ท่วงทำนองในสายฝน (Melody in the rain)
Aksorn
## The Lost Lord & Rainy night

ในตัวเมืองกรุงเทพมหานครที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน ฝนลงเม็ดหนักขึ้นเรื่อย ๆ ฟ้าแลบวาบเป็นระยะเช่นเดียวกับเสียงฟ้าร้อง แสงไฟในบ้านและอาคารกระพริบถี่ก่อนจะดับลง ทิ้งไว้เพียงความมืดและเสียงคร่ำครวญของชาวออฟฟิศที่ยังไม่ถึงบ้าน
ปกป้องกำลังวิ่งหน้าตื่นไปตามดาดฟ้าขณะที่ฝนตกหนัก รองเท้าบูทหนังกลับที่น่าสงสารเปรอะเปื้อนน้ำสกปรกจนเป็นรอยด่างไปทั่ว แต่ถึงกระนั้นผู้เป็นเจ้าของก็มิได้สนใจจะเหลือบแลมันสักนิด เขากระโดดจากดาดฟ้าหนึ่งไปยังดาดฟ้าอีกอาคาร ไต่ไปตามตัวบ้านก่อนวิ่งไปตามแนวหลังคา จากบ้านหนึ่งสู่บ้านหนึ่งต่อไปเรื่อย ๆ
ท่ามกลางสายฝนกับอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังเคลื่อนที่และกวาดสายตาสำรวจผู้คนเบื้องล่างไปพร้อม ๆ กัน ไกลออกไปปรากฏสายฟ้าแลบอยู่เป็นระยะ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ปกป้องรับสายแต่ยังไม่หยุดวิ่ง ขณะสายตายังคงสอดส่ายหาอะไรบางอย่างเบื้องล่างสลับกับมองสายฟ้าที่อยู่ไกลออกไป
"ฮัลโหล เจอยัง?" เขารับสาย ก่อนจะถามสวนไปในทันทีโดยไม่รออีกฝ่ายพูด เสียงในสายฟังดูหงุดหงิดขณะที่ตอบเขาอย่างเสียไม่ได้
"เจอกับผีน่ะสิ แล้วมึงอยู่ไหน?"
"กำลังไล่ตามสายฟ้าอยู่" พูดพลางหอบพลาง แต่ถึงแบบนั้นเขาก็ไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่นาทีเดียว ขายาว ๆ ยังคงย่ำรุดไปบนหลังคาบ้านชาวบ้านอย่างไร้จิตสำนึก ในขณะที่คู่สนทนาขมวดคิ้ว ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างวูบไหวของเพื่อนจากอีกฟากของเมือง แม้เจ้าตัวจะยืนอยู่กลางสายฝนแต่ใบหน้ากลับไม่ปรากฏร่องรอยความเปียกชื้นแม้แต่น้อย
"นี่มึงจริงจังไหมเนี่ย?"
"อย่า...ชวน...คุย เหนื่อย!" ประโยคที่ขาดกระท่อนกระแท่นจนฟังไม่รู้เรื่องบ่งบอกสภาพของผู้พูดได้เป็นอย่างดี
"ปก... กูว่ามึงดูหนังมากไปละนะ มึงไม่ใช่เพอร์ซี่ แจ็คสัน แล้วท่านปาลินก็ไม่ใช่เทพเจ้าสายฟ้านะเว้ย!"
"ไม่ลองไม่รู้ ขอกูลองก่อน"
รามิลจ้องโทรศัพท์ในมือที่ถูกตัดสายทิ้งด้วยสายตาว่างเปล่า ในใจอยากจะโทรกลับไปด่าอีกฝ่ายให้หยุดทำเรื่องไร้สาระ แต่ก็ตัดสินใจเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเสื้อแทน ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินลงจากดาดฟ้า
ขณะที่เขากำลังจะก้าวพ้นประตูดาดฟ้า จู่ๆ สายฟ้าก็ฟาดเปรี้ยงที่ด้านหลัง ห่างจากตัวเขาไปเพียงไม่กี่เมตร รามิลสะดุ้งเฮือก ก่อนจะปรายตาไปด้านหลังอย่างระมัดระวัง ร่างสูงในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มปรากฏขึ้นแทนที่เมื่อแสงจ้าจากสายฟ้าหายวับไป
"มีอะไรคืบหน้าไหมรามิล?" เสียงทุ้มนุ่มฟังดูเรียบเรื่อยราวกับไม่ร้อนใจ คงมีแต่เพื่อนร่วมงานอย่างเขาเท่านั้นที่รู้ว่าในใจเจ้าตัวแตกต่างจากที่แสดงออกแค่ไหน
รามิลหันไปหาอีกฝ่ายแล้วยิ้มเจื่อน ๆ พลางส่ายหน้า พิทักษ์มองท่าทางนั้นของเพื่อนแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ พยักหน้ารับรู้โดยไม่พูดอะไร ก่อนที่สายฟ้าจะฟาดเปรี้ยงลงมาที่เดิมอีกครั้ง ร่างของพิทักษ์หายไป เหลือเพียงรามิลยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง
ถึงแม้ว่าจะแยกจากเพื่อนออกมาแล้ว แต่พิทักษ์ก็ได้แต่ยืนนิ่งอยู่ที่ริมถนนท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมา เช่นเดียวกับรามิล...สายฝนไม่สามารถทำอะไรเขาได้ ผู้คนรอบข้างต่างวิ่งหาที่หลบ ไม่มีใครสนใจใคร เขากวาดสายตามองไปรอบ ๆ เงยหน้ามองฝนที่กระหน่ำลงมาไม่หยุด สีหน้านิ่งสงบแต่แววตากังวลฉายชัด
ท่านไปอยู่ที่ใด? วัสปาลิน...
ท่ามกลางความมืด รถกระเช้าสำหรับซ่อมสายไฟของการไฟฟ้าฯ วิ่งไปตามถนน มุ่งหน้าไปยังจุดที่มีกิ่งไม้หักทับสายไฟตามที่ได้รับแจ้ง พนักงานการไฟฟ้าฯ ที่เข้าเวรวันนี้กำลังออกปฏิบัติหน้าที่
"ตกขนาดนี้ คืนนี้ไม่หยุดง่าย ๆ แน่พี่" สีหน้าคนพูดไม่ค่อยดีนัก
"กูก็ว่างั้น เหนื่อยหน่อยละวะมึง" ใคร ๆ ก็รู้ว่าการซ่อมสายไฟขณะที่ฝนตกหนักก็เหมือนกับย่างเท้าเข้าประตูนรกไปแล้วข้างหนึ่ง
"ลงหนักอย่างกับฟ้ารั่ว มองอะไรก็ไม่ค่อยชัด ไม่ชอบเลยว่ะพี่"
"กูก็ไม่ชอบเหมือนกัน มึงก็ระวัง ๆ หน่อยเวลาทำงานน่ะ ใจเย็น ๆ" เมื่อเห็นลูกน้องพยักหน้ารับหงอย ๆ คนเป็นหัวหน้าจึงได้แต่ตบบ่าหนัก ๆ ให้กำลังใจ ขณะที่อีกมือยังจับพวงมาลัย
เสียงบทสนทนาของทั้งสองทำให้ตัวต้นเหตุของสถานการณ์ฟ้ารั่วทั่วกรุงเทพแอบรู้สึกผิดไม่น้อย
"ขอโทษ..."
เสียงหนึ่งดังขึ้นเบา ๆ อย่างคนสำนึกผิด แต่ชัดเจนพอที่พนักงานทั้งสองจะได้ยิน พวกเขาหันซ้ายหันขวามองหาต้นเสียง แต่ก็พบกับความว่างเปล่า มีเพียงความมืดรอบข้างจ้องตอบกลับมา ทั้งสองค่อย ๆ หันมาสบตากันอย่างหวาดกลัว แต่ยังไม่ทันจะได้คิดว่าควรทำอย่างไรต่อไป กระจกหน้ารถที่เคยมีเม็ดฝนกระหน่ำจนแทบไม่เห็นทาง ก็เริ่มมองเห็นภาพถนนชัดเจนขึ้น ฝนที่เคยตกหนักเริ่มเบาเม็ดลงตามเส้นทางที่รถเคลื่อนตัวไป
ห่างออกไปไม่ไกลนัก บ้านหลังเล็กกะทัดรัดตั้งอยู่รายล้อมด้วยต้นไม้นานาพรรณ แสดงให้เห็นถึงนิสัยรักธรรมชาติของเจ้าของบ้านได้เป็นอย่างดี คนในบ้านนั้นหลับกันไปหมดแล้ว ด้วยเหตุที่ว่าไฟดับจึงไม่สามารถทำอะไรได้มากนัก จึงได้ยอมแพ้เข้านอนในที่สุด ยกเว้นก็แต่ห้องของท้องฟ้าที่แม้จะมืด แต่แสงจากจอโน้ตบุ๊คยังสว่างวาบเป็นระยะ ๆ ทำให้เห็นเงาความเคลื่อนไหวเล็กน้อยบนเตียง
ผ้าห่มที่คลุมปลายเท้าของหญิงสาวขยับเบา ๆ ศีรษะของเจ้าของร่างใต้ผ้าห่มโผล่พ้นชายผ้ามาเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจ้องหน้าจอโน้ตบุ๊คเขม็ง ยกกำปั้นแนบริมฝีปากตัวเองด้วยความลุ้น ใจหนึ่งก็กังวลว่าเสียงกรี๊ดของตัวเองจะรบกวนคนในบ้าน แต่เพราะด้านนอกฝนตกกระหน่ำ ฟ้าแลบสว่างวาบเข้ามาในห้องนอนเป็นระยะ ตามด้วยเสียงฟ้าร้องและฟ้าผ่าอย่างต่อเนื่อง ต่อให้เธอกรี๊ดก็คงไม่ดังไปกว่าเสียงฟ้าตอนนี้หรอก
"ไม่ ๆ ไม่.. เอาแล้ว มันเล่นกุแล้ว ไม่นะ" ร่างบางพึมพำพร้อมจิกหมอนแน่น เตรียมกรี๊ดเต็มที่เมื่อหนังผีที่ดูกำลังถึงตอนไคลแม็กซ์ แต่อยู่ ๆ หน้าจอที่กำลังเปิดหนังก็หยุดไป
"จัน... เอาน้ำแข็งมาถูหลังฉันซิ"
คนลุ้นหน้าเหวอ ชะงักค้างอย่างงง ๆ
"ไอ้.... หมดมู้ดเลยกู"
เธอสบถก่อนจะกดปิดแถบหน้าต่างเรื่อง 'จันดารา' ที่จู่ ๆ ก็เล่นเองโดยไม่ได้ไปแตะต้อง มือเรียวเลื่อนเมาส์จะกลับไปกดเล่นหนังผีที่ดูค้างไว้ต่อ แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงเพลงปริศนาลอยมาทางหน้าต่างที่ปิดไว้
ท้องฟ้าขนลุกชันไปทั้งร่าง ความรู้สึกคุ้นเคยตีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก จึงตัดสินใจข่มความกลัวลุกขึ้นไปเปิดผ้าม่านแง้มดูต้นเสียง แต่ก็พบกับความว่างเปล่า ฝนเริ่มซาลงแล้ว
ภาพท้องฟ้าที่ยืนขมวดคิ้วอยู่ริมหน้าต่างมองเห็นได้เพียงราง ๆ จากด้านนอก เหนือหน้าต่างขึ้นไป ผ่านขอบกระเบื้องชายหลังคา ชายหนุ่มในชุดสีขาวเหลือบเงินนั่งเอนกายอยู่บนหลังคาบ้าน เหนือห้องของเธอ หากใครได้มาเห็นภาพที่ปรากฏอยู่ตอนนี้ก็คงจะต้องตกตะลึงไปกับความงามราวกับภาพวาด
ชายหนุ่มเอนกายสบาย ๆ บนหลังคา มือหนึ่งถือเครื่องดนตรี ท่าทีไม่หยี่ระต่อสายฝนที่โปรยปราย หนำซ้ำยังมีสายฟ้าแลบและเสี้ยวพระจันทร์ที่พ้นเมฆราง ๆ เป็นฉากหลังอีก นี่มันสถานการณ์แบบไหนกัน!!


