Braille: Love code ปฏิญาณรักอักษรเบลล์
Ceres_s
## บทนำ

บทนำ
ภายใต้โลกที่งดงามใบนี้ยังมีคนอีกหลายสิบล้านคนบนโลกที่ไม่สามารถมองเห็นความงดงามนี้ได้ด้วยตาของตัวเอง และหนึ่งในนั้นคือว่าที่สามีของเธอในอนาคตที่เขาไม่มีแม้โอกาสจะมองเห็นว่าหน้าตาว่าที่เจ้าสาวของเขาเป็นอย่างไร ผิวสีอะไร หรือแม้กระทั่งสายตาที่เธอมองเขาเป็นอย่างไร หลายคนคงไม่เข้าใจว่าทำไมครอบครัวถึงต้องให้เธอแต่งงานกับคนพิการอย่างเขา หรือแม้กระทั่งอาจจะมีคำถามว่าทำไมเธอถึงยอมแต่งงานกับเขาทั้งที่เธอในวัยยี่สิบสองปีมีอนาคตมากมายรออยู่ ทำไมต้องเอาอนาคตตัวเองมาฝากไว้กับผู้ชายพิการทางสายตาคนนี้ ส่วนคำตอบสั้นๆ ของเธอก็คงจะเป็น
…เพราะว่าเขาเป็นคนมอบอนาคตให้เธอมาก่อน
ถึงแม้ว่าว่าที่สามีของเธอเท่าที่จำได้เขาแทบจะไม่มีปฏิสัมพันธ์ใดๆ กับเธอเลย ไม่ว่าเธอจะพยายามเปิดใจทำความรู้จักกับเขามากแค่ไหนสิ่งที่เธอจะได้รับกลับจากเขาคือความเงียบ หรือไม่ก็คำตอบสั้นๆ กับท่าทีที่ยุ่งตลอดเวลา เพราะถึงเขาจะมองไม่เห็นเหมือนคนทั่วไปแต่เขาก็สามารถเข้าทำงานตำแหน่งผู้บริหารที่บริษัทผลิตเครื่องสำอางชั้นนำได้อย่างไร้ที่ติโดยใช้การสื่อสารและการทำงานผ่านเสียง และอักษรเบลล์เป็นหลัก การที่เขาพยายามอย่างหนักเพื่อพิสูจน์ให้คณะกรรมการในบริษัทเห็นว่าการผิดปกติทางด้านสายตาของเขาไม่มีผลต่อการทำงานทำให้เขาเป็นที่ยอมรับของทุกคนถึงแม้จะใช้เวลาพิสูจน์ตัวเองอยู่นานหลายปี
ก่อนหน้านี้เธอจะจำได้ว่าก่อนที่เขาจะสูญเสียการมองเห็นไปตอนอายุสิบเจ็ดปี ตอนนั้นเธอเองก็มีอายุประมาณสิบสามปียังจำได้ว่าเขามักจะมาเล่นเป็นเจ้าชายที่แสนดีให้เธออยู่เป็นประจำเรียกง่ายๆ ว่าเธอกับเขาสนิทกันมาก แต่พอเขาสูญเสียการมองเห็นไปเขาก็เริ่มตีตัวออกห่างจากเธออีกทั้งยังไปรักษาตัวอยู่ที่ต่างประเทศนานอยู่เกือบห้าปีทำให้ช่วงนั้นเธอไม่ได้ติดต่อกับเขาเลย เพราะไม่ว่าเธอจะพยายามติดต่อเขามากแค่ไหนเขาก็ไม่ยอมติดต่อเธอกลับมา กระทั่งวันที่เขากลับมาเมื่อสี่ปีก่อนเธอถึงได้เจอกับเขาอีกครั้ง แต่เขาก็ทำเหมือนกลับไม่รู้จักเธอไปแล้ว
เมื่อเวลาผ่านไปเธอเองก็มีแฟนคนแรกเป็นของตัวเอง เธอเริ่มคบกับแฟนคนแรกมาตั้งแต่เริ่มเรียนจบมัธยมปลายปีที่หก เราคบกันมาสามปีจนกระทั่งเธอเรียนอยู่ปีสามแฟนเธอก็นอกใจเธอไปมีคนอื่นทำให้ต้องเลิกรากันไป และนี้กลับเป็นโอกาสให้พ่อของเธอเสนอให้เธอแต่งงานกับเขา
ในช่วงชีวิตที่ว่างเปล่าถูกแฟนคนแรกนอกใจไปมีคนอื่นทำให้ตอนนั้นเธอยอมรับปากที่จะแต่งงานกับคนพิการเพื่อประชดชีวิต จนได้มีเวลามานั่งตกตะกอนความคิดตัวเองว่าแท้จริงแล้วการแต่งงานกับเขาเป็นสิ่งที่เธอควรทำ
เพื่อชดใช้อนาคตเขาที่เขายอมแลกมันกับเธอ
"วันนี้ลูกก็ไปหารามไหม"
"หนูก็อยากไปนะ แต่เดี๋ยวนี้พี่รามแทบจะไม่ให้หนูเจอหน้าเลย" 'อลิชา' ที่กำลังนั่งดมกลิ่นดอกไม้ตอบกลับไพโรจน์ผู้เป็นพ่ออย่างไม่จริงจังนัก เพราะทุกครัั้งที่เธอไปหาเขาเขาก็จะให้เลขามาบอกเธอว่าไม่ว่างพบให้เธอกลับไป
"พี่เขามีปมในใจเราเข้าใจพี่เขาหน่อยนะ"
"หนูเข้าใจ เข้าใจมากๆ ด้วยหนูเองก็อยากรับผิดชอบทุกอย่างให้ดีที่สุด"
"พ่อดีใจนะที่แกยอมแต่งกับรามน่ะ"
"ต่อให้ไม่อยากแต่งก็ต้องแต่งอยู่ดี ถ้าปฏิเสธก็คงจะละอายใจเกินไป"
"พ่อรู้แล้วแหละว่าลูกพ่อจะตอบยังไง"
"หนูยอมแต่งแล้วไง ตอนนี้พี่รามเอาแต่ปฏิเสธการแต่งงาน"
"พ่อกับอาราคินเลยวางแผนไว้ให้ลูกแล้วไง"
"หมายความว่าไง"
"เรียนจบแล้วจะไปทำงานที่ไหนเหรอ"
"เอ้า พ่อไม่ให้หนูทำที่บริษัทเราเหรอ" อลิชาเงยหน้ามองไพโรจน์ด้วยสีหน้าประหลาดใจที่เขาถามเธอมาแบบนั้น เพราะธุรกิจที่บ้านของเธอคือการทำเครืื่องหอมต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นก้านไม้หอม กล่นอโรม่า เทียนหอม เป็นต้นทำให้เธอตัดสินใจเข้าเรียนสาขาวิทยาศาสตร์เครื่องสำอางเพื่อมาพัฒนาธุรกิจในครอบครัว
"นั่นสิเนอะ แต่ว่าเราก็พึ่งจบมาใหม่ๆ ลองไปฝึกงานที่อื่นดูไหม"
"ที่อื่นที่พ่อหมายถึงบริษัทพี่รามรึเปล่า" เธอกล่าวถึงรามิลด้วยชื่อเล่นที่เรียกจนติดปาก
"รู้ทันตลอดเลยลูกสาวคนนี้"
"พ่อไม่ต้องมาตีเนียนวางแผนอะไรไว้บอกมาเลยดีกว่าค่ะ" อลิชาหรี่ตามองจับผิดไพโรจน์อย่างรู้ทัน
"พ่อกับอาราคินว่างแผนให้เราไปฝึกงานที่บริษัทรามิลไงจะได้เจอกันบ่อยๆ พ่อฝากให้เราไปอยู่แผนกน้ำหอมให้แล้ว" ไม่ใช่แค่พ่อของเธอที่รู้ว่าเธอต้องการจะแต่งงานกับรามิล แต่ครอบครัวของเขาเองก็รับรู้และสนับสนุนเธอมาตลอดถึงขั้นเตรียมวันแต่งงานเอาไว้ให้ แต่ก็ถูกเขาบ่ายเบี่ยงไปทุกรอบ
"ว่าไงนะ!" อลิชามองหน้าพ่อตาค้าง เธอไม่คิดว่าทุกอย่างจะปุบปับแบบนี้
"พ่อให้ป้าสายเก็บเสื้อผ้าลูกให้แล้ว"
"เก็บเสื้อผ้า? แล้วทำไมต้องเก็บเสื้อผ้าด้วย"
"ลูกต้องย้ายไปอยู่กับพี่เขาน่ะ จะได้เดินทางไปบริษัทพร้อมกันไง"
"แบบนี้มันไม่ดูแปลกไปหน่อยเหรอยังไงตอนนี้เราก็ยังไม่ได้แต่งงานกันจริงๆ สักหน่อยจะให้หนูย้ายไปอยู่กับพี่เขาเนี่ยนะ พ่อไม่หวงลูกสาวคนเดียวหน่อยเหรอ"
"จะช้าเร็วก็ต้องได้แต่งกันอยู่ดี พ่อก็แค่ผลักดันให้ได้กันสักที ไม่ใช่สิให้ลงเอยกันสักที ก็ไม่ใช่อีกให้เปิดใจให้กัน ใช่ๆ เปิดใจให้กัน คิดซะว่าทดลองอยู่ก่อนแต่งละลายพฤติกรรมกันแล้วกัน"
"พ่อทำแบบนี้พี่รามเขารู้รึยังเนี่ย"
"พ่อคุยไว้แล้วรามไม่ได้ว่าอะไร"
"พ่อพูดจริงรึเปล่าแค่จะเจอหน้ายังไม่อยากให้เจอแล้วนี่ให้หนูไปอยู่ด้วยเนี่ยนะไม่แปลกไปหน่อยเหรอ"
"ถ้าอยากรู้ว่าทำไมวันนี้ก็ไปหาพี่เขาสิพ่อจองโต๊ะไว้ให้แล้ว"
"ตลอดเลยพ่ออะทำอะไรไม่เคยปรึกษาหนูเลย"
"ถ้าปรึกษาแล้วลูกจะเห็นด้วยเหรอ"
"แน่นอนว่าไม่อยู่แล้ว ดูพ่อทำแต่ละอย่างสิคนปกติที่ไหนเขาทำกัน" อลิชาได้แต่ถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย สงสัยวันนี้เธอคงเลี่ยงที่จะไปเจอรามิลไม่ได้อย่างน้อยก็ควรบอกให้เขามาพูดกับพ่อเธอเรื่องยกเลิกการทดลองอยู่ด้วยกันอะไรนี่ซะถึงแม้มันจะเป็นโอกาสที่ดีมากๆ ให้ได้เข้าใกล้เขาก็เถอะ
ทำท่าไม่อยากแต่งงานกับเธอปฎิเสธกำหนดวันงานแต่งอยู่ทุกรอบจะมาทดลองอยู่อะไรกันไม่เห็นจะเข้าท่าเลยสักนิด อลิชาได้แต่คิดตัดพ้ออยู่ในใจเพียงลำพังก่อนจะวางมือจากดอกไม้ตรงหน้าลุกเดินไปแต่งตัวที่ห้องนอนเพื่อออกไปพบกับรามิลตามนัด….ที่พ่อเธอจัดการนัดเอาไว้ให้


