พิชิตสวรรค์ ทะยานฟ้า
เยวี่ยเชียนโฉว
## 001 แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง (1)

บทที่ 1 แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง ( 1 )
"อย่าวิ่งนะ! ไอ้แซ่เหมียว แกเจ้าหนีไม่พ้นหรอก หยุดอยู่ตรงนั้น!"
เด็กหนุ่มสามคน ในมือถือมีดดาบยาว  วิ่งวุ่นอยู่ท่ามกลางเทือกเขารูปร่างประหลาดอันมืดมิดแห่งหนึ่ง แกว่งดาบร้องขู่ให้คนที่วิ่งหนีอยู่ข้างหน้าหยุด
ขู่ไปก็ไร้ประโยชน์ คนตรงหน้าไม่ยอมหยุด กลับวิ่งเร็วขึ้นเสียด้วยซ้ำ
เด็กหนุ่มที่กุมมีดฆ่าหมูอยู่ในมือ ไม่ฟังเสียงเรียกอะไรทั้งนั้น วิ่งพลางหันกลับมาตะโกนว่า "หมาบ้าเอ๊ย ไม่ดูหน่อยล่ะว่าที่นี่ที่ไหน ไอ้สมองป่วย!"
ถ้าเขาหยุดสิถึงจะแปลก คงรักษาชีวิตน้อยๆ นี้ไว้ไม่ได้แน่ เขาวิ่งต่อไป  ขณะที่วิ่ง เสียง "‘กรอบๆ"’ ดังอยู่ใต้เท้าอย่างต่อเนื่อง ตรงจุดที่เขาย่ำผ่าน ต้นหญ้าสีดำกลายเป็นเถ้าถ่าน
บริเวณรอบๆ ต้นหญ้าเป็นสีดำ ต้นไม้ก็เป็นสีดำ พืชพรรณทั้งหมดก็เป็นสีดำเช่นกัน
พวกมันไม่ได้ถูกย้อมจนกลายเป็นสีดำ และก็ไม่ได้เป็นสีดำโดยธรรมชาติด้วย แต่เป็นเพราะทั้งหมดถูกเผาจนเป็นสีดำ หนึ่งแสนปีก่อนเป็นอย่างไร หนึ่งแสนปีหลังก็ยังเป็นอย่างนั้น ราวกับว่าเวลาของที่นี่หยุดเดินแล้ว พืชพรรณทั้งหมดเหมือนกับรูปปั้นสีดำที่มีชีวิต ถูกปกคลุมอยู่ท่ามกลางหมอกขาวจางๆ
ชื่อของสถานที่ที่เหมือนกับขุมนรกแห่งนี้คือ "‘แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง​[1]​’" ว่ากันว่าหนึ่งแสนปีก่อนมีกองทัพสวรรค์หนึ่งแสนนายข้ามท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ไล่สังหารจอมมารผู้ยิ่งใหญ่มาถึงที่นี่ จนใจจะทำอย่างไรได้ ในเมื่อที่จอมมารร้ายกาจเกินไป กองทัพสวรรค์หนึ่งแสนนายค่อยๆ ตายลงพร้อมกับจอมมารตนนั้นที่ค่ายกลมรณะแห่งนี้
หนึ่งแสนปีมานี้ หมอกขาวที่อยู่ตรงหน้าเวลาส่วนใหญ่ล้วนหลายครั้งก็เป็นสีแดงเลือดประหลาดน่ากลัว หมอกเลือดที่น่ากลัวราวกับจะกลืนกินทุกอย่างลงไป ไม่ว่าจะเป็นคน ภูตผี หรือเทพ ล้วนไม่กล้าบุกเข้ามาที่นี่ เป็นเขตต้องห้ามของทุกชีวิต
แต่ทุกๆ หนึ่งพันปี ค่ายกลมรณะแห่งนี้จะเปิดออกด้านหนึ่ง เมื่อหมอกเลือดเปลี่ยนเป็นสีขาว มนุษย์ธรรมดาจะสามารถเข้ามาสำรวจความลึกลับได้ แต่ภูตผีปีศาจและสิ่งมีชีวิตสัตว์อื่นๆ จะเข้ามาไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว ไม่เช่นนั้นจะถูกหมอกประหลาดนี้เปลี่ยนให้กลายเป็นชายหาดสีดำแน่ เหมือนกับว่าต่อให้เป็นผู้ฝึกตนที่เก่งกว่านี้ ก็ต้านทานความประหลาดและการกัดกร่อนอย่างรุนแรงของหมอกเหล่านี้ไม่ได้ และไม่มีใครรู้ถึงสาเหตุด้วย
ที่นี่เป็นที่ฝังศพแห่งสุดท้ายของเซียนและมาร ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสิ่งของที่เซียนและมารพกติดตัวนั้นถูกฝังไว้ด้วยกันที่นี่ ไม่รู้ว่าดึงดูดความต้องการของผู้ฝึกตนกี่คนต่อกี่คนแล้ว ที่นี่ยังเต็มไปด้วยสมุนไพรเซียนชนิดหนึ่งที่มีชื่อว่า "‘ซิงหัว"’ เป็นยาเทวดาที่บรรดาผู้ฝึกตนยกย่องราวกับสมบัติล้ำค่า
ทุกๆ พันปียามที่ "‘แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง’ "เปิดขึ้นหนึ่งครั้ง ก็จะเป็นเวลาเคลื่อนไหวที่คึกคักวุ่นวายของเหล่าผู้ฝึกตน น่าเสียดายอย่างไรเสีย ที่พวกเขาก็ไม่มีทางเข้าไปได้ จึงหลอกล่อให้มนุษย์ธรรมดาเข้าไปแทน ไม่ว่าจะเป็นใคร ขอเพียงหาสิ่งของที่เซียนและมารทิ้งไว้ รวมทั้งสมุนไพรเซียน "‘ซิงหัว"’ พบ ก็จะได้เข้าสู่สำนักเซียนอย่างไม่มีเงื่อนไข
แต่ที่นี่ยังมีสัตว์ประหลาดชนิดหนึ่ง ว่ากันว่าเป็นสัตว์ประหลาดที่คอยปกป้องคุ้มกันหลุมศพให้เซียนและมาร ว่ากันว่ามันกระหายเลือด สังหารคนได้เหมือนผักปลา
ดังนั้นหากไม่ใช่คนสิ้นไร้หนทางหรือพวกที่ไม่รักตัวกลัวตาย ใครกันจะกล้าวิ่งมาเสี่ยงอันตรายที่นี่? อยากสำเร็จเป็นเซียน ก็ต้องมีชีวิตไว้เสพสุขนะเหมือนกันนะ!
เหมียวอี้ไม่ใช่คนสิ้นไร้หนทาง และไม่ใช่พวกไม่รักตัวกลัวตายด้วย เขาอายุเพียงสิบเจ็ดปี ไม่มากแต่ก็ถือว่าไม่น้อยแล้ว หรับคนอายุเท่าเขา การแต่งงานมีลูกถือว่าเป็นเรื่องปกติมากของที่นี่
เขาชอบบุตรสาวคนสวยของเฒ่าหลี่ เจ้าของร้านเต้าหู้ที่อยู่ตรงข้ามกับร้านฆ่าหมูของเขา ได้หาแม่สื่อไปสู่ขอคุยเรื่องแต่งงานแล้ว แต่พอเฒ่าหลี่เจ้าของร้านเต้าหู้รู้เรื่อง ก็ไล่ตะเพิดแม่สื่อออกมาทันที  สองบ้านห่างกันแค่ถนนกั้นหนึ่งสาย จะไม่รู้จักว่าใครเป็นใครได้อย่างไรไม่รู้ว่าใครเป็นใครซะแล้ว ไอ้เด็กหนุ่มอาชีพฆ่าหมู ไร้ทั้งเงิน ไร้ตำแหน่ง ไร้ฐานะ ซ้ำยังมีภาระต้องเลี้ยงน้องอีกสองคน ยังคิดอยากจะแต่งงานกับลูกสาวตนงั้นหรือ?
ต่อให้แม่สื่อเอาคนตายมาอ้างก็ไร้ประโยชน์ ภรรยาเฒ่าหลี่ด่าอยู่นานสองนาน คำพูดจำพวกหากเป็นพวกคางคกที่อยากจะกินเนื้อหงส์​[2]​ เป็นอะไรที่ยังไงก็หนีไม่พ้นอยู่แล้วเรื่องแบบนี้แน่
ไม่สู่ขอยังก็ดี พอพูดเรื่องสู่ขอ บ้านเฒ่าหลี่ก็กันลูกสาวออกจากเหมียวอี้ เหมือนกับป้องกันโจรทันที  ไม่ยอมให้ลูกสาวที่แก้ผ้าเล่นกับเหมียวอี้ตั้งแต่เด็ก มาเจอหน้าเหมียวอี้อีกต่อไป เพราะกลัวจะโดนเหมียวอี้ฉุดหนี ทั้งสองบ้านหยุดไปมาหาสู่กันโดยสิ้นเชิง แตกคอกันอย่างรวดเร็ว
เหมียวอี้เองก็ไม่ได้ชอบลูกสาวของเฒ่าหลี่มากขนาดนั้น ลำพังแค่ฐานะครอบครัวก็ทำให้ไม่มีกะจิตกะใจจะคิดเรื่องรักๆ ใคร่ๆ แล้ว เขาเพียงแค่ทำตามธรรมเนียมท้องถิ่น ไม่สำเร็จก็ช่างเถิด ไม่ถือเป็นเรื่องจริงจังด้วย แต่เรื่องนี้ก็ได้ทำให้เขาเข้าใจสัจธรรมแล้วอย่างหนึ่ง
พ่อแม่บุญธรรมที่ตายไปนานแล้ว ตอนยังมีชีวิตอยู่ก็ดูแลเหมียวอี้อย่างดี พวกเขาทิ้งลูกไว้สองคน เหมียวอี้ไม่อยากให้น้องชายและน้องสาวเดินตามรอยของตนเอง บังเอิญว่า "‘แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง’" เปิดพอดี  เขาจึงอยากเข้าไปพยายามเพื่ออนาคตของน้องๆ
ใครจะไปคิดล่ะ เพิ่งวิ่งเข้ามาได้ไม่นาน ก็โดนหวงเฉิงศัตรูเก่า กับพี่น้องตระกูลจ้าวฝีเท้าหมาติดตามซะแล้ว ยังไม่ทันได้ทำอะไรทั้งนั้น เอาแต่วิ่งหนีไปพลางด่าไปพลาง
รอบด้านล้อมด้วยหมอกหนา ท่ามกลางหมอกหนา พวกคนที่แยกย้ายกันมาเสี่ยงอันตรายพากันหันกลับมามองทั้งสี่คนที่วิ่งไล่กันอยู่ พวกเขาต่างตกตะลึง เหมือนจะนึกไม่ถึง ว่าพวกเด็กหนุ่มที่หนวดยังไม่งอกดีพวกนี้ จะกล้าวิ่งมาทะเลาะกันถึงสถานที่อันตรายอย่างที่นี่
"ไอ้นี่มันเกิดปีหมา วิ่งเก่งจริงๆ ลูกพี่ ข้าวิ่งไม่ไหวแล้ว พักหน่อยเถอะ!"
น้องรองสองของตระกูลจ้าว จ้าวหังอู๋พูดไปหอบไป
จ้าวหังขุยผู้เป็นพี่ชาย ก็ตะโกนบอกหวงเฉิงเช่นกัน "ใช่ ลูกพี่ พักหน่อยเถอะ"
หวงเฉิงนเองก็วิ่งไม่ไหวแล้วเหมือนกัน ยื่นมือยันหินก้อนหนึ่งแล้วหอบหายใจแรงๆ พี่น้องตระกูลจ้าวเองก็หยุดอยู่ข้างๆ เช่นกัน
เหมียวอี้เองก็เหนื่อยจนเต็มทน เห็นว่าข้างหลังไม่มีคนตามมาแล้ว จึงก็ยื่นมือยันหินก้อนใหญ่ไว้ แล้วก้มบิดตัวลงนั่ง เบะปากถอนหายใจ ส่ายหัวหันไปทางสามคนนั้นแล้วพูดว่า "หวงเฉิง แกเจ้าสมองป่วยรึเปล่าวะ อยากจะหาเรื่องก็ดูสถานที่หน่อย เบื่อที่จะมีชีวิตอยู่ต่อแล้วหรือไง?"
หวงเฉิงเคาะดาบยาวในมือลงบนหินหลายครั้งดัง'โช้งเช้ง' แล้วชี้ไปที่เหมียวอี้  "ถ้าจะโทษก็โทษไอ้คางคกอยากกินเนื้อหงส์อย่างแกเจ้า เป็นแค่คนเชือดหมู อยากจะสำเร็จเป็นเซียนงั้นเหรอ? คิดจะเหยียบหัวตระกูลของข้าด้วยสินะ? วันนี้ข้ามาก็เพื่อตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลม!"
บิดาของเขาเป็นหนึ่งในผู้ใหญ่บ้านเป๋าจ่าง​[3]​ของเจ้าเมืองฉางเฟิง ผู้ใหญ่บ้านหวงเป๋าจ่างผู้มีชื่อเสียง พื้นที่ในเขตรับผิดชอบของเขาก็รวมบ้านของเหมียวอี้ด้วย เขาไม่กินเส้นกับเหมียวอี้มาตั้งแต่เด็ก มักจะเสียเปรียบให้เหมียวอี้เสมอ แต่จะทำอย่างไรได้ นี่คือการทะเลาะกันของเด็กๆ แม้แต่พ่อของอย่างเขาก็ไม่อาจใช้อำนาจรังแกคนได้ ไม่เช่นนั้นจะโดนเพื่อนบ้านรุมประณามเอา
ครั้งนี้พอรู้ข่าวว่าเหมียวอี้จะมาผจญภัยที่ "‘แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง’" ก็รู้สึกแตกตื่นพลุ่งพล่านคึกคะนองขึ้นมาทันที ขนาดมีครอบครัวหนุนหลังยังสู้กับเหมียวอี้ไม่ได้ ถ้าปล่อยให้เขาสำเร็จเป็นเซียนได้ จะไม่ยิ่งแย่ไปกันใหญ่หรือ?
ตีให้ถึงตายเขาก็ไม่ยอมให้เหมี่ยวอี้เหยียบหัวแน่ จึงดึงตัวส่งสองพี่น้องเท้าหมามา ให้ร่วมลงมือสังหารด้วย!
เหมียวอี้มองที่ดาบยาวแวววับในมือของสามคนนั้น เขาหอบหายใจแรงๆ พลางถามว่า "พวกเจ้าอยากจะฆ่าข้าจริงเหรอ?"
สามคนยิ้มให้กันอย่างมีเลศนัย หวงเฉิงมองไปรอบๆ พูดด้วยน้ำเสียงแปลกแปร่งวิตถาร "ที่นี่ไม่ใช่ในเมืองนี่ มีคนตายสักคนจะแปลกตรงไหน ใครจะไปรู้ล่ะว่าใครเป็นคนทำ?"
เหมียวอี้ตกตะลึง ทั้งสองทะเลาะกันมาตั้งแต่เด็ก อย่างมากก็ตีกันหัวแตก ไม่เคยถึงขั้นอยากจะฆ่าแกงกัน อย่างไรเสีย กฎฏหมายก็คงไม่ได้มีเอาไว้เฉยๆ
"บ้าไปแล้วหรือไง? กล้าวิ่งตามมาสังหารข้าถึงที่นี่ ยังจะต้องกลัวข้าจะสำเร็จเป็นเซียนอีกเหรอ?" เหมียวอี้ชี้ไปรอบๆด้วยความรู้สึกที่ไม่อยากเชื่อเชื่อ
"เชอะ!" หวงเฉิงเหยียดหยาม มองไปรอบๆ ด้วยท่าทางราวกับไม่ยินยอมเหมือนเด็ดเดี่ยวมาก
เขาไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง จึงคิดอยากจะทำเช่นนี้  แต่พี่สาวของเขาที่ถูกบิดาหาเส้นสายส่งตัวไปเป็นหญิงรับใช้อยู่ข้างกายเซียน ไม่รู้ว่านางไปได้ข่าวเบื้องหลังอะไรมา จึงเตือนเขาไม่ให้เข้ามาแปดเปื้อนกับเส้นทางนี้เด็ดขาด ส่วนสาเหตุคือเพราะอะไรนั้น นางไม่ยอมเปิดเผย
และเป็นเพราะพี่สาวได้เป็นหญิงรับใช้ข้างกายเซียน บิดาของเขาจึงได้ขึ้นไปสู่ตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านเป๋าจ่าง
"อย่าดื้อรั้นสิ! หยุดก่อเรื่องได้แล้ว รีบกลับบ้านไปซะ" เหมียวอี้โบกมือที่ถือมีดฆ่าหมูอยู่ขึ้นมา แล้วหันหลังเดินจากไป
หวงเฉิงอึ้งไปพักหนึ่ง พลันโกรธขึ้นมาทันที เขามองตนเป็นเด็กน้อยงั้นหรือ? หวงเฉิงแกว่งดาบมีดพลางตะโกน "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!"
"ถ้าตามทันก็ตามมาเลย ที่นี่อันตรายแค่ไหนพวกเจ้าก็รู้ ขอแค่พวกเจ้าไม่กลัวตายก็พอ "
เหมี่ยวอี้ทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยค แล้วเดินต่อไปตามทางของตัวเอง ขี้คร้านจะใส่ใจ
หวงเฉิงมองไปรอบๆ เหมือนเพิ่งจะรู้ตัว ว่าตนกับพวกวิ่งเข้ามาลึกมากแล้ว ถ้าลึกกว่านี้ต้องอันตรายมากแน่
พวกเขาวิ่งตามหลังเหมียวอี้มาถึงที่นี่เพราะอยากซุ่มทำร้าย น่าเสียดายช่วยไม่ได้ที่ต้นหญ้าในนี้ที่นี่ถูกเผาไหม้หมดแล้ว เดินไปก็มีเสียง ‘"แกรกกราก"’ ดังขึ้น ยังไม่ทันจะเข้าใกล้ เหมียวอี้จึงรู้ตัวก่อน ผลก็คือวิ่งมาไกลขนาดนี้อย่างไม่ทันได้ระวัง
"ได้ วิ่งไปเลย ไอ้แซ่เหมียว ถ้าเจ้ากล้านักก็วิ่งไป ยังไงก็เหมือนพระที่วิ่งไม่พ้นวัดอยู่ดี ที่บ้านเจ้าก็ยังมีน้องอีกสองคนนี่ ไว้กลับไปจัดการพวกเขาก็เหมือนกันนั่นแหละ"
หวงเฉิงไม่กล้าวิ่งเข้าไปข้างในอีกแล้ว แต่กลับทำท่าทางหยาบคาย ยั่วโมโหเหมียวอี้อยู่ตรงนั้น
พอเอ่ยคำนี้ขึ้นมา เหมียวอี้ก็หยุดก้าวเท้า แล้วค่อยๆ หันกลับมา ที่อีกฝ่ายพูดนั้นไม่ผิดหรอก กลับเป็นการเตือนสติเขาด้วยซ้ำไป ถ้าเขากลับออกมาไม่ได้จริงๆ ล่ะ ถึงตอนนั้นเจ้าเดรัจฉานพวกนี้ต้องไปรังแกเจ้าสองกับเจ้าสามแน่อยู่ดี
พอเห็นว่ายั่วโมโหได้ผล จ้าวหังขุยก็พูดกับหัวงเฉิงด้วยสีหน้าชั่วร้ายเพื่อช่วยเติมเชื้อไฟทันที "น้องสาวคนนั้นของมันสวยตั้งแต่หัวจรดเท้า ผิวพรรณอ่อนโยน ถ้าเปลือยถอดออกหมดนะ..."
"หุบปาก!"
อีกฝ่ายยิ่งพูดยิ่งหยาบช้าคาย ซ้ำยังทำท่าทางประกอบอย่างน่ารังเกียจ เหมียวอี้โมโหชี้แกว่งมีดชี้ไปที่สามคนนั้น พูดขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างน้นเขี้ยวเน้นฟันว่า "รนหาที่ตาย!"
หวงเฉิงกวักมือเรียกเหมียวอี้ด้วยสีหน้าท่าทางกวนประสาท "ถ้ากล้าก็อย่าหนี มาเลย! ข้ายืนรอเจ้าอยู่ตรงนี้ ข้ามารนหาที่ตาย มาสิ มาฆ่าเลย!"
เหมียวอี้กลั้นไฟโกรธเอาไว้ได้ จ้องไปที่สามคนนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้ทำท่าทางจะบุกเข้าไป เม้มปากไว้แน่นสนิท
ปกติเขาฆ่าหมูมาตั้งแต่เด็ก แล้วก็มีพละกำลังด้วย เรื่องชกต่อยแบบสามต่อหนึ่งใช่ว่าเขาจะไม่เคยทำ แต่วันนี้สามคนนั้นต่างก็ถือดาบอยู่ในมือ ตัวเองไม่ได้อยู่ยงคงกระพัน ถ้าถูกแทงเข้าคงหัวเราะไม่ออก เอาชีวิตมาทิ้งไว้ในน้ำมือสามคนนี้คงไม่คุ้มแน่
เมื่อเห็นเขาไม่ตอบโต้ ทั้งสามคนส่งเสียงโห่ถอนใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตะโกนก้องโห่ร้อง ด่าเหมียวอี้ว่าขี้ขลาดไม่ได้เรื่อง
แต่เหมียวอี้กลับมองไปยังผู้ผจญภัยคนอื่นที่ไล่ตามหลังสามคนนี้มา หนึ่งในนั้นเป็นบุรุษมีเครา ในมือถือดาบยาว ร่างกายกำยำเหมือนหมี สายตาคมเผยความดุร้ายเหมือนเหยี่ยว มองก็รู้ว่าไม่ใช่คนที่จะสู้ด้วยได้่ง่ายๆ
เหมียวอี้ยกโค้งมุมปากขึ้นยิ้มอย่างเย็นชา พอคนพวกนั้นเข้ามาใกล้ จู่ๆ เขาก็แกว่งมีดพร้อมตะโกนาว่า "ส่งสมุนไพรเซียนมาเดี๋ยวนี้!"
หวงเฉิงและพวกอึ้งไปพักหนึ่ง นึกว่าเหมียวอี้กินยาผิดมา จากนั้นพวกเขาก็พบความผิดปกติ บรรดาคนที่ตามมาข้างหลังทั้งซ้ายและขวา ได้หยุดเดินอย่างกระทันทหัน แต่ละคนจ้องมาไปที่พวกหวงเฉิงด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา สายตาแปลกๆ แต่ละคู่นั้นทำให้ทั้งสามหนาวยะเยือกในหัวใจ
พอเห็นว่าทั้งสามคนนี้เป็นเด็กวัยละอ่อน อายุไม่เยอะ จึงดึงดูดใจให้เริ่มขยับฝีเท้าเข้ามาใกล้ ไม่ว่าจะจริงหรือหลอก เอาให้รู้ชัดก่อนค่อยว่ากัน
"พวกเจ้าอย่าไปฟังมันพูดเหลวไหล พวกข้าไม่มีสมุนไพรเซียน ข้ามาหามันเพื่อสะสางบัญชีกับมัน ไม่ได้มาเก็บสมุนไพรเซียน" หวงเฉิงรีบร้อนอธิบาย
ใครจะไปเชื่อคำพูดพวกนี้ล่ะ วิ่งเอาชีวิตมาเสี่ยงตายที่นี่เพื่อจะสะสางบัญชีงั้นหรือ ล้อเล่นอะไรกัน ไอ้พวกเด็กน้อยคิดว่าทุกคนจะปัญญาอ่อนหลงเชื่อรึไง?
…………………………
^1	  จั้ง คือ(หน่วยวัดของจีน) 1จั้ง = 31.33 เมตร
^2	  คางคกที่อยากจะกินเนื้อหงส์ สำนวนจีน อุปมาว่าผู้ชายที่หมายปองหญิงที่สูงส่งเกินเอื้อม
^3	  ตำแหน่งหัวหน้าของระบบการปกครองแบบลำดับชั้นในสมัยก่อนของจีน ปกครองจำนวน100 ครัวเรือนขึ้นไป


## 002 แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง (2) 

บทที่ 2 แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง ( 2 )
คำแก้ตัวนี้ เหมือนยิ่งอธิบายแล้วยิ่งส่อพิรุธ ยิ่งพูดก็ยิ่งน่าสนใจ ยิ่งทำให้สงสัย ว่าในใจสามคนนี้มีอะไรซ่อนเร้นอยู่
"ส่งมานะ!" เหมียวอี้ตะโกนเสียงดังอีกครั้ง มือที่ถือมีดฆ่าหมูพุ่งตรงไปยังสามคนนั้น
เมื่อก่อนเขาเคยแต่ฆ่าหมู ไม่เคยฆ่าคนมาก่อน แต่วันนี้ เขาจำเป็นต้องฆ่าสามคนนี้
เพราะหวงเฉิงได้เตือนสติเขาแล้ว ว่าหากปล่อยให้เขาทั้งสามให้จากไป แล้วสมมติครั้งนี้ตนกลับไปไม่ได้ น้องชายกับน้องสาวต้องเป็นอันตรายแน่ ตอนนี้ไอ้สารเลวพวกนี้กล้าฆ่าคนได้ ยังมีเรื่องอะไรที่ไม่กล้าอีกล่ะ วันนี้ต้องตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลม
สามคนนั้นแตกตื่นหวาดกลัวมาก หันหลังกลับจะวิ่งหนี ใครจะไปรู้ว่า จู่ๆ ก็มีคนอื่นวิ่งเข้ามาสร้างความยุ่งยากเพิ่ม  ขวางทางที่พวกเขาจะไปไว้
"ตอนนี้แย่แล้ว ไม่ใช่แค่เหมียวอี้ที่ถือมีดตามไล่ฆ่า ยังมีคนอีกเจ็ดแปดคนมาตามล้อมสกัดไว้อีก"
ทั้งสามคนหนีกลับทางเดิมไม่ได้ก็ รีบพุ่งออกไปทันที ลุกลี้ลุกลนวิ่งหนีพลางตะโกนไม่หยุดปากว่า '“พวกข้าไม่มีสมุนไพรเซียน”'
"เหมียวอี้สีหน้าเย็นชา ถือมีดไล่ตามอย่างไม่ลดละ โดยมีคนที่กลุ่มหนึ่งตามไล่ตามไปด้วย "
ไม่นานนัก คนเหล่านี้ก็ถลันออกมาอยู่นอกเส้นทางปลอดภัยโดยไม่รู้ตัว
ก่อนที่ทุกคนจะมาที่นี่ ตอนอยู่ด้านนอกต่างก็ได้รับแจกแผนที่จากเมืองกู่เฉิงด้านนอกมาแล้ว บนแผนที่แสดงสัญลักษณ์เส้นทางที่ปลอดภัยเอาไว้ เป็นบักทึกประสบการณ์ที่ใช้ชีวิตคนแลกมา เพื่อสรุปเหตุการณ์ต่างๆที่เคยเกิดขึ้นตั้งแต่ "‘แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง"’ เปิด
สุดท้าย หวงเฉิงและพวกก็โดนชายฉกรรจ์เจ็ดแปดคนนั้นขวางเอาไว้ได้
"พวกเจ้าจะทำอะไร?"" หวงเฉิงตกใจจนพูดจาติดขัด ยกรัวดาบฟันไปมาเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเข้าใกล้"
เห็นได้ชัดว่าบุรุษเครายาวผู้นั้นเคยฝึกวิชามาก่อน เขาก้าวเข้าประชิดตัวหวงเฉิงอย่างรวดเร็ว พลางเอียงตัวหลบดาบ จากนั้นคว้าข้อมือหวงเฉิงแล้วบิดจนเอาไว้ หวงเฉิงเจ็บจนร้องออกมา ดาบในมือตกลงพื้นดังแกร๊ก
สองพี่น้องตระกูลจ้าวเองก็ลนลานเครียดจนทำอะไรไม่ถูก หยิบมีดสั้นขึ้นมาขู่ไม่ให้คนพวกนั้นเข้าใกล้ ปกติรังแกคนอายุเท่ากันอย่างเหมียวอี้หรือไม่ก็คนที่เด็กกว่ายังพอไหว แต่พอเจอพวกชายฉกรรจ์เหล่านี้ รู้สึกเหมือนเจอกับพวกรุ่นใหญ่ จึงขี้ขลาดหวาดกลัวอยู่บ้างตามสัญชาตญาณ
ไม่ว่าหวงเฉิงจะอธิบายอย่างไร บุรุษเครายาวก็ลงมือคลำหาบนตัวเขาไปทั่ว ผลก็คือไม่พบสมุนไพรเซียนอะไรทั้งนั้น
เขามองที่สองพี่น้องตระกูลจ้าวคราแบบหนึ่ง แล้วก็หันกลับไปมองเหมียวอี้ที่พรวดพราดเข้ามา ขณะที่เขากำลังจะผลักหวงเฉิงออกไป เตรียมจะค้นหาที่ตัวสองพี่น้องตระกูลจ้าว นึกไม่ถึงว่าเหมียวอี้จะแกว่งมีดฆ่าหมูพุ่งเข้ามา 'ฉึบ' มีดแทงเข้าไปในที่หน้าอกของหวงเฉิงที่เดินโซซัดโซเซออกมาพอดี
หวงเฉิงเบิกตามองเหมียวอี้ด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ บุรุษเครายาวนั่นก็ตกตะลึง และไม่เพียงนอกจากพี่น้องตระกูลจ้าว คนอื่นๆ ก็ตื่นตกใจเช่นกัน
ฉึกๆบฉึบ! เหมียวอี้ตั้งใจแน่วแน่ที่สีหน้าดุร้าย แน่วแน่ชักมีดออกมาแล้วกระหน่ำแทงบนร่างหวงเฉิงอีกสองที สุดท้ายชูมีดในมือขึ้นมาแล้วปาดฟันที่คอหวงเฉิง
เลือดสดๆ กระเซ็นใส่ร่างเหมียวอี้ สองมือของหวงเฉิงยกสองมือที่ปิดคออยู่พลางกระตุกร่วงลงมา ในดวงตาเผยความหวาดกลัวอย่างชัดเจน
"เหมียวอี้ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น แยกเขี้ยวยิงฟัน ในใจหวาดกลัวอยู่ แต่ยังคงถือมีดที่อาบด้วยเลือดพุ่งตรงไปที่สองพี่น้องตระกูลจ้าวต่อ"
สองพี่น้องตกใจมาก แกว่งมีดฝ่าวงล้อมออกไปอย่างไม่คิดชีวิตทันที
เหมียวอี้พุ่งเข้ามา ถือโอกาสที่อีกฝ่ายไม่ทันระวัง แทงเข้าที่เอวของจ้าวหังขุย เขาชักมีดออก แล้วกระหน่ำแทงเข้าไปอีกหลายครั้ง จนจ้าวหังขุยล้มจมกองเลือด
ท่าทางโหดเหี้ยมเช่นนี้ ทำให้คนอื่นๆ ตกตะลึงไป นึกไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มคนหนึ่งจะโหดร้ายได้ถึงเพียงนี้
"ขณะทุกคนกำลังใจลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จ้าวหังอู๋ที่กำลังแกว่งมีดเพื่อเอาชีวิตรอดอย่างบ้าคลั่ง ก็วิ่งหนีออกไปแล้ว"
คนกลุ่มนั้นจ้องมองเหมียวอี้ที่กำลังถือมีดไล่ตามจ้าวหังอู๋อีกครั้ง
"หน่วยก้านดี โหดใช้ได้ อายุยังน้อยก็ฆ่าคนแบบไม่กระพริบตาได้! "บุรุษเครายาวพูดพลางหัวเราะ จากนั้นคนกลุ่มนี้ก็วิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว
จ้าวหังอู๋หันกลับมามองแล้วหวาดกลัวมาก เห็นเหมียวอี้ที่ทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด ไล่ตามหลังมาอย่างไม่ลดละ เขาตกใจจนวิ่งหนีไปด้วยส่งเสียงร้องโวยวายไปด้วย
"ไม่รู้เป็นเพราะเสียงร้องของเขาไปทำให้ใครตกใจเข้า หรือเป็นเพราะบุกเขามาในเขตอันตรายแล้วจริงๆ มีเสียงดังร้องวูบมาจากบนฟ้า ราวกับว่ามีตัวอะไรบินออกมา"
ฟึบ! มีเงาดำมหึมาพุ่งตกลงมาจากท้องฟ้ามายังเบื้องล่าง ลงเข้าตรงกลาง และตกอยู่ตรงกลางระหว่างระหว่างด้านหน้าและด้านหลังของพวกที่วิ่งไล่กันมา
เสียงที่ตกลงมาไม่ดังนัก อีกนิดเดียวก็จะชนหัวเหมียวอี้ที่กำลังวิ่งอยู่ เขาสะดุดล้มลงพื้นตีลังกาไปหลายตลบ
อีกเจ็ดแปดคนที่ตามมาข้างหลังรีบหยุดเท้าเดินโดยพร้อมเพรีียง ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองด้วยสีหน้าหวาดกลัว ไม่รู้ว่าเห็นอะไรเข้าจึง ทุกคนพากันถอยถอยหลังกลับช้าๆ
เหมียวอี้ที่เพิ่งลุกขึ้นเมื่อแหงนหน้ามองก็ตกใจเช่นกัน ตั๊กแตนเหรอ?
"เขามองดูดีๆ อีกครั้ง ไม่ผิดหรอก ตั๊กแตนจริงๆ ด้วย เป็นตั๊กแตนตัวหนึ่งที่ใหญ่มากๆ "
ตัวยาวเกินสองจั้ง ทั้งตัวเป็นสีดำวาว ขาทั้งสี่มีปลายเล็บที่แหลมคม ตอนมันยกขาหน้าขึ้นมา เหมือนกับมัจจุราชแบกเคียวที่กำลังแผ่รังสีความน่ากลัวที่เย็นยะเยือกลึกลับ มันเอียงศีรษะขนาดใหญ่ไปมาไม่หยุด ดวงตาสีเขียวเข้มเป็นประกาย ราวกับว่ากำลังติดตามสำรวจเหยื่อ
มันคือสัตว์ประหลาดที่ถูกบรรยายไว้ในแผนที่ ชื่อของมันคือ 'ตั๊กแตนทมิฬ' นึกไม่ถึงว่าจะได้เจอตัวเป็นๆ เข้า
ทันใดนั้นหัวของเหมียวอี้ก็เต็มไปด้วยเหงื่อ แข้งขาอ่อนแรง ตัวเองยืนอยู่ด้านขวาของ 'ตั๊กแตนทมิฬ' แม้แต่จะขยับตัวยังด็ไม่กล้า
บุรุษเครายาวและพวกก็เหงื่อแตกพลั่กเช่นกัน พวกเขาอยู่ตรงหน้า 'ตั๊กแตนทมิฬ' พอดี ไม่กล้าเคลื่อนไหวมากดังนัก ค่อยๆ ถอยหลังต่อไป
ทันใดนั้น 'เคียว' ทั้งคู่ของตั๊กแตนทมิฬ ก็กวาดลงมาสองทีราวกับปีศาจ มันเด้งออกมาแล้วเก็บกลับคืนไป
ยังไม่ทันมีใครได้เห็นท่าทางของมันชัดๆ พวกของบุรุษเครายาวก็หายไปแล้วสองคน ชั่วพริบตาเดียวก็ไปห้อยอยู่บนเคียวของตั๊กแตนทมิฬแล้ว โดนเคียวเกี่ยวทะลุหน้าอก ห้อยอยู่บนนั้น ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เลือดสีแดงสดไหลหยดลงมาตามร่างกาย
"พวกเขาตาย…" บุรุษเครายาวพูดเตือนคนอื่นๆ แล้วจู่ๆ ก็ตะโกนว่า "ทุกคนแยกย้ายกันวิ่งหนีเถอะ!"
อีกห้าหกคนที่กำลังหวาดผวาก็พากันหันหลัง แล้ววิ่งหนีกันไปคนละทิศละทางทันที
บุรุษเครายาวบอกให้ทุกคนแยกย้ายกันวิ่งหนี แต่ตัวเองกลับอยู่ที่เดิม
ตั๊กแตนทมิฬที่กำลังชูเคียวบดขยี้ศีรษะเพื่อรลิ้มรส มันกระพริบดวงตาสีเขียว จู่ๆ ก็กางปีกออกพัดกระพือลมขึ้นมา ก้อนหินดินทรายลอยฟุ้ง ในปากมันเคี้ยว 'อาหาร' ไปด้วย และไล่จับพวกคนที่วิ่งหนีไปด้วย
เหมียวอี้ที่กำลังตกใจจนแข้งขาอ่อนค่อยๆ เอียงคอหันไปมอง มองเห็นตั๊กแตนทมิฬรางๆ ท่าทางมันเหมือนกำลังเล่นแมวจับหนูอยู่ ขณะที่บินวนเวียนไปมาอยู่บนฟ้าท่ามกลางคนที่วิ่งหนี ปากก็เคี้ยวอาหารที่อยู่บนเคียวไปด้วย ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังกินอาหารในถ้วยแต่ตาก็จ้องอาหารในหม้อ เหมือนกับว่าเตรียมจะกินอีกหลังจากที่กินหมดแล้ว เสียงร้องโหยหวนอดครวญดังมาจากที่ไกลๆ เป็นระยะๆ
"หลังจากรอจนฉากแมวจับหนูนั้นหายลับไปจากสายตา เหมียวอี้ก็ค่อยๆ ถอนหายใจออกมา เขาคิดว่า หากไม่ใช่เพราะคนพวกนั้นวิ่งหนีดึงดูดความสนใจสัตว์ประหลาดนั่น เกรงว่าวันนี้ตนคงชะตาขาดแน่หนีไม่พ้นชะตากรรมแน่"
"พอเอาชีวิตรอดกลับมาได้" บุรุษเครายาวตบหน้าตัวเองแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ เห็นเหมียวอี้ยังไม่ขยับตัวไปไหน ก็ประหลาดใจเล็กน้อย รู้สึกว่าเจ้าเด็กนี่ฉลาดมาก ไม่น่าเชื่อว่าจะมองแผนการณ์ของตนออก
หารู้ไม่ว่า ที่จริงเหมียวอี้ตกใจจนแข้งขาอ่อนขยับไปไหนไม่ได้
"เจ้าหนู พวกเราวิ่งเลยออกมาจากเขตปลอดภัยแล้ว อยู่ที่นี่นานไม่ได้ รีบออกไปกันเถอะ!"
บุรุษเครายาวเตือนด้วยเจตนาดีแล้วหันหลังวิ่งจากไป
พอเห็นอีกฝ่ายเดินหายลับเข้าไปท่ามกลางหมอกจาง เหมียวอี้ก็ดึงสติกลับคืนมาจากความตระหนกตกใจ หันไปมองหาอยากจะกลับไปตามหาจ้าวหังอู๋อีก แต่เพราะก็ถูกตั๊กแตนทมิฬมาขัดจังหวะ จึงไม่รู้ว่าจ้าวหังอู๋วิ่งหนีไปไหนแล้ว รอบด้านก็มีแต่หมอก อยากจะหาก็ไม่มีทางหาเจอแล้ว
"เขารู้สึกนับถือจ้าวหังอู๋เล็กน้อย ขณะที่ตนตกใจตั๊กแตนทมิฬจนไม่กล้าขยับตัว คิดไม่ถึงว่าเจ้านั่นยังจะกล้าวิ่งหนี "
แต่ไม่นาน เขาก็นึกเรื่องเศร้าขึ้นได้อย่างหนึ่ง จ้าวหังอู๋มันมัวแต่วิ่งหนี อาจจะไม่ได้สังเกตระวังตั๊กแตนทมิฬที่มาโผล่อยู่ข้างหลัง…
…………………………


## 003 แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง (3) 

บทที่ 3 แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง (3)
อย่าคิดมากเลย หลุดออกมาจากเส้นทางปลอดภัยแล้ว จะอยู่ที่นี่นานไม่ได้ เหมียวอี้สำรวจไปรอบๆ กลับไปยังเขตสถานที่ที่เรียกว่าปลอดภัยอย่างเงียบๆ ขณะเดียวกันก็สังเกตบริเวณรอบๆ ด้วยว่ามีสมุนไพรเซียนหรือไม่
ตอนนี้เขาก็เข้าเขตอันตรายไปตามหาจ้าวหังอู๋ต่อไม่ได้แล้ว และก็ไม่รู้ด้วยว่าจ้าวหังอู๋จะยังมีชีวิตหนีไปได้หรือไม่
หลังจากที่เขาคลำทางจนกลับเข้าเขตปลอดภัยได้แล้ว ฟ้าก็ค่อยๆ มืดลง
เดินเตร่อยู่ที่นี่ต่อในตอนกลางคืน แม้แต่ถนนหนทางก็มองไม่ชัด บวกกับสัตว์ประหลาดที่พร้อมจะโผล่มาทุกเมื่อ ที่นี่อันตรายเกินไปจริงๆ
ที่สำคัญกว่านั้นคือวิ่งมานานมากหลายทางแล้ว เหนื่อยมาก ต้องหาที่ทางเพื่อหาที่พักผ่อนก่อน เขากวาดสายตาไปรอบๆ แล้วคลำทางไปยังกองกลุ่มแท่งหินระเกะระกะที่ตีนเขาลูกหนึ่ง
ขณะถลันเข้าไป เขาพบว่าตรงกลางกลุ่มแท่งกองหินนั้น มีถ้ำเล็กๆ ถ้ำหนึ่ง เขารู้สึกโล่งอก คิดว่าค้างคืนที่นี่ดีที่สุดแล้ว เพราะด้านนอกมีกองกลุ่มแท่งหินพวกนี้คอยปิดบังไว้
แต่ทว่า สิ่งที่ทำให้เขาคาดไม่ถึงก็คือ ขณะที่เขาเพิ่งจะเข้ามาในช่องแคบๆ เท่าตัวแมวผ่านได้ จู่ๆ ก็มีมือใหญ่มากดคอเขาไว้ เหมียวอี้ใช้มีดฆ่าหมูแทงเข้าไปเพื่อป้องกันตนเองโดยทันทีอัตโนมัติ แต่การตอบสนองของอีกฝ่ายไม่ธรรมดา จับข้อมือเขาไว้ได้ในฉับพลันทันที
"ในที่สุดทั้งสองคนในถ้ำก็ได้เผชิญหน้ากัน พอเหมียวอี้มองหน้าอีกฝ่ายชัดๆ ก็ส่งสายตาบอกให้อีกฝ่ายปล่อยตน"
อีกฝ่ายก็คือบุรุษเครายาวที่เจอกันก่อนหน้านี้ ไม่นึกเลยว่าจะมาหลบอยู่ในนี้
"เจ้าเองเหรอ?" บุรุษเครายาวค่อนข้างตกใจอึ้งงัน ขมวดคิ้วแล้วค่อยๆ ปล่อยเหมียวอี้ พร้อมทั้งแย่งมีดฆ่าหมูของเหมียวอี้มาไว้ในมือตัวเอง เหมือนเขาจะยังไม่วางใจเหมียวอี้ เพราะภาพความโหดร้ายของเหมียวอี้ยังชัดอยู่ในความทรงจำจริงๆ เขากังวลว่าจะโดนแทงข้างหลัง
"แค่กๆ!" เหมียวอี้ที่เลือดคั่งจนหน้าแดง เอามือลูบคอพลางไอออกมาสองที
บุรุษเครายาวรีบเอามือปิดปากเขาไว้ แล้วพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ "อย่าทำเสียงดัง ! ไอ้สัตว์ประหลาดนั่นยังอยู่ข้างนอกรึเปล่า?"
แน่นอนว่าเขาต้องเจอกับสัตว์ประหลาดอีกแน่ถึงได้มาหลบอยู่ที่นี่
เหมียวอี้โบกมือ รอจนอีกฝ่ายคลายมือออก จึงส่ายหัวแล้วแล้วพูดพลางหอบว่า "ตอนที่ข้ามาก็ไม่เห็นสัตว์ประหลาดนะ"
บุรุษเครายาวยื่นหัวออกไปสำรวจนอกถ้ำ แล้วหดหัวเข้ามาจ้องเหมียวอี้พร้อมขมวดคิ้วถามว่า "เจ้าหนู อายุน้อยแค่นี้ลงมือโหดใช้ได้นี่นะ ตอนนี้กลับมาคิดๆ ดูแล้ว ไม่ว่าข้าจะคิดยังไง มันก็ยังแปลกๆๆ อยู่ เจ้าไม่เหมือนกำลังแย่งชิงสิ่งของ แต่เหมือนอยากจะกำจัดสามคนนั้นให้สิ้นซากมากกว่า เจ้าหนู พูดความจริงมาเถอะ บนตัวสามคนนั้นมีสมุนไพรเซียนจริงหรือ?"
เหมียวอี้จ้องไปที่มีดฆ่าหมูที่ตกในอยู่ในมืออีกฝ่าย พลางคิดในใจว่าไม่ควรปิดบัง จึงเล่าเรื่องให้ฟังคร่าวๆ
"ก็สมน้ำหน้าเจ้าพวกสวะโง่สามคนนั่้นแล้วล่ะ! ข้าว่าเด็กหนุ่มอายุน้อยแบบเจ้า หลอกคนอื่นได้ก็ถือว่าไม่เลวโง่แล้ว ข้าว่า…เฮ้ยถุ้ย ! ข้าก็โง่เหมือนกัน โดนเจ้าหลอกใช้จนซะแล้ว เกือบจะได้สังเวยชีวิตแล้ว" บุรุษเครายาวหัวเราะเยาะตัวเอง
เขาหันมามองห่อย่ามบนตัวเหมียวอี้แวบหนึ่ง แล้วถามว่า "มัวแต่ห่วงเอาชีวิตรอด ของกินที่พกติดตัวมาร่วงหายไปหมดแล้ว ถ้าเจ้าไม่ถือสา แบ่งอาหารให้ข้าหน่อยได้มั้ย?"
เหมียวอี้ไม่พูดอะไร แกะห่ออาหารออกมา หยิบน้ำกับเสบียงส่งให้แล้วพูดว่า "ท่านอา ตอนกลางคืนเราผลัดกันพักผ่อน สลับกันเฝ้ายามดีมั้ย? อยู่คนเดียวถ้าหากมีใครสักคนหลับสนิทเกินไป อยู่ในสถานที่น่ากลัวแบบนี้ ข้าเกรงว่าจะไม่ปลอดภัย"
เหมียวอี้มองออกว่าอีกฝ่ายฝึกวิชาป้องกันตัวมา ถ้าเขาลงมือขึ้นมาตนสู้เขาไม่ไหวแน่ เหมียวอี้กังวลนิดหน่อยว่าอีกฝ่ายจะมีเจตร้ายแอบแฝง จึงแสดงให้อีกฝ่ายเห็น ว่าตนก็ยังมีประโยชน์อยู่บ้าง
บุรุษเครายาวมองเหมียวอี้ด้วยสีหน้าที่กำลังครุ่นคิด เขายกมุมปากขึ้น ไม่ได้พูดอะไร รับของมาแล้วก็กิน  ขณะที่กินก็มองไปนอกถ้ำแล้วพูดด้วยความสงสัย "ท้องฟ้าข้างนอกคงยังไม่มืดขนาดนี้หรอก ที่นี่หมอกเยอะเลยมืดเร็ว"
ทั้งสองคนกินไปด้วยคุยกันไปด้วย ที่แท้บุรุษเครายาวผู้นี้ก็ชื่อว่า เยี่ยนเป่ยหงเยียนเป่ยหง เดิมเป็นผู้บัญชาการกองทัพของเมืองแห่งหนึ่งที่มีประชากรหนึ่งล้านคน แต่ดันไปเป็นชู้กับอนุภรรยาของเจ้าเมือง จนทำให้เกิดปัญหาตามมา สุดท้ายก็ทำให้ทั้งครอบครัวของตนต้องเดือดร้อน เขาจึงสังหารเจ้าเมืองคนนั้นด้วยความโมโหแล้วหนีมา
วันที่เขาถูกไล่จับไปทุกหนทุกแห่งนั้นลำบากมาก ถึงอย่างไรก็ไร้หนทางจะไปแล้ว จึงถลันมาที่ 'แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง' เพื่อสู้ดูซักตั้ง
เยี่ยนเป่ยหงเยียนเป่ยหงแปลกใจว่าทำไมคนอายุน้อยอย่างเหมียวอี้ ทำไมถึงเอาชีวิตมาเสี่ยงที่นี่ หากจะร่วมมือกันก็ต้องแสดงความบริสุทธิ์ใจ เหมียวอี้จึงไม่ปิดบังเขา
คืนนั้น ทั้งสองคนทำตามที่ตกลงไว้ ผลัดกันพักผ่อน ผลัดกันเฝ้ายาม
พวกเขาร่วมมือกันได้อย่างดีตลอดทั้งคืน ยิ่งไปกว่านั้น จากคำพูดของเหมียวอี้เมื่อวาน ที่ดึงดูดให้มีคนมาแย่งปล้น  ทำให้เหมียวอี้เข้าใจแล้วว่า ลำพังตัวเขาคนเดียวต่อให้หาสมุนไพรเซียนได้ก็มีปัญหายุ่งยากอยู่ดี วันรุ่งขึ้นเขาจึงออกปากขอให้เยี่ยนเป่ยหงเยียนเป่ยหงมาเป็นพันธมิตรกัน
เยี่ยนเป่ยหงเยียนเป่ยหงไม่รับปากและก็ไม่ปฏิเสธด้วย พอฟ้าสางก็โยนมีดฆ่าหมูคืนให้เหมียวอี้ แล้วเดินไปด้วยกัน
พอมีบทเรียนที่ได้เจอตั๊กแตนทมิฬมาก่อนหน้านี้แล้ว ทั้งสองก็ไม่กล้าวิ่งออกจากเส้นทางที่ปลอดภัยง่ายๆ อีก เรื่องที่โชคดีหนีรอดมาได้ อาจจะไม่เกิดขึ้นทุกครั้งเสมอไป พวกเขาเดินไปข้างหน้าบนเส้นทางปลอดภัยตามที่แผนที่บอกไว้แต่โดยดี
แต่สภาพที่แสดงให้เห็นบนถนน เส้นทางที่เรียกว่าปลอดภัย ดูเหมือนจะไม่ปลอดภัยเสียแล้ว เพราะบนเส้นทางปลอดภัย ก็สามารถเห็นชิ้นส่วนแขนขาได้เช่นกัน
วิเคราะห์จากศพที่ถูกตัดขาดจนเลือกโชก หรือไม่ก็ร่องรอยที่โดนกัดแทะ เห็นได้ชัดว่ามีคนจำนวนไม่น้อยโดนตั๊กแตนทมิฬโจมตีบนเส้นทางปลอดภัยนี้
ทั้งสองคนถึงขนาดหลบเข้ามาอยู่หลังก้อนหิน เห็นตั๊กแตนทมิฬฝูงหนึ่งไต่ผ่านไปช้าๆ กับตาระหว่างหลบอยู่หลังก้อนหิน ทำให้ทั้งคู่คนตกใจสุดขีด
ทั้งสองคนพอจะรู้รางๆ ว่า ถึงแม้ตั๊กแตนทมิฬจะชอบฆ่า แต่ก็ใช่ว่าจะฆ่าไม่เลือก มันจะเหลือทางรอดไว้ให้ไม่มากก็น้อย เหมือนกับว่าถ้ายิ่งขี้ขลาดวิ่งหนี ตั๊กแตนทมิฬก็ยิ่งไม่ปล่อยไป
ยิ่งเดินเข้าไปข้างใน เห็นภูเขาแม่น้ำพังทลาย สายน้ำเปลี่ยนเส้นทาง พื้นดินเป็นรูพรุน สภาพที่เสียหายรุนแรงแบบนี้ ไม่ใช่เพราะกำลังมนุษย์แน่ ช่างน่าตกตะลึง มันยากจะจินตนาการว่าที่นี่เคยเกิดอะไรขึ้น หรือว่าที่นี่จะเคยเกิดสงครามระหว่างเซียนและมารขึ้นจริงๆ?
การเผชิญหน้าครั้งถัดไป เหมียวอี้ดีใจที่โชคดีได้ร่วมทางกับเยี่ยนเป่ยหงเยียนเป่ยหง
ถึงแม้แดนหมอกเลือดหมื่นจั้งจะเป็นแห่งเดียวที่มีสมุนไพรเซียนชิงหัว แต่ก็ใช่ว่าจะเติบโตขึ้นทุกที่ ทั้งสองเข้ามาเดินอยู่ในนี้หลายวันแล้ว แต่ไม่เห็นเงาของต้นสมุนไพรเซียนสักต้น
ที่น่ากลัวกว่าก็คือ พอหนีรอดจากการจู่โจมของตั๊กแตนทมิฬแล้ว กลับมาเจอการคุกคามประเภทเดียวกันอีก
อาหารที่เยี่ยนเป่ยหงเยียนเป่ยหงพกติดตัวมาก็ทำหล่นหายไปแล้วตอนวิ่งหนี ที่ตัวเหมียวอี้ก็พกเสบียงมาแค่สำหรับสิบวัน ไม่มีใครสามารถแบกอาหารสำหรับหนึ่งเดือนเข้ามาวิ่งวุ่นอยู่ในนี้ได้หรอก ดังนั้นอาหารของเขา ถ้ากินคนเดียวก็ยังอยู่ต่อไปได้อีกสิบวัน แต่พอกินด้วยกันสองคน นับๆ ดูแล้ว อาหารที่เหลืออยู่แม้แต่ห้าวันยังยากเลย
เห็นได้ชัดว่าสภาวะขาดแคลนอาหารเกิดขึ้นกับคนอื่นๆ แล้วเหมือนกัน ทั้งสองคนถูกคนห้าคนล้อมไว้ บังคับให้ส่งอาหารที่เหลืออยู่น้อยนิดออกมา
เยี่ยนเป่ยหงเยียนเป่ยหงหัวเราะอย่างเย็นชา ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ชักดาบที่เอวแบนพุ่งออกไปทันที
สมกับที่เคยเป็นผู้บัญชาการกองทัพของเมืองที่มีประชากรนับล้าน ฝีมือองอาจ ฟันจนดาบอาบด้วยสีแดงเลือด สังหารอีกฝ่ายแบบหนึ่งต่อห้า
พอเช็ดรอยเลือดที่อยู่บนดาบแล้ว เยี่ยนเป่ยหงเยียนเป่ยหงก็จัดการเก็บอาหารที่เหลืออยู่บนตัวศพทั้งห้ามารวมกัน  โยนให้เหมียวอี้แบกไว้ ทั้งสองมีอาหารกินเพิ่มอีกสองวันแล้ว
แต่ทว่า วันต่อมาเยี่ยนเป่ยหงเยียนเป่ยหงได้พบกับคนที่ฝีมือเหนือกว่าตนเข้าแล้ว
…………………………


## 004 แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง (4)

บทที่ 4 แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง (4)
ที่ที่ตีนเขาลูกหนึ่ง มีเสียงรัวดาบดังโช้งเช้ง เยียนเป่ยหงที่กำลังเดินเข้าไปใกล้ รีบดึงเหมียวอี้ลงมานั่งยองๆ อยู่หลังก้อนหิน เห็นเพียงคนสิบกว่าคนกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดที่ตีนเขา เสียงร้องโอดครวญดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
และบนเขาที่สูงชันข้างๆ มีดอกไม้ชนิดหนึ่ง ที่มีกิ่งและใบสวยราวกับหยกเปล่งแสงเจิดจ้าละมุน ดูก็รู้ว่าทำไมคนพวกนี้จึงเข่นฆ่ากัน
สมุนไพรเซียนงั้นหรือ? เหมียวอี้จ้องที่แสงสีขาวอ่อนๆ บนภูเขาสูงนั่นจนตาเป็นประกาย กำลังจะยื่นมือไปชี้นิ้วบอก แต่กลับถูกเยียนเป่ยหงรีบยื่นมือมาอุดปากไว้ บอกใบ้ให้เขาหยุดส่งเสียงดัง
เยียนเป่ยหงเพียงแค่ชำเลืองมองที่สมุนไพรเซียนต้นนั้น  เขาพุ่งความสนใจไปยังกลุ่มคนที่กำลังเข่นฆ่ากัน จับด้ามดาบเอาไว้ในมือ รออยู่เงียบๆ
ในกลุ่มคนที่กำลังเข่นฆ่ากันมียอดฝีมืออยู่ด้วย หนึ่งคนกระโดดหลบอย่างว่องไวแล้วรัวดาบฟันอีกสิบคนล้มลงไปอย่างต่อเนื่อง สุดท้ายก็ถือดาบกวาดสายตาไปรอบๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีคู่ต่อสู้แล้ว ถึงได้เดินไปที่สมุนไพรเซียนบนภูเขาสูงนั่น
ในจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังเสียสมาธิ เยียนเป่ยหงชักดาบพุ่งเข้าไปอย่างเหี้ยมโหด กระโจนออกไป ยกดาบขึ้นฟันอย่างบ้าคลั่ง
ฝ่ายนั้นโต้ตอบไวมาก 'ชวิ้ง!' เขาหันมองแล้วยกดาบสกัดไว้ หมุนตัวกลับมาสู้กับเยียนเป่ยหงอย่างรวดเร็ว
ชั่วพริบตาเดียว ทั้งคู่รัวดาบใส่กันจนแยกเงาไม่ออกว่าใครเป็นใคร เห็นได้ชัดว่าฝ่ายนั้นฝีมือเหนือกว่าเยียนเป่ยหงมาก เพิ่งเมื่อผ่านการต่อสู้อย่างหนักหน่วงมาแล้ว แต่ยังคงมีแรงต้านทานการโจมตีด้วยดาบหนักของเยียนเป่ยหงอีก ซ้ำยังลงมือได้เร็วกว่าเยียนเป่ยหงด้วย
ไม่นานนัก บนร่างกายเยียนเป่ยหงก็ได้รับบาดเจ็บ สุดท้ายดาบที่อยู่ในมือก็โดนอีกฝ่ายเตะปลิวออกไป
จังหวะที่เล็งกระบี่ไปที่คอเยียนเป่ยหง เยียนเป่ยหงพยายามจับข้อมืออีกฝ่ายอย่างสุดกำลัง ต้นขาไขว้หนีบขาที่อีกฝ่ายเตะเข้ามา แล้วยันไว้กับร่างกายของอีกฝ่าย จับคมกระบี่ที่กำลังบาดหนังลำคอตัวเองเอาไว้ได้ มุมปากมีเลือดไหล โกรธจนถลึงตาโต
ทั้งสองคนกำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ และไม่มีใครยอมอ่อนข้อให้กัน ขณะที่เยียนเป่ยหงใกล้จะต้านไม่ไหวแล้ว ทันใดนั้นทัน ชายคนนั้นใช้เท้าถีบไปข้างหลัง
โครม! เหมียวอี้ที่แอบพุ่งเข้ามาโจมตีโดนถีบกระเด็นไป
แต่ตอนนี้ ที่หลังเอวของชายผู้นั้นมีมีดฆ่าหมูปักอยู่เล่มหนึ่งแล้ว และมีเลือดสดๆ ไหลออกมาด้วย
ใช้ชายคนนั้นใช้มือหนึ่งปิดหลังเอวไว้ ใช้แรงหันมองกลับไปยังเหมียวอี้ที่พยายามจะลุกขึ้นมาจากพื้นแต่ลุกไม่ไหว ทั้งใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ดวงตาคู่นั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที  ราวกับเป็นสัตว์ป่าที่ต้องการจะกินคน
"ตายซะ!"
อีกฝ่ายผ่อนกำลัง จะพลาดโอกาสไม่ได้ เยียนเป่ยหงร้องตะโกนก้องด้วยความโกรธ คว้าข้อมือที่ถือกระบี่ของอีกฝ่ายไว้ได้ แล้วใช้ศอกกระแทกชกหน้าอกเขาจนเซถอยหลังไป
เยียนเป่ยหงถือโอกาสชิงกระบี่มาไว้ในมือได้ ควงกระบี่แล้วดีดตัวขึ้นมา สองมือจับกระบี่แน่น แทงลงอย่างโหดเหี้ยมในชั่วพริบตาเดียว
ฉึบ! ฟันเฉียงที่ไหล่ของยอดฝีมือคนนั้นทันที
เลือดสาดกระเด็น รู้แพ้รู้ชนะแล้ว เยียนเป่ยหงใช้กระบี่ยันพื้นแล้วยืนขึ้น ถอนหายใจแรงเฮือกใหญ่ พอเห็นเหมียวอี้ที่มุมปากเลือดไหลกำลังเอามือมากุมปิดอกด้วยสีหน้าเจ็บปวด เขาก็หัวเราะขึ้นมาทันที
ความรู้สึกที่เอาชีวิตรอดได้แบบนี้ ทำให้เขาหัวเราะอย่างอย่างผู้ชนะ
พอฉีกเสื้อมาพันปิดแผปลไว้อย่างลวกๆ แล้ว เยียนเป่ยหงเก็บอาหารที่อีกฝ่ายเหลือไว้น้อยนิดขึ้นมา เดินไปข้างๆ เหมียวอี้ ก้มลงจับข้อมือเหมียวอี้แล้วฉุดลุกขึ้นมา
พอจับดูชีพจรให้เหมียวอี้แล้ว ก็ตบที่ท้องของเหมียวอี้ทันที
"แหวะ…" เหมียวอี้อ้าปากพ่นบ้วนเลือดสดออกมา แต่ทว่าพายุปั่นป่วนที่อยู่ในท้องกลับผ่อนคลายขึ้นทันใด  ความรู้สึกที่เหมือนจะขาดใจก่อนหน้านี้หายไปทันที
"เจ้ากับข้าเป็นคนแปลกหน้ากัน เสี่ยงชีวิตช่วยข้าค่ามันคุ้มกันเหรอ?" เยียนเป่ยหงจ้องใบหน้าซีดเผือดของเหมียวอี้ พลางถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
เหมียวอี้เช็ดรอยเลือดที่มุมปาก กลอกตาเชิดใส่เขาหนึ่งที ไม่เคยพบเห็นชายหนุ่มคนโหดร้ายเลือดเย็นขนาดนี้มาก่อน เขาตอบแบบอารมณ์ไม่ดีว่า " ฝีมือท่านไม่ธรรมดา ข้าจึงต้องการให้ท่านมาเป็นองครักษ์ให้ข้า"
เยียนเป่ยหงชี้แกว่งดาบไปยังเหมียวอี้ที่เพิ่งล้มลง ถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "เขาฝีมือดีกว่าข้า เจ้าช่วยเขาจะไม่ปลอดภัยกว่าหรอกหรือ?"
เหมียวอี้ตอบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "เป็นเพราะเขาฝีมือดีกว่าไงเล่า ข้าถึงต้องช่วยท่าน และตอนนี้ก็ช่วยชีวิตท่านไว้ได้แล้วด้วย!"
"ถือว่าเจ้ารู้มากนะเจ้าหนู ฮ่าๆ!" เยียนเป่ยหงแหงนหน้ามองฟ้าพลางหัวเราะลั่น จากนั้นก็ตบหลังเหมียวอี้ "อย่าทำหน้าตาน่าสงสารเหมือนสาวน้อยสิ ได้รับบาดเจ็บนิดเดียว ไม่ตายหรอก!"
สายตาระแวดระวังที่เขามีต่อเหมียวอี้มาตลอด ในที่สุดก็หายไปโดยสิ้นเชิง ไม่นานนัก พวกเขาก็ปีนขึ้นเขาสูงชันไปเก็บสมุนไพรเซียนต้นนั้นมาไว้ในมือแล้ว พอเก็บลงมาแล้วทั้งสองก็ชื่นชมด้วยกัน
สมุนไพรเซียนต้นนี้ยาวแค่ครึ่งไม้ตะเกียบ มีเก้ากิ่งเก้าใบ แวววับเหมือนหยก เรียกได้ว่าเป็น กิ่งพลอยใบหยกเลยล่ะ เปล่งแสงสลัวๆ ผิวภายนอกมีอนุภาคแสงเล็กๆ กระจายล่องลอยอยู่ เหมือนกับหิ่งห้อยตัวเล็กๆ ฝูงหนึ่งกำลังบินระบำอยู่รอบๆ แล้วก็เหมือนดวงดาวเดียรดาษในท้องฟ้ายามค่ำคืนด้วย นี่คงจะเป็นที่มาของชื่อสมุนไพรเซียน 'ซิงหัว​[1]​' สินะ
ทั้งสองคนต่างก็เพิ่งเคยเห็นของล้ำค่านี้เป็นครั้งแรก ลองเอาจมูกเข้าไปใกล้ๆ ถึงได้กลิ่นหอมเย็นอ่อนๆ ที่ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย ไม่เหมือนกลิ่นของดอกไม้ตามป่าเขาที่ดึงดูดผึ้งและผีเสื้อได้ง่าย
"ของดีนี่! สมกับเป็นสมุนไพรเซียน " เยียนเป่ยหงพูดเบาๆ ให้เหมียวอี้ชมเชยชมดมกลิ่นสักหน่อยแล้วจึงก็เก็บกลับคืนมา
เหมียวอี้เบิกตาโพลงจ้องมองเขาใช้ผ้าห่อสมุนไพรเซียน ยัดเข้าไปในอ้อมอกตัวเอง
พอเห็นเหมียวอี้มองตนด้วยสายตาแปลกๆ เยียนเป่ยหงที่นำสมุนไพรเซียนมาเป็นของตนเองโดยที่ยังไม่ได้รับความยินยอมจากพันธมิตร ก็กำมือไว้ข้างๆ ปากแล้วไอแห้งๆ พูดด้วยท่าทางอึดอัดเล็กน้อยว่า  "อะไรกันเล่า ต้นนี้ให้ข้า ส่วนต้นต่อไปก็ถือเป็นของเจ้าไง"
เหมียวอี้มองไปที่ถนนแวบหนึ่งแล้วถามว่า "ท่านได้สมุนไพรเซียนมาแล้ว ไม่กลับไปเหรอ?"
"เจ้าเห็นข้าไร้คุณธรรมน้ำมิตรขนาดนั้นเชียวหรือ?” 'เยียนเป่ยหงทำหน้าด้านผลักเหมียวอี้ให้เดินต่อไป  "ข้าจะเป็นองครักษ์ให้เจ้าต่อ รอให้ชิงสมุนไพรเซียนอีกต้นมาได้แล้ว พวกเราค่อยกลับไปด้วยกัน แต่ว่าถึงยามนั้นทางใครทางมัน แบ่งแยกกันให้ชัดนะ ใครทำใครได้ เด็กอย่างเจ้าอย่ามาแอบมีแผนตุกติกกับข้าเชียวนะ ไม่งั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ"
เหมียวอี้พูดไม่ออก ใครใช้ให้ตัวเองสู้คนอื่นไม่ได้ล่ะ ถ้าแลกเปลี่ยนความสามารถกันสักหน่อย เยียนเป่ยหงจะกล้าเก็บสมุนไพรเซียนเข้ากระเป๋าโดยยังไม่ผ่านการยินยอมจากเขามั้ยนะ?
เยียนเป่ยหงไม่ได้ผิดคำสัญญา วันต่อมา พอเจอคนเขาก็ปล้นอีก เหมือนอยากจะชิงสมุนไพรเซียนมาให้เหมียวอี้จริงๆ
ตามคำพูดของเขาก็คือ พวกเรามาสำเร็จเป็นเซียนไปด้วยกัน!
แต่ถึงตอนนี้แล้ว คนที่ยังคลำทางตามหาอยู่ก็เป็น 'คนจนตรอก' เกือบหมด พวกเขาก็เก็บสมุนไพรเซียนไม่ได้เหมือนกัน ปล้นไปก็เสียแรงเปล่า
เยียนเป่ยหงไม่ได้ผิดคำพูดแค่ตอนแรกเท่านั้นแหละ สุดท้ายเขาก็ผิดคำพูดอีกแล้วอยู่ดี
ทั้งคู่เดินมาถึงจุดที่ไกลที่สุดของเขตปลอดภัยที่อยู่ในแผนที่แล้ว ถึงปลายทางเขตปลอดภัยแล้ว หากเดินเข้าไปอีก ก็ไม่มีใครรู้ว่าสถานการณ์ข้างในเป็นอย่างไร
ทั้งสองยืนอยู่บนเขาลูกหนึ่ง หยุดอยู่ที่ปลายทางเขตปลอดภัย หมอกบางลอยเบาๆ อย่างอิสระอยู่ข้างกาย
ตรงที่ไกลๆ ซึ่งที่ปกคลุมไปด้วยหมอกหนาลึกลับเช่นนี้ เยียนเป่ยหงเหมือนพูดพึมพำกับตัวเอง "น้องชาย  ข้าไม่ได้ผิดคำพูดนะ กลับกันเถอะ สถานที่อันตรายนี้เปิดแค่หนึ่งเดือน จนวันนี้ก็ผ่านไปแล้วครึ่งเดือน บนทางกลับยังต้องใช้เวลาอีกไม่น้อย หากช้าเกินไปก็จะออกไปไม่ได้แล้ว ระหว่างทางกลับข้าจะพยายามเต็มที่ ไม่แน่อาจจะชิงสมุนไพรเซียนมาได้สักต้น"
เหมียวอี้เข้าใจความคิดของอีกฝ่าย เยียนเป่ยหงมาเป็นเพื่อนตนัวตนจนถึงตรงนี้ได้ก็ถือว่าทำดีที่สุดแล้ว  แต่ทว่า...
"ท่านได้ยินเสียงอะไรมั้ย?" จู่ๆ เหมียวอี้ก็อุทานตกใจจนอุทานขึ้นมา พลางชี้ไปยังเขตอันตรายสุดจะหยั่งถึงที่อยู่ตรงหน้าตน "เหมือนจะดังมาจากข้างในนั้น"
"เสียงเหรอ? เสียงอะไร?" เยียนเป่ยหงงุนงง เอียงหูฟังเป็นระยะ เลิกคิ้วขึ้นแล้วถามว่า "ก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรนี่!"
"ไม่ได้ยินเหรอ ? " เหมียวอี้แปลกใจเล็กน้อย เอียงหัวไปฟังอีกครั้ง
มีเสียง 'ตึ๊งๆ ตึงตั๊งๆตั๊ง' ราวกับเสียงน้ำเอื่อยๆ ที่ตกลงจากภูเขาสูงดังออกมา ท่วงทำนองในจังหวะสูงต่ำก้องกังวานเร้าใจและอ่อนโยนดุจสายน้ำ เป็นเสียงมีคนกำลังดีดฉินอยู่ชัดๆ
…………………………
^1	  星华ซิงหัว แปลว่าดาวที่สุกสกาว


