อาถรรพณ์ไพร ตำนานยอดพรานไพร
DaoistAPamSV
## สุสานไพร

อาถรรพณ์ไพร  ตอน สุสานไพร
"พวกคุณแน่ใจเหรอ...ว่าจะเข้าไปในนั้น"
พาซู หนุ่มกะเหรี่ยงพูดภาษาไทยด้วยสำเนียงชัดเจนและชัดถ้อยชัดคำ เขาเป็นชายหนุ่มส่วนน้อยในหมู่บ้านที่ได้โอกาสลงไปเล่าเรียนในเมืองจนจบปริญญาตรี แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่อาจตัดความสัมพันธ์กับบ้านเกิดได้ จึงกลับมาทำงานเป็นไกด์นำนักท่องเที่ยวท่องชมป่า ชมนกชมไม้ ปีนหน้าผา ตามเส้นทางที่ได้กำหนดเอาไว้
"พวกเราแน่ใจครับ แค่มองจากที่ไกลๆ ก็สวยสดงดงามขนาดนี้ ถ้าได้เข้าไปดูใกล้ๆ คงงดงามสุดเปรียบปาน พาเราไปเถอะนะครับ ผมจะเพิ่มค่าจ้างให้คุณสองเท่าเลย"
สายชลพูดอย่างเด็ดเดี่ยว บ่งบอกถึงความตั้งใจ พาซูหายใจเข้าลึกๆ สถานที่ที่คณะนักท่องเที่ยวกลุ่มนี้อยากเข้าไปนั้นเป็นสถานที่ต้องห้ามของหมู่บ้าน ชาวบ้านเรียกกันว่า สุสานไพร เป็นที่เล่าลือกันว่าใครเข้าไปแล้วก็ไม่มีวันออกมาได้อีก พาซูรู้ตำนานเรื่องนี้ดี
"แต่มันอันตรายนะครับ ที่นั่นเป็นสถานที่ต้องห้าม เรียกว่า ปว่าสว่าโข่ ซึ่งแปลว่า สุสานป่า แม้แต่ผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้านยังไม่มีใครกล้าเหยียบย่ำเข้าไปในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรเลยครับ อ้อ และยังมีการเล่าขานกันว่าใครที่เข้าไปในป่านี้แล้วจะไม่มีวันได้ออกมาอีก"
พาซูพยายามอธิบายถึงความน่ากลัวของสุสานไพร เขายังคงแปลกใจอยู่เสมอมา ไม่ว่าเขาจะพานักท่องเที่ยวคณะไหนมาเดินป่า พอมาถึงตรงนี้แล้วหยุดมองทิวทัศน์ทางสุสานไพร ทุกคณะมักจะร้องขอให้เขาพาไปที่นั่นเสมอ แต่ด้วยความกลัว เขาจึงปฏิเสธที่จะพาเข้าไป แต่ครั้งนี้เขาเองกลับต้องการค้นหาความลับในสุสานไพรเหมือนกัน จึงบังเกิดความลังเลขึ้นมา
"ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอกน่า เชื่อผมเถอะ ผีป่านางไม้ไม่มีในโลกหรอก มันเป็นแค่นิทานหลอกเด็ก ผมไปเดินป่ามาไม่รู้กี่แห่งก็ยังไม่เคยเห็นผีสางนางไม้สักตัว ถ้ามีนางไม้นะ ผมจะเอามาเป็นเมียสักคน"
สายชลพูดจบก็หัวเราะดังลั่น นารี ปกรณ์ และละอองดาว ล้วนหัวเราะสนับสนุนสายชล มีแต่พาซูที่ยิ้มไม่ออก เขากำลังตัดสินใจว่าจะพาคนพวกนี้เข้าไปดีหรือไม่ วินาทีนั้นเขาก็ตกอยู่ในภวังค์ มีเสียงหนึ่งแล่นเข้ามาในสมอง 'พาพวกเขาเข้ามา' เสียงที่ไม่มีที่มา เสียงแข็งกระด้าง เยือกเย็น ตอนแรกเขานึกว่ามโนไปเอง แต่พอได้ยินหลายๆ ครั้งก็แน่ใจว่าเป็นเสียงเรียกจากบางสิ่งบางอย่างที่เขาไม่รู้จัก ร่างกายก็สั่นเทาโดยมิอาจควบคุม
"นี่พาซู อย่าบอกนะว่าคุณกลัวจนสั่นไปทั้งตัวแบบนี้ โธ่ บอกแล้วไงไม่มีอะไรหรอก เราแค่ไปดูเฉยๆ ไม่ได้ไปลบหลู่อะไร แค่ชมบรรยากาศและทิวทัศน์สักครึ่งชั่วโมงก็กลับแล้ว"
พาซูยังไม่ทันตอบคำถามละอองดาว ก็ได้เสียงประหลาดนั้นอีกครั้ง 'พาพวกเขาเข้ามา' ครั้งนี้เสียงดูจะนุ่มนวลกว่าครั้งก่อน พาซูมั่นใจว่าสิ่งลี้ลับในสุสานไพรกำลังพูดกับเขา ขณะที่กำลังตัดสินใจอยู่นั้น ละอองดาวก็มุ่งหน้าเดินขึ้นเขาตรงไปทางสุสานไพร สายชลและพวกพยายามตะโกนเรียกก็ไม่ยอมตอบ ไม่ยอมหันกลับมา พาซูจึงรีบเดินตาม พาให้สายชล นารี และปกรณ์ต้องเดินตามไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
เป็นเรื่องแปลกประหลาดที่ละอองดาวกลับเดินป่าได้อย่างคล่องแคล่ว ฝีเท้าว่องไวเกินสตรีในเมืองคนหนึ่งจะทำได้ เก่งกว่าผู้นำทางอย่างเขา แม้พาซูจะเร่งฝีเท้าปานใด ระยะห่างก็ยังคงเท่าเดิม กลายเป็นสายชล นารี และปกรณ์ ที่ถูกทิ้งห่าง ใช้เวลาเพียงสิบกว่านาทีก็มาถึงปากทางเข้าสุสานไพร ปรากฏต้นตะเคียนยักษ์ขนาดสิบคนโอบสองต้นตั้งตระหง่านอยู่ ละอองดาวหยุดเดินทันที ร่างส่ายโงนเงนไปมา
"ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง สายชล นารี ปกรณ์ หายไปไหน"
ละอองดาวพูดเสียงสั่น พาซูเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน รีบเดินเข้าไปใกล้ละอองดาว พลางกล่าว
"พวกเขากำลังตามมาครับ... ขอถามหน่อยนะ ทำไมคุณถึงเดินมาทางนี้ได้อย่างคล่องแคล่วเหมือนเคยมาเลย แม้แต่ผมเองถ้าเดินมาเองอย่างน้อยต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมง แต่นี่คุณนำทางมาใช้เวลาสิบกว่านาทีเอง"
"ฉันไม่รู้ ตอนแรกรู้สึกเหมือนง่วงนอน พอรู้สึกตัวอีกทีก็มาอยู่ที่นี่แล้ว ทำไมที่นี่ดูวังเวงจัง"
"แห่ก แห่ก พวกคุณเดินกันเร็วมาก ตามแทบไม่ทัน ดาวเธอเป็นอะไรไปนี่ เดินเร็วจนพวกเราตามไม่ทันเลย ดูสิ ปกรณ์หกล้มหัวฟาดก้อนหิน เลือดอาบหน้าหมดแล้ว"
นารีบ่นใส่ละอองดาว ดูหล่อนจะเหนื่อยมาก ถึงกับล้มตัวนั่งพื้น หอบหายใจถี่เร็ว สายชลกลับเดินผ่านพวกเขาไป เข้าไปลูบไล้ต้นตะเคียนยักษ์ด้วยความฉงนสนเท่ห์ใจ ปกรณ์เองก็เดินตามสายชลไปติดๆ หยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูป ต้นตะเคียนขนาดสิบคนโอบตั้งตระหง่านโดดเด่นกว่าต้นไม้อื่นใด ดูน่าเกรงขามเหมือนเป็นพญาไพรในที่แห่งนี้
"ไม่เคยเห็นต้นตะเคียนใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลย นี่เป็นครั้งแรกที่พบเห็นต้นตะเคียนแล้วรู้สึกขนลุกซู่ ปกรณ์นายถ่ายรูปให้ผมคู่กับต้นตะเคียนสองต้นนี้หน่อย"
ปกรณ์กดถ่ายรูปสองสามครั้งก็ปรากฏว่ามีเลือดไหลออกมาจากบาดแผล นารีจึงพยายามเอาผ้ามาซับ ใช้สำลีปิดปากแผล แต่ยิ่งปิดก็ปรากฏว่าเลือดยิ่งไหลมากกว่าเดิม  ปกรณ์เริ่มร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด เขาเหวี่ยงกล้องกระเด็นไปด้านข้างพร้อมกับผลักนารีจนหงายหลัง ลุกขึ้นวิ่งเข้าป่าไปอย่างบ้าคลั่ง ไม่มีใครจับเขาไว้ทัน สายชลกับพาซูรีบวิ่งตามไป นารีกับละอองดาวกอดกันกลมด้วยความหวาดกลัว
"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมปกรณ์ถึงเป็นแบบนี้ ดาว ดาว ฉันกลัว ฮือ ฮือ"
นารีพูดไปร้องไห้ไป สิ่งที่เกิดขึ้นมันเกินกว่าที่จะคาดคิด ยามนี้ความกลัวเข้ามาเกาะกุมส่วนลึกในจิตใจเสียแล้ว คนเมื่อมีความกลัวย่อมอ่อนแออย่างที่สุด ละอองดาวพยายามทำใจให้แข็ง โอบกอดเพื่อน พลางกล่าว
"มันเป็นแค่อุบัติเหตุ แกอย่างคิดมากนะรี ดูสิ ไม่มีอะไรเลย มันก็เป็นแค่ป่าเท่านั้นเอง ไม่มีสิ่งใดจะมาทำร้ายเราได้ เดี๋ยวเราจะเข้าไปตามหาพวกเขาในนั้น เธอต้องไม่กลัวนะ"
"อืม อืม ฉันจะไม่กลัว ฉันไม่กลัว"
นารีรับคำแม้เสียงยังสั่นกลัวอยู่ ละอองดาวพยุงนารีลุกขึ้น สายตาก็เหลือบไปเห็นกล้องถ่ายรูปของปกรณ์ตกอยู่ หล่อนจึงเดินไปหยิบมา แล้วเอามาคล้องคอไว้ หล่อนมองซ้ายมองขวา ไม่เห็นสิ่งใดนอกจากป่า ต้นไม้ ใบหญ้าประหลาดที่ไม่อาจพบเห็นได้ในเมืองกรุง บรรยากาศวังเวงจนน่ากลัว ความเงียบก็มาเยือนในที่สุด
"เราไปกันเถอะ ฉันเริ่มกลัวแล้ว"
นารีกระซิบบอกด้วยเสียงสั่นเทา ละอองดาวพยักหน้าคราหนึ่ง ก็เดินนำหน้าไป ทั้งสองเดินตามทางที่ปกรณ์วิ่ง ยิ่งเข้าไป บรรยากาศยิ่งน่ากลัว อากาศเยือกเย็นจนบางทีพวกหล่อนคิดว่าสามารถทำให้หัวใจหยุดเต้นได้เลย ต้นไม้สูงใหญ่นานาพันธุ์ขึ้นเรียงรายเต็มไปหมด มีทั้งพันธุ์แปลกๆ ที่ทั้งสองไม่เคยพบเจอมาก่อน ต้นที่มีเกล็ดเหมือนงู ใบใหญ่เท่าฝาหม้อ เถาวัลย์ขนาดเท่าต้นขาห้อยย้อยยั๊วะเยี๊ยะเต็มไปหมด พาให้ทั้งสองรู้สึกอึดอัดแทบขาดใจตาย
"ฉันไม่ไหวแล้ว ฉันหายใจไม่ออก ฉันกลัว กลัว...."
