เธอคือใคร ผมก็ไม่รู้
1135_
## ตอนที่1

สมัย​ยุคอารยกลาง(ฝั่งยุโรป)​
ฉับ! ฉับ! ฉับ!  เสียง​ก้าวเท้าของผู้ชาย​คนหนึ่ง ในชุด เสื้อสีเขียวเข้มแขนยาวคุมข้อมือ เสื้อนอกเป็นเสื้อแขนกุดหนัง(คล้ายเสื้อกั๊ก) รองเท้าบู๊ทหนัง ที่เข็มขัดตรงเอวมีมีดสั้นอยู่เล่มนึงเขา คือ​ "ดิวารัน" เขากำลังมุ่งหน้า​ตรงไปร้านอัญมณี​ฮาร์ทา ของเมืองอัลมาร์ ทางทิศใต้
ร้านอัญมณี​นี้เป็​นที่โด่งดัง ถึง ความ​งามและมูลค่า​ของอัญมณี​ และการมาครั้งนี้  ล่าสุด​ร้านอัญมณี​นี้ได้ส่งประกาศ ออก​ไป​ว่า จะจัดเทศกาล​อัญมณี​ เทศกาล​อัญมณี​ คือการนำเอาอัญมณี​มีอัญมณี​ชิ้นต่างๆที่ถูกเก็บผนึกเอาไว้  และเป็น การร่วมประมูล อัญมณี ที่หายาก
ภายในร้านอัญมณีฮาร์ทา
เป็นพื้นที่โล่งกว้าง มีนั่งเดียวแบบไม่มีพนักพิง  วางอย่างอิสระ ตามความชอบใจของคนที่ต้องการนั่ง
และที่นั่งหลายที่เต็มไปด้วยผู้คน มากมาย ที่หลั่งไหลจากทุกสายทิศ  บางคนมาจากทางทิศเหนือ บางคนมาจากทางตะวันออก ดิวารันเดินมาถึง ซุ่มประตูทางเข้าของร้านอัญมณีฮาร์ทา มีชายฉกรรจ์ 2 คน เป็นเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าร้าน ชายฉกรรจ์ทั้งสอง ยกมือกั้น ไม่ให้ ดิวารัน เข้า
ชายฉกรรจ์คนที่1 : หยุดก่อน  ถอดอาวุธส่งมา
ชายฉกรรจ์คนที่2 แบมือ รอรับอาวุธ
ดิวารันมองหน้าชายฉกรรจ์ทั้งสอง
ดิวารัน ส่งมีดสั้นโดยดี พร้อมกับส่งไพลินใต้สมุทร หรือ ไพลินสีน้ำเงินเข้ม ซึ่งเวลามองตอนกลางคืน จะเห็นเป็นสีดำ  10 กะรัต และรับ ถุงผ้าใบเล็กๆ ด้านในถุง มีเศษไพลินที่ชนิดเดียวกับที่ดิวารันส่งให้ มีอยู่ 1 เม็ด


## ตอนที่2

ดิวารัน เดินเข้าไปเลือกนั่งท้าย ของเวที ตัวเวทีลอยสูงขึ้น โดย​มีโซ่ในการช่วยยกเวทีให้สูงขึ้น
ข้างทุกๆที่นั่ง มีโต๊ะ​วงกลมตัวเล็ก​ๆ  ไว้วางแก้วน้ำ ที่ช่องบลุบ ด้านบนจะช่องปิดเปิดได้​ให้แสงส่องผ่านลงได้ ไว้เศษ​อัญมณี​ที่ได้รับมา เวลาที่จะประมูล​อัญมณี​ ให้ใส่ลงไป เวลาแสงจันทร์​ส่องลงมา ช่องบุ๋มก็จะมีแสงขึ้นมาสีของแสงจะขึ้นอยู่กับอัญมณีที่ใส่ลงไปในช่องนั้น
พิธีกร: ขณะนี้ เป็นช่วงสุดท้ายของงานอัญมณี   ขอบคุณผู้มีเกียรติทุกท่านที่เดินทางมา ทางเจ้าของร้านอัญมณีฮาร์ทา ยินดีอย่างยิ่ง จึงเปิดประมูล …
พิธีกร เปิดผ้าคุม สิ่งที่วางอยู่วางแท่นประมูล ออก
นั้นมัน!! ทับทิมมรณะ นิ มีเสียงตะโกนขึ้น
(ทับทิมสีแดงเฉิดฉาย ที่ผสมกับความลึกลับ  ทุกด้านของทับทิม แวววาว ว่ากันว่า หากนำทับทิมนี้ไปส่องกับแสงสุดท้ายของราหูอมจันทร์  จะสามารถ..)
"โฮ้"ผู้คนในที่นั้น ส่งเสียงฮือฮา
พิธีกร: ดูท่าแล้วอัญมณีชิ้นทุกท่าน คงถูกใจท่านทั้งหลายยิ่งนัก
พิธีกร: งั้น เริ่มเปิดประมูล ในราคา
พิธีกร: ราคา 100 ทองคำ
ข้า!! 100 ทองคำ
พิธีกร: พลอยสีคราม 100 ทองคำ
150 ทองคำ
พิธีกร: ไพลินแก้ว 150 ทองคำ
200 ทองคำ
พิธีกร: มรกตหยก 200 ทองคำ ตอนนี้ 200 ทองคำแล้ว มีอีกมั้ย?
200 ทองคำ ครั้งที่1
200 ทองคำ ครั้งที่2
…
500 ทองคำ
โฮ้… ผู้คนต่างส่งเสียง ถึงผู้เอ่ยราคาที่สูงลิ่ว
พิธีกร: ไพลินใต้สมุทร 500 ทองคำ