## 005 บัณฑิต (1) 

บทที่ 5  บัณฑิต (1)
เหมียวอี้เบิกตาโพลงมองไปยังที่ลึกๆ ในหมอกหนา เขาชี้ไปอีกครั้งแล้วพูดอย่างตื่นตะลึง "มีคนดีดฉินอยู่ข้างใน!"
"ดีดฉิน?" เยียนเป่ยหงไม่พูดอะไร เห็นท่าทางของเหมียวอี้ไม่เหมือนคนกำลังโกหก ก็รีบเอานิ้วก้อยล้วงหูอยู่ครู่หนึ่ง รวบรวมสมาธิอย่างสงบแล้วตั้งใจฟัง
ฟังอยู่นาน ไม่ต้องพูดถึงเสียงฉินอะไรนั่นหรอก แม้แต่เสียงผายลมยังไม่ได้ยินเลย เขาอดไม่ได้ที่จะถามด้วยสีหน้าฉงน "เจ้าหนุ่ม คิดมากไปแล้วมั้ง?"
เหมียวอี้กลับยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ฟังผิด ชี้ไปข้างหน้าด้วยความฮึกเหิมแล้วพูดว่า "มีคนดีดฉินอยู่ในนั้น งั้นแปลว่าข้างหน้าก็เป็นเขตปลอดภัยเหมือนกันน่ะสิ พวกเราไปดูหน่อย ข้างหน้ายิ่งมีคนที่เข้าไปเหยียบยิ่งเข้าไปเหยียบน้อย ก็ยิ่งเป็นไปได้มากว่าจะเจอสมุนไพรเซียน"
พอหันหน้ากลับมา ก็พบว่าสีหน้าเหยียนเป่ยหงเยียนเป่ยหงค่อยๆ เปลี่ยนไป ไม่รู้ว่าเหมียวอี้พูดอะไรผิดไป
หารู้ไม่ว่าเหยียนเป่ยหงไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยสักนิด เขาเป็นคนที่แบ่งแยกบุญคุณและความแค้นได้ชัดเจน คนแบบนี้มันกจะไม่ชอบให้ทรายเข้าตาตัวเอง​[1]​
อยากจะลากเขาไปเป็นองครักษ์ก็ไม่เป็นไรหรอก แค่อธิบายออกมาก็พอ เจรจากันดีๆ แต่ 'ข้ออ้าง' นี้ของเหมียวอี้ ทำให้หเยียนเป่ยหงรู้สึกได้ถึงแผนการที่ไม่ปกติของเขา
เหยียนเป่ยหงเยียนเป่ยหงก็เคยได้รับบทเรียนมาแล้ว ตอนที่เหมียวอี้หลอกยืมมือเขาฆ่าคน ตอนนี้มีสมุนไพรเซียนอยู่ที่ตัว หากเจ้าหนุ่มนี่้คิดไม่ซื่อขึ้นมา อาจจะทำจนตนเสียเรื่องได้
ดังนั้น ความเชื่อใจอันน้อยนิดที่เหยียนเป่ยหงเยียนเป่ยหงมีต่อเหมียวอี้จึงหายไปหมดทันที เขาถอดถุงย่ามที่แย่งชิงมาได้ หยิบของกินเล็กน้อยยัดเข้าอกตัวเอง นำอาหารส่วนใหญ่รวมทั้งถุงย่ามโยนใส่เท้าเหมียวอี้
"ในเมื่อน้องชายไม่ฟังข้าเตือน ข้าคงทำได้เท่านี้แหละ หากมีโอกาสเราคงได้พบกันใหม่นะ!"
เหยียนเป่ยหงเยียนเป่ยหงทิ้งท้ายไว้หนึ่งประโยค ก่อนเดินจากไปโดยอย่างไม่หันกลับมา
การกระทำของเขาทำให้เหมียวอี้ประหลาดใจเล็กน้อย บอกจะเปลี่ยนใจก็เปลี่ยนใจเลยได้ยังไงกัน ?
เห็นเงาเหยียนเป่ยหงเยียนเป่ยหงหายลัิบไปในหมอกหนาแล้ว เขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามันเรื่องอะไรกันแน่  คิดแค่ว่าเหยียนเป่ยหงเยียนเป่ยหงไม่อยากไปเสี่ยงอันตรายกับตนอีก
ผ่านไปครึ่งเดือนแล้ว สมุนไพรเซียนสักต้นก็หาไม่เจอ จะไล่ตามเหยียนเป่ยหงเยียนเป่ยหง หรือไปตามหาต่อดี? จากฝีมือของเหยียนเป่ยหงเยียนเป่ยหง หากมีเขาร่วมทางกลับไปด้วยน่าจะปลอดภัยหน่อย…
เหมียวอี้ยืนลังเลอยู่ลำพังบนเขานานมาก คิดถึงอนาคตน้องชายและน้องสาวพลาง  หันกลับไปมองจุดที่เสียงฉินดังออกมา แล้วพูดพึมพำกับตัวเองว่า "ที่ที่คนอื่นกล้าไป ทำไมข้าจะไม่กล้าไปล่ะ?"
เขาแหงนหน้าสูดหายใจลึกหนึ่งที จัดการความรู้สึกตัวเอง ตั้งปณิธานแน่วแน่ หยิบถุงย่ามที่พื้นขึ้นมาบนพาดไหล่ เดินก้าวยาวๆ ลงเขาไปตามทิศทางที่เสียงฉินดังมา
พอเขาถึงด้านล่างของภูเขาแล้ว เสียงฉินที่ดังมาไกลๆ เหมือนจะปั่นป่วนงอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่นานก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
พอเหมียวอี้เดินไปตามทางได้สักระยะหนึ่ง พบว่าภูมิประเทศของที่นี่เหมือนจะราบเรียบผิดปกติ
เขาเดินไปตามทิศทางที่เสียงฉินดังออกมา แต่พอเดินมาไกลได้สักระยะหนึ่งแล้ว  ดูเหมือนเสียงฉินอยู่ตรงหน้าไม่ไกล แต่ก็เหมือนจะไม่มีทางได้เข้าใกล้มัน ทำให้เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าตัวเองฟังผิดแล้วหรือเปล่า หรือเดิมทีจะไม่ใช่เสียงฉิน
เหมียวอี้อดไม่ได้ที่จะหยุดเดินด้วยความลังเล
สถานที่ที่ไม่ห่างจากเขานัก บนยอดเขาสูงที่ล้อมรอบด้วยหมอกหนา มีกู่ฉินขนาดใหญ่ที่ยาวเกินหนึ่ง จั้งวางนอนอยู่บนโต๊ะหินตัวหนึ่งตรงแท่นราบ
บนตัวกู่ฉินที่เก่าแก่ มีภาพสลักดาราจักร ผืนน้ำ และแผ่นดิน
มังกรสามตัวยื่นหัวออกจากทะเล หันมองดาราจักรอย่างภาคภูมิ
ส่วนลำตัวของมังกรทั้งสามเป็นเป็นสายฉิน แบ่งเป็นสามสี งดงามประณีต
พอเข้าใกล้ จะมองเห็นเกล็ดมังกรและขาทั้งสี่ที่งองุ้มอยู่บนสายฉิน บวกกับหัวมังกรที่เจียระไนอย่างประณีตเสมือนมีชีวิต หากไม่มองดีๆ อาจจะเข้าใจผิดนึกว่าสายฉินนี้คือมังกรย่อส่วน
พอจะมองออกได้ว่า กู่ฉินตัวนี้เดิมทีคงจะมีสายมังกรแบบนี้แปดสาย แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด กู่ฉินที่ประณีตงดงามเช่นนี้จึงพังไปแล้วห้าสาย  เหลืออยู่เพียงสามสาย
ผู้ชายรูปร่างสูงยาวคนหนึ่งยืนอยู่ข้างกู่ฉินที่วางบนโต๊ะหิน ชุดบัณฑิตขงจื๊อตัวยาวสีขาวล้วน ชุดคลุมด้านนอกโปร่งบาง เหมือนผ้าคลุมสีเขียวอ่อนที่ถูกซักจนกลายเป็นสีขาว เสื้อผ้าดูเหมือนจะธรรมดาไปเสีย หมด ถ้าไม่ใช่เป็นเพราะทรงผม คงถูกเข้าใจผิดเอาง่ายๆ ง่ายว่าเป็นบัณฑิตบ้านยากจนที่แต่งกายสะอาดสะอ้าน
ผมยาวสะอาดตาปล่อยลงมาคลุมเอวด้านหลัง หน้าผากกลมเกลี้ยงแวววาว
น่าเสียดายที่ผมยาวดำขลับมีจุดที่ไม่งามอยู่ เพราะจอนผมทั้งสองข้างเป็นสีขาวน้ำค้าง
จอนผมขาวทั้งสอง แบ่งส่วนหนึ่งเป็นปอยย้อยลงข้างหน้าอกสองฝั่งทั้งสองข้าง แล้วอีกส่วนหนึ่งปอยเก็บเฉียงไปด้านหลังศีรษะ ถักเปียเล็กๆ ตรงท้ายทอย  บังคับไม่ให้มัดผมสลวยดำขลับที่สยายยาวคลุมด้านหลังไม่ให้ยุ่งเหยิงเกินไป
รูปร่างหน้าตาของ ‘บัณฑิต’ ผู้นี้ แม้จะมีท่าทางเป็นผู้ใหญ่แบบชายวัยกลางคน แต่กลับสง่าเสียจนเกือบบรรยายไม่ถูก
จมูกสันเป็นคม หน้าตาคมเข้มแต่อ่อนโยน ดวงตาเหมือนหงส์ ลูกตาดำดุจเหมือนดวงดาวในค่ำคืนฤดูหนาว  บนโหนกแก้มที่ดุดันเผยความรู้สึกนุ่มนวลเหมือนสายน้ำและขุนเขา ริมฝีปากอ่อนนุ่มนี้ทำให้สาวงามที่ได้จุมพิตลุ่มหลงได้
บอกไม่ถูกว่าทั้งตัวเขาให้ความรู้สึกแบบไหน พอมองไปแล้ว มีทั้งกลิ่นอายคุณธรรมและความชั่วร้ายปนกัน มีความสูงส่งและความธรรมดา มีความเย่อหยิ่งร่วมกับความอ่อนโยน ไม่ขาดความกล้าหาญและความนุ่มนวล ตอนหันกลับมาจะเผยให้เห็นท่าทางหยิ่งยโสโดยไม่ทันระวัง
มีคำกล่าวหนึ่งที่เรียกว่า งดงามหลายมิติ  แต่แต่คำว่าหลายมิติของเขานั้น ไม่เหมือนกับคำว่างดงามหลายมิติที่ใช้อธิบายลักษณะผู้หญิง
ยังมีคำที่ใช้บรรยายลักษณะผู้หญิงอีกแบบหนึ่งที่ใช้กับร่างกายเขาได้ นั่นก็คืองดงามมีเอกลักษณ์!
นี่คือผู้ชายที่งดงามมีเอกลักษณ์  หาได้ยากในโลกนี้!
ยอดเขาที่มีหมอกหนาลอยอยู่ 'บัณฑิต' ยืนตัวตรงอยู่ข้างกู่ฉินบนโต๊ะหิน มองไปที่ไกลๆ มือหนึ่งอยู่ด้านหลัง ห้านิ้วของอีกมือหนึ่งดีดดึงสายฉินสามเส้นเบาๆ ประหนึ่งว่านิ้วมือกำลังสั่นไหวตามแรงลม เสียงฉินที่เหมียวอี้ได้ยินก็มาจากมือของเขานั่นเอง
ภายในบริเวณรอบนอกยี่สิบลี้ที่มียอดเขานี้เป็นจุดศูนย์กลาง เป็นที่ราบลุ่มแอ่งกระทะแอ่งหนึ่ง เสียงฉินที่เขาบรรเลงออกมาเหมือนกับคลื่นเสียงค้างคาว ใครก็ตามที่บุกเข้ามา ไม่มีทางเล็ดลอดหูของเขาไปได้
เขาไม่มีทางแน่ใจได้เลยว่าเหมียวอี้มาเพราะถูกเสียงฉินดึงดูดหรือไม่  เป็นไปได้เหมือนกันว่าจะถลันเข้ามาผิดที่ แต่เขาสังเกตเห็นว่างกตุเห็น เหมียวอี้ที่หยุดก้าวเดินด้วยความลังเล
ห้านิ้วปลุกปั่นสายฉินต่อไปอย่างสบายอารมณ์ ยกมือที่ไขว้หลังอยู่ขึ้นมาที่หน้าอก ดึงเชือกที่ผูกมัดชุดคลุมออกเบาๆ
ชุดคลุมลอยออกไปเอง ลอยขึ้น ลอยออกจากหัวไหล่ของเขา ลอยไปแล้ว ลอยหลบเข้าไปท่ามกลางหมอกหนา
เหมียวอี้ที่ที่หยุดเดินด้วยความลังเลก็ตกตะลึงงัน รู้สึกว่าเสียงฉินเหมือนกำลังเคลื่อนที่ เปลี่ยนไปยังอีกทิศทางหนึ่ง
นี่มันอะไรกัน? เหมียวอี้เอามือเกาหัว มองไปรอบๆ ด้วยความกระวนกระวายเล็กน้อย สุดท้ายก็บังคับตัวเองให้เดินไปยังต้นเสียงอีกครั้ง
‘บัณฑิต’ 'ที่อยู่บนยอดเขา เคลื่อนลูกตาลงต่ำแล้วกะพริบเล็กน้อย เอียงคอช้าๆ มองดูทิศทางของเหมียวอี้
เขาแน่ใจแล้วว่าเหมียวอี้ได้รับการรบกวนจากเสียงฉินแล้วจริงๆ ภายนอกเขาดูสงบนิ่ง แต่จิตใจเหมือนจะได้รับผลกระทบแล้ว เขาเร่งความเร็วของนิ้วทั้งห้าที่กำลังบรรเลงปลุกปั่นขึ้นเล็กน้อย
เสียงฉินเปลี่ยนทิศทางหลายครั้ง เหมือนมีคนกำลังถือฉินวิ่ง เหมียวอี้ถูกดึงดูดจนรีบเร่งฝีเท้า อยากจะเห็นว่าใครกันแน่ที่ดีดฉินอย่างสบายอารมณ์อยู่ที่นี่
เขาเองอาจจะยังไม่สังเกตเห็น ว่าตัวเอง ตัวเขาด้ถูกเสียงฉินพาวิ่งมาเป็นรูปอักษร ‘จือ’ (之) ถึงเส้นทางรูปซิกแซ็กแล้ว
และแต่ตรงข้างนอกเส้นทางอักษร ‘จือ’ รูปซิกแซ็ก มีตั๊กแตนสีดำที่ แต่ละตัวกางขาหน้ารูป 'เคียว' อันใหญ่จนน่ากลัว ปล้องขายาวมีหนังลอกอัปลักษณ์ เหมือนกำลังใส่เสื้อเกราะ หนวดและเขาแตะสัมผัสกัน บ้างก็กำลังผสมพันธุ์กัน บ้างก็ใช้ส่วนปากที่แหลมคมกัดแทะศพอาบเลือดที่ล่ามาได้
…………………………
^1	  อุปมาว่า รักเกลียดชัดเจน ไม่ชอบความรู้สึกคลุมเครือ


## 006 บัณฑิต (2)

บทที่ 6 บัณฑิต (2)
"แอ่งกระทะนี้เหมือนจะเป็นรังของตั๊กแตนทมิฬ เกือบทุกที่มีตั๊กแตนทมิฬตัวเล็กตัวใหญ่หนาแน่น และเสียงฉินทำให้เหมียวอี้หลบหลีกตั๊กแตนทมิฬจำนวนมากนั้นได้พอดิบพอดี "
เห็ดนได้ชัดมากว่า ถ้าเหมียวอี้ไม่ได้มาเพราะได้ยินเสียงฉิน หากถลันเข้าไปผิดที่ คงโดนตั๊กแตนทมิฬจับกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกแล้ว
"ตอนเสียงฉินหยุดลง เขาได้มาถึงทะเลสาบแห่งหนึ่งที่มีไอหนาวปกคลุม น้ำในทะเลสาบเงียบสงบ และตรงริมฝั่งทะเลสาบ มียอดเขาแห่งหนึ่งตั้งอยู่ เสียงฉินจู่ๆ ก็หายไปแล้ว"
"เสียงฉินหยุดลงแล้วจริงๆ เพราะ 'บัณฑิต' หยุดดีดฉินแล้ว เขายืนอยู่ข้างหน้าผา ชุดคลุมสีเขียวอ่อนตัวนั้นกลับมาอยู่บนบ่าเขาแล้ว"
เหมียวอี้มองไม่เห็นเขา แต่เขามองเห็นเหมียวอี้ที่มองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวังและสับสนตรงตีนเขาด้านล่างแล้ว
บัณฑิตยืนสองมือไขว้หลัง ชำเลืองลงมองเหมียวอี้ที่อยู่ข้างล่างภูเขา อ้าปากพูดด้วยท่าทางสงบนิ่งว่า "ผู้ที่ไร้โชคไร้ดวง หากเข้ามาในแดนหมอกเลือดหมื่นจั้งนี้ได้ ถ้าไม่ตายโหงก็กลับไปมือเปล่า ยากจะเข้าใกล้แอ่งกระทะยี่สิบลี้นี้ได้ หากไม่ใช่ผู้ที่มีทั้งสติปัญญาและความกล้าหาญ ก็ยากจะเข้าใกล้ที่นี่ หากไม่ใช่ผู้มีปณิธานแน่วแน่ เข้ามาถึงนี่เกินครึ่งเดือนก็ต้องรีบกลับไป เจ้ามีดีอะไรจึงมาพบข้าเล่าล่ะ?  หากไม่ใช่ผู้ที่มีจิตใจเชื่อมโยงกับข้า ก็ยากจะได้ยินเสียงของข้า หากล่้วงล้ำเข้ามาย่อมไม่ได้ตายดีแน่ เพียงดีดนิ้วก็ผ่านไปแล้วแสนปี ในเมื่อมาเพราะได้ยินเสียง เหตุใดจึงมัวเสียเวลา ยังไม่รีบขึ้นมาหาข้าอีก!"
พอเสียงพูดหยุดลง หมอกหนาที่อยู่ไกลๆ ก็ตลบม้วนเข้ามาทันที หากยืนบนยอดเขา มองลงไปจากมุมสูง จะเห็นรางๆ ว่า มีตั๊กแตนทมิฬยั้วเยี้ยที่ถูกหมอกหนารอบๆ ลอยมาปกคลุมลอยเข้ามาอำพรางอย่างรวดเร็ว
เหมียวอี้ที่อยู่ด้านล่างภูเขาไม่ได้ยินว่าเขาพูดอะไร ยังคงจ้องมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง เสียงฉินหายไปไหนแล้ว?
เขามองเห็นตรงตีนเขามีบันไดหินที่คนงานขุดเจาะไว้ตรงตีนเขา เหมือนจะนำทางขึ้นไปยังบนนั้น เหมียวอี้ถือมีดฆ่าหมูเดินเข้าไปใกล้ แล้วย่ำเท้าเหยียบขึ้นไปช้าๆ
พอเหยียบถึงยอดเขา ก็ถูกดึงดูดด้วยก้อนหินมหึมาก้อนหนึ่งทันที บนหินนั้นวาดสลักรูปผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังทะยานสู่ฟ้าอย่างนิ่มนวลอ่อนช้อย แม้จะเป็นแค่รูปสลัก แต่สลักได้อย่างมีจิตวิญญาณมาก สวยจนน่าตะลึง อดไม่ได้ที่จะมองซ้ำอีก
‘ลิขิตแห่งเส้นทางแห่งเซียนยังไม่จบสิ้น เรือกระดูกลอยอยู่ในทะเลเลือด!’'
ตัวอักษรใหญ่สีแดงเลือดแนวตั้งสองแถว ข้างๆ รูปสลักผู้หญิง คล้ายกับคำอธิบาย เลือดร้อนน่าเกรงขาม มีพลังอำนาจไม่ธรรมดา ไม่รู้ว่าแฝงความหมายอะไรอยู่
หน้าตาของผู้หญิงที่กำลังทะยานฟ้ามีเสน่ห์ดึงดูดมาก แต่ตอนนี้เหมียวอี้ไม่ได้อยู่ในอารมณ์สุนทรีที่จะมาค่อยๆ เชยชมช้าๆ เนิบๆ เขากุมมีดฆ่าหมูไว้แน่นแล้วเดินไปข้างหน้าต่อ
เดินไปได้สิบกว่าเมตร ภาพที่เห็นทำให้เหมียวอี้ต้องหยุดเดิน เป็นชายคนหนึ่งยืนตัวตรงเอามือไขว้หลังอยู่ข้างหน้าผา เหมียวอี้เขาถือมีดฆ่าหมูขึ้นมาด้วยความประหม่าเล็กน้อยและถามว่า "เป็นท่านเองหรือที่ดีดฉิน?"
‘บัณฑิต'’ หมุนตัวช้าๆ  สายตากำลังมองสำรวจอยู่ที่ตัวเหมียวอี้
พอมองหน้าตาของอีกฝ่าย เหมียวอี้ตกตะลึงทันที เขาไม่เคยเห็นผู้ชายที่ดูดีขนาดนี้มาก่อน ลักษณะเหมือนนั่งอยู่บนก้อนเมฆ สายตาที่เหมียวอี้มองเขาราวกับ เหมือนเห็นเซียนบนสวรรค์ชั้นเก้ากำลังก้มลงมองลงมาที่มนุษย์ธรรมดา
"เซียนเหรอ?" เหมียวอี้ถามด้วยความกังวล
บัณฑิตส่ายหัว
เหมียวอี้ถามอีก "ปีศาจ?"
บัณฑิตส่ายหัวอีก
ทันใดนั้นเหมียวอี้ก็เอามือตบหน้าผากตนเอง อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา รู้สึกตัวเองคิดมากไปหน่อย ไม่ว่าจะเป็นเทพเซียนหรือภูตผีปีศาจ แดนหมอกเลือดหมื่นจั้งเวลานี้นอกจากมนุษย์ธรรมดา ใครก็เข้ามาไม่ได้ ไม่เช่นนั้นพวกเซียนข้างนอกคงเข้ามาตั้งนานแล้ว
เหมียวอี้หัวเราะ "ท่านอา ท่านหน้าตาหล่อมากเลย "
บัณฑิตพยักหน้ายิ้มเล็กน้อย เหมือนกำลังพูดว่าขอบคุณที่ชม
พอเห็นบนตัวบัณฑิตไม่ได้พกอาวุธ เหมียวอี้ก็วางใจไปเยอะ แล้วเอ่ยถามว่า "เมื่อครู่นี้เป็นท่านใช่มั้ยที่กำลังดีดฉิน?"
"ข้าถูกเสียงฉินดึงดูดให้มาที่นี่" ในที่สุดบัณฑิตก็เอ่ยปากพูดแล้ว น้ำเสียงราบเรียบสุขุมผิดปกติ โบกมือชี้ไปยังกู่ฉินบนโต๊ะหินที่อยู่ไม่ไกลนัก "เห็นแต่ฉิน ไม่เห็นคน ไม่รู้ว่าใครเป็นคนดีด"
"เอ..." สายตาเหมียวอี้ไปหยุดอยู่บนโต๊ะหิน อึ้งเล็กน้อย ถ้าอีกฝ่ายไม่ได้ชี้ เขาคงจะไม่สังเกตเห็นจริงๆ ว่าเจ้าตัวใหญ่มหึมานั่นเป็นฉิน เขาเดินไปดูใกล้ๆ รู้สึกใจหายใจคว่ำทันที
ไม่ใช่เพราะความใหญ่ของฉิน แต่พอเข้าใกล้ฉินตัวนี้แล้ว มีความรู้สึกกดดันอึดอย่างอธิบายไม่ถูก เหมือนกับมองหลายๆ ครั้งแล้วจะตัวสั่นด้วยความกลัว
"นี่เป็นฉินจริงๆ หรือ? "เหมียวอี้ถามออกมาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้
บัณฑิตตอบเงียบๆ "น่าจะใช่"
"ฉินใหญ่ขนาดนี้..." ทันใดนั้นเหมียวอี้ก็ตาเป็นประกาย ไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นได้ พอมองซ้ายมองขวาเห็นว่าไม่มีคนอื่น ก็พลันยื่นแขนโอบไว้ นอนคว่ำหน้าร้องโอดโอยอยู่บนฉินเป็นเวลานาน เกร็งอึดอัดจนแดงก่ำไปทั้งหน้า
สายตาบัณฑิตแสดงความประหลาดใจ ไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไร?
ดูอยู่ตั้งนานจนคล้าย เหมือนจะมองออกในที่สุดแล้ว เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ
เขาเดาไม่ผิด เหมียวอี้เดาออกแล้วว่านี่คือสมบัติล้ำค่า เพราะคนธรรมดาไม่สามารถใช้ฉินใหญ่ขนาดนี้ได้ เข้าทางเหมียวอี้แล้ว เห็นบริเวณรอบๆ ไม่มีคนอื่น บัณฑิตก็ดูไม่เหมือนคนที่จะชกต่อยได้ อีกทั้งในมือก็ไม่มีอาวุธ แต่ในมือตนมีมีด ดังนั้นเขาจึงอยากใช้โอกาสนี้แย่งชิงกู่ฉินตัวนี้หนีไป
แต่ทว่า สิ่งที่ทำให้เหมียวอี้กลัดกลุ้มก็คือ เขาใช้แรงอย่างสุดกำลังแล้ว กู่ฉินตัวนี้กลับก็ไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย หนักเหมือนกับภูเขาลูกหนึ่ง
ยกไม่ขึ้นจริงๆ สุดท้ายก็คลายมือออก เขาหัวเราะแล้วพูดว่า " ข้าลองทดสอบน้ำหนักดูหน่อยน่ะ หนักมากเลยนะ… ท่านอาชื่ออะไรเหรอ?"
"เรียกข้าว่าเหล่าไป๋ก็ได้ " บัณฑิตยิ้ม มองที่กู่ฉินแล้วถามว่า "เจ้าอยากนำมันกลับไปด้วยเหรอ?"
เหมียวอี้พูดแบบดูถูก "อย่าบอกนะว่าท่านไม่อยากนำมันกลับไป ?"
บัณฑิตพูด "ข้าก็ย้ายไม่ไหวเช่นกัน"
เหมียวอี้ลองถาม "ท่านเตรียมจะกลับไปหาคนมาช่วยหามออกไปเหรอ ?"
บัณฑิตส่ายหัวเบาๆ แล้วพูดว่า "ข้าขอแนะนำว่าตอนเจ้าออกไปแล้ว อย่าพูดถึงเรื่องฉินตัวนี้ ไม่เช่นนั้นจะมีแต่สร้างความยุ่งยากให้เจ้า "
เหมียวอี้สงสัย "ทำไมล่ะ?"
บัณฑิตยิ้มบางเบาๆ แล้วพูดว่า "ตลอดทางที่มาที่นี่ เจ้าไม่รู้เลยเหรอว่าอันตรายมาก? ถ้าเซียนที่อยู่ข้างนอกรู้เข้า ก็ต้องส่งคนมาช่วยเจ้าหามออกไป และต้องให้เจ้าเข้ามานำทางด้วยแน่ ดังนั้นตอนข้าออกไป ข้าจะไม่พูดเรื่องฉินตัวนี้ เพราะข้าไม่อยากสร้างปัญหาให้ตัวเอง  "
เหมียวอี้ไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ต้องยอมรับว่าที่อีกฝ่ายพูดมีเหตุผล  อย่าเพิ่งไปพูดถึงเวลาที่ค่ายกลปิดเลย ความอันตรายของที่นี่ตัวเองก็ได้บทเรียนมาแล้ว เดินมาถึงที่นี่ได้ก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว ถ้าถูกเซียนมนุษย์บังคับให้เข้ามานำทางอีก จะมีชีวิตกลับไปได้หรือไม่นั่นแหละคือปัญหา
พอคิดได้แล้วก็ทำได้เพียงหยุดคิดเรื่องฉินไว้ก่อนชั่วคราว เขามองบนตัวของบัณฑิตที่สะอาดไร้ฝุ่น แล้วถามด้วยความสงสัยว่า "เมื่อครู่ท่านไม่เห็นจริงหรือว่าใครเป็นผู้ดีดฉิน?"
"ถ้าเจ้าบอกว่าเมื่อครู่นี้ เมื่อครู่ข้าถือโอกาสบรรเลงดูหลายครั้ง" บัณฑิตเดินไปข้างๆ ฉิน ยื่นมือออกมาดีดสายฉิน  เสียงฉินติงๆ ตังๆ ราวกับน้ำไหลดังขึ้นอีกครั้ง
ขณะที่เสียงฉินดังขึ้น เหมียวอี้ก็สั่นไปทั้งตัว พฤติกรรมผิดปกติในชั่วพริบตาเดียว มองสายฉินที่สั่นไหวเบาๆ ด้วยความล่องล่อยไร้สติ
"เจ้าอายุยังน้อย เหตุใดจึงมาเสี่ยงอันตรายที่นี่?" บัณฑิตไม่หันกลับมา จ้องห้านิ้วของตัวเองที่กำลังดีดฉินแล้วถามเบาๆ
เหมียวอี้พลันเหมือนอยู่ในความฝัน คนอื่นถามอะไร ตนเองก็ตอบความจริงไปแบบซื่อๆ
หลังจากถามสิ่งที่ตัวเองอยากรู้จนชัดแล้ว 'ตึง' บัณฑิตใช้นิวชี้หยุดอุดสายฉินไว้ เหมียวอี้ตื่นจากความเหม่อลอยทันที
ยังไม่ทันมีปฏิกิริยาโต้ตอบว่าเกิดอะไรขึ้น บัณฑิตก็แบมืออกมา ในมือมีสายคล้องหนึ่งเส้น เขายื่นให้ตรงหน้าเหมียวอี้
แล้ว
เป็นลูกประคำสีเขียวเข้มร้อยอยู่บู่บนเชือกเส้นหนึ่ง เหมือนเป็นสร้อยคอ ดูธรรมดาแต่มองแล้วกลับสบายตา
เหมียวอี้กล่าวแบบงงๆ "ให้ข้าเหรอ?"
…………………………


## 007 บัณฑิต (3) 

บทที่ 7 บัณฑิต (3)
บัณฑิตพยักหน้ายิ้มแล้วพูดว่า "พบกันราวพรหมลิขิตเช่นนี้ นี่ถือเป็นของขวัญแรกพบ เจ้าเก็บไว้เป็นที่ระลึก"
ยังพูดกันไม่กี่คำ แม้แต่ที่มาของแต่ละฝ่ายก็ยังไม่รู้แน่ชัด ก็ให้ของแล้วเหรอ? เหมียวอี้รู้สึกว่าคนผู้ๆนี้แปลกนิดหน่อย แต่ของชิ้นนี้ดูแล้วก็ไม่เลวแฮะ ไม่แน่อาจจะแลกเป็นเงินได้ รับไว้ก็ไม่เสียหายนี่
เหมียวอี้รับจับของนั่นไว้ในมือ ทำทีสุภาพคล้องใส่คอ แล้วก็กล่าวขอบคุณเขา
บัณฑิตหมุนตัวจากไป พอเดินถึงข้างหน้าผาแล้ว ชุดคลุมกับผมสลวยก็ปลิวสยายอยู่ท่ามกลางเมฆหมอกดุจเทพเซียน ราศีจับยิ่งนักมาก
เขาชำเลืองไปตรงไหล่เขาใต้หน้าผา ที่นั่นมีต้นไม้ต้นไม้ที่กำลังเปล่งแสงอ่อนๆ ห้าต้น มันคือสมุนไพรเซียน 'ซิงหัว' ที่บรรดาผู้ฝึกตนมองว่าเป็นยาวิเศษสำหรับรักษาการบาดเจ็บได้  และเป็นหนี่งในสิ่งของที่เหมียวอี้อยากได้เมื่อมาที่นี่
แต่ทว่า บัณฑิตที่หันหลังให้เหมียวอี้อยู่กลับดีดนิ้วไปที่ไหล่เขาหนึ่งครั้ง สมุนไพรเซียนสามในห้าต้นถูกพลังงานลึกลับแปรสภาพให้กลายเป็นผงละเอียด เหลือไว้เพียงสองต้น
สิ่งของที่หลายคนใฝ่ฝันอยากจะได้มา กลับถูกเขาทำลายไปชั่วพริบตาเดียว
ไม่ใช่เพื่อสิ่งอื่นใด แค่เพราะว่าเมื่อครู่นี้ เหมียวอี้บอกว่าตนว่ามีกันสามคนพี่น้อง ดังนั้นเขาจึงเหลือไว้เพียงสองต้น คอยดูว่าเหมียวอี้จะเลือกอย่างไร
บัณฑิตถือโอกาสชี้ไปที่ไหล่เขา โดยที่ตัวก็ไม่ได้หันกลับมา เขาพูดว่า "น้องชาย เจ้ามาดูสิ"
เหมียวอี้ยังคงระแวดระวังคนประหลาดผู้นี้อยู่ มีดฆ่าหมูที่อยู่ในมือไม่เคยวางลง พอเดินไปใกล้ก็รักษาระยะห่างเล็กน้อย มองไปตามทิศทางที่นิ้วเหล่าไป๋ชี้ สายตาพลันจ้องเขม็ง พร้อมพูดเสียงหลงว่า "สมุนไพรเซียน เป็นสมุนไพรเซียน" แถมยังมีสองต้นด้วย
แต่สักพักก็รู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากล หันมาจ้องบัณฑิตแล้วถามว่า "ทำไมท่านไม่เก็บล่ะ? อย่าบอกนะว่าที่ท่านมาที่นี่ไม่ใช่เพื่อหาสมบัติ?"
"ปีนขึ้นปีนลงกลัวเสื้อผ้าเลอะได้ง่ายจะเลอะน่ะ"
บัณฑิตทิ้งท้ายสาเหตุที่ทำให้คนฟังอึ้งไว้หนึ่งประโยค และหันหลังจากไป
เหมียวอี้อ้าปากค้างพูดไม่ออก มองดูหลังของบัณฑิตที่กำลังกึ่งเดินกึ่งเหาะจากไป สุดท้ายก็เข้าใจว่าทำไมร่างกายของเขาถึงสะอาดสะอ้าน มาถึงสถานที่ที่ต้นไม้ใบหญ้าถูกเผาหมด ลองถูดูมั่วๆ ล้วนเป็นสถานที่ที่ฉาบด้วยสีดำทั้งสิ้น เขายังทำตัวสะอาดหมดจดอยู่ได้ คง รักสะอาดมากกระมังทำไมยังกล้ารักสะอาดอยู่อีก
แต่เหมียวอี้ยังเต็มไปด้วยความสงสัย กลัวสกปรกแล้วยังจะมาเสี่ยงภัยที่นี่ทำไมอีกเหรอ? คงไม่มีแผนอะไรหรอกนะ?
"ท่านจะไปไหนน่ะ?" เหมียวอี้ตามไปถึงข้างบันได มองเห็นเงาบัณฑิตเหาะลงเขาไป จึงตะโกนว่า "พวกเราไปด้วยกันเถอะ?"
"ลิขิตแห่งเส้นทางแห่งเซียนยังไม่จบ เรือกระดูกลอยอยู่ในทะเลเลือด! พ่อหนุมน้อย หากมีวาสนาคงได้พบกันอีก"
เสียงของบัณฑิตดังมาจากที่ไกลๆ
เหมียวอี้หันกลับไปมองตัวอักษรที่ทิ้งไว้บนแท่นหินใหญ่ข้างหลังโดยสัญชาตญาณ แล้วหันมองด้านล่างภูเขาอีกครั้ง พบว่าเงาของบัณฑิตหายไปท่ามกลางหมอกหนาแล้ว
ตอนนี้เขาไม่มีกะจิตกะใจจะคิดเรื่องอื่น อีกฝ่ายเขาจะมีแผนการหรือไม่มีแผนก็ช่าง เก็บสมุนไพรเซียนสองต้นนั้นมาไว้ในมือก่อนแล้วค่อยว่ากัน
เขากลับไปตรงข้างหน้าผา เหน็บมีดฆ่าหมูไว้ที่เอว ใช้แขนขาทั้งสี่ปีนลงหน้าผาอย่างระมัดระวัง
ลักษณะภูเขาไม่ถือว่าสูงชันมาก เหมียวอี้เก็บสมุนไพรเซียนสองต้นนั้นได้อย่างราบรื่น ตาทั้งคู่เป็นประกาย ฮึกเหิมจนหัวใจเต้นแรง
ตลอดตามทางที่มาที่นี่ เขาเห็นการเข่นฆ่ากันเพื่อของสิ่งนี้ เพื่อที่จะแย่งชิงสมุนไพรเซียนหนึ่งต้น ไม่รู้ว่าตายกันไปแล้วอีกี่คน ตอนนี้ตนกำลังจะก็หาจะได้สองต้นแล้ว ไม่ให้ตื่นเต้นก็คงจะยาก
สมุนไพรเซียนต้นก่อนหน้าที่นี้เขาเคยเห็นเยียนเป่ยหงชิงไปนั่นแย่งชิงสมุนไพรเซียนได้แล้วหนึ่งต้น แต่ก็ไม่ใหญ่เท่าสองต้นที่อยู่ตรงหน้าเขา
เหมียวอี้ที่ตัวติดอยู่บนหน้าผา ไม่มีอารมณ์จะเชยชมสมุนไพรเซียนที่เพิ่งเก็บมาไว้ในมือ  เพราะบัณฑิตผู้นั้นใจกว้างซะจนเขากังวล เขารีบฉีกห่อผ้ามาห่อสมุนไพรเซียนสองต้นนี้ จากนั้นก็ซ่อนไว้ในอ้อมอก
พอแน่ใจว่าปลอดภัยแล้ว เพิ่งปีนขึ้นไปได้นิดเดียว ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าข้างๆ ตัวมีลมวูบใหญ่พัดมา
ลมพัดเหรอ? พอหันกลับไปมอง  เขาตกใจจนขวัญกระเจิง
เห็นเพียงตั๊กแตนทมิฬรูปร่างขนาดสองจั้งตัวหนึ่งกระพือบินอยู่ข้างหลัง ดวงตาเขียวทะมึนบนหัวรูปสามเหลียมกำลังจ้องเขาอยู่ ปากแบบกัดกินที่แหลมคมอ้าขึ้นอ้าลงไม่หยุด
หมดกัน! เหมียวอี้ก้มหัวมองทะเลสาบด้านล่างภูเขาอยู่ครู่หนึ่ง ทางไหนก็ตายเหมือนกัน เสี่ยงสู้ดูสักตั้งครั้งดีกว่า เขาทำใจแน่วแน่ ปล่อยมือปล่อยเท้า กระโดดลงไปทันที
จังหวะที่เขากำลังจะตกลงไปในน้ำ พลันพบว่าร่างกายตนลอยขึ้นมาอีกครั้ง
เหมียวอี้อยากจะบ้าตาย นิ้วมือถึงผิวน้ำแล้ว  พยายามใช้แรงยื่นมือไปที่ผิวทะเลสาบอยู่หลายครั้ง อยากจะทะลวงเจาะเข้าไปในน้ำจริงๆ แต่ร่างกายกลับก็ได้ออกห่างจากระยะที่มือจะแตะถึงทะเลสาบ ไปอย่างรวดเร็ว
เจ้าไม่เชื่อว่าตั๊กแตนทมิฬตัวนั้นดัน ‘ช่วยชีวิต’ เหมียวอี้ที่กำลังกระโดดทะเลสาบ ‘'ฆ่าตัวตาย'’ ขึ้นมาแล้ว ปล้องขาแหลมคมทั้งสี่โอบเหมียวอี้เฉียดผ่านผิวน้ำไปไกลอย่างรวดเร็ว
สมุนไพรเซียนสองต้นที่ ได้มาอย่างยากเย็น ใครจะไปรู้ว่าตนจะตกได้มาอยู่ในน้ำมือตั๊กแตนทมิฬอีกครั้ง
เหมียวอี้อยากจะร้องไห้ ดึงมีดฆ่าหมูที่เอวออกมาฟันลงที่ปล้องขาตั๊กแตนสองที หวังว่าจะฟันให้ตั๊กแตนทมิฬคลายมือ เพื่อให้ตนเองตกลงไปในทะเลสาบ
เสียงดังเช้งๆ มีดฆ่าหมูฟันที่ปล้องขาสีดำของตั๊กแตนทมิฬจนมีประกายไฟออกมา แต่เหมือนฟันลงไปบนเหล็ก ไม่ทิ้งร่องรอยให้มันเลยแม้แต่น้อย กลับยั่วยุแย่จนมันก้มหัวมองที่ส่วนอกของตัวเองแทนด้วยซ้ำ
เมื่อโดนดวงตาสีเขียวขลับน่ากลัวจ้องเขม็ง เหมียวอี้ที่กำลังชูมีดฆ่าหมูอยู่ในมือชะงักไปทันที ทิ้งมีดลงด้วยสีเจื่อนๆ เขาไม่กล้าฟันส่งเดชอีกแล้ว กลัวโดนมันบิดตาย
ตั๊กแตนทมิฬพลันบินเร็วขึ้น เมฆหมอกลอยหายไปอย่างรวดเร็ว ลมแรงที่พุ่งมาข้างหน้าพัดจนเหมียวอี้ลืมตาไม่ขึ้น หนาวจนตัวสั่นระริก
ไม่รู้เหมือนกันว่าบินไปนานแค่ไหนแล้ว รอจนรู้สึกว่าความเร็วลดช้าลง พอลืมตาทั้งสองขึ้น กลับพบว่าตั๊กแตนทมิฬอยู่ๆ ก็ดิ่งลงในระดับต่ำ
พอเห็นตัวเองกำลังจะชนพื้น หัวใจของเหมียวอี้ก็ก็จุกอยู่ที่คอหอย
จู่ๆ ตั๊กแตนทมิฬก็หมุนกลับขึ้นฟ้าไป ขณะโฉบลงจากที่สูงเสร็จแล้ว ขาทั้งสี่ของมันก็คลายปล่อยเหมียวอี้ออก
"อา...แค่กๆ..."
เหมียวอี้ตกลงมาในสภาพทุลักทุเลเหมือนหมากินขี้ พอคลานลุกขึ้นได้ ก็บ้วนโคลนออกมาไม่หยุด ด้วยจิตใต้สำนึกเขารีบพลิกตัวไปดูตั๊กแตนทมิฬว่ามันจะทำอะไรกับเขากันแน่
"…." ผลลัพธ์ก็คือไม่เห็นอะไรเลย ตั๊กแตนทมิฬตัวนั้นไม่รู้ไปไหนแล้ว หายไปแบบไร้เงาไร้ร่องรอย ที่ไม่น่าเชื่อที่สุดก็คือ…
เหมียวอี้เบิกตาโพลงมองไปข้างหน้า ขยับแขนขาทั้งสี่ที่หนาวจนแข็งทื่ออยู่บ้าง เดินโซซัดโซเซออกไปจากหมอกหนาไร้พรหมแดน
ตรงหน้าเขา มีคนไม่น้อยกำลังยืนมุงดูอยู่ข้างนอกข้างๆ กำลังมองเขาอยู่
ด้านหลังของกลุ่มคน เป็นเมืองกู่เฉิงนั่นที่เขาคุ้นเคย ตอนที่แดนหมอกเลือดหมื่นจั้งเปิด เขาก็ออกเดินทางจากตรงนี้
เขาหันกลับไปมองด้านหลังทันที เป็นหมอกมายาที่มิติเชื่อมต่อฟ้าดินนั่นนี่นา
เขาพยายามขยี้ตาดู  ยังนึกว่าเป็นภาพลวงตา หันหน้าหันหลังอยู่หลายครั้ง ดูให้แน่ใจหลายๆ รอบและ พบว่าดูไม่ผิด ตนเองออกมาได้แล้วจริงๆ แล้ว ออกมาได้ยังไงกัน? ตั๊กแตนทมิฬตัวนั้นพาเขาส่งออกมาแบบไม่ได้ตั้งใจเหรอ?
"ใช่พี่ใหญ่บ้านจางรึเปล่า?"
สตรีที่คลุมผ้าโพกหัวนางหนึ่งมองเหมียวอี้ที่อยู่ในสภาพครึ่งผีครึ่งคนแล้วเอ่ยถาม เหมือนนางจะไม่มั่นใจเล็กน้อย
แล้วก็ไม่กล้ามั่นใจจริงๆ ต้นไม้ใบหญ้าในแดนหมอกเลือดหมื่นจั้งไหม้เป็นสีดำหมดแล้ว ทุกคนที่เข้าไปในนั้นเหมือนปีนออกมาจากเหมืองถ่าน ถ้าไม่ใช่เพราะคุ้นหูคุ้นตามีดฆ่าหมูที่อยู่บนเอวเหมียวอี้ สตรีนางนั้นก็คงจะไม่เอ่ยปากถาม
สาเหตุที่เรียกเหมียวอี้ว่าพี่ใหญ่บ้านจาง เพราะว่าเหมียวอี้ยังมีน้องสาวกับน้องชายอีก น้องชายอายุสิบสี่ ชื่อจางเฟิงเป่า น้องสาวอายุสิบสอง ชื่อลู่เสวี่ยซิน
…………………………


## 008 น้องสองกับน้องสาม

บทที่ 8  น้องรองกับน้องสาม
ปีนั้นที่เหมียวอี้อายุแปดปี ที่บ้านประสบเหตุไฟไหม้ กลายเป็นคนโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง เกือบถูกส่งเข้า 'จวนฉือย่วน'
สถานที่ที่เรียกว่า 'จวนฉือย่วน' เป็นสถานที่ที่มุ่งเน้นให้ความเมตตากับผู้ไร้ที่พึ่งพ่อหม้ายแม่หม้ายและเด็กกำพร้า ที่ไร้ความสามารถในการดำรงชีวิต
นี่เป็นโลกที่ผู้ฝึกตนมีบทบาทเป็นหลักทั้งสิ้น ผู้แข็งแกร่งนำรูปภาพของตนวางไว้ทุกบ้าน ชาวบ้านคนธรรมดาปฏิบัติต่อเขาเหมือนบูชาเทพยดา ทุกวันจะต้องใช้เวลาสามชั่วยาม เพื่ออธิษฐานภาวนาตรงแท่นบูชาเทพ อุทิศพลังปรารถนาของตน
และคนที่ถูกส่งไป 'จวนฉือย่วน' นอกจากกินอยู่หลับนอนแล้ว เกือบทุกเวลาจะต้องอธิษฐานภาวนาต่อแท่นบูชาเทพ เพื่ออุทิศพลังแห่งบุญและความปรารถนาดีของตน ไม่ต่างกับหมูที่อยู่ในคอกเลี้ยง ใช้ชีวิตไม่เหมือนคน
เคราะห์ดีที่พ่อแม่ของลู่เสวี่ยซินที่เป็นเพื่อนบ้านเก็บเหมียวอี้มาเลี้ยงได้ทันเวลา ไม่เช่นนั้นเด็กกำพร้าอายุต่ำกว่าสิบปี ล้วนต้องส่งเข้า 'จวนฉือย่วน' ทั้งสิ้น
ใครจะรู้ว่าสองปีต่อมา บ้านตระกูลลู่จะเกิดไฟไหม้ตอนกลางคืน สองสามีภรรยาตระกูลลู่ตายในกองเพลิง ทิ้งลูกสาวอายุห้าขวบไว้คนหนึ่ง
เหมียวอี้กลายเป็นดาวภัยพิบัติที่ทุกคนกล่าวถึงทันที แต่ก็ยังมีคนรั้นไม่เชื่อเรื่องอัปมงคล
พูดไว้ชัดเจนว่าไม่ยอมเห็นเด็กสองคนนี้อยู่ในสภาพน่าสงสาร  สุดท้ายคนฆ่าสัตว์ตระกูลจางที่ขายเนื้ออยู่บนถนนก็รับเลี้ยงเด็กสองคนนี้
ผลก็คือสองปีหลังจากนั้น ตอนที่สองสามีภรรยาร้านฆ่าหมูออกไปทำงานข้างนอก ก็ประสบกับไฟป่า เป็นผู้ใจบุญอีกคู่ที่ต้องตายในกองเพลิง มีเด็กกำพร้าเพิ่มอีกหนึ่งคนแล้ว เหมียวอี้จึงกลายเป็น ‘'ดาวกำพร้าหายนะ’' ที่ทุกคนกล่าวถึง ไม่มีใครกล้าเก็บเอาไปเลี้ยงอีก
โชคดีที่ในเวลาสองปีที่อยู่บ้านคนฆ่าสัตว์ตระกูลจาง เหมียวอี้ก็ไม่ได้อยู่ไปวันๆ เขาไม่อยากให้ตนและลู่ลู่เสวี่ยซินและ ‘'น้องสาว’' ดีแต่เป็นภาระ จึงมักจะเสนอตัวช่วยพ่อบุญธรรมบ้านตระกูลจางทำงานเบ็ดเตล็ด เขาจึงได้เรียนรู้การฆ่าหมู
ปีนั้นเหมียวอี้อายุสิบสองปี เก็บมีดฆ่าหมูที่ตระกูลจางทิ้งไว้ให้ เตรียมอาศัยความสามารถตนเองเลี้ยงชีพน้องชายและน้องสาว
แต่เวลานี้ หวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงซึ่งผู้รับหน้าที่จัดการบริเวณนี้ของเมือง กลับพาคนมาหาสามพี่น้องที่บ้าน เพราะเจ้าอ้วนจางกับลู่เสวี่ยซินไม่มีใครดูแล และทั้งคู่ยังอายุไม่เต็มสิบปี  จึงต้องการนำทั้งสองส่งเข้า 'จวนฉือย่วน' ในเมืองในฐานะเด็กกำพร้า
ตอนนั้นเหมียวอี้ก็ร้อนใจมาก แบกลู่เสวี่ยซินขึ้นหลัง มือหนึ่งจูงเจ้าอ้วนจาง อีกมือถือมีดฆ่าหมูเผชิญหน้ากับคนทั้งหลาย จะเป็นจะตายก็ไม่ยอมให้คนนำตัวน้องๆ ไป
ตอนเขากลายเป็นเด็กกำพร้า พ่อแม่ลู่เสวี่ยซินไม่ได้พาส่งเข้า 'จวนฉือย่วน'  ตอนเขากับลู่เสวี่ยซินกลายเป็นเด็กกำพร้า สองสามีภรรยาร้านฆ่าหมูตระกูลจางก็ไม่ให้ทั้งคู่ถูกส่งเข้า 'จวนฉือย่วน' เหมียวอี้จะทนดูลูกชายลูกสาวของพ่อแม่บุญธรรมถูกส่งเข้าจวนฉือย่วนได้อย่างไร
ตอนนั้นเหมียวอี้กระวนกระวายสุดขีด รู้ว่าดึงดันหัวแข็งไปก็ไม่มีประโยชน์ ตนอายุยังน้อยเอาชนะกลุ่มผู้ใหญ่ไม่ไหว ตอนเผชิญหน้ากับหวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงและพวก เขาบุกไปอย่างไม่สนใจอันตราย  ตะโกนร้องขอความช่วยเหลือไปรอบๆ จนยั่วยุให้เพื่อนบ้านกลุ่มหนึ่งวิ่งเข้ามาล้อมดู เหมียวอี้ถือโอกาสนี้ขอร้องให้ทุกคนยืนหยัดในความเป็นธรรมรักษาความยุติธรรม หลังจากนั้นใช้มีดฆ่าหมูเสียบที่ขาตัวเองหนึ่งแผล แสดงเจตนารมณ์ชัดเจน ยอมตายแต่ไม่ยอมให้น้องชายและน้องสาวไปจวนฉือย่วน บอกว่าตนมีความสามารถที่จะเลี้ยงน้องๆ ได้
พอเห็นเหมียวอี้ที่กำลังเลือดไหล เพื่อนบ้านใกล้เคียงต่างก็หวั่นไหวแสดงสีหน้าซาบซึ้งใจ จึงพากันขอให้หวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงอย่าไร้คุณธรรมเกินไปนัก
ภายใต้แรงกดดันจากคำพูดต่างๆ นาๆ ของเพื่อนบ้าน หวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงเองก็ไม่อยากทำเกินไปจนทำให้ชาวบ้านโกรธ อย่างไรเสีย ทุกคนก็เป็นเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงที่พบหน้ากันบ่อยทั้งนั้น ทำได้เพียงโมโหเพราะความอายแล้วจากไป
และด้วยเหตุนี้ ตระกูลของหวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงจึงดูเหมือนจะไม่ถูกชะตากับเหมียวอี้มาตลอด หวงเฉิงลูกชายของเขามักจะมาหาเรื่องเหมียวอี้บ่อยๆ
แต่สำหรับเหมียวอี้แล้ว สิ่งนี้ล้วนไม่สำคัญเลย  พูดง่ายๆ ก็คือตั้งแต่วันนั้น ไม่ว่าเขาลำบากเพียงใด อายุยังน้อยก็อาศัยฆ่าหมูเป็นหลัก ไม่ใช่แค่เลี้ยงดูน้องชายกับน้องสาว เขายังพยายามให้ทั้งคู่ได้เรียนหนังสือด้วย ขอเพียงแค่เป็นสิ่งที่เด็กคนอื่นทั่วไปได้รับ เขาก็พยายามหามาให้น้องๆ เช่นกัน
และบ้านที่สามพี่น้องอาศัยอยู่ก็เป็นมรดกที่สามีภรรยาร้านฆ่าหมูตระกูลจางทิ้งไว้ให้  ดังนั้นระหว่างเพื่อนบ้านด้วยกัน ต่างก็เรียกเหมียวอี้ว่าพี่ใหญ่ตระกูลจาง
ได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นเคย มองเห็นคนที่คุ้นเคย ในที่สุดเหมียวอี้ก็แน่ใจแล้วว่าตัวเองออกมาจากแดนหมอกเลือดหมื่นจั้งแล้วจริงๆ
หันมองทะเลหมอกประหลาดที่เป็นมิติเชื่อมต่อฟ้าดินข้างหลัง เกิดความรู้สึกหลายๆ อย่างปนกันกันที คนข้างนอกไม่มีทางจินตนาการถึงอันตรายข้างในได้ เขาหนีเอาชีวิตรอดหลายครั้ง สุดท้ายก็ออกมาได้แล้ว!
และก็ปลอดภัยด้วย! เพื่อที่จะรักษาความเป็นระเบียบลำดับขั้นตอน บนกำแพงเมืองของกู่เฉิงมีเซียนคอยรักษาป้องกันอยู่  ต่อให้ทุกคนรู้ว่าที่ตัวเขามีสมบัติ ก็ไม่มีใครกล้าปล้นที่นี่หรอก
แต่ในใจของเขาคิดว่าระวังตัวไว้บ้างจะดีกว่า เขาไม่พูดจากับใคร ขณะที่ทุกคนจับตาดูอยู่ เขาก็รีบออกมาจากฝูงชน แล้วมุ่งหน้าไปที่เมืองกู่เฉิง
สายตาของคนจำนวนมากจ้องไปที่ถุงย่ามของเหมียวอี้ กำลังเดาว่าตอนเขาอยู่ข้างในนั้นหาของมีค่าได้หรือไม่ อย่างไรเสียคนที่ถูกขู่จนกลับออกมามือเปล่าก็มีไม่น้อย
เมืองกู่เฉิงห่างจาก 'แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง' ที่แปลกประหลาดนี้เพียงสองลี้ บรรพบุรุษของเหมียวอี้ที่อาศัยอยู่กำแพงเมืองรอบนอก ตอนแรกก็อาศัยอยู่ในเมืองกู่เฉิงแห่งนี้ แต่หลังจากมีการเปลี่ยนแปลงฉับพลันแบบสะเทือนฟ้าดินเกิดขึ้นที่ค่ายกลมรณะแห่งนี้ แสงอาทิตย์เกินครึ่งในแต่ละวันถูกหมอกเลือดหนาสุดลูกหูลูกตานั่นปิดกั้นไว้ สำหรับชีวิตคนธรรมดาแล้ว แสงอาทิตย์หายไปครึ่งหนึ่งสร้างผลกระทบไม่น้อยเลย ยกตัวอย่างง่ายๆ เช่นการตากผ้า ผู้คนจึงย้ายไปสร้างเมืองใหม่ข้างนอกที่ห่างออกไปสิบกว่าลี้
แต่ทุกครั้งที่ 'แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง' เปิด บนพื้นที่นั้นจะจัดกลุ่มคนไปพลิกฟื้นซ่อมแซมเมืองกู่เฉิง เพื่อต้อนรับบรรดาผู้ฝึกตนจำนวนมากที่จะมาถึง
สามพี่น้องนัดพบหน้ากันใต้ต้นไม้เก่าแก่ต้นหนึ่งข้างกำแพงเมืองกู่เฉิง เป็นต้นหลิวเก่าแก่ที่ถูกฟ้าผ่าตายไปเมื่อไม่กี่ปีก่อน สามพี่น้องมาครั้งนี้กลับพบความประหลาดใจ เพราะต้นหลิวเก่าแก่ที่ตายไปแล้วกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ทั้งสามจึงนัดกันไว้ว่าจะเจอกันที่ใต้ต้นไม้นี้
ใต้เงาต้นไม้ เจ้าเด็กอ้วนพุงกลมคนหนึ่ง สายตาที่ปราดเปรื่องกำลังเผยความร้อนใจ มองหาไปรอบๆ ไม่หยุด
หนูน้อยผมเปียคนหนึ่ง นั่งหลังพิงต้นหลิวอยู่ ใบหน้างามเกลี้ยงเกลาดุจหยกเจียระไน เป็นคนสวยโดยกำเนิด แต่ตาทั้งสองข้างกลับบวมแดง เหมือนเพิ่งร้องไห้มา
"หรือว่าพี่ใหญ่จะตายแล้ว?" หนูน้อยจับขากางเกงเจ้าเด็กอ้วนแล้วร้องคร่ำครวญ
เจ้าเด็กอ้วนโพล่งออกมา "ปากเสียน่า ไม่เคยได้ยินเพื่อนบ้านพูดกันเหรอ พี่ใหญ่เป็น 'ดาวกำพร้าหายนะ' นะ ต้องให้คนอื่นตายหมดก่อน ถึงจะเป็นคราวตายของพี่ใหญ่"
แม้จะพูดแบบนี้ แต่สายตาที่เป็นกังวลของเขากลับทรยศกับความคิดในใจ ไม่กี่เดือนก่อนแดนหมอกเลือดหมื่นจั้งจะเปิด จู่ๆ เหมียวอี้ก็ให้เขาเรียนรู้วิธีฆ่าหมู ตอนนั้นเขารู้ว่าพี่ใหญ่ของตนเตรียมตัวสำหรับเหตุการณ์ไม่คาดคิดไว้แล้ว หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับพี่ชาย เขาจะได้มีวิชาไว้หาเงินเลี้ยงดูน้องสาวต่อไปได้
สองพี่น้องต่างก็ไม่อยากให้พี่ใหญ่ของพวกเขาไปเสี่ยงอันตรายนี้ แต่กลับขวางไว้ไม่ได้
เจ้าเด็กอ้วนอายุมากกว่าขึ้นมาหน่อย เข้าใจความคิดของพี่ใหญ่ เพื่อนบ้านล้วนพูดว่าพี่ใหญ่เป็น 'ดาวกำพร้าหายนะ' ทำให้พ่อแม่ของน้องทั้งสองต้องตาย อาจจะเพื่อตอบแทนบุญคุณ หรือในใจอาจจะรู้สึกผิด  หรืออาจจะเพื่อพิสูจน์อะไรบางอย่างให้เพื่อนบ้านเห็น ขอแค่มีโอกาส พี่ใหญ่ก็จะเสี่ยงกับทุกอย่างเพื่อให้น้องๆ ได้มีชีวิตที่ดีกว่านี้ ครั้งนี้มีโอกาสทำให้น้องๆ รองสำเร็จเป็นเซียน พี่ใหญ่ก็ยิ่งไม่ห่วงชีวิตตัวเอง
"ฮือๆ พวกเราทำให้พี่ใหญ่ต้องเหนื่อยใช่มั้ย? ข้าได้ยินคนพูดว่า ที่บ้านเฒ่าหลี่ร้านขายเต้าหู้ไม่ยอมให้พี่หลี่แต่งงานกับพี่ชายเรา ก็เพราะที่บ้านมีเราสองคนเป็นภาระ" หนูน้อยร้องไห้งอแง
"น้องสาม หยุดร้องเถอะ น่ารำคาญจะตายอยู่แล้ว"
จังหวะที่เจ้าเด็กอ้วนกำลังตบหัวหนูน้อยเบาๆ ด้วยความรำคาญ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยตะโกนขึ้นมา "เจ้ารองสอง เจ้าสาม"
เจ้าเด็กอ้วนกับหนูน้อยเงยหน้ามองทันที เห็นเพียงชายคนหนึ่งที่สภาพเหมือนปีนขึ้นมาจากกองถ่าน กำลังเร่งฝีเท้าวิ่งมา
"พี่ใหญ่! พี่ใหญ่!"
หนู่น้อยเปล่งเสียงด้วยความตื่นเต้นดีใจ ผุดลุกขึ้นแล้วพุ่งเข้าไปหาเหมียวอี้พร้อมกับเจ้าเด็กอ้วน
สามพี่น้องกอดกันกลม ดีใจสุดชีวิต
พอทั้งสามปล่อยมืออกจากกัน หนูน้อยรีบช่วยตบเบาๆ บนตัวเหมียวอี้  เจ้าเด็กอ้วนทำหน้าล้อเลียน หัวเราะแล้วพูดว่า "เจ้าสามยังห่วงว่าพี่จะตายอยู่ในนั้น พี่จางบอกเจ้าแล้วไง พี่ใหญ่เป็นใครล่ะ ใครจะตายก็ตายไป แต่พี่ใหญ่ไม่ตายง่ายๆ หรอก!"
พอพูดจบแล้วมองซ้ายมองขวา เข้าไปใกล้ๆ ข้างหูเหมียวอี้แบบลับๆ ล่อๆ พูดด้วยเสียงต่ำ "พี่ใหญ่ พี่ลงมือด้วยตัวเอง ทำสำเร็จหรือเปล่า?"
ดูจากท่าทางของเขา ก็รู้ว่าไม่ใช่เรื่องดีอะไร แล้วก็จริงๆ ด้วย เด็กอ้วนจางทำชั่วสารพัดอย่างตั้งแต่เด็ก ชอบลักเล็กขโมยน้อย ตอนนี้บรรดาเพื่อนบ้านพากันเกลียดจนเค้นคันฟัน น สิ่งที่น่านึกเสียใจว่าก็คือทำไมไม่ส่งเจ้าเด็กนี่เข้า 'จวนฉือย่วน' ไปตั้งแต่แรก จะได้ลดหายนะไปหนึ่งอย่าง
เหมียวอี้ตบหน้าอกที่นูนขึ้นมา เพื่อส่งบอกเป็นนัยๆ
"จริงเหรอ?" เจ้าอ้วนจางกับหนูน้อยลู่ตาเป็นประกายทันที
เหมียวอี้สั่นหัวเบาๆ มองไปรอบๆ  บอกเป็นนัยๆว่าอย่าให้คนอื่นรู้
เด็กอ้วนจางท่าทางเหมือนหมาป่าจ้องขโมยไก่ ใช้สองมือลูบพุงอ้วนๆ แล้วพูดเสียดสี "แ*ม่งเแอ๊ย บ้านเฒ่าหวงส่งลูกสาวคนงามไปเป็นหญิงรับใช้ท่านเซียนแล้วนี่ อาศัยลูกสาวถึงได้กลายเป็นผู้ใหญ่บ้านเป๋าจ่าง เลยกล้ามาข่มเหงพวกเราบ่อยๆ ไง รอพวกเรากลับไปก่อนเถอะ คอยดูว่าข้าจะจัดการกับตระกูลหวงยังไง โดยเฉพาะไอ้ถ่อยหวงเฉิง จะบิดไข่มันออกมาให้ได้เลย ถ้าล้างแค้นไม่ได้ ก็อย่าถือว่าข้าเป็นบุรุษเลย รอข้าก่อนเถอะ! "
เจ้าอ้วนจางทำสีหน้าสบายใจ แต่สีหน้าเหมียวอี้กลับเปลี่ยนไป
คำพังเพยกล่าวว่ายิ่งเกลียดยิ่งเจอ พอพูดถึงหวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวง ก็เห็นหวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวง ปรากฏตัวพร้อมคนสิบกว่าคนพร้อมอาวุธครบมือ
…………………………


