังมีร็อกเกอร์มากมายที่ดึงดันรักษาฐานที่มั่นสุดท้ายของเพลงร็อกจีน ไม่ยอมก้มศีรษะให้ตลาด
จนถึงปัจจุบัน เพลงร็อกจีนได้กลายเป็นคำที่ห่างไกล มีเพียงคนกลุ่มน้อยเท่านั้นที่ยังดิ้นรนอยู่
วงวอทชเมินก็คือหนึ่งวงในนั้น ตอนที่พวกเขาก่อตั้งขึ้นมาเพลงร็อกจีนก็อยู่ในช่วงที่ตกต่ำแล้ว แต่อาศัยความแน่วแน่กับการสนับสนุนของจำนวนแฟนคลับอันน้อยนิด ทำให้ยืนหยัดอยู่ในวงการเพลงใต้ดินเล็กๆ ของโฮ่วไห่ได้นานถึงยี่สิบปี!
วงวอทชเมินไม่เคยดังมาก่อน แล้วก็ไม่เคยมีผลงานใดๆ ที่ทุกคนรู้จักและคุ้นเคย พวกเขาเชื่อว่าเพลงร็อกไม่มีวันตาย เชื่อมั่นอุดมคติที่มีอยู่ในหัวใจ เพราะฉะนั้นจึงได้รับการนับถือจากคนในวงการเป็นจำนวนมากได้สำเร็จ
งานไลท์บลูมิวสิคคาร์นิวัลออฟไนท์จึงเชิญพวกเขามาเป็นผู้เปิดการแสดง เป็นการยกย่องจิตใจที่แรงกล้าอย่างหนึ่ง
นี่คือยุคที่ดีที่สุดและแย่ที่สุดของคนที่ยึดถืออุดมคติ!
วงวอทชเมินมีสมาชิกทั้งหมดสี่คน อายุเฉลี่ยสี่สิบปีขึ้นไป แต่ละคนล้วนเป็นบุคคลดังระดับผู้อาวุโส และเพลงที่พวกเขาร้อง เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่สไตล์เด็กวัยรุ่นชอบและชื่นชม
เพลง ‘อยู่ก็เหมือนตาย’ กับเพลง ‘กระสุนที่หน้าอก’ ลู่เฉินก็ไม่เคยฟังมาก่อน
แต่ไม่สามารถปฏิเสธได้คือ การแสดงร้องเพลงของพวกเขาเต็มไปด้วยพลังของคนที่ผ่านโลกมามาก เสียงเพลงที่ได้อารมณ์ดังไปทั่วงานที่มีคนเบียดเสียด ทะลุผ่านกระจกยาวจรดพื้นบานใหญ่นอกบาร์ ส่งผ่านไปถึงหูของทุกคน
ฉินฮั่นหยางพูดขึ้นกะทันหัน “สัญญาเช่าของบาร์เนอร์วานาจะสิ้นสุดปลายปีนี้ ได้ยินว่าจะทำการถ่ายโอน”
เสียงของเขาแฝงไปด้วยความเซื่องซึม หงอยเหงาเศร้าใจ
พี่น่าตกใจ จากนั้นก็เหมือนได้สติขึ้นมา “อย่างนั้นพวกต้าม่ายจะทำยังไง”
บาร์เนอร์วานาเป็นฐานที่มั่นของวงวอทชเมิน และยังเป็นหนึ่งในสมาชิกวงการเพลงใต้ดินของโฮ่วไห่ เถ้าแก่ของบาร์เป็นผู้ที่มีใจรักเพลงร็อกจีนมากคนหนึ่ง หากไม่มีการสนับสุนของเขา วงวอทชเมินก็คงยืนหยัดมาไม่ถึงทุกวันนี้
‘ต้าม่าย’ ที่พี่น่าพูดถึงก็คือนักร้องนำที่เป็นจิตวิญญาณของวงวอทชเมิน เป็นนักร้องเพลงร็อกที่เคยรุ่งเรืองมีชื่อ เสียงคนหนึ่ง
“แล้วจะทำไงได้...”
ฉินฮั่นหยางเอ่ย “นอกจากเนอร์วานาแล้ว ยังจะมีบาร์ไหนให้ที่พวกเขาร้องเพลง คงได้แต่แยกวงล่ะนะ”
บาร์เนอร์วานาถือเป็นบาร์เก่าแก่ของโฮ่วไห่ แต่ไม่ค่อยทำกำไรอยู่เสมอ ส่วนสาเหตุน่ะหรือ ใครๆ ก็รู้กัน
ตอนนี้บาร์เนอร์วานากำลังจะปิดตัวลงแล้ว ดังนั้นวงวอทชเมินจึงเหมือนต้นไม้ล้มลิงกังแตกกระเจิง
เขาพูดอย่างหมดความสนใจว่า “แยกกันก็ดี พวกพี่ต้าม่ายก็อายุสี่สิบกว่าแล้ว ควรจะใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับชีวิตของตัวเอง หางานที่มั่นคงและทำเงินได้ อย่างเช่นไปเป็นครูสอนดนตรีในโรงเรียนดนตรี...”
พูดไปพูดมา เขาก็หัวเราะขึ้นมาอย่างขมขื่น
ฉินฮั่นหยางหัวเราะวงวอทชเมิน แท้จริงแล้วกำลังหัวเราะตัวเขาเองต่างหาก
ไม่ว่าจะเป็นวงการไหนล้วนมีโครงสร้างพีระมิด ผู้ที่ประสบความสำเร็จเหยียบผู้ที่อยู่ใต้เท้าจำนวนนับไม่ถ้วน วงวอทชเมินกำลังขอร้องวิงวอนอย่างลำบากอยู่ชั้นต่ำสุด ต่างกับวงเฮสิเทชั่นตรงไหนบ้าง
พี่น่าเงียบไป
สำหรับหัวข้อนี้ ลู่เฉินยิ่งหมดคำพูด ควรทราบว่าตอนที่ก่อตั้งวงเฮสิเทชั่น เขาเพิ่งจะหัดเดินเอง จึงไม่ค่อยรู้จักดนตรีร็อกแอนด์โรลแท้ๆ สักเท่าไร
แต่ในความทรงจำของเขา เพลงคลาสสิคร็อกในโลกของความฝัน มีมากมายจริงๆ!
ฉินฮั่นหยางยกแก้วเบียร์ขึ้นมา พูดอย่างทอดถอนใจว่า “พวกเราล้าสมัยแล้ว โลกในอนาคตเป็นของเด็กวัย รุ่นอย่างเสี่ยวลู่เท่านั้น พวกเราทุกคนมาชนแก้วกันเถอะ!”
“ชนแก้ว!”
เขาพูดแล้วใครบ้างจะไม่ไว้หน้าเขา ทุกคนที่นั่งอยู่จึงยกแก้วขึ้นมาพร้อมกัน
ชนแก้วให้กับลู่เฉิน แล้วก็เพลงร็อกที่กำลังจะตายไป บางทีคงมีแต่ทุกคนที่รู้อยู่แก่ใจเป็นอย่างดี!
ลู่เฉินรีบพูด “พี่ต้าฉินชมเกินไปแล้วครับ พี่กับพี่น่ายังไม่ล้าสมัยครับ ผมขอดื่มเป็นการคารวะก่อนครับ!”
เขาดื่มเบียร์ในแก้วหมดในทีเดียว
ทำให้สมาชิกอีกสี่คนที่เหลือของวงเฮสิเทชั่นมีความประทับใจไม่น้อยต่อลู่เฉิน...นั่นคือเคารพผู้อาวุโส
บนเวทีด้านนอก การแสดงของวงวอทชเมินเพิ่งจะสิ้นสุดลง
พวกเขานำผลงานเพลงต้นฉบับสองเพลงออกมาแสดง จึงไม่แปลกใจที่ไม่โดนใจผู้ชมสักเท่าไร โครงสร้างที่ซับซ้อน เนื้อเพลงที่เข้าใจยาก วิธีการระบายความรู้สึกและอารมณ์ ทำให้คนที่อยู่ในงานที่ฟังเข้าใจมีน้อยมาก
ในที่สุดจังหวะของความสนุกและแผดเสียงโห่ร้องก็มาถึง เพิ่มบรรยากาศคึกคักมากมาย คนจำนวนไม่น้อยต่างก็โบกแท่งเรืองแสงไปมา
จากนั้นวงดนตรีและนักร้องที่ขึ้นเวทีก็ฉลาดมากขึ้น ไม่เล่นเพลงต้นฉบับเลยด้วยซ้ำ แต่กลับเรียบเรียงและร้องเพลงฮิตใหม่ที่ทุกคนคุ้นหู ทั้งเพลงซอฟต์ร็อก เพลงแร็พ เพลงเร็ว...สร้างความคึกคักเป็นทอดๆ
ผู้ชมกว่าสองพันคนลุกขึ้นยืนทั้งหมด พวกเขาชูแขนให้สูงขึ้น โบกไปมาตามจังหวะดนตรีที่สนุกสนานอย่างเต็มที่ หรือบางทีก็เค้นเสียงสูงร้องไปพร้อมกับการแสดงบนเวที เสียงโห่ร้อง เสียงตะโกน เสียงกรี๊ดเกิดขึ้นเป็นระลอก เสียงผิวปากที่ดังขึ้นเป็นบางครั้ง
บรรยากาศแบบนี้ มีเพียงอยู่ในสถานที่จัดงานเท่านั้นถึงจะสัมผัสได้อย่างแท้จริง ต่างจากดูผ่านหน้าจอ!
โทรศัพท์ของลู่เฉินพลันดังขึ้นมา
คนที่โทรมาคือหลี่เฟยอวี่ที่กำลังถ่ายทอดสด เขาโทรมาถามเวลาการออกแสดงที่แน่นอนของลู่เฉิน
“ทุกคนกำลังรอนายอย่างใจร้อน เสียงโห่ร้องของประชาชนรุนแรงสุดๆ!”
ลู่เฉินหัวเราะพูดว่า “อีกครึ่งชั่วโมง น่าจะถึงตาฉันขึ้นเวทีแล้ว นายช่วยขอโทษทุกคนแทนฉันด้วย”
พอวางสาย พี่น่าจึงถามด้วยความสงสัย “นายมีเพื่อนมาดูคอนเสิร์ตด้วยเหรอ”
ลู่เฉินจึงได้แต่เล่าเรื่องการถ่ายทอดสดของตัวเองอย่างคร่าวๆ อีกหนึ่งรอบ
“แบบนี้น่าสนุกมากจริงๆ!”
พี่น่าตาเป็นประกายเมื่อได้ฟัง พูดว่า “พี่รู้แล้ว ตอนนี้เป็นที่นิยมในอินเทอร์เน็ตมาก ความจริงนายถ่ายทอดสดในบาร์ของพวกเราก็ได้ ถือเป็นการเพิ่มชื่อเสียงให้บาร์เดย์ลิลลี่”
ลู่เฉินก็เคยมีความคิดแบบนี้เหมือนกัน!
เขากำลังจะตอบ ก็เห็นทีมงานคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ โบกใบกำหนดการที่อยู่ในมือแล้วพูดเสียงดังว่า “วงเฟยตู้ และอาจารย์ลู่เฉินของบาร์เดย์ลิลลี่ ขอเชิญไปเตรียมตัวแสดงที่ด้านหลังเวทีครับ!”
....................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 37 คู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง
ลู่เฉินเพิ่งเคยถูกคนเรียกว่า ‘อาจารย์’ เป็นครั้งแรก
แน่นอนว่าอาจารย์ไม่ใช่อาจารย์ที่สอนหนังสือจริงๆ แต่เป็นคำเรียกที่สุภาพของผู้ที่มีฐานะชื่อเสียงหรือผู้อาวุโสที่เข้าวงการบันเทิงมาก่อน สามารถใช้ได้ทั้งผู้ชายและผู้หญิง เวลาที่ได้ฟังจะรู้สึกสบายและได้รับความเคารพมาก
เทศกาลดนตรีคาร์นิวัลไนท์ของบลูโลตัสจัดขึ้นหลายครั้งแล้ว มีอิทธิพลมากในแวดวงของโฮ่วไห่แห่งนี้ ไม่ใช่ว่าคนทั่วไปจะขึ้นเวทีแสดงได้ เมื่อเทียบกันแล้วประสบการณ์ของลู่เฉินถือว่าน้อยที่สุด
ดังนั้นเมื่อได้ยินคำว่า ‘อาจารย์’ เขาจึงรู้สึกอายนิดหน่อย
พี่น่าลุกขึ้นแล้วพูดว่า “ต้าฉิน ฉันก็ขอตัวก่อนนะ”
เธอรู้สึกเป็นห่วงลู่เฉินจริงๆ ถึงอย่างไรคืนนี้ก็ต้องเผชิญหน้ากับผู้ชมนับพันคน เธอจึงไปให้กำลังใจลู่เฉินก่อน อย่างน้อยก็ทำให้ลู่เฉินรู้ว่าเขาไม่ได้โดดเดี่ยว
ฉินฮั่นหยางลังเลเล็กน้อย จากนั้นจึงลุกขึ้นตาม “ไปด้วยกันเถอะ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน!”
ลู่เฉินเข้าใจเจตนาของพวกเขา พูดอย่างซาบซึ้งว่า “ขอบคุณพี่ฉิน ขอบคุณพี่น่าครับ”
“ไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้...”
ฉินฮั่นหยางยื่นมือไปตบไหล่ของเขา พูดว่า “นายมีความสามารถจริงๆ ควรจะมั่นใจมากกว่านี้!”
ลู่เฉินพยักหน้าอย่างเงียบๆ ฉินฮั่นหยางพูดถูก เขาควรจะมั่นใจมากกว่านี้!
เขาครอบครองความทรงจำที่มากประสบการณ์ของสามช่วงชีวิต ครอบครองความมั่งคั่งของสติและจิตวิญญาณของโลก เขาไม่ใช่เขาคนเดิมอีกแล้ว
ลู่เฉินไม่ต้องเกรงกลัวการท้าทายใดๆ
เขามองไปทางวงเฟยตู้ที่อยู่ไม่ไกล จะว่าไปก็บังเอิญ เฉิงเสี่ยวตงเด็กหนุ่มแฟชั่นที่เป็นนักร้องนำของวงเฟยตู้คนนั้นหันหน้ากลับมาพอดี สายตาของทั้งสองคนปะทะกันกลางอากาศ
ราวกับว่ามีแสงไฟที่มองไม่เห็นกำลังสว่างจ้าตา!
เฉิงเสี่ยวตงยิ้มมุมปากขึ้น เต็มไปด้วยอาการเยาะเย้ย แล้วจึงเดินออกไปก่อนพร้อมกับสมาชิกของวงอย่างดูแคลน
ลู่เฉินไม่ได้โกรธอะไร หยิบกระเป๋ากีตาร์ของตัวเองเดินไปที่ด้านหลังเวทีการแสดง
เขาจะใช้เสียงเพลงโต้กลับคู่ต่อสู้!
ด้านหลังเวทีอยู่ตำแหน่งด้านซ้ายของเวทีใหญ่ ให้นักร้องและวงดนตรีใช้ขึ้นลงเวทีชั่วคราว เนื่องจากพื้นที่ไม่ใหญ่มาก เพราะฉะนั้นเมื่อถึงเวลาจึงจะมีทีมงานหน้าเวทีเข้ามาเรียกชื่อ แล้วเดินผ่านทางเดินของทีมงาน
ตอนที่ลู่เฉิน พี่น่ากับวงเฮสิเทชั่นมาถึงด้านหลังเวทีการแสดง ภายในก็มีคนอยู่ไม่น้อยแล้ว
หนึ่งในนั้นรวมทั้งวงเฟยตู้ที่เดินเข้ามาก่อน เฉิงเสี่ยวตงคนนั้นพอเห็นฉินฮั่นหยางและคนอื่นเดินเข้ามาก็ไม่สนใจ มัวแต่หัวเราะพูดคุยกับสมาชิกวงของตัวเอง
“พี่ฉิน พี่น่า...”
ผู้ชายสวมเสื้อแจ็คเก็ตอายุประมาณสามสิบปีลุกขึ้น ยิ้มแล้วพูดทักทาย “พวกพี่มานานแล้วเหรอครับ”
รูปร่างของเขาผอมสูง แก้มตอบโหนกแก้มสูง ดวงตาคมทั้งสองข้าง ผมยาวสยายรุงรังประบ่า เหมือนศิลปินตกอับที่เห็นในหมู่บ้านจิตกรซ่งจวงในเขตทงโจวบ่อยๆ
ฉินฮั่นหยางจับมือกับเขา กอดกับเขาอย่างเต็มที่ จากนั้นก็แนะนำให้ลู่เฉิน “นี่คือพี่กานหล่างหัวหน้าวงจื่อเป่ยเจิน นี่คือลู่เฉินน้องเล็กของพวกเรา”
ลู่เฉินยื่นมือให้อีกฝ่ายอย่างไม่คัดค้าน “สวัสดีครับพี่กาน ได้ยินชื่อเสียงของพี่มานานานแล้ว”
กานหล่างจับมือกับเขา ยิ้มพูดว่า “ฉันเคยเห็นนายที่บาร์เดย์ลิลลี่ เพลงบัลลาดที่แต่งเองทั้งสองเพลงของนายไม่เลวเลยนะ”
นักร้องนำวงจื่อเป่ยเจินเคยไปดูการร้องเพลงของลู่เฉินที่บาร์เดย์ลิลลี่ ทำให้ลู่เฉินรู้สึกตกใจอย่างเลี่ยงไม่ได้
“ขอบคุณครับ ขอคำชี้แนะจากพี่กานด้วยนะครับ!”
“ไม่กล้าพูดชี้แนะ ฉันไม่มีความสามารถในการแต่งเพลงต้นฉบับเอง...”
กานหลั่งถามอย่างจริงจัง “เสี่ยวลู่ คืนนี้นายเตรียมจะร้องสองเพลงนั้นไหม”
ลู่เฉินส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ไม่ใช่ครับ”
“อย่างนั้นก็ถูกแล้ว!”
กานหล่างอธิบายทันที “สไตล์เพลงบัลลาดสองเพลงของนายไม่เหมาะกับงานคอนเสิร์ต เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นจะดีกว่า”
ลู่เฉินยิ้มแต่ไม่พูดอะไร
ความคิดของเขาฉับไวมาก มองออกถึงความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของอีกฝ่าย
บางทีนิสัยของพี่ใหญ่วงจื่อเป่ยเจินคนนี้อาจจะเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมา แต่กลับมีความเย่อหยิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้สีหน้าที่ใจกว้าง การเตือนลู่เฉินอย่างตรงไปตรงมาของเขาไม่ได้คิดเพื่อลู่เฉินอย่างแท้จริง แค่ไม่อยากชนะง่ายเกินไปก็เท่านั้น
หรือควรจะพูดว่าเหยียบย่ำง่ายเกินไป?
กานหล่างพูดกับพี่น่า เฉิงเสี่ยวตงคนนั้นก็มองลู่เฉินครั้งหนึ่งเหมือนมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น
ลู่เฉินหาที่นั่งมุมหนึ่งหลังเวทีอย่างเงียบๆ หยิบกีตาร์ของตัวเองออกมาปรับเสียง
เสียงปรบมือและโห่ร้องดังมาจากด้านนอก การแสดงของวงที่อยู่ด้านหน้ากำลังจะสิ้นสุดลง
ทีมงานหน้าเวทีเดินเข้ามา บอกให้วงเฟยตู้เตรียมตัวขึ้นเวที
เฉิงเสี่ยวตงกระโดดขึ้นมาทันที แล้วกระโดดอยู่กับที่สองครั้ง เสียงเครื่องประดับส่องประกายดังก๊องแก๊งทั่วตัว
“พี่น้อง พวกเราไปกันเถอะ!”
ก่อนจะออกไป เขามองลู่เฉินอีกครั้งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการท้าทาย
การปรากฏตัวของวงเฟยตู้ดึงดูดความสนใจของคนที่อยู่ในงานไม่น้อย
วัยรุ่นทั้งผู้ชายและผู้หญิงสิบกว่าคนต่างก็ชูป้ายเรืองแสงที่เขียนคำว่า ‘เฟยตู้’ กับ ‘เฉิงเสี่ยวตง’ ทั้งกระโดดและร้องตะโกนอยู่ในกลุ่มผู้คน พวกเขาพยายามตะโกนเสียงสูงเรียกชื่อของอีกฝ่าย ดูเหมือนตื่นเต้นเกือบจนจะร้องไห้ออกมา แล้ว
เฉิงเสี่ยวตงใช้มือขวากอดกีตาร์ ยกมือซ้ายโบกไปทางกลุ่มแฟนคลับที่ถือป้ายใหญ่ พูดว่า “สวัสดีตอนเย็นครับทุกคน ดีใจมากที่ได้มาร่วมแสดงในงานไลท์บลูคาร์นิวัลออฟไนท์ ผมชื่อเฉิงเสี่ยวตงแห่งวงเฟยตู้ครับ!”
“เฉิงเฉิงๆๆ!”
แฟนคลับผู้หญิงมากมายต่างร้องกรี๊ดเสียงดัง พยายามโบกแท่งเรืองแสงที่อยู่ในมือสุดฤทธิ์
“ดูเหมือนวงเฟยตู้จะได้รับการต้อนรับมาก”
โซนวีไอพีชั้นบนของบาร์บลูโลตัส ต่งอวี่ถามซูชิงเหมยที่นั่งข้างตัวเองเบาๆ “เธอไม่คิดอยากจะดึงพวกเขามาบ้างเหรอ”
บริษัทชิงอวี่มีเดียก่อตั้งมาไม่นาน งานคัดเลือกศิลปินจึงมีซูชิงเหมยที่ทำมาตลอด
ซูชิงเหมยพูดอย่างโมโห “วงเฟยตู้ถูกบริษัทอื่นคว้าตัวไปแล้ว อีกฝ่ายให้ข้อเสนอดีกว่าพวกเราไม่น้อย ค่าตอบ แทนสูงเกินไปฉันเลยยอมแพ้”
ต่งอวี่พยักหน้าแสดงว่าเข้าใจ
เธอกำหนดแนวทางในการพัฒนาบริษัทชิงอวี่มีเดียให้อยู่ในรูปแบบมั่นคงและยาวนาน ไม่ขอให้เฟื่องฟูขึ้นมาชั่วพริบตา แต่สร้างรากฐานที่มั่นคงอย่างช้าๆ หลังจากสั่งสมประสบการณ์และพลังมากพอแล้วก็ค่อยระเบิดตู้มออกมา
ดังนั้นตอนแรกเริ่ม พวกเธอจึงไม่จ่ายราคาที่สูงเกินไปในการเซ็นสัญญากับเด็กใหม่
ตำแหน่งซ้ายขวาของซูชิงเหมยกับต่งอวี่มีคนนั่งจำนวนไม่น้อย ฉางเหว่ยกับเฉินเจี้ยนหาวสองคนก็อยู่ด้วย ส่วนคนอื่นคือบุคคลที่มีชื่อเสียงในวงการ อย่างเช่นผู้บริการระดับสูงของบริษัทบันเทิง บรรณาธิการเว็บไซต์เพลง นักแต่งเพลงรวมทั้งนักวิจารณ์เพลงมืออาชีพเป็นต้น บรรยากาศการร่วมงานดูยิ่งใหญ่มาก
ฉางเหว่ยหันมายิ้มพูดกับเฉินเจี้ยนหาว “เหล่าเฉิน วงเฟยตู้ร้องจบ ก็ถึงตาเสี่ยวลู่เด็กของนายแล้วนะ”
เฉินเจี้ยนหาวยิ้มแห้งๆ “พี่ฉาง ใครเป็นคนจัดลำดับการแสดงในครั้งนี้ครับ”
เฉินเจี้ยนหาวก็เป็นคนมีประสบการณ์มาก มีหรือจะมองไม่ออกถึงความผิดปกติในการจัดลำดับการแสดง เพียงแต่อดทนไม่พูดก่อนก็เท่านั้น ตอนนี้ในเมื่อฉางเหว่ยพูดขึ้นมา เขาจึงถือโอกาสนี้ถามให้รู้เรื่อง
เขาเชื่อว่าฉางเหว่ยไม่ใช่คนที่ทำเรื่องแบบนี้
ฉางเหว่ยหัวเราะฮ่าๆ แล้วพูดว่า “เรื่องนี้เหรอ ต้องถามครอบครัวของนายแล้ว ฉันก้าวก่ายไม่ได้”
ถึงแม้ในใจจะเดาออกนานแล้ว แต่ตอนนี้ได้รับคำตอบที่แน่นอน เฉินเจี้ยนหาวจึงทำตัวไม่ถูก
ซูชิงเหมยเป็นน้องสาวลูกพี่ลูกน้องของเขา จะไม่ใช่คนในครอบครัวได้อย่างไร
ฉางเหว่ยเข้าใจอารมณ์ของเขาเป็นอย่างดี จึงเป็นฝ่ายพูดปลอบใจว่า “จริงๆ ก็เรื่องเล็ก เป็นวัยรุ่นได้ฝึกประสบการณ์เยอะๆ ก็ดีนะ”
เฉินเจี้ยนหาวหมดซึ่งคำจะพูด
บนเวที ณ ตอนนี้ วงเฟยตู้เพิ่งจะร้องเพลงที่มีชื่อเสียงมากจบไปหนึ่งเพลง
เฉิงเสี่ยวตงร้องเพลงและเล่นเพลงอย่างเต็มที่ เขาสามารถกระตุ้นอารมณ์ของบรรดาผู้ชมที่อยู่ในงานได้อย่างง่าย ดาย ทำให้ได้รับเสียงโห่ร้องเหมือนลูกคลื่นมาเป็นพักๆ เห็นได้ชัดถึงความสามารถและพรสวรรค์ที่ตัวเองได้ครอบครอง
นักร้องนำของวงสะบัดผมไปมา ชูกีตาร์ที่อยู่ในมือให้สูงขึ้น แล้วพูดเสียงดังว่า “เพลงต่อไปนี้ขอมอบให้กับเพื่อนๆ ทุกคนครับ ชื่อของมันคือก้าวข้าม พวกเรามาก้าวข้ามตัวเองไปด้วยกันดีกว่า!”
คำพูดของเขาเพิ่งสิ้นสุดลง เสียงโห่ร้องที่อยู่ด้านล่างเวทีก็พลันดังขึ้นหลายสิบเดซิเบล!
“เฉิงเฉิง!”
แฟนคลับผู้หญิงสองสามคนพยายามเบียดกลุ่มผู้คนออกมา อยากจะพุ่งขึ้นไปบนเวที ผลสรุปคือถูกยามหน้าเวทีห้ามไว้
เฉิงเสี่ยวตงวางกีตาร์ไฟฟ้าลง ก้มหน้ายกขาและโน้มตัวลง นิ้วมือวางอยู่บนสายกีตาร์ ดีดขึ้นมากะทันหัน
จากนั้นการบรรเลงโหมโรงอย่างรุนแรงก็ดังขึ้น!
ก้าวข้าม!
ฉินฮั่นหยางกับพี่น่าที่นั่งอยู่ด้านหลังเวทีการแสดงต่างมองหน้ากัน เห็นความตกใจในสายตาของกันและกัน
เพลง ‘ก้าวข้าม’ เป็นเพลงร็อกคลาสสิคเพลงหนึ่ง เคยดังมากในยุค 90 แต่ความยากในการร้องสูงมาก โดยเฉพาะท่อนเสียงสูงที่เคยทำให้นักร้องซึ่งนำมาเรียบเรียงใหม่ร้องจนขาดลมหายใจ หากไม่ลดเสียงลงมาก็จะร้องต่อไปไม่ไหว
เฉิงเสี่ยวตงกลับกล้าท้าทายเพลง ‘ก้าวข้าม’ ในงานแสดง ถือว่ามีความมั่นใจอย่างไม่ต้องสงสัย
ทั้งสองคนรู้สึกเป็นห่วงลู่เฉินไม่หยุด
คู่แข่งของเขาแข็งแกร่งมากจริงๆ!
....................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 38 ไม่ยอมแพ้!
“ก้าวข้ามแสง!”
“ก้าวข้ามไฟ!”
“ก้าวข้ามทุกอย่าง!”
เสียงเพลงของเฉิงเสี่ยวตงกับดนตรีบรรเลงที่กระตุ้นอารมณ์ กระทบแก้วหูของทุกคนอย่างรุนแรงต่อเนื่อง
เสียงของเขาสูงปรี๊ด มีพลังทะลุทะลวงไปบนท้องฟ้า ทำให้การขับร้องเพลงร็อกคลาสสิค ‘ก้าวข้าม’ มีกลิ่นอายที่แตกต่างไป โดยเฉพาะท่อนที่ร้องเสียงสูง ไม่ว่าจะเป็นการเปลี่ยนลมหายใจหรือการจัดจังหวะ นักร้องนำวงเฟยตู้คนนี้ก็สามารถควบคุมได้สบายมาก
ถ้าหากไม่ได้ยินกับหูตัวเอง ไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง คงยากที่จะเชื่อว่าร่างกายที่เล็กๆ แค่นี้ กลับมี ‘เสียงทองคำ’ ที่ทรงพลังขนาดนี้ การแสดงของเฉิงเสี่ยวตงคือพรสวรรค์อย่างไม่ต้องสงสัย
ผู้ชมมากมายนับสองพันคนอารมณ์พลุ่งพล่านไปกับเสียงเพลงของเขา ไม่ว่าจะมีแท่งเรืองแสงที่อยู่ในมือหรือไม่ ทุกคนต่างก็โบกสะบัดมือทั้งสองข้าง กระโดดไปตามจังหวะเพลง อย่างมีความสุข!
เมื่อฟังจบไปสองท่อนแรกแล้ว คนที่เข้าใจดนตรีก็จะรู้ดี เฉิงเสี่ยวตงเลือกเพลงร็อกเพลงนี้ใช่ว่าจะไม่มีสาเหตุ เขาน่าจะเชิญยอดฝีมือมาทำการเรียบเรียงเพลง ‘ก้าวข้าม’ ใหม่ เพื่อให้เพลงเหมาะสมกับเส้นเสียงและความต้องการพลังในการร้องเพลงของตัวเอง เท่ากับเป็นการเดินทางลัด
ทว่าทางลัดแบบนี้ก็เป็นความฉลาดและเอาใจคนได้มาก สามารถมองออกถึงการตอบสนองของผู้ชมที่อยู่ในงาน
เห็นได้ชัดว่าวงเฟยตู้เป็นวงที่มีความคิดและความสามารถ ความสามารถของเฉิงเสี่ยวตงทำให้ทุกคนต้องทึ่ง
พวกเขามีชื่อเสียงโด่งดังในวงการล้วนมีสาเหตุ!
แต่การแสดงความสามารถของวงเฟยตู้ที่ยิ่งแข็งแกร่งนั้น ทำให้ลู่เฉินที่ต้องขึ้นเวทีเป็นคนต่อไปยิ่งกดดันมากอย่างไม่ต้องสงสัย!
ตรงจุดนี้ มีคนที่อยู่ในงานจำนวนไม่น้อยต่างก็เข้าใจเป็นอย่างดี
อย่างเช่นซูชิงเหมยที่อยู่ชั้นบนโซนวีไอพีของบาร์บลูโลตัส นัยน์ตาของเธอฉายแววสะใจออกมาแวบหนึ่ง
ฉินฮั่นหยางกับพี่น่าที่อยู่หลังเวทีต่างก็เงียบ และคนหลังก็แอบเป็นห่วงลู่เฉินที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องมาตลอด กลัวว่าหลังจากลู่เฉินขึ้นเวทีไปแล้วจะไม่สามารถปรับตัวกับบรรยากาศครึกครื้นที่เกิดขึ้นจากวงเฟยตู้และเฉิงเสี่ยวตง จนสูญเสียมาตรฐานที่ควรจะมี ถูกทุกคนเหยียบลงไปในที่สุด
เหตุการณ์เดียวกัน เคยเกิดขึ้นในงานเทศกาลดนตรีคาร์นิวัลหลายครั้งแล้ว
การแข่งขันระหว่างนักร้องกับนักร้อง วงดนตรีกับวงดนตรี ไม่เคยมีความปรานี!