## The little frog loves rain I

ดาริกากำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ที่โต๊ะอาหาร ขณะที่อรุณผู้เป็นสามีกำลังยกถ้วยแกงมาวางบนโต๊ะ
"คุณคะ ฟ้ายังไม่ตื่นอีกเหรอคะ" ขมวดคิ้วหันหน้ามองสามี
"ยังเลยจ้ะ สายตามเคยนั่นแหล่ะ เดี๋ยวผมไปตามให้นะ" อรุณถอดผ้ากันเปื้อน ก่อนจะเดินช้า ๆ ขึ้นไปปลุกลูกสาวตัวดีผู้ขึ้นชื่อเรื่องนอนกินบ้านกินเมือง เพียงไม่นานท้องฟ้าเดินมาที่โต๊ะในชุดนักศึกษา สภาพงัวเงีย ผมเผ้ากระเซิง ใต้ตาคล้ำ พร้อมกับใบหน้าที่ปราศจากเครื่องสำอาง
"ไงเรา ดูหนังดึกอีกตามเคยล่ะสิ ขนาดไฟดับยังดันทุรังนะ"
"แหม แม่จ๋า แม่น่าจะชินได้แล้วนา" ลูกสาวเพียงคนเดียวในบ้านทำตัวออดอ้อน
"ไม่อยากชินจ้ะ เสียดายเซลล์สมองที่แม่กับพ่ออุตส่าห์ให้ไป"
"หูยย แรงอ่ะ" ทำหน้างอได้เพียงชั่วครู่ ท้องฟ้าก็หันไปสนใจอาหารบนโต๊ะ มือคว้าช้อนจ้วงหมูสามชั้นในชามเข้าปากแบบไม่รักษาภาพลักษณ์
"ใช้ช้อนกลางสิลูก แล้วนี่ตาทำไมแดงแบบนั้น" อรุณจับคางลูกสาวให้หันหน้ามาให้ดูชัด ๆ ขณะที่ท้องฟ้ายังเคี้ยวตุ้ย ๆ รอยสีแดงระเรื่อแปลก ๆ ปรากฏให้เห็นบริเวณขอบตา
"หรือแอบออกไปเล่นน้ำฝนอีกแล้ว"
"แม่ขา หนูไม่ใช่กบนะ หนูเลิกเล่นน้ำฝนตั้งนานแล้ว" หญิงสาวค้อนควับเมื่อมารดาหรี่ตาจ้องจับผิด "นานแล้วอะไรล่ะ เมื่อเดือนที่แล้วยังแอบออกไปนอนกลิ้งตากฝนที่สวนอยู่เลย พ่อเห็นนะ"
คนโดนจับได้รีบกลืนข้าวในปากโดยแทบไม่ได้เคี้ยว ก่อนจะพูดละล่ำละลั่ก "นอนกลิ้งอะไร๊พ่อ ตาฝาดแล่ว" ถึงจะทำท่าไม่รู้ไม่ชี้อย่างไร แต่เสียงที่สูงปรี๊ดนั่นก็บ่งบอกพิรุธสุด ๆ
"ตัวเราเล็กมากล่ะมั้ง...มองจากดาวอังคารยังเห็นเลย" โดนจับได้ไม่เท่าไหร่ แต่เรื่องขนาดตัวนี่เป็นสิ่งเดียวที่ท้องฟ้ายอมไม่ได้ เพราะอยากดูตัวเล็กตัวน้อยน่ารักน่าอุ้ม คนอุตส่าห์เสียเงินค่าฟิตเนสนะพ่อ!
"แรงมากพ่อ กรุณาให้เกียรติเอวยี่สิบห้าของลูกด้วยค่ะ!" หญิงสาวเชิดหน้าพูดอย่างมั่นใจพร้อมกับบิดเอวเอสให้ผู้เป็นบิดาดู
"สงสัยสายวัดบ้านเราต้องซื้อใหม่แล้วล่ะพ่อ" ดาริกาหันไปทำหน้าจริงจังกับสามี เล่นเอาคนถูกแกล้งแทบกรี๊ด
"แม่!! นี่ลูกนะ นี่ลูกไง"
"ก็ลูกน่ะสิจ๊ะถึงได้ซักอยู่เนี่ย เมื่อคืนไม่ได้ออกไปจริง ๆ ใช่ไหม ฝนตกหนักนะ ฟ้าผ่าไม่หยุด แถมไฟดับด้วย"
"ไม่ได้ออกไปจริงจริ๊ง หนูนอนดูหนังอยู่" ท้องฟ้าหลบตาพลางยัดหมูสามชั้นอีกชิ้นเข้าปากเป็นการกลบเกลื่อน
"ดีแล้ว ๆ เดี๋ยวก็ไม่สบาย"
ท้องฟ้าพยักหน้ารับ แล้วก็ชะงักไปเมื่อคิดถึงเสียงเพลงปริศนาที่ได้ยินเมื่อคืน ดาริกาสังเกตเห็นอาการของลูกจึงทัก
"มีอะไรฟ้า?"
"หนูได้ยินเสียงเพลงอะไรไม่รู้แปลก ๆ ลอยมา แถวบ้านเรามีงานอะไรรึเปล่า" ถึงจะพูดแบบนั้นแต่กลบสีหน้ากลัว ๆ ของตัวเองไม่ได้
"ไม่มีนะ ใช่ไหมคะคุณ?"
"ไม่มีนะพ่อว่า อ้อ..แต่บ้านนู้นลูกเขาเรียนอยู่คณะดุริยางค์นะลูก เขาซ้อมรึเปล่า?"
ท้องฟ้าได้แต่พยักหน้ารับคำ แต่ก็ไม่วายสงสัย แม้ปากจะเคี้ยวหยับ ๆ แต่อดคิดถึงเรื่องเมื่อคืนไม่ได้ เธอย่องออกไปเล่นน้ำฝนจริง ๆ นั่นแหล่ะ แต่ใครมันจะไปอดใจไหวล่ะ ถึงตอนแรกฝนจะตกหนักก็เถอะ แต่ตอนที่เธอออกไปมันเบาลงแล้วนี่นา กลิ่นดินกับฝนชุ่มช่ำซะขนาดนั้น ต่อให้กลัวเสียงเพลงประหลาดแต่เธอก็ไม่ยอมพลาดหรอก โดยเฉพาะในโอกาสที่พ่อกับแม่หลับไปแล้วอย่างเมื่อคืน
"ดูหนังผีมากก็แบบนี้แหล่ะเรา กลัวแล้วจะดูทำไมฮึ?"
"แม่อ่า ไม่เข้าใจวัยรุ่นเลย" หญิงสาวสะดุ้ง แต่ด้วยความหัวไวจึงตอบกลับผู้เป็นมารดาได้ในทันที
"ไปได้แล้ว มัวแต่กินอยู่นั่น เดี๋ยวก็ไปเรียนสายอีก มีหอก็ไม่ยอมอยู่ ชอบถ่อมานอนบ้านให้มันไกลเล่นซะอย่างนั้น" ดาริกาบ่น "ชอบลำบากทำไมไม่บอกแม่ ตอนสอบจะได้ให้กางเต็นท์นอนที่มหาลัยแทน"
"ก็คิดถึงแม่นี่จ๊ะ" ท้องฟ้าทำปากจู๋จะเข้าไปหอมแก้มแม่ แต่ดาริกาเบี่ยงตัวหลบแล้วใช้ช้อนกาแฟเคาะหน้าผากลูก
"ไม่ต้องทำมาปากหวาน พกร่มไปด้วยล่ะ ช่วงนี้ฝนตกบ่อยอย่างกับพายุเข้า"
"นั่นสิคุณ นี่มันหน้าหนาวแท้ๆ แต่บ้านเราฝนตกทุกวันจนนึกว่าหน้าฝนแล้วนะเนี่ย"
ท้องฟ้านั่งฟังเงียบ ๆ แต่แอบอมยิ้มเพราะชอบฝนยิ่งกว่าอะไร ดาริกาเห็นเข้าจึงอดแหย่ลูกไม่ได้
"แต่กบน้อยแถวนี้คงดีใจเนื้อเต้นเลยเนอะคุณเนอะ" พอโดนแซว มีหรือคนอย่างเธอจะยอมอยู่เฉย หญิงสาวรับมุกด้วยการกระเด้งตัวขึ้นจากเก้าอี้ แล้วกระโดดลงไปนั่งเลียนแบบกบ ร้องอ๊บ ๆ โชว์ผู้เป็นแม่ อรุณและดาริกาได้แต่นั่งขำ เพราะไม่รู้จะทำอย่างไรกับยัยลูกตัวแสบของตัวเองดี
ขณะที่ท้องฟ้ากำลังกระโดดเลียนแบบกบไปมารอบโต๊ะ สร้างเสียงหัวเราะจนดังลอดออกมานอกบ้าน บรรยากาศของความสุขกระจายไปทั่วบริเวณ แต่ท้องฟ้าเหนือบ้านของเธอกลับเริ่มมีเมฆทะมึนปกคลุม
หญิงสาวเดินออกมาหน้าประตูบ้านหลังจากเย้าแหย่พ่อกับแม่จนหนำใจแล้ว เธอเงยหน้าขึ้นมองฟ้ายิ้ม ๆ มองดูประกายสายฟ้าแล่บท่ามกลางเมฆทะมึน แล้วชะเง้อมองเข้าไปในตัวบ้านเพื่อให้แน่ใจว่าผู้เป็นแม่ไม่ได้เดินตามออกมา
ร่มคันโปรดถูกหยิบออกจากที่ซ่อน ร่มกระดาษเคลือบน้ำมันสีแดงคันเล็กมีสายเงินรูปพระจันทร์เสี้ยวและหยาดฝนห้อยระย้า มือเรียวรีบยัดร่มใส่กระเป๋าใบใหญ่รวมกับเสื้อผ้าสำรอง แล้ววิ่งออกจากบ้านทันทีโดยไม่ทันสังเกตว่าสายเงินและจี้หยาดฝนห้อยออกมาจากกระเป๋าที่ปิดไม่สนิทนั้น กำลังห้อยระย้าแกว่งล้อแสงอาทิตย์ไปมา ประกายสะท้อนจากจี้หยาดฝนสว่างวาบ พร้อมกับร่างของใครบางคนเคลื่อนที่ตามเธอไป