## 009 เทพธิดาหงเฉิน

บทที่ 9  เทพธิดาหงเฉิน
ข้างๆ หวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงเป็นผู้ชายคนหนึ่งท่าทางเหมือนปีนออกมากจากกองถ่าน ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นหนึ่งในพี่น้องตระกูลจ้าว จ้าวหังอู๋ ลูกสมุนของลูกชายหวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวง
หลังจากผ่านประสบการณ์อันตรายในแดนหมอกเลือดหมื่นจั้งมาแล้ว ทีแรกนึกว่าจ้าวหังอู๋อาจจะไม่มีชีวิตรอดออกมา แต่นึกไม่ถึงว่ามันจะรอดชีวิตออกมาได้เหมือนกัน
ไม่ต้องพูดอะไร แค่เห็นท่าทางหวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงถือดาบใหญ่แววบวับมาด้วยตัวเอง ก็พอจะรู้ว่าจ้าวหังอู๋บอกทุกอย่างไปหมดแล้ว
คนอื่นอาจไม่กล้ามาที่นี่มั่วซั่ว แต่หวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงเป็นหนึ่งในหัวหน้าที่ถูกส่งตัวมารักษาความสงบปลอดภัยจากกำแพงเมืองรอบนอกใกล้ๆ นี้ เหมียวอี้ได้ฆ่าลูกชายของเขาไป เป็นไปได้ว่าเขาจะหาเหตุผลที่เพียงพอมาจัดการกับเหมียวอี้ได้แน่
"รีบขึ้นไปอยู่บนต้นหลิว!" เหมียวอี้ลนลานผลักน้องๆ ให้วิ่งไปที่ต้นหลิว
พอสามพี่น้องปีนขึ้นต้นหลิว หลบอยู่หลังพุ่มไม้แล้ว เจ้าอ้วนจางที่สังเกตเห็นความผิดปกติ มองดูหวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงที่นำคนออกมาตามหาไปทั่ว แล้วถามด้วยเสียงต่ำ "พี่ใหญ่ มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเหรอ?"
เหมียวอี้เล่าเรื่องที่ตัวเองฆ่าหวงเฉิงกับจ้าวหังขุยให้ฟังคร่าวๆ ทันที หนูน้อยลู่ตกใจจนเอามือปิดปากไว้ ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องพี่ใหญ่ด้วยความตะลึง
เจ้าอ้วนจางเองก็ตะลึงเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าพี่ใหญ่จะฆ่าคน แต่ไม่นานเขาก็พูดด้วยความเดือดดาลว่า "กล้าทำเรื่องชั่วช้าโหดร้ายแบบนั้น ไม่ช้าก็เร็วข้าจะฆ่ามันทั้งตระกูลหวงเลย!"
เวลานี้เอง คนทั้งในและนอกเมืองพากันส่งเสียงร้องตระหนกหวาดกลัวอย่างต่อเนื่อง ทุนคนแหงนหน้ามองบนท้องฟ้า
เงาร่างของหงส์ทองสีสันงามตาตัวหนึ่ง กำลังบินทะยานอยู่บนท้องฟ้าเหนือเมืองกู่เฉิง
หลังจากบินวนอยู่ไม่กี่รอบ หงส์ทองตัวนั้นก็สลายตัวกลายเป็นรัศมีสีทอง ปรากฏเป็นผู้หญิงคนหนึ่งใส่ชุดสีแดงปลิวพลิ้วแผ่วอยู่ในสายลม แสงสีทองรวมกันกลายเป็นปิ่นปักผมสีทองบนหัวกับ และกำไลทองสามคู่อยู่บนมือผู้หญิงคนนั้น
ผ้าแพรสีแดงสองเส้นยาวกว่าร้อยเมตรสั่นไหวตามแรงลมอยู่บนท้องฟ้า มันกำลังพันอยู่ที่แขนผู้หญิงคนนั้น พยุงให้นางค่อยๆ ลงมาที่กำแพงเมือง
ขณะที่กระโปรงสีแดงปลิวขึ้น ก็เผยให้เห็นข้อเท้าขาวดุจหยก นางสวมรองเท้าผ้าสีแดงปลายแหลมเหยียบเบาๆ ลงบนช่องกำแพงเมือง ท่วงท่าอ่อนช้อยสง่างาม เหมือนเทพธิดาที่เหยียบลงบนคลื่นน้ำ
ผ้าแพรสีแดงยาวเกินร้อยเมตรที่พันแขนทั้งสองข้าง ยังคงปลิวเฉียงลอยตามลมอยู่บนท้องฟ้า ราวกับต้องการจะดึงสตรีที่ชายกระโปรงพลิ้วลมผู้นี้กลับขึ้นสวรรค์ไป จะได้ไม่ถูกมนุษย์ธรรมดาบนโลกนี้ดูหมิ่นเหยียดหยาม
ตำแหน่งที่เซียนสตรีชุดแดงผู้นี้ยืนอยู่คือด้านบนต้นหลิว สามพี่น้องแหงนหน้ามองขึ้นไปในระยะที่ใกล้มาก แต่ละคนต่างตกตะลึง
หญิงงามโดดเด่นคิ้วโก่งหน้าผากกว้างคนหนึ่งมาปรากฏตัวต่อหน้าสามพี่น้อง ผิวพรรณเกลี้ยงเกลา ดวงตาใสเป็นประกาย จมูกเล็กเหมือนเม็ดหยก ริมฝีปากสีแดง หน้าตาดุจภาพวาด
ผ้าแพรคาดเอวสีแดงมัดผูกมัดอย่างเหมาะเจาะกับรูปร่างอรชรอ้อนแอ้น เผยให้เห็นหน้าอกอิ่มเอิบ เอวบางนิ่มนวลระหว่างคิ้วมีดอกบัวสีแดงบานหกกลีบ เจิดจ้าเหมือนมีชีวิต
โดยเฉพาะลักษณะเยือกเย็นที่ดูสุขุมภูมิฐาน ปรากฏให้เห็นชัดว่าอยู่เหนือคนธรรมดา ทำผู้พบเห็นทำได้เพียงเฝ้ามองแต่ไม่กล้าเข้าใกล้
เหมียวอี้และน้องๆ ที่แอบอยู่บนต้นหลิวได้กลิ่นหอมกรุ่นเหมือนกล้วยไม้ในหุบเขา น่าจะเป็นกลิ่นหอมของเซียนสตรีชุดแดงผู้นั้น
เหมียวอี้และเจ้าอ้วนจางตะลึงเล็กน้อย เมื่อก่อนเหมียวอี้รู้สึกว่าลูกสาวเฒ่าหลี่ร้านขายเต้าหู้ก็สวยพอแล้ว แต่พอเทียบกับเซียนสตรีที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้แล้ว ไม่ต้องพูดถึงใช่แค่หน้าตา แค่บรรยากาศที่แต่อีกคนหนึ่งคือมีรัศมีของสวรรค์ ส่วนอีกคนมีรัศมีของโลกมนุษย์ก็ เทียบกันไม่ได้เลย
นักพรตสวมชุดเกราะสีเงินคตนหนึ่งรีบมาบนกำแพงเมือง กุมหมัดคารวะอย่างอ่อนน้อมและพูดว่า "ข้าคือหยางชิ่ง เป็นประมุขแห่งเขาเส้าไท่ ไม่ทราบว่าเทพธิดาหงเฉินจะมาด้วยตนเอง ขออภัยที่ไม่ได้ต้อนรับอย่างสมเกียรติ!"
พอพูดคำนี้ออกมา ผู้ฝึกตนที่อยู่ในเมืองต่างพากันตกตะลึง ผู้ที่มาคือเทพธิดาหงเฉินงั้นหรือ? คนมากมายเคยได้ยินชื่อแต่ไม่เคยพบเห็นตัวนาง
"อาจจะมีคนไม่รู้ว่าเทพธิดาหงเฉินเป็นใคร แต่ผู้ที่กำลังฝึกตนทุกคนล้วนต้องรู้จักหกปราชญ์แห่งฟ้าดิน  เป็นหกคนที่แข็งแกร่งที่สุดในแดนฝึกตน ทำให้ผู้ฝึกตนทุกคนทำได้เพียงแหงนมองอยู่ไกลๆ"
และเทพธิดาหงเฉินเป็นลูกศิษย์ที่อายุน้อยที่สุดของปราชญ์เซียนมู่ฝานจวิน ฐานะของนางไม่ต้องอธิบายก็น่าจะจินตนาการออก
พอหนูน้อยลู่เห็นท่าทางพี่ชายทั้งสองมองเซียนสตรีแสนสวยจนเกือบจะน้ำลายไหล ก็ทำปากเชิดขึ้น เหมือนไม่พอใจมาก อายุยังน้อยแต่ก็รู้จักการหึงหวงแล้ว ยื่นมือไปหยิกเนื้อที่เอวของพี่ชายทั้งสองหนึ่งที...
พี่ชายทั้งสองที่เจ็บจนแยกเขี้ยวยิงฟันได้สติคืนกลับมา เจ้าอ้วนจางใช้ฝ่ามือถูตรงจุดที่โดนหยิก และถลึงใช้สายตาใส่จิกหนูน้อยลู่ ก่อนจะแล้วหันกลับมาชื่นชมความงามต่อไป
เหมียวอี้มองไปรอบๆ พบว่าทุกคนถูกเซียนสตรีชุดแดงนี้ดึงดูดแล้ว ได้โอกาสปลีกตัวเข้าเมืองกู่เฉิงพอดี ขอแค่เข้าไปในเมืองกู่เฉิงได้ หวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงก็ไม่กล้าตามมาแล้ว
เหมียวอี้รีบส่งสัญญาณให้น้องชายและน้องสาว ทั้งสามคนรีบลงจากต้นหลิวคืนฟื้นชีพต้นนั้น ค้ำยันฐานกำแพงเมืองเพื่อหลบหนีอย่างรวดเร็ว
แต่ก่อนจะลงจากต้นไม้ เหมียวอี้แหงนมองเทพธิดาหงเฉินอีกครั้งอย่างลึกซึ้ง เพื่อประทับความงามนั้นไว้ในใจ คิดฝันไปไกลว่าถ้าวันหนึ่งได้แต่งงานกับนางก็คงจะดี เขาเบือนหน้าหนีเมื่อพบว่าความคิดของตัวเองช่างน่าขำ แม้แต่ลูกสาวเฒ่าหลี่ร้านขายเต้าหู้ยังไม่มีปัญญาเลย ยังอยากจะแต่งกับเซียนสตรีอีกหรือ  คิดฝันเกินตัวจริงๆ...
เทพธิดาหงเฉินเองก็สังเกตได้ว่ามีคนสามคนซ่อนตัวอยู่ในต้นหลิวใต้เท้านาง แต่นางก็แค่กวาดตามองอย่างเฉยชา แม้แต่การคารวะของนักพรตเกราะเงินตนนั้น นางก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ดวงตาที่ฉงนสนเท่ห์มองไปรอบๆ อีกครั้ง ปากนางพึมพำซ้ำไปซ้ำมาหนึ่งประโยค "หงเฉินถามหมอกเลือด ต้นไม้ตายพบฤดูใบไม้ผลิอีกครั้ง…"
คำทำนายนี้ทำให้นางฉงนอยู่ช่วงเวลาหนึ่ง ไม่กี่วันก่อน 'เทพยากรณ์' ที่หาตัวยากและลึกลับที่สุดในแดนฝึกตน จู่ๆ ก็เสด็จมาเยือนที่ 'แดนโพ้นสวรรค์' สำนักเซียนของปราชญ์เซียนมู่ฝานจวิน มาหามู่ฝานจวินเพื่อขอร้องอะไรบางอย่าง มู่ฝานจวินรับปากด้วยความยินดี  มอบให้อย่างไม่เสียดาย
เทพพยากรณ์เชี่ยวชาญการเสี่ยงทาย ว่ากันว่าเขาล่วงรู้สอดแนมความลับของสวรรค์ได้ ชอบจัดการเรื่องต่างๆ อย่างเงียบๆ ปกติอยากจะหาก็หาไม่เจอ ไม่ง่ายเลยที่จะมาปรากฏตัวเองถึงหน้าประตู มู่ฝานจวินย่อมขอให้เขาเสี่ยงทายเป็นธรรมดา
อาจจะเป็นเพราะได้รับประโยชน์จากปราชญ์เซียน เทพยากรณ์จึงไม่ได้ปฏิเสธ เขาบดหยกให้เป็นผง วาดเป็นคำทำนายออกมา ก็คือประโยคนี้นั่นเอง 'หงเฉินถามหมอกเลือด ต้นไม้ตายพบฤดูใบไม้ผลิอีกครั้ง'
ณ ตรงนั้นไม่มีใครเข้าใจความหมายของคำทำนายนี้ มู่ฝานจวินขอให้ช่วยอธิบายทันที
เทพยากรณ์ส่ายหัวพูดว่า ความลับสวรรค์มิอาจรั่วไหลได้
มู่ฝานจวินถามอีก  เป็นลางร้ายหรือลางดี ?
ใครจะรู้ เทพยากรณ์กลับเอียงหัวมองไปที่เทพธิดาหงเฉิน ยิ้มแต่ไม่พูดอะไร จากนั้นก็ลอยจากไป
การกระทำของเขาดึงดูดให้ทุกคนพุ่งความสนใจไปที่เทพธิดาหงเฉินเป็นธรรมดา ราวกับค้นพบเบาะแสของคำทำนายนี้แล้ว
ในชื่อของเทพธิดาหงเฉิน​[1]​ ไม่ใช่มีคำว่า 'หมอกเลือด' นี้หรือไม่ใช่เหรอ? อีกทั้ง 'แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง' ที่ได้รับความสนใจทั่วโลก ก็กำลังจะเปิดอยู่รอมร่อ ทุกคนเหมือนจะรู้แล้วว่าควรทำอย่างไร
ดังนั้นมู่ฝานจวินจึงส่งเทพธิดาหงเฉินออกมา เพื่อหาความหมายของคำว่า 'ต้นไม้ตายพบฤดูใบไม้ผลิอีกครั้ง'
แต่เทพธิดาหงเฉินไปวนเวียนแถว 'แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง' มาหลายที่แล้ว แต่ก็ยังไม่พบว่าอะไรคือ 'ต้นไม้ตายพบฤดูใบไม้ผลิอีกครั้ง'  นี่เป็นจุดที่หกแล้วที่นางย่างกรายมาถึง
ในจังหวะที่นางรู้สึกว่าที่นี่คงไม่ได้เรื่องอะไรและกำลังจะบินจากไป ทันใดนั้นนางก็ตาเป็นประกาย จ้องไปตรงไปที่บางแห่งในเมืองกู่เฉิง
เห็นเพียงบนชายคาบ้านที่ตกแต่งอย่างสวยงามหลังหนึ่งในเมือง ไม่น่าเชื่อว่าจะมีใบ้ไม้สีเขียวงอกขึ้นมา  ไม้ที่กลายเป็นคานสะพานแล้วกลับแตกกิ่งใหม่ออกมา ต้นสีเขียวอ่อนโยกไหวท่ามกลางลมเบาๆ สดชื่นกินใจ
‘ต้นไม้ตายพบฤดูใบไม้ผลิอีกครั้ง’ นางเหมือนจะเจอเบาะแสแล้วจึง แล้วก็ลอยจากกำแพงเมืองไป ดึงผ้าแพรสีแดงสองผืนยาวร้อยกว่าเมตรที่ปลิวอยู่บนฟ้าแล้วมุ่งไปยังที่บ้านที่อยู่ในเมืองหลังนั้น
ทิ้งไว้เพียงต้นหลิวเก่าแก่ที่ใบเขียวย้อยร่ายรำลงมาใต้กำแพงเมือง…
…………………………
^1	  ชื่อ红尘หงเฉิน (红尘) แปลว่า หมอกสีแดง


## 010 เหมือนคำพยากรณ์(1)

บทที่ 10 เหมือนคำพยากรณ์(1)
ในลานบ้านพักแห่งหนึ่งในเมือง นักพรตชุดเหลืองสะพายดาบท่าทางใจดีคตนหนึ่งที่พกดาบไว้ข้างหลัง หลังจากมองตามเงาร่างหลังเงาของเทพธิดาหงเฉินที่หายเข้าไปในบ้านหลังงามนั้นแล้ว ก็พึมพำกับตัวเองคล้ายเหมือนกับว่าตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง "ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้!"
เหมือนกับเขาเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว ยิ้มบางเบาๆ แล้วหมุนตัวกลับเข้าห้องไป นั่งขัดสมาธิบนเตียงเตี้ย มือทั้งสองทำท่าจีบนิ้ววางที่เข่าซ้ายและขวา ปิดตาและปิดปาก ท่องบทสวดที่เข้าใจได้ยากออกมา
คนธรรมดาอาจจะมองไม่เห็นอะไร แต่ถ้าเป็นคนที่มีพลังอิทธิฤทธิ์ล้ำลึก ก็จะเห็นตัวอักษร 'สวัสดิกะ'​[1]​ สีทองพากันหลั่งไหลออกมาจากปากที่กำลังขยับของเขา จากเล็กกลายเป็นใหญ่ ลอยออกนอกประตูและหายไปอย่างรวดเร็ว…
ในเมือง ในที่สุดสามพี่น้องที่หลบหนีหวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงเข้ามาได้ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ
พอพบบ่อน้ำเก่าโบราณบ่อหนึ่ง เหมียวอี้ก็ตักน้ำหนึ่งถังมาถูล้างตัว จากนั้นนำน้องๆ เดินไปที่ถนน สามพี่น้องที่เดินอยู่ท่ามกลางฝูงชนตื่นเต้นดีใจผิดปกติ ใฝ่ฝันถึงคืนวันที่สวยงามเมื่อกลายเป็นเซียน
แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งสามคนคิดหนักก็คือ ไม่รู้ว่าจะเข้าไปที่สำนักเซียนไหนดี!
ตามวิธีคิดของคนปกติ แน่นอนว่ายิ่งเป็นสำนักเซียนที่ยิ่งเก่งเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้น แต่สามคนนี้ไม่รู้ว่าสำนักไหนเก่งที่สุด
สมบัติที่หามาได้จาก 'แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง' แต่ละสำนักล้วนอยากได้  จากช่วงแรกๆ ที่ก็เข่นฆ่าแย่งชิงกันแล้วจนกระทั่้งตั้งแต่จนค่อยๆ ตั้งกฎเกณฑ์ขึ้นมา แต่ละสำนักฝึกตนที่มารวมตัวกันที่นี่ เพื่อความยุติธรรม ไม่ว่าใครก็ไม่ได้รับอนุญาติให้ใช้เล่ห์กล และห้ามใช้วิธี 'เรียกลูกค้า' บนถนนด้วย ทั้งหมดล้วนอาศัยความสมัครใจของผู้ที่ไปหาสมบัติมา ว่าจะมอบให้คนของสำนักไหน
แต่ถ้าอยากจะให้ยุติธรรมไปเสียทั้งหมดคงเป็นไปไม่ได้  ที่พักที่สำนักใหญ่ตั้งแบ่งไว้ในเมืองกู่เฉิง ใหญ่โตหรูหรา ส่วนมาตรฐานที่พักของสำนักเล็กๆ ก็จำเป็นต้องจะแย่หน่อย ภายใต้ความสมัครใจของผู้หาสมบัติ  สำนักเล็กๆ ต้องเสียเปรียบไม่น้อยแน่
แต่ที่พักใหญ่โตหรูหราก็มีไม่น้อยเลยนะ! สามพี่น้องเตรียมเปรียบเทียบที่พักแต่ละแห่ง
"จางเฟิงเป่า...จางเฟิงเป่า..."
สามพี่น้องเพิ่งจะเลี้ยวผ่านหัวมุมถนนไป เจ้าอ้วนจางหยุดเดินแล้วหันกลับไป มองไปรอบๆ ด้วยสีหน้างงงัน
"เจ้าสองเจ้ารอง เจ้ากำลังทำอะไรน่ะ?"เหมียวอี้และหนูน้อยลู่หยุดเพื่อถาม
"มีคนเรียกข้า" เจ้าอ้วนจางพูดพลางมองไปรอบๆ
"ใครเรียกเจ้า?" เหมียวอี้และหนูน้อยลู่มองไม่เห็นใคร
"ฟังสิ! เหมือนจะดังมาจากทางนั้น" เจ้าอ้วนจางชี้ไปยังอีกหัวถนนหนึ่ง
พี่ใหญ่และน้องสามเงี่ยหูฟังแต่ไม่ได้ยินอะไรเลย มองหน้ากันแล้วส่ายหัว หนูน้อยลู่หัวเราะเย้ยว่า "พี่สองพี่รองโกหกอีกแล้วสินะ"
เหมียวอี้คล้ายก็เหมือนจะไม่กล้าจะเยินยออุปนิสัยของเจ้าสองเจ้ารองเช่นกัน ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "เจ้าสองเจ้ารอง อย่าก่อเรื่องเลิกทำเป็นเล่นเสียที"
เจ้าอ้วนจางกระวนกระวายใจ ชี้ไปที่หัวถนนนั้น "พวกท่านพี่กับน้องสามลองฟังเอาเองสิ! มีคนเรียกจางเฟิงเป่าๆ  จางเฟิงเป่าตลอดเลย"
หนูน้อยลู่ถามด้วยความสงสัย "พี่สองพี่รอง คนที่รู้จักพี่ก็เรียกพี่ว่าเจ้าอ้วนจางทั้งกันนั้นไม่ใช่เหรอ?"
"ข้า…" เจ้าอ้วนจางพูดไม่ออก ยังนึกว่าตัวเองหูฝาดไป พยายามใช้นิ้วก้อยแหย่หูแต่ก็ยังได้ยินอยู่ เขาอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา "พี่ใหญ่ นี่ไม่ได้ยินกันจริงๆ เหรอ? คงไม่ได้แกล้งข้าหรอกนะ?"
หนูน้อยลู่ส่ายหัว ใช้สายมองดูถูกที่พี่สองพี่รองแก้นิสัยไม่หาย
เห็นท่าทางของน้องรองสองไม่เหมือนคนที่กำลังโกหก จู่ๆ เหมียวอี้ก็นึกถึงเหตุการณ์ในหมอกเลือดหมื่นจั้งขึ้นมาได้ ตอนนั้นตนเองได้ยินเสียงฉิน  แต่เยียนเป่ยหงกลับยืนยันว่าไม่ได้ยินอะไร คล้ายกับเหตุการณ์ตอนนี้เลย
"ไป ไปดูกันหน่อย!" เหมียวอี้เรียกให้เจ้าอ้วนจางนำทางอยู่ข้างหน้า
หลังจากเดินผ่านถนนไป ทั้งสามคนเห็นสวนเล็กๆ นอกที่พักแห่งหนึ่ง เจ้าอ้วนจางชี้ที่ลานบ้านแล้วพูดว่า "เป็นที่นี่แหละ"
ยังไม่ทันพูดจาอะไร และไม่รอให้เหมียวอี้เรียกไว้ร้องทัก เจ้าอ้วนจางผลักประตูเข้าไปที่ลานบ้านแล้วตะโกนว่า "ใครกันน่ะ?ข้า…"
เขาสำลักเสียงของตัวเอง สามพี่น้องเบิกตาโพลงพร้อมกัน มองไปในลานบ้านด้วยความเหลือเชื่อ
ตอนยังไม่ผลักประตูเข้าไป มองจากแต่ภายนอกก็เป็นแค่ที่พักธรรมดา แต่พอผลักประตูเข้าไปกลับ็พบอีกโลกหนึ่งทันที ข้างในมีแสงเรืองรองแวววับ รัศมีความมงคลประสานอยู่ด้วยกัน เสียงดนตรีของสรวงสวรรค์ กลิ่นหอมกรุ่นปะทะจมูก ทั้งซ้ายและขวามีมนุษย์ที่ดูสูงส่งดุจเทพสวมชุดเกราะสีทองยืนอยู่มากมาย นี่เป็นที่พักธรรมดาซะที่ไหนกัน เป็นวิมานสำนักเซียนชัดๆ
ในห้องที่มีแสงอาทิตย์ส่องผ่าน เซียนท่านหนึ่งสวมชุดสีเหลืองมีดาบอยู่ข้างหลังกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนฐานประทับดอกบัว ใบหน้ายิ้มอย่างเป็นมิตรกวักมือเรียกทั้งสามคน ส่งสัญญาณให้เข้ามา
ท่านเซียนผู้ยิ่งใหญ่เชิญให้เข้ามา สามคนจะกล้าปฏิเสธได้อย่างไร ค่อยๆ เดินเข้าไปที่ลานบ้านอย่างระมัดระวัง จากนั้นประตูลานบ้านก็ปิดเองโดยอัตโนมัติ
มหาเซียนชุดเหลืองกวาดสายตามองทั้งสามคน สุดท้ายก็หยุดอยู่ที่หน้าของเจ้าอ้วนจาง พยักหน้าเบาๆ แล้วยิ้ม "เป็นเจ้าเองเหรอที่ได้ยินเสียงเรียกของข้า?"
ท่าทางเจ้าเล่ห์ที่เป็นปกติของเจ้าอ้วนจางหายไปหมดสิ้น เขาผงกหัวด้วยสีหน้าท่าทาง 'ใสซื่อไร้เล่ห์เหลี่ยม'  เจอกับคนที่น่าเกรงขามทางที่ดีทำท่าซื่อสัตย์และเรียบร้อยไว้จะดีกว่า
มหาเซียนชุดเหลืองยิ้มแล้วพูด "ข้าหวังจะหาลูกศิษย์สักคนเพื่อถ่ายทอดวิชาจีวรและบาตรให้ จนใจที่จะทำอย่างไรก็ไร้ผู้ที่เหมาะสมมาตลอด ข้าพบกับเทพยากรณ์แล้วขอคำแนะนำมา คำทำนายที่เทพยากรณ์มอบคำทำนายแก่บอกข้า  เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ คนที่ถูกลิขิตไว้อยู่ตรงนี้แล้ว"
สามคนที่เออออตามอย่างระมัดระวัง ฟังไม่เข้าใจว่าเขากำลังพูดอะไร มหาซียนชุดเหลืองดูเหมือนจะไม่สนใจว่าสามคนนี้จะฟังรู้เรื่องหรือไม่ ถามแค่เจ้าอ้วนจาง "เจ้าจะยอมเป็นลูกศิษย์ข้าหรือไม่?"
ตอนที่ทั้งสามคนเดินบนอยู่ในเมืองนี้  ที่พักของสำนักเซียนแห่งอื่นๆ ที่กำลังเปิดรับคนดูเหมือนจะยิ่งใหญ่กว่าที่นี่ แต่ในประตูใหญ่ที่เปิดอ้าออกมา ความยิ่งใหญ่ของสำนักเซียนอื่นๆ เทียบกับที่นี่ไม่ติด แตกต่างกันมาก
อย่างไรก็ไม่รู้ว่าเขาไม่แน่ใจว่าใครดีหรือใครไม่ดีกันแน่ เซียนท่านนี้ ดูๆ แล้วก็ไม่แย่หน้าใหญ่ใจโต เหมียวอี้กัดฟัน ยื่นมือเข้าไปคลำหาในอก หยิบสมุนไพรเซียนสองต้นออกมาแล้วส่งให้ถึงได้สองต้น มอบใส่มือให้มือเจ้าอ้วนจางและหนูน้อยลู่ จากนั้นแล้วผลักทั้งคู่ไปอยู่ตรงหน้าท่านเซียนชุดเหลือง
นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าอ้วนจางและหนูน้อยเห็นได้เห็นสมุนไพรเซียน 'ซิงหัว' พอเห็นกิ่งใบหยกกิ่งสีทับทิมที่มีประกายดาวเล็กๆ ปกคลุมอยู่ในมือ พวกเขาก็ละสายตาไปไหนไม่ได้ชั่วขณะหนึ่ง
ท่านเซียนชุดเหลืองพอมองเห็นสมุนไพรเซียนก็ประหลาดใจเล็กน้อย ดูจากขนาดของสมุนไพรเซียนแล้วรู้เลยว่าอายุของมันไม่ธรรมดา น่าเหมือนะจะเติบโตมาแล้วเกินหมื่นปี สายตาที่เขามองเหมียวอี้ดูประหลาดใจเล็กน้อย แล้วถามว่า "เจ้าเข้าไปในแดนหมอกเลือดหมื่นจั้งมาเหรอ?"
เหมียวอี้คิดในใจว่าเขาถามอะไรไร้สาระ ถ้าข้าหาสมุนไพรเซียนมาให้ท่านไม่ได้ ท่านจะไม่เต็มใจยอมรับคนข้าเหรอ? แต่ภายนอกเขาพยักหน้าตอบ "ใช่ขอรับ"
ท่านเซียนชุดเหลืองตาลุกวาวกวาดสายตาไปทั้งตัวเหมียวอี้ทันที ดูออกแล้วว่าบนตัวเหมียวอี้มีสมุนไพรเซียนเพียงสองต้น เขาพูดด้วยความเสียดายว่า "นิสัยอย่างเจ้านั้นหายาก แต่น่าเสียดาย ถ้าข้าเหลือสมุนไพรเซียนไว้ให้เจ้าหนึ่งต้น มันกลับจะเป็นการทำร้ายเจ้าเสียด้วยซ้ำ ช่างเถอะ!"
พอพูดจบเขาก็ยกแขนเสื้อชูกระบอกแขนเสื้อขึ้น สมุนไพรเซียนที่ประคองอยู่ในมือเจ้าอ้วนจางปลิวหวือ'วืบ'ปลิวเข้าไปในแขนเสื้อกว้างของเขา จากนั้นชี้ไปบนพื้น "ยังไม่ก้มหัวคำนับอาจารย์อีก!"
เจ้าอ้วนจางหันกลับมามองเหมียวอี้  เหมียวอี้พยักหน้า
เจ้าอ้วนจางคุกเข่าโขกและโค้งหัวลงทันที "ท่านอาจารย์!"
ท่านเซียนชุดเหลืองยิ้มบางๆแบบรู้ทัน พยักหน้าพูดกับเหมียวอี้และลู่เสวี่ยซิน "ข้ารับเขาไว้แล้ว ส่วนพวกเจ้าสองคนก็ไปได้แล้ว"
สามพี่น้องอึ้งไปพักหนึ่ง มันไม่ถูกนี่ ไม่ใช่ว่าถ้ามีสมุนไพรเซียนก็จะรับไว้ไม่ใช่เหรอ?
เจ้าอ้วนจางกระโดดขึ้นมาคนแรกแล้วพูดว่า "ท่านอาจารย์ พวกเราสามคนมาด้วยกัน พวกเรามีสมุนไพรเซียน รับพวกเราไว้ด้วยกันเถอะ "
ท่านเซียนชุดเหลืองส่ายหัวไม่รับปาก
เหมียวอี้รีบร้อนผลักลู่เสวี่ยซินออกไปข้างหน้า แล้ววิงวอน "ท่านมหาเซียน รับน้องสาวข้าไว้ด้วยเถิด นางมีสมุนไพรเซียนนะ น้องสาม รีบคุกเข่าคำนับอาจารย์เร็ว!"
ลู่เสวี่ยซินกำลังจะคุกเข่าลงไป ท่านเซียนชุดเหลืองสะบัดแขนเสื้อหนึ่งที ไม่ว่าจะทำอย่างไรหหนูน้อยก็คุกเข่าลงไม่ได้
เจ้าอ้วนจางส่งเสียงด้วยความร้อนใจอยู่ข้างๆ "พี่ใหญ่ น้องสาม รีบคุกเข่าคำนับอาจารย์สิ!"
ความคิดของสามพี่น้องก็ไม่ซับซ้อนอะไรเลย ถ้าหากได้อยู่ด้วยกัน พวกเขาก็จะได้ดูแลกันและกัน
เหมียวอี้เจ็บปวดแต่ระบายออกมาไม่ได้ เขาเสี่ยงชีวิตเพื่อไปหาสมุนไพรเซียน แต่กลับ็นำออกมาได้เพียงสองต้น
"ข้าไม่ได้สนใจสมุนไพรเซียนนั่นจริงๆหรอก แล้วสำนักนี้ก็ไม่รับลูกศิษย์ผู้หญิงด้วย!" ท่านเซียนชุดเหลืองพูดพลางส่ายหน้า
เจ้าอ้วนจางจะไม่ทำแล้ว ยื่นมืออกมาแล้วพูดว่า "ถ้าอย่างนั้นท่านคืนสมุนไพรเซียนมาให้ข้า ข้าไม่อยากเป็นลูกศิษย์ท่านแล้ว "
ท่านเซียนชุดเหลืองหัวเราะแล้วพูดว่า " นี่ไม่ใช่การซื้อขาย เจ้าคำนับเรียกข้าว่าอาจารย์แล้ว  ไม่มีเหตุผลที่จะกลับคำพูด "
พูดจบก็สะบัดแขนเสื้ออีกครั้ง ประตูลานบ้านเปิดขึ้นโดยทันทีอัตโนมัติ ชั่วพริบตาเดียวลมได้พัดหอบเหมียวอี้และลู่เสวี่ยซินส่งออกไปโดยพลันทันที
พอประตูปิด ทั้งสองคนถูกสกัดกั้นไว้ข้างนอก จะตะโกนเรียกให้ประตูเปิดอย่างไรก็ไร้ประโยชน์ เสียงของข้างในและข้างนอกถูกตัดขาดจากกันโดยสิ้นเชิง
…………………………
^1	  卍 สวัสดิกะ หรือ สวัสติกะ (卍) คือเป็นเครื่องหมายอันเป็นมงคลสูงยิ่ง เป็นเครื่องหมายแห่งพลวัตร การเคลื่อนไหว ความไม่หยุดนิ่ง ความเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา เป็นเครื่องหมายแห่งการหล่อเลี้ยงสรรพชีวิต มีการใช้เป็นสัญลักษณ์ในศาสนาฮินดู และศาสนาพุทธ


## 011 เหมือนคำพยากรณ์(2)

บทที่ 11 เหมือนคำพยากรณ์ (2)
หลังจากทั้งสองคนดื้อดึงตบจนเปิดประตูออกได้ในที่สุด ทั้งสองก็ตกตะลึงอีกครั้ง ภาพตรงหน้าเป็นเพียงลานบ้านธรรมดา สำนักเซียนอันแสนมหัศจรรย์ก่อนหน้านี้หายไปอย่างไร้ร่องรอย
ทั้งสองค้นหาไปทั่วทั้งในและนอกบ้าน ไม่เห็นเงาใครสักคน ทุกอย่างก่อนหน้านี้เหมือนเป็นความฝัน เจ้าอ้วนจางก็หายไปแล้ว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไปไหน
"พี่สองพี่รอง พี่สองพี่รองไปไหนแล้ว…" ลู่เสวี่ยซินร้องไห้สะอึกสะอื้น
เหมียวอี้ที่ยืนอึ้งทึ่มตำหนิตัวเองอยู่ที่เดิม พอมองเห็นสมุนไพรเซียนใบหยกกิ่งสีทับทิมในมือน้องสามแล้ว สายตาดูตื่นตัวขึ้นมาทันที พูดปลอบใจหนูน้อยว่า "น้องสามอย่าร้องไห้เลย เจ้าสองเจ้ารองมันได้พบอาจารย์ดีแล้ว ไม่มีเรื่องอะไรหรอก"
"คำพูดของพี่ใหญ่น่าเชื่อถือกว่าพี่สองพี่รองมาตลอด หนูน้อยเช็ดน้ำตา พูดพลางสะอึกสะอื้น
"พี่ใหญ่รู้ได้ยังไง?"
เหมียวอี้ชี้ไปที่กิ่งใบหยกกิ่งสีทับทิมในมือนางแล้วอธิบาย "ถ้าเขาเป็นคนชั่วจริงๆ สมุนไพรเซียนต้นนี้คงเสร็จเขาไปแล้ว "
คำพูดนี้ดูมีเหตุผลอยู่บ้าง หนูน้อยถาม "พี่สองพี่รองถูกพาตัวไปไหนแล้วล่ะ?"
เหมียวอี้จนปัญญาจะตอบคำถามนี้….
ในที่รกร้างแห่งหนึ่งที่อยู่นอกเมืองกู่เฉิงไปหลายสิบลี้ ท่านเซียนชุดเหลืองและเจ้าอ้วนจางยืนเผชิญหน้ากัน อีกคนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ส่วนอีกคนโกรธแต่ไม่กล้าพูด
ลมพัดวูบหนึ่ง ผืนหญ้ารกร้างส่ายั่นไหว ฝุ่นดินที่อยู่บนตัวท่านเซียนชุดเหลืองปลิวหายไป
มวยผมที่เกล้าอยู่บนหัวของเขา ผิวหนังที่อยู่บนใบหน้า เสื้อที่อยู่บนร่างกาย ดาบยาวที่สะพายหอบไว้ข้างหลังค่อยๆ กลายเป็นฝุ่นปลิวออกไป ทั้งตัวที่เหมือนถูกกลบอยู่ในฝุ่นดิน ถูกลมค่อยๆ พัดเผยโฉมหน้าที่แท้จริง
ฝุ่นดินที่อยู่บนร่างกายเขาถูกปัดออกไป เผยให้เห็นนักบวชเฒ่าศีรษะล้านคนหนึ่ง คิ้วขาวทั้งสองข้างยาวห้อยลงมาถึงหน้าอก หน้าตาดูมีเมตตา ผอมบางกระฉับกระเฉง ดวงตาทั้งคู่ลึกล้ำมีประกาย
ชุดคลุมที่เขาสวมเป็นใส่มีสีขาวราวกับหิมะ ขลิบโดยมีขอบด้วยเป็นผ้าต่วนสีดำ บนผ้าต่วนสีดำปักลายริ้วเมฆสีทองงดงาม ดอกบัวสีม่วงบานเก้ากลีบเปล่งแสงอยู่ตรงกลางหว่างคิ้วของเขา ในความเรียบง่ายทั้งตัวของเขาเผยความสูงส่งที่บรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ ลักษณะท่าทางดูสงบใจดี แต่ให้ความรู้สึกสูงศักดิ์สง่างามราวกับจักรพรรดิ ดูแล้วเหมือนพระราชาในคราบนักบวช
เจ้าอ้วนจางมองจนตะลึงอ้าปากค้าง พูดแบบติดอ่าง "ทะ ท่านเป็นนักบวชเหรอ?"
นักบวชเฒ่ายิ้มอย่างเมตตา "ในดินแดนแห่งเซียนไม่ค่อยจะต้อนรับให้คนจากแดนพุทธะเข้ามาหาลูกศิษย์ในเขตนี้หรอก ข้าจึงต้องปกปิดตัวตน เจ้ากับข้าอยู่ห่างกันหมื่นลี้แต่บังเอิญพบและได้มาพบหน้าเป็นอาจารย์เป็นศิษย์กันที่นี่ ต้องมีวาสนาต่อกันแน่"
เจ้าอ้วนจางรีบส่ายหัวโบกมือทันที "พวกเราไม่มีวาสนาต่อกัน ไม่มีจริงๆ "
นักบวชเฒ่าหัวเราะแล้วถามว่า "หากไม่มีวาสนาเจ้าจะได้ยินบทสวดเฉพาะของข้าได้อย่างไรกัน เป็นเพราะวาสนามากมายนี่เอง"
"ข้าไม่อยากเป็นพระ ข้าชอบกินเนื้อกินเหล้า ข้าชอบหญิงงาม ข้ายังอยากแต่งงานด้วย…" เจ้าอ้วนจางถอยหลังด้วยสีหน้าหวาดกลัว ไม่เคยคิดมาก่อนว่าวันหนึ่งตัวเองจะต้องเป็นพระ น่ากลัวเกินไปแล้ว เขาหันกลับแล้วออกวิ่งไป ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง "พี่ใหญ่ช่วยข้าด้วย!"
"เด็กโง่ ในโลกมนุษย์มีคนใฝ่ฝันอยากเป็นลูกศิษย์ของข้ามิรู้เท่าไรต่อเท่าไร"
นักบวชเฒ่าถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ลายริ้วเมฆสีทองปักอยู่บนผ้าต่วนสีดำข้างสาบคอเสื้อจู่ๆ ก็กลายเป็นเหมือนกลายเป็นงูที่มีชีวิต บินออกมาจากเสื้อ บินวนอ้อมเวียนนักบวชเฒ่าที่ยืนพนมมืออยู่อย่างรวดเร็ว ค่อยๆ ใหญ่ขึ้น สุดท้ายกลายเป็นภาพมายาภูตมังกรทะเลสีทองตัวใหญ่ตัวหนึ่ง พันรอบนักบวชผู้ฝึกตนเฒ่าและทะยานขึ้นฟ้าไป
มังกรทะเลบินวนอยู่บนฟ้า แล้วถลาลงมา ไล่ตามโฉบเจ้าอ้วนจางที่กำลังวิ่งหนีอย่างอกสั่นขวัญหายขึ้นไปบนฟ้า สั่นหัวกระดิกหางพาทั้งสองคนหายลับเข้าขอบฟ้าไปอย่างรวดเร็ว…
เวลานี้เอง เหมียวอี้พาลู่เสวี่ยซินเบียดแทรกออกจากฝูงชน มาถึงหน้าบ้านหลังหนึ่งที่ประดับตกแต่งสวยงาม
เขาเองก็แยกไม่ออกเหมือนกันว่าสำนักไหนดี เดินมาถึงตรงนี้เห็นคนมากมายกำลังรุมล้อมดูอยู่อย่างคึกคัก ได้ยินคนที่อยู่รอบๆ พูดกันว่า เทพธิดาหงเฉินที่ก่อนหน้านี้ยืนอยู่บนกำแพงให้เซียนทุกท่านทำความเคารพเลื่อมใส ได้เหาะเข้าไปในนี้ ทุกคนจึงพากันแห่เข้ามา
ได้รับความเคารพเลื่อมใสจากเซียนทุกคนก็ต้องไม่ธรรมดาอยู่แล้ว เหมียวอี้อดเสียใจไม่ได้ที่ปล่อยให้เจ้าอ้วนจางพบเซียนชุดเหลืองท่านนั้น ไม่เช่นนั้นน้องรองสองกับน้องสามคงจะได้อยู่คอยดูแลกันได้ แต่มาเสียใจตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว
สองพี่น้องก้าวขึ้นบันไดที่เชื่อมไปที่ประตูทางเข้า แต่ถูกเซียนที่เฝ้าประตูขวางเอาไว้
เหมียวอี้ส่งสัญญาณให้หนูน้อยลู่นำเจ้าต้นไม้กิ่งใบหยกกิ่งสีทับทิมที่ส่องแสงระยิบระยับนั่นออกมาทันที คุณลักษณะของสมุนไพรเซียนต้นนี้ทำให้เซียนที่เฝ้าประตูอยู่ตาลุกวาวทันที
มีเสียงตะโกนดังออกมาจากกลุ่มคนที่ล้อมอยู่ข้างนอกทันทีใด "นั่นพี่ใหญ่กับน้องสามตระกูลจางไม่ใช่เหรอ  ? พวกเขาเก็บสมุนไพรเซียนได้แล้วเหรอ?"
ที่นี่ไม่เรื่องมากเหมือนเซียนชุดเหลืองท่านนั้น พอเห็นว่ามีสมุนไพรเซียน ก็มีคนออกมานำตัวหนูน้อยลู่เข้าไปที่บ้านทันที แต่กลับขวางเหมียวอี้ที่ต้องการจะไปส่งน้องเอาไว้ข้างนอก
เพื่อน้องสาว เหมียวอี้โค้งตัวอย่างนอบน้อมแล้วยิ้ม "นางเป็นน้องสาวข้า ข้าอยากจะไปส่งนางแล้วพูดอะไรกับนางหน่อยได้มั้ย?"
เซียนเฝ้าประตูยื่นมือขวางไว้ พูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ "ออกไป!"
หนูน้อยลู่ที่อยู่ในประตูตะโกนเสียงดังทันที "พี่ใหญ่ พี่ก็เข้ามาด้วยสิ! "
หนูน้อยลู่ยังดูไม่ออกว่าพี่ใหญ่ของตนมีสมุนไพรเซียนแค่สองต้น ถ้าเปลี่ยนเป็นน้องสองน้องรองจอมเจ้าเล่ห์  ตอนนี้คงเดาออกแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
เหมียวอี้โบกมือทันที "น้องสาม เจ้าเข้าไปก่อน พี่จะลองไปตามหาเจ้ารองสามดูก่อนว่าจะเจอมั้ย"
"พี่ใหญ่ ข้าจะรอนะ!" เสียงของหนูน้อยลู่ค่อย ๆ หายไปข้างหลังประตู เนื่องจากมีคนพาตัวนางไปแล้ว
"น้องสาม ดูแลตัวเองดีๆ นะ!"
เหมียวอี้พยายามใช้นำเสียงหัวเราะแสดงความดีใจ ตะโกนเข้าไปในประตู หวังว่าเสียงหัวเราะของตัวเองจะทำให้น้องสามสบายใจ
เขาหันกลับมา เผชิญหน้ากับกลุ่มคนที่กำลังมองด้วยความอิจฉา เหมียวอี้ที่กำลังเม้มปากแน่นและตาแดงก่ำกล่ำยังคงรักษารอยยิ้มบนใบหน้าเอาไว้ เดินยิ้มลงบันไดมาอย่างมีความสุข แล้วพูดกับทุกคนด้วยความภูมิใจ "นั่นน้องสาวข้าเอง ได้เป็นเซียนแล้ว น้องชายข้าก็ได้เป็นเซียนแล้วเหมือนกัน น้องสองน้องรองกับน้องสามบ้านข้าได้เป็นเซียนกันหมดแล้ว"
เหมียวอี้ไม่ค่อยโอ้อวดแบบนี้บ่อยนัก แต่ตอนนี้อดไม่ได้ที่จะบอกให้ทุกคนรู้ข่าวดีนี้ ให้เพื่อนบ้านพวกนั้นรู้ว่าเด็กสาวกำพร้าตระกูลลู่กับเด็กกำพร้าตระกูลจาง หลังจากวันนี้ไปจะมีชีวิตที่ดีเกินกว่ามนุษย์ธรรมดาจะเอื้อมถึงได้
แต่เขากลับมองไม่เห็นแววอารมณ์เยาะเย้ยที่ซ่อนอยู่ตอนที่เซียนเฝ้าประตูเหล่ตามอง
คนคุ้นเคยจากเมืองเดียวกันดึงเหมียวอี้มาถาม "เจ้าเด็กจางก็สำเร็จเป็นเซียนแล้วเหมือนกันหรอ?"
เหมียวอี้พยักหน้าอย่างหนักแน่น
มีคนสนิทจากเมืองเดียวกันอีกสองสามไม่กี่คนเบียดเข้ามาถามแทรก  "เป็นสมุนไพรเซียนที่เจ้าเข้าไปเก็บในหมอกเลือดหมื่นจั้ง? "
เหมียวอี้พยักหน้าอีกครั้ง
"เจ้าเก็บสมุนไพรเซียนมาได้กี่ต้นน่ะ?"
เหมียวอี้ชูสองนิ้วด้วยความภาคภูมิใจ "สองต้น"
มีคนถามอย่างประหลาดใจ  "สองต้นเองหรอ? พี่ใหญ่บ้านจาง ทำไมเจ้าไม่เหลือไว้ให้ตัวเองสักต้นล่ะ?"
เหมียวอี้ตบที่อกเบาๆ แล้วหัวเราะ " ไม่เป็นไรหรอก หมอกเลือดหมื่นจั้งยังไม่ปิดไม่ใช่เหรอ? ยังมีโอกาสอีก"
แม้จะพูดแบบนี้ แต่เขาคงไม่กลับเข้าไปอีกแล้ว เพราะเคยเข้าไปจึงเข้าใจว่าในนั้นอันตรายมากแค่ไหน ใช่ว่าทุกครั้งจะได้พบคนแบบเยียนเป่ยหงที่ช่วยปกป้องอันตราย ยิ่งเข้าไปข้างในลึกเท่าไรก็ยิ่งแย่งชิงกันอย่างบ้าระห่ำ ถ้าตัวเองเข้าไปอีกก็ไม่ต่างอะไรกับเอาชีวิตไปทิ้ง ก่อนหน้านี้ที่ยังมีชีวิตออกมาได้เป็นเพราะดวงดีล้วนๆ
"จุ๊ๆ จุจุ บ้านเฒ่าลู่กับบ้านเฒ่าจางโชคดีจริงๆ เลย รับเลี้ยงลูกชายดีๆ เอาไว้ ถึงตายก็คุ้มแหละน่า! " มีคนอุทานชื่นชม
เหมียวอี้อ้าปากยิ้มกว้างให้กับทุกคนที่แสดงความยินดี ยิ้มจนหน้าจะชาหมดแล้ว…
ในบ้านหลังใหญ่ที่งดงาม หนูน้อยลู่ถูกพาตัวไปที่สวนด้านหลัง ยืนอยู่บนแผ่นหยกแผ่นหนึ่งที่สลักอักขระอักษรรูนเอาไว้
ผู้ฝึกตนสามคน ยืนเป็นสามมุมอยู่ข้างนอกแผ่นหยก ขณะเดียวกันก็ปล่อยคาถาออกมา ให้เพื่อใส่พลังอิทธิฤทธิ์เข้าไปในแผ่นหยก พิสูจน์คุณสมบัติในการฝึกตนของหนูน้อยลู่
มีเพียงคนธรรมดาเท่านั้นที่นึกว่าพอหาสมบัติออกมาจากหมอกเลือดหมื่นจั้งได้แล้วก็จะกลายสำเร็จเป็นเซียนได้เลย คนที่มีคุณสมบัติ แน่นอนว่าจะยอมสิ้นเปลืองทรัพยากรฝึกให้อย่างไม่เสียดาย ส่วนคนที่ไม่มีคุณสมบัติก็ไม่มีใครอยากเปลืองทรัพยากร แค่ส่งไปทำงานเบ็ดเตล็ดต่ำต้อยก็พอแล้ว
…………………………


## 012 เหมือนคำพยากรณ์(3) 

บทที่ 12 เหมือนคำพยากรณ์(3)
สาหตุที่พี่สาวขชองหวงเฉิงไม่ให้น้องชายตนไปเสี่ยงภัยที่แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง ก็เพราะว่าท่านเซียนที่นางไปคอยประจบสอพลอได้เคยตรวจดูให้แล้ว ว่าน้องชายตนไม่เหมาะสมที่จะฝึกตนเลย และไม่จำเป็นต้องไปเสี่ยงอันตรายใหญ่หลวงที่แดนหมอกเลือดหมื่นจั้งด้วย ต่อให้หาของวิเศษได้แล้วยังไงล่ะ? จะให้สำนักรับเขาไปทำงานเบ็ดเตล็ด ไปเป็นทาสเหมือนวัวเหมือนม้าเหรอ? ให้เขาเป็นมนุษย์ธรรมดาที่ร่ำรวยอยู่ในโลกมนุษย์นี้ยังจะดีซะกว่า
ก็เหมือนกับที่นักบวชเฒ่าท่านนั้นได้พูดกับเหมียวอี้ไว้ก่อนหน้านี้ ถ้าเหลือสมุนไพรเซียนไว้ให้เหมียวอี้มันกลับจะเป็นภัยต่อตัวเหมียวอี้เอง เพราะเขาดูออกว่าเหมียวอี้ไม่เหมาะกับการฝึกตน
นักบวชไม่ได้ต้องการสมุนไพรเซียน เขาแค่ไม่อยากทำร้ายเหมียวอี้ จึงรับสมุนไพรเซียนที่อยู่ในมือเจ้าอ้วนจางเอาไว้ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เหมียวอี้ต้องเสียใจทีหลังเมื่อเวลานั้นมาถึง
เหมือนกับหนูน้อยลู่ตอนนี้ ถ้าคุณสมบัตินางได้ เอกสารทางการที่อยู่ข้างๆ จะขึ้นทะเบียนให้นางทันที และยามจากไปก็จะพากลับสำนักไปด้วย จะได้เดินกลับเข้าประตูมา แต่ถ้านางไม่มีคุณสมบัติ แม้แต่ชื่อก็ไม่ต้องจดทะเบียนลงไป
แต่ทว่า ผลการทดสอบทำให้ผู้ฝึกตนทุกคนที่อยู่ตรงนั้นตกตะลึงยกใหญ่ เห็นเพียงบนหัวของหนูน้อยลู่ที่ยืนอยู่บนแผ่นหยก  มีเงารางของหงส์หนึ่งตัวพุ่งขึ้นมา บินร่อนอยู่บนฟ้าเหนือบ้านพัก
คนธรรมดามองไม่เห็นหรอก มีเพียงผู้ฝึกตนที่มีดวงตารู้แจ้งเท่านั้นที่มองเห็นได้ ชั่วพริบตาเดียว ผู้ฝึกตนทั้งเมืองกู่เฉิงต่างพากันมองมายังทิศทางนี้
มีคนจำนวนไม่น้อยตกตะลึง และตะโกนออกมาว่า  "ร่างหงส์!"
แดนฝึกตนมีคำกล่าวที่ว่า 'ลักษณะแห่งมังกรและหงส์' นั่นก็คือคุณสมบัติที่ดีที่สุดที่เหมาะจะฝึกตน และเป็นคุณสมบัติขั้นสูงสุด มังกรหมายถึงผู้ชาย หงส์หมายถึงผู้หญิง คนที่มีคุณสมบัติจำพวกนี้ไม่อาจร้องขอได้ เป็นสิ่งที่ได้มาโดยบังเอิญเท่านั้น คนที่มีคุณสมบัติพวกนี้มักจะโดนสำนักต่างๆ ต่อสู้เพื่อแย่งตัวไป
ผู้ฝึกตนทั้งหมดที่อยู่เหตุการณ์แทบไม่เชื่อสายตา ไม่นึกว่าจะได้พบกับคนที่มีคุณสมบัติ 'ร่างหงส์' ในสถานที่เล็กๆ แบบนี้
เทพธิดาหงเฉินที่อยู่ชั้นลอยบนลานบ้านพลันหันหลังกลับมามองด้วยเหมือนกัน สายตาจ้องไปยังหนูน้อยลู่ที่อยู่บนแผ่นหยกตรงลานบ้านทันที พึมพำด้วยความตื่นตะลึง "ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ วิชาสอดแนมความลับสวรรค์ของเทพยากรณ์แม่นเหมือนที่ร่ำลือกันจริงๆ ด้วย!"
หนูน้อยลู่มองไปรอบๆ ด้วยความประหม่าเล็กน้อย ไม่รู้ว่าทำไมทุกคนต้องมองตนด้วยสายตาแบบนั้น
เงาสีแดงปรากฏขึ้นมาแวบหนึ่ง เทพธิดาหงเฉินปราะกฎฏตัวที่ลานบ้าน นางเดินกระโปรงพลิ้วลมเข้ามา
พอเห็นนางปรากฏตัว ผู้ฝึกตนทุกคนก้มหัวแล้วถอยออกเป็นสองฝั่งอย่างว่านอนสอนง่าย
ผู้อาวุโสที่นำพรรคพวกเข้ามาที่นี่สีหน้าเหมือนโดนตะคริวกิน เรียกได้ว่าถอนหายใจอย่างเสียดายอยู่เงียบๆ มีเทพธิดาหงเฉินอยู่ พวกเขาก็เลิกคิดที่จะนำตัวหนูน้อยคนนี้ไปได้เลย  ไร้วาสนาต่อสำนักของเขาโดยสิ้นเชิงแล้ว เหมือนเห็นผีกลางวันแสกๆ เทพธิดาหงเฉินผู้สูงส่งทำไมไม่อยู่ที่แดนโพ้นสวรรค์ วิ่งมาที่นี่ทำไมถ้าไม่มีธุระจะมาทำอะไรที่นี่ ?
เทพธิดาหงเฉินเดินมาตรงหน้าแผ่นหยกช้าๆ มองลู่เสวี่ยซินที่มีสีหน้าขี้ขลาดเล็กน้อย ใบหน้าเผยรอยยิ้ม ยื่นมือเรียวระหงไปที่ลู่เสวี่ยซิน พูดด้วยน้ำเสียงชัดใสว่า "ไม่ต้องกลัว ไปกับพี่ ดีมั้ยจ๊ะ?"
คนที่ได้เห็นนางยิ้มเกรงว่าคงมีอยู่ไม่มากหรอก
ในระยะที่ใกล้แบบนี้ หนูน้อยลู่มองเห็นโฉมหน้าของเทพธิดาหงเฉินชัดโดยสิ้นเชิงแล้ว พบว่าตัวเองไม่เคยเห็นพี่สาวที่สวยขนาดนี้มาก่อน
ความน่าดึงดูดของเสน่ห์เหนือคนธรรมดาที่อีกฝ่ายเผยให้เห็น ทำให้หนูน้อยลู่หัวสมองว่างเปล่าทันที ไม่มีทางปฏิเสธคำขอของอีกฝ่ายได้เลย พยักหน้าไปโดยไม่รู้ตัว
พอหนูน้อยตอบรับ เทพธิดาหงเฉินยิ้มหวาน ยืนมืออกมากุมมือเล็กๆ ของนางไว้
ชั่วพริบตาเดียว ผ้าแพรสีแดงยาวเกินร้อยเมตรสองเส้นบินขึ้นไปบนฟ้า กำไลทองสามคู่และปิ่นปักผมสีทองที่ปักอยู่บนผมสลวยของเทพธิดาหงเฉินกลายเป็นเงารางของหงส์สีทองในชั่วพริบตาเดียว นำร่างเล็กและร่างใหญ่พุ่งทะยานขึ้นฟ้าไป แทบจะหายไปต่อหน้าต่อตาฝูงชนทันที
ในลานบ้านเหลือไว้เพียงกลิ่นหอมราวดอกกล้วยไม้ในหุบเขาของเทพธิดาหงเฉิน ผู้อาวุโสท่านนั้นกระทืบเท้าแล้วถอนหายใจ "น่าเสียดาย!อุตส่าห์มาถึงที่แล้วเชียว! "
คนธรรมดาที่อยู่ข้างนอกมองไม่เห็นว่าเทพธิดาหงเฉินจากไปแล้ว เหมียวอี้ก็ไม่มีโอกาสได้เห็นเช่นกัน เขายังกังวลกับเจ้าอ้วนจางเล็กน้อย วิ่งไปที่บ้านพักก่อนหน้านี้แล้วผลักประตูเข้าไปตรวจหาดูอีกครั้ง
เหมือนเดิม ไม่เห็นเงาใครสักคน
"ดูเหมือนน้องสองน้องรองจะถูกท่านเซียนพาตัวไปแล้วจริงๆ"
พอออกจากที่นี่ไป เขากลับมายังสถานที่ที่ส่งตัวหนูน้อยลู่เข้าไปอีกครั้ง สืบข่าวไปทุกแห่งว่าข้างในนั้นเป็นสำนักเซียนไหน แต่ไม่มีคนธรรมดาคนไหนรู้หรอก
เจ้าอ้วนจางถูกนำตัวไปแล้ว เหมียวอี้ยังอยากจะส่งน้องสามจากไปด้วยตาตัวเอง เขาใช้เวลาที่เหลือรออยู่ในเมืองกู่เฉิงตลอด อยากรอจนถึงวันที่หนูน้อยลู่จากที่นี่ไป
แต่ผลเสียที่เขาโอ้อวดไว้ก่อนหน้านี้มาถึงแล้ว เรื่องที่เขาพาน้องชายกับน้องสาวไปเป็นเซียนแพร่กระจายไปทั่วแล้ว
ในที่สุด หวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงที่อยากถลกหนังเหมียวอี้ใจจะขาด มาขวางทางเขาไว้ในเมืองกู่เฉิงด้วยสีหน้ามึนตึง  จ้าวหังอู๋ที่หนีเอาชีวิตรอดมาได้พอเห็นเหมียวอี้ก็ยังหวาดผวาอยู่  เขาได้เห็นความโหดเหี้ยมของเหมียวอี้ด้วยตาตัวเอง เห็นตอนใช้มีดฆ่าหมูแทงหวงเฉิงและพี่ชายตนต่อหน้าต่อตา
เวลานี้เซียนจากแต่ละที่มารวมตัวกันที่เมืองกู่เฉิง หวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงยังไม่กล้าทำอะไรเหมียวอี้ที่นี่ เขาโกรธจนควบคุมอารมณ์ไว้ไม่อยู่และอยากสังหารเหมียวอี้เสียที่นี่เลย แต่ลูกน้องเขารีบดึงเขาเอาไว้  ให้เขาใจเย็นลง
เหมียวอี้รู้สึกว่าอยู่ที่นี่นานไม่ได้แล้ว คิดจะอยากหนีออกนอกเมืองไป แต่ที่ประตูเมืองทั้งสี่ล้วนมีคนของหวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงคุ้มกันอยู่ ถ้าเขากล้าออกไป คงจะมีคนตามออกไปฆ่าเขาตายทันที
อยากจะข้ามกำแพงหนีออกไปเงียบๆ ก็ไม่ได้ บนช่องของกำแพงเมืองล้วนมีคนเฝ้าอยู่ ขณะเดียวกันก็มีคนสองคนตามเขาไม่หยุดทั้งวันทั้งคืน
หวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงเตรียมการป้องกันไม่ให้เข้าหลบหนีไว้ทุกที่แล้ว เห็นได้ชัดว่า รอให้เหล่าท่านเซียนออกจากที่นี่ไปก่อน แล้วค่อยฆ่าเหมียวอี้ที่ยังมีชีวิตอยู่ในเมืองนี้
สุดท้ายเหมียวอี้ทำได้เพียงแอบอยู่ไม่ไกลจากประตูที่เขาได้ส่งหนูน้อยลู่เข้าไป หวังจะรอตอนที่นางออกมา ลองดูว่าจะทักทายน้องสามตอนนางก้าวเข้าสู่สำนักเซียนได้หรือไม่
ไม่ต่างกับการรักษาม้าที่แล้วตายแล้วเยี่ยงม้าเป็น​[1]​ ตอนนี้ทำได้เพียงแค่ลองหวังดู
สองวันก่อนแดนหมอกเลือดหมื่นจั้งจะปิด เรื่องประหลาดใจที่ทำให้เหมียวอี้คาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น
เยียนเป่ยหงที่มีผ้าพันแผลสองผืนมัดอยู่บนร่างกายปรากฏตัวขึ้นแล้ว เยียนเป่ยหงก็มีชีวิตรอดออกมาได้เช่นกัน
เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็ได้ยินเรื่องราวของเทพธิดาหงเฉินเหมือนกัน เขาดูกระเซอะกระเซิง พกดาบใหญ่ไว้ที่เอว เดินก้าวยาวๆ มาที่นี่
"พี่เยียนๆ พี่เยียน"
เหมียวอี้ที่กำลังตื่นเต้นดีใจแอบอยู่ตรงมุมกำแพงในซอยเล็กๆ พลางร้องตะโกนเรียกเขาสองครั้ง
เยียนเป่ยหงชะงักเมื่อได้ยินเสียง รู้สึกว่าเสียงมันคุ้นมากจึง หันกลับมามอง พอเห็นเหมียวอี้ เขาก็อึ้งไปพอสมควร  หมุนตัวเดินเข้าไปในซอยเล็กๆ  พูดด้วยความประหลาดใจ "น้องชาย เจ้ามีชีวิตรอดกลับมาแล้เวหรอ? แปลกจัง ทำไมเจ้ากลับมาถึงที่นี่ก่อนข้าล่ะ?"
“เรื่องนี้เล่าสั้นๆ ไม่หมดหรอก…" เหมียวอี้เล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นตอนแยกกับเยียนเป่ยหงให้ฟัง แต่ไม่พูดเรื่องฉินตัวนั้น เพราะเขาเชื่อคำเตือนของชายหนุ่มงดงามหน้าสวย 'เหล่าไป๋' คนนั้น
"โดนตั๊กแตนทมิฬจับโยนออกมาเหรอ? มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ? " เยียนเป่ยหงงุนงง แต่คิดไปคิดมาก็น่าจะเป็นไปได้แค่ทางเดียวนั่นแหละ ไม่เช่นนั้นเจ้าเด็กนี่คงไม่กลับออกมาเร็วขนาดนี้ เขาลูบคางแล้วเดาะลิ้น "ปัดโธ่เว้ย ข้าหนีตายออกมาตลอดทาง กว่าจะออกมาได้เกือบเอาชีวิตไม่รอด เจ้ากลับโชคดี บินออกมาแบบไม่รู้ตัวเหมือนความฝัน มิน่าล่ะเจ้าถึงกลับมาเร็วกว่าข้า ถ้ารู้แบบนี้ข้าคงไปด้วยกันกับเจ้าแล้ว "
"พี่เยียน ข้าเจอปัญหาแล้วล่ะ…" เหมียวอี้เล่าเรื่องที่โดนหวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านหวงสกัดไว้หลังจากที่ส่งน้องชายกับน้องสาวไปแล้วให้เยียนเป่ยหงฟัง
เยียนเป่ยหงกล่าวด้วยความตะลึง "เจ้ามอบโอกาสให้น้องชายกับน้องสาวไปหมดแล้ว ไม่ได้เหลือไว้ให้ตัวเองสักต้นเลยเหรอ?"
…………………………
^1	  รักษาม้าตายเยี่ยงม้าเป็น มีความหมายว่า แม้จะรู้ว่าเรื่องราวหมดทางช่วยเหลือแล้ว แต่ก็ยังโอบกอดความหวัง ทดลองทำให้ถึงที่สุด