"ไม่นะ รีเธอต้องไม่กลัว เราต้องผ่านมันไปให้ได้ เราจะตามหาพวกเขาให้พบ เธอต้องอดทนไว้ ป่านี้ทำอะไรเราไม่ได้หรอกถ้าจิตใจเราเข้มแข็งสักอย่าง"
ละอองดาวปลุกปลอบใจตนเองและเพื่อนสาว แม้หล่อนเองจะรู้สึกกลัวมากแค่ไหนก็ตามก็ต้องพยายามทำตัวให้เข้มแข็ง มิฉะนั้นแล้ว ชีวิตของหล่อนและนารีคงต้องจบสิ้นที่นี่เป็นแน่แท้
"ทำไมถึงเงียบจัง ไม่มีเสียงของพวกเขาเลย"
นารีหันมาซักเพื่อนสาว ละอองดาวส่ายหน้าเป็นคำตอบ เนื่องจากไม่รู้จริงๆ ได้แต่เดินหน้ามาเรื่อยๆ ก็เจอขอนไม้ใหญ่ท่อนหนึ่ง ขอนไม้ที่ดูคล้ายจะผุผังได้ทุกเมื่อ แต่มันใหญ่มาก พาดยาวไปเป็นร้อยเมตร ดูไปก็คล้ายพญางูยักษ์ตัวหนึ่งที่กำลังสงบนิ่ง นารีจับแขนละอองดาวไว้แน่น หล่อนรู้สึกถึงลางอัปมงคล เมื่อบังเกิดความกลัวถึงขีดสุด คนเรามักจะได้กลิ่นแห่งความชั่วร้ายที่แฝงมากับสายลม
ละอองดาวไม่พูดไม่จา ก็ปีนขึ้นไปบนขอนไม้อย่างทุลักทุเล สุดท้ายก็ปีนขึ้นไปสำเร็จ เมื่อขึ้นมายืนบนขอนไม้สำเร็จ ภาพที่หล่อนเห็นแทบทำให้หล่อนช็อก ภาพแนวหินขนาดใหญ่ที่เรียงรายอยู่เต็มป่า แนวหินที่แต่งแต้มด้วยสีนานาชนิด ดูเหมือนจะถูกวางเรียงอย่างเป็นระเบียบแต่ก็ดูคล้ายกระจัดกระจายภายในตัวเช่นกัน สิ่งที่ลี้ลับกว่านั้นคือมีหมอกหนาบ้างจางบ้างอยู่สูงจากพื้นไม่เกินสามฟุต แทบจะมองไม่เห็นพื้นดิน
"ดาว ดาว ดึงฉันขึ้นไปด้วย"
หล่อนตื่นจากภวังค์ รีบดึงเพื่อนสาวขึ้นมาทันที ทั้งสองก้าวผ่านขอนไม้ไปได้ด้วยดี แต่สิ่งที่เผชิญอยู่ข้างหน้ากลับลี้ลับน่ากลัวกว่าที่พบเจอมาอีก ทุกย่างก้าวที่ย่ำเดินรู้สึกเหมือนเท้าหนักอึ้งกว่าปกติหลายเท่า แว่วเสียงสายชลดังมาแต่ไกล
"นารี นารี นารี เธออยู่ไหน"
"ฉันอยู่นี่ สายชล สายชล เธอมาหาฉันเร็ว"
นารีตะโกนสุดเสียง หล่อนมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง มองซ้ายมองขวา แลหน้าดูหลัง แต่ก็ไม่มีแม้กระทั่งเงาของสายชล กลับกลายเป็นว่าเสียงของสายชลกลับเงียบหายไป นารีพยายามเดินซ้ายเดินขวาเพื่อตามหาสายชล แต่กลับไม่พบอะไรเลย ระหว่างนั้นละอองดาวหยิบกล้องมาดูภาพ หล่อนเปิดไปภาพแรกถึงกับตกตะลึง ภาพที่เห็นนั้นเป็นภาพที่ถ่ายตอนที่ปกรณ์โยนกล้องทิ้งปุ่มถ่ายภาพไปกระทบถูกบางสิ่งบางอย่างจนกล้องถ่ายภาพเอง
"ดาว ดาว เป็นอะไร ทำหน้าเหมือนเห็นผีเลย"
นารีเดินเข้าไปแย่งกล้องจากมือละอองดาวมาดูภาพ แล้วก็ต้องตกใจแทบสิ้นสติ หล่อนปล่อยกล้องหลุดจากมือ กล้องหล่นลงกระแทกพื้นดังลั่น ภาพที่ปรากฏให้เห็นคือ มีหญิงสาวผมยาวคนหนึ่งกำลังใช้นิ้วข่วนบาดแผลบนหัวของปกรณ์ด้วยท่าทางดุร้ายหมายชีวิต ดวงตาสีแดงฉาน ร่างกายถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาชั้นหนึ่ง เลือดที่ไหลอาบหน้าปกรณ์เหมือนกระตุ้นความชั่วร้ายของหญิงสาวผู้นี้
"นี่มันคืออะไร มันเกิดบ้าอะไรขึ้นมาเนี่ย ดาว บอกฉันหน่อย ฮือ ฮือ... "
นารีร้องไห้ออกมาเสียงดัง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้นจนบัดนี้ทำให้หล่อนประสาทเสีย ยากที่จะยอมรับได้ เรื่องราวลี้ลับน่าสะพรึงกลัวที่เกิดขึ้นทำลายความเข้มแข็งของหล่อนไปจนหมดสิ้น  ละอองดาวเดินเข้าโอบไหล่เพื่อน ก้มลงหยิบกล้องขึ้นมาดู คราวนี้หล่อนหายใจเข้าลึกและยาวนาน ยืนตรง หล่อนค่อยๆ เลื่อนรูปที่ถ่ายไปทีละภาพ แต่ละภาพถึงกับทำให้หล่อนตกตะลึง ภาพที่สายชลถ่ายคู่กับต้นตะเคียน เหนือหัวสายชลปรากฏหญิงสาวเหมือนรูปแรกกำลังนั่งห้อยโหนเถาวัลย์ จ้องมองมาที่พวกเขาอย่างประสงค์ร้าย
"รี เธอมาดูภาพนี้สิ เจอผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว .....รี......รี..."
ไม่มีเสียงตอบรับจากเพื่อนสาว ละอองดาวรู้สึกเอะใจจึงหันไปมอง ก็ไม่เจอนารีแล้ว หล่อนตกใจมาก รีบกวาดสายตาค้นหาเพื่อนสาว แต่กลับไม่มีวี่แววเลย ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงนารีแต่ไกล
"สายชล สายชล รอฉันด้วย ฉันขอไปกับเธอนะ....."
ละอองดาวรีบวิ่งไปตามเสียง ไม่นานหล่อนก็เห็นหลังนารีแต่ไกล จึงพยายามเร่งฝีเท้าขึ้นอีก พร้อมตะโกนเรียกเพื่อนสาวสุดเสียง แต่เหมือนผู้ถูกเรียกจะไม่ได้ยินเสียงเลย กลับตั้งหน้าตั้งตาเดินไปข้างหน้าสักพักก็เดินเลี้ยวหายวับเข้าไปหลังแนวหินขนาดใหญ่ ละอองดาวพยายามตามหาให้ทั่วแต่ก็ไม่พบ
ละอองดาวรู้สึกเหมือนเดินวนไปวนมาในเขาวงกตที่สร้างจากแนวหิน การเดินหาคนอื่นมากว่าครึ่งชั่วโมงสร้างความเหน็ดเหนื่อยไม่น้อยหล่อนจึงตัดสินใจหยุดพัก เอนหลังพิงแนวหิน หายใจเข้าออกอย่างหนักหน่วง หล่อนรู้สึกว่าสถานการณ์ยิ่งมายิ่งซับซ้อน ตอนแรกหล่อนมั่นใจว่าจำทางออกได้ แต่พอเดินวนไปวนมาหลายๆ รอบจึงรู้ว่าที่นี่ไม่มีที่ใดแตกต่างกันเลย แนวหินเรียงรายไปในทิศทางเดียวกัน ต้นไม้ขึ้นเหมือนกัน ระยะห่างเหมือนถูกกำหนดไว้ว่าต้องเท่ากัน คล้ายมีผู้คนมาออกแบบสถานที่ให้มันคล้ายกันทุกอณู หากเดินไปเดินมาแล้วหลงลืมตัวไปชั่ววินาทีเดียวก็จะให้ความรู้สึกเหมือนย่ำเดินอยู่ที่เดิม เหมือนมีทางเข้าแต่ไร้ทางออก
"โอ๊ย ....."
ละอองดาวร้องเสียงหลง พร้อมกับกระโดดออกมาจากแนวหิน หล่อนรู้สึกเหมือนมีมือมาจับคอและใช้นิ้วที่มีเล็บแหลมคมข่วนต้นคอ หล่อนเอาเงื้อมไปจับต้นคอตนเองแล้วก้ต้องตกใจที่มันเปียกชุ่มไปหมด เมื่อชักมือกลับดูก็แทบช็อก เลือดสดๆ เปื้อนมือหล่อน เลือดของใคร?  ...ไม่สิ... นี่เป็นเลือดของเธอเอง
"นี่มันบ้าอะไรเนี่ย พวกแกเป็นใคร ออกมาเดี๋ยวนี้นะ ฉันไม่กลัวพวกแกหรอก"
ละอองดาวอยู่ในอาการจิตตกถึงที่สุด หล่อนกลัวจนไร้อาการหวาดกลัวไปแล้ว ถึงกับร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง หล่อนกวาดตามองไปรอบๆ แล้วก็ไปสะดุดตรงที่ภาพวาดบนแนวหินที่เธอพิงเมื่อกี้ ภาพที่ปรากฏมันน่าสยดสยองสุดบรรยาย ภาพเหมือนจะเคลื่อนไหวได้ ใช่แล้ว มันเคลื่อนไหวเองได้ ภาพแห่งการสังหาร ผู้ชายรูปร่างกำยำ สูงใหญ่ น่าเกรงขาม หนวดเครายาวเฟื้อยสิบกว่าคนกำลังช่วยกันจับหญิงชราขึ้นพาดบนก้อนหินแล้วเอามีดปาดคอให้หญิงชราทรมานตายอย่างช้าๆ เลือดที่ไหลชโลมก้อนหินมาจากหญิงชราคนแล้วคนเล่า มากกว่าสามสิบคน หลังจากนั้นก็เป็นหญิงสาวอีกหลายสิบคนที่ถูกฆ่าตายในลักษณะเดียวกัน รอบๆ บริเวณเสาหินมีผู้คนหลายร้อยคนยืนมองอย่างเฉยชา เหมือนไม่ใส่ใจใยดีคนที่ถูกเชือกคอเหล่านี้เลย ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ทั้งสิ้น ละอองดาวอุทานออกมาคำหนึ่ง มีมือที่ไม่ทราบเจ้าของมาวางลงตรงไหล่ของเธอ โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว
"คุณเห็นหรือยัง"
เสียงของพาซู ละอองดาวถอนหายใจอย่างโล่งอก หันมาจับแขนพาซูไว้แน่น พลางกล่าว
"พาซู นี่มันเกิดอะไรขึ้น คนที่เหลือล่ะ ไปไหนหมดแล้ว"
พาซูยิ้ม เดินเข้าไปลูบภาพวาดตามแนวหินอย่างเชื่องช้า เหมือนเขากำลังพยายามจะทำให้ภาพวาดเหล่านี้มีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง พลางตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า
"คุณรู้ไหมที่นี่เรียกว่าอะไร อ้อ ใช่สิ ผมบอกคุณไปแล้ว สุสานไพร ผมจะบอกที่มาให้นะ เมื่อสามร้อยปีก่อน มีสตรีจำนวนหนึ่งหลงใหลทางไสยศาสตร์ เรียนรู้วิชาสาปแช่ง ขายวิญญาณให้กับภูตผี นั่นทำให้พวกนางมีอำนาจในการสาปแช่งผู้ใดถูกแช่งล้วนประสบชะตากรรมตามคำสาปแช่ง ผู้คนที่ต้องการสาปแช่งคนอื่นให้ตาย ล้วนมาหาสตรีเหล่านี้เพื่องจ้างวาน พวกนางล้วนจัดการสาปแช่งให้สำเร็จดังใจปอง เป็นอย่างนี้มานานหลายสิบปี พวกนางยิ่งเหิมเกริม ไม่พอใจผู้ใดก็สาปแช่งโดยไร้เหตุผล ไร้ศีลธรรม ส่งผลให้ผู้คนอาศัยอยู่ด้วยความหวาดกลัวและย้ายหนีออกจากหมู่บ้านจนหมดในที่สุด อ้อ หมู่บ้านที่ว่าก็ตั้งอยู่ตรงนี้ ตรงที่เรายืนอยู่นี้แหละ ตอนนั้นบังเอิญทวดของผมเป็นผู้มีอาคมเก่งกล้าซึ่งอาศัยอยู่หมู่บ้านทางเหนือรู้เรื่อง จึงพาลูกศิษย์และอาสาสมัครลงมาสังหารพวกนางจนหมดสิ้น แต่ด้วยคำสาปแช่งและความอาฆาตจากภูตผีที่พวกนางขายวิญญาณให้ หมู่บ้านนี้จึงไม่มีใครอาศัยอยู่ได้ ทวดของผมจึงสร้างเสาหินขังวิญญาณพวกนางไว้ที่นี่ และต้องเฝ้าดูแลที่นี่ ปู่ของผม พ่อของผม จนมาถึงผม พวกเราล้วนดูแลสถานที่นี้"
ละอองดาวรับฟังอย่างไม่เชื่อหูตนเอง นี่นับเป็นเรื่องโกหกที่น่ากลัวและเหลวไหลที่สุดเท่าที่เคยได้รับฟังมา แต่พอหล่อนเงยหน้าสบตากับพาซู ความรู้สึกบ่งบอกว่า นี่เป็นเรื่องจริง ผู้ชายคนนี้ลึกลับ มีรังสีแห่งความตายออกมาจากคนผู้นี้ รอยยิ้มที่ที่เย็นชา มันน่ากลัวสุดประมาณ หล่อนยังคงกลั้นใจถามไปว่า
"แล้วสายชล ปกรณ์ นารีล่ะ พวกเขาอยู่ไหน"
"ตายหมดแล้ว"
ละอองดาวแทบไม่เชื่อหูตนเอง หล่อนรู้สึกเข่าอ่อน แทบสิ้นสติล้มลงไปกองกับพื้น แต่หล่อนเป็นคนเข้มแข็ง ยังคงฝืนใจยืนได้ แม้พาซูจะยืนยันว่าทุกคนตาย นั่นอาจจะเป็นคำหลอกลวงก็ได้
"ใครเป็นคนฆ่าพวกเขา ผีสางนางไม้เหรอ"
"ไม่ ผมเป็นคนทำ"
พาซูตอบชัดถ้อยชัดคำ ละอองดาวแทบร่ำไห้ออกมา ถ้าฆาตกรเป็นพาซูจริงๆ หล่นคงจะไม่รอดเช่นกัน แต่ถึงกระนั้นหล่อนก็ยังคงกำสองมือแน่น พร้อมที่จะสู้เอาชีวิตรอด
"ทำไมต้องฆ่าพวกเราด้วย"
"ทุกสามสิบปี ผู้ดูแลสุสานอย่างพวกเราต้องใช้เลือดคนสี่คนมาสะกดเสาหลักที่ตรึงวิญญาณสี่ต้น ทวดของผมก็เคยทำ ปู่ของผมก็เคยทำ พ่อของผมก็เคยทำ ตอนนี้ผมจึงต้องทำ บัดนี้ได้ชโลมเลือดสะกดวิญญาณไปสามต้นแล้ว เหลือต้นสุดท้ายที่เจ้าพิงเมื่อกี้ไง ช่างมาอยู่ถูกที่ถูกเวลาจริงๆ มาเถอะถึงเวลาแล้ว"
พาซูอธิบายอย่างแช่มช้าด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น แววตาที่เปลี่ยนไปคลับคล้ายสัตว์ร้ายที่จ้องจะกัดกินเหยื่อ ละอองดาวมือไม้สั่น ทำอะไรไม่ถูก พยายามจะอ้าปากขอร้อง
"ฉันยังไม่พร้อมที่จะ...........เอื้อก......."