## The little frog loves rain II

ภายในชั้นใต้ดินของหอสมุดที่มืดสลัว เสียงฝีเท้าของใครคนหนึ่งค่อย ๆ ดังขึ้นเรื่อย ๆ บ่งบอกว่าแขกประจำของชั้นใต้ดินชั้นนี้ได้มาถึงแล้ว เสียงซุบซิบที่เคยมีพลันจางหายทันทีที่มือเรียวผลักบานประตูขนาดใหญ่เข้ามา
ท้องฟ้ายืนยิ้มอยู่เบื้องหน้าประตูไม้บานใหญ่ที่ตัวเองเพิ่งจะเปิดเข้ามา ในช่วงปีแรก ๆ เธอแทบจะต้องทุ่มน้ำหนักทั้งตัวเพื่อเปิดประตูบานนี้ด้วยซ้ำ ตอนนี้แค่เพียงผลักเบา ๆ ประตูก็เปิดออกอย่างง่ายดายเสียแล้ว ความมหัศจรรย์ของการเข้าฟิตเนสมันเป็นแบบนี้นี่เอง เจ้าตัวกระหยิ่มยิ้มย่องแสยะยิ้มมองประตูเจ้าปัญหาที่เคยต่อสู้ด้วยมาตลอดสี่ปีอย่างคนเหนือกว่า
ชั้นใต้ดินของหอสมุดเป็นพื้นที่ที่แทบจะเรียกได้ว่าถูกทิ้งร้าง ไม่ใช่เพียงแค่ไม่มีคนเข้ามาอ่านหนังสือเท่านั้น แม้แต่บรรณารักษ์ของหอสมุดมหาวิทยาลัยผู้มีความรับผิดชอบเต็มเปี่ยมก็ไม่ค่อยอยากจะลงมาเยือนสักเท่าไหร่ เพราะอุปสรรคมากมายนานัปการ อุปสรรคแรกเลยก็คือเจ้าประตูไม้บานใหญ่นั่นยังไงล่ะ ส่วนอุปสรรคที่สองก็คือ...
แกร๊ก...แกรกกกกกก
ท้องฟ้าเหลือบตามองไปทางต้นเสียงอย่างเอือม ๆ เมื่อเห็นว่าไม่มีวี่แววของความเคลื่อนไหวใดก็ได้แต่ถอนหายใจแล้วเดินตรงไปยังมุมประจำของตนเอง ทำทีไม่หยี่ระต่อเสียงประหลาดที่จู่ ๆ ก็ดังขึ้น
กึก...ครึ่ก...แกร๊กกกกก
ดูเหมือนว่าเสียงประหลาดนั้นจะไม่ยอมเงียบลงโดยง่าย แต่ถึงอย่างนั้นก็หาได้ทำให้เธอสะทกสะท้านไม่ ท้องฟ้าหยิบหูฟังไร้สายขึ้นมาใส่หู ก่อนจะกดโทรศัพท์หาคลิปเสียงฝนตกแบบที่ชอบ แล้วหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่แล้วจู่ ๆ เสียงที่น่ารำคาญนั้นก็หยุดชะงักไปกลางคัน ท้องฟ้าเลิกคิ้วอย่างสงสัย เธอถอดหูฟังพลางมองไปรอบ ๆ ตัว ก่อนจะสังเกตเห็นว่าชั้นใต้ดินที่มืดสลัวที่เธอแสนคุ้นเคยนั้นมีบรรยากาศบางอย่างที่เปลี่ยนไป
สายลมเอื่อย ๆ พัดวนไปทั่วทั้งชั้น กลิ่นฝนที่แสนสดชื่นลอยเข้ามากระทบจมูก คละกับกลิ่นหอมของอะไรบางอย่างที่ทำให้เธอนึกถึงแสงแดดยามเช้าตอนที่อยู่ในสวนที่บ้าน แต่ประเด็นก็คือในชั้นใต้ดินของหอสมุดมันควรมีอะไรแบบนี้ด้วยหรือ?
แสงสว่างจ้าเพียงหนึ่งเดียวในชั้นนี้คือแสงจากโคมบนโต๊ะของเธอ แต่บัดนี้แสงที่เคยสว่างจ้ากลับสั่นกระพริบไม่หยุด เหมือนกับฉากในหนังสยองขวัญไม่มีผิด ความที่ดูหนังผีมาเยอะทำให้น้ำลายในลำคอเริ่มเหนียวหนืด จินตนาการในหัวพรั่งพรูไม่หยุด จนเจ้าตัวต้องสะบัดศีรษะไล่ภาพน่ากลัวเหล่านั้น
ด้วยประสบการณ์มากมายที่เธอสั่งสมมาตลอดระยะเวลาที่ใช้งานชั้นใต้ดินของหอสมุดแห่งนี้ ทำให้ท้องฟ้าเลือกที่จะรับมือกลับความผิดปกตินี้ด้วยความนิ่งสงบ ร่างบางก้าวออกจากมุมประจำ เดินตรงไปยังชั้นหนังสือสูงทะมึนที่เรียงรายอยู่ ไล่นิ้วเรียวยาวไปตามสันขอบหนังสือเพื่อหาชื่อหนังสือที่ตัวเองต้องการ ปล่อยให้สายลมที่ไม่ควรมีอยู่ ณ ที่แห่งนี้พัดเอื่อยเฉื่อยไปตามที่มันต้องการ
หนังสือเทพปกรณัมและเทววิทยามากมายจากทั่วทุกมุมโลกที่อัดแน่นอยู่บนชั้นตอบรับความกระหายใคร่รู้ของเธอเป็นอย่างดี ถึงแม้ว่าหนังสือส่วนใหญ่จะหนาและเก่าเกินกว่าที่ควรจะถูกแตะต้อง แต่พวกมันก็ยังคงทำหน้าที่ต่อไปอย่างทรหด ไม่เคยมีแผ่นกระดาษคร่ำคร่าหน้าไหนหลุดติดมือเธอมาสักครั้ง เพราะหญิงสาวเองก็ทะนุถนอมหนังสือโบราณล้ำค่าพวกนี้เป็นอย่างดี
เพราะมัวแต่ทำใจให้จดจ่ออยู่กับหนังสือที่ต้องการ ร่างบางจึงมิทันได้รู้สึกถึงบรรยากาศตึงเครียดที่แผ่กระจายไปทั่วทั้งชั้น ท้องฟ้าเดินวนหาหนังสือที่ตัวเองต้องการอยู่นาน แต่ด้วยแสงที่มีอยู่จำกัดทำให้การหาชื่อหนังสือที่ปกติก็หายากอยู่แล้วท่ามกลางหนังสือมากมายยิ่งยากขึ้นไปอีก ดวงตากลมโตพยายามเพ่งมองตัวอักษรเล็ก ๆ บนสันหนังสืออย่างสุดความสามารถ ขณะที่ในใจพาลโมโหมหาวิทยาลัยที่ไม่ยอมซ่อมบำรุงชั้นนี้เสียที
"หาเล่มนี้อยู่รึเปล่าครับ?"
เสียงทุ้มนุ่มที่ดังขึ้นด้านหลังทำให้หญิงสาวชะงัก ความตกใจแล่นไปทั่วร่างจนเธอรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว ท้องฟ้ายืนนิ่งตัวแข็งเพราะทำอะไรไม่ถูก ขณะที่อีกฝ่ายเงียบรอให้เธอหันมา
สติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดเพราะถูกความตกใจไล่กระเจิงค่อย ๆ กลับมา หญิงสาวสูดลมหายใจลึกก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงที่เธอไม่เคยรู้สึกถึงการมีอยู่มาก่อน
ชายรูปร่างสูงในชุดกางเกงยีนส์เสื้อยืดและรองเท้าผ้าใบยืนยิ้มรอเธออยู่ก่อนแล้ว ในมือของเขาคือหนังสือเล่มหนาที่เธอเพ่งหาจนตาแทบหลุด ใบหน้าคมคายที่ดูดีไปทุกมุมการันตีถึงสัดส่วนใบหน้าทองคำทำให้เธออดชื่นชมเงียบ ๆ ในใจไม่ได้
"หาเล่มนี้อยู่รึเปล่าครับ?" ชายหนุ่มถามย้ำอีกครั้ง ขณะที่มุมปากยังติดยิ้มละไมอยู่
"ค่ะ ใช่ค่ะ" เธอตอบรับพร้อมกับกล่าวขอบคุณ ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะประจำของตัวเอง แสงไฟที่เคยกระพริบถี่กลับมาสว่างจ้าเหมือนเดิมแล้ว
ท่าทางที่ดูเป็นปกติของเธอทำให้สายตามากมายที่จ้องมองเหตุการณ์นี้อยู่รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย หญิงสาวพลิกคัมภีร์เทวศาสตร์ในมืออย่างระมัดระวัง เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากชายหนุ่มที่ยืนอยู่ได้ไม่น้อย
บรรยากาศที่แปลกประหลาดในตอนแรกหายวับไปเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น ทุกอย่างราวกลับเข้าสู่สภาวะปกติ เป็นสภาวะปกติที่ไม่ปกติที่สุดเท่าที่ท้องฟ้าเคยประสบมา
ตั้งแต่ก้าวเข้ามาท้องฟ้ามั่นใจว่าไม่มีใครคนอื่นอยู่ในชั้นใต้ดินแห่งนี้อย่างแน่นอน แต่อยู่ ๆ ชายหนุ่มแปลกหน้าก็ปรากฏตัวขึ้นมาราวกับว่าโผล่มาจากอากาศ อากัปกิริยาท่าทางทั้งการพูดไปจนถึงการแต่งตัวก็ปกติธรรมดา ไม่ได้มีอะไรแปลกประหลาดหรือน่าสงสัย แต่เพราะดูปกติมาก ๆ นี่แหล่ะ เธอถึงได้มั่นใจว่าอีกฝ่ายไม่ปกติแน่ ๆ
ก็จะมีคนปกติที่ไหนถ่อลงมาชั้นใต้ดินของหอสมุดที่ขึ้นชื่อลือชาเรื่องหลอน ๆ อีกอย่างทางลงก็หายากยิ่งกว่าอะไร ต่อให้อยากมาก็เถอะ จะมีสักกี่คนที่หาทางลงมายังชั้นใต้ดินนี้เจอ ขนาดบรรณารักษ์บางคนยังไม่รู้เลย เพราะแบบนั้นเธอถึงได้ถูกคุณหัวหน้าบรรณารักษ์ไหว้วานอยู่บ่อย ๆ ให้ช่วยดูแลตรวจตราความเรียบร้อยของหอสมุดชั้นนี้
แต่นายคนนี้... ยิ่งคิดท้องฟ้าก็ยิ่งหงุดหงิด เมื่อหันไปเห็นอีกฝ่ายยังคงยืนยิ้มให้อยู่ตรงที่เดิม นอกจากจะหาทางลงมาได้แล้ว ยังทำท่าเหมือนคุ้นเคยกับที่นี่อีกต่างหาก ชั้นใต้ดินนี่เป็นอาณาเขตของเธอนะ เธอไม่เคยเจอนักศึกษาที่นี่สักคน ถึงได้ยึดเอาไว้เป็นหลุมหลบภัยจากความวุ่นวายข้างนอกนั่น
"มาที่นี่บ่อยเหรอครับ"
คนนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดสะดุ้งสุดตัว รู้ตัวอีกทีชายหนุ่มแปลกหน้าก็นั่งอยู่ตรงข้ามเธอเสียแล้ว ท้องฟ้ามองใบหน้าเปื้อนยิ้มของเขาอย่างระมัดระวัง ไม่รู้หรอกว่าเป็นใครมาจากไหน แต่ไม่น่าไว้ใจสุด ๆ แถมตอนนี้ทั้งชั้นก็มีกันอยู่แค่สองคน ระยะห่างที่มีก็เพียงหนึ่งโต๊ะกั้นกับแสงจากโคมไฟที่เธอเป็นคนเอามาเท่านั้นเอง
"ชอบอ่านอะไรแนวนี้เหรอครับ" ชายหนุ่มถือวิสาสะยื่นหน้ามองกองหนังสือที่ตั้งอยู่ข้างตัวเธอ แล้วทำท่าจะคว้าเล่มบนสุดไปดู
ด้วยความตกใจ ท้องฟ้ารีบตะปบหนังสือเล่มนั้นทันที สีหน้าบึ้งตึงกับท่าทางที่เหมือนกับจงอางหวงไข่นั้นทำให้ชายหนุ่มชะงักไป ก่อนจะเอ่ยปากขอโทษขอโพย
"ขอโทษที่เสียมารยาทครับ พอดีผมตื่นเต้นไปหน่อย" เขาพูดเสียงเบาส่งยิ้มเจื่อน ๆ มาให้
เธอเงียบ ไม่รู้ว่าควรจะตอบว่าอะไร
"คือผมไม่คิดว่าจะเจอคนที่ชอบอะไรแบบนี้เหมือนกันน่ะครับ เลยดีใจไปหน่อย ขอโทษจริง ๆ ครับ"
พอเห็นอีกฝ่ายทำหน้าหงอยใส่ ท้องฟ้าก็แอบรู้สึกผิดเล็ก ๆ จึงกระแอมแก้เขินนิดหน่อย แล้วยอมต่อบทสนทนา
"เราไม่เคยเห็นนักศึกษาลงมาที่นี่เลย... เลยแปลกใจนิดหน่อยน่ะ"
เพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายอายุเท่าไหร่ เธอเลยเลือกใช้สรรพนามกลาง ๆ ไปก่อน ถ้าหากเขาเป็นนักศึกษาก็คงจะอายุน้อยกว่าเธอ หรือไม่ก็เท่ากัน แต่ถ้าหากไม่ใช่...
"นั่นอะไรน่ะ"
แทนที่จะต่อบทสนทนาที่เธอค้างไว้ เขากลับชี้ไปที่กระเป๋าเธอแทน สายเงินรูปจันทร์เสี้ยวและหยาดฝนโผล่พ้นซิปกระเป๋าเธอออกมา แสงจากโคมไฟทำให้มันส่องแสงเป็นประกายสะดุดตา
"สายห้อยร่มน่ะ" เธอตอบสั้น ๆ ไม่คิดว่าเขาจะถามต่อ
"กลัวฝนเหรอ?"
ไม่...ไม่ได้กลัวสักหน่อย ฉันชอบฝนต่างหาก
ท้องฟ้าเกือบจะโพล่งออกไปด้วยสัญชาตญาน แต่ก็ยั้งตัวเองไว้ทัน เมื่อกลืนประโยคที่ไม่ได้ผ่านการไตร่ตรองของสมองลงคอไปแล้ว เธอถึงค่อย ๆ พูด
"ช่วงนี้ฝนตกบ่อยน่ะ เลยพกไว้"
"ไม่ชอบฝนเหรอ" เสียงเขาดูหงอยอย่างประหลาด
"เปล่า..."
"หรือกลัวไม่สบาย?"
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังถามไม่หยุด ท้องฟ้าเลยจ้องหน้าหวังให้เจ้าตัวรู้สึกแต่ดูเหมือนว่าจะมิได้นำพา ดวงตาสีน้ำตาลเข้มยังมองมาที่เธออย่างรอคอยคำตอบ
"เราว่า...เราไปดีกว่า"
เพราะไม่อยากสุงสิงกับชายหนุ่มแปลกหน้าสักเท่าไหร่ เธอจึงเลือกเป็นฝ่ายไปเสียเอง มือหนึ่งคว้ากระเป๋าเตรียมลุก อีกมือเอื้อมไปกดปิดไฟโคมส่งผลให้ความมืดสลัวกลับมาปกคลุมไปทั่วทั้งชั้น
ท้องฟ้ารีบก้าวเดินโดยไม่รีรอ อาศัยช่วงจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังมึนงงกับการกระทำของเธอพาตัวเองไปถึงหน้าประตูบานใหญ่
"แล้วมาอีกนะ ผมจะรอ"
เขาเอ่ยขึ้นก่อนที่เธอจะพ้นประตูของชั้นใต้ดินแห่งนี้ เสียงทุ้มนุ่มนั้นดูเว้าวอนมีความหวังอย่างประหลาด ทำให้หญิงสาวใจอ่อนลงเกือบครึ่ง แทบจะหันกลับไปนั่งที่เดิมเสียแล้ว นี่มันอะไรกัน จะมาเสียฟอร์มเพราะประโยคเดียวจากคนที่เคยเจอไม่ได้ คิดได้ดังนั้นเธอจึงรีบพาตัวเองออกจากที่นี่อย่างไม่ลังเล ทั้ง ๆ ที่ก็ยังแอบสงสัยอยู่ว่า...
แบบนี้เขาเรียกว่าอ่อยรึเปล่านะ?