## 013 หลบหนี

บทที่ 13 หลบหนี
เหมียวอี้ยิ้มเจื่อน "ข้าเก็บได้แค่สองต้นเอง"
เยียนเป่ยหงอดไม่ได้ที่จะชื่นชมออกมาอย่างอดไม่ได้ ตอนนั้นแรกที่เขาแยกทางกับเหมียวอี้ตอนอยู่ข้างในนั้น เขายังนึกว่าเหมียวอี้จะมีแผนการสกปรก ใจแคบกับเขา จึงแยกทางไปอย่างเหยียดหยาม ตอนนี้เพิ่งรู้ว่าตนไปตัดสินคนดีด้วยจิตใจที่ต่ำช้า ถ้าเปลี่ยนเป็นตนเกรงว่าจะทำแบบเหมียวอี้ไม่ได้  นำโอกาสที่เสี่ยงชีวิตแลกมาได้ให้น้องชายน้องสาวต่างสายเลือดไปหมด
เขาอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นมาตบไหล่เหมียวอี้ "ไอ้น้องชาย ข้าไม่รู้จะพูดอะไรกับเจ้านอกจาก ขอโทษจริงๆนะ!"
เหมียวอี้สั่นหัว "พี่เยียนจะพูดแบบนั้นทำไมเล่า ข้าเพียงจะขอคำแนะนำจากท่านหน่อย ท่านมีวิธีหนีจากการจับกุมของพวกทหารมั้ย มีวิธีช่วยให้ข้าหลุดพ้นไปได้มั้ย?"
เยียนเป่ยหงหัวเราะแล้วดึงแขนเขา " เรื่องนี้ให้ข้าจัดการเถอะ ไปหาให้อะไรกินให้อิ่มก่อนแล้วค่อยว่ากัน"
เหมียวอี้ดึงเขาไว้ทันที เตือนว่า "มีคนกำลังจับตาดูข้าอยู่"
"พวกกระจอกไม่กี่คน จะกลัวทำไม!" เยียนเป่ยหงดึงเขาออกมาไป "กินดื่มให้อิ่มเสียก่อน เติมกำลังวังชา ตอนมืดพี่จะไปส่งเจ้าเอง!"
ทั้งสองหาร้านบะหมี่ที่เปิดชั่วคราวตอนนั้น สั่งเนื้อวัวนิดหน่อยกับกับบะหมี่สองถ้วย กิ่นอิ่ื่มจนเรอออกมา
ตอนจะออกไปไปจากร้าน เยียนเป่ยหงก็ห่ออาหารกลับไปด้วย จากนั้นก็หาบ้านห้องว่างที่ไม่มีคน เขาปลดบานประตู มาปูบนพื้นแล้วเอนตัวลงนอนหลับ
ถ่วงเวลาไปจนถึงตอนกลางคืน เพื่อให้พ้นจากการถูกจับตามอง เยียนเป่ยหงพาเหมียวอี้ปีนอ้อมข้ามกำแพงไปอย่างรวดเร็ว ไม่เดินไปตามทางปกติ ไม่นานก็หลุดพ้นจากพวกที่คอยจับตาดูได้แล้ว
คลำทางไปจนถึงฐานกำแพงที่ค่อนข้างมืด เยียนเป่ยหงสังเกตการณ์กฏการลาดตระเวนบนกำแพงเมืองดู คนที่เคยเป็นผู้บัญชาการกองทัพมาก่อนแบบเขาย่อมมีประสบการณ์
พอมีแผนการณ์ในใจแล้ว  ก็ฉวยโอกาสนำตะขอแบบเรียบง่ายที่เขาเตรียมไว้โยนข้ามกำแพงไป อีกมือหนึ่งจับเชือก ใช้เท้ายันผนัง พาเหมียวอี้ปีนขึ้นมาอยู่บนกำแพงสูง จากนั้นก็ไถลลงมาอีกด้านของกำแพงเมืองอย่างรวดเร็ว
ทั้งสองเดินไปท่ามกลางความมืดมิด พอถึงกลางป่าที่อยู่นอกเมืองประมาณเจ็ดแปดลี้แล้วจึงหยุดลง
อาศัยแสงจันทร์บนฟ้า เยียนเป่ยหงนำห่ออาหารที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ยัดใส่อ้อมแขนเหมียวอี้
"พี่เยียน นี่คือ...?" เหมียวอี้กอดห่อย่ามไว้ด้วยความสับสน
"ไอ้น้องชาย อยากจะหนีไปน่ะมันง่าย แต่ต่อไปถ้าเจ้าอยากจะกลับมาบ้านคงยากแล้วล่ะ อย่างไรซะตอนนี้เจ้าก็ไม่มีอะไรต้องห่วงแล้ว บ้านหลังนั้นถ้าไม่กลับมาก็คงไม่เป็นไรหรอก ถ้าเจ้ากลับมาต้องตกอยู่ในน้ำมือของเจ้าหวงเป๋าจ่างผู้ใหญ่บ้านนั่นแน่ จากบ้านเกิดตัวเองไปเป็นเรื่องยาก ก่อนหน้านี้เมื่อก่อนข้าไม่พูดคำพวกนี้เพราะ กลัวว่าพูดออกมาแล้วเจ้าจะทุกข์ใจ ของกินพวกนี้ให้เจ้าพกไปกินระหว่างทาง ไปเถอะ ยิ่งไปไกลเท่าไรก็ยิ่งดี "
เยียนเป่ยหงหันกลับมาแล้วยื่นมือชี้ไปยังทิศทางตรงกันข้ามตามแนวภูเขา "ตะขอบนกำแพงเมืองสุดท้ายมันจะทิ้งเบาะแสเอาไว้ เพื่อป้องกันเหตุการณ์ไม่คาดคิด เจ้าควรเดินไปอีกทางหนึ่ง ที่ข้าทำให้ได้ก็มีเพียงเท่านี้แหละ จะดีหรือจะร้ายข้าก็กำหนดไม่ได้ สุดแล้วแต่โชคชะตาของเจ้าเอง"
"ขอบคุณมากพี่เยียน แต่ข้ามีอีกเรื่องที่อยากจะขอร้อง!"
"ว่ามาเถอะ ถ้าข้าช่วยได้ก็จะช่วย"
"น้องสาวข้าอยู่ในสำนักเซียนที่ท่านอยากจะเข้าไปวันนี้ นางชื่อลู่เสวี่ยซิน นางยังอายุน้อย ถ้าในวันข้างหน้าพี่ได้ดูแลช่วยเหลือนาง หวังว่าพี่เยียนจะช่วยเป็นหูเป็นตาให้ข้าได้ "
"ลู่เสวี่ยซิน…" เยียนเป่ยหงพึมพำอยู่ไม่กี่ครั้ง พยักหน้าอย่างหนักแน่น " ข้าจะจำไว้ วันนี้ได้พบกันอีกครั้ง ข้าหวังว่าวันหลังจะมีโอกาสได้พบกันอีก ข้าจะไม่ทำกระบิดกระบวนเหมือนเด็กผู้หญิงหรอกนะ ข้าก็มีธุระของข้าที่ต้องรีบทำ ข้ากลับก่อนละ เจ้าดูแลตัวเองดีๆ แล้วกัน"
เขาไม่ใจเสาะยืดยาด สิ่งที่ควรพูดก็พูดแล้ว สิ่งที่ควรทำก็ทำแล้ว ตบไหล่เหมียวอี้ แล้วหันหลังเดินจากไปอย่างไม่ลังเล
มองร่างเยียนเป่ยหงที่ค่อยๆ หายไปในความมืด เหมียวอี้แหงนหน้ามองไปยังเมืองกู่เฉิง สีหน้าซับซ้อนยากที่จะเข้าใจ
ตอนแรกที่เข้าไปเสี่ยงอันตรายในแดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง เขาได้เตรียมตัวกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดไว้แล้ว เพียงแต่นึกไม่ถึงว่าหลังจากโชคดีกลับมาได้แล้วกลับกลายเป็นคนโดดเดี่ยวเดียวดาย จากนี้ต่อไปจำต้องจากบ้านเกิดเมืองนอนหลบหนีไปเพียงลำพัง
เขาหมุนตัวไปยังทิศทางของบ้านตัวเอง เหมียวอี้คุกเข่าสะอึกสะอื้นลงตรงนั้น "พ่อลู่แม่ลู่ พ่อจางแม่จาง น้องรองสองกับน้องสามสำเร็จเป็นเซียนแล้วนะ ต่อไปก็ไม่ต้องมาลำบากกับข้าแล้ว วิญญาณของพวกท่านที่อยู่บนสวรรค์ก็ช่วยคุ้มครองพวกเขาด้วยนะ"
พูดจบก็ก้มตัวศีรษะแนบพื้นหัวลงบนพื้น แสดงความเคารพ
ลูกประคำสีเขียวเข้มที่ห้อยอยู่บนคอเขากระพริบแสงอ่อนๆ 'บัณฑิต' ที่ดีดฉินอยู่ในแดนหมอกเลือดหมื่นจั้งผู้นั้น ได้ปรากฏตัวอยู่ข้างหลังเขาอย่างเงียบๆ ยังคงงดงามน่าทึ่งเหมือนเดิม เขามองดูเหมียวอี้ที่กำลังก้มหัวลงพื้นอยู่อย่างเงียบๆ
พอเหมียวอี้โขกก้มหัวแสดงความเคารพเสร็จแล้วยกมือขึ้นปาดน้ำตา ลุกขึ้นมาพลาง ชักมีดฆ่าหมูจากเอวมาถือไว้ในมือ เล็งหาทิศทาง จากนั้นแล้วไปตามทิศทางที่เยียนเป่ยหงแนะนำไว้อย่างรวดเร็ว
‘บัณฑิต' เงยหน้ามองพระจันทร์ ก่อนจะหายไปอย่างเงียบๆ ภายใต้แสงจันทร์...
เหมียวอี้เดินทางผ่านเทือกเขาสูงชันตั้งแต่ฟ้ามืดจนฟ้าสว่าง แล้วก็ไม่รู้ว่าตัวเองวิ่งมาไกลแค่ไหนแล้ว หลังจากที่วิ่งเข้าหาดวงอาทิตย์เพื่อออกมาจากภูเขา ก็เจอแม่น้ำใหญ่สกัดทางไว้ พอเห็นแม่น้ำ เขาก็พอจะเดาออกว่าตัวเองวิ่งมาไกลแค่ไหนแล้ว
ตัวเขาเองเหนื่อยจนเหลือทน คุกเข่าข้างแม่น้ำแล้ววักน้ำล้างหน้าเพื่อทำให้รู้สึกสดชื่น ไม่นานก็นั่งลงบนก้อนหินใหญ่บนริมหาดทรายของแม่น้ำ หยิบเสบียงที่เยียนเป่ยหงเตรียมไว้ให้ออกมา กัดไปไม่กี่คำ ก็หยิบถุงกาน้ำที่ทำจากหนังแกะออกมาจากเอว เปิดฝาแล้วกระเดือกลงไปสองสามอึก
ขณะกำลังกินอาหารอยู่ ก็คิดหาวิธีไปด้วยว่าจะข้ามน้ำยังไง แล้ววันข้างหน้าจะไปที่ไหนต่อ ทว่าเขากลับเห็นเรือแจวลำหนึ่งลอยมาตามกระแสน้ำ แต่เรียกว่าเป็นแพไม้ไผ่จะเหมาะกว่า
บนแพไม้ไผ่มีชายหนุ่มชุดขาวที่สวมเสื้อคลุมสีเขียวอ่อนไม่ฉูดฉาดคนหนึ่ง ใช้ลำไม้ไผ่ถ่อแพลอยมา
น้ำในแม่น้ำเป็นระลอกคลื่น แพไม้ไผ่ที่เพิ่งสร้างใหม่สีเขียวมันวาว 'บัณฑิต' ที่ยืนอยู่บนแพหันหน้ารับลมยามเช้าและแสงแดดรุ่งอรุณ แขนเสื้อปลิวไสว เป็นภาพที่งดงามเจริญหูเจริญตาเหนือความธรรมดามาก
"..." เหมียวอี้ที่กำลังกัดเคี้ยวอาหารอยู่อ้าปากกว้างด้วยความประหลาดใจตกใจ  ทำไมเป็นเขาล่ะ? นี่มันชายหนุ่มรักสะอาดคนนั้นใน 'แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง' ไม่ใช่เหรอ?
"เหล่าไป๋ เหล่าไป๋!" เหมียวอี้กระโดดขึ้นมาโบกมือตะโกน "ทางนี้ๆ ทางนี้ ยังจำข้าได้มั้ย?"
บัณฑิตมองไปตามเสียงแล้วยิ้มบางเบาๆ ใช้ลำไม้ไพ่ยันแพเข้าฝั่ง พอแพหยุดนิ่ง มองเห็นสภาพจนตรอกของเหมียวอี้แล้วก็ยิ้มกล่าว " เป็นเจ้านี่เอง น้องชาย เราเจอกันอีกแล้วนะ ในป่าเขากันดารแบบนี้ ไม่ทราบว่าน้องชายต้องการจะไปไหน? "
เหมียวอี้ถาม "ท่านจะไปไหน?"
บัณฑิตมองกระแสน้ำที่ไหลไปแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน "แพน้อยลอยมาตามกระแสน้ำ ข้ามาตากลมชมทิวทัศน์ ไม่มีที่ไหนอยากไปเป็นพิเศษหรอก ไปถึงไหนก็ไปถึงนั่นแหละ พอใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า "
ความคิดนี้  อากัปกิริยานี้ ช่างเป็นคนรู้จักพอจริงๆ เหมียวอี้รู้สึกไม่ว่าเมื่อไรที่เจอเขา ท่าทางของเขาดูสุขุมเยือกเย็นตลอด แม้แต่ในที่อันตรายแบบนั้นก็ยังไม่มีท่าทีรีบร้อนลนลานฉุกละหุกเลย  บนตัวสะอาดสะอ้านเรียบง่ายตลอด
เหมียวอี้ถูฝ่ามืออย่างกระดากอายเล็กน้อย "ดูเหมือนพวกเราจะไปทางเดียวกันนะ ไม่ทราบว่า..."
ความหมายที่พูดก็ชัดเจนอยู่แล้ว ไม่ทราบว่าจะขอขึ้นแพไปของท่านได้หรือไม่
บัณฑิตพยักหน้าด้วยความเข้าใจ "ไม่มีอะไรจะดีไปกว่าการมีเพื่อนร่วมทางแล้ว หากไม่รังเกียจแพไม้ไผ่กระจอกงอกง่อยของข้า ก็ขึ้นไปด้วยกันจะดีกว่า"
"ไม่กระจอก ไม่งอกง่อย เป็นครั้งแรกเลยที่ได้เห็นเรือไม้ไผ่สวยขนาดนี้ " เหมียวอี้กระโดดขึ้นเรืออย่างเบิกบานใจ
เขาไม่ได้พูดยกยอประจบ แพนี้ทำออกมาประณีตมากจริงๆ ตรงกลางยังมีหลังคาไม้ไผ่โค้งสำหรับกันแดดกันฝนด้วย
ลำไผ่ในมือบัณฑิตยันแพออกจากฝั่ง แพไม้ไผ่บรรทุกทั้งสองไปยังกลางแม่น้ำ ไหลตามกระแสน้ำอีกครั้ง
…………………………


## 014 ถ่ายทอดวิชาง่ายๆไม่ได้

บทที่ 14 ถ่ายทอดวิชาง่ายๆไม่ได้
ตอนนี้สบายกว่าเดินเยอะเลย เหมียวอี้ที่เดินทะลุผ่านภูเขามาทั้งคืนทรุดตัวนั่งลงบนแพไม้ไผ่ ถอนหายใจฮือกใหญ่ พบว่าขึ้นแพเดินทางในแม่น้ำลำธารนี้ ช่างได้ความรู้สึกที่ต่างไปจริงๆ
บัณฑิตยกลำไม้ไผ่ขึ้นมาเก็บไว้ มีเพียงตอนที่แพไม้ไผ่เบี่ยงออกจากทิศทาง บัณฑิตถึงจะใช้ลำไม้ไผ่แจวเพื่อปรับทิศทาง แต่ว่าแพไม้ไผ่ลำนี้เหมือนจะไหลไปตามน้ำตามลมอย่างราบรื่นมาก น้อยครั้งที่จะเบี่ยงเบนออกจากทิศทาง ดำเนินไปอย่างสบายตลอดทาง
เหมียวอี้เองก็เหนื่อยแล้ว เชยชมทิวทัศน์ภูเขาทั้งสองฝั่ง ขี้เกียจจะขยับตัวแล้ว
บัณฑิตที่ถือลำไม้ไผ่ยืนตรงปะทะลมอยู่ข้างหน้า ถามโดยไม่หันหน้ากลับมา "สมุนไพรเซียนสองต้นนั้น น้องชายเก็บมาได้รึเปล่า? "
“อืม”' เหมียวอี้ตอบ “"เก็บได้แล้ว"
บัณฑิตถาม "ในเมื่อมีสมุนไพรเซียน เหตุใดจึงไม่ไปเคาะประตูสำนักเซียน แทนที่จะมาเตร็ดเตร่อยู่ที่นี่? "
"เรื่องมันยาวน่ะ" เหมียวอี้ไม่อยากพูดเรื่องนี้อีก จึงเปลี่ยนข้อสนทนา ซ้ำยังถามด้วยความสงสัย "มีอยู่หนึ่งเรื่องที่ข้าคิดไม่ตกมาตลอด สมุนไพรเซียนสองต้นนั้นมันอยู่ตรงหน้าท่านชัดๆ ทำไมท่านไม่ไปเก็บ อย่าบอกนะว่าไม่ตื่นเต้นกับมันเลย?"
บัณฑิตยิ้มเบาๆ "ข้าเคยปรนนิบัติมหาเซียนท่านหนึ่ง เห็นเยอะแยะจนชินที่สำนักเซียน เบื่อตั้งนานแล้ว ไม่สนใจเรื่องการสำเร็จเป็นเซียนหรอก"
เหมียวอี้งง "เคยปรนนิบัติท่านเซียนเหรอ?"
บัณฑิตถามกลับ "เจ้าไม่เชื่อเหรอ?"
"เปล่าหรอก" เหมียวอี้ส่ายหัว รู้สึกว่าเขาไม่จำเป็นต้องนำเรื่องนี้มาหลอกตน และนี่ก็อธิบายได้ว่าทำไมชายหนุ่มคนนี้ไม่สนใจสมุนไพรเซียน  ถ้าบอกว่ากลัวเสื้อผ้าสกปรกอะรกะอไรนั่นเขาก็ไม่เชื่อหรอก
เขาพินิจพิเคราะห์บัณฑิตที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง ไม่แปลกใจเลยว่าที่ชายหนุ่มคนนี้มีลักษณะท่าทางไม่ธรรมดา เพราะเคยอยู่ข้างกายท่านเซียนมาก่อนนี่เอง จึงมีกลิ่นอายของเซียนติดมาด้วย
แต่ก็มีบางอย่างที่ยังสงสัยอยู่ "ในเมื่อท่านเจ้าไม่สนใจ แล้วจะเข้าไปเสี่ยงอันตรายในแดนหมอกเลือดหมื่นจั้งทำไม? "
บัณฑิตพูดพร้อมปะทะลม "ชีวิตคนไม่ยืนยาวเกินร้อยปี มีโอกาสหนึ่งครั้งในรอบหนึ่งพันปีก็ถือว่าโชคดีแล้ว ในเมื่อโอกาสมาถึง ถ้าไม่เข้าไปดูเสียหน่อย จะไม่เสียดายทีหลังเหรอ?"
เหมียวอี้อึ้งไป ดูจากทัศนคติการมองโลกของเขาแล้ว ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมมาล่องแพลำพังบนแม่น้ำในภูเขานี้ สมถะสันโดษเหมือนนกกระเรียนป่าอิสระ เหมือนเมฆที่ลอยไปลอยมา
แต่เหมียวอี้ก็รู้สึกอยู่ดีว่าการเข้าไปที่อันตรายแบบนั้นแค่เพื่อจะไปดูเฉยๆ มันดูประหลาดผิดมนุษย์ไปหน่อย ยังอดไม่ได้ที่จะลองถาม "สมุนไพรเซียนไม่ได้อยู่้ในสายตาท่าน...ท่านคงไม่ได้อยากเข้าไปในนั้นเพื่อหาของวิเศษที่หลงเหลือจากสงครามใหญ่ของเทพและมารหรอกนะ?"
"สงครามใหญ่ของเทพและมาร?" บัณฑิตถามด้วยความประหลาดใจ "อะไรคือสงครามใหญ่ของเทพและมาร ?"
เหมียวอี้ตอบอย่างงงัน "อย่าบอกนะว่าท่านไม่รู้ว่า 'แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง' เป็นผลลัพธ์หลังจากเกิดสงครามใหญ่ของเทพและมารละมั้ง? หนึ่งแสนปีก่อนมีกองทัพสวรรค์หนึ่งแสนนายไล่ฆ่าจอมมารจากสวรรค์จนมาจนถึงที่นี่ แต่ช่วยไม่ได้ จอมมารนั่นร้ายกาจเกินไป กองทัพสวรรค์แสนนายก็เลยตายพร้อมกับกับจอมมารตนนั้นที่ 'แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง' ท่านไม่เคยได้ยินเหรอ?"
ผมขาวที่ย้อยเป็นจอนลงมาของบัณฑิตกำลังพลิ้วไปตามลม เขายังคงหันหลังตอบเหมียวอี้เบาๆ “'อ้อ' " เคยได้ยิน แต่เป็นเพียงเรื่องราวเมื่อแสนปีก่อน มีคนเคยเห็นหรือไงล่ะ? ไม่แน่นะความจริงอาจเป็นแบบตรงกันข้ามก็ได้ บางทีอาจจะเป็นมารหนึ่งแสนตนไล่ฆ่าคนดีหนึ่งคนก็ได้  แล้วคนดีคนนั้นก็ฆ่ามารแสนตนนั้นทั้งหมดที่แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง มันก็เป็นไปได้นะ"
เหมียวอี้หัวเราะ "ยังไงซะตำนานก็เป็นแบบนี้มาตลอด ทุกคนพูดแบบนี้กันทั้งนั้น "
บัณฑิตตอบ "มนุษย์ไม่รู้เรื่องอะไร แต่พูดเพ้อเจ้อ ทำไมเชื่อข่าวลือกันง่ายนักนะ น้องชาย ถ้าวันหนึ่งมีคนมาบอกว่าข้าเป็นจอมมาร เจ้าจะเชื่อมั้ย? "
เหมียวอี้หัวเราะ "ไม่เชื่อแน่นอน ท่านดูแยกตัวจากทางโลก ขนาดเรื่องสำเร็จเป็นเซียนยังไม่สนใจเลย จะไปกลายเป็นจอมมารยังไงล่ะ แต่ว่า...ท่านไม่อยากสำเร็จเป็นเซียนจริงเหรอ? ถ้าได้เป็นเซียนแล้ว จะเที่ยวชมป่าเขาลำเนาไพรได้สะดวกขึ้นไม่ใช่เหรอ?"
"ไม่อยาก! " บัณฑิตส่ายหัวตอบ "ถ้าข้าอยากเป็นเซียน ก็ไม่จำเป็นต้องไปเสี่ยงอันตรายในแดนหมอกเลือดหมื่นจั้งหรอก มหาเซียนท่านนั้นที่ข้าเคยปรนนิบัติเคยถ่ายทอดวิชาเซียนให้ข้า ถ้าข้าอยากเป็นเซียน จะฝึกฝนเมื่อไรก็ได้ "
เหมียวอี้ยิ้มไม่ออกแล้ว หลังจากสีหน้าแข็งทื่อไปสักพักก็ ถามแบบอ่อนเพลียหมดแรง  "ท่านมีวิชาเซียนที่เซียนท่านนั้นถ่ายทอดให้เหรอ? "
บัณฑิตพูดอย่างไม่ใส่ใจ "เจ้าสนใจเหรอ?ถ้าเจ้าต้องการ ข้าก็จะมอบให้เจ้า "
เหมียวอี้กระโดดโลดเต้นขึ้นมา กล่าวอย่างเขาตื่นเต้นดีใจ "จริงเหรอ? "
บัณฑิตหันกลับมามอง ยิ้มบางเบาๆ แล้วตอบ "จริงสิ"
เหมียวอี้ตื่นเต้นดีใจจนพูดไม่ออก ถ้ามีเรื่องดีๆ แบบนี้จริง รอให้ตัวเองได้สำเร็จเป็นเซียน ในภายหลังอาจจะได้ดูแลน้องรองสองกับน้องสามต่อไปได้
หลังจากถูมือด้วยความดีใจ เหมียวอี้ก็พูดอย่างเก้อเขิน "ข้ายังไม่เคยเห็นวิชาเซียนของท่านมาก่อนเลย ให้ข้าดูหน่อยได้มั้ย ?"
เขากลัวอีกฝ่ายจะล้อเล่นจึง อยากจะแน่ใจสักหน่อย
บัณฑิตส่ายหัว "วิชาเซียนนั่นข้าไม่เคยพกติดตัวหรอก ท่านเซียนผู้ยิ่งใหญ่ที่ข้าปรนณนิบัติอยู่ที่ภูเขาเซียนโพ้นทะเล หลังจากท่านเซียนใหญ่ละสังขารขึ้นสวรรค์แล้ว ข้าก็ไม่สนใจวิชาเซียนที่เขาทิ้งไว้ให้ข้า เขาทิ้งไว้ในถ้ำเทพที่ท่านเซียนใช้ฝึกตน ยังไม่เคยนำออกมา ถ้าเจ้าอยากได้ ข้าจะพาเจ้าไปเอา "
เหมียวอี้งง ถามอย่างระแวงสงสัย "มหาเซียนท่านนั้นตายแล้วเหรอ? เซียนอายุยืนเป็นอมตะไม่ใช่เหรอ? "
บัณฑิตหัวเราะ  "อายุยืนเป็นอมตะเหรอ? เป็นเพียงคำร่ำลือในหมู่มนุษย์เท่านั้นแหละ ใช่ว่าเซียนทุกท่านจะเป็นอมตะหรอกนะ ก็แค่ยิ่งฝึกตนได้สูงเท่าไร ก็ยิ่งมีชีวิตยืนยาวขึ้นเท่านั้นเอง"
"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้…"
พวกเขาเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วไปตามกระแสน้ำ คุยกันไม่หยุดตลอดทาง บัณฑิตยังคงสุขุมเยือกเย็นตลอด ในขณะที่คำถามของเหมียวอี้เยอะมาก
หลังจากที่คุยกัน เหมียวอี้พบว่าอีกฝ่ายเขาสมแล้วที่เคยอยู่ข้างกายท่านเซียนมาก่อน รู้เรื่องราวของเซียนไม่น้อยเลย ทำให้เหมียวอี้ตื่นเต้นอย่างมาก ที่พบว่าตัวเองโชคดีเหมือนบุญหล่นทับ และอาจจะเป็นเพราะชายหนุ่มคนนี้ไม่สนใจจะสำเร็จเป็นเซียนด้วย เขาถึงรับปากจะมอบวิชาเซียนให้ตน ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่นคงไม่มีเรื่องดีๆ แบบนี้หรอก...
ตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นจนพระอาทิตย์ตกดิน ความตื่นเต้นดีใจของเหมียวอี้ผ่านไป และความเหนื่อยล้าก็เข้ามาแทนที่ สุดท้ายก็ฝืนหามไม่ไหวแล้ว
ตั้งแต่เข้าไปผจญภัยในแดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง  เขาก็ยังไม่ได้พักผ่อนแบบจริงจังเลย เมื่อคืนเดินทางข้ามป่าเขาทั้งคืน จนถึงพระอาทิตย์ตกวันนี้ ในที่สุดเขาก็ล้มตัวลงนอน
ลำไม้ไผ่ถูกเสียบไว้ที่หัวแพ แพไหลไปข้างหน้าเองตามกระแสน้ำ ไม่ต้องให้ใครคอยบังคับควบคุม
"วิชานี้ไม่ได้ถ่ายทอดได้ง่ายๆ หากเจ้าเป็นคนเลือดเย็นไร้น้ำใจ เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์ได้รับวิชาอันสุดยอดของข้า ข้ายอมรอไปอีกแสนปีดีกว่า! หากเจ้าโหดเหี้ยมไร้หัวใจ ข้าจะเชื่อได้อย่างไรว่าวันหนึ่งเจ้าจะบุกฆ่าเก้าสวรรค์เก้าชั้นฟ้า ตำหนิด่ากลุ่มดาว คืนความเป็นธรรมให้ข้า! " บัณฑิตที่กำลังเอามือไขว้หลังแหงนมองดวงดาวอยู่ ค่อยๆ หมุนตัวกลับมา มองเหมียวอี้ที่กำลังหลับสนิทอยู่ พูดอย่างใจเย็นว่า "ดีมาก! เจ้าไม่ใช่คนที่เห็นผลประโยชน์แล้วลืมศีลธรรม หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าผิดหวังนะ! "
ความที่จริงแล้ว ตั้งแต่ตอนที่เขาทำลายสมุนไพรเซียนไปหนึ่งต้นแล้วเหลือไว้ให้เหมียวอี้สองต้น ตั้งแต่นั้นมาเขาก็คอยสังเกตการณ์เหมียวอี้มาตลอด
ภาพเหตุการณ์ที่เหมียวอี้สละโอกาสทั้งสองครั้งนี้ แล้วมอบให้น้องชายน้องสาวแทนโดยไม่ลังเล  ที่จริงบัณฑิตได้เห็นทุกอย่างแล้ว
ถ้าเหมียวอี้ไม่ได้ผ่านการทดสอบครั้งนี้  บัณฑิตก็คงไม่นั่งแพมาปรากฏตัวที่ฝั่งแม่น้ำเพื่อพบเหมียวอี้อีกครั้งหรอก ทั้งชีวิตนี้เหมียวอี้คงไม่ได้พบเขาอีก
"น่าเสียดายที่คุณสมบัติแย่เกินไป ไม่เหมาะจะฝึกฝน ยังต้องเปลี่ยนร่างกายและจิตวิญญาณใหม่!"
บัณฑิตพึมพำเบาๆ ยื่นมือหนึ่งออกมาแล้วแบออก ลูกประคำสีเขียวเข้มบนคอเหมียวอี้กระพริบแสงอ่อนๆ  สมุนไพรเซียน 'ซิงหัว' ต้นหนึ่งที่สูงกว่าสิบนิ้วพุ่งออกมา หล่นอยู่บนฝ่ามือของบัณฑิต
ประกายดาวระยิบระยับลอยอยู่รอบๆ กิ่งใบหยกกิ่งสีทับทิมที่มีเก้าใบเก้ากิ่ง
ไม่เหมือนกับสองต้นที่เหมียวอี้เคยเก็บมาก่อนหน้านี้ ไม่ใช่แค่ลำต้นใหญ่กว่าหนึ่งเท่า ที่กิ่งทั้งเก้ายังก็มีผลที่เหมือนกับอัญมณีสีแดงอยู่ด้วย เป็นผลไม้สีแดงผลึกใสแวววาวเก้าลูกที่แฝงมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ซ่อนอยู่
…………………………


## 015 เพ่งใจสู่ทะเลคราม (1)

บทที่ 15 เพ่งใจสู่ทะเลคราม (1)
ทันใดนั้นก็มีแสงสีแดงสองจุดเปล่งออกมาจากภูเขาสองฝั่ง เหมือนกับจ้องมองสมุนไพรเซียน 'ซิงหัว' ที่อยู่ในมือบัณฑิต แสงสีแดงนั้นเคลื่อนมาตามฝั่ง ไล่ตามแพไม้ไผ่ที่ไหลไปข้างหน้าตามคลื่น
ซวบก!  งูเหลือมยักษ์ตัวหนึ่งที่ลำตัวหนาเหมือนกับถังน้ำกระโจนออกมาจากฝั่งอย่างดุร้าย ดวงตาเปล่งแสงแดงแต่มีแสงสีแดงด้วย เหมือนคล้ายใกล้จะกลายเป็นปีศาจแล้ว อ้าปากกว้างพุ่งเข้าใส่สมุนไพรเซียน 'ซิงหัว' ที่ลอยอยู่บนฝ่ามือบัณฑิต
บัณฑิตไม่แม้แต่จะมอง ชูมือขึ้นกางห้านิ้ว งูเหลือมยักษ์ลอยแข็งทื่ออยู่กลางอากาศทันที ขยับไปไหนไม่ได้
บัณฑิตสะบัดมือหนึ่งที งูเหลือมยักษ์ตกกระแทกลงในน้ำ ว่ายน้ำตั่วสั่นระริกไปที่หัวแพ และงอหางขึ้นมาบนแพไม้ไผ่ เลื้อยลากแพไม้ไผ่ลอยไปข้างหน้า กลายเป็นแรงงานที่ดีมาก ไม่ต้องใช้คนแจวอีกแล้ว
แพไม้ไผ่โดนงูเหลือมยักษ์ที่เกือบจะกลายเป็นปีศาจตัวนั้นลากฝ่าคลื่นน้ำไปอย่างรวดเร็ว
"สมุนไพรเซียน 'ซิงหัว' อายุเก้าหมื่นเก้าพันปีต้นนี้สามารถช่วยเจ้าเปลี่ยนร่างกายและจิตวิญญาณได้"
บัณฑิตพูดจบ ก็อ้าปากเป่าลมเบาๆ ใส่สมุนไพรเซียนที่ลอยอยู่ ประกายดาวที่อยู่บนกิ่งใบหยกกิ่งทับทิมรวมตัวกันกลายเป็นกลุ่มหมอกดาวงดงามทันที และงดงามมาก ไหลเข้าไปในรูจมูกเหมียวอี้
ไม่นาน บนใบหน้าเหมียวอี้ก็แสดงความเจ็บปวดออกมา เหมือนกำลังดิ้นรนอยู่ในฝันร้ายแต่ตื่นขึ้นมาไม่ได้ รูขุมขนบนร่างกายเริ่มมีควันดำพุ่งเป็นเกลียวขึ้นมา มีกลิ่นเหม็นน่ากลัวฟุ้งกระจายออกจากตัวเขา เคราะห์ดีที่แพไม้ไผ่เคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ลมที่พัดมาปะทะหน้าช่วยพัดกลิ่นเหม็นออกไป
หลังจากแสงดาวระยิบระยับบนสมุนไพรเซียนถูกเป่าจางหายไป ไม่นานแสงแบบเดิมก็พุ่งขึ้นมาจากกิ่งใบและผลอีกในระยะที่พอดี
บัณฑิตเป่าอีกครั้ง แสงดาวถูกเป่ากลายเป็นกลุ่มหมอกดาวอีกครั้ง แล้วเข้าไปในรูจมูกเหมียวอี้
เขาทำซ้ำแบบนี้เป็นเวลาสามวันสามคืนเต็ม แสงสุกสกาวบนสมุนไพรเซียนค่อยๆ สลัวจางลง สมุนไพรเซียนทั้งต้นก็เหี่ยวเฉาลงไปเช่นกัน แม้แต่ผลสีแดงราวอัญมณีนั้นก็แห้งเหี่ยวจนไม่น่ามอง ราวกับโดนใช้ส่วนสำคัญไปจนหมดแล้ว
แต่ร่างกายของเหมียวอี้มีสิ่งแปลกปลอมคล้ายโคลนดำ ไหลซึมออกมาจากรูขุมขน ทั้งเนื้อทั้งตัวเหมือนคลานออกมาจากโคลนสกปรก ส่งกลิ่นเหม็นโฉ่ โดนบัณฑิตสะบัดแกว่งมือโยนลงไปล้างตัวในแม่น้ำ...
ทั้งสองฝั่งมีเสียงลิงร้องระงม ตอนที่เรือผ่านภูเขาจำนวนมากมาย ผิวน้ำที่อยู่ข้างหน้ากว้างขึ้น เห็นทะเลใหญ่ที่มีคลื่นซัดสาดออกไปไป เหมียวอี้กำลังหลับสนิท ทั้งตัวเปลี่ยนเป็นผิวขาวนุ่มนวลละอ่อน เหมือนทารกที่กำลังหลับอยู่
งูเหลือมยักษ์ที่ลากแพไม้ไผ่ไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงคลายหางออกแล้ว บัณฑิตโยนนำสมุนไพรเซียน 'ซิงหัว' ที่ใกล้เหี่ยวแห้งโยนออกไปทิ้งไปแล้ว งูเหลือมยักษ์อ้าปากรับแล้วกลืนลงคอไป มันทำเสียง ‘ช่าๆ’ คล้ายได้ปลดปล่อยตัวเองเสียทีเยาะเย้ยใส่บัณฑิตเหมือนดีใจที่โดนปล่อยตัว และหันกลับหัวลงน้ำหายไปอย่างรวดเร็ว
บัณฑิตก้าวไปยังหัวแพ จอนผมขาวสองข้างปลิวว่อนอยู่บนเสื้อคลุม เขาหันหน้าเข้าไปยังทะเลใหญ่ ชั่วพริบตาเดียวแพไม้ไผ่ใต้เท้าเคลื่อนที่ไปไกลเกินร้อยจั้ง ก็บินผ่านทะเลกว้างใหญ่ไปด้วยความรวด เร็วมากจนน่าเหลือเชื่อ
ครึ่งวันผ่านไป แพไม้ไผ่เกยตื้นบนหาดทรายของเกาะนิรนามแห่งหนึ่ง คลื่นซัดเป็นฟอง เหมียวอี้ยังคงหลับลึกอยู่
บัณฑิตเผยสีหน้าอ่อนระโหยโรยแรง ราวกับมีภาระหนักหน่วงสุดจะทน ทั้งตัวเพร่ามัวเหมือนภาพลวงตา  ก่อนจะกลายเป็นลำแสงสีขาวทะลวงเข้าไปพักฟื้นข้างในลูกประคำสีเขียวเข้มบนคอเหมียวอี้...
กระแสน้ำขึ้นและลง
"ยามพอเหมียวอี้ตื่นขึ้นมา บัณฑิตพาเขาไปยังมาถึงถ้ำเทพในภูเขาที่มีฝุ่นจับเต็มไปหมดแล้ว แลค้นเจอแผ่นแผนภูมิหยกที่บันทึกวิชาเซียนเอาไว้แล้วหนึ่งชิ้นออกมา
หน้าเหมียวอี้เต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ ยื่นสองมือออกไปรับมา บัณฑิตกลับโบกมือแล้วเก็บกลับคืนมา ถามอย่างจริงจัง ""เจ้าอยากจะฝึกฝนวิชาเซียนที่อยู่ในนี้จริงๆ เหรอ? "
"อยาก!" หมียวอี้พยักหน้าซ้ำๆ
"รู้มั้ยว่าทำไมข้าไม่อยากฝึกตน?"
"...ไม่สนใจไง? " เหมียวอี้จำได้ว่าเขาเคยพูดไว้แบบนี้
"ไม่สนใจ เป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้น" บัณฑิตกล่าวด้วยสายตาที่สงบ "มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ข้าต้องเตือนเจ้า ตอนที่ท่านมหาเซียนจะถ่ายทอดวิชาเซียนให้ข้า เคยบอกข้าว่า เมื่อเดินเข้าสู่เส้นทางนี้แล้วจะไม่มีทางให้ถอนตัวกลับได้ เส้นทางนี้เต็มไปด้วยคาวเลือดและการสังหาร เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและการทรยศ เส้นทางนี้ยิ่งเจ้าเดินมาไกลเท่าไร ความรักความแค้นที่ต้องแบกรับไว้ก็ยิ่งเยอะ อยากหลุดพ้นก็มีแค่เส้นทางเดียว เป็นเส้นทางที่ไปข้างหน้าได้อย่างเดียว หันหลังกลับไม่ได้ จนกว่าจะถึงเวลาที่เจ้ายืนอยู่บนจุดสูงสุดจริงๆ ถึงจะทิ้งทุกอย่างไว้ข้างหลังได้ และตัวเจ้าในตอนนั้นบางทีอาจจะเหลือเพียงความโดดเดี่ยว…เพราะเหตุนี้ไงข้าถึงไม่ยอมฝึกวิชาเซียน"
เหมียวอี้รู้สึกสงสัย สิ่งที่เขาพูด ไม่ค่อยเหมือนการฝึกตนที่เขาเคยจินตนาการไว้
บัณฑิตถาม  "ตอนนี้เจ้ายังอยากฝึกวิชาเซียนนี้อยู่มั้ย?"
พอนึกถึงน้องรองสองกับน้องสามที่เดินเข้าสู่เส้นทางนี้แล้ว เหมียวอี้ก็พยักหน้าแบบไม่ลังเล
"จะไม่เสียใจทีหลังจริงๆ นะ?"
เหมียวอี้ส่ายหัว
บัณฑิตจึงนำแผ่นแผนภูมิหยกส่งไปที่มือเขา เหมียวอี้อยากดูจนแทบรอไม่ไหวรอไม่ไหวที่จะดู แต่ไม่นานเดียวก็เงยหน้าขึ้นอย่างเหลาะแหละ ระดับการศึกษามีจำกัด แค่บทนำไม่กี่ตัวอักษรเขาก็อ่านไม่ออกแล้ว
จะโทษเขาก็ไม่ได้ อายุยังน้อยก็ต้องรับภาระเลี้ยงปากท้องครอบครัว จะมีเวลาว่างที่ไหนไปเรียนหนังสือ น้องรองน้องสองกับน้องสามยังรู้หนังสือเยอะกว่าเขาอีก
หลังจากบัณฑิตรู้สาเหตุ ก็พูดไม่ออก…
ใช้เวลาอยู่ในภูเขาโดยไม่รับรู้ความเป็นไปในโลกนี้ กลุ่มดาวโคจรเปลี่ยนตำแหน่ง บนทะเลสีเขียวคราม แต่ละวันล่วงผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ขั้นตอนแรกของการฝึกตน บัณฑิตเริ่มจากสอนเหมียวอี้อ่านตัวอักษร ไม่มีทางเลือก ไม่สอนก็ไม่ได้
วิทยายุทธ์ที่มหาเซียนท่านนั้นทิ้งไว้ให้ มีชื่อว่า 'อัคนีดารา'  เหมียวอี้อ่านไม่ออก ให้เปลี่ยนเป็นคนธรรมดาคนอื่นก็อ่านไม่ออกเหมือนกัน บัณฑิตจึงต้องก็สอนเขาอีกนิดหน่อยว่าต้องฝึกฝนอย่างไร
เหมียวอี้รู้สึกว่าเหล่าไป๋รู้และเข้าใจเยอะจริงๆ สมกับที่เคยอยู่ข้างกายมหาเซียน มีหลายเรื่องที่สามารถไขข้อสงสัยให้ให้เขาได้
บางครั้งเหมียวอี้ถึงขนาดรู้สึกว่าคนแบบเหล่าไป๋ ถ้าไม่ฝึกฝนช่างน่าเสียดายจริงๆ
ก้าวแรกของการเริ่มฝึกฝนเป็นเรื่องที่จืดชืดน่าเบื่อมาก เหมียวอี้ต้องเคลื่อนกระจายลมปราณตามการวิทยายุทธฝึกตน เพื่อสัมผัสจิตวิญญาณของฟ้าดิน หลังจากสัมผัสได้แล้วถึงจะดูดซับได้
"ไม่กี่เดือนต่อมา ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่มีอะไรคืบหน้า เป็นใครก็ต้องรู้สึกท้อแท้ใจ
เหมียวอี้อดไม่ได้ที่ขอคำชี้แนะ ""เหล่าไป๋ จิตวิญญาณของฟ้าดินมันคืออะไรกันแน่ ทำไมข้ายังสัมผัสถึงมันไม่ได้?"
เหล่าไป๋กล่าว "จิตวิญญาณฟ้าดินเป็นวิธีพูดในวงแคบเท่านั้น ถ้าพูดให้กว้างขึ้นมาหน่อย สิ่งที่เรียกว่าจิตวิญญาณฟ้าดินก็คือแก่นของสุริยันและจันทรา แก่นของสุริยันและจันทราเจ้าน่าจะเคยได้ยินมาก่อนนะ? "
เหมียวอี้พยักหน้า "เคยได้ยิน"
เหล่าไป๋กล่าว "งั้นเจ้าบอกข้าซิ สิ่งที่เรียกว่าแก่นของสุริยันและจันทรา คืออะไร?"
"มันคือ..." เหมียวอี้เงียบ ตอบไม่ได้
เหล่าไป๋ถาม "สุริยันกับจันทรา เจ้ารู้ใช่มั้ยว่าคืออะไร ? "
เหมียวอี้พยักหน้าตอบ  "ดวงอาทิตย์กับดวงจันทร์บนฟ้า"
เหล่าไป๋พยักหน้า "ดวงอาทิตย์กับดวงจันทร์ รวมถึงผืนดินที่อยู่ใต้เท้าเจ้าตอนนี้ เป็นแค่ดาวเคราะห์เล็กๆ สามดวงสามสิ่งที่เล็กนิดเดียวของบรรดาดาวเคราะห์ ดาวเคราะห์ดวงเล็กๆ จำนวนมากมายเหล่านี้ประกอบเป็นกลุ่มดาวกว้างใหญ่ไพศาลบนท้องฟ้ายามค่ำคืน ดังนั้น สิ่งที่เรียกว่าแก่นของสุริยันและจันทรา ที่จริงแล้วก็คือพลังแห่งดาราจักร เมื่อเข้าใจถึงการดูดซับจิตวิญญาณฟ้าดิน ก็จะเข้าใจถึงการดูดซับพลังแห่งดาราจักร พลังแห่งดาราจักรนี้ใช่ว่าจะไร้รูปร่าง น้ำขึ้นน้ำลงและการเติบโตเสื่อมโทรมของสรรพสิ่งที่ตาเจ้ามองเห็นอยู่นี้ต่างก็ได้รับผลกระทบจากกลุ่มดาวทั้งสิ้น แล้วก็ได้รับผลกระทบของพลังแห่งดาราจักรด้วย อานุภาพของพลังแห่งดาราจักรนั้นสามารถเห็นได้ชัดเจน การดูดซับจิตวิญญาณฟ้าดิน ก็คือการยึดครองพลังแห่งดาราจักรที่สามารถเปลี่ยนแปลงสรรพสิ่งได้มาไว้ที่ตัวเอง รอให้ถึงเวลาที่มันกลายเป็นพลังของเจ้า และเจ้าสามารถขับเคลื่อนมันได้  ไม่ใช่แค่ใช้มันทำให้ตัวเองแข็งแกร่งได้เท่านั้น ยังสามารถใช้มันเพื่อส่งผลกระทบต่อคนอื่นได้ด้วย มันก็คือพลังอิทธิฤทธิ์ไง ใช้ใจสัมผัสมันสิ!"
…………………………


## 016 เพ่งใจสู่ทะเลคราม (2)

บทที่ 16   เพ่งใจสู่ทะเลคราม (2)
คำอธิบายนี้ทำให้เรื่องซับซ้อนเข้าใจง่ายขึ้น ทำให้เหมียวอี้นึกได้ทันที เริ่มใช้หัวใจทำความเข้าใจ ใช้ทำกายและใจของตัวเองให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับโลกใบนี้ ในช่วงเวลาที่กระแสน้ำขึ้นน้ำลงเปลี่ยน ในที่สุดเขาก็สัมผัสได้ถึงจิตวิญญาณของฟ้าดิน
นอกจากการนั่งสมาธิฝึกฝนในชีวิตประจำวัน เหล่าไป๋ยังให้เหมียวอี้บริหารร่างกายอย่างไม่หยุดหย่อนด้วย
เช่น ขุดร่องน้ำบนภูเขา สกัดกั้นลำธาร สร้างเป็นน้ำตกสายหนึ่งออกมาที่บนภูเขา
เหล่าไป๋กล่าวว่า ถ้าบนภูเขามีน้ำตกสักสายหนึ่ง ทิวทัศน์คงจะดีขึ้น
นี่เป็นงานก่อสร้างที่ยิ่งใหญ่มาก หลังจากเหมียวอี้ลำบากลำบนทำสิ่งนี้ เขารู้สึกว่านี่เป็นสิ่งที่ไร้ประโยชน์
พอได้โอกาส เหมียวอี้ก็ลองถาม "เหล่าไป๋ ท่านไม่รู้สึกบ้างเหรอว่าการออกแรงทำสิ่งนี้เป็นการสิ้นเปลืองเวลา ข้ารู้สึกว่าข้าควรใช้เวลาไปฝึกฝน พยายามรวบรวมปราณจิตวิญญาณให้เพียงพอ ฝึกฝนพลังอิทธิฤทธิ์อย่างแรกออกมาให้เร็วที่สุด"
เหล่าไป๋ส่ายหัว "การวรยุทธ์ของเจ้ายังไม่ถึงขั้นที่จะมองข้ามพื้นฐานทางร่างกายได้ หากมีวันหนึ่งเจ้าเกิดใช้อิทธิฤทธิ์ไม่ได้เพราะเรื่องที่คาดไม่ถึงล่ะ ถึงเวลานั้นหากไม่มีพลังอิทธิฤทธิ์แม้แต่เดินก็เดินไม่ได้  แม้แต่ผู้หญิงธรรมดาก็ฆ่าเจ้าตายได้ มันไม่น่าสลดใจหรอกเหรอ? ขั้นตอนของเจ้าตอนนี้  การคือทำร่างกายและจิตใจให้แข็งแกร่งก็เท่ากับการทำให้กำลังทำจิงชี่เสิน​[1]​แข็งแกร่งให้เข้มแข็งด้วย บำรุงรักษาสภาวะจิงชี่เสินให้ดี การฝึกตนของเจ้าก็จะมีแต่ผลดี ไม่มีผลเสีย คนที่จิตวิญญาณเซื่องซึม ต่อให้นั่งฝึกฝนทั้งวันก็กลายเป็นลงทุนมากแต่ได้ผลตอบรับน้อยเหมือนขี่ช้างจับตั๊กแตน เจ้าอยากลงทุนมากได้ผลน้อย หรือลงทุนน้อยได้ผลมากล่ะ? สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ร่างกายและจิตใจที่แข็งแรงจะเพิ่มจิงชี่เสินให้อิ่มเอิบได้ มันจะทำให้เจ้าไม่ขี้ขลาดตาขาวเวลาที่เผชิญหน้ากับศัตรูเก่งๆ สิ่งนี้สำคัญมากสำหรับคนที่เริ่มเข้าสู่เส้นทางนี้!"
สรุปก็คือไม่ว่าเขาจะพูดอย่างไรก็มีเหตุผล เหมือนกับเขาเป็นคนที่ทำอะไรก็มีสาเหตุ เหมียวอี้ทำได้เพียงทำต่อไปแต่โดยดี
หนึ่งปีหลังจากนั้น ในภูเขาลูกนั้นมีน้ำพุ่งกระจายออกมาเหมือนมังกรสีเงิน เหมียวอี้ที่กำลังหามกระบองมางัดหินใหญ่ก้อนสุดท้ายไว้ในน้ำ พยายามปีนจากกระแสน้ำเชี่ยวกรากขึ้นมาบนฝั่งจนได้ เกือบจะตกลงไปในกระแสน้ำที่เชี่ยวกรากแล้ว น้ำตกที่เหล่าไป๋ต้องการ สุดท้ายเขาก็ทำออกมาจนเสร็จ
ไม่รู้ว่าเหล่าไป๋่ไปเที่ยวเล่นสบายใจอยู่ที่ไหนแล้ว ไม่ทันได้เห็นผลลัพธ์แรงงานของเหมียวอี้เลย
วันที่สามหลังจากสร้างน้ำตกเสร็จ เหมียวอี้ที่เท้าเปล่าและเปลือยท่อนบน ผมยาวคลุมไหล่  นั่งขัดสมาธิอยู่บนหินริมทะเล หลับตาตั้งสมาธิมั่นท่ามกลางลมทะเลที่โชยเบาๆ แผ่นหน้าอก ฝ่ามือและฝ่าเท้าหันขึ้นสู่เข้าหาท้องฟ้า เพื่อรวบรวม 'ธาตุไฟดวงอาทิตย์' นี่คือขั้นตอนที่จำเป็นสำหรับการฝึกฝน 'อัคนีดารา'
การใช้แรงอย่างหนักในเวลาหนึ่งปีกว่าไม่สูญเปล่า ร่างกายเขาเติบโตขึ้นไม่น้อยเลย บนร่างกายมีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ติดที่ว่าตากแดดจนผิวคล้ำไปหน่อย
ตามที่เหล่าไป๋บอกไว้ ที่เหมียวอี้ผิวคล้ำแดด ก็เพราะว่าเขาไม่สามารถดูดบซับ ใช้งาน และควบคุม 'ธาตุไฟดวงอาทิตย์' ได้ครบถ้วน
แต่หลังจากผ่านไปหลายเดือนหลายวัน เหมียวอี้ก็สามารถดูดซับเข้าสู่ร่างกายได้ไม่น้อย
ตอนนี้ 'ธาตุไฟดวงอาทิตย์' ที่อยู่ในชีพจรของร่างกายมีจำนวนมากพอ และปราณวิญญาณจิตวิญญาณที่ซึมซับไว้ก็ใช้ประโยชน์ได้แล้ว
ขอแค่สามารถนำปราณวิญญาณจิตวิญญาณ หรือพลังแห่งดาราจักรที่อานุภาพเหลือคณานับผสมกับวิทยายุทธ์ที่ตัวเองฝึกฝน ทำให้ตัวเองขับเคลื่อนพลังแห่งดาราจักรได้ ก็เท่ากับว่าสร้างพลังอิทธิฤทธิ์อย่างแรกของตัวเองออกมาได้แล้ว และ้วก็เป็นต้นกำเนิดอิทธิฤทธิ์ของตัวเองด้วย ต่อไปก็ไม่ต้องลำบากเสียแรงเสียเวลามาผสมรวมกันแบบนี้อีกแล้ว ถ้าได้ดูดซับพลังแห่งดาราจักรอีกก็จะสามารถหลอมรวมกันได้ทันทีเลย ดังนั้นขั้นตอนนี้จึงสำคัญมาก
"อะไรคือ พลังอิทธิฤทธิ์ ?  อิทธิฤทธิ์ คืออะไร ? แล้ว พลัง คืออะไร? อิทธิฤทธิ์ก็คือวิทยายุทธ์ที่เจ้าฝึกฝน หรือเรียกอีกอย่างว่าทักษะแห่งการขับเคลื่อน ส่วนพลัง ก็คือพลังที่เจ้าใช้ขับเคลื่อน ซึ่งก็คือพลังแห่งดาราจักรนั่นเอง มีอิทธิฤทธิ์แต่ไร้พลัง ก็เหมือนมีความตั้งใจแต่ไม่มีแรง มีพลังแต่ไร้อิทธิฤทธิ์ ก็ไม่ต่างอะไรกับคนตาย ต่อให้มีพลังมากกว่านี้เจ้าก็ทำอะไรไม่ได้ มีเพียงการนำ 'อิทธิฤทธิ์' และ 'พลัง' รวมเป็นหนึ่งเท่านั้น ถึงจะกลายเป็น 'พลังอิทธิฤทธิ์'  ผู้ที่มีพลังอิทธิฤทธิ์ล้ำลึกสามารถเปลี่ยนตำแหน่งดวงดาว สามารถทำได้ทุกอย่าง! "
นี่ก็คือความหมายที่แท้จริงของพลังอิทธิฤทธิ์ที่เหล่าไป๋อธิบายให้เหมียวอี้รู้ และก็เป็นทิศทางที่เหมียวอี้พยายามจะมุ่งไป
ขณะที่พระอาทิตย์กำลังร้อนระอุอยู่บนท้องฟ้า มีเสียงเปรี้ยงดังขึ้นในร่างกายของเหมียวอี้ ราวกับเสียงฟ้าร้อง ในที่สุดพลังแห่งดาราจักรและ 'ธาตุไฟดวงอาทิตย์' ก็หลอมรวมเข้าด้วยกันแล้ว กลายเป็นพลังงานไร้รูปร่างพวยพุ่งออกมาจากรูขุมขนของเหมียวอี้
เหมียวอี้ลืมตาขึ้นทันที  ตรงหว่างคิ้วปรากฏดอกบัวตูมสีขาวเปล่งประกายออกมา
สำหรับผู้ที่ฝึกตน ตรงกลางหว่างคิ้วหรือเรียกอีกอย่างว่าแท่นจิต ระดับของการวรยุทธ์ของคนๆ หนึ่งล้วนสามารถสะท้อนออกมาจากตรงนั้นได้ เป็นผลสะท้อนกลับจากภายในสู่ภายนอกแบบหนึ่ง คล้ายๆ กับสิ่งที่เรียกกันว่า 'ลักษณะคนของคนมีต้นกำเนิดมาจากจิตใจ' 'ลักษณะ' ของผู้ที่กำลังฝึกตน คือพลังอิทธิฤทธิ์  ส่วน 'จิตใจ' ก็หมายถึงวรยุทธ์
แม้แต่มนุษย์ธรรมดาก็มักจะ 'ทำนายลักษณะภายนอก' ผ่านตรงหว่างคิ้ว เช่น ถ้าตรงหว่างคิ้วเป็นสีดำจะต้องโชคร้าย หรือถ้าหว่างคิ้วเปล่งประกายสดใสก็จะโชคดี
เขาเผยความตื่นเต้นดีใจ ยืนขึ้นกำหมัดทันที พลังอิทธิฤทธิ์ที่หมุนเวียนอยู่รอบกายเขา ทำให้เขาค้นพบความรู้สึกเวลามีพลังเหลือล้น
เขาใช้นิ้วจิ้มลงบนผิวน้ำทะเล จากนั้นก็มีมังกรน้ำยาวหนึ่งจั้งตัวหนึ่ง ตัวหนาเท่าแขนและใสเหมือนผลึกแก้ว พุ่งทะลุออกมาจากผิวน้ำ
เขาชูสองนิ้วตรงปากและจมูก ใช้อิทธิฤทธิ์เคลื่อนไหวตามใจอยาก มังกรน้ำบินคดเคี้ยวขึ้นมาทันที บินว่อนวนเวียนอยู่รอบๆ ตัวเขา
เขารวบรวมพลังอิทธิฤทธิ์ กำหมัดแล้วปะทะลงที่หาดทราย มังกรน้ำกลายเป็นก้อนน้ำกลมๆ และพุ่งเข้าไปในหาดทรายทันที
เปรี้ยง!
ละอองน้ำกับทรายกระเด็นปะปนขึ้นมาด้วยกัน บนหาดทรายถูกก้อนน้ำเจาะจนเกิดเป็นรูโหว่อุโมงค์ใหญ่ขึ้นมา
"เหล่าไป๋ เหล่าไป๋ ข้าทำสำเร็จแล้ว! ข้าใช้พลังอิทธิฤทธิ์ได้แล้ว!"
เหมียวอี้กระโดดลงจากโขดหินแล้ววิ่งแจ้นกลับไป  ร้องตะโกนไม่หยุดด้วยความตื่นเต้น
พอกลับถึงถ้ำเทพโกโรโกโสนั่น เห็นเหล่าไป๋เอนกายอย่างสบายอยู่ เหมียวอี้ดึงเหล่าไป๋ขึ้นมาทันที
"ทำอะไรน่ะ? " เหล่าไป๋พินิจพิเคราะห์
"ท่านดูสิ!" เหมียวอี้สามารถมองเห็นจากภายในแล้วว่า เมื่อตนปล่อยพลังอิทธิฤทธิ์ แท่นจิตตรงหว่างคิ้วจะปรากฏออกมา
พอดอกบัวตูมสีขาวที่รอวันบานดอกนั้นเปล่งแสงออกมา เหมียวอี้ก็ยื่นมือชี้ไปที่คบเพลิงในถ้ำเทพแล้วตะโกนว่า " จุดไฟ"
‘พรึ่บ' คบเพลิงแท่งนั้นติดไฟขึ้นมาทันที นี่ก็คือผลงานชิ้นเอกสำหรับวิทยายุทธ์ธาตุไฟของเขา
เหมียวอี้มองหน้าเหล่าไป๋ด้วยสีหน้าเฝ้ารอ หวังให้เขาชมเชย
ใครจะไปรู้ว่าเหล่าไป๋จะพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย "จุดคบไฟได้แท่งเดียวทำให้เจ้าดีใจขนาดนี้เชียวหรือ? มหาเซียนที่เคยอยู่ในถ้ำนี้ แค่โบกทีเดียวก็ย้ายภูเขาพลิกทะเลได้แล้ว  แท่นจิตตรงหว่างคิ้วเจ้าก็เป็นเพียงดอกบัวขาวที่ยังไม่บาน  นั่นหมายความว่ารากฐานของเจ้ายังไม่มั่นคง เพิ่งจะผ่านจุดเริ่มต้นมาเท่านั้น ยังไม่ถึงขั้นแรกของระดับบงกชขาวด้วยซ้ำ” "
เหมียวอี้หัวเราะ "ข้ารู้น่า" แต่สีหน้าเขายังคงดีใจมากอยู่
เหล่าไป๋ส่ายหน้า หมุนตัวกลับเข้าถ้ำเทพ "ตามข้ามา"
พาเหมียวอี้ไปตรงหน้าน้ำตกที่เขาขุดไว้  แล้วยืนอยู่ใต้น้ำตก เสียงน้ำดังซู่ๆซู่ ละอองน้ำกระเด็นโจนใส่หน้าเขาจนงงไปหมด
"จะทำอะไรน่ะ?" เหมียวอี้ถามอย่างแปลกใจ
เหล่าไป๋ชี้ไปตรงจุดที่น้ำตกกระทุ้งตกลงมาด้วยความเร็วสูงแล้วพูดว่า " ไปลองใช้พลังอิทธิฤทธิ์ของเจ้า ดูซิว่าจะทนอยู่ใต้นั้นได้นานแค่ไหน"
เหมียวอี้พยักหน้า พลังอิทธิฤทธิ์ที่เพิ่งฝึกมาได้ ตัวเขาเองก็อยากลองเหมือนกัน
ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาวิ่งเท้าเปล่าไป พุ่งเข้าไปอยู่ใต้น้ำตกที่น้ำกำลังตกลงมาด้วยความเร็ว นั่งบนโขดหินใหญ่ข้างล่าง ปล่อยพลังอิทธิฤทธิ์เพื่อปกป้องร่างกายตัวเอง ใช้กำลังต้านทานแรงโจมตีอันหนักหน่วงที่ต่อเนื่องไม่หยุด
แต่ทว่า ภายในเวลาไม่เกินสองชั่วยาม พลังอิทธิฤทธิ์ที่เหมียวอี้รวบรวมก็ต้านทานต่อไม่ไหวแล้ว พลังอิทธิฤทธิ์ใช้หมดไป และโดนกระแสน้ำไหลแรงกระทุ้งลงมา้งตกลงไป
อย่าดูถูกว่าเขาทำได้ไม่ถึงสองชั่วยามเชียว เพราะถ้าเปลี่ยนเป็นมนุษย์ธรรมดาทั่วไป แค่ครึ่งชั่วยามก็ยืนหยัดต่อไปไหวแล้ว จะเดินเข้าไปอยู่ในน้ำตกได้หรือเปล่าก็ยังไม่รู้ เลิกฝันถึงการทนเกือบถึงสองชั่วยามไปได้เลย
"เจ้าเด็กนี่มันซื่อจริงๆ น้ำตกที่เขาขุด กระแสน้ำแรงไปหน่อยนะ…" เหล่าไป๋ยืนมองอยู่บนน้ำตกแล้วพึมพำ
…………………………
^1	  精气神จิงชี่เสิน (精气神) ในทางเต๋าจัดว่าเป็นหัวใจหลักของมนุษย์ จิง คือสารสำคัญในร่างกาย เช่น ฮอร์โมน สารอาหาร เชื้ออสุจิ  ชี่ คือพลังปราณ เสิน คือจิตวิญญาณหรือจิตสำนึก ถ้าขาดอย่างใดอย่างหนึ่งใน 3 อย่างนี้ไป จะไม่อาจเรียกได้ว่ามนุษย์อีกต่อไปหมายถึงของเหลว ลมปราณ และจิตวิญญาณในร่างกาย


