หลังจากพิชิตใจเขามาเจ็ดปี สามีของฉันก็ไปคบชู้กับเพื่อนสนิทของฉัน
Arthur Beaumont
## บทที่ 1

「หวานเอ๋อ เจ้าฟื้นขึ้นมาเสียที ถ้าเจ้ายังไม่ฟื้น ข้าก็ไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว」
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่ข้าเห็นคือหลิว รู้เยียนในชุดขาว
ข้ากลับมาเกิดใหม่ในวันที่จมน้ำในอดีต
ข้าเป็นผู้พิชิต เป้าหมายของข้าคือมกุฎราชกุมารที่ถูกขับไล่ ฉิน ซู
จักรพรรดิตอนนี้เป็นคนใจจืด หลังจากใช้ประโยชน์จากตระกูลของอดีตจักรพรรดินีแล้วก็เนรเทศทั้งตระกูล
แม้แต่โอรสองค์เดียวที่อดีตจักรพรรดินีให้กำเนิดมาก็ถูกจักรพรรดิตอนนี้ขับไล่ กลายเป็นคนน่าสงสารในพระราชวัง
ในนิยายต้นฉบับ มกุฎราชกุมารที่ถูกขับไล่เป็นคนเก็บกด และโหดร้าย ทำทุกวิถีทางเพื่อให้ถึงเป้าหมาย มองชีวิตคนเป็นมดปลวก
สร้างปัญหาให้พระเอกมากมาย สุดท้ายถูกประหารด้วยการถูกม้าห้าตัวฉุดกระชาก!
ส่วนข้า เพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งหนึ่งจึงผูกติดกับระบบ
มันบอกว่าถ้าข้าสามารถพิชิตมกุฎราชกุมารที่ถูกขับไล่ได้ ข้าก็จะมีชีวิตรอด!
ดังนั้น ข้าจึงฆ่าพระเอก ค่อยๆ ช่วยมกุฎราชกุมารที่ถูกขับไล่ขึ้นครองราชย์ และในระหว่างนั้น ข้าก็มอบหัวใจให้เขาไปด้วย
ข้าเคยคิดว่าจะรักษาจิตใจของตัวเองไว้
แต่เขาจะรับดาบแทนข้า จะทำอาหารให้ข้ากินทุกวันเป็นเวลาสิบปี จะปกป้องข้าต่อหน้าทุกคน
รู้ทุกสิ่งที่ข้าชอบ และจะส่งของขวัญให้ข้าในทุกเทศกาล
ดังนั้นในการบอกรักครั้งแล้วครั้งเล่า ข้าก็รู้ตัวว่ากำลังจมดิ่งลงไป
สุดท้าย เขาได้ขึ้นครองราชย์ ค่าความสำเร็จในการพิชิตของข้าก็ถึงขีดสุด
เขาไม่ได้แต่งตั้งข้าเป็นจักรพรรดินี เพราะเขาบอกว่าอยากอยู่กับข้าแค่สองคนไปชั่วชีวิต ไม่อยากให้ขุนนางนินทาข้า
ท้ายที่สุด ถ้าข้าขึ้นเป็นจักรพรรดินีแล้วไม่ยอมให้เขามีสนม พวกขุนนางก็จะต้องว่าข้าขี้หึงแน่!
แต่ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว ที่แท้เขาต้องการมอบตำแหน่งจักรพรรดินีที่บริสุทธิ์ให้หลิว รู้เยียน
ถ้าไม่ใช่เพราะต้องเหยียบบนซากศพของข้า ข้าคงต้องชื่นชมว่านี่มันช่างเป็นความรักที่ยิ่งใหญ่จริงๆ