ยังพูดไม่ทันจบประโยค ดาบโบราณในมือพาซูก็ตวัดผ่านลำคอนาง เลือดสดๆ ของละอองดาวพุ่งกระจายเต็มพื้นดิน ร่างล้มหงายหลังค่อยๆ สิ้นใจตายอย่างทรมาน  พาซูเดินไปที่เสาหิน ใช้นิ้วโป้งมือซ้ายป้ายเลือดบนดาบ แล้ววาดบางสิ่งลงบนเสาหินนั้น มันคืออักขระโบราณ พร้อมกับท่องคาถาออกมา ไม่นานนักก็มีเสียงก่นด่า สาปแช่งดังระงมไปทั่วสุสานไพร เป็นเสียงของสตรี สตรีที่อาฆาตแค้นกระหายเลือด พวกนางต้องรอคอยอีกสามสิบปีถึงจะมีโอกาสออกจากที่คุมขังแห่งนี้ อีกสามสิบปีแห่งความเจ็บปวดที่ยาวนาน
ชญตว์


## มนต์ดำอำมหิต

อาถรรพณ์ไพร ตอน มนต์ดำอำมหิต
เสียงหวีดหวิวของสายลมยามราตรีกาลสะท้านไปทั่วหุบเขา  เหล่าสัตว์เลี้ยงตื่นตระหนกหวาดผวา ฝูงควายส่งเสียงร้องอย่างบ้าคลั่ง  น้ำลายฟูมปากไหลย้อยยังกับเสียสติ  แม่ไก่ส่งเสียงขันผิดวิสัยธรรมชาติ  สุนัขทุกตัวล้วนส่งเสียงหอนยาวนาน  ปลุกผู้คนสะดุ้งตื่นจากนิทรามาสัมผัสกับความเป็นจริงที่น่าขนลุก  เด็กเล็กเด็กน้อยที่ขวัญอ่อนส่งเสียงร้องไห้ดังระงม
หมู่บ้านเกอลีโกลที่ห่างไกลความเจริญยังไม่มีไฟฟ้าใช้  แสงเทียน  แสงจากตะเกียงน้ำมันก๊าดจึงส่องแสงสว่างออกมาจากบ้านเรือนทีละหลังๆ จนครบสิบสามหลัง  เสียงลมคำรามอันน่ากลัวยังไม่หยุดนิ่ง  แว่วเสียงโหยหวนแหลมเล็กมาตามสายลมพอให้รู้สึกสยิวกาย
"มันเกิดอะไรขึ้นเหรอพ่อ หนูรู้สึกไม่ดีเลย"            หน่อพอทูถามพ่อด้วยเสียงสั่น ๆ พ่อหันไปที่หัวเตียงหยิบมีดเล่มหนึ่งมาถือไว้ในมือ พลางกล่าว
"พ่อว่าต้องเกิดเหตุการณ์อัปมงคลขึ้นแน่นอน  อยู่ในบ้านนะ  อย่าออกนอกบ้านเด็ดขาด  พ่อจะลงไปหาคนอื่นๆ คุยกันถึงเรื่องที่เกิดขึ้น"
พาทูเลก้าวลงบันไดไป  ทิ้งลูกสาวไว้บนบ้านคนเดียว  ตั้งแต่พวกชาวบ้านขับไล่ภรรยาของเขาออกจากหมู่บ้านไป  เขาก็อยู่กับลูกสาวเพียงสองคน
แสงไฟจากคบเพลิงส่องสว่างทั่วลานเล็กๆ กลางหมู่บ้าน  นี่เป็นทั้งสถานที่สำหรับประชุม สนามเด็กเล่น สถานที่จัดงานต่างๆ ผู้คนสิบกว่าคนมาถึงก่อนหน้าพาทูเลแล้ว แต่ละคนสีหน้าเคร่งเครียด  ในมือต่างมีอาวุธประจำจำกาย ไม่ว่าจะเป็น มีด ดาบ หรือหอก รวมไปถึงกระดูกสัตว์ก็ยังมี
"มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ท่านผู้เฒ่า"          ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งถามขึ้น
"กำลังจะมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นที่นี่  เสียงภูตผีคร่ำครวญเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าจะมีความตาย  ความตายอันสยดสยอง  มันน่ากลัว  เจ้าผีร้ายกำลังกลับมา"  ผู้เฒ่าพอบือส่งเสียงต่ำลึก น้ำเสียงกดทับจิตใจผู้คนจนหายใจติดขัด
"มันเกิดขึ้นได้อย่างไรกัน"            พาดาโพร้องเสียงหลง  เขาเป็นหัวหน้าหมู่บ้านมาห้าหกปีแล้ว ยังไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน  จึงมีอาการตื่นเต้นไม่น้อย  ผู้เฒ่าพอบือพ่นควันยาสูบออกมา พลางกล่าว
"นานมาแล้วมีเหล่าสตรีที่ขายวิญญาณให้ผีร้าย  พวกนางปรารถนาวาจาสาปแช่งที่ได้ผล แลกกับการให้วิญญาณร้ายสิงสู่ในร่างปีละเจ็ดวัน  พวกนางได้ดังปรารถนา  คำสาปแช่งของพวกนางใช้ได้ผลแต่ในเจ็ดวันที่ถูกเจ้าผีร้ายสิงสู่นั้น พวกนางกลับจำอะไรไม่ได้  ไม่สามารถควบคุมตนเอง  เป็นเหตุให้ถูกผีร้ายใช้ร่างในการก่อการทำชั่วมากมาย  เราเรียกพวกนางว่า นางทรงผี"
ทุกคนในสถานที่นั้นล้วนหายใจเข้าออกอย่างยากลำบาก  จมูก ลำคอตีบตัน  นี่เป็นตำนานหรือเรื่องเล่ามาช้านาน  พวกเขาคิดว่าเป็นเพียงนิทานหลอกเด็กเท่านั้น  แต่วันนี้ผู้เฒ่าพอบือที่พวกเขาให้ความนับถือกลับพูดออกมาจากปาก  ไม่มีใครโต้แย้งออกมาได้
"พวกนางช่างโง่เขลานัก"            บางคนด่าขึ้นมา  มีเสียงสนับสนุนจากรอบข้าง  แต่ผู้เฒ่าพอบือ กลับถอนหายใจคราหนึ่ง  พูดเบาๆ ว่า
"พวกนางล้วนแล้วแต่ถูกกระทำมาก่อน  มีชีวิตที่ต้องทนทรมานอย่างสาหัส  ทำให้บางคนโกรธแค้น  ต้องการทำร้ายคนที่เคยทำร้ายตนเองมาก่อน  บางคนต้องการให้คนอื่นยอมรับ โดยทำให้ผู้อื่นเกรงกลัวตนเอง  บางคนหลงผิดคิดว่าผู้อื่นจะยกยอสรรเสริญในความสามารถ แต่มันมิได้เป็นเช่นนั้น  ผู้คนล้วนรังเกียจและชิงชังพวกนาง  ถึงกับรวมตัวกันเข่นฆ่าพวกนางด้วยซ้ำไป "
หยุดหายไปครู่หนึ่ง ผู้เฒ่าพอบือก็พูดต่อ
"ข้าสังหรณ์ใจว่าหมู่บ้านเรากำลังตกเป็นเป้าหมายของนางทรงผีที่ทรงอำนาจ  เจ้าป่าเจ้าเขาส่งเสียงเตือนมากับสายลม  ข้าเคยเห็นเคยเจอมาแล้ว  หลังเสียงเตือนวันสองวัน ห้าวันหกวัน นานสุดก็เจ็ดวันจะมีผู้คนล้มตายเพราะคำสาปแช่งมากมาย  ข้ายังจำติดตาไม่ลืม"
"แล้วตอนนี้เราจะทำอย่างไรดี"    บางคนถามขึ้น ผู้เฒ่าพอบือส่ายหัวคราหนึ่ง  ใบหน้าของแกดูอ่อนล้าและเหนื่อยหน่าย  พอพ่นควันยาสูบออกมาเสร็จก็พูดว่า
"เราคงต้องรอ...รอให้เกิดเหตุร้ายขึ้นมาก่อนถึงจะหาร่องรอยและสืบสาวได้"              สิ้นคำผู้เฒ่าพอบือก็บังเกิดเสียงกระซิบกระซาบพูดคุยกันด้วยน้ำเสียงคร่ำเครียด  ทุกคนล้วนหวาดกลัวต่อคำสาปแช่ง  หากมันเข้าตัวล้วนต้องตายอย่างอเนจอนาถและทรมาน
พวกเขาไม่อาจหลับนอนต่อไปได้  จึงพากันก่อไฟ นั่งสนทนารอบกองไฟกันอย่างออกรส  เสียงหวีดหวิวอันน่าสะพรึงจางหายไปกับสายลมแล้ว  เหลือไว้เพียงความหวาดกลัวที่ฝากไว้ในจิตใจของผู้คน  กับตำนานอันน่าสะพรึง
แสงอรุณยามเช้ามาตามนัด  ขึ้นทางทิศตะวันออกเหมือนทุกวันที่ผ่านมา  หมู่นกกาสรรพสัตว์ออกหากินเฉกเช่นที่ผ่านมา  แต่ผู้คนในหมู่บ้านเกอลีโกลกลับไม่เหมือนเดิม ไม่คึกคักสนุกสนานดังที่เคยเป็น  แต่ละคนออกไปทำงานกันเงียบๆ บนใบหน้าปราศจากรอยยิ้ม ความกลัวกำลังกัดเซาะจิตใจพวกเขาอย่างรวดเร็ว
ไม่มีเสียงเพลงจากพวกเด็กๆ ไม่มีเสียงหัวเราะของพวกผู้ใหญ่ที่คอยหยอกล้อกัน  ไม่มีเสียงทักทายอย่างอารมณ์ดีของหนุ่มสาวในหมู่บ้าน  พวกเขาเร่งรีบไปทำงาน  จากนั้นก็กลับบ้านก่อนอาทิตย์ตกดิน  หลังจากรับประทานอาหารเสร็จก็ปิดบ้านเข้านอนแต่หัววัน  เหลือชายฉกรรจ์บางส่วนที่ถูกคัดเลือกให้อยู่เฝ้าเวรยามตอนกลางคืน
ผ่านไปวันแล้ววันเล่าจนครบเจ็ดวัน  เหลืออีกแค่คืนเดียวก็จะผ่านพ้นช่วงเวลาที่น่ากลัวแล้ว  แต่ก็ไม่มีเหตุร้ายอันใดเกิดขึ้นในหมู่บ้าน  ผู้คนล้วนผ่อนคลายกันมากแล้ว  มีเสียงพูดคุย  มีเสียงหัวเราะ  ผู้คนล้วนออกมาเดินเล่นในหมู่บ้าน  ความกลัวเริ่มหดหาย
มีเพียงผู้เดียวที่ดูจะวิตกกังวลมากขึ้น  ผู้เฒ่าพอบือนั่นเอง  เขากลับเดินวนไปวนมาในลานดินกลางหมู่บ้าน  จนพาทูเลที่เดินผ่านมาเกิดสงสัย จึงเข้าไปทัก
"ท่านผู้เฒ่ามีอะไรไม่สบายใจหรือ"            ผู้เฒ่าพอบือหันหน้ามากล่าวว่า
"ข้ากลัวว่าเรื่องราวจะเลวร้ายกว่าที่คิดไว้  ข้าเคยได้ยินมาว่าหากเกิดเรื่องหลังเสียงเตือนหนึ่งวัน  จะไม่เลวร้ายมากนัก หากนานขึ้นอีกหนึ่งวันจะยิ่งเลวร้ายขึ้นกว่าเดิม  หากเกิดขึ้นในคืนวันที่เจ็ดจะเลวร้ายที่สุด  เพราะวิญญาณร้ายจะทำให้นางทรงผีกล้าแกร่งและทรงพลังมาก  บางทีพวกเราอาจต้องตายทั้งหมู่บ้าน"
พาทูเลตกใจสุดขีด  เขาเชื่อถือผู้เฒ่าพอบือหมดใจมาตลอด  ครั้งนี้ก็เช่นกัน  ผู้เฒ่าพอบือเองก็ไม่นิ่งนอนใจ เหมือนคิดอะไรออกมาได้ จึงว่า
"เจ้าตามข้ามา"
พาทูเลเดินตามผู้เฒ่าพอบือไปที่ท้ายหมู่บ้าน  ซึ่งเป็นที่ตั้งของบ้านหลังเล็กๆ  นี่เป็นที่อยู่อาศัยของผู้เฒ่าที่เขานับถือผู้นี้  พืชผักหลายชนิดถูกปลูกขึ้นตามแปลง  เติบโตงอกงามพร้อมให้เก็บกินแล้ว  แต่พวกเขาหาได้สนใจไม่
