10 ล้านล้านจากฟ้า
ลมไม่ยิ้ม
## บทที่ 1 เธอไม่คู่ควรกับฉัน

เมืองเจียงเฉิง
โรงแรมเซเว่นเดย์ส
จางเฟิงขี่รถจักรยานยนต์ไฟฟ้ามาส่งอาหารที่โรงแรมเซเว่นเดย์สซึ่งได้รับฉายาว่าเป็น "สวรรค์ของการนัดเดท"
วันนี้เป็นวันเกิดของแฟนสาวเฉินเหวินเหวิน หลังจากส่งอาหารมื้อสุดท้ายของช่วงเช้าเสร็จ จางเฟิงก็จะได้ไปนัดเดทกับเธอ
ด้วยความตื่นเต้น จางเฟิงถือถุงอาหารเดินเข้าไปในโรงแรมเซเว่นเดย์ส
ในตอนนั้นเอง มีคู่ชายหญิงวัยรุ่นคู่หนึ่งเดินจูงมือกันออกมาจากลิฟต์
ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตอาร์มานี สวมนาฬิกาโรเล็กซ์ที่ข้อมือ และห้อยกุญแจรถบีเอ็มดับเบิลยูที่เอว
สาวสวมกระโปรงสั้นจู๋ เผยให้เห็นต้นขาขาวเนียน ใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย ดูยั่วยวนมาก
ทั้งคู่แนบชิดกัน หยอกล้อเล่นกันเป็นครั้งคราว ท่าทางสนิทสนมมาก
"เฉินเหวินเหวิน?!"
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า จางเฟิงไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง รีบวิ่งเข้าไปหาด้วยความตื่นเต้น
เพราะเมื่อคืน เฉินเหวินเหวินบอกจางเฟิงว่าจะไปดูหนังกับเพื่อนสาว ดังนั้นคืนนี้จะไม่กลับบ้าน
แต่จางเฟิงไม่คิดเลยว่าจะมาเจอเธอที่โรงแรมเซเว่นเดย์ส
เมื่อได้ยินเสียงของจางเฟิงอย่างกะทันหัน สีหน้าของเฉินเหวินเหวินก็เปลี่ยนไป เธอพยายามสะบัดตัวออกโดยไม่รู้ตัว แต่ถูกชายหนุ่มข้างๆ กอดไว้แน่น
"เธอกลัวอะไร?"
"หรือว่าเธอยังอยากกลับไปคืนดีกับไอ้ขี้ยากนั่นอีก?"
ชายหนุ่มที่กอดเฉินเหวินเหวินไว้ไม่ได้สูงใหญ่ แต่กลับมีรูปร่างค่อนข้างเตี้ย
ถ้าไม่ใช่เพราะเครื่องแต่งกายแบรนด์เนมทั้งตัวของเขา คงไม่มีสาวคนไหนอยากมองเขาสักนิดถ้าโยนเขาไปอยู่ในฝูงชน
ดวงตาของเฉินเหวินเหวินวูบไหวเล็กน้อย ความตกใจก่อนหน้านี้หายไป เหลือเพียงความเย็นชาไม่มีที่สิ้นสุด
"จางเฟิง ในเมื่อนายจับได้แล้ว ฉันก็จะพูดตรงๆ เลยแล้วกัน แฟนสาวของนายมาอยู่กับฉันแล้ว!"
ชายหนุ่มที่กอดเฉินเหวินเหวินชื่อหยางเหว่ย เป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของจางเฟิง
แต่เมื่อเทียบกับจางเฟิงแล้ว หยางเหว่ยเป็นลูกคนรวยที่มีชื่อเสียงในชั้นเรียน
จางเฟิงได้ยินคำพูดของหยางเหว่ย ก็เซถอยหลังไปสองสามก้าว สีหน้าเปลี่ยนเป็นไม่ดี
แต่เขาไม่ได้สนใจหยางเหว่ย กลับยื่นมือไปจับเฉินเหวินเหวิน
"เหวินเหวิน กลับบ้านกันเถอะ! ผมจะให้ความสุขกับคุณเอง"
"อย่ามาแตะตัวฉัน!" เฉินเหวินเหวินผลักมือของจางเฟิงออก "ฉันจะกลับไปกับนายทำไม? โทรศัพท์ที่ฉันชอบ กระเป๋าที่ฉันอยากได้ นายซื้อให้ฉันได้หรือ? แม้แต่ดูหนังสักเรื่อง ก็ต้องรอให้ถึงวันเกิดฉัน นายจะเอาอะไรมาให้ความสุขกับฉัน!"
"เหวินเหวิน ตอนนี้ผมจนก็จริง แต่...แต่ผมจะพยายาม!" จางเฟิงกัดฟันพูด
"พยายาม? ฮึ! นายเป็นแค่เด็กกำพร้า ไม่มีเงิน ไม่มีอำนาจ ไม่มีเส้นสาย ต่อให้นายส่งอาหารไปทั้งชีวิต ก็ยังไม่เท่าเส้นขนเส้นเดียวของหยางเสี่ยวเลย นายจะเอาอะไรมาพยายาม?" เฉินเหวินเหวินยิ้มเย้ยหยัน
"จางเฟิง ตื่นได้แล้ว เหวินเหวินไม่มีทางกลับไปกับนายหรอก หรือว่าจะกลับไปส่งอาหารด้วยกันกับนาย?" หยางเหว่ยก็เริ่มเยาะเย้ยด้วย
"จางเฟิง ฉันอยากบอกนายมานานแล้ว นายไม่คู่ควรกับฉันหรอก เราเลิกกันเถอะ!" เฉินเหวินเหวินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
จากนั้น เฉินเหวินเหวินหันไปมองหยางเหว่ยพร้อมยิ้มเสน่ห์ "หยางเสี่ยว เรากลับกันเถอะค่ะ"
พูดจบ เฉินเหวินเหวินก็เกี่ยวแขนหยางเหว่ยเอง
หยางเหว่ยมองอย่างดูถูกไปทางจางเฟิง พูดเสียงเย็นชาว่า "ไอ้ขี้ข้าจนๆ ไม่มีสิทธิ์มีความรัก เข้าใจมั้ย?!"
พูดจบ หยางเหว่ยก็จูงมือเฉินเหวินเหวินเดินออกไปทางรถบีเอ็มดับเบิลยูที่จอดอยู่นอกโรงแรม
จางเฟิงมองเงาร่างของเฉินเหวินเหวินที่เดินจากไป หัวใจของเขาปวดร้าวราวกับถูกบีบ
ความโกรธ ความเจ็บปวด ความไม่ยอมรับ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้...