## ตอนที่ 3

500 ทองคำ ครั้งที่1
500 ทองคำ ครั้งที่2
500 ทองคำ ครั้ง​ที่..
: 600 ทองคำ​
พิธีกร​: ตอนนี้​ อยู่​ที่​ บุษราคัม​แสงทอศศิธร​ 600  ทองคำ​
พิธีกร​: ไพลินใต้สมุทร จะสู้ หรือไม่​ครับ!?
ดิวารัน: 700 ทองคำ​
: 750  ทองคำ​
ดิวารัน: 800 ทองคำ​
พิธีกร​: ตอนนี้​ 800 ทองคำ​ แล้วครับ ต่อมั้ยๆ
900 ทองคำ​
ฮู้..  (เสียง​เซ็ง​แซ่​ ของผู้คนในร้าน)​
พิธีกร​: ต่อมั้ยครับ?
พิธีกร​: 900 ทองคำ​ครั้ง​ที่​1​
900 ทองคำ​ครั้งที่2
และ...
ดิวารันยิ้มมุมปาก เขาพูดเสียง​เบา​ว่า
"ในเมื่อ​ทางมาทางดีแล้วไม่ได้กลับไป คงต้องใช้ทางไม่ดีสินะ"
แหล่ง​ให้แสงสว่างของร้านอัญมณี​ คือ ตะเกียง​น้ำมัน ซึ่งถูกติดไว้ตามผนังร้านเรียงเป็น​แถว จะต้องเติมน้ำมันตลอดเวลา ดังนั้น​จึง​มีท่อน้ำมันไหลเวียน​อยู่​ตลอดโดย ร้านจะมีวาล์ว​ไว้ เวลาต้องการเปิดไฟ ก็​เปิด​วาล์ว เวลาต้องปิดไฟก็ปิดวาล์ว​ ดังนั้น​วาล์ว​จึงเป็น​ตัวควบคุม​แสงไฟทั้งหมด
กึ๊ก!
วู้!!!! ทันใดนั้น ตะเกียงทุกดวง ดับวูบลง
เกิดอะไรขึ้น!? เสียงหนึ่งถามขึ้น
พิธีกรเองก็ตกใจอยู่ แต่ก็ประกาศออกไปว่า
พิธีกร: ทุกท่านได้โปรดใจเย็น นี้เป็นเหตุการณ์ฉุกเฉินเป็นการเสียมารยาทแล้ว ได้โปรดให้อภัยด้วย
พิธีกรห้นได้สั่งคนงานให้รีบตรวจสอบ
ชู้บ… เมื่อเสียงลม เหมือนมีใครวิ่งผ่าน พิธีกรหลังควับ แต่ท่ามกลางมืด เขาไม่อาจสัมผัสสิ่งใดได้
พิธีกรรู้สึกวั่นใจจึงหันไปเร่งคนงานให้ไปเปิดตะเกียงไฟ
พิธีกร: รีบไปดูสิว่า เหตุใดตะเกียงจึงดับได้
ขณะนั้นเอง ชึ้บ!!!! แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันก็เปิดขึ้นอีกครั้​ง ดูเหมือน​ทุกคนภายในร้านจะโล่งใจ​ได้แล้ว แต่ว่า​ มันไม่ใช่
เพราะ... ทับทิม​มรณะ ไม่.. ได้.. อยู่​ ณ ที่นั้นแล้ว