พวกเขาเข้าไปในบ้านไผ่หลังเล็กของผู้เฒ่าพอบือ  ในบ้านไม่มีเครื่องใช้อะไรมากมาย  แค่หม้อสองสามใบ ชามจานสี่ห้าใบ เสื่อปูพื้นหยาบๆ มีรอบปะหลายจุด  ผ้าห่มเก่าๆ สองสามผืน เสื้อผ้าที่วางพาดไว้อีกหลายชุด สำหรับคนแก่ที่อาศัยอยู่คนเดียวแล้ว  นับว่าเกินพอ
ผู้เฒ่าพอบือยกหมอนขึ้น  หยิบมีดขึ้นมาเล่มหนึ่ง  ส่งให้พาทูเล  พลางกล่าว
"เจ้าเก็บไว้ให้ดี  ข้ามอบหน้าที่สังหารนางทรงผีให้แก่เจ้า  เพราะข้ารู้ว่าเจ้าเข้มแข็งและไม่เคยผิดใจกับใครมาก่อน น่าจะไม่โดนคำสาปแช่ง  อีกอย่างข้าก็เคยสอนวิชาให้เจ้าบ้างแล้ว จำได้ไหม? ข้าเคยสอนว่าให้แทงมันตรงที่หัวใจ  ตรงอกข้างซ้าย  แทงให้แรงแทงให้สุด  ข้าเชื่อว่าเจ้าทำได้"
พาทูเลรับมีดมาอย่างช้าๆ เขาฉีกเสื้อออกส่วนหนึ่ง  เอามาพันมีดเล่มนั้นแล้วยัดใส่ย่ามอย่างระมัดระวัง ผู้เฒ่าพอบือมีศิษย์หลายคนแต่เลือกเขา พาทูเลย่อมดีใจและภาคภูมิใจ อีกอย่างเขารู้ว่ามีดเล่มนี้เป็ดมีดที่ถูกลงอาคมมานับร้อยปี  อิทธิฤทธิ์และความขลังเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้ มันสามารถฆ่าเหล่าผีร้ายได้แน่นอน
เขาเชื่ออย่างนั้น !
ความมืดคืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ หมู่ดาวพร่างพราวเต็มท้องฟ้า  ราตรีนี้สงบที่สุดเท่าที่เคยมีมา  มันสงบจนวังเวง  กลับกลายเป็นน่ากลัว  ปราศจากเสียงจักจั่นเรไร  เสียงนกฮูก  เสียงสัตว์ป่าหากินกลางคืนล้วนอันตรธานหายไปสิ้น  แม้แต่เสียงวัวควายในคอกก็เงียบสนิท มีเพียงเสียงหายใจเข้าออกเบาๆ ของพวกสุนัขที่นอนขดตัวกลมอยู่ใต้บันไดบ้าน  หมูที่ผูกไว้ใต้ถุนบ้านไม่ส่งเสียงขออาหารดังเช่นเคย ไก่ในเล้าก็ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาให้ได้ยินเลย
ผู้คนหลับใหลกันหมดแล้ว  เหลือแต่พวกเฝ้ายามและผู้เฒ่าพอบือที่ยังคงตื่นอยู่  ลมหนาวพัดผ่านมาอีกหน  หลังจากที่มันห่างหายไปนานเจ็ดวัน  แต่คราวนี้มันกลับมาพร้อมกับกลิ่นอายของความตาย นอกจากเสียงลมแล้ว  ยังมีเสียงแห่งความตายอยู่ด้วย
และแล้วความตายมาเยือนจนได้
เสียงไก่ร้องตะเบ็งเสียงคราหนึ่ง  จากนั้นก็เงียบไป  กลับเป็นเสียงตกกระทบพื้นดังขึ้นแทน  คนเฝ้ายามล้วนวิ่งไปดู  ภาพที่เห็นทำให้ทุกคนตกตะลึง  ไก่ในเล้าทุกตัวตายหมด  สภาพนอนหงายเท้าชี้ฟ้าทุกตัว เป็นที่น่าประหลาดนัก
"ผู้เฒ่าพอบือ ผู้เฒ่าพอบือ ... มาดูตรงนี้หน่อย ไก่เป็นอะไรก็ไม่รู้"      คนเฝ้ายามส่งเสียงเรียก ผู้เฒ่าพอบือวิ่งมาช้าๆ เมื่อเขาเห็นสภาพไก่ก็ถอยหลังไปสามสี่ก้าว  พลางร้องดังๆ ว่า
"มันมาแล้ว ๆ ไปเรียกทุกคนมารวมกันที่ลานหมู่บ้านเร็ว  เดี๋ยวนี้"
พูดยังไม่ทันจบเสียงหมาหอนก็ดังขึ้นโดยพร้อมเพรียง  แต่เพียงอึดใจเดียวพวกมันก็ล้มลงดิ้นตะเกียกตะกาย  สุดท้ายก็ขาดใจตาย ณ ตรงนั้น  ผู้เฒ่าพอบือยิ่งเร่งพวกยาม  บัดนี้เขาตาแดงก่ำ  เงยหน้าขึ้นฟ้าท่องคาถาอาคมที่เคยร่ำเรียนมาเพื่อหวังจะหยุดเหตุร้าย
....แต่...
มันเปล่าประโยชน์  ได้ยินเสียงหมูร้องอย่างเจ็บปวดคราหนึ่ง  จากนั้นล้มลง  ดิ้นสองสามครั้งก็ขาดใจตายทันที
ผู้เฒ่าพอบือมือไม้สั่นไปหมด  เขารู้ตัวว่าไม่อาจสู้กับอำนาจมืดของผีร้ายนี้ได้  เมื่อพาทูเล  พาดาโพ และคนอื่นๆ เริ่มทยอยมาถึง  เขาจึงสั่งให้ผ่าท้องไก่  สุนัข  หมู อย่างละตัว  ยังไม่ทันที่จะลงมือก็ได้ยินเสียงควายร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดยาวนานคราหนึ่ง  มันก็ล้มลงและขาดใจตายทันที
เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นบนใบหน้าทุกกคน  แต่ละคนมือไม้ปั่นป่วนไปหมด  ผู้เฒ่าพอบือตบหลังพวกที่อยู่ใกล้ๆ สองสามฉาด  เรียกสติพวกมันกลับมา  พร้อมกับสั่งว่า
"รีบผ่าท้องพวกมันเร็วเข้า"
อึดใจเดียวก็ผ่าท้องไก่สำเร็จ  ตามมาด้วยสุนัข  หมู  ควาย  ภาพที่เห็นแทบทำให้ทุกคนอาเจียนออกมา  ในกระเพาะของสัตว์เหล่านี้กลับเน่าเฟะ  มีหนอนเล็กใหญ่ชอนไชไปมา  เคลื่อนไหวยั๊วะเยี๊ยะ  แลดูน่าสะอิดสะเอียน  ส่งกลิ่นเหม็นโชยออกมาจนทุกคนต้องเอามือมาปิดจมูก
"มนต์ดำ  มันคือมนต์ดำ  ใครเป็นคนทำกันแน่ ถึงอำมหิตผิดมนุษย์มนาเช่นนี้  เป้าหมายต่อไปของมันก็คือพวกเรา  มันไล่กำจัดพวกสัตว์เลี้ยงเพื่อจะไม่ให้พวกเราใช้เลือดสัตว์ล้างคำสาปแช่ง"
ผู้เฒ่าพอบือพูดเสียงสั่น  ตามมาด้วยเสียงอุทานอย่างหวาดกลัวของชาวบ้าน  ทุกคนล้วนยืนตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก  แต่ไม่ใช่กับผู้เฒ่าผู้นี้  เขาดูมีสติอยู่เสมอ  แววตาแม้จะหวาดหวั่นแต่การแสดงออกกลับตรงกันข้าม
"ไปหากะละมังมา  ใส่น้ำมาด้วยครึ่งกะละมัง  เอาข้าวสารมาหนึ่งกำมือ  ตอนนี้เลย"
สิ้นคำสั่งผู้เฒ่าพอบือ  มีหลายคนวิ่งไปที่บ้านเพื่อหาของมาให้เขา  ครู่เดียวกะละมังใส่น้ำกับข้าวสารหนึ่งกำมือก็มาถึง
ผู้เฒ่าพอบือสั่งให้วางกะละมังลงกับพื้น  มือขวากวนน้ำในกะละมังให้หมุนวนทวนเข็มนาฬิกา  มือซ้ายกำข้าวสาร  เอามาจ่อตรงปากที่กำลังบริกรรมคาถาอย่างเร่งรีบ  เสร็จแล้วก็เป่าลมสามคราใส่มือนั้น  จากนั้นก็เทข้าวสารลงในกะละมัง  ดึงมือขวาขึ้นมาจากน้ำ
ข้าวสารลอยวนไปตามแรงน้ำแล้วก็หยุดพร้อมกับน้ำวนที่หยุดวนอย่างกะทันหัน  ข้าวสารตกกองรวมกัน ณ จุดหนึ่งทางทิศเหนือของกะละมัง  จากสีขาวกลับกลายเป็นสีน้ำตาล  จากสีน้ำตาลกลายเป็นสีดำ  ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในชั่วพริบตา
ผู้เฒ่าพอบือก้าวถอยหลังอย่างลืมตัวไปสองสามก้าว  จากนั้นเรียกตัวพาทูเล พาดาโพ  และชายฉกรรจ์อีกห้าคน  รวมเป็นเจ็ดคน  ให้พวกมันคุกเข่าซ้ายก้มหัวล้อมรอบท่านผู้เฒ่า
ผู้เฒ่าพอบือร่ายคาถาอย่างรีบเร่งครู่หนึ่ง  จากนั้นชักมีดออกจากฝัก  กรีดคมมีดลงบนแขนคราหนึ่ง  เลือดแดงฉานพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว  แกรีบใช้ปากดูดเลือดจากแผลนั้น  เมื่อเงยหน้าก็พ่นเลือดใส่เหล่าบุรุษที่ล้อมรอบ  ทำเช่นนี้จนครบเจ็ดรอบ ท่านผู้เฒ่าก็ถุยน้ำลายใส่แผลคราหนึ่ง  ใช้ฝ่ามือลูบขึ้นลงสามรอบแผลก็หายสนิท  จึงกล่าวว่า
"พวกเจ้าไปทางทิศเหนือ  ที่ถ้ำชะนีครวญมีนางทรงผีรออยู่  ไปฆ่ามันซะ"
พาทูเลและพวกขานรับคราหนึ่ง  ลุกขึ้นวิ่งไปทางทิศเหนืออย่างรวดเร็ว  ไม่หลงเหลือความกลัวแม้แต่น้อย  อาจจะเพราะมั่นใจในคาถาเลือดของผู้เฒ่าพอบือหรืออาจจะเพราะทุกชีวิตในหมู่บ้านฝากไว้กับพวกเขา  แต่แววตาที่ลุกโชนกลับดูน่ากลัวกว่าคนปกติมากนัก
ผู้เฒ่าพอบือมองตามหลังบุรุษทั้งเจ็ดจนหายลับเข้าไปในป่า  เขาหลับตาลงถอนหายใจยาวนานคราหนึ่ง  เสมือนอับจนปัญญา  ไม่สามารถล่วงรู้และกำหนดชะตากรรมของหมู่บ้านต่อจากนี้ได้
เสียงลมหวีดหวิวคราหนึ่ง  ตามมาด้วยเสียงคำรามของพายุลูกใหญ่  ต้นไม้ที่ขวางทางล้วนเอนเอียงปานจะล้มลงให้ได้
พาทูเลวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว  เส้นทางที่กำลังมุ่งหน้าไปเขาจำได้ดีกว่าอื่นใด  ความหดหู่รันทดแล่นเข้าสู่สมองเมื่อวิ่งผ่านสถานที่ที่คุ้นเคย  เส้นทางนี้เป็นเส้นทางที่ใช้ขับไล่สตรีที่เขารักมากที่สุด  ภรรยาของเขาเอง  นางทำผิดกฎที่ร้ายแรงที่สุดในหมู่บ้านจึงถูกขับไล่ออกจากหมู่บ้าน  ทั้งถูกทุบตีและถูกด่าทอสารพัด  เขาเองก็เจ็บปวดแสนสาหัส  ใคร่ติดตามนางไป  แต่ไม่สามารถทำได้  เพราะคนๆ หนึ่ง
ลูกสาวของเขาและนาง  หน่อพอทู
น้ำตาของเขาไหลออกมาโดยไม่อาจหยุดยั้งได้  แต่สองเท้ายังคงวิ่งตะบึงไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว    ผู้เฒ่าพอบือเชื่อมั่นในตัวเขา  เขาไม่สามารถอ่อนแอได้  ชะตาชีวิตของคนในหมู่บ้านอยู่ในมือของเขา  หน้าที่ที่แบกรับไว้หนักเกินกว่าที่จะให้เรื่องส่วนตัวมาทำลายได้
อ้าก..ก..ก..ก..