## Episode 01 ว่าที่สามีตาบอด

Episode 01 ว่าที่สามีตาบอด
ร่างอรชรในชุดเสื้อฮู๊ดแขนยาวสีขาวพิมพ์โลโก้แบรนด์ดังกับกางเกงยีนคู่ใจสีฟ้าอ่อนเดินตามพนักงานร้านอาหารเข้ามายังโต๊ะที่พ่อของเธอจองเอาไว้ตามเวลานัด ซึ่งครั้งนี้ดูจะผิดคาดจากที่เธอคิดอยู่หน่อยๆ เพราะว่ารามิลมานั่งรอที่โต๊ะอยู่ก่อนแล้ว
"รอนานไหมคะ" อลิชาเอ่ยทักทายเขาด้วยน้ำเสียง และถ้อยคำที่เป็นกันเอง ถึงแม้จะรู้สึกประหม่าทุกครั้งที่ต้องมาเจอเขาก็ตาม
"พี่พึ่งมาถึงเหมือนกัน" รามิลตอบกลับประโยคคำถามของหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนกับสีหน้าของเขาที่ไม่ได้บ่งบอกอารมณ์ใดๆ ออกมา
"สั่งอะไรมาทานรึยังคะให้หนูสั่งให้ไหม" อลิชายังคงชวนอีกฝ่ายคุยเพื่อทำลายบรรยากาศอึดอัดเนื่องจากหัวข้อสนทนาที่ตั้งใจมาพูดคุยวันนี้ค่อนข้างอึดอัดพอสมควร
"พี่ให้เลขาสั่งให้แล้ว"
"อ๋อ งั้นหนูสั่งของหนูนะ"
"อืม"
อลิชาหันไปสั่งอาหารกับพนักงานพร้อมกับเครื่องดื่ม เธอจ้องมองใบหน้าหล่อเหล่าของเขาเงียบๆ เพราะไม่รู้ว่าจะชวนคุยเรื่องอะไรดีอีกทั้งยังแอบรู้สึกเสียดายดวงตาคู่สวยของเขาที่มองไม่เห็น ถ้าหากเขามีร่างกายที่ปกติเหมือนคนอื่นคงจะมีสาวๆ รุมล้อมกายตลอดเวลา
"ทำไมวันนี้พี่รามถึงมีเวลาว่างมากินข้าวกับหนูได้ ปกติพี่รามงานยุ่งมากนี่คะ" หลังจากนั่งเงียบอยู่นานเธอก็ตัดสินใจเอ่ยถามเขาอีกครั้ง เพราะดูแล้วถ้าเธอไม่เป็นฝ่ายชวนคุยก่อนเขาก็คงจะไม่พูดอะไรเลย
"เรามีเรื่องจะคุยกับพี่ไม่ใช่เหรอ"
"พี่รามรู้ได้ยังไงคะว่าหนูมีเรื่องจะคุยด้วย"
"เรื่องยกเลิกงานแต่งใช่ไหม" เพราะกำหนดวันแต่งงานที่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายบีบบังคับเข้ามาหลังจากที่อลิชาเรียนจบ เขาเองก็พอจะเดาได้ว่าเธอคงจะรู้สึกกดดันไม่น้อย
"เกือบจะเดาถูกแล้วค่ะ แต่หนูไม่ได้มาคุยเรื่องนี้" เธอตอบกลับด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มถึงแม้ว่าเขาจะมองไม่เห็นก็ตามว่าเธอมีสีหน้ายังไงตอนนี้ "เดี๋ยวหนูทำเองค่ะ" เธอหันไปบอกนาวาเลขาของรามิลที่กำลังจะเข้ามาจัดตำแหน่งอุปกรณ์ทานอาหารให้เขาเอาไว้ พร้อมกับลุกเดินไปจัดวางตำแหน่งช้อนส้อมให้เขาด้วยตัวเอง
ถึงแม้ที่ผ่านมาความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอจะไม่มีอะไรพิเศษ แต่เธอก็ทำหน้าที่ว่าที่ภรรยาของเขามาตลอดเท่าที่จะทำได้เนื่องจากเขาไม่ใช่ว่าที่สามีแบบปกติทั่วไปจึงมีรายละเอียดให้เธอได้เรียนรู้ก่อนจะแต่งงานกัน แน่นอนว่าทั้งหมดที่ทำเขาไม่เคยต้องการเลย แต่เธอก็ทำมันจนกลายเป็นความเคยชินจึงรู้รายละเอียดเกี่ยวกับการใช้ชีวิตของเขาดีไม่แพ้กับนาวาเลขาคู่ใจของเขาที่จะคอยตามดูแลเขาไปทุกที่
"ขอบใจ"
"ไม่เป็นไรค่ะ" เธอกางผ้าเช็ดปากลงบนตักของเขาเป็นอย่างสุดท้ายก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่ของตัวเอง
"แล้ววันนี้ตั้งใจมาคุยกับพี่เรื่องอะไร"
"เรื่องงานแต่งค่ะ แต่ไม่ใช่เพราะไม่อยากแต่ง แต่อยากรู้ว่าทำไมพี่รามถึงไม่อยากแต่งต่างหาก"
"เพราะไม่อยากแต่ง"
"ถ้าไม่อยากแต่งทำไมต้องรับปากพ่อเรื่องให้เราไปทดลองอยู่ด้วยกันด้วย"
"พี่ก็ถูกแม่บังคับมาเหมือนกัน" เขารู้มาตลอดว่าก่อนหน้านี้อลิชามีแฟนที่คบกันมาตั้งแต่มัธยมปลายพึ่งจะเลิกกันไปไม่กี่เดือนก่อน ทั้งสองครอบครัวเลยบังคับให้เธเต้องมาแต่งงานกับเขา
การที่เธอต้องมาแต่งงานกับคนอย่างเขาคงไม่ง่ายเลย เขาเองก็อยากรีบยกเลิกงานแต่งนี้ให้เร็วที่สุดเพื่อความสบายใจของทั้งสองฝ่าย แต่การเอาชนะครอบครัวเขาเป็นอะไรที่ยากเกินไป
"ที่ผ่านมาสำหรับหนูไม่ใช่การเสียเวลาถึงแม้จะแค่เวลาสั้นๆ ที่หนูกับพี่ได้กลับมาทำความรู้จักกันอีกครั้ง" อลิชาผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ เธอไม่รู้ว่าต้องทำแบบไหนเขาถึงจะมองเห็นความจริงใจของเธอ
"ต่อให้เราอยู่ด้วยกันพี่ก็จะไม่เข้าไปก้าวกายชีวิตส่วนตัวของเราแน่นอน เราจะแยกกันอยู่คนละห้องไม่น่ามีปัญหาอะไรใช่ไหม"
"หนูไม่ติดอยู่แล้วค่ะ"
"อดทนหน่อยนะ"
"ทำไมต้องใช้คำว่าอดทนด้วย ไม่อยากแต่งงานกับหนูขนาดนั้นเลยเหรอ" เป็นครั้งที่สองที่เธอเอ่ยถามเขาถึงเรื่องนี้ เธอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงอยากยกเลิกการแต่งงานครั้งนี้ทั้งทีเธอเองก็เต็มใจแต่งกับเขา และครอบครัวเขากับเธอก็เห็นด้วยกับการแต่งงานของเรา
"บอกแล้วไงว่าแค่ไม่อยากแต่ง"
"ไม่อยากแต่งงาน หรือไม่อยากแต่งกับหนู"
"เราจะอยากรู้ไปทำไม"
"อยากรู้ไม่ได้เหรอคะ หนูก็อยากรู้ว่าหนูไม่ดีตรงไหนขาดคุณสมบัติอะไรถึงจะสามารถเป็นเจ้าสาวของพี่ได้"
"…" คำถามของหญิงสาวทำให้รามิลนิ่งเงียบไป แต่กลับไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองอะไร เขาเองก็คิดไว้อยู่แล้วว่าเธอควรเจอคู่ชีวิตที่ดีกว่านี้ คนที่พร้อมจะปกป้องเธอไปตลอดชีวิต
"หนูไม่เคยรู้สึกไม่ดีที่พี่เป็นแบบนี้ถ้าพี่เต็มใจที่จะแต่งงานกับหนู หนูก็ยินดีที่จะทำหน้าที่ภรรยาที่ดีดูแลพี่อย่างไม่มีเงื่อนไข" เป็นครั้งแรกที่เธอเปิดใจคุยกับเขาอย่างตรงไปตรงมา เพราะเธอเองก็รู้สึกอัดอั้นเต็มทนที่เขาแสดงท่าทีแบบนี้ใส่เธออยู่ตลอดเวลา
"…"
"ไหนๆ เราก็ต้องไปอยู่ด้วยกันแล้วทำไมแทนที่พี่จะขีดเส้นกั้นระหว่างเรา ทำไมเราไม่มาลองเปิดใจกันดูละบางทีพี่อาจจะชอบหนูก็ได้นะ" จากที่ตอนแรกตั้งใจมาเพื่อปฏิเสธการอยู่ร่วมกันกับเขา พอได้ฟังคำตอบที่ไร้เหตุผลจากเขาบ่อยๆ เข้ากลับทำให้เธออยากเอาชนะใจเขาให้ได้เสียอย่างนั้น
"พี่ยังยืนยันคำเดิมว่าพี่ไม่ต้องการแต่งงาน"
"แล้วถ้าหนูทำให้พี่อยากแต่งได้ พี่จะแต่งงานกับหนูไหม"
ความสดใส ความจริงใจ ความตรงไปตรงมาของหญิงสาวทำให้รามิลไม่สามารถตอบกลับอะไรออกมาเป็นคำพูดได้ แต่ก็รับรู้มาตลอดว่าที่เธอทำไปทั้งหมดคงเพราะต้องการประชดชีวิตหลังการอกหัก ซึ่งการอยู่ร่วมกันในครั้งนี้เขาจะทำให้เธอได้เรียนรู้ว่าการที่ตัดสินใจแต่งงานกับเขาเป็นอะไรที่ผิด
"อาหารพร้อมเสิร์ฟแล้วค่ะ" พนักงานสาววางจานอาหารลงบนโต๊ะก่อนจะเดินกลับออกไป
ทว่ารามิลกลับไม่ยอมทานอะไรเลยจนอลิชาต้องละจากจานตัวเองเงยหน้าขึ้นไปถามเขา
"ทำไมไม่ทานคะ"
"คุยธุระเสร็จแล้วพี่กลับก่อนแล้วกัน…อือ" รามิลร้องอุทานในลำคอเบาๆ ด้วยความตกใจเมื่อชิ้นสเตกถูกป้อนเข้ามาในปากกะทันหัน
"ไหนๆ ก็มาถึงร้านดังแล้วลองชิมสักคำก็ยังดีค่ะ" อลิชาบอกพร้อมกับแอบหัวเราะด้วยความเอ็นดูท่าทางเลิ่กลั่กของชายหนุ่มที่ไม่ได้มีมาให้เห็นบ่อยนัก "ถ้าไม่ทานเองหนูจะป้อนอีกนะคะ" เธอข่มขู่เขาเสียงหวานทำให้รามิลแอบผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ แต่ก็ยอมหยิบมีดกับส้อมขึ้นมาหันสเตกทาน ถึงแม้จะมองไม่เห็นแต่เขาก็สามารถทานอาหารได้เหมือนคนปกติ ใช้ความเคยชิ้นจากตำแหน่งการวางอุปกรณ์อาหารที่ใช้เป็นประจำ