## ตอนที่​4

พิธีกร​สั่งคนงานตรวจสอบ​คนจำนวน​คนภายใน
พิธีกร​: ตรวจสอบ​จำนวน​คนภายใน​ด่วน มีใครหายไป ให้รีบมารายงานทันที
เวลาผ่านไปชั่วครู่ พักสักคนงาน​เดินเข้ามาว่า
"มีคนหายไปครับ"
พิธีกร​ถามกลับไปทันทีว่า
"ใครกัน!?!"
"ไพลินใต้สมุทร ​ครับ"
พิธีกร​ถึงกับตาโต สั่ง​คนงานทันที​
พิธีกร​: ส่งคนออกไปตาม
"ครับ"
พิธีกร​ประกาศ​ออก​ไป​ให้ทราบกันทั่วภายใน​ร้าน
พิธีกร​: ต้องพบผู้​สงสัยให้ได้โจรกรรม​ทับทิม​มรณะ​แล้ว
ใครกัน!! (เสียง​ของคุณ​หญิง)​
พิธีกร​: เอ่อ เอ้อ คนที่แข่งประมูล​ทับทิม​กับคุณ​ เมื่อกี้ ครับ ไพลินใต้​สมุทร​
ผู้​หญิง​คนนั้นลุกขึ้นจากที่นั่ง
เธออยู่ในชุดกระโปรงเอวสูงยาวทรงบาน​เป็น​ผ้าสีขาว มีลายกุหลาบสีเหลืองเกือบดำ ตัวกระโปรง​ยาวตรงลงมาเกือบถึงตาตุ่ม เธอใส่เสื้อแขนกระปุก เสื้อนอกเป็นหนัง แขนกุด  รองเท้าสูงหนังสีน้ำตาล ทรงผม ถักเปียเดียวยาวเท่ากลางหลัง มีโบว์​ใหญ่​ติกดที่หางเปีย​ ใส่สร้อยโชคเกอร์​แบบเรียบๆ
พิธีกร​: คุณ​ผู้หญิงจะไปไหนครับ ตอนนี้คุณประมูลทับทิมมรณะ ชนะแล้ว
ผู้หญิงคนนั้นเอ่ยปากถามว่า
"ดังนั้นหมายความว่า ข้าเป็นเจ้าของทับทิม ?"
พิธีกร: ถูกต้องแล้วครับ
"อะไรกัน ทับทิม ถูกขโมยไปแล้ว เจ้ายังมาบอกข้าหรือว่า ข้าเป็นเจ้าของทับทิม"
"อัญมณี เปรียบเสมือนผู้หญิง ถ้าผู้หญิงถ้าถูกราคี คงไม่มีใครอยากได้ "
พิธีกร: ท่านหมายความว่าอะไร?
"ฮิ! ข้าก็เช่นกัน สำหรับข้า อัญมณีก็เปรียบเสมือน ผู้ชาย มีคนมาแตะต้อง ข้ายอมไม่ต้องการ "
พิธีกร​: กระผมรับรองว่า ทับทิม​มรณะ​ต้องกลับมาแบบไร้ราคีแน่
เธออมยิ้มแบบเจ้าเล่ห์​
" แต่!! "
พิธีกร​รู้สึก​โล่งใจ แต่เพียงใข่อึดใจเดียวเท่านั้น
"เฮ้อ.. ข้ามาไม่อยากเสียเวลา งั้นข้า... ขอ ไพลินใต้สมุทรกับไปแทนล่ะกัน "
ผู้หญิงคนนั้นหยิบไพลินใต้​สมุทร​แล้วออกจากร้าน
พิธีกร​พยายาม​จะรั้งเธอเอาไว้ แต่ก็ไม่สามารถ​ทำได้
พิธีกร​: ท่านโปรดรอก่อน โปรดรอก่อน
คุณ​ผู้หญิง​คน​นั้นเดินขึ้นรถม้า เหมือนกับว่าทุกอย่างไม่สิ่งใดเกิดขึ้น
พิธีกร​หันไปสั่งคนงาน
พิธีกร​: ไปรายงานท่านเจ้าร้าน ด่วนเลย
"ครับ"
เจ้าของ​ร้าน: สั่งคนติดตามผู้หญิง​คนนั้นไป
"ครับ"
ณ โรงแรม​ในระดับกลาง
ครึด!! เสียงรถม้า เบรกและจอด หน้าโรงแรม
คุณ​ผู้หญิง​คนนั้นก้าวลงจากรถม้าและเดินเข้าโรงแรม เธอไม่มีผู้ติดตามใดๆทั้งสิ้น
"ตามเธอไป แต่อย่าลงมือ ถ้ายังไม่เกิดอะไรขึ้น"
"ขอรับ"
**การใช้คำว่า ข้า กับ เจ้า เป็น​การ​คุยกับคนที่ต่ำกว่าตน แต่ในการคุยกับคนฐานะเดียวกัน หรือสูงกว่าจะใช้ คำว่า ผม กระผม ฉัน ดิฉัน​ เธอ นาย ท่าน เขา การใช้แต่ละ​คำขึ้นอยู่​กับ​ความสนิท**
ผมกับเธอร่วมงานกันมาตลอด แต่ เธอ​คือใคร ผมก็ไม่รู้