แต่กานหล่างที่นั่งนิ่งๆ อยู่หลังเวทีเหมือนกันกลับทำสีหน้าผ่อนคลาย
เขาเป็นตัวแทนของวงจื่อเป่ยเจิน หลังจากที่ลู่เฉินขึ้นเวทีไปแล้ว อย่างแรกคือหลบการปะทะกับวงเฟยตู้ก่อน และข้างหน้าก็ยังมีผ้าปูเตียงของลู่เฉินอีก ทั้งคนเวลาและสถานที่ครบองค์ประกอบทั้งสามประการ จึงไม่มีเหตุผลที่จะไม่ถูกคนกดทับลงไป
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ กานหล่างยังมีทีเด็ด
วงเฟยตู้ร้องเพลง ‘ก้าวข้าม’ ได้อย่างสนุกและมีสีสัน ต่อให้การร้องเพลงของเฉิงเสี่ยวตงจะโดดเด่นแค่ไหน สุด ท้ายก็เป็นเพียงเพลงเก่าเมื่อยี่สิบปีก่อนเท่านั้น เป็นผลงานเพลงคลาสสิคที่ทุกคนคุ้นหู
การร้องและเรียบเรียงเพลงใหม่ดึงดูดความสนใจได้ง่ายอยู่แล้ว แต่ทุกคนจะเคยชินคิดว่าร้องเพลงดีเป็นสิ่งสมควร จึงไม่มีความประทับใจและตื่นเต้นมากนัก แต่กลับเป็นอารมณ์ที่รำลึกถึงความทรงจำมากกว่า
แต่ทีเด็ดของวงจื่อเป่ยเจินคือจ้างนักแต่งเพลงชื่อดังมาแต่งเพลงสองเพลงด้วยเงินจำนวนมากเมื่อสองเดือนก่อน กานหล่างพาสมาชิกของวงฝึกซ้อมเป็นระยะเวลานานด้วยความลำบาก เพื่อเตรียมการแสดงที่น่าตื่นตะลึงในค่ำคื่นนี้
หนึ่งในเพลงนี้บุคคลในวงการก็เคยลองฟังมาแล้ว คิดว่ามีสิทธิ์ที่จะได้รับการจัดอันเพลงฮิตติดชาร์ตหนึ่งร้อยอันดับแรกของปี และเพลงนี้จะเป็นผลงานชิ้นเอกที่วงจื่อเป่ยเจินได้เข้าร่วมเป็นพันธมิตรกับบริษัทชิงอวี่มีเดีย
กานหล่างมั่นใจเป็นอย่างมาก!
เมื่อเทียบกับห้องถ่ายทอดสดลู่เฟยใน ‘จิงอวี๋ทีวี’ มีแฟนคลับมากมายที่อยู่ไม่สุขแล้ว
“แม่งน่าหงุดหงิด ทำไมคนนี้เก่งจัง”
“ก้ามข้ามร้องยากมาก เขาร้องได้เพราะจริงๆ ท่านลู่เฟยของพวกเราโดนกดดันแล้ว”
“ผู้ดำเนินการถ่ายทอดสดหลักอยู่ข้างหลังเวทีเรอะ”
“ใช่ การจัดลำดับประกาศออกมาแล้ว ต่อไปก็คือผู้ดำเนินการถ่ายทอดสดหลักของพวกเราออกมาแสดง!”
“แต่ดูเหมือนจะยากนะ ผู้ดำเนินการถ่ายทอดสดหลักเล่นและร้องเพลงบัลลาด ไม่เหมาะแสดงในงานแบบนี้มั้ง”
“ทำไมพวกเธอแต่ละคนถึงเป็นแบบนี้ พวกเราต้องเชื่อใจท่านลู่เฟยสิ ท่านลู่สู้ๆ!”
“ฉันจำได้ว่าผู้จัดรายการเคยพูดไว้ บอกว่าจะร้องเพลงใหม่ หวังว่าเพลงใหม่จะใช้ได้นะ”
“ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ฉันก็จะสนับสนุนท่านลู่เฟย...”
ยอดความนิยมของคนที่ออนไลน์ในห้องถ่ายทอดสดทะลุถึงหนึ่งแสนคนขึ้นไปแล้ว มีผู้รู้อยู่ในกลุ่มของผู้ชมเหล่านี้ ไม่ช้าพวกเขาก็มองถึงปัญหาที่มีอยู่ และยังพูดความกังวลของตัวเองออกมา
มีบางคนที่ไม่รู้ พอได้รับคำเตือนของพวกเขาจึงเข้าใจทันที ดังนั้นหัวข้อในการสนทนาจึงเบี่ยงเบนไป
เดิมทีเป็นเพราะตื่นเต้นดีใจที่ลู่เฉินได้ขึ้นเวทีแสดง จากนั้นจึงเปลี่ยนเป็นความกังวลอย่างรวดเร็ว ทุกคนไม่ว่าใครก็ไม่อยากเห็นผู้ดำเนินรายการถ่ายทอดสดของตัวเองต้องถูกคนเหยียบย่ำ แม้แต่การตบรางวัลลูกบอลปลาก็หายไป
เมื่อเห็นสถานการณ์เป็นเช่นนี้ หลี่เฟยอวี่ที่เป็นพิธีกรการดำเนินรายการจึงเหงื่อไหลเต็มหน้าผากด้วยความร้อนใจ
แต่ก่อนที่ลู่เฉินจะขึ้นเวที เขาไม่มีวิธีใดที่จะเปลี่ยนแปลงสถานกาณ์ในตอนนี้ได้ จึงได้แต่พยายามให้กำลังใจลู่เฉินไปพลางๆ และขอให้ทุกคนเชื่อใจลู่เฉิน
แต่ผลลัพธ์กลับไม่ค่อยดี
ระบบเตือน: เรียกฉันว่าหลี่ไป๋ (เงินIII) มอบเรือบรรทุกเครื่องบินหนึ่งลำ!
ระบบเตือน: เรียกฉันว่าหลี่ไป๋ (เงินIII) มอบเรือบรรทุกเครื่องบินหนึ่งลำ!
ระบบเตือน: เรียกฉันว่าหลี่ไป๋ (เงินIII) มอบเรือบรรทุกเครื่องบินหนึ่งลำ!
ทันใดนั้นเอง จู่ๆ ระบบก็ปรากฏข้อความสะดุดตาสามข้อความบนหน้าจอติดต่อกัน เรือบรรทุกเครื่องบินปรากฏเรียงกันต่อหน้าของผู้ชมในห้องถ่ายทอดสด ใจป้ำสุดๆ
บรรยากาศที่ซบเซาในห้องถ่ายทอดลู่เฟยถูกบดละเอียดเป็นผุยผงด้วยเรือบรรทุกเครื่องบินภายในพริบตา และมลายหายไป
“ท่านหลี่ไป๋จงเจริญ!”
“อำนาจของคนรวยแหละ!”
จากนั้นพวกที่ชอบประจบเอาใจก็ต่างกรูกันเข้ามาด้วยความเคยชิน พูดจาสรรเสริญต่างๆ นานา ดังนั้นความสนใจของคนส่วนใหญ่จึงถูกเบี่ยงเบน คนจำนวนมากไม่สนใจการแสดงร้องเพลงของวงเฟยตู้อีกต่อไป
เรียกฉันว่าหลี่ไป๋
“ลู่สุดหล่อต้องชนะแน่นอน ขุนศึกตระกูลลู่ไม่มีวันยอมแพ้!”
“ไม่มีวันยอมแพ้!“
แล้วข้อความที่เหมือนกันก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอเต็มไปหมด ถ้าหากใครอยากจะเห็นภาพหน้าจอที่ชัดเจน คงต้องยกเลิกการพิมพ์ข้อความหรือปักหมุดไว้ด้านบน ไม่อย่างนั้นก็คงเจอแต่ภาพขาวโพลน!
ไม่มีวันยอมแพ้!
นี่คือคำขวัญของขุนศึกตระกูลลู่ ทุกวันนี้ขนาดของขุนศึกตระกูลลู่ขยายเพิ่มขึ้นมากกว่าสิบเท่า กลุ่มสมาชิกห้าพันคนเต็มไปนานแล้ว ทั้งยังเปิดกลุ่มใหม่สูงสุดอีกสองกลุ่ม
กองทัพออกรบ แม้แต่หญ้าก็ไม่อาจขึ้น!
หลี่เฟยอวี่พูดด้วยความตื่นเต้นว่า “ผมขอเป็นตัวแทนลู่เฟยขอบคุณเสนาธิการหลี่ไป๋ ขอบคุณสมาชิกลู่เจียจวินทุกคน ผมเองก็เชื่อว่าท่านลู่เฟยของพวกเราจะไม่แพ้คนอื่นแน่นอน ลู่เจียจวินไม่มีวันพ่ายแพ้!”
เขากำหมัดแน่นอย่างอดใจไม่ไหว กวาดสายตามองไปทางเวทีขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหน้า
ต้าเฉิน! นายต้องสู้ๆ นะ
บนเวที เฉิงเสี่ยวตงกำลังใช้เสียงสูงเหมือนปลาโลมาร้องเพลงท่อนหนึ่งเพื่อจบการแสดงของตัวเอง
เสียงส่งท้ายของเฉิงเสี่ยวตงถูกเพิ่มเข้าไปด้วยตัวเองอย่างเห็นได้ชัด เพื่อโชว์เสียงและทักษะ เร่งเร้าอารมณ์ของบรรดาผู้ชมที่อยู่ในงานให้พุ่งสูงสุด!
เสียงสูงยาวยี่สิบวินาทีสิ้นสุดลง เขาสะบัดผมที่มีเหงื่อโชกอีกครั้ง แล้วพูดอย่างเท่ว่า “ขอบคุณทุกคนครับ คืนนี้เป็นของพวกคุณ ขอให้พวกเราสนุกกันเต็มที่ต่อไป!”
“เฮ้!”
เสียงขานรับจำนวนมากของผู้ชม โห่ร้องด้วยความสนุกครึกครื้นสุดๆ
เมื่อเห็นผลลัพธ์ที่แสนจะสมบูรณ์แบบ เฉิงเสี่ยวตงจึงยิ้มอย่างได้ใจ กอดกีตาร์แล้วโค้งคำนับให้ผู้ชมอย่างมีมารยาท จากนั้นจึงหมุนตัวเดินออกจากเวที
“เฉิงเฉิง! เฉิงเฉิง ร้องอีกเพลง!”
แฟนคลับสาวจำนวนไม่น้อยตะโกนร้องกรี๊ด บางคนก็ร้องไห้โฮ ราวกับว่าสูญเสียของรักที่สุดไป
การแสดงของวงเฟยตู้สิ้นสุดลง ก็ถึงตาลู่เฟยขึ้นเวทีแล้ว
พี่น่ากอดเขาอย่างเต็มที่ “สู้ๆ พวกเราสนับสนุนนาย!”
ฉินฮั่นหยางก็ตบไหล่ของเขา “ร้องให้ดีๆ!”
ลู่เฉินพยักหน้า จากนั้นถือกีตาร์ของเขาเดินขึ้นไปที่ด้านหลังเวทีแล้วเหยียบบันไดขึ้นสู่เวที
บังเอิญเฉิงเสี่ยวตงพาสมาชิกวงเฟยตู้เดินลงมาพอดี เด็กหนุ่มแฟชั่นคนนี้จึงเชิดหน้า เหมือนกับราชาที่ได้ชัยชนะ เพิ่งได้รับการกราบไหว้จากประชาชนนับพัน หยิ่งยโสโอหังสุดๆ
เขามองลู่เฉินเดินขึ้นไปบนเวทีเพียงคนเดียว ยิ้มมุมปากด้วยความจองหอง และยืนอยู่อย่างนั้นไม่ขยับ
ลู่เฉินเดินขึ้นบันไดไปสองขั้น ต่างกับเฉิงเสี่ยวตงอยู่สองขั้น แต่ก็สามารถสบตากับอีกฝ่ายในระดับเดียวกันได้
เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาที่ท้าทายของเฉิงเสี่ยวตง ลู่เฉินจึงพยักหน้าให้เขาแล้วพูดว่า “ร้องได้ดี!”
เฉิงเสี่ยวตงเบะปากอย่างไม่สนใจ ไม่มีทีท่าจะหลีกทางให้สักนิด
ลู่เฉินยิ้มเรียบๆ หันข้างเบียดตัวไปทางซ้ายของเฉิงเสี่ยวตง ไม่ปะทะกับอีกฝ่าย
ลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้ ทำอะไรลู่เฉินไม่ได้หรอก!
ตอนที่เดินขึ้นไปบนเวที เขาได้ยินเสียงหัวเราะเยาะของสมาชิกวงเฟยตู้ดังมาจากด้านหลังตัวเอง
ลู่เฉินทำสีหน้าเหมือนเดิม ก้าวเดินอย่างมั่นคง เดินไปอยู่ตรงหน้าไมค์
จากนั้นก็เผชิญหน้ากับผู้ชมที่มากกว่าสองพันคน!
....................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 39 ในฤดูใบไม้ผลิ
ลู่เฉินไม่เคยคิดมาก่อน
ว่าวันหนึ่ง เขาจะได้มายืนในสถานที่แบบนี้ และร้องเพลงให้ผู้ชมจำนวนมากฟัง
สปอร์ตไลท์แสงสว่างจ้าตาส่องมาที่ตัว หัวใจของลู่เฉินกลับสงบอย่างน่าประหลาด
แต่ที่ไม่สงบก็คือบรรดาแฟนคลับมากกว่าหนึ่งแสนห้าหมื่นคนที่อยู่ในห้องถ่ายทอดสดลู่เฟยของ ‘จิงอวี๋ทีวี’!
“ท่านลู่เฟยขึ้นเวทีแล้ว!”
“ฉันเห็นแล้ว!”
“ฉันตื่นเต้นจังๆๆๆๆ!”
“ผู้ดำเนินรายการหลักสู้ๆ พวกเราสนับสนุนคุณ สนับสนุนตลอดไป!”
“ผู้ดำเนินรายการหลักสุดเจ๋ง...”
ส่วนหลี่เฟยอวี่พิธีกรหน้างาน กลับไม่ดูหน้าจอเลยด้วยซ้ำ
เขายกตัวขึ้นมา จ้องสายตาไปด้านหน้าเวที เบิกตาโตกว่าปกติ กำหมัดขวาแล้วอุดปากของตัวเองเอาไว้ เหมือนจะมีอะไรพุ่งออกมา มีเพียงการทำแบบนี้ถึงจะควบคุมอารมณ์ได้
ตื่นเต้น ตื่นเต้นสุดๆ ราวกับว่า ณ ตอนนี้ ตัวเขาเองที่ยืนอยู่ตรงนั้น!
ตำแหน่งที่หลี่เฟยอวี่อยู่สูงขึ้นไปสามเมตรห้าสิบเซนติเมตร ชั้นบนสุดของโซนวีไอพี เหล่าคนในวงการต่างก็พูดคุยถึงการแสดงที่เพิ่งจบไปของวงเฟยตู้ พวกเขาชื่นชมและยอมรับการแสดงของเฉิงเสี่ยวตง คำวิจารณ์คือเป็นวงและนักร้องที่ดีที่สุด ณ ตอนนี้
ซูชิงเหมยกลับไม่สนใจ เธอดึงมือของต่งอวี่แล้วพูดว่า “หมอนั่นขึ้นเวทีแล้ว พี่รอดูอะไรสนุกๆ ก็แล้วกัน!”
เธอยิ้มมุมปาก ยิ้มสวยแพรวพราว เหมือนกับจิ้งจอกที่เล็งลูกไก่ตัวน้อยไว้
ต่งอวี่จนปัญญาจริงๆ
“เธอไหวไหมเนี่ย ต่อให้เขาร้องไม่ดี แล้วเธอจะได้อะไร ระบายอารมณ์เรอะ”
“พี่อวี่ คนอย่างฉันดูต่ำขนาดนั้นเลยเหรอ”
ซูชิงเหมยพูดอย่างเย่อหยิ่ง “ฉันโจมตีเขา เพื่ออยากให้เขารู้จักฐานะที่แท้จริงของตัวเอง จากนั้นฉันก็จะให้เขาเซ็นสัญญาแล้วจัดการฝึกให้เป็นอย่างดี เพราะมีแต่คนที่ผ่านการล้มเหลวมาเท่านั้นถึงจะรู้จักคุณค่า!”
ตงอวี่หมดคำพูด
แท้จริงแล้วซูชิงเหมยยังอยากพูดว่า สิ่งที่เธอเตรียมให้ลู่เฉินไม่ใช่แค่เพียงการขึ้นแสดงเรียกน้ำย่อยแบบนี้เท่านั้น
อาหารมื้อหลักยังอยู่ข้างหลัง!
การแสดงของงานเงียบลงอย่างรวดเร็ว ความสนุกครื้นเครงจากวงเฟยตู้และเฉิงเสี่ยวตงที่มีอยู่พลันหมดลงทันที ผู้ชมกว่าสองพันคนมองลู่เฉินถือกีตาร์ขึ้นมาบนเวที บ้างก็ประหลาดใจบ้างก็สงสัย บ้างก็งงหรือไม่ก็หงุดหงิด
ผู้ที่ออกมาแสดงก่อนหน้าลู่เฉินล้วนมากันเป็นทีม ถ้าไม่ใช่วงดนตรีที่สมบูรณ์ ก็จะเป็นนักร้องที่มีวงดนตรีเล่น  ประกอบ แต่ไม่มีใครที่เดินถือกีตาร์ไม้ขึ้นมาบนเวทีเหมือนกับเขา
หรือว่าลู่เฉินจะเตรียมร้องเพลงรักหรือไม่ก็เพลงบัลลาด
เพลงที่นุ่มนวลไม่มีแรงแบบนี้ เหมาะสมกับบรรยากาศในงานนี้?
ต้องใช้ความกล้ามากเท่าไรเขาถึงกล้ามายืนต่อหน้าทุกคนแบบนี้
ผู้ชมมากมายรู้สึกว่าอารมณ์ของตัวเองถูกทำเสียบรรยากาศแล้ว จึงไม่ค่อยพอใจ กระทั่งมีเสียงโห่ร้องปรากฏอยู่ในกลุ่มผู้คน
ถึงแม้ผู้ชมจำนวนมากจะยังมีมารยาทอยู่ก็ตาม อย่างน้อยก่อนที่ลู่เฉินจะร้องเพลงพวกเขาก็ไม่โวยวาย แต่เสียงร้องโห่ที่ออกมาจากคนสามสี่คน ฟังดูแล้วก็แสลงหูเป็นพิเศษ
ความกดดันขนาดมหึมาที่มองไม่เห็นส่งมาถึงคนที่ยืนอยู่บนเวที!
ลู่เฉินไม่สนใจเสียงโห่ร้อง เขาพูดกับไมค์ว่า “สวัสดีตอนค่ำทุกคนนะครับ ผมลู่เฉินมาจากบาร์เดย์ลิลลี่ ผมขอมอบผลงานเพลงที่แต่งใหม่ของผมให้กับทุกคน และผมก็ร้องเพลงนี้ในที่สาธารณะเป็นครั้งแรกครับ”
“ชื่อเพลงคือ ในฤดูใบไม้ผลิ!”
เพลงที่แต่งใหม่ ร้องเป็นครั้งแรก ในฤดูใบไม้ผลิ?
ผู้ชมที่อยู่ในงานได้ยินแล้วก็งงเล็กน้อย รู้สึกว่าปริมาณข้อมูลน้อยเกินไป
ลู่เฉินไม่ได้อธิบายอีก และดีดกีตาร์บรรเลงทันที
วินาทีที่สายกีตาร์ขยับ สายตาของเขามองไปที่พื้นที่ว่างเปล่า ราวกับมีเปลวไฟกระโดดไปมาอยู่ในนัยน์ตาที่ดำสนิท
ความทรงจำนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นมาในหัวของลู่เฉิน นั่นคือความทรงจำของสวี๋ป๋อ
เปลวไฟที่อยู่ในนัยน์ตากลายเป็นเหมือนคนที่ผ่านประสบการณ์การเปลี่ยนแปลงของโลกมาอย่างโชกโชน เสียงเพลงที่ทุ้มแหบดังออกมา!
“ยังจำฤดูใบไม้ผลิเมื่อหลายปีก่อนได้
ฉันในตอนนั้นยังไว้ผมยาว
ยังไม่มีบัตรเอทีเอ็ม ไม่มีเธอ
บ้านที่ไม่มีน้ำร้อนตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
แต่ฉันในตอนแรกนั้นมีความสุขมาก
ถึงแม้จะมีเพียงกีตาร์ไม้เก่าๆ ตัวเดียว
บนถนน ใต้สะพาน ในทุ่งนา
ก็ยังร้องเพลงที่ไม่มีใครสนใจ!
...”
ท่วงทำนองดนตรีในตอนแรกผ่อนคลายมาก กำลังเล่าเรื่องราวในอดีตให้กับผู้คนอย่างน่าฟัง แฝงความรู้สึกของผู้ที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนและคิดถึงช่วงเวลาที่ไม่เคยลืมตลอดชีวิต
ตอนที่ทุกคนคิดว่ามันเป็นเพลงบัลลาดที่ชวนให้คิดถึงเรื่องในอดีตนั้น จู่ๆ จังหวะดนตรีของเพลงก็เปลี่ยนเป็นเร็วขึ้นมาทันที เสียงกีตาร์บรรเลงดังกังวาน!
“หากมีวันหนึ่ง ฉันแก่ไร้ที่พึ่ง
โปรดทิ้งฉันไว้ ในช่วงเวลานั้น!
หากมีวันหนึ่ง ฉันตายไปอย่างสงบ
โปรดทิ้งฉันไว้ ในฤดูใบไม้ผลินี้!”
...”
ทันใดนั้นเสียงคำรามที่แสนเจ็บปวดหัวใจ เกิดอารมณ์รุนแรงขึ้นสุดขีด เหมือนกับปืนใหญ่ที่ยิงออกไปในสนามรบ ด้วยพลังเร็วดุจสายฟ้าจนแทบอุดหูไม่ทันและโจมตีเข้าไปในหัวใจของทุกคน ทำให้พวกเขาตัวสั่นจนชาหนังศีรษะ!
ได้สัมผัสไปถึงจิตวิญญาณอย่างแท้จริง!
แต่ตอนนี้เสียงเพลงก็กลับไปยังท่วงทำนองดนตรีก่อนหน้าอีกครั้ง
“ยังจำฤดูใบไม้ผลิที่เงียบเหงาเหล่านั้นได้
ฉันในตอนนั้นยังไม่มีหนวดเครา
ไม่มีวันวาเลนไทน์ ไม่มีของขวัญ
ไม่มีองค์หญิงน้อยแสนน่ารักของฉัน
แต่ฉันรู้สึกว่าทุกอย่างก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น
ถึงแม้ฉันจะมีเพียงจินตนาการของความรัก
ในยามเช้า ในยามค่ำ ท่ามกลางสายลม
ก็ยังร้องเพลงที่ไม่มีใครสนใจ!
...”
บรรดาผู้คนที่ถูกโจมตีอย่างไม่ทันตั้งตัวได้สติในที่สุด แล้วจึงเริ่มตื่นเต้นคึกคักขึ้นมา
ทุกคนที่อยู่ในงานล้วนได้ฟังเพลงนี้เป็นครั้งแรก ตามหลักแล้วเพลงใหม่ยากมากที่จะได้รับการตอบรับอารมณ์ของผู้ฟัง มีเพลงจำนวนมากที่ต้องฟังซ้ำหลายรอบถึงจะฟังเข้าใจความหมายที่แท้จริง
แต่เพลง ‘ในฤดูใบไม้ผลิ’ ไม่เป็นเช่นนั้น ไม่ว่าจะเป็นท่วงทำนองดนตรีหรือเนื้อเพลงของมันก็ไม่ซับซ้อน ไม่มีจุดไหนที่ฟังเข้าใจยากเลยสักนิด และมันยังแฝงไปด้วยความรู้สึกที่เร่าร้อน คนที่ผ่านโลกมามาก และความคิดถึง ซึ่งไพเราะกินใจเช่นนี้ ทำให้ใครยากที่จะต้านทาน!
ทุกคนฟังเข้าใจ เข้าใจแล้ว และไพเราะน่าฟังจนไม่อาจคัดค้าน
ทุกคนรู้สึกประทับใจ ไม่ใช่เพราะความรู้สึกเศร้าที่แฝงอยู่ในเนื้อเพลง แต่เป็นความสิ้นหวังของจิตวิญญาณ ความสับสนของความรู้สึกแบบนั้น หลังจากที่ได้รับและเหมือนจะสูญเสียไป มันคือความรู้สึกล้มเหลวในอดีตที่ไม่อาจหวนคืนกลับมาได้
ฟัง
“บางทีอาจจะมีสักวัน ฉันแก่ไร้ที่พึ่ง
โปรดทิ้งฉันไว้ ในช่วงเวลานั้น!
ถ้าหากมีวันหนึ่ง ฉันตายไปอย่างสงบ
โปรดทิ้งฉันไว้ ในฤดูใบไม้ผลินี้
ในฤดูใบไม้ผลิ~”
ความเงียบสงบปกคลุมทั้งงาน มีเพียงเสียงบรรเลงของกีตาร์กับเสียงร้องเพลงของลู่เฉินสะท้อนไปมา เสียงโห่ร้องที่แสลงหูเหล่านั้นหายไปนานแล้ว ทำให้คนคิดแล้วก็รู้สึกอยากหัวเราะและสงสาร
เพลงนี้มีพลังโจมตีสูง ไม่ใช่แค่ผู้ชมมากกว่าสองพันคน แต่บรรดานักร้องที่อยู่หลังเวทีแสดงเหมือนกับลู่เฉินก็เป็นเช่นกัน
พวกเขามาจากทั่วทุกสารทิศ คนมากมายยอมเป็นคนหลงกรุงอยู่ในเมืองหลวงเพื่อตามหาอุดมการณ์ทางดนตรี พวกเขาอยากจะมีชื่อเสียง อยากถูกคนชื่นชม อยากเป็นที่จับตามองของทุกคน
ทว่าความจริงมักโหดร้าย เมื่ออุดมการณ์ถูกความต้องการในการดำรงชีวิตมาแทนที่ ความเป็นหนุ่มสาวหมดไปไม่ได้อะไร พวกเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความด้านชาอย่างช้าๆ ไม่เชื่อมั่นและไม่มีความตั้งใจในตอนแรก นอกจากนี้ยังคิดว่าเป็นเรื่องปกติ
จนกระทั่งตอนนี้ เมื่อได้ยินเพลง ‘ในฤดูใบไม้ผลิ’ ของลู่เฉิน แผลเป็นลึกสุดที่ซ่อนอยู่ในหัวใจของพวกเขาถูกแกะออก เลือดไหลอาบออกมาทีละชั้นๆ ตระหนักถึงความเจ็บปวดที่ไม่อาจใช้คำพูดได้
เพลงแบบนี้ถูกลู่เฉินร้องออกมาได้อย่างไร!!
เขายังหนุ่มขนาดนี้ เขาเป็นรุ่นน้องคนใหม่ เขา...
ประตูของหลังเวทีแสดง ฉินฮั่นหยางกับพี่น่ายืนเคียงข้างกัน คนแรกหน้าแดงก่ำมาก ร่างกายสั่นเล็กน้อย และนัยน์ตาของคนหลังก็เต็มไปด้วยน้ำตาเป็นประกาย พลางใช้ฟันกัดริมฝีปากแน่น
ภายใน คนของวงจื่อเป่ยเจินเงียบไม่พูดอะไร กานหล่างนั่งเหม่อเหมือนถูกเวทมนตร์เสกให้กลายเป็นก้อนหิน
เขารู้สึกว่าตัวเองน่าเศร้ามาก
เฉิงเสี่ยวตงหยุดเดินในช่องทางเดินของทีมงาน สีหน้าดูไม่ได้เป็นอย่างมาก
ชั้นล่างสุดของบาร์บลูโลตัส ไม่ว่านักร้องกับพวกสมาชิกวงดนตรีที่ขึ้นแสดงแล้วหรือกำลังรอขึ้นแสดง ต่างก็กรูกันมาที่หน้าต่างยาวจรดพื้นโดยอัตโนมัติ มองไปทางเวทีที่มีกระจกกั้น ราวกับเป็นการจาริกแสวงบุญ!
เพราะพวกเขารู้ว่า พวกเขากำลังเป็นพยานในการกำเนิดของเพลงคลาสสิค!
โซนวีไอพีชั้นกลางและชั้นบนยิ่งไม่มีใครพูด
เวลานี้ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมากมาย แค่ฟังก็พอแล้ว
“ถ้าหากมีวันหนึ่ง ฉันตายไปอย่างสงบ โปรดทิ้งฉันไว้ในฤดูใบไม้ผลิ ในฤดูใบไม้ผลิ~”
“จ้องมองฤดูใบไม้ผลิที่แสนโรแมนติกในยามนี้ ยังคงมีความอบอุ่นเหมือนตอนนั้น...”
เสียงร้องเพลงค่อยๆ จางหายไป แต่ความรู้สึกยังคงอยู่ ราวกับว่าฤดูใบไม้ผลิไม่เคยจากไปไหนเลย
....................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 40 เอาอีก!
สถานที่จัดงานที่มีคนเกินกว่าสองพันคนต่างเงียบมาก
เงียบจนใครไออยู่ตรงมุมก็สามารถได้ยินกันถ้วนหน้า
ทว่าอารมณ์ที่ไม่อาจใช้อธิบายได้ทำให้เกิดการปลุกใจท่ามกลางกลุ่มผู้คน!
ลู่เฉินวางกีตาร์ลง ความรู้สึกของคนที่ผ่านโลกมามากในดวงตาของเขาเหมือนน้ำลง กลับสู่ความสว่างเหมือนเดิม
แล้วก็พูดอย่างสั้นๆ และง่าย ๆ ว่า
“ขอบคุณครับ!”
เสียงปรบมือดังขึ้นทันที ตอนแรกก็เป็นเสียงปรบมือแปะๆ สองสามที ไม่ช้าดูเหมือนผู้คนถูกปลุกให้ตกใจตื่น แล้วจึงปรบมือตามอย่างแรง
พวกเขาจ้องมองลู่เฉินพลางปรบมือ จากกระจายก็กลายเป็นหนาแน่น จากที่วุ่นวายก็กลายเป็นระเบียบ ต่อกันไปเรื่อยๆ!
“เอาอีก!”
ไม่รู้ว่าเป็นใครที่ร้องตะโกนอยู่ในกลุ่มผู้คน จากนั้นทุกคนที่อยู่โดยรอบก็เป็นไปด้วย
“เอาอีก!” “เอาอีก!” “เอาอีก!”