## บทที่ 2 หลังการแก้ไข

ใบหน้าของฉันแสดงความงุนงงเล็กน้อย มองไปที่หลิว รู้เยียน
"ฉัน... ฉันเป็นอะไรไปหรือ?"
หลิว รู้เยียนมองฉันด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ
"เธอลืมไปแล้วหรือ?"
ฉันพยักหน้า แน่นอนว่าฉันรู้ว่าพวกเขาต้องการทำอะไร
ตอนแรกฉันโง่เขลาที่ตกหลุมพรางของพวกเขา แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว
ในตอนนี้ ฉันกับมกุฎราชกุมารที่ถูกขับไล่มีความรู้สึกดีต่อกัน
ที่วันนี้ฉันตกน้ำ เป็นเพราะฉันตั้งใจทำเอง
เพื่อที่จะใส่ร้ายเจ้าภาพงานชมดอกไม้วันนี้ - จางซุนจิ้ง ธิดาของรัฐมนตรีกระทรวงสงคราม
รัฐมนตรีกระทรวงสงครามเป็นคนของซานหวงจื่อ องค์ชายสามในปัจจุบัน และจางซุนจิ้งก็คือพระชายาองค์ชายสามในอนาคต
ชาติก่อน หลังจากที่ฉันใส่ร้ายสำเร็จ จางซุนจิ้งก็ได้ชื่อว่าเป็นคนขี้อิจฉาก่อนที่จะได้แต่งงาน และต้องปลงผมบวชชี
รัฐมนตรีกระทรวงสงครามกับองค์ชายสามก็เกิดความบาดหมางกัน
และเมื่อองค์ชายสามสูญเสียแขนขาที่แข็งแกร่งไป ก็ย่อมไม่มีทางราบรื่นเหมือนในเรื่องเดิมได้อีก
ฉันรวบรวมสติ ในดวงตาฉายแววไม่แน่ใจ
"ฉันจำได้ว่าถูกคนผลักลงแม่น้ำ"
หลิว รู้เยียนพยักหน้าหนักแน่น
"ใช่แล้ว เธอถูกจางซุนจิ้งผลักลงไป เธอคนนั้นอิจฉาที่องค์ชายสามพูดกับเธอไม่กี่คำ"
"ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ ว่าธิดาตระกูลใหญ่จะใจร้ายขนาดนี้!"
ฉันยิ้มเยาะ ยิ้มอย่างเยาะเย้ย
คนใจร้ายกลับมาพูดว่าคนบริสุทธิ์ใจร้าย ช่างน่าขันจริงๆ
ขณะที่กำลังพูดอยู่นั้น มีคนวิ่งเข้ามาจากนอกประตู
"เยียนเอ๋อ..."
ฉิน ซู มกุฎราชกุมารที่ถูกขับไล่ เห็นว่าฉันตื่นแล้ว สีหน้าเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
จากนั้นก็เดินมาที่ข้างเตียงฉัน จับมือฉันไว้ ใบหน้าแสดงความเป็นห่วง
"หวานเอ๋อ ในที่สุดเธอก็ตื่นแล้ว"
"เรามาเลิกกันเถอะ ฉันไม่อยากให้เธอต้องใช้ชีวิตอย่างหวาดกลัวแบบนี้อีก"
"แม้แต่การแก้แค้นให้แม่ก็ไม่ต้องแล้ว ปล่อยให้เรื่องชาติที่แล้วผ่านไปเถอะ!"
ฉันหัวเราะขื่นๆ ในใจ
ชาติก่อน ฉันคงจะหลงรักจนโง่งมขนาดไหน ถึงได้ถูกไอ้โง่คนนี้หลอกมาตั้งหลายปี!
เขาหยิ่งผยองถึงขนาดนี้ ถึงกับไม่แสร้งทำละคร
ต่อหน้าฉันก็ยังส่งสายตากับหลิว รู้เยียน
แถมยังพูดจาถอยเพื่อรุกที่ชัดเจนขนาดนี้ ความทะเยอทะยานเห็นได้ชัด!
"ไม่ได้ ฉันเคยบอกแล้วว่าจะช่วยเธอ"
ฉันมองฉิน ซูด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความรัก ความรู้สึกในดวงตาราวกับจะล้นออกมา


