คุณหนูรองสองชะตา
ตงเทียนเตอะหลิ่วเยี่ย (冬天的柳叶)
## บทที่ 0 บทนำ

ม้วนที่หนึ่ง
บทนำ
ยามรัตติกาลเข้าคืบคลาน ถนนฉังชุนเงียบเหงาวังเวง มีเพียงแสงรำไรจากโคมแดงที่ห้อยอยู่ตามชายคาร้านค้าช่วยเพิ่มความอบอุ่นให้ชั้นหิมะที่ปกคลุมหลังคาตามรายทาง
เวินเห่าสวมชุดคลุมสีดำทั้งร่าง ฝีเท้าเบาหวิวเดินบนแผ่นหินสีเขียวที่มีชั้นหิมะทับถม นางเดินๆ หยุดๆ พลางสำรวจรอบทิศอย่างระแวดระวัง จากนั้นก็เดินเข้าตรอกเล็กที่อยู่ติดกับร้านเครื่องประทินโฉมของสตรีไป
ตรอกเล็กคับแคบมืดสลัว เงียบสงัดจนน่าใจหาย
เวินเห่าหยุดฝีเท้าลงด้านหน้าเรือนส่วนตัวก่อนจะเคาะประตูเสียงเบา
หลังประตูดังขลุกขลักอยู่สักพัก จากนั้นประตูก็ถูกเปิดออก
หญิงสาวที่อยู่ด้านหลังประตูแววตาร้อนรน รีบคว้าข้อมือของเวินเห่าแล้วดึงนางเข้ามาด้านใน
พอเข้าห้องมา หญิงสาวผู้นั้นก็คุกเข่าลงกับพื้นพลางร่ำไห้เสียงสะอื้นบนร่างของเวินเห่า “คุณหนูรอง บ่าวคิดไม่ถึงเลยเจ้าค่ะว่าคุณหนูจะยังมีชีวิตอยู่!”
เวินเห่าขนตาสั่นไหวเล็กน้อย นางตบบ่าของหญิงสาวผู้นั้นอย่างเบามือ จากนั้นก็ล้วงหยิบจดหมายที่พับเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าอย่างดีส่งไปให้
หญิงสาวลุกขึ้น นางรับจดหมายมาด้วยมืออันสั่นเทาแล้วคลี่เปิดอ่านข้อความบนกระดาษผ่านแสงเทียน ‘เหลียนเซียง พี่หญิงใหญ่ของข้าตายอย่างไรหรือ’
เมื่อเหลียนเซียงเห็นประโยคนี้ น้ำตาก็ทะลักออกมาเป็นสายอีกครั้ง “คุณหนูรอง คุณหนูใหญ่ของพวกเรานาง...”
เวินเห่ากัดริมฝีปากข่มความรุ่มร้อนในใจ นิ้วเรียวใช้แรงจิ้มไปที่คำถามบนแผ่นกระดาษ
คนในเมืองหลวงต่างรู้ดีว่าคุณหนูรองของจวนรองเสนาบดีตระกูลเวินเป็นใบ้มาแต่กำเนิด
เหลียนเซียงรีบปาดน้ำตาแล้วเล่าให้นางฟัง
“วันนั้นนายท่านพาคุณหนูออกจวนไป กระทั่งพลบค่ำถึงค่อยกลับมา พอคุณหนูใหญ่เข้าห้องไปก็ไม่ย่างกรายออกมาจากประตูอีกเลย ตกดึกเสี่ยวเหอลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำถึงพบว่าคุณหนูใหญ่ผูกคอตายแล้ว...ช่วงกลางวันเสี่ยวเหอออกไปตามรับใช้คุณหนูใหญ่ บ่าวบีบคั้นถามนางว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น สุดท้ายเสี่ยวเหอก็บอกว่า...”
เวินเห่าจับจ้องเหลียนเซียงรอนางเล่าต่ออย่างแน่นิ่ง
เหลียนเซียงหน้าซีดขาวราวหิมะ สูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเล่าเรื่องต่ออย่างยากลำบาก “เสี่ยวเหอบอกว่า...คุณหนูใหญ่อาจจะถูกชายอื่นเหยียบย่ำแล้ว...”
เวินเห่าใช้มือสองข้างยันโต๊ะ ผ่านไปสักพักถึงข่มอารมณ์เดือดดาลที่ปะทุขึ้นมาไว้ได้ จากนั้นนางก็ชี้ไปที่กระดาษสลับกับปากตนเอง
เหลียนเซียงเข้าใจทันที ในเมื่อในเรือนไร้พู่กันและกระดาษ นางจึงใช้ไหวพริบคว้าชาดทาปากขึ้นมาตลับหนึ่ง
เวินเห่าใช้ปลายเล็บแตะชาดแล้วเขียนลงบนโต๊ะ ‘ใคร’
เหลียนเซียงส่ายศีรษะ เอ่ยเสียงแหบแห้ง “เสี่ยวเหอก็ไม่รู้ว่าเป็นใครเช่นกันเจ้าค่ะ เพราะนางไม่เห็นใบหน้าของคนผู้นั้น เพียงแต่ฟังจากคำพูดของนายท่านแล้วคิดว่าคนผู้นั้นสถานะคงไม่ธรรมดา...ต่อมาพอข่าวที่คุณหนูใหญ่ฆ่าตัวตายแพร่งพรายออกไป ฟ้ายังไม่ทันรุ่งสางเสี่ยวเหอก็ถูกฝังไปพร้อมกับคุณหนูใหญ่แล้ว แต่บ่าวรู้ว่าเสี่ยวเหอต้องถูกฆ่าปิดปากแน่นอนจึงฉวยโอกาสช่วงชุลมุนหนีออกจากจวนมา จากนั้นบ่าวก็ปิดบังชื่อแซ่จริงแล้วใช้ชีวิตอยู่ในตรอกบนถนนฉังชุนแห่งนี้”
เวินเห่าอกสั่นกระเพื่อม ไฟโทสะแผดเผาร้อนรุ่มถึงทรวงใน
เมื่อสามปีก่อน นางจับผิดแผนการสกปรกของท่านพ่อกับแม่เลี้ยงได้ถึงหนีออกจากจวนตระกูลเวินที่เป็นดั่งถ้ำเสือนั่น แต่คิดไม่ถึงว่าพี่หญิงใหญ่ที่ออกเรือนแล้วยังต้องประสบเคราะห์ร้ายเช่นเดียวกับตน
“ใช่แล้ว คุณหนูรองเจ้าคะ เมื่อสามปีก่อนมีจดหมายมาจากจวนตระกูลเวินบอกว่าคุณหนูล้มป่วยตายไปแล้วไม่ใช่หรือ เหตุใดคุณหนูถึง...”
เวินเห่าแตะลงบนชาดแล้วเขียนต่อ ‘มีคนคิดจะทำร้ายข้า ข้าก็เลยหนี…’
เหลียนเซียงปิดหน้าร่ำไห้ “ยามนั้นคุณหนูใหญ่กำลังตั้งครรภ์ ถึงจะได้รับจดหมายแต่ก็กลับไปไม่ได้ ตอนหลังเลยตรอมใจจนแท้ง ตอนแรกนายท่านยังเอาใจใส่อยู่บ้าง แต่นานวันเข้าก็มีท่าทีเย็นชากับคุณหนูใหญ่...”
เวินเห่าฟังเหลียนเซียงเล่าต่อไปเรื่อยๆ กระทั่งเชิงเทียนเต็มไปด้วยน้ำตาเทียน
“คุณหนูรอง คุณหนูจะไปไหนหรือเจ้าคะ สู้อยู่กับบ่าวที่นี่ดีกว่า วันหน้าบ่าวจะรับใช้คุณหนูเองเจ้าค่ะ” เหลียนเซียงไล่ตามไปถึงลานประตู
เวินเห่าส่ายศีรษะ เพราะนางพูดไม่ได้จึงไม่อธิบายใดๆ ก่อนจะผลักประตูเสียงเบาแล้วเดินจากไป
ลมหนาวเหน็บที่แทรกมาพร้อมเกล็ดหิมะที่เล็กละเอียดพัดตีใบหน้า
หิมะเริ่มตกโปรยปรายลงมาอีกแล้ว
นางหันกลับมาโบกมือสื่อให้เหลียนเซียงปิดประตูเรือน จากนั้นนางก็สับเท้าเดินออกจากตรอกเล็กนั้นไป
นอกตรอกลมยิ่งพัดแรง ตีจนพวงแก้มเจ็บแสบราวมีดกรีด ทว่าเวินเห่ากลับไม่ใส่ใจพลางเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่ง
เสียงลมพัดดังหวีดหวิวจนหูอื้ออึง ความหนาวเหน็บทำให้ประสาทรับรู้เริ่มด้านชา ขณะที่นางพยายามเดินไปทางด้านข้างเพื่อหลบลมหนาว มีดบินเล่มหนึ่งก็ลอยผ่านแผ่นหลังพอดี
เวินเห่ารีบหันหน้าไปมองอย่างรวดเร็ว
ท่ามกลางพายุหิมะ ใบหน้าอันเลือนรางค่อยๆ ขยับเข้ามาประชิด
เวินเห่าไม่มีเวลาสังเกตอย่างละเอียดอีกต่อไป นางรีบวิ่งไปด้านหน้าอย่างทุลักทุเล
ที่นางต้องหนีกลับมาเมืองหลวง เพราะยังมีเรื่องอีกมากมายที่ต้องสะสาง นางจะตายที่นี่ไม่ได้
ทว่าต่อมาเวินเห่ากลับต้องชะงักร่างหยุดนิ่ง
ชายที่ปิดหน้าด้วยผ้าสีดำรุดหน้าเข้ามา ภายใต้หิมะ ดาบยาวในมือส่องประกายเล่นแสงเย็นยะเยือก
หนีเสือปะจระเข้แท้ๆ
เวินเห่าถอยหลังไปหนึ่งก้าวก่อนจะหยุดฝีเท้าลง หยิบมีดสั้นขึ้นมาจ่อไปทางชายที่มีผ้าปิดหน้าผู้นั้น
ในเมื่อหนีไม่รอดแล้ว เช่นนั้นหากพาอีกฝ่ายไปด้วยได้คงดีไม่น้อย
กลิ่นคาวเลือดโชยคละคลุ้ง จากนั้นนางก็ถูกดึงจนร่างเซถลาเข้าสู่อ้อมกอดของใครคนหนึ่ง
ชายที่มีผ้าปิดหน้าอีกคนโอบร่างของเวินเห่าไว้แน่นก่อนจะทิ้งตัวลงกับพื้น แผ่นหลังมีมีดบินด้ามหนึ่งปักอยู่
เวินเห่าอ้าปากค้าง สมองหยุดแล่นไปชั่วขณะ
ทั้งๆ ที่มีคนประกบจู่โจมนางทั้งหน้าหลัง เหตุใดเขาถึงมารับมีดแทนนางเล่า
แต่นางไม่มีเวลามานั่งไตร่ตรอง
ขณะที่ชายผู้นั้นใช้แรงดึงนางเพื่อลุกขึ้นอย่างยากลำบาก คนที่อยู่ด้านหลังก็เข้าประชิดตัวเรียบร้อย
ดาบยาวพุ่งแทงเข้าที่กลางแผ่นหลังของชายผู้นั้นและทะลุเข้าที่หัวใจของเวินเห่า
เลือดไหลซึมลงบนกองหิมะราวกับดอกเหมยสีชาดช่อโตที่ชูช่อเบ่งบาน ถึงขนาดแยกไม่ออกว่าเลือดกองไหนเป็นของใคร
เวินเห่าใช้แรงทั้งหมดเปิดเปลือกตาเพราะอยากเห็นคนที่ล้มทับร่างนางให้ชัดเต็มสองตา
เขาสวมผ้าคลุมดำปิดบังใบหน้าหลงเหลือเพียงสองดวงตา
นับเป็นดวงตาที่งดงามมากคู่หนึ่งเลยทีเดียว
เจ้าเป็นใคร...
ก่อนที่จะตกลงสู่ห้วงแห่งความมืดมิด เวินเห่าขยับมุมปากถามคำถามนี้ออกมาอย่างไร้สุ้มเสียง
ไม่รู้ว่าเสียงครึกโครมดังแว่วมาจากที่ใด ทว่ามันขยับใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
ทันใดนั้นเกล็ดหิมะก็ขยายใหญ่ขึ้น ไม่นานก็โปรยปรายลงมาอาบร่างของพวกเขาทั้งสองที่ล้มนอนท่ามกลางพื้นหิมะนองเลือดอย่างเงียบงัน


## บทที่ 1 แตกต่างกัน

ตอนที่ 1 แตกต่างกัน
เวินเห่าตื่นจากความมืดมิด ดวงตากลับมาสว่างสดใสอีกครั้ง
ภาพที่ฉายชัดผ่านนัยน์ตาคือดวงหน้าที่แหงนขึ้นเล็กน้อยของชายหนุ่ม
ดวงหน้านั้นทั้งคุ้นตาและแปลกหน้าในเวลาเดียวกัน ดวงตาราวกับหยกดำคู่นั้นแฝงไปด้วยความมึนงง
เวินเห่าสับสนไปชั่วขณะ
คนด้านล่างเป็นใครกัน
เดี๋ยวนะ ด้านล่าง?
แววตาของเวินเห่าไหววูบ นางรีบกวาดมองทันที
ดอกอิ๋งชุนงามชดช้อยบนชายผ้าสีเขียวสด พร้อมรองเท้าสีเหลืองลูกไก่ที่ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ
นี่ตน...
เวินเห่ามองชายหนุ่มอีกครั้ง ความตกใจทำให้สมองพลันยุ่งเหยิง จู่ๆ นางก็นึกสถานะของอีกฝ่ายออก
จิ้งอ๋องซื่อจื่อ[footnoteRef:1] นามว่าฉีซั่ว!  [1: ซื่อจื่อ ใช้เรียกบุตรชายผู้สืบทอดตำแหน่งยศของบิดา ส่วนใหญ่เป็นบุตรชายคนโต]
เวินเห่ารวบรวมแรงเตรียมจะหมุนตัวหนี ทว่าจู่ๆ อาการวิงเวียนศีรษะอย่างรุนแรงก็ปะทุขึ้นมา ภาพเบื้องหน้าของนางมืดลงในทันใด
ฉีซั่วก้าวขารุดหน้าเข้าไปหาพลางอ้าแขนทั้งสองข้างรับหญิงสาวที่ตกลงมาจากกำแพง
ใบหน้าหล่อเหลาที่ขยายใหญ่ขึ้น แขนขาที่สัมผัสกัน ทำเอาความคิดของเวินเห่าพันกันยุ่งเหยิงจนหลุดปากขึ้นว่า “ไม่ใช่สิ!”
นัยน์ตาของฉีซั่วเต็มไปด้วยความตกใจ
“เจ้า...พูดได้ด้วยหรือ”
ดวงตาของเวินเห่าเบิกกว้าง รีบยกมือขึ้นปิดปาก “ข้า...”
เพิ่งพูดเพียงแค่คำเดียว หยาดน้ำตาก็แย่งกันพรั่งพรูร่วงหล่นเป็นสาย
เสียงตื่นตระหนกดังขึ้น “ซื่อจื่อ!”
ฉีซั่วสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย เขาวางตัวหญิงสาวที่กำลังยกมือปิดปากพร้อมน้ำตาไหลพรากลงด้านข้างอย่างเบามือ จากนั้นก็กระโดดลุกขึ้นยืน
ฉังซุ่นบ่าวรับใช้พุ่งเข้ามาด้วยความเร็ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกตกใจ “ซื่อจื่อ ท่านเป็นอะไรหรือไม่ขอรับ”
“เลิกแหกปากตื่นตูมเสียที” ฉีซั่วตำหนิเสียงเบา จากนั้นก็ยื่นมือไปให้เวินเห่าที่นั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนพื้น “แม่นางรองเวิน เดี๋ยวข้าไปส่ง”
แสงในวสันตฤดูกำลังงดงาม นิ้วเรียวของชายหนุ่มขาวเนียน ใบหน้าหล่อเหลาดั่งหยกงาม
เวินเห่าจับจ้องมือข้างนั้นเพราะยังดึงสติกลับมาจากแรงปะทะมหึมานี้ไม่ได้ เอาแต่พูดพึมพำว่า “ไม่ใช่สิ...”
ความฉงนพาดผ่านนัยน์ตาของฉีซั่ว แต่เขายังคงยื่นมือรออย่างอดทน
“นั่นเวินเห่าไม่ใช่หรือ!”
เสียงหญิงสาวทำเอาคนที่อยู่ด้านล่างกำแพงหันมามองกันอย่างพร้อมเพรียง
จากมุมที่ไม่ไกลนัก หญิงสาวที่สวมชุดทางการงดงามสองสามคนต่างก็เผยสีหน้าแตกต่างกันไป พากันเดินมุ่งหน้ามาทางนี้
“ท่านพี่ เกิดเรื่องอะไรขึ้นเจ้าคะ” สาวน้อยในอาภรณ์สีเหลืองที่อยู่หน้าสุดเลื่อนสายตามองสลับระหว่างฉีซั่วและเวินเห่าไปมา ใบหน้าสะอาดหมดจดผุดความตกใจอย่างปิดไม่มิด
คนที่เอ่ยถามก็คือฉีฉยงจวิ้นจู่[footnoteRef:2]น้อยแห่งจวนจิ้งอ๋อง ผู้เป็นน้องสาวแท้ๆ ของฉีซั่ว [2: จวิ้นจู่ ตำแหน่งองค์หญิงหรือท่านหญิง ขึ้นอยู่กับการสืบสายเลือดทางบิดากับจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน]
“เรื่องนี้ยังต้องถามอีกหรือ ต้องเป็นเพราะเวินเห่าแอบดูซื่อจื่อแน่นอน!” สาวน้อยที่เปิดปากคนแรกยืนอยู่ข้างกายฉีฉยง มองเวินเห่าที่นั่งอยู่บนพื้นด้วยท่าทีเหนือกว่า
เวินเห่ามองนางด้วยสีหน้าเรียบเฉย
สายตาดูแคลน สีหน้าหยามเหยียด ชุดคลุมยาวงดงามสีแดงทับทิม
นี่นางกำลังฝันอยู่หรือ ฝันถึงเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน
ท่านแม่เพิ่งออกจากไว้ทุกข์ได้ไม่นานก็ถึงงานฉลองวันคล้ายวันพระราชสมภพของพระชายาจิ้ง เดิมทีจะพานางกับพี่หญิงมาร่วมยินดีในจวนจิ้งอ๋องด้วย แต่สุดท้ายกลับพาพี่หญิงมาคนเดียว
ท่านพ่อบอกว่านางเป็นใบ้ เหตุใดต้องพาออกมาให้คนดูแคลนด้วย
ท่านแม่ได้ยินแล้วก็ไม่พอใจจึงทะเลาะกับท่านพ่อยกใหญ่ นางรั้งท่านแม่ไว้เพราะว่าตนก็ไม่อยากไปเช่นกัน
แต่ไปไม่ได้กับไม่อยากไปจะเหมือนกันได้อย่างไร
ตอนที่ท่านตายังอยู่ ท่านมักหาหนทางร้อยแปดพูดตะล่อมให้นางออกจวน เขาปวดใจที่นางพูดไม่ได้ กลัวว่านางจะเข้าสังคมยาก
พอนางนึกถึงท่านตาที่ล่วงลับไปแล้ว นางก็กลับจวนแม่ทัพเพียงลำพัง
จวนแม่ทัพห่างจากจวนจิ้งอ๋องเพียงหนึ่งกำแพงกั้น นางเดินมาที่แห่งนี้โดยไม่รู้ตัว นางไต่กำแพงด้วยท่าทีล่องลอยราวกับถูกผีเข้า แต่ใครจะรู้ว่าจิ้งอ๋องซื่อจื่อกำลังยืนอยู่อีกฝั่งของกำแพงเลยชนกันเข้าอย่างจัง
บางทีอาจเพราะตกใจจนลนลานเกินไปหรืออาจเพราะดวงซวย จู่ๆ อาการหน้ามืดก็ประเดประดังเข้ามา นางเลยร่วงตกจากกำแพง
ต่อจากนั้นก็...
เวินเห่ามองฉีซั่วพร้อมแววตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย
พร้อมความรู้สึกที่แตกต่างกันไป
เพราะจิ้งอ๋องซื่อจื่อในยามนั้นแสร้งมองไม่เห็นนางที่ร่วงตกลงมาและเดินหนีไป
นางพอมีเคล็ดวิชาตัวเบาติดตัว เดิมทีแค่ไต่ข้ามกำแพงกลับไปอย่างเงียบๆ ก็ไม่เป็นปัญหาแล้ว แต่ใครจะรู้ว่าข้อเท้าดันแพลง พอล่าช้าก็ถูกพวกจวิ้นจู่น้อยที่เดินผ่านมาทางนี้เห็นเข้า
ถังเวยคุณหนูรองของจวนอู่หนิงโหวหัวเราะเย้ยหยัน ไม่นานเรื่องที่คุณหนูรองตระกูลเวินปีนกำแพงก็รั่วไหลออกไป
แต่ตอนนี้จิ้งอ๋องซื่อจื่อยื่นมือมารับนาง แถมคิดจะช่วยนางไต่ขึ้นกำแพงอีกต่างหาก
นี่นางกำลังฝันว่าจิ้งอ๋องซื่อจื่อมีจิตใจเมตตาช่วยเหลือคนอย่างนั้นหรือ
เวินเห่ากวาดตามองใบหน้านั้น มุมปากยกยิ้มเจื่อน
ความฝันนี้ย่ำแย่กว่าสถานการณ์เมื่อสามปีก่อนเสียอีก
ตอนนั้นเพราะจิ้งอ๋องซื่อจื่อเดินไปก่อน เรื่องจึงแพร่งพรายไปเพียงว่านางแก่นเซี้ยวไม่รักษากฎระเบียบ ทว่าตอนนี้นางกลับล้มลงบนร่างของจิ้งอ๋องซื่อจื่อ...
“คืออย่างนี้...” เสียงทุ้มต่ำดังแว่วผ่านเข้าหูของเวินเห่า “เมื่อครู่ข้าเจ็บหัวใจกะทันหัน ฉังซุ่นเองก็ไม่อยู่ข้างกายเลยร้องขอความช่วยเหลือ แม่นางรองเวินมีจิตใจเมตตา พอได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ...”
คำอธิบายของฉีซั่วทำให้สีหน้าของจวิ้นจู่น้อยฉีฉยงดูดีขึ้นมาบ้าง นางมองเวินเห่าตาเขม็ง “แม่นางรองเวิน เรื่องเป็นอย่างนั้นหรือ”
เวินเห่ามองฉีซั่วด้วยนัยน์ตาลุ่มลึกพลางพยักหน้าเล็กน้อย
ฉีฉยงจึงเผยสีหน้าผ่อนคลาย ขณะที่เตรียมจะพูดบางอย่างก็ได้ยินคำว่า “เจ้าค่ะ”
คำว่า ‘เจ้าค่ะ’ นี้ราวกับเสียงฟ้าร้องที่ดังกึกก้องในหูของทุกคน
“เจ้า เจ้าพูดได้ด้วย?!” ถังเวยชี้ไปที่เวินเห่า ภายใต้ความตกใจอย่างมากน้ำเสียงของนางจึงแหลมบาดหู
จวิ้นจู่น้อยฉีฉยงเองก็อดขยับก้าวเข้ามาใกล้ไม่ได้ “แม่นางรองเวิน เจ้า...”
จวนแม่ทัพเป็นจวนท่านตาของเวินเห่า ส่วนมากเวินเห่าอยู่ที่นี่จึงรู้จักฉีฉยงมาตั้งแต่วัยเยาว์
“น้องหญิง ส่งแม่นางรองเวินกลับจวนก่อนดีกว่า”
ฉีฉยงดึงสติกลับมาได้คิดว่าหากมุงกันเช่นนี้คงไม่เหมาะ นางจึงส่งสัญญาณให้บ่าวรับใช้
บ่าวรับใช้เดินเข้าไปประคองร่างของเวินเห่า
ความเจ็บปวดแล่นขึ้นมาทำเอาขาของเวินเห่าอ่อนยวบพร้อมเหงื่อเย็น
นางก้มหน้าจ้องรองเท้าปักสีเหลืองลูกไก่พลางขมวดคิ้วมุ่น
แค่ฝันว่าข้อเท้าแพลงแต่รู้สึกเจ็บได้ด้วย?
แต่หากไม่ใช่ความฝัน มีหรือที่นางจะพูดได้
“แม่นางรองเวิน เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่” ฉีฉยงเอ่ยถาม
เวินเห่ามองนางก่อนจะหันไปมองฉีซั่ว จากนั้นก็ยัดมือเข้าปากแล้วกัดอย่างแรง
มือสวยขาวเนียนมีรอยเลือดไหลซึมออกมา ย้อมริมฝีปากแต่งแต้มเป็นสีแดงสด
เสียงร้องตื่นตระหนกพลันดังขึ้นตามมาในเวลาเดียวกัน
ถังเวยราวกับเห็นผีก็ไม่ปาน “เวินเห่า เจ้า เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ”
ภายใต้แววตาที่แตกต่างกันออกไป เวินเห่าก็ยกแขนเสื้อขึ้นมาปิดใบหน้าร้องไห้
นางบ้าไปแล้ว
ที่แท้นี่ก็ไม่ใช่ความฝัน
“น้องรอง เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่” หลังจากได้รับรายงานข่าวจากคนที่จวิ้นจู่น้อยฉีฉยงส่งไป เวินฉานก็รีบมาทันที
ขณะที่หยาดน้ำตาอาบท่วมหน้า เวินเห่าพยายามมองใบหน้านี้ให้ชัด จากนั้นก็พุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของเวินฉาน
“พี่หญิงใหญ่ ข้าพูดได้แล้ว...” เวินเห่าคิดหาเหตุผลที่เหมาะสมที่สุดแล้วปล่อยเสียงโฮออกมา
นางยังมีชีวิตอยู่ พี่สาวเองก็ยังมีชีวิตอยู่
ความโศกเศร้าเหล่านั้น นางยังพอขัดขวางได้ทัน
“น้องรอง เจ้าพูดได้แล้วหรือ ช่างดีนัก ช่างดีจริงๆ...” เวินฉานปีติยินดีจนพูดตะกุกตะกัก
ฉีฉยงกระแอมไอเสียงเบา ตัดบทความรักของพี่น้องทั้งสอง “แม่นางใหญ่เวิน เวินเห่าข้อเท้าแพลง รีบพานางกลับไปก่อนเถิด”
เวินฉานปาดน้ำตา พยักหน้าหงึกหงัก “เจ้าค่ะ ข้าจะพาน้องรองกลับเดี๋ยวนี้ ขอบคุณจวิ้นจู่มาก”
เสียงของนางชะงักไปเล็กน้อย ค่อยๆ ดึงสติสัมปชัญญะกลับมา “ว่าแต่น้องรองมาอยู่กับจวิ้นจู่ได้อย่างไร”
ฉีฉยงกวาดตามองพี่ชายตนเองด้วยสีหน้าประหลาดใจ จากนั้นก็อธิบายเหตุผลตามที่ฉีซั่วบอกไว้
ฉีซั่วยกมือประสานคำนับให้สองพี่น้องตระกูลเวิน “ข้าพลอยทำให้แม่นางรองเวินลำบากไปด้วยเลย”
“ซื่อจื่อเกรงใจกันแล้ว หากใครได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือคงไม่นิ่งดูดาย” เวินฉานข่มข้อกังขาในใจแล้วยอมรับเหตุผลนี้ จากนั้นก็ให้บ่าวที่ติดตามมาเข้าไปประคองร่างเวินเห่าซ้ายขวาและเดินจากไป
“เหอะ ข้าไม่เชื่อหรอก...” คำพูดของถังเวยต่อจากนั้นถูกกลืนลงคอไปตามสายตาเย็นชาของฉีฉยงที่กวาดมองมา
เวินเห่าหันไปมองฉีซั่วแบบผ่านๆ ก่อนจะรีบหันหน้ากลับมาอย่างรวดเร็ว
ในเมื่อไม่ใช่ความฝัน และนางโผล่กลับมาเมื่อสามปีก่อน แต่เหตุใดจิ้งอ๋องซื่อจื่อถึงมีท่าทีที่แตกต่างจากอดีตนักเล่า


## บทที่ 2 ครอบครัว

ตอนที่ 2 ครอบครัว
เวินเห่าถูกเวินฉานพากลับจวนแม่ทัพด้วยอารมณ์ว้าวุ่น
จวนแม่ทัพกับจวนจิ้งอ๋องอยู่ติดกัน กลับมาที่นี่จึงสะดวกกว่ากลับจวนตระกูลเวินมาก
พอฮูหยินผู้เฒ่าได้ฟังคำรายงานก็รีบออกมา “อาเห่า ได้ยินว่าเจ้าบาดเจ็บที่เท้าหรือ”
เวินเห่ามองฮูหยินผู้เฒ่าที่ใบหน้าแฝงไปด้วยความร้อนใจ น้ำตาค่อยๆ คลอเบ้าก่อนจะรินไหล “ท่านยาย...”
เสียงเรียกนี้ทำเอาทุกคนตกตะลึง
หลังจากฮูหยินผู้เฒ่านิ่งไปครู่หนึ่งก็โผกอดเวินเห่า มืออันสั่นเทาลูบไล้เส้นผมและเลื่อนลงมาลูบไล้ใบหน้าของนาง ราวกับว่าตัวเองกำลังฝันไป “อาเห่า อาเห่า...”
เรื่องที่เวินเห่าพูดไม่ได้ถือเป็นดั่งหินก้อนหนึ่งที่กดทับหัวใจของบรรดาผู้ใหญ่ที่รักและเอ็นดูนาง
“ท่านยาย ข้าพูดได้แล้วเจ้าค่ะ” เวินเห่าคลี่ยิ้มพร้อมน้ำตา สายตาของนางจับจ้องฮูหยินผู้เฒ่าโดยไม่ละสายตาแม้แต่นาทีเดียว
ได้เจอท่านยายอีกครั้งช่างเป็นเรื่องที่ดีจริงๆ เพราะหากเป็นไปตามในอดีต อีกไม่นานท่านยายก็ต้องจากโลกนี้ไป
เพราะโมโหพ่อของนางจนถึงแก่ความตาย
“ฉานเอ๋อร์ พ่อแม่ของเจ้ารู้เรื่องอาเห่าพูดได้หรือยัง อ้อ วันนี้เจ้าตามแม่เจ้าไปจวนจิ้งอ๋องไม่ใช่หรือ” ฮูหยินผู้เฒ่าข่มความดีใจไว้ไม่อยู่ ต่อมาก็นึกขึ้นได้ว่า “ว่าแต่อาเห่าอยู่ในจวนเราไม่ใช่หรือ เหตุใดพวกเจ้าถึงกลับมาจากข้างนอกพร้อมกันได้เล่า”
เวินฉานมองน้องสาวที่จับจ้องท่านยายไม่วางตา น้ำเสียงเอือมระอา “น้องรองปีนกำแพงหนีออกไปเจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่านิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา สายตาที่จับจ้องเวินเห่าเต็มไปด้วยความรักใคร่ “นิสัยดื้อรั้นของอาเห่าได้ยายมาจริงๆ”
เวินฉานกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย
นางรู้อยู่แล้วว่าท่านยายจะต้องมีท่าทีเช่นนี้ถึงได้พูดไปตามความจริง
เวินเห่ายื่นมือออกไปดึงแขนเสื้อของฮูหยินผู้เฒ่าอย่างเบามือ
“อาเห่า เป็นอะไรไป” ฮูหยินผู้เฒ่ามองหลานสาวพร้อมแววตาที่เก็บซ่อนความปลื้มปริ่มไว้อย่างปิดไม่มิด
สำหรับนางแล้ว ต่อให้อาเห่าจะพูดได้หรือไม่ อาเห่าก็ยังเป็นหลานสาวสุดที่รักของนางอยู่ดี
แต่สำหรับอาเห่าแล้ว ชีวิตของนางกลับแตกต่างจากคนอื่น
ทั้งๆ ที่อาเห่าของนางหน้าตาสะสวย น่ารักน่าเอ็นดู ทว่าเพราะพูดไม่ได้จึงมักไม่ได้รับความยุติธรรม
“ท่านยาย เหมือนข้าจะหาเรื่องเดือดร้อนเข้าแล้ว”
“เรื่องเดือดร้อนอะไร” พอฮูหยินผู้เฒ่านึกถึงคำพูดของเวินฉานขึ้นมาได้ก็ยิ้มอย่างไม่ใส่ใจนัก “อ้อ เรื่องปีนข้ามกำแพงน่ะหรือ มีอะไรให้คิดมากกัน ตอนเด็กๆ เจ้าก็เคยปีนมาก่อน”
จวนแม่ทัพก็คือจวนกั๋วกง[footnoteRef:1]ในอดีต ย้อนกลับไปเมื่อยุคปฐมฮ่องเต้ที่แม่ทัพผู้เฒ่าหลินทำศึกสงครามมาทั่วทั้งใต้หล้า หากว่ากันด้วยสถานะคงเทียบชั้นกับผู้สูงศักดิ์อย่างอ๋องไม่ได้ แต่หากว่าด้วยเรื่องอิทธิพลและตำแหน่งในใจของปฐมฮ่องเต้แล้ว ก็มีอ๋องเพียงไม่กี่คนที่จะทัดเทียมได้ [1: กั๋วกง ตำแหน่งบรรดาศักดิ์สูงสุดของชั้นกงและเป็นตำแหน่งสูงสุดที่ขุนนางจะได้รับพระราชทานจากจักรพรรดิ]
ต่อมาปฐมฮ่องเต้ทรงเสด็จสวรรคต ฮ่องเต้ผิงเล่อผู้มีนิสัยอ่อนแอรับสืบทอดบัลลังก์ต่อ ยามเผชิญหน้ากับพวกฉีที่เข้ามารุกรานก็ยอมอ่อนข้อให้ครั้งแล้วครั้งเล่า ทรงพระราชทานเงินตำลึงและที่ดินจนเสียดินแดนนับสิบเมืองภายในระยะเวลาเพียงสองปี
แม่ทัพผู้เฒ่าหลินเป็นพวกอารมณ์ร้อน ด่าฮ่องเต้ทีก็ถูกลดยศหนึ่งชั้น ด่าไปด่ามาจากจวนกั๋วกงก็กลับกลายเป็นเพียงจวนแม่ทัพ อาจจะเพราะเห็นแก่บารมีของอดีตฮ่องเต้ ฮ่องเต้จึงไม่ได้ออกปากไล่ตระกูลหลินออกจากจวนกั๋วกง เพียงแต่เปลี่ยนชื่อป้ายหน้าจวนเท่านั้น
จากนั้นต่อมาอานอ๋องพระอนุชาของฮ่องเต้ผิงเล่อบุกเข้าตีเมืองหลวง แต่ฮ่องเต้ผิงเล่อหายตัวไปท่ามกลางความโกลาหล อานอ๋องจึงขึ้นครองราชย์แทน โดยเปลี่ยนพระนามเป็นไท่อาน
ฮ่องเต้ไท่อานทรงปรารถนาแต่งตั้งแม่ทัพผู้เฒ่าหลินกลับมาเป็นกั๋วกง แม้ว่าแม่ทัพผู้เฒ่าหลินจะเจ็บใจที่ฮ่องเต้ผิงเล่อทรงอ่อนแอแต่ก็ไม่ชอบที่ฮ่องเต้ไท่อานไม่สืบทอดบัลลังก์ด้วยวิธีที่ถูกต้อง ดังนั้นเขาจึงไม่ขอรับตำแหน่งด้วยใจอันเด็ดเดี่ยว
“ข้าล้มลงตรงหน้าจวนจิ้งอ๋องซื่อจื่อ แถมถูกพวกจวิ้นจู่น้อยเห็นเข้าด้วย”
ฮูหยินผู้เฒ่าได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้าขึ้นก่อนจะรั้งตัวเวินเห่าเข้ามาในอ้อมอกแล้วเอ่ยปลอบโยน “เรื่องนั้นก็ช่างมันปะไร อาเห่าจำไว้ว่าการพูดให้ร้ายลับหลังนั้นเป็นเพียงสายลมระลอกหนึ่ง ขอแค่คนที่รักเจ้าไม่สนใจ แวบเดียวเดี๋ยวมันก็หายไปแล้ว”
“ข้าจะจำไม่ลืมเจ้าค่ะ” เวินเห่าแอบอิงแนบชิดท่านยายพลางลอบถอนหายใจ
คนที่รักนางไม่สนใจก็จริง เพียงแต่อีกไม่นานคนที่รักนางไม่ตายก็เป็นบ้า ส่วนคนที่ไม่รักนางที่เหลือก็เอาแต่จะผลักนางลงกองไฟ
เวลานี้ก็มีหมอหญิงคนหนึ่งถือกล่องยาเดินเข้ามา
ฮูหยินผู้เฒ่าชี้ไปที่เวินเห่าพลางเอ่ยสั่ง “รีบดูเท้าให้คุณหนูรองเร็วเข้า”
เวินเห่าข้อเท้าบวมเป่งไปข้างหนึ่ง โชคดีที่ไม่บาดเจ็บถึงกระดูก หมอหญิงจึงใช้ผ้าขาวบางห่อน้ำแข็งก่อนแล้วมาประคบให้นาง
เวินฉานปวดใจอยู่บ้าง อดตำหนิไม่ได้ “เท้าแพลงยังพอว่า แต่เหตุใดถึงได้กัดแขนจนเป็นแผลเช่นนั้น หากเป็นรอยแผลเป็นขึ้นมาจะทำอย่างไร”
เวินเห่ามองพี่สาวที่กำลังทายาให้นางอย่างระมัดระวัง ตอบพร้อมรอยยิ้มบาง “พอเห็นว่าตนเองพูดได้ ข้าเลยคิดว่าฝันไปน่ะ”
เวินฉานชะงักมือ ก้มหน้าลงต่ำซ่อนน้ำตา
นับว่าน้องสาวของนางหมดทุกข์หมดโศกเสียที
หลังจากหมอหญิงจัดการทำแผลเสร็จแล้วจากไป สตรีรูปงามที่เกล้าผมปักปิ่นคนหนึ่งก็เลิกม่านเดินเข้ามาด้วยท่าทีรีบเร่ง
“ข้าเดาว่าฉานเอ๋อร์ต้องพาอาเห่ามาหาท่านแม่ที่นี่แน่ๆ” สะใภ้หลินมาหยุดอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าราวสายลม มองเวินเห่าด้วยสีหน้าตึงเครียด “อาเห่า เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่”
ขณะที่นางกำลังสนทนากับพระชายาจิ้งพร้อมเหล่าสตรีชั้นสูงอย่างออกรส สาวใช้ของจวนอ๋องคนหนึ่งก็มาบอกนางเรื่องบุตรสาวคนเล็ก
เพียงแต่สาวใช้ไม่ได้พูดอะไรมากนัก เพราะกลัวนางจะตกใจจนอาการปางตายเสียก่อน
เวินเห่ามองสะใภ้หลิน แต่ชั่ววินาทีนั้นนางยังไม่ปริปากพูดอะไรออกไป
สะใภ้หลินมองเห็นมุมปากยกยิ้มของบุตรสาวคนโต พอหันหน้าไปอีกฝั่งก็เห็นใบหน้าที่เจือไปด้วยความปีติของมารดาตนเอง นางจึงเผยสีหน้ามึนงง “มีอะไรกันหรือ”
“ท่านแม่...” เวินเห่าเอ่ยเรียกด้วยเสียงใสกังวาน
สะใภ้หลินชะงักไป จากนั้นก็จับจ้องเวินเห่าแน่นิ่ง “อาเห่า?”
ไม่รอให้เวินเห่าตอบกลับ นางรีบยกมือขึ้นหยิกแก้มของตนเองอย่างแรง
ฮูหยินผู้เฒ่าห้ามไม่ทัน เอ่ยขึ้นด้วยท่าทีไม่แปลกใจเท่าไร “พวกเจ้าสองคนสมเป็นแม่ลูกกันจริงๆ”
สะใภ้หลินริมฝีปากสั่นระริกด้วยความตื้นตัน ถึงแม้แก้มของนางจะเจ็บแสบแต่นางยังคงรู้สึกราวกับฝันอยู่ “อาเห่า เรียกแม่อีกครั้งสิลูก”
“ท่านแม่” เวินเห่าเรียกด้วยเสียงปนสะอื้น
สะใภ้หลินดึงตัวเวินเห่าเข้ามาพลางปล่อยโฮอย่างควบคุมไม่อยู่
ฮูหยินผู้เฒ่าปาดน้ำตา ยิ้มเอ่ย “รีบเอาข่าวดีนี้ไปบอกลูกเขยเร็วเข้า”
เวินเห่าได้ยินเช่นนั้น แววตาก็หม่นลง
ใช่แล้ว เวลานี้พ่อของนางเป็นลูกเขยที่ดีในสายตาท่านยายและสามีที่ดีในสายตาท่านแม่
เวินเห่าโผออกจากอ้อมอกสะใภ้หลิน “ท่านแม่ พวกเรากลับจวนกันเถิดเจ้าค่ะ”
“อาเห่า เจ้าบาดเจ็บที่ข้อเท้า อยู่รักษาตัวที่นี่ก่อนเถิด รอหายดีเมื่อไรค่อยกลับ” ฮูหยินผู้เฒ่ารั้งไว้
“ไม่ไกลเสียหน่อยเจ้าค่ะท่านยาย นั่งรถม้าเพียงครู่เดียวก็ถึงแล้ว รอเท้าข้าหายเมื่อไรข้าค่อยมาอยู่เป็นเพื่อนท่านยายนะเจ้าคะ”
สะใภ้หลินเองก็เอ่ยบอก “ท่านแม่ ข้าพาสองพี่น้องกลับจวนก่อนดีกว่า จะได้ไม่รบกวนเวลาสงบจิตใจของท่านแม่”
แม่ทัพผู้เฒ่าหลินจากโลกนี้ไปแล้ว ในฐานะที่สะใภ้หลินเป็นบุตรสาวที่แต่งออกนอกจวนไปจึงไว้ทุกข์เพียงหนึ่งปี แต่ฮูหยินผู้เฒ่าต้องไว้ทุกข์ถึงสามปี ซึ่งตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาออกจากการไว้ทุกข์
พอฮูหยินผู้เฒ่าคิดถึงเรื่องนี้ จึงไม่รั้งพวกนางอีกต่อไป
จวนตระกูลเวินอยู่ห่างจากจวนแม่ทัพไม่ไกล สามแม่ลูกนั่งรถม้าใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อ[footnoteRef:2]ก็ถึงจวนเรียบร้อย [2: เค่อ หน่วยนับเวลาจีน หนึ่งเค่อเท่ากับสิบห้านาที]
เวินเห่าเลิกม่านที่ปิดประตูรถม้าขึ้นก่อนจะจับจ้องป้ายคำว่า ‘จวนตระกูลเวิน’ แน่นิ่งโดยไร้ซึ่งเสียงหัวเราะใด
หลังจากท่านพ่อกับท่านแม่ตกลงครองคู่กัน ท่านตาก็เลือกสรรตำแหน่งของจวนอย่างพิถีพิถันและได้ซื้อจวนหลังนี้ไว้ครอบครอง ท่านแม่เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียว ท่านตากับท่านยายเลยอยากให้ท่านแม่อยู่ใกล้กัน เพราะจะได้กลับจวนแม่ทัพได้สะดวก
แน่นอนว่าปัญหาที่แท้จริงก็คือตอนนั้นท่านพ่อเพิ่งสอบจิ้นซื่อ[footnoteRef:3]ผ่านและได้รับตำแหน่งราชบัณฑิตหลวงจึงไม่อยากอยู่บ้านพ่อตาให้เสียศักดิ์ศรี แต่ทว่าเขาก็ไม่มีเงินสร้างเรือนเช่นกัน [3: จิ้นซื่อ การสอบประเภทหนึ่งของจีนเป็นการสอบระดับราชสำนักจัดขึ้นทุกๆ สามปี ถ้าสอบผ่านก็จะได้เป็นบัณฑิตชั้นสูงและได้รับราชการ]
“อาเห่า ดูอะไรอยู่หรือ” สะใภ้หลินอารมณ์ดีอย่างมาก เอ่ยถามบุตรสาวคนเล็กที่ชะเง้อหน้ามองไปด้านนอกพร้อมรอยยิ้ม
เวินเห่าปล่อยม่านลง คลี่ยิ้มกล่าว “ลูกมักคิดว่าเป็นความฝัน แม้แต่จวนยังดูเป็นสถานที่แปลกตาไปแล้ว ท่านแม่อย่าเพิ่งส่งจดหมายบอกท่านพ่อเลยเจ้าค่ะ รอท่านพ่อกลับมาค่อยบอกให้ท่านพ่อตกใจทีเดียวเลยดีกว่า”
สะใภ้หลินได้รับการเอาอกเอาใจมาตั้งแต่วัยเยาว์ ถึงแม้จะแต่งงานออกเรือนมาหลายปีแล้วแต่ก็ยังติดนิสัยขี้เล่น จึงรู้สึกว่าความคิดนี้เข้าท่าไม่น้อย
รอกระทั่งใกล้พลบค่ำ สาวใช้ถึงมารายงานว่า “นายท่านกลับมาแล้วเจ้าค่ะ” เวินหรูกุยสาวเท้าเดินเข้าจวนมา
“ท่านพี่...” แต่พอเห็นใบหน้าบูดบึ้งของเวินหรูกุยอย่างแจ่มชัดเต็มสองตา รอยยิ้มบนใบหน้าของสะใภ้หลินก็เลือนหายไป


## บทที่ 3 ใจเหี้ยม

ตอนที่ 3 ใจเหี้ยม
เวินหรูกุยเผยสีหน้าขึงขัง สายตามองข้ามสะใภ้หลินไปจับจ้องใบหน้าของเวินเห่าแทน
สาวน้อยวัยใสที่ดูแล้วสบายตาดั่งต้นหลิว อรชรอ้อนแอ้น สะสวยงดงาม
ทว่าเวินหรูกุยกลับมีแต่เพียงความชิงชัง
บุตรสาวผู้นี้เป็นใบ้ตั้งแต่กำเนิดจึงสร้างความอับอายให้แก่เขา แต่ตอนนี้นางอายุมากขึ้น ก็ควรเรียนรู้การวางตัวของสตรีได้แล้ว
“อาเห่า เจ้าสำนึกผิดหรือไม่”
สะใภ้หลินดึงสติกลับมา นางไม่สนใจท่าทีเดือดดาลของเวินหรูกุยสักนิดเดียว “ท่านพี่ ท่านรู้หรือไม่ว่าอาเห่าของพวกเราพูดได้แล้ว!”
หากสามีได้ฟังเรื่องน่ายินดีนี้ ความโกรธต้องมลายหายไปแน่นอน
เวินหรูกุยได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้ว น้ำเสียงยิ่งเย็นยะเยือก “ในเมื่อพูดได้แล้ว เหตุใดถึงไม่ตอบคำถามเล่า หรือจะบอกว่าเจ้าไม่ได้ทำความผิดอย่างนั้นหรือ”
เรื่องน่ามหัศจรรย์อย่างคุณหนูรองตระกูลเวินพูดได้แพร่สะพัดทันทีที่งานเลี้ยงเลิกรา ทว่าเรื่องที่แพร่งพรายตามไปด้วยก็คือคำเล่าลือที่ว่าคุณหนูรองตระกูลเวินแอบปีนกำแพงส่องจิ้งอ๋องซื่อจื่อ
เวินหรูกุยได้ยินเช่นนั้นก็โมโหแทบตาย เขาจึงเร่งกลับจวนคิดจะถามหาความผิด
สะใภ้หลินไม่เข้าใจน้ำเสียงฉุนเฉียวและสีหน้าขุ่นเคืองของเวินหรูกุย “ท่านพี่ ท่านได้ยินไม่ชัดหรือว่าอาเห่าของพวกเราพูดได้แล้ว”
“ข้าไม่ได้หูหนวก” เวินหรูกุยเอ่ยน้ำเสียงเย็นชา ซึ่งเป็นท่าทีที่สะใภ้หลินแทบจะไม่ค่อยได้เห็น “ในเมื่อไม่ต่างจากคนทั่วไป เช่นนั้นก็ยิ่งต้องเข้าใจกฎระเบียบ บุตรสาวทำผิด ในฐานะที่เป็นแม่เจ้ากลับไม่สั่งสอนนาง คิดจะปล่อยให้นางนิสัยเสียเคยตัวจนปรามไม่ได้ สุดท้ายทำร้ายคนอื่นและตนเองอย่างนั้นหรือ”
เวินฉานที่เงียบกริบมาตลอดอดเกลี้ยกล่อมขึ้นไม่ได้ว่า “ท่านพ่อ ท่านอย่าโมโห...”
“พ่อแม่คุยกัน เจ้าอย่ามาสอด”
เวินฉานเม้มปาก สีหน้าย่ำแย่ลงไม่น้อย
ในใจของเวินเห่ามีคลื่นโทสะที่กำลังโหมซัดเข้ามา แต่นางพยายามรักษาท่าทีสุขุมไว้ “ลูกสำนึกผิดแล้วเจ้าค่ะ ลูกไม่ควรได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของจิ้งอ๋องซื่อจื่อจนต้องตัดสินใจปีนกำแพงข้ามไปดู”
“ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของจิ้งอ๋องซื่อจื่ออย่างนั้นหรือ” เวินหรูกุยแสยะยิ้ม “แต่ข่าวลือไม่ได้กล่าวเช่นนั้น”
“แล้วเล่าลือกันไปอย่างไรเล่าเจ้าคะ” เวินเห่าถามเสียงนิ่ง
เวินหรูกุยมองสามสาวแม่ลูก แค่นเสียงเย็นชา “บอกว่าเจ้าแอบส่องจิ้งอ๋องซื่อจื่อด้วยความคิดสกปรก!”
ความคิดนี้ เพียงพอที่จะทำลายเกียรติยศของหญิงสาวคนหนึ่งได้เลย
สะใภ้หลินโมโหจนหน้าแดงก่ำ “ท่านพี่ ท่านอย่าไปฟังเสียงนกเสียงกาที่พูดเหลวไหลสิเจ้าคะ อาเห่าจิตใจดี นางเพียงห่วงว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับจิ้งอ๋องซื่อจื่อ”
เวินหรูกุยที่กำลังโมโหเดือดดาลแค่นเสียงหัวเราะ “เลอะเลือน! ต่อให้ความจริงเป็นเช่นนั้น แต่คนบนโลกนี้ใครจะเชื่อบ้าง”
สิ่งที่คนยอมเชื่อและล่ำลือกันไปมักเป็นเพียงข่าวซุบซิบที่แฝงไปด้วยสิ่งไม่ดีและเรื่องผิดศีลธรรมของหนุ่มสาว
สะใภ้หลินมองสามีที่กำลังหัวร้อน ก็รู้สึกแปลกตาอยู่ไม่น้อย “คนทั้งโลกไม่เชื่อแล้วอย่างไร อาเห่าถูกคนอื่นเข้าใจผิด พวกเรายิ่งต้องรีบทะนุถนอมลูกถึงจะถูก เหตุใดท่านพี่ต้องโมโหใส่อาเห่าด้วย”
“เจ้า!” เวินหรูกุยชี้ไปที่สะใภ้หลิน สะบัดแขนเสื้อด้วยความฉุนเฉียว “ความรักของแม่ทำให้ลูกเสียคนจริงๆ!”
สะใภ้หลินยอมทุ่มให้เวินหรูกุยทุกอย่าง แต่นางรับไม่ได้หากโดนอีกฝ่ายตำหนิ จึงมีปากเสียงขึ้นมาทันที “ข้าว่าท่านพี่ต่างหากที่หัวโบราณ อ่านตำรามากไป...”
จากนั้นพวกเขาทั้งสองก็ต่อล้อต่อเถียงกันไปมา เสียงที่ทะเลาะกันดังขึ้นเรื่อยๆ
เวินฉานกุมมือของเวินเห่าอย่างเงียบๆ ด้วยสีหน้าที่ไม่สบายใจนัก
ทว่าเวินเห่ากลับมีท่าทีสงบขึ้นเรื่อยๆ
เรื่องมากมายย่อมไม่ได้เกิดขึ้นกะทันหัน แต่มีลางสังหรณ์มานานแล้ว
ตลอดหนึ่งปีมานี้ความรักระหว่างท่านพ่อกับท่านแม่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง ซึ่งเป็นเพราะตาของนางล่วงลับ คนที่ท่านพ่อเกรงกลัวไม่อยู่แล้ว
เมื่อไร้ความกังวล ท่าทีเสแสร้งต่อภรรยาที่ตนไม่รักใคร่ย่อมลดน้อยลงตามไปด้วย
หลังจากนั้นไม่นาน ท่านพ่อก็จะพาสตรีที่เลี้ยงดูอยู่ด้านนอกเข้าจวนมาพร้อมกับบุตรชายและบุตรสาวสองคน บุตรชายคนโตนามว่าเวินฮุยอายุมากกว่าพี่สาวของนางปีหนึ่งด้วยซ้ำ
หลังจากนั้น ท่านยายก็มาถึงจวนเพื่อช่วยตัดสินแทนท่านแม่ ทว่าท่านพ่อกลับบอกว่าหลังจากสอบติดราชการก็ถูกท่านตาบังคับให้ขอท่านแม่แต่งงาน ตอนนั้นเขาตบแต่งกับหญิงสาวผู้นั้นไว้แล้ว แต่ท่านตากลับข่มขู่ว่าหากไม่แต่งด้วยจะตัดอนาคตและทำร้ายผู้หญิงของเขา
เขาเลยจนใจทำได้แค่รับปากเรื่องแต่งงาน
ช่วงวัยหนุ่มของท่านตาเคยเป็นดั่งราชันย์แห่งภูผา ทั้งเคยเป็นโจรป่าผู้ยิ่งใหญ่ คำพูดนี้มีทั้งคนที่เชื่อและไม่เชื่อ
เมื่อยี่สิบปีก่อนแม่ทัพผู้เฒ่าหลินเคยเป็นติ้งกั๋วกง ด้วยนิสัยอันธพาลของเขา หากเพื่อให้บุตรสาวได้แต่งงานกับคนที่นางรัก อาจทำเรื่องเช่นนี้ได้จริงๆ
ท่านยายโมโหทักท้วงว่าท่านพ่อพูดจาเลอะเทอะ ทว่าท่านพ่อกลับหาตัวพยานมา คนหนึ่งเป็นบ่าวรับใช้ที่เข้ามาสอบในเมืองหลวงเป็นเพื่อนเขา ส่วนอีกคนเป็นพี่ชายร่วมตระกูลที่เพิ่งเดินทางจากบ้านเกิดมาเมืองหลวง
พอเป็นเช่นนั้น คำพูดของท่านพ่อจึงฟังดูมีน้ำหนัก
ไฟโทสะสุมในอก ท่านยายยังไม่ทันสบถด่าด้วยความเกลียดชังก็ชิงตายไปเสียก่อน ท่านแม่จึงชักดาบหมายปลิดชีวิตไปพร้อมกันแล้วแทงร่างท่านพ่อจนบาดเจ็บ
ด้วยเหตุนี้ท่านพ่อจึงมีข้ออ้างขอแยกอยู่กับท่านแม่ อีกทั้งยังถูกสังคมชื่นชมว่ามีจิตใจเมตตาไม่ขอหย่าขาดจากภรรยา ต่อมาก็ยื่นขอรับโทษที่แต่งงานใหม่ขณะที่อยู่ห่างจากภรรยาอีกคน ทว่าเห็นแก่ที่ถูกบีบบังคับ ฮ่องเต้จึงไม่ซักไซ้ให้มากความ
ต่อจากนั้น สตรีผู้นั้นที่มีนามว่าสะใภ้ฉังก็กลายเป็นแม่เลี้ยงของนางอย่างถูกต้อง
ท่านแม่ทนรับแรงสะเทือนใจนี้ไม่ไหวจนกลายเป็นบ้า ท่านพ่อจึงรับท่านแม่เข้าจวนมาเพื่อเลี้ยงดูจนแก่เฒ่า การกระทำเช่นนี้ชนะใจคนจนได้รับคำชื่นชมไม่น้อย
ส่วนพี่หญิง ถึงแม้ตอนนั้นจะปวดใจเรื่องท่านแม่ แต่ก็พอเข้าใจความลำบากของท่านพ่อเช่นกัน
มีเพียงนางที่หลังจากเจอแม่เลี้ยงอย่างสะใภ้ฉังไม่กี่ครั้งถึงได้รู้ความจริง
เดิมทีท่านพ่อไม่ได้แต่งงานกับสะใภ้ฉังก่อนที่จะเข้ามาสอบในเมืองหลวง!
เขาพูดโป้ปดเต็มปากเต็มคำ ใส่ร้ายท่านตาเพียงเพราะความหิวกระหายที่ไม่เคยพอ อยากให้ท่านแม่ยอมขยับที่ให้สตรีในดวงใจของเขา เพื่อให้บุตรชายเพียงคนเดียวของเขาได้รับสถานะเป็นบุตรของภรรยาเอก
เกลียดเพียงแต่ที่ตนเองพูดไม่ได้ แถมยังถูกจับจ้องไม่วางตา นางจึงไม่มีหนทางที่จะเปิดโปงความจริง
พอเวินเห่าคิดมาถึงตรงนี้ ความแค้นก็ยิ่งฝังเข้ากระดูก
เสียงเหวี่ยงประตูดังปัง ถึงดึงเวินเห่าตื่นจากภวังค์ได้
สะใภ้หลินจ้องม่านตรงประตูที่สั่นไหวแน่นิ่งพร้อมริมฝีปากขาวซีด
เวินฉานกุมมือของสะใภ้หลิน เอ่ยปลอบเสียงอ่อนหวาน “ท่านแม่ อย่าโมโหไปเลย แค่ตอนนี้ท่านพ่อยังคิดไม่ได้ก็เท่านั้น...”
ทว่าเวินเห่ากลับพูดตัดบทนาง “ท่านแม่ ท่านว่าท่านพ่อเปลี่ยนไปหรือไม่”
คำปลอบโยนของพี่หญิงย่อมทำให้จิตใจของท่านแม่ดีขึ้นบ้าง แต่ก็เป็นดั่งแผลร้ายที่เอามือปิดไว้เท่านั้น อีกทั้งสิ่งที่นางอยากทำก็คือให้ท่านแม่เตรียมพร้อมทุกอย่าง ไม่ใช่ว่าพอเผชิญปัญหาที่โผล่มากะทันหันกลับทำอะไรไม่ถูก
ครั้งนี้ ท่านพ่ออย่าหวังว่าจะเอาครอบครัวที่แสนอบอุ่นเข้ามาอยู่ในจวนหลังใหญ่ที่ท่านตาเป็นคนซื้อนี้อย่างสุขสบายได้เลย นางจะทำให้ท่านพ่อหนีไปไกลเท่าที่จะไกลได้
“อาเห่า เหตุใดเจ้าถึงกล่าวเช่นนี้” เพราะเมื่อก่อนเวินเห่าพูดไม่ได้ สะใภ้หลินจึงไม่ได้คิดว่าสิ่งที่นางพูดผิดตรงไหน ในทางกลับกันยังตั้งใจฟังอีกต่างหาก
เวินเห่ากำมือที่สอดอยู่ใต้แขนเสื้อแน่นเพื่อบอกตนเองให้พยายามสงบอารมณ์อย่างถึงที่สุด
หากอยากเปลี่ยนแปลงเรื่องทุกอย่าง นางต้องทำตัวสุขุมให้มากพอ คำพูดที่เปล่งออกมาถึงจะมีคนฟัง แต่ไม่ใช่แบบทีเล่นทีจริงเหมือนเด็กสาวคนหนึ่ง
“ในความทรงจำของลูก หลายปีมานี้ท่านพ่อไม่เคยโมโหใส่ท่านแม่เลย แต่ตลอดหนึ่งปีมานี้ท่านพ่อกลับระเบิดอารมณ์ใส่ท่านแม่หลายครั้งแล้ว”
สะใภ้หลินนิ่งไป พูดออกมาตามจิตใต้สำนึก “เพราะท่านตาเจ้าจากโลกนี้ไป แม่เลยอารมณ์ไม่มั่นคง ดังนั้นจึงทะเลาะกับพ่อเจ้าบ่อยๆ”
เวินเห่าส่ายศีรษะ “ความเจ็บปวดจากการสูญเสียท่านตา ท่านพ่อยิ่งต้องเข้าใจท่านแม่ถึงจะถูก เหตุใดต้องคิดเล็กคิดน้อยกับท่านแม่ด้วยเล่า”
สะใภ้หลินอดชะงักกับคำถามไม่ได้
ระหว่างทางกลับจวน เวินฉานอาศัยจังหวะตอนไม่มีใครอยู่ข้างๆ เอ่ยกำชับเวินเห่าที่ฟุบอยู่บนหลังบ่าวรับใช้ว่า “น้องรอง วันหลังอย่าพูดกับท่านแม่เช่นนั้นอีก เพื่อเลี่ยงไม่ให้ท่านแม่ระแวงท่านพ่อ”
เวินเห่ามองเวินฉานด้วยท่าทีเคร่งขรึมครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบา “พี่หญิง ท่านเชื่อคำพูดของข้าหรือไม่เจ้าคะ”
เวินฉานคลี่ยิ้ม “ต้องเชื่ออยู่แล้วสิ”
“เช่นนั้นพี่หญิงก็ตามข้ากลับไปที่เรือนลั่วอิงเถิด ข้ามีเรื่องจะบอกพี่หญิง”


## บทที่ 4 เป่าจู

ตอนที่ 4 เป่าจู
เวลานี้ตรงกับช่วงต้นวสันตฤดู ดอกเหมยสีแดงตรงมุมกำแพงในเรือนลั่วอิงบานสะพรั่ง ส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ พัดโชยมาตามลม
เวินเห่าค่อยๆ กวาดตามองเรือนหลังนี้อย่างรู้สึกคุ้นเคยและแปลกตาไปพร้อมกัน ภายในใจยากที่จะเอื้อนเอ่ย
ชื่อของพี่หญิงมีคำว่าฉาน พี่หญิงจึงอาศัยอยู่ที่เรือนเจี่ยวเย่ว์ ตั้งชื่อนี้เพื่อสื่อความหมายว่า ‘ขอให้คนที่ตนรักอยู่อย่างสงบสุขตราบนานเท่านาน’ ส่วนนางอาศัยอยู่ที่เรือนลั่วอิง คำว่าเห่าในชื่อของนางมาจากความหมายว่า ‘บุปผาผลิบานในคืนจันทร์เต็มดวง’
แม้เป็นฝันหวานอันยาวนานราวสองทศวรรษ
พอตื่นจากฝันกลับเหมือนดั่งนรกขุมลึก
“น้องรอง เจ้ามีเรื่องใดจะพูดกับข้าหรือ” พอเข้าห้องมา เวินฉานก็หาที่นั่งอย่างไม่ใส่ใจ นางรับชาที่สาวใช้ยื่นให้แล้วส่งให้เวินเห่าก่อน จากนั้นถึงจะยกชาอีกถ้วยมาถือไว้ในมือตนเอง
หลายปีมานี้ เพราะความผิดปกติของนางทำให้พี่สาวอดไม่ได้ที่จะดูแลเป็นพิเศษ นี่จึงเป็นสาเหตุที่เวินเห่าไว้ใจเวินฉานมากเช่นกัน
“เป่าจู เจ้าออกไปเฝ้านอกประตู”
บ่าวรับใช้ที่ยกชาเข้ามาออกไปนานแล้ว ในห้องเหลือเพียงสาวใช้หน้ากลมคนหนึ่ง พอได้ยินเช่นนั้นนางก็ออกไปอย่างเงียบเชียบ
ในจวนตระกูลเวินรู้ดีว่าคุณหนูรองอนุญาตให้แค่เป่าจูรับใช้ติดตามนางเท่านั้น ส่วนพวกบ่าวรับใช้คนอื่นๆ ไม่อนุญาตให้เข้าใกล้นางทั้งสิ้น
บ่าวในจวนต่างซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์กันว่าเพราะคุณหนูรองเป็นใบ้มาแต่กำเนิดจึงมีนิสัยประหลาดเช่นนี้ เพียงแต่ไม่รู้ว่าบ่าวที่มีไหวพริบธรรมดาคนหนึ่งเหตุใดถึงเข้าตาคุณหนูรองได้
พอเวินฉานเห็นน้องสาวไล่แม้แต่เป่าจูออกไป ก็ยิ่งประหลาดใจมากกว่าเดิม
“พี่หญิง...” เวินเห่ากำแก้วชาในมือแน่น ขบคิดว่าควรเริ่มพูดอย่างไรดี
มือข้างหนึ่งยื่นออกไปลูบไล้ข้อมือนางอย่างเบามือ
“น้องรองมีเรื่องอะไรก็ว่ามาเถิด ยังเห็นข้าเป็นคนนอกอีกหรือ”
เวินเห่าวางแก้วชาลงแล้วมองเวินฉานแน่นิ่งก่อนน้ำตาใสจะรินไหลอาบสองแก้ม
เวินฉานตกอกตกใจ “น้องรองเป็นอะไรไป”
“พี่หญิง ท่านพ่อมีอนุนอกจวนเจ้าค่ะ”
จากนั้นเสียงวางถ้วยก็ดังแว่ว เวินฉานทำหน้าเหลือเชื่อ “น้องรอง เจ้าคงไม่ได้เป็นไข้จนพูดเพ้อเจ้อออกมากระมัง”
เวินเห่าหลบมือของเวินฉานที่ยื่นออกมาหมายจะแตะหน้าผากของนาง จากนั้นน้ำตาก็ไหลลงมาไม่ขาดสายราวกับเอ็นกำไลไข่มุกขาดหลุดลุ่ย  “หากข้าเป็นไข้จนเพ้อเจ้อจริงๆ ก็ดีสิ ท่านพ่อไม่ได้มีแค่อนุ แต่ยังมีบุตรชายหนึ่งคนและบุตรสาวอีกหนึ่งคน บุตรชายนามว่าฉังฮุย ส่วนบุตรสาวนามว่าฉังฉิง ล้วนใช้สกุลเดียวกับมารดาของพวกเขา...”
หลังจากผ่านความทุกข์ทรมานเหล่านั้นมา นางคร้านจะร้องไห้นานแล้ว เพียงแต่บางครั้งก็ต้องร้องบ้าง
คำพูดเหล่านี้ประเดประดังเข้ามาในสมองของเวินฉานจนมีเสียงดังวิ้งๆ พอได้ยินน้องสาวบอกแม้แต่ชื่อของลูกอนุครบถ้วน ถึงแม้ไร้หนทางจะจินตนาการได้ว่าพ่อจะทำเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ ทว่านางก็อดเชื่อไม่ได้เช่นกัน
“น้องรอง เจ้า...รู้เรื่องนี้ได้อย่างไร” เวินฉานสมองพันกันยุ่งเหยิง กระทั่งชั่วขณะนั้นไม่รู้ว่าควรเชื่อดีหรือไม่
“ตอนไปเดินซื้อของ ข้าเจอเข้าโดยบังเอิญ ตอนนั้นข้ายังไม่อยากเชื่อเลยแอบสะกดรอยตามไประยะหนึ่งอย่างเงียบๆ ข้าย่อมไม่มีทางโกหกมดเท็จแน่นอน” เวินเห่าเก็บน้ำตา แต่ปากยังคงถากถาง “พี่หญิงรู้หรือไม่ว่าฉังฮุยอายุมากกว่าท่านเสียอีก”
เวินฉานเผยสีหน้าตื่นตระหนก ก่อนที่สีหน้าจะซีดเซียวลงเรื่อยๆ
อายุมากกว่านางอีกหรือ...
พอคิดว่าสิ่งนี้สื่อถึงอะไร เลือดร้อนในกายก็พลุ่งพล่านขึ้นมา
“น้องรอง หรือว่าเจ้า...”
เวินเห่าก้มหน้าลงตัดบทเวินฉาน “พี่หญิงอย่าถามเชียวว่าเป็นการเข้าใจผิดหรือไม่ ถึงแม้แต่ก่อนข้าจะพูดไม่ได้ แต่สายตายังดี หูยังดีและสมองก็ยังดี”
เวินฉานใช้มือยันโต๊ะ ยากที่จะกลับมาสงบสติอารมณ์ได้ ผ่านไปพักใหญ่ถึงเอ่ยถามเสียงแหบแห้ง “แล้วพวกเขา...พักอยู่ที่ใด”
“ซอยหรูอวี้ที่ตรอกหม่าฮวา” เวินเห่าบอกที่อยู่ออกไปอย่างรวดเร็ว
พอมีทั้งชื่อและที่อยู่ เวินฉานก็ยิ่งเชื่อเข้าไปใหญ่ เอ่ยพึมพำ “ตรงนั้นอยู่ระหว่างทางที่ท่านพ่อเดินทางไปทำงานพอดี...”
เวินเห่ากุมมือนาง “พี่หญิงไปดูเถิด แต่อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น หากมั่นใจแล้ว พวกเราถึงจะคลี่คลายอันตรายของท่านแม่ด้วยกันได้”
เวินฉานพยักหน้า
แต่เวลานี้ นางพูดไม่ออกว่าตนเชื่อมั่นในทุกคำพูดของน้องสาว
เวินฉานหมดอารมณ์จะอยู่ต่อจึงรีบกลับเรือนไป
ชาที่ตั้งอยู่บนโต๊ะเย็นชืดหมดแล้ว ถ้วยชาที่ตกแตกบนพื้นเองก็ปริร้าวไปสี่ถึงห้าส่วน น้ำชาสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนไปทั่ว
เวินเห่าเอนพิงหัวเตียงนั่งเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่งถึงตะโกนขึ้นว่า “เป่าจู”
สาวใช้หน้ากลมรีบสาวเท้าเดินเข้ามา พอเหลือบเห็นเศษแก้วที่แตกบนพื้น นางกลับไม่ได้รีบเก็บกวาดโดยพลการแต่นัยน์ตาสีดำขลับนั้นแต่งแต้มไปด้วยความดีใจ “คุณหนูมีสิ่งใดจะรับสั่งหรือเจ้าคะ”
เวินเห่าคลี่ยิ้มมุมปาก “ดูท่าทางเป่าจูจะดีใจไม่น้อย”
เป่าจูฉีกยิ้ม “เสียงของคุณหนูช่างไพเราะยิ่งนัก”
“อย่างนั้นหรือ” เวินเห่ายื่นมือออกไปหยิกพวงแก้มอันอวบอิ่มของเป่าจูอย่างเบามือ “ข้าเองก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน”
คนเดียวบนโลกใบนี้ที่เชื่อฟังนางจากใจจริง มีเพียงเป่าจูเท่านั้น
เดิมทีเป่าจูเป็นเพียงบ่าวเผาฟืนในจวนแม่ทัพ ครั้งวัยเยาว์บ่าวที่ติดตามนางถูกเปลี่ยนตัวครั้งแล้วครั้งเล่า แต่บ่าวที่นางเป็นคนเลือกเองและอยู่ข้างกายนางมาตลอดกลับมีเพียงเป่าจู
บ่าวในจวนตระกูลเวินต่างไม่เข้าใจว่าเหตุใดคุณหนูรองถึงเลือกบ่าวเผ่าฟืนของจวนท่านตาตนเองมาเป็นบ่าวรับใช้ติดตาม แถมยังตั้งชื่อให้ว่าเป่าจูอีกด้วย
แต่สำหรับเวินเห่าแล้ว บ่าวผู้นี้ที่นางเลือกสรรด้วยตัวเองกลับเป็นดั่งเม็ดไข่มุกล้ำค่าที่สอดคล้องกับชื่อที่ตั้งให้จริงๆ
ซึ่งไม่มีใครรู้ว่าคุณหนูรองเวินที่เป็นใบ้มีพลังพิเศษอย่างหนึ่งก็คือนางสามารถรับรู้ความคิดในใจของคนที่ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดได้
คอยรับใช้เจ้านายที่พูดไม่ได้ ต่อให้บ่าวผู้นั้นจะไม่มีความคิดชั่วร้าย แต่ก็ยากที่จะเลี่ยงความไม่พอใจอยู่บ้าง
ตอนนั้นเวินเห่ายังเด็ก นางรู้เพียงว่าไม่อยากให้บ่าวเหล่านั้นเข้าใกล้นาง จนกระทั่งได้มาเจอกับเป่าจู
นางได้ยินเพียงประโยคเดียวในใจของเป่าจู ‘คุณหนูช่างงามยิ่งนัก’
ใครจะไม่ชอบมุกล้ำค่าเช่นนี้บ้างเล่า
เดี๋ยวนะ...เวินเห่าพลันนึกปัญหาหนึ่งขึ้นได้
ตั้งแต่นางตกกำแพงมาจนถึงตอนนี้ เหมือนนางจะไม่ได้ยินเสียงวุ่นวายเหล่านั้นแล้ว
ตั้งแต่จวนจิ้งอ๋องมาถึงจวนแม่ทัพ กระทั่งกลับมาถึงจวนตระกูลเวิน นางเจอะเจอผู้คนมากมาย ทว่ากลับไม่ได้ยินความคิดใดเลยสักนิด
เพราะเหตุใดกัน
หรือว่าจะบังเอิญกับที่...นิ้วเรียวสวยแตะริมฝีปากเย็นเฉียบ เวินเห่าใจกระตุกวูบ
เพราะนางสามารถพูดได้อย่างนั้นหรือ
หรือจะบอกว่าเพราะชาติก่อนนางมีพลังพิเศษถึงพูดไม่ได้
เวินเห่ากัดริมฝีปาก อดยิ้มออกมาไม่ได้
ถ้าหากนี่เป็นการชดเชยที่นางพูดได้ เช่นนั้นก็ดีมากจริงๆ
สำหรับนางแล้ว นี่ไม่ใช่สิ่งที่นางต้องแลก แต่เป็นการหลุดพ้น
“เป่าจู เจ้าไปหยิบหมึกกับพู่กันมา ข้าจะเขียนรายการของ แล้ววันพรุ่งเจ้าก็ไปซื้อมาตามนี้”
ท้องฟ้ามืดลงเรื่อยๆ เวินเห่าเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วพิงร่างกับหัวเตียง คิดวางแผนเรื่องที่ต้องทำ
แต่ความจริงไม่ต้องคิดอะไรมากมาย ก็แค่มีแค้นต้องชำระ มีบุญคุณก็ต้องทดแทน
คนที่ทำร้ายนางกับเหล่าเครือญาติ นางจะทวงความยุติธรรมคืนมาทีละคน ส่วนคนที่คอยช่วยนาง นางจะพยายามตอบแทนอย่างเต็มที่
ทันใดนั้นดวงตาคู่งามก็ผุดขึ้นมาในสมองของเวินเห่า
ลมพัดแรง หิมะหนาวเหน็บ นางถูกร่างเขาปกป้องอยู่เบื้องล่างแต่กลับรู้สึกว่าอ้อมกอดนั้นร้อนรุ่มยิ่งนัก
นั่นเป็นเพราะเลือดร้อนของพวกเขาผสานเข้าด้วยกัน แผ่ไออุ่นสุดท้ายให้นางที่ตายไปด้วยความเคียดแค้น
พอตอนนี้มาตรึกตรองอย่างละเอียด คนที่มาขวางมีดบินแทนนางจนได้รับบาดเจ็บอยู่ก่อนแล้ว เป็นไปได้มากว่าตอนนั้นเขาเองก็อาจจะตกอยู่ในอันตรายเหมือนนางเช่นกัน
คนผู้นั้นใช้ร่างมาขวางดาบเล่มนั้นแทนนาง ถึงแม้สุดท้ายนางต้องตาย แต่ก็ต้องแบกรับหนี้ชีวิตนี้เช่นกัน น่าเสียดายที่นางไม่เห็นใบหน้าของเขา หากอยากรู้ตัวตนของอีกฝ่ายนางคงต้องค่อยเป็นค่อยไป
การฟื้นคืนจากความตายนำมาซึ่งความเหน็ดเหนื่อยจนทำเอาเวินเห่าเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างไม่รู้ตัว
เช้าวันต่อมาเวินฉานแอบออกจากจวน เป่าจูเองก็ออกจากจวนเช่นกัน
ทางฝั่งจวนจิ้งอ๋อง พระชายาจิ้งเพิ่งทานมื้อเช้าเสร็จก็ได้ยินสาวใช้รายงานว่าซื่อจื่อมาแล้ว