มือสองข้างจำนวนนับพันชูขึ้นมา เสียงกรี๊ดกร๊าดแผดเสียงนับไม่ถ้วน เกิดคลื่นเสียงขนาดใหญ่ขึ้นมาอย่างกะทันหัน
แม้แต่คนที่เงียบมากๆ อยู่ในนี้ก็ยังรู้สึกตัวสั่นหนังศีรษะชาไปด้วย ตื่นเต้นจนไม่อาจควบคุมเลือดที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในร่างกายของตัวเองได้ อดใจไม่ไหวอยากขอมีส่วนร่วมร้อง ‘เอาอีก’! ด้วยคน
ภาพแบบนี้ โดยทั่วไปแล้วมักจะเกิดขึ้นในงานดนตรีขนาดใหญ่ หลังจากอารมณ์ของผู้ชมที่อยู่ในงานทะยานขึ้นไปสูงแล้วจะปรากฏคำว่า ‘เอาอีก’ ขึ้นมา ในขณะเดียวกันก็มีความหมายว่าอยากให้นักร้อง ร้องอีกหนึ่งรอบหรือไม่ก็ร้องอีกหนึ่งเพลง
ต้นกำเนิดของมันมาจาก เพลง ‘GO’ ที่เป็นเพลงร็อกคลาสสิคร้องโดยวงบลูเบิร์ดซึ่งมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันดีในประเทศสหรัฐอเมริกา ตอนที่บรรดาแฟนคลับที่อยู่ในงานได้ฟังเพลงนี้ จะชอบตะโกนคำว่า ‘GO’ ไปตามจังหวะเสียงสูงของดนตรี ทำให้ร้องเพลงจบแล้วก็ยังไม่หยุด จนกระทั่งวงบลูเบิร์ดต้องยอมร้องเพลงอีกรอบตามความต้องการของพวกเขา
ดังนั้นจึงเกิดกระแสมาที่ประเทศจีน แฟนเพลงภายในประเทศจึงเปลี่ยนจากคำว่า ‘GO’ เป็นคำว่า ‘เอาอีก’ เพื่อให้เหมาะสมกับตัวเอง ความหมายเหมือนกัน แต่เสียงกลับทรงพลังมากกว่า!
เอาอีกๆๆ! ให้คุณร้องจนสะเทือนไปถึงท้องฟ้า!
เหล่านักร้องที่มาร่วมงานบลูไลท์มิวสิคออฟไนท์ก็กำลังฟังอยู่เหมือนกัน นอกจากความอิจฉาแล้วก็ไม่สามารถ แสดงความรู้สึกริษยาอะไรทำนองนั้นออกมาได้ เพราะพวกเขาเข้าใจความหมายของคำว่า ‘เอาอีก’ ได้เป็นอย่างดี
ยกเว้นแฟนคลับจำนวนน้อยที่เป็นบุคคลที่หลงใหลในดนตรีอย่างแท้จริง ถ้าอยากได้รับการยอมรับจากพวกเขาถือเป็นเรื่องที่ยากมาก ในอดีตที่ผ่านมาก็มีจำนวนที่น้อยมากจริงๆ
เมื่อเทียบกันแล้ว บรรยากาศครึกครื้นที่มาจากวงเฟยตู้กับเฉิงเสี่ยวตงก่อนหน้านี้ ถือว่าไม่ได้เก่งอะไร!
นอกจากนี้พวกเขาก็อยากให้ลู่เฉินร้องอีกหนึ่งรอบ เพลง ‘ในฤดูใบไม้ผลิ’ นี้ถูกใจจิตวิญญาณของพวกเขาจริงๆ
เมื่อครู่ยังฟังไม่หนำใจเลย!
คำว่า ‘เอาอีก’ เกิดเป็นคลื่นเสียงไปทั่วงาน ส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อผู้คนในโซนวีไอพีของบาร์บลูโลตัสเช่นกัน
เหล่าคนในวงการต่างมองหน้ากัน นอกจากความตื่นเต้นแล้วก็ไร้ซึ่งคำพูดใด
ต่งอวี่จ้องมองลู่เฉินที่ยืนอยู่บนเวทีตาไม่กะพริบ ดวงตาสวยราวนกการเวกที่อยู่ภายใต้กรอบแว่นสีดำของเธอเผยสายตาที่แปลกไป เหมือนจะพูดพึมพำกับตัวเอง “เป็นฉากที่สนุกมีสีสันจริงๆ...”
ซูชิงเหมยที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอแทบอยากจะมุดหน้าหนี เมื่อครู่เธอมั่นใจว่าจะทำให้ลู่เฉินหน้าแตก แต่ไม่คิดว่าลู่เฉินกลับทำให้ทุกคนต้องทึ่ง
ในขณะเดียวกันก็ยังเหมือนกับตบหน้าเธออย่างแรงด้วย!
เธออุตส่าห์ใช้เล่ห์กลเล็กๆ น้อยๆ แบบนั้นกับลู่เฉิน ไม่ว่าจะเป็น ‘อาหารเรียกน้ำย่อย’ หรือว่า ‘อาหารมื้อใหญ่อันเลิศรส’ ก็ตาม กลับไม่มีผลใดๆ ทั้งสิ้น ได้แต่กวาดทิ้งลงถังขยะไป
คุณซูจอมหยิ่งและยโส จะทนต่อการโจมตีแบบนี้ได้อย่างไร!
ต่งอวี่ไม่ได้ยั่วเย้าน้องสาวของตัวเองแล้ว เธอหมุนตัวมา พูดกับซูชิงเหมยอย่างจริงจังว่า “สายตาเธอไม่เลวนะ ฉันจะเป็นคนไปคุยเรื่องสัญญากับเขาด้วยตัวเอง!”
ซูชิงเหมยมุดศีรษะไปที่อ้อมอกของอีกฝ่ายอย่างแนบแน่น จากนั้นพูดว่า “อืม” ขึ้นมา
ต่งอวี่ยิ้มอย่างสวยงาม
คนที่นั่งโต๊ะเหล้าอยู่ข้างๆ เธอ เถ้าแก่ฉางเหว่ยซึ่งชอบทำสีหน้านิ่งไร้อารมณ์เป็นปกติก็ยังมีสีหน้าตกใจ
เขามองไปที่เฉินเจี้ยนหาวที่ตกตะลึงอ้าปากค้างอยู่ข้างๆ ด้วยสายตาที่เหลือเชื่อ แล้วพูดพึมพำว่า “เหล่าเฉินนะเหล่าเฉิน นายซ่อนได้ลึกมากจริงๆ กล้าฝังระเบิดลูกใหญ่ขนาดนี้ให้ฉัน!”
เทศกาลดนตรีคาร์นิวัลไนท์จัดขึ้นโดยการร่วมมือกันของบริษัทชิงอวี่มีเดียกับบาร์บลูโลตัส ฝ่ายผู้จัดหลักก็คือชิงอวี่มีเดีย ตอนนี้กำลังให้การสนับสนุนวงจื่อเป่ยเจินที่เพิ่งเซ็นสัญญาอยู่ภายใต้สังกัดของตัวเอง
วงจื่อเป่ยเจินกับกานหล่างก็เตรียมตัวอย่างตั้งใจในครั้งนี้ ก่อนหน้านั้นก็ยังทุ่มเงินหนักจ้างนักแต่งเพลงมาทำการเรียบเรียงเพลงใหม่ให้พวกเขาถึงสองเพลง นอกจากนี้ยังได้รับการวิพากษ์วิจารณ์ที่ดีจากคนในวงการ และรอคอยเพียงความตื่นตะลึงในงานเทศกาลดนตรีในค่ำคืนนี้เท่านั้น!
ลู่เฉินมาจากบาร์เดย์ลิลลี่ เดิมทีเป็นเพียงแค่ตัวรองรับและเสริมให้เด่นเท่านั้น เป็นแค่เพียงแท่นรองเท้าของวงจื่อเป่ยเจิน
แต่ใครจะคิดว่าลู่เฉินกลับหยิบผลงานเพลงต้นฉบับที่มีสีสันออกมาเช่นนี้ เกิดความฮือฮาอึกทึกครึกโครมในสถานที่จัดงาน!
ราวกับว่าเทศกาลดนตรีคาร์นิวัลไนท์ครั้งนี้จัดขึ้นมาเพื่อเขาโดยแท้!
ถึงแม้จะไม่มีผลกระทบอะไรกับฉางเหว่ยและบาร์บลูโลตัส ตรงกันข้ามกลับมีข้อดีมากกว่า แต่เขาก็ยังรู้สึกงงอยู่มากเหมือนกัน
คนที่นั่งร่วมโต๊ะเดียวกันกับฉางเหว่ยและเฉินเจี้ยนหาว ยังมีชายวัยกลางคนที่สง่าและสุภาพคนหนึ่ง เขาได้ฟังการพร่ำบ่นของฉางเหว่ยแล้ว จึงส่ายหน้าพูดว่า “เพลงนี้ เพลงนี้...”
ชายวัยกลางคนคนนี้ก็เป็นคนในวงการเหมือนกัน ชื่อของเขาคือเฉินเค่อ เป็นบรรณาธิการนิตยสารและนักวิจารณ์เพลงของ ‘เป่ยจิงป็อบมิวสิค’ มีนามปากกาอื่นว่า ‘นักพเนจรท่องยุทธภพ’ เป็นบุคลลที่มีชื่อเสียงมากในวงการนี้
เฉินเค่อกับฉางเหว่ยมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาก เขามาร่วมงานเทศกาลดนตรีของบาร์บลูโลตัสหลายครั้งแล้ว เพลงใหม่ของวงจื่อเป่ยเจินก็ยังได้รับการยอมรับจากเขา นอกจากนี้ยังให้คำวิจารณ์ที่ไม่เลว
แต่ตอนนี้เขาต้องยอมรับว่า สองเพลงใหม่กับเพลง ‘ในฤดูใบไม้ผลิ’ ไม่อาจเทียบกันได้เลย!
เพียงแต่เฉินเค่อไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี เพราะว่าเพลงแบบนี้เป็นผลงานของคนที่ผ่านโลกมามาก ไม่ควรจะถูกเขียนออกมาจากเด็กอายุยี่สิบต้นๆ
แต่เรื่องจริงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า ลู่เฉินไม่เพียงเขียนเพลง ‘ในฤดูใบไม้ผลิ’ นอกจากนี้ยังร้องเพลงอย่างมีความหมายลึกซึ้งได้อย่างแท้จริง!
ไม่น่าเชื่อจริงๆ!
เขาส่ายหน้าไม่ได้หมายความว่าปฏิเสธ แต่เป็นความรู้สึกที่ถูกล้มล้าง จนเปลี่ยนความคิดแทบไม่ทัน
เขาจึงแบมือยิ้มอย่างขมขื่นและพูดกับฉางเหว่ยว่า
“พี่ฉาง พี่อย่าใส่ร้ายผมสิ ผมไม่รู้เรื่องนะ!”
ทุกคนหัวเราะขึ้นมา น้อยมากที่จะได้เห็นมือฉมังคนนี้ทำท่าออดอ้อนน่ารัก
ในขณะเดียวกัน ห้องถ่ายทอดสดของ ‘จิงอวี๋ทีวี’ บรรยากาศยิ่งคึกคักขึ้นไปอีก!
“สุดยอดๆๆ! เพลงใหม่ของท่านลู่เฟยเยี่ยมจริงๆ!”
“เห็นด้วย ฉันฟังแล้วอยากจะร้องไห้”
“รักผู้จัดรายการหลักของพวกเรา ขอถามทุกคน ใครพอบอกฉันได้บ้างว่าใครคือองค์หญิงน้อยของผู้จัดรายการหลักของพวกเรา ฉันรับรองว่าจะไม่ไปทำร้ายเธอแน่นอน”
“ได้ฟังเพลงแบบนี้ ทั้งชีวิตนี้ของฉันรู้สึกคุ้มค่าแล้ว!”
“อยากฟังอีกสักรอบจัง อยากไปอยู่ที่งานจัง อยากไปๆๆๆ!”
“ฮ่าๆๆๆ เมื่อครู่ใครพูดกันว่าลู่เฟยรู้สึกดดัน หน้าบวมหรือยัง”
“โอเค หน้าของฉันบวมแล้ว แต่ฉันดีใจ!”
“เอาอีกๆๆ!...”
ระบบเตือน: เรียกฉันว่าหลี่ไป๋ (เงินIII) มอบเรือบรรทุกเครื่องบินหนึ่งลำ!
ระบบเตือน: เรียกฉันว่าหลี่ไป๋ (เงินIII) มอบเรือบรรทุกเครื่องบินหนึ่งลำ!
ระบบเตือน: พี่ปลาวาฬ (ทองVI) มอบเรือบรรทุกเครื่องบินหนึ่งลำ!
ระบบเตือน: ใครก็อย่าห้ามฉัน (เงินIX) มอบเรือบรรทุกเครื่องบินหนึ่งลำ!
...
เมื่อเห็นเรือบรรทุกเครื่องบินทีละลำผ่านบนหน้าจอ หลี่เฟยอวี่ก็ยิ้มจนปากเบี้ยว
ตอนนี้การถ่ายทอดสดในค่ำคืนนี้ ได้รับเงินรางวัลจากพวกแฟนคลับ มีมูลค่ารวมของลูกบอลปลาที่มากกว่า 20T ซึ่งเกินเป้าหมาย 5T ที่เขารับปากกับลู่เฉินเอาไว้อย่างสิ้นเชิง!
ไม่เพียงเท่านี้ ความนิยมขณะออนไลน์ในห้องถ่ายทอดสดก็มียอดทะลุเกินหนึ่งแสนห้าหมื่นคนแล้ว มีแนวโน้วที่จะพุ่งสูงขึ้น
เหตุการณ์ที่น่าตื่นตะลึงเช่นนี้ ทำให้เพื่อนนักเรียนพี่เสี่ยวเฟยอยากจะโทรศัพท์หาลู่เฉินในทันที
ร้องอีกสองเพลงสิ!
“เอาอีก!” เอาอีก! “เอาอีก!”
ผู้ชมที่อยู่ในงาน ต่างก็พูดคำว่า ‘เอาอีก’ นานถึงหนึ่งนาทีเต็ม ลู่เฉินที่ได้รับความประทับใจอย่างเต็มเปี่ยมจากพวกเขา ก็สงบสติอารมณ์ได้ในที่สุด เขายิ้มพร้อมกับนัยน์ตาที่เป็นประกาย
จากนั้นจึงพูดกับไมค์ว่า “ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนจากทุกคนครับ...”
เสียงร้องตะโกนสงบลง ทุกคนอยากฟังคำพูดของลู่เฉินอย่างตั้งใจ
ลู่เฉินพูดต่อ “ต่อไป ผมขอมอบผลงานเพลงที่สองของผมให้กับทุกคนครับ”
“เหมือนเดิมครับ ผมเพิ่งร้องในที่สาธารณะเป็นครั้งแรก!”
อะไรนะ เพลงใหม่แต่งเองเพลงที่สอง?
คนมากมายยังคิดว่าตัวเองฟังผิด เผยสีหน้าตกตะลึงออกมา
ท่ามกลางบรรยากาศในตอนนี้ ทุกคนไม่ว่าใครก็คิดว่าลู่เฉินจะทำตามคำขอของพวกเขา ร้องเพลง ‘ในฤดูใบไม้ผลิ’ อีกครั้ง เพื่อให้ทุกคนฟังจนรู้สึกพอใจและหนำใจในที่สุด!
แต่กลับคิดไม่ถึงว่า ลู่เฉินจะหยิบเพลงที่สองออกมา
เขาเก่งเกินไปแล้วหรือเปล่า
....................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 41 ใครก็อย่าคิดแย่ง!
เขาเผชิญหน้ากับสายตาของผู้ชมที่อยู่ข้างล่างเวทีนับพันคน บ้างก็ประหลาดใจ บ้างก็สงสัย บ้างก็จ้องมองเขาด้วยสายตาตกใจ
ลู่เฉินยิ้มอย่างสุขุมเยือกเย็น
เขาพูดว่า “ก่อนจะร้องเพลง ผมขออนุญาตเปลี่ยนกีตาร์ก่อนนะครับ”
มือของลู่เฉินจับไปที่หมอนรองกีตาร์แล้วยกกีตาร์ขึ้นมา หมุนตัวหันไปถามฉินฮั่นหยางที่ยืนอยู่ทางออกของหลังเวทีแสดง
“พี่ฉิน ผมขอยืมกีตาร์ไฟฟ้าของพี่ได้ไหมครับ”
“รอเดี๋ยวนะ!”
ฉินฮั่นหยางตอบรับเสียงดัง หันหลังเดินกลับไปข้างในอย่างไม่คิดมาก หยิบกีตาร์ไฟฟ้าตัวนั้นของตัวเองออกมา
จากนั้นจึงเดินออกมาอีกสามก้าว เดินขึ้นบันไดอีกสองก้าวขึ้นไปบนเวที
กีตาร์ไฟฟ้าตัวนี้ของเขาเป็นยี่ห้อเฟนเดอร์ที่ผลิตจากประเทศสหรัฐอเมริกา เฟนเดอร์มีคุณภาพที่โดดเด่นที่สุดในบรรดายี่ห้อที่คล้ายกัน แน่นอนว่าราคาก็น่าตกใจมาก หลังจากฉินฮั่นหยางซื้อมาแล้วก็มองเป็นของล้ำค่ามาตลอด ไม่เคยยอมให้คนอื่นใช้
แต่ตอนนี้เขากลับให้ลู่เฉินยืมกีตาร์ไฟฟ้าเฟนเดอร์ตัวนี้ใช้โดยไม่ลังเล
ไม่เพียงเท่านี้ ฉินฮั่นหยางยังต่อสายกีตาร์ไฟฟ้าด้วยตัวเอง แล้วจึงยื่นไปให้ที่มือของลู่เฉิน
ลู่เฉินคาดไม่ถึงว่าฉินฮั่นหยางจะเอากีตาร์ไฟฟ้าของตัวเองมาให้เขา
เขารับกีตาร์ไฟฟ้ามาจากมือของฉินฮั่นหยาง แล้วจึงเปลี่ยนกีตาร์ไม้กับอีกฝ่าย จากนั้นพูดว่า “ผมขอแนะนำทุกคนหน่อยนะครับ คนนี้คือพี่ฉิน ฉินฮั่นหยางนักร้องนำวงเฮสิเทชั่นครับ!”
ฉินฮั่นหยางถูกแนะนำตัวอย่างไม่ทันตั้งตัว จึงรีบโบกมือไปทางผู้ชม “สวัสดีทุกคนครับ!”
ผู้ชมปรบมือตอบรับอย่างกระตือรือร้น มีเสียงผิวปากดังขึ้น
ลู่เฉินยิ้มพูดว่า “ขอบคุณพี่ฉินครับ อีกสักพักพี่ฉินก็จะขึ้นเวทีแสดงเหมือนกัน เดี๋ยวทุกคนจะได้เจออีกครั้งครับ”
“จากนั้น...”
“ผมต้องขอขอบคุณบาร์บลูโลตัสที่ให้โอกาสเหล่านักร้องร่อนเร่ในเมืองหลวงเหมือนอย่างผมอีกมากมายหลายคน ให้พวกเราได้รู้จักและรวมตัวกันในค่ำคืนที่สวยงามแบบนี้!”
“ชื่อเพลงที่จะร้องต่อไป มีชื่อว่าเดอะบลูโลตัส ผมขอมอบมันให้กับบาร์บลูโลตัสครับ และก็ขอมอบให้กับทุกคนที่อยากมีเสรีภาพ ไล่ตามความฝัน ซึ่งก็คือพวกคุณ!”
พอสิ้นเสียง ลู่เฉินจึงเงยหน้าขึ้น สายตาจ้องมองไปด้านหน้า แววตาแน่วแน่เป็นอย่างมาก!
“ไม่มีอะไรมาขัดขวางฉันได้...”
ขณะเดียวกับที่ร้องเนื้อเพลงประโยคแรกออกมา ลู่เฉินออกแรงเขย่าสายกีตาร์
เสียงบรรเลงโหมโรงที่ดังขึ้น ไม่ใช่เสียงรุนแรงแต่แฝงไปด้วยพลัง พุ่งเข้าไปอยู่ในหูของทุกคน
“เดินไปข้างหน้าเพื่อเสรีภาพของตัวเอง
กับชีวิตที่ไม่แน่นอน
หัวใจของคุณไร้ความกังวล!
ข้ามผ่านช่วงเวลาที่มืดมิด
เคยรู้สึกถึงความเลื่อนลอยไร้จุดหมาย
วินาทีที่คุณก้มหน้าลง
จะพบทางเดินที่อยู่ใต้เท้า
โลกอิสระเสรีที่อยู่ในใจ
สูงส่งและสดใสมากขนาดนี้
เบ่งบานตลอดไม่เคยโรยรา
บลูโลตัสเอย!”
เพลงนี้ไม่เหมือนเพลง ‘ในฤดูใบไม้ผลิ’ อย่างสิ้นเชิง ไม่มีความรู้สึกของคนที่ผ่านโลกมามาก ไม่มีความเศร้าระทมโหยหาเรื่องในอดีต ไม่มีอารมณ์ฉุนเฉียวของเลือดร้อนที่พลุ่งพล่าน แต่นำพาทุกคนเข้าสู่พื้นที่ราบสูงที่ไร้จุดสิ้นสุด
ที่นั่นเป็นสถานที่ใกล้ท้องฟ้ามากที่สุด สะอาดบริสุทธิ์ สดใส เลอเลิศ สามารถชำระล้างจิตใจอย่างไร้ขีดจำกัด
โอบกอดอุดมการณ์ รักช่วงเวลาที่สวยงามของทุกอย่าง ยืนหยัด สุขุม เงียบสงบ ร้องเพลงขับขานเสียงดัง
“ไม่มีอะไรมาขัดขวางฉันได้
เดินไปข้างหน้าเพื่อเสรีภาพของตัวเอง
กับชีวิตที่ไม่แน่นอน
หัวใจของคุณไร้ความกังวล!
ข้ามผ่านช่วงเวลาที่มืดมิด
เคยรู้สึกถึงความเลื่อนลอยไร้จุดหมาย
วินาทีที่คุณก้มหน้าลง
จะพบทางเดินที่อยู่ใต้เท้า
โลกอิสระเสรีที่อยู่ในใจ
สูงส่งและสดใสมากขนาดนี้
เบ่งบานตลอดไม่เคยโรยรา
บลูโลตัสเอย~”
ทุกคนฟังอย่างเงียบสงบ ราวกับกำลังอาบน้ำท่ามกลางแสงแดดอันอบอุ่น พวกเขารู้สึกถึงพลังที่มาจากเสียงเพลงได้อย่างชัดเจน ความทรงจำที่สวยงามมากมายนับไม่ถ้วนถูกปลุกให้ตื่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เนื้อเพลงของ ‘เดอะบลูโลตัส’ ไม่มีภาษาที่เกินจริงอลังการ ทำนองดนตรีก็ไม่ได้ขึ้นๆ ลงๆ ตลอด ทว่ากลับทำให้ทุกคนรู้สึกซาบซึ้งและสะเทือนใจ ไม่ด้อยไปกว่าเพลง ‘ในฤดูใบไม้ผลิ’ เลยสักนิด
บทเพลงนี้คือการชำระบาปของจิตใจอย่างหนึ่ง!
ความเงียบสงบปกคลุมไปทั่วทั้งงานอีกครั้ง ผู้ชมที่มากกว่าสองพันคนก็นิ่งเหมือนรูปปั้นแกะสลักที่มีชีวิตชีวา ไม่มีใครพูดไม่มีใครปรบมือ แต่กำลังฟังและซาบซึ้งตามไปด้วย
จนกระทั่งเสียงตอนท้ายหายไป
ฉางเหว่ยรู้สึกเหมือนตื่นจากความฝันอย่างกะทันหัน เขาจับแขนของเฉินเจี้ยนหาวอย่างแรง ถามด้วยน้ำ เสียงสงสัย “เหล่าเฉิน ฉันจะเอาเพลงนี้ ใครก็อย่ามาคิดแย่ง!”
เฉินเจี้ยนหาวถูกจับแขนจนเจ็บ ยิ้มพูดอย่างขมขื่นว่า “พี่ฉาง พี่ต้องไปคุยกับลู่เฉินเอง”
เฉินเจี้ยนหาวเข้าใจความตื่นเต้นของฉางเหว่ย
เพลงที่ดีเพลงหนึ่งใช่ว่าเจอแล้วจะครอบครองได้ โดยเฉพาะเพลงคลาสสิคที่สามารถร้องได้อีกนานแบบนี้ ฉางเหว่ยอยากได้เพลงนี้แน่นอนว่าตัวเองไม่ได้อยากมีชื่อเสียง แต่สำหรับบาร์ของเขาแล้ว เพลงนี้คือของล้ำค่าอย่างแท้จริง!
เขาลองนึกถึงภาพและบรรยากาศ ตอนที่วงดนตรีกำลังร้องเพลง ‘เดอะบลูโลตัส’ ในบาร์บลูโลตัสของเขา...
เฉินเจี้ยนหาวรู้สึกอิจฉาขึ้นมาเล็กน้อย
ลู่เฉินเขียนเพลง ‘เดอะบลูโลตัส’ ให้บาร์บลูโลตัส ทำไมถึงไม่เขียนเพลง ‘ดอกลิลลี่’ ให้บาร์เดย์ลิลลี่บ้าง?
ฉางเหว่ยหัวเราะฮิๆ เขาปล่อยมือและเผยสายตาเจ้าเล่ห์ออกมา
“นายเป็นเถ้าแก่ของเขา เขาก็ต้องฟังนายอยู่แล้ว อีกอย่างเขาก็พูดแล้วว่ามอบเพลงนี้ให้บลูโลตัส”
เฉินเจี้ยนหาวมีหรือจะหลงกล จึงส่ายหน้าแล้วพูดว่า “เขายังพูดว่ามอบให้ทุกคนอีกนะ! ความจริงเสี่ยวลู่เขา...”
“ขาดเงินมาก ขอแค่คุณยอมทุ่มเงิน...อืม นายอย่าไปบอกกับคนอื่นนะ นิสัยของเขาดื้อรั้นหัวแข็งนิดหน่อย!”
ฉางเหว่ยขึงตาใส่เฉินเจี้ยนหาว
ต่างก็เป็นจิ้งจอกอายุพันปี รู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้ว!
คำพูดของเฉินเจี้ยนหาวแฝงไปด้วยความหมายที่เข้าใจได้ ขอแค่เขาฉางเหว่ยยอมทุ่มเงินก็จะได้เพลงมาแน่นอน ถ้าหากไม่อยากเสียทรัพย์ อย่างนั้นก็ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว
นิสัยของลู่เฉินดื้อรั้นหัวแข็งนิดหน่อย!
ฉางเหว่ยครุ่นคิด ยื่นมือเรียกพนักงานคนหนึ่งมาแล้วสั่งว่า “นายรีบไปหลังเวที เชิญอาจารย์ลู่เฉินมาหาฉัน บอกว่าฉันมีธุระอยากปรึกษากับเขา”
พนักงานโน้มตัวตอบว่า “ครับเถ้าแก่ ผมจะรีบไปเชิญมาเดี๋ยวนี้ครับ!”
ฉางเหว่ยกำชับอีกหนึ่งประโยคอย่างไม่ไว้วางใจ “จำไว้นะต้องมีมารยาทหน่อย!”
“เอาอีก!” “เอาอีก!” “เอาอีก!”
และในเวลานี้เอง เสียงตะโกนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง เพลงใหม่เพลงที่สองของลู่เฉินประทับใจคนดูอีกแล้วแต่ก็ยังฟังไม่หนำใจ ตรงกันข้ามยิ่งอยากได้ยินเพลงที่ไพเราะน่าอัศจรรย์อีกครั้ง!
เพียงแต่ความกระตือรือร้นของพวกเขาไม่อาจรั้งลู่เฉินได้
ลู่เฉินกอดกีตาร์ โน้มตัวให้กับผู้ชมอย่างมีมารยาท
“ขอบคุณทุกคนครับ ขอบคุณ!”
จากนั้นเขาก็เดินลงเวทีท่ามกลางเสียงโห่ร้องว่า “เอาอีก!”
เหล่าผู้ชมต่างเสียดาย จนปัญญา และทอดถอนใจ
เสียงปรบมือที่น่าอบอุ่นดังขึ้น อยากรั้งเขาไว้และชื่นชมเขา!
การแสดงร้องเพลงในคืนนี้ของลู่เฉินถือว่าสมบูรณ์มาก เพลง ‘ในฤดูใบไม้ผลิ’ กับเพลง ‘เดอะบลูโลตัส’ แย่งบรรยากาศในค่ำคืนนี้ไปทั้งหมด วงดนตรีกับนักร้องทั้งหมดที่แสดงไปก่อนหน้าก็ไม่อาจเทียบได้ เชื่อว่าคนที่มาข้างหลังก็ไม่อาจเทียบได้เช่นกัน
เพราะฉะนั้นเขาจึงไม่อยากแสดงอีกต่อไป ถึงอย่างไรที่นี่ก็ไม่ใช่สถานที่จัดงานหลักของบาร์เดย์ลิลลี่
ควรทราบว่าข้างหลังของเขาคือเสาหลักของบาร์บลูโลตัส วงจื่อเป่ยเจินที่เพิ่งเซ็นสัญญากับบริษัทชิงอวี่มีเดีย!
แต่สิ่งที่ลู่เฉินไม่รู้ก็คือ ขณะที่เขาเดินลงมาจากเวที กานหล่างนักร้องนำและทำหน้าที่หัวหน้าวงจื่อเป่ยเจินที่อยู่หลังเวทีการแสดง กำลังแบกรับความทรมานที่ไม่อาจอธิบายได้
เดิมทีเขามั่นใจในตัวเองกับวงจื่อเป่ยเจินมาก เชื่อว่าคืนนี้เพลงใหม่สองเพลงจะสามารถทำให้คนตื่นตะลึง กลาย เป็นตัวเอกบนเวทีอย่างแน่นอน และเพื่อเป็นการเริ่มต้นที่ดีสำหรับบริษัทใหม่ที่เพิ่งเซ็นสัญญา
ผลลัพธ์คือลู่เฉินที่ขึ้นเวทีก่อน ใช้เพลง ‘ในฤดูใบไม้ผลิ’ บดขยี้ความมั่นใจของเขาจนแหลกสลาย และใช้เพลงที่สองอย่าง ‘เดอะบลูโลตัส’ ทำให้เขาสูญเสียความมั่นใจ
ไม่สามารถเทียบได้ ถึงอยากเปรียบเทียบก็ไม่กล้าเปรียบเทียบ!
และสิ่งที่น่าขำมากที่สุดก็คือ ก่อนหน้านั้นกานหล่างยังแนะนำลู่เฉินเพราะคิดว่าตัวเองเหนือกว่า ไม่คิดว่าเขาจะพ่ายแพ้ดูไม่ได้ขนาดนี้
ตอนนี้เขาคิดดูแล้วรู้สึกว่าใบหน้าแก่ๆ ของตัวเองขายหน้ามาก
กานหล่างลุกยืนขึ้นพรวด พูดกับฉินฮั่นหยางและพี่น่าว่า “พี่ฉิน พี่น่า ต่อไปให้พวกพี่ขึ้นเวทีเถอะ ผม...ผมมีธุระขอตัวก่อน!”
ไม่รอให้ทั้งสองคนตอบ กานหล่างก็หันหลังเดินออกไปตรงช่องทางเดินของทีมงาน แม้แต่เพื่อนสมาชิกของวงตัวเองก็ยังไม่บอกลา!
เหล่าเพื่อนสมาชิกของเขาต่างก็นิ่งค้าง!
ฉินฮั่นหยางกับพี่น่าต่างมองหน้ากัน
ทั้งสองคนรู้อยู่แก่ใจ เห็นได้ชัดว่ากานหล่างถูกเพลงใหม่ของลู่เฉินโจมตีอย่างหนัก เสียสมดุลของจิตใจ การยอมทิ้งไม่ขึ้นเวทีภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ก็ถือว่าฉลาดมาก ไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถร้องเพลงให้ดีได้แน่นอน
เวลานี้ ไม่ว่าจะเป็นฉินฮั่นหยางหรือพี่น่าก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไรดี
โชคของกานหล่างแย่เกินไป หรือจะพูดว่าคู่ต่อสู้เลือกเพลงดีเกินไปก็ได้!