## The little frog loves rain III

รองเท้าหนังสีขาวย่ำรุดไปบนทางเดินเจิ่งน้ำอย่างไม่เกรงกลัว หยาดน้ำสีคล้ำกระเซ็นไปทั่วตามจังหวะเดินแต่ละก้าวแต่ก็ไม่ได้ทำให้เจ้าของรองเท้าหนังคู่นี้คิดจะชะลอความเร็วลงแม้แต่น้อย
"พัดดด พัดจ๋า ฟ้าอยู่นี่"
เสียงตะโกนจากอีกด้านทำให้หญิงสาวร่างเล็กหยุดชะงัก ก่อนจะเปลี่ยนทิศทางไปตามเสียงเรียก ไม่ทันจะถึงตัวของเจ้าของเสียง คนตัวเล็กก็แทบจะกรี๊ดออกมา
"ฟ้า! ทำไมสภาพเป็นแบบนี้!"
สภาพเพื่อนรักที่เปียกไปทั้งตัว ผมสีดำขลับที่เคยยาวสยายคุ้นตากลับเปียกลู่แนบศีรษะ ขับให้ใบหน้าเรียวดูโดดเด่นยิ่งกว่าเดิมโดยเฉพาะเมื่อเธอกะพริบตากลมโตถี่ ๆ เพื่อไล่ละอองน้ำออกจากขนตา
"ฮี่ ๆ ก็ฝนตกอ่ะ เลยเปียกหมดเลย"
ช่างเป็นคำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นเอาเสียเลยเมื่อคนพูดคือหญิงสาวนามท้องฟ้า เพื่อนรักของเธอผู้รักฝนยิ่งกว่าสิ่งมีชีวิตใดในโลกนี้ ยังดีที่ถึงแม้จะเปียกซ่กไปทั้งตัวก็ยังรู้จักสวมเสื้อคลุมทับเสื้อนักศึกษาสีขาวบางไว้ ไม่อย่างนั้นเธอจะเทศน์ให้หูชาเลยเชียว
"ไม่ต้องมายิ้มเลยยัยกบยักษ์ ไป ๆ เข้าอาคารไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเลย"
คนตัวเล็กโบกมือไล่ เมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวไม่มีทีท่าจะขยับตัวไปไหนทั้ง ๆ ที่ฝนก็ยังตกปรอยใส่หัวอย่างต่อเนื่อง เธอดึงตัวเพื่อนเข้ามาอยู่ในร่มก่อนออกแรงดันหลังให้เดินไปที่ประตูอาคารของคณะ
"กบยักษ์? เดี๋ยวนี้หัดพูดจาร้ายกาจใหญ่แล้วนะ  เค้าตัวนิดเดียวเองเถอะ"
ร่างบางที่สูงกว่าเธอเป็นคืบบ่นอุบอิบ พยายามบีบตัวให้ดูเล็กที่สุด แต่ก็มิวายต้องย่อตัวให้อยู่ใต้ร่ม พัดหรี่ตามองท่าทางทุกลักทุเลของเพื่อนก่อนยัดร่มใส่มือให้คนตัวสูงกว่าเป็นคนถือ
"แล้วนี่ไปไหนมา?"
ท้องฟ้ากำลังจะอ้าปากตอบ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็พอจะเดาได้อยู่หรอก
"หอสมุด"
เสียงสองเสียงประสานกันเหมือนรู้ใจ ก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกัน เรื่องนี้เดาได้ไม่ยากเพราะหอสมุดเป็นหลุมหลบภัยหลักของท้องฟ้า
"ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าที่นั่นมีอะไรดีนักหนา กบยักษ์อย่างเธอถึงได้เลือกเป็นที่จำศีลเนี่ย"
"มีคนหล่อไงล่ะ"
พลั้งปากพูดออกไปแล้วเจ้าตัวก็ได้แต่ตาโตแกล้งเดินเนียนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซึ่งนั่นไม่ได้ช่วยอะไร เพราะคำตอบที่ต่างออกไปจากทุกครั้งทำให้หญิงสาวร่างเล็กหันขวับจ้องหน้าเพื่อนสาวตัวดีในทันที
จำเลยหลบตาพยายามกลบเกลื่อนพิรุธทั้ง ๆ ที่ก็ตกใจกับคำตอบของตัวเองเหมือนกัน แต่ดูเหมือนว่าโจทย์ตัวเล็กจะไม่ปล่อยเธอไปง่าย ๆ เพื่อนสาวเพียงไม่กี่คนในชีวิตลากเธอเข้ามาในห้องสตูดิโอว่างที่ใกล้ที่สุดทันที
"อะไร? ผู้ชายที่ไหน ถามจริ๊ง"
น่าแปลกใจเหลือเกินที่ดวงตากลมโตแสนสวยของเพื่อนตัวเล็กของเธอสามารถเบิกกว้างได้ถึงขนาดนั้น สีหน้าที่ช็อกสุด ๆ นั่นมันอะไรกัน ตั้งแต่รู้จักกันท้องฟ้าไม่เคยเห็นเพื่อนตัวเองทำหน้าแบบนี้เลยสักครั้งไม่ว่าจะเจอเรื่องราวน่าประหลาดใจแค่ไหนก็ตาม
"ใครมันจะลงไปในคุกใต้ดินแบบนั้นกัน"
ทันทีที่จบประโยคคนตัวเล็กก็เจอกับสายตาพิฆาตส่งตรงมาจากเพื่อนรักผู้ชื่นชอบ'คุกใต้ดิน'ที่ว่านั่น
"เค้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เพิ่งเคยเจอครั้งแรก แทบกรี๊ดแน่ะ"
"หล่อมากเหรอ" ใบหน้าเล็กยื่นเข้ามาใกล้ ดวงตาเป็นประกายวิบวับ
"นึกว่าผีน่ะสิ จะบ้าเหรอ อยู่ ๆ ก็โผล่มา ตกใจหมด"
"เหรออออออ....."
พอโดนเพื่อนตัวเล็กล้อมาก ๆ เข้าท้องฟ้าก็ชักจะทำหน้าไม่ถูก ได้แต่เบี่ยงประเด็นไปเรื่องงานที่ทำให้อีกฝ่ายนัดเธอมาที่นี่
"แล้วนี่จะถ่ายเมื่อไหร่ วันนี้จะเสร็จไหมเนี่ย"
ถึงจะเป็นการเปลี่ยนเรื่องที่ไม่เนียนเอามาก ๆ แต่เพราะงานนี้เร่งด่วนเกินกว่าที่เธอจะทำอะไรได้ หญิงสาวจึงได้แต่หมายมาดเอาไว้ในใจว่าพอเสร็จงานเมื่อไหร่จะต้องซักอีกฝ่ายให้ละเอียดให้ได้
"โอเค๊ ถ่ายงานก่อนก็ได้"
คนตัวเล็กยอมถอย พลางเดินนำไปยังห้องสตูดิโอถ่ายรูปที่จองไว้ ขณะที่รอท้องฟ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าและเป่าผม เธอก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง
ร่มสีแดงคันคุ้นตาโผล่พ้นกระเป๋าสะพายที่รูดปิดไม่สนิทออกมา พร้อม ๆ กับที่เจ้าของกระเป๋าเดินถือไดร์เป่าผมอันจิ๋วออกมาจากห้องน้ำ
"ยัยฟ้า…"
เสียงหวานเอ่ย ท้องฟ้ามองหน้าเพื่อนเหลอหลาก่อนจะหันมองตามที่อีกฝ่ายชี้ ร่มคันโปรดที่เอนออกมานอกกระเป๋าเป็นหลักฐานมัดตัวชั้นดี
"แกจะเล่นน้ำฝนในมหาลัยไม่ได้ยัยบ้า!"
คนตัวเล็กเท้าเอวแว้ดเข้าให้ แค่นึกภาพเพื่อนสาววิ่งเข้าใส่สายฝนอย่างเริงร่าราวกับกบที่เพิ่งออกจากการจำศีลแล้วก็อยากจะเป็นลม ถ้ามีใครมาเห็นต้องคิดว่าเพื่อนเธอบ้าแน่ ๆ ดีไม่ดีโดนแอบถ่ายลงโซเชียลมีเดียให้เป็นขี้ปากชาวบ้านอีก ท้องฟ้าย่นคอทำหน้าสำนึกผิดเมื่อถูกจับได้ พลางเอ่ยแก้ตัว
"แหม ไม่ได้เล่นสักหน่อย แค่เดินตากฝนเฉย ๆ เอง" ว่าแล้วก็ย่นจมูกใส่เพื่อนหนึ่งทีก่อนจะเดินเข้าเซ็ต
หญิงสาวร่างเล็กมองคนที่เดินเนียนเข้าจุดมาร์กอย่างเอือม ๆ ก่อนตัดสินใจหยุดบ่นก่อน เพราะไม่อย่างนั้นงานคงไม่เสร็จเป็นแน่ วันนี้เธอนัดท้องฟ้ามาเป็นนางแบบจำเป็นให้กับโครงการดนตรีบำบัดของคณะดุริยางคศาสตร์ ซึ่งจริง ๆ แล้วไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรใด ๆ กับพวกเธอเลยแม้แต่น้อย แต่เพราะคำขอปนหว่านล้อมจากเพื่อนสนิทต่างคณะทำให้เธอต้องยื่นมือเข้าช่วยอย่างเสียไม่ได้
"แล้วนี่หมอนั่นไม่คิดจะมาดูพวกเราหน่อยเรอะ" ท้องฟ้าบ่นขณะที่เพื่อนสาวเดินไปปรับไฟ
"ป่านนี้ยุ่งจนหัวหมุนแล้วมั้ง เหมือนจะหาคนได้ไม่ครบน่ะ"
คำตอบที่ได้ทำให้ท้องฟ้าทำหน้ายุ่งกว่าเดิม เพราะมองเห็นเค้าลางว่าตัวเองอาจจะโดนแจ็กพ็อตขอความช่วยเหลืออีกรอบถ้าเพื่อนตัวยุ่งหาคนได้ไม่ครบ
"ไม่เอาด้วยนะ ฟ้าไม่ถนัดคุยกับคนอื่นอ่ะ"
"จะมาบอกนี่ทำไม ไปบอกเจ้าตัวนู่น" ร่างเล็กที่อยู่หลังกล้องเอ่ยด้วยน้ำเสียงปนหัวเราะ
ถึงแม้ว่าบุคคลที่สามที่ถูกเอ่ยถึงจะไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่ยังคงสร้างความปั่นป่วนไม่สบายใจให้กับพวกเธอได้ไม่น้อยเมื่อคิดถึงวาทศิลป์อันเป็นเลิศ จะปฏิเสธอีท่าไหนดีล่ะเนี่ย คิดไปคิดมาจนเพื่อนสาวร่างเล็กถ่ายเสร็จ ได้ภาพที่ต้องการในที่สุด เธอจึงไปเปลี่ยนชุดเป็นชุดสำรองที่ตัวเองเตรียมมาระหว่างที่รอเพื่อนเก็บอุปกรณ์
"ปิ้งย่างไหมวันนี้" คนตัวเล็กถามเสียงร่าเริง ขณะที่ท้องฟ้ายิ้มรับ
"ไป!"
เดินควงแขนกันออกมาจากห้องได้ไม่ทันไรเสียงฟ้าผ่าก็ดังลั่นจนสะดุ้งโหยง คิ้วน้อย ๆ ขมวดเป็นปมบ่งบอกว่าหงุดหงิดเต็มที่ ขณะที่ปากเล็ก ๆ เริ่มบ่น
"จะตกอะไรนักหนาเนี่ย คนจะกินปิ้งย่าง"
"ก็กินสิจ๊ะ ใครห้ามล่ะ" ท้องฟ้าสวนทันควัน พลางยกหน้าจอโทรศัพท์ลอยไปมาตรงหน้าเธอ ไม่นานรถยนต์สีดำคันสวยก็มาจอดเทียบด้านหน้า
"มาแล้วคร้าบบบ ขอโทษที่ให้รอนะ"
ทันทีที่ประตูรถถูกเปิด เสียงนุ่ม ๆ กับหน้าหล่อ ๆ ของใครคนหนึ่งก็ยื่นมาต้อนรับในทันที ท้องฟ้ากระโดดไปนั่งด้านหลัง ปล่อยให้เพื่อนตัวเล็กจับจองที่นั่งด้านหน้า
"ปิ้งย่างเบ๊บ" เสียงหวานจากคนนั่งเบาะหลังสั่งทันที
"คร้าบผม"
สารถีจำเป็นตอบรับก่อนจะค่อย ๆ ออกรถอย่างระมัดระวังเมื่อเห็นฝนทำท่าจะตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่คนนั่งข้างเริ่มหน้าตาบูดบึ้งขึ้นทุกที
"จะได้กินไหมเนี่ย ร้านจะปิดรึเปล่า?" คนตัวเล็กอารมณ์เสียเพราะโมโหหิว ทำให้เพื่อนต้องรีบเปลี่ยนเรื่องก่อนที่จะถูกกินหัวแทน
"เอ้อ เมื่อคืนบ้านไฟดับป่ะ?" บาสเตียน...ชายหนุ่มลูกครึ่งหนึ่งเดียวในกลุ่มตัดสินใจหาเรื่องคุย
"จะเหลือเหรอ ดับทั้งกรุงเทพเพราะฝนตกนั่นแหล่ะ" พูดพลางตากลมโตก็เหลือบมองคนนั่งเบาะหลังผ่านกระจก ท้องฟ้าทำหน้างงเมื่อเพื่อนมองมาราวกับจะโทษว่าเป็นความผิดของเธอ
"แน้...ไฟดับแล้วมามองเค้างั้นทำไมอ่ะ"
ร่างบางตะกายขึ้นมาจากเบาะ ใบหน้าสวยยื่นอยู่ระหว่างเพื่อนทั้งสอง พอมีคนจุดประเด็นเธอก็อดนึกถึงเรื่องในคืนนั้นไม่ได้ ริมฝีปากตอบสนองสิ่งที่คิดอยู่ในหัวทันที
"เมื่อคืนอ่ะ..." ท้องฟ้าหยุดกลืนน้ำลาย ปล่อยให้สมองเรียบเรียงคำพูดให้ดีก่อนเอ่ย "ฟ้าได้ยินเสียงอะไรแปลก ๆ ด้วย"
"ขอร้อง หยุดเลยไม่เอาเรื่องกุ๋กกู๋" คนกลัวผีรีบเบรคเมื่อเห็นว่าท้องฟ้ารอบด้านเริ่มมืดและฝนกำลังตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ
"ไม่ ๆ ไม่ใช่เรื่องกุ๋กกู๋นะ ฟ้าก็กลัวกุ๋กกู๋"
"คนกลัวจริงเขาไม่ดูหนังกุ๋กกู๋ แล้วก็ไม่ลงไปที่ที่มีกุ๋กกู๋หรอกย่ะ" เพื่อนรักสวนทันที
"ฟังเค้าก่อนซี่" ท้องฟ้าโอดครวญเมื่ออีกฝ่ายเล่นเอามือปิดหูตัวเองแล้วหันหน้าหนี ไม่ยอมฟังที่เธอจะพูด
"เบ๊บ..."
ท้องฟ้าหันมาหาเพื่อนรักอีกคนที่ไม่อาจปฏิเสธได้เพราะขับรถอยู่ รายนี้ก็กลัวผีเหมือนกันแต่น่าจะกลัวเพื่อนงอนมากกว่า แถมยังขับรถอยู่อีกต่างหาก จะปิดหูก็คงไม่ได้ เพราะแบบนั้นท้องฟ้าเลยอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายทำหน้าเหมือนจะร้องไห้รีบชิงเล่าก่อน
"เมื่อคืนตอนไฟดับ ที่ฝนตกอ่ะ เค้าได้ยินเสียงเพลงคลอ ๆ มาด้วยแหล่ะ"
"แจ๊สหรือป็อปอ่ะ"
ชายหนุ่มแทบจะกัดลิ้นตัวเองเมื่อหลุดแทรกไปด้วยคำถามที่ไม่น่าถาม สายตาทิ่มแทงของเพื่อนรักทั้งสองส่งตรงมาอย่างไม่ปรานี จะให้ทำยังไงได้เล่าก็สัญชาตญาณคนรักดนตรีมันอยากรู้นี่นา
"เค้าจะไปตรัสรู้ไหมล่ะเจ้าคะว่ามันเป็นเพลงแจ๊ส เพลงป็อป หรือเพลงเพื่อชีวิตน่ะ" เสียงประชดประชันสุดฤทธิ์กระซิบที่ข้างหู ไม่ทันขาดคำเสียงฟ้าผ่าก็ดังเปรี้ยงจนสะดุ้งโหยงกันทั้งรถ
"นั่นสิ แค่ปรบมือฟ้ายังผิดจังหวะเลย" คนตัวเล็กพูดขึ้นหลังจากหายตกใจ
"อย่ามาบู้บี้กันนะ" ท้องฟ้าย่นจมูกใส่ก่อนจะเล่าต่อ "แต่เสียงมันคุ้นมากเลยนะ เหมือนเคยได้ยินเลย"
หญิงสาวครุ่นคิดแล้วก็นึกขึ้นได้อีกเรื่อง
"เอ้อ ....เมื่อคืนฟ้าไม่ฝันร้ายด้วยนะ"
ประเด็นนี้ทำให้เพื่อนทั้งสองถึงกับหันมามองเธอพร้อมกันโดยไม่ได้นัด ท้องฟ้ากรี๊ดก่อนจะฟาดไหล่บาสเตียน
"ดูถนนเว้ยยยยย เดี๋ยวก็ตายยกคันหรอก" เธอตะโกนใส่หูเพื่อน "ถึงร้านค่อยเล่า!"
รถที่ไถลออกจากเลนไปเล็กน้อย เพราะคนขับเผลอละสายตาจากถนนทำเอาคนนั่งใจร่วงไปถึงตาตุ่ม ท้องฟ้าปิดปากเงียบ ตัดสินใจไม่เล่าต่อจนกว่าจะถึงจุดหมาย ขณะที่เพื่อนสาวหันมามองเธอเป็นระยะด้วยความอยากรู้ ท้องฟ้าก็ได้แต่ทำมือจุ๊ ๆ แล้วชี้ไปที่ถนน ส่งสัญญาณให้ช่วยบาสเตียนดูทางเพราะฝนตกหนักจนมองเห็นทางยากขึ้นเรื่อย ๆ
ฝนยังคงกระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย สายฟ้าสว่างวาบไปทั่ว เสียงฟ้าผ่าดังต่อเนื่องราวกับว่าใครบางคนกำลังโกรธเกรี้ยว ไม่พอใจ เป็นครั้งแรกที่สายฝนทำให้ท้องฟ้ารู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาด


## Nightmare

พื้นดินชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดฝน เสียงเคร้งคร้างอันแสนคุ้นเคยลอยมากระทบโสต จากดินโคลนเฉอะแฉะที่เหยียบแล้วเป็นรอยเท้า เริ่มเจิ่งนองด้วยของเหลวสีแดงสดที่ไหลออกมาจากร่างใครบางคนที่นอนคว่ำหน้าอยู่ห่างออกไป ฉากอันแสนคุ้นเคยปรากฏอยู่เบื้องหน้าท้องฟ้า แสงจันทร์ในคืนพระจันทร์เต็มดวงทำให้เห็นหญิงสาวในชุดสีแดงสดเปื้อนเลือดกำลังกวัดแกว่งดาบเล่มยาวในมือ หยาดเลือดสาดกระเซ็นมากระทบหน้าเธอเป็นพัก ๆ แต่หญิงสาวผู้นั้นก็ยังคงเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง ท้องฟ้ายกมือขึ้นเช็ดหยดเลือดที่กระเด็นมาโดนหน้าแล้วก้าวไปยืนใต้ต้นไม้ใหญ่ สายฝนที่กระหน่ำลงมาอย่างต่อเนื่องทำให้เห็นภาพได้ไม่ชัดนัก แต่สำหรับคนที่มองดูอยู่แทบทุกคืนอย่างท้องฟ้า เธอจำได้แม้กระทั่งหญ้าต้นเล็ก ๆ ที่ถูกเหยียบแบนเสียด้วยซ้ำ
แม้จะเคยเห็นจนจำได้ทุกรายละเอียด แต่ท้องฟ้าก็บังคับความรู้สึกอยากร้องไห้ในใจไม่ได้ ความอึดอัดบีบรัดหัวใจทุกครั้งที่เลือดจากปลายดาบกระเด็นมาใกล้ เธอเฝ้ารอคอยอย่างอดทน คอยอะไรบางอย่างที่จะช่วยพาเธอไปจากที่นี่
ไม่ต้องรอนานนัก เสียงเพลงประหลาดก็ลอยแหวกอากาศมาให้ได้ยิน ภาพตรงหน้าเริ่มจางหาย มีเพียงเสียงดนตรีนุ่ม ๆ คอยปลอบประโลมเธอราวกับจะถ่ายทอดความห่วงใย ท้องฟ้าสะดุ้งตื่นพลางหอบหายใจแรง ดวงตาเบิกกว้างอย่างคนขวัญหาย พอได้สติถึงได้รู้สึกว่าทั้งตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อ ยังดีที่คืนนี้ไม่ได้แหกปากกรีดร้องให้พ่อกับแม่ตกใจเหมือนเมื่อก่อน
หญิงสาวลุกขึ้นคว้าผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป เธอต้องสงบจิตสงบใจเสียหน่อย แถมเหงื่อซ่กแบบนี้คงนอนต่อไม่ได้แน่ แต่ถึงแม้ว่าจะอาบน้ำเป่าผมจนเสร็จเรียบร้อยเตรียมนอนอีกรอบ เสียงเพลงประหลาดที่ได้ยินไปถึงในฝันยังคงไม่หายไปไหน
เสียงดนตรีนุ่ม ๆ แสนอ่อนโยนนั้นยังคงบรรเลงอย่างต่อเนื่อง แม้จะไม่ดังนักเหมือนกับลอยมาจากที่ไหนสักที่ แต่เธอก็ได้ยินชัดเจนเลยทีเดียว ตอนแรกก็แอบหลอนอยู่หรอก แต่ตอนนี้รู้กลับสึกอุ่นใจมากกว่า เพราะมันช่วยเธอจากฝันร้ายที่หลอกหลอนมาตั้งแต่เด็กได้มากทีเดียว
ท้องฟ้าล้มตัวลงนอนอีกรอบปล่อยให้อารมณ์ที่สับสนวุ่นวายจากภาพฝันค่อย ๆ กลับเข้าที่เข้าทาง ความเศร้าปนโกรธเกรี้ยวที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนค่อย ๆ ไหลไปตามเสียงเพลงที่ได้ยิน เพียงไม่นานหญิงสาวก็เข้าสู่ห้วงนิทรา ส่งผลให้ใครบางคนข้างนอกนั้นถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
"นี่เครื่องอัดแกเสียรึเปล่าเนี่ย"
บาสเตียนพูดพลางเอามือเคาะ ๆ เครื่องอัดเสียงที่กำลังเล่นอยู่แต่กลับไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน
"เห้ย นี่เครื่องใหม่นะ จะเสียได้ไง" เจ้าของเครื่องอัดเสียงเริ่มโวยวาย ก่อนจะก้มลงเอาหูแนบกับเครื่อง แล้วกดปุ่มเพิ่มระดับเสียง
"นี่ไง ยังได้ยินเสียงหายใจของฟ้าอยู่เลย" คนตัวเล็กเด้งตัวขึ้นมาเถียงทันทีที่ได้ยินเสียงหายใจเบา ๆ
"แล้วทำไมไม่ได้ยินเสียงเพลงอ่ะ ฟ้าแกหูฝาดรึเปล่า" ชายหนุ่มนักดนตรีหนึ่งเดียวของกลุ่มหันมองหน้าเพื่อนตัวต้นเรื่อง
"ไม่ได้หูฝาดแน่ ๆ ฟ้าได้ยินจริง ๆ นะ"
ท้องฟ้ายืนกรานเสียงแข็ง หลังจากที่เล่าเรื่องทั้งหมดให้เพื่อนสนิททั้งสองคนฟังในวันแรกที่มีเรื่องแปลก ๆ เกิดขึ้น เธอก็ได้ยินเสียงเพลงประหลาดนั่นแทบทุกคืน และที่น่าตกใจกว่านั้นคือเธอแทบไม่ได้ฝันร้ายเลย ท้องฟ้ามีปัญหาในการนอนหลับมาตลอด เรื่องนี้เพื่อน ๆ รู้ดี เพราะฝันร้ายที่หลอกหลอนมาตั้งแต่เด็กทำให้หญิงสาวกลัวการนอนหลับยิ่งกว่าอะไร จนพ่อกับแม่ถึงกับต้องพาไปพบแพทย์ แม้ว่าจะดีขึ้นจากตอนเด็กมากแล้ว แต่ก็ยังเป็นปัญหาในการใช้ชีวิตอยู่ดี
เมื่อได้ยินว่ามีบทเพลงแปลก ๆ ทำให้เพื่อนสามารถนอนหลับได้โดยไม่ฝันร้าย ทั้งคู่รวมถึงท้องฟ้าเองก็ตื่นเต้นกันใหญ่ บาสเตียนที่เรียนทางด้านดนตรีจึงเสนอไอเดียให้เธอลองอัดเสียงเพลงนั้นไว้ แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็นไปอย่างที่คิด
"แต่มันก็แปลกนะ ทั้งหมอทั้งเบ๊บเคยลองให้ฟ้าฟังดนตรีก่อนนอนแล้วไม่ใช่เหรอ แบบดนตรีบำบัดอ่ะ แต่ก็ไม่ได้ผลนี่นา" คนตัวเล็กพูดพลางเอามือลูบคางอย่างครุ่นคิด
"ก็เพราะแบบนั้นไง เบ๊บเลยอยากให้อัดเสียงมา เราจะได้เอามาวิเคราะห์กันได้ ว่าทำไมฟ้าถึงได้ตอบสนองแต่กับเสียง ๆ นี้" คนเรียนดนตรีพยายามอธิบาย
"ฟ้าหลอนรึเปล่า" พัดหันมองหน้าเพื่อนขณะที่ยกเครื่องอัดเสียงแนบหู "มันไม่มีเสียงอะไรเลยนะนอกจากเสียงหายใจอ่ะ"
เมื่อผลลัพธ์ออกมาแบบนี้ท้องฟ้าเองก็ชักจะไม่แน่ใจเสียแล้ว หรือว่าเธอหลอนไปเองจริง ๆ กันนะ นี่เป็นโรคนอนไม่หลับไม่พอยังจะมีอาการประสาทหลอนอีกเหรอ ชีวิตเธอมันจะเศร้าเกินไปแล้ว
"ลองถามพ่อกับแม่รึยังว่าได้ยินไหม"
"ถามแล้ว แต่ห้องพ่อกับแม่ฟ้าอยู่อีกฝั่งไง แล้วเสียงมันก็ไม่ได้ดังอ่ะ เหมือนลอยตามลมมาไรงี้ ถ้าไม่ได้ยินก็ไม่แปลกป่ะ" หญิงสาวทำหน้ายู่
"หรือไม่มันก็อาจจะเป็นกลไกการป้องกันทางจิตใจก็ได้ไหม" เพื่อนสาวชี้ให้เห็นถึงความเป็นไปได้ ขณะที่ตัวต้นเหตุอย่างเธอได้แต่ส่งสายตาเป็นคำถามเพราะไม่เข้าใจ
"เพราะฟ้ามีปัญหาเรื่องนี้มาตั้งแต่เด็ก เป็นเรื้อรังมาตลอด แล้วก็ยังหาวิธีรักษาที่ดี ๆ นอกจากใช้ยาไม่ได้ สภาพร่างกายกับจิตใจก็แย่ลงเรื่อย ๆ ถึงจุดหนึ่งสมองมันก็อาจจะสร้างกลไกใหม่ขึ้นมาหลอกประสาทสัมผัสตัวเอง ให้เธอคิดว่ามีเพลงอะไรสักอย่างที่สามารถช่วยให้นอนได้ไง"
บาสเตียนพยักหน้าหงึก ๆ เมื่อคิดตามที่เพื่อนตัวเล็กบอก ถึงแม้จะยังไม่รู้ว่าข้อสันนิษฐานนี้จะมีความเป็นไปได้ในเชิงวิทยาศาสตร์หรือไม่ แต่ก็ไม่ควรปัดตก
"เดี๋ยว ๆ เสียงมันอาจจะเบามากจนอัดไม่ติดก็ได้นี่" ท้องฟ้ายังคงยืนกระต่ายขาเดียวว่าเสียงเพลงนั่นเป็นของจริง
"โทษนะแม่คุณ มันอัดเสียงลมหายใจเธอได้ แต่มันอัดเสียงเพลงที่ลอยมาไม่ได้เนี่ยนะ"
เจ้าของเครื่องอัดเสียงมองหน้าคนเอาสีข้างเข้าแถเป็นเชิงว่าพอเถอะ แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมอยู่ดี
"ก็ฟ้าเอาไว้ที่หัวเตียงไง มันอยู่ใกล้ฟ้าอ่ะ"
ท้องฟ้ายังคงพยายามเถียงข้าง ๆ คู ๆ โดยมีความหวังเต็มเปี่ยมว่าตัวเองคงไม่ต้องไปรักษาอาการประสาทหลอนเพิ่ม บาสเตียนมองหน้าเศร้าของเพื่อนอย่างเห็นใจ แล้วตัดสินใจพูด
"เอางี้ไหมฟ้า ฟ้ามาเข้าโครงการดนตรีบำบัดที่เบ๊บทำอยู่ดีไหม โครงการนี้มันร่วมมือกับโรงพยาบาลเยอะอยู่นะ เราจะได้ฟังความเห็นของผู้เชี่ยวชาญไง ไม่ต้องงมหาคำตอบกันเองแบบไม่รู้ทิศรู้ทางแบบนี้"
บาสเตียนเสนอทางออกที่ดูเหมือนจะดี แต่เพราะคบกันมานานทำให้หญิงสาวทั้งสองมองหน้าหล่อ ๆ ของคนพูดอย่างไม่ไว้ใจ
"อะไร?"
"ไม่ใช่ว่าหาคนได้ไม่ครบแล้วมาเกณฑ์ฟ้าไปนะเบ๊บ" ท้องฟ้าหรี่ตามองเพื่อนสนิทที่เสนอได้ถูกจังหวะจนน่าสงสัย
"เห้ย ไอ้ที่หาได้ไม่ครบน่ะทีมงาน ไม่ใช่คนที่จะเข้ารับการบำบัดเหอะ!" ชายหนุ่มรีบพูดอย่างงอน ๆ เมื่อความหวังดีถูกตีความไปอีกทาง
"แน่นะ"
"อื้อ แต่ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ถ้าฟ้าเข้าโครงการ พัดก็มาด้วยสิ มาช่วยกัน จะได้ไขปริศนาเพลงประหลาดนี่ได้ไว ๆ ไง แล้วพัดก็จะได้เอาผลงานใส่พอร์ตด้วย" พูดพลางก็หันไปส่งยิ้มใสซื่อให้ว่าที่นักข่าวสาว
ท้องฟ้าและพัดมองหน้าหล่อ ๆ ของเพื่อนด้วยสีหน้าว่างเปล่าก่อนจะลุกขึ้นแยกย้ายกันไปโดยไม่พูดอะไร
"อ้าว ไปไหนก็อ่ะ เดี๋ยวก่อน รอเบ๊บด้วย" พอโดนรู้ทันเข้าให้ บาสเตียนก็ได้แต่ตาลีตาลานวิ่งตามเพื่อนสาวร่างเล็กไป โดยปล่อยให้ท้องฟ้าแยกไปอีกทางคนเดียว เพราะรู้ดีว่าจุดหมายปลายทางนั้นไม่น่าอภิรมย์สักเท่าไหร่
"มาแล้วเหรอครับ"
น้ำเสียงดีใจดังขึ้นต้อนรับพร้อมกับร่างสูงในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์เหมือนวันแรกปรากฏให้เธอเห็นในทันที ท้องฟ้าก้าวเข้ามาในชั้นใต้ดินของหอสมุดที่ซึ่งเคยเป็นอาณาเขตของเธอแต่เพียงผู้เดียว แต่ว่าตอนนี้กลับมีแขกประจำเสียแล้ว
รอยยิ้มกว้างกับหน้าหล่อ ๆ นี่เป็นอะไรที่อันตรายมากจริง ๆ ท้องฟ้าพยักหน้ายิ้มรับแต่ตากลับมองเลยไปยังชั้นหนังสือ หัวใจที่กำลังเต้นรัวเพราะถูกโจมตีอย่างกะทันหันโดยชายหนุ่มตรงหน้าทำให้ท้องฟ้ารีบออกห่างจากอีกฝ่าย กลัวว่าเขาจะรู้สึกถึงมันได้
"ทำไมวันนี้ช้าจัง"
เลิกทำเสียงแบบนี้สักทีเถอะ เธอยิ่งทำตัวไม่ถูกอยู่ ท้องฟ้าโอดครวญในใจ หลังจากต้องรับมือกับความปั่นป่วนที่ชายหนุ่มตรงหน้าสร้างขึ้นมาหลายครั้งหลายครา เพราะเขาเล่นลงมาปักหลักอ่านหนังสือในชั้นใต้ดินที่เป็นหลุมหลบภัยของเธอน่ะสิ
คงเรียกหลุมหลบภัยไม่ได้แล้วล่ะ ภัยที่อันตรายที่สุดเล่นลงมาเยือนแบบไม่เกรงใจกันแบบนี้...
เสียงกระซิบปนหัวเราะของอะไรบางอย่างลอยผ่านหลังท้องฟ้าไป เธอไม่แน่ใจว่าเขาได้ยินหรือไม่ แต่ชายหนุ่มตรงหน้าขมวดคิ้วเหมือนไม่พอใจอะไรบางอย่าง ท้องฟ้าเลยตัดสินใจเบี่ยงเบนความสนใจของเขา
"เม้าท์กับเพื่อนอยู่ข้างบนน่ะ"
ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหันกลับมามองเธอ อยู่ ๆ ท้องฟ้าก็รู้สึกเหมือนกับว่าควบคุมตัวเองไม่ได้ เธอพรั่งพรูสิ่งที่พูดคุยกับบาสเตียนและพัดให้กับชายหนุ่มตรงหน้าฟังทั้งหมด พอพูดจบถึงได้รู้สึกตัว เป็นแบบนี้เสียทุกทีที่ได้เจอกัน มีอะไรก็เล่าให้คนตรงหน้าฟังเสียหมด ท้องฟ้าอดรู้สึกหงุดหงิดตัวเองไม่ได้
"ไปด้วยได้ไหม" เสียงทุ้มนุ่มถาม
"ไปไหน"
"ก็โครงการอะไรที่คุณจะไปเข้าร่วมน่ะ"
"อ๋อ โครงการดนตรีบำบัดน่ะเหรอ ไปได้นะ เห็นแบ๊บบอกว่าขาดทีมงานอยู่ด้วย"
ท้องฟ้ารีบพูดอย่างดีใจ ในหัวก็นึกไปว่าจะรีดไถอะไรเพื่อนเป็นค่าตอบแทนดีที่เธออุตส่าห์ช่วยพาแรงงานไปให้เพิ่ม ไม่ทันได้สังเกตสีหน้าของคนตรงหน้าที่ชักจะไม่สบอารมณ์ขึ้นทุกที
"ว่าแต่ นาย..เอ่อ..คุณ...ออกไปจากที่นี่ได้ด้วยเหรอ"
หญิงสาวเอียงคอถาม ทำเอาคนตรงหน้างง ถามแบบนี้หมายความว่ายังไงกัน ดวงตากลมโตเป็นประกายจ้องเขาอย่างไม่แน่ใจก่อนเอ่ยถามอีกครั้ง
"คุณ...แบบว่า...ใช่คนรึเปล่า?"