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังโหยหวนออกมา  คนที่วิ่งตามหลังเขาล้มลงคนหนึ่ง  นอนดิ้นอย่างทุรนทุรายเหมือนเจ็บปวดทรมานแสนสาหัส  แต่ทั้งหมดที่เหลือไม่อาจหยุดฝีเท้าได้  ต่างมุ่งหน้าวิ่งต่อไป  ผ่านไปครึ่งทางก็มีคนล้มลงอีกคนหนึ่ง  วิ่งต่อไปอีกประมาณร้อยก้าวก็ล้มลงอีกคนหนึ่ง  ทั้งหมดหยุดฝีเท้า  หันมามองหน้ากัน  แววพรั่นพรึงปรากฏชัดเจนบนใบหน้าแต่ละคน
ทันใดนั้น !
คนทางซ้ายมือของพาทูเลก็ล้มลง  ส่งเสียงร้องดังลั่นออกมา  มือเท้าบิดงอ  ดิ้นรนข่วนหน้าข่วนดินสภาพอเนจอนาถนัก  สักพักคนก็นิ่ง  พร้อมกับลมหายใจที่หมดไป เลือดที่ทะลักออกจากรูจมูกค่อยๆ แข็งตัวจนแห้งไป
จากเจ็ดคนตอนนี้เหลือเพียงสามคน  คนที่ตายล้วนสิ้นใจโดยที่ไม่มีโอกาสขัดขืน  ไร้ซึ่งบาดแผลจากการต่อสู้  ยังไม่ทันสู้ก็ตายโดยไม่ยินยอมพร้อมใจ  ศัตรูที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่คืออะไร  ทั้งสามล้วนประหวั่นพรั่นพรึง  ขาสั่นจนแทบจะยืนทรงตัวไม่ได้
"มันคือมนต์ดำชนิดไหนกันเนี่ย"              พาทูเลพูดเสียงสั่น
"นี่เป็นมนต์อำมหิต  เป็นเจ้าแห่งมนต์ดำที่ผู้ใช้ต้องสื่อสารกับผีร้ายได้  วิธีการคือมันจะใช้หนังคนเผาไฟแล้วกรีดเลือดใส่กองไฟ  จากนั้นก็เรียกชื่อทีละคน จินตนาการใบหน้าของคนผู้นั้น  คนผู้นั้นจะถูกผีร้ายทำร้ายจนตายในชั่วพริบตา"
พาดาโพตอบด้วยน้ำเสียงตระหนก  พาทูเลและอีกคนที่ยืนถัดไปถึงกับหน้าถอดสี  เมื่อเหตุการณ์เป็นเช่นนี้พวกเขาเองก็มีโอกาสโดนมนต์อำมหิต
"เมื่อมันรู้จักชื่อพวกเรา  อีกทั้งยังจดจำหน้าตาพวกเราได้  แสดงว่าเคยอาศัยอยู่กับพวกเรา  มันเป็นใครกันแน่  ถึงได้โหดเหี้ยมถึงเพียงนี้"
ทั้งสามล้วนเงียบไปในทันใด  ต่างก็คิดไม่ออกว่าคนที่ใช้มนต์ดำอำมหิตคือใคร  ใครกันที่แค้นคนในหมู่บ้านถึงเพียงนี้  ใครกันที่กลับกลายเป็นชั่วช้าอำมหิตได้ถึงเพียงนี้  ใครกันที่พวกเขากำลังจะไปเผชิญหน้าด้วย
แต่ทั้งสามหยุดอยู่กับที่นานไปแล้ว  ระหว่างที่หยุดไม่ทราบว่ามีอีกกี่คนที่ตกตายใต้มนต์ดำอำมหิตอันน่ากลัว  ทั้งสามหันมาสบตากันคราหนึ่ง  ส่งกำลังใจให้กัน  เอื้อมมือมาตบไหล่เพื่อนผู้ร่วมทางไปสู่ปรโลกด้วยกัน  ความตายแม้จะน่ากลัว  แต่บางครั้งก็ไม่มีทางหลีกเลี่ยงจากมัน  อาจจะด้วยความรับผิดชอบต่อผู้คนในหมู่บ้านหรือจิตสำนึกของการเกิดมาเป็นมนุษย์ที่ต้องรู้จักการเสียสละ
ทั้งสามวิ่งไปข้างหน้าอีกครั้ง  ฝีเท้าเร็วขึ้นตลอดเวลา  แม้ความกลัวจะเกาะกินหัวใจ  แต่ความกล้าก็ส่งพวกเขามุ่งไปหาจุดหมายเช่นกัน
วิ่งไปได้ราวหนึ่งกิโลเมตร  ผู้ร่วมทางคนหนึ่งก็ล้มลง  พาทูเลหันไปมองก็เห็นเพียงพาดาโพที่วิ่งตามมา  ส่วนอีกคนหนึ่งล้มชักดิ้นชักงอล้าหลังไปแล้ว  เขาสบตากับสหายคราหนึ่ง  กำลังใจยังเต็มเปี่ยม เมื่อมาถึง ณ จุดนี้  ความตายไม่อาจข่มขู่ให้พวกเขากลัวได้อีกแล้ว
ทั้งสองวิ่งต่อไปด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่จะทำได้  แม้ความเหนื่อยจะเพิ่มขึ้นตลอดเวลาแต่พวกเขาก็ไม่สนใจ  เพราะทุกนาทีที่ช้าลงอาจหมายถึงหนึ่งชีวิตที่จะต้องสูญเสียไป
แล้วแล้วก็มาถึงที่หมาย  ทั้งสองล้วนเหน็ดเหนื่อยแทบตาย  แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้ทั้งสองลืมพักไปเลย  ตรงกลางทางสามแยกมีกองไฟอยู่กองหนึ่ง สตรีผมยาวคนหนึ่งกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างกองไฟนั้น แสงไฟส่องกระทบใบหน้านั้น
ใบหน้าที่คุ้นตาทั้งสอง
หญิงผู้นั้นเงยหน้าแล้วจ้องทั้งสองด้วยสายตาที่สับสนปนแค้น  พาทูเลยืนตาค้างไม่กล้าขยับเขยื้อนไปไหน  ส่วนพาดาโพเดินไปข้างหน้าอย่างซึมเซา  พลางกล่าว
"หน่อเสอะดา  เป็นเจ้าเองหรือ?"
"ใช่  ข้าเอง"
หน่อเสอะดาตอบเสียงเรียบแต่สายตาของนางกลับจ้องมาที่พาทูเล  ทั้งสองล้วนเป็นคุ้นเคยที่มักคุ้นกว่าคนอื่น  นางเป็นอดีตภรรยาของพาทูเลที่ถูกขับไล่ออกจากหมู่บ้าน  ที่นางกลับมาวันนี้คงเพราะต้องการชำระแค้น และแย่งชิงสามีกลับมา
"ทำไมเจ้าต้องทำเช่นนี้ด้วย"          พาทูเลถามออกมาจนได้  หน่อเสอะดาลุกขึ้นยืน  ร่างของนางสูงโปร่งพอๆ กับพาทูเล  ส่งยิ้มอันเย็นเยียบมาให้เขา  พลางกล่าว
"เพื่อเราสองคนไง  ถ้าไม่มีพวกมันเราสองคนจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป"
"เจ้าคิดได้เพียงเท่านี้หรือ? ข้าจะเป็นคนฆ่าเจ้าเอง"              พาดาโพตะโกนออกมาด้วยความเดือดดาล  พร้องกับเดินเข้าหาหน่อเสอะดาด้วยความโกรธ  ดาบในมือสั่นระริก  เขาพร้อมที่จะสังหารหญิงผู้นี้  แม้ว่านางจะเป็นน้องสาวแท้ๆ ของตนเองก็ตาม
หน่อเสอะดาส่ายหัวไปมา  พูดขึ้นมาว่า
"ดาบของพี่ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก  ร่างกายข้าถูกคุ้มครองด้วยมนต์ของเจ้าแห่งผี  มันมอบพละกำลังและร่างกายที่คงกระพันให้แก่ข้า"
พาดาโพหากลัวเกรงไม่  เขาก้าวเข้าหาน้องสาวต่อไป  ดาบในมือถูกลงคาถาโดยผู้เฒ่าที่มีอาคมแกร่งกล้ามาหลายชั่วอายุคน  เขามั่นใจในดาบนี้ว่าสามารถปลิดชีพน้องผู้ไม่รักดีตรงหน้าได้
แต่...
เขากลับล้มลงแล้ว  สายตาปรากฎแววความผิดหวังออกมา  เขาโดนมนต์ดำอำมหิตหรือ? ย่อมไม่ใช่ เพราะหน่อเสอะดาไม่ได้ทำพิธี  แล้วเขาตายเพราะใคร?