แต่ใครจะไปรู้ได้ล่ะ
“พี่ฉิน พี่น่า!”
ลู่เฉินกลับมาด้านหลังเวทีอย่างไม่รู้อะไรเลย ยิ้มถามว่า “พวกพี่กำลังคุยอะไรกันอยู่ครับ”
พี่น่าหัวเราะฮ่าๆ กางแขนทั้งสองข้างกอดลู่เฉิน “เสี่ยวลู่ ยินดีด้วย!
....................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 42 การเชื้อเชิญของฉางเหว่ย
“นายจะดังแล้ว!”
พี่น่าพูดอย่างมั่นใจ
“ร้อยเปอร์เซ็นต์!”
ฉินฮั่นหยางพยักหน้าอย่างแรงอยู่ข้างๆ เธอ แสดงความเห็นด้วยกับคำยืนยันของพี่น่า
‘เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน’ ‘ซินเดอเรลล่า’ ‘ในฤดูใบไม้ผลิ’ และ ‘เดอะบลูโลตัส’ ผลงานชิ้นเอกที่เขียนขึ้นมาสี่เพลง ลู่เฉินมีพรสวรรค์และความสามารถเป็นที่น่าตกใจอย่างเห็นได้ชัด บวกกับพลังในการร้องเพลงและรูปร่างหน้าตาของเขา ถ้าไม่ดังก็ไม่มีเหตุผลแล้ว!
อ้อใช่ ยังมีเพลงที่เขาแต่งให้พี่น่าอีก ผลงานเพลงต้นฉบับทั้งห้าเพลงจึงมีคุณสมบัติกลายเป็นเพลงคลาสสิค!
ลู่เฉินยิ้มพูด “ขอบคุณพี่น่าครับ!”
เขาไม่ได้คิดในแง่ดีขนาดนั้น
ช่วงที่ผ่านมา ลู่เฉินนอกจากเรียบเรียงเพลงที่อยู่ในความทรงจำอยู่ในบ้านแล้ว ก็ยังค้นหาข้อมูลที่เกี่ยวข้องของวงการบันเทิงในอินเทอร์เน็ต ไม่ว่าจะเป็นข้อมูลที่เปิดเผยหรือข่าวของวงใน หรือข่าวที่ไม่มีหลักฐานเขาก็ไม่ปล่อย พยายามทำความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับวงการกระแสหลักที่ตัวเองกำลังจะก้าวเข้าไป
ยุคปัจจุบันนี้ไม่ใช่ยุค 80 และยุค 90 แล้ว กระทั่งเมื่อสิบปีก่อนก็ยังมีการเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวง
นักร้องนักแต่งพลงในยุคก่อน อาศัยผลงานเพลงที่โดดเด่นเพลงเดียวก็สามารถโด่งดังไปทั่วทุกสารทิศ จากนั้นก็ใช้เพลงนี้หากินได้สองสามปีกระทั่งสิบกว่าปี ได้กำไรเป็นกอบเป็นกำจนคนต้องอิจฉาใจเต้น
เมื่อเข้าสู่ยุคใหม่ มีการพัฒนาธุรกิจบันเทิงขนาดใหญ่กับความสนใจทุกด้านในโลกอินเทอร์เน็ตทั่วโลก เรื่องที่ดีแบบนี้เห็นได้น้อยมาก เพราะว่าสายตาของคนเรากว้างไกลมาก ระดับในการชื่นชมก็เพิ่มมากขึ้น ความต้องการดื่มด่ำกับเสียงสัมผัสก็เพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ
นักร้องในสมัยก่อนอยากจะมีชื่อเสียงด้วยเพลงเพลงเดียว ต้องทุ่มเงินในการนำเสนอผลงานของตัวเองเป็นอย่างมาก แต่ในขณะ เดียวกัน นักร้องในอินเทอร์เน็ตยุคใหม่ก็ยังต้องอาศัยอิทธิพลของสื่อให้ความนิยมเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว
เพลงที่ดีเพลงหนึ่ง ผ่านการตลาดแบบไวรอลก็ดังได้อย่างรวดเร็ว ต่อให้ไม่ขายอัลบั้ม และอาศัยเพียงการดาวน์โหลดเสียงรอสายเป็นต้น ก็ได้รับผลประโยชน์หลายช่องทาง ทำกำไรก้อนโตได้เหมือนกัน
แต่พอมาถึงยุคนี้ อยากจะมีชื่อเสียงเป็นภารกิจที่ยากมากระดับสูงสุดไปแล้ว ใช่ว่าคุณจะมีหน้าตาดี ร้องเพลงดีหรือไม่ก็สามารถแต่งเพลงต้นฉบับได้แล้วจะโดดเด่นไม่เหมือนใคร เพราะยังต้องอาศัยการโปรโมทจำนวนมหาศาลกับการสร้างกระแสเช่นกัน
บางคนที่อยากดัง จึงใช้วิธีการต่ำๆ หลากหลายวิธี ทำให้วงการบันเทิงถูกบดบังไปด้วยแสงสีมากมายหลาย หลากและพิลึกกึกกือขึ้นมาอีกชั้น ไม่รู้ว่าคนที่มีความสามารถและพรสวรรค์ต้องตกหลุมพรางอีกกี่คน จากนั้นก็หายตัวเข้ากลีบเมฆไป
ลู่เฉินอยากอาศัยผลงานต้นฉบับของตัวเองให้กลายเป็นดาราดังที่น่าจับตามองของทุกคน และวิธีที่ดีที่สุดก็คือการเซ็นสัญญากับบริษัทบันเทิงหรือบริษัทมีเดียที่ใดที่หนึ่ง แล้วให้บุคคลมืออาชีพช่วยโฆษณา เป็นทางลัดที่เร็วมากที่สุด
แต่ลู่เฉินกลับไม่ยอม...ไม่มีอะไรขัดขวางฉันได้ เดินไปข้างหน้าเพื่อเสรีภาพของตัวเอง!
สำหรับในอนาคต ลู่เฉินได้มีความคิดขั้นต้นแล้ว
“เอ๊ะ”
แน่นอนว่าเวลานี้ลู่เฉินจะไม่พูดสิ่งที่อยู่ในใจเพื่อให้ทุกคนต้องเซ็ง เขามองด้านในหลังเวที แล้วจึงถามอย่างสงสัย “พี่กานหล่างไปไหนครับ”
ลู่เฉินไม่ได้จงใจจะตบหน้าใครจริงๆ เขาจบการแสดงเดินลงมาจากเวที ก็ควรจะถึงรอบของกานหล่างกับวงจื่อเป่ยเจินขึ้นแสดงแล้ว
ทว่ากานหล่างยอมแพ้และจากไป เหล่าสมาชิกของเขาอยากจะร้องไห้แต่ร้องไม่ออก มีหรือที่ยังจะอยู่ต่อ!
ฉินฮั่นหยางกระแอมสองทีแล้วพูดว่า “พี่กานหล่างมีธุระด่วน พี่น่า พวกเราขึ้นเวทีกันเถอะ!”
หากไม่ขึ้น เดี๋ยวการแสดงจะขาดตอน
ลู่เฉินเข้าใจแล้ว จึงไม่ถามต่อ ยิ้มพูดว่า “อย่างนั้นผมจะเป็นกำลังให้พี่น่าอยู่ตรงนี้ครับ!”
พี่น่าพูด “คืนนี้ฉันจะไม่ร้องเพลงใหม่แล้ว”
ที่เธอไม่ร้องเพลงใหม่เพราะมีเหตุผลที่แตกต่างจากกานหล่างอย่างสิ้นเชิง คนหลังถูกลู่เฉินโจมตีจนสูญเสียความกล้าในการขึ้นเวที แต่พี่น่ากลับไม่อยากแย่งความโดดเด่นที่เป็นของลู่เฉินแม้แต่นิดเดียว
ภายในสถานที่จัดงานหากมองจากภายนอกแล้ว ก็ยังมีเสียงคำว่า ‘เอาอีก’ ดังมา
งานไลท์บลูมิวสิคออฟไนท์ของค่ำคืนนี้ น่าจะมีเพียงลู่เฉินที่เป็นดวงดาวสว่างไสวมากที่สุด!
ฉินฮั่นหยางเข้าใจเธอ จึงพูดว่า “อย่างนั้นพวกเราก็ร้องเพลงเก่าทั้งสองเพลงกันเถอะ!”
ทั้งสองคนพาวงเฮสิเทชั่นออกไป
ลู่เฉินก็ทำเหมือนกับฉินฮั่นหยางและพี่น่า ยืนอยู่ตรงทางออกหลังเวที เตรียมให้กำลังใจกับการแสดงของพวกเขา
ถึงแม้ว่าลู่เฉินจะทำงานที่บาร์เดย์ลิลลี่ครึ่งปีกว่าแล้ว แต่ก็เคยเห็นการร่วมงานกันของทั้งสองคนนี้ไม่กี่ครั้ง
เนื่องจากตอนที่วงเฮสิเทชั่นแสดง ก็เป็นเวลาที่เขาเลิกงานแล้ว พอเลิกงานเขาก็รีบนั่งรถไฟฟ้าใต้ดินกลับบ้าน
“ไม่ทราบว่าใช่อาจารย์ลู่เฉินไหมครับ”
ในเวลานี้เอง พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งก็รีบเดินเข้ามา แล้วถามลู่เฉินอย่างมีมารยาท
ลู่เฉินตกตะลึง “ผมเอง มีธุระอะไรเหรอครับ”
พนักงานเสิร์ฟเผยรอยยิ้มออกมา แล้วพูดอย่างนอบน้อม “เถ้าแก่ฉางของพวกเราอยากเชิญคุณ บอกว่ามีเรื่องอยากปรึกษากับคุณครับ ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณสะดวกไหมครับ”
และแล้วก็มาจริงๆ!
ลู่เฉินรู้ดีว่าฉางเหว่ยมาเชิญตัวเองไปคุยเรื่องอะไร เขาครุ่นคิดก่อนเอ่ย “ตอนนี้ไม่สะดวกจริงๆ ครับ รอให้จบการแสดงของพี่ฉินกับพี่น่าแล้ว ผมจะรีบไปทันที ช่วยขอโทษเถ้าแก่ฉางแทนผมด้วยนะครับ”
ไม่ใช่เพราะลู่เฉินอยากวางมาด แต่เมื่อครู่ฉินฮั่นหยางกับพี่น่ามาให้กำลังใจตัวเองโดยเฉพาะ ตอนนี้ถึงรอบพวกเขาขึ้นแสดง ถึงแม้จะมีประโยชน์หรือไม่มีประโยชน์ ลู่เฉินก็จะยืนอยู่ตรงนี้เพื่อแสดงเจตนารมณ์ของตัวเอง
หรือจะพูดอีกอย่างหนึ่งก็คือกดทับอีกฝ่ายนิดหน่อย จากนั้นจะมีสิทธิ์ในการสนทนาที่เหนือกว่าอย่างไม่ต้องสงสัย
เมื่อเทียบกับเถ้าแก่ฉางผู้ยิ่งใหญ่แล้ว ลู่เฉินเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัด
พอได้ยินคำตอบของลู่เฉิน พนักงานเสิร์ฟคนนั้นแทบอยากจะคุกเข่า คิดไม่ถึงว่าลู่เฉินจะมีท่าทางแบบนี้
คนที่คลุกคลีอยู่ในแวดวงของโฮ่วไห่ มีใครบ้างที่ไม่รู้จักชื่อเสียงอันโด่งดังของเถ้าแก่ฉางแห่งบลูโลตัส เถ้าแก่ฉางมาเรียกด้วยตัวเอง นักร้องตัวเล็กๆ อย่างลู่เฉินควรจะรีบวิ่งไปประจบสอพลอไม่ใช่หรือ
พ่อหนุ่มคนนี้บ้าเกินไปแล้ว!
พนักงานเสิร์ฟแอบบ่นอยูในใจ แต่เขาก็ไม่ลืมคำกำชับของฉางเหว่ย เพราะฉะนั้นจึงไม่แสดงสีหน้า แล้วเอ่ยอย่างลังเลว่า “ก็ได้ครับ ผมจะกลับไปรายงายเถ้าแก่ก่อน”
ลู่เฉินพยักหน้า แล้วจึงเพ่งสมาธิกลับไปบนเวที
การร่วมกันร้องเพลง เพลงแรกของพี่น่ากับวงเฮสิเทชั่น คือเพลง ‘Every Which Way But Loose’ ของนักร้องสาวราชินีเพลงป็อปที่มาจากหมู่บ้านชนบทในประเทศสหรัฐอเมริกา เพลงนี้เป็นเพลงประกอบหลักที่มีชื่อเหมือนกับภาพยนตร์ และภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ยังทำสถิติรายได้จากการจำหน่ายตั๋วภาพยนตร์มากกว่าหนึ่งพันล้าน
เพลง ‘Every Which Way But Loose’ เพลงนี้ทุกคนคุ้นหูกันเป็นอย่างดี การร้องใหม่ของพี่น่าถึงแม้จะไม่สามารถพูดว่าสมบูรณ์แบบ แต่เธอใช้ช่วงเสียงที่กว้างกับเทคนิคการเปลี่ยนลมหายใจอย่างคล่องแคล่ว จึงควบคุมได้อย่างสบาย
ผู้ชมที่อยู่ในงานก็มีคนมากมายรู้จักเธอ ขณะที่พี่น่าร้องจนถึงเสียงสูงนั้น เสียงปรบมือและโห่ร้องชื่นชมดังขึ้นเรื่อยๆ!
บรรยากาศเงียบเหงาหลังจากที่ลู่เฉินลงมาจากเวทีเมื่อครู่กลับมาคึกคักอีกครั้ง
เพลงที่สองเป็นการร้องเพลงร่วมกันของพี่น่ากับฉินฮั่นหยาง ‘Little Lover’ เพลงนี้เป็นเพลงที่ฮิตมากในช่วงนี้ ทั้งสองคนร้องเพลงร่วมกันอย่างลงตัว แสดงอารมณ์ขันที่อยู่ในเนื้อเพลงอย่างเต็มที่ บวกกับท่าทางเล็กๆ น้อยๆ จึงได้รับเสียงเชียร์มาเป็นพักๆ
เพลงสุดท้าย ‘City Of The Sky’ ฉินฮั่นหยางก็เป็นตัวเอกไม่ยอมใคร เขาใช้เสียงที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวกับโชว์เสียงร้องที่ทรงพลังอย่างเต็มเปี่ยมสะเทือนถึงคนดู ชนะใจทุกคนเหมือนเดิม!
ถึงแม้ลู่เฉินจะเป็นของมีค่าก่อนหน้านี้ แต่ทั้งสองคนที่มีประสบการณ์มากก็อาศัยการแสดงที่โดดเด่นของตัวเอง จึงได้รับการยอมรับชื่นชอบจากผู้คนมากกว่าสองพันคน
ตอนที่ขอบคุณ เสียงปรบมืออย่างล้นหลามดังไปทั่วนานติดต่อครึ่งนาที
ลู่เฉินก็ปรบมือเช่นกัน เพื่อให้กำลังใจพวกเขา ตอนที่ทั้งสองคนกลับมาที่ด้านหลังเวที เขาจึงชูนิ้วโป้งขึ้นเพื่อแสดงความยินดี และยังกอดพี่น่าอย่างอบอุ่น
พี่น่ายิ้มพูด “วันนี้มีความสุขมากจริงๆ!”
ถึงแม้หน้าตาของเธอจะธรรมดามาก กระทั่งออกขี้เหร่ด้วยซ้ำ แต่เวลานี้รอยยิ้มดีใจบนใบหน้าก็น่าประทับใจเช่นกัน
ฉินฮั่นหยางก็ทอดถอนใจ “ไม่ได้ขึ้นเวทีนานแล้ว รู้สึกไม่เลวจริงๆ!”
การแสดงร้องเพลงต่อหน้าลูกค้าร้อยกว่าคนในบาร์ กับการแสดงร้องเพลงต่อหน้าผู้ชมมากกว่าสองพันคน เป็นประสบการณ์ที่ไม่เหมือนกันเลย เวลายืนอยู่บนเวทีจะทำให้อะดรีนาลีนของคนหลั่งเร็วขึ้น ตื่นเต้นจนไม่อาจควบคุมตัวเองได้
โชคดีที่ทั้งสองคนมีประสบการณ์มากมาย จึงเอาอยู่
“พี่ฉิน พี่น่า อาจารย์ลู่เฉิน!”
พนักงานเสิร์ฟคนเดิมเมื่อครู่โผล่มาอีกครั้ง ก้มหน้าพูดว่า “เถ้าแก่ฉางของพวกเราขอเชิญท่านทั้งสามคนครับ”
เมื่อเทียบกับตอนแรก ท่าทางของเขายิ่งมีมารยาทมากขึ้นอีก
ฉินฮั่นหย่างกับพี่น่าไม่เข้าใจ ต่างมองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ
พวกเขาไม่เข้าใจว่าทำไมฉางเหว่ยถึงเรียกตัวเองพร้อมกับลู่เฉิน
ลู่เฉินเข้าใจเป็นอย่างดี พูดทันทีว่า “พี่ต้าฉิน พี่น่า ในเมื่อเถ้าแก่เชิญ อย่างนั้นพวกเราก็ไปด้วยกันเถอะครับ เถ้าแก่ของพวกเราก็น่าจะอยู่ข้างบน”
ฉินฮั่นหยางกับพี่น่าเข้าใจทันที คิดว่าเป็นเหตุมาจากเฉินเจี้ยนหาว
....................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 43 กลายเป็นตำนาน
“เสี่ยวลู่สุดยอด!” บรรณาธิการเว็บไซต์คนหนึ่งพูดขึ้น
“เพลงของเสี่ยวลู่ไม่เลว!” เถ้าแก่บาร์มีชื่อเสียงคนหนึ่งพูดตาม
“เสี่ยวลู่หล่อมาก!” พิธีกรสาวสถานีโทรทัศน์แห่งหนึ่งก็พูดด้วย
“เสี่ยวลู่...”
ภายในโซนวีไอพีชั้นบนของบาร์บลูโลตัส จู่ๆ ก็กลายเป็นฟาร์มเลี้ยงกวางทันที เสียงปรบมือทักทาย ‘กวางน้อย’ ‘กวางน้อย’[footnoteRef:1] อย่างอบอุ่นดังติดต่อกันไม่หยุด [1:  คำว่า “ลู่” แปลว่า กวาง ดังนั้น “เสี่ยวลู่” จึงแปลว่า กวางน้อย]
ลู่เฉินได้รับการแนะนำจากเถ้าแก่สองคนอย่างฉางเหว่ยและเฉินเจี้ยนหาว จึงรู้จักบุคคลในวงการที่อยู่ในงานจำ นวนไม่น้อย เขาและพวกเธอล้วนได้รับการเชิญจากบริษัทชิงอวี่มีเดียและบาร์บลูโลตัส ทุกคนมีตำแหน่งและชื่อเสียงในธุรกิจของแต่ละคน
ไม่ว่าจะเป็นด้วยความจริงใจหรือเสแสร้ง พวกผู้อาวุโสที่อยู่ในวงการต่างก็แสดงความเป็นมิตรและชื่นชมลู่เฉินมาก
น้อยมากที่คนใหม่เพิ่งเข้าวงการจะได้รับการปฏิบัติเช่นนี้!
แต่ผลงานของลู่เฉินทำให้คนต้องทึ่ง ไม่ว่าอีกฝ่ายจะมีประวัติและฐานะอย่างไร แต่มารยาทของเขานั้นดีไร้ซึ่งที่ติ พบปะผู้คนในสังคมด้วยความถ่อมตัวและสุภาพ มาดสุขุมเยือกเย็นและสง่าทำให้ฉางเหว่ยแอบสงสัย
ฉางเหว่ยได้รับคำอธิบายจากปากของเฉินเจี้ยนหาวว่าบ้านของลู่เฉินฐานะไม่ดี แต่สังเกตจากท่าทีของลู่เฉิน เขาไม่น่าจะใช่เด็กที่มาจากบ้านที่มีฐานะธรรมดาอย่างแน่นอน เนื่องจากบุคลิกลักษณะและอุปนิสัยใช่ว่าจะสามารถแสร้งทำออกมาได้
ในฐานะผู้เชี่ยวชาญที่อยู่ในวงการมานาน กับดวงตาที่เฉียบคมคู่นั้นของฉางเหว่ย เขาก็ยังมองไม่ออกถึงความตื้นลึกของลู่เฉิน เขาจึงกังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับการพูดคุยที่กำลังจะเกิดขึ้น
“นี่คือผู้จัดการต่ง ผู้จัดการใหญ่ต่งอวี่ของบริษัทชิงอวี่มีเดีย!”
คนที่ถูกแนะนำคนสุดท้ายคือผู้หญิงที่สวมเสื้อผ้าฤดูร้อนของพราด้า ทั้งรูปร่างและหน้าตาของเธอ รวมทั้งแว่นตากรอบสีดำที่สวมใส่ ทำให้ในหัวของลู่เฉินพลันนึกถึงตัวหนังสือสีทองขนาดใหญ่สองตัวว่า ‘สาวเนิร์ด’
“สวัสดีครับผู้จัดการต่ง”
ลู่เฉินจับมือเรียวยาวของอีกฝ่ายเบาๆ แล้วพูดอย่างมีมารยาทว่า “ขอบคุณครับ!”
ต่งอวี่มองหนุ่มหล่อที่อยู่ตรงหน้าตัวเองด้วยความสนใจ ยิ้มบางพลางพูด “ไม่เป็นไรค่ะ”
ลู่เฉินขอบคุณที่บริษัทชิงอวี่มีเดียเป็นคนออกเงินจัดงานเทศกาลคาร์นิวัลไนท์ในครั้งนี้ ให้โอกาสเขาได้มายืนบนเวที ร้องเพลงที่อยู่ในฝันต่อหน้าผู้คนนับพัน
หางตาของเขาเหลือบมองซูชิงเหมยที่นั่งอยู่ไม่ไกลและแสร้งทำเป็นไม่สนใจ
ฉางเหว่ยพูดได้จังหวะพอดี “พวกเราทุกคนเข้าไปคุยกันข้างในกันเถอะ”
การแสดงด้านนอกยังคงดำเนินต่อไป เสียงดังรบกวนไม่เป็นผลดีต่อการสนทนา ดังนั้นทุกคนจึงเดินเข้าไปในบาร์
พวกเขาเลือกโต๊ะเหล้าที่ใหญ่ที่สุด คนที่นั่งลงนอกจากลู่เฉินแล้ว ยังมีต่งอวี่ ฉางเหว่ย เฉินเจี้ยนหาว กานไค่ ฉินฮั่นหยาง พี่น่า รวมทั้งซูชิงเหมย
ฉินฮั่นหยางกับพี่น่ารู้ดี ถ้าหากไม่ใช่เพราะบารมีของลู่เฉิน เกรงว่าทั้งสองคนคงไม่สิทธิ์มานั่งที่นี่ เพราะฉะนั้นแต่ละคนจึงสั่งค็อกเทลมาดื่มไปพลาง มองตัวเองเป็นคนที่เดินผ่านมาไปพลางเท่านั้น
เหล้าและไวน์เพิ่งเข้ามาเสิร์ฟ ฉางเหว่ยก็พูดตรงประเด็นทันที
“ลู่เฉิน ผมกับผู้จัดการต่งสนใจเพลงต้นฉบับสองเพลงที่คุณร้องในคืนนี้มาก ไม่ทราบว่าคุณจะยอมขายให้พวกเราไหมครับ”
เดิมทีเขาไม่อยากออกตัวรีบร้อนขนาดนั้น แต่ลู่เฉินนิ่งมาก ทำให้เขายอมทิ้งความคิดพวกนั้นไป
แล้วจึงพูดออกมาตามตรง!
ลู่เฉินแววตาเป็นประกายแวบหนึ่ง ยิ้มพูดว่า “ในเมื่อคุณฉางกับคุณต่งชอบ ผมก็ยอมขายครับ ไม่ทราบว่าทั้งสองคนยอมซื้อค่าลิขสิทธิ์เท่าไรครับ”
ฉางเหว่ยกับต่งอวี่มองหน้ากัน แววตาของทั้งสองคนเผยความประหลาดใจออกมาเล็กน้อย
ลู่เฉินไม่เหมือนเด็กที่เพิ่งเข้าสังคมอย่างสิ้นเชิง เขาสงบนิ่งเกินความคาดหมายของทุกคน!
ต่งอวี่ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วจึงชูนิ้วขาวเรียวยาวสองนิ้วขึ้นมา พูดว่า “ทั้งสองเพลง สองแสน!”
เพลงละหนึ่งแสน ต่อให้เป็นเนื้อร้องและทำนองทั้งหมดก็เหมือนเป็นการปฏิบัติกับคนที่มีชื่อเสียง พูดได้ว่าจริงใจอย่างยิ่ง
เดิมทีต่งอวี่ไม่คิดเสนอราคาที่สูงขนาดนี้ แต่ท่าทางของลู่เฉินทำให้เธอเปลี่ยนความคิด เสนอไพ่ใบสุดท้ายของตัวเองออกมา เพื่อลองดูผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้น
สำหรับคนใหม่แล้ว ราคาแบบนี้ไม่เพียงแต่เป็นผลประโยชน์ที่แท้จริง แต่ยังช่วยยกระดับฐานะของตัวเองอีก!
ขอแค่ลู่เฉินเซ็นสัญญาโอนลิขสิทธิ์ เขาก็จะมีคุณสมบัติเป็นหนึ่งในผู้ที่มีชื่อเสียงแล้ว
หรือจะพูดว่าเฟื่องฟูขึ้นมาในพริบตาเดียวก็ได้!
ทว่าลู่เฉินไม่ได้เผยสีหน้าตื่นเต้นออกมาสักนิด ราวกับว่าราคานี้ก็เป็นเหมือนที่เขาคาดคิดเอาไว้ สีหน้าที่เฉยชาทำให้ต่งอวี่รู้สึกว่ากำลังชกหมัดเต็มแรงอยู่กลางอากาศ
บรรยากาศบนโต๊ะพลันเปลี่ยนเป็นอึมครึมเล็กน้อย
ผ่านไปสักพักหนึ่ง ลู่เฉินจึงพูดว่า “เดอะบลูโลตัสสองแสน นอกจากสิทธิ์ในการลงนามทรัพย์สินทางปัญญาแล้วอย่างอื่นสามารถโอนได้ครับ!”
สองแสนต่อหนึ่งเพลง!
ลู่เฉินเพิ่มราคาอีกหนึ่งเท่า!
“สองแสนเรอะ”
ซูชิงเหมยที่นั่งอยู่ข้างๆ ต่งอวี่จึงทนไม่ไหวในที่สุด แล้วจึงพูดเสียงดังออกมาว่า “คุณคิดว่าคุณเป็นเสวี๋ยนชิงอีเหรอ”
เสวี๋ยนชิงอีเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงมากในประเทศ เป็นนักแต่งเพลงชั้นนำ เคยแต่งเพลงให้กับนักร้องระดับดีวาออกอัลบั้มมากมาย และมีผลงานเพลงคลาสสิคที่เป็นประวัติการณ์ไม่น้อย
ราคาสองแสนเชิญเขาออกงานไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ถ้าอยากจะสร้างความสัมพันธ์ ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
บางทีเนื่องจากลู่เฉินเจอปัญหาหลายด้านจึงรู้ซึ้งถึงคุณค่าของเงิน ตอนนี้ซูชิงเหมยมองลู่เฉินอย่างขัดหูขัดตา และสองแสนไม่ใช่เงินสิบเท่าที่เธอซื้อเพลงของลู่เฉินหรอกเหรอ แบบนี้มันตบหน้ากันชัดๆ!
คุณหนูซูอย่างฉันเป็นคนที่ถูกรังแกง่ายขนาดนั้นเรอะ
ลู่เฉินยิ้มแต่ไม่พูดอะไร ทำเป็นไม่ได้ยินเสียงคำรามของผู้อำนวยการซูอย่างสิ้นเชิง
ไม่ว่าจะเป็น ‘เดอะบลูโลตัส’ หรือว่า ‘ในฤดูใบไม้ผลิ’ เขาตั้งใจจะขายในคืนนี้อยู่แล้ว
ลู่เฉินขาดเงินมาก มากถึงมากที่สุด หนี้ก้อนโตที่เป็นเหมือนภูเขาลูกใหญ่กดทับเขาและครอบครัว ทำให้ทุกคนหายใจแทบไม่ออก
เขาอยากให้แม่ พี่สาวและน้องสาวของตัวเองใช้ชีวิตที่สบายและมีความสุข การหยิบทรัพย์สินที่อยู่ในความฝันออกมาขายบางส่วนคือทางลัดที่เร็วที่สุด สะดวกที่สุด และง่ายที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย
แต่จะขายก็ต้องพิถีพิถันหน่อย ถ้าหากลู่เฉินเอาทำนองดนตรีที่ซ้อนทับเป็นชั้นๆ ไปขายให้กับคนอื่นหรือบริษัทบันเทิงอะไร ผลที่ได้ก็คงเป็นแค่การนำทองคำไปแลกขายเป็นทองแดง เพราะอีกฝ่ายคงไม่สามารถให้ราคาสูงได้
ลู่เฉินไม่ได้โง่ขนาดนั้น
สิ่งที่เขาทำคือ พิสูจน์ให้คนอื่นเห็นคุณค่าผลงานของตัวเองต่อทุกคนก่อน จากนั้นจึงค่อยพูดเรื่องราคา
อยากซื้อก็ต้องเสนอราคา!
อยากได้ของถูก ฝันไปเถอะ!
ลู่เฉินในตอนนี้มีความมั่นใจแบบนี้ ต่อให้บริษัทชิงอวี่มีเดียไม่ต้องการก็ยังมีคนอื่นที่สนใจ
อย่างเช่นกานไค่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ฉางเหว่ยก็เผยสีหน้าตื่นเต้นออกมาอย่างเห็นได้ชัด
ถึงแม้ลู่เฉินจะไม่รู้ว่าหัวหน้าวงจื่อเป่ยเจิน ได้ถูกตัวเองโจมตีจนสูญเสียความมั่นใจในการขึ้นเวที แต่เขาเชื่อว่าอีกฝ่ายจะต้องยอมเอาเงินที่สะสมออกมาเพื่อแลกกับเพลงที่ดีอย่างแน่นอน
ส่วนฉางเหว่ยนั้น เพลง ‘เดอะบลูโลตัส’ ก็เข้ากับบาร์บลูโลตัสมากจริงๆ!
ต่งอวี่ยื่นมือตบไหล่ซูชิงเหมย แล้วถามด้วยสีหน้านิ่งเฉยว่า “แล้วอีกเพลงล่ะ คุณจะร้องเองเหรอ”
ในสายตาของเธอ เพลง ‘ในฤดูใบไม้ผลิ’ มีมูลค่ากว่าเพลง ‘เดอะบลูโลตัส’ มาก
“ไม่ครับ!”
ลู่เฉินส่ายหน้าอย่างไม่คาดคิดแล้วพูดว่า “เพลงในฤดูใบไม้ผลิไม่เหมาะสมกับการร้องของผม ดังนั้นผมเตรียมจะขายมันให้เถ้าแก่ของผมครับ ผมอยากมอบเพลงนี้ให้กับวงเฮสิเทชั่นของพี่ต้าฉินซึ่งน่าจะเหมาะสมกว่า”
เขายิ้มเล็กน้อยพลางมองไปที่เฉินเจี้ยนหาวที่ทำสีหน้าตกตะลึงอยู่
อะไรนะ!
ฉินฮั่นหยางคิดไม่ถึงว่าลู่เฉินจะขายเพลง ‘ในฤดูใบไม้ผลิ’ ให้กับบาร์เดย์ลิลลี่ และให้ตัวเองร้อง!
