เทพบ้าแห่งดาบอันทรงพลัง
ดาบเดียวสดชื่น
## บทที่ 1 หลินซวน

สำนักเซวียนเทียน ยอดเขาฝึกดาบ
บนภูเขาอันกว้างใหญ่ มีเหล่าชายหนุ่มชุดขาวหลายสิบคนกำลังฝึกดาบ พลังเซียนอันเจิดจ้าห่อหุ้มดาบยาว คมดาบฟาดฟันอากาศ ส่งเสียงสั่นสะเทือนไม่หยุด
ไม่ไกลนัก กลุ่มเด็กหนุ่มชุดป่านยืนมองอย่างหลงใหล ดวงตาเต็มไปด้วยความอิจฉา
"ถ้าฉันได้เป็นหนึ่งในพวกเขาก็คงดี จะได้เรียนและฝึกดาบ คิดแล้วก็ตื่นเต้น!" เด็กหนุ่มชุดป่านคนหนึ่งกล่าว
"ฝันไปเถอะ! พวกเขาเป็นศิษย์สำนักเซวียนเทียน ส่วนพวกเราเป็นแค่ทาสดาบ จะไปฝึกดาบเหมือนพวกเขาได้ยังไง!"
"อยากเป็นศิษย์สำนักเซวียนเทียน ง่ายนิดเดียว ทำเหมือนหลินซวนก็พอ!" เสียงประชดประชันดังขึ้น
เหล่าเด็กหนุ่มชุดป่านหัวเราะครืน แต่สายตาทุกคู่กลับจ้องมองไปยังจุดเดียวกัน
ในป่า มีเด็กหนุ่มชุดป่านคนหนึ่ง อายุราวสิบหกสิบเจ็ด ใบหน้าหมดจด ร่างกายค่อนข้างผอมบาง เขาถือดาบดำเหล็กยาว แทงออกไปไม่หยุด เหงื่อชุ่มโชกเสื้อผ้า แต่เขากลับไม่รู้สึกตัว
"หลินซวน? หึ! ไอ้ไร้ประโยชน์แบบมัน ให้เวลาร้อยปีก็ไม่มีทางเป็นศิษย์สำนักเซวียนเทียนได้หรอก! ไม่ต้องพูดอะไรมาก ในหมู่พวกเรา มันก็แค่ตัวถ่วง จะเอาอะไรไปเป็นศิษย์สำนักดาบลึกลับ?"
"ใช่เลย ได้ยินว่าเมื่อวันก่อนมันพยายามจะบรรลุระดับการรวมเส้นชีพจร แต่ล้มเหลว กระอักเลือดไม่หยุด ระดับการฝึกตนยังตกลงไปอยู่ที่ระดับที่สามของการฝึกฝนร่างกาย จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้นเลย!" น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสะใจ
"แค่มัน สามเดือนนี้ฝึกวิชาดาบท่าเดียวทุกวัน แถมยังเป็นท่าธรรมดาๆ คงฝึกจนโง่ไปแล้วมั้ง!"
หลายคนพูดเสียงดัง หลินซวนได้ยินคำเหล่านั้น ในใจรู้สึกขมขื่น แต่มือที่จับดาบกลับยิ่งออกแรงมากขึ้น เขาเกร็งใบหน้าเล็กๆ ฝึกดาบต่อไป
เส้นทางวิชายุทธ การฝึกปรับกายคือพื้นฐาน ส่วนระดับการรวมเส้นชีพจรถึงจะนับว่าเริ่มต้น ต้องเปิดเส้นชีพจรพลังเซียนในร่างกายได้ถึงจะมีโอกาสก้าวไกลบนเส้นทางวิชายุทธ
"พี่หวังถึงระดับที่เก้าของการฝึกฝนร่างกายแล้วใช่ไหม ถ้าบรรลุระดับการรวมเส้นชีพจร อย่าลืมพวกเราด้วยนะ!" เหล่าเด็กหนุ่มชุดป่านเห็นหลินซวนไม่สนใจ ต่างแอบด่า แล้วเริ่มประจบประแจงเด็กหนุ่มข้างๆ
"แน่นอนอยู่แล้ว อีกสองเดือนพี่หวังก็จะบรรลุแล้ว ตอนนั้นอาจจะได้เป็นศิษย์สำนักเซวียนเทียนด้วยก็ได้นะ!"
หวางหยางชายตามองหลินซวนอย่างดูถูก แล้วจึงพูดว่า "ไม่ต้องถึงสองเดือนหรอก อย่างมากเดือนเดียว ฉันก็จะบรรลุแล้ว!"
"จริงเหรอ? พี่หวังเก่งจัง..." เหล่าเด็กหนุ่มชุดป่านรอบข้างต่างประจบสอพลอ
"พี่หวัง ดูหลินซวนมันหยิ่งจังเลย ให้พี่สั่งสอนมันหน่อยสิ"
หวางหยางในใจไม่พอใจหลินซวนมานานแล้ว เขามองดูเหล่าศิษย์ชุดขาวที่กำลังฝึกดาบ คาดว่ายังอีกนานกว่าจะถึงเวลาพัก จึงลุกเดินไปหาหลินซวน
เหล่าเด็กหนุ่มชุดป่านต่างเดินตามไป เตรียมดูหลินซวนเป็นตัวตลก
หลินซวนทุ่มเทฝึกดาบ ร่างกายพุ่งไปข้างหน้า ดาบยาวในมือแทงตรงไป แสงดาบวาบ ทิ้งรอยแผลดาบไว้บนลำต้นไม้
ความจริงแล้วพวกเขาไม่รู้ว่า หลินซวนได้ฝึกฝนท่านี้มาสามปีแล้ว นับตั้งแต่วันนั้น เขาฝึกท่าดาบนี้ทุกวัน ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใด เขาก็ไม่เคยหยุดฝึก
ฉึก! ก้อนหินลูกหนึ่งพุ่งเข้าใส่ท้ายทอยของหลินซวน เสียงหวีดหวิวดังขึ้น แรงปะทะรุนแรงจนน่าตกใจ
หลินซวนเอนตัวหลบ หวุดหวิดรอดพ้นจากการโจมตีครั้งนี้ เขาหยุดยืน มองไปด้วยความโกรธ เห็นหวางหยางนำกลุ่มเด็กหนุ่มชุดป่านยืนอยู่ไม่ไกล ท่าทางเหมือนจะมาหาเรื่อง
"โอ้โห หลบได้เก่งนี่ แบบนี้ก็หลบได้เหรอ?" หวางหยางพูดด้วยรอยยิ้มเยาะ
"มีธุระอะไร?" หลินซวนกำดาบยาวในมือแน่น พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เมื่อครู่ถ้าเขาช้าไปนิด หัวคงมีรูเลือดเพิ่มขึ้นมาแน่ เขาไม่เคยมีเรื่องมีราวกับคนพวกนี้ แต่พวกเขากลับลงมือโหดร้ายขนาดนี้!
"ได้ยินว่า เจ้าฝึกท่าดาบท่าเดียวมาสามเดือน คงจะเก่งกาจไม่ธรรมดา ลองโชว์ให้พวกเราดูหน่อยสิ"
หลินซวนมองพวกเขาเย็นชา ไม่พูดอะไร
"ยังไง ไม่กล้าเหรอ? หรือว่าฝึกมาสามเดือนแล้วไม่มีผลอะไรเลย?" หวางหยางหัวเราะอย่างยโส
"พี่หวัง โชว์ฝีมือให้มันดูหน่อย ให้มันรู้ว่าพี่เก่งแค่ไหน!"
"ไอ้หนู ข้าจะสอนให้รู้ว่าวิชาดาบที่แท้จริงเป็นยังไง!" หวางหยางก้าวออกมาก้าวหนึ่ง ร่างกายแผ่พลังคมกริบออกมา เหมือนภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ
"สมแล้วที่เป็นระดับที่เก้าของการฝึกฝนร่างกาย แค่พลังก็ทำให้ข้ารู้สึกอึดอัดแล้ว!" เด็กหนุ่มชุดป่านหลายคนพูดด้วยความตกใจ
หวางหยางหัวเราะเย็นชา เขาชักดาบเหล็กกล้าออกมา เล่นลวดลายดาบ แล้วแทงเข้าใส่หลินซวน
เด็กหนุ่มชุดป่านทั้งหมดเบิกตากว้าง อยากเห็นภาพที่หลินซวนล้มลงอย่างไร้เรี่ยวแรง พวกเขารำคาญไอ้คนที่แปลกแยกคนนี้มานานแล้ว ทุกคนเป็นทาสดาบเหมือนกัน แต่เจ้าทำตัวเป็นใหญ่อะไร!
หลินซวนถอนหายใจ มือซีดเซียวกำดาบดำไว้ ในชั่วขณะต่อมา สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมกริบอย่างผิดปกติ
ชักดาบ กระโดด แทง เก็บดาบ
ทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตา เมื่อทุกคนรู้สึกตัว ก็พบว่าหลินซวนเก็บดาบดำเหล็กยาวแล้ว ยืนอย่างเย็นชา
"เป็นไปไม่ได้ นี่มันเป็นไปไม่ได้!" หวางหยางหันหลังกลับมาด้วยความตกใจ ผมของเขาถูกตัดไปหนึ่งกระจุก ที่คอมีรอยเลือดด้วย เลือดกำลังซึมออกมาเป็นสาย
ฮึ่ก!
ทุกคนสูดหายใจเฮือก พวกเขาไม่มีทางคิดว่าหวางหยางที่มีระดับการฝึกฝนร่างกายระดับที่เก้า จะพ่ายแพ้ให้กับหลินซวนที่มีระดับการฝึกฝนร่างกายระดับที่สาม และยังแพ้ในท่าเดียวอีกด้วย
"หลินซวนคนนี้เป็นใครกันแน่ วิชาดาบที่เขาฝึกคืออะไร?" นี่คือคำถามของทุกคน
"เกิดอะไรขึ้น ทำไมมายืนล้อมกันอยู่ตรงนี้ จะก่อกบฏหรือไง!" เสียงคมกริบดังขึ้น


## บทที่ 1 หลินซวน_2

"แย่แล้ว พวกศิษย์สำนักเซวียนเทียนกำลังจะพักผ่อน" เหล่าเด็กหนุ่มในชุดป่านสะดุ้งพร้อมกัน ต่างรีบแย้มยิ้มต้อนรับพวกศิษย์ชุดขาว
"นายท่าน ท่านคงกระหายน้ำแล้ว นี่คือชาเซียนเก้าราตรี ข้าต้มมาทั้งคืนเชียว!"
"คุณชาย นี่ยาเซียนลับ ช่วยฟื้นฟูพละกำลังได้อย่างรวดเร็ว เชิญท่านรับประทานสักเม็ด"
เด็กหนุ่มในชุดป่านทั้งหมดต่างคอยปรนนิบัติพวกศิษย์ชุดขาวอย่างนอบน้อม แม้แต่หวางหยางก็ไม่ต่างกัน เขารีบเก็บสีหน้าตกใจแล้ววิ่งไปหาศิษย์ชุดขาวคนหนึ่ง
"นายท่าน นี่ยาวิญญาณของท่าน" หวางหยางกล่าวอย่างนอบน้อม
เด็กหนุ่มรับยาไปกลืนเข้าปาก สายตาเหลือบไปเห็นคอของหวางหยาง ก็ขมวดคิ้วทันที
"เกิดอะไรขึ้น แผลที่คอเจ้าเป็นอะไรมา?" เฉินเฟิงในชุดขาวถาม
"นาย...นายท่าน..." ร่างของหวางหยางสั่นเล็กน้อย หากนายท่านรู้ว่าเขาแพ้คนที่อยู่ในระดับที่สามของการฝึกฝนร่างกาย คงจะจบไม่สวย
ในตอนนั้น ศิษย์ชุดขาวคนอื่นๆ ก็เข้ามาล้อมวง มีทาสดาบบางคนเล่าเรื่องที่เกิดขึ้น ทุกคนต่างมองไปที่หลินซวน
"ทาสดาบคนหนึ่ง กล้าดีนักนะ อยากตายหรือไง!"
"ดูเหมือนพวกเจ้าจะไม่มีระเบียบวินัยมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว!"
"คุณชาย เขาเป็นทาสดาบของคุณหนูถังยวี่" มีคนเตือน
"อ้อ ถังยวี่เปลี่ยนทาสดาบแล้วหรือ ทำไมข้าไม่รู้เรื่อง"
"ยังไง มีปัญหาอะไรหรือ?" เสียงใสกังวานดังมาจากนอกกลุ่มคน ตามด้วยหญิงสาวในชุดรัดรูปสีขาวอ่อนเดินเข้ามา
หญิงสาวผู้นี้มีใบหน้างดงาม ผิวขาวผ่อง รูปร่างโดดเด่น ขายาวเรียว
หลายคนแอบกลืนน้ำลายอย่างหนัก แม้แต่พวกศิษย์ชุดขาวก็ริมฝีปากแห้งผาก ตาเป็นประกาย
"หลินซวน ไปกันเถอะ" ถังยวี่ไม่สนใจคนพวกนั้น โยนกระบี่วิเศษในมือให้หลินซวน แล้วเดินเคียงข้างกันจากไป
"จะปล่อยให้พวกเขาไปง่ายๆ อย่างนี้หรือ?" มีศิษย์บางคนไม่พอใจ
"ไม่ต้องกังวล ถังยวี่ข้าแตะต้องไม่ได้ แต่ทาสดาบตัวเล็กๆ แค่นี้ จัดการให้ตายได้ในพริบตา พรุ่งนี้ไม่ใช่ต้องเข้าเขาไปเตรียมเรื่องนั้นหรือ พาเจ้านี่ไปด้วย ให้มันได้ลิ้มรสดีๆ!"
"กล้าหาเรื่องข้าเฉินเฟิง เจ้าตายแน่!" ศิษย์ชุดขาวมองตามแผ่นหลังของหลินซวน ยิ้มอย่างโหดเหี้ยม
หลินซวนเดินตามสาวขายาวมาตลอดทาง สายตาผู้คนจับจ้องมากมาย แน่นอนว่าส่วนใหญ่มองไปที่ถังยวี่
ถังยวี่ไม่สนใจสายตาเหล่านั้นเลย เธอยิ้มน้อยๆ มองหลินซวนพลางกล่าว "ข้าช่วยเจ้าไว้ เจ้าคิดจะตอบแทนข้าอย่างไร?"
"อืม ขอบคุณมาก" หลินซวนกล่าวอย่างจริงจัง
"เจ้า—"
สาวน้อยขบเขี้ยวเงินเบาๆ ใบหน้าน้อยๆ พองลม จ้องหลินซวนด้วยสายตาไม่สู้ดีนัก แต่ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ เธอกะพริบตาแล้วพูดเบาๆ "หลินซวน กระบี่วิเศษของข้ามีปัญหา ช่วยดูให้หน่อย"
สาวน้อยส่งดาบยาวให้ ปลอกดาบสีเขียวเข้มทำจากหนังอสูรชั้นดี ประดับอัญมณีที่ส่องแสงระยิบระยับใต้แสงอาทิตย์
หลินซวนไม่สนใจสิ่งเหล่านั้นเลย เขาคว้าดาบยาวมา ชักออกจากฝัก พินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด
ใบดาบสีฟ้าดุจท้องฟ้า แต่ที่ปลายดาบมีจุดดำเล็กๆ ทำให้ความเปล่งประกายของดาบทั้งเล่มหม่นลงไปมาก
"เฮ้อ เจ้านี่ไม่รู้จักถนอมดาบของตัวเองเลย" หลินซวนพึมพำ พลางใช้คมดาบกรีดนิ้ว ปล่อยให้เลือดไหลออกมา ใช้นิ้วชุบเลือดแตะเบาๆ ไม่นานจุดดำก็หายไป หลินซวนปล่อยให้เลือดไหลผ่านคมดาบทั้งเล่ม จึงหยุดการกระทำในมือ
"เรียบร้อยแล้ว" เขายื่นดาบยาวให้หญิงสาว
หญิงสาวรับดาบยาวมาด้วยความดีใจ แกว่งไปมาในอากาศสองสามครั้ง เสียงฟ้าวๆ ดังขึ้น เลือดที่เคยเปื้อนได้ซึมเข้าไปในตัวดาบจนหมด ทำให้ดาบยาวทั้งเล่มดูราวกับไพลินก้อนหนึ่ง
"หยุดนะ!" เมื่อเห็นหลินซวนหมุนตัวจะเดินจากไป ถังยวี่ตวาดเสียงเย็น
"ถังยวี่ ฉันซ่อมดาบให้เธอเสร็จแล้ว ยังมีอะไรอีกล่ะ?" หลินซวนถอนหายใจพลางกล่าวอย่างจนใจ
"ฉันอยากฝึกดาบ มาประลองกับฉันหน่อย" ถังยวี่ชักดาบยาวออกมาอย่างโกรธๆ
"พี่สาว เธอเป็นผู้มีพลังเซียนระดับที่สี่ของการรวมเส้นชีพจร แต่ให้ฉันที่เป็นแค่ศิษย์พลังเซียนระดับที่สามของการฝึกฝนร่างกายมาประลองด้วย นี่ตั้งใจจะฆ่าคนชัดๆ!" หลินซวนปฏิเสธทันที
ศิษย์ที่บรรลุถึงระดับการรวมเส้นชีพจรจะถูกเรียกว่าผู้มีพลังเซียน ส่วนผู้ที่อยู่ในระดับการฝึกฝนร่างกายจะถูกเรียกว่าศิษย์พลังเซียน
"ไม่ต้องกลัว ฉันจะไม่ใช้พลังเซียน" ถังยวี่ยิ้มมุมปาก พลิกข้อมือ ดาบสีฟ้าพุ่งแทงเข้าใส่ทันที
"ยายนี่เอาจริง!" หลินซวนตกใจมาก รีบหลบไปด้านข้างพร้อมยกดาบขึ้นรับ เสียงดังติง ดาบปะทะกัน หลินซวนรู้สึกถึงแรงมหาศาลที่ส่งผ่านมา ทำให้เขาต้องถอยหลังไปสามก้าว
"ฉันไม่ได้ใช้พลังเซียนนะ!" ถังยวี่พูดพลางหัวเราะคิกคัก มือที่ถือดาบเปลี่ยนท่าอีกครั้ง พุ่งเข้าใส่หลินซวนราวกับสายลมพัดผ่าน
"คิกคิก นี่เป็นวิชาดาบสายลมบริสุทธิ์ที่ฉันเพิ่งเรียนมาใหม่ ลองดูซิว่าเป็นยังไง"
ดาบในมือถังยวี่สร้างกระแสลมแรงจนทำให้เสื้อผ้าของหลินซวนปลิวไสว "แม่ง เป็นแบบนี้อีกแล้ว ทุกครั้งที่เรียนวิชาดาบใหม่ก็ต้องมาลองกับฉัน!"
หลินซวนมาเป็นทาสดาบที่สำนักเซวียนเทียนได้สามเดือนแล้ว ในสามเดือนนี้ เขาถูกปีศาจน้อยตนนี้ทรมานมานับครั้งไม่ถ้วน ทุกครั้งที่ฝึกดาบด้วย ร่างกายต้องมีแผลทุกที
คิดถึงตรงนี้ ก็ได้ยินเสียงฉีกดังขึ้น เสื้อของเขาถูกกรีดเป็นรอยยาว หลินซวนโกรธจนต้องเริ่มโต้กลับด้วยดาบถี่ยิบ
แม้ว่าเขาจะไม่สามารถเปิดเส้นชีพจรพลังเซียนได้ ทำให้ไม่สามารถฝึกฝนได้จริงๆ แต่ในด้านท่าดาบ หลินซวนมีพรสวรรค์สูงมาก วิชาดาบธรรมดาในมือเขากลับกลายเป็นสิ่งมหัศจรรย์ ราวกับว่าเขามีความสามารถนี้ติดตัวมาแต่กำเนิด นี่ก็เป็นเหตุผลที่ทำไมถังยวี่ถึงชอบมาฝึกดาบกับเขาบ่อยๆ
เห็นว่าถังยวี่ไม่ได้ใช้พลังเซียน หลินซวนจึงแกว่งดาบวาดเป็นครึ่งวงกลมในอากาศ ปัดการโจมตีของถังยวี่ไปด้านข้าง แล้วฟันลงตรงๆ หมายจะฟันที่ข้อมือของถังยวี่
ถังยวี่ตกใจ รีบใช้วิชาดาบสายลมบริสุทธิ์เคลื่อนไหวพยายามหลบหลีกการโจมตีนี้ แต่ดาบของหลินซวนกลับเหมือนงูพิษ ไล่ตามติดทุกฝีก้าว แต่ละครั้งล้วนแม่นยำและแยบยลปิดกั้นท่าไม้ตายของเธอจนหมด
"ฮึ!" ถังยวี่โกรธในใจ โดยไม่รู้ตัวได้ใช้พลังเซียน ดาบสีฟ้าปล่อยแสงสว่างออกมา ฟาดใส่หลินซวนจนกระเด็น
ตุบ!
หลินซวนลอยกระเด็นไปสองเมตร ล้มลงบนพื้น เลือดลมในอกปั่นป่วน เมื่อเผชิญหน้ากับพลังเซียน เขาก็เหมือนเรือลำน้อยในทะเลบ้าคลั่ง พร้อมจะถูกพัดพาไปได้ทุกเมื่อ
"ถ้าฉันสามารถเปิดเส้นชีพจรพลังเซียนได้ ก็คงไม่ต้องตกต่ำถึงขนาดนี้!" คิดถึงตรงนี้ สีหน้าของหลินซวนก็หม่นหมองลง
"สวรรค์ เจ้าให้พรสวรรค์ที่ดีขนาดนี้กับข้า แต่กลับทำให้ข้าเปิดเส้นชีพจรพลังเซียนไม่ได้ เจ้าจะแกล้งข้าให้ตายเลยสินะ!"
เห็นหลินซวนแกล้งตายอยู่บนพื้น ถังยวี่เดินเข้าไปเตะเบาๆ "พอได้แล้ว อย่าแกล้งตายนักเลย ฉันก็ไม่ได้ใช้แรงเต็มที่สักหน่อย"
หลินซวนร้องโอ๊ย ลุกขึ้นนั่ง "ขอยาเซียนรักษาแผลหน่อยสิ ไม่งั้นต่อไปจะไม่มีคนมาฝึกดาบกับเธอนะ"
ถังยวี่ทำตาขวาง ไม่เต็มใจล้วงยาวิญญาณสีแดงสดออกมาเม็ดหนึ่ง โยนให้ ทาสดาบคนอื่นต่างประจบประแจง ทำตามคำสั่งเจ้านายทุกอย่าง แต่หลินซวนคนนี้กลับไม่สนใจเธอ ทำตัวใหญ่กว่าเธอเสียอีก
แต่ว่า หลินซวนคนนี้มักจะมีความเข้าใจพิเศษในเรื่องวิชาดาบ การดูแลกระบี่วิเศษก็ดีกว่าทาสดาบคนอื่น ดังนั้นถังยวี่จึงได้แต่แกล้งเขาบ้าง ไม่กล้าทำร้ายเขาจริงๆ ตั้งแต่ฝึกดาบกับหลินซวนมา สามเดือนนี้วิชาดาบของเธอก็พัฒนาขึ้นมาก
"เธอก็นับว่าเป็นอัจฉริยะแห่งวิถีดาบ น่าเสียดายที่ไม่สามารถฝึกฝนพลังเซียนได้ ดังนั้นก็อยู่กับคุณหนูคนนี้ไปเถอะ รับรองว่าจะไม่ทำให้เธอเสียเปรียบ!" ถังยวี่ปลอบใจสองสามประโยค แล้วก็จากไป
หลินซวนหยิบขวดเซรามิกขาวเล็กออกมา ใส่ยาวิญญาณสีแดงสดลงไป แล้วเก็บอย่างระมัดระวัง นี่เป็นยารักษาแผล มีสรรพคุณดีมาก เขามักจะเก็บยาไว้ทุกครั้ง เผื่อไว้ใช้ยามจำเป็น
เก็บยาเรียบร้อยแล้ว หลินซวนก็เดินไปยังห้องเล็กของตัวเอง เขาต้องรีบบรรลุถึงระดับที่เก้าของการฝึกฝนร่างกายให้ได้ เพื่อลองพยายามเปิดเส้นชีพจรพลังเซียนอีกครั้ง


## บทที่ 2 เจ้า มาที่นี่!

"ลูกศิษย์ผู้อกตัญญูหลินซวน ละเมิดกฎของตระกูลหลายครั้ง บัดนี้ขอถอดถอนตำแหน่งเจ้าผู้คุ้มกันฝ่ายน้อย และขับไล่ออกจากเจี้ยนฉือฝู่!"
"ฮึ! คนแบบนี้สมควรถูกไล่ออกไปนานแล้ว ปล่อยไว้มีแต่จะทำให้เจี้ยนฉือฝู่ของเราขายหน้า!"
"จะมีพรสวรรค์ดีแค่ไหนก็เท่านั้น เปิดเส้นชีพจรพลังเซียนไม่ได้ก็ไร้ค่า!"
"ใช่ ไอ้ขยะที่เปิดเส้นชีพจรพลังเซียนไม่ได้ แต่กลับให้มันเป็นเจ้าผู้คุ้มกันฝ่ายน้อย น่าขันจริงๆ!"
คำเยาะเย้ยและด่าทอมากมายราวกับคลื่นยักษ์ ท่วมท้นหลินซวนจนมิด...
"อ๊ากกก!"
หลินซวนลืมตาขึ้นทันที ผุดลุกขึ้นนั่ง เหงื่อเย็นไหลท่วมตัว แสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง นำความอบอุ่นมาดึงเขากลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง
"ฝันร้ายแบบนี้อีกแล้ว" หลินซวนยิ้มขื่น ตั้งแต่เด็ก เขาแสดงให้เห็นถึงพรสวรรค์ในวิชายุทธอันน่าทึ่ง ฝีมือการต่อสู้ที่เขาเห็นเพียงครั้งเดียวก็สามารถฝึกได้อย่างเป็นธรรมชาติ ทุกคนคิดว่าเขาเป็นอัจฉริยะด้านวิชายุทธ และคาดหวังในตัวเขาอย่างมาก
แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกใจก็คือ เขาไม่สามารถเปิดเส้นชีพจรพลังเซียนได้เลย
นักรบจะต้องรวบรวมพลังเซียนที่ฝึกฝนในร่างกาย เพื่อเปิดเส้นชีพจรพลังเซียน จึงจะได้รับพลังที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้น แต่หลินซวนทำอย่างไรก็เปิดเส้นชีพจรพลังเซียนไม่ได้
ดังนั้น หลินซวนจึงถูกตระกูลทอดทิ้ง
เขาถูหน้า พลิกผ้าห่มลงจากเตียง คว้าเหยือกน้ำบนโต๊ะขึ้นมาดื่มรวดเดียวสองอึก
นี่เป็นห้องเล็กๆ ที่เรียบง่าย ภายในมีเพียงเตียงไม้หนึ่งหลังและโต๊ะเก่าๆ หนึ่งตัว หลินซวนหยิบเสื้อผ้าผ้าดิบมาสวม ขณะที่สวมได้ครึ่งตัว ก็ได้ยินเสียงประตูถูกเตะเปิดดังโครม
คนแรกที่เข้ามาคือเฉินเฟิงในชุดขาว ตามด้วยคนอีกสิบกว่าคน เขาพูดด้วยท่าทางยโสโอหังว่า "ไอ้หนู ตามพวกเรามาหน่อย!"
"พวกแกมีธุระอะไร?" หลินซวนค่อยๆ สวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"บังอาจนัก! แกเป็นแค่ทาสดาบ กล้าไม่สุภาพอีก!" เฉินเฟิงชักกระบี่วิเศษออกมาดังเคร้ง ปลายคมดาบเย็นเยียบชี้ไปที่หลินซวน แผ่กระแสสังหารออกมาอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อรู้สึกถึงกระแสสังหารที่แผ่ออกมาจากดาบยาว หลินซวนอดไม่ได้ที่จะลูบจี้รูปดาบที่คอ มันเป็นสิ่งที่พ่อมอบให้ก่อนตาย ภายในเก็บพลังเซียนไว้จำนวนหนึ่ง เอาไว้ใช้เพื่อรักษาชีวิต
หลินซวนลูบจี้ที่หน้าอกของเขา พยายามสงบสติอารมณ์ อีกฝ่ายเป็นนักวิญญาณขั้นที่สอง ถ้าจริงๆ อยากจะฆ่าเขา เขาก็จะสู้จนตายและลากใครสักคนไปตายด้วย!
เมื่อเห็นว่าหลินซวนไม่ได้สั่นกลัวเหมือนทาสดาบคนอื่นๆ พวกศิษย์ชุดขาวก็รู้สึกแปลกใจ โดยเฉพาะเฉินเฟิงที่โกรธมาก แม้แต่ทาสดาบยังไม่กลัวเขา ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป เขาจะอยู่ในสำนักได้อย่างไร?
"พอได้แล้ว เฉินเฟิง! อย่าลืมจุดประสงค์ของพวกเรา ถ้าเสียเวลาเจ้าจะรับผิดชอบหรือ?" หัวหน้ากลุ่มห้ามเฉินเฟิงที่กำลังโกรธจัด
"ไอ้หนู ตามพวกเรามา มีธุระให้เจ้าทำ" จางปินหัวหน้ากลุ่มพูดเสียงเย็น
หลินซวนมองดูพวกทาสดาบที่เดินตามหลังพวกเขา คิดในใจว่า: "ลูกผู้ชายต้องรู้จักหลบเลี่ยง ขอตามพวกเขาไปก่อน ดูซิว่าพวกเขาจะทำอะไร!"
หลินซวนพยักหน้าอย่างไร้อารมณ์แล้วเดินเข้าไป
เฉินเฟิงเห็นหลินซวนเดินเข้าแถว ก็หัวเราะเยาะในใจ: "เดี๋ยวดูว่าแกจะตายยังไง!"
จางปินโบกมือ พูดว่า: "ทุกคนตามข้ามา!" กลุ่มคนรีบเดินเข้าไปในป่าใกล้สำนักเซวียนเทียน
สำนักเซวียนเทียนเป็นหนึ่งในสามสำนักแห่งหยุนโจว ตั้งอยู่ที่ชายเทือกเขาไท่หาง ศิษย์ในสำนักมักจะเข้าไปล่าสัตว์และเก็บสมุนไพรในป่า แต่ก็แค่บริเวณชายป่าเท่านั้น ในเทือกเขาไท่หางเต็มไปด้วยสัตว์ร้าย ยิ่งเข้าไปลึกก็ยิ่งอันตราย ถ้าไม่มีพลังความสามารถ การเข้าไปในป่าใหญ่นี้ก็เท่ากับเข้าไปหาความตาย
หลินซวนตามพวกศิษย์ชุดขาวมาถึงหน้าถ้ำแห่งหนึ่ง รอบๆ มีหญ้ารกและเถาวัลย์พันเกี่ยว ที่ปากถ้ำมีเห็ดหลินจือเพลิงอยู่ดอกหนึ่ง สีแดงเพลิงราวกับเปลวไฟ
พวกศิษย์ชุดขาวมองเห็ดหลินจือเพลิงด้วยสายตาโลภมาก น้ำลายไหลยืด จางปินพยายามข่มความตื่นเต้นพูดว่า: "พวกทาสดาบฟังให้ดี ในถ้ำนั้นมีงูตัวเล็กอยู่ตัวหนึ่ง พวกเจ้าต้องล่อมันออกมา ยิ่งล่อให้ไกลได้ยิ่งดี"
"ถ้าใครทำพลาดหรือคิดจะหนี ข้าจะฆ่ามันเป็นคนแรก!" พูดถึงตรงนี้ เขาก็จ้องเขม็ง ปล่อยพลังอันแข็งแกร่งออกมา
หลินซวนรู้สึกหนักใจ แอบด่าว่าบ้าชิบ พวกนี้ต้องการใช้พวกเขาล่อสัตว์ร้ายเพื่อที่จะเก็บเห็ดหลินจือเพลิง แต่สัตว์ร้ายจะล่อง่ายๆ หรือ?
กลิ่นหอมของเห็ดหลินจือเพลิงนี้ แม้แต่เขาที่อยู่ไกลขนาดนี้ยังได้กลิ่น แล้วสัตว์ป่าอื่นๆ จะเป็นอย่างไร แต่กลับไม่มีตัวไหนกล้าเข้ามา แม้แต่บริเวณนี้ก็เงียบผิดปกติ แสดงว่าสัตว์ร้ายในถ้ำนั้นต้องแข็งแกร่งมาก
หลินซวนไม่ใช่ทาสดาบธรรมดา เขาเคยเป็นเจ้าผู้คุ้มกันน้อยแห่งเจี้ยนฉือฝู่ มีประสบการณ์มากกว่าคนอื่น พวกศิษย์ชุดขาวเหล่านี้ต้องการใช้ชีวิตของทาสดาบแลกกับเห็ดหลินจือเพลิงนั่นชัดๆ
"เจ้านั่น เดินไปข้างหน้าสุด!" เฉินเฟิงชี้ไปที่หลินซวนพร้อมรอยยิ้มเย้ยหยัน
"แม่ง!" หลินซวนแอบด่า จำใจเดินไปข้างหน้าสุด เขาได้เรียนรู้อีกครั้งถึงความน่าสมเพชของการไร้พลัง แม้แต่ชีวิตของตัวเองก็อยู่ในมือคนอื่น ความรู้สึกแบบนี้ต้องลองเองถึงจะรู้ว่ามันน่าเศร้าแค่ไหน!
"ถ้าพวกเจ้าจะให้ข้าไปตาย ข้าก็จะไม่ให้พวกเจ้าได้เห็ดหลินจือเพลิงเช่นกัน!" หลินซวนมองสำรวจรอบข้างอย่างระมัดระวัง พลางคิดหาวิธีที่จะขัดขวางแผนการของคนพวกนี้
"พี่เฟิง น้องคนนั้นจะมาก่อกวนพวกเราหรือเปล่า?" ลูกศิษย์คนหนึ่งถาม
"ไม่ต้องกังวลไป แค่ทาสดาบน้อยคนเดียว จะทำอะไรได้? เตรียมตัวเก็บเห็ดหลินจือเพลิงกันดีกว่า!" เฉินเฟิงพูดพร้อมรอยยิ้ม
ทาสดาบทั้งสิบเอ็ดคนค่อยๆ เดินเข้าไปที่ถ้ำอย่างระมัดระวัง ยิ่งเข้าใกล้ถ้ำ บรรยากาศอันตรายก็ยิ่งหนาแน่น หลินซวนรู้สึกว่าขนหลังของเขาลุกชันขึ้นมาทั้งหมด
กลิ่นสมุนไพรของเห็ดหลินจือเพลิงยิ่งหอมฟุ้งขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับกลิ่นคาวที่โชยมาจากในถ้ำ เมื่อห่างจากถ้ำประมาณห้าเมตร หลินซวนรู้สึกสะท้านในใจทันที สัญชาตญาณบอกให้เขารู้สึกถึงอันตรายใหญ่หลวง เขากระโดดหลบไปด้านข้างในทันที
ในวินาทีที่หลินซวนกระโดดหลบ แสงสีรุ้งพุ่งออกมาเหมือนสายฟ้า ทะลุผ่านร่างคนด้านหน้าหลายคน เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วท้องฟ้า
หัวขนาดมหึมาโผล่ออกมาจากถ้ำ ใหญ่เท่าโต๊ะ ดวงตาสีเขียวมรกตใหญ่กว่าหัวคน เปล่งประกายวาววับน่าสะพรึงกลัว
"แม่เจ้า! นี่มันงูตัวเล็กๆ หรือไง?" หลินซวนสบถออกมา ในใจเกลียดชังเฉินเฟิงและพวกถึงที่สุด
โดยไม่ต้องมีใครสั่ง พวกทาสดาบต่างวิ่งหนีกันกระเจิง เหมือนลมพัดไปทางไกล งูยักษ์ตาเขียวเลื้อยออกมาจากถ้ำ ลิ้นสีแดงเลือดพุ่งออกมาเหมือนดาบคม แทงทะลุร่างทาสดาบที่อยู่ใกล้ที่สุดในพริบตา
หลินซวนก็ไม่รอช้า รีบวิ่งหนีทันที แต่เขาไม่ได้วิ่งไปที่พื้นที่โล่ง กลับมุดเข้าไปในป่า จางปินและคนอื่นๆ ไม่สนใจเขาอีกต่อไป พวกเขาสนใจแต่เห็ดหลินจือเพลิง แอบย่องไปใกล้ถ้ำอย่างเงียบๆ
งูยักษ์ตาเขียวเลื้อยออกมาจากถ้ำ ลำตัวยาวกว่าสิบเมตร มันเลื้อยไล่ตามทาสดาบด้านหน้าอย่างรวดเร็ว ปากกว้างอ้าออกพร้อมจะงับเหยื่อ
เมื่อจางปินและคนอื่นๆ เห็นงูยักษ์เลื้อยห่างจากถ้ำ พวกเขารีบพุ่งเข้าไปหาเห็ดหลินจือเพลิง ทุกคนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็มาถึงปากถ้ำ
หลินซวนไม่ได้หนีไปไหน แต่แอบหาที่ปลอดภัยคอยดูสถานการณ์ พลางคิดถึงเรื่องในอนาคต เพราะเมื่อจางปินและพวกกลับไป พวกเขาต้องมาหาเรื่องเขาแน่ๆ ตอนนั้นเขาคงต้านทานไม่ไหว
ยังไม่ทันที่เขาจะคิดอะไรมาก เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นที่ถ้ำ งูยักษ์ตาเขียวรู้สึกว่ามีคนจะมาขโมยเห็ดหลินจือเพลิง หางใหญ่เท่าถังน้ำฟาดลงมาอย่างรุนแรง มันทิ้งการไล่ล่าทาสดาบ หันมาจ้องจางปินและพวกด้วยดวงตาสีเขียวมรกต
โครม!
หางงูใหญ่เท่าถังน้ำฟาดลงบนพื้น ทำให้พื้นแตกกระจาย จางปินและพวกต่างหลบหนีกันไปคนละทิศละทาง ส่วนเห็ดหลินจือเพลิงลอยขึ้นไปกลางอากาศ
"ไอ้สัตว์นี่บ้าไปแล้ว!" จางปินตกใจจนหน้าซีด ถอยหลังไม่หยุด ส่วนเห็ดหลินจือเพลิงที่ตกลงมาถูกลูกศิษย์อีกคนคว้าไว้ได้
"พี่ปิน ได้มาแล้ว!" ศิษย์คนนั้นตะโกนดังลั่น
แต่ทันใดนั้น เงาดำพุ่งผ่านมา หางของงูยักษ์ตาเขียวฟาดใส่ศิษย์คนนั้นจนกระเด็น
"หนี!" จางปินตะโกนสั่ง เหล่าศิษย์ชุดขาวต่างวิ่งหนีเข้าป่า ราวกับอยากจะงอกปีกบินหนี
หลินซวนอยู่ใกล้กับศิษย์ที่ถูกฟาดกระเด็นไป เขามองเห็นเห็ดหลินจือเพลิงในมือคนผู้นั้น กัดฟันวิ่งไปคว้ามันมา
"บ้าเอ๊ย! ทาสดาบนั่น! ไอ้หนู ส่งเห็ดหลินจือเพลิงมา!" เฉินเฟิงตะโกนไล่หลังมา
ตูม!
ต้นไม้ล้มระเนระนาด ร่างมหึมาของงูยักษ์ตาเขียวบุกเข้าป่า ไล่ล่าจางปิน เฉินเฟิง และคนอื่นๆ อย่างบ้าคลั่ง
หลินซวนไม่ลังเลแม้แต่น้อย เก็บเห็ดหลินจือเพลิงเข้าอก แล้ววิ่งหนี พวกจางปินใช้เขาเป็นเหยื่อ แถมตอนนี้ยังจะฆ่าเขาอีก เขาจะยอมมอบเห็ดหลินจือเพลิงให้ได้อย่างไร!
ก่อนหน้านี้เขาได้สำรวจเส้นทางรอบๆ ไว้แล้ว วางแผนเส้นทางหลบหนีเอาไว้ ตอนนี้มีเห็ดหลินจือเพลิงในมือ หลินซวนยิ่งวิ่งเร็วขึ้น เขาวิ่งเลี้ยวไปมาในป่า หลายครั้งเกือบจะสลัดคนที่ไล่ตามมาได้
"ฮึ!" จางปินดวงตาวาบขึ้นด้วยประกายเย็นเยียบ ชักดาบยาวออกมาฟันใส่หลินซวน ขณะเดียวกันศิษย์อีกหลายคนก็มีแสงสว่างเรืองรอบตัว พุ่งเข้าใส่หลินซวน
หลินซวนรีบเร่งพลังในจี้รูปดาบ อาศัยพลังเซียนในนั้น ความเร็วพุ่งทะยานขึ้นอีก ความเร็วของหลินซวนทำให้ทุกคนตกใจ พวกเขาคิดไม่ถึงว่าทาสดาบขอบเขตหลิงถูขั้นสามคนหนึ่งจะมีความเร็วขนาดนี้
"ท่าไม้ตายแรงระเบิด!" จางปินตะโกน ฟันดาบยาวออกไป เสียงระเบิดดังสนั่น หลินซวนรู้สึกถึงแรงมหาศาลกระแทกหลัง จนร่างลอยกระเด็น
ร่างเขากลิ้งไปกับพื้นหลายตลบก่อนจะทรงตัวได้ ขณะที่จางปินและคนอื่นๆ อยู่ห่างจากเขาไม่ถึงสองเมตร ประกายเย็นเยียบจากดาบล้อมรอบตัวเขา
เขากัดฟัน ล้วงเห็ดหลินจือเพลิงออกมากลืนลงท้อง เร่งพลังในจี้รูปดาบสุดกำลัง เตรียมสู้ตายเป็นครั้งสุดท้าย
"ไอ้หนู แกอยากตาย!" จางปินและคนอื่นๆ เห็นหลินซวนกลืนเห็ดหลินจือเพลิงลงไป โกรธจนเกือบบ้า อยากจะฉีกร่างเขาทันที
งูยักษ์ตาเขียวเห็นภาพนั้น ก็ส่งเสียงขู่ฟ่อด้วยความโกรธแค้น พุ่งตัวเข้ามาราวกับภูเขาลูกน้อย ด้วยความเร็วสูงสุด ชนต้นไม้ข้างหน้าหักโค่นทั้งหมด จางปินและคนอื่นๆ ถูกชนกระเด็น แม้แต่หลินซวนก็ถูกแรงมหาศาลนั้นเหวี่ยงลอยขึ้นไปในอากาศ