## 017 เพ่งใจสู่ทะเลคราม (3) 

บทที่ 17  เพ่งใจสู่ทะเลคราม (3)
เหมียวอี้คลานขึ้นมาจากน้ำด้วยสภาพเหมือนไก่ตกหม้อน้ำแกง เดินกลับไปข้างกายเหล่าไป๋ พูดอย่างท้อแท้เล็กน้อย "แรงปะทะของกระแสน้ำยังพอต้านทานไหว แต่ตอนที่แรงโจมตีต่อเนื่องใส่ไม่หยุด มันยากจะทนไหว"
"หนึ่งเดือน!" เหล่าไป๋กล่าวหมุนตัวเดินข้ามภูเขาหินจากไป "หากพลังอิทธิฤทธิ์ของเจ้าสามารถทนอยู่ใต้น้ำตกได้หนึ่งเดือน นั่นแสดงว่ารากฐานเจ้ามั่นคงแล้ว ข้าจะรอฟังข่าวดีจากเจ้า"
"หูว…"
เหมียวอี้ที่ชุ่มโชกไปทั้งตัว หันหลังกลับไปมองน้ำตกที่ไหลแรง เขาพอจะเข้าใจแล้ว ว่าน้ำตกที่เขาที่ลำบากลำบนทำขึ้นมา ก็เพื่อใช้ทรมานตัวเองไงล่ะ
แน่นอนว่าเหมียวอี้เข้าใจดี แต่ไหนแต่ไรมาเหล่าไป๋ไม่เคยให้ตนทำเรื่องไร้สาระ  เรื่องที่สั่งให้ทำล้วนมีเหตุผล ล้วนทำเพื่อเขาทั้งนั้น เขาย่อมปฏิบัติปฎิบัติตามเป็นธรรมดา
น้ำขึ้นน้ำลงหลายครั้ง ผ่านไปสี่ฤดูกาล ทุกวันเผชิญหน้ากับพระอาทิตย์ร้อนระอุเพื่อเก็บสะสมธาตุไฟ แต่ละวันหลอมรวมร่างกายและหัวใจเข้ากับฟ้าดินเพื่อดูดซับจิตวิญญาณ   การฝึกฝนนี้ผ่านไปเป็นเวลาครบสองปี
สองปีหลังจากนั้น เหมียวอี้ที่นั่งทั้งตัวเปียกโชกอยู่ใต้น้ำตก ใช้อิทธิฤทธิ์ต้านทานน้ำตกที่กระหน่ำไหลลงมาไม่ขาดสาย เป็นเวลาครึ่งเดือนเต็ม
ขณะที่เขาเกือบจะทนไม่ไหวนี้เอง ภายใต้ความกดดันที่ไม่เข้าใจพลังอิทธิฤทธิ์ได้ทะลุปรุโปร่งสักที เมื่อครบรอบวัฏฎจักรของการฝึกฝน จู่ๆ ความสำเร็จก็บังเกิดผล
‘ปั้ง' เสียงนี้ดังขึ้นขณะที่บนร่างกายเหมียวอี้มีพลังงานไร้รูปร่างระเบิดออกมา ละอองน้ำกระจายไปทั่ว
เห็นเพียงพลังงานไร้รูปร่างแผ่กระจายโดยมีเหมียวอี้อยู่ตรงกลาง และก่อรูปเป็นวงก้อนน้ำกลมโปร่งแสงวงก้อนหนึ่งอยู่รอบตัวเขา แท่นจิตดอกบัวตูมสีขาวกลางหว่างคิ้วเบ่งบานออกมาหนึ่งกลีบอย่างเงียบๆ
ในที่สุดรากฐานก็มั่นคงแล้ว ก้าวเข้าสู่ขั้นที่หนึ่งของระดับบงกชขาว ก้าวเข้าสู่ขอบเขตของระดับฝึกตนแล้ว
เหมียวอี้ยิ้มมุมปากเบาๆ อย่างพอใจ แต่เขาก็รีบเก็บอาการดีใจ แล้วตั้งสมาธิต้านทานแรงโจมตีของกระแสน้ำตกต่อไป
เพราะเหล่าไป๋เคยบอกไว้ ต้องทนยืนหยัดให้ได้หนึ่งเดือนถึงจะสำเร็จ
มีพลังอิทธิฤทธิ์วงก้อนกลมๆ ปกป้องเขาอยู่ กระแสน้ำตกจึงปะทะกับร่างกายโดยตรงไม่ได้ เหมียวอี้ต้านทานต่อได้อีกห้าวัน
แต่สุดท้าย เป็นเพราะพลังอิทธิฤทธิ์ที่ใช้ไปก่อนหน้านี้เยอะเกินไป อีกทั้งต้านทานมาตั้งห้าวันแล้ว พลังอิทธิฤทธิ์วงก้อนกลมที่คลุมป้องกันเขาอยู่ ภายใต้การปะทะของน้ำตกที่ไม่หยุดหย่อนทั้งวันทั้งคืน มันเซไปเซมาจนพังทลายลงในที่สุด
เหมียวอี้ที่ใช้ทั้งพลังกายและพลังอิทธิฤทธิ์ไปจำนวนมาก โดนกระแสน้ำแรงจู่โจมอีกครั้งจนตกลงในบ่อน้ำลึก
ผ่านไปอีกหนึ่งเดือน ขณะที่พลังอิทธิฤทธิ์และพลังกายฟื้นฟูดีแล้ว เขาไปยังด้านหน้าน้ำตกอีกครั้ง ใช้วงก้อนกลมของพลังอิทธิฤทธิ์ป้องกันร่างกาย ผลุบเข้าไปอยู่ใต้น้ำตกและนั่งท่าขัดสมาธิอย่างสงบ  มีวงก้อนกลมโปร่งแสงคลุมอยู่ ไม่มีน้ำสักหยดที่ตกลงมาโดนตัวเขาได้
เมื่อครบหนึ่งเดือน เหมียวอี้ลืมตาขึ้นมาขณะอยู่ในวงกลมใต้น้ำตกนั้น พอเห็นเหล่าไป๋ยืนอยู่ข้างนอก เขาจึงเก็บพลังอิทธิฤทธิ์และรีบลงมาที่ฝั่ง โดยที่ตัวยังแห้งอยู่เช่นเดิม
"หนึ่งเดือนที่ท่านบอก ข้าทำได้แล้ว!" เหมียวอี้แจ้งข่าวดีให้เหล่าไป๋รู้ แต่ทั้งหน้ากลับเต็มไปด้วยความขื่นขม "ข้ามาที่นี่เกือบสี่ปีแล้วสินะ? ข้าฝึกหนักมาสี่ปี วรยุทธ์ของข้าเพิ่งถึงระดับบงกชขาวขั้นหนึ่งเอง  มันช้าไปรึเปล่า?"
"ฝึกต่อไป!" เหล่าไป๋กวาดสายตามองเขาอย่างเรียบเฉย ไม่พูดอะไรมากกว่านั้น ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป
ถ้ายังไม่ถึงเวลา เหล่าไป๋ก็จะยังไม่พูดอะไรมาก
เหมียวอี้ส่ายหน้าสั่นหัว หันหลังเดินกลับไปบนยอดเขา ทำได้แค่ฝึกฝนต่อไป
เมื่อไม่ได้เปรียบเทียบกับใคร ตัวเขาเองอาจจะไม่รู้ตัว เวลาสั้นๆ เพียงสี่ปี ได้วรยุทธ์ระดับบงกชขาวขั้นหนึ่งก็ถือว่าไม่ช้าแล้ว
ใช่ว่าทุกคนจะได้เจอปรมาจารย์แบบเหล่าไป๋ ไม่ว่าการฝึกฝนของเหมียวอี้จะพบข้อสงสัยอะไร เหล่าไป๋ล้วนยื่นมือเข้ามาช่วย ทำเรื่องซับซ้อนให้เป็นเรื่องเข้าใจง่าย แล้วอธิบายให้เหมียวอี้คลายสงสัย ทำให้เหมียวอี้เข้าใจถึงความหมายที่ลึกซึ้งได้อย่างรวดเร็ว จึงรุดหน้าไปแบบก้าวกระโดด
วิธีการฝึกฝนที่เหล่าไป๋จัดเตรียมให้หมียวอี้ น้ำหนักในการปฏิบัติที่ชั่งดูอย่างเหมาะสมตามระดับความก้าวหน้าในการฝึกตนของเหมียวอี้ ถือเป็นวิธีการยอดเยี่ยมล้ำเลิศ
ไม่ว่าจะเป็นออกกำลังกายให้ร่างกายแข็งแรง หรือจะเป็นบุกเบิกภูเขาขุดหินเพื่อสร้างน้ำตก ในความเป็นจริงล้วนทำให้เหมียวอี้ได้ฝึกทั้งภายในและภายนอกเสมอมา รักษาสภาวะร่างกายและสภาวะจิตใจที่สมบูรณ์เอาไว้ นี่คือเป็นสภาวะการฝึกตนที่ดีอย่างไม่ต้องสงสัย
แม้แต่การให้เหมียวอี้รับแรงปะทะใต้น้ำตก ก็เป็นการฝึกฝนร่างกายและความตั้งใจจริงของเหมียวอี้เช่นกัน ขณะเดียวกันก็กระตุ้นความทนทานและการแบกรับแรงกดดันของพลังอิทธิฤทธิ์ที่เขาฝึกด้วย นี่เป็นการฝึกฝนซ้ำซไป้ำมาเพื่อหล่อหลอม หากในอนาคตได้เผชิญหน้ากับศัตรูที่เก่งกาจ สิ่งนี้จะประโยชน์กับเขาอย่างมหาศาล
ในสถานการณ์ที่ไม่มีตัวช่วยจากพลังภายนอก อย่างเช่นยาอายุวัฒนะ ในระยะเวลาสี่ปี จากคนธรรมดาก้าวสู่วรยุทธ์ระดับบงกชขาวขั้นหนึ่ง ก็ถือว่าเร็วอย่างน่าทึ่งแล้ว มีนักพรตมากมายที่ต้องใช้เวลาสิบกว่าปี บางคนก็หลายสิบปี หรือไม่ก็จนผมหงอกขาวถึงจะก้าวสู้ระดับนี้ได้
หลังจากฝึกหนักมาหนึ่งปี เหมียวอี้ไปหาเหล่าไป๋อีกครั้งเพื่อไขข้อสงสัย "เหล่าไป๋ หลังจากที่ข้าก้าวสู่วรยุทธ์ระดับบงกชขาวขั้นหนึ่ง ทำไมรู้สึกว่าความเร็วในการดูดซับจิตวิญญาณของฟ้าดินยิ่งนานวันกลับยิ่งช้าลงล่ะ?"
เหล่าไป๋ตอบ "ไม่ใช่ว่าความเร็วในการดูดซับของเจ้าช้าลงหรอก แต่เป็นเพราะสมรรถนะของเจ้ามากขึ้นแล้ว ความเร็วของการเลื่อนขั้นจะยิ่งช้าลงตามการพัฒนาของระดับวรยุทธ์ ต้องใช้เวลานานกว่าเดิม เจ้าต้องมีความอดทนที่เพียงพอ"
เหมียวอี้ถาม "ถ้าอย่างนั้นการเลื่อนจากระดับบงกชขาวขั้นหนึ่งไปเป็นขั้นสอง ต้องใช้เวลาเท่าไร?"
เหล่าไป๋มองเขา แล้วตอบ  "ยี่สิบสองปีกำลังดี "
"หา! ยี่สิบสองปีเหรอ?" เหมียวอี้อึ้งไปพักหนึ่ง พอได้สติก็ถามว่า "พอจะมีวิธีที่รวดเร็วมั้ย?"
"มี! "
"วิธีอะไรล่ะ?"
"ความปรารถนาของคนเป็นสิ่งที่มหัศจรรย์มาก ความปรารถนาของคนๆ หนึ่งอาจจะเล็กนิดเดียว แต่เมื่อความปรารถนาของคนหลายคนมารวมตัวอยู่ด้วยกัน ก็จะทำให้เกิดพลังมหัศจรรย์อย่างหนึ่งได้ เพื่อเพิ่มประสิทธิผลการดูดซับจิตวิญญาณฟ้าดิน  บรรดาผู้ฝึกตนจึงรวบรวมพลังพวกนี้ไว้ให้ให้ตัวเองใช้ ใช้ความปรารถนาของคนหลายๆ คนเพื่อเรียกให้จิตวิญญาณของฟ้าดินมารวมตัวกันและดูดซับอย่างมีประสิทธิผล   เพื่อให้วรยุทธ์เพิ่มเร็วขึ้น" เหล่าไป๋ย้อนถาม  "ข้าว่าสถานการณ์นี้เจ้าน่าจะรู้จักนะ? "
เหมียวอี้ลองถาม "ท่านหมายถึงพลังปรารถนาเหรอ ? "
เหล่าไป๋พยักหน้า
ในสมองเหมียวอี้ผุดภาพแท่นบูชาที่วางอยู่ที่บ้านตนทันที นึกถึงแท่นบูชาตามบ้านต่างๆ ตนต้องใช้เวลาสามชั่วยามทุกวันอยู่หน้าหิ้งบูชา เพื่ออธิษฐานภาวนาและอุทิศพลังปรารถนาของตน ตนกับน้องๆ เกือบถูกส่งเข้าไปอุทิศพลังปรารถนาทั้งวันทั้งคืนใน 'จวนฉือย่วน' เขาจะลืมภาพเหล่านั้นได้อย่างไรกัน ?
เมื่อก่อนเขาไม่เข้าใจว่าทำไม 'เซียน' พวกนั้นต้องทำแบบนี้  ทำไมต้องให้ทุกคนอุทิศพลังปรารถนาให้ตน ในที่สุดตอนนี้ก็เข้าใจแล้ว!
เหมียวอี้อยากรู้มากว่าพลังปรารถนานั่นมหัศจรรย์เพียงใด อดไม่ได้ที่จะถาม "ถ้ามีพลังปรารถนาแล้วจะทำให้ความเร็วของการฝึกตนเพิ่มขึ้นเท่าไร? "
"นั่นต้องดูว่าสามารถรับพลังปรารถนาได้เพียงพอต่อการสนับสนุนหรือไม่ รวมทั้งประสิทธิภาพในการใช้มันด้วย"
" ตอนนำมาใช้มันจะต่างกันอย่างไรล่ะ?"
"สิ่งที่เจ้าต้องรู้คือ คนเรามีหลายพันหลายร้อยประเภท ในพลังปรารถนาที่รวมตัวกัน แฝงไว้ด้วยจิตฟุ้งซ่านของเจ็ดอารมณ์หกปรารถนา​[1]​ของคนหลายประเภท ดังนั้นเวลาที่ใช้มัน เจ้าต้องกำจัดจิตฟุ้งซ่านเหล่านั้นก่อน ถึงจะสามารถใช้งานพลังปรารถนาที่บริสุทธิ์เพื่อบรรลุเป้าหมายของตนได้ ไม่เช่นนั้นถ้าโดนจิตฟุ้งซ่านของเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาย้อนทำร้ายจะทำให้เกิดจิตมาร คนที่มีสติปัญญาฝึกตนสูง จะต่อต้านจิตมารได้ง่าย แต่ถ้าเป็นคนที่สติปัญญาฝึกตนต่ำ ถ้าหากไม่ระวัง  เป็นไปได้สูงที่จะถูกจิตมารแว้งกัด ถูกครอบงำสติสัมปชัญญะ อย่างเบาก็สภาพครึ่งผีครึ่งคนควบคุมตัวเองไม่ได้ อย่างหนักเลยก็ตายอย่างเดียว"
"ถ้าน่ากลัวขนาดนี้ แล้วทำไมนักพรตเหล่านั้นยังอยากจะใช้มันล่ะ?"
ตอนนี้เหมียวอี้ก็ถือว่าเป็นผู้ที่กำลังฝึกตน เพิ่งจะรู้ว่าเมื่อก่อนที่เรียกนักพรตว่า 'เซียน' นั้นน่าขำไปหน่อย ตอนนี้คงไม่เรียกพวกเขาว่าเซียนอีกแล้ว
"ดังนั้น ปัญหาเรื่องประสิทธิภาพสูงต่ำของการใช้พลังปรารถนา ขอแค่ระมัดระวังและค่อยเป็นค่อยไป ไม่รีบร้อนอยากสำเร็จ ภายใต้สถานการณ์ปกติน่าจะไม่มีปัญหาเยอะ"
"ถ้าอย่างนั้นจะทำให้การฝึกตนเร็วขึ้นเท่าไรกันแน่ ?"
"ปกติหากไม่เกิดเหตุสุดวิสัย อย่างน้อยที่สุดก็จะเพิ่มความเร็วได้ห้าเท่า"
"ห้าเท่า?" เหมียวอี้ตกตะลึง "งั้นก็หมายความว่า เวลายี่สิบปีที่ข้าต้องใช้เพื่อถ้าวรยุทธ์เลื่อนขั้นถึงระดับบงกชขาวขั้นสองต้องใช้เวลายี่สิบปี หากพอมีพลังปรารถนา ก็ใช้เวลาแค่สี่ปีเอง อย่างนั้นเหรอ? "
เหล่าไป๋พูดแบบไม่ใส่ใจ "เร็วกว่านั้นอีก!"
รู้สึกได้รางๆ ว่าเขากำลังค่อยๆ ชักจูงใจเหมียวอี้ทีละขั้น
อย่างน้อยร่นเวลาฝึกฝนไปได้ห้าเท่าเลยนะ!
เหมียวอี้ฟังแล้วคันไม้คันมือ ใกล้จะหักห้ามใจไว้ไม่ไหวแล้ว หลังจากเหมียวอี้เกาหัวเกาหู เดินไปเดินมาอยู่สักพักหนึ่ง เขาก็พูดแบบอ้อมค้อมว่า "เหล่าไป๋ ข้าว่าอยู่ฝึกฝนอย่างช้าๆ ที่เกาะนี้ต่อไป อาจไม่ใช่วิธีที่ดีนะ "
“'อ้อ”' เหล่าไป๋กล่าว "เจ้าอยากออกไปเก็บรวบรวมพลังปรารถนาเพื่อมาฝึกตนสินะ?"
เหมียวอี้พยักหน้า "ใช่แล้ว"
"ถ้าเจ้าอยากไป ข้าก็ไม่ขวาง" เหล่าไป๋ เดินเข้าปากถ้ำไป พลันหันหลังกลับมา จู่ๆ สายตาก็เปลี่ยนเป็นลึกซึ้งคมกริบ "แล้วเจ้าเตรียมตัวสำหรับช่วงชิงพลังปรารถนาของใต้หล้าไว้รึยัง?"
…………………………
^1	  เจ็ดอารมณ์ หกปรารถนา เจ็ดอารมณ์ ได้แก่ ยินดี โกรธ เศร้า กลัว รัก เกลียด และความใคร่ หกปรารถนา ได้แก่ ปรารถนาทางตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ


## 018 เพ่งใจสู่ทะเลคราม (4)

บทที่ 18 เพ่งใจสู่ทะเลคราม (4)
"เตรียมตัว? เตรียมตัวอะไร?"
"เตรียมตัวช่วงชิง!! เตรียมตัวเพื่อให้เจ้ามีทักษะในการโจมตีกลับคนที่ช่วงชิงของของเจ้าไป!"
การเตรียมตัวก็คือทวนไม้หนึ่งด้าม!
เหล่าไป๋ถามเหมียวอี้ว่าชอบอาวุธอะไร เหมียวอี้เองก็ไม่รู้ว่าตัวชอบอาวุธอะไร
ในภาพความทรงจำของเขา เคยเห็นนักพรตท่านหนึ่งท่าทางน่าเกรงขาม ขี่อาชามังกร ในมือถือทวนเงิน เดินผ่านเขาไป ดังนั้นเขาจึงเลือกทวน!
บนเกาะไม่มีทวนเงินเหมือนในภาพความทรงจำของเขา เหล่าไป๋เองก็ไม่ได้เตรียมการให้เขาใช้อาวุธจริงหรอก ในเมื่อชอบทวน เหล่าไป๋ก็ให้เขาตัดต้นไม้หนึ่งต้น แล้วเหลาให้เป็นทวนไม้ยาวหนึ่งจั้ง
ที่ใต้ตีนภูเขาหินลูกหนึ่ง เหล่าไป๋ชี้ไปยังภูเขาหินหัวโล้นแล้วกล่าวว่า "ใช้ทวนไม้ในมือของเจ้าทำลายมัน หากภูเขาหินพังทลายลงมา และทวนไม้ไม่พัง ถือว่าเจ้าทำสำเร็จ!"
"นี่คือ…" เหมียวอี้มองดูทวนไม้ในมือตัวเอง รู้สึกพูดไม่ออกเล็กน้อย
ผมยาวของเหล่าไป๋ผมยาวปลิวว่อนไปกับลม โบกไม้โบกมือชี้ไปยังภูเขา "เจ้าต้องเชื่อว่า เมื่อมีทวนอยู่ในมือ ในโลกนี้ไม่มีอะไรมาขัดขวางเจ้าได้! ต่อให้ในมือเจ้าจะมีแค่ทวนไม้ด้ามเดียว ต่อให้ข้างหน้าเจ้าเป็นเขาลูกใหญ่ ต่อให้เป็นภูเขาเหล็กก็ตาม เจ้าก็ต้องเชื่อว่าตัวเองสามารถทลายมันได้ภายในทวนเดียว นี่คือความเชื่อมั่น นี่ก็คือท่าทางที่ทำให้ศัตรูหวาดผวา! ถ้าเจ้าไม่มีท่าทางนี้ เจ้าจะอาศัยอะไรไปช่วงชิงพลังปรารถนากับเหล่าวีรบุรุษในใต้หล้าล่ะ!"
การใช้ทวนไม้ด้ามเดียวผ่าหินภูเขาให้แยกออกจากกันของเหมียวอี้จึงเริ่มต้นขึ้นแล้ว
ถึงแม้จะเป็นทวนไม้ด้ามเดียว แต่เมื่อตกอยู่ในมือนักพรต มีพลังอิทธิฤทธิ์ควบคุมอยู่ อานุภาพจะเหนือกว่าอาวุธจริงของคนธรรมดาเสียอีก
พอเขาซัดทวนเข้าไป ทวนทิ่มลึกลงไปในภูเขาหิน ตอนกระชากทวนออกมีกรวดหินกระเด็นออกมา ส่งเสียงดังกราวก้องไม่หยุด
ในช่วงเวลาสั้นๆ ก็ยังดีอยู่ จะได้เห็นอานุภาพมากมายของทวนที่เหมียวอี้ซัดออกมา แต่พอนานเข้า เมื่อพลังอิทธิฤทธิ์ใช้การไม่ได้ ทวนไม้ก็เป็นเพียงทวนไม้ ต่อให้เป็นอาวุธจริงก็ทนแรงผ่าแยกภูเขาหินไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงทวนไม้ธรรมดาเลย
ทวนไม้หักพังไปทีละด้ามทีละด้าม
ที่บอกว่าการฝึกฝนจะทำให้เก่งได้ หลังจากทำทวนหักพังไปจำนวนมาก เหมียวอี้ก็ค่อยๆ เข้าใจการพลิกแพลงใช้ คน ทวน และอิทธิฤทธิ์รวมเข้าด้วยกัน ท่ามกลางการฟันทำลายภูเขาหินที่งุ่มง่ามเงอะงะและจืดชืด เขาค่อยๆ ฝึกฝนการพลิกแพลงใช้ทวนกับอิทธิฤทธิ์จนชำนาญ
เหมียวอี้สะบัดทวน เคาะกระแทก ปลุกระดมอย่างชาญฉลาด แล้วทำลายให้พังพินาศย่อยยับไปอย่างง่ายดาย
หินก้อนใหญ่กลิ้งทลายลงจากภูเขา เหมียวอี้ดึงทวนออกอย่างเกรี้ยวกราด ทำลายแตกเป็นจุณ
ผ่านไปสองวันแล้วหลังจากภูเขาหินทั้งลูกพังทลายลง ในมือเหมียวอี้ถือทวนไม้ด้ามที่แปดสิบเอ็ดยืนอยู่บนเศษหินที่พังทลายลงมา แล้วพูดกับเหล่าไป๋ว่า "ข้าทำสำเร็จแล้ว ไปได้รึยัง? "
คำตอบคือไม่ได้ เหล่าไป๋บอกว่าความรุนแรงของพลังอิทธิฤทธิ์สามารถอาศัยเวลาสะสมช้าๆ ได้ แต่เหตุการณ์ที่นักพรตระดับต่ำข้ามชั้นไปฆ่านักพรตระดับสูงได้ ก็เกิดขึ้นได้บ่อยเช่นกัน สิ่งสำคัญคือสามารถใช้พลังอิทธิฤทธิ์ได้อย่างชำนาญหรือไม่ ผู้ที่ใช้ได้อย่างชำนาญจะไม่มีใครเอาชนะเขาได้!
เหล่าไป๋ชี้ไกลๆ ที่น้ำตก!
เหมียวอี้จึงขนย้ายหินที่พังทลายลงมา ไปกองสะสมไว้ด้านบนน้ำตกต่อไป โดยที่เขาใช้เถาวัลย์ในภูเขาถักเป็นตาข่าย ห่อหุ้มก้อนหินจำนวนมาก
เหมียวอี้ถือทวนยืนอยู่ใต้น้ำตกที่เทกระหน่ำลงมา โดยมีผ้าหนึ่งผืนปิดตาเอาไว้
พอเหล่าไป๋ที่ยืนอยู่บนภูเขาดึงเถาตาข่ายที่ถักทอไว้ หินจำนวนมากที่ผสมปนเปกับน้ำตกไหลเชี่ยว ก็ตกลงมาใส่เหมียวอี้  เขาบอกว่าต้องการจะฝึกฝนพลังการรับรู้ของเหมียวอี้
เหมียวอี้ถือทวนรัวฟันก้อนหินที่อยู่ในกระแสน้ำอย่างเกรี้ยวกราดทันที ก้อนหินที่ถูกทำให้แตกเป็นชิ้นในรอบแรกมีไม่ถึงหนึ่งในสิบส่วน
ครั้งแล้วครั้งเล่า เหมียวอี้ที่ไม่ใช่แค่ต้องทนรับแรงปะทะโจมตีของกระแสน้ำเชี่ยว แถมยังต้องคอยแยกแยะก้อนหินที่อยู่ในนั้นด้วย ไม่รู้ว่าเหนื่อยจนหมดเรี่ยวหมดแรงไปกี่ครั้งแล้ว ถึงขนาดโดนหินก้อนใหญ่กระแทกตกลงในน้ำไปก็หลายครั้งอยู่
ยิ่งก้อนหินในหุบเขากองซ้อนกันมากขึ้น ก็ยิ่งเข้าใกล้ด้านบนของน้ำตกมากขึ้น เวลาในการตอบโต้ของเหมียวอี้ก็ยิ่งสั้นลง แต่ความเร็วในการใช้ทวนของเขากลับยิ่งเร็วและแม่นยำขึ้น…
สภาพอากาศบนมหาสมุทรเปลี่ยนแปลงอย่างคาดเดาไม่ถูก ในขณะที่ไต้ฝุ่นที่น่ากลัวบนทะเลที่มืดครึ้มมาถึง คลื่นพิโรธท่วมนองขึ้นฟ้า
เหล่าไป๋ให้เหมียวอี้ขี่แพไม้ พร้อมกับกะลามะพร้าวกองหนึ่งล่องลอยอยู่ท่ามกลางมหาสมุทรที่มีคลื่นโหมซัดสาดอย่างบ้าคลั่ง
ท่ามกลางคลื่นทะเลคลั่ง ฟ้าดินเหมือนกำลังสั่นไหวตามแรงลม เหมียวอี้ที่ยืนอยู่บนไม้ พอหยุดใช้พลังอิทธิฤทธิ์ควบคุมแล้ว แพไม้ก็ถูกคลื่นยักษ์ปะทะคว่ำทันที
กะลามะพร้าวหนึ่งร้อยอันพลันโดนคลื่นลมคลั่งซัดกระเจิงไปทั่วทุกแห่ง เหมียวอี้ถือทวนย่ำคลื่นไล่ตามไปแทงใส่กะลามะพร้าวพวกนั้นจนแตกเป็นเสี่ยงๆ ทันที
ตอนนี้เห็นเพียงเงาของเขาถือทวนกระโจนข้ามยอดคลื่นทะเลพิโรธ หรือไม่ก็ทะลวงเข้าไปท่ามกลางคลื่นยักษ์ที่ซัดคลุมฟ้าคลุมดินอยู่…
ตอนคลื่นลมสงบ เหล่าไป๋และเหมียวอี้แล่นเรือไปม่ยังจุดที่ลึกขึ้น
ในหุบเขาใต้ทะเลลึกเกินพันเมตรนี้ มี 'ปลาอันธพาล' อยู่ชหนิดดหนึ่ง  ตัวมันยาวหนึ่งเมตร ทั้งตัวเป็นเกล็ดกระดูก ไม่ค่อยชอบเคลื่อนไหว กินอิ่มแล้วชอบหลบอยู่ในถ้ำเพื่อสะสมไขมัน เหมือนกำลังจำศีล แต่พอออกจากถ้ำ มันโต้ตอบในทะเลได้เร็วมาก โดยเฉพาะแรงกัดฉีกอันน่าสะพรึงกลัวของฟันเหล็กในปากมัน ชอบโจมตีเป็นกลุ่ม สามารถกัดกินวาฬหนึ่งตัวจนเหลือแต่กระดูกได้ในชั่วพริบตาเดียว
เหล่าไป๋พาเหมียวอี้มาที่นี่ แน่นอนว่าไม่ได้ให้มาเพื่อให้อาหารปลาหรือชื่นชมทิวทัศน์ใต้ทะเล แต่ให้เหมียวอี้แอบลงไปฆ่าพวกมันที่ใต้ทะเล
แรงกดดันของก้นทะเลพันเมตรนั้นน่าตกใจ ถ้าทวนไม้ไม่มีพลังอิทธิฤทธิ์ควบคุม อาจจะโดนบีบอัดจนแตกเป็นชิ้นๆ ได้ การแอบเข้าไปครั้งแรกนั้นก็ว่าปรับตัวได้ยากแล้ว  ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการไล่ล่าฆ่าฟันในระดับความลึกแบบนั้นเลย  มันก็ลึกจนยื่นมือลงไปแล้วมองไม่เห็นนิ้วอะไรเลย
แต่เหล่าไป๋ต้องการให้เหมียวอี้ มองแรงกดดันของทะเลลึกเป็นเหมือนแรงกดดันของพลังอิทธิฤทธิ์ที่ศัตรูผู้แข็งแกร่งปล่อยออกมา ต้องการให้เขาเคยชินและปรับตัวกับการตัวโจมตีภายใต้แรงกดดันของพลังอิทธิฤทธิ์อันแข็งแกร่งแบบนี้ให้ได้!
หลังจากเหมียวอี้ปรับตัวกับแรงกดดันอันหนักหน่วงได้แล้ว ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเหล่าไป๋เล่นพิเรนทร์อะไร จู่ๆ ฝูง 'ปลาอันธพาล' ที่หลบอยู่ในถ้ำก้นทะเลก็โผล่ออกมาล้อมโจมตีเขา
ในตอนแรก หลังจากเหมียวอี้รัวทวนสังหาร 'ปลาอันธพาล' ไปแล้วเกินร้อยตัวภายใต้แรงกดดันมหาศาล เขาก็ทนไม่ไหวแล้ว ลุกลี้ลุกลนกลับขึ้นมาบนผิวน้ำ ปีนขึ้นมาบนเรือพร้อมบาดแผลที่มีเลือดหยด
รอจนเขาพักฟื้นร่างกายเสร็จ เหล่าไป๋ก็ให้เขาฝึกต่อไปอีก เป้าหมายคือแอบลงไปที่ก้นทะเลลึกพันเมตรหนึ่งครั้งแล้วสังหาร 'ปลาอันธพาล'  หมื่นตัว จึงจะถือว่าทำสำเร็จ
วันคืนล่วงเลย เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
น้ำตกที่เหมียวอี้ขุดออกมาอย่างยากลำบากหายไปแล้ว เพราะหุบเขาที่อยู่ด้านล่างของน้ำตกถูกเศษหินที่เหมียวอี้ใช้ทวนฟัน ถูกกองหินเติมจนเกือบจะเสมอกัน
ท่ามกลางพายุไต้ฝุ่น กะลามะพร้าวหนึ่งร้อยอันที่อยู่ในคลื่นทะเลสูงจะไม่ตกหายไปอีกแล้ว ลมคลั่งคลื่นยักษ์ก็หยุดทวนไม้ในมือเหมียวอี้ไม่ได้ เขาแทงพวกมันจนแหลกลาญหมด
คลื่นใหญ่บนผิวน้ำทะเลเป็นสีแดงเลือด  ศพ 'ปลาอันธพาล' มากมายลอยอยู่ เหล่าไป๋นับได้ประมาณหนึ่งหมื่นตัว
ซู่! เหมียวอี้ถือทวนกระโจนขึ้นจากน้ำ และตกลงมานั่งอยู่บนเรือเล็ก มองผิวน้ำทะเลแล้วหัวเราะ " ถึงความต้องการของท่านจะน่าเบื่อไปหน่อย แต่ข้าก็ทำได้แล้ว! "
"น่าเบื่อเหรอ?" เหล่าไป๋กวาดสายตามองแวบหนึ่ง บางทีเหมียวอี้อาจจะไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้สภาพตัวเองเป็นอย่างไร
ท่าทางกระฉับกระเฉง จิตใจฮึกเหิม ตาทั้งคู่เป็นประกาย ลูกตาดำฉายแววเหมือนดาวในค่ำคืนฤดูหนาว
กล้ามเนื้อได้สัดส่วนกัน รูปร่างตั้งตรงเหมือนทวน หน้าตาแข็งแกร่งและเด็ดเดี่ยว ดูองอาจผึ่งผายขึ้นมาทันที
การโจมตีสังหารอย่างต่อเนื่องเป็นเวลานาน ใช้พลังอิทธิฤทธิ์หมดไปแล้วยืนขึ้นโจมตีใหม่ไม่รู้กี่ครั้ง เหมียวอี้สะสมอานุภาพเพื่อรอวันปล่อยออกมา เหมือนกับดาบล้ำค่าที่ถูกชักออกจากฝักแล้ว มีสง่าราศีน่าเกรงขาม ห้าวหาญเต็มไปด้วยพลัง นี่เป็นความเชื่อมั่นในตนเองที่หาได้ยากยิ่ง!
ความเชื่อมั่นในตนเองอย่างแบบลึกซึ้ง ที่เกิดขึ้นมาจากการล้มเหลวแล้วลุกขึ้นใหม่นับครั้งไม่ถ้วน!
"ข้าไม่ได้บอกว่าท่านน่าเบื่อนะ" เหมียวอี้โบกมือแล้วยิ้ม  "ข้าแค่รู้สึกว่าน่าเสียดายนิดหน่อย หลายปีมานี้ข้าใช้เวลาส่วนใหญ่ทำเรื่องที่ท่านต้องการ ถ้าข้าใช้เวลาพวกนี้กับการฝึกฝนพลังอิทธิฤทธิ์ วรยุทธ์ของข้าต้องก้าวหน้าไปไม่น้อยแน่ ร่นเวลาเลื่อนขั้นเป็นบงกชขาวขั้นสองได้เยอะเลย "
"สำหรับวรยุทธ์ ขอแค่มีโอกาสและเวลาก็ล้วนสามารถชดเชยคืนมาได้ เมื่อสร้างพื้นฐานดีแล้วมันจะเป็นบทเรียนทั้งชีวิต จะทำให้เจ้าใช้ได้ไม่จำกัดตลอดชีวิต มิเช่นนั้นหากพลาดไปและ บางสิ่งบางอย่างถูกเมื่อกำหนดเป็นรูปเป็นร่างไปแล้วไปแล้ว ไม่พลาดไป เจ้าจะก็ชดเชยคืนกลับมาไม่ได้อีก  อย่างเช่น ความคิดและนิสัย รวมทั้งความเคยชินด้วย ต่อให้มีพลังอิทธิฤทธิ์ที่ล้ำลึกกว่านี้ก็กลับตัวไม่ทันอยู่ดี "
เหล่าไป๋แค่ชี้แนะลวกๆไม่กี่คำ เขาไม่ใช่คนที่อธิบายยืดยาวไม่รู้จักจบจักสิ้น จากนั้นพยักหน้าให้สัญญาณเหมียวอี้ขึ้นเรือ "กลับไป!"
…………………………


## 019  ผู้ประสบภัย (1)

บทที่ 19  ผู้ประสบภัย (1)
เมื่อเหมียวอี้บรรลุความต้องการของเหล่าไป๋แล้ว เหล่าไป๋ก็ไม่ผิดคำพูด ไม่ 'ห้ามปราม' เหมียวอี้ไม่ให้จากไปอีก อันที่จริงแต่ไหนแต่ไรมาเขาก็ไม่เคยห้ามปรามเลย แค่เพียงเตือนเท่านั้น แต่เหมียวอี้ปฏิบัติตามคำตักเตือนของเขา
เหมือนกับชื่อของเหมียวอี้​[1]​ บนตัวเขามีความเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ที่ทำให้เหล่าไป๋ชื่นชม มีจิตสำนึกเกินกว่าที่เหล่าไป๋จินตนาการไว้ เรื่องบางอย่างหรือวิธีการบางอย่างที่เหล่าไป๋เตรียมให้เขาทำในตอนแรก ก็ไม่จำเป็นต้องทำให้เสียเวลาอีกแล้ว
เขาเข็นแพไม้ที่ตัดต้นไม้ทำใหม่ลำหนึ่งลงสู่ทะเล เหมียวอี้ม้วนผมที่ยุ่งเหยิงขึ้นไว้บนหัว แล้วใช้ปิ่นไม้ปักไว้ให้อยู่ทรง
เขาถือทวนไม้กระโดดขึ้นบนแพไม้  หันกลับมามองเหล่าไป๋แล้วยิ้มกว้างเผยฟันขาวในปาก
ต้องจากไปจริงๆ แล้ว ตั้งแต่ตอนมาถึงที่เกาะแห่งนี้ หนุ่มน้อยมากด้วยวุฒิภาวะคนหนึ่ง วันนี้ค่อยๆเปลี่ยนเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ใน โฉมหน้าเปลี่ยนไปไม่น้อยเลย ระยะเวลาสั้นๆ นี้ ชั่วพริบตาเดียวก็ผ่านไปสิบปีแล้ว
ผ่านไปสิบปีเต็ม จะต้องจากไปจริงๆ แล้ว
"เหล่าไป๋ ไม่ไปกับข้าจริงๆ เหรอ?" เหมียวอี้ถามขณะยืนอยู่บนแพไม้ไผ่
เหล่าไป๋ส่ายหัวแล้วยิ้มเบาๆ "เจ้าก็ดูแลตัวเองดีๆ ตั้งแต่วันนี้ไป ถ้าเจ้าเจอปัญหาอุปสรรคอะไร ข้าคงชี้แนะให้เจ้าไม่ได้อีกแล้ว จำไว้นะ ตั้งแต่วันนี้ไป ทุกสิ่งทุกอย่างเจ้าต้องพึ่งตัวเอง!"
เหมียวอี้พยักหน้าอย่างหนักแน่น มองเหล่าไป๋ด้วยอารมณ์ที่ค่อนข้างซับซ้อน "ข้าควรจะขอบคุณท่านจริงๆ "
เหล่าไป๋ยิ้มอย่างอ่อนโยน "ไม่ต้องขอบคุณหรอก ต่อไปหากต้องการให้เจ้าช่วยเหลือ หวังว่าเจ้าจะไม่ปฏิเสธข้า "
เหมียวอี้รับปาก "ขอแค่ข้าทำได้ ข้าไม่ปฏิเสธแน่นอน"
เหล่าไป๋พยักหน้า "หวังว่าจะจำสิ่งที่พูดไว้วันนี้ได้"
"ไม่ลืมหรอก" เหมียวอี้ยืนยัน หลังจากนั้นเขาก็เกาหัว ถามอย่างลังเล "เหล่าไป๋ 'อัคนีดารา' ที่ข้าฝึกฝน  ถ้าเทียบกับนักพรตคนอื่นแล้ว มันไม่ได้แย่ไปใช่มั้ย ?"
"ข้าไม่เคยเปรียบเทียบการฝึกฝนมาก่อน คำถามนี้ข้าตอบไม่ได้ จะแย่หรือจะดี ในภายหลังเจ้าจะรู้ได้เอง แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่เจ้าต้องจำไว้ "
"เรื่องอะไรเหรอ?"
"ห้ามแพร่งพรายวิชานี้ต่อบุคคลที่สาม วิชาที่เจ้าฝึกติดตัวไปก็คือรากฐานของการตั้งหลักตั้งตัว อย่าให้มันรั่วไหลไปง่ายๆ ไม่เช่นนั้นมันจะสร้างปัญหาใหญ่ให้เจ้า จำไว้นะ จำไว้!"
"ท่านเคยพูดตั้งหลายรอบแล้ว ข้าจำได้เสมอมา เป็นเรื่องต้องห้ามของแดนฝึกตนไง!" พอเหมียวอี้พูดจบ ลมทะเลก็พัดไปทางทิศตะวันตกวูบหนึ่ง เขาชูมือขึ้นสัมผัสลม แล้วพูดเสียงดังว่า "ลมทะเลมาแล้ว เหล่าไป๋ ข้าต้องไปจริงๆ แล้ว ท่านแน่ใจนะว่าจะไม่ไปกับข้า?"
เหล่าไป๋โบกมือเบาๆ ไม่ได้บอกลาแบบอาลัยอาวรณ์ หันหลังกลับแล้วจากไป
เหมียวอี้ชูผ้าใบกันน้ำบนแพ้ไม้ขึ้น แล้วก็ถูกลมทะเลพัดออกจากฝั่งทันที ขณะมองหลังเหล่าไป๋ เหมียวอี้ตะโกนอีกครั้ง  "เหล่าไป๋ ท่านรู้เรื่องต่างๆ เยอะขนาดนั้น ไม่ฝึกตนมันน่าเสียดายจริงๆ ตอนข้าไม่อยู่ ท่านก็พิจารณาดูดีๆ อีกครั้งแล้วกัน "
เหล่าไปหันหลังเดินมุ่งไปยังป่าบนภูเขา มุมปากโค้งขึ้น หัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ...
แพไม้ที่มีทั้งกระแสน้ำกระแสลมและพลังอิทธิฤทธิ์ควบคุมลอยไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
เขามองไปยังเกาะที่ค่อยๆ หายไปตรงเส้นขอบทะเล ความรู้สึกที่อยากจะออกจากเกาะนี้ไปพลันเปลี่ยนความเป็นอาลัยอาวรณ์ และก็ลังเลมาก ไม่รู้และไม่แน่ใจต่อต่อเส้นทางข้างหน้า
พระอาทิตย์ขึ้นพระอาทิตย์ตก หนึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ยังมองไม่เห็นพื้นดิน จู่ๆ ในใจเหมียวอี้ก็ผุดความสงสัยขึ้นมา นึกถึงภาพเหตุการณ์ในปีนั้นที่เหล่าไป๋ขึ้นแพไม้ไผ่พาตัวเองมาบนเกาะนั้น
เหล่าไป๋ไม่ใช่นักพรต อาศัยแพไม้ไผ่ลำเดียว ก็ลอยข้ามน้ำข้ามทะเลมายังเกาะที่ไกลขนาดนี้ได้เลยเหรอ?
เขาคิดไม่ตก แต่ว่าเหล่าไป๋ฉลาดล้ำลึกขนาดนั้น รู้เรื่องราวประหลาดๆบนสวรรค์และโลกมนุษย์มากมาย ต้องมีวิธีการอะไรบางอย่างที่ตนไม่รู้แน่ๆ…
ตอนนี้ดวงอาทิตย์เอียงไปทิศตะวันตก ใกล้จะเป็นอาทิตย์อัศดง บนผิวทะเลก็ปรากฏเรือทะเลขึ้นลำหนึ่งแล่นมาจากทิศทางที่เหมียวอี้กำลังมุ่งไป
พูดตามตรงเลย เหมียวอี้ยังไม่เคยเห็นเรือทะเลลำใหญ่ขนาดนี้มาก่อน เขาหยุดใช้พลังอิทธิฤทธิ์ควบคุมแพไม้ และปล่อยให้ลอยตามกระแสน้ำ เตรียมจะมองเรือลำนั้นให้เต็มตา
ในห้องชั้นบนสุดของเรือทะเล บนหน้าต่างม่านไม้ไผ่ม้วนอยู่ครึ่งหนึ่งที่ปล่อยให้ลมทะเลพัดลอดผ่านได้
เด็กน้อยวัยหัดเดินคนหนึ่งเดินกระเตาะกระแตะอยู่บนพรมหนา ทำให้ฮูหยินสาวที่ใส่เครื่องประดับแพรวพราวนั่งอยู่บนเตียงเตี้ยกับหญิงรับใช้ชุดแดงอีกคนหนึ่งหัวเราะไม่หยุด
จู่ๆ ม่านลูกปัดตรงประตูก็เปิดออก หญิงรับใช้ชุดเขียวอีกคนหนึ่งวิ่งเป็นกระต่ายตื่นตูมเข้ามา "ฮูหยิน แย่แล้ว มีคนลอยอยู่ในทะเลคนหนึ่ง "
พอพูดจบ ฮูหยินสาวกับหญิงรับใช้ตกใจจนสีหน้าเปลี่ยน ถึงขนาดเอามือปิดปากทันที
หญิงรับใช้ที่ตีโพยตีพายรู้ว่าตัวเองยังพูดไม่จบ จึงรีบร้อนแก้คำพูด " ไม่ใช่คนตาย ยังมีชีวิตอยู่ เป็นคนบนลอยแพที่โดดเดี่ยวอยู่กลางทะเล ไม่รู้ว่าไปประสบภัยพิบัติที่ไหนมา "
ที่แท้ก็ไม่ใช่ศพ ฮูหยินสาวลุกขึ้นเดินมา ใช้ปลายนิ้วจิ้มหน้าผากหญิงรับใช้ชุดเขียว อรกสองสามคนก็รูดม่านขึ้นบนดาดฟ้า พิงราวลูกกรงแล้วมองดู
เหมียวอี้ที่ยืนอยู่บนแพไม้มองมาตรงนี้พอดี และคนน่าสงสารที่พวกนางพูดถึงก็คือเหมียวอี้นั่นเอง
"พ่อบ้าน! " ฮูหยินสาวพิงราวลูกกรงแล้วตะโกนลงไปด้านล่าง
ชายวัยกลางคนที่สวมหมวกงอบคนหนึ่งรีบวิ่งขึ้นมาตามเสียงเรียกทันที โค้งคำนับแล้วถาม "ฮูหยินมีอะไรให้รับใช้ขอรับ? "
ฮูหยินสาวชี้ไปยังเหมียวอี้ที่ลอยอยู่กลางทะเล "ไม่รู้เหมือนกันว่าชายน่าสงสารคนนั้นประสบภัยอะไรมา ในเมื่อพวกเราพบเขาแล้ว ก็เข้าไปช่วยเหลือหน่อยเถิด"
"ทราบแล้วขอรับ" พ่อบ้านลงบันไดไปจัดการทันที
เรือทะเลค่อยๆ มุ่งหน้ามาทางเหมียวอี้  เขาเองยังรู้สึกว่ามันแปลกๆ แต่พอเข้ามาใกล้ คนบนเรือก็หย่อนบันไดเชือกลงมา แล้วตะโกนคำพูดช่วยเหลือไม่กี่ประโยค เหมียวอี้ถึงได้เข้าใจแล้วว่าพวกเขาเห็นตนเป็นผู้ประสบภัยซะแล้ว
เหมียวอี้ก็ไม่รู้ว่าจะไปไหนพอดีเลย แล้วก็อยากจะไปเปิดหูเปิดตาดูสักหน่อยว่าบนเรือทะเลเป็นอย่างไร จึงถือโอกาสแกล้งทำตัวเป็นผู้ประสบภัย ทิ้งแพไม้ไว้ แล้วถือทวนไม้ปีนขึ้นเรือไป
พอขึ้นบนเรือแล้วเหมียวอี้มองดูรอบๆ ด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ พ่อบ้านที่ใส่หมวกงอบท่านนั้นเดินเข้ามา
"ได้เจอกับฮูหยินที่จิตใจเมตตาของพวกเรา ถือว่าเจ้าโชคดีนะ มากับข้าเถอะ "  พ่อบ้านแนะนำไม่กี่ประโยค ก่อนจะพาเหมียวอี้ไปยังห้องเก็บของที่มีสินค้ากองอยู่ครึ่งห้อง
แล้วก็ไม่มีใครสังเกตแท่งไม้ในมือเหมียวอี้ด้วย ในสายตาคนอื่น ทวนไม้ด้ามนั้นก็ยังเป็นแค่แท่งไม้ธรรมดา
ไม่นานก็มีอาหารมาส่งให้เหมียวอี้กินแก้หิว พวกเขาคงคาดว่าเหมียวอี้ที่ลอยอยู่กลางทะเลอาจจะหิวกระหายจนแย่แล้ว
เหมียวอี้รู้สึกว่าคนบนเรือลำนี้ช่างจิตใจดีจริงๆ พ่อบ้านเริ่มซักถามที่มาที่ไปของเขาแล้ว
ในเมื่ออีกฝ่ายมองตนเป็นผู้ประสบภัยในทะเล เหมียวอี้จึงปั้นเรื่องราวไปตามน้ำ
เขาเองก็อยากจะโอ้อวดสถานะความเป็น 'เซียน' ของตัวเองต่อหน้าคนธรรมดาพวกนี้สักหน่อย เพื่อสัมผัสความรู้สึกตอนมีคนเคารพเลื่อมใสดู อย่างไรเสียเขาก็เพิ่งฝึกฝนออกมา  ความคิดที่อ่อนหัดแบบนี้ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้  แต่คนพวกนี้น้ำจิตน้ำใจดี รู้สึกว่าไม่จำเป็นจะต้องทำให้พวกเขาหวาดกลัว เขาจึงหยุดความคิดนี้ลง
พ่อบ้านเริ่มเห็นว่าลักษณะท่าทางของเหมียวอี้ไม่ธรรมดา ไม่ค่อยเหมือนคนที่ตกทุกข์ได้ยาก เนื่องจากไม่มีท่าทางเซื่องซึมเหมือนคนตกทุกข์เลย หลังจากซักถามแน่ใจแล้วว่าเป็นผู้ประสบภัย เขาก็พูดสรุปสั้นๆกับเหมียวอี้ทันที " อีกไม่กี่วันเรือก็จะเทียบฝั่งแล้ว ถ้าเขาไม่มีธุระอะไรก็อยู่แต่ในห้องนี้ บนเรือมีผู้หญิง อย่าเดินไปไหนมั่วซั่ว!"
เหมียวอี้พยักหน้าขอบคุณเขา
เขาเพิ่งจะกินอาหารที่นำมาให้เสร็จ หญิงรับใช้ชุดเขียวคนหนึ่งก็ถือผ้าห่มเดินเข้ามา มองเหมียวอี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น พอวางผ้าห่มแล้วพูดกับเหมียวอี้ว่า "ฮูหยินสั่งให้นำมาให้เจ้าใช้นอนคืนนี้ "
เหมียวอี้พยักหน้าและมองหญิงรับใช้คนนั้นเก็บจานอาหารกลับไป
เขาขึ้นเรือมาเพราะอยากจะดูโครงสร้างบนเรือทะเลลำนี้ อยู่ในห้องเก็บของก็น่าเบื่อเป็นธรรมดา สุดท้ายทนไม่ไหวเดินไปบนดาดฟ้าเรือและมองไปรอบๆ
หลังจากถูกพ่อบ้านพบเข้า  สีหน้าพ่อบ้านไม่พอใจแล้ว อาจเป็นเพราะเหมียวอี้ไม่เชื่อฟังคำพูดเขา
…………………………
^1	  อี้ (毅) แปลว่า เด็ดเดี่ยวแน่วแน่


## 020 ผู้ประสบภัย (2) 

บทที่ 20  ผู้ประสบภัย (2)
ไม่เพียงแค่ไล่ตะเพิดเหมียวอี้กลับห้องเก็บของไป ซ้ำยังใส่กลอนประตูห้องเก็บของด้วย ทำให้เหมียวอี้พูดไม่ออก ทำได้แค่เปิดหน้าต่างไม้ขึ้นเพื่อระบายอากาศ
เหมียวอี้เบื่อมาก จึงปูผ้านวมที่ฮูหยินที่ไม่เคยพบหน้าท่านนั้นให้มา แล้วนั่งขัดสมาธิฝึกฝน
จนถึงเวลาดึกดื่นอย่างไม่รู้ตัว เหมียวอี้ได้ยินเสียงเรืออีกลำหนึ่งแล่นเข้ามาใกล้ ตอนแรกก็ยังไม่มีเรื่องอะไร แต่ไม่นานก็มีเสียงเข่นฆ่ากันโช้งเช้งและเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังขึ้น
เสียงพวกนี้ทำให้เหมียวอี้ย้อนนึกถึงภาพเหตุการณ์ตอนแรกที่เข่นฆ่าแย่งชิงกันในแดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง
"โจรสลัด มีโจรสลัด คุ้มครองฮูหยิน!"
นั่นเป็นเสียงของพ่อบ้าน
เหมียวอี้รีบลืมตาแล้วลุกขึ้นยืน คว้าทวนไม้ เดินไปที่ประตูแล้วผลักออกเบาๆ ประตูไม้กระเด็นออกไปทันที
เพียงชั่วพริบตาเดียวเขาก็ก้าวขึ้นไปอยู่บนดาดฟ้าเรือ เห็นเพียงเรือทะเลลำหนึ่งแล่นมาเคียงกับเรือลำนี้ บนเรือข้างๆ มีโจรสลัดถือดาบปีนขึ้นมาบนเรือลำนี้อย่างต่อเนื่อง พวกเขาแกว่งดาบยาวและตะโขนขู่ขวัญ
มีคนมากมายกำลังต่อสู้กันอย่างห้ำหั่นบนเรือที่เขาอยู่ แต่เห็นได้ชัดเลยว่าความหนักเบาในการโจมตีกลับ สู้พวกโจรสลัดที่ทำมาหากินกับดาบเปื้อนเลือดไม่ได้ มีคนหลายคนโดนฟันลงไปกองกับพื้นแล้ว ยิ่งนั้นมียังมือธนูยิงโจมตีด้วย คนที่ปกป้องเรือลำนี้ถูกฆ่าจนต้องถอยกลับตลอดทาง
เชือกตะขอกรงเล็บไม่กี่เส้นถูกขว้างขึ้นมา พวกโจรสลัดกระโดดออกมาจากใบเรือโจรสลัด ถือดาบไถลตัวไปตามเชือก แล้วมุ่งสู่ห้องของนายท่านบนชั้นดาดฟ้า เห็นได้ชัดว่าอยากจับตัวหัวหน้าก่อน
ขอเพียงควบคุมตัวนายท่านได้ ก็สามารถทำให้คนอื่นหยุดการต่อสู้ได้เพราะห่วงชีวิตนายท่าน และลดความเสียหายจากการบุกโจมตีด้วย เห็นได้ชัดว่าโจรสลัดพวกนี้มากด้วยประสบการณ์ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทำเรื่องแบบนี้แน่
ด้านนอกเข่นฆ่ากันอย่างดุเดือด ผู้หญิงในห้องนายท่านกรีดร้องขวัญกระเจิง แถมยังมีเสียงร้องไห้ของเด็กน้อย  ขณะพ่อบ้านกำลังตะโกนบอกให้ขัดขวางพวกเขาอยู่ในนั้น
วื๊ด! เสียงลมพัดมาวูบหนึ่ง ขณะที่ทวนยาวในมือเหมียวอี้เคลื่อนไหวดัง 'ฉึก' ลูกธนูขนสีขาวดอกหนึ่งปักอยู่บนลำทวนและสั่นไปมา เกือบจะยิงเข้าหัวของเขาแล้ว
เหมียวอี้สะบัดทวนหนึ่งที ลูกธนูขนสีขาวเด้งออกไปจากทวนของเขา  เหมียวอี้โบกทวนยาวหนึ่งจั้ง ชี้ไปยังมือธนูที่ขดเกาะอยู่บนเสากระโดงเรือ
ปั้ง! เสียงของพลังงานไร้รูปร่าง ทำให้มือธนูที่กำลังง้างเตรียมยิงอีกครั้งเลือดสาด ตกกระแทกลงบนดาดฟ้าเรือ เขาดิ้นพล่านเอาตัวรอดอยู่ครู่หนึ่งแล้วแน่นิ่งไป
เหมียวอี้ตะลึง นึกไม่ถึงว่าคู่ต่อสู้จะอ่อนปวกเปียกแบบนี้  สักพักก็ฌนึกได้ว่าตัวเองไม่ใช่คนธรรมดาอีกต่อไปแล้ว มนุษย์ธรรมดาต้านทานพลังอิทธิฤทธิ์ของเขาไม่ได้หรอก
ปั้ง! ประตูห้องนายท่านถูกโจรสลัดตีพังแล้ว
เหมียวอี้ไม่ทันได้ครุ่นคิดมาก เคลื่อนตัวอย่างรวดเร็วขึ้นด้านบนไป จังหวะที่แทรกตัวเข้าไปในห้อง พลังอิทธิฤทธิ์บนตัวเขาระเบิดออกมา ทำให้ฝูงโจรสลัดกระอักเลือดตัวปลิวกระเด็นออกไป
ขณะเดียวกันก็บุกเข้าไปในห้อง ใช้ทวนแทงลงทะลุหน้าอกโจรสลัดที่กำลังชูดาบเตรียมจะฟันพ่อบ้าน
ดาบในมือโจรสลัดตกเฉียดผ่านพ่อบ้านลงพื้นไป เท้าทั้งสองอ่อนแรงล้มลง
พ่อบ้านที่อกสั่นขวัญหาย ฮูหยินที่อุ้มลูกอยู่ในอ้อมแขน และยังมีหญิงรับใช้อีกสองคน ล้วนมองเห็นเหมียวอี้สีหน้าไร้อารมณ์ที่ยืนอยู่ข้างหลังโจรสลัดที่ล้มลง โดยเฉพาะดอกบัวสีขาวบานหนึ่งกลีบที่เปล่งแสงอยู่ตรงหว่างคิ้วเหมียวอี้ เด่นชัดติดตามาก
พ่อบ้านพูดด้วยความดีใจเหลือเกิน "ท่านเซียนช่วยด้วย ช่วยชีวิตพวกเราด้วย!"
เหมียวอี้ไม่สนใจเขา ใช้ปลายทวนยกศพขึ้นและหอบหิ้วขึ้นไปบนดาดฟ้าข้างนอกเพื่อแสดงพลัง
จิตใจที่ฝึกหนักมาหลายปี เขาจึงไม่หวาดกลัวกับเรื่องพวกนี้แล้ว ขนาดตัวเองยังแอบรู้สึกแปลกๆ เลย เขายังจำตอนที่ตัวเองแข้งขาอ่อนหลังจากฆ่าหวงเฉิงด้วยความโกรธที่แดนหมอกเลือดหมื่นจั้งได้ดี
โจรสลัดที่บุกตามมา พอมองเห็นภาพเงารางดอกบัวเปล่งแสงตรงหว่างคิ้วเหมียวอี้ ต่างพากันตกใจจนแข้งขาอ่อน หกคะเมนลงบันไดไป
ศพถูกยกอยู่บนทวน เหมียวอี้แกว่งทวนแล้วตะโกนว่า "ถ้าไม่ไสหัวไป จะฆ่าไม่ละเว้นเลย!"
เขาใส่พลังอิทธิฤทธิ์ลงไปในเสียง เสียงจึงดังกระหึ่มอยู่บนเรือ
เขาไม่อยากฆ่าคน เพิ่งก้าวเข้าสู่เส้นทางนี้และยังไม่ได้ฝึกความเคยชินในการฆ่าคนด้วย เขาแค่อยากเชือดไก่ให้ลิงดู ไม่ได้คิดจะสังหารทั้งหมด
ทุกคนล้วนได้เห็นภาพเงารางดอกบัวตรงหว่างคิ้วเขาแล้ว
ชั่วพริบตาเดียว บนเรือเพิ่งเข่นฆ่ากันอย่างดุเดือด พลันเปลี่ยนเป็นเงียบกริบ  มีแค่เสียงตัวเรือแกว่งตามคลื่นทะเลและเสียงน้ำทะเลซัดกระทบเรือ
ในโลกนี้  เซียนมีอิทธิพลต่อมนุษย์มาก ต่อให้เป็นมนุษย์ที่มีฝีมือหมัดมวยร้ายกาจกว่านี้อีก พอเจอกับเซียนระดับต่ำก็ตายอย่างเดียว
พอเห็นฝูงชนนิ่งไม่มีการตอบสนองใดๆ เหมียวอี้ชูทวนขึ้นแล้วปล่อยพลัง
ปั้ง! ศพที่แบกอยู่บนทวนกระเจิงเป็นชิ้นๆ
ขนาดก้อนหินยังกระเจิงเป็นชิ้นๆ นับประสาอะไรกับร่างกายที่มีเลือดเนื้อล่ะ
ไม่นาน  โจรสลัดที่เพิ่งจะเข่นฆ่าอย่างกำเริบเสิบสาน  รีบพากันหนีหัวซุกหัวซุน ปีนกลับขึ้นเรือตัวเอง   บางคนตกใจถึงขนาดไปไหนไม่ถูกแล้วกระโดดลงทะเลไปเลย
เรือโจรสลัดแล่นจากไปอย่างรวดเร็ว แต่บนดาดฟ้าเรือนี้ยังมีคนกอดศพร้องไห้อยางเจ็บปวด "สหาย สหาย! "
คนๆ นั้นรองไห้ไม่กี่ที จู่พลันหันกลับมามองเหมียวอี้ พูดเสียงดังว่า "ท่านเซียน วันนี้ท่านปล่อยพวกมันไป พรุ่งนี้พวกมันอาจจะไปฆ่าคนบริสุทธิ์อีกนะ ท่านปล่อยพวกมันไป ก็เท่ากับทำร้ายคนอื่นมากขึ้น"
แววตาเหมียวอี้วูบไหวขยับสายตา คิดๆ ดูแล้วก็ใช่เหมือนกัน ชั่วแวบเดียว ร่างเขาเหาะไปอยู่บนเรือโจรสลัด พอทวนยาวแกว่งรัวไปมา แผ่นกระดานไม้ก็ปลิวว่อน เสียงร้องดังก้องขึ้นทันที ราวกับกระทิงตัวผู้บุกเข้าบ้านกระดาษ
เรือที่แล่นอยู่ทนโท่ ไม่นานก็กลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยบนผิวน้ำทะเล พังทลายลงมาทั้งลำ เรือทั้งลำถูกรื้อแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแบบนี้
เหมียวอี้เหยียบลงบนคลื่นแล้วกระโดดเด้งหล่นลงมาที่เรือเดิม มองดูโจรสลัดที่ว่ายน้ำดิ้นรนเอาชีวิตรอดอยู่ในทะเล
สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ลงมือสังหารอีก แต่กลับทำลายเรือที่โจรสลัดใช้ทำชั่ว  ส่วนโจรสลัดที่อยู่ในทะเลจะมีชีวิตต่อไปได้มั้ย ก็แล้วแต่ดวงของพวกเขา
พอสลัดรอยเลือดบนทวนไม้สะอาดแล้ว ภายใต้สายตาฝูงชนที่จับจ้องด้วยความเคารพยำเกรง เหมียวอี้ถือทวนกลับไปที่ห้องเก็บของเดิมเงียบๆ
ข้างนอกยังมีเรื่องอะไรอีก เหมียวอี้ไม่อยากสนใจ ส่วนเรื่องเก็บกวาดให้สะอาดพวกนั้นยิ่งไม่ต้องมายุ่งกับเขาเลย
แต่ไม่นาน พ่อบ้านเดินเข้ามาอย่างเคารพนอบน้อม  พูดคำขอโทษที่เมินเฉยไม่ต้อนรับออกมามากมาย และเชิญเหมียวอี้ขึ้นไปพักในห้องนอน
เหมียวอี้บอกว่าไม่ต้องแล้ว
หลังจากพ่อบ้านจำใจเดินออกไปไม่นาน นายหญิงที่หายตกอกตกใจแล้วมาแสดงความขอบคุณอีก
เหมียวอี้เกิดในเมืองเล็กๆ เขาอาจจะไม่เข้าใจทฤษฎีอะไรมากมาย แต่ก็มีบางเรื่องที่เขารู้ เขาก็ประหลาดใจเช่นกันว่าผู้หญิงคนเดียวขึ้นเรือมาไกลขนาดนี้ได้ยังไง ?
ฮูหยินสูงศักดิ์ไม่กล้าปิดบังเป็นธรรมดา นางบอกเรื่องภูมิหลังของตัวเอง เล่าความจริงให้ฟังด้วยน้ำเสียงไพเราะ
ที่แท้สตรีนางนี้ชื่อว่าจี้ซิ่วฟาง ไม่ได้มากจากแดนเซียน แต่มาจากแดนอู๋เลี่ยง ก่อนหน้านี้ครอบครัวประสบภัยพิบัติ ขณะที่สิ้นไร้หนทาง เคราะห์ดีที่ท่านน้าที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อนของนางส่งคนมาตามหา
นางไม่เคยบพบหน้าท่านน้าคนนั้นของนางเลย เพราะตั้งแต่ท่านแม่นางยังเด็ก ท่านน้าคนนั้นออกจากบ้านไปตามหาหนทางสำเร็จเป็นเซียนแล้ว
ไม่มีใครคาดคิด ท่านน้าคนนั้นสำเร็จเป็นเซียนได้แล้วจริงๆ แถมยังเป็นเซียนที่มาจากแดนอู๋เลี่ยงด้วย ที่นางมาครั้งนี้ก็เพื่อพาลูกน้อยมาขออาศัยท่านน้า
ภายใต้สถานการณ์ที่สาวกถูกแบ่งแยกเขตแดนเพื่อควบคุมจัดการ ถ้าหากไม่ใช่เซียน คนทั่วไปถ้าต้องการออกจากพื้นที่ไปต้องทำอะไรบ้าง ทั้งหมดล้วนต้องใช้ใบอนุญาตผ่านทางที่ออกโดยท้องที่นั้น เพื่อหลีกเลี่ยงความวุ่นวายและการหายไปของสาวก คนที่ไม่มีใบอนุญาตผ่านทาง พอถูกตรวจจับได้ ก็ต้องส่งเข้าไปที่ 'จวนเฉิงย่วน'  คล้ายๆ กับตอนที่เหมียวอี้และน้องเป็นเด็กแล้วเกือบถูกส่งไปที่ 'จวนฉือย่วน' เพียงแต่ว่า 'จวนเฉิงย่วน' เป็นที่สำหรับนักโทษ ได้รับการปฏิบัติแย่กว่า
ไม่ว่าจะเป็นที่แดนเซียนหรือที่แดนอู๋เลี่ยงล้วนเป็นสถานการณ์แบบนี้ แต่เมื่อมีสัมพันธ์ความเกี่ยวโยงกับท่านน้าเซียนเป็นสื่อกลาง ฮูหยินสูงศักดิ์ข้ามเขตแดนมาก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร
เหมียวอี้เข้าใจแล้ว ว่าฮูหยินสูงศักดิ์นางนี้ยังมีท่านน้าคนหนึ่งที่เป็นเซียนไว้เป็นที่พึ่ง
หลังจากคุยกันแล้ว ฮูหยินสูงศักดิ์ก็แสดงขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า พร้อมทั้งเชิญเหมียวอี้ให้ขึ้นไปพักผ่อนที่ห้องด้านบน เหมียวอี้ยังคงปฏิเสธไปเช่นเดิม
ตอนฐานะต่ำต้อยก็อยากอวดภูมิ แต่พอฐานะสูงขึ้นมาก็อยากอยู่เงียบๆ ซะอย่างนั้น
พอฮูหยินสูงศักดิ์เดินออกไป ไม่นานก็มีคนส่งเหล้าและอาหารมาให้เต็มโต๊ะ ผ้าปูเตียงก็จัดใหม่ ต่างกับการปฏิบัติตอนเพิ่งขึ้นเรือมาก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง…
…………………………