## บทที่ 5 ซื่อจื่อ

ตอนที่ 5 ซื่อจื่อ
การมีตัวตนอยู่ของจิ้งอ๋องซื่อจื่อฉีซั่วในเมืองหลวงไม่ถือว่าสูงนัก
จิ้งอ๋องและพระชายาจิ้งมีบุตรชายสองคนและบุตรสาวหนึ่งคน คนโตนามว่าฉีซั่ว บุตรชายคนกลางนามว่าฉีฮ่วน และบุตรสาวคนเล็กนามว่าฉีฉยง
เมื่อแปดปีก่อน ฮ่องเต้ไท่อานเรียกรวมพลเหล่าอ๋องเข้ามาในเมืองหลวง นับแต่นั้นมาอ๋องแต่ละพระองค์จึงปักหลักอยู่ในเมืองหลวง จิ้งอ๋องซื่อจื่อป่วยระหว่างเดินทาง หลังจากมาถึงเมืองหลวงก็เก็บตัวเงียบ ไม่เหมือนน้องรองฉีฮ่วนที่มักสังสรรค์เฮฮากับเหล่าคุณชายตระกูลสูงศักดิ์
บัดนี้ฉีซั่วอายุสิบเก้าปีแล้ว เพราะใช้ชีวิตอย่างสงบมาหลายปีจึงทำให้เขาดูไม่ค่อยวางตัวเจ้ายศเจ้าอย่างเหมือนเป็นเชื้อพระวงศ์ แต่กลับมีความสุขุมอ่อนโยนมากกว่า
เมื่อเห็นบุตรชายเดินเข้ามา พระชายาจิ้งกลับไม่ฉีกยิ้มแม้แต่น้อย “ซั่วเอ๋อร์มีเรื่องอะไรหรือ”
ฉีซั่วทำความเคารพพระชายาจิ้งก่อนจะเอ่ยจุดประสงค์ที่มา “เสด็จแม่ได้ยินข่าวที่เล่าลือออกไปหรือไม่”
ไม่ว่าจะเรื่องบุตรสาวตระกูลสูงศักดิ์แอบส่องซื่อจื่อ หรือหญิงใบ้เปิดปากพูดได้แล้ว ล้วนห่างจากการซุบซิบนินทาในยามปกติมาก ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องยังเกิดในจวนตนเองอีกต่างหาก พระชายาจิ้งย่อมได้ยินข่าวคราวมาบ้าง
นางยกถ้วยชาขึ้นมาจิบเล็กน้อย เอ่ยถามด้วยสีหน้าราบเรียบ “ซั่วเอ๋อร์ได้ยินมาว่าอย่างไรหรือ”
“พวกเขาพูดกันว่าแม่นางรองเวิน...แอบส่องลูก...”
พระชายาจิ้งเลิกคิ้วเล็กน้อย “แล้วไม่ใช่หรือ”
ถึงแม้นางจะได้ยินจากปากลูกทั้งสองว่าเรื่องไม่ได้เป็นเช่นนั้น แต่นางไม่เชื่อว่าเวลานั้นซั่วเอ๋อร์จะร้องขอความช่วยเหลือจริงๆ
นางจะไม่เข้าใจบุตรชายของตนเลยหรือ
พระชายาจิ้งมองบุตรชายคนโตด้วยสายตาลึกล้ำแวบหนึ่ง รอฟังสิ่งที่เขาจะเอ่ยตอบ
“ไม่ใช่แน่นอน เมื่อวานลูกบอกไปแล้วว่าแม่นางรองเวินได้ยินลูกขอความช่วยเหลือเลยปีนกำแพงข้ามมา”
พระชายาจิ้งจับจ้องร่างผอมสูงชะลูดดั่งต้นไผ่แน่นิ่ง ฉับพลันก็ผุดความแคลงใจขึ้นมา
เหตุใดดูเหมือนซั่วเอ๋อร์กำลังปกป้องแม่นางรองเวินอยู่นะ
แต่ไม่ว่าในใจบุตรชายจะมีแผนการอะไร หรือจะแก้ตัวเช่นใด คนเป็นแม่ย่อมไม่มีทางโอนอ่อนให้เด็ดขาด
พระชายาจิ้งคลี่ยิ้ม “คนบนโลกนี้ชอบใส่สีตีไข่เล่าลือกันไป หากจะเกิดคำร่ำลือไปเช่นนั้นก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลก”
ฉีซั่วเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “แต่คำร่ำลือเช่นนี้สามารถทำลายชื่อเสียงสตรีนางหนึ่งได้เลยนะพ่ะย่ะค่ะ”
“แล้วฉีซั่วคิดจะทำอย่างไร”
“เสด็จแม่สั่งให้คนเอาของกำนัลบางส่วนส่งไปที่จวนตระกูลเวินเพื่อเป็นการขอบคุณเถิด”
หากจวนจิ้งอ๋องเป็นฝ่ายส่งของกำนัลไปให้จวนตระกูลเวินก่อน ก็ถือว่ายอมรับเรื่องที่แม่นางรองเวินปีนข้ามกำแพงมาเพื่อช่วยจิ้งอ๋องซื่อจื่อจริง หากเป็นเช่นนี้ อย่างน้อยทุกคนก็คงไม่พูดเรื่องข่าวลือนั้นขึ้นมาอย่างโจ่งแจ้งอีก
พระชายาจิ้งเหลือบมองฉีซั่วแวบหนึ่งแล้วเอ่ยด้วยใบหน้าเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “ซั่วเอ๋อร์ช่างคิดได้รอบคอบ”
ฉีซั่วหลุบตาลง ใบหน้าผุดความละอายใจขึ้นมา “ในเมื่อแม่นางเวินรองทำไปก็เพื่อช่วยลูก”
พระชายาจิ้งมุมปากกระตุกเล็กน้อย นางเล่นตามน้ำด้วยไม่ไหวแล้ว
“อะแฮ่ม” นางยกถ้วยชาขึ้นมา เอ่ยเสียงเรียบ “หากเป็นเช่นนั้น วันหน้าก็จะส่งผลต่อการแต่งงานของแม่นางรองเวิน ลูกควรรู้ด้วยว่ามนุษย์เราย่อมเชื่อในสิ่งที่ตนอยากเชื่อเท่านั้น”
ราวกับฉีซั่วคิดไม่ถึงจุดนี้จึงเลิกคิ้วเอ่ย “หากเป็นเช่นนั้น...ถึงอย่างไรลูกก็ยังไม่ได้เกี่ยวดองกับหญิงใด เสด็จแม่ไปทาบทามเรื่องสมรสที่จวนตระกูลเวินก็ได้...”
“แค่กๆ!” พระชายาจิ้งสำลักน้ำชาอย่างรุนแรง
สาวใช้ด้านข้างเข้ามาช่วยตบหลังเบาๆ ให้นาง
พระชายาจิ้งโบกมือสื่อให้สาวใช้ออกไป แววตาที่ใช้มองบุตรชายราวกับเห็นผีก็ไม่ปาน “แม่เพิ่งกินมื้อเช้าไป ไม่เหมาะที่จะฟังเรื่องตลกที่สะเทือนใจเช่นนี้”
“ลูกไม่ได้ล้อเล่น ในเมื่อแม่นางรองเวินทำไปเพื่อช่วยลูก”
พระชายาจิ้งกลอกตาใส่โดยลืมกิริยามารยาทของพระชายาอย่างสิ้นเชิง สูดลมหายใจเข้าลึก “ลูกเอ๋ย แม่รู้ว่าเจ้ามีจิตใจเมตตากรุณา แต่ไม่จำเป็นต้องเสียสละเช่นนี้...”
ฉีซั่วหัวเราะเสียงเบา “ไม่ถือว่าเป็นการเสียสละหรอกเสด็จแม่ แม่นางรองเวินเองก็เป็นหญิงงามล่มเมือง ต้นตระกูลก็ไม่แย่ หากต้องพลอยเดือดร้อนขายไม่ออกเพราะลูก ลูกได้แต่งกับนางก็นับว่าเป็นผลดีต่อทั้งสองฝ่าย”
พระชายาจิ้งข่มอารมณ์ไม่ไหวอีกต่อไป ตบโต๊ะทันที “ซั่วเอ๋อร์ เจ้าถูกใจความงามล่มเมืองของนางใช่หรือไม่”
บุตรชายคนโตของนาง ซื่อจื่อแห่งจวนจิ้งอ๋อง ที่แท้ก็เป็นคนโปรดปรานความงาม!
ฉีซั่วเผยท่าทีฉงน “เช่นนั้นเสด็จแม่ถูกใจหน้าตาลูกสะใภ้แบบใดเล่า หรือว่าจะชอบหน้าตาเรียบง่ายธรรมดาหน่อย?...”
“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร” พระชายาจิ้งปฏิเสธเสียงแข็ง
ลูกสะใภ้ของนางต้องงามล่มเมือง ไม่เช่นนั้นคงเป็นตัวถ่วงเรื่องหน้าตาของหลานชายและหลานสาวของนางไม่ใช่หรือ
เฮ้อ หากกล่าวเช่นนั้น แม่นางรองเวินก็นับว่าเหมาะสมมากจริงๆ
สุดท้ายพระชายาจิ้งก็เข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว นางยกถ้วยชาขึ้นมาดื่มอึกหนึ่งด้วยท่าทีนิ่งขรึม “ปีนี้ซั่วเอ๋อร์เองก็อายุสิบเก้าแล้ว ถึงเวลาที่ต้องแต่งงานเสียที ในเมื่อเจ้าคิดว่าไม่เลว เดี๋ยวแม่จะเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาพ่อของเจ้าดู หากพ่อของเจ้าไม่ติดขัดอะไรก็จะให้คนไปถามความคิดเห็นทางฝั่งตระกูลเวิน...”
ฉีซั่วคิดไม่ถึงว่าท่าทีของพระชายาจิ้งจะเปลี่ยนไปรวดเร็วขนาดนี้ เขาจึงเหม่อลอยไปชั่วขณะ
“ซั่วเอ๋อร์?”
ฉีซั่วดึงสติกลับมา “เสด็จแม่เรียกข้าหรือ”
พระชายาจิ้งถอนหายใจ “เหตุใดพอพูดเรื่องแต่งงานขึ้นมา เจ้าถึงจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเล่า”
ฉีซั่วใบหน้าแดงซ่าน “เรื่องใหญ่อย่างการแต่งงานขึ้นอยู่กับคำสั่งของเสด็จพ่อและเสด็จแม่ ลูกเอาตามที่เสด็จพ่อเสด็จแม่ว่าทุกประการ ไม่มีความคิดเห็นใดๆ”
พระชายาจิ้งมุมปากกระตุก เอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์นัก “หากเจ้าไม่มีเรื่องใดแล้วก็กลับไป แม่ก็ต้องจัดการธุระแล้ว”
“เช่นนั้นลูกขอตัวก่อน”
รอจนฉีซั่วกลับไป พระชายาจิ้งถึงรีบเอ่ยขึ้นว่า “เจินจู รีบนวดไหล่ให้ข้าเร็วเข้า”
ถูกบุตรชายทั้งสองยั่วโมโหจนจะเป็นโรคหัวใจในไม่ช้าก็เร็วนี้แล้ว!
แสงยามวสันตฤดูสาดส่องเข้ามาในเรือนลั่วอิง ในที่สุดเวินเห่าก็หลับเต็มอิ่ม จากนั้นก็ถูกเป่าจูที่กลับมาจากซื้อของ นางแบกของพะรุงพะรังเข้ามาในลาน นั่งอาบแดดแสงอาทิตย์
“เสาเย่า ไปลากหลินเสี่ยวฮวาเข้ามา” เวินเห่าออกคำสั่งสาวใช้น้อยในเรือนคนหนึ่ง
สาวใช้น้อยขานรับก่อนจะวิ่งมุ่งหน้าไปทางด้านหลังประตูวงเดือน ไม่นานก็ลากลาน้อยตัวหนึ่งเดินกลับมา
เจ้าลาน้อยร่างสีเทา มีเพียงส่วนหัวที่เป็นขนสีขาว พอเห็นเวินเห่ามันก็ตะกุยมือนางด้วยท่าทีกระตือรือร้น
นี่เป็นของขวัญที่ท่านตาให้นางตอนอายุครบสิบสามปี
หากเทียบกับม้ารูปงามแล้ว ลาน้อยตัวเตี้ย ทั้งเชื่องทั้งเลี้ยงง่าย เหมาะให้เด็กสาวขี่
เวินเห่าลูบหัวลาน้อยเพื่อช่วยหวีขนให้มัน
ตอนนั้นพอสืบรู้แผนการของท่านพ่อและแม่เลี้ยงก็ได้หลินเสี่ยวฮวานี่แหละที่พานางหนี มันแบกนางวิ่งไปเรื่อยๆ จนสุดท้ายมันก็ตายลงด้วยน้ำมือของโจรป่า
“เหตุใดน้องหญิงรองถึงมาอยู่ในลานได้เล่า” หนุ่มน้อยคนหนึ่งเดินผ่านประตูเข้าลานมา
เวินเห่ามองผู้มาเยือนขณะที่มือข้างหนึ่งกำลังวางบนหลังลาน้อย
ผู้มาเยือนก็คือพี่ชายนามว่าเฉิงซู่ หากพูดกันตามจริง เขาไม่ได้มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับนางแต่อย่างใด
พ่อของเฉิงซู่เป็นบุตรบุญธรรมของแม่ทัพผู้เฒ่าหลิน หลังจากแต่งงานให้กำเนิดบุตรชายก็ออกร่อนเร่ผจญภัย เฉิงซู่จึงเติบโตมาในจวนแม่ทัพ เรียกสะใภ้หลินว่าอาและถือเป็นลูกพี่ลูกน้องของสองพี่น้องตระกูลเวิน
พอเวินเห่าเห็นเฉิงซู่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าก็เรียกขึ้นว่า “พี่ชาย”
เสียงของสาวน้อยอ่อนหวานใสและกังวาน ทว่านัยน์ตาของเฉิงซู่กลับมีความตกใจพาดผ่าน “น้องรอง เจ้าพูดได้แล้วจริงๆ หรือ!”
ความดีใจอันแสนบริสุทธิ์ของหนุ่มน้อยไร้ซึ่งการเสแสร้งชวนให้เวินเห่าสับสนไม่น้อย
ก่อนที่ท่านตาจะจากไป เขาได้ส่งตัวเฉิงซู่เข้าไปทำงานในหน่วยองครักษ์วังหลวง ต่อมาเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ นางหนีออกจากเมืองหลวง สามปีให้หลังนางกลับมาแอบสืบข่าวคราวถึงรู้ว่าเฉิงซู่ขึ้นเป็นองครักษ์ผ้าต่วนผู้น่าเกรงขามที่ชื่อเสียงไม่ค่อยดีเท่าไร
นางระวังตัวไม่กล้าพูดคุยกับเฉิงซู่มากนักและไม่รู้เช่นกันว่าเหตุใดเขาถึงกลายเป็นองครักษ์ผ้าต่วนที่ท่านตาของนางเกลียดชังนัก
“พี่ชายมาได้อย่างไรหรือ วันนี้ท่านไม่ทำงานหรือเจ้าคะ” ภายใต้แสงอาทิตย์ เวินเห่าเอียงศีรษะอมยิ้ม พลางเก็บความคิดอันยุ่งเหยิงนั้นไป
“ข้าได้ยินว่าน้องหญิงรองพูดได้แล้วเลยลางานมาเยี่ยม” หนุ่มน้อยที่ใบหน้าสะอาดหมดจดเต็มไปด้วยชีวิตชีวาฉีกยิ้มแป้นจนเห็นฟันขาว
เวินเห่าเริ่มนึกสนใจ เอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มกว้าง “พี่ชายได้ยินแค่เรื่องนี้?”


## บทที่ 6 ปฏิเสธ

ตอนที่ 6 ปฏิเสธ
ชั่วขณะนั้นเฉิงซู่ก็เผยสีหน้าประหลาดใจ แต่ก็กลับมามีท่าทีปกติอย่างรวดเร็ว “ก็มีแค่เรื่องนี้แหละ อ้อ พอยืนยันว่าน้องหญิงรองพูดได้จริงๆ ข้าก็สบายใจแล้ว ข้ายังมีธุระที่ต้องจัดการ เดี๋ยวค่อยมาฉลองกับน้องหญิงรองใหม่แล้วกัน”
หากน้องหญิงรองได้ยินข่าวลือเหล่านั้นแล้วโมโหจนพูดไม่ได้อีกจะทำเช่นไร ในเมื่อเขาไม่ถนัดเรื่องโป้ปดสู้ชิ่งกลับก่อนดีกว่า
เฉิงซู่รีบวิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว ทว่าเกือบชนสาวใช้ที่เดินมาทางเรือนลั่วอิงอย่างหวุดหวิด
“คุณชาย”
เมื่อเฉิงซู่กวาดสายตาไปเห็นสาวใช้อีกคนที่หอบหิ้วหีบกล่องมากมายเดินตามหลังสาวใช้ผู้นี้มาก็เอ่ยถามอย่างงุนงง “นี่พวกเจ้า...”
“ฮูหยินให้เอาของกำนัลพวกนี้มาวางไว้ในเรือนของคุณหนูรองเจ้าค่ะ”
ท่านอารักน้องสาวผู้นี้มาก เฉิงซู่รู้เรื่องนี้ดีแก่ใจ เวลานี้เขาไร้ซึ่งข้อกังขาใด รีบสับเท้าเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
พอสาวใช้น้อยที่อยู่ข้างประตูลานเห็นเช่นนั้นก็รีบรายงาน “คุณหนู พี่ฟังเฟยจากเรือนฮูหยินมาเจ้าค่ะ”
ฟังเฟยเดินมาตรงหน้าเวินเห่า คุกเข่าทำความเคารพ “คุณหนูรอง ฮูหยินสั่งให้พวกบ่าวเอาของกำนัลเหล่านี้มาให้คุณหนูเจ้าค่ะ”
“ให้ข้าอย่างนั้นหรือ” เวินเห่ากวาดตามองหีบกล่องเหล่านั้นด้วยท่าทีเหนือความคาดหมาย
ท่านแม่มีสินเดิมติดตัวมากมาย ของจำพวกที่เด็กสาวชอบมักถูกส่งมาที่เรือนนางกับพี่หญิงเป็นครั้งคราว แต่ในความทรงจำของนาง เวลานี้ไม่เคยมีของกำนัลส่งมาให้มากมายขนาดนี้
เรื่องที่เวินเห่ารู้สึกแปลกใจก็คือสิ่งของเหล่านี้แตกต่างจากชาติที่แล้ว
ฟังเฟยอมยิ้มพลางอธิบาย “นี่เป็นของกำนัลขอบคุณคุณหนูจากจวนจิ้งอ๋อง ฮูหยินสั่งให้เอามาส่งที่เรือนคุณหนูรองโดยตรงเลยเจ้าค่ะ”
“แล้วท่านแม่ข้าเล่า”
“กำลังพูดคุยอยู่กับผู้ดูแลจวนอ๋องอยู่เจ้าค่ะ”
เวินเห่าพยักหน้า รอกระทั่งฟังเฟยจากไป นางก็จับจ้องของกำนัลเหล่านั้นพลางขบคิด
หากจะกล่าวถึงความแตกต่างคงเป็นจิ้งอ๋องซื่อจื่อ
จิ้งอ๋องซื่อจื่อกลบเกลื่อนเรื่องให้จบไป ช่วยไกล่เกลี่ยสถานการณ์ให้นาง เลยทำให้พระชายาจิ้งส่งคนนำของกำนัลมาขอบคุณกระมัง
เมื่อวาน...เวินเห่านึกไตร่ตรองทุกรายละเอียด
ใช่แล้ว เพราะนางตกจากกำแพงเลยอดร้องขึ้นไม่ได้ แต่ชาติก่อนนางก็ล้มลงตรงหน้าจิ้งอ๋องซื่อจื่อ ทว่าตอนนั้นมีเพียงเสียงตกลงมาดังสวบ
หากกล่าวเช่นนี้แล้ว เพราะเขาได้ยินเสียงนางร้องตะโกน จิ้งอ๋องซื่อจื่อถึงมีปฏิกิริยาต่างกันอย่างนั้นหรือ
แต่ตอนที่นางเป็นใบ้กลับเพิกเฉยดูดาย...เวินเห่าเลี่ยงที่จะผุดความคิดนี้ขึ้นมาไม่ได้ พลางลูบหัวของเจ้าลาน้อยพลางอมยิ้ม
ไม่ว่าอย่างไรจิ้งอ๋องซื่อจื่อก็ช่วยนางไว้ นางจะเรียกร้องมากไปไม่ได้
พอเวินเห่านึกหาสาเหตุที่จิ้งอ๋องซื่อจื่อมีปฏิกิริยาแตกต่างกันได้แล้วก็ไม่ใส่ใจเรื่องนี้อีก
ตกเย็น จิ้งอ๋องก้าวเท้าเนิบนาบไปยังเรือนของพระชายาจิ้งอย่างไม่รีบร้อน พระชายาจิ้งเกริ่นถึงเรื่องนี้ให้ฟัง
“เจ้าหมายถึงว่าจะช่วยซั่วเอ๋อร์สู่ขอแม่นางรองเวินอย่างนั้นหรือ” จิ้งอ๋องถูกคำพูดของพระชายาจิ้งทำเอาสะดุ้งตัวโยนอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาแทบถลนออกมา
“เสด็จพี่เบาเสียงหน่อยสิเพคะ” พระชายาจิ้งค้อนตาใส่เขา “นี่หม่อมฉันก็ปรึกษาเสด็จพี่อยู่ไม่ใช่หรือ อีกอย่างต้องดูท่าทีของทางตระกูลเวินด้วย”
จิ้งอ๋องเกาศีรษะ ชั่ววินาทีนั้นยังลังเลใจอยู่ “ซั่วเอ๋อร์เป็นซื่อจื่อ สตรีที่มาแต่งงานด้วยจะสะเพร่าไม่ได้”
“เช่นนั้นพวกเราค่อยเลือกใหม่เอาหรือเพคะ”
“ต่อให้เลือกสรรจนสมใจจริงๆ แต่เกรงว่าท่านผู้นั้นจะไม่ถูกใจมากกว่า” จิ้งอ๋องท่าทีขรึมลงก่อนจะส่งเสียงหัวเราะขมขื่น
ขณะที่อ๋องอย่างพวกเขามีอิทธิพลในถิ่นของตนเองแต่กลับถูกเรียกเข้าเมืองหลวงด้วยเหตุผลที่น่าฟังว่าฮ่องเต้ทรงอาลัยอาวรณ์พี่น้องเหล่านี้ แต่ความจริงอยากให้พวกเขาใช้ชีวิตอยู่ในสายตาอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัวมากกว่า
ตอนนั้นฮ่องเต้ทรงใช้สถานะเจ้าเมืองบุกเข้ามาในเมืองหลวงเพื่อช่วงชิงบัลลังก์ ฉะนั้นพระองค์ย่อมต้องตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลม
ทว่าจนป่านนี้ ความระแวงที่ฮ่องเต้มีต่อพวกเขากลับไม่ลดลงเลย
“เป็นเจ้าที่คิดว่าแม่นางรองเวินก็ไม่เลวหรือเป็นความต้องการของซั่วเอ๋อร์?”
พระชายาจิ้งแฉบุตรชายโดยไม่คิดลังเลใจสักนิด “ซั่วเอ๋อร์คิดว่าแม่นางรองเวินงดงามเพคะ”
“หลงเพียงรูปลักษณ์!” ขณะที่จิ้งอ๋องเตรียมจะดูแคลนบุตรชายก็ได้รับแววตาที่เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้มของพระชายาจิ้งพร้อมเสียงหัวเราะเบาๆ “แต่ก็เป็นเรื่องจริง”
ตอนนั้นเขาเห็นความงามดั่งบุปผาของพระชายาจิ้งจนเกิดรักแรกพบ รั้นจะอภิเษกด้วยท่าเดียว เพราะเหตุนี้จึงเคยโดนเสด็จพ่อตำหนิมาก่อน
“สถานะของตระกูลเวินเองก็ไม่สูงไม่ต่ำ กำลังเหมาะสม นานๆ ทีซั่วเอ๋อร์จะชอบพอใครสักคน อีกสักสองสามวันเจ้าก็ส่งคนไปถามความเห็นของตระกูลเวินดูแล้วกัน”
ไม่กี่วันหลังจากนั้น เวินเห่าก็เก็บตัวรักษาเท้าอยู่ในเรือนลั่วอิง พร้อมเตรียมรับมือกับวิกฤติที่กำลังใกล้เข้ามา
จนกระทั่งวันนี้ สะใภ้หลินแทบวิ่งเหยาะๆ มาถึงเรือนลั่วอิง
“คุณหนูของพวกเจ้าอยู่ที่ใด”
“คุณหนูอยู่ในห้องหนังสือเจ้าค่ะ...”
ไม่ทันฟังคำพูดของบ่าวรับใช้จบ สะใภ้หลินก็เดินเข้าห้องหนังสือไปราวลมพัด
เวินเห่าดึงผ้าแพรปิดกล่องสี่เหลี่ยมก่อนจะจับจ้องสะใภ้หลินที่หายใจหอบถี่ด้วยท่าทีประหลาดใจ “ท่านแม่มีเรื่องด่วนหรือเจ้าคะ”
สะใภ้หลินย่างเท้ามาอยู่ตรงหน้าเวินเห่าแล้วมองบุตรสาวแน่นิ่งไม่วางตา
เวินเห่ายกมือลูบไล้พวงแก้ม “บนหน้าลูกมีสิ่งสกปรกติดอย่างนั้นหรือ”
หรือว่าของภายในกล่องสี่เหลี่ยมนี้จะถูกท่านแม่เห็นเข้าแล้ว
สะใภ้หลินนั่งลงด้วยสีหน้าราวตกอยู่ในห้วงฝัน “อาเห่า เกิดเรื่องประหลาดขึ้นแล้ว”
“เรื่องอะไรเจ้าคะ ถ้าท่านแม่ยังมัวอ้อมค้อมอยู่แบบนี้ ลูกจะร้อนใจตายแล้วนะ”
“เมื่อครู่มีคนจากจวนจิ้งอ๋องมาถามไถ่เรื่องแต่งงานของลูก”
เวินเห่านิ่งไป
“เรื่องแต่งงาน จวนจิ้งอ๋อง?”
“จวนจิ้งอ๋องเจตนาอยากสู่ขอเจ้าให้จิ้งอ๋องซื่อจื่อ” สะใภ้หลินไม่สามารถเก็บงำคำพูดไว้ได้จึงพูดออกมาในอึดใจเดียว
“เป็นไปไม่ได้!” เวินเห่าตอบทันควัน
“นั่นสิ แม่ก็คิดว่าเป็นไปไม่ได้!” พอสบสายตาบุตรสาวของตน สะใภ้หลินก็ดึงสติกลับมาได้ “ใช่ว่าแม่ไม่คิดว่าเจ้าไม่คู่ควรกับจิ้งอ๋องซื่อจื่อ อาเห่าของเรามีดีคู่ควรกับเชื้อพระวงศ์ เพียงแต่มันกะทันหันเกินไปหน่อย แม่เองก็ไปมาหาสู่กับพระชายาจิ้งไม่น้อย แต่ไม่เห็นนางมีท่าทีเช่นนี้เลย...”
เวินเห่าเองก็ไม่เข้าใจเช่นกัน แต่มีปัญหาหนึ่งที่น่ากังวลมากกว่า “ท่านแม่ ท่านคงไม่ได้ตอบตกลงไปใช่หรือไม่เจ้าคะ”
สะใภ้หลินส่ายศีรษะ “อีกฝ่ายเสนอมาแล้วตอบตกลงเลยได้ที่ไหนกันเล่า ถึงอย่างไรก็ต้องถามความคิดเห็นของเจ้าก่อน”
เวินเห่าปวดใจอยู่ไม่น้อย นางกุมมือสะใภ้หลิน
พอมีท่านแม่คอยให้ความรักช่างแตกต่างออกไป ถึงแม้คนที่มาสู่ขอจะมาจากจวนอ๋อง อย่างแรกที่ท่านแม่นึกถึงกลับเป็นความรู้สึกของนาง
“อาเห่า เจ้าคิดว่าการแต่งงานครั้งนี้เป็นอย่างไรบ้าง”
เวินเห่าเห็นความหวังทอประกายในแววตาของสะใภ้หลิน เห็นได้ชัดว่าอยากให้งานมงคลนี้เกิดขึ้น
เพียงแต่นางคงทำให้ท่านแม่ผิดหวังแล้ว
“ลูกคิดว่าไม่ดีเจ้าค่ะ”
นางอยากให้คนรักที่นางใส่ใจไม่ต้องเจอกับเรื่องน่าเศร้า ขอแค่เปิดโปงธาตุแท้ของท่านพ่อได้ก็พอ พูดไปพูดมาก็มีแต่เรื่องในครอบครัว
ทว่าจวนจิ้งอ๋องกลับต่างกันออกไป
พอนางกลับเมืองหลวงมาอีกครั้งถึงรู้ว่าจวนจิ้งอ๋องถูกสังหารยกครัวเพราะต้องโทษก่อกบฏ
หากนางแต่งเข้าจวนจิ้งอ๋องไปก็เท่ากับลากคนรักลงบ่อโคลนตมไปด้วย
“อาเห่าคิดว่าไม่ดีตรงไหนหรือ” ถึงแม้สะใภ้หลินจะไม่ได้ฝืนใจบุตรสาว แต่ก็อดถามขึ้นไม่ได้
ถึงแม้จิ้งอ๋องซื่อจื่อจะไม่ค่อยชอบออกจวน แต่เพราะจวนมารดาของนางอยู่ติดกับจวนจิ้งอ๋อง นางจึงเคยเจอะเจออยู่บ่อยครั้ง เรื่องความหล่อเหลายิ่งไม่ต้องพูดถึง แต่กิริยาสุขุมนุ่มลึก ไร้ซึ่งบุคลิกความเป็นองค์ชายถือยศถือศักดิ์อย่างสิ้นเชิง
“จิ้งอ๋องซื่อจื่อ...เหมือนสุขภาพจะไม่ค่อยดีกระมัง” เวินเห่าเอ่ยพร้อมคิ้วขมวด
สะใภ้หลินสะดุ้งโหยงพลางจับมือเวินเห่าแน่น “อาเห่า เจ้าช่างรอบคอบยิ่งนัก แม่เกือบลืมเรื่องนี้ไปเลย!”
ตอนเข้าเมืองหลวงจิ้งอ๋องซื่อจื่อป่วยหนัก สุขภาพไม่ได้เรื่อง หากอยู่กับภรรยาไม่ถึงแก่เฒ่า...
อาเห่าจะแต่งงานกับคนขี้โรคไม่ได้!
สะใภ้หลินอดพึมพำไม่ได้ว่าเจองานช้างเข้าแล้ว เดี๋ยวนางต้องปฏิเสธทางจวนจิ้งอ๋องอย่างอ้อมๆ
พระชายาจิ้งนึกไม่ถึงว่าจวนตระกูลเวินจะปฏิเสธ นางจึงโมโหจนทานมื้อเช้าไม่ลง
“ไปเรียกซื่อจื่อมา”
เจ้าเด็กอกตัญญูนี่ไม่ช่วยให้นางเชิดหน้าชูตาได้เลยจริงๆ!


## บทที่ 7 เห็นกับตาถึงจะเชื่อ

ตอนที่ 7 เห็นกับตาถึงจะเชื่อ
พอฉีซั่วเดินเข้ามาก็เห็นพระชายาจิ้งใบหน้าถมึงทึง
“เสด็จแม่เป็นอะไรไปหรือ”
พระชายาจิ้งเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง
รูปร่างสูงโปร่ง บุคลิกมาดดี มองอย่างไรก็เป็นดั่งลูกเขยที่เพียบพร้อมไร้ซึ่งตำหนิ ทว่าเขากลับไม่ถูกใจรองเสนาบดีเวิน!
พระชายาจิ้งวิเคราะห์คนที่ไม่ถูกใจงานมงคลนี้ออกมาได้นานแล้ว
จากการรายงานของคนที่นางส่งไปหยั่งเชิงทางฝั่งตระกูลเวิน พอหลินฮูหยินได้ยินว่าจวนจิ้งอ๋องอยากสู่ขอบุตรสาวที่รักของนาง ความดีใจก็พาดผ่านแววตา ปากยกยิ้มไม่หยุด เพียงแต่ด้วยการสงวนท่าทีของฝ่ายหญิงจึงต้องบอกว่าขอปรึกษาท่านพี่ก่อน
ทว่าสุดท้ายก็ถูกปฏิเสธกลับมา
แบบนี้ก็ชัดเจนแล้วไม่ใช่หรืออย่างไร
“ก็ไม่ใช่เพราะตระกูลเวินหรือ ลำพังแค่จวนรองเสนาบดีกรมเล็กๆ แต่กลับเลือกนั่นเลือกนี่...”
“ตระกูลเวินไม่อยากเกี่ยวดองด้วยอย่างนั้นหรือ” ฉีซั่วยังแสดงสีหน้าราบเรียบเช่นเคย เพียงแต่ประกายในแววตาหม่นลง
เดิมทีพระชายาจิ้งพานโกรธบุตรชายที่ทำให้นางต้องขายหน้า แต่พอได้ยินคำถามเขาเช่นนั้น นางก็อดปวดใจไม่ได้
“ซั่วเอ๋อร์ สาวงามมีเป็นพะเรอเกวียน เดี๋ยวแม่จะเลือกคนที่งดงามกว่าแม่นางรองเวินให้เจ้าสักคนแน่นอน”
ฉีซั่วยกยิ้ม “ขอบพระทัยเสด็จแม่ที่เตรียมการให้ลูก แต่ลูกไม่รีบร้อนแต่งงานพ่ะย่ะค่ะ”
ไม่รีบแล้วหรือ
พระชายาจิ้งใช้สายตาไล่มองบุตรชายตนอย่างครุ่นคิด
ฉีซั่วหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ “เดิมทีก็แค่เป็นกังวลเลยคิดแผนช่วยไม่ให้แม่นางรองเวินต้องพลอยเดือดร้อนเพราะลูกก็เท่านั้น มิใช่ว่าลูกรีบร้อนอยากแต่งเสียเมื่อไร”
“อย่างนั้นเองหรือ” พระชายาจิ้งเม้มปากจิบน้ำชาอึกหนึ่ง “แม่เข้าใจแล้ว ซั่วเอ๋อร์ก็อย่าเก็บเรื่องนี้มาใส่ใจไปเลย”
“เสด็จแม่อย่าโมโหเพราะเรื่องนี้ก็พอ”
“จะเป็นไปได้อย่างไร แม่เหมือนคนที่จะหงุดหงิดเพียงเพราะเรื่องแค่นี้หรือ”
หลังเที่ยงจิ้งอ๋องก็กลับมา พระชายาจิ้งจึงเล่าเรื่องที่ตระกูลเวินปฏิเสธให้ฟัง “อย่าว่าแต่เรื่องชาติตระกูล ซั่วเอ๋อร์ของเราก็เป็นที่หนึ่ง แต่รองเสนาบดีตัวเล็กๆ คนหนึ่งกลับวางตัวสูงส่ง”
“พระชายาคงไม่ได้โกรธกระมัง”
“ก็ไม่ได้โกรธเท่าไรหรอกเพคะ แค่กินมื้อเช้ากับมื้อเที่ยงไม่ลงเท่านั้นแหละ”
“ช่างไร้เหตุผล!” พอเห็นพระชายาปรายตามอง จิ้งอ๋องก็รีบอธิบาย “ข้าหมายถึงเวินหรูกุยนั่นช่างไร้เหตุผล”
“คนตาไร้แววเช่นนั้น ไม่ต้องเอ่ยถึงก็ย่อมได้”
วันต่อมาหลังเสร็จสิ้นจากการประชุมราชสำนักช่วงเช้า จิ้งอ๋องก็เบียดเสียดกลุ่มคนพุ่งตัวออกไปด้านนอกก่อนจะขยับตัวประชิดด้านหลังเวินหรูกุยอย่างเงียบเชียบแล้วขัดขาเขา
เวินหรูกุยร่างโงนเงนก่อนจะล้มคะมำลงพื้นตรงปลายเท้าของรองเสนาบดีกรมพิธีการจังพอดี เขาลนลานคว้าขากางเกงของอีกฝ่ายเอาไว้
รองเสนาบดีจังเผยสีหน้าเรียบตึง “รองเสนาบดีเวิน นี่เจ้าทำอะไรของเจ้า”
เมื่อล้มหน้าคะมำท่ามกลางสายตาผู้คนเช่นนี้ สีหน้ายิ้มแย้มในเดิมทีของเวินหรูกุยก็แดงก่ำ รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาด้วยร่างอันมอมแมมพลางเอ่ยขอโทษ “ขอโทษด้วย เมื่อครู่เท้าลื่นไปหน่อย”
ขณะที่พูดเขาก็หันหน้าไปมอง ด้านหลังมีสายตาคึกคักเริงร่าหลายคู่จับจ้องอยู่
สีหน้าของเวินหรูกุยจึงย่ำแย่มากกว่าเดิม
เมื่อครู่มีคนขัดขาเขาชัดๆ แต่ถึงอย่างไรในสถานการณ์เช่นนี้จะเอะอะโวยวายไม่ได้ เขาเลยทำได้แค่ปิดปากเงียบแล้วยอมเป็นฝ่ายเสียเปรียบไป
“รองเสนาบดีเวิน เจ้าระวังตัวหน่อย” เดิมทีรองเสนาบดีจังก็ไม่ค่อยชอบเวินหรูกุยเท่าไรนัก นานๆ ทีเวินหรูกุยจะเสียหน้า เขาย่อมไม่พลาดโอกาสที่จะถากถางนี้
“ขอบคุณรองเสนาบดีจังที่เอ่ยเตือน” เวินหรูกุยทิ้งคำพูดไว้ประโยคหนึ่งก่อนจะรีบสับเท้าออกจากราชสำนักไป
เวลานี้ฮ่องเต้ไท่อานยังไม่เสด็จออกจากราชสำนัก จึงตรัสถามข้ารับใช้ข้างกายว่า “ด้านล่างวุ่นวายอะไรกัน”
ข้ารับใช้รีบตอบ “ทูลฝ่าบาท เหมือนรองเสนาบดีเวินจะสะดุดล้มพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้ไท่อานส่ายศีรษะก่อนจะเดินเข้าพระตำหนักในไป
ขนาดเวินหรูกุยเลิกงานแล้ว ทว่าอารมณ์ก็ยังคงบูดบึ้งไม่หาย
เพราะมาจากตระกูลยากจน พอเขาเข้ารับราชการจึงระวังท่าทีมากเป็นพิเศษ กลัวว่าจะถูกคนหัวเราะเยาะดูแคลน แต่คิดไม่ถึงว่าวันนี้เขาจะเสียหน้าครั้งใหญ่
ลมหนาวในวสันตฤดูยังอยู่ ภายในรถจึงอบอ้าว เสียงแห้งกรอบของล้อรถที่ขยับไปมายิ่งชวนให้หงุดหงิดใจ
เวินหรูกุยแง้มเปิดผ้าม่านแล้วออกคำสั่งกับบ่าวขับรถม้า “ไปโรงน้ำชาเย่ว์หลาย”
บ่าวขับรถม้าขานรับพร้อมเหวี่ยงแส้
ผ่านไปไม่นานรถม้าก็หยุดลง เวินหรูกุยลงจากรถม้าเดินตรงไปทางโรงน้ำชาที่อยู่ไม่ไกลนัก
ภายในห้องส่วนตัวของร้านอาหารที่ตั้งอยู่ตรงข้ามโรงน้ำชาเย่ว์หลาย บ่าวรับใช้ที่แต่งกายเป็นหนุ่มน้อยคนหนึ่งเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “คุณหนู เหมือนนั่นจะเป็นนายท่าน!”
เวินฉานเกาะหน้าต่างด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย
เรือนที่สามในซอยหรูอวี้ที่ตรอกหม่าฮวา เจ้าของเรือนเป็นหญิงสาวคนหนึ่งพร้อมบุตรชายบุตรสาวคู่หนึ่ง บุตรชายนามว่าฉังฮุย บุตรสาวนามว่าฉังฉิง
ข้อมูลที่นางคอยตามสืบหลายวันมานี้ตรงกับที่น้องสาวของนางบอกทุกอย่าง เพียงแต่หากไม่ได้เห็นท่านพ่อเข้าออกที่นี่กับตา นางก็ยังไม่ปักใจเชื่อ
“เสี่ยวเหอ เจ้ารีบตามไปดูว่าท่านพ่อเข้าไปเรือนหลังไหน”
เสี่ยวเหอขานรับ “เจ้าค่ะ” ก่อนเร่งฝีเท้าออกจากร้านอาหารไป
เวินฉานยกถ้วยชาขึ้นกระดกเข้าปาก
น้ำชาเย็นชืดนานแล้ว จึงยิ่งซัดสาดหัวใจนางให้หนาวเหน็บมากกว่าเดิม
นางลุกขึ้นเดินไปเดินมาสองสามก้าวก็นั่งลงกลับไปใหม่ มือที่จับถ้วยชาสั่นระริก
สามแม่ลูกนั้น เป็นอนุของท่านพ่อจริงๆ...
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดเสี่ยวเหอก็กลับมา
“นายท่านเข้าเรือนหลังไหนไป” เวินฉานลุกขึ้นพร้อมเอ่ยถาม
“นายท่านเข้าเรือนหลังที่สามเจ้าค่ะ”
เวินฉานล้มตัวลงบนเก้าอี้ด้วยใบหน้าขาวซีด
“คุณหนู...” เสี่ยวเหอสีหน้าเป็นกังวล
เวินฉานใช้มือยันโต๊ะลุกขึ้น พูดออกมาสองคำอย่างยากลำบาก “กลับจวน”
เจ้านายและบ่าวที่พรางกายเป็นชายหนุ่มออกจากร้านอาหารแล้วกลับมาสวมชุดสตรี พอกลับมาถึงจวนตระกูลเวินก็พุ่งตรงไปที่เรือนลั่วอิง
พอเห็นสีหน้าของเวินฉาน เวินเห่าก็เข้าใจทันทีเลยส่งสัญญาณให้เป่าจูไปเฝ้าหน้าประตู เอ่ยเสียงเบา “พี่หญิงเห็นแล้วกระมัง”
มือของเวินฉานที่ใช้กุมมือเวินเห่าเย็นเฉียบ “พี่หญิงไม่ดีเอง ข้าควรจะสังเกตเห็นให้เร็วกว่านี้...”
นางยากจะจินตนาการได้ว่าก่อนหน้านี้ที่น้องสาวยังพูดไม่ได้ ยามเผชิญหน้าเรื่องทุกอย่างนี้จะรู้สึกปวดใจขนาดไหน
“ท่านพ่อ...” พอเอ่ยสองคำนี้อีกครั้ง เวินฉานกลับรู้สึกว่ากลายเป็นคนแปลกหน้าไปแล้ว “ท่านพ่อไม่มีทางปล่อยให้สามแม่ลูกนั่นอยู่ข้างนอกแน่นอน”
พอเห็นฉังฮุยที่อายุมากกว่านางกับตา นางย่อมไม่มีทางคิดว่าพ่อให้เกียรติท่านแม่อย่างไร้เดียงสาอีกต่อไป
หากให้เกียรติกันจริงๆ คงไม่มีสามแม่ลูกนั้นโผล่มา
และในเมื่อการให้เกียรติมีน้อยนิด ท่านพ่อไม่มีทางทิ้งบุตรชายเพียงหนึ่งเดียวอยู่นอกตระกูลแน่นอน
“น้องหญิง เรื่องนี้ยังไม่ต้องบอกท่านแม่จะดีกว่า”
เวินเห่าพยักหน้า “ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ พี่หญิงมีแผนการอะไร”
“ฉังฮุยกับฉังฉิงโตขนาดนี้แล้ว หากคิดจะขัดขวางไม่ให้เข้าจวนตระกูลเวินเลยคงเป็นไปไม่ได้ ส่วนสะใภ้ฉัง พวกเราในฐานะลูกคงไม่มีเหตุผลใดไปขัดขวาง ท่านแม่อารมณ์ฉุนเฉียวง่าย ถ้าแข็งเจอแข็งปะทะกันเกรงว่าจะไกล่เกลี่ยยาก พวกเรารอเวลาที่เหมาะสมค่อยเอาเรื่องนี้ไปบอกท่านยาย จากนั้นก็ให้ท่านยายใช้ความเป็นอาวุโสกว่ามากดดันให้ส่งสะใภ้ฉังไปไกลๆ อย่างน้อยก็กำจัดคนเป็นแม่ที่เกะกะลูกตาไปได้คนหนึ่ง”
เวินเห่าฟังอย่างเงียบๆ พลางลอบถอนหายใจ
สิ่งสำคัญที่สุดของมนุษย์คือการสืบทอดตระกูล หากไม่ให้ฉังฮุยเข้าตระกูล เกรงว่าท่านพ่อจะเรียกคะแนนความน่าสงสารได้เสียมากกว่า ส่วนพี่หญิงก็คิดว่าแค่ไล่สะใภ้ฉังออกไปได้ก็พอแล้ว
เพียงแต่น่าเสียดายที่พี่หญิงคิดไม่ถึงความใจเหี้ยมของท่านพ่อ
เขาต้องการแค่ให้ฉังฮุยเข้ามาสืบทอดตระกูลเสียเมื่อไรกัน เขายังต้องการให้หญิงในดวงใจขึ้นมาเป็นภรรยาอย่างถูกต้อง ให้บุตรชายเพียงหนึ่งเดียวมีสถานะเป็นบุตรภรรยาเอก รวมถึงได้รับทรัพย์สมบัติของตระกูลหลินด้วย!
“ข้าฟังที่พี่หญิงว่า รอเท้าของข้าหายดีเมื่อไร พวกเราค่อยไปหาท่านยายด้วยกันเจ้าค่ะ”
ตอนนี้ห่างจากเวลาที่จะเกิดเรื่องอีกสักระยะหนึ่ง ตอนนี้ท่านพ่อคงยังหาตัวพยานสองคนมาไม่ได้ หากจู่ๆ หาเรื่องกำราบท่านพ่อที่ไร้หนทางตอบโต้เช่นนี้ จะได้กระชากธาตุแท้อันโหดเหี้ยมร้ายกาจของเขาออกมาได้ด้วย


## บทที่ 8 ต้นตอหายนะ

ตอนที่ 8 ต้นตอหายนะ
ชั่วพริบตาเดียวก็เป็นวันเกิดของคุณหนูสามเฉินของจวนราชเลขากรมพิธีการ จวนตระกูลเวินได้รับจดหมายตั้งแต่หลายวันก่อนแล้ว ซึ่งเชื้อเชิญสองพี่น้องตระกูลเวินให้ไปร่วมฉลองด้วย
“น้องรองไม่ไปจริงๆ น่ะหรือ” จนกระทั่งก่อนออกจากจวน เวินฉานก็ยังไม่วายถามขึ้นมา
เวินเห่าคลี่ยิ้มพลางผลักร่างพี่สาว “ถ้าพี่หญิงยังไม่ไปจะสายแล้วนะเจ้าคะ เรื่องในจวนจิ้งอ๋องเพิ่งผ่านไปได้ไม่นาน หากน้องไปก็คงต้องฟังคำนินทาเหล่านั้นเสียเปล่าๆ”
“งั้นข้าไปก่อนนะ กลับมาจะเอาขนมร้านว่านจี๋มาฝากน้องรอง”
รอจนเวินฉานออกไปแล้ว เวินเห่าถึงหุบยิ้ม ก้มหน้าเก็บซ่อนไอเย็นยะเยือกในนัยน์ตาไว้
เมื่อชาติก่อน นางเองก็ไม่ได้ไปงานเลี้ยงวันเกิดของคุณหนูสามเฉินเช่นกัน
ถึงแม้ในใบเชิญจะมีชื่อนางแต่ความจริงอยากเชิญเพียงพี่หญิงคนเดียวเท่านั้น ในเมื่อคุณหนูสามเฉินให้ความสำคัญเรื่องบุคลิกสง่างามชดช้อยมากที่สุด ไหนเลยจะชินกับสาวป่าเถื่อนที่เอะอะก็ปีนกำแพงเช่นนาง
นางเป็นคนที่ไม่สนเรื่องประจบประแจง ย่อมไม่ไปร่วมงานสังสรรค์ด้วยอยู่แล้ว
“อาเห่า เท้าลูกหายดีแล้ว ไปเดินเล่นที่หอเครื่องประดับเป็นเพื่อนแม่แล้วกัน หลายวันนี้ไม่ได้แวะไปเลย คาดว่าคงมีของใหม่ๆ มาไม่น้อย”
เวินเห่ามองสะใภ้หลินที่พูดประโยคนี้ขึ้นมา หัวใจพลันอบอุ่น
เมื่อชาติก่อน หลังจากพี่หญิงออกจากจวนไป ท่านแม่ก็พูดเช่นนี้เหมือนกัน
บอกให้ไปหอเครื่องประดับเป็นเพื่อนตน แต่ความจริงเป็นห่วงว่านางจะหงอยเหงาที่ไม่ได้ไปงานเลี้ยงวันเกิดของคุณหนูสามเฉินมากกว่า
กลับมาชาตินี้ นางไม่สนใจหรอกว่าจะได้ยินคำติฉินนินทาแบบใด ความจริงไปจวนตระกูลเฉินกับพี่หญิงหรือไม่ก็ได้ทั้งนั้น เพียงแต่ครั้งนี้จะพลาดไปหอเครื่องประดับไม่ได้เด็ดขาด
นางขบคิดดูแล้ว คนที่คิดจะทำเรื่องเช่นนั้นกับนางเมื่อชาติก่อน เป็นไปได้มากว่าคงเจอกันระหว่างทางที่ไปหอเครื่องประดับในครั้งนี้
หนึ่งปีเศษๆ หลังจากที่ท่านตาจากโลกนี้ไป หากนางไม่อยู่จวนตระกูลเวินก็อยู่จวนแม่ทัพ ไม่เคยเถลไถลไปไหน ต่อให้ล้มตกจากกำแพงจวนจิ้งอ๋องโดยอุบัติเหตุ แต่พี่หญิงก็พานางกลับจวนแม่ทัพอย่างรวดเร็ว
วันเกิดของคุณหนูสามเฉินในวันนี้ เป็นวันที่นางอยู่นอกจวนนานที่สุดเพียงครั้งเดียว
จากนั้นท่านพ่อก็พาสะใภ้ฉังเข้าจวน ท่านยายไฟโทสะสุมทรวงจนล่วงลับ ในเมื่อต้องไว้ทุกข์ให้ท่านยาย อีกทั้งปวดใจจากอาการของแม่ด้วย นางจึงไม่ออกจากจวนไปไหนอีก จนกระทั่งพี่หญิงออกเรือน คนแปลกหน้าที่นางเจอมีเพียงพี่เขยเท่านั้น
เวินเห่าไม่อยากเสียโอกาสตามหาเบาะแสของคนผู้นั้น
เรื่องที่ทำให้ท่านพ่อยอมขายลูกตนเองได้ สถานะของคนผู้นั้นย่อมไม่ธรรมดา ในเมื่อไม่รู้ว่าวันไหนจะถูกเขาจับตามอง สู้เป็นฝ่ายรุกเก็บข้อมูลตัวตนของอีกฝ่ายก่อนดีกว่า
“เอาสิเจ้าคะ ลูกเองก็กำลังอยากไปเดินเล่นอยู่เหมือนกัน”
พอเห็นเวินเห่าตอบตกลง สะใภ้หลินก็เก็บข้าวของแล้วออกจากจวนไปด้วยอารมณ์ปีติ
บนถนนฉังชุนพลุกพล่านไปด้วยผู้คน ดูครึกครื้นกว่ายามปกติ
สะใภ้หลินพาเวินเห่าลงจากรถม้าและเดินเข้าหอเครื่องประดับไป
“หลินฮูหยินไม่มาตั้งนาน เชิญเดินในเลยเจ้าค่ะ” เมื่อผู้ดูแลสาวเห็นสะใภ้หลิน ใบหน้าก็แต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้ม สองดวงตาเป็นประกายแวววาว
สะใภ้หลินเป็นลูกค้าขาประจำของทางร้าน แถมเป็นลูกค้ารายใหญ่
แม่ทัพผู้เฒ่าหลินเคยตามปฐมฮ่องเต้ไปทำศึกทั่วทั้งใต้หล้า จนถูกแต่งตั้งขึ้นเป็นติ้งกั๋วกง ต้นตระกูลราชันย์แห่งภูผาอย่างเขาย่อมสะสมทรัพย์สมบัติไว้มากมาย หากกล่าวว่าตระกูลหลินร่ำรวยจนไม่มีใครเทียมได้นั้นไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลยสักนิด
สะใภ้หลินเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียว อีกทั้งมีบุตรสาวงดงามดั่งบุปผาอีกสองคน หากไม่ใช่ลูกค้าขาประจำของร้านเพชรพลอยที่โด่งดังที่สุดในเมืองหลวงก็คงน่าแปลกแล้ว
เพียงนับตั้งแต่แม่ทัพผู้เฒ่าหลินล่วงลับไป สะใภ้หลินก็ไม่ได้ย่างกรายมาที่นี่ราวปีเศษ
สองแม่ลูกได้รับการต้อนรับอย่างดีโดยไม่ใช่เรื่องน่าแปลกแต่อย่างใด
โต๊ะตัวยาววางเครื่องประดับ เรียงรายไปด้วยกำไลและปิ่นปักผม สีทองอร่ามวิบวับแยงตาไม่น้อย
“ฮูหยินลองดูกำไลหยกคู่นี้สิเจ้าคะ เขียวมรกตบริสุทธิ์ เนื้อดีเล่นแสง ขับผิวคุณหนูรองมากเลยเจ้าค่ะ”
สะใภ้หลินมองแวบหนึ่ง เอ่ยเสียงเรียบ “สู้คู่ที่ซื้อให้สองพี่น้องเมื่อปีที่แล้วไม่ได้ด้วยซ้ำ”
ผู้ดูแลสาวกุลีกุจอเลื่อนหีบหนึ่งไปตรงหน้าสะใภ้หลิน “เช่นนั้นท่านลองดูปิ่นทองรูปผีเสื้อประดับทับทิมสิเจ้าคะ ทับทิมด้านบนคงไม่ต้องให้ฮูหยินพูดถึง แต่ส่วนสำคัญคือความวิจิตรงดงามของผีเสื้อราวเสมือนจริง... ”
“ท่านแม่!” เวินเห่าหาจังหวะเอ่ยขัด “เหมือนด้านนอกจะครึกครื้นไม่น้อย ข้าอยากออกไปดูสักหน่อยเจ้าค่ะ”
“เจ้ารู้สึกเบื่อหรือ” สะใภ้หลินอมยิ้มพลางบีบมือของเวินเห่า “ไปเถิด สวมหมวกดีๆ ด้วย”
เวินเห่าสวมหมวกก่อนจะพาเป่าจูออกจากหอเครื่องประดับไป
กลุ่มคนแห่มุงห่างจากหอเครื่องประดับไม่ไกลนัก มีเสียงกลองและเสียงโห่ร้องให้กำลังจากดังแว่วมาเป็นระยะ
เวินเห่าตั้งสติ ค่อยๆ ย่างเท้าเดินเข้าไป
ทุกคนต่างรายล้อมชมหนุ่มน้อยระบำมีด
ดูแล้วหนุ่มน้อยคงอายุราวๆ สิบสี่สิบห้าปี ตัวอ่อนทว่าแข็งแรง วาดลวดลายหมุนตัวไปมา ใบหน้าหล่อเหลาซึ่งนานๆ จะโผล่มาสักคน ไม่เหมือนนักระบำชายคนอื่นๆ
เวินเห่าจับจ้องหนุ่มน้อยแน่นิ่งพลางเหม่อลอย
นางนึกย้อนเวลานี้ในอดีตชาติไม่ออกว่าเหตุใดถึงดูระบำกระบี่กระบองนานขนาดนั้น
แต่คงไม่ใช่เพราะความหล่อเหลาของหนุ่มน้อยกระมัง ในเมื่อนางไม่ใช่คนประเภทนั้น
“ดีมาก!”
หนุ่มน้อยเก็บท่วงท่ากลับไปท่ามกลางเสียงปรบมือโห่ร้อง ส่วนผู้เฒ่าด้านข้างพลิกกลองในมือเพื่อเดินอ้อมขอค่าชม
เสียงเบี้ยกระทบลงกลองส่งเสียงดังติ้งๆ ทว่าผู้เฒ่ายังเดินมาไม่ถึงฝั่งเวินเห่า ก็มีคนส่งเสียงร้องตกใจดังขึ้นมาท่ามกลางฝูงชน
“ใบไม้ทองอย่างนั้นหรือ!”
“มีคนตบรางวัลเป็นใบไม้ทองด้วย!”
ควรรู้ว่าคนทั่วไปซื้อขายด้วยเหรียญทองแดง แม้แต่เหรียญเงินก็ยังไม่ค่อยได้เห็น ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงใบไม้ทองเลย
ภายใต้ความแปลกใจ ทุกคนต่างเบียดเสียดพุ่งไปทางนั้นโดยอยากจะดูว่าเป็นใบไม้ทองจริงหรือไม่
แต่เวินเห่ารู้ ไม่นานนางก็ถูกแรงเบียดเสียดที่พุ่งมาอย่างกะทันหันกระแทกเข้ามาจนหมวกเลื่อนหลุดออกจากหัว
“คุณหนูระวังเจ้าค่ะ!” เป่าจูขวางทางคนที่เบียดเสียดมาทางเวินเห่าไว้ เพื่อคุ้มกันให้นางเดินออกไปด้านนอก
เวินเห่าหมุนตัวกลับไป
เวลานี้เองก็มีคนรีบสับเท้าเดินผ่านข้างนางไปโดยมีหมวกของนางหล่นใส่
จากนั้นหมวกก็ตกลงพื้น ซึ่งไม่นานก็ถูกเหยียบ
เป่าจูดึงเวินเห่าวิ่งออกมาจากฝูงคน เอ่ยด้วยสีหน้าตึงเครียด “คุณหนู ไม่ได้ถูกเหยียบใช่ไหมเจ้าคะ”
“ข้าไม่เป็นไร” เวินเห่ายกมือจัดการทัดปอยผมที่ยุ่งเหยิงเข้าหลังใบหู
“คุณหนู พวกเรากลับหอเครื่องประดับกันดีกว่าเจ้าค่ะ”
“ไม่เอา ดูอีกหน่อยก่อน” สายตาของเวินเห่าทอดมองไปทางนั้นโดยเท้าไม่ขยับ
ชาติก่อนนางกลับหอเครื่องประดับอย่างรวดเร็ว แต่ครั้งนี้นางเลือกอยู่ต่อ จะมีอะไรแตกต่างกันหรือไม่นะ
พอผู้เฒ่าและหนุ่มน้อยที่แสดงระบำได้ใบไม้ทองก็รีบจากไปอย่างรวดเร็ว คนที่มาดูความสนุกจึงค่อยๆ ทยอยแยกย้ายกันไป เมื่อครู่คนยังเดินกันขวักไขว่ ทว่าเพียงพริบตาเดียวก็ตกอยู่ในความสงบ เหลือเพียงเศษชิ้นส่วนหมวกที่ตกอยู่บนพื้น
“คุณหนู เดี๋ยวบ่าวไปเก็บหมวกกลับมานะเจ้าคะ”
เวินเห่ายังไม่พยักหน้าตอบรับ
ต้นตอหายนะเมื่อชาติก่อน คงไม่ได้เกิดจากหมวกที่ตกลงพื้นใบนี้กระมัง
ขณะที่ชั่งใจ ก็เห็นบุรุษในชุดผ้าแพรคนหนึ่งเดินไปทางนั้น
เขาโค้งตัวก้มเก็บหมวกขึ้นมาแล้วเดินมาทางเวินเห่า
เวินเห่าขบริมฝีปากแน่น พยายามข่มอารมณ์ตกใจจนลมหายใจเร็วถี่เอาไว้
หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว...
ทันใดนั้นเป่าก็จูพุ่งตัวเข้าไปหา
องครักษ์ที่ประกบอยู่ด้านหลังบุรุษชุดผ้าแพรรุดหน้าขึ้นมาขวางทางเป่าจูที่ขยับเข้ามาใกล้
“นั่นเป็นหมวกของคุณหนูของเราเจ้าค่ะ!” เป่าจูเอ่ยอย่างร้อนใจ
บุรุษชุดผ้าแพรมองเวินเห่าแวบหนึ่งก่อนจะส่งหมวกไปให้เป่าจูพร้อมรอยยิ้มบาง “คืนให้คุณหนูของเจ้า ระวังอย่าทำตกอีกเล่า”
เป่าจูรับหมวกมาและวิ่งกลับไปอยู่ข้างกายเวินเห่า
เวินเห่าหมุนตัวกลับด้วยสีหน้าเรียบตึง รีบสาวเท้ากลับไปยังหอเครื่องประดับ
บุรุษชุดผ้าแพรมองแผ่นหลังที่หายลับเข้าหอเครื่องประดับไปจากนั้นก็คลี่ยิ้มเย็น “เย่อหยิ่งไม่น้อย หวังกุ้ย เดี๋ยวเจ้าไปตามสืบดูว่าแม่นางผู้นั้นเป็นใคร”
“น้อมรับคำสั่ง”
เวินเห่าเดินเข้าหอเครื่องประดับไปพร้อมฝ่ามือที่กำแน่นจนชุ่มไปด้วยเหงื่อ
อากาศในช่วงวสันตฤดูอุ่นลงแล้ว ทว่านางกลับเหมือนย่างกายเข้ามาในเรือนน้ำแข็ง หนาวเหน็บตั้งแต่เส้นผมลงมาถึงขั้วหัวใจ
เป็นองค์รัชทายาท! คนคนนั้นก็คือองค์รัชทายาทนั่นเอง!


## บทที่ 9 บ่าวรับใช้ยามศึกษาตำรา

ตอนที่ 9 บ่าวรับใช้ยามศึกษาตำรา
ฮ่องเต้ไท่อานทรงมีลูกหลานน้อย องค์ชายที่พระองค์ทรงบ่มเพาะมีเพียงสองคน คนหนึ่งคือองค์รัชทายาท ส่วนอีกคนคือองค์ชายสี่เว่ยอ๋อง
องค์รัชทายาทเป็นโอรสของอดีตฮองเฮา สถานะบุตรของพระชายาเอกทำให้ตำแหน่งรัชทายาทของเขาไม่สั่นคลอน
ถึงแม้บัดนี้สถานะของมารดาเว่ยอ๋องจะมีศักดิ์เป็นเฟย[footnoteRef:1]แต่นางมาจากข้าหลวงในวัง ไต่เต้ามาถึงวันนี้ได้เพราะพึ่งบารมีลูก ส่วนตัวแล้วเว่ยอ๋องเองก็ยังห่างชั้น ไม่เป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้เท่าองค์รัชทายาท [1: เฟย ตำแหน่งนางสนมของฮ่องเต้]
เวินเห่าดึงสติมาจากความตื่นตกใจขั้นสุด แต่กลับไม่รู้สึกเหนือความคาดหมายเท่าไร
ต่อให้ท่านพ่อไม่ชอบนาง ทว่านางเองก็เป็นบุตรสาวของเขา แต่รองเสนาบดีคนหนึ่งถึงขั้นแอบส่งบุตรสาวไปเป็นของเล่นสนุกให้คนอื่นได้ ดังนั้นสถานะของอีกฝ่ายย่อมสูงศักดิ์เป็นธรรมดา
หลังจากท่านตาและท่านยายล่วงลับจากโลกนี้ไปแล้ว ท่านแม่ก็เสียสติ อีกทั้งนางเองก็เป็นใบ้ อย่าว่าแต่คู่ครองที่เหมาะสมกันเลย ลำพังแค่ลำดับต่ำกว่าตระกูลเวินสองขั้นก็ยังเป็นเรื่องยาก หากแต่งเข้าจวนที่สถานะต่ำกว่านี้ สำหรับบิดาที่ไม่เคยไตร่ตรองความสุขในบั้นปลายชีวิตของบุตรสาวย่อมคิดว่าไม่มีแรงหนุนนำช่วยเขาแต่อย่างใด เช่นนั้นสู้ยอมเลี้ยงนางอยู่ในจวนเปลืองข้าวสุกเสียยังดีกว่า
สำหรับนางแล้ว นางเป็นแค่วิญญาณโดดเดี่ยวที่ไม่มีใครในจวนตระกูลเวินสนใจ หากเข้าตาองค์รัชทายาทแล้วกลายมาเป็นอาวุธชิ้นโตของท่านพ่อได้ มีหรือที่ท่านพ่อจะไม่หวั่นไหว
ในเมื่อเขาสามารถคิดฆ่าภรรยาที่ครองคู่กันมายี่สิบกว่าปีได้อย่างไร้เยื่อใย
องค์รัชทายาท...หนึ่งในคู่แค้นของนางยังมีองค์รัชทายาท
เขาไม่ใช่องค์รัชทายาทที่ไหวไปตามแรงลมฝน อีกทั้งในสายตาของทุกคนมองว่าเขาคือฮ่องเต้องค์ต่อไปอย่างไม่ต้องสงสัย
นี่เป็นภูผาลูกใหญ่ที่ยากจะขยับเคลื่อนย้ายได้จริงๆ
เวินเห่าก้มหน้าลงจับจ้องมือเรียวทั้งสองข้าง
“อาเห่า ไม่สบายหรือ” พอเห็นใบหน้าซีดขาวของบุตรสาว สะใภ้หลินก็เอ่ยถามอย่างเป็นห่วง
เวินเห่ายกยิ้มมุมปาก “ลูกสบายดี ท่านแม่เลือกเสร็จหรือยังเจ้าคะ”
สะใภ้หลินชี้ไปที่เครื่องประดับชิ้นงามที่วางละลานตาอยู่บนโต๊ะ “ห่อให้ข้าหมดนี่เลย”
ผู้ดูแลสาวยิ้มกว้าง “ของพวกนี้ห่อเสร็จแล้วจะส่งไปให้ท่านที่จวนเจ้าค่ะ”
“ของมีไม่เท่าไร ข้าถือไปเลยก็ได้”
ผู้ดูแลสาวห่อเครื่องประดับอย่างขะมักเขม้น จากนั้นก็หอบกล่องสองสามใบมาส่งสะใภ้หลินขึ้นรถม้าด้วยตนเอง
“หลินฮูหยิน รอสินค้าชิ้นใหม่มาเมื่อไรจะส่งไปให้ท่านเลือกถึงจวนนะเจ้าคะ”
“ไม่เป็นไร ออกมาเดินเลือกเองถึงจะสนุก”
สะใภ้หลินขึ้นรถม้า จากนั้นก็ยื่นกล่องไม้ที่ประดับด้วยลายดอกสาลี่ส่งไปให้เวินเห่า “อาเห่าลองดูสิว่าเจ้าชอบหรือไม่”
เวินเห่ารับมาเปิดดูก็เห็นเครื่องประดับหลากสีส่องแสงเป็นประกายวิบวับจนตาลายเต็มกล่อง
พอนางนึกถึงความยากลำบากตอนหนีตายเมื่อชาติที่แล้ว น้ำตาก็ซึมไหลผ่านหางตา
อย่าว่าแต่เครื่องประดับล้ำค่าชิ้นงามไร้ใครเทียมกล่องหนึ่งเลย ต่อให้เป็นเงินตำลึงในหีบเรียบง่ายธรรมดานางก็ชื่นชอบแล้ว
“ลูกชอบสุดๆ ไปเลยเจ้าค่ะ” เวินเห่าพยักหน้าอย่างจริงจัง
“แสดงว่าสายตาของแม่ดีใช้ได้” สะใภ้หลินยกยิ้มกว้าง จากนั้นก็ตบลงบนกล่องอีกใบที่ขนาดเล็กใหญ่ไม่ต่างกัน “ส่วนอันนี้เลือกให้พี่สาวเจ้า”
เห็นได้ชัดว่านางอารมณ์ดี ส่วนเหตุผลที่ทำให้อารมณ์ก็เรียบง่ายเหลือเกิน เพราะของที่ซื้อให้บุตรสาวและบุตรสาวนางชื่นชอบ
แต่ท่านแม่ที่จิตใจกว้างขวาง ใช้หัวใจทุ่มเทรักท่านพ่อเช่นนี้กลับถูกสามีพรรค์นั้นวางแผนทำร้าย
เวินเห่าคล้องแขนสะใภ้หลินและเอียงศีรษะไปซบไหล่นาง “ท่านแม่ พี่หญิงต้องชอบมากแน่นอนเจ้าค่ะ”
สะใภ้หลินเม้มปากอมยิ้มด้วยความพึงพอใจ “ขอบคุณสวรรค์ที่ทำให้อาเห่าพูดได้ ต่อให้แม่ตายเร็วกว่าเดิมสิบปี...”
เวินเห่ารีบทักท้วงสะใภ้หลิน “ท่านแม่ ห้ามพูดเช่นนี้เด็ดขาด หากเป็นเช่นนั้น ลูกยอมเป็นใบ้เสียดีกว่า”
“เจ้าเด็กโง่...” สะใภ้หลินเอ่ยเสียงสะอื้นพลางปาดน้ำตา
พอกลับจวนตระกูลเวินมา เวินเห่าก็อุ้มกล่องพร้อมเอ่ยบอก “ท่านแม่ ข้ากลับเรือนลั่วอิงก่อนนะเจ้าคะ”
“กลับไปพักเถิด กล่องเครื่องประดับก็ให้เป่าจูถือ มันหนักเกินไป”
“ไม่เอาเจ้าค่ะ ท่านแม่ให้ข้า ข้าอยากถือเอง”
เวินเห่าบอกลาสะใภ้หลิน จากนั้นก็เดินไปทางเรือนลั่วอิงอย่างไม่รีบไม่ร้อน ทว่าเพิ่งเดินไม่ถึงสองก้าวก็เจอเข้ากับผู้ดูแลจวนเวินผิง
เวินผิงสาวเท้าอย่างเร่งรีบ ไม่รู้ว่ารีบร้อนเกินไปหรืออย่างไรถึงชนเข้ากับเวินเห่า
พอเวินเห่ามือคลายออก กล่องเครื่องประดับก็ตกลงพื้น
พอกล่องที่อัดแน่นไปด้วยเครื่องประดับตกลงพื้น เครื่องประดับก็เทกระจายออกมา ทอแสงประกายวิบวับภายใต้แสงอาทิตย์
พอเวินผิงเห็นแสงสีทองเต็มไปหมดก็มองอย่างแน่นิ่งอยู่นาน
เป่าจูตวาดอย่างโมโห “ผู้ดูแลเวินไม่เดินดูตาม้าตาเรือหรืออย่างไร หากชนคุณหนูขึ้นมาจะรับผิดชอบไหวหรือ”
เวินผิงดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว รีบโค้งตัวขอโทษเวินเห่า “บ่าวไม่ดูตาม้าตาเรือเอง บ่าวขอโทษคุณหนูรองด้วย”
เวินเห่าไม่สนใจเครื่องประดับที่กระจัดกระจายเต็มพื้นเลยสักนิด สายตาเยือกเย็นไล่มองไปยังร่างของเวินผิง “ผู้ดูแลเวินมีธุระเร่งด่วนหรือ”
“มีเรื่องเร่งด่วนต้องจัดการจริงๆ...” เวินผิงก้มหน้าลง สายตาถูกเครื่องประดับที่กระจายเต็มพื้นเหล่านั้นดึงดูดอย่างไม่รู้ตัว
“เช่นนั้นผู้ดูแลเวินก็รีบไปเถิด” เวินเห่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ฟังไม่ออกว่าอารมณ์ไหน
“คุณหนูรองใจกว้างยิ่งนัก ขอบคุณที่คุณหนูรองที่ไม่ถือโทษขอรับ” เวินผิงก้มต่ำทำความเคารพ
เวินเห่ามองแผ่นหลังของเวินผิงที่รีบเดินจากไปด้วยแววตาเย็นยะเยือก
เวินผิงก็คือบ่าวรับใช้ยามที่ท่านพ่อกำลังเล่าเรียนศึกษาคนนั้นที่ท่านพ่อนำมาเป็นพยานเท็จ!
แวบเดียวผ่านไปยี่สิบปี จากบ่าวรับใช้ตัวเล็กๆ ก็กลายมาเป็นผู้ดูแลใหญ่ นับว่าเป็นบุคคลที่มีหน้ามีตาในจวนตระกูลเวินมากทีเดียว
วันนี้เขาดูมีท่าทีรีบร้อน น่าจะกำลังไปบ่อนพนันแน่นอน
เป่าจูเก็บเครื่องประดับขึ้นมา พรูลมหายใจ “คุณหนู ยังดีที่ไม่เสียหายอะไรเจ้าค่ะ”
เวินเห่าพยักหน้าเล็กน้อย “เช่นนั้นก็ดี กลับเรือนลั่วอิงกันก่อน”
นางจงใจเหวี่ยงกล่องให้ตกเพื่อกระตุ้นเวินผิง แล้วดูว่าเวินผิงมีท่าทีตอบสนองใดหรือไม่ ผลลัพธ์ออกมาไม่เลวเลยทีเดียว
พอกลับเรือนลั่วอิงมา เวินเห่ากลับไม่ได้พักผ่อน นางเปลี่ยนชุดคลุมตัวใหม่ก่อนจะเอาเครื่องประดับติดตัวออกจากเรือนไป
เจ้านายและบ่าวคู่นี้ไม่ได้ใช้รถม้าของจวนตระกูลเวินแต่จ้างรถม้าแทน
“ไปบ่อนเชียนจิน”
บ่อนเชียนจินเป็นหนึ่งในบ่อนใหญ่ของเมืองหลวง ทุกๆ วันนักพนันจะแวะเวียนมาไม่ขาดสาย และเป็นสถานที่ที่เกิดความวุ่นวายได้ง่ายที่สุด
เวลานี้มีชายหนุ่มคนหนึ่งถูกคนกลุ่มหนึ่งขวางไว้ด้านนอกประตูพลางร่ำไห้ร้องขอชีวิต
คนที่เข้าออกบ่อนไม่แม้แต่จะมองมาทางนี้ เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นเสียจนชินตานานแล้ว
“เจ้าหนุ่มอวิ๋น เจ้าว่าจะตัดนิ้วก้อยมือซ้ายหรือมือขวาของเจ้าดีเล่า”
ชายหนุ่มเผยสีหน้าหวาดกลัว น้ำตาอาบหน้า “อย่า...อย่าตัดนิ้วข้าเลย พ่อของข้ากำลังเอาเงินมา...”
“แล้วเหตุใดถึงยังไม่มาอีกเล่า”
“ใกล้...ใกล้แล้ว...”
“ครั้งก่อนตอนที่พ่อเจ้ามาคืนเงินบอกว่าวันหลังจะไม่สนใจเจ้าอีก”
“พ่อข้าต้องสนใจข้าอยู่แล้ว เขามีข้าเป็นบุตรชายเพียงคนเดียว พวกเจ้าเชื่อข้า...” ชายหนุ่มตะโกนร่ำไห้
มีคนแทรกเข้าไปกระซิบข้างหูหัวโจกประโยคหนึ่ง คนที่เป็นหัวโจกกวาดตามองไปทางหนึ่งพลางแสยะยิ้ม “จัดการตัดนิ้วเขาเสีย!”
คนที่ได้รับคำสั่งกระชากแขนข้างซ้ายของชายหนุ่มไปกดบนผนังแล้วง้างมีดในมือขึ้น
“หยุดนะ!” เวินผิงร้องขึ้นเสียงสูงจากมุมไกลและรีบพุ่งตัวเข้ามาหา
“ว้าว ผู้เฒ่าเวินมาได้ตรงเวลาพอดี นิ้วของลูกยังอยู่ครบ”
“ท่านพ่อ ท่านพ่อช่วยข้าเร็วเข้า!”
“พวกเจ้า...ไร้ขื่อไร้แป!” เวินผิงร่างสั่นระริก ทั้งเกลียดคนเลวทรามอย่างบุตรชายตน ทั้งโมโหพฤติกรรมที่ไร้เหตุผลเช่นนี้
“ผู้เฒ่าเวินจะกล่าวเช่นนี้ก็ไม่ถูก ติดหนี้ก็ใช้หนี้เป็นไปตามกฎแห่งธรรมชาติ หากไม่เชื่อพวกเราจะไปถามใต้เท้าที่จวนว่าการดูก็ได้”
เวินผิงโมโหจนหน้าเขียว ทว่ากลับรู้แก่ใจดีว่าหากไม่คืนเงินก็คงไร้หนทางหลุดพ้นพันธนาการนี้
ถึงแม้เขาจะเป็นผู้ดูแลจวนรองเสนาบดี แต่การล้มบ่อนพนันที่ยากจะสั่นคลอนในเมืองหลวงเป็นเรื่องง่ายเสียเมื่อไร หากสร้างเรื่องจนใหญ่โตขึ้นมา นายท่านต้องโทษเขาแน่
“เท่าไร”
คนผู้นั้นยื่นนิ้วออกไปนิ้วหนึ่ง
“ร้อยตำลึงหรือ” เวินผิงร้องเสียหลงอย่างปวดใจก่อนจะล้วงหยิบเงินออกมา
ลำพังแค่เงินร้อยตำลึงไม่ได้มากมายสำหรับเขา แต่เอาไปลงบุตรชายเสียทั้งหมด ต่อให้มีมากมายเพียงใดก็ต้องถูกถลุงจนเกลี้ยง บัดนี้อย่าว่าแต่ร้อยตำลึงเลย ต่อให้ต้องล้วงคืนให้แค่หนึ่งตำลึงเงินก็เป็นเรื่องยากแล้ว
คนผู้นั้นหัวเราะเสียงเย็นชา “ผู้เฒ่าเวินพูดจาน่าขันนัก พันตำลึง หากน้อยไปตำลึงเดียวก็ทิ้งนิ้วของบุตรชายไว้ที่นี่เถิด”