## Episode 02  ทดลองอยู่ด้วยกัน

Episode 02 ทดลองอยู่ด้วยกัน
บ้านรามิล
วันนี้เป็นวันแรกที่เธอจะย้ายเข้ามาอยู่กับรามิลในบ้านหลังเดียวกัน ซึ่งก่อนหน้านี้ที่ไปท้าทายเขาเอาไว้ว่าจะทำให้เขาเปลี่ยนใจยอมแต่งงานกับเธอให้ได้ทำให้เธอรู้สึกประหม่านิดหน่อยที่ต้องมาอยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับเขา ถ้าวันนั้นเธอไม่ปากไว้ไปแบบนั้นก็คงไม่ต้องรู้สึกกดดันแบบนี้
บ้านรามิลเป็นบ้านหนึ่งชั้นขนาดใหญ่มีทั้งหมดสามห้องนอนสองห้องน้ำซึ่งห้องอาบน้ำต้องใช้ร่วมกัน ภายในบ้านจะดูโล่งๆ โปร่งสบายคงออกแบบมาเพื่ออำนวยความสะดวกให้กับรามิลที่มองไม่เห็น
"อยู่ได้ไหมอยากเปลี่ยนอะไรรึเปล่า" รามิลที่ใช้ความคุ้นเคยทางเดินในบ้านเดินนำเธอมาที่ห้องนอนของเธอซึ่งถูกตกแต่งสไตล์มินิมอลสีขาวเรียบง่าย ซึ่งเป็นแบบที่เธอชอบจึงไม่รู้สึกติดขัดอะไร
"สบายมากค่ะ ห้องสวยมาก"
"ที่นี่จะมีแม่บ้านมาอาทิตย์ละหนึ่งครั้ง ระหว่างนั้นต้องดูแลบ้านเอง หากับข้าวกินเองส่วรใหญ่จะสั่งมาแช่ตู้เย็นเอาไว้แล้วอุ่นเอา" รามิลอธิบายรายละเอียดคราวๆ ให้คนตัวเล็กฟัง
"แล้วห้องพี่รามอยู่ทางไหนเหรอคะ"
"อยู่ถันจากห้องเราไป"
"แล้ววันนี้พี่รามไม่ออกไปทำงานเหรอ" อลิชาแสร้งถามเพราะวันนี้หากสังเกตจากชุดที่เขาใส่แล้วไม่เหมือนกับคนที่กำลังจะไปทำงานเลยสักนิด
"วันนี้ไม่ได้ไป"
"ไม่ได้ไปแล้วทำอะไร"
"ไม่ได้ทำอะไร"
"งั้นไปเดินเล่นข้างนอกกันไหมคะ"
"พี่อยากอยู่คนเดียว"
คำตอบที่แสนจะเย็นชาไร้ความรู้สึกของรามิลทำให้อลิชาแอบเบ๊ะปากคว่ำใส่เขาด้วยความหมั่นเขี้ยว แต่ก็ไม่ย่อท้อที่จะหาเรื่องคุยกับเขา
"งั้นพี่รามช่วยเล่าเกี่ยวกับบริษัทพี่ให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ"
"เดี๋ยวพรุ่งนี้เริ่มงานจะมีคนคอยแนะนำให้เอง"
ดวงตากลมโตยืนกระพริบตามองดูร่างสูงโปร่งที่หันหลังเดินออกไปด้วยความเหนื่อยใจ ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนที่ไร้ปฏิสัมพันธ์ขนาดนี้
"แต่ที่ผ่านมาพี่เขาก็เป็นแบบนี้นี่ ยังไม่ชินอีกเหรอลิชา" หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเมื่อชวนอีกฝ่ายคุยไม่สำเร็จเธอจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปเก็บข้าวของของตัวเองเข้าที่แทน
ในขณะที่อลิชากำลังเก็บของอยู่ภายในห้องรามิลก็เดินมาที่ห้องทำงานที่ออกแบบเป็นกึ่งห้องหนังสือ ซึ่งหนังสือทั้งหมดในห้องนี้จะเป็นหนังสืออักษรเบลล์สำหรับผู้พิการทางสายตาโดยเฉพาะ
หนังสือส่วนใหญ่ก็จะเป็นเกี่ยวกับการทำธุรกิจ เศรษฐศาสตร์ต่างๆ เพื่อใช้ในการบริหารบริษัทในเครือของเขา รวมถึงบนโต๊ะทำงานที่ยังคงมีกองเอกสารที่ฉะลุเป็นตัวอักษรเบลล์เกือบทั้งหมด
ภายในบ้านหลังนี้เขาสามารถเดินไปยังที่ต่างๆ หรือทำกิจวัตรประจำวันได้โดยที่ไม่ต้องใช้ไม้เท้านำทางสำหรับคนพิการ เพราะความคุ้นเคยบวกกับตำแหน่งข้าวของที่วางตำแหน่งเดิมเขาจึงไม่มีปัญหาในการใช้ชีวิตในบ้านหลังนี้เพียงลำพัง โทรศัพท์มือถือที่ใช้ติดต่อก็เป็นโทรศัพท์แบบมีปุ่มกดที่ออกแบบมาเป็นพิเศษ และจะเน้นการใช้งานรูปแบบเสียงเป็นหลัก อย่างเวลามีคนโทรเข้ามาก็จะอ่านชื่อเบอร์โทรเพื่อระบุตัวตนของเจ้าของเบอร์โทร
อลิชาที่เก็บของเสร็จแล้วเดินออกมาแอบดูเขานั่งอ่านหนังสือเงียบๆ อยู่ตรงมุมประตูห้องนอนไม่ได้เข้าไปรบกวนสมาธิของเขา พอได้มองมุมสบายๆ ของเขาตอนอ่านหนังสือแล้วยิ่งทำให้เธอรู้สึกถึงอ่อร่าบางอย่างในตัวของรามิลที่เปล่งประกายออกมา ถึงแม้ดวงตาของเขาจะมองไม่เห็นแต่เขากลับโดดเด่นอยู่ตลอดเวลาราวกับรูปปั้นไม่มีที่ติ
"มาตั้งแต่เมื่อไหร่"
"พี่รามรู้ได้ไงคะว่าหนูอยู่ตรงนี้" คนตัวเล็กตาเบิกโพลงด้วยความประหลาดใจที่รามิลทักออกมาราวกับรู้ว่าเธออยู่ตรงไหน
"ได้ยินเสียงหายใจน่ะ"
"หนูหายใจดังขนาดนั้นเลยเหรอ" เธอย่นหน้าด้วยที่ถูกจับได้ ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งลงบนพื้นข้างๆ เก้าอี้ของเขา "พี่รามอ่านหนังสืออยู่เหรอคะ" เธอเอ่ยถามพร้อมกับมองหนังสือที่มีรอยปะของตัวอักษรเบลล์อยู่เต็มหน้ากระดาษซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่สามารถอ่านมันออกได้
"อืม"
"สอนหนูอ่านบ้างได้ไหม"
"จะอยากอ่านไปทำไม"
"ก็เพื่อหนูจะช่วยงานพี่ได้บ้างไง หรือจะให้หนูอ่านหนังสือให้ฟังดีไหม"
"พี่อยากอยู่ด้วยตัวเองไม่ต้องมาดูแลพี่"
"หนูรู้ว่าพี่อยากทำทุกอย่างด้วยตัวเอง แต่หนูก็แค่…"
"เราไม่จำเป็นต้องทำอะไรให้พี่ทั้งนั้นพี่ดูแลตัวเองได้ อีกอย่างงานแต่งของเราก็ไม่มีวันเกิดขึ้นอยู่แล้วไม่ต้องมาเสียเวลากับพี่หรอก"
เนื่องจากไม่รู้ว่าควรจะตอบกลับประโยคตัดความสัมพันธ์กลายๆ ของเขายังไงอลิชาจึงเลือกที่จะไม่ตอบอะไรกลับไปแทน
"หนูไปชงชามาให้นะคะ จะได้อ่านหนังสือสบายๆ"
เสียงฝีเท้าที่เดินไกลออกไปบ่งบอกว่าอลิชาคงเดินออกไปจากห้องนี้แล้วทำให้รามิลแอบผ่อนลมหายใจออกมาให้กับความดื้นรั้นของคนตัวเล็ก
เขาไม่อยากให้เธอมาสร้างความทรงจำเพิ่มเติมให้กับเขา เพราะที่มีอยู่มันก็มีค่ามากพอที่จะทำให้เขาจดจำไปทั้งชีวิตแล้ว
"พี่รามเรามาเล่นกันเถอะ" น้ำเสียงเล็กๆ ตะโกนเรียกพร้อมกับวิ่งถือมงกุฎมาสองอัน
"เล่นอะไรตัวเล็ก" เขาเอ่ยถามสาวน้อยวัยห้าขวบลูกสาวเพื่อนพ่อที่มักจะมาเล่นที่บ้านบ่อยๆ ด้วยความเอ็นดู
"คุณพ่อซื้อมงกุฎเจ้าหญิงมาให้ หนูเลยขอคุณพ่อซื้อมงกุฎเจ้าชายมาด้วย"
"ให้พี่เหรอ"
"ใช่ค่ะ หนูจะให้พี่รามเป็นเจ้าชายของหนู"
"ฮ่าๆๆ โอเค"
"คุณพ่อบอกว่าตอนนี้หนูเป็นเจ้าหญิงน้อยอยู่ยังแต่งงานไม่ได้"
"งั้นเหรอ"
"โตขึ้นหนูจะเป็นเจ้าหญิงแต่งงานกับพี่เอง แต่พี่รามต้องมาเป็นเจ้าชายให้หนูนะ"
"อืม สัญญา"
ความทรงจำวัยเด็กเมื่อยี่สิบสี่ปีก่อนตอนที่ดวงตาของเขายังมองเห็นรอยยิ้มสดใสของเด็กน้อยที่ชื่ออลิชา กับสัญญาวัยเด็กที่เขาเคยให้เอาไว้กับเธอ แต่น่าเสียดายที่เขารักษาสัญญากับนั้นกับเธอไม่ได้ เพราะว่าดวงตาที่ไม่สามารถคอยมองดูเธอเติบโต และปกป้องเธอได้อีกต่อไปเขาจึงไม่สามารถเป็นเจ้าชายให้เธอได้ตามที่ให้สัญญาเอาไว้ ถึงแม้เธอจะจำมันไม่ได้เพราะตอนนั้นยังเด็กมาก ทว่านับตั้งแต่วินาทีนั้นเขาก็ตั้งใจจะแต่งงานกับเธอมาตลอดจนกระทั่งวันที่เขาหยุดความคิดนั้นลงเมื่อไม่สามารถใช้ชีวิตปกติร่วมกับเธอได้
ตอนนี้จึงทำได้แค่ปล่อยให้เธอได้เติบโตเป็นเจ้าหญิงที่งดงามในอ้อมแขนของเจ้าชายที่พร้อมจะปกป้องเธอจริงๆ ไม่ใช่คนพิการแบบเขา


## Episode 03 คืนแรก

Episode 03 คืนแรก
ตกดึก
ด้วยความคุ้นชินคิดว่าตัวเองกำลังอยู่บ้านของตัวเองทำให้อลิชาเดินออกจากห้องน้ำมาในชุดนอนลายการ์ตูนสีฟ้าอ่อนเหมือนปกติจนลืมไปว่าตอนนี้เธอไม่ได้ใส่ชุดชั้นในอยู่ ถึงแม้ว่ารามิลที่อยู่ด้วยจะมองไม่เห็นแต่ยังไงเขาก็ถือเป็นผู้ชายคนหนึ่ง
แต่เพราะห้องน้ำอยู่นอกห้องนอน และต้องใช้ร่วมกันทำให้เธอไม่ได้หยิบชุดชั้นในติดมือมาตั้งแต่แรก สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือรีบกลับห้องนอนของตัวเอง และภาวนาไม่ให้รามิลเดินออกมา
"ลิชา"
"ขะ…คะ!" คนตัวเล็กที่กำลังเดินหย่องกลับห้องนอนของตัวเองขานรับเสียงเรียกจากชายหนุ่มด้วยความตกใจ เธอหันหลังไปหาเขาพร้อมกับเอามือกอดอกเอาไว้
"ได้ยินเสียงเดินน่ะเลยลองเรียกดู คงยังไม่ชินที่มีคนอื่นมาอยู่ด้วย"
"อ๋อ แล้วนี่พี่รามออกมาทำอะไรเหรอคะ มาเข้าห้องน้ำเหรอ" อลิชาถามด้วยความสงสัยเพราะนี่ก็ดึกพอสมควร
"ออกมาดื่มน้ำน่ะ พอดีน้ำในห้องหมด"
"งั้นพี่รามไปนั่งรอก่อนนะเดี๋ยวหนูเอาไปให้"
"ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวพี่…"
"รอแป๊บหนึ่งนะคะ" คนตัวเล็กรีบบอกตัดบทแย่งขวดน้ำเก็บอุณหภูมิในมือของเขามาพร้อมกับกอดอกวิ่งไปที่ห้องครัวรินน้ำใส่แก้วมาให้เขา ส่วนแก้วเก็บอุณหภูมิเธอก็เต็มน้ำมาให้เต็มแก้วเพื่อที่กลางดึกเขาจะได้ไม่ต้องลุกออกมาเอาน้ำอีก
รามิลที่เดินไม่ทันคนตัวเล็กทำได้เพียงเดินไปนั่งรอคนตัวเล็กที่โซฟาเงียบๆ จนกระทั่งเธอนำน้ำมาให้
"ได้แล้วค่ะ"
"ขอบใจ"
"เดี๋ยวหนูไปเก็บให้" อลิชารับแก้วน้ำจากรามิลไปเก็บที่เดิม เนื่องจากไม่สามารถวางอะไรไว้ผิดตำแหน่งไม่ได้อาจทำให้รามิลที่ใช้ความคุ้นเคยในการจดจำตำแหน่งของสิ่งของ และทิศทางเกิดอันตรายได้
ทว่าระหว่างที่เธอเก็บแก้วน้ำเสร็จรีบกลับมาหาเขาก็หม่เห็นรามิลนั่งอยู่ที่เดิม เธอมองแผนหลังกว้างที่เดินไปไกลเกือบถึงประตูห้องนอนด้วยความตื่นตระหนกรีบวิ่งไม่ขว้างทางเขาเอาไว้ทำให้รามิลที่ไม่รู้ว่าเธอวิ่งมาขว้างชนเข้ากับหน้าอกของคนตัวเล็กอย่างจัง
"เออ…คือว่าให้หนูอ่านหนังสือให้ฟังไหม" อลิชาคิดหาวิธีที่จะได้อยู่ใกล้ชิดกับเขา พร้อมกับถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวเว้นระยะห่างจากเขา
"พรุ่งนี้ไปทำงานวันแรกรีบไปนอนดีกว่าเดี๋ยวตื่นสาย"
"แต่ว่า…"
"พี่ง่วงแล้ว ฝันดี"
"ฝันดีค่ะ" เมื่อไม่สามารถรั้งเขาเอาไว้ได้เธอจึงทำได้เพียงโบกมือลาเขาถึงแม้ว่าเขาจะไม่เห็นก็ตามที
และเมื่อรามิลเดินกลับเข้าห้องนอนไปจนลับตาแล้ว  เธอจึงยกมือขึ้นหมายจะวัดอัตราการเต้นของหัวใจตัวเอง ทว่ามันกลับทำให้เธอนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ได้ใส่ชุดชั้นในอยู่ แล้วเมื่อกี้ที่เธอเดินชนกับเขาก็หมายความว่า…
"โอ๊ย! ลิชาทำไมแกซื่อบื้อแบบนี้เนี่ย เมื่อกี้พี่รามเขาจะคิดว่ามาอ่อยเขารึเปล่านะ" อลิชาต่อว่าตัวเองด้วยความรู้สึกผิด และอับอายที่ผสมกันแล้วเดินหน้างอกลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง
ทางด้านรามิลทันทีที่กลับเข้ามาในห้องเขาก็รีบเปิดขวดน้ำกระดกน้ำขึ้นดื่มดับกระหายความกระวนกระวายในจิตใจจนเกือบหมดขวด สัมผัสนุ่มๆ ที่โดนตัวเขาเมื่อครู่คงจะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากหน้าอกของเธอ เพียงแค่คิดใบหน้าคมคายก็แดงก่ำด้วยความเขินอาย อีกทั้งยังพยายามหักห้ามใจตัวเองไม่ให้จินตนาการต่อไปมากกว่านี้
เช้าวันต่อมา
อลิชารีบตื่นมาทำกับข้าวมื้อเช้ารอรามิลที่กำลังอาบน้ำแต่งตัวอยู่ ส่วนเธอจะไปอาบมาก่อนแล้วแต่จะไปเปลี่ยนชุดสำหรับไปทำงานทีหลังเพื่อไม่ให้กลิ่นกับข้าวติดชุดทำงานไป โดยชุดทำงานของเธอก็เป็นชุดไปรเวทสบายๆ ที่ต้องเรียบร้อยและสุภาพเหมาะสมกับการทำงาน เนื่องจากพอเข้าห้องแล็บไปเธอก็จะได้สวมชุดคลุมสำหรับเข้าห้องแล็บอยู่ดี
"อาหารเช้าเสร็จแล้วค่ะ"
"ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่ไปกินที่บริษัท" คำตอบที่ทำเอาคนตัวเล็กถึงกับกรอกตาพ่นลมหายใจออก
"ยังไงพี่รามก็ต้องรอหนูอยู่ดีไม่ใช่เหรอคะ" เธอตอบกลับเข้าด้วยน้ำเสียงสดใสพร้อมกับถอดผ้ากันเปื้อนเดินไปจับแขนเขาให้เดินมายังโต๊ะอาหาร
"แต่…"
"กินข้าวกันค่ะ" เธอบอกพร้อมกับดันเขาให้นั่งลงบนเก้าอี้ ตำแหน่งจานช้อนที่เธอได้เรียนรู้มาจากนาวาเลขาของเขาถูกวางตำแหน่งเดิมเป๊ะๆ ทำให้เขาหยิบอุปกรณ์อาหารขึ้นมาตักอาหารทานอย่างไม่มีปัญหา "อร่อยไหมคะ"
"อืม"
"วันนี้หนูจะไปฝึกงานวันแรกพี่รามอวยพรหนูเหมือนตอนที่หนูจะไปสอบได้ไหม" อลิชาร้องขอทั้งยังอ้างอิงเรื่องราวในอดีตเมื่อตอนที่เขายังมองเห็น ตอนนั้นเธอมักจะมาเล่นกับเขาที่บ้านอยู่เป็นประจำ และเธอก็จะขอให้เขาอวยพรให้เธอก่อนวันสอบทุกครั้ง
"พี่จำไม่ได้แล้ว" รามิลตอบปัดราวกับเรื่องที่เธอเล่ามาไม่ได้อยู่ในความทรงจำของเขาแล้ว ต่อให้ความจริงเขาจะจำทุกอย่างได้ไม่เคยลืมก็ตาม
ความน่ารัก ความสดใส รอยยิ้มหวานๆ บนใบหน้าเล็กตอนนี้คงโตขึ้นเป็นสาวสวยสะพรั่ง
"ก็ตอนนั้นเวลาหนูจะไปสอบหนูจะขอให้พี่รามอวยพรให้แล้วพี่รามก็จะบอกว่า…"
'เจ้าหญิงน้อยของพี่เก่งอยู่แล้ว'
"พี่อยากกินข้าวเงียบๆ" เขาเอ่ยขึ้นตัดบทสนทนาในขณะที่ภายในใจกับต่อประโยคที่เธอกำลังจะกล่าวถัดมาได้อย่างแม่นยำ
อลิชาสีหน้าเจื่อนลงทันที เขาคงจะรำคาญที่เธอเอาแต่พูดถึงเรื่องราวในอดีต แต่หากไม่พูดถึงเรื่องราวในอดีตเธอคงจะไม่มีหัวข้อสนทนาให้พูดกับเขาเลย เพราะที่ผ่านมาเขาเอาแต่หลบหน้าเธอ
ก่อนหน้านี้เธอเคยถามถึงอาการป่วยของเขาตอนที่เจอกันแรกๆ คำตอบที่ได้รับกลับมาจากเขาคือเขาไม่ต้องการความสงสารความเห็นใจจากใครทั้งนั้น โดยเฉพาะกับฉัน
'ไม่ต้องมาสงสาร ไม่ต้องมาเห็นใจ และก็ไม่ต้องรู้สึกผิดใช้ชีวิตของตัวเองให้ดีต่อไปก็พอ ไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรพี่ทั้งนั้น'
ประโยคแรกที่เขาพูดกับเธอตอนเจอหน้ากันหลังจากที่เขากลับมาจากรักษาตัวที่ต่างประเทศเธอยังจดจำมันได้ดี หลังจากนั้นเธอจึงเลี่ยงที่จะให้ความช่วยเหลือที่ไม่จำเป็นกับเขา หรือถามเขาว่าทำได้ไหม เพราะเขาต้องการมีชีวิตอยู่ด้วยการพึ่งพาตัวเอง แต่คาดไม่ถึงว่าแม้แต่เรื่องราวในอดีตที่เคยมีร่วมกันเขาก็ไม่อนุญาตให้เธอกล่าวถึง


## Episode 04 เพื่อนร่วมงาน

Episode 04 เพื่อนร่วมงาน
Ramicle.co
อลิชาเดินตามหลังรามิลที่ใช้ไม้เท้าช่วยนำทางสำหรับผู้พิการทางสายตาเดินเข้ามาภายในบริษัทพร้อมกับนาวาเลขาของเขา และแน่นอนว่าการที่เธอเดินเข้ามาพร้อมกับประธานบริษัทอย่างเขาทำให้ตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่น
"พาอลิชาไปที่แผนกน้ำหอม"
"ครับบอส" นาวารับคำสั่งจากรามิลมาทำให้เธอต้องเดินแยกกับเขาตามนาวาไป
"ห้องทำงานพี่รามอยู่ทางไหนเหรอคะ"
"ขึ้นไปชั้นบนสุดครับ ด้านบนจะเป็นโซนผู้บริหารแต่แผนกของคุณลิชาจะอยู่ที่ชั้นสิบสองครับ"
"ขอบคุณค่ะ"
"อันนี้เป็นบัตรฝึกเข้าทำงาน เราจะใช้บัตรนี้สำหรับผ่านทางในการเข้าไปด้านใน"
"ขอบคุณค่ะ" เธอรับบัตรพนักงานที่มีรูปหน้าของเธอมาคล้องคอเอาไว้ตามกฎระเบียบของบริษัท
วันนี้นาวาพาเธอเดินนำมาที่แผนกวิจัยน้ำหอมซึ่งเป็นที่ทำงานของเธอภายในแล็บมีพนักงานหญิงอยู่สองคน และพนักงานชายอยู่สองคน
"นี่คุณลิชาจะมาฝึกงานด้านการปรุงน้ำหอมที่บริษัท"
"สวัสดีค่ะฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ" อลิชาก้มศีรษะกล่าวทักทายทุกคนอย่างนอบน้อม และเป็นกันเอง
"ฝากด้วยนะ ถ้าคุณลิชามีอะไรแจ้งผมได้เลยนะครับ" นาวาบอกกับคนในแผนก ก่อนจะหันมาพูดกับเธอในประโยคหลัง
"ขอบคุณมากค่ะ" อลิชาส่งยิ้มบางๆ ให้นาวาก่อนที่เขาจะกลับออกไป
"นี่คุณรดาเป็นหัวหน้าแผนกวิจัยน้ำหอม" ผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกับเธอเริ่มแนะนำชื่อคนในแผนกให้อลิชารู้จัก "ส่วนนี่คุณปราโมทย์เป็นรองหัวหน้า นี่พี่ชิน ส่วนเราชื่อฟ้าใส เป็นผู้ช่วยวิจัยเหมือนกันทั้งคู่"
"ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนอีกครั้งนะคะ อลิชาค่ะ เรียกว่าลิชาเฉยๆ ก็ได้ค่ะ"
"ชื่อน่ารักจังเลย" ฟ้าใสบอกด้วยน้ำเสียงสดใส
"ยินดีต้อนรับนะ เดี๋ยวให้ฟ้าใสพาไปเปลี่ยนชุดแล้วเรามาเรียนรู้งานเบื้องต้นที่ต้องทำในแผนกกัน"
"ค่ะ" อลิชารับคำอย่างนอบน้อมเดินตามฟ้าใสไปเปลี่ยนชุดสำหรับใส่เข้าห้องแล็บ
"ทุกคนที่นี่ใจดีมากไม่ต้องกังวลนะ" ฟ้าใสเริ่มต้นชวนอลิชาคุยอย่างเป็นกันเองทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายได้มาก
"ดีจังเลย"
"อันนี้เป็นชุดคลุมกับรองเท้าที่ต้องเปลี่ยนก่อนเข้าห้องทุกครั้ง เวลาออกก็ต้องถอดออกเหมือนกัน ส่วนเรื่องการแต่งหน้าทรงผมที่นี่เราไม่ซีเรียสเพราะไม่ได้กระทบต่อการปรุงน้ำหอมของเรา งานหลักๆ ของเราก็จะเป็นการพัฒนากลิ่นน้ำหอม กลิ่นเครื่องสำอางค์ต่างๆ ตรงนี้เอาไว้ให้พี่ปราโมทย์อธิบายให้ฟังนะ"
"โอเค ขอบใจนะ"
"ไม่เป็นไรเรื่องแค่นี้เอง แผนกเราคนน้อยเลยไม่ค่อยจุกจิกเหมือนแผนกอื่นน่ะ"
"แล้วตอนนี้ทำโปรเจ็คอะไรกันอยู่เหรอ"
"ตอนนี้กำลังทำโปรเจ็คฤดูใบไม้ผลิอยู่ กำลังวิจัยทำกลิ่นน้ำหอมที่ทำจากดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิกันอยู่น่ะ"
"น่าสนุกจัง" อลิชาที่ชื่นชอบการกลิ่นหอมมาตั้งแต่เด็กๆ เนื่องจากที่บ้านทำเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์เครื่องหอมอยู่จึงทำให้เธอหลงใหลเกี่ยวกับสายผลิตนี้มาตลอดถึงขั้นที่ลงเรียนสาขาตรงสายเพื่อเอามาพัฒนากลิ่นหอมใหม่ๆ ให้ผู้คนได้ลองสัมผัสกัน
ในขณะที่อลิชากำลังเรียนรู้งานอยู่ที่แผนกทางด้านรามิลก็แสร้งทำงานของตัวเองราวกับไม่ได้สนใจอลิชาที่พามาทำงานด้วยเลย แต่กระนั้นเขาก็แอบเหลือบมองดูนาฬิกาคอยดูเวลาพักเที่ยงอยู่ตลอดเวลา
"บอสทานมื้อเที่ยงเลยไหมครับ" นาวาเดินเข้ามาถามเพราะปกติแล้วเขาจะทานมื้อเที่ยงในห้องทำงานไม่ได้ออกไปไหน
"ลิชาไปพักทานมื้อเที่ยงรึยัง"
"ตอนไปดูที่แผนกไม่มีใครอยู่เลยครับสงสัยไปพักทานมื้อเที่ยงกันเรียบร้อยแล้ว"
"อืม"
เป็นไปตามที่นาวาเลขาของเขาคาดการเอาไว้อลิชาออกมาทานมื้อกลางวันกับเพื่อนร่วมแผนกที่ร้านอาหารข้างๆ บริษัทโดยมีรดากับปราโมทย์อาสาเป็นเจ้ามือเลี้ยงต้อนรับเธอที่ได้มีโอกาสทำงานร่วมกัน
อลิชาเข้ากับเพื่อนร่วมงานได้อย่างง่ายดาย ในระหว่างทานก็แลกเปลี่ยนเรื่องชีวิตประจำวันกันอย่างสนุกสนาน
"ลิชามีแฟนรึยัง" ฟ้าใสเอ่ยถามขึ้นด้วยความอยากรู้
"พึ่งเลิกไปน่ะ"
"อ่า เสียใจด้วยนะแล้วเป็นอะไรกับท่านประธานเหรอมีคนลือในกรุ๊ปบริษัทว่ามาด้วยกันเมื่อเช้า"
"อืม…เป็นลูกพี่ลูกน้องกันมั้ง" อลิชาคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าควรตอบออกไปอย่างไรดี แต่ก็ตัดสินใจเลี่ยงเรื่องการแต่งงานระหว่างเขากับเธอเอาไว้ เพราะไม่อยากให้รามิลรู้สึกไม่สบายใจ และคนในแผนกก็จะได้ไม่ต้องรู้สึกอึดอัดกับเธอด้วย
"แบบนี้นี่เอง ปกติสนิทกับทานประธานไหมเขาเป็นคนไม่ค่อยพูดอยู่แล้วรึเปล่า"
"ก็…คงอย่างงั้นมั้งกับฉันเขาก็ไม่ค่อยพูดนะ" อลิชาตอบด้วยสีหน้าเจื่อนๆ นี่ขนาดบอกว่าเป็นแค่ลูกพี่ลูกน้องเธอยังแทบไม่มีปฏิสัมพันธ์กับเขาเลย ถ้าบอกว่ากำลังถูกจับให้แต่งงานกันคงดูตลกน่าดู
ก่อนกลับอลิชาแวะซื้อกาแฟติดมือมาสองแก้วตั้งใจจะเอาไปฝากให้กับรามิลที่ทำงาน
"ดื่มกาแฟคนเดียวสองแก้วเลยเหรอ" ชินที่เดินตามหลังมาเอ่ยถามอลิชาที่ถือกาแฟสองแก้วในมือ
"เปล่าหรอกค่ะ จะเอาไปฝากพี่รามก่อนไปเข้าแล็บ"
"พี่ราม?"
"อ๋อ คุณรามิลน่ะค่ะ" เดาว่าคนที่บริษัทคงไม่มีใครคุ้นชื่อเล่นของเขาเธอจึงขยายความเพิ่ม
"พึ่งรู้นะเนี่ยว่าท่านประธานมีชื่อเล่นว่าราม" ชินพยักหน้าเออออกับเรื่องแปลกใหม่ที่ได้ยิน
"พี่รามเวลาอยู่บริษัทเป็นไงบ้างเหรอคะ"
"ก็เงียบๆ นะไม่ค่อยพูดกับใครนอกจากเรื่องงาน"
"คงเหนื่อยน่าดูวันๆ ทำแต่งาน" อลิชาพึมพำขณะเดินเข้าลิฟต์ไปพร้อมกับชิน แต่กดไปคนละชั้นเนื่องจากเธอตั้งใจเอากาแฟไปให้รามิลที่ชั้นผู้บริหารก่อน
"เจอกันที่แล็บนะ"
"ค่ะ" อลิชาส่งยิ้มให้ชินตอนที่เขาเดินออกจากลิฟต์ไปเมื่อถึงชั้นของตัวเอง รอไม่นานลิฟต์ก็เคลื่อนตัวมาที่ชั้นบนสุด
เธอเดินถือแก้วกาแฟออกมาจากลิฟต์ด้วยท่าทางงุนงง เพราะไม่รู้จะไปทางไหนดี
"มาติดต่อเรื่องอะไรคะ" ใบหน้าหวานหันไปตามเสียงเรียก
"มาหาพี่…เออมาพบคุณรามิลค่ะ"
"นัดไว้ไหมคะ"
"น่าจะไม่ได้นัดค่ะ" อลิชาตอบกลับพนักงานสาวที่น่าจะทำตำแหน่งพนักงานต้อนรับที่ชั้นผู้บริหาร
"ถ้าไม่ได้นัดก็ไม่อนุญาตให้เข้าพบได้ค่ะ ท่านประธานไม่รับคนที่เข้ามาติดต่อโดยไม่ได้นัดเอาไว้ ถ้ามีเรื่องงานฝากเอกสารเอาไว้ได้เลยค่ะ"
"ขอบคุณค่ะ" อลิชาย้ายแก้วกาแฟมาเหน็บไว้ที่แขนอีกข้างเพื่อหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหารามิลให้ออกมารับรอไม่นานปลายสายก็กดรับ
"พี่รามอยู่ห้องไหม"
(มีอะไรรึเปล่า)
"หนูอยู่หน้าแผนกแต่เข้าไปหาไม่ได้"
(อืม เข้าใจแล้ว)
อลิชาหันไปส่งยิ้มให้พนักงานสาวแก้เขินก่อนที่นาวาจะเดินออกมาหาเธอที่ยืนรออยู่
"คุณลิชามีอะไรรึเปล่าครับ"
"หนูเข้าไปได้ไหม"
"พอดีว่าบอสกำลังเตรียมการประชุมอยู่น่ะครับ"
"อ๋อ งั้นไม่เป็นไรค่ะฝากกาแฟให้พี่รามหน่อยได้ไหมคะ"
"ครับ"
"ขอบคุณมากนะคะ" มือเล็กยื่นแก้วกาแฟส่งให้นาวานำไปให้รามิลแทนเมื่อเขาไม่อนุญาตให้เธอเข้าพบ
"ว่าแต่วันนี้คุณลิชาไปทานมื้อเที่ยงที่ไหนมาเหรอครับ ผมไปที่โรงอาหารไม่เห็น"
"ไปทานข้างนอกกับพี่ๆ ที่แผนกมาค่ะ"
"ครับ"
"แล้วพี่รามทานมื้อเที่ยงที่ไหนคะ"
"บอสทานในห้องทำงานครับ"
"อ๋อ งั้นฝากด้วยนะคะ" อลิชาส่งยิ้มหวานแทนคำขอบคุณให้นาวาก่อนจะเดินไปกดลิฟต์กลับไปทำงานของตัวเอง
"ถ้าวันหลังคุณลิชามาอีกให้โทรไปแจ้งผมนะ" หลังจากที่อลิชาเดินเข้าลิฟต์ไปแล้ว นาวาก็หันไปบอกกับพนักงานสาวก่อนจะเดินถือแก้วกาแฟไปให้รามิลที่ห้องทำงาน
"ค่ะคุณนาวา"