## 021 ผู้ด้อยประสบการณ์ (1)

บทที่ 21 ผู้ด้อยประสบการณ์ (1)
ตอนบ่ายวันต่อมา เรือทะเลมาถึงท่าเรือของเมืองคล้อยบูรพาในเขตแดนเซียนแล้ว
บนท่าเรือมีเสียงดังเอะอะจากการทำงาน การขนถายสินค้าทะเลเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเกลือและปลา
ท่านน้าของจี้ฮูหยินส่งรถม้ามาต้อนรับที่ท่าเรือแล้ว หลังจากทั้งสองฝ่ายทำความรู้จักกันแล้ว นางก็เหลือที่ว่างบนรถม้าเพื่อให้เหมียวอี้นั่งโดยเฉพาะ
ขณะที่ออกจากท่าเรือ อีกด้านหนึ่งก็มีคนรีบวิ่งเหมือนม้าเร็วโดนแส้ไปแจ้งข่าวต่อท่านน้าของจี้ฮูหยิน
ขบวนรถม้ายังไปไม่ถึงครึ่งทาง ยังไม่ถึงเมืองคล้อยบูรพา เหมียวอี้ที่นั่งอยู่ในตู้รถ เปิดม่านมองดูข้างนอกก็หูกระดิก เมื่อได้ยินเสียงกีบเท้าม้าที่ย่ำหนักกว่าม้าทั่วไป เขาคุ้นกับเสียงแบบนี้ คล้ายๆ กับเสียงของบรรดาผู้ฝึกตนขี่อาชามังกร
เขาเดาไม่ผิด ได้ยินเสียงตื่นเต้นดีใจของพ่อบ้าน "ฮูหยินขอรับ นายท่านมาด้วยตัวเองเลย"
เหมียวอี้ยื่นหัวออกนอกหน้าต่างเห็นแค่ฝุ่นลอยฟุ้งอยู่ข้างหน้า อาชามังกรสองตัววิ่งห้อเข้ามาอย่างบ้าระห่ำ
ขบวนรถม้ายังไม่ทันหยุด อาชามังกรสองตัวก็ตัวถลันเข้ามาอย่างรวดเร็วปานฟ้าผ่า พลันยกขาหน้าขึ้นเพื่อบังคับหยุดการเคลื่อนไหวที่รุนแรง นักพรตวัยกลางคนผู้หนึ่งนั่งอย่างมั่นคงอยู่บนตัวอาชามังกร  พกกระบี่คู่ไว้ที่หลัง กวาดสายตามองขบวนรถม้า สิ่งนี้ทำให้ผู้ติดตามขบวนรถม้าตกใจจนตัวสั่น
ข้างหลังนักพรตวัยกลางคนมีนักพรตผมขาวถือดาบใหญ่ด้ามยาวอยู่หนึ่งคน ดูๆ ไปก็อายุไม่น้อยแล้ว แต่ดูจากสภาพการณ์แล้วคล้ายผู้ติดตามของนักพรตวัยกลางคนเสียด้วยซ้ำไป
เหมียวอี้คาดเดาว่านักพรตวัยกลางคนผู้นั้นคงจะเป็นท่านน้าของจี้ฮูหยิน คงเป็นไปไม่ได้ที่ชายคนข้างหลังจะพาผู้ที่ยศสูงกว่ามาต้อนรับหลานสาวตนเอง
สายตาของเหมียวอี้ไปหยุดอยู่บนตัวอาชามังกรทรงพลังที่ทั้งสองขี่อยู่ รู้สึกอิจฉาเล็กน้อย
อาชามังกร เป็นสัตว์อสูรที่บรรดาผู้ฝึกตนนิยมใช้เป็นพาหนะมากที่สุด ลักษณะภายนอกคล้ายกับม้าทั่วไป แต่ร่างกายกลับใหญ่กว่ามาทั่วไปครึ่งหนึ่ง เรียกอีกอย่างว่าม้ามังกร ตำนานกล่าวไว้ว่ามันคือทายาทของมังกรกับม้าสวรรค์ ว่ากันว่าอาชามังกรที่มีสายเลือดบริสุทธิ์เท่านั้นที่จะมีโอกาสวิวัฒนาการเป็นมังกรแท้ๆ ได้
นอกจากร่างกายจะใหญ่กว่าม้าทั่วไปครึ่งหนึ่งแล้ว เนื้อหนังก็หนามากด้วย จุดสำคัญของส่วนหัว รวมทั้งร่างกายและขาทั้งสี่มีกระดองแข็งป้องกันอยู่โดยธรรมชาติ เหมือนกับสวมใส่ชุดเกราะอยู่ กระบี่ดาบธรรมดายากจะทำให้มันบาดเจ็บได้ แรงแบกรับน้ำหนัก แรงปะทะ ความสามารถในการกระโดดล้วนน่าทึ่งมาก
หางคล้ายกับหางงู เกลี้ยงเกลาไร้ขน ฟันยาวแหลมคม สำหรับเคี้ยวกินทุกสิ่งทุกอย่างได้
เมื่อหนวดสัมผัสสองเส้นตรงขนแผงบนคอที่ม้วนเกลียวเหมือนระลอกคลื่นได้เชื่อมต่อกับร่างกายของนักพรตที่ขี่มันแล้ว ทั้งสองฝ่ายสามารถสื่อสารกันได้โดยไร้เสียง นักพรตก็สามารถขี่มันได้โดยไม่จำเป็นต้องใช้เชือกบังเหียน เป็นสัตว์อสูรที่บรรดาผู้ฝึกตนใช้เป็นพาหนะบ่อยที่สุด
อาชามังกรแข็งแรงทรงพลังมาก ขึ้นเขาลงห้วยได้เหมือนย่ำบนที่ราบ สามารถวิ่งเร็วต่อเนื่องกันหลายวันโดยไม่หยุด วิ่งได้วันล่ะหมื่นลี้ ถ้าไม่ใช่บรรดาผู้ฝึกตนก็ขี่มันไม่ได้  คนธรรมดาถ้าอยากใช้บังเหียนหรือม้าที่ป่าเถื่อนเพื่อมาขี่ม้ามังกร ก็แทบจะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
กีบเท้าอาชามังกรที่ใหญ่ราวกับหม้อดินกระทืบลงพื้นดัง 'กรับๆ' ตรงหน้าเขา สง่าราศรีน่าทึ่ง กลิ่ื่นอายความองอาจที่แผ่ซ่านออกมาทำให้ม้าของขบวนรถม้าเงียบกริบ ก้มหัวอย่างว่าง่าย ไม่กล้าเข้าไปใกล้
และเมื่อนำคนที่นั่งอยู่บนม้าไปเปรียบเทียบกับนักพรตที่นั่งอยู่บนอาชามังกรแล้ว ถือว่าเตี้ยมาก  แน่นอนว่าเป็นเพราะรูปร่างของอาชามังกรที่สูงใหญ่กว่า
คนงานในขบวนรถม้ารีบลงจากรถม้าเพื่อแสดงความเคารพ ในขณะที่พ่อบ้านผู้ติดตามจี้ฮูหยินเดิมทีเป็นคนที่ท่านน้าคนนั้นส่งตัวมา ตอนนี้เปิดม่านออกประคองจี้ฮูหยินที่กำลังอุ้มลูกน้อยอยู่ลงรถรถม้ามา
"นายท่าน นี่คือหลานสาวของท่าน ฮูหยิน นี่คือท่านน้าของท่าน! " พ่อบ้านประคองจี้ฮูหยินไปแนะนำให้ทั้งฝ่ายรู้จักกัน
"เมื่อซิ่วฟางคารวะพบท่านน้า" จี้ฮูหยินอุ้มลูกน้อยคำนับแสดงความเคารพ
ท่านน้าลงจากตัวอาชามังกร ยื่นมือไปประคองจี้ฮูหยินขึ้นมาด้วยตัวเอง พยักหน้าไม่หยุด น้ำตาคลอเบ้า  "หน้าตาเหมือน หน้าตาเหมือนแม่เจ้ามาก น้าไม่ดีเอง ควรจะส่งคนไปตามหาพวกเจ้าให้เร็วกว่านี้ ไม่เช่นนั้นก็คงไม่..."
"ท่านน้า..." จี้ฮูหยินสะอึกสะอื้น ไหล่บอบบางสั่นเทายามนางเช็ดน้ำตา คงจะนึกถึงเคราะห์ร้ายในครอบครัวตัวเองขึ้นมาได้
ท่านน้าลูบหัวเด็กน้อยที่หลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมแขนจี้ฮูหยิน และพูดให้นางคลายกังวล " ไม่ต้องร้อง มีเรื่องอะไรกลับไปค่อยบอกน้า" จากนั้นก็โบกมือส่งสัญญาณให้พ่อบ้านประคองขึ้นรถไป
เขาหมุนตัวกลับและปีนขึ้นบนตัวอาชามังกรอีกครั้ง สายตาจับจ้องไปยังเหมียวอี้ที่ยื่นหัวออกมาสำรวจไปรอบๆ
อาชามังกรที่รู้ใจจิตใจเชื่อมโยงกับเหมียวอี้เดินไปยังข้างๆ รถม้าที่อยู่ด้านหลังทันที  ท่านน้าก้มลงมองแล้วถาม "เจ้าคือสหายที่ช่วยชีวิตหลานสาวข้าตอนอยู่บนเรือใช่มั้ย ? "
เหมียวอี้ออกจากรถม้า ยืนบนคานรถแล้วตอบ  "ไม่ใช่เรื่องเปลืองแรงอะไรหรอก!"
"ข้านามว่าเฉินเฟย ไม่ทราบว่าสหายเจ้ามีนามว่าอะไร ? " ขณะที่ท่านน้าเฉินเฟยของจี้ฮูหยินพูด ตรงหว่างคิ้วเขาก็เรืองแสงเป็นรูปดอกบัวสีขาวบานสามกลีบ เป็นฝ่ายเผยว่าฝึกเพื่อแสดงวรยุทธ์ถึงระดับบงกชขาวขั้นสามขึ้นมา เขาไม่ได้มีเจตนาร้ายในการมาทำความรู้จักกับเหมียวอี้
"เหมียวอี้! " เหมียวอี้เคลื่อนพลังปล่อยอิทธิฤทธิ์ ปรากฏดอกบัวสีขาวบานหนึ่งกลีบตรงหว่างคิ้วเพื่อแสดงเชื่อมโยงสถานะให้อีกฝ่ายรู้
เฉินเฟยพยักหน้าแล้วพูด "อยู่ตรงนี้ไม่สะดวกยังไม่ต้องพูดอะไรมาก หากกลับถึงเมืองแล้วข้าจะขอบคุณเจ้าอย่างเต็มที่อีกครั้ง!"
อาชามังกรที่แบกเฉินเฟยอยู่หมุนตัวกลับแล้ววิ่งจากไปอย่างรวดเร็ว เขาก็ได้ยินมาเหมือนกันว่าหลานสาวเจอโจรสลัดอยู่กลางทะเล ก็เลยตั้งใจจะมาดูสักหน่อย ตอนนี้เห็นว่าหลานสาวไม่เป็นอะไร ก็กลับไปอย่างวางใจแล้ว ไม่เช่นนั้นการที่นักพรตคนหนึ่งขี่อาชามังกรคุ้มกันขบวนรถม้ามันจะดูโอ้อวดเกินไป
และนักพรตผมขาวท่านนั้นรีบตามหลังไป...
ขบวนรถม้าเข้าสู่เมืองคล้อยบูรพา มีการเตรียมบ้านหลังใหญ่โตไว้และคนรับใช้ไว้แล้ว
หลังจากรถม้าหยุดลง พวกนางไม่เมินเฉยใส่เหมียวอี้ กลุ่มคนรับใช้สาวฟังคำสั่ง จัดเตรียมบ้านที่ดีที่สุด ให้
อ่างอาบน้ำกลิ่นหอมถูกเตรียมไว้ หญิงรับใช้น่ารักคอยปรนนิบัติรับใช้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขา เหมียวอี้ปรับตัวไม่ค่อยได้กับการปฏิบัติแบบนี้ เพราะไม่เคยเสพสุขแบบนี้มาก่อน
เมื่อค่ำคืนมาถึง อาหารเลิศรสถูกจัดวางไว้เต็มโต๊ะ ท่านน้าเฉินเฟยของจี้ฮูหยินก็ปรากฏตัวอีกครั้งเช่นกัน พอพบหน้าเขาก็ยกมือคำนับแล้วพูดว่า "น้องชาย ถ้าต้อนรับไม่ดีก็ขออภัยด้วยนะ "
"เกรงใจไปแล้วตามสบายเถอะ" เหมียวอี้ก็ยกมือขึ้นคำนับเช่นกัน
เฉินเฟยแสดงออกอย่างมีน้ำใจไมตรี  เชิญเหมียวอี้นั่งลงด้วยกัน  ไม่มีใครคนอื่นนั่งเป็นเพื่อน คนทั่วไปคงไม่สะดวกใจที่จะนั่งรับประทานอาหารร่วมกับเซียนทั้งสองท่านนี้
ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ที่จะเขาขอบคุณเหมียวอี้ที่ช่วยชีวิตหลานสาวตัวเองไว้อีกครั้ง หลังจากนั้นเฉินเฟยก็ทอดถอนใจเล่าเรื่องที่ตัวเองอกตัญญูหนีออกจากบ้านไปตอนเด็ก
หลังจากพูดคุยกันจนทั้งสองฝ่ายคุ้นกันแล้ว ขณะที่เฉินเฟยรินเหล้าให้เหมียวอี้เขาถามว่า "ไม่ทราบว่าน้องชายรับใช้อยู่ในสังกัดของท่านทูตสายไหน? "
"..." เหมียวอี้งงงัน ฟังไม่เข้าใจจริงๆ
พอเฉินเฟยเห็นท่าทางแบบนั้นของเขา ก็ตกใจเหมือนกัน สักพักก็เข้าใจแล้วหัวเราะ อธิบายให้ฟังเอง
ในแดนฝึกตน มีผู้ที่วรยุทธ์แข็งแกร่งที่สุดหกท่าน หรือเรียกรวมกันว่า 'หกปราชญ์แห่งฟ้าดิน' และแดนเซียนก็เป็นเขตควบคุมของปราชญ์เซียนมู่ฝานจวิน
เพื่อให้สะดวกต่อการเก็บรวบรวมพลังปรารถนา สะดวกต่อการควบคุมจัดการสาวกจำนวนนับไม่ถ้วนในเขตแดน จะมีนักพรตที่พลังอิทธิฤทธิ์ล้ำลึก 12 ท่าน แบ่งเป็น ชวด ฉลู ขาล เถาะ มะโรง มะเส็ง มะเมีย มะแม วอก ระกา จอ กุน  ท่านทูต 12 สายนี้คอยปกป้องรักษาแต่ละแห่ง และพวกเขาต้องได้รับการแต่งตั้งจากปราชญ์เซียนมู่ฝานจวิน
ท่านทูตแต่ละสายจะควบคุมปราสาท 10 แห่ง ปราสาทแต่ละแห่งควบคุมตำหนัก 10 หลัง  ตำหนักแต่ละหลังควบคุม 10 จวน แต่ละจวนควบคุมภูเขา 10 ลูก ภูเขาแต่ละลูกควบคุมถ้ำ 10 แห่ง
‘ถ้ำ’' ก็เป็นหน่วยที่เล็กที่สุด โดยสถานการณ์ทั่วไปประมุขถ้ำหนึ่งท่านจะควบคุมสาวกอย่างน้อยหนึ่งแสนคน ถ้ามีความสามารถทำให้สาวกเพิ่มมากขึ้นก็ย่อมดีกว่าอยู่แล้ว
เช่น ที่กำแพงเมืองรอบนอก บ้านเกิดของเหมียวอี้ มีประชากรอยู่หนึ่งแสนคน ในภูเขาที่ไกลจากกำแพงเมืองพอสมควรก็จะมีถ้ำเทพหนึ่งแห่งที่มีท่านเซียนคอยปกปักรักษาอยู่
…………………………


## 022 ผู้ด้อยประสบการณ์ (2)

บทที่ 22 ผู้ด้อยประสบการณ์ (2)
บรรดาผู้ฝึกตนนอกจากฝึกฝนแล้วยังมีเรื่องอื่นที่ต้องทำอีก ไม่สามารถนำจิตใจและกำลังหลักไปไปทุ่มอยู่กับการปกครองและดูแลชีวิตประจำวันของสาวกในอาณาเขตตนได้ ปกติจะเป็นขุนนางท้องถิ่นที่ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้ดูแล โดยทั่วไปแล้วบรรดาผู้ฝึกตนจะไม่เข้าไปแทรกแซงเรื่องของท้องถิ่น
ในความเป็นจริง นักพรตระดับสูงกว่าสามารถตีวงนักพรตระดับต่ำกว่า ไม่ให้เข้าไปแทรกแซทรงดูแลชีวิตความเป็นอยู่ของมนุษย์ในโลก ลองคิดดูว่าบรรดานักพรตที่มักเก็บตัวฝึกฝนไม่ยุ่งกับทางโลก จะไปเข้าใจเรื่องการปกครองซะที่ไหนกัน หากเข้าไปแทรกแซงก็จะยิ่งวุ่นวายขึ้น ถ้าทำให้ผู้คนต้องขัดสนยากไร้  หากไม่มีสาวก แล้วพวกเขาจะไปเก็บรวบรวมพลังปรารถนาที่ไหนล่ะ?
แน่นอนว่า ถ้าอยากทำลายการแทรกแซงของนักพรตนั้นก็ถือเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ นักพรตที่นั่งบัญชาการอยู่อีกด้านย่อมก็ต้องแต่งตั้งขุนนางท้องถิ่นที่ตนไว้วางใจเพื่อมาจัดการกับอาณาเขตของตน ตัวอย่างเช่น เฉินเฟยที่ต้องการจัดหาตำแหน่งให้หลานสาวของตนในเมืองคล้อยบูรพา ขุนนางท้องถิ่นจะกล้าไม่จัดการอย่างเต็มที่ได้อย่างไรกัน ?
แต่ทั้งหมดนี้ล้วนอยู่ในขอบเขตการอนุญาตของผู้ที่ตำแหน่งสูงกว่า ขอแค่รักษากฎฏระเบียบ ผู้ที่ตำแหน่งสูงกว่าก็จะไม่ว่าอะไร
และเฉินเฟยก็อยู่ในสังกัดท่านทูตสายมะโรง อุทิศตนเป็นลูกน้องประมุขแห่งถ้ำคล้อยบูรพา หันลี่เฟย และถ้ำคล้อยบูรพาก็ปกป้องรักษาเมืองคล้อยบูรพาอยู่
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้...เหมียวอี้เหงื่อแตกพลั่ก รู้สึกว่าตัวเองเป็นมือใหม่อ่อนหัดโดยแท้
จะว่าไปเรื่องนี้ต้องโทษเหล่าไป๋ เหล่าไป๋มีความรู้เยอะ เรื่องเกี่ยวกับการต่อสู้ฝึกฝนเขาพูดได้เป็นฉากๆ แต่ถ้าเกี่ยวกับเค้าโครงและรายละเอียดของแดนฝึกตนนี้ เขาเพิกเฉยไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น เหตุผลของเหล่าไป๋คือ เขาไม่เคยเข้าไปปะปนอยู่ในแดนฝึกตน จะไปรู้เรื่องพวกนั้นได้อย่างไร ให้เหมียวอี้ออกไปเดินทางเสาะหา เดี๋ยวก็จะรู้ได้ด้วยตัวเอง
เฉินเฟยชนจอกถ้วยกับเหมียวอี้แล้วถาม "น้องชายเป็นนักพรตอิสระเหรอ?"
เหมียวอี้ถามอย่างไม่อาย "นักพรตอิสระคืออะไร?"
"แค่กๆ!" เฉินเฟยที่เพิ่งดื่มเหล้าเข้าไปสำลักจนไอออกมา พอหายสำลักแล้ว ก็มองเหมียวอี้ด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ ราวกับกำลังพูดบอกว่า ‘ แม้แต่นักพรตอิสระคืออะไรเจ้าก็ยังไม่รู้เลยเหรอ?’
สุดท้ายเฉินเฟยก็แพ้สายตาที่แสดงความไม่รู้เรื่องรู้ราวของเหมียวอี้ กระแอมกระไอตอบ "คือนักพรตที่ไม่ได้อยู่ใต้การควบคุมของท่านทูตสายต่างๆ หรือไม่ก็นักพรตที่ไม่มีสำนักอยู่ นั่นแหละคือนักพรตอิสระ "
เหมียวอี้เข้าใจแล้ว พยักหน้าตอบ "ถ้าอย่างนั้นข้าก็เป็นนักพรตอิสระจริงๆ นั่นแหละ"
เฉินเฟยยื่นมืออกมาขอชนจอกถ้วยกับเหมียวอี้ แล้วถามอีก "น้องชายคิดจะเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ เหรอ?"
เหมียวอี้ตอบแบบไม่เห็นด้วย "นักพรตอิสระไม่ดีตรงไหนล่ะ อย่างน้อยก็ไม่ต้องโดนใครควบคุม "
เฉินเฟยโบกมือกล่าวตอบ "คำพูดของน้องชายห่างจากความจริงอยู่นะ ไม่ถูกควบคุมใช่ว่าจะอิสระจริงๆ หรอก บรรดาผู้ฝึกตน ใครกันจะไม่อยากให้ตัวเองวรยุทธ์สูงขึ้นไปอีกเรื่อยๆ หากไม่มีพลังปรารถนาจากผู้คนมากมายคอยช่วยสนับสนุน กว่าจะก้าวผ่านแต่ละขั้นนั้นยากเย็น สาวกในใต้หล้านี้ต่างก็แบ่งไปอยู่ใต้การควบคุมของท่านทูตสายต่างๆ  ผู้ที่ได้รับพลังปรารถนาจากการเซ่นไหว้ต่างก็อยู่ใต้บังคับบัญชาของบรรดาท่านทูตทั้งนั้น  นักพรตอิสระที่ไม่มีใครควบคุมก็จะไม่ได้ส่วนแบ่งเป็นธรรมดา "
เหมียวอี้ขมวดคิ้วถาม "ต้องอยู่ใต้การควบคุมถึงจะได้รับพลังปรารถนาเหรอ?"
เฉินเฟยพยักหน้า "ใช่แล้ว"
เหมียวอี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็พูดออกมาตรงๆ เลยว่า "พูดแบบไม่ปิดบังเลยนะพี่เฉิน  ข้าน่ะเป็นมือใหม่ไร้ประสบการณ์ ไม่มีช่องทางเลย"
เฉินเฟยก็ไม่ใช่คนโง่ ถึงตอนนี้แล้วเขาดูออกว่าเหมียวอี้เป็นมือใหม่ไร้ประสบการณ์ พูดมาถึงขั้นนี้แล้วแน่นอนว่าต้องมีมูลเหตุ "ข้ามีสหายรักอยู่คนหนึ่งชื่อเฉาติ้งเฟิง อุทิศตนรับใช้ หยวนเจิ้งคุน ประมุขแห่งถ้ำล่องนิภา ได้รับความไว้วางใจจากประมุขถ้ำมาก ถ้ำล่องนิภาเพิ่งจะผ่านการจลาจล ขาดแคลนกำลังคนพอดี หากน้องชายสมัครใจจะไป ข้าก็ยินดีเขียนจดหมายแนะนำให้"
เหมียวอี้ตื่นเต้นดีใจ ยกมือคารวะ "ขอบคุณพี่เฉินที่เป็นธุระให้ "
เฉินเฟยเองก็สบายใจ คว้าแผนภูมิหยกแผ่นหยกออกมาตรงนั้น ใช้พลังอิทธิฤทธิ์เขียนจดหมายลงบนนั้นฉบับหนึ่ง แล้วส่งให้เหมียวอี้ ให้เหมียวอี้พกจดหมายไปหาเฉาติ้งเฟิงสหายของเขา
ตอนหลังเหมียวอี้จึงได้รู้ว่าตัวเองโชคดีแท้ๆ ถ้าไม่ได้การรับรองจากเฉินเฟย นักพรตอิสระมือใหม่ไร้ประสบการณ์  ซ้ำยังวรยุทธ์ต่ำอย่างเขา คงยากที่จะเข้าไปอยู่ใต้บังคับบัญชาของท่านทูตสายต่างๆ ได้
นักพรตอิสระในใต้หล้านั้นมีเแยอะ แต่ที่สามารถเข้าไปอยู่ใต้บังคับบัญชาของท่านทูตสายต่างๆ ได้นั้นมีไม่เยอะ เหตุผลนั้นมีอยู่ข้อเดียวมีอยู่เหตุผลเดียวคือ แทบจะเกือบโดนอิทธิพลของแต่ละสำนักผูกขาดหมดแล้ว ด้วยแต่ละสำนักย่อมต้องการอบเลี้ยงดูคนของตัวเองเป็นธรรมดา
และที่เฉินเฟยเต็มใจยื่นมือเข้าช่วยเหลือด้วยตัวเอง แน่นอนว่าเพื่อตอบแทนบุญคุณ ตอบแทนที่เหมียวอี้ช่วยชีวิตหลานสาวตัวเองเอาไว้ ญาติคนเดียวของเขาที่อยู่ในโลกมนุษย์ถูกเหมียวอี้ช่วยชีวิตไว้ ในใจจึงรู้สึกซาบซึ้งมาก
เช้าตรู่วันถัดมา เฉินเฟยไม่ได้เชิญให้เหมียวอี้อยู่ต่อ ซ้ำยังเร่งให้เหมียวอี้รีบออกเดินทาง
ไม่ใช่ว่าเขาไม่เต็มใจจะรับแขก แต่กลัวว่าชักช้าจะไม่ทันการณ์ กลัวว่าถ้าเหมียวอี้ไปช้า จำนวนผู้คนของถ้ำล่องนิภาจะถูกคนสำนักอื่นยึดไปซะก่อน
เสื้อผ้าใหม่และม้าคะนอง นอกจากนี้ยังมีเงินจำนวนหนึ่งสำหรับใช้ระหว่างเดินทาง เป็นของขวัญที่เฉินเฟยส่งให้ก่อนเดินทาง
ม้าเป็นม้าธรรมดา เฉินเฟยเองก็ไม่มีอาชามังกรจะมอบให้เขา
แต่กลับให้ช่างตีเหล็กฝีมือดีในเมืองทำงานตลอดทั้งคืน  ใช้เหล็กกล้าชั้นดีทำเป็นทวนเงินด้ามหนึ่งมอบเป็นของขวัญให้เหมียวอี้ ถ้าให้แขกแบกทวนไม้จากไปมันทุเรศตาเกินไป
พอออกจากเมืองคล้อยบูรพา เหมียวอี้กระฉับกระเฉงมีพลัง ถือทวนเงินควบม้า วิ่งตะบึงไปตลอดทาง
ความเร็วฝีเท้าของม้าธรรมดาแน่นอนว่าไปเทียบกับอาชามังกรไม่ได้ ห่างชั้นกันเกินไป ตอนเหมียวอี้ใช้พลังอิทธิฤทธิ์ขับเคลื่อนยังเร็วกว่าด้วยซ้ำ อย่างไรก็ตาม เหล่าไป๋เคยพูดกับเหมียวอี้ว่า เมื่อออกไปอยู่ข้างนอก พยายามอย่าใช้พลังอิทธิฤทธิ์ถ้าไม่จำเป็น ไม่เช่นนั้นตอนประสบปัญหามันก็จะยุ่งยาก
ใช้พลังอิทธิฤทธิ์ขับเคลื่อนในระยะทางไกลเป็นการสิ้นเปลืองเกินไป ขอเพียงเขาอดทนให้ม้าวิ่งไปเอง เดี๋ยวอีกไม่กี่วันก็ถึงเมืองล่องนิภาแล้ว
พออยู่ในเมือง เขาใช้สถานะ 'เซียน' ตามหาผู้คุ้มกันเมือง พอถามตำแหน่งที่ตั้งของถ้ำล่องนิภาชัดเจนแล้วก็แลกม้าตัวหนึ่งผู้คุ้มกันเมือง แล้วพลันกระวีกระวาดขี่มันออกไปอีกครั้ง
ช่วยไม่ได้ เหมียวขี่ม้าแบบรีบเร่งมาตลอดทาง ม้าตัวนั้นสูญเสียพลังไปเยอะ ไม่เหมาะจะขี่เพื่อเร่งการเดินทางแล้ว แต่ม้าที่เฉินเฟยมอบให้เป็นม้าชั้นดี ผู้คุ้มกันเมืองจึงยอมแลกอย่างเต็มใจ
ถ้ำล่องนิภา อยู่ในภูเขาลึกห่างจากเมืองล่องนิภาไปสี่สิบลี้ ซ่อนตัวอยู่ในสถานที่ที่มีหมอกเมฆลอยวนเวียนอยู่ และยากต่อการถูกคนรบกวน
ในความคิดของเหมียวอี้ ถ้ำล่องนิภา ควรจะเป็นถ้ำเทพแบบถ้ำในภูเขา ไม่เช่นนั้นจะเรียกว่าถ้ำได้ยังไงล่ะ?
เมื่อมาถึงข้างหน้าประตูใหญ่ถึงได้รู้ว่าไม่ได้เป็นเหมือนที่คิดไว้เลย ซุ้มศาลาที่ตั้งปะปนกันอย่างงดงามระหว่างเทือกเขา ประกอบกับหมอกเมฆที่ลอยวนอยู่รอบๆ ลำธารในหุบเขาลึก ให้ความรู้สึกเหมือนแดนสวรรค์จริงๆ
เพียงแต่ว่า ที่แห่งนี้เหมือนกับเคยประสบภัยพิบัติอะไรสักอย่าง นอกประตูใหญ่มีของระเกะระกะ ภูเขาพังก็ทลายลงมา ต้นไม้ล้มลงกอง แม้แต่ซุ้มประตูของประตูใหญ่ก็แตกกระจายอยู่บนพื้น ขณะนี้มีสามัญชนคนธรรมดาจำนวนมากกำลังพักผ่อนอยู่รอบๆ
ใต้ซุ้มประตูที่ถล่มลงมา มีตาแก่จมูกหยาบหนาคนหนึ่งที่ห้อยกาเหล้าไว้ตรงเอวนั่งอยู่บนหินรูปสัตว์ บนหลังแบกขวานใหญ่สองด้าม เสื้อผ้ายุ่งเหยิงดูหมดอาลัยตายอยาก ทั้งตัวมีกลิ่นเหล้า มองก็รู้ว่าเป็นขี้เมา เขายื่นมือมาขวางเหมียวอี้ไว้
"ไอ้หนู ไม่แหกตาดูหน่อยว่าที่นี่มันที่ไหน มันใช่ที่ที่เจ้าจะทะเล่อทะล่าเข้ามาได้หรือไง ? " ตาแก่กระโดดลงจากหินรูปสัตว์ ถลึงตาจ้องขู่ ตรงหว่างคิ้วปรากฏเงาแสงดอกบัวขาวบานสามกลีบ น่า ทึ่งมากที่เขามีวรยุทธ์ระดับบงกชขาวขั้นสาม
เหมียวอี้กลุ้มใจเล็กน้อย พบว่าวรยุทธ์ของตัวเองเหมือนจะระดับต่ำเกินไปจริงๆ ตั้งแต่ขึ้นฝั่งมา ก็เจอกับนักพรตระดับบงกชขาวขั้นสามติดกันถึงสองคน
พอปีนลงจากม้า เขาถือทวนยกมือคารวะ "โปรดอภัยที่ล่วงล้ำเข้ามา ข้าได้รับมอบหมายจากสหายผู้หนึ่ง ให้นำจดหมายมาเยี่ยมเยียนเฉาติ้งเฟิง รบกวนท่านช่วยแจ้งให้หน่อย "
พอพูดจบตรงหว่างคิ้วก็เปล่งเงาแสงดอกบัวสีขาวบานหนึ่งกลีบ เพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองก็เป็นนักพรตเหมือนกัน
"เฉาติ้งเฟิง…" ตาแก่ขี้เมาพึมพำ พอเห็นว่าเหมียวอี้ก็เป็นนักพรตเหมือนกัน ก็รู้สึกคาดไม่ถึงเล็กน้อย สายตามองที่สัตว์พาหนะของเหมียวอี้ด้วยความสงสัย เห็นได้ชัดเลยว่าแปลกใจว่าทำไม นักพรตทำไมไม่ขี่อาชามังกร กลับมาขี่สัตว์แบบนี้
"รอเดี๋ยวช้าก่อน" ตาแก่ขี้เมาพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินเนิบๆ ออกไป  ระหว่างทางก็ไม่ลืมที่จะกระดกเหล้าดื่มหนึ่งอึก
…………………………


## 023 ผู้ช่วยอาชา

บทที่ 23    ผู้ช่วยอาชา
ไม่นานนัก ตาแก่ขี้เหล้าก็ยิ้มสู้แบบขออภัย เดินตามหลังชายรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งมาอย่างว่าง่าย
ชายคนนั้นพกกระบี่เล่มหนึ่งอยู่ข้างหลัง ให้ความรู้สึกถึงท่วงท่าที่สง่างาม เขาพิจารณาเหมียวอี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วถามด้วยความลังเล "ข้านี่แหละเฉาติ้งเฟิง เจ้ามาหาข้าเหรอ?"
เหมียวอี้นำแผนภูมิหยกแผ่นหยกส่งให้เขาทันที หลังจากที่เฉาติ้งเฟิงรับแผนภูมิหยกแผ่นหยกมาและใส่พลังอิทธิฤทธิ์เข้าไปเพื่อตรวจสอบดู จากนั้นแสดงท่าทางว่าเข้าใจ ยิ้มและพูดกับเหมียวอี้ทันที " ที่แท้ก็น้องเหมียวอี้นี่เอง ในเมื่อพี่เฉินฝากฝังมา ข้าก็จะพยายามอย่างเต็มที่ เชิญตามข้าไปพบประมุขถ้ำ "
เหมียวอี้ขอบคุณ  กำลังจะจูงม้าตามไป เฉาติ้งเฟิงถามด้วยความตกตะลึง "นี่คือม้าของเจ้าเหรอ? "
แต่พอเห็นท่าทางกระดากอายของเหมียวอี้ ก็หันไปพูดกับตาแก่นั่นแบบไม่เกรงใจทันทีว่า "สิบพ่าย ดูแลม้าดีๆ ล่ะ!"
ถ้ำเทพฝึกตน ไม่ค่อยสะดวกจะให้ม้าธรรมดาเดินเที่ยวเตร่ไปมา
ตาแก่จูงสัตว์พาหนะของเหมียวอี้ด้วยความนอบน้อมทันที พูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความประจบสอพลอ "ข้าช่วยเจ้าดูแลให้ "
เหมียวอี้กล่าวขอบคุณ แล้วถือทวนเงินเดินตามหลังเฉาติ้งเฟิงเข้าประตูใหญ่ไป
ทั้งสองหัวเราะพูดคุยกันตลอดทาง ดูออกเลยว่าความสัมพันธ์ของเฉาติ้งเฟิงกับเฉินเฟยไม่เลวเลย   ไม่เช่นนั้นคงไม่ปฏิบัติตัวสุภาพกับนักพรตวรยุทธ์บงกชขาวขั้นหนึ่งอย่างเหมียวอี้เช่นนี้
พอขึ้นบันไดหินสีฟ้ามาถึงตรงด้านนอกตำหนักใหญ่ที่สลักแผ่นป้ายเหนือประตูว่า 'ล่องนิภา' แล้ว เฉาติ้งเฟิงเชิญให้เหมียวอี้รออยู่นอกตำหนักครู่หนึ่ง แล้วตัวเองก็หันกลับขึ้นบันไดสูงสิบกว่าขั้นเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปในตำหนัก
เหมียวอี้ที่อดใจรออยู่ด้านนอก มองประเมินไปรอบๆ อย่างละเอียด แม้ที่นี่จะอยู่ในภูเขาลึก แต่กลับดีกว่าสถานที่ที่ตัวเองเคยอาศัยอยู่หรือเคยเห็นตั้งเยอะเลย ซุ้มศาลา ดอกบัวมรกตในสระน้ำสีหยก สวยงามละลานตา
แต่การรอครั้งนี้นานไปหน่อย รอจนเกือบหนึ่งชั่วยาม ถึงจะเห็นเฉาติ้งเฟิงเดินออกมานอกตำหนัก
แม้ยังเป็นใบหน้ายิ้มอยู่ แต่เหมียวอี้ก็ดูออกว่ารอยยิ้มของอีกฝ่ายดูฝืนเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเขาพูดโน้มน้าวให้ ประมุขถ้ำล่องนิภาอนุญาตให้ตนเข้าไปได้หรือไม่ ดูท่าแล้วจะไม่ค่อยราบรื่นนัก
"น้องชาย" เฉาติ้งเฟิงยืนอยู่บนบันได้แล้วกวักมือไปที่เหมียวอี้ เป็นสัญญาณว่าให้ตามเขาไป
เหมียวอี้รีบขึ้นไปอย่างรวดเร็ว หลังจากทั้งสองเดินเคียงกันขึ้นไป เฉาติ้งเฟิงใช้อิทธิฤทธิ์ถ่ายทอดเสียงไปยังเหมียวอี้ "น้องชาย อีกสักพักไม่ว่าประมุขถ้ำจะบอกให้เจ้าทำอะไร เจ้าก็รับปากไว้ก่อน ต่อไปเมื่อเจ้าวรยุทธ์ก้าวหน้าขึ้นแล้ว   ค่อยมาพยายามใหม่ก็ได้ ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือหาวิธีอยู่ที่นี่ให้ได้ก่อน   อย่าทำให้ความตั้งใจของพี่เฉินสูญเปล่า"
ในใจเหมียวอี้มีความสงสัย ไม่ค่อยจะราบรื่นจริงๆ ด้วย แต่ก็ยังพยักหน้าตอบไป
หลังจากทั้งสองเข้าตำหนักใหญ่ไปแล้ว ก็เห็นผู้ชายรูปร่างผอมนั่งยึดพื้นที่อยู่ตรงตำแหน่งสูงกลางตำหนัก   และมีชายหนึ่งคน หญิงหนึ่งคน ยืนอยู่ข้างล่าง ทั้งสามคนกำลังปรึกษาหารืออะไรบางอย่างกัน
พอเห็นว่ามีคนเข้ามา ทั้งสามคนก็หยุดหัวข้อสนทนาไว้   สายตาเคลื่อนไปจับจ้องอยู่ที่ตัวเหมียวอี้
เหมียวอี้กวาดสายตามองทั้งสามคน สายตาไปหยุดอยู่บนตัวชายรูปร่างผอมที่นั่งครองตำแหน่งสูงอยู่ คาดคะเนว่าอีกฝ่ายคงเป็นประมุขของถ้ำล่องนิภา
"น้องชาย นี่คือประมุขถ้ำของพวกเรา รีบมาคารวะสิ! " เฉาติ้งเฟิงยิ้มพลางแนะนำฝากฝังให้
เหมียวอี้อุ้มทวนแล้วคารวะทันที "เหมียวอี้คารวะท่านประมุขถ้ำ!"
ประมุขถ้ำถ้ำล่องนิภา หยวนเจิ้งคุนขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถาม "ได้ยินติ้งเฟิงบอกว่า ระดับวรยุทธ์ของเจ้าแค่บงกชขาวขั้นหนึ่งเองเหรอ?"
"ขอรับ!" เหมียวอี้ตอบแบบไม่ปิดบัง
เรื่องแบบนี้ปิดบังได้ไม่นาน ตรงแท่นจิตก็ปรากฏภาพอิทธิฤทธิ์ ดอกบัวขาวบานกลีบเดียวที่น่าสงสารปรากฏชัดออกมา
หญิงชายที่ยืนอยู่ข้างล่างอดไม่ได้ที่จะมองไปยังเฉาติ้งเฟิงแล้วส่ายหัวเบาๆ เฉาติ้งเฟิงส่งยิ้มกลับให้สองคนนั้น ราวกับกำลังบอกว่าให้มองข้ามสิ่งนี้ไปเถอะ
ประมุขถ้ำหยวนเจิ้งคุนพูดด้วยท่าทีปกติธรรมดา "ติ้งเฟิงติดตามข้ามาหลายปี ในเมื่อติ้งเฟิงพยายามฝากฝังเจ้าให้ ข้าก็จะไม่พูดอะไรมากแล้ว ตอนนี้ที่นี่ยังขาดแคลนผู้ช่วยอาชา ไม่รู้ว่าเจ้าจะยินดีหรือไม่ หากเจ้ารู้สึกว่าเป็นงานง่ายดูถูกความสามารถเกินไป เจ้าสามารถเลือกตำแหน่งที่เหนือกว่าได้"
เหมียวอี้ไม่เข้าใจว่า 'ผู้ช่วยอาชา' คืออะไร แต่ก่อนหน้านี้เฉาติ้งเฟิงได้กำชับไว้แล้ว เขาจึงกุมมือขึ้นคารวะแล้วรับปาก "ข้ายินดีทำตามคำสั่ง! "
หยวนเจิ้งคุนพยักหน้า " ถ้าอย่างนั้นตั้งแต่วันนี้ไปเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ติ้งเฟิง เจ้าพานำเขาไปเตรียมตัวเถอะ "
เหมียวอี้และเฉาติ้งเฟิงขอบคุณแล้วขอตัวออกไป
พอออกจากตำหนักใหญ่แล้ว เหมียวอี้ตามเฉาติ้งเฟิงมาถึงภูเขาด้านหลัง
ตาแก่ขี้เหล้าคนนั้นที่ชื่อ 'สิบพ่าย' กับสตรีนางหนึ่งถูกเฉาติ้งเฟิงเรียกมาอยู่ตรงหน้าเขา
ตาแก่สิบพ่ายยังคงมีท่าทางนอบน้อม แต่สตรีนางนั้นกลับทำหน้าตาเฉยเมย
"สิบพ่าย ฮูหยินสิบพ่าย นี่คือผู้ช่วยอาชาที่มาใหม่ พวกเจ้าช่วยเตรียมการหน่อย เขาเพิ่งจะมาถึง มีตรงไหนไม่เข้าใจเจ้าก็ช่วยสงเคราะห์เขาหน่อย"
เฉาติ้งเฟิงยังมีสิ่งที่ต้องทำ ขณะที่เขามอบหมายงานและกำลังจะเดินจากไป ไม่รู้ว่านึกอะไรได้ขึ้นมาได้ หันหน้ากลับมาทำหน้าบึ้งตึงใส่สองสามีภรรยาสิบพ่าย "เหมียวอี้เป็นเหมือนน้องชายของข้า อย่านึกว่าเขามาใหม่แล้วพวกเจ้าจะบังอาจได้นะ ทางที่ดีาอย่าใช้เล่ห์เหลี่ยม ไม่เช่นนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ! "
เขากลัวว่าเหมียวอี้จะถูกรังแก จึงประกาศชัดว่าจะคุ้มกันเหมียวอี้
แน่นอนว่าเหมียวอี้รู้ว่าเป็นเพราะเฉินเฟย ตัวเองกับเฉาติ้งเฟิงก็ไม่ได้รักใครสนิทสนมกัน เขาพยายามทำสิ่งที่ได้รับมอบหมายให้ดีที่สุด เพื่อเห็นแก่หน้าเฉินเฟย
"ไม่หรอกๆ" ตาแก่สิบพ่ายรับประกันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ฮูหยินสิบพ่ายยังคงทำหน้าบึ้งตึง เหมือนกับว่ามีใครติดหนี้นางอยู่
พอส่งเฉาติ้งเฟิงเดินไปแล้ว สองสามีภรรยาพาเหมียวอี้ไปหาบ้านที่อยู่ใกล้ภูเขาและมีลำธารน้ำไหลผ่าน
แม้จะเป็นบ้านเดี่ยวที่มีลานบ้านเล็กๆ แต่ข้างในมีซุ้มศาลาและต้นหมากรากไม้ แม้จะเล็กเท่านกกระจอก แต่ข้าวของข้างในครบครัน วิจิตรงดงาม
"ต่อไปที่นี่จะเป็นตำหนักสำหรับฝึกตนของเจ้า ลองดูว่าเจ้าบ้านหลังนี้เจ้าพอใจมั้ย ถ้าไม่พอใจ ตรงตีนเขาด้านนั้นยังมีที่พักว่างอยู่หลังหนึ่ง พวกเราไปดูกันอีกดีมั้ย ? "
สิบพ่ายขี้เมายิ้มอยู่ตรงหน้าเหมียวอี้ด้วยความเกรงใจ
เหมียวอี้เดินวนรอบๆ ลานบ้าน พบว่าข้างในไม่มีใคร จึงถามด้วยความประหลาดใจ "ตำหนักฝึกตนของข้าเหรอ? นี่ให้ข้าอยู่คนเดียวงั้นหรือ?"'
"แน่นอน นักพรตทุกคนที่ถ้ำล่องนิภาล้วนมีที่พักและลานบ้านของตัวเอง" สิบพ่ายตอบด้วยรอยยิ้ม
ไม่มีอะไรที่เหมียวอี้ไม่พอใจ เขายังไม่เคยอยู่ในลานบ้านที่ดีขนาดนี้มาก่อน เขาพยักหน้าตอบทันที "ไม่ต้องยุ่งยากหรอก มันดีมากเลย ข้าจะอยู่ที่นี่ "
พอพูดจบก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ หันกลับไปถามอีก "ผู้อาวุโสรุ่นพี่สิบพ่าย ไม่ทราบว่าผู้ช่วยอาชาคืออะไร ?"
ฮูหยินสิบพ่ายพูดแบบกำกวมแกมเสียดสี "เลี้ยงม้า"
ฮูหยินท่านนี้เหมือนจะไม่ชอบคำว่า 'สิบพ่าย' เอามากๆ พอได้ยินชื่อเรียกนี้แล้วรู้สึกเหมือนจะเป็นบ้าขึ้นมา
"เลี้ยงม้า?" เหมียวอี้งงงัน
ไม่นานเขาก็รู้คำตอบ หลังจากสองสามีภรรยาพาเขามาถึง 'หุบเขามังกรหมอบ'   สิ่งที่เรียกว่าหุบเขามังกรหมอบก็คือหุบเขารูปน้ำเต้ามีที่หน้าผาสูงชันสามด้านกับทางออกแคบๆ ทางเดียว อาชามังกรของนักพรตของถ้ำล่องนิภาต่างรวมตัวกันอยู่ที่นี่
และหน้าที่ของเหมียวอี้ก็คือเลี้ยงอาชามังกรสิบเอ็ดตัวในหุบเขานี้ จึงเรียกว่าผู้ช่วยอาชา
สาเหตุที่อาชามังกรถูกเลี้ยงรวมอยู่ด้วยกัน เพราะเจ้าของของพวกมันล้วนเป็นนักพรต ความคิดจิตใจกำลังวังชาของนักพรตส่วนใหญ่จะอยู่ที่การฝึกฝน ใครจะไปดูแลสัตว์พาหนะได้อย่างสบายใจทุกวัน
เรื่องต่ำต้อยแบบนี้ไม่ควรจะให้นักพรตมาทำ แต่จะทำอย่างไรได้ กำลังวังชาของอาชามังกรล้ำเลิศ มนุษย์ธรรมดาทั่วไปไม่สามารถขี่มันได้เลย คนธรรมดาถูกอาชามังกรเตะขาหลังด้วยความเร็วปานฟ้าผ่าก็หลบไม่ทันทั้งสิ้น ต้องตายแบบศสพไม่สวย ยิ่งเรื่องเลี้ยงดูมันยิ่งไม่ต้องพูดถึง มีแต่นักพรตเท่านั้นที่ทำได้
ในสถานการณ์ปกติ เรื่องที่ต่ำต้อยเกินกว่าจะใส่ใจแบบนี้ โดยทั่วไปจะให้นักพรตที่ตำแหน่งต่ำที่สุดมาทำ เหมียวอี้ก็เพิ่งจะมาใหม่ อีกทั้งวรยุทธ์ต่ำสุด ถ้าเขาไม่ทำแล้วใครจะทำล่ะ? ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่เฉาติ้งเฟิง ประมุขถ้ำล่องนิภาคงไม่อยากจะเก็บเหมียวอี้ไว้แน่
…………………………


## 024 สิบพ่าย

บทที่ 24   สิบพ่าย
"ตัวนั้นเป็นสัตว์พาหนะของประมุขถ้ำ น้องชายอย่าละเลยมันล่ะ"
สิบพ่ายชี้ไปที่อาชามังกรสีเหลืองอร่ามห้าวหาญพิสดารตัวหนึ่ง เขามองดูปฏิฎิกิริยาของเหมียวอี้และเตือนอย่างระมัดระวัง เขาคิดว่าเหมียวอี้คงไม่พอใจที่ได้ด้ำงานต่ำต้อยเช่นนี้
แต่สิ่งนี้ไม่มีปัญหาเลยสำหรับเหมียวอี้ เดิมทีเขาก็สนใจอาชามังกรมากอยู่แล้ว มีโอกาสได้สัมผัสใกล้ชิดถือว่าเป็นสิ่งที่เขารอคอยมานาน
พอเห็นเหมียวอี้ไม่ได้มีท่าทางไม่พอใจ สิบพ่ายก็แอบถอนหายใจเงียบๆ หลักๆ คือกลัวเหมียวอี้จะไม่พอใจจนไปพูดจาเหลวไหล ยุแหย่ให้ให้เฉาติ้งเฟิงมาคิดบัญชีกับพวกเขาสองสามีภรรยา
"ที่จริงก็ไม่ต้องพาอาชามังกรออกไปเลี้ยงทุกวันหรอก เลี้ยงทุกๆ ห้าวันก็พอ อย่างไรซะพวกเราก็ฝึกฝนเป็นหลัก" สิบพ่ายยิ้มแล้วพูดให้รู้สึกสบายใจ
เหมียวอี้พยักหน้า
หลังจากคุยเรื่องอาชามังกรกันอยู่สักพัก เหมียวอี้ถึงได้รู้ว่าเรื่องผู้ช่วยอาชาก่อนหน้านี้ ฮูหยินสิบพ่ายเป็นผู้รับผิดชอบมาตลอด ตอนนี้ก็ถือว่าได้ส่งต่อให้เขาแล้ว
พอส่งต่อเสร็จแล้ว ใบหน้าบึ้งตึงของฮูหยินสิบพ่ายก็หายไป
สิบพ่ายเดินกลับมาเป็นเพื่อนที่ตำหนักฝึกตนของเหมียวอี้ หลักๆ ก็แนะนำสถานการณ์คร่าวๆ ของถ้ำล่องนิภาให้เหมียวอี้ฟัง นี่เป็นสิ่งที่เฉาติ้งเฟิงมอบหมายให้นางทำ
ถ้ำล่องนิภา รวมท่านประมุขถ้ำแล้ว มีทั้งหมดสิบเอ็ดคน ประมุขถ้ำหยวนเจิ้งคุนมีวรยุทธ์บงกชขาวขั้นห้า เฉาติ้งเฟิงรวมทั้งนักพรตระดับบงกชขาวขั้นสามอีกสองท่านเป็นผู้ช่วยฝีมือดีของหยวนเจิ้งคุน สองสามีภรรยาสิบพ่ายก็มีวรยุทธ์บงกชขาวขั้นสามเช่นกัน ยังมีนักพรตระดับบงกชขาวขั้นสองอีกสี่ท่าน มีแค่เหมียวอี้คนเดียวที่เป็นวรยุทธ์ระดับบงกชขาวขั้นหนึ่ง
การจัดแบ่งของ 'ถ้ำ' ระดับทั่วไป ล้วนแบ่งเป็นสิบเอ็ดคน สาเหตุหลักเป็นเพราะเลี้ยงคนจำนวนมากไม่ไหว แต่ละคนที่รับเข้ามา ทุกๆ ปีล้วนต้องแจกจ่ายพลังปรารถนาจากการเซ่นไหว้ของสาวกให้พวกเขา
สองคนนั่งคุยกันอยู่ในศาลาตรงลานบ้าน ฮูหยินสิบพ่ายมาอีกแล้ว ข้างหลังมีสาวน้อยหน้าตาสวยท่าทางประหม่าลนลานเดินตามมาด้วยสองคน
"แม่หนูสองคนนี้ เฉาติ้งเฟิงให้เมืองล่องนิภาส่งมาปรนนิบัติรับใช้เจ้าในชีวิตประจำวัน " ฮูหยินสิบพ่ายพูดกับเหมียวอี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"ปรนนิบัติรับใช้ข้า…" เหมียวอี้ประเมินดูสาวน้อยแสนสวยที่ก้มหัวอยู่ครู่หนึ่ง เขายังไม่ค่อยชินกับการถูกปฏิบัติแบบนี้ หลักๆ คือไม่เคยได้สัมผัสใกล้ชิดกับผู้หญิงอย่างเป็นทางการมาก่อน รู้สึกขัดเขินเหมือนเป็นครั้งแรกของเด็กหนุ่ม อดไม่ได้ที่จะหันไปถามสิบพ่าย "เป็นสิ่งที่นักพรตทุกคนล้วนต้องมีใช่มั้ย ? "
ถ้าหากนักพรตทุกคนมีหมด   ถ้าอย่างนั้นเขาก็จะยอมเข็นเรือตามน้ำรับสิ่งนี้ไว้ ไม่เช่นนั้นเขาก็คงรู้สึกกระดากอายเล็กน้อย
สิบพ่ายหัวเราะแบบเก้อเขินเล็กน้อย
ฮูหยินสิบพ่ายพูดประชดเหน็บแนม "พวกเราสองสามีภรรยาจะไปมีชีวิตแบบที่เรียกแม่หนูมาคอยปรนณนิบัติได้ที่ซะที่ไหนกัน ไม่ถูกคนอื่นเรียกใช้ซ้ำไปซ้ำมาก็ถือว่าดีแล้ว"
"..." เหมียวอี้ตะลึงงัน เขาก็ดูออกนะว่าวรยุทธ์ของสองสามีภรรยาคู่นี้เหมือนกับเฉาติ้งเฟิง วรยุทธ์เป็นรองจากท่านประมุขถ้ำเท่านั้น แต่ตำแหน่งเหมือนจะห่างกันไกลมาก แต่เฉาติ้งเฟิงยังคงเรียกใช้สองคนนี้ได้ตามอำเภอใจอยู่
สิบพ่ายเอามือถูจมูก พูดแบบรักษาภาพพจน์ให้ตัวเอง "นักพรตทุกคนในถ้ำล้วนมีหญิงรับใช้สองคน เราสองคนเป็นสามีภรรยากันไงเล่า ถ้ามีหญิงรับใช้อยู่ข้างกายสักสองสามคน แล้วมีวันไหนข้าเกิดอดใจไม่ไหวชอบพวกนางขึ้นมา เราสองสามีภรรยาจะไม่บาดหมางกันหรอกหรือ ข้าก็เลยยกพวกนางให้คนอื่นไปแล้ว"
เหมียวอี้หัวเราะเบาๆ คิดในใจว่าที่แท้ก็กลัวเมีย
ตอนเขากำลังจะรับหญิงรับใช้สองคนนี้ ใครจะรู้ จู่ๆ ฮูหยินสิบพ่ายก็จ้องเขม็ง ชี้ไปที่สิบพ่ายแล้วพูดด้วยนำเสียงเดือดดาล "เจ้าขี้ขลาดไร้น้ำยา เลิกพูดยกหางตัวเองซะที เห็นๆ กันอยู่ว่าโดนคนอื่นดูถูก หญิงรับใช้ที่เขาให้พวกเรามาก็ถูกคนอื่นเก็บเอาไปแล้ว ยังกล้าพูดอีกนะว่ายกให้คนอื่นไป ถ้าเจ้ากล้าแย่งหญิงรับใช้ของคนอื่นมาได้ ต่อให้เจ้าจะไปรักไปชอบอีกสิบคน ข้าก็จะแกล้งทำเป็นไม่เห็น!"
สิบพ่ายยิ้มแบบอ่อนแรง ไม่เอ่ยปากพูดอะไรแล้ว
พอได้ยินเรื่องราวเบื้องหลังมากมายขนาดนี้ เหมียวอี้ตะลึงงัน ทั้งสองเป็นวรยุทธ์บงกชขาวขั้นสาม แต่ไม่มีหญิงรับใช้ ตัวเขาเองคนเดียวเป็นวรยุทธ์ขั้นหนึ่งแต่มีหญิงรับใช้สองคน   มันเหมือนกับว่า...เขารีบพูดไกล่เกลี่ย "พี่เฉาดูแลข้าไม่ขาดตกบกพร่อง หญิงรับใช้สองคนนี้ข้าพาไปมอบให้พี่เฉาแล้วกัน"
สองสามีภรรยาสิบพ่ายก็ตะลึงเช่นกัน ในดวงตาฮูหยินสิบพ่ายวาวแสงขยิบตาแล้ว พูดว่า "ในเมื่อเขาส่งมาให้เจ้า ก็รับไว้หน่อยเถอะ มีคนช่วยทำงานเบ็ดเตล็ดอยู่ข้างกาย ช่วยลดความยุ่งยากให้เจ้าได้ไม่น้อย"
เหมียวอี้ส่ายหัว ยืนขึ้นพูดกับหญิงรับใช้ทั้งสอง "ตามข้ามา"
หญิงรับใช้ทั้งสองได้แต่เดินตามหลังเขาอย่างเชื่อฟัง พอสิบพ่ายเห็นอย่างนั้นแล้วก็ร้อนอกร้อนใจตะโกนขึ้นมาทันที "น้องชาย เจ้าไม่ต้อง..."
ฮูหยินสิบพ่ายจ้องเขม็งไปที่สิบพ่าย จนเขาอับอายและหุบปากทันที
สำหรับฮูหยินสิบพ่ายแล้ว การที่คนอื่นเอาหญิงรับใช้ของตัวเองไป ถือว่าเป็นการดูหมิ่นดูแคลนและไม่เห็นหัวพวกเขา นางยากจะทนความอัปยศนี้ได้ แต่ถ้าต้องเก็บสาวน้อยหน้าตาสวยสองคนไว้ข้างกายผู้ชายของนางจริงๆ นางก็ยังไม่วางใจอยู่ดี
รอจนเหมียวอี้นำหญิงรับใช้สองคนจากไปแล้ว ฮูหยินสิบพ่ายเม้มริมฝีปากพูด "เขาไม่อยากเก็บหญิงรับใช้สองคนไว้ข้างกายให้เราสองคนลำบากใจ ถึงได้ส่งพวกนางไป เจ้าหนุ่มนี่ก็ไม่เลวนะ!"
หญิงรับใช้ที่ถูกส่งมาถึงข้างกายนักพรต ชีวิตพวกนางก็ได้เป็นของนักพรตแล้ว นอกจากจะทำงานเบ็ดเตล็ด นักพรตอยากจะทำอะไรกับหญิงรับใช้ก็ย่อมเป็นสิทธิ์ของเขา ดังนั้น ยิ่งมากก็ยิ่งดีเป็นธรรมดา หวังว่าข้างกายจะมีสาวงามมากมายเหมือนเมฆบนฟ้า
ตอนที่เหมียวอี้พาหญิงรับใช้สองคนส่งมาส่งที่ข้างกายเฉาติ้งเฟิง แน่นอนว่าเฉาติ้งเฟิงต้องบ่ายเบี่ยง แต่พอเห็นเหมียวอี้จริงใจแบบนี้ เขาก็รับไว้อย่างเกรงใจรับไว้ ความรู้สึกที่มีต่อเหมียวอี้นอกจากจะเป็นเพราะเฉินเฟยแล้ว เขาก็รู้สึกดีกับเหมียวอี้มากขึ้น เขามาส่งเหมียวอี้ออกข้างนอกด้วยตัวเอง กำชับเหมียวอี้ว่าถ้ามีเรื่องอะไรให้มาหาเขาได้เลย
ระหว่างทางกลับมายังตำหนักฝึกตนของตน เหมียวอี้ค่อยๆ สำนึกได้ว่าขาดหญิงรับใช้ไปสองคนแล้ว   ต่อไปอาจจะไม่สะดวกจริงๆ เกรงว่าตนจะต้องลงมือกับงานเบ็ดเตล็ดเองแล้ว อย่างน้อยวรยุทธ์เขาก็ยังไม่ถึงระดับที่สามารถละทิ้งความปรารถนาต่ออาหารการกินได้ ดูท่าทางแล้ว ต่อไปตัวเองจะต้องเหมือนกับตอนฝึกฝนอยู่บนเกาะแล้วล่ะ ไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ล้วนต้องลงมือทำด้วยตนเอง
กลับถึงตำหนัก สิบพ่ายยังคงรอเขาอยู่ จูงเหมียวอี้ไปร่วมงานเลี้ยงที่ตำหนักพวกเขาอย่างร่าเริงเบิกบาน
ฮูหยินสิบพ่ายลงมือเตรียมอาหารเลิศรสไว้ต้อนรับหนึ่งโต๊ะ เหมียวอี้ก็ต้องแสดงความขอบคุณฮูหยินสิบพ่ายเป็นธรรมดา
แต่พอเอ่ยคำว่า 'ฮูหยินสิบพ่าย' ออกมา เขาก็เห็นทันทีว่าสีหน้าฮูหยินสิบพ่ายไม่ค่อยพอใจแล้ว เหมียวอี้จึงถามถึงสาเหตุ "เหมือนฮูหยินจะไม่ชอบให้ข้าเรียกท่านว่า 'ฮูหยินสิบพ่าย'   หรือว่ามีตรงไหนที่ทำให้ไม่พอใจหรือเปล่า?"
"เจ้าไม่รู้สถานการณ์ภายใน ข้าก็โทษเจ้าไม่ได้หรอก" ฮูหยินสิบพ่ายเองก็ไม่ได้ปิดบังเขา เพราะเรื่องพวกนี้ ไม่้ช้าก็เร็วเหมียวอี้ก็ต้องรู้อยู่ดี แทนที่จะให้เขารู้ตอนหลังแล้วมาดูถูก ไม่สู้ยอมรับด้วยตัวเองดีกว่า   นางค่อยๆ เล่าความจริงออกมาทีละอย่าง
แท้จริงแล้ว 'สิบพ่าย' เป็นชื่อเรียกที่เยาะเย้ยน่าอับอายโดยสิ้นเชิง ชื่อเดิมของสิบพ่ายคือเหยียนซิว และชื่อเดิมของฮูหยินสิบพ่ายก็คือหลัวเจิน
สองคนนี้อาวุโสที่สุดในถ้ำล่องนิภา ประมุขถ้ำและสมาชิกของถ้ำล่องนิภาเปลี่ยนมาคนแล้วคนเล่า มีเพียงสองคนนี้ที่อยู่ที่นี่ตลอด
ทุกครั้งที่มีศัตรูข้างนอกบุกเข้าโจมตีถ้ำล่องนิภา สองสามีภรรยาไม่ได้พยายามทุ่มเทลงแรง พอกำลังคนของถ้ำนี้ต่อสู้แพ้ สองสามีภรรยาก็ยอมจำนน และหยวนเจิ้งคุน ประมุขถ้ำถ้ำล่องนิภาคนปัจจุบัน ก็เพิ่งจะพิชิตถ้ำล่องนิภาได้เมื่อหนึ่งเดือนก่อน เพิ่งจะยึดครองอาณาบริเวณถ้ำล่องนิภาได้
เพื่อปกป้องตนเอง สองสามีภรรยาจึงยอมจำนนต่อหยวนเจิ้งคุนอีกครั้ง   และนี่ก็เป็นการยอมจำนนครั้งที่สิบของสองสามีภรรยาคู่นี้
การยอมจำนนของสองคนนี้เรียกได้ว่าเป็นที่มาชื่อเรียก ในถ้ำล่องนิภานี้ ทุกคนดูหมิ่นดูแคลนพวกเขา เรียกทั้งสองแบบหยอกล้อให้อับอายว่า 'สิบพ่าย' กับ 'ฮูหยินสิบพ่าย'
…………………………


## 025 อิทธิฤทธิ์สี่ระดับ

บทที่ 25   อิทธิฤทธิ์สี่ระดับ
พอฟังจบ เหมียวอี้เหงื่อแตกพลั่กเมื่อพบว่าสองผัวเมียคู่นี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ แต่เขาก็พบว่าตัวเองเสียมารยาทไปเยอะเช่นกัน ยังไม่ทันเข้าใจเรื่องดีก็เรียกส่งเดชซะแล้ว มิน่าล่ะฮูหยินสิบพ่ายจึงมองด้วยสีหน้าที่ไม่เป็นมิตร เจ้ากำลังดูถูกทำให้เขาอับอายขายหน้าผู้อื่น ถ้าผู้อื่นมองมองเจ้าด้วยสีหน้าที่ดีนั่นสิแปลก
เหมียวอี้รีบยืนขึ้นขอโทษ
"คนไม่รู้ย่อมไม่ผิด" หลัวเจินโบกมือ หลังจากได้ระบายสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมา เหมือนกับว่าได้สลัดทุกข์ออกไปไม่น้อยเลย
แต่พอมองเห็นท่าทางคับอกคับใจของเหยียนซิวที่กระดกเหล้าเงียบๆ ไฟโกรธก็สุมขึ้นในใจนางอีกครั้ง   ชี้หน้าด่าด้วยความโมโห "อยู่กับเจ้าน่ะเหมือนดวงซวยไปแปดชาติ ข้าเป็นนักพรตบงกชขาวขั้นสามที่น่าเกรงขาม แต่กลับถูกพวกบงกชขาวขั้นสองจิกหัวใช้ เจ้ามันเป็นผู้ชายประสาอะไรกัน? เมื่อไรเจ้าจะฮึดสู้สักครั้ง ทำให้เมียคนนี้ยืดอกกลับมาเป็นคนอย่างสง่าผ่าเผยซะที ?"
พอนางด่าเสร็จก็เช็ดที่เบ้าตาสีแดง ก่อนจะสะบัดมือแล้วจากไป
เหมียวอี้พูดไม่ออก เขาเข้าใจอารมณ์ขุ่นเคืองของหลัวเจิน ถ้าเปลี่ยนเป็นตนโดนคนคุกคามโดยการเรียกว่า 'ขี้แพ้สิบรอบ ขี้แพ้สิบรอบ' อยู่บ่อยๆ ตัวเองก็รับไม่ไหวเหมือนกัน
แต่เห็นได้ชัดว่าเหยียนซิวมีความคิดเป็นของตัวเอง
"น้องชาย อย่าไปเถียงกับผู้หญิงที่ไม่รู้อะไรเลย "   เหยียนซิวที่ดื่มจนเมาเล็กน้อยคว้าข้อมือเหมียวอี้ไหว้ แล้วพูดอย่างขบขันว่า "ศักดิ์ศรีนับเป็นอะไรล่ะ? ศักดิ์ศรีมันไม่นับเป็นอะไรทั้งนั้นแหละ มันสำคัญกว่าชีวิตตัวเองหรือไง? ยอมแพ้สิบครั้งก็รับไม่ได้แล้วเหรอ? ทำไมนางไม่คิดหน่อยว่า หลายปีมานี้ ถ้ำล่องนิภา เปลี่ยนคนมาแล้วตั้งเท่าไร มีคนตายไปแล้วตั้งเท่าไร? มีแค่เราสองคนที่ยังมีชีวิตอยู่ การมีชีวิตอยู่ต่อไปได้แข็งแกร่งกว่าอะไรทั้งนั้น นี่คือความสามารถ หกปราชญ์แห่งฟ้าดินอยากให้นักพรตอย่างพวกเราสังหารกันเอง ข้าไม่ตกหลุมพรางนี้หรอก "
เหมียวอี้เองก็รู้สึกว่าคำพูดของเหยียนซิวมีเหตุผล แต่พอได้ยินประโยคหลังก็ถึงกับอึ้งไป ถามด้วยความสงสัย "หกปราชญ์แห่งฟ้าดินอยากให้พวกเราสังหารกันเองเหรอ? หมายความว่าอะไร ? "
เหยียนซิวแสดงท่าทางว่าเหมียวอี้นั้นไม่เข้าใจอะไร โบกมือแล้วพูดว่า " พลังปรารถนาของพวกมนุษย์ก็เยอะได้เพียงเท่านี้ แต่นักพรตกลับยิ่งเพิ่มมากขึ้นทุกวัน ทุกคนล้วนอยากได้พลังปรารถนาเพื่อมาช่วยฝึกตน ลองงคิดดูว่าถ้าเป็นเช่นนี้ตลอดไปผลลัพธ์ที่ตามมาจะเป็นยังไง? พวกนักพรตที่เพิ่มมากขึ้นทุกวันจะต้องรับความเสี่ยงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เมื่อเกิดความชุลมุนวุ่นวายขึ้น คนที่จะประสบหายนะคนแรกก็คือพวกมนุษย์เหล่านั้นที่อุทิศพลังปรารถนาให้ เมื่อเวลานั้นมาถึง จะต้องวุ่นวายซะจนหกปราชญ์แห่งฟ้าดินไม่ได้เสพสุขการเซ่นไหว้พลังปรารถนาเลยล่ะ ต่อให้พวกเขาเก่งกว่านี้ ก็สังหารหมดทั้งโลกไม่ได้   พวกเขาทั้งหกจึงตั้งกติกานี้ขึ้นมา แล้วก็ปิดตาข้างหนึ่งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ต่อให้พวกเขามีความสามารถก็ไม่ช่วยระงับเหตุอยู่ดี ปล่อยให้กองกำลังในบังคับบัญชาของท่านทูตแต่ละสายแย่งชิงอาณาบริเวณกันเอง ให้นักพรตในโลกนี้เข่นฆ่ากันไม่หยุด เพื่อจะลดจำนวนนักพรตในโลกนี้ให้น้อยลง อย่างไรเสีย ไม่ว่าใครจะชิงได้อาณาบริเวณไป ก็ไม่กล้ามาทำให้พลังปรารถนาของหกปราชญ์ลดลงได้ อะไรที่ควรประจบได้ก็ประจบไปตามเดิม ต่อให้นักพรตตายมากขึ้นอีก เราก็ทำอะไรกับพวกเขาไม่ได้อยู่ดี   ยังสามารถทำให้พวกที่เป็นภัยต่อฐานะของเขาฆ่ากันตายเองด้วย   น้องชาย ก็เพราะว่าข้ามองได้ทะลุปรุโปร่งกว่าคนอื่นไง จึงไม่อยากโง่เหมือนคนอื่น ยอมจำนนแล้วยังไงล่ะ? ดีกว่าตายนะ "
เหมียวอี้เงียบกริบ ถ้าหากสถานการณ์เป็นแบบนี้จริง เขารู้สึกว่าตัวเองถูกเหยียนซิวพูดโน้มน้าวใจได้แล้ว   สายตาที่เขามองต่อเหยียนซิวราวกับได้มองเห็นผู้มีปัญญา ปนกับความเคารพเลื่อมใส เขาพบว่าขี้เมาคนนี้เป็นคนที่คมในฝักโดยแท้!
เหมียวอี้ถ่อมตัวขอคำแนะนำ " ไม่มีใครมองแผนการณ์ของ หกปราชญ์ออกแล้วคิดจะหยุดยั้งพวกเขาเลยหรือ ?"
"หยุดยั้งเหรอ?" เหยียนซิวกระดกเหล้าอึกหนึ่งแล้วหัวเราะ "ทั้งแดนฝึกตนนี้ นับว่าวรยุทธ์ของพวกเขาสูงที่สุด บรรลุถึงระดับบงกชทองไง! มีสักกี่คนที่กล้าท้าทายพวกเขาล่ะ? "
"ระดับบงกชทองเหรอ?" เหมียวอี้ถามด้วยความสงสัย "วรยุทธ์ของหกปราชญ์ แค่ระดับบงกชทองเองเหรอ?"
เหยียนซิวเรอหนึ่งครั้งแล้วย้อนถาม "บงกชขาว บงกชเขียว บงกชแดง บงกชม่วง บงกชทอง วรยุทธ์ของพวกเขาหกคนถึงระดับบงกชทองแล้ว ทั้งชีวิตนี้ของพวกเราไม่มีโอกาสแม้แต่จะสัมผัสกับระดับบงกชม่วงด้วยซ้ำ เจ้ายังคิดว่ามันต่ำอยู่อีกหรอ?"
เขาตบไหล่เหมียวอี้ "ไอ้น้องชาย ฝึกตนก็เหมือนกับการปฏิบัติตัวเป็นคนนั่นแหละ ล้วนต้องทำตัวติดดิน อย่าทะเยอทะยานเกินตัว เจ้าจะคุยโม้โอ้อวดต่อหน้าข้าน่ะได้ แต่อย่าไปพูดข้างนอกล่ะ ระวังจะโดนคนหัวเราะเยาะเอา"
เหมียวอี้ไม่ได้คุยโวโอ้อวด เพียงแต่รู้สึกว่ามันไม่เหมือนกับที่เหล่าไป๋บอกตนไว้ เขาถามด้วยความสงสัย "เหนือกว่าบงกชทองยังมีระดับบงกชรุ้งไม่ใช่เหรอ?"
"บงกชรุ้ง?" เหยียนซิวกล่าวด้วยความความฉงนสนเท่ห์" ในแดนฝึกตนยังไม่เคยได้ยินว่าวรยุทธ์ของใครถึงระดับบงกชรุ้งนะ สิ่งที่เรียกว่าระดับบงกชรุ้งมีอยู่แค่ในตำนานเท่านั้น เหมือนจะเล่าสืบต่อกันมาจาก 'แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง' หลายปีก่อนมีคนพบเศษซากบางอย่างใน 'แดนหมอกเลือดหมื่นจั้ง' บนนั้นบันทึกข้อสันนิษฐานของบงกชรุ้งไว้ แต่ก็ไม่มีใครเคยเห็น"
"..." เหมียวอี้ใช้สองมือยกจอกถ้วยเหล้าขึ้นมาและเกิดข้อกังขาในใจ เพราะคำพูดข้อสันนิษฐานของเหล่าไป๋ไม่ใช่แบบนี้
ไม่ว่าจะเป็นบงกชขาว บงกชเขียวหรือว่าบงกชทอง แต่ละระดับล้วนมีเก้าขั้น ถ้ากลีบดอกบัวบานเก้ากลีบก็คือขั้นเก้า
และตามที่เหล่าไป๋บอก เขาแบ่งระดับ ออกเป็นสี่ระดับใหญ่ คือ  อิทธิฤทธิ์ขั้นหนึ่ง พื้นบก   อิทธิฤทธิ์ขั้นสอง ต้านอากาศ อิทธิฤทธิ์ขั้นสาม ทะยานสวรรค์   อิทธิฤทธิ์ขั้นสี่ อนันตภาพ
เนื่องจากนักพรตที่วรยุทธ์บงกชขาวและบงกชเขียว เดินข้ามไปมาได้อย่างอิสระเพียงบนพื้นบก ยังเหาะเหินขึ้นฟ้าไม่ได้   ดังนั้นเหล่าไป๋จึงกำหนดให้เป็นอิทธิฤทธิ์ขั้นหนึ่ง พื้นบก
นักพรตที่วรยุทธ์บงกชแดงและบงกชม่วง   มีพลังขับเคลื่อนให้สิ่งต่างๆ ลอยอยู่บนฟ้าได้ ก็เหมือนภาพเหตุการณ์เทพธิดาหงเฉินท่านนั้นเหาะเหินอยู่กลางอากาศ ที่เขาได้เห็นตอนอยู่ที่เมืองกู่เฉิงนั่นแหละ ดังนั้นเหล่าไป๋จึงแบ่งให้อยู่ในอิทธิฤทธิ์ขั้นสอง ต้านอากาศ
นักพรตวรยุทธ์บงกชทองและบงกชรุ้ง สามารถหลุดพ้นจากดวงดาวที่ตัวเองอยู่ เหาะเหินท่ามกลางจักรวาลได้ เหล่าไป๋จึงกำหนดให้เป็นอิทธิฤทธิ์ขั้นสาม ทะยานสวรรค์
สิ่งที่ควรค่าแก่การเอ่ยถึงคือระดับบงกชรุ้ง แต่ละขั้นระดับจะมีกลีบดอกไม้เก้ากลีบที่สีสันต่างกัน ดังนั้นเมื่อบรรลุถึงขั้นเก้าของระดับสูงสุด ก็จะมีกลีบดอกไม้ทั้งหมดเก้าเก้าแปดสิบเอ็ด 9,980 กลีบและสีของมันก็ต่างกันด้วย
อิทธิฤทธิ์ขั้นสี่ที่เรียกว่าอนันตภาพต่างหากที่เป็นระดับสูงสุดตามที่เหล่าไป๋กล่าวไว้ เหล่าไป๋กล่าวว่าถ้าวรยุทธ์บรรลุถึงขั้นนี้แล้ว ก็เท่ากับบรรลุถึงระดับที่เรียกว่าอิทธิฤทธิ์อนันตภาพ รูปตรงกลางหว่างคิ้วสามารถเปลี่ยนออกมาเป็นลวดลายของตัวเองได้ ที่ขั้นสูงสุดของระดับนี้ ภาพมายาตรงกลางหว่างคิ้วก็จะกลายสภาพเป็นของจริง หมุนวนจนเข้ารูปเดิม ก่อรูปเป็นลวดลายของตัวเอง ยกตัวอย่างเช่น จะมีบางคนที่ตรงกลางหว่างคิ้วเป็นรอยจุดแดงเหมือนสีชาด
แน่นอน คำพูดเหล่านี้ของเหล่าไป๋เป็นสิ่งที่มหาเซียนท่านนั้นบอกเขาไว้ตอนที่เขาไปปรนนิบัติรับใช้
ตอนนี้เหมียวอี้อดสงสัยไม่ได้ แดนฝึกตนในเมื่อแดนฝึกตนไม่มีใครเคยบรรลุถึงระดับบงกชรุ้งหรือระดับอิทธิฤทธิ์อนันตภาพนั่น แล้วมหาเซียนท่านนั้นทราบได้อย่างไร อย่าบอกนะว่ามหาเซียนท่านนั้นก็ฟังมาจากตำนานเช่นกัน?
หลังจากวันนี้ไป เหมียวอี้ไม่กล้าเรียกสองสามีภรรยาคู่นี้ว่า 'สิบพ่าย' กับ 'ฮูหยินสิบพ่าย' อีกแล้ว วรยุทธ์ของเขาเองก็ถือยังไม่มีสิทธิ์จะไปเรียกแบบนั้นตามคนอื่น จึงทำได้เพียงเรียกทั้งสองคนอย่างเคารพว่า รุ่นพี่ผู้อาวุโสเหยียนกับรุ่นพี่ผู้อาวุโสหลัว
สองสามีภรรยาที่อยู่ในสถานที่ที่มีแต่คนดูถูกพวกเขา จู่ๆ ก็มีคนมาเคารพนับถือพวกเขาแบบนี้   พวกเขาต่างก็ดีใจมาก ภายใต้การไปมาหาสู่กัน พวกเขาถือว่าเหมียวอี้เป็นพวกพ้องอย่างจริงใจ เหมียวอี้จึงไม่จำเป็นต้องลงมือดูแลเรื่องอาหารการกินเอง พอถึงเวลากินอาหารหลัวเจินก็จะเร่งเหยียนซิวให้มาเรียกเหมียวอี้ไป ความสัมพันธ์ของทั่งสองฝ่ายนับวันก็ยิ่งสนิทสนมกลมกลืนกัน
วันนี้เหมียวอี้ต้องไปที่ 'หุบเขามังกรหมอบ' เพื่อปล่อยอาชามังกรออกมาเดินเล่น หลัวเจินมาชี้แนะเรื่องสำคัญอย่างละเอียดรอบคอบด้วยตัวเอง นางบอกว่าอยากมอบอาชามังกรตัวหนึ่งให้เหมียวอี้ เพียงแต่กลัวว่าเหมียวอี้จะรังเกียจ
"ไม่รังเกียจ ไม่รังเกียจหรอก" เหมียวอี้โบกไม้โบกมือ   เขาอยากได้อาชามังกรมาตั้งนานแล้ว จะไปรังเกียจได้ยังไงกัน
พอมาถึง 'หุบเขามังกรหมอบ' เหมียวอี้จึงได้รู้ถึงสาเหตุที่นางพูดว่า 'รังเกียจ' หลัวเจินชี้ไปยังอาชามังกรตัวหนึ่งที่ทั้งตัวเป็นสีดำเหมืือนถ่าน มันชื่อว่า 'เฮยทั่น' (ถ่านดำ) หลัวเจินเป็นคนตั้งชื่อให้
…………………………


## 026 เฮยทั่น

บทที่ 26 เฮยทั่น
ตัวดำไปหน่อยน่ะไม่เป็นไร แต่ที่สำคัญก็คืออาชามังกรตัวนี้อ้วนเหมือนหมู อาชามังกรตัวอื่นก็เหมือนม้าปกติทั่วไป นอนหลับอยู่ในท่ายืน มีเพียง 'เฮยทั่น​[1]​' ที่ทำตัวต่างจากพวก ไม่นึกเลยว่ามันจะเอนกายลงนอน
แต่สิ่งที่ทำให้พูดไม่ออกยิ่งกว่านี้คือ 'เฮยทั่น' ขี้เกียจมาก ขณะที่อาชามังกรตัวอื่นพอวิ่งก็จะก็รวดเร็วปานฟ้าผ่า มีแต่เจ้า 'เฮยทั่น' ที่กลับยังเกียจคร้านเฉยชา วิ่งช้าๆ เนิบๆ ความเร็วไม่ต่างจากม้าธรรมดาทั่วไปเลย ตีกระตุ้นให้วิ่งก็ไร้ประโยชน์
'เฮยทั่น' เป็นตัวหนึ่งในฝูงอาชามังกรที่ประมุขถ้ำถ้ำล่องนิภาเสาะหาและรวบรวมมาไว้เมื่อสิบปีก่อน พวกเพื่อนๆ มันถูกนักพรตเลือกไปหมดแล้ว มีแต่เจ้าตัวนี้ที่ไม่ได้เรื่อง จะขี่มันไม่สู้ขี่ม้าธรรมดาดีกว่า เจ้าตัวนี้ยังถือว่าเป็นอาชามังกรด้วยเหรอ?
ไม่มีนักพรตคนไหนชื่นชอบมัน ต่างพากันหลบมันให้ไกล กลัวว่าจะถูกยัดเยียดมาแก้ขัดให้ตนเอง
คนขี้เกียจก็มีโชคดีของตัวเอง อาชามังกรขี้เกียจก็มีโชคดีของอาชามังกรเช่นกัน พวกม้าประเภทเดียวกับมันต่างก็เปลี่ยนไปตัวแล้วตัวเล่า ไม่รู้ว่าที่ต่อสู้ตายไปพร้อมกับเจ้าของมีตั้งเท่าไรต่อเท่าไรแล้ว   มีเพียงเจ้าตัวนี้ เนื่องจากทุกคนมองไม่เห็นค่ามัน จึงได้รอดพ้นจากภัยพิบัติครั้งแล้วครั้งเล่า คิดไม่ถึงว่าจะมีชีวิตอยู่จนถึงทุกวันนี้
คำกล่าวที่ว่า พวกคนนิสัยเหมือนกันมักจรวมตัวอยู่ด้วยกัน ก็คงจะเป็นเพราะ 'เฮยทั่น' มีนิสัยคล้ายคลึงกับเหยียนซิวอยู่บ้าง หลัวเจินจึงพลอยถือโอกาสดูแล 'เฮยทั่น' มาตลอดจนถึงตอนนี้ ไม่เช่นนั้นนางก็คงทิ้งมันไปนานแล้วเพื่อประหยัดอาหารหรือไม่ก็เพื่อลดภาระ
ดังนั้นความสัมพันธ์ของ 'เฮยทั่น' และหลัวเจินจึงสนิทสนมกันมาก พอเห็นหลัวเจินเข้ามาที่ 'หุบเขามังกรหมอบ'   มันก็ร้องฮี้ลากเสียงยาวและกระโดดขึ้นมาจากพื้นทันที โยกร่างกายอ้วนตุ้ยนุ้ยเข้ามาใกล้หลัวเจินและใช้หัวถูกระแซะนาง
"นี่คือ..." เหมียวอี้มองดูอาชามังกรตัวอื่นที่ฮึกเหิมห้าวหาญ แล้วก็มองร่างกายที่ 'ยิ่งใหญ่' ของเจ้า 'เฮยทั่น' ถ้าไม่สังเกตดีๆ อาจจะเข้าใจผิดว่าเป็นหมูป่ายักษ์ได้ เขาจำต้องจะยิ้มทื่อๆ แล้วพูดว่า " มันพิเศษจริงๆ เลยนะ "
เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี อาชามังกรตัวนี้ลบล้างภาพอาชามังกรในความทรงจำของเขาไปโดยสิ้นเชิง อ้วนเกินไปจริงๆ แต่จะว่าไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะความพิเศษพิสดารของมัน คงจะไม่ตกมาถึงมือเขาได้
หลัวเจินไม่มั่นใจเล็กน้อย จึงลองถามดู "ไม่มีใครต้องการมัน เดิมทีก็เป็นตัวที่เกินมาอยู่แล้ว ถ้าเจ้าต้องการมัน   ก็ไม่ต้องผ่านความยินยอมของประมุขถ้ำ "
"อย่างไรเสียข้าก็ไม่มีพาหนะ มีไว้ก็ดีกว่าไม่มีนะ " เหมียวอี้หัวเราะ
"มันยังมีข้อเสียออีกอย่างหนึ่ง " หลัวเจินเหมือนจะอายแทน 'เฮยทั่น' เล็กน้อย " เจ้าคงจะรู้นะว่าอาชามังกรทุกตัวเป็นสัตว์ที่กินทั้งพืชและเนื้อ "
เหมียวอี้พยักหน้า "อันนี้ข้ารู้"
หลัวเจินพูดแบบขาดความมั่นใจเล็กน้อย "เฮยทั่นมันกินแต่เนื้อไม่กินพืช"
"งั้นก็จัดการง่ายเลยสิ" เหมียวอี้หัวเราะ" ถ้าข้าจำไม่ผิด อาหารของอาชามังกรพวกนี้ล้วนส่งมาโดยคนที่เมืองล่องนิภาใช่มั้ย?"
"ใช่แล้ว" หลัวเจินเองก็อดส่ายหัวไม่ได้ พูดอย่างไม่อ้อมค้อมว่า "สัตว์ที่ 'เฮยทั่น' กินก็มีแต่สัตว์น้ำประเภทปลาและกุ้งนะ มันไม่กินพวกเนื้อเป็ดเนื้อไก่ที่อยู่บนบก ปลากับกุ้งยิ่งสดมันก็ยิ่งชอบ"
เหมียวอี้จ้องเฮยทั่นแล้วอึ้งไป   รูปร่างหน้าตาเป็นแบบนี้ ยังมีสิทธิ์มาเลือกอาหารกินอีกหรอ?
"ถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องฝืน ความสัมพันธ์ของเจ้ากับเฉาติ้งเฟิงดี ถ้ามีโอกาสเขาต้องช่วยหาอาชามังกรให้เจ้าสักตัวแน่ เพียงแต่ข้าดูแลมันมาหลายปีแล้ว ก็เลยผูกพันอยู่บ้าง ตอนนี้เจ้ารับหน้าที่ผู้ช่วยอาชาต่อแล้ว ข้าหวังว่าเจ้าจะถือโอกาสดูแลมันสักหน่อย"
"ไม่มีปัญหา มอบให้ข้าเถอะ...ข้าลองขี่มันได้มั้ย?"
เหมียวอี้ชี้ไปที่ 'เฮยทั่น' อยากจะสัมผัสความรู้สึกตอนขี่มัน
แน่นอนว่าต้องได้ ถ้าแค่ขี่ยังไม่ให้ขี่   ถ้าอย่างนั้นเรื่องที่จะยก 'เฮยทั่น' ให้เหมียวอี้ก็คงแค่พูดล้อเล่น
"เฮยทั่น!" หลัวเจินตบที่ตัวมัน
อาชามังกรโดยทั่วไป ถ้าเจ้าของมันยังมีชีวิตอยู่ มันจะไม่ยอมรับเจ้าของคนที่สอง นอกเสียจากเจ้าของจะตายไปแล้ว เนื่องจากสัตว์อสูรประเภทนี้จะสัมผัสได้ถึงความเป็นความตายของเจ้าของ ดังนั้นโดยปกติแล้วจึงไม่ยอมให้คนอื่นนอกจากเจ้าของขี่ตัวเอง
แต่ 'เฮยทั่น' ว่านอนสอนง่าย เหมือนมันจะไม่เต็มใจเล็กน้อย แต่พอหลัวเจินเอ่ยปาก มันก็ทำได้เพียงบิดตัวให้เหมียวอี้ขึ้นขี่อย่างสะดวกสบาย
เหมียวอี้ไม่พูดจาอะไร พลิกตัวขึ้นขี่ม้า
หนวดสัมผัสสองเส้นตรงขนแผงสีดำขลับที่คอของ 'เฮยทั่น' ยื่นออกมาติดกับตัวมัน และดูดซับรวมกับต้นขาของเหมียวอี้
เหมียวอี้สัมผัสได้ทันทีถึงความรู้สึกขี้เกียจเซื่องซึมที่ถูกส่งผ่านมาจากหนวดสัมผัสของ 'เฮยทั่น' เหมือนกับกำลังถามว่าจะไปไหน?
เหมียวอี้รู้ได้ถึงความแปลกใหม่ทันที ที่แท้ก็สื่อสารกับอาชามังกรได้แบบนี้จริงๆ ด้วย แถมไม่ต้องใช้เชือกบังเหียน ลดความยุ่งยากไปได้ไม่น้อย เขาแหงนหน้ามองออกไปข้างนอกหุบเขามังกรหมอบ
'เฮยทั่น' เข้าใจได้ มันขยับขาทั้งสี่ทันที กีบเท้าที่ใหญ่เหมือนหม้อดินกระทืบเหยียบลงพื้น แสดงความความกระฉับกระเฉง เพียงแต่ไม่กล้าคุยอวดความเร็ว เพราะเกียจคร้านเฉยชาเล็กน้อย
นี่ยังวิ่งได้ไม่เร็วเท่าม้าธรรมดาเลย เหมียวอี้ใช้กระแสจิตเร่งให้เร็วขึ้นทันที
แต่ทว่า เร่งไปก็ไร้ประโยชน์ เจ้าจะชอบขี่หรือไม่ชอบขี่มันก็เร็วได้เท่านี้แหละ
หลังจากทรมานอยู่ครึ่งวัน สีหน้าเหมียวอี้ก็หม่นหมองเหมือนฟ้าครึ้ม เขารู้สึกว่าหลัวเจินพูดถึง 'เฮยทั่น' ในแง่ดีเกินไปหน่อย ความเร็วเท่านี้เนี่ยนะที่เรียกว่าไม่ต่างจากม้าธรรมดา? แค่ตอนขึ้นเนินเขายังลื่นเลย...
ในที่สุดเหมียวอี้ก็เข้าใจแล้วว่าทำไมจึงไม่มีใครต้องการไอ้เจ้าสัตว์ตัวนี้ มันทำตัวนอกคอกจริงๆ ไม่มีสำนึกถึงความเป็นอาชามังกรเลยสักนิด เลี้ยงเปลืองอาหารจริงๆ นอกจากจะเอาแต่กินแล้ว มันยังเลือกกินแต่ของดีๆ อีกต่างหาก
พอขี่วนได้หนึ่งรอบ เหมียวอี้ก็ลงจากม้าแล้วยิ้มทื่อๆ กับหลัวเจินพลางพูดว่า "ก็ไม่เลวนะ…ใช่ว่ามันจะไม่มีข้อดี   ร่างกายอ้วนท้วนของมันพอวิ่งแล้วสั่นๆ ตอนนั่งไม่เจ็บก้นเลยสักนิด" เขาพยายามช่วยหาข้อดีอย่างหนึ่งให้ 'เฮยทั่น' เพื่อเห็นแก่หน้าหลัวเจิน
เหมียวอี้ช่างมีจิตใจที่ดีงาม หลัวเจินอายจนหน้าแดงอยู่ตรงนั้น เตะ 'เฮยทั่น' สองทีแล้วพูดว่า "เจ้าม้าไร้ประโยชน์!"
ผลลัพธ์ก็คือ 'เฮยทั่น' ยังทำท่าทางเหมือนตัวเองเป็นผู้บริสุทธิ์ไร้ความผิด ร้องคลอเคลียอยูุ่่ข้างๆ ตัวหลัวเจิน
เหมียวอี้อดไม่ได้ที่กลอกตามองบน รู้สึกว่ามันเข้าใจนิสัยมนุษย์...
ดูออกเลยว่าความสัมพันธ์ของหลัวเจินกับ 'เฮยทั่น' สนิทสนมลึกซึ้งจริงๆ นางกลับมาเตรียมสุราอาหารเลิศรสไว้เต็มโต๊ะด้วยตัวเอง ขอให้เหมียวอี้อย่าถือสา 'เฮยทั่น' อีกครั้ง
"แค่ก…" เหล้าที่อยู่ในปากเหยียนซิวพุ่งออกมาตรงนั้น   เขาจ้องฮูหยินแล้วถามว่า "เจ้าเอา 'เฮยทั่น' ที่แม้แต่ตัวเองยังไม่อยากขี่ให้น้องเหมียวอี้เหรอ?"
หลัวเจินตอบด้วยสีหน้าบูดบึ้ง   "ดื่มเหล้าแล้วทำไมไม่หุบปากไปซะ ? "
"ฮ่าๆ..." เหยียนซิวกลั้นไว้ไม่อยู่จริงๆ เขาเอามือลูบท้องที่หัวเราะจนเกร็งไปหมด พอจะจินตนาการปฏิกิริยาของเหมียวอี้หลังจากขี่ 'เฮยทั่น' ได้
หลัวเจินรีบคว้าสามีตัวเองมาหยิกบิดแรงๆ ทันที "มันยังมีประโยชน์กว่าคนขี้ขลาดอย่างเจ้าซะอีก..."
แต่ละวันค่อยๆ ผ่านไป เหมียวอี้ใช้ชีวิตที่ถ้ำล่องนิภาอย่างสงบเงียบ ทำได้ดีทั้งการฝึกฝนและดูแลอาชามังกร มีเฉาติ้งเฟิงคุ้มครองอยู่ ไม่มีใครกล้าทำอะไรเขา กลับเป็นสองสามีภรรยาเหยียนซิวที่ถูกเรียกใช้ไปนู่นมานี่เพื่อให้ทำงานเบ็ดเตล็ดต่อไป หลัวเจินที่ถูกรังแกกดขี่ กลับมา ก็ระเบิดอารมณ์ด่าเหยียนซิวว่าขี้ขลาดไร้ประโยชน์ทันที
บางครั้งบางคราวเฉาติ้งเฟิงก็มาดูเขา รวมทั้งสองสามีภรรยาเหยียนซิวด้วย นอกจากสามคนนี้แล้ว คนทั้งถ้ำล่องนิภาเหมือนจะลืมไปแล้วว่าถ้ำนี้ยังมีเขาอยู่อีกคน
หลังจากที่เขาพบประมุขถ้ำหยวนเจิ้งคุนตอนที่เพิ่งเข้ามาถ้ำล่องนิภาตอนแรกครั้งนั้น เหมียวอี้ก็ไม่เคยพบเขาอีกเลย ได้ยินมาว่าเขาเก็บตัวเพื่อฝึกฝน
นอกจากคนอื่นๆ ที่เก็บตัวฝึกฝนอยู่อย่างสันโดษ แม้แต่สมาชิกที่อยู่ถ้ำเดียวกัน เหมียวอี้ยังรู้จักไม่หมดเลย พวกที่เหลือก็ได้พบหน้าเขาแค่ตอนจะใช้อาชามังกรออกไปข้างนอกเท่านั้น โดยปกติถ้าในถ้ำมีเรื่องจริงจังอะไรก็จะไม่เรียกใช้เขา พวกเขาคงรังเกียจที่เหมียวอี้มีวรยุทธ์ต่ำเกินไป ไม่รู้จะส่งไปใช้ประโยชน์อะไรได้ พออยากจะเรียกมาใช้ทำงานเบ็ดเตล็ด เฉาติ้งเฟิงก็คอยปกป้องเขาอยู่ ต้องเกรงใจและไว้หน้าเฉาติ้งเฟิง
เหมียวอี้มีความรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้งลืมเลือน เขาจึงเดินหน้าฝึกฝนและดูแล 'เฮยทั่น' อาชามังกรที่ตัวกลมเหมือนหมูอ้วนต่อไป
…………………………
^1	  黑炭 เฮยทั่น แปลว่า ถ่านดำ


## 027 ลูกแก้วพลังปรารถนา

บทที่ 27 ลูกแก้วพลังปรารถนา
เกล็ดหิมะล่องลอย ทุกอย่างกลายเป็นสีขาว
นี่เป็นฤดูหนาวแรกตั้งแต่เขามาถึงถ้ำล่องนิภา ในที่สุดเหมียวอี้ก็ได้เข้าตำหนักใหญ่ล่องนิภาอีกครั้ง ครั้งนี้คนมากันพร้อมหน้าพร้อมตา ในที่สุดเขาก็ได้รู้จักกับสมาชิกถ้ำล่องนิภาทุกคน
ที่สมาชิกมากันครบ ก็เพราะว่าวันนี้ พลังปรารถนาที่เก็บรวบรวมจากเมืองล่องนิภา ได้ส่งมาให้พวกเขาแล้ว ทุกคนต้องการมารับ 'เสบียง' ในส่วนของตน คนที่เก็บตัวอยู่อย่างสันโดษก็รีบออกมาเช่นกัน
สาเหตุที่ทุกคนเต็มใจถูกควบคุม ก็เพราะเฝ้ารอวันนี้ของทุกปี
ประมุขถ้ำหยวนเจิ้งคุน ประมุขถ้ำ ประกาศต่อทุกคนเรื่องผลการเก็บเกี่ยวของเมืองล่องนิภาในปีนี้   ประชากรหนึ่งแสนกว่าคน เก็บรวบรวมลูกแก้วพลังปรารถนาได้ร้อยกว่าลูก
แปดส่วนในนั้นต้องมอบให้ผู้ที่ระดับสูงกว่า จึงเหลือไว้เพียงสองส่วนให้ถ้ำนี้   เป็นลูกแก้วพลังปรารถนาประมาณยี่สิบลูก
เหมียวอี้เคยฟังจากเหยียนซิวตั้งนานแล้ว ลูกแก้วพลังปรารถนาที่เก็บรวบรวมได้ในแต่ละปี นอกจากสองส่วนที่จะเหลือไว้สำหรับถ้ำนี้สองส่วนแล้ว ในจำนวนแปดส่วนนั้นที่เหลือก็จะแบ่งมอบแด่ประมุขขุนเขาหนึ่งส่วน   ประมุขจวนหนึ่งส่วน ประมุขตำหนักหนึ่งส่วน ประมุขปราสาทหนึ่งส่วน และให้ท่านทูตอีกหนึ่งส่วน อีกสามส่วนที่เหลือต้องมอบให้ปราชญ์เซียนมู่ฝานจวินทั้งหมด
ที่อาณาบริเวณของปราชญ์เซียนอีกห้าท่านก็ทำแบบนี้เช่นกัน ถ้าใครกล้าทำลายกฎฏเกณฑ์นี้ ก็เหมือนคิดฝันลมๆ แล้งๆ อยู่ลำพัง ตายสถานเดียวแน่ท้นอน ซ้ำยังตายแบบน่าอนาถอีกด้วย จะถูกพวกเขาใช้วิธีเชือดไก่ให้ลิงดู
สรุปก็คือไม่ว่าใครจะแย่งชิงอาณาบริเวณของใครได้ ลูกแก้วพลังปรารถนาที่มอบให้เบื้องบนก็ไม่น้อยลง
สองส่วนที่เหลือไว้ให้ถ้ำนี้ เป็นลูกแก้วพลังปรารถนาประมาณยี่สิบลูก เฉาติ้งเฟิงและนักพรตระดับบงกชขาวขั้นสามอีกสามคน เป็นผู้ช่วยฝีมือดีของท่านประมุขถ้ำหยวนเจิ้งคุน จะได้รับคนละสองลูก ส่วนอีกเจ็ดคนที่เหลือรวมทั้งเหมียวอี้ จะได้รับเพียงคนละหนึ่งลูก
ผู้ที่ได้วรยุทธ์บงกชขาวขั้นสองคนอื่นๆ คงไม่สิทธิ์จะพูดอะไรได้ เหมียวอี้เองก็เช่นกัน แต่เหยียนซิวกับหลัวเจินรู้สึกคับอกคับใจเล็กน้อย เพราะทั้งสองก็เป็นนักพรตบงกชขาวขั้นสามเช่นกัน แต่ไม่มีใครสนใจความอยุติธรรมที่พวกเขาได้รับอยู่ดี จึงทำได้เพียงอดทนต่อไป
ลูกแก้วพลังปรารถนาที่เหลือสิบลูก ส่งกลับคืนประมุขถ้ำหยวนเจิ้งคุนทั้งหมด แต่ตามที่เหยียนซิวบอก ปกติแล้วประมุขถ้ำก็ไม่สามารถกลืนลงไปทั้งหมดได้ จะเหลือไว้ไม่กี่ลูกเพื่อทำเป็นของรางวัล ยกตัวอย่างเช่น คนที่ทำงานแล้วมีความดีความชอบก็ต้องได้รับรางวัล ไม่เช่นนั้นต่อไปก็จะไม่มีใครอยากทุ่มเททำงานอีก
คนส่วนใหญ่ที่ได้ 'เสบียง' มาล้วนเบิกบานใจ มีเพียงหลัวเจินที่หัวเราะไม่ออก ดูจากท่าทางอึดอัดใจของนาง คงจะได้น้อยไป
พอเหมียวอี้กลับมาถึงตำหนักฝึกตนของตน เขานั่งขัดสมาธิแล้วมองที่ลูกแก้วพลังปรารถนาขนาดเท่าเม็ดข้าวสารตรงระหว่างนิ้วของตัวเอง มันวาวใสเหมือนผลึกแก้ว เปล่งแสงสีขาวสลัวออกมา
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นว่าลูกแก้วพลังปรารถนาหน้าตาเป็นเช่นไร ตามที่เหยียนซิวบอก ลูกแก้วพลังปรารถนาที่ขนาดเท่าเม็ดข้าวสารนี้ เป็นก้อนผลึกพลังปรารถนาของสาวกหนึ่งพันคนในเวลาหนึ่งปี
ลูกแก้วพลังปรารถนาที่รวบรวมจากคนหนึ่งหมื่นคนในเวลาหนึ่งปีมีขนาดเท่าไข่มุก ถ้ารวบรวมจากหนึ่งแสนคน ก็จะมีขนาดเท่าไข่นกกระทา ในสถานการณ์ทั่วไป ลูกแก้วพลังปรารถนาที่เก็บรวบรวมได้มีขนาดใหญ่ได้มากสุดเท่ากับไข่นกกระทา จะใหญ่เกินไปไม่ได้
เหมียวอี้อดทนรอไม่ไหว อยากจะทดลองสรรพคุณของลูกแก้วพลังปรารถนาที่ตัวเองใฝ่ฝันมาแสนนาน   เขาอ้าปากแล้วนำมันใส่เข้าไป จากนั้นใช้อิทธิฤทธิ์กระตุ้น
พอกลั่นกรอง เหมียวอี้สัมผัสได้ถึงความร้ายกาจของเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาที่แฝงอยู่ในลูกแก้วพลังปรารถนาทันที นี่คือจิตฟุ้งซ่านเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาขอคนหนึ่งพันกว่าคน ได้แก่ ดีใจ โกรธ เศร้า กลัว รัก เกลียด ปรารถนา และอารมณ์ด้านลบต่างๆ โจมตีจนเขาเกือบป้องกันสภาพจิตใจตนเองไว้ไม่ได้
เขาได้ขอให้เหยียนซิวสอนวิธีกลั่นกรองตั้งนานแล้ว เขาใช้อิทธิฤทธิ์ทำให้จิตฟุ้งซ่านต่างๆ กระจัดกระจายออกไปทันที แล้วแยกพลังปรารถนาที่จริงใจที่สุดออกมา เพื่อกลั่นกรองไว้ให้ตนเองใช้ พลังปรารถนาที่เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันของมวลชนนี้ใช้เพื่อเรียกรวมจิตวิญญาณระหว่างฟ้าและดิน
ชั่วพริบตาเดียว เขาสัมผัสได้ทันทีถึงจิตวิญญาณที่ปกติแล้วต้องค่อยๆ ผ่านการกรองจากอากาศเข้าสู่ร่างกาย คิดไม่ถึงเลยว่าตอนนี้มันจะรวมตัวกันแล้วมุ่งมาที่เขา ถูกเขาดูดซับเข้ามาเหมือนกับกระแสน้ำที่ไหลริน รวดเร็วกว่าปกติไม่รู้ตั้งกี่เท่า
เหมียวอี้สัมผัสได้ถึงอานุภาพของลูกแก้วพลังปรารถนา เขาตื่นเต้นดีใจสุดขีด   มิน่าล่ะนักพรตทั่ว้วทั้งใต้หล้าถึงพากันอยากได้ลูกแก้วพลังปรารถนา มหัศจรรย์มากจริงๆ
หืม!
ระหว่างที่อยู่ในขั้นตอนกลั่นกรองลูกแก้วพลังปรารถนา เหมียวอี้ก็พบปรากฏการณ์ประหลาดเรื่องหนึ่ง   นึกไม่ถึงว่าวิทยายุทธ์ 'อัคนีดารา' ที่ตัวเองฝึกฝนไว้ จะสามารถเผาจิตฟุ้งซ่านในเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาของคนจำนวนมากหมดเกลี้ยงไปได้โดยตรง ไม่รู้เร็วกว่าวิธีแยกออกแล้วขับไล่ที่เหยียนซิวสอนตั้งกี่เท่า
เขากลัวว่าจะเป็นภาพลวงตา จึงทดลองใช้ทั้งสองวิธีเปรียบเทียบกัน เพื่อให้แน่ใจถึงประสิทธิภาพเหนือชั้นของ 'อัคนีดารา' อีกครั้ง
เหมีวอี้หยุดใช้อิทธิฤทธิ์อย่างรวดเร็ว เขาคายลูกแก้วพลังปรารถนาในปากออกไว้ที่ฝ่ามือ ลุกขึ้นเพื่อจะไปถามเหยียนซิวให้เข้าใจ ว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่
และตอนนี้เอง ลูกประคำสีเขียวเข้มที่ห้อยอยู่บนคอเขาก็เปล่งแสงจางๆ ออกมา
เหมียวอี้หยุดก้าวเท้า จู่ๆ เขาก็นึกถึงเรื่องที่เหล่าไป๋่เคยกำชับเป็นพิเศษตั้งใจถ่ายทอดให้ครั้งแล้วครั้งเล่าตอนที่อยู่บนเกาะ
หนึ่งคือห้ามให้วิทยายุทธที่์ฝึกฝนรั่วไหลออกไป สองถ้าพบว่า 'อัคนีดารา' ทำให้เกิดเรื่องแปลกประหลาดอะไรกับพลังปรารถนาก็ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด
เหล่าไป๋บอกว่าสาเหตุที่มหาเซียนที่เขารับใช้อยู่ถูกบังคับให้ใช้ชีวิตที่เหลือบนเกาะจนแก่ตาย ก็เพราะทำให้ความลับรั่วไหลออกไป เหมือนกับว่ามีคนต้องการบังคับให้ท่านมหาเซียนส่งมอบวิทยายุทธ์ที่ฝึกฝนให้กับเขา ส่วนสาเหตุเพราะอะไรนั้น เหล่าไป๋ไม่ทราบแน่ชัด
เหมียวอี้หัวใจเต้นแรงอยู่ครู่หนึ่ง สำนึกได้รางๆ แล้วว่าทำไมจึงมีคนบังคับมหาเซียนท่านนั้นให้ถ่ายทอดวิทยายุทธ์ออกมาให้
ตามหลักการของเหยียนซิว ดูจากวรยุทธ์ของเหมียวอี้ หากอยากจะกลั่นกรองลูกแก้วขนาดเท่าเม็ดข้าวนี้คาดว่าต้องใช้เวลาหนึ่งปี แต่ตามวิธีการที่เขาเผาเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาทิ้งไปไปเมื่อสักครู่นี้ เขาไม่จำเป็นต้องใช้เวลานานเลย
หรือพูดได้อีกอย่างหนึ่งคือ ขอเพียงตนเองมีลูกแก้วพลังปรารถนาเพียงพอเพื่อนำมากลั่นกรอง แล้วอาศัยวิชาที่ตัวเองฝึกฝนมา ก็จะสามารถเพิ่มพูนวรยุทธ์ได้รวดเร็วกว่าคนอื่น…
ในความฮึกเหิมดีใจก็ยังมีความไม่แน่ใจอยู่ เขาต้องการทดลองให้แน่ใจอีกครั้ง...
สามเดือนต่อมา หิมะที่พอกพูนอยู่ในป่าเขาละลายหมดแล้ว ลูกแก้วพลังปรารถนาก็ถูกใช้ลงในปากเหมียวอี้จนหมดเช่นกัน
ไม่ต้องใช้เวลาหนึ่งปีเหมือนที่เหยียนซิวบอก เขาใช้เวลาไปเพียงสามเดือน อีกทั้งยังอยู่ภายใต้สถานการณ์ที่เขาต้องหยุดพักเป็นช่วงๆ เพื่อออกไปดูแลอาชามังกรด้วย
วรยุทธ์ของเขาเองเลื่อนขั้นขึ้นเยอะมากอย่างรวดเร็ว   นึกไม่ถึงเลยว่าลูกแก้วพลังปรารถนาขนาดเท่าเม็ดข้าวสารลูกเดียวจะทำให้เขาประหยัดเวลาฝึกฝนไปแล้วห้าปี
ตอนแรกเหล่าไป๋บอกว่าเขาต้องใช้เวลาถึงยี่สิบปีจึงจะก้าวสู่ระดับบงกชขาวขั้นสองได้ จนถึงตอนนี้เขาได้ฝึกฝนไปห้าหกปีแล้ว ตอนนี้ร่นเวลาให้สั้นไปได้อีกห้าปี นั่นก็หมายความว่าใช้เวลามากสุดไม่เกินสิบปี เขาก็สามารถก้าวเข้าสู่บงกชขาวขั้นสองได้แล้ว สำหรับลูกแก้วพลังปรารถนา ก็ใช้ขนาดเท่าเม็ดข้าวเพียงสองลูกเท่านั้น
เหมียวอี้รู้สึกเลือดร้อนเดือดพล่าน หากเขามีลูกแก้วอีกสองลูก ใช้เวลาเพียงหกเดือนก็เลื่อนขั้นวรยุทธ์เป็นบงกชขาวขั้นสองได้แล้ว
หลังจากที่ตื่นเต้นดีใจ เขาก็สงบลง พบว่าตัวเองคิดฝันมากไป หนึ่งปีได้รับลูกแก้วพลังปรารถนาแค่เพียงหนึ่งลูก ต้องใช้เวลาสองปีจึงจะได้สองลูกตามใจปรารถนา เวลาที่ต้องใช้เพื่อรอคอย เมื่อนำมาหักลบกับปาฏิหาริย์ของวิทยายุทธที่เขาฝึกแล้ว ก็ไม่ต่างอะไรกับการใช้เวลากลั่นกรองสองปีตามที่เหยียนซิวบอก...
ตอนที่เหมียวอี้กำลังคิดไม่ตกว่าจะได้ลูกแก้วพลังปรารถนาเพิ่มขึ้นได้อย่างไร นักพรตบงกชขาวขั้นสามอีกสองท่านของถ้ำล่องนิภา หลี่ซิ่นกับซุนเจียวเจียวขี่อาชามังกรพุ่งถลันเข้ามาที่ประตูหลัก พุ่งมาหยุดอยู่ตรงตำหนักใหญ่ล่องนิภา ทั้งสองกระโจนลงจากอาชามังกร ก่อนจะเดินหายเข้าไปในตำหนักใหญ่
"หลีกไป!" ซุนเจียวเจียวปัดหญิงรับใช้สองคนที่ออกมาต้อนรับออกไปให้พ้นทาง
ทั้งสองเหมือนจะมีเรื่องด่วน เขาไม่ไว้หน้าแม้แต่หญิงรับใช้ของท่านประมุขถ้ำหยวนเจิ้งคุน เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ในสถานการณ์ปกติ
ทำให้หยวนเจิ้งคุนที่กำลังนั่งขัดสมาธิฝึกฝนอยู่ที่ตำหนักด้านหลังสะดุ้งตกใจ เขาหยุดสิ่งที่ทำอยู่แล้วยืนขึ้น เห็นทั้งสองคนถลันเข้ามาเองโดยตรง ก็พอจะเดาได้รางๆ ว่ามีเรื่องไม่ดีบางอย่าง
…………………………


## 028 กลศึกแห่งหลี่ซิ่น

บทที่ 28 กลศึกแห่งหลี่ซิ่น
ขณะนี้ถ้ำล่องนิภาเป็นหนึ่งในสิบถ้ำใต้บัญชาของประมุขตู้ฉางสิงแห่งยอดเขาเจิ้นไห่ หลายวันก่อนเจิ้นไห่ซานเขาเจิ้นไห่ได้ส่งข่าวสารให้แก่ประมุขที่อยู่ใต้บัญชา ว่าการบำเพ็ญของท่านประมุขหยางชิ่งแห่งยอดเขาเส้าไท่ได้สำเร็จถึงขั้นบงกชเขียวขั้นห้าแล้ว อาจจะเป็นไปได้ว่าอยากจะยึดอำนาจของเจ้าสำนักต่างๆ จึงได้สั่งการให้ประมุขแห่งถ้ำต่างๆ ติดตามความเคลื่อนไหวอย่างกระชั้นชิด
เพราะเหตุนี้หยวนเจิ้งคุนจึงได้ส่งผู้รับใช้ที่มีฝีมือสองคนคือหลี่ซิ่นและซุนเจียวเจียวล่วงหน้าเพื่อไปสืบหาข้อมูล
ยามนี้เห็นขณะนั้นได้มีคนทั้งสองวิ่งเข้ามาอย่างเสียมารยาท คาดการณ์ได้ว่าต้องมีการเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง แบบกรกะทันหันอย่างแน่นอน จิตใจเขาหนักอึ้งสงบ และ กล่าวว่า "สถานการณ์เป็นเช่นไร? หยางชิ่งฟังคำได้เรียกตัวหรือไม่?"
ไม่ว่าจะเป็นประมุขตู้ฉางสิงแห่งยอดเขาเจิ้นไห่ หรือประมุขหยางชิ่งแห่งยอดเขาเส้าไท่ ต่างก็รับใช้ประมุขหลูอวี้แห่งจวนหนานเสวียนทั้งนั้น
การบำเพ็ญของหยางชิ่งได้สำเร็จถึงขั้นบงกชเขียวขั้นห้า ประมุขหลูอวี้จึงสัมผัสได้ถึงการคุกคาม และก็ได้ส่งคำประกาศิตให้หยางชิ่งมารับใช้ตนเอง ซึ่งแท้จริงแล้วไม่ได้มีเจตนามากกว่าการทำให้หยางชิ่งหมดอำนาจ และแยกหยางชิ่งกับกองกำลังของเขาออกจากกัน
ประมุขขุนเขาทั้งหมดภายใต้จวนหนานเสวียนต่างก็เฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ ดูว่าหยางชิ่งจะรับคำประกาศิตหรือไม่ ถ้าหากรับคำประกาศิต จะแสดงให้เห็นว่าหยางชิ่งไร้ซึ่งความทะเยอทะยานและจุดหมาย ทุกคนคงรู้สึกผ่อนคลายลงบ้าง
หลี่ซิ่นกุมหมัดคารวะ และกล่าวด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ "ท่านประมุข พอประกาศิตของเจ้าสำนักถึงยอดเขาเส้าไท่ หยางชิ่งก็เดือดดาล ตะโกนกล่าวว่าประมุขหลูอวี้กดขี่ข่มเหงกันเกินไป และจะไม่อดทนต่อไปแล้ว จึงได้สังหารทูตส่งสารต่อหน้าผู้คน หลังจากนั้นจึงเร่งรวมพลและกองกำลังจากถ้ำทั้งสิบและเคลื่อนพลบุกเข้ามาจู่โจมยังดินแดนเจิ้นไห่ซานเขาเจิ้นไห่ ถ้ำหมื่นจิตและถ้ำตะวันศรัทธาได้ถูกตีแตกแล้ว กองกำลังของหยางชิ่งกำลังเร่งมุ่งหน้ามายังถ้ำล่องนิภา"
หยวนเจิ้งคุนสูดลมหายใจ และกล่าวอย่างประหลาดใจ "หยางชิ่งบ้าไปแล้วรึ? เขาเป็นเพียงกองกำลังของหุบเขาแห่งหนึ่งมิใช่หรือ กล้าที่จะต่อกรกับกองกำลังทั้งเก้าหุบเขาของประมุขจวนรึ?"
ซุนเจียวเจียวกุมหมัดคารวะและกล่าวว่า "หยางชิ่งได้รับการสนับสนุนจากสำนักหยกครามแล้ว สำนักหยกครามจึงได้ส่งลูกศิษย์จำนวนหนึ่งติดตามหยางชิ่งออกรบ นี่คงมิใช่เหตุบังเอิญอย่างแน่นอน เป็นที่ประจักษ์แล้วว่าหยางชิ่งและสำนักหยกครามสมรู้ร่วมคิดกัน และวางแผนมานานแล้ว!"
หลี่ซิ่นกล่าวอย่างตั้งใจ "ท่านประมุข ถ้ำล่องนิภาคงจะป้องกันไว้ไม่ไหวแล้ว พวกเราถอยก่อนเถิด!"
"เจ้าสารเลวคนชั่ว!" หยวนเจิ้งคุนกล่าวอย่างเดือดดาลในทันที " ประมุขขุนเขาให้ความอนุเคราะห์แก่ข้าเป็นอย่างดี อีกทั้งยังไว้วางใจให้ข้าปกป้องถ้ำล่องนิภา จะให้ข้าหนีไปอย่างนั้นหรือ! สมุนผู้ใดของหยางชิ่งรับหน้าที่อยู่ในแนวหน้า? รอให้ข้าจัดการเรื่องของถ้ำล่องนิภาเสียก่อน จะไปจึงค่อยจัดการคนชั้นต่ำเช่นหยางชิ่ง!"
ซุนเจียวเจียวตอบกลับ "ประมุขฉินเวยเวยแห่งถ้ำร้อยบุปผาเป็นทัพหน้า"
หยวนเจิ้งคุนเย้ยหยันและกล่าว "ฉินเวยเวย เหล่าสตรีพวกนี้กล้าบุกรุกถ้ำล่องนิภาของข้า คอยดูเถิดข้าจะจัดการพวกนางเช่นไร!"
ซุนเจียวเจียวรีบกล่าวเสริม "กองกำลังที่หยางชิ่งนำด้วยตนเองจะอยู่ด้านหลังของฉินเวยเวย พวกข้าทั้งสองสืบข่าวมาได้จึงรีบกลับมารายงานให้แก่ท่านประมุข หวังว่าท่านประมุขจะรีบตัดสินใจโดยเร็ว"
"..." หยวนเจิ้งคุนสีหน้าแข็งทื่อเย้ยหยัน ไม่พูดจา
เขาไม่เกรงกลัวฉินเวยเวย แต่หากรับได้ปะมือกับฉินเวยเวยแล้ว เมื่อหยางชิ่งตามมาถึงแล้ว คงจะไม่เป็นผลดีอย่างแน่นอน ยังไม่ต้องหากไม่กล่าวถึงผู้ใต้บัญชาที่มากมายของหยางชิ่งแล้ว เพียงแค่วรยุทธ์บงกชเขียวขั้นห้าของหยางชิ่ง ก็ยากที่จะต่อกรกับเขาแล้ว
หลี่ซิ่นกล่าววิงวอนอีกครั้ง "ท่านประมุข ด้วยกำลังของพวกเรามิอาจต้านทานหยางชิ่งได้ ขอเพียงยังมีชีวิตรอดเราก็ยังคงมีความหวัง สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือ พวกเราต้องเร่งรีบไปพบกับ ประมุขขุนเขา เพื่อสงวนกำลังของ ประมุขขุนเขาเอาไว้ เพื่อรอคอยให้เจ้าสำนักรวบรวมกองกำลังเพื่อตอบโต้ พวกเราจึงค่อยโจมตีกลับก็ยังไม่สาย!"
หยวนเจิ้งคุนลังเลแล้ว มิง่ายนักที่จะเป็นประมุขของถ้ำล่องนิภา กว่าจะได้เสพสุขกับอำนาจและมีลูกศิษย์แห่งเมืองล่องนิภานับแสน ชิ้นเนื้อที่คาบอยู่ในปากหากจะปล่อยทิ้งไปก็ช่างน่าเสียดายยิ่งนัก
ซุนเจียวเจียวกล่าวเตือนอย่างเร่งด่วน "ท่านประมุข ฉินเวยเวยกำลังส่งคนติดตามมาอย่างรวดเร็ว ช้าสุดคงใช้เวลาไม่เกินหนึ่งชั่วยามก็คงจะตามมาทันเสียแล้วกระมัง หากพวกเราไม่ล่าถอย แล้วกลับถูกฉินเวยเวยแว้งกัดเขา คิดจะหนีก็คงไม่ทันเสียแล้ว!"
"คิดว่าข้าไม่รู้อย่างนั้นรึ!" หยวนเจิ้งคุนแหงนหน้าขึ้นฟ้าและตะโกน " ประมุขขุนเขาเลี้ยงดูข้าเป็นอย่างดี หากข้าไม่สู้และยังหนีเอาตัวรอด ประมุขขุนเขาคงจะไม่ปล่อยข้าไว้อย่างแน่นอน แม้ประมุขขุนเขาจะเห็นแก่ความสัมพันธ์ในอดีต แต่ท่านเจ้าสำนักก็กำลังโกรธเคือง เกรงข้ากลัวว่าข้าจะถูกฆ่าเพื่อเป็นตัวอย่างให้แก่ผู้อื่น!"
หลี่ซิ่นและซุนเจียวเจียวต่างก็พูดไม่ออก หยางชิ่งก่อกบฏ เจ้าสำนักต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอย่างยิ่ง หากผู้ที่อยู่ใต้บัญชาหลบหนีในระหว่างการต่อสู้ เจ้าสำนักต้องไม่ปล่อยให้มีชีวิตรอดอย่างแน่นอน
ทันใดนั้นซุนเจียวเจียวเหมือนจะกล่าวบางอย่างแต่ก็เงียบไปชั่วขณะ ริมฝีปากแดงเปิดออกเล็กน้อยเริ่มมีสีแดง และพูดเบาๆ ว่า "ยอมแพ้ล้ว!"
หยวนเจิ้งคุนและหลี่ซิ่นมองอย่างมีอาการสะดุ้งตกใจอยู่บ้างเล็กน้อยกระโดดออกมาดู คงมีเพียงผู้ที่สนิทสนมกันเท่านั้นจึงจะกล้าพูดจาเช่นนี้
แต่หยวนเจิ้งคุนรีบปฏิเสธความคิดที่จะยอมแพ้ด้วยการส่ายหน้า "สำนักหยกครามต้องสนับสนุนหยางชิ่งอย่างแน่นอน หยางชิ่งเคยมีบุญคุณต่อพวกเขา ครั้งหนึ่งเมื่อจวนหนานเสวียนถูกบุกยึด หยางชิ่งไม่เพียงแต่จัดสรรสถานที่ให้แก่เหล่าขุนนาง ยังทำให้เหล่าศิษย์สำนักหยกครามสงบลง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกัน! แม้พวกเราจะยอมแพ้แต่ก็คงไม่มีประโยชน์สักเท่าไหร่ คงได้แต่ยืนอยู่ข้างๆ แต่ชื่อเสียงทั้งหมดคงจะพังพินาศเพราะการยอมแพ้ เหตุใดจึงต้องทำให้ตนเองลำบากด้วยเล่า!"
หลี่ซิ่นและซุนเจียวเจียวต่างก็เงียบไม่พูดจา รู้ว่าสิ่งที่หยวนเจิ้งคุนกล่าวนั้นถูกต้อง คู่สามีภรรยาเหยียนซิวและหลัวเจินต่างก็เป็นตัวอย่างที่เห็นได้ชัดในอดีต เคยมีตำแหน่งและอำนาจในถ้ำล่องนิภา? ต่อให้มีเพียงแต่การฝึกฝนบำเพ็ญถึงบงกชขาวขั้นสามก็เท่านั้น สุดท้ายก็ต่ำต้อยเสียยิ่งกว่าซึ่งก็ไม่ต่างจากคนเลี้ยงม้าในถ้ำล่องนิภาสักเท่าไหร่หรอก
"ข้ามีแผนการ สามารถทำให้ท่านประมุขหลบหนีได้ เพียงแต่ท่านประมุขยึดมั่นในน้ำมิตรต้องหนักแน่น เกรงว่าท่านจะไม่สามารถทำเช่นนี้ได้" หลี่ซิ่นจึงแกล้งถอนหายใจ
"ในเวลาเช่นนี้ก็ไม่ต้องมาปิดๆ บังๆ อีกแล้ว อย่าได้ปิดบังอีกเลย" หยวนเจิ้งคุนยื่นมือออกมากวักมือและกล่าว "พูดออกมาเถิดอย่าได้ใส่ใจ!"
หลี่ซิ่นเร่งรีบเดินเข้าไป และกระซิบข้างๆ หูของเขา...
กริ๊งๆๆกริ๊งกริ๊ง!
เสียงเตือนของถ้ำล่องนิภาดังขึ้น ทันทีที่เหล่านักพรตได้ยินเสียงเตือน พวกเขามุ่งหน้าไปยังหุบเขามังกรหมอบและควบอาชามังกรเร่งรีบไปรวมตัวกันที่ภายนอกโถงล่องนิภา
จนถึงตอนนี้เหมียวอี้ยังไม่มีพาหนะของตนเอง ตั้งแต่ตอนที่วรยุทธ์ของเขาอยู่ในระดับฝึกฝน ท่านประมุขก็มิได้สนใจช่วยเหลือในความยากลำบากที่เขาได้รับ ดังนั้นจึงได้แต่ขี่เจ้า 'เฮยทั่น' ที่อ้วนท้วนเท่านั้น
ขณะที่เขายังไม่รู้ว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น ก็ได้เห็นทุกๆคนถืออาวุธ เหยียนซิวที่ขี่อาชามังกรพร้อมทั้งถือขวานคู่ พร้อมด้วยหลัวเจินที่กำลังถือดาบยาวด้วยความองอาจ
"เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?" เหมียวอี้ควบ 'เฮยทั่น' รีบมาหายังเหยียนซิว และได้ใช้เคล็ดวิชาส่งเสียง เพื่อสอบถาม
"ต้องไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน เสียงเตือนดังขึ้นยาวนานแล้ว คงจะหมายถึงการต่อสู้ที่จะเริ่มขึ้นแล้ว" เหยียนซิวกล่าวเพื่อเตือนความจำ "น้องชายศิษย์พี่ สิ่งที่ข้าพูดกับเจ้าท่านเมื่อคราวก่อนเจ้าท่านยังจำได้หรือไม่?"
ในที่สุดการต่อสู้ของเหล่านักพรตตามที่เล่าลือในตำนานก็มาถึงแล้ว? เหมียวอี้ผงกพยัคศีรษะด้วยหัวใจที่บีบรัด เข้าใจความหมายสิ่งที่เหยียนซิวต้องการสื่อความหมาย หากไม่สามารถเอาชนะได้ก็จงยอมแพ้ ไม่จำเป็นต้องเอาชีวิตไปทิ้ง
ทุกคนในถ้ำล่องนิภาต่างก็ไปรวมตัวอยู่ใต้โถงใหญ่ 'หมูอ้วน' ที่เหมียวอี้กำลังขี่ึ่อยู่นั้นช่างสะดุดตา ทำให้คนไม่น้อยหัวเราะออกมา
หลังจากเฉาติ้งเฟิงได้รู้สาเหตุ ว่าเป็นเพราะตนเองไม่ได้ใส่ใจ จึงเตรียมตัวที่จะหาอาชามังกรที่ลักษณะดีสักหนึ่งตัวมอบให้แก่เหมียวอี้
ท่านประมุขหยวนเจิ้งคุนควบอาชามังกรออกมาอย่างรวดเร็ว และพุ่งตรงไปยังแท่นภายในโถง ยกง้าวขึ้นและตะโกนอย่างเดือดดาลว่า "ประมุขหยางชิ่งแห่งยอดเขาเส้าไท่เป็นดั่งจิ้งจอกที่ดุร้าย เขาปรารถนาที่จะชิงตำแหน่งเจ้าสำนักจวนหนานเสวียน และเริ่มก่อกบฏฎแล้ว!"
ทุกคนส่งเสียงดังกึกก้อง เหมียวอี้รีบส่งเสียงเพื่อสอบถามเหยียนซิวว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น
"เหตุการณ์ภายในครั้งนี้มิใช่เรื่องเล็ก หยางชิ่งคือผู้ที่ประมุขหลูอวี้ขจัดออกจากจวนหนานเสวียน มีวรยุทธ์สูงส่ง ในเมื่อเขากล้าประกาศศึกกับหลูอวี้ ต้องมีความมั่นใจมากอย่างแน่นอน..." เหยียนซิวแอบ อธิบายความสัมพันธ์ดีร้ายจุดเด่นจุดด้อยให้แก่เหมียวอี้
…………………………