"แค่เพราะหยางเหว่ยมีเงิน เธอก็สามารถดูถูกฉันได้แบบนี้เหรอ?"
จางเฟิงก้มหน้า กำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ถึงขั้นมีเลือดไหลออกมา
จางเฟิงรู้จักกับเฉินเหวินเหวินตอนเรียนมหาวิทยาลัย ตอนที่คลาสจัดงานสังสรรค์ครั้งแรก ทั้งคู่ก็คบกันเป็นแฟน ตอนนั้นเฉินเหวินเหวินยังไร้เดียงสามาก
แต่ตอนนี้เธอกลับทรยศเขา เลือกที่จะอยู่กับหยางเหว่ย
จางเฟิงไม่ได้ไปรั้งเธอไว้ ไม่ได้ไปไล่ตามเฉินเหวินเหวิน เพราะเขาเป็นแค่ไอ้ขี้ข้าจนๆ จะมีสิทธิ์อะไรไปแย่งกับหยางเหว่ย
อีกอย่าง จางเฟิงก็มองทะลุเฉินเหวินเหวินแล้ว
พูดตามตรง สองปีที่ผ่านมา เพราะตัวเองจน เฉินเหวินเหวินก็ใช้เงินดูถูกจางเฟิงมาไม่น้อย
แต่จางเฟิงไม่เคยพูดอะไรสักคำ ได้แต่ส่งอาหารอย่างสุดชีวิตเพื่อหาเงินมาเลี้ยงเธอ
แต่ตอนนี้ เธอกลับแอบไปยุ่งกับลูกรวยลับหลังเขา!
"เฉินเหวินเหวิน วันนี้เธอดูถูกฉันสารพัด วันหนึ่งฉันจะทำให้เธอไม่มีสิทธิ์เอื้อมถึงฉัน!" จางเฟิงกล่าวด้วยแววตาเปล่งประกาย
ในโรงอาหารของมหาวิทยาลัยเจียงเฉิง
"จางเฟิง คิดให้โล่งหน่อยสิ"
วังเซียงเพื่อนร่วมห้องพูดว่า "ฉันเคยบอกนายแล้วไงว่า เฉินเหวินเหวินไม่ใช่คนในโลกเดียวกับพวกเรา เธอสวย หุ่นเซ็กซี่ แถมยังพูดจาเย้ายวนใจ ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ผู้หญิงดีๆ"
"สุภาษิตว่าไว้ นางในฝันของคนจน กลายเป็นที่รองน้ำของคนรวย พวกขายาวหน้าอกใหญ่หน้าเน็ตไอดอลแบบเธอ ล้วนแต่ไว้อุ่นเตียงให้ลูกรวย พวกเราไอ้ขี้ข้าอย่าไปยุ่งเลย ไม่งั้นสุดท้ายคนโดนนอกใจก็คือเรานั่นแหละ"
"อีกอย่าง นายก็เคยนอนกับเธอไม่ใช่เหรอ? ก็ไม่ได้เสียเปรียบอะไรนี่"
"ฉันไม่เคยนอนกับเธอนะ" จางเฟิงพูด
"เฮ้ย ไม่จริงน่า พวกนายคบกันมาตั้งหลายปี นายไม่เคยนอนกับเธอเลยเหรอ? ปกติพวกนายไปดูหนัง ก็เข้าโรงแรมกันไม่ใช่หรือไง!"
วังเซียงกระโดดผลุงขึ้นมาด้วยท่าทางเจ็บปวดรวดร้าว
"เข้าห้องธรรมดาเตียงคู่ ไม่ได้เกิดอะไรขึ้น" จางเฟิงพูด
"ไม่จริงน่า! เสียดายไปตั้งหลายพันล้านเลยนะ!"
จางเฟิงคิดดู ก็รู้สึกว่าจริงๆ แล้วเขาค่อนข้างเสียเปรียบ
แต่จางเฟิงชอบเฉินเหวินเหวินจริงๆ และเคารพเธอ ดังนั้นเขาจึงไม่เคยบังคับให้เธอทำอะไรกับเขา
แต่ก็นั่นแหละ ฮึ...
จางเฟิงมองข้อความแจ้งเตือนออเดอร์ในโทรศัพท์ ข้อดีเดียวของการเลิกกันคงจะเป็นการที่เขาไม่ต้องส่งอาหารอีกต่อไปสินะ!
ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น แสดงว่ามีข้อความเข้ามา
"บัญชีของคุณเลขท้าย 4466 ได้รับเงินเข้า 1,000,000,000.00 หยวน ยอดคงเหลือ 1,000,000,056.00 หยวน!"
จางเฟิงจ้องข้อความนั้นอย่างเขม็ง ตาเบิกโพลงเท่าไข่ห่าน
แม่ง! ใครวะที่โอนเงินหมื่นล้านมาเข้าบัญชีกู!


## บทที่ 2 ไอ้ลามก

"พี่ชายอง ผมมีธุระต้องไปก่อนนะครับ"
เมื่อเห็นยอดเงินจำนวนมหาศาลในโทรศัพท์มือถือ จางเฟิงไม่ได้กินข้าวด้วยซ้ำ วิ่งออกจากโรงอาหารทันที
แต่ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นมา
จางเฟิงรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย
"ฮัลโหล?"
"ขอสอบถามว่าเป็นคุณจางเฟิง นายน้อยจางใช่ไหมครับ?" เสียงชายวัยกลางคนดังมาจากปลายสาย เสียงทุ้มหนักแน่น พูดช้าๆ ไม่เร่งรีบ
"ผมคือจางเฟิงครับ คุณเป็นใครหรอครับ?"
จางเฟิงตอบกลับอย่างงุนงง
"เป็นอย่างนี้ครับ ตอนนี้มีมรดกที่คุณต้องมารับสืบทอด คุณว่างเมื่อไหร่ดีครับ?" ชายวัยกลางคนพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ
"มรดก? หรือว่า... เงินก้อนนั้นที่โอนมาให้ผมเมื่อกี้ เป็นคุณที่โอนมาให้ผมหรอครับ?"
"ครับ เงินหนึ่งพันล้านที่โอนไปเมื่อกี้ เป็นเพียงส่วนเล็กน้อยของมรดกเท่านั้น ส่วนที่เหลือส่วนใหญ่เป็นสินทรัพย์ถาวรและเงินทุนในต่างประเทศ ต้องดำเนินการตามขั้นตอนถึงจะโอนให้คุณได้"
แม่งเอ้ย!