## บทที่ 3 จี้รูปกระบี่

งูยักษ์ตาเขียวที่กำลังคลุ้มคลั่งได้ซัดทุกคนกระเด็นไป หลินซวนแทบไม่มีพลังเซียนเหลืออยู่เลย ร่างกายได้รับบาดเจ็บสาหัสหลายแห่ง
โชคดีที่เขาได้กินเห็ดหลินจือเพลิงไว้ก่อน พลังยาศักดิ์สิทธิ์อันทรงพลังกำลังรักษาอาการบาดเจ็บของเขา แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังคงอาเจียนเป็นเลือดออกมามากมาย
ร่างของเขาตกลงไปในหุบเขา การตกครั้งนี้ทำให้กระดูกทั่วร่างแทบจะหักหมด เสื้อผ้าด้านหน้าเปื้อนเลือดจนแดงไปหมด หลินซวนไม่ทันสังเกตว่าเลือดของเขาที่หยดลงบนจี้รูปดาบนั้นหายไปอย่างประหลาด
โครม!
หางงูฟาดอีกครั้ง หลินซวนถูกซัดกระเด็นไปอีก คราวนี้เขาหมดสติไป จี้รูปมังกรจมหายเข้าไปในร่างของเขา กลายเป็นลำแสงวูบหนึ่งแล้วหายไป
จี้รูปดาบนั้นเจาะเข้าไปในตันเถียนของเขา สั่นไหวไม่หยุด พลังเซียนรอบด้านพุ่งเข้าหาหลินซวนอย่างรวดเร็ว ที่ท้องของเขาเกิดหลุมดำเล็กๆ ดูดพลังเซียนทั้งหมดที่ไหลมาเข้าไป
พลังเซียนบางส่วนแทรกซึมเข้าไปในร่างของหลินซวน วิ่งพล่านไปทั่ว ชนเส้นลมปราณของหลินซวนไม่หยุด ต้องรู้ว่าเส้นชีพจรพลังเซียนในร่างของหลินซวนยังไม่ได้เปิด ดังนั้นเมื่อพลังเซียนที่รั่วไหลเข้าไป ความเจ็บปวดจึงมากกว่าการเปิดเส้นชีพจรพลังเซียนด้วยตัวเองถึงสิบเท่า
หลินซวนฟื้นขึ้นมาเพราะความเจ็บปวด เขากัดฟันทนมันไว้ โดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
และเมื่อเขาพบต้นเหตุ เขาแทบจะเสียสติ ดาบเล็กในร่างของเขาคือจี้ของเขาเอง และตอนนี้มันกำลังดูดกลืนพลังเซียนอย่างบ้าคลั่ง
แม้ว่าพลังเซียนส่วนใหญ่จะถูกดาบเล็กดูดกลืนไป แต่ส่วนที่ล้นออกมาแม้เพียงน้อยนิด หลินซวนก็ไม่สามารถย่อยได้
"บ้าเอ๊ย นี่มันถึงระดับที่เก้าของการฝึกฝนร่างกายแล้ว ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปก็จะถึงขั้นทะลวงเส้นลมปราณแล้ว!"
ในร่างมนุษย์มีเส้นชีพจรพลังเซียนเก้าเส้น พวกมันทอดผ่านร่างกาย ต้องเปิดเส้นชีพจรพลังเซียนเท่านั้น พลังเซียนถึงจะหมุนเวียนในร่างกายและก่อให้เกิดพลัง
ระดับการฝึกตนของหลินซวนพุ่งขึ้นเหมือนจรวด ขึ้นไปอย่างรวดเร็วจนถึงร่างกายผู้แข็งแกร่งสูงสุด เขากัดฟัน ตัดสินใจใช้พลังนี้ทะลวงเส้นชีพจรพลังเซียน
เขาอดทนต่อความเจ็บปวด พยายามรวบรวมสมาธิ เตรียมทะลวงเส้นชีพจรพลังเซียนเส้นแรกในร่างกาย มือทั้งสองประกบกันเป็นพลังตรา หลินซวนทุ่มเทสุดกำลัง พลังเซียนในร่างรวมตัวกันพุ่งเข้าใส่เส้นชีพจรพลังเซียนเส้นแรก
โครม!
ราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นขวางอยู่ตรงหน้า พลังเซียนเหล่านั้นกระจายตัว ระดับการฝึกตนของหลินซวนลดลงอย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็ตกลงมาอยู่ที่ขอบเขตหลิงถูขั้นสาม
"อีกแล้ว!" หลินซวนตะโกนอย่างไม่ยอมแพ้ เขาลองมาสองครั้งแล้ว แต่ละครั้งก็ถูกดีดกลับมา ในร่างของเขาเหมือนมีพลังลึกลับบางอย่างปิดกั้นเขาไว้แน่นหนา
"ลองอีก!" หลินซวนไม่ยอมแพ้ รวบรวมพลังเซียนในร่างอีกครั้ง พุ่งเข้าใส่เส้นชีพจรพลังเซียน
โครมมม——
พลังสองสายปะทะกันในร่างของหลินซวน เสียงดังสนั่นหวั่นไหว เขาถูกแรงกระแทกจนต้องพ่นเลือดออกมาอีกครั้ง
ในตอนนี้ มีพลังอ่อนโยนสายหนึ่งปรากฏขึ้นในร่างของเขา หลินซวนรู้ว่านั่นคือพลังยาศักดิ์สิทธิ์จากเห็ดหลินจือเพลิง โชคดีที่เขากินมันเข้าไปก่อน ไม่เช่นนั้นป่านนี้คงตายไปแล้ว
พลังเซียนเหล่านี้สะสมมากขึ้นเรื่อยๆ ในร่างของหลินซวน ร่างกายของเขารู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส
"ไอ้บ้าเอ๊ย ยังจะดูดอีก หยุดเดี๋ยวนี้!" หลินซวนสามารถมองเห็นทุกอย่างในร่างกายได้อย่างชัดเจน เขาโมโหจนต้องสบถออกมา แต่ดาบเล็กนั้นไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองแม้แต่น้อย
ตอนนี้มีพลังเซียนมากพอที่จะทะลวงผ่านการปิดกั้นนั้นได้แล้ว หลินซวนตัดสินใจที่จะลองอีกครั้ง แต่ถ้าครั้งนี้ล้มเหลว เขาจะถูกพลังเซียนระเบิดตาย
"เอาวะ ถึงจะมีโอกาสแค่นิดเดียว ก็ต้องลอง!" หลินซวนเป็นคนแบบนี้ ไม่ยอมแพ้จนกว่าจะถึงวินาทีสุดท้าย
ครั้งนี้ พลังเซียนมหาศาลรวมตัวกันเป็นกระแสอันดุดัน พุ่งตรงไปยังเส้นชีพจรพลังเซียนที่ยังไม่ได้เปิด
โครม! เสียงปะทะดังราวกับสายฟ้าฟาด คลื่นสีดำปรากฏขึ้นในร่างของหลินซวน คลื่นเหล่านี้พันรอบเส้นชีพจรพลังเซียนของเขา ก่อตัวเป็นดอกบัวสีดำ
ลึกลับและน่าพิศวง ดอกบัวสีดำปล่อยควันสีดำออกมาเป็นเส้นๆ เหมือนน้ำหมึก แผ่กลิ่นอายโบราณ กั้นพลังเซียนไว้ด้านนอก
"นี่ นี่มันอะไรกัน?" หลินซวนเบิกตากว้าง มองดูดอกบัวสีดำในร่างกายด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "ทำไมในร่างกายฉันถึงมีของแบบนี้?"
เขาพอจะเดาได้ว่าการที่ไม่สามารถเปิดเส้นชีพจรพลังเซียนได้อาจจะเกี่ยวข้องกับดอกบัวสีดำลึกลับนี้ "หรือว่าฉันจะต้องเป็นศิษย์พลังเซียนไปตลอดชีวิต ฉันไม่ยอม!"
จู่ๆ ความโกรธก็พลุ่งขึ้นมาในใจหลินซวน เขาเกลียดชะตากรรมของตัวเอง เกลียดดอกบัวสีดำในร่างกาย เขาเกลียดที่ชะตาชีวิตของเขาถูกคนอื่นควบคุม!
อื้อ!
ดาบเล็กเล่มนั้นดูเหมือนจะรับรู้ถึงอารมณ์ของหลินซวน มันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ตัวดาบเปล่งแสงราวกับความฝัน แสงดาบวาบขึ้น ฟันดอกบัวสีดำขาดเป็นสองท่อน
นี่——
หลินซวนไม่คิดว่าดาบเล็กจะเก่งกาจถึงขนาดฟันดอกบัวสีดำลึกลับขาดได้ในคราวเดียว เขารีบรวบรวมพลังเซียน พุ่งเข้าสู่เส้นชีพจรพลังเซียนทันที
เมื่อไม่มีดอกบัวสีดำขวางกั้น หลินซวนก็สามารถเปิดเส้นชีพจรพลังเซียนเส้นแรกได้อย่างรวดเร็วด้วยพลังเซียนอันแข็งแกร่ง เส้นชีพจรพลังเซียนนั้นเหมือนเส้นทางน้ำที่นำพาพลังเซียน ก่อให้เกิดการหมุนเวียนที่สมบูรณ์ในร่างกาย
ส่วนดาบเล็กนั้นก็หยุดดูดกลืนพลังเซียน ลอยนิ่งอยู่ในร่างของหลินซวน
ทุกอย่างกลับสู่ภาวะปกติแล้ว
หลินซวนค่อยๆ ถอนหายใจ จิตใจผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง เหตุการณ์เมื่อครู่นี้ช่างประหลาดเหลือเชื่อ จนตอนนี้เขายังไม่กล้าเชื่อสายตาตัวเอง
"ดอกบัวสีดำนั่นมันคืออะไรกันแน่ ทำไมถึงปรากฏอยู่ในร่างกายของข้า" หลินซวนคิดไม่ตก อีกทั้งจี้รูปดาบนั่น ทำไมถึงเข้าไปอยู่ในร่างกายของเขา และดูเหมือนจะมีที่มาที่ลึกลับยิ่งกว่าดอกบัวสีดำเสียอีก
จี้รูปดาบนี้เป็นของที่บิดาของหลินซวนมอบให้ และเมื่อครู่นี้ยังช่วยฟันทำลายดอกบัวสีดำ ทำให้เขาสามารถเปิดเส้นชีพจรพลังเซียนได้ ดังนั้น หลินซวนจึงรู้สึกว่าดาบเล็กลึกลับนั้นคงไม่ทำร้ายเขา
หลินซวนตรวจสอบร่างกายของตน พบว่าบาดแผลของเขาหายดีแล้ว และระดับการฝึกตนก็ได้ถึงขอบเขตหนิงม่ายขั้นหนึ่งขั้นปลาย อีกไม่นานก็จะสามารถก้าวข้ามไปสู่หนิงม่ายขั้นสองได้
"ไม่ว่าจะอย่างไร ข้าก็เปิดเส้นชีพจรพลังเซียนได้แล้ว ต่อไปนี้ก็สามารถฝึกฝนได้ ข้าต้องกลับไปยังเจี้ยนฉือฝู่ให้ได้ เพื่อทำตามความปรารถนาของท่านพ่อ!"
แต่เดิมเขาเป็นคนของเจี้ยนฉือฝู่ แต่ถูกใส่ร้าย จึงถูกขับไล่ออกมา ตอนนี้เขาสามารถฝึกฝนได้แล้ว ไม่ใช่คนไร้ค่าอีกต่อไป ดังนั้นทุกสิ่งที่สูญเสียไป เขาจะต้องแย่งชิงกลับมาให้ได้!
"ถ้าสามารถเป็นศิษย์หลักของสำนักเซวียนเทียนได้ คงจะกลับไปยังเจี้ยนฉือฝู่ได้อย่างราบรื่น" หลินซวนตัดสินใจแล้ว รีบออกเดินทางกลับไปทันที สำนักเซวียนเทียนมีลำดับชั้นที่เข้มงวด แม้แต่ศิษย์ก็แบ่งเป็นศิษย์ต่างชั้น, ศิษย์ชั้นใน และศิษย์หลัก การที่หลินซวนจะโดดเด่นขึ้นมาท่ามกลางศิษย์หนุ่มมากมายนั้น ไม่ใช่เรื่องง่าย
"ทุกต้นเดือนจะมีการทดสอบเข้าสำนักหนึ่งครั้ง ผ่านการทดสอบก็จะได้เป็นศิษย์ต่างชั้น" หลินซวนอยู่ที่นี่มาสามเดือนแล้ว สถานการณ์พื้นฐานต่างๆ เขาเข้าใจดี เขากระโดดขึ้น มุ่งหน้าไปยังทิศทางของสำนัก
...
ในป่า มีเด็กหนุ่มชุดขาวหลายคนวิ่งหนีอย่างทุลักทุเล เสื้อผ้าที่เคยสะอาดบัดนี้เปื้อนเลือดและดินโคลน
"แม่ง เกือบตายที่นี่แล้ว!"
"ถ้าไม่ใช่เพราะงูยักษ์ตาเขียวไปรบกวนสัตว์อันตรายตัวอื่นจนถูกขัดขวาง วันนี้พวกเราคงจบแล้ว!"
เด็กหนุ่มที่ดูทุลักทุเลเหล่านี้คือจางปินและพวก พวกเขารอดชีวิตมาได้ แต่จากสิบกว่าคนตอนแรก ตอนนี้เหลือแค่สี่คนเท่านั้น
"ทั้งหมดเป็นเพราะทาสดาบที่ชื่อหลินซวนคนนั้น ทำให้พวกเรากลับมือเปล่า เสียเห็ดหลินจือเพลิงไปเปล่าๆ!"
"ไม่รู้ว่าเขาตายหรือยัง หวังว่าเขาจะยังไม่ตาย จะได้มีโอกาสให้เขารู้ว่าอะไรคือการมีชีวิตอยู่แต่ทรมานยิ่งกว่าตาย!"
"ฮึ หลิงถูขั้นสามคนเดียว โดนการโจมตีขนาดนั้น ตายไปนานแล้ว จะมีทางรอดได้ยังไง ไปกันเถอะ รีบกลับไป ทาสดาบตายไปตั้งเยอะ ต้องรีบหาคนใหม่มาเพิ่มแล้ว"
ทั้งสี่คนพักผ่อนเล็กน้อย แล้วรีบมุ่งหน้ากลับไป ตลอดทางไม่ได้หยุดพัก ในที่สุดก็ออกจากป่ามืดนี้ได้
"เอ๊ะ พี่เฟิง ดูคนคนนั้นสิ!" เด็กหนุ่มคนหนึ่งร้องอุทานขึ้น
เฉินเฟิงและจางปินมองไป ทางด้านซ้ายของพวกเขามีร่างคนหนึ่ง ตัวเต็มไปด้วยดิน พอจะเห็นได้ว่าสวมเสื้อผ้าป่านสีเทา คนผู้นั้นกำลังวิ่งมุ่งหน้าไปยังสำนักดาบลึกลับ
"เป็นไอ้หมอนั่น มันยังไม่ตาย!" เฉินเฟิงร้องอย่างตกใจ "แม่ง ดูข้าจะจัดการมันยังไง!"
"ไป ให้มันรู้ซะว่าเห็ดหลินจือเพลิงของข้าไม่ใช่ของที่จะกินง่ายๆ!" จางปินพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
ฉิว ฉิว!
ทั้งสี่คนเร่งความเร็วขึ้น พาลมกระโชกพัดผ่าน ไล่ตามหลินซวนทันอย่างรวดเร็ว
ฮู้ว—
ทั้งสี่คนล้อมหลินซวนไว้ เฉินเฟิงยิ้มอย่างโหดเหี้ยมพลางพูดว่า "ไอ้หนู ไม่คิดว่าเจ้าจะยังมีชีวิตอยู่ ดีแล้ว ข้าจะค่อยๆ ฆ่าเจ้า!"
"อย่าฆ่ามัน มันกินเห็ดหลินจือเพลิงเข้าไปแล้ว ตอนนี้เลือดของมันคงเต็มไปด้วยพลังยา จับมันกลับไป ทุกวันเราเอาเลือดมันมาใช้ฝึกฝน จะไม่ดีกว่าหรือ!" จางปินหัวเราะอย่างน่าขนลุกราวกับปีศาจ
หลินซวนสูดหายใจลึก วางมือลงบนด้ามดาบ สำนักเสวียนเทียนอยู่ตรงหน้าแล้ว ไม่คิดว่าจะถูกดักทางอยู่ดี
ในสี่คนตรงหน้า จางปินมีพลังถึงหนิงม่ายขั้นสาม หรือก็คือหลิงซื่อขั้นสาม จางปินอยู่ที่หนิงม่ายขั้นสอง ส่วนอีกสองคนมีพลังใกล้เคียงกับหลินซวน คือหนิงม่ายขั้นหนึ่ง พูดได้ว่าในสถานการณ์ปกติ หลินซวนต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน
แต่หลินซวนไม่ได้ตื่นตระหนก เขามีสีหน้าสงบ มือที่จับดาบมั่นคงและแข็งแกร่ง สายตาของเขาจับจ้องไปที่เฉินเฟิงที่อยู่ด้านหน้า
ตรงนี้ใกล้สำนักมากแล้ว แค่แหวกวงล้อมออกไปได้ เขามั่นใจว่าจะเข้าสำนักได้ และเมื่อเข้าสำนักได้แล้ว เขาก็จะปลอดภัยมากขึ้น
พวกนี้ดูถูกเขามาก จึงไม่ได้จริงจังนัก นี่เป็นโอกาสดีที่จะลงมือ และเมื่อลงมือแล้วต้องสำเร็จ เพราะพวกนี้จะไม่ให้โอกาสครั้งที่สอง นั่นหมายความว่าเขามีโอกาสลงมือแค่ครั้งเดียว
คิดถึงตรงนี้ หลินซวนก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาในใจ ท่าดาบที่เขาฝึกมาสามปี เมื่อมีพลังเซียนแล้วจะมีพลังแค่ไหนกันนะ?
"ทุบขาทั้งสองข้างมันก่อน จะได้ไม่หนี!" เฉินเฟิงชักดาบยาวออกมา ฟันใส่ขาทั้งสองของหลินซวน
และในตอนนั้นเอง หลินซวนก็เคลื่อนไหว เขาชักดาบออกอย่างรวดเร็ว ร่างลอยขึ้นกลางอากาศ ราวกับดาวตกพุ่งผ่านท้องฟ้า วูบหายไปในพริบตา
ฉึก! หลินซวนแทงดาบออกไปหนึ่งที แล้ววิ่งไปทางสำนักโดยไม่หันกลับมามอง ความเร็วนั้นทำให้ทุกคนตกตะลึง
"อ๊าก! แขนข้า!" ในเวลาเดียวกัน เฉินเฟิงกุมแขนขวา ร้องครวญครางไม่หยุด เลือดไหลทะลักออกมามากมาย ย้อมพื้นดินเป็นสีแดง


## บทที่ 4 การโจมตียามค่ำคืน

"มือของฉัน!" เฉินเฟิงร้องครวญครางด้วยความหวาดกลัว แขนขวาของเขาถูกฟันเป็นแผลลึก บางส่วนเห็นเงาของกระดูกขาวโผล่ออกมา
"ทำไมถึงเป็นแบบนี้?" จางปินและคนอื่นๆ ไม่ได้ไล่ตามไป ดาบที่เพิ่งผ่านไปนั้นช่างประหลาดเกินไป และพลังที่แผ่ออกมาจากร่างของหลินซวนไม่ใช่แค่ระดับที่สามของการฝึกฝนร่างกายแน่นอน
"เขาซ่อนพลังของตัวเองเอาไว้หรือ?" จางปินสงสัย "หรืออาจจะเป็นผลของเห็ดหลินจือเพลิง ที่ทำให้เขาก้าวข้ามไปถึงระดับการรวมเส้นชีพจร เลือดของเจ้า ข้าต้องเอาให้ได้!"
"พวกเจ้าสองคน รีบพาเขากลับสำนักเดี๋ยวนี้!" จางปินสั่งการ
ทั้งสองคนประคองเฉินเฟิง รีบมุ่งหน้ากลับไปยังสำนักเซวียนเทียน ส่วนจางปินเดินตามหลัง สายตาวูบไหว ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
...
หลินซวนวิ่งอย่างรวดเร็วจนกลับมาถึงกระท่อมเล็กๆ ของตน เขาปิดประตู พยายามทำให้ตัวเองสงบลง
พูดตามตรง พลังของดาบเมื่อครู่นี้เกินความคาดหมายของเขา ท่าดาบนี้เป็นสิ่งที่พ่อของเขามอบให้ และสั่งให้เขาฝึกฝนให้ดี
แม้ท่าดาบนี้จะดูธรรมดา แต่เมื่อใช้กลับมีพลังมหาศาล แต่มีเพียงท่าเดียว และการใช้ท่านี้ก็สิ้นเปลืองพลังเซียนไม่น้อย เกือบจะหมดไปหนึ่งในสามแล้ว
เมื่อนึกถึงพลังเซียน หลินซวนก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง หลายปีมานี้ ในที่สุดเขาก็สามารถฝึกฝนได้แล้ว เขานึกถึงดาบเล็กในร่างกายของเขา มันคือสิ่งที่ทำให้เขาสามารถเปิดเส้นชีพจรพลังเซียนได้ และยังทำให้เขามีพลังพิเศษเนลที่มีเฉพาะในระดับเปลี่ยนวิญญาณเท่านั้น
ดาบเล็กนั้นไม่ใช่ทองไม่ใช่หิน ไม่รู้ว่าทำจากวัสดุอะไร ยาวหนึ่งนิ้ว ทั้งเล่มเป็นสีหลิวหลี มีพลังเซียนไหลออกมาไม่หยุด หลินซวนพยายามติดต่อกับมัน แต่ไม่มีผลอะไร
เมื่อเห็นว่าไม่มีการตอบสนอง หลินซวนจึงไม่สนใจมันอีก แต่ตั้งใจจะใช้ประโยชน์จากพลังยาที่เหลืออยู่ของเห็ดหลินจือเพลิงเพื่อฝึกฝนต่อไป
เขาเคยเป็นศิษย์ของเจี้ยนฉือฝู่ แม้ว่าก่อนหน้านี้จะเป็นคนไร้ค่า ไม่มีโอกาสได้สัมผัสตำราวิทยายุทธ แต่เขาได้รับวิชาลึกลับที่สมบูรณ์จากพ่อของเขา วิธีฝึกพลังของตระกูลเป็นทักษะระดับเซียน มีพลังมหาศาล
หลินซวนทำ印มือ หมุนเวียนพลังเซียนตามวิธีฝึกพลังของตระกูล แต่พอเริ่มใช้ ดาบสีหลิวหลีในร่างกายก็สั่นสะเทือนทั้งเล่ม สลายพลังเซียนนั้นทิ้งไป
"หืม?" หลินซวนงงงัน ลองทำ印มืออีกครั้ง พบว่าดาบสีหลิวหลีดูเหมือนจะตั้งใจขัดขวางการฝึกฝนของเขา
"ดาบนี้มีจิตวิญญาณหรือ?" หลินซวนไม่แน่ใจ แต่ทำไมถึงไม่ให้เขาฝึกฝนกันนะ
"ฟังนะ ถ้าไม่ให้ฉันฝึกวิชาของตระกูล เจ้ามีอะไรที่ดีกว่าหรือ?" หลินซวนพึมพำ
ดาบสีหลิวหลีดูเหมือนจะเข้าใจคำพูดของหลินซวน ตัวมันส่งเสียงดังหึ่งๆ แผ่รัศมีทองออกมา แสงทองทุกเส้นกลายเป็นดาบทองเล็กๆ ดาบเหล่านี้เปลี่ยนเป็นฟูเหวินประหลาด แล้วพุ่งเข้าไปในสมองของเขา
"เคล็ดวิชาชีวิตยืนยาว?"
ดาบสีหลิวหลีนี้ได้มอบวิธีฝึกพลังให้เขา! หลินซวนรู้สึกงงงัน เขารีบอ่านเคล็ดวิชาชีวิตยืนยาว ชื่อนี้ฟังดูยิ่งใหญ่มาก และเนื้อหาที่อธิบายไว้ก็สูงส่งกว่าวิธีฝึกพลังของตระกูลมากนัก
อย่างไรก็ตาม ดาบเล็กนี้ไม่ยอมให้ฝึกวิธีอื่น ก็เอาเป็นว่าฝึกเคล็ดวิชาชีวิตยืนยาวที่มันให้มาแล้วกัน หลินซวนตัดสินใจ จัดท่าทางมือเป็นรูปแบบแปลกประหลาด แล้วค่อยๆ หลับตา หมุนเวียนพลังเซียนทั่วร่างตามคาถา
พลังเซียนสีทองไหลเวียนในเส้นชีพจรพลังเซียน ทุกครั้งที่หมุนเวียนครบรอบ พลังก็จะแข็งแกร่งขึ้น รอบๆ เส้นชีพจรพลังเซียนยังมีเส้นเล็กๆ อีกมากมายที่เชื่อมต่อกัน นำพาพลังไปทั่วร่างกาย
หลินซวนหมุนเวียนวิชาลึกลับซ้ำแล้วซ้ำเล่า พลังนั้นแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ พลังยาที่ซ่อนอยู่ในร่างกายก็ถูกกระตุ้นออกมา ค่อยๆ รวมพลังผ่านเส้นเล็กๆ เข้าด้วยกัน พุ่งไปยังเส้นชีพจรพลังเซียนที่สอง
โครม!
เส้นชีพจรพลังเซียนที่สองถูกเปิดออก เหมือนเขื่อนที่แตก พลังมหาศาลไหลทะลัก ชำระล้างร่างกายของหลินซวนไม่หยุด สิ่งสกปรกถูกขับออกจากร่างกาย หลินซวนรีบทำความสะอาด
"ไม่นึกว่าใช้เวลาแค่ครึ่งวัน ก็ถึงหนิงม่ายขั้นสอง ตอนนี้ฉันก็เป็นนักวิญญาณขั้นที่สองแล้ว" ร่างกายของหลินซวนเปล่งแสงอ่อนๆ ภายในเต็มไปด้วยพลัง
"พลังระดับนี้น่าจะผ่านการทดสอบประตูนอกได้แน่นอน แต่ว่าการทดสอบประตูในนั้นได้ยินว่ายากมาก เลือกคนแค่หนึ่งในร้อย ไม่รู้จริงๆว่าต้องถึงระดับพลังไหนถึงจะผ่านได้"
หลินซวนถอนหายใจพลางเริ่มฝึกฝนเคล็ดวิชาชีวิตยืนยาวต่อ ตอนนี้สิ่งที่เขาขาดที่สุดคือเวลา ดังนั้นเขาจึงไม่อยากเสียเวลาแม้แต่นาทีเดียว
ค่ำคืนมาเยือน ท้องฟ้าราวกับถูกคลุมด้วยผ้าสีดำ ดูมืดครึ้ม พระจันทร์ถูกเมฆบดบัง ดวงดาวมากมายก็ซ่อนตัวไป
ลมพัดแรงทั่วทั้งผืนฟ้าและแผ่นดิน เสียงลมพัดผ่านป่าไม้ดังหวีดหวิว ประตูไม้สีน้ำตาลส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด
หลินซวนลืมตาขึ้น ค่อยๆ ระบายลมหายใจเก่าออก เขาลุกขึ้นยืน มองดูเมฆดำที่ปกคลุมท้องฟ้าด้านนอก แล้วรีบปิดประตูไม้
ตอนนี้หลินซวนยังคงมีสถานะเป็นทาสดาบ ที่พักอาศัยก็อยู่บนยอดเขาที่ห่างไกลผู้คน รอบๆ นอกจากหลินซวนก็ไม่มีบ้านคนอื่น
โครม!
เสียงฟ้าร้องดังสนั่นกะทันหัน ทำให้แก้วหูสั่นสะเทือน หลินซวนมองออกไปนอกหน้าต่างสู่ท้องฟ้าและแผ่นดิน พูดอย่างรู้สึกทึ่ง: "สิ่งที่ลึกลับที่สุดก็คือพลังเทพบรรพกาลนี่แหละ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ฉันจะสามารถยกภูเขาถมทะเลได้ด้วยการยกมือเดียว"
ฟ้าแลบอีกครั้ง ตามด้วยเสียงฟ้าร้องครืนๆ แต่ในตอนนั้นเอง หัวใจของหลินซวนกระตุก เขารีบย่อตัวลงอย่างรวดเร็ว
ฉิว!
ลูกธนูพุ่งผ่านศีรษะของเขาไป เขาถึงกับรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากลูกธนูนั้น
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาได้ก้าวขึ้นสู่ขั้นหล่อเลี้ยงชีพจรระดับสอง ทำให้การได้ยิน การมองเห็น และประสาทสัมผัสต่างๆ แข็งแกร่งขึ้น แค่ธนูดอกเดียวนี้ก็เอาชีวิตเขาไปแล้ว!
หลินซวนซ่อนตัวใต้หน้าต่าง เขาเดาได้อย่างรวดเร็วว่าเป็นฝีมือของจางปินและพวก แต่ไม่รู้ว่ามีกี่คน
ผู้อ่อนแอเป็นอาหารของผู้แข็งแกร่ง นี่คือกฎการอยู่รอดของโลกใบนี้ หลินซวนเข้าใจดี ตอนนี้เขานั่งนิ่งรอ ไม่ขยับตัวเลย ศัตรูข้างนอกควรจะร้อนใจกว่าเขา เพราะสภาพอากาศข้างนอกแย่มาก
สำนักเซวียนเทียนมีกฎระเบียบเข้มงวด อนุญาตให้ศิษย์ต่อสู้กันได้ แต่ห้ามฆ่ากัน แม้แต่ทาสดาบก็ไม่สามารถฆ่าได้ตามใจชอบ แต่ถ้าออกนอกสำนักเซวียนเทียนเข้าไปในป่า ก็ทำอะไรก็ได้
ปกติคงไม่มีใครกล้าลงมือในสำนัก แต่ฝนตกหนักวันนี้กลับเป็นสภาพแวดล้อมที่ดีมากสำหรับการฆ่าคน
หลินซวนกำดาบยาวแน่น จิตใจจดจ่อสูงสุด พร้อมจะลงมือทุกเมื่อ แน่นอน ไม่นานนัก ประตูไม้ก็พังลงด้วยเสียงดัง ร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว
หลินซวนฉวยจังหวะที่อีกฝ่ายลงพื้น แทงดาบออกไปดุจดาวตก อีกฝ่ายไม่คิดว่าดาบนี้จะแยบยลถึงเพียงนี้ ได้แต่รีบยกดาบขึ้นรับอย่างลนลาน
เคร้ง!
ดาบปะทะกัน เกิดประกายไฟ พลังเซียนของอีกฝ่ายเหนือกว่าหลินซวนอย่างชัดเจน ดาบของหลินซวนเบี่ยงออกนอกทิศทาง แต่ก็ยังฟันให้เกิดบาดแผลได้
ร่างนั้นครางเบาๆ ถอยหลังอย่างรวดเร็ว เร่งพลังเซียนห่อหุ้มบาดแผล แล้วจ้องหลินซวนอย่างระมัดระวัง
"จางปิน ฉันรู้ว่าเป็นนาย ไม่ต้องซ่อนตัวแล้ว!" หลินซวนพูดเสียงเย็น
"ฮึ! ในเมื่อรู้แล้ว ก็เชื่อฟังดีๆ แล้วตามข้าไป!" จางปินพูดอย่างดุร้าย
"แกโดนฉันแทงเสียแล้ว ยังจะพูดใหญ่อีก! เรียกคนของแกออกมาให้หมดเถอะ!" หลินซวนเตรียมพร้อมแล้ว
"ฆ่าเจ้าจะต้องเรียกคนด้วยหรือ? เมื่อกี้ข้าประมาทเอง ถึงให้เจ้าแทงได้ คราวนี้ข้าอยากดูว่าเจ้าจะทำยังไง!"
จางปินหัวเราะเย็นชา สะบัดดาบในมือ เพลงดาบเมฆาพลิ้วไหวออกมา ทิ้งเงาดาบมากมายในอากาศ ล้อมหลินซวนเอาไว้


## บทที่ 5 การทดสอบประตูภายนอก

ดาบยาวพลิ้วไหวไร้ทิศทาง ราวกับเมฆล่องลอยบนท้องฟ้า ทำให้ไม่อาจคาดเดาได้ว่าดาบจะพุ่งไปทางใด
จางปินมีพลังถึงขั้นหล่อเลี้ยงชีพจรระดับสาม และใช้กระบวนท่าดาบระดับกลางชั้นหวง พลังนั้นแม้แต่ศิษย์ระดับเดียวกันก็ไม่กล้ารับมือ จางปินไม่เชื่อว่าหลินซวนจะรับการโจมตีครั้งนี้ได้
โชคดีที่หลินซวนเพิ่งจะก้าวขึ้นสู่ขั้นหล่อเลี้ยงชีพจรระดับสอง พลังเพิ่มขึ้นมาก เขาถอยหลังหลบอย่างหวุดหวิด รอดพ้นจากคมดาบนั้นมาได้
"แม่ง แปลกจริง! เจ้าหลบได้ยังไง!" จางปินฟันพลาด รู้สึกงงงัน
"ที่แท้ก็ก้าวขึ้นสู่ขั้นหล่อเลี้ยงชีพจรระดับสองแล้ว พลังของเห็ดหลินจือเพลิงช่างรุนแรงจริงๆ แต่ของดีขนาดนี้ กลับให้ไอ้ขยะอย่างเจ้ามาใช้เปลืองๆ!" จางปินยิ่งพูดยิ่งโกรธ ท่าไม้ตายในมือก็ยิ่งโหดร้ายขึ้น
โครม!
ดาบยาวถูกห่อหุ้มด้วยพลังเซียนสีฟ้า พุ่งทะลุกำแพงไม้จนพังทลาย ลมพายุพัดกระโชกเข้ามา ทั้งกระท่อมสั่นไหว
"ข้าไม่มีเวลามาชักช้ากับเจ้า ไปตายซะ! เลือดของเจ้า ข้าจะรับไว้!" พลังของจางปินยิ่งแข็งแกร่งขึ้น ดาบในมือเปล่งประกายวูบวาบ
"นี่เจ้าเรียกว่าวิชาดาบรึ? ในสายตาข้า มีช่องโหว่เต็มไปหมด!" หลินซวนกล่าวประชดไม่ไว้หน้า
หลินซวนก้าวไปข้างหน้า ดาบในมือพลันเปลี่ยนแปลง ปลายดาบเปล่งประกายเย็นเยียบ ทิ้งเงาดาบเป็นสายในอากาศ
"วิชาดาบสายลมบริสุทธิ์ เป็นไปไม่ได้!" จางปินร้องอย่างตกใจ "นี่มันกระบวนท่าดาบระดับสูงชั้นหวง เจ้าเป็นแค่ทาสดาบ เรียนรู้มาได้อย่างไร?"
หลินซวนยิ้มเย็นที่มุมปาก ดาบในมือผสานกับลมพายุภายนอก ก่อเกิดเป็นพลังดาบที่มองไม่เห็นในห้อง
"เจ้ารอดูเถอะ!" จางปินตกใจกลัว รีบวิ่งออกจากกระท่อม หายไปในสายฝนพายุ
หลินซวนเก็บดาบเหล็กดำ ถอนหายใจโล่งอก เขาคอยฝึกดาบกับถังยวี่ทุกวัน ท่าไม้ตายของวิชาดาบสายลมบริสุทธิ์นี้เขาจำได้หมดแล้ว
แต่ก็เพียงแค่รูปแบบภายนอกเท่านั้น เขาไม่รู้เคล็ดวิชาดาบและหลักวิชา พลังโจมตีน้อยนิดน่าสงสาร หลอกจางปินพวกนี้ยังพอได้ แต่ถ้าต่อสู้จริงๆ ท่านี้ไม่มีพลังทำลายล้างเลย
จางปินผู้นี้คงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ตอนนี้ยังไม่ควรปะทะกับเขา รอจนเข้าร่วมสำนักดาบลึกลับแล้วค่อยมาชำระบัญชีกัน
กระท่อมถูกทำลายจนพัง นอนคงเป็นไปไม่ได้แล้ว หลินซวนจึงนั่งขัดสมาธิ ฝึกฝนเคล็ดวิชาชีวิตยืนยาวอีกครั้ง ยังไม่ทันได้เข้าสำนัก เขาก็สร้างศัตรูไว้มากมาย หากไม่มีพลังที่แข็งแกร่ง เขาคงอยู่รอดไม่ได้
ประสานมือทำตรา หลินซวนเข้าสู่สภาวะฝึกฝน ร่างกายของเขาเรืองรองด้วยแสงสีเขียวอ่อน ราวกับโคมไฟดวงเดียวในความมืด
รุ่งเช้าวันต่อมา ฝนหยุดตก ทั้งภูเขาสดชื่นเป็นพิเศษ กลิ่นหอมของดินโชยไปทั่ว
หลินซวนตื่นจากการนั่งสมาธิ ยืดเส้นยืดสาย แล้วเริ่มฝึกดาบ
ยังคงเป็นท่าดาบเร็วดั่งดาวตก แม้การฝึกท่านี้จะน่าเบื่อ แต่เขาก็ยังคงฝึกอย่างไม่ย่อท้อ
เมื่อคืน ท่าดาบนี้ได้แสดงพลังของมันออกมาแล้ว แม้จะไม่รู้ระดับความสามารถพิเศษของท่านี้ แต่หลินซวนรู้ว่ามันไม่ด้อยไปกว่าวิชาดาบใดๆ ยิ่งไปกว่านั้น เขายังรู้สึกถึงพลังจิตกระบี่พิเศษจากท่าดาบนี้
แต่ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือสิ้นเปลืองพลังเซียนมาก ด้วยพลังของหลินซวนในตอนนี้ ใช้ได้มากสุดสามครั้งก็จะหมดพลังเซียน
ดังนั้น วิชาดาบนี้เหมาะสำหรับการจู่โจมเด็ดขาดในครั้งเดียว
"เอ๊ะ แต่เช้าเชียว?" ขณะที่หลินซวนกำลังฝึกดาบอยู่นั้น ถังยวี่ก็เดินมาจากที่ไกลพร้อมรอยยิ้ม แต่เมื่อเห็นสภาพกระท่อม ใบหน้างดงามของนางก็เย็นชาลงทันที
"เกิดอะไรขึ้น? ใครลงมือ?" ถังยวี่ถาม
"ไม่เป็นไร ฉันจัดการเองได้" หลินซวนส่ายหน้า
"นาย?" ถังยวี่ชำเลืองมองเขา แล้วอ้าปากเป็นรูปตัวโอ "นักวิญญาณขั้นที่สอง นายผ่านขั้นแล้วเหรอ?"
หลินซวนยักไหล่ พูดพร้อมรอยยิ้ม "ก็ฝึกไปเรื่อยๆ แล้วก็ผ่านขั้นมาได้น่ะ"
ถังยวี่เอามือไพล่หลัง เดินวนรอบตัวเขาสามรอบ จนหลินซวนรู้สึกขนลุก
"เธอจะทำอะไร?" หลินซวนถามอย่างระแวง
"นายนี่ไม่สนุกเลย!" ถังยวี่เบ้ปาก "พอนายผ่านการทดสอบประตูภายนอก มาอยู่กับฉันไหม?"
"ไปอยู่กับเธอเหรอ?" หลินซวนเลิกคิ้ว "ขอคิดดูก่อน"
เขารู้ว่าในหมู่ศิษย์สำนักกระบี่เซียนแบ่งเป็นหลายกลุ่มอิทธิพล แต่ละกลุ่มต่างแย่งชิงอำนาจกัน ทรัพยากรส่วนใหญ่ก็อยู่ในการควบคุมของพวกเขา ดังนั้นหลังจากเข้าประตูภายนอกแล้ว สิ่งแรกที่ต้องทำคงเป็นการเข้าร่วมกับกลุ่มอิทธิพลกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง
"ไม่ต้องกังวลไป พอเข้าประตูภายนอกแล้ว พี่จะดูแลเอง!" ถังยวี่ตบหน้าอกที่พัฒนาได้ดีของตัวเอง พูดอย่างภาคภูมิใจ
วันเวลาแห่งการฝึกฝนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในพริบตาก็ถึงเวลาทดสอบประตูภายนอก ระดับการฝึกตนของหลินซวนก็ผ่านขั้นอีกครั้ง ถึงหนิงม่ายขั้นสาม สามารถรวมพลังเซียนบนตัวดาบได้แล้ว พลังโจมตีเพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัว
การทดสอบประตูภายนอกครั้งนี้มุ่งเน้นไปที่ศิษย์ตระกูลใหญ่แถบนี้ ในกลุ่มทาสดาบมีเพียงส่วนน้อยที่เข้าร่วม หลินซวนสวมชุดผ้าป่านสีเทา ยืนอยู่ท่ามกลางเหล่าคนหนุ่มในชุดหรูหรา ดูแปลกแยกไปอย่างเห็นได้ชัด
"นั่นทาสบ้านไหนกัน แต่งตัวดูจนจะตายไปได้" มีคนเยาะเย้ย
"นั่นทาสดาบของสำนักเสวียนเทียน คงมาร่วมทดสอบด้วยล่ะมั้ง"
"อะไรนะ ทาสดาบ!" ศิษย์ตระกูลใหญ่หลายคนมีรอยยิ้มเยาะหยัน "ก็แค่ทาส ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง การทดสอบแบบนี้เขาก็กล้ามาเหรอ!"
"พวกท่านคุยกันสนุกดีนะ!" หลินซวนก้าวยาวๆ มาหยุดตรงหน้าศิษย์เหล่านั้น ปล่อยพลังทั่วร่าง ร่างกายเปล่งประกายสีเขียวอ่อน
ศิษย์เหล่านั้นล้วนอยู่ในขั้นหล่อเลี้ยงชีพจรระดับหนึ่ง สูงสุดก็แค่ระดับสอง ต่อหน้าหลินซวนไม่มีอะไรน่าสนใจ ตอนนี้ถูกพลังกดดันจนตัวสั่น
หลินซวนแค่นเสียงเย็นชา นับเป็นการเตือนคนเหล่านั้น และแล้วกลุ่มศิษย์ตระกูลใหญ่ก็เงียบกริบ แต่มีบางคนแอบเคียดแค้นหลินซวนอยู่ในใจ
"ไอ้บ้า หยิ่งอะไรนักหนา พี่ชายข้าก็อยู่ในประตูภายนอกนี่แหละ รอให้ทดสอบเสร็จ ดูข้าจะสั่งสอนแกยังไง!" ศิษย์ตระกูลใหญ่หลายคนวางแผนแก้แค้นหลินซวน
ไม่นาน มีศิษย์หนุ่มหลายคนเดินออกมาจากสำนักเสวียนเทียน หนึ่งในนั้นเป็นชายหนุ่ม เขาประกาศเสียงดัง "ครั้งนี้ข้ารับผิดชอบการทดสอบประตูภายนอก กฎการทดสอบง่ายมาก เอาชนะองครักษ์ป่าไผ่ได้ถือว่าผ่าน จะสู้คนเดียวหรือเป็นทีมก็ได้"
"ตามข้ามา" ชายหนุ่มคนนั้นนำทุกคนไปที่หน้าทางเดิน แล้วถาม "ใครจะเป็นคนแรก?"
หลินซวนมองสำรวจทางเดินนั้น กว้างกว่าสามเมตร ยาวกว่าสิบเมตร สองข้างทางมีองครักษ์ยืนเรียงแถวสองแถว ถือดาบไผ่ ยืนนิ่งไม่ขยับ
สังเกตอย่างละเอียด หลินซวนตกใจเล็กน้อย องครักษ์ป่าไผ่ที่ว่านี้ล้วนทำจากไผ่เป็นมนุษย์ไผ่ ไม่ใช่คนจริงๆ
ศิษย์ตระกูลใหญ่หลายคนก็สังเกตเห็นสถานการณ์นี้ พูดคุยกันไปมา
"ก็แค่หุ่นเชิดนี่หว่า ข้าเอง!" พูดพลางมีชายหนุ่มชุดม่วงก้าวออกมาอย่างหยิ่งผยอง ในมือถือดาบยาวเปล่งประกายสีเขียว ใช้ก้าวพริบตาพุ่งเข้าไป
ในทางเดิน องครักษ์ป่าไผ่สีเขียวอ่อนคนหนึ่งก้าวออกมา ในเบ้าตาเปล่งประกายสองจุด ดาบไผ่สีเขียวอ่อนชี้ไปข้างหน้า