พาทูเลเอามีดเช็คกางเกงไปมา  รอยเลือดติดตามรอยที่เช็ค  เขาเป็นคนแทงพาดาโพจากด้านหลัง  แทงตรงหัวใจพอดี  นั่นทำให้สหายของเขาขาดใจตายในทันที
หน่อเสอะดาเดินเข้าไปหาพาทูเลด้วยความดีใจ  สุดท้ายแล้วสามีคนนี้ก็ยังรักนางที่สุด  เขายอมฆ่าสหายรักที่กำลังจะเข้ามาทำร้ายหล่อน  แค่นี้ก็พิสูจน์ได้แล้วว่าความรักของเขานั้นยิ่งใหญ่เพียงใด
ทั้งสองสบตากันอีกครั้ง  แววความรักปรากฎเต็มเปี่ยม  ช่วงเวลาที่ทั้งสองรอคอยมาถึงแล้ว  ใช้ชีวิตโดยที่ไม่ต้องแยกจากกันอีก  หน่อเสอะดาดีใจจนน้ำตาไหลนองหน้า  ที่หล่อนทุ่มเทมาทั้งหมดล้วนบังเกิดผล  ไม่มีอันใดผิดพลาด
"ท่านยังรักข้าจริงๆ ข้านึกว่าท่านจะลืมเลือนข้าไปเสียแล้ว"
"ข้าไม่มีวันลืมเจ้าได้ ทุกค่ำคืนข้าไม่เคยนอนหลับสนิท  ตั้งแต่เจ้าจากไปข้าก็มีแต่ความทุกข์  ข้าดีใจเหลือเกินที่ได้เจอเจ้าอีกครั้ง"
หน่อเสอะดาเดินเข้ามาถึงตัวพาทูเล  หล่อนโผเข้าสู่อ้อมกอดที่คุ้นเคยทันที  นี่เป็นสิ่งที่หล่อนปรารถนามาสิบเอ็ดปี  สิบเอ็ดปีที่จากกัน
แต่ใบหน้าหล่อนกลับไม่มีความสุข  ปรากฎแววผิดหวังอย่างชัดเจน  ใบหน้าบูดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด  หน่อเสอะดาถอยออกมาจากพาทูเล  ใช้สองมือกุมหน้าท้องที่โชกไปด้วยเลือด  มันไหลไม่ยอมหยุด  เลือดแดงสดทะลักออกมาเรื่อยๆ
"เจ้าทำเช่นนี้ทำไม..."
"ข้าจำเป็นต้องทำ  เพื่อลูกสาวของเรา  เพื่อคนในหมู่บ้านข้าไม่อาจเห็นแก่ตัวได้"
พาทูเลตอบพร้อมน้ำตาที่ไหลพราก  เขาจำเป็นต้องทำเช่นนี้  ที่เขาลงมือฆ่าพาดาโพก็เพื่อให้นางตายใจ  เพราะเขารู้ว่าดาบของสหายไม่อาจทำร้ายหน่อเสอะดาได้ อีกทั้งนางยังมีพละกำลังมหาศาลที่ได้จากผีร้าย  ยากที่พวกเขาจะต่อสู่เอาชัยได้
หน่อเสอะดาน้ำตาไหลเป็นทาง  สักพักแววตากลับเปลี่ยนเป็นแดงฉาน  เดินเข้าหาพาทูเลอย่างช้าๆ กลับกลายเป็นคนละคนกับที่ผ่านมา  นางรวบรวมเรี่ยวแรงสุดท้าย  โถมเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว
พาทูเลไม่หลบหลีก  กลับแทงมีดใส่ภรรยาอีกครั้ง  ครั้งนี้ก็เข้าเป้าเหมือนเดิม  แต่ตอนนี้เขาก็เจ็บปวดบ้างแล้ว  มือทั้งสองข้างของหน่อเสอะดาแทงทะลุผิวหนังเข้าไปอยู่ในท้องของเขา  เขาร่ำร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดเพราะไส้ถูกดึงทะลักออกมาทั้งพวง
เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดำเนินไปสักพัก  บัดนี้ทั้งสองล้มลงแล้ว  เลือดไหลนองผืนแผ่นดินบริเวณนั้นจนชุ่มฉ่ำ  ไม่มีผู้ใดสมหวัง  สุดท้ายแล้วทั้งสองล้วนตกตายตามกัน ความรักที่มิอาจบรรจบกันอีกครั้ง  จบลงด้วยความตาย


## สาบสมิงดำ

อาถรรพณ์ไร ตอน สาบสมิงดำ
แดดยามเช้าช่างอุ่นนัก  ยิ่งในเช้าของฤดูหนาวบนดอยสูงแล้ว มันอุ่นลึกเข้าไปถึงหัวใจ  ไม่ว่าจะเป็นเด็กน้อย หนุ่มสาว คนแก่คนเฒ่า ล้วนมายืนรับแสงแดดยามเช้ากันทั้งนั้น  ไอควันเบาบางออกจากปากผู้คนยามพ่นลมหายใจออกหรือยามเอื้อนเอ่ยวาจา
แต่วันนี้รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ หัวข้อสนทนาสังสรรค์กลับหายไป  ที่ปรากฏบนใบหน้าแต่ละคนล้วนเป็นความหวาดกลัวและกังวล  บทสนทนาในวันนี้ทำให้ผู้คนเป็นเช่นนี้
"ที่เจ้าพูดมาเป็นเรื่องจริงเหรอ?"
เกอซูที่เป็นผู้นำหมู่บ้านสอบถามคนที่นำข่าวลือมาปล่อยในหมู่บ้าน   หนุ่มผิวคล้ำร่างผอมพยักหน้ารัวๆ บ่งบอกว่าเป็นเรื่องจริง
"ไหนเจ้าลองเล่ามาใหม่ซิ  ข้ากับผู้เฒ่าจะฟังเจ้าพูด"
เกอซูพูดเสียงเรียบพร้อมกับนั่งลงบนม้านั่งที่ทำจากขอนไม้  ด้วยความที่เป็นผู้นำเขาย่อมรู้ว่าการวางตัวเป็นสิ่งสำคัญ   หากเขาตื่นตระหนกคนในหมู่บ้านจะหวาดกลัวกันจนไม่เป็นอันทำกิน
"สองวันก่อนที่หมู่บ้านทีลอจอมีคนถูกเสือฆ่าตายไปสองคน  เขาลือกันว่ามันเป็นเสือกินคนที่ปืนยิงไม่เข้า  มันเป็นสมิงที่ดุร้ายที่สุดเท่าที่เคยมีมา  และล่าสุดเมื่อวานนี้ข้าไปเจอศพคนตายอยู่ตรงทางเข้าสุสาน บาดแผลตามตัวเกิดจากการกระทำของเสือ ด้วยประสบการณ์ที่ข้าเป็นนายพรานมากว่าสิบปี ข้ายืนยันว่ามันเป็นการกระทำของเสือกินคนแน่นอน"
ผู้เฒ่าคนที่นั่งถัดจากเกอซูอัดควันยาสูบเข้าปอดอย่างหนักหน่วง จากนั้นก็พ่นควันออกมาจนหมดพร้อมกับกล่าวว่า
"เสือโดยทั่วไปจะไม่กินคนหรือทำร้ายคน นอกเสียจากมันบาดเจ็บเพราะถูกคนทำร้ายกับมันถูกคุกคามจนเกินไปจึงป้องกันตัว หรืออาจจะหิวโหยเกินกว่าที่จะทนได้จึงจับคนไปกินเป็นอาหาร ลองทบทวนดูดีๆ สิว่าเสือตัวนี้จัดอยู่ในประเภทไหน"
"เรื่องจับกินเป็นอาหารคงไม่ใช่เพราะมันฆ่าแล้วก็จากไป อวัยวะต่างๆในร่างกายของศพยังคงอยู่ครบ ส่วนเรื่องถูกคุกคามนั้นก็ไม่น่าจะใช่เช่นกัน เพราะคนถูกฆ่าตายล้วนไม่ได้พกพาอาวุธติดตัว ดังนั้นที่พอจะเป็นไปได้ก็คงเป็นเสือบาดเจ็บ"
หนุ่มผิวคล้ำคนนำข่าวมาแจ้งอธิบายแยกแยะได้อย่างน่าสนใจ เกอซูและเหล่าผู้เฒ่าล้วนผงกหัวเป็นเชิงเห็นด้วย เสือเจ็บจะน่ากลัวที่สุดเวลาที่มันอาฆาตคนที่ทำมันเจ็บ แต่ตามความเป็นจริงแล้วคนแรกที่มันจะฆ่าก็คือคนที่ทำให้มันบาดเจ็บ แต่คนที่ตายหาใช่นายพรานไม่ พวกมันเป็นเพียงชายไร่ชาวสวนธรรมดาเท่านั้น อีกทั้งในรอบสามปีมานี้ยังไม่มีข่าวคราวการตายของนายพรานมาก่อน เรื่องนี้กลับชวนให้เหล่าผู้นำหมู่บ้านพิศวงยิ่งนัก
"แต่ข้าว่ามันเป็นเสือสมิง"
ทุกคนหัวหน้าไปตามเสียงก็พบเจอกับพอเนอมู ภรรยาของเกอซู หล่อนดูสูงโปร่งและแข็งแรง ใบหน้าสวยคมเข้ม เหล่าชายหนุ่มในหมู่บ้านล้วนอิจฉาเกอซูที่มีภรรยาสวยเช่นนี้  เกอซูรีบเข้าไปหาภรรยา โอบไหล่นางพร้อมกับกล่าวว่า
"เจ้ากลับมาแล้วหรือ ข้าเป็นห่วงเจ้ามากรู้ไหม ช่วงนี้มีเสืออาละวาดฆ่าคนไปทั่ว ข้ากลัวว่าเจ้าจะโดนเจ้าเสือร้ายเล่นงาน ดีที่เจ้ากลับมาถึงแล้ว"
ยังไม่ทันที่พอเนอมูจะตอบสามี ผู้เฒ่าคนที่สูบยาสูบเงยหน้าขึ้นมองหล่อน พร้อมกับกล่าวว่า
"ทำไมเจ้าถึงคิดเช่นนั้น"
"มันเหมือนกับที่เคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่ง ตอนที่ข้ายังเป็นเด็กสาว ตอนนั้นเสือสมิงมันไล่ฆ่าผู้คนไปทั่ว ดีที่พ่อของข้าสามารถขับไล่มันไปได้ แม้ว่าสุดท้ายแล้วพ่อของข้าจะจากไปตลอดกาล แต่ตอนนั้นเราก็ชนะมันได้ ครั้งนี้มันอาจจะกลับมาเพื่อแก้แค้นพวกเราก็เป็นได้"
เหล่าผู้เฒ่าล้วนหายใจเข้าอย่างหนาวเหน็บ พวกเขาเคยผ่านเหตุการณ์นี้มาจริง มันเกิดขึ้นเมื่อสิบสามปีก่อน เสือสมิงที่ดุร้ายและกระหายเลือดฆ่าผู้คนไปสามสิบกว่าคน สุดท้ายพรานเกอลีพ่อของพอเนอมูเสียสละชีวิตตนเองเพื่อปกป้องผู้คนที่เหลือ ทำให้หมู่บ้านผ่านพ้นวิกฤตมาได้ หากมันเกิดขึ้นอีกครั้งใครกันจะปกป้องหมู่บ้านได้ ตอนนี้ไม่มีผู้ใดมีวิชาอาคมเท่ากับพรานเกอลีในสมัยนั้นอีกแล้ว
"ข้าคิดว่ามันเข้ามาปะปนอยู่ในหมู่บ้านแล้วด้วย ที่ริมหนองน้ำข้าเห็นรอยเท้าเสือมุ่งหน้าเข้าสู่หมู่บ้าน ก่อนที่มันจะกลายเป็นรอยเท้าคนเมื่อพ้นจากผืนทราย สมิงดำที่แกร่งกล้าอย่างมันสามารถแปลงกายเป็นอะไรก็ได้ ตอนนี้คงสามารถแปลงกายเป็นคนได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว"
"เราจะต้องตามล่ามัน"
เสียงมาจากนอกวงสนทนา พรานอะดาเดินเข้ามาพร้อมกับปืนคู่กาย ผมเผ้าที่ยาวเฟื้อยของเขายุ่งเหยิงไม่น้อย ใครๆ ก็รู้ว่าเขาไม่ใช่คนชอบอาบน้ำสักเท่าไหร่ ดังนั้นมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่คนผู้นี้จะมีกลิ่นตัวที่ไม่พึงปรารถนา
"แล้วเราจะล่ามันยังไง ในเมื่อมันสามารถแปลงกายมาอยู่รวมกับพวกเราแล้ว"
"มันไม่ชอบไฟ เสือสมิงไม่เคยทนความร้อนของไฟได้ เรามีวิธีที่ง่ายมากคือให้ชาวบ้านทุกคนวาดมือผ่านเปลวไฟ แค่นี้เราก็หาตัวมันได้แล้ว"
"ตกลง"