เงินหนึ่งพันล้านเต็มๆ กลับเป็นแค่ส่วนเล็กน้อยเท่านั้นเหรอ?
"แต่ผมเป็นเด็กกำพร้า จะมีมรดกได้ยังไงครับ?"
"นายน้อยจาง เรื่องนี้รอคุณมาถึงแล้วผมจะอธิบายให้ฟังอย่างละเอียด ถ้าคุณว่างตอนบ่ายก็มาที่ตึกดีเจาะชั้น 38 หาผมได้เลยนะครับ ผมจะอธิบายให้คุณฟังว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่!"  ชายวัยกลางคนพูดช้าๆ
จางเฟิงถือโทรศัพท์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดเบาๆ ว่า "ได้ครับ งั้นผมจะไปหาคุณตอนบ่าย!"
"ครับ นายน้อยจาง!"
ปลายสายวางสายอย่างสุภาพ...
หลังออกจากโรงเรียน จางเฟิงกลับไปที่ห้องเช่านอกโรงเรียนที่เขาอาศัยอยู่คนเดียว
เพราะจางเฟิงต้องส่งอาหารตอนกลางคืน เร็วที่สุดก็ตี 1 กว่าถึงจะเลิกงาน
ตอนนั้นหอพักปิดนานแล้ว ดังนั้นจางเฟิงจึงต้องเช่าห้องข้างนอกกับคนอื่น
แม้ว่าห้องที่จางเฟิงเช่าจะมีขนาดไม่ถึง 10 ตารางเมตร แต่จางเฟิงคิดว่าอยู่คนเดียวก็พอแล้ว
ตอนนี้เพิ่งเที่ยงวัน จางเฟิงคิดว่าจะกลับไปนอนที่ห้องเช่าสักงีบ พักผ่อนให้เต็มที่
แล้วค่อยไปที่ตึกดีเจาะตอนบ่ายเพื่อสืบหาความจริงจากคนคนนั้น
"กรึ๊บๆ..."
ทันใดนั้น ท้องก็ร้องขึ้นมาสองที มีอาการปวดท้องอยากขับถ่าย
จางเฟิงรีบคว้ากระดาษชำระ วิ่งเข้าห้องน้ำ
จางเฟิงนั่งยองๆ บนโถส้วม พลางเล่นเกมแคนดี้ครัชไปด้วย
แต่ขณะที่เขากำลังเล่นเกมอยู่นั้น ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน
สาวสวยในชุดนอนลูกไม้คนหนึ่ง ขยี้ตาเดินเข้ามาในห้องน้ำอย่างงัวเงีย
เมื่อเข้ามาในห้องน้ำแล้ว เธอก็เกาหัวหน้ากระจก ดูเหมือนยังไม่ตื่นเต็มที่
ในขณะที่จางเฟิงนั่งยองๆ อยู่บนโถส้วม เขาก็อยู่ด้านหลังสาวสวยพอดี
สาวสวยไม่เห็นเขา เธอยื่นมือไปที่เอวโดยตรงและเริ่มถอดเสื้อผ้า!
เห็นสาวสวยใช้มือทั้งสองข้างดึงชุดนอนลูกไม้เซ็กซี่ขึ้นทีละนิด เผยให้เห็นเอวบางน่าหลงใหลและสายเอี๊ยมสีดำยั่วยวน!
สาวสวยมีรูปร่างดี ใบหน้างดงาม ขายาว ผมหยักศกสีดำขลับ ดูเต็มไปด้วยความสดใสของวัยสาว
จางเฟิงมองตาค้างอย่างตกตะลึง จนลืมส่งเสียงไปชั่วขณะ!
สาวสวยถอดเสื้อผ้าไปครึ่งหนึ่ง จู่ๆ ก็ลืมตาขึ้นมองกระจกในห้องน้ำ
เห็นจางเฟิงที่ตาค้างอยู่ด้านหลัง เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที
เธอไม่ลังเลแม้แต่น้อย คว้าเครื่องสำอางข้างๆ หมุนตัวแล้วขว้างใส่จางเฟิงทันที
เครื่องสำอางต่างๆ ลอยมาปะทะใบหน้า กระแทกเข้าที่ตัวจางเฟิงโดยตรง
"จางเฟิง! ไอ้ลามก!"
สาวสวยกรีดร้องเสียงแหลม ผลักประตูห้องน้ำเปิดแล้ววิ่งออกไปอย่างเซๆ
จางเฟิงรีบดึงกางเกงขึ้น วิ่งตามออกมาจากห้องน้ำ
เนื่องจากรีบร้อนเกินไป เขาไม่ทันระวังชนเข้ากับโซฟา เจ็บจนร้องโอดโอย
พอหายใจทัน จางเฟิงก็ตะโกนใส่ประตูห้องข้างๆ ด้วยความโกรธ: "มี่หนา เธอบ้าหรือไง!"
สาวสวยคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นมี่หนาที่เช่าอพาร์ตเมนต์อยู่ร่วมกับจางเฟิงนั่นเอง
"นายพูดอีกทีซิ?!"
เสียงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันของมี่หนาดังมาจากในห้อง ตามด้วยร่างเซ็กซี่ปรากฏที่ประตู
มี่หนาหน้าบึ้งตึง จ้องจางเฟิงด้วยสายตาคมกริบราวกับมีด เหมือนจะฆ่าเขาให้ตาย
"ก็พูดสิ เธอมีสิทธิ์อะไรมาบุกรุกห้องน้ำ มีสิทธิ์อะไรมาขว้างเครื่องสำอางใส่ฉัน?"
จางเฟิงปัดเครื่องสำอางบนใบหน้า สีหน้าไม่พอใจอย่างมาก ถึงเธอจะเป็นผู้หญิงก็ไม่ควรรังแกคนแบบนี้สิ!
มี่หนาจ้องมองอย่างเย็นชา กัดฟันจ้องจางเฟิง ก้าวเข้ามาสองก้าวเหมือนจะต่อยเขา
"ไอ้โรคจิต ไอ้ลามก แอบอยู่ในห้องน้ำแอบดูฉัน แล้วยังมีหน้ามาพูดอีก!"
ได้ยินคำพูดนั้น จางเฟิงก็กระโดดผลุงขึ้นมา: "ฉันแอบดูเธอ? พี่สาว ช่วยคิดให้ดีหน่อย ห้องน้ำมีพื้นที่แค่นั้น ฉันจะไปแอบที่ไหนได้?"