## Call me angel

"ถามจริง ๆ จากใจเลยนะ นี่เบ๊บยังสติดีอยู่ไหมอ่ะ"
ท้องฟ้ายืนกอดอกมองเพื่อนชายที่กำลังทำอะไรบางอย่างกับเปียโนสีดำแสนสวยตรงหน้า บอกตามตรงว่าตอนแรกเธอก็ไม่คิดจะเข้าไอ้โครงการอะไรนี่หรอก เพราะคิดอยู่แล้วว่าคงจะไม่เข้ารับการบำบัดด้วยดนตรี ก็จะไปเข้าอีกทำไม ในเมื่อตอนเด็ก ๆ ลองเข้ามาหมดทุกอย่างจนจำได้หมดแล้วก็ไม่เห็นจะมีอะไรเปลี่ยนแปลง เธอก็ยังฝันร้ายอยู่เหมือนเดิม
แต่ไม่รู้ทำไมพอผู้ชายแปลกหน้าที่ตอนนี้กลายมาเป็นเพื่อนใหม่ถามว่าไปด้วยได้ไหม แค่นั้นแหละเธอก็หอบร่างตัวเองมาอยู่ตรงนี้จนได้ กลายมาเป็นแรงงานไร้ประโยชน์หนึ่งในทีมงานของบาสเตียนไปอย่างงง ๆ
ดวงหน้าหวานมองเพื่อนรักที่กำลังยุ่งหัวหมุนกับการเคลื่อนย้ายเปียโนตัวใหญ่ เธอคิดยังไงก็ดูไม่มีอะไรสมเหตุสมผลเลยสักนิด
"เบ๊บ ถามจริง ทำไมต้องหอบเปียโนไปด้วยอ่ะ เดี๋ยวก็พังหรอก"
ทันทีสิ้นเสียงร่างสูงใหญ่ของเพื่อนก็ถลาเข้ามาหา มือใหญ่หยาบกร้านยัดผ้าเช็ดเปียโนใส่ปากเธออย่างไร้ความปรานี
"เงียบเลยนะ มือไม่พายแล้วยังจะเอาเท้าราน้ำ ใครให้พูดเรื่องอัปมงคลกัน"ว่าแล้วก็ถลึงตาใส่อย่างดุ ๆ
ท้องฟ้าคายผ้าเช็ดเปียโนออกด้วยความขยะแขยง ดวงหน้าหน้าหวานที่เคยยืนดูเพื่อนตาแป๋วเหยเก ขณะพยายามพ่นเส้นด้ายออกจากปาก
"ถุย! เบ๊บไอ้คนโสโครก"
อากัปกิริยาแบบสาวหวานพูดคะขาหายวับไปในทันทีเมื่อเห็นสภาพผ้าเช็ดเปียโนที่เพิ่งคายออกมา คราบดำ ๆ ของฝุ่นจับเต็มผ้าสีขาวสะอาดจนเห็นรอยกระดำกระด่าง
"สาบานเถอะว่านี่ใช้เช็ดเปียโน"
หญิงสาวชูผ้าในมือพลางโบกไปมา แต่ถึงกระนั้นคนมีงานทำอย่างบาสเตียนก็ยุ่งเกินกว่าจะหันมาสนใจเธอ ท้องฟ้าทำหน้ามุ่ยเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหันกลับไปทำงาน
"ตกลงให้ช่วยไรเนี่ย"
"ให้แกช่วยมีหวังได้พังสมพรปากน่ะสิ" ถึงมือจะวุ่นวายอยู่กับเชือกและเปียโน แต่บาสเตียนก็ยังหันกลับมากัดเพื่อนรักได้อยู่ดี
"แต่เค้ามีตัวช่วยดี ๆ น้า" ท้องฟ้าพูดพลางโบกมือถือไปมา ส่งรอยยิ้มแบบคนที่เหนือกว่าไปให้
"อะไร? กิ๊กในคุกใต้ดินของแกนะเหรอ มาแล้วจะทำอะไรได้"
บาสเตียนส่งสายตาล้อเลียนมาให้ แต่มือยังคงไม่หยุดทำงาน เขาก็ไม่นึกจริง ๆ นั่นแหละว่าท้องฟ้าจะชวนอีกฝ่ายมาช่วยได้จริง ๆ แถมยังเป็นแรงงานชั้นดีเสียด้วย
"ตบปากตามอายุเลยนะยะ ไม่ใช่กิ๊กเถอะ เพื่อนใหม่ ยูโน๊ว เพื่อนใหม่!" ท้องฟ้าจีบปากจีบคอบอกแม้ว่าอีกฝ่ายจะทำหน้าสีหน้าไม่เชื่อแบบสุด ๆ ก็ตาม
ก่อนที่เกิดสงครามน้ำลายอีกรอบ ร่างสูงของคนที่ถูกพูดถึงก็ปรากฏตัวให้เห็นราวกับมีคนให้คิว ดวงหน้าหล่อเหลาคมคายมีรอยยิ้มประดับอยู่เป็นนิตย์ ท้องฟ้ามอง 'เพื่อนใหม่' อย่างแปลกใจ เธอกำลังจะส่งข้อความไปหาอีกฝ่าย เพราะตอนที่คุยกันดันลืมบอกสถานที่นัดหมาย แล้วหมอนี่มาถูกได้ยังไงกัน แต่ช่างเถอะ ได้เวลาบลัฟคนปากดีแล้ว
"อะแฮ่ม!" ท้องฟ้ากระแอมเรียกความสนใจจากเพื่อนก่อนจะยืดอกผายมือไปยังว่าที่แรงงานแบกหามคนใหม่ของทีม "ขอแนะนำนะคะ เอ่อ...ว่าแต่นายชื่ออะไรนะ"
บทพูดที่เตรียมไว้อย่างดีพังครืนเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองไม่เคยถามชื่ออีกฝ่ายเลยสักครั้ง ท้องฟ้ารีบหันขวับไปกระซิบถามเสียงเบา
"โอ้ เกเบรียล" เขาอุทาน
"อ่า ใช่ ๆ เกเบรียล เกเบรียลจะมาช่วยพวกเราย้ายเครื่องดนตรีล่ะ ขอบอกเลยนะว่าฟ้าสอบประวัติมาเรียบร้อยแล้ว ไม่ใช่ไก่กานะจ๊ะ ความรู้เรื่องดนตรีมากกว่านายแน่ ๆ แถมยังซ่อมเครื่องดนตรีเป็นอีกต่างหาก ก็อีแค่ขนย้ายเครื่องดนตรีแค่นี้ทำไมจะทำไม่ได้ เป็นไง เค้าเก่งใช่ไหมล่ะ ทีมงานมากความสามารถบวกประสบการณ์แน่นแบบนี้จะไปหาได้จากที่ไหนอี๊กกก"
ท้องฟ้าร่ายยาวโดยไม่ทันสังเกตว่าเพื่อนใหม่ที่เธอเข้าใจไปเองว่าชื่อเกเบรียลนั้นไม่ได้มองตัวเองเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสีน้ำตาลเบิกโพลงอย่างตกใจ ก่อนจะถลาเข้าไปประคองเปียโนที่เอียงกระเท่เร่อยู่ข้างหนึ่งอย่างรวดเร็ว
"ไม่มีล้อเลื่อนเหรอครับ"
'เกเบรียล'เอ่ยถามชายหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าอมเขียวที่กำลังทำอะไรกับเปียโนอีกด้านอย่างระมัดระวัง
"เอ่อ ไม่มีครับ"
บาสเตียนยิ้มแห้ง ๆ เมื่อเห็นคนที่เข้ามาใหม่หน้านิ่วเหมือนไม่พอใจ ขณะที่มือยังคงช่วยเขาประคองเปียโนอีกด้านอยู่
"แล้วจะมีใครมาช่วยอีกไหมครับ"
"ไม่..ไม่มีครับ" บาสเตียนหน้าเจื่อนลงกว่ารอบแรก เพราะรู้ดีว่าเปียโนหลังใหญ่ขนาดนี้ ลำพังกำลังคนแค่สองคนครึ่งคงเป็นไปได้ยาก
"นี่ ๆ พ่อคุณพ่อขนุนหนัง ช่วยสนใจดิฉันหน่อยจะได้ไหมคะ"
ท้องฟ้าเท้าสะเอวมองคนนู้นทีคนนี้ที เพราะยืนฟังมาสักพักแล้วแต่ก็ไม่มีใครจะสนใจเธอสักนิด คนอุตส่าห์หาทีมงานมาให้เพิ่มยังจะมาเมินกันอีก
"เบ๊บ นี้เกเบรียล เพื่อนเค้าเองที่เจอที่หอสมุด" ท้องฟ้าแนะนำอย่างมั่นใจ "ส่วนเกเบรียลนี่เบ๊บ เอ้ย บาสเตียน เป็นคนรับผิดชอบโครงการนี้"
ทันทีที่เธอพูดจบ สีหน้าที่แปลกประหลาดบ่งบอกความรู้สึกที่หลากหลายของทั้งสองคนก็ปรากฏให้เห็นแบบไม่มีปิดบัง
"เกเบรียล?"
คนถูกแนะนำเอ่ยพลางเลิกคิ้วเหมือนจะถามว่าหมายถึงตัวเขาน่ะหรือ แต่ไม่ทันจะพูดอะไรต่อ บาสเตียนก็เอ่ยขอบคุณเสียก่อน
"ขอบคุณมากนะเกเบรียล ดีเลยที่มาช่วยวันนี้ งานหนักหน่อยนะ"
คนถูกเรียกว่าเกเบรียลเอียงคองง ๆ ก่อนจะหันไปกะพริบตาปริบ ๆ กับหญิงสาวหนึ่งเดียวในห้องที่ส่งยิ้มร่าชูสองนิ้วมาให้
เกเบรียลก็เกเบรียล ดูท่าเธอจะชอบชื่อนี้ละมัง...
"มา เดี๋ยวฟ้าช่วย ให้ทำไร"
ท้องฟ้ากระโดดขึ้นมายืนจังก้าเบื้องหน้าเปียโนตัวใหญ่ที่คนทั้งสองกำลังมะรุมมะตุ้มหาวิธีเคลื่อนย้ายที่ปลอดภัยที่สุดอยู่ แต่กลับโดนเพื่อนดันให้ออกไปห่าง ๆ เท่านั้นไม่พอยังโดนไล่ไปซื้อของกินมาให้อีกต่างหาก ท้องฟ้าหน้ามุ่ยแต่ก็จำยอมคว้ากระเป๋าไปหาอะไรให้คนทำงานทั้งสองกิน เพราะดูเหมือนเธอจะช่วยอะไรไม่ได้มากนักเรื่องการขนย้าย นอกเสียจากว่าทำให้มันวุ่นวายกว่าเดิม
ถึงแม้มือจะยังคงวุ่นวายอยู่กับเชือกที่จะผูกโยง แต่บาสเตียนก็แอบลอบสังเกตผู้มาใหม่อยู่เป็นระยะ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายสามารถจัดการกับเปียโนได้อย่างถูกต้อง แถมคล่องแคล่วกว่าเขาเสียอีก เขาก็อดสงสัยไม่ได้
"นายเป็นลูกครึ่งเหรอ?" เขาถามเพราะตัวเองก็เป็นลูกครึ่งเหมือนกัน ชื่อที่ต่างออกไปจากเพื่อน ๆ มักจะทำให้เขาเป็นจุดสนใจอยู่เสมอ
"น่าจะใช่นะ" ชายหนุ่มตอบอย่างไม่ใส่ใจ "ย้ายเปียโนแบบนี้ทำไมไม่จ้างช่างไปเลย ปลอดภัยกว่านะครับ นี่เครื่องมือก็ไม่พร้อม"
บาสเตียนได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ หลบตาอีกฝ่าย ก่อนจะตอบเสียงงึมงำ
"ไม่มีงบอ่ะ อาจารย์ไม่ให้"
"ถ้าพังแล้วต้องซ่อม แพงกว่างบจ้างขนย้ายนะ" อีกฝ่ายพูดเสียงเรียบ แต่ยังคงเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว
บาสเตียนได้แต่เงียบ เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายพูดถูกทุกอย่าง ไม่มีใครบ้าขนย้ายเปียโนกันเองหรอก โดยเฉพาะเมื่อเป็นการขนย้ายทางไกลแบบนี้ ทั้งต้องยกผ่านพื้นต่างระดับตั้งเยอะ มีหวังได้พังก่อนถึงที่หมายแน่ แต่จะไม่ขนไปก็ไม่ได้ เพราะเป็นคำสั่งท่านอธิการบดีที่ต้องการจะเปิดงานแบบแกรนด์โอเพ่นนิ่ง เขาเลยต้องมานั่งลำบากขนเปียโนไปเป็นแบ็คกราวน์ให้อยู่นี่ไง
ทำงานกันไปได้ไม่นานท้องฟ้าก็กลับมาพร้อมกับขนมถุงใหญ่ ด้านหลังเป็นเพื่อนสาวตัวเล็กที่ถูกลากมาด้วยกำลังล้วน ๆ ไม่ได้มีความเต็มใจอยู่แม้แต่นิด แต่ทันทีที่เห็นร่างสูงของใครบางคนที่อยู่กับบาสเตียน ดวงตาที่แห้งผากเหมือนปลาตายก็เปลี่ยนเป็นประกายระยับ
"ไงจ๊ะหนุ่ม ๆ ทำงานกันไปถึงไหนแล้ว"
ท้องฟ้าเอ่ยกระเซ้าก่อนจะวางถุงขนมลงแล้วกระโดดขึ้นไปนั่งไขว่ห้างบนโต๊ะ
"ใกล้เสร็จแล้วล่ะ เหลือแต่เปียโน น่าจะต้องไปคุยกับอาจารย์อีกรอบ"
ท้องฟ้าพยักหน้าหงึก ๆ รับคำก่อนจะแนะนำเพื่อนสาวให้รู้จักกับชายหนุ่มที่มาใหม่
"พัด นี่เกเบรียล เกเบรียลนี่พัด เพื่อนสนิทฟ้าเอง เป็นทีมงานเหมือนกัน"
แนะนำไปแต่ปากก็ยังเคี้ยวขนมหยับ ๆ พัดหันมองเพื่อนตัวดีที่ทำเป็นนิ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอส่งยิ้มให้กับเพื่อนใหม่อย่างเป็นมิตร ขณะที่อีกฝ่ายยิ้มตอบก่อนจะก้มหัวลงน้อย ๆ เป็นการทักทาย เคยได้ยินแค่จากคำบอกเล่าของท้องฟ้า แต่ตัวจริงดูดีกว่าตั้งเยอะ เพื่อนตัวดีของเธอต้องคิดไม่ซื่อแน่ ๆ
ราวกับรับรู้ถึงสายตาที่เพื่อนตัวเล็กมองมาอย่างจับผิด ท้องฟ้าโดดลงจากโต๊ะ ย้ายที่นั่งไปใกล้เปียโนแทน ทำทีเหมือนกับว่าจะช่วยเปิดขวดน้ำให้คนทั้งสองที่มือเลอะอยู่
เธอส่งขวดน้ำให้กับบาสเตียนที่เหงื่อท่วม แต่ไม่ทันที่อีกฝ่ายจะหย่อนก้นลงนั่งพักข้าง ๆ ท้องฟ้า ชายหนุ่มอีกคนก็เดินเข้ามาแทรกกลางก่อนจะนั่งลงทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ มือเรียวที่เปื้อนเป็นทางยื่นขวดน้ำให้เธอช่วยแกะ
เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ไม่อาจรอดพ้นสายตาของหญิงสาวตัวเล็กที่นั่งมองอยู่ ริมฝีปากได้รูปสวยยกยิ้มขึ้นอย่างถูกใจ ก่อนจะยิงคำถามที่คนฟังถึงกับสำลัก
"เกเบรียลชอบท้องฟ้าเหรอ"
คนถูกถามไอค่อกแค่กเพราะสำลักน้ำ ในใจก็คิดว่าตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเจอใครถามตรงขนาดนี้มาก่อน ส่วนหญิงสาวที่ถูกพาดพิงถึงดูจะกลายร่างเป็นลูกตำลึงสุกไปเรียบร้อยแล้ว
"พัดก็ชอบนะ เกเบรียลซื้อจากไหนอ่ะ"
พอยิงคำถามเด็ดไปแล้ว คนตัวเล็กก็ทำเป็นชี้มือชี้ไม้ไปที่เสื้อของอีกฝ่าย เสื้อยืดสีขาวลายท้องฟ้าดูเก๋ไก๋แปลกตากลายเป็นแพะรับบาปไปเสียแล้ว
"ไม่แน่ใจนะครับ ซื้อมานานแล้วน่ะ" เขาตอบยิ้ม ๆ หางตาเห็นคนข้าง ๆ กระดกขวดน้ำดื่มอึก ๆ แก้เก้อ จะเรียกว่ากระดกก็ไม่ค่อยถูกเท่าไหร่นัก เหมือนจะยัดทั้งขวดทั้งน้ำลงไปในคอเพื่อกลั้นเสียงกรี๊ดมากกว่า
"ว้า แย่จัง พัดว่าจะซื้อตามซักหน่อย" คนขี้แกล้งทำหน้าทำตาเหมือนเสียดายสุด ๆ
"แต่ผมก็ชอบฟ้าจริง ๆ นั่นแหละ แค่มองท้องฟ้าก็มีความสุขแล้ว" ปากพูดไม่พอ เจ้าตัวยังหันไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกายอีกด้วย
คราวนี้คนสำลักกลายเป็นบาสเตียนแทน เขามองหน้าเพื่อนใหม่อย่างไม่อยากเชื่อ ดวงตาสีฟ้าอมเขียวแทบจะถลนออกมาจากเบ้า ส่วนคนเริ่มจุดไฟสถานการณ์อย่างพัดเองก็กำลังทำตัวไม่ถูก จะยิ้มก็ยิ้มได้ไม่สุด กลัวว่าจะออกนอกหน้าเกินจนเพื่อนโกรธ
ยังไม่ทันจะมีใครพูดอะไร ท้องฟ้าที่เงียบนิ่งมาตลอดก็ลุกขึ้นอย่างกะทันหัน ทำเอาสายตาสามคู่มองตามด้วยความงง
"ฟ้า แกจะไปไหน?" บาสเตียนถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เพราะเดาอารมณ์เพื่อนไม่ถูก
"หยุด อย่ามาเรียกชื่อชั้นห้วน ๆ นะเบ๊บ" หญิงสาวเท้าสะเอวแว้ดใส่
"ห้ะ!?"
"เรียกชั้นว่านางฟ้าสิยะ เพราะชั้นหาคนมาช่วยพวกนายยกเปียโนแล้วนี่ไง" ปากว่าพลางก็สะบัดผมโพสต์ท่าสวย ก่อนจะชี้นิ้วไปยังคนกลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินมาทางพวกเขา
เพราะรู้ดีว่าลำพังคนสองคนไม่มีทางขนย้ายเปียโนหลังใหญ่ขนาดนั้นได้แน่ ๆ ท้องฟ้าจึงแอบไปขอร้องปนกดดันอาจารย์ตอนออกไปซื้อขนม ก็ไม่ได้คิดหรอกว่าพี่ ๆ ช่างจะมาได้จังหวะขนาดนี้
"รอดตัวแล้วเรา" ท้องฟ้าพึมพำพลางเดินเนียนออกจากห้อง จึงไม่ทันได้ยินประโยคสุดท้ายที่ชายหนุ่มเจ้าของดวงตาสีน้ำตาลพูดกับเพื่อนของเธอ
"จะท้องฟ้าหรือนางฟ้าผมก็ชอบทั้งนั้นแหละครับ"