## บทที่ 6 องครักษ์ป่าไผ่

ชายหนุ่มในชุดสีม่วงมีพลังอยู่ในขั้นหล่อเลี้ยงชีพจรระดับสอง ซึ่งถือว่าอยู่ในระดับกลางๆ ในบรรดาผู้เข้าร่วมการทดสอบ เขาใช้ดาบกว้างที่มีความกว้างเป็นสองเท่าของดาบยาวทั่วไป และตัวดาบก็หนักกว่าด้วย น่าจะจัดอยู่ในประเภทดาบหนัก
"ดาบผ่าภูเขา!" ชายหนุ่มในชุดสีม่วงจับดาบด้วยสองมือ โน้มตัวไปข้างหน้า ใช้แรงทั้งหมดที่มีฟันดาบใส่องครักษ์ป่าไผ่
เสียงดังสนั่น ดาบที่ทรงพลังนี้ถูกองครักษ์ป่าไผ่หลบได้อย่างง่ายดาย คมดาบฟันลงบนพื้น ทำให้เกิดรอยแยกขนาดใหญ่
ดาบนี้มีพลังมหาศาล แต่ช้าเกินไป ขณะที่ชายหนุ่มในชุดสีม่วงกำลังเรียกดาบกลับ ดาบไม้ไผ่สีเขียวขององครักษ์ป่าไผ่ก็พุ่งมาเร็วดั่งสายฟ้า แทงถูกไหล่ขวาของเขาจนกระเด็นไป
เมื่อเห็นชายหนุ่มในชุดสีม่วงที่อยู่ในขั้นหล่อเลี้ยงชีพจรระดับสองยังพ่ายแพ้ บรรดาหนุ่มสาวที่มีระดับการฝึกตนอยู่ในขั้นหล่อเลี้ยงชีพจรระดับหนึ่งต่างสีหน้าเปลี่ยนไปมา หลายคนเริ่มคิดจะถอนตัว
หลินซวนไม่ได้รีบร้อนลงมือ เขาต้องการสังเกตองครักษ์ป่าไผ่ก่อน ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้นจากในกลุ่มคน "พวกเราจะลอง!"
ชายหญิงคู่หนึ่งก้าวออกมา ชายหนุ่มรูปงามสง่า หญิงสาวมีใบหน้างดงาม ทั้งสองมีแววตาคล้ายคลึงกัน คงเป็นพี่น้องกัน
"น้องสาว เธอช่วยสนับสนุนพี่" ชายหนุ่มพูด
ทั้งสองร่วมมือกันใช้ดาบ เข้าประจันกับองครักษ์ป่าไผ่ ดาบเหล็กกล้าสองเล่มประสานกัน ไม่นานก็ทะลวงแนวป้องกันขององครักษ์ป่าไผ่ได้
เคร้ง!
คมดาบของชายหนุ่มฟันผ่านร่างขององครักษ์ป่าไผ่ ทิ้งรอยแผลดาบตื้นๆ ไว้ ต้องยอมรับว่าการป้องกันขององครักษ์ป่าไผ่นั้นแข็งแกร่งเกินไป
ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ดูเหมือนเขาก็ไม่คาดคิดว่าการป้องกันขององครักษ์ป่าไผ่จะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ในขณะนั้นเอง ดาบไม้ไผ่สีเขียวก็พุ่งมาถึงตรงหน้าเขาแล้ว
เคร้ง! หญิงสาวออกดาบทันเวลา ป้องกันการโจมตีถึงตายได้ หลังจากนั้น การโจมตีทั้งหมดขององครักษ์ป่าไผ่ก็ถูกหญิงสาวรับไว้ ส่วนชายหนุ่มรับหน้าที่โจมตีอย่างเต็มที่
ในที่สุด หลังจากสามสิบกระบวนท่า ชายหนุ่มก็ฟันศีรษะองครักษ์ป่าไผ่ขาด ผ่านด่านไปได้อย่างราบรื่น
หลังจากนั้น ก็มีคนอื่นๆ ที่ผ่านด่านได้ด้วยการร่วมมือกันเป็นกลุ่ม แต่คนส่วนใหญ่ก็พ่ายแพ้ต่อดาบขององครักษ์ป่าไผ่
จากการสังเกตการต่อสู้เหล่านี้ หลินซวนก็เข้าใจข้อมูลบางอย่าง นั่นคือยิ่งมีคนในทีมมาก จำนวนองครักษ์ป่าไผ่ที่ต้องต่อสู้ก็ยิ่งมากขึ้น
ทีมสามคนจะเจอองครักษ์ป่าไผ่สองตัว ทีมห้าคนก็จะเจอสามตัว แต่องครักษ์ป่าไผ่เหล่านี้ล้วนเป็นสีเขียวมรกต ส่วนพวกที่มีลายแดงและเส้นทองนั้นไม่ได้ออกมาต่อสู้เลยตั้งแต่ต้นจนจบ
ดูเหมือนสองประเภทนั้นจะเป็นหุ่นเชิดระดับสูง หลินซวนคิด
คนส่วนใหญ่ในสนามทดสอบเสร็จแล้ว หลินซวนไม่คิดจะรออีก เขาถือดาบเดินออกมา
ศิษย์ที่ติดตามมาจากสำนักเห็นว่าเป็นหลินซวน รีบกระซิบบอกเจ้าหน้าที่หนุ่ม ใบหน้าของเจ้าหน้าที่หนุ่มผุดรอยยิ้มขึ้นมา
หลินซวนรู้สึกใจหายวาบ รอยยิ้มนั้นดูไม่มีเจตนาดีเลย และแล้ว ผู้พิทักษ์ป่าไผ่ลายแดงตนหนึ่งก็เดินออกมา ยืนเผชิญหน้ากับหลินซวน
ผู้พิทักษ์ป่าไผ่ลายแดงนี้มีพลังที่แตกต่างจากตัวก่อนๆ โดยสิ้นเชิง ความเร็วในการใช้ดาบเร็วกว่าเดิมเป็นเท่าตัว ทุกดาบบังคับให้หลินซวนต้องใช้พลังทั้งหมดรับมือ
ถ้าเป็นคนอื่น คงพ่ายแพ้ไปนานแล้ว มีเพียงหลินซวนที่มีความเข้าใจพิเศษในวิชาดาบเท่านั้นที่ยังต้านทานอยู่ได้
"นี่ต้องเป็นการจงใจเล่นงานฉันแน่ๆ" หลินซวนปัดดาบไผ่ขององครักษ์ป่าไผ่ออก ในใจรู้สึกโกรธ
ที่ไกลออกไป มีร่างสองร่างซ่อนตัวอยู่ในที่มืด คอยดูเหตุการณ์ทั้งหมดในสนาม
"นี่คือศิษย์ที่เจ้าบอกว่ามีพรสวรรค์ผิดปกติหรือ?" ชายหนุ่มรูปงามยิ้มพูด
"อืม เขามีความเข้าใจพิเศษในวิชาดาบ เป็นอัจฉริยะที่หาได้ยาก" ผู้พูดกลับเป็นถังยวี่
"อัจฉริยะก็ต้องเติบโตขึ้นมาก่อน ไอ้หมอนี่ ยังไม่ทันได้เข้าประตูก็สร้างศัตรูที่แข็งแกร่งเสียแล้ว ถึงกับส่งผู้พิทักษ์ไม้ไผ่แดงออกมา รอให้เขาผ่านด่านนี้ไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน" ชายหนุ่มรูปงามพูด
ในตอนนี้ ผู้พิทักษ์ป่าไผ่ลายแดงชูดาบขึ้นสูง บนใบดาบเปล่งแสงสีแดงจ้า สว่างไสว แขนสะบัดพริ้ว ดาบพุ่งออกมาดั่งรุ้ง ครอบคลุมหลินซวนเอาไว้
"นี่คือทักษะดาบ!" มีคนในกลุ่มร้องออกมาอย่างตกใจ
ทักษะดาบ คือท่าไม้ตายในวิชาดาบที่มีพลังทำลายล้างสูง เช่นท่าดาบเร็วดั่งดาวตกของหลินซวน ก็เป็นทักษะดาบชนิดหนึ่ง
"คนผู้นี้ไม่รู้ว่าไปสร้างเวรกับใครมา ถึงได้ส่งองครักษ์ป่าไผ่ที่แข็งแกร่งขนาดนี้มา การโจมตีครั้งนี้ แม้แต่ผู้มีพลังเซียนขั้นหล่อเลี้ยงชีพจรระดับสี่ก็ยังไม่แน่ว่าจะรับมือได้"
เหล่าศิษย์ตระกูลใหญ่ที่เป็นศัตรูกับหลินซวนเห็นภาพนั้นต่างก็ส่งเสียงเชียร์ดังลั่น หวังให้หลินซวนถูกฟันด้วยดาบ
"จุดอ่อนขององครักษ์ป่าไผ่คือส่วนหัว ผู้พิทักษ์ป่าไผ่ลายแดงก็คงไม่ต่างกัน" หลินซวนไม่ถอยหลัง กำดาบเหล็กดำแน่น พุ่งเข้าไปโดยตรง
แสงดาบวาบผ่าน ราวกับดาวตกจากเก้าสวรรค์ ทิ้งรอยแสงดาบอันงดงามไว้เบื้องหลัง
ฉึก!
หลินซวนพุ่งออกไปสี่ห้าเมตร คุกเข่าข้างเดียว มีเลือดหยดจากบ่า ส่วนศีรษะของผู้พิทักษ์ป่าไผ่ลายแดงกลิ้งอยู่บนพื้น เหลือเพียงร่างไร้ศีรษะยืนนิ่งอยู่
ทุกคนเงียบกริบ
ชายหนุ่มผู้นั้นดูเหมือนจะไม่คาดคิดว่าจะเป็นผลลัพธ์เช่นนี้ เขาขมวดคิ้วจ้องมองหลินซวนด้วยสายตาไม่เป็นมิตร
ในตอนนั้นเอง เสียงหวานใสดังขึ้น: "หลินซวน ทำได้ดีมาก"
ชายหนุ่มหันไปมอง เห็นถังยวี่เดินมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ข้างกายเธอมีชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่ง สายตาของเขาจับจ้องที่หลินซวนตลอดเวลา
เมื่อเห็นถังยวี่ทั้งสองปรากฏตัว ชายหนุ่มรู้ว่าเรื่องวันนี้คงต้องยุติแค่นี้
แต่ชายหนุ่มหน้าตาดีกลับเอ่ยปากก่อน: "ทักษะดาบของเจ้าได้มาจากที่ใด?"
"เก็บได้ที่เทือกเขาไท่หาง" หลินซวนแต่งเรื่องขึ้นมา น้ำเสียงของชายหนุ่มผู้นี้ราวกับกำลังสอบสวนผู้ต้องหา ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ
"เรียกว่าอะไร?" ชายหนุ่มหน้าตาดีถามต่อ
หลินซวนมองชายหนุ่มผู้นั้น พูดอย่างจริงจัง: "ดาวตกนอกฟ้า"
"ดาวตกนอกฟ้า?" ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน ต่างจ้องมองหลินซวนด้วยความอยากรู้ หวังว่าเขาจะอธิบายโดยละเอียด
แต่หลินซวนไม่มีความคิดเช่นนั้น เขายืนอยู่ด้านข้าง รอให้การทดสอบจบลง
"หลินซวน มาเข้าร่วมกลุ่มต่อสู้ของพวกเราสิ" ถังยวี่ถาม
ในสำนักเซวียนเทียนมีศิษย์มากมาย จึงก่อให้เกิดกลุ่มเล็กกลุ่มน้อยมากมาย และกลุ่มต่อสู้นี้ก็เป็นหนึ่งในกลุ่มที่มีชื่อเสียง
"ทีมเสินเวยของพวกเราก็ยินดีต้อนรับศิษย์น้องเช่นกัน" ชายหนุ่มผู้นั้นพูดขึ้นทันที
ท่าทีของชายหนุ่มทำให้ศิษย์ที่ติดตามเขาตกตะลึง แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไร แม้แต่ศิษย์ที่เมื่อครู่กระซิบกับชายหนุ่มก็ยังมีสีหน้างุนงง
หลินซวนประสานมือยิ้ม: "ขอบคุณความหวังดีของพี่ทั้งสอง ข้าขอคิดดูก่อน"
เมื่อเห็นหลินซวนเป็นเช่นนี้ พวกเขาก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก ได้แต่รอให้การทดสอบจบลงก่อน
หลินซวนสีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจกลับกังวลอยู่บ้าง เห็นได้ชัดว่าทั้งชายหนุ่มหน้าตาดีและชายหนุ่มผู้ดูแลต่างสนใจในทักษะดาบของเขา ไม่เช่นนั้นคงไม่แสดงท่าทีเช่นนั้น
"ดูเหมือนชีวิตในประตูภายนอกคงไม่สงบนัก" หลินซวนถอนหายใจ เขาจะไม่มอบทักษะดาบนี้ให้ใครแน่นอน
ในที่สุด การทดสอบก็จบลง มีทั้งหมดสิบสามคนที่ผ่านการทดสอบ
"ขอแสดงความยินดีที่พวกเจ้าได้เข้าร่วมเป็นศิษย์ต่างชั้นของสำนักเซวียนเทียน ข้าจะพาพวกเจ้าไปรับของพื้นฐานสำหรับศิษย์ต่างชั้น หลังจากนี้พวกเจ้าก็สามารถอาศัยอยู่ที่นี่ได้แล้ว"
ชายหนุ่มผู้ดูแลพาทุกคนจากไป ในตอนนั้นเอง ชายหนุ่มหน้าตาดีก็พูดขึ้นทันที: "รอก่อน!"


## บทที่ 7 ภารกิจ

เมื่อเห็นหลินซวนจะจากไป ชายหนุ่มหน้าตาดีก็พูดห้ามขึ้นมาทันที: "รอก่อน!"
"มีอะไรหรือ ศิษย์น้องต้วน?" ชายหนุ่มผู้ดูแลถาม
"ศิษย์พี่หลิว รอสักครู่ ผมมีเรื่องจะคุยกับศิษย์น้องหลินคนนี้" ชายหนุ่มหน้าตาดีพูด
เขาไม่สนใจปฏิกิริยาของชายหนุ่มผู้ดูแล พูดกับหลินซวนตรงๆ ว่า: "ผมจะแลกกระบวนท่าดาบระดับสูงชั้นหวงกับท่าของคุณ และถ้าคุณเข้าร่วมกลุ่มต่อสู้ ผมรับรองว่าจะไม่มีใครกล้าแตะต้องคุณ!"
"ขอโทษครับ ผมไม่สนใจ" หลินซวนพูดเรียบๆ ท่านี้เป็นท่าที่พ่อถ่ายทอดให้เขา ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะไม่ถ่ายทอดให้คนนอก
ชายหนุ่มผู้ดูแลยักไหล่ แล้วพาพวกศิษย์ใหม่จากไป เหลือเพียงชายหนุ่มหน้าตาดีกับถังยวี่ยืนอยู่ที่เดิม
"ถังยวี่ เธอสนิทกับเด็กคนนั้นมากเหรอ?"
"ไม่สนิท!" ถังยวี่โกรธเล็กน้อย "ต้วนเฟย ฉันเตือนนะ ห้ามคิดอะไรกับเขา!"
"วางใจเถอะ แค่ท่าดาบเดียวฉันไม่สนใจหรอก" ต้วนเฟยยิ้มมุมปาก แต่ในแววตากลับมีความเย็นชาแฝงอยู่
...
ชายหนุ่มผู้ดูแลพาหลินซวนและคนอื่นๆ ไปรับบัตรประจำตัว ลงทะเบียน แล้วชี้แจงเรื่องต่างๆ ก่อนปล่อยให้ทุกคนแยกย้ายกันไป
ศิษย์ใหม่เหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นศิษย์ตระกูลใหญ่ หลายคนมีพี่น้องอยู่ในสำนักเซวียนเทียนอยู่แล้ว หลังจากแยกย้าย พวกเขาก็ไปหากลุ่มของตัวเอง
หลินซวนรู้จักแค่ถังยวี่ในสำนักเซวียนเทียน แม้ว่าถังยวี่จะชวนให้เขาเข้ากลุ่มต่อสู้ แต่หลังจากเห็นท่าทีของชายหนุ่มหน้าตาดีวันนี้ เขาก็ไม่อยากเข้าร่วมแล้ว ถือคู่มือพื้นฐานในมือ หลินซวนเดินไปที่หอภารกิจ
ในสำนักเซวียนเทียน ทรัพยากรทั้งหมดต้องแลกด้วยคะแนนสนับสนุนและหินวิญญาณ เช่น วิชาดาบขั้นต่ำของระดับหวง ต้องใช้คะแนนสนับสนุน 100 คะแนนบวกหินวิญญาณ 30 ก้อนจึงจะแลกได้
ส่วนการได้คะแนนสนับสนุนนั้น ต้องทำภารกิจที่สำนักประกาศ
บางภารกิจง่าย แต่ได้คะแนนน้อย ส่วนภารกิจที่ได้คะแนนมากมักจะอันตรายมาก อาจพูดได้ว่าเป็นการเสี่ยงอันตรายเพื่อโอกาส
พลังของหลินซวนอยู่ในขั้นที่สามของการรวมเส้นเลือด ตามที่เขารู้มา ในประตูภายนอก ขั้นที่สามของการรวมเส้นเลือดถือว่าอยู่ในระดับกลาง ส่วนขั้นที่สี่ห้าของการรวมเส้นเลือดถือว่าอยู่ในระดับสูง หากต้องการเข้าร่วมการทดสอบประตูในในอีกสามเดือน จำเป็นต้องถึงขั้นที่ห้าของการกลั่นเส้นลมปราณก่อน จึงจะมีความมั่นใจเพียงพอ
"อืม สามเดือนต้องเพิ่มพลังสองระดับ ฉันต้องการยาวิญญาณ, วิธีฝึกพลัง, อาวุธ, หินวิญญาณ..." หลินซวนคิดไปคิดมาก็รู้สึกปวดหัว
"ต้องพยายามหาคะแนนสนับสนุนให้มากๆ แล้ว" หลินซวนตัดสินใจแน่วแน่ เริ่มดูภารกิจที่ติดอยู่บนกำแพง
ภารกิจเหล่านี้แบ่งเป็น 9 ระดับ จากระดับ 1 ถึง 9 ยิ่งระดับสูงยิ่งยาก และอันตรายก็มากขึ้น แน่นอนว่าคะแนนสนับสนุนก็มากขึ้นด้วย
โดยทั่วไปศิษย์ต่างชั้นจะทำแค่สี่ระดับแรก หลินซวนเพิ่งมาใหม่ก็อยากทำภารกิจง่ายๆ เพื่อทำความคุ้นเคยก่อน เขาเห็นภารกิจหาหญ้าใบม่วง หญ้าใบม่วงหนึ่งต้นได้ 10 คะแนน ถือว่าค่อนข้างสูง
ยังไม่ทันที่เขาจะรับภารกิจ ก็มีกลุ่มคนบุกเข้ามาอย่างอึกทึก คนเหล่านี้มีรูปพระจันทร์เสี้ยวปักที่แขนเสื้อ ท่าทางหยิ่งผยองมาก
คนนำเป็นชายหนุ่มหน้าดำ มีแผลเป็นจากดาบบนใบหน้า ดูน่ากลัวอยู่บ้าง เขาเดินไปที่กำแพงภารกิจ โบกมือ หยิบภารกิจระดับต่ำที่ให้คะแนนสูงทั้งหมด รวมถึงภารกิจหญ้าใบม่วงที่หลินซวนหมายตาไว้
หลินซวนโกรธในใจ แต่ไม่ได้ลงมือ แค่ภารกิจเดียวยังไม่คุ้มค่าให้เขาต้องออกมือ แต่สิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจคือ เขาเห็นจางปินอยู่ในกลุ่มคนเหล่านั้น
จางปินก็เห็นหลินซวน เขาตกใจเล็กน้อย อุทานว่า: "แกผ่านการทดสอบได้เหรอ โชคดีจริงๆ!"
เห็นสีหน้าของจางปิน แล้วนึกถึงผู้พิทักษ์ป่าไผ่ลายแดงก่อนหน้านี้ หลินซวนก็เดาได้ว่านั่นต้องเป็นฝีมือของจางปินที่แอบทำอะไรบางอย่างแน่ๆ
"ด้วยพลังของจางปินไม่น่าจะมีความสามารถขนาดนั้น ดูเหมือนว่าเขาจะต้องมีคนหนุนหลังแน่ๆ" หลินซวนคิดในใจ
"อาบิน เกิดอะไรขึ้น?" เด็กหนุ่มที่มีแผลเป็นบนใบหน้าถาม
"ไม่มีอะไร แค่ทาสดาบคนหนึ่งที่โชคดีผ่านการทดสอบประตูนอกเท่านั้น" จางปินไม่อยากพูดเรื่องระหว่างเขากับหลินซวนต่อหน้าคนอื่น จึงได้แต่พูดด้วยความแค้น "ไอ้หนู เดี๋ยวเจ้าจะรู้เองว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้าควรมา!"
คนพวกนั้นรับภารกิจจำนวนมากแล้วก็จากไป
"ฮึ ทีมเสินเวยนี่ช่างโหดร้ายจริงๆ รับภารกิจไปมากมายขนาดนี้ แล้วพวกเราจะอยู่กันยังไง!" มีศิษย์บางคนบ่น
"เบาๆ หน่อย ถ้าโดนได้ยินเข้า เจ้าจะแย่เอานะ!" มีคนเตือน
"ศิษย์พี่ครับ พวกเขารับภารกิจแบบนี้เป็นประจำเลยหรือ?" หลินซวนถามคนข้างๆ
"ใช่ ไม่ใช่แค่พวกเขา กลุ่มใหญ่ๆ ทั้งหมดก็ทำแบบนี้ น้องชาย ข้าเห็นเจ้ามีปัญหากับคนของทีมเสินเวย ข้าแนะนำให้เจ้ารีบไปขอโทษเสียเถอะ ไม่งั้นต่อไปเจ้าจะลำบากนะ!"
หลินซวนยิ้มแต่ไม่ตอบ จางปินต้องการฆ่าเขา เขาจะไปขอโทษได้อย่างไร แต่เรื่องแบบนี้เขาก็ไม่อยากจะไปพูดกับคนอื่น
"ไม่ทราบว่าในประตูนอกนี้มีกลุ่มอะไรบ้าง?" หลินซวนถามต่อ
"เฮ้อ!" คนผู้นั้นโบกมือ ไม่กล้าคุยกับหลินซวนต่อ รีบวิ่งหนีไป
"คนมาใหม่ ไม่ต้องสนใจหรอก เขากลัวว่าถ้าสนิทกับเจ้ามากไป กลุ่มเสินหวู่จะมาหาเรื่องเขาน่ะ" มีคนอธิบาย
หลินซวนหันไปมอง เห็นเด็กหนุ่มร่างผอมบางคนหนึ่งกอดอกยืนยิ้มอยู่
"เจ้าไม่กลัวหรือ?" หลินซวนถามอย่างสงสัย
"ไม่กลัว ข้าเบื่อทีมเสินเวยที่สุดแล้ว วันๆ ทำตัวเหลิงๆ น่ารำคาญจะตาย!" เด็กหนุ่มร่างผอมด่า
"ข้าชื่อหลินซวน ศิษย์พี่เรียกว่าอะไร?"
"หลัวอี้" เด็กหนุ่มร่างผอมตอบ "เจ้าอยากรู้เรื่องกลุ่มต่างๆ ในประตูนอกใช่ไหม ข้าจะเล่าให้ฟัง"
"จริงๆ แล้วกลุ่มใหญ่พวกนี้ไม่ได้อยู่ในประตูนอก แก่นแท้ของพวกเขาอยู่ในประตูใน บางกลุ่มยังเกี่ยวข้องกับศิษย์หลักด้วย ประตูนอกนี้เป็นแค่ที่ดึงดูดกำลังใหม่ของพวกเขาเท่านั้น"
"กลุ่มใหญ่ที่สุดมีสามกลุ่ม คือ กลุ่มต่อสู้, ทีมเสินเวย, และสมาคมเสื้อคราม ศิษย์ชั้นยอดของสำนักดาบลึกลับกว่าครึ่งอยู่ในสามกลุ่มนี้ นอกจากนี้ก็มีกลุ่มเล็กๆ อีกมากมาย บางกลุ่มก็รวมตัวกันตามตระกูล หรือเพื่อนๆ ที่รวมกลุ่มกันเพื่อทำภารกิจ"
"ในนั้น กลุ่มต่อสู้กับทีมเสินเวยมักมีปัญหากันตลอด ส่วนสมาคมเสื้อครามนั้นค่อนข้างลึกลับ ว่ากันว่าผู้ก่อตั้งสมาคมเสื้อครามเป็นสาวงามคนหนึ่ง แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครเคยเห็นตัวจริง"
"แน่นอน การจะเข้าร่วมสามกลุ่มใหญ่นี้ค่อนข้างยาก ต้องมีพลังถึงระดับหนึ่ง น้องชาย ถ้าเจ้ามีพลังพอ มาร่วมกลุ่มต่อสู้ของพวกเราสิ" เด็กหนุ่มร่างผอมพูด
"ที่แท้พี่หลัวก็อยู่กลุ่มต่อสู้นี่เอง" หลินซวนยิ้ม "ข้าชินกับการอยู่อย่างอิสระ ไม่ค่อยอยากเข้าร่วมกลุ่มพวกนี้"
หลัวอี้คิดว่าหลินซวนกังวลว่าพลังตัวเองไม่พอถึงได้พูดแบบนั้น เขาตบไหล่หลินซวนแล้วพูดว่า "ถ้าทีมเสินเวยมาหาเรื่องเจ้า เจ้าบอกชื่อข้าได้"
พูดจบ หลัวอี้ก็หยิบบัตรภารกิจใบหนึ่ง โบกมือลาแล้วเดินจากไป
โดนทีมเสินเวยมาก่อกวนแบบนี้ ภารกิจที่เหลือก็มีแต่พวกที่ได้คะแนนสนับสนุนน้อยน่าสงสาร หรือไม่ก็ยากเกินไป หลินซวนหาอยู่ครึ่งค่อนวัน ในที่สุดก็หาภารกิจที่พอใจได้หนึ่งอัน


## บทที่ 8 ผู้ฝึกดาบ

ภารกิจที่หลินซวนรับมาไม่ใช่อะไรอื่น แต่เป็นการซ่อมแซมอุปกรณ์ดาบที่เขาคุ้นเคย นี่เป็นภารกิจระดับสี่ ต้องซ่อมดาบยาวสามเล่ม รวมได้คะแนนสนับสนุนสามสิบคะแนน พร้อมหินวิญญาณขั้นต่ำยี่สิบก้อน
ภารกิจระดับสี่นับว่าค่อนข้างยากสำหรับคนภายนอก อีกทั้งภารกิจนี้ต้องซ่อมดาบยาวทั้งสามเล่มให้เสร็จพร้อมกันถึงจะได้คะแนนสนับสนุน ดังนั้นจึงถูกทิ้งไว้นานโดยไม่มีใครรับ พอดีเป็นโอกาสของหลินซวน
เมื่อหลินซวนถือบัตรภารกิจไปลงทะเบียน ศิษย์ที่รับลงทะเบียนมองเขาอย่างประหลาดใจสองครั้ง แล้วเตือนว่า "เจ้าดูให้ดีนะ ต้องซ่อมดาบยาวให้ครบทั้งสามเล่มถึงจะได้คะแนน ขาดแม้แต่เล่มเดียวก็ไม่ได้"
"ถ้าซ่อมเสียหาย ต้องชดใช้ด้วยนะ เจ้าคิดให้ดีๆ" ศิษย์ที่ลงทะเบียนไม่เชื่อเลยว่าหลินซวนจะซ่อมได้ ภารกิจนี้วางอยู่ที่นี่มานานแล้ว ไม่มีใครมารับเลย แสดงให้เห็นถึงความยากของมัน
หลินซวนพยักหน้า แสดงว่าเข้าใจ
ศิษย์ที่ลงทะเบียนไม่พูดอะไรอีก แต่หยิบดาบยาวที่ค่อนข้างบางสามเล่มส่งให้หลินซวน
"เจ้าจะเอากลับไปทำที่อื่นก็ได้ หรือจะทำที่นี่ก็ได้" ศิษย์ที่ลงทะเบียนบอก
หลินซวนดูคร่าวๆ พบว่าค่อนข้างซับซ้อน เขาจึงถามว่า "พี่ชาย ไม่ทราบว่ายังมีภารกิจซ่อมแซมอาวุธแบบนี้อีกไหม"
"เจ้าซ่อมพวกนี้ให้เสร็จก่อนเถอะ" ศิษย์ที่ลงทะเบียนไล่ "ทำอะไรต้องค่อยเป็นค่อยไป!"
หลินซวนยิ้มอย่างจนใจ แบกดาบยาวสามเล่มกลับไป การซ่อมแซมอาวุธเป็นงานที่ต้องใช้เทคนิค ต้องใช้วิชาลับบางอย่าง เขาในฐานะศิษย์เจี้ยนฉือฝู่ เรียนรู้วิชาซ่อมแซมอาวุธมาตั้งแต่เด็ก แม้จะไม่ถึงขั้นเป็นปรมาจารย์ แต่ก็รับมือกับงานพวกนี้ได้
เจี้ยนฉือฝู่มีชื่อเสียงมากในอาณาจักรต้าซา ไม่เพียงแต่เพราะพลังที่แข็งแกร่งของพวกเขา แต่ยังเพราะความสามารถในการซ่อมแซมอาวุธด้วย
ในทวีปลิงหวู่ มีอาชีพพิเศษประเภทหนึ่งเรียกว่าผู้ฝึกอุปกรณ์ พวกเขาสามารถใช้วิธีพิเศษในการซ่อมแซมอาวุธ และยังสามารถเพิ่มพลังของอาวุธได้ด้วย
เจี้ยนฉือฝู่มีความเชี่ยวชาญพิเศษในการดูแลดาบยาว ดังนั้นในอาณาจักรต้าซา จึงเรียกพวกเขาว่าผู้ฝึกดาบ ในเจี้ยนฉือฝู่มีสระดาบขนาดใหญ่ ข้างในมีกระบี่วิเศษนับหมื่นเล่ม ผู้ฝึกดาบทำงานที่นั่นทุกวัน หลินซวนเติบโตมาในน้ำของสระดาบนั้นตั้งแต่เด็ก
หลินซวนกลับมาที่ที่พักใหม่ของเขา ปิดประตู นี่เป็นเขตที่พักของศิษย์ภายนอก แต่ละคนมีห้องเดี่ยว การตกแต่งภายในดีกว่าห้องเก่าหลายเท่า
เขาวางดาบยาวสามเล่มบนโต๊ะ ดื่มน้ำหนึ่งอึก แล้วหยิบดาบยาวสีแดงเข้มขึ้นมา
หลินซวนกรีดปลายนิ้ว วาดฟูเหวินที่รอยแตกด้วยเลือดสด พลังวิญญาณในอากาศรวมตัวเป็นจุดแสงเล็กๆ พุ่งเข้าหาฟูเหวินนั้น เหมือนหิ่งห้อยนับร้อยกำลังบินว่อน
แม้จะเป็นเพียงฟูเหวินเล็กๆ แต่มันรวมความพยายามของคนหลายรุ่น ทุกครึ่งธูป หลินซวนต้องวาดใหม่หนึ่งครั้ง หลังจากสามครั้ง รอยแตกบนดาบสีแดงเข้มก็หายไป
หลินซวนทำต่อเนื่อง ซ่อมดาบยาวที่เหลืออีกสองเล่มจนเสร็จ ทั้งหมดไม่ได้ใช้เวลามากนัก
แต่ใบหน้าของเขาซีดลงเล็กน้อย เพราะการทำสิ่งเหล่านี้ต้องใช้พลังเซียนและจิตใจมาก
เขานั่งขัดสมาธิ ประสานมือทำตรา เร่งใช้เคล็ดวิชาชีวิตยืนยาวอย่างเต็มที่ พลังเซียนหมุนเวียนในร่างกายของเขาไม่หยุด หนึ่งชั่วโมงผ่านไป หลินซวนลืมตาขึ้น เขากลับมาอยู่ในสภาพที่ดีที่สุดแล้ว
"ได้คะแนนสนับสนุนสามสิบคะแนนแล้ว" หลินซวนยิ้มมุมปาก แบกดาบยาวสามเล่ม มุ่งหน้าไปยังหอภารกิจ
"อะไรนะ? เจ้าทำเสร็จแล้ว เร็วขนาดนี้!" ศิษย์ที่ลงทะเบียนตาโตด้วยความตกใจ
หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียด ศิษย์ที่ลงทะเบียนก็ไม่พบข้อบกพร่องใดๆ
"แปลกจริง คนนี้ซ่อมได้ยังไงกัน?" ศิษย์ที่ลงทะเบียนตกใจมาก
"พี่ชาย ยังมีภารกิจแบบนี้อีกไหม?"
"มี!" ศิษย์ที่ลงทะเบียนคิดสักครู่ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า "ภารกิจนี้เกินระดับสี่แล้ว ตามกฎแล้วไม่ควรให้ศิษย์ต่างชั้นทำ แต่ทิ้งไว้นานเกินไป ลองให้เจ้าทำดูก็ได้"
"ค่าตอบแทนเป็นอย่างไรบ้าง?" หลินซวนคิดถึงแต่เรื่องคะแนนสนับสนุน
"100 คะแนนสนับสนุน บวกกับหินวิญญาณขั้นต่ำ 50 ก้อน" ศิษย์ผู้ลงทะเบียนกล่าว
"100!" หลินซวนร้องออกมา ทำให้เหล่าศิษย์โดยรอบต่างหันมามองด้วยความสงสัย เขารีบลดเสียงลงแล้วถาม "พี่ชาย คุณแน่ใจหรือ?"
ศิษย์ผู้ลงทะเบียนเห็นท่าทางตื่นเต้นของหลินซวนแล้วรู้สึกขำ
"เธอไม่ต้องตื่นเต้นหรอก ภารกิจนี้นอกจากเธอแล้ว คงไม่มีใครรับหรอก" ศิษย์ผู้ลงทะเบียนกล่าว "แต่มีอย่างหนึ่งที่ต้องเตือนเธอ ดาบยาวเล่มนี้มีค่ามาก ถ้าไม่มั่นใจก็อย่าเพิ่งรับดีกว่า"
เพื่อคะแนนสนับสนุน 100 คะแนนนั้น หลินซวนตอบทันทีโดยไม่ลังเล "ผมรับครับ!"
ศิษย์ผู้ลงทะเบียนจดบันทึกข้อมูล แล้วค่อยๆ หยิบกล่องสี่เหลี่ยมผืนผ้าออกมา
"นี่คืออุปกรณ์ล้ำค่าระดับต่ำของมนุษย์" ศิษย์ผู้ลงทะเบียนเปิดกล่องพูด
เมื่อเห็นดาบยาวนั้น หลินซวนสูดหายใจลึก ดาบยาวสามฟุต เกือบครึ่งหนึ่งถูกปกคลุมด้วยของเหลวสีน้ำตาล
หลินซวนนำดาบยาวกลับไป ศึกษาอย่างละเอียด พบว่าความเสียหายของอุปกรณ์ล้ำค่าระดับต่ำของมนุษย์นี้ร้ายแรงกว่าที่เขาคิดไว้
"ดูเหมือนจะต้องใช้วัสดุบางอย่างถึงจะซ่อมดาบยาวนี้ได้" หลินซวนเอามือเท้าคาง ทำหน้าจริงจัง
"มีหญ้าดินดำชนิดหนึ่ง มีฤทธิ์กัดกร่อนรุนแรง น่าจะช่วยกำจัดคราบสกปรกสีน้ำตาลนี้ได้" หลินซวนมีความคิด ตัดสินใจจะไปเทือกเขาไท่หางพรุ่งนี้
เมื่อมีแผนแล้ว หลินซวนก็กลับไปฝึกฝนต่อ แต่ก่อนหลินซวนไม่สามารถเปิดเส้นชีพจรพลังเซียนได้ ดังนั้นตำราวิทยายุทธของตระกูลเขาจึงมีสิทธิ์อ่านได้จำกัด ตอนนี้ในมือมีเพียงท่าดาวตกนอกฟ้าหนึ่งท่า และกระบวนท่าดาบพื้นฐานชุดหนึ่งของตระกูล นอกจากนี้ยังมีขั้นพื้นฐานการก้าวเดินอีกหนึ่งชุด
วิชายุทธ์พื้นฐานก็มีข้อดีของมัน อาจกล่าวได้ว่ามันเป็นต้นแบบของวิชายุทธ์ขั้นสูงทั้งหมด ยกตัวอย่างกระบวนท่าดาบพื้นฐาน มันประกอบด้วยท่าเคลื่อนไหวพื้นฐานทั้งหมดในท่าดาบ รวมถึงวิธีการออกแรงที่ถูกต้อง
หลินซวนจมดิ่งสู่การฝึกฝนอย่างรวดเร็ว...
เช้าวันรุ่งขึ้น หลินซวนก็ออกเดินทางไปเทือกเขาไท่หาง
สายลมพัดเอื่อยๆ ในป่า เงาไม้ไหวเอน หลินซวนก้าวเท้าตามขั้นพื้นฐานการก้าวเดิน ฝึกฝนไปพร้อมกับเดินทาง
หญ้าดินดำเติบโตบนด้านร่มของภูเขา ในที่ชื้นที่ไม่โดนแสง หลินซวนค้นหาทุกที่ แต่ก็ไม่พบอะไร
ค้นหามาทั้งเช้า หลินซวนก็ยังไม่พบ เขาจึงนั่งลงบนพื้น หยิบอาหารแห้งออกมากิน
ไม่นาน มีเสียงต่อสู้ดังมาจากด้านหน้า แถมยังมีเสียงคำรามของสัตว์ร้ายด้วย หลินซวนสงสัย จึงเคลื่อนตัวมุ่งไปยังต้นเสียง
ฉิว!
หลินซวนซ่อนตัวในพุ่มหญ้าใกล้ๆ เงยหน้ามอง
เห็นด้านหน้ามีคนสองกลุ่ม ตรงกลางมีหมาป่าตาเลือดตัวยาวกว่าสองเมตร กำลังต่อสู้กับชายหนุ่มร่างผอมบาง
หลินซวนรู้จักชายหนุ่มคนนี้ เขาคือหลัวอี้ คนที่เคยช่วยตอบคำถามให้เขา
หลัวอี้ถือกริชในมือ แทงใส่หมาป่าตาเลือดไม่หยุด โดยเฉลี่ยทุกสามครั้งจะแทงโดนหนึ่งครั้ง หมาป่าแยกเขี้ยว กรงเล็บคมกริบฟาดฟันไม่หยุด ทิ้งเงาวาบๆ ในอากาศ
หลินซวนมองด้วยความตื่นเต้น แต่ไม่นานก็พบว่าวิชาเท้าของหลัวอี้ดูแปลกไปสักหน่อย


## บทที่ 9 กระบวนท่าดาบเมฆน้ำ

หลัวอี้เคลื่อนไหวไปมาไม่หยุด หลบหลีกกรงเล็บของหมาป่าตาเลือดได้ทีละครั้ง
จะเห็นได้ว่าหลัวอี้เคลื่อนไหวในพื้นที่แคบมาก แทบจะอยู่ในระยะก้าวเดียว เขาใช้การเคลื่อนไหวในพื้นที่แคบแต่ถี่เช่นนี้ หลบหลีกการโจมตีของหมาป่าตาเลือดได้อย่างรวดเร็ว
"การควบคุมที่แม่นยำมาก!" หลินซวนอุทานในใจ จนถึงตอนนี้หลัวอี้ยังไม่มีข้อผิดพลาดใดๆ เขาแทบจะประชิดติดกับหมาป่าตาเลือดในการโจมตี วิชาเท้าแบบนี้มีประสิทธิภาพสูงแต่ก็อันตรายมาก หากผิดพลาดแม้แต่ครั้งเดียวก็อาจได้รับบาดเจ็บสาหัสได้
หลินซวนคิดมาถึงตรงนี้ ก็ได้ยินเสียงฉีกขาด เสื้อผ้าของหลัวอี้ถูกกรีดขาด บนหน้าอกของเขาปรากฏรอยแผลสามรอยทันที
"ฮึ! คลื่นยักษ์ถาโถม!"
หลัวอี้แค่นเสียงเย็นชา วิชาดาบเปลี่ยนไป ราวกับแม่น้ำที่เชี่ยวกราก ไหลบ่าไม่หยุด
ดาบยาวสามฟุตถูกห่อหุ้มด้วยพลังเซียนสีฟ้าทะเล ทุกครั้งที่ฟันออกไปก็เหมือนคลื่นทะเล หลัวอี้ฟันติดต่อกันสามครั้ง พลังเซียนสีฟ้าปั่นป่วนในอากาศ พลังอันรุนแรงนั้นถาโถมออกไป
โฮ่ว!
หมาป่าตาเลือดดูเหมือนจะรู้สึกถึงอันตราย ขนทั้งตัวลุกชัน กระโจนหลบไปด้านข้าง
โครม!
น่าเสียดายที่หมาป่าตาเลือดช้าไปหนึ่งก้าว ถูกดาบคมกริบฟันขาดเป็นสองท่อน เลือดสาดกระจายเต็มพื้น
"วิชาดาบของพี่หลัวอี้เยี่ยมจริงๆ!" มีคนในกลุ่มโห่ร้อง
"ฉันว่าวิชาเท้าเยี่ยมกว่า" มีคนถามด้วยความชื่นชม "พี่อี้ วิชาเท้าของพี่เมื่อกี้เท่มาก!"
หลัวอี้มองสมาชิกกลุ่มต่อสู้ที่อยู่ด้านหลัง พูดว่า "พอเถอะ จัดการซากหมาป่าให้เรียบร้อย แล้วเราไปทำภารกิจต่อไป"
หลินซวนนั่งยองๆ อยู่ในพุ่มหญ้า ในหัวยังนึกถึงวิชาเท้าเมื่อครู่
นั่นไม่ใช่ทักษะการต่อสู้พิเศษอะไร แต่เป็นการฝึกฝนวิชาเท้าจนถึงขั้นสูงสุด ผสมผสานกับการคำนวณที่แม่นยำ จึงเกิดเป็นภาพที่เห็นเมื่อครู่
"ละเอียดลออดีจัง ฉันชอบ!" หลินซวนรู้สึกสนใจมาก ตั้งใจจะพยายามฝึกฝนในด้านนี้
"ต้องหาหญ้าดินดำก่อน" เขาไม่ลืมจุดประสงค์ที่ออกมา จัดกระเป๋าให้เรียบร้อยแล้วออกเดินทางต่อ
ในที่สุด ในหุบเขาแห่งหนึ่ง หลินซวนก็พบหญ้าดินดำสามต้น
หลินซวนดีใจมาก รีบหยิบกล่องไม้ออกจากกระเป๋า เด็ดหญ้าดินดำต้นหนึ่งใส่ลงในกล่องไม้
"เอ๊ะ หญ้าดินดำ!" จู่ๆ ก็มีเสียงอุทานดังมาจากด้านหลัง
หลินซวนใจหาย รีบเด็ดอีกต้นหนึ่งใส่กล่องไม้แล้วเก็บกล่องไม้ไว้ เขาเหลือไว้หนึ่งต้นข้างนอก สองต้นก็พอสำหรับเขาแล้ว
"ไอ้หนู วางหญ้าดินดำในกล่องของแกลง!" คนผู้นั้นตวาด
หลินซวนขมวดคิ้วมอง เห็นชายหนุ่มหน้าเหลี่ยมยืนอยู่ตรงหน้า สวมเสื้อคลุมสีขาว บนแขนเสื้อปักรูปพระจันทร์เสี้ยว
"คนของทีมเสินเวย" หลินซวนเลิกคิ้ว ค่อยๆ ถอนหายใจ
"ตรงนั้นยังมีอีกต้น นายไปเก็บก็ได้" หลินซวนพูดเสียงเข้ม
"หนึ่งต้น?" ชายหนุ่มผู้นั้นหัวเราะเยาะ "กูต้องการทั้งหมด! กล้าแย่งภารกิจของทีมเสินเวย อยากตายหรือไง!"
"สมกับที่คิดไว้ จองหองกว่าที่คิดอีก" หลินซวนกำดาบยาวในมือ พูดเสียงเย็น "หลีกไปเร็วๆ ไม่มีเวลามายุ่งกับแก!"
"โอ้โฮ อยากต่อสู้?" ศิษย์ผู้นั้นท่าทางหยิ่งผยอง "แกกล้าลงมือกับคนของทีมเสินเวย!"
"มา มา! ให้แกรู้ฤทธิ์พี่ชายหน่อย" ศิษย์หน้าเหลี่ยมชักดาบออกมา ยกดาบแทงเข้ามา
"กระบวนท่าดาบเมฆน้ำ!"
แม้ศิษย์หน้าเหลี่ยมผู้นั้นจะท่าทางจองหอง แต่การลงมือกลับไม่ประมาท เริ่มต้นก็ใช้วิชาดาบอันคมกริบ ไม่ได้ดูถูกหลินซวนแม้แต่น้อย
วิชาดาบนี้เหมือนเมฆที่ล่องลอย และเหมือนสายน้ำที่ไหลไม่ขาดสาย ให้ความรู้สึกอ่อนโยนมาก ราวกับมือของคนรักที่ลูบไล้ ชวนให้หลงใหล
หลินซวนระแวดระวังในใจ สมกับเป็นศิษย์ที่เข้าร่วมทีมเสินเวย ล้วนมีฝีมือทั้งนั้น
มือของเขาไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มั่นคงมาก ราวกับไม่ใช่มือของเด็กหนุ่ม เพราะไม่มีเด็กหนุ่มคนไหนจะมีมือที่มั่นคงได้ขนาดนี้
หลินซวนรู้ว่า นี่เป็นเพราะเขาฝึกฝนทักษะดาบท่าเดียวมาสามปีไม่เปลี่ยน นั่นก็คือดาวตกนอกฟ้า มิเช่นนั้น เขาก็คงทำได้ไม่ถึงระดับนี้
ยกมือ ชักดาบ
หลินซวนใช้กระบวนท่าดาบพื้นฐาน ไม่มีลวดลายเกินจำเป็น เรียบง่ายมาก และใช้งานได้จริง
"ฮ่าๆ ขำจะตาย!" ศิษย์หน้าเหลี่ยมหัวเราะลั่น "กล้าใช้กระบวนท่าดาบพื้นฐาน ไม่มีฝีมืออะไรยังกล้ามาท้าทายทีมเสินเวย อยากตายหรือไง!"
สำนักดาบลึกลับมีกฎระเบียบเข้มงวด ภายในสำนักห้ามมีการเสียชีวิต แต่พอออกนอกสำนักดาบลึกลับ ในป่าเขาใหญ่นี้ ไม่มีใครควบคุมได้ และไม่มีใครสนใจด้วย
"สิบสามดาบเมฆน้ำ เมฆจาง น้ำใส!"
ศิษย์หน้าเหลี่ยมฟันดาบติดต่อกันสองครั้ง ดาบหนึ่งเหมือนรุ้งกินน้ำเจิดจ้า อีกดาบหนึ่งพริ้วไหวไม่แน่นอน คนทั่วไปไม่มีทางสังเกตเห็น แต่ดาบที่สองที่ซ่อนเร้นนี้ต่างหากที่เป็นระดับพลังพิเศษที่แท้จริง
ศิษย์หน้าเหลี่ยมมีรอยยิ้มประดับใบหน้า ราวกับเห็นภาพหลินซวนล้มลงกับพื้นอย่างหมดแรง คอยวิงวอนขอชีวิตไม่หยุด
แต่ในชั่วขณะถัดมา สถานการณ์พลิกผัน
เห็นเพียงดาบเหล็กดำในมือหลินซวนราวกับมังกรพิษสีดำ แทงออกไปอย่างรวดเร็วสองครั้ง สองดาบนี้มีมุมที่แยบยล พอดีกับ
การสลายการโจมตีของศิษย์หน้าเหลี่ยม
"อะไรกัน! เป็นไปไม่ได้!" ศิษย์หน้าเหลี่ยมขนตากระตุก สองดาบเมื่อครู่คือแก่นแท้ของกระบวนท่าดาบเมฆน้ำ ดาบหนึ่งเปิดเผย ดึงดูดการโจมตีของศัตรู อีกดาบหนึ่งซ่อนเร้น เน้นการเล่นงานคน
แต่หลินซวนกลับเหมือนรู้ล่วงหน้า ทำลายสองดาบได้อย่างง่ายดาย
"โชคหมาล้วนๆ!" ศิษย์หน้าเหลี่ยมคิดไม่ออก ได้แต่สรุปว่าเป็นเรื่องของโชค
"ดูซิว่าแกจะโชคดีไปได้ถึงเมื่อไหร่!" เขาทำหน้าบิดเบี้ยว ฟันดาบออกไปทีละท่า หินผาและพืชพรรณรอบข้างถูกเขาฟันขาดแหลกละเอียด
หลินซวนไม่รีบร้อน ศิษย์หน้าเหลี่ยมผู้นี้มีพลังเท่าเทียมกับเขา วิชาดาบก็ใช้ได้ พอดีเอาไว้ฝึกฝน กระบวนท่าดาบพื้นฐานและขั้นพื้นฐานการก้าวเดินของเขาเคยฝึกแยกกันเท่านั้น ยังไม่เคยใช้ต่อสู้กับใคร ตอนนี้พอดีได้ลองดู
อย่างไม่รู้ตัว หลินซวนนึกถึงวิชาเท้าของหลัวอี้เมื่อไม่นานมานี้ คล่องแคล่ว รวดเร็ว มีประสิทธิภาพสูง และน่าตื่นเต้น
"ลองดูสักหน่อย" หลินซวนพลันประชิดตัวเข้าไป เตรียมฝึกวิชาเท้าแบบนั้น
การกระทำนี้ทำให้ศิษย์หน้าเหลี่ยมตกใจ แต่เมื่อเขาพบว่าความถี่ในการโจมตีของหลินซวนลดลง และวิชาเท้าก็ผิดพลาดบ่อย บนใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว
"หมดแรงแล้วสินะ หมดโชคแล้วสินะ! งั้นก็ตายซะ!" บนคมดาบ แสงดาบสีเงินเปล่งประกาย มีพลังน่าตกใจพุ่งออกมา
หลินซวนถอนหายใจ เขาเพิ่งจะจับความรู้สึกได้นิดหน่อย ผลคือศิษย์หน้าเหลี่ยมผู้นี้กลับจะใช้ท่าไม้ตายสู้ตายเสียแล้ว จำใจต้องล้มเลิกความคิดที่จะฝึกฝน
เขาฟันดาบยาว นำพาแสงดาบ ราวกับสายฟ้าแทงเข้าที่ข้อมือของเด็กหนุ่มหน้าเหลี่ยม
แสงเย็นวาบ บนข้อมือของเด็กหนุ่มหน้าเหลี่ยมปรากฏรอยแผลยาวครึ่งฉื่อ เลือดไหลทะลัก
ดาบยาวตกลงพื้นดังเคร้ง เด็กหนุ่มหน้าเหลี่ยมกุมข้อมือ มองหลินซวนด้วยความหวาดกลัว
"แก แกจะทำอะไร?" เด็กหนุ่มหน้าเหลี่ยมสีหน้าตื่นตระหนก "ข้าเตือนแกไว้ ข้าเป็นคนของทีมเสินเวย อย่าทำอะไรบ้าๆ!"
หลินซวนไม่สนใจเขา หันตัวเก็บหญ้าดินดำที่เหลืออยู่ใส่กล่อง เตรียมจะจากไป
ไม่คาดว่าเด็กหนุ่มหน้าเหลี่ยมผู้นั้นรีบลุกขึ้นจากพื้น ถอยหลังอย่างรวดเร็ว มาถึงระยะที่ปลอดภัยมาก เขายิงลูกธนูทองคำเล็กๆ ขึ้นสู่ท้องฟ้า
เสียงดังสนั่น ลูกธนูนั้นระเบิดกลางอากาศ กลายเป็นดวงอาทิตย์สีทองดวงเล็ก สะดุดตามาก
"ไอ้หนู กล้าข่มเหงคนของทีมเสินเวย แกตายแน่!" เด็กหนุ่มหน้าเหลี่ยมตะโกนด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว


## บทที่ 10 การต่อสู้ดุเดือด

"ไอ้หนู แกตายแน่!" ศิษย์หน้าเหลี่ยมตะโกนอย่างบ้าคลั่ง
ที่ไกลออกไป มีเงาร่างหลายคนกำลังรีบมุ่งหน้ามาที่นี่ พวกเขามีแสงพลังเซียนเปล่งประกายรอบตัว ไม่ได้อ่อนแอไปกว่าหลินซวนเลย
แม้หลินซวนจะไม่กลัวเรื่องยุ่งยาก แต่เขาก็ไม่โง่พอที่จะสู้กับทีมเสินเวยทั้งกลุ่มเพียงลำพัง ใครจะรู้ว่าในภูเขานี้มีพวกเขากี่คน ตอนนี้ยังไม่ควรปะทะกับพวกเขาตรงๆ
ร่างของเขาพลิ้วไหว เตรียมจะวิ่งหนีไปไกล
ฉึก!
แสงเย็นเฉียบสายหนึ่งขวางทางหนีของเขาไว้ ที่แท้เป็นศิษย์หน้าเหลี่ยมที่พยายามสกัดสุดชีวิต เมื่อเห็นพวกพ้องมาถึง เขาย่อมไม่ปล่อยให้หลินซวนหนีไป
"ไสหัวไป!" แสงดาบในมือหลินซวนพุ่งวาบออกมา พุ่งแทงไปราวกับรุ้งกินน้ำ ศิษย์หน้าเหลี่ยมร้องครวญครางพลางกระเด็นถอยหลังไป
แต่การชะลอเวลานี้ กลับให้เวลาพวกทีมเสินเวยที่อยู่ไกลออกไปไม่น้อย เงาร่างสามคนมาถึงก่อน ขวางทางหลินซวนไว้
"กล้าทำร้ายคนของทีมเสินเวย นี่มันหาที่ตายชัดๆ!" คนที่นำหน้ามีพลังล้นหลาม รอบกายเปล่งแสงจ้า ที่แท้เป็นนักรบวิญญาณระดับที่สี่ ส่วนคนที่เหลือก็ไม่อ่อนแอ ล้วนเป็นหลิงซื่อขั้นสาม
"หลินซวน เป็นแกนี่เอง!" หลิงซื่อขั้นสามคนหนึ่งแสดงท่าทีประหลาดใจ ก่อนจะหัวเราะลั่น "เจอฉันเข้าแล้ว แกก็ตายตาหลับได้เลย!"
หลิงซื่อขั้นสามคนนี้คือจางปิน เมื่อเห็นหลินซวนแล้วตาเขาก็แดงก่ำ อยากจะฆ่าหลินซวนให้ตายในทันที
"พี่ไห่ ไอ้หมอนี่คือทาสดาบที่ผมเคยเล่าให้ฟัง อย่าปล่อยมันไปเด็ดขาด!" จางปินพูดกับนักรบวิญญาณระดับที่สี่
"วางใจ พวกเราทั้งหมดกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ ต่อให้เป็นเซียนก็ช่วยมันไม่ได้" ศิษย์ที่ชื่อพี่ไห่หัวเราะเยาะ
หลินซวนรู้สึกหนักใจ เมื่ออีกฝ่ายต้องการจับตัวเขา เขาก็จะไม่ปรานี การนั่งรอความตายย่อมสู้ลงมือก่อนไม่ได้ เขามองดูภูมิประเทศรอบด้าน ในใจก็มีแผนแล้ว
เขากระโดดขึ้นทันที ดาบเหล็กดำในมือพุ่งวูบออกไปดั่งดาวตก
ฉึก!
ทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหันมาก ไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้าแม้แต่น้อย หลินซวนพุ่งออกไปเร็วราวกับสายฟ้า เร็วถึงขีดสุด
นักรบวิญญาณที่ชื่อพี่ไห่พยายามหลบ แต่ไม่ทัน ในความรีบร้อนได้แต่หลบอวัยวะสำคัญ ดาบยาวฟันผ่านหน้าอกของเขา เฉือนเนื้อและเลือดกระเซ็น
"อ๊าก!"
เสียงร้องดังขึ้น หลินซวนทะลวงวงล้อม ร่างเหยียบต้นไม้กระโดดขึ้นไปบนก้อนหิน แล้วพุ่งหนีไปไกล
"ไล่ตามไป!" ศิษย์ระดับสี่ร้องแหลม เขาใช้พลังเซียนห่อหุ้มบาดแผล แล้วหยิบยาวิญญาณสีแดงเม็ดหนึ่งกลืนเข้าไป
"อย่าให้มันหนีไป ดูเส้นทางที่มันไปให้ดี แล้วส่งสัญญาณ การท้าทายทีมเสินเวย มีจุดจบแค่อย่างเดียว!"
ทั้งสามคนไล่ตามไปในทิศทางที่หลินซวนหนีไป จางปินเห็นหลินซวนแต่ละครั้งยิ่งเก่งกาจขึ้น ในใจมีความคิดเดียว นั่นคือต้องให้หลินซวนตาย ไม่เช่นนั้น คนที่จะซวยก็คือเขาเอง
"ฮึ! พยายามอีกหน่อย ไอ้หมอนี่ระดับความสามารถพิเศษต่ำ ความเร็วไม่มาก ต้องไล่ให้ตายให้ได้!" นักรบวิญญาณระดับที่สี่กุมบาดแผล ดวงตาเต็มไปด้วยแววอำมหิต
ความเร็วของหลินซวนไม่เร็วจริงๆ เพราะเขาใช้ขั้นพื้นฐานการก้าวเดิน การที่ใช้ขั้นพื้นฐานการก้าวเดินแล้วทำความเร็วได้ขนาดนี้ ก็ทำให้คนประหลาดใจมากแล้ว
อย่างไรก็ตาม เขาก็ถูกไล่ทัน
ศิษย์ระดับสี่ที่ชื่อพี่ไห่ราวกับหมาป่าหิว พอเข้ามาก็ใช้ท่าไม้ตายที่แรงที่สุด ราวกับจะฟันหลินซวนเป็นสองท่อน จางปินและหลิงซื่อขั้นสามอีกคนก็ใช้ท่าโหดทั้งหมด โจมตีจุดสำคัญของหลินซวนทุกท่า
ท่าดาวตกนอกฟ้าเมื่อครู่ ใช้พลังเซียนของหลินซวนไปเกือบหนึ่งในสาม ตอนนั้นเขาไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าคน แค่ต้องการให้ศิษย์ระดับสี่สูญเสียความสามารถในการต่อสู้ ไม่งั้นอีกฝ่ายตายไปแล้ว
ถ้าฆ่าคนจริงๆ ทีมเสินเวยจะต้องแก้แค้นอย่างบ้าคลั่งแน่ ไม่ใช่เพื่อชีวิตไม่กี่คนนี้ แต่เพื่อชื่อเสียง ทีมเสินเวยจะไม่ปล่อยหลินซวนไปแน่ บางทีอาจจะปลุกศิษย์ชั้นในด้วย
นี่ไม่ใช่สิ่งที่หลินซวนต้องการ เป้าหมายของเขาคือการเป็นศิษย์หลัก แล้วกลับไปที่ตระกูล ตอนนี้ปะทะกับทีมเสินเวย เขาสู้ไม่ไหวแน่
ดาบยาวในมือหลินซวนเปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์วูบวาบ ราวกับดาบสวรรค์ ฟันฉีกอากาศ
ทั้งสามคนถูกบีบให้ถอยติดๆ พวกเขาไม่คิดว่าวิชาดาบของหลินซวนจะเก่งขนาดนี้ แม้จะเป็นวิชาดาบขั้นพื้นฐานที่สุด แต่กลับสามารถควบคุมพวกเขาได้เสมอ
จางปินยิ่งสู้ยิ่งกลัว สุดท้ายเขากัดฟัน หยิบกระดาษยันต์ออกมา เติมพลังเซียน แล้วขว้างใส่หลินซวนสุดแรง
กระดาษยันต์นั้นพลิ้วไหวตามลม ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ และแผ่คลื่นพลังงานน่าสะพรึงกลัว
หลินซวนตกใจโดยสัญชาตญาณ คลื่นพลังเซียนบนกระดาษยันต์นั้นทำให้หัวใจเขาสั่น แม้แต่นักรบขั้นห้าก็คงไม่มีพลังขนาดนี้
ฉิว!
กระดาษยันต์ส่องแสงไม่หยุด ในแสงที่เจิดจ้า ดาบแสงสีเงินสามเล่มยาวครึ่งเมตร ราวกับมังกรเงินสามตัว พุ่งเข้าจู่โจมจุดสำคัญของหลินซวน
พลังเซียนอันน่าสะพรึงกลัวสั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ ส่งเสียงคำรามก้องในอากาศ
หลินซวนใช้ขั้นพื้นฐานการก้าวเดินอย่างสุดความสามารถ เปลี่ยนท่าทางไม่หยุด เขาระดมพลังเซียนอย่างเต็มที่ พลังเซียนสีเขียวลุกโชนราวกับเปลวไฟรอบกาย
แต่น่าเสียดายที่ดาบแสงสีเงินทั้งสามเล่มเร็วเกินไป ราวกับสายฟ้า แม้หลินซวนจะพยายามหลบหลีกสุดกำลัง แต่ก็ยังถูกแสงดาบปาดโดน ร่างของเขาถูกกระแทกกระเด็นไปเหมือนใบไม้ร่วง
ส่วนดาบแสงสีเงินทั้งสามเล่มที่พุ่งลงพื้น ทำให้เกิดหลุมลึกมืดดำ ต้นไม้หลายต้นถูกฟันขาดกลางลำ
พรวด!
หลินซวนเพียงแค่โดนแสงดาบปาด ก็รู้สึกราวกับถูกค้อนสวรรค์ทุบ เลือดลมปั่นป่วนไปทั้งร่าง เขาได้รับบาดเจ็บภายในไม่เบา
"มันบาดเจ็บแล้ว ทุกคนเข้าโจมตี!" จางปินเห็นว่ากระดาษยันต์ป้องกันของตนก็ยังไม่สามารถฆ่าหลินซวนได้ โกรธมาก ได้แต่เร่งเร้าให้พวกพ้องโจมตี
สถานการณ์ของหลินซวนอันตรายมาก ฝ่ายตรงข้ามสามคนดุดันราวกับสัตว์อันตราย พุ่งเข้ามา
เขาเร่งใช้เคล็ดวิชาชีวิตยืนยาวอย่างบ้าคลั่ง พลังเซียนในร่างไหลเวียนราวกับแม่น้ำ หมุนเวียนในร่างไม่หยุด ซ่อมแซมร่างกายที่บาดเจ็บ
กลืนยาวิญญาณลงไปหนึ่งเม็ด ร่างของหลินซวนพุ่งขึ้นจากพื้น ทิ้งเงาที่เหลือในอากาศเป็นทาง วิ่งหนีไปไกล
สามคนไล่ตามไม่ลดละ ตลอดทางปลุกสัตว์ป่ามากมายให้ตื่น แต่ทั้งสามก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น พวกเขารู้สึกแต่ความโกรธในอก ถ้าไม่ได้ฆ่าหลินซวนคงเป็นบ้าแน่
"ไอ้หนู ตายซะ!" ทั้งสามพุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
หลินซวนยกดาบขึ้นป้องกัน
ทันใดนั้น เขารู้สึกถึงการสั่นสะเทือนในร่าง ดอกบัวสีดำปรากฏที่ปลายดาบ
ลึกลับ อาเพศ
ดอกบัวสีดำนี้ราวกับปีศาจกระหายเลือด ดูดเอาเลือดเนื้อของศิษย์ระดับสี่จนหมดในพริบตา เหลือเพียงหนังคนลอยร่วงลงพื้น
จางปินและศิษย์อีกคนตกใจจนตาถลน ทั้งสองตัวสั่นถอยหลัง
"เจ้า เจ้าเป็นปีศาจ..."
ฉิว! หลินซวนดูเหมือนควบคุมไม่ได้ ดาบยาวแทงไปที่นักรบวิญญาณระดับที่สามอีกครั้ง ไม่นานคนผู้นั้นก็ถูกดูดจนแห้ง
เคร้ง!
จางปินตกใจจนดาบหล่น เขาถอยหลังไม่หยุด เมื่อเห็นหลินซวนยกดาบขึ้นอีก เขาก็ทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้น
"อย่าฆ่าข้า!" จางปินก้มหัวไม่หยุด ตัวสั่นไปทั้งร่าง เขาไม่คิดว่าหลินซวนจะอาเพศถึงเพียงนี้ สามารถดูดเลือดคนได้ ถ้ารู้แต่แรก ถึงตายก็ไม่กล้ายุ่งกับหลินซวน
"ข้าได้รู้ความลับของเขา เขาต้องฆ่าข้าแน่!" จางปินครุ่นคิดในใจ "ขอร้องก่อน แล้วค่อยโจมตีเขา!" คิดถึงตรงนี้ เขาก็แอบคลำหากระดาษยันต์อีกแผ่นในอก
"พี่ใหญ่ ท่านพ่อ! อย่าฆ่าข้า!" จางปินอ้อนวอนไม่หยุด "ไม่ ท่านคือปู่ของข้า ถือว่าข้าเป็นหลานเถิด ปล่อยข้าไปเถิด!"
ตอนนี้หลินซวนกำลังพยายามกดข่มแรงกระหายเลือดในร่าง เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ดอกบัวสีดำนั้นเขาคุ้นเคยมาก ตอนที่ผนึกเส้นชีพจรพลังเซียนของเขาก็คือดอกบัวสีดำนี้
ตอนนี้เขาอยากฆ่าคนอย่างเดียว ถ้าไม่ใช่เคล็ดวิชาชีวิตยืนยาวยังทำงานอยู่ เขาคงแตกสลายไปแล้ว ในร่างมีพลังสองสายกำลังต่อสู้กัน หนึ่งคือพลังเซียนสีเขียวจากเคล็ดวิชาชีวิตยืนยาว อีกหนึ่งคือควันดำที่เกิดจากดอกบัวสีดำ พลังทั้งสองต่างยื้อยุดกัน ไม่มีใครเอาชนะใครได้
จางปินเห็นหลินซวนยืนนิ่งอยู่กับที่ ดวงตาวาบขึ้นด้วยแววโหดร้าย เขารีบดึงกระดาษยันต์ในอกออกมา โยนใส่หลินซวนอย่างบ้าคลั่ง
"ตายซะ!" จางปินเหมือนคนบ้า
โครม!
กระดาษยันต์เปล่งแสง ลูกแสงที่สว่างยิ่งกว่าดวงอาทิตย์พุ่งออกมา มาถึงตรงหน้าหลินซวนในพริบตา
ร่างของหลินซวนราวกับหลุมดำ ดูดลูกแสงนั้นเข้าไปในทันที จากนั้น ดาบลึกลับเล็กในร่างก็สั่นไหว พลังเซียนสีเขียวสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ไม่นานก็กดข่มดอกบัวสีดำลงได้
หลินซวนได้สติกลับมา เขาฟันดาบออกไปทันที แทงทะลุลำคอของจางปิน
"เจ้า..." จางปินกุมคอ ม่านตาขยายกว้าง "ข้า พี่ใหญ่ของข้าคือ..."
พูดยังไม่ทันจบ เขาก็ล้มลง


## บทที่ 11 ท่านจิ่ว

หลินซวนไม่รู้สึกลังเลแม้แต่น้อย เขาไม่ฆ่าก็จะถูกฆ่า และยิ่งไปกว่านั้นในร่างของเขายังเกิดปรากฏการณ์แปลกประหลาดที่ดูดกลืนเลือดบริสุทธิ์ของผู้อื่น หากเรื่องนี้แพร่ออกไป เขาจะต้องถูกทุกคนไล่ล่าอย่างแน่นอน
โฮ่ว!
เสียงหมาป่าหอนดังมาจากรอบด้าน การต่อสู้เมื่อครู่ได้ดึงดูดสัตว์อสูรมากมาย ตอนนี้เลือดที่หลั่งไหลเต็มพื้นยิ่งกระตุ้นสัตว์ป่าดุร้ายเหล่านี้
ร่างกายของหลินซวนไม่ค่อยดีนัก เขารีบถอยหลังอย่างรวดเร็ว คิดว่าศพของจางปินคงจะถูกกิน ดังนั้นคงยากที่จะสืบได้ว่าเขาเป็นคนฆ่า
เขาเคลื่อนไหวผ่านไปหลายครั้ง ร่างกายหายไปในป่าเขา
หลังจากหลินซวนจากไปไม่นาน ฝูงหมาป่าหิวโซก็กระโจนเข้าใส่ศพของจางปินและคนอื่นๆ...
เมื่อหลินซวนกลับถึงสำนัก ก็เป็นเวลาเย็นแล้ว ดวงอาทิตย์ตกดิน แสงสุดท้ายทอดยาวไปทั่วดินแดน
เขาลากร่างที่อ่อนล้าเข้าห้อง ทิ้งตัวลงบนเตียง และหลับไปทันที
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง หยินเยว่ลอยเด่นอยู่กลางฟ้า
หลินซวนตรวจสอบสภาพภายในร่างกายอย่างละเอียด ดาบเล็กสีหลิวหลียังคงลอยอยู่ที่เดิม พลังเซียนสีเขียวไหลเวียนอย่างช้าๆ ทุกที่ที่ผ่านมีแสงสีรุ้งอ่อนๆ แต่ควันดำและดอกบัวสีดำที่ปรากฏตอนกลางวันกลับไม่เห็นร่องรอยแม้แต่น้อย
"แปลกจริงๆ!" หลินซวนลูบคาง จมอยู่ในภวังค์ความคิด
ภาพการดูดเลือดบริสุทธิ์นั้นช่างน่าตกใจมาก คนที่มีชีวิตอยู่ถูกดูดจนแห้งในพริบตา เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ช่วงนี้มีเรื่องประหลาดมากเกินไป
"ร่างกายของข้ามีอะไรกันแน่? ทำไมบิดาถึงให้ข้าเข้าไปในจู่ตี้ของตระกูล?" หลินซวนมีคำถามมากมายในใจ
"เด็กน้อย วิชาดาบไม่เลวนี่!" ในตอนนั้น มีเสียงหนึ่งดังเข้ามาในหูของหลินซวน
กล้ามเนื้อทั้งร่างของหลินซวนเกร็งตัว เขามองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง ดาบยาวในมือพร้อมจะแทงได้ทุกเมื่อ แต่รอบด้านกลับไม่มีเงาคนแม้แต่คนเดียว
"ออกมาเร็วๆ ไม่งั้นข้าจะไม่ไว้หน้าแล้ว!"
"ไม่ต้องหาหรอก ข้าอยู่ตรงนี้" เสียงนั้นพูดอย่างเกียจคร้าน
จากนั้น หลินซวนก็รู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง ต่อมา กระท่อมไม้เล็กๆ ก็หายไป แทนที่ด้วยดินแดนสีเทาขาว ข้างหน้ามีต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ขนาดใหญ่ แต่มันเหี่ยวแห้งไปแล้ว
ใต้ต้นไม้นั้น มีร่างหนึ่ง ผมดำยาวสยาย ชุดขาวพลิ้วไหว ร่างนั้นหันหลังให้หลินซวน จึงมองไม่เห็นใบหน้า
"ท่าน ท่านเป็นใคร ที่นี่คือที่ไหน?" หลินซวนสงบความตกใจในใจ พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"ฮ่ะๆ เด็กน้อย ไม่เลวนี่ ไม่ถึงกับกลัวจนฉี่ราด" ร่างชุดขาวนั้นได้ยินคำพูดของหลินซวน จึงหันกลับมา
เป็นชายวัยกลางคน หน้าตาค่อนข้างหล่อ แต่มีหนวดเคราเต็มหน้า และน้ำเต้าสีแดงในมือทำลายภาพลักษณ์เซียนของเขา
"ฮ่ะๆ นานแล้วที่ไม่ได้เจอคน เห็นเจ้าแล้วรู้สึกคุ้นเคยจริงๆ!" ชายชุดขาววัยกลางคนพูดพลางเขย่าน้ำเต้าในมือ
"ท่านเป็นใคร พาข้ามาที่นี่ทำไม?" หลินซวนระแวดระวัง
"เด็กน้อย อย่าตื่นตระหนกไป ข้าเป็นใครไม่สำคัญหรอก เจ้าแค่รู้ว่าข้าจะไม่ทำร้ายเจ้าก็พอ ส่วนที่นี่น่ะหรือ ก็อยู่ในร่างของเจ้าไงล่ะ"
"อะไรนะ? อยู่ในร่างของข้า!" หลินซวนเกือบจะร้องออกมา จากนั้นเขาก็นึกอะไรขึ้นได้ ในดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
"หรือว่าเป็นดาบเล็กลึกลับนั่น?"
ชายชุดขาววัยกลางคนเงยหน้าดื่มสุราในน้ำเต้า ยิ้มแต่ไม่พูด
"เหลียนฮวาในร่างข้าเป็นอย่างไร? แล้วดาบนี่คืออะไรกันแน่?" หลินซวนถามต่อ
ชายวัยกลางคนในชุดขาวยิ้มพลางกล่าวว่า "เด็กน้อย เจ้าช่างมีคำถามมากมายจริงๆ เรื่องพวกนี้เดี๋ยวเจ้าก็จะรู้เองในภายหลัง ตอนนี้บอกไปก็ไม่มีประโยชน์"
"แล้วเรื่องดูดเลือดนั่นล่ะ ไม่ใช่ท่านเป็นคนทำใช่ไหม?" หลินซวนนึกถึงภาพที่น่าสยดสยองนั้นอีกครั้ง
"ในร่างของเจ้ายังมีพลังอีกหนึ่งสาย แต่มันซ่อนตัวอย่างแยบยล พลังนั่นแหละที่กระตุ้นให้ข้าตื่นจากการหลับใหล ส่วนว่ามันคืออะไรนั้น ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน" ชายชุดขาววัยกลางคนแสดงสีหน้าจริงจังอย่างที่ไม่ค่อยเห็น
แต่แล้วเขาก็กลับมาท่าทางเกียจคร้านเหมือนเดิมอย่างรวดเร็ว "วางใจเถอะ มีข้าอยู่ พลังนั้นก็ไม่กล้าออกมาหรอก!"
หลินซวนรู้ว่าถามไปก็คงไม่ได้คำตอบอะไร จึงไม่ถามอีก แต่การปล่อยให้คนผู้นี้อยู่ในร่างตนเองตลอดไปก็ไม่ใช่ทางออก ต้องหาวิธีไล่เขาออกไปให้ได้
"เฮ้ย นายจะอยู่ที่นี่ตลอดไปเลยหรือไง ท้องฉันไม่ใช่โรงแรมนะ!"
ชายชุดขาววัยกลางคนยิ้มกว้าง พูดด้วยน้ำเสียงยั่วยวนว่า "เจ้าอยากเป็นศิษย์ชั้นในไหม อยากกลับไปหาตระกูลไหม อยากแข็งแกร่งขึ้นไหม?"
เสียงของชายวัยกลางคนในชุดขาวราวกับมีเวทมนตร์ ทำให้หัวใจดวงน้อยของหลินซวนเต้นตึกตัก
"ถ้าไม่มีดอกบัวสีดำปิดกั้นเส้นลมปราณของผม ด้วยพรสวรรค์ของผม การจะแข็งแกร่งขึ้นมันก็ไม่ยากหรอก" หลินซวนมั่นใจในตัวเอง
"พรสวรรค์เจ้าก็ไม่เลว แต่เจ้าลองคิดดูสิ เจ้าล้าหลังคนอื่นกี่ปีแล้ว แล้วตอนนี้เจ้าจะได้ทรัพยากรอะไรบ้าง? เจ้ามีเวลามากพอจะรอหรือ?"
"ท่านมีวิธีหรือ?" สีหน้าของหลินซวนแปรเปลี่ยนไปมา เจี้ยนฉือฝู่จะเปิดจู่ตี้ทุกสิบปี และเหลือเวลาอีกไม่ถึงสองปีก่อนที่จะเปิดครั้งต่อไป หากเขาต้องการเข้าไปในจู่ตี้ เขาต้องติดอันดับสามของคนรุ่นใหม่ให้ได้
ก่อนที่เขาจะจากตระกูลมา ในหมู่ศิษย์รุ่นเยาว์ของตระกูลก็มีคนที่บรรลุถึงระดับขอบเขตพลังจิตแล้ว แต่ตอนนี้เขาอยู่แค่หนิงม่ายขั้นสาม ช่องว่างระหว่างทั้งสองฝ่ายนั้นเหมือนเหวลึก ยากที่จะข้ามผ่าน
เห็นใบหน้าน้อยๆ ที่หดหู่ของหลินซวน ชายชุดขาววัยกลางคนก็ยิ้มพลางถามว่า "เจ้าคิดว่าเคล็ดวิชาชีวิตยืนยาวเป็นอย่างไร?"
"วิชานั้นท่านเป็นคนให้ผมหรือ!" หลินซวนนึกขึ้นได้ถึงเรื่องเคล็ดวิชาชีวิตยืนยาว
"ถ้าไม่มีเคล็ดวิชาชีวิตยืนยาว เจ้าจะก้าวขึ้นมาถึงหนิงม่ายขั้นสามได้เร็วขนาดนี้หรือ?" ชายชุดขาววัยกลางคนกล่าว "ตอนนี้ เชื่อในความสามารถของข้าแล้วใช่ไหม"
"ท่านช่วยผมขนาดนี้ แล้วต้องการอะไรกันแน่?" หลินซวนถามอย่างระแวง เขารู้ว่าไม่มีอะไรฟรีในโลกนี้
"ข้อเรียกร้องของข้าง่ายมาก รอให้เจ้ามีพลังมากพอก่อน แล้วข้าจะบอกเจ้าเอง" ชายชุดขาววัยกลางคนมองไปไกล ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกถึงกาลเวลาอันยาวนาน
"ตกลง!" หลินซวนรู้สึกว่าไม่มีปัญหาอะไร
"รีบพาผมขึ้นไปถึงระดับขอบเขตพลังจิตเลย" เขาพูดเรียบๆ
พรวด! ชายชุดขาววัยกลางคนพ่นเหล้าที่เพิ่งดื่มเข้าไปออกมาหมด "อยากจะพ่นเหล้าแรงๆ ใส่เจ้าให้ตายไปเลย! เจ้าคิดว่าการฝึกฝนมันเป็นอะไร อยากก้าวกระโดดขึ้นสวรรค์เลยหรือ ฝันไปเถอะ!"
"โอ้ เสียดายเหล้าดีๆ ไปแล้ว!" ชายชุดขาววัยกลางคนถอนหายใจ
หลินซวนปิดหน้าด้วยความทุกข์ทรมาน ไม่ว่าจะมองยังไงคนผู้นี้ก็ดูเหมือนขี้เมาคนหนึ่ง เขารู้สึกเหมือนถูกหลอกอย่างไรอย่างนั้น
"ต่อไปเรียกข้าว่าท่านจิ่วก็พอ ข้าจะกลั่นเหล้าวิญญาณระดับต่ำให้เจ้าก่อน เผื่อเส้นลมปราณของเจ้าจะทนไม่ไหว"
"กลั่นเหล้า? ท่านจะให้ผมดื่มเหล้าเพื่อเบรกทะลุหรือ?" หลินซวนรู้สึกเหมือนจะเสียสติ
"เจ้าทำหน้าแบบนั้นทำไม?" ท่านจิ่วไม่พอใจ "เมื่อก่อน มีผู้แข็งแกร่งและมหาผู้มีพลังมากมายร้องไห้คร่ำครวญขอให้ข้ากลั่นเหล้าให้ ได้ดื่มเหล้าของข้า เจ้าก็ควรพอใจได้แล้ว!"
เขาไม่สนใจว่าหลินซวนจะเชื่อหรือไม่ พูดต่อไปว่า "ผลไม้รูปงูสามลูก ดอกไม้ดินสีม่วงหนึ่งต้น พรุ่งนี้เอามาให้ข้า แล้วข้าจะกลั่นเหล้าให้"
"อะไรนะ? ผลไม้รูปงูสามลูก ดอกไม้ดินสีม่วงหนึ่งต้น? ท่านจะให้ผมไปปล้นหรือไง!" หลินซวนตะโกน เขาเคยเห็นที่หอภารกิจว่าผลไม้รูปงูหนึ่งลูกต้องใช้คะแนนสนับสนุนห้าสิบคะแนน ตอนนี้เขามีคะแนนสนับสนุนทั้งหมดแค่ไหนกัน และของพวกนี้ต่อให้มีคะแนนสนับสนุนก็คงแลกไม่ได้
"หาไม่ได้ข้าก็ช่วยอะไรไม่ได้ อีกอย่างคนที่รีบอยากจะเลเวลอัพก็ไม่ใช่ข้านี่" ท่านจิ่วหาวพลางโบกแขนเสื้อ ก่อให้เกิดลมพายุพัดหลินซวนออกไป


## บทที่ 12 ผู้เป็นเลิศทั้งสอง

หลินซวนรู้สึกวิงเวียนศีรษะ เมื่อฟื้นคืนสติก็พบว่าตัวเองกลับมาอยู่ในกระท่อมอีกครั้ง
เขาสบถเบาๆ ก่อนจะหยิบหญ้าดินดำสามต้นที่เก็บมาได้ออกมา เขาใช้พลังเซียนบดหญ้าต้นหนึ่งให้แหลก สกัดเอาน้ำออกมา จากนั้นก็หยิบศาสตราวิเศษระดับมนุษย์ที่เสียหายออกมา
หลินซวนหยดน้ำจากหญ้าดินดำลงบนศาสตราวิเศษระดับมนุษย์ แล้วใช้เลือดสดวาดฟูเหวินพิเศษ
ทันใดนั้น สิ่งสีน้ำตาลก็ละลายอย่างรวดเร็ว หยดลงบนพื้น ทำให้พื้นถูกเผาเป็นรูเล็กๆ หลายรู
ในที่สุด บนศาสตราวิเศษระดับมนุษย์ก็ไม่มีสิ่งปนเปื้อนเหลืออยู่ หลินซวนวาดฟูเหวินสามอันบนใบดาบ ดึงพลังเซียนจากอากาศมาชำระล้างใบดาบ
"อืม ฝีมือใช้ได้ แต่ยังดูเด็กๆ อยู่หน่อย" เสียงของท่านจิ่วดังขึ้นในใจของหลินซวน
"ท่านรู้วิธีบำรุงอาวุธด้วยหรือ?" หลินซวนเบ้ปาก
"แน่นอน เมื่อก่อนข้าได้รับการขนานนามว่าเป็นผู้เลิศสองด้าน หนึ่งคือเลิศด้านสุรา สองคือเลิศด้านดาบ อะไรที่เกี่ยวกับดาบ ไม่มีอะไรที่ข้าไม่รู้ การซ่อมดาบอะไรแค่นี้ ง่ายมาก!"
"สุดยอดทักษะกระบี่!" ตาของหลินซวนเป็นประกาย "ในเมื่อพูดว่าเก่งขนาดนั้น สอนวิชากระบี่ขั้นสูงให้ข้าฝึกสักอย่างสิ"
"วิชากระบี่ที่ข้ามีล้วนมีระดับสูงเกินไป ตอนนี้เจ้ายังฝึกไม่ได้หรอก รอให้ผ่านระดับขอบเขตพลังจิตก่อนค่อยว่ากัน" พูดจบท่านจิ่วก็เงียบไป
หลินซวนโมโหจนกัดฟันกรอด แต่ไม่ว่าจะเรียกอย่างไรก็ไม่มีการตอบสนอง
ในตอนนี้ ฟูเหวินที่ส่องแสงวูบวาบก็หายไป ส่วนบนใบดาบมีแสงสว่างจางๆ แม้อยู่ห่างออกไปก็ยังรู้สึกถึงความเย็นที่แผ่ออกมา
"สมกับเป็นศาสตราวิเศษจริงๆ แม้ไม่ได้ใช้พลังเซียนกระตุ้น ก็มีพลังมหาศาลขนาดนี้!" หลินซวนรู้สึกถึงความเย็นเยือกที่แผ่ออกมาจากใบดาบ ในใจเต็มไปด้วยความชื่นชม
ศาสตราวิเศษ คืออาวุธที่เหนือกว่าดาบและกระบี่ธรรมดา ภายในมีการสลักฟูเหวินพิเศษ เมื่อนักรบใส่พลังเซียนเข้าไป จะสามารถปลดปล่อยพลังที่เหนือกว่าพลังของตนเองได้
ศาสตราวิเศษทุกเล่มล้วนมีค่ามาก เป็นสิ่งที่ช่างหลอมอาวุธสร้างขึ้นอย่างพิถีพิถัน นักรบทุกคนล้วนฝันที่จะมีอาวุธระดับสมบัติสักเล่ม
เก็บศาสตราวิเศษที่ซ่อมแซมเสร็จแล้ว หลินซวนรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง พรุ่งนี้เมื่อส่งมอบภารกิจเสร็จ เขาจะมีคะแนนสนับสนุนหนึ่งร้อยคะแนน รวมกับภารกิจก่อนหน้า เขามีคะแนนสนับสนุนทั้งหมดหนึ่งร้อยสามสิบคะแนน บวกกับหินวิญญาณขั้นต่ำเจ็ดสิบก้อน
คะแนนสนับสนุนหนึ่งร้อยคะแนนเพียงพอที่จะแลกวิทยายุทธระดับต่ำขั้นเหลืองได้หนึ่งวิชา ส่วนหินวิญญาณขั้นต่ำก็สามารถใช้ซื้อของ หรือดูดซับพลังเซียนภายในโดยตรง แต่หินวิญญาณขั้นต่ำมีพลังเซียนที่ไม่บริสุทธิ์ ต้องกลั่นกรองด้วยตัวเอง
เช้าวันรุ่งขึ้น หลินซวนแบกกล่องไม้มุ่งหน้าไปยังหอภารกิจ
ตึง!
เขาวางกล่องไม้ลงตรงหน้าศิษย์ผู้ลงทะเบียน ยิ้มพลางพูดว่า "ศิษย์พี่ ตรวจสอบของด้วยครับ!"
ศิษย์ผู้ลงทะเบียนมองหลินซวนอย่างครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย แล้วรีบเปิดกล่องไม้
ซานฉี่ชิงฟงเปล่งแสงสลัว แผ่ความเย็นเยือกออกมาเป็นระลอก ราวกับพร้อมจะปลดปล่อยพลังมหาศาลได้ทุกเมื่อ
"นี่..." ศิษย์ผู้ลงทะเบียนสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ แล้วกลืนน้ำลายอย่างแรง
"ถูกต้อง ซ่อมสำเร็จจริงๆ!" ศิษย์ผู้ลงทะเบียนพูดอย่างตกตะลึง "ศิษย์น้องเก่งจริงๆ!" ตอนที่เขาให้หลินซวนรับภารกิจนี้ เขาแค่ลองดู ตัวเขาเองก็ไม่ได้หวังอะไร ไม่คิดว่าหลินซวนจะซ่อมสำเร็จจริงๆ!
ศิษย์ผู้ลงทะเบียนรีบมอบรางวัลให้หลินซวน แล้วเก็บศาสตราวิเศษไว้
หลินซวนหยิบหินวิญญาณยี่สิบก้อนจากรางวัลที่ได้ แบ่งให้ศิษย์ผู้ลงทะเบียน
"ศิษย์พี่ ต่อไปต้องรบกวนดูแลด้วยนะครับ ถ้ามีภารกิจซ่อมอาวุธอะไรแบบนี้อีก ช่วยเก็บไว้ให้ผมด้วย" หลินซวนพูดพลางยิ้ม
เจ้าหน้าที่ลงทะเบียนศิษย์เก็บหินวิญญาณอย่างเงียบๆ เขาหัวเราะเบาๆ พลางกล่าวว่า "วางใจได้ ศิษย์น้องหลิน ข้าชื่อเฉินต้าเจิ้ง หากต้องการความช่วยเหลือก็บอกได้เลย"
"ศิษย์พี่ ไม่ทราบว่าที่นี่มีผลไม้รูปงูและดอกไม้ดินสีม่วงหรือไม่?" หลินซวนถาม
เฉินต้าเจิ้งเปิดบันทึกดู "หมดแล้ว ของที่มีทั้งหมดถูกผู้อาวุโสในสำนักเอาไปหมดแล้ว"
หลินซวนพยักหน้า เขาไม่แปลกใจกับเรื่องนี้ ทั้งผลไม้รูปงูและดอกไม้ดินสีม่วงล้วนเป็นสมุนไพรสำหรับการหลอมยา มีค่ามาก การขาดสต็อกจึงเป็นเรื่องปกติ
"ศิษย์พี่เฉิน ข้าอยากแลกวิทยายุทธระดับต่ำขั้นเหลือง ไม่ทราบว่าศิษย์พี่มีคำแนะนำอะไรบ้าง" หลินซวนตัดสินใจจะเรียนวิชาดาบเพื่อเพิ่มพลังก่อน
เฉินต้าเจิ้งก้มลงหยิบหนังสือเก่าเหลืองๆ เล่มหนึ่งจากกองเอกสาร ส่งให้หลินซวน
"นี่คือรายชื่อและคำอธิบายสั้นๆ ของวิชาที่สามารถแลกได้ เจ้าลองดูก่อน" จากนั้นเขาก็หยิบสมุดเล่มเล็กออกมาอีกเล่ม กล่าวเสียงเบา "นี่คือบันทึกวิชาที่ศิษย์คนอื่นๆ แลกไปมากที่สุด"
หลินซวนเปิดหนังสือที่แนะนำวิทยายุทธก่อน ในนั้นมีชื่อวิชาต่างๆ คำอธิบาย และคะแนนสนับสนุนที่ต้องใช้
เขาพลิกดูสองสามหน้า พบว่าช่วงแรกเป็นทักษะขั้นเหลือง และหน้าสุดท้ายกลับมีทักษะระดับเซียนด้วย
ในความรู้ของหลินซวน ทักษะระดับเซียนถือว่าเป็นวิชาที่ร้ายกาจมาก แม้แต่ในตระกูลของเขา ทักษะระดับเซียนก็หาได้ยาก แต่สำนักเซวียนเทียนกลับสามารถแลกได้ แต่เมื่อเขาเห็นคะแนนสนับสนุนที่ต้องใช้ ก็อดยิ้มขมขื่นไม่ได้
ราคาแพงเกินไป คงมีแต่ศิษย์ธรรมดาที่ไม่มีทางเรียนได้ตลอดชีวิต หลินซวนส่ายหน้า ไม่สนใจอีก เขาหันกลับไปดูวิทยายุทธด้านหน้า
ตามความคิดของหลินซวน วิธีฝึกพลังเซียนเขาไม่จำเป็นแล้ว ระหว่างระดับความสามารถพิเศษกับการโจมตี หลินซวนเลือกวิชาโจมตีก่อน สุภาษิตว่า การโจมตีคือการป้องกันที่ดีที่สุด ท่าไม้ตายที่ทรงพลังจะช่วยให้หลินซวนทำภารกิจได้ง่ายขึ้น
คิดถึงตรงนี้ เขาจึงมองไปที่วิชาโจมตี
หมัดปราบพยัคฆ์: หมัดแข็งแกร่ง เน้นใช้พลังกดดัน พลังระเบิดน่าตกใจ ระดับ: วิทยายุทธระดับต่ำขั้นเหลือง ต้องการคะแนนสนับสนุน: 100 คะแนน
ก้าวตามสายลม: วิชาเท้าเบาสบาย เคลื่อนไหวตามสายลม ระดับ: วิทยายุทธระดับต่ำขั้นเหลือง ต้องการคะแนนสนับสนุน: 120 คะแนน
เพลงดาบเมฆา: ลักษณะวิชาดาบ เพลินไพรวัลย์ คล่องแคล่ว ยากจะคาดเดาเส้นทาง ระดับ: วิทยายุทธระดับต่ำขั้นเหลือง ต้องการคะแนนสนับสนุน: 120 คะแนน
...
หลินซวนอ่านอย่างรวดเร็ว สุดท้ายสายตาของเขาหยุดอยู่ที่จุดหนึ่ง
เพลงกระบี่สายฟ้าคำรณ: ลักษณะวิชาดาบ เร็วดั่งสายฟ้า เคลื่อนไหวดั่งเสียงฟ้าผ่า ระดับ: วิทยายุทธระดับสูงขั้นเหลือง ต้องการคะแนนสนับสนุน: 120 คะแนน อนึ่ง หนังสือเล่มนี้บันทึกเพียงสามชั้นแรกเท่านั้น โปรดพิจารณาอย่างรอบคอบ!
"อ้อ ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้ วิชาดาบไม่ครบ จึงทำให้ราคาถูกเช่นนี้" หลินซวนคิดในใจ "แต่ลักษณะพิเศษของเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณนี้ช่างน่าสนใจจริงๆ"
"เอ๊ะ ไม่คิดว่าจะได้เห็นเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณที่นี่" เสียงของท่านจิ่วดังขึ้นในใจหลินซวน
"โอ้ย อย่าทำให้ตกใจแบบนี้สิ!" หลินซวนสื่อสารด้วยจิตเช่นกัน เสียงของท่านจิ่วทำให้เขาสะดุ้ง
"ฮ่ะๆ" ท่านจิ่วหัวเราะแห้งๆ รีบเปลี่ยนเรื่อง "เจ้าไม่ใช่อยากเรียนวิชาดาบหรอกหรือ เพลงกระบี่สายฟ้าคำรณนี้เป็นตัวเลือกที่ดีมากทีเดียว"
"จากน้ำเสียงของท่าน ท่านเคยเห็นเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณมาก่อนหรือ?" หลินซวนรู้สึกสงสัย
"แน่นอน เมื่อก่อนเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณก็นับเป็นทักษะเทพอย่างหนึ่ง เล่มที่เจ้าเห็นนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นฉบับย่อ แต่ก็เหมาะกับเจ้าในตอนนี้มาก"
"ถ้าท่านกล้าหลอกข้า ข้าจะไม่ยอมเด็ดขาด!" หลินซวนตัดสินใจเชื่อท่านจิ่วสักครั้ง