มี่หนาเดินเข้ามาด้วยความโกรธเกรี้ยว ได้ยินแล้วก็ชะงัก
เธอเพิ่งโมโหจนหัวร้อน ตอนนี้คิดดูอีกที ห้องน้ำมีพื้นที่นิดเดียว จางเฟิงไม่มีที่ให้ซ่อนจริงๆ
ใบหน้าสวยของมี่หนาแดงขึ้นมา แล้วพูดต่อว่า: "แล้วนายซ่อนตัวอยู่ในห้องน้ำทำไม"
"ฉันซ่อนตัวในห้องน้ำ? พี่สาว เธอนั่นแหละที่บุกเข้ามาเองนะ"
"เธอคิดว่าทุกคนเหมือนเธอหรือไง อยู่แต่ในห้อง ไม่ต้องทำงาน ไม่ต้องเรียนหนังสือ"
"เดี๋ยวฉันยังมีธุระ ไม่มีเวลามาเถียงกับเธอหรอก!"
จางเฟิงพูดกัดมี่หนาอย่างไม่ไว้หน้า


## บทที่ 3 ผมไม่ได้มาส่งอาหาร

ในตอนนี้ จางเฟิงก็โกรธมาก
เขากำลังเข้าห้องน้ำอยู่ ใครจะรู้ว่ามี่หนาจะบุกเข้ามาอย่างกะทันหัน
จางเฟิงเป็นเด็กกำพร้า ตอนที่เพิ่งมาเรียนมหาวิทยาลัยที่เจียงเชิง เพื่อที่จะเลี้ยงตัวเองและแฟนสาว
เขาจึงเช่าห้องอยู่ข้างนอก เวลาที่ไม่มีเรียน เขาก็ไปส่งอาหาร เพื่อหาเลี้ยงชีพ
ตอนที่จางเฟิงเพิ่งย้ายเข้ามา มี่หนาก็อยู่ที่นี่แล้ว
แม้ว่าทั้งสองคนจะอยู่ด้วยกันมาเกือบครึ่งปีแล้ว แต่ก็ไม่ค่อยได้พูดคุยกันเท่าไหร่
จางเฟิงปกติก็มีแต่เรียนกับส่งอาหาร ส่วนมี่หนาก็ขังตัวเองอยู่ในห้อง ไม่รู้ว่าทำอะไรอยู่
ตอนที่ว่างๆ จางเฟิงก็มักจะคิดไม่ดีกับเธอ
เพื่อนร่วมห้องที่เซ็กซี่คนนี้ ถูกคนเลี้ยงดูอยู่หรือเปล่า ทุกครั้งที่เห็นเธอก็ดูเหนื่อยล้ามาก
เหตุการณ์เข้าใจผิดแบบนี้เพิ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก
อยู่มานานขนาดนี้ จางเฟิงก็รู้ว่ามี่หนาไม่มีนิสัยตื่นเช้า ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ล็อคประตูตอนเข้าห้องน้ำ
ใครจะรู้ว่ามี่หนาจะตื่นเช้าขนาดนี้ แล้วก็ไม่พูดอะไรเลย บุกเข้ามาในห้องน้ำเลย!
ถูกจางเฟิงเย้ยหยันแบบนี้ มี่หนากะพริบตาปริบๆ ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้รู้สึกตัว
"งั้น...งั้นทำไมนายไม่ล็อคประตูล่ะ! เข้าห้องน้ำไม่ล็อคประตู นายคิดว่าห้องน้ำเป็นของบ้านนายหรือไง!"
มี่หนาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ตัวเองเกือบโดนจางเฟิงเห็นหมดแล้ว บัญชีนี้เธอจะไม่ยอมปล่อยให้จางเฟิงง่ายๆ แน่
"เธอตาบอดหรือไง ไฟห้องน้ำเปิดอยู่ เธอไม่เห็นหรือไง?" มี่หนาไม่ยอมฟังเหตุผล เขาจางเฟิงก็ไม่ใช่คนใจดีอะไร
ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นว่ามี่หนาเป็นผู้หญิง เขาคงจะต่อยกับเธอไปแล้ว!
มี่หนาโกรธจนกระโดดโลดเต้น ชี้หน้าจางเฟิงพูดอย่างดุดัน: "นายเป็นผู้ชายหรือเปล่า ตัวเองไม่ล็อคประตูแล้วมาโทษฉัน! วันนี้ไม่อธิบายเรื่องนี้ให้ฉันฟังให้ชัดเจน ฉันจะไม่ยอมเลิกกับนายง่ายๆ!"
"ฮึ ฮึ เธอคิดว่าตัวเองเป็นดาราดังหรือไง?"
"แค่หน้าอกแบนๆ แบบนั้น ต่อให้ขอร้องให้ดู ฉันก็ไม่อยากดูหรอก!"
จางเฟิงหัวเราะเยาะ มองดูหน้าอกของมี่หนาอย่างดูถูก
"นาย!"
มี่หนาโกรธจนหน้าแดงก่ำ
พูดตามตรง หน้าอกของมี่หนาไม่ได้ใหญ่ แต่ก็ไม่ถึงกับแบนราบ
"ไม่อยากสนใจเธอหรอก ฉันยังมีธุระ เธอเล่นคนเดียวไปเถอะ"
จางเฟิงมองเวลา พบว่าตอนนี้เป็นเวลาบ่ายโมงครึ่งแล้ว
เขาไม่มีเวลามาเล่นกับมี่หนาหรอก รีบคว้ากุญแจบนโต๊ะแล้ววิ่งออกไปอย่างรีบร้อน
"จางเฟิง ไอ้บ้าโรคจิต กลับมานี่!"
มี่หนาคว้าหมอนอิงบนโซฟาขว้างใส่จางเฟิง จางเฟิงวิ่งเร็วมาก แวบเดียวก็ออกไปนอกประตูแล้ว
ได้ยินเสียง "ปัง" ดังหนึ่งที ประตูเหล็กสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง โดนหมอนอิงขว้างใส่อย่างแรง
"โอ้โห ยายนี่ดุดันจริงๆ" จางเฟิงพูดอย่างเสียดาย เดินลงบันไดอย่างไม่พอใจ
หลังจากออกจากห้องเช่า จางเฟิงขี่รถจักรยานไฟฟ้าตรงไปที่ตึกดีเจาะ
บ่ายสองโมง
จางเฟิงมาถึงด้านล่างของตึกดีเจาะ
ในฐานะที่เป็นตึกสำนักงานธุรกิจระดับสูงสุดของเมืองเจียงเฉิง ตึกดีเจาะมีทั้งหมด 68 ชั้น ค่าเช่าแต่ละชั้นสูงมากจนน่าตกใจ
ในตอนนี้ ลานจอดรถเปิดโล่งของตึกดีเจาะเต็มไปด้วยรถหรูหราหลากหลายรูปแบบ
และพนักงานที่เข้าออกตึกดีเจาะต่างก็แต่งกายด้วยสูทเนี้ยบ ท่าทางเป็นคนประสบความสำเร็จทั้งนั้น
มีเพียงจางเฟิงเท่านั้นที่สวมชุดส่งอาหารสกปรก ยืนอยู่หน้าประตูเหมือนขอทาน
"ขอโทษนะคะ คนส่งอาหารกรุณาใช้ทางหนีไฟด้านข้างค่ะ!"