เขาเกือบจะสำลักค็อกเทลที่อยู่ในปาก หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที
เฉินเจี้ยนหาวสงบอารมณ์ ไม่ช้าก็ได้สติกลับมา พูดเสียงทุ้มว่า “ฉันซื้อไปแล้ว!”
โอกาสแบบนี้ถ้าหากพลาด เขาก็ไม่อาจอาศัยอยู่ในโฮ่วไห่ได้อีกต่อไป!
เรื่องราคาไม่ต้องพูดถึง
เพลง ‘ในฤดูใบไม้ผลิ’ มีเจ้าของแล้ว แรงกดดันของต่งอวี่กับฉางเหว่ยเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน กานไค่เกือบจะลุกขึ้นพรวด
วงเฮสิเทชั่นได้เพลง ‘ในฤดูใบไม้ผลิ’ ไปครอบครอง บดขยี้วงจื่อเป่ยเจินได้อย่างสบาย!
เขาอยากออกเงินซื้อเพลง ‘เดอะบลูโลตัส’ ด้วยตัวเองจริงๆ
ซูชิงเหมยกลับจ้องมองลู่เฉิน แล้วถามว่า “ในเมื่อไม่เหมาะกับคุณ แล้วคุณเขียนเพลงนี้ออกมาได้ยังไง”
ถึงแม้จะเป็นการเค้นถามเล็กน้อย แต่คำถามนี้คาดว่าทุกคนก็อยากถามเช่นกัน
เพลง ‘ในฤดูใบไม้ผลิ’ นี้ไม่เหมือนเพลงที่เด็กวัยรุ่นคนหนึ่งจะเขียนออกมาได้จริงๆ ไม่มีประสบการณ์ที่เพียงพอ ไม่มีความสุขุมแห่งกาลเวลา แล้วจะแสดงความรู้สึกที่ผ่านโลกมามากได้อย่างไร
และเนื้อหาของเพลงดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกับลู่เฉินเท่าไร
ทว่าเพลงนี้ก็เป็นเพลงที่แต่งขึ้นเองจริงๆ ในเมื่อลู่เฉินกล้าเอามันออกมาขายในราคาสูง แสดงว่าไม่ต้องกลัวปัญหาเรื่องของลิขสิทธิ์ และทุกคนที่นั่งอยู่ในนี้ก็ไม่ยอมให้เกิดเรื่องที่ไม่ยุติธรรมอย่างแน่นอน
สายตาของทุกคนจ้องมองไปที่ตัวของเขา
ลู่เฉินหัวเราะเบาๆ พูดด้วยเสียงอันไพเราะว่า “ไม่นานมานี้ ผมบังเอิญได้มีโอกาส รู้จักกับนักร้องพเนจรคนหนึ่ง เขาเคยเดินทางไปยังพรมแดนธิเบต และเคยเร่ร่อนไปทั่ว...”
“เขาเหนื่อยล้า หดหู่ แต่ก็เข้มแข็งมาก”
“เขาบอกหลายสิ่งหลายอย่างกับผม และยังสอนผมอีกหลายเรื่องด้วยครับ...”
“เขาเป็นอาจารย์ของผมเองครับ!”
พอฟังลู่เฉินเล่าเรื่องจบแล้ว ทุกคนเงียบไป
ผ่านไปนานพักหนึ่ง ต่งอวี่จึงถามว่า “ลู่เฉิน คุณบอกชื่อของเขาให้ฉันได้ไหมคะ”
“สวี่ป๋อครับ...”
ลู่เฉินพูดอย่างจริงจัง “ชื่อของเขาคือสวี่ป๋อ!”
ถึงแม้ผมจะไม่สามารถเล่าความจริงกับใครได้ แต่ผมก็บอกชื่อของคุณได้ จะได้กลายเป็นตำนานของโลก!
....................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 44 ชนะทั้งสองฝ่าย
“สวี่ป๋อ...”
ต่งอวี่พูดชื่อที่ธรรมดาซ้ำเบาๆ รู้สึกประหลาดใจขึ้นมา
จากการอธิบายของลู่เฉิน ภาพของนักร้องพเนจรที่สง่างามไม่ผูกมัดอยู่กับใครคนหนึ่งก็ปรากฏชัดเจนขึ้นมาในหัวของเธอโดยไม่รู้ตัว
ผู้ชายอายุสี่ห้าสิบปีไร้ที่พักพิง ไม่มีเงินไม่มีบ้าน หนวดเครารกรุงรังเต็มไปหมด ใบหน้าที่ผ่านลมหนาวและอุปสรรคมาอย่างโชกโชน สวมเสื้อผ้าเก่าๆ กอดกีตาร์ราคาไม่เกินสามร้อยหยวนร้องเพลงอยู่ท่ามกลางสายลม
‘หากมีวันหนึ่ง ที่ฉันจากไปอย่างสงบ โปรดทิ้งฉันไว้ ในฤดูใบไม้ผลิ!’
ความสงสัยเคลือบแคลงใจทั้งหมดเหมือนจะได้คำตอบแล้ว
พี่น่าพูดอย่างทอดถอนใจ “อยากจะรู้จักคนคนนั้นจริงๆ เสี่ยวลู่ ถ้ามีโอกาสก็เชิญเขามาที่บาร์สิ”
ลู่เฉินยิ้มพูดว่า “ผมก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนครับ แม้แต่โทรศัพท์ของเขาก็ไม่มี”
ฉินฮั่นหยางรู้สึกเสียดาย “น่าเสียดายจริงๆ!”
ต่งอวี่กับซูชิงเหมยสบตากันและกัน คนแรกพูดตัดบทว่า “เดอะบลูโลตัสสองแสน พวกเราต้องการลิขสิทธิ์ทั้งหมด แน่นอนว่าสิทธิ์การลงนามในผลงานยังเป็นของคุณเหมือนเดิมค่ะ”
ราคาสองแสนต่อหนึ่งเพลงสูงมากจริงๆ สำหรับคนใหม่แล้ว การได้อยู่ถึงระดับบุคคลที่มีชื่อเสียงถือว่าเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อ
แต่ความฉลาดของลู่เฉินอยู่ที่เงื่อนไขที่เขาเสนอ เขาเสนอให้ซื้อลิขสิทธิ์ทั้งหมด ซึ่งหมายความว่าเพลงนี้รวมถึงผลประโยชน์อย่างอื่น หลังจากที่ซื้อขาดไปแล้วเขาก็จะไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ อีก
เพลงที่ดีเพลงหนึ่งโดยเฉพาะผลงานเพลงคลาสสิค แท้จริงแล้วก็เหมือนเหมืองทองเล็กๆ ขอแค่พยายามขุดค้น ก็จะสร้างทรัพย์สินที่มั่งคั่งได้อีกมากมาย
มันสามารถนำมาทำเป็นเพลงหลักของอัลบั้มได้ หรือไม่ก็ปล่อยเป็นซิงเกิล ดาวน์โหลดเป็นเสียงรอสายก็ได้ ในขณะเดียวกันยังสามารถชำระเงินจากเครือข่ายอินเทอร์เน็ตที่ได้รับอนุญาต ถ้าหากโชคดีเข้าตาบริษัททำภาพยนตร์โทรทัศน์ ก็จะได้ใช้เป็นเพลงประกอบหลัก
นอกจากนั้นการร้องและเรียบเรียงใหม่ บริษัทเพลงที่ยิ่งใหญ่ก็ยังเพิ่มมูลค่าของเพลงให้ถึงจุดสูงสุดได้!
สิ่งที่สำคัญคือ ยังมีผลกระทบต่อตัวของนักร้องเป็นอย่างมาก
เพลงหนึ่งเพลงกลายเป็นเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นกับนักร้องดัง ตอนนี้ก็ยังมีอยู่!
ลู่เฉินยอมละทิ้งสิทธิ์ เพราะราคาสองแสนทำให้คนรู้สึกว่ารับได้ ควรทราบว่าในวงการดังๆ หรือกระทั่งนักแต่งเพลงมากมายก็ยังต้องการสิทธิ์ในส่วนแบ่ง นอกจากนี้ยังขอยกเว้นสิทธิ์ประโยชน์เอาไว้ส่วนหนึ่ง
เขาพยักหน้าพูดว่า “นี่คือสิ่งที่ผมต้องการครับ”
แน่นอนลู่เฉินรู้ถึงความสำคัญของลิขสิทธิ์อยู่แล้ว แต่ตอนนี้สำหรับเขายังเป็นผลประโยชน์ที่แสนไกลนัก หากคนใหม่อยากจะแบ่งเค้กจากบริษัทบันเทิงมีเดีย ยังไม่อาจทำให้เป็นความจริงได้
‘สาวเนิร์ด’ คนฉลาดที่อยู่ตรงหน้า เป็นไปไม่ได้ที่จะยอมรับข้อตกลงของส่วนแบ่งอีก
ดังนั้นลู่เฉินจึงเสนอราคาที่โหดพอสมควร ทำการซื้อขายสำเร็จ เขาจะสร้างแบรนด์ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวภายในวงการขึ้นมา หากคนอื่นอยากจะซื้อเพลงของเขา อย่างนั้นก็ต้องศึกษาข้อมูลก่อน!
สามแสนห้าแสน คุณกล้าจ่ายไหมล่ะ
มีเพลงเพราะมากมายที่อยู่ในความทรงจำของลู่เฉิน เขาจึงไม่ขายในราคาถูก กระทั่งยังต้องขอส่วนแบ่งด้วย!
การทำงานของต่งอวี่เด็ดขาดเรียบร้อยมาก หลังจากตกลงการซื้อขายแล้ว เธอรีบโทรหาทนายของบริษัทตัวเอง ให้นำสัญญาอย่างเป็นทางการมาเซ็นที่นี่
เมื่อเซ็นเรียบร้อย เงินหลังจากหักภาษีแล้วก็โอนเข้าบัญชีของลู่เฉินทันที
ลู่เฉินขอยืมคอมพิวเตอร์ของอีกฝ่าย แล้วล็อกอินเข้าบัญชี ‘ห้องสมุดดนตรีจีน’ โอนลิขสิทธิ์ของ ‘เดอะบลูโลตัส’ ให้บริษัทชิงอวี่มีเดียผ่านแพลตฟอร์มออนไลน์ การตกลงซื้อขายจึงเป็นอันสำเร็จ
ถึงแม้ค่าใช้จ่ายของ ‘ห้องสมุดดนตรีจีน’ จะโหดมาก แต่การบริการของมันก็รอบคอบและสมบูรณ์ ต่อให้ลู่เฉินโอนลิขสิทธิ์เป็นครั้งแรก ก็ทำสำเร็จภายในระยะเวลาสองสามนาทีเท่านั้น
ด้วยเหตุนี้ต่งอวี่และคนอื่นๆ จึงรู้สึกทึ่งในตัวเขา เพราะว่าคนใหม่จำนวนน้อยมากที่ยอมลงทะเบียนลิขสิทธิ์และจ่ายเงินให้ ‘ห้องสมุดดนตรีจีน’ เนื่องจากพวกเขาไม่สามารถรับรองได้ว่าผลงานของตัวเองจะทดแทนสิ่งที่เสียไปได้
ลู่เฉินมีความกล้าทะเยอทะยาน และคิดอย่างละเอียดรอบคอบ พิจารณาทุกอย่างรอบด้าน
คนหนุ่มแบบนี้มีอนาคตที่ไร้ขีดจำกัดแน่นอน!
“ยินดีที่ได้ร่วมงานค่ะ!”
ต่งอวี่เป็นฝ่ายยื่นมือมาหาลู่เฉิน “ต่อไปถ้ามีเพลงอะไรดีๆ ช่วยพิจารณาชิงอวี่มีเดียก่อนนะคะ!”
ลู่เฉินจับมือกับเธอ ยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “ยินดีที่ได้ร่วมงานครับ ชิงอวี่มีเดียเป็นบริษัทที่มีศักยภาพมาก ผมรอคอยที่จะได้ร่วมงานกันอีกครั้งนะครับ”
คำพูดสวยๆ ไม่ต้องเสียเงิน แน่นอนลู่เฉินยินดีที่จะจบอย่างสวยงามกับอีกฝ่าย
การจะอยู่ในวงการ ความสัมพันธ์และเส้นสายนั้นสำคัญมาก
ดังนั้นเขาจึงทำเป็นมองไม่เห็นซูชิงเหมยที่นั่งทำตาขาวใส่อยู่ข้างๆ
คนที่อยู่ข้างในและมีความสุขมากที่สุดเห็นจะเป็นกานไค่ เพราะมีเพลง ‘เดอะบลูโลตัส’ บวกกับนักแต่งเพลงชื่อดังที่เขาเชิญมาแต่งเพลงอีกสองเพลงเป็นตัวพื้นฐาน การออกอัลบั้มจึงไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันอีกต่อไป
สำหรับพวกนักร้องและวงดนตรีมากมายที่อาศัยอยู่ในเมืองหลวง การได้ออกเพลงสักอัลบั้มเกรงว่าคงจะเป็นความฝันของทุกคน!
เพราะฉะนั้นเขาจึงลุกขึ้นยืน แสดงเจตนาที่ดีของตัวเองต่อลู่เฉิน
บรรยากาศบนโต๊ะเป็นกันเองมาก ฉางเหว่ยถือแก้วแชมเปญ ยิ้มพูดกับเฉินเจี้ยนหาว “เหล่าเฉิน พวกเราคุยกันเสร็จแล้ว ตอนนี้ถึงตานายแล้ว พวกเราจ่ายเงินมากขนาดนี้ อย่างนั้นในฤดูใบไม้ผลิของนายเตรียมจะให้ลู่เฉินเท่าไร”
เดิมทีเรื่องนี้เป็นเรื่องของลู่เฉินกับเฉินเจี้ยนหาว ไม่ต้องคุยกันที่นี่ก็ได้
แต่ฉางเหว่ยไม่พอใจเฉินเจี้ยนหาว เมื่อครู่ถ้าหากไม่ใช่เฉินเจี้ยนหาวแสดงการสนับสนุนลู่เฉินและให้ความมั่นใจกับเขา เช่นนั้นบริษัทชิงอวี่มีเดียก็อาจจะซื้อเพลงได้ทั้งสองเพลง หรือไม่ก็ไม่ต้องจ่ายเงินซื้อเพลง ‘เดอะบลูโลตัส’ ด้วยเงินที่สูงมาก
ฉางเหว่ยกับชิงอวี่มีเดียมีผลประโยชน์ร่วมกัน
ดังนั้นเถ้าแก่ฉางจึงอยากหาทางบีบคั้นเฉินเจี้นหาว แสร้งทำเป็นเสนอราคา ถึงอย่างไรก็จะยอมเสียหน้าเขาไม่ได้!
ต่งอวี่กับซูชิงเหมยและคนอื่นๆ ก็สงสัยมาก
ตอนนี้ลู่เฉินก็ไม่รู้จะว่าอย่างไร
เขาเป็นคนที่แยกแยะบุญคุณความแค้นชัดเจน ขายเพลง ‘ในฤดูใบไม้ผลิ’ ให้กับบาร์เดย์ลิลลี่ อย่างแรกคืออยากขอบคุณเฉินเจี้ยนหาวที่ช่วยให้เขามีงานทำ ในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด
แน่นอนจะให้ฟรีๆ ก็ไม่ได้ เฉินเจี้ยนหาวก็ไม่เอาฟรีเหมือนกัน ส่วนเรื่องราคานั้นคุยง่ายมาก
เพลง ‘ในฤดูใบไม้ผลิ’ ลู่เฉินร้องครั้งเดียวก็พอแล้ว มันไม่เหมาะกับนักร้องหนุ่มที่ไม่มีประสบการณ์มากอย่างเขา ต่อให้เขาสามารถใช้ความทรงจำของสวี่ป๋อมาแสดงได้อย่างเต็มที่ สุดท้ายก็ไม่ใช่สไตล์ของตัวเองอยู่ดี
เฉินเจี้ยนหาวก็ดูแลฉินฮั่นหยางกับวงเฮสิเทชั่นเป็นอย่างดี
แต่ตอนนี้กลับถูกฉางเหว่ยแกล้ง ลู่เฉินคงพูดไม่ได้ว่าจะขายให้ถูกๆ อย่างนั้นก็ไม่ต่างจากคนก่อนหน้าที่บีบคั้นเฉินเจี้ยนหาวนี่?
แต่เฉินเจี้ยนหาวเป็นใคร จะถูกกลลวงเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ของฉางเหว่ยได้อย่างไร
เขาจึงยิ้มอย่างสุภาพแล้วพูดว่า “พูดเรื่องเงินมันเชยไป ผมคิดว่าจะไม่จ่ายสักแดงเดียว”
การโต้ตอบที่ไม่แรงและไม่เบาเกินไป ทำให้ทุกคนตกตะลึง
ไม่จ่ายสักแดงเดียว คือจะเอาฟรีๆ เหรอ
เฉินเจี้ยนหาวรีบเฉลยปริศนาทันที “เสี่ยวลู่ นายเคยพูดว่าอยากได้หุ้นส่วนของบาร์เดย์ลิลลี่ไม่ใช่เหรอ อย่างนั้นฉันก็จะให้หุ้นห้าเปอร์เซ็นต์ของบาร์เดย์ลิลลี่ของฉันแลกกับเพลงของนาย เป็นยังไง”
หุ้นบาร์เดย์ลิลลี่ห้าเปอร์เซ็นต์!
นี่คือคำตอบที่เกินความคาดหมาย แม้แต่ลู่เฉินก็คาดไม่ถึง
ลู่เฉินเคยพูดกับเฉินเจี้ยนหาวว่าอยากได้หุ้นของบาร์เดย์ลิลลี่ แต่ตอนนั้นเขาล้อเล่น เพื่อแสดงว่าตัวเองจะไม่ลืมบาร์เดย์ลิลลี่ แต่เฉินเจี้ยนหาวกลับจำได้ขึ้นใจ
ฉางเหว่ยตกตะลึงไปพักหนึ่ง จากนั้นจึงชูนิ้วโป้งให้เฉินเจี้ยนหาว
“เหล่าเฉิน นายแน่มาก!”
ทุกคนที่อยู่ในนี้ เขารู้จักเฉินเจี้ยนหาวดีที่สุด
หากคำนวณมูลค่าของบาร์เดย์ลิลลี่ถือว่าเป็นทรัพย์สินถาวร อย่างมากก็ได้เงินแค่หนึ่งถึงสองล้านเท่านั้น เพราะเป็นสถานที่เช่า ไม่เหมือนบลูโลตัสที่เขาซื้อมาเอง ห้าเปอร์เซ็นต์ถือว่าไม่เยอะ
แต่เฉินเจี้ยนหาวบริหารมานาน กิจการของบาร์ก็ดีมาตลอด จึงมีลูกค้าประจำอยู่เสมอ
ตอนนี้ถ้าเขาจะขายทรัพย์สิน สามถึงสี่ล้านต้องมีคนแย่งแน่นอน เพราะสามารถทำกำไรสุทธิปีละหลายแสน!
หุ้นส่วนห้าเปอร์เซ็นต์ฟังดูแล้วเหมือนไม่มาก แต่กลับมีข้อดีและคุ้มค่าว่าที่ได้กินยาวๆ
เฉินเจี้ยนหาวยอมมอบหุ้นให้ลู่เฉินเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าไม่ได้อยากซื้อเพลง ‘ในฤดูใบไม้ผลิ’  เพราะว่าเงินหนึ่งแสนสองแสนเฉินเจี้ยนหาวสามารถควักออกมาได้ แต่เจตนาที่แท้จริงของเขาอยู่ที่ตัวลู่เฉินคนนี้
การรั้งลู่เฉินไว้ไม่ได้หมายความว่าให้ลู่เฉินร้องเพลงที่บาร์เดย์ลิลลี่ตลอด นั่นเป็นไปไม่ได้ แต่เขาอยากจะให้ความดังของลู่เฉินมาเพิ่มความนิยมของบาร์เดย์ลิลลี่ต่างหาก!
ความก้าวหน้าของลู่เฉินในอนาคตอยู่ไม่ไกลมาก บาร์เดย์ลิลลี่กับเฉินเจี้ยนหาวสามารถขออาศัยบารมีไปด้วยได้มากขึ้น
และสิ่งที่เขาจ่ายไป เป็นแค่หุ้นแค่ห้าเปอร์เซ็นต์เท่านั้น
เป็นการเจรจาซื้อขายที่ชนะทั้งสองฝ่าย!
เฉินเจี้ยนหาวหัวเราะ ถามต่งอวี่ว่า “ผู้จัดการต่ง ผมขอยืมทนายของคุณช่วยร่างสัญญาให้หน่อยได้ไหมครับ”
แน่นอนว่าต่งอวี่ไม่ปฏิเสธความต้องการเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้เด็ดขาด
เธอก็รู้สึกเลื่อมใสเฉินเจี้ยนหาวเหมือนกัน...ในยุทธภพมักจะมีมังกรซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้าเสมอ!
พี่น่าก็ยิ้มพูดกับลู่เฉินว่า “ยินดีด้วย เถ้าแก่เสี่ยวลู่!”
ลู่เฉินยิ้มเจื่อนๆ รู้สึกเหมือนถูกบังคับให้รีบเติบโตอย่างไรก็ไม่รู้
....................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 45 ทำกำไรได้แล้ว
วันเสาร์ที่ 23 เดือนพฤษภาคม ปีค.ศ. 2015 ลู่เฉินผ่านประสบการณ์ราวกับคืนแห่งความฝัน
คืนนี้ เขาได้ร้องเพลงต่อหน้าผู้ชมนับสองพันคน ชนะใจคนดูได้รับเสียงปรบมือชื่นชมทั่วทั้งงาน
คืนนี้ เขาหาเงินก้อนโตได้มากที่สุดเท่าที่เคยเกิดมา ขายเพลงต้นฉบับหนึ่งเพลงในราคาสองแสน
คืนนี้ เขาได้เป็นหุ้นส่วนของบาร์เดย์ลิลลี่ห้าเปอร์เซ็นต์ จากเด็กใช้แรงงานกลายเป็นผู้ถือหุ้นรายย่อยอย่างสวยงาม!
ตอนที่ลู่เฉินเซ็นชื่อของตัวเองลงในสัญญาโอนลิขสิทธิ์ ในใจของเขาเต็มไปด้วยความขอบคุณ
ขอบคุณความฝันที่ยาวนาน ขอบคุณช่วงชีวิตทั้งสามที่ได้ประสบในความฝัน ขอบคุณสวี่ป๋อ โม่หราน และฟางหมิงอี้
ลู่เฉินไม่รู้ว่าโลกในความฝันมีจริงหรือไม่ แต่เขารู้ว่าตัวเองโชคดีสุดๆ!
และความโชคดีไม่ได้มีเพียงเท่านี้
ตอนที่เขามาถึงโซนวีไอพีชั้นกลางของบาร์บลูโลตัส การแสดงบนเวทีก็อยู่ในช่วงท้ายแล้ว
หลี่เฟยอวี่ยังคงถ่ายทอดสดอยู่ เมื่อเห็นลู่เฉินเขาดีใจจนน้ำตาอาบหน้า
“ดูสิ!”
เขาชี้ไปที่หน้าจอโน้ตบุ๊ก แววตาเป็นประกาย ทำให้ลู่เฉินรู้สึกขนลุกซู่
ดูอะไรเหรอ
ดูดีๆ สิ แม่งเอ้ย!
ลู่เฉินเห็นห้องถ่ายทอดสดของตัวเอง ความนิยมของยอดออนไลน์ทะลุไปสามแสนแล้ว!
ความนิยมทะลุสามแสนคนขึ้นไป!
ลู่เฉินตื่นเต้นและดีใจ ราวกับความโชคดีที่ตกลงมาจากสวรรค์ จากนั้นเสียง ‘กริ๊ง’ ก็ตกลงมาที่ศีรษะของเขา แล้วรู้สึกมึนหัวแบบนั้น
ภายในห้องถ่ายทอดสดออนไลน์ จำนวนความนิยมขณะออนไลน์สำคัญมากที่สุด จำนวนการติดตามของแฟนคลับสามารถปลอมกันได้ แต่ขณะออนไลน์ไม่เหมือนกัน นอกจากจะเป็นเว็บไซต์ช่วยทำปลอมขึ้นมา ไม่อย่างนั้นก็จะสะท้อนให้เห็นถึงคุณค่าที่แท้จริงของผู้ดำเนินรายการ
ความนิยมขณะออนไลน์ในห้องถ่ายทอดสดลู่เฟยมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นตลอด แต่เดิมยอดสูงสุดคือหนึ่งแสนคนขึ้นไป และภายในระยะเวลาสั้นๆ สองชั่วโมงก็ทะลุถึงสามแสนคนแล้ว น่าเหลือเชื่อมาก
ถึงอย่างไรเวลาการถ่ายทอดสดใน ‘จิงอวี๋ทีวี’ ก็สั้นมาก จำนวนแฟนคลับจึงไม่เยอะ
ตอนนี้ยอดการติดตามของแฟนคลับก็มากถึงหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นคนแล้ว!
“เกิดอะไรขึ้น”
ลู่เฉินอดถามไม่ได้ “สารภาพมาดีๆ นายทำอะไรใช่ไหม!”
หลี่เฟยอวี่หัวเราะฮ่าๆ “พวกเราเข้าไปติดอันดับฮอตฮิตของโฮมเพจแล้ว!”
โฮมเพจของ ‘จิงอวี๋ทีวี’ มีการจัดอันดับมากมายหลายรายการ ใช้แนะนำรายการถ่ายทอดสดกับผู้ดำเนินรายการที่ได้รับความนิยม หนึ่งในนั้นก็มีการจัดอันดับฮอตฮิตของทั่วทั้งเว็บไซต์ และยังเป็นการจัดอันดับที่มีการแข่งขันดุเดือดมาก
กฎของการจัดอันดับฮอตฮิตทั่วทั้งเว็บไซต์ คืออาศัยจำนวนความนิยมขณะออนไลน์ในห้องถ่ายทอดสด ข้อความเด้งตรงหน้าจอบวกกับการตบเงินรางวัล แล้วใช้สูตรหลักการคำนวณตัวเลขที่สอดคล้องกัน ตัวเลขที่สูงที่สุดจะได้ขึ้นชาร์ตโดยอัตโนมัติ ยกเว้นเกิดเหตุการณ์การคดโกงขึ้น ไม่อย่างนั้นทางเว็บไซต์ก็จะไม่เข้าไปก้าวก่าย
การจัดอันดับฮอตฮิตทั่วทั้งเว็บไซต์มีรายชื่อทั้งหมดสิบสองคน ตำแหน่งสะดุดตามาก ดังนั้นเมื่อลำดับฮอตฮิตพุ่งขึ้นไป ก็จะได้รับความนิยมอย่างแน่นอน!
ห้องถ่ายทอดสดลู่เฟยทะยานขึ้นไปสูงขึ้นติดรั้งท้ายชาร์ตฮอตฮิตตอนที่ลู่เฉินขึ้นเวที จากนั้นความนิยมก็ทะลุมาเรื่อยๆ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ลดลง
ในฐานะผู้ดำเนินรายการของ ‘จิงอวี๋ทีวี’ ตอนที่ลู่เฉินไม่สามารถจัดรายการสดได้ ห้องถ่ายทอดสดของเขาก็ติดอันดับชาร์ตหน้าแรกแล้ว พูดได้ว่าน่าอัศจรรย์มาก
หลังจากหลี่เฟยอวี่อธิบายเสร็จแล้ว ก็แผดเสียงพูดอย่างได้ใจว่า “ขุนศึกตระกูลลู่จงเจริญ!”
สามารถชนะคะแนนได้ขนาดนี้ ทีมแฟนคลับลู่เจียจวินของลู่เฉินก็มีความดีความชอบไม่น้อย ไม่เพียงแต่หลี่ไป๋ที่มอบลูกบอลปลา 15T แล้ว ก็ยังช่วยสร้างบรรยากาศในห้องถ่ายทอดสดทั้งหมดอีกด้วย
เนื่องจากการถ่ายทอดสดดำเนินมาตลอด ถึงแม้จะยังหันกล้องไปที่หน้าเวที แต่ไมโครโฟนกลับได้ยินเสียงทุกอย่างรอบด้าน
ดังนั้นการสนทนาของทั้งสองคน บรรดาแฟนคลับที่อยู่ในห้องถ่ายทอดสดจึงได้ยินอย่างชัดเจน
“ผู้ดำเนินรายการ ใช่ผู้ดำเนินรายการหลักหรือเปล่า”
“ฉันได้ยินเสียงผู้ดำเนินรายการหลักแล้ว คือท่านลู่เฟยแน่นอน!”
“ขุนศึกตระกูลลู่จงเจริญ!”
“ผู้จัดรายการ ฉันอยากเห็นหน้าคุณจัง”
“ผู้ดำเนินรายการหล่อจัง หล่อจริงๆ”
“เมื่อครู่ดูการแสดงของผู้จัดการหลักไปแล้ว ร้องสองเพลงนั่นได้เพราะมาก อยากฟังอีกสักรอบจัง!”
“อยากฟังสองรอบ!”
“สามรอบ!”
“...”
ลู่เฉินเห็นแล้ว จึงรีบจัดแจงไมค์กับกล้องทันที
เขาโบกมือให้เลนส์ล้อง แล้วพูดว่า “สวัสดีทุกคนครับ ผมคือผู้จัดลู่เฟยครับ ขอต้อนรับทุกคนเข้าสู่ห้องถ่ายทอดสดของผม หวังว่าพวกคุณจะชอบเพลงของผมนะครับ แล้วก็การแสดงในงานเทศกาลดนตรีคาร์นิวัลไนท์ครั้งนี้ด้วย!”
“ขณะเดียวกันก็ขอขอบคุณทุกคนที่มอบเงินรางวัลสนับสนุนครับ ขอบคุณมากจริงๆ!”
เสียงของเขาเพิ่งจบลง จู่ๆ ข้อความบนหน้าจอก็เด้งขึ้นมาอย่างคึกคัก พร้อมด้วยลูกบอลปลาจำนวนนับไม่ถ้วน
“ชอบๆๆๆๆๆ!”
“งานคาร์นิวัลไนท์สุดยอด อยากไปดูที่งานจังเลย!”
“ผู้ดำเนินรายการหลัก รับลูกบอลปลาดีๆ นะคะ!”
“อยากฟังท่านลู่ร้องเพลงอย่างเดียว”
“ฉันก็ชอบเหมือนกัน...”
ระบบเตือน: เรียกฉันว่าหลี่ไป๋ (เงิน IV) มอบเรือบรรทุกเครื่องบินหนึ่งลำ!’
ระบบเตือน: พี่ปลาวาฬ (ทอง VI) มอบเรือบรรทุกเครื่องบินหนึ่งลำ!’
ท่ามกลางเสียงดังเจี๊ยวจ๊าว เรือบรรทุกเครื่องบินกดทับข้อความทั้งหมดอย่างราบคาบ นำมาซึ่งกลุ่มควันเต็มหน้าจอ ราวกับกำลังเฉลิมฉลองความสำเร็จที่ลู่เฉินได้รับทั้งหมด
เพื่อนคนรวยที่คุ้นเคยสองคน!
ลู่เฉินดูจำนวนของลูกบอลปลา พบว่าคืนนี้จำนวนของลูกบอลปลาเพิ่มขึ้นมากกว่า 40T!