## Being a guard is tough I

ท้องฟ้ากำลังยุ่งหัวหมุนอยู่กับการจัดการอาหารสำหรับผู้เข้าร่วมโครงการดนตรีบำบัด ในฐานะของทีมงานผู้ซึ่งไร้ความสามารถทางดนตรี ทั้งยังมีทักษะการเข้าสังคมน้อยนิด ทำให้บาสเตียนผู้รู้จักเพื่อนรักอย่างเธอดีโยนเธอมาอยู่ทีมจัดการอาหารแทนที่จะไปทำให้นักดนตรีและทีมงานฝ่ายอื่น ๆ ยุ่งวุ่นวายกว่าเดิม
หน้าที่ของเธอไม่มีอะไรมากเพราะอาหารส่วนใหญ่ของผู้ป่วยในทางโรงพยาบาลจะเป็นผู้จัดเตรียม มีเพียงผู้เข้าร่วมโครงการที่เป็นบุคคลทั่วไปเท่านั้นที่เธอต้องดูแล เธอมองร่างสูงที่กำลังเดินไปมาของเพื่อนชายผู้รับผิดชอบโครงการ บาสเตียนกำลังปรึกษาอะไรบางอย่างกับ 'เกเบรียล' เพื่อนใหม่ที่เธอพามาช่วยงาน ถัดออกไปไม่ไกลนักเพื่อนสาวร่างเล็กก็กำลังตั้งกล้องอย่างขะมักเขม้น ไม่เพียงแค่ถ่ายภาพสวย ๆ ไว้ให้ทุกคน พัดยังช่วยกระจายข่าวของโครงการ ทำให้ได้รับการสนับสนุนมากมายภายในระยะเวลาสั้น ๆ
ท้องฟ้าอดย้อนมองดูตัวเองไม่ได้ เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยจะมีประโยชน์กับคนอื่นสักเท่าไหร่ คิดแบบนั้นแล้วก็ยิ่งรู้สึกเศร้า คนยังไม่มีงานให้ทำอย่างเธอเลยได้แต่เดินออกจากบริเวณงานคิดว่าจะไปดูอะไรรอบ ๆ ให้รู้สึกดีขึ้นสักหน่อย
ห่างจากสวนลอยฟ้าที่ท้องฟ้ามานั่งพักไปไม่ไกล ร่างสูงสามร่างปรากฏขึ้นท่ามกลางคนจำนวนไม่น้อยที่เดินผ่านไปผ่านมา แต่ก็ไม่ได้มีใครทันสังเกตเห็นพวกเขาแม้แต่น้อย ทั้งที่ดูจากรูปร่างหน้าตาแล้วควรจะเป็นจุดเด่นเสียด้วยซ้ำ
"ที่นี่ ที่นี่แน่ ๆ" ปกป้องเอ่ยอย่างมั่นใจ ดวงหน้าดูดีมองไปโดยรอบอย่างร้อนรน
ในฐานะของผู้คุ้มกันพวกเขาควรจะตามติดข้างกายของผู้เป็นนายตลอดเวลา แต่เพราะโศกนาฏกรรมในอดีตทำให้ไม่มีใครพบเห็นเขามาร่วมพันปี สัญญาณบางอย่างที่ปรากฏขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ทำให้เหล่าผู้อารักษ์ทั้งหลายล้วนปรีดา เพราะคุ้นเคยกับสัญญาณที่ว่านี้เป็นอย่างดี พวกเขาได้แต่รอคอยการกลับมาของผู้เป็นนาย ทว่าวันเวลาผ่านไปคืนแล้วคืนเล่าก็ยังไม่มีผู้ใดพบเห็นนายท่านเสียที บรรดาผู้อารักษ์ทั้งหลายร้อนใจเกินกว่าจะนิ่งเฉยได้ จึงแอบตามหากันอย่างเงียบ ๆ
เบาะแสสุดท้ายที่พวกเขาสัมผัสได้คือใจกลางกรุงเทพมหานครฯ ดินแดนอาถรรพ์ของทั้งคนทั้งสิ่งมีชีวิตที่ไม่ใช่คนไปจนถึงสิ่งไม่มีชีวิตแต่มีตัวตน ว่ากันว่าเป็นที่สุดแห่งทุกขลาภแห่งหนึ่งในโลกปัจจุบัน ผู้อารักษ์ส่วนใหญ่ไม่มีใครกล้าข้ามเขตมา ด้วยเกรงว่าจะม้วยมรณาก่อนได้เจอผู้เป็นนาย หวยล็อกจึงมาตกอยู่ที่พวกเขา ทีมอารักษ์แห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ผู้ผ่านมาแล้วหลายสมรภูมิ
"แยกกันหาเถอะ โรงพยาบาลกว้างขนาดนี้ แถมมีสิ่งรบกวนเต็มไปหมด ใครเจอเบาะแสอะไรส่งสัญญาณมา" พิทักษ์ตัดสินใจเมื่อพิจารณาจากสถานการณ์เฉพาะหน้านี้
ตำแหน่งที่สุดท้ายที่สัมผัสได้ถึงพลังของเจ้านายคือที่นี่ที่เป็นโรงพยาบาล ทุกคนจึงค่อนข้างกังวลและร้อนใจ กลัวว่านายท่านที่ตามหาพบปัญหาอะไรบางอย่างจนต้องเข้าพึ่งการแพทย์ของมนุษย์
"รามิล พิทักษ์ มานี่ด่วน ฉันเจอแล้ว" เสียงกรีดร้องของปกป้องดังลั่นในหัวเพื่อนทั้งสองด้วยความยินดี
เงาร่างสูงสองร่างหายวับก่อนจะไปปรากฏที่ข้างกายเจ้าของเสียงเรียกในทันที
"นั่นมันอะไรน่ะ" รามิลถามอย่างแปลกใจ
ดวงตาสามคู่มองตามร่างแปลงของเจ้านายอย่างงงงวย เขาเดินยิ้มร่าเข้าไปหาหญิงสาวหน้าตาดีคนหนึ่งก่อนจะพูดคุยกันอย่างสนิทสนม ปกป้องจ้องผู้เป็นนายจนตาแทบจะถลนออกมานอกเบ้า อากัปกิริยาของอีกฝ่ายทำให้ลูกน้องอย่างพวกเขาสับสนจนไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรดีในสถานการณ์เช่นนี้
"เกเบรียล มาดูนี่สิ" ท้องฟ้าเรียกโดยไม่ทันเห็นว่าอีกฝ่ายถูกบาสเตียนดึงตัวไปคุยเรื่องงานเสียแล้ว
"เกเบรียล? ใครคือเกเบรียล?" ปกป้องหันไปถามเพื่อนด้วยสายตาสงสัยขั้นสุด ก็เมื่อกี้เธอเพิ่งพูดคุยกับเจ้านายของพวกเขาไม่ใช่หรือ?
"หรือว่า..." รามิลทำท่าเหมือนนึกอะไรออกก่อนจะเอ่ยต่อ "เจ้าเด็กใหม่ที่เพิ่งมีรายงานเข้ามาเหรอ" เขาหันไปหาพิทักษ์เพื่อขอคำยืนยัน
ไม่นานมานี้พวกเขาได้รับแจ้งว่าจะมีผู้อารักษ์ฝึกหัดมาร่วมทีม แต่ก็ยังไม่เห็นเจ้าตัวมารายงานตัวแต่อย่างใด หรือว่าเจ้าหมอนั่นจะหาเจ้านายพวกเขาจนเจอแล้วแต่ว่าไม่ยอมรายงาน
คิดได้แบบนั้นปกป้องก็กัดฟันกรอดหันรีหันขวางมองหาเจ้าเด็กใหม่ตัวแสบที่คาดว่าคงอยู่แถว ๆ นี้ ใจหนึ่งก็อยากจะลากคอมาสั่งสอนเสียหน่อย แต่อีกใจก็แอบสงสัยว่าหญิงสาวผู้นี้เป็นใคร เหตุใดถึงได้รู้จักทั้งเจ้านายของเขาทั้งผู้อารักษ์ฝึกหัดตนใหม่ได้
ในขณะเดียวกันน้องใหม่ของทีมผู้โดนหมายหัวโดยไม่อิโหน่อิเหน่เพราะความเข้าใจผิดก็เดินมาในห้องโถง ดวงตาสีเขียวมรกตเปล่งประกายเจิดจ้าเมื่อสังเกตเห็นรุ่นพี่ที่ตัวเองตามหากำลังทำตัวลับล่อ ๆ อยู่ข้างเสาต้นหนึ่ง เด็กหนุ่มหันมองตามสายตาของรุ่นพี่อย่างงุนงงก่อนจะต้องตะครุบปากตัวเองไว้ไม่ให้กรีดร้องด้วยความตกใจ
นั่นมันท่านวัสปาลิน! แม้รุ่นหลัง ๆ อย่างเขาจะเคยเห็นแต่ในรูปวาด แต่ก็จดจำได้แม่นยำแม้อยู่ในร่างแปลง ไหนใครบอกว่าหายตัวไปเป็นพันปีจนเหล่าผู้อารักษ์เดิมตามหากันให้จ้าละหวั่น แล้วมาทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ แถมยังพูดคุยสนิทสนมหยอกล้อกับผู้หญิงคนนั้นอีกต่างหาก ตามที่เคยฟังมาท่านวัสปาลินไม่ชอบสุงสิงกับสตรีเพศนอกเหนือจากท่านผู้นั้นมิใช่หรือ? นี่มันอะไรกัน!
ยังไม่ทันจะได้ทำความเข้าใจกับสถานการณ์ หรือสงบจิตสงบใจสำรวมอาการอะไร เสียงเรียกหนึ่งก็ดังขึ้น ทำเอาเกเบรียลผู้มาใหม่สะดุ้งโหยงตาลีตาลานเดินเข้าไปหาคนเรียกทันที
"เกเบรียล ๆ ดูนี่สิ"
ท้องฟ้าตั้งใจเรียกให้ชายหนุ่มข้างกายให้ดูลูกชุบที่ตัวเองเป็นคนจัดเรียงอย่างสวยงามด้วยความภาคภูมิใจ แต่ไม่ทันที่อีกฝ่ายจะหันมามอง เด็กหนุ่มหัวทองคนหนึ่งก็เข้ามาประชิดตัว ทั้งยังขานรับเสียงดัง
"ครับผม! มีอะไรให้ผมรับใช้ครับ"
ดวงตาสีมรกตจ้องเธออย่างกระตือรือร้น บ่งบอกว่ารอรับคำสั่งเต็มที่ ท้องฟ้าก้าวถอยหลังด้วยความตกใจ มือหนึ่งกระตุกแขนเสื้อคนข้าง ๆ เป็นการขอความช่วยเหลือ
วัสปาลินตวัดสายตากลับมามองเด็กหนุ่มแปลกหน้าที่อยู่ ๆ ก็ทะเล่อทะล่าเข้ามา เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายบางอย่างจากอีกฝ่าย จึงดึงหญิงสาวให้ไปอยู่ด้านหลัง ก่อนส่งสัญญาณให้ผู้อารักษ์ของตนที่ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ กระวนกระวายอยู่ข้าง ๆ เสามาจัดการ
ด้วยไหวพริบของคนที่ทำงานกับเจ้านายมานาน พิทักษ์ปรากฏตัวในร่างชายหนุ่มใส่สูทผูกไทด์อย่างดีก่อนเดินเข้ามาคว้าคอรุ่นน้องผู้มีตาแต่ดันไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือให้ออกห่างจากทั้งคู่
"ขอโทษด้วยครับ พอดีน้องชายผมไม่ค่อยสบาย ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ครับ" เขาก้มหัวขอโทษขอโพย ก่อนจะลากคอน้องชายจอมปลอมไปอีกทาง
"อะไร นั่นมันอะไร สรุปผู้หญิงคนนั้นไม่รู้จักไอ้หมอนี่เหรอ" ปกป้องตะโกนแบบลดเสียงไม่ให้ใครสังเกตเมื่อพิทักษ์ลากน้องใหม่เข้ามาในมุมลับตา
พิทักษ์ส่ายหน้า เขาเองก็งงเหมือนกันเมื่อได้ยินหญิงสาวคนนั้นเรียกเกเบรียลแต่กลับทำท่าเหมือนไม่รู้จักเด็กหนุ่มเจ้าของชื่อ ตอนนี้คงได้แต่รอฟังเจ้านายอย่างเดียวเสียแล้ว เขามองเลยกรอบแว่นไปยังร่างของหนุ่มสาวที่อยู่ห่างออกไปทำได้แต่เพียงเฝ้าดู แม้สถานการณ์จะดูงง ๆ ไปบ้าง แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้มีอะไรร้ายแรงให้ต้องกังวล