จางเฟิงเพิ่งเดินเข้ามาในตึกดีเจาะ สาวประชาสัมพันธ์ก็ขมวดคิ้วตะโกนขึ้นมา สีหน้าแสดงความดูถูก
"ผมไม่ได้มาส่งอาหารครับ!"
จางเฟิงตอบกลับเสียงเรียบๆ
"คุณไม่ได้มาส่งอาหารเหรอ? แล้วมาทำอะไรที่นี่?"
สาวประชาสัมพันธ์ตะโกนอย่างไม่พอใจ
"ผมมาหาคนครับ"
"หาคน? คุณเป็นแค่คนส่งอาหาร จะมาหาใครที่นี่?" สาวประชาสัมพันธ์มองจางเฟิงอย่างดูถูก
ตอนนี้ จางเฟิงไม่รู้ว่าคนที่โทรมาหาเขาชื่ออะไร เขาแค่อยากรู้ให้เร็วที่สุดว่ามรดกก้อนนี้จริงหรือไม่
ดังนั้นเขาจึงไม่สนใจสาวประชาสัมพันธ์ แล้วก้าวเดินตรงไปที่ลิฟต์
"เฮ้ย คุณนี่เป็นอะไร? ฉันบอกไปแล้วไงว่าคนส่งอาหารให้ใช้ทางหนีไฟ หยุดนะ..."
สาวประชาสัมพันธ์เห็นจางเฟิงเดินไปที่ลิฟต์ รีบวิ่งเข้ามา หวังจะขวางจางเฟิงไว้
"ติ๊ง!"
แต่ในตอนนั้นเอง ประตูลิฟต์ก็เปิดออกทันที
จางเฟิงเห็นสาวประชาสัมพันธ์ไล่ตามมา รีบวิ่งเข้าไปในลิฟต์
"อ๊ะ!"
จู่ๆ ก็มีเสียงร้องดังขึ้นในลิฟต์
เพราะเมื่อกี้รีบเข้ามา จางเฟิงไม่ทันเห็นว่ามีคนอยู่ในลิฟต์ เลยชนกับคนในลิฟต์เข้าพอดี
"นี่คุณไม่มีตาหรือไง ไม่เห็นหรือว่าข้างในมีคนอยู่?"
คนในลิฟต์ตวาดขึ้นมาด้วยความโกรธ
จางเฟิงอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองผู้หญิงในลิฟต์ แล้วก็ชะงักอยู่กับที่
ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาสวยมาก ดูอายุราวๆ ยี่สิบต้นๆ สวมชุดทำงานสีดำ ขับเน้นรูปร่างอันสมบูรณ์แบบของเธอได้อย่างชัดเจน
ขายาวเรียว สวมถุงน่องสีดำ ไม่มีไขมันส่วนเกินเลย ทั้งตัวดูแล้วช่างน่าชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง
ใบหน้าสวยแม้จะมีความโกรธ แต่ก็ยังดูเซ็กซี่และน่าหลงใหล
และเมื่อกี้ผู้หญิงคนนี้ถือกาแฟอยู่ในมือ ตอนนี้โดนจางเฟิงชนเข้า กาแฟก็หกใส่หน้าอกของเธอ
"ไอ้คนส่งอาหาร นี่มันที่ที่แกจะมาได้หรือ? รปภ.ไหน รีบมาไล่มันออกไปเร็ว!"
สาวถุงน่องดำเห็นจางเฟิงสวมชุดส่งอาหารสีเหลือง ก็ด่าด้วยน้ำเสียงรังเกียจ
"ขอโทษครับ เมื่อกี้ผมรีบเกินไป ไม่เห็นว่ามีคนอยู่ข้างใน..."
จางเฟิงพูดพลางล้วงกระเป๋าหยิบกระดาษทิชชู่ออกมา หวังจะช่วยเช็ดกาแฟบนตัวสาวสวย
เมื่อเขาเอากระดาษทิชชู่ไปจ่อที่คอเสื้อของสาวสวย
"กรี๊ด...ไอ้บ้าลวนลาม!"
สาวถุงน่องดำร้องกรี๊ดออกมาโดยสัญชาตญาณ


## บทที่ 4 รับมรดก 100,000,000,000

ทันใดนั้น เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกว่าสิบคนก็วิ่งเข้ามา
"ขอโทษครับ ผม...ผมไม่ได้ตั้งใจ!"
จางเฟิงเห็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งหมดวิ่งเข้ามา รีบผลักสาวสวยใส่ถุงน่องดำออก แล้ววิ่งเข้าไปในลิฟต์ จากนั้นก็กดไปชั้น 38
พอเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยวิ่งมาถึงหน้าประตูลิฟต์ ก็พบว่าจางเฟิงนั่งลิฟต์ขึ้นไปแล้ว
"ผู้จัดการ เจ้า คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ? เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นหรือครับ?"
หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมองสาวสวยใส่ถุงน่องดำด้วยความสงสัยและถาม
"เมื่อกี้มีคนส่งอาหาร ไม่รู้วิ่งมาจากไหน แล้วมาลวนลามฉัน พวกคุณรีบจับตัวเขามาให้ฉันหน่อย ฉันจะส่งไอ้ตาลามกนี่ไปให้ตำรวจ!"
สาวสวยใส่ถุงน่องดำกะพริบตาอย่างเย้ายวน ดวงตาเริ่มแดงก่ำ
"แต่ว่า..." หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพูดอย่างลำบากใจ
"แต่ว่าอะไรคะ!" สาวสวยใส่ถุงน่องดำขมวดคิ้วและตะโกน
"เจ้าหนุ่มนั่นขึ้นไปชั้น 38 ประธาน อู๋ สั่งไว้ว่าห้ามใครขึ้นไปชั้น 38 โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเขา..." หัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมองสาวสวยพลางพูดอย่างจนปัญญา
สาวสวยใส่ถุงน่องดำได้ยินคำพูดนี้ก็อึ้งไปชั่วขณะ
จากนั้นก็กัดฟันพูดอย่างแค้นเคือง "งั้นก็รออยู่ตรงนี้ ปิดทางออกทุกทางของตึก ฉันไม่เชื่อหรอกว่าไอ้ตาลามกนั่นจะไม่ลงมาวันนี้!"