## บทที่ 10 แบไต๋

ตอนที่ 10 แบไต๋
“อะไรนะ” เวินผิงสีหน้าเปลี่ยนฉับพลัน แววตาที่ใช้มองคนผู้นั้นราวกับมีไฟลุกโชน “เหตุใดพวกเจ้าไม่ไปปล้นเลยเล่า!”
คนผู้นั้นเอ่ยอย่างใจเย็น “ผู้เฒ่าเวินอย่าโกรธไปเลย โมโหไปก็แก้ปัญหาอะไรไม่ได้”
เสียงเล็กแหลมกระซิบเบาๆ จากสักที่ “ปล้นเงินที่ไหนจะได้เร็วขนาดนี้”
เวินผิงฟังชายผู้นั้นพูดก็เจ็บจี๊ดไปทั้งหัวใจ หายใจอย่างยากลำบาก “ข้า...ข้าไม่มีเงินมากมายขนาดนั้น”
“ไม่มีหรือ” คนผู้นั้นเก็บรอยยิ้ม แผ่รังสีสังหารออกมา “รออะไรอยู่อีกเล่า รีบจัดการตัดนิ้วบุตรชายของเขาสิ!”
ลูกน้องขานรับแล้วง้างมีดอีโต้ขึ้นเตรียมฟันลงไป
“อ๊ากกก...”
“รอเดี๋ยวก่อน!” เสียงร้องของเวินผิงดังขึ้นพร้อมเสียงร้องโหยหวนของชายหนุ่ม
ชายหนุ่มตะแคงร่างพิงกำแพงแล้วค่อยๆ ไถลตัวลงไปกองบนพื้น
เวินผิงพุ่งไปหาด้วยใบหน้าซีดเผือด “อวิ๋นเอ๋อร์ อวิ๋นเอ๋อร์เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่”
เวินอวิ๋นปิดตาทั้งสองข้าง ไร้ซึ่งการตอบสนองใดๆ
“สัตว์เดียรัจฉานอย่างพวกเจ้ารอข้าก่อนเถิด ต่อให้ตายกันไปข้าง ข้าก็ไม่มีทางปล่อยให้พวกเจ้าอยู่อย่างเป็นสุขแน่” เวินผิงลุกขึ้นยืน
คนผู้นั้นหัวเราะร่า “ผู้เฒ่าเวินอย่าร้อนใจไป บุตรชายของท่านก็แค่ตกใจจนหมดสติไปเท่านั้น”
เวินผิงแน่นิ่ง เวลานี้ถึงมองไปที่มือของเวินอวิ๋น พอดูมือซ้ายมือขวาก็ค้นพบว่านิ้วทั้งสองข้างยังอยู่ครบ จึงมองไปบนผนังกำแพง
รอยมีดจางๆ ที่ปรากฏอยู่บนนั้นราวกับกำลังหัวเราะความน่าอนาถของเขาอยู่
คนที่ถือมีดอีโต้ในมือหัวเราะเหอะๆ “ผู้เฒ่าเวินรักบุตรชายขนาดนี้ เหตุใดถึงยังอาลัยอาวรณ์เงินตำลึงอันน้อยนิดอีกเล่า”
“น้อยนิดหรือ หนึ่งพันตำลึงเชียวนะ!” พอพูดถึงเรื่องเงิน เวินผิงที่ตกใจจนวิญญาณแทบออกจากร่างก็กลับมามีสติอีกครั้ง
คนที่เป็นหัวโจกขยับเข้ามาหาเขาก้าวหนึ่ง บนใบหน้าไร้ซึ่งความปรานีใดๆ “ผู้เฒ่าเวิน เมื่อครู่ให้โอกาสท่านครั้งหนึ่งแล้ว ครั้งหน้ามีดอีโต้จะไม่เฉาะลงบนผนังนั้นอีก ท่านไปตรึกตรองดูเถิด จะคืนเงินหรือจะทิ้งนิ้วของบุตรชายของท่านไว้ที่นี่”
“คือ...คือลดลงบ้างไม่ได้หรือ” ในที่สุดเวินผิงก็รู้สึกถึงการรับมือยากของคนพวกนี้ น้ำเสียงจึงอ่อนลง
เสียนิ้วไปข้างหนึ่งไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการใช้ชีวิต แต่เขาจะตอบคำถามต่อหน้านายท่านได้อย่างไร
พอถึงตอนนั้น เรื่องที่เขาทำเพื่อช่วยไถ่หนี้ให้บุตรชายตนอาจจะรั่วไหลออกไปก็ได้!
เขาจะเสี่ยงอันตรายนี้ไม่ได้
เวินผิงกัดฟันเอ่ย “ข้าไม่ได้มีเงินทองมากมายขนาดนั้น พวกเจ้าให้เวลาข้าสักหน่อย...”
“กี่วัน?” หัวโจกซักไซ้ทันที
“ครึ่งเดือน” แต่พอเห็นสีหน้าบึ้งตึงของพวกเขา เวินผิงก็รีบเปลี่ยนคำพูด “สิบวัน ให้เวลาข้าสิบวัน!”
คนผู้นั้นยื่นออกมาสามนิ้ว “สามวัน หลังจากนี้สามวันเอาเงินมาคืน แล้วค่อยมาพาบุตรชายท่านกลับไป”
“สามวันกระชั้นชิดเกินไป”
“นั่นมันเรื่องของท่าน” คนผู้นั้นโบกมือพลางหันไปสั่งลูกน้อง “เอาตัวเจ้าหนุ่มอวิ๋นไปแล้วดูแลให้ดี”
เวินผิงสีหน้าเปลี่ยน “พวกเจ้าจะเอาบุตรชายข้าไปไหน”
คนผู้นั้นฉีกยิ้ม “ผู้เฒ่าเวินวางใจได้ ภายในสามวันนี้ บุตรชายท่านเป็นดั่งสิ่งล้ำค่าทีเดียว”
พอเห็นบุตรชายของตนเองถูกพวกนั้นลากตัวไป เวินผิงก็สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย ชั่ววินาทีนั้นเขาดูชราลงไปมาก
“ผู้เฒ่าเวินต้องเร่งมือหน่อยแล้ว” คนผู้นั้นเอ่ยขึ้นแล้วเอามือไพล่หลังก่อนจะเดินจากไป
เวินผิงแน่นิ่งไม่ไหวติงอยู่นาน ขาสองข้างที่อ่อนระทวยก้าวเดินออกไปอย่างช้าๆ
พันตำลึง เขาจะรวบรวมเงินพันตำลึงได้จากไหน!
ท่ามกลางความสับสน เขาก็ถูกคนคนหนึ่งขวางทางไว้
หลังจากเวินผิงกลอกตาขึ้นมองก็เห็นคนที่ขวางทางเขาไว้อย่างชัดเจน
“เป่าจู”
“คุณหนูรอท่านอยู่ที่โรงน้ำชาด้านหน้า” เป่าจูทิ้งไว้ประโยคหนึ่งก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป
เวินผิงชะงักอยู่ที่เดิมครู่หนึ่งแล้วรีบไล่ตามไป “เป่าจู คุณหนูร้องเรียกหาข้าด้วยอะไร”
เป่าจูมองไปทางบ่อนเชียนจินแวบหนึ่ง เอ่ยด้วยสีหน้าราบเรียบ “ไม่รู้สิ คุณหนูเรียกหาท่าน ท่านแค่ไปหาก็พอ”
เวินผิงสังเกตเห็นท่าทีของเป่าจู ใจพลันกระตุกวาบ
คุณหนูรองรู้เรื่องที่บุตรชายของเขามาบ่อนพนันอย่างนั้นหรือ
พอตระหนักเรื่องนี้ขึ้นได้ หัวใจของเขาก็ดิ่งวูบ เดินตามเป่าจูไปโรงน้ำชาด้วยเท้าอันหนักอึ้ง
ภายในห้องส่วนตัว สาวน้อยในชุดสีเขียวกำลังเท้าคางเหม่อมองไปนอกหน้าต่างด้วยอย่างผ่อนคลาย
“คุณหนู ผู้ดูแลเวินมาแล้วเจ้าค่ะ”
เวินผิงเดินเข้ามาทำความเคารพ “ไม่ทราบว่าคุณหนูรองเรียกบ่าวมาด้วยเรื่องอะไรหรือขอรับ”
เวินเห่ามองไปทางเวินผิงด้วยสายตาราบเรียบ พอเห็นเขาลนลานขึ้นมานางก็ยกยิ้ม “ข้าก็คิดว่าเหตุใดวันนี้ผู้ดูแลเวินถึงรีบร้อนเช่นนั้น ที่แท้ก็มาไถ่ตัวคนที่บ่อนนี่เอง”
เวินผิงสีหน้าเปลี่ยนในทันใด มองเวินเห่าด้วยท่าทีตื่นตระหนก
เขาพอเดาได้อยู่แล้วว่าคุณหนูรองต้องเรียกเขามาด้วยเรื่องบ่อนพนันแน่นอน แต่นึกไม่ถึงว่าคุณหนูรองจะพูดจาตรงไปตรงมาขนาดนี้
ครั้งวัยหนุ่มเขาเป็นบ่าวรับใช้ยามศึกษาตำราของนายท่าน อีกทั้งในจวนตระกูลเวินอันยิ่งใหญ่ยังมีเขาเป็นบ่าวเพียงหนึ่งเดียวที่ติดตามมาจากบ้านเกิด แม้แต่ฮูหยินยังต้องไว้หน้าเขา คุณหนูรองหมายความว่าอย่างไรกัน
เวินเห่ายกชาขึ้นมาจิบแต่ไม่ได้บอกให้เวินผิงนั่งลง
เวินผิงยิ่งเดาทางไม่ถูก “คุณหนูรอง บ่าวมีธุระต้องกลับจวน...”
เวินเห่าวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ เอ่ยพลางยิ้มบาง “กลับไปรวบรวมเงินน่ะหรือ”
เวินผิงสีหน้าเปลี่ยนอีกครั้ง
“ภายในสามวัน เงินตั้งหนึ่งพันตำลึงคงหาไม่ได้ง่ายๆ กระมัง”
“คุณหนูรองอย่าไปฟังเสียงนกเสียงกา...”
เวินเห่าคร้านจะพูดให้มากความ เอ่ยเสียงเรียบ “เป่าจู...”
เป่าจูยื่นมือเข้าไปในแขนเสื้อเพื่อล้วงหยิบตั๋วเงินฟ่อนหนึ่งตบลงบนมือของเวินผิง
เวินผิงกำตั๋วเงินไว้ในมือ น้ำเสียงเปลี่ยน “คุณหนูรองนี่หมายความว่าอย่างไรขอรับ”
“เป่าจู เจ้าไปเฝ้าด้านนอกประตูก่อน”
รอกระทั่งเป่าจูออกไปแล้ว เวินเห่าถึงเข้าประเด็น “ผู้ดูแลเวิน พวกเรามาคุยเรื่องที่ท่านพ่อมอบหมายให้เจ้ากันดีกว่า”
เวินผิงยังตั้งรับไม่ทันไปชั่วขณะ “คุณหนูรองหมายถึง...”
เวินเห่าคลี่ยิ้ม “ก็เรื่องที่ให้เจ้าโกหกว่าแต่งงานกับสตรีคนนั้นก่อนที่จะเข้ามาในเมืองหลวงอย่างไรเล่า”
ประโยคนี้ดั่งเสียงฟ้าร้องดังกึกก้อง เวินผิงเบิกตากว้าง แววตาที่มองเวินเห่าราวกับเจอผีอย่างไรอย่างนั้น
เวินเห่าเองก็ไม่รีบร้อน ก้มหน้าดื่มชาอีกอึกหนึ่ง
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร เวินผิงถึงเปล่งเสียงออกมาได้เสียที “คุณ...คุณหนูรอง ท่านไปฟังคำเหลวไหลนี้มาจากที่ใดขอรับ”
เวินเห่าสีหน้าเคร่งขรึม “ข้าขอแนะนำให้ผู้ดูแลเวินคิดถึงเรื่องเงินพันตำลึงเอาไว้แล้วค่อยพูด”
เวินผิงราวกับถูกบีบคอ ไร้เสียงไปชั่วขณะ ในสมองเริ่มฟุ้งซ่าน
คุณหนูรองรู้เรื่องชิงฮูหยินได้อย่างไร แม้กระทั่งยังรู้เรื่องที่นายท่านมอบหมายให้เขาทำอีกด้วย
หรือเขากำลังเจอผีเข้าแล้วจริงๆ
เสียงของเด็กสาวดังขึ้นอย่างแผ่วเบา “สุดท้ายก็น้ำลดตอผุด ผู้ดูแลเวินคิดว่าประโยคนี้เหมาะสมหรือไม่เล่า”
เวินผิงใบหน้าซีดเผือด สวยน้อยที่หน้าตางดงามจิ้มลิ้มกลับดูดุดันขึ้นมาในสายตาเขา
เขา...เขาอาจจะเจอผีเข้าจริงๆ แล้วก็ได้!
“คุณหนูรอง...ท่านจะเอาอย่างไรขอรับ” ทั้งความตกใจที่บ่อนพนันก่อนหน้านี้ บวกกับท่าทีผิดปกติของเวินเห่า ทำเอาคนที่นิ่งสุขุมในยามปกติอย่างเวินผิงลนลานจนมือไม้อยู่ไม่สุข
“ไม่ใช่ว่าข้าจะเอาอย่างไร แต่เป็นผู้ดูแลเวินจะเอาอย่างไรต่างหาก เวินเห่ามองเขาด้วยใบหน้าเรียบเฉย “ผู้ดูแลเวินจะรับตั๋วเงินนี้ไว้แล้วเป็นคนดียอมพูดความจริง หรือจะช่วยคนเลวทำชั่วพูดจาโกหกหน้าตาย แล้วรอสามวันหลังจากนี้ก็เก็บศพเวินอวิ๋นดีเล่า”
“เก็บศพ?” ผู้ดูแลเวินรูม่านตาหดเล็กลง ร้องเสียงหลงออกมา
เวินเห่ายกมือขึ้นมาคลำปิ่นดอกท้อบนศีรษะ เอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใส “ว่ากันว่าหากมีเงินก็ทำได้ทุกอย่าง พวกเขายังตัดนิ้วของเวินอวิ๋นได้เพียงเพราะเงินพันตำลึง เช่นนั้นหากข้าออกเงินสักหมื่นตำลึง...น่าจะพอเอาชีวิตเขาได้กระมัง”
“คุณหนูรอง ท่าน...”
เวินเห่าถอดปิ่นดอกท้อบนศีรษะด้วยสีหน้าเย็นเยียบ จากนั้นก็ตบโต๊ะ “ผู้ดูแลเวิน เจ้าก็รู้ว่าข้าหาเงินหมื่นตำลึงได้ อ้อ ใช่แล้ว แถมข้ายังรู้อีกเรื่องหนึ่งด้วยนะ”


## บทที่ 11 แปรพักตร์

ตอนที่ 11 แปรพักตร์
ปิ่นทองอันคมกริบ บวกกับโต๊ะที่ถูกตบ กลีบดอกที่ปักด้วยพลอยชมพูสุกใสงดงามตรงปลายปิ่นจึงสั่นเล็กน้อย
เวินผิงรู้ดีว่าเครื่องประดับแต่ละชิ้นของคุณหนูรองราคาสูงลิ่ว ย่อมหาเงินจำนวนหนึ่งหมื่นตำลึงมาได้ไม่ยาก ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่าก็คือประโยคหลังของคุณหนูรอง
เขาจับจ้องเวินเห่าแน่นิ่ง รอนางพูดประโยคต่อไป
เวินเห่าเองก็ไม่ปล่อยให้รอนาน เอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ “ท่านพ่อเก็บของดีๆ ไว้ไม่น้อย ทว่าคงถูกเจ้าถลุงเกลี้ยงแล้วกระมัง”
พอประโยคนี้ถูกพูดออกมา เวินผิงราวกับถูกสายฟ้าฟาด ทั้งร่างพลันแข็งทื่อ สักพักใหญ่ถึงคิดได้ว่าตนเองควรทักท้วง “คุณ...คุณหนูรอง ท่านอย่าใส่ความบ่าวเชียว บ่าวจะทำเรื่องพรรค์นั้นได้อย่างไรขอรับ”
เวินเห่าเองก็ไม่รีบร้อน “ข้าใส่ความหรือไม่ จัดการง่ายนิดเดียว ข้าแค่กลับไปโวยวายหาเหตุผลให้ท่านพ่อตรวจดูคลังเก็บของก็ได้แล้ว เพียงแต่รอถึงตอนนั้นเกรงว่าผู้ดูแลเวินคงไม่มีบุตรชายแล้ว”
ผู้ดูแลเวินเป็นคนเก็บกุญแจคลังส่วนตัวของเวินหรูกุย เมื่อชาติก่อนเวินเห่าอาศัยความสามารถพิเศษนั้นถึงรู้เรื่องที่เขาเป็นหัวขโมย
เพียงแต่สำหรับพ่อลูกที่มีความสัมพันธ์เปราะบาง เวินเห่าคิดว่าเรื่องนี้มิได้เกี่ยวข้องอะไรกับนาง ขอแค่ไม่ยื่นมืออันละโมบลามมาถึงแม่นางก็พอแล้ว
ทว่าตอนนี้ นางกำลังใช้ประโยชน์นี้ดึงให้เวินผิงแปรพักตร์
คำพูดนี้ของเวินเห่าดั่งค้อนยักษ์ที่ทุบลงกลางใจของเวินผิง
ในที่สุดกำแพงที่เขาสร้างขึ้นมาก็พังทลายลง แข้งขาอ่อนยวบทิ้งตัวลงพื้น “คุณหนูรองโปรดไว้ชีวิตบ่าวด้วย!”
เวินเห่าเงยหน้าขึ้นเหลือบมองไปทางด้านหลัง น้ำเสียงยังคงเนิบนาบ “ผู้ดูแลเวินกล่าวผิดแล้ว ทั้งๆ ที่ข้ามาช่วยชีวิต ช่วยชีวิตของเจ้าและช่วยชีวิตบุตรชายของเจ้าด้วย”
“ขอรับๆ คุณหนูรองพูดถูก” เวินเห่ายกแขนเสื้อขึ้นซับเหงื่อเย็นบนหน้าผากอย่างไม่หยุดมือ
เวินเห่าคลี่ยิ้ม “ผู้ดูแลเวินอย่าคุกเข่าเลย”
เวินผิงรีบลุกขึ้น
เวินเห่าเลื่อนชาถ้วยหนึ่งส่งไปให้ “ผู้ดูแลเวินนั่งลงเถิด สะดวกในการพูดคุยมากกว่า”
เวินผิงนั่งลงตามคำบอกพลางลอบตื่นตระหนกอยู่ในใจ
เขาต้องยอมรับว่าเมื่อครู่ถูกคุณหนูรองบีบจนต้องไหลไปตามน้ำ
ในจวนตระกูลเวิน นายท่านมักเต็มไปด้วยกลอุบาย ส่วนฮูหยินโผงผางทว่าใจไม่เด็ดเดี่ยวพอ คุณหนูใหญ่อ่อนโยนสุขุม ส่วนคุณหนูรองเป็นใบ้มาแต่กำเนิด ในใจของบรรดาบ่าวไพร่เลยมองนางเป็นเพียงสาวน้อยที่มีนิสัยประหลาดและเก็บตัว
แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่าหลังจากคุณหนูพูดได้แล้วจะเก่งกาจถึงเพียงนี้
ไม่ ไม่ ไม่สิ ไม่ใช่แค่เก่งธรรมดา แต่เป็นปีศาจชัดๆ
นางไปรู้ความลับเหล่านี้มาจากที่ใด
เวินผิงสติเลื่อนลอย ยิ่งคิดก็ยิ่งถลำไปไกล
พอได้สติคืนกลับมา เขาไม่นึกเสียใจต่อการตัดสินใจเมื่อครู่นี้เลย ทว่าการตัดสินใจก่อนหน้านี้นั้นทำให้เขากระโดดออกจากสถานการณ์สิ้นหวังจนตรอกมาตกอยู่ในความลำบากแทน แต่มันก็ทำให้เขาได้คิดทบทวนด้วยใจอันสงบลงบ้าง
“ผู้ดูแลเวินคงมีข้อสงสัยมากมายกระมัง” ครั้นเห็นสีหน้าของเวินผิงที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา เวินเห่าก็เอ่ยถามพร้อมเสียงกลั้วหัวเราะ
เวินผิงรีบรวบรวมสติ “บ่าวมีข้อสงสัยบางอย่าง...”
“เช่นนั้นก็เก็บมันไว้เถิด”
เวินผิงสะอึก จากนั้นก็ได้เรียนรู้อารมณ์แปรปรวนของสาวน้อยคนนี้อีกครั้ง
“คือ...ไม่ทราบว่าคุณหนูรองจะให้บ่าวทำอะไรขอรับ”
“ง่ายมาก วันหน้าหากถึงวันตัดสินแล้วไต่สวนถึงเจ้า เจ้าก็แค่พูดไปตามความจริงก็พอ”
ประโยคที่คิดอยากจะถามว่า ‘คุณหนูรองรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร’ ถูกกลืนลงคอไปท่ามกลางแววตาอันเย็นชาของสาวน้อยตรงหน้า
“เงินพันตำลึงแลกกับการที่เจ้าพูดความจริง คงคุ้มค่าแล้ว”
เวินผิงกำตั๋วเงินไว้พลางยิ้มขมขื่น “บ่าวกังวลว่าพอถึงเวลานั้นนายท่านจะ...”
“กังวลว่าพ่อข้าจะเก็บเจ้าอย่างนั้นหรือ” เวินเห่าเหลือบมองเขาด้วยท่าทีไม่ใส่ใจ
เวินผิงพยักหน้าด้วยรอยยิ้มเจื่อน
เวินเห่ายกยิ้มมุมปากด้วยความเย้ยหยัน
กำลังคิดจะหาทางหนีทีไล่กับนางน่ะหรือ
เพ้อฝันไปแล้วกระมัง!
“ผู้ดูแลเวิน เคยได้ยินคำพูดนี้หรือไม่”
“คุณหนูรองว่ามาเถิดขอรับ”
“อ้อยไม่มีทางหวานทั้งสองด้าน” เวินเห่าพูดชัดถ้อยชัดคำ
ขณะที่พูดก็หยิบปิ่นดอกท้อมาหมุนในมือ “อันหนึ่งคือวิกฤติชีวิตตรงหน้า ส่วนอีกอันหนึ่งคือความลำบากเล็กน้อยในภายภาคหน้า หากผู้ดูแลเวินไม่รู้ว่าควรเลือกอย่างไหน ถ้าเช่นนั้นข้าคงผิดหวังไม่น้อย”
เวินผิงยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน
ความลำบากเล็กน้อย? ผลที่เขาต้องรับคือการทรยศเจ้านายเลยนะ
แต่คุณหนูรองพูดถูก หากไม่เดินไปตามคุณหนูรอง ตอนนี้เขาสองพ่อลูกคงจบเห่
“บ่าวเอาตามที่คุณหนูรองว่าเลยขอรับ” เวินผิงก้มศีรษะ
เวินเห่ายกยิ้มก่อนจะตะโกนเรียก “เป่าจู...”
เป่าจูผลักประตูเดินเข้ามา
“ช่วยไปส่งผู้ดูแลเวินแทนข้าหน่อย”
เวินผิงรีบกล่าว “ไม่กล้าลำบากเป่าจูขอรับ”
รอกระทั่งเวินผิงจากไป เป่าจูก็อดถามขึ้นมาไม่ได้ว่า “คุณหนูเจ้าคะ ท่านเอาเงินพันตำลึงให้เขาไปง่ายๆ เช่นนี้เลยหรือ ไม่กลัวเขาเปลี่ยนความคิดหรอกหรือ”
“หนี้ของเขาแค่พันตำลึงเสียเมื่อไร เขากลับตัวก็ไม่ทันแล้ว” เวินเห่าเลื่อนสายตาไล่มองออกนอกหน้าต่างอย่างไม่ใส่ใจพลางเอ่ยเสียงเรียบ
หากเรื่องที่เวินผิงขโมยของถูกท่านพ่อรู้เข้าเมื่อไร จุดจบคงอนาถยิ่งกว่าบุตรชายที่ตกอยู่ในเงื้อมมือของอันธพาลพวกนั้นเสียอีก
ของที่เขาแอบเอาไปขายล้วนเป็นสมบัติที่ไม่ค่อยหยิบจับมาใช้ ใจที่ไม่กลัวโทษคงคิดแค่ว่าท่านพ่อคงไม่สนใจแน่นอน
ทว่านางดันรู้เรื่องนี้เข้า
“เป่าจู พวกเรากลับจวนกันดีกว่า”
จัดการเวินผิงเรียบร้อยแล้ว ต่อไปก็ถึงตาพี่ชายร่วมตระกูลของท่านพ่อ
พูดไปก็น่าขัน เพราะเวินผิงยอมช่วยคนเลวทำชั่วก็เพราะบุตรชายตน ส่วนพี่ชายร่วมตระกูลของท่านพ่อเองก็ไม่ต่างกัน
อ้อ แม้แต่ท่านพ่อเอง เหตุผลหลักๆ ที่ยอมบีบให้ท่านแม่จนตรอกก็เพื่อบุตรชายเช่นกัน
เวินเห่ากลับจวนไปกินมื้อเที่ยง พักผ่อนได้ครู่เดียวเวินฉานก็มา
“พี่หญิงกลับมาเร็วขนาดนี้เชียว”
“งานสังสรรค์ที่ต้องเข้าร่วมเป็นหลายสิบครั้งต่อปี ไม่สนุกเลยสักนิด” เวินฉานยกถุงซับน้ำมันในมือขึ้นมา “ขนมหยอดก้นหอย[footnoteRef:1]จากร้านว่านจี๋ ข้าจำได้ว่าน้องรองชอบร้านนี้ที่สุดแล้ว...”  [1: ขนมหยอดก้นหอย เป็นขนมทำมาจากแป้งทอดกรอบซ้อนกันไปเหมือนก้นหอย]
ริมฝีปากแดงของนางยกยิ้มเล็กน้อย องศาปากเหมือนตอนที่เวินเห่าคลี่ยิ้มไม่มีผิด ดวงตาสีดำขลับสุกใสคู่นั้นเต็มไปด้วยความรักใคร่
เวินเห่าจับจ้องพี่สาวไม่วางตา พร้อมน้ำตาที่ไหลริน
พี่สาวกับนางหน้าตาเหมือนกันมากจริงๆ
ชายที่เหลียนเซียงบอกว่าย่ำยีพี่หญิง...ก็คือองค์รัชทายาทเองหรือ
การคาดเดาเช่นนี้ทำเอาหัวใจของเวินเห่าเจ็บแปลบ
“น้องรองเป็นอะไรไป” ท่าทีตอบสนองของเวินเห่าทำเอานางมึนงงไปหมด
“กำลังคิดถึงเรื่องที่ท่านพ่อมีอนุนอกจวนอยู่หรือ เจ้าไม่ต้องกลัว มีท่านยายที่ค่อยช่วยจัดการแทนพวกเราอยู่...”
“พี่หญิงเจ้าคะ” เวินเห่ากอดเวินฉาน น้ำตาร้อนผ่าวเปรอะเปื้อนบนชุดของนาง “ข้าไม่ได้คิดเรื่องเหล่านั้น ข้าแค่รู้สึกว่าพี่หญิงดีกับข้าเหลิอเกินเจ้าค่ะ เมื่อก่อนข้าพูดไม่ได้ ในที่สุดตอนนี้ข้าก็พูดขอบคุณพี่หญิงได้แล้ว”
ความจริงนางอยากขอโทษมากกว่า พูดขอโทษนับครั้งไม่ถ้วน
ถึงแม้นางจะรู้ดีว่าความผิดไม่ได้อยู่ที่นาง แต่เป็นฝีมือของสัตว์เดียรัจฉานที่ปากบอกว่าเป็นคนดีแต่หลงผิด ทว่าพอนึกถึงเรื่องวันนี้เมื่อชาติก่อน หากนางไม่ไปดูหนุ่มน้อยที่ระบำกระบี่กระบองบนท้องถนน บางทีอาจจะไม่เกิดเรื่องกับพี่หญิง นางเลยอดรู้สึกละอายใจไม่ได้
เวินฉานตบหลังนางอย่างเบามือ เอ่ยด้วยความปวดใจและเศร้าโศก “พูดอะไรโง่ๆ ข้าเป็นพี่สาวเจ้า การทำดีต่อเจ้าไม่ใช่เรื่องที่ควรทำหรืออย่างไร”
นางเปิดถุงแล้วหยิบขนมหยอดก้นหอยออกมาชิ้นหนึ่งส่งให้เวินเห่า
“พี่หญิงก็กินด้วยกันเถิดเจ้าค่ะ”
สองพี่น้องกินของว่างเสร็จ เวินฉานก็เอ่ยขึ้น “น้องรอง พรุ่งนี้เราสองพี่น้องไปบอกท่านยายกันเถอะ”
“วันมะรืนดีกว่าเจ้าค่ะ เพราะท่านแม่บอกว่าพรุ่งนี้จะพาพวกเราไปจวนท่านยาย”
เวินฉานพยักหน้า “ถ้าอย่างนั้นวันมะรืนพวกเราค่อยแอบไปกัน”
ท่านแม่รักท่านพ่อด้วยหัวใจอันลึกซึ้ง แถมนางเป็นคนฉุนเฉียวง่าย สู้เกริ่นๆ บอกท่านยายเอาไว้น่าจะดีกว่า
ทว่านอกจากเรื่องนี้ เวินเห่ายังขบคิดอีกเรื่องหนึ่งอยู่
คืนนี้นางคงต้องโผล่หน้าไปเจอท่านลุงคนนั้นเสียหน่อย


## บทที่ 12 ใต้แสงจันทร์

ตอนที่ 12 ใต้แสงจันทร์
ท้องฟ้ามืดมิด พระจันทร์เสี้ยวห้อยอยู่กลางอากาศ ความสงบคืบคลานเข้ามายังโลกมนุษย์
รถม้าคันหนึ่งจอดลงตรงหน้าประตูจวนตระกูลเวินก่อนจะมีชายวัยกลางคนลงจากรถม้า
ชายผู้นั้นเดินโซซัดโซเซเล็กน้อย พอถึงประตูด้านข้างก็ออกแรงทุบ
มีคนเดินมาเปิดประตู เอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “นายท่านแปดกลับมาแล้วหรือ”
ชายผู้นั้นเรอกลิ่นเหล้าออกมา พลางโบกไม้โบกมือแล้วเดินเข้าไป
บ่าวที่มาเปิดประตูเบะปากอยู่ด้านหลังชายผู้นั้น ก่อนจะรีบเก็บท่าทีดูแคลนเข้าไป
ก็แค่คนมาขอพักอาศัย แต่กลับยกตนเป็นเจ้านายของจวนตระกูลเวิน
ชายวัยกลางคนที่ถูกบ่าวว่าร้ายก็คือพี่ชายร่วมตระกูลของเวินหรูกุย นามว่าเวินหรูเซิง ซึ่งอยู่ในลำดับที่แปดของตระกูล
ตระกูลเวินตั้งอยู่ในพื้นที่อันไกลโพ้น คนในหมู่บ้านเกินครึ่งใช้แซ่เวิน แต่เวินหรูกุยเป็นคนแรกที่สอบเข้ารับราชการได้ตลอดระยะเวลาหลายสิบปีที่ผ่านมาของหมู่บ้าน
ควรรู้ว่าเวินหรูกุยนำพาเกียรติยศมาให้ต้นตระกูลไม่น้อย
เพราะเหตุนี้หมู่บ้านตระกูลเวินจึงมีกลิ่นอายของผู้มีปัญญาเข้มข้นกว่าหมู่บ้านอื่นๆ
แล้วเรือนใดเล่าจะไม่อยากมีเวินหรูกุยโผล่มาเป็นคนที่สอง
แต่เพราะเอกสารตำราในการร่ำเรียนหายาก เวินหรูเซิงมาเมืองหลวงก็เพราะบุตรชายของเขาเองก็เป็นหัวกะทิเช่นเดียวกัน
บุตรชายคนรองของเวินหรูเซิงมีนามว่าเวินเฟิง สอบผ่านจู่เหริน[footnoteRef:1]ระดับมณฑลเมื่อสารทฤดูปีก่อน พอต้นวสันตฤดูก็ต้องรีบมาเตรียมตัวสอบฮุ่ยซื่อ[footnoteRef:2]ระดับเมืองหลวง [1: จู่เหริน แปลตามตัวอักษรว่า ผู้ได้รับการแนะนำ คือผู้ที่ผ่านการสอบคัดเลือกในระดับมณฑลซึ่งจัดขึ้นทุกๆ สามปี]  [2: ฮุ่ยซื่อ การสอบระดับเมืองหลวง ผู้ที่สอบผ่านจะได้เลื่อนเป็นก้งซื่อ（贡士）การสอบครั้งนี้จะมีขุนนางฝ่ายพิธีกรรมเป็นผู้คุมสอบจัดทุกๆ สามปี]
เวินหรูเซิงเข้ามาในเมืองหลวงเป็นเพื่อนลูก จึงมาขออยู่อาศัยกับน้องร่วมตระกูลอย่างเวินหรูกุย
เวินหรูกุยดีใจกับการมาเยือนของพี่ชายและหลานมาก เตรียมเหล้าและเนื้อชั้นดีไว้ต้อนรับ แม้แต่เงินก็ให้ไปไม่น้อย
เมื่อเห็นจวนใหญ่โอ่อ่าและบ่าวรับใช้มากมายรุมล้อมของน้องชายร่วมตระกูล เวินหรูเซิงก็อิจฉาตาร้อน ยิ่งฝากความหวังไว้ที่บุตรชายมากขึ้นไปอีก
เวินหรูกุยสอบเป็นบัณฑิตชั้นสูงจนก้าวหน้ารุ่งเรือง รอบุตรชายของเขาสอบผ่านจิ้นซื่อเมื่อไร เขาก็จะเป็นอย่างน้องชายคนนี้บ้างเช่นกัน
การสอบคัดเลือกในฤดูใบไม้ผลิใกล้เข้ามาแล้ว เห็นบุตรชายวิ่งเต้นสร้างปฏิสัมพันธ์รอบทิศเพื่อขอเรียนรู้ศึกษาด้วย เวินหรูเซิงเองก็อดเตร็ดเตร่ไปทั่วไม่ได้เช่นกัน
พอได้ออกมาก็ค้นพบว่าเมืองหลวงช่างดียิ่งนัก ดื่มเหล้ามาเป็นเดือนแล้วยังดื่มไม่ซ้ำกันเลย
ผ่านไปอีกไม่กี่วัน บุตรชายตนก็ต้องเข้าสนามสอบแล้ว
เวินหรูเซิงเงยหน้ามองพระจันทร์เสี้ยว ฝีเท้าหมุนเปลี่ยนไปยังทิศทางที่เวินเฟิงพักอาศัยอยู่
ภายในห้องเงียบสงัด เห็นเพียงข้าวของที่ตั้งไว้ผ่านหน้าต่างอย่างเลือนราง
“ยังไม่กลับมาอีกหรือ” เวินหรูเซิงเอ่ยพึมพำเสียงเบาด้วยความผิดหวัง
เขายังอยากกำชับบุตรชายว่าเวลาสังสรรค์กับเพื่อนให้ดื่มเหล้าน้อยๆ กินกับแกล้มให้เยอะๆหน่อย
เวินหรูเซิงหมุนตัวเตรียมเดินจากไป แต่จู่ๆ ก็เหลือบเห็นเงาดำทะมึนวาบพาดผ่านแสงรำไร
ทันใดนั้นทั้งร่างของเขาก็ขนลุกซู่ จับจ้องหน้าต่างบานนั้นตาเขม็ง
เงาดำนั้นพาดผ่านหน้าต่างบานนั้นไป
ซึ่งก็คือภายในห้องของบุตรชายของเขา!
หรือว่าบุตรชายอยู่ด้านใน
แต่คงไม่ใช่ เพราะจวนตระกูลเวินไม่ประหยัดน้ำมันตะเกียง แม้แต่เข้านอนยังจุดแสงสว่างเล็กๆ เพื่อความสะดวกหากตื่นมาเข้าห้องน้ำกลางดึก เวลานี้ภายในห้องมืดสลัว ซึ่งบ่งบอกว่าบุตรชายตนยังไม่กลับมา
เวินหรูเซิงเดินเข้าใกล้หน้าต่างทีละก้าว บางทีอาจจะยังไม่สร่างเมา ทั้งๆ ที่ในใจหวาดกลัวสุดขีดแต่เขาก็ยังเอาใบหน้าแนบติดหน้าต่างเพื่อมองด้านในอย่างควบคุมตนเองไม่อยู่
ทว่ากลับมองอะไรไม่เห็นสักอย่าง
หรือว่าจะตาฝาดไป
เวินหรูเซิงผ่อนลมหายใจโดยไม่รู้ตัว ขณะที่หมุนตัวเตรียมเดินจากไปก็ได้ยินเสียงดังมาจากในห้อง ราวกับมีของหนักตกลงพื้น
ในสมองของเขาว่างเปล่าไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบผลักประตูเปิดเข้าไปโดยที่มือไม้พัลวันรีบจุดไฟแล้วยกตะเกียงขึ้นเดินสอดส่องทั้งนอกและในเรือนจนทั่ว
ไม่มีใครและไม่มีของอะไรตกลงพื้นด้วย
ซวยแล้วจริงๆ!
เวินหรูเซิงพลันตาสว่าง สร่างเมาอย่างสิ้นเชิง หลงเหลือเพียงร่างอันสั่นระริก
บุตรชายคงไม่ได้ถูกสิ่งชั่วร้ายทำร้ายกระมัง
ไม่ได้ เขาจะต้องหาตัวบุตรชายให้เจอ!
ตอนที่สองพ่อลูกเวินหรูเซิงมาถึง ไตร่ตรองแล้วว่าเวินเฟิงต้องอ่านตำราจึงต้องการความสงบ เวินหรูกุยจึงสั่งให้คนจัดการนำลานกลางที่อยู่เชื่อมติดกันระหว่างลานนอกและลานในยกให้เวินเฟิงพักอาศัย โดยหากเดินผ่านประตูวงเดือนของลานกลางออกไปก็จะเป็นสวนดอกไม้
เวินหรูเซิงเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็มาถึงภายในสวนดอกไม้
สวนดอกไม้งดงามเงียบสงัด ในนั้นเต็มไปด้วยเงาดอกไม้และต้นไม้ ยามราตรีอันมืดมิดย่อมเดินหลงทิศทางได้อย่างง่ายดาย
เวินหรูเซิงเดินอ้อมพุ่มดอกไม้พุ่มหนึ่งมา จากนั้นก็ชะงักฝีเท้าในทันใด
บนต้นไม้ต้นหนึ่งด้านหน้า มีเงาแสงสีขาวสาดส่ายไปมา
เวินหรูเซิงรีบหลบหลังพุ่มดอกไม้ด้วยความรวดเร็ว ท่าทีตอบสนองอันฉับไวนี้ไม่เหมือนคนที่เพิ่งดื่มเหล้ามาเลยสักนิด
เขากลั้นลมหายใจก่อนจะแหงนหน้าขึ้นไปมองอย่างระแวดระวัง
เงาสีขาวนั้นยังคงสาดส่ายไปมา
เวินหรูเซิงนวดคลึงดวงตา อาศัยแสงจันทร์พยายามมองให้เห็นอย่างชัดเจน
ตรงนั้นมีร่างสาวน้อยสวมอาภรณ์สีขาว
สาวน้อยนั่งอยู่บนต้นไม้ สองขากวัดแกว่งไปมาอย่างผ่อนคลายพลางกำลังส่งเสียงดังแจ๊บๆ กินบางอย่างอย่างเอร็ดอร่อย
นั่นมัน...
เวินหรูเซิงเบิกตากว้าง
นั่นมันคุณหนูรองนี่นา!
เวินหรูเซิงอยู่ในจวนตระกูลเวินมาเดือนกว่าแล้ว ย่อมเชื่ออย่างสุดใจว่าตนเองไม่มีทางจำผิดคนแน่นอน
หญิงสาวนั่งอยู่บนต้นไม้พลางกินของทานเล่นอย่างมีความสุขภายใต้แสงจันทร์เย็นยะเยือก มองดูแล้วเป็นภาพที่แสนงดงาม ทว่าในสายตาของเวินหรูเซิงกลับมีเพียงความน่าขนลุก
มีบุตรสาวตระกูลใหญ่ปกติคนใดที่นั่งกินของทานเล่นบนต้นไม้ตอนกลางคืนบ้าง!
เขาคิดว่าการที่คุณหนูรองเปิดปากพูดได้กะทันหันนั้นเป็นเรื่องแปลกประหลาด คุณหนูรองคงไม่ได้ถูกสิ่งชั่วร้ายสิงร่างหรอกกระมัง
เสียงกรอบแกรบดังแว่วมา เวินหรูเซิงสะดุ้งตัวโยนแล้วรีบหลบไปด้านหลัง
สาวใช้อาภรณ์สีกรมท่าคนหนึ่งเดินเข้ามา เงยหน้าขึ้นเรียกสาวน้อยบนต้นไม้ “คุณหนู ถ้าอาบแสงจันทร์พอแล้วก็กลับเรือนเถิดเจ้าค่ะ”
ซี๊ด...เวินหรูเซิงสูดลมเย็นเข้าปาก ก่อนจะรีบปิดปากตนเอง เริ่มคาดเดาในหัว
คุณหนูรองดูดซับแสงเข้มข้นจากดวงจันทร์?
“ได้ ไปกันเถิด” ท่ามกลางท้องฟ้าอันมืดมิด ขับให้เสียงของเด็กสาวในอาภรณ์สีขาวน่าขนลุกอย่างเห็นได้ชัด
เจ้านายและบ่าวสองคนเดินตรงมาทางเวินหรูเซิงใกล้ขึ้นเรื่อยๆ
เวินหรูเซิงไม่กล้าแม้แต่หายใจแรง ทำได้แค่เบิกตาจับจ้อง
ขณะที่เห็นพวกนางสองคนเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ทันใดนั้นสาวใช้อาภรณ์สีกรมท่าก็ชะงักฝีเท้า
“คุณหนูรอเดี๋ยวเจ้าค่ะ ปากของคุณหนูเปื้อนของกิน”
สาวน้อยอาภรณ์สีขาวกัดกินของในมือ โบกมือพลางยกยิ้มอย่างสดใส “ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรก็ไม่มีใครเห็น กลับห้องไปเช็ดให้สะอาดก็พอแล้ว”
หลังจากสองเจ้านายและบ่าวเดินจากไปไกลแล้ว เวินหรูเซิงก็ทิ้งกายนั่งเอกเขนกกับพื้นพร้อมใบหน้าซีดเผือด
เมื่อครู่คุณหนูรอง...กำลังกินนิ้วคนอยู่ด้วย!
เวินหรูเซิงอยากกรีดร้องแต่ภายใต้ความหวาดกลัวจับใจทำให้เขาเปล่งเสียงไม่ออก
เรี่ยวแรงทั่วทั้งร่างกายถูกสูบจนเกลี้ยง แม้แต่การหายใจก็ยังติดขัด
ดวงจันทร์บนฟากฟ้าหลบเข้ากลีบเมฆ ความมืดมิดแผ่ขยาย
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เวินหรูเซิงถึงตะกายร่างลุกขึ้นมาและรีบวิ่งโซซัดโซเซกลับห้องไป
น่ากลัวเกินไปแล้ว คุณหนูรองเป็นปีศาจกินคน!
เวินหรูเซิงคลุมโปงพร้อมร่างที่สั่นระริก ขณะนั้นก็ผุดความคิดหนึ่งขึ้นมาได้ บุตรชายตนเล่า
บุตรชายถูกคุณหนูรองกินไปแล้วอย่างนั้นหรือ
เมื่อนึกถึงเงามืดและเสียงประหลาดภายในห้องของเวินเฟิงขึ้นมา เขาก็ร่ำไห้เสียงฮือๆ
ลมพัดมา ก้านใบตองนอกหน้าต่างพัดโบก ตีเข้าหน้าต่างเบาๆ
เวินหรูเซิงไม่กล้าหลับตาลงดั่งนกที่ตื่นกลัวธนู
เขาคลุมโปงทั้งคืนยันสว่าง ทันใดนั้นก็ลุกขึ้นพุ่งไปที่เรือนของบุตรชาย
ภายในว่างเปล่า บุตรชายหรือแม้แต่บ่าวที่ตระกูลเวินจัดมาให้รับใช้บุตรชายตนก็ไม่อยู่เช่นกัน
“ลูกเอ๋ย!” เวินหรูเซิงทุบวงกบประตูพลางส่งเสียงร้องไห้อย่างเจ็บปวด
“นายท่านแปดเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ” เสียงฉงนของหญิงคนหนึ่งดังแว่วมา
พอเวินหรูเซิงเห็นว่าเป็นบ่าวชราที่รับหน้าที่ทำความสะอาด เขาก็เปิดปาก “คุณหนูรองของพวกเจ้า...”
‘เป็นปีศาจ’ ทว่าสามคำนี้กลับถูกกลืนลงคอไป
จะให้คุณหนูรองรู้ไม่ได้ว่าถูกเขาเห็นเข้าแล้ว มิฉะนั้นคุณหนูรองต้องจับเขากินไม่เหลือซากแน่ๆ!
ทำอย่างไรดี ทำอย่างไรดี
เวินหรูเซิงเดินวนไปมาอยู่หลายรอบก่อนจะก้าวขาออกวิ่ง
เขาจะไปฟ้องน้องชาย!
เมื่อเห็นเวินหรูเซิงวิ่งออกไปอย่างรีบร้อน บ่าวชราที่มีหน้าที่ทำความสะอาดก็เบะปากใส่
เป็นยาจกที่ไร้มารยาทเสียจริง


## บทที่ 13 ประหลาดใจ

ตอนที่ 13 ประหลาดใจ
เวลานี้เวินหรูกุยไปเข้าเฝ้าที่ท้องพระโรงนานแล้ว เวินหรูเซิงจึงคว้าน้ำเหลว เขาเลยหาตัวบ่าวมาถามไถ่ว่าที่ทำงานอยู่ที่ใดแล้วไปรอที่นั่น
พอเวินหรูกุยกลับมาถึงที่ทำงานก็ได้ยินลูกน้องรายงานว่าพี่ชายร่วมตระกูลมาหา
เวินหรูกุยเป็นคนรักในศักดิ์ศรี แท้จริงแล้วเขาไม่สนใจเวินหรูเซิงเลยสักนิด เพียงแต่รักษาชื่อเสียงตนในบ้านเกิด ไม่อยากถูกประณามว่าเป็นคางคกขึ้นวอ
“พี่แปดมาหาข้ามีเรื่องเร่งด่วนอะไรหรือ” เวินหรูกุยถามอย่างสุภาพอ่อนโยน
เวินหรูเซิงเหลือบมองซ้ายขวาพลางอ้ำๆ อึ้งๆ
เวินหรูกุยมุ่นคิ้ว
เมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดของพี่ชาย บวกกับท่าทีที่ไม่อยากพูดต่อหน้าคนนอกเช่นนั้น เกรงว่าน่าจะไม่ใช่เรื่องเล็กๆ
ดังนั้นเขาจึงสั่งให้คนรอบข้างออกไปก่อนจะเอ่ยถามเสียงอ่อนโยน “ตอนนี้ไม่มีคนนอกแล้ว พี่แปดมีเรื่องอะไรก็ว่ามาเถิด”
เวินหรูเซิงกวาดตามองไปทางประตู เอ่ยถามอย่างระแวดระวัง “คงไม่มีใครได้ยินใช่หรือไม่”
“พี่แปดวางใจได้ ไม่มีแน่นอน”
เวลานี้เวินหรูเซิงถึงวางใจ พูดเสียงเบาราวกระซิบ “น้องสิบ บุตรสาวคนเล็กของเจ้าเป็นปีศาจ”
“อะไรนะ” เวินหรูกุยนึกว่าตนเองฟังผิดไป
“ข้าบอกว่า...บุตรสาวคนเล็กของเจ้าเป็นปีศาจกินคน!”
เวินหรูกุยไม่ได้ยินผิดไปจริงๆ สีหน้าพลันขรึมลง “พี่แปด พี่คงยังไม่ได้นอนกระมัง”
“เมื่อคืนข้าไม่ได้นอนเลย!” พอเห็นเวินหรูกุยไม่เชื่อ เวินหรูเซิงก็ร้อนใจขึ้นมา เริ่มทำไม้ทำมืออธิบาย “ข้าเห็นกับตาตัวเองเลยว่าบุตรสาวของเจ้ากินนิ้วโป้ง นิ้วโป้งคนเลยนะ!”
เวินหรูกุยสีหน้าย่ำแย่ลงกว่าเดิม “พี่แปดไม่สบายตรงที่ใด ข้าส่งท่านไปหาหมอดีกว่า เพียงแต่ท่านจะพูดจาซี้ซั้วไม่ได้”
เวินหรูเซิงลุกขึ้นพรวด ร้อนใจจนใบหน้าแดงซ่าน “น้องสิบ ข้าไม่ได้หลอกเจ้า เมื่อคืนพอข้ากลับมาก็เห็นกับตาที่สวนดอกไม้เลย”
“แล้วพี่แปดไปทำอะไรที่สวนดอกไม้ตอนดึกดื่นเช่นนั้น” เวินหรูกุยเอ่ยเสียงเย็น เห็นได้ชัดว่าคำพูดของเวินหรูเซิงทำให้ไฟโทะสะของเขาปะทุขึ้นแล้ว
“เมื่อคืนข้ากลับมาจากการสังสรรค์เลยแวะไปหาเฟิงเอ๋อร์แล้วดันเห็นเงาหนึ่งแวบผ่านในห้อง แต่ในห้องเขาไม่มีใคร ข้าจึงออกตามหาด้วยความเป็นห่วง สุดท้ายก็เห็นบุตรสาวคนเล็กของเจ้านั่งกินนิ้วคนอยู่ในสวนดอกไม้...”
เวินหรูกุยทนไม่ไหวอีกต่อไป ตบโต๊ะเสียงดัง “พี่แปด พี่เมาจนตาลายแล้วชัดๆ ตอนนี้ยังพูดจาเลอะเทอะอีก”
“น้องสิบ เหตุใดเจ้าถึงไม่เชื่อข้ากันเล่า” เวินหรูเซิงลนลานจนแทบอยากร้องไห้
เขาไม่กล้าต่อกรกับปีศาจ แต่น้องสิบเป็นพ่อของเจ้าปีศาจตนนั้น คิดๆ ดูแล้วอาจพอกำราบนางได้บ้าง
“ให้ข้าเชื่อว่าอะไร เชื่อว่าบุตรสาวของคนที่เป็นถึงรองเสนาบดีกินนิ้วคนอย่างนั้นน่ะหรือ” เวินหรูกุยใบหน้าถมึงทึง ไม่รักษาความอ่อนโยนที่เคยแต่งแต้มอยู่บนใบหน้าอีกต่อไป
อย่าพูดจาโป้ปดจนเกินความน่าเชื่อถือไปไกลนัก ต่อให้เป็นเรื่องจริงก็ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด!
เวลานี้เวินหรูกุยรำคาญพี่ชายร่วมตระกูลคนนี้อย่างสุดหัวใจ
สมแล้วที่เป็นคนอยู่ดินแดนห่างไกลมาครึ่งค่อนชีวิตถึงได้ไร้ความรู้เอาแต่งมงายเรื่องผีสางนางไม้เช่นนี้
หากจะเชื่อเรื่องพวกนี้ก็ไม่เกี่ยวกับเขา เพียงแต่หากลามมาถึงเขาก็คงทนไม่ไหว
“ข้าสาบานว่าไม่ได้ตาฝาด ไม่อย่างนั้นให้ฟ้าผ่าข้าตายเลยก็ได้!”
ยิ่งเห็นเขาสาบานเช่นนั้น เวินหรูกุยไม่เพียงแต่โมโหแต่ยังแฝงไปด้วยความรำคาญใจ เอ่ยเสียงเรียบ “งานในมือข้ายังไม่มากพอดี เช่นนั้นตามกลับไปดูกับพี่แปดสักครู่ก็แล้วกัน”
เวินหรูเซิงพรูลมหายใจเฮือกใหญ่
พวกเขาสองคนกลับจวนตระกูลเวิน เพิ่งลงจากรถม้ามาก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้าจวนไปพร้อมกับบ่าวติดตาม
ชายหนุ่มผู้นั้นมองพวกเขาทั้งสองคนแล้วก้มคำนับทำความเคารพ “ท่านพ่อ ท่านอาสิบ”
เวินหรูกุยมุ่นคิ้วเหลือบมองเวินหรูเซิงแวบหนึ่ง
เวินหรูเซิงสีหน้าตื่นตระหนก ชี้นิ้วถามชายหนุ่ม “เฟิงเอ๋อร์ เจ้า เจ้าไม่เป็นไรเลยหรือ”
เวินเฟิงเผยสีหน้าละอายใจ “เมื่อคืนลูกไม่ได้กลับมาเลยทำให้ท่านพ่อกังวลแล้ว”
“เจ้าไปไหนมา” ภายใต้ความตกใจ เวินหรูเซิงลืมไปว่าอยู่ด้านหน้าประตูใหญ่จึงตะคอกถามเสียงดัง
“ลูก...”
เวินหรูกุยขัดจังหวะพูดของเวินเฟิงเสียงเรียบ “พี่แปด หากท่านมีเรื่องอะไรจะถามเฟิงเอ๋อร์ก็เข้าไปถามในจวนเถิด ทางที่ทำงานข้าจะปล่อยทิ้งนานไม่ได้ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”
“น้องสิบ น้องสิบ...”
เมื่อเห็นว่าเวินหรูกุยไม่แม้แต่จะหันมาเหลียวมองตนแต่พุ่งตรงขึ้นรถม้าไป เวินเฟิงก็เผยสีหน้าฉงน “ท่านพ่อ ท่านอาสิบเป็นอะไรไป”
ภายในความทรงจำของเขา ท่านอาสิบเป็นคนใจดีมาก
“ตกลงเมื่อคืนเจ้าไปไหนมา” เวินหรูเซิงรู้สึกโกรธขึ้นมา
เวินเฟิงรีบลากตัวเวินหรูเซิงเข้าไปด้านใน “ท่านพ่อ พวกเราเข้าไปคุยกันข้างในเถิด”
พอสองพ่อลูกเข้าจวนมา เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เห็นสะใภ้หลินพร้อมบุตรสาวทั้งสองเดินตรงเข้ามา
เวินหรูเซิงชะงักฝีเท้ากะทันหัน สายตาจับจ้องไปยังใบหน้าของเวินเห่าอย่างควบคุมไม่ได้
เวินเห่ายกยิ้มมุมปาก
เวินหรูเซิงสะดุ้งเฮือกก่อนจะรีบเก็บสายตากลับมา
“พี่แปดกับเฟิงเอ๋อร์ออกไปข้างนอกมาด้วยกันหรือ” สะใภ้หลินเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้ม
สะใภ้หลินเป็นคนไม่คิดซับซ้อน สำหรับนางแล้วนี่คือพี่ชายร่วมตระกูลของสามี ไม่ว่ายากจนหรือร่ำรวย ในเมื่อมาแล้วย่อมต้องต้อนรับขับสู้อย่างดี จะปล่อยให้น้อยเนื้อต่ำใจไม่ได้
เวินหรูเซิงอดเหลือบมองเวินเห่าไม่ได้ แต่ก็ไม่กล้าจะจ้องตรงๆ พอกลอกตามองมาทางสะใภ้หลินจึงเหมือนกำลังขยิบตาใส่
สะใภ้หลินเผยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย “ตาของพี่แปดเหมือนจะกระตุก เชิญหมอมาดูอาการดีกว่ากระมัง”
“ไม่เป็นไรๆ” เวินหรูเซิงรีบปฏิเสธแล้วรีบวิ่งกลับเรือนที่พักไป
“ท่านพ่อ วันนี้ท่านดูแปลกพิกล ไปเจออะไรมาหรือขอรับ”
เวินหรูเซิงเอ่ยด้วยใบหน้าดุดัน “เหตุใดเมื่อคืนเจ้าถึงไม่กลับมา”
“ลูกไปดื่มเหล้ากับสหาย เผลอดื่มหนักไปหน่อย สหายเลยให้ข้าพักด้วยสักคืน”
“แล้วเหตุใดไม่ให้บ่าวรับใช้กลับมาส่งข่าวเล่า”
เวินเฟิงปรายตามองสีหน้าประหม่าของบ่าวรับใช้ “ทิงเฟิงอยู่ดูแลข้า ไม่เช่นนั้นคงต้องลำบากบ่าวรับใช้ของสหาย เสียมารยาทแย่”
“เฟิงเอ๋อร์ เจ้าจะผูกมิตรกับสหายที่เหลาะแหละไม่เอาการเอางานไม่ได้...”
“เขาคือคุณชายของจวนราชเลขาขอรับ”
“เช่นนั้นก็ดีๆ แต่ว่าเมื่อคืน...”
“เมื่อคืนทำไมหรือขอรับ”
“เปล่า...” เวินหรูเซิงกลืนคำพูดอึกอักลงคอไป
หรือว่าตนเองจะตาฝาดไปจริงๆ
บนรถม้ากว้างขวางหรูหราคันหนึ่ง สะใภ้หลินดึงเปิดลิ้นชักที่ติดตั้งอยู่บนรถม้าเผยให้เห็นผลไม้แช่อิ่มที่อัดแน่นอยู่ในนั้น นางกวักมือเรียกบุตรสาวทั้งสองให้มากินด้วยกัน
เวินฉานกระอักกระอ่วนใจอยู่บ้าง “ท่านแม่ ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อก็ถึงจวนท่านยายแล้ว”
“ถ้าไปถึงจวนท่านยายเจ้าก็อดกินน่ะสิ” สะใภ้หลินใช้มือหยิบพุทราเชื่อมขึ้นมาใส่ปาก “หมอบอกว่าท่านยายของเจ้าอายุมากแล้ว ต้องลดของหวาน แต่ท่านยายของพวกเจ้ากลับคุมปากตัวเองไม่ได้...”
ได้ยินแม่บ่นท่านยายเช่นนั้น เวินเห่ากับเวินฉานก็สบตากันด้วยอารมณ์ซับซ้อน
วันเวลาแสนสงบสุขและไร้ความกังวลใกล้จะถูกทำลายในอีกไม่นานนี้แล้ว
เวินเห่าเพิ่งกินบ๊วยเม็ดที่สามไปก็มาถึงจวนแม่ทัพ
สามแม่ลูกลงจากรถม้าตามลำดับ เวินฉานและเวินเห่าประคองสะใภ้หลินทั้งซ้ายและขวาเดินเข้าจวนไป
ทันใดนั้นสะใภ้หลินก็ชะงักฝีเท้า ชี้นิ้วไปทางจวนจิ้งอ๋องแล้วเอ่ยอย่างประหลาดใจ “ไม่รู้ว่าผู้เฒ่าคนนั้นเป็นแขกทรงเกียรติจากที่ใด จวนจิ้งอ๋องถึงยอมเปิดประตูใหญ่ให้”
เวินเห่ามองตามไปด้วยความเคลือบแคลงใจ
ชาติก่อนตอนที่ท่านแม่พานางกับพี่สาวมาจวนท่านยายกลับไม่ได้เจอะเจอแขกผู้มาเยือนจวนจิ้งอ๋องเลยสักคน
เรื่องที่เกิดกับท่านแม่และท่านยายใกล้เข้ามาตรงหน้าทุกที นางจึงรำลึกความทรงจำเรื่องที่จะเกิดขึ้นในช่วงเวลานี้ขึ้นมา
“ฟังเฟย ไปสืบดูสิว่าใครมาจวนจิ้งอ๋อง”
พอได้ยินสะใภ้หลินออกคำสั่ง มุมปากเวินฉานก็กระตุก “ท่านแม่ ไม่ถึงขั้นต้องไปตามสืบกระมังเจ้าคะ”
งานอดิเรกชอบฟังเรื่องซุบซิบของท่านแม่จะแก้ได้บ้างหรือไม่นะ
“ตามสืบนี้ใช่ว่าต้องสิ้นเปลืองอะไรเสียหน่อย ข้าจะได้ไม่ต้องเอาแต่สงสัยเช่นนี้ด้วย”
เวินฉานมองเวินเห่าอย่างเอือมระอา
เวินเห่าคลี่ยิ้ม “ข้าเองก็แปลกใจเช่นกันเจ้าค่ะ”
เวินฉาน “...”


## บทที่ 14 ซื่อจื่อมีโรคหัวใจ

ตอนที่ 14 ซื่อจื่อมีโรคหัวใจ
สะใภ้หลินส่งตัวสาวใช้ไปตามสืบข่าวแล้วพาบุตรสาวทั้งสองเข้าจวนไปหาฮูหยินผู้เฒ่า
ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ได้ตระเตรียมอะไรไว้เป็นพิเศษ ในเมื่อบุตรสาวอยู่ใกล้แถมมาเยี่ยมเยียนอยู่บ่อยๆ แต่ต่อให้มาบ่อย พอนางได้เจอบุตรสาวและหลานสาวก็ยังดีใจมากเหมือนเคย
“สองวันนี้ท่านแม่นอนหลับสบายดีหรือไม่เจ้าคะ”
“นอนหลับสบายดี” ฮูหยินผู้เฒ่าไม่สนใจบุตรสาว ดึงมือของเวินเห่ามากุมไว้ “อาเห่าเท้าหายเจ็บหรือยัง”
“ท่านยายไม่ต้องกังวลไป เท้าหลานหายนานแล้วเจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นก็ดี วันหลังก็ระวังตัวให้มากหน่อย อย่าปีนป่ายพวกกำแพงสูงๆ” ฮูหยินผู้เฒ่าหัวเราะร่าพลางเอ่ยกำชับ ดวงตาเองก็จับจ้องเวินเห่าอย่างไม่ละสายตา
อาเห่าเรียกท่านยายเช่นนี้ช่างไพเราะนัก
สะใภ้หลินทนดูไม่ไหว “ท่านแม่ ท่านจะจ้องอาเห่าจนออกดอกเลยหรืออย่างไร”
ฮูหยินผู้เฒ่ามองค้อน “หลานสาวของข้า ข้าจะมองนานเท่าไรก็ได้”
“เมื่อก่อนไม่เห็นท่านแม่จะมองข้านานเช่นนี้เลย”
ฮูหยินผู้เฒ่ากลอกตามองบน “ตอนเด็กๆ เจ้าดีแต่ยั่วโมโหข้า น่ารักน่าเอ็นดูเหมือนฉานเอ๋อร์กับอาเห่าเสียเมื่อไร”
นึกถึงตอนนั้นที่ตาเฒ่าเป็นราชันย์แห่งภูผา นางเป็นเพียงนายหญิงของหมู่บ้าน บุตรสาววิ่งเล่นเข้านอกออกในไม่เว้นวัน แถมมีโอกาสได้ออกปล้นเพื่อสะสมประสบการณ์ด้วยครั้งหนึ่ง
แต่คิดไม่ถึงว่าช่วงเวลาโกลาหลนั้น ตาเฒ่าจะจับพลัดจับผลูขึ้นเป็นติ้งกั๋วกง นางกลายเป็นฮูหยินของกั๋วกง จากเด็กสาวแก่นแก้วก็กลายเป็นบุตรสาวตระกูลผู้สูงศักดิ์
แต่นางรู้มาโดยตลอดว่าตระกูลพวกเขาแตกต่างจากตระกูลที่สืบทอดกันมาหลายร้อยปีอย่างสิ้นเชิง บุตรสาวที่สูงศักดิ์ผู้นี้กับบุตรสาวที่สูงศักดิ์คนอื่นไม่เหมือนกัน
รอกระทั่งบุตรสาวเติบโตจนอายุต้องออกเรือน สุดท้ายก็ต้องตาบัณฑิตจิ้นซื่อหน้าใหม่คนหนึ่งเข้า
เดิมทีนางกับตาเฒ่าวางแผนจะจับบุตรสาวแต่งเข้าจวนแม่ทัพใหญ่เหมือนกัน แต่ในเมื่อบุตรสาวตัดสินใจแล้ว สุดท้ายเลยทำได้แค่ตามใจนาง
โชคดีที่ลูกเขยมาจากตระกูลต้อยต่ำ ทางนั้นไม่ได้มีพิธีรีตองมากมายอะไร ไม่จำเป็นต้องให้บุตรสาวของพวกตนปรับเปลี่ยนนิสัยแก่นแก้วเพื่อให้เป็นภรรยาตามครรลองคลองธรรม
ลูกเขยยังมีข้อดีมากอีกข้อหนึ่งซึ่งก็คือความหล่อเหลา นางถึงได้มีหลานสาวใบหน้างดงามดั่งบุปผาถึงสองคน
พอนึกถึงการให้เกียรติซึ่งกันและกันของบุตรสาวและลูกเขยในหลายปีมานี้ บวกกับหลานสาวที่ได้อย่างใจหวัง ความกังวลในปีนั้นของฮูหยินผู้เฒ่าจึงสลายหายไปนานแล้ว
ขณะที่สาวสามวัยพูดคุยกันอย่างออกรส สาวใช้ฟังเฟยที่ได้รับภารกิจอันหนักหน่วงจากสะใภ้หลินก็เดินเข้ามา
“ไปตามสืบมาได้หรือไม่” สะใภ้หลินรีบถาม
ฮูหยินผู้เฒ่าผุดสีหน้ามึนงง “ไปตามสืบเรื่องใดมาหรือ”
สะใภ้หลินยิ้มกว้าง “ตอนลงรถมาสังเกตเห็นจวนจิ้งอ๋องเปิดประตูใหญ่ จากนั้นก็เห็นผู้เฒ่าชราสวมชุดธรรมดาคนหนึ่งถูกคนพาเดินเข้าไป ลูกแปลกใจสถานะของผู้เฒ่าคนนั้นมากเลยให้ฟังเฟยไปตามสืบมาเจ้าค่ะ”
ประตูใหญ่ของจวนผู้มีอำนาจจะไม่เปิดให้ใครง่ายๆ ปกติเดินเข้าออกจะใช้แต่ประตูเล็กด้านข้าง
“นิสัยเด็กๆ เช่นนี้ของเจ้าเมื่อไรจะแก้ได้เสียที” ฮูหยินผู้เฒ่าเอือมระอาเต็มที
สะใภ้หลินชี้ไปทางเวินเห่าพลางกลั้วหัวเราะ “อาเห่าก็แปลกใจเหมือนกันเจ้าค่ะ”
เมื่อถูกมารดาลากเข้าไปกะทันหันเช่นนั้น ทำเอาเวินเห่าพูดไม่ออกได้แต่อ้าปากพะงาบๆ
ฮูหยินผู้เฒ่าพูดแก้ต่างให้ “อาเห่ายังเด็ก ย่อมอยากรู้อยากเห็นเป็นธรรมดา”
สะใภ้หลินพ่นลมใส่ก่อนจะเลื่อนสายตากลับไปจับจ้องร่างของฟังเฟย
ฟังเฟยรีบกล่าวรายงาน “เป็นหมอชื่อดังที่จวนจิ้งอ๋องตั้งใจเชิญมาดูอาการให้จิ้งอ๋องซื่อจื่อโดยเฉพาะเจ้าค่ะ”
สะใภ้หลินใจหายวาบขึ้นมากะทันหัน “จิ้งอ๋องซื่อจื่อเป็นอะไรไป”
“เห็นบอกว่าเมื่อหลายวันก่อนจู่ๆ ก็เจ็บหน้าอกขึ้นมา หมอดังท่านนี้ถนัดการรักษาด้านนี้ ไม่ง่ายเลยกว่าจวนจิ้งอ๋องจะเชิญตัวมาจากนอกเมืองได้”
สะใภ้หลินได้ยินเช่นนั้นก็โมโห “จวนจิ้งอ๋องทำเกินไปแล้ว!”
ฮูหยินผู้เฒ่าปรายตามองสะใภ้หลินอย่างไม่เห็นด้วยนัก “ลูกเขาป่วย เชิญหมอหายามาแปลกตรงไหน ทำเกินไปอะไรกันเล่า”
“ท่านแม่คงไม่รู้...” ขณะที่สะใภ้หลินกำลังจะเล่า นางถึงนึกได้ว่าบุตรสาวคนโตเองก็อยู่ด้วย
“รู้เรื่องใด”
สะใภ้หลินมีนิสัยเปิดเผย เมื่อคิดๆ ดูแล้วบุตรสาวคนโตของตนเองเป็นคนสุขุมเยือกเย็น นางจึงพูดออกมาอย่างอดกลั้นไม่อยู่ “เมื่อหลายวันก่อนคนของจวนจิ้งอ๋องมาลองถามหยั่งเชิงข้าเพื่อสู่ขออาเห่าให้จิ้งอ๋องซื่อจื่อ”
“จิ้งอ๋องซื่อจื่อจะสู่ขออาเห่าอย่างนั้นหรือ” ฮูหยินผู้เฒ่าตกใจจนทำถ้วยชาในมือตกลงพื้น “ต่อให้สู่ขอก็ควรสู่ขอฉานเอ๋อร์สิ”
ฉานเอ๋อร์เป็นพี่สาว โตกว่าอาเห่าถึงสองปี
เวินฉาน “...”
สะใภ้หลินหายใจเร็วถี่ “ท่านแม่ เรื่องสู่ขอสำคัญด้วยหรือ เรื่องที่สำคัญกว่าก็คือจวนจิ้งอ๋องไร้คุณธรรม คิดจะสู่ขอสาวน้อยตระกูลเราให้บุตรชายขี้โรคเช่นนั้นต่างหาก!”
“ไร้คุณธรรมจริงๆ” ฮูหยินผู้เฒ่าในใจลอบตรวจสอบรูปร่างหน้าตาและอารมณ์นิสัยอย่างรวดเร็วรอบหนึ่ง จากนั้นก็อดเสียดายไม่ได้ “เมื่อก่อนได้ยินเพียงว่าจิ้งอ๋องซื่อจื่อร่างกายอ่อนแอ ไม่เคยได้ยินว่าเป็นโรคหัวใจเลยนี่นา”
สะใภ้หลินพยักหน้าไม่หยุด “ใช่เจ้าค่ะ ตอนที่ข้าเพิ่งได้ยินมาก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน ยังดีที่อาเห่าเตือนข้าก่อน โชคดีที่อาเห่าคิดถี่ถ้วนถึงรู้ว่าจิ้งอ๋องซื่อจื่อเป็นโรคหัวใจ”
เวินเห่า “...”
ตนรู้เรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน
จิ้งอ๋องซื่อจื่อเป็นโรคหัวใจด้วยหรือ
นางจำได้ว่าอีกไม่นานจิ้งอ๋องซื่อจื่อก็จะออกจากจวนไปไกล แต่ไหนเลยสองสามีภรรยาจิ้งอ๋องจะอนุญาตให้บุตรชายที่เพิ่งเรียกหมอชื่อดังมาดูอาการเช่นนี้รอนแรมเดินทางอย่างเหน็ดเหนื่อย
หรือจะบอกว่าหมอชื่อดังผู้นั้นมีฝีมือแกร่งกล้าจนรักษาโรคหัวใจของจิ้งอ๋องซื่อจื่อหายดีเป็นปลิดทิ้ง
หากเป็นเช่นนั้น...ดวงตาเวินเห่าพลันลุกวาว
ท่านยายไฟโทสะสุมอกจนล่วงลับ บางทีอาจมีโรคหัวใจแฝงอยู่แล้ว หากเชิญตัวหมอผู้นั้นมาตรวจดูอาการสักหน่อยก็ไม่เสียหายอะไร
ขณะที่เวินเห่ากำลังครุ่นคิด สะใภ้หลินก็พูดขึ้นว่า “ท่านแม่ ก่อนหน้านี้ท่านแม่เองก็บ่นว่าเจ็บหัวใจอยู่ไม่ใช่หรือเจ้าคะ จวนจิ้งอ๋องเชิญหมอชื่อดังมาพอดี รอหมอผู้นั้นตรวจอาการจิ้งอ๋องซื่อจื่อเสร็จเมื่อไร พวกเราค่อยเชิญหมอผู้นั้นมาตรวจอาการของท่านแม่ดูจะดีกว่า”
ฮูหยินผู้เฒ่าโบกมืออย่างไม่เห็นด้วย “ไม่ต้องหรอก คนเราพอแก่ลงก็เลี่ยงที่จะเจ็บตรงหัวใจและหายใจถี่กระชั้นไม่ได้ ปกติหมอที่มาตรวจดูอาการข้าก็ไม่เห็นว่าอะไร”
มือหนึ่งยื่นออกไปกระตุกแขนเสื้อนาง
“ท่านยาย ให้หมอชื่อดังผู้นี้ตรวจดูอาการท่านยายหน่อยเถิดนะเจ้าคะ”
สาวน้อยพวงแก้มอวบอิ่มดั่งทารกน้อยเงยหน้าขึ้น ดวงตาสุกใสเต็มไปด้วยความกังวลและเว้าวอน
ฮูหยินผู้เฒ่าพลันใจอ่อนยอมตอบตกลง
เพราะอาเห่าเป็นใบ้แต่กำเนิด เดิมทีก็อ่อนไหวมากกว่าหญิงสาวคนอื่นๆ อยู่แล้ว ดังนั้นอย่าทำให้นางเป็นห่วงเลยจะดีกว่า
สะใภ้หลินบ่นว่ามารดาลำเอียง แต่พอเห็นจวนจิ้งอ๋องให้ความสำคัญกับหมอท่านนั้น นางเลยไปจวนจิ้งอ๋องด้วยตนเอง
เวลานี้หมอชื่อดังกำลังตรวจดูชีพจรให้จิ้งอ๋องซื่อจื่อฉีซั่ว
“หมอเทวดา ซั่วเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง”
“คือว่า...” หมอจูมองไปทางฉีซั่วด้วยท่าทีนิ่งขรึม
ฉีซั่วเองก็มองเขาอย่างเงียบๆ เช่นกัน
พอเห็นหมอจูไม่เปิดปากสักที พระชายาจิ้งก็ร้อนใจขึ้นมา “หมอเทวดาบอกมาเถิด ข้ารับได้ คงไม่ใช่ว่า...”
ไม่ไหว นางแทบจะเป็นลมแล้ว!
จิ้งอ๋องรีบประคองร่างที่โงนเงนไปมาของพระชายาจิ้ง สีหน้าเคร่งขรึมอย่างมาก “หมอเทวดาลองตรวจดูให้ละเอียดอีกที ซั่วเอ๋อร์...ซั่วเอ๋อร์คงไม่เป็นไรใช่หรือไม่”
ฉีซั่วกระแอมไอเสียงเบา
ท่ามกลางความเงียบจนแทบหยุดหายใจ ในที่สุดหมอจูก็เปิดปากเอ่ยขึ้นว่า “โรคหัวใจของซื่อจื่อ...ไม่ถือว่าร้ายแรงนัก”
พระชายาจิ้งไม่เชื่อ “หากไม่ร้ายแรง แล้วเหตุใดหมอเทวดาถึงอ้ำๆ อึ้งๆ เล่า”
หมอจูเหลือบมองฉีซั่วด้วยแววตาลึกล้ำ
ชายหนุ่มนั่งนิ่งพลางทำหน้าไร้เดียงสา
“กระหม่อมก็แค่ระมัดระวัง ไม่อาจวินิจฉัยซี้ซั้วได้”
“เช่นนั้นก็ดีๆ” พระชายาจิ้งผ่อนลมหายใจก่อนจะถามขึ้นมาอีกว่า “ในเมื่อเป็นโรคหัวใจ ต่อให้ไม่ร้ายแรงแต่ก็จะมองข้ามไม่ได้ หมอเทวดาโปรดชี้แนะทีว่าควรดูแลเช่นไร”
หมอจูลูบเครายาวพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย “พระชายากังวลบ้างดีแล้ว โรคหัวใจเกิดจากการคิดมากจนเลือดในกายไหลเวียนไม่คล่อง เดี๋ยวกระหม่อมจะเขียนตำรับยาให้ วันหลังให้กินยาตามนี้ อีกเรื่องก็คือพยายามอย่าขัดใจเขามากก็พอ”
“อย่าขัดใจ?” พระชายาจิ้งจับใจความสำคัญได้
เรื่องหยูกยาพวกนั้นนางคงไม่เข้าใจ แต่เรื่องห้ามขัดใจนี้นางยังพอทำได้