## Being a guard is tough II

เด็กหนุ่มผมสีทองเป็นประกายยืนเด่นอยู่ท่ามกลางชายฉกรรจ์ท่าทางน่ากลัวถึงสามคน ดวงตาสีมรกตสั่นระริก ผิวสีขาวจัดบัดนี้กลับแลดูซีดเผือดราวกับตอบสนองความสั่นไหวในจิตใจของเจ้าของร่าง เกเบรียลกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไปดีเมื่อถูกรุมจับจ้องด้วยสายตาที่ไม่อาจหยั่งรู้ได้ของบรรดารุ่นพี่ที่เขาเพิ่งเคยพบหน้า
ปีศาจคลั่ง...สมญาของผู้อารักษ์แห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
นั่นคือสิ่งที่เขาเคยได้ยินมา และจากที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้า ณ ขณะนี้ ก็พอจะมีเค้าลางอยู่บ้างว่าเพราะเหตุใดถึงได้รับฉายาเช่นนั้น แม้จะยังไม่มีรุ่นพี่ตนใดเอ่ยปากออกมา แต่เกเบรียลก็พอจะมองออกว่าเมื่อสักครู่เขาได้ทำสิ่งที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตลงไปเสียแล้ว
ความขุ่นมัวจากผู้ที่จะเป็นเจ้านายของเขาในอนาคตลอยมาไกลถึงหลังเสาที่เกเบรียลยืนหลบอยู่ และนั่นเป็นสาเหตุทำให้บรรยากาศการรายงานตัวครั้งแรกในชีวิตของเขาเหมือนกับอยู่ในนรก
"มาที่นี่ได้ยังไง" พิทักษ์ถามเสียงเรียบ ขณะที่คนถูกถามสะดุ้งเฮือกก่อนจะตอบเสียงเบาอย่างคนไม่มั่นใจ
"คือว่าผมรู้สึกถึงพลังแปลก ๆ ครับ"
"อะไรนะ พูดดัง ๆ ซิ อมข้าวอยู่รึไง" ปกป้องยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ทำเอาเด็กใหม่อย่างเกเบรียลผงะอย่างตกใจ
"ผม..ผมรู้สึกได้ถึงพลังแปลก ๆ ครับเลยตามมา คิดว่าน่าจะเจอพวกรุ่นพี่ได้ที่นี่" เขาตอบเสียงดัง..ขึ้นนิดหนึ่ง
"แล้วทำไมเพิ่งมารายงานตัวเอาป่านนี้ ฉันได้รับแจ้งตั้งนานแล้วว่านายจะมาร่วมทีม" พิทักษ์ขมวดคิ้วท่าทางไม่ชอบใจเท่าไหร่นัก เป็นเด็กใหม่แท้ ๆ กลับเถลไถลเที่ยวเล่นไปทั่วแทนจะมารายงานตัวงั้นหรือ
"ผมหลงทาง" เด็กหนุ่มตอบอ้อมแอ้มด้วยความอาย
"อะไรนะ! พูดชัด ๆ สิโว้ยยย จะกระซิบหาพระแสงอะไร!" ปกป้องชักโมโห เพราะยิ่งพูดอีกฝ่ายก็ยิ่งลดเสียงลงเรื่อย ๆ จนแทบไม่ได้ยิน จะพูดเบาไปเพื่ออะไร ในเมื่อก็ไม่มีใครได้ยินพวกเขาอยู่แล้ว
เพราะเคยชินกับความกระโชกโฮกฮากของเพื่อน พิทักษ์และรามิลจึงไม่ได้รู้สึกอะไรเมื่อปกป้องโวยวายเสียงดัง แต่พวกเขาลืมไปว่าคนที่ถูกโวยวายใส่นั้นเป็นเพียงเด็กที่มีอายุเพียงไม่เท่าไหร่ และเพิ่งเข้ามาร่วมทีมวันแรก พอโดนรุ่นพี่ตัวโตท่าทางน่ากลัวขึ้นเสียงใส่เท่านั้น เกเบรียลก็แทบจะขวัญกระเจิง ดวงตาสีมรกตมีน้ำใส ๆ เอ่อคลอ ก่อนที่หยาดน้ำใสจะร่วงหล่นลงพื้น
ปกติเด็กน้อยอย่างเขาก็ควบคุมมนตราได้ไม่ค่อยเสถียรอยู่แล้ว ยิ่งมีคนทำให้ตกใจ สภาพจิตใจไม่มั่นคง มนต์กำบังจึงคลายลงกะทันหัน นำไปสู่เหตุการณ์ที่เลวร้ายยิ่งกว่าเดิม
"น้องคะ ร้องไห้เหรอ"
ดวงหน้าหวานตกใจเมื่อเห็นเด็กหนุ่มผมสีทองคนที่พุ่งเข้ามาประชิดตัวเธอเมื่อสักครู่ยืนร้องไห้น้ำตาร่วงเผาะ ๆ อยู่ข้างเสา ปกติแค่เห็นเด็กร้องไห้ใจเธอมันก็เหลวเป็นน้ำแล้ว แต่นี่ยังเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักน่าชังเหมือนลูกหมาโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ที่เคยขอแม่เลี้ยงตอนเด็ก ๆ อีก แล้วเธอจะทนยืนมองอยู่เฉย ๆ ได้อย่างไรกัน
"โดนพี่ชายดุเหรอ" แค่คิดว่าอีกฝ่ายต้องโดนดุเพราะทำเธอตกใจ ท้องฟ้าก็ยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่
"ไม่เป็นไรนะ พี่แค่ตกใจเฉย ๆ เอง อย่าร้องไห้เลย"
นอกจากจะยื่นทิชชู่ให้เด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักเช็ดน้ำตาแล้ว ท้องฟ้าก็ลูบศีรษะที่เต็มไปด้วยเส้นผมสีทองยุ่งเหยิงของอีกฝ่ายพลางเอ่ยปลอบ
"ขอโทษนะ ทำให้โดนดุเลยใช่ไหม?" เธอเอ่ยเสียงเบา
เกเบรียลได้แต่ชะงักค้างทำอะไรไม่ถูก มือหนึ่งถือทิชชู่ที่หญิงสาวมอบให้ ดวงหน้าขาวจัดจ้องมองอีกฝ่าย ถึงแม้ว่าร่างในตอนนี้ของเขาจะเป็นเพียงเด็กหนุ่ม แต่ก็เป็นเด็กหนุ่มที่โตแล้วนะ สูงเกือบเท่าเธอแล้วด้วย อยู่ ๆ จะมาลูบหัวก็ลูบเลยแบบนี้มันได้เหรอ นี่ยังไม่นับอีกว่าอายุจริงของเขามากกว่าเธอตั้งกี่เท่า
เกเบรียลแอบหงุดหงิดที่อยู่ ๆ หญิงสาวก็ล้ำเส้น แต่แล้วกลับอดประหลาดใจไม่ได้ที่ตัวเองดันรู้สึกดีเอามาก ๆ เวลาที่โดนเธอลูบหัว
อยากยืนแบบนี้ไปอีกนาน ๆ จัง...
ขณะที่เกเบรียลยืนยิ้มให้ท้องฟ้าลูบหัวอยู่นั้น สายตาดุดันเกรี้ยวกราดราวกับสายฟ้าก็ฟาดมาจากอีกฟากของห้อง แน่นอนว่าเจ้าตัวไม่ทันรู้สึกเพราะมัวแต่เคลิ้มอยู่ แต่เหล่าผู้อารักษ์รุ่นพี่ที่ยืนตาค้างอยู่ข้างหลังทั้งคู่นั้นสัมผัสได้เต็ม ๆ ทว่าจู่ ๆ จะปรากฏตัวขึ้นมาจากอากาศแล้วแยกทั้งสองออกจากกัน หญิงสาวนามท้องฟ้าคนนี้คงได้เป็นลมแน่ ๆ
"ขอโทษนะครับ น้องชายผมไปทำอะไรคุณรึเปล่าครับ" พิทักษ์ที่เดินอ้อมไปอีกทางก่อนจะเดินกลับเข้ามาในชุดสูททักท้องฟ้า
"อ๋อ เปล่าค่ะ ฉันเห็นน้องเขาร้องไห้น่ะค่ะ เลยเข้ามาดู" ท้องฟ้าชะงักก่อนหันไปตอบอีกฝ่ายเสียงอ่อย "อย่าดุแกเลยนะคะ ฉันไม่ได้เป็นอะไรค่ะ เมื่อสักครู่แค่ตกใจเท่านั้นเอง"
พิทักษ์ลอบมองมือเรียวบางที่ละจากศีรษะของรุ่นน้องตัวดีด้วยความโล่งใจ เขายิ้มรับแล้วพยักหน้าเพื่อให้อีกฝ่ายมั่นใจว่าเด็กน้อยของเธอจะไม่ถูกดุอีก ไม่ทันที่ท้องฟ้าจะออกไปพ้นสายตาดี สัญญาณบางอย่างก็ถูกส่งมาจากอีกฟากของห้อง รามิลรีบลากคอเด็กใหม่ของทีมเดินตามร่างที่หายลับตาไปอย่างรวดเร็ว
"ท่านปาลิน" พิทักษ์เอ่ยเรียกเสียงเบาเมื่อเห็นเจ้านายของตนเอาแต่จ้องผู้อารักษ์คนใหม่เสียจนอีกฝ่ายสั่นเทิ้มไปทั้งตัวด้วยความประหม่า
"ท่านกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ ทำไมถึงไม่เรียกพวกเรา" น้ำเสียงเป็นห่วงของผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาทำให้วัสปาลินยอมละสายตาจากผู้อารักษ์คนใหม่ได้ในที่สุด
"เราไม่อยากให้วุ่นวายใหญ่โตกัน" น้ำเสียงเรียบแฝงนัยบางอย่าง
"นับตั้งแต่มีสัญญาณการกลับมาของท่าน พวกเราก็ได้แต่รอท่านปรากฏตัวกันอย่างเงียบ ๆ มาตลอด แต่พอเวลาผ่านไปนานเข้าก็เริ่มกังวล เลยตัดสินใจแอบตามหากันจนพบร่องรอยของท่านที่นี่" พิทักษ์เล่าถึงสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
"มีใครรู้อีกไหม" ดวงตาคมตวัดกลับไปมองร่างบาง ๆ ของผู้อารักษ์ที่เขาไม่คุ้นหน้า
"ไม่มีครับนายท่าน"
"แล้วนี่ใคร" วัสปาลินถามแทบจะในทันที
"นี่ผู้อารักษ์ตนใหม่ที่ถูกส่งมาครับ เขาเพิ่งเกิดได้ไม่นาน เผอิญว่ามีพลังที่ค่อนข้างหายาก" พิทักษ์สบตากับผู้เป็นนายเพื่อขยายความประโยคสุดท้ายของตัวเอง
"เหรอ"
น้ำเสียงที่ติดดูถูกเล็ก ๆ บ่งบอกให้ทราบว่าคนพูดไม่ค่อยจะเชื่อสักเท่าไหร่นัก ทำให้ร่างที่บางกว่าคนอื่นของเกเบรียลยิ่งดูฟีบลงไปอีก หยาดน้ำใส ๆ เริ่มเอ่อคลอด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย
"ชื่ออะไร" ดวงตาคมกวาดสำรวจอีกฝ่ายขณะที่เอ่ยถาม
"เกเบรียลครับ" เขาตอบเสียงเบา ดวงตาหลุบมองต่ำเพราะไม่กล้าเผชิญหน้ากับความยิ่งใหญ่ของบุคคลที่อยู่ตรงหน้า เขาได้แต่รอให้อีกฝ่ายพูดอะไรสักอย่าง
"ไปเปลี่ยนชื่อ"
"เอ๊ะ อะไรนะครับ" เกเบรียลลืมตัวเงยหน้ามองบุคคลในตำนานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม
"ไปเปลี่ยนชื่อซะ" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยช้าชัด เป็นจังหวะ เจาะจงทุกคำ ดวงตาสีน้ำตาลมองตรงมาที่เขานั้นไม่วี่แววล้อเล่นแม้แต่น้อย
"เปลี่ยนชื่อ" ร่างสูงย้ำครั้งสุดท้ายก่อนเดินหายไปจากคลองสายตาของลูกน้องทั้งสี่ ทิ้งไว้เพียงประกาศิตที่เกเบรียลไม่อาจต่อต้านได้
สำหรับ “ท้องฟ้า” สายฝนคืออ้อมกอดอันอบอุ่น ตั้งแต่เล็กจนโตเธอมักหนีออกไปเล่นน้ำฝนอยู่บ่อย ๆ ทุกครั้งที่ฝนตก ท้องฟ้าจะรู้สึกอบอุ่นผ่อนคลาย ราวกับว่า “ใครบางคน” กำลังโอบกอด ปลอบประโลม และช่วยชะล้างความไม่สบายใจทั้งมวลให้หมดสิ้นไป โดยเฉพาะความเศร้าจากฝันร้ายที่หลอกหลอนเธอมาตั้งแต่เด็ก ภาพหญิงสาวในชุดสีแดงสดเปื้อนเลือดยังติดตาเธออยู่เสมอ ท่ามกลางสายฝนในคืนพระจันทร์เต็มดวง เลือดสาดกระจายไปทุกทิศ แต่หญิงสาวในชุดสีแดงก็ยังคงร่ายรำอยู่ท่ามกลางหยาดเลือดอย่างไม่รู้จักจบสิ้น “ระบำสีเลือด” คือคำที่เธอใช้เรียกความฝันนั้น ความรักที่มีให้ต่อสายฝนและความหวั่นกลัวจากฝันร้ายนี้ผูกพันกับเธอมาตลอดตั้งแต่เด็กจนกระทั่งเติบใหญ่ เป็นความผูกพันที่เธอเองก็ไม่อาจหาคำอธิบายได้ กระทั่งวันหนึ่งสายฝนที่เธอรักก็ไม่ได้มาพร้อมกับเสียงสายฟ้าที่คุ้นชิน แต่กลับมีเสียงบรรเลงลอยคลอมาด้วย ท่วงทำนองประหลาดหากแต่ให้ความรู้สึกแสนคุ้นเคย ท้องฟ้าไม่รู้เลยว่านับตั้งแต่วินาทีนั้นชีวิตของเธอจะไม่อาจเหมือนเดิมได้อีก