อีกด้านหนึ่ง หลังจากเข้าไปในลิฟต์แล้ว จางเฟิงมองมือขวาของตัวเองอย่างจนปัญญา
แม้ว่าความรู้สึกสัมผัสสองเต้าอวบอิ่มของสาวสวยคนนั้นจะดีมาก
แต่เขาก็รู้ว่าครั้งนี้เขาได้ก่อเรื่องใหญ่แล้ว
แต่ตอนนี้จางเฟิงไม่มีอารมณ์จะสนใจเรื่องอื่น เขาแค่อยากรู้โดยเร็วว่าเงินก้อนนี้มันเรื่องอะไรกันแน่!
หนึ่งนาทีต่อมา ลิฟต์มาถึงชั้น 38
จางเฟิงเดินออกมาจากลิฟต์ พบว่าทั้งชั้น 38 เป็นห้องทำงานห้องเดียว
การตกแต่งภายในหรูหราสุดๆ และตำแหน่งนี้พอดีสามารถมองเห็นทั้งเมืองเจียงเฉิง ให้ความรู้สึกเหมือนมองลงมาเห็นทุกอย่างเล็กจิ๋ว
ตอนนี้ ชายวัยกลางคนสวมสูทผูกเนคไทกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหาร
เห็นจางเฟิงเข้ามาก็รีบลุกขึ้นเดินมาหา พูดด้วยน้ำเสียงนอบน้อม "นายน้อยจาง คุณมาแล้วครับ!"
"คุณคือคนที่โทรมาหาผมเมื่อกี้ใช่ไหม?"
จางเฟิงขมวดคิ้วถาม
"ครับ ผมขอแนะนำตัวก่อนนะครับ ผมชื่อฟางจื่อหัว เป็นกรรมการผู้จัดการของบริษัท ดิเฮา ครับ!" ฟางจื่อหัวพูดพร้อมรอยยิ้ม
"อ่อครับ"
จางเฟิงพยักหน้า พลางมองสำรวจห้องทำงานไปด้วยและถามว่า "คุณโทรมาหาผมเมื่อกี้ บอกว่าผมมีมรดกต้องรับสืบทอด นี่มันเรื่องอะไรกันครับ?"
"นายน้อยจาง เป็นอย่างนี้ครับ คุณจำได้ไหมว่าคุณตามีน้องชายร่วมพ่อคนหนึ่ง?" ฟางจื่อหัวถามจางเฟิงเสียงเบา
"น้องชายร่วมพ่อของคุณตา?"
จางเฟิงงงไปชั่วขณะ แล้วก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าตอนเด็กๆ เขาเคยเจอน้องชายร่วมพ่อของคุณตาจริงๆ
แต่ตอนที่จางเฟิงเรียนอยู่ชั้นประถม ครอบครัวของเขาบอกว่าคุณตาได้เสียชีวิตไปแล้ว
"นายน้อยจาง เรื่องมันเป็นอย่างนี้ ลูกพี่ลูกน้องของคุณตาของคุณก็คือประธานของบริษัท ดิเฮา ของเรานั่นเอง"
"ตั้งแต่ก่อตั้งบริษัท ประธาน ลี่ ก็ย้ายไปอยู่ต่างประเทศและใช้ชีวิตอยู่คนเดียว เพราะว่าเขาไม่มีลูกหลานและญาติพี่น้อง ดังนั้นทรัพย์สินทั้งหมดของเขาจะตกเป็นของคุณคนเดียว!"
ฟางจื่อหัวพูดอย่างช้าๆ
"ผมได้รับมรดกคนเดียวเหรอ?"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ จางเฟิงก็ตกตะลึง ไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้ที่มีแต่ในละครทีวีจะเกิดขึ้นกับตัวเอง
"ถูกต้อง ต่อไปผมจะอธิบายคร่าวๆ เกี่ยวกับมรดกที่ประธาน ลี่ ทิ้งไว้ให้ เขามีเงินฝาก 1 พันล้านหยวนในประเทศ ผมได้โอนให้คุณล่วงหน้าแล้ว"
"แต่นี่เป็นเพียงส่วนเล็กๆ ส่วนหนึ่งเท่านั้น เพราะประธาน ลี่ อาศัยอยู่ต่างประเทศเป็นเวลานาน ดังนั้นนอกจากบริษัท ดิเฮา เฮียจีย แล้ว มรดกยังรวมถึงบริษัท เทรนส์ ยุโรป บริษัท วันทอง สหรัฐอเมริกา และบริษัทน้ำมันหลายแห่งในแอฟริกา..."
พูดพลางฟางจื่อหัวก็หยิบเอกสารออกมาจากลิ้นชัก แล้วเริ่มแนะนำมรดกที่จางเฟิงจะได้รับสืบทอด
ตอนแรกจางเฟิงยังตั้งใจฟังสิ่งที่ฟางจื่อหัวแนะนำอยู่
แต่พอฟังไปเรื่อยๆ จางเฟิงก็รู้สึกเหมือนกำลังฝันไป เขาจึงขัดจังหวะฟางจื่อหัวและถามย้ำอีกครั้งว่า "เอ่อ คุณฟาง คุณไม่ต้องแนะนำต่อแล้ว คุณแน่ใจหรือว่าทั้งหมดนี้เป็นของผมคนเดียว?"
"แน่ใจครับ!" ฟางจื่อหัวมองจางเฟิงและพยักหน้าอย่างจริงใจ
"แล้วทรัพย์สินเหล่านี้รวมกันแล้วมีมูลค่าประมาณเท่าไหร่ครับ?" จางเฟิงถามต่อ
"เรื่องนี้น่ะ..." ฟางจื่อหัวชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดเบาๆ ว่า "นายน้อยจาง เงินทุนเหล่านี้รวมกันแล้ว ประเมินอย่างระมัดระวังน่าจะมีมูลค่าประมาณ 10 ล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ!"
"สิบ...สิบล้านล้าน? แถมยังเป็นดอลลาร์อีก?"
เมื่อได้ยินคำพูดของฟางจื่อหัว จางเฟิงก็เบิกตากว้าง เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ
"ใช่ครับ!"