## บทที่ 15 เปลี่ยนแปลง

ตอนที่ 15 เปลี่ยนแปลง
หมอถูกเชิญตัวไปพักผ่อน แต่พระชายาจิ้งยังคงกลัดกลุ้มใจไม่หาย “ซั่วเอ๋อร์อายุยังน้อย เหตุใดถึงเป็นโรคหัวใจได้นะ”
“เสด็จแม่อย่าเป็นกังวลไปเลย หมอเทวดาบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าลูกไม่เป็นอะไรมาก”
“โรคหัวใจยังไม่นับว่าเป็นอะไรมากอีกหรือ” พระชายาจิ้งสาดสายตาคมกริบไปทางจิ้งอ๋อง “เป็นเพราะความคิดในตอนนั้นของเสด็จพี่ มิเช่นนั้นซั่วเอ๋อร์คงไม่อัดอั้นจนเป็นโรคหัวใจเช่นนี้หรอก”
จิ้งอ๋องเผยสีหน้าน้อยเนื้อต่ำใจ “เหตุใดถึงพานไปถึงตอนนั้นได้เล่า”
“ก็เสด็จพี่บอกว่าหลังเข้าเมืองหลวงมาต้องระมัดระวังตัวเลยให้ซั่วเอ๋อร์ของเราแกล้งป่วยไม่ใช่หรือ”
พอพระชายาจิ้งเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมาก็หงุดหงิดใจ
ตอนอยู่เมืองเหนือ ซั่วเอ๋อร์สวมชุดงามสง่า โบยบินอย่างห้าวหาญ เคยสังหารพวกคนเถื่อนตั้งแต่อายุสิบขวบ แต่พอเข้าเมืองหลวงมากลับกลายเป็นคนขี้โรคในสายตาคนอื่น
คนเป็นแม่อย่างนาง มองเห็นกับตา เจ็บไปถึงหัวใจ คิดอยากกลับทางตอนเหนือไปทั้งครอบครัวให้รู้แล้วรู้รอด
“มีซื่อจื่อของเจ้าเมืองคนอื่นๆ ตั้งมากมาย แต่มีคนใดต้องน้อยเนื้อต่ำใจเหมือนซั่วเอ๋อร์บ้าง” พระชายาจิ้งเอ่ยพร้อมขอบตาแดงก่ำ
อายุที่ควรโบยบินอย่างห้าวหาญในเดิมทีกลับต้องซุกตัวอยู่แต่ในจวนทุกวันแล้วจะไม่ตรอมใจจนป่วยได้อย่างไร
“ก็เพราะซั่วเอ๋อร์พิเศษกว่าคนอื่นไม่ใช่หรือ”
พระชายาจิ้งกล่าว “แค่ตอนเกิดมาเป็นที่กล่าวขาน ก็มีแค่คนทางเหนือที่พูดกัน มาเมืองหลวงใครเขาจะสนใจเรื่องนี้เล่า”
จิ้งอ๋องยิ้มเจื่อน “พระชายาอย่าโวยวายไปเลย ระวังไว้ก่อนย่อมปลอดภัยแคล้วคลาด ต่อให้คนอื่นไม่สนใจ แต่ไม่ได้รับประกันว่าท่านผู้นั้นจะไม่ระแวง”
ในวันที่ฉีซั่วเกิด บนท้องฟ้าเกิดปรากฏการณ์กลีบเมฆสีรุ้งท่ามกลางแสงสนธยาปกคลุมลงมาที่จวนจิ้งอ๋อง รอจนกระทั่งเขาถูกคลอดออกมาเรียบร้อยแล้วถึงเหตุการณ์ถึงค่อยๆ กลับมาปกติ
คนทางตอนเหนือบอกว่าจิ้งอ๋องซื่อจื่อถูกลิขิตว่าไม่ใช่คนธรรมดา
พอผู้เป็นบิดามารดาได้ยินคำร่ำลือเช่นนั้นก็มีเพียงแต่ความปีติยินดี เพราะในเมื่อทางตอนเหนือมีจิ้งอ๋องเป็นผู้ปกครองเพียงหนึ่งเดียวจึงไม่มีอะไรต้องพะว้าพะวัง
สิ่งที่แย่ก็คือหลังจากอานอ๋องเข้าเมืองหลวงช่วงชิงบัลลังก์สำเร็จ จากเจ้าเมืองก็กลายเป็นฮ่องเต้แห่งราชวงศ์ในชั่วพริบตา
อานอ๋องขึ้นเป็นฮ่องเต้ได้ อ๋องคนอื่นๆ ก็ย่อมเป็นได้เช่นกัน
ฮ่องเต้ไท่อานสืบทอดบัลลังก์อย่างไม่ถูกต้อง ดังนั้นจึงเกิดข้อกังขามากมาย แม้จิ้งอ๋องจะไม่มีความคิดเช่นนั้น แต่ใครจะรู้ว่าตอนนี้ฮ่องเต้จะไม่ทรงหวาดระแวง
“เสด็จพ่อ เสด็จแม่อย่าทะเลาะกันเลย มิเช่นนั้นลูกจะยิ่งตรอมใจมากกว่าเดิม”
ความจริงพระชายาจิ้งก็แค่อยากระบายความอัดอั้นในใจออกมา ได้ยินเช่นนั้นก็รีบเอ่ย “พ่อกับแม่ก็แค่ลับฝีปากเล่นๆ กันเท่านั้น เจ้าอย่าวิตกไปเลย ภารกิจของเจ้าตอนนี้ก็คือรักษาตัวด้วยจิตใจสุขสงบ รีบรักษาตัวให้หายในเร็ววันถึงจะเป็นความกตัญญูอันยิ่งใหญ่ ”
“เมื่อหลายวันก่อนเสด็จแม่ให้ลูกไปจวนท่านยายเพื่อไปรับน้องหญิงเข้าเมือง...”
พระชายาจิ้งโบกมือ “ให้น้องรองของเจ้าไปก็ได้แล้ว เขาว่างก็มีแต่จะกินดื่มเที่ยวเล่นไปวันๆ”
เวลานี้สาวใช้เจินจูก็เดินเข้ามารายงาน “หลินฮูหยินมาเพคะ”
จิ้งอ๋องกับพระชายาจิ้งมองหน้ากัน
“พระชายาเชิญหลินฮูหยินมาหรือ”
“เปล่านะเพคะ”
“หรือตระกูลเวินจะนึกเสียใจ” จิ้งอ๋องมองไปทางฉีซั่วแวบหนึ่ง
ชายหนุ่มก้มหน้าลงพร้อมท่าทางสบายๆ
จิ้งอ๋องแค่นเสียงออกมา
บุตรชายของเขามากความสามารถขนาดนี้แต่กลับถูกปฏิเสธ ทว่าตอนนี้กลับมาคิดได้แล้ว
พระชายาจิ้งกับจิ้งอ๋องคิดไปในทิศทางเดียวกัน เลิกคิ้วพร้อมแค่นเสียง “หม่อมฉันคิดไว้อยู่แล้วว่าตระกูลเวินต้องนึกเสียใจภายหลัง เพียงแต่ครั้งนี้อย่าหวังว่าเราจะยอมง่ายๆ เลย”
“ซั่วเอ๋อร์คิดเช่นไรบ้าง” จิ้งอ๋องมองไปทางฉีซั่ว
ฉีซั่วคลี่ยิ้ม “เสด็จพ่อและเสด็จแม่จัดการตามสมควรเลยพ่ะย่ะค่ะ”
“เช่นนั้นปฏิเสธไปดีหรือไม่” จิ้งอ๋องลองถามหยั่งเชิง
“หากเสด็จพ่อกับเสด็จแม่ไม่พอใจ ปฏิเสธไปก็ได้”
จิ้งอ๋องจับสังเกตพิรุธบนใบหน้าอันเรียบเฉยของบุตรชายไม่ได้เลยสักนิด เขาจึงอดถามพระชายาจิ้งถึงคำที่นางเคยพูดในวันนั้นด้วยความงุนงง “พระชายาบอกว่าซั่วเอ๋อร์มีใจให้แม่นางรองเวินไม่ใช่หรือ”
พระชายาจิ้งลอบหยิกจิ้งอ๋องไปทีหนึ่ง “หม่อมฉันบอกว่าซั่วเอ๋อร์มีใจให้แม่นางรองเวินเมื่อไรกัน ซั่วเอ๋อร์แค่ชอบความงามของนางก็เท่านั้น”
ฉีซั่ว “?”
สะใภ้หลินรอที่โถงดอกไม้จนดื่มชาหมดไปถ้วยหนึ่งค่อยเห็นพระชายาจิ้งโผล่มา
“ปล่อยให้หลินฮูหยินรอนานแล้ว”
สะใภ้หลินมาขอความช่วยเหลือ นางจึงยิ้มแย้มด้วยท่าทีกระตือรือร้น “พระชายาคงกำลังวุ่นๆ หม่อมฉันมารบกวนท่านแล้ว”
“เชิญหลินฮูหยินดื่มชาก่อน” พระชายาจิ้งยกชาขึ้นจิบเล็กน้อย เอ่ยถามอย่างสำรวม “ไม่รู้ว่าหลินฮูหยินมาด้วยเรื่องอะไร”
“คืออย่างนี้เพคะ หม่อมฉันได้ยินมาว่าทางจวนอ๋องได้เชิญหมอชื่อดังมาท่านหนึ่ง...”
พระชายาชะงักไป
นี่ไม่ใช่สิ่งที่นางคิดไว้เลย
ตระกูลเวินไม่ได้มาคุยเรื่องแต่งงานใหม่หรอกหรือ
เมื่อเห็นพระชายาจิ้งไม่พูดไม่จา สะใภ้หลินก็ใจกระตุก
จวนจิ้งอ๋องคงไม่ได้ใจคับแคบขนาดจะไม่แบ่งหมอเทวดาให้เพียงเพราะปฏิเสธเรื่องการแต่งงานหรอกกระมัง
หลังจากตกอยู่ในความเงียบอย่างกระอักกระอ่วนใจไประยะหนึ่ง พระชายาจิ้งก็ดึงสติกลับมา “เป็นเช่นนั้นจริงๆ”
ถึงแม้การเชิญหมอมาใช่ว่าจะเป็นเรื่องใหญ่โตจนใครเห็นไม่ได้ แต่คนในจวนอ๋องเองปากก็มีหูรูด แล้วสะใภ้หลินรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร
เมื่อเห็นพระชายาจิ้งตอบคำถามแบบขอไปที นางก็รีบพูดขึ้นมาอย่างไม่ไว้มาด “พระชายาจิ้ง พูดตามตรงนะเพคะ หม่อมฉันมาวันนี้ก็เพื่อมาขอร้องท่าน”
“หลินฮูหยินกล่าวเช่นนี้หมายความเช่นไร”
สะใภ้หลินปาดหยดน้ำจากหางตา “หลังจากท่านพ่อเสียไป ท่านแม่ก็เศร้าหมอง ระยะนี้มักมีอาการเจ็บหน้าอกบ่อยครั้ง ได้ยินมาว่าหมอชื่อดังที่จวนอ๋องเชิญมาถนัดด้านนี้ หม่อมฉันเลยตั้งใจมาขอร้องพระชายาให้หมอเทวดาผู้นี้ไปตรวจอาการท่านแม่ของหม่อมฉันดูสักครั้ง”
พระชายาจิ้งผิดหวังอย่างหนัก
ที่แท้หลินฮูหยินมาหาถึงจวนก็เพราะเรื่องนี้
ถึงแม้นางจะคับข้องใจ ทว่านางไม่มีทางทำให้อีกฝ่ายลำบากใจเพราะเรื่องนี้ “เจินจู เจ้าไปเชิญหมอเทวดาตามหลินฮูหยินไปจวนแม่ทัพ”
“ขอบพระทัยพระชายามากเพคะ” นางพลันรู้สึกว่าพระชายาจิ้งมีเมตตาและใจกว้าง ความเกรี้ยวโกรธที่มาสู่ขอบุตรสาวตนให้บุตรชายขี้โรคพลอยคลายลงไปบ้าง
ผ่านไปไม่นานหมอจูก็ถือกล่องยาเดินตามเจินจูมา จากนั้นก็เดินตามสะใภ้หลินไปยังจวนแม่ทัพ
พอสะใภ้หลินจากไป พระชายาจิ้งก็สีหน้าเคร่งขรึม สั่งให้ผู้ดูแลไปตามสืบว่าข่าวคราวรั่วไหลไปได้อย่างไร
ผู้ดูแลสืบความได้อย่างรวดเร็ว รีบเข้ามารายงาน “บ่าวเฝ้าประตูเป็นคนพูดพ่ะย่ะค่ะ”
“ตลอดที่หลายปีนี้ผู้เฒ่าหวังนับว่ารู้ความอยู่บ้าง เหตุใดถึงทำเรื่องผิดพลาดเช่นนี้ได้เล่า”
ผู้ดูแลเผยสีหน้าไม่สู้ดีนัก
พระชายาขมวดคิ้ว “มีอะไรก็พูดมา”
“บ่าวเฝ้าประตูบอกว่า...ซื่อจื่อเป็นคนสั่งพ่ะย่ะค่ะ”
พระชายาจิ้งตกใจก่อนจะเดินไปหาฉีซั่ว
“เสด็จแม่มาได้อย่างไร”
พระชายาจิ้งกวาดตามองบุตรชายแวบหนึ่ง พอเห็นสีหน้าแจ่มใสของเขาก็เอ่ยขึ้นว่า “หลินฮูหยินมาหาถึงจวน ที่แท้ก็เพื่อมาเชิญตัวหมอเทวดาให้ไปดูอาการฮูหยินผู้เฒ่า”
“ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง” ฉีซั่วทำหน้าแปลกใจ
“ซั่วเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าถึงสั่งให้บ่าวเฝ้าประตูบอกคนอื่นเรื่องที่เจ้าเชิญหมอมาตามอำเภอใจเช่นนั้น”
ฉีซั่วเม้มปากบาง เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยบอก “เรื่องที่ลูกป่วยครั้งก่อนก็เมื่อแปดปีที่แล้ว ถึงเวลาที่ควรเตือนความจำทุกคนบ้าง ลูกถึงได้สั่งบ่าวเฝ้าประตูว่าหากมีคนมาถามก็ไม่จำเป็นต้องปิดบัง”
พระชายาจิ้งถอนหายใจ จากความสงสัยก็แปรเปลี่ยนเป็นความใจอ่อน จากนั้นก็บ่นพึมพำต่ออย่างอดไม่ได้ “หลินฮูหยินอยากรู้อยากเห็นเสียจริง เห็นหมอเทวดาเข้าจวนมายังส่งคนมาถามข่าวคราวโดยเฉพาะ”
“นั่นน่ะสิ” ฉีซั่วอมยิ้มบาง
ทางฝั่งจวนแม่ทัพ หมอจูตรวจดูชีพจรให้ฮูหยินผู้เฒ่าอย่างละเอียด จากนั้นก็เจอปัญหาเข้าจริงๆ
สะใภ้หลินเริ่มนึกหวาดกลัวขึ้นมา “โรคหัวใจของท่านแม่ร้ายแรงหรือไม่”
“โรคของฮูหยินผู้เฒ่าเกิดจากเลือดคลั่งอุดตัน หากไม่ทำให้เลือดไหลเวียนให้คล่องได้ทันเวลาอาจจะก่อให้เกิดผลตามมาที่ร้ายแรง ยาลูกกลอนทองที่ข้าปรุงขึ้นมามีผลดีต่อการรักษาโรคนี้ กินสามเม็ดเช้าเย็น...” หมอจูบอกรายละเอียดอย่างเป็นการเป็นงาน
เวินเห่าฟังหมออย่างเงียบเชียบ อาการป่วยของท่านยายโชคดีที่ตรวจเจอได้ทันเวลา ทว่าความคลางแคลงใจของนางกลับยิ่งมากขึ้น
ตกลงมีตรงไหนที่เปลี่ยนไปกันแน่ หมอชื่อดังที่ไม่เคยปรากฏตัวกลับโผล่มาที่จวนแม่ทัพ?
ทันใดนั้นชื่อหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจของนางอย่างช้าๆ


## บทที่ 16 ร้องเรียกค่าทำขวัญ

ตอนที่ 16 ร้องเรียกค่าทำขวัญ
ทุกอย่างมีความเกี่ยวพันกับจวนจิ้งอ๋อง แถมไม่ใช่สถานที่เดียวกันกับเมื่อชาติก่อน เวินเห่าจึงอดนึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมาไม่ได้ จิ้งอ๋องซื่อจื่อฉีซั่ว
ครอบครัวจิ้งอ๋องย้ายมาอยู่ข้างจวนแม่ทัพเมื่อแปดปีก่อน
ตอนนั้นเวินเห่าอายุแปดขวบ ฉีซั่วอายุสิบเอ็ดขวบ
ในความทรงจำของเวินเห่า จิ้งอ๋องซื่อจื่อผู้นี้ในวัยเด็กเท่าที่รู้จักร่างกายอ่อนแอและเก็บเนื้อเก็บตัว เด็กคนนี้จึงแทบไร้ตัวตนในพื้นที่นี้ไปแล้ว
เพราะเหตุนี้ความทรงจำจึงไม่ค่อยลึกซึ้งเท่าไร เพียงแค่คนรู้จักกันอย่างผิวเผิน
ตอนนี้นางต้องจับตามองเขามากขึ้นแล้ว
การที่นางเปิดปากพูดได้ทำให้จิ้งอ๋องซื่อจื่อเกิดความเปลี่ยนแปลง หรือความเปลี่ยนแปลงนี้มาจากตัวของจิ้งอ๋องซื่อจื่อกันแน่
หลังจากอยู่กินมื้อเที่ยงเป็นเพื่อนฮูหยินผู้เฒ่า สะใภ้หลินกลับไม่ได้พาสองพี่น้องกลับจวน แต่อยู่นอนพักผ่อนช่วงบ่ายที่นี่
นี่น่าจะเป็นข้อดีของการเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียว นับตั้งแต่สะใภ้หลินแต่งออกเรือนไปจนถึงวันนี้ นอกจากห้องของนางจะไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ หลังจากเวินฉานและเวินเห่าเกิดมายังมีเรือนในจวนแม่ทัพครอบครองเป็นของตนเองอีกด้วย
ทว่าพอเวินเห่ากลับห้องไปนางก็ไม่คิดอยากนอน ออกคำสั่งกับเป่าจูว่า “ข้าจะไปเดินเล่นที่สวนดอกไม้ ถ้ามีใครมาหาก็บอกไปว่าข้านอนแล้ว”
สวนดอกไม้ในจวนแม่ทัพกว้างขวาง เวลานี้ดอกไม้ผลิดอกงามสะพรั่ง ต้นหญ้าพฤกษางอกงามเขียวขจี
หลังเที่ยงคนในสวนนั้นบางตา เวินเห่าเดินๆ หยุดๆ ทว่านางกลับเดินมาถึงกำแพงที่กั้นระหว่างจวนจิ้งอ๋องโดยไม่รู้ตัว
เดิมทีนางกับจิ้งอ๋องซื่อจื่อไม่ค่อยคุ้นเคยกันนัก หลังจากท่านแม่ปฏิเสธการแต่งงานกับจวนจิ้งอ๋องไป หากจะไปมาหาสู่กันคงน่ากระอักกระอ่วนใจอย่างไม่ต้องสงสัย
เวินเห่าแหงนหน้ามองกำแพงที่ล้อมกั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะย่อร่างกระโดดขึ้นสูง
ช่างมันปะไร คิดมากสู้ลงมือทำไม่ได้ สังเกตการณ์ก่อนค่อยว่ากัน
เด็กสาวเคลื่อนไหวอย่างว่องไวราวกระต่าย เพียงพริบตาเดียวก็กระโดดตัวเบาใช้สองมือเกาะด้านบนกำแพง ทว่ามือกลับคลายออกก่อนจะล้มลงสู่ที่เดิมเหมือนครั้งก่อน
นางแนบตัวชิดติดกับกำแพงพลางสูดลมหายใจเข้าลึก
จิ้งอ๋องซื่อจื่อเป็นบ้าอะไร เหตุใดถึงมาโผล่อีกด้านของกำแพงนี้อีกแล้ว!
เพราะเวินเห่าพูดไม่ได้ตั้งแต่เด็ก นิสัยหัวร้อนจึงถูกขัดเกลาจนดีขึ้น ทว่าเวลานี้นางกลับรู้สึกโมโหอยู่บ้าง
แอบคิดว่าจิ้งอ๋องซื่อจื่อจงใจชัดๆ
แต่พอใช้สติสัมปชัญญะคิดทบทวนดูแล้ว ก็เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด
จิ้งอ๋องซื่อจื่อทำนายชะตารู้ล่วงหน้าได้เสียเมื่อไร เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าเวลานี้นางจะปีนกำแพงอีกครั้ง
โชคดีที่นางปฏิกิริยาว่องไวจึงไม่ทันถูกเห็นเข้า
อีกฝั่งของกำแพง ชายหนุ่มที่ถือตำราในมือเงยหน้าเหลือบมองบนกำแพงที่ว่างเปล่าพร้อมริมฝีปากยกยิ้มบาง
“ซื่อจื่อ ช่วงบ่ายแดดแรง สู้กลับห้องไปดีกว่าขอรับ” ฉังซุ่นบ่าวรับใช้ชายเอ่ยเกลี้ยกล่อม
“แดดในช่วงฤดูใบไม้ผลิกำลังสบาย แถมมีร่มเงาต้นไม้คอยบดบัง” ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะขยับ เขาเอนพิงเก้าอี้โยกไม้สานแล้วอ่านตำราต่อ
ฉังซุ่นยากจะเข้าใจงานอดิเรกของซื่อจื่อจริงๆ
จวนอ๋องที่กว้างขวางเช่นนี้ สถานที่ดีๆ มีเต็มไปหมด เหตุใดซื่อจื่อถึงชอบมานั่งพักอ่านหนังสือตรงนี้นักนะ
“ซื่อจื่อ ท่านระวังแม่นางรองเวินปีนกำแพงตกลงมากระแทกร่างท่านอีกนะขอรับ” เห็นได้ชัดว่าบ่าวรับใช้ยังเป็นกังวลเรื่องที่ซื่อจื่อได้รับบาดเจ็บในวันนั้น ทว่าไม่ทันสังเกตลมเมฆทะมึนที่ซัดโหมมาเมื่อครู่
ชายหนุ่มเหล่ตามองเขาแวบหนึ่ง เอ่ยเสียงเรียบ “อย่าพล่ามให้มาก วันนั้นก็แค่เรื่องบังเอิญ”
“ก็บ่าวเห็นแม่นางรองเวินปีนป่ายกำแพงคล่องแคล่วเสียขนาดนั้น...”
เวินเห่าแนบหูติดกับกำแพง พอได้ยินบทสนทนาระหว่างเจ้านายและบ่าวสองคนก็รู้สึกปั่นป่วนในท้อง
คิดไม่ถึงว่าจะถูกบ่าวชายของจิ้งอ๋องซื่อจื่อดูแคลนเช่นนี้
ส่วนจิ้งอ๋องซื่อจื่อ...นับว่ายังมีคุณธรรมอยู่บ้าง
พอข้างกำแพงไม่มีเสียงดังแว่วมา เวินเห่าจึงเดินย่องไปยังใต้ต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกลนักก่อนจะปีนป่ายขึ้นไปอย่างรวดเร็ว
มีก้านใบคอยบดบัง นางคิดว่าคงสอดส่องดูสถานการณ์ได้อย่างสบายใจแล้ว
อีกฝั่งของกำแพงมีต้นหอมหมื่นลี้อยู่ต้นหนึ่ง จิ้งอ๋องซื่อจื่อกำลังนั่งปิดตาพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้โยกที่กำลังแกว่งไปมาใต้ต้นไม้ พร้อมตำราเล่มหนึ่งที่กางออกวางอยู่ตรงหน้าเขาอย่างเงียบๆ
ลมวสันตฤดูพัดชายผ้าของชายหนุ่มพลิ้วไหว สงบและงดงาม
เวินเห่านิ่งชะงักไป
ที่แท้อีกฝั่งของกำแพงก็เป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจของจิ้งอ๋องซื่อจื่อนี่เอง
งานอดิเรกของจิ้งอ๋องซื่อจื่อแตกต่างจากคุณชายตระกูลสูงศักดิ์คนอื่นๆ เท่าที่นางเคยเห็นมาเลย
พอนึกถึงว่าจิ้งอ๋องซื่อจื่อเป็นโรคหัวใจตั้งแต่อายุยังน้อย เวินเห่าก็รู้สึกเห็นใจขึ้นมาไม่น้อย
มีสุขภาพอ่อนแอคงน่าปวดใจไม่น้อย นางเคยสัมผัสมันมาก่อนแล้ว
แต่นี่ก็ไม่อาจคลายความสงสัยที่นางมีต่อจิ้งอ๋องซื่อจื่อได้เลย
จิ้งอ๋องซื่อจื่อถึงขั้นเชิญตัวหมอชื่อดังมา แต่เหตุใดชาติก่อนเขาถึงออกจากจวนรอนแรมไปไกลด้วยเล่า
นางนั่งอยู่บนกิ่งต้นไม้ที่ส่ายไปมาพลางเหม่อมองชายหนุ่มผู้นั้น ทันใดนั้นก็สบเข้ากับดวงตาสีดำขลับโดยไม่ได้ตั้งใจ
ทำเอาเวินเห่าตกลงมาจากต้นไม้
ถูกเห็นเข้าแล้ว!
นางเตรียมร้องขอความช่วยเหลือ รีบคว้ากิ่งไม้ประคองร่างไว้พลางเลื่อนสายตาหนีราวกับไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้น แต่พอลอบกวาดตามองแวบหนึ่งกลับพบว่าชายหนุ่มยังคงจับจ้องนางอยู่
เวินเห่าตัวแข็งทื่อราวรูปปั้นก่อนจะตัดสินใจกระโดดลงจากต้นไม้ไป
อีกฝั่งของกำแพง เมื่อฉีซั่วเห็นว่าจู่ๆ เวินเห่ากระโดดลงจากต้นไม้ไปเช่นนั้น เขาก็อดลุกพรวดขึ้นมาไม่ได้
ฉังซุ่นชะงักกับการกระทำอันแสนปุบปับของซื่อจื่อ “ซื่อจื่อ เป็นอะไรไปหรือขอรับ”
ฉีซั่วจ้องไปทางหนึ่งอย่างแน่นิ่ง เอ่ยตอบน้ำเสียงราบเรียบ “เปล่า”
ครั้งก่อนตกลงมาจากกำแพงเท้าแพลง ครั้งนี้กระโดดลงมาจากต้นไม้ที่สูงกว่า...
“ซื่อจื่อไม่สบายตรงไหนหรือไม่ขอรับ” ฉีซั่วสีหน้าไม่ค่อยสู้ดี ฉังซุ่นจึงเผยสีหน้าเป็นกังวล
“อย่าบ่นให้มันมาก” ฉีซั่วเอ่ยตำหนิ นัยน์ตาทอประกายวูบไหว “ฉังซุ่น”
“เชิญซื่อจื่อว่ามาเลยขอรับ”
“ข้ากระหายน้ำ กลับไปเอาชุดชาที่ข้าใช้ประจำมาหน่อย”
ฉังซุ่นรีบร้อนไปเอามาตามคำสั่ง
บนกำแพง เวินเห่าชะโงกศีรษะออกมาดูอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าข้างกายฉีซั่วไม่มีใครแล้ว นางจึงกระโดดปีนข้ามกำแพงมาด้วยท่วงท่าปราดเปรียวว่องไว
จวนจิ้งอ๋องดูดีไม่น้อย ทว่าพอเห็นชายหนุ่มเดินเข้ามา ใจของนางเริ่มลนลานเล็กน้อย
เดี๋ยวก่อน แบบนี้ไม่ใช่ว่าจิ้งอ๋องซื่อจื่อจะนึกว่านางเสียสติใช่หรือไม่
แต่พอลองคิดอีกด้าน ในเมื่อถูกเห็นเข้าแล้วก็ปล่อยไปตามยถากรรมถามเลยแล้วกัน
รอกระทั่งชายหนุ่มมาหยุดอยู่ตรงหน้า เวินเห่าถึงกลับมามีสีหน้าปกติราบเรียบ “ซื่อจื่อ”
ฉีซั่วเงียบไปชั่วขณะ มุมปากแต่งแต้มรอยยิ้มบาง “หากแม่นางรองเวินมีเรื่องใดอยากพูด พวกเราไปทางนั้นก็ได้”
เวินเห่ามองไปตามมือที่เขาชี้ ตรงนั้นเป็นชั้นวางดอกไม้  ซึ่งเวลานี้ดอกกุหลาบเพิ่งแผ่กิ่งก้านสีเขียว นับว่าเป็นที่ที่สะดวกต่อการพูดคุย
แต่ว่าจิ้งอ๋องซื่อจื่อดูสุขุมไปหน่อยหรือไม่ ถึงแม้เห็นนางปีนกำแพงมาแต่ยังคงมีสีหน้าปกติ
นางลองเดาความคิดของอีกฝ่าย ทว่ากลับคาดเดาอะไรไม่ออกเลย
พวกเขาสองคนหยุดยืนตรงหน้าชั้นวางดอกไม้ ฉีซั่วยิ้มเอ่ย “วันนี้แม่นางรองเวินมาเยี่ยม ไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไร”
มาเยี่ยม...?
เวินเห่าพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
นางไม่เคยเจอใครที่ชวนให้รู้สึกกระอักกระอ่วนใจเช่นนี้มาก่อนเลย
“ข้า...” เวินเห่าเม้มปากก่อนจะถามออกไปว่า “ซื่อจื่อเป็นโรคหัวใจตั้งแต่เมื่อไรเจ้าคะ”
ฉีซั่วชะงักเล็กน้อย ราวกับคิดไม่ถึงว่านางจะถามเรื่องนี้
พอเปิดประเด็นแล้ว คำพูดต่อจากนั้นก็ไม่มีอะไรต้องกลัดกลุ้ม
“วันนี้ได้ยินว่าจวนอ๋องมีหมอชื่อดังมาเยือน ข้าเลยแปลกใจอยู่บ้าง”
ฉีซั่วคลี่ยิ้ม “ข้าเองก็แปลกใจเช่นกัน”
“ซื่อจื่อแปลกใจเรื่องใดหรือ”
“แปลกใจว่าเหตุใดแม่นางรองเวินถึงต้องแปลกใจเรื่องนี้ด้วย”
“ข้ากับซื่อจื่อรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก แต่พอวันนี้ข้าพูดได้แล้วกลับได้ยินว่าซื่อจื่อเป็นโรคหัวใจเสียอย่างนั้น ก็ถือว่า...เป็นความแปลกใจที่แฝงความเป็นห่วงแล้วกันเจ้าค่ะ” เวินเห่าหาเหตุผลอย่างหน้าด้านๆ
“ที่แท้แม่นางรองเวินก็สงสารข้านี่เอง” ฉีซั่วมองนางด้วยแววตาลุ่มลึก
เวินเห่าสงบสติอารมณ์ สีหน้ากลับมาราบเรียบเหมือนยามปกติ “ซื่อจื่ออยู่ในช่วงวัยอันรุ่งโรจน์มากความสามารถเช่นนี้ เมื่อเป็นโรคหัวใจจะมีใครไม่เสียดายบ้างเล่า”
“แม่นางรองเวินอยากรู้จริงๆ น่ะหรือ” ฉีซั่วเอ่ยถาม
เวินเห่าพยักหน้าเล็กน้อย
ชายหนุ่มถอนหายใจ “เดิมทีก็ไม่ได้เป็นอะไรหรอก แต่วันนั้นแม่นางรองเวินตกลงมาจากกำแพงกะทันหัน ไม่รู้ว่าเหตุใดข้าถึงตกใจจนเป็นโรคหัวใจเช่นนี้เหมือนกัน”
เวินเห่าเบิกตากว้างพูดไม่ออก
เป็นเพราะนางทำให้ตกใจ?
นางสงสัยว่าจิ้งอ๋องซื่อจื่อกำลังเรียกร้องค่าทำขวัญจากนางอยู่!


## บทที่ 17 บ่อเกิดเพราะเจ้า

ตอนที่ 17 บ่อเกิดเพราะเจ้า
เมื่อเห็นเวินเห่ายืนนิ่งเป็นก้อนหิน ฉีซั่วก็กระแอมไอเสียงเบาสองที
เวินเห่าค่อยๆ ดึงสติกลับมาแล้วจับจ้องใบหน้าจริงจังของชายหนุ่มด้วยความฉงน
จิ้งอ๋องซื่อจื่อเป็นคนเงียบขรึมสุขุม ไม่เหมือนคนขี้เล่นชอบหยอกเย้า แถมพวกเขาไม่ได้สนิทสนมกันขนาดนั้น
หรือว่าเป็นเพราะนางทำให้เขาตกใจจริงๆ
ดังนั้นจวนจิ้งอ๋องจึงเชิญหมอชื่อดังมา การรอนแรมเดินทางไกลของจิ้งอ๋องซื่อจื่อเมื่อชาติก่อนย่อมไม่เกิดขึ้น
ถึงแม้โรคหัวใจที่เกิดจากความตกใจจะหาเห็นได้น้อยนัก แต่พอขบคิดดูแล้วจิ้งอ๋องซื่อจื่อร่างกายอ่อนแอโรคภัยรุมเร้ามาตลอด ก็มีความเป็นไปได้สูง
แม้ว่านางจะรู้สึกเหมือนถูกใส่ร้าย เพราะในเมื่อตอนนางตกกำแพงลงมาเขายังไม่เห็นเป็นอะไร ทว่าข้ออ้างตกใจจนพานเป็นโรคหัวใจแบบนี้ ใครจะกล้าเอามาอำเล่น
และนางก็ไม่ใช่คนไร้ความรับผิดชอบ
เงียบไปครู่หนึ่ง เวินเห่าก็ย่อเข่าลงเล็กน้อย “ขอโทษด้วยจริงๆ เจ้าค่ะ วันนั้นข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าคงไม่มีปัญญาจะรับความเจ็บปวดจากโรคภัยของซื่อจื่อได้ กลับไปข้าจะให้คนส่งยารักษาและบำรุงร่างกายมาให้ เพื่อแสดงถึงความรู้สึกผิด”
ฉีซั่วส่ายศีรษะ “แม่นางรองเวินไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น ข้าไม่ได้ขัดสนของพวกนี้”
เวินเห่ายังคงยืนกราน “ซื่อจื่อเป็นถึงบุตรของชินอ๋อง[footnoteRef:1]ย่อมไม่ขาดเหลืออะไร แต่ในเมื่อโรคภัยของซื่อจื่อเกิดขึ้นเพราะข้า ข้าย่อมนิ่งดูดายไม่ได้” [1: ชินอ๋อง เป็นตำแหน่งเชื้อพระวงศ์ชายลำดับที่ 1 โดยมากผู้ที่ได้รับตำแหน่งนี้จะเป็นลูก พี่ น้อง ของฮ่องเต้]
“แม่นางรองเวินน่าจะรู้ว่าจวนอ๋องเคยไปทาบทามเรื่องแต่งงานของพวกเรามาบ้างกระมัง” ชายหนุ่มมองสาวน้อยด้วยแววตาลุ่มลึก ยากจะเดาความคิดออก
ฉับพลันเวินเห่าก็ใบหน้าร้อนผ่าว
คนผู้นี้ช่างตรงไปตรงมายิ่งนัก!
นางใช้ความคิด นึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง คงไม่ใช่เพราะนางทำให้เขาเป็นโรคหัวใจ จิ้งอ๋องซื่อจื่อเลยคิดจะให้นางมาชดใช้หรอกนะ
เมื่อครู่เขาก็บอกแล้วนี่ว่าไม่ขัดสนพวกยารักษาและยาบำรุง
“อย่างนั้นหรือเจ้าคะ ข้าไม่เคยได้ยินท่านแม่พูดถึงเลย” เวินเห่าสมองปั่นป่วน ทว่าไม่แสดงออกทางสีหน้าเลยสักนิด
คงเป็นไปไม่ได้ที่จะยอมรับ ไม่เช่นนั้นหากจิ้งอ๋องซื่อจื่อรู้ว่านางปฏิเสธการแต่งงานก่อน หลังจากนั้นก็ปีนกำแพงมาหาเขาเพื่อคลายความสงสัย เช่นนี้คงจะดูหน้าด้านอย่างเห็นได้ชัด
ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก ตอบกลับไปว่า “ที่แท้แม่นางรองเวินก็ไม่รู้เรื่องนี่เอง”
“ซื่อจื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ทำไมกัน” เวินเห่านึกหวาดระแวง เอ่ยถามเสียงนิ่ง
“เสด็จพ่อและเสด็จแม่ไม่รู้ต้นเหตุของโรคหัวใจข้า หากจู่ๆ แม่นางรองเวินส่งของบำรุงมาให้ เกรงว่าจะทำให้พวกเขาเข้าใจผิดในเรื่องที่ไม่จำเป็น”
“เข้าใจผิดเรื่องที่ไม่จำเป็น?”
ฉีซั่วยกยิ้ม “อย่างเช่นเข้าใจผิดว่าแม่นางรองเวินนึกเสียใจขึ้นมาอย่างไรเล่า”
เวินเห่า “...”
ไม่รู้ว่าลมพัดโชยมาจากทางใด หอบเอากลิ่นหอมของมวลดอกไม้มาด้วย
เสียงอ่อนโยนดั่งสายลมในฤดูใบไม้ผลิของชายหนุ่มดังขึ้นอีกครั้ง “ดังนั้นแม่นางรองเวินไม่จำเป็นต้องส่งของมาให้ ถึงแม้โรคหัวใจจะเกิดขึ้นเพราะเจ้า แต่ก็ข้าไม่โทษเจ้าหรอก”
เวินเห่าฟังอย่างเงียบเชียบ รู้สึกว่ามีบางจุดที่แปลกพิกล
เสียงร้องเรียกของบ่าวรับใช้ดังแว่วมา “ซื่อจื่อ ท่านอยู่ที่ไหนขอรับ”
“แม่นางรองเวินยังมีเรื่องข้องใจใดอีกหรือไม่” ฉีซั่วกลับไม่รีบร้อนขานรับเสียงเรียกของบ่าวรับใช้ แต่เอ่ยถามนางอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว
“ไม่มีเจ้าค่ะ...” เวินเห่าไม่รู้ว่าควรพูดอะไรอีกต่อไป
“เช่นนั้นแม่นางรองเวินรออยู่ตรงนี้ก่อนค่อยไป ข้าขอไม่ส่งก็แล้วกัน”
ฉีซั่วส่งยิ้มให้เวินเห่า จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกไป
ฉังซุ่นเดินเข้ามาหา “ซื่อจื่อ ท่านไปไหนมาหรือขอรับ”
“รอจนเบื่อเลยออกมาเดินเล่นน่ะ”
ฉังซุ่นใช้แขนเสื้อปัดเก้าอี้สาน “ท่านนั่งก่อนเถิด บ่าวจะรินชาให้”
“ไม่ต้องแล้ว เมื่อครู่เดินเลยร้อน กลับห้องกันดีกว่า”
ฉังซุ่นนิ่งไปก่อนจะรีบพยักหน้า “ขอรับ”
ชายหนุ่มเดินนำหน้าไปด้วยท่าทีสบายๆ ส่วนบ่าวรับใช้ก็อุ้มเครื่องถ้วยชาเดินตามหลัง สวนดอกไม้ของจวนจิ้งอ๋องค่อยๆ ตกอยู่ในความเงียบ
เวินเห่าสลัดกลีบดอกไม้แล้วเดินออกมา กวาดตามองไปยังทิศทางที่จิ้งอ๋องซื่อจื่อเดินจากไป จากนั้นก็ปีนกำแพงกลับเข้าจวนแม่ทัพอย่างคล่องแคล่ว
ลมอ่อนๆ พัดโชยมา เวลานี้นางถึงสังเกตเห็นว่าในสวนดอกไม้ของจวนแม่ทัพเองก็มีต้นหอมหมื่นลี้ มีชั้นวางดอกไม้ มีดอกอวี้หลาน[footnoteRef:2]ออกช่อชูชันเช่นกัน [2: อวี้หลาน เป็นดอกไม้ตระกูลเดียวกับดอกแมกโนเลีย(Magnolia) ]
แตกต่างเพียงกำแพงกั้น ทว่าทิวทัศน์กลับคล้ายคลึงกันมาก
เวินเห่าย่อมไม่ปักใจเชื่อจิ้งอ๋องซื่อจื่อเสียทั้งหมดจึงสับเท้าเดินไปทางที่พักของหมอจู
หากเทียบกับโรคหัวใจของจิ้งอ๋องซื่อจื่อที่ ‘นับว่าไม่ร้ายแรงนัก’ อาการของฮูหยินผู้เฒ่าต้องได้รับการดูแลรักษาอย่างละเอียด หมอจูจึงพักอยู่จวนแม่ทัพ
เมื่อได้ยินว่าคุณหนูรองมาหา หมอจูก็ข่มความประหลาดใจเอาไว้แล้วเดินออกมา
“ที่ข้ามารบกวนหมอเทวดากะทันหันเช่นนี้เพราะมีเรื่องหนึ่งอยากถามเจ้าค่ะ”
“ไม่ทราบว่าแม่นางมีเรื่องอะไรอยากถามข้าอย่างนั้นหรือ” เมื่อเห็นความตึงเครียดตรงหว่างคิ้วที่ขมวดเป็นปมของเด็กสาววัยสิบหกปี หมอจูก็ยิ่งฉงนเข้าไปใหญ่
“จิ้งอ๋องซื่อจื่อ...”
แค่เวินเห่าเปิดปาก หมอจูก็กระสับกระส่ายขึ้นมาแล้ว
ตอนนี้แค่เขาได้ยินชื่อของจิ้งอ๋องซื่อจื่อก็รู้สึกปวดศีรษะแล้ว
เมื่อเห็นสีหน้าผิดปกติของหมอจู เวินเห่าก็เปลี่ยนคำถาม “หมอเทวดา ท่านเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ”
“เปล่า เชิญแม่นางพูดต่อเถิด”
“โรคหัวใจของจิ้งอ๋องซื่อจื่อ...”
หมอจูใจกระตุกวูบ
ได้ยินเช่นนี้ยิ่งปวดศีรษะเข้าไปใหญ่!
“โรคหัวใจของจิ้งอ๋องซื่อจื่อร้ายแรงหรือไม่”
“ไม่เลย ไม่ร้ายแรงเลย” หมอจูเอ่ยตอบพลางอดกลั้นอารมณ์ไว้
“เช่นนั้นหมอเทวดาวินิจฉัยสาเหตุโรคหัวใจของจิ้งอ๋องซื่อจื่อได้หรือไม่”
สายตาของหมอจูที่มองเวินเห่าเปลี่ยนไป “ข้าไม่ควรบอกอาการป่วยแก่คนรอบข้าง แม่นางถามเรื่องนี้ทำไมหรือ”
เวินเห่าเผยสีหน้าไม่สู้ดี “ท่านยายสุขภาพแข็งแรงมาโดยตลอด ทว่าจู่ๆ ก็เป็นโรคหัวใจ ได้ยินว่าจิ้งอ๋องซื่อจื่อก็เป็นแบบนี้เช่นกัน ข้าเลยอยากทำความเข้าใจอาการป่วยนี้ให้มากขึ้น”
หมอจูไอค่อกแค่กทันที “สาเหตุการเกิดโรคหัวใจย่อมแตกต่างกันออกไป อาการของฮูหยินผู้เฒ่ากับจิ้งอ๋องซื่อจื่อแตกต่างกันมาก”
“เช่นนั้นจิ้งอ๋องซื่อจื่อยังอายุน้อย เหตุใดถึงเป็นโรคหัวใจได้เล่า” เวินเห่าซักไซ้ไม่หยุด
“จิ้งอ๋องซื่อจื่อ...” หมอจูลูบเคราสีขาวดั่งหิมะ เอ่ยช้าๆ “น่าจะเกิดจากได้รับความตกใจอย่างกะทันหัน...”
เวินเห่าสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย ในใจรู้สึกหนักอึ้ง
โรคหัวใจของจิ้งอ๋องซื่อจื่อเกิดเพราะนางทำให้เขาตกใจจริงๆ ด้วย
เมื่อชาติก่อนนางตกลงพื้น จิ้งอ๋องซื่อจื่อกลับเพิกเฉยแล้วเดินจากไป ทว่าครั้งนี้จิ้งอ๋องซื่อจื่อยื่นมือเข้ามาช่วยนาง นางจึงกระแทกร่างเขาจนล้มลงพื้น
บุญคุณความแค้นถือเป็นคติของเวินเห่า พอถามไถ่หมอเทวดาจนรู้เรื่องนี้แน่ชัดแล้ว นางจึงยากที่จะสงบจิตสงบใจคิดว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับตนไม่ได้อีกต่อไป
โรคหัวใจไม่ใช่เรื่องเล็ก หากเพราะเหตุนี้ทำให้จิ้งอ๋องซื่อจื่อต้อง...
เวินเห่านวดแก้มด้วยความกลัดกลุ้มใจ
เช่นนี้เท่ากับว่านางติดหนี้ชีวิตคนอย่างนั้นหรือ!
เมื่อเห็นแม่นางน้อยจับใบหน้าท่าทางกลัดกลุ้ม หมอจูผู้จิตใจดีงามก็พลอยลำบากใจไปด้วย รีบอธิบายเพิ่ม “อาการของจิ้งอ๋องซื่อจื่อถือว่าเบา ไม่ส่งผลกระทบต่อการใช้ชีวิตเท่าไร”
“ขอถามหมอเทวดาหน่อยเถิดว่าโรคหัวใจของจิ้งอ๋องซื่อจื่อจะหายเป็นปกติได้หรือไม่”
อาการป่วยโรคหัวใจไม่แพ้โรคร้ายอื่น หากสะเพร่าก็อาจจะเกิดเรื่องใหญ่ได้
“เรื่องนี้...” หมอจูสีหน้ากระอักกระอ่วน “คงต้องอยู่ที่ตัวของจิ้งอ๋องซื่อจื่อเอง”
เวินเห่าถอนหายใจ “ขอบคุณหมอเทวดามากเจ้าค่ะ”
ขนาดระหว่างทางนั่งรถม้ากลับจวนตระกูลเวิน เวินเห่ายังคงมีสีหน้าเคร่งเครียด
เวินฉานมองออกว่าน้องสาวมีเรื่องในใจจึงเอ่ยถามอย่างห่วงใย “น้องรองมีเรื่องอะไรหรือไม่”
สะใภ้หลินที่นั่งแทะเมล็ดทานตะวันได้ยินเช่นนั้นก็มองตาม
เวินเห่าขบคิดแล้วก็ตัดสินใจลองฟังความคิดเห็นของมารดากับพี่สาวดู
“หากติดหนี้คนคนหนึ่งไว้มาก ควรจะชดใช้อย่างไรหรือเจ้าคะ”
เวินฉานได้ยินเช่นนั้นก็นิ่งไป
น้องหญิงคงอยากให้ท่านพ่อสำนึกผิดแล้วชดเชยให้ท่านแม่สินะ
สะใภ้หลินพ่นเปลือกเมล็ดทานตะวันออกมา กล่าวโดยไม่ต้องคิด “ก็ให้เงินไปมากหน่อย ให้จนอีกฝ่ายจะพอใจ อาเห่า เจ้าอย่ารังเกียจด้อยค่าเงินทอง เพราะสำหรับผู้เคราะห์ร้ายแล้ว นี่คือสิ่งที่พวกเขาปรารถนาที่สุดแล้ว”
“แล้วถ้าอีกฝ่ายไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินทองเล่าเจ้าคะ”
เวินฉานเม้มปากเบาๆ
ใช่เลย หมายถึงท่านแม่จริงๆ ด้วย


## บทที่ 18 นัดยามดึก

ตอนที่ 18 นัดยามดึก
ไม่ขัดสนเรื่องเงิน...ข้อนี้ทำเอาสะใภ้หลินไปต่อถูก
นางกำเมล็ดทานตะวันไว้ในมือพลางครุ่นคิดอย่างจริงจัง “เป็นไปไม่ได้เลยที่คนคนหนึ่งจะไม่ขัดสนเรื่องใด เช่นนั้นก็ต้องดูว่าเขาขาดเหลืออะไร ขาดอะไรก็เติมเต็มสิ่งนั้นถือเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด”
ขาดอะไรอย่างนั้นน่ะหรือ
รอยยิ้มบางของชายหนุ่มพลันผุดขึ้นมาในสมองของนาง เวินเห่าอดคิดถึงเรื่องที่จวนจิ้งอ๋องมาทาบทามเรื่องแต่งงานไม่ได้
จิ้งอ๋องซื่อจื่อดูเหมือนขาดภรรยาสักคน...
แต่เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด!
“อาเห่า อาเห่า”
เวินเห่าเก็บความคิดฟุ้งซ่านแล้วมองไปทางมารดา
“คิดเรื่องอะไรอยู่ อาเห่าของเราติดหนี้ใครไว้หรือ”
เวินเห่ารีบส่ายหน้า “เปล่าเจ้าค่ะ”
ถึงแม้นางจะยินดีรับผิดชอบแต่คงไม่ถึงขั้นที่ต้องเอาตัวนางไปชดใช้หรอกกระมัง
เมื่อลองไตร่ตรองอย่างละเอียดดูแล้ว ใช่ว่าจิ้งอ๋องซื่อจื่อจะราบรื่นไปเสียทุกเรื่อง อย่างน้อยเมื่อชาติก่อนก็หนีหายนะถูกฆ่าตายยกครัวไม่ได้ แต่นางกลับชาติมาภพนี้เลยรู้ทัน เช่นนั้นนางต้องยื่นมือให้ความช่วยเหลือจิ้งอ๋องซื่อจื่อ ซึ่งก็นับว่าพอจะชดเชยความผิดพลาดที่ตนไม่ได้เจตนาได้บ้าง
พูดไปพูดมา จิ้งอ๋องซื่อจื่อก็ขี้ตกใจเกินไปแล้ว
เวินเห่ารู้สึกละอายใจแต่ก็อดต่อว่าเขาเล็กน้อยไม่ได้
พอสามแม่ลูกกลับมาถึงจวนตระกูลเวินก็เห็นเวินผิงผู้ดูแลจวนเดินไปเดินมาอยู่ในลานกว้าง
“ผู้ดูแลเวินเป็นอะไรไป” สะใภ้หลินหยุดฝีเท้าแล้วเอ่ยถามเขา
เวินผิงเก็บสีหน้าร้อนรนไว้ รีบก้มศีรษะ “บ่าวทำถุงผ้าหูรูดหายขอรับ...”
“ด้านในมีเงินมากอย่างนั้นหรือ”
“เปล่าขอรับ เพียงแต่ถุงผ้าชิ้นนั้นเป็นของที่บุตรชายบ่าวมอบให้...” ขณะที่พูด เขาก็ลอบมองมาทางเวินเห่า
“หากเป็นเช่นนั้น ผู้ดูแลเวินก็ลองหาดูอย่างละเอียดแล้วกัน” สะใภ้หลินพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้วพาสองพี่น้องเดินต่อไป
ชั่ววินาทีที่เคลื่อนผ่านร่างเวินผิง เวินเห่าก็เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ “เหตุใดผู้ดูแลเวินไม่ลองไปหาแถวสวนดอกไม้ดูเล่า ข้าจำได้ว่าเมื่อวานเจ้าก็ไปที่นั่น”
เวินผิงสีหน้าเปลี่ยนเป็นตื้นตันใจทันที “ขอบคุณคุณหนูรองที่เตือน บ่าวจะลองไปหาที่นั่นดูขอรับ”
เวินเห่าพยักหน้าแล้วเดินตามสะใภ้หลินไป
สะใภ้หลินกลับเรือนใหญ่ไปแล้ว ตอนที่สองพี่น้องแยกย้ายกันตรงทางแยก เวินฉานก็เอ่ยเสียงเบา “น้องรอง พรุ่งนี้เรายังจะไปกันอยู่หรือไม่ ท่านยายตรวจเจอโรคหัวใจเช่นนี้ ข้าเกรงว่าหากจู่ๆ ท่านยายได้ยินเรื่องนี้แล้วจะรับไม่ไหว”
“เช่นนั้นวันมะรืนค่อยไปแล้วกันเจ้าค่ะ”
วันมะรืนก็คือวันที่ท่านพ่อจะเป็นฝ่ายเปิดเผยทุกอย่างนั่นเอง
เขาจะแวะไปที่ตรอกหม่าฮวาก่อน เพื่อรับสามแม่ลูกกลับมายังจวน
เวินฉานชั่งใจเล็กน้อย “วันมะรืนกับวันพรุ่งนี้คงไม่ต่างกันกระมัง”
“พี่หญิงวางใจได้ วันนี้ข้าไปถามหมอเทวดามาแล้ว หมอเทวดาบอกว่าขอแค่ท่านยายกินยาลูกกลอนทองตามเวลาก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่โตอะไร รอวันนี้กับพรุ่งนี้ท่านยายปรับตัวกับยาได้แล้ว วันมะรืนตอนบอกเรื่องนี้น่าจะยังพอมีผลของยารองรับอยู่บ้าง บวกกับคำปลอบประโลมของพวกเรา ก็คงจะไม่เกิดอะไรร้ายแรงขนาดนั้น”
“แต่โรคหัวใจเจอเรื่องสะเทือนใจไม่ได้...” เวินฉานวางใจไม่ลง
ถึงจะบอกว่าไม่ร้ายแรงเท่าไร แต่หากท่านยายรับไม่ไหว ใครจะรับผิดชอบเล่า
“พี่หญิง ท่านก็รู้ดีกว่าข้านี่เจ้าคะ ว่าในไม่ช้าก็เร็วท่านพ่อย่อมพาสามแม่ลูกนั่นมาเปิดตัวต่อหน้าทุกคนอยู่ดี หากต้องรอท่านพ่อกระทำการบุ่มบ่ามจนท่านยายกับท่านแม่ตั้งรับไม่ทัน ไม่สู้พวกเราเป็นฝ่ายชิงลงมือเสียก่อน”
เวินฉานเข้าใจเหตุผลของน้องสาว นางเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า
“พี่หญิง เช่นนั้นข้ากลับเรือนลั่วอิงก่อนนะเจ้าคะ”
เวินฉานรั้งแขนของเวินเห่าไว้
“พี่หญิงมีเรื่องอะไรหรือ”
เวินฉานสีหน้าสับสน “น้องรอง เจ้า...หวังอยากให้ท่านพ่อสำนึกผิดใช่หรือไม่”
เวินเห่านิ่งไป
อยากให้ท่านพ่อสำนึกผิด? สู้เห็นท่านพ่อถูกฟ้าผ่ายังตรงใจมากกว่าอีก
พอเห็นน้องสาวนิ่งไป เวินฉานก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “แค่เห็นฉังฮุยอายุมากกว่าข้า เจ้าก็อย่าคาดหวังอะไรมากมายกับท่านพ่อเลย วันหน้าเราต้องปลอบประโลมท่านแม่ให้มากๆ และป้องกันไม่ให้สองพี่น้องฉังฮุยนั่นก่อเรื่องต่างหากถึงจะสำคัญที่สุด”
“พี่หญิงวางใจได้ ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นน้องรองก็กลับไปพักผ่อนให้สบายๆ เถิด”
หลังจากแยกย้ายกับเวินฉาน เวินเห่าก็หันปลายเท้าเดินไปทางสวนดอกไม้
สวนดอกไม้ในจวนตระกูลเวินเล็กกว่าจวนแม่ทัพ เวินเห่ามองเห็นเวินผิงที่เดินไปเดินมาอย่างร้อนใจแทบจะทันที
นางเดินผ่านร่างของเวินผิงโดยไม่เหลือบมอง เดินไปทางภูเขาปลอมตรงมุมหนึ่ง
พอเวินผิงมองซ้ายมองขวาแล้วไม่เห็นใครก็รีบสับเท้าตามไป
“ผู้ดูแลเวินมีเรื่องอะไร” เวินเห่าพิงหินตรงภูเขาพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก
เวินผิงคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังปึก “คุณหนูรองช่วยบ่าวด้วยขอรับ!”
เวินเห่ามองคนที่หมอบอยู่กับพื้นจากมุมที่สูงกว่า ชั่ววินาทีนั้นนางยังไม่พูดอะไร
“คุณหนูรอง ขอร้องท่านช่วยอวิ๋นเอ๋อร์ทีเถิด บ่าวรับรองว่าวันหน้าจะเชื่อฟังท่านทุกอย่างเลยขอรับ!”
น้ำเสียงที่ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกของสาวน้อยดังมาจากด้านบน “ข้าให้เงินพันตำลึงไปไถ่ถอนตัวบุตรชายเจ้าแล้วนี่นา”
เวินผิงเงยหน้าขึ้นพร้อมสีหน้าซีดเซียว “เจ้าลูกบ้านั่น...เจ้าลูกสัตว์เดียรัจฉานนั่น”
“ผู้ดูแลเวินค่อยๆ เล่าเถิด”
เวินผิงใช้แรงทุบพื้น น้ำเสียงสะอื้น “หลังจากเมื่อวานบ่าวได้ตั๋วเงินจากคุณหนูรองไปแล้ว ก็คิดอยากให้เจ้าเด็กนั่นอยู่ทนความลำบากกับคนพวกนั้นสักคืน ไม่งั้นเขาคงคิดว่าบ่าวหาเงินมาได้อย่างง่ายดาย ดังนั้นวันนี้บ่าวถึงเพิ่งไปไถ่ตัวเขาออกมา แต่สุดท้าย...”
เขานิ่งไปสักพัก “บ่าวเอาตั๋วเงินให้คนพวกนั้นแล้วแต่พวกเขาไม่ยอมปล่อย”
“พวกเขาตั้งใจจะเบี้ยวอย่างนั้นหรือ”
“พวกเขาบอกว่าพอว่างๆ ไม่มีอะไรทำเลยเล่นพนันกัน เจ้าลูกบ้านั่นติดหนี้เพิ่มอีกห้าร้อยตำลึง!” เวินผิงใบหน้าหม่นหมอง น้ำตาไหลเป็นทาง
“บุตรชายช่างไม่รู้ความเลยจริงๆ” หญิงสาวเผยสีหน้าเห็นใจ ทว่ามุมปากกลับยกขึ้น
นี่เป็นเรื่องตามมาที่น่าเศร้า ซึ่งนางรู้ตั้งแต่ชาติก่อนแล้ว
เวลานั้นนางก็เห็นเวินผิงมีท่าทีเช่นนี้ เขาสีหน้าร้อนรนอมทุกข์เดินไปเดินมา แต่ตอนหลังชำระหนี้ได้อย่างไรนางกลับไม่ได้ใส่ใจเท่าไร แต่มาคิดดูแล้วก็คงอาศัยท่านพ่อที่แสนดีของนาง
เพราะรู้เรื่องนี้ นางถึงให้เงินพันตำลึงไปด้วยความสะใจ
มีหนึ่งพันตำลึงเป็นตัวล่อ พอเวินผิงเจอเรื่องเดือดร้อนที่แก้ไขไม่ได้ คนแรกที่เขานึกถึงย่อมเป็นนาง
“คุณหนูรอง ขอร้องท่านช่วยบ่าวด้วยเถิด คนพวกนั้นบอกว่าถ้าครั้งนี้หาเงินมาไม่ได้จะตัดมือข้างหนึ่งทิ้ง!”
“พวกเขาจำกัดเวลาหรือไม่”
“เจ็ดวัน ภายในเจ็ดวันนี้ต้องหาเงินมาให้ครบให้ได้” ขณะที่เวินผิงกล่าวก็ตบตัวเองอย่างอดไม่ได้
ผีสางใดดลใจให้เขาคิดปล่อยลูกทรพีนั่นลิ้มลองความขมขื่น หากรีบไถ่ตัวมาโดยเร็วคงไม่ต้องเกิดเรื่องเช่นนี้ตามมา
แต่ต่อให้ตอนนี้นึกเสียใจไปก็ไม่ทันแล้ว เขาทำได้แค่คาดหวังกับคุณหนูรอง
“เจ็ดวัน...” เวินเห่าอมยิ้ม “ได้สิ เจ็ดวันหลังจากนี้ผู้ดูแลเวินมาเอาเงินจากข้าได้เลย”
“ขอบคุณคุณหนูรอง ขอบคุณคุณหนูรองมากขอรับ!” เวินผิงเอาศีรษะโขกพื้นไม่หยุด
“ผู้ดูแลเวินอย่าทำเช่นนี้เลย ข้าเห็นแก่จิตใจอันดีงามของเจ้าถึงยอมช่วยสักครั้ง” จากนั้นเวินเห่าก็เดินไปทางเรือนลั่วอิงโดยไม่หันกลับมามองสักนิด
เวินผิงนั่งลงบนพื้นอย่างเหม่อลอยอยู่นาน
เวลานี้เขาเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งแล้วว่า นอกจากต้องอยู่ฝั่งคุณหนูรองแล้ว เขาก็ไร้ทางหนีทีไล่อื่น
พอมาถึงเรือนลั่วอิง เป่าจูก็ถือชาดอกไม้มาให้
เวินเห่ารับมาจิบ เอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “ครั้งนี้คงไม่ต้องกังวลแล้วกระมัง”
เป่าจูแววตาเป็นประกาย “ขอแค่ได้ติดตามคุณหนู บ่าวไม่มีเรื่องใดให้ต้องกังวลเลยเจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นก็ไปเตรียมตัว เดี๋ยวคืนนี้เราไปเจอท่านลุงผู้นั้นสักหน่อย”
เพียงครู่เดียวพระจันทร์เสี้ยวก็ลอยเด่นหราอยู่เหนือหมู่แมกไม้ ท้องฟ้ายามราตรีปกคลุมทั่วจวนตระกูลเวินขับให้ดูน่าวังเวงยิ่งกว่ายามปกติ
เวินหรูเซิงนั่งอยู่ในห้องเพียงลำพัง ยิ่งคิดก็ยิ่งหวาดกลัวเลยลุกขึ้นตรงไปยังที่พักของบุตรชาย
ภายในเรือนว่างเปล่า ในห้องไร้ซึ่งแสงไฟ
“เหตุใดดึกดื่นขนาดนี้แล้วเฟิงเอ๋อร์ยังไม่กลับมาอีก” เวินหรูเซิงเอ่ยพึมพำแล้วหมุนตัวเดินจากไปอย่างผิดหวัง
ทว่าเวลานี้เอง ภายในห้องก็มีแสงเปลวเทียนสว่างไสวขึ้นมา


## บทที่ 19 แรงหนุน

ตอนที่ 19 แรงหนุน
ที่แท้ก็อยู่ในห้องหรือ
เวินหรูเซิงในใจรู้สึกแปลกๆ สมองทำงานเชื่องช้าไปชั่วขณะ ทว่าเขายังไม่ทันดึงสติกลับมาได้มือก็ผลักเปิดประตูออกเสียแล้ว
เขาก้าวเท้าเข้าห้องไปโดยที่ประตูด้านหลังปิดลงเสียงดังเอี๊ยด
เวินหรูเซิงหมุนตัวกลับมาแล้วรีบพุ่งเข้าไปหมายดึงประตูง้างออก
“ท่านลุงแปด” เสียงแผ่วเบาอ่อนหวานดังขึ้นจากทางด้านหลัง
เวินหรูเซิงหมุนกายกลับมาทันควัน จากนั้นภาพสาวน้อยใบหน้างดงามดั่งบุปผาก็ปรากฏเต็มสองตา
“เจ้า เจ้าอย่าเข้ามานะ!” เวินหรูเซิงถอยหลังจนชนประตู ถอยจนถอยไม่ได้อีกต่อไป ใบหน้าซีดเผือดเพราะความตกใจ
“เหตุใดท่านลุงแปดถึงหวาดกลัวข้าเช่นนั้นเล่า” เวินเห่าถามพร้อมรอยยิ้ม
เวินหรูเซิงฟันกระทบกัน เอ่ยตะกุกตะกัก “ข้า...ข้าไม่ได้กลัว แค่รู้สึกไม่สบายเล็กน้อย...อาเห่า เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ในห้องของเฟิงเอ๋อร์ได้เล่า”
เขาจะแสดงออกว่ารู้เรื่องที่นางเป็นปีศาจไม่ได้ มิฉะนั้นปีศาจอาจจะกลับกลายเป็นร่างเดิมแล้วเขมือบเขาเข้าไปก็ได้!
เวินเห่าแย้มยิ้มสดใส “ท่านลุงแปดถามว่าเหตุใดข้าถึงมาอยู่ที่นี่น่ะหรือเจ้าคะ ก็เพราะอาหารโปรดของข้ามีเหลือไม่มากแล้ว ดังนั้นข้าเลยลองแวะมาที่นี่ดู”
เวินหรูเซิงแข้งขาอ่อนยวบ พยายามดึงประตูอย่างสุดแรง
ทว่าประตูห้องกลับปิดแน่น
“ปล่อยข้าออกไปนะ รีบปล่อยข้าออกไป...” เวินหรูเซิงสติหลุดกระเจิงอย่างสิ้นเชิง ตะโกนร้องเสียงแหลมบาดหู
มือข้างหนึ่งที่เย็นเฉียบตบลงบนบ่าของเขา
“ถ้าท่านลุงแปดยังตะโกนอยู่อีก ข้าจะจับท่านกินเข้าไปเสีย”
เสียงร้องของเวินหรูเซิงพลันหยุดกึก เขาจับจ้องสาวน้อยชุดขาวที่ขยับเข้ามาใกล้อย่างลนลาน
“เจ้า เจ้า เจ้า...เป็นปีศาจจริงๆ น่ะหรือ”
เวินเห่าส่ายศีรษะเบาๆ “ท่านลุงแปดพูดเรื่องน่าขันยิ่งนัก จะมีปีศาจที่ไหนบ้างที่ใบหน้างดงามเช่นข้า”
เวินหรูเซิงหย่อนก้นนั่งลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง
ชัดเจนแล้ว นางคือปีศาจ!
เล่าลือกันว่าปีศาจชื่นชอบการสิงร่างของสาวน้อยที่หน้าตาสะสวยเป็นพิเศษ จากนั้นก็ใช้ใบหน้าอันงดงามที่ครอบครองอยู่ล่อลวงผู้คน
เมื่อเห็นเวินหรูเซิงตื่นตระหนกเช่นนั้น เวินเห่าก็ผุดอารมณ์ซับซ้อนขึ้นมา
พลังอันแปลกประหลาดที่นางนึกเกลียดเมื่อชาติก่อนกลับเป็นแรงหนุนอันยิ่งใหญ่ที่สุดในชาตินี้
ท่านลุงผู้นี้ของนางขี้ขลาดและกลัวผีมากเป็นพิเศษ
วันหนึ่งตอนพลบค่ำเมื่อชาติก่อน นางเจอท่านลุงพร้อมกลิ่นเหล้าหึ่งที่สวนดอกไม้ จากนั้นก็ได้ยินประโยคหนึ่งดังขึ้นจากในใจของเขา ‘สวนดอกไม้ที่นี่กว้างยิ่งนัก จะมีผีหรือไม่นะ!’
ตอนนั้นทำเอานางอึ้งทีเดียว
นางได้ยินเรื่องชั่วและเรื่องดีในใจคนมานับไม่ถ้วน ทว่ากลับเพิ่งได้ยินคำพูดทำนองนี้เป็นครั้งแรก
เพราะเหตุนี้ความขี้ขลาดกลัวผีของท่านลุงผู้นี้จึงสลักอยู่ในความทรงจำนางอย่างฝังแน่น
“ท่านลุงแปด พวกเราเข้าไปคุยกันในห้องเถิด พื้นมันเย็นน่ะเจ้าค่ะ”
ภายในตกแต่งเป็นห้องหนังสือ ซึ่งเป็นสถานที่ที่เวินเฟิงใช้อ่านตำราเป็นประจำ
เวินหรูเซิงที่นั่งอยู่บนพื้นมองเวินเห่าเดินเข้าห้องไปด้วยท่าทีนิ่งงัน จากนั้นเขาก็พุ่งเข้าไปกระชากเปิดประตูอย่างแรงอีกครั้ง
ประตูเปิดออกแล้ว ทว่ากลับมีใบหน้าขาวโพลนปรากฏตรงหน้าเขา
เสียงที่เวินหรูเซิงคิดจะเปล่งออกมาติดอยู่ในลำคอ เขารีบเข้าไปในห้องอ่านตำรานั้นอย่างล้มลุกคลุกคลาน
เวินเห่านั่งบนเก้าอี้ไม้สลักลายกุหลาบแล้วชี้ไปทางเก้าอี้เตี้ยตัวหนึ่ง “ท่านลุงแปดรีบนั่งสิเจ้าคะ”
เวินหรูเซิงจับขอบเก้าอี้เพื่อทรงตัวก่อนจะนั่งลงด้วยท่าทีหวาดกลัว ไม่กล้าเหลือบมองเวินเห่าแม้แต่น้อย
“ท่านลุงแปดกลัวข้าจริงๆ น่ะหรือ”
เวินหรูเซิงมองเวินเห่าแวบหนึ่ง จากนั้นก็เก็บสายตากลับมาอย่างรวดเร็วราวถูกเข็มตำ กล่าวพลางร่ำไห้ “อาเห่า ตกลงเจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่”
หากนางจะกินเขาอย่างที่พูด ตอนนี้คงอ้าปากเขมือบกินเขาคำโตไปแล้ว ไหนเลยจะเรียกให้เขานั่งลงแบบนี้
“โบราณว่าไว้หากทำเรื่องดีๆ คงไม่กลัวผีสางมาหาถึงที่” เวินเห่าใช้แขนเท้าตรงที่วางแขน สีหน้าผ่อนคลายสบาย “ท่านลุงแปดทำเรื่องไม่ดีอะไรเอาไว้เล่า ถึงได้หวาดกลัวข้าขนาดนี้”
วันมะรืนจะเป็นวันที่ท่านพ่อลงมือ เวลานี้ต้องทำให้ท่านลุงผู้นี้ยอมศิโรราบต่อนางให้ได้
“ข้า ข้า...” เวินหรูเซิงอ้าปากค้างแต่พูดไม่ออก
“ท่านลุงแปดมองข้าแล้วก็พูดออกมา”
เวินหรูเซิงก้มหน้าลงไม่กล้ามองนาง
เวินเห่าตบโต๊ะ
ทำเอาเวินหรูเซิงตกใจจนสะดุ้งตัวโยน รีบเงยหน้ามองนางอย่างว่าง่าย
แสงเทียนสลัวจึงไม่เห็นสีหน้านาง ทำให้บรรยากาศรอบตัวนางยิ่งคลุมเครือ
“ท่านลุงแปดคิดจะทำร้ายท่านแม่ของข้า?” สาวน้อยกรีดนิ้วมือพลางเอ่ยเสียงเรียบ
นิ้วมือของนางเรียวยาวสวย สีเล็บแดงสดพออยู่ภายใต้แสงไฟกลับช่วยขับให้เหมือนเลือดที่กำลังเล่นแสงแวววับ
เวินหรูเซิงรูม่านตาหดลง จากนั้นก็นึกถึงฉากที่สาวน้อยนั่งกินนิ้วโป้งเสียงดังแจ๊บๆ อย่างน่าเอร็ดอร่อยภายใต้แสงจันทร์เมื่อคืนก่อน
เขาผวาจนตกจากเก้าอี้เตี้ยนั้นแล้วรีบคุกเข่าลงกับพื้น
“ข้า ข้าเปล่า...”
“เปล่าจริงๆ น่ะหรือ” เวินเห่าลุกขึ้นแล้วเดินมาตรงหน้าเขา
เวินหรูเซิงมองหน้านาง นัยน์ตาฉายภาพชายผ้าสีขาวราวหิมะและรองเท้าปักสีแดงเข้ม
ราวกับถูกร่ายมนตร์สะกด ร่างพลันแข็งทื่อขยับเขยื้อนไม่ได้
“แต่ข้าได้ยินเสียงในใจของท่านลุงแปด” เวินเห่าเอ่ยออกมาทีละคำ
เวินเห่าเงยหน้าขึ้นทันควันด้วยสีหน้าตกตะลึง
เวินเห่าแค่นเสียงหัวเราะ
เมื่อชาติก่อน ถึงแม้นางจะพูดไม่ได้ แต่นางปกปิดความลับหนึ่งอย่างระมัดระวัง เพราะกลัวว่าจะถูกคนอื่นสังเกตเห็นพลังพิเศษของนาง
ถึงแม้ชาตินี้นางไร้ซึ่งความสามารถนั้นแล้ว ทว่านางก็ยังหยิบยกเอามาข่มขู่คนได้อย่างง่ายดาย
“ท่านลุงแปดคิดจะทำเช่นไร” เวินเห่าเอ่ยถามเสียงเล็กแหลม
เวินหรูเซิงรู้สึกหนาวจนขนลุกชัน เอ่ยเสียงตะกุกตะกัก “อา อาเห่าอยากจะให้ลุงทำอะไร”
เวินเห่าก้มตัวลงมองสบตากับอีกฝ่าย เอ่ยชัดถ้อยชัดคำ “ขอแค่ท่านลุงแปดพูดความจริงก็พอ”
ทั้งง่ายดายขนาดนี้ แถมน่าขันอะไรเช่นนี้
หากเพียงแต่คนพวกนี้พูดความจริงออกมา ท่านยายก็คงไม่โมโหจนตาย ท่านแม่เองก็คงไม่ต้องเป็นบ้า
แต่กลับไม่มีใครพูดความจริงสักคน
พอนึกถึงเรื่องเหล่านี้ ท่าทีเวินเห่าก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา แววตาที่จับจ้องเวินหรูเซิงราวกับมองคนตายอย่างไรอย่างนั้น
“พูดความจริง ข้าจะพูดความจริง!” เวินหรูเซิงตกใจสายตาของเวินเห่า รีบพยักหน้าไม่หยุด
เวินเห่านั่งเดินกลับไปนั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง ใบหน้าเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “ท่านลุงแปดคงไม่ได้ไปฟ้องท่านพ่อของข้าหรอกกระมัง บอกว่าข้าเป็นปีศาจกินคน”
เวินหรูเซิงใบหน้าแข็งทื่อ ยิ่งมองสาวน้อยที่คลี่ยิ้มสดใสก็ยิ่งหวาดกลัว
นางรู้เรื่องแล้ว!
“ท่านลุงแปดไม่เข้าใจท่านพ่อของข้าเลยสินะ” สาวน้อยเล่นปอยผมที่ตกลงมาข้างพวงแก้ม “เขาไม่เชื่อเรื่องพวกนี้หรอก”
เวินหรูเซิงน้อยใจจนแทบอยากร้องไห้
ใช่แล้ว น้องชายเขาไม่เชื่อ!
“ดังนั้นท่านลุงแปดเลิกคิดเรื่องที่ไร้ประโยชน์นี้ไปได้เลย หากท่านลุงไม่ทำร้ายท่านแม่ของข้า ข้าก็ย่อมไม่ไปหาท่านลุง”
เวินหรูเซิงพยักหน้าอย่างแรง
“เช่นนั้นท่านลุงแปดรีบกลับไปพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ”
เวินหรูเซิงราวกับถูกปลดปล่อยจากบ่วงพันธนาการ รีบตะกายร่างขึ้นมาแล้ววิ่งออกไป แต่พอวิ่งไปถึงประตูก็หยุดฝีเท้าลงกะทันหัน หมุนตัวกลับไปถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ “อาเห่า...แล้วเฟิงเอ๋อร์เล่า”
เวินเห่ายังไม่ทันพูดอะไร
ไม่ง่ายเลยจริงๆ แวบเดียวก็นึกถึงบุตรชายขึ้นมาแล้ว
“ท่านลุงแปดไม่ต้องเป็นห่วงพี่สิบเอ็ด เขาสบายดี”
“เจ้าช่วยปล่อยเฟิงเอ๋อร์ไปเถิด ตัวเขาผอมแห้งเกินไป ไม่อร่อยหรอก...”
เวินเห่าแสยะยิ้ม “ข้าไม่เลือกกิน”
เวินหรูเซิงหลับตาลง เสียงสั่นเครือ “เช่นนั้นเอาข้าไปแทนเฟิงเอ๋อร์เถิด เฟิงเอ๋อร์ยังหาเมียไม่ได้เลยด้วยซ้ำ”
“ท่านลุงแปดอย่ากังวลไปเลย ขอแค่ท่านลุงไม่ทำร้ายท่านแม่ของข้า พี่สิบเอ็ดย่อมได้เข้าสอบตามเวลาแน่นอน”
เวินหรูเซิงเค้นความกล้าออกมาเกินครึ่งเพื่อบุตรชาย “อีก อีกห้าวันการสอบก็จะเริ่มขึ้นแล้ว...”
“ถ้าในห้าวันนี้ท่านลุงแปดไม่ทำร้ายท่านแม่ของข้า ท่านลุงกับบุตรชายก็จะแคล้วคลาดปลอดภัย” มุมปากเวินเห่ายกขึ้นอย่างเย้ยหยัน “รอพี่สิบเอ็ดสอบผ่านเมื่อไร บางทีอาจจะตำแหน่งใหญ่โตกว่าท่านพ่อของข้าด้วยซ้ำ ถึงตอนนั้นท่านลุงแปดก็จะกลายเป็นนายท่านผู้เฒ่าที่ใช้ชีวิตได้อย่างมั่งคั่งแล้ว”
เวินหรูเซิงเผยสีหน้าเรียบนิ่ง ฝีเท้าที่เดินก้าวออกไปแผ่วเบาราวกับตัวลอย
ประตูเปิดออกโดยไร้ลม พอเปิดออกก็เห็นความมืดมิดสุดลูกหูลูกตา
เวินเห่านั่งเงียบอยู่ภายในห้องสักพักหนึ่งก่อนจะกลับเรือนลั่วอิงอย่างไร้สุ้มเสียง
หลังจากแช่ตัวภายในอ่างไม้ที่มีไอร้อนพวยพุ่ง นางถึงรู้สึกผ่อนคลายลง
“คุณหนู ท่านซ่อนเวินเฟิงไว้จริงๆ หรือเจ้าคะ” เป่าจูที่ตักน้ำราดเส้นผมให้เวินเห่าเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย


## บทที่ 20 แจ้งให้ทราบ

ตอนที่ 20 แจ้งให้ทราบ
น้ำร้อนที่มีกลีบดอกไม้ลอยล่องรดลงบนบ่า ไอร้อนหนาแน่นราวกลีบเมฆปะทะใบหน้าของเวินเห่า นางเอ่ยเสียงเกียจคร้าน “คนตัวใหญ่ขนาดนั้น ข้าจะซ่อนไว้ได้อย่างไร”
เป่าจูประหลาดใจมากกว่าเดิม “เช่นนั้นเขาไปไหนหรือเจ้าคะ”
เวินเห่าหลับตาลง ตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ก็คงไปกินเหล้ากับสหายอีกตามเคยนั่นแหละ”
นางข่มขู่เวินหรูเซิงเพราะเขาช่วยคนเลวทำชั่ว ส่วนเวินเฟิงนั้นไม่มีส่วนรู้เห็นในเรื่องนี้ นางย่อมไม่เอาคนบริสุทธิ์มาพัวพันด้วย
เพียงแต่สวรรค์รู้เห็นเป็นใจ ดลบันดาลให้ระยะนี้เวินเฟิงไม่ค่อยกลับจวนพอดี เป็นโอกาสให้นางนำมาใช้ประโยชน์ได้
“คุณหนู น้ำเย็นแล้ว ลุกขึ้นมาเถิดเจ้าค่ะ”
เวินเห่าเดินออกจากอ่างไม้แล้วเปลี่ยนไปสวมใส่เสื้อผ้าสะอาด จากนั้นก็นั่งหน้ากระจกโดยมีเป่าจูคอยช่วยเช็ดผมให้
ภายในกระจกปรากฏภาพสาวน้อยใบหน้าเรียบเฉย นัยน์ตาลุ่มลึก ผมสีดำยาวถึงเอวขับให้ใบหน้าดูขาวซีด ท่าทางเย็นชาของเธอยิ่งไม่เข้ากับห้องอันอบอุ่นนี้เลยสักนิด
เวินเห่ายื่นมือออกไปปิดใบหน้าอีกข้างหนึ่งที่ฉายอยู่บนกระจก
เตรียมพร้อมมาตั้งหลายวัน คงต้องรอดูผลวันมะรืนแล้ว
หากเกิดข้อผิดพลาดใด นางยินดีตายไปกับมัน แต่นางจะไม่มีทางปล่อยให้พวกท่านแม่ต้องมีจุดจบเหมือนกับชาติก่อนเด็ดขาด
“คุณหนูเจ้าคะ” ท่าทีของเวินเห่าชวนให้เป่าจูไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก
เวินเห่าชักมือกลับมาแล้วยกยิ้ม “ถึงเวลานอนแล้ว”
เพียงพริบตาเดียวก็มาถึงวันมะรืน
วันนี้อากาศแจ่มใส พอผลักเปิดหน้าต่างก็เจอเข้ากับอากาศสดชื่นที่หอบเอากลิ่นดอกไม้โชยเข้ามา
สะใภ้หลินมองบุตรสาวทั้งสองจับมือกันเช่นนั้นก็รู้สึกเพียงเบิกบานใจ
“อากาศดีขนาดนี้ไม่ควรซุกตัวอยู่ในเรือน ไปเที่ยวกันดีกว่า พกเงินไปพอหรือยัง”
“ท่านแม่ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้เลย ข้าเตรียมพร้อมหมดแล้ว” เมื่อเห็นนัยน์ตาเปี่ยมสุขของมารดา เวินฉานใช่ว่าจะสุขใจ ทว่าไม่กล้าแสดงออกทางสีหน้า ยิ่งไปกว่านั้นยังเหลือบมองไปทางเวินหรูกุยอยู่หลายครา
“ดูแลน้องเจ้าให้ดีๆ” สะใภ้หลินกำชับไปอีกประโยคแต่ความจริงนางวางใจสองพี่น้องครู่นี้มาก
บุตรสาวคนโตสุขุมนิ่งขรึม ส่วนบุตรสาวคนรองก็เชื่อฟังว่าง่าย คนรอบกายมีแต่เสียดายที่นางไม่ได้ให้กำเนิดบุตรชาย ทว่านางกลับไม่รู้เศร้าใจเลยสักนิด
“เช่นนั้นพวกเราไปก่อนนะเจ้าคะ” เวินฉานย่อเข่าลงก่อนจะจูงมือเวินเห่าเดินออกไป
รอหลังจากบุตรสาวทั้งสองจากไปแล้ว เวินหรูกุยก็ลุกขึ้นยืน
“ท่านพี่ก็จะออกไปข้างนอกด้วยหรือเจ้าคะ”
“อืม” เวินหรูกุยไม่พูดให้มากความ รีบสาวเท้าเดินออกไป
“วันนี้เป็นวันหยุดไม่ใช่หรือ ท่านพี่จะออกจากจวนไปทำอะไรแต่เช้ากันเล่า”
เวินหรูกุยเก็บซ่อนความรำคาญใจเอาไว้ “ข้ามีธุระนิดหน่อย”
สะใภ้หลินเอ่ยอย่างไม่ชอบใจ “ช่วงนี้ท่านพี่บ่นแต่ว่ายุ่ง ข้ามีเรื่องก็ไม่ได้ปรึกษาท่านพี่เสียที”
“เรื่องอะไร” เวินหรูกุยเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจ
เขาไม่คิดว่าภรรยาผู้ที่วันๆ กลัดกลุ้มแต่เรื่องว่าจะใช้เงินอย่างไรหรือจะแต่งตัวให้บุตรสาวทั้งสองอย่างไรดี นั้นจะมีเรื่องสำคัญใดมาปรึกษากับเขาได้
“เช่นนั้นท่านพี่ก็นั่งลงก่อนค่อยคุยกันเถิดเจ้าค่ะ” สะใภ้หลินเริ่มหงุดหงิดโดยไร้สาเหตุ
นางมักรู้สึกว่าสามีของนางเปลี่ยนไปแต่ก็บอกไม่ถูกเช่นกัน
เวินหรูกุยนั่งลง เอ่ยเสียงเรียบ “ว่ามาสิ เรื่องอะไร”
สะใภ้หลินยกชาขึ้นจิบ หลังจากคลายความหงุดหงิดในใจได้แล้วก็เอ่ยขึ้น “เรื่องที่จวนจิ้งอ๋องมาทาบทามเรื่องแต่งงานเมื่อหลายวันก่อนได้เตือนสติข้าว่าปีนี้ฉานเอ๋อร์อายุสิบแปดแล้ว ควรจะวางแผนเรื่องออกเรือนได้แล้ว”
เมื่อสองปีก่อน สะใภ้หลินเคยหารือเรื่องการแต่งงานของเวินฉานกับเวินหรูกุย เพียงแต่พวกเขาสองคนมีความคิดเห็นต่างกัน
สะใภ้หลินคิดว่าเฉิงซู่กับเวินฉานอายุไล่เลี่ยกัน รู้จักนิสัยกันดี หากเด็กทั้งสองมีใจให้กัน ต่อให้เป็นการแต่งงานระหว่างญาติก็ไม่ใช่ปัญหา
ทว่าเวินหรูกุยไม่เห็นด้วย
เขาอยากเลือกสรรลูกเขยจากบรรดาพวกขุนนางบัณฑิต เช่นนั้นถึงจะเป็นหลักประกันอันยิ่งใหญ่ในชีวิตให้บุตรสาวคนโตได้
เพราะพวกเขาสองคนโต้แย้งกันจนทำให้เรื่องล่าช้าไประยะหนึ่ง ต่อมาแม่ทัพผู้เฒ่าหลินก็จากไปอย่างกะทันหัน ฉะนั้นเรื่องถึงลากยาวมาจนถึงตอนนี้
เวินหรูกุยขมวดคิ้วก่อนจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง “ข้ามีธุระ เรื่องการแต่งงานของฉานเอ๋อร์ค่อยกลับมาคุยก็แล้วกัน”
“ท่านพี่...”
พอเห็นเวินหรูกุยเดินออกจวนไปโดยไม่หันมาแลสักนิด สะใภ้หลินก็กรอกน้ำชาเข้าปากหลายอึก โมโหอยู่พักใหญ่
หลังจากเวินเห่ากับเวินฉานออกจากประตูจวน พวกนางก็ตรงมายังจวนแม่ทัพ
พอฮูหยินผู้เฒ่าได้ยินบ่าวรับใช้รายงานว่าคุณหนูทั้งสองมาเยี่ยมก็ทั้งดีใจและสงสัยไปพร้อมกัน
“เหตุใดถึงมาแต่เช้าเลยเล่า กินมื้อเช้าหรือยัง” แขนทั้งสองของฮูหยินผู้เฒ่าดึงหลานไว้คนละข้างพร้อมรอยยิ้มกว้าง
เวินฉานมองซ้ายมองขวาก่อนจะเอ่ยบอก “ท่านยาย พวกเรามีเรื่องอยากคุยกับท่านยายเจ้าค่ะ”
เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของหลานสาว ฮูหยินผู้เฒ่าก็พยักหน้าให้บ่าวรับใช้ออกไป
ชั่วพริบตาเดียวบ่าวรับใช้ก็ออกไปกันหมด เหลือเพียงหมัวหมัว[footnoteRef:1]คนสำคัญที่คอยรับใช้อยู่ข้างกายคนเดียว [1: หมัวหมัว คำเรียกแม่นม หรือหญิงที่มีอายุแล้ว]
“ว่ามา มีเรื่องอะไรหรือ” ถึงแม้ฮูหยินผู้เฒ่าจะมีท่าทีให้ความสนใจ ทว่าไม่ได้คิดลึกมากมายขนาดนั้น
นางมองว่าหลานสาวทั้งสองกำลังอยู่ในวัยแรกแย้ม เรื่องสำคัญใหญ่โตคงมีเพียงความรักในวัยหนุ่มสาวเท่านั้น
“ท่านยาย ท่านกินยาที่หมอเทวดาให้หรือยังเจ้าคะ” เวินฉานถามอย่างเป็นห่วง
ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้า
“คือ...เรื่องที่เราจะพูด หากท่านยายได้ยินบางทีอาจจะโกรธ...” เวินฉานกลัวว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะรับไม่ไหวจึงเริ่มเกริ่นปูทางไว้ก่อน
ฮูหยินผู้เฒ่านิ่งไปก่อนจะหันไปมองเวินเห่า
เวินเห่าพยักหน้าเห็นด้วย “ท่านยายต้องโมโหมากแน่นอนเจ้าค่ะ ข้ากับพี่หญิงกังวลว่าท่านยายจะโมโหจนเสียสุขภาพ”
ฮูหยินผู้เฒ่าสูดลมหายใจเข้าลึก น้ำเสียงยังคงสงบ “ว่ามาเถิด เป็นเรื่องของพวกเจ้าคนใดหรือ”
หรือเจ้าเด็กน้อยคนใดคนหนึ่งออกนอกลู่นอกทาง?
จะไปโกรธหรือโมโหหลานสาวในสายเลือดลงได้ที่ไหน หากตีจนตายนางเองก็ปวดใจเช่นกัน
ขนาดตอนนั้นบุตรสาวสิ้นคิดรั้นจะแต่งกับบัณฑิตจิ้นซื่อ สุดท้ายตนก็ต้องอดกลั้นยอมตามใจเหมือนกันไม่ใช่หรือ
“รอเดี๋ยว ขอข้าดื่มชาก่อนแล้วพวกเจ้าค่อยบอก”
ฮูหยินผู้เฒ่ารับชาจากหมัวหมัวคนสำคัญมาดื่มครึ่งถ้วย พอรู้สึกใจเย็นลงแล้วก็เอ่ยบอก “ว่ามาเถิด ไม่ต้องกลัว ต่อให้เรื่องใหญ่โตคับฟ้ายายก็จะต้านให้เอง”
เวินฉานเปิดปาก “ระยะหนึ่งปีมานี้ท่านพ่อมักมีปากเสียงกับท่านแม่บ่อยครั้ง”
“พวกเขาสองคนทะเลาะกันหรือ” ฮูหยินผู้เฒ่าลอบพรูลมหายใจ
ถึงแม้ความไม่ลงรอยกันของบุตรสาวและบุตรเขยจะทำให้นางเป็นห่วง แต่มีคู่สามีภรรยาที่ไหนไม่ทะเลาะกันบ้าง พูดถึงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร
“แต่เรื่องร้ายแรงกว่าทะเลาะกันนักเจ้าค่ะ” เวินฉานเกริ่นเพิ่มอีกประโยค
ฮูหยินผู้เฒ่าเบิกตา “ลงไม้ลงมือกันเชียวหรือ”
คงไม่ใช่ว่าหว่านฉิงตบตีบุตรเขยจนกระอัก หลานสาวทั้งสองเลยมาวิงวอนขอให้ช่วยออกหน้าแทนบิดาของพวกนางหรอกกระมัง
เวินฉานชั่งใจอยู่สักพัก สุดท้ายก็พูดออกมา “ท่านพ่อ...เลี้ยงอนุไว้นอกจวนเจ้าค่ะ”
“อะไรนะ” ฮูหยินผู้เฒ่าก็สีหน้าเปลี่ยน ตบโต๊ะพร้อมผุดลุกขึ้นยืน
“ท่านยาย ท่านอย่าเพิ่งใจร้อนเจ้าค่ะ!” พอเห็นฮูหยินผู้เฒ่าร่างส่ายไปมาเล็กน้อย เวินฉานก็ตกใจจนหน้าซีด รีบเข้าไปประคองแขนนางไว้
ฮูหยินผู้เฒ่าค่อยๆ นั่งลง แววตาจับจ้องสองพี่น้อง “รายละเอียดเป็นอย่างไร พวกเจ้าเล่ามาให้ยายฟังอย่างละเอียดเร็วเข้า”
เวินฉานเหลือบมองเวินเห่า
“เป็นข้าที่สังเกตเห็นเข้าโดยบังเอิญ...”
หลังจากฟังเวินเห่าเล่าจบ ใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าก็เต็มไปด้วยความเดือดดาล “เจ้าสัตว์เดียรัจฉานนี่ ตอนนั้นตาบอดไปแล้วจริงๆ!”
เวินเห่ายื่นมือไปดึงแขนเสื้อของนาง เกลี้ยกล่อมเสียงอ่อน “ท่านยายอย่าโมโหไปเลยนะเจ้าคะ หากท่านยายต้องโมโหเพราะเรื่องนี้จนสุขภาพแย่ลง ข้ากับพี่หญิงจะทำเช่นไร”
ฮูหยินผู้เฒ่ายื่นมืออันแห้งเหี่ยวลูบไล้เส้นผมของเวินเห่า “อาเห่าวางใจได้ สุขภาพของยายดีมากทีเดียว”
เวินเห่ากับเวินฉานสบตากัน เรื่องที่เป็นกังวลค่อยสงบลงในที่สุด
ความเสี่ยงสำหรับท่านยายก็คือตอนที่เพิ่งรู้ความจริง หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรน่าเป็นกังวลแล้ว
“สามแม่ลูกนั่นอยู่ที่ตรอกหม่าฮวาใช่หรือไม่” ฮูหยินผู้เฒ่าลุกขึ้นยืนพลางใช้มือหยิบไม้เท้าลายเมฆมงคลขึ้นมา “ไป ไปเดินเล่นที่ตรอกหม่าฮวากับยายกัน!”