## บทที่ 3 ฉบับแก้ไข

ฉิน ซูรีบชักมือกลับ สายตาเหลือบมองไปที่หลิว รู้เยียน
"ฉันแค่เสียดายเธอ"
แม้คำพูดนี้จะดูเหมือนพูดกับฉัน แต่สายตากลับจ้องมองไปที่หลิว รู้เยียน
ฉันรู้สึกขยะแขยงจนอาเจียนออกมา
หลังจากอาเจียนเสร็จ คนจากบ้านจางซุนก็มาถึง พร้อมกับคนจากศาลต้าหลี่
ฉันนั่งอยู่บนเตียง ไม่รู้สึกหวาดกลัวแต่อย่างใด
เพราะในงานเลี้ยงครั้งนี้ มีคนผลักฉันตกลงไปจริงๆ ฉันแค่ไหลไปตามน้ำเท่านั้น
เมื่อเผชิญหน้ากับการสอบสวนจากศาลต้าหลี่ ฉันพูดตรงๆ
"ฉันถูกคนผลักลงไป ดูเหมือนจะเป็นสาวใช้คนหนึ่ง มีปานกวนอิมสีแดงตรงกลางหน้าผาก"
จางซุนจิ้งขมวดคิ้ว
"เรื่องครั้งนี้เป็นความผิดของบ้านจางซุน ข้าจะต้องให้คำอธิบายกับเจ้าอย่างแน่นอน"
ฉันพยักหน้าเบาๆ จางซุนจิ้งก็เป็นแค่คนน่าสงสารคนหนึ่งเท่านั้น
ครั้งนี้ ฉันยังคงไม่อาจปล่อยให้นางแต่งงานกับซานหวงจื่อได้
หลังจากคนของศาลต้าหลี่จากไปแล้ว หลิว รู้เยียนและฉิน ซูก็ยังไม่ไป
ฉันสังเกตเห็นว่า เมื่อครู่ตอนที่ฉันพูดถึงคนร้ายตัวจริง ทั้งสองคนดูท่าทางไม่ค่อยปกติ
คิดดูแล้ว สาวใช้ที่ว่านี้คงเป็นคนของพวกเขา
"หวานเอ๋อ ทำไมเจ้าไม่ทำตามแผนที่พวกเราวางไว้?"
หลิว รู้เยียนถามอย่างเกือบจะเป็นการคาดคั้น
ฉิน ซูก็มองฉันด้วยสีหน้าไม่เห็นด้วย รู้สึกว่าฉันทำให้แผนการของเขาพังไป
ฉันก้มหน้าลง ชาติที่แล้วฉันชี้ไปที่สาวใช้คนสนิทของจางซุนจิ้ง ดังนั้นความผิดจึงตกอยู่ที่จางซุนจิ้ง
แต่ตอนนี้ ฉันไม่มีทางปล่อยให้คนทั้งสองนี้ลอยนวลไปได้
"เยียนเอ๋อ แผนการนี้เจ้าก็รู้ด้วยหรือ?"
สีหน้าของหลิว รู้เยียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย โดยสัญชาตญาณนางมองไปที่ฉิน ซู
ฉิน ซูขมวดคิ้ว สีหน้าแสดงความรำคาญ
"รู้เยียนเป็นสหายสนิทของเจ้า การที่นางรู้แผนการของพวกเราก็เป็นเรื่องปกติ"
"พอเถอะ ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร เจ้าก็ต้องโยนความผิดไปให้จางซุนจิ้ง"
"หวานเอ๋อ ขอเพียงแต่เรื่องนี้สำเร็จ พวกเราก็จะได้แต่งงานกัน!"
ฉันแสร้งทำเป็นดีใจ แล้วตอบตกลง
หลังจากคนทั้งสองจากไป ฉันก็ให้สาวใช้พยุงไปที่ห้องของจางซุนจิ้ง
จางซุนจิ้งมองฉันอย่างตกตะลึง
"คุณหนูสวีทำไมถึงลุกเดินได้แล้ว หากต้องการกลับจวน บอกข้าสักคำก็ได้"
ฉันส่ายหน้า แล้วให้นางไล่คนรับใช้ออกไป
"ท่านไม่อาจแต่งงานกับซานหวงจื่อได้"
จางซุนจิ้งไม่คิดว่าคำแรกที่ฉันพูดจะเป็นประโยคนี้ สีหน้านางเย็นชา
"บิดามารดาเป็นผู้จัดการ แม่สื่อเป็นผู้เจรจา"
ฉันมองจางซุนจิ้ง ทำลายหน้ากากความสงบนิ่งบนใบหน้าของนาง
"ข้ารู้ว่าท่านรู้แล้วว่าใครเป็นคนผลักข้าลงน้ำ"
"ยิ่งไปกว่านั้น กระต่ายตายเพราะฝีมือสุนัข นกหมดเพราะธนูดี คุณหนูจางซุนอ่านตำราพิชัยสงครามมามาก ย่อมต้องรู้หลักการนี้"
หลังจากพิชิตใจตัวร้ายมาเจ็ดปี ร่างกายของฉันก็แย่ลงเรื่อยๆ
ตอนที่ฉันตาย สามีของฉันไม่ได้อยู่ข้างกายฉัน
หลังความตาย วิญญาณของฉันล่องลอยไปยังตำหนักอีกแห่ง
ฉันเห็นสามีของฉันกับเพื่อนสนิทของฉันกำลังมีสัมพันธ์กัน
ชาวโลกต่างพูดกันว่าจักรพรรดิรักฉันลึกซึ้ง
ที่แท้เขาก็แอบซ่อนคนรักไว้นานแล้ว
[ร่างกายของเธอบริสุทธิ์ ตำแหน่งก็บริสุทธิ์ หยานหยาน เธอใกล้ตายแล้ว พอเธอตาย ข้าจะให้เจ้าเป็นจักรพรรดินีของข้า!]
[ดีค่ะ]
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ วิญญาณของฉันสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด
คนที่ฉันทุ่มเทหัวใจให้ กลับทำลายหัวใจของฉัน!