เกอซูตอบรับข้อเสนอของพรานอะดา เขาเชื่อว่าวิธีนี้จะช่วยพวกเขาหาตัวเสือสมิงได้ เมื่อเขาหันไปมองเหล่าผู้เฒ่า ก็พบว่าเหล่าผู้เฒ่าเห็นด้วยกับวิธีของพรานอะดาเช่นเดียวกัน
"พากาหลุ พาเนอชี เจ้าไปเรียกชาวบ้านทุกคนมารวมตัวกันที่นี่ก่อนค่ำ ใครไม่มาให้บอกว่าจะถูกข้าและเหล่าผู้เฒ่าไล่ออกจากหมู่บ้าน หากพวกมันถามว่ามาทำไม ให้บอกว่ามาประชุมเรื่องความเป็นความตาย แค่นี้คงไม่มีใครกล้าปฏิเสธแล้ว"
สองหนุ่มรับคำคราหนึ่ง ก็แยกย้ายกันไปทำตามหน้าที่
พาเกอซูมองดูพระอาทิตย์ที่กำลังส่องแสงอ่อนลง เขาใช้มือทาบขอบฟ้าวัดระยะห่างระหว่างดวงอาทิตย์กับแนวเขา มันห่างกันแค่สามนิ้วมือเท่านั้น อีกไม่นานความมืดมิดคงจะมาเยือน เวลานั้นหากเขายังหาตัวเสือสมิงไปพบ ความสยดสยองต้องมาเยือนหมู่บ้านของเขาแน่นอน
เสือสมิงจะทรงพลังที่สุดในคืนเดือนมืด และคืนนี้เป็นคืนเดือนมืด
ด้านหลังพาเกอซูมีกองไฟกองใหญ่ที่กำลังลุกโชน หลังกองไฟไปห้าหกเมตรมีผู้คนเกือบร้อยคนมารวมตัวกัน สมาชิกในหมู่บ้านทุกคนมารวมตัวกันที่นี่หมดแล้ว ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งของเขา โทษเนรเทศออกจากหมู่บ้านดูรุนแรงและไม่มีใครปรารถนาจะเผชิญกับมัน
พรานและชายฉกรรจ์หลายคนถืออาวุธในมือ เหล่าพรานย่อมมีปืนอยู่ในมือ ส่วนชายฉกรรจ์บ้างถือดาบ บ้างถือพร้า รวมไปถึงไม้ไผ่ปลายแหลมที่เชื่อกันว่าเสือสมิงกลัวยิ่งกว่าของมีคมอื่นใด ใบหน้าของพวกเขาดูตึงเครียดและมีแววของความหวาดกลัวอยู่ภายใน
"ทุกคนจงฟัง ตอนนี้เสือสมิงได้มาถึงหมู่บ้านของพวกเราแล้ว และเป็นได้ว่ามันจะปะปนอยู่ในหมู่พวกเรา ดังนั้นข้าจึงต้องหาตัวมัน ก่อนที่มันจะลงมือเข่นฆ่าคนในหมู่บ้าน ที่พวกเจ้าต้องทำคือเดินเฉียดกองไฟโดยยื่นมือขวาออกไปให้โดนเปลวไฟ มันอาจจะเจ็บปวดเล็กน้อย แต่นี้เป็นวิธีที่ดีที่สุดที่ข้าและเหล่าผู้เฒ่าคิดได้"
สิ้นเสียงพาเกอซู เสียงซุบซิบก็ดังระงม เขาไม่ได้ห้ามพวกมันไม่ให้พูด เพราะเขารู้ว่าสักพักทุกอย่างจะกลับคืนความสงบเอง และมันก็เป็นไปตามที่เขาคิด ครู่เดียวเสียงพูดคุยก็หายไป
พาเกอซูขยับปืนในมือมาถือไว้อย่างมั่นคง  นี่เป็นปืนคู่ใจที่อยู่กับเขามาสิบกว่าปีแล้ว วันนี้มันจำเป็นต้องช่วยเหลือเขากำจัดเสือสมิงที่ร้ายกาจ เขาหวังว่ามันจะทำหน้าที่ได้อย่างไม่บกพร่องเหมือนสิบกว่าปีที่ผ่านมา
เริ่มจากพวกเด็กๆ ที่ต่อแถวกันเข้ามา บางคนร้องไห้ออกมาดังลั่นเพราะทนความเจ็บปวดที่ถูกไฟลวกไม่ไหว แต่บางคนก็เข้มแข็งไม่ส่งเสียงใดๆ ออกมา
ครู่เดียวเด็กหญิงเด็กชายเกือบสามสิบคนก็ผ่านบททดสอบ ไม่มีใครเป็นสมิงที่น่ากลัว จึงถึงคิวของเหล่าวัยรุ่นที่เข้ามาพิสูจน์ว่าตนเองไม่ใช่สมิงเช่นกัน เหล่าวัยรุ่นทั้งชายและหญิงกว่ายี่สิบกว่าคนเข้าคิวเป็นระเบียบเรียบร้อย
ผ่านไปคนแล้วคนเล่าก็ยังไม่พบเจอคนที่เป็นเสือสมิง เหล่าหญิงสาวชายหนุ่มต่างไม่เกรงกลัวความร้อน กลับยิ้มแย้มหยอกล้อกันอย่างสนุก ไม่สนใจความตึงเครียดของบรรดาผู้ใหญ่ที่รอวันระเบิดออกมา
และแล้วก็ถึงคิวของบรรดาแม่บ้านทั้งหลาย กลุ่มนี้เป็นกลุ่มที่น่าสงสัยที่สุด เนื่องจากเสือสมิงมักจะแปลงกายเป็นสตรีเสมอและมันจะเป็นหญิงที่มีอายุมากกว่าสามสิบปี
มีหลายคนที่อยู่ในข่ายน่าสงสัย พาเกอซูสังเกตทุกอิริยาบถของลูกบ้าน เขาเห็นยายหมื่อเมมีอาการประหลาดที่สุด วันนี้แกไม่เคี้ยวหมาก ปกติแล้วยายหมื่อเมต้องเคี้ยวหมากตลอด นอกจากเวลากินข้าวและเวลานอนเท่านั้นที่แกจะหยุด
ยายหมื่อเมต่อแถวเป็นคนสุดท้าย ออกอาการลนลานตลอดเวลา พาเกอซูส่งสายตาบอกใบ้ให้กับพรานคนอื่นๆ เขาเองก็รู้ว่าพรานที่เหลือก็สงสัยในตัวของยายหมื่อเมเหมือนกัน
และแล้วเวลาของยายหมื่อเมก็มาถึง เปลวไฟที่ลุกโชนจากกองฟืนพลิ้วสะบัดไปมาคล้ายกับว่ารอคอยคนแก่อย่างแกอยู่ ท่าทางตื่นตระหนกของยายหมื่อเมทำให้เหล่าพรานและพาเกอซูตึงเครียดมากขึ้น อาวุธในมือถูกกำแนบแน่นกว่าเดิม
ยายหมื่อเมลากเท้าอันหนักอึ้งไปอย่างยากลำบาก ดวงตาดำขลับที่คมชัดปรากฏเปลวไฟพลิ้วไหวหล่อนจ้องกองไฟตาไม่กะพริบ และแล้วสองเท้าของแกก็หยุดลงตรงหน้ากองไฟที่กำลังร้อนจัด ระยะห่างเพียงแค่เมตรครึ่ง
แขนอันหยาบกร้านถูกยื่นออกมาอย่างช้าๆ ยายหมื่อเมเริ่มก้าวเท้าอีกครั้ง ครั้งนี้ก้าวช้ากว่าเดิมอีกเท่าตัว ทำให้ผู้คนที่เฝ้าจับตาแกรู้สึกอึดอัดอกแทบระเบิด และแล้วแขนของหญิงสูงวัยคนนี้ก็สัมผัสกับเปลวไฟ เปลวไฟที่ร้อนแรง
อ้าก...ก.....ก.....
เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังลั่น มันเสียดแทงเข้าสู่หัวใจของทุกผู้คนที่อยู่ ณ ที่นี้ เสียงที่เจ็บปวดรวดร้าว คับแค้นรันทด และน่าสะพรึง
ร่างของยายหมื่อเมเซไปทางผู้คน จากนั้นก็ล้มลงอยู่ในท่านอนตะแคงซ้าย เหล่าพรานล้วนเล็งปืนไปที่หล่อน แต่ยังไม่มีใครเหนี่ยวไก พาเกอซูเองก็รู้สึกว่าหัวใจของตนเองเต้นเร็วขึ้นผิดปกติ เขาคิดว่าคงเป็นเพราะอาการตื่นเต้นตึงเครียด
ยายหมื่อเมขยับตัวอีกครั้ง ร่างของหล่อนไม่ได้กลายเป็นเสือหรืออย่างอื่น หล่อนยังคงเป็นมนุษย์ มนุษย์ที่น่าสงสารคนหนึ่ง แววตาของหล่อนที่สบตากับพาเกอซูดูอ่อนล้าและหวาดกลัว เค้าความเจ็บปวดจากไฟลวกมือยังปรากฏบนใบหน้า
พาเกอซูแน่ใจแล้วว่าหล่อนไม่ใช่เสือสมิงอย่างที่ตนเองสงสัย จึงบังเกิดความละอายภายในใจขึ้นมา เขาไม่สมควรมองยายแก่ผู้น่าสงสารคนนี้ในแง่ร้ายแบบนี้
"ยายหมื่อเมไม่ใช่สมิง"
เมื่อได้ยินเสียงของหัวหน้า ทุกคนก็ลดปืนลงและค้นหาเป้าหมายต่อไป พรานเพลอทอผู้มากน้ำใจเดินเข้าไปหายายหมื่อเม เขายื่นแขนไปประคองยายแก่ผู้อ่อนแอให้ลุกขึ้นยืน ยายแก่ที่น่าสงสารและขี้โรคไม่สมควรมาเจออะไรแบบนี้
แต่ครั้งนี้เขาทำผิดแล้ว
เพราะศีรษะของเขายุบไปครึ่งหนึ่ง เลือดของเขาสาดกระจายไปทั่ว ด้วยแรงตบของเสือตัวใหญ่ทำให้เขาขาดใจตายคาที่
แล้วเสือมาจากไหนล่ะ? เสือก็คือยายหมื่อเม ยายหมื่อเมก็คือเสือ หล่อนเป็นเสือสมิงที่ทรงพลังมหาศาล หล่อนสามารต้านความร้อนของไฟได้ในร่างมนุษย์ นี่เป็นครั้งแรกที่มันเกิดขึ้น หล่อนเป็นสมิงตัวแรกที่ต้านไฟได้ยามอยู่ในร่างแปลง
เสียงร้องอย่างเจ็บปวดของพรานเพลอทอดังแค่เสี้ยวนาที หลังจากนั้นร่างของมันก็กลายเป็นร่างไร้วิญญาณที่ชักกระตุกอยู่บนพื้น
ยังไม่ทันที่พาเกอซูและพรานคนอื่นจะลงมือยิงสังหารเสือสมิง เสือสมิงกระโจนไปด้านข้างสามครั้ง มันก็หายลับเข้าไปในป่าแล้ว ไม่มีใครลั่นกระสุนออกมา ทั้งๆ ที่พวกเขามีเวลาลั่นไก ความตกตะลึงทำให้พวกเขาหลงลืมหน้าที่ไปชั่วครู่
"เราต้องตามล่ามันเดี๋ยวนี้"
พรานอะดากล่าวกับพาเกอซู มันกำอาวุธในมืออย่างแนบแน่น ในขณะพรานคนอื่นยังคงอยู่ในอาการตกตะลึง
พาเกอซูไม่จำเป็นต้องคิดมาก ตอนนี้เขารู้สึกผิดที่ปล่อยให้เสือสมิงในร่างพีหมื่อเมหลุดลอยไป รวมไปถึงความเสียใจที่มีต่อพรานเพลอทอผู้ล่วงลับ หากไม่ใช่เพราะความอ่อนหัดและสะเพร่าของเขา พรานเพลอทอคงจะไม่ตาย
"พรานทุกคนออกล่าเสือสมิงกับข้า ส่วนที่เหลือให้รับคำสั่งพอเนอมู"
พูดจบเขาก็ออกเดินนำหน้าไปสู่ทิศทางที่เสือสมิงจากไป บุรุษแปดชีวิตกำลังมุ่งหน้าไปล่าเจ้าแห่งขุนเขาที่น่ากลัว บางทีพวกเขาอาจจะไม่ได้กลับมาอีกเลย
พอเนอมูรู้สึกเหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาด กว่าหล่อนจะไล่ลูกบ้านให้กลับไปอยู่ในเรือนของแต่ละคนได้ทำเอาเหงื่อโทรมกาย ผู้คนมากหน้าหลายตามักต่างความคิดต่างการกระทำ บางคนยอมเข้าเรือนแต่โดยดี บางคนหวาดกลัวจนกระทั่งไม่กล้ากลับเข้าบ้านเรือนของตนเอง แต่ก็ยังดีกว่าประเภทที่อยากรู้อยากเห็น คนพวกนี้อยากรู้ไปทุกเรื่องราว ไม่ยอมฟังคำสั่งหรือคำขอร้องจากใครเลย