## บทที่ 21 นางเป็นใคร

ตอนที่ 21 นางเป็นใคร
ซอยหรูอี้ตรงตรอกหม่าฮวา ห่างจากจวนแม่ทัพไม่ไกลนัก
ทันทีที่ฮูหยินผู้เฒ่านึกถึงเรื่องนี้ก็ยิ่งเดือดดาล
หากคำนวณเวลาดูแล้ว เจ้าสารเลวนั่นแต่งงานกับหว่านฉิงได้ไม่นานก็เลี้ยงอนุไว้นอกจวน แถมให้ปักหลักอยู่บริเวณใกล้กันอีกต่างหาก แบบนี้รังแกกันเกินไปแล้ว!
“แล้วสามแม่ลูกนั่นอยู่บ้านกันทั้งวันเลยหรือ” ภายในรถม้า ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยถามขึ้นเสียงเข้ม
เวินฉานเอ่ยตอบ “สะใภ้ฉังกับบุตรสาวใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่แต่ในเรือน ส่วนฉังฮุยไปสถานศึกษาทุกวัน พอตกเย็นถึงกลับเรือนเจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่ากำไม้เท้าแน่นโดยไม่พูดอะไร
ภายใต้บรรยากาศอึมครึมคุกรุ่นเช่นนี้ ในที่สุดรถม้าก็หยุดลง
เวินฉานกับเวินเห่าลงจากรถม้าก่อนจะยื่นมือไปประคองร่างฮูหยินผู้เฒ่าไว้
ทว่าฮูหยินผู้เฒ่ากระโดดลงรถม้าด้วยตัวเอง “ไปกัน”
เมื่อเห็นท่านยายเดินสับเท้าอย่างรวดเร็วราวโบยบินเช่นนั้นแล้วหันมามองมือที่ยื่นออกไป สองพี่น้องก็สบตากัน ความกังวลพลันคลายลงอย่างบอกไม่ถูก
“เรือนหลังที่สามในซอยใช่หรือไม่”
เวินฉานขานรับ “เจ้าค่ะ”
“ปกติพ่อของเจ้าจะมาเมื่อไร”
“ข้าจับตามองมาหลายวันแต่เห็นท่านพ่อมาแค่ครั้งเดียว”
ฮูหยินผู้เฒ่าสีหน้าเปลี่ยนทันควัน “หากเป็นเช่นนั้น วันนี้เราก็โชคดีไม่น้อย”
พอเวินฉานมองไปก็อดตกใจไม่ได้
เวินหรูกุยในอาภรณ์แขนยาวลำลอง กำลังก้าวเท้าเดินตรงเข้ามาในตรอกหม่าฮวา
บังเอิญขนาดนี้เชียว พอท่านยายมาก็เจอเข้ากับท่านพ่อที่กำลังเดินมาพอดี!
ฮูหยินผู้เฒ่าข่มอารมณ์ด้วยท่าทีสงบแล้วจับจ้องไปยังทิศทางนั้นไม่ละสายตา
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร นางก็เอ่ยขึ้น “ข้าว่ากำแพงล้อมนั่นก็ไม่ได้สูงนัก ชุ่ยเซียง เจ้าปีนกำแพงขึ้นไปดูสถานการณ์ด้านในแล้วค่อยมารายงานข้า ”
ความจริงชุ่ยเซียงที่ถูกเรียกผู้นั้นเป็นหมัวหมัวอายุราวสี่สิบต้นๆ พอได้ยินเช่นนั้นนางก็ขานรับแล้วรีบเดินไป
เพียงแต่นางยังไม่ทันปีนกำแพงสอดส่องก็หมุนตัวกลับมาแล้ว
“ฮูหยินผู้เฒ่า ท่านเขยพาสามแม่ลูกนั้นออกมาแล้วเจ้าค่ะ”
“เห็นหน้าตาของสามแม่ลูกนั้นชัดเจนหรือไม่”
“หญิงสาวดูท่าทางอายุราวสามสิบปีกว่าๆ บุตรชายดูเหมือนอายุรุ่นราวคราวเดียวกับคุณหนูใหญ่ ส่วนบุตรสาวคนเล็กก็อายุไล่เลี่ยกับคุณหนูรอง”
ฮูหยินผู้เฒ่าจ้องปากซอยนั้นอย่างไม่วางตา เอ่ยเสียงเย็นยะเยือก “ถึงบอกว่าวันนี้โชคดีไม่น้อย สี่คนพ่อแม่ลูกอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตากันพอดี”
หากเวินหรูกุยมีอนุนอกเรือนในช่วงหลายปีนี้ เห็นแก่ว่าเป็นเขยที่บุตรสาวตนเป็นคนเลือกเอง อีกทั้งหลานสาวทั้งสองก็ถึงอายุที่ต้องออกเรือนแล้ว เรื่องนี้คงพออนุโลมพูดคุยกันได้
แต่พอมั่นใจอายุของอนุนอกเรือน เรื่องนี้ก็มีเพียงหนทางเดียวซึ่งก็คือหย่า ต้องหย่าเท่านั้น!
เพียงแต่คิดว่าขณะที่เจ้าสารเลวนี่แต่งงานกับบุตรสาวตนแต่ใจอยู่กับหญิงสาวอีกคน นางก็โมโหแทบแย่
บุตรสาวของนางจะทนกล้ำกลืนความน้อยใจเรื่องนี้ไม่ได้!
ภายใต้สายตาหลายคู่ที่มองไป เวินหรูกุยพาสามแม่ลูกเดินออกจากตรอกหม่าฮวามุ่งหน้าไปทางรถม้าคันหนึ่งที่จอดนิ่งอยู่ริมถนน
ชั่ววินาทีที่เวินฉานสังเกตเห็นรถม้าคันนั้น นางพลันเปลี่ยนสีหน้าทันที
นั่นเป็นรถม้าของจวนตระกูลเวิน!
ท่านพ่อคิดจะพาพวกเขาเข้าจวนวันนี้หรือ
ฮูหยินผู้เฒ่าถือไม้เท้าเดินออกไป
“ท่านยาย...” เวินฉานชะงักก่อนจะมองไปทางน้องสาว จากนั้นก็รีบเดินตามออกไป
ฮูหยินผู้เฒ่าสับเท้าพุ่งตรงเข้าไปด้านหน้าของเวินหรูกุยแล้วยกไม้เท้าฟาดทันที
“ไอ้คนสารเลว! เจ้าเลี้ยงอนุไว้นอกเรือนลับหลังลูกข้าหรือ วันนี้ข้าจะฟาดเจ้าให้ตายไปเลย!”
เวินหรูกุยจะคาดการณ์รู้ก่อนได้อย่างไร แต่ต่อให้คาดการณ์ได้ ลำพังข้าหลวงที่เรี่ยวแรงน้อยคนหนึ่งไหนเลยจะรับมือกับฮูหยินผู้เฒ่าที่เป็นฮูหยินของหัวหน้าค่ายซึ่งเคยเผชิญหน้ากับศัตรูในสนามรบมาก่อน
ไม้เท้ากระแทกอย่างหนักหน่วง เสียงร้องโอดโอยดังขึ้นแทรกมาด้วย
เสียงร้องโอดโอยนี้ราวเสียงเป่าแตร ภายในร้านค้ามากมายต่างชะโงกหน้าออกมามอง คนที่เดินสัญจรบนถนนใหญ่เองต่างก็รีบหยุดฝีเท้า
เพียงชั่วพริบตาเดียวรอบทิศก็มีคนมุงรอดูเรื่องสนุกอย่างแน่นขนัด
“เจ้าเป็นใคร อย่ามาทำร้ายพ่อข้านะ!” ชายหนุ่มที่เดินตามหลังเวินหรูกุยยื่นมือออกมาคว้าไม้เท้าของฮูหยินผู้เฒ่าไว้
เวินเห่าที่ยืนอยู่ด้านข้างยกเท้าเตะเข้าที่ข้อเข่าของชายหนุ่มผู้นั้นอย่างเงียบๆ
ชายหนุ่มขาพับล้มลงบนพื้น
“ฮุยเอ๋อร์!”
“พี่!”
สะใภ้ฉังกับฉังฉิงหน้าซีด รีบเข้าไปประคองฉังฮุยเอาไว้
เวินเห่าเหลือบมองเวินหรูกุยที่กำลังถูกท่านยายใช้ไม้เท้ากระหน่ำตีก็อยากหัวเราะ
ท่านพ่อดูแลสามแม่ลูกนี้ดั่งของล้ำค่า แต่พอตกอยู่ในยามคับขัน เหมือนพวกเขาจะไม่ได้ให้ความสำคัญสักเท่าไร
หากเป็นท่านแม่ หากจู่ๆ เห็นท่านพ่อถูกคนพุ่งเข้ามาทุบตีเช่นนี้ นางย่อมสู้สุดชีวิตแน่นอน
พอยิ่งเป็นเช่นนี้ เวินเห่าก็ยิ่งโมโหและทุกข์ใจ
“ท่านแม่ยาย หยุดก่อนขอรับ!” เวินหรูกุยตะโกนพลางเบี่ยงตัวหลบ
ฮูหยินผู้เฒ่าใช้ไม้เท้าซัดไปอีกสองทีถึงจะหยุด เอ่ยถามพร้อมความฉุนเฉียวที่ฉายชัดเต็มใบหน้า “เวินหรูกุย เหตุใดเจ้าถึงทำกับบุตรสาวข้าเช่นนี้ ยังมีหน้ามาเรียกข้าว่าแม่ยายอีกหรือ”
เวลานี้ผู้คนที่มุงดูอยู่พลันเข้าใจขึ้นมาทันที ลูกเขยที่เลี้ยงอนุไว้อยู่นอกจวนถูกแม่ยายจับได้เข้าแล้ว
จิ๊ๆ ดูสิสองพี่น้องของฝั่งอนุคู่นี้อายุไม่น้อยไปกว่าสาวน้อยทั้งสองของฝั่งผู้เฒ่าสักเท่าไร มิน่าผู้เฒ่าถึงโมโหขนาดนี้
พอเกี่ยวกับการมีอนุนอกเรือนแล้ว หญิงสาวที่มุงดูอยู่ต่างก็มีอารมณ์ร่วมไม่น้อย ทว่าชายส่วนใหญ่กลับไม่รู้สึกรู้สาอะไร
มีเงินอยู่ในมือเปล่าๆ ภรรยาที่เรือนก็ดีแต่ดุด่า หากคิดจะมีอนุที่แสนอ่อนโยนเอาใจใส่สักคนย่อมเป็นเรื่องธรรมดา
“เจ้ามาจากตระกูลยาจก แม้แต่เรือนหอที่เจ้าอยู่หลังแต่งงานก็เป็นเงินข้า แต่สุดท้ายเจ้ากลับเอาเงินของบุตรสาวข้าไปเลี้ยงอนุนอกจวน! เวินหรูกุย ความเมตตาของเจ้าถูกหมากินไปแล้วสินะ” ฮูหยินผู้เฒ่าขึงตาด้วยความโกรธ ยกไม้เท้าขึ้นมาอีกครั้ง
เดิมทีฮูหยินผู้เฒ่าเป็นภรรยาของโจรป่า ยามโมโหหัวร้อนขึ้นมานางย่อมพูดอ้อมค้อมอย่างสตรีตระกูลใหญ่ไม่เป็น แต่พูดจาทิ่มแทงจิตใจของเวินหรูกุยเข้าอย่างจังไปเลย
พอคำพูดนี้หลุดออกมา คนที่กำลังยืนมุงต่างก็ส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์
“เรื่องที่เลี้ยงอนุไว้นอกจวนไม่เท่าไร แต่ใช้เงินสินเดิมของภรรยามาเลี้ยงอนุนอกจวนนี่สิช่างไร้คุณธรรมนัก”
“ไม่ได้ยินหรือ แม้แต่เรือนหอยังเป็นฝ่ายหญิงที่ซื้อเลย”
“เรื่องดีๆ เช่นนี้ เหตุใดข้าถึงไม่เจอบ้างนะ”
ไม่รู้ว่าท่ามกลางฝูงชนมีใครส่งเสียงร้องตกใจขึ้นมา “คนผู้นี้เป็นขุนนางสังกัดกรมกลาโหมมิใช่หรือ มีครั้งหนึ่งข้าเห็นเขาออกมาจากที่ทำงาน ลูกน้องเรียกเขาว่าใต้เท้าเวิน!”
“เป็นใต้เท้าขุนนางจริงน่ะหรือ”
ผู้คนยิ่งตกตะลึง
เป็นถึงใต้เท้าแต่ยังต้องใช้เงินสินเดิมของภรรยามาเลี้ยงอนุภรรยา?
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ค่อยๆ ดังเข้าหูของเวินหรูกุย ทำเอาใบหน้าหล่อเหลาของเขาแดงก่ำ
“ท่านแม่ยาย มีเรื่องอะไรพวกเราค่อยกลับจวนไปคุยกันให้รู้เรื่องดีกว่าขอรับ”
“ข้าไม่มีเรื่องใดอยากคุยกับเจ้า” ฮูหยินเหวี่ยงไม้เท้าฟาดลงพื้นแรงๆ หนึ่งที “ข้าจะเข้าวังไปขอคำชี้แนะจากไทเฮา คนไร้ศีลธรรมอย่างเจ้าไม่คู่ควรเป็นข้ารับใช้ของฮ่องเต้เลยสักนิด!”
พอได้ยินว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะเข้าวังไปฟ้องไทเฮา เวินหรูกุยก็สีหน้าเปลี่ยน คำพูดที่เดิมทีเตรียมจะกลับไปคุยที่จวนพรั่งพรูออกมา “ท่านแม่ยาย สะใภ้ฉังไม่ใช่อนุนอกจวนนะขอรับ”
สถานการณ์ตกอยู่ในความเงียบไปชั่วขณะ
จู่ๆ ก็มีเสียงเล็กแหลมหนึ่งดังขึ้น “เวินหรูกุย นางเป็นใคร”
พอทุกคนได้ยินเช่นนั้นก็หันไปมอง จากนั้นก็เห็นสตรีใบหน้าสะสวยพร้อมสวมอารมณ์งดงามเกล้าผมสูงย่างกรายเดินเข้ามา
“ท่านแม่...” เวินฉานคิดจะเดินเข้าไปหาแต่ถูกเวินเห่ารั้งไว้
นางมองน้องสาวอย่างไม่เข้าใจ
เวินเห่ากระซิบบอก “พี่หญิง ถึงอย่างไรท่านแม่ก็ต้องเผชิญหน้าด้วยตัวเองอยู่ดี”
ท่านแม่ไม่ใช่คนอ่อนแอที่พอจับได้ว่าสามีทรยศแล้วจะใช้ชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้ การที่ท่านยายปลอดภัยแคล้วคลาดก็นับว่าเป็นแรงหนุนอันแข็งแกร่งที่สุดของแม่แล้ว
สะใภ้หลินเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเวินหรูกุย จับจ้องเขาแน่นิ่ง “เวินหรูกุย ท่านบอกมาสิว่านางเป็นใคร”
เวินหรูกุยมองหญิงสาวที่กำลังกัดฟันถามเขา ทันใดนั้นบางอย่างที่กดทับถมมานานหลายปีก็ระเบิดออก เขาพูดขึ้นอย่างสะใจว่า “นางเป็นลูกพี่ลูกน้องหญิงของข้าและเป็นภรรยาคนแรกของข้าด้วย”


## บทที่ 22 ข้าคือใคร

ตอนที่ 22 ข้าคือใคร
ลูกพี่ลูกน้องหญิง? ภรรยาคนแรก?
คำตอบของเวินหรูกุยเปรียบเสมือนเสียงประทัดขนาดยักษ์สองอันที่โยนเข้ากลางฝูงชนก่อนจะระเบิดเสียงดังปุงปัง
คนที่รายล้อมดูเรื่องสนุกต่างดวงตาลุกวาว สังหรณ์ใจว่าข่าวซุบซิบใหญ่โตกำลังเกิดขึ้นแล้ว
“ภรรยาคนแรก?” สะใภ้หลินหันไปมองสะใภ้ฉัง
หญิงสาวที่เดิมทีหลบอยู่ด้านหลังเวินหรูกุยก็ก้าวออกมาด้านข้างเพื่อแสดงตัวท่ามกลางฝูงคนอย่างเปิดเผย
ใบหน้าอ่อนหวานสะอาดหมดจดทว่าซีดเซียวของนางปรากฏความหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย
แต่ท่าทีของหญิงสาวที่เหมือนจะอ่อนหวานเดินก้าวออกมาเช่นนี้ สะใภ้หลินกลับรู้สึกเหมือนโดนท้าทายมากกว่า
ทันใดนั้นเลือดร้อนก็พลุ่งพล่าน
สะใภ้หลินคลำตรงช่วงเอวตามจิตใต้สำนึก ทว่าคลำเจอเพียงความว่างเปล่า เวลานี้นางถึงนึกขึ้นได้ว่าแส้ยาวที่นางเหน็บช่วงเอวในวัยเด็กได้หายไปนานแล้ว
ช่วงวัยเด็กนางป่าเถื่อน โดยเฉพาะเวลาโมโหมักจะชอบเหวี่ยงแส้ยาวใส่คน
ต่อมาเพราะแต่งงานกับคนที่ถูกใจ อย่างแรกกลัวเขาจะไม่ชอบ อย่างที่สองเพราะใช้ชีวิตกับคนที่รักไปจนแก่เฒ่า แล้วจะมีวันที่โมโหเกรี้ยวโกรธได้อีกอย่างไร
แส้ยาวนั้นย่อมไม่ได้ใช้งานแล้ว
วินาทีนี้ความจริงแล้วสะใภ้หลินไม่ได้คิดอะไรมากมาย เพราะสมองกับหัวใจของนางกำลังสั่นคลอน สะเทือนจนอารมณ์จนสมองเชื่องช้าลง นางจึงทำได้แค่ซักไซ้สามีที่อยู่ห่างเพียงเอื้อมมือ “หากนางเป็นภรรยาคนแรก แล้วข้าคือใคร”
พอคำถามนี้หลุดออกจากปาก สะใภ้หลินพลันรู้สึกว่าชายที่อยู่ตรงหน้าที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า หญิงสาวที่ดูอ่อนหวานทว่าท้าทาย รวมถึงกลุ่มคนที่มุงรายล้อมชี้นิ้วมาล้วนราวกับภาพฝัน
นางรู้สึกเหมือนตนเองกำลังตกสู่โคลนตมในความฝันอันเลวร้าย นางจับจ้องเวินหรูกุยอย่างเอาเป็นเอาตายพลางเอ่ยถามอีกครั้ง “ข้าคือใคร ข้าคือใคร ข้าคือใคร”
เวินฉานขอบตาแดงก่ำ ไม่รู้ว่าตนเองควรเข้าไปยุ่งหรือมองอยู่ด้านข้างเฉยๆ ดี
เวินเห่าเจ็บปวดหัวใจราวถูกมีดกรีด
นางผ่านเรื่องราวต่างๆ มามากกว่าตอนอายุสิบหกอย่างแท้จริง เข้าใจอะไรมากขึ้น เพราะเหตุนี้นางถึงสัมผัสความเจ็บปวดของท่านแม่และความโหดเหี้ยมของท่านพ่อได้
ฮูหยินผู้เฒ่ากลับไม่แยแส ก้าวเท้าพุ่งตัวเข้าไปฟาดไม้เท้าใส่เวินหรูกุยอีกที “เจ้าสัตว์เดียรัจฉาน เห็นว่าตระกูลหลินไม่มีใครแล้วกระมัง ถึงกล้าพูดจาโป้ปดต่อหน้าสายตาคนมากมายเช่นนี้!”
เวินหรูกุยถูกตีจนร่างโงนเงน ภาพตรงหน้ามืดลงดับๆ หายๆ
จะหมดสติไม่ได้ ถ้าหมดสติไปคงแก้ปัญหาได้ยาก
เขากัดลิ้นตนเอง พยายามใช้ความมุ่งมั่นและพากเพียรบากบั่นเหมือนครั้งตอนอ่านหนังสือเพื่อรักษาสติภายใต้แรงไม้เท้าพิฆาตของฮูหยินผู้เฒ่า “ท่านแม่ยาย ท่านลืมเหตุการณ์ในตอนนั้นไปแล้วหรือ”
“เหตุการณ์ เหตุการณ์อะไร” ฮูหยินผู้เฒ่ามีเพียงความเดือดดาลเต็มใบหน้า ไม่รู้ว่าไอ้คนเนรคุณผู้นี้กำลังพูดเรื่องอะไรอยู่
เวินหรูกุยยกมือขึ้นจัดระเบียบเสื้อผ้า อดกลั้นต่อความเจ็บปวดที่ถูกไม้เท้าตี เอ่ยเสียน้ำเสียงราบเรียบ “ตอนนั้นข้าสอบผ่านได้เป็นขุนนาง แต่ไม่รู้ว่าข้าต้องตาหว่านฉิงได้อย่างไร ท่านแม่ยายเรียกข้ามา แล้วถามข้าว่ายินดีจะเป็นลูกเขยผู้แสนดีของจวนกั๋วกงหรือไม่”
ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ได้พูดขัดอะไร เพียงตั้งใจฟังด้วยใบหน้าอันนิ่งขรึม
นางย่อมจำเรื่องเหล่านี้ได้
ยามนั้นเป็นช่วงสถาปนาต้าโจวมีเรื่องต้องจัดการมากมาย วุ่นวายอยู่สองสามปีถึงจะเข้าที่เข้าทาง การสอบคัดเลือกในช่วงฤดูใบไม้ผลิที่เวินหรูกุยเข้าร่วมสอบครั้งนั้นก็เป็นการสอบครั้งแรกของต้าโจว
พอจะจินตนาการได้ว่าปีนั้นดุเดือดมากขนาดไหน
บัณฑิตที่มีรายชื่อสอบผ่านกิตติศัพท์โด่งดังไม่น้อย เวินหรูกุยที่ทั้งอ่อนเยาว์และหล่อเหลายิ่งตกเป็นที่ถูกใจของสาวๆ ไม่รู้มากมายตั้งเท่าไร
หว่านฉิงบอกนางว่าถูกใจบัณฑิตที่สอบติดใหม่ผู้นี้ ถึงแม้ตนจะรู้สึกว่าไม่เหมาะสมกัน แต่ก็พอจะเข้าอกเข้าใจบุตรสาวอยู่บ้าง
อ่อนเยาว์ หล่อเหลาและมีความสามารถ เส้นทางชีวิตการเป็นขุนนางย่อมไปได้ไกล หญิงสาวในวัยแรกแย้มคนใดจะไม่หวั่นไหวบ้าง
พวกเขามีบุตรสาวเพียงคนเดียว เพราะท่าทียืนกรานมุ่งมั่นของบุตรสาว พวกเขาเลยช่วยเติมเต็มความปรารถนานั้นให้เป็นจริง
น้ำเสียงฮึกเหิมของเวินหรูกุยดังขึ้นข้างหูของฮูหยินผู้เฒ่า “ความจริงตอนนั้นข้าได้แต่งงานกับน้องหญิงคนนี้แล้ว!”
ฮูหยินผู้เฒ่าเสียงสั่นเครือด้วยความเดือดดาล “เหลวไหล! ตอนนั้นข้าเคยถามเรื่องสถานการณ์ของตัวเจ้ากับปากตัวเอง แต่เจ้าไม่เคยบอกเรื่องที่เจ้ามีภรรยาแล้วมาก่อน!”
เวินหรูกุยกลับมาตีสีหน้าสงบดังเดิม เผยรอยยิ้มขมขื่น “ท่านแม่ยายอยากให้ข้าพูดตรงๆ ชัดเจนอย่างนั้นหรือ”
“เจ้าว่ามาได้เลย!” ฮูหยินผู้เฒ่ายกไม้เท้าขึ้นชี้ไปทางเวินหรูกุย “ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะบิดเบือนความจริง พูดจาเลอะเทอะ!”
เวินหรูกุยถอนหายใจ “ในเมื่อท่านแม่ยายพูดเช่นนี้ ข้าคงต้องชี้แจงในตอนนั้นให้ชัดเจน”
ทุกคนเงียบกริบไปชั่วขณะ คนมากมายต่างรอฟังเรื่องที่เวินหรูกุยจะเล่าต่อไปนี้
ทันใดนั้นเวินหรูกุยก็รู้สึกว่าเปิดเผยความจริงในสถานที่เช่นนี้ก็ดีไม่น้อย
จะมีวิธีการใดแพร่งพรายเรื่องนี้รวดเร็วและตีแผ่เป็นวงกว้างได้เท่าคนที่มารอดูเรื่องสนุกเหล่านี้เล่า
การแต่งงานกับอีกคนในขณะที่ยังไม่ได้หย่าถือเป็นความผิด เขาต้องได้รับแรงสนับสนุนและเห็นใจจากชาวบ้าน ฮ่องเต้ถึงจะทรงเห็นแก่เขา ว่าเขาถูกบีบบังคับและจะไม่ซักไซ้เอาความเขามากนัก
“ตอนนั้น...” เวินหรูกุยปรับอารมณ์เล็กน้อย พูดต่อไป “ตอนนั้นข้าบอกท่านพ่อตาว่ามีภรรยาแล้วอย่างชัดเจน แต่ท่านพ่อตาบอกให้ข้าปกปิดเรื่องที่แต่งงานไว้แล้วตบแต่งกับหว่านฉิง เดิมทีข้าไม่ยอม แต่ท่านพ่อตากลับข่มขู่ข้าว่าหากไม่ยอมรับปากจะดับอนาคตเส้นทางการเป็นขุนนางของข้าเสีย อีกทั้งเมียที่อยู่ต่างถิ่นก็จะมีจุดจบที่ไม่สวยนัก”
พอพูดตรงนี้ เวินหรูกุยก็ยกมือขึ้นปาดน้ำตา เสียงสั่นระริกเล็กน้อย “หากแค่ตัดอนาคตของข้ายังพอว่า อย่างมากก็แค่เสียแรงเปล่าไปสิบปี แต่เอาชีวิตของภรรยาที่ข้ารักมากดดัน ข้าเลยจนปัญญาจริงๆ ทำได้แค่ยอมรับปากเงื่อนไขของท่านพ่อตาไป...”
“เหลวไหล!” ฮูหยินผู้เฒ่าสบถด่าพลางยกไม้เท้าขึ้นฟาดใส่ “ข้าจะทุบตีเจ้าหมาบ้าที่กล้าพูดจาโกหกอย่างเจ้าให้ตายซะ!”
เวินหรูกุยรีบเบี่ยงศีรษะหลบ ร้องเสียงหลง “ท่านแม่ยายหยุดก่อน หยุดก่อน...”
เขาตระเตรียมทุกอย่างไว้ดีหมดแล้ว มีเพียงอย่างเดียวที่จนปัญญาจะหลบได้จริงๆ ก็คือไม้เท้าของฮูหยินผู้เฒ่า
แต่ว่าเพราะท่าทีเช่นนี้ของฮูหยินผู้เฒ่า ทำให้คนเหล่านั้นนึกได้ว่าตระกูลหลินมีต้นตอมาจากโจรป่า ถึงได้ปักใจเชื่อคำพูดของเขาทั้งหมด
ขณะที่เวินหรูกุยคิดถึงเรื่องเหล่านี้ก็ถูกไม้เท้าของฮูหยินผู้เฒ่าฟาดตรงบั้นท้ายจนเสียอาการ ทันใดนั้นก็ร้องโหยหวนราวกับสุนัข
ยิ่งทุกคนเห็นท่าทีทุลักทุเลของเวินหรูกุยเช่นนั้น ก็รู้สึกสับสนขึ้นมาในใจ
ใต้เท้าถูกตีก้น เสียงร้องโอดครวญก็ไม่ต่างจากคนธรรมดาทั่วไปเลย
“ถอยๆ เกิดเรื่องอะไรกัน”
ทหารกลุ่มหนึ่งเดินมา คนที่มุงอยู่จึงหลีกทางให้
“ใครทะเลาะกันกลางถนน...” หัวหน้าคนหนึ่งร้องเสียงแหลม แต่เมื่อเห็นยายเฒ่าชรายกไม้เท้าฟาด คำพูดต่อจากนั้นก็หายลงคอไป
หากมารดาบ้านไหนสั่งสอนบุตรชาย ก็นับว่าเป็นเรื่องในครอบครัวแล้ว
ฮูหยินผู้เฒ่าไม่สนใจทหารเหล่านั้นอย่างสิ้นเชิง ยังคงไล่ตีเวินหรูกุยไม่ยั้งมือ
ฉังฮุยเจ็บปวดแทนพ่อ จึงตะโกนขึ้นว่า “ท่านรีบช่วยท่านพ่อของข้าเร็วเข้า ท่านพ่อของข้าใกล้ถูกตีตายแล้ว!”
เวินเห่าเห็นว่าตีพอสมควรแล้ว นางถึงเดินไปประคองร่างของฮูหยินผู้เฒ่าไว้ เอ่ยเสียงเบา “ท่านยาย ท่านพักก่อนเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวจะเหนื่อยจนเสียสุขภาพเอา”
ฮูหยินผู้เฒ่าเองก็รู้ดีว่าจะตีจนตายไม่ได้ นางจึงถือโอกาสเก็บไม้เท้า
“ใต้เท้าเวิน” พอหัวหน้าทหารผู้นั้นเห็นว่าเป็นเวินหรูกุยก็อดตกใจไม่ได้ จากนั้นถึงหันไปมองฮูหยินผู้เฒ่าทันควัน
พอเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่
นางคือฮูหยินผู้เฒ่าของจวนแม่ทัพ!
“เห็นเรื่องน่าขันเข้าแล้ว” เวินหรูกุยโค้งคำนับหัวหน้าทหารผู้นั้น ก่อนจะหันมาทางฮูหยินผู้เฒ่า น้ำเสียงยังคงนอบน้อมเช่นเคย “ข้าเข้าใจอารมณ์ของท่านแม่ยายดี แต่ทุกคำพูดของข้าเป็นความจริง ไม่มีคำโป้ปดแม้แต่คำเดียว”
ฮูหยินผู้เฒ่าแสยะยิ้ม “เจ้าหมาบ้า เจ้าก็แค่เห็นว่าตาเฒ่าไม่อยู่แล้วเลยคิดจะใส่ร้ายเขา!”
เวินหรูกุยโค้งตัวคำนับอย่างสุภาพ “หากท่านแม่ยายไม่เชื่อ เหตุใดถึงไม่ลองถามคนที่รู้เรื่องนี้ในปีนั้นดูเล่า”


## บทที่ 23 คนซื่อสัตย์

ตอนที่ 23 คนซื่อสัตย์
คนที่รู้เรื่องนี้?
ในฐานะผู้ชม ย่อมเอนเอียงเชื่อผู้ที่อ่อนแอกว่าโดยปริยาย
เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ตระกูลหลินก็คือจวนกั๋วกง เวินหรูกุยเป็นเพียงบัณฑิตจิ้นซื่อ ในเมื่อบุตรสาวของจวนกั๋วกงถูกตาต้องใจบัณฑิตจิ้นซื่อที่ทั้งอ่อนวัยและหล่อเหลา หากใช้อำนาจของจวนกั๋วกงบีบคั้นให้เขาแต่งงานระหว่างมีภรรยาจริงๆ นี่ก็เหมือนดั่งเรื่องที่ปรากฏอยู่ในนวนิยายไม่ใช่หรือ
คนที่เฝ้าชมเหตุการณ์เอนเอียงไปทางคำพูดของเวินหรูกุยแล้วเกินครึ่ง พอได้ยินว่ามีคนรู้เหตุการณ์นี้ด้วยก็ยิ่งอารมณ์พลุ่งพล่าน
“คนที่รู้เรื่องนี้เป็นใคร” ฮูหยินผู้เฒ่าถามเสียงสูง
นางอยู่กินกับสามีมาตั้งหลายปี นางไม่เชื่อว่าตาเฒ่านั่นจะขู่บังคับเขาให้แต่งงานใหม่ในขณะที่มีภรรยาอยู่เช่นนี้แน่นอน
“ท่านแม่ยายคงพอรู้ว่าพี่ชายร่วมตระกูลรอนแรมมาเมืองหลวงเป็นเพื่อนบุตรชายเพื่อสอบคัดเลือกขุนนางในฤดูใบไม้ผลิ และตอนนี้อาศัยอยู่ในจวนตระกูลเวินเป็นการชั่วคราว” สีหน้าของเวินหรูกุยขรึมลงมากกว่าเดิม “เรื่องที่ข้ากับน้องหญิงแต่งงานกัน ตอนนั้นคนในหมู่บ้านรู้กันทั่วหน้า แค่ถามพี่ชายร่วมตระกูลข้าก็รู้ความจริงทุกอย่างแล้ว”
เวินเห่ายืนอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าแต่กลับมีคนสังเกตเห็นนางแค่ไม่กี่คน พอนางได้ยินเช่นนั้นในใจก็เย็นวาบ
ท่านพ่อไม่รู้สึกเหมือนคนกินปูนร้อนท้องเลยสักนิด
หมู่บ้านตระกูลเวินอยู่ห่างไกล เดินทางไปกลับทีใช้เวลาราวสองเดือน เขาเดาว่าคงไม่มีใครยอมทุ่มแรงไปพิสูจน์ความจริงขนาดนั้น
หากมองอีกมุม ต่อให้มีคนไปจริงๆ หมู่บ้านที่ปิดตายเกาะกลุ่มกันอยู่แค่นั้น หลายปีมานี้เสพสุขกับผลประโยชน์จากที่พ่อเจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงาน จะมีใครจะยอมพูดความจริงบ้างเล่า
แต่คนคนหนึ่งต้องเลวทรามและเย็นชาถึงขั้นไหนถึงบีบให้ภรรยากับบุตรสาวจนตรอกขนาดนี้
ชาติก่อนท่านยายไฟโทสะสุมอกจนตาย ท่านแม่เป็นบ้าเสียสติ ส่วนชีวิตของนางกับพี่สาวก็เหมือนสิ้นสุดลงในเวลานั้น เวินเห่ายิ่งคิดก็ยิ่งแค้น ทว่ากลับไม่แสดงอารมณ์ใดๆ บนใบหน้า
หากเทียบกับความสงบเยือกเย็นของเวินเห่าแล้ว เวินฉานมีท่าทางร้อนรนอยู่บ้าง
แต่เรื่องนี้ก็โทษนางไม่ได้
ถึงแม้รู้ว่าท่านพ่อจะมีอนุนอกจวน แต่บุตรสาวที่เติบโตท่ามกลางความรักใคร่ของบิดามารดามาตลอดสิบแปดปี จะมีสักกี่คนที่คิดว่าพ่อของตนเองจะสามารถพูดจาหว่านล้อมโป้ปดต่อหน้าทุกคนเช่นนี้ได้
เวินฉานทั้งลนลานทั้งหวาดกลัวในใจไปพร้อมกัน
นางไม่เชื่อว่าสิ่งที่บิดาพูดเป็นความจริง ในขณะเดียวกันก็กลัวว่าเรื่องที่บิดาพูดจะเป็นความจริง
ถ้าเป็นตามที่ท่านพ่อพูดขึ้นมาจริงๆ ท่านแม่ควรทำเช่นไร
แล้วน้องกับนางควรทำอย่างไร
เวินฉานสะบัดมืออันเย็นเฉียบแล้วกุมมือของเวินเห่าไว้
ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร นางก็ต้องปกป้องน้องสาวของนางให้ได้!
เมื่อสัมผัสได้ถึงความกลัวของเวินฉาน เวินเห่าก็เปลี่ยนไปเป็นคนจับมือนางแทน หาจังหวะกระซิบข้างหูนางว่า “ท่านพ่อโกหก”
เวินฉานรูม่านตาหดลง สีหน้าตกตะลึง
นางไม่รู้ว่าน้องสาวไปรู้เรื่องนี้มาจากไหน แต่นางก็เชื่อทันทีโดยไม่คิดลังเลใจสักนิด
หากไม่เชื่อน้องสาวที่สายใยรักลึกซึ้ง จะให้เชื่อท่านพ่อที่คิดจะจับท่านแม่กับพวกนางสองคนเข้าคุกอย่างนั้นหรือ
นี่ไม่ใช่ตัวเลือกที่จำเป็นต้องเสียเวลาคิดเลย
พอเวินฉานจับมือกับน้องสาว จู่ๆ นางก็ไม่ลนลานอีกต่อไป
นางกลัวว่าท่านตาจะใช้วิธีสกปรกบีบท่านพ่อจริงๆ กลัวว่าสถานะภรรยาของท่านแม่จะเป็นการแย่งชิงมาแต่แรกเริ่ม กลัวว่าการเกิดมาของนางกับน้องสาวจะเป็นความไม่ยุติธรรมต่อสตรีคนหนึ่ง
ทว่าหากเรื่องไม่ได้เป็นเช่นนั้นแล้วจะมีเรื่องใดให้นางหวาดกลัวอีกเล่า
ต่อให้ท่านพ่อจะโกหกคนทั้งโลก แต่ในแง่ของความแข็งแกร่งทางจิตใจแล้วย่อมไม่ใช่ท่านพ่อแน่นอน
“เช่นนั้นก็ไปเอาตัวพี่ชายร่วมตระกูลของเจ้ามาถามให้ชัดเจน” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยเสียงแข็งกร้าวโดยไม่คิดลังเลใจสักนิด
เวินหรูกุยลอบพรูลมหายใจ
เขากังวลว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะไม่สนใจแล้วเข้าวังไปร่ำไห้ตัดพ้อกับไทเฮา โชคดีที่เขาเข้าใจนิสัยของท่านแม่ยายคนนี้ ภายใต้ความกะทันหันที่เกิดขึ้น เรื่องราวกลับไหลไปตามทางที่เขาปูไว้
ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ขึ้นรถม้า แต่ก้าวเท้าเดินไปทางจวนตระกูลเวิน หลังจากเดินไปไม่กี่ก้าวก็ก่นด่า “หว่านฉิง เจ้ามัวยืนซื่อบื้ออะไรอยู่ ยังไม่รีบประคองแม่อีก!”
สะใภ้หลินที่ตกอยู่ในสภาวะนิ่งอึ้งก็เดินไล่หลังฮูหยินผู้เฒ่าไป เร่งฝีเท้าจนเกือบสะดุดล้ม
ฮูหยินผู้เฒ่ายื่นมือไปตรงหน้าบุตรสาว เอ่ยเสียงดังกังวาน “เดินให้มันมาดมั่นหน่อย!”
ดวงตาพร่าเลือนกลับมาสดใสเล็กน้อยก่อนจะจับแขนของฮูหยินผู้เฒ่าไว้
พอเห็นพวกฮูหยินผู้เฒ่าเดินไปที่จวนตระกูลเวิน คนที่ยืนมุงอยู่ก็เดินตามไปโดยไม่คิดลังเล
เรื่องที่น่าเจ็บปวดกว่าการไม่ได้ดูเรื่องสนุกๆ ของชาวบ้านคืออะไร นั่นก็คือดูได้ไปแค่ครึ่งเดียวนั่นเอง
ถนนที่แออัดไปด้วยผู้คนเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า หลงเหลือเพียงเจ้าหน้าที่ที่มาดูลาดเลาเหตุการณ์เท่านั้น
“หัวหน้า เราเอายังไงกันต่อดีขอรับ”
หัวหน้าเจ้าหน้าที่ตรวจตราชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ฝืนเอ่ยอย่างอาลัยอาวรณ์ “ลาดตระเวนต่อ”
ถึงแม้เรื่องราวจะสนุก แต่ในเมื่อเขาเป็นผู้น้อย หากสองฝ่ายปะทะกันขึ้นมาจะทำอย่างไร
ฝั่งหนึ่งก็จวนแม่ทัพ อีกฝั่งก็จวนรองเสนาบดี แถมทั้งสองจวนยังมีความสัมพันธ์สามีภรรยากันอีก เรื่องวุ่นวายเช่นนี้พวกเขาจนปัญญาจะรับไหว
จวนตระกูลเวินอยู่ไม่ไกลนัก คนกลุ่มหนึ่งเดินแห่กันมามากมาย ซึ่งไม่นานก็มาถึงแล้ว
ผู้แลจวนเวินผิงวิ่งออกมา “นายท่าน นี่คือ...”
เวินหรูกุยไม่ได้ใส่ใจเวินผิง เอ่ยถามเสียงขรึม “นายท่านแปดอยู่จวนหรือไม่”
เวินผิงกวาดตามองพวกฮูหยินผู้เฒ่า ภายในใจก็รู้ว่าวันเปิดโปงความจริงมาถึงแล้ว ทว่ากลับไม่กล้าแสดงออกทางสีหน้า “นายท่านแปดออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว เหมือนจะยังไม่กลับมาขอรับ”
“เหมือน?” เวินหรูกุยไม่ค่อยพอใจกับคำตอบนี้ และยิ่งไม่พอใจเวินหรูเซิงเข้าไปใหญ่
เมื่อเช้าเขาจงใจส่งคนไปกำชับพี่ชายไว้ก่อนแล้วว่าวันนี้ไม่ให้เขาออกไปไหน แล้วทำไมถึงยังออกไปอีก
“บ่าวจะไปถามคนเฝ้าประตูดู” เวินผิงรีบเดินไปถามบ่าวรับใช้ที่เฝ้าประตู จากนั้นก็ให้คำตอบที่ชัดเจน “นายท่าน นายท่านแปดยังไม่กลับมาขอรับ”
เวินหรูกุยสีหน้าไม่สู้ดีนัก “รีบส่งคนไปตามนายท่านแปดกลับมาเดี๋ยวนี้”
พวกที่แห่ตามกันมาดูต่อต่างพากันร้อนใจ
พยานไม่อยู่ หากพวกเขาเข้าไปรอในจวนตระกูลเวิน เช่นนั้นก็คงไม่ได้ดูเรื่องสนุกแล้วสิ
จากนั้นก็ได้ยินเวินหรูกุยพูดเช่นนั้นจริงๆ “ท่านแม่ยาย เช่นนั้นพวกเราเข้าไปรออยู่ข้างในก่อนดีกว่า”
ทันใดนั้นเวินฉานก็เดินก้าวขึ้นไป “ท่านยาย ท่านลุงแปดจะกลับมาเมื่อไรก็ไม่รู้ ท่านยายเข้าจวนไปพักดื่มชาก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ”
นางมองคนเหล่านั้นด้วยสายตาเย็นชา
ชาวบ้านที่มารอดูเรื่องสนุกมีใจเอนเอียงไปทางท่านพ่อ อีกอย่างท่านลุงกับท่านพ่อเป็นคนตระกูลเดียวกัน เป็นไปได้สูงมากที่จะตามน้ำไปกับท่านพ่อ
ทันทีที่ท่านลุงเป็นพยานให้ท่านพ่อต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้ ทางฝั่งท่านแม่ก็คงลำบากแล้ว
ฮูหยินผู้เฒ่ามองความกังวลในแววตาของหลานสาวออก ก็พยักหน้าเล็กน้อย
เวินฉานพรูลมหายใจแล้วรีบเข้าไปประคองแขนของฮูหยินผู้เฒ่า
ในขณะเดียวกันก็มีเสียงเจือหวาดกลัวดังแว่วมาจากกลุ่มคน “น้อง น้องสิบ”
พอเวินหรูกุยเห็นเวินหรูเซิงก็ลอบดีอกดีใจ “พี่แปด พี่ไปไหนมาหรือขอรับ”
“ข้าก็แค่ออกไปเดินเล่น ในจวนเกิดเรื่องอะไรขึ้น เหตุใดถึงอยู่ข้างนอกกันหมด” เวินหรูเซิงแววตาทอประกายแสง จากนั้นก็เหลือบมองเวินเห่าอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้
กวาดตามองไปก็เห็นใบหน้างดงามที่ไร้อารมณ์
ทั้งเย็นชาและน่ามอง
ทว่าเวินหรูเซิงใจสั่นสะท้าน รีบยกมือปิดตา
เจ้าปีศาจตัวนี้ไม่กลัวแสงไม่กลัวคน ไม่ให้โอกาสเขาเอาตัวรอดบ้างเลย!
เวินหรูกุยกลับไม่รู้ความหวาดกลัวของพี่ชายตนในเวลานี้ เห็นเขามีท่าทีเช่นนั้นก็นึกว่าไม่ชินกับสถานการณ์ที่ตกเป็นเป้าสายตาของคนมากมาย
คนซื่อๆ พูดน้อยและไม่กล้าเจอะเจอใคร ในความคิดของผู้คนนับว่าคนประเภทนี้เป็นคนซื่อสัตย์จริงใจ
“ท่านแม่ยาย พี่ชายร่วมตระกูลของข้าเป็นคนซื่อสัตย์ ท่านถามเขาได้เลยขอรับ”
ฮูหยินผู้เฒ่าเลื่อนสายตามาจับจ้องใบหน้าของเวินหรูเซิง “เจ้าเป็นพี่ชายร่วมตระกูลเดียวกับเวินหรูกุยอย่างนั้นหรือ”
“ขอรับ”
“เช่นนั้นเจ้าก็พูดมาว่าเวินหรูกุยแต่งงานเมื่อใด”
เวินหรูเซิงเผลอเหลือบมองเวินเห่าตามจิตใต้สำนึก รอมยิ้มที่ปรากฏบนมุมปากทำเอาเขาหนังศีรษะชาวาบ จากนั้นก็หันมองไปรอบด้านอย่างเป็นธรรมชาติ จนสุดท้ายก็เลื่อนสายตามามองใบหน้าของสะใภ้หลิน
“น้องสิบแต่งงานเมื่อใดคงไม่มีใครรู้ชัดแจ้งไปกว่าน้องสะใภ้แล้วกระมัง” คนซื่อสัตย์เอ่ยพร้อมใบหน้าฉงน


## บทที่ 24 ความเจ็บปวดที่ตามมา

ตอนที่ 24 ความเจ็บปวดที่ตามมา
หลังจากแม่ทัพผู้เฒ่าหลินตาย เวินหรูกุยก็ผุดความคิดขึ้นมา
เขาอดใจรอมาหนึ่งปีเศษ ไม่รู้ว่าในสมองปรากฏฉากที่เกิดขึ้นในวันนี้มาแล้วตั้งกี่ครั้ง รวมถึงทุกช่องโหว่ที่อาจเกิดขึ้นล้วนอยู่ในจินตนาการของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า
เขาเตรียมพร้อมตั้งรับทุกด้าน เพราะเหตุนี้พอได้ยินคำพูดของเวินหรูกุยจึงรู้สึกทะแม่งๆ
“พี่แปด ฮูหยินผู้เฒ่าถามว่าข้าแต่งงานเมื่อใด” เวินหรูกุยเน้นคำว่า ‘เมื่อใด’ มากเป็นพิเศษ
ฮูหยินผู้เฒ่ายื่นไม้เท้ากระทุ้งใส่ข้างเท้าเขาจนฝุ่นบินว่อนตลบอบอวล “เจ้าพูดแทรกขึ้นมาทำไม!”
“ข้ากลัวพี่ชายจะเป็นกังวลจนประหม่าแล้วพูดผิด...”
ฮูหยินผู้เฒ่าแสยะยิ้มเย็นชา “ข้าว่าเจ้าลนลานมากกว่า”
เวินหรูกุยสะอึก มองไปทางเวินหรูเซิง นัยน์ตาแฝงไปด้วยความตักเตือน
เวินหรูเซิงเกาศีรษะ มือไม้เก้ๆ กังๆ ทำตัวไม่ถูก
ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนลง “เจ้าพูดที่เจ้ารู้ก็พอ ไม่ต้องคิดถึงใคร”
เวินหรูเซิงมองเวินหรูกุย จากนั้นถึงเลื่อนสายตามามองสะใภ้หลิน ก็ยิ่งหวาดระแวงมากกว่าเดิม “ข้าจำไม่ค่อยได้แล้วว่าน้องสิบกับน้องสะใภ้แต่งงานกันเมื่อใด ตอนนั้นน้องสิบแต่งงานคำนับบรรพชนในเมืองหลวง ห่างจากบ้านไกลเกินไป ข้าเลยมาไม่ได้...”
พอพูดออกมาเช่นนี้ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ในฝูงชนก็ดังเซ็งแซ่ขึ้นมา
ทำไมพอฟังคำพูดนี้ เหมือนรองเสนาบดีเวินจะไม่ได้แต่งงานที่บ้านเกิดเลยเล่า
เวินหรูกุยสีหน้าเคร่งขรึม อดกลั้นความโกรธและเอ่ยเตือนขึ้นว่า “พี่แปด ฮูหยินผู้เฒ่าหมายถึงก่อนเข้าเมืองหลวงมา”
“ก่อนเข้าเมืองหลวงมาอย่างนั้นหรือ” เวินหรูเซิงเผยสีหน้ามึนงง “ก่อนเข้าเมืองหลวงมาน้องสิบไม่เคยแต่งงานมาก่อนนี่นา”
หลังจากประโยคนี้ เวินหรูกุยก็สีหน้าเปลี่ยน
ทว่าฮูหยินผู้เฒ่ากลับรู้สึกเหมือนมีโชคทับใส่นางก็ไม่ปาน
นี่นับว่าเป็นคนที่ซื่อสัตย์คนหนึ่งจริงๆ
“พี่แปด ท่านเลอะเลือนไปแล้ว” เวินหรูกุยน้ำเสียงดุดัน ตรงขมับผุดเส้นเลือดสีเขียวปูดโปน
เขาคิดไม่ถึงว่าเรื่องที่ไม่มีทางผิดพลาดจะเจออุปสรรคหนักหนาขนาดนี้
เวินหรูเซิงสองพ่อลูกเข้าเมืองหลวงมาเขาก็ต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี ไม่เคยอืดอาดชักช้าแม้แต่น้อย แถมยังแนะนำหลานให้ใครตั้งหลายคนรู้จัก
คนโง่ยังรู้ว่าเส้นทางภายภาคหน้าของเวินเฟิงขาดแรงหนุนจากเขาไม่ได้ ต่อให้ผ่าสมองของเขาออกมาก็ยังไม่เข้าใจว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น
เมื่อต้องเผชิญกับความกดดัน เวินหรูเซิงก็แทบทนไม่ไหว อดกวาดตามองไปทางเวินเห่าไม่ได้
ฟึ่บ สาวน้อยที่ยืนอยู่ด้านหลังฮูหยินผู้เฒ่าผู้ไร้ซึ่งตัวตนล้วงหยิบของบางอย่างออกมาจากแขนเสื้อ ก่อนจะกัดกินคำหนึ่งด้วยสีหน้าราบเรียบ
เวินหรูเซิงตั่วสั่นระริกพร้อมหน้าซีดเผือด
ฮูหยินผู้เฒ่าใช้ไม้เท้าเคาะพื้น “เวินหรูกุย เจ้าจะไปขู่ขวัญคนซื่อสัตย์อย่างเขาทำไม เจ้าคิดว่าคนอื่นจะใจทรามโหดเหี้ยมเช่นเจ้าอย่างนั้นหรือ”
เวินหรูกุยยังไม่ทันหายใจเต็มปอดด้วยซ้ำ
ทว่าเวลานี้ หากอยากพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสมีเพียงอาศัยเวินหรูเซิงเท่านั้น
“พี่แปด ท่านลืมเสี่ยวชิงไปแล้วหรือขอรับ” เวินหรูกุยพยายามพูดเสียงปกติ สื่อให้สะใภ้ฉังเดินก้าวขึ้นมา
เสี่ยวชิงก็คือชื่อเล่นของสะใภ้ฉัง
ท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วน สะใภ้ฉังเดินไปหาเวินหรูเซิงด้วยท่าทีดีอกดีใจ “พี่แปดยังจำข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”
เวินหรูเซิงจ้องสะใภ้ฉังแวบหนึ่ง จากนั้นก็มีสีหน้านึกขึ้นได้ “น้องเสี่ยวชิงนี่เอง”
เวินหรูกุยสีหน้าผ่อนคลายลงบ้าง ฉวยโอกาสเอ่ยเตือน “พี่แปดจำเรื่องข้ากับน้องหญิงไม่ได้แล้วหรือ”
เวินหรูเซิงตบหน้าผากที “จำได้สิ!”
ไม่รอให้เวินหรูกุยผ่อนลมหายใจก็ได้ยินเวินหรูเซิงเอ่ยต่อ “เรื่องหมั้นหมายของพวกเจ้าสองคนไม่ใช่แค่เรื่องลมปากหรอกหรือ ตอนหลังน้องสิบก็เข้ามาสอบในเมืองหลวง จากนั้นก็มีข่าวแพร่สะพัดมาว่าเจ้าสอบผ่านเป็นขุนนาง แถมแต่งงานกับบุตรสาวของตระกูลใหญ่สูงศักดิ์ จากนั้นมาเสี่ยวชิงก็หายตัวไป ที่แท้ก็ตามมาหาน้องสิบที่เมืองหลวงนี่เอง...”
เวินหรูกุยใบหน้าง้ำงอ “พี่แปด ก่อนหน้าที่ข้าจะเข้าเมืองหลวงมาก็ได้แต่งงานกับเสี่ยวชิงแล้ว ท่านจำผิดแล้ว!”
คนซื่ออย่างเวินหรูเซิงได้ยินเช่นนั้นก็ร้อนใจ “เจ้ากับน้องเสี่ยวชิงแต่งงานกันหรือไม่ข้าจะจำผิดได้เช่นไร เรื่องอื่นข้าอาจเทียบน้องสิบไม่ได้ แต่เรื่องความจำข้ายังดีอยู่นะ...”
ผู้คนพากันส่งเสียงดังอื้ออึง
“รองเสนาบดีเวินบอกว่าถูกแม่ทัพผู้เฒ่าหลินบีบให้แต่งงานใหม่ขณะที่มีภรรยาอยู่ไม่ใช่หรือ แต่ที่แท้ก็ไม่ได้มีการแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องหญิงเลยต่างหาก”
“ข้าไม่เข้าใจเลย ในเมื่อยังไม่ได้แต่งงานแต่ทำไมถึงรั้นบอกว่าแต่งงานแล้ว ในต้าโจว การแต่งงานใหม่ขณะที่มีภรรยาอยู่ถือว่าผิดกฎมณเฑียรบาล ”
มีคนหนึ่งลูบเคราแพะพลางเอ่ยอย่างสมเหตุสมผล “มีอะไรไม่เข้าใจอีก เจ้าลองดูคุณหนูสองคนที่ยืนข้างฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหลิน แล้วหันมามองดูบุตรชายและบุตรสาวทั้งสองที่อยู่ด้านหลังของรองเสนาบดีเวิน รองเสนาบดีเวินต้องเตรียมแผนการไว้เพื่อบุตรชายเพียงคนเดียวแน่นอน”
“ต่อให้เป็นบุตรอนุ แต่ในฐานะที่เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของเสนาบดีเวิน วันหน้าย่อมต้องสืบทอดทุกอย่างของจวนรองเสนาอยู่แล้ว เหตุใดต้องทำเช่นนี้ด้วย”
“หากเป็นครอบครัวธรรมดาคงเป็นเช่นนั้น แต่หากเป็นจวนรองเสนาบดีคงแตกต่างกันออกไป ไม่ได้ยินที่ฮูหยินผู้เฒ่าหลินพูดหรือ แม้แต่เรือนที่อยู่อาศัยของรองเสนาบดีเวินยังเป็นของตระกูลหลิน หากรองเสนาบดีเวินคิดยกทุกอย่างให้บุตรชาย ไหนเลยเรื่องราวจะง่ายดายขนาดนั้น”
“เหอะ ผู้ชาย!”
เวินหรูกุยฟังคำวิพากษ์วิจารณ์เหล่านี้ไม่เข้าหูอีกต่อไป เขาจับจ้องเวินหรูเซิงตาเขม็งด้วยอารมณ์ขุ่นเคืองถึงขีดสุด
ทั้งๆ ที่กำชับไว้อย่างดี พี่แปดเป็นอะไรไป
แต่ต่อให้เขาโมโหก็ไม่สามารถระบายออกมาท่ามกลางสายตาคนมากมายเช่นนี้ได้
เวลานี้เวินหรูกุยสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่ตามมาของการยกหินหล่นทับเท้าตนเองแล้ว
“เวินหรูกุย เจ้ามีอะไรจะพูดอีกหรือไม่” ฮูหยินผู้เฒ่าทั้งชิงชังและคลายความโกรธลงไปพร้อมกัน
เวินหรูกุยพยายามรักษาท่าทีสงบไว้ “วันนั้นพี่แปดบอกว่าเจอผีหลอก ตอนนี้อาการคงยังไม่ดีขึ้น ดังนั้นความจำเลยสับสนจนพูดจาเลอะเทอะ”
“เจอผีหลอก?” เวินหรูเซิงเหลือบมองไปทางเวินเห่าอย่างรวดเร็วแล้วส่ายศีรษะราวกลองป๋องแป๋ง “เปล่าๆ ข้าจะเจอผีได้เช่นไร! น้องสิบต่างหาก เหตุใดถึงเอาแต่ยืนกรานว่าแต่งงานกับน้องเสี่ยวชิงแล้ว...”
“พี่แปด ท่านไปคิดมาให้ดีก่อนค่อยพูด!”
เวินหรูเซิงตกใจจนหน้าซีด “น้อง น้องสิบ เจ้าจะให้ข้าคิดอะไร”
“ท่าน...” เวินหรูกุยเริ่มฉุนเฉียว จากนั้นก็พลันตระหนักได้ว่าตนคงพึ่งพาเวินหรูเซิงไม่ได้แล้ว
เขารู้ว่าต้องแอบมีเบื้องลึกเบื้องหลังแน่นอน แต่เวลานี้มีโอกาสให้เขาตามสืบให้กระจ่างเสียเมื่อไร
สุดท้ายก็ได้แต่ยอมแพ้ เวินหรูกุยตะโกนเรียกเวินผิง
เวินผิงก้มหน้าเดินก้าวขึ้นมาโดยไม่กล้ามองตาเวินหรูกุย “บ่าวอยู่นี่ขอรับ”
เวินหรูกุยมองไปทางฮูหยินผู้เฒ่า “พี่ชายร่วมตระกูลของข้าติดนิสัยกินเหล้า สติปัญญาเลอะเลือน เวินผิงเองก็ติดตามรับใช้ข้าหลังจากที่สอบผ่านจู่เหริน เขาย่อมรู้สถานการณ์ในตอนนั้นเช่นกัน ไม่เช่นนั้นฮูหยินผู้เฒ่าลองฟังความจากเขาก่อน ข้ารู้ว่าเวินผิงเป็นคนของข้า คำพูดที่เปล่งออกมาอาจจะไม่น่าเชื่อถือ เดี๋ยวฮูหยินผู้เฒ่าค่อยส่งคนไปตามสืบที่หมู่บ้านตระกูลเวินก็ย่อมได้”
ด้วยสถานภาพการเงินของเวินหรูกุยในเวลานั้นย่อมไม่มีเงินจ้างบ่าวรับใช้แน่นอน แต่พอสอบผ่านจู่เหรินย่อมแตกต่างออกไป เพราะมีคนให้เงิน มีคนให้ที่ดิน แถมยังให้บ่าวรับใช้ด้วย
เวินผิงเป็นบ่าวรับใช้ที่เศรษฐีในพื้นที่ให้มา
เวินหรูกุยรู้ว่าน้ำหนักคำพูดของเวินผิงน้อยมาก แต่ตอนนี้ไม่มีหนทางอื่นแล้ว ถึงแม้คนส่วนมากจะปักใจเชื่อตระกูลหลิน ขอแค่เรื่องนี้ตกเป็นประเด็นถกเถียงก็จะมีเหตุผลให้ไปตามสืบถึงหมู่บ้านตระกูลเวินแน่นอน
หากคนนอกไปถึงหมู่บ้านตระกูลเวินเมื่อไร คิดจะสืบถามได้ความจริงก็คงเป็นเรื่องยากแล้ว
หลายปีมานี้เขาบริจาคเงินซ่อมแซมศาลบรรพชน สร้างสถานศึกษา เพราะหมู่บ้านตระกูลเวินมีขุนนางชั้นสูงอย่างเขา หมู่บ้านอื่นจึงไม่กล้าล่วงเกิน กล่าวได้ว่าทุกคนในหมู่บ้านตระกูลเวินต่างได้รับผลประโยชน์จากเขาโดยถ้วนหน้า
เขาไม่เชื่อหรอกว่าจะมีคนโง่เขลาเฉกเช่นเวินหรูเซิงโผล่มาอีก
“เวินผิง ตอนที่ข้ากับน้องสาวแต่งงานกันเจ้าก็อยู่ในเหตุการณ์ เจ้าเล่ารายละเอียดเหตุการณ์ตอนนั้นให้ฮูหยินผู้เฒ่าลองฟังดูเถิด”
เวินผิงโค้งตัวก้มหน้าไม่ขยับเขยื้อน
“เวินผิง” ทันใดนั้นเวินหรูกุยก็รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีนัก
เวินผิงเงยหน้ามองเวินหรูกุยแวบหนึ่งพร้อมเหงื่อชุ่มตรงหน้าผาก “นายท่าน...ท่านจำผิดไปแล้วกระมัง ท่านกับชิงฮูหยินไม่ได้แต่งงานกันมาก่อนนะขอรับ”


## บทที่ 25 เฝ้ารอคาดหวัง

ตอนที่ 25 เฝ้ารอคาดหวัง
ตูมตาม!
เวินหรูกุยรู้สึกเหมือนมีสายฟ้าผ่าลงกลางหัวกะโหลกจนทำเอาในสมองของเขาว่างเปล่า กระทั่งไร้ท่าทีตอบสนองใดไปชั่วขณะ
ในฐานะขุนนางคนหนึ่งที่ทำงานมายี่สิบกว่าปี เดิมทีเวินหรูกุยยังพอข่มอารมณ์ได้ แต่เพราะเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นตรงหน้าแปลกพิกลไปหมด ทำเอาเขาเองก็จนปัญญาจะเข้าใจได้เช่นกัน
พี่ชายร่วมตระกูล  บ่าวรับใช้คนสำคัญ อย่าว่าแต่กำชับก่อนล่วงหน้าเลย ต่อให้เรื่องเกิดขึ้นกะทันหันก็น่าจะรู้ว่าควรพูดจาเช่นไร
แต่พวกเขากลับแปรพักตร์เข้าหาตระกูลหลินกันหมด
สมรู้ร่วมคิด!
ในใจของเวินหรูกุยผุดคำนี้ขึ้นมาในใจ
เขากวาดตามองใบหน้าของเวินผิงและเวินหรูเซิงด้วยสายตาฉงนสนเท่ห์อย่างแน่นิ่งไม่ไหวติง จากนั้นถึงเลื่อนสายตาไปมองพวกสะใภ้หลินและฮูหยินผู้เฒ่า ในสมองหมุนเร็วจี๋ใครเป็นตลบหลังเขากันแน่!
เวินผิงตกใจสายตาที่สาดส่ายมาของเวินหรูกุยเลยลอบมองเวินเห่าอย่างเงียบๆ แวบหนึ่ง
สาวน้อยในอาภรณ์เสื้อสีขาวกระโปรงสีเขียวยกมือข้างหนึ่งขึ้นมา
มืองามดั่งหยกที่มีนิ้วเรียวเล็กทั้งห้า
เวินผิงสะท้านไปทั้งร่าง รีบก้มหน้าต่ำลงมากกว่าเดิม
คุณหนูรองกำลังเตือนเขาว่ายังติดค้างเงินพวกอันธพาลพวกนั้นอีกห้าร้อยตำลึง!
อันที่จริงตนก็กลับลำไม่ได้แล้ว
เวินผิงลอบยิ้มขมขื่น ความละอายใจต่อเจ้านายที่ผุดขึ้นมาในใจลึกๆ พลันมลายหายไป
ในเมื่อกลับลำไม่ได้แล้ว เช่นนั้นก็ต้องปกป้องตนเอง ทำได้แค่เดินต่อไปให้สุดทาง
นายท่าน ขอโทษด้วยจริงๆ นะขอรับ
เวินผิงไล่มองแผ่นหินสีอมฟ้าที่ไร้ฝุ่นเกาะ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความหวาดกลัวปนคลางแคลงใจ “ตอนนั้นนายท่านบอกชิงฮูหยินว่ารอสอบติดราชการเมื่อไรค่อยกลับไปแต่งงานด้วยไม่ใช่หรือขอรับ”
หลังจากที่ทุกคนต่างพากันเงียบกริบเพราะเรื่องเหนือความคาดหมายที่เกิดขึ้น ตอนนี้เสียงวิพากษ์วิจารณ์พลันดังเซ็งแซ่
“นี่พอสอบติดราชการก็แต่งงานกับบุตรสาวตระกูลสูงศักดิ์ แล้วทอดทิ้งลูกพี่ลูกน้องหญิงไว้ที่บ้านเกิดแสนไกลนั้นหรือ”
“ถูกข่มขู่จนทำอะไรไม่ได้เสียเมื่อไรกัน นี่มันเล่นเบื่อแล้วก็ทิ้งชัดๆ!”
“ถุย ผู้ชายน่าขยะแขยงเสียจริง”
“อย่าเหมารวมผู้ชายอย่างพวกข้าทั้งหมดสิ มีผู้ชายไม่กี่คนหรอกที่จะทำแบบนี้ ทำลายคำหมั้นหมายกับลูกพี่ลูกน้องหญิงที่เติบโตมาด้วยกันแล้วหันมาแต่งงานกับบุตรสาวตระกูลใหญ่ รอจนลูกพี่ลูกน้องหญิงผู้นี้ให้กำเนิดบุตรชายแล้วก็ใส่ความภรรยาที่ครองคู่กันมา แถมยังบอกว่าถูกขู่บังคับอีกต่างหาก” หนึ่งในผู้ชม มีเสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา
ชาวบ้านที่มุงดูต่างไม่ได้ใส่ใจว่าคำพูดนี้หลุดจากปากใคร ในเมื่อกำลังมีแต่เสียงดังโหวกเหวก คนแย่งกันพูดมากมาย คำพูดนี้ฟังดูเข้าเค้าอย่างยิ่งยวด
ทันใดนั้นคนนับไม่ถ้วนต่างก็คล้อยตามเห็นพ้องต้องกัน
“เวินผิง บ่าวสารเลวอย่างเจ้าไปรับสินบนใครมาถึงมาใส่ความเจ้านายเช่นนี้!” ในที่สุดเวินหรูกุยก็เอ่ยด้วยอารมณ์พลุ่งพล่านเดือดดาล
เวินผิงตกใจจนเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว เอ่ยเสียงร้อนรน “นายท่าน ท่านใส่ร้ายบ่าวให้ตาย บ่าวก็ไม่มีทางรับสินบนคนอื่นเพื่อมาใส่ความท่านแน่นอนขอรับ!”
ท่ามกลางหมู่คน มีคนที่พอจะรู้เหตุการณ์ตะโกนขึ้นเสียงดัง “คนผู้นี้คือเวินผิงเป็นบ่าวรับใช้ของรองเสนาบดีเวินมายี่สิบกว่าปีแล้ว ตอนนี้ขึ้นเป็นผู้ดูแลของจวนรองเสนาบดีเวิน”
“หากเป็นเช่นนี้ เขาคงไม่หักหลังเจ้านายเพียงเพื่อผลประโยชน์เล็กน้อยหรอก”
“ดูท่าทางเป็นบ่าวซื่อๆ ที่ไม่น่าจะพูดจาโป้ปดแต่อย่างใด”
มีคนเอ่ยเสียงหดหู่ “คิดไม่ถึงเลยว่ารองเสนาบดีเวินจะไร้คุณธรรม แต่คนข้างกายมีแต่คนซื่อสัตย์จริงใจทั้งนั้น”
เสียงหัวเราะพลันดังรอบทิศ
คนซื่ออย่างเวินหรูเซิงฉลาดว่องไว ตะโกนขึ้นว่า “น้องสิบ ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากช่วยเจ้า แต่คนเราต้องมีความซื่อตรง เฟิงเอ๋อร์ใกล้เข้าสอบแล้ว วันหน้าข้าไม่อยากให้ใครกล่าวหาว่าเขามีพ่อที่พูดจาโป้ปดหน้าตาย”
“ท่าน...” เวินหรูกุยชี้นิ้วไปทางเวินหรูเซิงหมายพูดบางอย่าง ทว่าจู่ๆ ก็เจ็บจี๊ดขึ้นมาที่หัวใจ
เขากุมหน้าอกด้วยสีหน้าเจ็บปวด
เวินเห่ามองผู้ชมบริเวณนั้นด้วยสายตาเยือกเย็นพร้อมใจเต้น
นี่คือผลแห่งกรรม ครั้งนี้ถึงตาท่านพ่อหายใจไม่ทันบ้างแล้ว...
แต่ถึงอย่างไรเวินหรูกุยก็ยังหนุ่มแน่น ย่อมไม่มีทางเกิดเหตุการณ์อย่างฮูหยินผู้เฒ่า
แต่สำหรับเขาแล้ว ต่อให้ไม่ตายก็ไม่ต่างกับตายไปแล้ว
เวินหรูกุยค้นพบอย่างสิ้นหวังว่าเขาไม่สามารถหาเรื่องมาโต้แย้งได้ในระยะเวลาอันสั้น
ทันใดนั้นก็มีเสียงสวบดังขึ้น เสียงชักกระบี่ออกมาจากฝักนั่นเอง
ขณะที่เสียงดังขึ้น ชาวบ้านที่มาดูเรื่องสนุกยังไม่ทันมีปฏิกิริยาใด รอกระทั่งเห็นกระบี่ยาวแผ่ไอเย็นยะเยือกที่ส่องประกายแสงวิบวับในมือสะใภ้หลินแล้ว คนที่อยู่ใกล้ที่สุดถึงรีบเบี่ยงไปด้านข้าง
สะใภ้หลินถือกระบี่เดินไปหาเวินหรูกุย
บ่าวรับใช้ชายของฉังซุ่นที่อยู่ด้านหลังนางเบิกตาเลิ่กลั่ก “ซื่อจื่อ กระบี่ของท่าน!”
แค่มาดูเรื่องสนุกๆ มิใช่หรือ เหตุใดฮูหยินหลินถึงชักกระบี่ของซื่อจื่อออกไปเช่นนั้น!
ยุคนี้คุณชายตระกูลดังต้องมีกระบี่เสริมบุคลิก ซึ่งความจริงแล้วส่วนมากไม่มีวิทยายุทธ์ใดติดตัวเลย กระบี่เป็นเพียงของตกแต่งราวกับหยกงามที่สวมใส่ก็เท่านั้น
ฝักกระบี่ด้ามยาวของจิ้งอ๋องซื่อจื่อมีลวดลายงดงามเป็นพิเศษ
แต่ต่อให้ประณีตงดงามเพียงใดก็ทำร้ายคนได้เหมือนกัน
ภายใต้อารมณ์หัวร้อน สะใภ้หลินไหนเลยจะสนใจว่ายืมกระบี่ของใครมา นางเพียงแค่ต้องการรีบระบายความโกรธที่สะสมอยู่ในทรวงอกจนแทบทำให้นางคลุ้มคลั่งออกมาก็เท่านั้น นางคิดจะใช้กระบี่แทงลงกลางใจของเวินหรูกุย ดูสิว่าเลือดของเขาเย็น หรือหัวใจของเขาเป็นสีดำกันแน่
“ท่านแม่!” ร่างผอมบางพุ่งพรวดเข้าไปรั้งแขนที่ถือกระบี่ของสะใภ้หลินไว้
นางมองบุตรสาวที่ขวางอยู่ตรงหน้า สะใภ้หลินเอ่ยด้วยสีหน้าฉุนเฉียว “อาเห่า เจ้าถอยไป!”
ถ้าวันนี้นางไม่ได้สับร่างของเวินหรูกุยให้แหลกละเอียดคงยากที่จะคลายความเคียดแค้นนี้ได้
“ท่านแม่ ท่านแม่ลองมองไปทางนั้นเจ้าค่ะ” เวินเห่าชี้ไปทิศทางหนึ่ง
สะใภ้หลินมองไปด้วยร่างอันแข็งทื่อ จากนั้นก็เห็นเส้นผมขาวโพลนของฮูหยินผู้เฒ่ากับใบหน้ากระวนกระวายใจของบุตรสาวคนโต
เสียงอ่อนโยนนุ่มนวลของบุตรสาวคนรองดังแว่วเข้ามาในหู บรรเทาความโกรธแค้นที่อัดแน่นอยู่ในใจ “ท่านแม่ ท่านอย่าทำเรื่องโง่ๆ พวกเราต้องอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขนะเจ้าคะ”
ตั้งแต่นางกลับมาชาตินี้ นางไม่สนใจเรื่องเสื้อผ้าเพชรพลอยของกิน ไม่จินตนาการถึงคนรักต้องได้ดั่งใจหวัง ความหวังทุกอย่างขอเพียงครอบครัวอยู่ด้วยกันอย่างเป็นสุขก็พอ
สะใภ้หลินผงะไป
ระยะเวลาเพียงสั้นๆ แต่ก็เหมือนยาวนาน ในที่สุดมือที่กำกระบี่ไว้ก็ลดต่ำลง
เวินเห่าหยิบกระบี่ที่อยู่ในมือของสะใภ้หลินมาโดยที่นางเองก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร
ฮูหยินผู้เฒ่าคำรามเสียงดัง “หว่านฉิง แม่เคยบอกเจ้าแล้วว่าหากคิดจะฟันคนต้องดูว่าเป็นใครด้วย เจ้าสัตว์เดียรัจฉานตนนี้คู่ควรด้วยหรือ”
สะใภ้หลินจับจ้องเวินหรูกุยตาเขม็ง กัดฟันพูดสามคำนี้ออกมาอย่างช้าๆ “ไม่ คู่ ควร”
เมื่อคำพูดนั้นหลุดจากปาก ร่างของสะใภ้หลินก็โงนเงน ราวกับสามคำนั้นกินเรี่ยวแรงของนางจนหมดสิ้น
เวินฉานรีบเร่งฝีเท้าเข้าไปประคองร่างสะใภ้หลินไว้
“ฉานเอ๋อร์ พาแม่ของเจ้ากลับจวนแม่ทัพไปพักผ่อน ส่วนอาเห่าเข้าวังเป็นเพื่อนยาย” ฮูหยินผู้เฒ่ากำไม้เท้าแน่น เหลือบมองเวินหรูกุยอย่างไม่สบอารมณ์ “ข้าจะเข้าไปกราบทูลไทเฮาเรื่องลูกเขยตัวดีเสียหน่อย!”
ฮูหยินผู้เฒ่าหมุนตัวเดินจากไป ฝีเท้าว่องไวดั่งสายลม
เวินเห่ารีบสาวเท้าเดินตามไป ทว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าวจู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าในมือยังถือกระบี่ไว้อยู่เลยชะงักฝีเท้าหมุนตัวมา
ฉังซุ่นที่อยู่ท่ามกลางกลุ่มคนรีบโบกไม้โบกมือ “กระบี่ของซื่อจื่อของข้าขอรับ!”
ขณะที่พูด เขาก็เตรียมตัววิ่งไปรับกระบี่คืนมา ทว่ากลับถูกดึงหลังเสื้อเอาไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง
เวลาเพียงอึดใจเดียว เวินเห่าก็เดินเข้ามาหา
“ต้องขอโทษด้วยเจ้าค่ะ วันนี้ท่านแม่ควบคุมตัวเองไม่ได้เล็กน้อย”
ฉีซั่วรับกระบี่มาพร้อมรอยยิ้ม “ปกติของมนุษย์ แม่นางรองเวินรีบไปเถิด”
รอยยิ้มเบิกบานของชายหนุ่มไร้ซึ่งพิษภัย ทำเอาฉังซุ่นผุดความสงสัยหนึ่งขึ้นมา มือเมื่อครู่คงไม่ใช่ของซื่อจื่อกระมัง
ไม่มีทางที่ซื่อจื่อจะจับเขาไว้ไม่ให้ขยับแน่นอน
เวินเห่าพยักหน้าให้ฉีซั่วด้วยรอยยิ้มก่อนจะเลิกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยแล้ววิ่งตามฮูหยินผู้เฒ่าไป
พอพวกเขาเห็นว่าไม่มีเรื่องสนุกใดให้ดูแล้วถึงพากันแยกย้าย
ฉีซั่วเดินนำหน้าฉังซุ่นกลับจวนจิ้งอ๋อง มุมปากค่อยๆ ยกยิ้ม
ฉังซุ่นเห็นซื่อจื่ออารมณ์ดีไม่น้อยเลยเอ่ยถามอย่างสงสัย “ซื่อจื่อขอรับ พวกเราก็แค่มาดูเรื่องสนุกๆ เหตุใดท่านถึงต้องให้ข้าตะโกนพูดคำเหล่านั้นด้วยเล่า”