## บทที่ 13 เล่ยตง

"ศิษย์พี่เฉิน ข้าดูแล้ว ข้าต้องการแลกเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณเล่มนี้" หลินซวนส่งคืนตำราเล่มนั้น
"อะไรนะ! เจ้าจะแลกเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณหรือ!" เฉินต้าหเจิ้งอุทานด้วยความตกใจ
ศิษย์ที่อยู่ใกล้เคียงได้ยินคำพูดนั้น ต่างมองหลินซวนด้วยสายตาประหลาด
"ศิษย์น้อง เจ้าเพิ่งมาไม่นาน ยังไม่ค่อยเข้าใจเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณนี้ดีพอ" เฉินต้าหเจิ้งอธิบาย "วิชานี้นอกจากไม่สมบูรณ์แล้ว ยังฝึกยากมาก เคยมีคนเลือกมันมาก่อน แต่ไม่มีใครฝึกสำเร็จ นานวันเข้า ก็ไม่มีใครเลือกมันอีก"
"ดังนั้น ศิษย์น้อง เจ้าควรเปลี่ยนไปเลือกอย่างอื่นเถอะ คะแนนความดีความชอบ 120 คะแนนไม่ใช่จำนวนน้อยๆ นะ" เฉินต้าหเจิ้งพยายามห้าม
"ไม่มีใครฝึกสำเร็จเลยหรือ? แปลกจริง!" หลินซวนลูบคางพลางยิ้มมุมปาก "แม้ท่านจิ่วจะบอกว่านี่เป็นฉบับย่อ แต่พลังของมันคงไม่ธรรมดา"
"วางใจเถอะ ศิษย์พี่ ข้าจะแลกเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณนี้"
"เฮ้อ!" เฉินต้าหเจิ้งเห็นหลินซวนยืนกราน จึงถอนหายใจพลางส่ายหน้า เขาหยิบสมุดบางๆ เล่มหนึ่งจากชั้นหนังสือด้านหลัง ส่งให้หลินซวน
"เจ้าเข้าใจกฎระเบียบดีใช่ไหม?" เฉินต้าหเจิ้งถาม
หลินซวนพยักหน้า "นอกจากข้าแล้ว ห้ามถ่ายทอดให้ผู้อื่น"
นี่เป็นกฎของสำนักเสวียนเทียน ใครแลกวิธีฝึกพลังมาก็ต้องฝึกเอง หากแอบถ่ายทอดให้ผู้อื่น เมื่อถูกจับได้จะถูกสำนักลงโทษอย่างหนัก
หลินซวนถือเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณกำลังจะจากไป พอดีมีศิษย์กลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา พวกเขาพูดอะไรบางอย่างไม่หยุด สีหน้าดูตื่นตระหนก
"พวกเจ้าได้ยินหรือยัง มีคนจากทีมเสินเวยตายที่เทือกเขาไท่หางด้วย!"
"อะไรนะ เจ้าแน่ใจหรือ!" มีคนถาม
"เจ้ายังไม่รู้อีกหรือ?" ศิษย์ที่เพิ่งเข้ามากล่าว "เมื่อวานมีศิษย์จากทีมเสินเวยหลายคนไม่กลับมาทั้งคืน วันนี้พบศพพวกเขาที่เทือกเขาไท่หาง ถูกกัดจนแทบจำไม่ได้ ถ้าไม่มีบัตรประจำตัว คงจำไม่ได้เลยว่าเป็นใคร"
"สัตว์อสูรฆ่าสินะ!" ศิษย์ที่เข้ามารวมกลุ่มพูด "เจอสัตว์อสูรที่แข็งแกร่ง ก็นับว่าโชคร้ายของพวกเขาละ"
เมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ ผู้ที่ตื่นเต้นที่สุดก็คือศิษย์ต่างชั้นธรรมดา พวกเขาไม่ใช่คนของทีมเสินเวย และมักถูกทีมเสินเวยรังแก ย่อมหวังให้ทีมเสินเวยเกิดเรื่องอะไรบ้าง เช่น มีคนท้าทายทีมเสินเวย หรือกลุ่มต่อสู้กับทีมเสินเวยต่อสู้กัน แต่ดูเหมือนครั้งนี้จะตื่นเต้นเปล่าอีกแล้ว
"พวกเจ้ารู้ไหมว่าคนที่ตายเป็นใคร?" ศิษย์ผู้นั้นพูดอย่างลึกลับ
ทุกคนต่างมองด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น ใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง
หลินซวนยืนอยู่ห่างๆ เงียบไม่พูดจา เขารู้ว่าคนที่ตายเป็นใคร แต่เขาก็อยากฟังว่าทีมเสินเวยมีท่าทีอย่างไรต่อเรื่องนี้
ศิษย์ผู้นั้นพูดต่อ "ในบรรดาศิษย์ที่ตาย มีคนหนึ่งชื่อจางปิน ชื่อของเขาพวกเจ้าอาจไม่เคยได้ยิน แต่ชื่อพี่ชายของเขาพวกเจ้าต้องเคยได้ยินแน่"
"พี่ชายของเขาคือจางเชียน!"
"อะไรนะ จางเชียน! เจ้าบอกว่าน้องชายของจางเชียนตายแล้วหรือ?" ทุกคนอุทานด้วยความตกใจ
"จางเชียนผู้นี้เป็นใคร?" หลินซวนเห็นเฉินต้าหเจิ้งก็มีสีหน้าตกตะลึง จึงเม้มริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว
"เจ้าเข้าสำนักช้า ไม่รู้จักก็เป็นเรื่องปกติ" เฉินต้าหเจิ้งถอนหายใจ "จางเชียนเป็นศิษย์ชั้นใน เป็นแกนนำคนหนึ่งในทีมเสินเวย วิชาของเขาถึงระดับแปดแห่งการบรรจบวิญญาณ และยังเป็นบุคคลสำคัญที่ติดอันดับสามสิบของศิษย์ชั้นใน ศิษย์ในสำนักเสวียนเทียนแทบทุกคนล้วนเคยได้ยินชื่อของเขา"
"ไม่คิดว่าตอนที่เขาออกไปทำภารกิจ น้องชายกลับตายที่เทือกเขาไท่หาง คงจะโกรธจัดเมื่อกลับมา"
หลินซวนพยักหน้าโดยไม่แสดงสีหน้า แต่ในใจกลับหนักอึ้ง เขาไม่คิดว่าจางปินจะมีพี่ชายที่เก่งกาจถึงเพียงนี้ แต่เขาก็ไม่เสียใจ ถึงแม้จะรู้ตัวตนของจางปิน เขาก็ยังคงต้องฆ่าเขาอยู่ดี
ในตอนนี้ ได้ยินศิษย์ผู้นั้นพูดต่อว่า "ศิษย์ชั้นในของทีมเสินเวยหลายคนไปที่เทือกเขาไท่หาง พวกเขาพบว่าบนตัวจางปินมีรอยแผลจากดาบหลายแห่ง โดยเฉพาะที่คอมีรอยถูกดาบยาวแทงทะลุชัดเจน"
"เจ้าหมายความว่าเขาถูกฆ่าก่อน แล้วค่อยถูกสัตว์อันตรายฉีกร่างหรือ?" ทุกคนรู้สึกมึนงง มีคนกล้าฆ่าน้องชายของจางเชียนด้วยหรือ นี่มันเป็นการหาทางตายชัดๆ!
"ตอนนี้ทั้งทีมเสินเวยกำลังโกรธแค้น กำลังปรึกษาหาทางแก้ไข คงจะระดมกำลังทั้งหมดเพื่อตามหาคนร้าย"
หลินซวนถอนหายใจในใจ ไม่คิดว่าจะถูกจับได้ เขาบอกลาเฉินต้าหเจิ้งแล้วจากไป ตอนนี้สถานการณ์ของเขาอันตรายมาก และสิ่งเดียวที่เขาทำได้คือพยายามเพิ่มพูนความสามารถของตัวเองให้มากที่สุด
ระหว่างทางกลับ หลินซวนสังเกตเห็นว่าเหล่าศิษย์ทั้งหมดกำลังพูดคุยถึงเรื่องนี้ เขากำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว แล้วเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
เมื่อกลับถึงห้อง หลินซวนจึงผ่อนคลายความระแวดระวัง เขาค่อยๆ ถอนหายใจ
เมื่อจิตใจสงบลง เขาเปิดเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณที่เพิ่งแลกมา อ่านอย่างพินิจพิเคราะห์ทีละตัวอักษร หากฝึกฝนเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณนี้ได้สำเร็จ จะช่วยเพิ่มพลังของเขาขึ้นอีกมาก
เพลงกระบี่สายฟ้าคำรณ มีหัวใจสำคัญเพียงคำเดียว นั่นคือ เร็ว!
ในระหว่างฟ้าดิน อะไรเร็วที่สุด? สายฟ้า! อะไรรุนแรงที่สุด? ฟ้าผ่า!
และเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณ รวมทั้งความเร็วสูงสุดและพลังอันรุนแรง เมื่อกระบี่แทงออก สายฟ้าก็จะเคลื่อนไหว!
หลินซวนอ่านมาถึงตรงนี้ อดพยักหน้าไม่ได้ จริงอย่างที่ว่า พลังของสายฟ้าเป็นหนึ่งในพลังที่รุนแรงที่สุดในระหว่างฟ้าดิน หากวิชาดาบผสานพลังชนิดนี้เข้าไป อานุภาพย่อมเหนือความคาดหมาย
สำหรับดาบเร็ว หลินซวนมีความเข้าใจเบื้องต้นแล้ว ท่าดาวตกนอกฟ้าของเขานั้นก็มีความเร็วสูงมาก น่าเสียดายที่สิ้นเปลืองพลังเซียนมากเกินไป
"ไม่รู้ว่าความเร็วของเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณนี้จะเร็วได้แค่ไหน?" หลินซวนรู้สึกตื่นเต้น
เขาอ่านต่อไป ส่วนถัดไปคือท่าไม้ตายสามชั้นแรก พร้อมด้วยเคล็ดวิชาดาบ เคล็ดวิชาดาบนี้เป็นแก่นแท้ของวิชาดาบ มีเคล็ดวิชาดาบเท่านั้นจึงจะแสดงพลังของวิชาดาบออกมาได้
หลินซวนยิ่งอ่านยิ่งหลงใหล เนื้อหาในเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณนี้ช่วยเปิดโลกทัศน์ของเขาอย่างมาก ตอนนี้เขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมหลายคนถึงฝึกไม่สำเร็จ แค่คำว่าเร็วคำเดียว ก็ไม่ใช่สิ่งที่จะฝึกได้ในเวลาอันสั้น
เหมือนอย่างท่าดาวตกนอกฟ้าของหลินซวน ก็ต้องฝึกถึงสามปีจึงได้ผลอย่างทุกวันนี้
ยิ่งไปกว่านั้น เพลงกระบี่สายฟ้าคำรณไม่เพียงต้องเร็ว ยังต้องควบคุมพลังอันรุนแรงนั้นด้วย
"เจ้าอ่านจบแล้วหรือ?" เสียงของท่านจิ่วดังขึ้น "อยากให้ข้าชี้แนะสักหน่อยไหม?"
หลินซวนยังไม่ค่อยคุ้นกับการปรากฏและหายตัวอย่างฉับพลันของลุงขี้เมาผู้นี้ แต่เมื่อได้ยินคำว่าชี้แนะ ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มทันที
"คนลึกลับผู้นี้กล้าอ้างตนว่าเป็นสุดยอดทักษะกระบี่ คงมีความรู้ความชำนาญด้านวิชาดาบไม่ธรรมดา หากได้รับคำชี้แนะจากเขา การฝึกฝนคงจะรวดเร็วขึ้นมาก" หลินซวนคิดในใจ
"ท่านลุงขี้เมา ข้าต้องการคำชี้แนะของท่านมาก!" หลินซวนพูดพร้อมรอยยิ้ม
"ตามนิสัยเจ้า ควรจะสงสัยก่อน แล้วค่อยปฏิเสธสิ" ท่านจิ่วพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
"ฮ่าๆ ได้เปรียบแล้วไม่ฉวย นั่นมันโง่ชัดๆ!"
ท่านจิ่วได้ยินแล้วหัวเราะใหญ่: "ไอ้หนู เจ้าถูกใจข้าจริงๆ!"
แต่เขาก็รู้สึกตัวเร็ว พูดอย่างไม่พอใจ: "เมื่อกี้เจ้าพูดอะไรนะ ใครเป็นขี้เมา?"
หลินซวนชะงัก คิดในใจว่าไอ้นี่ปฏิกิริยาช้าจัง แต่ปากกลับชม: "ท่านคงฟังผิดไป ข้าบอกว่าท่านเป็นปราชญ์แห่งสุรา เซียนแห่งดาบ ท่านคือเซียนดาบสุรา!"
"อืม! คำนี้ข้าชอบ" ท่านจิ่วรู้สึกปลื้มใจ เขาร้องตะโกน "เจ้าเสี่ยวเสวียน สุราข้าใกล้หมดแล้ว ไปหาสุราดีๆ มาให้ข้าหน่อย"
หลินซวน: "..."
"ข้าต้องการสุราที่หมักจากผลวิญญาณพันปี และต้องแช่ด้วยเถาวัลย์หมื่นปีด้วย" ท่านจิ่วเริ่มเรียกร้อง
"ท่านยังไม่ตื่นใช่ไหม" หลินซวนกุมศีรษะพูดอย่างทุกข์ทรมาน "ข้าจนถึงขนาดหินวิญญาณสักก้อนก็ไม่มี จะไปหาผลวิญญาณพันปีมาจากที่ไหน?"
เสียงเกียจคร้านของท่านจิ่วลอยมา: "งั้นข้าก็สอนไม่ได้ เจ้าศึกษาเองเถอะ ขอให้โชคดี!"
หลินซวน: "..."
หลังจากผ่านไปพักใหญ่ หลินซวนก็ระเบิดออกมา: "พ่อท่านเอ๊ย ชมว่าท่านเป็นเซียนดาบสุรา ท่านก็คิดว่าตัวเองเป็นเซียนจริงๆ เลยหรือ! อยากรู้ไหมว่าข้าจะไล่ท่านออกไปเดี๋ยวนี้!"
ภายในห้องเงียบสนิท ท่านจิ่วไม่มีปฏิกิริยาใดๆ
"เอาล่ะ ท่านชนะ ข้าจะไปหาผลวิญญาณให้!" หลินซวนพูดอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน


## บทที่ 14 พายุ

เทือกเขาไท่หางที่ทอดยาวไม่มีที่สิ้นสุด เต็มไปด้วยบรรยากาศดั้งเดิม มีต้นไม้ใหญ่น้อยนานาชนิด และภูเขาสูงชันกระจายอยู่ทั่วไป
เสียงคำรามของเสือและเสียงร้องของลิง นกร้ายและสัตว์ดุร้าย ปรากฏให้เห็นไม่ขาดสาย
อย่างไรก็ตาม ในป่าเขาอันตรายนี้ มีร่างบางๆ ปรากฏให้เห็นบ่อยครั้ง และได้ล่าสัตว์ป่าไปมากมาย
"บ้าเอ๊ย โชคร้ายจริงๆ!" ร่างนั้นแทงหมูป่าเขี้ยวคู่ตัวหนึ่งทะลุด้วยดาบ แล้วลงจอดอย่างมั่นคง "ผลไม้รูปงูดีๆ ถูกสัตว์นี่กินไปครึ่งหนึ่งแล้ว!"
ร่างนั้นคือหลินซวน เขาโกรธจัดจึงตัดเขี้ยวสีขาวคู่นั้นเก็บใส่กระเป๋า
หลายวันมานี้เขาอยู่ในป่าเขา เพื่อตามหาผลไม้รูปงูและดอกไม้ดินสีม่วง หลังจากพยายามมาหลายวัน เขาได้ผลไม้รูปงูสามลูกและดอกไม้ดินสีม่วงสี่ต้น ถ้าหาได้อย่างละห้า ท่านจิ่วก็จะสามารถหมักเหล้าที่ช่วยเพิ่มพลังได้
เมื่อครู่นี้ เขาหาผลไม้รูปงูได้หนึ่งลูกอย่างยากลำบาก แต่กลับถูกหมูป่าเขี้ยวคู่กัดไปครึ่งหนึ่ง ด้วยความโกรธ หลินซวนจึงจัดการหมูป่าเขี้ยวคู่ตัวนั้น
ยังขาดผลไม้รูปงูอีกสองลูกและดอกไม้ดินสีม่วงอีกหนึ่งต้น ต้องรีบแล้ว! หลินซวนเคลื่อนร่างออกไปอีกครั้ง เหลือเวลาอีกแค่สองเดือนก่อนการทดสอบประตูใน แต่พลังของเขายังอยู่แค่ขั้นที่สามของการรวมเส้นเลือด
หลินซวนเคลื่อนไหวราวกับนกใหญ่ ใช้ปลายเท้าแตะเบาๆ ร่อนในอากาศ เมื่อลงจอดก็อาศัยกิ่งไม้ส่งแรง ทำให้ตัวเขาลอยอยู่กลางอากาศ
ผลไม้รูปงูชอบที่มืดและชื้น ส่วนดอกไม้ดินสีม่วงชอบแดด ดังนั้นหลินซวนจึงต้องวิ่งไปทั่ว
ฮึ่ม!
เขาลงจอดอย่างคล่องแคล่วบนลำต้นของต้นไม้ใหญ่ สายตาสอดส่องไปรอบๆ ราวกับแสงฟ้า และพบผลไม้รูปงูในที่มืด
ต้องบอกว่าโชคของหลินซวนยังดีอยู่ แม้ผลไม้รูปงูจะไม่ได้ล้ำค่ามาก แต่ก็หายาก อีกทั้งผู้อาวุโสของสำนักเซวียนเทียนก็ใช้กันมาก ดังนั้นผลไม้รูปงูในละแวกนี้จึงถูกเก็บไปเกือบหมดแล้ว
หลินซวนกระทืบเท้า ร่างพุ่งไปใกล้ผลไม้รูปงู ยังไม่ทันลงพื้น พุ่มหญ้าก็มีความเคลื่อนไหวผิดปกติ
งูเขียวหางคู่ตัวหนึ่งพุ่งขึ้นมาราวกับดาบ ปากแผ่กว้างเป็นรูปพัด งับเข้าใส่ศีรษะของหลินซวน
"อยากตาย!" หลินซวนตะโกนด้วยความโกรธ ดาบดำเหล็กยาวแทงเฉียงออกไป เร็วราวสายฟ้า พุ่งเข้าจุดตายพอดี พลิกข้อมือ ปล่อยพลังเซียนเข้าสู่ใบดาบ พลังนั้นฉีกแผลให้กว้างขึ้นทันที ราวกับเกิดระเบิด
จัดการงูเขียวหางคู่ด้วยดาบเดียว หลินซวนรีบคว้าผลไม้รูปงู พอแตะมือเท่านั้น เขาก็รู้สึกถึงอันตรายที่กำลังมา
เขาเร่งใช้เคล็ดวิชาชีวิตยืนยาวอย่างบ้าคลั่ง ฝ่ามือทั้งหมดเรืองแสงสีเขียว ราวกับพระจันทร์เต็มดวง
ฉึก ฉึก!
เสียงแหลมสองเสียงดังขึ้น งูเล็กสองตัวยาวเท่านิ้วมือซ่อนอยู่ใต้ใบของผลไม้รูปงู พอหลินซวนเอื้อมมือไปก็งับทันที
โชคดีที่หลินซวนตอบสนองเร็วพอ ไม่งั้นต้องถูกกัดแน่ แม้งูพวกนี้จะตัวเล็ก แต่พิษร้ายแรงมาก คนที่มีพลังต่ำกว่าระดับที่หกของการควบแน่นเส้นชีพจรถูกกัดแค่ครั้งเดียว ไม่ตายก็พิการ
หลินซวนใช้พลังสั่นจนงูพิษทั้งสองตัวตาย แล้วเก็บผลไม้รูปงู สุดท้ายก็เอาดีงูของงูเขียวหางคู่ใส่กระเป๋าไปด้วย
"ของพวกนี้ขายได้หินวิญญาณไม่น้อย แต่กระเป๋าเต็มแล้ว ใส่ไม่ได้แล้วสิ!" หลินซวนมองของที่เหลือด้วยความเสียดาย นั่นมันหินวิญญาณทั้งนั้นนะ
"ไอ้บ้านนอก แค่นี้ก็เสียดายแล้ว!" เสียงเยาะเย้ยของท่านจิ่วดังขึ้น
"ลุงขี้เมา ไม่ใช่ตกลงกันแล้วหรือว่าต้องทักทายก่อนพูด" หลินซวนรู้สึกคลั่ง โดนขี้เมาดูถูกซะแล้ว
"อืม ฉันยังคิดไม่ออกว่าจะทักทายยังไงดี จะให้เคาะประตูก็ไม่ได้" ท่านจิ่วกลอกตา "เจ้ายังเด็กเกินไป ไม่เหมือนฉันที่ปรับตัวเข้ากับชีวิตในร่างเจ้าได้สบาย"
"บ้าเอ๊ย!" หลินซวนอยากจะมุดเข้าไปต่อยสักที แต่เพื่อเหล้าวิญญาณและการฝึกเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณ เขาจึงอดทน
"เจ้าเสี่ยวเสวียน เจ้าต้องรีบไปหาผลวิญญาณพันปีนะ ไม่อย่างนั้นข้าจะต้องหลับใหลไปตลอดกาลแล้ว"
"อะไรนะ?" หลินซวนสะดุ้ง ไอ้คนนี้หลอกเอาของจากเขามามากมาย แต่ยังไม่ทำตามสัญญาเลย
"ลุง อย่างน้อยก็สอนเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณให้ข้าก่อนจะหลับสิ!" หลินซวนร้องบอก
"ไอ้เด็กบ้า ถ้าข้าออกมาได้ ข้าจะสั่งสอนเจ้าให้หนักเลย" ท่านจิ่วโกรธจนตะโกนลั่น
หลินซวนทั้งเถียงกับท่านจิ่วไปด้วย ทั้งหาวัตถุดิบที่เหลือไปด้วย ภายใต้การชี้แนะของท่านจิ่ว หลินซวนก็หาผลไม้รูปงูห้าลูกและดอกไม้ดินสีม่วงห้าต้นได้อย่างรวดเร็ว
"ลุง ท่านไม่ใช่สัตว์อสูรแปลงร่างมาหรอกเหรอ จมูกไวขนาดนี้?" หลินซวนถามด้วยความดีใจ
ท่านจิ่ว: ...
"ลุง เก็บเพิ่มอีกหน่อยไหม?" หลินซวนพูดต่อ "ผลไม้ห้าลูกจะกลั่นได้เท่าไหร่ จะพอใช้หรือเปล่า!"
"พูดอีกคำ ข้าจะไม่กลั่นให้แล้ว!" ท่านจิ่วขู่
...
ผลไม้รูปงูห้าลูกและดอกไม้ดินสีม่วงห้าต้นถูกท่านจิ่วเก็บเข้าไป หลินซวนได้แต่รอด้วยความอดทน ตามที่ท่านจิ่วบอก เขาต้องถึงระดับที่สี่ของการรวมเส้นชีพจรก่อนถึงจะเริ่มฝึกเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณได้ ไม่อย่างนั้นร่างกายจะไม่สามารถควบคุมพลังนั้นได้
ฮู!
ท้องฟ้าพลันมืดมิด ราวกับมีอะไรบางอย่างบดบังไว้
หลินซวนเงยหน้าขึ้น พบว่าเบื้องบนมืดสนิท กระแสลมรุนแรงพัดจากด้านบนกระจายไปทั่วทุกทิศ แถวต้นไม้ถูกพัดลอยขึ้นฟ้า ก้อนหินขนาดโต๊ะถูกพัดกระเด็นไปทั่ว
หลินซวนถูกลมประหลาดนี้ครอบคลุม จะหนีก็ไม่ทัน ได้แต่เร่งระดมพลังเซียนสุดกำลัง อาศัยพลังของตัวเองต้านทานพายุนี้
ลมนั้นคมราวใบมีด พัดถูกร่างกายเหมือนถูกบาด หลินซวนฝังเท้าลงดินลึก ยกสองมือป้องหน้าอก สู้ตายเพื่อต้านทาน
โชคดีที่พายุนี้มาเร็วไปเร็ว เงาดำบนท้องฟ้าพร้อมพายุเคลื่อนไปข้างหน้า หลินซวนจึงพ้นอันตราย
เขาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ พบว่าเงาดำนั้นคือนกยักษ์ตัวใหญ่จนบดบังท้องฟ้า เมื่อมันกางปีก ใต้ปีกก่อให้เกิดพายุหมุนสองลูก ทำลายป่าไม้เบื้องล่างอย่างบ้าคลั่ง
"บ้าจริง นี่มันสัตว์อสูรระดับไหนกัน ใหญ่ขนาดนี้?" หลินซวนพูดด้วยความหวาดกลัว
"เมื่อไหร่ข้าจะได้เป็นผู้แข็งแกร่งที่สามารถบังฟ้าด้วยมือเดียว ย้ายภูผาถมทะเลได้!" ในใจหลินซวนปรารถนายิ่งนักที่จะเป็นผู้แข็งแกร่งเช่นนั้น ในฐานะนักรบ ไม่มีใครไม่อยากยืนอยู่บนจุดสูงสุดของวิชายุทธ และหลินซวนก็ยิ่งกระหายที่จะแข็งแกร่ง เพราะเขาต้องการเป็นผู้กำหนดชะตาชีวิตตัวเอง!
หลังจากเร่งระดมวิชาลึกลับจนเกือบตาย เส้นชีพจรวิญญาณที่สี่ในร่างกายเขาก็เริ่มคลายตัว อีกไม่กี่วัน เขาจะต้องเปิดเส้นชีพจรวิญญาณที่สี่ได้ กลายเป็นนักรบวิญญาณระดับที่สี่อย่างแน่นอน
ในตอนนั้นเอง เสียงของท่านจิ่วก็ดังขึ้นอีกครั้ง: "เรียบร้อยแล้ว เจ้าเสี่ยวเสวียน ด้วยเหล้าวิญญาณของข้า รับรองว่าเจ้าจะก้าวข้ามขีดจำกัดได้อย่างรวดเร็ว!"
แต่อย่าลืมหาผลวิญญาณให้ข้านะ ข้าเพิ่งตื่นไม่นาน ไม่อยากหลับใหลอีก เสียงของท่านจิ่วค่อยๆ เบาลง อย่าดื่มมากนะ แต่ละครั้งดื่มได้แค่อึกเดียว...
"ดูเหมือนสภาพของเขาจะแย่จริงๆ ช่างเถอะ รอให้ข้าก้าวข้ามขีดจำกัดก่อน แล้วค่อยไปหาผลวิญญาณให้เขาก็แล้วกัน" หลินซวนตัดสินใจแล้ว ไม่ลังเลอีก เขาหาถ้ำแห่งหนึ่งในละแวกนั้น แล้วมุดเข้าไป
หลินซวนถือน้ำเต้าสีม่วงใบเล็กไว้ในมือ ข้างในคือเหล้าวิญญาณที่ท่านจิ่วกลั่น เขาเปิดฝา เงยหน้าดื่มหนึ่งอึก
เหล้าวิญญาณนั้นหวานหอมยามสัมผัสลิ้น ไหลผ่านลำคอลงสู่ท้อง ทันใดนั้น กระแสความร้อนก็พลุ่งขึ้นในร่างของหลินซวน


## บทที่ 15 เทียนเซียงฟาง

คลื่นความร้อนนี้เหมือนกับน้ำท่วมที่ทะลักออกมา พัดพาพลังเซียนในร่างของหลินซวนอย่างรวดเร็ว เมื่อรวมกับการที่หลินซวนฝึกเคล็ดวิชาชีวิตยืนยาวซ้ำแล้วซ้ำเล่า พลังเซียนสีเขียวในร่างก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ
ภายใต้การนำทางของเคล็ดวิชาชีวิตยืนยาว พลังเซียนสีเขียวก็ทะลุผ่านเส้นชีพจรวิญญาณที่สี่อย่างรวดเร็ว ก่อให้เกิดการหมุนเวียนรอบที่สี่ในร่างของหลินซวน
เมื่อรู้สึกถึงพลังเซียนที่พุ่งสูงขึ้น มุมปากของหลินซวนยกขึ้นเล็กน้อย ขีดจำกัดที่ปกติต้องใช้เวลาสี่ห้าวันในการทะลุผ่าน กลับถูกทะลุผ่านโดยตรงด้วยแรงกระตุ้นของเหล้าวิญญาณ
"พลังในตอนนี้เพิ่มขึ้นอย่างน้อยเท่าตัวเมื่อเทียบกับหนิงม่ายขั้นสาม ไม่แปลกที่เขาว่าการบ่มเพาะพลังเหมือนการปีนบันได ขั้นหนึ่งกดทับอีกขั้นหนึ่ง" หลินซวนชกหมัดออกไป ทำให้เกิดหลุมใหญ่บนผาหิน รอยแตกโดยรอบแผ่กระจายออกเหมือนใยแมงมุม
"จริงด้วย ฉันยังควบคุมพลังได้ไม่แม่นยำ" หลินซวนรู้ว่า ถ้าสามารถควบคุมพลังได้ดี ก็จะสามารถรวมพลังทั้งหมดไว้ที่จุดเดียว แบบนั้นก็จะทะลุผาหินได้โดยตรง ไม่ใช่แบบนี้ที่พลังกระจายออก ทำได้แค่ทำให้หินแตก
อย่างไรก็ตาม เขาไม่ท้อใจ แค่เรียนรู้เพลงกระบี่สายฟ้าคำรณ เขาก็จะสามารถควบคุมพลังได้อย่างแม่นยำ แบบนั้นพลังของเขาก็จะเพิ่มขึ้นอีกครั้ง
แต่ถ้าจะให้ท่านจิ่วสอนวิชาดาบให้ ก็ต้องหาผลวิญญาณมาก่อน ผลวิญญาณพันปีหลินซวนไม่กล้าคิด แต่ส่วนร้อยปี ถ้าเขายอมจ่ายราคาบางอย่าง ก็ยังพอหาได้
"น่าเสียดายเหล้าดีๆ ไปหนึ่งขวด" หลินซวนถอนหายใจ
"เอ๊ะ ทำไมฉันต้องพูดเหมือนไอ้ขี้เมานั่นด้วย" หลินซวนสะดุ้ง "ดูท่าต่อไปจะถูกเขาทำให้เสียคนแล้ว!"
เขาเปิดกระเป๋า หยิบขวดกระเบื้องสีขาวออกมาหลายใบ แล้วเทเหล้าวิญญาณที่เหลือในน้ำเต้าใส่ขวดกระเบื้องเหล่านี้ สามขวด แต่ละขวดเทใส่ครึ่งจิบ แล้วปิดฝาอย่างระมัดระวัง
หลินซวนเก็บฟักทองสีม่วงไว้ แล้วถือขวดกระเบื้องสีขาวและกระเป๋าที่เต็มไปด้วยวัสดุจากสัตว์ป่า มุ่งหน้าไปยังเมืองที่ใกล้ที่สุด
เมืองเล่อย่างเป็นเมืองที่อยู่ใกล้ๆ ติดกับเทือกเขาไท่หาง ไม่ไกลจากสำนักเซวียนเทียน ศิษย์ของสำนักเซวียนเทียนหลายคนมาซื้อของที่นี่
เพราะอยู่ใกล้ภูเขาใหญ่ จึงมีกลุ่มทหารรับจ้างที่เพิ่งเข้าป่าเป็นจำนวนมาก รวมกับการที่ศิษย์สำนักเซวียนเทียนมาเยือนบ่อยๆ ทำให้การค้าในเมืองเล่อย่างเจริญรุ่งเรืองมาก
และที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ หนึ่งตึก สองโรงเตี๊ยม สามถนนสมบัติ
หนึ่งตึกหมายถึงตึกว่านเป่า ตึกว่านเป่านี้อาจกล่าวได้ว่าเป็นตลาดการค้าที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเล่อย่าง ของล้ำค่าแปลกประหลาด มีแต่สิ่งที่คุณคิดไม่ถึง ไม่มีสิ่งที่คุณซื้อไม่ได้
แน่นอน ข้อแม้คือคุณต้องมีเงินพอ ถ้าไม่ใช่ลูกคนรวยก็อย่าไปดีกว่า ไม่งั้นแค่ราคาก็ทำให้ตกใจตายได้แล้ว!
สองโรงเตี๊ยมคือสองตลาด โรงเตี๊ยมเทียนเซียงและโรงเตี๊ยมเฉิงเย่
แม้จะไม่มีชื่อเสียงเท่าตึกว่านเป่า แต่ก็นับเป็นตลาดการค้าชั้นหนึ่ง สินค้าข้างในไม่เพียงครบครัน ราคายังถูกกว่าตึกว่านเป่า แต่ก็ไม่ใช่ว่าคนทั่วไปจะจ่ายได้
ส่วนสามถนนสมบัติคือสามถนนการค้า ของที่ขายแน่นอนว่าเกี่ยวข้องกับนักรบ แต่ของข้างในหลากหลายมาก อาจพูดได้ว่าปนเปกันไปหมด บ่อยครั้งที่มีคนซื้อของปลอม แต่ก็มีคนที่เคยได้สมบัติล้ำค่า
ดังนั้น ที่นี่อาจพูดได้ว่าเป็นสถานที่ที่สวรรค์และนรกอยู่ร่วมกัน แค่คุณมีโชคพอ บางทีก็อาจได้สมบัติล้ำค่าที่ทรงพลัง
หลินซวนมาถึงเมืองเล่อย่างแล้ว ซื้อผ้าคลุมดำที่หลวมและมีผ้าคลุมติด คลุมทั้งร่างไว้ในผ้าคลุมดำ ออกเดินทางไกล ไม่ระวังหน่อยไม่ได้
ตึกว่านเป่าเขาไม่มีเงินไป แค่ค่าเข้าประตูก็ต้องใช้หินวิญญาณขั้นต่ำสามสิบก้อน ฟังแล้วทำให้ตาหลินซวนแดงก่ำ ส่วนถนนการค้านั้นเขาตั้งใจว่าจะรอมีเงินค่อยไปเดินเที่ยว ส่วนการขายของ ยังไงก็ไม่เอาดีกว่า
ดังนั้นเขาจึงมุ่งตรงไปที่โรงเตี๊ยมเทียนเซียงในสองโรงเตี๊ยม
โรงเตี๊ยมเทียนเซียงตั้งอยู่ทางใต้ของเมืองเล่อย่าง มีพื้นที่กว้างขวางมาก โรงเตี๊ยมเทียนเซียงนี้มีเจ้าของเป็นสาวงามคนหนึ่ง และมีสาวงามใต้บังคับบัญชาอีกกลุ่มหนึ่ง สาวงามเหล่านี้มักมาจัดการธุรกิจที่โรงเตี๊ยมเทียนเซียง นักรบหลายคนต่างมาที่นี่เพราะชื่อเสียงนี้
หลินซวนยืนอยู่ที่ทางเข้าเทียนเซียง มองดูผู้คนที่หลั่งไหลเข้ามาราวกับคลื่น สูดหายใจลึกๆ แล้วก้าวเดินเข้าไปอย่างองอาจ
มีคนสวมผ้าคลุมดำเหมือนหลินซวนอยู่มากมาย ดังนั้นเขาจึงไม่โดดเด่นในฝูงชน เขาลูบขวดเล็กๆ สามใบในอกเสื้อ แล้วเดินตามฝูงชนไป
ด้านในแบ่งเป็นหลายโซน ทำให้การไหลเวียนของผู้คนเป็นระเบียบดี หลินซวนมองหาผลวิญญาณไปพลางคิดว่าจะขายเหล้าวิญญาณในราคาเท่าไหร่ดี ของแบบนี้ที่สามารถกระตุ้นพลังเซียนได้ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาขัดสนเงินจริงๆ เขาก็ไม่มีทางขายมันแน่
โซนอาวุธ, โซนยาวิญญาณ, โซนชุดเกราะ, โซนสมุนไพร...
หลินซวนเดินดูทีละโซน พบของดีไม่น้อยเลยทีเดียว แต่ราคาทำให้เขาได้แต่หัวเราะแห้งๆ แล้วเดินจากไป
สุดท้าย เขามาถึงโซนสมุนไพร ที่นี่มีทั้งร้านค้าและแผงลอย หลินซวนเดินดูทีละแผง บางคนขายอย่างกระตือรือร้น พูดจาไม่หยุด บางคนก็เฉยชา นั่งเงียบๆ
สอบถามไปรอบหนึ่ง ไม่มีผลวิญญาณพันปี มีแต่ผลวิญญาณร้อยปีไม่กี่ลูก แต่ราคาแพงเกินไป และไม่รับแลกของด้วย
หลินซวนจำต้องล้มเลิก เขาตัดสินใจเข้าไปดูในร้านแทน
"เฮ้!" ขณะที่หลินซวนกำลังจะเข้าร้าน มีเงาร่างหนึ่งดึงตัวเขาไว้
"ข้าเฝ้าดูเจ้ามาพักใหญ่แล้ว เจ้าต้องการผลวิญญาณร้อยปีใช่หรือไม่?" เป็นชายวัยกลางคนร่างอ้วน ดวงตาสามเหลี่ยมถูกเนื้อบนใบหน้าบีบจนเป็นเส้นเล็กๆ
เขายิ้มกว้างพูดว่า: "ข้ามีของ อยากดูหรือไม่?"
หลินซวนเลิกคิ้ว มองชายอ้วนวัยกลางคนด้วยสีหน้ากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม แล้วพูดว่า: "เอามาให้ดูสิ"
ในขณะที่ให้คนอ้วนเอาของมา เขาก็แอบเรียกท่านจิ่วในใจ
แน่นอน พอท่านจิ่วได้ยินว่าให้ช่วยดูผลวิญญาณ ก็กระตือรือร้นขึ้นมาทันที ตอนนี้ชายอ้วนวัยกลางคนก็หยิบผลไม้สีส้มออกมาลูกหนึ่ง เขาเขย่าผลวิญญาณนั้นแล้วพูดว่า: "ผลเพลิงร้อยปีของแท้ แค่ห้าร้อยหินวิญญาณเท่านั้น!"
โดยทั่วไปผลวิญญาณตามแผงขายราคาประมาณแปดร้อยถึงพันหินวิญญาณ ชายอ้วนวัยกลางคนคนนี้ขายแค่ห้าร้อยหินวิญญาณ ราคาถูกจริงๆ
แต่ท่านจิ่วเหลือบมองแวบเดียวก็บอกว่านั่นไม่ใช่ผลวิญญาณร้อยปี อายุไม่ถึงสิบปีด้วยซ้ำ คนอ้วนคนนี้เป็นพวกต้มตุ๋นชัดๆ
รู้ความจริงแล้ว หลินซวนหัวเราะเยาะแล้วหมุนตัวเดินจากไป เขาไม่มีเวลามาเสียเวลากับคนอ้วนคนนี้ แต่ไม่คาดคิดว่าคนอ้วนจะคว้าตัวเขาไว้
หลินซวนโกรธในใจ เขาไม่คิดว่าคนขายของปลอมจะกล้าหยิ่งผยองถึงเพียงนี้ กำลังจะสั่งสอนสักหน่อย ไม่คาดว่าชายอ้วนวัยกลางคนจะพูดขึ้นมาก่อน
"ช่วยด้วย! มีคนปล้นกลางวันแสกๆ!"
หลินซวนตกตะลึง ไม่คิดว่าคนอ้วนจะใส่ร้ายเขา ยังไม่ทันได้ตอบโต้ ผู้คนรอบข้างก็ล้อมเขาไว้หมดแล้ว
ชายอ้วนวัยกลางคนยังคงตะโกนดังๆ: "เจ้าอยากซื้อผลวิญญาณร้อยปี ข้าใจดีขายให้ แต่เจ้ากลับลงมือปล้น คิดว่าเถ้าแก่ปังเป็นคนให้รังแกง่ายๆ หรือ?"
ผู้คนรอบข้างเริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันไปต่างๆ นานา หลายคนต่างประณามหลินซวน
"หลีกไป หลีกไป ใครกล้าก่อเรื่องในเทียนเซียง?" องครักษ์ของเทียนเซียงรีบวิ่งมาจากที่ไกล