## 029 หลัวเจินควบอาชา

บทที่ 29 หลัวเจินควบอาชา
หยวนเจิ้งคุนจ้องมองไปที่กลุ่มคน และตะโกนไปยังคนกลุ่มนั้น "เจ้าสำนักโกรธจัด และได้สั่งรวบรวมกองกำลังของขุนเขาทั้งเก้าแห่งเอาไว้แล้ว หยางชิ่งไม่อาจจะหลีกหนีเคราะห์กรรมได้ อีกไม่กี่วันหยางชิ่งก็จะถูกลงโทษด้วยการฉีกร่าง ตอนนี้ตั้งแต่ที่ข้าพบว่าประมุขฉินเวยเวยแห่งถ้ำร้อยบุปผา ภายใต้คำสั่งของได้ได้รับใช้หยางชิ่งได้และแบ่งกองกำลังออกเป็นสองกลุ่มคิด เพื่อจู่โจมถ้ำล่องนิภาของข้า แต่ด้วยข้าได้รับรู้ข่าวลับนี้เสียก่อน ข้าต้องการศีรษะของนางมารร้ายฉินเวยเวย ผู้ใดจะกล้าต่อกรกับถ้ำล่องนิภาของข้า ผู้ใดต้องการติดตามข้าออกรับศึก!"
ทุกคนต่างก็มองหน้ากันด้วยความท้อใจ และยังไม่ชัดเจนในบางอย่าง หลี่ซิ่นและซุนเจียวเจียวได้ก้าวไปยังอาชามังกร ทั้งคู่พูดว่า "ข้าขอติดตามท่านประมุขไปเผชิญหน้ากับศัตรู เพื่อเด็ดหัวของฉินเวยเวยมาให้จงได้!"
เฉาติ้งเฟิงสะดุ้งตกใจ รีบควบอาชามังกรออกมาและกุมมือกล่าวว่า "ข้าน้อยขอติดตามไปด้วย!"
เช่นเดียวกับผู้รับใช้ขของหยวนเจิ้งคุน หลี่ซิ่นและซุนเจียวเจียวได้ตอบรับแล้ว เหตุใดเขาจะจึงไม่แสดงจุดยืนได้อย่างไร
ผู้อื่นไม่ว่าจะยินยอมหรือไม่ยินยอม ต่างก็ส่งเสียงตอบรับ แม้กระทั่งเหยียนซิวและเหมียวอี้ต่างก็ส่งเสียงตอบรับเช่นกัน
"ดี!" หยวนเจิ้งคุนรีบยกง้าวที่อยู่ในมือและชี้ไปยังกลุ่มคนพร้อมทั้งมอบหมายหน้าที่ "หลี่ซิ่น ซุนเจียวเจียว เจ้าสองคนจงติดตามข้าเพื่อรับศึกโจมตีฉินเวยเวยตรงๆ ด้านหน้าเฉาติ้งเฟิง เจ้าจงนำผู้อื่นไปยังสันเขาทั้งด้านทิศตะวันตกเพื่อป้องกันการโจมตี ต้องสกัดกั้นผู้ติดตามของฉินเวยเวยให้จงได้ รอให้ข้าเด็ดหัวของฉินเวยเวยให้ได้ ข้าจะรีบกลับมาพบกับพวกเจ้าทันที!"
หลี่ซิ่น ซุนเจียวเจียวและเฉาติ้งเฟิงรับคำสั่งพร้อมกัน
"ทุกคนในถ้ำล่องนิภาของข้าต้องร่วมแรงร่วมใจโจมตีศัตรูที่บุกเข้ามาให้เต็มที่ ผู้ใดทำงานได้ดีจะมีรางวัลตอบแทนอย่างงาม! บุกไป!"
หยวนเจิ้งคุนไม่รีรอ ขึ้นควบอาชามังกรกระโดดลงจากแท่น พร้อมทั้งควงง้าวในมือและตะโกนปลุกใจ
หลี่ซิ่นและซุนเจียวเจียวเร่งรีบควบอาชามังกรตามไปอย่างติดๆ พุ่งออกจากประตูทางขึ้นยอดเขาไปอย่างรวดเร็ว
"ตามข้ามายังสันเขาทั้งด้านทิศตะวันตกเพื่อหยุดยั้งศัตรู!"
เฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิงที่สะพายกระบี่วิเศษไว้อยู่ด้านหลังอีกทั้งในมือยังถือทวนยาวอีกเล่ม หันม้ากลับ และตะโกนแก่ผู้ติดตาม
ภายใต้การนำของเขา นักพรตแปดรูปควบอาชามังกรทะยานเร็วดุจดั่งสายฟ้า ข้ามภูเขาและสันเขาไปยังทุ่งหญ้า
เหมียวอี้ที่ตามอยู่ท้ายสุดได้ใช้แทบอยากจะใช้ทวนยาวแทง 'เฮยทั่น' ที่เขารำคาญให้ตาย หลังจากนั้นก็จึงใช้สองขาของตนวิ่งตามไปให้รู้แล้วรู้รอด
‘เฮยทั่น' ได้เคารพเขามากเกินไปแล้ว ทำให้เขาดูเหมือนขี้ขลาดและกลัวตายมากกว่าเหยียนซิวเสียอีก ต่อไปจะทำให้ผู้คนในถ้ำล่องนิภามองเขาอย่างไรในภายภาคหน้า
แม้จะเป็นเหมือนเฉกเช่นเดียวกับที่เหยียนซิวได้กล่าวเอาไว้ ว่าหากรบไม่ชนะก็จงยอมแพ้ก็เท่านั้น แต่ตอนนี้ยังไม่ทันได้สู้เจ้าก็วิ่งรั้งท้ายสุดแล้ว แบบนี้นับเป็นอะไรได้ เจ้าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ตอนนี้การต่อสู้ยังไม่เริ่มต้นขึ้นเจ้าก็จะตั้งท่าหนีซะแล้ว ดูที่เหยียนซิวสิ ถึงจะเตรียมพร้อมที่จะยอมแพ้ไว้เสียแล้ว แต่อย่างน้อยที่แสดงออกมาก็คือพุ่งเข้าไปเบื้องหน้าอย่างทุกคนก็ได้เห็นว่าเขาพุ่งเข้าไปในการต่อสู้อย่างรวดเร็ว ทำให้คนอื่นตำหนิอะไรไม่ได้ ทุกคนจึงไม่ได้ตำหนือะไร
เขารู้สึกว่าเสียหน้าอย่างมาก เพราะไม่รู้ว่าตนเองต้องกลายเป็นผีตายแทนแพะรับบาปของหยวนเจิ้งคุน
แผนการของหลี่ซิ่นนั้นไม่มีอะไรสลับซับซ้อน ทำให้หยวนเจิ้งคุนยุแหย่ให้ผู้อื่นมาทำศึก หลังจากนั้นตนเองและพวกก็ได้หลบหนีไป
เมื่อเป็นเช่นนี้ หากเบื้องบนหลังจากนั้นไม่นาน ผู้ที่มีตำแหน่งอยู่ในระดับสูงได้สืบสวนขึ้นมา เรื่องราวที่เกิดขึ้น หยวนเจิ้งคุนก็สามารถแก้ตัวข้อหาหนีตายไม่ต่อสู้ได้ เพียงกล่าวว่า ‘เจ้าดูสิ พวกข้าได้แก้ตัวข้อหาที่ตนเองไม่ได้ต่อสู้และหนีไป เขากล่าวว่ามีเพียงเขาทั้งสามคนเพียงเท่านั้นที่โชคดีและเอาตัวมีชีวิตรอดจากการต่อสู้ออกมาได้ แม้แต่ผู้ช่วยที่ข้าไว้ใจของข้าอย่างเฉาติ้งเฟิงยังตายในสนามรบแล้ว มิใช่ข้าไม่พยายามต่อสู้ แต่หยางชิ่งนำทัพมาด้วยตนเอง ข้าได้พยายามอย่างถึงที่สุดแล้ว แต่ก็มิอาจต้านทานได้’ ไม่ว่าใครก็ล้วนเข้าใจได้นี่คงเป็นสิ่งที่ทุกๆคนเข้าใจ
เช่นนี้ดังนั้นไม่เพียงแต่ปัดความปฏิเสธความรับผิดชอบข้อหาไม่ได้ต่อสู้และหนีไปได้ ยังสามารถทำให้เฉาติ้งเฟิงนำกองกำลังของเขาคุ้มกันอยู่ข้างหลัง เพื่อยืดเวลาให้ตนเองล่าถอยได้อีกด้วย
และสิ่งที่สำคัญที่สุดคือ หลังจากรู้ว่าหยางชิ่งนำทัพมาด้วยตนเอง หยวนเจิ้งคุนยังกล้านำทัพมาเผชิญหน้า ความจงรักภักดีและกล้าหาญในครั้งนี้ไม่แน่ว่าอาจจะทำให้เขาได้เลื่อนยศขึ้น เรื่องร้ายอาจจะกลายเป็นดีก็เป็นได้
เมื่อได้ประโยชน์มากมายเช่นนี้ หยวนเจิ้งคุนก็ไม่รีรอ ทำตามแผนขั้นต่อไปของหลี่ซิ่นโดยพลัน
อาชามังกรเจ็ดตัววิ่งผ่านแนวสันเขาด้านตะวันตก เฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิงพบว่าบริเวณตีนเขาและภูเขาตรงข้ามเป็นพื้นที่โล่ง ซึ่งเป็นพื้นที่เหมาะสมที่ใช้ในกับการปะทะกับกองกำลังของศัตรู จึงรีบยกทวนยาวที่อยู่ในมือขึ้น และเคลื่อนกองกำลังไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว และให้ทุกๆ คนซ่อนอยู่ภายในป่าทึบบริเวณทางลาดเขา
ทุกคนต่างก็ดักรออยู่สักพักแล้ว กว่าและเหมียวอี้จะก็ได้ควบ 'เฮยทั่น' เหยาะย่างมาถึงเดินมาอย่างไม่เร่งรีบ
เฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิงหันกลับไปมอง 'เฮยทั่น' ที่เขาคร่อมขี่อยู่ แต่ก็ไม่ได้กล่าวอะไร
ขณะนั้น ในป่าทิศตรงข้าม อาชามังกรหนึ่งตัวได้วิ่งลงเขามาอย่างรวดเร็ว บนหลังอาชามังกรคือปรากฏนักพรตนั่งอยู่บนอาชามังกรซึ่งมีสัญลักษณ์ของดอกบัวสีขาวสองกลีบอยู่ระหว่างคิ้ว ยกทวนขึ้นและชำเลืองซ้ายขวา คอยสอดส่องพลางและเคลื่อนที่ไปข้างหน้า
เฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิงแค่มองเห็นก็รู้ทราบว่าเป็นคนเปิดเส้นทางได้เปิดขึ้นแล้ว ดูท่าเหมือนว่าฝ่ายตรงข้ามจะระมัดระวังไม่น้อย เมื่อเป็นเช่นนี้ต่อให้การรอดักซุ่มโจมตีอย่างไรก็ไม่อีกครั้งก็คงจะไม่เป็นผลเสียแล้ว
จึงถัดมา หันกลับมาซ้ายขวาและพูดว่า "ฆ่าไปหนึ่งก็น้อยลงไปหนึ่ง ใครจะออกโรงเป็นคนแรก!"
"ข้าไปเอง!" หลัวเจินกล่าวอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย มือถือดาบยาว ควบอาชามังกรพุ่งลงเขาไป
"เจ้า…" เหยียนซิวยื่นมือขัดขวางแต่ยังไม่ทัน ก็แข็งทื่อไปทั้งตัวก็ไม่สามารถขยับได้
ทุกคนต่างก็งุนงงตกตะลึง คิดไม่ถึงว่าจะเป็นฮูหยินผู้พ่ายสิบพ่ายครั้งออกรบเป็นคนแรก
เหมียวอี้เองต่างก็ตกใจไม่น้อย เหยียนซิวแนะนำสอนตนเองอย่างเสมอ ตนเองก็จำคำแนะนำสอนได้ดี แต่ฮูหยินสามีของเขากลับไม่รับฟังเลย
เขาไม่รู้ว่าหลัวเจินทนมาที่โง่เขลามากพอแล้ว ทนยังถูกผู้อื่นทำให้อับอายด้วยการเรียก 'ฮูหยินสิบพ่าย' มาโดยตลอด นางจึงได้แต่อดกลั้นยับยั้งความโกรธเอาไว้อยู่เสมอ
ก่อนที่หยวนเจิ้งคุนจะเริ่มยุแหย่ทุกคน จิตใจของหลัวเจินก็ตัดสินใจเอาไว้ก่อนแล้วได้ด้านชาแล้ว นางได้ถูกผู้อื่นดูถูกทำให้อับอายมามากพอแล้ว...
อาชามังกรที่ถลาลงมาอย่างรวดเร็ว ได้พาหลัวเจินออกมาจากป่า มันสามารถกระโดดครั้งเดียวก็ได้สูงถึงสามสิบจั้ง อาชามังกรพุ่งทะยานเข้าใส่พื้นที่ราบเปิดโล่งด้วยเสียงอื้ออึงและด้วยเสียงกรีดร้องที่มาจากด้านหน้าทำให้อาชามังกรถึงกับเอียง
ผู้มาติดตามตกใจยกใหญ่ หันหัวอาชามังกรกลับไม่ทันแล้วจึงรีบกระโดดขึ้นสูงเกรงว่าจะไม่ทันจึงได้กระโดดขึ้นจากหลังของอาชามังกรสูงถึงหกจั้ง
นักพรตทั่วไปต่างๆก็สามารถใช้อาวุธได้ทั้งสั้นและยาวได้ทั้งสองชนิด โดยปกติปรกติจะใช้อาวุธสั้นในการป้องกันตนเอง หากขึ้นขี่อาชามังกรจะใช้อาวุธยาวในการรับมือศัตรู
เขาเองก็ใช้ดาบยาว จากนั้นทะยานขึ้นไปในอากาศและฟันลงมาทางอาชามังกรร่วงลงมาสู่พื้นดิน แต่ในขณะที่ทะยานขึ้นในอากาศก็ได้เห็นสัญลักษณ์บงกชขาวขั้นสามของหลัวเจินอย่างชัดเจน และทันใดนั้นก็เกิดอาการลนลานขึ้นเล็กน้อยทันใด
หลัวเจินที่พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วหลัวเจินส่งเสียงกรีดร้องและแทงดาบออกไปอย่างรวดเร็วไปหนึ่งครั้ง ปัดป้องคมดาบจากฝ่ายตรงข้าม ในขณะเดียวกันก็ใช้พลังปราณตรึงฝ่ายตรงข้ามเอาไว้
การตอบสนองของอีกฝ่ายเชื่องผู้ติดตามช้าไปทันที เมื่อต้องรับมือกับพลังปราณขั้ชั้นสูงกว่า สีหน้าของเขาแสดงถึงความตระหนกหวาดกลัวและเจ็บปวด
โครม! อาชามังกรของหลัวเจินใช้ศีรษะที่แข็งของมันชนเข้าที่หน้าอกของฝ่ายตรงข้าม
ตุบพรวด! ฝ่ายตรงข้ามกระอักเลือดออกมา หน้าอกถูกกระแทกอย่างรุนแรงจนยุบลงไป
เหตุใดนักพรตจึงชอบขี่อาชามังกรนะหรือ? เป็นเพราะสัตว์วิเศษชนิดนี้มีพละกำลังมากมาย ความสามารถในการบรรทุกและอานุภาพในการพุ่งชนนั้นช่างเยี่ยมยอด แม้แต่นักพรตระดับบงกชเขียวก็มิกล้าที่จะรับการโจมตีของอาชามังกรที่โตเต็มวัย
โดยเฉพาะความเร็วของอาชามังกร เพียงแค่ปล่อยมันวิ่งเท่านั้น นักพรตระดับบงกชเขียวก็ยากที่จะตามทัน แม้จะตามทันแต่ก็ ก็คงจะเป็นเพียงแค่ชั่วระยะเวลาสั้นๆ เท่านั้น ยิ่งใช้เวลายาวนานเท่าใดก็มิอาจสู้ความเร็วและความอึดของอาชามังกรได้
ลองตรองดูหากอยู่ภายใต้ความเร็วและพละกำลังเฉกเช่นนี้ อีกทั้งเพิ่มพลังวิชาปราณของนักพรตเข้าไปด้วย ความรุนแรงของการโจมตีของนักพรตคงจะเพิ่มพูนเป็นทวีคูณเลยทีเดียว ด้วยเหตุนี้อาชามังกรจึงเป็นพาหนะที่เหล่านักพรตชื่นชอบ
"ตายซะเถอะ!"
หลังจากเลือดของฝ่ายตรงข้ามไหลทะลัก หลัวเจินตะโกนดุร้ายอีกครั้ง มือทั้งสองกวัดแกว่งดาบฟาดฟันเป็นขึ้นและฟันผ่านฝนเลือด
หลัวเจินบังคับอาชามังกรลงสู่พื้น ถือดาบกระโดดลงมาจากอาชามังกรสู่พื้นดินและมองกลับไปยังพวกเฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิงซึ่งอยู่บริเวณลาดเขา กระบวนท่าเดียวก็และได้สังหารนักพรตบงกชขาวขั้นสองได้แล้วที่พุ่งเข้ามาทีละคนๆ
สายลมพัดผ่านภูเขาในชั่วขณะ ทันใดนั้นก็เกิดลมพายุขึ้นในภูเขา ต้นไม้ใบหญ้าส่ายโอนเคลื่อนไหวดุจดั่งคลื่น ยิ่งขับเน้นทั้งหมดได้แสดงให้เห็นถึงพลังของหลัวเจิน
อาชามังกรของนักพรตผู้นั้นที่นั่งอยู่ส่งเสียงร้องอย่างเศร้าโศก พร้อมทิ้งวิ่งไปยังวิ่งไปข้างๆศพขาดท่อนของเจ้านายของมัน ไม่ยอมห่างไปไหน
ฮี้ๆๆ!'เฮยทั่น'ส่งเสียงร้องก้องและยาว ดวงตาทั้งคู่จ้องศพของหลัวเจินที่ล้มลง ด้วยความเย้ยหยัน และใช้เท้าทั้งสี่ขุดดินอย่างต่อเนื่อง ราวกับจะพุ่งเข้าหาศัตรู อารมณ์กลับกลายเป็นหงุดหงิดไม่สงบ เหมียวอี้สัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่บ้าคลั่งของ'เฮยทั่น'
เหยียนซิวยื่นมือไปจับหนวดสัมผัสของ'เฮยทั่น'และเชื่อมผสานกับเหมียวอี้ หนวดสัมผัสคือจุดอ่อนของอาชามังกร
เขาหยุดยั้งเหมียวอี้ที่จะออกไปเสี่ยงอันตราย
"ทำไมล่ะ?"เหมียวอี้เหลียวกลับจ้องมองเหยียนซิว และกล่าวอย่างเย็นชาว่า"พวกมันสังหารภรรยาของท่าน ไม่คิดจะล้างแค้นอย่างนั้นรึ?"
เหยียนซิวแสดงสีหน้าที่เศร้าโศกและกล่าวว่า"ฝ่ายตรงข้ามมีกำลังมาก พวกเราคงมิอาจจะล้างแค้นได้ หากบุกเข้าไปก็คงจะตายเสียเปล่า มีเพียงแต่การรักษาตัวให้อยู่รอดเท่านั้นจึงพอมีหวังที่จะล้างแค้นในภายภาคหน้า!"
เขากล่าวได้ถูกต้องแล้ว แต่...ทันใดนั้นเฉาติงเฟิงก็แผดเสียง "หยวนเจิ้งคุน!"
เขาเพิ่งรู้สึกตัวว่าตนเองได้ตกหลุมพรางของหยวนเจิ้งคุน แต่ก็ไม่ทันการ เขาได้ตกอยู่ในวงล้อมของนักพรตบงกชขาวขั้นสามสี่ตนเสียแล้ว พบว่าการยอมศิโรราบก็ยังช้าไป จากนั้นจึงแต่ละคนจึงถูกคมดาบฟันที่เอว ร่างกายท่อนบนลอยล่องในอากาศและส่งเสียงอยู่ในลำคอ
นักพรตบงกชขาวขั้นสองที่ยังมีชีวิตรอดอีกสองตนเห็นว่าแพ้ชนะได้ตัดสินแล้ว จึงตะโกนขอยอมแพ้ และเลิกการเป็นปรปักษ์ กระโดดลงจากอาชามังกร และใช้ดาบจ่อที่คอและยอมให้จับ!
รู้ผลแพ้ชนะแล้ว ลูกสมุนหลายคนของฉินเวยเวยชำเลืองมองเหยียนซิวและเหมียวอี้ที่ไม่กล้าขยับตัวอยู่ข้างๆ
ในขณะนั้น บนยอดเขาทิศตรงข้าม มีเสียงดังกรอบแกรบของใบไม้แห้งดังขึ้นมา นักพรตซึ่งควบอาชามังกรจำนวนนับร้อยปรากฏอยู่ด้านหลังของฉินเวยเวย และตั้งแถวอย่างรวดเร็ว แสดงถึงพละกำลังอันน่าตกตะลึง
ฉินเวยเวยหันกลับอย่างรวดเร็ว และยกมือคารวะนักพรตที่อยู่ตรงกลางผู้ซึ่งสวมเกราะสีเงิน
นักพรตเกราะเงินผู้นี้มิใช่คนอื่น แท้จริงแล้วคือ ประมุขขุนเขาเส้าไท่หยางชิ่ง คิ้วหนาดวงตาโต วรยุทธ์ไม่ธรรมดา ปราณแห่งการครอบงำแผ่กระจายออกมา สายตาที่เยือกเย็นจ้องมองไปยังสนามรบที่อยู่ด้านล่าง
ในความเป็นจริงแล้วหยางชิ่งและเหมียวอี้ต่างก็เคยพบกันมาครั้งหนึ่ง คือในตอนที่เซียนหงเฉินได้ปรากฏตัวที่เมืองกู่เฉิงเป็นครั้งแรก หยางชิ่งได้รับหน้าที่เป็นเจ้าบ้านเพื่อต้อนรับ เพียงแต่ในขณะนั้นเหมียวอี้ได้ซ่อนตัวอยู่บนต้นหลิว และหยางชิ่งก็ยืนอยู่บนกำแพงเมือง ทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมากแต่ช่างน่าเสียดายที่ไม่ได้พบกัน
เมื่อพบว่าสถานการณ์เป็นเช่นนี้ เหยียนซิวจึงรีบผลักเหมียวอี้ และโยนขวานคู่ของตนเองลงสู่พื้น จากนั้นกระโดดลงจากอาชามังกรพร้อมทั้งยกมือคารวะและกล่าวว่า"ข้าขอยอมแพ้!"
นี่คือการยอมแพ้ครั้งที่สิบเอ็ดของเขาแล้ว!
…………………………


## 030  ยอมแพ้ครั้งที่สิบเอ็ด

บทที่ 30 ยอมแพ้ครั้งที่สิบเอ็ด
เหมียวอี้มองดูหลัวเจินที่น่าเกรงขามตรงหน้าไม่พูดไม่จา ราวกับถูกอำนาจของหลัวเจินทำให้ตกตะลึงเล็กน้อย
เขาอดสงสัยไม่ได้ยังมีไม่ท่าทีลังเล นักพรตบงกชขาวขั้นสองคนรูปหนึ่งมิอาจต้านทานการโจมตีครั้งเดียวของนักพรตบงกชขาวขั้นสามได้ ตนเองฝึกฝนได้เพียงระดับหนึ่งเท่านั้น หากพลีพลามออกไปมิใช่รนหาที่ตายเปล่าหรอกรึ?
ลูกกระเดือกของเหยียนซิวขยับเขยี้ยนสองครั้ง เหมือนกับว่าไม่รู้จะพูดอะไรออกมา
เฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิงที่อยู่บริเวณลาดเขายิ้ม แหงนหน้า และกล่าว "ดี! ภายหลังหากมีผู้ใดกล้าเรียกเจ้าว่า 'ฮูหยินสิบพ่าย' ก็คงต้องเจอกับข้าเฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิงสักคราเสียแล้ว!" เขาหันหน้าไปมองรอบด้านทางซ้ายและขวาและประกาศเตือน
แต่ในขณะนั้น ได้มีเสียงประหลาดดังมาจากในเขาตรงหน้าภูเขาตรงข้าม ทุกคนหันไปมองต่างก็รับรุดไปดูอย่างรวดเร็ว เห็นแต่เพียงอาชามังกรห้าตัวพร้อมทั้งผู้ขี่อีกห้าคนพุ่งทะยาน ทางด้านหลัวเจินก็ไม่ต่างกัน กระโดดพุ่งสูงถึงสามสิบจิ้งเช่นเดียวกับหลัวเจินก่อนหน้านี้ และควบม้าเข้าไปทางยังบริเวณที่หลัวเจินที่อยู่เพียงลำพังกำลังต่อสู้ด้วยดาบเพียงเล่มเดียว
เหยียนซิวจับขวานคู่แน่นอย่างมั่นคง หลัวเจินตกใจอย่างมาก รีบเฆี่ยนม้า จึงรีบกระตุ้นม้าด้วยเดือยรองเท้าและหลบหนีอย่างว่องไว
"ฆ่ามัน!"
เฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิงตะโกนเสียงเย็นชา เงียบไม่พูดจา ยกทวนขึ้นและพุ่งออกไปเป็นคนแรก ทุกๆคนที่เหลือต่างก็รีบตามไปอย่างติดๆ เพื่อช่วยหลัวเจินออกจากวงล้อม
มีม้าห้าตัวจากเจ็ดตัวทะยานออกมาจากในป่าม้าห้าตัวพร้อมผู้ควบจากเจ็ดตัวกระโจนออกมาจากป่าในภูเขา เข้าร่วมสู่การต่อสู้ ชั่วพริบตาอาชามังกรของทั้งสองฝ่ายก็ปะทะกันได้เคลื่อนที่ไปข้างหน้าข้างหลัง วิชาพลังปราณที่อันบ้าคลั่งผสมปนเปในชั่วพริบตา เคลื่อนที่ไปมาภายในบริเวณ หมายจะสังหารชีวิตฝ่ายตรงข้าม พลังวิชาพลังปราณเช่นนี้เต็มไปด้วยพลังทำลายที่รุนแรง หากคนมนุษย์ทั่วไปแค่เข้าใกล้เพียงเล็กน้อยจะก็จะทำให้หายใจไม่ออกและขาดใจตายแล้ว
‘เฮยทั่น' ที่เหมียวอี้นั่งอยู่นั้นมิได้กระโจนออกไปอย่างรวดเร็ว แต่เป็นกลับมีท่าทีลื่นไถลอยู่หลายครั้ง เหยาะย่างเชื่องช้าราวกับดูเหมือนว่ากลัวที่จะไถลลื่นลงไปยังตีนเขา
เหมียวอี้สามารถสัมผัสถึงความรู้สึกที่ 'เฮยทั่น' ส่งออกมาได้อย่างเบาบางๆได้ ราวกับกำลังบอกว่ากลัว หวาดกลัว ต้องการหาที่ซ่อนตัวหรือไม่?
เหมียวอี้อยากจะหยิบทวนขึ้นมาแทงเจ้าเดรัจฉานตัวนี้ให้สิ้นเสียจงได้ อย่างมากข้าก็แค่คิดจะยอมแพ้หลังต่อสู้ไตร่ตรองดีแล้วว่าจะยอมแพ้หากพ่ายแพ้ในการต่อสู้ แต่เจ้าดันคิดหนีทั้งที่ยังไม่ทันจะรู้ผลแพ้ชนะเจ้าก็คิดจะหนีเสียแล้วหรือ?
เหยียนซิวก็มิได้กระโจนออกไปร่วมต่อสู้แต่อย่างใด กลับอยู่ข้างๆ เหมียวอี้ นี่เป็นนิสัยที่ไม่เคยเปลี่ยนของเขา ความปลอดภัยต้องมาอันดับแรก!
ในขณะเดียวกันก็ดึงเหมียวอี้ที่หุนหันพลันแล่นอยู่บ้าง และกำลังจะพุ่งออกไปให้หยุดชั่วครู่ และนั่งลงใกล้ๆกับส่ายหน้าให้ 'เฮยทั่น' ที่เขานั่งอยู่กำลังผงกหัว
ในการต่อสู้เข่นฆ่ากันไปมาระยะประชิดเช่นนี้ ไม่มีการอาศัยพลังอาชามังกรคอยเสริมพลัง แต่ศัตรูกลับควบอาชามังกรไปมาดั่งวายุ หากเจ้าคิดการที่จะจัดการศัตรูคงไม่ง่ายเสียแล้ว ยิ่งด้วยความเร็วของ 'เฮยทั่น' หรือ? คงจะเป็นการไปตายเสียเปล่า
ทิศตรงข้ามมีการเคลื่อนไหวที่แปลกประหลาด ทำให้เหยียนซิวเงยหน้ามองไปยังยอดเขาที่อยู่ตรงข้ามอย่างรวดเร็ว เห็นเพียงสตรีผู้หนึ่งที่สง่างามอยู่ในอาภรณ์สีขาวดุจหิมะผู้หนึ่งซึ่งนั่งอยู่บนอาชามังกรสีแดงที่ดูน่าเกรงขาม สะพายธนูไว้อยู่ด้านหลัง มือถือทวนอสรพิษ หน้าผากของนางมีสัญลักษณ์ดอกบัวห้ากลีบ
ด้านหลังของนางยังมีนักพรตที่ขี่อาชามังกรมาอีกสี่คตน ทั้งหมดต่างเป็นผู้บำเพ็ญบงกชขาวขั้นสาม
ทันใดนั้น"ฉินเวยเวย!" ศิษย์รักของนัยน์ตาเหยียนซิวหดรัด ตะโกนออกมาทันใด ก็ได้กล่าวออกมา"แย่แล้ว! พวกเราตกเป็นเครื่องมือของหยวนเจิ้งคุนเสียแล้ว!"
โดยธรรมชาติผู้ที่ชำนาญการยอมแพ้ย่อมเชี่ยวชาญเส้นทางสายนี้แล้วรู้ว่าต้องพูดอย่างไร เขารู้ทันทีว่าจึงรีบไปเตือนให้ทุกคนทราบว่าได้ตกหลุมพรางของหยวนเจิ้งคุนแล้ว
นางคือฉินเวยเวยหรือ? นางมิใช่เตรียมพร้อมแบ่งทหารเป็นสองสายและบุกโจมตีอีกดด้านหนึ่งหรอกรึ? เหตุใดจึงปรากฏตัวอยู่ที่นี่กันเล่า? เหมียวอี้เงยหน้าและแหงนมองยอดเขาที่อยู่ตรงข้ามเช่นกันต่อหน้า เขายังตอบสนองไม่ทันอยู่บ้างไม่มีการตอบรับใดๆกลับมา ไม่รู้ว่าตกหลุมพรางอะไรของทราบว่าจะหลงกลแผนการของหยวนเจิ้งคุนหรือไม่
เหยียนซิวไม่ทันได้อธิบาย รีบจึงใช้พลังปราณส่งเสียงให้แก่หลัวเจิน แต่พลังปราณทำลายในสถานที่นั้นรัดพันได้บีบรัดไม่หยุด จึงทำให้การใช้พลังปราณส่งเสียงไม่เป็นผล
ขณะนี้ฉินเวยเวยซึ่งสวมใส่อาภรณ์สีขาวอยู่บนยอดเขานั้นก็ได้ยกมือขึ้นและชี้ลงมา ผู้รับใช้ทั้งสี่ที่อยู่ด้านหลังของนางทั้งสี่ก็รีบควบม้าพุ่งทะยานลงเขามาอย่างรวดเร็ว เพื่อเข้าสู่สนามรบ
นักพรตบงกชขาวขั้นสามสี่คตน นักพรตบงกชขาวขั้นสองห้าคตน ทั้งหมดเก้าคตนได้ล้อมจู่โจมพวกเฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิงซึ่งหกตคนได้พุ่งเข้าจู่โจมเขา
แต่ทางด้านเฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิง มีเพียงเฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิงและหลัวเจินเท่านั้นที่ฝึกฝนถึงบงกชขาวขั้นสาม อีกสี่คนต่างฝึกฝนถึงบงกชขาวขั้นสองเท่านั้น เพียงพริบตาก็ตกอยู่ในที่นั่งลำบากเสียแล้ว
ถูกรัดพันไว้ในเวลาเดียวกัน แต่ละคนในขณะที่กำลังพัวพัน ทุกๆคนต่างก็คิดถอนตัวที่จะหลีกหนีออกมาแต่ก็มิอาจกระทำได้เสียแล้ว
ฝ่ายตรงข้ามใช้กลศึกอันชาญฉลาด นักพรตบงกชขาวขั้นสามหนึ่งตนสกัดกั้นเฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิงเอาไว้ ส่วนนักพรตบงกชขาวขั้นสามอีกสามตนได้ล้อมจู่โจมหลัวเจิน จนทำให้หลัวเจินมีสีหน้าซีดเซียว แทบราวกับไม่มีกำลังปัดป้องการโจมตี!
หน้าอกภายในใจของเหยียนซิวสะท้อนขึ้นลงอยากจะลุกขึ้นมาอย่างเร่งรีบ และในที่สุดเขาก็สามารถยกขวานคู่ที่อยู่ภายในมือทั้งสองขึ้นมาแล้วได้ ขณะนั้นภรรยาของตนเองกำลังตกอยู่ในอันตราย ปกติเขาซึ่งปกติเป็นผู้ที่รู้จักปกป้องตนเองไม่พลีพลามและไม่ประมาท แต่ ไม่อาจไม่จำเป็นต้องเสี่ยงออกไปช่วยเหลือนางด้วยชีวิต
แต่อาชามังกรใต้ร่างที่ที่เพิ่งก้าวย่างกลับหยุดชะงักอย่างรุนแรงลุกขึ้นเดิน ก็ลื่นล้มในทันที เหยียนซิวเบิกตาโตจ้องตาเขม็ง
เหมียวอี้ก็เบิกตาถลนจ้องตาเขม็งเช่นกัน 'เฮยทั่น' ย่ำเท้าไปมา เปลี่ยนท่าทีเป็นพลุ่งพล่านและไม่อยู่ในท่าทีสงบอย่างยิ่ง
ทวนยาวหนึ่งเล่มแทงเข้ากลางหลังของหลัวเจิน นางใช้มือกวัดแกว่งดาบสกัดพร้อมทั้งจับทวนยาวที่ศัตรูแทงมาูใช้แทง ยังไม่ทันก้มหน้ามองทวนที่แทงทะลุหน้าอกแต่ก็ไม่ทันได้สังเกตว่าบริเวณหน้าอกของตนเองมีจนเลือดไหล เพราะปลายทวนที่แทงทะลุออกมา และยังก็ถูกนักพรตบงกชขาวขั้นสามตคนหนึ่งที่ไล่ตามมาอย่างรวดเร็วตวัดดาบยาว ตัดศีรษะขาดของเขาลงในทันทีทันใด
เลือดสดพุ่งออกจากศพที่ไร้หัวซึ่งอยู่บนอาชามังกรที่วิ่งด้วยความรวดเร็ว
ทวนที่แทงทะลุอกทำให้ศพลอยออกไปร่างที่ถูกทวนแทงทะลุได้ลอยตกมายังพื้นดิน หลังจากนักพรตบงกชขาวขั้นสามสามตคนได้ร่วมมือกันกำจัดหลัวเจินลงแล้ว ก็รีบหันม้ากลับ และล้อมจู่โจมเฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิงพร้อมๆกัน
ดวงตาของเหมียวอี้จับจ้องอย่างเย็นชาไปยังม้องนักพรตที่ตัดศีรษะที่ถูกตัดออกของนักพรตหลัวเจินออกอย่างเลือดเย็น และค่อยๆยกทวนในมือเงยขึ้นมาอย่างช้าๆ
ฮี้ๆๆ! 'เฮยทั่น' แหงนคอส่งเสียงร้องก้องและยาว ดวงตาทั้งคู่จ้องศพของหลัวเจินที่ล้มลง พ่นลมหายใจรุนแรงไม่หยุดด้วยความเย้ยหยัน และใช้เท้าทั้งสี่เตะพื้นขุดดินอย่างต่อเนื่อง ราวกับจะพุ่งเข้าหาศัตรู อารมณ์กลับกลายเป็นพลุ่งพล่านหงุดหงิดไม่สงบ เหมียวอี้สัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่บ้าคลั่งของ 'เฮยทั่น'
เหยียนซิวกลับยื่นมือไปจับหนวดสัมผัสของ 'เฮยทั่น' ที่และเชื่อมผสานกับเหมียวอี้ หนวดสัมผัสคือจุดอ่อนของอาชามังกร
เขาหยุดยั้งเหมียวอี้ที่จะออกไปเสี่ยงอันตราย
"ทำไมล่ะ?" เหมียวอี้เหลียวกลับจ้องมองเหยียนซิว และกล่าวอย่างเย็นชาว่า "พวกมันสังหารภรรยาของท่าน ไม่คิดจะล้างแค้นอย่างนั้นรึ?"
เหยียนซิวกล่าวอย่างแสดงสีหน้าที่เศร้าโศกและกล่าวว่า "ฝ่ายตรงข้ามมีกำลังมาก พวกเราคงมิอาจจะล้างแค้นได้ หากบุกเข้าไปก็คงจะตายเสียเปล่า มีเพียงแต่การรักษาตัวให้อยู่รอดเท่านั้นจึงพอมีหวังให้ที่จะล้างแค้นในภายภาคหน้า!"
เขากล่าวได้ถูกต้องแล้ว แต่...ทันใดนั้นเฉาติงเฟิงเฉาติ้งเฟิงก็แผดเสียง "หยวนเจิ้งคุน!"
เห็นชัดว่าเขารู้ตัวแล้วเขาเพิ่งรู้สึกตัวว่าตนเองได้ตกหลุมพรางของหยวนเจิ้งคุน แต่ก็ไม่ทันการแล้ว เขาได้ตกอยู่ในวงล้อมของนักพรตบงกชขาวขั้นสามสี่คตนเสียแล้ว พบว่ากระทั่งการยอมศิโรราบก็ยังช้าไป ถูกคนหนึ่งตวัดดาบฟันเอว จากนั้นจึงแต่ละคนจึงถูกคมดาบฟันที่เอว ร่างกายท่อนบนลอยล่องในอากาศและส่งเสียงอยู่ในลำคอ
นักพรตบงกชขาวขั้นสองอีกสองคนที่ยังมีชีวิตรอดอีกสองตนเห็นผลว่าแพ้ชนะได้ตัดสินแล้ว จึงตะโกนขอยอมแพ้ ล้มและเลิกการต่อต้านเป็นปรปักษ์ กระโดดลงจากอาชามังกร และถูกคนพาดใช้ดาบจ่อที่คอและยอมให้จับมัดมือ!
รู้ผลแพ้ชนะแล้ว ลูกสมุนหลายคนของฉินเวยเวยชำเลืองมองเหยียนซิวและเหมียวอี้ที่ไม่กล้าขยับตัวอยู่ข้างๆ
ในขณะนั้น บนยอดเขาทิศตรงข้าม มีเสียงดังแซกๆกรอบแกรบของใบไม้แห้งดัง ขึ้นมา นักพรตซึ่งควบอาชามังกรจำนวนนับร้อยปรากฏอยู่ด้านหลังของฉินเวยเวย และตั้งแถวอย่างรวดเร็ว แสดงถึงพละกำลังอันน่าตกตะลึง
ฉินเวยเวยหันกลับอย่างรวดเร็ว และยกมือคารวะนักพรตที่อยู่ตรงกลางผู้ซึ่งสวมเกราะสีเงิน
นักพรตเกราะเงินผู้นี้มิใช่คนอื่น แท้จริงแล้วคือ ประมุขขุนเขาเส้าไท่หยางชิ่ง คิ้วหนาดวงตาโต วรยุทธ์ไม่ธรรมดา พลังอำนาจกดดันปราณแห่งการครอบงำแผ่กระจายออกมา สายตาที่เยือกเย็นเยียบจ้องมองไปยังสนามรบที่อยู่ด้านล่าง
อันที่จริงในความเป็นจริงแล้วหยางชิ่งและเหมียวอี้เกือบจะมีวาสนาได้พบกันครั้งหนึ่ง ต่างก็เคยพบกันมาครั้งหนึ่ง คือในตอนที่เทพธิดาเซียนหงเฉินได้ปรากฏตัวที่เมืองกู่เฉิงเป็นครั้งแรก หยางชิ่งในได้รับหน้าที่เป็นฐานะเจ้าบ้านคอยเพื่อต้อนรับ เพียงแต่ในขณะนั้นเหมียวอี้ได้ซ่อนตัวอยู่บนต้นหลิวโบราณ ส่วนและหยางชิ่งก็ยืนอยู่บนกำแพงเมือง ทั้งสองคนอยู่ใกล้กันมากแต่ช่างน่าเสียดายที่ไม่ได้พบกันอย่างน่าเสียดาย
เมื่อพบว่าสถานการณ์เป็นเช่นนี้ เหยียนซิวจึงรีบผลักเหมียวอี้ ตนเองก็และโยนขวานคู่ของตนเองลงสู่พื้น จากนั้นกระโดดลงจากอาชามังกร พร้อมทั้งยกมือคารวะและกล่าวว่า "ข้าขอยอมแพ้!"
นี่คือการยอมแพ้ครั้งที่สิบเอ็ดของเขาแล้ว!
…………………………


## 031  ทหารเสือที่แท้จริง ( 1 )

บทที่ 31 ทหารเสือที่แท้จริง ( 1 )
เหมียวอี้มิได้สนใจว่าบนยอดเขาตรงหน้าจะมีมากี่คน เขามองเพียงร่างกายท่อนบนของเฉาติ้งเฟิงที่ชักดิ้นอยู่บนพื้นด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์ความรู้สึก
นับตั้งแต่เขาออกมาจากภูเขาที่ฝึกฝน ได้รู้จักเพื่อนแล้วสี่คน เฉินเฟย เฉาติ้งเฟิง หลัวเจินและเหยียนซิว แต่ตอนนี้กลับตายไปต่อหน้าต่อหน้าตัวเองแล้วสองคน ส่วนตัวเขาตัวยืนดูความวุ่นวายอยู่ไกลๆ มาโดยตลอด
ตอนที่เห็นคนอื่นตาย ยังไม่ค่อยสะเทือนอารมณ์มากนัก พอเห็นสหายที่ดูแลตนดีมาตลอดตายอย่างอนาถ ทำให้เขาสัมผัสได้ทันทีถึงความเหี้ยมโหดอันลึกซึ้งของโลกแห่งการแดนฝึกตน!
ในใจเขากำลังตำหนิตัวเองอย่างบ้าคลั่งว่าทำอะไรลงไปกันแน่ เห็นได้ชัดว่าน้องรองสองกับน้องสามใช้ชีวิตอย่างดีอยู่แล้ว แต่ตนกลับส่งพวกเขาเข้าสู่สถานที่อันตรายเช่นนี้ เขาจะมีหน้าไปพบวิญญาณบนสวรรค์ของพ่อแม่บุญธรรมได้อย่างไร!
ตนทำให้น้องชายและน้องสาวตกอยู่ในอันตราย เหมียวอี้เบิกตาค้างมองสหายที่ดูแลตนเองอย่างดีตายอย่างอนาถ โหดเหี้ยมแต่ตัวเองกลับทำอะไรไม่ได้ไม่สะทกสะท้านอะไร!
ข้ามันสมควรตาย!
เหมียวอี้พิพากษาโทษตายให้ตัวเองอยู่ในใจ ทวนเงินในมือค่อยๆ ชูขึ้นมา ชี้ไปยังพวกมือสังหารที่อยู่ตรงหน้าเขา!
"เจ้าทำอะไร? รีบยอมแพ้ซะสิ!"
เหยียนซิวเรียกอยู่หลายครั้งแต่เหมียวอี้ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ใดๆ สีหน้าของอีกฝ่ายเขากลับยิ่งดุร้ายขึ้นด้วยซ้ำไป  ตรงหว่างคิ้วปรากฏดอกบัวสีขาวบานหนึ่งกลีบขึ้นมา เขารีบวิ่งเข้ามาทันทีเพื่อจะดึงเหมียวอี้ไว้
ผลก็คือเหมียวอี้ยื่นทวนชี้ออกมา ปลายยอดทวนที่คมกริบจ่ออยู่ตรงหน้าอกของเหยียนซิว เขาพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ "ไสหัวไป!"
ผู้คนทั้งด้านบนและด้านล่างภูเขาต่างก็จ้องมองกิริยาท่าทางอันน่าสนใจนี้ดึงดูดใจของเหมียวอี้
"ตายซะ! " เหมียวอี้ยื่นทวนออกมาพร้อมคำรามอย่างเดือดดาล
ฮี้ ! ทันใดนั้น 'เฮยทั่น' ก็เปล่งเสียงร้องคร่ำครวญออกมา ชูขาหน้าขึ้นกลางอากาศก่อนจะย่ำลงพื้นและวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าฟาด
เหยียนซิวตกตะลึง เขายังไม่เคยเห็น 'เฮยทั่น' ระเบิดความเร็วได้มากขนาดนี้มาก่อน
หยางชิ่งที่สวมชุดเกราะสีเงินยืนอึ้งอยู่บนยอดเขา ไม่ใช่เพราะความกล้าหาญของเหมียวอี้ แต่เป็นเพราะ 'เฮยทั่น' ที่เหมียวอี้ควบขี่อยู่ "ตัวที่เขาขี่นั่นคืออาชามังกรเหรอ ?"
มีบางคนหัวเราะแล้วพูดว่า "ข้าก็นึกว่าเป็นหมูป่ายักษ์ซะอีก"
ทุกคนหัวเราะลั่น ไม่เคยพบเห็นอาชามังกรที่อ้วนขนาดนี้มาก่อน อาชามังกรที่สันทัดเรื่องการวิ่งทำไมอ้วนแบบนี้ได้ล่ะ ?
นักพรตไม่กี่ตคนที่ยังอยู่ในสนามรบด้านล่างภูเขาจ้องมอง เหมียวอี้ที่พรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าเหยียดหยาม นักพรตบงกชขาวขั้นหนึ่งกล้าบุกเข้ามาด้วยเหรอ ถ้าลองสุ่มหิ้วนักพรตขึ้นมาสักคนจากตรงนี้ อย่างน้อยก็เป็นระดับบงกชขาวขั้นสองทั้งนั้น
ทุกคนมองเขาเหมือนกับมองคนที่กำลังจะตาย ถ้าไม่ยอมแพ้ก็ต้องตายเป็นธรรมดา!
นักพรตบงกชขาวขั้นสามไม่ลงมือให้เสียศักดิ์ศรี  หนึ่งคนในนั้นส่งสัญญาณออกมา นักพรตบงกชขาวขั้นสองคนรูปหนึ่งทำได้เพียงฝืนใจถือทวนพุ่งออกไป
ทั้งสองคนกำลังถลันพุ่งเข้าใส่กันด้วยความรวดเร็ว
พอเห็นพวกคนที่สังหารหลัวเจินพุ่งเข้ามา ในตาของ 'เฮยทั่น' ก็แดงก่ำขึ้นมา ความเร็วเพิ่มขึ้นอีกครั้ง และยิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนเหยียนซิวเบิกตากว้าง
โครม! ทั้งสองพุ่งเข้าปะทะกัน
นักพรตบงกชขาวขั้นสองคนนั้นถึงกับถลึงตาจ้อง นึกไม่ถึงว่าพลังอิทธิฤทธิ์ที่เขาใช้จะระงับการกระทำของเหมียวอี้ไม่ได้
ทันทีที่พวกเขาชนกัน ทวนยาวที่เหมียวอี้ยื่นออกมา ไม่ต้องใช้การเคลื่อนไหวมากมาย แค่หวดออกไปเบาๆ เท่านั้นก็ เขา ปัดปลายทวนที่อีกฝ่ายแทงเข้ามาออกไป และถือโอกาสนี้ใช้ทวนแทงโต้งออกไป
นี่คือทวนที่ฝึกฝนอยู่ท่ามกลางคลื่นยักษ์สูงเสียดฟ้า นี่คือทวนที่ฝึกอยู่ใต้น้ำตกเป็นเวลาหลายปี นี่เป็นผลจากการผสานเชื่อมต่อกันระหว่างมนุษย์ อิทธิฤทธิ์และทวน หลังจากผ่านการโบกโบยขึ้นนับครั้งไม่ถ้วนจนสามารถทำลายล้างภูเขาหินหนึ่งลูกได้
เหล่าไป๋กล่าวว่าการฝึกของเขาป็นแบบงูๆ ปลาๆ เมื่อเปลี่ยนจากทวนไม้เป็นทวนจริงควรจะมีอานุภาพมากขึ้น
ในเวลาอันรวดเร็ว หัวทวนก็ทะลวงเข้าไปที่หน้าอกของอีกฝ่าย ในสายตาของนักพรตบงกชขาวขั้นสองเผยแววไม่อยากเชื่อความรู้สึกไม่น่าเชื่อออกมา
ขณะที่อาชามังกรสองตัวพุ่งชนและตัดผ่านกันไป เหมียวอี้ใช้ทวนเขี่ยอีกฝ่ายให้กระเด็นออกไป แล้วแกว่งทวนลากศพไปกับพื้นหนึ่งที ศพที่อยู่ใต้เท้าเขาเลือดทะลักกลิ้งไปข้างหลังอย่างรวดเร็ว
เหมียวอี้ชูทวนยาวขึ้นอีกครั้ง พุ่งเข้าไปยังขบวนค่ายของอีกฝ่าย
ทุกคนในเขาลูกนั้นนิ่งเงียบ นักพรตบงกชขาวขั้นหนึ่งสังหารนักพรตบงกชขาวขั้นสองเสียแล้วงั้นหรือ?
ฉินเวยเวยขมวดคิ้วเล็กน้อย สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าใช้ประโยชน์ผู้ใต้บัญชาของตนใช้การไม่ได้เอาเสียเลยแล้ว
หยางชิ่งซึ่งผู้สวมชุดเกราะสีเงินส่งสายตาเป็นประกายเล็กน้อย เขาเริ่มสนใจเหมียวอี้ขึ้นมาอย่างจริงจัง
นักพรตบงกชขาวขั้นสองจำนวนสองคนตนถลันออกมาจากค่าย พุ่งปะทะตรงหน้าเหมียวอี้เพื่อหยุดยั้งการโจมตี
ทั้งสองโจมตีขนาบเข้ามาด้วยสีหน้าเดือดดาล เนื่องจากเพื่อนของถูกสังหารด้วยวิธีการที่เสื่อมเสียเกียรติ สองคนก็ดูไม่ออกเช่นกันว่าเหมียวอี้เก่งกาจพียงใด
ยกทวน!
ทันใดนั้นเหมียวอี้ทิ่มหัวทวนลงไปที่พื้น หินก้อนใหญ่ก้อนหนึ่งถูกทวนของเหมียวอี้หาบขึ้นมา ค้างอยู่บนหัวทวนแล้วจู่โจมไปยังสองคนนั้น
จังหวะที่ทั้งสองฝ่ายพุ่งชนกัน เหมียวอี้ดึงทวนกลับมาแล้วแทงออกไปอีกครั้ง
ปั้ง! หินก้อนใหญ่ระเบิดออกเป็นกลุ่มฝุ่นควัน เศษหินลอยพุ่งไปยังนักพรตสองคนที่กำลังบุกเข้ามา
การโจมตีแบบเด็กๆ เช่นแบบนี้ หากจะใช้สังหารคนธรรมดานั้นไม่มีปัญหา แต่ไร้ประโยชน์สำหรับนักพรตสองคนนี้ แม้กระทั่งเกราะพลังอิทธิฤทธิ์ของอีกฝ่าย เขายังโจมตีทะลุผ่านไปไม่ได้เลย
ทั้งสองสะบัดทวนหนึ่งครั้ง พลังงานไร้รูปร่างปัดเป่าเศษหินที่ขวางหูขวางตาพวกนั้นหายเกลี้ยงไปทันที
แต่เมื่อภาพตรงหน้าชัดเจนแล้ว กลับพบว่าบนตัวอาชามังกรที่วิ่งพรวดเข้ามานั้นไร้เงาของเหมียวอี้แล้ว แต่พวกเขาได้ยินเสียงอะไรอบางอย่างปะทะลมอยู่กลางอากาศ
เขาอยู่ข้างบน! ทั้งสองคนแหงนหน้ามองบนฟ้าพร้อมกัน เห็นเพียงก้อนหินขนาดใหญ่ลอยเฉียดหัวไป
ขณะที่ 'เฮยทั่น' วิ่งเข้าแทรกกลางระหว่างอาชาสองตัว ทวนสองด้ามแทงโผล่แทงเฉียงขึ้นมาจากด้านขวาและซ้ายของมัน  กระทุ้งจากใต้รักแร้เข้าไปที่หน้าอกของนักพรตทั้งสองคน ทำให้พวกเขากระเด็นตกลงจากพาหนะไป
ทวนสองด้ามลากเงาคนสองคนทาบกับพื้น พลันมีเลือดกระจายอยู่สองกอง เงาคนผู้หนึ่งถือทวนคู่พลิกตัวขึ้นมาจากใต้ท้อง 'เฮยทั่น' อย่างรวดเร็ว เขาคือเหมียวอี้ ทวนที่เกินมาหนึ่งด้ามเขาฉวยหยิบขึ้นมาจากพื้น จะเป็นของใครนั้นไม่สำคัญ
นักพรตระดับบงกชขาวขั้นหนึ่งคนเดียว ในระหว่างการโจมตีเวลาสั้นๆ  นึกไม่ถึงเลยว่าจะสังหารนักพรตบงกชขาวขั้นสองไปแล้วถึงสามคตน ทำเอาทุกคนตกตะลึงมาก
สังหารหนึ่งคน สามารถพูดได้ว่าโชคช่วย แต่สังหารติดต่อกันสามคน คงไม่ใช่อาศัยโชคช่วยแล้ว แบบนี้พูดได้ว่าทั้งฉลาดทั้งกล้าหาญ!
ซวก! ทันใดนั้นเหมียวอี้เหวี่ยงแขนแกว่งไหล่ขว้างทวนออกไปยังขบวนค่ายของอีกฝ่าย จู่โจ่มไปยังผู้ที่สังหารหลัวเจิน นี่คือการท้าสู้แบบระบุนาม
นักพรตบงกชขาวขั้นสามคนรูปหนึ่งคว้าหัวทวนที่พุ่งเข้ามาไว้ในมือแล้วโยนทิ้งไป เขาขี่อาชามังกรพุ่งออกไปเดี๋ยวนั้น พร้อมชูดาบยาวเล็งไปยังเหมียวอี้
ปึ้ง!
เสียงดังสนั่น ดาบยาวและทวนยาวไขว้กันอยู่ชั่วขณะหนึ่ง 'ถุย' เหมียวอี้พ่นเลือดออกมาจากปาก ง่ามนิ้วแตกละเอียด ตัวโยกสั่นจนเกือบกระเด็นออกไป
วรยุทธ์ของเขากับนักพรตบงกชขาวขั้นสามห่างชั้นกันเกินไป มิใช่สิ่งที่เขาจะต้านทานได้เลย อิทธิฤทธิ์ทั้งตัวของเขา พอโดนคนอื่นโจมตีแบบไม่ตั้งใจหนึ่งครั้ง ก็สั่นจนเกือบทรงตัวไม่อยู่
แต่ทว่า ได้เกิดเรื่องประหลาดขึ้นอย่างหนึ่ง ตอนที่อาชาสองตัวเดินเฉียดผ่านกันไป จู่ๆ 'เฮยทั่น' ก็เอียงหัว เผยฟันขาวคมกริบออกมา กัดเข้าที่น่องของนักพรตนั่น นักพรตที่กำลังประมือกับเหมียวอี้และไม่ทันได้ตั้งรับจึงถูกมันลากลงมาจากพาหนะ
ไม่ใช่เพราะเรื่องอื่นใด เพียงเพราะว่าเจ้าหนุ่มคนนี้ใช้ดาบตัดหัวหลัวเจินลงมา 'เฮยทั่น' จำได้ชัดเจน
เหมียวอี้มีหรือจะพลาดโอกาสเช่นนี้ เขาพยายามใช้แรงทั้งหมดยกทวนขึ้นโจมตีเกราะพลังอิทธิฤทธิ์ของอีกฝ่าย หัวทวนพิโรธทะลวงเข้าขั้วหัวใจของอีกฝ่ายทันที
เคราะห์ดีที่เหมียวอี้โต้ตอบเร็ว ไม่เช่นนั้น 'เฮยทั่น' คงเสียแรงเปล่า เพราะนักพรตที่ถูก 'เฮยทั่น' โจมตีอย่างกระทันหันรีบป้องกันตัวเอง จึงใช้ดับฟันหลังบั้นท้ายของ 'เฮยทั่น' หากไม่ใช่เพราะเหมียวอี้ใช้ทวนได้ทันการ คงจะจบสิ้นจริงๆ แล้ว ก้นกับขาหลังของมันต้องถูกฟันออกด้วยกันแน่นอน
…………………………


## 032  ทหารเสือที่แท้จริง ( 2 )

บทที่ 32 ทหารเสือที่แท้จริง (2)
แต่ตรงบั้นท้ายของ 'เฮยทั่น' ยังทิ้งรอยบาดแผลที่มีเลือดเอาไว้รอยหนึ่ง
ชั่วพริบตาเดียว 'เฮยทั่น' ที่กำลังเจ็บปวดก็วิ่งหลงทิศ แต่เมียวอี้กำลังขี่มันอยู่ มันจึงวิ่งวนรอบหนึ่งแล้วหยุด หันหน้าไปทางขบวนค่ายของอีกฝ่าย
เหมียวอี้เลือดกลบปาก มือถือทวนยาว หิ้วศพนักพรตบงกชขาวขั้นสามตคนนั้น สำแดงแสดงพลังต่อหน้าคนที่อยู่ด้านบนและด้านล่างของภูเขา!
ใครๆ ล้วนดูออกว่าเหมียวอี้มิใช่คู่ต่อสู้ของนักพรตบงกชขาวขั้นสามเลย แต่ใครจะไปคิดว่าเจ้าอาชามังกรอ้วนท้วนตัวนั้นจะช่วยต่อสู้ได้ มันเกิดขึ้นกระทันหัน ทำให้ทุกคนตะลึงจนลูกตาเกือบตกลงพื้น
คนที่ก่อนหน้านี้พูดเหน็บแนมว่า 'เฮยทั่น' เป็นหมูป่า อดไม่ได้ที่จะจ้อง 'เฮยทั่น' ตาเป็นมันเพราะอยากได้ หน้าตาอัปลักษณ์ก็ไม่เป็นไร ใช้งานได้ดีก็พอแล้ว
คนจำนวนไม่น้อยเหมือนกำลังสนใจ 'เฮยทั่น' รอเพียงให้เหมียวอี้ตาย
เหยียนซิวที่ยืนงงอยู่ที่เดิมตกตะลึงงัน แต่ตอนนี้ก็ไม่มีใครสนใจเขา ดังนั้นความสนใจของทุกคนจึงไปรวมอยู่ที่ตัวเหมียวอี้และ 'เฮยทั่น' หมดแล้ว
สีหน้าของฉินเวยเวยแย่มาก ใต้บังคับบัญชาของนางมีนักพรตบงกชขาวขั้นสามสี่คตนและนักพรตบงกชขาวขั้นสองหกคตน ผลสุดท้ายกลับถูกเจ้าเด็กบงกชขาวขั้นหนึ่งกำจัดทิ้งไปแล้วสี่คตน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าตอนนี้ความรู้สึกนางเป็นอย่างไร
"นำอาชามังกรตัวที่เขาขี่มาให้ข้า!" ฉินเวยเวยทำเสียงฮึดฮัดแบบเย็นชา ที่จริงนางกำลังถามปนตำหนิว่าผู้ใต้บังชาอย่างพวกเจ้ายังมัวรออะไรอีกล่ะ ?
นักพรตบงกชขาวขั้นสามสอามงคตน และนักพรตบงกชขาวขั้นสองสองคตน ควบอาชามังกรพุ่งออกไปทันที เรียกได้ว่าแต่ละคนอายจนโมโห วันนี้เสียหน้าไปเยอะแล้ว แถมยังเสียหน้าต่อหน้าหยางชิ่งอีก แต่ละคนอยากกลืนเหมียวอี้ลงไปแบบตัวเป็นๆ ใจจะขาด
เหมียวอี้สะบัดทวนยาวหนึ่งที ผ่าครึ่งศพที่หิ้วอยู่ให้กระจายเป็นฝนโลหิต ให้ตนเองได้อาบเลือดสดๆ เพื่อเพิ่มความสดชื่น จากนั้นควบ 'เฮยทั่น' วิ่งเลี้ยวกลับไป
นักพรตห้าคตนควบอาชามังกรตามหลังมาอย่างไม่ลดละ ไล่ตามสังหารเขาอย่างเร็วปานลมกรดและสายฟ้าแลบ
'เฮยทั่น' ที่โดนดาบฟันก้น เหมือนจะไม่ได้รับผลกระทบมากมายนัก กลับวิ่งเร็วขึ้นเสียด้วยซ้ำ เร็วจนน่าตกใจ ไม่น่าเชื่อว่ารูปร่างอ้วนแบบนี้จะวิ่งเร็วกว่าอาชามังกรของนักพรตห้าคตนข้างหลัง ระยะห่างของทั้งสองฝ่ายยิ่งไกลมากขึ้นเรื่อยๆ
เหยียนซิวรู้สึกเหลือเชื่อเล็กน้อย นี่ยังเป็น 'เฮยทั่น' ที่เขารู้จักมาสิบกว่าปีอยู่มั้ย?
เหมียวอี้ไม่ได้หลบหนี แต่เขากำลังล่อนักพรตห้าคตนนี้วิ่งอ้อมมายังที่โล่งกว้าง
อยากตามก็ตามไม่ทัน ระยะห่างกลับยิ่งมากขึ้นด้วยซ้ำ พวกเขากังวลว่าเหมียวอี้จะหนีไปได้ หนึ่งในนั้นจึงรีบออกไปสังหาร หมายจะดักทางเหมียวอี้ไว้ และก็มีบางคนวิ่งเลี้ยวกลับมาเพื่อสกัดกั้นเขา
แต่ทว่านี่กลับเป็นผลลัพธ์ที่เหมียวอี้ต้องการ ถ้านักพรตห้าคตนนั้นร่วมมือกันตัวเองจะไม่มีหวังอะไรเลย ต้องทำให้อีกฝ่ายกระจายกำลังออกจากกันถึงจะมีหวัง ต่อให้ตัวเองต้องตายก็ขอสังหารเจ้าแพะรับบาปพวกนี้ไปด้วย ฆ่าเพิ่มได้อีกสักคนก็ยังดี
เขาเผชิญกับนักพรตบงกชขาวขั้นสามคตนหนึ่งที่กำลังปะทะเข้ามาเบื้องหน้าเข้ามา ใบหน้าเหมียวอี้เผยความดุร้าย ชูทวนขึ้นเตรียมรับการโจมตี
มีประสบการณ์ต่อสู้กับนักพรตบงกชขาวขั้นสามก่อนหน้านี้แล้ว เขาจะไม่โง่ใช้แข็งชนแข็งสู้โดยใช้ความแข็งแกร่งปะทะกับความแข็งแกร่งอีก แต่จะพยายามทำอย่างสุดกำลัง!
พอทั้งสองฝ่ายได้ประจัญบานกัน อีกฝ่ายเข้าใจทันทีว่าทำไมนักพรตบงกชขาวขั้นหนึ่งอย่างเหมียวอี้จึงสังหารต่อเนื่องได้ถึงสี่คตน นี่ไม่ใช่โชคช่วยอย่างเดียวแน่!
อาศัยการใช้อิทธิฤทธิ์จากวรยุทธ์ของตนกดดันอีกฝ่าย ก็ยังมันยากต่อการยับยั้งความเร็วในการตอบสนองของเหมียวอี้ เป็นสิ่งที่ไม่น่าเชื่อจริงๆ ผู้ที่มีวรยุทธ์ล้ำลึกมิใช่ได้อาศัยวรยุทธ์ที่สูงกว่าเข้ากดดันเพื่อควบคุมโจมตีคู่ต่อสู้หรอกหรือ? เหมียวอี้กลับนั้นเหมือนกับปลาในทะเล ราวกับสามารถแหวกว่ายในพลังอิทธิฤทธิ์ได้ อีกทั้งโจมตีกลับได้ภายใต้แรงกดดันมหาศาล!
เมื่อเผชิญการโจมตีถึงตายท่าไม้ตายของศัตรูที่เก่งกาจ เหมียวอี้ไม่ได้หลบ และไม่ได้ป้องกันด้วย เขารูว่าอาศัยวรยุทธ์ของตนก็ป้องกันไม่อยู่เหมือนกัน เจ้าแทงข้า ข้าแทงเจ้า ให้ทุกคนจบเห่ไปพร้อมกันเสียเลย!
ไม่มีใครอยากเล่นแบบนี้กับเขา กลับโดนเขาคุกคามจนต้องรีบป้องกันตัวเองเสียด้วยซ้ำ ตอนทั้งสองฝ่ายเฉียดผ่านกันไป ยังต้องระวังการจู่โจมของ 'เฮยทั่น' ด้วย
อาชามังกรหกตัวที่อยู่ในพื้นที่โล่ง วนรอบหรือไม่ก็บุกไล่เข่นฆ่ากันซ้ำไปซ้ำมา
ตอนนี้ทุกคนเริ่มจะไม่แน่ใจแล้วว่าใครไล่ฆ่าใครกันแน่ ถึงอย่างไรก็ไม่มีใครที่ขัดขวางเหมียวอี้ได้ เห็นได้ชัดเลยว่าคนที่มาเพื่อสกัดกั้นเหมียวอี้  ผลลัพธ์คือหลังจากบุ่มบ่ามมาปะทะเหมียวอี้แล้วกลับถูกบีบบังคับจนฉุกละหุกทำอะไรไม่ถูก เหมือนกับว่าเหมียวอี้จะฆ่านักพรตระดับสูงห้าตคนนั้นจนยับไม่เหลือชิ้นดี
ฉากนี้โอ่อ่าสง่างามพอตัว ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนจริงๆ  นักพรตบงกชขาวขั้นสามสามคน และนักพรตบงกชขาวขั้นสองสองคนเชียวนะสามนยังไงล่ะ!
เหตุการณ์ดำเนินไปเช่นนี้อยู่เกือบครึ่งชั่วยามชั่วโมง นักพรตห้าคตนนั้นก็ยังจับตัวเจ้าเด็กหนุ่มบงกชขาวขั้นหนึ่งนี่ไม่ได้ กลุ่มคนที่อยู่บนเขาอดไม่ได้ที่จะหันมองหน้ากันอย่างแตกตื่นด้วยความสิ้นหวังจนใจ
หยางชิ่งในที่สวมชุดเกราะสีเงินทั้งตัว สายตาของเขาจับจ้องกำลังไล่ตามจับจ้องเหมียวอี้ที่กำลังพยายามเข่นฆ่าโรมรัน ถึงขนาดเผยสีหน้าัน  เขาแสดงท่าทางชื่นชมที่ปิดบังไว้ไม่อยู่ พร้อมกล่าวชมเชยออกมา "ทหารเสือที่แท้จริง ในวันข้างหน้าหากวรยุทธ์สูงขึ้นอีกนิด ต้องเป็นตัวเลือกที่ดีสำหรับปกป้องอาณาเขตแน่นอน หยวนเจิ้งคุนขี้ขลาดนั่นมีดีอะไรถึงได้สมุนเช่นนี้คอยถวายชีวิตรับใช้!"
พอกล่าวคำนี้ออกมา ฉินเวยเวยที่ขายหน้าสุดจะทนอยู่แล้วขบฟันกรอดๆ รีบหยิบธนูที่สะพายแบกอยู่ข้างหลังมาไว้ในมือ ลูกธนูขนนกสามดอกถูกดึงอยู่บนสายธนูพร้อมกัน กรอกพลังอิทธิฤทธิ์เข้าไป เล็งไปยังเหมียวอี้
หยางชิ่งชำเลืองมองนางแล้วพลัน ก่อนจะเปล่งเสียงออกมา "หยุดมือก่อน!"
เขาใช้พลังอิทธิฤทธิ์แผดเสียงดังก้องอยู่ท่ามกลางหุบเขา
พอเขาเอ่ยปาก ฉินเวยเวยหันกลับมามองแวบหนึ่ง แล้ววางธนูในมือลงช้าๆ  นักพรตห้าคตนที่ไล่โจมตีอยู่เบื้องล่างภูเขาก็มิกล้าขัดคำสั่ง ดึงอาชาหันกลับมาทันที
เหมียวอี้บังคับ 'เฮยทั่น' ให้หยุด และเงยหน้าเหลือบตามองบนยอดเขา
หยางชิ่งจ้องเหมียวอี้ เปล่งเสียงดังก้องออกมา "เจ้าเป็นใคร มีนามว่าอะไร! "
เหมียวอี้ชูทวนขึ้นชี้ไปยังหยางชิ่งที่อยู่บนยอดเขา ใช้อิทธิฤทธิ์แผดเสียงด้วยความเดือดดาลเช่นกัน "เหมียวอี้อยู่นี่แล้ว ใครกล้าสู้ก็เข้ามา!"
เสียงสนั่นแนวสันเขา อารมณ์โทสะพุ่งขึ้นฟ้า จากคนธรรมดาที่ไร้ความหวาดกลัว
คำพูดที่ไร้ความเกรงกลัวนี้ ยิ่งเพิ่มความชื่นชมในสายตาของหยางชิ่ง
เขายกมือขึ้น ชี้สองนิ้วไปยังเหมียวอี้ที่อยู่เบื้องล่างภูเขา แล้วเปล่งเสียงตอบ "เหมียวอี้ หากเจ้ายอมจำนนต่อข้า ข้าจะมอบตำแหน่งประมุขถ้ำล่องนิภาให้เจ้า!"
เมื่อเอ่ยคำนี้ออกมา เสียงดังเกรียวกราวก็ออกมาจากฝูงชน ให้นักพรตบงกชขาวขั้นหนึ่งเป็นประมุขถ้ำงั้นหรือ?
เจ้าคนเด็กหนุ่มที่เคยบอกว่า 'เฮยทั่น' เป็นหมูป่ากระซิบเตือนทันที "ท่านประมุข แต่วรยุทธ์ของเขาเป็นเพียงบงกชขาวขั้นหนึ่ง"
"ทำให้ทุกคนนับถือได้ก็พอ!" เมื่อหยางชิ่งพูดสรุปสั้นๆ  ทุกคนก็เงียบทันที
ใครจะไปรู้ว่าเหมียวอี้ไม่ได้ซาบซึ้งในบุญคุณ ทวนชี้ทวนไปที่หยางชิ่ง พลางพูดด้วยน้ำเสียงเดือดดาล "ใครกล้าสู้กับข้า! "
ทุกคนพบคิดว่าเจ้าเด็กนี่เป็นบ้าหรือไม่ก็อยากรนหาที่ตาย ขนาดมีเนื้อก้อนใหญ่อย่างตำแหน่งประมุขถ้ำมากองอยู่ตรงหน้าแล้วยังไม่รับไว้อีก
หยางชิ่งชำเลืองมองฉินเวยเวยที่อยู่ด้านล่าง แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ "จับเป็นมาให้ข้า"
ฉินเวยเวยที่สวมอาภรณ์ขาวดุจหิมะ ถือทวนอสรพิษบุกเข้าไปทันที  ควบอาชามังกรทะยานขึ้นสูงก่อนจะเหยียบลงสู่พื้น ใบหน้าไร้อารมณ์ชี้ทวนไปที่ใบหน้าไร้อารมณ์ของเหมียวอี้ ไม่พูดจาให้เสียเวลา
"ตายซะ!" เหมียวอี้ยื่นทวนออกมาพุ่งเข้าหานางอย่างรวดเร็ว
แต่ทว่า วรยุทธ์ของฉินเวยเวยมิใช่สิ่งที่ลูกสมุนพวกนั้นของนางจะเทียบได้ นางยื่นทวนชี้ออกไป พลังงานไร้รูปร่างกลุ่มหนึ่งที่รุนแรงเหมือนค้อนใหญ่ปะทะเข้าที่หน้าอกของเหมียวอี้
เป็นการโจมตีของพลังอิทธิฤทธิ์ที่บริสุทธิ์ วรยุทธ์บงกชขาวขั้นห้าเป็นเส้นแบ่งความแตกต่างของบรรดาระดับบงกชขาวทั้งหมด มีเพียงนักพรตที่เข้าสู่ระดับบงกชขาวขั้นห้าแล้วเท่านั้นจึงจะสามารถทำให้อิทธิฤทธิ์ก่อตัวเป็นรูปร่างได้ การใช้อิทธิฤทธิ์เล่นก้อนน้ำจุดคบเพลิงเหมือนตอนที่เหมียวอี้ทำอยู่บนเกาะนั้นเทียบไม่ติด  เพราะนั่นเป็นเพียงการเล่นกล ไม่มีผลอะไรกับนักพรตที่มีเกราะพลังอิทธิฤทธิ์ การโจมตีของฉินเวยเวยต่างหากที่เป็นการโจมตีของพลังอิทธิฤทธิ์ที่แท้จริง
…………………………
เหมียวอี้ เด็กหนุ่มธรรมดาแต่มีโชคชะตาที่ไม่ธรรมดา!

เขาคือเด็กกำพร้าที่ถูกเพื่อนบ้านตราหน้าว่าเป็น 'ตัวหายนะ'

เพราะพ่อแม่บุญธรรมที่รับเลี้ยงเขาล้วนมีจุดจบอยู่ในกองเพลิงทั้งสิ้น

เขาจึงต้องเติบโตมากับน้องๆ ต่างสายเลือดอีกสองคนตามลำพัง

ไร้เงิน ไร้อำนาจ ไร้ความสามารถ ซ้ำยังเป็นตัวซวย โลกนี้มันช่างอยู่ยากเสียจริง!



หนทางที่จะลบคำครหาของชาวบ้านและก้าวพ้นชีวิตที่ยากไร้ไปได้ก็คือการสำเร็จเป็นเซียน

แม้ความปรารถนาจะอยู่สูงเกินเอื้อม แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น

ถึงจะลำบากและอันตรายเพียงใด ก็ขอทะยานไปให้สุดขอบฟ้า!