ฟางจื่อหัวมองจางเฟิงและพยักหน้าเงียบๆ
"เป็นไปไม่ได้!"
จางเฟิงส่ายหัว แล้วพูดต่อว่า "คุณต้องโกหกผมแน่ๆ คุณตาของผมมีลูกพี่ลูกน้องจริงๆ แต่ถ้าเขารวยขนาดนี้ ทำไมผมถึงไม่เคยรู้มาก่อน? ตั้ง 10 ล้านล้าน เขาน่าจะติดอันดับมหาเศรษฐีด้วยสิ!"
"นายน้อยจาง คุณหมายถึงการจัดอันดับมหาเศรษฐีของฟอร์บส์ใช่ไหมครับ?"
ฟางจื่อหัวมองจางเฟิงและยิ้ม
"ใช่ครับ อันดับนั้นนั่นแหละ ถ้าเขารวยขนาดนี้จริง ก็น่าจะติดอันดับไปนานแล้วไม่ใช่หรือ?" จางเฟิงถาม
"นายน้อยจาง ผมจะอธิบายให้คุณฟังแบบนี้นะครับ คนที่คุณเห็นในอันดับมหาเศรษฐีนั้นไม่ใช่มหาเศรษฐีที่แท้จริงหรอก"
"พวกเขาติดอันดับก็เพื่อเพิ่มชื่อเสียงให้ตัวเอง เพื่อที่จะได้รับทรัพยากรทางสังคมที่ดีขึ้น แต่ประธาน ลี่ ผ่านช่วงนั้นมานานแล้ว เขาอาศัยอยู่ต่างประเทศเป็นเวลานานก็เพราะไม่อยากเปิดเผยตัวตนของตัวเอง!"
จางเฟิงมองฟางจื่อหัว คิดว่าเขาคงไม่ได้โกหก
ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นคนหลอกลวง ก็คงไม่มาหลอกคนจนอย่างตัวเอง
"ได้ครับ แล้วผมจะสืบทอดมรดกนี้ได้ มีข้อกำหนดอะไรไหมครับ?"
จางเฟิงสงบสติอารมณ์ที่ตื่นเต้น แล้วถามต่อ


## บทที่ 5 คุกเข่าและก้มศีรษะให้ฉัน

ฟางจื่อหัวเปิดลิ้นชัก หยิบเอกสารออกมาแผ่นหนึ่ง ส่งให้จางเฟิง
"นายน้อยจาง นี่คือพินัยกรรมที่ประธาน ลี่ ทิ้งไว้ตอนเข้าโรงพยาบาล คุณแค่เซ็นชื่อบนนี้ มรดกทั้งหมดก็จะเป็นของคุณ"
"แต่มีอย่างหนึ่งที่นายน้อยจางต้องระวัง"
"อะไรหรือ?"
จางเฟิงรับพินัยกรรมจากมือฟางจื่อหัว ถามอย่างสงสัย
"ประธาน ลี่ ได้กำชับไว้ก่อนเสียชีวิตว่า ถ้าคุณต้องการรับมรดกนี้ คุณต้องแต่งงานกับคุณหลินเฟยเอ๋อ มิฉะนั้นมรดกทั้งหมดจะถูกบริจาคให้มูลนิธิการกุศล"
ฟางจื่อหัวพูดช้าๆ
"แต่งงานกับหลินเฟยเอ๋อ? เธอเป็นใครกัน?" จางเฟิงอึ้งไป เขาไม่คิดว่าการรับมรดกนี้จะมีเงื่อนไขอื่นด้วย
นี่มันให้เงินพร้อมส่งเมียมาให้เลยนี่!
"ตามกฎในพินัยกรรม ผมไม่สามารถเปิดเผยข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับคุณหลินได้!" ฟางจื่อหัวพูดช้าๆ
"หลินเฟยเอ๋อคนนั้น ไม่ใช่ผู้หญิงแก่ที่ทั้งอ้วนทั้งขี้เหร่หรอกนะ?" จางเฟิงขมวดคิ้วถาม
"นายน้อยจาง คุณไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับคุณหลินหรอก ในเมื่อเทคโนโลยีก้าวหน้าขนาดนี้ ถึงเธอจะขี้เหร่ แค่คุณมีเงิน ก็สามารถเปลี่ยนเธอให้เป็นสาวสวยได้" ฟางจื่อหัวพูดพร้อมยิ้ม
"คุณพูดมีเหตุผลนะ..."
จางเฟิงลูบจมูก แล้วพยักหน้าพูด "ได้ ผมตกลงตามเงื่อนไขนี้..."
"ถ้าคุณไม่มีปัญหาอะไร ตอนนี้คุณก็สามารถเซ็นชื่อบนนี้ได้เลย พินัยกรรมจะมีผลทันที!" ฟางจื่อหัวยื่นพินัยกรรมไปตรงหน้าจางเฟิง
เมื่อเผชิญกับมรดกมูลค่ามหาศาลนี้ จางเฟิงไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ
อย่าว่าแต่ให้แต่งกับสาวขี้เหร่เลย ถึงให้แต่งกับแม่หมูเขาก็จะตกลงทันที
เพราะก่อนหน้านี้ จางเฟิงได้รับความทุกข์จากการไม่มีเงินมามากพอแล้ว
หลังจากจางเฟิงเซ็นชื่อเสร็จ ฟางจื่อหัวก็เก็บพินัยกรรม แล้วหยิบบัตรโลหะสีดำออกมา ยื่นให้จางเฟิงอย่างนอบน้อม
"นี่คืออะไร?"
จางเฟิงรับบัตรสีดำนั้นมาแล้วถามอย่างสงสัย
"นายน้อยจาง นี่คือบัตรเซ็นจูเรียนแบล็คอเมริกันเอ็กซ์เพรส เป็นบัตรเครดิตระดับสูงสุดที่อเมริกันเอ็กซ์เพรสออกในอังกฤษเมื่อปี 1999 ในซีรีส์ 'Centurion'"
"คุณสามารถใช้บัตรนี้รับบริการและสิทธิพิเศษระดับสูงสุดทั่วโลก สามารถใช้จ่ายได้โดยไม่จำกัดวงเงิน!"
จางเฟิงพิจารณาบัตรแบล็คการ์ดนี้ แล้วยิ้มถามฟางจื่อหัว "คุณแน่ใจนะว่าบัตรนี้ใช้จ่ายได้ไม่จำกัดวงเงิน?"