## บทที่ 16 สิ่งของและวัตถุหลิง

"องครักษ์ท่าน ไอ้หมอนี่กล้าปล้นของในเทียนเซียงฟาง มันชัดเจนว่ากำลังท้าทายศักดิ์ศรีของเทียนเซียงฟาง ขอองครักษ์ท่านช่วยเอาเรื่องมันให้ด้วย!" ชายวัยกลางคนร่างอ้วนพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยแววเจ้าเล่ห์
องครักษ์ผู้นำมองหลินซวนแวบหนึ่ง เห็นว่าร่างกายเขาไม่มีคลื่นพลังเซียนที่น่ากลัว จึงหัวเราะเยาะ "จับตัวมัน!"
พูดจบ เขายังส่งสายตาให้ชายอ้วน ชายวัยกลางคนร่างอ้วนมีรอยยิ้มที่แทบสังเกตไม่เห็นที่มุมปาก ขณะเดียวกัน องครักษ์สี่คนของเทียนเซียงฟางถือดาบยาวเดินเข้าหาหลินซวน
"เฮ้อ ไอ้หมอนี่กล้าก่อเรื่องในเทียนเซียงฟาง คราวนี้คงซวยแล้ว!"
"คงเป็นคนมาใหม่ ไม่รู้ความร้ายกาจของเทียนเซียงฟาง..."
หลินซวนมององครักษ์ทั้งสี่ที่เดินมา แอบระดมพลังเซียน เขาไม่คิดว่าจะเจอเรื่องแบบนี้ทันทีที่เข้ามา แต่เขาไม่ใช่คนที่จะยอมเสียเปรียบง่ายๆ
ขณะที่หลินซวนกำลังจะโจมตี เสียงของท่านจิ่วดังขึ้นในใจเขา "เจ้ายังเด็กเกินไป เรื่องแค่นี้ก็ทำให้เจ้าใจร้อนแล้วหรือ?"
หลินซวนกลอกตา "โดนรังแกถึงที่แล้ว จะไม่ให้ใจร้อนได้ยังไง!"
ท่านจิ่วยิ้มอย่างลึกลับ "ดูข้าสิ!"
หลินซวนรู้สึกถึงพลังประหลาดสายหนึ่งพุ่งออกจากร่างกาย ลอยไปหาชายอ้วนวัยกลางคน
ในชั่วขณะต่อมา ชายอ้วนวัยกลางคนสะดุ้งโหยง แล้วหัวเราะลั่นออกมา
"ฮ่าๆ พี่เสือ คราวนี้ราบรื่นจริงๆ ไอ้คนใส่ผ้าคลุมดำนี่หลอกง่ายจัง ไม่มีแม้แต่จะต่อต้าน ของที่มันมีพวกเราสองคนแบ่งกัน รอให้ข้าหาเหยื่ออ้วนๆ อีกสักตัว แล้วค่อยไปหาพี่เสืออีกที!"
พูดไปพลาง ชายอ้วนวัยกลางคนก็จับแขนองครักษ์ผู้นำ เรียกพี่เสือๆ ไม่หยุด
คนรอบข้างเข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น ต่างจ้องมององครักษ์เทียนเซียงฟางด้วยความโกรธ องครักษ์ทั้งสี่ที่เดิมจะจับหลินซวนตกใจถอยหลังไม่หยุด
พี่เสือนั้นตกใจจนหน้าซีด เขายกมือฟาดไป
ตบ!
ชายอ้วนวัยกลางคนถูกตบจนหมุนสามรอบ ใบหน้าที่อ้วนอยู่แล้วตอนนี้ยิ่งบวมหนัก ตบครั้งนี้ทำให้ชายอ้วนวัยกลางคนได้สติ
"พี่...พี่เสือ ทำไมตีข้า?" ชายอ้วนวัยกลางคนพูดอย่างน้อยใจ
"ไสหัวไป ข้าไม่รู้จักเจ้า! มา จับตัวไอ้อ้วนนี่!" พี่เสือโกรธจนอยากจะฉีกเขาเป็นชิ้นๆ
เรื่องราววุ่นวายถึงขนาดนี้ ทำให้เจ้าของเทียนเซียงฟางต้องออกมาดู เห็นหญิงสาวสวยในชุดกระโปรงยาวสีชมพูค่อยๆ เดินมา
เธอสั่งให้คนจับพี่เสือไปก่อน จากนั้นก็ขอโทษผู้คนรอบข้าง บอกว่าเรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก สุดท้ายเธอเดินมาข้างหลินซวน พูดเสียงหวาน "ท่านผู้มาเยือน ครั้งนี้ต้องขออภัยจริงๆ เทียนเซียงฟางต้อนรับไม่ดีพอ หวังว่าท่านจะให้อภัย"
"เพื่อชดเชยความเข้าใจผิดครั้งนี้ สินค้าที่ท่านซื้อทั้งหมดทางเทียนเซียงฟางจะลดให้ 30%!" หญิงสาวชุดชมพูกล่าว
หลินซวนลดเสียงพูด "ทางร้านมีน้ำใจขนาดนี้ ข้าจะเอาเรื่องต่อก็ไม่มีความหมาย ไม่ทราบว่าทางร้านมีผลวิญญาณร้อยปีขายไหม?"
"เชิญทางนี้ค่ะท่าน" หญิงสาวชุดชมพูยิ้มสดใส แกว่งเอวพาหลินซวนเข้าไปในร้านหรูหรา
"นี่คือผลไฟร้อยปี มีพลังไฟที่แข็งแกร่ง เหมาะมากสำหรับนักรบที่ฝึกฝนวิชาธาตุไฟ ราคา 1,000 หินวิญญาณ นี่คือผลน้ำแข็ง มีพลังน้ำแข็งที่รุนแรง..."
หญิงสาวชุดชมพูแนะนำผลวิญญาณเจ็ดแปดชนิดติดต่อกัน แต่ละชนิดล้วนมีอายุเกินร้อยปี ล้ำค่ามาก
"ไม่ทราบว่าท่านสนใจชนิดไหนคะ?" หญิงสาวชุดชมพูถามพร้อมรอยยิ้ม
หลินซวนมองด้วยสายตาเป็นประกาย ผลวิญญาณเหล่านี้ล้วนมีราคาประมาณหนึ่งพันหินวิญญาณ หลังจากลดราคา 70% ก็จะเหลือประมาณเจ็ดร้อยหินวิญญาณ เขาไม่รู้ว่าเหล้าวิญญาณของเขาจะขายได้ราคาเท่าไหร่ แต่คิดว่าคงไม่ด้อยไปกว่าผลวิญญาณเหล่านี้
"ข้าต้องการสามอันนี้" หลินซวนชี้นิ้วพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
หลินซวนชี้ไปที่ผลไฟ ผลน้ำแข็ง และผลสายฟ้า ผลไม้ทั้งสามชนิดนี้มีราคาพันหินวิญญาณต่อชิ้น รวมกันเป็นสามพันหินวิญญาณ ซึ่งไม่ใช่จำนวนเล็กน้อย
"ที่นี่รับซื้อน้ำวิญญาณด้วยหรือไม่?" หลินซวนถามขึ้นอย่างกะทันหัน
"น้ำวิญญาณ?" สตรีชุดชมพูชะงัก จากนั้นมองหลินซวนด้วยความประหลาดใจ "ไม่ทราบว่าท่านต้องการขายน้ำวิญญาณระดับใด? กรุณารอสักครู่ ข้าจะไปเชิญผู้เชี่ยวชาญการประเมินค่ามา"
สตรีชุดชมพูพาหลินซวนไปยังห้องหรูหรา จากนั้นก็ส่ายสะโพกเดินจากไป ไม่นานนัก นางก็พาชายชราผมขาวโพลนคนหนึ่งกลับมา
"ท่านผู้นี้คือท่านหยวน ผู้เชี่ยวชาญการประเมินค่าของเทียนเซียงฟาง ท่านหยวน นี่คือแขกที่ต้องการขายน้ำวิญญาณ" สตรีชุดชมพูกล่าว
ท่านหยวนมีผมขาวโพลน ใบหน้ามีริ้วรอยเหมือนเปลือกส้มแห้ง แต่ดวงตากลับเปล่งประกายวาววับราวกับดวงดาว มีแววฉลาดแพรวพราว
หลินซวนยิ้มบางๆ พลิกฝ่ามือ ขวดเซรามิกขาวเล็กปรากฏขึ้นในมือ เขาวางขวดลงบนโต๊ะ แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้
เมื่อเห็นเช่นนั้น ท่านหยวนก็ไม่รีรอ เขาคว้าขวดเซรามิกขาวมาเปิดอย่างระมัดระวัง ทันใดนั้น กลิ่นหอมสดชื่นก็ลอยออกมา ทำให้ผู้ได้กลิ่นรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
ท่านหยวนตาเป็นประกาย รีบนั่งลงตรวจสอบอย่างละเอียด แม้แต่สตรีชุดชมพูก็มองหลินซวนด้วยความประหลาดใจ
นางเป็นหนึ่งในผู้ดูแลเทียนเซียงฟาง รับผิดชอบแผนกสมุนไพรทั้งหมด ปกติก็เห็นน้ำวิญญาณมาไม่น้อย แต่แบบที่เพียงแค่ได้กลิ่นก็รู้สึกสดชื่นเช่นนี้ นางเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
ในฐานะผู้จัดการเทียนเซียงฟาง นางตัดสินใจแล้วว่าจะสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับหลินซวน พยายามทำให้เขากลายเป็นลูกค้าประจำของเทียนเซียงฟาง
ในตอนนี้ การตรวจสอบของท่านหยวนก็เสร็จสิ้นแล้ว ในดวงตาของเขามีแววตื่นเต้น เห็นได้ชัดว่าระดับของน้ำวิญญาณนี้เกินความคาดหมายของเขา
"เป็นน้ำวิญญาณระดับที่สอง" เสียงของท่านหยวนมีความรีบร้อน "และเป็นน้ำวิญญาณระดับที่สองชั้นสูง!"
หลินซวนรู้สึกดีใจในใจ จากสีหน้าของท่านหยวน เขาเดาได้ว่าน้ำวิญญาณนี้คงมีราคาแพง แต่เขาก็ไม่รู้จริงๆ ว่าน้ำวิญญาณระดับที่สองมีมูลค่าเท่าไหร่
โชคดีที่ตอนนี้ท่านหยวนเอ่ยปาก: "ไม่ทราบว่าท่านต้องการขายราคาเท่าไหร่?"
"เทียนเซียงฟางของท่านให้ราคาเท่าไหร่?" หลินซวนย้อนถาม
"เบื้องต้นประเมินที่ประมาณหนึ่งพันหินวิญญาณ แน่นอน ถ้าเอาไปประมูล ราคาน่าจะสูงกว่านี้"
"หนึ่งพันหินวิญญาณ เท่ากับผลวิญญาณหนึ่งลูกเลย!" หลินซวนรู้สึกประหลาดใจในใจ เขารู้ว่าน้ำวิญญาณนี้ทำมาจากอะไร เป็นเพียงสมุนไพรวิเศษบางชนิด รวมกันก็แค่สองร้อยหินวิญญาณ ไม่คิดว่าเมื่อทำเป็นน้ำวิญญาณแล้วจะมีค่าถึงเพียงนี้
"ดูเหมือนท่านจิ่วจะเก่งกาจจริงๆ ต่อไปไม่ต้องกังวลเรื่องหินวิญญาณแล้ว!" หลินซวนคิดด้วยความดีใจ
"ข้ายังมีอีกหนึ่งขวด สองขวดนี้แลกกับผลวิญญาณร้อยปีสามลูก ได้หรือไม่?" หลินซวนถามอย่างเรียบๆ
ผลวิญญาณสามลูกราคาสามพันหินวิญญาณ หลังลดราคา 70% เหลือสองพันหนึ่งร้อยหินวิญญาณ ใกล้เคียงกับราคาน้ำวิญญาณสองขวด
"ยังมีอีกหรือ?" ท่านหยวนและอีกคนตะลึง ไม่รู้ว่าท่านยังมีอีกหรือไม่
"ไม่มีแล้ว ของแบบนี้ท่านก็รู้ว่ามันล้ำค่าแค่ไหน สองขวดนี้ก็เป็นขีดจำกัดของข้าแล้ว" หลินซวนกล่าว จริงๆ แล้วเขายังเก็บไว้อีกหนึ่งขวด และในน้ำเต้าสีม่วงของเขาก็ยังมีอีกไม่น้อย คาดว่าน่าจะมีอีกประมาณสามขวด
แต่เมื่อเห็นสีหน้าของท่านหยวน เขาก็ไม่กล้าเอาออกมา เขาเข้าใจหลักการที่ว่าคนธรรมดาไม่มีความผิด แต่การมีของล้ำค่าก็อาจนำภัยมาสู่ตน


## บทที่ 17 การบังคับซื้อ

การแลกเปลี่ยนน้ำยาอันศักดิ์สิทธิ์สองขวดกับผลวิญญาณร้อยปีสามลูก อีกทั้งยังได้สร้างความสัมพันธ์กับบุคคลลึกลับเช่นนี้ เป็นการค้าที่ได้กำไรแน่นอน
"ได้แน่นอนค่ะ" หญิงสาวเสื้อแดงยิ้มแย้มราวกับดอกไม้บาน เธอหยิบบัตรสีทองคำออกมาแผ่นหนึ่ง พูดพลางยิ้มว่า "นี่คือบัตรวีไอพีของเทียนเซียง ต่อไปท่านจะได้รับการต้อนรับแบบวีไอพีในทุกพื้นที่ของเทียนเซียง และยังได้ส่วนลด 10% สำหรับการซื้อสินค้า หากเป็นการประมูล ค่าธรรมเนียมจะลดจาก 10% เหลือ 5%"
"ดูเหมือนเขาจะเข้าใจผิดว่าฉันเป็นนักปรุงยาศักดิ์สิทธิ์" หลินซวนรับบัตรสีทองคำมา พยักหน้าอย่างพอใจ
ในทวีปลิงหวู่ มีอาชีพมากมายหลายประเภท หนึ่งในนั้นคือนักปรุงยาศักดิ์สิทธิ์ ที่เชี่ยวชาญในการสกัดสารสำคัญจากสมุนไพรศักดิ์สิทธิ์ เพื่อผลิตเป็นยาหรือน้ำยาที่มีประสิทธิภาพสูงขึ้น
นักปรุงยาศักดิ์สิทธิ์แบ่งเป็นระดับหนึ่งถึงเก้า สอดคล้องกับระดับของยาและน้ำยาที่แบ่งเป็นเก้าระดับเช่นกัน น้ำยาในมือของหลินซวนเป็นน้ำยาระดับที่สอง
หลินซวนรับผลวิญญาณมาแล้วรีบออกจากร้านไป
มองดูเงาร่างของหลินซวนที่จากไป ดวงตาของหญิงสาวเสื้อแดงเป็นประกายวูบวาบ "ท่านผู้อาวุโส นี่เป็นน้ำยาระดับที่สองจริงหรือคะ?"
ใบหน้าที่เหี่ยวย่นราวเปลือกส้มของผู้อาวุโสเต็มไปด้วยความหนักใจ "ใช่ เป็นน้ำยาระดับที่สองจริง แต่ฉันกลับไม่รู้สึกถึงพลังงานที่นักปรุงยาศักดิ์สิทธิ์ควรมีจากตัวเขาเลย"
"ท่านหมายความว่าเขาไม่ใช่นักปรุงยาศักดิ์สิทธิ์หรือคะ?" หญิงสาวเสื้อแดงขมวดคิ้วเล็กน้อย "เราควรส่งคนไปสืบเรื่องของเขาไหม?"
ผู้อาวุโสส่ายหน้า "ไม่ต้อง ถึงเขาจะไม่ใช่นักปรุงยาศักดิ์สิทธิ์ แต่คงมีความสัมพันธ์พิเศษกับนักปรุงยาศักดิ์สิทธิ์แน่ หากทำให้เขาโกรธเข้า อาจเป็นผลเสียต่อเทียนเซียงของเรา ไม่มีประโยชน์อะไรเลย"
"เธอต้องรู้ว่านักปรุงยาศักดิ์สิทธิ์เป็นบุคคลที่ทุกฝ่ายต่างแย่งชิงตัว อย่าได้ไปขัดเคืองนักปรุงยาศักดิ์สิทธิ์เข้าเชียว ไม่เช่นนั้นผลที่ตามมาจะร้ายแรงเกินคาด!"
"วางใจเถอะค่ะท่านผู้อาวุโส ดิฉันรู้ว่าควรทำอย่างไร" หญิงสาวเสื้อแดงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
...
หลังจากออกจากเทียนเซียง หลินซวนไม่ได้กลับไปทันที แต่มุ่งหน้าไปยังถนนการค้าในเขตตะวันตก
ถนนการค้าด้อยกว่าเทียนเซียงมาก ไม่มีอาคารใหญ่โต ไม่มีองครักษ์คอยดูแลความเรียบร้อย และไม่มีสาวใช้สวยๆ คอยต้อนรับด้วยรอยยิ้ม
ได้ผลวิญญาณมาสามลูก หลินซวนอารมณ์ดีมาก เขาเดินอย่างสบายใจไปตามถนนการค้า สายตามองไปยังแผงขายของริมทางเป็นระยะ
ส่วนใหญ่ขายของธรรมดาทั่วไป บางคนถึงกับขายอาวุธและชุดเกราะที่แตกหัก นอกจากนี้ยังมีของแปลกๆ พวกนี้อ้างว่าเป็น: โบราณวัตถุ!
หลินซวนมองหาไปรอบหนึ่งก็ไม่พบอะไรดีๆ ขณะที่กำลังจะเดินจากไป ท่านจิ่วก็พูดขึ้นมาทันที
"เจ้าเสี่ยวเสวียน ที่แผงด้านขวาหลังมีหินสีน้ำตาลก้อนหนึ่ง ต้องเอามาให้ได้!"
หลินซวนหันไปมองอย่างไม่ให้สังเกตเห็น แล้วถามในใจว่า "มีอะไรพิเศษหรือ?"
"บอกว่าเจ้ายังเด็กก็ไม่เชื่อ!" ท่านจิ่วพูดอย่างเยาะเย้ย "หินก้อนนี้ไม่มีอะไรพิเศษหรอก แต่สำคัญที่ข้างในมีกิ่งไม้อยู่ท่อนหนึ่ง อายุอย่างน้อยพันปี"
"จริงหรือ?" หลินซวนแปลกใจ เขาพบว่าท่านจิ่วเหมือนเทพเลยทีเดียว ก่อนหน้านี้สามารถทำให้ชายอ้วนวัยกลางคนพูดความจริง ตอนนี้ยังมองเห็นสิ่งที่อยู่ในหินได้อีก
"ทำได้ยังไง?" หลินซวนอยากเรียนรู้บ้าง เขาถามอย่างประจบ
"นี่คือพลังศักดิ์สิทธิ์ พลังศักดิ์สิทธิ์ เข้าใจไหม!" ท่านจิ่วพูดอย่างภาคภูมิ
หลินซวนทำปากเบ้ เขาเดินมาที่แผงอย่างไม่ใส่ใจ หยิบของขึ้นมาดูสองสามอย่าง คนขายเป็นเด็กหนุ่มอายุราวๆ เดียวกับเขา แต่หน้าตาซีดเหลือง รูปร่างผอมเล็ก
"ท่านผู้นี้สนใจสิ่งดีๆ อะไรหรือครับ ผมขอบอกว่าของทั้งหมดนี้เป็นของที่สืบทอดมาจากครอบครัว เป็นของโบราณแท้ๆ!" ชายหนุ่มหน้าเหลืองพูดอย่างตื่นเต้น
หลินซวนเลือกดูอยู่นาน แล้วหยิบก้อนหินสีน้ำตาลขึ้นมา ท่านจิ่วส่งเสียงร้องแปลกๆ ในใจของหลินซวน หลินซวนรู้สึกเห็นน้ำวนสีดำเล็กๆ วูบผ่านไป แต่เมื่อมองอย่างละเอียดอีกครั้งกลับไม่พบอะไรเลย
"เรียบร้อยแล้ว เจ้าเสี่ยวเสวียน กิ่งไม้ครึ่งท่อนนั้นฉันได้มาแล้ว เจ้าถอยได้แล้ว!" ท่านจิ่วถือกิ่งไม้ครึ่งท่อนกับผลวิญญาณสามลูก แล้วตั้งใจไปต้มเหล้า
"นี่คืออะไร เอาหินแตกๆ มาขายด้วยหรือ?" หลินซวนถามเสียงต่ำ
"อันนี้..." ชายหนุ่มหน้าเหลืองกลอกตาไปมาอย่างรวดเร็ว ยังไม่ทันได้พูด หลินซวนก็ได้ยินเสียงจองหองดังมาจากด้านหลัง "หินก้อนนี้ฉันซื้อ!"
เสียงดัง! ถุงหินวิญญาณตกลงบนแผง
"นี่คือหินวิญญาณยี่สิบก้อน เอาไปเลย หินเป็นของฉันแล้ว!" เสียงนั้นแฝงน้ำเสียงสั่งการ
หลินซวนหันกลับไปมอง พบว่าด้านหลังมีหนุ่มสาวยืนอยู่หลายคน ใบหน้าเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง ดูเหมือนไม่เห็นใครอยู่ในสายตา
"จ่ายเงินแล้ว หินเป็นของฉัน! วางหินลง แล้วไปได้!" หนึ่งในชายหนุ่มพูดกับหลินซวนอย่างเย็นชา
แม้ว่าของในหินได้มาแล้ว หลินซวนไม่จำเป็นต้องแย่งหินก้อนนี้ แต่น้ำเสียงของพวกหนุ่มๆ เหล่านี้ทำให้เขารู้สึกไม่พอใจ อีกทั้งพวกเขาล้วนเป็นศิษย์สำนักเซวียนเทียน สองคนเป็นสมาชิกทีมเสินเวย หญิงสาวคนหนึ่งสวมชุดสีเขียว หน้าตางดงาม แต่ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง
"ทีมเสินเวยอีกแล้ว" หลินซวนหัวเราะเยาะในใจ เขาพูดเรียบๆ "ฉันให้สามสิบหินวิญญาณ"
"แกกล้ามาแย่งของกับฉัน รู้ไหมว่าพวกเราเป็นศิษย์สำนักเซวียนเทียน!" ชายหนุ่มคนนั้นพูดอย่างโอหัง
"แต่โบราณมา ซื้อของใครให้ราคาสูงก็ได้ไป แกเป็นแค่ศิษย์ต่างชั้น ยังไม่มีสิทธิ์จะหยิ่งผยองหรอก!" หลินซวนพูดอย่างดูถูก
คนพวกนี้ส่วนใหญ่มีระดับการฝึกตนอยู่ที่ระดับที่สี่ของการรวมเส้นชีพจร ในประตูภายนอกถือว่าอยู่ระดับกลางค่อนไปทางสูง แต่พวกเขาพูดจาราวกับตัวเองเป็นยอดฝีมือ ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา
"ได้ สามสิบหินวิญญาณ เป็นของแก!" ชายหนุ่มคนนั้นหัวเราะเยาะ "ฉันไม่ต้องจ่ายสักแดง ก็ทำให้แกยกมาให้ฉันได้!" พูดจบก็ลูบดาบยาวที่เอว แสดงเจตนาข่มขู่อย่างชัดเจน
"หินดีขนาดนี้ ต้องผ่าดูตรงนี้เดี๋ยวนี้แหละ" หลินซวนพูดเรียบๆ
พวกหนุ่มๆ ได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ได้แต่จ้องหลินซวนอย่างโกรธแค้น
"ฮึ! รอพี่เถียนเจี๋ยกลับมา ค่อยสั่งสอนมัน!" หญิงสาวคนนั้นพูดขึ้นทันที
แน่นอน ไม่นานชายหนุ่มอีกคนก็มาถึง เป็นชายหนุ่มคิ้วหนาตาโต พลังงานในตัวแรงกล้า สายตาคมกริบดุจสายฟ้า บารมีน่าเกรงขาม
"ขั้นที่ห้าของการกลั่นเส้นลมปราณ!" หลินซวนตกใจในใจ นี่ถือเป็นยอดฝีมือในประตูภายนอกแล้ว ทำไมพวกนี้ต้องการหินก้อนนี้ด้วย พวกเขารู้หรือว่าข้างในมีอะไร?
ชายหนุ่มที่ชื่อเถียนเจี๋ยรู้เรื่องราวแล้วก็ถามตรงๆ "เจ้าของแผง จะขายให้ใคร?"
"ฉัน ฉันไม่ขายแล้ว!" เจ้าของแผงหน้าเหลืองโง่แค่ไหนก็รู้ว่าหินสีน้ำตาลนี้เป็นของวิเศษ จะขายยี่สิบหินวิญญาณได้อย่างไร?
"ห้าสิบหินวิญญาณ หินฉันเอาไป ไม่งั้นก็เท่ากับเป็นศัตรูกับทีมเสินเวยของสำนักเซวียนเทียนพวกเรา!" เถียนเจี๋ยพูดเสียงดุ
"อะไรนะ! คุณ คุณเป็นคนของทีมเสินเวย!" สีหน้าเจ้าของแผงหน้าเหลืองเปลี่ยนเป็นไม่ดีทันที
เถียนเจี๋ยเห็นสีหน้าเจ้าของแผงหน้าเหลืองเปลี่ยนไป ก็ยิ้มอย่างพอใจ แล้วยื่นมือใหญ่ออกไป คว้าหินในมือหลินซวนอย่างโอหัง


## บทที่ 18 การข่มขวัญ

ในสายตาของเถียนเจี๋ย พลังที่แผ่ออกมาจากตัวหลินซวนไม่ได้แข็งแกร่งอะไร นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขากล้าทำตัวเหิมเกริมเช่นนี้
แขนของเขาเปล่งประกายสีเหลืองอ่อนๆ พุ่งเข้าจู่โจมหลินซวน
"ฮึ แค่สวมผ้าคลุมดำก็คิดจะแสดงว่าเป็นผู้วิเศษแล้วหรือ? พี่เถียนเจี๋ยเป็นถึงขั้นที่ห้าของการกลั่นเส้นลมปราณนะ!" กลุ่มหนุ่มๆ พูดด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน
"กล้าแย่งของของพวกเรา มันก็เท่ากับอยากตายชัดๆ!"
พ่อค้าหน้าเหลืองตกใจจนสีหน้าซีดเผือด ขดตัวหลบไปด้านข้าง ไม่กล้ามองภาพนองเลือดที่กำลังจะเกิดขึ้น
หลินซวนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขากำหินสีน้ำตาลในมือแน่น รับมือกับหมัดที่เปล่งแสงสีเหลืองนั้น
เมื่อเถียนเจี๋ยเห็นหลินซวนใช้หินสีน้ำตาลป้องกันการโจมตีของตน ในใจก็รู้สึกอัดอั้น แต่ก็ไม่กล้าโจมตีอย่างรุนแรง เกรงว่าจะทำให้หินสีน้ำตาลเสียหาย เขาจึงเปลี่ยนหมัดเป็นกรงเล็บ จู่โจมไปที่ไหล่ของหลินซวน
หลินซวนยังคงเคลื่อนแขนอย่างรวดเร็ว ใช้หินป้องกันการโจมตี เขาพูดอย่างเนิบช้าว่า "ข้าให้หกสิบหินวิญญาณ"
"บ้าเอ๊ย อย่าเหิมเกริมไป! ขัดขวางธุระของพวกเรา แม้แต่ตายก็ยังยาก!" เถียนเจี๋ยรู้สึกอัดอั้นในใจ ทั้งที่มีพลังแข็งแกร่ง แต่กลับใช้ไม่ได้เต็มที่ ความรู้สึกแบบนี้ช่างอึดอัดเหลือเกิน
"ข้าจะนับถึงสาม ถ้าเจ้าไม่เพิ่มราคา ข้าจะบีบหินนี้ให้แตกคาที่" หลินซวนยิ้มเย็น "หนึ่ง"
เหล่านักรบบนถนนการค้าเห็นมีคนต่อสู้กัน คิดว่ามีสมบัติล้ำค่าปรากฏ จึงพากันมามุงดู
"เฮ้ย ใครมันโชคดีจังเลย ได้ของดีมาหรือ?"
"เฮ้อ ของดีก็ต้องมีวาสนาถึงจะได้ไป นี่ดันเจอผู้มีพลังเซียนขั้นห้าซะแล้ว!"
"สอง!" หลินซวนตะโกน "ถ้าเดี๋ยวดึงดูดผู้เชี่ยวชาญมา อย่าโทษข้าล่ะ"
ฝ่ามือของเถียนเจี๋ยเปลี่ยนท่าไม้ตายอย่างต่อเนื่อง ท่วงท่างดงามอย่างยิ่ง แต่หลินซวนก็ยังคงใช้หินสีน้ำตาลปิดกั้นเส้นทางการโจมตีของเขาได้ตลอด
"ข้าให้เจ็ดสิบ!" เถียนเจี๋ยพูดอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เขาคิดไว้แล้วว่า พอได้หินมาเมื่อไหร่ สิ่งแรกที่จะทำคือฉีกร่างคนสวมผ้าคลุมดำผู้นี้
"อะไรนะ? เจ็ดสิบ ข้าฟังไม่ผิดใช่ไหม!" ผู้คนรอบข้างร้องอุทาน "สมบัติล้ำค่าชิ้นหนึ่งขายแค่เจ็ดสิบหินวิญญาณเท่านั้นเองหรือ!"
"ข้าให้แปดสิบ ขายได้ไหม?" มีคนถาม
"ใครให้ราคาสูงสุด คนนั้นได้ไป!" หลินซวนหัวเราะดัง
ข้าให้หนึ่งร้อย!
"บ้าเอ๊ย ไสหัวไปให้หมด!" เถียนเจี๋ยโกรธจัด พลังเซียนพลุ่งพล่านออกมาจากร่าง กระแสพลังสีเหลืองเต้นระริกราวกับเปลวไฟ
บางคนยังอยากจะเสนอราคา แต่ก็ถูกบารมีของเถียนเจี๋ยข่มขวัญเอาไว้
"ฮึ พวกเราเป็นทีมเสินเวยของสำนักเซวียนเทียน ใครกล้ามาก่อกวน หลังจากนี้พวกเราจะไม่ไว้หน้า!" เหล่าศิษย์หนุ่มตะโกนเสียงเย็น
ผู้คนมากมายต่างยอมล้มเลิกการแย่งชิง สมบัติล้ำค่าแม้จะดี แต่ชีวิตของตัวเองก็มีค่ายิ่งกว่า
"โอ้โห พูดใหญ่โตจัง ข้าให้หนึ่งร้อยห้าสิบหินวิญญาณ!" เสียงล้อเลียนดังขึ้น
ผู้คนมากมายต่างหันไปมอง อยากรู้ว่าใครกล้าท้าทายคนของสำนักเซวียนเทียน แม้แต่เถียนเจี๋ยก็หยุดโจมตี มองไปยังคนที่เสนอราคาด้วยสายตาเย็นชา
หลินซวนก็รีบชำเลืองมองไปอย่างรวดเร็ว จึงพบว่าคนที่เสนอราคานั้นเขารู้จัก
"หลัวอี้!" เถียนเจี๋ยพูดอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน "พวกกลุ่มต่อสู้ของเจ้าก็จะมายุ่งด้วยหรือ?"
"แต่เดิมไม่อยากยุ่งหรอก แต่ข้าทนดูพวกทีมเสินเวยของพวกเจ้าไม่ได้!" หลัวอี้พูดพลางยิ้มแย้ม
"สองร้อยหินวิญญาณ!" เถียนเจี๋ยไม่ได้วุ่นวายกับหลัวอี้อีก ทั้งสองคนไม่ว่าจะเป็นพลังหรือสถานะก็เท่าเทียมกัน ถ้าจะเอาจริงเอาจัง ในเวลาสั้นๆ ก็ไม่อาจตัดสินแพ้ชนะได้
"สองร้อยยี่สิบหินวิญญาณ!" หลัวอี้กอดอกด้วยท่าทางสบายอกสบายใจ
"ตายซะ!" เถียนเจี๋ยไม่ได้เสนอราคาอีก แต่กลับโจมตีอย่างฉับพลัน หมัดพุ่งออกมาดุจเสือร้าย แม้แต่อากาศก็สั่นสะเทือน
มันเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน หลัวอี้และคนอื่นๆ ไม่ทันได้คาดคิด จึงไม่มีเวลาช่วยเหลือ ได้แต่หวังว่าคนในผ้าคลุมดำจะหลบได้ทัน
ราวกับเสือร้ายลงจากเขา หมัดสีเหลืองที่ห่อหุ้มด้วยพลังเซียน ส่งเสียงคำรามต่ำๆ พุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้าของหลินซวน
"นั่นคือหมัดพยัคฆ์คำราม ศิลปะการต่อสู้ขั้นกลางระดับเหลือง! คนในผ้าคลุมดำคนนี้ตายแน่!"
"พี่เถียนเจี๋ยเก่งจริงๆ หมัดนี้คงไม่มีใครในระดับเดียวกันรับไหวแน่?"
หลินซวนชูนิ้วมือซ้ายเป็นดาบ พลังเซียนสีเขียวพวยพุ่งออกมา กลายเป็นแสงดาบ เขาใช้นิ้วแทนดาบ ชี้ออกไปหนึ่งที ดั่งดาวตกจากนอกฟ้า
ฉึก!
นี่คือท่าดาวตกนอกฟ้า แต่หลินซวนใช้นิ้วมือในการใช้เท่านั้น แต่พลังไม่ได้อ่อนลงเลย แสงดาบพลิ้วไหว ดั่งหงส์บินผ่าน พุ่งออกไปทำลายหมัดพยัคฆ์คำรามของเถียนเจี๋ยในชั่วพริบตา
พรวด!
แขนของเถียนเจี๋ยเจ็บปวด เซถอยหลังโซเซ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ลูกศิษย์ที่ติดตามเขายังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้า แต่กล้ามเนื้อแข็งเกร็งราวกับหิน
"นี่...นี่มันเป็นไปได้ยังไง!" เหล่าเด็กหนุ่มแทบจะกัดลิ้นตัวเอง นั่นคือพี่เถียนเจี๋ยนะ ยอดฝีมือของทีมเสินเวย นักรบขั้นห้าผู้สง่างาม!
หลัวอี้ม่านตาหดเล็กลง เขาคิดทบทวนอย่างละเอียด พบว่าถ้าเป็นเขาเมื่อครู่ คงหลบดาบนั้นไม่พ้นเช่นกัน
"คนในผ้าคลุมดำคนนี้เป็นใครกัน?" ในใจเขาเต็มไปด้วยความหวาดระแวง
"จะมาลอบโจมตี?" เสียงของหลินซวนเย็นชา "ข้าเปลี่ยนใจแล้ว ถ้าเจ้าไม่เอาหินวิญญาณมาห้าร้อยก้อน อย่าหวังจะได้หินก้อนนี้ไป!"
ตอนนี้เถียนเจี๋ยยังคงตกใจไม่หาย ดาบเมื่อครู่ทำลายความมั่นใจของเขาจนหมดสิ้น ตอนนี้เขาเชื่อสุดใจแล้วว่าหลินซวนคือยอดฝีมือลึกลับ เขาไม่เคยเห็นใครมีดาบที่เร็วขนาดนั้นมาก่อน!
"ท่านผู้เฒ่าโปรดระงับความโกรธ ข้าน้อยตาถั่วรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ล่วงเกินท่านผู้เฒ่าเข้าแล้ว" เถียนเจี๋ยพูดอย่างหวาดกลัว "นี่คือธนบัตรวิญญาณห้าใบ ใบละหนึ่งร้อย สามารถแลกหินวิญญาณได้ที่ตึกว่านเป่าในเมือง ขอท่านผู้เฒ่าโปรดมอบหินก้อนนั้น..."
ท่าทีของเถียนเจี๋ยแตกต่างจากเมื่อครู่ราวฟ้ากับเหว ช่วยไม่ได้ นี่คือโลกที่ยกย่องผู้แข็งแกร่ง มีเพียงผู้มีพลังเท่านั้นที่จะทำให้ผู้อื่นยอมศิโรราบ
"เอาไป!" หลินซวนรับธนบัตรวิญญาณมา พูดเสียงทุ้ม "เรื่องครั้งนี้ก็แล้วกันไป ถ้ามีครั้งหน้า ไม่ไว้ชีวิต!"
เขาโยนหินสีน้ำตาลให้เถียนเจี๋ย อย่างไรเสียกิ่งไม้ศักดิ์สิทธิ์ในหินก็ถูกท่านจิ่วเอาออกไปแล้ว หินก้อนนี้เขาเอาไว้ก็ไม่มีประโยชน์
"ท่านผู้เฒ่าสั่งสอนถูกต้องแล้ว!" เถียนเจี๋ยพูดอย่างนอบน้อม เมื่อได้หินมาแล้ว เขาก็รีบพาลูกศิษย์จากไปทันที ดูท่าทางเขาคงตกใจกลัวจริงๆ
หลินซวนดึงธนบัตรวิญญาณออกมาหนึ่งใบให้เจ้าของแผงลอย แล้วถามว่า "หินของท่านได้มาจากที่ใด?"
เจ้าของแผงลอยหน้าเหลืองรับธนบัตรวิญญาณด้วยมือสั่น พูดเสียงเบา "ทูลท่านผู้เฒ่า หินก้อนนั้นเก็บได้จากชายป่าภูเขาไท่หาง วันนั้นมีพายุหมุนพัดในป่า พัดของมามากมาย รวมถึงหินสีน้ำตาลก้อนนี้ด้วย"
"พายุหมุน?" สิ่งแรกที่หลินซวนนึกถึงคือนกยักษ์ขนาดมหึมาในวันนั้น "ดูเหมือนหินก้อนนี้น่าจะอยู่ในป่าลึก แต่ถูกนกยักษ์นั้นพัดออกมาโดยบังเอิญ"
"หินแบบนี้มีมากไหม?" หลินซวนถามต่อ
"ข้าเก็บได้แค่ก้อนเดียว ที่เหลือตกลงไปในบ่อลึกหมด ข้าไม่กล้าเก็บ" เจ้าของแผงพูดอย่างระมัดระวัง "นั่นเป็นบ่อลึกปีศาจ สิ่งมีชีวิตที่เข้าใกล้ที่นั่นจะสูญเสียสติ แล้วตายกลายเป็นกองกระดูก ท่านผู้เฒ่าอย่าได้ไปเลย"
"ช่วงนี้ท่านอย่าออกมาขายของก่อน ระวังพวกนั้นจะมาหาเรื่อง" หลินซวนเตือนหนึ่งประโยค แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
บ่อลึกนั้นเขาก็เคยได้ยินมา เป็นดินแดนต้องห้ามของเทือกเขาไท่หาง เห็นแต่คนเข้าไป แต่ไม่เคยเห็นใครออกมามีชีวิตเลย
"ไม่นึกว่าจะอยู่ในที่อันตรายขนาดนั้น" หลินซวนเดิมทียังอยากเก็บหินสีน้ำตาลให้มากกว่านี้ แต่ตอนนี้ต้องล้มเลิกความคิดนั้น เขามาถึงที่ที่ไม่มีคน รีบถอดผ้าคลุมดำออก กลับคืนสู่รูปลักษณ์เดิม
"กลับสำนักก่อน รอท่านจิ่วทำเหล้าวิญญาณเสร็จ ก็จะได้เริ่มฝึกฝนเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณแล้ว" ในใจหลินซวนเต็มไปด้วยความคาดหวัง
...
เถียนเจี๋ยและคนอื่นๆ ถือหินสีน้ำตาลเข้าไปในโรงเตี๊ยม ทุกคนล้อมโต๊ะ มองหินบนโต๊ะอย่างสงสัย
"พี่ครับ นี่เป็นหินจากป่าลึกภูเขาไท่หางจริงๆ หรือ? ไม่เห็นมีอะไรพิเศษเลย!" ลูกศิษย์คนหนึ่งพูด
"ข้าก็ไม่รู้ แต่นี่เป็นสิ่งที่พี่ประตูในต้องการ พวกเราประตูนอกได้แต่รวบรวมให้" เถียนเจี๋ยพูดเสียงทุ้ม "พี่เคยสั่งไว้ว่าต้องไม่ทำให้หินเสียหาย ดูเหมือนข้างในจะมีของพิเศษอะไรสักอย่าง แต่มันคืออะไร ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน"


## บทที่ 19 การควบคุมพลัง

หอภารกิจ สำนักเสวียนเทียน
เฉินต้าเจิ้งลงทะเบียนข้อมูลเสร็จแล้ว ถือศาสตราวิเศษที่หลินซวนซ่อมแซมเสร็จแล้วเดินจากไปด้วยสีหน้ายินดี
การซ่อมแซมศาสตราวิเศษระดับมนุษย์เป็นคำสั่งจากผู้อาวุโส ผ่านไปสามเดือนแล้วยังไม่มีใครซ่อมได้ แต่ตอนนี้หลินซวนกลับซ่อมได้สำเร็จ เขาก็ได้รับผลประโยชน์ไปด้วย
เฉินต้าเจิ้งฮัมเพลงเบาๆ เดินอย่างรวดเร็วไปยังเขาด้านหลัง ครึ่งชั่วโมงต่อมา เขามาถึงลานเล็กๆ ที่เงียบสงบ แล้วค้อมตัวคำนับศิษย์สองคนที่เฝ้าประตู
"ศิษย์พี่ทั้งสอง น้องชื่อเฉินต้าเจิ้งจากหอภารกิจ มาขอพบผู้อาวุโสฟาง ขอศิษย์พี่ช่วยแจ้งด้วย"
ศิษย์เฝ้าประตูกล่าวว่า "ผู้อาวุโสฟางปิดด่านอยู่ มีธุระอะไรฝากไว้กับพวกเราก็ได้"
"นี่คือศาสตราวิเศษระดับมนุษย์ของผู้อาวุโสฟาง ซ่อมเสร็จแล้ว ขอให้ศิษย์พี่ช่วยรับไว้ด้วย" เฉินต้าเจิ้งรู้สึกผิดหวังที่ไม่ได้พบผู้อาวุโสฟาง
"วางใจได้ ฝากไว้กับข้าเถอะ" ศิษย์เฝ้าประตูกล่าว "เดี๋ยวก่อน ที่นี่ยังมีอาวุธอีกเล่ม เจ้าเอากลับไปแล้วประกาศภารกิจอีกครั้ง"
"ยังมีอีกหรือ?" ดวงตาของเฉินต้าเจิ้งเป็นประกาย รู้สึกตื่นเต้น ถ้าซ่อมศาสตราวิเศษของผู้อาวุโสฟางได้ทั้งสองเล่ม จะต้องเป็นที่โปรดปรานของผู้อาวุโสแน่นอน แม้ว่าคนที่ซ่อมจะเป็นหลินซวน แต่ความดีความชอบของเขาก็มากเช่นกัน
"ได้ครับ ศิษย์พี่วางใจได้ ผมจะรีบกลับไปประกาศภารกิจทันที" เฉินต้าเจิ้งรับดาบวิเศษมาแล้วจากไปอย่างดีใจ
หลินซวนเดินทางมาถึงสำนักเสวียนเทียนในที่สุด
ท่านจิ่วยังไม่มีความเคลื่อนไหว เขาจึงเดินไปที่หอภารกิจ
"ศิษย์น้องหลิน ทางนี้!"
หลินซวนเพิ่งเข้ามาในหอภารกิจ ก็ได้ยินเสียงเรียกชื่อ เขามองไปตามเสียงเรียก พบว่าคนที่เรียกคือเฉินต้าเจิ้ง
"ศิษย์พี่เฉิน มีภารกิจใหม่หรือครับ?" หลินซวนถามอย่างดีใจ
"ฮิๆ ศิษย์น้องหลิน นี่คือดาบวิเศษ เป็นภารกิจจากผู้อาวุโสเช่นกัน ราคาเท่าครั้งที่แล้ว ว่าไง รับไหม?"
ตอนนี้หลินซวนไม่ขาดหินวิญญาณ แต่เขากลับขาดคะแนนสนับสนุนมาก พอได้ยินว่ามีภารกิจ เขาจึงต้องรับแน่นอน
"รับภารกิจแล้วครับ ขอบคุณศิษย์พี่เฉิน" หลินซวนรับภารกิจแล้วให้หินวิญญาณสามสิบก้อนแก่เฉินต้าเจิ้ง
"น้องช่างใจกว้างจริงๆ!" เฉินต้าเจิ้งยิ้มกว้างจนถึงใบหู รีบเก็บหินวิญญาณแล้วพูดยิ้มๆ ว่า "เจ้าตั้งใจซ่อมไป ภารกิจซ่อมอาวุธทางนี้ ข้าจะเก็บไว้ให้เจ้าทั้งหมด"
หลินซวนยิ้มเล็กน้อย บอกลาเฉินต้าเจิ้งแล้วถือดาบยาวเดินกลับห้องพักของตน
ใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงซ่อมดาบวิเศษเสร็จ หลินซวนประสานมือทำตรา เข้าสู่สภาวะฝึกฝน
ภายใต้การเร่งของเคล็ดวิชาชีวิตยืนยาว พลังเซียนในร่างหมุนเวียนตามเส้นทางพิเศษอย่างรวดเร็ว รอบตัวหลินซวนมีแสงสีเขียวล้อมรอบ ราวกับเปลวไฟ
นั่งสมาธิทั้งคืน หลินซวนไม่รู้สึกเหนื่อยล้าเลย ตรงกันข้าม เขารู้สึกสดชื่น ร่างกายเต็มไปด้วยพลัง
นอกหน้าต่าง ดวงอาทิตย์เพิ่งขึ้น แดงฉาน
ท่านจิ่วก็ต้มเหล้าวิญญาณเสร็จแล้ว ร่างกายยังไม่มีปัญหา เขาหัวเราะร่า "เจ้าเสี่ยวเสวียน คราวนี้ทำได้ดี ท่านไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีเหล้าดื่มอีกหลายเดือน"
"ต่อไปจะสอนเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณให้เจ้า เก็บของให้เรียบร้อย พวกเราออกเดินทาง!"
"ไปไหนหรือครับ?" หลินซวนถามอย่างตื่นเต้น
"เทือกเขาไท่หาง ครั้งนี้ระยะเวลาในการฝึกฝนจะนานแค่ไหน ขึ้นอยู่กับพรสวรรค์ของเจ้าแล้ว" ท่านจิ่วกล่าว
"ไปกันเลย" หลินซวนคว้าดาบวิเศษที่ซ่อมเสร็จ ไปส่งภารกิจที่หอภารกิจก่อน แล้วมุ่งหน้าไปยังประตูสำนัก
หลินซวนเคลื่อนที่ผ่านป่าไม้อย่างต่อเนื่อง สุดท้ายก็หาถ้ำที่ค่อนข้างสะอาดเป็นที่พักชั่วคราว แล้วเริ่มฝึกฝน
เพลงกระบี่สายฟ้าคำรณ ไม่เพียงแต่เร็ว แต่ยังดุดันด้วย ในด้านความเร็ว หลินซวนไม่มีปัญหามากนัก สิ่งสำคัญคือการควบคุมพลัง
พลังเป็นหนึ่งในสิ่งที่นักรบแสวงหา พลังของนักรบระดับการรวมเส้นชีพจรประกอบด้วยสองส่วน ส่วนแรกคือพลังของกล้ามเนื้อร่างกาย อีกส่วนคือพลังที่เกิดจากพลังเซียนภายในร่างกาย
นักรบทั่วไปสามารถใช้พลังในร่างกายได้เพียงครึ่งหนึ่งเท่านั้น อาจกล่าวได้ว่าประสิทธิภาพการใช้พลังนั้นต่ำมาก ส่วนคนที่ดีหน่อยก็สามารถใช้พลังได้เจ็ดส่วน
แต่หากนักรบคนใดสามารถควบคุมพลังในร่างกายได้อย่างแม่นยำ ใช้พลังได้เต็มสิบส่วน พลังของเขาจะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล
สิ่งที่หลินซวนต้องทำตอนนี้คือการควบคุมพลังในทุกส่วนของร่างกายอย่างแม่นยำ
"เจ้าเสี่ยวเสวียน ตอนนี้ข้าจะมอบการฝึกอย่างแรกให้เจ้า" ท่านจิ่วกล่าว "ก่อนอื่นให้หาภูเขาสักลูกแล้วฝึกสลักตัวอักษร"
"สลักตัวอักษร? ข้ามาฝึกฝนไม่ใช่หรือ สลักตัวอักษรไปทำไม?" หลินซวนสงสัย
"ตอนนี้เจ้าควบคุมพลังเซียนได้แย่มาก ไม่สามารถใช้พลังเซียนในร่างกายได้อย่างมีประสิทธิภาพ การฝึกครั้งแรกนี้จะช่วยให้เจ้าควบคุมพลังเซียนของตัวเองได้ในเบื้องต้น" ท่านจิ่วกล่าว "กางนิ้วทั้งสิบ แต่ละนิ้วต้องสลักตัวอักษรหนึ่งแถว ต้องสลักพร้อมกัน และข้าต้องการให้ทุกตัวอักษรมีความลึกเท่ากัน ผิดนิดเดียวต้องเริ่มใหม่"
"วันนี้สลักยี่สิบตัวก่อน ต้องทำให้ได้ตามที่ข้าต้องการถึงจะได้นอน" ท่านจิ่วพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
"วางใจได้!" หลินซวนหาก้อนหินเรียบก้อนหนึ่ง เร่งพลังเซียนในร่างกาย นิ้วทั้งสิบถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีเขียว เขาทำจิตใจให้สงบ นิ้วกระดิก เมื่อพลังเซียนสัมผัสกับก้อนหินก็จะทิ้งรอยบุ๋มไว้
แรกเริ่มหลินซวนคิดว่ามันง่าย แต่เขาคิดผิด เมื่อนิ้วทั้งสิบสัมผัสกับก้อนหินครั้งแรก รอยบุ๋มแต่ละรอยก็มีความลึกไม่เท่ากัน
มือขวาที่เขาใช้บ่อยทำรอยลึกกว่ามือซ้ายอย่างเห็นได้ชัด และแต่ละนิ้วก็ทำรอยไม่เท่ากัน ตอนนี้หลินซวนถึงเข้าใจว่านี่ไม่ใช่เรื่องง่าย เขาต้องกระจายพลังเซียนเข้าสู่นิ้วทั้งหมดอย่างเท่าเทียม แล้วออกแรงอย่างสมดุล
และแล้วหลินซวนก็เริ่มสลักครั้งแล้วครั้งเล่า...
ที่สำนักเซวียนเทียน เขาหลังวิหาร
ในลานเล็กๆ ที่เงียบสงบ ชายชราผมขาวพลิ้วไหวเดินออกมาจากประตู
"ผู้อาวุโสฟาง นี่คือศาสตราวิเศษระดับมนุษย์ของท่าน ซ่อมเสร็จแล้ว" ศิษย์ในอาภรณ์เขียวยื่นกล่องไม้ยาวให้
"หืม? ซ่อมเสร็จแล้วหรือ?" ผู้อาวุโสฟางรู้สึกแปลกใจ ตอนแรกเขาไม่ได้หวังอะไรมาก แค่เอาไปทิ้งไว้ที่หอภารกิจเฉยๆ
เขาเปิดกล่อง หยิบดาบยาวออกมา แกว่งในอากาศสองที แสงดาบพุ่งขึ้นฟ้า ตัดผ่านความว่างเปล่า
"อืม ดูเหมือนจะมีพลังมากกว่าเดิมด้วย" ผู้อาวุโสฟางถือดาบยาวในมือ พินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด
"นี่..." มือของผู้อาวุโสฟางสั่นเล็กน้อย "นี่เป็นเทคนิคของเจี้ยนฉือฝู่!"
"ใครเป็นคนส่งมา" ผู้อาวุโสฟางถาม
"เฉินต้าหเจิ้งจากหอภารกิจ" ศิษย์ในอาภรณ์เขียวตอบอย่างนอบน้อม
ฟู่!
ผู้อาวุโสฟางกลายเป็นเงาแสง หายวับไปจากลานเล็ก
ที่หอภารกิจ แผนกลงทะเบียน
เฉินต้าหเจิ้งก้มหน้าตรวจสอบข้อมูลภารกิจ จู่ๆ ก็มีลมแรงพัดมา ทำให้หนังสือบนโต๊ะปลิวกระจาย
เขาสบถเบาๆ เงยหน้าขึ้น ตั้งใจจะเอามือกดกระดาษไว้ไม่ให้ลมพัดไป แต่พอมองไป เขาก็ตกใจจนแทบหัวใจหลุด
มีร่างหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างไร้สุ้มเสียง ราวกับผี
"ผู้, ผู้อาวุโสฟาง!" เฉินต้าหเจิ้งร้องเสียงดังด้วยความตื่นเต้นเมื่อเห็นใบหน้าของคนผู้นั้น
"ข้าขอถามเจ้าหน่อย ใครเป็นคนซ่อมศาสตราวิเศษระดับมนุษย์?" ผู้อาวุโสฟางถาม
"ศิษย์ต่างชั้นคนหนึ่ง ชื่อหลินซวน" เฉินต้าหเจิ้งตอบอย่างรวดเร็ว
"แซ่หลิน..." ผู้อาวุโสฟางพึมพำ
"ให้เขามาพบข้า"
"ขอรับ!" เฉินต้าหเจิ้งตอบอย่างนอบน้อม


## บทที่ 20 ความวุ่นวายที่ประตูภายนอก

เฉินต้าหเจิ้งรู้สึกสงสัยในใจ ไม่รู้ว่าทำไมผู้อาวุโสฟางต้องมาด้วยตัวเอง
"หรือว่าศาสตราวิเศษมีปัญหา?" เฉินต้าหเจิ้งคิด "ไม่น่าใช่นะ ถ้าเกิดปัญหาจริง น้ำเสียงคงไม่เป็นแบบนี้"
เขารีบวิ่งไปยังเขตที่พักของศิษย์ต่างชั้น ดูเหมือนว่าจะต้องหาหลินซวนให้เจอถึงจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่สิ่งที่ทำให้เขาปวดหัวมากกว่าคือหลินซวนไม่อยู่ในห้อง เฉินต้าหเจิ้งถามศิษย์รอบๆ แต่ไม่มีใครรู้ว่าหลินซวนไปไหน
จำใจ เขาต้องกลับไปรายงานผู้อาวุโสฟาง
ผู้อาวุโสฟางฟังแล้วลูบเคราพลางกล่าว: "รอเขากลับมา ให้เขามาพบข้าทันที"
"ขอรับ" เฉินต้าหเจิ้งตอบอย่างนอบน้อม
หลังจากผู้อาวุโสฟางจากไป เฉินต้าหเจิ้งก็ตบหน้าผากตัวเอง: "ตายแล้ว! ลืมไปว่าในมือยังมีดาบวิเศษที่หลินซวนเพิ่งซ่อมเสร็จ!"
"ช่างเถอะ รอหลินซวนกลับมาค่อยส่งให้แล้วกัน" ตอนนี้เขาไม่กล้าไปหาผู้อาวุโสฟางแล้ว ได้แต่หวังว่าหลินซวนจะรีบกลับมา
ในขณะเดียวกัน ที่ประตูภายนอกของสำนักเซวียนเทียน พายุกำลังจะมาเยือน
ศิษย์ทีมเสินเวยระดมกำลังทั้งหมดเพื่อค้นหาคนที่เคยติดต่อกับจางปินก่อนตาย ในที่สุดศิษย์หน้าเหลี่ยมคนหนึ่งก็เปิดเผยข่าวที่น่าตกใจ
เขาบาดเจ็บจากการต่อสู้กับคนอื่น จางปินเห็นสัญญาณขอความช่วยเหลือของเขาจึงไปช่วย หลังจากนั้นจางปินและคนอื่นๆ ก็ไล่ตามคนผู้นั้นเข้าไปในป่าลึก และเสียชีวิตในป่า
ในที่สุด ศิษย์ทีมเสินเวยก็วาดภาพหน้าของหลินซวนออกมา และเริ่มปฏิบัติการค้นหาหลินซวนในเขตประตูภายนอก หลังจากสืบค้นหลายทาง ก็รู้ที่มาที่ไปของหลินซวน
"ทาสดาบคนหนึ่งที่เพิ่งเข้าร่วมประตูภายนอก?" ชายหนุ่มที่มีแผลเป็นบนใบหน้าได้ยินแล้วโกรธจัด "เจ้าคิดว่าเขาจะสามารถฆ่านักรบวิญญาณระดับที่สี่และระดับที่สามสองคนได้หรือ!"
ชายหนุ่มคนนี้คือเหยียนคง หนึ่งในผู้รับผิดชอบประตูภายนอกของทีมเสินเวย มีระดับการฝึกตนถึงระดับรวมเส้นเอ็นขั้นหก ตอนนี้เขาได้ยินข่าวของหลินซวนแล้วโกรธมาก
"พี่คง" ศิษย์หน้าเหลี่ยมพูดตัวสั่น "ตอนที่ข้าต่อสู้กับคนที่ชื่อหลินซวน พบว่าแม้เขาจะเป็นหลิงซื่อขั้นสาม แต่พลังของเขากลับเหนือกว่าขั้นสามมาก"
"พี่คง ตอนนี้มีเบาะแสเดียวแค่นี้ ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ใช่ จับตัวมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน ไม่งั้นพอจางรุ่ยกลับมา พวกเราก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง" ศิษย์ข้างๆ เหยียนคงพูด
"ไป ไปดูก่อน!" เหยียนคงโบกมือ นำคนกลุ่มหนึ่งมุ่งหน้าไปยังที่พักของหลินซวน
...
ในเขตที่พักของศิษย์ต่างชั้น จู่ๆ ก็มีศิษย์ทีมเสินเวยกลุ่มหนึ่งปรากฏตัว พวกเขารีบล้อมกระท่อมหลังหนึ่งไว้ หนึ่งในศิษย์เตะประตูกระท่อมจนพัง
ศิษย์ที่อาศัยอยู่รอบๆ พากันออกมาดู มองดูศิษย์ทีมเสินเวยที่ดูท่าทางดุดันด้วยสีหน้างุนงง
"พี่คง ไอ้หมอนั่นไม่อยู่!" คนที่เข้าไปตรวจสอบออกมารายงาน
"ไม่อยู่? หรือว่าหนีไปแล้ว?" เหยียนคงขมวดคิ้ว "รีบส่งคนไปค้นหาบริเวณรอบๆ สำนัก แบ่งคนส่วนหนึ่งคอยเฝ้าที่นี่ ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะบินขึ้นฟ้าไปได้!"
เมื่อได้รับคำสั่ง ศิษย์ทีมเสินเวยก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ส่วนศิษย์รอบๆ ก็ค่อยๆ เข้าใจการกระทำของพวกเขา ชื่อหลินซวนถูกรู้จักเป็นครั้งแรก
และเมื่อพวกเขารู้ว่าหลินซวนเป็นเพียงศิษย์น้อยที่เพิ่งเข้าร่วมประตูภายนอก ไม่มีพื้นเพและที่พึ่งใดๆ ก็รู้สึกมึนงง สมกับคำว่าคนไม่รู้ไม่กลัว ศิษย์น้อยคนหนึ่งกล้าท้าทายยักษ์ใหญ่อย่างทีมเสินเวย
ถังยวี่ได้ยินข่าวนี้แล้วรีบไปหาหลินซวน เธอไม่คิดว่าหลินซวนจะก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ไม่เพียงแต่หาเรื่องทีมเสินเวย แถมยังฆ่าคนอีก!
เธอรีบวิ่งไปที่พักของหลินซวน กลัวว่าหลินซวนจะถูกทีมเสินเวยจับตัวไปแล้ว แต่โชคดีที่นอกจากเห็นศิษย์ทีมเสินเวยเต็มห้องแล้ว ก็ไม่เห็นร่องรอยของหลินซวนเลย
"ไอ้เด็กบ้า ยังรู้จักหนีอีก ฮึ!" ถังยวี่บ่นหลินซวนในใจไม่หยุด
เดินวนไปวนมาไม่เจอหลินซวน เธอกระทืบเท้าอย่างโมโห แล้วเดินจากไปด้วยความโกรธ
ศิษย์ที่มามุงดูพูดคุยกันว่า: "ได้ยินว่าหลินซวนเคยเป็นทาสดาบของถังยวี่?"
"ใช่แล้ว ถังยวี่เพิ่งเดินไปเมื่อกี้ไง"
"โอ้ นี่คงไม่ใช่การจัดการลับๆ ของกลุ่มต่อสู้หรอกนะ?"
...
เพียงครึ่งวัน เหตุฆาตกรรมนี้ก็ลุกลามกลายเป็นการปะทะกันระหว่างทีมเสินเวยและกลุ่มต่อสู้ สององค์กรยักษ์ใหญ่ ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วประตูภายนอก
ไม่นาน ข่าวลือก็แพร่เข้าไปถึงประตูใน แต่ผู้นำระดับสูงของกลุ่มต่อสู้ออกมาชี้แจงว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขา ทำให้ข่าวลือสงบลง
ทีมเสินเวยเฝ้าดูมาหนึ่งวันแต่ก็ไม่เห็นเงาของหลินซวน จึงยิ่งเชื่อมั่นว่าหลินซวนคือฆาตกรและได้หลบหนีไปแล้ว
ส่วนตัวหลินซวนเอง ตอนนี้กำลังยืนสลักตัวอักษรบนก้อนหินใหญ่
หลังจากฝึกฝนมาหลายวัน เขาสามารถควบคุมพลังเซียนในร่างกายได้เบื้องต้นแล้ว เห็นนิ้วทั้งสิบของเขาเคลื่อนไหว ตัวอักษรที่มีความลึกเท่ากันปรากฏขึ้นบนก้อนหิน
"ดีมาก เร็วกว่าที่คาดไว้!" ท่านจิ่วแค่นเสียง
"งั้น ฝึกวิชาดาบได้แล้วใช่ไหม!" หลินซวนถามอย่างตื่นเต้น
"บอกว่าเธอยังเด็กเกินไป เธอก็ไม่เชื่อ นี่เพิ่งขั้นแรกเท่านั้น" ท่านจิ่วสั่งสอน "ขั้นที่สอง ต้องสลักตัวอักษรบนใบไม้ แต่ห้ามทะลุใบไม้"
หลินซวนรู้ว่านี่ต้องการการควบคุมพลังที่แม่นยำมากขึ้น แต่เขาไม่กลัว
เขาเก็บใบไม้จากพื้นขึ้นมา และกำลังจะเริ่มใช้พลังเซียน
"เฮ้ย เธอทำอะไรน่ะ!" ท่านจิ่วตะโกนขึ้นมาทันที
หลินซวนงุนงง: "ก็ท่านบอกให้สลักตัวอักษรไง!"
ท่านจิ่วทำหน้าระอา เตะต้นไม้ใหญ่ข้างหลังหนึ่งที
"อ้อ" หลินซวนหันไปเตะที่ลำต้น
แม้เขาไม่ได้ออกแรงมาก แต่ต้นไม้ใหญ่ก็สั่นไหวสามครั้ง ใบไม้ทั้งต้นปลิวว่อนตามลม
"ตอนนี้เริ่มได้แล้ว" ท่านจิ่วพูด
"อ๊ะ!" หลินซวนมองใบไม้ที่ร่วงหล่นเต็มฟ้า สีหน้าหดหู่ทันที
...
เวลาผ่านไปครึ่งเดือนในพริบตา
ในป่า ร่างหนึ่งกระโดดลอยละลิ่ว ดาบดำเหล็กยาวในมือฟาดฟันราวสายฟ้า แต่ละครั้งสลักอักษร "วู่" ลงบนใบไม้ที่ปลิวว่อน
ดาบแตะใบไม้แต่ไม่ทะลุ การควบคุมพลังแม่นยำจนน่าตกใจ
ร่างนั้นคือหลินซวน หลังจากฝึกฝนมาครึ่งเดือน เขาสามารถสลักตัวอักษรบนใบไม้โดยไม่ทะลุได้อย่างแม่นยำแล้ว
"ลุงขี้เหล้า ผมผ่านการฝึกขั้นนี้แล้ว ต่อไปคืออะไรครับ?" หลินซวนถามยิ้มๆ
ท่านจิ่วพยักหน้าพอใจ: "เริ่มฝึกวิชาดาบได้แล้ว เธอฝึกชั้นที่หนึ่งก่อน"
เพลงกระบี่สายฟ้าคำรณชั้นที่หนึ่งมีทั้งหมดสิบสามท่า แต่ละท่าดุจสายฟ้าฟาด ไม่มีอะไรต้านทาน และการใช้พลังของเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณนี้แปลกมาก ใช้เพียงเจ็ดส่วน เก็บไว้สามส่วน ประสานกับการโจมตีครั้งต่อไป เหมือนสายฟ้าในเมฆที่สะสมพลังไม่หยุด
ไปฝึกในน้ำ ใช้แรงต้านของน้ำให้เป็นประโยชน์ จะช่วยวิชาดาบของเธอได้มาก ท่านจิ่วแนะนำ
แรงต้านในน้ำสูง ยิ่งต้องควบคุมพลังให้แม่นยำ หลินซวนไม่ลังเล เขาจำได้ว่าไม่ไกลข้างหน้ามีน้ำตก
จัดการข้าวของบนตัวเรียบร้อย หลินซวนมุ่งหน้าไปที่น้ำตกเพื่อฝึกวิชาดาบ


## บทที่ 21 กลุ่มปกครอง

ยามเช้าตรู่ ในป่า
แสงอรุณทอประกาย ส่องผ่านใบไม้หนาทึบ ตกกระทบลงในป่า
เด็กหนุ่มในชุดขาดรุ่งริ่งเดินอยู่ในป่า ใบหน้าเปรอะเปื้อน แต่ดวงตาทั้งสองเปล่งประกายราวกับดวงดาว
"หนึ่งเดือนแล้ว ในที่สุดก็ฝึกสำเร็จ!" ดวงตาของเด็กหนุ่มเปล่งประกายด้วยความตื่นเต้น "ถึงเวลากลับสำนักแล้ว"
เด็กหนุ่มคนนี้คือหลินซวนที่ออกมาฝึกฝน หลังจากการฝึกอันโหดร้ายเป็นเวลาหนึ่งเดือน เขาก็ฝึกเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณชั้นที่หนึ่งสำเร็จ อาจกล่าวได้ว่าตอนนี้พลังของเขาก้าวกระโดดขึ้นอย่างมากเมื่อเทียบกับเมื่อหนึ่งเดือนก่อน
หลินซวนเคลื่อนไหวร่างกาย พุ่งทะยานไปอย่างรวดเร็ว ไม่นาน ประตูใหญ่อันสง่างามของสำนักเซวียนเทียนก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้า
กลับไปอาบน้ำก่อน เปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาด แล้วค่อยกินให้อิ่มหนำ! หลินซวนแทบจะบ้าไปแล้วในหนึ่งเดือนนี้ ตอนนี้กลับมาแล้ว แน่นอนว่าต้องผ่อนคลายสักหน่อย
"หยุด! ประตูสำนักเซวียนเทียน คนนอกห้ามผ่าน!" ศิษย์เฝ้าประตูตะโกน
หลินซวนมองดูเสื้อผ้าของตัวเอง เห็นได้ชัดว่าไม่เหมือนชุดของสำนัก เขาจึงต้องหยิบป้ายระบุตัวตนออกมาเพื่อพิสูจน์ตัวตน
"พี่ชาย ผมเป็นศิษย์ต่างชั้น ออกไปฝึกฝนเท่านั้นเอง"
ศิษย์คนนั้นเห็นบัตรประจำตัวของหลินซวนแล้วจึงปล่อยให้ผ่าน แต่สายตาที่มองหลินซวนดูแปลกๆ อย่างเห็นได้ชัด เขาเป็นศิษย์เฝ้าภูเขามาระยะหนึ่งแล้ว ไม่เคยเห็นใครฝึกฝนจนดูเละเทะขนาดนี้มาก่อน
ตลอดทาง ทุกที่ที่หลินซวนเดินผ่าน ล้วนดึงดูดสายตาอยากรู้อยากเห็น ใบหน้าเล็กๆ ของหลินซวนแดงระเรื่อ แต่มีฝุ่นหนาปกคลุมจึงมองไม่เห็น
แต่เมื่อเขากลับถึงที่พัก กลับรู้สึกว่าบรรยากาศดูผิดปกติ
ดูเหมือนจะมีศิษย์ทีมเสินเวยเพิ่มขึ้นมาลาดตระเวนแถวนี้ และในกระท่อมเล็กๆ ของเขาก็ดูเหมือนจะมีคนอยู่
หลินซวนไม่รู้ว่าเขาถูกเปิดโปงแล้ว แต่ดูจากสถานการณ์ เขาก็พอเดาได้บ้าง ตอนนี้การหนีไปไหนคงเป็นไปไม่ได้ สู้ทำตัวตามปกติดีกว่า อย่างไรเสียพวกนั้นก็ไม่ได้เห็นกับตา
"ใครอนุญาตให้พวกเจ้าเข้ามา!" หลินซวนเห็นประตูของตนถูกถีบพัง สีหน้าก็เคร่งขรึมลงทันที
"บ้าเอ๊ย แกเป็นใคร! กล้ามายุ่งกับเรื่องของทีมเสินเวย?" ศิษย์ในกระท่อมตะโกนด่า "ขอทานที่ไหนมา!"
หลินซวนขมวดคิ้วเล็กน้อย "ทีมเสินเวยแล้วไง นี่มันบ้านของข้า! ให้เวลาสามลมหายใจ รีบออกไปเดี๋ยวนี้!" เขารู้ว่าความขัดแย้งระหว่างเขากับทีมเสินเวยไม่มีทางคลี่คลายแล้ว เขาจึงไม่มีอะไรต้องกังวล
ศิษย์รอบๆ ได้ยินเสียงตะโกนก็รีบวิ่งมามุงดู
"ทำไมมีคนท้าทายทีมเสินเวยอีกแล้ว ช่วงนี้มีไก่อ่อนเยอะจริงๆ!"
"ไม่ใช่ เมื่อกี้เขาบอกว่านั่นเป็นบ้านของเขา เขาคือหลินซวน!"
"หลินซวน!" ทุกคนเบิกตากว้างมองไปที่บุคคลในตำนานผู้นี้
"แกคือหลินซวน? แม่ง รอแกมาเดือนหนึ่งแล้ว ในที่สุดก็จับแกได้! พี่น้อง เข้าไป!" ศิษย์ทีมเสินเวยในกระท่อมรอมาเกือบเดือน อัดอั้นตันใจมานาน พอเห็นหลินซวนก็อยากจะกินเขาทั้งเป็น
ฉิว ฉิว!
ศิษย์ระดับที่สี่ของการรวมเส้นชีพจรสี่คนพุ่งออกมา ล้อมหลินซวนไว้
"เข้าไป!" ทั้งสี่ปลดปล่อยพลังเซียนอันทรงพลังออกมา เห็นได้ชัดว่ากำลังจะลงมือ
"ข้าอยากดูว่าใครกล้า!" หลินซวนตะโกนเสียงดัง เสียงนี้อัดแน่นด้วยพลังเซียน เสียงดังราวฟ้าผ่าระเบิดข้างๆ ตัวทุกคน
ทั้งสี่คนตกใจกับพลังของหลินซวน เห็นเพียงผมดำของหลินซวนปลิวไสว ยืนอย่างองอาจ ในร่างของเขามีพลังอันน่าตกใจแผ่ซ่านออกมา
"ใกล้ตายแล้วยังจะดิ้นรน คนของพวกเราจะมาถึงในไม่ช้า กล้าต่อกรกับทีมเสินเวยของพวกเรา แกก็รอตายไปเถอะ!" พวกศิษย์ทีมเสินเวยเคยชินกับการข่มเหงรังแกผู้อื่น ตอนนี้มีคนอย่างหลินซวนมาท้าทายพวกเขา ย่อมทำให้พวกเขาเกลียดชัง
และแล้ว ไม่นานนัก ศิษย์ทีมเสินเวยจำนวนมากก็รีบมุ่งหน้ามาที่นี่ ไม่นานก็ล้อมพื้นที่นี้ไว้
"จะเสียเวลาพูดกับมันทำไม จับตัวมันเลย!" คนที่มีนิสัยร้อนแรงตะโกนขึ้น
เมื่อเห็นคนรอบข้างเริ่มกระวนกระวายใจ หลินซวนก็ล้วงกระดาษหลายแผ่นออกมาจากอกเสื้อ ยกมือขึ้นสูง
"กระดาษยันต์! ถอยเร็ว!" เมื่อมีคนเห็นหลินซวนหยิบกระดาษออกมา ก็ตะโกนด้วยความตกใจ ฝูงชนทั้งหมดถอยหลังไปครึ่งเมตร ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
"กระดาษยันต์บ้านแกสิ!" เมื่อผู้คนเห็นว่าสิ่งที่อยู่ในมือหลินซวนไม่ใช่กระดาษยันต์ ศิษย์ทีมเสินเวยก็โกรธจัด
"ฮึ!" หลินซวนหัวเราะเย็นชา พลังที่แผ่ออกมาจากร่างกายยิ่งแข็งแกร่งขึ้น "แม้นี่จะไม่ใช่กระดาษยันต์ แต่มีพลังมากกว่ากระดาษยันต์เสียอีก!"
"นั่นคืออะไร กระดาษยันต์ขั้นสูงหรือ? สัญลักษณ์วิชาอาคมต้องห้าม?" ทุกคนต่างสงสัย
"ไอ้พวกโง่!" หลินซวนด่าในใจ แล้วพูดเสียงดัง "นี่คือกฎระเบียบของสำนัก!"
"พวกเจ้าสมองถูกลาเตะหรือไง กล้าลงมือในสำนัก!" หลินซวนจับตำราที่บันทึกกฎระเบียบของสำนักพลางพูดว่า "กฎข้อที่แปด ผู้ใดก่อเหตุทะเลาะวิวาทในสำนักโดยไม่มีเหตุผล เบาสุดถูกเฆี่ยนด้วยแส้จิตวิญญาณสามสิบที หนักสุดถูกขับออกจากสำนัก!"
การเฆี่ยนด้วยแส้จิตวิญญาณไม่ใช่การลงโทษธรรมดา แต่เป็นการลงโทษที่ดำเนินการโดยกลุ่มปกครองประตูนอก คนพวกนี้ล้วนมีวรยุทธ์ระดับที่สี่ของการรวมเส้นชีพจรขึ้นไป และใช้แส้จิตวิญญาณพิเศษ โดนเฆี่ยนสามสิบทีไม่ตายก็พิการ
เมื่อได้ยินคำดุด่าของหลินซวน พวกศิษย์ทีมเสินเวยก็ลังเลใจ แม้ปกติพวกเขาจะหยิ่งยโส แต่ให้พวกเขาฝ่าฝืนกฎระเบียบของสำนักอย่างโจ่งแจ้ง ตายก็ไม่กล้า
ชั่วขณะนั้น บรรยากาศเริ่มอึดอัด พวกศิษย์ทีมเสินเวยถอยก็ไม่ได้ ตีก็ไม่ได้ ได้แต่ยืนล้อมหลินซวนไว้ ป้องกันไม่ให้เขาหนี
หลินซวนเห็นทุกคนถูกขู่จนกลัว แอบถอนหายใจโล่งอก เขาเดินเข้าไปในกระท่อม นั่งที่โต๊ะ รินน้ำดื่มอย่างช้าๆ
เขากำลังรอ รอผู้นำของทีมเสินเวยมา ตอนนี้เขาไม่มีที่พึ่งใด ได้แต่ใช้กฎระเบียบขู่คนพวกนี้ไปก่อน ขอเพียงไม่ถูกลอบสังหาร คนพวกนี้คงทำอะไรเขาไม่ได้ชั่วคราว
แน่นอน ไม่นานเหยียนคงก็พาศิษย์กลุ่มหนึ่งมาที่นี่ เมื่อรู้เรื่องที่เกิดขึ้น สายตาเย็นชาก็จ้องมาที่หลินซวน
หลินซวนรู้ว่าตัวจริงมาแล้ว เขาค่อยๆ เดินออกไป มองเหยียนคงอย่างระแวดระวัง
"เจ้าคือหลินซวนใช่ไหม?" เหยียนคงมองด้วยสายตาเย็นชา
"ใช่!" หลินซวนตอบเสียงทุ้ม
"ได้ยินว่าเจ้าจำกฎระเบียบได้แม่นนัก งั้นเจ้ารู้ไหมว่าการฆ่าพี่น้องร่วมสำนักมีโทษอย่างไร!" เหยียนคงตวาดขึ้นทันที
"ท่านพูดอะไร ข้าไม่เข้าใจ" หลินซวนตอบอย่างใจเย็น "รีบพาคนของท่านไปให้พ้นจะดีกว่า!"
"ขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือหัวหน้าหัวฟ้าจากกลุ่มปกครองประตูนอก" เหยียนคงยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
หลินซวนเห็นคนชุดดำหลายคนข้างกายเหยียนคงตั้งแต่แรกแล้ว คนพวกนี้มีรูปดาบเล็กสีทองไขว้กันอยู่ที่หน้าอก ไม่คิดว่าจะเป็นคนของกลุ่มปกครองประตูนอก
คนที่ชื่อหัวหน้าหัวฟ้าเดินมาข้างหน้า พูดเสียงทุ้มว่า "หลินซวน พวกเราสงสัยว่าเจ้าฆ่าพี่น้องร่วมสำนัก ตามพวกเราไปสักหน่อย!"
"หลักฐานอยู่ไหน? ใครเห็น?" หลินซวนไม่คิดว่ากลุ่มปกครองจะเข้าข้างทีมเสินเวย เขาเตรียมใจรับสถานการณ์ที่แย่ที่สุดแล้ว
"เจ้าไม่ต้องกังวล ตอนนี้แค่สอบสวน ถ้าเจ้าไม่ได้ฆ่าคน พวกเราก็จะปล่อยเจ้าไป" หัวหน้าหัวฟ้าทำท่าเป็นกลาง
"มา จับตัวเขาไป!" หัวหน้าหัวฟ้าพูดเสียงเย็น
"เดี๋ยวก่อน! ไม่มีหลักฐาน ใครกล้าจับคน!" เสียงตวาดแหลมดังมา
ตามด้วยร่างงดงามลอยเข้ามา
"ถังยวี่" หัวหน้าหัวฟ้าขมวดคิ้ว เขาชำเลืองมองเหยียนคง เห็นอีกฝ่ายก็ขมวดคิ้วเช่นกัน
"น้องถังยวี่ เขาเป็นคนฆ่าพี่น้องร่วมสำนัก เจ้าอย่ามาก่อกวนเลย" เหยียนคงพูด เขาไม่กลัวถังยวี่ แต่พี่ชายของนางเป็นยอดฝีมือสิบอันดับแรกของประตูใน นั่นต่างหากที่ทำให้เขาเกรงใจจริงๆ
"ฮึ! ไม่มีหลักฐาน ห้ามจับคน!" ถังยวี่ยืนข้างหลินซวน พูดอย่างโกรธเคือง


## บทที่ 22 ผู้อาวุโสฟาง

หอภารกิจ ห้องลงทะเบียน
เฉินต้าหเจิ้งก้มหน้าตรวจสอบข้อมูลภารกิจ จู่ๆ ก็มีคนวิ่งมาตะโกนว่า "คนที่ชื่อหลินซวนกลับมาแล้ว ตอนนี้กำลังเผชิญหน้ากับทีมเสินเวย!"
เสียงตะโกนนั้นทำให้ศิษย์ทั้งหมดในหอภารกิจตกใจ พวกเขาต่างวางภารกิจในมือแล้ววิ่งออกไปข้างนอก
แม้พวกเขาจะไม่เคยเห็นหลินซวน แต่ชื่อเสียงของเขาก็เป็นที่เลื่องลือมาเกือบหนึ่งเดือนแล้ว ศิษย์ต่างชั้นที่ไม่มีพื้นเพใดๆ กล้าสังหารคนของทีมเสินเวย และผู้ตายยังเป็นน้องชายของจางเชียนผู้เชี่ยวชาญจากประตูใน นี่เป็นเรื่องที่ร้อนแรงที่สุดในช่วงนี้
เฉินต้าหเจิ้งได้ยินเรื่องเหล่านี้มานานแล้ว แต่เขาทำได้แค่กระวนกระวายใจ ตอนนี้ได้ยินว่าหลินซวนกลับมาแล้ว เขายิ่งร้อนใจ คิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาจึงตัดสินใจไปขอความช่วยเหลือจากผู้อาวุโสฟาง
เขาหยิบดาบวิเศษที่ซ่อมแซมเสร็จแล้ว รีบร้อนมุ่งหน้าไปยังเขาด้านหลัง
ผ่านวังหลายชั้น เฉินต้าหเจิ้งมาถึงหน้าลานเล็กๆ ที่เงียบสงบ เขาค้อมคำนับต่อศิษย์ยามประตู "พี่ชาย ข้ามีเรื่องด่วนขอพบผู้อาวุโสฟาง"
"อ๋อ เป็นเจ้านี่เอง" ศิษย์ยามประตูเห็นว่าเป็นเฉินต้าหเจิ้งก็ยิ้ม "รอสักครู่ ข้าจะไปแจ้งให้"
เฉินต้าหเจิ้งรออย่างกระวนกระวายอยู่ข้างนอก ตอนนี้เวลาคือชีวิต ช้าไปแค่วินาทีเดียว หลินซวนก็อาจถูกทีมเสินเวยพาตัวไป เขาไม่เชื่อว่าหลินซวนจะสู้กับทีมเสินเวยได้
"ได้แล้ว ตามข้ามา"
ในขณะที่เฉินต้าหเจิ้งรู้สึกว่าเวลาผ่านไปช้าเหลือเกิน ศิษย์ยามประตูก็พาเขาเข้าไป
ศิษย์เฉินต้าหเจิ้งขอพบผู้อาวุโสฟาง เฉินต้าหเจิ้งค้อมคำนับอย่างนอบน้อม
"มีอะไร?" ผู้อาวุโสฟางถามเสียงเรียบ
เฉินต้าหเจิ้งแม้จะร้อนใจ แต่ต่อหน้าผู้อาวุโสก็ต้องค่อยๆ พูด "นี่คือดาบวิเศษของผู้อาวุโส หลินซวนซ่อมเสร็จแล้ว"
"อ๋อ หลินซวนอีกแล้วหรือ?" ผู้อาวุโสฟางลูบเคราพลางถาม "เขากลับมาแล้วหรือ?"
"ขอรายงานผู้อาวุโส หลินซวนกลับมาแล้ว แต่ตอนนี้เขาถูกคนของทีมเสินเวยล้อมไว้ พวกเขาบอกว่าหลินซวนฆ่าคนของพวกเขา ตอนนี้จะพาตัวหลินซวนไป!"
"บ้าบอ!" ผู้อาวุโสฟางได้ยินแล้วก็โกรธทันที
"พาทางข้าไป!" เขาคว้าตัวเฉินต้าหเจิ้ง แสดงวิชาตัว ทิ้งเงาไว้ในอากาศเป็นสาย
...
เขตที่พักศิษย์ต่างชั้น ถังยวี่ยืนข้างหลินซวน เท้าสะเอว จ้องมองทีมเสินเวยและกลุ่มปกครองด้วยความโกรธ
"ใครจะพาเขาไป ต้องผ่านข้าก่อน!"
หลินซวนไม่คิดว่าหญิงสาวคนนี้จะปกป้องเขาถึงเพียงนี้ ในใจรู้สึกอบอุ่น เขาพูดเบาๆ "ขอบคุณเจ้ามาก"
"ฮึ!" ถังยวี่ชายตามองเขา "บอกแล้วว่าหลังเข้าสำนัก พี่จะดูแลเจ้าเอง วางใจเถอะ!"
"งั้นก็ขออภัย!" หัวหน้าหัวหัวฟ้าพูดเสียงเย็น
เขาก้าวยาวเข้ามา ร่างกายเปล่งแสง ยื่นมือใหญ่มาข้างหน้า มุ่งตรงไปที่หลินซวน
ถังยวี่หน้าเย็นลง กำลังจะลงมือ แต่ถูกดึงไปด้านหลัง
เห็นหลินซวนใช้มือข้างหนึ่งดึงเธอไปด้านหลัง จากนั้นก็ชักดาบอย่างรวดเร็ว ดาบเหล็กดำกลายเป็นสายฟ้า แทงออกไปในทันที
หลินซวนลงมือด้วยเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณ แสงดาบวาบเหมือนสายฟ้า แทงไปที่ฝ่ามือใหญ่
เคร้ง! เคร้ง!
สองสิ่งปะทะกัน เกิดเสียงเหมือนโลหะกระทบกัน หลินซวนแทงสามครั้ง แทงไปที่สามตำแหน่งต่างกัน แต่ทุกครั้งถูกพลังเซียนบนฝ่ามือนั้นสกัดกลับมา แต่ฝ่ามือนั้นก็หยุดชะงักเพราะดาบทั้งสามครั้ง
"นี่คือระดับที่หกของการควบแน่นเส้นชีพจรหรือ? พลังเซียนช่างแข็งแกร่งจริงๆ!" หลินซวนรู้สึกถึงความแข็งแกร่งของพลังเซียนฝ่ายตรงข้าม อดที่จะทอดถอนใจไม่ได้
ภาพนี้ตกอยู่ในสายตาผู้คน ทำให้เกิดเสียงอุทานตกใจขึ้นมากมาย
"ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม เขาสามารถต้านการโจมตีของหัวหน้าหัวฟ้าได้!"
"ระดับที่สี่ของการรวมเส้นชีพจรสามารถต่อสู้กับระดับที่หกได้? ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม!"
"ดาบเมื่อกี้เร็วมาก คนคนนี้เป็นใครกันแน่?"
"ไม่ว่าจะเป็นใคร เมื่อไปยั่วโทสะทีมเสินเวยและกลุ่มปกครอง เขาต้องตายแน่!"
สีหน้าของหัวหน้าหัวฟ้าดำมืดน่ากลัว การโจมตีเมื่อครู่เขาใช้พลังเพียงสามส่วน แต่ไม่คิดว่าจะถูกหลินซวนป้องกันได้ และยังมีคนเห็นมากมายขนาดนี้ ในประตูภายนอกที่ข่าวลือแพร่สะพัดและบิดเบือนไปเรื่อยๆ คงไม่นานทุกคนจะรู้ว่าหลินซวนสามารถต้านการโจมตีของเขาได้หนึ่งครั้ง เมื่อเทียบกับตำแหน่งของเขาแล้ว นี่เป็นความอัปยศอย่างแท้จริง!
"กล้าขัดขืนการจับกุม มา จับตัวไว้!" หัวหน้าหัวฟ้าตะโกนเสียงดัง
หลินซวนผลักถังยวี่ไปด้านข้าง พูดเสียงต่ำว่า: "รีบไปเร็ว!" จากนั้นเขาก็กำดาบยาวแน่น เตรียมพร้อมที่จะฝ่าวงล้อมทุกเมื่อ
ศิษย์ทีมเสินเวยต่างหัวเราะเยาะมองหลินซวน พวกเขารู้ว่าหลินซวนไม่มีทางหนีรอด
"ฮ่าๆ ให้เจ้าได้รู้ซะบ้างที่ไปยั่วทีมเสินเวย ใช้ชีวิตที่เหลือไปสำนึกผิดซะ!"
ในช่วงเวลาคับขันนี้ เงาแสงสายหนึ่งพุ่งมาจากที่ไกล ชั่วพริบตาก็มาถึงเหนือศีรษะทุกคน
"จะก่อกบฏหรือ? หยุดทั้งหมด!" ร่างนั้นลงมาบนพื้น เสียงดังก้องราวระฆังแผ่กระจายไปทั่วทุกทิศ
ทุกคนจึงได้เห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ ชายชราผมขาวจับศิษย์คนหนึ่งที่หน้าซีดขาวยืนอยู่กลางวง
"เป็นผู้อาวุโส!" ทุกคนตกใจ พากันโค้งคำนับ "คารวะท่านผู้อาวุโสฟาง"
บรรดาศิษย์ที่กำลังจะลงมือต่างหยุดชะงัก ยืนเรียบร้อยอยู่ด้านข้าง
"ในสำนัก รวมตัวก่อเรื่อง พวกเจ้าเก่งนักสินะ ไม่สิ วันหน้าส่งพวกเจ้าทั้งหมดออกไปฆ่าศัตรูดีกว่า!" ผู้อาวุโสฟางตวาดเสียงเย็น
ทุกคนตกใจจนหดคอ โลกภายนอกไม่สงบสุข บางที่ถูกสัตว์อสูรรุกราน เผ่ามนุษย์กับเผ่าปีศาจทำสงครามกันบ่อยครั้ง หากถูกส่งไปแนวหน้า ยากที่จะมีชีวิตกลับมา
"ขอรายงานท่านผู้อาวุโส หลินซวนต้องสงสัยว่าฆ่าเพื่อนร่วมสำนัก ดังนั้นพวกเราถึงได้..." หัวหน้าหัวฟ้าทำท่าเป็นธรรม
"หลักฐานล่ะ?" ผู้อาวุโสฟางตัดบทพูดของเขา "หัวหยางผิง เป็นหัวหน้าทีมบังคับใช้กฎหมายประตูนอก เจ้าควรรู้หน้าที่ของตัวเองนะ?"
"ครับ" หัวหยางผิงกล่าว "แต่ว่า..."
"พอแล้ว แยกย้ายกันไป รอมีหลักฐานค่อยมาจับคน!" ผู้อาวุโสฟางออกคำสั่ง
หัวหยางผิงมีแววไม่พอใจในดวงตา เขาอยากจับตัวเด็กหนุ่มที่ทำให้เขาเสียหน้านี้นัก แต่ตอนนี้ทำได้แค่ล้มเลิก นึกดูนี่เป็นครั้งแรกที่กลุ่มปกครองต้องพ่ายแพ้ ความรู้สึกนี้ทำให้หัวหยางผิงคลุ้มคลั่งในใจ
หัวหยางผิงนำคนกลุ่มปกครองจากไปอย่างหมดท่า คนที่เหลือก็แยกย้ายกันไป พวกเขารู้ว่าเมื่อมีผู้อาวุโสฟางอยู่ หลินซวนก็ปลอดภัยแล้ว
อย่างไรก็ตาม คนของทีมเสินเวยกลับจ้องหลินซวนด้วยสายตาไม่เป็นมิตร ก่อนจะเดินจากไปอย่างไม่พอใจ
การจับกุมอันยิ่งใหญ่ก็จบลงแบบนี้
"เกิดอะไรขึ้น เจ้าไม่ได้บอกหรือว่าเด็กคนนี้ไม่มีพื้นหลัง?" เมื่อมาถึงที่ไกล หัวหยางผิงถามอย่างโกรธเคือง "ทำไมผู้อาวุโสฟางถึงมา?"
เหยียนคงสีหน้าเคร่งเครียด เขาพูดเสียงต่ำว่า: "ตอนสืบสวนก็ไม่พบว่าเขามีความสัมพันธ์กับผู้อาวุโสฟาง แต่จะมีความสัมพันธ์แล้วอย่างไร อย่าลืมว่าเรามีผู้อาวุโสหนุนหลังเช่นกัน และเป็นผู้อาวุโสสำนักภายในด้วย!"
"จะจัดการเขา มีหลายวิธี ออกนอกสำนักก็ฆ่าได้เลย!"
"ถ้าเขาไม่ออกนอกสำนักล่ะ?"
"กฎสำนักห้ามฆ่าคน แต่ไม่ได้ห้ามประลองใช่ไหม การประลองอย่างเป็นทางการบนแท่นข่าย ตัดทุกภารกิจของเขา ทำให้ชีวิตในสำนักของเขาเหมือนนรก สำหรับพวกเราเป็นเรื่องง่ายดายมาก"
"พอเถอะ เรื่องที่เหลือก็เป็นของทีมเสินเวยพวกเจ้าแล้ว ข้าไปก่อน" หัวหยางผิงนำคนกลุ่มปกครองจากไป
ส่วนเหยียนคงก็สั่งให้สมาชิกทีมเสินเวยเตรียมพร้อม เขาต้องการทำลายหลินซวนให้ย่อยยับ