เพียงพอสำหรับขึ้นชาร์ตฮอตฮิตของโฮมเพจแล้ว จึงไม่ธรรมดาจริงๆ
เขารีบขอบคุณเพื่อนคนรวยทั้งสองคนทันที ถึงแม้จะเชยไปหน่อยแต่ก็เป็นความจริงใจอย่างแท้จริง
การถ่ายทอดสดสิ้นสุดในเวลาห้าทุ่ม
การถ่ายทอดสดงานคอนเสิร์ตที่มีความหมายที่แท้จริงในครั้งนี้ ได้สร้างความนิยมให้กับห้องถ่ายทอดสดลู่เฟย อย่างใหญ่หลวง ตอนที่จบลง จำนวนความนิยมขณะออนไลน์ก็ยังสูงถึงสามแสนห้าหมื่นคนขึ้นไป จำนวนการติดตามของแฟนคลับมากกว่าหนึ่งแสนแปดหมื่นคน เงินรางวัลเพิ่มขึ้นเป็น 45T
ลูกบอลปลา 45T!
ตามหลักแล้วจะได้รับส่วนแบ่งหลังจากหักภาษีหกสิบห้าเปอร์เซ็นต์ อย่างนั้นหากคำนวณกำไรที่ลู่เฉินได้ในคืนนี้ก็เกือบถึงสามหมื่นหยวน!
บวกกับลูกบอลปลาที่สะสมมาก่อนหน้านั้น ตอนนี้เขาสามารถแลกเป็นเงินสดได้ห้าหมื่นหยวน
ค่าเซ็นสัญญาห้าหมื่นหยวนกับ ‘จิงอวี๋ทีวี’ ถูกโอนเข้าบัญชีแล้ว บวกกับยอดก่อนหน้าสองยอดก็เป็นหนี่งแสน จากนั้นก็ขายเพลงได้สองแสน ลู่เฉินโอนเงินสามแสนให้ที่บ้านได้พรุ่งนี้แล้ว!
เงินก้อนนี้หากเป็นเมื่อก่อน อย่างน้อยเขาต้องลำบากทำงานสี่ห้าปีถึงจะหามาได้ ตอนนี้ไม่ถึงครึ่งเดือน...
ลู่เฉินปิดคอมพิวเตอร์ ลุกขึ้นแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ! พวกเราไปทานอาหารมื้อดึกกัน กินกุ้งมังกรผัดหม่าล่าให้หนำใจไปเลย!”
“สามจาน!”
หลี่เฟยอวี่ชูสามนิ้วขึ้นมา พูดอย่างได้ใจว่า “ฉันต้องทานอย่างน้อยสามจาน!”
ลู่เฉินหัวเราะฮ่าๆ “ขอแค่นายทานไหว สามสิบจานก็ไม่มีปัญหา!”
ในหัวของเขา จู่ๆ ก็มีเสียงเพลงที่ดังและยิ่งใหญ่ขึ้นมา
‘ฉันทำเงินได้แล้วทำเงินได้แล้ว ฉันไม่รู้จะใช้เงินอย่างไร!
มือซ้ายของฉันซื้อโนเกียมือขวาของฉันซื้อโมโตโรล่า
ฉันเปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ของไชน่าโมบายและไชน่ายูนิคอม
ฉันนั่งรถเบนซ์เสร็จก็ไปขับบีเอ็มดับเบิ้ลยูต่อ พอว่างก็ไปอบเซาว์น่ากินกุ้งมังกร!
ฉันทำเงินได้แล้วทำเงินได้แล้ว...’
หยุดนะ
ลู่เฉินตัวสั่นเล็กน้อย รีบลบความคิดวุ่นวายที่อยู่ในหัว จากนั้นเก็บอุปกรณ์ไปทานอาหารมื้อดึกกับหลี่เฟยอวี่
ถนนคนเดินของโฮ่วไห่เดินไปทางทิศใต้จนสุดทาง ข้ามสี่แยกก็จะเป็นถนนเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยบรรยากาศของเมืองเก่า ทั่วทั้งสายมีขนมติ่มซำมากมายซึ่งเป็นจุดเด่นมากที่สุด ถึงแม้จะใกล้เที่ยงคืนแล้ว แต่ก็ยังมีคนพลุกพล่านเหมือนเดิม
ร้านอาหารเจี่ยจี้กุ้งมังกรก็อยู่ในถนนเส้นเล็กนี้ อาหารขึ้นชื่อก็คือกุ้งแดงอบซอส ตอนที่ลู่เฉินกับหลี่เฟยอวี่เดินเข้าไป คนก็นั่งเต็มเกือบทุกที่นั่ง กิจการดีมากจริงๆ
ทั้งสองคนโชคดีแย่งที่นั่งตรงมุมของร้านอาหารได้สองที่พอดี จากนั้นจึงสั่ง ‘กุ้งสามเซียนปู้ห้วน’ หนึ่งจาน
กุ้งมังกรน้อยผัดหมาล่าหนึ่งจาน กุ้งมังกรน้อยอบซอสแดงหนึ่งจานกับกุ้งมังกรน้อยผัดพริกเกลือหนึ่งจาน และเพิ่มเบียร์สดอีกสองทาวเวอร์ที่เพิ่งแช่เย็นพอดี ถ้าหากเอาเทพเซียนมาแลกก็ไม่ยอม!
ลู่เฉินกับหลี่เฟยอวี่ก็ไม่พูดมากกันแล้ว เริ่มทานกันทันที
หลังจากทานกุ้งมังกรหมดไปสองจานกับเบียร์สดสองทาวเวอร์แล้ว หลี่เฟยอวี่ก็เช็ดปากที่มันแผล็บ แล้วพูดว่า “ต้าเฉิน ห้องถ่ายทอดสดของนายฮอตมาก ถึงเวลาที่ต้องขยับขยายจริงจังแล้ว หากยังอยู่ในห้องรูหนูต่อไปไม่น่าจะเหมาะสม!”
ลู่เฉินพยักหน้า เอ่ยว่า “ใช่ ฉันก็กำลังคิดอยากจะเปลี่ยนเป็นอพาร์ทเม้นท์เล็กๆ หรือว่าพวกเราเช่าอยู่ด้วยกันดีไหม”
ตอนนี้ห้องพักรูหนูที่เขาเช่าอยู่ดูเก่าทรุดโทรมมากจริงๆ ยังไม่ต้องพูดถึงหน้าร้อนก็ร้อนอบอ้าว หน้าหนาวก็ไม่มีฮีตเตอร์ นอกจากนี้ก็ไม่มีความเป็นส่วนตัวเลยสักนิด ตอนเย็นเขาร้องเพลงถ่ายทอดสดก็ยังต้องกังวลว่าจะมีปัญหากับเพื่อนบ้านไหม
สัญญาเช่าของลู่เฉินหมดเดือนนี้พอดี ต่อให้หลี่เฟยอวี่ไม่พูด เขาก็กำลังคิดจะย้ายอยู่ดี
“สัญญาเช่าของฉันหมดปีหน้า และยังเสียเงินตกแต่งไปไม่น้อย...”
หลี่เฟยอวี่ส่ายหน้าบอก “อย่าพูดเรื่องฉันเลย พูดเรื่องนายอย่างเดียวดีกว่า เพื่อนของเสี่ยวเหม่ยมีห้องสตูดิโอหนึ่งชุด เธออยากจะปล่อยเช่า ทำเลและสภาพแวดล้อมแถวนั้นก็ไม่เลว ห้องก็ใหม่ด้วย นายสนใจไหม”
ลู่เฉินยิ้มตอบว่า “ในเมื่อเป็นพี่เสี่ยวเหม่ย อย่างนั้นก็ต้องไปดูอยู่แล้ว!”
หลี่เฟยอวี่หัวเราะฮิๆ เหมือนกับคนโง่
....................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 46 เช่าห้อง
เช้าตรู่ เสียงกระดิ่งดัง ตื่นนอน ใส่เสื้อผ้า ล้างหน้าแปรงฟัน...
เช้าวันอาทิตย์ ขณะที่คนมากมายกำลังนอนหลับอยู่ในความฝัน ลู่เฉินก็ตื่นเช้าเหมือนเดิม ต้อนรับแสงอรุณกับหมอกบางยามเช้าเริ่มต้นวันใหม่ที่วุ่นวายอีกครั้ง
เขาออกกำลังกายสองชั่วโมงจนเหงื่อท่วมตัว อยู่ข้างทะเลสาบที่ขุดขึ้น หลังจากทานอาหารเช้าที่มากเป็นพิเศษเพื่อเพิ่มสารอาหารและดื่มน้ำเรียบร้อยแล้ว เขาก็รีบไปธนาคารที่เปิดทำการอยู่ใกล้ๆ บ้าน
ลู่เฉินนำเงินสามแสนหยวนที่อยู่ในบัญชีของตัวเอง โอนเข้าหมายเลขบัญชีที่คุ้นเคยมากที่สุด
เขาเพิ่งจะเดินออกมาจากประตูใหญ่ของธนาคาร เสียงโทรศัพท์ที่ยัดอยู่ในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้น
ลู่เฉินรีบรับสายทันที “แม่ ผมกำลังจะโทรหาแม่พอดีเลยครับ!”
เสียงที่คุ้นเคยดังมาตามสาย “เสี่ยวเฉิน ลูกโอนเงินมาใช่ไหม ลูกไปเอาเงินเยอะแยะมาจากไหน”
เสียงนั้นแฝงไปด้วยความไม่สบายใจที่ควบคุมไม่อยู่กับความเป็นห่วงและกังวลที่ออกมาจากใจ
ลู่เฉินยิ้มและพูดว่า“ใช่ครับแม่ เป็นเงินที่ผมหามาได้”
คนที่โทรมาหาลู่เฉินก็คือฟางอวิ๋นแม่ของเขา
ฟางอวิ๋นเป็นพนักงานบัญชีธรรมดาคนหนึ่งในสำนักงานกิจการภาษีท้องถิ่นของเมืองปินไห่มณฑลเจ้อเจียง     ตะวันออก หลังจากพ่อของลู่เฉินตายไป เธอก็แบกรับภาระหนักของบ้านด้วยความเข้มแข็ง
ลู่เฉินมาหางานทำในเมืองหลวงของปักกิ่ง และจะโอนเงินเข้าบัญชีฟางอวิ๋นทุกเดือน เพื่อให้ฟางอวิ๋นจัดการใช้หนี้ ถึงแม้จะไม่มาก แต่อย่างน้อยก็ไม่ทำให้คนต้องผิดหวัง
เจ้าหนี้ส่วนใหญ่ล้วนเป็นเพื่อนสนิท เพื่อนนักเรียนและลูกค้าของลู่ชิ่งเซิงเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ หลายคนให้กู้ยืมเพราะเห็นแก่ความสนิทสนม เชื่อใจและมิตรภาพ จึงยอมนำเงินที่ตัวเองสะสมทั้งชีวิตออกมา ถ้าหากไม่มีความหวังว่าจะได้คืน อย่างนั้นตระกูลลู่ก็ต้องแบกรับความผิดของการเสียสัจจะตลอดไป
ลู่ชิ่งเซิงตายไป เขาทิ้งหนี้ก้อนโตที่ไม่คืนไม่ได้ให้กับคนในครอบครัว
ลู่เฉินเคยโกรธ เสียใจ สิ้นหวัง ผิดหวังมาก่อน แต่ในที่สุดเขาก็ผ่านมาได้ และมองเห็นแสงสว่าง
ตอนนี้แสงแดดอบอุ่นส่องผ่านใบไม้ของต้นอู๋ถง สาดแสงไปบนใบหน้าและร่างกายของเขา
ฟางอวิ๋นพูดอย่างร้อนใจ “ลูกคนนี้ พูดความจริงมานะ!”
ลูกอยู่ห่างไกลแม่ก็เป็นห่วง ลู่เฉินออกมาจากมหาวิทยาลัยไปทำงานที่ปักกิ่งเกือบจะหนึ่งปีแล้ว ช่วงที่ผ่านมาเขาต้องประหยัดเงินจึงไม่ได้กลับบ้าน มีหรือที่ฟางอวิ๋นจะไม่คิดถึง
ตอนนี้จู่ๆ ลู่เฉินก็โอนเงินก้อนโตจำนวนสามแสนหยวนกลับมา เธอดูข้อความในโทรศัพท์ การตอบสนองอย่างแรกไม่ใช่ความดีใจ แต่เป็นความกลัวและลนลาน กลัวว่าลู่เฉินจะทำเรื่องที่ไม่ดี
ไม่อย่างนั้นเขาจะไปเอาเงินสามแสนมาจากไหน
ลู่เฉินจึงพูดว่า “แม่ครับ แม่ไปอ่านข้อความในเฟยซิ่นของแม่แล้วแม่จะเข้าใจ”
เมื่อวานเขากะไว้แล้วว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ เพราะฉะนั้นเขาจึงใช้โทรศัพท์ถ่ายรูปสัญญาที่เซ็นกับชิงอวี่มีเดียและเฉินเจี้ยนหาว เมื่อครู่ตอนที่โอนเงินเสร็จก็ส่งไปให้ฟางอวิ๋นแล้ว
ใช้เวลาเพียงห้านาที ในที่สุดฟางอวิ๋นก็มั่นใจว่าลูกชายของตัวเองไม่ได้ทำเรื่องผิดกฎหมาย
ลู่เฉินหาเงินได้มากมายโดยอาศัยการร้องเพลงเขียนเพลง แล้วก็ยังมีหุ้นส่วนห้าเปอร์เซ็นต์ของบาร์อีกด้วย!
เธอดีใจและภูมิใจมาก เอ่ยอย่างทอดถอนใจว่า “ลูกจะกลับบ้านเมื่อไร”
ลู่เฉินครุ่นคิด ตอบว่า “ต้นเดือนมิถุนายน ผมยังต้องกลับไปร่วมงานรับปริญญาของมหาวิทยาลัย ใช่ไหมครับแม่...”
“แม่ไปบอกพี่สาวที ว่าเธอไม่ต้องทำงานแล้ว ให้เธออยู่บ้านเตรียมตัวสอบปริญญาโทเดือนธันวาคมนี้เถอะ!”
ลู่ซีพี่สาวของลู่เฉินมีผลการเรียนที่โดดเด่นมาก ยังเรียนปริญญาตรีไม่จบก็ถูกส่งให้เรียนต่อแล้ว แต่เนื่องจากเกิดการเปลี่ยนแปลงของฐานะทางบ้าน เธอจึงต้องยอมทิ้งการเรียนต่อปริญญาโทแล้วไปทำงานหาเงิน
ลู่เฉินรู้ว่าความฝันตั้งแต่วัยเด็กของลู่ซีคือการได้เรียนจบปริญญาเอก และเธอก็มีความสามารถเช่นนี้ ดังนั้นตอน นี้ก็ยังไม่สาย
“บอกเธอว่าไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องหนี้ของบ้านอีกแล้ว มากสุดภายในสามปีผมจะคืนให้หมดครับ!”
ลู่เฉินพูดอย่างกล้าหาญมีพลัง เพราะเขาก็มั่นใจแบบนี้จริงๆ!
ฟางอวิ๋นกลับไม่ได้คิดในแง่ดีขนาดนั้น
“แม่จะลองดูนะ ลูกก็รู้จักนิสัยพี่สาวของลูก ดื้อเหมือนพ่อ!”
ลู่เฉินรีบพูด “ให้พี่มาอยู่ในเมืองสิครับ!”
ลู่เฉินเตรียมตัวจะพัฒนาตัวเองในเมืองหลวงเป็นเวลานาน ถ้าหากข้างกายมีคนในครอบครัวมาอยู่ด้วย อย่างนั้นก็จะดีมาก
พอจบการสนทนากับแม่แล้ว ลู่เฉินก็กลับไปที่ห้องพักรูหนู
หลี่เฟยอวี่ตื่นแล้ว ถือโทรศัพท์ยืนอยู่หน้าห้อง พอเห็นลู่เฉินกลับมาแล้วจึงรู้สึกสบายใจในทันที
“กำลังจะโทรหานายพอดี พวกเสี่ยวเหม่ยกำลังรออยู่ที่อาคารกว่างหยวน!”
“ฉันขอเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนแล้วค่อยไป!”
ลู่เฉินรีบเข้าไปที่ห้องของตัวเองเปลี่ยนเสื้อผ้าที่สะอาดหนึ่งชุด เป็นเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์กับรองเท้าแตะเดินเล่นหนึ่งคู่ก็เรียบร้อยแล้ว จากนั้นจึงรีบไปที่อาคารกว่างหยวนพร้อมกับหลี่เฟยอวี่
อาคารกว่างหยวนอยู่ห่างจากห้องเช่าของลู่เฉินทั้งสองคนไม่ถึงห้านาที ที่ตรงหน้าประตูอาคาร ในที่สุดลู่เฉินก็ได้เห็นพี่เสี่ยวเหม่ยในตำนานคนนั้น
ความจริงเขาเคยเห็นรูปภาพของเสี่ยวเหม่ยแล้ว แต่เพิ่งเคยเห็นตัวจริงเป็นครั้งแรก
เสี่ยวเหม่ยยังสาวและสวย รูปร่างเล็กอรชรอ้อนแอ้นสไตล์น่ารัก แต่แต่งหน้าจัดไปหน่อย
แต่เพื่อนสาวที่มากับเธอกลับมีมาดของผู้หญิงทำงานมืออาชีพมากกว่า สวมชุดกระโปรงสั้นสีขาวผมยาวประบ่า ถือกระเป๋าใบเล็กกะทัดรัดมือถือโทรศัพท์บ่งบอกถึงท่าทางของคนฉลาด
“ขอโทษครับๆ!”
หลี่เฟยอวี่รีบพูดขอโทษติดๆ กัน “ให้สาวสวยสองคนต้องรอนาน ขอโทษจริงๆ นะครับ!”
เสี่ยวเหม่ยเหลือกตาขาวใส่ทำเสียง ‘เชอะ’ หนึ่งที และมีสีหน้าที่บอกว่า ‘ฉันไม่พอใจมาก’
แต่เพื่อนสาวของเธอกลับเข้าใจความรู้สึกของคนอื่นมากกว่า จึงยิ้มพูดไกล่เกลี่ยสถานการณ์
“ไม่เป็นไรค่ะ พวกเราก็เพิ่งมาถึง คุณคือหนุ่มหล่อที่ต้องการเช่าห้องใช่ไหมคะ”
สายตาของเธอมองไปที่ลู่เฉิน เผยแววตาสงสัยออกมาจากนัยน์ตาของเธอ
“ใช่ครับๆ!”
หลี่เฟยอวี่รีบพยักหน้า และพูดแนะนำ “นี่คือลู่เฉินเพื่อนที่ดีที่สุดของผมครับ ต้าเฉิน ฉันจะแนะนำให้นายรู้จักก่อน นี่คือเฉินเสี่ยวเหม่ย นี่คือจางอิงเพื่อนของเธอ”
ลู่เฉินยิ้มพูดว่า “ผมได้ยินชื่อเสียงของพี่เสี่ยวเหม่ยมานานแล้วครับ วันนี้ได้เจอตัวจริงเสียที!”
คนหล่อก็คือคนหล่อ โดยเฉพาะคนหล่อที่มีรูปร่างสูงใหญ่ พูดจาตลกขบขันอย่างลู่เฉิน โดยทั่วไปแล้วจะเป็นที่ชื่นชอบของคนอื่นมาก โดยเฉพาะเวลาที่เขายิ้มจะเต็มไปด้วยกลิ่นอายของแสงอาทิตย์สดใส ทำให้คนรู้สึกชอบโดยไม่รู้ตัว
และแล้วพี่เสี่ยวเหม่ยก็รู้สึกจริงๆ เม้มปากยิ้มและพูดว่า “ฉันรู้จักคุณ หลี่เฟยอวี่เล่าให้ฟังหลายครั้งแล้วค่ะ”
ลู่เฉินเอ่ย “พี่หลี่เป็นก็เป็นอบอุ่นใจดีแบบนี้ พวกเราไปดูห้องกันก่อนดีไหมครับ”
ห้องอยู่ในเขตจิ่นเฉิงหย่วนห่างจากอาคารกว่างหยวนออกไปสองสามร้อยเมตร
เขตจิ่นเฉิงหย่วนมีพื้นที่ไม่ใหญ่มาก มีตึกเดี่ยวไม่สูงมากเก้าหลัง แต่สิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ในเขตนี้ครบครัน พื้นที่สีเขียวก็มีอย่างน้อยห้าสิบเปอร์เซ็นต์ การบริหารค่าส่วนกลางก็เข้มงวด แขกที่มาเยี่ยมจะต้องลงทะเบียนเข้าออกทุกคน
สภาพแวดล้อมโดยรอบก็ดี ติดกับย่านธุรกิจ เดินไปสถานีรถไฟใต้ดินที่ใกล้ที่สุดได้ภายในไม่กี่นาที
ห้องของจางอิงคือห้อง 1502 หลังที่ 7 เป็นห้องสตูดิโอมาตรฐานหนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องรับแขกบวกห้องครัวและห้องน้ำ ภายในห้องมีพื้นที่สามสิบห้าตารางเมตรโดยประมาณ อุปกรณ์เครื่องใช้ไฟฟ้าภายในบ้านครบครัน ดูแล้วใหม่ทั้ง หมด และข้างในก็รักษาความสะอาดดีมาก
อย่างน้อยลู่เฉินก็หาข้อบกพร่องไม่เจอ
ห้องสตูดิโอนี้จางอิงมาเช่าไว้เมื่อสองปีก่อน เธอเซ็นสัญญาเช่านานห้าปี จ่ายเงินตกแต่งไปไม่น้อยและมีเครื่องใช้ไฟฟ้าและเฟอร์นิเจอร์ครบชุด
เพื่อนสาวของพี่เสี่ยวเหม่ยคนนี้เป็นตัวแทนขายเครื่องสำอางในเมือง ตอนนี้การแข่งขันในเมืองดุเดือดเกินไป ดัง นั้นเธอจึงเตรียมตัวกลับไปเปิดร้านที่บ้านเกิด แต่อพาร์ทเม้นท์ที่เช่าอยู่ได้กลายเป็นปัญหาของเธอ
ค่าเสียหายจากการผิดสัญญาสูงมาก การเปลี่ยนผู้เช่าจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด แต่นายหน้าเดี๋ยวนี้ก็ไม่น่าไว้ใจ เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหายุ่งยาก จางอิงจึงโพสต์การปล่อยเช่าลงในกลุ่มเพื่อนที่กำลังหาห้องเช่า ไปๆ มาๆ ก็ได้มาเจอลู่เฉิน
ส่วนราคาเช่า จางอิงก็พูดตรงๆ
“ในเมื่อคุณเป็นเพื่อนของพี่หลี่ อย่างนั้นฉันขอพูดตรงๆ ห้าพันหยวนต่อเดือนจ่ายล่วงหน้าสามเดือนมัดจำหนึ่งเดือน อุปกรณ์เครื่องใช้ไฟฟ้าให้คุณใช้ฟรีได้เลย ค่าน้ำค่าไฟค่าส่วนกลางก็จัดการเอง!”
การอาศัยในเมืองหลวงนั้นไม่ง่าย ราคาห้องในเมืองหลวงสูงมากที่สุดในประเทศ อย่ามองว่าห้องสตูดิโอนี้มีพื้นที่น้อย หากมีเงินไม่ถึงสองล้านก็ซื้อไม่ได้ รวมถึงเครื่องใช้ไฟฟ้าและการตกแต่งทั้งหมดกับค่าเช่าห้าพันถือว่าเป็นราคาปกติ
ลู่เฉินคิดแล้วพูดว่า “สี่พัน ผมจะเซ็นสัญญากับคุณสามปี จ่ายค่าเช่าก่อนครึ่งปีเป็นอย่างไรครับ”
เขาอยากจะเซ็นสัญญาเช่าที่เหลือทั้งหมดกับจางอิง ดังนั้นจึงต้องคุยราคาให้ดี
จางอิงยอมเซ็นทั้งหมดอยู่แล้ว แต่เธอก็เป็นผู้หญิงฉลาดในการทำธุรกิจ ใช่ว่าลู่เฉินพูดราคาไหนก็ราคานั้น
ทั้งสองฝ่ายต่อรองราคากันไปมา สุดท้ายราคาเช่าจึงตกลงกันได้ที่สี่พันห้าร้อยหยวน เครื่องคอมพิวเตอร์ที่ใหม่มีสภาพกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่อยู่ในห้องรับแขก จางอิงก็ไม่คิดจะเอากลับ จึงขายลดราคาให้ลู่เฉิน
สำหรับการเจรจาซื้อขายนี้ ไม่ว่าจะเป็นลู่เฉินหรือจางอิงต่างก็พอใจมาก หลังจากทั้งสองคนตกลงกันแล้วก็ไปพิมพ์สัญญาเช่าที่ร้านถ่ายเอกสาร เซ็นชื่อและจ่ายเงิน ณ ตอนนั้น
ใช้เวลาไม่นานเท่าไร ลู่เฉินก็ได้ห้องเช่าใหม่ และใช้เงินหมดกระเป๋าในเวลาเดียวกัน
....................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 47 บ้านใหม่ชีวิตใหม่
ตอนกลางวันจางอิงเป็นคนเลี้ยงข้าว
เป็นร้านอาหารเสฉวนที่อยู่ในย่านการค้าเมืองจิ่งไท่ซึ่งอยู่ใกล้เขตจิ่นเฉิงหย่วน จางอิงมาจากเสฉวน เธอจึงเป็นคนพูดตรงไปตรงมาและปากจัด พออยู่ในเมืองจึงมีความฉลาดหลักแหลมรอบตัว
เธอมาอยู่เมืองหลวงตอนอายุสิบเก้าปี ใช้ชีวิตในเมืองหลวงมาแล้วห้าปี ถึงแม้จะไม่ได้สำเร็จมีชื่อเสียงอะไร ก็ถือว่าได้บุกเบิกกิจการของตัวเอง อย่างน้อยเมื่อเทียบกับการใช้ชีวิตในเมืองหลวงของหลี่เฟยอวี่ เฉินเสี่ยวเหม่ย และลู่เฉินที่อยู่มาได้ครึ่งเดือนก่อนหน้าแล้ว ถือว่าเธอใช้ชีวิตได้ไม่เลว
แต่ถึงแม้เมืองหลวงจะดี แต่มันก็ไม่ใช่บ้านเกิด
ดังนั้นอาหารมื้อนี้จึงเป็นมื้อบอกลา หลังจากจัดการเรื่องห้องเรียบร้อยแล้ว จางอิงก็ต้องกลับบ้านเกิด
หลี่เฟยอวี่กับเฉินเสี่ยวเหม่ยต่างเงียบงัน เฉินเสี่ยวเหม่ยก็มีเบ้าตาออกสีแดงๆ อาลัยอาวรณ์เป็นอย่างมาก
จางอิงโอบเพื่อนสาวของตัวเอง แล้วพูดว่า “เสี่ยวเหม่ย ต่อไปถ้าคิดถึงพี่ก็ไปหาฉันที่เสฉวนได้ พี่หลี่ก็ไม่เลวเหมือนกัน ถ้าเขาพยายามพัฒนาจริงจัง เธอก็ให้โอกาสเขาสักครั้ง”
เสียงพูดของเธอดังไม่น้อย เพราะฉะนั้นลู่เฉินกับหลี่เฟยอวี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ จึงได้ยินชัดเจน หลี่เฟยอวี่จึงหน้าแดงทันที มองเฉินเสี่ยวเหม่ยด้วยสายตาที่เร่าร้อนอย่างอดใจไม่ไหว
เขารู้สึกชอบเสี่ยวเหม่ยอยู่บ้าง ใครๆ ก็มองออก!
เฉินเสี่ยวเหม่ยพูดอย่างเขินอาย “อย่าพูดถึงเขาเลยค่ะ ถ้าอยากจีบฉัน ก็ต้องแสดงความสามารถออกมา!”
จางอิงหัวเราะเหอะๆ กอดเธอพลางพูดกับลู่เฉินว่า “สุดหล่อ ฉันกับเสี่ยวเหม่ยขอตัวก่อนนะ ถ้าหากมีเรื่องอะไร คุณก็โทรหาฉันได้ หากไม่มีธุระอะไรก็โทรมาคุยได้เหมือนกัน!”
ลู่เฉินยิ้มพูด “เดินทางโดยสวัสดิภาพนะครับ!”
เจ้าของห้องใหม่อาศัยอยู่ที่ต่างประเทศ ปกติไม่ค่อยกลับมา เดิมทีจางอิงก็เซ็นสัญญาเช่ากับตัวแทนในประเทศเหมือนกัน ขอเพียงจ่ายค่าเช่าห้องและค่าส่วนกลางตรงเวลา โดยทั่วไปก็ไม่มีปัญหาแล้ว
แน่นอนว่าทั้งสองคนต้องติดต่อกันเพื่อแลกเปลี่ยนข้อมูล
จางอิงกับเฉินเสี่ยวเหม่ยกลับไปแล้ว หลี่เฟยอวี่มองดูเงาหลังของพวกเธออย่างเคลิบเคลิ้ม
ลู่เฉินตบไหล่ของเขาแล้วพูดว่า “ไม่ต้องมองแล้ว ยังมีโอกาสอีก มาช่วยฉันย้ายบ้านก่อน!”
ความจริงลู่เฉินอยากจะบอกพี่เสี่ยวเฟยว่า ความหวังที่เขาจะจีบเสี่ยวเหม่ยมีน้อยมาก แต่คนเรามีชีวิตอยู่ก็ต้องมีสิ่งที่อยากไขว่คว้า ไม่ว่าจะเป็นการงานหรือแฟน เมื่อมีเป้าหมายก็ยังดีกว่าอยู่อย่างไร้จุดหมาย
แท้จริงแล้วการย้ายบ้านง่ายมาก
ห้องสตูดิโอมีอุปกรณ์ครบครัน แค่เปลี่ยนกุญแจล็อกก็ได้แล้ว
เดิมทีลู่เฉินอยากจะโทรหาช่างกุญแจประตูมาติดตั้งเอง ไม่คิดว่าหลี่เฟยอวี่จะขันอาสา ซื้อกุญแจและอุปกรณ์แล้วจัดการด้วยตัวเอง ช่วยลู่เฉินประหยัดค่าบริการไปอย่างน้อยหนึ่งร้อยหยวน
เขตจิ่งหมิงค่อนข้างยุ่งยากนิดหน่อย ลู่เฉินต้องไปหาเจ้าของห้องเพื่อคืนสัญญาเช่า และรับเงินมัดจำของตัวเองคืนมา
ห้องพักรูหนูใต้ดินทำเลดี ราคาไม่แพงแบบนี้ มีคนแย่งกันมากในเมืองหลวง จึงไม่ต้องกังวลว่าจะปล่อยเช่าไม่ได้ ลู่เฉินยกเลิกสัญญาล่วงหน้า ดังนั้นเจ้าของห้องก็ไม่ได้ลำบากใจอะไร
ส่วนกระเป๋าเดินทางหรือข้าวของเครื่องใช้ นอกจากเสื้อผ้าสองสามชุดกับหนังสือสองสามเล่ม ลู่เฉินก็ยังมีคอม พิวเตอร์เครื่องเก่าอีกเครื่องหนึ่ง
บ้านหลังใหม่มีคอมพิวเตอร์ตัวใหม่ ส่วนเครื่องเก่าก็ควรจะปลดเกษียณได้แล้ว ทว่าหลี่เฟยอวี่เหมือนรู้ใจ ช่วยลู่เฉินขายให้กับผู้เช่าคนหนึ่งที่อยู่ในเขตเดียวกัน แถมเมาส์และคีย์บอร์ดให้อีกฝ่ายด้วยเงินสี่ร้อยห้าสิบหยวน
ปล่อยให้คอมพิวเตอร์เครื่องเก่าแสดงความสามารถจนถึงวินาทีสุดท้ายก็แล้วกัน!
เงินก้อนนี้ลู่เฉินไม่ได้รับมา และยังเพิ่มอีกหนึ่งร้อยห้าสิบหยวน ครบหกร้อยหยวนพอดี เขาสั่งให้หลี่เฟยอวี่ไปจองโต๊ะและเซ็ตอาหารที่ครัวในบ้านของพ่อครัวเฉิน เพื่อเลี้ยงอาหารเย็นเพื่อนบ้านเย็นนี้
ช่วงที่ลู่เฉินถ่ายทอดสดตอนกลางคืน ยากที่จะไม่กระทบเพื่อนบ้านที่อาศัยอยู่ในห้องพักรูหนูเหมือนกัน ถึงแม้จะไม่มีใครพูดอะไรกับเขา แต่เขาก็รู้สึกเกรงใจ จึงอยากใช้โอกาสนี้เป็นการชดเชย
ขอเพียงคนที่อยู่บ้านในวันนี้ยอมมา อย่างนั้นเขาก็จะเลี้ยงทั้งหมด!
ขณะที่หลี่เฟยอวี่เชิญคนและจองร้านอาหารอยู่ทางนี้ ส่วนลู่เฉินก็วิ่งไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตในเมืองที่อยู่ใกล้ๆ ซื้อของใช้ในชีวิตประจำวันให้ตัวเองใหม่จำนวนไม่น้อย เช่นของใช้อย่างผ้าปูที่นอนหมอนมุ้ง ผ้าขนหนู ผ้าอาบน้ำ ยาสีฟันแปรงสีฟันเพื่อนำไปใช้ในบ้านหลังใหม่
ตอนเช้าเขาโอนเงินสามแสนหยวนไปให้ที่บ้าน จากนั้นเช่าห้องและจ่ายเงินอีกสามหมื่น ตอนนี้ก็ต้องจ่ายเงินซื้อของใช้เบ็ดเตล็ด จนกระทั่งเงินที่เหลืออยู่ในบัญชี อี้ฟู่เป่ากับในกระเป๋ากางเกงทั้งหมดรวมกันไม่ถึงหนึ่งพันหยวน
กลับไปสู่ช่วงก่อนการปลดปล่อยภายในคืนเดียว!
แต่ลู่เฉินก็ไม่สนใจเลยสักนิด เพราะเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจกับชีวิตในอนาคตของตัวเอง
อาหารมื้อเย็นก็ถือเป็นมื้ออำลาเช่นกัน เพียงแค่เปลี่ยนคน
โต๊ะอาหารนั่งได้สิบสองคนเต็มทุกที่นั่ง คนที่มาได้ก็มา นอกจากหลี่เฟยอวี่แล้วก็เป็นเพื่อนบ้านของลู่เฉิน ทั้งผู้ชายและผู้หญิงสิบเอ็ดคน เพิ่มที่นั่งอีกหนึ่งที่ถึงจะนั่งได้ทั้งหมด
แต่ก่อนทุกคนก็แค่พยักหน้าทักทายกัน เจอหน้ากันก็ไม่ได้พูดอะไร วันนี้ลู่เฉินเลี้ยงข้าวเพราะย้ายบ้าน ทุกคนจึงเริ่มพูดความในใจออกมา ไม่ว่าจะคุ้นเคยหรือไม่คุ้นเคยต่างก็พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน
พอรู้ว่าลู่เฉินจะย้ายไปอยู่ที่เขตจิ่นเฉิงหย่วน พวกเขาจึงรู้สึกอิจฉา และแสดงความยินดี
สามารถย้ายออกจากห้องพักรูหนูไปอยู่ในห้องสตูดิโอที่ราคาไม่ธรรมดาได้ ถือว่าประสบความสำเร็จที่อาศัยอยู่ในเมืองหลวงแล้ว!
อาหารมื้อนี้ทานกันอย่างครึกครื้นมาก จบลงเวลาสองทุ่มกว่า ดื่มเบียร์หมดไปสามลัง
หลี่เฟยอวี่ดื่มมากไปหน่อย ตาปรือพูดมาก หลังจากลู่เฉินจ่ายเงินแล้วก็พาเขากลับไปที่ห้องพักรูหนู ผลสรุปคือเจ้าหมอนี่ก็นอนบนเตียงแล้วผล็อยหลับไปทันที
เมื่อลู่เฉินกลับถึงบ้านหลังใหม่ของตัวเองก็เวลาสามทุ่มไปแล้ว
ห้องใหม่สะอาดมาก
ที่ใส่แปรงสีฟันกับแปรงสีฟันที่เพิ่งซื้อมาใหม่วางอยู่ในห้องน้ำ ผ้าเช็ดตัวผืนใหม่แขวนอยู่ข้างบน ลู่เฉินอาบน้ำร้อนอย่างสบายใจ จากนั้นนอนบนเตียงกับผ้าปูเตียงผืนใหม่อย่างสบาย
จ้องมองลวดลายสวยงามบนเพดานโลหะ เขารู้สึกเหมือนไม่ใช่ความจริง
ดูเหมือนจะย้อนกลับไปเมื่อสองสามปีก่อน ตอนนั้นพ่อของลู่เฉินยังไม่ตาย ฐานะทางบ้านของเขายังดีมาก ห้องที่อาศัยอยู่ก็ใหญ่กว่าที่นี่ ตกแต่งอย่างสวยงามหรูหรา...
เขาหลับตา ผ่านไปสักพักหนึ่งแล้วจึงลืมตาอีกครั้ง ยังคงเป็นภาพเดิม
ไม่ใช่ความฝันจริงๆ!
จู่ๆ โทรศัพท์ที่วางอยู่บนตู้หัวเตียงก็ดังขึ้น
ลู่เฉินถึงได้สติกลับมา รีบพลิกตัวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดปุ่มรับสาย“สวัสดีครับ!”
เสียงที่ดังมาอีกสายเป็นเสียงคนแปลกหน้า
“สวัสดีค่ะ ใช่คุณลู่เฉินหรือเปล่าคะ”
ลู่เฉินไม่ได้ดูสายที่โทรมา และก็ฟังไม่ออกว่าอีกฝ่ายเป็นใคร จึงอดถามไม่ได้ว่า “ใช่ครับ ไม่ทราบว่าคุณคือใคร”
“สวัสดีค่ะคุณลู่เฉิน...”
อีกฝ่ายพูด “ฉันชื่ออู่ซานซานจากจิงอวี๋ทีวีค่ะ และก็เป็นปลาประการังด้วย”
ลู่เฉินจึงรู้ทันที “สวัสดีครับๆ ที่แท้ก็คุณอู่ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรหรือเปล่าครับ”
ตอนแรกลู่เฉินถูก ‘ลานแสงดาว’ ไล่ออก และ ‘ปลาประการัง’ คนนี้ก็เชิญเขาเข้าร่วมเป็นพันธมิตรกับ ‘จิงอวี๋ทีวี’ และยังได้เซ็นสัญญาอย่างเป็นทางการหนึ่งฉบับพร้อมกับค่าเซ็นสัญญาอีกห้าหมื่นหยวน
สำหรับลู่เฉินในตอนนั้น สามารถพูดได้ว่าเป็นการช่วยเหลือยามยากอย่างแท้จริง ลู่เฉินยังรู้สึกขอบคุณมาตลอด
ตอนนี้เขาเป็นผู้จัดรายการใน ‘จิงอวี๋ทีวี’ ที่ได้รับความนิยมมากขึ้นทุกวัน ซึ่งมีปัจจัยมาจากการออกแรงสนับสนุนของอีกฝ่ายด้วยเช่นกัน
ลู่เฉินกับอู่ซานซานติดต่อกันตลอด แต่ปกติจะคุยกันผ่านเฟยซิ่น
อู่ซานซานเอ่ย “คุยในโทรศัพท์ไม่สะดวก สามารถคุยในเฟยซิ่นได้ไหมคะ”
ลู่เฉินรีบตอบทันที “ไม่มีปัญหา รอสักครู่นะครับ!”
เขาลุกขึ้นเดินออกจากห้องนอน วิ่งไปที่ห้องรับแขก
นี่คือห้องรับแขกสตูดิโอซึ่งมีพื้นที่ไม่ใหญ่ไปกว่าห้องนอน ดังนั้นแค่วางโซฟาขนาดสามคนนั่งและโต๊ะคอมพิวเตอร์หนึ่งตัว กับโทรทัศน์คริสตัลหน้าจอใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนัง ก็กินพื้นที่ไปเต็มๆ แล้ว
คอมพิวเตอร์เครื่องนั้นจางอิงก็ทิ้งเอาไว้ ขายลดราคาให้ลู่เฉิน ตอนนั้นเขาไม่ได้เปิดดู เพียงแค่เห็นหน้าจอกับเคสและเมาส์กับคีย์บอร์ดใหม่ทั้งหมด และยังเป็นของมียี่ห้อ เพราะฉะนั้นเขาจึงยอมซื้อในราคาสามพันหยวน บวกกับค่าเช่าห้องอีกสามหมื่น
จางอิงไม่ได้ขอให้ลู่เฉินจ่ายค่ามัดจำ ดังนั้นเขาจึงเกรงใจไม่ต่อราคาอีก
พอกดปุ่มเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ ระบบก็ทำงานอย่างรวดเร็ว แค่ระยะเวลาสั้นๆ สิบวินาทีก็เข้าสู่หน้าเดสก์ท็อปแล้ว
ลู่เฉินจึงรู้ทันทีว่าเงินสามพันหยวนนั้นคุ้มค่ามาก แต่ด้วยความเคยชิน เขาจึงตรวจสอบอุปกรณ์ติดตั้ง
สุดยอด!
ลู่เฉินมองด้วยความประหลาดใจ
การประกอบของคอมพิวเตอร์เครื่องนี้สเปคสูงมาก เป็นยี่ห้อที่ดีที่สุด ซีพียูความเร็วสูงสุดหกคอร์ หน่วยความจำ32G โซลิดสเตตไดรฟ์ฮาร์ดดิสหรือเอสเอสดีมีปริมาณจัดเก็บข้อมูล 1T การ์ดจอก็เป็นตัวใหม่ล่าสุด สามารถเล่นเกมทุกอย่างในตลาดได้ทั้งหมด
ลู่เฉินเรียนมหาวิทยาลัยด้านวิทยาการคอมพิวเตอร์ ก่อนหน้านั้นเขาอยากจะเปลี่ยนเครื่องตัวเก่า ดังนั้นเขาจึงเข้าใจฮาร์ดดิสของคอมพิวเตอร์มาก รู้ว่าการประกอบแบบนี้ต่อให้ซื้อในอินเทอร์เน็ตมาประกอบเอง ถ้าไม่มีเงินหนึ่งหมื่นห้าพันหยวนขึ้นไปก็ซื้อไม่ได้หรอก
จอภาพขนาด 27 นิ้วเป็นสินค้าระดับไฮเอนด์ที่มีความละเอียดสูงถึง 2K!
ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงที่จางอิงพูดว่าคนอื่นให้คอมพิวเตอร์เครื่องนี้กับเธอ และเธอก็ไม่เคยใช้เลย
ลู่เฉินหมดซึ่งคำพูดจริงๆ...ไม่ทราบว่าเป็นคนรวยบ้านไหนกัน
ในที่สุดเขาก็ไม่ลืมเรื่องสำคัญ เปิดเฟยซิ่นล็อกอินเข้าไป ไม่อยากให้อู่ซานซานต้องรอนาน
....................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 48 การแข่งขันการแสดงโชว์จิงอวี๋ PK
ปลาปะการังรออยู่ในเฟยซิ่นนานแล้ว
เธอส่งข้อความให้ลู่เฉินสองสามข้อความ แต่ไม่เห็นเขาตอบถึงได้โทรหา
เรื่องที่อู่ซานซานกับลู่เฉินคุยกันเป็นเรื่องที่ดีมาก ช่วงนี้ ‘จิงอวี๋ทีวี’ กำลังจะจัดกิจกรรมโชว์การแข่งขันอย่างหนึ่ง เงินรางวัลเยอะมาก ในฐานะที่เป็นตัวแทนของผู้จัดรายการใหม่ ลู่เฉินจึงถูกเชิญด้วย
ถูกแล้ว ตอนนี้ลู่เฉินเป็นผู้จัดรายการหน้าใหม่อันดับหนึ่งของ ‘จิงอวี๋ทีวี’ ไปแล้ว!
ในระยะเวลาสั้นๆ ไม่ถึงครึ่งเดือน เขาที่เริ่มจากผู้จัดหน้าใหม่ก็ก้าวกระโดดกลายเป็นผู้นำของ ‘จิงอวี๋ทีวี’ ทันที ขณะที่ไม่มีการโปรโมทแนะนำจากเว็บไซต์ ก็ยังสามารถสร้างสถิติความนิยมที่มีแนวโน้มสูงขึ้น จำนวนเงินรางวัลก็ทำลายสถิติใหม่ มีแฟนคลับที่ซื่อสัตย์กลุ่มใหญ่กลุ่มหนึ่ง
ถึงแม้จำนวนแฟนคลับกับจำนวนผู้เข้าชมขณะออนไลน์ของลู่เฉินในตอนนี้เทียบกับผู้จัดรายการคนอื่นแล้วยังอยู่อีกไกล แต่ความรวดเร็วในการเติบโตของเขาก็ทำให้คนตกใจมาก นอกจากนี้ก็ไม่ได้ใช้วิธีสกปรกในการสร้างข้อมูล เพราะฉะนั้นจึงได้รับความสนใจจาก ‘จิงอวี๋ทีวี’ เป็นอย่างมาก
โดยเฉพาะการถ่ายทอดสดเทศกาลดนตรีคาร์นิวัลไนท์เมื่อคืน ห้องถ่ายทอดสดลู่เฟยได้ขึ้นอันดับฮอตฮิตของโฮมเพจ ในแผนกการจัดการจึงเกิดการเคลื่อนไหวเล็กน้อย อู่ซานซานยังดูการถ่ายทอดสดตลอดทั้งงาน
จากปัจจัยหลายอย่างเหล่านี้ ลู่เฉินจึงกลายเป็นหนึ่งในยี่สิบสี่คนของผู้จัดรายการที่มีสิทธิในการแข่งขันการแสดง
ควรทราบว่าคนที่มีสิทธิ์เข้ามาคัดเลือก มีใครบ้างที่ไม่ใช่ผู้จัดรายการยอดนิยมของ ‘จิงอวี๋ทีวี’ ความนิยมของพวกเขามีค่าเซ็นสัญญามากถึงหนึ่งล้าน มีบางคนเป็นผู้อาวุโสที่มากประสบการณ์ของวงการ คนใหม่เหมือนอย่างลู่เฉินที่เพิ่งเข้าวงการได้ไม่นานจึงมีเพียงสี่คนเท่านั้น
ลู่เฉินมีประสบการณ์น้อยที่สุด
“ชื่อกิจกรรมโชว์การแข่งขันมีชื่อว่าการแสดงโชว์ PK ของจิงอวี๋ทีวี...”
อู่ซานซานพูดกับลู่เฉินว่า “รูปแบบนั้นง่ายมาก ก็แค่ผู้จัดรายการโชว์เลือกหัวข้อในการโชว์หนึ่งหัวข้อด้วยตัวเอง และทำการถ่ายทอดสดภายในระยะเวลาเก้าสิบนาที สุดท้ายจะจัดอันดับตามดัชนีของความนิยม การโหวตจากผู้ชมและคะแนนจากทีมท่านประธาน แล้วตัดสินให้เหลือผู้ชนะห้าคน!”
ลู่เฉินถามกลับไป “ดูเหมือนจะสนุกมากนะครับ เนื้อหาของหัวข้อการโชว์ผมต้องคิดเองใช่ไหมครับ”
อู่ซานซานตอบ “ใช่ค่ะ อย่างเช่นความคิดถึง ความเศร้า ความตลก กำลังใจเป็นต้นก็ได้แล้วค่ะ แต่จำเป็นต้องมีหัวข้อที่ชัดเจน เพราะว่าถึงตอนนั้นจะทำการโปรโมทในหน้าโฮมเพจหลักทั้งหมด ยิ่งหัวข้อน่าสะดุดตาก็ยิ่งดี แน่นอนว่าห้ามทำผิดกฎกติกา ไม่อย่างนั้นจะหมดสิทธิ์ในการเข้าแข่งขัน”
ลู่เฉินเข้าใจแล้ว “เข้าใจแล้วครับ ขอบคุณพี่ซานซาน”
อู่ซานซาน “(*^__^*) ไม่ต้องเกรงใจ คุณก็เซ็นสัญญากับฉันแล้ว ยิ่งคุณแสดงออกมาดีเท่าไร หน้าของฉันก็จะมีสีสันมากขึ้น ดังนั้นจะต้องสู้ๆ นะคะ ถ้าหากมีอะไรไม่เข้าใจถามฉันได้หมดเลยค่ะ!”
ลู่เฉิน “รางวัลห้าอันดับแรกคืออะไรครับ”
กิจกรรมแบบนี้จะพลาดไม่ได้เด็ดขาด แต่เขาก็ยังสนใจรางวัลของเว็บไซต์มากกว่า
มีรางวัลถึงจะมีแรงจูงใจ!
อู่ซานซาน “รางวัลชนะเลิศจิงอวี๋ PK ได้เงินรางวัลสามแสนหยวน ได้รับการโปรโมทยอดนิยมในหน้าโฮมเพจสามครั้ง รางวัลรองชนะเลิศจิงอวี๋ PK ได้เงินรางวัลสองแสนหยวนกับโปรโมทหน้าโฮมเพจสองครั้ง อันดับที่สามได้เงินรางวัลหนึ่งแสนหยวนบวกโปรโมทหน้าโฮมเพจหนึ่งครั้ง อันดับที่สี่และอันดับที่ห้าได้เงินรางวัลห้าหมื่น”
เงินรางวัลของ ‘จิงอวี๋ทีวี’ ไม่น้อยเลยจริงๆ
ลู่เฉินฟังดูแล้วตื่นเต้นมาก “แล้วกิจกรรมจะจัดขึ้นเมื่อไรครับ”
อู่ซานซาน “ลืมบอกสิ่งที่สำคัญที่สุดไป การแสดงโชว์ จิงอวี๋ PK ของจิงอวี๋ทีวีจะจัดขึ้นในวันที่ 30 เดือนพฤษภาคม ก็คือวันเสาร์หน้าเวลาสองทุ่มถึงสี่ทุ่ม แต่วันที่ 29 คุณจะต้องส่งเนื้อหาของหัวข้อให้ฉันก่อนนะคะ”
“จำไว้ว่าต้องอุ่นเครื่องก่อนล่วงหน้า ให้แฟนคลับของคุณรู้ว่าคุณก็ร่วมกิจกรรมนี้”
ลู่เฉิน “โอเคครับ!”
พูดกับอู่ซานซานจบแล้ว ลู่เฉินก็เริ่มตอบกลับข้อความในเฟยซิ่นที่มีจำนวนมาก
คืนนี้ลู่เฉินไม่ได้ถ่ายทอดสด ถึงแม้เขาจะแจ้งในกลุ่มและห้องถ่ายทอดสดแล้ว แต่ก็ยังมีแฟนคลับใจดีส่งข้อความมาถามเขาด้วยความห่วงใย อันไหนที่เขาตอบได้ก็จะตอบ
ขณะเดียวกันกับตอนที่ตอบกลับข้อความ ลู่เฉินก็กำลังพิจารณาว่าตัวเองจะใช้หัวข้ออะไรในการแสดง จิงอวี๋PK ครั้งนี้
ในหัวของเขาเริ่มจะมีไอเดียขึ้นมาแล้ว
จัดการตอบข้อความของเฟยซิ่นกับอีเมลเสร็จ ก็เป็นเวลาสี่ทุ่มกว่าแล้ว
ลู่เฉินปิดคอมพิวเตอร์ รีบออกจากที่พักใหม่ของตัวเองอย่างรวดเร็ว เรียกแท็กซี่ที่ขับผ่านมารีบไปที่บาร์
เวลาการแสดงในบาร์เดย์ลิลลี่ของเขาตอนนี้ ได้เลื่อนออกไปเป็นเวลาห้าทุ่มโดยประมาณ แบบนี้จึงจะไม่ชนกับเวลาในการถ่ายทอดสด เพื่อรับประกันว่าจะสามารถดูแลได้ทั้งสองอย่าง
แน่นอนลู่เฉินรู้ดีว่าเวลาที่ตัวเองต้องอยู่ในบาร์เดย์ลิลลี่เหลือไม่มากแล้ว เพราะพื้นที่ของที่นั่นเล็กเกินไปจริงๆ
เล็กมากจนไม่อาจรองรับความทะเยอทะยานของเขา!
แต่คืนนี้ก็สำคัญมาก ลู่เฉินจึงไม่อยากไปสาย
วันนี้เป็นวันอาทิตย์ กิจการภายในบาร์เดย์ลิลลี่ยังคงดีเหมือนเดิม โต๊ะทุกตัวมีลูกค้านั่งเต็มทุกที่นั่ง แม้แต่หน้าบาร์ก็ยังเบียดแน่นเต็มไปหมด คึกคักอย่างเห็นได้ชัด
มีนักร้องหญิงคนหนึ่งกำลังร้องเพลงบัลลาดอยู่บนเวที เป็นเพลงเก่าที่คุ้นหู แต่ใบหน้าของคนกลับแปลกหน้ามาก
ลู่เฉินรู้ว่านี่คือนักร้องที่มาร้องเพลงที่บาร์เดย์ลิลลี่เป็นครั้งแรก
นักร้องที่ใช้ชีวิตอยู่ในบาร์ ต่อให้เป็นนักร้องที่เซ็นสัญญาแล้วมักจะชอบวิ่งไปวิ่งมาบ่อยๆ เพราะการสื่อสารสำคัญมากในวงการแบบนี้ ไม่อย่างนั้นมีแค่คนที่ใบหน้าคุ้นเคยสองสามคนไปๆ มาๆ ต่อให้เป็นลูกค้าที่ซื่อสัตย์ก็จะเบื่อหน่ายได้
“โอ้ เถ้าแก่เสี่ยวลู่ของพวกเรามาแล้ว!”
ลู่เฉินเตรียมรออยู่ที่หลังเวที คาดไม่ถึงว่าจะถูกเดวิคที่กำลังผสมค็อกเทลให้ลูกค้ามองเห็น หนุ่มคนนี้ใช้เสียงเรียกที่แปลก ดึงดูดลูกค้าที่อยู่หน้าบาร์ให้หันหน้ามามองทีละคน
“เสี่ยวลู่จริงๆ ด้วย!”
“ตอนนี้ควรจะเรียกว่าเถ้าแก่เสี่ยวลู่แล้ว เหอะๆ!”
“เถ้าแก่เสี่ยวลู่ ผมดูการแสดงของคุณในงานเมื่อคืนแล้ว เพลงใหม่สองเพลงร้องได้ดีมากจริงๆ!”
“อยากให้เถ้าแก่เสี่ยวลู่ลดราคาให้พวกเราจังเลย!”
“เสี่ยวลู่...”
เหล่าคนมีประสบการณ์ที่ชอบนั่งอยู่ตรงหน้าบาร์ ทุกคนรู้จักลู่เฉิน จึงพูดล้อเล่นไปกับเดวิด
“ท่านทั้งหลายช่วยปล่อยเด็กตัวเล็กๆ อย่างผมไปเถอะนะครับ!”
ลู่เฉินมองค้อนเดวิดหนึ่งทีอย่างจนปัญญา จากนั้นก็ขอร้องกับลูกค้าประจำว่า “ผมขอเลี้ยงดื่มทุกคนคนละแก้วครับ แต่วันหลังเรียกผมว่าเสี่ยวลู่เหมือนเดิมดีกว่า ผมไม่กล้าเป็นเถ้าแก่หรอก!”
เขาคิดไม่ถึงว่าเรื่องที่ตัวเองได้หุ้นส่วนของบาร์เดย์ลิลลี่จะแพร่ไปเร็วขนาดนี้ รู้กันหมดทุกคน คาดว่าน่าจะเป็นเดวิดปากมากที่พูดออกไป
แท้จริงแล้วลู่เฉินได้หุ้นส่วนแค่ห้าเปอร์เซ็นต์เท่านั้น พอฝืนเป็นผู้ถือหุ้นรายย่อยได้ ฉินฮ่านหยางกับพี่น่าก็มีหุ้น ส่วนของบาร์เดย์ลิลลี่อยู่นิดหน่อยเหมือนกัน เพียงแต่เป็นสินน้ำใจของหุ้นปันผลที่ไม่สามารถโอนสิทธิ์และขายได้
เหล่าผู้มีประสบการณ์ทั้งหลาย ต่างก็หัวเราะคิกคักแล้วจึงปล่อยลู่เฉินไป
ห้องขนาดใหญ่หลังเวทีของบาร์เดย์ลิลลี่คึกคักมากเหมือนเดิมนอกจากพี่น่า หลี่หง เยี่ยเจิ้นหยางกับหวางเสี่ยวไซว่แล้ว สมาชิกวงเฮสิเทชั่นที่ไม่ค่อยเดินออกมาจากห้องเล็กก็มาอยู่ด้วย นอกจากนี้ก็ยังมีคนสายอาชีพเดียวกันอีกหลายคนมาอยู่ที่นี่
“เสี่ยวลู่มาแล้ว!”
พอเห็นลู่เฉินเดินเข้ามา พี่น่าก็แสดงการต้อนรับที่อบอุ่นเป็นคนแรก “ทุกคนรอนายอยู่พอดี!”
ลู่เฉินยิ้มพูด “วันนี้ผมย้ายบ้านครับ จึงมาช้าไปนิดหน่อย ยังไม่พลาดการร้องเพลงแรกของพี่น่าใช่ไหมครับ”
คืนนี้พี่น่าจะร้องเพลงที่เขาเขียนให้เธอเป็นครั้งแรก
เดิมทีจะร้องเพลงนี้ในงานคาร์นิวัลไนท์เมื่อวานแล้ว แต่หลังจากที่วงจื่อเป่ยเจินยอมแพ้ไม่ขึ้นเวทีต่อจากลู่เฉิน ดังนั้นพี่น่าจึงต้องเปลี่ยนรายการเพลงที่ต้องแสดง ไม่อยากแย่งความโดดเด่นของลู่เฉิน
เพราะฉะนั้นเธอจึงใช้เวลาเตรียมตัวกับเพลงใหม่นี้นานมาก เพื่อนำมาร้องในบาร์เดย์ลิลลี่คืนนี้
พี่น่าบ่นว่า “ถ้านายไม่มาฉันจะร้องได้อย่างไร ถ้านายไม่อยู่ ฉันก็เปิดปากไม่ไหว...ฮ่าๆๆ!”
ขณะที่พูดเธอก็หัวเราะขึ้นมาอย่างมีความสุขมาก
คนอื่นๆ ไม่ว่าจะรู้จักกันไหม ต่างก็ทักทายอย่างอบอุ่นหรือมีมารยาทต่อลู่เฉิน
เมื่อผ่านงานไลท์บลูมิวสิคคาร์นิวัลออฟไนท์เมื่อคืนมาแล้ว ลู่เฉินจึงมีชื่อเสียงในแวดวงของโฮ่วไห่ทันที ความ    สามารถในการร้องเพลงของเขาที่โดดเด่นได้รับการยอมรับจากทุกคน ทำให้มีตำแหน่งและฐานะที่สูงกว่านักร้องธรรมดาอย่างไม่ต้องสงสัย
ทั้งยังหนุ่มแน่นและมีพรสวรรค์ คนแบบนี้ใครบ้างไม่อยากคบเป็นเพื่อน
เกรงว่าคนที่อยู่ในนี้จะมีเพียงเยี่ยเจิ้นหยางที่ไม่กล้าพูดกับลู่เฉินมากนัก ใช้คำพูดเอาอกเอาใจพอเป็นพิธี คนที่ไม่รู้คงจะคิดว่าสองคนนี้ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ในสายตาของเขาก็เผยความรู้สึกผิดออกมา
ลู่เฉินรู้ว่าอีกฝ่ายคิดไม่ซื่อ แต่ขี้เกียจจะถือสา
ถ้าหากเป็นเมื่อก่อนลู่เฉินยังจะอิจฉาเยี่ยเจิ้นหยางอยู่บ้าง แต่ตอนนี้เขาไม่สนใจอีกฝ่ายเลยสักนิด
ส่วนเรื่องที่เยี่ยเจิ้นหยางใช้เล่ห์กลเล็กๆ น้อยๆ ในงานไลท์บลูมิวสิคออฟไนท์ ไม่เพียงแต่ไม่มีผลกระทบกับลู่เฉิน ตรงข้ามกลับทำให้พลังในการต่อสู้ของเขาฮึกเหิม อยากจะโชว์ความสามารถในงานร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม
เยี่ยเจิ้นหยางก็เป็นแค่ตัวร้ายที่ไม่มีประโยชน์เท่านั้น
โลกทัศน์ของลู่เฉินถูกวางไว้ท่ามกลางพื้นที่อันกว้างไพศาลนานแล้ว!
....................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 49 ฉันอยากมีบ้านสักหลัง
เวลาเที่ยงคืน หลายคนกำลังนอนหลับอย่างมีความสุข
แต่สำหรับคนส่วนน้อยแล้ว ชีวิตยามกลางคืนของพวกเขาเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น
การแสดงมายากลด้านหน้าเวทีจบลง พี่น่าจึงเดินขึ้นไป
เวทีการแสดงของบาร์เดย์ลิลลี่ไม่ได้ใหญ่มาก เธอจึงนับไม่หวาดไม่ไหวว่าตัวเองร้องเพลงที่นี่ไปกี่เพลงแล้ว ต่อให้หลับตาเดินก็ยังยืนอยู่ในตำแหน่งนี้ได้อย่างคุ้นเคย
ทว่าพี่น่าในค่ำคืนนี้กลับตื่นเต้นเป็นพิเศษ เหมือนอารมณ์ของการไปเดทครั้งแรกกับแฟนในตอนนั้น ต่อให้ผล ลัพธ์จะไม่สวยงามเท่าไร แต่รสชาติในการหวนรำลึกก็คุ้มค้าอย่างไม่ต้องสงสัย
เมื่อเผชิญหน้ากับลูกค้าที่รู้จักและไม่รู้จักสองร้อยกว่าคน เธอจึงกำไมค์ในมือแน่น
เพื่อการร้องเพลงในครั้งนี้ พี่น่าเตรียมตัวหนักมากจริงๆ และดึงวงเฮสิเทชั่นมาฝึกฝนครั้งแล้วครั้งเล่า
ถึงแม้ต้าฉินจะสนับสนุนและไม่ถือสาอะไรมาก แต่เธอก็รู้สึกขอโทษเพื่อนของตัวเอง
เพราะฉะนั้น เธอจึงไม่อนุญาตให้ตัวเองร้องพลาดเด็ดขาด!
ด้านหลังของพี่น่า ฉินฮ่านหยางกำลังพาวงเฮสิเทชั่นขึ้นเวที
พวกเขาจะเล่นดนตรีประกอบการร้องเพลงของพี่น่า
สุดท้ายก็คือลู่เฉิน
ก่อนที่จะมาถึงบาร์เดย์ลิลลี่ ลู่เฉินคิดไม่ถึงว่า ตอนที่ฉินฮ่านหยางกำลังเรียบเรียงเนื้อเพลงใหม่ได้เหลือตำแหน่งให้ตัวเองด้วย เสียงประกอบของกีตาร์เล็กๆ สองจังหวะนั้นง่ายและเบามาก แต่ความหมายกลับไม่เหมือนกันอย่างสิ้นเชิง
ถือว่าเป็นการเซอร์ไพรส์เล็กๆ!
แปะๆๆ!
พี่น่ายังไม่ร้องเพลง เสียงปรบมือในบาร์ก็ดังขึ้นแล้ว
คืนนี้คนที่มาเที่ยวในบาร์เดย์ลิลลี่ มีลูกค้าประจำที่พี่น่าคุ้นเคยและรู้จักอยู่หลายคน และก็ยังมีเพื่อนในแวดวงของเธอไม่น้อย ทุกคนต่างก็รู้ว่าเธอจะร้องเพลงใหม่
“พี่น่าสู้ๆ!”
เสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นกับเสียงผิวปากก็ทยอยดังขึ้นมา ทำให้บรรยากาศในบาร์เริ่มสนุกสุดขีด
และยังทำให้นัยน์ตาของพี่น่ามีน้ำตาเป็นประกายเพิ่มเข้ามา
เธอผ่านประสบการณ์และลมฝนมามาก ชีวิตคนเรามีทั้งขึ้นและลง เธอจึงไม่ค่อยยอมแพ้อะไรง่ายๆ!
“ขอบคุณ ขอบคุณทุกคนจริงๆ ค่ะ!”
พี่น่าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็ชูไมค์ขึ้นมาแล้วพูดว่า “ดีใจมากที่คืนนี้มีเพื่อนมาเที่ยวหลายคน ฉันดีใจและมีความสุขมากจริงๆ ค่ะ ขอมอบเพลงขอบคุณให้กับพวกคุณก่อนนะคะ!”
เพลง ‘ขอบคุณนะ’ เป็นผลงานเพลงซอต์ฟร็อกที่เคยดังในยุค 90 ท่วงทำนองดนตรีเต็มไปด้วยเลือดลมที่พุ่งพล่านและความมีชีวิตชีวา เนื้อเพลงก็สดใส แฝงไปด้วยพลังในความพยายามเพื่อความก้าวหน้า
เสน่ห์ของเพลงคลาสสิคจะไม่เลือนหายไปตามกาลเวลา ตรงกันข้ามกลับยิ่งกลมกล่อมมากขึ้น ทุกวันนี้เพลงนี้ก็มีคนนำไปเรียบเรียงใหม่จำนวนนับไม่ถ้วน และในบาร์โฮ่วไห่มักจะได้ยินอยู่บ่อยครั้ง มีมากมายหลายเวอร์ชั่น
ลู่เฉินเองก็เคยร้องเพลง ‘ขอบคุณนะ’ ที่นี่เหมือนกัน
สไตล์การร้องเพลงของพี่น่าต่างกับเขาอย่างสิ้นเชิง ภายใต้การบรรเลงดนตรีประกอบของวงเฮสิเทชั่น เธอค้นพบจิตวิญญาณของเพลงอย่างลึกซึ้ง ใช้เสียงที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวร้องเพลงให้มีกลิ่นอายของเพลงร็อคที่แท้จริงออกมา
“ขอบคุณ ที่คุณอยู่เป็นเพื่อน ทุกช่วงชีวิตของฉัน ให้ฉันได้เห็นแสงแดด ให้ฉันได้มีพลัง!”
“ขอบคุณ ที่คุณเคยสนับสนุนโดยไม่บ่น ให้ฉันได้หลุดพ้นจากความมืดมิด ให้ฉันไม่อ่อนแออีกต่อไป!”
“ขอบคุณ!”
พอจบเพลง เสียงปรบมือก็ดังกระหึ่มไปทั้งบาร์
ถึงแม้จะเป็นเพลงอุ่นเครื่องเท่านั้น แต่การแสดงของพี่น่าก็โดดเด่นมาก ทั้งเทคนิคและความรู้สึกล้วนแสดงได้ถึงอารมณ์ บ่งบอกถึงประสบการณ์และพลังเสียงที่ลึกซึ้ง ไม่เสียแรงที่เป็นนักร้องมีตำแหน่งพี่ใหญ่ของบาร์เดย์ลิลลี่
ลูกค้าที่อยู่ในร้านมีคนมากมายที่เข้าใจสายดนตรี พอได้ฟังแล้วก็ปรบมือให้เต็มที่
“ขอบคุณค่ะ!”
เมื่อร้องเพลง ‘ขอบคุณนะ’ เสร็จแล้ว พี่น่าจึงโค้งคำนับขอบคุณทุกคนอย่างมีมารยาท
รอให้เสียงปรบมือสงบลง เธอจึงพูดต่อ “ต่อไปฉันจะร้องเพลงที่สอง เชื่อว่าหลายคนก็รู้แล้ว ว่าเป็นเพลงใหม่ และฉันก็เตรียมเพลงใหม่มานานมากแล้ว!”
“และเพลงนี้ ก็เป็นเสี่ยวลู่หนุ่มอัจฉริยะทางด้านดนตรีของพวกเราที่เขียนให้ฉันโดยเฉพาะ!”
พี่น่าหมุนตัวมองไปที่ลู่เฉินที่นั่งอยู่กับวงเฮสิเทชั่น เผยแววตาขอบคุณออกมาจากนัยน์ตา
หนุ่มอัจฉริยะด้านดนตรีเพิ่งถูกพูดถึงในแวดวงของโฮ่วไห่ ถือเป็นฉายาใหม่ของลู่เฉิน
แวดวงในโฮ่วไห่ไม่กว้างนัก เพราะฉะนั้นไม่ว่าข่าวอะไรก็จะแพร่กระจายได้อย่างรวดเร็วเสมอ การขายผลงานเพลงต้นฉบับสองเพลงด้วยราคาสูงจนน่าตกใจในงานคาร์นิวัลไนท์ของเขา ได้ถูกแพร่กระจายไปในวงการนี้นานแล้ว
บวกกับที่ลู่เฉินที่ร้องเพลง ‘เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน’ กับเพลง ‘’ซินเดอเรลล่า’ ที่เขาร้องในบาร์เดย์ลิลลี่มาตลอด จึงทำให้ฉายานี้ของเขาเป็นจริงสมคำร่ำลือ
พี่น่าจึงพูดเสริมขึ้นอีกหนึ่งประโยค “หรือจะพูดให้ถูกต้องก็คือ น่าจะเป็นเสี่ยวลู่หนุ่มหล่ออัจฉริยะทางดนตรีของพวกเราค่ะ!”
“เสี่ยวลู่หนุ่มหล่ออัจฉริยะทางดนตรี!”
เสียงปรบมือและเสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมกัน ลู่เฉินลุกขึ้นกอดกีตาร์อย่างอายมาก โบกมือให้กับทุกคน
พวกคุณไม่ต้องมองหนุ่มหล่อได้ไหม ตัวเอกในคืนนี้ก็ไม่ใช่ฉันนะ!
วินาทีต่อมา เสียงดนตรีในท่อนแรกก็ดังขึ้น
แสงไฟสปอร์ตไลท์บนเวทีส่องไปที่ตัวของพี่น่า เธอจึงกลายเป็นจุดเด่นที่น่าจับตามองของงาน
“เพลงนี้มีชื่อว่า ฉันอยากมีบ้านสักหลัง”
เธอเก็บรอยยิ้มมองไปที่ผู้ชม หลับตาลงครึ่งหนึ่งอย่างเงียบๆ เพื่อฟังการบรรเลงดนตรีในท่อนแรก
จากนั้นเธอจึงเริ่มร้องเพลงที่เธอฝึกมากี่ครั้งก็ไม่รู้อย่างเป็นธรรมชาติ
“ฉันอยากมีบ้านสักหลัง
ไม่จำเป็นต้องเป็นสถานที่สวยหรู
ยามที่ฉันเหนื่อยล้า
ฉันสามารถนึกถึงมันได้
ฉันอยากมีบ้านสักหลัง
ไม่จำเป็นต้องมีพื้นที่ใหญ่มาก
ยามที่ฉันตกใจ
ฉันจะได้ไม่กลัว
...”
ทำนองดนตรีที่ไพเราะน่าฟัง กับเนื้อเพลงที่เขียนออกมาอย่างจริงใจเข้ากับทำนองดนตรีอย่างลงตัว ภายใต้การโชว์เสียงร้องที่เป็นเอกลักษณ์ของพี่น่า ดูเหมือนจะมีสายน้ำไหลอยู่ในหัวใจของทุกคน สัมผัสกับจิตวิญญาณ!
“...
ใครบ้างไม่คิดถึงบ้าน
แต่มีบางคนไม่มีมัน
น้ำตาไหลอาบหน้า
ได้แต่เช็ดให้ตัวเองเบาๆ
ฉันอิจฉาเขาจริง
พอบาดเจ็บก็กลับบ้านได้
แต่ฉันต้องโดดเดี่ยว
ตามหาบ้านของฉันอย่างโดดเดี่ยว
...”
น้ำตาเอ่อขึ้นมาจากนัยน์ตาของพี่น่าอีกครั้ง เธอหลับตา เพราะกลัวว่าน้ำตาจะไหลลงมา
ครอบครัวที่มีความสุขมักจะเหมือนกัน และครอบครัวที่ไม่มีความสุขก็มักจะมีความโชคร้ายที่แตกต่างกันไป ครอบครัวที่พี่น่าเกิดมาเป็นครอบครัวที่ไม่มีความสุขอย่างไม่ต้องสงสัย เธอออกมาจากบ้านใช้ชีวิตข้างนอกตั้งแต่อายุยังน้อย ผ่านไปยี่สิบกว่าปีก็ยังไม่เคยกลับบ้านสักครั้ง
เพราะว่าบ้านหลังนั้นไม่มีอีกแล้ว เป็นความทรงจำที่ห่างไกล อยากได้แต่กลับลืม
ทว่าส่วนลึกที่อยู่ในใจของเธอ มีหรือจะไม่อยากครอบครองบ้านที่เป็นของตัวเองจริงๆ!
น้ำตาไหลลงมาเพราะกลั้นไม่อยู่แล้ว และเสียงบรรเลงดนตรีกับเสียงเพลงกลับยิ่งดุเดือดขึ้น
“...
ถึงแม้ฉันจะไม่เคยมีบ้านที่อบอุ่น
แต่ฉันก็ค่อยๆ เติบโตอย่างช้าๆ
ขอเพียงมีความรักเต็มเปี่ยมหัวใจ
ก็จะถูกรักและใส่ใจ
ไม่อาจบ่นว่าใคร
ทุกอย่างต้องอาศัยตัวเองเท่านั้น
ถึงแม้คุณจะมีบ้านไม่ขาดเหลืออะไร
แต่ทำไมมองไม่เห็นใบหน้ายิ้มแย้มของคุณ
พูดว่าไม่มีความรักตลอดไป
ไม่กลับบ้านทั้งวัน
อายุที่เหมือนกัน
จิตวิญญาณไม่เหมือนกัน
ให้ฉันได้มีบ้านสักหลังที!
...”
เสียงร้องเพลงที่เปล่งออกมาระบายอารมณ์ความรู้สึกออกมาเต็มที่ในขณะเดียวกัน พี่น่าพยายามอดทนไม่มองใครบางคนที่นั่งอยู่ข้างล่างเวทีในตอนนี้ เพราะเธอกลัวว่าสายตาของตัวเองจะเผยความในใจของเธอออกมา กลัวการเจ็บปวดที่ถูกปฏิเสธ
เธอถูกปฏิเสธมามากเหลือเกิน
ภายใต้รูปลักษณ์ภายนอกที่แข็งแกร่งและมองโลกในแง่ดีของเธอ ได้แอบซ่อนหัวใจที่เปราะบางดวงหนึ่งเอาไว้
ร้องจบรอบแรกไปแล้ว เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง ด้วยความอบอุ่นและเป็นระเบียบ
หลายคนปรบมือและยืนขึ้น ใช้แรงในการปรบมือ กระทั่งบางคนก็มีน้ำตาเอ่ออยู่ในนัยน์ตา
พวกเขาก็เหมือนกับพี่น่า อยู่ในเมืองหลวงหลายปี ถึงแม้บางคนจะมีกิจการประสบความสำเร็จแล้ว บางคนมีเงินเดือนหลายแสน อาศัยอยู่ในโรงแรมอพาร์ทเม้นท์ดีๆ  แต่ก็ต้องแบกรับภาระค่ารถและและเงินดาวน์บ้าน
แต่พวกเขาก็เคยอาศัยอยู่ในห้องพักรูหนูมาก่อน เคยเบียดแออัดอยู่ในรถไฟฟ้าใต้ดินมาก่อน เคยกินบะหมี่ปะทังชีวิตติดต่อกันวันแล้ววันเล่า ต้องเผชิญหน้ากับความลำบากและความล้มเหลวนับครั้งไม่ถ้วน งานที่ยุ่งทุกวันกับการเข้าสังคมที่เย็นชาเหมือนกับศพเดินได้
ตอนนั้น กระทั่งพวกเขาในตอนนี้ก็อยากจะมีบ้านที่อบอุ่นสักหลัง อยากมีสามีหรือภรรยาที่อ่อนโยนเอาใจใส่คนหนึ่ง แล้วก็มีลูกที่น่ารักเป็นเด็กดีคนหนึ่ง สามารถออกไปเที่ยวนอกบ้านทั้งครอบครัวในวันสุดสัปดาห์อย่างมีความสุข
ไม่ว่าจะเจออะไรมาจากนอกบ้าน แต่บ้านคือท่าเรือที่เงียบสงบตลอดไป เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ไว้รักษาบาดแผล!
เพลง ‘ฉันอยากมีบ้านสักหลัง’ ร้องโดนใจใครหลายคน กระตุ้นเสียงขานรับจิตวิญญาณของพวกเขาให้เกิดความรู้ สึกเหมือนกัน จนพวกเขาควบคุมตัวเองไม่ได้!
“ฉันอยากมีบ้านสักหลัง ไม่จำเป็นต้องเป็นสถานที่สวยหรู!”
ลู่เฉินนั่งอยู่บนเก้าอี้ดนตรี กอดกีตาร์มองพี่น่าบนเวที แต่ใจกลับลอยไปไกลหลายหมื่นลี้
วินาทีนี้ เขารู้สึกคิดถึงบ้านของตัวเองเป็นพิเศษ!
....................................................................................


## (นิยายแปล) Perfect Superstar

ตอนที่ 50 เป็นการออกเดตใช่ไหม
พี่น่าร้องเพลง ‘ฉันอยากมีบ้านสักหลัง’ จบรอบที่สอง น้ำตาก็ไหลอาบหน้า
ตอนที่เธอร้องสองประโยคสุดท้าย เสียงของเธอสั่นเครือ แฝงไปด้วยพลังที่เจ็บปวดรวดร้าวใจ!
ไม่ว่าจะเป็นลูกค้าที่สนิทหรือไม่สนิท ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนที่อยู่ในวงการหรือพนักงานในบาร์ พวกเขาล้วนยืนปรบ มือให้พี่น่า ไม่มีเสียงเชียร์ไม่มีเสียงโห่ร้อง มีแต่เสียงปรบมือ
เสียงปรบมือที่อบอุ่นและบริสุทธิ์ใจดังทะลุผ่านหน้าต่างของบาร์ ส่งออกไปยังถนนคนเดินที่อยู่ด้านนอก และใครที่เดินผ่านไปผ่านมาสองสามคนก็ต้องหันกลับมามองบ่อยๆ ไม่รู้ว่าข้างในเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ฉินฮั่นหยางวางกีตาร์ไฟฟ้าในมือ สาวเท้าก้าวเข้าไป อ้าแขนทั้งสองข้างโอบกอดพี่น่าอย่างเต็มที่
“ร้องได้ดีมากครับ!”
เขาพูดเสียงดัง “ดีมากจริงๆ!”
พี่น่ากอดฉินฮั่นหยางกลับเหมือนกัน วางคางไปบนไหล่ของอีกฝ่าย เช็ดน้ำตาไปบนเสื้อเชิ้ตของเขา
ใบหน้าของเธอเผยรอยยิ้มออกมา
“ขอบคุณค่ะ!”
ฉินฮั่นหยางตบหลังของเธอเบาๆ แล้วจึงปล่อยแขนถอยออกมา
จากนั้นลู่เฉินก็ขึ้นมา แล้วกอดพี่น่าเหมือนกัน “พี่น่าจงเจริญ!”
พี่น่ายิ้มทั้งน้ำตา “ปากช่างพูด!”
จากนั้นก็ตามด้วยมือกลอง มือคีย์บอร์ด มือเบสของวงเฮสิเทชั่น...ทุกคนกอดกันครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อเป็นการอวยพรที่เธอร้องเพลงสำเร็จ ขณะเดียวกันก็เพื่อแสดงถึงการสนับสนุนเธอ
เสียงปรบมือในบาร์ดังไม่หยุด หลังจากที่พี่น่ากับวงเฮสิเทชั่นกอดกันหมดแล้ว บรรยากาศก็ทะยานขึ้นไปสูงสุดขณะที่พวกเขาโน้มตัวขอบคุณ!
มีคนตะโกนเสียงสูงว่า “ร้องอีกรอบ!”
พี่น่ายื่นมือไปเช็ดน้ำตาที่หางตาอีกครั้ง ยิ้มพูดว่า “ขอบคุณทุกคนจริงๆ ค่ะ!”
“เพลงนี้ฉันร้องได้แค่รอบเดียวเท่านั้น แต่ฉันได้เซ็นสัญญากับชิงอวี่มีเดียแล้ว หลังจากซิงเกิลออกมาแล้ว ฉันจะมอบให้ทุกคนที่นั่งอยู่ในนี้คนละชุดดีไหมคะ”
พี่น่าจะออกซิงเกิลเหรอ
ทุกคนได้ยินแล้วตกตะลึง จากนั้นก็ค่อยๆ โห่ร้องกันขึ้นมา
ถึงแม้จะไม่ใช่อัลบั้มแท้ๆ แต่สามารถเซ็นสัญญาออกซิงเกิลเดี่ยวกับบริษัทชิงอวี่มีเดียได้ สำหรับนักร้องหลายๆ คนจึงเป็นเรื่องที่ตัวเองใฝ่ฝันมานาน แน่นอนจึงควรค่าแก่การดีใจ
พวกเขาในฐานะเพื่อนของพี่น่า จึงรู้สึกภูมิใจมาก!
“ยินดีกับพี่น่าด้วยนะครับ!”
ลู่เฉินแสดงความยินดีกับพี่น่าเป็นคนแรก และเขาก็เพิ่งได้รับข่าวนี้พอดี
พี่น่าพูดว่า “เสี่ยวลู่ ขอบใจ ขอบใจนายจริงๆ!”
สิ่งที่ลู่เฉินมอบให้เธอ ไม่ใช่แค่เพลงที่ดีเพลงหนึ่งเท่านั้น แต่เป็นโอกาสที่ทำให้ความฝันของเธอเป็นจริงได้ครั้งหนึ่ง!
ภายในบาร์เดย์ลิลลี่ คืนนี้ไม่มีวันหลับ
...
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว อากาศในเมืองหลวงเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ
เผลอแป๊บเดียวก็ถึงปลายเดือนพฤษภาคมแล้ว
เวลาหนึ่งสัปดาห์ผ่านไปหลังจากงานไลท์บลูมิวสิคออฟไนท์หมดไปแล้ว ชีวิตของลู่เฉินเกิดการเปลี่ยนแปลงไม่น้อย
อย่างแรกเขาย้ายบ้านใหม่ มีห้องสตูดิโอที่แสนสบาย คุณภาพชีวิตได้รับการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น
จากนั้นลู่เฉินก็มีเวลามากในการถ่ายทอดสดทางอินเทอร์เน็ตของตัวเอง จำนวนครั้งที่ไปบาร์เดย์ลิลลี่ตอนกลางคืนจึงน้อยลง เหมือนไปเป็นแค่แขกรับเชิญมากกว่า
เฉินเจี้ยนหาวก็ไม่มีความคิดเห็นใดๆ ตอนนี้ไม่ว่าจะพูดอย่างไรลู่เฉินก็เป็นผู้ถือหุ้นรายย่อยของบาร์ไปแล้ว และตอนนี้กิจการของบาร์ก็ดีขึ้นมาก มีนักร้องมากมายที่มาร้องเพลงชั่วคราวและร้องประจำ ส่วนใหญ่แล้วก็อยากมาหาลู่เฉิน
จากเส้นสายและความสัมพันธ์ของเฉินเจี้ยนหาว พี่น่ากับวงเฮสิเทชั่นจึงเซ็นสัญญากับชิงอวี่มีเดียได้สำเร็จ
เพียงแต่สัญญาที่เซ็นของทั้งสองคนเป็นแค่การทำงานระยะสั้น ประเด็นสำคัญคือ การนำเพลงทั้งสองอย่าง ‘ฉันอยากมีบ้านสักหลัง’ กับเพลง ‘ในฤดูใบไม้ผลิ’ ของพี่น่ากับวงเฮสิเทชั่นมาร่วมทีมและโปรโมทพร้อมกัน นอกจากนี้ก็ยังจะนำเสนอซิงเกิลกับมินิอัลบั้ม
ส่วนตัวของลู่เฉินเองมีบริษัทดูแลนักแสดงและบริษัทบันเทิงมาหาถึงบ้าน
พวกเขาอยากเซ็นสัญญากับลู่เฉิน ยังไม่พูดถึงขนาดของบริษัทที่เล็กมาก และข้อจำกัดในสัญญาก็มากเหลือเกิน มีหรือลู่เฉินจะยอมเซ็น ดังนั้นเขาจึงปฏิเสธอย่างนุ่มนวล เพื่อแสดงว่าโอกาสหน้าอาจจะได้ร่วมงานกัน
ถึงแม้การค้าขายจะไม่สำเร็จแต่มิตรภาพยังคงอยู่ ต่อให้เจรจากันไม่ลงตัวก็ไม่จำเป็นต้องจากกันอย่างไม่พอใจ
ในเรื่องนี้ ต้องขอบคุณประสบการณ์ในสามช่วงชีวิตที่อยู่ในความฝัน ลู่เฉินถึงจัดการได้ดีและไม่ผิดใจกับใคร
ส่วนนักร้องที่อยู่ในวงการเหล่านั้น ตอนที่ลู่เฉินไปร้องเพลงที่บาร์เดย์ลิลลี่ต่างก็เข้ามาตีสนิทไม่น้อย แต่ไม่มีใครสามารถขอให้ลู่เฉินเขียนเพลงหรือซื้อเพลงจากเขาได้ ส่วนใหญ่แค่อยากเข้ามาให้เห็นหน้าเท่านั้น
ความจริงแล้วก็เป็นเรื่องปกติมาก ถึงแม้ลู่เฉินจะมีความสามารถที่น่าตกใจ เขียนเพลงไม่ว่าจะเป็น ‘เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน’ ‘ซินเดอเรลล่า’ หรือว่า ‘ในฤดูใบไม้ผลิ’ ‘เดอะบลูโลตัส’ ‘ฉันอยากมีบ้านสักหลัง’ ล้วนแต่เป็นผลงานที่เยี่ยมยอดจนกระทั่งเป็นผลงานเพลงคสาสสิคได้
แต่ถึงอย่างไรผลงานของเขาก็ไม่ได้ผ่านการทดสอบจากตลาด แค่อาศัยคนในวงการแล้วบอกว่าเป็นเพลงที่ดีจึงไม่มีประโยชน์อะไร นอกจากนี้ราคาของผลงานหนึ่งเพลงก็แพงมาก มีนักร้องคนไหนจะยอมควักเงินออกมาซื้อบ้าง
สำหรับลู่เฉินเขาได้คาดคิดไว้นานแล้ว จึงไม่ร้อนใจอะไร รอให้ขายลิขสิทธิ์เพลงสามเพลงออกสู่ตลาดได้แล้วค่อยว่ากัน
จะว่าไปแล้วก็ตลกมาก ตอนแรกซูชิงเหมยอยากจะเซ็นสัญญากับเขา แต่ถูกเขาปฏิเสธ ตอนนี้ทั้งสามเพลงที่เขาขายไป กลับถูกบริหารจัดการโดยชิงอวี่มีเดีย
ชิงอวี่มีเดียเป็นบริษัทใหม่ในวงการ ไม่ขาดเบื้องหลังและเส้นสาย จะขาดก็แต่ประสบการณ์และความรู้ บวกกับการโปรโมทเพลงสักเพลงก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ดังนั้นลู่เฉินจึงอยากใช้ชื่อเสียงของชิงอวี่มีเดียสร้างชื่อเสียงของตัวเองขึ้นมา ซึ่งต้องรอคอยด้วยความอดทน
เพราะเหตุนี้ เขาจึงทุ่มเทเวลาส่วนใหญ่ไปที่การถ่ายทอดสดที่สามารถทำเงินได้ แฟนคลับของห้องถ่ายทอดสดลู่เฟยในตอนนี้มีผู้ติดตามมากกว่าสองแสนคนขึ้นไป ความนิยมขณะออนไลน์คงอยู่ระหว่างหนึ่งแสนหน้าหมื่นคนกับสามแสนคน การมอบเงินรางวัลลูกบอลปลาประจำวัน 5T และเข้าสู่รายชื่อของผู้จัดรายการอันดับหนึ่งของ ‘จิงอวี๋ทีวี’ ได้สำเร็จ
แต่อู่ซานซานก็บอกลู่เฉินว่า พอถึงตอนนี้ถ้าอยากจะพุ่งขึ้นไปอีกไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว
ลู่เฉินก็รู้สึกเหมือนกัน ดังนั้นเขาจึงให้ความสำคัญกับกิจกรรมการแข่งขันการแสดง จิงอวี๋ PK ในคืนวันที่ 30 เป็นพิเศษ เพราะเป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่เขาจะได้ก้าวข้ามข้อจำกัด!
ตอนกลางวัน วันที่ 29 ลู่เฉินกำลังจะนำเนื้อหาในการถ่ายทอดสดที่เตรียมอย่างตั้งใจส่งให้อู่ซานซาน
พอจบการสนทนากับอู่ซานซานแล้ว เฟยซวิ่นที่อยู่ตรงมุมล่างขวาของหน้าจอก็เด้งรูปภาพของผู้หญิงน่ารักคนหนึ่งขึ้นมา
ลู่เฉินคลิกเข้าไปดู แล้วจึงยิ้มพราย
เยี่ยจื่อถง นักศึกษาเอกวิชาภาษาจีนมหาวิทยาลัยครูปักกิ่ง เธอเคยไปฟังเขาร้องเพลงที่บาร์เดย์ลิลลี่กับเพื่อนๆ เนื่องจากทั้งสองคนรู้จักกันจึงแอดเฟยซวิ่นไอดีของกันและกัน
สาวสวยคนนี้กับเพื่อนนักศึกษาของเธอ นำวิดีโอเพลงของ ‘เธอผู้เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของฉัน’ กับเพลง ‘ซินเดอเรลล่า’ ตอนที่ลู่เฉินร้องขณะถ่ายทอดสดอัพโหลดไปที่ฟอรัมเป่ยไห่เฉิง เขาก็เคยแอบเข้าไปดูและกดไลค์เหมือนกัน
โพสต์นั่นได้รับความนิยมสูงมาก น่าเสียดายที่อิทธิพลของฟอรัมเป่ยไห่เฉิงมีข้อจำกัด ถ้าหากไม่มีผู้สร้างกระแสอินเทอร์เน็ตมืออาชีพคอยช่วยเหลือ จะเกิดคลื่นลมในโลกอินเทอร์เน็ตยากมาก
ลู่เฉินกับเยี่ยจื่อถงติดต่อกันผ่านเฟยซิ่นตลอด เพียงแต่จำนวนครั้งในการสนทนากลับน้อยมาก
หากย้อนกลับไปตอนที่บ้านมีฐานะดี บางทีลู่เฉินอาจจะเป็นฝ่ายจีบเธอก่อน แต่ตอนนี้เบื้องหลังของเขามีหนี้ก้อนโตรออยู่ เขาจึงคิดแต่ว่าจะทำอย่างไรจึงจะหาเงินได้เยอะๆ ไม่มีเวลาไปคิดเรื่องความรัก
เยี่ยจื่อถง “รุ่นพี่ลู่เฉิน ไม่ทราบว่าตอนบ่ายพี่ว่างไหมคะ”
ลู่เฉิน “ว่าง เธอมีธุระอะไรเหรอ”
เยี่ยจื่อถง “คืออย่างนี้ค่ะ คอมพิวเตอร์ของฉันเสียซ่อมไม่ได้ อยากซื้อโน้ตบุ๊กเครื่องใหม่ และรุ่นพี่ก็เรียนด้านคอมพิวเตอร์ เลยอยากชวนพี่ไปดูคอมพิวเตอร์เป็นเพื่อนฉันค่ะ จะได้ไม่โดนคนหลอก...”
ลู่เฉิน “ไม่มีปัญหา หรือจะให้พี่ไปหาเธอตอนนี้”
ช่วงนี้เขานอกจากออกกำลังกายแล้ว เวลาส่วนใหญ่ก็คืออยู่ในบ้าน ถ้าไม่เขียนเพลงก็ร้องเพลงถ่ายทอดสด ไม่ได้ออกไปทำกิจกรรมนอกบ้านนานแล้ว จึงอยากผ่อนคลายตัวเองบ้าง
อีกอย่างลู่เฉินก็อยากซื้อโน้ตบุ๊กเหมือนกัน เพื่อเอาไปให้ลู่เสวี่ยน้องสาวของเขา
ได้ซื้อพร้อมกันพอดี
เยี่ยจื่อถง “ดีจังเลยค่ะ เดี๋ยวฉันจะรอพี่อยู่หน้าประตูมหาลัยนะคะ!”
ลู่เฉิน “โอเค!”
พอปิดคอมพิวเตอร์ เขาก็ลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องนอน จากนั้นก็วิ่งไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ
เนื้อตัวสะอาดสะอ้าน สดชื่นแล้วจึงออกจากบ้าน
ตอนที่เขาเดินไปถึงหน้าประตู ทันใดนั้นลู่เฉินก็คิดได้เรื่องหนี่ง...นี่คือการออกเดตใช่ไหม?
เขาส่ายหน้าฝืนยิ้ม
แต่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเขารู้สึกประทับใจเยี่ยจื่อถงไม่น้อย
เขาเรียกรถแท็กซี่ตรงหน้าทางออกของหมู่บ้าน ไม่ช้าลู่เฉินก็มาถึงมหาวิทยาลัยครูปักกิ่งที่ตั้งอยู่ในเมือง
หน้าประตูใหญ่ของมหาวิทยาลัยครูปักกิ่ง เขาเห็นเยี่ยจื่อถง แล้วก็มีจั่วซินเถียน!
จั่วซินเถียนเป็นเพื่อนร่วมห้องและรูมเมทของเยี่ยจื่อถง วันนั้นเธอก็ไปบาร์เดย์ลิลลี่เหมือนกัน และจั่วซินเถียนก็ใช้บัญชีของตัวเองนำวิดีโอถ่ายทอดสดร้องเพลงสองเพลงของลู่เฉินโพสต์ไปที่ฟอรัมเป่ยไห่เฉิง
พอเห็นลู่เฉิน จั่วซินเถียนจึงยิ้มถาม “รุ่นพี่ลู่เฉิน พี่ผิดหวังมากหรือเปล่าคะ”
....................................................................................
ลู่เฉิน ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาวัย 22 ปี

จำต้องหยุดเรียนออกมาทำงานหาเงินในเมืองหลวง เพื่อช่วยครอบครัวปลดหนี้จำนวนมหาศาล

วันหนึ่งเขาฝัน...เป็นความฝันที่ยาวนานมาก

โลกแห่งความฝันทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า

ตัวละครแสดงต่างก็มีสีสันที่ไม่เหมือนกัน

นักร้อง นักแสดง นักเขียนอิสระ

เขามีประสบการณ์กับช่วงชีวิตที่ต่างกันทั้งสามนี้ในโลกความฝัน

เมื่อตื่นขึ้น ลู่เฉินมุ่งหน้าสู่ความฝันของตัวเองพร้อมกับทักษะที่ได้รับมา

เป้าหมายคือกลายเป็นซูเปอร์สตาร์ที่สมบูรณ์แบบ!!!