## Episode 05 น้อยใจ

Episode 05 น้อยใจ
อลิชามองดูนาฬิกาบนข้อมือเล็กที่บ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาเลิกงานของเธอแล้ว เธอรีบบอกลากับทุกคนในแผนกวิ่งมาดักรอรามิลที่หน้าลิฟต์ เพราะเกรงว่าเขาจะรอนาน แต่รออยู่เกือบสิบนาทีก็ยังไม่เห็นเขาลงมา เธอจึงโทรศัพท์ไปหาเขาเพื่อหาคำตอบ
"ฮัลโหลพี่รามอยู่ไหนคะ"
(อยู่บนรถ)
"อ้าว ไม่ได้รับหนูกลับด้วยเหรอ" อลิชาถามด้วยน้ำเสียงผิดหวังเล็กน้อย อย่างน้อยถ้าเขาจะไม่รับเธอกลับเขาก็ควรบอกเธอเสียหน่อย
"ลิชายังไม่กลับอีกเหรอ เห็นลงมาตั้งนานแล้ว" ใบหน้าหวานหันไปตามเสียงของชินที่เอ่ยถามขณะที่กำลังเดินตรงมาหาเธอ
(พี่ให้คนขับรถรอไว้แล้ว)
"ช่างมันเถอะค่ะ หนูกลับเองได้ไม่รบกวนหรอกถ้ามันลำบากพี่มาก" ความน้อยใจทำให้คนตัวเล็กตอบกลับไปด้วยถ้อยคำประชดประชัน เธอกดวางสายจากรามิลพร้อมกับเก็บโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋าสะพาย
"กำลังจะกลับค่ะ"
"งั้นพี่ไปส่งไหม"
"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หนูเกรงใจแล้วตอนนี้ก็ยังไม่อยากกลับบ้านด้วยว่าจะโทรชวนเพื่อนออกมากินชาบูด้วยกันก่อน"
"ดีเลยขอไปด้วยได้ไหม" ชินเออออเห็นด้วยกับความคิดของหญิงสาว จนต้องเอ่ยปากขอไปร่วมวงด้วย
"ได้สิคะ งั้นหนูโทรหาเพื่อนก่อนนะคะ"
"อืม งั้นเดินไปที่รถพี่ด้วยไหมจะได้ไปพร้อมกัน"
"โอเคค่ะ"
อลิชาส่งยิ้มให้แทนคำขอบคุณ เธอเดินตามเขามายังรถยนต์ของเขาที่จอดอยู่ที่ลานจอดรถระหว่างนั้นก็ได้ทำการต่อสายหาแอร์รินเพื่อนของเธอด้วย
ร้านชาบู
ใช้เวลาขับรถจากบริษัทเกือบยี่สิบนาทีอลิชากับชินก็เดินทางมาถึงร้านชาบูในเวลาห้าโมงเย็นสิบห้านาที เพราะว่าช่วงเย็นหลายบริษัทเลิกงานจึงทำให้รถค่อนข้างติดทำให้ร้านชาบูที่อยู่ใกล้ๆ ไม่กี่กิโลใช้ระยะเวลานานกว่าปกติ
"อ๊ะ เพื่อนหนูอยู่ตรงนั้นค่ะ" อลิชาอุทานออกมาเบาๆ เมื่อเห็นแอร์รินเพื่อนของเธอนั่งโบกมือเรียกเธออยู่ ด้วยความที่แอร์รินเรียนจบก็เลือกที่จะพักเรื่องการทำงานเอาไว้ ทำให้เธอมีเวลาว่างมาหาเธอได้ง่ายไม่ต้องรอเวลาเลิกงาน
"สวัสดีค่ะ" แอร์รินรีบลุกขึ้นยืนทำการทักทายชินที่เดินตามหลังอลิชามาด้วยความเป็นกันเอง
"สวัสดีครับ"
"นี่พี่ชินเป็นพี่ที่ทำงานแผนกเดียวกันที่บอกว่าจะมาด้วย ส่วนนี้แอร์รินเพื่อนหนูค่ะ" อลิชาแนะนำทั้งสองคนให้รู้จักกันตามหน้าที่ของคนกลางที่พาทั้งสองคนมาเจอกัน
"นั่งก่อนสิคะ" แอร์รินส่งยิ้มให้ชินพร้อมกับผายมือเชิญให้เขานั่งลง เขานั่งลงฝั่งตรงข้ามกับอลิชา ส่วนอลิชาเองก็นั่งลงข้างๆ แอร์รินเพื่อนของเธอ
"แกสั่งอาหารยัง"
"สั่งไปบ้างแล้วเลือกแต่ของโปรดเพื่อนรักทั้งนั้นเลย" แอร์รินบอกด้วยความภาคภูมิใจทำให้อลิชาอดที่จะหมั่นเขี้ยวจนยื่นมือบีบแก้มนุ่มนิ่มของเพื่อนรักไม่ได้
"ใครจะรู้ใจฉันเท่าแกนะ" อลิชาชมเปาะ
"พี่ชินจะทานอะไรสั่งเพิ่มได้เลยนะคะ" แอร์รินหยุดเล่นกับอลิชาแล้วหันไปบอกชินเพื่อไม่ให้เขารู้สึกอึดอัด
"โอเค" ชินรับเมนูจากพนักงานมาเปิดดู เขาสั่งออเดอร์มาสามสี่อย่างกับเครื่องดื่มของตัวเอง
"วันนี้ทำงานวันแรกเป็นไงบ้าง"
"ก็สนุกดีนะ เอาไว้ฉันจะทำน้ำหอมสูตรพิเศษมาให้แกลองใช้ดีไหม กลิ่นเดียวในโลกสำหรับคนสวยของฉัน"
"แกว่าที่เราคบกันอยู่เพราะเราบ้ายอกันเองรึเปล่า" คำถามของแอร์รินทำให้ชินหลุดขำออกมาด้วยความเอ็นดู เช่นเดียวกับอลิชาที่มองหน้าเพื่อนรักด้วยความกล่าวโทษ
"แกนี่ทำเสียบรรยากาศหมด" แต่สุดท้ายเธอก็หลุดขำตามชินมาอยู่ดี
"แล้วพี่ชินทำไมมาทำงานปรุงกลิ่นน้ำหอมได้ละคะนึกว่าจะมีแต่ผู้หญิงที่สนใจงานพวกนี้ซะอีก" แอร์รินเอ่ยถามตามนิสัยที่อยากรู้อยากเห็น
"ส่วนตัวเป็นคนชอบกลิ่นชอบน่ะ"
"แสดงว่าพี่ชินชอบผู้หญิงที่มีกลิ่นตัวหอมด้วยใช่ไหมคะ" แอร์รินยังคงถามต่อ
"ก็ใช่นะ พี่ว่าผู้หญิงที่มีกลิ่นหอมเฉพาะตัวมีเสน่ห์ดี สมมติว่าเราเดินผ่านคนที่ไม่รู้จักแต่กลิ่นเขาหอมเราก็คงอดที่จะหันไปมองไม่ได้อยู่ดี อีกอย่างกลิ่นก็สามารถบ่งบอกถึงตัวตนของคนได้เหมือนกัน"
"งั้นพี่ชินลองเดานิสัยพวกหนูจากกลิ่นน้ำหอมที่ฉีดมาหน่อยได้ไหมคะ มาลองเล่นกัน" แอร์รินเสนอด้วยความตื่นเต้น
"เอาสิ แต่ไม่รู้จะแม่นไหมนะ ฮ่าๆ" ชินหัวเราะออกมาตามสถานการณ์ที่พาไป เขายื่นหน้าไปดมข้อมือของแอร์รินที่ยื่นออกมาให้เขาดมกลิ่นเป็นคนแรก
"เป็นไงบ้างคะ" แอร์รินดึงมือกลับมารอฟังคำตอบจากเขา
"อืม…หอมกลิ่นทับทิมเคลือบน้ำตาลและกลิ่นมะนาว มีส่วนผสมของกลิ่นกลีบกุหลาบทำให้ดูอ่อนละมุนตัดกับกลิ่นมะนาว และก็มีกลิ่นแอ็ปเปิ้ลทำให้สดชื่นมาชูให้เจราเนียมสดใส ในขณะที่เบสอย่างการผสมกลิ่นมะลิและวิสทีเรียเข้าด้วยกันก็ช่วยปิดท้ายความหอมนี้ได้ลงตัวมาก"
"รู้ขนาดนั้นเลยเหรอคะ"
"คนปรุงน้ำหอมอย่างพวกเราเรื่องแยกแยะกลิ่นขอให้บอก ฮ่าๆ พี่เดาว่าเราเป็นคนสดใส ร่าเริง แต่ก็เป็นคนตรงไปตรงมาเปิดเผย มีความซนๆ และก็เป็นผู้หญิงเซ็กซี่ด้วย"
"ว้าว…หนูต้องขอศึกษาวิชาจากพี่ชินบ้างแล้วตรงมากค่ะ ยัยแอร์รินนิสัยแบบที่พี่ชินพูดมาเป๊ะๆ เลย"
"ของแบบนี้ต้องฝึกดมบ่อยๆ บวกกับจิตวิทยานิดหน่อยจากที่ดูเราทำงานวันนี้ก็ไม่แย่เลยนะ เก่งมากเลยด้วยซ้ำ"
"พี่ชินก็ชมเกินไปแล้วค่ะ" อลิชาถ้อมตัวด้วยความเขินอาย เพราะถ้าเทียบกับชินแล้วเธอยังต้องฝึกฝนอีกเยอะ
"แล้วยัยลิชาละคะเป็นไงบ้าง"
"เป็นผู้หญิงซนๆ แต่ก็มีความหวารความเรียบร้อย แอบดื้ออยู่เหมือนกัน"
"ยังไม่ทันดมเลยพี่ชินรู้ได้ไงเนี่ย" แอร์รินตาโตด้วยความตื่นเต้น
"วันนี้ทำงานด้วยกันทั้งวันน่ะ ก็ต้องได้กลิ่นอยู่แล้ว"
"หนูฉีดน้ำหอมเยอะไปเหรอคะ" อลิชาถามต่อด้วยรู้สึกประหม่า
"ไม่หรอกกลิ่นมันสะดุดจมูกพี่น่ะ"
"จมูกวิเศษรึเปล่าคะเนี่ย" แอร์รินเอ่ยแซวทำให้ทุกคนหัวเราะออกมาพร้อมกัน
ทั้งสามคนพูดคุยสลับกับทานชาบูกันอย่างสนุกสนาน ชินสามารถเข้ากับทั้งสองสาวได้อย่างง่ายดายถึงแม้ว่าจะเจอกันแค่วันแรก และหนำซ้ำเขายังเป็นผู้ชายคนเดียวอีกต่างหาก
"สั่งเบียร์มาดื่มกันสักแก้วไหม" แอร์รินเอ่ยถามความคิดเห็นจากคนอื่น
"ไม่ได้ดื่มแล้วจะกลับยังไงแกขับรถมาไม่ใช่เหรอ" อลิชาเอ่ยห้ามเอาไว้ เพราะตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบหนึ่งทุ่มแล้ว ถึงจะไม่ดึกมากแต่เธอก็ไม่อยากให้แอร์รินดื่มกลับคนเดียว
"แค่แก้วเดียวไม่ทันเมาหรอก ทำเหมือนฉันกับแกไม่เคยดื่มอย่างนั้นแหละ"
"ถ้าอยากดื่มก็ดื่มเถอะ เดี๋ยวพี่ขับรถไปส่งเองแต่อย่าดื่มเยอะนะเดี๋ยวแบกไม่ไหว"
"พี่ชินเห็นพวกหนูเป็นหมูเหรอคะ" แอร์รินมุยหน้าใส่อย่างไม่จริงจังนักก่อนจะหันไปสักเบียร์กับพนักงานมาสองแก้ว เพราะบรรยากาศการพูดคุยที่สนุกสนานจึงทำให้เธออยากดื่มก่อนกลับสักหน่อย
และแน่นอนว่าอลิชาก็ไม่สามารถปฏิเสธเพื่อนรักได้จึงยอมดื่มเป็นเพื่อนเธอ แต่ก็แค่คนละแก้วตามที่ตกลงกันเอาไว้เท่านั้น
"เดี๋ยวหนูนั่งแท็กซี่กลับเองก็ได้ค่ะ พี่ชินกลับเถอะค่ะ" อลิชาบอกด้วยความเกรงใจ
"ไม่เป็นไรพี่รับปากแล้วไงว่าจะไปส่ง บ้านเราอยู่ไหนกัน" ชินยืนยันที่จะไปส่งทั้งสองสาวให้ได้ตามที่รับปากเอาไว้
"ก็ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ"
"ขอบคุณค่า"
เนื่องจากคอนโดมิเนียมของแอร์ถึงก่อนทำให้ชินต้องแสะส่งแอร์รินก่อนตามด้วยบ้านของอลิชา ซึ่งคือบ้านของรามิลที่เธอพึ่งจะย้ายมาอยู่ร่วมกับเขาเมื่อวานก่อน


## Episode 06 เหตุการณ์ในวัยเด็ก

Episode 06 เหตุการณ์ในวัยเด็ก
อลิชาโบกมือลาชินที่ขับรถมาส่งหน้าบ้านก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านไป เธอทำการเปลี่ยนรองเท้าสำหรับใส่เดินในบ้านพร้อมกับเก็บรองเท้าตัวเองเข้าที่ให้เรียบร้อย
"ทำไมไม่กลับกับคนขับรถที่พี่เตรียมไว้ให้" น้ำเสียงเย็นยกเยือกที่ดังขึ้นทำให้คนตัวเล็กที่กำลังจะเดินตรงไปห้องตัวเองหยุดชะงักแล้วหันไปมองตามต้นเสียง
"วันนี้มีนัดกับเพื่อนค่ะ"
"แล้วทำไมไม่โทรบอกพี่ก่อน" รามิลยังคงซักไซ้ไล่เลียงคนตัวเล็ก อีกทั้งยังลุกขึ้นเดินมาหาเธอตามเสียงอีกต่างหาก ทำให้อลิชาขยับตัวไปยืนตรงหน้าเขาเพื่อไม่ให้เขาเดินหาเธอนาน
"ไปกับเพื่อนคนไหน แล้วใครมาส่ง"
"บอกไปพี่รามก็ไม่รู้จักอยู่ดีจะถามทำไมคะ"
"พี่ถามก็แค่ตอบ"
"วันหลังไม่ให้กลับด้วยก็แค่บอกค่ะ ไม่เห็นยากใช่ไหมคะ" คำตอบประชดประชันของคนตัวเล็กทำให้รามิลยื่นมือมาจับแขนของตัวเล็กเอาไว้พร้อมกับใช้จมูกสูดดมกลิ่นที่ติดมากับตัวเธอ
"ดื่มเหล้ามาเหรอ"
"นิดหน่อยค่ะ"
"แล้วตกลงใครมาส่ง"
"พี่ชินค่ะ พี่ที่แผนกเดียวกันพอดีขากลับพี่เขาขอไปด้วย"
"เจอกันวันเดียวไว้ใจให้เขามาส่งบ้านแล้วเหรอแถมยังดื่มมาอีก"
"หนูดื่มแค่นิดหน่อยไม่ทันเมาค่ะ สติยังครบถ้วนดีพี่รามไม่ต้องสนใจหรอก" คนตัวเล็กบิดแขนออกเบาๆ การถูกเขาซักไซ้ราวกับเธอเป็นนักโทษทำให้เธอรู้สึกอึดอัด
"ต่อไปนี้จะไปไหนกับใครให้บอกพี่ก่อน"
"ทำไมต้องบอกด้วย"
"ตอนนี้พี่เป็นผู้ปกครองของเราอยู่นะ"
"หนูบรรลุนิติภาวะนานแล้วค่ะ สามารถดื่ม เที่ยว หรือเลิกที่จะไว้ใจคนเองได้แล้วไม่ต้องให้พี่รามมาคิดแทนเหมือนตอนเด็กๆ แล้ว"
"ทำไมถึงโตมาดื้อแบบนี้" รามิลผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ เมื่อคนตัวเล็กเอาแต่ประชดประชันไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่งของเขา
"พี่รามว่าหนูโตมาดื้อ ที่พี่รามที่เคยใจดียังโตมาเป็นหมีขั้วโลกเหนือได้เลย"
"ทำไมต้องหมีขั้วโลกเหนือ"
"ก็อยู่แต่กับน้ำแข็งไงคะ หัวใจเลยด้านชาไม่มีความรู้สึกแล้ว ไม่สนใจว่าใครจะรู้สึกยังไง อยากทำอะไรก็ทำ อยากพูดอะไรก็พูดสนใจแต่ตัวเอง"
"พี่เป็นคนแบบนั้นเหรอ"
"ก็…"
"ที่พี่บอกก็เพราะพี่เป็นห่วงแต่ถ้าความเป็นห่วงพี่ทำให้เราลำบากใจวันหลังพี่ก็จะไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของเราอีก พี่จะให้เบอร์คนขับรถไว้ถ้าจะไปไหนก็โทรบอกคนขับรถอย่าไปไหนมาไหนคนเดียวเวลากลางคืนพี่ขอแค่นี้ทำได้ไหม" บทสรุปเด็ดขาดของรามิลทำให้อลิชารู้สึกตัวขึ้นมาได้ว่าเมื่อครู่เธออาจจะพูดจาไม่ทันคิดใช้คำพูดแรงเกินไป
เธอรู้ว่าเขาเป็นห่วงเธอก็แค่อย่างประชดเขาที่เขากลับมาไม่บอกเธอก็เท่านั้นไม่คิดว่าจะทำให้เขาเข้าใจผิดไปมากขนาดนั้น
"หนู…"
"ดึกแล้วไปอาบน้ำนอนเถอะ" รามิลชิงพูดขึ้นก่อนที่คนตัวเล็กจะได้พูดอะไรออกมามากกว่านั้น เขาเดินกลับไปยังห้องนอนตามเส้นทางที่เคยชินปล่อยให้คนตัวเล็กยืนมองแผนหลังเขาที่เดินไกลออกไปด้วยความรู้สึกอึดอัดที่ไม่ได้อธิบายให้เขาเข้าใจ ปล่อยให้เขาเดินจากไปทั้งที่เข้าใจผิดอยู่แบบนั้น
อลิชาเดินกลับเข้ามาในห้องนอนของตัวเองด้วยความงุนงงทั้งที่ก่อนหน้านี้ควรเป็นเธอที่ต้องน้อยใจเขาที่กลับไม่บอก แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเขาโกรธเธอที่ไปไหนไม่บอกแทนอีกทั้งยังเรื่องที่เธอพูดจาประชดเขาอีก แต่เวลาเขาพูดจาไร้เยื่อใยกับเธอทำไมเขาถึงไม่ผิดบ้างเลย
"อ้าว แล้วสรุปฉันผิดเหรอ?" อลิชายืนถามตัวเองหนูหน้าโต๊ะเครื่องแป้งด้วยความงุนงง เธอเดินตรงไปยังกำแพงที่ติดกับห้องของรามิลเงียหูฟังแต่ก็ไม่ได้ยินอะไรเลยเธอจึงเดินไปอาบน้ำพร้อมกับคำถามที่ว่า
…สรุปแล้วเธอเป็นคนผิดใช่หรือไม่
เช้าวันต่อมา
อลิชายังคงตื่นมาทำหน้าที่เตรียมอาหารเช้าเหมือนที่เคยทำเมื่อวาน และก็ตั้งใจจะอธิบายเรื่องเมื่อวานให้เขาเข้าใจ เพื่อที่เธอเองจะได้ไม่รู้สึกอึดอัดที่ถูกเขาเข้าใจผิด
"ตื่นแล้วเหรอคะ อาหารเช้าเสร็จแล้วค่ะ"
"พี่ไม่หิวเดี๋ยวไปกินที่ทำงาน พี่ไปรอที่รถนะ" รามิลที่เดินออกมาจากห้องเดินตามทางไปหยิบไม้เท้าสำหรับช่วยนำทางเวลาออกนอกบ้านเดินออกไปรอคนตัวเล็กที่รถ ซึ่งนาวาจะเป็นคนขับมารอรับเขาที่บ้านทุกเช้าเพื่อไปส่งที่ทำงานรวมถึงส่งกลับ
อลิชาก้มมองดูจานอาหารที่ตั้งใจทำหวังจะให้เมนูโปรดที่เขาชอบทานตอนเด็กๆ ช่วยให้บรรยากาศระหว่างเขากับเธอผ่อนคลายขึ้น แต่เขากลับแสดงท่าทีเย็นชาแต่เช้าตรู่ไม่เปิดโอกาสให้เธออธิบายเลย
"ไม่เป็นไร ไปพูดบนรถก็ได้" อลิชาบอกกับตัวเองพร้อมกับเบะปากด้วยความหมั่นไส้กับท่าทางหยิ่งยโสของเขาอย่างไม่จริงจังนักอาจจะเพราะเคยชินไปแล้ว เธอเดินไปหยิบกล่องอาหารมาเพื่อนำอาหารเช้าที่เธอเตรียมใส่จานเอาไว้ย้ายมาบรรจุลงกล่องเพื่อเอาไปให้รามิลทานที่ทำงานยังไงเธอก็ต้องให้เขาลองชิมรสชาติแพนเค้กที่เธอทำให้ได้ เพราะจำสูตรมาจากเขาที่ตอนเด็กๆ ชอบทำให้เธอทานเวลาที่เธอไปเล่นที่บ้านอาราคินพ่อของเป็นประจำ
รอไม่ถึงสิบนาทีอลิชาก็ตามเขามาที่รถหากไม่ใช่เพราะอาราคินกำชับว่าทั้งสองคนต้องไปทำงานด้วยกันเขาคงไปไม่รอเธอเหมือนตอนกลับ
"คุณลิชาทานมื้อเช้าเสร็จแล้วเหรอครับ"
"ยังเลยค่ะ"
"อ้าว" นาวาเจ้าของคำถามหันมามองอลิชาด้วยความสงสัย เพราะก่อนหน้านี้รามิลบอกว่าเธอกำลังทานมื้อเช้าอยู่
"ทำไมไม่กิน"
"มีคนรีบอยากไปทำงานค่ะเลยไม่อยากเสียเวลา"
"พี่บอกว่าพี่จะรอ"
"หนูก็ไม่ได้บอกว่าจะกินนี่คะ หนูก็ไม่ได้หิวเหมือนกันไว้ไปกินที่ทำงานก็ได้" คนตัวเล็กใช้ประโยคเดียวกันกับที่รามิลตอบกลับเธอมาตอบเขาทำให้เขาลอบถอนหายใจเบาๆ ด้วยความเอือมระอา "ออกรถเลยค่ะ"
"ครับ" นาวารับคำสั่งจากอลิชาตามหน้าที่
ระหว่างทางขับรถไปบริษัทที่ต้องใช้เวลาราวยี่สิบนาทีซึ่งตอนนี้ก็หมดไปแล้วสิบนาที แต่อลิชาก็ยังไม่ได้พูดถึงเรื่องเมื่อคืนออกมา เพราะความเย็นชาของเขาทำให้เธอรู้สึกกดดันจนไม่กล้าพูด แต่ก็รู้สึกอึดอัดถ้าไม่พูดออกไป
"เรื่องเมื่อวานนี้…"
"ผ่านไปแล้วช่างมันเถอะ"
"งั้นก็ฟังเฉยๆ ก็ได้ค่ะ ไม่ต้องเก็บไปใส่ใจ" กว่าเธอจะตัดสินใจพูดออกมาได้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ต่อให้เขาไม่อยากฟังเธอก็จะพูดออกมาให้จบๆ ไป
"…"
"เรื่องเมื่อวาน…หนูขอโทษค่ะที่ไปไหนไม่บอกหนูควรจะบอกพี่รามก่อนจริงๆ ไม่ควรทำให้เป็นห่วง แล้วเมื่อวานหนูก็ไม่ได้ตั้งใจจะไปดื่มด้วยแค่ดื่มเป็นเพื่อนเพื่อนแค่แก้วเดียวเท่านั้น แต่ถ้าพี่รามไม่ชอบวันหลังจะขออนุญาตก่อน"
"ไม่ต้องเก็บคำพูดพี่ไปใส่ใจหรอก" รามิลตอบกลับคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนทุกครั้ง เพราะเมื่อคืนเขาก็ได้ตกตะกอนความคิดตัวเองแล้วเหมือนกันว่าไม่ควรเข้าไปก้าวกายชีวิตส่วนตัวของเธอ ที่เผลอห้ามเธอไปแบบนั้นเพราะหากเกิดอันตรายอะไรขึ้น เขาคงไม่สามารถไปช่วยเธอได้จึงอยากกันเอาไว้ดีกว่าแก้ จนลืมไปว่าเขากำลังล้ำเส้นของเธออยู่
"ถึงแม้ที่ผ่านมาเราจะไม่ได้เล่นด้วยกัน คุยกันบ่อยๆ เหมือนเมื่อก่อน หรือแม้กระทั่งสนิทกันเท่าตอนนั้น แต่ตอนนี้หนูก็ยังเคารพ และหวังดีกับพี่รามเหมือนเดิม ไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุที่พี่รามช่วยเอาไว้…แต่เป็นเพราะพี่รามยังคงเป็นพี่รามคนเดิมของลิชาคนนี้เสมอ"
'พี่รามไปเล่นพับเครื่องบินกันเถอะ วันนี้คุณพ่อสอนหนูพับแบบใหม่มาเอาชนะเครื่องบินของพี่รามได้แน่ๆ'
'ตัวแค่นี้คิดจะเอาชนะพี่แล้วเหรอ'
'หนูอยากชนะพี่รามบ้าง ไม่ใช่ชนะเพราะพี่รามยอมให้ชนะตลอดเลย'
เพราะนิสัยอ่อนโยนของรามิล เขาจึงมักจะแกล้งแพ้เวลาเล่นเกม หรือต้องแข็งขันอะไรกันเพื่อให้อลิชาได้เป็นคนชนะอยู่เสมอในช่วงวัยห้าขวบเธอเองก็หลงดีใจมาตลอดที่ตัวเองสามารถเอาชนะคนเก่งๆ อย่างรามิลได้แต่พอเริ่มโตขึ้นถึงได้เข้าใจว่าที่ชนะเพราะเขาตั้งใจให้เธอเป็นคนชนะต่างหาก
'คราวนี้พี่รามห้ามยอมหนูแล้วนะรู้ไหมคะ'
'โอเคๆ อย่ามางอแงแล้วกัน' รามิลบีบปลายจมูกเล็กๆ ด้วยความเอ็นดู ยิ่งโตเธอก็ยิ่งเป็นตัวของตัวเองมากขึ้นที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยคงจะเป็นความน่ารัก ความขี้อ้อนของเธอที่ทำให้เขาดีใจทุกครั้งเวลาที่ได้เล่นกับเธอทั้งที่อายุเขากับเธอก็ห่างกันไม่ใช่น้อย
'เราไปเล่นที่สวนสาธารณะกันเถอะค่ะ'
'ไปสิ'
เครื่องบินกระดาษสีขาวสะอาดตาถูกร่อนขึ้นไปอากาศปลิวไปตามแรงลม และแรงเหวี่ยงจากข้อมือเล็กๆ ของเด็กสาววัยสิบขวบ ตามด้วยเครื่องบินของรามิลในวัยสิบเจ็ดปีที่มาร่อนเครื่องบินกระดาษเป็นเพื่อนเธอ
'อ๊ะ! เครื่องบินไปนู้นแล้ว!' น้ำเสียงใสตะโกนร้องด้วยความจกใจพร้อมกับวิ่งไปตามเครื่องบินกระดาษของตัวเองไปทำให้เธอไปทันสังเกตเห็นรถยนต์ที่พุ่งตรงเข้ามา
รามิลที่วิ่งมาตามหลังเบิกตาโพลงด้วยความตกใจเขารีบวิ่งเข้าไปดึงคนตัวเล็กผลักเข้าไปในฝั่งแต่ตัวเองไม่สามารถก้าวกลับไปได้ทันทำถูกรถชนกระเด็นขึ้นมาอยู่บนหน้ารถ และอุบัติเหตุในครั้งนั้นทำให้ดวงตาของเขา
….ไม่สามารถมองเห็นโลกที่เคยสดใสได้อีกเลย
ภาพความทรงจำในอดีตที่ยังคงชัดอยู่ในความทรงจำความรู้สึกขอบคุณ และความรู้สึกผิด หากไม่ได้เขาช่วยเธอเอาไว้ในวันนั้นคนที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ภายในโลกที่มืดมิดอาจจะเป็นเธอแทนก็ได้


## Episode 07 ออกตัว

Episode 07 ออกตัว
"หนูไม่อยากให้ความรู้สึกของเราสองคนต้องกลายเป็นคนแปลกหน้าที่ต้องรู้สึกอึดอัดใจทุกครั้งที่เจอหน้ากัน อย่างน้อยหนูก็อยากให้พี่รามมีความสุขเหมือนเมื่อก่อนที่เราเคยเล่นด้วยกัน" อลิชาบอกน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย
แววตาเขาที่ไม่สามารถคาดเดาอารมณ์หรือความรู้สึกใดๆ ออกมาได้ เธอจึงทำได้เพียงพยายามเข้าใจเขาผ่านคำพูดและการกระทำของเขาซึ้งมันเป็นอะไรที่ยากหากเขาไม่ยอมเปิดใจให้เธอ
"แพนเค้กนี่หนูตั้งใจทำมากๆ เลยนะคะถึงพี่รามจะไม่หิวแต่ก็อยากให้ลองชิมดู"
หลังจากที่อลิชาพูดจบความเงียบก็เข้าแทนที่บรรยากาศในรถอีกครั้ง แต่นับว่าไม่ได้แย่จนเกินไปเมื่อรถขับเข้ามาจอดที่หน้าบริษัท
"หนูไปทำงานก่อนนะคะ" อลิชาบอกก่อนจะเปิดประตูรถก้าวลงเดินเข้าบริษัทไปก่อนไม่รอเดินเข้าไปพร้อมกับเขาเหมือนวันก่อน
"อ้าวลิชามาแต่เช้าเลยดื่มอะไรไหมพี่เลี้ยง" ชินที่เดินกลับมาจากช๊อปกาแฟในบริษัทกล่าวทักทายอลิชาที่เดินเข้ามาอย่างเป็นกันเอง
"สวัสดีค่ะพี่ชิน" อลิชาส่งยิ้มหวานพร้อมกับตอบทักทายกลับไปพร้อมกับเดินเข้าไปหาเขา โดยไม่ทันสังเกตเห็นรามิลที่เดินตามหลังเข้ามา และเขาก็ได้ยินทุกบทสนทนาที่ทั้งสองคุยกัน
"เมื่อคืนหลับสบายไหม"
"สบายดีค่ะพี่ชินละคะเมื่อคืนคงถึงบ้านดึกแย่เลย"
"ไม่หรอกปกติพี่ก็นอนดึกน่ะ ว่าแต่เราดื่มอะไรไหม"
"เอา…"
"ท่านประธานสวัสดีครับ" ประโยคของชินที่แทรกขึ้นทำให้อลิชาต้องจำใจหันหน้ากลับไปมอง เธอมองรามิลที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอด้วยความรู้สึกประหลาดใจที่เขาเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงนี้ เพราะทางเดินเข้าบริษัทแค่เดินตรงไปก็ถึงลิฟต์แล้ว
เธอเลือกที่จะยืนเงียบไม่ได้กล่าวคำทักทายเหมือนกับชินก่อนหน้า แต่กำลังรอดูว่าเขากำลังจะพูด หรือจะทำอะไรต่อไป
"ลิชา"
"หือ? พี่ราม เออท่านประทานเรียกหนูเหรอคะ"
"ทำไมเรียกพี่แบบนั้น"
"ก็ที่นี่บริษัทคงไม่เหมาะที่จะ…"
"พี่ไม่ถือ"
ประโยคสนทนาของทั้งสองคนทำให้ชินที่ยืนอยู่ข้างๆ อลิชารู้สึกได้ถึงความไม่ปกตินี้ แต่ก็ทำได้เพียงยืนอยู่เงียบๆ
"เออ…แล้วพี่รามมีอะไรกับหนูรึเปล่า" อลิชาถามด้วยความงุนงง
"ยังไม่ได้กินข้าวมานี่พี่มาชวนเราไปกินข้าวด้วนกัน"
"อ๋อแต่ว่า…"
"ไปเถอะเดี๋ยวสาย" รามิลแทรกขึ้นตัดบทคนตัวเล็กก่อนจะใช้ไม้เท้าเดินนำไปที่ลิฟต์โดยมีนาวาคอยเคลียร์ทางให้อย่างใกล้ชิน
และเนื่องจากไม่มีโอกาสได้ปฏิเสธเธอจึงต้องจำใจเดินตามเขาไป แต่ก็ไม่ลืมหันมาบอกชินเป็นมารยาท
"ขอตัวก่อนนะคะ เอาไว้โอกาสหน้าหนูเลี้ยงกาแฟนะ" อลิชารีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหลังรามิลไปเพื่อที่จะทันเข้าลิฟต์ไปพร้อมกัน
อลิชาแอบเหลือบมองรามิลที่ยืนอยู่ข้างๆ เป็นระยะพยายามคาดเดาว่าเขาคิดอะไรอยู่
"มองทำไม"
"เปล่าค่ะเห็นตอนแรกบอกว่าไม่หิว"
"อืม แต่ตอนนี้เริ่มหิวแล้ว" อลิชาไม่ได้ตอบอะไรกลับไปแต่แอบบุ๊ยปากใส่เขาด้วยความหมั่นเขี้ยวเล็กๆ
ห้องทำงานรามิล
เป็นครั้งแรกที่เธอได้เข้ามาในห้องทำงานของรามิล เพราะวันก่อนที่มาเขาไม่อนุญาตให้เธอเข้าพบ แต่ส่งนาวามารับเครื่องดื่มจากเธอแทน ภายให้ห้องทำงานถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายสไตล์นอร์ดิกคงออกแบบเพื่อความสะดวกต่อการใช้งานของรามิลที่ดวงตามองไม่เห็นหลายจุดมีสัญลักษณ์อักษรเบลล์ติดเอาไว้เพื่อบอกตำแหน่งของสิ่งของ หรือเอกสารต่างๆ
"หนูทำให้" อลิชาบอกพร้อมกับแย่งกล่องอาหารที่เธอห่อมาให้เขามาเปิดให้แล้วดันกลับไปวางตรงหน้าเขาในตำแหน่งประจำเพื่อให้เขาหยิบทานได้สะดวก
"ขอบใจ"
"ไม่เป็นไรค่ะ อร่อยไหม" อลิชาเอ่ยถามอย่างมีความด้วยความคาดหวัง เพราะเธอจำสูตรตอนที่รามิลเคยทำให้ทานได้เป๊ะๆ ตอนนั้นเขาเป็นคนสอนเธอทำด้วยตัวเอง
"…" รามิลไม่ได้ตอบกลับในทันที แต่สัมผัสแรกที่ได้ชิมรสชาติหอมหวานของแพนเค้กชิ้นนี้สิ่งที่เขารับรู้ได้คือความทรงจำมากมายที่หลั่งไหลเข้ามา รวมไปถึงฮอร์โมนความสุขที่ผลิตออกมาอย่างต่อเนื่องเป็นความรู้สึกที่เขาไม่ได้สัมผัสมาในรอบหลายปีมานี้
"ไม่อร่อยเหรอคะ" น้ำเสียงที่คนตัวเล็กเอ่ยถามย้ำอีกครั้งแผ่วเบาลงเพราะกลัวคำตอบที่เขาจะตอบออกมาเนื่องจากตอนนี้สีหน้าของเขาไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย
"อร่อย"
"จริงนะ! รสชาติเหมือนตอนที่พี่รามทำให้หนูไหมคะ" น้ำเสียงหญิงสาวกลับมาสดใสอีกครั้งพร้อมกับขยับเข้าไปใกล้ๆ เขาเพื่อรอฟังคำตอบโดยไม่รู้ตัว
แต่การที่เธอขยับเข้ามาใกล้เขาถึงแม้ว่าจะไม่ได้ใกล้มากจนสัมผัสกัน แต่ก็ใกล้พอที่จะทำให้เขาสังเกตกลิ่นน้ำหอมของเธอได้ เดิมที่ในรถเขาคงจะมัวแต่สนใจเรื่ิองอื่นเลยไม่ได้สนใจกลิ่นน้ำหอมของคนตัวเล็ก
"เป็นอะไรไปรึเปล่าคะ"
"เปล่า กลิ่นน้ำหอมหอมดีนะ"
"ดอกพิโอนีไงคะ ตอนเด็กๆ พี่รามบอกว่ากลิ่นนี้เหมาะกับหนู แถมตอนนั้นยังบอกว่าความหมายดอกพิโอนีดีมากๆ ด้วยเจอหน้าหนูทีไรพี่รามก็จะเตรียมดอกพิโอนีเอาไว้ให้เสมอหนูก็เลยชอบมันมาโดยไม่รู้ตัว แต่ว่าหนูผสมกลิ่นน้ำหอมเองเอาไปผสมกับกลิ่นเกรปฟุตให้ดูสดชื่นขึ้น" เพราะว่าเป็นสิ่งที่เธอชื่นชอบจึงอธิบายเรื่องราวของมันอย่างมีความสุข รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ตัวเองรู้สึกว่าพูดมากความเกินไป
"อืม" รามิลตอบรับคำสั้นๆ นั้นยิ่งทำให้ตัวเล็กรู้สึกประหม่า
"หนูพูดมากเกินไปรึเปล่าคะ"
"เปล่าหรอกรีบกินเถอะเดี๋ยวไปทำงานไม่ทัน"
มือเล็กหยิบแพนเค้กที่ตัวเองเป็นทำมาทานได้สามสี่คำประตูห้องทำงานก็มีเสียงเคาะดังขึ้นพร้อมกับร่างของนาวาเลขาของรามิลที่ปรากฎตัวพร้อมกับแก้วเครื่องดื่มในมือสองแก้ว
"อเมริกาโน่ของบอสครับ ส่วนอันนี้ชานมไข่มุกหวานน้อยของคุณลิชาครับ" นาวาจัดแจงวางแก้วเครื่องดื่มให้แต่ละคนตามหน้าที่
"ทำไมถึงสั่งชานมหวานน้อยมาให้ละคะ"
"บอสบอกมาครับ หรือคุณลิชาอยากเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นรึเปล่าครับ"
"ไม่ค่ะ หนูชอบมากชานมไข่มุกหวานน้อย" อลิชาตอบด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเพราะมันหมายความว่าอย่างน้อยรามิลก็ยังจำเรื่องราวเกี่ยวกับเธอได้บ้างที่เขาบอกว่าไม่อยากจำคงไม่ใช่เรื่องจริงทั้งหมด
อย่างว่าผูกพันกันขนาดนั้นถ้าเขาไม่ได้เกลียดเธอที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ ก็คงยังมีความทรงจำดีๆ เหลือเอาไว้ในส่วนลึกของหัวใจบ้าง เหมือนกับที่เธอเก็บเรื่องราวระหว่างเขากับเธอเอาไว้ส่วนของความทรงจำที่ดีที่สุดในหัวใจเช่นกัน
—————————-
มีกลิ่นคนหึงแถวๆ นี้รึเปล่านะ😂
คอมเมนท์กันเยอะๆ น้า🥺❤️


## Episode 08 ใจอ่อน

Episode 08 ใจอ่อน
หลังจากทานมื้อเช้าที่ห้องทำงานรามิลเสร็จแล้วอลิชาก็ขอตัวแยกมาทำงานที่แผนกตัวเองตามเวลางานเพื่อไม่ให้เกิดคำครหาเสียๆ หายๆ ไปถึงรามิลได้ เดิมทีการเข้ามาทำงานที่นี่เธอก็ใช้เส้นสายเข้ามาจริงๆ จึงไม่อยากทำตัวแปลกแยกไปมากกว่านี้เธอพยายามทำตามกฎของบริษัทอย่างเคร่งครัด
ที่สำคัญเธอเองก็ตั้งใตเรียนรู้หาประสบการณ์จากการทำงานในครั้งนี้มากๆ เพราะถึงแผนกของเธอจะมีคนน้อย และทีมของเธอก็มีเพียงแค่ห้าที่รวมตัวเธอ แต่ทุกคนกลับมีความสามรถและทุ่มเทในการทำงานกันทุกคนจึงทำให้เธอมีความ และสนุกที่จะได้เรียนรู้ไปในตัว
"นี้เมื่อวานเห็นหนีไปกินชาบูกับพี่ชินไม่ชวนเลย" ฟ้าใสที่เห็นอลิชาโพสต์รูปที่ไปเธอไปทานชาบูมาเมื่อวานเอ่ยขึ้นขณะกำลังเตรียมอุปกรณ์สำหรับวิจัยกลิ่นน้ำหอม
"อ๋อ ไปได้แอบนะบังเอิญเจอพี่ชินเมื่อวานเลยได้มีโอกาสไปด้วยกัน"
"งั้นวันนี้ไปกินกันอีกไหม"
"ชาบูเหรอ"
"อือ หรือลิชาอยากกินอะไรปิ้งย่างไหม" เพราะรุ่นราวไล่เลี่ยกันจึงสนิทสนมกันง่ายสรรพนามที่ใช้พูดคุยจึงเปลี่ยนไปอย่างเป็นธรรมชาติ
"ฉันกินอะไรก็ได้ แต่ว่ายังรับปากไม่ได้นะว่าจะไปได้ไหมต้องบอกพี่รามก่อน"
"พี่ราม อ๋อ…ท่านประธาน"
"อือ เมื่อวานแอบโดนดุนิดหน่อยที่ไปไม่ได้บอก"
"พวกเธออยู่บ้านเดียวกันเหรอ เมื่อเช้าก็เห็นนั่งรถมาด้วยกัน"
"ก็ไม่เชิงน่ะ" อลิชาตอบแบบขอไปทีเธอไม่อยากลงรายละเอียดเรื่องส่วนตัวเท่าไหร่นัก
"โอเคๆ งั้นเดี๋ยวค่อยว่ากัน" ฟ้าใสพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจก่อนจะเริ่มทำงานกันต่อจนกระทั่งถึงเวลาพักเที่ยง
"ลิชาไปกินข้าวเที่ยงกัน"
"ไปกันก่อนเลยว่าจะแวะไปหาพี่รามน่ะ ขอไปเที่ยวตอนเย็น" อลิชาบอกปัดคำชวนของฟ้าใสด้วยความเสียดาย
"โอเคๆ ไว้เจอกัน"
อลิชาแยกกับฟ้าใสและคนอื่นๆ ขึ้นลิฟต์มายังชั้นบนสุด เธอมองหน้าพนักงานประชาสัมพันธ์ที่เคยเจอเมื่อวานก่อนพร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ไปให้ก่อนจะเดินตามนาวาเข้าไปที่ห้องทำงานของรามิล เพราะระหว่างที่กำลังขึ้นลิฟต์มาเธอได้โทรบอกนาวาเอาไว้ก่อนแล้ว
อลิชามองอาหารที่เตรียมเอาไว้บนโต๊ะทำงานของรามิลโดยมีรามิลนั่งประจำตำแหน่งอยู่ด้วยความแปลกใจที่อาหารบนโต๊ะค่อนข้างเยอะ
"มีอะไรรึเปล่า"
"อ๋อ หนูมีเรื่องจะมาคุยกับพี่รามค่ะ" น้ำเสียงทักของรามิลทำให้อลิชารู้สึกตัวละสายตาจากอาหารไปตอบคำถามเขา
"นั่งกินข้าวก่อนสิแล้วค่อยพูด"
"ให้หนูกินด้วยเหรอคะ"
"อืม"
"ไม่ใช่ว่าพี่รามอยากกินคนเดียวเหรอ" อลิชาถามด้วยความสงสัย เพราะหลังๆ เขาไม่ชอบมีปฏิสัมพันธ์กับใครรวมถึงตัวเธอด้วย
"พี่สั่งอาหารมาเยอะเกินน่ะ รีบกินเถอะเดี๋ยวเย็นหมด"
"ขอบคุณค่ะ" อลิชานั่งลงฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานของเขาพร้อมกับเปิดกล่องข้าวตรงหน้าเพื่อเริ่มทาน "อ๋อ ลืมเลยว่ามีเรื่องจะมาบอกพี่ราม" เธอตักข้าวทานไปได้สองสามคำก็นึกขึ้นได้ว่าลืมเรื่องที่ตั้งใจมาคุยกับเขาเสียสนิท
"ค่อยๆ กิน มีเวลาพูดอีกตั้งเยอะ"
"ไม่ได้ค่ะเดี๋ยวหนูลืมอีก แค่กๆๆ!" รามิลเตือนไม่ทันขาดคำคนตัวเล็กก็สำลักน้ำตามในทันที
ด้วยความตกใจ และเป็นห่วงทำให้รามิลลุกขึ้นจากเก้าอี้ยื่นมือไปตรงหน้าด้วยความร้อนรนทำให้มือที่ยื่นไปโดยไม่รู้ทิศทางสัมผัสเข้ากับเรือนแก้มใส จากนั้นเขาจึงพยายามคล่ำต่อไปโดยไม่รู้เลยว่าการกระทำของเขาทำให้เธอรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา
"เป็นอะไรไหม"
"อะ…เออ ไม่เป็นแล้วค่ะสงสัยรีบกลืนน้ำไปหน่อยเลยสำลัก" อลิชาตอบกลับประโยคคำถามที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงของรามิลด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
บางทีเธอก็แอบคิดว่าโชคดีเหมือนกันที่เขามองไม่เห็นจะได้ไม่เห็นสีหน้าของเธอตอนนี้คงจะแดงก่ำเป็นลูกตำลึงแล้ว
"พี่บอกว่าค่อยๆ กินไง"
"ขอโทษค่ะ จะไม่รีบกินแล้ว" อลิชาบอกพร้อมกับจับมือรามิลออกจากหน้าของตัวเอง ส่วนเธอก็ลุกขึ้นยืนเพื่อประคองมือเขากลับไปไว้ที่เดิมจะได้ไม่ชนอาหารบนโต๊ะ รามิลเองเพราะรีบลุกเกินไปในตอนแรกทำให้ตำแหน่งเก่าอี้ทำงานไหลไปทางด้านหลังจนควานหาเก้าอี้นั่งไม่เจอ "พี่รามอยู่นิ่งๆ ก่อนนะคะ เก้าอี้มันไหลไปเดี๋ยวหนูไปเอามาให้" อลิชาบอกให้เขายืนอยู่กับที่ก่อนจะรีบวิ่งอ้อมไปทางด้านหลังไปดันเก้าอี้กลับมาให้เขาพร้อมกับประคองเขานั่งลงช้าๆ ก่อนไปก็ไม่ลืมจัดตำแหน่งช้อนส้อมเอาไว้ที่เดิม
"แล้วเรามีเรื่องอะไรจะบอกพี่สำคัญมากเลยเหรอ"
"ก็ไม่ได้สำคัญขนาดนั้นหรอกค่ะ พอดีว่าเย็นนี้หนูขอพี่รามไปกินปิ้งย่างกับเพื่อนที่แผนกได้ไหมคะ"
"กับคนที่มาส่งเมื่อวานเหรอ"
"ก็ใช่ค่ะ แต่ว่าไม่ได้ไปกับพี่ชินสองคนนะคะคนอื่นก็ไปด้วยอาจจะกลับดึกหน่อยเลยมาขอพี่รามก่อน"
"อืม เข้าใจแล้ว" รามิลตอบกลับสั้นๆ ทำให้อลิชาไม่แน่ใจว่าคำว่าเข้าใจแล้วของเขาหมายความว่าอนุญาตให้เธอไปหรือไม่
"หนูไปได้ใช่ไหมคะ" อลิชาเอ่ยถามอีกครั้ง แต่ก็ไม่กล้าพูดออกมาเต็มเสียงเท่าไหร่นัก
"อย่ากลับดึกมากนะ" รามิลตอบกลับเสียงเรียบ
รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวานเมื่อได้รับอนุญาตจากเขา เธอก้มหน้าทานข้าวต่อเงียบๆ พรางเหลือบมองรามิลที่ทานอยู่ฝั่งตรงข้ามเป็นระยะ
ใบหน้าเขาไม่ได้เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมากนักถึงแม้อายุจะใกล้เลขสามเข้ามาทุกที แต่หน้าตาของเขาก็ยังดูมีเสน่ห์ไม่เปลี่ยนน่าเสียดายที่เธอไม่ได้มองเห็นแววตาที่มีเสน่ห์ของเขาด้วย
"เออพี่รามคะ" อลิชาที่จู่ๆ ก็อยากถามคำถามที่ไม่ควรถามทำให้เธอลังเลว่าจะพูดมันออกไปดีไหม
"มีอะไรเหรอ"
"เออ…เรื่องเปลี่นนกระจกตายังไม่มีคนบริจาคเข้ามาอีกเหรอคะ"
"…"
"ถะ…ถ้าไม่อยากตอบไม่ต้องตอบก็ได้นะคะ หนูถามไม่คิดเองพี่รามอย่าเก็บไปใส่ใจเลยค่ะ"
"ทำไมถึงถามละ"
"มะ…ไม่มีอะไรหรอกค่ะ"
"เพราะว่าพี่ต้องแต่งงานกับเราเหรอเลยอยากให้พี่ผ่าตัดไว้ๆ"
"ทำไมพี่รามถึงคิดแบบนั้นอยู่เรื่อยเลยคะ ทำไมไม่คิดว่าหนูเป็นห่วงพี่รามบ้าง"
"ไม่ต้องเป็นห่วงพี่ พี่ดูแลตัวเองได้"
…แต่ก็ได้แค่ดูแลตัวเอง
รามิลคิดในใจแต่ไม่ได้พูดออกมาให้คนตัวเล็กได้ยินถึงถ้อยคำตัดพ้อที่เขาใช้เตือนตัวเองอยู่เสมอเวลาที่หวั่นไหวกับเธอ
"หนูผิดเองที่พูดถึงเรื่องนี้ จริงๆ แล้วหนูไม่ควรพูดถึง แต่หนูแค่อยากให้พี่รามกลับมามองเห็นอีกครั้งมองให้ชัดว่าตอนนี้หนูมองพี่รามด้วยสายตาแบบไหน หรือต่อให้พี่รามจะกลับมามองเห็นไม่ได้อีกหนูก็ขอแค่ให้พี่รามมองหนูด้วยใจดูสักครั้ง เรื่องงานแต่งงานของเราหนูเป็นคนเต็มใจที่จะแต่งเองไม่มีใครบังคับหนูทั้งนั้น" อลิชาพยายามอธิบายอย่างใจเย็น ก่อนจะตักอาหารให้กล่องข้าวตัวเองไปให้รามิล "กินข้าวต่อเถอะค่ะ"
เพราะไม่อยากให้จบลงด้วยการทะเลาะกันเหมือนที่ผ่านมาอลิชาจึงเลือกที่จะคลี่คลายบรรยากาศด้วยการทำตัวให้เป็นปกติราวกับไม่เคยคุยเรื่องดวงตาของเขามาก่อน
"จำได้ไหมว่าตอนเด็กๆ เราเคยบอกกับพี่ว่าอะไร"
"หนูบอกพี่รามเป็นร้อยประโยคได้มั้งคะ หนูจะไปรู้เหรอว่าพี่รามหมายถึงตอนไหน"
"เราเคยบอกกับพี่ว่าอยากใส่ชุดเจ้าสาวสวยๆ เหมือนกับเจ้าหญิงในนิทานที่พี่อ่านให้ฟัง อยากมีเจ้าบ่าวหล่อๆ เหมือนกับเจ้าชายที่แสนดี อยากเดินคล้องแขนขึ้นไปบนเวทีทะเลดอกไม้พร้อมกัน แต่ตอนนี้พี่พาเราเดินไปบนเวทีทะเลดอกไม้ไม่ได้แล้ว"
"พี่รามไม่ได้ขาพิการสักหน่อยทำไมจะเดินไม่ได้"
"พี่…"
"ถึงหนูจะจำเรื่องราวที่พี่รามเล่ามาไม่ได้ แต่เมื่อก่อนพี่รามเคยใช้ดวงตาคู่นี้มองดูอันตรายรอบๆ ตัวปกป้องหนูอยู่ตลอดเวลา ถ้าเกิดเราสองคนจะแต่งงานกันจริงๆ หนูก็ยินดี และเต็มใจมากๆ ที่วันนี้จะได้เป็นฝ่ายปกป้องพี่รามบ้าง พี่รามแค่เดินข้างๆ หนูขึ้นไปบนเวทีทะเลดอกไม้ก็พอ"
น้ำเสียงเล็กเงียบหายไปถูกแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าเล็กๆ ที่เดินอ้อมมาทางเขาพร้อมกับไออุ่นจากฝ่ามือเล็กๆ ที่ดึงมือเขามาจับเอาไว้
"หนูจะคอยเป็นตาคอยมองทิศทางให้พี่ราม ส่วนพี่รามก็ใช้มือทั้งสองข้างประคองหนูไว้ไม่ให้ล้มได้ไหมคะ"
ถ้าการเหตุผลที่เขาไม่ต้องการแต่งงานกับเธอเป็นเพราะเรื่องนี้ เธอก็จะแสดงให้เขาได้เห็นว่ามันไม่ใช่อุปสรรคใดๆ ระหว่างเขากับเธอเลย
อุบัติเหตุวัยเด็กทำให้ ‘รามิล’ ต้องสูญเสียการมองเห็น เขาจึงไม่สามารถที่จะรักษาสัญญาที่เคยให้ไว้กับเด็กสาวคนหนึ่งได้

     “โตขึ้นหนูจะเป็นเจ้าหญิงแต่งงานกับพี่เอง”

     เพราะว่าดวงตาที่ไม่สามารถคอยมองดูเธอเติบโต และปกป้องเธอได้อีกต่อไปเขาจึงไม่สามารถเป็นเจ้าชายให้เธอได้ ทำให้เขาต้องการที่จะปฏิเสธการแต่งงานระหว่างเธอ กับเขาที่ผู้ใหญ่เป็นคนจัดการให้ 

     ทว่ายิ่งใกล้ชิดความรู้สึก ความผูกพันก็ยิ่งถลำลึกเกินกว่าจะห้ามใจ

     ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนเธอยังเป็นเด็กน้อยที่เขาอยากจะปกป้อง เพียงแต่ว่าตอนนี้เธอได้กลายเป็นสาวน้อยเต็มวัยที่เขาไม่อยากรั้งอนาคตของเธอให้ต้องมาแต่งงานกับผู้ชายตาบอดอย่างเขา