## บทที่ 26 ฟ้อง

ตอนที่ 26 ฟ้อง
ฉังซุ่นสงสัยมากจริงๆ
นานๆ ทีซื่อจื่อจะออกจากจวน ก็บังเอิญเจอเรื่องสนุกๆ เข้าพอดี
แต่จะดูเรื่องสนุกก็ดูไป เพราะเขาเองก็มีอารมณ์ฮึกเหิมไม่น้อย ทว่าซื่อจื่อดันให้เขาตะโกนคำพูดนั้นแทรกขึ้นมาท่ามกลางหมู่คน
อย่าเหมารวมผู้ชายทุกคน มีผู้ชายไม่กี่คนที่จะทำเรื่องแบบนี้อะไรพวกนั้น แถมเรื่องของผู้ดูแลเวิน ซื่อจื่อเองก็เป็นคนออกคำสั่งให้เขาพูดออกมาด้วย
ตอนที่เขาตะโกนก็รู้สึกประหม่าอย่างมาก กลัวว่าจะถูกใครสังเกตเห็นเข้า กลัวทำลายภาพพจน์ของซื่อจื่อในสายตาคนอื่นว่าดูเป็นคนรักสนุก
บ่าวตัวน้อยขี้ขลาดอย่างเขาทำเรื่องพรรค์นี้ไม่เป็นหรอก!
“พอเจ้าพูดเช่นนั้นแล้ว คนอื่นๆ มีปฏิกิริยาเช่นใดบ้าง” ชายหนุ่มยิ้มถาม เร่งฝีเท้าเร็วขึ้น
“ก็ยิ่งเสียงดังเซ็งแซ่มากกว่าเดิม ทุกคนต่างด่าทอว่ารองเสนาบดีเวินเลวทรามขอรับ”
“ก็ใช่แล้วนี่” มือของชายหนุ่มคลำกระบี่ตรงช่วงเอว รอยยิ้มที่มุมปากกว้างมากกว่าเดิม “ตะโกนไม่กี่ประโยคกระตุ้นให้เสียงดังขึ้น คนที่มาดูเรื่องสนุกๆ อย่างพวกเราก็ยิ่งได้กำไรไม่ใช่หรืออย่างไร”
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง” บ่าวรับใช้ทำหน้าเข้าใจในทันที แฝงไปด้วยความโล่งใจเล็กน้อย “บ่าวนึกว่าซื่อจื่อทำเพื่อคุณหนูรองเวินเสียอีก”
ทำเอาเขาตกอกตกใจหมด!
หืม?
ชายหนุ่มเลิกคิ้ว เอ่ยเสียงเรียบ “แล้วช่วยแม่นางรองเวินไม่ได้หรือ”
บ่าวรับใช้เอ่ยตอบโดยไม่ต้องครุ่นคิด “ได้ที่ไหนกันขอรับ ตอนนี้เรื่องที่แม่นางรองเวินแอบส่องท่านยังถูกพูดถึงอยู่เลย หากแม่นางรองเวินรู้ว่าท่านช่วยนางจะยิ่งไม่เป็นการได้คืบจะเอาศอกหรือ”
นางไม่เคยไปมาหาสู่ด้วยแต่ดันปีนกำแพงมาล้มทับร่างของซื่อจื่อ หากสัมผัสได้ถึงจิตใจอันดีงามของซื่อจื่อ ใครจะรู้ว่าหลังจากนั้นนางจะทำเรื่องน่ากลัวใดอีกหรือไม่
ในฐานะบ่าวรับใช้ผู้จงรักภักดีต่อซื่อจื่อ เขาสาบานด้วยชีวิตว่าจะล้างมลทินให้ซื่อจื่อเอง!
“ได้คืบจะเอาศอก?” คำพูดของบ่าวรับใช้ทำเอาชายหนุ่มรู้สึกสนใจขึ้นไม่น้อย
เขากำฝักกระบี่ที่เหน็บตรงช่วงเอวพลางตกอยู่ในห้วงความคิด ยังสามารถ...ได้คืบจะเอาศอกได้อีกหรือ
“ขอรับ!” ฉังซุ่นกวาดตามองซ้ายขวา กระซิบเสียงเบา “บ่าวคอยจับตาดูแล้ว แม่นางรองเวินใจกล้าไม่เบา หากคิดแอบดูท่านอาบน้ำขึ้นมาจะทำเช่นไร”
“หุบปาก” ชายหนุ่มตำหนิ แต่ไม่รู้ว่าคิดถึงฉากอะไรอยู่ ใบหูค่อยๆ แดงก่ำ
ฉังซุ่นยิ่งเหลือบมองก็ยิ่งเป็นกังวล
ซื่อจื่อของเขาทั้งไร้เดียงสา ทั้งจิตใจดี ฉะนั้นเขาต้องปกป้องซื่อจื่ออย่างดี!
“วันหลังห้ามพูดจาเหลวไหลอีก” ฉีซั่วสีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม
เมื่อเห็นซื่อจื่อมีท่าทีจริงจังเช่นนั้น ฉังซุ่นก็รีบพยักหน้า “บ่าวทราบแล้วขอรับ”
ฉีซั่วก้าวเดินไปข้างหน้าโดยไม่สนใจเขาอีก
พอทอดมองแผ่นหลังที่เหยียดตรงราวไผ่สูง บ่าวรับใช้ก็ตกอยู่ในความงุนงง ซื่อจื่ออาจคิดว่าความกังวลของเขาเกินจริงไปเลยโมโหกระมัง
แต่ซื่อจื่อทำไปเพื่อคุณหนูรองเวินหรือว่าเพื่อสุมไฟให้สถานการณ์ยิ่งเร่าร้อนขึ้นกันแน่
ฉังซุ่นขบคิดความเป็นไปได้ในข้อแรกก่อนจะตกใจจนร่างสั่นสะท้าน ต้องเป็นอย่างหลัง ต้องเป็นอย่างหลังแน่นอน!
หน้าจวนตระกูลเวิน ในที่สุดเวินหรูกุยก็ได้สติราวเพิ่งตื่นจากฝันก่อนจะรีบเดินจากไป
ทอดมองไปยังทิศทาง ก็เห็นเขาเดินไปทางทิศเดียวกันกับฮูหยินผู้เฒ่า
ชาวบ้านที่ยังอาลัยอาวรณ์ไม่เดินแยกย้ายไปต่างพากันซุบซิบขึ้นมา
“หรือรองเสนาบดีเวินคิดจะไล่ตามหลินฮูหยินผู้เฒ่ากลับมาหรือ”
“ตามไม่ทันแล้วกระมัง ข้าว่าหลินฮูหยินผู้เฒ่าเดินเร็วมากกว่าคนวัยละอ่อนเสียอีก”
“ก็จริง ตามไม่ทันแน่นอน”
ความพูดนี้หากจะว่าเป็นคำชี้ขาด สู้บอกว่าเป็นความคาดหวังเสียมากกว่า
หลินฮูหยินผู้เฒ่าไปฟ้องไทเฮาเลยนะ หากถูกไล่ตามทันขึ้นมาแล้วจะมีเรื่องสนุกๆ ให้ดูต่ออีกหรือ
จนถึงตอนนี้ ทุกคนต่างมองเห็นความเลวทรามของเวินหรูกุย ย่อมอยากเห็นจุดจบบทลงโทษของคนเลวเช่นนี้
“ท่านแม่ พวกเราทำอย่างไรดี” ฉังฉิงดึงแขนเสื้อของสะใภ้ฉัง เอ่ยถามขึ้นอย่างกระอักกระอ่วน
เวินหรูกุยเดินจากไปอย่างรีบร้อนโดยไม่สนใจสามแม่ลูกสะใภ้ฉังที่อยู่ตรงนั้นเลยสักนิด ดังนั้นพวกเขาสามคนจึงตกอยู่ในสถานการณ์อันน่าอึดอัดนี้
สะใภ้ฉังมองป้ายประตู ‘จวนตระกูลเวิน’ ตาเป็นมัน กัดฟันเอ่ย “พวกเรากลับกันก่อน”
“ท่านแม่!” ฉังฮุยกับฉังฉิงเรียกเป็นเสียงเดียวกัน ตกใจกับการตัดสินของสะใภ้ฉังอย่างมาก
ในเมื่อวันนี้เป็นวันที่คนหนึ่งรอคอยมาสิบเก้าปี ส่วนอีกคนรอคอยมาสิบหกปี
หากกล่าวเช่นนี้อาจดูเกินจริงไปบ้าง ทว่านับตั้งแต่วันที่พวกเขารู้ความก็รอคอยวันที่จะได้เข้าจวนตระกูลเวิน ตะโกนเรียกว่าท่านพ่อได้อย่างเปิดเผยเสียที
พอได้ยินคำพูดของสะใภ้ฉัง สองพี่น้องก็ผิดหวังอย่างหาที่เปรียบไม่ได้
หลังจากสะใภ้ฉังตัดสินใจแล้วก็สาวเท้าเดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับมามองอีก
นางเฝ้ารอวันที่จะย่างกรายเข้าประตูใหญ่ของจวนตระกูลเวินอย่างเปิดเผยยิ่งกว่าลูกๆ ทั้งสองเสียอีก แต่เวลานี้ไม่ใช่สถานการณ์ที่นางทำอะไรหุนหันพลันแล่นได้
อย่างน้อยในจวนตระกูลเวินก็มีครึ่งหนึ่งเป็นคนของสะใภ้หลิน ใครใช้ให้นางชีวิตดี มีต้นตระกูลเช่นนั้นกันเล่า
เวินผิงมองแผ่นหลังของสะใภ้ฉังพลางลอบถอนหายใจ
ชิงฮูหยินผู้นี้ไม่ธรรมดาจริงๆ มิน่าตอนนั้นอายุแค่ไม่กี่สิบขวบ หลังจากได้ยินว่านายท่านแต่งงานกับบุตรสาวตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงก็ยังกล้าหอบผ้าหอบผ่อนวิ่งแจ้นมาหาถึงเมืองหลวง
เวินผิงรู้พื้นเพของสะใภ้ฉังอย่างชัดแจ้ง
มารดาของสะใภ้ฉังมีศักดิ์เป็นป้าของเวินหรูกุย ตอนวัยสาวเคยแต่งเข้าครอบครัวเศรษฐี
แน่นอนว่าสถานที่อย่างหมู่บ้านตระกูลเวิน คำว่าครอบครัวเศรษฐีหมายถึงมีที่ทางเฉยๆ ช่วงเก็บเกี่ยวสามารถจ้างคนงานมาช่วยงานได้ก็เท่านั้น ซึ่งห่างชั้นกับครอบครัวตระกูลมั่งคั่งในเมืองหลวงมากนัก
แต่ในบ้านเกิด นี่ก็นับว่ามีชีวิตที่ดีมากแล้ว
เพียงแต่น่าเสียดายที่วันเวลาเช่นนั้นแสนสั้น บิดาของสะใภ้ฉังเสียไปตอนอายุสิบกว่าขวบ มารดาจึงหอบบุตรสาวมาบ้านยาย
ต่อจากนั้นบิดามารดาของเวินหรูกุยก็ตายตามกันไป เพียงแต่เวลานั้นความฉลาดปราดเปรื่องของเขาแสดงออกมาให้เห็นแล้ว เขาจึงตั้งหน้าตั้งตาเล่าเรียนศึกษา
เริ่มจากใช้บ้านที่บิดามารดาทิ้งไว้ให้เอามาเป็นสถานที่ร่ำเรียน รอกระทั่งเอาส่วนที่เก็บหอมรอมริบมาใช้จนเกลี้ยงแล้ว มารดาของสะใภ้ฉังจึงกัดฟัน ใช้สินเดิมของตนบวกกับสินทรัพย์ที่แอบเอามาจากบ้านสามีส่งเสียหลานร่ำเรียนต่อ
เวินหรูกุยปณิธานแกร่งกล้า เริ่มจากสอบผ่านระดับท้องถิ่นซิ่วไฉ[footnoteRef:1] จากนั้นก็สอบผ่านจู่เหริน ก่อนจะเข้าร่วมสอบคัดเลือกระดับเมืองหลวงในฤดูใบไม้ผลิ [1: ซิ่วไฉ่ เป็นการสอบระดับท้องถิ่น ผู้ที่สอบผ่านระดับนี้จะได้คุณวุฒิซิ่วไฉ่ ซึ่งจัดขึ้นทุกปีปีละครั้ง]
สะใภ้ฉังเฝ้ารอคอย รอวันสวมชุดแต่งงานของนางแต่สุดท้ายกลับได้ยินข่าวร้ายว่าพี่ชายแต่งงานกับหญิงอื่นแล้ว
ไม่นานหลังจากนั้นสะใภ้ฉังก็หายตัวไป นางทิ้งเพียงจดหมายไว้ให้มารดาฉบับหนึ่ง กระทั่งมารดาของสะใภ้ฉังล่วงลับ สะใภ้ฉังก็ไม่เคยย่างกรายไปหมู่บ้านตระกูลเวินที่ห่างไกลแห่งนั้นอีกเลย
สะใภ้ฉังพาบุตรทั้งสองเดินจากไป คนที่ตกเป็นจุดสนใจของเรื่องเมื่อครู่นี้หลงเหลือเพียงเวินผิงและเวินหรูเซิง
พวกเขาสองคนสบตากัน ชั่ววินาทีนั้นไม่รู้ว่าควรไปไหนดี
ฮูหยินผู้เฒ่าพาเวินเห่ามาถึงวังหลวงแล้ว
ระหว่างที่รอ ฮูหยินผู้เฒ่าก็ถามเวินเห่าว่า “อาเห่าประหม่าหรือไม่”
เวินเห่าคลี่ยิ้ม “ตามท่านยายมา ข้าไม่ประหม่าเลยสักนิดเจ้าค่ะ”
ต่อให้หนทางข้างหน้าจะมีอุปสรรคหรืออันตรายรอบด้าน ทว่าเวลานี้อารมณ์ของนางเหมือนกำลังโบยบิน
การเปิดโปงความจริงของบิดาเกิดขึ้นเสียที นอกจากท่านยายจะไม่เป็นอะไรแล้ว ยังพานางมาเข้าเฝ้าไทเฮาได้อีกต่างหาก
พอนางพยายามแล้ว ผลลัพธ์ช่างแตกต่างกันมากจริงๆ ด้วย
“ฮูหยินผู้เฒ่า ไทเฮาทรงเรียกท่านเข้าเฝ้าเจ้าค่ะ” นางกำนัลคนหนึ่งเดินออกมาบอก
ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้า ถือไม้เท้าเดินขากะเผลกๆ เข้าไปข้างในอย่างช้าๆ
ชั่ววินาทีนั้นเวินเห่าตกตะลึงตาค้าง
เท้าของท่านยาย...เมื่อครู่ไม่ใช่ว่ายังเดินราวกับบินอยู่เลยไม่ใช่หรือ
เบื้องหน้ามีเสียงเร่งเร้าของฮูหยินผู้เฒ่าดังแว่วมา “อาเห่า ยังไม่รีบเข้ามาประคองยายอีก”
เวินเห่าข่มท่าทีชื่นชมแล้วรีบสับเท้าไล่ตามไป
ไทเฮาเอนกายพิงหมอนอย่างไม่ใส่ใจ เมื่อเห็นฮูหยินผู้เฒ่าเดินเข้ามาก็ผงะเล็กน้อย “ไม่เจอกันปีกว่า ฮูหยินผู้เฒ่าเป็นเช่นไรบ้าง”
เหตุใดแม้แต่เดินเหินยังทุลักทุเลราวกับไม้ใกล้ฝั่งอย่างไรอย่างนั้น
ฮูหยินผู้เฒ่าถวายบังคมไทเฮา ปาดน้ำตาพลางถอนหายใจ “ไม้ใกล้ฝั่งอย่างหม่อมฉัน ต่อให้ดีแล้วจะดีได้แค่ไหนกันเพคะ หลายวันก่อนยังเชิญหมอชื่อดังมาตรวจดูอาการ หม่อมฉันไม่คิดกลัวว่าไทเฮาจะทรงพระสรวลเลย เพราะวันนี้หม่อมฉันมาก็เพื่อขอให้พระองค์ช่วยตัดสินความเป็นธรรมให้แก่แม่หม้ายลูกกำพร้าด้วยเพคะ”


## บทที่ 27 ไทเฮา

ตอนที่ 27 ไทเฮา
ไทเฮาได้ยินเช่นนั้น มุมปากก็กระตุกอย่างรวดเร็ว
แม่ทัพผู้เฒ่าหลินล่วงลับแล้วก็จริง แต่ตอนจากไปอายุย่างหกสิบ แม้แต่หลานสาวของฮูหยินผู้เฒ่ายังพอออกเรือนได้แล้ว หากบอกว่าเป็นแม่หม้ายลูกกำพร้าจะไม่ดูเกินจริงไปหน่อยหรือ
ไทเฮาผุดความคิดนี้ขึ้นมาในใจ ใบหน้าเจือความเป็นห่วง “ฮูหยินผู้เฒ่าพูดเช่นนี้ก็เชิญกล่าวมาเลยเถิด”
ฮูหยินผู้เฒ่าหยุดร้องไห้ทันควัน จับไม้เท้าในแน่น “ตอนนั้นหว่านฉิงโวยวายว่าจะแต่งงานกับเวินหรูกุย หม่อมฉันเองไม่เต็มใจนัก แต่ใครใช้ให้หว่านฉิงถูกใจเล่า คนเป็นแม่มักใจอ่อนกับลูกเสมอ...”
ไทเฮาอดพยักหน้าตามไม่ได้
นางเองก็เป็นเช่นนี้เหมือนกัน ปีนั้นโอรสคนรองยกทัพเข้ามาช่วงชิงตำแหน่งฮ่องเต้กับโอรสคนโต ถึงแม้นางจะโมโหโอรสคนรองจนอาละวาด แต่พอเห็นโอรสคนรองใช้ชีวิตอย่างยากลำบากเพราะมีขุนนางบางส่วนต่อต้านก็ปวดใจ เพราะเหตุนี้จึงแสดงท่าทีสนับสนุนโอรสคนรอง ช่วยโอรสคนรองข้ามผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากหลังจากขึ้นครองราชย์
นางเองก็รักโอรสคนโตไม่แพ้กัน แต่โอรสคนโตหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย โอรสคนรองอยู่ตรงหน้า หากไม่ช่วยโอรสคนรองแล้วจะให้ทำอย่างไร
พอคิดถึงจุดนี้ ไทเฮาก็บีบกำไลข้อมือแล้วซับหยาดน้ำตรงหางตา
“เดิมทีหม่อมฉันคิดว่าบัณฑิตจิ้นซื่อคนหนึ่งย่อมต้องการแรงหนุนจากพ่อตาไม่น้อย คงไม่ทำแย่กับหว่านฉิงนัก แต่ใครจะรู้ว่าวันนี้เขาจะกล้าพาอนุกับบุตรสองคนเข้ามาในจวน!”
“มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ” ไทเฮาเผยสีหน้าตกใจ แต่ความจริงแล้วกลับไม่รู้สึกแปลกใจเท่าไร
ได้ยินฮูหยินผู้เฒ่าพูดมามากมายขนาดนี้ หากนางยังเดาไม่ออกว่าเวินหรูกุยแอบซ่อนอนุไว้ นางก็โง่เขลาเต็มทีแล้ว
ส่วนความเกรี้ยวโกรธของฮูหยินผู้เฒ่านั้น ไทเฮากลับไม่ได้รู้สึกเห็นใจมากนัก
นางขึ้นเป็นไทเฮา ไม่รู้ว่าเห็นสนมข้างกายฮ่องเต้มาแล้วตั้งมากเท่าไร ลำพังแค่อนุนอกจวนคนเดียวคุ้มค่าถึงขั้นให้ฮูหยินผู้เฒ่าต้องเข้าวังมาร่ำไห้ฟ้องตนเลยหรือ
หลินหว่านฉิงถูกฮูหยินผู้เฒ่าประคบประหงม รักจนเบาปัญญาไปแล้ว
ไทเฮาย่อมคุ้นเคยกับสะใภ้หลินเป็นอย่างดี
แม่ทัพผู้เฒ่าหลินติดตามอดีตฮ่องเต้ไปทั่วทั้งใต้หล้า ฮูหยินผู้เฒ่าเองก็เคยตามสามีไปออกศึก สะใภ้หลินจึงถูกทิ้งไว้และถูกไทเฮาเรียกไปพูดคุยอยู่บ่อยครั้ง
เวลานั้นหลินหว่านฉิงอายุได้เพียงสิบกว่าขวบแต่นิสัยกลับไม่ใช่อย่างที่ไทเฮาโปรดปราน ส่วนสาเหตุที่มารดานางเป็นห่วงเป็นใยไม่ต้องบอกก็คงรู้อยู่แล้ว
“เดี๋ยวไทเฮาก็คงจะไม่เห็นหม่อมฉันมีชีวิตแล้ว!”
ไทเฮาไอค่อกแค่ก “ฮูหยินผู้เฒ่าเปิดใจให้กว้าง ผู้ชายก็...”
ฮูหยินผู้เฒ่าตัดบทคำปลอบประโลมของไทเฮา “พอหม่อมฉันเห็นแค่ว่าบุตรของอนุอายุมากกว่าฉานเอ๋อร์ ก็แทบกระอักแล้วเพคะ!”
เวลานี้ไทเฮาถึงค่อยตกใจขึ้นมาจริงๆ แล้ว
“อายุมากกว่าฉานเอ๋อร์อีกหรือ”
แบบนี้ก็หมายความว่าหลินหว่านฉิงเพิ่งแต่งงานกับเวินหรูกุยได้ไม่นาน เวินหรูกุยก็เลี้ยงอนุไว้นอกจวนแล้ว
มิน่าฮูหยินผู้เฒ่าถึงโกรธขนาดนี้
แบบนี้ไม่เพียงแค่ตบหน้าจวนแม่ทัพเท่านั้น แต่ความรักใคร่ที่เวินหรูกุยมีต่อหลินหว่านฉิงกลับเป็นเพียงเรื่องตลก
ฮูหยินผู้เฒ่ารักหลินหว่านฉิงดั่งแก้วตาดวงใจ แล้วจะไม่โมโหได้เช่นไร
“เรื่องนี้ยังพอว่า ใครใช้ให้ตอนนั้นหว่านฉิงถูกใจก่อน หนุ่มที่ตรงใจหาได้ง่ายๆ เสียเมื่อไร” ฮูหยินผู้เฒ่าจากนัยน์ตาคุกรุ่นก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา “แต่เขาดันบอกต่อหน้าทุกคนว่าตอนนั้นถูกตาเฒ่าขู่บังคับให้รับปาก...”
จากนั้นไทเฮาก็ฟังฮูหยินผู้เฒ่าพูดถึงเรื่องผู้ดูแลจวนเวินผิง
“โชคดีที่ข้างกายเขามีแต่คนซื่อสัตย์ ไม่ได้ช่วยคนชั่วโกหกมดเท็จ ไม่เช่นนั้นต่อให้จวนแม่ทัพกระโดดลงแม่น้ำหวงเหอก็ล้างมลทินไม่ออก” พอพูดถึงตรงนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าก็ดวงตาแดงก่ำ “สัตว์เดียรัจฉานใจเหี้ยมโหดนั่นเสแสร้งมาเป็นยี่สิบปี พอเห็นตาเฒ่าจากโลกนี้ไป หม่อมฉันกับหว่านฉิงไร้เสาหลักพักพิงถึงได้แยกเขี้ยวใส่ ไทเฮาเพคะ หม่อมฉันจนปัญญาจะทำอะไรได้เลยทำได้แค่มาขอให้พระองค์ช่วยตัดสิน...”
ได้ฟังคำตัดพ้อของฮูหยินผู้เฒ่า ไทเฮาก็สัมผัสถึงความรู้สึกนั้นได้
นางแตกต่างจากเหล่าสนมที่แก่งแย่งชิงดีกันเพื่อไต่เต้าขึ้นมาเป็นฮองเฮา เพราะก่อนที่อดีตฮ่องเต้ไปล่าอาณานิคมทั่วใต้หล้า นางก็เป็นพระชายาของเขาแล้ว ตอนหลังจึงขึ้นเป็นฮองเฮาตามขั้นตอนโดยที่ใครก็ทักท้วงไม่ได้
เพราะเหตุนี้ ช่วงระยะเวลาที่อดีตฮ่องเต้สวรรคต นางจึงสัมผัสความยากลำบากในการสูญเสียพระสวามี
ถึงแม้ความยากลำบากในตอนนั้นจะแตกต่างจากฮูหยินผู้เฒ่า ทว่าก็คล้ายคลึงกัน
พอเห็นดวงตาแดงก่ำของฮูหยินผู้เฒ่า เรื่องราวความสัมพันธ์ที่เก็บซ่อนในใจของไทเฮามานานก็ถูกกระตุ้น
หากพูดถึงเรื่องนี้ ใช่ว่าตอนที่แม่ทัพผู้เฒ่าหลินและอดีตฮ่องเต้ไปออกรบทั่วทั้งใต้หล้าแล้วความสัมพันธ์ของพวกนางจะตื้นเขิน ช่วงเวลาที่ในใจหวาดผวา ไทเฮาและฮูหยินผู้เฒ่าก็ยิ่งใกล้ชิดสนิทสนม
แน่นอนว่าไทเฮาเองก็สนิทสนมกับฮูหยินของเหล่าขุนนางที่ประกบอดีตฮ่องเต้ทั้งซ้ายและขวาสองสามคนเหล่านั้นเช่นกัน แต่เรื่องนี้คงไม่จำเป็นต้องกล่าวถึง
เพียงแต่ผ่านไปยี่สิบกว่าปี ระยะเวลาค่อยๆ ขัดเกลาจิตใจของสตรีที่สูงศักดิ์ที่สุดในต้าโจวคนนี้จนกลายเป็นเย็นชาต่อเรื่องมิตรภาพที่เคยจริงใจต่อกันไปเสียแล้ว
แต่เพราะความเหมือนกันในเวลานี้ สุดท้ายไทเฮาเลยใจอ่อน
“คิดไม่ถึงเลยจริงๆ...” ไทเฮาถอนหายใจพลางตบลงบนมือของฮูหยินผู้เฒ่าเบาๆ “ฮูหยินผู้เฒ่าคิดจะทำอย่างไรต่อไป”
ฮูหยินผู้เฒ่าใบหน้ามุ่งมั่น “เวินหรูกุยใส่ร้ายสามีหม่อมฉัน เหมือนบีบหม่อมฉันให้ตายไม่ต่างกัน เรื่องหย่าย่อมต้องหย่าอยู่แล้ว ตระกูลหลินไม่ต้องการข้องแวะกับคนไร้คุณธรรมเช่นนี้เพคะ!”
หย่าหรือ
ไทเฮาไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับการตัดสินใจของฮูหยินผู้เฒ่า “เรื่องมาถึงขั้นนี้คงเป็นครอบครัวเดียวกันต่อไปไม่ได้แล้วจริงๆ”
“หลานทั้งสองต้องกลับตระกูลหลิน จะอยู่กับบิดาที่มีจิตใจอำมหิตเช่นนั้นไม่ได้!” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยต่อ
นี่เป็นจุดประสงค์หลักที่นางเข้าวังมาฟ้องไทเฮาต่างหาก
นางไม่มีความอดทนที่จะช่วงชิงเป็นผู้ดูแลหลานสาวทั้งสองกับเจ้าสัตว์เดียรัจฉานนั่น ฉะนั้นการมาเข้าเฝ้าขอให้ไทเฮาทรงเป็นผู้ตัดสินจึงเป็นวิธีที่ดีที่สุด
ส่วนเรื่องขับไล่เวินหรูกุยออกจากตำแหน่งขุนนางเป็นเรื่องที่ฝ่ายแต่งตั้งขุนนางต้องจัดการอยู่แล้ว
เวินหรูกุยมีจุดบกพร่องใหญ่โตขนาดนี้ ไม่ว่าจะด้วยแรงจูงใจใดทางฝ่ายแต่งตั้งขุนนางย่อมไม่นิ่งดูดายแน่นอน
เวลานี้ไทเฮาถึงเปลี่ยนความสนใจเลื่อนสายตาไปมองสาวน้อยที่นั่งอยู่ด้านหลังฮูหยินผู้เฒ่าอย่างเงียบๆ
สาวน้อยสวมอาภรณ์ครึ่งบนสีขาวครึ่งร่างสีเขียวตัวใหม่ เกล้ามัดจุกสองข้างอย่างเรียบง่าย แต่งตัวธรรมดา ทว่าความงามกลับดึงดูดสายตาอย่างเห็นได้ชัด
“นี่คงเป็นอาเห่ากระมัง” ไทเฮานึกแล้วก็ตรัสถามขึ้น
เวินเห่าคุกเข่าลง “เพคะ”
ไทเฮาอดมองเวินเห่าหลายครั้งไม่ได้ ยิ้มตรัส “ข้าได้ยินมาแล้วว่าอาเห่าพูดได้แล้ว ข้าเองก็ยังไม่อยากเชื่อเลย คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเรื่องจริง”
ขณะที่พูด นางก็ตบลงบนมือของฮูหยินผู้เฒ่า “ฮูหยินผู้เฒ่า หลานสาวคนนี้ของเจ้าดีทุกอย่าง เสียดายเพียงเรื่องเดียวก็คือเป็นใบ้ ในเมื่อบัดนี้ไร้ซึ่งความทุกข์ วันแห่งความสุขคงรออยู่ภายภาคหน้าแล้ว”
“ล้วนเป็นเพราะบารมีของไทเฮา” ฮูหยินผู้เฒ่าพรูลมหายใจ
ไทเฮาทรงตรัสเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่ายอมยื่นมือเข้ามาช่วยแล้ว
ฮูหยินผู้เฒ่าเพิ่งจากไปได้ไม่นาน ฮ่องเต้ไท่อานก็เสด็จมายังตำหนักฉือหนิง
ฮ่องเต้ไท่อานเป็นผู้มีความกตัญญู ขอแค่ไม่ยุ่งจนปลีกตัวออกมาไม่ได้ ในหนึ่งวันต้องแวะมานั่งสนทนาเป็นเพื่อนไทเฮาที่ตำหนักฉือหนิง
“เหตุใดเสด็จแม่ดูไม่มีความสุขเลยพ่ะย่ะค่ะ” หลังจากพูดคุยได้ไม่กี่ประโยค ฮ่องเต้ไท่อานก็มองออก
ไทเฮาตรัสสีหน้าเรียบ “เมื่อครู่ฮูหยินผู้เฒ่าหลินมาเข้าเฝ้าในวัง”
พอได้ยินคำว่า ‘ตระกูลหลิน’ ฮ่องเต้ไท่อานย่อมจำได้ว่าเป็นตระกูลไหน ในเมื่อแม้แต่ตำแหน่งกั๋วกงยังไม่คิดเอา ใต้หล้านี้มีเพียงแม่ทัพผู้เฒ่าหลินเพียงคนเดียว
“หลินฮูหยินผู้เฒ่ายั่วโมโหให้เสด็จแม่ไม่พอพระทัยหรือ”
“หลินฮูหยินผู้เฒ่าไม่ได้หาเรื่องให้หม่อมฉันไม่พอพระทัย เพียงแต่พอได้ฟังเรื่องลูกเขยของนางแล้ว หม่อมฉันขุ่นเคืองในใจยิ่งนัก”
ไทเฮาเอาเรื่องที่ฮูหยินผู้เฒ่านำมาฟ้องเล่าให้ฟัง ถอนหายใจพลางตรัส “แม้แต่คนอายุอย่างฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหลิน สตรีที่สูญเสียสามี ยังต้องถูกรังแกถึงเพียงนี้เชียวหรือ”


## บทที่ 28 กลับบ้าน

ตอนที่ 28 กลับบ้าน
หลังจากฮ่องเต้ไท่อานฟังไทเฮาเล่าจนจบแล้วก็ถอนหายใจ ใบหน้านิ่งขรึมราวสายน้ำ
“เจ้าเวินหรูกุยผู้นี้ทำเกินไปแล้ว”
เรื่องครอบครัวของขุนนางเขาย่อมยุ่มย่ามไม่ได้ แต่หากส่งผลต่อความสุขของเสด็จแม่ เขาคงต้องให้ความสนใจหน่อยแล้ว
“เสด็จแม่อย่าทรงคิดเช่นนั้นเลย มีลูกอยู่ตรงนี้ ใครก็หาเรื่องให้เสด็จแม่พิโรธไม่ได้”
พอไทเฮาได้ยินเช่นนั้น ก็รู้สึกสบายใจจนถอนหายใจออกมา “ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหลิน คงเป็นเพราะไม่มีบุตรชายกระมัง”
เพราะไม่มีบุตรชาย จวนแม่ทัพถึงปฏิเสธตำแหน่งกั๋วกงอย่างไร้เยื่อใย
หากหลังจากแม่ทัพผู้เฒ่าหลินล่วงลับแล้วมีทายาทสืบทอดตำแหน่งกั๋วกงต่อ เวินหรูกุยจะกล้าทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร
สุดท้ายเพราะเห็นว่าตระกูลหลินไม่มีใครถึงรังแกสิท่า
“เสด็จแม่ทรงวางพระทัย ลูกต้องจัดการเรื่องนี้ให้ดีแน่นอน”
ไทเฮาพยักหน้าอย่างชื่นชม “เรื่องอื่นหม่อมฉันคงไม่ถาม เพียงแต่เรื่องลามมาถึงขั้นนี้ สองตระกูลหลินและตระกูลเวินคงเป็นคู่สามีภรรยากันไม่ได้แล้ว หลินฮูหยินผู้เฒ่าเข้าวังมาขอแค่บุตรสาวหย่าขาดกับเวินหรูกุยแล้วพาหลานสาวทั้งสองกลับจวนตระกูลหลินก็เท่านั้น”
“นับเป็นเรื่องที่สมควร” ได้ยินไทเฮาตรัสเช่นนั้น ฮ่องเต้ไท่อานก็รู้สึกว่าเรื่องของฮูหยินผู้เฒ่าไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร อีกทั้งรู้สึกดีกับตระกูลหลินขึ้นมาไม่น้อย
ตอนที่ถูกแม่ทัพผู้เฒ่าหลินปฏิเสธตำแหน่งกั๋วกง ใช่ว่าเขาจะไม่โมโห ตอนนั้นเขาเพิ่งขึ้นครองราชย์ ได้รับการคัดค้านมากมาย ต้องการแรงสนับสนุนจากทุกฝ่าย การปฏิเสธตำแหน่งกั๋วกงของแม่ทัพผู้เฒ่าหลินแสดงให้เห็นถึงความไม่พอใจที่เขามาสืบต่อบัลลังก์
เขาเคยคิดอยากสังหารทิ้งด้วยซ้ำ เพียงแต่พอใคร่ครวญคุณงามความดีของแม่ทัพผู้เฒ่าหลินและสถานการณ์ของตนในตอนนั้นดูแล้ว เขาจะบุ่มบ่ามไม่ได้
ตอนนี้แม่ทัพผู้เฒ่าหลินเองก็จากไปแล้ว ตระกูลหลินเหลือเพียงสตรี ฮ่องเต้ไท่อานเองก็นั่งบัลลังก์อย่างมั่นคง ดังนั้นความคิดในใจย่อมแตกต่างจากเวลานั้นอย่างสิ้นเชิง
ในเมื่อเสด็จแม่ทรงเอ่ยปาก หากเขาจะดูแลตระกูลหลินบ้างก็คงไม่แปลกอะไร
ฮ่องเต้ไท่อานออกจากตำหนักฉือหนิง หมัวหมัวคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังไทเฮารีบบีบบ่าและไหล่นวดให้นางทันที
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร ไทเฮาที่หลับตาอยู่ก็ลืมตาขึ้น ตรัสด้วยน้ำเสียงหดหู่ “คิดไม่ถึงว่าคนเผด็จการอย่างโต้วชุนเฉ่าจะร้องไห้เป็นด้วย”
ประโยคนี้ฟังดูน่าสนใจไม่น้อย
หมัวหมัวที่ช่วยออกแรงบีบนวดให้ไทเฮาก็ลดแรงลงอย่างเงียบๆ
“แก่กันหมดแล้ว...” เสียงตรัสของไทเฮาเจือด้วยเสียงถอนหายใจยาวเหยียด
หลังจากฮ่องเต้ไท่อานกลับถึงตำหนักก็ได้ยินขันทีกราบทูลว่ารองเสนาบดีเวินขอเข้าเฝ้า
ฮ่องเต้ไท่อานเงยหน้าขึ้น ตรัสด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “บอกไปว่าข้าไปหาไทเฮายังไม่กลับ”
ขันทีได้รับคำสั่งแล้วก็ออกไป
เวินหรูกุยรออยู่ด้านนอกด้วยใบหน้ากระวนกระวาย พอเห็นก็รีบเดินเข้าไปหา “จูกงกง[footnoteRef:1]...” [1: กงกง เป็นคำสรรพนามที่ใช้เรียกขันที ]
ขันทียกมือขึ้นตัดบทคำพูดของเวินหรูกุย แถมยังเว้นระยะห่าง “ใต้เท้าเวินกลับไปเถิด พระองค์ยังอยู่กับไทเฮาที่ตำหนักฉือหนิง”
เวินหรูกุยได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าก็ซีดลงในทันที
ฮูหยินผู้เฒ่าเข้ามาฟ้องไทเฮาถึงในวัง อีกทั้งฮ่องเต้ยังบอกว่าอยู่กับไทเฮา นี่สื่อถึงอะไรเขารู้แก่ใจดี
เวินหรูกุยไม่รู้ว่าตนเดินกลับจวนตระกูลเวินมาได้อย่างไร เขาไร้ท่าทีตอบสนองต่อพวกชาวบ้านที่มาดูเรื่องสนุกด้านหลังยาวเป็นพรวน เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูใหญ่ก็สะดุดขาตัวเองล้มลงกับพื้น
“นายท่าน นายท่าน!” บ่าวรับใช้เฝ้าประตูตะโกนขึ้น
“ดูสภาพแล้วคงตามฮูหยินผู้เฒ่าไปไม่ทันกระมัง”
“ก็คงใช่”
“จิ๊ๆ ขาของรองเสนาบดีเวินไม่ได้เรื่อง”
ขณะที่ชาวบ้านแห่มาดูเรื่องสนุกๆ ทยอยรวมตัวกันวิพากษ์วิจารณ์ เจ้าหน้าที่สองสามคนก็เดินมาเคาะประตูใหญ่ของจวนตระกูลเวิน
เมื่อเผชิญกับการมาเยือนของข้าหลวง เวินหรูกุยก็วิญญาณหลุดออกจากร่าง ไร้ซึ่งท่าทีสุขุมเยือกเย็นยามปกติไปนานแล้ว
“ใต้เท้าเวิน หลินฮูหยินผู้เฒ่าฟ้องร้องจวนว่าการขอให้สะใภ้หลินหย่าขาดกับท่าน รบกวนท่านตามข้าน้อยไปด้วยเถิด”
เวินหรูกุยราวกับไม่ได้ยิน
“ใต้เท้าเวิน ใต้เท้าของพวกเรากำลังรอท่านอยู่” เจ้าหน้าที่เน้นเสียงใส่
ผู้ดูแลอีกคนที่ยืนอยู่ข้างเวินหรูกุย พอเห็นเวินหรูกุยไม่ขยับก็ตะโกนขึ้นอย่างร้อนใจ “นายท่าน...”
เวินหรูกุยลุกขึ้นด้วยอารมณ์ด้านชาก่อนจะเดินตามคนเหล่านั้นไปที่จวนว่าการราวกับคนสติล่องลอย
นอกจวนว่าการมีคนกรูเข้ามามุงรายล้อมเบียดเสียดเต็มไปหมด ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นว่า “มาแล้ว” ทันใดนั้นฝูงชนก็พากันตื่นตัว
“ไม่ต้องเบียดกันๆ” ไม่ง่ายเลยกว่าจะหาทางพาเวินหรูกุยเดินเข้าไป แม้แต่กระบี่ของพวกเขายังถูกเบียดจนหล่นพื้น
ภายในศาล ผู้ว่าการเมืองหลวงกำลังนั่งอยู่ด้วยท่าทีสุขุม เผยใบหน้าราบเรียบต้อนรับการมาเยือนของเวินหรูกุย
ยามปกติ เขามักเกรงใจเพื่อนร่วมงานที่อยู่ในระดับเดียวกัน ทว่าวันนี้ได้รับคำสั่งจากเบื้องบน จึงไม่มีความจำเป็นใดอีก
“รองเสนาบดีเวิน ฮูหยินผู้เฒ่าจวนแม่ทัพฟ้องร้องว่าเจ้าใส่ความพ่อตา ต้องการให้บุตรสาวหย่าขาดจากเจ้า เจ้ามีข้อโต้แย้งใดหรือไม่”
“ข้า...” ใบหน้าแข็งทื่อของเวินหรูกุยพลันเปลี่ยนไป “ไม่!”
ผู้ว่าการเมืองหลวงแปลกใจกับความร่วมมือของเวินหรูกุย เขานึกว่าอย่างน้อยก็น่าจะดิ้นรนอะไรบ้าง
หากเป็นเช่นนี้ก็ประหยัดเวลาดีเหมือนกัน
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ขอตัดสินให้เจ้าหย่าขาดจากสะใภ้หลิน...”
“ข้าหมายถึงข้าไม่ได้ใส่ร้ายท่านพ่อตา” เวินหรูกุยคัดค้านเสียงสูง
ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มเยาะ “เวินหรูกุย จนป่านนี้เจ้ายังพูดจากลับกลอก ดื้อด้านไม่ยอมเปลี่ยน!”
เวินหรูกุยตอกกลับ “หากท่านแม่ยายไม่พอใจข้า อยากให้หว่านฉิงหย่ากับข้าก็ย่อมได้ แต่ข้าไม่มีทางยอมรับในสิ่งที่ข้าไม่ได้ทำเด็ดขาด”
หากเขาให้การยอมรับในชั้นศาล ทุกอย่างของเขาคงจบเห่พอดี
“รองเสนาบดีเวิน แต่พี่ชายร่วมตระกูลกับผู้ดูแลไม่ได้ให้การเช่นนี้” ผู้ว่าการเมืองหลวงเอ่ยเสียงเรียบ
เวินหรูกุยปรายตามองก็เห็นเวินหรูเซิงกับเวินผิงอยู่ในศาลด้วย
พอสบเข้ากับสายตาของเขา พวกเขาทั้งสองก็หลุบตาลง
ชั่ววินาทีนั้นไฟโทสะของเวินหรูกุยถูกจุดติด ตะโกนเสียงสูง “ตกลงพวกเจ้าสองคนไปรับสินบนของใครมากันแน่ถึงได้ทำร้ายข้าเช่นนี้!”
“แล้วเรื่องที่ลูกของอนุเจ้าอายุมากกว่าฉานเอ๋อร์ก็เป็นเรื่องที่คนอื่นใส่ร้ายเจ้าด้วยหรือ” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยถามเสียงเย็นยะเยือก
เวินหรูกุยอึ้งไป
ทันใดนั้นสะใภ้หลินที่ไม่แม้แต่จะปริเสียงก็ระเบิดเสียงหัวเราะขึ้นมา
เสียงหัวเราะดังขึ้นเรื่อยๆ เสียงหัวเราะอันเย็นเยียบนั้นดังกึกก้องไปทั่วศาล
“ท่านแม่...” เวินเห่าเกาะแขนของสะใภ้หลินอย่างลนลาน
หรือนางทำได้แค่เปลี่ยนจุดจบของท่านยาย ส่วนท่านแม่ทนรับแรงสะเทือนใจไม่ไหวจะมีจุดจบเหมือนชาติก่อนอย่างนั้นหรือ
พอนึกถึงความเป็นไปได้นี้ เวินเห่าก็น้ำตาไหลริน
ไม่รู้ว่าหัวเราะพอแล้วหรือเห็นหยาดน้ำตาของบุตรสาว สะใภ้หลินจึงเก็บเสียงหัวเราะ สายตาที่จับจ้องเวินหรูกุยเจือไปด้วยความคลุ้มคลั่งที่ซัดโหมเข้ามา “เวินหรูกุย ข้านึกว่าท่านเป็นหมาป่าที่ถลกหนังคน แต่คิดไม่ถึงว่าท่านจะเป็นเพียงหนูตามร่องคูคลองก็เท่านั้น ข้าตาบอดไปแล้วจริงๆ ถึงได้สรรเสริญท่านครั้งแล้วครั้งเล่า!”
คำพูดนี้ราวกับฝ่ามือที่ฟาดลงมาข้างหูของเขาเสียงดังก้อง ทำเอาเขาทั้งโมโหและสีหน้าซีดเซียวไปพร้อมกัน
ฮูหยินผู้เฒ่าไม่อยากให้บุตรสาวตนมีส่วนเกี่ยวข้องใดกับเวินหรูกุยอีก จึงเร่งเร้าผู้ว่าการเมืองหลวง “เมื่อครู่เวินหรูกุยยอมหย่าแล้ว โปรดตัดสินเถิด”
เมื่อมีเวินผิงและเวินหรูเซิงเป็นพยาน เวินหรูกุยคัดค้านเพียงใดก็ไม่อาจเปลี่ยนมติได้
เพราะคำให้การของเขาไม่มีความหมายใดต่อตระกูลหลินเลย
“เช่นนั้นก็ขอตัดสินว่าเวินหรูกุยและหลินหว่านฉิงหย่าขาดจากกันแล้ว ส่วนบุตรสาวทั้งสองให้อยู่ภายใต้การอุปการะของตระกูลหลิน...”
“รอเดี๋ยว!” เวินหรูกุยขัดคำพูดของผู้ว่าการเมืองหลวง “หย่าแล้ว เหตุใดบุตรสาวถึงไปอยู่ในตระกูลฝั่งภรรยาเล่า ในใต้หล้าไม่มีกฎเช่นนี้”
หากมีบุตรสาวทั้งสองในมือ ต่อให้จวนแม่ทัพจะต่อกรกับเขาก็คงต้องหวาดเกรงกันบ้าง
ผู้ว่าการเมืองหลวงสาดสายตาเห็นใจไปทางเวินหรูกุยพร้อมเอ่ยเตือน “รองเสนาบดีเวิน เบื้องบนย่อมเที่ยงธรรมเสมอ”
เวินหรูกุยสีหน้าพลันหม่นหมอง
เบื้องบนย่อมเที่ยงธรรมเสมอ ‘เบื้องบน’ ที่ว่าหมายถึงฮ่องเต้อย่างชัดเจน!
ไม่นานหนังสือหย่าก็ส่งถึงมือทั้งสองฝ่าย
ฮูหยินผู้เฒ่าเก็บหนังสือหย่าไว้แทนบุตรสาว โบกมืออย่างสง่าผ่าเผย “ไป กลับบ้านเรากัน”


## บทที่ 29 เกิดใหม่

ตอนที่ 29 เกิดใหม่
“ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลหลินออกมาแล้ว!” กลุ่มคนที่เฝ้าอยู่นอกประตูส่งเสียงฮือฮา
“ตัดสินเช่นไร ตัดสินเช่นไรหรือ” มีคนไม่น้อยเอ่ยถามอย่างอยากรู้อยากเห็น
“ดูจากหน้าตาของฮูหยินผู้เฒ่าแล้วต้องชนะแน่นอน”
“ดี!”
หลังจากมีคนตะโกนคำนี้ขึ้นมา คนมากมายต่างก็ปรบมือให้กำลังใจ
เวินเห่าเดิมท่ามกลางเสียงปรบมืออย่างอบอุ่น ก้อนหินอันหนักหน่วงที่กดทับอยู่ในใจพลันถูกยกออกไปเสียที
ชนะแล้ว ท่านยายและท่านแม่ล้วนปกติดี นางกับพี่สาวเองก็ยังอยู่ดีเช่นกัน
วันหน้านางก็คือคนในตระกูลหลิน ไม่มีความเกี่ยวข้องใดกับท่านพ่ออีกต่อไป
“ท่านยาย นั่งรถม้ากลับไปกันดีกว่าเจ้าค่ะ จะได้ไม่เหนื่อย” เวินฉานเอ่ยโน้มน้าวเสียงหวาน
ร่างของฮูหยินผู้เฒ่าเหยียดตัวตรงมากกว่าเดิม “ไม่ ข้าจะเดินกลับ ต้องทำให้คนในเมืองหลวงมองเห็นว่า ต่อให้จวนท่านแม่ทัพจะเหลือเพียงสตรีก็ไม่ได้รังแกกันได้ง่ายๆ!”
พวกเขาเดินผ่านสายตานับไม่ถ้วนอย่างไม่รู้สึกสะทกสะท้าน จนกระทั่งเดินมาถึงจวนแม่ทัพ
ท่ามกลางหมู่คน เวินหรูเซิงจับจ้องแผ่นหลังของเวินเห่าที่เดินลับเข้าประตูไปอย่างน่าสงสาร เขาเดินก้าวขึ้นไป แต่สุดท้ายก็ถอยออกมา เดินวนไปวนมาด้วยอารมณ์กระวนกระวายใจเช่นนั้น
เขาทำตามคำขอของอาเห่าแล้ว เหตุใดอาเห่าถึงยังไม่ปล่อยตัวเฟิงเอ๋อร์ออกมาอีกนะ
ซี๊ด...หรือเฟิงเอ๋อร์จะถูกอาเห่ากินเข้าไปแล้ว
เมื่อนึกถึงภาพในตอนนั้น เวินหรูเซิงก็สะท้านไปทั้งร่าง
หรือว่านั่น นั่น นั่น...นั่นเป็นนิ้วโป้งของเฟิงเอ๋อร์หรอกหรือ
เวินหรูเซิงจ้องประตูจวนท่านแม่ทัพอย่างเอาเป็นเอาตาย
วันนี้ประตูใหญ่ของจวนท่านแม่ทัพเปิดออก ทว่าในสายตาของเวินหรูเซิงราวกับเป็นปากของอสูรชั่วร้ายขนาดมหึมามากกว่า
เขาย่อมไม่กล้าเข้าไปแน่นอน แถมเข้าไปไม่ได้ด้วย
เวินหรูเซิงเดินล้มลุกคลุกคลานเบียดเสียดออกมาจากกลุ่มคน พอเดินมาถึงกำแพงก็นั่งจุมปุ๊กลงกับพื้นแล้วเริ่มร่ำไห้
ทันใดนั้นขาคู่หนึ่งก็ปรากฏตรงหน้าเขา
เวินหรูเซิงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นก่อนจะเห็นภาพใบหน้าสับสนของผู้ดูแลเวินฉายชัดเต็มสองตา
“กินซาลาเปาหรือไม่” เวินผิงยอบตัวนั่งย่อ จากนั้นก็ส่งซาลาเปาลูกใหญ่ขาวอวบไปให้
เวินหรูเซิงรับมาแล้วกัดเข้าปาก
ซาลาเปาไส้หมูทั้งนุ่มทั้งหอม น้ำมันไหลเยิ้มเต็มปาก
เวินหรูเซิงกัดไปไม่กี่คำก็หมด มองเวินผิงแล้วถามด้วยความฉงน “เหตุใดเจ้าถึงแบ่งซาลาเปาให้ข้ากิน”
เวินผิงกัดซาลาเปาไปคำหนึ่ง ถอนหายใจยาว “ในฐานะที่ตกที่นั่งลำบากเหมือนกัน”
นายท่านแปดต้องถูกคุณหนูรองกำจุดอ่อนไว้เหมือนเขาแน่นอน
เพื่อช่วยบุตรชาย เขาเหยียบย่ำเจ้านายจนไม่เหลือชิ้นดี ตอนนี้เรื่องจบลงแล้ว วันข้างหน้ามีเพียงความมืดมน
เขาเป็นบ่าวคนสำคัญของนายท่าน บัดนี้นายท่านล้มแล้ว ทางออกอยู่หนใดเล่า
นี่จึงเป็นสาเหตุที่เวินผิงมองเวินหรูเซิงอย่างเห็นอกเห็นใจ
เวินหรูเซิงได้ยินเช่นนั้น น้ำตาก็เอ่อล้นออกมา “ผู้ดูแลเวิน บุตรขายของเจ้าก็ถูกอาเห่ากินไปเหมือนกันหรือ”
เวินผิงใบหน้าแข็งทื่อ แม้แต่หมูในปากยังคายออกมาด้วย “นายท่านแปดว่าอย่างไรนะ”
เวินหรูเซิงขยับเข้าไปใกล้ ร่างบึกบึนมีท่าทีตื่นกลัว “ข้าบอกเจ้าให้ ความจริงอาเห่าเป็นปีศาจกินคน วันนี้ตอนอยู่ในจวนตระกูลเวินนางยังกินนิ้วคนอยู่เลย...”
“บ้าแล้ว!” เวินผิงไม่รอให้เวินหรูเซิงพูดจนจบ เขาก็สะบัดแขนเสื้อชิงเดินจากไปก่อน
นึกว่าเป็นเพื่อนที่ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน คิดไม่ถึงว่าจะเป็นคนสติไม่ดี เสียค่าซาลาเปาสามเหวินโดยเสียเปล่าจริงๆ
เวินหรูเซิงพิงมุมกำแพง สีหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “ไม่มีใครเชื่อ ไม่มีใครเชื่อสักคน เป็นอย่างที่อาเห่าบอกไว้ไม่มีผิด”
“ท่านพ่อ ท่านพ่อมาทำอะไรอยู่ตรงนี้”
เสียงพึมพำของเวินหรูเซิงชะงักลง พอเห็นชายหนุ่มปรากฏตรงหน้า เขาก็ลุกพรวดขึ้นมา
“เฟิงเอ๋อร์ เจ้าไม่เป็นไรหรือ”
ขณะที่พูดเขาก็เอื้อมมือไปจับใบหน้าของบุตรชายก่อนจะเลื่อนมาจับที่แขน
ร้อน ยังร้อนอยู่
เวินหรูเซิงน้ำตาไหลพรากราวฟ้ารั่ว
เวินเฟิงทำตัวไม่ถูก “ท่านพ่อ ท่านพ่ออย่าร้องขอรับ เรื่องท่านอาสิบข้าได้ยินมาแล้ว...”
“ลูกของข้า เจ้ายังมีชีวิตอยู่จริงๆ ด้วย” เวินหรูเซิงใช้แรงกอดเวินเฟิงแน่น
เวินเฟิงสีหน้างุนงง “ท่านพ่อ ท่านพ่อหมายความว่าอย่างไรขอรับ”
“เจ้าโดนอาเห่าจับไปเป็นอาหารกินเล่นแล้วไม่ใช่หรือ”
จับไป เป็นอาหารกินเล่น...เวินเฟิงรู้สึกว่าคำพูดของท่านพ่อชัดถ้อยชัดคำดีทุกคำ ทว่าต่อให้เอามาเชื่อมต่อกันอย่างไรก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี
“สหายข้าพาไปเยี่ยมเยียนนักปราชญ์ท่านหนึ่งที่เมืองผิงมา แต่ขากลับระหว่างทางเจอสะพานขาด ข้าเลยทำได้แค่เดินอ้อม...” เวินเฟิงอธิบายสาเหตุที่สองวันนี้ไม่ได้กลับบ้าน “ท่านพ่อ ท่านพ่อบอกว่าโดนอาเห่าจับไปเป็นอาหารกินเล่นหมายความว่าอย่างไรหรือ”
เวินหรูเซิงได้ยินเช่นนั้นก็ผงะ เอ่ยถามอย่างงงงัน “เจ้าออกไปเที่ยวกับสหาย?”
“ข้าไปเยี่ยมนักปราชญ์มา นักปราชญ์ท่านนั้นสันทัดเรื่องข้อสอบแปดส่วน[footnoteRef:1]มาก หากได้รับคำชี้แนะจากเขาย่อมมีส่วนช่วยในการสอบแน่นอน...” พอรู้ว่าท่านพ่ออารมณ์ไม่ดี เวินเฟิงจึงรีบอธิบาย [1: ข้อสอบแปดส่วน คือข้อสอบเขียนบทความของสมัยโบราณ โดยจะแบ่งออกเป็นการตีโจทย์ บรรยาย ถกเถียง เจาะประเด็นหัวข้อหลัก เป็นต้น]
เวินหรูเซิงนิ่งอึ้งไปนาน จากนั้นก็ปล่อยโฮ
เจ้าปีศาจโกหกคนได้ด้วย!
เห็นท่านพ่อร้องไห้เสียใจเช่นนั้น เวินเฟิงก็ประคองร่างเขาไว้ “ท่านพ่อ ข้ารู้ว่าการหักหลังคนในตระกูลคงทำให้ท่านพ่อรู้สึกผิดต่อท่านอาสิบ แต่ข้าภูมิใจในตัวของท่านพ่อ ท่านพ่อพูดถูก พวกเราต้องเป็นคนอย่างสง่าผ่าเผย...”
เวินหรูเซิงมองบุตรชายแน่นิ่ง มองเห็นแสงประกายในแววตาของเขา
ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักขึ้นได้ ใช้แขนเสื้อปาดน้ำตา
เป็นคนได้อย่างสง่าผ่าเผยหรือไม่เขาไม่รู้ แต่รู้ว่าการทำให้บุตรชายแสดงความนับถือเขาออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจได้ เป็นความดีใจที่เขาไม่คาดคิดมาก่อน
บอกกันว่าบิดาคือสวรรค์ของบุตร แต่บุตรชายของเขาโดดเด่นเกินไป โดดเด่นโดยที่เขารู้สึกว่าหลายปีมานี้เขาไม่จำเป็นต้องเป็นพ่อที่เข้มงวดกวดขันเลย
บุตรชายมีปัญญา เฉลียวฉลาดเสียจนขนาดเขาก็แทรกเข้าไปไม่ถึง
“พ่อไม่เสียใจแล้ว เฟิงเอ๋อร์ เจ้าต้องเตรียมสอบให้ดี อย่าให้เรื่องของท่านอาสิบมามีผลกระทบกับเจ้า”
“ท่านพ่อวางใจได้เลย ข้าจะตั้งใจสอบแน่นอนขอรับ”
จากนั้นสองพ่อลูกก็เดินออกห่างจากจวนท่านแม่ทัพไกลขึ้นเรื่อยๆ
ข่าวเรื่องที่รองเสนาบดีเวินกับภรรยาหย่าขาดกันแพร่สะพัดเร็วดั่งลม ไม่นานก็รู้ไปทั่วซอกซอยถนนใหญ่
ทว่าแค่นี้ยังไม่จบ
วันต่อมา ฎีการ้องทุกข์เวินหรูกุยราวเกล็ดหิมะโปรยปรายลอยล่องก็ตกลงมาบนโต๊ะของฮ่องเต้ไท่อานเป็นกอง
ฮ่องเต้ไท่อานใช้มือปัดฎีกาล้มลงในคราเดียวพลางส่ายศีรษะ
เจ้าเวินหรูกุยผู้นี้ไม่ได้ใจคนเลยจริงๆ
เรื่องดำเนินมาถึงตอนนี้แล้ว ย่อมไม่ใช่แค่เรื่องว่าได้ใจคนหรือไม่อีกต่อไป
ท่านแม่ทัพผู้เฒ่าหลินมีลูกน้องในอดีตหลงเหลือบางส่วน เรื่องที่เวินหรูกุยใส่ความท่านแม่ทัพผู้เฒ่าหลินเพราะคิดเปลี่ยนภรรยาให้เป็นอนุเพิ่งเป็นข่าวโครมคราม ตระกูลหลินขอหย่าขาดโดยกะทันหัน เรื่องนี้ต่อให้พวกเขาอยากช่วยก็ไม่ทันแล้ว เพียงผ่านไปแค่วันเดียวฎีการ้องทุกข์เวินหรูกุยก็ถูกตระเตรียมวางไว้เรียบร้อย
คำแถลงจากฝ่ายราชการก็มีส่วนสำคัญ
เพราะมีสิทธิ์กล่าวโทษยื่นฟ้องต่อศาล ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องนี้ยังมีพยานบุคคล
บวกกับคนบางส่วนที่รับมือกับเวินหรูกุยไม่ไหว หรือคิดมาแทนที่ตำแหน่งรองเสนาบดี ไม่แน่โอกาสนี้อาจตกเป็นของตนก็ได้ หรือคนบางส่วนที่เดาออกว่าเรื่องที่ผู้ว่าการเมืองหลวงป่าวประกาศให้บุตรสาวทั้งสองของตระกูลเวินเข้าสู่ตระกูลหลินเป็นพระประสงค์ของฝ่าบาทเลยอยากร่วมสนุกด้วยก็เท่านั้น
พอกำแพงล้มก็มีคนเหยียบซ้ำ เรื่องมันก็เป็นเช่นนี้
ถึงแม้เวินหรูกุยจะครองตำแหน่งรองเสนาบดี มีความสามารถอยู่บ้าง แต่ฝีมือกลับไม่ได้ถึงขั้นสร้างความมั่นคงให้บ้านเมืองได้ ต้าโจวขาดเขาไปก็ยังอยู่ได้ แถมทำให้ไทเฮาดีพระทัย ฮ่องเต้ไท่อานจึงทรงมีรับสั่งปลดเขาออกโดยไม่คิดลังเลใจสักนิด
รองเสนาบดีเวินถูกปลดจากการเป็นขุนนางแล้ว!
ถึงแม้ข่าวนี้จะฮือฮาสู้เรื่องรอยร้าวระหว่างตระกูลเวินกับตระกูลหลินไม่ได้ แต่ผลที่ตามมาจากเรื่องฮือฮานั้นย่อมเป็นข่าวซุบซิบยามกินข้าวดื่มชาในเมืองหลวงไปโดยปริยาย
ฮูหยินผู้เฒ่าไม่รู้สึกแปลกใจกับผลลัพธ์นี้เลยสักนิด นางเรียกเวินเห่าและเวินฉานมาตรงหน้า เอ่ยด้วยความปีติ “ฉานเอ๋อร์ อาเห่า บันทึกเชื้อสายลำดับของวงศ์ตระกูลหลินถูกแก้ไขแล้ว วันหน้าพวกเจ้าคือคนแซ่หลิน”
หลินเห่า...
เวินเห่า อ้อ ไม่ใช่สิ หลินเห่าพึมพำพูดชื่อใหม่ของตนเองพลางยกยิ้มมุมปาก


## บทที่ 30 ท่านแม่

ตอนที่ 30 ท่านแม่...ข้ากลัว
ฮูหยินผู้เฒ่าไล่สายตามองหลานสาวนอกตระกูลที่งดงามดั่งหยก ไม่สิ ตอนนี้เป็นหลานสาวในตระกูลแล้ว ฉับพลันนางก็อารมณ์ดีอย่างมาก ทว่าก็แอบเป็นกังวลว่าเรื่องที่เวินหรูกุยถูกปลดออกจากงานจะส่งผลต่ออารมณ์ของพวกหลานทั้งสอง
“เรื่องที่พ่อของพวกเจ้าถูกปลดออกจากงาน พวกเจ้าคงรู้เรื่องแล้วกระมัง”
สองพี่น้องสบตากันแวบหนึ่ง เอ่ยอย่างพร้อมเพรียง “ได้ยินมาบ้างแล้วเจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจ “จากครอบครัวดีๆ ต้องกลายเป็นเช่นนี้ ยายรู้ว่าพวกเจ้าคงตั้งรับไม่ทัน ถึงแม้พ่อของพวกเจ้าจะทำเรื่องแบบนี้ แต่ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกคงตัดขาดเลยไม่ได้ เพียงแต่พวกเจ้าต้องจำไว้ว่า วันหน้าหากพ่อของพวกเจ้ามาหาพวกเจ้า อย่าจัดการเองโดยพลการเด็ดขาด ต้องบอกยายให้ทราบ เข้าใจหรือไม่”
ในเรื่องนี้ คนที่เสียใจที่สุดก็คือบุตรสาว ส่วนคนที่ลำบากใจที่สุดย่อมเป็นเด็กทั้งสอง
เวินหรูกุยเสพสุขกับความมั่งคั่งมายี่สิบกว่าปี มาบัดนี้ไม่เหลืออะไรสักอย่าง ไม่ช้าก็เร็วต้องมาหาบุตรสาวทั้งสองแน่นอน
บุตรสาวทั้งสองเข้าตระกูลหลินแล้วก็จริง แต่ในความคิดของคนทั่วไปย่อมคิดว่าสายสัมพันธ์ทางสายเลือดระหว่างพ่อลูกไม่มีทางตัดขาดได้แน่นอน
หากเวินหรูกุยมาหา นางกับหว่านฉิงยังตบตีด่าทอได้ แต่บุตรสาวทั้งสองทำไม่ได้ มิเช่นนั้นคงถูกประณามตำหนิ
ฮูหยินผู้เฒ่ายินดีออกหน้ารับ แต่นางกังวลว่าพี่น้องทั้งสองจะใจอ่อนกับบิดา อาจถูกอีกฝ่ายตามตื๊อกดดัน
“หลานทราบเจ้าค่ะ” หลินฉานก้มหน้าขานรับอย่างสงบนิ่ง
แม้สองวันนี้ ในจวนเกิดเรื่องเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ นางเกลียดท่านพ่อมากก็จริง แต่นางไม่รู้ว่าหากท่านพ่อมาหานางจริงๆ นางจะทนเพิกเฉยไม่สนใจความเป็นความตายของเขาได้หรือไม่
อารมณ์ของหลินฉานนิ่งเป็นพิเศษเพราะความขัดแย้งภายในใจ
พอฮูหยินผู้เฒ่าเห็นหลินฉานขานรับก็มองไปทางหลินเห่า
เมื่อเทียบกับความสุขุมของพี่สาวแล้ว หลินเห่ากลับผ่อนคลายกว่าอย่างเห็นได้ชัด “ท่านยายวางใจได้ ข้าตัดขาดแล้วเจ้าค่ะ”
คำพูดนี้ทำเอาฮูหยินผู้เฒ่าและหลินฉานชะงักงัน
หลินเห่าน้ำเสียงราบเรียบ อธิบายให้เข้าใจมากขึ้น “ตั้งแต่เมื่อวานเป็นต้นมา ข้ามีเพียงท่านยาย ท่านแม่และพี่สาว ข้าไม่มีท่านพ่ออีกต่อไปแล้ว”
นางแตกต่างจากพี่สาว
ถึงแม้พี่สาวจะขัดเคืองในการกระทำของท่านพ่อแต่ก็ไม่ได้เห็นท่านยายต้องถูกไฟโทสะสุมอกจนตาย ไม่เห็นท่านแม่ต้องเป็นบ้าเสียสติจนถูกกักขัง ไม่ได้ถูกย่ำยีจนตรอมใจฆ่าตัวตาย ไม่เห็นน้องสาวบุกน้ำลุยไฟเอาตัวรอดจนสุดท้ายก็ตายลงบนพื้นหิมะในฤดูอันเหน็บหนาว
สำหรับคนที่ใจกว้าง แถมเกี่ยวพันกันทางสายเลือด ไม่ได้ผ่านความผิดหวังมาอย่างใหญ่หลวงย่อมตัดเยื่อใยทิ้งได้อย่างยากลำบาก
“อาเห่า...” ฮูหยินผู้เฒ่ากลับเป็นกังวลมากขึ้น
นางไม่อยากให้หลานสาวถูกสิ่งที่เรียกว่าบ่วงสายสัมพันธ์พันธนาการไว้ แต่ก็ไม่อยากเห็นหลานสาวได้รับแรงสะเทือนใจจนก้าวร้าวเช่นกัน
เมื่อเห็นท่าทีฮูหยินผู้เฒ่าเช่นนั้น หลินเห่าก็ยิ้มแต่งแต้มใบหน้า “ท่านยาย ข้าปล่อยวางได้แล้ว เหตุใดท่านยายถึงดูเป็นกังวลมากขึ้นเล่า”
ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยตามความจริง “ยายเป็นกังวลว่าเจ้าจะมีอคติในใจ”
หลินเห่าเอียงศีรษะเล็กน้อย ฉีกยิ้มหวาน “ไม่หรอกเจ้าค่ะ หลานก็ยังรู้สึกว่าท้องฟ้าเป็นสีฟ้า ดอกไม้กลิ่นหอมรัญจวน ไก่อบห่อดินของจวนแม่ทัพเราก็ยังอร่อยที่สุดอยู่ดี”
ฮูหยินผู้เฒ่านิ่งไปก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
ในบรรดาหลานสาวทั้งสอง ความอ่อนหวานสุขุมของฉานเอ๋อร์พอจะมองออกตั้งแต่เด็ก ทว่าอาเห่าเป็นใบ้พูดไม่ได้ นิสัยเป็นเช่นไรคงพูดยาก
แต่ตอนนี้ดูท่าทางอาเห่าจะเป็นคนผ่าเผยและสดใสซึ่งหาได้ยาก
เพียงแต่ว่า...
ฮูหยินผู้เฒ่าใช้มือสางเส้นผมของหลินเห่า ไม่รู้ว่าชอบใจหรือเป็นกังวล “ความตรงไปตรงมาของอาเห่า กลัวก็แต่คนบนโลกจะไม่เข้าใจ”
หลินเห่ายิ้มอย่างไม่เห็นด้วยนัก “คนบนโลกนี้คิดเช่นไรหลานไม่สน หลานสนใจแค่ท่านยาย ท่านแม่และพี่หญิง”
“หากแม่ของเจ้าคิดได้เหมือนเจ้า ข้าคงวางใจได้บ้าง” ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจ
ตั้งแต่กลับมาเมื่อวาน สะใภ้หลินก็ขังตนเองอยู่แต่ในห้อง กระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่โผล่หน้าออกจากห้องเลย
ฮูหยินผู้เฒ่าเข้าใจนิสัยของบุตรสาวตนดี รู้ว่าต่อให้เกลี้ยกล่อมไปก็ไร้ประโยชน์ ต้องให้นางคิดได้แล้วยืนหยัดด้วยตัวเอง
“ข้าลองไปหาท่านแม่ดูก่อนนะเจ้าคะ”
หลินฉานบอกเสริม “เดี๋ยวข้าไปพร้อมกับน้องรองด้วย”
ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้า “ก็ดี พวกเจ้าไปเถิด ต่อให้เกลี้ยกล่อมไม่ได้ก็ไม่ต้องร้อนใจไป แม่ของพวกเจ้าเป็นคนดื้อด้าน”
เพราะมีนิสัยดื้อด้าน ถึงแม้เจอแรงสะเทือนใจใหญ่โตกลับไม่วิงวอนขอความตายอย่างสตรีทั่วไป เพราะจุดนี้ฮูหยินผู้เฒ่าถึงวางใจ
“ข้าขอไปเยี่ยมท่านอาพร้อมกับน้องๆ ด้วย” เกิดเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ เฉิงซู่จึงลางานโดยเฉพาะ
“ซู่เอ๋อร์ไม่ต้องไปหรอก เพราะมีเรื่องให้เจ้าจัดการ”
เฉิงซู่ได้ยินฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวเช่นนั้นก็ไม่ได้ดันทุรังจะไปอีก
หลังจากสองพี่น้องหลินเห่าเดินออกไปแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าก็มีสีหน้าเคร่งขรึม “ซู่เอ๋อร์ เจ้าพาคนไปจวนตระกูลเวิน จัดการเก็บจวนของเราคืนกลับมา”
เฉิงซู่ดวงตาเป็นประกาย “ท่านวางใจได้ ข้าจะจัดการอย่างดีแน่นอนขอรับ!”
เขาอัดอั้นความโมโหในท้องไว้ยังไม่ได้ระบายออกมาเลย
“ชุ่ยเซียง เจ้าไปกับซู่เอ๋อร์”
“เจ้าค่ะ” หมัวหมัวที่ยืนอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าขานรับ
ฮูหยินผู้เฒ่ายกแก้วชาขึ้นมาก่อนจิบอย่างช้าๆ
สิ่งที่เป็นของตระกูลหลิน เวินหรูกุยอย่าคิดหวังจะครอบครอง!
สาวใช้ฟังเฟยที่เฝ้าอยู่ประตูด้านนอกของห้องสะใภ้หลิน เมื่อเห็นสองพี่น้องเดินมาก็คุกเข่าทำความเคารพ
“ท่านแม่กินข้าวหรือยัง” หลินฉานเอ่ยถาม
ฟังเฟยก้มหน้ารายงาน “อาหารที่ยกเข้าไปไม่ถูกแตะต้องแม้แต่น้อยเลยเจ้าค่ะ”
หลินฉานเผยสีหน้าไม่สู้ดี ยื่นมือคิดจะผลักประตู ทว่าถูกฟังเฟยรั้งไว้
“คุณหนูใหญ่ นายหญิงบอกว่าอยากอยู่คนเดียวเจ้าค่ะ”
“แต่หากจะอยู่คนเดียว ก็ใช่ว่าต้องอดอาหารเช่นนี้” หลินฉานเคาะประตูเสียงเบา “ท่านแม่ ข้ากับน้องรองมาหาท่านแม่เจ้าค่ะ”
ผ่านไปสักพักก็มีเสียงแหบพร่าของสะใภ้หลินดังแว่วมาจากด้านใน “ฉานเอ๋อร์หรือ เจ้าพาอาเห่ากลับไปก่อน แม่อยากอยู่เงียบๆ คนเดียว อีกสักสองสามวันก็ดีขึ้นแล้ว”
หลินฉานไม่กล้ากดดันมากเกินไป น้ำเสียงอ่อนลงมาก “ท่านแม่ต้องกินข้าวนะเจ้าคะ ไม่อย่างนั้นร่างกายคงรับไม่ไหว”
“กินสิ อีกเดี๋ยวข้าค่อยกิน”
หลินฉานมองไปทางฟังเฟย ฟังเฟยส่ายหน้า
“ท่านแม่...”
สะใภ้หลินเอ่ยตัดบทหลินฉาน “ฉานเอ๋อร์ เชื่อแม่ แม่แค่อยากอยู่เงียบๆ ก็เท่านั้น”
หลินฉานไม่กล้าเกลี้ยกล่อมต่อ แต่นางก็ไม่กล้ากลับไปเช่นกัน หันไปมองน้องสาวด้วยแววตากระวนกระวายใจ
หลินเห่าขยี้ตา พุ่งเข้าใส่ประตูร้องห่มร้องไห้น่าสงสาร “ท่านแม่...”
เพราะเหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหันจึงทำเอาหลินฉานสีหน้าเปลี่ยน
หลินเห่าร้องไห้พลางขยิบตาให้นาง
หลินฉาน “...”
พอประตูถูกเปิดออก สะใภ้หลินก็ทำหน้าตื่นตระหนก “อาเห่า เป็นอะไรไป”
หลินเห่าโผเข้ากอดสะใภ้หลิน เอ่ยปนสะอื้น “ท่านแม่ ข้าฝันร้าย มันช่างน่ากลัวนัก!”
“ฝันร้าย?” สะใภ้หลินมึนงงไปชั่วขณะ
จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงร่ำไห้ปวดใจของบุตรสาว ในสมองมีเพียงความว่างเปล่า รอกระทั่งดึงสติกลับมาได้ ประตูก็ถูกผลักเข้ามาแล้ว
หลินเห่าเงยหน้าขึ้น น้ำตาไหลรินอาบสองข้าง “ข้าฝันว่าเกิดเรื่องขึ้นกับท่านแม่ ท่านพ่อพาข้ากับพี่สาวกลับจวนตระกูลเวิน นายหญิงของตระกูลเวินกลับกลายเป็นสะใภ้ฉัง ข้ากับพี่สาวต้องเรียกเขาว่าแม่ ภายใต้การตัดสินใจของนาง ข้ากับพี่สาวต้องแต่งงานกับผู้ชายที่เลวทรามกว่าท่านพ่อเสียอีก ทว่าฉังฉิงได้แต่งกับ...”
หลินเห่าคิดไม่ออกไปชั่วขณะ จากนั้นก็พูดต่ออย่างไม่ใส่ใจนัก “นางแต่งกับจิ้งอ๋องซื่อจื่อที่อยู่จวนติดกับเรา แถมสินทรัพย์ที่เอาติดตัวไปก็เป็นสินเดิมของท่านแม่ทั้งนั้น”
สาวน้อยปล่อยโฮด้วยความหวาดกลัวและน้อยใจ “ท่านแม่ หากท่านไม่กินข้าวก็อาจจะเป็นอะไรไปได้ และหากท่านแม่เป็นอะไรไป อนุของท่านพ่อก็ต้องมาอยู่ในตำแหน่งของท่านแม่ใช้เงินของท่านแม่มารังแกลูก แถมพวกเรายังต้องจำใจเรียกนางว่าท่านแม่อีก...”
สะใภ้หลินได้ยินเช่นนั้นก็น้ำตาไหลรินด้วยความโกรธ
“อาเห่าไม่ต้องกลัว แม่จะกินข้าวเดี๋ยวนี้เลย...”
พอเห็นสองแม่ลูกกอดคอร้องไห้อย่างเจ็บปวด หลินฉานก็ตกตะลึงตาค้าง


## บทที่ 31 เก็บคืนกลับมา

ตอนที่ 31 เก็บคืนกลับมา
ขณะที่ถูกสะใภ้หลินจูงมือเดินเข้าห้อง หลินเห่าก็หันไปขยิบตาส่งให้หลินฉานทีหนึ่ง
หลินฉานดึงสติกลับมารีบหันไปกำชับฟังเฟย “รีบไปนำข้าวมาให้ท่านแม่ใหม่เร็วเข้า”
ไม่นานฟังเฟยก็ยกอาหารที่ร้อนกรุ่นมาให้
ช่วงนี้เป็นหน้าหน่อไม้ ในเมนูจึงมีต้มกระดูกหมูหน่อไม้ หน่อไม้สดอ่อน กระดูกหมูเปื่อยนุ่ม พอเปิดฝาถ้วยออกกลิ่นหอมก็ลอยฟุ้ง
สะใภ้หลินซดน้ำแกงกระดูกหน่อไม้สองคำ ความอยากอาหารถูกกระตุ้นขึ้นมา
เวลานี้มีเพียงเสียงตะเกียบ ถ้วยชามและถ้วยชาดังกระทบกันก้องกังวาน
เห็นท่านแม่กินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย หลินฉานก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ลอบส่งนิ้วโป้งให้หลินเห่าอย่างเงียบเชียบ
คิดไม่ถึงว่าการแสดงของน้องสาวจะใช้ได้ผลขนาดนี้
ไม่สิ คำพูดของน้องสาวต่างหากที่ใช้ได้ผล
แค่นางลองจินตนาการก็ยังอยากพุ่งเข้าไปเขมือบจานข้าวเข้าปากเลย ไม่ต้องพูดถึงท่านแม่
พอสะใภ้หลินกินอิ่มแล้วก็รู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาบ้าง
“ฉานเอ๋อร์ อาเห่า ตามข้าไปหาท่านยายของพวกเจ้ากัน”
หลินฉานและหลินเห่าสบตากัน หลินฉานพูดขึ้นว่า “ท่านแม่ ข้ากับน้องรองเปลี่ยนแซ่แล้วเจ้าค่ะ”
สะใภ้หลินกุมขมับ “แม่ลืมไป ไปหาท่านยายกัน”
ขณะที่ฮูหยินผู้เฒ่ากำลังงีบกลางวันก็ได้ยินสาวใช้รายงานว่าสะใภ้หลินพาคุณหนูทั้งสองมาหา
ฮูหยินผู้เฒ่าประหลาดใจไม่น้อย
บุตรสาวที่แสนดื้อรั้นของนางยอมก้าวขาออกจากห้องแล้วหรือ แถมพาบุตรสาวทั้งสองมาหาท่านแม่อย่างนางด้วย
ท่ามกลางความมึนงง สะใภ้หลินก็สาวเท้าเดินเข้ามา
“รบกวนเวลาพักผ่อนของท่านแม่หรือเปล่าเจ้าคะ”
เมื่อเห็นบุตรสาวมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน ฮูหยินผู้เฒ่าก็แอบหยิกต้นขาตนเอง รู้สึกถึงความเจ็บปวดถึงมั่นใจว่าไม่ได้ตาฝาดไป
“แค่หลับพักสายตาก็เท่านั้น” ฮูหยินผู้เฒ่าเผยรอยยิ้มชื่นชม “หว่านฉิง สุดท้ายเจ้าก็คิดได้เสียที”
สะใภ้หลินประคองร่างให้ฮูหยินผู้เฒ่านั่งลง หัวเราะเสียงขมขื่น “เมื่อวานข้าเข้าใจแล้ว เพียงแต่ยังทำใจไม่ได้ก็เท่านั้น”
นางเห็นชายผู้นั้นปกป้องผลประโยชน์ของอนุและบุตรทั้งสองจนอยากให้นางตายจมดินไป แล้วแบบนี้ยังมีอะไรให้นางไม่เข้าใจอีกหรือ
แต่เข้าใจแล้ว ใช่ว่าจะไม่เคียดแค้นและชิงชัง
นางเกลียดเวินหรูกุย รวมถึงตัวนางเองด้วย
ความอัดอั้นนี้สุมอยู่ในใจ อัดอั้นจนอวัยวะภายในมอดไหม้ หลงเหลือเพียงความท้อใจและผิดหวัง
ยังดีที่คำพูดของอาเห่าช่วยเตือนสตินาง
นางจะต้องอยู่ต่อไปเพื่อบุตรสาวสองคนนี้
ใช้เงินของนาง รังแกบุตรสาวของนางน่ะหรือ
นางจะถือมีดไปเฉาะเจ้าบ้าพวกนั้นเสีย!
“ท่านแม่ ข้ามาเพื่อบอกท่านแม่ว่าข้าจะแวะกลับไปจวนตระกูลเวินเสียหน่อย”
ฮูหยินผู้เฒ่านัยน์ตาทอประกายความตึงเครียด “เจ้าจะกลับจวนตระกูลเวินไปทำไม”
หรือยังมีเยื่อใยให้เจ้าสัตว์เดียรัจฉานใจดำอำมหิตนั่นอีก
สะใภ้หลินเผยใบหน้าขึงขัง “ข้าจะทุบป้ายจวนตระกูลเวินแล้วเปลี่ยนเป็นชื่อป้ายเป็นจวนตระกูลหลินแทน”
ฮูหยินผู้เฒ่ายกยิ้ม “ไม่ต้องให้เจ้าไปหรอก ซู่เอ๋อร์พาคนไปแล้ว”
สะใภ้หลินชะงักไป ก่อนจะกลับมาเป็นปกติโดยเร็ว “ในเมื่อซู่เอ๋อร์ไปแล้ว ข้าก็จะได้ไม่เสียเวลาไปเอง ท่านแม่ เมื่อวานข้ากลับมาก็เอาแต่นอนเฉยๆ แม้แต่หน้าก็ยังไม่ล้าง ตอนนี้ข้าขอกลับห้องไปอาบน้ำก่อนนะเจ้าคะ”
ยามที่หลินฉานกับหลินเห่ากำลังจะเดินออกไปพร้อมสะใภ้หลิน ฮูหยินผู้เฒ่าก็รั้งให้หลินฉานอยู่ต่อ
“ฉานเอ๋อร์ พวกเจ้าเกลี้ยกล่อมแม่ของพวกเจ้าอย่างไรหรือ”
เหตุใดจู่ๆ ถึงดึงสติกลับมาได้เล่า
หลินฉานคลี่ยิ้ม “นี่เป็นผลงานของน้องรองเจ้าค่ะ”
“ของอาเห่า?”
หลินฉานเล่าสิ่งที่หลินเห่าพูดให้ฟัง ฮูหยินผู้เฒ่าปรบมือ “อาเห่ามีศิลปะในการพูดจริงๆ”
เห็นฮูหยินผู้เฒ่าดีอกดีใจเช่นนั้น หลินฉานก็อารมณ์ดีขึ้นมาไม่น้อย
หลังจากหลินเห่าส่งสะใภ้หลินกลับเรือนไปแล้ว นางยังไม่กลับห้อง แต่พาเป่าจูออกจากประตูเล็กตรงมุมกำแพงมุ่งหน้าตรงไปยังจวนตระกูลเวิน
หน้าประตูจวนตระกูลเวิน มีคนแห่เข้ามามุงรายล้อมดูเรื่องสนุกอยู่ก่อนแล้ว
“คุณหนู พวกเราต้องเข้าไปหรือไม่เจ้าคะ” เป่าจูกระซิบถามเสียงเบาท่ามกลางฝูงชน
หลินเห่าจับจ้องประตูจวนที่เปิดกว้างพลางส่ายศีรษะ “ไม่ วันนี้เรามาดูเอาความสนุกก็พอ”
ในเมื่อคนที่นี่ไม่มีความเกี่ยวข้องใดกับนางอีกแล้ว
ภายในจวน เฉิงซู่กำลังเผชิญหน้าอยู่กับเวินหรูกุยด้วยสีหน้าเย็นยะเยือก “นายท่านเวิน รบกวนเอาใบโฉนดที่ดินมาให้ข้าด้วย”
“ใบโฉนด?” ใบหน้าเศร้าสร้อยของเวินหรูกุยถูกแทนที่ด้วยความหวาดระแวง “โฉนดอะไรกัน”
เฉิงซู่ยิ้มเย็น “นายท่านเวินจะแสร้งเลอะเลือนไปทำไม ต้องเป็นโฉนดของจวนนี้อยู่แล้ว จวนแห่งนี้แม่ทัพผู้เฒ่าหลินซื้อให้บุตรสาวเมื่อยี่สิบปีก่อน ตอนนี้ท่านหย่าขาดกับท่านอาแล้ว คงมิอาจครอบครองจวนของท่านอาได้หรอกกระมัง”
เวินหรูกุยสีหน้าไม่สู้ดีนัก “ตอนนั้นท่านพ่อตาบอกเองว่ายกจวนนี้ให้ข้าแล้ว”
“ให้ท่าน?” เฉิงซู่ส่ายหน้า “ข้าไม่เชื่อ นายท่านเวินเอาโฉนดมาให้ข้าลองดูก่อนเถิด”
ทว่าเวินหรูกุยกลับไม่ขยับเขยื้อน
เฉิงซู่เอ่ยเตือนเสียงเย็น “หากนายท่านเวินคิดว่ามันน่าเหนื่อยยิ่งนัก เดี๋ยวข้าจัดการเองก็ได้”
เวินหรูกุยหน้าซีดลงมากกว่าเดิม สื่อให้ผู้ดูแลจวนไปหยิบโฉนดมา
ผ่านไปไม่นาน ผู้ดูแลจวนก็อุ้มกล่องขนาดเล็กที่มีกุญแจทองสำริดคล้องไว้อยู่เดินออกมา
หลังจากปลดกุญแจเปิดฝาออก เวินหรูกุยก็เอื้อมมือไปหยิบใบโฉนดพร้อมมืออันสั่นเทา
เฉิงซู่คว้าโฉนดมา
เวินหรูกุยมองเฉิงซู่ด้วยแววตาเกรี้ยวโกรธ
เฉิงซู่เปิดกางใบโฉนด ไล่สายตาไปก็เห็น “ราคากำหนด โดย...ผู้ดูแล” ตัวเล็กๆ ตรงจุดนั้น
เป็นไปตามความคาดหมาย ตรงจุด ‘โดย...ผู้ดูแล’ ไม่มีชื่อของผู้ซื้อและถูกปล่อยว่างเอาไว้
นี่เป็นธรรมเนียมการซื้อขายบ้านเรือนในต้าโจว ในโฉนดจะเขียนชื่อผู้ขาย คนกลาง ที่อยู่ สถานการณ์และราคาขายอย่างชัดเจน ตรงช่องว่างชื่อผู้ซื้อจะเขียนเพียงแซ่หรือปล่อยว่างเอาไว้ ซึ่งตอนลงนามชื่อก็เช่นกัน ผู้ขายและคนกลางต่างลงนาม ทว่าผู้ซื้อไม่จำเป็นต้องลงนาม
ความหมายว่าหากโฉนดใบนี้ตกอยู่ในมือใคร คนนั้นก็จะเป็นเจ้าของเรือนนั้นไปโดยปริยาย
โฉนดประเภทนี้ เรียกว่าโฉนดที่ยังไม่ผ่านการตรวจสอบ
เพื่ออุดรอยช่องโหว่นี้ ความจริงทางการเองก็มีวิธีโดยการเอาโฉนดไปคัดลอกที่จวนว่าการเพื่อเก็บเป็นฐานข้อมูลไว้ หลังจากลงตราประทับแล้วก็จะกลายเป็นโฉนดที่ถูกต้อง
ความจริงคนที่เอาไปคัดลอกในจวนว่าการจริงๆ มีน้อยมาก นอกจากนี้ค่าภาษีก็สูงลิ่วจนแบกรับไม่ไหว
ทว่าตระกูลหลินย่อมรับไหว บางทีแม่ทัพผู้เฒ่าหลินอาจจะไม่ได้ใส่ใจกับจวนแห่งนี้นัก หลังจากซื้อแล้วก็คร้านจะจัดการเลยมอบให้บุตรเขยไป
จุดนี้เวินหรูกุยไม่ได้โกหก จวนแห่งนี้ไม่ใช่สินเดิมของสะใภ้หลินแต่ให้เขาจริงๆ
ทว่าสาเหตุก็เพื่อเอาใจบุตรเขยผู้รักในศักดิ์ศรีที่ทั้งผยองและหยิ่งทะนงก็เท่านั้นเอง
การลดความอึดอัดใจของบุตรเขยย่อมเป็นผลดีกับบุตรสาวมากกว่า
“แต่ก็ไม่มีชื่อของนายท่านเวินนี่นา” เฉิงซู่พับเก็บใบโฉนดอย่างไม่ใส่ใจแล้วโยนใส่หน้าอกเขา
“เจ้า!” เวินหรูกุยสีหน้าเปลี่ยน
เฉิงซู่ส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจ “จนป่านนี้นายท่านเวินยังไม่เข้าใจความเป็นจริงอีกหรือ อย่าว่าแต่เรื่องที่ว่าเดิมทีจวนนี้ใช้เงินของตระกูลหลินซื้อเลย ต่อให้ตระกูลเวินเป็นคนซื้อ ท่านมีสิทธิ์ครอบครองที่ไหน”
การเก็บโฉนดไว้ในมือก็แค่ช่วยประหยัดเวลามากขึ้น หากเวินหรูกุยยืนกรานไม่ยอมมอบโฉนดให้จริงๆ จวนแม่ทัพไปฟ้องจวนว่าการเมื่อไร เขาคงทำได้แค่นำโฉนดมอบให้อย่างว่าง่ายเท่านั้น
แม่ทัพผู้เฒ่ามอบให้เขาอย่างนั้นน่ะหรือ
คำพูดปากเปล่าโดยไร้หลักฐาน แถมบนโฉนดยังลงนามชื่อผู้ขายและคนกลางไว้อย่างชัดเจน สามารถนำมาเป็นพยานบุคคลว่าตระกูลหลินเป็นคนซื้อได้ด้วย
“ฮูหยินผู้เฒ่าจิตใจเมตตา ให้เวลานายท่านเวินเก็บของสองวัน” เฉิงซู่พูดจบก็หันไปออกคำสั่งกับลูกน้อง “วันนี้พวกเจ้านอนที่นี่ เฝ้าให้ดีๆ อย่าให้คนนอกเอาของของจวนแม่ทัพออกไปได้แม้แต่ด้ายเส้นเดียว”
“ขอรับ” ลูกน้องในจวนแม่ทัพขานรับเสียงพร้อมเพรียง
เสียงดังกึกก้องราวกับมีค้อนยักษ์ทุบลงกลางใจของเวินหรูกุย


## บทที่ 32 เหนื่อยใจมาก

ตอนที่ 32 เหนื่อยใจมาก
เฉิงซู่คร้านจะมองใบหน้าคล้ายหมาหงอยของเวินหรูกุยเต็มทน หลังจากกำชับลูกน้องที่พามาด้วยแล้วก็เดินออกจากจวนตระกูลเวินไปพร้อมชุ่ยหมัวหมัวบ่าวรับใช้คนสำคัญของฮูหยินผู้เฒ่า
นอกจวน มีคนชะเง้อยืดคอยาวดูเรื่องสนุกๆ นับไม่ถ้วน พอเห็นเฉิงซู่เดินออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ก็พานอดทำท่าผิดหวังอย่างเลี่ยงไม่ได้
ไม่มีเรื่องทะเลาะวิวาทเลยนี่นา!
เฉิงซู่ชะงักฝีเท้าลงแล้วหันกลับไปแหงนหน้ามองด้านบน
ป้ายคำว่า ‘จวนตระกูลเวิน’ ตรงประตูอยู่ภายใต้แสงตะวันแสนอบอุ่นในวสันตฤดู ทอประกายเล่นแสงวิบวับ
เฉิงซู่เห็นแล้วก็หงุดหงิดใจ เขาถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อตั้งท่าแล้วกระโดดขึ้นกระชากป้ายจวนลงมา
“ดี!” ทันใดนั้นกลุ่มคนก็ร้องเสียงฮือฮา
ขณะที่เสียงร้องดังขึ้น ป้ายประตูก็ถูกโยนทิ้งลงบนพื้นเรียบร้อยแล้ว
“เอากลับไปใช้เป็นฟืน” เฉิงซู่บอกผู้ติดตามเสร็จก็ก้าวเดินไปทางจวนแม่ทัพ
ชาวบ้านที่ดูเรื่องสนุกๆ พากันเข้าใกล้ประตูจวนตระกูลเวินพลางจิ๊ปากและถอนหายใจ
“จวนแม่ทัพจะเอาจวนนี้คืนจริงๆ หรือ”
“ถ้าไม่เอากลับไป แล้วจะให้รองเสนาบดีเวินเก็บไว้เลี้ยงอนุนอกจวนอย่างนั้นหรือ”
“คุณชายเมื่อครู่นี้กระโดดได้สูงจริงๆ”
“นั่นสิ ดูองอาจสง่างามไม่น้อยเลย”
...
ท่ามกลางผู้คน เป่าจูแอบดึงหลินเห่ามาอย่างเงียบๆ “คุณหนู มีสตรีไม่น้อยกำลังชื่นชมคุณชายอยู่เจ้าค่ะ”
เดิมทีนางต้องเรียกว่า ‘พี่ชาย’ แต่พอนางเข้ามาอยู่ในตระกูลหลินแล้ว คำที่เรียกใช้เฉิงซู่จึงเปลี่ยนไปด้วย
หลินเห่าคลี่ยิ้ม “พี่ใหญ่ต้ององอาจสง่างามมากอยู่แล้ว พวกเรากลับกันดีกว่า”
เห็นพี่ชายบุญธรรมจัดการเอาจวนนี้คืนกลับมาอย่างตรงไปตรงมารวดเร็วเช่นนี้ นางจึงเดินจากไปอย่างวางใจ
สาวน้อยฝีเท้าว่องไว เดินไกลออกไปขึ้นเรื่อยๆ
จากมุมที่ไม่ไกลนัก บ่าวรับใช้ฉังซุ่นก็ยู่ปาก “ซื่อจื่อท่านได้ยินหรือไม่ เวิน...คุณหนูรองหลินชื่นชมลูกพี่ลูกน้องชายของนางว่าองอาจสง่างาม! เป็นถึงสตรีตระกูลใหญ่แต่กลับไม่รู้จักสำรวม...”
“เป็นพี่ใหญ่ ไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องแล้ว” ชายหนุ่มใบหน้าจริงจัง สาวเท้ามุ่งหน้าไปยังทิศทางเดียวกัน
บ่าวรับใช้ยังยืนอยู่ตรงที่เดิมพลางเกาศีรษะแกรกๆ อย่างฉงน
พี่ใหญ่หรือลูกพี่ลูกน้องอะไรนั่น ประเด็นสำคัญอยู่ที่เรื่องนี้หรือ
เขาแค่รู้สึกว่าแม่นางรองหลินไม่สง่างามมากพอ ซื่อจื่อนั้นจิตใจดีเกินไป ไม่มองโลกในแง่ร้ายดูบ้างเลย
เอ๊ะ ซื่อจื่อเดินไปไกลแล้ว...เขาข่มความหดหู่ในใจไว้แล้วรีบไล่ตามไป
หลินเห่าเดินมุ่งหน้าไปทางจวนแม่ทัพด้วยท่าทีไม่รีบไม่ร้อน ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงโห่ร้อง
นางชะงักฝีเท้าแล้วมองไปยังทิศทางที่มีเสียงร้องเฮดังแว่วมา จากนั้นดวงตาคู่งามก็อดหรี่ลงเล็กน้อยไม่ได้
เขาก็คือหนุ่มน้อยที่แสดงระบำกระบี่กระบองนอกหอเครื่องประดับเมื่อวันนั้นนั่นเอง
ซึ่งผู้คนที่รายล้อมแตกต่างจากวันนั้น วันนี้คนดูหนุ่มน้อยเล่นการแสดงด้วยความไม่ค่อยใส่ใจนัก ขนาดมองดูจากตรงนี้ก็สามารถเห็นท่วงท่าระบำกระบี่กระบองอันแข็งแกร่งและอ่อนช้อยได้อย่างชัดเจนแล้ว
คงไม่ใช่เพราะคนแห่ไปดูเรื่องจวนตระกูลเวินจนทำให้กิจการของเขาแย่ลงหรอกนะ
เป่าจูเองก็จำได้เช่นกัน
“คุณหนู พวกเรารีบกลับกันดีกว่าเจ้าค่ะ”
วันก่อนตอนที่คุณหนูดูการแสดงของหนุ่มน้อยคนนี้ถูกคนเบียดเสียดจนหมวกหล่น จากนั้นก็เจอพวกหื่นกามจ้องตาเป็นมัน
ใช่แล้ว ขนาดบ่าวรับใช้ยังมองคุณหนูของตนเป็นดั่งนางฟ้าบนสวรรค์ ชายที่มองคุณหนูไม่วางตาเช่นนั้นล้วนเป็นพวกหื่นกามทั้งสิ้น
ท่วงท่าปิดจบการแสดงอันสวยงามขอหนุ่มน้อยได้รับเสียงโห่ร้องไม่น้อย ผู้เฒ่าตีกลองเริ่มขอค่าชมการแสดงจากผู้ชมที่รายล้อม
“เป่าจู เจ้าตกรางวัลเจ้าหนุ่มน้อยนั่นไปสักร้อยเหวิน”
เป่าจูอดเบิกตากว้างไม่ได้
หลินเห่าเห็นท่าทีของสาวใช้เช่นนั้นก็ขบขัน “ถือว่าชดเชยให้วันนั้นไป”
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ทุกครั้งที่เจอหนุ่มน้อยคนนี้ถึงรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตานัก นางอดให้ความสนใจไม่ได้จริงๆ
พอเป่าจูดึงสติกลับมาได้ก็รีบเร่งฝีเท้าเอาเงินร้อยเหวินไปวางไว้บนกลองของผู้เฒ่า
เสียงเหรียญก้องกังวานที่กระทบหนังกลองทำเอาผู้เฒ่าชะงักงัน จากนั้นก็โค้งคำนับให้ไม่หยุด “ขอบคุณแม่นาง ขอบคุณแม่นางมาก!”
เป่าจูโบกมือให้โดยไม่พูดอะไรแล้วเดินกลับไปหาหลินเห่า
การกระทำเช่นนี้ดึงดูดความสนใจจากหนุ่มน้อยพอตัว
สายตาของเขาไล่ตามแผ่นหลังของเป่าจูไป สุดท้ายก็ไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าของหลินเห่า
หลินเห่าเก็บสายตากลับมาด้วยใบหน้าราบเรียบ จากนั้นก็ก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าไปทางจวนแม่ทัพ
ไม่นานคนที่มุงอยู่ก็แยกย้ายกันไป หลงเหลือเพียงผู้เฒ่ากับหนุ่มน้อยที่อยู่เก็บของ
ผู้เฒ่ากำถุงเงินในมือพร้อมรอยยิ้มกว้าง “วันนี้โชคดีไม่น้อยเลย ได้เงินมาตั้งร้อยเหวิน”
สำหรับคนแสดงระบำตามท้องถนน ชีวิตไม่ได้สุขสบายขนาดนั้น ตอนระบำกระบี่กระบองผู้ชมก็พากันโห่ร้องเสียงดังลั่น แต่ถึงเวลาเก็บเงินคนที่ชมการแสดงกลับหนีหายไปแล้วเกือบครึ่ง ส่วนเหรียญของผู้ชมที่เหลือที่โยนใส่กลองตรงหน้ากลับน้อยนิดจนน่าเศร้า คนที่เต็มใจอยากตกรางวัลจริงๆ มีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย
วันหนึ่งพวกเขาทำการแสดงสี่ห้ารอบ เงินที่ได้มาก็แค่พอประทังชีวิตในแต่ละวันเท่านั้น วันนี้พอได้มาร้อยเหวินเลยสามารถเปลี่ยนชีวิตพอจะซื้อเนื้อหัวหมูมาได้สักครึ่งกิโล
ผู้เฒ่าเฝ้ารอให้ถึงมื้อเย็นเร็วๆ
หนุ่มน้อยเอ่ยขึ้นว่า “แม่นางผู้นั้น ก่อนหน้านี้เคยดูการแสดงของข้าแถวๆ หอเครื่องประดับด้วย”
เขาจำได้ว่านางถูกเบียดจนหมวกตกพื้น
ผู้เฒ่าทำหน้าตกใจก่อนจะยิ้มร่า “เสี่ยวเฟิง คงไม่ใช่ว่าแม่นางน้อยผู้นั้นเห็นว่าเจ้าหล่อเหลา...”
ฉับพลันใบหน้าของหนุ่มน้อยก็เรียบตึง “ท่านปู่อย่าพูดจาซี้ซั้ว”
ผู้เฒ่ายิ้มแหย จากนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก
ฉังซุ่นกลอกตาใส่ “ซื่อจื่อ ท่านเห็นแล้วหรือยัง แม่นางรองหลินตกรางวัลให้หนุ่มน้อยที่ทำการแสดงตรงหัวมุมถนนด้วย!”
หากไม่สนใจคงไม่รู้ว่ายามที่แม่นางรองหลินเผชิญใบหน้าอันหล่อเหลาของหนุ่มน้อยก็ไม่มีความสำรวมเลยแม้แต่น้อย
ส่วนซื่อจื่อของพวกเขาก็ตกเป็นหนึ่งในนั้นด้วย!
การค้นพบนี้ทำให้บ่าวรับใช้ผู้นี้ทั้งปวดใจทั้งฉุนเฉียว
ฉีซั่วยิ้มบาง “แม่นางรองหลินเป็นคนจิตใจดีเสียจริงๆ”
ฉังซุ่นแทบสะดุดขาล้มหน้าคะมำ “ซื่อจื่อ ท่านคิดว่านี่คือจิตใจดีหรือขอรับ”
“แล้วไม่ใช่หรืออย่างไร”
“ทั้งๆ ที่เห็นว่าหนุ่มน้อยนั่นหน้าตาดีแท้ๆ!”
ฉีซั่วหุบยิ้ม เอ่ยเสียงเรียบ “ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปให้ฉังหนิงเป็นคนติดตามข้าออกจากจวน”
ฉังซุ่นชะงักไป “ซื่อจื่อ...นี่ เป็นเพราะเหตุใดขอรับ...”
ซื่อจื่อให้ความสำคัญและโปรดปรานเขามากที่สุด แต่กลับจะเปลี่ยนคนอย่างนั้นหรือ
ชายหนุ่มปรายตามองเขา น้ำเสียงเนิบนาบ “ฉังหนิงหน้าตาดีกว่าเจ้า”
กระทั่งซื่อจื่อเดินไปไกลสักระยะ ฉังซุ่นกลับยังคงยืนนิ่งเป็นตอไม้อยู่ที่เดิม
ตอนที่เดินกลับมาถึงจวนแม่ทัพ บนหน้าผากของหลินเห่าก็ผุดเม็ดเหงื่อ อากาศเริ่มร้อนขึ้นแล้ว วันหน้าออกจวนนางขี่เจ้าหลินเสี่ยวฮวาออกไปดีกว่า
ขณะกำลังขบคิด ด้านหลังก็มีเสียงหนึ่งดังแว่วมา “แม่นางรองหลิน”
ชั่ววินาทีนั้นท่าทีของหลินเห่าเปลี่ยนเป็นครุ่นคิดว่าเจ้าของเสียงนี้เป็นใคร เจ้าหนี้หรือ!
นางค่อยๆ หมุนตัว จากนั้นก็ย่อตัวลง “ซื่อจื่อ”
ฉีซั่วหรี่ตาลง มีความคิดหนึ่งพาดผ่าน
ทำไมถึงมักรู้สึกว่าปฏิกิริยาแรกตอนที่แม่นางรองหลินเห็นเขาน่าประหลาดชอบกล...
“บังเอิญจริงๆ ที่ได้เจอแม่นางรองหลิน”
ทันใดนั้นเป่าจูก็หวาดระแวงขึ้นมาทันที
ฟังคำพูดซี้ซั้วนี้ดูเถิด จิ้งอ๋องซื่อจื่อมีความคิดแอบแฝงแน่นอน!
ฉังซุ่นที่ไล่ตามมาสีหน้าสับสน
เดินตามมาตลอดทางแบบนี้เรียกว่าบังเอิญ? ท่าทางแบบนี้ของซื่อจื่อ...ไม่สิ ทำไมตนถึงเรียกว่าเดินตามมาตลอดทางเล่า ทั้งๆ ที่พวกเขากำลังจะกลับจวนเหมือนกัน!
หลังจากหาเหตุผลอันน่าฟังให้ซื่อจื่อของตนเองได้แล้ว ฉังซุ่นก็ไม่สบอารมณ์กับท่าทีหวาดระแวงของเป่าจูขึ้นมาทันที
สาวใช้ผู้นี้ทำไมมองด้วยสายตาแบบนั้น คิดว่าซื่อจื่อของข้าตาบอดจนต้องตาคุณหนูของเจ้าอย่างนั้นหรือ
เป่าจูยิ้มเยาะ เจ้านายเป็นเช่นไร บ่าวรับใช้ก็เป็นเช่นนั้นแหละ!
พวกเขาสองคนสบตาผ่านกลางอากาศด้วยแววตาฟาดฟัน
หลินเห่าคลี่ยิ้ม “บังเอิญมากเจ้าค่ะ ซื่อจื่อเองก็กลับจวนเช่นกันหรือ”
รอยยิ้มนี้ควรควบคุมให้ดี จะยิ้มจนหวานหยดย้อยเกินไปไม่ได้ เพื่อเลี่ยงไม่ให้จิ้งอ๋องซื่อจื่อที่ขาดแคลนเพียงภรรยาต้องเข้าใจผิด แต่ก็ห้ามยิ้มเย็นชาเช่นกัน ในเมื่อตนทำผิดกับเขาก่อน วันหน้ายังต้องช่วยเหลือจิ้งอ๋องซื่อจื่อ หากความสัมพันธ์เหินห่างย่อมไม่สะดวกในการลงมือ
หลินเห่าที่เผชิญหน้ากับจิ้งอ๋องซื่อจื่อในเวลานี้ผุดความคิดหนึ่งขึ้นว่า การสร้างปฏิสัมพันธ์กับเจ้าหนี้ ช่างน่าเหนื่อยใจเสียจริง!


## บทที่ 33 ญาติที่อยู่ไกลก็สู้เพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงมิได้

ตอนที่ 33 ญาติที่อยู่ไกลก็สู้เพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงไม่ได้
ฉีซั่วอดยกยิ้มมุมปากไม่ได้
แม่นางรองหลินมนุษยสัมพันธ์ช่างดียิ่งนัก
“ข้าได้ยินมาว่าที่จวนเกิดเรื่องขึ้น ต้องการความช่วยเหลือใดหรือไม่” ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงอ่อนโยน
“จัดการเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ ขอบคุณซื่อจื่อมากที่นึกถึง” หลินเห่าเอ่ยโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า แต่ในใจกลับลอบตกใจเล็กน้อย
เมื่อก่อนไม่เคยสังเกตเห็นเลยว่าจิ้งอ๋องซื่อจื่อจะเป็นคนกระตือรือร้นมากขนาดนี้
“เช่นนั้นก็ดี วันหลังหากมีเรื่องต้องการความช่วยเหลือใด แม่นางรองหลินก็เปิดปากบอกข้ามาได้เลย”
ราวกับว่ากลัวจะเป็นการเข้าใจผิด ชายหนุ่มจึงรีบอธิบาย “ญาติที่อยู่ไกลก็สู้เพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงไม่ได้ เสด็จพ่อกับเสด็จแม่สอนพวกเราพี่น้องว่าต้องสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับเพื่อนบ้าน คอยช่วยเหลือซึ่งกันและกัน”
ฉังซุ่นตกอยู่ในห้วงความคิด นายท่านกับนายหญิงเคยพูดเช่นนี้ด้วยหรือ
หลินเห่าได้ยินเช่นนั้นก็ราวกับสมดั่งใจหวัง
สร้างสัมพันธ์ที่ดีระหว่างเพื่อนบ้าน คอยช่วยเหลือซึ่งกันและกัน หากวันหน้านางอยากช่วยจวนจิ้งอ๋องให้หลุดพ้นจากจุดจบเหมือนชาติก่อน จิ้งอ๋องซื่อจื่อก็คงไม่ต้องคิดมาก
“ซื่อจื่อพูดถูก ญาติที่อยู่ไกลก็สู้เพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงไม่ได้ ใช่แล้ว สุขภาพของซื่อจื่อดีขึ้นหรือยังเจ้าคะ”
การเห็นพ้องต้องกันและความใส่ใจของหลินเห่าทำเอารอยยิ้มตรงมุมปากของฉีซั่วยกกว้างมากกว่าเดิม “ดีขึ้นมากแล้ว...”
“คุณหนูเจ้าคะ ด้านนอกอากาศร้อน” เป่าจูเอ่ยแทรกด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
หลินเห่าส่งยิ้มให้ฉีซั่ว “เช่นนั้นข้าเข้าไปก่อนแล้วกัน”
“แม่นางรองหลินเดินดีๆ”
เมื่อใช้สายตาส่งหลินเห่าเข้าจวนแม่ทัพไปแล้ว ฉีซั่วก็เดินไปทางจวนจิ้งอ๋อง เพียงอึดใจเดียวก็ถึงภายในจวนอ๋อง
ทำอย่างไรได้ ในเมื่อสองตระกูลอยู่ใกล้กันจริงๆ
“สาวใช้ของแม่นางรองหลินช่างน่าขันยิ่งนัก เอาแต่จับจ้องซื่อจื่อไม่วางตา ราวกับท่านจะทำอะไรแม่นางรองหลินอย่างนั้นแหละ” รอจนเดินเข้าลานมา ฉังซุ่นก็เป็นเดือดเป็นร้อนแทนเจ้านายตนเอง
ฉีซั่วรับผ้านุ่มจากฉังหนิงมาทำความสะอาดมือ เอ่ยเสียงเรียบ “ฉังหนิง เจ้าเรียนรู้งานจากฉังซุ่นเสียหน่อย”
ฉังหนิงชะงักไปก่อนจะขานรับเสียงดัง “ขอรับ!”
ถ้าสามารถติดตามซื่อจื่อออกไปกินเที่ยวเล่นได้ ไหนเลยใครจะอยากเฝ้าจวนอยู่ว่างๆ จนราขึ้นตัว
ฉังซุ่นราวกับเจอสายฟ้าฟาดลงมา มองฉีซั่วที่เดินเข้าห้องไปตาละห้อย จากนั้นก็คว้าข้อมือของฉังหนิงไว้
“บอกมานะ เจ้าแอบกรอกยาเสน่ห์อะไรให้ซื่อจื่อ”
ฉังหนิงสะบัดมือของฉังซุ่นออก “สู้เจ้าคิดว่าไปหาเรื่องอะไรให้ซื่อจื่อไม่พอใจจะดีกว่ากระมัง”
หาเรื่องให้ซื่อจื่อไม่พอใจอย่างนั้นหรือ ก็เปล่านี่นา...
พอเห็นฉังซุ่นตกอยู่ในความมึนงง ฉังหนิงก็แอบหลุดขำ
คิดไม่ออกก็ดี จะไม่ได้ต้องมาแย่งชิงกับเขา
ฉังหนิงเดินเข้ามาในห้องอย่างเบิกบานใจแล้วรินชาให้ฉีซั่ว
ฉีซั่วยกถ้วยชาขึ้นมาจิบอึกหนึ่ง จากนั้นก็ออกคำสั่งกับฉังหนิง “ไปเรียกตัวเสวียนอีมา”
ไม่นานนักก็มีชายหนุ่มบุคลิกนิ่งขรึมเย็นชาคนหนึ่งเดินเข้ามา
“คารวะซื่อจื่อ”
“วันนี้เจ้าสังเกตเห็นหนุ่มน้อยที่ระบำกระบี่กระบองบนถนนผู้นั้นหรือไม่”
ปกติยามฉีซั่วออกจวนเห็นเหมือนมีบ่าวติดตามเพียงคนเดียว แต่ความจริงแล้วมีองครักษ์คอยติดตามคุ้มกันอยู่ด้วย เสวียนอีก็คือหนึ่งในนั้น
“สังเกตเห็นขอรับ”
“เจ้าส่งคนไปจับตาดู หากมีเรื่องผิดปกติก็ให้รายงานข้าทันที”
“ขอรับ”
หลังจากเสวียนอีออกไป ฉังหนิงก็ถูกฉีซั่วไล่ออกไปเช่นกัน
ฉังซุ่นอดถามขึ้นมาไม่ได้ “ซื่อจื่อเรียกเสวียนอีไปทำไมหรือ”
“ให้เขาส่งคนไปจับตาดูหนุ่มน้อยที่แสดงระบำบนถนน”
ฉังซุ่นคลางแคลงใจมากกว่าเดิม “ลำพังแค่เด็กที่ใช้การแสดงมาทำมาหากินคนหนึ่งมีอะไรให้น่าจับตาดูกัน”
ฉังหนิงมองเขาด้วยความสงสัย “วันนี้เจ้าติดตามซื่อจื่อออกไปข้างนอกมานี่นา ไม่รู้หรือว่าเจ้าเด็กขายการแสดงนั่นทำอะไรจนสร้างความสนใจให้ซื่อจื่อ”
“ก็ไม่มีนะ แค่เด็กขายการแสดงตามท้องถนน นอกจากหน้าตาค่อนข้างดีอยู่บ้าง แถมยังดึงดูดใจแม่นางรองหลิน...” ฉับพลันฉังซุ่นก็ชะงัก ราวกับถูกคนร่ายมนตร์ตรึงร่างไว้
“ดึงดูดใจแม่นางรองหลิน?...”
ไม่รอให้ฉังหนิงถามจนจบประโยค ฉังซุ่นก็เด้งตัว ราวกับนึกบางอย่างขึ้นได้ “ข้ารู้แล้ว ซื่อจื่อกำลังหึงหวง!”
อ๊ากกก เขาช่างเขลานัก เหตุใดเพิ่งมานึกได้เอาป่านนี้ ซื่อจื่อถูกใจแม่นางรองหลินจริงๆ ด้วย!
เดี๋ยวนะ ซื่อจื่อถูกใจแม่นางรองหลิน?
ฉังซุ่นรับแรงสะเทือนนี้ไม่ได้อย่างสิ้นเชิง ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้อย่างไร้เรี่ยวแรง
ฉังหนิงได้ยินเช่นนั้นก็มึนงง “ซื่อจื่อหึงหนุ่มน้อยขายการแสดงคนนั้น?”
นี่มันเรื่องวุ่นวายรุงรังอะไรกัน
“ซื่อจื่อชอบพอแม่นางรองหลิน อีกอย่างแม่นางรองหลินก็ตกรางวัลให้เจ้าหนุ่มน้อยขายการแสดงคนนั้นด้วย...”
พอได้ฟังคำอธิบายของฉังซุ่น ฉังหนิงก็ส่ายศีรษะ
“เจ้าไม่เชื่อ?”
ฉังหนิงแสดงท่าทีดูแคลนคู่หู “ซื่อจื่อส่งคนไปจับตาดูศัตรูหัวใจเพราะความหึงหวง? การคาดเดาของเจ้าช่างไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย ซื่อจื่อสั่งให้เสวียนอีไปจับตาดูเช่นนั้นย่อมมีเหตุผลอื่น”
คนปกติจะมีใครส่งคนไปจับตาดูศัตรูหัวใจกันบ้าง หากว่างนักสู้เอาเวลาไปทำคะแนนกับคนในใจไม่ดีกว่าหรือ
“อย่างนั้นหรือ...” คำพูดของฉังหนิงทำเอาความคิดของฉังซุ่นสั่นคลอน
ดูท่าเขาจะเดาผิดไป
เขาก็ว่าซื่อจื่อไม่มีทางถูกใจแม่นางรองหลินแน่นอน!
วันต่อมาการสอบคัดเลือกในฤดูใบไม้ผลิรอบที่หนึ่งก็เริ่มต้นขึ้น ทว่าจวนแม่ทัพกลับไม่มีใครให้ความสนใจสักคน สำหรับฮูหยินผู้เฒ่า นางไม่มีทางให้เด็กสาวในเรือนหาคู่เป็นบัณฑิตจิ้นซื่ออะไรนั่นอีกแล้ว
“หว่านฉิง ในเมื่อเจ้าคิดได้แล้ว ก็ควรลุกขึ้นมาสนใจเรื่องใหญ่ในชีวิตอย่างเรื่องแต่งงานของฉานเอ๋อร์ได้แล้ว”
หลินฉานอายุสิบแปดปีแต่ยังไม่กำหนดเรื่องแต่งงาน ความจริงก็ออกจะช้าไปเสียหน่อย
“ท่านแม่คิดว่าซู่เอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”
“ซู่เอ๋อร์หรือ” ฮูหยินผู้เฒ่าชะงักไป
บิดาของเฉิงซู่เป็นบุตรบุญธรรมของแม่ทัพผู้เฒ่าหลิน แต่ถึงอย่างไรบุตรบุญธรรมกับลูกเลี้ยงก็ต่างกัน บุตรบุญธรรมไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแซ่ พูดถึงก็นับว่าเป็นคนละตระกูล แม้ว่าหลินฉานเข้าสู่ตระกูลหลินแล้วก็ไม่เป็นผลต่อการแต่งงานแต่อย่างใด
“เหตุใดเจ้าถึงนึกถึงซู่เอ๋อร์” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงซับซ้อน
สะใภ้หลินยิ้มกล่าว “ซู่เอ๋อร์ติดตามพี่ชายบุญธรรมมา ใจกว้างกระตือรือร้น ไม่มีทางทำตัวไม่ดีกับฉานเอ๋อร์แน่นอน”
ฮูหยินผู้เฒ่ามองบุตรสาวด้วยสายตาลุ่มลึก เอ่ยพึมพำเสียงเบา “หากตอนนั้นเจ้าคิดได้เช่นนี้ก็คงจะดี”
“ท่านแม่ว่าอะไรนะเจ้าคะ”
“ข้าบอกว่าซู่เอ๋อร์ก็ไม่เลว แต่การบังคับฝืนใจคงไม่ดี ถึงอย่างไรก็ต้องถามความคิดเห็นของเด็กทั้งสองคนด้วย”
“เรื่องนี้แน่นอนอยู่แล้ว เช่นนั้นข้าขอเป็นฝ่ายถามหยั่งเชิงฉานเอ๋อร์ดู”
ฮูหยินผู้เฒ่าส่ายศีรษะ “ไม่ ต้องถามซู่เอ๋อร์ดูก่อน”
สะใภ้หลินไม่เข้าใจ
ฮูหยินผู้เฒ่าอธิบายอย่างไม่สบอารมณ์นัก “ถ้าลองถามฉานเอ๋อร์ก่อนแล้วถามซู่เอ๋อร์ทีหลัง หากฉานเอ๋อร์เต็มใจแต่ซู่เอ๋อร์ไม่มีความคิดเช่นนั้นเล่า อย่าว่าแต่ทำลายจิตใจของฉานเอ๋อร์โดยเปล่าประโยชน์เลย ไม่แน่อาจกลายเป็นปมในใจนางไปด้วยก็ได้”
ถึงแม้จะไม่ได้เกลียดชัง แต่บางเรื่องก็อาจจะติดค้างอยู่ในใจ
“ท่านแม่พูดมีเหตุผล ต้องถามซู่เอ๋อร์ก่อน แล้วถ้าซู่เอ๋อร์เต็มใจแต่ฉานเอ๋อร์ไม่เต็มใจเล่า”
ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มพลางเอ่ยเสียงเข้ม “ฉานเอ๋อร์ไม่เต็มใจก็ไม่เต็มใจสิ ผู้ชายใจหยาบกระด้าง ถูกสะเทือนใจด้วยเรื่องแค่นี้จะเป็นอะไรไป”
หากชอบจริงๆ คงพยายามเข้าไปโปรยเสน่ห์ให้ฉานเอ๋อร์หวั่นไหว ผู้ใหญ่เองก็ไม่คิดขัดขวาง
ในทางกลับกันหากไม่สำเร็จ หว่านฉิงก็คือบทเรียนที่ผิดพลาดในอดีต
ฮูหยินผู้เฒ่าขีดเส้นไว้อย่างชัดเจน ชายที่คิดจะแต่งงานกับหลานทั้งสอง ต้องชอบพอหลานสาวทั้งสองจากใจจริง คนที่มุ่งมั่นอยากแต่งด้วยอย่างแท้จริงถึงจะมีสิทธิ์ก่อน
นับว่าถูกงูกัดไปครั้งหนึ่ง กลัวเชือกไปอีกสิบปี[footnoteRef:1] [1: นับว่าถูกงูกัดไปครั้งหนึ่ง กลัวเชือกไปอีกสิบปี สำนวนนี้แปลว่าเคยเจอะเจอเรื่องราวไม่ดีมาก่อน ทำให้รู้สึกเข็ดหลาบไปอีกนาน]
“เดี๋ยวข้าลองถามซู่เอ๋อร์ดูแล้วกัน” ฮูหยินผู้เฒ่าไม่วางใจบุตรสาว รอกระทั่งเฉิงซู่ทำงานกลับมาถึงเรียกเขามาถามต่อหน้า
เมื่อเห็นบ่าวรับใช้ในห้องถูกไล่ออกไปจนหมดหลงเหลือเพียงชุ่ยหมัวหมัวเพียงคนเดียว เฉิงซู่ก็อดกระวนกระวายใจขึ้นมาไม่ได้
เวินหรูกุยก่อเรื่องหรือท่านอาเป็นอะไรไปหรือ
“ซู่เอ๋อร์นั่งลงก่อนเถิด”
เฉิงซู่ลากเก้าอี้ตัวเล็กมาแล้วนั่งลง
เห็นท่าทีของเขา ฮูหยินผู้เฒ่าก็อดหัวเราะไม่ได้ “เจ้าเด็กคนนี้ ต่อหน้าย่าจะเคร่งเครียดไปทำไม”
รอยยิ้มของฮูหยินผู้เฒ่าทำเอาเฉิงซู่โล่งอก “ข้านึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นในจวนเสียอีก”
“ในจวนไม่มีเรื่องใด เพียงแต่มีเรื่องอยากลองถามความเห็นของเจ้าดู”


## บทที่ 34 คนก็สู้ลาไม่ได้

ตอนที่ 34 คนก็สู้ลาไม่ได้
เฉิงซู่นั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก ท่าทางตั้งใจรับฟัง
ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มเอ่ย “อยู่กับย่าปล่อยตัวตามสบายเถิด”
เฉิงซู่หัวเราะเบาๆ “ก็ปล่อยตัวตามสบายมาตลอด เพียงแต่ประหลาดใจว่าท่านมีเรื่องใดถามข้าหรือขอรับ”
“ปีนี้ซู่เอ๋อร์เองก็อายุสิบเก้าปีแล้วกระมัง”
“ขอรับ” ได้ยินฮูหยินผู้เฒ่าถามเรื่องอายุ เฉิงซู่ก็ใจกระตุก
ฮูหยินผู้เฒ่าจะหาภรรยาให้เขาอย่างนั้นหรือ
พอนึกถึงความเป็นไปได้นี้ เฉิงซู่ก็ใจเต้นขึ้นมาเป็นระลอก
สงบสติอารมณ์ สงบสติอารมณ์ไว้ จะให้ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นว่าเขาร้อนใจไม่ได้
ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจเสียงเบา “เวลาช่างผ่านไปเร็วนัก ตอนที่พ่อของเจ้าออกจากจวนไป เจ้าเพิ่งสามขวบเอง”
ส่วนมารดาของเฉิงซู่ตอนให้กำเนิดเขาคลอดยากจนนางถึงแก่ความตาย เฉิงจื้อหย่วนจึงอุ้มเฉิงซู่มาที่จวนแม่ทัพ ขอร้องให้แม่บุญธรรมซึ่งก็คือฮูหยินผู้เฒ่าช่วยดูแล จากนั้นเฉิงจื้อหย่วนก็แต่งงานใหม่ รอกระทั่งตอนเฉิงซู่อายุสามขวบก็ออกไปผจญภัยท่องเที่ยวข้างนอก
หลายปีมานี้เฉิงจื้อหย่วนกลับเมืองหลวงนับครั้งได้ ส่งจดหมายมาให้บ้างเป็นครั้งคราว
“เร็วมากขอรับ” เฉิงซู่ประหม่าเล็กน้อย
ฮูหยินผู้เฒ่าพูดเรื่องแต่งงานไม่ผิดแน่นอน เพียงแต่ไม่รู้ว่าไปถูกใจสาวตระกูลไหน...
“ครั้งสุดท้ายที่พ่อเจ้าส่งจดหมายมาให้ก็ล่วงเลยมาปีกว่าๆ แล้ว ในจดหมายขอให้ย่าดูแลเรื่องการแต่งงานของเจ้าด้วย” พอพูดถึงตรงนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง “แต่ไม่นานหลังจากนั้นปู่ของเจ้าก็ล่วงลับไป พอล่าช้าเลยลากยาวมาจนถึงตอนนี้”
“ท่านย่า ข้าไม่รีบร้อนเลยสักนิด...” เมื่อเห็นฮูหยินผู้เฒ่ามีท่าทีเช่นนั้น เฉิงซู่จึงพลอยรู้สึกไม่สบายใจตามไปด้วย
ฮูหยินผู้เฒ่ากลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง “เจ้าไม่รีบแต่ย่ารีบ ทั้งเจ้า ฉานเอ๋อร์ อาเห่า อายุก็ไม่น้อยกันแล้ว เรื่องใหญ่อย่างการแต่งงานคงต้องรีบหน่อย ย่าเรียกเจ้ามาเพื่ออยากถามว่าเจ้าคิดว่าฉานเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง”
“น้องหญิงใหญ่น่ะหรือ” เฉิงซู่อ้าปากค้างเล็กน้อย ความลำบากใจถูกความตกใจเข้าแทนที่
ปฏิกิริยาของเฉิงซู่ทำเอาฮูหยินผู้เฒ่าลอบขมวดคิ้ว
นี่ไม่ใช่ท่าทีของคนตื้นตันใจเลยสักนิด
“น้องหญิงใหญ่...น้องหญิงใหญ่ดีมากขอรับ...” หลังจากดึงสติกลับมาได้ เฉิงซู่ก็แก้ต่างอย่างกระอักกระอ่วนใจ
เพิ่งเกิดเรื่องกับบุตรสาว เป็นช่วงเวลาที่ฮูหยินผู้เฒ่าอ่อนไหวที่สุด เมื่อเห็นใบหน้านิ่งขรึมเช่นนี้ของเฉิงซู่นางก็เอ่ยขึ้น “ซู่เอ๋อร์ ย่าเห็นเจ้าเป็นดั่งหลานแท้ๆ คิดอยากจับคู่เจ้ากับฉานเอ๋อร์ก็เพราะเห็นว่าเจ้าเป็นคนดี แต่เจ้าอย่าหาเหตุผลร้อยแปดมาฝืนใจของตนเองเลย”
นางเข้าใจนิสัยของซู่เอ๋อร์ดี หากให้เขาแต่งงานกับฉานเอ๋อร์ย่อมไม่มีทางขัด แต่นางอยากเห็นเขาอยากแต่งจากใจจริงมากกว่า
เฉิงซู่นั่งแทบไม่ติดแล้ว ขยับร่างไปมาบนเก้าอี้ตัวเล็ก “ท่านย่า ข้าคิดว่าน้องหญิงใหญ่ดีมากจริงๆ...”
ฮูหยินผู้เฒ่าพูดตัดบทเขา “ฉานเอ๋อร์ดีมาก เรื่องนี้คงไม่ต้องพูด อยู่ที่เจ้าชอบพอนางหรือไม่ หากไม่ แต่เจ้าพยักหน้ากลับจะเป็นการหน่วงเหนี่ยวพวกเจ้าทั้งสองไว้”
เฉิงซู่เข้าใจความหมายของฮูหยินผู้เฒ่า
เขาเงียบไปพักหนึ่งถึงสารภาพจากใจจริง “อาจเป็นเพราะคุ้นเคยกับน้องหญิงใหญ่มากเกินไป ข้าจึงเห็นน้องหญิงใหญ่เป็นดั่งน้องสาวแท้ๆ มาโดยตลอด...”
ฮูหยินผู้เฒ่ายกยิ้ม “แล้วซู่เอ๋อร์ชอบผู้หญิงแบบใดหรือ เจ้าบอกย่ามา ย่าจะช่วยสอดส่องให้เจ้าเอง”
พอพูดถึงตรงนี้ เฉิงซู่ก็หน้าหนาขึ้นมาทันที เริ่มสาธยาย “อย่างแรกต้องดูดีมาก จะแก่นแก้วมากไม่ได้ แต่ก็สุขุมเยือกเย็นเกินไปไม่ได้เช่นกัน ห้ามขี้แย แต่ก็ห้ามมีใจหยาบกระด้างเช่นกัน ห้าม...”
ฮูหยินผู้เฒ่าฟังอย่างแน่นิ่ง ใบหน้าค่อยๆ เหยเก
เจ้าเด็กคนนี้จะสอยหงส์ฟ้าอะไรนั่นเลยหรือ!
เขาพูดพล่ามจนเวลาผ่านไปราวหนึ่งถ้วยชา[footnoteRef:1] เฉิงซู่ถึงหยุดพูด คลี่ยิ้มอย่างรู้สึกผิด “ท่านย่า ข้าเงื่อนไขสูงเกินไปหรือไม่ขอรับ”  [1: หนึ่งถ้วยชา เวลาประมาณสิบห้านาที ]
ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้มบาง “ไม่เลยสักนิด”
ครู่หนึ่งผ่านไปสะใภ้หลินก็มาถามความคิดเห็นของเฉิงซู่จากฮูหยินผู้เฒ่า ฮูหยินผู้เฒ่าถอนหายใจ “ข้าว่าซู่เอ๋อร์นิสัยยังเด็กนัก รอผ่านไปอีกสักสองปีพอรู้ความขึ้นบ้างค่อยคุยกันเรื่องแต่งงานเถิด”
เวลานั้นหว่านฉิงน่าจะหลุดพ้นจากเงาของเวินหรูกุยอย่างสมบูรณ์แล้ว การแต่งงานของเจ้าเด็กคนนี้ค่อยมอบหมายให้บุตรสาวเป็นคนทุกข์ใจแทนตนเองดีกว่า
วันต่อมาเฉิงซู่ก็ไปจวนตระกูลเวินด้วยพลังอันเปี่ยมล้น
ระยะเวลาสั้นๆ ไม่กี่วัน ลูกน้องทางฝั่งของเวินหรูกุยแทบแยกย้ายกันออกไปจนเกลี้ยง คนที่เหลือกลับไม่ใช่บ่าวคู่จวนของสะใภ้หลินแต่กลับเป็นคนที่นำมาคอยจับตาดูเวินหรูกุยจากจวนแม่ทัพเมื่อสองวันก่อนต่างหาก
“ตรวจสอบหมดแล้วหรือ”
คนที่มีท่าทางเหมือนผู้ดูแลคนหนึ่งเอ่ยตอบ “คุณชายวางใจได้ ตรวจสอบครบเรียบร้อย สิ่งของที่นายท่านเวินนำติดตัวไปไม่เกินรายได้ครึ่งหนึ่งในเวลาหลายปีมานี้ของเขาเลยขอรับ”
เฉิงซู่ยิ้มเย็นชา “ให้เขาเอาเปรียบแล้ว”
ต่อให้ไม่เคยลิ้มลองความเจ็บปวดในโลกมนุษย์ แต่เขาพอรู้ว่าหลายปีมานี้ท่านอาของเขาใช้ชีวิตหรูหราระดับไหน ลำพังรายได้ของเวินหรูกุยอย่าว่าแต่จะเหลือเก็บครึ่งหนึ่งเลย ต่อให้ใส่ไปเต็มร้อยก็ไม่พอใช้จ่ายหนึ่งเดือนด้วยซ้ำ
แต่ฮูหยินผู้เฒ่าบอกแล้วว่าเรื่องใดก็ตามอย่าทำเด็ดขาดเกินไป นี่ไม่ใช่เพื่อเวินหรูกุยแต่เป็นเกณฑ์การจัดการของจวนแม่ทัพเอง
สรุปก็คือปล่อยให้สัตว์เดียรัจฉานหน้าเนื้อใจเสืออย่างเวินหรูกุยพอมีเงินติดตัวบ้างเล็กน้อยนั่นเอง
เฉิงซู่จับจ้องเวินหรูกุยที่ขนสิ่งของปริมาณสองคันรถม้าออกจากจวนตระกูลเวินไปโดยไม่กะพริบตาแม้แต่น้อย
“ปิดประตู!”
คล้อยหลังเสียงตะโกนของเขา ประตูไม้สีดำเงาก็ปิดลงเสียงดังปัง จวนที่กว้างขวางและโอ่อ่าหลังนี้ตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลเวินลงอย่างสิ้นเชิง
เฉิงซู่สั่งให้ลูกน้องจัดวางเครื่องประดับและเครื่องใช้อย่างดี แล้วมุ่งหน้าไปยังจวนแม่ทัพด้วยฝีเท้าผ่อนคลาย
“เจ้า มานี่หน่อย”
ผู้ดูแลเวินผิงที่เดินป้วนเปี้ยนตรงมุมกำแพงเห็นเฉิงซู่กวักมือเรียกตนเองก็ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งค่อยเดินเข้าไปหา
เฉิงซู่ขมวดคิ้วพลางกวาดตามองเวินผิง “ข้าว่าเจ้าช่างดูคุ้นหน้าคุ้นตายิ่งนัก”
เวินผิงเค้นรอยยิ้มอย่างระแวดระวัง “ข้าคือผู้ดูแลจวนตระกูลเวิน...”
“อ้อ ข้านึกออกแล้ว เจ้าเป็นผู้ดูแลของเวินหรูกุย” เฉิงซู่เผยสีหน้าขึงขัง “บอกมานะ เจ้าคิดจะทำเรื่องชั่วๆ อะไรอีก”
เขาเคยเจอเวินผิงมาหลายครั้งหลายคราแล้ว แต่เพราะไม่ได้โกนหนวดเครามานานเลยทำให้นึกหน้าไม่ออก
“คุณชายพูดเรื่องน่าขันแล้ว ข้าจะกล้าคิดทำเรื่องชั่วได้อย่างไร” เวินผิงโค้งตัว เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ
สองวันนี้เขาไม่กล้ากลับจวน พอนึกถึงภาพเบื้องหน้าอันมืดมน ไหนเลยเขาจะมีใจผยองเฉกเช่นผู้ดูแลใหญ่ของจวนรองเสนาบดีเหมือนเมื่อก่อน
“แล้วเจ้าทำตัวลับๆ ล่อๆ มาป้วนเปี้ยนอะไรแถวนี้”
“ข้า...” เวินผิงกำลังชั่งใจ
เฉิงซู่ขึงตาใส่ “อย่ามาแต่งเรื่องโป้ปดกับข้า เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะจับเจ้าซะ!”
“คุณชายอย่าโมโหไปเลย อย่าโมโห” เวินผิงรู้ว่านี่เป็นเพียงคำขู่เท่านั้น
เขาไม่ใช่องครักษ์ผ้าต่วนสักหน่อยที่บอกว่าจะจับก็จับได้เสียที่ไหนกัน แต่หากคิดจะต่อกรกับคนตัวเล็กๆ อย่างตนก็คงเป็นเรื่องที่ง่ายดายสำหรับเขายิ่งนัก
เวินผิงเหลือบมองซ้ายขวา เอ่ยเสียงเบา “ข้ามาหาคุณหนูรองขอรับ”
เขากำลังกลุ้มใจว่าเข้าประตูจวนแม่ทัพยากคงไม่ได้เจอคุณหนูรองแน่ ฝากคุณชายท่านนี้ไปบอกก็ดีเหมือนกัน
เฉิงซู่สีหน้าเคร่งขรึมทันที “เจ้ามาหาอาเห่าหรือ”
จะโทษว่าเขาเข้าใจผิดก็ไม่ได้ เพราะผู้ดูแลใหญ่ของจวนตระกูลเวินกลับมาหาคุณหนูที่ถูกเลี้ยงให้อยู่แต่ในห้อง หากไม่ได้มาหาเพราะมีเรื่องเดือดร้อนแล้วมาทำอะไรเล่า
เวินผิงหนังศีรษะชาวาบ ตอบอย่างมีไหวพริบ “คุณหนูรองเรียกหาข้าขอรับ”
ภายใต้สายตางุนงงของเฉิงซู่ เวินผิงจึงเอ่ยสาบานจากใจจริง “คุณหนูรองเรียกหาข้าเพราะมีธุระจริงๆ หากคุณชายไม่เชื่อก็ลองไปถามคุณหนูรองดูก็ได้ หากข้าพูดปดแม้แต่คำเดียว ท่านมาจับข้าไปได้เลย”
“เช่นนั้นเจ้ารอก่อน หากเจ้ากล้าโกหกข้า เจ้าเจอดีแน่!”
เฉิงซู่เข้าจวนแม่ทัพไปแล้วเดินไปทางเรือนลั่วอิง
เรือนที่พักของหลินเห่าในจวนแม่ทัพเองก็เรียกว่าเรือนลั่วอิงเช่นกัน
ตอนที่เฉิงซู่เดินเข้ามา หลินเห่ากำลังป้อนหญ้าให้หลินเสี่ยวฮวาอยู่ในลาน ส่วนเป่าจูกำลังถือพัดเล่มหนึ่งคอยพัดให้หลินเห่ากับหลินเสี่ยวฮวาเป็นระยะๆ
เฉิงซู่มองหลินเสี่ยวฮวาด้วยแววตาลุ่มลึก ภายในใจผุดความคิดที่ว่า ลาตัวนี้ ตอนนี้น่าจะใช้ชีวิตสุขสบายมากกว่าเวินหรูกุยเสียอีก


## บทที่ 35 แม่สื่อมาหาถึงที่

ตอนที่ 35 แม่สื่อมาหาถึงที่
“พี่ใหญ่กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ” หลินเห่ากล่าวทักทายพลางเอาหญ้าเขียวในมือยื่นเข้าปากหลินเสี่ยวฮวา
เฉิงซู่เดินเข้ามาแล้วเอามือลูบหัวของหลินเสี่ยวฮวา “อาเห่า ข้าเห็นผู้ดูแลเวินผิงตรงหน้าประตู เขาบอกว่าเจ้าเรียกตัวเขามา”
หลินเห่าชะงักมือแต่ไม่นานก็มีปฏิกิริยาตอบสนอง “อืม ข้าเรียกเขามาเพราะมีธุระ”
เฉิงซู่ร้อนใจอยู่บ้าง “เวินผิงเป็นผู้ดูแลจวนมาตั้งหลายปี แถมยังหักหลังเจ้านายด้วย เขาย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน เจ้าไปมาหาสู่กับเขาระวังจะโดนเขาหลอกเอาได้”
หลินเห่าคลี่ยิ้มบาง “พี่ใหญ่ไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนี้เขาเทียบกับชาวบ้านธรรมดาๆ ไม่ติดด้วยซ้ำ แต่ข้าเป็นถึงคุณหนูรองหลิน จะเสียเปรียบขนาดไหนกันเชียว”
เฉิงซู่ถูกรอยยิ้มของสาวน้อยสาดทอเข้าตา ภายในใจคิดว่า เดิมทีอาเห่าก็มีศิลปะการพูดที่ดีเหมือนกัน
พอครุ่นคิดว่าหลายปีมานี้อาเห่าเป็นใบ้พูดไม่ได้ ความเห็นอกเห็นใจก็ทวีคูณมากขึ้น “อาเห่า ข้าไปพบเขาเป็นเพื่อนเจ้าดีกว่า”
“พี่ใหญ่ไม่ต้องไปเป็นเพื่อนหรอกเจ้าค่ะ เพราะข้าไม่ได้คิดจะไปเจอเขา” หลินเห่าตะโกนเรียกเป่าจู “เจ้าไปเจอเขาเสียหน่อยเถิด”
เป่าจูเข้าใจในทันที รีบเอาพัดไม้ไผ่วางไว้บนโต๊ะตัวเล็กแล้วเข้าห้องไป ครู่หนึ่งก็ออกมาจากห้องแล้วเดินออกประตูลานไป
เฉิงซู่เก็บงำความประหลาดใจไว้ได้ยาก “อาเห่า เจ้าตามตัวเวินผิงมาด้วยเรื่องอะไรหรือ”
“อ้อ อยากขอบคุณเขาที่วันนั้นเขาพูดตามจิตใจที่รู้ผิดชอบชั่วดี ไม่ได้เป็นพยานเท็จ” หลินเห่าเอ่ยด้วยท่าทีสบายๆ
บางทีอาจเพราะอดใจรอเจ้านายป้อนหญ้าไม่ไหว หลินเสี่ยวฮวาจึงใช้ปากถูมือของหลินเห่า สื่อว่ามันไม่พอใจแล้ว
เฉิงซู่หยิบพัดบนโต๊ะตัวเล็กขึ้นมาช่วยพัดให้หลินเสี่ยวฮวาสองสามที “ข้าไม่เชื่อว่าเวินผิงจะรู้ผิดชอบชั่วดี เขาเป็นบ่าวรับใช้คนสนิทของท่านพ่อของเจ้ามาตั้งยี่สิบกว่าปี คนใกล้ชาดติดสีแดง คนใกล้หมึกติดสีดำ[footnoteRef:1]” [1: คนใกล้ชาดติดสีแดง คนใกล้หมึกติดสีดำ สำนวนนี้แปลว่าอยู่ใกล้สิ่งแวดล้อมแบบใดก็จะได้รับสิ่งนั้นมา]
พอนึกได้ว่าไม่เหมาะที่จะพูดเช่นนี้ต่อหน้าหลินเห่า เฉิงซู่จึงเงียบลงอย่างรู้สึกผิด
หลินเห่าหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ “พี่ใหญ่พูดถูกแล้ว คนใกล้ชาดติดสีแดง คนใกล้หมึกติดสีดำอย่างว่าจริงๆ แต่ไม่ว่าจะมีเรื่องใดแอบแฝงซ่อนเร้นอยู่ ผลสุดท้ายการกระทำของเวินผิงก็ส่งผลดีต่อเรา ข้าก็ควรเห็นใจเขาบ้าง ถือว่าเป็นผลดีทั้งเราและเขาด้วย”
เฉิงซู่ถอนหายใจยาว “อาเห่าช่างจิตใจดีงาม”
ขณะที่สองพี่น้องสนทนากันอยู่ เป่าจูก็กลับมา
“กลับไปแล้วหรือ” หลินเห่าเอ่ยถาม
“กลับไปแล้วเจ้าค่ะ”
เฉิงซู่ยัดพัดใส่มือเป่าจู “ในเมื่อไล่กลับไปแล้ว เช่นนั้นก็คงไม่มีอะไรแล้ว อาเห่าเจ้าป้อนเจ้าลาขนของเจ้าต่อไป ข้าจะแวะไปหาท่านย่าสักหน่อย”
“พี่ใหญ่เดินระวังๆ นะเจ้าคะ”
หลินเสี่ยวฮวาแยกเขี้ยวยิงฟัน ก่อนจะร้องขึ้นสองทีไล่หลังของเฉิงซู่
เฉิงซู่ชะงักฝีเท้าครู่หนึ่ง หมุนตัวกลับมา “เจ้าลาตัวนี้อาลัยอาวรณ์ข้า?”
ทันใดนั้นหลินเสี่ยวฮวาก็ร้องเสียงดังมากกว่าเดิม
หลินเห่ายิ้มบาง “มันน่าจะโมโหที่ท่านพี่ไปเรียกมันว่าลาขนมากกว่า”
เฉิงซู่กระตุกยิ้มมุมปากแล้วรีบเดินจากไป
หลินเห่าปัดเศษหญ้าบนมือ ลุกขึ้นยืน “กลับห้องกันเถิด”
เวินผิงมาเอาเงินก่อนล่วงหน้าถือว่าเป็นไปตามที่นางคาดคิดไว้
ความคิดของเขาคาดเดาได้ไม่ยากนัก คงกลัวว่าหลังจบเรื่อง นางจะนึกเปลี่ยนใจไม่ให้เงินเขาแล้ว
ทว่านางไม่คิดจะเปลี่ยนความคิดใด อย่างแรกไม่จำเป็นต้องหาเรื่องเดือดร้อนเพิ่ม อย่างที่สองชีวิตของสองพ่อลูกเวินผิงคงไม่รอดพ้นวิกฤติเพียงเพราะเงินห้าร้อยตำลึงของนางแน่นอน
ในเมื่อมีบุตรชายเป็นคนติดพนัน บิดาที่คอยตามล้างตามเช็ดเสียแหล่งหาเงินไปแล้ว ผลสุดท้ายจะดีได้แค่ไหนกันเชียว
สรุปแล้วสำหรับหลินเห่านั้น ไม่ว่าคนหรือเรื่องใดที่มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลเวินคงต้องรามือพักเอาไว้ก่อน
ในเมืองหลวงมักมีเรื่องใหม่ๆ และเรื่องที่น่าสนใจผุดขึ้นมาไม่มีว่างเว้น เรื่องของเวินหรูกุยกับสะใภ้หลินตกเป็นขี้ปากชาวบ้านไปช่วงระยะหนึ่งก็ถูกแทนที่ด้วยเรื่องการสอบคัดเลือกในฤดูใบไม้ผลิที่จัดขึ้นทุกๆ สามปี
บนใบประกาศรายชื่อแผ่นหนึ่ง ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างรู้ว่าบัณฑิตที่สอบได้อันดับหนึ่งนั้นเก่งกาจจนน่าตกใจ
ตำแหน่งบนสุดคือรายชื่อบัณฑิตที่สอบได้อันดับหนึ่ง ว่ากันว่าหยางเจ๋อบัณฑิตหนุ่มที่เพิ่งผ่านการคัดเลือกอายุยังไม่ถึงยี่สิบปีด้วยซ้ำ อีกทั้งเรื่องที่น่าตื่นเต้นมากกว่านั้นก็คือเขายังไม่เคยผ่านการแต่งงานมีภรรยามาก่อน
ชั่ววินาทีนั้นตระกูลเศรษฐีนับไม่ถ้วนต่างหิวกระหายกันถ้วนหน้า รอเพียงหลังการสอบเตี้ยนซื่อ[footnoteRef:2]หน้าพระที่นั่งผ่านพ้นไปก่อนถึงจะส่งตัวแม่สื่อย่างกรายไปหาถึงประตูจวนตระกูลหยาง [2: เตี้ยนซื่อ คือการสอบหน้าพระที่นั่ง เป็นการสอบระดับสูงสุดจัดทุกสามปี โดยมากฮ่องเต้จะเป็นผู้ดูแลและคุมการสอบด้วยพระองค์เอง]
อ้อ แต่ถ้าหากบัณฑิตหนุ่มเป็นคนนอกพื้นที่เล่า
ไม่ต้องเครียดไป ต่อให้บัณฑิตหนุ่มแสดงฝีมือในการสอบหน้าพระที่นั่งย่ำแย่เพียงใดก็คงติดหนึ่งในสามอันดับแรกกระมัง หากเข้าสำนักศึกษาฮั่นหลิน[footnoteRef:3]ก็อยู่ในเมืองหลวงแล้ว [3: สำนักฮั่นหลิน คล้ายสำนักราชเลขาธิการ การกำหนดร่างนโยบายออกกฏหมายใหม่ต้องผ่านสำนักนี้]
และหากบัณฑิตหนุ่มมาจากตระกูลยากจนเล่า
ยิ่งไม่ต้องเครียดเข้าไปใหญ่ มีคนมากมายที่ไม่ได้ขาดแคลนเงินทอง แต่ขาดคนที่อาศัยความพากเพียรบากบั่นเข้ารับราชการได้ บุตรชายโง่เขลาฝากความหวังไว้ไม่ได้ หากได้บุตรเขยเฉกเช่นนี้มาก็นับว่าเป็นเรื่องดี
ในระยะเวลาสั้นๆ คำวิพากษ์วิจารณ์ต่อเหตุการณ์ของเวินหรูกุยกับสะใภ้หลินที่มีให้เห็นเป็นตัวอย่างล้วนมลายหายเข้ากลีบเมฆ
จวนแม่ทัพย่อมไม่สนใจเรื่องมียอดอัจฉริยะจากการสอบคัดเลือกในฤดูใบไม้ผลิโผล่มาเลยสักนิด เวลานี้สะใภ้หลินกำลังแอบดีอกดีใจกับการมาเยือนถึงจวนของแม่สื่อ
“โหวฮูหยินบอกเอาไว้ว่า หากนายหญิงยังไม่วางใจจะเจอซื่อจื่อก่อนก็ได้”
สะใภ้หลินพึงพอใจกับท่าทีของแม่สื่อเป็นอย่างมาก เอ่ยอย่างสุภาพ “เรื่องการแต่งงานไม่ใช่เรื่องเล็ก ข้าคงต้องหารือกับท่านแม่ก่อน”
แม่สื่อยกมือจับดอกไม้สดที่ปักอยู่ด้านหลังหูอย่างไม่แปลกใจกับผลลัพธ์นี้นัก
ไม่ใช่เรื่องน่าสงสัยเลย ในเมื่อคนที่ตัดสินใจเรื่องต่างๆ ภายในจวนแม่ทัพคือฮูหยินผู้เฒ่า ไม่ใช่สะใภ้หลินที่หย่าขาดกับสามี น่าเสียดายที่วันนี้มาไม่ได้เจอหน้าฮูหยินผู้เฒ่า
แต่นางมั่นใจว่าการจับคู่การแต่งงานครั้งนี้ต้องสำเร็จ
ฝ่ายชายเป็นถึงซื่อจื่อแห่งจวนผิงจยาโหว คู่ควรกับคุณหนูใหญ่แห่งจวนแม่ทัพของแม่ทัพผู้เฒ่าหลินเหลือล้น
หากตระกูลหลินไม่โง่เขลา คงไม่มีทางผลักไสการแต่งงานครั้งนี้ออกไปแน่นอน
“เช่นนั้นคงต้องรอข่าวดีจากทางจวนแม่ทัพแล้วเจ้าค่ะ”
หลังจากที่แม่สื่อออกไป ฮูหยินผู้เฒ่าก็เดินออกมาจากห้องด้านข้าง
สะใภ้หลินใบหน้าแต่งแต้มไปด้วยความดีใจ “ท่านแม่...”
ฮูหยินผู้เฒ่ากลอกตาขาวมองบนใส่ “สงวนท่าทีหน่อย ใช่ว่าฉานเอ๋อร์ขายไม่ออกเสียเมื่อไร”
สะใภ้หลินประคองร่างฮูหยินผู้เฒ่านั่งลง ยิ้มอธิบาย “ไม่ใช่เพราะพอใจในจวนผิงจยาโหวอะไรมากมาย เพียงแต่เพราะมีคนมาทาบทาม อารมณ์เลยเบิกบานเจ้าค่ะ”
นางนึกว่าบุตรสาวทั้งสองจะถูกถ่วงรั้งเพราะนาง เรื่องการแต่งงานคงได้รับอุปสรรคตามไปด้วย มาตอนนี้พอเห็นมีคนดีๆ มาทาบทามสู่ขอถึงที่ นางจึงวางใจลงบ้าง
“เจ้านี่นะ มักเลอะเลือนในเรื่องนี้ หากตระกูลเราไม่จู้จี้จุกจิก ต่อให้ฉานเอ๋อร์กับอาเห่าดีแค่ไหนก็ปล่อยให้ออกเรือนไม่ได้หรอก”
ซึ่งแตกต่างจากเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนที่คาดเดาว่าวันหน้านางกับตาเฒ่าคงขาดทายาทสืบทอด เพราะตอนนี้ตระกูลหลินมีทั้งฉานเอ๋อร์และอาเห่าโผล่มา หากตระกูลใดสู่ขอหลานสาวไปสักคน ก็เท่ากับสู่ขอภูเขาเงินภูเขาทองลูกหนึ่งเลยทีเดียว
ยามเผชิญหน้ากับภูเขาเงินภูเขาทองเช่นนี้ คนที่หวั่นไหวย่อมมีไม่น้อย
“เช่นนั้นท่านคิดว่าจวนผิงจยาโหวเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ แม่สื่อบอกว่าดูตัวเจ้าบ่าวตระกูลเขาก่อนได้”
“จวนผิงจยาโหวหรือ...” ฮูหยินผู้เฒ่านิ่งไป “ข้าจำได้ว่าตระกูลนั้นมีบุตรชายเพียงคนเดียว”
หลังจากฮ่องเต้ไท่อานขึ้นครองราชย์ ฮูหยินผู้เฒ่าก็ไปมาหาสู่กับฮูหยินตระกูลอื่นๆ น้อยลง ดังนั้นจึงไม่ค่อยรู้เรื่องลูกหลานของจวนผิงจยาโหวสักเท่าไร
สะใภ้หลินเม้มปากอมยิ้ม “จำนวนคนค่อนข้างง่ายหน่อย”
หากง่ายหน่อยก็จะช่วยให้ลูกสะใภ้ผ่อนคลายตามไปด้วย หลักการนี้นางย่อมรู้ดี
“ดูท่าทางเจ้าจะพึงพอใจมาก” ฮูหยินผู้เฒ่าเองก็ยกยิ้ม “เช่นนั้นก็ต้องรอดูว่าผิงจยาโหวซื่อจื่อจะเป็นอย่างไรบ้าง”
ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน หลินเห่าก็เดินเข้ามา
“ท่านย่ากับท่านแม่ดีใจขนาดนี้ กำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่หรือเจ้าคะ”
สะใภ้หลินกับฮูหยินผู้เฒ่าสบตากันก่อนจะเอ่ยตอบอย่างพร้อมเพรียงว่า “ไม่มีอะไร”
หลินเห่านั่งลงข้างฮูหยินผู้เฒ่าแล้วหยิบไม้ทุบขามาช่วยทุบขาให้ฮูหยินผู้เฒ่า “ข้าได้ยินว่ามีแม่สื่อมาหาถึงจวน มาทาบทามพี่หญิงหรือเจ้าคะ”
ไม่ใช่ว่านางได้ยินมาแต่เห็นเข้าตอนเตรียมออกจากจวนต่างหาก
ตอนนี้ถึงแม้จะหลุดพ้นจากรังหมาป่าอย่างตระกูลเวินมาแล้ว แต่เรื่องใหญ่ที่จะอยู่ไปตราบจนชั่วชีวิตของพี่สาว นางคงเลี่ยงไม่ใส่ใจได้ยาก
ฮูหยินผู้เฒ่าคลี่ยิ้ม “เจ้าเด็กคนนี้ ข่าวถึงหูไวนัก”
หลินเห่าฉีกยิ้มสดใส “ตระกูลใดมาทาบทามหรือเจ้าคะ”
สะใภ้หลินยิ้มเอ่ย “จวนผิงจยาโหว”
พอหลินเห่าได้ยินเช่นนี้ก็หุบยิ้มทันควัน


## บทที่ 36 ข้าไม่เห็นด้วย

ตอนที่ 36 ข้าไม่เห็นด้วย
จวนผิงจยาโหว
หลินเห่าได้ยินสี่คำนี้ ไอเย็นก็ไต่ขึ้นแผ่นหลัง
ทั้งๆ ที่ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมแล้ว เหตุใดจวนผิงจยาโหวถึงยังมาทาบทามสู่ขออีก!
ในสายตาของทุกคน จวนผิงจยาโหวสูงส่งงดงาม ในฐานะผิงจยาโหวซื่อจื่อที่เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวย่อมเป็นบุตรเขยที่ดีอย่างไม่ต้องสงสัย
ตอนนั้นพี่หญิงออกเรือนไป นางได้ยินว่ามีคนมากมายเอ่ยชมสะใภ้ฉังว่าเพียบพร้อมด้วยคุณธรรม หาตระกูลดีๆ ให้แต่งงานกับลูกเลี้ยง
แต่พอรู้จุดจบของพี่สาว นางจึงรู้ชัดแจ้งว่าที่นั่นเป็นดั่งรังเสือรังจิ้งจอกไม่เป็นรองตระกูลเวินเลย
นางไม่เชื่อว่าเป็นเพราะพี่สาวของนางโชคร้าย ด้วยความโหดเหี้ยมของสะใภ้ฉังแล้วย่อมรู้ว่าจวนผิงจยาโหวมีปัญหา ถึงยินดีกับการแต่งงานครั้งนี้
หลินเห่ากัดริมฝีปากข่มคลื่นโทสะในใจ กำด้ามจับที่ทุบขาแน่นตามอารมณ์คุกรุ่น
“อาเห่า เป็นอะไรไป” เห็นหลานสาวผิดปกติ ฮูหยินผู้เฒ่าก็เอ่ยถาม
หลินเห่าลอบสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสงบสติอารมณ์
ไม่สิ เวลานี้นางจะสงบเยือกเย็นไม่ได้แล้ว
“ข้าไม่เห็นด้วยเจ้าค่ะ!”
ท่าทางแข็งกร้าวของหลินเห่าทำเอาฮูหยินผู้เฒ่าและสะใภ้หลินมองหน้ากัน
หลังจากเงียบไปสักพัก สะใภ้หลินก็เอ่ยถามอย่างคลางแคลงใจ “เหตุใดอาเห่าถึงไม่เห็นด้วย”
หลินเห่าเม้มปากแน่น ไม่พูดจาอะไรทั้งสิ้น
“เป็นอะไรไปอีก” ฮูหยินผู้เฒ่าเก็บอารมณ์ผ่อนคลาย “อาเห่ามีเรื่องอะไรก็รีบบอกยายมาได้เลย อย่าเก็บเอาไว้ในใจ”
“ท่านยาย...” หลินเห่าร้องเรียกก่อนจะปิดหน้าร้องไห้ “ผิงจยาโหวซื่อจื่อนั่น...ไม่ใช่คนดีหรอกเจ้าค่ะ!”
คำพูดนี้ทำเอาฮูหยินผู้เฒ่ากับสะใภ้หลินสีหน้าเปลี่ยนอย่างพร้อมเพรียงกัน
“อาเห่าอย่าร้อง บอกยายมาสิว่าผิงจยาโหวซื่อจื่อนั่นทำไมหรือ”
หลินเห่าปาดน้ำตา ยากที่จะกลบความเกรี้ยวโกรธไว้ได้ “ข้าเคยเจอผิงจยาโหวซื่อจื่อมาก่อน วันนั้นอยู่บนถนน ข้าถูกเบียดจนหมวกหล่น ตอนที่เขาเก็บหมวกขึ้นมาคืนให้ดวงตาแทบถลนติดแนบใบหน้าของข้าอยู่แล้ว ต่ำทรามยิ่งนัก..”
เมื่อได้ยินหลินเห่าร้องไห้พลางตัดพ้อเช่นนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าและสะใภ้หลินก็แสดงท่าทีตกใจเจืออารมณ์ขุ่นเคือง
“ผิงจยาโหวซื่อจื่อเป็นคนเช่นนี้เองหรือ” สะใภ้หลินโมโหจนหน้าเขียว แต่ก็รู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้าง
หลินเห่าหันหน้าชี้ไปทางเป่าจู “หากท่านยายกับท่านแม่ไม่เชื่อก็ลองถามเป่าจูดูได้เลยเจ้าค่ะ”
ทั้งสองหันไปมองเป่าจูอย่างพร้อมเพรียง
เป่าจูพยักหน้าอย่างแรง “คุณหนูพูดถูกเจ้าค่ะ คนผู้นั้นช่างต่ำทราม บ่าวก็บอกแล้วว่าเป็นหมวกของคุณหนูเลยจะไปเก็บ แต่เขาดันหยิบขึ้นมาใช้เป็นข้ออ้างเกี้ยวคุณหนูเจ้าค่ะ!”
ตอนนั้นนางเองยังสงสัยว่าเขาเป็นชายหนุ่มหื่นกามลูกหลานตระกูลสูงศักดิ์ใด ที่แท้นางก็ไม่ได้คิดไปเอง คุณหนูเองก็รู้สึกเช่นนี้เหมือนกัน
สะใภ้หลินตบโต๊ะลุกพรวด ใบหน้าเย็นยะเยือก “ข้าจะไปสะสางบัญชีกับพวกเขา!”
“ท่านแม่ ท่านอย่าไปเลยเจ้าค่ะ” หลินเห่ารั้งนางไว้ รู้สึกตื่นตระหนกและลนลาน “เดิมทีลูกก็แค่สะอิดสะเอียนในใจ แต่หากท่านแม่ไป ทุกคนคงรู้เรื่องกันหมด”
สะใภ้หลินนั่งลง ยังไม่ยินยอมเท่าไรนัก “คงต้องหาโอกาสสั่งสอนเจ้าคนสารเลวนั่นสักยก!”
เรื่องลอบทุบตีทำร้ายพรรค์นี้นางถนัดนัก
“เช่นนั้นเรื่องผิงจยาโหวซื่อจื่อกับพี่หญิง...”
ไม่รอให้หลินเห่าพูดจบ สะใภ้หลินก็ตบโต๊ะ “จวนเขาอยู่ไกลแค่ไหนก็รีบไสหัวไปให้ไกลเลย”
ทำท่าพูดจาลวนลามบุตรสาวคนเล็ก แต่ดันมาทาบทามสู่ขอบุตรสาวคนโต นี่ต้องหน้าไม่อายระดับไหนกัน
สะใภ้หลินคลื่นไส้ราวกับในกระเพาะมีมันหมูสามชั้นชิ้นหนึ่งยัดอยู่ในท้อง
ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยเสียงนิ่ง “วันพรุ่งนี้ไปให้คำตอบเรื่องนี้ก็พอ ส่วนเรื่องอื่นไม่จำเป็นต้องพูด”
นางเองก็โมโหพฤติกรรมลวนลามของผิงจยาโหวซื่อจื่อแต่หากโวยวายใหญ่โตเพียงเพราะอีกฝ่ายแค่มองอาเห่ามากหน่อย คนที่เสียเปรียบกลับจะเป็นอาเห่ามากกว่า
ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ใช่คนหัวรั้น หากผิงจยาโหวซื่อจื่อแสดงอากัปกิริยาใดต่อหลานสาวเกินกว่าเหตุ ต่อให้สู้จนเสียชื่อเสียงนางก็จะทวงความยุติธรรมมาให้หลานสาว ส่วนเหตุการณ์ที่อาเห่าเจอ แค่อยู่ห่างจากจวนผิงจยาโหวมากหน่อยก็พอแล้ว
ขณะที่สะใภ้หลินคิดจะพูดบางอย่างขึ้นอีก ก็ถูกฮูหยินผู้เฒ่าขึงตาใส่ “อย่าแอบไปทุบตีเด็ดขาด เจ้าเห็นว่าอยู่ในดงเขาแล้วจะวิ่งซี้ซั้วไปไหนก็ได้หรือ”
ทั้งๆ ที่นางไม่ใช่บุตรสาวของราชันย์แห่งภูผาตั้งแต่หลังสิบขวบแล้ว แต่เหตุใดนิสัยโจรป่าเช่นนี้กลับเปลี่ยนไม่ได้เสียที
ฮูหยินผู้เฒ่าเหนื่อยใจเหลือเกิน
พอได้ยินท่านแม่พูดถึงเรื่องราวในวัยเด็กเช่นนั้น สะใภ้หลินก็คับข้องใจ “ตอนข้าเจ็ดขวบแอบลงเขาไปขโมยขาหมูรมควันมา ท่านแม่ยังชมข้าอยู่เลย”
ฮูหยินผู้เฒ่าเงียบไปพักหนึ่งแล้วถอนหายใจยาว “ตอนนั้นกับตอนนี้มันไม่เหมือนกัน”
บางครั้งนางก็แอบคิดว่าวันเวลาของการเป็นฮูหยินในตระกูลสูงศักดิ์ใช้ชีวิตไม่สาแก่ใจเท่าการเป็นฮูหยินประจำหมู่บ้านบนภูเขาเลยจริงๆ
หลังจากเรื่องการสู่ขอของจวนผิงจยาโหวล้มเหลวลงแล้ว หลินเห่าถึงวางใจ “ท่านยาย ท่านแม่ ข้าอยากออกไปเดินเล่นเจ้าค่ะ”
“ไปเถิด” สะใภ้หลินปวดใจที่บุตรสาวได้รับความน้อยเนื้อต่ำใจ นางจึงหยิบถุงเงินยัดใส่มือบุตรสาว “หากเจ้าเจอของที่ชื่นชอบก็ซื้อได้เลย”
การซื้อของเป็นการผ่อนคลายอารมณ์ได้ดีที่สุด บางครั้งนางทะเลาะกับเวินหรูกุยจนอารมณ์ขุ่นมัว นางก็จะไปเดินเล่นซื้อของ...พอเผลอนึกถึงเรื่องเหล่านี้ขึ้นมา นัยน์ตาของสะใภ้หลินก็หม่นลง
หลังจากหลินเห่าเดินออกมาจากเรือนฮูหยินผู้เฒ่า นางก็สั่งให้เป่าจูจูงหลินเสี่ยวฮวามา
หลินเสี่ยวฮวาไม่ได้ออกมาเดินเล่นข้างนอกกับเจ้าของนานแล้วจึงร้องเสียงตื่นเต้นอยู่หลายครั้ง
คนสัญจรที่เดินผ่านไปมา ความจริงมีไม่กี่คนที่นั่งรถม้านั่งเกี้ยว ในเมื่อราคาสูงลิ่ว ทว่าคนที่ใช้ลาในการเดินทางแทนกลับมีไม่น้อย
หลินเห่าขี่ลาเตี้ยมุ่งหน้าไปยังทิศทางหนึ่งอย่างไม่รีบไม่ร้อน
นางไม่ได้ออกจวนมาเพื่อเดินเล่นเตร็ดเตร่ แต่เพื่อออกมาหาใครคนหนึ่ง
หากพูดให้ถูกต้องก็คือไปดูให้แน่ใจว่าเวลานี้คนคนนั้นอยู่ที่นั่นหรือไม่
พอนึกถึงคนที่นางจะไปหา หลินเห่ากลับพูดไม่ออกว่าประหม่าหรือรอคอยกันแน่
“แม่นางระวัง!” จากมุมที่ไม่ไกลนักมีบัณฑิตกลุ่มหนึ่งเดินพูดคุยพร้อมเสียงหัวเราะคิกคักผ่านมาบนถนนสายนี้ ทว่าจู่ๆ ชายสองสามคนในกลุ่มนั้นก็มีสีหน้าตื่นตระหนก รีบตะโกนเรียกหลินเห่าเสียงสูง
ก่อนหน้าที่จะได้รับคำเตือนจากเหล่าบัณฑิต นางเองก็สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวนั้นแล้วเช่นกัน จึงใช้แรงกระชากเชือกป่านเบี่ยงไปด้านข้าง จากนั้นกระถางดอกไม้ก็ตกลงมาตรงหน้า
หลินเสี่ยวฮวาได้รับความตกใจ มันรีบพาหลินเห่าหนีห่างออกไปไกลค่อยหยุดฝีเท้าลง
ไม่นานก็มีสตรีนางหนึ่งลากเด็กน้อยวิ่งออกมา น้ำเสียงร้อนรน “แม่นางไม่เป็นไรใช่หรือไม่”
หลินเห่าขมวดคิ้วแต่ยังไม่ตอบกลับในทันที
กระถางดอกไม้ที่ตกลงมาจากชั้นสองอาจจะทำให้ไม่ถึงตาย แต่หากกระแทกลงบนศีรษะคงจะเจ็บหนักสาหัสพอสมควร
พอสตรีผู้นั้นเห็นหลินเห่าแต่งตัวไม่ธรรมดาก็ยิ่งหวาดกลัวมากกว่าเดิม เอ่ยขอโทษพลางทุบตีบุตรของตนเอง “เป็นเพราะเจ้าเด็กคนนี้ไม่รู้ความ รั้นจะเด็ดดอกไม้ในกระถางอยู่นั่น...”
เด็กสาวถูกตีจนน้ำตาไหลอาบแก้ม ทว่าไม่กล้าเบี่ยงตัวหนี “ท่านแม่ ข้าไม่กล้าทำแล้ว ฮือๆ...”
จากนั้นก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากในตัวบ้าน เบิกตาใส่สตรีนางนั้น “ก่อนหน้านี้แม่ค้าขายดอกไม้เดินผ่าน ลูกร้องอยากซื้อดอกไม้มาทัดหูแต่เจ้ากลับทำใจซื้อไม่ลง ตอนนี้พอเกิดเรื่องแล้วมาตีลูกจะมีประโยชน์อะไร!”
พอชายผู้นั้นพูดจบก็โค้งตัวคำนับให้หลินเห่า “ขอโทษด้วยจริงๆ นะขอรับ ของเล็กๆ น้อยๆ นี้เอาไว้ปลอบขวัญแม่นาง”
หลินเห่าไม่เหลือบมองถุงเงินที่ชายผู้นั้นยื่นให้ นางพลิกตัวลงจากลา เด็ดดอกไห่ถังที่บานสะพรั่งงดงามบนเส้นผมมาเหน็บจุกน้อยบนศีรษะของเด็กสาว “น้องสาว วันหน้าเจ้าอย่าเข้าใกล้หน้าต่างที่เปิดไว้ตรงมุมสูงอีกนะ”
เด็กสาวนิ่งอึ้งจนลืมแสดงท่าทีตอบสนองใด
หลินเห่าไม่ใส่ใจคำขอโทษจากสองสามีภรรยาทั้งสอง จากนั้นก็จูงหลินเสี่ยวฮวาเดินไปข้างหน้า
เด็กน้อยไม่รู้ความยังพอเข้าใจได้ แต่พอเกิดอุบัติเหตุเช่นนี้ สุดท้ายแล้วก็อยู่ที่การตักเตือนและพร่ำสอนของผู้ใหญ่ในยามปกติ
นางไม่คิดว่าคำขอโทษจากคนอื่นจำเป็นต้องรับมาเสมอไป
หลินเห่าจูงลาเตี้ยมาตรงหน้าเหล่าบัณฑิตที่หยุดยืนอยู่ตรงนั้น นางย่อเข่าเล็กน้อย “ขอบคุณทุกท่านที่ตะโกนเตือนข้า”
ไม่ว่าคนที่ตะโกนเรียกเมื่อครู่หรือไม่ก็ตามต่างทยอยเอ่ยขึ้นว่า “แม่นางเกรงใจกันแล้ว”
หลินเห่ากลับมายืนตัวตรงอีกครั้งก่อนจะขึ้นควบลาเตี้ยจากไป
ไปแล้วหรือ...
บัณฑิตกลุ่มนี้เดินเข้าโรงน้ำชาที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้าม หัวข้อสนทนายังคงเป็นเรื่องของสาวน้อยที่ขี่ลาเตี้ยที่เพิ่งจากไปผู้นั้น


## บทที่ 37 อาจารย์

ตอนที่ 37 อาจารย์
“เมืองหลวงเป็นแหล่งรวบรวมผู้คนจากทุกสารทิศ ทว่ากลับบังเอิญเจอสาวน้อยคนหนึ่งที่งดงามถึงเพียงนั้น” บัณฑิตคนหนึ่งเอ่ยขึ้นพลางถอนหายใจ น้ำเสียงและใบหน้าของสาวน้อยขี่ลายังคงวนเวียนอยู่ในสมองไม่ไปไหน
“สหายเฉินคิดเรื่องใดกัน ต่อให้เป็นเมืองหลวง สาวงามเช่นนี้ก็ใช่ว่าจะหาเจอได้ง่ายๆ” คำพูดนี้ย่อมออกจากปากของคนเมืองหลวงอย่างไม่ต้องสงสัย
จากนั้นก็มีคนเอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ “ไม่รู้ว่าสาวน้อยผู้นั้นเป็นบุตรสาวของคนตระกูลใด จิตใจช่างงดงามนัก”
ถึงขั้นถูกกระถางดอกไม้ร่วงตกใส่ ทว่ากลับไม่คิดเล็กคิดน้อย แถมยังมอบดอกไม้สดของนางให้เด็กน้อยอีกต่างหาก เห็นทีนิสัยคงอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความเมตตาจริงๆ
คำพูดนี้ดึงดูดให้คนเห็นพ้องต้องตามด้วยไม่น้อย
สาวงามมอบบุปผา ทว่าคนกลับงามกว่าบุปผาเสียอีก ยามที่พวกเขาเห็นฉากอันงดงามนี้ก็อดท่องกลอนนี้ขึ้นมาไม่ได้
บัณฑิตผู้หนึ่งที่สวมใส่ชุดสะอาดสะอ้านสะบัดมือคลี่พัดออก “พวกเจ้าคิดผิดแล้ว สาวน้อยผู้นั้นไม่ใช่บุตรสาวตระกูลเล็ก แต่เป็นสตรีสูงศักดิ์ตระกูลใหญ่แน่นอน”
“สหายหานมองออกได้อย่างไร” ทุกคำต่างซักไซ้อย่างประหลาดใจ
บัณฑิตผู้นั้นกวัดแกว่งพัดในมือพร้อมรอยยิ้ม “การแต่งตัวถือว่าเป็นรอง แต่บุคลิกของแม่นางผู้นั้น ตระกูลเล็กๆ คงอบรมเลี้ยงดูออกมาไม่ได้”
“มีเหตุผล”
ไม่ว่าคนวัยหนุ่มสาวจะสุขุมเยือกเย็นเพียงใด แต่พอได้เจอะเจอพูดคุยกับหญิงสาวที่มีใบหน้าสะสวยเหนือใคร ย่อมหวั่นไหวกันบ้าง
ไม่เกี่ยวกับนิสัยใจคอ แต่เกี่ยวกับช่วงวัย
ขณะที่พูดคุยถกเถียงกันอย่างออกรสชาติ ก็มีคนสังเกตเห็นบางอย่าง
“เหตุใดสหายเวินถึงไม่พูดอะไรเลยเล่า”
ชายหนุ่มแซ่หานมองไปทางหนุ่มน้อยใบหน้าหล่อเหลาอีกคนพลางยิ้มหยอกเย้า “บัณฑิตหยางเองก็นิ่งเงียบเช่นกัน”
ที่แท้ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนนี้ก็คือผู้ที่ได้อันดับหนึ่งในการสอบครั้งนี้ บัณฑิตหนุ่มหยางเจ๋อ
เหล่าบัณฑิตหนุ่มเหล่านี้ล้วนเป็นบัณฑิตก้งซื่อ[footnoteRef:1]หรือบัณฑิตบรรณาการที่ผ่านการสอบคัดเลือก เป็นกลุ่มที่มีหน้ามีตาที่สุดของเมืองหลวงในเวลานี้ [1: ก้งซื่อ คือผู้ที่ประสบความสำเร็จในการสอบคัดเลือกระดับเมืองหลวง หากบัณฑิตคนใดสอบได้เป็นก้งซื่อ จะมีสิทธิได้รับคัดเลือกจากฮ่องเต้ให้เป็นผู้ถวายการรับใช้ ]
หยางเจ๋อคลี่ยิ้ม “เพียงแต่เจอแม่นางผู้นั้นโดยบังเอิญ ก็เลยไม่มีอะไรจะกล่าวถึง”
ชายหนุ่มแซ่หานตบคนที่นั่งด้านข้าง “สหายเวินหน้าตาก็ดูไม่ดีเช่นกัน ไม่สบายหรือ”
มีคนหยอกเย้าอย่างสนุกปาก “ข้าดูทรงสหายเวินแล้วคงไม่ได้ไม่สบายหรอก เพียงแต่ยังคิดถึงสาวน้อยคนนั้น...”
“อย่าพูดจาเหลวไหล!”
ภายในห้องเงียบกริบ ทุกคนต่างมองสหายร่วมรุ่นที่มีการตอบโต้รุนแรงอย่างแปลกใจ
อยู่ด้วยกันจนคุ้นชิน อีกทั้งก็ไม่ใช่คนนอก คำพูดหยอกล้อเหล่านี้ไม่ได้ถือว่าเกินกว่าเหตุแต่อย่างใด
เวินเฟิงใบหน้าแดงซ่าน เอ่ยอย่างกระอักกระอ่วนใจ “ข้าไม่ชินกับการหยอกล้อเช่นนี้...”
พอฟังคนอื่นหยอกล้อเขากับญาติผู้น้อง เขาย่อมทนไม่ไหวจริงๆ
เขาคิดไม่ถึงว่าน้องสาวจะขีดเส้นแบ่งแยกกับตระกูลเวินขนาดนี้ เมื่อครู่เพิกเฉยใส่เขาอย่างสิ้นเชิง
หากเขาอธิบายว่านางเป็นลูกพี่ลูกน้องหญิงของเขา ย่อมได้รับความเข้าอกเข้าใจจากทุกคน แต่หากให้ชายมากมายรู้สถานะของน้องสาวคงไม่เหมาะสมเท่าไรนัก
ในเมื่อพอหยอกล้อเล่นหัวกันได้ย่อมมีปฏิสัมพันธ์ที่ดีแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นมิตรภาพระหว่างสหายร่วมรุ่นย่อมเหนียวแน่นกว่าคนแปลกหน้าอื่นๆ ในเส้นทางรับราชการ
เมื่อเห็นท่าทีเวินเฟิงเป็นเช่นนั้น ก็มีคนเปลี่ยนหัวข้อสนทนาเพื่อช่วยไกล่เกลี่ยสถานการณ์
ทุกคนดื่มชาเสร็จก็แยกย้ายกัน บัณฑิตหนุ่มอันดับหนึ่งอย่างหยางเจ๋อเดินมาด้านข้างของเวินเฟิง กระซิบถาม “สหายเวินคงรู้จักแม่นางผู้นั้นกระมัง”
เวินเฟิงหรี่ตาลง หยางเจ๋อเองก็อมยิ้มเดินตรงไปข้างหน้า
หลินเห่าไม่รู้ว่าตนเองกลายเป็นหัวข้อสนทนาในกลุ่มบัณฑิตก้งซื่อ แต่ต่อให้รู้ นางก็ไม่สนใจ
นางขี่ลาเตี้ยเดินๆ พักๆ เป็นครั้งคราว ดูท่าทางผ่อนคลาย แต่พอใกล้ถึงจุดหมายปลายทางขึ้นมาจริงๆ กลับยิ่งอยู่ไม่เป็นสุขขึ้นเรื่อยๆ
คนที่นางอยากเจอ ตอนนี้จะมาเมืองหลวงหรือยังนะ
คนที่หลินเห่าอยากเจอก็คือผู้มีบุญคุณที่ช่วยชีวิตนางไว้ อาจารย์ในดวงใจของนาง
พอนางรู้แผนการของท่านพ่อก็ชิงหนีออกจากตระกูลเวิน ขี่เจ้าหลินเสี่ยวฮวาหนีออกจากเมืองหลวงไปทางทิศใต้ สุดท้ายเจอโจรป่า เพราะฤทธิ์ยาจึงทำให้นางไม่มีเรี่ยวแรงเท่าไร ยอมทุ่มสุดชีวิตต่อต้านแต่ก็ยังเสียแรงเปล่า หลินเสี่ยวฮวาตายลงภายใต้คมดาบของพวกโจรป่า
กระทั่งตอนนี้ นางยังคงจดจำความสิ้นหวังและความโกรธในเวลานั้นได้
หลุดพ้นจากความโชคร้ายมันยากขนาดนั้นเชียวหรือ เหตุใดสวรรค์ถึงทำให้นางต้องเจอะเจอความลำบากครั้งแล้วครั้งเล่า
และเวลานั้นเอง อาจารย์ก็ปรากฏตัว
เขาช่วยชีวิตหมาจนตรอกอย่างนาง จากนั้นก็พานางไปยังสถานที่ที่เข้าได้แต่ห้ามออกมา
นางอยู่ที่นั่นเป็นเวลาสามปี กระทั่งอาจารย์ตายอย่างอนาถนางถึงหนีกลับเมืองหลวง
สังเกตเห็นเจ้านายจิตใจล่องลอยไม่อยู่กับตัว หลินเสี่ยวฮวาจึงหันหน้าแล้วกระดิกหูไปมา
หลินเห่าลูบหัวของหลินเสี่ยวฮวาพลางทอดมองไปด้านหน้าด้วยความหวัง
ด้านหน้ามีสะพานคดเคี้ยวแห่งหนึ่ง หากเป็นไปตามที่อาจารย์บอกเขาเข้ามาในเมืองหลวงช่วงต้นฤดูร้อน ไท่อานศักราชที่แปด เช่นนั้นเวลานี้น่าจะกำลังกางแผงดูดวงอยู่อีกฝั่งของสะพาน
เข้าใกล้สะพานแล้ว
หลินเห่าพลิกตัวลงจากลา จูงหลินเสี่ยวฮวาเดินขึ้นสะพานไป
บนสะพานมีคนสัญจรไปมาจนบดบังทัศนียภาพ
หลินเห่าเดินไปอีกฝั่งของสะพานทีละก้าวๆ
ตีนสะพานอีกฝั่งมีแผงลอยตั้งอยู่ประปราย คนเป่าน้ำตาล คนขายบะหมี่เย็นและขนมฮวกก้วย[footnoteRef:2] บริการตัดเล็บทำความสะอาดเท้าและแคะหู...หลากหลายร้านค้า คึกคักมากทีเดียว [2: ขนมฮวกก้วย ทำจากแป้งข้าวสาลีหรือแป้งข้าวเจ้าผสมน้ำตาลทรายขาว ลักษณะเป็นก้อนกลมสีขาว]
ท่ามกลางความครึกครื้นเช่นนี้ แต่กลับมีผู้เฒ่าร่างกายซูบผอม เส้นผมและนวดเคราขาวโพลนนั่งหลับตาอยู่ ท่าทางสงบนิ่ง ดูคล้ายเทพเซียน ข้างกายของเขามีหมวกใบหนึ่งตั้งอยู่ เขียนง่ายๆ สามคำว่า ‘เซียนทายดวง’
หลินเห่าขอบตาพลันร้อนผ่าว ข่มอารมณ์ที่อยากร้องไห้ไว้
อาจารย์อยู่จริงๆ ด้วย!
ความจริงแล้วที่เรียกอีกฝ่ายว่าอาจารย์ หลินเห่าเป็นฝ่ายเรียกเอง
ผู้เฒ่าไม่เคยบอกว่าจะรับนางเป็นศิษย์มาก่อน
สถานที่ที่นางถูกพาไปเป็นสถานที่ซ่อนตัวของฮ่องเต้ผิงเล่อที่หายตัวไปตอนสถานการณ์โกลาหลเมื่อเก้าปีก่อน อีกทั้งผู้เฒ่ายังเป็นราชครูหมิงซินเจินเหริน[footnoteRef:3]ที่ได้รับความสำคัญจากฮ่องเต้ผิงเล่อ [3: เจินเหริน ใช้เรียกยกย่องผู้บำเพ็ญวิถีแห่งเต๋า]
เดิมทีสถานที่เช่นนี้จะไม่ให้คนนอกย่างกรายเข้าไป แต่นางเข้าไปได้ ความใจดีของอาจารย์ก็อีกเรื่องหนึ่ง แต่สาเหตุหลักใหญ่ๆ เลยก็คือนางพูดไม่ได้
จุดด้อยของนางกลับกลายเป็นความโชคดีในเวลานั้น
เพราะพูดไม่ได้ คนในนั้นจึงหวาดระแวงนางน้อยลง อาจารย์เองก็สอนบางอย่างให้นางบ้าง แรกเริ่มก็แค่ครั้งคราว ต่อมาก็มากขึ้นเรื่อยๆ
หลินเห่าดูแล้ว ถึงแม้จะไม่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นศิษย์ของอาจารย์ แต่ผู้เฒ่ากลับเป็นอาจารย์ที่มีบุญคุณต่อนางอย่างแท้จริง
หลินเห่าหยุดนิ่งอยู่นานจนดึงดูดความสนใจของบรรดาพ่อค้าแม่ค้า
“แม่นางอยากซื้อน้ำตาลปั้นหรือไม่” คนขายน้ำตาลปั้นฉีกยิ้มแป้น
ผู้เฒ่าเปิดเปลือกตามองมาทางหลินเห่า
สองดวงตาประกายวาวโรจน์ราวกับสามารถอ่านใจคนออก
หลินเห่าไม่กลัวเลยสักนิด
นางเป็นใบ้แอบอ่านใจคนมาตั้งหลายปี สิ่งที่นางถนัดมากที่สุดก็คือปกปิดเรื่องในใจของตนเอง
“ข้าไม่ซื้อน้ำตาลปั้น” หลินเห่าแย้มยิ้มสดใสตอบกลับไปแล้วมองไปทางผู้เฒ่า “ข้ามาดูดวง”
ขณะที่พูดนางก็เดินเข้ามาใกล้ผู้เฒ่า จากนั้นก็นั่งลงบนเก้าอี้เล็กๆ ที่ตั้งอยู่ด้านหน้าแผงของเขา
หมิงซินเจินเหรินลอบสำรวจหลินเห่าอย่างละเอียด นัยน์ตาพลันฉายนัยบางอย่าง
“ท่านดูจากตัวอักษรหรือใบหน้าเจ้าคะ”
“ไม่ดูให้”
“อะไรนะเจ้าคะ”
หมิงซินเจินเหรินโบกมือไล่อย่างหงุดหงิดใจ “แม่นางมีเรื่องอะไรให้ต้องทำนายกัน รีบไปซะ อย่ามาเป็นตัวถ่วงกิจการของข้าเลย”
หลินเห่านิ่งอึ้งไป
นางคิดหาทางเข้าหาอาจารย์อย่างเป็นธรรมชาติที่สุด แต่คิดไม่ถึงว่าอาจารย์กลับแสดงท่าทีไม่เหมือนคนทั่วไปสักนิด
เหตุใดหมอดูดวงถึงไม่ดูดวงเล่า
ไม่มีจรรยาบรรณเลย
“ท่านช่วยดูให้ข้าหน่อยเถิด ข้าเจออุปสรรคมาจริงๆ ท่านโปรดชี้แนะทางสว่างให้ข้าที”
กลัวว่าหมิงซินเจินเหรินจะไม่ยอม สาวน้อยเลยทำท่าทางน่าสงสารจับใจ “ข้าขี่ลาเดินทางมาตั้งนาน ไม่ง่ายเลยกว่าจะหาหมอดูเจอสักคน”
หมิงซินเจินเหรินลูบเคราพลางยืนยันไม่เปลี่ยนคำ “แม่นางคงออกจากเรือนน้อยกระมัง ความจริงที่ไหนก็มีหมอดูทำนายดวงทั้งนั้น เจ้าดูทางนั้น”
หลินเห่ามองไปตามมือที่หมิงซินเจินเหรินชี้ไป มุมใต้สะพานที่ไม่ไกลนักมีแผงดูดวงหนึ่งตั้งอยู่ สิ่งของวางเรียงรายครบครันมากกว่าหมิงซินเจินเหรินเสียอีก
หลินเห่าตกอยู่ในความเงียบ
เหตุใดการแข่งขันถึงรุนแรงขนาดนี้


## บทที่ 38 สะกดรอยตาม

ตอนที่ 38 สะกดรอยตาม
แผงดูดวงทั้งสองห่างกันไม่ไกลนัก เมื่อเห็นหลินเห่ามองมา หมอดูผู้นั้นก็ส่งยิ้มให้
หลินเห่าเก็บสายตากลับมา ส่ายศีรษะ “ว่ากันว่าผู้วิเศษค่อนข้างนิ่งขรึม คนที่ดูกระตือรือร้นมากเกินไปอาจจะเป็นนักต้มตุ๋นก็ได้”
คนปั้นน้ำตาลอดเอ่ยขึ้นไม่ได้ว่า “แม่นาง เจ้าพูดเช่นนี้จะโดนซัดเอาได้ง่ายๆ นะ”
หลินเห่ายิ้มแหยอย่างรู้สึกผิดก่อนจะหันมามองหมิงซินเจินเหริน “ข้ายังอยากขอให้ท่านผู้นี้ช่วยดูดวงให้ข้า”
“แม่นางคิดว่าข้าเป็นผู้วิเศษหรือ” หมิงซินเจินเหรินเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่คาดเดาได้ยาก
หลินเห่ายกยิ้ม “ที่สำคัญข้ารู้สึกว่าถูกชะตากับท่านนักเจ้าค่ะ วันนี้แค่ได้เห็นท่านก็ผุดความคิดอยากให้ท่านตรวจดวงชะตาขึ้นมาเลย”
ได้ยินเช่นนั้น เสียงหัวเราะของเหล่าพ่อค้าแม่ค้าก็ดังขึ้น
“ผู้เฒ่าหวัง วันนี้ยังไม่เห็นเจ้าดูให้ใครเลย ไม่ต้องปฏิเสธแล้ว รีบช่วยดูให้แม่นางน้อยคนนี้เถิด”
ผู้วิเศษอะไรกัน เพราะไม่มีใครมาดูดวง เมื่อวานแม้แต่เงินซื้อหมั่นโถวกินยังต้องหยิบยืมคนอื่น
“แม่นาง ฟังข้าแนะนำสักประโยค”
“ท่านว่ามาเถิดเจ้าค่ะ”
“เจ้าลุกขึ้นก่อน”
หลินเห่าลุกขึ้น
“ดวงชะตายิ่งดูก็ยิ่งเปราะบาง แม่นางอายุยังน้อย วันหลังอย่าดูเรื่อยเปื่อย” หมิงซินเจินเหรินพูดจบก็ดึงป้ายคำว่า ‘เซียนทายดวง’ ออกก่อนจะเก็บเก้าอี้ตัวเล็กที่หลินเห่าเพิ่งลุกขึ้นเมื่อครู่และเดินจากไป
หลินเห่ามองแผ่นหลังของหมิงซินเจินเหรินพลางลอบถอนหายใจ
เมื่อชาติก่อนมีวาสนาทำให้ได้รู้จักกับอาจารย์โดยบังเอิญ  และด้วยตัวตนและสถานการณ์ของอาจารย์ ชาตินี้หากคิดเข้าใกล้คงเป็นเรื่องยาก
โชคดีที่นางไม่ยึดติดเรื่องที่จะต้องเป็นศิษย์ของอาจารย์ต่อ
สามปีนั้นทำให้นางเรียนรู้สิ่งต่างๆ มากมายและใช้ชีวิตอย่างสุขสงบในระยะเวลาสั้นๆ แต่ความจริงก็เหมือนดั่งคุก หากนางไม่คิดออกไปย่อมไม่มีผลกระทบใด แต่หากคิดออกไปกลับเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้แน่นอน
เมื่อเห็นอาจารย์ตายอนาถกับตาตนเอง นางถึงหนีกลับมาเมืองหลวง ในขณะที่สถานที่แห่งนั้นก็ไล่ตามสังหารนางไม่หยุดหย่อนเช่นกัน
และท้ายที่สุดนางก็หนีไม่พ้น
ตอนนี้คนที่นางใส่ใจต่างเป็นสุขดี นางไม่อยากทำเรื่องเสี่ยงภัยอีกต่อไป จึงไม่มีทางสนิทสนมกับอาจารย์ได้
วันนี้ตามมาหาจนมั่นใจว่าอาจารย์อยู่ที่นี่ จุดประสงค์ที่แท้จริงของนางก็คือขโมย ไม่สิ หยิบจดหมายออกมาสักสองสามฉบับ
เป็นจดหมายที่อาจารย์กับฉินอวิ๋นชวน ราชครูขององค์รัชทายาทตำแหน่งเซ่าซือ[footnoteRef:1]ส่งหากัน [1: เซ่าซือ เป็นชื่อตำแหน่งราชครู ยศต่ำกว่ามหาราชครู จัดเป็นขุนนางขั้นหนึ่งระดับล่าง]
ฮ่องเต้ผิงเล่อปกปิดชื่อแซ่เก็บซ่อนตัว จิตใจนึกถึงแต่เรื่องอยากช่วงชิงบัลลังก์กลับคืนมา อาจารย์เข้าเมืองหลวงมาครั้งนี้ก็เพื่อดึงฉินอวิ๋นชวนเข้าพวก
เดิมทีอาจารย์กับฉินอวิ๋นชวนเป็นสหายกัน หลังจากเหตุการณ์ชุลมุนครั้งนั้นอาจารย์ก็ปรากฏตัวต่อหน้าคนอื่นด้วยภาพลักษณ์หมอดูที่กิจการลุ่มๆ ดอนๆ ส่วนฉินอวิ๋นชวนกลับกลายเป็นราชครูขององค์รัชทายาท
ความจริงภายใต้ความพยายามของฝั่งฮ่องเต้ผิงเล่ออย่างลับๆ ในหลายปีมานี้ ไม่ว่าจะเพื่อเงินทอง เพื่ออำนาจ หรือถวิลหาอดีตฮ่องเต้ก็ตาม จึงมีขุนนางบางส่วนที่ใจแปรพักตร์ต่อฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน
ในเมื่อมีความสำเร็จให้เห็นเป็นตัวอย่าง อาจารย์เลยอยากลองโน้มน้าวใจสหายในวันวานให้แปรพักตร์ดู
ความเป็นไปได้นี้ช่างน้อยนิด ดังนั้นอาจารย์จึงเตรียมแผนการสำรองไว้ ถ้าโน้มน้าวไม่ได้ก็หาโอกาสฆ่าทิ้งเสีย
ส่วนอีกฝ่ายเองก็มีความคิดนี้เช่นเดียวกัน แสร้งทำหวั่นไหวส่งจดหมายไปมาหาสู่กับอาจารย์ เพื่อยื้อเวลาตามหาตัวอาจารย์ที่แปลงโฉมปรับรูปลักษณ์
ฉินอวิ๋นชวนเป็นฝ่ายลงมือก่อน ลอบทำร้ายคนที่คอยอารักขาอาจารย์ไปเกินครึ่ง อาจารย์จึงต้องหนีออกจากเมืองหลวงไปพร้อมกับอาการบาดเจ็บ
นางกับอาจารย์จึงบังเอิญเจอกันในเวลานั้น
ความจริงคนของอาจารย์ฆ่าโจรป่าพวกนั้นไม่ใช่เพื่อช่วยนาง แต่กังวลว่าเบาะแสจะรั่วไหล ขณะที่ดาบขององครักษ์ลับจ่อมาที่นาง อาจารย์ถึงเอ่ยปากขอชีวิตนางไว้
นางไม่เคยรู้สาเหตุที่เขายอมช่วยชีวิตนางภายใต้สถานการณ์เช่นนั้นเลย แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุใดนางก็ถูกอาจารย์ช่วยชีวิตเอาไว้
ฮ่องเต้ไท่อานมีโอรสสองพระองค์คือองค์รัชทายาทและเว่ยอ๋อง
แต่เพราะเว่ยอ๋องมีพระมารดาเป็นนางใน ร่างอ้วนท้วมมาตั้งแต่เด็ก ส่วนองค์รัชทายาทได้รับจุดเด่นหน้าตาของฮ่องเต้ไท่อานและอดีตฮองเฮามาจึงหล่อเหลาเหนือใคร
ในเมื่อมีบุตรชายเพียงสองคน ฮ่องเต้ไท่อานย่อมไม่คิดชิงชังละทิ้งเว่ยอ๋องแน่นอน แต่หากกล่าวว่าเว่ยอ๋องคิดจะเอาชนะคงไม่มีทางเป็นไปไม่ได้
ไม่ว่าจะในแง่ของกฎมณเฑียรบาลหรือความโปรดปรานของฮ่องเต้ก็ตาม
บางทีอาจเพราะตำแหน่งอันมั่นคงจึงค่อยๆ ขาดจิตใจยำเกรง องค์รัชทายาทอายุมากขึ้นก็ยิ่งทำเรื่องโง่เขลา ดังนั้นราชครูฉินจึงเป็นคนห้ามปรามเขาซึ่งคนเช่นนี้ใช่ว่าจะหาได้ง่ายๆ
หลินเห่าอยากเอาจดหมายเหล่านั้นมาไว้ในมือ นางต้องชิงเอาจดหมายนี้ไปถวายต่อหน้าฮ่องเต้ไท่อานก่อนที่ฉินอวิ๋นชวนจะตามตัวหมิงซินเจินเหรินเจอ
ฉินอวิ๋นชวนเขียนกับมืออย่างชัดเจนว่ามีใจเอนเอียงไปทางฮ่องเต้ผิงเล่อ ด้วยความขี้ระแวงของฮ่องเต้ไท่อาน หากเห็นจดหมายเหล่านั้นย่อมไม่มีทางปล่อยให้ฉินอวิ๋นชวนอยู่ข้างกายองค์รัชทายาทต่อแน่นอน
ด้วยความสะเพร่าโง่เขลาขององค์รัชทายาท หากไม่มีใครควบคุม ไม่ช้าก็เร็วคงก่อเรื่องเดือดร้อนโกลาหลวุ่นวาย
นี่เป็นแผนการที่หลินเห่าใคร่ครวญมาแล้ว
ระหว่างนางกับองค์รัชทายาทก็เหมือนไข่กับเขาศิลา หากใช้ไม้แข็งตอบโต้คงไร้ความหวัง มีเพียงทำให้อีกฝ่ายปั่นป่วนจนเป็นฝ่ายทำผิดเองจะดีกว่า
นางเชื่อว่าไม่มีเรื่องใดที่จะมั่นคงเสมอไป ตำแหน่งทายาทสืบทอดก็ไม่ต่างกัน องค์รัชทายาททำผิดตั้งมากมาย ไม่ช้าก็เร็วคงสบโอกาสโดยที่นางไม่จำเป็นต้องลงมือเอง
ชิงลงมือจัดการฉินอวิ๋นชวนทิ้งก่อนเพื่อได้เปรียบ แถมช่วยให้อาจารย์รอดพ้นจากอันตรายสักครั้งด้วย
ยิงปืนนัดเดียวได้นกถึงสองตัว
ถึงแม้วันนี้จะสร้างปฏิสัมพันธ์กับหมิงซินเจินเหรินไม่ค่อยราบรื่นนัก แต่หลินเห่ากลับไม่ท้อใจ
จากการคำนวณเวลาดูแล้ว การติดต่อกันระหว่างอาจารย์กับฉินอวิ๋นชวนเพิ่งเริ่มต้นขึ้น ยังไม่ถึงเวลาที่จะได้จดหมายมา
หลินเห่าตื่นจากห้วงความคิด จูงหลินเสี่ยวฮวาไปยังหมอดูที่อยู่อีกฝั่ง
“แม่นางมาดูดวงหรือ”
หลินเห่านั่งลงอย่างช้าๆ พร้อมรอยยิ้ม “ใช่”
จากมุมลับตาคนที่ไม่มีใครสนใจ หมิงซินเจินเหรินเก็บสายตากลับมาก่อนจะค่อยๆ ส่ายหน้า
เขานึกว่าแม่นางคนนั้นต้องมีลับลมคมในบางอย่าง ดูท่าทางเขาจะคิดมากไป พอเขาเดินออกมานางก็ไปดูดวงกับหมอดูคนอื่นต่อ
หลังจากหมิงซินเจินเหรินเดินไปได้สองก้าวก็หันหลังกลับไปมองอีกครั้งพลางออกคำสั่งกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่เดินเข้ามา “ตามแม่นางคนนั้นไป ดูสิว่านางเป็นคนของตระกูลใด”
ชายหนุ่มพยักหน้าโดยไม่ให้ใครทันสังเกตเห็นก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่หลินเห่าอยู่
“เรื่องจะเป็นไปดั่งที่ข้าหวังไว้จริงหรือ ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ” หลินเห่าทำหน้าดีใจพร้อมวางเงินค่าทำนาย จากนั้นก็ขี่หลินเสี่ยวฮวากลับจวน
อาจารย์จะส่งคนสะกดรอยตามนางหรือไม่นะ
ทันใดนั้นหลินเห่าก็หันหน้าไป
ชายหนุ่มที่เดินตามอยู่ด้านหลังซึ่งเดิมทีสันทัดในการสะกดรอยตามก็ยังตั้งรับกับการหันมากะทันหันโดยไร้ต้นสายปลายเหตุเช่นนี้ไม่ทัน
เขารีบหลบหลังคนที่เดินมาข้างๆ พอดีจนเห็นเพียงครึ่งตัว ตกใจจนเหงื่อท่วมร่าง
เกือบโดนเห็นเข้าแล้ว!
มิน่าเจินเหรินถึงให้สะกดรอยตามแม่นางคนนี้มา แม่นางผู้นี้ไม่ปกติ!
หลินเห่าหันหน้ากลับมาพลางรอยยิ้มตรงมุมปาก
คิดไม่ถึงว่าคนที่สะกดรอยตามนางจะเป็นคนคุ้นเคยกันนามว่าตู้ชิง
การรู้จักของพวกเขาไม่ได้สวยงามนัก หลังจากที่ตู้ชิงสังหารโจรป่าจนตายแล้วก็ยกดาบเตรียมสังหารนางต่อ
เป็นคนที่น่าชิงชังคนหนึ่งทีเดียว
ทันใดนั้นหลินเห่าก็หันกลับไปมองอีกครั้ง
ทว่าครั้งนี้ตู้ชิงไม่ทันได้หลบเลยทำได้แค่ฝืนข่มความรู้สึกไว้เดินหน้าต่อไปด้วยสีหน้าราบเรียบ
หลินเห่าตบหลินเสี่ยวฮวาสื่อว่าให้เพิ่มระดับความเร็ว
ไม่ทำให้เขาตกใจแล้วดีกว่า ถ้าตกใจจนคันไม้คันมืออยากฆ่าปิดปากนางตอนนี้จะทำอย่างไร
หลินเห่าไม่กลัวว่าหมิงซินเจินเหรินจะรู้ตัวตนของนาง ขอแค่ตู้ชิงไปสืบถามก็คงรู้ว่าระยะนี้จวนแม่ทัพเจออุปสรรค เช่นนั้นก็สอดคล้องกับเหตุผลที่นางอยากดูดวงเมื่อครู่แล้ว
เมื่อนึกถึงคนที่แอบติดตามอยู่ด้านหลังอย่างลับๆ ล่อๆ หลินเห่าก็อารมณ์ดีไม่น้อย นางฮัมเพลงพลางขี่ลามุ่งหน้าไปทางจวนแม่ทัพอย่างสบายอารมณ์
“แม่นางรองหลิน” เสียงอันคุ้นเคยดังแว่วมา
หลินเห่าเซไปเล็กน้อย เกือบตกจากหลังของหลินเสี่ยวฮวา
เหตุใดถึงเจอตัวเจ้าหนี้อีกแล้วนะ!


## บทที่ 39 ซื่อจื่อติดนิสัยเสียมาแล้ว

ตอนที่ 39 ซื่อจื่อเลียนแบบสิ่งผิดๆ
จากมุมที่ไม่ไกลนัก ชายหนุ่มสวมชุดผ้าแพรร่างสูงชะลูดราวต้นสนต้นไผ่ มุมปากมีรอยยิ้มประดับ
หลินเห่าพลิกตัวลงมา จูงหลินเสี่ยวฮวาเดินมากล่าวทักทาย “ซื่อจื่อจะออกไปข้างนอกหรือเจ้าคะ”
“เปล่า ข้ากำลังกลับจวน”
“อ้อ” หลินเห่าไม่รู้ว่าควรพูดอะไรไปชั่วขณะ
เดิมทีก็ไม่มีหัวข้อสนทนาใดให้คุยด้วย นางอยากพูดคุยกับจิ้งอ๋องซื่อจื่อก็จริง แต่จะพูดตามอำเภอใจไม่ได้
อย่างเช่นตระกูลท่านจะถูกสังหารยกครัวทำนองนั้น หากกล่าวออกไป จิ้งอ๋องซื่อจื่อคงหาว่านางเสียสติแน่นอน
ช่วงเวลากระอักกระอ่วนใจ หลินเห่าก็ปรายตามองหน้าบ่าวรับใช้คนใหม่ หาเรื่องชวนคุย “ซื่อจื่อเปลี่ยนบ่าวรับใช้คนใหม่หรือเจ้าคะ”
ฉีซั่วกวาดตามองฉังหนิง ยิ้มเอ่ย “แม่นางรองหลินช่างสายตาดียิ่งนัก”
หลินเห่ามุมปากกระตุก
เป็นมนุษย์มีชีวิตตัวโตตั้งสองคน ไม่ใช่ทารกคู่แฝดเสียหน่อย เหตุใดนางจะแยกไม่ออก
แบบนี้ยังชมนางว่าสายตาดีได้อีกหรือ นางสงสัยว่าจิ้งอ๋องซื่อจื่อชมใครก็คงรับได้เงินขวัญถุง!
ขณะที่กำลังด่าทอ ก็ได้ยินฉีซั่วเอ่ยถามว่า “แม่นางรองหลิน...ช่วงนี้ไปล่วงเกินใครมาหรือไม่”
หลินเห่ามองฉีซั่วด้วยความประหลาดใจ
“เหตุใดซื่อจื่อถึงถามเช่นนี้”
ฉีซั่วเงียบไปพักหนึ่ง กระซิบบอกเสียงแผ่วเบา “มีคนสะกดรอยตามแม่นางรองหลิน”
หลินเห่าสะดุ้งทันที
ที่นางตกใจ ย่อมไม่ใช่เพราะว่ามีคนสะกดรอยตาม แต่จิ้งอ๋องซื่อจื่อสังเกตเห็นได้อย่างไร
นางพอรู้ฝีมือในการสะกดรอยตามของตู้ชิงอยู่บ้าง อย่างน้อยคนทั่วไปยังยากที่จะสังเกตเห็น
การที่นางเห็นตู้ชิง ไม่ใช่เพราะสัมผัสได้ว่ามีคนสะกดรอยตาม แต่เป็นเพราะเข้าใจในตัวอาจารย์ดีต่างหาก
เช่นนั้นแล้วจิ้งอ๋องซื่อจื่อเล่า
หลินเห่าเอียงหน้าหันมองชายหนุ่มที่เดินอยู่ข้างกาย
ดวงตะวันในช่วงต้นคิมหันตฤดูถือว่าอบอุ่น สาดทอบนร่างเขารำไร ใบหน้าที่ขาวผ่องดั่งกระเบื้องเนื้อละเอียด ดูทั้งประณีตทั้งแสนเปราะบาง
คนที่สุขภาพไม่ดีมาเป็นระยะยาว บวกกับเป็นโรคหัวใจอย่างเขา เหตุใดถึงประสาทสัมผัสว่องไวขนาดนี้
“แค่กๆ” ฉีซั่วยกมือป้องปาก ไอค่อกแค่กเบาๆ อยู่สองที
หลินเห่าอดกลั้นต่อความฉงนแล้วเอ่ยถามขึ้นว่า “ซื่อจื่อเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”
ฉีซั่วยกยิ้ม “เมื่อคืนเจอไอเย็น ไม่เป็นอะไรหรอก อาจเป็นเพราะข้าอยู่เงียบๆ มาตั้งแต่เด็กจนชินเลยติดนิสัยขี้สังเกต เมื่อครู่ข้าเลยเห็นคนสะกดรอยตามแม่นางรองหลินโดยไม่ได้ตั้งใจ”
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง
หลินเห่าลองพินิจดูว่านางเองก็พูดไม่ได้มาตั้งแต่เด็ก จึงมีบางเรื่องที่แตกต่างจากเด็กผู้หญิงทั่วไป นางจึงเชื่อในคำอธิบายของฉีซั่ว
“แม่นางรองหลินไม่กลัวหรือ”
หลินเห่ามองสายตางุนงงของฉีซั่ว เอ่ยตอบด้วยสีหน้าราบเรียบ “กลัวมากเจ้าค่ะ”
ฉีซั่ว “...” หากไม่เห็นเองกับตา เขาคงเชื่อสนิทใจ
หลินเห่าขมวดคิ้ว “แต่ข้ากลัวว่าหากแสดงท่าทีออกมา คนที่สะกดรอยตามข้าก็จะรู้ว่าข้ารู้ว่ามีคนแอบสะกดรอยตามมา เช่นนั้นจะไม่เป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นหรอกหรือ”
“แม่นางรองหลินไตร่ตรองรอบคอบนัก แล้วเจ้าสงสัยใครบ้างหรือไม่”
หลินเห่าส่ายศีรษะ เอ่ยอย่างทุกข์ใจ “ไม่รู้เจ้าค่ะ ข้านึกไม่ออกว่าไปล่วงเกินใครมา”
ความปรารถนาดีของจิ้งอ๋องซื่อจื่อนางรับรู้ด้วยใจ แต่นางไม่อยากให้จิ้งอ๋องซื่อจื่อรับรู้การมีตัวตนอยู่ของอาจารย์
“ทางที่ดีแม่นางรองหลินควรบอกผู้ใหญ่ในจวน วันหลังหากออกมาข้างนอก เป็นไปได้ก็อย่าออกมาคนเดียว”
“ขอบคุณซื่อจื่อมากเจ้าค่ะ” ระหว่างสนทนา พวกเขาก็เดินมาถึงหน้าประตูจวนแม่ทัพแล้ว หลินเห่ากล่าวขอบคุณก่อนจะจูงหลินเสี่ยวฮวา เอ่ยคำลาและแยกย้ายจากฉีซั่ว
ฉีซั่วมองส่งหลินเห่าเดินเข้าประตูไปแล้วออกคำสั่งกับฉังหนิง “เสวียนอีกลับมาแล้วให้รีบมาพบข้า”
“ขอรับ”
รอกระทั่งฉีซั่วสาวเท้าเดินกลับจวนจิ้งอ๋องแล้ว ฉังหนิงถึงลอบมองไปยังทิศทางของจวนแม่ทัพอย่างครุ่นคิด
ทั้งๆ ที่เมื่อครู่ซื่อจื่อเตรียมตัวออกจากจวน แต่พอเจอแม่นางรองหลินกลับบอกว่ากำลังกลับจวน คงทำเช่นนี้เพื่อให้ได้สนทนากับแม่นางรองหลินสักสองสามประโยค
ฉังหนิงหัวเราะคิกคักกับตนเอง
เขาพอจะเข้าใจสาเหตุที่ฉังซุ่นต้องนั่งอยู่ที่เรือนแล้ว
ยามที่เสวียนอีกลับมารายงานก็เป็นเวลาพลบค่ำ
ฉีซั่วยืนติดริมหน้าต่างภายในห้องหนังสือ ด้านนอกหน้าต่างปรากฏลายเมฆสีรุ้งแต่งแต้มท้องฟ้าหลังตะวันตกดิน
“ตามสืบตัวตนของคนที่สะกดรอยตามแม่นางรองหลินได้หรือไม่”
เสวียนอีก้มหน้าพลางประสานมือ “ข้าน้อยไร้ความสามารถ ไล่ตามไม่ทันขอรับ”
“ไล่ตามไม่ทัน?” ฉีซั่วหน้าง้ำลงเล็กน้อย “เล่ารายละเอียดมา”
คนที่หนีพ้นการสะกดรอยตามของเสวียนอีได้ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน
“คนผู้นั้นถามไถ่สถานการณ์ของจวนแม่ทัพก่อนจะมุ่งหน้าเดินไปทางตะวันตก ข้าน้อยสะกดรอยตามอยู่ด้านหลัง จากนั้นก็สังเกตเห็นว่าเขาเดินวนอยู่รอบหนึ่ง” เสวียนอีเผยสีหน้าละอายใจ “ตอนนั้นเขาน่าจะรู้ตัวว่าข้าน้อยสะกดรอยตามอยู่ เดินวนเช่นนั้นอยู่นาน จากนั้นเขาก็หาโอกาสสร้างเรื่องวุ่นวายก่อนจะสลัดข้าน้อยจนหลุด...”
ฟังเสวียนอีเล่าจบ ฉีซั่วก็คลึงหว่างคิ้ว “คนผู้นี้คงได้รับการฝึกฝนมาเป็นพิเศษ”
เหตุใดแม่นางรองหลินถึงไปหาเรื่องคนพรรค์นี้ได้
สืบถามสถานการณ์ของจวนแม่ทัพ...ซึ่งก็หมายความว่าอีกฝ่ายไม่รู้เรื่องของแม่นางรองหลินหรือกล่าวได้ว่าไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ
เรื่องที่เกิดขึ้นในจวนแม่ทัพหลายวันก่อนหน้านี้แพร่สะพัด แต่ใครๆ ต่างก็รู้ว่าแม่นางรองหลินเป็นคนของจวนแม่ทัพ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องตามสืบถาม
ดูท่าทางแล้ว มีความเป็นไปได้มากว่าแม่นางรองหลินเพิ่งจะก่อความเดือดร้อนในวันนี้
หากคิดจะสืบตัวตนของอีกฝ่ายคงต้องลองถามว่าวันนี้แม่นางรองหลินไปที่ใดมา เจอใครมาบ้าง มีเรื่องใดเกิดขึ้นเป็นพิเศษหรือไม่
“เจ้าออกไปก่อนเถิด”
เสวียนอีกลับไม่ขยับตัว “ข้าน้อยมีข่าวเรื่องหนึ่งอยากรายงานต่อซื่อจื่อขอรับ”
“เป็นเรื่องของหนุ่มน้อยขายการแสดงนั่นน่ะหรือ”
เสวียนอีฉายแววประหลาดใจพาดผ่านนัยน์ตา “ขอรับ เจ้าเด็กขายการแสดงนั่นชื่อว่าเสี่ยวเฟิง วันนี้เพิ่งเข้าคณะแสดงกายกรรมของคณะหรูอวี้ คณะหรูอวี้แห่งนี้มีชื่อเสียงในเมืองหลวงมาก มักมีตระกูลใหญ่ๆ เชิญตัวไปสร้างความสนุกขอรับ”
คณะหรูอวี้...ดูท่าแล้วคงจำไม่ผิด
“ให้คนจับตาดูต่อไป”
“ขอรับ” เสวียนอีโค้งคำนับก่อนจะเดินออกไป
ฉีซั่วหมุนตัวทอดมองไปสุดขอบฟ้า
เมฆสีแดงที่แผ่กระจายสุดขอบฟ้าเปลี่ยนเป็นสีดำ ท้องฟ้ามืดมิดลง
หากอยากเจอแม่นางรองหลินคงต้องรอพรุ่งนี้แล้ว
ฉีซั่วเดินออกจากห้องหนังสือไป เดินตรงไปอย่างไร้จุดหมาย ก็เดินมาถึงมุมกำแพงด้านหลังของสวนดอกไม้โดยไม่รู้ตัว
อีกฝั่งของกำแพงก็คือจวนแม่ทัพ
ว่ากันว่าเดิมทีจวนแม่ทัพกับจวนจิ้งอ๋องเป็นจวนขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง เป็นสถานที่พักผ่อนขององค์รัชทายาทของราชวงศ์ก่อน ทว่าตอนนี้กลับมีกำแพงมากั้นแบ่งเป็นสองจวน การจะได้เจอกันจึงไม่ใช่เรื่องง่าย
ฉีซั่วเงยหน้าเล็กน้อยมองกำแพงที่ปรากฏร่องรอยตามกาลเวลา ทันใดนั้นเขาก็กระโดดขึ้นสูงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยก่อนที่สองมือจะจับตรงราวกำแพงเอาไว้
“ซื่อจื่อ!” ฉังซุ่นที่ติดตามอยู่ด้านหลังตกใจ รีบวิ่งมาด้วยความกระวนกระวายใจ “ท่านทำอะไรขอรับ!”
อีกฝั่งของกำแพง พุ่มหญ้าเขียวชอุ่ม ดอกไม้เบ่งบานเต็มสวน ทิวทัศน์เหมือนจวนจิ้งอ๋องไม่มีผิด
แม่นางรองหลินไม่อยู่
ผลลัพธ์นี้ไม่เหนือความคาดหมาย ฉีซั่วคลายมือก่อนจะตกลงมาอยู่ที่เดิม
ฉังซุ่นโผเข้ามาหา “ซื่อจื่อเป็นอะไรหรือไม่ เหตุใดอยู่ดีๆ ถึงปีนขึ้นไปเช่นนั้น หากล้มขึ้นมาจะทำอย่างไร”
“ออกกำลังนิดหน่อย” ฉีซั่วพูดจบก็คร้านจะสนใจบ่าวรับใช้ที่พล่ามไม่หยุดปาก ก้าวขาเดินจากไป
ออกกำลังกาย?
ขณะที่ฉังซุ่นเดินตามหลังฉีซั่วก็หันไปมองด้านหลัง
ประจวบกับมีนกนางแอ่นตัวหนึ่งจากอีกฝั่งบินมาจรดร่างลงตรงขอบกำแพง จากนั้นก็มีนกนางแอ่นอีกตัวบินตามมาติดๆ ก่อนจะใช้หัวถูไถกับนกนางแอ่นตัวนั้นไปมา
ทันใดนั้นในสมองของฉังซุ่นก็ผุดภาพฉากหนึ่งขึ้นมา แม่นางรองหลินปีนขึ้นมาบนกำแพง จากนั้นซื่อจื่อก็ปีนตามกันมาติดๆ แล้วทั้งสองก็เหมือนดั่งนกนางแอ่น...
ฉังซุ่นสีหน้าเปลี่ยน ส่ายศีรษะอย่างแรง
ช่างน่ากลัวยิ่งนัก!
รอกระทั่งกลับเข้าเรือน ฉังซุ่นก็นั่งลงข้างกายฉังหนิงพลางถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม
“ฉังซุ่น เหตุใดเจ้าถึงมีท่าทีกลัดกลุ้มใจเช่นนั้นเล่า”
ฉังซุ่นเหลือบมองประตู กดเสียงเบา “ข้าจะบอกเจ้าให้ว่าซื่อจื่อเลียนแบบสิ่งผิดๆ มาแล้ว”


## บทที่ 40 ต้นตอ

ตอนที่ 40 ต้นตอ
ฉังซุ่นใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าโศก “เจ้ารู้หรือไม่ว่าวันนี้ซื่อจื่อกระทำสิ่งใด ปีนกำแพงเชียวนะ!”
“ปีนกำแพง?” ฉังหนิงเผยสีหน้าประหลาดใจ “คงไม่ใช่ฝั่งที่ติดกับจวนแม่ทัพหรอกนะ”
“ตรงนั้นเลย!” ฉังซุ่นตบหน้าขา “เจ้าว่าซื่อจื่อเลียนแบบสิ่งผิดๆ มาจากแม่นางรองหลินหรือไม่”
ฉังหนิงพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “เลียนแบบสิ่งผิดๆ มาจริงๆ”
“แล้วจะทำอย่างไรดีเล่า สองตระกูลอยู่ใกล้กันขนาดนี้ สุภาษิตว่าไว้คนใกล้ชาดติดสีแดง คนใกล้หมึกติดสีดำ”
“ฉังซุ่นเอ๋ย” ฉังหนิงตบบ่าของฉังซุ่น “ยังมีอีกสุภาษิตหนึ่งกล่าวไว้ว่า ยาดีขมปากมีคุณในการรักษาโรคแล้วไซร้ คำตักเตือนที่ขัดหูก็มีคุณต่อการปรับปรุงตัวเช่นกัน”
“เจ้าหมายความว่า...”
ฉังหนิงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “พวกเราตามติดซื่อจื่อทุกวัน ต่อให้ซื่อจื่อจะรำคาญ แต่ก็ต้องชี้นำให้มาก”
“เจ้าพูดถูก ข้าเองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน” พอฉังซุ่นมีคู่หูคอยส่งเสริม ดวงตาก็เป็นประกาย
ฉังหนิงยิ้มบาง “เห็นเจ้าคิดได้เช่นนั้น ข้าก็วางใจ”
วันต่อมาขณะที่หลินเห่ากำลังออกจากจวนก็เจอฉีซั่วเข้าพอดี
“ซื่อจื่อก็ออกไปข้างนอกหรือเจ้าคะ” ยามเผชิญหน้ากับชายหนุ่มที่ส่งรอยยิ้มทักทาย หลินเห่าเลยเอ่ยทักทายอย่างเกรงใจ
ระยะนี้จำนวนครั้งที่เจอจิ้งอ๋องซื่อจื่อช่างบ่อยจริงๆ
“ความจริงข้าตั้งใจมารอแม่นางรองหลินต่างหาก”
หลินเห่าชะงักฝีเท้า สีหน้าแปลกใจปิดไม่มิด “ซื่อจื่อมาหาข้ามีเรื่องอะไร”
ฉีซั่วชี้ไปที่โรงน้ำชาเบื้องหน้า “หากแม่นางรองหลินสะดวก พวกเราเข้าไปคุยในโรงน้ำชากันดีกว่า”
หลินเห่าเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า
พวกเขาเข้าไปในห้องส่วนตัวของโรงน้ำชา กลิ่นของชาหอมอบอวล หลินเห่ามองฉีซั่วแน่นิ่ง “ซื่อจื่อมีเรื่องอะไรก็ว่ามาเถิด”
“เรื่องที่แม่นางรองหลินถูกสะกดรอยตามเมื่อวาน”
“หืม” หลินเห่าจับถ้วยชาเนื้อกระเบื้องสีเขียว พร้อมใบหน้าประหลาดใจ
“คนผู้นั้นน่าจะจับตาดูแม่นางรองหลินเมื่อวาน หากแม่นางรองหลินคิดอยากจับตัวมา ทางที่ดีควรวิเคราะห์สถานที่และคนที่เคยเจอเมื่อวานอย่างละเอียด”
หลินเห่าขมวดคิ้ว “เมื่อวาน...ข้าก็แค่ออกไปเดินเล่นผ่อนคลายตามอารมณ์ ไม่มีจุดหมายปลายทางใดเป็นพิเศษ แถมไม่ได้เจอใครเป็นพิเศษด้วย”
ฉีซั่วก้มหน้า เลื่อนสายตาลงมองถ้วยชาเนื้อกระเบื้องสีเขียว
น้ำชาสีมรกตใส ใบชาลอยล่องไปมาดั่งอารมณ์ที่โหมซัดขึ้นมาในเวลานี้
เหมือนเขาจะจุ้นจ้านมากเกินไปแล้ว
พอฟังเขาเกริ่นถึงเรื่องเมื่อวาน แม่นางรองหลินเพียงแค่ทำท่าประหลาดใจ แต่กลับไร้ซึ่งความตึงเครียดใดอย่างทั้งสิ้น
หากคนคนหนึ่งถูกคนแปลกหน้าสะกดรอยตามคงไม่มีปฏิกิริยาเช่นนี้ นอกจากจะรู้ตัวตนของคนที่สะกดรอยตาม จึงไม่กังวลหรือหวาดกลัวว่าจะถูกอีกฝ่ายทำร้าย
การที่แม่นางรองหลินเล่าเรื่องเมื่อวานอย่างคร่าวๆ เห็นได้ชัดว่าไม่อยากให้เขาเข้าไปยุ่ง
ฉีซั่ววางถ้วยชาลง “แม่นางรองหลินระวังตัวด้วย หากเจอเรื่องยุ่งยากใดก็มาขอความช่วยเหลือจากข้าได้”
“ขอบคุณซื่อจื่อมากเจ้าค่ะ” เมื่อเห็นฉีซั่วไม่ซักไซ้ไล่เรียงอีก หลินเห่าก็โล่งอก
เพื่อนบ้านมีใจกระตือรือร้นมากเกินไปก็เป็นเรื่องวุ่นวายเช่นกัน
“เช่นนั้นไม่รบกวนแม่นางรองหลินแล้วดีกว่า” ฉีซั่วลุกขึ้นยืน
หลินเห่าชั่งใจครู่หนึ่ง เอ่ยขึ้นว่า “หากวันหน้าซื่อจื่อเจอปัญหาใดก็มาขอความช่วยเหลือจากข้าได้เช่นกันนะเจ้าคะ”
ฉีซั่วชะงักงัน จากนั้นก็ยกยิ้มพลางพยักหน้า “เช่นนั้นข้าคงต้องขอขอบคุณแม่นางรองหลินก่อนล่วงหน้าแล้ว”
หลังจากออกจากโรงน้ำชามา เพื่อเลี่ยงไม่ให้หมิงซินเจินเหรินถูกจิ้งอ๋องซื่อจื่อจับตามอง นางจึงล้มเลิกความคิดที่จะไปตรงสะพานแต่เปลี่ยนความคิดไปเดินเล่นที่ถนนฉังชุนแทน ตอนกลับก็หอบถุงเล็กถุงใหญ่มาให้คนในจวนไม่น้อย
ใช้ประโยชน์ได้หรือไม่เป็นเรื่องรอง สิ่งสำคัญก็คือผู้หญิงแค่ได้เห็นและถูกใจก็พอแล้ว
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว แค่สิบกว่าวัน ฮูหยินผู้เฒ่าก็ได้รับข่าวหนึ่งมา อดพูดต่อหน้าหลินเห่าไม่ได้
“ผิงจยาโหวซื่อจื่อกับคุณหนูใหญ่ของจวนไหวอานปั๋ว[footnoteRef:1]หมั้นหมายกันแล้ว”  [1: ปั๋ว เป็นบรรดาศักดิ์รองลงมาจากโหว]
“จวนไหวอานปั๋ว?” สะใภ้หลินมุ่นคิ้ว “ข้าจำได้ว่าฮูหยินของไหวอานปั๋วเป็นภรรยาคนที่สองกระมัง ส่วนคุณหนูใหญ่ของจวนไหวอานปั๋วเป็นบุตรสาวของฮูหยินคนก่อน”
ฮูหยินผู้เฒ่าเหลือบมองหลินเห่าแวบหนึ่ง “หากไม่ใช่เพราะอาเห่ารู้ว่าผิงจยาโหวซื่อจื่อนิสัยไม่ดีละก็ หากยายรู้ข่าวมงคลนี้คงรู้สึกยินดีด้วย พร้อมชื่นชมว่าฮูหยินไหวอานปั๋วช่างดีต่อลูกเลี้ยงตามคนอื่นๆ ไปด้วย”
เวลานี้สะใภ้หลินรู้สึกระคายหูกับคำพูดนี้นัก เอ่ยเสียงเย็นชา “ผู้ชายไม่มีดีสักคน ข้าจำได้ว่าไหวอานปั๋วกับอดีตฮูหยินเคยรักใคร่กันจนเลื่องชื่อ”
เคยมีฮูหยินคนหนึ่งพูดขึ้นมาอย่างอิจฉาตาร้อน ตอนนั้นนางยังขัดใจอยู่ด้วยซ้ำ คิดว่าความรักระหว่างนางกับเวินหรูกุยก็ดีไม่แพ้คู่สามีภรรยาไหวอานปั๋วเลย
ตอนนี้ดูแล้วล้วนเป็นเรื่องตลกน่าขันสิ้นดี
ฮูหยินผู้เฒ่าจับความรู้สึกของนางได้เลยเอ่ยขึ้นเสียงขรึม “ไหวอานปั๋วเองอาจจะไม่รู้ จวนผิงจยาโหวสูงศักดิ์ แถมผิงจยาโหวซื่อจื่อเองก็ไม่เคยมีข่าวคราวเสียหายแพร่งพรายออกมา ไม่ว่าใครก็คงคิดว่าการแต่งงานของคู่นี้ดีไม่น้อย”
“เช่นนั้นไหวอานปั๋วเองก็ถูกพรางตาอย่างนั้นหรือ”
“เรื่องนี้ก็ไม่แน่” ฮูหยินผู้เฒ่าเบะปากเล็กน้อย เจือไปด้วยความเย้ยหยัน “ภรรยาคนใหม่ของไหวอานปั๋วผู้นี้เป็นลูกพี่ลูกน้องญาติห่างๆ ของผิงจยาโหวฮูหยิน เพียงแต่มีคนมากมายไม่ล่วงรู้ลำดับความสัมพันธ์ก็เท่านั้น”
หลายปีก่อนตอนที่ผิงจยาโหวฮูหยินผู้เฒ่ายังอยู่ พวกนางมีความสนิทสนมกัน เพราะฉะนั้นนางเลยรู้เรื่องนี้
วันที่จวนผิงจยาโหวมาทาบทามสู่ขอ ที่จริงนางก็หวั่นไหวไม่น้อย เพราะนึกถึงมิตรภาพในวันวาน
สะใภ้หลินสูดปาก “หากเป็นเช่นนั้น ไหวอานปั๋วฮูหยินก็ใจเหี้ยมเกินไปแล้ว!”
ฮูหยินผู้เฒ่าเหลือบมองบุตรสาวแวบหนึ่ง “ลูกที่ไม่มีแม่แท้ๆ คอยดูแล จะมีสักกี่คนที่ได้ดี”
สะใภ้หลินใจกระตุก
ตอนที่นางเก็บตัวอยู่ในห้อง นางเคยคิดดูแคลนตัวเองมาก่อน
ตอนอายุสิบหก นางถูกใจเวินหรูกุยตั้งแต่แรกเห็น ได้แต่งงานสมใจครองรักกับเขามายี่สิบกว่าปี ทุกๆ วันมีแต่ความอุ่นใจอย่างสุขสมอารมณ์หมาย
แต่ไหนแต่ไรมา นางนั้นเชื่อมั่นเรื่องครองคู่กันจนแก่เฒ่า แต่สุดท้ายกลับคิดไม่ถึงว่าคนที่นอนข้างกันจะกระทำกับนางอย่างหนักหน่วงเช่นนี้
ชีวิตของนางพังทลายลงในชั่ววินาทีนั้น
แล้วสิ่งที่ดึงนางออกมาจากความพังทลายนั่นก็คือ
สะใภ้หลินมองไปทางหลินเห่า
เสียงร้องไห้ของอาเห่า
สะใภ้หลินน้ำตาเอ่อล้น รั้งร่างหลินเห่าเข้ามา “อาเห่า โชคดีที่มีเจ้า ไม่อย่างนั้นพี่สาวของเจ้าต้องกระโดดลงกองไฟแน่”
หลินเห่าที่ถูกท่านแม่กอดโดยกะทันหัน สีหน้าพลันแข็งทื่อไปชั่วขณะ
ฮูหยินผู้เฒ่ายกยิ้มพลางส่ายศีรษะ
เคยคิดว่านิสัยตรงไปตรงมาของหว่านฉิงน่าปวดเศียรเวียนเกล้า แต่พอตอนนี้ขบคิดดูแล้วก็เป็นเรื่องดี ถึงอย่างไรก็ดีกว่าเป็นคนละเอียดอ่อนจนเก็บบาดแผลความเศร้าไว้ในใจ
หลังจากออกจากเรือนฮูหยินผู้เฒ่ามาก็กลับเรือนลั่วอิง หลินเห่าออกคำสั่งกับเป่าจู “เอาเทียบเชิญที่ได้มาเมื่อวานมาให้ข้าดูที”
ไม่นานเป่าจูก็หยิบเทียบเชิญลายดอกไม้ในลิ้นชักส่งให้หลินเห่า
เทียบเชิญประณีตงดงาม เป็นเทียบเชิญจัดงานวันคล้ายวันเกิดของฉีฉยง จวิ้นจู่น้อยแห่งจวนจิ้งอ๋องที่อยู่ติดกัน
เดิมทีหลินเห่าไม่คิดจะไป
เรื่องที่จวนจิ้งอ๋องส่งคนมาทาบทามแต่ถูกปฏิเสธเพิ่งผ่านไปได้ไม่นาน หากนางปรากฏตัวต่อหน้าพระชายาจิ้งคงกระอักกระอ่วนใจน่าดู
แต่ตอนนี้นางเปลี่ยนความคิดแล้ว
เพราะงานเลี้ยงวันคล้ายวันเกิดของจวิ้นจู่ คุณหนูใหญ่ไหวอานปั๋วน่าจะไปด้วย
ต่อหน้าท่านยาย ท่านแม่บอกว่าโชคดีที่มีนาง ช่วยเลี่ยงไม่ให้พี่หญิงกระโดดเข้ากองไฟ นางดีใจแทนพี่หญิง ทว่าใจหนึ่งก็หนักอึ้ง
ในเมื่อพี่หญิงไม่ได้กระโดดลงกองไฟ เช่นนั้นผู้หญิงอีกคนก็ต้องกระโดดลงกองไฟแทน
และเดิมที คุณหนูใหญ่เฉินไม่มีทางแต่งงานกับผิงจยาโหวซื่อจื่อแน่นอน
นางคิดว่า ลำพังแค่ให้พี่หญิงหนีพ้นจากโชคชะตาที่ต้องแต่งงานกับคนเลวไม่พอ เพราะต้นตอที่ทำให้หญิงสาวโศกเศร้าก็คือผิงจยาโหวซื่อจื่อ
แก้ที่ต้นตอถึงจะเป็นทางที่ถูกต้อง มิเช่นนั้นก็เหมือนโยนความพินาศไปให้คนอื่นแทน
นางต้องฉวยโอกาสในงานเลี้ยงวันคล้ายวันเกิดของจวิ้นจู่น้อยเพื่อเจอคุณหนูใหญ่เฉินให้ได้
ชาติที่แล้ว บิดาของนางวางแผนชั่วมากมายเพียงเพื่อต้องการรับอนุภรรยาและลูกชายเข้าจวนโดยใส่ร้ายท่านตาผู้แสนดีที่ล่วงลับไปแล้วของนาง ท่านยายโกรธจนหัวใจวายสิ้นชีพ ท่านแม่ก็โมโหจนสติฟั่นเฟือน ส่วนพี่สาวถูกแม่เลี้ยงใจร้ายหลอกให้แต่งงานกับโหวซื่อจื่อที่ชอบไม้ป่าเดียวกันจนชีวิตหาความสุขไม่ได้ แถมบิดาชั่วยังหลอกพี่สาวของนางให้ชายอื่นปู้ยี้ปู้ย่ำจนคิดฆ่าตัวตาย 													

ชาตินี้ นางย้อนกลับมายังสามปีก่อนเกิดเรื่องทุกอย่าง ครั้งนี้นางจะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของตนเองและคนที่นางรักทุกคนให้แคล้วคลาดปลอดภัยจากพวกคนชั่ว ทั้งท่านยาย ท่านแม่ พี่หญิง ท่านอาจารย์ รวมถึงเพื่อนบ้านเรือนเคียงอย่างจวนจิ้งอ๋องที่มีชะตากรรมอันแสนเศร้าในชาติที่แล้ว										แต่เดี๋ยวก่อน เหตุใดชาตินี้จิ้งอ๋องซื่อจื่อถึงมีท่าทีแตกต่างจากอดีตนักเล่า

*** ลิขสิทธิ์ถูกต้องภายใต้บริษัท Ink Stone Entertainment ***
ได้รับลิขสิทธิ์ออนไลน์ (Digital license) สำหรับแปลขายลงบนเว็บไซต์ได้อย่างถูกลิขสิทธิ์ 100%
เจ้าของลิขสิทธิ์ต้นฉบับ : China Literature
เรื่อง : คุณหนูรองสองชะตา
ผู้เขียน : ตงเทียนเตอะหลิ่วเยี่ย (冬天的柳叶)

---

[玉无香] / [冬天的柳叶]
© 2021 Ink Stone Entertainment Co., Ltd. All rights reserved.
Thai translation rights arranged with China Literature by Ink Stone Entertainment Co., Ltd.