## บทที่ 23 ศึกเจิ้นฉี

หลินซวนก็ไม่คิดว่าเรื่องนี้จะทำให้ผู้อาวุโสต้องมาสนใจ และดูเหมือนว่าผู้อาวุโสจะเข้าข้างเขาด้วย
"ศิษย์หลินซวนคารวะผู้อาวุโสฟาง" หลินซวนกล่าวอย่างนอบน้อม
"อืม พวกเจ้าสองคนกลับไปก่อน หลินซวนเจ้าตามข้ามา" ผู้อาวุโสฟางไล่ถังยวี่กับเฉินต้าเจิ้งไป แล้วพาหลินซวนเข้าไปในกระท่อม
ฉิว!
ผู้อาวุโสฟางโบกมือ วางข้อห้ามป้องกันเสียงในห้อง แล้วมองไปที่หลินซวน
หลินซวนรู้สึกหวาดหวั่นอยู่ในใจ แต่ภายนอกแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง
ดวงตาของผู้อาวุโสฟางฉายแววชื่นชม เขาถามว่า "กระบี่ระดับมนุษย์นั้นเจ้าซ่อมใช่หรือไม่?"
หลินซวนได้ยินคำถามนี้ นึกถึงตอนที่ผู้อาวุโสฟางรีบพาเฉินต้าเจิ้งมา ก็เข้าใจแล้วว่าเป็นเรื่องนี้ที่ดึงดูดความสนใจของผู้อาวุโส
"ใช่ครับ ศาสตราวิเศษระดับมนุษย์นั้นข้าน้อยเป็นคนซ่อม" หลินซวนตอบ
"เจ้าเป็นคนของเจี้ยนฉือฝู่ใช่หรือไม่?" ผู้อาวุโสฟางถามเสียงเข้ม
หลินซวนตกใจ ม่านตาหดเล็กลงทันที
"เขารู้ตัวตนของข้าได้อย่างไร? หรือว่าคนของเจี้ยนฉือฝู่ยังต้องการทำร้ายข้า?" หลินซวนคิดไม่ออกเลย ลมหายใจของเขาเริ่มถี่ขึ้น เหงื่อเย็นไหลลงมาตามแผ่นหลัง
สายตาของผู้อาวุโสฟางคมดั่งมีด จ้องมองหลินซวน "ทำไมไม่พูด?"
"ตอบผู้อาวุโส ศิษย์เป็นคนของเจี้ยนฉือฝู่จริง" หลินซวนตอบ
"แล้วทำไมถึงมาที่สำนักเซวียนเทียนแห่งอวิ๋นโจว ที่นี่ห่างจากเจี้ยนฉือฝู่มากนะ!" น้ำเสียงของผู้อาวุโสฟางยังคงเย็นชา
"ศิษย์เป็นสมาชิกสาขารองของตระกูลหลินแห่งเจี้ยนฉือฝู่ เมื่อครึ่งปีก่อนตามบิดามาที่อวิ๋นโจว หลังจากบิดาเสียชีวิต ข้าน้อยจึงเข้าร่วมสำนักเซวียนเทียน" หลินซวนโกหก
หลังจากหลินซวนพูดจบ เขาพบว่าผู้อาวุโสฟางไม่ได้พูดอะไร แต่จ้องมองเขาเย็นชา และหลินซวนรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลจากตัวเขา
โชคดีที่หลินซวนมีดาบลึกลับเล็กในร่างกาย มันสั่นเบาๆ แรงกดดันนั้นก็หายไปไร้ร่องรอย
ครู่หนึ่งผ่านไป ผู้อาวุโสฟางเห็นว่าหลินซวนไม่มีความผิดปกติภายใต้การตรวจสอบปราณวิญญาณของเขา จึงพยักหน้าพอใจ
"ข้ามีความสัมพันธ์บางอย่างกับเจี้ยนฉือฝู่ เมื่อเห็นเจ้าใช้กระบวนท่าบำรุงกระบี่ของเจี้ยนฉือฝู่ จึงอยากรู้ความจริง เมื่อเจ้าเป็นศิษย์ของเจี้ยนฉือฝู่ ก็ถือว่ามีความเกี่ยวพันกับข้า ต่อไปจงตั้งใจฝึกฝนในสำนัก พวกกลุ่มปกครองจะไม่มารบกวนเจ้าอีก"
"ขอบคุณผู้อาวุโสฟาง" หลินซวนถอนหายใจโล่งอก
เวลาที่เหลือ ผู้อาวุโสฟางถามคำถามเกี่ยวกับการบำรุงอาวุธ หลินซวนตอบได้อย่างคล่องแคล่ว ดังนั้นผู้อาวุโสฟางจึงตัดสินใจมอบงานด้านอาวุธให้หลินซวนดูแล โดยยังคงจ่ายคะแนนสนับสนุนตามปกติ ทำให้หลินซวนดีใจอยู่ครึ่งวัน
การได้ทำงานให้ผู้อาวุโสของสำนัก ย่อมมีผลประโยชน์มากมาย อีกทั้งยังได้สร้างความสัมพันธ์ที่ดี นับเป็นการได้ประโยชน์หลายทาง
หลังส่งผู้อาวุโสฟางกลับ หลินซวนไปขอบคุณเฉินต้าเจิ้งอีกครั้ง แล้วจึงกลับมาที่กระท่อมที่พัก
ในกระท่อม ถังยวี่กำลังเท้าคางนั่งอยู่ เตะเท้าเล็กๆ น่ารักด้วยความเบื่อ เมื่อเห็นหลินซวนกลับมา นางก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
"ทำไมเจ้ากลับมาอีกล่ะ?" หลินซวนถาม
"เจ้าช่างไร้น้ำใจ พี่สาวเพิ่งช่วยเจ้าไว้ เจ้ากลับมาทำท่าแบบนี้กับข้า?" ถังยวี่พูดอย่างโกรธๆ
"ได้ พี่ใหญ่ ข้าผิดไปแล้ว ท่านมาที่นี่มีธุระอะไรหรือ?"
"เจ้าเรียกข้าว่าพี่ใหญ่ ทั้งตระกูลของเจ้าก็เป็นพี่ใหญ่หมด ข้าแก่ขนาดนั้นเชียวหรือ?" ถังยวี่ไม่พอใจ
หลินซวน: "..."
เห็นหลินซวนอึ้งไป ถังยวี่ก็หรี่ตายิ้ม
"อืม! ฉันมาคุยเรื่องสำคัญกับเธอ" ถังยวี่หยุดหัวเราะ "ฉันคิดว่าทีมเสินเวยคงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หลายปีมานี้ นอกจากต่อสู้กับกลุ่มต่อสู้ของพวกเรา พวกเขาก็ไม่เคยเสียเปรียบใครมาก่อน"
"พวกเขาแค่ทำตัวเหี้ยมโหดเกินไป" หลินซวนกล่าว "ถ้ามีโอกาส ฉันต้องจัดการทีมเสินเวยให้ได้!"
"แค่เธอน่ะหรอ?" ถังยวี่เบ้ปาก "อย่าพูดเรื่องโง่ๆ เลย ครั้งนี้เธอแค่โชคดี ถ้าเกิดเธอไปรบกวนศิษย์ชั้นใน มีหวังได้ร้องไห้แน่! สู้เข้าร่วมกลุ่มต่อสู้ของพวกเราดีกว่า แบบนั้นพวกเขาก็ไม่กล้าแตะต้องเธอหรอก"
หลินซวนส่ายหน้า "ไม่ดีกว่า ถ้าฉันเข้าร่วมกลุ่มต่อสู้ตอนนี้ ก็เท่ากับสร้างศัตรูให้กลุ่มต่อสู้ ฉันเกรงว่าคนในกลุ่มต่อสู้ของพวกเธอก็คงไม่ยอมรับฉันด้วย"
เห็นถังยวี่ทำหน้าไม่พอใจ หลินซวนจึงพูดว่า "ฉันซาบซึ้งในน้ำใจของเธอ เชื่อฉันเถอะ ไม่มีอะไรหรอก"
"ให้ฉันฝึกดาบกับเธอไหม?" หลินซวนพูดด้วยท่าทางประจบ
"ไม่ละ พี่กำลังจะเบรกทรูช่วงนี้ ไม่มีเวลามาฝึกดาบกับเธอหรอก ฮึ!" ถังยวี่ชายตามองเขาแล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
"เพิ่งฝึกเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณชั้นที่หนึ่งได้ ต้องหาคนมาลองฝีมือหน่อยแล้ว!" หลินซวนถอนหายใจ จากนั้นก็ประสานมือทำตราพลัง เข้าสู่สภาวะฝึกฝน...
คืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบสงบ
เช้าวันรุ่งขึ้น หลินซวนตั้งใจจะไปรับภารกิจที่หอภารกิจสักหน่อย หินวิญญาณในมือเขาหมดไปนานแล้ว คะแนนสนับสนุนก็เหลือไม่มาก พูดได้ว่าเป็นคนจนคนหนึ่ง
เขาเปิดประตูมองออกไปข้างนอก สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นประหลาดทันที
ที่หน้าประตูมีสมาชิกทีมเสินเวยนั่งเรียงแถวอยู่ พอเห็นหลินซวนออกมา พวกเขาก็ลุกขึ้นยืนทันที
"อยากต่อสู้หรือ? ลืมเรื่องเมื่อวานแล้วหรือ?" หลินซวนขมวดคิ้ว
"ไม่ใช่ต่อสู้ แต่เป็นการประลองฝีมือ ถูกกฎหมายนะ!" สมาชิกทีมเสินเวยพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
"ขอโทษ ไม่สนใจ" หลินซวนไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับพวกเขา การทำภารกิจหาคะแนนสนับสนุนต่างหากที่สำคัญ
"ฮึ! อย่าคิดจะหนี ภารกิจของพวกเราคือเฝ้าเธอ ดังนั้นเธอก็ยอมรับคำท้าดีๆ เถอะ ไม่งั้นก็ต้องอยู่แต่ในห้องตลอดไป"
"พวกเธอว่างมากหรือ? ไม่ต้องฝึกฝนหรือไง?" หลินซวนรู้สึกจนปัญญา
"ฮึ! แค่เฝ้าเธอวันเดียวก็ได้คะแนนสนับสนุนสามสิบคะแนน เธอไม่คิดว่ามันดีกว่าทำภารกิจหรอ" ศิษย์ทีมเสินเวยพูดด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน "มีแต่ศิษย์ขยะอย่างเธอเท่านั้นที่ต้องกังวลเรื่องคะแนนสนับสนุน!"
หลินซวนมองกลุ่มศิษย์ทีมเสินเวยตรงหน้า จู่ๆ ก็นึกไอเดียดีๆ ขึ้นมาได้
"อยากต่อสู้กับฉันก็ได้ แต่แค่ต่อสู้เฉยๆ มันไม่สนุก เอาอย่างนี้ พวกเราเดิมพันอะไรกันดีไหม?" หลินซวนยิ้มมุมปาก
"แค่เธอน่ะหรือ? ยังจะกล้าเดิมพันกับพวกเรา สมองเสียแล้วหรือไง!" ศิษย์ทีมเสินเวยหัวเราะ "อย่าคิดว่ารับมือกับหัวหน้าหัวฟ้าได้หนึ่งกระบวนท่าแล้วจะเก่งกาจไปหมด บอกให้รู้ไว้ เทียบกับพวกเรา เธอยังห่างชั้นอีกไกล!"
"อ้อ งั้นหรือ แล้วจะเดิมพันไหมล่ะ?" หลินซวนพูดอย่างไม่เร่งรีบ
"พี่น้อง อย่าใจร้อน จะไปเดิมพันอะไรกับไอ้หมอนี่ มันมีอะไรให้เดิมพันด้วยหรือ?" มีศิษย์คนหนึ่งเตือน
"โอ้โห ที่แท้สมาชิกทีมเสินเวยก็เก่งแค่ปากนี่เอง แค่เดิมพันยังไม่กล้าเลย!" หลินซวนตั้งใจพูดเสียงดัง
"แกว่าอะไรนะ!" ศิษย์คนนั้นโมโห "เชี่ย เดิมพันก็เดิมพัน ใครกลัวใคร!"


## บทที่ 24 ดาบเร็ว

"ข้างหน้ามีลานว่าง พวกเราไปที่นั่นกัน" ศิษย์จากทีมเสินเวยกล่าว
กลุ่มคนเดินล้อมรอบหลินซวนไปที่ลานว่าง ศิษย์ที่ชอบดูเรื่องสนุกก็เข้ามาล้อมดูเหมือนกำลังดูการแสดง
"เกิดอะไรขึ้น เมื่อวานก็จบไปแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมวันนี้มาอีก?" มีศิษย์สงสัย
"ไม่รู้สิ ดูเหมือนสมาชิกทีมเสินเวยมาท้าประลองกับหลินซวน นี่มันรังแกคนชัดๆ เลยนะ!"
"บ้าจริง! หลินซวนรับคำท้าด้วย สมองเขาเสียหรือเปล่า! อีกฝ่ายเป็นคนของทีมเสินเวยนะ เขาไม่รู้หรือว่าแค่คนที่เก่งๆ เท่านั้นถึงจะเข้าทีมเสินเวยได้?"
"คงจะแพ้อย่างยับเยิน อาจถึงขั้นบาดเจ็บสาหัสด้วย!" ทุกคนไม่เชื่อมั่นในตัวหลินซวน เพราะพวกเขารู้ดีถึงความแข็งแกร่งของสมาชิกทีมเสินเวย พวกเขาล้วนเป็นยอดฝีมือในระดับเดียวกัน ไม่อย่างนั้นก็คงเข้าทีมเสินเวยไม่ได้
"แต่ละครั้งที่ท้าประลอง 30 คะแนนสนับสนุน กล้าไหม?" หลินซวนยิ้มพูด
"ไอ้หนู กฎการท้าประลองเข้าใจใช่ไหม?"
"พูดเยอะ นอกจากห้ามฆ่า ที่เหลือทำอะไรก็ได้ ข้าพูดถูกไหม?" หลินซวนยักไหล่
"หวังว่าอีกสักครู่เจ้าจะยังยิ้มออกนะ!" ศิษย์ทีมเสินเวยแค่นหัวเราะเย็นชา
"พูดมากไปแล้ว ใครจะมาก่อน!" ดวงตาของหลินซวนเปล่งประกายตื่นเต้น
"ข้าเอง!" คนที่พูดเป็นศิษย์รูปร่างผอมบาง เขาสะพายกระบี่วิเศษเดินออกมา
ผู้ที่รับมือเป็นศิษย์ระดับที่สี่ของการรวมเส้นชีพจร เขารูปร่างสูงผอม หน้าตาธรรมดา ที่เอวมีมีดโค้งสีทองเหน็บอยู่
ศิษย์ทีมเสินเวยหยิบแผ่นกระบวนการหยกขนาดฝ่ามือออกมา เมื่อเขาใช้พลังเซียน แผ่นกระบวนการหยกก็ขยายใหญ่ขึ้น ธงสีเลือดปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า
เสียงดังสนั่น ธงสีเลือดปักลงบนพื้น สร้างพื้นที่ปิดล้อมรัศมีสามเมตร พอดีครอบคลุมหลินซวนและศิษย์ทีมเสินเวยคนนั้นไว้ข้างใน
นี่คือธงกระบวนการที่ใช้สำหรับการประลองโดยเฉพาะ มันสามารถสร้างพื้นที่แยกขนาดเล็ก สะดวกสำหรับการประลองของศิษย์ และป้องกันไม่ให้คนภายนอกได้รับบาดเจ็บ
ศิษย์ที่ต่อสู้กับหลินซวนชื่อซูซิง มีระดับการฝึกตนอยู่ที่จุดสูงสุดของการกลั่นเส้นลมปราณที่สี่ อีกก้าวเดียวก็จะก้าวเข้าสู่ขั้นที่ห้าของการกลั่นเส้นลมปราณ อาจกล่าวได้ว่าหาคู่ต่อสู้ได้ยากในระดับเดียวกัน
เขาแค่นหัวเราะ ชักมีดโค้งสีทองที่เอวออกมา ดวงตาเย็นชาคู่นั้นจ้องมองหลินซวนทันที
"เฮ้อ!" ซูซิงตะโกนเสียงดัง กระโดดขึ้น มีดในมือกลายเป็นแสงทอง ฟันเฉียงลงมา เงามีดเปล่งประกาย พุ่งตรงไปที่หน้าอกของหลินซวน
หลินซวนแทงกระบี่ออกไปหนึ่งที ความเร็วสูงจนน่าตกใจ
เคร้ง!
ดาบยาวดุจมังกร แทงถูกดาบทอง พลังมหาศาลนั้นทำให้แขนของซูซิงชา เขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าหลินซวนจะมีพลังมากขนาดนี้
"บ้าชิบ เขาก็แค่อยู่ระดับที่สี่ของการรวมเส้นชีพจรเหมือนกัน ทำไมถึงมีพลังขนาดนี้ได้!" ซูซิงตกใจมาก
"ต้องใช้พลังเต็มที่แล้ว!" ซูซิงตั้งใจจะเล่นกับเขาสักหน่อย แต่ตอนนี้ดูเหมือนต้องใช้ความสามารถจริงๆ แล้ว
"จินเหยียนเตาฟ่า!"
ซูซิงตะโกนเสียงดัง บนใบมีดสว่างวาบด้วยแสงทอง เหมือนเปลวไฟสีทองกำลังลุกไหม้
"ไม่นึกว่าซูซิงจะใช้ความสามารถจริงๆ ตั้งแต่เริ่มต้น ดูท่าหลินซวนคงจะแย่แล้ว!"
"ใช่ นี่มันศิลปะการต่อสู้ขั้นกลางระดับเหลืองนะ บวกกับระดับการฝึกตนขั้นสูงสุดของการกลั่นเส้นลมปราณที่สี่ของซูซิง คาดว่าภายในสามกระบวนท่า หลินซวนคงพ่ายแพ้แน่" ศิษย์ที่ยืนดูต่างกระซิบกระซาบ พวกเขาล้วนไม่เชื่อมั่นในตัวหลินซวน
ซูซิงฟันมีดเพลิงในมือลงมา สร้างคลื่นความร้อนในอากาศ อุณหภูมิสูงนั้นห่อหุ้มหลินซวนไว้
หลินซวนยังคงมีรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า วิชาดาบของเขาไม่เปลี่ยน ทุกดาบเหมือนเก้าฟ้าร้องที่น่าตกใจฟาดผ่านท้องฟ้า คมดาบเย็นเยียบฟาดผ่านความว่างเปล่า แทงถูกไหล่ขวาของซูซิง
"พรวด!" ซูซิงราวกับถูกฟ้าผ่า ร่างทั้งร่างลอยกระเด็นไป ล้มลงบนพื้น
"ฮึ่ย——"
ทุกคนเบิกตากว้าง พวกเขาไม่อาจคาดคิดได้เลยว่าหลินซวนจะสามารถใช้ดาบเพียงครั้งเดียวเอาชนะซูซิงได้ ทั้งที่ระดับการฝึกตนของหลินซวนนั้นด้อยกว่าซูซิง
แม้แต่สมาชิกทีมเสินเวยก็ยังตกตะลึง พวกเขารู้ดีถึงพลังของซูซิง ไม่เช่นนั้นคงไม่ให้เขาออกรบเป็นคนแรก ในสายตาของพวกเขา การที่ซูซิงจะเอาชนะหลินซวนนั้นเป็นเรื่องที่แน่นอน แต่ไม่คิดว่าซูซิงจะพ่ายแพ้อย่างง่ายดายเช่นนี้
แค่ก! ซูซิงไอเป็นเลือด เขาลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
"เจ้าแพ้แล้ว อย่าลืมว่าติดหนี้ข้า 30 คะแนนสนับสนุน" หลินซวนกล่าวพลางเก็บดาบยาว
พรวด! ซูซิงโกรธจนตัวสั่น อดไม่ได้ที่จะพ่นเลือดออกมาอีกครั้ง ผลลัพธ์เช่นนี้ทำให้เขายอมรับไม่ได้ในทันที
อย่างไรก็ตาม แม้เขาจะโกรธแค่ไหน แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้ ดาบเมื่อครู่นั้นเร็วเกินไป เร็วจนเขามองไม่ทันก็ถูกฟาดกระเด็นไปแล้ว นี่แสดงให้เห็นว่าความสามารถของหลินซวนนั้นเหนือกว่าเขามาก
"ซูซิง กลับมาเถอะ!" สมาชิกทีมเสินเวยกล่าว
ซูซิงได้แต่ถอยออกจากแท่นข่ายอย่างไม่เต็มใจ สมาชิกทีมเสินเวยเริ่มปรึกษากันเสียงเบา
"ไอ้หมอนี่มีอะไรแปลกๆ วิชาดาบของมันเร็วมาก"
"อืม เราแพ้ไม่ได้อีกแล้ว ไม่งั้นหน้าทีมเสินเวยของเราจะหมดสิ้น"
"เหลียงหง เจ้าไปเถอะ" ซิงลี่เฟิง ศิษย์ทีมเสินเวยที่รับผิดชอบภารกิจครั้งนี้กล่าว
"ได้ ข้าจะให้มันรู้ว่าอะไรคือดาบเร็วที่แท้จริง" ศิษย์ที่ชื่อเหลียงหงยิ้มเยาะพลางกล่าว
เขากอดอกเดินเข้าสู่แท่นข่ายด้วยท่าทางหยิ่งผยอง มองหลินซวนด้วยสายตาดูแคลน
"บ้าเอ๊ย นั่นเหลียงหงนี่!" มีเสียงอุทานดังขึ้นจากฝูงชน
"ทีมเสินเวยโหดจริงๆ ถึงกับส่งผู้เชี่ยวชาญขั้นที่ห้าของการกลั่นเส้นลมปราณออกมา แถมยังเป็นผู้เชี่ยวชาญเส้นทางดาบอีกด้วย!"
"ไม่รู้ว่าหลินซวนจะรับมือไหวหรือไม่?" หลายคนเฝ้ารอด้วยความคาดหวัง
"ดาบเมื่อครู่ไม่เลว แต่เจอข้าเข้าไป เจ้าแพ้แน่!" เหลียงหงพูดราวกับชัยชนะอยู่ในมือ "วางใจเถอะ ข้าไม่เอาชีวิตเจ้าหรอก แค่ต้องนอนบนเตียงสักสองเดือนเท่านั้น!"
หลินซวนขมวดคิ้ว เขารู้สึกถึงกระแสอันตรายจากตัวเหลียงหง แต่เขาก็ไม่กลัว ยิ่งคู่ต่อสู้แข็งแกร่งเขายิ่งตื่นเต้น ซูซิงเมื่อครู่อ่อนเกินไป เขาแทบไม่มีโอกาสได้ฝึกดาบเลย
"หวังว่าเจ้าจะทำให้ข้าได้ฝึกเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณอย่างเต็มที่!" หลินซวนรู้สึกตื่นเต้นในใจ
"เตรียม 30 คะแนนสนับสนุนไว้หรือยัง?" หลินซวนถามเสียงเรียบ
เหลียงหงชะงัก ก่อนจะหัวเราะเยาะ "ช่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียจริง!"
เขาชักดาบออกมาทันที ร่างพุ่งทะยานขึ้น ดาบในมือเปล่งประกายแดงฉาน แผ่ความเย็นยะเยือกจนสั่นสะท้าน พุ่งเข้าใส่หลินซวน
เห็นเพียงประกายสีแดงวาบผ่านกลางอากาศ ชั่วพริบตาก็มาถึงเบื้องหน้าหลินซวน ความเร็วนั้นทำให้ผู้คนต้องร้องอุทานด้วยความตกใจ
หลินซวนม่านตาหดเล็กลง เหลียงหงผู้นี้สมกับที่หยิ่งผยองจริงๆ นอกจากระดับการฝึกตนที่ถึงขั้นที่ห้าของการกลั่นเส้นลมปราณแล้ว วิชาดาบก็ยอดเยี่ยม เพียงแค่ดาบเดียว หลินซวนก็เห็นแล้วว่าเหลียงหงไม่ใช่คนธรรมดา
เขาสูดลมหายใจลึก พลันใช้เพลงกระบี่สายฟ้าคำรณ แทงกลับไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน
เพรี้ยง!
ดาบทั้งสองปะทะกัน เกิดประกายไฟกระเด็นในอากาศ ทั้งสองโจมตีอย่างรวดเร็ว แต่ละท่าเร็วดั่งสายฟ้า ผู้คนแทบมองไม่เห็นการเคลื่อนไหว เห็นเพียงเงาสีแดงกับสีฟ้าสองสายกำลังต่อสู้กัน
"เสวี่ยมั่นหานซาน!" หลังจากปะทะอย่างดุเดือด เหลียงหงพลันเปลี่ยนท่าดาบ แสงสีแดงแผ่กระจายไปทั่ว ดาบยาวราวกับชุบด้วยเลือดสด ดูน่าพิศวงอย่างยิ่ง
"เป็นทักษะดาบ! เหลียงหงจริงจังแล้ว!" สมาชิกทีมเสินเวยอุทานออกมา พวกเขาไม่คิดว่าหลินซวนจะสามารถบีบให้เหลียงหงต้องใช้ทักษะดาบ ทั้งที่ทั้งสองต่างกันตั้งหนึ่งระดับ!
"ไอ้หนู เจ้าอยากตายเอง ข้าก็จะช่วยให้สมใจ!" ดวงตาเหลียงหงเต็มไปด้วยสีแดงฉาน ราวกับโหมววางที่กระหายเลือด
เขากลายเป็นลำแสงสีเลือด พุ่งเข้าใส่หลินซวน พื้นที่ทั้งหมดราวกับถูกฉีกออกเป็นสองส่วน เหลือเพียงลำแสงสีเลือดที่เคลื่อนไหวอยู่
"ทักษะดาบงั้นหรือ?" ดวงตาหลินซวนเป็นประกาย พลังในตัวเขาพลันพุ่งสูงขึ้น ดาบเหล็กดำในพริบตาก็กลายเป็นสายฟ้า


## บทที่ 25 สองทางเลือก

"ดาบสายฟ้าคำรามสิบสาม!"
นี่คือดาบสิบสามเล่มของเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณชั้นที่หนึ่ง ซึ่งตอนนี้หลินซวนได้แสดงออกมาทั้งหมดในคราวเดียว ดาบยาวสร้างม่านแสงสีเขียวอ่อนเบื้องหน้าเขา
แสงสีเลือดพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว แม้ยังไม่ทันสัมผัส ก็ส่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ทำให้แก้วหูของผู้คนสั่นสะเทือน
เหลียงหงตกใจมาก เขาไม่เคยเห็นวิชาดาบประหลาดเช่นนี้มาก่อน ดาบแต่ละเล่มเร็วกว่าเล่มก่อนหน้า และพลังก็สะสมเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ดาบเลือดในมือเขาทะลุผ่านห้าหกดาบ แต่ความเร็วก็เริ่มช้าลง
"เป็นไปได้อย่างไร ศิษย์ระดับที่สี่ของการรวมเส้นชีพจร จะมีวิชาดาบประหลาดเช่นนี้ได้?" เหลียงหงรู้สึกประหลาดใจ แต่ก็ช่างเถอะ เขามีระดับสูงกว่าหลินซวนตั้งหนึ่งขั้น แค่พลังเซียนอย่างเดียวก็สามารถบดขยี้อีกฝ่ายได้แล้ว!
"เปิดออกซะ!"
เหลียงหงตะโกนเสียงดัง แสงสีเลือดบนร่างเขาเพิ่มความเข้มขึ้นอีกครั้ง แสงดาบสีแดงขยายใหญ่ขึ้นเป็นสองเท่าโดยไม่ตั้งใจ ฉีกทำลายแนวป้องกันของหลินซวนอย่างรวดเร็ว
โป้ง! โป้ง! โป้ง!
แสงดาบสีเลือดพุ่งทะยานอย่างรวดเร็ว ทะลุแนวป้องกันของหลินซวนไปถึงเก้าชั้น พร้อมแสงวิปริตพุ่งเข้าปะทะดาบที่สิบของหลินซวน
หลินซวนก็รู้สึกตกใจเช่นกัน เขาไม่คิดว่าเหลียงหงจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ดูเหมือนจริงๆ แล้วไม่ควรดูถูกใครเลย โดยเฉพาะพวกศิษย์ที่สามารถเข้าร่วมทีมเสินเวยได้
อย่างไรก็ตาม เขายังมั่นใจในเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณ วิชาดาบนี้แต่ละดาบจะเพิ่มพลังลึกลับขึ้นหนึ่งชั้นจากดาบก่อนหน้า เมื่อถึงดาบที่สิบสาม จะรวมพลังลึกลับจากดาบทั้งสิบสองเล่มก่อนหน้า พลังนี้เพียงพอที่จะชดเชยความแตกต่างของระดับระหว่างเขากับเหลียงหง
โลหะปะทะกัน ประกายไฟกระเด็น
เหลียงหงแสดงรอยยิ้มโหดเหี้ยมออกมา ม่านแสงเบื้องหน้าหลินซวนอ่อนแรงลงเรื่อยๆ ดูเหมือนจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
แม้ว่าหลินซวนจะบังคับให้เขาต้องใช้ทักษะดาบ แต่ก็ยังไม่สามารถหยุดการโจมตีของเขาได้ เมื่อนึกถึงว่าการเอาชนะหลินซวนจะได้คะแนนสนับสนุน 300 คะแนน ดาบยาวในมือเขาก็เร่งความเร็วขึ้นอีกหลายส่วน
"หลินซวนคนนี้กำลังจะแพ้แล้ว" มีคนในหมู่ศิษย์ที่ยืนดูพูดขึ้น "แต่การที่สามารถบังคับให้เหลียงหงต้องใช้ทักษะดาบก็น่าภูมิใจแล้ว"
"ฮึ! เจอกับเหลียงหง ถือว่าโชคร้ายของเขา ต่อหน้าเหลียงหง เขายังกล้าอวดอ้างว่าตัวเองเป็นดาบเร็วอีก!" ศิษย์จากทีมเสินเวยพูดกระแนะกระแหน
สีหน้าของหลินซวนเคร่งเครียด เขาเหลือดาบอีกเพียงสามเล่ม ความสำเร็จหรือล้มเหลวอยู่ที่การเคลื่อนไหวครั้งนี้
ร่างของเขาพลิ้วไหว รุกเข้าไปอย่างกล้าหาญ ดาบเหล็กดำเคลื่อนไหวราวกับมังกรที่กำลังแผ่อาณาเขต พุ่งเข้าใส่แสงดาบสีเลือด
"แม่เจ้า! เขายังกล้าโจมตีก่อนอีก ไม่กลัวตายหรือไง!" ศิษย์หลายคนแสดงสีหน้าประหลาดใจ
ศิษย์จากทีมเสินเวยก็มีสีหน้างุนงงเช่นกัน พวกเขาก็เดาความตั้งใจของหลินซวนไม่ออก สุดท้ายได้แต่สรุปว่าต้องการสู้จนตาย
เมื่อเหลียงหงเห็นหลินซวนโจมตีก่อน ดวงตาเต็มไปด้วยแววเยาะเย้ย
"นี่มันอะไรกัน การดิ้นรนครั้งสุดท้ายก่อนตายงั้นเหรอ?" เหลียงหงหัวเราะ
หลินซวนไม่ตอบ จิตวิญญาณทั้งหมดของเขาหลอมรวมเข้ากับเพลงกระบี่สายฟ้าคำรณแล้ว เขากำลังควบคุมพลังทั้งหมดในร่างกาย ควบคุมพลังของดาบเล่มนี้อย่างแม่นยำ
"ดาบที่สิบเอ็ด!" หลินซวนเร่งพลังเซียน ดาบยาวสั่นสะเทือน แสงดาบพลิ้วไหว ปะทะเข้ากับดาบเลือดนั้น
เพล้ง!
พลังมหาศาลทำให้แขนของหลินซวนชา เขารีบใช้เคล็ดวิชาชีวิตยืนยาว พลังเซียนสีเขียวไหลเข้าสู่แขนของเขา จึงบรรเทาความรู้สึกเมื่อยชานั้นลงได้
อย่างไรก็ตาม ดาบของเขาก็ไม่ได้ไร้ผล การโจมตีของเหลียงหงถูกดาบของเขาขัดขวาง ช้าลงไปบ้าง ขณะเดียวกันการใช้เพลงกระบี่สายฟ้าคำรณของเขาก็ชำนาญขึ้น
"เหลืออีกสองดาบ!" หลินซวนกำดาบแน่น ก้าวตามขั้นพื้นฐานการก้าวเดิน ร่างกายเคลื่อนไหวไม่หยุด
เมื่อเห็นว่าการโจมตีของตนถูกชะลอลง เหลียงหงโกรธมาก ดวงตาเขาเต็มไปด้วยแววดุร้าย เขาเทพลังเซียนทั้งหมดในร่างลงสู่ดาบเลือด เตรียมจะสังหารหลินซวนในดาบเดียว
ฉิว!
ดาบยาวพลิ้วไหว อากาศสั่นสะเทือน เหลียงหงพุ่งเข้าโจมตี
หลินซวนพุ่งเข้าไปเช่นกัน แม้ตัวยังไม่ถึงที่ แต่ดาบที่สิบสองก็ฟันออกไปแล้ว
"ตายซะ!" เหลียงหงตะโกน พลังอันดุดันปัดดาบเหล็กดำออก ปลายดาบเย็นเยียบแทงเข้าใส่หน้าอกขวาของหลินซวน
ในช่วงเวลาสำคัญนี้ สายตาของหลินซวนเจิดจ้าดั่งคบเพลิง ร่างของเขาราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับดาบเหล็กดำ ไม่อาจแยกออกจากกันได้ เป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด ภายใต้ความรู้สึกนี้ หลินซวนฟันดาบที่สิบสามออกไป
พลังทั้งหมดที่สะสมมาก่อนหน้านี้ระเบิดออกมาในดาบเดียว ดาบเหล็กดำยาวพุ่งออกไปดั่งสายฟ้าสีดำ ปั่นป่วนทั้งลมและเมฆ เสียงฟ้าร้องดังก้องจากตัวดาบ พัดกระแทกแสงดาบสีเลือดกระเด็นออกไป
เหลียงหงรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า พลังมหาศาลนั้นทำให้เขาสิ้นหวัง ร่างของเขาเหมือนเม็ดฝุ่นที่ปลิวไหวใต้สายฟ้า
หยด หยด!
หลังจากแสงดาบอันเจิดจ้าผ่านไป เหลียงหงก้มตัวอย่างทุลักทุเล มือซ้ายกุมหน้าอก เลือดไหลออกมาไม่หยุด
"เห...เหลียงหงแพ้แล้ว..." สมาชิกทีมเสินเวยยืนตะลึงเหมือนรูปปั้น ร่างกายแข็งทื่อ กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกโดยไม่รู้ตัว จิตใจยังไม่อาจยอมรับความจริงได้
"ข้าแพ้แล้ว ข้าถึงกับแพ้!" ดวงตาของเหลียงหงไร้ประกาย เขาถึงกับแพ้ให้กับศิษย์ระดับที่สี่ของการรวมเส้นชีพจร นี่ทำให้ความมั่นใจของเขาได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง
หลินซวนยืนอยู่ตรงนั้น หลับตาลงเล็กน้อย เขากำลังย่อยความรู้สึกเมื่อครู่ ดาบที่สิบสามนั้น เขาราวกับกลายเป็นสายฟ้า ความรู้สึกนี้ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก
"อย่าลืมว่าติดหนี้ข้าสามสิบคะแนนสนับสนุน" หลินซวนลืมตาขึ้น พูดกับเหลียงหงที่กำลังเดินจากไป
"คนต่อไปคือใคร?"
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ใบหน้าของคนในทีมเสินเวยกระตุกหนึ่งที แม้แต่เหลียงหงยังพ่ายแพ้ ในหมู่พวกเขาที่ยังออกมือได้ก็เหลือแต่ซิงลี่เฟิงผู้นำเท่านั้น
แต่หลินซวนไม่คิดจะปล่อยพวกเขาไป ล้อเล่นหรือ คนหนึ่งมีค่าถึงสามสิบคะแนนสนับสนุนนะ แกะอ้วนแบบนี้จะไปหาที่ไหนได้อีก! ดังนั้น เขาจึงชี้นิ้ว เริ่มเรียกชื่อ
"พวกเจ้าห้ามไปไหนทั้งนั้น" หลินซวนมองไปยังกลุ่มสมาชิกทีมเสินเวยพลางกล่าว "เตรียมสามสิบคะแนนสนับสนุนไว้ให้พร้อม รอคุณชายมารับของ!" หลินซวนพูดอย่างตื่นเต้น
"เจ้า ใช่ เจ้านั่นแหละ!" หลินซวนชี้ไปที่ศิษย์คนหนึ่งของทีมเสินเวยพลางกล่าว "มาสู้กันเถอะ อย่าทำให้ทีมเสินเวยเสียหน้า"
ศิษย์ผู้นั้นอยากตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด แม้แต่เหลียงหงยังแพ้ เขาย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลินซวน แต่ในเวลานี้หากเขาหนีไป คาดว่าทีมเสินเวยคงไม่ปล่อยเขาไว้แน่
ผลลัพธ์ไม่เกินสามกระบวนท่า เขาก็พ่ายแพ้ ทุกคนต่างมองไปที่ซิงลี่เฟิง เขามีวรยุทธ์สูงที่สุด มีเพียงเขาเท่านั้นที่อาจเอาชนะหลินซวนได้ ไม่เช่นนั้นการปฏิบัติการครั้งนี้จะกลายเป็นเรื่องตลก
"เจ้าทำเกินไปแล้ว!" ซิงลี่เฟิงพูดด้วยสีหน้าเย็นชา
"เกินไปหรือ ตอนที่พวกเจ้าทีมเสินเวยล้อมข้า เคยคิดบ้างไหมว่าเกินไป ตอนที่ส่งศิษย์ขั้นที่ห้าของการกลั่นเส้นลมปราณมาจัดการข้า เคยคิดบ้างไหมว่าเกินไป ตอนที่สมคบกับกลุ่มปกครองใส่ร้ายข้า พวกเจ้าเคยคิดบ้างไหมว่าเกินไป?"
หลินซวนหัวเราะเยาะ "หรือว่าพวกเจ้าแค่รังแกคนอื่นได้ ไม่ยอมให้คนอื่นตอบโต้?"
"เป็นศัตรูกับทีมเสินเวย ที่นี่จะไม่มีที่ให้เจ้าอยู่อีกต่อไป!" ซิงลี่เฟิงแค่นเสียงเย็น
"อย่าพูดเยอะ!" หลินซวนชี้ดาบยาวเฉียง "ตอนนี้เจ้ามีสองทางเลือก หนึ่งคือยอมจ่ายสามสิบคะแนนสนับสนุนดีๆ สองคือให้ข้าซ้อมเจ้าหนึ่งยก แล้วค่อยยอมจ่ายคะแนนสนับสนุน เจ้าจะเลือกอันไหน?"
"หยิ่งผยอง หยิ่งผยองเกินไปแล้ว!"
ศิษย์ทีมเสินเวยอยากจะพุ่งเข้าไปสู้กับเขาถึงตาย แต่ติดขัดที่กฎของสำนัก พวกเขาจึงได้แต่อดทน ตอนนี้คนที่จะสามารถเอาชนะหลินซวนอย่างเปิดเผยและกู้สถานการณ์ได้ มีเพียงซิงลี่เฟิงเท่านั้น
ส่วนเหล่าศิษย์ที่ยืนดูอยู่เมื่อได้ยินคำพูดของหลินซวน ต่างก็มีสีหน้าตื่นเต้น พวกเขาไม่ใช่คนของทีมเสินเวย และหลายคนก็เคยถูกทีมเสินเวยรังแก บัดนี้มีคนสามารถทำให้ทีมเสินเวยเสียเปรียบได้ พวกเขาย่อมดีใจ
"ข้าจะทำให้เจ้าหุบปากเอง!" ซิงลี่เฟิงค่อยๆ เดินขึ้นแท่นข่าย สายตาดุจมีดที่ครอบคลุมหลินซวนไว้
"พี่เฟิงต้องชนะแน่นอน!" ศิษย์ทีมเสินเวยตะโกนเสียงต่ำ
"วางใจเถอะ พี่เฟิงอยู่ในจุดสูงสุดระดับห้า จะแพ้เขาไม่ได้หรอก แค่ใช้พลังเซียนกดก็สามารถกดให้ตายได้แล้ว!"
ซิงลี่เฟิงยืนอยู่กลางแท่นข่าย กำมือทั้งสองข้าง เสียงเย็นชาค่อยๆ ดังขึ้น "ลงมือเถอะ ข้าจะให้เจ้าได้รู้ถึงพลังของทีมเสินเวย!"
【ดาบเดียวท้าฟ้า เทพบ้ากลับมาแล้ว!】
เด็กหนุ่มผู้ไม่ยอมแพ้ เงาดาบวิญญาณมังกร และตำนานอันเป็นอมตะ
บนเส้นทางจักรพรรดิ ใครจะเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด มีเพียงข้าหลินซวนที่ดูแคลนทุกชีวิต!
######
เทพบ้าแห่งดาบอันทรงพลัง