สุดท้ายพอเนอมูจำต้องใช้ไม้แข็ง หล่อนให้ชายฉกรรจ์ที่เป็นคนของสามีไล่พวกมันกลับบ้านเรือนของตนเอง บางคนที่ยังไม่ยอมไปจึงโดนไล่หวดไล่ตีโซเซเข้าบ้านไป
ตอนนี้เหลือเพียงหล่อนกับชายฉกรรจ์อีกสี่คนที่ยังคงอยู่เบื้องนอก คนอื่นๆ ในหมู่บ้านล้วนเข้าบ้านไปจนหมดสิ้น แสงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า ครึ่งหนึ่งของดวงอาทิตย์ถูกแนวเขาบดบังไปแล้ว อีกไม่นานความมืดจะมาเยือนหมู่บ้านแห่งนี้
พอเนอมูตัดสินใจพาชายทั้งสี่เดินลาดตระเวนรอบหมู่บ้าน หล่อนกลัวว่าจะมีคนที่ไม่เชื่อฟังคำสั่ง แอบหลบไปอยู่ในที่ๆ ไม่ควรอยู่ ถ้าเกิดมีใครเป็นอะไรขึ้นมา คนผิดก็คือตัวหล่อนเอง
หมู่บ้านทีลอชูเป็นหมู่บ้านที่ไม่ใหญ่มาก ประชากรมีไม่ถึงหนึ่งร้อยคน มีบ้านอยู่ยี่สิบเอ็ดหลังคาเรือน หมู่บ้านตั้งอยู่ในที่ราบบนเนินเขาที่ไม่สูงนัก บ้านของผู้คนจะติดกันเป็นหย่อมๆ โดยแบ่งตามเครือญาติ ซึ่งแต่ละหย่อมก็อยู่ไม่ห่างกันเท่าไหร่
พวกเขาเดินสำรวจลาดตระเวนเกือบทั้งหมู่บ้านแล้ว ตอนนี้ก็เหลือเพียงบ้านของคนที่อยู่ท้ายหมู่บ้าน มันตั้งอยู่ห่างออกจากบ้านของคนอื่นๆ ราวสองร้อยเมตร ผืนป่าอันอุดมสมบูรณ์ยังคงปกคลุมอยู่รอบทางเดินที่พาไปยังที่แห่งนี้
ยามนี้แสงสว่างกำลังจะหมดไปแล้ว ความมืดเริ่มคืบคลานเข้ามา แสงจากพระอาทิตย์ไม่สาดส่องมาอีก เสียงจักจั่นเรไรประสานกันดังระงม นกกระปูดส่งเสียงดังเป็นจังหวะประสานกับเสียงอันน่าสะพรึงของนกฮูกที่ชวนให้ใจสั่น
"เจ้าได้กลิ่นอะไรไหม"
พาเลซูเอ่ยถามพร้อมกับขยับจมูก สูดลมหายใจเข้าออกถี่เร็ว เมื่อทุกคนหยุดนิ่งและสูดลมหายใจเข้าออกเหมือนมัน ทุกคนก็รู้แล้วว่ามีกลิ่นที่ไม่พึงประสงค์
มันคือกลิ่นเหม็น กลิ่นเหม็นจากซากศพ กลิ่นเหม็นจากของเน่า
"กลิ่นเหม็นเป็นบ้าเลย หมูบ้านใครตายหรือเปล่าเนี่ย พรานอะดานะพรานอะดา ไม่รู้จักเลี้ยงดูสัตว์เลี้ยงของตนเองเลย นี่ถ้าลูกสาวกับเมียของมันกลับมาจากการไปเยี่ยมญาติเมื่อไหร่ มันคงโดนด่าหูชาไปหลายวันแน่นอน"
พาเลซูพูดติดตลก ชายฉกรรจ์อีกสองสามคนก็หัวเราะออกมา ด้วยนิสัยของพรานอะดาที่กลัวเมียและรักลูกยิ่งกว่าอื่นใด คงยอมให้ถูกด่าโดยไม่ขัดขืนแน่นอน
"เราเข้าไปดูกันเถอะ"
พอเนอมูเอ่ยปากชวนทุกคนพร้อมกับก้าวดุ่มๆ ไปก่อน บุรุษทั้งสี่รีบจ้ำก้าวตามหล่อนไปติดๆ บ้านไม้หลังเล็กปรากฏอยู่ตรงหน้าพวกเขา เหลือเพียงแค่เดินเข้าไปภายในบ้านเพียงเท่านั้น แต่กลิ่นเหม็นที่โชยออกมาทำให้พวกเขาต้องหยุดชะงัก
ประตูบ้านเปิดอ้าไว้ เสมือนกำลังรอต้อนรับแขกผู้มาเยือน แต่กลิ่นเหม็นกลับทำให้แขกผู้มาเยือนยังชั่งใจอยู่ว่าจะเข้าไปดีหรือไม่ คบเพลิงถูกจุดขึ้นมาแล้ว มันส่องสว่างในความมืดได้ดี
สุดท้ายแล้วพวกเขาก็เดินขึ้นบันไดที่สูงราวสองเมตร เมื่อพอเนอซึ่งเป็นคนแรกมูเดินเข้าไปในบ้าน หล่อนก็ต้องหยุดชะงักกะทันหัน ภาพที่พบเจอแทบจะทำให้หล่อนหัวใจหยุดเต้น มันมีศพของมนุษย์อยู่ในบ้าน ศพที่ยังไม่เน่าจนเละ หล่อนพอจะดูออกว่าเป็นซากศพของผู้ใด
มันคือศพของบุคคลที่หล่อนพบเจอมาตลอดเย็นวันนี้...
"นี่มันศพของพรานอะดานี่นา เป็นไปได้ยังไง..."
พาเลซูซึ่งขึ้นบันไดมาเป็นคนที่สองพูดออกมา หัวใจของพอเนอมูคล้ายถูกราดด้วยน้ำเย็น ถ้าที่อยู่ตรงหน้านี้เป็นศพของพรานอะดา แล้วคนที่แนะนำให้ออกตามล่าเสือสมิงจะเป็นผู้ใด
ไม่จำเป็นต้องบอกออกมาทุกคนย่อมรู้แล้ว พรานอะดาในคราบเสือสมิงหลอกล่อให้สามีของนางกับพรานคนอื่นๆ ออกจากหมู่บ้านเพื่อสังหาร จากนั้นก็ย้อนกลับฆ่าคนในหมู่บ้านให้สิ้นซากอีกที เมื่อมันเข่นฆ่ามนุษย์ได้เกินเจ็ดสิบเจ็ดคน มันจะสามารถกลายร่างเป็นมนุษย์หรือเสือสมิงได้ตามใจต้องการ ถึงตอนนั้นจะไม่มีใครสามารถฆ่ามันได้อีก
จู่ๆ น้ำตาของพอเนอมูก็ไหลออกมา ลางอัปมงคลที่หล่อนรับรู้ไม่เคยผิดพลาด นี่เป็นพรสวรรค์ที่มารดาได้ถ่ายทอดมาให้ แต่ตอนนี้มันกลับทำร้ายหล่อนนัก
หล่อนรู้สึกได้ว่าสูญเสียคนที่สำคัญกับชีวิตที่สุดไปแล้ว
ไม่มีใครสำคัญกว่าเกอซูอีกแล้ว
รุ่งอรุณของเช้าวันใหม่หวนมาอีกครั้ง เสียงนกเสียงสัตว์ดังระงมไปทั่วป่าดังเช่นทุกวัน หมู่ไม้ใบหญ้าชูใบออกช่อรองรับแสงอรุณยามเช้า แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิม อย่างน้อยก็มีเสียงหนึ่งเพิ่มขึ้นมา เสียงที่มนุษย์ไม่พึงปรารถนา มันคือเสียงร้องไห้
พอเนอมูกอดศพของชายคนรักไว้แนบแน่นกับอก หล่อนร่ำไห้ปานใจจะขาด สิบสามปีที่ใช้ชีวิตคู่อยู่ด้วยกัน ไม่เคยมีวันไหนที่เขาจะทิ้งหล่อนไปไหน แต่วันนี้เขาจากไปแล้ว จากไปตลอดกาล
หล่อนสำรวจดูบาดแผลครั้งแล้วครั้งเล่า รอยเล็บเสือตัวใหญ่พาดผ่านกลางหลังของเกอซู กระดูกสันหลังที่หักกลางโผล่ออกมาข้างนอก แสดงให้เห็นว่าถูกจู่โจมจากด้านหลัง สามีของหล่อนตายโดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ไม่ทันได้ต่อสู้หรือเห็นหน้าเจ้าสัตว์ร้ายเลย พรานคนอื่นๆ ก็เป็นเฉกเช่นเดียวกัน สภาพศพทุเรศทุรังจนแทบจะไม่เป็นผู้เป็นคนแล้ว
ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง พอเนอมูวางซากศพของเกอซูลงบนพื้น จากนั้นก็หยิบปืนของสามีขึ้นมา หล่อนเองก็เป็นพรานมาก่อน เป็นพรานผู้หญิงคนแรกในชนเผ่า ฝีมือการล่าสัตว์ของหล่อนไม่ด้อยไปกว่าบุรุษคนไหนเลย จนมาพบเจอกับกอซู หล่อนจึงวางอาวุธปืนแล้วหันมาเป็นแม่บ้านแทน
พอเนอมูตัดสินใจแล้วว่าจะตามเสือสมิงคู่นี้ ไม่ว่ามันจะไปที่ไหน หล่อนจะยอมแลกชีวิตกับมัน หากแม้นตกตายภายใต้เขี้ยวเล็บของมัน ก็เป็นการดีที่จะได้ติดตามสามีสู่ปรโลก
หล่อนออกก้าวเดินไปตามรอยเท้าเสือที่ใหญ่กว่าปกติสองเท่า เสือสมิงตัวนี้คงมีขนาดตัวใหญ่พอๆ กับวัวผู้ที่โตเต็มที่ ลูกกระสุนจะฆ่ามันได้หรือ
ขณะที่พอเนอมูกำลังจะเดินข้ามโขดหินสายตาก็เหลือบไปคนผู้หนึ่ง บุรุษผู้มีหมวกปีกกว้างคลุมอยู่บนศีรษะ เขากำลังนั่งแคะขี้ฟันอยู่บนโขดหินอย่างปลอดโปร่ง มีปืนลูกซองวางอยู่ข้างตัว โดยที่ไม่ได้นัดแนะกันไว้ ทั้งสองก็หันมาสบตากัน
"เจ้าเป็นใคร"
"ข้าเป็นพราน"
"พราน?"
พอเนอมูพูดด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ ชายหนุ่มตรงหน้าอายุน้อยกว่าเขาหลายปี ด้วยบุคลิกและหน้าตาของคนผู้นี้ เหมาะกับการเป็นนักเรียนนักศึกษามากกว่าจะมาเป็นพราน หากว่าหล่อนไปเล่าให้คนในหมู่บ้านฟังว่าชายหนุ่มหน้าหล่อผู้นี้เป็นพราน คงมีคนหัวเราะตัวขดตัวงอกันหลายคน
ชายหนุ่มคนนั้นลุกขึ้นยืนพร้อมกับสะพายปืนทางซ้ายมือ สายตาจดจ้องไปยังทิศทางที่เสือสมิงเดินจากไป กล่าวเบาๆ ว่า
"จะล่าสมิงต้องให้มันล่าเราก่อน สมิงเช่นมันไม่ใช่สมิงทั่วไป แต่เป็นสมิงที่ถูกวิญญาณร้ายสิงสู่ มันสามารถคาดเดาการกระทำของเราออก ดังนั้นเราต้องทำในสิ่งที่มันคิดไม่ถึง"
พอเนอมูส่งเสียงตอบรับไปอย่างลืมตัว บุคลิกของชายหนุ่มในสายตาหล่อนเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ตอนนี้หล่อนเชื่อว่าเขาสามารถกระทำได้ตามที่พูด หล่อนเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเช่นกัน
"พอเนอมู เราไปล่าเสือสมิงกันเถอะ ข้าเชทูจะพาเจ้าไปล่ามันเอง"
พอเนอมูอ้าปากค้าง เชทูเป็นญาติของเขาเอง เด็กน้อยที่จากบ้านเกิดไปอยู่ในเมืองใหญ่เมื่อหลายปีที่แล้ว บัดนี้กลายเป็นหนุ่มแล้ว
เชทูยิ้มให้พอเนอมูคราหนึ่ง ก็เดินตามรอยเท้าเสือไป พอเนอมูก็ย่ำเท้าตามชายหนุ่มไปเช่นกัน
ตำนานเรื่องราวว่าด้วยสิ่งลี้ลับในหุบเขาพนาไพร ณ ถิ่นที่อยู่อาศัยของชนเผ่ากะเหรี่ยง  มนต์ดำ  เสือสมิง  งูยักษ์  สุสานไพร และอีกมากมายหลายเรื่องราวเหนือธรรมชาติ  ทุกตอนเป็นเรื่องสั้นจบในตอน  แต่เนื้อเรื่องทั้งหมดมีความเชื่อมโยงกัน  หล่อหลอมออกมาเป็นตำนานเรื่องเล่าจากยอดดอย