"แน่นอนครับ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดของบัตรนี้จะถูกหักจากบัญชีภายในบริษัทของคุณ และบริษัทของคุณมีมูลค่าตลาดมากกว่า 10 ล้านล้าน ดังนั้นตราบใดที่ใช้จ่ายไม่เกิน 10 ล้านล้าน ก็ไม่มีปัญหาอะไรเลยครับ!" ฟางจื่อหัวอธิบายเบาๆ
"ไม่นึกเลยว่าจะมีบัตรเครดิตที่เจ๋งขนาดนี้ด้วย!"
จางเฟิงยิ้มกว้าง ตั้งใจว่าเดี๋ยวออกไปจะลองใช้ดู
"อ้อ นายน้อยจาง นี่เป็นนามบัตรของผม ปกติผมจะช่วยดูแลบริษัทให้คุณ ถ้าคุณเจอปัญหาอะไร สามารถติดต่อผมได้ตลอดเวลานะครับ!"
ฟางจื่อหัวยื่นนามบัตรให้จางเฟิงอย่างนอบน้อม
"อืม"
จางเฟิงรับนามบัตรมา แล้วพูดต่อ "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อนนะ"
"ผมไปส่งคุณนะครับ..." ฟางจื่อหัวพูดอย่างกระตือรือร้น
"ไม่ต้องหรอก ผมไปเองได้!"
จางเฟิงโบกมือไปมาอย่างไม่ใส่ใจ แล้วหมุนตัวเดินออกจากออฟฟิศของฟางจื่อหัว
ห้านาทีต่อมา จางเฟิงก็เดินออกมาจากลิฟต์
"โครม!"
พนักงานรักษาความปลอดภัยกว่าสิบคนล้อมจางเฟิงเอาไว้ทันที
จางเฟิงเห็นพนักงานรักษาความปลอดภัยเหล่านี้แล้วก็ตกตะลึง ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
"ไอ้หื่นน้อย ในที่สุดแกก็ออกมาแล้ว!"
สาวถุงน่องดำที่ก่อนหน้านี้โดนจางเฟิงจับหน้าอก เดินออกมาจากฝูงชน ยืนเท้าเอว พูดกับจางเฟิงด้วยน้ำเสียงดูถูกอย่างมาก
"ไอ้พนักงานส่งอาหาร แกกล้าดีนักที่มาลวนลามผู้จัดการเจ้าของพวกเรา ฉันว่าแกอยากตายแล้วล่ะสิ!"
"ส่องกระจกดูหน้าตัวเองบ้างสิ ช่างไม่รู้จักอาย..."
สาวสวยที่เคาน์เตอร์ด้านหน้าก็ร่วมด่าด้วย
"เรื่องก่อนหน้านี้ผมยอมรับว่าผมผิดจริงๆ แต่ผมก็ขอโทษคุณไปแล้ว คุณยังจะเอายังไงอีก?"
จางเฟิงขมวดคิ้ว พูดกับสาวถุงน่องดำตรงหน้า
"ฉันจะเอายังไงน่ะเหรอ? แกรู้มั้ยว่าตอนที่โดนแกจับเมื่อกี้ ฉันแทบจะอาเจียนตายอยู่แล้ว"
"พอนึกถึงว่าโดนคนอย่างแกลวนลาม ฉันก็อยากตาย"
สาวถุงน่องดำมองจางเฟิงด้วยสายตาดูถูก น้ำเสียงเหยียดหยามอย่างที่สุด
"คุณอยากตายก็ไปตายสิ ไม่มีใครห้ามคุณหรอก ขอร้องล่ะ หลีกทางให้ผมหน่อย ผมจะออกไป!"
จางเฟิงโกรธขึ้นมาเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ มันชัดเจนว่าเป็นการโจมตีส่วนบุคคลอย่างโจ่งแจ้ง
ดังนั้นน้ำเสียงของจางเฟิงจึงไม่พอใจขึ้นมาด้วย
"แกอยากออกไปเหรอ?"
สาวถุงน่องดำหัวเราะเยาะ แล้วชี้ไปที่จางเฟิงพร้อมตะโกนว่า "วันนี้ถ้าแกไม่ขอโทษฉัน อย่าหวังว่าจะออกไปจากที่นี่ได้!"
"แล้วคุณอยากให้ผมขอโทษคุณยังไง?"
จางเฟิงจ้องมองสาวถุงน่องดำด้วยสายตาคมกริบ น้ำเสียงเย็นชามาก
"แก...คุกเข่าลง แล้วก็โขกหัวสิบครั้ง แล้วฉันจะยกโทษให้แกสำหรับเรื่องวันนี้"
"ถ้าแกไม่ยอมโขกหัว ฉันก็จะส่งแกไปสถานีตำรวจเลย!"
สาวถุงน่องดำขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"ใช่แล้ว คุกเข่าโขกหัวให้ผู้จัดการเจ้าสิ!"
พนักงานรักษาความปลอดภัยรอบๆ ต่างพากันสนับสนุน
ตอนนี้ จางเฟิงถูกทุกคนล้อมไว้อย่างแน่นหนา ดูอ่อนแอและไร้ที่พึ่ง
เขาไม่คิดว่าผู้หญิงตรงหน้าคนนี้จะเกินไปขนาดนี้ ตัวเองแค่บังเอิญไปโดนหน้าอกเธอเท่านั้นเอง แต่เธอกลับให้เขาคุกเข่าโขกหัว?
"ไอ้หนู แกยืนงงอะไรอยู่น่ะ รีบคุกเข่าสิ!" หัวหน้าพนักงานรักษาความปลอดภัยพูดด้วยน้ำเสียงสั่งการ
จางเฟิงหันไปมองหัวหน้าพนักงานรักษาความปลอดภัยคนนั้น เขาไม่พูดอะไร แม้ว่าเขาจะจน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาไม่มีศักดิ์ศรี!
"เจาถง พวกแกกำลังทำอะไรกันอยู่ที่นี่?"
ในตอนนั้นเอง เสียงตะโกนด้วยความโกรธแค้นก็ดังขึ้นจากด้านหลังของจางเฟิง
ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างตกตะลึงเมื่อได้ยินประโยคนี้!
จางเฟิง หนุ่มส่งอาหารที่มีชีวิตต่ำต้อย ต้องเผชิญกับความเจ็บปวดเมื่อแฟนสาวนอกใจเขาและถูกเหยียดหยามด้วยเงินจากลูกคนรวย
ในขณะที่เขาสิ้นหวังกับชีวิต เขาก็บังเอิญได้รับเงินตกฟากหมื่นล้านล้านหยวนอย่างไม่คาดฝัน
นับจากนั้น เขาก็พลิกชีวิตจากก้นเหวสู่การเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง...