I will go to Another World [ผมจะไปต่างโลก]
MidNight_Sleep
## [Prologue]  

~ บทนำ ~
..."ต่างโลก"
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมคำๆ นี้ถึงสะกิดใจผมนัก ยังกับมันเป็นเปลวไฟที่ยังคงคุกรุ่นภายในใจของผมตลอดเวลา คำนี้ส่งผลถึงอารมณ์ที่หลากหลายปะปนกันไป อารมณ์โกรธ อารมณ์เศร้า อารมณ์เหงา และยิ่งกาลเวลาผ่านไปนานมากเท่าไร สิ่งที่ตกค้างหลงเหลืออยู่นั้น ผมบอกได้เลยว่ามันคือความรู้สึกถวิลหา…
มันอะไรกันนะคำๆ นี้ ทั้งที่มันเป็นคำที่ดูจะห่างไกลจากโลกความเป็นจริง เป็นเพียงคำที่อยู่แต่ในนิยาย
อยู่ในการ์ตูน เป็นเรื่องแฟนตาซีหลอกเด็ก ที่ผมมักเอาไว้อ่านฆ่าเวลา อ่านเอาสนุกสนาน คลายเครียดไปวันๆ
แต่เมื่อเทียบกับชีวิตจริงที่สุดแสนลำบากแล้ว คำว่าต่างโลกนั้นมันช่างเป็นอะไรที่เพ้อเจ้อและไร้สาระอย่างมาก
ใช่ไหมล่ะครับ เพราะเด็กทุกคนต้องตั้งใจเรียน ตั้งใจอ่านหนังสืออย่างหนัก เพื่อจะได้เข้ามหาวิทยาลัยดีๆ เรียนจบมาก็ต้องตั้งใจทำงานเพื่อหาเงินให้ได้เยอะๆ ใช่แล้ว ชีวิตมันต้องสู้ มันต้องเหนื่อยแบบนี้แหละ เราตั้งใจเพื่อสิ่งที่เราต้องการ เพื่อสร้างความสุขให้แก่ตนเองและคนรอบข้าง นี่สิคือชีวิตที่ควรจะเป็นไปตามครรลอง
ของมัน…
"ถ้าหากผมไม่ไปเจอเหตุการณ์นั้นเข้าละก็นะ"
สวัสดีครับ ผมชื่อ 'วิน' อายุ 18 ปี อยู่ชั้น ม.6 และเหตุการณ์ที่ผมกำลังจะเล่าให้ทุกคนฟังนี้คือ 'จุดเปลี่ยนในชีวิตของผม' เรื่องราวมันเริ่มจากวันเสาร์วันนั้น ผมกำลังมุ่งหน้าไปยังห้องสมุดเพื่ออ่านหนังสือเตรียมสอบครับ แน่นอนว่าเพื่อสอบเข้ามหาลัยที่หวังไว้ให้ได้ ผมก็เป็นเด็กคนหนึ่งที่กำลังจะก้าวเดินไปตามเส้นทางชีวิตปกติ เหมือนกับเด็กทั่วๆ ไป
แต่ในขณะที่กำลังเดินอยู่ริมถนน ผมก็เผลอคิดถึงคำนั้นอีกจนได้ คำว่า "ต่างโลก" นั่นแหละครับ มันลอยมาอีกแล้ว ทำไมกันนะ ทำไมมันถึงยังติดอยู่ในใจของผมแบบนี้  ผมคิดถึงคำๆ นี้อย่างน้อยวันละหนึ่งครั้ง และมันทำให้สมาธิของผมเตลิดไปจนอ่านหนังสือเรียนต่อไม่ไหว บางครั้งผมต้องหาทางออกด้วยการหยิบนิยายหรือหนังสือการ์ตูนแนวต่างโลกขึ้นมาอ่านสักสิบนาที อารมณ์ถึงจะสงบ และสมาธิถึงจะกลับคืนมา อาการของผมเป็นแบบนี้เสมอครับ ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง แต่วันนี้มันแปลกนิดหน่อยที่อยู่ๆ ผมก็ดันคิดถึงคำนี้ขึ้นมาในช่วงเวลาเช้าน่ะสิ แต่มันคงไม่มีอะไรหรอกมั้ง…
"เอาเถอะ ยังไงรีบไปดีกว่า วันนี้อยากทวนคณิตกับฟิสิกส์ให้จบเล่มไปเลยดีกว่า"
ผมเดินมาถึงสี่แยกใหญ่ และกำลังยืนรอสัญญาณไฟจราจรเพื่อข้ามถนนไปยังห้องสมุด จู่ๆ ก็มีพี่สาว
สุดสวยแต่งตัวคอสเพลย์เหมือนตัวละครในเกมเดินเข้ามาแจกใบปลิวให้หนึ่งใบ และถามกับผมว่า
"สวัสดีค่ะ คุณอยากไปต่างโลกไหมคะ"
"...หา? ว่าไงนะครับ" ผมมึนงงและตั้งตัวไม่ถูกกับคำถามของเธอ
"อ้อ เกมออนไลน์ค่ะ 'VRMMORPG' เกมของเราเพิ่งเปิดตัววันนี้พร้อมกัน 7 ประเทศทั่วโลก อ๊ะ! นี่ไงค่ะ
ดูที่จอโฆษณากลางสี่แยกได้เลย" เธอชี้ขึ้นข้างบนไปที่จอ LCD ขนาดใหญ่ยักษ์ และเสียงเพลงก็กระหึ่มดังขึ้น
"แต่ด แตๆๆ แต่น แตน แต่ด แต่น แต๊น~~!"
"โลกของดาบและเวทมนตร์ที่ทุกคนใฝ่ฝันหา"
"โลกที่ทุกคนสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้"
"โลกที่ทุกคนมีโอกาสเท่าเทียมกัน"
"โลกที่จะมีความรัก ความสุข ความสนุกตื่นเต้นเกิดขึ้นได้เสมอ"
"เราขอเชิญพวกคุณทุกคน"
"ก้าวสู่ต่างโลกไปด้วยกัน"
"Another World Online"
....ม่านตาของผมเบิกกว้าง ปากของผมอ้าเล็กน้อย หัวใจของผมเต้นโครมครามอย่างรุนแรง ตึกตัก!
ตึกตัก! ตึกตัก!  ผมรู้สึกได้เลยว่าเปลวไฟที่คุกรุ่นข้างในตัวผม มันกำลังร้อนระอุขึ้น
"นะ... นี่มัน..."
"...เกม …ต่าง ...โลก"
"ฮิฮิ ถูกต้องค่ะ เกมต่างโลก น้องจะสวมบทบาทเป็นหนึ่งในผู้ที่ถูกอัญเชิญจากโลกของเราไปสู่ต่างโลก
ที่นั่นพวกเราจะถูกเรียกว่า 'เพลเยอร์' น้องจะได้ออกผจญภัยในโลกแฟนตาซีที่น่าตื่นตาตื่นใจ ได้สู้กับมอนสเตอร์ ได้ค้าขายทำธุรกิจ ได้ล่าไอเท็มตำนาน ได้ค้นหาสมบัติ  ล้ำค่ามากมาย ได้ปกป้องเจ้าหญิงจากจอมมาร ฯลฯ
พี่รับประกันเลยว่าเกมนี้สนุกแน่นอน ทั้งสมจริง ทั้งสวยงามและที่สำคัญเกมนี้แลกเปลี่ยนเงินจริงได้ด้วยนะคะ"
ผมพยักหน้างึกๆ และหันไปมองหน้าพี่สาวคนนั้นช้าๆ
"น้อง~ อึ้งขนาดนั้นเลยเหรอ อิอิ น่ารักจังเลย"
"โอเคๆ วันนี้นะอากาศก็ร้อนแต่เช้า แดดก็แรง แต่พอได้เห็นรีแอ๊คชั่นของน้องทำให้พี่อารมณ์ดีขึ้นมาเลยล่ะค่ะ ถ้าหากว่าน้องสนใจละก็ พี่จะให้บัตรล็อกอินเล่นเกมฟรี 4 ชั่วโมง น้องนำไปใช้กับเครื่อง VR แคปซูลที่ร้านเกมชั้นบนของห้างได้เลยค่ะ เอาไหมๆ อยากได้ป่าว ปกติต้องเล่นเกมร่วมสนุกตอบคำถามชิงรางวัลนะ หรือไม่ก็ต้องซื้อเอา แต่นี่พี่จะให้น้องฟรีๆ เลยจ้า"
"ว่าไงคะ อยากไปต่างโลกไหม?"
"..."
"อยากไปต่างโลกไหม..." ผมพูดทวนคำถามของพี่สาวออกมาด้วยเสียงที่เบาบาง แต่ความรู้สึกของผม
ในตอนนั้น ความรู้สึกที่พองโตออกมาจากหัวใจที่เต้นแรง เลือดที่กำลังสูบฉีดไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็วจนทำให้ร่างกายถึงกับสั่นสะท้านขึ้นมาเล็กน้อย และผมก็เผลอยิ้มออกมา มันเป็นรอยยิ้มกว้าง กว้างแบบที่นึกไม่ออกว่ายิ้มแบบนี้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ เพราะในที่สุดวันนี้ผมก็ได้เจอสิ่งที่ร่างกายและจิตวิญญาณเฝ้าตามหามานานแสนนานแล้ว
"พี่ครับ..."
"คะ?"
"ไปครับ..."
"ผมจะไปต่างโลก"
~ จบบทนำ ~


## [เกมต่างโลก]

ณ ย่านใจกลางเมืองกรุงเทพ บริเวณอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิที่คับคั่งไปด้วยเหล่าผู้คนมากมายที่กำลังเดินกันอย่างรีบเร่ง มีเด็กหนุ่มสองคนก้าวลงจากรถเมล์มาถึงที่แห่งนี้
เด็กหนุ่มคนแรกมีรูปร่างธรรมดาทั่วไป เขาสูงประมาณ 180 ซม. ชื่อของเขาคือ 'วิน' เด็กบ้าเรียนหัวใสสมองไวไหวพริบดี เขามีไอคิวที่เหนือมาตรฐานเด็กทั่วไป เด็กหนุ่มคนนี้มีใบหน้าที่เกลี้ยงเกลาเรียบเนียน ผิวสีแทน เขามีผมสีดำยาวถึงหูที่ดูยุ่งๆ สไตล์ 'Messy Hair' แบบธรรมชาติ หน้าตาของเด็กหนุ่มคนนี้ช่างหล่อเหลา ซึ่งตรงข้ามกับบุคลิกของเขาเหลือเกิน ไม่ว่าจะเป็นท่าทางการเดินแบบไหล่ห่อ หลังค่อมเล็กน้อย เอาแต่ก้มหน้าก้มตาตลอดเวลา ทั้งๆ ที่เขามีดวงตาคมกริบ สีน้ำตาลเข้มดูจริงจังและน่าหลงใหล แต่เขากลับไม่ชอบที่จะสบตาใครทั้งสิ้น ยังกับทุกสิ่งบนโลกนี้มันเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่ายสำหรับเขาไปซะหมด ปกติแล้วถ้าไม่ได้อยู่กับแจ็กเพื่อนสนิท เขาจะแผ่ออร่าแห่งความมืดมนหม่นหมองออกมาตลอดเวลา แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่วันนี้ เพราะทันทีที่เขามาถึงที่นี่ สีหน้าและแววตาของเขาเปล่งประกายสดใสออกมาอย่างเห็นได้ชัด
ส่วนเด็กหนุ่มอีกคนชื่อ 'แจ็ก' เขาเป็นหนุ่มตี๋ สูง 175 ผิวขาว ผมสั้น 'Undercut' สีน้ำตาลทอง หุ่นนักกีฬา มีซิกแพค หน้าตาทะเล้น เขาเป็นเพื่อนสนิทของวินตั้งแต่วัยเด็ก เขามีนิสัยร่าเริง ขี้เล่น ทะลึ่งตึงตัง แต่ใจร้อนและมุทะลุ แจ็กมักจะทำอะไรโดยสัญชาตญาณ(ไม่คิด) อยู่เสมอ เช่นวันนี้ที่แจ็กโดดเรียนพิเศษเตรียมสอบ
มหาลัย เพียงเพราะวินบอกกับเขาว่า
'แจ็กเพื่อนรัก ฉันจะแนะนำเรื่องสนุกสุดขีดที่นายไม่ควรพลาดในชีวิตนี้'
"วิน ตกลงนายชวนฉันมาแถวนี้ทำไมแต่เช้าวะเนี่ย ฮ้าว~" แจ็กเอ่ยถามขึ้นพลางหาวหนึ่งหวอด
วินตบไหล่ของแจ็กพร้อมตอบกลับ
"เชื่อฉันสิ รับรองงานนี้นายต้องว้าวแน่นอน วันนี้ฉันจะเปิดโลกให้นายเอง เอาล่ะ ไปยืนใกล้ประตูทางเข้าห้างกัน ตรงนั้นเหมาะที่สุด เพราะตอนนี้ใกล้ได้เวลาแล้วละ อีเว้นท์โปรโมทจะเริ่มหลังจบเคารพธงชาติตอนเช้า"
"ประเทศไทยรวมเลือดเนื้อ~…" ขณะที่ทุกคนหยุดยืนตรงเคารพธงชาติ แจ็กมองไปรอบๆ ตัว และสังเกตว่าวันนี้ที่อนุเสาวรีย์คนเยอะมากกว่าปกติที่เคยผ่านมาทุกวัน และตามทางเดินกับป้ายรถเมล์ยังตกแต่งไปด้วย
ผ้าสีสันต่างๆมากมาย มีทั้งลูกโป่ง พู่ระย้า บอลลูนบนท้องฟ้า โดรนบินอยู่หลายสิบตัวร่อนไปมา คือพอเข้าใจว่า
ช่วงนี้ใกล้คริสต์มาสแล้ว แต่ที่นี่ตอนนี้ราวกับกำลังเตรียมงานฉลองยังไงยังงั้นเลย
"วิน ที่นี่เขาจะจัดงานเทศกาลอะไรเหรอ คริสต์มาสล่วงหน้ารึไง?" แจ็กเอียงคอมากระซิบถามวิน
"คำตอบอยู่ตรงหน้านายแล้วเพื่อน อีกไม่กี่นาทีนี้เอง"
และเมื่อเพลงชาติจบลง ไฟจราจรโดยรอบอนุเสาวรีย์ทุกทิศทางเปลี่ยนเป็นไฟแดงทั้งหมด เสียงทำนองเพลงไพเราะรื่นหูดังก้องกังวานไปทั่วพื้นที่ แล้วภาพ 3D โฮโลแกรมขนาดใหญ่ยักษ์แบบ 360 องศาของพิธีกรสาวคนหนึ่งก็ฉายขึ้นกลาง อนุเสาวรีย์ เสียงของผู้คนที่อยู่บริเวณนั้นทั้งหมดแซ่ซ้องโห่ร้องออกมาตามๆ กัน
"สวัสดีค่ะทุกๆ ท่าน เช้านี้เป็นเช้าที่สดใสจริงๆ เลยนะคะ ดิฉันอลิสาจากบริษัท Infinity 69 ขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่งานฉลองครบหนึ่งร้อยล้านไอดีของเกม Another World Online!!"
เสียงปืนยิงพลุกระดาษดังขึ้นปังๆ ทำให้ทั่วทางเดินรอบๆ อนุเสาวรีย์เต็มไปด้วยกระดาษสีสันสดใสปลิวว่อนไปทั่ว เสียงปรบมือและเสียงของผู้คนเฮสนั่นขึ้นมาด้วยเช่นกัน เสียงเพลงเริ่มเปลี่ยนไปเป็นแนวผจญภัยที่ฟังแล้วคึกคักเป็นอย่างยิ่ง โฮโลแกรมบนท้องฟ้ามีตัวหนังสือโผล่ขึ้นมาว่า
[คุณอยากไปต่างโลกไหม?]
และภาพก็เปลี่ยนไปเป็นทิวทัศน์อันสวยงามตระการตา ของโลกแฟนตาซียุคกลาง เมืองที่มีปราสาทลอยฟ้าอยู่ใจกลางเมือง ป่าอุดมสมบูรณ์ที่เต็มไปด้วยสัตว์ต่างๆมากมาย ทั้งน่ารักและน่าเกรงขามในแบบที่คุณ
ไม่เคยพบเคยเห็นที่ไหนบนโลกอย่างแน่นอน เมื่อเลยผ่านป่าไปก็พบกับน้ำตกสูงสวยงามและเห็นเอลฟ์ผู้หญิงผมสีทองงามสง่ากระโดดลงมาจากยอดน้ำตก ด้านล่างน้ำตกมีเหล่าเอล์ฟกำลังหยอกล้อกับภูติตัวเล็กมีปีกน่ารักสดใส และจู่ๆ ทุกคนเงยหน้ามองท้องฟ้า...
ภาพบนจอโฮโลแกรมตอนนี้เลื่อนไปจับอยู่ที่มังกรตัวหนึ่ง ที่ดูดุดันแข็งแกร่งบินโฉบผ่านเหนือน้ำตกไป มังกรตัวนั้นบินแหวกว่ายผ่านเมฆไปเรื่อยๆ ทิวทัศน์ด้านล่างมังกรก็เปลี่ยนเป็นทะเลทรายกว้างใหญ่ เห็นโอเอซิส เห็นสิ่งก่อสร้างลึกลับที่ดูคล้ายพีระมิดที่ภายนอกไม่ได้สร้างขึ้นจากหิน แต่กลับสร้างด้วยกระจกสีฟ้าประดับอัญมณีหลากสีมากมาย มังกรบินผ่านเลยไปพบกับทิวต้นไม้สีโอรสดูคล้ายต้นซากุระ เรียงกันยาวตามเนินเขาเล็ก กลีบดอกไม้ปลิวกระจายไปทั่วพื้นที่ ลำธารเล็กๆ ไหลผ่านไปลงทะเลสาบใหญ่งามตา มีคนกำลังตกปลาทั้งริมน้ำและบนเรือ ตรงกลางทะเลสาบมีเกาะเล็กๆ มีสิ่งก่อสร้างเสมือนวัดญี่ปุ่นอยู่ ไม่ว่าภาพตัดไปที่ตรงไหน มันทำให้คนที่กำลังรับชมอยู่ อยากไปเยือน ณ ที่แห่งนั้นสักครั้ง ตอนนี้จังหวะทำนองของเพลงเริ่มเร็วขึ้นแล้ว และมีตัวหนังสือฉายขึ้นมาว่า....
"โลกแฟนตาซีแสนงดงามที่รอให้คุณไปสัมผัสด้วยตนเอง"
"และโลกใบนี้ที่ต้องการพลังจากคุณเป็นผู้ปกป้อง"
"เพราะคุณคือเพลเยอร์ ผู้ที่ได้รับพรจากพระเจ้า"
"Special One พรที่จะทำให้คุณได้รับอาชีพอัตลักษณ์"
"อาชีพพิเศษที่มีเพียงคุณคนเดียวเท่านั้น"
"คุณจะได้รับพลังที่โดดเด่นไม่ซ้ำผู้ใด"
"เข้ามาค้นหาตัวตนหนึ่งเดียวของคุณ"
"และออกผจญภัยไปพร้อมกัน"
ภาพตอนนี้กำลังฉายของปาร์ตี้ผู้เล่น ที่กำลังร่วมแรงร่วมใจเข้าปราบมอนสเตอร์ฝูงหนึ่งอยู่ ในกลุ่มนั้นมีคนที่เหมือนอัศวินถือโล่ลวดลายมังกรกำลังเข้าชนกับมอนสเตอร์ขนาดยักษ์อย่างกล้าหาญ เอลฟ์สาวนักธนูที่ยิง
ลูกธนูแสงครั้งเดียวออกมาได้เป็นร้อยดอกตกใส่มอนสเตอร์เป็นห่าฝน นักรบที่ถือดาบใหญ่สีดำและเมื่อเขานำ
ลูกแก้วสีแดงติดที่ด้ามดาบ ดาบของเขามีเปลวเพลิงลุกโชนขึ้นมา พรีสต์สาวที่ดูอ่อนโยนและใจดีใช้เวทมนตร์ออกมาเป็นแสงสีเขียวปนทอง มอบแสงสว่างและชีวิตให้กับผืนดินที่แห้งแล้ง ขจัดเมฆดำปลิวหายไปเหลือไว้เพียงท้องฟ้าอันสดใส จอมเวทย์อัญเชิญที่เรียกขานนกฟินิกซ์บินโฉบออกจากวงเวท ปีกของมันสะบัดเปลวเพลิง กระจายเข้าทำลายมอนสเตอร์เป็นวงกว้าง พวกเขาต่อสู้ได้ดุเดือดเร้าใจ สีสันเอฟเฟ็กต์ของสกิลและเวทมนตร์ช่างสวยงามตระการตา ดูแล้วน่าสนุกเป็นอย่างยิ่ง จากนั้นบนภาพก็มีตัวหนังสือโผล่ขึ้นมา...
"โลกของดาบและเวทมนตร์ที่ทุกคนใฝ่ฝันหา"
"โลกที่ทุกคนสามารถเริ่มต้นชีวิตใหม่"
"โลกที่ทุกคนมีโอกาสเท่าเทียมกัน"
"โลกที่จะมีความรัก ความสุข ความสนุกตื่นเต้นเกิดขึ้นได้เสมอ"
"เราขอเชิญพวกคุณทุกคน"
"ก้าวสู่ต่างโลกไปด้วยกัน"
"Another World Online"
เมื่อจบเพลงโหมโรงอย่างยิ่งใหญ่ พลุหลายนัดก็ถูกยิงขึ้นไปบนท้องฟ้า
'ฟิ้ว~ บรึ้ม! บรึ้ม!' พลุนั้นสีสันสดใสและเห็นได้ชัดเจนมากถึงแม้จะเป็นเวลากลางวัน พอการแสดงพลุประมาณ 5 นาทีจบลง เสียงปรบมือ โห่ร้องของผู้คนก็ดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง
เด็กหนุ่มวินซึ่งปกติแล้วจะเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยยิ้ม ไม่ค่อยเฮฮา แต่ตอนนี้เขาถึงกับยิ้มกว้างและปรบมือเช่นเดียวกันกับทุกคน นั่นเพราะเขามีความใฝ่ฝันที่อยากจะเล่นเกมนี้เป็นอย่างมาก และเมื่อได้เห็นอะไรแบบนี้ วินพูดออกมาเบาๆ แต่หนักแน่นว่า
"รอก่อนเถอะ ฉันจะกลับไปต่างโลกอีกครั้งให้ได้"
...
"ไหนๆๆ ใครอยากไปต่างโลก ขอเสียงหน่อย!!" เสียงอลิสาพิธีกรสาวตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้น
"โอ้วว วู้วๆ ยะฮู้ว! เฮ! เฮ! เฮ! วี้ดวิ้วๆๆ" เสียงผู้คนดังกระหึ่มขึ้นตอบสนอง
"เสียงเบาจัง ไม่ได้ยินเลย ขออีกครั้งสิ ไหนใครอยากไปต่างโลก ขอเสียงหน่อยค้า-!!"
"โอ้ววววววววววว เย้! เย้!" เสียงคนดูตอบรับดังขึ้นมาก
วินได้ยินเสียงแจ็กที่ยืนข้างๆร้อง "โอ้ว!" ด้วยเช่นกัน
วินหันไปมองแจ็ก และยิ้มขำเมื่อเห็นเพื่อนกำลังยิ้มกว้าง ยิ้มแบบอ้าปากค้างเลยทีเดียว
"เฮ้ย ไอ้แจ็ก เป็นไงบ้าง อึ้งเลยเหรอวะ ฮะฮะ"
"ไอ้วิน นี่คือเกมที่นายเคยเล่าให้ฉันฟังว่าอยากเล่นมากใช่ไหมวะ?"
"ใช่แล้วเพื่อน เกมนี้เปิดตัวมาได้แค่สามเดือนเท่านั้นเองนะ แต่มียอดผู้เล่นสูงถึงหนึ่งร้อยล้านไอดีแล้ว เป็นสถิติที่เร็วและมากที่สุดเป็นประวัติการณ์เลย มันเจ๋งใช่ไหมล่ะ!"
"เจ๋งไหมน่ะเหรอ แค่ฉันดูแค่นี้ ก็อยากไปตัวสั่นแล้วเว้ย ทำไงอ่ะ ทำไงวิน พาฉันไปต่างโลกทีเซ่" แจ็ก
กระชากคอเสื้อวินมาเขย่า วินถึงกลับหัวสั่นหัวคลอน
"เออๆ ใจเย็นๆ ไอ้เพื่อนเลิฟ นายยังไม่ลืมที่ฉันเล่าให้ฟังใช่ไหมว่าเครื่องเล่นเกม VR น่ะ มันแพงบรรลัยขนาดไหน ราคาของเครื่องอยู่ที่ 99,900 บาทถ้วน"
"โห! จำได้ว่านายเคยบอกว่าแพง แต่ไม่คิดว่าจะแพงขนาดนี้ ราคาขนาดนั้นซื้อมอเตอร์ไซค์ได้เลยนะนั่น ว่าแต่…นายมีแผนอะไรใช่ไหมไอ้วิน ฉันเชื่อว่านายไม่พาฉันมาบิ้วอารมณ์เสียเที่ยวแน่ๆ ถูกป่ะ?"
"หึหึหึ ใช่แล้ว แผนขั้นแรกคือนี่เลย ดูนั่นสิ" วินชี้ไปที่พิธีกรสาวอีกครั้ง
"เอาล่ะค่ะ สำหรับท่านผู้ชมทุกท่านที่อยู่ ณ สถานที่นี้ ทางบริษัท Infinity 69 ผู้ให้บริการเกม Another World Online เรามีกองทัพของขวัญสุดพิเศษมามอบให้กับทุกท่านด้วยค้า ทุกท่านโปรดดูบนจอภาพเลยค่ะ กล่องของขวัญเล็กๆสีสันแตกต่างกันไป แต่ทุกกล่องจะมีตราสัญลักษณ์บริษัทแบบนี้นะคะ ด้านในกล่องจะมี
บาร์โค้ดที่เป็นของรางวัลอยู่  ทุกท่านสามารถนำมาแลกรับไอเท็มในเกมหรือของรางวัลมากมายค่ะ"
"ยกตัวอย่างรางวัลเช่น ยาฟื้นพลังแบบพิเศษ ยาชุบชีวิตฉุกเฉิน ยาเพิ่มสถานะพิเศษ การ์ดมอนสเตอร์
ไข่มอนสเตอร์สัตว์เลี้ยง อาวุธเครื่องป้องกันเฉพาะอาชีพ หนังสือสกิล ใบอนุญาตเข้าดันเจี้ยนพิเศษ เสื้อผ้าหรือเครื่องประดับที่ไม่เหมือนใคร ไอเท็มทุกชนิดอยู่ในระดับ 5 ดาวขึ้นไปค่ะ ทั้งนี้ทั้งนั้นหากท่านได้ไอเท็มที่ไม่ถูกใจ ไอเท็มของขวัญวันนี้ทั้งหมดไม่ได้ล็อกการซื้อขาย ท่านสามารถนำไปแลกเปลี่ยนในเกมได้ค่ะ"
"และสุดท้ายนอกจากของขวัญไอเท็มพิเศษในเกมมากมายแล้ว หนึ่งในนั้นยังมีเครื่องเล่นเกม VRMMORPG หรือที่รู้จักกันในชื่อ เครื่อง VR แคปซูลฟูลไดรฟ์นั่นเองค่า มีทั้งหมดจำนวน 4 รางวัลด้วยกัน
และตอนนี้ทั่วห้างใหญ่ทั้งสองทิศของอนุเสาวรีย์แห่งนี้ เต็มไปด้วยกล่องของขวัญเรียบร้อยแล้ว รางวัลมีทั้งหมด
ห้างละ 2,000 รางวัลค่ะ ดิฉันขอย้ำเอาไว้ก่อนว่า คนหนึ่งคนสามารถแลกของรางวัลได้สองกล่องเท่านั้นนะคะ ยืนยันจากไอดีค่ะ และจำเป็นที่จะต้องมาเปิดกล่องรับไอเท็มต่อหน้าเจ้าหน้าที่ของเราด้วย หากเปิดมาแล้วหรือสภาพกล่องเสียหาย ถือเป็นโมฆะทันทีค่ะ"
"ขอย้ำอีกเรื่องหนึ่งว่า เกมล่าของขวัญนี้จุดประสงค์คือจัดขึ้นเพื่อความบันเทิง เฉลิมฉลองครบหนึ่งร้อยล้านไอดีในสามเดือน ทางบริษัทเราแจกไอเท็มให้ทุกคนฟรีๆ ฉะนั้นขอให้ทุกคนเลือกกล่องที่ต้องการอย่างสนุกสนานและแสดงออกถึงความสุภาพด้วยเช่นกัน เรามีเจ้าหน้าที่และกล้องวงจรปิดดูแลอยู่อย่างทั่วถึง หากมีใครก็ตามที่ใช้ความรุนแรงในการแย่งกล่องมา หรือจงใจกักตุนกล่องเอาไว้ในครอบครอง หากดูแล้วเป็นการกระทำที่จงใจ คนๆ นั้นจะถูกแบนจากเกมนี้ตลอดชีวิตค่ะ"
"โอ~เค! วันนี้ทางห้างสรรพสินค้าจะเปิดเร็วขึ้นเป็นกรณีพิเศษ เพื่อให้ทุกคนเข้าไปร่วมสนุกกัน ตอนนี้เป็นเวลา 8.29 น. อีก 1 นาที ประตูห้างจะเปิดให้ทุกท่านเข้าไปล่าของขวัญกันค่ะ ทุกท่านสามารถมายืนยันรับไอเท็มได้ที่บู๊ทเกมของทุกชั้น แล้วอย่าลืมว่าคนละสองกล่องเท่านั้น ขอให้ทุกท่านโชคดีค่ะ เอาล่ะนะคะ เรามานับถอยหลังสิบวินาทีก่อนประตูห้างเปิดพร้อมกันเลยค่า~"
10...
9...
8...
7...
6...
5...
4...
3...
2...
1...
"เริ่มเกมได้!!"


## [อีเวนท์ล่าของขวัญ]

ย้อนเวลากลับไปนิดหนึ่ง ตั้งแต่ช่วงเวลาที่ทุกคนได้ยินพิธีกรสาวบอกว่ากล่องของขวัญกระจัดกระจายอยู่ภายในห้าง วินาทีนั้นทุกคนต่างวิ่งกรูกันไปที่ประตูทางเข้าห้างแต่ละจุดอย่างเอาเป็นเอาตาย ส่วนวินกับแจ็กซึ่งยืนอยู่ด้านหน้าประตูอยู่แล้ว ได้ถูกฝูงชนเบียดชนกับประตูเต็มที่
"อั่ก! แอ๊ก! ไอ้วิน ที่ชวนฉันมายืนตรงนี้ตั้งแต่แรก นี่คือแผนของนายสินะ" แจ็กพูดขณะที่ใบหน้ากำลังเบียดกับประตู
"ใอ่แอ้ว" (ใช่แล้ว) วินตอบโดยที่หน้าเบียดประตูอยู่เช่นกัน จากนั้นเขาพยายามดันตัวเองบิดหน้าออกมาให้พูดได้สะดวก
"อีเว้นท์ล่าของขวัญนี้ ไม่มีประกาศบอกหรอกว่ารายละเอียดจะเป็นยังไง บอกแค่ว่าจะมีการแจกไอเท็มสำหรับผู้ที่มาร่วมในงาน แต่ฉันมาด้อมๆมองๆ อยู่ที่ร้านตัวแทนจำหน่ายของบริษัทเกมชั้นบนสุด แล้วแอบได้ยินพนักงานคนหนึ่งบ่นว่า ต้องห่อของขวัญดึกมาสองวันแล้ว แถมพรุ่งนี้ยังต้องมาแต่เช้าอีก ฉันเลยคำนวณว่าอีเว้นท์จะต้องออกมารูปแบบนี้" วินอธิบายให้แจ็กฟัง
"ฉลาดเหมือนเดิมเลยนะพวก โอ๊ยๆ จะดันอะไรกันนักหนาเนี่ย ว่าแต่พวกเราเข้าไปก่อนแล้วจะมีประโยชน์ยังไงล่ะ นายรู้เหรอว่ากล่องไหนคือรางวัลใหญ่น่ะ" แจ็กถาม
"ฉันพอมีข้อมูลอยู่บ้าง เดี๋ยวระหว่างวิ่งจะอธิบายให้ฟัง ตรงจุดนี้อาจเหมือนการคาดเดา แต่ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามที่ฉันคิดละก็ คืนนี้พวกเราได้ไปต่างโลกแน่นอน" วินตอบกลับพร้อมยิ้มอย่างมีเลศนัย
...
"เอาล่ะนะคะ เรามานับถอยหลังสิบวินาทีก่อนประตูห้างเปิดพร้อมกันค้า...10 ...9 ...8 ...7 ...6 ...5 ...4 ...3 ...2 ...1 เริ่มเกมได้!!"
พนักงานของห้างดึงประตูเปิดผ่างอย่างรวดเร็ว พร้อมกันนั้นฝูงชนก็วิ่งทะลักทะล้นเข้าไปในห้างอย่างคึกคัก แม้ทุกคนจะไม่รู้ว่ากล่องไหนเป็นไอเท็มอะไร แต่ทุกคนคงอยากที่จะพิสูจน์มันด้วยตาและมือตัวเองว่าที่กล่องจะมีคำใบ้อะไรอยู่หรือไม่ งานครั้งนี้ไม่ได้จัดที่อนุสาวรีย์แห่งนี้ที่เดียว แต่จัดทั้งหมด 4 แห่งทั่วกรุงเทพ และพร้อมกันตามเมืองหลวงของแต่ละประเทศที่เกมเปิดให้บริการอยู่ ใครสะดวกใกล้ที่ไหนก็ไปที่นั่น ผู้ที่เข้าร่วมงานโปรโมทเกมและฉลองหนึ่งร้อยล้านไอดีครั้งนี้ แน่นอนว่าส่วนใหญ่เป็นผู้ที่เล่นเกมอยู่แล้ว แต่ก็มีบ้างที่เป็นคนที่ยังไม่ได้เล่นและไม่มีแม้แต่เครื่อง VR เหมือนวินกับแจ็ก
"ไม่ต้องรีบร้อนนะครับ โปรดระวังอันตรายแก่ตนเองและผู้อื่นด้วย" เสียงพนักงานตะโกนผ่านโทรโข่งบอกผู้คนที่แห่กันเข้าห้างแต่ดูเหมือนไม่ค่อยมีใครได้ยินหรือสนใจฟัง
ตั้งแต่ที่ทั้งคู่วิ่งเข้าไปในห้าง ความรู้สึกแรกคือต้องตกใจกับห้างที่ละลานตาไปด้วยกล่องของขวัญขนาดเท่าฝ่ามือ สีสันต่างๆ มากมาย พวกเขาได้ยินเมื่อกี้ว่ารางวัลมีห้างละสองพันรางวัล แต่นี่แค่บริเวณปากทางเข้า แค่ชั้นแรกก็เต็มไปด้วยกล่องของขวัญหลายร้อยกล่องแล้ว มองไปทางไหนก็มีประดับไว้ กองสุมไว้ อยู่บนป้ายร้าน อยู่บนม้านั่ง บนต้นไม้หรือแม้กระทั่งอยู่ใจกลางฐานน้ำพุ
"โอ้ ว้าว~ กล่องของขวัญโคตรเยอะ เอาไงวิน พวกเราจะวิ่งไปตรงไหน ชั้นบนเหรอ?!" แจ็กถาม
"ใช่แล้วเพื่อน ขึ้นไปให้ถึงชั้นที่เก้ากันเลย!" วินตอบกลับ
"และแน่นอนว่าพวกเราไม่รอขึ้นลิฟท์ใช่ไหมไอ้วิน!"
"ฮะฮะ ถูกต้อง วิ่งตรงไปที่ทางบันไดกันเลยพวก!"
เฉพาะห้างชั้นหนึ่ง พื้นที่ถือว่ากว้างมากแล้ว ผู้คนต่างเริ่มกระจายกันออกไป บางคนรีบคว้ากล่องใกล้มือแล้วรีบไปยืนยันรับไอเท็มที่        บู๊ทร้านเกมเลย บางคนเมื่อเจอกล่องก็รีบพินิจพิจารณาทุกซอกทุกมุมอยู่นานสองนาน บางคนมองที่กล่องเสร็จแล้วก็โยนกลับไปสุมในกองที่เดิม มีคนไม่น้อยที่อัดแน่นกันหน้าลิฟท์เพื่อรอขึ้นข้างบน รุมกันแย่งกดลิฟท์รัวๆ สลับกันไปอย่างใจร้อน(...เอิ่ม) และมีคนจำนวนหนึ่งที่วิ่งตามวินกับแจ็กขึ้นบันได พวกเขาแยกไปที่ชั้นสองบ้าง ชั้นสามบ้าง เมื่อถึงชั้นสี่ วินเริ่มหอบจนทั้งคู่ช้าลงและเริ่มโดนคนอื่นแซง
"แฮ่กๆๆ ฮ้า.. แฮ่กๆ"
วินดึงแจ็กมาใกล้ๆ และกระซิบบอกอย่างรวดเร็วว่า "แจ็ก ฟังนะ จากการคำนวณ... แฮ่กๆ สภาพร่างกายฉันไปไม่ทันแน่นอน ดังนั้นนายต้องเป็นคนไปให้ถึงก่อน จากที่ฉันหาข้อมูล ผู้สร้างเกม ดร.เอ็ดเวิร์ด ชื่นชอบคำใบ้ สมบัติและปริศนาเป็นอย่างมาก ฉะนั้นของรางวัลใหญ่จะต้องอยู่ใน กล่องสีขาวไข่มุก ตราโลโก้สีทอง อย่างแน่นอน"
"กล่องสีขาวไข่มุก ตราโลโก้สีทอง" แจ็กพูดย้ำอีกครั้ง และถามว่า
"ทำไมล่ะ นายรู้ได้ไง?"
"เออ ไม่มีเวลาอธิบาย นายรีบไปหาให้เร็วกว่าคนอื่นก่อนเถอะ ร้านเกมสาขาหลักอยู่ที่ชั้นเก้าของห้างนี้ บริเวณรอบๆ ร้านจะมีรูปปั้นแกะสลักตัวละครในเกม และมอนสเตอร์มากมาย ลองสังเกตที่สำคัญเช่น อาวุธที่ถือ ในปากมังกรหรืออะไรแบบนี้ดูนะ ไปๆ ไปได้แล้ว"
"โอเค งั้นฉันจะไปหาไว้ให้ก่อน แล้วรีบตามมาเลือกกล่องล่ะ!"   แจ็กบอกและเริ่มออกตัววิ่งด้วยสปีดสุดแรง
"สู้ๆ นะเพื่อน… แฮ่กๆๆ" วินพูดพลางหยิบยาสูดพ่นขยายหลอดลมในเป้ออกมาใช้
"ฟุบ! เฮ้อ~ ค่อยยังชั่ว เบื่อโรคหอบหืดนี้เป็นบ้า แต่ทำไงได้ ไปหาหมอมาทั่วแล้ว ก็ไม่เห็นจะดีขึ้นสักนิดเลยนี่นา ปล่อยให้อาการมันทรงๆ ไปแบบนี้แหละ ไม่อยากให้แม่ต้องมาเปลืองเงิน ต้องมาลำบากเพื่อเรามากขึ้นอีกแล้ว"
"เอาล่ะ รีบตามแจ็กขึ้นไปดีกว่า..."
เมื่ออาการของวินดีขึ้น เขาก็รีบลุกและเดินก้าวขึ้นบันไดต่อไป
...
มาที่ชั้นบน แจ็กวิ่งกระโดดขึ้นบันไดทีละสามขั้น สับขาอย่างรวดเร็วจนแซงทุกคนได้หมดและเป็นคนแรกที่ขึ้นมาถึงชั้นเก้า เขารีบมองหาร้านเกม และเจอมันอย่างง่ายดาย เพราะร้านมันใหญ่โตมาก รวมพื้นที่บริเวณรอบนอกร้านที่ตั้งรูปแกะสลักเรียงรายอยู่ด้วย ก็กินพื้นที่เกือบทั้งชั้นเก้าแล้ว
"นั่นไงๆ ร้าน Infinity69 Game Shop" แจ็กรีบวิ่งไปสำรวจหน้าร้านและรูปปั้นตัวละครในเกมและมอนสเตอร์ที่เรียงรายอยู่หน้าร้าน "อืมม์... ทุกตัวก็เต็มไปด้วยกล่องของขวัญหลากสี แต่กล่องสีขาวโลโก้สีทองเนี่ย มีอยู่ที่รูปปั้นตัวละสองกล่อง เอาไงดีล่ะเนี่ย..."
"ห๊ะ! แย่แล้ว เริ่มมีคนขึ้นมาถึงแล้ว เอางี้ละกัน เอามันมาถือไว้ทั้งหมดก่อน แล้วรอไอ้วินอีกที" แจ็กรีบวิ่งไปหยิบตะกร้าช้อปปิ้งใบใหญ่จากหน้าร้าน และรวบรวมกล่องสีขาวทั้งหมดใส่กองพูนเอาไว้
"นี่ นายน่ะ" เสียงหญิงสาวดังขึ้น "นายจะกักตุนกล่องแบบนั้นไม่ได้นะรู้ไหม"
แจ็กหันไปมองเพราะสงสัยว่าเสียงนั้นพูดกับเขาใช่หรือเปล่า "ฉันเหรอ พวกเธอพูดกับฉันใช่ไหม?"
"ใช่สิ ตรงนี้มีนายยืนหัวโด่อยู่คนเดียวนี้ไง…อ้าว นายมันไอ้แจ็กนี่นา!"
"ยัยน้ำ เธอเองเรอะ ไม่เจอกันตั้งแต่จบ ม.3 เลย อ้อเธอไปเรียนต่อโรงเรียนสตรีสินะเนี่ย เธอไม่เปลี่ยนไปเลยนะ ยังอกไข่ดาวเหมือนเดิมเลยเนอะ ฮะฮ่าฮ่า" แจ็กหัวเราะใส่เพื่อนเก่า
"ไอ้แจ็ก ไอ้ตี๋นรก ยังปากสุนัขเหมือนเดิมนะ!" น้ำยิ้มพร้อมกับเอากระเป๋าเป้ฟาดกบาลแจ็กไปทีหนึ่ง
ผัวะ!
"โอ๊ย! แหมเรื่องแค่นี้โมโหไปได้ หยอกน่ะหยอก รู้จักไหม?" แจ็กพูดพลางเอามือเกาหัวที่โดนฟาด
"เออ หยอกก็หยอก แต่ถ้านายหยอกอีก เป้ของฉันก็จะไปหยอกหัวนายแน่รับรอง!" น้ำขู่ฟ่อใส่แจ็ก
"จ้ะๆ ไม่พูดแล้วจ้ะ" แจ็กตอบเสียงอ่อย
"มาๆ ฉันจะแนะนำเพื่อนให้รู้จักนะ คนนี้ชื่อมะนาว คนนี้ชื่อแนนซี่ ส่วนคนนี้ชื่อเรย์" น้ำผายมือแนะนำเพื่อนทีละคน แจ็กสังเกตุเห็นว่าในมือของแต่ละคนมีกล่องของขวัญหลากสีปนๆกันไป
"โอเค ยินที่รู้จักนะสาวๆ เพื่อนเธอเนี่ยสวยกว่าเธอทุกคนเลยนะน้ำ ฉันไปก่อนล่ะ บาย~" แจ็กหันหลังจะวิ่งหนี แต่น้ำจับเสื้อแจ็กไว้ได้ทัน
"นายจะไปไหนก็ไป แต่ส่งกล่องสีขาวในตะกร้ามาซะ รู้ไหมว่าถ้าฉันไปเรียกเจ้าหน้าที่มาดูละก็ นายโดนแบนจากเกมตลอดชีวิตแน่นอน เขาไม่ให้ใช้วิธีการกักตุนกล่องนะจะบอกให้ นายมีสิทธิ์เลือกไปสองกล่อง แล้ววางที่เหลือเอาไว้ซะ พวกฉันจะเลือกบ้าง" น้ำพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
"หา อะไรกัน มีงี้ด้วยเหรอ?" แจ็กทำหน้างง
น้ำพูดต่ออีกว่า "ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายไปได้ข้อมูลอะไรมา ถึงจะเอาแต่กล่องสีขาว ส่วนพวกฉันมีกันสี่คน ก็เลยกะว่าจะสุ่มหยิบกล่องมาให้ทุกสีแค่นั้นเอง ฉันจะเลือกกล่องสีขาวไว้สักกล่องเดียวก็พอ"
"สามกล่อง" เสียงเพื่อนของน้ำที่ชื่อเรย์พูดขึ้น
"น้ำ ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉันมีลางสังหรณ์ว่านายคนนี้จะต้องได้ข้อมูลอะไรดีๆมาแน่นอน และเท่าที่ปราดตามองตั้งแต่ขึ้นมาที่ชั้นเก้านี้ กล่องสีขาวไม่มีตรงไหนอีกแล้ว ฉะนั้นพวกเราจะเลือกสามกล่องเลย" เรย์วางกล่องสีแดงกับชมพูลงที่เก้าอี้ใกล้ๆ
"ของพวกพี่ ขอสี่กล่องนะน้องชาย" เสียงของชายใส่สูทดำสองคนยื่นมือมาที่แจ็กด้วย
"ใครอีกฟะเนี่ย? เอาไงดี ไอ้วินทำไมมาช้าจังวะ" เสียงแจ็กบ่นอย่างท้อใจ
"เอ่อ... เดี๋ยวเพื่อนผมกำลังจะขึ้นมาครับ รอให้เขาเลือกก่อนได้ไหม นะนะ สาวๆ สุดสวยทั้งสี่ และก็พวกพี่ชุดดำสุดเท่ด้วย ผมขอเวลาอีก 5 นาที"
"คนที่เห็นก่อนมีสิทธิ์ได้เลือกก่อนนะไอ้น้อง เพื่อนนายต้องมาเลือกทีหลังแล้วละ" ชายชุดดำคนหนึ่งพูด พร้อมกับกวักมือเรียกเจ้าหน้าที่
เจ้าหน้าที่เดินเข้ามาแล้วพูดว่า "น้องคะ กักตุนกล่องไม่ได้นะคะ น้องมีสิทธิ์เลือกส่วนของตัวเองสองกล่อง แล้วรบกวนวางกล่องที่เหลือด้วยค่ะ"
"เวรเอ๊ย เอาไงดีวะ ต้องให้แล้วล่ะนะ กล่องมันสีขาวเหมือนกัน คงไม่ต่างกันหรอก แล้วแต่ดวงละกัน" แจ็กคิดในใจแล้วกำลังจะวางตะกร้าลงที่พื้น…
ทันใดนั้นประตูทางหนีไฟเปิดออกดัง "ปัง!" แจ็กหันขวับไปมองทันที
"ไอ้วินนี่หว่า!"
วินเห็นแจ็กเช่นกัน เขารีบวิ่งตรงดิ่งมาทันที ระยะห่างกันประมาณ 20 เมตร วินตะโกนว่า
"แจ็กว้อย! โยนกล่องทั้งหมดขึ้นฟ้าเดี๋ยวนี้เลย!"
แจ็กไม่ลังเลในสิ่งที่เพื่อนบอก โยนกล่องในตะกร้าทั้งหมดขึ้นไปบนฟ้าทันที แจ็กโยนขึ้นไปสูงจนเกือบถึงเพดานห้าง วินวิ่งตรงมาพร้อมกับจ้องไปที่กล่องทั้งหมดตาไม่กระพริบ และเขาสังเกตุเห็นอะไรบางอย่างว่ามีกล่องสีขาวทั้งหมดห้ากล่องจากยี่สิบ ที่เกิดเงาประกายมุกแวบออกมาเมื่อต้องกับแสงแดดจากพระอาทิตย์
วินวิ่งมากระโดดยื่นมือคว้ากล่องเอาไว้ได้ทั้งสองข้าง วินาทีที่กล่องลอยขึ้นไปนั้น แจ็กนึกในสิ่งที่วินบอกว่า "กล่องสีขาว...ไข่มุก ต้องขาวไข่มุก! ไม่ใช่กล่องสีขาวธรรมดา" แจ็กกระโดดยื่นมือออกไปคว้ากล่องไข่มุกเช่นกัน แต่เขาคว้ามาได้แค่กล่องเดียว โดยกล่องหนึ่งเรย์เป็นคนคว้าเอาไว้ได้ และอีกกล่องหนึ่งชายชุดดำได้ไปครอง
เมื่อทั้งคู่ลงถึงพื้น วินพูดว่า "แจ็ก ไม่ต้องเก็บกล่องที่เหลือแล้ว วิ่งไปฝั่งนู้นด้วยกันเลย"
แจ็กที่กำลังวิ่งออกจากพื้นที่ตรงนั้นพร้อมกับวิน หันมายิ้มแฉ่งและตะโกนถามเจ้าหน้าที่ของร้านเกม
"พี่คนสวย ผมคืนกล่องแบบนี้ไม่ถือว่าใช้ความรุนแรงใช่ไหมครับ!"
เจ้าหน้าที่สาวยิ้มขำและและทำท่าโอเคให้กับแจ็ก
"ขอบคุณมากครับพี่สาว ไว้เดี๋ยวจะแวะไปหาที่ร้านนะครับ!"
ทั้งสองคนวิ่งออกจากพื้นที่ตรงนั้น โดยที่มีแก๊งสี่สาวและชายชุดดำพร้อมใจกันมองตามและยืนทำหน้างงกันอยู่


## [สมัครไอดีเกม]

เจ้าหน้าที่สาวคนนั้นหยิบตะกร้าขึ้นมาเพื่อจะเก็บกล่องที่หล่นตามพื้น และเอ่ยถามกลุ่มหญิงสาวและชายชุดดำ
"จะเอากล่องที่เหลือด้วยไหมคะ?"
ชายชุดดำรีบหยิบกล่องไปให้ครบคนละสองกล่อง แล้วเดินจากไป
ส่วนแก๊งค์สาวๆ รวมตัวพูดคุยกัน " เรย์ว่าไง พวกเราควรเอากล่องที่เหลือไหม" น้ำหันไปถามเรย์
เรย์จ้องมองกล่องสีขาวไข่มุกที่ตัวเองถืออยู่และหยิบกล่องสีขาวธรรมดามาเปรียบเทียบ จากนั้นก็พูดว่า "ไม่ละ ส่วนตัวฉันไม่อยากเสี่ยงกับกล่องที่เหลือ ฉันสังหรณ์ว่ามันจะไม่ได้อะไรดีๆหรอก"
แนนซี่พูดขึ้นมาว่า "น้ำ เพื่อนเธอสองคนนั้นต้องลงทุนเล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ ไอเท็มมันจะต่างกันขนาดนั้นเลยรึไง"
"มันก็มีสิทธิ์อยู่นะ ถ้าหากฟลุกได้ไอเท็มสวมใส่ระดับเกิน 5 ดาวขึ้นไป แค่ขายก็ได้เงินในเกมเป็นแสนทองแล้ว แลกเป็นเงินจริงก็เป็นหมื่นบาทอยู่นะ แต่ฉันก็สงสัยอยู่นะว่ามันจะเป็นไปได้เร้อ งานนี้ยังไงมันก็แจกฟรี คนที่มาร่วมงานก็มีแต่ผู้เล่นใหม่ๆ ทั้งนั้นแหละ พวกผู้เล่นอาชีพหรือฮาร์ดคอร์คงไม่มาร่วมงานแบบนี้หรอก" น้ำกล่าว
"เดี๋ยวตอนไปเปิดกล่องกัน ก็คงจะรู้เองว่าข้างในมันมีอะไร ในมือพวกเราก็มีกล่องหนึ่ง ยิ่งถ้าได้ไอเท็มหรือสกิลสายต่อสู้ละก็ ฉันจะดีใจมาก" เรย์ยิ้มและพูดเสริมขึ้นมา
"จ๊ะ แม่เรย์สายโหด ฉันขอแค่ได้พวกเสื้อผ้าสวยๆ เครื่องประดับน่ารักๆ ก็พอแล้วละ ฉันละเบื่อเมืองเริ่มต้นที่อยู่ตอนนี้ม๊ากมาก หาไอเท็มสวมใส่เก๋ๆ เลิศๆ ไม่ได้เลย" แนนซี่กล่าว
"นี่ๆ ว่าแต่คนที่วิ่งมาทีหลังนั่น หล่อใช้ได้อยู่นะ น้ำเธอรู้จักเขาด้วยรึเปล่า" มะนาวพูดขึ้นมา
"ยัยมะนาว! แหม สนใจแต่เรื่องผู้ชายนะหล่อน"
มะนาวแลบลิ้นแล้วทำท่าน่ารัก "อะไรย่ะ ฉันแค่อยากรู้เฉยๆ ไม่มีอะไรสักหน่อย เนอะๆ เรย์ก็อยากรู้ใช่ไหมล่ะ" มะนาวเข้าไปกอดแขนของเรย์
"จ๊ะๆ ก็อยากรู้แหละ แต่คงไม่เท่าเธอหรอก" เรย์ทำตามองบนเล็กน้อยและยิ้มขำกับเพื่อนสาว
น้ำมองไปแจ็กกับวินที่กำลังวิ่งไปอีกฝั่งของห้าง เห็นสองคนนั้นไกลๆ และตอบว่า "นายคนนั้นชื่อวิน ฉันเคยคุยกับเขาแค่สองสามครั้งเอง ไม่ได้สนิทกันหรอก ส่วนใหญ่เวลาอยู่ที่โรงเรียน ถ้าไม่ได้เห็นว่าอยู่กับแจ็ก ก็จะหมกตัวอยู่แต่ในห้องสมุด อ่านหนังสือคนเดียวเป็นประจำ มีคนแอบชอบหมอนั่นเยอะ อาจเพราะหน้าตาดีกับดูสุขุมนิ่งๆ มั้ง แต่ก็ไม่เห็นจะตอบตกลงคบกับใครนะ"
"ว้าวๆๆ สมเป็นเจ๊น้ำตลาดบางไทร รู้ลึกรู้จริง" เพื่อนทั้งสามส่งเสียงแซว
"จะบ้าเรอะ ฉันก็แค่จำได้เพราะเขาเป็นคนแปลกต่างหาก เอ่อ พี่คะ ขอโทษค่ะ พวกหนูปรึกษากันนานไปหน่อย เก็บกล่องไปได้เลยค่ะ" น้ำหันไปบอกเจ้าหน้าที่ซึ่งกำลังรออยู่
"ไม่มีปัญหาจ้า เดี๋ยวถ้าพวกน้องพร้อมจะยืนยันรับไอเท็ม ก็เชิญที่ร้านได้เลยนะจ๊ะ" พนักงานสาวยิ้มและเดินเข็นรถใส่กล่องจากไป
....
…...
อีกฝากหนึ่งของห้าง วินกับแจ็กนั่งพักกินน้ำกันอยู่ที่ม้านั่ง
"ว้าเว้ย! ไอ้วิน ขอโทษทีนะที่ฉันคว้ากล่องสีขาวไข่มุกมาได้แค่กล่องเดียว" แจ็กกล่าวเชิงเสียดาย
"ไม่เป็นไรหรอกน่า อย่างที่นายเห็นนั่นแหละ กล่องมันไม่ใช่ธรรมดา มองผิวเผินมันก็สีขาวเหมือนกันหมด พวกเราได้มาสามกล่องก็สมบูรณ์แบบแล้วละเพื่อน เพราะนี่ไง" วินควักกล่องสีขาวไข่มุกอีกกล่องออกมาจากกระเป๋าเป้
"อัยยะ! ฮ่าฮ่า ที่นายมาช้าเพราะไปแวะหาที่ชั้นอื่นมาสินะ" แจ็กยกนิ้วโป้งให้วิน
"ที่ชั้นแปดมีร้านกาแฟสตาร์เบิร์สที่ ดร.เอ็ดเวิร์ดชอบดื่มอยู่เป็นประจำ แล้วมันก็อยู่ไม่ไกลจากบันได ฉันเลยลองเสี่ยงแวะไปดู แล้วก็เจอจริงๆ อยู่บนยอดน้ำพุสามชั้นหน้าร้านนั่นเลย แล้วบนยอดน้ำพุน่ะ มันมีแสงอาทิตย์ตกกระทบพอดี ฉันเลยรู้ว่ากล่องมันจะเป็นยังไงน่ะสิ"          วินอธิบาย
"แล้วไอ้เรื่องกล่องสีขาวไข่มุกล่ะ"
"เมื่อคืนในบอร์ดเว็ปหลักของเกมในแต่ละประเทศ ด็อกเตอร์เอ็ดเวิร์ดเขาโพสต์กลอนไว้บทหนึ่ง ตัวอักษรสีรุ้ง พื้นหลังสีขาว"
'สิ่งล้ำค่ากลั่นมาจากน้ำตา  สุขอุราทุกคราเมื่อพบเห็น
ประกายต้องจับใจแม้ยามเย็น  แสนลำเค็ญสร้างมาไม่ได้ครอง'
"โอ้~ ยังงี้นี้เอง ว่าแต่กลอนนั่นพูดถึงไข่มุกเหรอฟะ ฉันไม่เห็นเข้าใจเลย ฮ่าฮ่าฮ่า" แจ็กหัวเราะบ๊องตื้นออกมา วินก็ยิ้มขำไปด้วย
วินลุกขึ้นเอากระป๋องน้ำไปทิ้งถังขยะแล้วพูดว่า "ไปๆ ไปยืนยันรับไอเท็มที่ร้านกัน หลังจากนี้ฉันต้องไปเข้ากะงานพาร์ทไทม์ต่อ ต้องไปให้ตรงเวลาด้วย"
"โอเค ไปกัน ว่าแต่พวกเรายังไม่เคยเล่นเกมเลยนะ มันจะไม่เป็นไรใช่ไหม?" แจ็กเอ่ยถาม
"ฉันน่ะ เคยเล่นครั้งหนึ่งแล้ว ตั้งแต่วันที่เกมเปิดตัว แล้วหลังจากนั้นก็ไม่ได้เล่นอีกเลย" วินตอบด้วยสีหน้าเศร้าเล็กน้อย
"เอ้าเหรอ! ไม่เห็นนายเคยเล่าให้ฟังเลย แล้วทำไมไม่เล่นต่อล่ะ?"
"เหตุผลหลักๆ ก็เรื่องเงินนั่นแหละ ส่วนเรื่องอื่นค่อยเล่าให้ฟังวันหลังนะ" วินตอบพร้อมเอามือจับที่ไหล่แจ็ก เป็นสัญญาณให้รู้ว่าเขายังไม่อยากพูดถึงมันตอนนี้ แจ็กมองวินแล้วก็พยักหน้าเบาๆ เป็นการตอบรับ
วินพูดต่อว่า "เรื่องยังไม่เคยล็อกอินน่ะไม่เป็นไร แค่สมัครไอดีเกมไว้ก็พอ เดี๋ยวพอพวกเราเข้าเกมเมื่อไร ไอเท็มมันจะตามพวกเราเข้าไปเอง แต่ถ้าพวกเราได้เครื่อง VR แคปซูล หรือพวกของนอกเกมละก็ เขาจะบอกพวกเราเดี๋ยวนั้นเลย"
"นายคิดว่าพวกเราจะได้เครื่องไหมวะ ฮึ่ย! ฉันตื่นเต้นนะเนี่ย เครื่องราคาตั้งเหยียบแสน ถ้าได้เกินสองเครื่อง พวกเราเอาไปขายมาแบ่งตังค์กันดีกว่า" แจ็กเดินเข้าไปกอดรัดคอวิน
"เออ ฉันก็ตื่นเต้นเหมือนกัน จำที่เคยเล่าให้ฟังได้ไหมว่า คนที่เข้าไปเล่นจริงจัง พวกท็อปเพลเยอร์น่ะรายได้เดือนหนึ่งเป็นล้านก็มีนะเฟ้ย ฉันเองไม่ได้หวังว่าเข้าไปปุ๊ปแล้วจะรวยในชั่วข้ามคืนหรอกนะ แต่แค่เดือนหนึ่งฉันหาเงินได้สัก 2-3 หมื่นบาท ฉันว่าก็โอเคแล้วละ แล้วตอนนี้สิ่งที่จะทำให้ความเป็นไปได้แบบนั้นมันเกิดขึ้น มันอยู่ในมือพวกเราเรียบร้อยแล้ว ป่ะ! ไปลุ้นที่ร้านกันเลย"
วินกับแจ็กเดินเข้าไปในร้านเกมซึ่งตอนนี้คนจอแจแน่นขนัดมาก และได้ยินเสียงพนักงานแจ้งออกลำโพงว่า
"วันนี้ตู้ OSS ขอสงวนสิทธิ์ให้เฉพาะผู้ที่ต้องการยืนยันรับไอเท็มนะครับ และกราบเรียนผู้ที่ถือกล่องของขวัญ ขอความกรุณาอย่าเพิ่งเปิดกล่องก่อนถึงตู้ครับ ส่วนท่านที่ต้องการซื้อเครื่อง VR แคปซูล ธุรกรรมทางการเงิน หรือสมัครไอดีเกม รบกวนกดบัตรคิวแล้วรอพบพนักงานที่เคาเตอร์หลักได้เลยครับ"
(One Stop Service เป็นตู้หน้าจอทัชสกรีนขนาด 100*50 ซม. คล้ายกับตู้ซื้อตั๋วหนังตามห้าง)
"แจ็ก ไปสมัครไอดีให้นายก่อนดีกว่า แล้วพวกเราค่อยไปลุ้นที่ตู้พร้อมกัน" วินดึงแจ็กไปกดบัตรคิว ได้หมายเลข 108 หน้าจอที่เคาเตอร์เรียกอยู่คือหมายเลข 100
ขณะที่ทั้งสองนั่งรอเรียกตามคิว ก็นั่งดูผู้คนที่มายืนยันรับไอเท็มกัน คนที่อยู่ในร้านตอนนี้มีทุกเพศทุกวัยเลยทีเดียว เป็นหลักฐานอย่างดีว่า Another World Online เข้าถึงสาธารณชนได้อย่างดีเยี่ยมจริงๆ
'หมายเลข 101 เชิญค่ะ…'
"วิน ดูนั่นสิ คุณตากับคุณยายเดินควงแขนกันมาต่อแถวที่ตู้แล้ว ไหนนายบอกว่าเกมนี้ต่อสู้กันดุเดือดไง แล้วทั้งคู่จะไหวหรือเนี่ย" แจ็ก  ถามด้วยความสงสัย
"เรื่องไหวน่ะไหวอยู่แล้ว เพราะสภาพร่างกายเราในเกมกับนอกเกมไม่เหมือนกันน่ะสิ เมื่อล็อกอินเข้าเกมปุ๊บ ทุกคนจะเริ่มที่เลเวล 1 ถูกไหม ถึงรูปร่างหน้าตาจะปรับได้ไม่เกิน 10 % แต่แค่สภาพร่างกายตอนเลเวลเริ่มต้นก็คล่องแคล่วเหมือนวัยรุ่นเลยละ นายลองคิดสิว่าคุณตากับคุณยายจะดีใจขนาดไหน เวลาอยู่ในเกม ไม่ต้องเดินย่องเบาๆ ค่อยๆ ทั้งคู่สามารถวิ่งได้ กระโดดได้ เล่นกีฬาผาดโผนยังได้เลย"
"อ้อ ยังงี้นี้เอง เนอะถ้าเป็นแบบนั้น แค่คิดก็น่าสนุกแล้ว" แจ็กพยักหน้าเห็นด้วย
"ใช่แล้ว และการเข้าไปในเกมต่างโลกเนี่ย ไม่จำเป็นต้องบู๊ดุเดือดตลอดเวลาหรอกเพื่อน ใครอยากเข้าไปใช้ชีวิตแบบไหนในนั้น ทุกคนสามารถทำได้หมด ปลูกผัก ทำฟาร์ม ค้าขาย ตกปลา หรือแค่เข้าไปท่องเที่ยวในนั้นก็สะดวกสบายกว่าไปเที่ยวในโลกจริงตั้งเยอะ อาหารการกินก็เลิศรส แถมราคาถูกกว่าโลกจริงมากมาย"
"ห๊ะ! ของกินก็ลิ้มรสได้ด้วยเรอะ?" แจ็กทำหน้าตกใจ
"เออ ประสาทสัมผัสทั้ง 5 ของเราอยู่ครบเลย รูป รส กลิ่น เสียง และการสัมผัส"
"เฮ้ย~ ว้าวๆ แจ่มเป็นบ้าเลยว่ะ" แจ็กอุทานเบาๆ
วินยิ้มแล้วถามว่า "หมายถึงเกมใช่ไหม?"
"เปล่าๆ น้องคนนั้นน่ะแจ่มเป็นบ้าเลย อึ๋มมั่กมาก น่ารักซะไม่มี" แจ็กชะเง้อคอมองสาวที่กำลังเดินเข้ามาในร้านเกม
เพียะ! วินตบหัวแจ็กเบาๆ หนึ่งทีเชิงหยอก "ไอ้บ้านี่ ตูอุตส่าห์ตั้งใจอธิบาย มัวแต่มองหญิงอยู่ได้"
'หมายเลข 105 เชิญค่ะ…'
"หากสิ่งสวยงามไม่ได้มีไว้ให้ชื่นชม โลกนี้ก็ไม่จำเป็นต้องมีศิลปะน่ะสิ" แจ็กทำหน้านิ่งเก็กหล่อ เอานิ้วโป้งกับนิ้วชี้มาจับที่คางตัวเอง สายตามองไปที่น้องคนนั้นต่อไป…
วินยิ้มอ่อนพร้อมกับส่ายหัวเบาๆ ให้กับความตลกของเพื่อน
'หมายเลข 108 เชิญค่ะ…'
"ไปกัน หมายเลขของนายแล้ว"
ทั้งคู่เดินไปนั่งที่หน้าเคาเตอร์ แล้วพนักงานสาวก็พูดว่า "สวัสดีค่ะ Infinity 69 ยินดีให้บริการค่ะ"
"ครับ เพื่อนผมอยากเปิดไอดีเกมน่ะครับ" วินกล่าว
"ค่ะ เดี๋ยวรบกวนกรอกเอกสารแผ่นนี้เลยค่ะ" พนักงานยื่นเอกสารให้แจ็ก แจ็กก็รับมากรอกจนเสร็จแล้วก็ยื่นกลับให้
"โอเคค่ะ เสียบบัตรประชาชนตรงนี้เลยค่ะ"
เมื่อแจ็กเสียบบัตรเข้าไปที่เครื่อง ภาพโฮโลแกรมเล็กๆ ก็ฉายออกมา เป็นรูปหน้าต่างรายละเอียดสัญญาและเงื่อนไขการเปิดใช้บริการไอดีเกมของบริษัท Infinity69 แจ็กไม่อ่านให้เสียเวลากดตกลงๆๆ เสร็จเรียบร้อย
"ขอบคุณค่ะ ค่าบริการเปิดไอดีครั้งเดียวตลอดชีพ 1,000 บาทค่ะ"
"หาาาา ต้องเสียเงินด้วยเหรอครับ นึกว่าฟรีซะอีก" แจ็กกล่าว อย่างตกใจแล้วหันไปมองหน้าวิน
"อ้าว ฉันลืมบอกเหรอ ฮ่าฮ่า โทษทีเพื่อน" วินหัวเราะแห้งๆใส่แจ็ก
"ไอ้บ้า ฉันเอาตังค์มาไม่พอน่ะสิ มีอยู่แค่สามร้อยบาทเอง ในบัญชีก็แทบจะบ๋อแบ๋แล้วด้วย"
"เออ เรื่องนั้นไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจะออกให้นายทั้งหมดก่อนเอง แต่นายต้องคืนฉันทีหลังนะ" วินหยิบบัตรประชาชนให้พนักงานหักเงินในบัญชีตนเอง (สมัยนี้บัตรประชาชนใบเดียว เชื่อมต่อข้อมูลทุกอย่างของคนๆ นั้นไว้ได้ทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นทะเบียนบ้าน สูติบัตร ประวัติการศึกษา ประวัติสุขภาพจากโรงพยาบาล บัญชีธนาคาร ฯลฯ)
"รบกวนกดรหัสและสแกนลายนิ้วมือด้วยค่ะ" พนักงานยื่นหน้าจอให้วิน วินก็จัดการยืนยันให้เรียบร้อย
"พี่วินสุดหล่อครับ เดี๋ยวน้องแจ็กขอคืนเงิน เป็นเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวที่บ้านแทนได้ไหมคร้าบ" แจ็กเอามือมานวดไหล่วินเบาๆ
"นายนี่มัน… เออๆ ก็ได้ฟะ แล้วบอกป๊านายไว้ละกันว่าจะเลี้ยงตอบแทนที่ฉันติวหนังสือให้ไรงี้"
"ไม่มีปัญหา ป๊ากับม๊าเขาบอกตลอดแหละว่าให้ชวนวินมากินก๋วยเตี๋ยวที่บ้านบ่อยๆ มาทุกวันเลยยังได้"
"เพราะป๊ากับม๊านายไม่เคยคิดตังค์ฉันนี่แหละ ฉันเลยเกรงใจอ่ะดิ รบกวนมาตลอดตั้งแต่เด็กแล้ว"
"คิดมากน่า บางครั้งฉันว่าเขายังรักนายมากกว่าฉันเลยล่ะมั้ง เห็นชอบพูดตลอดเลยว่า ทำไมไม่เรียนให้เก่งเหมือนวิน ทำไมไม่ขยันอ่านหนังสือเหมือนวิน ฉันฟังจนหูชาแล้วเนี่ย"
"งั้นตกลงตามนั้น ว่าแต่ถึงช่วงเวลาอันน่าตื่นเต้นของวันนี้แล้วสินะ ไปลุ้นไอเท็มที่ตู้กันดีกว่าเพื่อน"
"ไปๆ ไปกันเลย!!" ทั้งคู่เดินยิ้มกันไปต่อแถวที่ตู้ OSS ในใจพลางคิดหวังขอให้ได้เครื่อง VR แคปซูลด้วยเถอะ สาธุๆ


## [เปิดกล่องของขวัญ]

ระหว่างรอต่อแถวอยู่ที่ตู้ OSS วินกับแจ็กชะเง้อคอมองคนที่กดรับไอเท็มข้างหน้าตู้ไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"เปิดกล่องได้เลยค่ะ จากนั้นก็เสียบ ID การ์ดของตนเองที่ช่องนี้ แล้วสแกนบาร์โค้ดจากกล่องของขวัญตรงนี้ค่ะ ถ้าหากคุณได้รับไอเท็มในเกมละก็ เมื่อคุณเข้าเกมเมื่อไร ไอเท็มจะอยู่ในคลังเก็บของๆ คุณทันที หรือหากตัวละครของคุณสามารถใช้ 'ตลาดประมูล' ได้แล้วละก็ สามารถเช็คในแอพโทรศัพท์มือถือได้ทันทีค่ะ แต่หากเป็นของนอกเกม คุณจะได้รับคูปองเพื่อนำไปแลกของขวัญที่ร้านค้าด้านหน้าค่ะ" เสียงพนักงานสาวบอกกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่ตู้ OSS
"ตลาดประมูลที่ว่านั้น จะใช้ได้ตอนไหนเหรอครับ ปัจจุบันผมเลเวล 11" ชายหนุ่มคนนั้นสอบถามพนักงาน จากนั้นเขาก็เปิดกล่องและเริ่มทำตามขั้นตอน
"ฟังก์ชั่นตลาดประมูล จะใช้งานได้ต่อเมื่อเพลเยอร์เลเวล 20 ค่ะ เมื่อเลเวลถึงกำหนด ทางระบบจะแจ้งเตือนเพลเยอร์ทันทีเลยค่ะ" พนักงานสาวตอบ
"คุณได้รับไอเท็มในเกมกับเสื้อยืด นี่ค่ะคูปอง ขอให้โชคดีนะคะ" จากนั้นก็เป็นคิวต่อไปเรื่อยๆ
"คุณได้รับไอเท็มในเกมกับพวงกุญแจค่ะ นี่ค่ะคูปอง ขอให้โชคดีนะคะ"
"คุณได้รับไอเท็มในเกมสองชิ้นค่ะ ขอให้โชคดีนะคะ"
"คุณได้รับตุ๊กตากับพวงกุญแจค่ะ นี่ค่ะคูปอง ขอให้โชคดีนะคะ"
"คุณได้รับไอเท็มในเกม กับโปสเตอร์ค่ะ นี่ค่ะคูปอง ขอให้โชคดีนะคะ"
"คุณได้รับไอเท็มในเกมกับตุ๊กตาค่ะ ขอให้โชคดีนะคะ"
"อืม ไม่มีการบอกว่าได้ไอเท็มอะไรอย่างที่คิด แถมไม่บอกด้วยว่าเป็นไอเท็มกี่ดาว แต่ของนอกเกมจะรู้ทันทีเลย" วินที่เอียงคอชะโงกดูอยู่กล่าวออกมา
"ทำไมเขาถึงไม่บอกไปเลยละ จะได้จบๆ ไป นี่ต้องเข้าไปลุ้นในเกมอีก" แจ็กถามบ่นออกมา
"คือปกติแล้วถ้าเพลเยอร์เลเวลถึง 20 จะใช้ฟังก์ชั่นตลาดประมูลได้ แล้วมันเชื่อมต่อกับแอพในมือถือของแต่ละคนอีกต่างหาก เขาจึงไม่มีความจำเป็นอะไรต้องบอกอย่างโจ่งแจ้ง เพราะเรื่องพวกนี้เป็นเงินเป็นทองทั้งนั้น" วินตอบ
"อ้อ ยังงี้นี้เอง" แจ็กพยักหน้าเข้าใจ
"คุณได้รับไอเท็มในเกมกับฟิกเกอร์ค่ะ ขอให้โชคดีนะคะ"
"คุณได้รับโปสเตอร์กับเสื้อยืดค่ะ นี่ค่ะคูปอง"
"คุณได้รับพวงกุญแจกับเสื้อยืดค่ะ นี่ค่ะคูปอง"
….และแล้วในที่สุดก็ถึงคิวพวกเขา เริ่มที่แจ็กก่อน แจ็กเสียบ ID การ์ดเข้าไปที่ตู้ เปิดกล่องและจากนั้นหยิบบัตรบาร์โค้ดข้างในออกมาสแกน เสร็จแล้วก็กดปุ่ม [Accept] บนหน้าจอ
"ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก… " เสียงหัวใจเต้นดังขึ้น แจ็กรู้เลยว่าตัวเองตื่นเต้นขนาดไหน ในชีวิตเขาไม่เคยลุ้นรางวัลใหญ่ขนาดนี้มาก่อน แจ็กเอามือจับไปที่หัวใจ แต่สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอ ซึ่งตอนนี้กำลังขึ้นว่า Loading…
"...."
"คุณได้รับไอเท็มในเกมสองชิ้นค่ะ ขอให้โชคดีนะคะ"
"ว้าาาาา! ไม่ได้เครื่อง VR อ่ะ เสียดายจัง" แจ็กบ่นออกมาเสียงดัง
จากนั้นก็ถึงตาวิน วินหายใจออกทางปากดังฟู่หนึ่งที และเริ่มทำตามขั้นตอน เขายื่นบาร์โค้ดสแกนสองชิ้นเสร็จแล้วกดปุ่ม [Accept] รับไอเท็ม
"บิ๊บ"
วินเกิดอาการตื่นตระหนกเล็กน้อย เขารู้สึกได้เลยว่าเขาคาดหวังกับสิ่งนี้มากเกินไปจนร่างกายออกอาการแบบนี้ ปากสั่นเบาๆ จนเขาต้องเม้มเอาไว้ เหงื่อออกที่ฝ่ามือ หัวใจเต้นเร็ว หน้าอกแน่นเหมือนอาการหอบจะกลับมา เขาไม่รู้จะห้ามตัวเองยังไงดี จึงยกสองมือขึ้นมาพนม ปลายนิ้วจรดหน้าผากพึมพำว่า
"ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายในสากลโลก โปรดดลบันดาลให้ลูกช้างได้เครื่อง VR ได้ไอเท็มอาร์ติแฟ็ค 5 ดาว ขึ้นไปด้วยเถิด ลูกสัญญาว่าลูกจะขยันสวดมนต์ เข้าวัดทำบุญให้บ่อยขึ้น จะเป็นเด็กดี ตั้งใจเรียน ไม่เกเร จะดูแลและรักแม่ให้ดีที่สุด สาธุๆๆ"
Loading….
Loading….
พนักงานที่ตู้เห็นวินยกมือสวดอธิษฐานขนาดนี้ ก็แอบลุ้นให้เขาได้รางวัลใหญ่ตามไปด้วย
"....."
"คุณได้รับไอเท็มในเกมสองชิ้นค่ะ ขอให้โชคดีนะคะ"
"โธ่เอ๊ย~~ โธ่ๆๆ ไม่ได้เหรอเนี่ย เฮ้อ!" วินคอตกทำหน้าเซ็ง แล้วเดินอย่างหมดอาลัยตายยากออกมาจากตู้ OSS ไปเกาะอยู่ที่ระเบียงทางเดินหน้าร้านเกม แจ็กรีบเดิมตามมาเพื่อจะปลอบให้กำลังใจ
"ใจเย็นๆ เพื่อน..."
"ฮึ่ม! แม่งเอ๊ย! บ้าๆ บ้าจริง! นี่ฉันจะฉลาดไปทำไม จะเรียนเก่งสักแค่ไหน สุดท้ายแล้วฉันก็ไม่เห็นจะทำอะไรได้เลย นี่แหละชีวิตของฉันยังไงล่ะแจ็ก ชีวิตที่ไม่ว่าเดินไปทางไหนก็จะพบแต่ความลำบาก เจอแต่อุปสรรคเสมอ ไม่เคยมีอะไรได้มาง่ายๆ สักอย่าง ไม่มี!" วินระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างตัดพ้อในชีวิตตัวเอง
แจ็กโอบไหล่เพื่อนอย่างแน่นที่สุดเพื่อให้รู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้ และพูดว่า
"วิน ใจเย็นๆน่า เรื่องมันอาจไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอกนะ เชื่อฉันสิ ถึงฉันจะไม่ค่อยเชื่อใจตัวเองก็ตาม ฮ่ะฮ่ะ  แต่ฉันเชื่อในหัวสมองอันเฉียบแหลมของนายเสมอนะเพื่อน ลองใจเย็นแล้วคิดดูสิว่า ปริศนาเงื่อนงำที่นายไขมันได้ มันมีอยู่จริงถูกไหม?"
วินสูดลมหายใจเข้าเฮือกหนึ่งแล้วตอบว่า "...ใช่"
"แล้วกล่องสีขาวไข่มุกก็มีอยู่จริง ถูกไหมล่ะ?" แจ็กถามต่อ
"ใช่ มันมีอยู่จริง" วินตอบ
"งั้นนายต้องเชื่อสิว่า นายมาถูกทางแล้ว ไอเท็มที่เราได้มา มันอาจล้ำค่ากว่าเครื่อง VR ก็ได้นะเว้ย"
"...อืมๆ นั่นสินะ ถูกของนาย แจ็ก" วินพูดด้วยสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย
"ใช่เพื่อน เราได้กล่องสีขาวไข่มุกมา 4 กล่องเชียวนะ ไม่แน่ว่าในนั้นอาจเป็นไอเท็มเจ๋งๆก็ได้นา อาจเอาไปขายได้ราคาแพงหูฉี่ แล้วเราค่อยเอาเงินมาซื้อเครื่อง VR ไงล่ะ ว่าแต่มันมีร้านให้พวกเราเช่าเครื่องเล่นอะไรแบบนี้ไหม?" แจ็กกล่าวถามวินอย่างยิ้มแย้ม
แต่ก่อนที่วินจะตอบ จู่ๆ ก็มีเสียงเพลงฉลองของเกม ตอนที่เลเวลอัพดังขึ้น
"แต่ด แตๆๆ แต่น แตน แต่ด แต่น แต๊น~~!"
"รางวัลใหญ่ออกแล้วค้า! เครื่อง VR แคปซูลหนึ่งเครื่อง!"เสียงพนักงานแจ้งผ่านลำโพงของร้านอย่างตื่นเต้น
วินกับแจ็กเดินเข้าไปใกล้ๆ เพื่อดูว่าใครเป็นผู้โชคดีที่ได้รางวัลที่พวกเขาต้องการ
"นั่นมัน… ชายชุดดำที่แย่งกล่องกับเรานี่หว่า พวกเขามีกล่องสีขาวปกติ 3 กล่อง และกล่องไข่มุก 1 กล่อง" แจ็กพูดด้วยน้ำเสียงเสียดาย
"พวกเขามีอีก 2 กล่องนะ" วินชี้ไปที่เด็กคนหนึ่งที่ยืนสไลด์โทรศัพท์มือถือแบบไม่สนใจโลก อยู่ระหว่างชายชุดดำทั้งสอง เด็กคนนี้ดูแล้วน่าจะยังอยู่แค่ ม.ต้น แต่รูปลักษณ์ภายนอกกับการแต่งกายเนี่ยสิ ดูก็รู้เลยว่าเป็นลูกเศรษฐี เขามีผมสีทองธรรมชาติ หวีเสยเรียบไปข้างหลัง แววตาเย่อหยิ่งแข็งกร้าว เขาใส่ชุดสูทยี่ห้ออาร์มานี่ (Giorgio Armani) รองเท้าหนังเงาวับและนาฬิกาที่ดูก็รู้ว่าแพง
"ท่านเลโอครับ เราได้ไอเท็มในเกมมา 4 ชิ้น พวงกุญแจ 1 อันและเครื่อง VR แคปซูลครับ" ชายชุดดำบอกเจ้านายของเขา
"เชอะ! เอามาทำไมอีกล่ะ เครื่อง VR ที่บ้านมีตั้ง 50 เครื่องเข้าไปแล้ว ได้ฟิกเกอร์ยังดีซะกว่าอีก" เลโอพูดออกมาโดยที่ทำจมูกย่นเล็กน้อย แล้วพูดต่ออีกว่า
"ไปกันได้แล้ว ฉันจะกลับไปลุ้นไอเท็มที่ได้มา ข้างในเกมเลย ถ้าไม่ได้อาร์ติแฟ็ค 5 ดาวสักชิ้นละก็ ฉันจะหักเงินเดือนพวกแกโทษฐานเลือกกล่องเฮงซวย" เลโอพูดจบก็เดินเชิดหน้าออกไป
"โธ่ ท่านเลโอครับ อย่าทำกับพวกผมสองคนแบบนั้นเลยครับ" ชายชุดดำรีบตามไปประจบอ้อนวอนเจ้านาย
วินกับแจ็กมองหน้ากัน แจ็กกำลังจะเอ่ยปากบ่นอะไรสักอย่างออกมา แต่วินชิงพูดก่อน
"ช่างมันเถอะเพื่อน อย่าไปสนใจ ดวงใครดวงมัน ทางใครทางมัน เรื่องมันเป็นแบบนี้ไปแล้วนี่นา อย่าบ่นให้เสียอารมณ์กันอยู่เลย ยังไงซะชีวิตก็ต้องก้าวเดินไปข้างหน้า และ...ฉันจะลองเชื่อตัวเองอย่างที่นายเชื่อฉันดูอีกสักครั้ง"
"โอ้โฮ~~ เจ๋งว่ะ ทำใจเร็วโคตรๆ" แจ็กเอาแขนมากอดรัดคอวินแล้วขยี้หัวของเขาเล่น
"เออ ฉันมีเพื่อนดีก็ยังงี้แหละเว้ย ไอ้บ้า" วินตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"โอเค ถ้างั้นพวกเราไปเข้าเกมกันเถอะ ตรงฟากนู้นของร้าน มีป้ายเขียนข้างบนว่า 'หนทางสู่ต่างโลก' ตรงนั้นแหละเขาเปิดให้เช่าเครื่อง VR เล่นเกมได้ แต่ว่ามัน..." วินบอกและชี้ให้แจ็กดู
"เอ้า งั้นจะมัวรออะไรกันอยู่ ฉันอยากไปต่างโลกจะแย่แล้ว ไปกันเลย ไปๆๆ" แจ็กเดินนำวินไปตรงโซนนั้นของร้าน
…...
"สวัสดีค่ะ ต้องการไปต่างโลกใช่ไหมคะ?" เจ้าหน้าที่สาวด้านหน้ากล่าวทักทาย แล้วผายมือไปด้านหลังและอธิบายเพิ่มเติมว่า
"ด้านในจะแบ่งเป็นห้องๆ ให้ใช้งานอย่างเป็นส่วนตัวค่ะ มีระบบล็อคแน่นหนา เพื่อให้ท่านที่กำลังล็อกอินอยู่ ใช้งานได้อย่างสบายใจ เนื่องจากวันนี้เป็นวันเฉลิมฉลองครบหนึ่งร้อยล้านไอดี จากปกติราคาค่าบริการอยู่ที่ชั่วโมงล่ะ 500 บาท แต่โปรโมชั่นพิเศษวันนี้คือ 4 ชั่วโมง 1500 บาทเท่านั้นเองค่ะ"
"ชะ ชะ ชั่วโมงละ 500 บาท!" เสียงแจ็กเอ่ยออกมาอย่างตกใจ
วินเดินตามมาแตะที่ไหล่ของแจ็กแล้วพูดว่า
"อืม นี่แหละเพื่อน ปัญหาหนักของเราเลย แต่อย่างที่นายว่า มาถึงขั้นนี้แล้ว 'The Show Must Go On' เงินที่ฉันใช้ได้ตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวเหลืออยู่แค่ 3000 บาท แล้วจะเข้าไปแค่ชั่วโมงเดียวก็ยังไงอยู่ ไหนๆแล้วต้องลุย 4 ชั่วโมงไปเลย"
"ไอ้วิน นายแน่ใจนะ?"
"....." วินพยักหน้าเบาๆ เพื่อย้ำให้ตัวเองมั่นใจ
"อื้ม แน่ใจสิ ความหวังของเราอยู่ที่เปิดลุ้นไอเท็มข้างในนั่น เดี๋ยวนายล็อกอิน ฟังคำอธิบายเรียบร้อยเสร็จแล้ว แอดไอดีของฉันมานะ ID: ArchaWIN777 จะได้หากันเจอง่ายๆ ฉันเคยเข้าเกมนี้มาแล้ว เลยพอรู้ลู่ทางในเมืองเริ่มต้นมาบ้าง"
"งั้นพี่สาวครับ พวกผมจัดโปรคนละ 4 ชั่วโมงครับ" วินยื่นบัตรให้เจ้าหน้าที่
เจ้าหน้าที่จัดการตัดเงินในบัตรแล้วยื่นการ์ดให้ทั้งคู่คนละหนึ่งใบ แล้วกล่าวว่า
"ของน้องสองคนอยู่ห้องเลขที่ 11 กับ 17 นะคะ"
เมื่อทั้งคู่เดินผ่านโถงทางเดินเข้าไปด้านใน แจ็กก็ร้องว้าวทันที ภายในห้องขนาดหอประชุมขนาดใหญ่ถูกจัดเป็นธีม RPG ต่างโลก เข้าไว้อย่างน่าทึ่ง ไม่ว่าจะเป็นท้องฟ้าที่ฉายด้วยภาพโฮโลแกรม พื้นหินอิฐเรียงสวย สิ่งก่อสร้างบ้านเรือนยุคกลาง ต้นไม้แปลกตา ร้านค้าเล็กๆหลายร้านด้านหน้าซึ่งเอาไว้รองรับผู้ใช้บริการ พวกเขาเห็นผู้คนประปรายที่นั่งกินข้าว ดื่มกาแฟ บางคนก็เข้ามาเพื่อถ่ายรูปที่ระลึก วินกับแจ็กเดินต่อไปเพื่อขึ้นสะพานข้ามแม่น้ำเล็กๆไปถึงอีกฝั่งหนึ่ง ด้านในสุดคือห้องเรียงเป็นทางยาวลึกห้าแถวด้วยกัน บนทางเข้าเขียนเลขกำกับไว้ว่า 1-10, 11-20, 21-30, .... จนถึง 91-100 พวกเขาเดินไปหน้าทางเข้าห้องตนเอง ซึ่งมีเอลฟ์สาวผมสีทอง ทรงยาวตรงสลวยจนถึงเอว ตาสีฟ้า หน้าตาสะสวย เข้ากับหูแหลมของเธอเป็นอย่างดี เธอยืนอยู่ด้านหน้าและกล่าวทักทายเมื่อทั้งคู่เดินไปถึง
"สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะ ไม่ทราบว่าน้องทั้งสองเคยใช้บริการมาก่อนหรือเปล่าคะ?"
"เอ่อ ผมเคยล็อกอินครั้งหนึ่งแล้วครับ ส่วนเพื่อนผมเพิ่งเคยมาครั้งแรก" วินกล่าว
"งั้นดิฉันขออนุญาติแนะนำผู้ใช้บริการใหม่นะคะ เชิญค่ะ" เอลฟ์สาวรับบัตรทั้งคู่ไปแล้วเดินนำเข้าด้านใน เมื่อถึงห้องหมายเลข 11 เธอรูดบัตรที่ประตู ใส่รหัสของพนักงาน ประตูก็คลายล็อก แล้วเธอก็บอกว่า
"เดี๋ยวน้องใช้ห้องนี้ก็แล้วกันนะคะ ยังจำขั้นตอนล็อกอินได้ใช่ไหม"
"จำได้ครับพี่" แล้ววินก็หันไปหาแจ็ก
"แจ็ก แล้วเจอกันในเกมนะ รีบทักมาล่ะ เวลาเป็นเงินเป็นทองนะเฟ้ย"
"ได้ๆ โอเค" แจ็กตอบวินแต่สายตาจ้องมองไปที่พี่สาวเอลฟ์คนสวย
"งั้นน้องอีกคนตามพี่มาเข้าห้องหมายเลข 17 ทางนี้เลยค่ะ"
"ครับพี่ ไปห้องของเรา… เอ้ย! ห้องของผมกันเถอะ" แจ็กเอ่ยแซวด้วยสีหน้ายิ้มแฉ่ง
"อิอิ ค่า เชิญค่ะเชิญ" พี่สาวเอลฟ์ยิ้มขำแล้วเดินนำไปที่ห้อง แจ็กกำลังจะเดินตามไป แต่หันขวับมายกนิ้วโป้งให้วินแล้วทำปากมุบมิบพูดเบาๆว่า
"ไม่โกรธด้วย แสดงว่าพี่เค้าชอบฉันว่ะ"
"......" วินส่ายหัวเบาๆ แล้วทำท่าถีบอากาศไล่เพื่อนตัวแสบให้รีบไป แจ็กหัวเราะคิกคักแล้วรีบเดินตามพี่สาวเอลฟ์ไปที่ห้องหมายเลข 17
ภายในห้องนั้นขนาด 4*5 เมตร มีล็อคเกอร์เก็บของตั้งรหัส มีโต๊ะเก้าอี้เล็กหนึ่งชุด แล้วก็เครื่องแคปซูล VR วินปิดประตูห้อง เดินไปเก็บกระเป๋าเป้เข้าล็อคเกอร์เรียบร้อย แล้วเปิดฝาเครื่อง VR ขึ้นมาแล้วก้าวเข้าไปในนั้น หยิบหมวกเฮลเม็ทครึ่งใบขึ้นมาสวม สวมใส่ถุงมือของเครื่อง เสียบ ID การ์ดของตนเอง จากนั้นเขาก็เอนตัวนอนลง และกดปุ่มปิดฝาเครื่องครอบตัว ฝาเครื่องค่อยๆ ครอบปิดลงมาช้าๆ เมื่อปิดสนิทแล้วเครื่องก็เริ่มทำงานทันที
บิ๊บๆๆ….. หน้าจอที่วินมองเห็นจากในหมวกขึ้นว่า
[Another World Online]
[ขอต้อนรับเพลเยอร์ คุณพร้อมจะไปต่างโลกแล้วหรือยังคะ?]
วินยิ้มออกมาแล้วพูดว่า…
"ใช่ ฉันพร้อมแล้ว"
[ต้องการเข้าสู่ห้องโอเปอเรเตอร์เพื่อติดต่อเจ้าหน้าที่ก่อนหรือเปล่าคะ?]
"ไม่เป็นไร"
[โอเคค่ะ เมื่อคุณพูดคำว่า "เริ่มเกมได้" ระบบจะนำพาคุณสู่ต่างโลกทันที]
วินหลับตาสูดหายใจลึกหนึ่งครั้ง จากนั้นลืมตาขึ้นมาด้วยแววตามุ่งมั่นและพูดว่า
"เริ่มเกมได้"


## [แจ็กล็อกอิน]

"นี่ค่ะน้อง ห้องหมายเลข 17 เชิญค่ะ" พนักงานเอลฟ์สาวสวยเปิดประตูห้องและเดินนำแจ็กเข้าไปด้านใน แจ็กยิ้มและเดินตามเข้าไปอย่างหน้าชื่นตาบาน
"ตรงนี้เป็นล็อกเกอร์เก็บของแบบใส่รหัสค่ะ ถ้าน้อง..."
"แจ็กครับ...ผมชื่อแจ็ก" แจ็กพูดขัดขึ้นมาพร้อมทำหน้านิ่งเก็กหล่อและส่งสายตาหวานฉ่ำให้กับเธอ
"ไม่ทราบว่าพี่คนสวยชื่ออะไร พอจะบอกได้ไหมครับ?"
"...พี่ชื่อซาร่าค่ะ อิอิ" เอลฟ์สาวตอบอย่างยิ้มแย้ม
"พี่ซาร่านี่เอง... ชื่อเพราะจังเลยนะครับ" แจ็กเดินมานั่งที่เก้าอี้ เอาแขนทั้งสองขึ้นมาวางบนโต๊ะ เอนตัวยื่นหน้าไปทางเอลฟ์สาว แล้วพูดว่า
"ถ้าผมมีพี่เป็นแฟน ชีวิตนี้ผมก็ไม่ต้อง 'ปวดหัว' อีกเลยใช่ไหมครับ?"
"......."
เอลฟ์สาวทำหน้าอึ้งเล็กน้อย เกิดความเงียบงันขึ้นในช่วงจังหวะนั้น จนแจ็กถึงกับได้ยินเสียงจากเครื่องปรับอากาศในห้องที่เป่าลมออกมาดังฟู่~~
'ฉิบหาย พี่เขาไม่ขำ' แจ็กคิดในใจ
"...เอ่อ 'ซาร่า' เป็นยี่ห้อยาแก้ปวดน่ะครับ"
"อะ อ๋อ ค่ะๆ แหมพี่ก็แบบว่า...งงเลย ฮะฮะฮะ" เอลฟ์สาวแกล้งขำให้อย่างมีมารยาท
"เอ่อ เดี๋ยวน้องแจ็ก เก็บของแล้วเตรียมเข้าแคปซูลเลยดีกว่านะคะ พี่ต้องออกไปรอต้อนรับลูกค้าท่านอื่นอีก"
"ครับๆ ได้ครับๆ" แจ็กรู้ตัวว่าปล่อยมุกฟายไปหนึ่งดอก แถมวืดอีกต่างหาก จึงรีบกุลีกุจอเก็บของแก้เขินแล้วรีบมานั่งในแคปซูลที่พี่เค้าเปิดฝาเครื่องเอาไว้ให้
"ก่อนอื่นสวมเฮลเมทกับถุงมือนะคะ เสร็จแล้วเดี๋ยวพี่จะกดปิดฝาเครื่องให้จากข้างนอก น้องแจ็กไม่ได้เป็นโรคกลัวที่แคบใช่ไหมคะ"
"ครับ ไม่เป็นครับ"
เครื่อง VR แคปซูล มีขนาดเทียบได้กับเตียงขนาดห้าฟุต นอนคนเดียว พลิกไปมาได้อย่างสบาย ฝาเครื่องเป็นรูปทรงโค้งสูงใหญ่ สีฟ้าอ่อน เนื้อโปร่งใสแบบที่มองเห็นทะลุข้างนอก และสามารถครอปปิดสนิทได้ แม้ผู้ใช้งานกำลังนั่งอยู่บนเตียง
เมื่อซาร่ากดสวิชท์ ฝาครอบเลื่อนปิดลงอย่างช้าๆ จนมีเสียงล็อกดังกริ๊กเบาๆ
"มันดูไม่ได้อึดอัด แถมให้ความรู้สึกโปร่งโล่งกว่าที่คิดไว้อีกครับ นอนลงมานี่ผมรู้สึกถึงความนุ่มสบายที่ไม่มากเกินไป รองรับน้ำหนักและกระดูกเป็นอย่างดี เตียงแบบนี้ถึงจะนอนทั้งวันทั้งคืน ตื่นมาก็คงไม่เมื่อย ไม่ปวดตัวแน่นอน"
"โห น้องแจ็กอธิบายได้ดีเลยล่ะค่ะ เก่งจัง"
"คือผมเป็นสายนักกีฬาน่ะครับ เลยศึกษาเรื่องพวกนี้เอาไว้ เพื่อรักษาสภาพร่างกายให้ดีที่สุด แต่เตียงที่บ้านก็ไม่ได้ดีขนาดนี้หรอกนะครับ แค่เตียงยางพาราธรรมดา" แจ็กกล่าวอย่างภูมิใจในตัวเองเล็กน้อย
"มิน่าล่ะ หุ่นดีเชียวนะคะ"
"...."
"พี่อธิบายเพิ่มเติมสักหน่อย เตียงนี้คุณภาพสูงอย่างที่น้องแจ็กว่าเลย แถมขณะใช้งาน แคปซูลจะตรวจเช็คสภาพร่างกายทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นชีพจร ความดัน มวลกล้ามเนื้อ ระบบภายใน บอกได้กระทั่งร่างกายของผู้ใช้งานกำลังต้องการอาหาร น้ำดื่มรึเปล่า ต้องเข้าห้องน้ำหรือไม่ และตรงด้านบนหัวจะสามารถดึงสายออกมาเสียบกับโทรศัพท์มือถือเพื่อสามารถรับสายหรือใช้งานโทรศัพท์ได้ด้วย ทั้งหมดไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม จะมีข้อความเด้งแจ้งเตือนในเกมค่ะ แล้วก็… "
ซาร่าทำท่าทางอธิบายได้อย่างน่ารักน่าฟัง แจ็กนั่งฟังไปยิ้มกริ่มไป
"...... น้องแจ็ก ฟังอยู่รึเปล่าคะ?"
"อ้อ โอเคครับ เครื่องนี้มันแจ๋วจริงๆ เลยนะครับ"
"ใช่ค่ะ บางคนถึงขั้นบอกว่า แค่ซื้อเอาไว้นอนหลับพักผ่อนที่บ้าน แค่นี้ก็คุ้มแล้ว"
"โอเค พร้อมแล้วนะคะ เสียบ ID การ์ด ตรงช่องทางด้านซ้ายได้เลยค่ะ"
แจ็กเสียบปุ๊บ ตัวเครื่องเริ่มทำงานทันที หน้าต่างต้อนรับโผล่มา
[Another World Online]
[ขอต้อนรับเพลเยอร์ คุณพร้อมจะไปต่างโลกแล้วหรือยังคะ?]
"หน้าต่างจะใช้วิธีออกคำสั่งด้วยการพูดหรือใช้มือสัมผัสก็ได้เช่นกันค่ะ" ซาร่าอธิบาย
"พี่ซาร่าครับ ในเกมกับโลกจริง เวลาเท่ากันไหมครับ?"
"เวลาในโลกจริง 1 ชั่วโมงเท่ากับเวลาในเกม 6 ชั่วโมง
เวลาในโลกจริง 4 ชั่วโมงเท่ากับเวลา 1 วันในเกม
และเวลา 1 วันในโลกจริงเท่ากับเวลา 6 วันในเกมค่ะ"
"นั่นคือ… โห! กว่าผมจะได้เห็นหน้าพี่ซาร่าอีกครั้ง คืออีกหนึ่งวันเลยเหรอครับ เฮ้อ… คิดถึงแย่เลย"
"อิอิ แหมๆ ขยันหยอดไม่หยุดเลยนะคะน้อง" ซาร่ายิ้มขำ
"ถึงแจ็กจะล็อกเอ้าท์มาแล้ว ก็ไม่ได้เจอพี่หรอกค่ะ พี่มีงานต้องไปโปรโมทข้างนอกต่อ"
"อ้าว โธ่ เสียดายจัง" แจ็กนั่งทำหน้าเศร้าเป็นลูกหมาตกน้ำอยู่ข้างในเครื่อง
"แล้วพี่ซาร่าเล่นเกมนี้ด้วยรึเปล่าครับ?"
"ก็...เล่นนะ ทำไมอ่ะ อยากเจอพี่ในเกมเหรอ?"
"อยากเจอสิครับ อยากเจอ บอก ID หน่อยได้ไหมครับ ผมจะทักไปหา เผื่อจะได้ไปเที่ยวกันไรงี้"
"ID เหรอ.... เอ~ บอกดีไหมน้า" ซาร่าทำท่าคิดโดยที่เอามือข้างซ้ายกอดอก จากนั้นเอานิ้วชี้มือขวาขึ้นมาเคาะจิ้มแก้มของเธอเบาๆ
"...เอางี้ดีกว่า ตามหาพี่ให้เจอสิ แล้วพี่จะยอมแอดเพื่อนและไปเที่ยวกับแจ็ก ในเกมพี่ก็เป็นเอลฟ์เนี่ยแหละ ตอนนี้พี่และพรรคพวกอยู่ในหมู่บ้านเอลฟ์ที่ชื่อ 'โซล่าร์โซเลซ (Solar Solace)' พวกเรากำลังทำสงครามยาวนานกับเหล่าดาร์คเอลฟ์บริเวณ 'ป่ากระรอกศักดิ์สิทธิ์' และคงแกร่วทำเควสแถวนั้นอีกสักพักใหญ่ ถ้าแจ็กมาช่วยพี่อีกแรงได้ก็จะดีมากเลย"
"ตกลงครับ ผมไปแน่" แจ็กตอบพร้อมยกมือกำหมัดฟึ่บให้ซาร่า
"แหม รีบตอบเชียวนะ แจ็กอาจไม่รู้ แต่การจะมาหมู่บ้านเอลฟ์น่ะมันยากมากนะจ๊ะ พี่จะบอกให้"
"พี่ซาร่ารอผมได้เลยครับ ผมไปแน่นอน"
"โอเคๆ พี่จะรออย่างมีความหวังนะ….."
จากนั้นจู่ๆ ซาร่าก็จ้องมองมาที่แจ็ก จ้องแบบจริงจัง ราวกับกำลังพินิจพิเคราะห์อะไรอยู่สักอย่าง
"เอ่อ... พี่ซาร่าครับ มีอะไรรึเปล่าครับ จ้องซะจนผมเขินแล้วเนี่ย"
เธอเอียงคอยิ้มอย่างมีเลศนัย แจ็กรับรู้ได้ทันทีว่าอารมณ์ของเธอเปลี่ยนไป เพราะแววตากลมโตสีฟ้าของเธอฉายความเซ็กซี่ออกมา เธอกัดริมฝีปากล่างอย่างแผ่วเบา ยิ้มนิดๆ พอให้เห็นเขี้ยวน่ารักทรงเสน่ห์ และเอ่ยคำพูดออกมาด้วยเสียงกระเส่า
"เอาแบบนี้... เป็นไงคะ… ถ้าเกิดว่าแจ็ก… " เธอเดินขยับเข้ามาใกล้จนเกือบชิดกับแคปซูล เอามือขวาวางบนฝาเครื่อง แล้วก้มหน้าลงมาช้าๆ เธอมองสบตากับแจ็ก ยื่นหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนหน้าของทั้งคู่อยู่ใกล้กัน มีเพียงฝาเครื่องเท่านั้นที่ขวางกั้น
แจ็กใจเต้นตึกตัก กลืนน้ำลายเสียงดัง
"เอื้อก"
แล้วเธอก็พูดต่อว่า…
"...ถ้าเราได้เจอกันในเกมเมื่อไร... พี่จะมีรางวัลให้นะคะ" จากนั้นซาร่าใช้ริมฝีปากที่สวยเล็กน่ารักได้รูปของเธอจุ๊บเบาๆ บนฝาเครื่อง ตรงกับปากของแจ็กพอดี
"พี่ไปละนะ แล้วเจอกัน บายจ้ะ" เธอยิ้มบอกลาแจ็กแล้วเดินหันขวับออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้เด็กหนุ่มกลัดมันคนหนึ่ง นั่งแข็งทื่ออยู่ (หมายถึงอึ้งจนตัวแข็งทื่อ) ตาของแจ็กยังคงจ้องมองไปยังรอยลิปสติกสีส้มเคลือบลิปกอสบางๆ ที่ติดค้างอยู่บนฝาเครื่อง
"....."
"เกม..."
"...เริ่มเดี๋ยวนี้"
"เริ่มเกมได้!" [GAME START]
วู้มมมมมมมมมมม
แสงสีฟ้าอ่อนที่สบายตาแต่สว่างจ้า พุ่งวาบเข้ามาสู่ตัวแจ็ก ราวกับโดนพระอาทิตย์ตกใส่ และจากนั้นเมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาพบว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ในห้องสีขาวล้วนขนาดใหญ่เพียงลำพัง ในห้องนั้นมีตู้เย็นใหญ่เบ้อเริ่ม ทีวีขนาด 65 นิ้ว โซฟาสีผ้ากำมะหยี่สีเทาพร้อมโต๊ะเล็กวางข้างหน้า และมีกระถางต้นไม้ประดับโดยรอบเล็กน้อย
"สวัสดีครับ คุณจักรภานุ ศรีสุรเดชา" เสียงที่ไม่ดังและไม่เบาจนเกินไป ดังก้องออกมาจากที่ไหนสักแห่ง
"เอ่อ สวัสดีครับ เรียกแจ็กก็ได้ครับ" แจ็กตอบโดยเงยหน้ามองข้างบน เพราะที่ไม่รู้จะหันหน้าไปมองทางไหนดี
"สวัสดีครับคุณแจ็ก ผมคือ 'ไกด์นำทาง หมายเลข 1412' เนื่องจากคุณแจ็กล็อกอินครั้งแรก ระบบจึงนำคุณมาที่ห้องโอเปอเรเตอร์เพื่อสร้างตัวละครก่อนที่จะเข้าเกมครับ และผมต้องขอรบกวนเวลาคุณแจ็กสักประมาณ 15 นาที ในการอธิบายรายละเอียดเบื้องต้นให้ได้รับทราบ ทั้งนี้เพื่อความสะดวกของผู้ใช้งานเองในภายภาคหน้าครับ"
"ครับผม พี่ไกด์" แจ็กเงยหน้ามองข้างบนเพื่อตอบเช่นเคย
"เอ่อ คุณแจ็ก ทำตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้านได้เลยครับ พูดทางไหนผมก็ได้ยินคุณแจ็กชัดเจน ทางเราจัดเตรียมอาหารและเครื่องดื่มไว้ให้ครบครัน และถ้ายังไงเชิญนั่งหรือนอนคุยกับผมที่โซฟาดีกว่านะครับ อย่ายืนให้เมื่อยอยู่เลย"
"เยสสส จัดให้ครับ ผมเพิ่งเจอเหตุการณ์ที่ทำให้รู้สึกคอแห้งผากมากเลยล่ะครับ" แจ็กเดินไปเปิดตู้เย็น ข้างในตู้มีเครื่องดื่มหลากหลายชนิดวางจัดเรียงไว้เป็นระเบียบเรียบร้อย รวมถึงของกินด้วย(กล่องข้าวสีดำขลับลายดอกไม้ดูเรียบหรู) แจ็กเลือกดูแล้วหยิบน้ำอัดลมมาหนึ่งขวด และหยิบกล่องที่เขียนว่า 'ข้าวขาหมูนางรอง' มาหนึ่งกล่อง เขาอยากกินเจ้านี้มานานแล้ว แต่ไม่เคยมีโอกาสสักที
"พี่ไกด์ แล้วผมต้องเอาไปอุ่นที่ไหนครับ"
"ตรงมุมขวาล่างที่กล่องจะมีปุ่มอุ่นอาหารอยู่ครับ กดปุ๊ปอาหารจะอุ่นระดับพร้อมทานได้ทันทีครับ"
แจ็กกดปุ่ม "บิ๊บ" ใช้เวลาประมาณสามวินาที ฝากล่องก็เปิดออก กลิ่นหอมฉุยลอยมาเตะจมูกของเขาทันที แจ็กถือกล่องข้าวกับน้ำอัดลมไปวางที่โต๊ะ และลงมือนั่งกินที่โซฟา
"โอเค ในเมื่อคุณแจ็กกำลังทานอยู่ ผมขอเริ่มบรรยาย พร้อมฉายวิดีโอเรื่องราวมหากาพย์แฟนตาซี สุดมหัศจรรย์ของเกม Another World Online ให้ได้รับชมนะครับ"
"อะแฮ่ม!"
"ขอเชิญพบกับความสนุก ตื่นเต้นเร้าใจ การผจญภัยแบบที่หาที่ไหนบนโลกไม่ได้อีกแล้ว" ไกด์พูดเกริ่นนำด้วยเสียงที่เร้าใจ
"อินโทรมา!"
ภาพฉายขึ้นในจอทีวีพร้อมกับเสียงเพลงออเครสต้าที่รื่นหู ภูมิประเทศที่น่าสวยงามตระการตา น่าออกไปสัมผัสและค้นหาด้วยตนเอง
"ติ่ง ติง ติ๊ง ติ่ง ติ๊ง ติง …"
"1,300 ปีก่อนหน้านี้ ได้เกิดเหตุการณ์ที่เรียกขานกันในภายหลังว่า 'การระเบิดของจุดผกพันมิติ' ทำให้เกิดการหลั่งไหลของมานาเข้าสู่โลกอย่างมหาศาล และสิ่งที่ตามมาไม่ใช่มีเพียงแค่นั้น บรรดาเหล่ามอนสเตอร์ต่างๆ ปีศาจ ออร์ค เอลฟ์ คนแคระ ยักษ์ ฯลฯ ได้ตบเท้ากันเข้ามายังโลกแห่งนี้ พร้อมทั้งนำพาดินแดนบางส่วนของตนเองตามมาอีกด้วย โลกเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งมหาศาล ดันเจี้ยนมากมายที่เกิดขึ้นฉับพลัน สงครามแย่งชิงดินแดน เรียกได้ว่าเป็นกลียุคที่สุดแสน..."
"ข้าม!" แจ็กพูด
"ห๊ะ?... ว่าไงนะครับคุณแจ็ก" ไกด์ถามอย่างไม่เชื่อหู
"เรื่องพวกนั้นผมไม่สนใจครับ ข้ามได้เลย"
"...."
"เอ่อ… ถ้ายังไงผมจะขอสรุปใจความสำคัญให้คุณแจ็กฟังอย่างรวบรัดละกันครับ" ไกด์เลื่อนภาพคลิปวิดีโอไปอย่างเร็ว
"ฟืบ~ ฟืบ~ ฟืบ~"
"ตรงนี้สำคัญมากครับ… เอ่อ การโต้กลับของเผ่ามนุษย์ เริ่มต้นมาจากกลุ่มผู้กล้าทั้ง 7 คน ที่... "
"ข้าม!" แจ็กพูดอีกครั้ง และก้มหน้าก้มตากินข้าวกล่องต่อไป
"...."
"ง่ำๆๆ อึกๆๆ ฮ้าาา! อิ่มจังตังค์อยู่ครบ เอิ๊ก!" แจ็กกินข้าวเกลี้ยงกล่องและซดน้ำอัดลมที่เหลือครึ่งขวดรวดเดียวจนหมด และเรอออกมาคำใหญ่อย่างห้ามไม่อยู่
"อร่อยสุดๆ ความรู้สึกนี่มันเหมือนของจริงเป๊ะๆ เดี๋ยวพอเข้าเกมแล้วจะไปไล่กินของอร่อยให้หมดโลกเลย ฮ่าฮ่าฮ่า"
"พี่ไกด์ครับ ไปสร้างตัวละครเลยดีกว่าครับ ผมอยากเข้าเกมแล้วละ"
"โอเคครับ ถ้างั้นก็..." อยู่ๆก็มีกระจกแบบเต็มตัวค่อยๆ โผล่มาลอยอยู่กลางอากาศ
"รูปร่างหน้าตาของเพลเยอร์จะสามารถปรับเปลี่ยนได้ไม่เกิน 10% ครับ คุณแจ็กแตะที่กระจก แล้วปรับดูตามต้องการได้เลย"
แจ็กมองตัวเองในกระจก แล้วยกมือขึ้นแตะที่บานกระจก
"บิ๊บ" ฟังก์ชั่นปรับแต่งทั้งหมดออกมา เรียงลำดับตั้งแต่ทรงผมจนถึงเท้า สภาพผิว หรือแม้กระทั่งน้ำหนักก็ปรับได้(บวกลบไม่เกินสิบกิโล)
"อืมมม ลบสิวกับขี้แมลงวันออกไปให้หมด เอาให้หน้าใสกิ๊กเลย ผิวเราเหลืองไปหน่อย ปรับให้ขาวขึ้นอีกนิด..."
…..
15 นาทีผ่านไป
"โอเค เป็นอันเสร็จ! หล่อวัวตายควายล้มแล้วเนี่ย ฮะฮ่าฮ่า"
"พี่ไกด์ครับ ผมอยากเจาะหูน่ะครับ ในนี้ไม่เห็นมีให้เลือกเลย" แจ็กเคยคิดว่าถ้าจบ ม.6 เข้ามหาลัยได้เมื่อไร เขาจะเจาะหูซ้ายเล็กๆสักสองรูทันที
"เรื่องการแต่งกายนอกจากนี้ ต้องแวะไปที่ร้านซาลอนในเมืองครับ มีให้บริการทุกอย่างเลย" ไกด์ตอบ
"อ้อๆ ได้ครับ งั้นเสร็จแล้วครับ เอาเท่านี้แหละ"
"ขอทราบชื่อตัวละครคุณแจ็กครับ จะใช้ว่าอะไรดี?"
"... ชื่อตัวละคร …อืม" แจ็กเอามือกอดอกทำท่าครุ่นคิด
"ใช้เป็นเทพแจ็ก หื้อ!... ไม่ละ แจ็กกี้!… ไม่ๆ แจ็กเกอร์! ...ไม่เอาๆ เอ่อ… เอาเป็น แจ็ก เฉยๆเนี่ยแหละครับ"
"ชื่อ 'แจ็ก' มีซ้ำกับเพลเยอร์ท่านอื่น 98,019 คน คุณยังยืนยันที่จะใช้รึเปล่าครับ?" ไกด์ตอบกลับ
"เฮ่ย! ใครมันชื่อแจ็กนักหนาฟะ ไม่เป็นไรครับ เอาตามนี้เลย เพราะหน้าตาแบบผมน่ะมีคนเดียว(ฮา)"
"โอเคครับคุณแจ็ก คราวนี้เป็นเรื่องของอาชีพในเกม AWO (Another World Online) นะครับ เริ่มแรกทุกคนจะมีสเตตัส… ห้ามขอข้ามนะครับ! ต้องฟังให้จบแล้วเลือกครับ!" ไกด์เห็นแจ็กอ้าปากกำลังจะพูดข้าม เลยเอ็ดเสียงดังเพื่อขัดคอเอาไว้ก่อน แจ็กโดนดุเลยทำปากแจ๊บๆ แล้วล้มตัวเอนหลังลงที่โซฟา
"ขอบคุณครับ ผมเริ่มใหม่นะครับ เริ่มแรกทุกคนจะมีสเตตัสดังนี้ครับ"
หน้าต่างสเตตัสขนาดใหญ่กว่ากระดาษ A4 เล็กน้อย โผล่ขึ้นข้างหน้าเยื้องขวาของแจ็ก
"ติ๊ง!"
ชื่อไอดี: แจ็ก  LV.1         เผ่า: มนุษย์
อาชีพ: ไม่มี                 กิลด์:ไมมี
Strenght (STR) 15         พลังโจมตี, พละกำลัง
Vitality (VIT) 15             พลังป้องกัน, พลังชีวิต
Agility (AGI) 15             ค่าความเร็ว, ปฏิกิริยาการตอบสนอง
Intelligence (INT) 15       พลังโจมตีเวทมนตร์, MP, ฟื้นฟูมานา
KI (คิ) 15                     พลังลมปราณ, กำลังภายใน
SENSE (เซนส์) 15         ประสาทสัมผัส จิตสัมผัสต่างๆ
Dexterity (DEX) 15         แม่นยำขึ้น, เชี่ยวชาญยิ่งขึ้น
Health Point (HP) 150     ค่าพลังชีวิต
Mana Point (MP) 150      ค่าพลังเวท, มานา
"อย่างที่เห็นในหน้าต่าง ทุกคนจะมีสเตตัสเท่ากันอย่างละ 15 หน่วย Hp 150 Mp 150 และเมื่อเลเวลอัพ จะได้แต้มอัพทั้งหมด 5 หน่วย ค่าสเตตัสจะถูกเพิ่มขึ้นเฉลี่ยแบบอัตโนมัติตามแต่ละอาชีพนั้นๆ ส่วนเรื่องอาชีพพื้นฐานมีดังนี้ครับ
"ติ๊ง!"
นักรบ (Warrior)
จอมเวท (Mage)
นักบวช (Priest)
โจร (Thief)
นักธนู (Archer)
นักสู้ (Fighter)
อัศวิน (Knight)
"และเมื่อเพลเยอร์เลเวลถึง 40 และมีสกิลจากอาชีพพื้นฐานถึง 10 สกิล ถือว่าเงื่อนไขครบถ้วน เพลเยอร์จะได้รับคลาสเชนจ์ ด้วยพรพิเศษ "Special One" จากทางระบบครับ"
"ยังไงนะครับสเปเชี่ยลวันคืออะไร?" แจ็กถามไปที่ไกด์ จากนั้นรายละเอียดก็ขึ้นแวบมาอยู่ตรงหน้าเขา
"ติ๊ง!"
{Special One}
ทางระบบจะมอบอาชีพอัตลักษณ์ให้กับเพลเยอร์โดยคำนวณจากบันทึกการเล่นเกม(ทุกการกระทำ), ความทรงจำส่วนลึก, ความใฝ่ฝันส่วนบุคคล รวมไปถึง DNA ของเพลเยอร์ความใฝ่ฝันส่วนบุคคล
"โอ้โฮ! นี่มันน่าสนุกเป็นบ้า อาชีพอัตลักษณ์ ตัวตนเพียงหนึ่งเดียวในโฆษณา หมายความว่ายังงี้นี้เอง ฮ่ะฮ้า ผมจะได้อาชีพอะไรกันน้า" แจ็กตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นและถามต่อว่า
"คำนวณจากบันทึกการเล่นเกม ถ้างั้นการเล่นอาชีพพื้นฐานที่จะเลือกตอนนี้ ก็มีส่วนสำคัญมากเช่นกันสินะครับ?"
"ใช่ครับ เพราะสกิลของอาชีพพื้นฐาน 10 สกิล จะคงอยู่ต่อไป แม้หลังจากคลาสเชนจ์ไปแล้ว
คุณแจ็กครับ เดี๋ยวผมจะเปิดคลิปไฮไลท์แต่ละอาชีพให้ได้รับชมนะครับ เป็นตัวช่วยในการตัดสินใจ"
"โอ้ ดีเลยครับ เห็นภาพแล้วมันช่วยได้จริงๆ" แจ็กเดินไปหยิบน้ำอัดลมในตู้เย็นอีกขวดหนึ่งแล้วมานั่งดู
หน้าจอทีวีเปิดพรึ่บขึ้นมาและเริ่มฉายคลิปไฮไลท์อาชีพพื้นฐาน
"อืมม์…...จะเลือกอาชีพอะไรดีหว่า" แจ็กเอาสองมือขึ้นมารองหัวและนอนเอนหลังดูคลิปไฮไลท์อาชีพเบื้องต้นในทีวีที่ฉายวนไปเรื่อยๆ แต่ละอาชีพมีข้อความอธิบายพอสังเขปบอกตรงมุมว่าเก่งด้านไหน สไตล์เป็นยังไง
.....
เวลาผ่านไปอีกประมาณ 10 นาที
"ผมตัดสินใจได้แล้วครับ ว่าจะเลือกอาชีพอะไร ว่าแต่ขอถามรายละเอียดเรื่องสกิลหน่อยครับ ที่เห็นในคลิปเนี่ยเป็นสกิลระดับไหนเหรอ?" เมื่อแจ็กถามจบก็มีหน้าต่างโผล่ขึ้นมาทันที
"ติ๊ง!"
{Skill}
[เพลเยอร์จะได้รับสกิลตามอาชีพที่ตนเองเลือก
สกิลมีทั้งหมด 5 ระดับ D C B A สูงสุดคือ S
เงื่อนไขการได้รับสกิลมีสามข้อคือ
1. เลเวลอัพทุก 5 เลเวล จะสุ่มได้รับหนึ่งสกิล
2. เคลียร์เควสเพื่อปลดล็อกสกิลนั้นๆ
3. สุ่มจากไอเท็มม้วนคัมภีร์สกิล (Skill Scroll) ที่ได้รับมา]
ไกด์ อธิบายต่อว่า
"ในคลิปที่เห็น มีทั้งสกิลทุกระดับคละกันไปเลยครับ"
"โอเคครับ ว่าแต่ผมได้ไอเท็มจากงานโปรโมทฉลองเกมวันนี้น่ะครับ ผมเปิดตอนนี้เลยได้รึเปล่า?"
"เรื่องนั้นต้องขออภัยด้วยครับ คุณแจ็กต้องสร้างตัวละครให้เสร็จก่อนและเข้าเกมเรียบร้อยแล้ว ถึงจะสามารถเปิดกล่องของขวัญได้ครับ"
"ว้า เสียดายจัง แต่ไม่เป็นไรครับ" แจ็กเกาหัวแกรกๆ จากนั้นจู่ๆ เขาก็เอามือชี้ขึ้นไปที่เพดานห้อง
"พี่ไกด์ครับ จากที่ได้ฟังรายละเอียดทั้งหมดนี้ ก่อนที่จะเลือกอาชีพและเข้าเล่นเกม ผมมีคำถามสำคัญจะถามครับ มันสำคัญสำหรับชีวิตผมตอนนี้มากจริงๆ รบกวนพี่ไกด์ช่วยตอบด้วยนะครับ" แจ็กพูดออกไปด้วยเสียงเคร่งขรึมและสีหน้าที่จริงจัง
"ดะ ได้ครับ ถามมาได้เลย" ไกด์ถึงกับสะอึก เพราะตั้งแต่เข้าห้องมา เขาเพิ่งเห็นแจ็กทำสีหน้าเอาจริงขนาดนี้
"..."
"หมู่บ้าน…"
"หมู่บ้านเอลฟ์โซล่าร์โซเลซไปทางไหนครับ?!"


## [เมืองแห่งการเริ่มต้น]

"หมู่บ้านโซล่าร์โซเลซเหรอครับ?"
"ใช่ครับ เห็นว่าเป็นหมู่บ้านเอลฟ์น่ะครับ พี่ไกด์พอจะบอกได้ไหมครับ?"
"...ต้องขออภัยด้วยครับ เรื่องนี้ผมไม่สามารถบอกได้ หลังจากเข้าเกมแล้ว ขอแนะนำให้ลองไปหาข้อมูลที่กิลด์นักผจญภัยนะครับ" ไกด์ตอบ
"โธ่เอ๊ย แค่นี้ก็บอกไม่ได้ ขี้งกจัง"
"...."
"โอเคๆ กิลด์นักผจญภัยใช่ไหมครับ เดี๋ยวผมจะลองไปดู" แจ็กพยักหน้าตอบรับ และถามต่อว่า
"พี่ไกด์ ถ้าเกิดผมตายในเกม ผลจะเป็นยังไงครับ?" แจ็กถามต่อ
"ในเกมหากเพลเยอร์เสียชีวิต(Game Over) จะถูกลดไป 10 เลเวล และดรอปเงินครึ่งหนึ่งกับสุ่มดรอปเครื่องสวมใส่หนึ่งชิ้นครับ"
"10 เลเวล! แถมเสียเงินกับของอีก โหยยย! เยอะนะครับนั่น"
"เอ่อ แล้วในเกมเนี่ย เวลาตาย มันเจ็บมากไหมครับ?"
ทันใดนั้นมีมีดเล่มหนึ่งพุ่งลงมาจากเพดาน
ฟิ้ววว! ฉึก! "โอ๊ย!"
มีดเสียบเข้าที่พุงของแจ็กพอดี
"พี่ไกด์ อะไรเนี่ย! ไม่บอกไม่กล่าวเลยนะครับ ตกใจหมดเลย" แจ็กร้องบ่นพลางเอามือจับด้ามมีดที่เสียบพุงตัวเอง
"อย่างที่คุณแจ็กรู้สึกตอนนี้ครับ เกมของเราประสาทสัมผัสทั้งห้ายังอยู่ครบก็จริง แต่เรามีระบบดูดซับความเจ็บปวดขั้นสูง (Pain Absorber) ถึงแม้จะเป็นแผลฉกรรจ์ก็ตาม คุณจะรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ รู้สึกช็อกหรือชาตามบาดแผลตามสภาพดาเมจที่ได้รับครับ เราตั้งใจคงอารมณ์ตรงส่วนนี้เอาไว้ เพื่อที่ว่าเพลเยอร์จะได้ประสบการณ์ความเร้าใจในการต่อสู้และรู้สึกอภิรมย์กับความรู้สึกเจ็บปวดได้อย่างไม่ต้องกังวลครับ" ไกด์รีบอธิบายตามทันที แจ็กฟังแล้วเข้าใจ แต่ทำไมรู้สึกเหมือนน้ำเสียงของไกด์จะรื่นเริงสะใจนิดๆก็ไม่รู้
"โอเคครับ แบบนี้นี่เอง ถ้าไม่เจ็บซะเลย มันก็ไม่ใช่ชีวิตล่ะนะ" แจ็กเอามือจิ้มๆด้ามมีดที่พุง ความรู้สึกที่โดนมีดเสียบตะกี้คือ เหมือนโดนผึ้งตัวใหญ่ต่อย เจ็บจี๊ด สะดุ้งเฮือก มีเลือดพุ่งออกมา แต่ไม่ปวดแผลเลย กลับรู้สึกชาและหน่วงๆตรงบาดแผลหน่อยๆ
"แล้วถ้าโดนไฟลวกหรือตัวระเบิดอะไรแบบนี้ละครับ?" แจ็กพูดจบปุ๊ป ฉุกคิดขึ้นได้
"อ๊ะ! เดี๋ยวๆๆ เดี๋ยว~ก่อนครับพี่ไกด์ ไม่ต้องทดสอบจริงก็ได้นะครับ ตอบผมเฉยๆ ก็พอ" แจ็กรีบยกมือทั้งสองข้างกันไว้ข้างหน้าและโบกสั่นไปมา ถึงจะรู้ว่าไม่ได้เจ็บปวดมากเท่าของจริง แต่เขาก็ไม่อยากโดนอยู่ดี
"ชิ!… ดาเมจรูปแบบอื่นๆ ก็จะคล้ายแบบนี้แหละครับ ไม่ต้องกังวลนะครับ" ไกด์ตอบ
เหมือนแจ็กจะได้ยินเสียงจุ๊ปากเสียดายเบาๆ แต่เขาก็คิดว่าอาจหูแว่วไปเองก็ได้มั้ง
"ตกลงไม่ทราบว่าคุณแจ็กจะเลือกอาชีพพื้นฐานอะไรดีครับ?"
"...อืม ผมชอบอาชีพที่เน้นความว่องไวเป็นพิเศษ ขอเลือกอาชีพโจรครับ"
"อาชีพโจร(Thief) เป็นคำตอบสุดท้ายนะครับ" ไกด์ถามย้ำ
"ครับ ตามนั้นเลย"
จากนั้นภายในร่างกายของแจ็กมีเสียงเกิดขึ้น
"วู้มมมมม" พร้อมกันนั้น ก็มีแสงสีขาวค่อยๆเปล่งรัศมีออกมาจากทั่วร่างเช่นเดียวกัน
"วู้มมมมม บรึ้ม!" แสงสีขาวระเบิดจากร่างกายเบาๆ จากนั้นก็มีเสียงข้อความเข้า
"ติ๊ง!"
อาชีพของคุณคือ "โจร"
คุณทำเควสเลือกอาชีพพื้นฐานสำเร็จแล้ว!
ของรางวัลที่ได้รับ
1. ถุงเงิน 1,000 เหรียญทอง (Gold Coins)
2. บัตรเงินสด (Cash Card)
3. ม้วนสกิลเฉพาะอาชีพ 1 ea
4. มีดสั้นกากๆ 1 ea
ตอนนี้ชุดของแจ็กเปลี่ยนไปเป็นสไตล์ของอาชีพโจร เสื้อยืดสีดำ ทับด้วยเสื้อจั๊มสีน้ำตาลอ่อนแขนยาวเข้ารูปตรงไหล่กับศอกบุด้วยหนังสีดำด้าน กางเกงหนังขายาวทรงกระบอกสีดำ
"โอ้วว เท่เป็นบ้า" แจ็กจับเสื้อผ้าตัวเอง ยืนส่องกระจกหมุนไปมาอย่างชอบใจ
"คุณแจ็กลองพูดว่า 'คอมมานด์ วินโดว์' ดูสิครับ"
"… เอ่อ 'คอมมานด์ วินโดว์'" (Command Window)
หน้าต่างสีฟ้าใส ขนาด 50*50 ซม. โผล่ขึ้นมาตรงหน้าของแจ็ก ฟอนต์ภายในเป็นสีขาวอมฟ้าจางๆ ดูแล้วสบายตา ในหน้าต่างนั้น มีเมนูห้าข้อคือ
[สเตตัส]   [ไอเท็ม]4!   [ภารกิจ]   [สังคม]   [ตั้งค่า]
แจ็กสังเกตว่าตรงหัวข้อไอเท็มมีเลขสี่กระพริบอยู่ จึงกดเข้าไปดู แล้วเขาก็เห็นว่าของรางวัลที่ได้เมื่อสักครู่อยู่ข้างในเรียบร้อยแล้ว
"หากอยากเปลี่ยนวิธีการเปิดใช้งานคอมมานด์วินโดว์ ให้เข้าไปที่เมนู[ตั้งค่า] จะสามารถเลือกเปลี่ยนเป็นแบบแอ๊คชั่นได้ครับ เช่น ชูนิ้วโป้ง นิ้วชี้ นิ้วกลาง แค่สามนิ้ว แล้วตวัดจากล่างขึ้นบน เป็นต้นครับ"
"คราวนี้เรื่องเงินนะครับ คุณแจ็กลองหยิบไอเท็มถุงเงินกับบัตรเงินสดออกมาดูสิครับ ใช้นิ้วจิ้มไปก่อนให้มันเรืองแสง จากนั้นก็ทำท่ากำมือดึงมันออกมา"
แจ็กลองทำตามที่ไกด์บอก จิ้มไอเท็มคว้าหมับออกมา ฟึ่บ!
"โอ้โหเฮะ! สนุกว่ะ แบบนี้สะดวกมากเลย"
"ครับผม ในช่องไอเท็มจะใส่ของได้ 100 ชนิด ไอเท็มประเภทวัตถุดิบหรือยาโพชั่นต่างๆจะเก็บได้มากสุดช่องละ 99 ชิ้น ส่วนประเภทเครื่องสวมใส่จะเก็บได้ช่องละ 1 ชิ้น แล้วจะมีรายละเอียดเรื่องน้ำหนักสิ่งของอีก ลองใช้งานจริงภายในเกมจะเข้าใจมากขึ้นครับ" ไกด์อธิบายให้ฟังแล้วกล่าวต่ออีกว่า
"คุณแจ็กลองเอาถุงเงิน 1,000 G แตะที่บัตรเงินสดสิครับ"
แจ็กทำตามที่ไกด์บอก เอาถุงเงินแตะที่บัตรปุ๊บ ถุงเงินเหมือนถูกดูดซวบเข้าไปในบัตร และมียอดตัวเลขเพิ่มขึ้นในบัตรว่า +1,000
"อัตราแลกเปลี่ยนเงินตรา (Exchane) อยู่ที่ 1,000 G มีค่าเท่ากับ 120 บาทครับ ผมจะเชื่อมโยงกับบัญชีธนาคารของคุณแจ็กเอาไว้ให้เลยนะครับ"
"พี่ไกด์ หมดรึยังครับพี่ ผมอยากเข้าเกมเต็มทีแล้ว" แจ็กพูดพร้อมทำท่าวอร์มอัพร่างกาย
"อ้อ… ครับๆ ได้ครับ ถ้าต้องการแลกเปลี่ยนเงินหรือสงสัยอะไรเพิ่มเติมให้เข้าไปสอบถามที่กิลด์ได้เลยครับ งั้นเดี๋ยวผมจะเปิดวาร์ปเข้าเกมแล้วนะครับ เตรียมตัวรับการร่วงหล่นให้ดี อาจหวาดเสียวตื่นเต้นนิดหน่อย แต่รับประกันความปลอดภัย 100% ซึ่งในจุดนี้บางคนก็ชื่นชอบมากครับ แต่ถ้าคุณแจ็กไม่ชอบ สามารถหลับตาปี๋เพียง 5 วินาทีก็จะถึงพื้นแล้วครับ"
"ห๊ะ? ยังไงนะ…ร่วงหล่น? เอ่อ พี่ไกด์ครับ ผมไม่ค่อยถูกกับความสูง--"
วู้มมมมมมม
ทันใดนั้นมีแสงสีขาวขนาดใหญ่สาดลงมาห่อหุ้มตัวของแจ็กเอาไว้ และไม่นานเขาก็รู้สึกเหมือนพื้นที่ยืนอยู่หายไป ร่างกายของเขาร่วงตกลงไปแหวกอากาศลงไปเรื่อยๆ
"โว้วๆๆ โว้ว~"
ไม่นานแสงสีขาวก็แปรเปลี่ยนเป็นสีฟ้าของท้องฟ้า เขาร่วงทะลุผ่านก้อนเมฆ เห็นภูเขาอยู่ไกลลิบตา เห็นปราสาทและอาณาจักรอยู่เบื้องล่าง และเมื่อมองออกไปสุดสายตาก็เห็นขอบฟ้ากับแผ่นดินโค้งมน แจ็กกำลังเล่นกีฬากระโดดร่มโดยที่ไม่มีร่มชูชีพอยู่ตอนนี้
"ว๊ากกกกก~!!  อ๊าาาาา~!!"
"ช่วยด้วยยยย ผมไม่ชอบความสูง!!"
"อ๊อก! ไม่ไหวแล้ว พี่ไกด์บอกว่าไงนะ ให้หลับตาปี๋ 5 วินาทีเรอะ เอ้า!"
เฟี้ยวววววววว
...
.....
5 วินาทีผ่านไป แจ็กรู้สึกว่าเท้าของเขาติดพื้นอีกครั้ง เมื่อเปิดตาขึ้นมาภาพแรกที่เขาเห็นก็คือ
"ปราสาทลอยฟ้า โอ้แม่เจ้า~!"
ดวงตาของแจ็กลุกวาว เขาอยู่ในอาการตกตะลึงและทึ่งกับความแฟนตาซีแรกที่ตาเห็น...
แจ็กยืนจ้องปราสาทเพลินอยู่นานประมาณหนึ่งนาที แล้วเริ่มตรวจสอบสภาพแวดล้อมอื่นๆ เริ่มจากที่ที่เขายืนอยู่ จุดนี้ดูเหมือนจะเป็นทางออกไปนอกเมือง เพราะสังเกตจากด้านหลังของเขาเป็นกำแพงสูงประมาณตึกสองชั้นที่ประดับด้วยธงสีแดงเลือดหมูตัดขลิบสีทอง กำแพงนั้นยาวปิดล้อมเมืองใหญ่เป็นลักษณะวงกลม และมองเลยประตูกำแพงที่เปิดอยู่ออกไป เป็นถนนดินแข็งที่สองข้างทางเป็นป่าโปร่งและทุ่งหญ้าเขียวจี แจ็กเลยพอนึกออกว่ารูปร่างของเมืองนี้เป็นวงกลม ซึ่งตรงกลางของเมืองคือ ปราสาทลอยฟ้านั่นเอง
เมืองเริ่มต้นแห่งนี้ ตัวอาคารบ้านเรือนเป็นแบบ Timber Frame ซึ่งเป็นบ้านสไตล์เยอรมันดั้งเดิมแท้ๆ ถนนสายหลักมุ่งตรงไปยังจตุรัสใหญ่ใจกลางเมือง และสิ่งที่น่ารื่นรมย์ของที่นี่คือมีคลองไหลผ่านทั่วเมือง มีผู้คนนั่งเรือแล่นไปมามากมาย ดูแล้วบรรยากาศดียิ่งนัก ตามระเบียงริมคลองประดับไปด้วยดอกไม้หลากสีสัน ตามตรอกซอกซอยมีทั้งร้านค้า ร้านอาหาร แต่ละร้านออกแบบป้ายได้น่ารักเก๋ไก๋แตกต่างกันออกไป
"ที่นี่มันดูคล้ายกับเมืองทางยุโรปที่เคยเห็นในทีวีแน่ะ ฮ่าฮ่า แค่เข้าเกมมาก็คุ้มค่าแล้วจริงๆ ยังกับได้มาเที่ยวต่างประเทศเลย" แจ็กเดินมองโน้นมองนี่ไปเรื่อยเปื่อย เห็นผู้คนมากมายหลายเผ่าพันธุ์ ไม่ว่าจะเป็นพ่อค้าแม่ค้าสีผิวแปลกๆ เห็นสัตว์เลี้ยงหน้าตาประหลาดแต่มองแล้วก็น่ารักดี เห็นรถเทียมเกวียนบรรทุกของที่สัตว์ลากรถนั้นไม่ใช่วัว ม้า หรือลาแน่ๆ และการแต่งกายแฟชั่นของทุกคนเหมือนในเกม RPG ที่เคยเล่นสมัยเด็กไม่มีผิด รวมไปถึงบรรยากาศทั้งหมดในเมืองนี้ ทำให้เขารู้แน่ชัด 100% เลยว่าที่นี่ยังไงก็คือ 'ต่างโลก'
"เออ ลืมเลย ไอ้วินบอกให้รีบทักไปนี่หว่า คอมมานด์ วินโดว์"
เขากดเลือกที่ [สังคม] แล้วพิมพ์ ID ของวินลงไป "เอ อะไรแล้วนะ...Archawin777 โอเค!"
เขาเห็นไอคอนที่ชื่อของวินขึ้นว่า ON แล้วกดพิมพ์ทักไป "ม..า...แ..ล้...ว…ว้อ...ย...อ.ยู่...ไห..น...วะ" (มาแล้วว้อย อยู่ไหนวะ)
"...."
"ไอ้บ้านี่ ไม่ตอบอีก ทำอะไรอยู่หว่า? …. อืม งั้นไปที่กิลด์นักผจญภัยดูก่อนดีกว่า" แจ็กเอามือกดแผนที่เมืองขึ้นมา ในแผนที่เป็นรูปร่างของเมืองโดยย่อ ทั้งหมดสีดำตัดตัวอาคารที่เป็นสีเทา แทบไม่มีอะไรบอกเลย มีบอกแค่ ประตูเมือง จตุรัส และกิลด์นักผจญภัย เขาเลยรู้ว่ากิลด์ตั้งอยู่ใกล้กับจัตุรัสกลางเมือง เลยปิดวินโดว์แล้วเดินต่อไป
...
แจ็กเดินมาตามแผนที่ จนพบกับอาคารสูงใหญ่สามชั้น หน้าอาคารมีป้ายเขียนว่า [กิลด์นักผจญภัย]
"โอ้ ที่นี่น่ะเอง ใหญ่โตเป็นบ้า" ขณะที่เขากำลังจะเดินผ่านประตูเข้าไป จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงผู้คนต่างตะโกนโวกเวกโวยวายกันไปทั่ว
"ใช่มันแน่ใช่ไหม!" ชายร่างบึกบึนคนหนึ่งตะโกนถาม
"ในที่สุดมันก็กลับมาสักที! ฮึ่ม! มันต้องตายด้วยมือข้า" อัศวินคนหนึ่งตะโกนด้วยอารมณ์โกรธแค้น
"ใช่แน่นอนครับ ผมเห็นมันล็อกอินเข้ามากับตา พอมันรู้ตัวว่ามีคนจำมันได้ ก็รีบเอาผ้าคลุมปิดหน้าแล้ววิ่งหนีไปเลย" ชายร่างเล็กคนหนึ่งตะโกนเสียงดัง เหมือนทำเพื่อให้ทุกคนได้ยิน
"ความแค้นของข้าครั้งนี้ ต้องได้รับการชำระ" เสียงจอมเวทสาวพูดออกมาด้วยเสียงที่สั่นในความโกรธ
"หากข้าพบมันก่อนละก็ ข้าจะทรมานมันให้สาสมก่อนแล้วค่อยเชือดมันทิ้ง หึหึหึ ฮ่าฮ่าฮ่า" เสียงจากชายคนหนึ่งในกลุ่มนักบวช(Priest) พูดขึ้น
"เอาละเว้ย! งานนี้ใครดีใครได้! ปาร์ตี้ของข้าแยกย้ายกันไปได้แล้ว! เจอมันเมื่อไรให้รีบส่งข่าวบอกทันที!"
"ไปๆๆ!"
"ลุยๆๆ!"
"ฆ่ามันให้ได้!"
"โอ้วววววววววววว!"เสียงของผู้คนในกิลด์โห่ร้องพร้อมกันอย่างคึกคะนอง
แจ็กงุนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า มองเลิ่กลั่กแล้วนึกสงสัยว่า 'เขามีอะไรกัน มันเกิดอะไรขึ้น?' แล้วแจ็กก็เบียดเสียดหลบผู้คนที่วิ่งเฮกันออกมา จนไปถึงหน้าเคาน์เตอร์บาร์ของกิลด์จนได้
"ลุงครับ คนที่นี่เขาเป็นอะไรกันเหรอครับ ใครทำอะไรให้พวกเขาโมโหขนาดนี้?"
บาร์เทนเดอร์มองแจ็กด้วยหางตา สายตาของเขาคมกริบราวกับมีดโกน เขาพูดออกมาด้วยเสียงทุ่มต่ำว่า
"ไอ้หนู เอ็งเป็นเพลเยอร์ใหม่สินะ?"
"ใช่ครับ วันนี้วันแรก"
บาร์เทนเดอร์แสยะยิ้ม แล้วจู่ๆ เขาก็เอามือซ้ายคว้าท้ายทอยของแจ็ก กดหัวฟาดหน้าลงกับเคาน์เตอร์บาร์
ตึง!
"อั่ก!" แจ็กรู้สึกชาๆ ตรงแก้มที่แนบกับบาร์ไม้ และรู้สึกเหมือนโดนเหล็กเย็นแนบที่คอ เขารู้ตัวทันทีเลยว่าโดนมีดจ่อคอหอยอยู่
"ลุงทำอะไรเนี่ย?!"
บาร์เทนเดอร์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้"...ฟังให้ดีนะไอ้หนู ถ้าแกไม่อยากตายตั้งแต่วันแรก ตอบมาตามตรง
"แกรู้จักเด็กหนุ่มคนนี้ไหม?"
มีชายที่นั่งข้างๆ เอาใบประกาศจับล่าค่าหัว มาวางตรงหน้าแจ็ก ให้เขาเห็นรูปชัดๆ
----------------------------------------
~WANTED~
เด็กหนุ่มหายนะ
[รูปสเก็ตช์]
ชื่อคนร้าย: วิน
จุดสังเกต – มีรอยสักลายเปลวเพลิงที่แขนขวา
----------------------------------------
DEAD OR ALIVE
1,000,000 G
+รางวัลจากพระราชา
-----------------------------------
ถึงแม้นั่นจะเป็นรูปสเก็ตช์ และไม่รู้ว่ารอยสักที่ว่ามันเป็นยังไง ที่สำคัญชื่อคนน่ะมันอาจซ้ำกันได้ แต่แจ็กจำแววตาของเพื่อนรักได้เป็นอย่างดี
แจ็กอุทานในใจว่า…
'ไอ้วินนี่หว่า'


## [อลเวงในบาร์]

สวัสดีครับทุกคน ผมแจ็กเอง ตอนนี้อยู่ไหนน่ะเหรอครับ? อยู่ในเกมต่างโลกครับผม ใช่ๆ เกม VRMMORPG แฟนตาซีผจญภัยสดใสร่าเริง ที่ที่คุณจะมีชีวิตใหม่ โลกแห่งความสุขที่กำลังรอพวกคุณอยู่…
"เหอเหอ"
ทำไมผมถึงหัวเราะแบบมีเลศนัยน่ะเหรอครับ? ก็เพราะผมเพิ่งล็อกอินเข้าเกมมาได้ไม่ถึงสองชั่วโมง กำลังเพลิดเพลินใจกับสิ่งอัศจรรย์ที่ได้เห็นเป็นครั้งแรกในชีวิต อารมณ์นี่คือกำลังฟินแท้ๆ เลย แต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นกับผม
ผมเดินเข้าไปที่กิลด์นักผจญภัย เดินเลยเข้ามาในส่วนของห้องร้านเหล้า อาหารและเครื่องดื่ม หรือที่เรียกกันว่า "บาร์" นั่นแหละครับ ที่นี่เป็นแหล่งข่าวชั้นดีของเกมแนว RPG เลยละผมจำได้ แต่จู่ๆ ผมกลับโดนบังคับให้เอาหน้าแนบกับเคาน์เตอร์บาร์ ถูกขู่ฆ่าและอยู่ในสภาพโก้งโค้งขยับขัดขืนไม่ได้
อืมๆ ไม่ใช่ว่าโลกจริงไม่เคยโดนแบบนี้หรอกน่ะครับ เอ่อ… ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องโดนจับโก้งโค้งนะ อย่าเพิ่งคิดลึกกันล่ะ แหะแหะ แต่ผมหมายถึงเรื่องโดนเอามีดจ่อคอหอยเนี่ย เพิ่งจะเจอกับตัวเองเป็นครั้งแรก ผมเคยมีเรื่องชกต่อยบ้างเป็นบางครั้ง มันเป็นความคึกคะนองของวัยรุ่นและวัยเด็ก เป็นรสชาติชีวิตอย่างหนึ่งล่ะมั้ง แต่รสชาติชีวิตที่ระทึกใจในครั้งนี้จะเป็นยังไงต่อนั้น ไปเอาใจช่วยผมด้วยกันเถอะ
...
"ว่าไง! แกรู้จักมันไหม?!" ลุงบาร์เทนเดอร์ถามออกมาอย่างดุดัน
"...ไม่รู้ครับ! ผมไม่รู้จักคนหน้าตาแบบนี้!" แจ็กตะโกนตอบทั้งที่โดนกดหัวอยู่
"ฮึ! เดี๋ยวก็รู้ว่าแกพูดจริงรึเปล่า" ลุงแสยะยิ้มอีกครั้งแล้วพูดว่า
"เปิดรายชื่อเพื่อนของแกซะ!"
แจ็กสะดุ้งเฮือก พลางคิดในใจ 'ฉิบหายแล้ว แบบนี้ก็ได้เรอะ ถ้าเปิดให้ดูความแตกแน่นอน 100%'
"เร็วๆ ไอ้หนุ่ม อย่าลีลา ยิ่งช้าแกยิ่งมีพิรุธนะเฮ้ย เอางี้สิ ถ้าแกไม่รู้จักมันจริงๆ อยากกินอะไรข้าจะเลี้ยงแกทุกอย่างเลย แต่ถ้าแกโกหกละก็...แกตาย" ลุงบาร์เทนเดอร์พูดขู่ระยะเผาขน จนแจ็กถึงกับได้กลิ่นซิการ์และกลิ่นเหล้าคลุกเคล้ากันลอยออกมาจากปากของลุง
"..."
แจ็กบ่นในใจว่า'แม่งเอ๊ย เพิ่งเข้าเกมเอง ก็จะตายซะแล้วตู สกิลก็ยังไม่มี เลเวลก็เพิ่งจะหนึ่ง จะเอาอะไรไปสู้เนี่ย เออ ช่างเหอะ ยอมก็ได้วะ'
"เร็วๆ เซ่!!"
"คร้าบ ครับๆ เปิดให้ดูเดี๋ยวนี้ละครับ คอมมานด์ วินโดว์"
"..."
"แกก็กดสิวะ นิ่งบื้ออยู่ได้ ข้าจะไปกดได้ไงเล่า นั่นมันวินโดว์ของแก!" ลุงตะโกน
"เอ้า! ก็ผมไม่รู้นี่ครับ ผมเพิ่งเข้าเกมมาเองอ่า" แจ็กเอื้อมมือขึ้นกดอย่างทุลักทุเล เขากดไปที่เมนู [สังคม]  [เพื่อน]
"บ๊ะ! นั่นไง แกมีเพื่อนชื่อวิน หึหึหึ เอาเลย นัดมันไปเจอที่หน้าจตุรัสเดี๋ยวนี้ จะได้รู้ว่ามันใช่คนที่ข้าตามหารึเปล่า"
"ไอ้จ้อย แกเตรียมตัวเอาไว้ละ ไปวางกับดักเอาไว้ก่อนเลย" ลุงหันไปสั่งคนข้างๆ ที่ถือใบประกาศจ่อหน้าแจ็กเมื่อสักครู่
"รับทราบครับ ลุงปื๊ด" จ้อยทำท่าตะเบ๊ะให้
"ไอ้นี่ เรียกชื่อในเกมสิวะ ตูชื่อ เปร-โด ว้อย!" ลุงปื๊ดเอามือข้างที่ถือมีดขึ้นมาชี้หน้าโวยใส่ไอ้จ้อย
"โธ่ลุง! ตะกี้ลุงยังเรียกผมไอ้จ้อยอยู่เลย ผมชื่อ โจ-ชัวนะครับ" ไอ้จ้อยเถียงกลับ
จังหวะนั้นเอง จู่ๆ ก็เกิดเสียงระเบิดดังขึ้น
บรึ้ม! บรึ้ม! ฟู่วววววววว
ควันสีเทาหนากระจายไปทั่วบาร์ของกิลด์ คนในร้านทั้งหมดประมาณเกือบ 20 คน อยู่ในอาการแตกตื่นและสำลักควัน
"แค่ก! ฝีมือใคร---!" ลุงปื๊ดยังพูดไม่ทันจบประโยค มีเท้าข้างหนึ่งแหวกควันขึ้นมาจากข้างล่าง เตะเสยปลายคางลุงปื๊ดเข้าให้
ผัวะ!
"แอ่ก!" ลุงปื๊ดตัวลอย ล้มตึงกระแทกพื้นกลิ่งโคโล่ไปข้างหลัง
"แจ็ก มาทางนี้เร็วเข้า!" หลังจากที่วินเตะลุงปื๊ดเสร็จ เขารีบดึงแจ็กหายหลบเข้าไปกลุ่มควัน
"แค่กๆ ลุงปื๊ด โดนเล่นแล้วใช่มั้ย ตายรึยัง?!" ไอ้จ้อยสำลักควันไปด้วยตะโกนถามไปด้วย
"ฮึ่ม! ถุย! ถ้าข้าตายแล้ว จะตอบแกได้ไหมวะ ไอ้เด็กนั่นมันหลุดไปแล้ว รีบมองหามันเร็ว!" ลุงปื๊ดตะโกนอย่างเดือดดาลพร้อมถ่มเลือดลงที่พื้น
"ทุกคนตั้งท่าพร้อมต่อสู้นะ มันอยู่ในนี้แหละ!" ลุงปื๊ดเรียกค้อนเหล็กยักษ์คู่ใจออกมาถือไว้
จากนั้นเขาได้ยินเสียงฝีเท้าจากทางด้านหลัง มีคนกำลังพุ่งเข้ามาหาเขา "ตุบๆๆ..."
"ฮึ! คิดว่าจะได้ลอบโจมตีข้าง่ายๆเรอะ!" เขากระโดดหมุนตัวกลับหลัง เหวี่ยงค้อนด้วยสองมือทุบลงมาเป็นเส้นตรง
"ย้ากกก! ตาย! [ไจแอนท์ สแมช]!!"
ตูม!!
ลุงปี๊ดใช้สกิลไม้ตายระดับ A โจมตีโดนเป้าหมายอย่างจัง
"เสร็จข้าละว้อย เป็นไงว่ะ แหลกคาพื้นตายเลยไหมล่ะ เยี๊ยกฮ่าฮ่า!"
แต่เมื่อยกค้อนขึ้น ลุงปื๊ดตกใจที่เห็นไอ้จ้อยนอนดิ้นแด่วๆ คาพื้นอยู่
"เอ้า! ไอ้จ้อย แกลงไปทำอะไรที่พื้น?!"
"อั่ก!" ไอ้จ้อยกระอักเลือดก่อนที่จะตอบ
"...นะ ...นี่ลุงถามจริง หรือจะกวน… ผมกันแน่ คนอุตส่าห์… รีบมาระวังหลัง...ให้... อะเฮื้อ! กรรมของตู~" ไอ้จ้อยกระอักเลือดอีกครั้ง แล้วนอนตายกองอยู่ที่พื้น
"ไอ้จ้อย ข้าขอโทษ รอแป๊บนะ ข้าจะชุบชีวิตให้เดี๋ยวนี้ อ้าวเฮ้ย!
ไอ้ฉิบหาย! ไอเท็มชุบชีวิตดันหมดอีก มีใครมีไอเท็มชุบชีวิตเหลือบ้าง ข้าขอยืมก่อน!"
จากนั้นในร้านเกิดชุลมุนวุ่นวายมากกว่าเดิม เพราะจู่ๆ ก็มีจานและแก้วบินว่อนไปทั่วท่ามกลางกลุ่มควัน
เพล้ง! "โอ๊ย! ใครทำฉัน?!"
ผัวะ! เพล้ง! "ฮึ่ย ข้าไม่ยอมตายง่ายๆหรอกเว้ย!"
ทุกคนในร้านสับสนวุ่นวายเนื่องจากการถูกโจมตีโดยไม่ทราบสาเหตุ และวิ่งชนกันเองมั่วไปหมด ไม่รู้ใครเป็นศัตรูหรือมิตรกันแน่ ต่างคนต่างระดมปลดปล่อยสกิลออกมากันยกใหญ่ เกิดแสงวูบวาบหลากสีขึ้นภายในร้าน
[ซอร์ดบาช!]
[ดับเบิ้ลสตราฟท์!]
[มีดพิษ!]
[ไฟร์บอล!]
"เฮ้ย! ไอ้โง่ตัวไหนใช้เวทไฟในร้านวะ ร้านข้าได้ไหม้หมดพอดี!" ลุงปี๊ดตะโกน
บรึ่ม! ฟู่ววววว เสียงระเบิดควันตามมาอีกหนึ่งลูก
"เปิดประตูหน้าร้าน แล้วใครมีเวทลม รีบใช้เดี๋ยวนี้เลย!" เสียงผู้ชายคนหนึ่งตะโกนออกมา
จากนั้นจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงคนถีบประตู "โครม!"
"เวทลมเหรอ ฉันมีๆ แป๊บหนึ่งนะ!" จอมเวทสาวที่อยู่มุมร้านส่งเสียงบอก
"เอาล่ะนะ! [แอโรว์!]"
ฟิ้วววววว! ฟิ้วววววว! สายลมที่พัดออกมาจากมือจอมเวทสาว ช่วยพัดไล่ควันในห้องออกไปเกือบหมด
เมื่อควันเริ่มจางลง ทุกคนมองซ้ายมองขวา หาตัวการของเรื่องนี้
"ไหนๆ ไอ้เด็กบ้าสองคนนั่น หายไปไหนแล้ววะ!"
"ลุงปื๊ด! นั่นไงๆ มีคนสองคนกำลังวิ่งออกจากกิลด์ พวกมันคนหนึ่งมีรอยสักด้วย!" อัศวินคนหนึ่งชี้ไปทางประตูใหญ่ของกิลด์ ทุกคนหันไปมองเป็นตาเดียว เห็นคนใส่ผ้าคลุมมีฮู้ดวิ่งออกไปอย่างลุกลี้ลุกลน และชนคนที่เดินเข้ามา ชนข้าวของกระจัดกระจาย แถมมีคนหนึ่งมีรอยสักที่แขนอีกต่างหาก
"ใช่พวกมันแน่ รีบตามไปเลย!" ทุกคนในบาร์ที่เหลืออยู่ประมาณ 20 คน วิ่งตามออกไปกันหมด ในร้านจึงโล่งไม่เหลือใครเลยสักคนเดียว บางคนตอนแรกไม่ได้สนใจเรื่องค่าหัววินด้วยซ้ำ แค่มานั่งกินข้าวเฉยๆ แต่พอตกอยู่ในสถานการณ์เมื่อสักครู่ ทำให้ทุกคนอยากจะมีส่วนร่วมในการล่าครั้งนี้ซะแล้ว
...เมื่อเสียงจากในร้านเงียบลง หีบเก็บของใหญ่ที่หลังบาร์ ก็เปิดอ้าออกเล็กน้อย มีสายตาสองคู่แอบมองเล็ดลอดจากในหีบ
"ไอ้วิน นายว่าพวกมันไปกันหมดยัง?" แจ็กกระซิบถาม
"เออ ฉันว่าหมดแล้วแหละ รีบเผ่นออกจากร้านก่อนดีกว่า รับนี่ไป ผ้าคลุมมีฮู้ดกับหน้ากาก" วินกดของออกมาจากคลังเก็บของในวินโดว์แล้วส่งให้แจ็ก
ทั้งคู่เปิดหีบออกมา แจ็กรีบใส่ผ้าคลุมสวมหน้ากาก
"ให้ตายสิ นี่นายแอบอยู่ในนี้มาตลอดเลยเหรอ แผนนายเฉียบขาดมากเพื่อน พวกนั้นหลงติดกับทุกคนเลย ฮ่าฮ่า ว่าแต่สองคนที่วิ่งออกไปนั้นเป็นใครอ่ะ?" แจ็กถาม
วินยิ้มดีใจที่แผนสำเร็จด้วยดีแล้วตอบแจ็กว่า "ที่ที่อันตรายที่สุด คือที่ที่ปลอดภัยที่สุด ฉันมีซื้อระเบิดควันเก็บไว้นานแล้ว กะไว้แล้วว่าวันหนึ่งต้องได้ใช้ ยิ่งเป็นห้องปิดแบบนี้เหมาะมาก ส่วนที่เหลือก็คือจังหวะต้องแม่น ใช้จานกับแก้วในร้านให้เป็นประโยชน์ เท่านี้แผนจิตวิทยาก็ได้ผลชะงัดแล้ว"
"ร้ายกาจ!" แจ็กยกนิ้วโป้งให้เพื่อน
วินทำหน้าเศร้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ฉันขอโทษนะแจ็ก ที่ลากนายเข้ามาพัวพันกับเรื่องนี้ด้วย"
"ฉันพอจะรู้อยู่แล้วว่ามันต้องยุ่งวุ่นวาย แต่ก็ไม่คิดว่าจะขนาดนี้เลยจริงๆนะ พอฉันล็อกอินเข้ามา ก็จ๊ะเอ๋กับคนที่จำได้ทันที เลยรีบเผ่นไปด้วย คิดแผนไปด้วย จากที่ฉันคำนวณ ในสถานการณ์ปัจจุบัน ถ้าจะแกร่วรออยู่ข้างนอก กว่าที่ฉันจะหานายเจอ มีหวังได้โดนรุมกระทืบก่อนแน่นอน ฉันจึงคิดแล้วว่าเดี๋ยวนายก็ต้องมาที่กิลด์ เดินเข้ามาที่บาร์เพื่อหาข้อมูล ฉันจึงรีบติดต่อจ้างวานตัวล่อให้คอยซ่อนตัวรออยู่แถวๆ ในกิลด์ จากนั้นก็ปกปิดตัวตนแล้วมาแอบอยู่ในหีบที่บาร์นี้ตั้งแต่ก่อนข่าวจะแพร่กระจาย"
"โอ้~ ฉลาดเป็นกรด สมเป็นนายจริงๆว่ะ" แจ็กกล่าวชื่นชม แต่เห็นวินหงอยอยู่เลยพูดต่อว่า
"ไม่ต้องขอโทษหรอกน่า สนุกดีออก ฉันโอเค เริ่มเกมแบบนี้ก็มันส์ดีนะ" แจ็กตบไหล่ของวินเบาๆ
วินยิ้มให้แจ็กเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ไปเหอะ รีบไปจากที่นี่ก่อน เดี๋ยวเดินไปคุยไปดีกว่า"
"ว่าแต่ เราจะไปไหนกัน?" แจ็กถามขณะที่เดินตามวินออกจากร้าน แล้วเขาเดินผ่านร่างของไอ้จ้อยที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น
"อ้าว สรุปไม่มีใครชุบชีวิตให้เลยเรอะ โธ่~" แจ็กอดที่จะสงสารไอ้จ้อยไม่ได้
"โห ว่าแต่หมอนี่โดนสกิลตูมเดียวไปหวันเลยนะเนี่ย ไม้ตายตาลุงนั่นโหดน่าดูเนอะวิน"
"ได้ยินลุงแกตะโกนว่า 'ไจแอนท์สแมช' นั่นน่าจะเป็นสกิลระดับ A ของอาชีพนักรบ หากพวกเลเวลต่ำกว่า 30 โดนเข้าไปละก็ ดอกเดียวดับอย่างที่เห็นนี่ละ" วินอธิบาย
"สกิลระดับ A ยังโหดซะขนาดนี้! ทุบคนซะแบนเป็นกล้วยปิ้งเลย งี้ถ้าเราเกิดฟลุกสุ่มได้สกิลระดับ S ขึ้นมา ก็โคตรโหดเลยอ่ะดิ"
"โหดแน่นอน โหดแบบไม่ต้องเกรงใจใครเลยล่ะมั้ง แต่เปอร์เซ็นต์ที่จะสุ่มได้มันมาครอบครองก็โหดไม่แพ้กัน... อัตราออกของสกิลระดับ S คือ 0.01%"
"0.01% บ้าไปแล้ว ยังงี้จะมีใครเคยได้ไหมเนี่ย?!"
"ก็ตามเปอร์เซ็นต์นั่นแหละ มีคนได้อยู่นะ แต่น้อยของน้อยมาก ที่เคยได้ข่าวก็คือประมาณ ท็อปเพลเยอร์ห้าคนจากสิบคน พวกนั้นมีสกิลระดับ S กันทั้งนั้น ไม่รู้ว่าไปเจอเควสลับที่ไหน หรือแค่ดวงดีกันแน่ เป็นไปได้ทั้งสองทาง แต่ส่วนใหญ่ทุกคนมีสกิลพื้นฐานระดับ A ติดตัวไว้สัก 1-2 สกิล แค่นี้ก็หรูแล้ว เขาไม่มัวมาไล่เก็บสกิลอาชีพอยู่หรอก พอเลเวลถึง 40 ก็รีบไปสเปเชียลวัน ลุ้นอาชีพของตนเองกันเลย" วินตอบและกล่าวเสริมอีกว่า
"เพราะเกมต่างโลกนี้ ความเก่งของแต่ละคนบางครั้งไม่เหมือนกัน บางคนได้อาวุธ 5 ดาวขึ้นไป ก็เปรี้ยวได้แล้ว บางคนอาวุธถือธรรมดา แต่ใช้สกิลของตนเองคล่องมาก ก็โหดจัดได้เหมือนกัน เปรียบเสมือนเรามีรถแรง แต่เราขับไม่เป็นควบคุมไม่อยู่ แข่งไปก็แพ้อยู่ดีนั่นแหละ ฉะนั้นฝีมือและไหวพริบของตนเองสำคัญสุด"
"อืมม์ ฉันพอมองภาพออกละ ว่าแต่ตกลงนี่เราจะไปไหนกันน่ะ?" แจ็กถาม
"จะไปไหนได้ล่ะ ก็ไปเก็บเลเวลน่ะสิเพื่อน ตอนนี้พวกเราเลเวลยังน้อย สู้รบปรบมือใครไม่ได้หรอก ตอนนี้ห้าโมงเย็นแล้ว ฉันมีที่ฟาร์มเลเวลดีๆอยู่"
ทั้งสองคนก็เดินแหวกผ่านผู้คนที่พลุ่งพล่านในห้องโถงใหญ่ของกิลด์ ออกทางประตูใหญ่อย่างสบายอารมณ์ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น


## [นั่งเรือยามเย็น]

ในเกมตอนนี้เป็นช่วงเวลายามเย็น วินและแจ็กเลือกเดินทางออกจากเมืองด้วย 'เรือกอนโดล่า' (เพราะแจ็กบอกว่าอยากนั่งเรือชมวิว) ผู้คนในเมืองแห่งการเริ่มต้นนั้นนิยมใช้เรือเป็นพาหนะหลักในการเดินทาง เนื่องจากตัวเมืองมีคลองผ่านอยู่ทุกแห่งหนและเป็นระเบียบมากกว่าถนนตรอกซอกซอยที่มีมากและซับซ้อน และที่สำคัญนอกจากทุกคนสามารถใช้งานได้ฟรีแล้ว ตัวเรือยังมีระบบพายขนส่งอัตโนมัติ แค่เพียงกดแผนที่เมืองขึ้นมา เลือกสถานที่หรือจุดที่ต้องการจะไปในเมือง แล้วนั่งเอนหลังชิลๆ รอไปถึงจุดหมายตามสบายได้เลย
จ๋อม… ซ่า… ซ่า…
เสียงของน้ำที่ถูกไม้พายเรือตีกระทบเป็นจังหวะจะโคนอย่างนุ่มนวล ประกอบกับตัวเรือมีเพลงไพเราะเคล้าคลอให้ฟังตลอดทาง ช่วยให้จิตใจสงบและผ่อนคลายได้เป็นอย่างดี เรือกอนโดล่าสีดำค่อยๆ แล่นลัดเลาะตามคลองสีมรกตไปอย่างเอื่อยเฉื่อย แหวกสายลมแผ่วเบาที่พัดผ่าน อากาศสดชื่นที่ยิ่งสูดเท่าไร ก็ยิ่งสบายใจเท่านั้น เด็กหนุ่มทั้งคู่นั่งมองพระอาทิตย์ตกดินที่ค่อยๆ ลาลับขอบฟ้าหายไป ท้องฟ้าเฉดสีส้มแปรเปลี่ยนเป็นเฉดสีคราม ดวงไฟตามเสาถนนและร้านรวงต่างๆ เริ่มส่องสว่าง เพื่อต้านทานความมืดมิดที่กำลังคลืบคลานเข้ามา
…ยามเมื่อมองแสงไฟสีส้มอบอุ่นจากเมืองเบื้องล่าง บรรจบตัดกับท้องฟ้าสีครามอันเยียบเย็น และทั้งสองสิ่งนั้นถูกอาบด้วยแสงจันทร์เบาบางนวลผ่องไปด้วยกัน บรรยากาศแบบนี้มันช่าง…
"โรแมนติก" วินกับแจ็กพูดออกมาพร้อมกัน พวกเขาหันหน้าเล็กน้อย และเหลือบสายตามาสบกัน
"พรืด! ฮะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!" ทั้งคู่หลุดขำ หัวเราะขึ้นพร้อมกันอย่างสนุกสนาน
"ไอ้บ้าเอ๊ย! เจอบรรยากาศชวนฝันแบบนี้เข้าไป เล่นเอาอยากมีแฟนเร็วๆ แล้วชวนมานั่งเรือเล่นแบบนี้บ้างจังเลย" แจ็กบ่นไปยิ้มไป
"ฮ่ะฮ่ะ เออ… นั่นสินะ" วินพูดจบแล้วเขาก็ทำหน้าเหงาๆ
"ไอ้วิน นายต้องไม่เชื่อแน่ว่า ก่อนเข้าเกม ฉันเจออะไรมา" แจ็กเล่าด้วยความตื่นเต้น
"พี่สาวเอลฟ์ พนักงานต้อนรับสวยๆ คนนั้นน่ะ เขาชอบฉันแน่เลยว่ะ จริงๆ นะเว้ย พวกเรานัดเจอกันในเกมด้วยนะ ไม่สิ พี่เค้าบอกให้ฉันไปหาที่หมู่บ้านเอลฟ์โซล่าร์โซเลซ นายรู้เปล่าว่าอยู่ไหน ไกลไหมวะ?"
"หมู่บ้านเอลฟ์เลยเหรอ? เคยได้ยินแค่ว่ามันเป็นหมู่บ้านลับแล หายากมาก หนทางโหดหินสุดๆ แต่อยู่ตรงไหนฉันไม่รู้เหมือนกัน แต่ที่แน่ๆ ยิ่งกว่าแช่แป้งก็คือ คนที่จะไปถึงได้น่ะ เลเวลต้อง 40+ ไปแล้วล่ะนะ"
แจ็กห่อเหี่ยวในทันใดพลันถอนหายใจออกมาหนึ่งเฮือก "เฮ้อ!" แล้วอยู่ๆ เขาก็เหมือนนึกอะไรได้ จึงพูดว่า
"ว่าแต่วิน นายไปทำอะไรมาวะ ค่าหัวหนึ่งล้านเลยนะเว้ย บ้าสุดๆ เลย!"
"...อื้อ ฉันยังไม่อยากเชื่อเลยว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้ ตอนนี้ก็ได้แต่เซ็งนี่แหละ"
"เอ้า เล่ามา อย่าลีลา อยากรู้ใจจะขาดแล้ว"
"...เออ โอเค แต่เอาสรุปสั้นๆ ไปก่อนนะ เรื่องทั้งหมดน่ะ มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด แต่จะเล่าให้ฟังทั้งหมดตอนนี้เลยคงไม่ได้ เพราะมันยาวมากและอะไรหลายอย่างต้องมีลำดับขั้นตอน แต่เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นในวันเปิดตัวเกมเมื่อสามเดือนที่แล้ว วันที่ฉันล็อกอินเล่นเกมครั้งแรกนั่นแหละ คือวันนั้นฉันได้บัตรฟรีมา 4 ชั่วโมง แต่เกิดเล่นแล้วติดลมจึงใช้ตังค์ในบัญชีทั้งหมดเล่นต่ออีก 8 ชั่วโมง(เวลาในเกมคือสามวัน) มันเกิดเหตุการณ์ต่างๆมากมาย ทั้งเรื่องดีและไม่ดี แต่ฉันพูดได้คำเดียวเลยว่า…"
"มันเป็นช่วงเวลาสามวันที่เข้มข้นที่สุดในชีวิตฉัน" วินพูดพลางเงยหน้ามองขึ้นไปบนปราสาทลอยฟ้า ราวกับกำลังคิดถึงใครสักคนอยู่…
"แจ็ก… นายเชื่อใจฉันใช่ไหม?" วินถามด้วยสีหน้าจริงจัง
"แหงอยู่แล้วสิ เรื่องนั้นไม่เห็นต้องถามเลย เราร่วมหัวจมท้ายกันอยู่แล้ว" แจ็กมองตาวินแล้วตอบด้วยสีหน้าจริงจังเช่นกัน
"โอเค งั้นฉันจะสรุปเรื่องสำคัญและเป้าหมายให้นายรู้เป็นข้อๆ ไว้ก่อน" วินยกกำปั้นขึ้นมาแล้วยกนิ้วเรียงขึ้นตามลำดับ
"ข้อที่หนึ่ง ฉันจะต้องแก้ความเข้าใจผิดในคดีครั้งนี้ให้ได้"
"ข้อที่สอง พวกเราจะไม่ยอมเกมโอเวอร์เด็ดขาด"
"ข้อที่สาม พวกเราจะไม่ฆ่าคนบนโลกนี้ ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามฆ่าเราก็ตามที"
"ข้อที่สี่ พวกเราจะฆ่าเพลเยอร์ทุกคนที่แม่งคิดจะฆ่าเราก่อน"
"เชรดดดด โหดมาก เอางั้นเลยนะเพื่อนตู วินคนเดิมที่แม้กระทั่งโดนยุงกัดยังใช้ปากเป่าไล่ ไม่ยอมตบให้ตาย ไอ้วินคนนั้นที่มีเมตตาแสนดีหายไปไหนวะเนี่ย ฮ่าฮ่าฮ่า" แจ็กเอ่ยปากแซว
"ง่า จะบอกยังไงดี… สงสัยเพราะนี่มันเกมต่างโลกล่ะมั้ง มันเหมือนปลดล็อคอะไรบางอย่างในตัวฉันน่ะ เอาล่ะ ตกลงตามนี้นะแจ็ก จำได้ทุกข้อนะ โดยเฉพาะกับเพลเยอร์ทุกคนที่แหยมเข้ามา 'No mercy' (ไม่มีการปราณี) นะครับเพื่อน!" เมื่อพูดจบ วินยกมือที่กำหมัดขึ้นมายื่นไปทางแจ็ก
แจ็กยิ้มแบบสะใจในอารมณ์ แล้วตอบว่า
"เออ เอาไงเอากัน ลุยเป็นลุยเฟ้ย งานนี้สนุกแน่นอน" แจ็กยกกำปั้นของตนเองมาชนกำปั้นของวิน
"เพราะงี้ถึงรีบชวนให้ไปฟาร์มเวลก่อนใช่มะ?"
"ถูกกกก ตอนนี้พวกเรานี่แหละกากของจริง กากที่แท้ทรู แต่ความหวังที่จะทำให้เก่งไวแบบก้าวกระโดดนั่น พวกเรามีอยู่แล้ว หึหึหึ ได้เวลาลุ้นไอเท็ม เปิดกล่องไข่มุกแล้วเพื่อน" วินกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใส
"ฉันรอจะเปิดพร้อมนายอยู่แล้ว งั้นเอาเลยนะ คอมมานด์ วินโดว์" แจ็กเรียกหน้าต่างสีฟ้าใสออกมา
"โอเค เมนู [ไอเท็ม]4! โอ๊ะ! ลืมไปสนิทว่าฉันยังไม่ได้ใช้ม้วนสุ่มคัมภีร์อาชีพที่ได้มาเลย"
"อ้าวเหรอ เอาสิลองสุ่มดูก่อน"
แจ็กดึงม้วนคัมภีร์ออกมาถือ แล้วดึงเชือกที่มัดอยู่ออก จากนั้นกางคัมภีร์เปิดดู
"วูบบบ" มีแสงสีทองส่องออกมาจากคัมภีร์ แล้วแจ็กได้ยินเสียงคล้ายลูกบอลกลมหมุนกลุกๆๆ
"ติ๊ง!"
คุณได้รับสกิลอาชีพโจร ระดับ C
[สกิล: ตาแมว]
คำอธิบาย: คุณจะสามารถมองเห็นในความมืดได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
ประเภท: PASSIVE (ติดตัวตลอด)
"เฮ้ย! ไอ้วิน ฉันเห็นทุกอย่างชัดขึ้นเลยว่ะ" แจ็กทำตาโตจ้องมองไปรอบๆ
"เออ เจ๋งแฮะ ถึงสกิลจะแค่ระดับ C แต่ฉันว่ามันต้องเป็นประโยชน์แน่นอน ว่าแต่ตกลงนายเลือกอาชีพพื้นฐานเป็นโจรสินะ เหมาะกับหน้าตาดีนี่หว่า ฮ่ะฮ่ะ" วินพูดแซว
"ไอ้นี่ เดี๋ยวปั้ดถีบตกเรือเลย โธ่! จะบอกให้นะ โจรหล่อๆ อย่างฉันเนี่ย มีผู้เดียวในปฐพีว้อย ฮ่าฮ่า"
"คร้าบๆ พี่ขุนโจรสุดหล่อ มาๆ เปิดลุ้นกล่องกันต่อเหอะ"
"งั้นฉันเปิดก่อนเลยนะ" แจ็กหยิบกล่องออกมา และเมื่อดึงริบบิ้นที่ผูกเป็นโบว์ออก ฝากล่องก็เปิดออกมีประกายดาวเล็กๆ ระยิบระยับสีขาวเคลือบสีรุ้ง พุ่งออกมาเป็นสายแบบเบาๆ กระจายรอบกล่อง จากนั้นก็มีหน้าต่างโผล่ขึ้นมา
"ติ๊ง!"
คุณได้รับไอเท็ม
[เคียวจันทร์เสี้ยว] อาวุธระดับ 5 ดาว
ประเภท: Legendary Weapon
เงื่อนไขการส่วมใส่: อาชีพโจร, นักสู้, นักรบ (ไม่จำกัดเลเวล)
รายละเอียดไอเท็ม: อาวุธในตำนานของ 'เจ้าแห่งปีศาจ' ผู้โกรธแค้นที่ถูกกักขังมาเป็นเวลานานถึง 800 ปี อาวุธชิ้นนี้จะเปิดเผยพลังที่แท้จริงต่อเมื่อผู้ใช้กำลังทุกข์ทรมาน หรือตัวมันได้สัมผัสกับเลือด…
Str + 66 , Agi + 66 , Dex + 66
โบนัสอาวุธ - พลังโจมตีจะเพิ่มขึ้นตามขนาดของผู้ใช้
สกิลไม้ตาย: ไม่เปิดเผย
Limit Break: ไม่เปิดเผย
"อะ..อาวุธ 5 ดาว ไอ้วิน แบบนี้เจ๋งไปเลย ใช่เปล่าวะ?!"
"เออดิ! ในเมืองแห่งการเริ่มต้นแบบนี้ มีคนที่ครอบครองไอเท็ม 5 ดาว นับหัวได้เลยนะ แถมอาวุธชิ้นนี้ไม่จำกัดเลเวลสวมใส่อีก สุดยอดเลย" ทั้งคู่ยิ้มหน้าบานตื่นเต้นดีใจ
แจ็กชูเคียวในมือ ส่องซ้ายส่องขวาแล้วเกิดสงสัย "ว่าแต่… นี่มันเคียวเกี่ยวข้าวไม่ใช่เหรอ? ทำไมอาวุธในตำนาน มันดูกิ๊กก๊อกแบบนี้ล่ะเนี่ย"
วินจ้องมองดูมันอย่างจริงจัง จากนั้นอมยิ้มแล้วพูดว่า "เอาน่า เดี๋ยวค่อยแวะไปถามข้อมูลที่ร้านขายอาวุธอีกที ตอนนี้ก็ลองใช้ไปก่อน"
"อืมๆ งั้นเปิดอีกกล่องต่อเลยนะ ลุยๆ โอมเพี้ยง!"
"ติ๊ง!"
ลูกบอลจับสัตว์เลี้ยง (ระดับสูง) 1 ea
ประเภท: ใช้ครั้งเดียว
เงื่อนไขการใช้: เพลเยอร์ทุกอาชีพเลเวล 40 ขึ้นไป
คำอธิบาย: ลูกบอลที่เอาไว้ใช้ทำสัญญากับมอนสเตอร์ เพื่อนำมาเป็นสัตว์เลี้ยงคู่ใจ มีโอกาส 70% ที่จะสำเร็จ
*** คำเตือน: ก่อนทำสัญญา กรุณาลดพลังชีวิตของมอนสเตอร์ให้เหลือน้อยกว่า 10%
"จับสัตว์เลี้ยง?! แถมจะใช้ได้ก็นู้น เลเวล 40 แน่ะ" แจ็กบ่นเสียดาย
"นั่นน่ะสิ แต่มันอาจเป็นทีเด็ดของพวกเราในอนาคตก็ได้นา เอาเหอะแจ็ก ยังไงตอนนี้นายได้อาวุธของดีมาใช้ตั้งแต่ต้นเลย ถือว่าคุ้มแล้วละ" วินเอามือตบไหล่แจ็กครั้งหนึ่ง แล้วพูดต่อว่า
"คราวนี้ถึงคิวของฉันแล้วสินะ" วินเปิดวินโดว์ขึ้นมา แล้วหยิบ
ไอเท็มกล่องของขวัญออกมาถือไว้ในมือทั้งหมด
"ขอให้ได้ของเจ๋งๆ นะเพื่อน เร็วเข้าวิน จัดมาให้ดูหน่อย อาวุธในตำนานอีกก็ได้" แจ็กลุ้นเชียร์เพื่อนสุดตัว
"...."
วินสูดหายใจยาวลึกเข้าเต็มปอดและหายใจออกมาอย่างช้าๆ เขาหลับตาลงทั้งสองข้าง ตั้งสมาธิราวกับว่ากำลังวิงวอนต่ออะไรสักอย่าง
จากนั้นเขาลืมตาโพล่ง กระชากริบบิ้นจากทั้งสองกล่องออกอย่างรวดเร็ว
ฟึ่บ! วูบบบบบ
"ติ๊ง!"
คุณได้รับ "น้ำยาอมตะ 1 แพ็ค" (มี 5 ขวด)
ประเภท: ใช้ครั้งเดียว
เงื่อนไขการใช้: ไม่จำกัดเลเวลและอาชีพ
คำอธิบาย: โพชั่นที่มีสรรพคุณทำให้ผู้ที่ดื่มมันเข้าไป รู้สึกสดชื่น ชุ่มคอ ดับกระหายได้เป็นอย่างดี และยังมีฤทธิ์ช่วยให้ผู้ที่ดื่มร่างกายอมตะ มีภูมิต้านทานทุกโรคภัย ไม่ติดพิษ ไม่ติดดีบัพทุกชนิด ไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่ตาย เป็นระยะเวลา "60 วินาที"
*** คำเตือน:"ห้ามดื่มเกินวันละ 2 ขวด โปรดสังเกตคำเตือนบนฉลากก่อนดื่มทุกครั้ง"
"ผู้ดื่มจะยังคงได้รับดาเมจอยู่เหมือนเดิม แต่จะไม่ตายเท่านั้น"
"ติ๊ง!"
คุณได้รับ [ม้วนคัมภีร์สกิลระดับ S]
ประเภท: ใช้ครั้งเดียว
เงื่อนไขการใช้: ไม่จำกัดเลเวลและอาชีพ
คำอธิบาย: ม้วนคัมภีร์ที่จะช่วยให้คุณได้รับสกิล "ระดับ S" โดยการสุ่มจากสกิลทั้งหมดของอาชีพคุณ
*** คำเตือน: โปรดระมัดระวังในการใช้สกิล และคำนึงถึงผลที่ตามมาให้ถี่ถ้วน
"สะ สะ สะ สกิลระดับ S!!"
วินตกใจในสิ่งที่เห็นจนถึงกับติดอ่าง และหันไปมองหน้าแจ็ก ซึ่งก็กำลังตกใจไม่แพ้กัน จากนั้นทั้งคู่ก็ฉีกยิ้มกว้างออกมาพร้อมกัน ยกสองมือขึ้นฟ้าตะโกนดังลั่น
"ไช~โย~~!!! สำเร็จแล้ววววววว! ยะฮู้! เยสสสส เย้! เย้! เย้!"
ทั้งลุกขึ้นโห่ร้องดีใจ เต้นเย้วๆ จนเรือโยกเกือบจะคว่ำ….


## [เก็บเลเวลที่ป่ามัลแดร์]

"วิน มัวรออะไรอยู่ล่ะเพื่อน เปิดสุ่มสกิลระดับ S เลยสิ"
วินหยิบไอเท็มม้วนคัมภีร์ออกมา กำเอาไว้ในมือและจ้องมองมันอย่างครุ่นคิด
"...."
"มีอะไรรึเปล่า?" แจ็กถาม
"ดูจากกล่องสีขาวไข่มุกที่เปิดมาทั้งหมด ฉันคิดว่านี่คือรางวัลสูงสุดเลยละ ถ้าได้ของที่รองลง ฉันคงตัดสินใจขายเพื่อเอาเงินโดยที่ไม่ต้องคิดมากขนาดนี้เลย เฮ้อ..." เมื่อพูดจบ วินทิ้งตัวลงไปนอนบนเรือและเหม่อมองไปยังพระจันทร์เต็มดวงสีขาวอมฟ้าที่กำลังส่องสว่างอยู่ด้านบน
แจ็กทิ้งตัวเอนหลังลงนอนบ้าง แล้วพูดว่า
"เออ… นั่นสินะ แต่แรกเลยนายอยากได้เครื่อง VR นี่นา แล้วฉันเป็นคนพูดเองแท้ๆ ว่าถ้าเข้าเกมมาแล้ว เปิดกล่องได้ของดีละก็ พวกเราจะขายเพื่อเอาเงินไปซื้อเครื่อง"
"อืมม์… เพราะถ้าไม่มีเครื่องเล่นเกม สกิลระดับ S ถึงจะเจ๋งแค่ไหน มันก็เปล่าประโยชน์ ทั้งหมดนี่มันก็เป็นแค่ความฝันตื่นหนึ่งเพียงเท่านั้น"
"...."
"แต่เมื่อกี้นายบอกว่า สกิลระดับ S นี่มันโคตรหายากเลยใช่ไหม?" แจ็กเอ่ยถาม
วินชูม้วนคัมภีร์ขึ้นฟ้าทั้งทั้งที่นอนอยู่แล้วพูดว่า
"ใช่ หายากมาก... มันคือสกิลระดับพลิกชีวิต มันคืออำนาจ มันคือพลัง มันคือสิ่งที่จะเปลี่ยนให้คนอ่อนแอที่เอาแต่ก้มหัวงุดๆ ได้เงยหน้าเผชิญความท้าทายของโลกนี้อย่างเต็มภาคภูมิ"
"และสถานการณ์ในเกมตอนนี้ บอกได้เลยว่าลำบากมาก พวกเราอาจต้องหนีหัวซุกหัวซุนไปเรื่อยๆ จนกว่าพวกเราจะตาย และถ้ายังแก้ความเข้าใจผิดไม่ได้ละก็ ต้องโดนไล่ฆ่า ตายซ้ำตายซากอีกหลายตลบอีกแน่นอน" น้ำเสียงของวินเจือปนไปด้วยความขมขื่นเล็กน้อย
"เพราะยังงั้นพวกเราถึงต้องมีอาวุธดีๆ ต้องมีสกิลระดับเจ๋งๆ … ต้องแข็งแกร่งมากกว่านี้สินะ" แจ็กกล่าว
"ถูกต้อง โลกนี้ก็เหมือนโลกจริงของพวกเรานั่นแหละ
'ความยุติธรรมที่ไร้ซึ่งพลัง มันไม่มีค่าอะไรทั้งนั้น'
"ถ้าเราจะบรรลุเป้าหมายที่ฉันบอกไว้เมื่อสักครู่ พวกเราต้องแข็งแกร่ง ต้องเหนือกว่าคนอื่น ไม่งั้นเสียงของพวกเรา ต่อให้ตะโกนให้ดังลั่นฟ้า ก็จะไม่มีใครได้ยิน"
แจ็กยิ้มชอบใจแล้วหันมาพูดว่า "... พูดมาซะขนาดนี้แล้ว เปิดเลยไหมล่ะ? สกิลระดับ S น่ะ เรื่องที่เหลือช่างแม่ง เดี๋ยวนายก็คิดหาทางออกได้เองล่ะเพื่อน"
"เปิดเลยเหรอ?" วินยิ้มอ่อนตอบ จากนั้นเขาเอื้อมมือออกไปจับเชือกที่มัดม้วนคัมภีร์ ตั้งท่าจะดึง แล้วพูดว่า…
"ฉันว่า…"
"เก็บเอาไว้ก่อนดีกว่า เดี๋ยวขอฉันเช็คราคาในตลาดประมูลหลังจากนี้ละกัน ระหว่างนี้พวกเราต้องไปเก็บเลเวลให้ถึง 20 เพื่อที่จะใช้ฟังก์ชั่นตลาดประมูลได้"
"...."
"เออๆ โอเค ไอ้นี่ทำตูลุ้นเหนื่อยฟรีอีก เอาที่นายสบายใจแล้วกัน ว่าแต่นายเล่นอาชีพอะไร เลเวลเท่าไร มีสกิลอะไรบ้างแล้ว เอามาดูดิ๊?" แจ็กกล่าวแล้วลุกขึ้นนั่ง
"อ่ะ เอาไปดู" วินเปิดหน้าต่างสเตตัสให้แจ็กดู
วิ้ง~
ชื่อ: วิน Lv.15 อาชีพ: นักสู้ (Figther)
กิลด์: ไม่มี เผ่า: มนุษย์
STR 29
VIT 15
AGI 29
INT 15
KI 57
SENSE 15
DEX 15
HP 350
MP 280
"สกิล: กายาเหล็กขั้นต้น" ระดับ C
คำอธิบาย: ลดดาเมจทุกชนิดที่ได้รับ 20%
ประเภท: PASSIVE (ติดตัวตลอด)
"สกิล: พื้นฐานการต่อสู้" ระดับ D
คำอธิบาย: เพิ่มพลังโจมตีกายภาพ 10%
ประเภท: PASSIVE (ติดตัวตลอด)
"สกิล: สะสมพลังระดับสอง" ระดับ C
คำอธิบาย: สะสมเพื่อเพิ่มพลังโจมตี 15% เมื่อโจมตีจะหายไปทันที ระดับสองสะสมได้ 2 ขั้น ใช้เวลาขั้นละ 5 วินาที
ประเภท: ACTIVE (เปิดใช้งาน)
MP cost: ขั้นละ 50
"สกิล: เสริมกล้ามเนื้อระดับสอง" ระดับ C
คำอธิบาย: เพิ่ม Max HP 200 หน่วย
ประเภท: PASSIVE (ติดตัวตลอด)
"สกิล: กระโดดสูง" ระดับD
คำอธิบาย: กระโดดทะยานได้สูงกว่าปกติ
ประเภท: PASSIVE (ติดตัวตลอด)
"สกิล: เสริมพลังปราณ" ระดับB
คำอธิบาย:เพิ่มพลังลมปราณ (KI) เข้าสู่การโจมตีทุกประเภท
(ยิ่งค่าKI สูง ยิ่งโจมตีแรงขึ้นตามนั้น)
ประเภท: ACTIVE (เปิดใช้งาน)
MP cost: 30
"โอ้ว! ไม่เลวๆ ว่าแต่นายเลเวล 15 แต่ทำไมถึงมี 6 สกิลแล้วล่ะเนี่ย?" แจ็กถาม
"... นั่นเพราะฉันเกมโอเวอร์มาครั้งหนึ่งไง ตอนนั้นเลเวล 25 ช่วงล็อกอินครั้งแรกนั่นแหละ ที่ต่างโลกนี้ถ้าหากเราตาย สกิลที่ติดตัวเราจะไม่หายไป แต่เมื่อเลเวลฉันถึง 20 อีกครั้ง ฉันจะไม่ได้สกิลเพิ่มแล้วนะ ยาวไปได้อีกครั้งตอนที่เลเวล 30 นู้นเลย และส่วนของค่าพลังสเตตัสนั้นจะลดลงตามเลเวล"
"อ้อ งี้นี้เอง ว่าแต่นายเลือกเป็นนักสู้รึเนี่ย เล่นเอาฉันเซอร์ไพรส์เล็กๆ เลยนะ เพราะฉันเคยเห็นนายสู้ก็แค่ตอนช่วยฉันแบ่งเบาภาระจากการโดนสหบาทาพร้อมใจ (รุมกระทืบ) เท่านั้นเอง ไม่คิดเลยว่านายเป็นคนที่ชอบการต่อสู้ขนาดนี้ นึกว่าจะเล่นจอมเวทหรือนักธนูซะอีก" แจ็ก
กล่าวอย่างประหลาดใจ
"อยู่โลกจริงใครเค้าจะชอบเอาหน้าไปรับเท้าคนอื่นแบบนายบ้างฟะ อาทิตย์หนึ่งต้องมีเรื่องไม่ต่ำกว่าสองครั้ง"
"แหม นายก็พูดเกินไป ถึงฉันจะออกหมัดก่อน แต่พวกนั้นเป็นฝ่ายหาเรื่องก่อนนา โดยเฉพาะไอ้เคนนี่ เป็นลูกพี่ที่แม่งยุลูกน้องให้หาเรื่องแทนตัวเองเก่งมาก ตัวมันเองเอาแต่จะหลอกจีบหญิง บางทีหญิงไม่เล่นด้วย มันก็ยังตามตื้อตามแซวไม่เลิก จนเธอกลัวจนแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว คนอื่นก็ไม่เห็นมีใครจะยื่นมือเข้าไปช่วย มันก็เลยต้องเป็นฉันไงล่ะวะ" แจ็กพูดไปด้วย ใส่อารมณ์ไปด้วยนิดหน่อย
"ไม่ใช่เพราะสาวคนนั้นน่ารักหรอกเหรอ นายถึงเข้าไปช่วยน่ะ หือ?" วินหยอกถามกลับแบบรู้ทันเพื่อน
"เฮ้ย จะบ้าเรอะ หน้าตาไม่เกี่ยวเลยเว้ย ถึงจะเป็นคนที่ไม่ได้น่ารักมากมาย ถ้าถึงคราวต้องช่วย ก็ต้องช่วยอยู่แล้วสิ แต่แค่สาวๆ ที่ไอ้เคนนี่จีบแต่ละคน ดันน่ารักประหนึ่งนางฟ้าทุกคนเท่านั้นเอง นายอย่าเข้าใจฉันผิดนะเว้ยไอ้วิน"
"เออๆ หยอกเล่นเฟ้ย รู้แล้วละน่าว่านายคือสุภาพบุรุษ ไม่ปล่อยให้ผู้หญิงเดือดร้อนแน่" วินเอามือตบไหล่แจ็ก ปั้บๆ จากนั้นเขาชี้ไปข้างหน้าพร้อมพูดต่อว่า
"เอาล่ะ ถึงพอดีเลย นั่นไง 'ป่ามัลแดร์' "
เมื่อทั้งสองคนขึ้นฝั่ง วินพูดขึ้นว่า "เอาล่ะ เตรียมตัวให้พร้อมนะ มอนสเตอร์ถึงจะดูน่ารักขนาดไหน ก็ยังเป็นมอนสเตอร์วันยังค่ำ บางตัวมันไม่โจมตีเราก่อนก็จริง แต่บางตัวถ้ามันเห็นมนุษย์ปุ๊บ มันจะเข้ามาโจมตีหวังจะฆ่าเราทันทีเลยนะ ดังนั้นนายไม่ต้องคิดมาก ไม่ต้องออมมือ ฆ่ามันตายไป สักพักมันก็เกิดขึ้นมาใหม่อยู่ดี"
"อะ โอ้ว ได้เลย เดี๋ยวนะ ขอวอร์มแป๊บ" แจ็กทำท่ากระกระโดดตบ จากนั้นก็สก็อตจั้๊มพ์ และจากนั้นก็บิดหมุนเอวไปมา เหยียดแข้งเหยียดขา ยืดกล้ามเนื้อ
...ห้านาทีผ่านไป
"มาเลย ฉันพร้อมแล้ว!" แจ็กถือเคียวเกี่ยวข้าวรูปร่างจันทรเสี้ยวไว้ข้างหน้า ทำท่าฟัน ฟึ่บฟั่บ
"... แจ็กดูโน้น"
วินชี้ให้แจ็กดูกระต่ายตัวหนึ่งที่กำลังหันหลังให้พวกเขาอยู่ ตัวมันมีขนสีขาวยาวปุยปกคลุมร่างกายเกือบหมด "มอนตัวนั้นชื่อ 'กระต่ายปุย' อย่าประมาทล่ะ ระวังเขาของมันให้ดี"
แจ็กเดินย่องๆ เนิบๆ เข้าไปหามัน "เขา? กระต่ายมีเขาอยู่ตรงไหนฟะ"
ทันใดนั้นเขาก็ได้รู้คำตอบ กระต่ายหันหน้ามาจ๊ะเอ๋กับแจ็กพอดี ตาของมันเป็นสีแดงเลือดแวววาวท่ามกลางความมืดใต้แสงจันทร์ เขาของมันเป็นสีแดงเถือกยาวประมาณหนึ่งไม้บรรทัด แหลมวิ้งอยู่ตรงกลางหน้าผากของมันพอดี
เมื่อกระต่ายปุยเห็นศัตรู มันไม่รีรออะไรทั้งสิ้น มันร้อง"กี้!" และกระโดดพุ่งเข้าใส่ หวังจะใช้เขาแหลมของมันเสียบที่พุงของแจ็ก และจู่ๆ มีเสียงเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว
ติ๊ง!
[กระต่ายปุย เลเวล 5] โจมตีค่ะ
แจ็กใจหายวาบ โยกเอวหลบไปทางซ้าย พ้นแบบเฉียดฉิว เขาอุทานร้อง เฮ้ย! ออกมาเบาๆ
กระต่ายปุยพุ่งเสียบอีก ครั้งนี้แจ็กโยกเอวหลบไปทางขวา เฮ้ย!
กระต่ายปุยพุ่งเสียบอีก แจ็กก็โยกเอวหลบอีก เฮ้ย!
กระต่ายปุยยังคงพุ่งเสียบต่อไป แจ็กก็โยกเอวหลบอีก เฮ้ย!
"... เฮ้ย!"
"... เฮ้ย!"
"... เฮ้ย!"
สภาพของแจ็กที่โยกเอวหลบกระต่ายปุยอย่างต่อเนื่อง ดูราวกับไส้เดือนโดนน้ำร้อนลวก มันช่างหาความเท่ไม่ได้เอาซะเลย
วินที่ดูอยู่ห่างๆ กำลังเอามือข้างหนึ่งปิดปาก อีกข้างกุมท้อง เขาพยายามกลั้นหัวเราะอย่างสุดความสามารถ แต่สุดท้ายเขาก็ทนไม่ไหว...
"ก๊ากก! ฮะฮะ! ฮ่าฮ่าฮ่า! กั๊กๆๆ! โอ๊ย! ไม่ไหวแล้ว~! ฮาเป็นบ้าเลย ฮ้าาฮ่าฮ่าฮ่า!" วินหัวเราะจนตัวงอแทบจะลงไปดิ้นที่พื้น "ฮ่าฮ่าฮ่า! โอ๊ย~ ขำจนปวดท้อง"
วินพยายามดึงสติ แล้วตะโกนว่า "แจ็ก! กระต่ายปุยมีการโจมตีแค่แพทเทิร์นเดียว นายก็ฟันสวนมันไปเลยเซ่!"
กระต่ายปุยพุ่งเสียบอีกครั้ง "...เฮ้ย! โอะ โอเค!" คราวนี้เมื่อกระต่ายลงถึงพื้น แจ็กตั้งท่าเตรียมสวนการโจมตี
แล้วกระต่ายก็พุ่งเสียบอีกครั้ง!
แจ็กใช้เคียวฟันจากข้างล่างขึ้นข้างบนเป็นแนวเฉียง 45 องศา ตัดสวนกระต่ายที่พุ่งเข้ามาพอดิบพอดี
"ฉัวะ!"
"กี้~!" กระต่ายปุยร้องเสียงเล็กแหลมออกมา และระเบิดเป็นฝุ่นละอองสีรุ้งเล็กๆ ปุ้ง! สลายไปก่อนที่จะตกถึงพื้น
ติ๊ง!
คุณได้สังหาร [กระต่ายปุย เลเวล 5] ได้รับ EXP 120
คุณได้เลเวลอัพ!
"โอ้ เวลอัพเลย! อ๊ะ มีของดรอปด้วย" แจ็กก้มลงไปเก็บ "นี่มันเนื้อกระต่ายกับเขาของมันสินะ"
วินเดินเข้ามาใกล้ เอ่ยปากแซว "เป็นไง พ่อไส้เดือน ฮ่ะฮ่ะ นึกแล้วยังขำอยู่เลย ไม่ได้หัวเราะขนาดนี้มานานแล้วนะเนี่ย อยู่กับนายนี่ไม่มีเบื่อเลยว่ะแจ็ก ฮ่าฮ่า"
"เออ ทำให้นายหัวเราะได้ ฉันก็ยินดี เชอะ! ไอ้บ้า" แจ็กกล่าวอย่างงอนๆ นิดหน่อย แล้วพูดต่อว่า "ก็นี่มันครั้งแรก จู่ๆ เจอแบบนี้ฉันก็ตกใจอ่ะดิ เดี๋ยวคอยดูเหอะ ถ้าชินแล้วจะโชว์เทพให้ดูเอง"
"คอมมานด์ วินโดว์" แจ็กพูดเรียกหน้าต่างออกมา "ติ๊ง!"
"แจ็ก ก่อนอื่นนายไปตั้งค่าเปิดวินโดว์ โดยใช้ท่าทางดีกว่านะ ตอนต่อสู้มันจะได้คล่องตัวขึ้น เชื่อฉัน" วินแนะนำพร้อมทำให้ดู เขากางนิ้วโป้ง นิ้วชี้ นิ้วกลางออกมาแล้วตวัดขึ้นฉึบ วินโดว์ก็โผล่ออกมา
"ติ๊ง!"
"อ้อ โอเคๆ ไปที่ตั้งค่านะ จัดไป…... ได้ละ" แจ็กกดปิดแล้วทดสอบตวัดมือขึ้นเพื่อเปิดบ้าง
"ติ๊ง!" วินโดว์โผล่ออกมาทันที "เจ๋งเป้ง แบบนี้เท่กว่ากันเยอะ"
"แล้วเวลาจะเก็บไอเท็ม ก็กางนิ้วสามนิ้วเหมือนเดิม แล้วใช้นิ้วทั้งสามจิ้มไปที่ไอเท็ม" วินอธิบายเพิ่มเติม
แจ็กลองทำตามดู "โอเค นิ้วสามนิ้ว… จิ้มจึ่กๆ เข้าให้" ไอเท็มทั้งสองชิ้นกลายเป็นแสง พุ่งแวบเข้าตัวของแจ็ก
คุณได้รับ [เนื้อกระต่ายปุย 100 กรัม]  1 ea
คุณได้รับ [เขากระต่ายปุย]  1 ea
"นั่นนายโชคดีนะน่ะ เขากระต่ายปุยดรอปยากพอดู ประมาณ 20 ตัวจะมีดรอปสัก 1 ชิ้น ราคาดีใช้ได้"
จากนั้นทั้งคู่ได้ยินเสียง แซ่กๆ แซ่กๆ ดังจากป่าข้างหลังห่างประมาณ 50 เมตร เลยหันขวับไปมองทันที และพวกเขาก็เห็น เขี้ยวสีขาวขุ่น โค้งแหลมปลายชี้เฉียงขึ้นด้านบน แล้วเจ้าตัวที่ว่าก็เดินออกมาจากพุ่มไม้เรื่อยๆ จนแสงจันทร์ส่องให้เห็นร่างของมันชัดขึ้น
"หมูป่า?" แจ็กกล่าว
หมูป่าที่เห็นมีขนาดอ้วนใหญ่ สูงราวหน้าอกของพวกเขา มันมีขนสีน้ำตาลเตียน ดูแล้วเหมือนหมูป่าในโลกจริงไม่มีผิด แต่ที่ต่างกันก็คือเจ้าตัวนี้ไว้ผมทรงโมฮอว์กสีทอง
และตอนนี้มันก้มหน้าเล็กน้อย ดวงตามองจ้องเขม็งไปยังศัตรูเบื้องหน้า ส่งเสียงขู่พ่นลมออกจากปาก "ครืดๆ ฟู่ๆ" ขาหน้าข้างหนึ่งของมันตะกุยพื้นเบาๆ
"แจ็ก เดี๋ยวเจ้านี่ฉันจัดการเอง" วินพูดขึ้น
"เออ ยกให้ก็ได้ เรื่องหมูๆ ยกให้นายก็แล้วกัน" แจ็กตอบพร้อมถอยฉากหลบไปด้านข้าง
วินหันมายิ้มขำกับแจ็กเล็กน้อย แล้วตวัดมือเปิดวินโดว์ กดสวมใส่ 'อาวุธและชุดเกราะ'
ชุดอาชีพนักสู้ของวิน ด้านบนเป็นเสื้อแขนสั้น ผ้าลินินสีขาวคอกลมกว้าง ส่วนด้านล่างเป็นกางเกงผ้ายืดทรงม้งอินทรสีดำ มีเข็ดขัดเชือกสีแดงสองเส้นผูกไว้ มีขลิบด้านข้างทางยาวเล็กสีแดงเข้ม ส่วนรองเท้าเป็นบู๊ทผ้าสีดำ สูงถึงหน้าแข้ง ขลิบแดงเข้มด้านข้างเช่นเดียวกันและเมื่อเขากดสวมใส่เกราะ
วู้มมมมมม
มีแสงปรากฏออกมาห่อหุ้มตามร่างกายอย่างรวดเร็ว หมุนวนที่มือทั้งสองข้าง จนกลายเป็นถุงมือสนับมือครึ่งนิ้ว ถุงมือนั้นเป็นหนังสีแดงเสริมหุ้มเหล็กที่สันหมัด และจากนั้นแสงก็หมุนวนที่หัวเข่า ข้อศอก หัวไหล่ข้างซ้าย จนมีสนับเกราะเหล็กโผล่ออกมา
"สะสมพลัง" วินเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา แล้วเอากำปั้นสองข้างของตัวเองชนเข้าหากัน เสียงดัง กึง! จากนั้นเขายื่นหมัดซ้ายไปข้างหน้าสูงเหนือระดับหางคิ้ว ในขณะที่เท้าขวายื่นไปข้างหลัง แขนขวาพับเข้าหาลำตัว ปลายหมัดขวาชิดคาง ลำตัวเหยียดตรง ไม่เกร็งปล่อยตัวตามสบาย ให้น้ำหนักอยู่ที่เท้าขวา สายตามองผ่านมือไปยังศัตรูตลอดเวลา
"นะ นั่นมัน การตั้งท่าจดมวย!" (การตั้งการ์ดแบบมวยไทย) แจ็กพูดแบบอึ้งนิดๆ
แล้ววินก็พูดว่า "เข้ามาเลย ฉันพร้อมแล้ว!"
หยั่งกับหมูป่ารอให้เชื้อเชิญอยู่แล้ว เพราะมันส่งเสียงหายใจฮึกเหิมออกมาราวกับกำลังเบิ้ลเครื่องยนต์ดีเซลในร่างกาย
"ฮูม! ฮูม~! ฮูม! ฮูม~! ฮูม! ฮูมมมมมมมม" หมูป่าวิ่งทะยานตรงเข้ามาเต็มกำลัง ระยะห่าง 50 เมตร เหลือแค่ 10 เมตรในชั่วอึดใจ
และเมื่อระยะห่างเหลือเพียง 5 เมตร ก่อนที่หมูป่าจะสะบัดคอเพื่อเอาเขี้ยวแทงศัตรู
วินเล็งจังหวะนี้อยู่แล้ว เขาพุ่งตัวตะแคงขวางเข้าไปแบบสุดแรง สอดตัวแทรกระหว่างเขี้ยวทั้งสองข้าง ใช้หัวไหล่ซ้ายอัดกระแทกเข้ากลางหน้าผากของหมู่ป่าได้อย่างจัง
ตึง~!
เจ้าหมูป่าลอยละลิ่วข้ามหัววิน ตามแรงส่งจากการวิ่งของมันเอง ลอยตกลงพื้นเสียงดัง ตึม!
ถึงกระนั้นมันก็ยังไม่สิ้นฤทธิ์… มันพยายามยันตัวเองจนลุกขึ้นได้ จากนั้นทำท่าส่ายหัวเบาๆ เพื่อแก้อาการมึน แต่กว่าที่มันจะตั้งหลักได้ มีเสียงของฝีเท้าเข้ามาใกล้มันซะก่อน
ตุบๆๆ
วินก้าวเท้ากระโดดไต่ขึ้นบนตัวหมูป่าอย่างรวดเร็ว เริ่มจากเท้าซ้ายเหยียบตรงโคนขาของหมู่ป่า เท้าขวาก้าวตามขึ้นไปเหยียบหลังคอ มือซ้ายของเขาจับที่หูข้างซ้ายของหมูป่า และมือขวาแบออกเล็กน้อยและชูเหยียดแขนขึ้นฟ้า
"[เสริมพลังปราณ]! ฮ่ะห์!"
วิน 'ทิ้งศอก' เต็มแรงทิ่มลงบนกระดูกสันหลังเหนือไหล่ของหมูป่า
ตูม!
คุณได้โจมตีเข้าจุดตายของศัตรูค่ะ! (Critical Hit)
พื้นด้านล่างสั่นสะเทือน ฝุ่นตลบอบอวลขึ้นเล็กน้อย และภาพที่เห็นคือวินนั่งทับหมูป่าที่นอนแน่นิ่งไม่ไหวติงอยู่ที่พื้น
ติ๊ง!
คุณได้สังหาร [หมูป่าโมฮอว์ก เลเวล 9]
ได้รับ EXP 300 ค่ะ
แจ็กวิ่งเข้ามาด้วยอาการตื่นเต้น "เฮ้ย! ไอ้วิน นั่นมันมวยไทยใช่ไหมน่ะ?!"
วินยิ้มอ่อนแล้วพูดว่า "ใช่แล้วเพื่อน ท่า 'ฤาษีบดยา' ไงล่ะ"
"แล้วนายไปเรียนมาจากไหนอะ ทำไมฉันไม่รู้เรื่องว่านายเป็นมวยมาก่อนเลย?" แจ็กถามต่อ
วินเงียบทิ้งช่วงนิดหนึ่งแล้วตอบว่า
"เวลาอยู่ที่ต่างโลกนี้ ฉันไม่มีอาการหอบหืดใช่ไหมล่ะ พอถึงช่วงที่เลือกอาชีพ ฉันก็เลยนึกถึงเรื่องสมัยก่อน…"
"...พ่อของฉันเป็นคนสอนน่ะ ตั้งแต่เด็กแล้วตอนที่พวกเรายังอยู่อยุธยา พ่อเห็นฉันเอาแต่อ่านหนังสือ เลยบอกว่าอยากให้ฉันแข็งแรงและมีวิชาติดตัว พวกเราจึงไปฝึกกับครูมวยที่นั่น แต่ตอนนั้นฉันไม่ได้จริงจังอะไรมากมายหรอก ก็ยังเด็กอ่ะนะ แค่ได้อยู่กับพ่อ ได้ใช้เวลาร่วมกันก็มีความสุขแล้ว สมัยเด็กฉันฝึกท่าไม้ตายเล่นกับพ่อเป็นประจำแหละ สนุกมาก แต่พอย้ายมากรุงเทพ พ่อก็ยุ่งแต่ทำงานจนพวกเราไม่มีเวลาฝึกเหมือนแต่ก่อน แล้วสุดท้ายเขาก็จากไป…..." วินเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคื่นอีกครั้ง แล้วพูดต่อว่า
"ฉันยังจำที่พ่อพูดได้เสมอ พ่อสอนเอาไว้ว่า
'วิชามวยไทยเป็นสิ่งที่ทรงเกียรติ และเป็นความภาคภูมิที่สืบทอดต่อกันมาของคนไทยจากรุ่นสู่รุ่น… ขอให้ลูกจดจำสิ่งที่พ่อจะบอกต่อไปนี้ให้ดีนะลูก เราฝึกฝนเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งนั้นเป็นเรื่องจริง แต่ความแข็งแกร่งนั้นไม่ได้เอาไว้ใช้ข่มเหงหรือรังแกผู้อื่น"
'จงใช้มันเพื่อไขว้คว้าเกียรติยศของตนเอง'
"เรื่องเป็นงี้นี้เอง นายถึงไม่เคยใช้มันตอนมีเรื่องชกต่อยเลยสักครั้ง" จากนั้นแจ็กเดินมาใกล้แล้วเอามือแตะไหล่วินแปะๆ เพื่อปลอบเพื่อน
"...นายมีพ่อที่ดีนะ คิดถึงเค้ามากไหม"
"...."
วินยิ้มบางๆ ให้กับแจ็ก แต่ไม่ได้ตอบอะไรกลับ เพราะเขารู้สึกว่า ถ้าคำพูดของเขาเอ่ยออกมาจากปากละก็ น้ำตาที่คลออยู่ตอนนี้ คงจะไหลตามมาเป็นแน่
เขาก้มเก็บไอเท็มที่พื้น ตรงที่หมูป่าเคยนอนอยู่
คุณได้รับ [หนังหมูป่ายักษ์] 2 ea
คุณได้รับ [เศษผมสีทองหมูป่ายักษ์] 2 ea
"เอาล่ะ พวกเราไปฟาร์มกันต่อเหอะ" วินกล่าว
หลังจากนั้นพวกเขาใช้เวลาพักใหญ่อยู่ในป่ามัลแดร์ พวกเขาช่วยกันล่ามอนสเตอร์หลากหลายประเภทอย่างสนุกสนาน มีทั้งกระต่ายปุยเจ้าเก่า สไลม์สีน้ำเงิน ผึ้งตัวเท่ากำปั้น ขอนไม้ผีสิง พวกเขาออกล่าวนไปวนมาในป่า และในที่สุดแจ็กก็จัดการหมูป่ายักษ์ได้ด้วยตนเอง (แต่เกือบตาย)
...
...…
3 ชั่วโมงผ่านไป ตอนนี้ในเกมเป็นเวลาเที่ยงคืน
ติ๊ง!
คุณได้สังหาร [หมูป่าโมฮอว์ก เลเวล 9] ได้รับ EXP 300
คุณได้เลเวลอัพ!
"โอ้โฮ! แจ็ก ไม่ธรรมดาว่ะ ตัวนี้นายจัดการมันได้ชิลๆ เลยนะนั่น ไม่โดนดาเมจสักนิด"
แจ็กหัวเราะเก็กหล่อ "หึหึ... ต้องขอบคุณสกิลใหม่ที่สุ่มได้ตอนเลเวล 5"
"สกิล: แทงข้างหลัง" ระดับ B
คำอธิบาย: ถ้าคุณเปิดใช้งานสกิลนี้ ขณะที่อยู่ข้างหลังศัตรู
หรือใช้ในขณะที่ศัตรูมองไม่เห็นคุณ
สกิลนี้จะเพิ่มพลังโจมตีให้คุณ 350% (ปกติ 150%)
ประเภท: ACTIVE (เปิดใช้งาน)
MP cost: 50
"วะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ฉันนี่เทพจริงจริ๊ง" จากนั้นเขาโยนเคียวเกี่ยวข้าวในมือขึ้นฟ้าเบาๆ เคียวหมุนควงกลางอากาศ เงาด้านคมสะท้อนต้องกับแสงจันทร์วิบวับๆ แล้วแจ็กจะตวัดมือคว้ารับเคียวมาเก็กทำท่าหล่อต่อ…
ฉัวะ! นิ้วขาดกระเด็น
"อะเฮื้อ! นิ้วฉานนนนน โอ๊ย~ ไม่น่าเลยตู" แจ็กร้องบ่นโอดครวญ
"ฮ่าฮ่า สมน้ำหน้า อยากทำเป็นเท่ดีนัก"
"โธ่! ฉันอยากลองดูนี่หว่า ถ้าปาเคียวได้ละก็ เจ๋งเลยนะเว้ย!" แจ็กเอามือจับนิ้วแน่น สักพักนิ้วก็กลับมาดังเดิม
"แต่ถ้าอยากจะรับได้คล่องน่ะ สงสัยต้องเลเวลสูงกว่านี้มั้ง" วินบอกแล้วพูดต่อว่า
"เออ เมื่อก่อนตอนสมัยเด็ก นายเซียนเรื่องนี้นี่นา ปาของได้ทุกอย่างเลย ปาได้แม่นมาก นายมันเทพเซียนปา…."
"ไอ้วิน!! อย่าเอ่ยคำคำนั้นออกมา ฉันขอล่ะ" แจ็กพูดน้ำเสียงจริงจัง
"นี่นายยังฝังใจเรื่องนั้นอยู่อีกเหรอ ไม่เอาน่าเพื่อน..." แต่วินสังเกตว่าแจ็กไม่ขำ เลยพูดต่อว่า "โอเคๆ ฉันขอโทษ ไม่รื้อฟื้น ไม่พูดถึงแล้ว"
จากนั้นจู่ๆ พวกเขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องของผู้หญิง
"กรี๊ดดดดดดดดดดด!!"
"วิน เสียงมาจากทางโน้น!" แจ็กวิ่งนำวินขึ้นไปบนเนินเขา และมองไปรอบๆ เพื่อหาต้นตอของเสียง
"กรี๊ดดด-!! ใครก็ได้ช่วยด้วย!!"
"ทางนั้น!" พวกเขาวิ่งไปตามแนวเขาอีกนิด และสิ่งที่พบก็คือ
ปาร์ตี้หญิงสาวสี่คนที่กำลังถูกมอนสเตอร์หลากหลายชนิดรุมล้อมเป็นจำนวนมาก
"นั่นมันยัยน้ำกับเพื่อนๆ นี่หว่า โลกกลมจริงแหะ ว่าแต่ทำไมพวกเธอถึงถูกรุมล่ะ? พวกเรายังเจอมอนแบบประปรายเรื่อยๆ เลย" แจ็กหันไปถามวิน
"ตรงจุดนี้ต้องเป็น มอนสเตอร์เฮ้าส์ หรือรังของมันยังไงล่ะ คือขณะที่กำลังฆ่ามอนอยู่ มันจะมีมอนออกมาเรื่อยๆ ถ้าจัดการได้ไม่เร็วพอ ก็จะโดนรุมในที่สุด"
"แต่นั่นมันมอนเลเวลต่ำแค่ประมาณ 20-30 ตัวเองไม่ใช่เรอะพวกเธอมีกันตั้ง 4 คน ทำไมถึงสู้ไม่ได้ล่ะ?"
"..." วินพยายามเพ่งมองเพื่อหาคำตอบ
"นั่นไงล่ะ! สาเหตุที่สู้ไม่ได้ เพราะว่าหนึ่งในนั้นมี 'บอส' อยู่ด้วยน่ะสิ" วินชี้ไปที่บอสและพูดต่อว่า
"และฉันบอกได้เลยว่าอีกไม่ถึง 10 นาที พวกเธอเกมโอเวอร์แน่นอน"


## [ศึกใต้แสงจันทรืและหมู่ดาว]

ท่ามกลางหมู่ดาวนับล้านดวงที่กระพริบอยู่เบื้องบน และพระจันทร์เต็มดวงสีขาวอมน้ำเงินอ่อนที่สุกสกาวส่องสว่างไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน สิ่งสวยงามราวกับต้องมนตร์เหล่านี้ ช่วยให้ผืนดินเจิดจ้าขึ้นและไม่มืดมิดอย่างเช่นทุกวัน
'ค่ำคืนนี้มันช่างเหมาะแก่การเก็บเลเวลซะจริงๆ'
….
....
"พวกเธอจะเกมโอเวอร์เรอะ?!" แจ็กถาม
"ใช่แล้ว โดนมอนล้อมหน้าล้อมหลังทุกทิศทางแบบนี้ ยิ่งสู้ลำบากเข้าไปใหญ่" วินตอบ
"เดี๋ยววิน ดูนั่นสิ! คนที่เป็นนักธนูกับจอมเวทใช้ท่าหมู่แล้ว! อาจจะรอดก็ได้นา"
"[แอโรว์ ชาวเวอร์!]" เรย์ตะโกนชื่อสกิลและยิงธนูที่เปล่งแสงขึ้นฟ้า ธนูลอยโค้งและแตกตัวออกราวกับห่าฝน ตกเข้าใส่กลุ่มมอนสเตอร์ที่กำลังล้อมเข้ามา
ฉึกๆๆ! ฉึกๆๆ! ฉึกๆๆ!
"ก๊าซ! กี้!" เสียงร้องของมอนสเตอร์ที่ถูกธนูปักทะลุร่าง
"[บลิซซาร่า!]" แนนซี่ร่ายเวทน้ำแข็งขั้นที่สอง พื้นที่ที่เธอเล็งไว้เกิดเป็นไอความเย็นหนาแน่นครอบคลุมระยะประมาณ 20*20 เมตร แล้วภายในนั้นความเย็นก่อตัวเป็นแท่งน้ำแข็งเล็กๆ พุ่งเฉือนและทิ่มแทงใส่มอนสเตอร์ทั้งหมดที่อยู่ในบริเวณนั้น
ฉัวะๆ! ฉึกๆ! ฉัวะๆ! ฉึกๆ!
"กรี๊ซซซซ! กี้~! กี้~!" … มอนสเตอร์ล้มตายกองกันเป็นเบือ
"นั่นไง! เห็นไหมล่ะ พวกเธอสู้ได้นี่นา ว่าแต่เวทมนตร์นี่มันโหดจริงๆ แฮะ" แจ็กกล่าว
"ยังหรอก ดูนั่นสิ บอสมันลงมือแล้ว" วินชี้ให้แจ็กดูบอสตัวที่ว่า หน้าตามันเหมือนสไลม์สีน้ำเงินเป๊ะเลย แต่ต่างกันที่เจ้านี่ตัวมันใหญ่เบ้อเริ่มเทิ้ม แถมมีมงกุฏสีทองแถบผ้าสีเขียวม่วงอยู่บนหัวอีกต่างหาก
"นั่นคือเวท[ซิง]ยังไงล่ะ!"(Zing) วินกล่าว และทันทีที่บอสร่ายเวทจบ แสงสีเขียวแผ่กระจายไปตามร่างของเหล่ามอนสเตอร์ที่นอนแน่นิ่งอยู่ จากนั้นประมาณ 70% ของพวกที่ตาย ฟื้นกลับขึ้นมามีชีวิตอีกครั้ง
"เฮ้ย! อะไรฟะ! ชุบชีวิตหมู่เลยเรอะ?!" แจ็กกล่าวอย่างตกใจ
"มอนสเตอร์บอสนั่นคือ 'คิงสไลม์' และทีเด็ดของมันคือเวทชุบชีวิตหมู่นี่แหละ เวทซิงมีโอกาส 50% ที่จะฟื้นคืนชีพพรรคพวกที่ตายไปแล้วได้ และมอนสเตอร์ที่ฟื้นขึ้นมา พลังชีวิตจะกลับมาแค่ครึ่งเดียว" วิน
อธิบายเสริมอีกว่า
"คิงสไลม์นั้นเกิดจากการรวมกันของสไลม์พันธ์พิเศษแปดตัวเข้าด้วยกัน ถ้าต้องสู้กับมันละก็ ควรที่จะเล็งฆ่ามันก่อนเพื่อนเลย เพราะไม่งั้นก็จะเป็นแบบนี้แหละ ถึงจะเป็นมอนสเตอร์เลเวลต่ำ แต่ถูกรุมหนักๆ เข้า ก็มีสิทธิ์เกมโอเวอร์ได้"
"แบบนี้เองสินะ ที่บอกว่าพวกเธอจะสู้ไม่ได้" แจ็กพูดจบ ก็หันขวับมามองหน้าวิน แล้วพูดว่า "วิน ลงไปช่วยพวกนั้นกันเหอะ!"
"ห๊า? นายจะบ้าเหรอ สถานการณ์มันลำบากเกินไป ทั้งพื้นที่เป็นรังมอนสเตอร์ ทั้งคิงสไลม์อีก ถึงพวกเราลงไปช่วย ก็อาจไม่รอดอยู่ดี"
"หือ? อาจเหรอ ตะกี้นายพูดว่า 'อาจ'... แสดงว่ามันมีทางรอดอยู่ใช่ไหม? ฉันรู้จักนายดี นายไม่โกหกหรือพูดพล่อยๆ แน่นอน" แจ็กเน้นย้ำแบบรู้แกวเพื่อน
"มันก็… ใช่แหละ แต่โอกาสมันน้อยนะเว้ย"
แจ็กเดินถอยหลังไปประมาณ 7-8 ก้าว และพูดว่า "ฉันเชื่อว่าเราทำได้! ไม่สิ ฉันเชื่อว่านายทำได้! ฉันไปก่อนนะ ตามมาเว้ยไอ้วิน!" เขาวิ่งเต็มสปีดกระโดดลงไปจากเนินเขาทันที ลอยตัวฟิ้วกลางอากาศ และเมื่อถึงพื้นก็ใช้แรงส่งนั้นวิ่งลงเนินเขาแบบเต็มสปีดต่อไป
"ไอ้แจ็ก! ไอ้บ้าเอ๊ย…!" วินวิ่งตามแจ็กลงเนินเขาไป ระหว่างนั้นก็รีบเปิดวินโดว์และดึงของออกมาหลายอย่าง
...
ในขณะที่การต่อสู้ด้านล่างกำลังชุลมุนวุ่นวายและเข้าขั้นวิกฤต
"มะนาว ฮีลให้ฉันที เร็วเข้า!" น้ำตะโกนบอกเพื่อนข้างหลัง
"ดะ ได้ๆ แต่นี่เป็นฮีลครั้งสุดท้ายแล้วนะ MP ฉันจะหมดแล้ว! [ฮีล!]" มะนาวฟื้นฟูพลังชีวิตให้น้ำซึ่งเป็นตัวแทงค์
วู้ม! "ขอบใจมาก ใครมีโพชั่นรี MP อีกบ้าง?!"
"ของฉันหมดแล้ว!" จอมเวทสาวแนนซี่ตอบ
"ฉันเหลืออีกหนึ่งขวด! อ่ะ มะนาวรับไป!" นักธนูสาวเรย์ตะโกนบอก และโยนโพชั่นรีมานาให้มะนาว
"จ้ะๆ โอเค" มะนาวดื่มโพชั่น อึกๆๆ จนหมดขวด "ว่าแต่นี่พวกเราจะทำยังไงกันดี มีทางรอดบ้างไหม!?"
"บอกตามตรงว่ากำลังแย่ เพราะกว่าที่พวกเราจะรู้ตัวว่าคิงสไลม์มีเวทซิง พวกเราก็แทบจะหมดมานากันแล้ว ย่าห์! [ดับเบิ้ลสตราฟท์!]" เรย์ตอบมะนาว จากนั้นก็ใช้สกิลยิงลูกธนูสองดอกซ้อนเข้าใส่มอนสเตอร์
ทันใดนั้นมีหมูป่าโมฮอว์กวิ่งตะลุยเข้ามา "ฮู้ม-!" ตุบๆๆๆ เป้าหมายของมันคือแนนซี่
น้ำเห็นดังนั้น รีบกระโจนเข้าไปขวางทางหน้า โดยเอาโล่ค้ำยันกับพื้น เพื่อรอรับการพุ่งเข้าชนของหมูป่า
"ตึง!" หมูป่าถูกหยุดเอาไว้ได้ หน้าของมันเบียดติดกับโล่อัศวินของน้ำ "โอ๊ย~ แขนชาเลยฉัน!"
"ขอบใจนะน้ำ… นี่แน่ะเจ้าหมูบ้า! [บลิซซาร์ด!]" แนนซี่ร่ายเวทน้ำแข็งขั้นที่หนึ่ง เกิดเป็นระเบิดน้ำแข็งเล็ก เข้าโจมตีใส่หมูป่าโมฮอว์ก
"อู๊ด!" หมูป่าถูกน้ำแข็งกัดเข้าที่ตา มันหันหัววิ่งกลับออกไปด้านนอก และจากนั้นน้ำก็พุ่งตัวเข้าชนขอนไม้ผีสิงต่อ แล้วตะโกนถามเพื่อนๆ ว่า "ตอนนี้มอนสเตอร์มันเยอะมาก ขนาดที่เราเข้าไม่ถึงตัวคิงสไลม์ซะแล้ว! จะทำยังไงกันดี!"
"....."
ทุกคนไม่รู้จะตอบว่ายังไงดี จึงเกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ แต่แล้วคำตอบที่ทำลายความเงียบนั่นมาจากสิ่งที่เธอไม่ต้องการ คิงสไลม์นั่นเอง มันกระเด้งตัวจากพื้นเป็นจังหวะเสียง ดึ๋งๆๆ ราวกับกำลังออกคำสั่ง และจากนั้นมอนสเตอร์บริเวณด้านหน้า ต่างก็ถอยแหวกทางออกเป็นถนนสามเลนด้วยกัน หยั่งกับพวกมันตั้งใจเปิดทางให้กับอะไรบางอย่าง
และแล้วพวกเธอก็รู้คำตอบ เมื่อมองไปที่สุดถนนทั้งสาม ระยะห่างประมาณ 100 เมตร แต่ละปลายทางนั้นมีเจ้าหมูป่าโมฮอว์กเจ้าเก่ากำลังตั้งท่าตะกุยพื้นส่งเสียง
"ฮูม! ฮูม~! ฮูม! ฮูม~!"
"แย่แล้ว! หมูป่าสามตัวมาพร้อมกันเลย พวกเราซวยแล้วล่ะ" น้ำพูดด้วยเสียงท้อใจ
เรย์กำหมัดแน่นแล้วพูดว่า "ไม่! เราต้องไม่ยอมแพ้ น้ำเธอชนให้อยู่เอาไว้ตัวหนึ่ง ส่วนที่เหลือ ฉันกับแนนซี่จะแบ่งไปคนละตัว!"
"เอ๋?! นั่นมันหมูป่าเลยนะเธอ ที่สำคัญ MP ฉันหมดแล้วด้วย ไม่ไหวหรอก ยอมแพ้เหอะนะทุกคน" แนนซี่กล่าวอย่างปลงตก
"ไม่ได้นะ ฉันเพิ่งได้ธนูห้าดาวมาจากกล่องไข่มุก ถ้าเกิดตายแล้วโดนสุ่มดรอปไปละก็ ซวยของแท้แน่!" เรย์ตะโกนออกมาอย่างเซ็งในอารมณ์
"ฮูม! ฮูม~! ฮูมมมม! ฮูมมมม! ฮูมมมม!" หมูป่าออกตัววิ่งทะยานเข้ามาพร้อมกัน ราวกับพวกมันได้ยินเสียงปืนออกสตาร์ทจากกรรมการแข่งกรีฑา
"ฮือ~! ถ้าต้องเกมโอเวอร์กันหมด ฉันขอโทษนะทุกคน ที่ชวนมาเก็บเลเวลดึกขนาดนี้" น้ำพูดด้วยเสียงสั่นเครือเล็กน้อย
ทันใดนั้นแก๊งค์สี่สาวได้ยินเสียงตะโกนมาจากทางเนินเขา
"โอ้ววววววว!" ตุบๆๆๆ! เป็นเสียงผู้ชายคนหนึ่งกำลังวิ่งฝุ่นตลบตรงมาทางพวกเธอ
"โอ้ววววววววววว!" ตุบๆๆๆ! เขาวิ่งเข้ามาใกล้ทุกที
"ฮูม! ฮูม~! ฮูม! ฮูม~! ฮูม! ฮูม~!" เสียงวิ่งหมูป่าก็ใกล้เข้ามาเช่นกัน
แจ็กกระโดดสุดแรงจากเนินที่วิ่งอยู่ไปยังกิ่งต้นไม้ใหญ่ข้างหน้า จากนั้นกระโดดต่ออีกทอดหนึ่ง ลอยตัวพุ่งฟิ้วเข้ามาเป็นระยะไกลกว่า 50 เมตร พร้อมตะโกนว่า
"ยัยน้ำอกไข่ดาว! ทำไมยอมแพ้ง่ายจังเล่า!"
"อะ ไอ้แจ็กเหรอ?!" น้ำประหลาดใจที่ได้เห็นหน้าเพื่อนเก่าในเวลานี้
แจ็กยิ้มฮี่ให้น้ำกลางอากาศและลอยตัวพุ่งตัดเฉียงเข้าไปยังหมูป่าที่วิ่งเข้ามา จังหวะพอดีกันเป๊ะ แจ็กบิดตัวงอเป็นกุ้ง จากนั้นเขาก็ใส่แรงเต็มพิกัด
"ย๊ากกกก!!"
แจ็กใช้สองขาคู่ถีบเข้าที่โคนไหล่ของหมู่ป่าอย่างรุนแรง "ตึม!!" หมูป่าโดนถีบตัวลอย จนทิศทางการวิ่งของมันเบี้ยงเลี้ยวไปข้างๆ พุ่งเสยตูดหมูป่าอีกเลนหนึ่งเข้าเต็มๆ
ตูม!! "แอ๊~!"
หมูป่าที่ถูกเสยตูดหมุนคว้างเสียหลักล้มไปชนมอนสเตอร์ใกล้ๆ ระเนระนาด
"อีกตัวที่เหลือ ฉันจัดการเอง เจอนี่หน่อย สกิลท่าไม้ตายประจำอาวุธ [แอโรว์ ชาร์จ] ปลดปล่อย!" ลูกธนูที่ถูกสะสมพลังเอาไว้ ถูกยิงออกไปเป็นคลื่นขนาดใหญ่ พุ่งเข้าใส่หมูป่าเต็มๆ
บรึ้ม!
หมูป่าชะงักไป จากที่วิ่งอยู่มันเปลี่ยนเป็นเดินตุปัดตุเป๋เข้ามาแทน น้ำเห็นดังนั้นจึงกระโดดอัดสกิลเข้าใส่หมูป่าทันที
"ย่าห์! [โล่กระแทก!]" ตึง!
หมูป่าถูกโล่อัศวินเขกเข้าที่หัว ฟุบลงไปนอนแน่นิ่งกับพื้นทันที
ส่วนหมูป่าตัวที่แจ็กกระโดดถีบนั้น หลังจากที่ไปเสยก้นของอีกตัวแล้ว มันทำท่ามึนๆ นิดหน่อยแต่ไม่ได้ล้มลง แจ็กจึงช่วยโอกาสนั้น วิ่งสไลด์ตัวลงกับพื้นลอดใต้ท้องหมูป่าจากทางข้างหลัง ฟืดดด! เขาอัดสกิลแทงเข้าไปเต็มเหนี่ยว
"[แทงข้างหลัง!]" (Back Stab) ฉัวะ! "อู๊ด!" และเมื่อเขาลอดตัวโผล่มาข้างหน้ามันแล้ว เขาหมุนตัวกลับไปลงมือกระหน่ำเฉือนซ้ำทันทีอย่างรวดเร็ว ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! "อู๊ดดดดดด!"
เมื่อสิ้นเสียงโหยหวน หมูป่าล้มตึงลงที่พื้น นอนไม่กระดุกกระดิกอีกเลย
ดูเหมือนคิงสไลม์จะโมโหที่กำจัดพวกมนุษย์ไม่ได้ ใบหน้าของมันยังคงยิ้มแย้มเหมือนเดิม แต่แววตาของมันลุกวาวขึ้น ตรงภายในช่วงใบหน้าแปรเปลี่ยนจากสีน้ำเงินกลายเป็นสีดำ และมันเริ่มกระโดดเด้งดึ๋งๆ ออกคำสั่งอีกครั้ง เห็นได้ชัดทันทีว่ามันสั่งว่าอะไร เพราะมอนสเตอร์ทุกตัวตั้งท่าแยกเขี้ยวพร้อมจู่โจมทันที และจากนั้นพวกมันทุกตัวก็วิ่งกรูเข้ามาพร้อมกันอย่างเอาเป็นเอาตาย
"ก๊าซซซ! กรี๊ซซซซ! กรรรรร!!"
จังหวะนั้นเอง วินกระโดดออกลงมาจากต้นไม้ เข้าสู่กลางวงต่อสู้เช่นกัน เขาตะโกนว่า
"ทุกคน จับมือกันและกันเอาไว้ให้แน่น!"
"ห๊ะ? จับมือ?! เอ๋?! ทำไมล่ะ?" สาวๆ ต่างอุทานด้วยความงงในคำสั่ง
"เฮ้ พวกเธอ เชื่อเพื่อนรักฉันเถอะน่า! เร็วเข้า!" แจ็กตะโกนบอกพร้อมยื่นมือออกไปให้น้ำจับ
"โอเคๆ พวกเราเร็วเข้า!" ทุกคนวิ่งเข้าหากันและจับมือกันแน่น ก่อนที่วินจะถึงพื้น เขาโยนระเบิดควันออกไปสี่ลูก สี่ทิศทาง
"บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! ฟู่ววววววววววว"
ควันหนาแน่นกระจายตัวออกทั่วบริเวณทันที และเมื่อวินถึงพื้น เขาเอื้อมไปคว้าจับมือของเรย์ข้างหนึ่งที่ว่างอยู่ และตะโกนบอกทุกคนว่า "พร้อมนะทุกคน ก้มหัวต่ำเข้าไว้ และวิ่งตามฉันมาทางนี้!"
วินวิ่งนำทุกคนเข้าสู่กลุ่มควัน หักเลี้ยวซ้ายบ้าง ขวาบ้าง แต่ไม่มีการชนมอนสเตอร์เลยสักนิด พวกเขาทุกคนต่างทึ่งในทริคครั้งนี้ และพลางคิดในใจว่า
'รอดแล้วเรา!'
แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น คิงสไลม์อ้าปากของมันอย่างกว้างที่สุดและสูดอากาศเข้าไปอย่างมหาศาล ทั้งตัวของมันพองออก พองออก และจากนั้นคิงสไลม์ก็พ่นลมหายใจเต็มแรง เสียงดัง
"ฟู่วววววววว!"
การกระทำครั้งนี้ของมันไม่มีดาเมจแต่อย่างใด มันไม่ใช่ท่าจู่โจม แต่สิ่งที่เห็นผลอย่างชัดเจนก็คือ
"ควันถูกมันเป่าหายหมดแล้ว! ทุกคนลุยฝ่าพวกมันไปเลย!" วินตะโกน
มอนสเตอร์กรูกันเข้าโจมตีพวกเขา กระต่ายปุยพุ่งตัวเข้าเสียบอย่างต่อเนื่อง ขอนไม้ผีสิงใช้กรงเล็บเปลือกไม้เข้าตบ ตั้กแตนกระโดดถีบจนมันล้มลงไปและถูกเพื่อนเหยียบ แต่มันก็ลุกขึ้นมากระโดดถีบต่อ ผึ้งยักษ์บินวนเป็นฝูงและผลัดกันเข้ามาใช้เหล็กไนทิ่มแทง หมาป่าเล็งกระโดดเข้าขย้ำคอตลอดเวลา ตอนนี้ทุกอย่างชุลมุนชุลเกไปหมดแล้ว
"ย๊าก! โอ๊ย! ฮึ่ยย่าห์! อ๊ะ! เจ็บ! ปั้ดโธ่! ฮ่าห์! เอานี่ไปกิน! โอ๊ย! นี่แน่ะ! ย่าห์!" ทุกคนเข้าสู้กับมอนสเตอร์แทบไม่ได้หยุดพัก ต่างคนต่างใส่เต็มที่
"ทุกคนรับนี้ไป ไฮโพชั่นรี MP แพงนะเนี่ยจะบอกให้ แต่พวกเราต้องไม่แพ้เด็ดขาด" วินตะโกนบอกและโยนโพชั่นให้คนละขวด
"แฮ่กๆ ได้ค้า~ สู้ สู้..." แนนซี่ตอบอย่างหมดเรี่ยวแรง
"เธอน่ะเป็นจอมเวท มีเวทอะไรที่ผลักหรือเบรคพวกมันเป็นวงกว้างบ้างไหม?!" วินถาม
"ห๊ะ!… เอ่อ อายจังแต่ว่า สกิลของฉันมีอะไรบ้างนั้น ฉันยังไม่รู้เลยอ่ะค่ะ"
"...."
วินถึงกับอึ่งในคำตอบนี้ แล้วเขาพูดต่อว่า "เปิดลิสต์สกิลให้ฉันดูเดี๋ยวนี้เลย!"
"โอะ โอเค! แหม~ แค่นี้ก็ต้องดุด้วย" แนนซี่เปิดหน้าต่างสกิลขึ้นมา
"ระวัง!" วินกระโดดเข้ามาข้างหลังเธอ และใช้เท้าขวาถีบยันหมาป่าที่กระโจนเข้าจู่โจมแนนซี่กระเด็นออกไป
"ทุกคน คุ้มกันให้หน่อย ฉันขอเวลา 5 วินาที!"
ทุกคนโอบล้อมเข้ามาป้องกัน โดยให้วินกับแนนซี่อยู่ตรงกลาง
"ย๊าก! พวกแกไม่ต้องเข้ามาเลยเฟ้ย เพื่อนฉันกำลังใช้สมาธิ!" แจ็กตะโกนพร้อมกับใช้เคียวฟันกระต่ายปุยตายไปสองตัว "ฉัวะ! ฉัวะ!"
"MP ฉันฟื้นกลับมาแล้ว คราวนี้ตาฉันบ้างละ [แอโรว์ ชาวเวอร์!]" เรย์ยิงลูกธนูห่าฝนตกเข้าใส่มอนสเตอร์
วินยื่นหน้ามาจากทางข้างหลังเพื่อดูลิสต์สกิลของแนนซี่อย่างละเอียด จนเขาบ่นพึมพัมออกมาเบาๆ "...ใช้สกิลนี้ไม่ได้... แล้วถ้าอันนี้ล่ะ… ไม่ๆ แบบนี้ดีกว่า..." ขณะที่วินกำลังตั้งสมาธิ มีเหงื่อไหลจากคางของเขาหยดแหมะลงบนไหล่อันขาวนวลที่เปลือยเปล่าของแนนซี่ (แนนซี่ใส่เสื้อปาดไหล่ สไตล์เกาหลี) เหงื่อนั้นไหลผ่านต่อไปยังกระดูกไหปลาร้า ทำเอาเจ้าตัวขนลุกซู่ พลางคิดในใจว่า 'ไอ้หมอนี่ จำเป็นต้องเข้ามาใกล้ขนาดนี้ไหม? ว่าแต่… เขาก็หน้าตาหล่อดีนะเนี่ย'
"ได้แล้ว!" อยู่ๆ วินก็ตะโกน แนนซี่ที่กำลังจ้องหน้าวินเพลินๆ ตกใจสะดุ้งเฮือก "ขาๆ อะไรได้คะ?!"
"เดี๋ยวเธอใช้เวทไฟขั้นที่หนึ่งลงที่พื้นหญ้ารอบๆ ตัวเรานะ จากนั้นก็ใช้เวทลมใส่เวทไฟอีกต่อหนึ่ง"
"หา? ไฟ… แล้วลม..." แนนซี่ทำหน้างง
"ร่ายเวทไฟก่อนเลย! เร็วเข้า! สามคนนั้น HP จะหมดแล้ว"
"โอเคๆ ได้ค่ะได้ เดี๋ยวนี้เลย"
"เอาล่ะนะ ทุกคนหลบให้พ้นทาง [ไฟเออร์!] [ไฟเออร์!] [ไฟเออร์!]" แนนซี่ร่ายเวทไฟขั้นที่หนึ่งลงที่พื้นหญ้ารอบๆ เปลวไฟลุกพรึ่บติดบนพื้นหญ้า มอนสเตอร์ในป่าส่วนใหญ่จะแพ้ไฟอยู่แล้ว จึงต่างกระโดดถอยหลัง ไม่กล้าเข้าใกล้
"ตอนนี้ล่ะ เวทลมต่อเลย ก่อนที่ไฟจะดับ!" วินบอก
"ลมต่อเลยนะ! [แอโร!] [แอโร!] [แอโร!]" ฟิ้วววววววววววว เวทลมขั้นที่หนึ่งช่วยเป่าให้กองไฟเล็กแผ่กระจายการเผาไหม้ออกไป ช่วยเร่งให้เปลวไฟลุกยิ่งขึ้น จนเกิดเป็นกำแพงไฟใหญ่ล้อมเป็นวงกลม ขวางกั้นระหว่างพวกเขากับมอนสเตอร์
"จังหวะนี้เลย รีบนั่งพักแล้วมาดื่มโพชั่นรี HP กัน เอาๆ กระดกเข้าไป" วินแจกจ่ายโพชั่นให้ทุกคน และทำท่ากวักมือให้ทุกคนนั่งลง
"นั่งเลยเหรอ? มันจะชิลไปไหม?" แจ็กถาม
"คือการนั่งพักน่ะจะช่วยให้หัวใจสงบลง รู้สึกผ่อนคลาย มีผลต่อการฟื้นฟู  HP และ MP ได้เร็วขึ้น" เรย์กล่าว
จริงๆ แล้วน้ำกับแนนซี่ก็ไม่รู้เรื่องนี้เหมือนกัน แต่พวกเธอก็อยากจะนั่งพักใจจะขาดอยู่แล้ว ทุกคนพร้อมใจกันนั่งล้อมวงหันหลังให้กันและกัน จ้องมองไปที่กำแพงไฟ พลางได้ยินเสียงมอนสเตอร์ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว ขู่แฮ่ๆ กันไปด้วย
"นายคิดว่าพวกเรามีเวลากี่นาที แล้วนายมีแผนยังไงบ้าง ต่อจากนี้?" เรย์หันหน้าไปถามวิน
"... พวกเรามีเวลาอีกราวๆ 10 นาที ถ้าคิงสไลม์มันหาทางดับไฟไม่ได้อ่ะนะ ส่วนแผนเนี่ย… อืมม์ ตอนนี้พวกเราโดนมอนล้อมรอบประมาณ 50 ตัวเห็นจะได้ ยังดีที่หมูป่าตายไปสองตัวแล้ว และไม่มีมาเพิ่มอีก แผนคือเมื่อไฟมอดลง ฉันกับแจ็กจะวิ่งนำหน้าเอง ส่วนพวกเธอ ใครมีสกิลอะไรอัดใส่มอนสเตอร์ให้หมด ไม่ต้องกั๊กไว้ เปิดทางให้พวกเราไปฆ่าคิงสไลม์ให้ได้ จากที่ฉันคำนวณ ถ้ามันฉลาดขนาดนี้ ไม่ว่ายังไงก็ตาม มันต้องมีเวทซิงเก็บไว้ใช้อีกครั้งแน่ ฉะนั้นไล่ฆ่าลูกน้องมันไป ก็เปล่าประโยชน์ ต้องจัดการคิงสไลม์ก่อนให้ได้" วินอธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับมันเป็นเรื่องธรรมดาทั่วไป
"..." สาวๆ ทุกคนหันมาจ้องวินเป็นตาเดียวกัน ที่พวกเธอประหลาดใจ ไม่ใช่เรื่องแผนการณ์ แต่เป็นเรื่องอารมณ์ของวินมากกว่า
"วิน… เธอไม่กลัวเลยเหรอ?" มะนาวถาม เพราะตัวเธอเองไม่เคยโดนมอนสเตอร์รุมล้อมขนาดนี้ หนทางชนะก็หริบหรี่เหลือเกิน จนเธอถึงขั้นคิดในใจเลยว่า จะไม่ออกมาล่าตอนกลางคืนอีกแล้ว
"…." วินทำหน้าคิดเล็กน้อย จากนั้นเขายิ้มเล็กน้อย และพูดว่า "กลัวเหรอ? ไม่หรอก… ฉันตื่นเต้นกับมันมากกว่า" เมื่อเขาพูดคำว่า 'ตื่นเต้น' แววตาของเขาฉายแสงวิ้งออกมาแวบหนึ่ง
แจ็กเห็นแววตาและสีหน้าแบบนี้ของเพื่อน เขารู้สึกชอบใจ จนหัวเราะ ฮ่ะ! ออกมาเบาๆ แล้วพูดต่อว่า
"โอ้ สู้กันตะกี้ ฉันเลเวล 11 เลยละ ไหนๆ ขอสุ่มสกิลใหม่หน่อยสิ" แจ็กเปิดม้วนคัมภีร์สุ่มสกิล มีเสียงในหัวของเขาดัง กลุ๊กๆๆ
ติ๊ง!
คุณได้รับสกิล ระดับ C
"สกิล: วิชาตัวเบา"
คำอธิบาย: คุณจะสามารถเคลื่อนที่ได้รวดเร็วขึ้น 100%
เป็นระยะเวลา 60 วินาที (Cool down: 30 วินาที)
ประเภท: ACTIVE (เปิดใช้งาน)
วินที่เหลือบมองอยู่ พูดขึ้นว่า "แจ๋วเลยว่ะแจ็ก เหมาะกับสถานการณ์ตอนนี้พอดี สกิลนี้ถ้านายได้เป็นระดับ A นะ มันจะกลายเป็น PASSIVE (ติดตัวตลอด) ไปเลยละ แต่ไม่เป็นไร เอาไว้หลังคลาสเชนจ์ ค่อยอัพสกิลให้เต็มก็ได้"
"เฮะเฮะ ฉันบอกแล้วเห็นไหมว่า ความเทพในตัวฉันมันจะฉายแสงออกมาเรื่อยๆ" แจ็กยิ้มชอบใจ น้ำจ้องมองไปที่แจ็ก ปกติเธอต้องพูดกัดเขาแล้ว แต่ตอนนี้เธอเหนื่อยเกินกว่าจะพูดหยอกเล่นได้ จึงได้แต่คิดในใจว่า 'สองคนนี้เลเวลน้อยกว่าพวกเราแท้ๆ แต่จิตใจของพวกเขาไม่ธรรมดาจริงๆ'
จากนั้นวินลุกขึ้นและพูดว่า "ใกล้หมดเวลาแล้ว ทุกคน HP กับ MP เต็มแล้วใช่ไหม ขอฉันเป็นโค้ชส่วนตัวให้นิดหน่อยนะ คนแรกคือเธอ… น้ำใช่ไหม?" น้ำพยักหน้ารับ "น้ำเธอไม่ต้องโจมตีแล้วนะ เธอคอยแทงค์ให้เพื่อนทั้งสามคนให้เต็มที่ แต่ไม่เอาแบบยันมอนสเตอร์เอาไว้นะ ใช้วิธีกระแทกพวกมันให้กระเด็นหรือเบรคพวกมันให้ได้ จากนั้นรีบเปลี่ยนไปชนตัวอื่นทันที สลับไปเรื่อยๆ เข้าใจใช่ไหม?"
"โอเค เข้าใจแล้ว" น้ำตอบ
"ส่วนพวกเธอสองคน..."
"เรย์" "แนนซี่ค่ะ" พวกเธอพูดชื่อตัวเองให้วินทราบ
"เรยกับแนนซี่หลังจากใช้ [แอโรว์ ชาร์จ] กับ [บลิซซาร่า] เปิดทางให้พวกฉันแล้ว พวกเธอไม่ต้องใช้ท่าใหญ่ฆ่าพวกตัวเล็กแล้วนะ ใช้วิธีโจมตีให้พวกมันถอยไปเฉยๆ จนกว่าจะฆ่าคิงสไลม์สำเร็จ"
"ได้เลย" "ได้ค่ะ" พวกเธอรับคำ
"ส่วนเธอ..." "มะนาวจ้ะ" มะนาวรีบบอกชื่อทันที
"มะนาว เธอเป็นนักบวช เวลาต่อสู้ชุลมุนแบบนี้น่ะ เธอต้องเปิดวินโดว์ค้างไว้เลย เพื่อเช็ค HP ของเพื่อนตลอดเวลา และถ้าเธอเป็นนักบวชสายสปีด เธอต้องไม่ยืนเฉยๆ คอยขยับตัวเอาไว้ตลอดเวลา อย่าอยู่นิ่ง เข้าใจนะ?" วินพูดเสียงดุเล็กน้อย
"อะ โอเค ฉัน...ฉันจะพยายามนะ" มะนาวตอบแบบหงอยๆ
กำแพงไฟโดยรอบเริ่มเล็กลงเรื่อยๆ และดูเหมือนมันใกล้จะต่ำลงขนาดที่มอนสเตอร์จะข้ามมาได้แล้ว
"เอาล่ะ เตรียมร่ายสกิลไม้ตายกันได้เลย" วินพูดพร้อมกับเดินออกมายืนด้านหน้า แจ็กเดินตามมายืนข้างเขาและพูดว่า
"ฮะฮ่าห์! ลุยมันให้เละไปเลย!" แจ็กบิดคอก๊อกแก๊ก สะบัดมือ หมุนข้อเท้าเป็นการวอร์มเบาๆ ตามสไตล์เขา
"... แจ็กรับนี่ไป เผื่อเอาไว้ก่อน" วินยื่นขวดโพชั่นให้แจ็ก
คุณได้รับ โพชั่นอมตะ 2 ea
คุณได้รับ ไฮโพชั่น HP 2 ea
"เฮ้ย! ไอ้วิน นี่มัน… แต่นายไม่เก็บเอาไว้ขายเหรอ? มันน่าจะแพงอยู่นา"
"เอาน่า ไม่เป็นไรหรอก… แจ็ก นายจำเป้าหมายของพวกเราข้อแรกได้ใช่ไหม?"
"...พวกเราต้องไม่เกมโอเวอร์" แจ็กตอบ
วินยิ้มให้แจ็กแล้วพูดว่า
"ถูกต้อง ดังนั้นเอาอย่างที่นายว่า ลุยมันให้เละไปเลยเพื่อน" วินยื่นกำปั้นให้แจ็ก แจ็กยิ้มและยกกำปั้นขึ้นมาชนตอบรับความตั้งใจของเพื่อน


## [คมเคียวและคำขู่]

"กี๊~! กี๊~! กรร! กรร! กี๊ซ~! กี๊ซ~!"
สวัสดีครับทุกคน ผมแจ็กเอง เสียงที่ได้ยินตะกี้คือเสียงอะไรน่ะเหรอครับ? อ๋อ นั่นคือเสียงของมอนสเตอร์มากกว่าหนึ่งร้อยตน ที่กำลังร้องขู่หวังจะเอาชีวิตมนุษย์อย่างพวกผมเนี่ยแหละครับ ฟังแล้วให้ความรู้สึกขนหัวลุกดีไม่หยอก และตอนนี้กำแพงไฟลุกไหม้สูงชันที่ขวางกั้นระหว่างพวกเรากับพวกมันก็เริ่มลดต่ำลง จนในที่สุดก็เผยให้เห็นแววตาสีแดงเลือดของเหล่ามอนสเตอร์จนได้ อื้อหื้อ! ดูพวกมันสิครับ กระเหี้ยนกระหือรืออยากจะวิ่งเข้ามาโจมตีพวกมนุษย์เต็มทีแล้ว ...อ๊ะ ว่าไงนะครับ จะถามว่าผมกลัวไหมน่ะเหรอครับ? ....อืมม์ ถ้าอยู่คนเดียวก็อาจหวาดๆ หน่อยล่ะมั้ง แต่ตอนนี้ผมอยู่กับวิน ผมไม่กลัวอะไรทั้งนั้นแหละครับ
...
.....
"[สะสมพลัง]" วู้ม! วินกล่าว
"[ชาร์จ]" วู้ม! เรย์กล่าว
มะนาวตั้งท่าชูคทาออกมาเบื้องหน้า เธอสูดลมหายใจลึกหนึ่งครั้งและเอ่ยบทร่ายมนตร์ออกมาว่า
"ด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์จากเทพแอสคลีเพียส ความรัก เมตตา เยียวยา รักษา โปรดอำนวยพรให้แก่พันธมิตรของข้าด้วยเถิด [ออล เบลซซิ่ง!]" วู้ม! เกิดแสงสีขาวอมฟ้าพุ่งเข้าสู่ร่างกายทุกคน และมะนาวกล่าวต่ออีกว่า
"พวกเธอรับบัพนี้ไปอีกบทหนึ่งนะ [อินครีส อาจิลิตี้]*5" แสงพุ่งเข้าหาแต่ละคนอีกครั้ง
"โอ้ ฉันรู้สึกว่าร่างกายอุ่นขึ้น แถมรู้สึกสดชื่นนิดๆ อีกด้วย" แจ็กกล่าว
วินตวัดนิ้วเปิดดูสเตตัสของตนเอง "อื้อ แจ๋วเลยได้บัพแบบนี้"
มะนาวยิ้มแล้วพูดให้แจ็กฟังว่า "มนตร์บทแรกช่วยเพิ่มค่า STR DEX และ INT ส่วนบทที่สองช่วยเพิ่มค่า AGI"
"ฮ่ะฮ่า โอ้วเย้!" แจ็กพูดทำท่าวอร์มชกลม เตะลม ฟึ่บฟั่บ
"ฉันรู้สึกคึกคักจนอยากออกไปเตะปากมอนสเตอร์เต็มแก่แล้ว หมั่นไส้พวกมันเหลือเกิน ขู่ฮึ่มๆ อยู่ได้"
วินหันมามองหน้ามะนาว ยิ้มบางแล้วพูดว่า "...ขอบใจนะ มะนาว"
"...." มะนาวอึ้งค้างไปกับกับคำขอบใจและรอยยิ้มสุดเท่ของวิน จนน้ำถองเข้าที่เอวถึงได้รู้สึกตัว "...เอาะอ๋อ จ้าๆ เรื่องเล็กน้อยเอง"
"เอาล่ะ พวกเราเปิดก่อนเลยดีกว่า" วินกล่าว
"งั้นฉันเปิดให้เอง" แนนซี่พูด เธอชูคทาขึ้นฟ้าและกางมืออีกข้างไปข้างหน้า มีแสงสีฟ้าเรืองรองออกมาจากตัวเธอเล็กน้อย จากนั้นเธอตะโกนว่า "[บลิซซาร่า!]"
กำแพงไฟด้านหน้าหายไปพร้อมกับผลกระทบจากระเบิดไอความเย็นและแท่งผลึกน้ำแข็ง ตรงเข้าเชือดเฉือนสังหารฝูงมอนสเตอร์ด้านหน้าทั้งหมดในพื้นที่ 15*15 เมตร
ฉัวะๆ! ฉึกๆ! ฉัวะๆ! ฉึกๆ!
"แจ็ก ไปกัน! เรย์ยิงตามหลังมาได้เลย!" วินตะโกนบอกจากนั้นพวกเขาทั้งคู่พุ่งฟ้าวออกไปด้วยสปีดสุดแรง
เรย์ง้างสายธนูเต็มเหนี่ยว แล้วตะโกนบอกว่า
"ปลดปล่อย [แอโรว์ ชาร์จ!]"
ฟู้มมมมมมม!
ลูกธนูคลื่นแสงขนาดใหญ่พุ่งผ่านตรงกลางระหว่างวินกับแจ็กที่กำลังวิ่งอยู่ ฝูงมอนสเตอร์ที่กำลังจะตรงเข้ามาหาพวกเขา ถูกคลื่นพลังธนูเข้าไปเต็มๆ"บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม!"คลื่นพลังระเบิดยาวทะลุยาวไปได้อีกประมาณ 20 เมตร
วินกับแจ็กวิ่งตามเข้าไปทันที เหลือระยะอีก 30 เมตรก่อนจะถึงตัวของคิงสไลม์
"วิน ฉันไปจัดให้ก่อนเอง [วิชาตัวเบา!]" แจ็กพูดจบก็วิ่งทะยานนำวินเข้าสู่ฝูงมอนสเตอร์อย่างรวดเร็ว เขาใช้เคียวฟัน เฉือน กระซวก แทง ถีบ ผลัก กระโดดข้ามมอนที่ล้ม ตัวเขาเสมือนลูกข่างติดหนามที่พุ่งเข้าไปทำดาเมจพร้อมกับรุดขึ้นหน้าตลอดเวลา
"วินว้อย!! ทางเปิดแล้ว! ลุยเลยพวก!" แจ็กตะโกนบอก
วินที่วิ่งตามหลังมากระโดดเหยียบที่หลังแจ็ก ตึก! เขาพุ่งตัวฟิ้วเข้าหาคิงสไลม์ที่กระโดดดึ๋งๆ รออยู่
วินเงื้อหมัดกลางอากาศแล้วพูดว่า " ปลดปล่อย [สะสมพลัง!]" เขาเหวี่ยงหมัดเต็มแรง ตรงเข้าไปที่คิงสไลม์
จังหวะนั้นเองสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น "ฮูม! ฮูม!" หมูป่าตัวสุดท้ายที่เมื่อสักครู่มองหาเท่าไรก็ไม่เจอ มันแอบอยู่ข้างหลังบอสของมันนั่นเอง มันวิ่งมาเอาเขี้ยวเสยยกคิงสไลม์ไปอีกทางหนึ่ง ทำให้หมัดของวินวืดในที่สุด
"เฮ้ย! อะไรเนี่ย?!"
คิงสไลม์บิดตัวกลับมามองหน้าวิน พร้อมทำตัวเด้งโยกซ้ายโยกขวาดึ๋งดั๋งๆ อยู่บนเขี้ยวยาวของหมูป่า ราวกับมันกำลังเยาะเย้ยสมน้ำหน้าเขาอยู่
วินกัดฟันกรอดพูดว่า "ฮึ่ม! ไอ้บ้าเอ๊ย ฉลาดนักนะแก" แต่เขามีเวลาบ่นไม่มาก เพราะมอนสเตอร์รุมเข้ามาโจมตีทันที
"กรร! กี๊! กี๊! แฮ่!"
"อย่าหวัง! ย๊าก!" วินเตะก้านคอหมาป่าที่กระโดดเข้ามา "ตูม!" และหมุนตัวอัพเปอร์คัทขวาเข้าใส่กระต่ายปุยที่พุ่งเข้ามาหวังเสียบพุงกะทิของเขา "ตึง!"
"วิน เอาไงดี หมูป่าพาคิงสไลม์ไปนู้นแล้ว!" แจ็กตะโกนถาม
"ไอ้บอสบ้านั่น มันกลบจุดอ่อนตัวเองได้สนิทเลย ปกติมันเคลื่อนที่ช้ามาก ยังไงก็หนีพวกเราไม่พ้นแน่ แต่ถ้าเป็นแบบนี้ ฉันว่ายังไงก็ตามมันไม่ทันแล้วละ… นี่มันเกินกว่าที่ฉันคาดเอาไว้ ขอเวลาฉันคิดแผนสักแป๊บนะ ตอนนี้พวกเรามีแต่ต้องสู้ขาดใจไปก่อน" วินอธิบายอย่างร้อนใจ
เมื่อแผนการณ์เกิดผิดพลาดขึ้นมา ทำให้สถานการณ์เลวร้ายเข้าขั้นวิกฤต สงครามชุลมุลเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับค่า HP ของทุกคนที่เริ่มลดลงทีละนิดๆ จากการโดนมอนสเตอร์รุมตอด
วินสู้ไปด้วย พลางคิดไปด้วย '...บ้าจริง! ขืนเป็นแบบนี้อีกไม่เกินครึ่งชั่วโมง ทุกคนเกมโอเวอร์กันหมดแน่ สู้น่ะมันสู้ได้อยู่ แต่ถ้าจะให้ชนะ พวกเราจำเป็นต้องมีสกิล AOE เพิ่ม ไม่งั้นศึกนี้ก็คุมเกมไม่ได้สักที เอาไงดีวะเรา หรือจะเสี่ยงเปิดม้วนคัมภีร์สกิลระดับ S… แต่มันก็ไม่ได้การันตีว่าฉันจะได้สกิลอะไร เวรเอ๊ย! ไม่มีหนทางอื่นแล้วรึเนี่ย'
"MP ฉันจะหมดอีกแล้ว ตาย ตายแน่ๆ!" มะนาวบ่นเสียงดัง
"สุดท้ายก็ไม่ไหวรึ บ้าเอ๊ย! ไม่อยากแพ้พวกมันเลย!" เรย์พูดอย่างแค้นใจ
"พวกเราทำดีที่สุดแล้วละ" แนนซี่พูดอย่างปลงตก
"...." น้ำไม่พูดอะไร แต่น้ำตาคลอเบ้าแล้วตอนนี้
"ฮึ่ยย่าห์! นี่แน่ะ! ฮ่ะฮ่า ไม่โดนเว้ย!" แจ็กยังสู้อย่างสนุกสนานและเมามันในอารมณ์อยู่ ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! และจู่ๆ ก็มีเสียงจากระบบดังขึ้นมา
ติ๊ง!
[เคียวจันทร์เสี้ยว] ได้ลิ้มรสเลือดครบ 100 ชีวิต
คุณเคลียร์เงื่อนไขปลุกพลังอาวุธในตำนานสำเร็จแล้ว!
รางวัล:
-          ปลดล็อคเข้าสู่รูปลักษณ์ที่สองของอาวุธ 'เคียวคู่'
-          ปลดล็อคสกิลท่าไม้ตาย: 'เคียวบูมเมอแรง'
วู้มมมมมม
ทันใดนั้นเคียวในมือของแจ็กเปล่งแสงสีแดงออกมา "เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นกับอาวุธของฉัน?!" แจ็กร้องตกใจ
เมื่อแสงสีแดงสิ้นไป เคียวจันทร์เสี้ยวในมือของแจ็กกลายเป็น 'สองเล่ม' ตัวด้ามและใบเคียวปรากฏลวดลายแกะสลักสีเงินแวววาวตัดพื้นสีดำ แจ็กใช้มือซ้ายหยิบเคียวอีกเล่มไปถือ และมองดูพวกมันอย่างอดที่จะทึ่งไม่ได้
"โห เจ๋งสุดๆ ลวดลายมันดูแล้วทั้งเท่ และร้ายกาจมากๆ"
เหล่ามอนสเตอร์ไม่รีรอเช่นเคย กระต่ายสามตัวปุยพุ่งเข้าแทงพร้อมกัน แจ็กเหลือบตาไปเห็น เขาก้มหลบเฉียงไปข้างล่าง จนตัวแทบติดพื้น จากนั้นเคลื่อนตัวหาศัตรู ใช้เคียวในมือทั้งสองข้างตวัดฟัน ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! กระต่ายปุยกระเด็นออกไปนอนแน่นิ่งทันที
"วินนนน! อยู่ๆ ระบบก็บอกว่าเคียวของฉันอัพเกรดขึ้น ตอนนี้มันกลายเป็นสองเล่มแล้วแน่ะ และที่สำคัญเห็นบอกว่ามีท่าไม้ตายประจำอาวุธด้วย!" แจ็กตะโกนบอกวินที่อยู่ห่าง
"หา?! จริงดิ งั้นไหนลองใช้ดูสิ!"
"จัดไป! เอาล่ะนะเจ้าเคียว! ฉันอยากปาแกมานานแล้ว
[เคียวบูมเมอแรง!] ย่าห์!"
แจ็กปาเคียวทั้งสองออกไปตรงเข้าสู่มอนสเตอร์คนละทิศ เคียวจันทร์เสี้ยวเปล่งออร่าสีแดงคมกริบ และหมุนตัวเองอย่างบ้าคลั่ง เชือดเฉือนทุกสิ่งที่ขวางทางพวกมัน
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
"กร๊าซ กรี๊ซซซ กี๊~~! กี๊~~! เอ๋ง! เอ๋ง! กรี๊ซ! กรี๊ซ!" เสียงมอนสเตอร์ร้องโหยหวนกันระงม และแน่นอนว่าสงครามชุลมุนแบบนี้ การจะที่จะหลบอาวุธที่พุ่งมาจากไหนไม่รู้ เป็นไปแทบไม่ได้ การโจมตีจากสกิลเคียวบูมเมอแรงไม่ได้จบแค่ขาไป เมื่อมันหมุนโค้งไปจนสุดทาง เสร็จแล้วมันก็อ้อมกลับมาอีกครั้ง หมุนตัวเองด้วยความแรงที่ยิ่งกว่าเดิม ราวกับมันอยากรีบกลับไปหาเจ้าของเต็มที มันพุ่งเข้าเชือดเฉือนฝูงมอนสเตอร์อีกหนึ่งรอบ
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
"เอ๋ง! เอ๋ง! กรี๊ซ! กรี๊ซ! กร๊าซ กี๊~~! กี๊~~! กรี๊ซซซ" เหล่ามอนสเตอร์ล้มตายเป็นจำนวนมาก
ขณะที่เคียวกำลังหมุนกลับมา แจ็กพลางคิดในใจว่า 'ตูจะรับมันได้ไหมเนี่ย?' แต่ครั้งนี้เขารู้สึกแตกต่างจากเดิม หยั่งกับเขาสัมผัสได้ตลอดเวลาว่าเคียวทั้งสองของตนเองอยู่ตำแหน่งไหน หมุนไปทางไหน ห่างจากเขาแค่ไหน และตอนนี้เขารู้เลยว่ามันหมุนวนกลับมาหาเขาแล้ว
ฟิ้ว~! ฟั่บๆๆๆ!
แจ็กทำใจกล้ายื่นมือออกไปรับ "ลาก่อนนิ้วของฉัน"
หมับ! เขาคว้าเอาไว้ได้อย่างเหมาะเหม็ง ไม่สิ เขารู้สึกเหมือนกับว่ามันตั้งใจตรงเข้าสู่กำมือของเขาเองมากกว่า
"ฮัดช่าห์! ฮ่าฮ่าฮ่า" แจ็กมองเคียวทั้งคู่ในมือ กระโดดเต้นเย้วๆ หัวเราะชอบใจใหญ่ แล้วพอต่ออีกว่า "วินเห็นเปล่าว้า ท่าไม้ตายฉันโคตรเท่เลยอ่ะ!"
"เออ เท่ๆ แล้วเงื่อนไขสกิลมันเป็นยังไง?!" วินตะโกนถามกลับ
"เอ่อ… เดี๋ยวนะ อืมๆ ระบบบอกว่า ถ้าฉันใช้เคียวสังหารศัตรูได้อีก 20 ตัว ฉันจะใช้ได้อีกครั้งหนึ่ง"
"โอเค งั้นต้องพึ่งนายแล้วละ เล็งพวกตัวเล็กๆ เคลียร์เงื่อนไขให้ครบ แล้วเตรียมจัดไม้ตายอีกรอบหนึ่งนะ!"
"ได้เลย แจ็กจัดให้ [วิชาตัวเบา!]" แจ็กเปิดใช้งานสกิลอีกครั้ง เขาวิ่งทะยานซิกแซกตรงเข้าจัดการมอนสเตอร์ตัวเล็กๆ ก่อนเลย
"พวกเธอ ได้ยินใช่ไหม ตอนนี้พวกเรามีทีเด็ดใหม่แล้ว ฉันว่าพวกเราชนะได้แน่ อึดๆ เข้าไว้!" วินตะโกนบอกทุกคน
"อะ โอ้ว! เอาเลย! สู้ๆ!" แก๊งค์สี่สาวขานรับอย่างมีแรงใจ
"มะนาว! รับไฮโพชั่นรี MP ไป ช่วยหน่อยนะ อย่าให้ใครตายล่ะ!" วินโยนขวดโพชั่นไปให้มะนาว
มะนาวคว้ารับเอาไว้ได้ "ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่ปล่อยให้ทุกคนตายแน่!" [ฮีล!] [ฮีล!]
การต่อสู้ยังดำเนินต่อไปอีกสักพัก จนในที่สุดแจ็กก็ตะโกนบอกว่า
"เอาล่ะ ครบ 20 ตัวแล้ว วิน! ให้ฉันเล็งเปิดทางเลยไหม?!"
"แจ็ก เดี๋ยวก่อน!" วินกล่าวห้ามและวิ่งไปหาใกล้ๆ กระซิบใส่หูเพื่อน "ปาเคียวแบบนี้...."
"โอเค ลุยเลยนะ! [วิชาตัวเบา!]" แจ็กวิ่งพุ่งทะยานนำหน้าวินเข้าสู่ดงมอนสเตอร์ พวกเขาโจมตีฝ่าฟันอย่างเมามัน จนในที่สุดก็ถึงระยะปาของเคียว แจ็กเงื้อสองแขนไปข้างหลัง เหวี่ยงปาเคียวออกไปเต็มกำลัง "ย๊าก!!"
เคียวหนึ่งเล่มหมุนเชือดเฉือนมอนสเตอร์และมุ่งอ้อมโค้งไปทางขวา เข้าสู่จุดที่เล็งไว้นั่นก็คือ 'ขาด้านหลังของหมูป่า' ที่แบกคิงสไลม์อยู่
ฟิ้ว~! ฟั่บๆๆๆ!
และเป็นอย่างที่คาด หมูป่าออกวิ่งหลบไปอีกทางหนึ่ง อย่างเต็มกำลัง "ฮูม! ฮูม!" มันคงคิดว่าตัวเองหนีพ้นแล้ว แต่สิ่งที่มันจะตรงไปเจอนั่นก็คือ
'เคียวอีกหนึ่งเล่ม' หมุนอ้อมมาดักรอมันอยู่แล้ว "ฉัวะ!" "อู๊ดดด!" หมูป่าที่ถูกโจมตีที่ขาอย่างกะทันหัน วิ่งเสียหลักล้มเอียงลงที่พื้นเสียงดังโครม
วินกระโดดสูงข้ามหัวมอนสเตอร์โผล่มาทันที "[สะสมพลัง ปลดปล่อย!] [เสริมพลังปราณ!]" เขาหมุนตัวตีลังกาหน้ากลางอากาศ วาดเท้าลงมาจากฟากฟ้า ตอกส้นเข้าที่กระดูกสันหลังของหมู่ป่าเต็มแรง
ตึง! "แอ๊~!" หมูป่ากระอักเลือด และนอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ที่พื้น
คิงสไลม์ที่กระโดดออกจากหมูป่าตั้งแต่มันล้มเสียหลัก กระโดดดึ๋งๆ อยู่ตรงหน้าวิน สายตาของมันจ้องเขม็งมาที่เขา
"คราวนี้แกก็ไม่มีทางหนีแล้วนะ… เข้ามาสิ" วินหงายมือแล้วกระดิกนิ้วเรียก
คิงไสม์กระโดดเด้งเข้าโจมตีทันที หมายจะใช้ร่างของมันทับศัตรู ดึ๋ง! ตึม!
แต่สิ่งที่มันโจมตีโดนมีเพียงแค่พื้นดินที่ว่างเปล่า และเมื่อมันเงยหน้ามอง ก็เห็นวินอยู่เหนือหัวของมัน เงื้อหมัดเตรียมโจมตี
"เอานี่ไปกินซะ…!"
"อึกๆๆ"
"...."
วู้ม! เหมือนคิงสไลม์จะงงที่ทำไมมันไม่โดนโจมตี และที่งงยิ่งว่าก็คือ MP ของมันที่ใกล้จะหมดกลับเริ่มฟื้นคืนกลับมา มันสับสนถึงขั้นกระโดดวนไปมาอยู่กับที่ ดึ๋ง! ดึ๋ง! และเมื่อมันรู้สึกตัว มันเริ่มมองหาศัตรูที่อยู่ตรงหน้าเมื่อสักครู่อีกครั้ง
ราวกับบรรยากาศของโลกนี้ตอบรับความรู้สึกของเด็กหนุ่ม ท้องฟ้าที่เคยกระจ่างใส กลับมีเมฆก้อนใหญ่เข้ามาบดบัง จากพื้นหญ้าและต้นไม้ที่ส่องสว่างด้วยแสงจันทร์ บัดนี้ทั้งหมดนั้นได้ถูกเงามืดเข้าครอบงำ มอนสเตอร์ทั้งหลายต่างหยุดกึกทันทีที่สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป
คิงสไลม์รู้สึกว่าศัตรูของตนเองอยู่ในเงามืดของเมฆก้อนใหญ่ที่พาดผ่านผืนดิน และในไม่ช้ามันก็ได้รู้คำตอบต่อสิ่งที่มันสงสัย...
มีเสียงของมนุษย์คนหนึ่งเปล่งออกมาจากเงามืด เสียงนั้นไม่ได้ดังอะไรมากมาย แต่คิงสไลม์กลับได้ยินชัดทุกถ้อยคำ เป็นน้ำเสียงที่ราบเรียบ เฉยชา แต่แฝงด้วยอารมณ์ที่หนักหน่วงและแข็งแกร่ง เป็นเสียงที่แม้กระทั่งมอนสเตอร์เองยังฟังแล้วรู้สึกขนลุก
"...รู้ไหมว่า จุดอ่อนใหญ่ที่สุดของบอสอย่างแกคืออะไร?"
"....."
"...แกหนีไม่เป็นยังไงล่ะ แกมีแต่จะต้องสู้กับพวกเรา จนกว่าจะมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งตายไป และตอนนี้คนที่กำหนดความเป็นความตายนั้น ไม่ใช่แกอีกต่อไปแล้ว" วินเดินอย่างเชื่องช้าเข้าใกล้คิงสไลม์ทีละนิดๆ จนใกล้พอที่มันเห็นดวงตาที่ดุดันและแข็งกร้าวของเขาอย่างชัดเจน แล้วพูดต่อว่า
"สิ่งที่ฉันยัดใส่ปากของแกก็คือ 'ไฮโพชั่นรี MP' อีกสักพักหนึ่งมานาของแกก็จะเต็ม แล้วแกจะต้องชุบชีวิตลูกน้องมาให้พวกฉันฆ่าไปเรื่อยๆ จนกว่าพวกฉันจะพอใจ เข้าใจไหม"
"...."
สไลม์เป็นมอนสเตอร์ที่มีรูปตากลมใสซื่อ และมีรูปปากที่ยิ้มตลอดเวลา ไม่ว่าจะอยู่ในสภาพไหน รูปร่างหน้ามันก็ไม่เปลี่ยน แต่ตอนนี้หากใครได้มาเห็นคิงสไลม์ตัวนี้ละก็ จะรู้ทันทีว่าสไลม์หน้าซีดนั้นเป็นอย่างไร
แจ็กสู้กับมอนสเตอร์อยู่ใกล้ที่สุด เลยได้ยินทุกคำที่วินพูด เขาถึงกับอึ้งเล็กน้อย เขาไม่เคยเห็นด้านนี้ของเพื่อนมาก่อนเช่นกัน ถึงเขาจะยังสงสัยอยู่บ้างว่าอะไรที่ทำให้วินต้องทุ่มสุดตัวขนาดนี้ แต่เขารู้ซึ้งทันทีเลยว่าเกมต่างโลกเกมนี้สำคัญกับวินมากขนาดไหน และไม่ว่ายังไงเขาพร้อมจะลุยไปให้สุดทางกับเพื่อนคนนี้เสมอ
วินเขกหัวคิงสไลม์ไปทีหนึ่ง แล้วพูดว่า "เร็วๆเข้า รีบใช้เวทชุบชีวิตได้แล้ว!" จากนั้นเขากระโดดถอยหลังไปยืนอยู่ใกล้ๆ กับแจ็ก
แจ็กยิ้มให้วิน เอามือซ้ายโอบไหล่ มือขวาขยี้หัว แล้วกล่าวชมว่า "แผนของนายนี่มันสุดโต่งจริงๆว่ะ"
"ฮ่ะฮ่ะ ขอบใจ แต่ถ้าไม่มีนาย ก็ทำไม่ได้หรอกเว้ยแผนนี้นะ"
วินตอบแบบยิ้มกลับ
"รังมอนสเตอร์ กับ คิงสไลม์ เออ นี่สินะแหล่งฟาร์มเลเวลของจริง พอดีเลย ฉันกำลังมันส์มือกับเคียวคู่ใหม่สุดๆ ใช้แล้วสนุกเป็นบ้า"
วู้มมมมมมมม คิงสไลม์ร่ายเวท[ซิง]สำเร็จ เกิดแสงสีเขียวเรืองบนตัวมอนสเตอร์ที่ล้มอยู่บนพื้น จากนั้นพวกมันครึ่งหนึ่งก็ลุกกลับขึ้นมามีชีวิตใหม่
สาวๆ ที่ยังคงสู้กับมอนสเตอร์อยู่ ตกใจและงุนงง "เอ๊ะ? อะไร? ยังไง? สรุปว่าฆ่ามันไม่สำเร็จเหรอ?"
วินหันหลังไปตะโกนบอกสาวๆ "พวกเธอ! เดี๋ยวฉันกับแจ็กจะไปรวมกลุ่มด้วย จากที่ฉันคำนวณฉันเชื่อว่าตอนนี้พวกเราสู้มันไปได้เรื่อยๆแน่นอน เพราะสกิล AOE มีพอแล้ว ไม่ต้องห่วงอะไร พวกเธอแค่โจมตีมอนสเตอร์ต่อไป พวกเราจะฟาร์มเก็บเลเวลกันยาวๆ ฟาร์มยันเช้าไปเลย!"
"ห๊ะ!"
"ไงนะ?!"
"ยันเช้าเลยเรอะ?!"
"พวกฉันเหนื่อยกันจนจะหมดแรงอยู่แล้วน้าม่ายยยยยยยย!"
....
4 ชั่วโมงผ่านไป เวลาเช้าตรู่ 6.00 น. ขณะที่พระอาทิตย์ของวันใหม่กำลังจะโผล่ขึ้นจากขอบฟ้า
"ติ๊ง!"
---------------------------
คุณได้สังหาร [คิงสไลม์] สำเร็จ!
คุณได้เลเวลอัพ!
คุณได้เลเวลอัพ!
คุณได้เลเวลอัพ!
คุณได้เลเวลอัพ!
คุณได้เลเวลอัพ!
---------------------------


## [น้ำตกและความในใจ] - Part 1

"ติ๊ง!"
คุณได้สังหาร [คิงสไลม์] สำเร็จ!
คุณได้เลเวลอัพ!
คุณได้เลเวลอัพ!
คุณได้เลเวลอัพ!
คุณได้เลเวลอัพ!
คุณได้เลเวลอัพ!
"ติ๊ง!"
คุณได้รับ [ใบต้นอิกดราซิล]*(ใบชุบชีวิต) 5 ea
คุณได้รับ [การ์ดมอนสเตอร์: คิงสไลม์] 1 ea
คุณได้รับ [มงกุฏคิงสไลม์] 1 ea
"โอ๊ย~ จบซะที เหนื่อยแทบขาดใจ" แนนซี่บ่นเสร็จแล้วก็ทิ้งตัวนั่งลงกับพื้นอย่างหมดแรง
"ฉันด้วย ง่วงจนตาจะปิดอยู่แล้ว" มะนาวลงไปนอนบนตักแนนซี่
"เหนื่อยจริงๆ นั่นแหละ ฉันเพิ่งจะเคยเก็บเลเวลมาราธอนแบบนี้เป็นครั้งแรก"  วู้ม! น้ำกดวินโดว์เพื่อเก็บโล่กับชุดเกราะอัศวินของเธอใส่ในคลัง
"นี่ พวกเธอ ฉันรู้ว่ามันเหนื่อย แต่พวกเราจะไม่ไปช่วยวินกับแจ็กเก็บไอเท็มดรอปหน่อยเหรอ? กองกระจัดกระจายทั่วไปหมดเลยนะ" เรย์กล่าว และมองไปยังสองหนุ่มซึ่งกำลังก้มเก็บไอเท็มกันอยู่
"โธ่ เรย์ก็ จอมเวทอย่างฉันบอบบางนะเธอ ฉันลุกไม่ไหวแล้ว หิวข้าวไส้กิ่วด้วยเนี่ย" แนนซี่ตอบ
"เฮ้! สาวๆ เดี๋ยวพวกฉันอาสาเก็บไอเท็มให้เองนะ แล้วค่อยเอามาแบ่งกันทีหลังก็ได้!" เสียงแจ็กตะโกนมาบอก
"ว้าว~ ตานั่นเห็นทะเล้นแบบนั้น แต่ก็ใช้ได้นะ ว่าไหมน้ำ?" แนนซี่พูดแล้วหันมองไปทางน้ำ
"จะถามฉันทำไมย่ะ?!"
"แหม ฉันเห็นนะว่า เธอแอบมองแจ็กอยู่บ่อยๆ ตั้งแต่ตอนที่สู้แล้ว"
"บ้าเรอะ! ฉันแค่มองว่าเขาจะตายรึยัง แค่นั้นแหละ ไม่มีอะไรเล้ย" น้ำเถียงด้วยเสียงสูงเล็กน้อย
"นั่นแหละที่เขาเรียกเป็นห่วง" มะนาวแซวบ้าง
"พอๆ เลิกพูดแบบนี้เลยนะ โดยเฉพาะอย่าพูดต่อหน้าหมอนั่นละ เดี๋ยวเขาเข้าใจผิดไปกันใหญ่ เออนี่ ถ้างั้นพวกเราไปตั้งเต็นท์นอน เตรียมข้าวกินกันดีกว่า ฉันขี้เกียจกลับเมืองน่ะ เรย์ แถวนี้มีที่ปลอดภัยไหม?"
"...เข้าไปในป่าทางทิศนี้ไม่ไกล จะมีน้ำตกอยู่นะ ตรงนั้นเหมือนเป็นเซฟโซนมั้ง ไม่มีมอนสเตอร์เข้าไปยุ่มย่ามแถวนั้นเลย" เรย์ตอบ
"เย้! น้ำตก ฉันเหนียวตัวอยากอาบน้ำเต็มทีแล้ว รีบไปกันเถอะ!" แนนซี่รีบลุกทันที และรีบเดินนำทุกคนอย่างไว
"ฉันเดินไปบอกสองคนนั้นก่อน" น้ำเดินไปหาวินกับแจ็ก
"พวกนาย พวกเราตกลงกันว่าจะไม่กลับเมือง เลยจะไปนอนพักที่น้ำตกตรงโน้นน่ะ พวกนายมีเต็นท์พกพากันรึเปล่า?"
แจ็กได้ยินแล้วหันไปมองวินเพื่อหาคำตอบ
"อ้อๆ ฉันมีๆ แล้วเดี๋ยวจะตามไปสมทบนะ" วินตอบ
"โอเค งั้นเดี๋ยวตามมานะ" น้ำพูดจบก็หันหลัง วิ่งตามกลุ่มสาวๆไป
วินกับแจ็กก้มเก็บไอเท็มกันต่ออีกสักพัก แจ็กก็บ่นออกมา
"อ๊าก เมื่อยอ่ะ วินที่ต่างโลกนี้ มันไม่มีวิธีอื่นเร็วกว่านี้รึไง?"
"มีนะ เห็นว่าพวกสัตว์เลี้ยงสามารถช่วยเก็บได้ หรือไม่ก็ว่าจ้างคนโลกนี้ตามมาช่วยเก็บไอเท็ม พวกเขาไม่ช่วยสู้ แต่จะคอยช่วยดูแลจัดการเรื่องจิปาถะให้เราทั้งหมดเลย แต่ฉันว่ามันเปลืองเงินโดยใช่เหตุ แถมเราต้องรับผิดชอบชีวิตพวกเขาอีกด้วย"
"อืมๆ โอเค งั้นรีบเก็บดีกว่า ฉันหิวข้าวจะแย่แล้ว [วิชาตัวเบา!] อะจ๊ากกกก!" แจ็กใช้สกิลวิ่งเก็บไอเท็มดรอปอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่ามีพลาดบ้าง แต่วินก็วิ่งเหยาะๆ ตามไปช่วยเก็บด้วย
...
.....
[น้ำตกแห่งป่ามัลแดร์]
"โอ้ว้าว~! น้ำตกสวยจังเลย น่าลงไปเล่นมากๆ" มะนาวกล่าวอย่างตื่นเต้นดีใจ
ทันใดนั้นแนนซี่ไม่พูดพล่ามทำเพลง กดเปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดจอมเวทกลายเป็นชุดว่ายน้ำทูพีซสีขาวน่ารักอย่างรวดเร็วและกระโดดลงน้ำทันที
ตูม! ซ่า~!
"อร๊ายยย น้ำเย็นชื่นใจดีจังเลย~!"
"แนนซี่ รอฉันด้วย" มะนาวรีบเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดกางเกงขาสั้น แล้วกระโดดน้ำตามแนนซี่ไป
"แม่พวกนี้ ร่าเริงดีจัง ตะกี้ยังบ่นง่วงนอน หิวข้าวอยู่เลย เรย์ ป่ะ ไปกันบ้าง" น้ำหันไปชวนเรย์
"เธอไปเล่นเถอะ เดี๋ยวฉันจะตั้งเต็นท์กับทำอาหารให้"
"โอเคจ้า ขอบใจนะ" น้ำพูดจบก็วิ่งไปสมทบกับสาวๆ ในน้ำตก และเรย์ก็กดวินโดวส์เอาเต็นท์พกพาสำหรับสี่คนออกมาตั้งในร่มเงาใต้ต้นไม้ พร้อมกดอุปกรณ์ทำอาหารออกมาหลายอย่าง เช่น หม้อใหญ่ มีด เขียง โต๊ะเล็ก และวัตถุดิบอาหารอีกหลายชนิด แล้วเธอก็เริ่มลงมือทำ
....
ขณะที่วินกับแจ็กเก็บไอเท็มเสร็จหมดแล้ว และตอนนี้พวกเขากำลังเดินท่ามกลางป่าโปร่งยามเช้าที่สดใส เพื่อมุ่งหน้าไปหาสาวๆ ที่น้ำตก วินก็เอ่ยถามแจ็กขึ้นมา
"แจ็ก นายเลเวลเท่าไรแล้ว?"
"เดี๋ยวนะ เช็คแป๊บ โอ๊ะ! เลเวล 21 แล้วละ งั้นฉันกดสุ่มสกิลเลยนะ คราวนี้จะได้อะไรหว่า อิอิ ขอเทพๆ แบบระดับ A หรือระดับ S เลยละกัน โอมเพี้ยง!" แจ็กกระตุกเชือกเปิดม้วนคัมภีร์สุ่มสกิลเล่มแรก
แวบ! กลุ๊กๆๆๆๆๆ
"ติ๊ง!"
คุณได้รับสกิล ระดับ C
[สกิล: ผ้าพันแผล]
คำอธิบาย: คุณจะสามารถปฐมพยาบาลเบื้องต้นโดยใช้
ผ้าพันแผลได้อย่างคล่องแคล่ว
ผลลัพธ์: ผ้าพันแผลสามารถช่วยเพิ่มอัตราฟื้นฟู HP ได้เล็กน้อย
และสามารถยับยั้งสถานะ 'เลือดไหล' ได้ 100%
ประเภท: ACTIVE (เปิดใช้งาน)
MP cost: 10
"โอ้ สกิลนี้เป็นระดับ C แต่น่าจะใช้งานได้นะ แจ๋วเลย!" แจ็กโห่ร้องดีใจ "เอาล่ะสกิลต่อไป"
แวบ! กลุ๊กๆๆๆๆ
"ติ๊ง!"
คุณได้รับสกิล ระดับ D
[สกิล: แจกกล้วย]
คำอธิบาย: ยั่วยุศัตรูด้วยการเขวี้ยงเปลือกกล้วยใส่
ทำให้เป้าหมายโกรธและเข้ามาโจมตี
ผลลัพธ์เสริม: หากศัตรูเหยียบเปลือกกล้วย มีโอกาสที่จะล้มลงได้
ประเภท: ACTIVE (เปิดใช้งาน)
MP cost: 10
"...อิหยังวะ?" แจ็กทำหน้างุนงงกับสกิล และพยายามอ่านอีกรอบหนึ่ง
"...แจกกล้วยเนี่ยนะ? อะไรฟะเนี่ย แบบนี้ยังเรียกว่าสกิลได้อีกเรอะ!"
"ก็สกิลมันระดับ D เอง จะเอาอะไรกับมันล่ะ" วินปลอบแจ็กด้วยใบหน้าอมยิ้ม
"เฮ้อ! เซ็งเป็ด! นึกว่าจะได้อะไรเทพๆ ไว้โชว์สาวๆ ให้อึ้งกันสักหน่อย"
"อ้าว ทำไมล่ะ นายลอง 'แจกกล้วย' โชว์ดิ รับรองพวกเธออึ้งแน่ ฮะฮะ"
"ไม่ต้องมาแซวเลย ไอ้วิน… หือ? นายได้ยินเสียงนั่นไหม?"
ซ่า~ ซ่า~
"เสียงอะไรเหรอ?" วินถาม
"อุ๊ยว้าย กรี๊ด~ ซ่า~ ซ่า~ จ๋อมแจ๋ม ซ่า~ซ่า~"
"สาวๆ กำลังเล่นน้ำตกอยู่! ไปแอบดูเร็ว!" แจ็กรีบวิ่งไปแอบอยู่หลังพุ่มไม้ ส่องสาวๆ ที่กำลังเล่นน้ำอย่างสนุกสนาน "อื้อหื้อ! โอ้โห! อู้หู!แนนซี่ใส่ทูพีซด้วย อัยยะ! แต่ละคนนี่ผิวเนียนกริ๊บ วินมาเร็วๆ! ทำไม
เมื่อกี้ฉันไม่ได้สกิลส่องทางไกล หรืออะไรแบบนี้ฟะ"
วินเดินตามข้างหลัง แล้วตบหัวแจ็กเบาๆ ทีหนึ่ง เผียะ! "ไอ้แจ็ก นายนี่นะ สถานการณ์แบบนี้ พวกเราเดินเข้าไปหาพวกเธอตามปกติ จะไปนั่งดูใกล้ๆก็ยังได้ หรือจะไปกระโดดเล่นน้ำด้วยกันก็ไม่แปลกอะไร แล้วนายจะแอบดูเพื่อ?"
"เออ จริงด้วยว่ะ แหม่ ลืมตัวซะงั้น แหะๆๆ" แจ็กเกาหัวแกรกๆ แก้เขิน "งั้นฉันไปเซอร์ไพรส์พวกเธอบนยอดน้ำตกดีกว่า"
จากนั้นวินก็เดินเข้ามายังบริเวณน้ำตก เดินผ่านกลุ่มสาวๆ ที่กำลังสาดน้ำเล่นกันอย่างสนุกสนาน เมื่อแนนซี่เห็นวินเดินมาเงียบๆ จึงร้องทักเสียงหวานว่า
"วิน~ มาเล่นน้ำกับพวกเราได้นะคะ"
"อ้อ ไม่ล่ะครับ ไว้โอกาสหน้านะ ขอตัวไปพักก่อนดีกว่า" วินหัน
มองสาวๆ แวบหนึ่ง แล้วรีบหันหน้าเดินไปทางที่เรย์ตั้งเต็นท์อยู่
"ไง วิน มาแล้วเหรอ" เรย์กล่าวทักเมื่อเห็นวินเดินเข้ามาใกล้
"...เรย์ เธอทำอาหารเป็นด้วยหรือเนี่ย" วินเดินตรงเข้าไปหาเรย์ที่กำลังเคี่ยวแกงในหม้ออยู่
"แค่สกิลพื้นฐานธรรมดาเอง พวกสกิลงานฝีมือ งานช่าง หรือทำอาหารพวกนี้น่ะ ถ้านายอยากได้ละก็ ไปหาอาจารย์ในเมือง สมัครสมาชิกสมาคม ก็จะได้รับอุปกรณ์พื้นฐานกับสกิลมาแล้ว"
"ที่ฉันชมน่ะ เพราะเธอสนใจในด้านการทำอาหารต่างหากล่ะ" วินทำจมูกฟุดฟิดสูดกลิ่นแกงในหม้อ "อืมม์… หอมมาก แกงเขียวหวานไก่ยอดมะพร้าวสินะ"
จ๊อก~ โครก~ เสียงท้องของวินร้อง
"...."
เกิดความเขินอายขึ้นเล็กน้อย เมื่อทั้งคู่ต่างได้ยินเสียงท้องของ
วินร้อง โชคดีที่มีสิ่งที่ทำลายความแก้เขินให้วินได้นั่นก็คือ เสียงแปดหลอดของแจ็ก ที่ตอนนี้ยืนเด่นเป็นสง่า เอามือเท้าสะเอวอยู่บนยอดน้ำตกนั่นเอง
"สุภาพสตรีทั้งหลายที่กำลังเล่นน้ำอยู่ข้างล่าง ขอให้สนุกสนานกันให้เต็มที่ ไม่ต้องห่วงว่าจะมีมอนสเตอร์เข้ามาโจมตี เพราะองครักษ์แจ็กมาคอยปกป้องพวกคุณแล้วครับ" แจ็กทำเสียงเก็กหล่อตะโกนดังมาจากข้างบน
"พวกฉันเล่นน้ำกันมาเป็นครึ่งชั่วโมงแล้ว ยังไม่เห็นแม้แต่มดสักตัว คงไม่มีหรอกมั้งมอนสเตอร์น่ะ" น้ำกล่าวแย้งสวนกลับ
แจ็กโดนขัดคอจนเงิบเกือบตกลงมา "ฮึ่ม! ยัยน้ำ… ทำเอาเสียหล่อหมด" แจ็กบ่นอุบอิบ แล้วพูดต่อ
"แต่ในเมื่อฉันมาแล้ว ขอให้สาวๆ โปรดวางใจ เดี๋ยวฉันจะกระโดดลงไปปกป้องพวกเธอเอง" แจ็กถอดเฉพาะเสื้อออก เผยให้เห็นซิกแพคแน่นๆ และหัวนมชมพูของเขา
"แจ็ก! เดี๋ยวก่อน!" มะนาวตะโกน
"นี่ตาบ๊อง อย่ากระโดดลงมานะ" แนนซี่ตะโกนด้วย แต่ดูเหมือนแจ็กจะไม่ได้ยิน
แจ็กก้าวถอยหลังไปตั้งหลัก เหมือนเขาได้ยินเสียงสาวๆ โหวกเหวกอะไรสักอย่าง แต่ช่างมันเหอะ จากนั้นเขาออกวิ่งและกระโดดลงมาจากยอดน้ำตก ฟึ่บ ฟิ้ววววว เขาบิดตัวเกลียว ซัมเมอร์ซอลท์กลางอากาศ ท่าทางราวกับนักกระโดดน้ำมืออาชีพ
"แจ็ก ตาบ้า! ตรงนั้นน่ะมันตื้น มันมีหินอยู่-!" น้ำตะโกนดังลั่น
"ห๊ะ?!"
ตูมซ่า! กร๊อบ! กร๊อบ!" ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะทุกคนได้ยินเสียงกระดูกหักชัดเจน
"เจี๊ยกกกกกกก!! แขนฉานนน!" แจ็กโผล่พ้นน้ำขึ้นมาร้องลั่น
มะนาวรีบวิ่งเข้ามาดู "เฮ้อ เธอนี่น้า ยังดีนะที่คอไม่หัก [ฮีล!]"
วินกับเรย์มองฉากบ้าบอของแจ็กอยู่ห่างๆ แล้วรู้สึกหายอึดอัดขึ้นมาทันที
"อ๊ะ นายหิวใช่ไหม? รอแป๊บหนึ่งนะ จะเสร็จแล้ว" เรย์พูด
"อ้า… เอ่อ… ขอบใจนะ งั้นเดี๋ยวฉันตั้งเต็นท์ก่อนดีกว่า" วินรีบหันหลัง และเดินจ้ำออกมาทันที
วินกดเลือกเต็นท์พกพาจากในคลัง และกดคำสั่งเลือก [ตั้งเต็นท์] มีโฮโลแกรมสีเขียวอ่อนขนาดเท่าเต็นท์ของจริงออกมา แล้ววินก็เลื่อนไปวางตรงที่ว่างใต้ต้นไม้ ถัดจากต้นที่เต็นท์ของพวกสาวๆ ตั้งอยู่ จากนั้นกดคำสั่ง [ตกลง]
ปุ้ง! เต็นท์พกพาปรากฏออกมาตั้งสำเร็จรูปเรียบร้อย ภายนอกเหมือนดูเป็นเต็นท์ที่นอนได้สักสามคนก็แน่นแล้ว แต่ภายในนั้นราวกับเป็นกระโจมผ้าขนาดหนึ่งห้องหอพักเลยทีเดียว มีเตียงนอนสองเตียง และเปลญวนอีกสองที่ถูกแขวนเอาไว้ หีบเก็บของ ตู้เสื้อผ้า โต๊ะและเก้าอี้นั่งกินข้าว แถมมีห้องอาบน้ำในตัวอีกด้วย
วินเดินก้มหัวมุดเข้าไปในเต็นท์ และทิ้งตัวนอนลงที่เปลญวน ตอนนี้เขาเลเวล 26 แล้ว เขาตวัดมือเปิดวินโดวส์ขึ้นมาดู มีข้อความจากระบบเข้ามาว่า
[คุณสามารถใช้งานฟังก์ชั่น 'ตลาดประมูล' ได้แล้วค่ะ]
"เอาล่ะ ไหนมาลองดูสิ ม้วนคัมภีร์สุ่มสกิลระดับ S เค้าขายกันอยู่ที่เท่าไร?"
"เวรกรรม ไม่มีใครขายเลย ...เฮ้อ~ แต่ก็นะ ใครมันจะเอามาขาย ส่วนใหญ่ก็คงเลือกใช้กันเองทั้งนั้น"
"...น้ำยาอมตะ มีคนตั้งขายอยู่ที่ขวดละ 20,000 ทอง ...อือ~ ราคาแบบนี้ก็โอเคอยู่ ถ้าสถานการณ์ชิลๆ ก็คงขายได้ แต่เก็บไว้ใช้ยามฉุกเฉินอาจจะคุ้มกว่า"
"เอาไงดีกับม้วนคัมภีร์ระดับ S ลองขายเป็นแบบประมูลดีไหม? หรือจะตั้งขายราคาเต็มไปเลย ถ้าตั้งแพงเกินไปโดยที่ไม่รู้ราคาตลาด จะโดนแจ้งดิสเครดิตรึเปล่าหว่า? จะขายดีไม่ขายดี?...หื้ม! โอ๊ยเครียด!" วินบ่นเสร็จก็ปิดวินโดวส์ ฟุ่บ! เขานอนเอามือขึ้นก่ายหน้าผาก อย่างคิดไม่ตก จนกระทั่งได้ยินเสียงเรย์เรียกจากที่ประตูเต็นท์
"วิน ข้าวเสร็จแล้วนะ หลับยัง? ออกมากินก่อนสิ แล้วค่อยนอน"
วินเดินหน้าเครียดคิ้วชนกัน ออกไปนอกเต็นท์ เขาเห็นเรย์จัดสำรับอาหาร เครื่องดื่มไว้ให้ทุกคนพร้อมทาน และยังจัดเตรียมที่นั่งกินไว้อย่างดีเสร็จสรรพ เรย์จัดเป็นขอนไม้ยาวขนาด 3 เมตร ตั้งล้อมสี่ทิศ โดยมีกองไฟที่มีหม้อใหญ่ต้มเคี่ยวแกงอยู่ตรงกลาง
"...."
วินมองไปที่เรย์ พลางคิดว่า 'เรย์นี่ช่างสมเป็นกุลสตรีจริงๆ ผิดกับรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูเป็นสาวเก่ง สาวลุย'
เรย์สังเกตุเห็นวินจ้องมาที่เธอ ตาไม่กระพริบ เลยรู้สึกแปลกๆ จึงพูดขึ้นว่า "นี่นาย! จะมากินไหมเนี่ย?!"
"อ๊ะ… ครับๆ กินครับกิน" วินรีบไปนั่งที่ขอนไม้ พอนั่งปุ๊บ เรย์ก็กดอุ่นอาหารกล่องที่ฝามันเขียนว่า [ข้าวหอมมะลิ 100%] และเมื่อฝากล่องเปิดออก ติ๊ง! ก็ได้ข้าวสวยร้อนกำลังพอดีหอมกรุ่นแล้ว จากนั้นเธอก็ตักแกงเขียวหวานไก่ยอดมะพร้าวราดลงไปบนข้าว แล้วยื่นให้วินพร้อมกับช้อนหนึ่งคัน
วินรับมา กลืนน้ำลายดังเอื๊อก แล้วรีบตักกินทันที ฟู่ๆ… อ้ำ เรย์ก็แอบมองเขากินอยู่
"อื้อหื้อ!!"
"เป็นไง อร่อยใช่ไหม?" เรย์หันขวับมาถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
"ร้อน!... ฟู่ๆ ฮ่าห์ ฮ่าห์..."
"...." เรย์อึ้งนิดหน่อยเมื่อเจอแบบนี้ พลันคิดในใจว่า 'ฉันไม่น่าออกตัวแรงเลย'
"ฟู่ๆ… อ้ำ งั่มๆ" วินกินเข้าไปใหม่ กลืนลงคอเรียบร้อยแล้วพูดว่า
"เรย์…"
"อะไรย่ะ" เรย์แหวใส่
"มันอร่อยมาก เพิ่งเคยกินแกงเขียวหวานไก่ยอดมะพร้าวที่อร่อยขนาดนี้"
"...." เธอเพิ่งจะเคยถูกผู้ชายชมในเรื่องอาหารอย่างจริงใจเป็นครั้งแรก ถึงก่อนหน้านี้เขาจะกวน(ทีน)ก็เถอะ เธอรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า เธอจึงรีบหันหลังให้วินทันที เพราะไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอกำลังหน้าแดง
อีกไม่กี่นาทีต่อมา คนที่เหลือก็เดินมาจากน้ำตก มานั่งล้อมวงกินข้าวด้วยกัน
"อื้อ! อร่อยจัง ยิ่งเหนื่อยมาทั้งคืนแบบนี้ ยิ่งอร่อยเข้าไปอีก" มะนาวชม
"อร่อยสุดๆ เลยละเรย์ เธอนี่ทำอาหารเก่งกว่าเชฟที่บ้านฉันอีกนะจะบอกให้ งั่มๆ" แนนซี่ทำตาโต พูดจบก็เคี้ยวแก้มป่องต่อไป
"อื้อหื้อ!" เสียงแจ็กร้อง
"ร้อนใช่ไหม?" เรย์รีบถามทันที
"เธอ...รู้ได้ไงอ่ะ?" แจ็กทำหน้างง
"พวกนายนี่สมเป็นเพื่อนกันจริงจริ๊ง เมื่อกี้วินเล่นมุกนี้ไปแล้วย่ะ" เรย์ตอบยิ้มๆ
แจ็กหันไปมองหน้าวินที่กำลังกินข้าวอยู่ วินทำหน้ายิ้มอ่อนตอบกลับ
"ไอ้วิน ไอ้เพื่อนชั่ว มาแย่งมุกฉันอีก ปกติก็หล่อกว่าอยู่แล้ว จะมาทำตลกกว่าไม่ได้นะเฟ้ย! ให้ฉันเหลือที่ยืนในสังคมบ้าง" แจ็กบ่นปอดแปด แล้วก็โซ้ยข้าวกับแกงเข้าไปคำใหญ่ งั่มๆๆ อึก แล้วพูดต่อว่า
"โห! เรย์ รสชาติแกงนี่มัน อร่อยจนฉันไม่รู้จะบรรยายยังไงเลย!"
"ถ้าไม่รู้จะบรรยายยังไง ก็ไม่ต้องพูด กินเงียบๆ ไปเลยป่ะ" น้ำที่นั่งถัดจากแจ็กแต่คนละขอนไม้ขัดคอขึ้นมา
"ยัยน้ำ… เธอนี่...!" แจ็กทำท่าฮึดฮัดใส่
น้ำตักข้าวยัดใส่ปากแจ็กทันที อ้ำ "ไม่ต้องปากเสียเลย เดี๋ยวกินข้าวไม่อร่อย เอาๆ รีบๆ กินเข้าไป" อ้ำ
"ยัยบ้า… งั่มๆๆ" น้ำไม่ปล่อยให้แจ็กพูด ทยอยป้อนเรื่อยๆ ไม่หยุด "ยัยนี่...." อ้ำ
"งั่มๆๆ… อึก" น้ำจะรีบตักป้อนแจ็กอีกคำ แต่แจ็กจับมือเธอที่ถือช้อนเอาไว้ หมับ
"นี่เธอ ป้อนฉันจนข้าวในกล่องจะหมดอยู่แล้ว เธอกินบ้างสิ อ้าา..." แจ็กจับมือของน้ำ หมุนกลับไปป้อนเข้าปากของเธอเอง น้ำเจอแบบนี้ไม่ทันตั้งตัว อ้ำ เมื่อกินเสร็จคำนั้น น้ำก้มหน้างุดเพื่อแก้เขินแล้วรีบกินข้าวที่เหลือในกล่องอย่างรวดเร็ว งั่มๆๆ
"น้ำ ค่อยๆ กินสิ เดี๋ยวก็ติดคอหรอก เห็นมั้ยล่ะ เธอหิวขนาดนี้ ยังมาแกล้งป้อนฉันอยู่ได้ ติ๊งต๊องจริงๆ"
น้ำเงยหน้าขึ้นมาอย่างเร็ว จ้องแจ็กเขม็งราวกับจะมีเลเซอร์ออกมาจากดวงตาของเธอ จากนั้นน้ำรีบลุกขึ้นยืนพรวด แจ็กถึงกับสะดุ้งโหยง นึกว่าจะโดนโบกซะแล้ว แต่น้ำกลับเดินก้าวอาดๆ เข้าเต็นท์ไป "อะ อะไรของเธอฟะ ตกใจหมด โกรธอะไรอีกเนี่ย"
สาวๆ และวินที่ดูเหตุการณ์อยู่ ถึงกับส่ายหัวเบาๆ พร้อมกัน
ติ๊ง!
คุณได้รับบัพจากอาหาร [เมนู: แกงเขียวหวานไก่ยอดมะพร้าว]
ผลลัพธ์: คุณจะรู้สึกว่าภายในร่างกายอบอุ่นและสดชื่นมากขึ้น
+ STR 10
+ AGI 10
+ INT 10
+ HP 200
+ MP 200
(บัพนี้จะคงอยู่ 12 ชม. และจะไม่ทับซ้อนกับบัพประเภทอื่น)


## [น้ำตกและความในใจ] - Part 2

พออิ่มหนำกันเสร็จ ทุกคนก็มารวมตัวกันอีกครั้ง และจัดการแบ่งไอเท็มมหาศาลที่ได้จากมอนสเตอร์ทั้งหมดให้ทุกคนเท่าๆ กัน โดยที่สี่สาวเป็นคนเสนอเองว่าไอเท็มที่ดรอปจากคิงสไลม์ ขอยกให้สองหนุ่มไปโดยปริยาย เพราะเป็นส่วนสำคัญในศึกครั้งนี้ และก่อนที่จะแยกย้ายกันไปนอน ก็ได้ตกลงกันว่าต้องมีคนอยู่เวรเฝ้าระวังมอนสเตอร์ โดยที่วินอาสาอยู่เวรกะแรก 2 ชม. ให้เอง โดยเวรกะถัดไปคือแจ็ก
ตอนนี้คนที่นั่งอยู่รอบหน้าเต็นท์เหลืออยู่สี่คนคือวิน แจ็ก น้ำและเรย์ วินกับน้ำนั่งจัดเรียงไอเท็มที่ได้รับมาอยู่ ส่วนเรย์ขอดูเคียวจันทร์เสี้ยว อาวุธห้าดาวของแจ็ก เธออยากรู้ว่ามันต่างจากธนูห้าดาวของเธอยังไง จนเธอสังเกตว่าของแจ็กมีเขียนประเภทอาวุธเอาไว้ว่าเป็น 'อาวุธในตำนาน'
"แบบนี้นี่เอง นายนี่โชคดีชะมัดเลย" เรย์กล่าว
"โชคก็มีส่วนนะ แต่เครดิตทั้งหมดต้องยกให้วินเค้าละ" แจ็กบอก
วินเงยหน้าจากวินโดวส์มายิ้ม "พวกฉันได้มาสี่กล่อง แต่ในนั้นมีแค่อาวุธชิ้นเดียวเอง เธอโชคดีแล้วล่ะนะ อาวุธห้าดาวก็ถือว่าร้ายกาจพอตัวอยู่ ที่สำคัญยังสามารถเก็บเอาไว้อัพเกรดหรือเป็นวัตถุดิบอาวุธระดับสูงกว่านี้ก็ยังได้"
วินจงใจไม่พูดถึงม้วนคัมภีร์ระดับ S และแจ็กเห็นเพื่อนไม่พูด ก็เลยไม่รู้จะพูดทำไมเหมือนกัน
"งั้นฉันขอตัวไปนอนสักงีบก่อนดีกว่า น้ำไปด้วยกันไหม?"
"อีกแป๊บหนึ่ง เดี๋ยวฉันตามไปจ้ะ" น้ำตอบและเรย์ก็ลุกเดินเข้าเต็นท์ไป
แจ็กก็นั่งเช็คข่าวสารในวินโดวส์บ้าง เขากดเข้าไปดูในส่วนของ [Top player] เลื่อนดูไปเรื่อยๆ ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบยามเช้าใต้ป่าโปร่งเย็นสบายแบบนี้ อากาศมันช่างน่านอนจริงๆ ขณะที่เขาคิดจะขอตัวไปนอน จู่ๆ น้ำก็พูดขึ้น
"แจ็ก..."
"หือ ว่าไง" แจ็กหันหน้าไปคุยด้วย
"...."
น้ำสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง รวบรวมความกล้ามองตาแจ็กตรงๆ แล้วพูดว่า
"เมื่อคืน… ขอบใจมากนะที่เข้ามาช่วย ...แต่ฉันขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหม นาย...ไม่เรียกฉันแบบนั้นได้รึเปล่า ฉันรู้สึกไม่ดีเลย…"
"...."
วินาทีที่ทั้งคู่สบตากัน แจ็กสัมผัสได้ถึงความจริงใจและอ่อนโยนของน้ำ เขาตระหนักได้อย่างชัดเจนเลยว่า การกระทำที่ผ่านมาทั้งหมดของเขา ที่ทำไปเพราะความคึกคะนองนั้น เขาทำพลาดไปแล้ว ไม่เคยคิดเลยว่ามันจะไปทำร้ายจิตใจเพื่อนสมัยเด็กของเขาคนนี้โดยที่ไม่ได้ตั้งใจ และเพื่อนคนนี้ก็ไม่ใช่เด็กๆ เหมือนแต่ก่อนแล้ว เขารู้สึกผิดขึ้นมาทันทีจึงพูดออกไปว่า
"...ฉันขอโทษนะ"
"...." น้ำอึ้งนิดหน่อยและก้มหน้ามองพื้นทันที เธอทั้งซาบซึ้งและประหลาดใจไปพร้อมกันที่แจ็กกล่าวขอโทษออกมาตรงๆ เธอรู้สึกเขินเล็กน้อยจึงรีบลุกขึ้นแล้วพูดว่า "ฉันไปพักผ่อนบ้างล่ะนะ อยู่เวรกันดีๆ ล่ะหนุ่มๆ" แล้วเธอก็เดินเข้าเต็นท์ไป โดยมีแจ็กหันหน้ามองตามตลอด
"แจ็ก..." วินพูดขึ้น
"...ว่าไง"
"เรื่องน้ำน่ะ พวกนายรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก เล่นกันมา แกล้งกันมา แต่ตอนนี้นายรู้ใช่ไหมว่านายกับน้ำไม่ใช่เด็กๆกันแล้วนา พวกเราอายุ 18 แล้ว กำลังจะเข้ามหาลัยกันอยู่แล้ว"
"หือ… นี่นายจะพูดอะไรเนี่ย?"
"...แกล้งเด็กผู้หญิงที่ชอบน่ะ มีแต่พวกเด็กๆ เค้าทำกันนะ"
"...."
"เฮ้ย~! จะบ้าเรอะ ฉันไม่ได้ชอบน้ำนะเว้ย ถึงตอนนี้แม่นั่นจะน่ารักดี ดูโตเป็นสาวขึ้นเยอะ แต่ฉันไม่ได้ชอบเธอแบบนั้นนา ยังไงก็เพื่อนกัน" แจ็กลุกขึ้นยืนและอธิบายให้วินฟังอย่างร้อนรน จากนั้นก็เอามือเกาหัวแกรกๆ แล้วพูดว่า "ก็แค่… ไม่รู้สิ ตอนเด็กๆ พวกเราก็สนิทกัน เล่นซนกันตามประสาเด็กอ่ะแหละ แล้วฉันก็แกล้งยัยนั่นไว้เยอะ แกล้งจนร้องไห้เลยก็มี พอได้มาเจอกันแบบนี้ เห็นเค้าลำบาก ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แบบนั้น ฉันเลยรู้สึก… อยาก… ปกป้องล่ะมั้ง…"
"เฮ้ แต่ที่ฉันพูดแซวไปน่ะ ฉันไม่ได้คิดอะไรเลยนะ แค่ขำๆ เอง" แจ็กกล่าวเสริมเสียงอ่อน
"ไม่เป็นไรเพื่อน ฉันรู้ดีว่านายไม่ได้ตั้งใจ นายไม่ได้หมายความจริงจัง นายไม่ได้เป็นคนหยาบคายโดยสันดานแบบนั้น นายก็แค่แซวเอาสนุก ฉันรู้จักนายดีอยู่แล้ว" วินพูดด้วยน้ำเสียงแบบเข้าอกเข้าใจในตัวเพื่อน
"แต่! คนที่ได้ยินน่ะ เขาอาจไม่สนุกด้วยนา จริงๆ นะแจ็ก และคนอื่นรอบข้างที่ได้ยิน ก็จะมองนายเป็นอีกมุมหนึ่ง เพราะเขาอาจไม่ได้รู้จักนายดีเหมือนฉัน… นายกำลังทำให้ทุกคนเสียใจนะเพื่อน"
วินคิดต่อในใจว่า 'โดยเฉพาะกับคนที่ชอบนายด้วยละก็' แต่เขาไม่ได้พูดออกไป
แจ็กทำหน้าหงอย ราวกับเขาเพิ่งรู้สึกตัวว่าทำเรื่องแย่ๆ ลงไป "...โอเค ฉันจะปรับปรุงตัวดู... เพื่อเป็นคนที่ดีกว่าเดิมใช่มะ?"
"เพื่อเป็นคนที่ดีกว่าเดิม" วินพูดย้ำให้แจ็กฟัง
....
แก๊งค์สี่สาวต่างก็หลับปุ๋ยทันทีที่หัวถึงหมอน แจ็กก็เช่นกัน ส่วนวินที่นั่งอยู่เวรก็นั่งอ่านข่าวสารในเว็บบอร์ดเกม และกดเช็คสำรวจตลาดประมูลอย่างจริงจัง จนเวลาผ่านไปสองชั่วโมงอย่างเงียบเชียบ ไม่มีมอนสเตอร์แม้สักตัวเดียวที่เข้ามาบริเวณน้ำตกแห่งนี้
วินนึกสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เอะใจอะไร และเขาก็เดินเข้าเต็นท์เพื่อไปปลุกแจ็กอยู่เวรต่อ
"แจ็กๆ ตื่นเพื่อน"
"..."
"เฮ้ย แจ็กตื่น!"
"...หือ ...อ๋อ ถึงเวลาแล้วเหรอ" แจ็กเอาสองมือตบแก้มตัวเองสองที เผียะ! เผียะ!
"เอาล่ะ ฉันพร้อมแล้ว มีมอนสเตอร์ผ่านมามั้งไหมไอ้วิน?"
"ไม่มีอะ เงียบกริบ" วินเอนหลังนอนที่เปลญวน แล้วหลับในทันที
แจ็กเดินแบบงัวเงียออกไปนอกเต็นท์ และนั่งจุมปุ๊กลงที่ขอนไม้ เขานั่งเหม่อมองเหล่าต้นไม้ที่ไหวเอนไปตามแรงลม ซ่า~ ซ่า~ ได้ยินเสียงน้ำตกที่อยู่ห่างออกไปประมาณ 50 เมตร เสียง ซูม~ ซ่า~ เบาๆ จากระยะไกล ในหัวยังคงคิดถึงเรื่องที่วินพูด แล้วก็เรื่องที่ตนเองพูดจาไม่ให้เกียรติผู้หญิง คิดวนไปวนมาจนกระทั่ง....
…...
แจ็กนั่ง(หลับ)อยู่เวรมาได้ประมาณหนึ่งชั่วโมง
"...z...zZ….zZZ..."
"แจ็ก"
"แจ็ก!" น้ำมาเขย่าตัวแจ็ก "ห๊ะ! อะไรๆ มอนสเตอร์บุกมาเหรอ?"
"ตาบ้า! นั่งหลับแบบนี้ เดี๋ยวก็โดนมอนสเตอร์หรือเพลเยอร์เชือดทีเผลอเอาหรอก"
"โทษทีๆ วันนี้เป็นวันแรกที่เข้าเกม เจอเรื่องนู้นเรื่องนี้เต็มไปหมดเลย แถมล่ามอนคึกคักทั้งคืนอีก ร่างกายเลยมาน๊อคเอาดื้อๆ ในเวลาแบบนี้"
น้ำนั่งลงข้างๆ แจ็ก "นายนี่น้า ไม่ไหวก็มาปลุกฉันก็ได้ ดีกว่าพวกเราเกมโอเวอร์กันหมดนะ"
"ค้าบๆ ขอโทษค้าบ"
"เอานี่ ชงกาแฟมาให้" น้ำยื่นแก้วกาแฟให้แจ็ก
"โอ๊ะ ขอบใจ" ซู๊ด~ อึ๊กอึ๊ก "โอ้ว นี่มันรสชาติเหมือนที่ฉันชอบกินเลยนี่นา"
น้ำอมยิ้มเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไรตอบ แจ็กเลยพูดต่อว่า "เธอจำได้ด้วยหรือเนี่ย ไม่น่าเชื่อ"
"จะมีใครสักกี่คนที่บ้ากินกาแฟตั้งแต่ ม.ต้น อย่างนายบ้างล่ะ พิลึกคน"
"ว้าววว เธอช่างเอาใจใส่ขนาดนี้ ใครได้เป็นแฟนนี้ โชคดีนะเนี่ย"
น้ำหยุดกึกเล็กน้อยกับคำพูดของแจ็ก แล้วพูดว่า…
"นี่ ไปเดินเล่นที่น้ำตกกันไหม"
"หือ อ๋อ ไปสิๆ" ทั้งคู่ลุกเดินไปยังน้ำตกด้วยกัน
...
"นี่น้ำ เล่าเรื่องเธอให้ฟังบ้างดิ ช่วงที่ไม่ได้เจอกันตอน ม.ปลายน่ะ" แจ็กก้มตัวหยิบลูกหินที่ริมน้ำตกขึ้นมาก้อนหนึ่ง
"เอาเรื่องอะไรล่ะ?"
"เรื่องอะไรก็ได้ ยกตัวอย่างเช่น เธอมีแฟนมากี่คนแล้ว?" เมื่อพูดจบ แจ็กก็เขวี้ยงลูกหินออกไปเป็นแนวเรียดกับผืนน้ำ ลูกหินกระเด้งบนผิวน้ำสามถึงสี่ครั้ง แล้วก็จมไป
น้ำเอามือดึงหูแจ็กอย่างแรงทันที "เดี๋ยวเหอะ เห็นฉันเป็นคนยังไงย่ะ ฉันไม่ได้ใจง่ายขนาดนั้นนะ"
"โอ๊ยๆๆ ก็ไม่รู้นี่นา เห็นเธอน่ารักขึ้นขนาดนี้ อาจจะมีผู้ชายมารุมจีบไรงี้ก็ได้ เธออาจจะแบบว่า คบเล่นๆ ชิลๆ ไม่ซีเรียสแบบนั้นไง"
น้ำหันหน้าไปมองทางอื่นแล้วพูดว่า "มีคนเดียว… แต่เลิกกันไปแล้ว"
"...."
"อ้า เรื่องฉันพอเหอะ น่าเบื่อจะตาย ถามเรื่องนายกับวินดีกว่า"
"ฉันกับวิน ทำไมเหรอ?" แจ็กเขวี้ยงลูกหินอีกครั้งหนึ่ง ฟิ้ว~ เชียะ! เชียะ! เชียะ! จ๋อม (เสียงลูกหินเด้งพื้นน้ำ)
"ถึงฉันจะไม่เคยคุยกับเขา แต่วินที่ฉันรู้จัก ไม่ใช่แบบนี้เลยนะ เขาดูเป็นเด็กเรียบร้อย เงียบๆ ไม่ค่อยร่าเริง เปล่งรัศมีแห่งความอึมครึมตลอดเวลา ฉันแทบไม่เคยเห็นเขายิ้มเลยสักครั้ง แต่นี่มาเจอตอนอยู่กับนายได้ไม่กี่ชั่วโมง ถึงเขาจะยังดูเฉยชา แต่ก็มีชีวิตชีวาไปพร้อมกัน และดูจริงจังกับเกมมากกว่าเพลเยอร์ทั่วไป ดูแล้วให้ความรู้สึกว่า… จะพูดยังไงดี อ๋อ อารมณ์ประมาณว่า"
""นี่คือสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตเขา"" น้ำกับแจ็กพูดขึ้นพร้อมกัน
แจ็กยิ้มและพูดว่า "ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ฉันประหลาดใจมากที่เห็นเขาเร่าร้อน ดูมีพลังในความคิด ดูสนุกสนานได้ขนาดนี้ เพราะบอกตามตรงว่าโลกภายนอก ตอนช่วง ม.ปลาย วินก็ยังเป็นเหมือนตอน ม.ต้น นั่นแหละ เขาไม่ยุ่งกับใคร เอาแต่ตั้งใจเรียน ไม่ไปเที่ยว และแน่นอนว่าเขาพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะไม่ใช่เงินเลย" แจ็กเขวี้ยงลูกหินอีกครั้งหนึ่ง ฟิ้ว~ เชียะ! เชียะ! เชียะ! เชียะ! ตึง! จ๋อม ลูกหินพุ่งไปชนหินใหญ่หน้าตาประหลาดที่ท้ายน้ำตกแล้วค่อยจมไป
"เรื่องเงิน มันทำไมเหรอ?" น้ำถาม
"ชะอุ๋ย ฉันไม่น่าพูดเลย ปากฉันนี่นะ" แจ็กทำท่าตบปากตัวเองทีหนึ่ง "เธอรู้แค่นี้พอแล้วน้ำ เอาสั้นๆ ประมาณว่าชีวิตของวินนั้นลำบากเรื่องเงินมาก ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้ชีวิตของเขาแสนสาหัสนั้นสาเหตุมาจากเรื่องเงินล้วนๆ พูดเลยว่าเกิดเป็นขอทานยังสบายซะกว่าอีก"
"อ้าว แล้วทำไมถึงเล่นเกมนี้ได้ล่ะ… อ๋อ นี่พวกนายเช่าเครื่องเล่นล่ะสิ?"
"ใช่ ถูกต้อง วินเป็นคนออกค่าใช้จ่ายทั้งหมด พวกเราถึงทุ่มสุดตัวกับ 24 ชม. ในเกมยังไงล่ะ"
"มิน่าล่ะ ตั้งแต่อีเวนต์กล่องของขวัญเลยใช่ไหม" น้ำถามและแจ็กชี้นิ้วตอบทำท่าแบบว่า ถูกต้องนะคร้าบ
น้ำถามต่อว่า "เรื่องวินเอาแค่นี้ก็ได้ ว่าแต่นายเหอะ ฉันพอรู้ว่านายเป็นคนบ้าพลัง และมี 'สมองไว้กั้นหู' เท่านั้น" แจ็กสะดุ้งหันไปมองหน้าน้ำเมื่อถูกหลอกด่า แล้วน้ำพูดต่ออีกว่า "แต่พอฉันเห็นนายอยู่กับวินเนี่ย เหมือนนายจะไม่คิดอะไรเลยนะ อย่างกับว่านายปลดปล่อย 'ความบ้าบอ' ในตัวออกมาหมดเลยน่ะ" แจ็กสะดุ้งอีกทีเมื่อโดนอีกดอก
"ยัยน้ำ ยัยอก..." แจ็กงับปากตัวเองไว้ อดกลั้นไม่พูดล้อเลียนออกมา แล้วสูดหายใจลึกๆ ทำสมาธิคิดคำด่าใหม่อย่างรวดเร็ว
"...ยัยติ๊งต๊อง ...ยัยตาสองชั้น ...ยัยผมแตกปลาย ยัย… " แจ็กคิดคำด่าไม่ออกเลยพูดว่า "เชอะ ไม่พูดด้วยแล้ว"
"ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ" น้ำหัวเราะชอบใจใหญ่ และขยับเอาเอียงหน้าเข้ามาใกล้แจ็ก "โอ๋ โอ๋ อย่างอนเลยน้า"
เมื่อแจ็กได้เห็นดวงตากลมโตและลักยิ้มแสนน่ารักของน้ำแบบใกล้ๆ มันทำให้เขารู้สึกเขินกับเพื่อนสมัยเด็กคนนี้เป็นครั้งแรก
เพื่อแก้เขิน เขาจีงหยิบหินขึ้นมาหลายก้อนและปาออกไปอย่างแรง
ฟิ้ว~ ฟิ้ว~ ฟิ้ว~เชียะ! เชียะ! เชียะ! เชียะ! ตึง! ตึง! ตึง! จ๋อม จ๋อม จ๋อม เขาปาไปโดนหินใหญ่สามก้อนรวด
"โอ้ ปาแม่นดีนิ นี่แจ็ก ว่าแต่… เพราะเรื่อง 'นั้น' ด้วยรึเปล่า? ถึงทำให้นายเชื่อใจวินได้ขนาดนี้" น้ำถามต่อ
"...."
แจ็กเงียบไปครู่หนึ่งแล้วจึงหันมายิ้มตอบว่า
"...ใช่ เพราะหลังจากเรื่อง 'นั้น' นั่นแหละ ฉันถึงได้รู้จักกับคำว่า…. 'เพื่อนแท้'"
เมื่อแจ็กพูดจบประโยค เขาหยิบหินก้อนใหญ่ขนาดเท่าลูกฟุตบอลขึ้นมา และโยนออกไปเต็มแรง "ฮึบ!"
ฟิ้ว~~~~ ตูม! หินก้อนนั้นลอยโด่งไปชนกับหินก้อนใหญ่อย่างจัง จนแตกกระจายร่วงน้ำไป ทันใดนั้นเกิดเสียงเคลื่อนตัวของหินดังมากจากทางน้ำตก ครึ่ก! ครึ่ก! ครึ่ก! ผิวน้ำเริ่มกระเพื่อมสั่นไหวแรงขึ้นเรื่อยๆ
"อะ อะไรเนี่ย! มันเกิดอะไรขึ้น?!" น้ำร้องตกใจ
ฝูงนกที่หลับไหลอยู่บนต้นไม้บริเวณป่ามัลแดร์ทั้งหมดหลายร้อยตัว ตื่นตกใจรีบบินออกจากรังกันอย่างเร็ว
"แกว๊กๆๆ!"
"โอ้โห! นกบินออกมาเต็มท้องฟ้าเลย แต่เหมือนมันรีบบินหนีจากพวกเรายังไงไม่รู้นะ" แจ็กกล่าวอย่างสงสัย และไม่จำเป็นต้องรอคำตอบนานเลย เพราะคำตอบอยู่ตรงหน้าของพวกเขาแล้ว
หินก้อนใหญ่หน้าตาประหลาดก้อนนั้นที่แจ็กโยนลูกหินใส่ มันเคลื่อนตัวตัวเลียดพื้นน้ำเข้ามาหา และโผล่ลอยสูงขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดพวกเขาก็ได้เห็นร่างของมอนสเตอร์ตัวนี้อย่างชัดเจน ร่างมันสูงใหญ่เกือบถึงยอดน้ำตก มันดูคล้ายไดโนเสาร์ทีเร็กซ์ แต่ผิวใต้ลำตัวของมันเป็นสีเหลืองอ่อน ผิวหนังด้านบนเป็นสีส้มและมีขนสีน้ำตาลเข้มปกคลุมด้านบน มันยืนด้วยขาล่ำบึกสองข้าง หางลู่ไปข้างหลัง ลำตัวของมันที่ใหญ่โตโน้มมาข้างหน้า พร้อมกับมือสองข้างเล็กของมันที่ดูยังไงก็ไม่น่าจะเกาหัวตัวเองถึง ปีกของมันดูคล้ายแผงคอของกิ้งก่า แต่บางกว่าและไม่ได้อยู่ที่หลัง มันติดอยู่ตรงโคนขา ซึ่งตอนนี้ปีกนั้นกระพือสั่นไหวราวกับกำลังบ่งบอกถึงความโกรธที่ถูกปลุกจากการนอนหลับ หน้าของมันยื่นออกมาพร้อมเขี้ยวแหลมเต็มปาก ดวงตาของสัตว์ร้ายตัวนี้จ้องเขม็งมาที่พวกเขา จมูกของมันซึ่งมีหินหน้าตาประหลาดติดยื่นขึ้นด้านบนนั้นสั่นเครือและมีประกายไฟแลบออกมา เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ "กรรร...รรร…กรรร…"
"โฮกกกกกกก-!!"
"กะ.. กะ.. กรี๊ดดดดดดด!"
"นะ นี่มันตัวบ้าอะไรวะเนี่ย?!!"
ติ๊ง!
'บอสลับ'แห่งป่ามัลแดร์:
[มาคิน่า ออคโต้] เลเวล 58 โจมตีค่ะ!


## [บอสลับมาคิน่าออคโต้]

หินรูปร่างประหลาดดูคล้ายเครื่องยนต์ V8 บนจมูกของบอสลับตัวนี้เปล่งประกายไฟแปล๊บๆ แล่บออกมา มีควันลอยออกจากจมูกเล็กน้อย มันโก้งตัวไปข้างหลังทำท่าสูดลมหายใจเต็มปอดยาวหนึ่งเฮือก แล้วจากนั้นก็
"โฮกกกกกกกกก!!"
เสียงคำรามของ [มาคิน่าออคโต้] ดังก้องไปทั่วป่ามัลแดร์อีกครั้ง
ติ๊ง!
คุณถูกโจมตีด้วยสกิล: [สัตว์อสูรคำราม]
ค่าจิตใจของคุณไม่เพียงพอ
ทำให้คุณติดสถานะ 'หวาดกลัว' เป็นเวลา 60 วินาที
และติดสถานะ 'สตันท์' เป็นเวลา 10 วินาทีค่ะ!
(*หวาดกลัว: ลดค่าพลัง Str, Vit, Agi 50%
*สตันท์: ร่างกายจะแข็งทื่อขยับไม่ได้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง)
"อะ อะไรกัน! ขยับไม่ได้ บ้าเอ๊ย! จิตใจของฉันกลัวมันขนาดนี้เลยเรอะ?!" แจ็กยืนตัวแข็งทื่อ ระบายอารมณ์ออกมา
"จะ แจ็ก… มันเดินไปหานายแล้ว" น้ำส่งเสียงบอก
ออคโต้เดินขู่ กรร กรร ตรงเข้ามาหาแจ็กอย่างช้าๆ ถึงมันจะอยู่ใต้น้ำตก แต่เหมือนมันจะรู้ว่าใครที่เป็นคนขว้างหินใส่
"หน็อย! ขยับเซ่ ร่างกายของฉัน!" แจ็กพยายามฝืนร่างกายจนตัวสั่น แต่ร่างกายกลับไม่ยอมทำตาม
"กรรรร กรร" ออคโต้เดินเข้ามาอยู่ตรงหน้าแจ็กแล้ว มันอ้าปากกว้างน้ำลายไหลย้อยออกมาเล็กน้อย เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมที่เรียงซ้อนกันเป็นชั้นๆ แบบไม่เป็นระเบียบดูคล้ายแผงเขี้ยวของฉลาม และตอนนี้มันกำลังจะงับมนุษย์คนหนึ่งช้าๆ อย่างไม่เร่งรีบ ราวกับบรรจงกินเค้กที่ไม่มีทางสู้ยังไงยังงั้น
"ไอ้บ้าเอ๊ย!" หัวของแจ็กอยู่ห่างจากเขี้ยวของมันไม่เกิน 50 ซม. เขารับรู้ถึงกลิ่นสาบเลือดจากในปากของมันได้เลย
ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก… เสียงหัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น แจ็กพยายามตั้งสติ เขาสูดลมหายใจเข้าออกยาวๆ เพื่อเรียกสมาธิ …ฟู่~ …ฟู่~
"ใจเย็นๆ ฉันจะไม่ยอมแพ้ ฉันสัญญากับวินไว้แล้วว่าจะไม่เกมโอเวอร์ ฉันจะรอโอกาสในเสี้ยววินาทีสุดท้าย..."
ถึงเขาจะกำลังตั้งสมาธิ แต่เสียงหัวใจที่เต้นโครมครามมันช่างรบกวนจิตใจเขาเหลือเกิน
ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก…
ออคโต้อ้าปากกว้างขึ้นอีกหน่อย เพื่อเร่งสปีดในการงับตะปบฉีกกระชากร่างมนุษย์คนหนึ่งเข้าปาก แต่ขณะที่แจ็กกำลังจะโดนงับอยู่มะรอมมะร่อ เขี้ยวของออคโต้ทั้งบนและล่างกำลังจะผสานกันโดยมีลำตัวครึ่งบนของแจ็กอยู่กึ่งกลาง
ทันใดนั้นสถานะสตันท์ครบ 10 วินาทีพอดี แจ็กเบี่ยงหัวหลบไปทางขวาอย่างรวดเร็ว
"ฮึ่ย!" ฉัวะ!
ออคโต้งับไปโดนที่ไหล่ซ้ายของแจ็กแทน เลือดสาดกระเซ็นจากการโดนเขี้ยวสะบัดทิ่มแทง
"อ๊ากเจ็บ!... ตาฉันบ้างล่ะเว้ย!" แจ็กเรียกเคียวทั้งสองออกมากำไว้ในมือขวา ฟันเข้าที่ดวงตาของออคโต้ทันที
ฉัวะ!  "แกรแย๊กกก!" ออคโต้ร้องโหยหวน สะบัดหน้าอย่างเจ็บปวดและถอยหลังกลับไปหลายก้าว
ดวงตาที่ถูกเคียวเฉือนปิดตัวลง ร่องรอยจากเคียวสองเล่มอยู่บนเปลือกตาของมันมีเลือดสีม่วงไหลรินออกมา
"กรร~! กรร~! กรรรร" ออคโต้ขู่ด้วยสายตาที่ดุร้ายกว่าเดิม เห็นได้ชัดว่ามันโกรธจัดและเสียหน้าที่ประมาทให้กับพวกมนุษย์
น้ำเปิดสวมใส่เกราะและโล่ของเธอ วู้ม! ตั้งท่าป้องกันเต็มที่ และจากนั้นเธอก็ได้กดสัญญาณ SOS ในวินโดว์เพื่อเรียกเพื่อนทุกคนในปาร์ตี้
...
ตี๊ด~! ตี๊ด~! ตี๊ด~! ตี๊ด~!
"น้ำ เกิดอะไรขึ้น เป็นอะไรรึเปล่า?!" เรย์ร้องถามและรีบวิ่งอย่างร้อนรนออกมาจากเต้นท์ วินก็วิ่งออกมาพร้อมๆกันจากเต้นท์ของเขา
"นั่นไง! ที่น้ำตก" วินชี้ให้เรย์ดู "ตามทุกคนออกมาเร็วเข้า!" จากนั้นก็รีบวิ่งไปหาแจ็กกับน้ำทันที
"แนนซี่! มะนาว! ตื่นๆๆ! มอนสเตอร์บุก!"
"หะ หา? อะไรนะ ยังไง มีใครเป็นอะไรไหม?" ทั้งคู่รีบลงจากเตียง กดสวมใส่อุปกรณ์ทันที
น้ำได้ยินเสียงเพื่อน เลยละสายตาจากออคโต้และหันไปมองที่เต้นท์ "แจ็กดูนั่น! วินกับทุกคนออกมาช่วยแล้ว"
"น้ำ! ระวัง!"
อย่างฉับพลันและรวดเร็ว ออคโต้กระโจนพุ่งเข้าใส่น้ำทันที ในระยะที่ห่างกันแค่ 30 เมตร มันใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น
"โฮก!"
แจ็กที่จ้องดูท่าทีของออคโต้อยู่ตลอด วิ่งเต็มสปีดและกระโดดเข้าไปเพื่อช่วยน้ำให้ได้…
ฟวั่บ!  "อั่ก!"
"แจ็กคคคคคค!!" น้ำที่ถูกแจ็กผลักหลบออกไปข้างๆ ตะโกนร้องดังออกมา
แจ็กถูกออคโต้กัดเต็มคำกลางลำตัว เขี้ยวแหลมคมของมันกำลังบดขยี้ร่างของเด็กหนุ่มคนนี้อย่างเมามัน และนั้นส่งผลให้เขาเสียชีวิตในทันที
กร๊วม กร๊วม
"แก! ปล่อยเพื่อนฉันนะว้อย! [เสริมพลังปราณ!]" วินกระโดดเข้ามาเตะใต้คางของออคโต้
ผัวะ!  ออคโต้ผงะเล็กน้อย แต่ความทนทายาดของมันเหนือกว่านั้น มันไม่ยอมปล่อยเหยื่อที่กำลังเขี้ยวอยู่ มันหันไปอีกทางและวิ่งมุ่งหน้าเข้าป่าทันที ตึงตัง! ตึงตัง! ตึงตัง! ราวกับมันอยากจะใช้เวลาส่วนตัวกับเหยื่ออย่างสบายอารมณ์ โดยที่ไม่มีใครมารบกวน
"น้ำ เป็นอะไรรึเปล่า?!" เรย์กับคนอื่นวิ่งเข้าไปดูอาการน้ำ
"ฉะ ฉันไม่เป็นไร แต่...แจ็กน่ะสิ… ฮือ~!" น้ำร้องไห้ออกมา "เขากระโดดเข้ามาช่วยฉัน แล้วก็… อือ~ ฮือ~!"
"ฉันจะตามไปช่วยแจ็ก" วินกล่าวออกมา และทำท่าจะวิ่งออกไป แต่แนนซี่คว้าแขนเขาเอาไว้ได้ทัน แล้วพูดว่า
"นายจะบ้ารึไง! ตามไปก็มีแต่ตายเปล่า ไม่เห็นที่ระบบแจ้งเตือนเหรอ? นั่นมันบอสลับ เลเวล 58 เชียวนะ"
"ใช่ๆ ไม่ไหวหรอกวิน อย่าตามไปเลย" มะนาวกล่าว
"...." เรย์ไม่ได้พูดอะไร แต่ส่งสายตาห้ามเช่นกัน
"ไม่ ยังไงฉันก็จะไป! เรายังมีเวลาเหลือ ถ้าภายใน 15 นาที ถ้าฉันชุบชีวิตเขาได้ทัน เขาก็จะไม่ต้องเกมโอเวอร์ ปล่อยฉันได้แล้ว!" วินผลักมือแนนซี่ออกจากแขนของเขา ขณะที่วินวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว น้ำตะโกนขึ้นมาว่า
"วิน ขอร้องล่ะ! อย่าตามไปเลย ถ้าแจ็กเกมโอเวอร์แล้วฟื้นกลับมาเมื่อไร ฉันจะขอโทษเค้าเองนะ ฉันขอร้อง ถ้านายต้องตายไปด้วยอีกคน ฉันคงจะรู้สึกผิดมากขึ้นไปอีก!"
"..."
วินหยุดกึกทันที เขาพยายามควบคุมอารมณ์แล้วหันมาพูดกับน้ำ และทุกคนว่า
"น้ำ… ไม่เป็นไรหรอก เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดเธอ ไม่ต้องคิดมากนะ ทุกคนก็ด้วย"
"สิ่งที่ฉันตัดสินใจ คือสิ่งที่ฉันต้องรับผิดชอบเอง… ถ้าแจ็กอยู่ตรงนี้ เขาก็คงพูดเหมือนกัน แต่วินคิดในใจทีหลังว่า 'หือ? แจ็กไม่น่าพูดแบบนี้มั้ง เออ ช่างเถอะ' แล้ววินพูดต่ออีกว่า
"ฉันกับแจ็กสัญญากันแล้วว่า พวกเราจะไม่ยอมเกมโอเวอร์เด็ดขาด ดังนั้นไม่ต้องตามมาล่ะ นี่คือหนทางที่ฉันเลือกเอง ไปละ ไว้เจอกันใหม่นะ"  เมื่อวินพูดจบก็ยิ้มให้สาวๆเล็กน้อย และออกตัววิ่งตามรอยเท้าออคโต้เข้าป่าไป
...
.....
ตึกๆๆๆ  วินที่วิ่งตามรอยเท้าออคโต้อยู่ภายในป่า บ่นออกมาว่า
"ทำไมมันวิ่งเร็วนักฟะ บ้าจริง นี่เหลือเวลาอีกไม่ถึง 10 นาทีแล้ว"
วินวิ่งต่อไปจนเบรคเอี๊ยดเข้าตรงหน้าผา "มันต้องกระโดดลงตรงนี้แน่ แต่ไปทางไหนต่อล่ะ?" ขณะที่เขาสงสัยอยู่ก็ได้ยินเสียงคนกรีดร้อง
"กร๊ดดด!" "อ๊ากกก!" "ตัวอะไรวะเนี่ย! แอ๊ก!"
"มันอยู่ทางนั้นชัวร์" วินกระโดดไปตามทางที่ได้ยินเสียงร้องดังออกมา ฝ่าต้นไม้ลงถึงพื้นแล้ววิ่งต่อไป
ตึกๆๆๆ  "โอ้โห! มันเจอมนุษย์คนไหน มันฆ่าเรียบเลยแฮะ"  วินวิ่งผ่านร่างของผู้คนที่โดนออคโต้เล่นงาน มีทั้งโดนขวิดกระแทกต้นไม้ตาย โดนกระทืบตาย บางคนที่เกือบตายก็ถือว่าโชคดีไป แต่ส่วนใหญ่แล้วจะตายเรียบ ซึ่งไม่แปลกอะไรเพราะเพลเยอร์ที่มาเก็บเลเวลที่ป่ามัลแดร์ เป็นพวกเลเวลไม่เกิน 30 อย่างแน่นอน แต่สิ่งที่วินสงสัยคือ
"เงื่อนไขการปรากฏตัวของบอสลับอย่างออคโต้ คืออะไรกัน? ทำไมถึงไม่มีใครเคยเจอมันมาก่อน"
"โอ๊ย!  เฮ้ย!  มาได้ไงฟะ?!  อั่ก!  กร๊ดดด!  อ๊าก!  แอ๊ก!" เสียงของเพลเยอร์ตามทางยังคงดังมาเรื่อยๆ จนในที่สุดวินก็วิ่งตามมาทันจนได้ เขาเห็นมันข้างหน้าแล้ว จึงรีบซ่อนตัวในพุ่มไม้เพื่อสังเกตการณ์
"นั่นคือถ้ำที่ข้อมูลจากกิลด์เคยบอกไว้ว่าเป็น 'ดันเจี้ยน' ของป่า
มัลแดร์สินะ แล้วออคโต้มันมาที่นี่ทำไม?"
ออคโต้เดินตึงตังไปที่ปากทางเข้าถ้ำ แล้วคายร่างของแจ็กวางไว้ที่พื้น จากนั้นมันคำรามเป็นจังหวะ
"โฮก! โฮกกก! โฮก! โฮกกก!"
...จากนั้นสักพัก วินได้ยินเสียงฝีเท้าของสัตว์ขนาดใหญ่จากข้างในถ้ำ ปรากฏว่านั่นคือเสียงของกิ้งก่ายักษ์สีส้มอ่อนผมยาวรุงรัง ท้องของมันอ้วนป่องมากกว่าปกติ ด้านบนมีหนามแหลมเรียงเป็นแถวเดียวตลอดลำตัวจรดปลายหาง ขนาดตัวของมันรวมๆ แล้วใหญ่โตประมาณรถกระบะยกสูงหนึ่งคัน
ออคโต้ยืนรอกิ้งก่ายักษ์เดินเข้ามาหา หน้าตาของมันดีใจราวกับสุนัขที่กำลังรอเจ้าของมาลูบหัวไม่มีผิด ตาเล็กดุดันสีชมพูเข้มกระพริบปิ๊งๆ ปากแยกเขี้ยวออกมาหอบแฮ่กๆ เล็กน้อย ปลายหางแกว่งไกว
ดุ๊กดิ๊ก จากนั้นกิ้งก่ายักษ์เดินเข้าไปคลอเคลียที่หน้าอกของออคโต้ มันทำหน้าตาฟินได้น่ากลัวเหลือจะกล่าว
ติ๊ง!
คุณได้ค้นพบความลับของ [มาคิน่าออคโต้] & [อินกูร์จีโต้]!
คำอธิบาย: ออคโต้ตกหลุมรักอินกูร์จีโต้ตั้งแต่แรกเห็น ยามใดที่ออคโต้ลืมตาตื่นจากจำศีล มันจะรีบหาของขวัญไปฝากอินกูร์จีโต้ทันที ถึงแม้ทั้งคู่จะต่างสายพันธุ์กัน(ผสมพันธุ์ไม่ได้) แต่กระนั้นออคโต้ก็มีอินกูร์จีโต้เพียงผู้เดียวเสมอมา
ติ๊ง!
คุณปลดล็อคข้อมูลบอสลับ [มาคิน่า ออคโต้]!
เงื่อนไขการค้นพบ 1 : ออคโต้จะปรากฏตัวออกจากน้ำตกเพียงเดือนละหนึ่งครั้งในคืนพระจันทร์เต็มดวง ในช่วงเวลา 22.00 - 24.00 น. เท่านั้น และมันจะฆ่าทุกสิ่งที่พบเจอระหว่างทางที่ไปถ้ำดันเจี้ยน และเลือกเพียงสิ่งเดียวมามอบให้คนรัก
เงื่อนไขการค้นพบ 2 : หากมันได้กลิ่นฟีโรโมนของความรักจากมนุษย์ชายหญิงที่ไปพลอดรักกันที่น้ำตก จะทำให้มันหวนคิดถึงคนรักและตื่นขึ้นมาทันที
"ห๊ะ หาาา?" วินอึ้งไปกับสิ่งที่ระบบบอก
"ยังไงนะ… พลอดรัก?... งั้นแสดงว่าไอ้แจ็ก… กับน้ำ…"
"...."
"หึหึหึ ไอ้แจ็ก ทำเป็นปากแข็งดีนัก เดี๋ยวนายฟื้นเมื่อไร ฉันจะแซวให้ยับเลย" วินยิ้มอย่างมีเลศนัย
เหมือนโชคจะเข้าข้าง เพราะเมื่อเจ้าออคโต้อี๋อ๋อกับแฟนเสร็จ มันเดินผละออกมาด้วยใบหน้าสดใส วินรีบหลบไปหลังพุ่มไม้อีกทางหนึ่งอย่างว่องไว พลางคิดว่า 'เฉียบมาก เหลือเวลาอีกไม่ถึง 5 นาที น่าจะพอทันอยู่'
ออคโต้เดินหายไปแล้ว เหลือเพียงเจ้ากิ้งก่ายักษ์ที่เหมือนจะส่งเสียงอะไรสักอย่างอยู่ และไม่นานคำตอบนั้นก็เดินออกมาจากในถ้ำ ทั้งหมดมี 5 ตัว ลูกๆ ของมันนั่นเอง ตัวประมาณเท่ารถมอเตอร์ไซค์ หน้าตาเหมือนแม่เปี๊ยบ เพียงแต่ไม่มีแผงคอที่คล้ายผมยาวรุงรังบนหัว
ขณะที่ลูกๆ ของมันตั้งท่าจะรุมกินโต๊ะแจ็ก วินรีบปีนขึ้นต้นไม้และกระโดดลงกลางวง เป้าหมายคือร่างของแจ็ก ก่อนที่จะถึงพื้น วินปาระเบิดควันหนึ่งลูกออกไป
ฟิ้ว~ บรึ้ม! ฟู่ววววววว!  ควันกระจายรอบบริเวณหน้าถ้ำ
จริงๆ แล้วระเบิดควันใช้ไม่ได้ผลกับมอนสเตอร์ประเภทสัตว์ป่าสักเท่าไร เพราะพวกมันใช้จมูกในการนำทาง แล้วระเบิดควันแบบธรรมดานี่ก็ไร้กลิ่นซะด้วย แต่ที่วินต้องการของสร้างความสับสนในเสี้ยววินาที เพื่อที่เขาจะชุบชีวิตแจ็กและมีเวลาฟื้นฟู HP ให้เพียงพอ
และเมื่อวินลงถึงพื้น เขาใช้ไอเท็ม [ใบชุบชีวิต] ทันที ปิ๊งๆๆ "แจ็ก! ตื่นเว้ย!"
แจ็กงัวเงียตื่นขึ้นมา "โอย~ รู้สึกเจ็บจี๊ดไปทั่วร่างเลย" ตอนนี้ HP ของเขาเพิ่มจากศูนย์ขึ้นมาเป็น 15%
"แจ็ก ดื่มนี่ซะ เร็วๆ!" วินเอาโพชั่นฟื้นฟู HP ยัดปากแจ็ก
"อ๊ะ โอเคๆ" อึ๊ก อึ๊ก อึ๊ก "อ้าาา! รสชาติเหมือนเครื่องดื่มเอ็มสองร้อย ชื่นใจแท้"
เวลามีไม่มากอย่างที่คาดไว้ บรรดาลูกกิ้งก่ากระโดดเข้าโจมตีทันที
ติ๊ง!
[อินกูร์จีโต้ Jr.] เลเวล 20 โจมตีค่ะ!
วินกับแจ็กต่อสู้รับมือลูกกิ้งก่าอย่างดุเดือด วินเตะต่ำเข้าใส่พวกมัน และตัวไหนที่กระโดดเข้ามากัด เขาจะแทงเข่าใส่หรือไม่ก็ฟันศอกเฉียงสวนกลับไป ส่วนแจ็กตั้งท่าย่อตัวต่ำกว่าปกติเล็กน้อย ถือเคียวโดยหันปลายลงพื้น ตัวไหนเข้าระยะโจมตีเมื่อไร เขาจะใช้คมเคียวฟันเสยขึ้นทันที
ผ่านไปสัก 5 นาที มีลูกกิ้งก่านอนกลายเป็นศพจนได้ และดูเหมือนสิ่งนี้จะทำให้แม่ของมันที่เฝ้าดูอยู่ที่ปากถ้ำโมโห อินกูร์จีโต้ส่งเสียงแหลมคำรามดัง
"กรี๊ซซซซ-!" แล้วมันก็อ้าปากออกตัววิ่ง ตุบตับ! ตุบตับ! ตุบตับ! พุ่งตรงเข้ามาพวกเราอย่างรวดเร็ว
ติ๊ง!
บอสดันเจี้ยนป่ามัลแดร์ [อินกูร์จีโต้]
เลเวล 40 โจมตีค่ะ!
เมื่อมันวิ่งมาใกล้ถึงเป้าหมาย มันเร่งสปีดอ้าปากงับ ฟวั่บ!  วินกับแจ็กกระโดดหลบปากของมันพ้น แต่ก็ถูกตัวของมันชนอยู่ดี
ตึง!  "อั่ก!"  "โอ๊ย!" พวกเขากระเด็นล้มไปกับพื้น และลูกกิ้งก่าตามเข้ามากัดซ้ำอีก "ฮึ่ม!" "โอ๊ย!"
"ไอ้กิ้งก่าบ้า! ย้ากก!" แจ็กที่ล้มอยู่ หมุนตัววาดขาเตะคล้ายท่าเต้นเบรคแดนซ์ จากนั้นใช้มือยันพื้นดันตัวเองกระโดดขึ้นไปขี่หลังลูกกิ้งก่า
"ฮึ่ย! [แทงข้างหลัง!]" ฉัวะ! แจ็กใช้เคียวเชือดลูกกิ้งก่าตายไปอีกหนึ่งตัว
วินตั้งหลักลุกขึ้นได้ เขาย่อตัวต่ำพุ่งเข้าหาลูกกิ้งก่าที่ใกล้ที่สุด "[เสริมพลังปราณ!]" วินใช้หมัดขวาชกเสยคางลูกกิ้งก่าเต็มๆ "กี้!" มันลอยคว้างขึ้นกลางอากาศ วินไม่รอช้าหมุนตัวตามเข็มนาฬิกา "[เสริมพลังปราณ!] ย่าห์!" เขาวาดขาข้างขวาเป็นแนวเฉียงจากข้างล่างขึ้นข้างบน เตะก้านคอลูกกิ้งก่าซ้ำเข้าไปอีกที
ตึง! "กี้!" ลูกกิ้งก่ากระเด็นกลิ้งไปกับพื้นตายไปอีกหนึ่งตัว
อินกูร์จีโต้เห็นลูกของมันถูกฆ่าไปอีกสองตัว มันส่งเสียงคำรามร้องดัง "กรี๊ซซซซซ" และจากนั้นก็มีลูกกิ้งก่าวิ่งกรูกันออกมาจากถ้ำอีก 5 ตัว
วินกับแจ็กเห็นดังนั้น จึงหันไปมองหน้ากัน พยักหน้าให้กันเล็กน้อยอย่างรู้ใจเป็นคำว่า 'โกยเถอะโยม'
วินปาระเบิดควันลูกสุดท้ายที่เขามีเพื่อบดบังสายตาจากมอนสเตอร์
บรึ้ม! ฟู่วววววววว ควันกระจายออกอีกครั้ง และทั้งคู่รีบวิ่งออกจากพื้นที่ตรงนั้นพร้อมกัน แต่ขณะที่ยังไปได้ไม่กี่ก้าว สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
วู้มมม เปรี้ยง! เปรี้ยง!
จู่ๆ ก็มีกำแพงสายฟ้าเกิดขึ้นมาล้อมกรอบพื้นที่บริเวณปากถ้ำเอาไว้ กำแพงสูงประมาณ 50 เมตร ถึงแม้ปีนต้นไม้ก็ไม่มีทางกระโดดข้ามไปได้แน่ วินกับแจ็กงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น
"วิน อะไร?! โอ๊ย! เจ็บ!" แจ็กโดนช๊อตขณะที่เขาเอามือยื่นไปลองแตะดู
วินหันมองโดยรอบ เมื่อเขาเห็นมันล้อมกรอบในลักษณะนี้เขารู้ทันทีเลยว่า "นี่มัน… ไม่ใช่สกิลเจ้ากิ่งก่าแน่ๆ นี่มันคือ 'ไอเท็มกับดักสายฟ้า'  ฝีมือของเพลเยอร์"
"ถูกต้องนะคร้าบ!" วินกับแจ็กได้ยินเสียงผู้ชายมีอายุสักหน่อยพูดมาจากบนเนินเหนือปากถ้ำ และเมื่อหันไปมอง เขาก็ได้พบกับใบหน้าที่คุ้นเคย
"ลุงปื้ด?!"
".... ตูชื่อเปรโดว้อย! ไอ้พวกเด็กเหลือขอนี่"
"ใช่แล้ว พวกข้าก็มาด้วยนะ คราวนี้พวกแกหนีไม่รอดแน่" ไอ้จ้อยเดินโผล่ออกมาพร้อมกับเพลเยอร์อีก 5 คน
"บอกเลยว่าไอเท็มกับดักสายฟ้านี่โคตรแพงเลย แต่… เทียบกับค่าหัวล้านหนึ่ง มันก็คุ้มค่าล่ะวะ" ลุงปื้ดพูดต่ออีกว่า
"ข้าจำไอ้เด็กผมน้ำตาลทองที่บาร์ได้ ส่วนแก... ถึงแกจะเอาผ้าพันแขนขวาปิดบังรอยสัก แต่ข้าจำหน้าแกได้แม่นเลยว้อย แกคือไอ้วินในใบประกาศจับแน่นอน และไม่อยากเชื่อว่าแกจะนำโชคมาให้อีก แกใช้วิธีไหนล่ะเนี่ย ถึงล่อบอสดันเจี้ยนออกมาจากถ้ำได้ หึหึหึ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลยว้อย"
"กรี๊ซซซซซ" อินกูร์จีโต้เห็นว่ามีศัตรูเพิ่มมากขึ้น มันจึงร้องเรียกลูกของตนเองออกมาเพิ่มอีก 5 ตัว
"ไอ้เด็กสองคนนั้น ยังไงมันก็หนีไม่รอด พวกเราจัดบอสก่อนเลย ไม่งั้นมันจะเรียกลูกออกมาอีก จอมเวท ยิงได้!"
ในปาร์ตี้เจ็ดคนนั้น มีจอมเวทอยู่สองคน พวกเขาเร่งมานา เพื่อร่ายเวท AOE ใส่เหล่ากิ้งก่าทั้งหมด วินเห็นดังนั้นรีบร้องบอกแจ็ก
"แจ็ก กระโดดเกาะขึ้นต้นไม้ก่อนเร็ว!"
"[ไฟร์ร่า]!" "[ธันดาร่า]!" เวทไฟและสายฟ้าขั้นสอง กระหน่ำลงพื้นที่ต่อสู้ทันที
ฟูม! ฟูม! ฟูม! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!
"กี๊! กี๊! กี๊! กี๊ซซซซซ" ลูกกิ้งก่าครึ่งหนึ่งตายไปในการโจมตีครั้งนี้
"จอมเวทอยู่บนเนินนี้ต่อไป ส่วนคนที่เหลือตามข้ามา!" ลุงปื้ด ไอ้จ้อยและเพลเยอร์อีกสามคนที่เป็นสายต่อสู้ระยะประชิด กระโดดลงจากเนินดินลงมาปิดฉากเหล่ากิ้งก่าทันที
"โอ้ว! [แฮมเมอร์ สแมช!]" ลุงปื้ดใช้สกิลหากินของตนเอง เหวี่ยงค้อนจากด้านบนทุบหัวอินกูร์จีโต้
ตูม!
เจ้ากิ้งก่ายักษ์ร้องลั่นโงนเงน แต่ไม่ล้มลง มันไม่ยอมสิ้นฤทธิ์ง่ายๆ สมกับที่มันเป็นบอสดันเจี้ยน
"กรี๊ซซซซซซซซซ!" มันคำรามขู่ใส่ศัตรูอีกครั้ง ครั้งนี้เสียงยาวกว่าปกติ และลูกๆ ของมันก็กรูกันออกมาจากถ้ำอีก 10 ตัว แจ็กเห็นดังนั้น พลันคิดในใจว่า 'ตูจะไม่เข้าไปในถ้ำนี้แน่ๆ'
อินกูร์จีโต้ออกตัววิ่งพุ่งเข้าใส่ทันที ตุบตับ! ตุบตับ! ตุบตับ! แต่มันไม่ได้ไปทางลุงปื้ดที่อยู่ตรงหน้า มันกลับวกไต่ขึ้นเนินดินไปหาจอมเวทสองคนที่ฆ่าลูกของมันไปหลายตัว
ตุบตับ! ตุบตับ! ตุบตับ! "อ้าวเฮ้ย! ทำไมมันมาทางนี้ฟะ?! อย่า...!" อินกูร์จีโต้อ้าปากกว้าง กว้างราวกับงูในช่วงเวลาจะกลืนเหยื่อขนาดใหญ่กว่าตนเอง มันเขมือบจอมเวททั้งสองคนเข้าปากในคำเดียว
อ้ำ! ซวบ! ซวบ! เอื๊อก!
มันไม่หยุดแค่นั้น มันวิ่งวนลงไปข้างล่าง ตุบตับ! ตุบตับ! ตุบตับ! วิ่งไล่เขมือบร่างลูกของตนเองที่ตายในบริเวณนั้น เพลเยอร์ที่เจอมอนสเตอร์ร่างใหญ่เท่ารถกระบะวิ่งผ่าน ก็รีบกระโดดหลบกันจ้าละหวั่น
และตอนนี้มันเขมือบจนท้องของมันป่องออกใหญ่มาก ใหญ่เกินขนาดตัวปกติสักสามเท่าเห็นจะได้ มันยิ้มแสยะอย่างน่ากลัว ดวงตามองจ้องหลุกหลิกเพื่อเล็งศัตรูทั้งหมด และจากนั้นมันก็เริ่มลงมือ
อินกูร์จีโต้ขย้อนตัวเองอย่างรวดเร็ว พ่นซากศพสามร่างออกจากปาก พรวด! พรวด! พรวด! ร่างนั้นเยิ้มไปด้วยน้ำย่อย ลอยพุ่งเข้าใส่ศัตรูราวกับลูกปืนใหญ่
"อะไรเนี่ย?! ตูม! ตูม! ตูม! เพลเยอร์คนหนึ่งสายอัศวินยกโล่ขึ้นมากันได้แบบฉิวเฉียด แต่อีกสองคนโดนทั้งดาเมจจากการกระแทกและน้ำย่อยที่แสบร้อนเข้าอย่างจัง พวกเขาลงไปนอนดีดดิ้นกับพื้น ร้องคร่ำครวญอย่างทรมาน
"อั่ก! อ๊ากแสบ! แสบ!"
ลุงปื้ดเห็นท่าไม่ดี รีบตะโกนสั่งทันที "พิชัย กลับมาป้องกันข้าไว้เดี๋ยวนี้!" เพลเยอร์อัศวินคนนั้นรีบวิ่งกลับมาตั้งโล่ป้องกันอยู่ข้างหน้าลุงปื้ด "ไอ้จ้อย เมื่อแทงค์หยุดบอสเอาไว้ได้ เล็งจังหวะนั้นเลย คอมโบคู่กับข้า ต้องเอาแม่งให้ตาย"
อัศวินพิชัยกระแทกโล่กับพื้นพร้อมกับตะโกนว่า
"[เสริมพลังศักดิ์สิทธิ์!]" โล่ของเขาเปล่งแสงสีทองเรืองๆ ออกมา
ไอ้จ้อยเปิดวินโดว์หยิบขวดน้ำยาสีม่วงอมเขียวออกมาเทใส่มีดสั้นของตัวเอง และพึมพำว่า
"[พอยซั่น ไนฟ์]" มีดสั้นในมือของเขาดูดกลืนน้ำยาเข้าไป จากคมมีดเหล็กสีเงินกลายเป็นสีม่วงทันตา
ลุงปื้ดควักขวดเหล้าเล็กๆ ออกมากรอกใส่ปาก อึ๊กๆๆ "ฮ่าห์~! [แอลกอฮอล์ บูสท์อัพ!]" วู้ม! จากนั้นก็ซัดขวดทิ้งลงพื้น เพล้ง! ตั้งท่าต่อสู้แล้วพูดว่า "[สะสมพลังขั้นที่สาม!]" วู้มมมม!
"โอ้ ลุงปื้ดมีสกิลสะสมพลังเหมือนนายเลยอ่ะวิน นั่นนายทำอะไรน่ะ?" แจ็กที่นั่งอยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ถามขึ้นมา
"อ๋อ นี่คือสเคาท์เตอร์ เอาไว้ตรวจสอบข้อมูลเพลเยอร์น่ะ" วินที่นั่งเกาะอยู่บนกิ่งไม้เช่นกัน กำลังใช้สเคาท์เตอร์ส่องปาร์ตี้ลุงปื้ดอยู่
"อัศวินคนนั้นชื่อ 'พิชัย' เขาเลเวล 32 ไอ้จ้อยอาชีพโจรเลเวล 23 ส่วนลุงปื้ดเลเวล 41 ผ่าน 'สเปเชี่ยลวัน' มาแล้ว อาชีพของลุงแกคือ [นักรบสุรา] "
"ดูก็รู้เลยว่าเป็นอาชีพนักรบที่ใช้เหล้าเสริมพลังงั้นสินะ สมกับที่เปิดบาร์เหล้าในกิลด์ เออแล้วทำไมไอ้จ้อยเลเวลน้อยจังหว่า… อ๋อ ไอ้จ้อยเพิ่งเกมโอเวอร์มานี่นา ฮ่ะฮ่ะ นึกถึงแล้วยังขำอยู่เลย ชายผู้ถูกลืม" แจ็กกล่าว
"แจ็ก เดี๋ยวเตรียมโพชั่นอมตะเอาไว้เลย ไม่ว่าฝ่ายไหนจะชนะก็ตาม พวกเราจะเข้าโจมตีเซอร์ไพรส์ทันที เปิดก่อนได้เปรียบ เพราะการที่เลเวลน้อยกว่าจะชนะเลเวลสูงได้นั้น ขึ้นอยู่กับฝีมือและชั้นเชิงล้วนๆ พวกเราจะโจมตีเร่งดาเมจไม่หยุด จนกว่าเป้าหมายจะตาย"
"โอเค จัดไปเพื่อน" แจ็กตอบพร้อมยกนิ้วโป้งให้วิน และทั้งสองหยิบขวดโพชั่นอมตะมาถือไว้ ตั้งสมาธิจับตาดูผลลัพธ์ของการต่อสู้ครั้งนี้
"กรี๊ซซซซซ!" อินกูร์จีโต้ร้องคำรามวิ่งเข้าหาเป้าหมายแบบพลัสอัลตร้า(บวกน้ำหนักตัวเต็มที่)
ตุบตับ! ตุบตับ! ตุบตับ! "กรี๊ซ~~!"
"มันมาแล้ว พร้อมนะ!" อัศวินพิชัยตะโกน และก่อนที่จะถึงจุดปะทะ เขาตะโกนอีกครั้งว่า
"[รีเฟล็กชิลด์!]" สกิลโล่สะท้อนดาเมจทำงาน มันเปล่งออร่าสีแดงคล้ายหนามเล็กๆ เคลือบโล่เอาไว้ อินกูร์จีโต้พุ่งเข้าชนโล่เต็มแรงเสียงดังสนั่น
ตูม!!
เจ้ากิ้งก่ายักษ์กระเด็นถอยหลังกลับไปประมาณ 3-4 เมตร ตรงท้องด้านหน้าของมันที่ปะทะกับโล่ มีรอยแดงฉานช้ำเลือดอย่างเห็นได้ชัด
แค่ก! อ๊วก~! อินกูร์จีโต้กระอักและอ้วกซากศพออกมาอีกสามร่าง แต่ที่เจ็บหนักกว่าคืออัศวินพิชัย
"โอ๊ย!" แขนและหัวเข่าทั้งสองข้างของเขามีเลือดพุ่งออกมา ไม่แคล้วว่ากระดูกหักแน่นอน เขาทรุดร่างและล้มลงกับพื้นอย่างหมดแรง
"ไอ้จ้อยลุยได้! อย่าปล่อยโอกาสนี้เด็ดขาด!"
"อ๊าาาย่าห์!" ไอ้จ้อยวิ่งเข้าใส่บอสหวังจะใช้มีดพิษโจมตี แต่ดูเหมือนจะช้าเกินไป…
อินกูร์จีโต้ใช้น้ำหนักตัวที่มากล้น หมุนตัวกลิ้งอย่างรุนแรง ทับไอ้จ้อยเต็มๆ "เฮ้ย! แอ๊ก!" ไอ้จ้อยตายโดยที่ร่างแบนติดพื้นอีกครั้ง และมันยังหมุนต่อเนื่องไปทางอัศวินพิชัยกับลุงปื้ด
ตึงๆๆๆ! "ฟุ่บ!" "อั่ก!" ลุงปื้ดกระโดดหลบไปข้างๆ ได้หวุดหวิด ส่วนพิชัยนั้นไม่รอด โดนหมุนทับร่างเสียชีวิตทันที
อินกูร์จีโต้หยุดหมุนแล้วตั้งหลักนั่งหอบ แฮ่กๆ พลางสอดส่องสายตาหาศัตรูอีกหนึ่งคน แต่คราวนี้ฝ่ายที่ช้าไปจังหวะหนึ่งกลับเป็นมันเอง กว่าที่จะรู้ตัว ลุงปื้ดก็กระโดดถึงตัวมันแล้ว
"สะสมพลังปลดปล่อย! [แฮมเมอร์ สแมช!]"
ตูม!!  "แอ๊~!!"
ร่างของกิ้งก่ายักษ์จมลงไปในพื้นดินที่แตกร้าวจากความรุนแรงของสกิลค้อนทุบ ร่างของมันสั่นระริก กระตุกเหมือนกำลังจะสิ้นใจ แต่ดวงตาของมันส่องประกายแวบขึ้นมา
"กรี๊ซ! กรี๊ซซซซ! กรี๊ซซซซ~~~!"
เสียงร้องคำรามของมันดังกังวาลไปทั่วป่า ใบไม้และต้นไม้สั่นไหวเอนตามคลื่นเสียงนั้น เหล่านกตกใจบินกู่ร้องขึ้นท้องฟ้าอีกครั้ง พึ่บพั่บๆ แกว๊กๆ…
และ… นั่นคือเสียงโหยหวนสุดท้ายของมัน ในที่สุดบอสดันเจี้ยน [อินกูร์จีโต้] ก็สิ้นใจ
"เชอะ! ชนะสักที ต่อไปถึงตาพวกแกแล้วว้อย ไอ้พวกเด็ก--!" ลุงปื้ดพูดไม่ทันจบ เขาใจหายวาบ สัมผัสได้ทันทีว่ากำลังจะถูกโจมตีจากมุมอับสายตาของตนเอง ต้องขอบคุณสกิล [แอลกอฮออล์ บูสท์อัพ!] ที่ส่งผลให้ประสาทฉับไวขึ้น เขาตัดสินใจในชั่วพริบตา ใช้สกิล [ทอร์นาโด แฮมเมอร์!] เหวี่ยงค้อนคู่ใจหมุนตัวเองราวกับพายุอย่างรวดเร็ว
วินกับแจ็กซึ่งกำลังจะถึงตัวลุงปื้ดอยู่แล้ว อีกเพียงแค่ไม่กี่ก้าว…
ตูม! ตูม! เด็กหนุ่มทั้งสองโดนค้อนทอร์นาโดทุบจากด้านข้างเข้าอย่างจังและลอยไปกระแทกชนกับต้นไม้เต็มๆ อีกต่อหนึ่ง โครม!
"...โอ๊ย ...แค่ก!" พวกเขากระอักเลือด ร่างชาไปทั้งตัว นอนแน่นิ่งไม่สามารถขยับไปไหนได้เลย…
ติ๊ง!
คุณตกอยู่ในสภาวะ [บาดเจ็บสาหัส] เนื่องจากเสีย HP มากกว่า 80% ในครั้งเดียว
- ร่างกายติดสถานะ 'สตั้นท์' เป็นเวลา 5 วินาที
- ร่างกายติดสถานะ 'อัมพาต' ไปจนกว่า HP จะฟื้นฟูเกิน 30%
แต่ทั้งคู่ยังไม่ยอมแพ้ หลังสิ้นสถานะสตั้นท์ วินกับแจ็กใช้มือที่สั่นเทา เอื้อมไปหยิบโพชั่นฟื้นฟู HP ที่เหลืออยู่สองขวดสุดท้าย รีบกินเข้าไปทันที อึกๆๆ
วู้ม! โพชั่นเริ่มทำงาน แต่ผลของการโดนค้อนทุบ จนเจ็บปางตาย ทำให้พวกเขายังลุกไม่ไหว...
"อ้าว? พวกแกโดนท่านั้นแล้วยังไม่ตายอีกเรอะ มันยังไงล่ะเนี่ย อ่าห๊ะ! ข้ารู้แล้ว โพชั่นอมตะสินะ ยังเด็กกันอยู่แท้ๆ เอาของดีมาใช้กันฟุ่มเฟื่อยเชียว จะใช้กันไปทำไมให้เปลืองไอเท็มเล่า ไอ้พวกโง่ เดี๋ยวบัพอมตะหมดเมื่อไร พวกแกก็โดนข้าทุบตายอยู่ดี นี่แหละน้า~เค้าถึงว่ากันว่า เด็กก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำล่ะวะ" ลุงปื้ดพูดเกทับอีกว่า
"จำใส่กระโหลกเอาไว้นะ กากๆ แบบพวกแก ไม่ต้องมาทำเป็นเก่งเลยว้อย โลกนี้น่ะปลาใหญ่กินปลาเล็กของจริง!"
วินกับแจ็กได้ยินคำพูดแบบนี้เข้าไป ถึงกับ ฟิวส์ขาด ในทันที สำหรับเด็กหนุ่มแบบพวกเขา การที่โดนพวกผู้ใหญ่มองกดลงมาจากข้างบนอย่างเหยียดหยาม ชอบมาตัดสินอนาคตแทนเสร็จสรรพโดยที่ไม่ได้รู้จักตัวตนพวกเขาจริงๆ ผู้ใหญ่ที่ไม่พร้อมที่จะให้โอกาสเด็ก ดูถูกเด็กแบบนี้ พวกเขาเกลียดที่สุด
"...ฮึ่ม! ...ฮึ่ย!" วินกับแจ็กที่นอนหงายอยู่นั้น พยายามฝืนตัวเองอย่างสุดกำลัง ตัวสั่นไปทั้งร่าง และในที่สุดก็ใช้ศอกยันพื้น ผงกหัวขึ้นมาจ้องตาศัตรูได้
"เฮ้ยๆ ไม่ต้องฝืนหรอกเว้ย ยังไงพวกแกก็ไม่รอด"
"...."
วินค่อยๆ ยกมือที่สั่นเทาชี้ไปที่ลุงปื้ด
"ดูเหมือน… แฮ่กๆ ดูเหมือนว่า..."
"อะไรของแก? จะพูดสั่งเสียอะไรก็พูดดีๆ สิวะ!"
"ดูเหมือนว่า… ปลาใหญ่สุดในวันนี้จะไม่ใช่ลุงนะ"
เปรี้ยะๆ! เปรี้ยง! เปรี้ยง!  ทันทีที่วินพูดจบ ลุงปื้ดได้ยินเสียงกำแพงสายฟ้าช๊อตอะไรบางอย่าง จึงหันหลังไปดู
ตึงตัง! ตึงตัง! ตึงตัง!  "โฮกกกกกกกกกก!!!"
ติ๊ง!
บอส [ลับ] แห่งป่ามัลแดร์:
[มาคิน่า ออคโต้] เลเวล 58 โจมตีค่ะ!
ภาพที่ลุงปื้ดเห็นคือปากของออคโต้ที่พุ่งวาบเข้ามาพร้อมเขี้ยวเล็กแหลมมากมาย
"ฉิบหาย--"
ฟวั่บ!
"อ๊ากกกก!! โอ๊ย! อ๊าก! อย่ากินข้า!"
กร๊วม! กร๊วม~! กร๊วม!
วินกับแจ็กที่ได้เห็นจุดจบของลุงปื้ดแบบนี้ พวกเขารู้สึกสยองและยิ้มขำในเวลาเดียวกัน ตอนนี้บัพอมตะก็หมดเวลาลง พวกเขาลุกขึ้นยืนไหวแล้ว และ HP ก็ฟื้นฟูขึ้นมาเกือบ 50% แต่พวกเขาดีใจที่รอดตายได้ไม่นาน...
เมื่อออคโต้รับประทานลุงปื้ดเสร็จแล้ว มันเดินเข้าไปเลียร่างของอินกูร์จีโต้อย่างเศร้าสร้อย และรับรู้ถึงกลิ่นของมนุษย์อีกสองคนอยู่แถวนี้ มันจ้องเขม็งมายังเด็กหนุ่มสองคนอยู่สักพัก จากนั้นหินบนจมูกของมันที่เหมือนเครื่องยนต์ V8 ก็มีประกายไฟแลบออกมาแปล๊บปลาบ พลางส่งเสียงขู่ในลำคอ กรร~ กรร~ มาที่พวกเขาทั้งคู่
แจ็กส่ายหน้ารัวๆ พยายามจะสื่อบอกให้รู้ว่า 'พวกผมไม่ได้เป็นคนทำนะค้าบ' แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล ไฟพุ่งออกจากหินบนจมูกของมันถี่ขึ้นๆๆ ดวงตาสีแดงเปล่งประกายความอาฆาตพยาบาทต่อมนุษย์ มันผงกหัวไปด้านหลังเล็กน้อย สูดประกายไฟจากหินเข้าไปในลำคอ…
จากนั้นมันพ่นไฟออกจากปากอย่างรุนแรงราวกับปืนยิงไฟขนาดใหญ่ยักษ์
ฟูมมมมมมมมมมมม!!
วินกับแจ็กอุทานพร้อมกันเลยว่า… "ฉิบหายแล้ว"


## [เปลวไฟที่ลุกโชน]

ภาพในระยะสายตาที่เด็กหนุ่มทั้งคู่เห็นมีเพียงเปลวไฟสีแดงเพลิงที่พุ่งโหมกระหน่ำเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว และในขณะที่มันกำลังจะเข้ากลืนกินแผดเผาร่างของพวกเขา ทันใดนั้นมันกลับแยกออกเป็นสองทาง
ฟูมมมมมมมม-!!
"อ๊าาาาาาา!!" อัศวินสาวคนหนึ่งกระโดดเข้ามาใช้โล่ของเธอขวางเอาไว้ แขนอันบอบบางของเธอที่ถือโล่เอาไว้นั้นสั่นเทิ้มอย่างน่ากลัว เธอทุ่มพลังสุดแรงกายเพื่อยันเปลวไฟจากมาคิน่าออคโต้ให้ได้ จากนั้นเธอก็ตะโกนว่า
"เร็วเข้า ฉันจะไม่ไหวแล้ว!!"
"[ไอซ์วอลล์!] [ไอซ์วอลล์!] [ไอซ์วอลล์!]" จอมเวทสาวอีกคนหนึ่งร่ายเวทมนตร์กำแพงน้ำแข็งสามชั้นออกมากั้นกลางระหว่างเปลวไฟ แต่ละชั้นของน้ำแข็งช่วยยันเปลวไฟเอาไว้ได้ประมาณ 2 วินาที และมันก็พังทลายลง
เพล้ง!..
เพล้ง!..
เพล้ง!..
ก่อนที่เปลวไฟกำลังจะโหมกระหน่ำเข้าสู่พวกเขาอีกครั้ง มีเสียงนักธนูสาวตะโกนจากระยะไกลว่า
"[แอโรว์ชาร์จ ยิง!]"
เธอยิงคลื่นพลังธนูแสงออกมา และเป้าหมายก็คือ ดวงตาข้างซ้ายของออคโต้ที่เป็นแผลจากเคียวก่อนหน้านี้
บรึ้ม! "ก๊าซซซ!"
หน้าของออคโต้สะบัดออกไปพร้อมกับเสียงร้องที่เจ็บปวด ขณะนี้เปลวไฟได้หยุดลงแล้ว และร่างของอัศวินสาวก็หมอบทรุดลงกับพื้น วินกับแจ็กรีบเข้าไปดูอาการ
"น้ำ! เป็นอะไรรึเปล่า?!" แจ็กเข้าไปจับไหล่ประคองเอาไว้
"ฮิ... ก็ยังไม่ตาย" น้ำมองหน้าแจ็กและยิ้มตอบ
"นี่ๆ ดื่มนี้ก่อน" วินส่งโพชั่นฟื้นฟู HP ให้น้ำ
อึกๆๆ วู้ม! HP ของเธอแทบจะเป็น 0% เลยทีเดียวจากการใช้โล่ต้านเปลวไฟ
"[ฮีล!]" มะนาววิ่งตามมาช่วยฮีลอีกแรง
"แล้วนี่พวกเธอมาได้ไงเนี่ย?" แจ็กถาม แต่น้ำไม่ตอบ และยังนอนหลับตาพริ้มให้แจ็กประคองต่อไป มะนาวเลยเป็นคนตอบเอง
"พวกเราตามมาได้สักพักแล้ว แต่เข้ามาไม่ได้เพราะกำแพงสายฟ้า เลยเฝ้ารอดูสถานการณ์อยู่ด้านนอก แล้วจู่ๆ ออคโต้มันก็วิ่งตึงตังมาช่วยทำลายกำแพงให้ พวกเราเลยรีบตามเข้ามาช่วย"
"เฮ้! พวกเธอ! คุยกันเสร็จหรือยัง ตกลงว่าไง จะสู้หรือจะหนี?" เรย์ตะโกนถามมาขณะที่วิ่งวนไปรอบๆ และยิงธนูใส่ออคโต้เรื่อยๆ เพื่อดึงความสนใจ
"หนี--" "สู้!" แนนซี่รีบตอบแต่วินขัดขึ้นมาเกือบจะพร้อมกัน แนนซี่เลยงับปากตัวเองกลับไป
"เอ๋~! จะสู้เหรอ?!"
น้ำลืมตาโพลงขึ้นมา ลุกขึ้นแล้วพูดว่า "ไม่ไหวหรอกมั้งวิน มันโหดเกินไป"
"สถานการณ์มันเปลี่ยนไปแล้ว ออคโต้มันต้องบอบช้ำไม่น้อยแน่ที่วิ่งฝ่ากำแพงสายฟ้ามาแบบนี้ และจากที่คำนวณพวกเรามีสิทธิ์ชนะอยู่นะ ถึงจะน้อยแต่ก็มีสิทธิ์ แต่ฉันจะไม่ห้าม ถ้าหากพวกเธอต้องการหนี แต่..." วินเว้นระยะคำพูดนิดหนึ่งเงียบไป หลับตา ถอนหายใจ แล้วพูดต่อว่า
"ขอบใจพวกเธอมากนะที่มาช่วย ไม่งั้นป่านนี้ฉันกับแจ็กคงเกมโอเวอร์ไปแล้ว ฉันรู้ว่าที่ฉันพูดอาจฟังดูดื้อรั้น แต่ขอให้เชื่อฉัน เชื่อในตัวเอง ถ้าปาร์ตี้ของเราอยู่กันครบ เราชนะมันได้แน่"
"...."
"เฮ้อ! เชื่อก็เชื่อ แต่ถ้าพวกฉันเกมโอเวอร์กันหมด นายต้องมาช่วยเก็บเลเวลด้วยนะ" แนนซี่พูดขึ้นมา
วินพยักหน้าและหันมองคนอื่น ทุกคนพยักหน้ารับหมดยกเว้นแจ็ก แล้วแจ็กก็พูดว่า
"ฉันพยักหน้าตั้งแต่นายบอกว่า 'สู้' แล้วเฟ้ย หึหึ"
"โอเค พวกฉันจะสู้ด้วย ฉันไม่กลัวอีกต่อไปแล้ว พวกเราต้องชนะมันให้ได้!" น้ำพูดพร้อมกำหมัดแน่น
"โอเคเราจะใช้วิธีโจมตีแล้วหนี (Hit & Run) ไปเรื่อยๆ เมื่อใครตกเป็นเป้าของบอส ขอให้คนนั้นหนีอย่างเดียวเลย ไม่ต้องโจมตีเด็ดขาด วิ่งวนเป็นวงกลมคอยดึงล่อให้คนที่เหลือโจมตี และกับศัตรูที่เลเวลสูงกว่ามาก จงจำไว้ข้อเดียวว่า 'อย่ารีบร้อนที่จะชนะ' ไปกันเถอะ พวกเราทำได้แน่!" วินพูดและออกนำทุกคนลุยเข้าหามาคิน่าออคโต้
"เรย์! พวกเราตกลงจะสู้แล้ว เธอเน้นยิงตอดมันไปเรื่อยๆเลยนะ ถ้าจะถอยหรือหลบการโจมตี ให้เคลื่อนที่เป็นวงกลมวนขวานะ!" วินตะโกนบอก
"ตกลง! ย่าห์! [ดับเบิ้ลสตราฟท์!]" เรย์ตอบและอัดสกิลธนูเบิ้ลใส่ออคโต้
"โฮก!"
"น้ำฉันเจอของดีแน่ะ รับไป!" แจ็กโยนโล่ของอัศวินพิชัยที่ดรอปตอนเขาเกมโอเวอร์ให้กับน้ำ
ติ๊ง!
คุณได้รับโล่สี่ดาว [เอ็นฟอร์ซเซอร์] (Enforcer)
Vit+ 50
โบนัสพิเศษ: สกิล [รีเฟล็กชิลด์]
"ว้าว! แจ๋วกว่าโล่เดิมตั้งเยอะ แถมมีสกิลใหม่อีก" น้ำร้องบอกอย่างดีใจ
"ดูเหมือนอัศวินพิชัยจะโชคร้ายที่สุด โล่ดรอปซะงั้น ส่วนของคนที่เหลือเป็นพวกไอเท็มสวมใส่ปกติ" วินกล่าว
"ฉันยังไม่มีอะไรใส่เลย งั้นฉันขอถุงมือกับรองเท้าละกันนะ" แจ็ก
กล่าว
"พวกนาย บอสไปทางนั้นแล้ว!"
ออคโต้วิ่งตึงตังเข้ามาโจมตี โดยใช้ปากกัด วินกับแจ็กแยกหลบออกไปคนละทาง วิ่งสวนตัวออคโต้ไปและเข้าโจมตีที่ขาของมันคนละที ผัวะ! ผัวะ! จากนั้นวิ่งหนีต่อทันที
แนนซี่เห็นออคโต้ ทรุดขาชะงักเล็กน้อย เธอร่ายเวทน้ำแข็งขั้นสองโจมตีออกไป
"[บลิซซาร่า!]" เกิดระเบิดไอเย็นเข้าทิ่มแทงใส่ทันที
"โฮกกก!"
มะนาวก็วิ่งวนร่ายเวทบัพให้กับทุกคนจนครบ พวกเขาวนเวียนกันโจมตีแบบนี้ไปเรื่อยๆ โดยที่วินคอยตะโกนสั่งเบรคเพื่อนอยู่เป็นครั้งคราว เพื่อไม่ให้โจมตีมากเกินไปจนเป็นเป้านิ่ง หากถึงเวลาต้องถอยก็ต้องถอย
เกมไล่จับแบบนี้เป็นไปอีกประมาณ 20 นาที จนในที่สุดออคโต้ก็เริ่มโมโหที่ฆ่าใครไม่ได้แม้แต่คนเดียว ซ้ำยังโดนดาเมจเล็กๆ ตลอดเวลา จนมันหยุดวิ่งไล่ เริ่มเดินเครื่องยนต์ที่จมูก เกิดประกายไฟแล่บแปล๊บปล๊าบออกมาจากหิน และจ้องเขม็งไปยังเรย์ที่อยู่เนินดินหน้าถ้ำ
"...."
จากนั้นมันก็ออกตัววิ่งทันทีอย่างรวดเร็ว ตึงตัง! ตึงตัง! ตึงตัง!
เรย์กระโดดสไลด์ตัวหนีลงจากเนินดิน แต่ทว่า…
ออคโต้วิ่งขึ้นเนินไปแล้ววกกลับมา มันกระโดดขึ้นสู่ท้องฟ้าเต็มแรง ปีกที่ดูคล้ายปีกค้างคาวของมันช่วยให้มันร่อนและทรงตัวกลางอากาศได้นานขึ้น บัดนี้มันลอยอยู่กลางวงเหนือหัวพวกเราแล้ว และเริ่มพ่นเปลวไฟโหมกระหน่ำใส่ลงมาข้างล่างอย่างรุนแรง
ฟูมมมมมมมมม!!
"โอ๊ย!!" "กรี๊ดดดด!!" "อ๊าาาา!!"
เมื่อมันใช้วิธีเปลี่ยนรูปแบบการโจมตี ทำให้สาวๆ ทั้งสามหลบไม่ทัน เรย์ แนนซี่ มะนาว โดนเปลวไฟคลอกตายทันทีในการโจมตีครั้งเดียว
"หน็อย ไอ้บ้าเอ๊ย! เก่งนักนะแก [แทงข้างหลัง!]*2" เมื่อออคโต้ลงถึงพื้น แจ็กกระโดดขึ้นใช้สกิลฟันหางของมันเต็มแรงสองทีซ้อน
ฉัวะ! ฉัวะ! "แกรแย๊ก!"
"ฉันจะไปชุบชีวิตให้พวกนั้นก่อน!" วินบอกและวิ่งไปหาร่างของสาวๆ
"[อิกดราซิล ลีฟ!]*3" ปิ๊งๆๆ! เรย์ แนนซี่ และมะนาว ฟื้นคืนชีวิตขึ้นมา และวินตะโกนถามทุกคนว่า "ในนี้มีใครที่มีไอเท็มชุบชีวิตอีกบ้าง"
"ในกลุ่มพวกฉันไม่มีใครมีแล้ว" น้ำตะโกนตอบขึ้นมา ในขณะที่กำลังจดๆ จ้องๆ กับออคโต้อยู่ จนออคโต้วิ่งพุ่งเอาหัวชนเธอ แต่ก่อนที่จะถึงตัว เธอยกโล่ขึ้นมาและตะโกนว่า
"[รีเฟล็ก ชิลด์!]"
กึง! "กรร!" ออคโต้โดนโล่สะท้อนดาเมจตัวเองเข้าไป มันผงะเล็กน้อย ส่วนน้ำปลิวกระเด็นถอยหลังไปตามแรงชน แต่เธอตั้งหลักได้และไม่เป็นไร
แจ็กได้โอกาสวิ่งวนลอบเข้าข้างหลัง เขาเล็งไปที่หางอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เหมือนออคโต้ระวังอยู่แล้ว มันสะบัดหางเต็มแรงฟาดเข้าซี่โครงแจ็กเต็มๆ
ผัวะ! "อึ่ก!" แจ็กลอยกระเด็นไปชนต้นไม้เสียงดังโครม
"โอย~โดนทีเดียว HP เกือบหมดหลอดเลยฟ่ะ" มะนาวเห็นดังนั้นจึงรีบวิ่งไปหาทันที
"[ฮีล!]"
"แฮ่กๆ ขอบใจนะ" แจ็กกล่าว
"วิน ในคลังฉันมีกับดักสายฟ้าอยู่หนึ่งอัน!" เรย์หันไปบอกวิน
"นั่นมัน… แจ๋วไปเลย! เอาล่ะทุกคน! ตอนนี้พวกเราไม่เหลือไอเท็มชุบชีวิตแล้วนะ เน้นหนีเป็นหลักเอาไว้ อย่าตายเด็ดขาด ไม่งั้นเกมโอเวอร์แน่นอน เรย์ไปวางกับดักเลย พวกเราจะรุมโจมตีมันพร้อมกัน"
เรย์วิ่งไปวางกับดักทันที อยู่ตรงกลางสมรภูมิ กับดักสายฟ้ากางออกอยู่ที่พื้นขนาด 3*3 เมตร จะคงอยู่ประมาณ 10 นาที ถ้ามีสิ่งใดมาเหยียบละก็ มันจะช๊อตปล่อยกระแสไฟฟ้าแล่นไปทั่วร่าง ส่งผลให้ติดสตั้นท์นานถึง 5 วินาที
"ทางนี้ๆ"
"ตามมาเลย!"
จากนั้นทุกคนใช้วิธีตีแล้วหนีเหมือนเดิม แต่พยายามวิ่งล่อให้ออคโต้ติดกับดัก แต่ไม่ว่ายังไงมันก็เหยียบไม่โดนสักที จนเวลาของกับดักใกล้จะหมดลง เหลืออีกเพียง 3 นาทีเท่านั้น
"...."
ทุกคนต่างเริ่มร้อนใจ แค่หลบการจู่โจมทีเดียวถึงฆาตของมันก็เหนื่อยอยู่แล้ว ยังต้องล่อไปทางกับดักอีก ภายในใจทุกคนกำลังเกิดความคิดว่า 'แผนนี้กำลังจะล้มเหลว' 'ไม่มีทางชนะมันได้แน่' 'เดี๋ยวต้องมีคนพลาดและตายอย่างแน่นอน' ในช่วงสถานการณ์ตึงเครียดขั้นสุดแบบนี้ จู่ๆ มีคำถามหนึ่งโผล่งออกมาเสียงดัง เป็นคำถามที่ไม่มีใครคาดว่าจะได้ยินมาก่อน
"เฮ้-! ใครมีกล้วยบ้าง?!" แจ็กตะโกนถาม
"...."
"แจ็ก จะบ้าเรอะ! นายมาหิวอะไรหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ หา?!" น้ำเอ็ดเสียงดัง
"ไม่ได้จะเอามากิน เร็วๆ เข้า ใครมีบ้าง เวลากับดักจะหมดแล้ว!"
"ฉะ ฉันมี!" เรย์ตอบและโยนกล้วยจากในวินโดวส์ให้แจ็กหนึ่งหวีอย่างงงๆ
หมับ! แจ็กคว้าเอาไว้ได้อย่างสวยงาม เขาเด็ดกล้วยหนึ่งลูกและชูมันขึ้นฟ้าด้วยมือขวา พยายามทำหน้าเก็กหล่อเต็มที่ เขาหัวเราะหึหึเบาๆ และเดินออกไปยืนอยู่หน้ากับดักสายฟ้า จากนั้นเขาเล็งเป้าหมาย และเขวี้ยงกล้วยออกไปสุดแรง
"ย๊าก! เอานี่ไปกินซะ! [แจกกล้วย!]"
ฟิ้ว~~~~~~! กล้วยลอยคว้างหมุนปิ้วๆๆ ไปโดนหัวออคโต้ที่กำลังไล่งับวินอยู่พอดี
แปะ! เป็นเพราะผลของสกิล ยามเมื่อกล้วยกระทบเป้าหมาย เนื้อในจะหายไป เหลือเพียงเปลือกที่แบะออกเท่านั้น
แต่ออคโต้ไม่รู้สึกตัว มันเป็นมอนสเตอร์ที่ผิวหนังหนาปึ้ก มันจึงไล่งับวินต่อไป
"เอ๊ะ ไอ้นี่หน้าด้านจริงเว้ย! เอ้า เอาไปอีก! [แจกกล้วย!] [แจกกล้วย!] [แจกกล้วย!]" แจ็กเขวี้ยงออกไปอีกสามลูก
แปะ! แปะ! แปะ! กล้วยลอยโด่งไปลงหัวสองลูกและเข้าปากออคโต้พอดีอีกหนึ่งลูก ตอนนี้เปลือกกล้วยทุกลูกยกเว้นในปากของออคโต้ ค่อยๆ เลื่อนผ่านหน้าของมันลงไปเรื่อยๆ ความเหนียวเหนอะของเปลือกกล้วยด้านใน ทำให้ออคโต้รู้สึกตัวถึงสัมผัสอะไรสักอย่างแปลกๆ เนื่องจากมันเป็นมอนสเตอร์ประเภทกินเนื้อ จึงไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อน เปลือกกล้วยเลื่อนจนตกไปกองอยู่ทั่วบริเวณเท้าของมัน
"กรร~ กรร~"
แปะ! แปะ! มันโดนกล้วยเขวี้ยงใส่อีกสองลูก มันจึงหันไปมองมนุษย์คนแรกที่ทำร้ายมันด้วยเปลือกกล้วย
"เฮ้ย! ทางนี้ว้อย! แน่จริงเข้ามาเลยเซ่! ไอ้หน้าตุ๊กแก! ไอ้ฟันเก! ไอ้ขาหน้าสั้น…!"
"กรร! กรร!" ออคโต้เริมขู่ในลำคอดังขึ้น มันรู้สึกได้ว่ากำลังโดนมนุษย์คนนี้ดูถูกเหยียดหยามอยู่
พวกสาวๆ ถึงกับอึ้ง "เอ้า? ได้ผลซะงั้น แจ็กด่ามันอีกสิ เร็วๆ!" น้ำส่งเสียงเชียร์
"ได้ๆ อะ เอ่อ… ไอ้… ไอ้ปากเหม็น! ไอ้จมูกบาน! ไอ้เล็บขบ! ไอ้แฟนทิ้ง!"
"...."
แน่นอนว่าที่แจ็กด่าออคโต้ไปนั้น เขาด่าส่งเดชไปเรื่อย และเขาไม่รู้ถึงความลับของบอสตัวนี้ แต่ดูเหมือนคำนี้จะเป็นคำต้องห้ามสำหรับมันที่สุดแล้ว
"กรร! กรรรร! กรร! โฮกกก!!" ออคโต้ออกตัววิ่งสองถึงสามก้าวแล้วกระโดดพุ่งไปอย่างรวดเร็ว กรงเล็บเท้าที่ใหญ่โตและแหลมคมของมันตรงไปที่แจ็กทันที
แจ็กรอจังหวะอยู่แล้ว เขากระโดดถอยหลังอย่างไวที่สุด เท่าที่ในชีวิตนี้ที่จะทำได้ ฮึบ!
ตึง! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยะ! เปรี้ยง! ออคโต้เหยียบกับดักสายฟ้าเข้าเต็มเปา มันสั่นและชักกระตุกอยู่ตรงนั้น
"จังหวะนี้แหละ! ทุกคนลุยเลย!"
ทั้งหมดไม่รอช้า รุมโจมตีออคโต้พร้อมๆ กันแบบใส่ไม่ยั้ง
"[ดับเบิ้ลสตราฟท์!]" ฉึกๆ!
"[โล่กระแทก!] ตึง!
"[แอโรว์ชาวเวอร์!] ฉึกๆๆๆๆ!
"[แอโรว์ชาร์จ!]" วู้ม
"[บลิซซาร่า!] ฉัวะๆ! ฉึกๆ! ฉัวะๆ! ฉึกๆ!
"[แอโรว์ชาร์จ ปลดปล่อย!]" ฟิ้ว-! บรึ้ม!!
"[แทงข้างหลัง!]" "[แทงข้างหลัง!]" ฉัวะ! ฉัวะ! แจ็กใช้เคียวฟันหางของออคโต้ขาดกระเด็น
"ก๊าซซซซซ!" ออคโต้กรีดร้องอย่างเจ็บปวด
พอดีกับที่วินวิ่งมาถึง เขากระโดดสูงขึ้นไปเหนือปากของมันเล็กน้อย
"[สะสมพลัง ปลดปล่อย!] [เสริมพลังปราณ!]" จากนั้นใช้สองมือจับหินเครื่องยนต์บนจมูก โน้มดึงลงมาข้างล่างอย่างรุนแรง พร้อมกับแทงเข่าขวาสวนขึ้นไป
"หักคอเอราวัณ!!"
ตูม!
"แกรแย๊ก!!" หินบนจมูกของมันมีรอยร้าวเกิดขึ้น
ติ๊ง!
คุณได้โจมตีเข้าจุดตายค่ะ! (Critical hit)
'ติดคริติคอล? แสดงว่านั่นคือจุดอ่อนของมันจริงๆ ด้วย ถ้ายังงั้นต้องซ้ำอีกที!' วินคิดในใจและเมื่อถึงพื้น เขารีบกระโดดขึ้นไปหาออคโต้อีกครั้ง แต่กับดักหมดฤทธิ์แล้วตอนนี้ มันจึงดิ้นทุรนทุรายสะบัดหัวอย่างแรง วินจึงขึ้นไปเกาะอยูู่บนหลังของมันแทน
"ไอ้บอสบ้านี่มันอึดขนาดไหนเนี่ย?! โดนขนาดนี้ยังไม่ตายอีก!" แจ็กพูด
"กรรร~โฮกกกกก~!!"
ติ๊ง!
บอสลับ [มาคิน่าออคโต้] ใช้สกิล: [โทสะ]
พลังโจมตีและความเร็วในการเคลื่อนที่จะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า!
แววตาของมันราวกับมีไฟลุกพรึ่บขึ้นมา น้ำลายที่ย้อยจากปากและการเคลื่อนไหวที่ดีดดิ้นอย่างบ้าคลั่ง หมุนวนไล่กัดศัตรูรอบๆ อย่างดุร้าย ตอนนี้มันแสดงอาการโกรธเกรี้ยวออกมาอย่างเห็นได้ชัด
"โฮก! โฮก! แฮ่!"
"ว้าย!" "กรี๊ด!" "โอ๊ย!"
"ทุกคนวิ่งไปรอบๆ อย่าหยุดนะ ไม่ต้องโจมตี! หนีเอาชีวิตรอดให้ได้!" วินตะโกนจากบนหลังของออคโต้ที่เขาพยายามยึดเกาะเอาไว้อย่างสุดแรง อยู่ข้างบนนี้เขาต้องทนเห็นภาพของเพื่อนทุกคนที่หนีตายกันอย่างอลหม่าน คลุกฝุ่น เลือดไหล บาดเจ็บ แต่ทุกคนไม่มีใครยอมแพ้ ตั้งสมาธิอยู่กับศัตรูตรงหน้าอย่างเต็มที่ เพื่อหลบและเอาชีวิตรอดให้ได้ตามที่บอก เพราะทุกคนเชื่อมั่นในตัวเขา ว่าศึกนี้จะชนะ แต่ตอนนี้...พวกเขากำลังจะแพ้….
'เด็กก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำล่ะวะ กากแบบพวกแกไม่ต้องมาทำเป็นเก่งเลยว้อย โลกนี้น่ะปลาใหญ่กินปลาเล็กของจริง!'
คำดูถูกที่ลุงปื้ดพูดเอาไว้ก่อนหน้านี้ ลอยขึ้นมาในหัวของวิน ทำให้เขาคิดสงสัยในใจ 'อาจจะจริงอย่างที่ลุงแกว่า พวกเขายังเด็กเกินไปงั้นรึ? ยังไม่พร้อมสำหรับโลกใบนี้หรือเปล่า? ไม่อยากจะยอมรับในคำพูดของคนที่ดูถูกเรา แต่ภาพที่เห็นตรงหน้ามันช่างเป็นอะไรที่กดดันจิตใจเหลือเกิน... เขาเป็นคนที่พาทุกคนมาลำบาก แต่ตอนนี้กลับทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง ได้แต่เกาะติดบนหลังของบอสอย่างไร้ค่า เฝ้ารอเวลาให้เพื่อนหมดแรงหรือสะดุดล้ม และสุดท้ายก็จบลงด้วยความตาย'
วินส่ายหัวของตนเองอย่างรุนแรง เพื่อไล่ความคิดอ่อนแอออกไปจากหัว 'ไม่! ฉันจะไม่ยอมแพ้! หัวสมองของฉันเอ๋ย จงคิดหาทางชนะเข้าสิวะ! เริ่มวิเคราะห์ได้แล้ว! ก่อนอื่นเลยถ้ามันไม่ได้ใช้สกิลนี้แต่แรก แสดงว่าเป็นสกิลอัตโนมัติยามใกล้ตาย พวกเราแค่ต้องอดทนรอจังหวะ อีกนิดเดียวเท่านั้น! สู้ๆ นะทุกคน!'
แต่ดูเหมือนออคโต้จะไม่ปล่อยให้จังหวะนั้นเกิดขึ้น ประกายตาของมันฉายแววอำมหิตขึ้นมา และจากนั้นมันวิ่งหน้าตั้งไปทางเนินดินอีกครั้ง
"แย่แล้ว! มันจะใช้ท่าไม้ตายพ่นไฟแบบ AOE!"
ตึงตัง! ตึงตัง! ตึงตัง!
วินที่เกาะหลังออคโต้อยู่ คิดตำหนิตัวเองอยู่ในใจว่า 'ฉันจะทำยังไงดี?! แบบนี้ต้องมีคนตายแน่ และเป็นเพราะฉันเองที่บอกให้ทุกคนสู้ ฉันมันงี่เง่า! เอาแต่ทำตัวอวดดี สุดท้ายไม่เห็นจะปกป้องใครได้! ฉันมันอ่อนแอ! ไร้พลัง...! ไร้...พลัง...'
จู่ๆ ภาพของพ่อเขาในอดีตก็แวบเข้ามาในหัว พ่อเขากำลังสอนเรื่องมวยไทย เรื่องพลังความแข็งแกร่ง…
'หากลูกมีพลังที่แข็งแกร่ง… จงใช้มันเพื่อปกป้องผู้อื่น
และเพื่อไขว้คว้าเกียรติยศของตนเองนะลูก'
ตึงตัง! ตึงตัง! ออคโต้วิ่งขึ้นเนินดินแล้ว และมันกำลังวิ่งวนอ้อมลงเนินเพื่อกระโดดเต็มแรง
ตึงตัง! ตึงตัง! ตึงตัง! ฟึ่บ! พร้อมกับที่ออคโต้กระโดดขึ้นสู่ท้องฟ้า วินสูดลมหายใจลึกเข้าปอดหนึ่งเฮือก และตะโกนออกมาด้วยความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าว่า
"ฉันต้องชนะแกให้ได้!"
"[วินโดวส์ คอมมานด์!]"
"[ไอเท็ม!]"
"เปิดใช้งาน [ม้วนคัมภีร์สุ่มสกิลระดับ S !!]"


## [สกิลระดับ S]

ม้วนคัมภีร์ลอยเด้งออกมาจากวินโดวส์ของเขา เชือกที่มัดไว้ถูกกระชากออกโดยอัตโนมัติ คัมภีร์กางพรึ่บอย่างรวดเร็ว แสงสีทองส่องประกายระยิบระยับกลางอากาศ และมีเสียงลูกบอลกลิ้งดังขึ้นในหัว
ปิ๊ง! กลุ๊กๆๆๆๆ
ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาเพียงแค่ชั่วอึดใจ แต่ชีวิตนี้เขาไม่เคยจ้องอะไรขนาดนี้มาก่อน เขาเพ่งมองคัมภีร์อย่างใจจดใจจ่อ เพื่อรอคอยหน้าต่างจากระบบเด้งขึ้นมาด้วยใจที่ลุ้นระทึก…
ติ๊ง!
คุณได้รับสกิล: [ลมปราณจักรพรรดิ] "ระดับ S"
คำอธิบาย: นี่คือวิชาลมปราณขั้นที่ 4 จาก 5 ขั้น ครั้งหนึ่งในสมัยก่อน วิชาลับนี้ถูกปิดผนึกเอาไว้เพื่อถ่ายทอดให้แก่ผู้ที่จะก้าวขึ้นสู่ตำแหน่ง 'จักรพรรดิ' เพียงเท่านั้น
เอฟเฟ็กต์:        เพิ่มพลังโจมตี (STR) 1000%
เพิ่มพลังประสาทสัมผัส (Sense) 1000%
เพิ่มพลังจิตต่อสู้  (KI)  1000%
ประเภท: ACTIVE per second (เปิดใช้งานต่อวินาที)
MP cost: 200 มานา / 1 วินาที
Cooldown: 24 ชม. หลังจากเปิดใช้งาน
"นะ หนึ่งพันเปอร์เซ็นต์?! สุดยอด! แต่ใช้มานา 200 ต่อวินาที! คูลดาวน์ 24 ชม.!" วินคิดเลขในใจอย่างรวดเร็ว
"มานาของฉันตอนนี้คือมีอยู่ 400/420 งั้นแสดงว่าฉันใช้มันได้แค่ สองวินาที เท่านั้น ถ้าพลาดคือจบเกมเลย"
ตอนนี้ออคโต้บินขึ้นสู่จุดสูงสุดแล้ว และมันกำลังเดินเครื่องหินบนจมูกของมัน
ครืนๆ เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!
"บ้าเอ๊ย! ไม่มีเวลาคิดแล้ว!" วินลุกขึ้นและออกวิ่งไปบนหลังของออคโต้ และสไลด์ตัวนั่งเอาเข่าทั้งสองข้างหนีบหินบนจมูกของออคโต้เอาไว้ให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้
"อ๊าก! ร้อน!" หินมีความร้อนสูงซึ่งเกิดจากการแผดเผาเพลิงข้างใน กางเกงตรงช่วงขาหนีบทั้งสองข้างของวินลุกไหม้ติดไฟ และเนื้อขาตรงนั้นมีเสียงชี่ดังขึ้น "โอ๊ย! ฮึ่ยยย! อดทนไว้!"
ครืนๆ เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! ฟืด~~~~! ออคโต้สะสมเปลวไฟได้ที่แล้ว มันเริ่มสูดเปลวไฟทั้งหมดเข้าลำคอ และขณะที่มันผงกหัวกำลังจะพ่นไฟออกมา
วินใช้มือสองข้างกุมประสานเอาไว้แน่น ชูขึ้นฟ้าและฟาดทุบลงมาที่หินเต็มแรง
ตึง!
"แค่ก! ค่อก!" ออคโต้โดนขัดขวางในการปล่อยไฟ มันจึงสำลักเปลวเพลิงเล็กน้อย
"ฉันไม่ยอมให้แกฆ่าเพื่อนฉันหรอกเว้ย!" วินทุบอีกครั้ง
ตึง!
"กึ๊ซซ!" หินบนจมูกของมันเกิดรอยร้าวเพิ่มขึ้น มันเหวี่ยงสะบัดคออย่างรุนแรง หวังจะไล่มนุษย์ที่เกาะอยู่ตกลงไป
"แน่จริงก็ฆ่าฉันให้ได้เซ่!"
ตึง! "กร๊าซ!"
พึ่บพั่บ! พึ่บพั่บ! คราวนี้มันกระพือปีกเป็นแรงส่ง และสะบัดคอขึ้นด้านบนเต็มที่ ฝุ่บ! มันเห็นมนุษย์คนนั้นลอยหลุดจากหัวของมันขึ้นไปสูงลิ่ว และกำลังจะตกลงมาอีกครั้ง มันจ้องเป้าหมายเขม็งด้วยดวงตาดุร้าย แล้วเร่งประกายไฟในลำคอ
ครืนๆ เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!
เพล้ง! ขวดน้ำยาอมตะร่วงตกลงมาแตกใส่หน้าของมัน
เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! มันไม่สนใจและยังคงเร่งไฟต่อไป จนตอนนี้เห็นเปลวไฟในปากของมันลุกไหม้ล้นทะลักออกมาอย่างเห็นได้ชัด
"มาคิน่าออคโต้! เตรียมรับมือ!" วินตะโกนท้าทายและเตะอากาศยันตัวเองให้พุ่งลงมาเร็วกว่าเดิม
"ฮ่าห์-!!"
ฟื้ด!! มาคิน่าออคโต้สูดหายใจเร่งเป็นครั้งสุดท้ายและพ่นเปลวไฟบรรลัยกัลป์ขนาดมหึมาออกจากปาก
ฟูมมมมมมมมมมม!!
แต่ก่อนที่เปลวไฟอันร้อนแรงจะเข้าแผดเผาร่างกาย วินตะโกนคำรามเพื่อเปิดใช้งานสกิลทันที
"[ลม!  ปราณ!  จักรพรรดิ!!]"
เสี้ยววินาทีที่สกิลถูกเปิดใช้งาน ออร่าสีทองแล่นพุ่งไปทั่วร่างของวินในพริบตา เขารู้สึกได้ว่ากระแสเลือดถูกสูบฉีดอย่างรวดเร็ว กล้ามเนื้อขมวดเกร็งราวกับเหล็กไหล พลังอันมหาศาลที่พวยพุ่งออกมาราวกับภูเขาไฟขนาดใหญ่ระเบิดดังตูม และจู่ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างรอบกายเขากลายเป็นภาพสโลว์โมชั่น เขาสัมผัสได้ถึงเปลวไฟโหมกระหน่ำที่ค่อยๆ พุ่งผ่านตัวเขาไปราวกับมันเป็นเพียงแค่สายลมสีแดงเพลิงอบอุ่นเท่านั้น เขาสัมผัสได้ถึงตัวตนของมาคิน่าออคโต้อย่างชัดเจน เขารับรู้ถึงอารมณ์ว่ามันรู้สึกสะใจแค่ไหนที่ได้เผาเขาให้ไหม้เป็นจุลเป็นเถ้าถ่าน และบัดนี้มันกลับตกใจที่เขายังไม่ตาย และเริ่มสัมผัสได้ถึงลางมรณะของตนเองในขณะที่มนุษย์ผู้นี้พุ่งใกล้เข้ามา….
ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่วินรับรู้ได้ในชั่วพริบตา เป็นสองวินาทีที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของเขา
"โอ้วววววววว!"
วินเงื้อหมัดขวาไปด้านหลังและชกตรงไปที่มาคิน่าออคโต้เต็มแรง
ตูม!!
เสียงจากการโจมตีดังสนั่นราวกับระเบิดนิวเคลียร์ขนาดย่อม เกิดเป็นคลื่นโซนิคบูมแผ่ขยายเป็นวงกลมตามมาภายหลังแรงปะทะ ซูม--! คลื่นนั้นพัดพาเมฆบนท้องฟ้าในพื้นที่ระยะครึ่งกิโลเมตรให้หายไป ส่วนร่างของมาคิน่าออคโต้ที่ไร้หัวร่วงลงมากระแทกพื้นเสียงดัง มันตายโดยที่ไม่มีโอกาสแม้แต่จะร้องซักแอะ…
"ไชโย! ไชโย! ไชโย~! ฮ้าฮ่าฮ่าฮ่า ไอ้วินเพื่อนผมทำได้แล้ว! เพื่อนผมครับ เพื่อนผมเอง~!" แจ็กดีใจกระโดดโลดเต้นเย้วๆ แล้วจู่ๆ ก็หยุดกึกเหมือนนึกอะไรได้
"แล้ววินมันรอดรึเปล่า?" แจ็กรีบออกตัววิ่งไปทางซากออคโต้ทันที ส่วนสี่สาวดูเหมือนยังอึ้งๆ อยู่ แต่ก็รีบวิ่งตามมา
เมื่อมาถึง ทุกคนถามเป็นเสียงเดียวกันว่า "วินอยู่ไหน?"
"...."
"เฮ้~ ฉันอยู่ทางนี้~!"
พวกเขาได้ยินเสียงแว่วมาจากบนต้นไม้ใกล้ๆ เลยรีบหันไปดู
"วิน!" ทุกคนโห่ร้องดีใจและรีบวิ่งไปหาเขาทันที
วินกระโดดลงมาจากต้นไม้ เดินกระโผลกกระเผลกมาหาเช่นกัน
แจ็กตรงเข้ามากระโดดล็อกคอขยี้หัววินเล่นเช่นเคย และโห่ร้องอย่างดีใจว่า "นี่แหละครับเพื่อนผม ฮ่าฮ่าฮ่า! ตะกี้โคตรเจ๋งเลยว่ะ! ฉันนี่ตื่นเต้นสุดๆ เลย! ฮะฮ่าฮ่า!"
"นายเก่งมากเลยล่ะ เลเวลไม่ได้ต่างจากฉันแท้ๆ แต่นายเป็นคนที่… เก่งกล้ามากๆ" แนนซี่เอ่ยปากชม
"[ฮีล!] ใช่ๆ ฉันนึกว่าพวกเราจะไม่รอดซะแล้ว" มะนาวพูดและฮีลให้วินด้วย
"เฮ้อ~ พวกนายทั้งคู่นั่นแหละ บ้าบิ่น บ้าบอ มุทะลุกันจริงๆเลย ฉันไม่เคยเจอใครในเกมที่เลเวลน้อย แต่สู้ได้แบบนี้มาก่อน" น้ำทั้งชมทั้งด่าไปในคราวเดียวกัน
"...." เรย์ไม่ได้พูดอะไร แต่ส่งยิ้มละไมให้และมองจ้องหน้าวินตลอด
"ไม่หรอก… ฉัน--" วินเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เขาก็หันหลังฝุ่บไปทันที แล้วพูดโดยไม่หันหน้ามามองว่า
"ขอบใจทุกคนมากนะ ที่เชื่อในคำพูดฉัน ทุกคนทำได้ดีจริงๆ..."
"...."
แล้ววินก็ออกวิ่งไป โดยพูดต่อว่า "ไปๆ ไปดูของดรอปจากบอสกันเถอะ!"
ทุกคนอมยิ้มและเดินตามวินไปยังซากศพของมาคิน่าออคโต้
ขณะที่เดินอยู่นั่น แจ็กเงยหน้ามองดูท้องฟ้าที่โปร่งเป็นรูปวงกลมอย่างน่าทึ่งและพูดว่า
"ว้าว~ พลังโจมตีคนเราทำได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย สมเป็นสกิลระดับ S"
"สกิลระดับ S เหรอ?!" น้ำที่มองท้องฟ้าอยู่เช่นกัน ได้ยินที่แจ็กพูด
"ห๊ะ!… เอ่อก็… ตามนั้นแหละ" แจ็กตอบ เพราะเขาก็ได้ยินวินตะโกนชัดแจ๋ว เลยไม่รู้จะปิดบังอีกทำไม
"ใช่จริงด้วยสินะ เมื่อกี้ฉันก็ได้ยิน แต่ก็ยังคิดอยู่ว่าฟังผิดรึเปล่า" เรย์กล่าว
"มีของดี แล้วทำไมไม่ใช้แต่แรกล่ะยะ?" แนนซี่แหวใส่
"คือ!... ตอนแรกวินเค้า… ไม่ได้ตั้งใจจะใช้เองนะ… เออ ไปหาวินกันก่อนดีกว่า!" แจ็กไม่อยากตอบ เลยรีบวิ่งไปหาวินตรงร่างของบอส
เมื่อไปถึง ร่างของมาคิน่าออคโต้ก็แตกสลายเป็นประกายรุ้งปลิวหายลอยละล่องไป และสิ่งที่เหลือไว้ตรงพื้นก็คือ ถุงเงินผ้าสีน้ำตาลเข้มมีตัวอักษร 'G' สีทองอร่ามหลายต่อหลายถุง แล้วยังมีไอเท็มสวมใส่กับอาวุธอีกมากมายหลากหลายชนิดกองพะเนินเทินทึกสุมกันอยู่
"โอ้ว~~~~!" "โอ้โฮ!" "ว้าว~!"
"อ๊าย! ทำไมมันดรอปของเยอะแบบนี้เนี่ย?" แนนซี่ถามด้วยสีหน้ายิ้มแย้มดีใจ
"เพราะเจ้าออคโต้ไล่ฆ่าเพลเยอร์ระหว่างทางมาเยอะน่ะสิ ในกรณีที่มอนสเตอร์เป็นฝ่ายสังหารเพลเยอร์ ไอเท็มและเงินที่ดรอปจะอยู่ในร่างมัน 3 ชม. ก่อนที่จะสลายไป" วินอธิบาย
"รวย รวย รวยแล้วว้อย! ซื้อเครื่อง VR ได้แน่นอน เย้! วู้ววว" แจ็กดีใจออกนอกหน้า
"อ้าว พวกนายยังไม่มีเครื่องหรอกเหรอ?" มะนาวถาม
"อื้มๆ เช่าเล่นเอาน่ะ" แจ็กยิ้มตอบแบบเขินนิดหน่อย
"ใจเย็นก่อน ไอ้เพื่อนเลิฟ เราไม่รู้นาว่าข้างในถุงน่ะมีเงินอยู่เท่าไร บางถุงอาจจะแค่ 1 G ก็ได้" วินบอก
"ห๊ะ! ยังไงนะ?"
"ก็เกมนี้ดันทำถุงเงินดรอปมาเท่ากันหมดสินะ ตาบื้อ" น้ำกล่าว
"งั้นพวกเรามาแบ่งเงินก่อนดีกว่า ทุกคนช่วยกันหยิบถุงเงินส่งให้น้ำเลย" วินพูดเสร็จก็หยิบถุงเงินยื่นให้น้ำ
น้ำลงนั่งพับเพียบกับพื้นหญ้าแล้วตวัดนิ้วเปิดวินโดวส์ขึ้นมา ใส่ถุงเงินที่ทุกคนยื่นมาให้เรื่อยๆ
กริ๊ง! เสียงคล้ายเหรียญหยอดกระปุกออมสินดังขึ้น
"13,000 G" น้ำขานบอก
"ยึ้ย! เริ่มต้นได้สวย!" แจ็กไม่ยอมไปช่วยเก็บแต่มายืนลุ้นเชียร์อยู่ด้านหลัง
กริ๊ง! "2,000 G" "ฮื้อ! น้อยว่ะ!"
กริ๊ง! "5,240 G" "ใช้ได้!"
กริ๊ง! "700 G" "แม่ไม่ไห้เงินค่าขนมมาไง๊?"
กริ๊ง! "11,050 G" "มาแล้วเว้ย~เฮ้ย~!"
กริ๊ง! "4,900 G" "ช่ะ! ก็ยังโอเค!"
กริ๊ง! "10 G" "เลิกเล่นเกมไปเลยเหอะ"
"โอ๊ย~~! รำคาญ~!" น้ำบ่นเสียงดัง
"รำคาญที่เงินมันน้อยใช่มะ?" แจ็กถาม
""รำคาญนายนั่นแหละ!!"" สาวๆ ร้องบอกพร้อมกัน แจ็กได้ยินจึงหัวเราะแก้เขิน "แหะๆๆ"
"ไปช่วยเก็บเงินเลยป่ะ จะได้เร็วๆ!" น้ำชี้นิ้วไล่แจ็กออกไป
"เอ้า! ก็ฉันอยากอยู่ลุ้นอ่า นะนะ" แจ็กกระทืบเท้า สะบัดหน้าไปมาแล้วก็เอาสองมือทุบไหล่น้ำเบาๆ ทำท่าเหมือนเด็กน้อยอ้อนวอนได้อย่างน่ารักน่าถีบเหลือเกิน
"รีบๆ ไปเลย ไม่งั้นเดี๋ยวจะโดนโบก!" น้ำทำท่าเงื้อมือขึ้นมา แจ็กสะดุ้งไปตามสัญชาตญาณ
"... ค้าบๆ ไปก็ได้ค้าบแม่"
"ใครแม่นายยะ!" น้ำเอื้อมมือตบหัวแจ็ก แต่วืด แจ็กเอี้ยวตัวหลบพ้นและรีบเดินออกมาทันที
กริ๊ง!
กริ๊ง!....การนับเงินยังดำเนินต่อไปอีก 5 นาที
.....
...
"โห! เสร็จสักที นี่มันไปไล่ฆ่ามากี่คนเนี่ย?!"
"...รวมเป็นเงินทั้งหมด 128,610 G! ...และถ้าหารหกก็จะได้เป็นคนละ 21,435 G"
"ช้าก่อน!"
แจ็กยกมือกางนิ้วออกมาข้างหน้าเป็นเชิงห้ามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
"อะ อะไรอีกล่ะ?" น้ำถาม
"หึหึหึ… ฉันมีข้อเสนอ" แจ็กยิ้มอ่อนแบบมีเลศนัย
"พวกเรามาเล่นเกม จับสลากเสี่ยงดวงกันดีกว่าไหมล่ะ? รางวัลที่หนึ่งคือ 60,000 G รางวัลที่สองคือ 40,000 G ถัดมาก็เป็น 15,000 G, 10,000 G, 3,000 G และสุดท้าย 610 G"
"...."
วินคิดว่าที่แจ็กเสนอแบบนี้ เพราะทั้งคู่รู้ดีว่าได้เงินมานิดหน่อยก็ไม่พอค่าเครื่อง VR อยู่ดี สู้เสี่ยงดวงจึงจะมีสิทธิ์กว่า
"อื้อ ฉันเอาด้วย น่าสนุกดี อิอิ" มะนาวกล่าว
"ฉันยังไงก็ได้ เร็วๆ เหอะ!" แนนซี่กล่าว ขณะที่คุ้ยหาไอเท็มสวมใส่สวยๆ ในกองอยู่
"ฉันไม่ติดนะ" เรย์ยกมือและพูดบอก
"ถ้าทุกคนโอเค ฉันก็โอเค" น้ำทำมือเป็นสัญลักษณ์ OK จากนั้นก็ดึงเงินออกมาตามจำนวนรางวัล รางวัลที่หนึ่งก็คือเลข 1 ไปจนถึงเลข 6
"งั้นมาโอน้อยออกกันว่าใครจะได้กดสุ่มรางวัลก่อน" แจ็กบอก
ทุกคนจึงเดินมายืนล้อมวงกันเพื่อโอน้อยออก
"เอาล่ะ! พร้อมนะทุกคน"
"โอน้อย~ออก!"
"เหลือมะนาว แจ็กกับวิน"
"โอน้อย~ออก!" "เย้! ฉันได้คนแรก!" มะนาวดีใจ แล้วเดินไปกดปุ่มสุ่มตัวเลขจากวินโดวส์ที่น้ำ
ตรู๊ดๆๆๆ ติ๊ง!
[5] "ว้าาาา อะไรเนี่ย ได้รางวัลเกือบโหล่แน่ะ" มะนาวทำหน้าเซ็ง
"โอน้อย~ออก!"
"เหลือแนนซี่ แจ็กกับวิน โอน้อย~ออก!" แนนซี่ได้กดคนที่สอง
[4] "ฉันไม่มีดวงเรื่องแบบนี้เลยแฮะ"
"โอน้อย~ออก!"
"เหลือน้ำ เรย์กับแจ็ก โอน้อย~ออก!" เรย์ได้กดคนที่สาม
[3] "จิ๊!" เรย์จุ๊ปากนิดหนึ่ง
"โอน้อย~ออก!" วินได้กดคนที่สี่ ตอนนี้รางวัลเหลือ [1] [2] และ [6] เขาเอื้อมมือไปกดพลันคิดในใจว่า
'ถ้าได้รางวัลที่หนึ่ง 60,000 G ก็เท่ากับ 7,200 บาท นั่นเท่ากับค่าข้าว ค่ารถไปโรงเรียน ค่าใช้จ่ายประจำวันของเขารวมกันสี่เดือนเลยทีเดียว'
มือที่สั่นเล็กน้อยของเขากดลงไปที่ปุ่ม แจ็กก็ลุ้นไปกับเพื่อนด้วย
บิ๊บ!
ตรู๊ดๆๆๆ ติ๊ง!
[1]
"...." วินน้ำตาซึมด้วยความดีใจ เขาเงยหน้าเล็กน้อยกางมืออ้าแขนชูขึ้นฟ้าในมุม 45 องศา ราวกับอยากโอบกอดขอบคุณพระเจ้าที่เขาได้เงินก้อนนี้มา
"เย้!" แจ็กชูกำปั้นดีใจ "ฮ่าฮ่าฮ่า ฉันกะแล้วว่าวันนี้ต้องเป็นวันของนาย มาๆ ยัยน้ำ เป่ายิ้งฉุบกัน ถ้าฉันได้รางวัลที่สอง ทุกอย่างก็เป็นไปตามแผนล่ะนะ วะฮะฮ่าฮ่าฮ่า"
น้ำหมั่นไส้แจ็กเลยเดินมาแกล้งกระทืบเท้าของแจ็กไปหนึ่งป้าบ "ฮึ่ย!"
"โอ๊ย! นิ้วก้อยฉัน!"
"อุ๊บส์! โทษทีไม่ได้ตั้งใจอ่ะ"
"ไม่ได้ตั้งใจบ้านเธอ มีออกเสียงขยี้ดัง 'ฮึ่ย' ด้วยเรอะ?!"
"มาๆ เป่ายิ้ง~ฉุบ!" น้ำออกกระดาษ แจ็กออกกรรไกร
"เยส! เป็นไงล่ะ แบร่~!" แจ็กแลบลิ้นใส่ แล้วเอื้อมมือกดปุ่ม บิ๊บ!
"วันนี้เป็นวันของพวกเราเว้ยวิน ฮ่ะฮ่ะ--!"
ตรู๊ดๆๆๆ ติ๊ง!
[6]
"...."


## [หีบสมบัติปริศนา]

"เชิญค่ะ นี่รางวัลของคุณแจ็กผู้แสนโชคดีค่ะ" น้ำยื่นถุงเงินให้แจ็ก แจ็กที่หน้าแตกยับเยินยื่นมือรับมาอย่างเงียบๆ น้ำเห็นดังนั้นเลยแซวต่อ "อุ๊ย! ถือไหวรึเปล่าคะ ท่าทางหนักน่าดู 610 G เนี่ย?"
"....ฮึ!" แจ็กทำท่าจะเถียง แต่เถียงไม่ออก เลยสะบัดหน้าหนีเดินทำหน้าจ๋อยกลับไปหาวิน
"โทษทีว่ะวิน ดวงซวยไปหน่อย"
"ไอ้บ้า ไม่ต้องคิดมาก ผลรวมเราสองคนก็เท่ากับได้กำไรมากกว่าแบ่งเท่ากันทุกคนอยู่ดีนะ ว่าแต่ฉันเห็นนายกับน้ำแล้วนึกอะไรขึ้นมาได้..." วินคว้าคอแจ็กมาล็อกไว้บ้าง และลากออกห่างจากทุกคน
"นายดูนี่สิ"
วินตวัดมือเปิดหน้าต่าง [เงื่อนไขการเจอบอสลับ มาคิน่าออคโต้] ให้ดู
"อะไร… ให้ฉันดูทำไม"
"เออ ลองอ่านเถอะน่า"
คุณปลดล็อคข้อมูลบอสลับ [มาคิน่า ออคโต้]!
เงื่อนไขการค้นพบ 1 : ออคโต้จะปรากฏตัวออกจากน้ำตกเพียงเดือนละหนึ่งครั้งในคืนพระจันทร์เต็มดวง ในช่วงเวลา 22.00 - 23.00 น. เท่านั้น มันจะฆ่าทุกสิ่งที่พบเจอระหว่างทางที่ไปถ้ำดันเจี้ยน และเลือกเพียงสิ่งเดียวมามอบให้คนรัก
เงื่อนไขการค้นพบ 2 : หากมันได้กลิ่นฟีโรโมนของความรักจากมนุษย์ชายหญิงที่ไปพลอดรักกันที่น้ำตก จะทำให้มันคิดถึงคนรักและตื่นขึ้นมาทันที
"เงื่อนไขการค้นพบ... ห๊ะ! เฮ้ยยยยย!! อะไรวะเนี่ย?!" แจ็กตกใจที่อ่านเจอว่าเป็นเพราะบอสได้กลิ่นฟีโรโมนความรัก มันถึงโผล่ออกมา
"ไม่ๆๆๆ… ไม่จริงๆๆ" แจ็กส่ายหัวรัวๆ ปฏิเสธปากสั่น
"ยังจะมาไม่จงไม่จริงอะไรอีก หึหึหึ คาหนังคาเขาขนาดนี้ ว่าแต่… ถึงขั้น 'พลอดรัก' กันเลยเหรอวะ เพื่อนตูไวไฟน่าดู"
"พะ พลอดรัก? ฉันเปล่านา พวกเราแค่… พูดคุยกันเฉยๆ เอง"
"ฮึ่ย~ คิดดีดี คิดดีดี... หึหึหึ ยอมรับมาดีกว่าว่านายชอบน้ำน่ะ หลักฐานมาขนาดนี้แล้ว" วินยิ้มกรุ่มกริ่ม
(อ้างอิงจากสำนักงานราชบัณฑิตยสภา: "พลอดรัก" ไม่ได้หมายความว่าถึงคนรักกอดจูบ หากแต่หมายถึง การพูดจาอ่อนหวานต่อกันระหว่างชายหญิงในเรื่องของความรัก)
"...."
แจ็กเหลือบหันไปมองหน้าน้ำที่กำลังคุยกับสาวๆอยู่ มองจ้องไปยังส่วนต่างๆ ของใบหน้าอย่างลึกซึ้ง น้ำมีโครงหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโต จมูกได้รูปริมฝีปากสวยอิ่ม ลักยิ้มบนแก้มที่ทำให้ทุกครั้งที่เธอยิ้มขึ้นมา
ดูขี้เล่นน่ารักสดใส จนเขาอยากจะทำให้ลักยิ้มนั้นเกิดขึ้นตลอดเวลา แล้วจู่ๆ แจ็กก็รู้สึกร้อนผ่าวที่หน้า...
"เฮ้ย! ไม่ๆๆ ยัยนี้ก็ม้าดีดกะโหลกดีๆ นี้เอง ฉันเปล่าๆ..." แปะ! แปะ! แจ็กเอามือตบหน้าตัวเอง แล้วพึมพำอะไรสักอย่างเหมือนสวดมนต์อยู่ วินเห็นอาการเพื่อนแล้วก็ยิ้มขำ
"เออนี่ น้ำ แล้วพวกเธอทำไมอยู่ๆ ไปเจอบอสลับได้ล่ะ?" เรย์ถามขึ้นมา
"อื้อ ใช่ๆ ไม่ใช่ว่าไม่เคยมีใครเจอมันมาก่อนเลยเหรอ" มะนาวพูด
"ฉันก็ไม่รู้อะ เป็นเพราะไอ้แจ็กขว้างหินใส่จมูกของมันรึเปล่าก็ไม่รู้?"
"อ๋อ! เรื่องบอสลับน่ะเหรอ ฉันรู้นะว่ามันปรากฏตัวได้ยังไง" วินตอบเสียงดังและเดินเข้าไปหากลุ่มสาวๆ "เรื่องมันเป็นแบบ-- อุ๊บ! อู้อี้ อู้อี้"
แจ็กกระโดดขี่หลังวินเอามืออุดปากไว้ทันที และกระซิบบอก "ไอ้วิน อย่านะเว้ย ไม่ต้องพูดเลย"
"...เอี้ยงอ๋วยเอี๋ยวอึ่งเอือน"
"ว่าไงนะ?" แจ็กถาม
วินดึงมือแจ็กออกแล้วบอกว่า "เลี้ยงก๋วยเตี๋ยวเพิ่มอีกหนึ่งเดือน ดีล?"
"...เออ ตกลง ก๋วยเตี๋ยวหนึ่งเดือน"
"พวกนายเล่นอะไรกัน ตกลงว่าไง วินรู้ไหม?"
"อ๋อ ฉันคิดว่าเป็นเพราะไปสะกิดหินจมูกมันอย่างที่น้ำว่านั่นแหละ"
"ใช่ม่ะ ไอ้แจ็กนี้ตัวซวยของแท้เลย" น้ำกัดแจ็กอีกครั้ง
"แหม่~! ดูพูดเข้า ฉันนี่สิตัวโชคดี ไม่เห็นผลลัพธ์นี้รึไง" แจ็กเถียงกลับ
"เอาล่ะๆ มาแบ่งไอเท็มสวมใส่กันดีกว่า ฉันนับดูแล้วมีทั้งหมด 42 ชิ้น จะแบ่งกันยังไงดี?" เรย์หันไปถามทุกคน
"งั้นเอาเป็นแบ่งสุ่มเท่ากันเถอะ ได้คนละ 7 ชิ้นพอดี" วินบอก
น้ำจึงจัดการเปิดวินโดวส์ เอาไอเท็มสวมใส่ทั้งหมดเข้าคลังปาร์ตี้ แล้วกดแบ่งสุ่มของให้เท่ากัน
ติ๊ง!
ขณะที่ทุกคนกำลังกดดูว่าได้ไอเท็มอะไรมาบ้าง
"ใครได้รองเท้าจอมเวทสามดาวไป?" แนนซี่ถามขึ้น
"...คู่นี้ใช่ไหม?" วินถามขึ้นและปัดหน้าต่างให้ดู
"ใช่แล้วๆ… เอ่อคือ วินคะ แนนซี่ขอรองเท้าคู่นี้ได้ไหมคะ? นะนะ คู่นี้ทั้งสีสันและวัสดุที่ใช้ถูกใจมากเลย" แนนซี่เข้ามาเกาะแขนวินอ้อนวอน
"อ้า..."
"นายจะแลกกับไอเท็มสามดาวสองชิ้นที่ฉันมีก็โอนะ"
"แลกกันชิ้นเดียวก็พอครับ อ่ะนี่ งั้นฉันเอาเสื้ออาชีพโจรนั่นก็แล้วกัน จะเอาให้แจ็กใส่" วินจัดการดีลกับแนนซี่เสร็จเรียบร้อย
"ทีนี้มาถึงของสำคัญ ไฮไลท์ของวันนี้แล้วล่ะนะ"
"อืม ใช่"
ตอนนี้ทุกคนกำลังจ้องมองหีบไม้สีแดงขอบสีทอง ที่มีโฮโลแกรมเครื่องหมาย [???] สีแดงลอยหมุนอยู่ด้านบน เมื่อจิ้มดู คำอธิบายก็ปรากฏขึ้นมา
[หีบสมบัติปริศนา 'บอสลับ']
คำอธิบาย: หีบจะสุ่มไอเท็มสวมใส่ที่คราฟท์มาจากบอสลับนั้นๆ
"มีอยู่ 6 หีบพอดี งั้นก็คนละหีบละกันนะ" น้ำบอก จากนั้นทุกคนพยักหน้าและก้มลงมาที่หีบของตน
"เปิดพร้อมกันเลยเถอะ 1… 2… 3… เปิด!"
ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!
[Set Effect] - Makina Octo' Will
หากคุณสวมใส่ไอเท็มตามจำนวนชิ้น คุณจะได้รับเซ็ตเอฟเฟ็กต์เพิ่มเติม
+ ใส่สองชิ้น: ได้รับสถานะ [อะดรีนาลีน] เมื่อ HP ต่ำกว่า 40% จะลดการสูญเสียพลังกาย (Stamina) 50%
+ ใส่สี่ชิ้น: จะเพิ่มค่าพลังกาย (Stamina) สูงสุดอีก 200 หน่วย
"โอ้โห!!" ทุกคนร้องอุทานขึ้นพร้อมกัน
"ไหนๆ ใครได้อะไรบ้าง? ฉันได้เกราะหุ้มขาล่ะ" แจ็กถามและกดสวมใส่ไอเท็มทันที วู้ม "...เท่เป็นบ้า ฮ่าฮ่า"
เกราะหุ้มขาที่แจ็กใส่เป็นเกราะหนังสีดำมีลวดลายเป็นรอยเขี้ยวสัตว์ร้ายสีส้มตัดพาดเฉียงลงมา ตรงส่วนสำคัญเช่นที่เข่า และตั้งแต่ข้อเท้าลงไปเป็นเหล็กสีเงินด้าน
"อ๊ะ ฉันก็ได้เกราะหุ้มขาเหมือนกัน ออฟชั่นลดการสูญเสียพลังกายนี่มันเจ๋งไปเลย สำหรับอาชีพที่ต้องวิ่งตลอดแล้วเนี่ยเหมาะมากๆ" เรย์กล่าวอย่างดีใจ เพราะเธอเล่นอาชีพนักธนูที่ต้องเคลื่อนไหวตลอดเวลา
Octo Greaves (เกราะหุ้มขาท่อนล่าง) ไอเท็มห้าดาว
ประเภท: เกราะ [Set Item]
+ พลังป้องกัน 132
+ เพิ่มความสามารถสกิลระยะไกลที่เกี่ยวกับระเบิด 30%
+ ลดการเสียพลังกาย (Stamina) ในการวิ่ง 30%
"ของฉันได้เกราะส่วนหัวล่ะ เย้" น้ำได้เกราะคาดหน้าผาก มีปีกนกสองอันเล็กๆ ติดอยู่ด้านซ้ายบน "ฉันเล่นอาชีพอัศวิน แต่ไม่ชอบใส่เฮล์มเลย (เกราะหัวแบบสวมครอบทั้งหมด) ได้แบบนี้มาน่ารักดี"
Octo Helm (เกราะส่วนหัว) ไอเท็มห้าดาว
ประเภท: เกราะ [Set Item]
+ พลังป้องกัน 132
+ เพิ่มพลังป้องกันธาตุไฟ 30%
+ เพิ่มพลังโจมตีธาตุไฟ 30%
"ฉันได้ผ้าคลุมมา มันกันธาตุไฟได้ตั้ง 70% แน่ะ ว่าแต่ขนฟูๆ สีดำที่ผ้าคลุมนี่คือทำมาจากขนออคโต้เลยสินะ อึ่ย นึกถึงมันแล้วฉันยังขนลุกอยู่เลย" มะนาวพูดเสร็จก็กดสวมใส่ผ้าคลุมดู วู้ม "เอ๋?… โอ๊ะโอ พอใส่ผ้าคลุมของมันดูแล้ว ฉันกลับรู้สึกชอบแฮะ"
Octo Cape (ผ้าคลุมออคโต้) ไอเท็มห้าดาว
ประเภท: เสื้อผ้า [Set Item]
+ พลังป้องกัน 132
-เพิ่มพลังป้องกันธาตุไฟ 70%
"ดูนี่ๆ ฉันได้อาวุธห้าดาว!" แนนซี่กล่าวพร้อมเรียกไม้เท้ายาวออกมาถือ ตัวด้ามเป็นสีดำคลับ ส่วนตรงหัวเป็นหินแกะสลักมาอย่างหยาบๆ เป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวโค้งวนเข้าหาตัวเอง และมีผลึกหินสีแดงเพลิงเชื่อมต่อปลายแหลมพระจันทร์เสี้ยวอยู่
[V8] Octo Staff (ไม้เท้าออคโต้ V8)
อาวุธห้าดาว (เฉพาะอาชีพสายจอมเวท)
คำอธิบาย: ไม้เท้าที่ทำมาจากหินจมูก V8 และลูกกระเดือกของออคโต้
+ พลังโจมตีเวทมนตร์ 150
+ เพิ่มพลังโจมตีธาตุไฟ 30%
สกิลท่าไม้ตาย: [ไฟราก้า] เวทไฟขั้นที่สาม - เปลวไฟบรรลัยกัลป์ระเบิดต่อเนื่องสามครั้งโหมกระหน่ำลุกไหม้ด้วยความร้อนสูง ระยะพื้นที่โจมตี (AOE) 35*35 เมตร
Time cast: ใช้เวลาร่าย 20 วินาที [คลิ๊กเพื่อดูบทร่ายเวท…]
Mp cost: 250
คูลดาวน์: 15 นาที
เงื่อนไขจำเป็น: ผู้ใช้ต้องมีเวทไฟขั้นที่หนึ่งและสอง
"โอ้ เวทไฟขั้นที่สาม ต้องอลังการงานสร้างแน่นอน"
แนนซี่เริ่มควงไม้เท้าเหวี่ยงไปมาเพื่อทดสอบ วูบ~ วูบ~ วูบ~ เพื่อนๆ ต้องก้มหัวหลบกันจ้าละหวั่น
"ยัยแนนซี่! มันมีประกายไฟกระเด็นออกมาด้วย นี่เธอเหวี่ยงเบาๆ สิยะ ขนคิ้วฉันเกือบไหม้เลย" น้ำบ่นเพราะเกือบหลบไม่ทัน
ระหว่างทุกคนกำลังตื่นเต้นกับไม้เท้าของแนนซี่อยู่ วินพูดขึ้นมาว่า
"เอ่อ ฉันได้อาวุธหกดาว..."
"...."
"หาาาา?! เอ๋?!" ทุกคนรีบแห่กันมามุงดูวินโดวส์ข้างหลังวิน
"ไช~~โย!! สำเร็จแล้วววว ไอ้เพื่อนยาก วะฮ่าฮ่าฮ่า!" แจ็กโห่ร้องดีใจเข้ามากอดล็อกคอวิน "วันนี้มันวันของนายจริงๆ"
"โอ้โห! คิดดูว่าเพลเยอร์ระยะประชิด แต่มีท่าไม้ตายเปลวไฟแบบ AOE นี่มันจะโหดขนาดไหนเนี่ย" มะนาวกล่าวอย่างตื่นเต้น
"จริงด้วย แบบนี้ไม่ต้องกลัวใครเลยละ เผามันให้ราบ นายต้องชอบสกิลไฟแน่ๆ เลยใช่ไหม ฉันแอบเห็นรอยสักเปลวไฟที่แขนขวาของนายน่ะ มันดูเท่จะตาย อุตส่าห์ไปสักมาขนาดนี้จะพันผ้าปิดมันเอาไว้ทำไมล่ะ?" แนนซี่พูด
"...." วินเอามือจับแขนที่พันผ้าเอาไว้ "เอ่อ… คือ..."
"ดีใจด้วยนะวิน!" น้ำยิ้มพร้อมกล่าวดีใจกับวินด้วย
วินยิ้มออกมาและพูดว่า "ฉันเคยอ่านข้อมูลมา คิดว่าที่ได้ต้องเป็นเพราะคะแนนโบนัสลาสช็อตบอส เลยทำให้ฉันได้เป็น MVP ระบบมันส่งมาบอกแต่ว่า [คุณได้เป็น MVP!]"
"อืมม์ ยังงี้นี้เอง ยินดีด้วยนะวิน นายเก่งมาก นายสมควรได้รับมันแล้วละ" เรย์กล่าว
"..."
"เอ๊ะ? เมื่อกี้ฉันหูฟาดไปรึเปล่า" มะนาวพูดและเอามือจับหู
"นั่นสินะ ตะกี้เหมือนได้ยินแม่เรย์กล่าวชม ใช่ใช่ไหม?" น้ำถามซ้ำอีกครั้ง
"คบมาสามปี เพิ่งเคยได้ยินแม่นี่เอ่ยชมใครเป็นครั้งแรกนี่แหละ" แนนซี่บอก
"จะ จะบ้าเรอะ พวกเธอก็พูดเกินไป ฉันชมใครออกจะบ่อย แค่พวกเธอไม่ได้ยินเองรึเปล่า" เรย์รู้สึกเขินเล็กน้อย จึงหันหลังขวับเดินออกไปนั่งบนพื้นหญ้าใกล้ๆ
"ดู๊ดู แหม มีคนเขินเป็นด้วยแฮะ" แนนซี่ยังแซวไม่หยุด
"นายได้อาวุธหกดาวมาแบบนี้ ก็ยิ่งเก่งขึ้นไปอีกสิเนี่ย" มะนาวหันไปคุยกับวิน
"นี่วิน ไว้ว่างๆ มาปาร์ตี้กับพวกเราอีกได้ไหมคะ?" แนนซี่เอามือไพล่หลังเอียงคอถามอย่างน่ารัก
"เอ่อ… แหะๆ… ถ้ามีโอกาสก็ยินดีครับ" วินหัวเราะแห้งๆ และยิ้มบางตอบกลับ
"ทำไมพวกเธอถามแต่วิน แล้วฉันล่ะ? ฉันนี่ตัวสำคัญในครั้งนี้เลยนะจะบอกให้" แจ็กถามแล้วเอามือตบหน้าอกตัวเองอย่างภาคภูมิใจ
น้ำเดินมาแตะไหล่แจ็กเบาๆ และพูดว่า "จริงด้วย สำคัญจริงๆ ไม่ได้สกิลแจกกล้วยของนาย พวกเราคงแย่แน่-- อุ๊บส์! ฮะฮะฮะ นึกแล้วยังขำอยู่เลย กล้าทำไปได้ไง ฮ่าฮ่าฮ่า!" น้ำหัวเราะตัวโยนเดินหันหลังออกไป
"ฮึ่ม! ยัยนี่… อยากหัวเราะนักใช่ไหม มา! ฉันจะจัดให้" แจ็กเดินเข้าไปข้างหลัง จับที่เอวของน้ำ และใช้นิ้วจั๊กจี๋ทันที
"ฮ้าฮ่ะฮ่ะ! ฮิฮิ ไอ้บ้าแจ็ก! อย่า~~!" สักพักน้ำตั้งสติได้ก็กระโดดโบกหัวแจ็กไปหนึ่งผัวะ
จากนั้นก็มีข้อความเตือนจากระบบเด้งขึ้นมา
ติ๊ง!
คุณเหลือเวลาอีก [5 นาที] ก่อนที่จะถูกบังคับล็อกเอาท์ค่ะ
"หมดเวลาแล้วสินะ โธ่เอ๊ย! ยังอยากกลับไปเที่ยวในเมืองอยู่เลย" แจ็กบ่นเสียดาย
"งั้นพวกฉันไปก่อนนะ เอาไว้เจอกันใหม่" วินหันบอกทุกคน
"โอเค บาย" "บายจ้ะ" ทุกคนยกมือบอกลากัน
[ล็อกเอาท์]
[ตกลง]
วู้มมมมมมม
.....
...
วินลืมตาขึ้นมาในเครื่อง VR แคปซูล แต่เขายังไม่ลุกออกไป หากแต่นอนคิดอะไรบางอย่างอยู่เงียบๆ...
จากนั้นเขาถอนหายใจหนึ่งเฮือกและพูดเบาๆ ว่า
"อาวุธหกดาว…"
"ไฟนรกล้างผลาญ…"
"เผามันให้ราบ… งั้นเหรอ…"
"วินโดวส์ คอมมานด์"
[สวัสดีค่ะ ไม่ทราบมีอะไรให้รับใช้ค่ะ] หน้าต่างจากระบบเด้งขึ้นจอ
"ตลาดประมูล"
[กำลังเข้าสู่ตลาดประมูลค่ะ] จากนั้นวินเลื่อนไปกดที่คลังเก็บของตนเอง เลือกไอเท็ม
[Spiked Ball Flail V8] (กระบองโซ่ลูกตุ้มหนาม V8)
เขาใช้สองมือพิมพ์รายละเอียดลงไป
[อาวุธหกดาวจาก 'มาคิน่าออคโต้' บอสลับแห่งป่ามัลแดร์ ซึ่งยังไม่เคยมีผู้ใดเคยพบเห็นมันมาก่อน ปาร์ตี้ของผมเอาชนะมันได้เป็นกลุ่มแรกในเกม (แนบรูปไว้ให้แล้ว) ผมจะเปิดเผย 'เงื่อนไขการค้นพบมัน' ให้แก่ผู้ที่ประมูลชนะและได้รับไอเท็มชิ้นนี้ไป ผมจะบอกใบ้ให้ว่า 'ไอเท็มสวมใส่ที่ดรอปจากบอสลับตัวนี้เป็น Set Item ห้าดาวขึ้นไป สายไฟและระเบิด' และคุณยังมีสิทธิ์ได้รับอาวุธหกดาวแบบชิ้นนี้อีกด้วย]
[เวลาประมูล 24 ชม. นับจากนี้]
[ราคาเริ่มต้น 300,000 G] (เท่ากับ 36,000 บาท)
[Bid ครั้งละ 10,000 G]
เมื่อเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว วินพูดออกมาด้วยสีหน้าที่เศร้าหมองระคนโกรธแค้นว่า
"...ฉันเกลียดเปลวไฟ"
[เริ่มการประมูลได้!]


## [บอร์ดคอมมูนิตี้]

ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"วิน ไปเหอะ หิวข้าวแล้วเนี่ย" แจ็กเคาะประตูเรียกวินจากข้างนอกห้องเช่าเครื่อง VR
"เสร็จแล้วๆ" วินเก็บของและเดินออกไปสมทบกับแจ็ก
"หาอะไรกินที่นี่เลยดีกว่า ฉันยังอยากซึมซับบรรยากาศของต่างโลกเอาไว้อีกหน่อย" แจ็กชวนเดินข้ามสะพานเล็กไปที่ร้านอาหารภายในโซนนี้
"ป้าครับผมเอาข้าวผัดรวมมิตรจานใหญ่พิเศษ วินนายจะกินอะไร?"
"ฉันไม่เอาล่ะ เดี๋ยวกลับไปกินข้าวบ้านก็ได้"
"เฮ้ย ไม่ได้ๆ ฉันกินคนเดียวเขินแย่ เอางี้ฉันเลี้ยงนายเองดีกว่า ไม่เกี่ยวกับหนี้ที่ติดนะ ตอบแทนสำหรับความมันสะใจในวันนี้"
"โอเค งั้นก็ได้… ป้าครับ ผมเอาข้าวกะเพราหมูกรอบครับ"
"เอาไข่ดาวด้วยไหมจ๊ะ" ป้าถามกลับมา
"เอาครับ ขอไข่ดาวไม่สุกนะครับ"
"ได้จ้ะ ไปนั่งกันได้เลย เดี๋ยวป้าให้น้องเค้าเอาไปเสิร์ฟ ส่วนเครื่องดื่มฟรีบริการตัวเองนะ"
"วิน ดูดิ แก้วเป็นแก้วไม้ยุคสมัยกลางด้วย สมเป็นร้านในธีมต่างโลกเลย"
เครื่องดื่มของแจ็กเป็นน้ำอัดลม ส่วนของวินเป็นน้ำมะนาว และเมื่อทั้งคู่นั่งลงที่โต๊ะไม้เรียบร้อยแล้ว แจ็กก็ควักมือถือออกมาและถามว่า "วิน ดูไอเท็มของฉันหน่อยดิ จะขายทั้งหมดเลยไหม?"
"ได้เลย ว่าจะดูให้นายอยู่พอดี"
แจ็กนั่งฟังวินอธิบายเรื่องไอเท็มที่จะขายในตลาดประมูลว่าต้องเป็นสามดาวขึ้นไป และยิ่งเป็นไอเท็มเฉพาะอาชีพ ถึงจะวางแล้วขายได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งจากของที่ดรอปมาวันนี้รวมของทั้งสองคน มีที่เหมาะสมพอจะตั้งขายได้แค่ 4 ชิ้นเท่านั้น ที่เหลือเก็บไว้ใส่เองหรือไม่ก็เอาไปโยนร้านค้าในเกมจะเร็วกว่า
"เออ… ฉันตั้งขายไอเท็มหกดาวไปแล้วนะ" วินกล่าว
"เอ้าเหรอ ฉันก็กะอยู่แล้วว่านายต้องขาย แล้วขายได้เท่าไรอะ?"
"ยังๆ ดูนี่สิ" วินยื่นหน้าจอมือถือให้แจ็กดู "ฉันแถมข้อมููลเงื่อนไขเจอบอสลับให้ด้วย และก็ตั้งเป็นแบบประมูล ให้เวลา 24 ชม. เริ่มต้นที่ประมาณ 36,000 บาท"
"สามหมื่น!! แล้วแบบประมูลด้วย เจ๋งว่ะ!"
"ต้องขอบใจนายนั่นแหละ ที่ไปพลอดรักริมน้ำตก ทำให้ฉันได้รู้เงื่อนไขปรากฏตัวของออคโต้"
แจ็กสะอึกเล็กน้อยแล้วพูดว่า "เหอเหอ ไม่เป็นไรเพื่อน ว่าแต่เกมนี้มันก็ช่างคิดเนื้อเรื่องดีจริงจริ๊ง"
"นายจะทึ่งกว่านี้อีก ถ้าได้คุยกับผู้คนในต่างโลก คือนายจะแยกไม่ออกเลยว่าใครเป็นเพลเยอร์หรือเป็น NPC พวกเขาเหมือนคนจริงๆ มากเลย อารมณ์ ความรู้สึก รีแอ๊คชั่น หรือแม้กระทั่ง...น้ำตา"
"โห ยังไงนะ แบบว่า...พวกเขาเหมือนพวกเราเหรอ?"
"ใช่แล้ว เกมเพิ่งเปิดตัวได้สามเดือนใช่ไหม แต่พวกเขาเกิดที่นั่น มีความทรงจำตั้งแต่เด็กยันโต มีเหตุมีผล มีความมุทะลุ มีการทำผิดพลาด มีการแก้ไขและพัฒนาตนเอง บางคนนิสัยแย่มาก เห็นแก่ตัวไปเลยก็มีเหมือนกัน ความคิดและการกระทำของพวกเขามีมิติที่ลึกซึ้ง อย่างกับมนุษย์จริงๆ ไม่มีผิด เอาง่ายๆ ว่าเพลเยอร์บางคน ไม่สิ อาจจะหลายคนก็ได้ที่หลงรักคนต่างโลกจนอยากจะแต่งงานมีลูกกันในนั้น สร้างครอบครัวลงหลักปักฐานเลยก็มี"
"จริงดิ ไม่น่าเชื่อเลยว่าเกมมันจะทำออกมาได้ขนาดนั้น"
"เดี๋ยวเข้าเกมครั้งหน้า จะพาเข้าไปทำเควสในเมือง รับรองสนุกแน่"
"แล้วครั้งหน้าเมื่อไรดีเพื่อน อยากเล่นต่อพรุ่งนี้เลยเนี่ย แล้วพวกเราจะมาเช่าเล่นอีกเหรอ?"
"ก็...คงงั้นมั้ง… ยังไงประมูลไอเท็มหกดาว คงไม่พอจะซื้อเครื่อง VR สำหรับสองคนหรอก ม้วนสกิลระดับ S ก็ดันใช้ไปซะแล้ว"
"วิน หรือฉันควรจะขายเคียวห้าดาวของฉันดีวะ?"
"อย่าเลย เคียวจันทร์เสี้ยวของนาย ไม่ใช่ไอเท็มห้าดาวธรรมดา แต่มันคือ 'ไอเท็มระดับตำนาน' อาวุธแบบนี้ยังสามารถพัฒนาได้อีกไกล ดีไม่ดี จะขายได้แพงกว่าไอเท็มหกดาวที่ฉันตั้งขายซะอีกนะ"
"งั้นเหรอ แต่เจอชั่วโมงละ 500 บาท นี่ก็จุกเหมือนกันว่ะ"
"....พรุ่งนี้อาจมีปาฏิหารย์ก็ได้นะเว้ย ฮ่ะฮ่ะ" วินแค่นหัวเราะ แล้วก็ได้แต่ภาวนาขอให้ขายไอเท็มได้ราคาสูงอย่างที่หวังเอาไว้จริงๆ
"อาหารที่สั่งมาแล้วครับ" เด็กชายอายุประมาณ 15 ปี เป็นคนยกข้าวที่สั่งไว้มาส่ง
"น้องๆ พี่ถามอะไรหน่อยสิ" แจ็กถามเด็กผู้ชายคนนั้น
"ครับ?"
"ก่อนหน้านี้มีพี่สาวเอลฟ์คนหนึ่ง คนสวยๆ ที่ยืนรับลูกค้าอยู่หน้าห้องเช่า VR น่ะ น้องรู้จักไหม?"
"อ้อ พี่ซาร่าใช่ไหมครับ ผมคุยกับพี่เค้าบ่อยอยู่ครับ ส่วนใหญ่พนักงานของร้านเกมทุกคน ก็เข้ามากินข้าวในโซนนี้อยู่แล้วครับ เลยคุ้นหน้าคุ้นตาทุกคน"
"จริงเหรอ แจ๋วเลย งั้นน้องพอจะมีเบอ--"
"อะแฮ่ม! อะแฮ่ม!" วินกระแอมเสียงดังขัดขึ้นมา "โอ๊ย สำลัก 'น้ำ' โทษทีว่ะแจ็กส่ง 'น้ำ' อัดลมมาให้หน่อยดิ เออว่าแต่ ทักไปหา 'น้ำ' หน่อยดีกว่า ทำอะไรอยู่ก็ไม่รู้"
"...."
"เอ่อ ไม่มีอะไรแล้วครับน้อง ไปเถอะๆ" แจ็กกล่าว
หลังจากนั้นวินกับแจ็กก็นั่งกินข้าวไปพลาง คุยเรื่องเกมไปพลาง วินเล่าให้แจ็กฟังหลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่เมืองที่พวกเราเรียกว่า 'เมืองเริ่มต้น' นั้น ชื่อของมันจริงๆ ก็คือ 'คาเอลุม' อาณาจักรแห่งท้องฟ้า และเพลเยอร์แต่ละโซนประเทศ แต่คนละจังหวัด ก็จะเริ่มเกมในแต่ละเมืองไม่เหมือนกัน เช่นเพลเยอร์ใหม่ในจังหวัดกรุงเทพ เริ่มต้นเกมมาจะเกิดที่คาเอลุม และที่สำคัญเกมนี้ไม่มีออฟฟิสเชี่ยลไกด์ ข้อมูลภายในเกมทุกอย่าง เพลเยอร์จะตั้งกระทู้พูดคุยแลกเปลี่ยนข้อมูลกันเองแทบทั้งหมด กระทู้สอบถามสารพันปัญหา กระทู้ชวนไปปาร์ตี้ที่นั่นที่นี่ กระทู้พูดคุยสรรพเพเหระ กระทู้โปรโมทกิลด์ กระทู้เหล่านี้ส่วนใหญ่แล้วจะอ่านฟรี ส่วนพวกกระทู้ข้อมูลเควส กระทู้ข้อมูล NPC ชั้นสูง กระทู้เทคนิคการต่อสู้ กระทู้แชร์ประสบการณ์ จะต้องจ่ายเงินเพื่อเข้าอ่าน จะมากหรือน้อยขึ้นอยู่กับข้อมูลสำคัญแค่ไหน หรือเทรนด์ในช่วงนั้นมาแรงเรื่องอะไร
"นี่ไง กดเข้าไปตรงนี้ ว่างๆ นายก็เข้าไปอ่านดูนะ" วินเปิดให้แจ็กดู
[ศึกกิลด์วอร์ครั้งแรกของเหล่าเพลเยอร์ 'เงินรางวัลชนะเลิศ 1,000,000 ดอลล่าร์สหรัฐ' Another World Online - Guildwar First Class] *ปักหมุด
[ปาร์ตี้ดันเจี้ยนพิรามิดแก้ว เปิดรับสมาชิกต้องการอาชีพสายนักบวช ที่มีสกิลฮีลหมู่เลเวล 2 และ ฮีลเลเวล 4 ขึ้นไป *ต้องการหลายคน รายละเอียดดูด้านใน]  #โอกาสพิชิตดันเจี้ยนระดับ A
[วิธีรับเควสจากขุนนาง วิธีวางตัวให้เหมาะสม วิธีได้รับการอวยยศศักดิ์ขุนนาง]  #ชีวิตคุณในต่างโลกจะง่ายขึ้น
[ขอความเห็นใจพ่อแม่พี่น้อง บริจาคเงินช่วยเหลือผมหน่อย คนละ 10-20 ทองก็บุญหัวผมแล้วครับ] #ชีวิตอาภัพ #3 เดือนเลเวล 20
[วิธีเก็บเลเวลในเมืองเทอร์ร่าให้ได้ 40 ในสามวัน] #ได้ผล100%
[กิลด์สุริยันจันทรา เปิดรับสมาชิกใหม่ สมัครวันนี้ฟรีค่าธรรมเนียม พร้อมพาเก็บเลเวล] #รับทุกอาชีพ #ขอคนเล่นจริงจัง
[รวมรูปภาพเหล่า 'เจ้าหญิง' แต่ละอาณาจักร] #คาเอลุม #เทอร์ร่า #โอเชียนุม #อินเฟอร์นุม #ฟลอเรส#ซิลวิส #เบสเทีย #ไทโย
#จินหลง #แล้วคุณจะหลงรักเจ้าหญิง
[TOP 50 เพลเยอร์ทรงเสน่ห์ในเมืองคาเอลุม ชาย/หญิง]
#อัพเดทล่าสุดธันวาคม
[ด่วน!! รีบดูก่อนโดนลบ 'คลิปลับเด็ดย่านเริงรมย์' อาณาจักร
ฟลอเรส]  #รับรองไม่ผิดหวัง
[กิลด์เทพตีบวก 'กิลด์สายการผลิตโดยเฉพาะ' เปิดรับสมาชิกใหม่] #เราคือผู้กุมชะตาสงคราม
"โอ้ มีกระทู้น่าสนใจเพียบเลย แต่บางกระทู้ก็แปลกๆแฮะ ไหนๆ ดูอันนี้ก่อนสิ น่าสนใจสุดแล้ว" แจ็กกดไปที่คลิปลับเด็ดย่านเริงรมย์อาณาจักรฟลอเรส
[คุณมีอายุ 18 ปีขึ้นไป ใช่หรือไม่?] [Yes / No]
"ใช่ ฉันอายุ 18 พอดี"
[ค่าเข้าชมคลิป 500 ทอง คุณยืนยันการชำระเงินหรือไม่?]
[Yes / No]
"วิน 500 ทองมันกี่บาทน่ะ?"
"อัตราแลกเปลี่ยนอยู่ที่ 1,000 ทอง / 120 บาท"
"60 บาทสินะ ต้องจัดแล้ว อิอิ" แจ็กเงยหัวขึ้นมา มองซ้ายมองขวา แล้วกดยืนยันชำระเงินทันที
ตรุ๊ง~
คลิปวิดีโอถูกเปิดขึ้น เป็นภาพมุมมองบุคคลที่หนึ่งของเพลเยอร์ เขากำลังเดินอย่างสบายอารมณ์เข้าสู่ย่านเริงรมย์ของอาณาจักรฟลอเรส ถนนในย่านนั้นประดับด้วยโคมไฟสีแดงระเรื่อ ให้ความรู้สึกร้อนแรงและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน ประกอบกับแสงสีเหลืองจางๆ จากภายในร้านที่ดูอบอุ่นสบายตา ชวนให้ชายหนุ่มอยากเข้าไปนั่งพักเหลือเกิน
ภาพตอนนี้ฉายไปที่เกอิชาสาวนางหนึ่งที่กำลังยืนเอาหลังพิงกำแพงอยู่ในซอยเปลี่ยว เธอกำลังเหม่อมองท้องฟ้ายามค่ำคืน ผมสีดำหนาของเธอมัดเอาไว้ด้านบนแบบลวกๆ เธอใส่ชุดกิโมโนสีแดงมีลายดอกไม้สีชมพูแบบไม่เรียบร้อย ชุดของเธอด้านบนถูกดึงเปิดไปจนเกือบถึงหัวไหล่ เผยให้เห็นถึงผิวที่ขาวราวกับหิมะ ดวงตาสีดำกลมโต หางตาของเธอตกเล็กน้อย ขนตางอนยาว เธอเห็นชายหนุ่มคนที่จ้องมองเธอแล้วตอนนี้ เธอยิ้มเล็กน้อยและมองตอบกลับเขาด้วยแววตาที่เซ็กซี่และท้าทายยิ่งนัก จากนั้นเธอค่อยๆ ยกขาที่เปลือยเปล่าข้างหนึ่งแหวกกิโมโนออกมาพอประมาณ เผยให้เห็นถึงความงดงามของเรียวขาที่เนียนตาส่องประกายท่ามกลางแสงไฟสลัวยามค่ำคืน ชายหนุ่มกลืนน้ำลายดังเอื้อก และเดินจ้ำพรวดพราดตรงเข้าไปหาเกอิชาสาวนางนั้นทันที เขาเอามือยันกำแพงข้างหลังเธอดังปัง โน้มตัวเข้าไปใกล้อย่างช้าๆ ใช้สายตามองสำรวจเธออีกครั้งตั้งแต่ข้างล่างยันข้างบน เขาได้ยินเสียงเธอหอบหายใจอย่างแผ่วเบา ราวกับเธอสัมผัสได้ถึงความปรารถนาของชายหนุ่มตรงหน้า จนกระทั่งเขามองสบตากับเธอ และเธอใช้สายตาออดอ้อนมองกลับมา ชายหนุ่มทนไม่ไหว ยื่นหน้าเข้าไปเพื่อใช้ปากของเขาบดขยี้ริมฝีปากสวยอิ่มของเธอ และใช้สองมือกอดลูบคลํา....
[หากคุณต้องการรับชมต่อ โปรดชำระเงินเพิ่มอีก 2,000 ทอง ค่ะ]
[Yes / No]
"...."
แจ็กกด [Yes] ด้วยความเร็วที่ยิ่งกว่าฟ้าผ่า
[เงิน 240 บาท กำลังจะถูกหักจากบัญชี กดยืนยันเพื่อชำระเงินด้วยค่ะ] ขณะที่แจ็กกำลังจะยื่นนิ้วไปกดอีกครั้ง… วินจับมือแจ็กหยุดเอาไว้ได้ก่อน
"อย่าเลยเพื่อน กว่าจะจบคลิป ฉันว่านายหมดเป็นพันแน่นอน"
"...."
"...นั่นสินะ นี่ฉันกำลังโดนหลอกให้ตกเป็นทาสอารมณ์ตัวเองอยู่ใช่ไหม ทำไมฉันถึงเป็นคนใจง่ายแบบนี้"
วินเอามือตบไหล่แจ็ก แล้วพยักหน้าเบาๆ
"ไอ้คลิปนี้มันหลอกลวงกันชัดๆ ไม่เห็นบอกแต่แรกเลยว่าจะต้องเสียเงินเพิ่มด้วย" แจ็กบ่นต่อ
"ใช่เลยล่ะ นายลองรีเฟรชบอร์ดกระทู้ดูสิ" แจ็กลองทำตามที่วินว่า
"... เฮ้ย กระทู้มันหายไป"
"ทางบริษัทเขาคงตรวจสอบ แล้วก็ลบทิ้งให้แล้วละ เพราะมันเข้าข่ายหลอกลวง ถ้าเป็นคลิปเก็บเงินต่อแบบนี้ ควรจะแจ้งให้ทราบตั้งแต่แรก อย่างที่นายว่านั่นแหละ"
"สรุปว่านี่ฉันเสียค่าโง่ไป 60 บาทสินะ ดูไปได้ไม่ถึง 5 นาทีเลย แล้วไอ้วิน นายรู้อยู่แล้วไม่ใช่เรอะ ทำไมไม่ห้ามฉันวะ?"
"...."
"เอ่อ… คือ... ฉันก็อยากเห็นอาณาจักรฟลอเรสเหมือนกันนี่หว่า เหะเหะ" วินยิ้มเขินๆ
"แหม~! ไอ้บ้า แล้วมาทำเป็นนิ่ง"
หน้าบอร์ดกระทู้ที่รีเฟรชเมื่อสักครู่ มีโพสต์ใหม่ขึ้นมา
[เควสพระราชา มีคนพบเห็น 'เด็กหนุ่มแห่งหายนะ' ปรากฏตัวครั้งแรกในรอบสามเดือน หากใครพบเห็นเขาอีก ขอเพียงคุณติดต่อเรา คุณจะได้ส่วนแบ่งรางวัลนำจับด้วย] #อาณาจักรคาเอลุม #ค่าหัวหนึ่งล้านทอง
"เฮ้ย! ไอ้วินดูนี่ดิ เด็กหนุ่มหายนะที่ว่านี้หมายถึงนายใช่ไหม?"
วินรีบกดเข้าไปดูอย่างรวดเร็ว
WANTED
เด็กหนุ่มหายนะ
[รูปตัวละครในเกม]
ชื่อคนร้าย: วิน (เพลเยอร์ชาวไทย)
จุดสังเกต – แขนขวาพันผ้าทั้งแขน
เพื่อปกปิดรอยสักลายเปลวเพลิง
--------------------------------------------
ONLY ALIVE
1,000,000 G
+รางวัลจากพระราชา
ปึง! แจ็กทุบโต๊ะเสียงดังด้วยความโมโห
"อะไรกันวะ? ก่อนหน้านี้เป็นรูปสเก็ตช์อยู่เลย นี่เล่นอัพเดทรูปจริงเข้าไปซะงั้น… ถึงจะเป็นภาพจากในเกมก็เถอะ แล้วยังบอกอีกว่าเป็นคนไทยอีก ไม่ผิดกฏอะไรเลยรึไง? แบบนี้ก็ได้เรอะ?! "
"...." วินหลับตาเงียบครุ่นคิดอย่างเคร่งเครียดจนคิ้วชนกัน ผ่านไปไม่นาน เขาลืมตาโพล่งแล้วพูดว่า
"แบบนี้มันก็… อาจจะดีกว่าเดิมก็ได้นะ"
"ห๊ะ? ยังไงฟะ แบบนี้กะจะยกพวกรุมเราชัดๆ เลย"
"ข้อดีข้อแรกเลยก็คือ 'Only Alive' หรือจับเป็นเท่านั้น พวกคนที่อยากล่าค่าหัวเรา คงไม่ทุ่มสุดกำลังหวังเชือดทิ้งตูมเดียวจบ ถ้าเป็นแบบนี้พวกเรายังมีโอกาสจะสู้ และโอกาสที่จะหนีพ้น" วินพูดต่ออีกว่า
"ข้อดีข้อที่สองคือ แจ็ก นายยังไงล่ะ"
"ฉันเหรอ?" แจ็กทำหน้างง
"นายยังไม่มีใบค่าหัวในกรณีสมรู้ร่วมคิดกับฉันด้วย แสดงว่านายยังเข้าเมืองได้ปกติ เตร็ดเตร่รับเควสทำเควสส่งเควสได้สบาย ส่วนฉันก็แค่หลบซ่อนตัวเองก็พอ ถ้าเราเลเวลสูงกว่านี้ มีสกิลมากกว่าเดิมอีกสักนิด ฉันว่าพวกเราก็พอจะเอาตัวรอดได้แล้วละ เลเวลถึง 40 เมื่อไหร่ ค่อยเดินทางไปคลาสเชนจ์กันที่เมืองอื่นก็ได้"
"...อืมม์ อย่างนี้นี่เอง ถ้านายว่าโอเค ฉันก็โอเค ถึงไหนถึงกันอยู่แล้วเพื่อน" แจ็กยกกำปั้นขึ้นมาทางวิน แล้ววินก็ยกกำปั้นขึ้นชนเช่นกัน ปึก!
จากนั้นแจ็กก็ตีสีหน้าขึงขัง มองหน้าวินตรงๆ แล้วพูดขึ้นว่า "เออนี่วิน… ฉันถามอะไรนายหน่อยสิ"
วินสัมผัสได้ถึงความซีเรียสในน้ำเสียงของเพื่อน "...นายจะถามว่าฉันไปทำอะไรมา ถึงได้มีค่าหัวหนึ่งล้านใช่รึเปล่า?" วินถอนหายใจหนึ่งครั้งแล้วเริ่มพูดต่อว่า
"เอาล่ะ งั้นคงถึงเวลาต้องเล่า--"
"วิน…!"
แจ็กพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมจับไหล่ของวินบีบแน่นอย่างแรงจนเขาถึงกับประหลาดใจ วินเลยหยุดเพื่อรอฟังว่าเพื่อนจะพูดเรื่องสำคัญอะไรกับเขา
"นายรู้ใช่ไหมว่า 'อาณาจักรฟลอเรส' ไปทางไหน?"
"...."


## [สายสัมพันธ์]

"กลับมาแล้วครับ"
วินส่งเสียงบอกแม่ที่หน้าประตูบ้าน บ้านของเขาอยู่ในโครงการเคหะชุมชน ในซอยมหาโรจน์ เป็นบ้านชั้นเดียว พื้นที่ใช้สอย 41 ตรม.
2 ห้องนอน 1 ห้องน้ำ พ่อของเขาเป็นคนกู้ซื้อกับธนาคารเอาไว้ เพื่อให้ครอบครัวของเขาย้ายมาอยู่ที่กรุงเทพตั้งแต่วินอายุ 8 ขวบ ถึงแม้จะบ้านหลังนี้จะเล็กแต่เมื่อครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้ากัน บ้านหลังนี้ก็จะเต็มไปด้วยความสุขและความอบอุ่นเสมอ แต่เมื่อเวลาผ่านไปได้เพียงแค่หนึ่งปี สิ่งเหล่านั้นเริ่มมลายหายไปพร้อมกับผู้เป็นพ่อที่จากไปอย่างกะทันหัน
เมื่อไม่มีพ่อซึ่งเป็นเสาหลักของครอบครัว ชีวิตของแม่และลูกชายที่ยังเล็ก จึงเปลี่ยนไปอย่างหน้ามือเป็นหลังมือ หนี้สินที่ต้องชำระจากบัตรเครดิต รวมถึงค่าผ่อนบ้านแต่ละเดือนที่ต้องจ่ายกับธนาคาร ค่ากินค่าอยู่ ค่าใช้จ่ายของครอบครัว ภาระทุกสิ่งทุกอย่างตกมาอยู่กับผู้เป็นแม่ แม่ต้องออกไปทำงานอย่างหนัก เพื่อหารายได้มาจุนเจือครอบครัวและรักษาบ้านหลังนี้เอาไว้
"แม่ทำอะไรน่ะ ไม่ต้องทำเลย เดี๋ยววินทำเองครับ" วินที่เห็นแม่กำลังถูบ้านอยู่ รีบวิ่งไปแย่งไม้ถูพื้นจากมือของแม่มา
"งั้นแม่ไปเตรียมข้าวให้ลูกดีกว่า หิวหรือยังเอ่ย?"
"ครับผม หิวไส้กิ่วแล้ว วันนี้แม่เอากับข้าวอะไรมาบ้าง" ถึงวินจะกินข้าวกับแจ็กมาแล้ว แต่เขาอยากกินอาหารฝีมือแม่อยู่ดี และอยากใช้เวลากับแม่ให้มากที่สุดด้วย
"มีผัดสะตอกุ้ง กับแกงจืดกะหล่ำปลียัดไส้หมูสับ ลูกจะให้ทอดไข่ด้วยไหม?"
"เอาครับ ขอไข่เจียวนะครับ ทอด 3 ฟองเลยนะ แม่จะได้กินด้วย"
ต่อก ต่อก ต่อก ฟู่ ฟู่ แม่เริ่มลงมือทอดไข่เจียวและอุ่นกับข้าว
"วันนี้ลูกดูอารมณ์ดีนะ มีเรื่องอะไรดีๆ รึไง"
"อ๋อ ก็นิดหน่อยครับ" วินยิ้มตอบแม่เบาๆ และถูพื้นบ้านไปด้วย
"หรือว่า… มีแฟนแล้วสินะ"
"...." วินทำหน้าบอกบุญไม่รับใส่แม่ทันที
"เฮ้อ ในที่สุดลูกแม่ก็จะได้ออกไปเที่ยวเล่น เหมือนเด็กทั่วไปสักที วันๆ เอาแต่ทำงาน เวลาว่างก็อ่านหนังสืออย่างเดียว"
"มีที่ไหนเล่า บ้าแล้ว ผมจะมีแฟนไปทำไมล่ะครับ เปลืองเงินจะตาย ไม่เอาด้วยหรอก อุตส่าห์ทำงานเหนื่อยยากแทบแย่ จะให้เอามาเลี้ยงสาวหมดตัวเนี่ย ผมไม่เอาเด็ดขาด" วินส่ายหัวแล้วก้มหน้าถูพื้นต่อ
"โธ่~ ลูกก็ เลี้ยงนิดเลี้ยงหน่อยจะเป็นไรไป"
"แม่ไม่รู้จักวัยรุ่นสมัยนี้ซะแล้ว แค่ไปห้าง ดูหนัง กินข้าว ก็หมดเป็นพันแล้วนะครับ แล้วยิ่งไปเดตละก็ ผู้ชายไม่เป็นคนออกเงินทุกอย่าง มันก็ดูไม่ดีอีก เดี๋ยวก็โดนหาว่าไม่ใช่สุภาพบุรุษน่ะสิ ครั้นจะให้ผู้หญิงเป็นฝ่ายออก ผมก็ยิ่งไม่ชอบแบบนั้นเข้าไปใหญ่ สรุปคือ… เอาไว้ผมรวยเมื่อไร ค่อยคิดเรื่องแฟนละกันครับ"
ตอนนี้แม่เอาไข่เจียวมาตั้งที่โต๊ะกินข้าว ตักข้าวใส่จาน จัดสำรับบนโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กเรียบร้อยแล้ว
"มาๆ กินข้าวกันเถอะ"
วินถูบ้านเสร็จสองรอบ เอาอุปกรณ์ไปเก็บและเดินมาทำท่าจะลงนั่งกับแม่ แม่พูดขึ้นอย่างเร็วว่า
"ไปล้างมือก่อน!"
วินชะงัก แล้วรีบเดินไปห้องน้ำและล้างมืออย่างเรียบร้อย เดินออกมาจากห้องน้ำโดยชูมือทั้งสองข้างขึ้นระดับสายตา หันหลังมือไปข้างหน้าเหมือนหมอเตรียมผ่าตัด และเดินมานั่งลงที่โต๊ะญี่ปุ่นอีกครั้ง
"....."
"เมส!" (เสียงหมอขอมีดผ่าตัด)
"ดู๊ดู ลูกชายแม่ ความกวนอารมณ์นี้ลูกได้มาจากใครน้า"
"จะได้มาจากใครล่ะ ก็ได้มาจากพ่อ--"
"...." วินหยุดปากตัวเองไม่ทัน และคิดในใจว่า 'ไม่น่าพูดเลยตู'
"...นั่นสินะ ...พ่อลูกก็ขี้เล่นแบบนี้แหละ..." แม่ตักข้าวเข้าปาก และเคี้ยวโดยไม่สนใจโลก แผ่บรรยากาศเศร้าหมองเย็นชาออกมาเต็มที่ จนวินรู้สึกหนาวสั่นตามไปด้วย เขาจึงกินข้าวบ้าง
"อื้อหื้อ! ผัดสะตอกุ้งอร่อยสุดๆ ฝีมือของแม่นี้ยังกับเชฟมือหนึ่งแน่ะ!"
"นั่นป้าเอียดทำ ไม่ใช่แม่"
"...."
วินรีบตักน้ำซุปแกงจืดกิน ซู้ด~~! "ฮ้าา ชื่นใจยิ่งนัก อร่อยเหมือนเดิมนะครับ แกงจืดถ้วยนี้"
"นั่นก็ป้าเอียดทำ"
"...."
"ตกลงนี่แม่เป็นแม่ครัวหรือเด็กเสิร์ฟครับ ไม่ทำกับข้าวสักอย่าง อ๊ะ หรือว่าเขาเห็นว่าหน้าตาสวย หุ่นยังกับนางแบบ เลยให้ย้ายตำแหน่งไปเสิร์ฟอาหารใช่ไหมล่า ใช่ปาว หือ อ่ะแน่ะๆๆ" วินพยายามอ้อนแม่สุดฤทธิ์ เพื่อทำให้แม่ยิ้ม
"จะบ้าเรอะ ลูกนี้บ๊องจริง สาวเสิร์ฟก็ต้องเป็นสาวสิ ใครจะให้แม่ครัวแก่ๆ ไปทำล่ะ วันนี้แม่ต้องไปทำเมนูอื่น เลยให้ป้าเอียดเป็นคนทำสองเมนูนี้" แม่ตอบวินแบบยิ้มเล็กน้อย วินเห็นแล้วจึงรู้เลยว่าตัวเองทำสำเสร็จแล้ว
"แม่เห็นลูกแบบนี้ ยังไม่อยากจะเชื่อเลยนะว่าในสมุดพก คุณครูจะเขียนว่า 'นายอาชวิน มีปัญหาในด้านมนุษย์สัมพันธ์ เขาเป็นคนไม่ค่อยพูด และปฏิเสธการเข้าร่วมกลุ่มกับเพื่อนคนอื่นเสมอ' ทำไมอยู่ที่โรงเรียนถึงไม่ทำตัวเหมือนอยู่บ้านล่ะลูก"
"ก็… มัน… น่าเบื่อนี่ครับ เด็กส่วนใหญ่งี่เง่าทั้งนั้น ขี้นินทา ชอบจับกลุ่มและบังคับให้เพื่อนในกลุ่มเห็นด้วยกับตนเอง ผมโดนตัดสินจากสถานะทางสังคมไปเรียบร้อยแล้ว โดยคนที่ไม่แม้แต่จะเคยพูดคุยกับผมสักคำ แต่คิดเอาเองเลยว่าผมเป็นคนแบบไหนยังไง บ้านเราเป็นยังไง คนพวกนั้นผมไม่อยากจะไปยุ่งเกี่ยวด้วยหรอกครับ เสียเวลาเปล่า" วินอธิบายด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่น้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความน้อยใจ
"เพราะว่า… บ้านเราลำบาก… อย่างนั้นเหรอ" แม่ใช้คำว่า 'ลำบาก' เพราะเคยบอกวินไว้ว่าเกลียดคำว่า 'จน'
"...เอ่อ ...ช่างมันเถอะครับแม่ ที่โรงเรียนผมมีไอ้แจ็กเป็นเพื่อนคนเดียวก็พอแล้ว ปวดหัวกับมันจะตาย"
"วิน… แม่ขอโทษนะ ที่ทำให้ลูกต้องอายเพื่อน ต้องกลายเป็นเด็กมีปัญหาในสายตาคนอื่น" แม่พูดออกมาด้วยเสียงที่สั่นเครือ
วินขยับเข้าไปนั่งใกล้และจับมือแม่ทันที "แม่! คิดอะไรอย่างนั้นล่ะครับ ไม่จริงเลย ผมไม่เคยอายเลยครับ กลับกันซะอีก ผมภูมิใจในตัวแม่มาก แม่พยายามเลี้ยงผมอย่างดีที่สุดแล้วครับ ทุกวันนี้ผมก็มีความสุขดี ไม่ได้คิดว่าขาดเหลืออะไรเลย จะมีก็แต่ห่วงแม่ที่ทำงานหนักเกินไปเนี่ยแหละ"
วินมองหน้าแม่ สังเกตเห็นว่าแม่แค่น้ำตาซึม ไม่ได้ร้องออกมาแต่ไหล่ของแม่สั่นเล็กน้อยเหมือนพยายามจะอดกลั้นไม่ให้ร้องไห้ต่อหน้าลูก วินรู้เหตุผลที่แม่ทำแบบนี้ดี นั่นก็เพราะผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่เข้มแข็งที่สุดเท่าที่เขารู้จักมา
"เฮ้อ! แม่นี่แย่จริง ดราม่าใส่ลูกอีกแล้ว" แม่กล่าว
"กินข้าวกันเถอะครับ กินกันๆ" วินตักกุ้งวางบนช้อนของแม่
...
พวกเขานั่งกินข้าวจนเสร็จเรียบร้อย และวินจัดการลงมือล้างจานทันที
"งั้นเดี๋ยวแม่ไปทำงานก่อนนะ โอ๊ะๆ ลืมไปว่ายังไม่ได้กินยาหลังอาหาร" แม่รื้อยาออกมาจากกระเป๋า แต่ละเม็ดหลากสีสันเหลือเกิน และเริ่มกินพวกมันทีละเม็ดสองเม็ด
วินที่ล้างจ้านอยู่ หันมาดูและพูดว่า "แม่! เมื่อไรแม่จะเลิกกินยาชุดแบบนี้ซะที มันไม่ดีต่อสุขภาพนะครับ"
อึก อึก อึก "ก็แม่กินแล้วหายนี่นา แถมถูกด้วย"
"ยาพวกนี้มันแรงมากน่ะสิ แม่ถึงหาย แต่มันไม่ดีต่อตับไตนะครับ ผมว่าแม่ไปหาหมอเถอะ ผมขอร้อง"
"แม่ไม่เป็นไรหรอกน่า ไปหาหมอแพงจะตาย แถมเสียเวลาอีกต่างหาก แม่ไม่อยากหยุดงาน" แม่เดินเข้ามากอดและหอมแก้มลูกชายหนึ่งฟอด "ขี้บ่นจังเลยนะ ลูกชายสุดหล่อของแม่ แม่ไปละ"
ก่อนที่แม่จะเดินพ้นประตูบ้าน แม่ตะโกนขึ้นมาว่า "วิน คืนนี้อากาศเย็นนะ เดี๋ยวออกไปทำงานอย่าลืมใส่เสื้อหนาๆ ล่ะ แล้วถ้าเลิกทำได้ก็ยิ่งดีนะ แม่ไม่ชอบเลย แม่อยากให้ลูกนอนอยู่บ้านมากกว่า"
"คร้าบๆ" วินตอบพร้อมกับโบกมือบ๊ายบายแม่
...
นี่แหละครับแม่สุดที่รักของผม แม่ของผมชื่อ 'กาญ' อายุ 45 ปี ทำงานเป็นแม่ครัวในร้านอาหารเปิด 24 ชม. ในปั้มน้ำมันใหญ่ปากซอยมหาโรจน์แห่งนี้ ตั้งแต่พ่อไม่อยู่กับเรา จากที่แม่เป็นแม่บ้านคอยเลี้ยงดูผม และทำงานศิลปะที่ตนรัก แม่ก็ต้องผันตัวเอง ละทิ้งความฝัน และก้าวเข้าสู่การทำงานในฐานะลูกจ้างแบบสุดตัว ผมใช้คำว่า 'สุดตัว' เพราะแม่ทำงานหนักมาก หนึ่งวันของแม่เริ่มแบบนี้ครับ ตื่นตั้งแต่ตีสาม ไปตลาดซื้อวัตถุดิบด้วยตนเอง กลับมาทำกับข้าวที่ร้าน 8-10 เมนู แม่จะต้องเตรียมอาหารให้พร้อมสามช่วงเวลาด้วยกันคือ เช้าเจ็ดโมงหนึ่งชุด บ่ายสองหนึ่งชุด สองทุ่มอีกหนึ่งชุด และทั้งหมดที่ว่ามาในครัวของร้านมีพนักงานแค่สองคนนั้นก็คือ แม่กับป้าเอียดนั่นเอง ส่วนหน้าร้านมีพนักงานหญิงสามคน กับชายอีกสามคน ที่จะทำหน้าที่แคชเชียร์ เสิร์ฟ เก็บโต๊ะ ทำความสะอาด และส่งอาหารเดลิเวอรี่
ด้วยขนาดร้านที่ใหญ่โต โอ่โถง เมื่อเทียบกับพนักงานที่มีอยู่แล้ว ผมบอกได้เลยว่าทุกคนในร้านยุ่งกันชนิดสายตัวแทบขาด แต่กระนั้นแล้วแม่ก็พยายามอย่างเต็มที่ที่จะใช้เวลาอยู่กับผม เช่นเวลากินข้าว พวกเราจะกินด้วยกันทุกครั้งเท่าที่ทำได้ และผมรู้ว่าแม่ยุ่งแค่ไหนกับเรื่องงาน ถึงแม้ตอนนั้นผมจะอายุแค่ 9 ขวบ และรู้สึกเคว้งคว้าง ที่อยู่ๆ ก็ไม่มีพ่อ ไม่ได้เจอพ่ออีกแล้ว ผมก็อดทนที่จะไม่ร้องไห้ต่อหน้าแม่ ไม่งอแง ไม่ทำตัวอ่อนแอให้แม่ต้องเป็นห่วง เพราะผมไม่อยากเป็นภาระของแม่ไปมากกว่าเดิม วันไหนหากไม่ได้ไปโรงเรียน ส่วนใหญ่ผมจะอ่านหนังสือ และเล่นคนเดียวอยู่ที่บ้านเสมอ จะไปหาแม่ที่ร้านบ้างเป็นครั้งคราวเพื่อกินข้าว หรือช่วยเด็ดพริก เด็ดกะเพรา ช่วยงานแม่เท่าที่เด็กจะทำไหว เมื่อเสร็จแล้วก็กลับบ้านเพื่อจะได้ไม่เป็นการรบกวนแม่มากเกินไป ผมคิดว่าตัวเองรับมือสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับชีวิตได้ดีทีเดียวในฐานะที่เป็นเด็กอายุ 9 ขวบ
แต่จนแล้วจนรอด เหตุการณ์ที่ย้ำเตือนว่าผมก็ยังเป็นเด็กน้อยคนหนึ่งอยู่ก็เกิดขึ้น ผมยังจำวันนั้นได้ดี เรื่องมันเกิดขึ้นขณะที่ผมกำลังเล่นตุ๊กตุ่นต่อสู้กันอยู่อย่างเมามันสนุกสนานที่บ้านเพียงลำพัง
...
"อะจ๊าก! เฟี้ยว! ฟ้าว! รับท่าไม้ตายของข้าไป! ย้าก! ชนะแล้ว! เย้…! นี่ดูสิครับ...!"
ผมที่เงยหน้าเปื้อนยิ้มขึ้นมา ได้หยุดชะงักและรู้สึกตัวว่าไม่มีใครอยู่ข้างๆ เรานี่นา... ตอนนี้ผมอยู่คนเดียวในบ้านที่เงียบเชียบ เงียบขนาดได้ยินเสียงของน็อตจากหน้าต่างดังเอี๊ยดอ๊าดอย่างแผ่วเบา ได้ยินเสียงใบไม้สั่นไหวเพราะแรงลม ได้ยินเสียงรถยนต์จากปากซอยที่ดังอยู่ไกลๆ ได้ยินเสียงทีวีจากบ้านใกล้ๆ ที่ดังอย่างจับใจความไม่ได้ ใช่ครับ ถึงผมจะยังเป็นเด็ก แต่ผมรู้ดีว่าโลกข้างนอกนั้นกว้างใหญ่ไพศาลขนาดไหน และนั้นยิ่งทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ จากข้างใน ความรู้สึกนี้มันบีบอัดแน่นถาโถมเข้ามายังหัวใจของผม แผ่ซ่านขึ้นมาถึงใบหน้า รู้สึกอึนๆ ที่ดวงตาอย่างบอกไม่ถูก จนหยดน้ำตาของผมร่วงเผาะออกมาเองโดยที่ไม่รู้ตัว เสมือนร่างกายบีบบังคับให้เด็กน้อยเก้าขวบคนหนึ่งต้องรู้จักกับคำว่า 'เหงา' เป็นครั้งแรกในชีวิต...
"ฮึก!"
"อือ อือ~!... อือๆๆ" ผมนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่เพียงลำพัง
"แง แง แง~!"
"แง! แง~!" ผมร้องไห้ดังขึ้น ดังขึ้นทุกที
"อือ! ฮึก!" ผมพยายามเช็ดน้ำตาตัวเองให้หมดไป แต่น้ำตามันก็ไหลออกมาไม่หยุด
"แง แง~!... พ่อ… พ่อ~ครับ… พ่ออยู่ไหน… ผมคิดถึงพ่อ~!"
"พ่อ!! ฮึก! แง~! อ๊าาาาา!!"
ขณะที่ผมกำลังนั่งร้องไห้เสียใจอย่างหมดอาลัยตายยากอยู่นั้น ผมเหลือบไปเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งแอบยืนร้องไห้กระซิกๆ อยู่ที่ประตูบ้านผม จากนั้นเขาเดินเข้ามาหาผมอย่างช้าๆ ด้วยน้ำตาที่ไหลพรากกว่าเดิม เขาพยายามเอามือทั้งสองข้างปาดน้ำตาออก แต่เขาก็ไม่สามารถทำมันได้ เขาทิ้งตัวลงมากอดผมเอาไว้แน่นและพวกเราก็ร้องไห้ไปด้วยกัน
"แง แง แง~! อือ อือ~! แง~!"
ผมจำได้ว่าเด็กคนนี้เป็นลูกชายร้านก๋วยเตี๋ยวที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับผม พวกเราไม่เคยคุยกัน ไม่เคยเล่นด้วยกันมาก่อน แต่ช่วงเวลาที่เค้าเข้ามากอดผมเอาไว้นั้น หัวใจของผมที่บางเบาและหนาวเหน็บจากความรู้สึกโดดเดี่ยว มันค่อยๆ อบอุ่นขึ้นมาทีละนิด
และนับจากวันนั้นเป็นต้นมา เขาก็กลายเป็นเพื่อนแท้เพียงคนเดียวของผม...


## [เงินตรา ปัญญา คำสอน]

"อื๋อ?... ฮ้าว~~~ กี่โมงละเนี่ย งึมๆ บ่ายสองครึ่งเหรอ"
ผมหยิบมือถือขึ้นมาทันทีเพื่อจะเช็คตลาดประมูล อยากรู้ตอนนี้มันได้ยอดเท่าไรแล้ว แต่ก็หยุดและนึกขึ้นได้ว่า
"เออ แจ็กมันบอกให้มาลุ้นด้วยกันตอนสุดท้ายนี่หว่า อืมๆ รอก็ได้"
ผมที่นอนกลิ้งเกลือกไปมาบนเตียง นอนคิดอะไรนู้นนี้นั่นไปเรื่อยเปื่อย…
อ๊ะ ก่อนอื่นเลย ผมขอเล่าก่อนนะครับว่าทำไมผมถึงเพิ่งจะมาตื่นเอาบ่ายสองโมง เหตุการณ์เมื่อคืนมันเป็นแบบนี้ครับ
....
หลังจากแม่ของผมออกไปทำกับข้าวรอบดึกที่ร้านอาหาร ผมก็อาบน้ำอาบท่าเตรียมตัวไปทำงานรอบดึกเช่นกัน
ใช่ครับ คุณฟังไม่ผิดหรอก ผมกำลังจะออกไปทำงาน งานที่เด็กหนุ่มอายุ 18 จะทำได้ ก็เป็นงานพาร์ทไทม์เนี่ยละครับ ผมจะเล่าตารางการทำงานช่วงนี้ของผมให้ทุกคนได้ฟังกันนะครับ
เริ่มจาก 20.00 น. ผมจะออกไปทำงานติดป้ายหาเสียงเลือกตั้ง รายละเอียดการทำงานก็คือ พวกเราจะแบ่งเป็นทีมๆ ละ 4 คน ต่อรถกระบะหนึ่งคัน ที่ขนแผ่นป้ายไวนิลกรอบไม้ขนาด 250*120 ซม. ของนักการเมืองที่จะลงเลือกตั้งที่จะถึงนี้ แต่ละทีมจะแบ่งพื้นที่กระจายกันออกไปติดตามเสาไฟฟ้ารอบเมือง งานนี้ใช้แรงไม่เบา เพราะต้องขนแบกป้าย และออกแรงใช้คีมบิดลวดเพื่อผูกมัดป้ายให้แน่นหนา แต่เมื่อทำไปเรื่อยๆ ก็จะชินเอง ถึงจะหนักหน่อยในคืนที่ฝนตกก็เถอะ รายได้ต่อคืนคือ 300 บาท ผมจะเสร็จจากงานนี้ตอนประมาณตีสองครึ่งครับ
เมื่อกลับถึงบ้านผมจะหลับทันทีที่หัวถึงหมอน แล้วนาฬิกาปลุกจะดังขึ้นตอนตีห้าครึ่ง เพื่อปลุกให้ผมตื่นมาล้างหน้าล้างตา แปรงฟันและออกไปขายข้าวเหนียวหมูปิ้งต่อ ผมจะตั้งโต๊ะเล็กๆ วางขายอยู่เยื้องตรงทางเข้าปั้มปากซอยนั่นแหละครับ ข้าวเหนียวแม่จะนึ่งเตรียมเอาไว้ให้ ส่วนหมูเสียบไม้ ผมสั่งแบบสำเร็จรูปจากเจ้าดังอยุธยามาเตรียมไว้แล้วเช่นกัน ที่เหลือก็แค่ออกไปนั่งปิ้งไปหาวไป เตรียมแพ็คข้าวเหนียวใส่ถุง พร้อมขายแล้วครับ ทำแบบนี้ถึงจะได้กำไรน้อยหน่อย แต่ก็ไม่ต้องเสียเวลาเตรียมของมากมาย งานนี้ผมขายได้กำไรวันละ 200 บาท
และเมื่อถึงเวลา 8.30 น. ผมก็เก็บร้านและเข้าไปช่วยแม่ล้างจานที่ร้านในปั้มต่อ นี่คือเฉพาะช่วง ส-อ นะครับ ถ้าวันปกติผมก็จะใส่ชุดนักเรียนมาเลย และเลิกขายเร็วหน่อยเพื่อไปให้ทันโรงเรียนเข้าพอดี (แต่ส่วนใหญ่จะสาย)
เมื่อล้างจานที่กองเป็นภูเขาเสร็จแล้ว ผมก็จะกินข้าวเช้าพร้อมกับแม่และกลับบ้านมาอาบน้ำนอนต่อที่บ้าน จะอยู่ที่ช่วงประมาณ 10.00 น. และผมก็หลับยาวจนตื่นมาอีกทีตอนประมาณบ่ายสองครึ่งนี่ละครับ
"ฮึบ กินกล้วยดีกว่า รองท้องซะหน่อย… หึหึหึ เห็นกล้วยแล้วนึกถึงไอ้แจ็กแฮะ ขำเป็นบ้า 'สกิลแจกกล้วย' สกิลแบบนั้นยังใช้ประโยชน์ได้อีกนะเพื่อนตู ไม่ผิดหวังจริงๆ"
ง่ำ ง่ำ ขณะที่กินกล้วย ผมก็เปิดคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คเช็คข่าวสารอัพเดทไปด้วย เริ่มจากอ่านข่าวเศรษฐกิจบ้านเมืองที่น่าสนใจทั้งในประเทศและต่างประเทศแบบผ่านๆ เสร็จใน 5 นาที จากนั้นเปิดอ่านการ์ตูนที่อัพเดททั้งหมดเสร็จในครึ่งชั่วโมง
"ฮื้อ~! ตั้งแต่ One pierce กับ Solo Level จบอวสานไปแล้ว ไม่มีการ์ตูนอื่นเรื่องอื่นจะสนุกเทียบเท่าได้เลยแหะ"
เมื่อกินกล้วยเสร็จผมก็กินนมตามอีกหนึ่งแก้ว อึก อึก อึก และกดเปิดเพลงบรรเลงธีมแฟนตาซีขึ้นมาฟัง
"ติ่ง ติง ติ๊ง ติ่ง ติ๊ง ติง …"
"เช็คข่าวสารเกมต่างโลกดีกว่า ดูสิวันนี้มีกระทู้อะไรน่าสนใจบ้าง หือ? มีคนส่งข้อความมา"
[From น้ำ: เอ่อ..วิน ในกระทู้เมื่อคืนนั่น นายจริงๆ ใช่ไหมที่ค่าหัวหนึ่งล้านน่ะ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย? แถมเครื่องหมายรูปปีกนั้นมันสัญลักษณ์ของราชวงศ์คาเอลุม แสดงว่านั่นคือเควสพระราชาของจริงเหรอ? (ปล. เรื่องนี้ฉันยังไม่ได้บอกเพื่อนๆ นะ และถึงฉันจะเพิ่งได้คุยกับนาย แต่ฉันเชื่อว่านายไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องชั่วร้ายได้)]
"ก็นะ… ลงรูปแบบนี้ คนที่รู้จักก็ต้องทักมาอยู่แล้ว ยังไงก็ตอบไปหน่อยดีกว่า"
[From วิน: ขอบใจนะน้ำที่เชื่อในตัวฉัน เอาไว้มีโอกาสจะเล่าให้ฟังนะ แต่ยังไงช่วงนี้คงไปปาร์ตี้กับพวกเธอไม่ได้แล้ว เพราะมันอันตรายมาก ขืนอยู่ด้วยกันพวกเธออาจพลอยโดนหางเลขไปด้วย]
"มีข้อความจากเรย์ด้วย อ้าว เป็นสติ๊กเกอร์เฉยๆ
(รูปการ์ตูนหมีตัวหนึ่งกำลังโอบไหล่ปลอบใจหมีอีกตัว)
"เรย์นี่ก็แอบมีมุมน่ารักดีแฮะ แสดงว่าเห็นกระทู้แล้วสิเนี่ย งั้นเราจะส่งสติ๊กเกอร์อะไรตอบดีหว่า… อันนี้… ไม่ดีๆ อันนี้ล่ะ… อืม อันนี้ละกัน"
(รูปหมีน่ารักยิ้มอ่อนและยกนิ้วโป้ง)
"โอเค มานั่งไล่อ่านกระทู้กัน [ศึกกิลด์วอร์ First Class] เงินรางวัลหนึ่งล้านดอลล่าร์ นี่มันสุดๆ เลย แต่สถานการณ์ของเราตอนนี้ จะไปเข้ากิลด์ใครได้ล่ะ คงได้แต่นั่งดูถ่ายทอดล่ะนะ ไว้ชวนแจ็กดูด้วยกันดีกว่า"
จากนั้นผมก็นั่งไล่อ่านกระทู้ฟรีเกือบทั้งหมด ใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง ผมบอกได้เลยว่ากระทู้ขอแรงรุมประชาทันฑ์ล่าค่าหัวผมนั้นฮอทเหลือเกิน ติดอันดับหนึ่งในห้ายอดฮิตประจำวันเลยทีเดียว เนื่องจากคำว่า 'เควสพระราชา' มันมีความหมายสำหรับเพลเยอร์มหาศาล ไม่ใช่แค่เรื่องเงินรางวัลเท่านั้น แต่มันการันตีค่าชื่อเสียงเพลเยอร์ได้ดีอีกด้วย
[ค่าชื่อเสียง: ในเกมต่างโลกคะแนนค่าชื่อเสียงสำคัญมาก ถ้าคุณมีค่าชื่อเสียงในเมืองนั้นมากพอ คุณอาจมีสิทธิ์ได้รับเควสระดับสูงจาก NPC ที่การันตีผลตอบแทนดีเยี่ยมมากตามไปด้วย ไม่ว่าจะเป็นด้าน EXP หรือไอเท็ม ในทางกลับกันหากคุณมีค่าชื่อเสียงไม่พอ NPC บางคนอาจไม่คุยด้วยเลยก็มีเหมือนกัน เพลเยอร์ใหม่จึงต้องค่อยๆ สะสมค่าชื่อเสียงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อนึ่งคะแนนนั้นสามารถเพิ่มหรือลดได้ขึ้นอยู่ที่การกระทำของเพลเยอร์เอง]
"วิน~~~ว้อย ฉันมาแล้ว ตื่นอะยาง!" เสียงแจ็กดังมาจากหน้าประตูบ้าน
"โอ้ ตื่นแล้วเรอะ เอานี่ ฉันเอาก๋วยเตี๋ยวที่บ้านมาฝาก เล็ก ยำ กระดูกอ่อน พิเศษเพิ่มเกี๊ยวและหมูสับ"
"ขอบใจมาก กำลังหิวเลย" ผมรับก๋วยเตี๋ยวมาและเดินไปหยิบชามมาใส่ แจ็กกระโดดทิ้งตัวนอนลงที่เตียงแทนที่ผมทันที
"วิน หมดเวลาประมูลกี่โมงวะ"
"16.00 น. เป๊ะ เหลืออีก 10 นาที" ผมตอบแจ็กแล้วเอาโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กมาตั้ง เพื่อนั่งกินก๋วยเตี๋ยว
"คิกๆๆ" แจ็กนอนเล่นมือถือและหัวเราะออกมา
ซู้ดดด "ฮ่าห์! ก๋วยเตี๋ยวอร่อยเหมือนเดิมเลย ว่าแต่ขำอะไรวะ แชทกับสาวที่ไหนอีกล่ะ เดี๋ยวปั้ดฟ้องน้ำเลย"
"ไอ้นี่ ยังแซวไม่เลิกอีก ก็แชทกับน้ำเนี่ยแหละ"
"ฮั่นแน่! มิน่าละยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว ไหนคุยไรกันเอามาดูดิ" ผมทำท่าจะคว้ามือถือแจ็กมาดู แต่มันลุกขยับหนีอย่างไวเลย
"ไม่ให้เฟ้ย เขินตายชัก ไม่มีไรหรอกน่า คุยไร้สาระไปเรื่อย เออว่าแต่ เหมือนน้ำจะเห็นกระทู้นายด้วยแน่ะ เห็นถามมาว่าฉันเห็นรึยัง แล้วมีอะไรอีกนะ เอ่อ… อ๋อ! พวกสาวๆ อยากชวนพวกเราไปปาร์ตี้ด้วยกันอีก"
"แล้วนายตอบไปว่าไง"
"ฉันบอกว่า เห็นกระทู้แล้ว ส่วนเรื่องปาร์ตี้เดี๋ยวขอถามนายก่อน"
"อืม ดีแล้วๆ ช่วงนี้คงต้องห่างกับพวกเธอสักพัก ไม่งั้นพวกเธอจะโดนหาว่าสมรู้ร่วมคิดกับเราไปด้วย"
"แต่… พวกเธออาจยินดีก็ได้นา"
"อย่าเลย ต้องสู้กับเพลเยอร์ แถมเผลอๆ ต้องสู้กับทหารประจำเมืองอีก โดนจับได้ละก็รับรองว่าค่าชื่อเสียงร่วงกราวแน่นอน เอาไว้เคลียร์เรื่องนี้ให้ได้ก่อนค่อยว่ากัน"
"โอเคๆ งั้นฉันตอบน้ำไปตามนั้นละกัน"
...
เมื่อวินกินก๋วยเตี๋ยวหมดชาม ก็ได้เวลาบ่ายสี่โมงพอดิบพอดี
"แจ็กมาเถอะ ถึงเวลาระทึกใจแล้ว" แจ็กรีบตะกุยตะกายคลานจากเตียงลงมาอยู่ด้านหลังวินอย่างรวดเร็ว
"นายกะว่าจะได้สักเท่าไร?" แจ็กถาม
"อืมม์… ถ้าได้สัก 80,000 บาทละก็แจ๋วเลยล่ะ"
"แปดหมื่นเลยเรอะ?! ชีวิตนี้ฉันไม่เคยมีเงินเยอะขนาดนั้นเลย ว๊าก- ตื่นเต้นแทนนายว่ะ" แจ็กเอามือมาบีบไหล่ผม
"ไอ้บ้า นายตื่นเต้นแทนตัวเองด้วยเลยก็ได้ ฉันตั้งใจจะหาจนกว่าพวกเราจะซื้อเครื่อง VR ได้สองเครื่องนั่นแหละ นี่ก็ถือเป็นเงินของนายครึ่งหนึ่ง พวกเราฝ่าฟันมาด้วยกันนี่นา และจากที่เข้าเกมกับนายแค่ครั้งเดียว ฉันยิ่งมั่นใจเลยว่าพวกเราจะรวยไปกับเกมนี้แน่นอน"
"โอ้ววว นายนี่มันพูดให้ฉันคึกคักได้ทุกทีสิน่า รวยเลยเหรอวะ เป็นไปได้จริงดิ"
"เป็นไปได้อยู่แล้ว ฉันจะทำให้ได้ ฉันจะซื้อบ้านหลังนี้จากธนาคาร ฉันจะไม่ให้แม่ต้องลำบากทำงานหนักอีกต่อไป พอกันทีกับชีวิตที่แต่ละวันต้องวนเวียนกับการหาเงินแบบเดือนชนเดือน ฉันอยากให้แม่ได้ใช้ชีวิตแบบที่มีความสุขกว่านี้"
"โอเค ฉันเข้าใจนายแล้ว เอาเลย พวกเราจะรวยให้ได้ตั้งแต่ยังเด็กนี่ละ"
"งั้นฉันกดล่ะนะ" ผมกดเปิดแอพในมือถือ
[ตลาดประมูลAWO]
[สินค้าประมูลของท่านได้ถูกขายแล้วค่ะ]
[ท่านได้รับเงิน 1,020,000 G]
"1,020,000 G! เฮ้ย! ไอ้วิน ตีเป็นเงินบาทได้เท่าไรวะ?!" แจ็กตะโกนออกมาอย่างตกใจ
"หนึ่ง… แสน" ผมตอบอย่างตกตะลึงกับตัวเลขในหัวเช่นกัน
"122,400 บาท"
"โอ้ มาย ก๊อดดดดดด!! ว๊ากกกก!! แสนสอง!! บ้าไปแล้ว~!!" แจ็กดีใจจนสติหลุดวิ่งพล่านไปทั่วบ้าน
ผมเข่าอ่อนกับเงินมากมายที่ตัวเองได้รับ จนทรุดลงไปนั่งเอนหลังที่ข้างเตียง ผมมองตัวเลขในมือถืออีกครั้ง เอานิ้วชี้ไล่ดูทีละตัว หนึ่งแสนสองหมื่นจริงๆ "ฮ่ะ ฮ่ะ ไม่อยากจะเชื่อเลย" ผมยิ้มกว้างเงยหน้ามองเพดานบ้าน พลันนึกขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายที่คุ้มครองและช่วยดลบันดาลให้ได้รับพรเช่นนี้
"ก๊ากฮ่าฮ่าฮ่า!!" แจ็กยังหัวเราะลั่นอยู่ และวิ่งมาจับมือขวาของผมชูขึ้นฟ้า "ไชโย!! ไอ้วินเพื่อนผมคือผู้ชนะครับ!! ฮ่ะฮ่าฮ่า โอยหัวเราะจนเหนื่อย ขอไปหยิบน้ำอัดลมกินแป๊บ"
"ในตู้เย็นไม่มีว่ะ ไปซื้อที่ปั้มปากซอยดีกว่า ฉันจะไปซื้ออย่างอื่นพอดีเลย แล้วเดี๋ยวฉันต้องกลับมาทำงานแปลเอกสารให้เสร็จอีกด้วย"
"โห ไอ้วิน นายจะกลับเข้าสู่ชีวิตจริงเร็วไปไหนฟะ นี่เพิ่งได้เงินก้อนโตมานะ มันต้องฉลองกันเซ่"
"เออ ฉันก็ดีใจอยู่แล้วเว้ย ...ดีใจจริงๆ แต่เป้าหมายพวกเราไม่ใช่แค่นี้นี่หว่า ขั้นแรกคือเก็บให้ได้สองแสนนะ VR สองเครื่องไง"
"โอเคๆ ป่ะ ไปกัน ตะโกนจนคอแห้งละ"
...
ผมนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์เวสป้าคันเก่าของแจ็กไปที่ปั้มปากซอย เมื่อไปถึงพวกเราก็เดินเข้าร้านสะดวกซื้อ แจ็กบอกว่าขอเวลาซื้อของแป๊บ เห็นบอกว่าจะมาจัดงานฉลองเล็กๆ กัน ผมซื้อของใช้ในบ้านเสร็จจึงเดินออกมานั่งรอที่ม้านั่งหน้าร้านเพื่อเช็ครายละเอียดงานที่จะต้องแปลในวันนี้ งานที่ว่านี้คืองานแปลเอกสารงานวิจัยของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งครับ งานนี้ผมได้มาเพราะศาสตราจารย์ของพ่อผม เป็นคนติดต่อเข้ามา บอกว่าอยากจะช่วยเหลือครอบครัวและนี่เป็นสิ่งหนึ่งที่พ่อเคยฝากฝังคนที่ทำงานเอาไว้ว่า 'เขาอยากให้ผมเก่งภาษาเหมือนกับตัวเขาซึ่งเป็นอาจารย์ประจำภาควิชาภาษาศาสตร์ เขาเชื่อว่าผมมีพรสวรรค์ด้านนี้เช่นกัน'
บอกตามตรงว่าผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองมีพรสวรรค์รึเปล่านะ แต่ปัจจุบันผมพูดได้ 5 ภาษาแล้ว มีภาษาไทย จีนกลาง อังกฤษ อาหรับและสเปน ถ้าคนทั่วไปรู้เรื่องนี้เขาก็คงคิดว่าเด็กอายุ 18 พูดได้หลายภาษาขนาดนี้ นี่มันอัจฉริยะแล้ว อะไรประมาณนั้นครับ แต่ผมไม่คิดแบบนั้นเลย ไม่เลยสักนิดเดียว เพราะสิ่งที่พ่อผมฝากฝังเอาไว้ให้กับศาสตราจารย์ ดูเหมือนท่านจะจริงจังเกินเหตุ จริงจังสุดๆ จริงจังขนาดที่ว่าส่งครูชั้นหนึ่งมาสอนพิเศษถึงที่บ้านเป็นเวลา 2 ชั่วโมงทุกวัน จ-ศ ส่วนช่วงวันหยุดก็ให้การบ้านไว้เยอะมาก พอสอนผมได้สักระยะหนึ่ง ก็บอกว่าให้ช่วยแปลงานให้หน่อย แล้วจะให้ค่าจ้าง ค่าขนม ผมก็อยากหาเงินช่วยแม่ด้วยอีกแรงหนึ่งอยู่แล้ว เลยมุมานะเรียนเต็มที่ เพื่อให้แม่สบายใจ และเมื่อได้เงินจากการแปลเอกสารทีละห้าสิบบาท หรือหนึ่งร้อยบาท เมื่อผมเอาไปให้แม่ แม่ก็ยิ้มหน้าบาน กอดผมและชมเชยว่า 'เก่งมากลูก เก่งเหมือนพ่อเลย'
งานแปลเอกสารนี้ ผมใช้เวลาทำประมาณวันละ 3 ชั่วโมง ได้เงินต่อเดือนเฉลี่ยแล้ว 12,000 - 15,000 บาท ผมอยากทำมากกว่านี้ ผมชอบแปลภาษาเพราะมันสนุกเหมือนกับได้ไขปริศนารหัสลับอะไรสักอย่าง แต่ดูเหมือนว่าศาสตราจารย์จะไม่อยากให้ผมหมกมุ่นกับมันทั้งวัน เลยส่งงานมาให้ปริมาณแค่นี้ในแต่ละเดือน
ในหนึ่งอาทิตย์จะมีหนึ่งวันที่ศาสตราจารย์จะเป็นคนมาสอนด้วยตัวเอง ผมจะชอบคลาสสอนของท่านเป็นพิเศษ ท่านเป็นคนแก่อายุ 60 ที่เฟี๊ยวมาก รูปร่างของท่านอ้วนล่ำเหมือนหมีน่ากอดตัวโต ไว้ผมทรงอันเดอร์คัทเปิดข้างแต่ด้านบนยาวและรวบมัดไว้ดานบน ผมของท่านหงอกแซมขึ้นเกือบทั้งหัว เวลาที่เจอผม ท่านจะมีรอยยิ้มให้เสมอ ศาสตราจารย์จะเรียกตัวเองว่าปู่และเรียกผมว่าหลาน ท่านเป็นคนที่ตลกโปกฮา แต่แฝงไว้ด้วยบารมีที่น่าเคารพอย่างล้นเหลือ ศาสตราจารย์จะไม่เชิงสอนแบบวิชาการ แต่จะมาเล่าเรื่องสนุกของภาษา ความลี้ลับของภาษาโบราณที่สูญหาย ปรัชญาการใช้ชีวิตที่มาพร้อมกับความหมายของตัวอักษร
ศาสตราจารย์ช่วยให้ชีวิตของเด็กคนหนึ่งอยู่กับร่องกับรอยมากขึ้น พูดได้เต็มปากว่าถ้าไม่ได้ท่าน ชีวิตผมคงหลงทางไปอีกไกลแน่นอน มีเหตุการณ์หนึ่งที่ผมจำได้ไม่ลืมเลย เรื่องมันเกิดขึ้นหลังช่วงเวลาที่พ่อจากไปได้ประมาณครึ่งปี ขณะที่ผมนั่งเรียนคลาสสอนภาษาพิเศษอย่างเซื่องซึม เป็นวันที่ผมเหนื่อยใจและหดหู่กับชีวิตรอบตัวเป็นอย่างมาก เหมือนศาสตราจารย์จะสังเกตได้ เพราะท่านหยุดสอนกะทันหัน แล้วเดินมานั่งข้างๆ ผม
"วิน หลานเป็นอะไรรึเปล่าวันนี้ เกิดอะไรขึ้นที่โรงเรียนงั้นเหรอ?"
"...."
"คือวันนี้… เพื่อนที่โรงเรียน… กลุ่มที่เล่นด้วยกันตลอด จู่ๆ พวกเขาก็ตีตัวออกห่างไปนะครับ พอผมเข้าไปจะเล่นด้วย ทุกคนก็พากันวิ่งหนี… ไม่รู้ว่าทุกคนรู้เรื่องที่บ้านผมได้ยังไง แต่ตอนนี้ทุกคนรู้หมดแล้ว พอเห็นว่าบ้านผมจน ผมไม่มีพ่อ ทุกคนก็กระจัดกระจายหนีหายไปหมดเลย
"อ้าว แล้วเพื่อนชื่อแจ็กที่เคยเล่าให้ฟังล่ะ แจ็กก็หนีด้วยเหรอ"
"เปล่าครับ แจ็กอยู่คนละโรงเรียนกัน…" พอเล่าถึงตอนนี้ ผมก็ทนไม่ไหว น้ำตาก็เริ่มพรั่งพรูออกมา...
"ฮึก ฮือ! ทำไมครับ ทำไมผมถึงต้องเจอเรื่องแบบนี้ ทั้งๆ ที่อายุ 11 ขวบเท่ากัน แต่ทำไมมีแต่ผมคนเดียวที่ไม่เหมือนกับเด็กอายุ 11 ขวบคนอื่นๆ! ฮึก อือ…!"
"ดูสิ ผมร้องไห้อีกแล้ว ถึงผมจะทำตัวเก่งแค่ไหน สุดท้ายก็เป็นเด็กอยู่ดี เกือบทุกวันที่ผมตื่นมาลำพังในบ้าน ผมจะพบว่าตัวเองตื่นมาทั้งน้ำตา ผมเคยมีครอบครัวที่อบอุ่น แต่ตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว ผมอยากจะเข้มแข็งครับ อยากจะเป็นลูกผู้ชายที่เข้มแข็ง ไม่ร้องไห้ให้กับเรื่องจิ๊บจ๊อยแบบนี้...!!" ผมเอามือทุบโต๊ะ ปัง! และฝุบหน้าลงไปร้องไห้ อือ…! ฮือ! อา...
"ถึงจะร้องไห้ไป ก็ไม่มีใครมาช่วยหรอกนะ"
ผมตกใจเล็กน้อยกับน้ำเสียงที่ดุของท่าน และรีบเงยหน้าขึ้นมามองศาสตราจารย์ทันที ท่านมองตาของผมกลับด้วยแววตาที่อ่อนโยน เอามือจับไหล่ผมและพูดต่อว่า
"อย่าให้คนอื่นเห็นความอ่อนแอได้ง่ายๆ ไม่งั้นจะถูกเอาเปรียบก่อนได้รับความสงสาร... และที่สำคัญปู่ขอให้หลาน
"จงอย่ากลัวที่จะแตกต่างจากผู้อื่น
เพราะสิ่งนี้แหละมันจะเป็นอาวุธของเราในวันหนึ่ง"
"อา…วุธ..." ผมทวนคำอย่างแผ่วเบา ศาสตราจารย์พยักหน้ารับและพูดต่อว่า
"อย่าไปคิดว่าขณะนี้เป็นช่วงเวลาวิกฤตกาล จงคิดซะว่าเวลาแห่งความทุกข์นี่แหละคือโอกาส... โอกาสที่จะขัดเกลาจิตใจให้เข้มแข็งขึ้น เข้มแข็งมากพอที่จะมีชีวิตอยู่โดยที่สามารถแยกตัวออกจากกลุ่มได้"
"...หากทำได้ละก็ จะทำให้เราเข้มแข็งขึ้นได้โดยที่ไม่ต้องร้องไห้ และคนที่สามารถทำได้แบบนี้..."
"นั่นคือลูกผู้ชายที่แท้จริงอย่างแน่นอน"
"...."
เหมือนศาสตราจารย์ช่วยคลี่คลายปัญหาปมในใจของผม ทำให้ผมได้เห็นทางเดินของตัวเองชัดขึ้น ผมคิดในใจตอนนั้นว่า 'ผมจะต้องเข้มแข็งขึ้นให้ได้' และจากนั้นท่านก็ช่วยคลายปมปัญหาอีกข้อหนึ่งให้กับผมด้วย โดยการยื่นแผ่นกระดาษที่มีตัวหนังสือจีนรูปกาน้ำชามาให้ผม
"วิน รู้ไหมว่าคำนี้มีความหมายว่าอะไร?"
"...ไม่ครับ เกี่ยวกับค้าขายรึเปล่า" ผมเอามือเช็ดน้ำตา
"เปล่าเลย คำนี้อ่านว่า 'สี่ชี่หม่านถาง' 'ความสุขที่อบอวลไปทั่วบ้าน'" ท่านอธิบายต่ออีกว่า
"อักษรมงคลภาพนี้เป็นลักษณะการออกแบบด้วยการสร้างสรรค์พิเศษให้กลายเป็นอักษรศิลปะรูปภาพ 'กาน้ำชา' เพราะกาน้ำชาถือเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ในทุกๆ งานมงคลของจีนนั่นเอง
ตรงฝาปิดกาน้ำอ่านว่า  (สี่) แปลว่า ยินดี, เรื่องมงคล
ตรงส่วนหูจับอ่านว่า  (ชี่) แปลว่า อากาศ, บรรยากาศ
ตรงส่วนปากกาน้ำชาอ่านว่า  (หม่าน) แปลว่า เต็ม, อบอวลทั่วบริเวณ
ตรงส่วนด้านล่างกาน้ำชาอ่านว่า  (ถัง) แปลว่า ห้องโถง, ห้องด้านใน
คำทั้งสี่รวมกันจึงหมายถึงกิริยาท่าทางที่แสดงออกถึงความดีอกดีใจหรือบรรยากาศแห่งความยินดีปรีดาที่อบอวลไปทั่วทั้งบ้าน เพื่อแสดงความยินดีกับทุกคนเนื่องจากเป็นวันแห่งมงคล เช่น วันรวมญาติ วันฉลองปีใหม่ ฯลฯ"
"ความสุขที่อบอวลไปทั่วบ้านงั้นเหรอครับ ถ้าบ้านผมตอนนี้เป็นแบบนั้นก็ดีสิ" ผมพูดด้วยท่าทางหงอยๆ
"หลานก็ทำให้เป็นแบบนั้นสิ"
"อะไรนะครับ"
ศาสตราจารย์เอามือมาลูบหัวผมและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่นจริงจัง
"ตอนนี้เมื่อพ่อไม่อยู่ ชีวิตของหลานไม่สมบูรณ์อีกต่อไป หลานต้องยอมรับความจริงข้อนี้ให้ได้ และถึงแม้ว่าหลานจะยังเป็นเด็ก แต่ก็คือผู้ชายคนเดียวของบ้าน หลานต้องเป็นเสาหลักของครอบครัว เมื่อแม่กลับมาถึงบ้าน หลานลองเข้าไปกอดแม่ด้วยรอยยิ้ม เอาน้ำให้แม่กิน แล้วถามแม่ว่า 'เหนื่อยไหม' แค่นี้ก็ช่วยเติมพลังใจให้แม่พร้อมสู้งานหนักในวันต่อไปได้แล้ว การที่กลับมาบ้านเจอลูกชายที่รักและคิดถึงมาทั้งวัน ยิ้มให้อย่างร่าเริง แค่นี้แม่ของเธอก็มีความสุขแล้วละ ทำบ้านหลังนี้ให้อบอวลไปด้วยความสุขไงล่ะ"
คำที่ท่านพูดเหมือนเป็นคำตอบที่เฉลยคำถามในหัวของผมจนหมดสิ้น เพราะที่โรงเรียนผมโดนเพื่อนทิ้ง เพื่อนๆ เอาแต่จับกลุ่มนินทาและทำตัวห่างเหินกับผม ไม่เล่นไม่คุยกันเหมือนเดิม พอกลับมาบ้านก็ไม่เจอใคร แม่ก็เอาแต่ทำงาน ผมเข้าใจในเหตุผลแหละว่าทำไม แต่ด้วยความเป็นเด็ก ความน้อยใจมันก็ผุดขึ้นมาเรื่อยๆ ทีละน้อย จนเกิดเป็นคำถามในใจว่า 'แม่ไม่คิดถึงเราบ้างเลยเหรอ? แม่รักเราน้อยลงใช่ไหม?' แต่เมื่อได้ยินคำที่ศาสตราจารย์พูด ผมถึงได้ตระหนักว่า
'นั่นสินะ แม่ก็คิดถึงเราเหมือนกันนี่นา'
....
ผมนึกขอบคุณศาสตราจารย์เสมอในทุกสิ่งที่ท่านสอน ถึงแม้ว่าช่วงสามปีมานี้จะไม่ได้เจอท่านเลย เพราะบอกว่าต้องไปทำงานวิจัยสำคัญที่ต่างประเทศเมลไปก็ไม่เคยตอบ ถามกับพี่ที่ส่งงานมาให้แปล เค้าก็ตอบแค่ว่า 'ท่านสบายดีไม่ต้องเป็นห่วง อีกสักพักก็กลับมาไทยแล้วละ'
"แล้วสักพักที่ว่าเมื่อไรล่ะเนี่ย? อยากรู้จังว่าศาสตราจารย์ไปทำงานอะไร"
ขณะที่ผมเปิดโทรศัพท์มือถือดูอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงของรถพยาบาล วี้หว่อ วี้หว่อ ดังมาแต่ไกล และขับเลี้ยวเข้ามาในปั้มและไปจอดที่หน้าร้านอาหารที่แม่ทำงานอยู่ ใจผมเต้นไม่เป็นจังหวะ ผมภาวนาขอให้อย่าเป็นเหมือนที่ผมคิดเลยเถอะ และพร้อมกันนั้นเสียงมือถือของผมก็ดังขึ้น
ตรู๊ด~~~!
[ป้าเอียดโทรเข้า]
บิ๊บ "ฮะ..ฮัลโหลครับ ป้าเอียด"
"วิน! แม่กาญล้มลงน่ะลูก ตอนนี้รถพยาบาลมารับแล้ว ลูกอยู่ไหนตอนนี้?!"


## [ความกังวลและศักดิ์ศรี]

ขณะที่รอผลการตรวจจากหมออยู่ที่หน้าห้อง MRI อยู่นั้น      ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก หัวใจของผมเต้นรัวเป็นกลองเพล ผมเดินวนไปมาตามทางเดินด้วยใจที่หวาดกลัวและมือสองข้างที่เย็นเฉียบ ภายในหัวว่างเปล่า คิดอะไรไม่ออกทั้งนั้น แต่รู้สึกได้ว่าสมองมันบีบรัดซะจนเครียดหัวแทบระเบิด ผมได้แต่พึมพัมคำเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมาว่า
"ขอให้แม่ไม่เป็นอะไร… ขอให้แม่ไม่เป็นอะไร… ขอให้แม่ไม่เป็นอะไร..."
ครืด! พยาบาลเลื่อนประตูเปิดอย่างรวดเร็ว และพูดว่า "ญาติคุณกาญชนก เชิญพบหมอด้านในค่ะ"
ผมรีบเดินตรงไปที่ห้องทันที ป้าเอียดที่นั่งรออยู่หน้าห้องกับลุงโกพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง "วิน ป้าขอเข้าไปด้วยนะ"
ผมพยักหน้าตอบ ยื่นมือไปหาป้าเอียด พาเข้าไปพบหมอด้วยกัน ป้าเอียดเป็นคนที่มีพระคุณกับครอบครัวผม กับแม่มาก เพราะเป็นคนแรกที่ยื่นมือเข้ามาช่วยแม่หลังจากที่พ่อจากไป ให้กำลังใจแม่และแนะนำให้มาทำงานเป็นแม่ครัวด้วยกัน ป้าเอียดมีลูกสองคน ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ทั้งคู่ทำงานมีครอบครัวหมดแล้ว แต่เห็นว่านานปีทีหนจะกลับมาเยี่ยมป้าเอียดกับลุงโกที่บ้านสักครั้ง
เมื่อเข้าไปในห้อง เห็นคุณหมอที่กำลังจัดฟิลม์เอกซเรย์ขึ้นบอร์ดอยู่ ผมรีบนั่งเก้าอี้และถามคุณหมออย่างร้อนรนว่า
"คุณหมอครับ แม่ผมเป็นอย่างไรบ้างครับ ทำไมอยู่ๆ ล้มไปแบบนั้น"
"โอเค หมอขออธิบายอย่างเร่งด่วนหน่อยนะ ดูที่ฟิลม์ตรงนี้ได้เลย คุณแม่ของคุณมี ภาวะหลอดเลือดสมองโป่งพองแตก แต่โชคดีมากที่ผู้ป่วยส่งถึงมือแพทย์โดยเร็ว เลยช่วยบรรเทาความเสียหายที่เกิดกับสมองได้ และเพื่อป้องกันการแตกซ้ำของหลอดเลือด ต้องรีบดำเนินการรักษาทันที เพราะเมื่อไรก็ตามที่หลอดเลือดแตกเป็นครั้งที่สอง โอกาสในการเสียชีวิตของผู้ป่วยจะยิ่งเพิ่มสูงมากขึ้น หมอแนะนำให้รีบตัดสินใจ เนื่องจากมีโอกาสเกิดขึ้นสูงมากภายหลังจากการแตกครั้งแรกในเวลาไม่นานนี้"
"...."
หน้าของผมชาในทันทีกับเรื่องราวที่ได้ยิน และเหมือนสติจะล่องลอยออกไกลไปเรื่อยๆ แต่ผมรีบตั้งสติถามคุณหมอต่อ
"ต้องผ่าตัดใช่ไหมครับ ผ่าตัดเปิดกระโหลกน่ะเหรอครับ?" ผมพูดออกมาด้วยเสียงที่สั่นเครือ
"ถือเป็นความโชคดีบนความโชคร้ายซึ่งจุดที่ต้องรักษาของคุณแม่ อยู่ในตำแหน่งที่สามารถรักษาด้วยการผ่าตัดส่องกล้องแบบไม่จำเป็นต้องเปิดกระโหลกครับ ไม่ต้องห่วงนะ ทำใจดีๆ เอาไว้ ตอนนี้คุณแม่ปลอดภัยแล้ว"
"...เฮ้อ~! ค่อยยังชั่ว" ผมถอนหายใจยาวและแรงหนึ่งครั้ง และรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย คุณหมอคงสังเกตสีหน้าของผม จึงอธิบายแบบปลอบผมไปด้วย แล้วคุณหมอก็อธิบายต่อ
" 'การผ่าตัดส่องกล้อง' หรือการศัลยกรรมผ่าตัดผ่านกล้อง (Minimally Invasive Surgery) เป็นเทคโนโลยีทางการแพทย์สมัยใหม่ที่ช่วยแผลผ่าตัดมีขนาดเล็กลง ลดอาการเจ็บแผล และใช้ระยะเวลาในการพักฟื้นน้อยกว่าการผ่าตัดแบบเปิดแผล ซึ่งส่งผลให้ผู้ป่วยสามารถกลับไปใช้ชีวิตตามปกติได้เร็วขึ้น และจุดที่คุณแม่น้องต้องรักษา อยู่ในตำแหน่งที่สามารถส่องกล้องรักษาผ่านทางรูจมูกได้อีกด้วย วิธีนี้จะใช้เวลาในการผ่าตัดน้อยมาก ไม่ถึง 2 ชั่วโมงก็เสร็จแล้ว ที่สำคัญหลังผ่าตัดไม่ต้องอยู่ ICU และพักเพียง 2-3 วันก็กลับบ้านได้แล้วครับ"
"ตกลงครับ รบกวนคุณหมอรักษาแม่ผมด้วยนะครับ" ผมใจชื้นขึ้นนิดหน่อย แต่ก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี
"แน่นอนครับ หมอจะทำสุดความสามารถ แต่… ต้องแจ้งไว้ก่อนครับว่า การรักษาแบบนี้ค่อนข้างแพง และประกันสังคมไม่สามารถเบิกได้ทั้งหมดครับ"
"...ครับ เรื่องนั้นไม่มีปัญหาครับ ขอให้แม่หายดีก็พอครับ"
"งั้นหมอจะรีบเตรียมห้องผ่าตัดเลย ส่วนรายละเอียดที่เหลือ เอกสารที่ต้องเซ็น คุณพยาบาลจะเป็นคนอธิบายให้ฟังหลังจากนี้นะครับ" หมอลุกและเดินผ่านผมออกไป โดยที่เอามือวางบนบ่าผมเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ
"เดี๋ยวเซ็นเอกสารยินยอมตรงนี้นะคะ" ผมเซ็นทันทีและพลิกกระดาษไปดูส่วนรายละเอียดค่าใช้จ่าย
"วิน ค่าผ่าตัดเท่าไรเหรอลูก?" ป้าเอียดถาม
"...."
"นอกเหนือจากที่ประกันสังคมออกให้ ส่วนที่ต้องจ่ายเพิ่มคือประมาณ 200,000 บาทครับ"
ผมหลับตาสนิทแล้วเงยหน้าขึ้นราวกับโดนตัวเลขที่เพิ่งตอบออกไปเมื่อสักครู่ อัปเปอร์คัทเสยเข้าเต็มคาง
"ฮึ.. ฮึ.." ผมหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอคล้ายเสียงสะอื้น ผมไม่ได้เสียดายเงินหรอกนะ ผมมีแม่คนเดียวในโลกนี้ เพื่อแม่แล้วละก็ เท่าไรเท่ากัน แต่ผมขำในโชคชะตาของตนเอง ของแม่ ของครอบครัวเราต่างหาก ขำด้วยความโกรธแค้น 'ทำไม… ทำไมพวกเราต้องมาเจอเรื่องแบบนี้? ชีวิตมันจะราบเรียบ จะมีความสุขเหมือนครอบครัวอื่นบ้างมันจะตายไหม?!'
"วิน… วิน…!" เสียงป้าเอียดเรียกผม
"อ๊ะ ครับๆ ว่าไงครับป้า"
"เป็นไงลูก เห็นหลับตาปี๋แล้วทำหน้าเครียดเชียว กังวลเรื่องเงินใช่ไหม ไม่ต้องห่วงนะ ป้าจะช่วยออกให้ไปก่อนก็ได้ ไม่ต้องเกรงใจนะลูก"
ผมยกมือขึ้นไหว้ทันทีและกล่าวว่า "ขอบคุณครับป้าเอียด ผมกับแม่เป็นบุญเหลือเกินที่ได้มาเจอป้าครับ… เป็นเพราะป้าเอียดที่โทรหารถพยาบาลมาช่วยแม่ผมอย่างรวดเร็ว แม่จึงปลอดภัย ผมไม่รู้จะกล่าวขอบคุณป้ายังไงดีเลยครับ ขอบคุณมากครับ" ผมก้มหัวไหว้ป้าเอียดลงที่ตัก ป้าเอียดก็ใช้สองมือรับไว้
"ไม่เป็นไรๆ ป้าเคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อน เลยเตรียมตัวเตรียมใจไว้พร้อมเสมอ ถ้าใครรอบตัวล้มไปแบบนี้ ป้ารู้ทันทีเลยว่า ไม่ธรรมดาแน่ ปุ่มโทรออกด่วนเลข 1 ของป้าคือเบอร์ฉุกเฉินโรงพยาบาล"
"ครับผม ป้านี่สุดยอดเลยครับ แต่...ป้าเอียดครับ เรื่องเงินน่ะ ผมไม่ขอรบกวนครับ ผมกับแม่พอจะมีเงินเก็บอยู่บ้าง"
"มีแน่เหรอลูก?" ป้าถามตรงๆ เสียงดังขึ้นทันที ผมผงะตกใจเล็กน้อย "อุ๊ย ขอโทษที วินแน่ใจนะว่ามี ห้ามโกหกป้าแล้วไปยืมเงินกู้ด่วนพวกนักเลงอะไรแบบนี้ ไม่เอานะลูก"
ผมยิ้มอ่อนตอบ "มีครับ ถึงจะมีไม่เยอะ แต่ก็พอมีครับ" นี่แสดงว่าป้ารู้จักแม่ผมดีทีเดียว รู้ถึงขั้นว่าแม่มีเงินเก็บเท่าไร แม่ของผมมีเงินเก็บอยู่ 50,000 บาท ซึ่งเงินก้อนนี้แม่พยายามเก็บหอมรอมริบเอาไว้เป็นค่าเรียนมหาลัยเทอมหนึ่งของผมที่กำลังจะถึงนั่นเอง ส่วนเงินเก็บของผมจากการทำงานพิเศษมีประมาณ 40,000 บาท รวมกับเงินที่ขายไอเท็มได้มาวันนี้อีกราว 120,000 บาท รวมกันแล้วเพียงพอสำหรับค่าผ่าตัดของแม่แบบฉิวเฉียดเลย
เมื่อเตรียมเอกสารเสร็จ พยาบาลก็พาไปหน้าห้องผ่าตัด และได้เห็นคุณหมอเข็นเตียงที่แม่นอนหมดสติมีสายระโยงระยางเต็มไปหมดผ่านพวกเราไป แม่เข้าไปในห้องผ่าตัดแล้วตอนนี้ ส่วนพวกผมก็รออยู่ข้างนอก สักพักหนึ่งแจ็กกับครอบครัวก็ตามมาที่หน้าห้อง ผมก็อธิบายสถานการณ์ให้ป๊ากับม๊าของแจ็กฟัง และพวกเขายืนยันจะนั่งรอเป็นเพื่อนผมจนกว่าแม่จะออกมา ผมกับแจ็กนั่งเอามือล้วงกระเป๋าเอนหลังอยู่ที่เก้าอี้อีกชุดหนึ่ง พวกเรานั่งเอนกันจนไถลไปเกือบเป็นท่านอนอย่างหมดเรี่ยวแรง ผมนั่งจ้องป้ายไฟหน้าห้องผ่าตัดที่เขียนว่า [กำลังผ่าตัด] อยู่ตลอดเวลา
"หมอบอกว่าผ่าตัดครั้งนี้ปลอดภัย 100% รึเปล่า?" แจ็กถามขึ้นมา
"ไม่มีการผ่าตัดที่ไหนปลอดภัย 100% หรอก" ผมตอบและพูดต่ออีกว่า
"เออนี่แจ็ก… โทษทีนะ เงินที่ว่าจะเก็บซื้อเครื่อง VR น่ะ ฉันต้องเอามาใช้ก่อนแล้วว่ะ"
"ไอ้บ้า จะขอโทษทำไมเล่า ทำเป็นคนอื่นคนไกลไปได้ แม่นายก็เหมือนแม่ฉันนั่นแหละ เงินแค่นี้พวกเราหาใหม่ได้… ไม่สิ นายพาฉันไปหาใหม่ได้อยู่แล้ว จิ๊บๆ น่า" แจ็กกำหมัดขวายื่นขึ้นมาหาผม
ผมกำหมัดซ้ายยื่นไปชนตอบเบาๆ "แจ็ก ชาติที่แล้วฉันไปทำกรรมอะไรไว้วะ ทำไมชีวิตฉันเป็นแบบนี้" ผมเผลอบ่นออกมาด้วยใจที่อ่อนล้า น้อยใจในโชคชะตาที่ชอบเล่นตลกกับชีวิตผมเหลือเกิน
แจ็กเงียบไปสักพักแล้วพูดขึ้นว่า
"สิ่งที่เราพบเจอ คือสิ่งที่ดีที่สุดเสมอ"
ผมเลิกจ้องป้ายไฟเป็นครั้งแรกในหนึ่งชั่วโมงนี้ และหันไปมองหน้าเพื่อนแบบไม่เชื่อหูตัวเอง
แจ็กยิ้มบางออกมาและเหลือบสายตามามองวิน "อาจารย์หวังเป็นคนสอนน่ะ ไม่เชิงสอนหรอก แต่ท่านชอบพูดติดปากมากกว่า เวลาที่เจออะไรซวยๆ เจออะไรแย่ๆ ในชีวิต…"
"อาจารย์หวังที่สอนกังฟูนายตอนเด็กน่ะนะ"
"ใช่แล้ว หึหึหึ เมื่อก่อนนะฉันไม่เคยเชื่อประโยคที่ท่านพูดเมื่อกี้เลย ไร้สาระเป็นบ้า เวลาซวยมันก็ต้องซวยสิวะ มันจะดีไปได้อย่างไร จริงมะ" แจ็กหันมามองหน้าผมและพูดต่อว่า
"แต่… ฉันมาเชื่อเอาตอนที่เจอนายนั่นแหละ วิน"
"วันที่ฉันผิดหวังกับตัวเอง วันที่ฉันล้มเหลว วันที่ทุกคนรังเกียจฉัน วันที่ทุกคนเปลี่ยนไป…"
"แต่วันนั้นนายไม่เปลี่ยน… นายยังเหมือนเดิมกับฉัน นายเป็นคนที่สอนให้ฉันรู้ว่า ช่วงเวลาแห่งความยากลำบากนี้แหละ ที่จะพิสูจน์ว่าเราเป็นคนแข็งแกร่งแค่ไหน และต่อให้โลกทั้งใบอยู่ตรงข้ามฉัน แต่นายจะอยู่กับฉันเสมอ"
"...."
"อะไรฟะแจ็ก อยู่ๆ มาพูดน้ำเน่าแบบนี้ เขินนะเว้ย"
"เออ แต่มันเป็นเรื่องจริงนี่หว่า เมื่อตอนที่เราเป็นเด็กน่ะ ฉันโชคดีแล้วที่เจอนาย ถ้าไม่มีนายฉันคงไม่ได้เป็นผู้เป็นคนเลยมั้ง แล้วตอนนี้นายก็เหมือนกัน สถานการณ์ที่นายเจออยู่ ถือว่าโชคดีแล้ว คิดดูสิว่าถ้าแม่นายเกิดล้มกะทันหันในวันที่อยู่คนเดียวละก็ ป่านนี้นายได้เสียใจกว่านี้แน่"
"...นั่นสินะ" ผมเริ่มจะเข้าใจในสิ่งที่แจ็กพูดแล้ว
"แล้วถ้านายไม่หาเงินก้อนโตได้มาจากเกมละก็ นายคงเดือดเนื้อร้อนใจกว่านี้ถูกไหมล่ะ"
"จริงของนาย..." ผมมองแจ็กอย่างทึ่งๆ ปนอึ้งนิดหน่อย
"อะไรวะ มองแบบนั้น ไม่เคยเห็นคนฉลาดเรอะ ฮ่าฮ่าฮ่า" แจ็กเอาแขนมาล็อคคอผมแล้วขยี้หัวเล่น "แม่นายไม่เป็นไรหรอกน่า เลิกเครียดได้แล้ว"
ครืด~! (เสียงประตูเปิด)
"นั่น! คุณหมอออกมาแล้ว" พวกเราทุกคนรีบลุกไปหาคุณหมอทันที
คุณหมอดึงแมสค์ออกแล้วพูดว่า
"การผ่าตัดราบรื่นมาก คนไข้ปลอดภัยดีครับ"
ผมยิ้มออกมาพร้อมน้ำตาที่คลอเบ้า ดีใจ… ดีใจจริงๆ ที่แม่ปลอดภัย
"เย้! ไชโย! เห็นมะ ฉันบอกแล้วว่าไม่เป็นไร" แจ็กโห่ร้องดีใจเสียงดัง
"แจ็ก! เบาๆ ที่นี่โรงพยาบาล" ม๊าของแจ็กเอ็ดลูกชายเข้าให้
ผมยกมือไหว้ทุกคน "ขอบคุณครับป๊า ขอบคุณครับม๊า ขอบคุณป้าเอียดกับลุงโกด้วยครับ" และหันมาหาคุณหมอ "ขอบคุณคุณหมอมากครับ"
คุณหมอรับไหว้และพูดว่า "เดี๋ยวอีกสักพักจะย้ายคนไข้ไปพักผ่อนที่ห้องครับ สัก 2-3 วันก็กลับบ้านได้แล้ว งั้นหมอขอตัวก่อนครับ"
"สวัสดีครับคุณหมอ"
"โอเค วิน เดี๋ยวป๊ากับม๊ากลับก่อนนะลูก แล้วจะแวะมาเยี่ยมอีกหนหนึ่ง" ป๊าแจ็กพูดกับผม
"พวกเราก็ไปด้วยเถอะเอียด แล้วจะแวะมาเยี่ยมนะลูก" ลุงโกพูดกับผม
"ครับผม สวัสดีทุกคนครับ"
…..
.....
หลังจากนั้น 3 วันคุณหมอก็อนุญาตให้แม่ออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว แม่เหลืออาการเจ็บจมูกด้านในนิดหน่อยเท่านั้น คงเพราะจากการส่องกล้องผ่านทางรูจมูก แต่นอกนั้นปกติดีทุกอย่าง แถมดูท่าทางแข็งแรงขึ้นอีกด้วย เทคโนโลยีการแพทย์สมัยใหม่น่าทึ่งจริงๆ และในขณะที่พวกเรากำลังเก็บของกลับบ้านอยู่นั้น
ก๊อกๆๆ
เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น จากนั้นประตูก็เลื่อนเปิดออก แล้วในวันนั้นผมก็ได้เห็นใบหน้าที่ผมแสนจะคิดถึงอีกครั้ง....
"อ้าว หนูยูกินะใช่ไหมเนี่ย ไม่ได้เจอกันตั้งนาน มาได้ไงลูก" แม่ผมร้องทักอย่างดีใจ
"สวัสดีค่ะคุณป้า" ยูกินะยิ้มอย่างสดใส ยกมือไหว้แล้วเดินเข้ามาหา "หนูมาเยี่ยมค่ะ ขอโทษนะคะที่หนูมาช้า หนูเพิ่งจะรู้ข่าวตอนไปหาที่ร้านอาหาร" เธอยื่นกระเช้าผลไม้ใหญ่ให้กับแม่ของผม
ยูกินะคือลูกสาวของเสี่ยสมบัติกับภรรยาชาวญี่ปุ่น เจ้าของปั้มน้ำมันใหญ่ปากซอยมหาโรจน์ที่แม่ผมทำงานอยู่นั่นเอง และเสี่ยสมบัติยังเป็นนักธุรกิจใหญ่โตในเมืองไทย มีธุรกิจมากมายและเป็นเจ้าพ่อในวงการอสังหาริมทรัพย์ เอาจริงๆ ผมคิดว่าเสี่ยสมบัติเป็นเจ้าพ่อยากูซ่าเมืองไทยตัวจริงเสียงจริงเลยละ
ยูกินะคือเพื่อนตั้งแต่สมัยเด็กของผม พวกเรารู้จักกันมาตั้งแต่อยู่ชั้น ป.5 เพราะบ้านอยู่ในซอยเดียวกัน และเรียนโรงเรียนเดียวกัน หลังจากเหตุการณ์เรื่องพ่อผม เธอเป็นคนแรกเลยก็ว่าได้ที่เข้ามาคุยและเล่นกับผม ทั้งที่ก่อนหน้านั้นพวกเราไม่รู้จักกันมาก่อนเลย เราสนิทกันทั้งที่โรงเรียนและเมื่อกลับมาที่บ้านในซอย พวกเราก็ยังมาเล่นด้วยกันต่ออีกในเวลาที่ว่าง แจ็กก็สนิทกับเธอด้วยเช่นกัน
แต่ผมไม่ได้เจอยูกินะมาร่วม 3 ปีแล้ว เนื่องจากเธอย้ายไปเรียนต่อ ม.ปลายที่ญี่ปุ่น ยูกินะยังคงน่ารักเหมือนที่เคยจำได้ แต่คูณเพิ่มเข้าไปสักสามเท่า เพราะตอนนี้เธอเป็นสาวอายุ 18 แล้ว สิ่งที่ผมสัมผัสได้คือยูกินะเป็นคนที่มีเสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้ามสูงมาก (Sex appeal) เธอมีผมตรงสีดำยาวประบ่า เธอเป็นคนที่รูปหน้าสวยเรียว จมูกโด่งพอดีรับกับใบหน้า รอยยิ้มสดใสละมุนใจ คิ้วโค้งสวย ดวงตาคมทรงเสน่ห์ และที่สำคัญเธอมีออร่าลุคแบบผู้ดีสวยสง่าอยู่ในทุกกริยา
ใช่ครับ เธอคือรักแรกของผมตั้งแต่ตอน ป.6….
"วิน… สวัสดี" ยูกินะมองมาทางผม กล่าวทักทายและยิ้มเล็กน้อย
"...อะ ...เอ่อ หวัดเด" นี่ผมปากสั่นขนาดไหน ถึงพูด 'หวัดดีเป็นหวัดเด' ได้เนี่ย เฮ้อ เพลียกับตัวเอง
"...."
เกิดเดดแอร์ขึ้นกะทันหันอย่างไม่รู้สาเหตุ จนแม่ต้องรีบชวนยูกินะคุย
"เอ้อ! ยูกินะ กลับมาจากญี่ปุ่นนานหรือยังจ๊ะ แล้วนี่จะอยู่ที่เมืองไทยยาวเลยรึเปล่า?"
"หนูเพิ่งกลับมาได้สองวันค่ะ จะกลับมาต่อมหาลัยที่ไทยเนี่ยแหละค่ะ ระหว่างที่เรียนก็จะช่วยคุณพ่อดูแลธุรกิจหลายๆ อย่างด้วย เช่นที่ปั้มปากซอยมหาโรจน์ หนูก็เป็นคนดูแลแล้วค่ะ เอ่อ...คุณป้าคะ เรื่องค่าใช้จ่ายในการรักษาคุณป้าทั้งหมด ในส่วนที่เกินมาจากประกันสังคม ทางบริษัทจะเป็นออกให้ทั้งหมดเองค่ะ"
"เอ่อ… เรื่องนั้น… มันจะดีเหรอ เงินตั้งหลายแสนนะลูก"
"ดีสิค่ะ หนูเป็นคนดูแลแล้ว ไม่มีปัญหาหรอกค่ะ เพราะคุณป้าทุ่มเททำงานหนักให้ทางร้านอาหารด้วย ถือเป็นการตอบแทนในความเหน็ดเหนื่อยของคุณป้า..."
"ไม่!" ผมตะโกนเสียงดังจนทั้งคู่ตกใจ และหันมามองผมเป็นตาเดียว
ผมเดินจ้ำพรวดพราดเข้าไปหายูกินะ จับแขนเธอ "เธอออกมาคุยกับฉันข้างนอก" ผมลากตัวเธอออกไปนอกห้อง แต่เมื่อออกไปพ้นประตูห้อง ผมผงะเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาของผู้ชายสองคน คนหนึ่งหัวล้าน
สกินเฮดรูปร่างสูงใหญ่ มีรอยสักขึ้นมาถึงคอ อีกคนหนึ่งรูปร่างสมส่วน ผมสีดำไฮไลท์สีแดงปลายๆ ผมยาวฟูหวีเสยแบบไม่เรียบไปด้านหลัง เจาะปลายคิ้วขวาใส่ห่วง ทั้งคู่ใส่สูทดำแว่นดำ ดูท่าทางน่าเกรงขาม ยืนแผ่รังสีอำมหิตใส่ผมอยู่ คนที่ตัวสูงใหญ่พูดออกมาด้วยเสียงเข้มว่า
"ปล่อยมือจากคุณหนูเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะหักแขนแกซะ"
"...."
มือผมยังคงจับแขนยูกินะอยู่ และจ้องกลับไปที่พวกเขาเช่นกัน จนคนที่พูดนั้นทำท่าจะเดินเข้ามาหา
"โคซัง! หยุดนะ! เรื่องนี้ฉันจัดการเองได้" คนที่ชื่อโคหยุด และกลับไปยืนพิงกำแพงท่าเดิม
"วินปล่อยมือได้แล้ว มีอะไรก็รีบพูดมา"
ผมปล่อยมือที่จับแขนเธอ
"ฉันไม่ต้องการเงินจากความสงสารของเธอ" ผมพูดใส่หน้าเธอ
"ความสงสารเหรอ? ...ทำไมนายคิดแบบนั้น แม่นายสมควรได้รับเงินก้อนนี้อยู่แล้วนะ"
"สมควรได้รับงั้นเหรอ ฉันถามคำเดียวว่า พ่อเธอเป็นคนให้เงินก้อนนี้มารึเปล่า? เขาพูดเองเลยไหมว่าแม่ฉันสมควรได้รับเงินตอบแทนแบบนี้ เขารู้หรือเปล่าเถอะว่าแม่ฉันเข้าโรงพยาบาล แต่ถึงเขาจะรู้ก็คงไม่ได้สนใจใยดีอะไรหรอก เอาง่ายๆ นะ แม่ฉันชื่อว่าอะไรเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำมั้ง!"
"...."
ยูกินะเงียบไปไม่เถียงกลับมาทันที แสดงว่าที่ผมพูดต้องมีส่วนถูก แต่ผมก็เริ่มรู้สึกตัวว่าใส่อารมณ์แรงไปหน่อย ผมจึงปรับเสียงตัวเองให้ซอฟท์ลงและพูดว่า
"ฟังนะ… ถ้าพ่อเธอห่วงใยพนักงานจริงละก็ เขาคงทำประกันสุขภาพหรือประกันอุบัติเหตุให้พนักงานทุกคนไปแล้ว นี่แม่ฉันทำงานให้เขามากี่ปี ทุ่มเทกับงานนี้จนร่างกายเหนื่อยล้า ไม่เคยหยุด ไม่เคยลา เงินเดือนก็ขึ้นมาไม่ได้เยอะอะไรมากมาย แถมโบนัสยังไม่เคยจะได้เลยสักครั้ง"
"ฉันรู้ว่าพ่อฉันดูแลพนักงานไม่ดี แต่..."
"พอเถอะ อย่าพูดอีกเลย เอาเป็นว่า… ครอบครัวฉันไม่ขอรับเงินก้อนนี้ เธอกลับไปซะเถอะ"
"งั้นก็ได้...ตามใจนายเถอะ ฉันมันยุ่งเองไม่เข้าเรื่อง!" ยูกินะตอบด้วยเสียงที่เหมือนจะโกรธและน้อยใจ จากนั้นเธอเปิดประตูไปกล่าวลาแม่ผม
"คุณป้าคะ หนูลากลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ"
"อ๋อ จ้ะๆ"
หลังจากปิดประตูห้อง เธอเหลือบสายตามามองหน้าผมอีกครั้ง เราสบตากันอยู่สักประมาณหนึ่งวินาที แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงรู้สึกว่ามันยาวนานกว่านั้น แล้วเธอก็หันหลังและเดินจากไปพร้อมบอดี้การ์ดสองคนเดินตามหลัง
ผมไม่ค่อยเข้าใจในตัวผู้หญิงเท่าไรนัก แต่จากสายตาสุดท้ายที่มองมาเมื่อกี้ ผมคิดว่าเธอ…เศร้า ล่ะมั้ง ซึ่งนั่นทำให้ผมเกิดความรู้สึกผิดตามมาอย่างหนักหน่วง ที่เอาอารมณ์ที่โมโหพ่อของเธอไประบายใส่เธอแบบนั้น
ผมเดินเข้าห้องมาพร้อมกับเอาสองมือจับหัว "อ๊าก! นี่ตูทำอะไรลงไปเนี่ย โอ๊ย จะบ้าตาย"
"ใช่ ลูกนี้บ้ามาก ใจร้ายจริงๆ แม่สงสารหนูยูกินะเลย"
"ห๊ะ? แม่ได้ยินด้วยเหรอครับ"
"พวกลูกคุยกันเสียงดังขนาดนี้ อย่าว่าแต่แม่ได้ยินเลย แม่ว่าทั้งชั้นนี้ได้ยินหมดแหละ ไปๆ รีบกลับกันเหอะ แม่อายชาวบ้านเค้า"
"...."
...
ขณะที่นั่งแท็กซี่กลับบ้าน ผมนั่งกดมือถือเช็คยอดเงินในบัญชี
[ยอดเงินคงเหลือ: 8,421 บาท]
"เห็นตัวเลขแล้วใจมันหวิวแหะ เฮ้อ~"
"เอ่อ… วิน"
ผมหันหน้าไปหาแม่ที่เรียกผม
"แม่ขอไปทำงานวันนี้เลยได้ไหมลูก? แม่เป็นห่วงร้านน่ะ"
"แม่~! อะไรของแม่เนี่ย ถึงจะใช้วิธีผ่าส่องกล้องเข้าทางจมูกก็เถอะ แต่แม่จะไม่พักสักวันเลยเหรอครับ นี่แม่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลเองนะ!"
"โธ่ ก็แม่หายดีแล้วนี่ลูก หมอยังบอกเลยว่าแม่แข็งแรงกว่าเดิมซะอีก อย่างน้อยขอไปเช็คสต๊อคที่ร้านหน่อยได้ไหม นะนะ แม่ไปไม่นานหรอก"
"ฮื้อ~! ตามใจๆ เช็คสต๊อคเท่านั้นนะครับ แล้วรีบกลับบ้านเลยละ"
"ค้าบ ลูกสุดที่รัก~"
ผมให้แท็กซี่มาส่งที่ร้านอาหาร และผมเดินกลับบ้านเอง ผมเดินไปพึมพำเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปเรื่อย
"งานแปลเสร็จหมดแล้ว เดี๋ยวกลับไปต้องเช็คงานใหม่..."
"ยูกินะจะโกรธเราไหมนะ...?"
"ต้องเข้าเกมไปหาตังค์ตามเคย และห้ามเกมโอเวอร์..."
"ยูกินะสวยขึ้นจริงๆ..."
"ต้องไปเช่าเครื่องเล่นอีกสินะ เงินยิ่งร่อยหรออยู่ด้วย เข้าไปครั้งนี้ยังไงต้องหาเงินให้ได้"
"ยูกินะจะถึงบ้านหรือยังนะ?"
"เฮ้ย?! อะไรกัน ทำไมเราคิดถึงแต่เรื่องยูกินะวนไปวนมาล่ะเนี่ย โอ๊ยยย!" ผมขยี้หัวตัวเองแรงๆ
...
ผมเดินมาจนถึงบ้าน เห็นใครนั่งรออยู่ที่โต๊ะม้านั่งหน้าบ้าน แจ็กนี่เอง
"ว่าไงเพื่อน มารอต้อนรับเลยเหรอ เออ ฉันมีอะไรจะเล่าให้ฟัง รู้ไหมเมื่อกี้ฉันเจอใครที่โรงพยาบาล--" แจ็กกระโดดมายืนตรงหน้าผม พูดแทรกขึ้นก่อนว่า
"วินเพื่อนยากเอ๋ย ฉันรู้แล้วว่าพวกเราจะไปเล่นเกมที่ไหนฟรีๆ" แจ็กทำหน้าตาทะเล้นตามสไตล์เขา เวลาเจออะไรที่ถูกอกถูกใจ
"ฟรี? จริงเหรอ ที่ไหนล่ะ"
"หึหึหึ… คฤหาสน์ของเสี่ยสมบัติ บ้านของยูกินะยังไงล่ะเพื่อน"
"...."
"ยังไง เขาอนุญาตให้พวกเราเข้าไปเล่นเหรอ?"
แจ็กส่ายหัวและยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และพูดว่า
"พวกเราจะลอบเข้าไป"
"...หา?!"


## [งดงามและห้าวหาญ]

"เมื่อกี้ว่าไงนะ สงสัยหูฝาดแน่เลย แจ็กนายพูดใหม่สิ"
"พวกเราจะ 'ลอบ' เข้าไปเล่นในคฤหาสน์ของเสี่ยสมบัติ"
"...."
วินไม่พูดอะไรตอบแจ็ก และเดินผ่านเข้าไปในบ้านเพื่อเอาข้าวของเข้าไปเก็บด้านใน แจ็กเดินตามเข้ามาเช่นกัน เมื่อวินเก็บของเสร็จ เขาเดินไปหยิบน้ำเปล่าในตู้เย็นมาสองขวด และโยนให้แจ็กขวดหนึ่ง
จากนั้นทั้งคู่ทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟา วินพูดขึ้นว่า
"...ก่อนอื่นเลย ไหนลองเล่ามาสิว่าความคิดนี้เป็นไงมาไง"
แจ็กยิ้มออกมาและเริ่มเล่า "วันนี้เมื่อตอนช่วงเที่ยง ป้าชื่นหัวหน้าแม่บ้านของเสี่ยสมบัติ โทรมาสั่งก๋วยเตี๋ยวที่ร้าน สั่งออเดอร์ใหญ่เลย น่าจะเลี้ยงคนงานทั้งหมดในคฤหาสน์เลยทีเดียว ฉันเลยถูกใช้ให้เป็นคนเอาไปส่ง ปกติแล้วบ้านนี้ในหนึ่งเดือนจะสั่งแบบนี้สัก 2-3 ครั้ง โดยทุกครั้งฉันจะเอาไปส่งแค่ที่ประตูรั้ว ฝากไว้ที่ป้อมยาม แต่วันนี้ที่ป้อมยามมียามแค่คนเดียว จากที่ควรมีสองคน แล้วเมื่อลุงยามโทรตามป้าชื่นให้ ป้าชื่นตอบกลับมาว่าให้ช่วยขนเข้ามาให้หน่อย เพราะตนกำลังยุ่งทำอาหารอย่างอื่นอยู่อีกด้วย"
วินนั่งฟังอย่างตั้งใจ ถึงแจ็กจะเล่ามาเป็นน้ำเน้นๆ ไม่มีเนื้อก็ตาม แต่เขาเชื่อว่าทุกสิ่งสำคัญหมด ถ้าพวกเขาจะตัดสินใจทำในเรื่องที่แจ็กเสนอมา
"พอฉันถามลุงยามว่าวันนี้มีปาร์ตี้อะไรกัน เขาเลยเล่าให้ฟังว่าวันนี้เป็นวันเกิดสามีป้าชื่น เสี่ยสมบัติเลยถือโอกาสเลี้ยงพนักงานในบ้านทั้งหมดกว่า 20 คน ให้งบมาจัดปาร์ตี้ใหญ่เลย เหล้าเบียร์เพียบ แม้แต่ตู้คาราโอเกะก็มี เห็นว่าคืนนี้ทุกคนเตรียมจัดเต็มกันเลย เพราะตั้งแต่เย็นนี้เสี่ยสมบัติจะไปประชุมที่พัทยา กำหนดการ 3 วัน เห็นว่าจะพายูกินะไปดูอสังหาที่นู้นด้วย เออพูดถึงตรงนี้แล้ว ฉันตกใจเลยว่ายูกินะกลับมาแล้วนะ นายรู้หรือยัง?"
"รู้แล้วละ วันนี้เธอเข้าไปเยี่ยมแม่ฉันที่โรงพยาบาล" วินตอบเสียงอ่อย
"เหรอๆ เป็นไงบ้าง มีซัมติงอะไรบ้างไหม" แจ็กทำหน้าทะเล้นใส่
"ซัมติงอะไรล่ะ ฉันดันไปทำงี่เง่า… เฮ้อ! ค่อยเล่าละกัน เอาเรื่องนายก่อนดีกว่า"
"อ่ะ โอเค งั้นเล่าต่อนะ เขาไม่ให้ขับรถเข้าไป ฉันจึงต้องเดินหอบก๋วยเตี๋ยว 30-40 ห่อ กับน้ำซุปอีกสามถุงใหญ่เบ้อเริ้มเข้าไปส่งที่บ้านพักของพนักงานในสวนด้านหลังและขณะที่เดินไปบ้านพักนั้น ระหว่างทางฉันเดินผ่านอาคารหลังหนึ่ง ลักษณะคล้ายโกดัง แต่ที่แปลกคือติดผ้าม่านสีดำสนิท แล้วบังเอิ๊ญบังเอิญประตูเปิดอยู่พอดี ฉันก็เลยไปแอบส่องดูซะหน่อย"
"เมื่อได้เห็นข้างในฉันนี่ร้องว้าวออกมาทันที ภายในบ้านหลังนั้นคือโรงฉายหนังส่วนตัว เก้าอี้ฮันนีมูนรอยัลสวีทเรียงรายอยู่เป็นแถว ห้องถัดจากส่วนของโรงหนัง ก็มีเครื่องเล่นเกมอาร์เขต ตู้คีบตุ๊กตา โต๊ะโป๊กเกอร์ โต๊ะรูเล็ต โต๊ะฮ๊อกกี้ โต๊ะสนุ๊ก โต๊ะพูล แล้วยังมี มินิบาร์เหล้า เครื่องคราฟท์เบียร์ เครื่องดื่มอีกสารพัด เรียกได้ว่าเป็น "บ้านบันเทิงเริงใจ" เลยทีเดียวเชียว
"แล้วห้องส่วนสุดท้ายนั้นก็มี…"
แจ็กทำท่าดีดนิ้วเสียงดัง เป๊าะ! แล้วพูดว่า
"เครื่อง VR แคปซูลอยู่ทั้งหมด 10 เครื่องนั้นเองครับผม!" แจ็กผายมือออกสองข้างเหมือนรอให้ใครตบมือให้ แต่วินนั่งเงียบฟังอย่างตั้งใจอย่างเดียว แจ็กจึงพูดต่อว่า
"ว่าแต่เสี่ยซื้อมาทำไมตั้งเยอะแยะ ไว้ให้ลูกน้องเล่นรึไง?"
"ตอนนี้มันเป็นเรื่องปกติไปแล้ว เทคโนโลยี VR สามารถนำไปใช้ประโยชน์ทางธุรกิจได้มากมาย เช่นถึงจะอยู่คนละซีกโลก ก็นัดประชุมในนั้นแบบเห็นหน้าเห็นตาได้ หรือคิดโปรเจ็คยักษ์ใหญ่กันในนั้น บางบริษัทถึงขั้นเปิดตัวจดทะเบียนในนั้นเลยก็มีนะ เพราะความต่างด้านเวลานี่แหละที่เป็นตัวแปรสำคัญ"
"เทคโนโลยี VR Full Drive ได้เปลี่ยนโลกของเราไปแล้ว"
"อือฮึ…" แจ็กพยักหน้าทำความเข้าใจ "ใช่ๆ จำได้ละ ไอ้เด็กบ้านรวยท่าทางอวดดีคนนั้นที่ได้เครื่อง VR จากงานโปรโมทเกม ได้ยินมันพูดว่าที่บ้านมีตั้ง 50 เครื่อง แสดงว่าบ้านมันคงอภิมหาเศรษฐีเลยสินะ
รวยขนาดนั้นยังมาหาไอเท็มที่งานอีก ทำไมไม่ใช้เงินซื้อไปเลยละ จะได้จบๆ" แจ็กบ่นเสร็จก็ดื่มน้ำในมือ อึกๆๆ
"อืมม์ นั่นก็เพราะใน Another World Online มีของบางอย่างที่ถึงแม้จะมีเงินมากมายล้นฟ้า แต่ก็ไม่สามารถครอบครองได้ยังไงล่ะ"
วินตอบ
"ห๊ะ? มีด้วยเหรอ คืออะไรอ่ะ ตรงนี้ฉันงงแฮะ ถ้าเรามีตังค์มากมาย เราก็ช้อปปิ้งไอเท็มเจ๋งๆ ในตลาดประมูลได้ไม่ใช่เหรอ แค่มีเงินก็เก่งขึ้นได้ละ"
วินดื่มน้ำที่ถืออยู่สองอึกแล้วพูดต่อว่า "เรื่องนี้อธิบายเลยมันก็ยาว ยกตัวอย่างเรื่องอาวุธหกดาวที่เพิ่งขายไปให้ฟังละกัน สิ่งที่ทำให้ทุกคนประมูลกันจนราคาอาวุธชิ้นนั้นขึ้นสูงไปถึง 120,000 บาท ไม่ใช่เพราะมันเป็นอาวุธหกดาวที่มีสกิลเจ๋งๆ อย่างเดียวหรอก แต่สิ่งที่ทุกคนอยากได้คือ 'ข้อมูลลับ' ต่างหาก"
"ข้อมูลลับ? ไอ้เงื่อนไขปรากฏตัวบอสลับน่ะนะ"
"ใช่ เวลาสู้กับมอนสเตอร์ก็อย่างหนึ่ง แต่เวลาสู้กับเพลเยอร์ด้วยกันเนี่ยตรงนี้สำคัญมาก สมมติว่านายต้องปะทะกับคนที่ซื้ออาวุธหกดาวของฉันไป นายก็รู้แล้วนี่ว่ามีสกิลอะไรบ้างถูกไหม แน่นอนว่าแพ้ชนะมันไม่ได้ตัดสินกันตรงนั้นร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่มันก็เพิ่มโอกาสชนะได้มากขึ้นแน่นอน ข้อมูลลับถึงสำคัญกว่ายังไงล่ะ คนที่ได้รู้เงื่อนไขปรากฏตัว
บอสลับมาคิน่าออคโต้ จากนี้ไปเขาก็คงไปไล่ฟาร์มอาวุธหรือไอเท็มดีๆ ได้อีกเพียบ เพราะเนื่องจากมันเป็นบอสลับ ไอเท็มที่ออกจึงเป็นการสุ่มในระดับห้าดาวขึ้นไป เผลอๆ ถ้าได้ไอเท็มระดับตำนานด้วยละก็ คุ้มซะยิ่งกว่าคุ้ม"
"โอ้~ เข้าใจละ เพราะงี้อาวุธในตำนานถึงได้ราคาสูงกว่าใช่มะ มันสามารถอัพเกรดได้ แถมมีไม้ตายโคตรเจ๋งซ่อนอยู่อีก"
วินพยักหน้าตอบแจ็ก และถามต่อว่า "เล่าเรื่องที่คฤหาสน์ของเสี่ยต่อซิ ตกลงเป็นไงต่อ คือนายตีสนิทกับป้าชื่นจนป้าเค้าจะแอบลอบพาพวกเราเข้าไปเล่นเกมใช่ไหม"
แจ็กทำหน้าแหยๆ "เปล่า… ไม่ใช่อย่างนั้น"
"อ้าว ไม่ใช่เรอะ แล้วตกลงยังไง?"
"คืองี้ ให้ฉันเล่าต่อก่อน ขณะที่ฉันกำลังเพลิดเพลินไปกับการเล่นตู้คีบตุ๊กตาอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงป้าชื่นแม่บ้านดังมาจากประตูทางเข้าอาคาร
"เธอเป็นใคร เข้ามาทำอะไรในนี้?!"
"ผม...เอ่อ ผมแจ็กครับ ลูกร้านก๋วยเตี๋ยวกลางซอยน่ะครับ ผมเอาก๋วยเตี๋ยวเข้ามาส่ง--"
"ป้าก็เดินมาหาเธอนี่แหละ นึกว่าเดินหลงไปไหนแล้ว เห็นไม่มาสักที เธอไม่ควรเดินเผ่นผ่านเข้ามาในนี้นะรู้ไหม ถ้าคนที่มาเจอไม่ใช่ป้าละก็ บางทีเธอคงโดนยิงไปก่อนจะได้อธิบายข้อแก้ตัวอะไรแล้ว!" ป้าชื่นกล่าวเสียงดุ
"โดนยิง?! ขนาดนั้นเลยเหรอครับป้า เวอร์ไปรึเปล่า"
"เอาก๋วยเตี๋ยวมาให้ป้า แล้วกลับไปได้แล้ว!" ป้าชื่นรับถุงใหญ่ที่แจ็กส่งให้ แล้วทำมือไล่
"ทีนี้ระหว่างเดินออกไป ฉันแกล้งสะดุดที่วางไม้คิวแทงสนุ๊กให้ล้มระเนระนาด ป้าชื่นเลยต้องเดินมาช่วยเก็บ จังหวะนั้นเลยแอบปลดล็อกกลอนหน้าต่างเอาไว้บานหนึ่ง แล้วก็ช่วยป้าชื่นเก็บไม้คิวต่อ"
"เฮ้อ เด็กสมัยนี้มันไม่ได้เรื่องเลย ทำไมไม่เรียบร้อยกันเลยสักคน" ป้าชื่นบ่นเข้าให้อีกดอกหนึ่ง
…..
"เรื่องจบแค่นี้ละพวก" แจ็กบอกวิน
"...."
"สรุปคือ… นายจะชวนฉันลอบเข้าไปในบ้านเสี่ยสมบัติยามดึก ผ่านยามหน้าประตูสองคน ยามด้านในสามคน หลบกล้องวงจรปิดสิบตัว หลบหมาร็อดไวเลอร์อีกสองตัว เพื่อเข้าไปเล่นเกม ซึ่งถ้าเกิดพลาดโดนจับได้ขึ้นมา เราคงโดนยิงตาย ไม่ได้กลับมาเจอหน้าแม่กันอีกเลย.... นายจะพูดงี้ใช่ไหม? วินกล่าวออกมาเสียงเครียด
"อะ...เอ่อ ก็ตามนั้นแหละ ทำไมนายพูดแล้วมันฟังดูแย่จังวะ เค้าคงไม่ถึงขั้นยิงเราหรอกมั้ง เสี่ยสมบัติเป็นนักธุรกิจอสังหา ให้เช่าตึกเช่าร้านกับเป็นเจ้าของปั้มปากซอยไม่ใช่เหรอ? แจ็กตอบเสียงอ่อน
"ไอ้แจ็ก แกคิดจริงๆ เหรอว่าเค้ามีธุรกิจแค่นั้น เสี่ยสมบัติทำซุ้มมือปืนนะเฟ้ย และค้ายาเสพติดอีกด้วย!"
"ไอ้วิน เรื่องนั้นนายไม่เคยเห็นสักหน่อย คนในซอยก็แค่ลือไปเฉยๆ" แจ็กเถียงกลับ
วินถอนหายใจแล้วพูดว่า "เสี่ยสมบัติส่งออกยาเสพติดข้ามชาติ ไปประเทศอื่นเพราะไม่อยากมีปัญหากับตำรวจและนักการเมืองในประเทศไทย ส่วนปั้มน้ำมันกับร้านข้าวแกงปากซอยที่อร่อยและถูกที่สุดในประเทศไทยนั่นนะ เพราะเสี่ยเค้าทำเพื่อให้ผู้คนละแวกบ้านนี้ชื่นชม จะได้ไม่มีใครมีปัญหาอะไรด้วยไงล่ะ
"แม่นายเล่าให้ฟังเหรอ?" แจ็กถามวิน
"เออสิ ข้าวแกง 2 อย่าง 20 ทุกวันนี้จะหาที่ไหนกินได้อีกละ แม่ฉันทนทำงานที่ร้านข้าวอาหารนั่นมาเป็นสิบปี เงินเดือนขึ้นมานิดเดียว ไม่มีสวัสดิการอะไร ไม่มีโบนัส เพราะร้านขายถูกเลยไม่มีกำไรมากมายอะไรเลย แต่ที่แม่อดทนทำเพราะว่ามันใกล้บ้าน และครอบครัวรวมถึงพนักงานในร้านสามารถทานอาหารได้ฟรีแค่นั้นแหละ" วินบ่นออกมาด้วยอารมณ์หงุดหงิด
แจ็กเอามือจับเข่าวินแล้วพูดว่า "เอาน่าไอ้วิน นายใจเย็นๆ ก่อนสิ ฉันเชื่อว่านายต้องหาทางจนได้แหละน่า ฉันบอกข้อมูลทุกอย่างไปหมดแล้ว ที่เหลือนายเป็นคนตัดสินใจเลยเพื่อน ว่าไงว่าตามกัน"
"งั้นก็… ไปบ้านเสี่ยสมบัติกันเลย" วินพูดพร้อมลุกขึ้นยืน
"ห๊ะ? ไปตอนนี้เลยเหรอวะ กลางวันแสกๆ เนี่ยนะ"
"ไปดูลู่ทางก่อนสิฟะ ไม่งั้นจะวางแผนได้ไงล่ะ"
…...
วินนั่งซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์เวสป้าสีแดงซีดคันเก่าของแจ็ก ตรงไปยังที่หมายคฤหาสน์หลังใหญ่ท้ายซอย แจ็กขับวินพาวนดูรอบนอกทั้งหมด ซึ่งด้านหน้าและด้านข้างมีกำแพงสูงใหญ่ล้อมรอบอาณาบริเวณพร้อมรั้วไฟฟ้าและกล้องวงจรปิด ส่วนด้านหลังติดคลองแม่น้ำเจ้าพระยา มีบ้านพักคนงานอยู่ติดกับท่าเรือเฟอร์รี่ของตนเอง
แจ็กยังพูดเสนอไอเดียออกมาเรื่อยระหว่างที่ขับรถ
"เราปลอมตัวเป็นช่างแอร์ไหม? ไม่ต้องในตำนานก็ได้"
"เราวางยานอนหลับยามดีป่ะ?"
"แผนนี้เวิร์คแน่ เราปลอมตัวเป็นศพเกยตื้นที่ท่าเรือเอาม่ะ?"
"...."
ตอนนี้พวกเขาขับวนกันมาจอดฝั่งตรงข้ามประตูทางเข้าด้านหน้าอีกครั้ง วินยังคงไม่พูดอะไรและเหมือนนั่งพึมพำอะไรสักอย่างอยู่ตลอดเวลา
"วินดูนั่นสิ! ยูกินะใช่ไหมน่ะ?!" วินเงยหน้ามองอย่างรวดเร็วตามเสียงตะโกนของแจ็ก
"...ใช่ นั่นเธอล่ะ"
ยูกินะเหมือนจะเพิ่งกลับมาถึงบ้าน รถของเธอจอดที่หน้าป้อมยาม และเธอลงมาจากรถโดยที่เอาขนมหรืออะไรสักอย่างให้ยามเฝ้าประตู และดูเหมือนเธอจะสัมผัสได้ว่ามีคนมองเธออยู่ เธอหันมามองพวกเราสองคน พอยูกินะรู้ว่าเป็นผม เธอสะบัดหน้าหันหนีทันที ผมรู้เลยว่าเธอโกรธผมแหงๆ
ผมไม่ได้เจอยูกินะมา 3 ปีก็จริง แต่จริงๆ แล้วครั้งสุดท้ายที่พวกเราคุยกันคือ ช่วงไม่กี่วันก่อนเปิดเทอมขึ้นชั้น ม.ต้น ผมยังจำเหตุการณ์วันนั้นได้ดี ขณะที่ผมกับแจ็กนั่งชิงช้าคุยกันอยู่ที่สนามเด็กเล่นในซอย มีรถโรลส์รอยซ์สีดำของเสี่ยสมบัติขับมาจอดที่หน้าสนาม ยูกินะก้าวลงมาจากรถ เดินก้มหน้าไหล่ตกมาบอกกับพวกเราว่า
"เมื่อขึ้นชั้น ม.ต้น พ่อจะให้ฉันไปเข้าเรียนที่โรงเรียนนานาชาติ และพ่อของฉัน…สั่งห้าม...ไม่ให้ฉันคบกับพวกนายอีกต่อไป… ฮึก…" เสียงที่สั่นเครือของเธอจากประโยคช่วงหลังทำให้ผมรู้ว่าเธอพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้อยู่ แต่ดูเหมือนจะกลั้นไม่ไหว ผมเห็นมีน้ำตาหยดหนึ่งไหลออกจากดวงตาของเธอ นั่นเป็นครั้งแรกที่พวกเราได้เห็นน้ำตาของยูกินะ
ปกติแล้วเธอเป็นเด็กที่ร่าเริง สดใส ยิ้มอยู่เสมอ เข้มแข็งและแข็งแกร่ง ในที่นี้คือแข็งแกร่งตามตัวอักษรเลย อาจจะมากกว่าผู้ชายอย่างพวกผมก็เป็นได้ มีครั้งหนึ่งที่ยูกินะเข้าไปปกป้องเพื่อนผู้หญิงในห้อง จากการถูกเด็กผู้ชายตัวโตกว่าสองเท่ารังแกตบตีจิกหัวอย่างน่าสงสาร ผมกับแจ็กเห็นเหตุการณ์และกำลังจะวิ่งเข้าไปช่วยยูกินะอีกแรง แต่พวกผมช้าไป เพราะเธอหมุนตัวหลบหมัดอย่างรวดเร็ว จับแขนที่พุ่งเข้ามาเหวี่ยงทุ่มเด็กผู้ชายคนนั้นข้ามสะโพกลงพื้นเสียงดังตึง ไทยมุงรอบข้างฮือฮากันใหญ่ ผมมารู้ทีหลังว่าท่านั้นเรียกว่า 'ท่าทุ่มเซโออิ' เท่านั้นยังไม่พอ เธอเอาแขนเด็กคนนั้นรวบมาไว้ด้านหลัง และดัดแขนเด็กผู้ชายคนนั้นซะเขาร้องไห้ ซ้ำยังบอกให้ขอโทษเพื่อนของเธอซะ เมื่อเด็กคนนั้นไม่ยอมขอโทษ เสียง 'กร๊อบ' ดังลั่นก็ตามมา
'โอ๊ยยยย!' เด็กผู้ชายตัวโตคนนั้นร้องสุดเสียง และในที่สุดครูก็มาจนได้และรีบพาไปหาหมอที่ห้องพยาบาล พ่อแม่ของเด็กคนนั้นมาถึงโรงเรียนก็มาดุด่าว่ายูกินะใหญ่เลย ว่าตั้งใจทำร้ายลูกชายคนดีของเค้าให้ต้องแขนหัก บอกครูให้ไล่เธอออกซะ ไม่งั้นจะฟ้องกระทรวงศึกษาธิการ จะทำให้เป็นข่าวใหญ่โตเลย ก่อนอื่นเลยให้ยูกินะก้มหัวขอโทษเดี๋ยวนี้ แต่ยูกินะไม่ยอม และบอกว่าต้องให้ลูกชายคุณขอโทษก่อนสิ แล้วหนูถึงจะขอโทษที่ทำเกินกว่าเหตุ ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกัน แต่ไม่รู้ทำไมเมื่อเสี่ยสมบัติไปถึง เพียงแค่ 5 นาที สถานการณ์ทุกอย่างก็เคลียร์ เรื่องจบลงที่พ่อแม่ฝ่ายนั้นและลูกชายตัวแสบก้มหัวขอโทษ ยูกินะก็เดินเข้าไปใกล้และบอกว่า
"เราอาจทำแรงไป ขอโทษด้วยนะ แต่นายไม่ควรใช้กำลังกับผู้หญิงแบบนั้นนะ รู้ใช่ไหม? ถ้าเรารู้ว่านายทำอีกละก็..." แล้วยูกินะก็ทำท่าเอานิ้วชี้ปาดคอ และยิ้มหวานกับส่งวิ้งค์ให้เด็กผู้ชายหนึ่งที
"...."
ในวันวาเลนไทน์ในอีก 3 เดือนให้หลัง ได้ข่าวมาว่าเด็กคนนั้นมาสารภาพกับยูกินะว่า 'หลงรักและอยากขอเป็นแฟนด้วย' และก็ผิดหวังกลับไปตามระเบียบ เหมือนๆ กับเด็กผู้ชายอีกหลายสิบคนในวันนั้นที่รวบรวมความกล้าสารภาพรักกับเธอ ด้วยความน่ารัก สดใส ฉลาด และเสน่ห์ของเธอที่งดงามจากทุกกริยานั้น ทุกคนต่างให้สมญานามเธอว่า 'องค์หญิงยูกินะ' และเจ้าหญิงองค์นี้ไม่ได้เป็นรักแรกของผมเพียงคนเดียวเท่านั้น แต่เธอยังเป็นรักแรกของเด็กนักเรียนชายสองในสามของโรงเรียนอีกด้วย
...
ระหว่างที่ขับมอเตอร์ไซค์ดูลู่ทางบ้านของเสี่ยสมบัติอีกรอบหนึ่ง ผมที่นั่งซ้อนท้ายแจ็กอยู่ก็คิดตลอดว่าจะทำดีรึเปล่า ครั้งนี้เป็นเรื่องผิดกฎหมายเลยนะ แต่ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนนี่นา เพราะงั้นมันคงไม่เป็นไรมั้ง ด้วยสภาพการเงินที่กดดันชีวิตขนาดนี้ ขอเข้าไปเล่นเกมฟรีอีกสักคืนเถอะ อย่างน้อยพวกเราจะต้องหาเงินได้ 2-3 หมื่นบาทแน่นอน เอาไว้เป็นทุน แล้วหลังจากนี้ค่อยไปเช่าเครื่องเล่นเอาก็ได้
"เป็นไงบ้าง คิดออกหรือยังว่าจะเข้าไปยังไง" แจ็กหันหน้ามาถามระหว่างขับรถ
"รู้ตั้งแต่ขับวนรอบแรกแล้ว" ผมตอบ "แต่ฉันว่านายต้องไม่ชอบแน่ แจ็ก หึหึหึ"
"เสียงหัวเราะแบบนี้มันคืออะไรฟะ รีบบอกมาเลย"
"วิธีนั้นก็คือ..."


## [การผจญภัยที่รออยู่]

"พวกเราจะเข้าไปทางแม่น้ำ" วินพูด
"หา?! จะว่ายข้ามแม่น้ำที่ยาวตั้งครึ่งกิโลเนี่ยนะ จะไหวเหรอวะ" แจ็กที่ขับมอเตอร์ไซค์อยู่หันหน้ามาถาม
"ถ้าจะว่ายข้ามละก็ ไหวหรือเปล่านั่นอีกเรื่อง แต่มันอันตรายเกินไป แถมมีเปอร์เซ็นต์ถูกจับได้สูงมาก"
"อ้าว แล้วมันยังไง?"
พวกเขาขับมาถึงสะพานข้ามแม่น้ำด้านหลังคฤหาสน์ วินบอก
แจ็กว่า "จอดบนสะพานเลยเพื่อน เดี๋ยวฉันจะอธิบายให้ฟัง"
แท่กๆๆ พรึ่บ พวกเขาเดินลงจากรถ มาเกาะที่ขอบสะพาน
"พวกเราจะว่ายน้ำเลียบริมข้างกำแพงไปจนถึงท่าเรือด้านหลัง จากนั้นก็แอบย่องผ่านบ้านพักคนงาน และเลยเข้าไปโกดังบันเทิงเริงใจนั่น นอนเล่นเกมสักหนึ่งวัน จากนั้นก็กลับบ้านทางเดิม"
"อ้อ~ ทำแบบนี้นี่เอง"
วินพูดต่ออีกว่า"ระยะทางใกล้เคียงกัน แต่แบบนี้เราสามารถเกาะพักได้หากเหนื่อยขึ้นมา วิธีนี้จะสำเร็จได้เพราะพวกเรารู้ว่าจะมีงานเลี้ยงคืนนี้ เจ้านายก็ไม่อยู่ คนที่ดูกล้องวงจรปิดจะต้องดูไม่ละเอียดแน่นอน แต่ยังไงเราก็ต้องสังเกตมุมกล้องและหลบเอาไว้ก่อน ส่วนเรื่องหมาถึงจะน่าสงสาร แต่พวกเราคงต้องวางยานอนหลับให้มันกินสักหน่อยแล้วละ"
"สงสารเรอะ? สงสารพวกเราเหอะ ถ้าถูกมันขยำอ่ะ ดุหยั่งหมา! ฮื้อ...! ก็มันหมานี่หว่า มึนไปหมดแล้วตู"
"ไอ้วิน แล้วที่นายบอกว่าฉันจะไม่ชอบล่ะ หมายถึงอะไรฟะ"      แจ็กถามต่อ
"จะอะไรล่ะ ลมพัดเย็นยะเยือกขนาดนี้ แถมนายดูสภาพตัวเองสิ นายใส่เสื้อสองชั้น สวมผ้าพันคออีก อุณหภูมิตอนนี้ก็…" วินควักมือถือออกมาดู "กรุงเทพวันนี้ 13 องศาเซลเซียส ก็นี่มันวันคริสต์มาสอีฟนี่นะ"
"เออว่ะ! เฮ้ยยย! ไอ้วิน นายจะชวนฉันว่ายน้ำไปจริงดิ?" แจ็กตะโกนอย่างตกใจ
"แล้วที่สำคัญ ฉันมีเว็ทสูทตัวเดียว คงจะพอกันหนาวได้บ้างอยู่หรอก ดังนั้น..." วินเอามือตบไหล่แจ็ก ปั่บๆ "สู้ ๆ นะเพื่อน"
"...."
"ม่ายยยยยยย!!" แจ็กร้องโอดครวญเต้นเร้าๆ อยู่บนสะพาน
...
ตกกลางดึก เวลา 21.00 น.
วินกับแจ็กซึ่งเตรียมของทุกอย่างไว้พร้อมก็เริ่มลงมือปฏิบัติการ 'แข็งไปต่างโลก' ซึ่งชื่อนี้ไม่ได้มีความหมายอะไรมากมาย แต่แจ็กบอกว่าพอมีชื่อแล้วมันฮึกเหิมดี
เริ่มต้นที่พวกเขาขับรถมาข้างกำแพง ยืนคุยกันไม่นาน เสียงสุนัขพันธุ์ร็อตไวเลอร์ก็ดังขึ้นจากอีกฟากกำแพง พวกมันช่างจมูกดีเสียนี่กระไร วินกับแจ็กที่ยืนหันหลังพิงกำแพงอยู่โยนเนื้อข้ามรั้วไฟฟ้าเข้าไปในบ้าน แป๊บเดียวเสียงเห่าเงียบไป มีเสียงขย้ำเนื้อผสมยานอนหลับแทน งั่มๆๆ
พวกเขาไม่ต้องรอให้มันหลับ เพราะมันอาจไม่หลับก็เป็นได้ แต่ขอแค่ง่วงซึมก็คิดว่าเพียงพอแล้วและที่สำคัญเวลาไม่คอยท่าอีกด้วย จึงรีบบึ่งรถไปที่สะพานทันที
"เอาล่ะ ไม่มีรถผ่านแล้ว ตอนนี้เลย!" วินกับแจ็กกระโดดลงน้ำเสียงดัง ตูม! ซ่า~!
"ฮ่าห์! น้ำโคตรเย็น! แจ็กเป็นไงบ้างวะ?!"
"โอะ.. โอเค.. แต่.. นะ.. หนาว...หนาวฉิบ.. หาย.. เลยว้อ..ย" แจ็กตอบเสียงสั่นฟันกระทบกันดัง กึกๆๆ
วินใส่เว็ทสูท ส่วนแจ็กใส่ชุดว่ายน้ำแบบแขนกับขายาว พวกเขาทั้งคู่ใส่เสื้อชูชีพสีเข้มอีกชั้นหนึ่ง แล้วก็ห่วงยางติดผ้าใบเอาใส่เป้ของทั้งคู่ใส่มาด้วย โดยผูกเชือกลากลอยน้ำตามมา
จ๋อมแจ๋ม ซ่า~ ซ่า~
"คิดถูกแฮะ ที่ใส่เสื้อชูชีพมา ว่ายเองเหนื่อยกว่านี้แหง"
"รีบ.. จ้วงเหอะ.. ไม่.. ไหว.. แล้ว.." แจ็กพูดเสร็จก็รีบว่ายไปทันที
...
"วิน เป็นไง..บ้าง โรคหอบ.. น่ะ กำเริบ..ไหม?"
"แฮ่กๆ นิดหน่อย.. ตะกี้สูดยาเข้าไปแล้ว.. ไม่เป็นไรแล้วละ น้ำเย็นจริงๆ พวกเราจะถึงแล้ว นายล่ะ.. เป็นไง กลัวรึเปล่า.. ปากสั่นเชียว"
"ไอ้..บ้า ยังจะมา.. เล่นมุกอีก"
จ๋อมแจ๋ม ซ่า~ ซ่า~ ซ่า~
เมื่อทั้งคู่มาถึงท่าเรือ ดูเหมือนหนทางจะราบรื่นกว่าที่คิด เพราะดูเหมือนทุกคนจะไปรวมตัวกันที่งานเลี้ยงวันเกิด ฉลองกันเฮฮาสุดเหวี่ยงเลย ได้ยินเสียงร้องเพลงดังมาถึงที่นี่เชียว
พวกเขารีบวิ่งแอบเข้าไปหลบในห้องเก็บของที่ท่าเรือ แจ็กเช็ดเนื้อเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า ส่วนวินแค่ถอดเว็ทสูทออกก็เรียบร้อย เสื้อผ้าข้างในไม่เปียกเลยสักนิด ระหว่างที่แอบดูลู่ทาง วินกับแจ็กก็ซดน้ำซุบเกี๊ยวกุ้งร้อนๆ ที่เตรียมไว้ไปด้วยอย่างเอร็ดอร่อย
ซู๊ด~ ซู๊ด~ "ฮ้า! ค่อยยังชั่ว" แจ็กอุทานอย่างโล่งใจ
"แจ็ก ทางสะดวกว่ะ รีบไปเหอะ อย่างเร็วและเงียบเชียบ นายจำทางได้ใช่ไหม"
"ได้ๆ ไปกัน"
พวกเขาวิ่งแอบย่องไปอย่างเร็ว ผ่านบ้านพักคนงานหลังใหญ่ ที่มีแสงไฟหลากสีส่องวูบวาบออกมานอกหน้าต่าง และเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มกับเสียงเฮฮาปาร์ตี้เต้นกันเย้วๆ
'ขอโทษที่เข้าไปเป็น มะริ่งกิ่งก่อง สะระน๊องก่องแก่ง มะน่องมะแน่งมั๊บ ปะล่องป่องแป่ง ง้องแง้งง้องแง้ง ในชีวิตเธอ~ ปานเป็นผีบ้า เว้าหลาย กะเพราะเธอ ตั้งแต่น้อยจนใหญ่ กะพึ่ง สิเคยเจอมะล่องก่องแก่ง แท้หน้อใจอ้าย~'
"เอ้า เฮ! เฮ! เฮ!"
"โอ้โห้! ดูเพลงที่ร้องกันสิ เพลงเก่าโดนใจวัยโจ๋นี่นา คุณลุงคุณป้าแซ่บกันจริงจริ๊ง" แจ็กหันมาคุยกับวินขณะที่ก้มหน้างุด ๆ ย่องกันอยู่
"เออ ไปให้ถึงก่อนค่อยคุยกัน เร็วๆ เข้า"
แจ็กพาวินไปถึงโกดังบันเทิงเริงใจหลังนั้น ที่เขาปลดล็อคกลอนเอาไว้ ก่อนที่พวกเขาจะปีนลอดเข้าทางหน้าต่าง มองไปไกลๆ เห็นเจ้าสุนัขร็อตไวเลอร์สองตัว นอนหงายยิ้มหวานหลับสบายกันอยู่เชียว แสดงว่ายานอนหลับได้ผล
"เฮ้อ ถึงซะที" วินถอนหายใจอย่างโล่งอก
"แจ็ก ไอ้บ้า! นายจะเล่นคีบตุ๊กตาอะไรตอนนี้ฟะ" วินกล่าวเสียงดุเมื่อเห็นเพื่อนซนไปทั่ว
"ขอเล่นครั้งเดียวเอง ว่าแต่นายนั่นแหละ เบาเสียงหน่อยเหอะ" แจ็กเถียงกลับด้วยเสียงเบาๆ แหบๆ
"ครั้งเดียวพอนา"
วืด~ วื้ด~ แกร๊บ กึง~ ปุ้ง!
"เฮ้ย ได้ด้วยว่ะ แจ่มเลย" แจ็กหยิบตุ๊กตาขึ้นมาอย่างดีใจ"ตุ๊กตาแมวน่ารักดี ฉันจะเอาไปฝากน้ำ"
"นั่นแน่! ตกลงพวกนายมีซัมติงอะไรกันใช่ม่ะ?" วินแซว
"ซัมตงซัมติงอะไร ไม่มี๊" แจ็กเสียงสูงใส่
"...."
แจ็กเดินนำวินไปห้อง VR พวกเขาเข้าไปแล้วล็อกประตู โชคดีที่ห้องนี้รูดม่านสีดำสนิททุกหน้าต่างเอาไว้อยู่แล้ว แต่มันมืดมาก แจ็กเลยใช้มือถือเปิดไฟฉายส่องนำทางเดินเข้าไปยังสองเครื่องด้านในสุด พวกเขากดสวิชท์เปิดเครื่อง ตัวเครื่องเริ่มส่องแสงสีฟ้าอ่อนจาง ๆ
"เย้ จะได้เวลาสนุกอีกแล้วสินะ" แจ็กเอาฝ่ามือสองข้างประกบกัน แล้วถูมือไปมาคลายหนาว "ยังหนาวอยู่เลยว่ะ"
"เดี๋ยวพอเข้าไปนอนในเครื่อง มันจะอุ่นขึ้นเอง VR แคปซูลมันมีระบบพยุงชีพ ปรับอุนหภูมิอย่างเหมาะสม คล้ายๆ นอนจำศีลนั่นแหละ"
"โอ้~ เครื่องนี้มันแจ๋วจริงไรจริง ว่าแต่…พอเข้าไปเกมปุ๊บ จะต้องดิ่งพสุธา สกายไดรฟ์เลยสินะ นึกแล้วยังหวาดเสียวไม่หาย"
"อ้าว นายไม่ชอบหรอกรึเนี่ย มิน่าล่ะไม่เห็นพูดถึงความประทับใจครั้งแรกเลย"
"ก็ฉันไม่ชอบความสูงนี่หว่า ว่าแต่เพลเยอร์ที่เป็นคนแก่คนเฒ่า เขาไม่หัวใจวายกันเลยรึไง?" แจ็กถาม
"เห็นตามข้อมูลบอกว่า ผู้สูงอายุกว่า 80% ชอบกันทั้งนั้นเลยนะ เขาบอกว่ามันรู้สึกมีชีวิตชีวาดี บางคนบอกสกายไดรฟ์มันส์สะใจมาก ฮ่ะฮ่ะ เหมือนได้กลับไปเป็นหนุ่มอีกครั้งจริงๆ" วินยิ้มตอบ
"โอ้โห หัวจิตหัวใจคุณตาคุณยายเหล่านั้นมันช่าง… นี่ใจตูแพ้คนแก่อีกรึเนี่ย ไม่ยอม ไม่ได้การแล้ว ครั้งนี้ฉันเอาจริงละ จะไม่หลับตาปี๋เพื่อวาร์ปลงพื้นเลยเด็ดขาด" แจ็กทำท่าฮึดสู้
"ลองดูเพื่อน แต่ฉันว่าครั้งนี้นะนายจะต้องรักมันแน่นอน เออนี่ แจ็กตั้งเวลาปลุกเอาไว้ที่ 6 ชั่วโมงครึ่งนะ พวกเราจะล็อกเอ้าท์ออกมาก่อนเช้า" วินกล่าว
"โอเค" แจ็กผงกหัวรับ จากนั้นทั้งคู่ยิ้มให้กันและก็รีบเปิดเข้าไปนอนในแคปซูลทันทีด้วยความตื่นเต้น
[ขอต้อนรับผู้ใช้งานเข้าสู่ 'Infinity 69 VR capsule' ค่ะ]
[โปรดเลือกเมนูที่ต้องการค่ะ]
[Another World Online]  [VR Communication] [Customer Support]
"อนาเธอร์ เวิลด์ ออนไลน์"
[คุณต้องการเข้าสู่เกมต่างโลกหรือห้องรับรองก่อนค่ะ?]
"เริ่มเกมได้!"
วู้วววววววว
พวกเขาหลับตาลงเมื่อมีแสงสีฟ้าอ่อนพุ่งวูบเข้ามา...
...….
...
จากนั้นเมื่อลืมตาอีกครั้ง เด็กหนุ่มทั้งคู่รู้สึกถึงสายลมอันรุนแรงแต่สดชื่นที่พัดผ่านร่างกาย พวกเขากำลังเหาะร่วงลงมาจากฟากฟ้าในความสูงระดับ 4000 เมตร โดยมีออร่าสีขาวบางห่อหุ้มร่างกายเอาไว้ วินพูดถูก ครั้งนี้แจ็กไม่กลัวอีกแล้ว เขารู้สึกสนุกมันส์สะใจมากๆ เป้าหมายคือ ต่างโลก ที่น่าตื่นตาตื่นใจ สิ่งที่ถาโถมเข้าสู่ร่างกายตอนนี้ไม่ได้มีเพียงแค่สายลมหรือปุยเมฆเท่านั้น แต่พวกเขารู้สึกได้จากทุกอณูของเซลส์เลยว่า….
'การผจญภัยกำลังรอพวกเขาอยู่'
I Will Go To Another World เล่มที่ 1 จบ


## [คนจากฟ้า]

ในเวลาที่เพลเยอร์ล็อกอินเข้าสู่เกม หากดูภายนอกจะเหมือนพวกเขาถูกวาร์ปเป็นแสงสีขาวอมฟ้าจากท้องฟ้าด้านบนสู่พื้นโลกด้านล่าง เมื่อวินกับแจ็กดิ่งพสุธาลงมาถึงพื้น ก็ได้กลิ่นหอมอันสดชื่นจากดอกไม้และใบหญ้าแห่งป่ามัลแดร์ลอยเข้าเตะจมูกทันที วิวทิวทัศน์เบื้องหน้าของพวกเขาคือท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มที่ค่อยๆ เปลี่ยนเฉดสีอ่อนลงด้วยแสงสีส้มจากพระอาทิตย์ที่กำลังขึ้นตรงปลายขอบฟ้า
"นายพูดถูก ครั้งนี้ฉันชอบมันจริงๆ" แจ็กยิ้มกว้างแหงนหน้ามองบรรดาเหล่าก้อนเมฆสูงลิบที่เขาเพิ่งร่วงผ่านลงมา
ตอนนี้ทั้งคู่กำลังยืนบนเนินเล็กซึ่งเหมาะในการชมวิวพระอาทิตย์ขึ้นเป็นอย่างมาก วินจึงนั่งชันเข่าลงบนพื้นหญ้าช้าๆ ส่วนแจ็กล้มตัวหงายหลังตุ๊บทันที โดยเอามือทั้งสองข้างหนุนหัวไว้ พวกเขานั่งมองแสงแรกของวันใหม่ที่ต่างโลกด้วยกัน
ผ่านไปสักพักแจ็กก็พูดขึ้น "วิน เดี๋ยวเราจะไปทำเควสในเมืองสินะ"
"ใช่แล้ว แต่ถ้าเป็นไปตามที่ฉันคิดละก็ นายคงต้องเข้าไปในเมืองคนเดียว…"
"อ้าว ทำไมล่ะ?"
"ก็เรื่องค่าหัวนั่นแหละ ไม่รู้สถานการณ์ในเมืองจะเป็นอย่างไร แต่น่าจะมีคนไม่น้อยที่เฝ้ารอให้ฉันโผล่ไป แถมไม่ใช่แค่เพลเยอร์ด้วย แต่ยังรวมถึงทหารยามในเมืองอีก พวกเราต้องเตรียมตัวให้พร้อมกว่านี้ ทั้งด้านเลเวล สกิล และไอเท็ม"
"แล้วพวกเราอยู่ด้วยกันไม่ดีกว่าเหรอ"
วินส่ายหัวและพูดว่า "ฉันอยากให้นายเข้าเป็นสมาชิกของ [สมาคมโจร] ให้ได้ก่อน ฉันรับรองว่ามันจะเป็นประโยชน์ต่อนายในหลายๆ เรื่อง เช่น สกิลพื้นฐาน เทคนิคสายอาชีพโจร อะไรพวกนี้แหละ"
"โอเค ถ้านายว่าอย่างนั้น ฉันก็จะไป ว่าแต่เรื่องค่าหัวน่ะ ฉันถามอะไรหน่อยสิ"
"ว่า..."
"อันนี้ถามเฉยๆ นะ แบบว่า...ให้ฉันเป็นคนจับนายขึ้นเงินรางวัลไม่ได้รึไง? พวกเราจะได้เคลียร์เรื่องเงิน และเรื่องปัญหาค่าหัวไปพร้อมกันเลย"
"ไอเดียดี แต่เรื่องมันไม่ได้ง่ายแบบนั้นน่ะสิ" วินตวัดมือเรียกหน้าต่างระบบออกมา และกดไปที่ [Social] [คลิปวิดีโอ] แจ็กขยับเข้ามาใกล้เพื่อดู และวินก็อธิบายว่า
"เพลเยอร์อย่างพวกเราจะมีคลิปวิดีโอมุมมองบุคคลที่หนึ่ง บันทึกเอาไว้ตลอด 24 ชม. ตอนที่นายจะขึ้นเงินรางวัล พวกเค้าก็จะตรวจสอบจากคลิปนี้แหละว่าเป็นการเตี๊ยมกันรึเปล่า และตรวจสอบจากประวัติความสัมพันธ์ของพวกเรา บันทึกแชท บันทึกการต่อสู้ ทุกอย่างระบบมันบันทึกเก็บเอาไว้หมด"
"...โห อะไรเนี่ย ระบบมันจะดีไปแล้ว"
"ก็เหมือนที่ดูคลิปการเล่นของเพลเยอร์คนอื่นในบอร์ดไง ถ้าคนนั้นไปลงดันเจี้ยนยาก ๆ หรือฆ่าบอสสุดโหด หรือเป็นการผจญภัยที่สนุก ตื่นเต้นเร้าใจ เขาก็จะเอาคลิปวิดีโอของตนเองนี่แหละไปอัพโหลดหาเงินอีกทางหนึ่ง"
"แล้วถ้าเป็นกรณีว่าเราจ้างคนต่างโลกนี้ละ พวก NPC น่ะ พวกเขาไม่มีหน้าต่างระบบเหมือนเรานี่นา ใช่ม่ะ?" แจ็กยังสงสัยอยู่ว่าจะมีทางไหนแอบโกงเงินค่าหัวได้บ้าง
"พวกเขามีหน้าต่างระบบเหมือนกับเรานี่แหละ แต่ฟังก์ชั่นต่างกันเล็กน้อย เช่นไม่มีบันทึกวิดีโอ เป็นต้น แต่กรณีนั้นก็ไม่ได้เหมือนกัน เพราะทางสมาคมนักล่าค่าหัวมีเวทมนตร์ที่สามารถตรวจสอบความจริง จับโกหกได้แน่นอน และเห็นว่าผลสำเร็จ 100% ด้วย"
"ว้าาาาา สรุปว่าไม่ได้สักทางสินะ โอเค คำถามสุดท้ายแล้ว จะได้เคลียร์กันไปเลย ถ้ากรณีแย่ที่สุด 'นายถูกจับได้ล่ะ' มันจะเป็นยังไง? นายยอมโดนจับให้จบๆ ไปไม่ได้เหรอ จะได้เริ่มเกมใหม่ ลัลล้ากับชีวิตใหม่ไง"
"หึหึหึ ว่าแล้วนายต้องถาม แต่คิดว่าถ้าฉันถูกจับละก็ ฉันคงถูกขังในคุกที่ไหนสักที่แบบไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันเลยล่ะมั้ง แล้วก็คงโดนผนึกวิญญานอยู่ตรงนั้นนั่นแหละ คือจะตายก็ตายไม่ได้ ถึงแม้ว่าเกิดฉันตายขึ้นมา พอฉันกลับเข้าเกมมาเมื่อไร ก็โดนขังไว้ที่เดิมอยู่ดี"
"เชรดดดด โหดสุด ๆ ขนาดนั้นเลยเหรอวะ แล้วขอไอดีเกมใหม่กับทางบริษัทได้ไหม?"
"เกมนี้พวกเราน่ะมีชีวิตเดียว ไม่ได้หมายถึงเกมโอเวอร์นะ หมายถึงตัวตนของพวกเราเหล่าเพลเยอร์น่ะมีเพียงหนึ่งเดียว... ID ของเรายืนยันจากบัตรประชาชน ยืนยันจาก DNA ตอนที่นายสมัครนายก็โดนดึง DNA ไปแล้ว แต่นายอาจไม่รู้ตัว สรุปง่าย ๆ ว่าเราขอไอดีใหม่ไม่ได้ จะซื้อขายไอดีเกมกันก็ไม่ได้ด้วย ถ้าโดนขังแบบนั้นละก็ ทางเดียวคือเลิกเล่นเกม"
"โธ่~ อะไรกัน… อืมม์ มิน่าล่ะ นายถึงพยายามสุด ๆ เลยที่จะเคลียร์เรื่องค่าหัวให้ได้ แต่นี่มันเป็นเกมนะ ทำไมบริษัทถึงเอาจริงกันขนาดนี้"
"นั่นสิ…..." วินเว้นระยะพูดนิดหนึ่ง แล้วพูดต่อว่า
"แต่นั่นก็ทำให้เพลเยอร์ใช้ชีวิตในเกมกันอย่างสมจริงมากขึ้นนะ ไม่ใช่นึกอยากจะไล่ฆ่า NPC ที่ไหนเมื่อไรก็ทำได้ พวกเขามีความรู้สึกเหมือนพวกเราเลย แต่โชคร้ายกว่า เพราะพวกเรายังมี Pain Absorber (ระบบดูดซับความเจ็บปวด) พวกเราเจ็บจริงแค่ 1 ใน 10 ส่วนคนที่นี่อาจเพราะพวกเขาเกิดและโตที่นี่มั้ง ร่างกายเลยไม่เชิงเหมือนกับพวกเรานัก พวกเขาเจ็บมากกว่าพวกเราสัก 3 เท่าได้ ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสกิลและสภาพร่างกายของแต่ละคนด้วย"
"อืมม์ ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่าที่นี่ไม่ใช่เกมธรรมดา" แจ็กทำหน้าคิดอย่างจริงจัง วินพูดเสริมต่ออีกว่า
"ที่นายคิดน่ะดีแล้ว ก่อนที่นายจะเข้าเมืองครั้งนี้ ฉันถึงอยากให้นายเปลี่ยนความคิดใหม่ซะ ที่นี่น่ะคือ 'ต่างโลก' ของจริงเลยล่ะพวก"
"โอเค จัดไปตามนั้น ป่ะ! เข้าเมืองกันเถอะ" แจ็กกระโดดลุกยืนขึ้นฟึ่บ วินก็ลุกขึ้นยืนตาม
"อ๋อ อีกอย่างหนึ่ง NPC ที่นี่เรียกตัวเองว่า 'คนพื้นโลก' ส่วนพวกเขาเรียกพวกเราเพลเยอร์ว่า 'คนจากฟ้า' "
"คนจากฟ้า?" แจ็กทวนคำแบบงง ๆ แล้ววินก็ชี้ขึ้นบนท้องฟ้า แจ็กนึกออกทันใด
"อ๋อ เพราะพวกเราวาร์ปลงมาจากฟ้านี่เนอะ ฮ่ะฮ่ะ เข้าท่าดี"
.....
....
พวกเขาทั้งคู่ล่องเรือกลับไปที่เมืองแห่งการเริ่มต้น อาณาจักร
คาเอลุม แต่ยังไม่ทันจะเข้าท่าเรือ ก็เห็นด่านตรวจดักมาแต่ไกลเลย จากเมืองที่แม่น้ำเปิดโล่ง กลายเป็นว่าหากจะเข้าเมืองด้วยเรือ จะต้องผ่านด่านตรวจเท่านั้น และขณะที่แล่นเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้นก็ได้ยินเสียงทหารยามตะโกนว่า
"ถอดหน้ากากกับผ้าคลุมออก และโปรดแสดง ID ด้วยครับ!"
ทันทีที่ได้ยิน วินกับแจ็กหันมองหน้ากัน
"สงสัยฉันมาส่งนายได้แค่นี้ แยกย้ายกันก่อนนะพวก"
"โอเคๆ แล้วเดี๋ยวค่อยส่งข้อความคุยกัน นายรีบไปเหอะ" และก่อนที่วินจะกระโดดน้ำ เขาหันมาบอกแจ็กว่า
"แจ็ก… ฉันรู้ว่ามันยาก แต่พยายามอย่าไปมีเรื่องกับใครนะเพื่อน จะได้ไม่เป็นจุดสนใจ มุ่งทำเควสของสมาคมอย่างเดียวพอ"
"เออน่ะ"
"อย่าลืมแวะร้านขายไอเท็มเบ็ดเตล็ดด้วย บางอย่างก็มีประโยชน์มาก เช่น ระเบิดควัน..."
"เออ ได้ๆ "
"มีเงินติดตัวพอใช้แล้วใช่ไหม?"
"มีๆ"
"มีผ้าเช็ดหน้าไปหรือยัง?"
"ผ้า-- ...ไอ้วินนี่นายกวนตีนอยู่ใช่ม่ะ นายเป็นแม่ฉันรึไง ไอ้บ้าเอ๊ย!"
"ฮะฮะ หยอกเล่นนา ไปละนะ" วินยิ้มขำแล้วหย่อนตัวลงน้ำที่ท้ายเรืออย่างเงียบเชียบ และดำหายไป
"ชิชะ! ทำหยั่งกับเราเป็นเด็กไปได้"
เรือแล่นต่อไปเรื่อยๆ เองโดยอัตโนมัติ แจ็กยังคงบ่นอุบอิบต่อไปว่า "เดี๋ยวคอยดูนะ จะหาสกิลเจ๋งๆ ไปโชว์ให้วิน เอาให้มันอึ้งไปเลย… ไอ้วินจะต้องซูฮกในความเก่งกาจของเรา หึหึ ฮ่ะฮ่าฮ่าฮ่า..."
"ถอดหน้ากากกับผ้าคลุมออก และโปรดแสดง ID ด้วยครับ!"
แจ็กสะดุ้งโหยงสุดตัว ตกใจในเสียงของทหารยาม เลยพูดลิ้นรัวออกไปว่า
"ค-ครับ! ครับ! ผมไม่รู้จักใครน่าสงสัยเลยนะครับ ไม่เลย ผมเพิ่งมาเมืองนี้ครั้งที่สองเอง ไม่ใช่คนน่าสงสัยอะไรเลยสักกะติ๊ด ผมแค่จะมาเที่ยวน่ะครับ จริงๆ นะครับ"
"...."


## [คนพื้นโลก]

"ไอ้น้อง อะไรของเอ็ง มีพิรุธนะเนี่ย" ทหารยามพูดขึ้นมา
"ฮื้อ! พิรุธอะไรครับ ไม่มี๊... เอ๊ย!" แจ็กตั้งสติและพูดใหม่ "ไม่มีครับพี่ยาม ผมแค่ตื่นเต้นนะครับ คือเคยมีอดีตฝังใจโดนกล่าวหาโดยที่เราไม่ผิด อะไรแบบนี้น่ะครับ"
"...อืมม์" ทหารยามที่ใส่เกราะเหล็กอัศวินทั้งตัว เปิดกระบังหน้าเฮลเม็ทขึ้นมาและจ้องแจ็กเขม็ง
"โชว์ ID… เดี๋ยวนี้" ทหารยามกล่าวเสียงเข้ม
"ครับๆ ได้ครับ!" แจ็กรีบตวัดนิ้วเปิดวินโดว์ขึ้นมาให้ดู
เมื่อทหารยามเช็คดูเสร็จ ก็พูดว่า "คนจากฟ้าสินะ งั้นค่าเข้าเมือง 500 ทอง"
"ห๊า?! ตะกี้คนก่อนหน้านี้ไม่เห็นเก็บเลย ทำไมเก็บผมคนเดียวล่ะครับ" แจ็กถามด้วยความสงสัย
"อย่าถามเซ้าซี้ มันเป็นกฎนะไอ้น้อง ไม่งั้นก็ห้ามเข้าเมือง" จากนั้นทหารยามกระแทกหอกที่ถืออยู่ลงพื้นเสียงดังตึง เพื่อเป็นการบอกว่าเขาเอาจริง
"โอเคครับ ผมจ่ายก็ได้" แจ็กกดเงินออกมาจากบัตรเงินสดแล้วยื่นให้อย่างเซ็งๆ ทหารรับมาเสร็จก็โบกมือไล่เชิงว่าให้รีบไปได้แล้ว
"นี่มันไม่ได้ทำเพื่อหาตัววินแล้ว ไม่เห็นถามหรือเช็คอะไรสักอย่าง แบบนี้แค่อยากตั้งด่านรีดไถชัดๆ" แจ็กบ่นขณะที่ชะเง้อมองดูเรือลำอื่นที่กำลังตรวจอยู่ว่าโดนเหมือนตัวเองหรือเปล่า จากนั้นเรือแล่นไปอีกไม่นานก็เทียบท่า
"เอาล่ะ สมาคมโจรไปทางไหนหว่า" ผมออกเดินเรื่อยเปื่อยไปตามทางถนนหลักที่เมื่อมองขึ้นไปยังเบื้องบนสุดสายตาคือปราสาทลอยฟ้าที่ลอยโดดเด่นเป็นสง่าท่ามกลางท้องฟ้าและหมู่เมฆ
"วิ้ว~ มองกี่ครั้งก็รู้สึกอลังการดีจริงๆ" ขณะที่ผมเดินมองนู่นมองนี่อย่างสบายใจ จู่ๆ ผมก็ได้ยินเสียงหนึ่ง
"ร้านนี้มีแต่ของถูกๆ ฉันไม่ซื้อหรอก!" เด็กชายผมสีบลอนด์ทองทรงหวีเสยเรียบแปล้ไปข้างหลังเป็นคนพูด
"เดี๋ยวก่อนสิครับ ถึงของร้านเราจะราคาถูก แต่ก็มีเฉพาะไอเท็มดีๆ ทั้งนั้นเลยนะ!" เด็กผู้ชายตัวน้อยอายุไม่น่าเกิน 10 ขวบที่มีผมสีน้ำตาลดูยุ่งเหยิงมอมแมมเป็นคนพูด เขาเข้าไปดึงมือของเด็กผมบลอนด์เอาไว้
"ปล่อยนะ! ไอ้เด็กสลัม!" เด็กผมบลอนด์สลัดแขนที่ถูกดึงอย่างแรงจนทำให้เด็กชายตัวน้อยล้มลง
"โอ๊ย!"
แม่ของเด็กคนนั้นที่อยู่ตรงหลังร้านแผงลอย รีบวิ่งเข้าไปดูอาการลูกของเธอ "เป็นไงบ้างลูก?"
"ผมเจ็บข้อมือครับแม่… อือ" เด็กคนนั้นจับที่ข้อมือและมีน้ำตาซึมออกมา แต่เขาฮึดไม่ร้องและหันไปจ้องคนที่ทำร้ายเค้าเมื่อสักครู่
"เชอะ! อ่อนแอเหลือเกิน เอานี่ เอาเงินไปรักษาซะ!" เด็กชายผม
บลอนด์กดเงินจากบัตรเงินสดและโยนถุงเงินลงพื้น กริ๊ง! เหรียญทองกระจายออกมาจากถุงเล็กน้อย แล้วเขาหันหลังขวับเดินจากมาอย่างไม่ยี่หระในการกระทำตัวเองเลยแม้แต่น้อย
เขาเดินสวนกับผม ผมมองหน้าเขา ถึงตอนนี้เขาจะสวมชุดสไตล์จอมเวท แต่ผมจำได้เลยว่าเขาคือ 'เลโอ' เด็กบ้านรวยที่มีเครื่อง VR แคปซูล 50 เครื่องที่บ้านและยังได้รางวัลเป็นเครื่อง VR ซ้ำอีกจากกล่องของขวัญที่งานโปรโมทเกม
…
"เป็นไงลูก เจ็บมากเลยเหรอ ไปดื่มโพชั่นที่ร้านดีกว่า เดี๋ยวก็หาย"
"ไม่เป็นไรครับแม่ เก็บเอาไว้ขายเถอะ-- โอ๊ย!" เด็กชายลุกขึ้นและจับข้อมือตัวเอง ดูเหมือนจะเจ็บไม่น้อย แต่เขาฮึดอดทนและยื่นถุงเงินให้แม่ดู
"อย่างน้อยก็ได้เงินมาบ้างนะครับแม่" เขาฝืนยิ้มกว้างให้แม่
ผมมองทั้งคู่แล้วรู้สึกเห็นใจ ถึงบ้านผมจะไม่ได้รวยมากมาย แต่ก็ไม่เคยขัดสน และผมมีโอกาสได้กินก๋วยเตี๋ยวอร่อยบ่อยกว่าเด็กทั่วไปแน่นอน ผมรับรู้ประสบการณ์ตรงเรื่องความลำบากในด้านการเงิน
จากวินมาแล้ว ที่ว่าในยามที่เราไม่มีเงิน เราก็ไม่มีจริงๆ แต่เขาก็ไม่เคยบ่นหรือโอดครวญในสิ่งที่เค้าไม่มี แถมเขายังเก็บเงินเก่งมาก วินไม่เคยซื้อขนมหรือน้ำอัดลมที่โรงเรียนเลยสักครั้ง เขาประหยัดมัธยัสถ์แบบสุดๆ ผมจึงชอบซื้อขนมไปแบ่งกินกับวินเสมอ แต่เพื่อนผมคนนี้ก็จะหยิบกินแค่ชิ้นเดียวทุกครั้งด้วยความเกรงใจ
ผมเดินเข้าไปหาแม่และลูกชายที่นั่งอยู่หลังร้านแผงลอย และวางโพชั่นขวดหนึ่งตรงหน้าเขา
"เอ้า ดื่มซะ พี่ให้"
"พี่ชายให้ผมทำไมครับ?"
"พี่ประทับใจในความอดทนของเราเมื่อสักครู่"
"...."
เขายื่นขวดโพชั่นกลับคืนให้ผม "ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณครับ" ผมยิ้มและตอบกลับว่า "เอางี้ไหมล่ะ งั้นช่วยแนะนำไอเท็มเจ๋งๆ ในร้านพร้อมวิธีใช้แบบละเอียดให้ทีสิ พี่เป็นพวกหัวช้าน่ะ"
เด็กชายยิ้ม "ถ้างั้นก็ได้ครับ" เขารีบดื่มโพชั่นทันที แต่ดื่มเพียงแค่ครึ่งเดียว
วู้มมม แสงสีขาวเรืองขึ้นที่ร่างกายวูบหนึ่ง
"เย้! แม่ครับผมหายเจ็บแล้ว" เขาโห่ร้องดีใจหมุนข้อมือไปมาให้แม่ดู
"ดีจังเลยนะลูก ขอบคุณนะพ่อหนุ่ม" ผมยิ้มเป็นการตอบกลับและคิดในใจ 'นานๆ จะได้ทำตัวเท่กับเค้าสักทีวุ้ย อิอิ'
"นายชื่ออะไรเหรอ น้องชาย?" ผมถาม
"ผมชื่อ 'ไพอัส' ครับ ที่ร้านเรามีไอเท็มเจ๋งๆ เยอะเลยนะครับ เริ่มจากชิ้นนี้ดีกว่าครับ ภูมิใจนำเสนอ"
ผมนั่งฟังไพอัสอธิบายอยู่นานสองนาน เด็กชายพูดถึงไอเท็มในร้านของตนอย่างออกรสออกชาติ
"อย่างพวกระเบิดทั้งหลายเนี่ย ผมกับแม่เป็นคนไปหาวัตถุดิบ และผมเป็นคนคราฟท์เองกับมือเลยนะครับ ราคาจึงไม่แพง แถมใช้งานง่ายมากเลยล่ะครับ รับรองว่าไม่มีขายที่ร้านอื่น เช่นอันนี้ครับ หนามจากต้นสปินัม ผมเป็นคนไปเด็ดเองทีละชิ้นเลยนะครับ มันแข็งและแหลมมาก ต้องมีเทคนิคในการเด็ดมันออกมา กว่าผมจะหาเจอก็โดนหนามตำเยอะเลยละครับ อิอิ จากนั้นนำมาบรรจุลงในลูกบอลระเบิดอากาศ ทีนี้เมื่อพี่ปาให้กระทบของแข็งปุ๊บ หนามก็จะกระจายออกทั่วพื้นเลย ใครเหยียบเข้าละก็เจ็บจี๊ด~แน่นอน"
"หนามนี้เหมือนรูปทรงเหมือนลูกหนามมากิบิชิที่พวกนินจาใช้กันเลยนี่นา" ผมหยิบลูกหนามตัวอย่างมาดู
"พี่แจ็ก รู้ด้วยเหรอครับ ใช่ๆ ผมทำเพราะได้ไอเดียมาแบบนั้นเลย พี่แจ็กเคยเจอนินจาตัวจริงไหมครับ ผมอ่านเอาจากในหนังสือแล้วชอบมาก" ดวงตาของไพอัสฉายแววออกมาอย่างดีใจเวลาพูดถึงเรื่องนี้
"ที่โลกของพี่ นินจาหายสาบสูญไปนานแล้วละน้องเอ๋ย"
"เหรอครับ… โธ่ เสียดาย" เขาทำเสียงเศร้า
"แต่เอาจริงๆ พี่ว่าที่โลกนี้น่ะ น่าจะมีโอกาสพบเจอมากกว่าอีกนะ ถ้าพี่เจอนินจาเมื่อไร จะพามาโชว์สกิลให้ไพอัสดู"
"จริงเหรอครับ เย้ๆ" ไพอัสยิ้มหน้าบานอีกครั้ง
สรุปแล้วผมซื้อไอเท็มจากร้านมาหลายชนิด รายการที่ซื้อมีดังนี้
<>
โพชั่น (น้ำยาฟื้นฟู HP) - 20 ea
อีเทอร์ (น้ำยาฟื้นฟู MP) - 20 ea
ระเบิดแสง (คราฟท์) - 10 ea
ระเบิดหนาม (คราฟท์) - 10 ea
ระเบิดควัน (คราฟท์) - 10 ea
ระเบิดพริกป่น (คราฟท์) - 10 ea
ชุดเป่าลูกโป่ง - 1 pack
หมากฝรั่งรสมินต์ - 10 ea
กุหลาบสีฟ้า - 1 ช่อ
<>
"โอเค งั้นพี่ไปก่อนนะ เอาไว้จะแวะมาอุดหนุนใหม่ ว่าแต่… รู้ไหมว่าสมาคมโจรไปทางไหนน่ะ?"
"ผมรู้จักแต่กิลด์นักผจญภัย... แม่รู้ไหมครับ?" เด็กชายหันไปถามแม่
"แม่ก็ไม่รู้จ้ะ พ่อหนุ่มต้องลองไปถามร้านใหญ่ๆ ที่ถนนหลักดู ยังไงก็ขอบใจนะที่ช่วยซื้อของซะเยอะเลย"
"ไอเท็มมันน่าสนใจนี่ครับ แถมราคาไม่แพงจริงๆ ด้วย"
"ว่าแต่พ่อหนุ่มเป็นคนจากฟ้าสินะ เดินทางไปไหนในเมืองก็ระวังตัวด้วย อย่าเข้าตรอกเข้าซอยลึกๆ เปลี่ยวๆ ล่ะ ส่วนใหญ่คนที่โดนขโมยของหรือถูกทำร้ายจะเป็นคนจากฟ้า"
"แหม คุณป้าครับ ไม่ต้องเป็นห่วงเลย ผมเลเวล 26 เชียวนะครับ ผมกับเพื่อนเคยสังหารบอสลับมาแล้วด้วย"
"โอ้โฮ! จริงเหรอครับพี่แจ็ก เล่าๆๆ เล่าให้ฟังหน่อยสิ" ไพอัสเขย่าแขนผมรัวๆ
"แหะๆ เอาไว้วันหลังนะ เดี๋ยวพี่ต้องรีบไปสมาคมโจรก่อน นี่ก็ช้าแล้วละ" ผมพูดพร้อมกับเอามือลูบหัวไพอัสที่ทำหน้างอนอยู่ตอนนี้
ผมบอกลาทั้งสองคนและเดินออกมา ไพอัสยังตะโกนตามหลังมาอีกว่า "พี่แจ็ก โชคดีครับ อย่าลืมแวะมาอีกน้า!"
ระหว่างเดินผมก็คิดได้ว่ายังไม่ได้สุ่มสกิลอาชีพอีกหนึ่งสกิลเลยนี่นา (ได้เมื่อถึงเลเวล 25) จัดเลยดีกว่า ขอสกิลดีๆ ต้อนรับเข้าเกมอีกครั้งหน่อยสิ
กลุ๊กๆๆๆ ติ๊ง!
คุณได้รับสกิลระดับ C [ดักฟัง]
คำอธิบาย: หากเพ่งมองที่เป้าหมายเป็นเวลานานถึง 3 วินาที สามารถได้ยินสิ่งที่เป้าหมายเปล่งเสียงออกมาได้ (ระดับเสียงที่ชัดเจนคือ 60 เดซิเบล)
*หมายเหตุ: เป้าหมายต้องอยู่ในระยะ 30 เมตร และจะได้ยินเสียงครอบคลุมจากตำแหน่งเป้าหมายไม่เกิน 2 เมตร
MP cost: 10 มานา / วินาที
คูลดาวน์: ไม่มี
"หึหึ สกิลสมเป็นอาชีพโจรแฮะ ไหนขอลองสกิลหน่อยซิ ดักฟังใครดีหว่า" ผมยืนพิงกำแพงและหันมองซ้ายขวาหาคนเหมาะๆ ที่จะแอบฟัง และแล้วผมก็เจออัศวินทหารสองคนกำลังยืนคุยกันอยู่ริมถนน
"เอาล่ะ [ดักฟัง]" ผมเพ่งจ้องมองไปที่อัศวินคนหนึ่งในนั้น จากนั้นรู้สึกเหมือนมีคลื่นที่หูพุ่งฟุบออกไป
"เพิ่งออกเวรมาเหรอวะ ไปรักษาการณ์แถวไหนมา?"
"อยู่ที่ด่านท่าเรือทั้งคืนเลยว่ะ"
"ท่าเรือ? เป็นไงบ้าง ได้มาเท่าไร"
"แกรู้ด้วยเหรอ?"
"ทำไมจะไม่รู้ล่ะ ก็ข้าเพิ่งเข้าเวรที่นั้นเมื่อสองคืนก่อน ได้ส่วนแบ่งร่วม 30,000 ทอง"
"โห! สามหมื่นเลยเรอะ ข้าได้มาแค่ประมาณ 20,000 ทองเอง แสดงว่าคืนที่แกอยู่เวร คนเข้าเยอะสินะ"
"คงจะอย่างนั้นแหละ แต่ที่น่าอิจฉาสุดเนี่ยคือหัวหน้าซีเพียส นอนตีพุงรับเงินสบายแฮเลย ทางสำนักฯ สั่งมาให้ตั้งด่านเฝ้าระวังเฉยๆ แต่นี่กลับสั่งให้อัศวินทหารที่เฝ้าด่านเก็บเงินค่าเข้าเมืองทุกคน แกคิดดูสิว่าอาณาจักรเรามีทางเข้าออกกี่ด่าน แม่งรวยไม่รู้เรื่องเลยงานนี้"
"ว่าแต่ความจะไม่แตกเอาเหรอวะ พวกเราจะโดนทางสำนักฯ เล่นงานทีหลังรึเปล่า"
"ข้าว่าไม่หรอก พวกเราเก็บเงินแค่คนจากฟ้า พวกมันแต่ละคนรวยกันจะตาย และที่สำคัญพวกนี้สนใจแต่จะผจญภัย ไม่ค่อยยุ่งเรื่องอะไรแบบนี้อยู่แล้ว ฟ้องร้องไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา"
"นั่นสิเนอะ ขออย่าเพิ่งจับเจ้าเด็กหายนะนั่นได้เร็วๆ เถอะ พวกเรามีกินมีใช้ไปอีกนาน"
"ฮ่ะฮ่ะฮ่าฮ่าฮ่า"
"คนจากฟ้าบางคนก็ไม่ได้รวยนะเฟ้ย บ้าจริงเจ้าพวกนี้!" แต่ถึงจะบ่นไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา ผมคิดแบบนี้ ยังไงที่นี่ก็เป็นเมืองของพวกเขา ถึงจะเซ็งหน่อยๆ ที่รู้สึกโดนเอาเปรียบก็เถอะ
"รีบหาที่อยู่สมาคมโจรดีกว่า"
ผมเดินไปอีกสักพักก็เห็นร้านขายไอเท็มใหญ่ ชื่อร้าน [หมูที่คู่ควร] ด้านในมีคนอยู่พอประมาณ เลยเกิดความรู้สึกสนใจอยากรู้ว่าข้างในเขาขายอะไรกัน แต่เมื่อจะก้าวเข้าร้านเท่านั้นละ
"กรุณาแสดง ID ด้วยครับ" พนักงานร้านหนุ่มที่ใส่ชุดคล้ายพ่อบ้าน ผูกโบว์หูกระต่ายพูดขึ้นมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
ผมเลยโชว์ไอดีให้ดู ปรากฏว่าสีหน้าเขาเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที "ร้านนี้ต้อนรับเฉพาะ [คนพื้นโลก] เท่านั้น" แล้วเขาก็ชี้ป้ายให้ดู ซึ่งเขียนไว้แบบที่เขาพูดเป๊ะ
"อะไรกัน มีห้ามเข้าด้วยเรอะ เอ่อ...งั้นเอาเป็นผมถามทางหน่อยได้ไหมครับว่าสมาคมโจรไปทางไหน?"
พนักงานคนนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง นั้นทำให้แจ็กรู้สึกอัดอัดใจเล็กน้อย แต่ในที่สุดเขาก็พูดออกมาด้วยเสียงที่เย็นชาว่า
"ผมไม่มีความจำเป็นต้องตอบคำถามคุณ รบกวนไปที่อื่นเถอะครับ"
"...."
ผมเดินออกมาแบบอึ้งนิดหน่อยกับความไร้น้ำใจเมื่อสักครู่
"อะไรวะเนี่ย ทำไมต้องชักสีหน้าใส่กันขนาดนี้ด้วย เราเข้าไปด้วยความสุภาพแท้ๆ--"
ฟวิ๊ด! ฟวิ๊ด! ผมได้ยินเหมือนใครใช้ปากทำเสียงเรียกอะไรสักอย่างจึงหันไปหาที่มาของมัน และผมก็ได้เห็นผู้ชายคนหนึ่งมองตรงมาที่ผมจากในตรอกเล็กๆ ริมถนนใหญ่
"ไอ้หนู มานี่สิ" เขาพูดด้วยเสียงแหบและแตกพร่า
ผมเดินเข้าไปใกล้ชายคนนั้นที่หน้าตรอกแต่ยังเว้นระยะห่างจากเขาพอสมควร เขาก็เดินเข้ามาหาผมเช่นกัน ทำให้ผมเห็นรูปลักษณ์ของชายคนนี้ชัดเจนมากขึ้น เขาเป็นคนรูปร่างสูงใหญ่ หุ่นบึกบึนมีรอยสักตามร่างกาย ผิวของเขาสีเทาอมเขียวซีด ผมสีดำยาวถึงไหล่ รกรุงรังและแข็งกระด้างราวกับเขาไม่เคยใช้ครีดนวดผมมาก่อน ดวงตาเป็นสีเทาอ่อนตัดกับขอบตาที่ลึกและดำปื้น จมูกใหญ่แบนมีร่องรูจมูกดูคล้ายของเสือโคร่ง หูของเขาที่แหวกเส้นผมออกมานั้นเป็นครีบปลา มือข้างขวาของเขาถือไปป์สูบยาอยู่ ส่วนมือข้างซ้ายเอานิ้วโป้งเกาะด้ามมีดสั้นที่ข้างเอวตลอดเวลา โดยรวมแล้วผมสรุปว่า ถ้าคุณเห็นผู้ชายท่าทางน่ากลัวและไม่น่าไว้ใจอย่างที่สุดแบบนี้ คุณคงไม่อยากเข้าใกล้เขาในระยะ 3 เมตรแน่
"เอ่อ… มีอะไรรึครับ?"
"แก… อยากไปสมาคมโจรงั้นเรอะ"
"ใช่ครับ คุณจะบอกทางผมใช่ไหมครับ"
ชายคนนั้นแยกเขี้ยวยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า "...แน่นอน ข้าจะบอกทางให้แกเองไอ้หนู" เขาคั่นจังหวะการพูดของตัวเองด้วยการสูบไปป์และพ่นควันออกมาทางผม "...สมาคมโจรน่ะเป็นสถานที่ต้องห้าม ไม่มีใครบอกกันง่ายๆ หรอก เข้ามาใกล้ๆ สิ ข้าไม่อยากพูดดัง"
ผมขยับเข้าไปใกล้ชายคนนั้นอีกนิดและยื่นหน้าเข้าไปเพื่อให้เขากระซิบบอกผมได้ เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่เขากลับพ่นควันใส่หน้าผมในระยะเผาขน ผมรู้สึกเสียวแปล๊บไปทั่วร่างในฉับพลัน และเสียงผู้หญิงจากระบบก็ดังขึ้นในหัว
ติ๊ง!
คุณได้รับ [พิษ] เกินขีดจำกัดของร่างกาย
ส่งผลให้ร่างกายติดสถานะ [อัมพาต] เป็นเวลา 5 วินาทีค่ะ
'อะ..อัมพาต 5 วินาที' ผมคิดในใจ
จากนั้นผู้ชายหูครีบปลาจมูกเสือคนนี้ ก็ลากผมเข้าไปในตรอกข้างหลังทันที และสิ่งแรกที่ผมเห็นคือเขาไม่ได้อยู่คนเดียว เขามีแมวกระโดดออกจากในกระเป๋า มาเกาะบนไหล่ของเขา ขนของมันเป็นสีดอกเลาเหมือนเมฆสีเทายามฟ้ายับฝน นัยน์ตาสีฟ้าสดใสหยาดเยิ้มประหนึ่งน้ำค้างย้อยต้องกลีบบัว มันวิ่งไต่ทั่วตัวผมอย่างรวดเร็ว และกลับมายืนบนไหล่เจ้านายอีกครั้งพร้อมบัตรเงินสดของผม
"กดส่งเงินทั้งหมดที่มีมาซะไม่งั้น…ตาย"
คำว่าตายมาพร้อมกับคมมีดที่จ่อคอผมอยู่ ผมรู้สึกถึงออร่าที่หนักหน่วงและคมกริบของมีดเล่มนี้ อารมณ์ประมาณว่าเขาจะไม่แทงคอหอยเฉยๆ แต่คงฟันคอของผมขาดกระเด็นไปเลยทีเดียว…


## [สมาคมโจรเร้นเงา]

'เข้าเมืองมาได้ไม่ถึงวัน ก็ส่อแววฉิบหายซะแล้วตู... ไม่! ใจเย็นๆ สิวะ ไอ้แจ็ก ยิ่งสถานการณ์อันตรายเท่าไร เอ็งยิ่งต้องเยือกเย็นเข้าไว้' ผมพยายามเตือนสติตนเองในใจอย่างรวดเร็วและเริ่มนับถอยหลัง
4…
เจ้าแมวตัวนั้นคาบบัตรเงินสดมาจ่อใกล้มือขวาของผม เพื่อให้กดได้สะดวก ผมยื่นนิ้วออกไปด้วยมือที่สั่นเทาจากสถานะอัมพาต ผมกดปุ่มคำสั่ง [Max] เพื่อเรียกจำนวนเงินทั้งหมดในบัตร
3…
"ปล้นคนจากฟ้านี่มันคุ้มค่าจริงๆ เคี้ยกๆ!" ชายคนนั้นหัวเราะออกมา
2…
ผมกดปุ่ม [Accept] เพื่อเป็นการยืนยันเรียกเงินออกมา
1…
ผมใช้มือคว้าถุงเงินออกมาจากบัตรและปล่อยมันจากมือ ถุงเงินจำนวน 50,110 G ร่วงตกไปที่พื้นเสียงดังตุบ และเสี้ยววินาทีที่ชายคนนี้เหลือบตาไปมองถุงเงินนั้น
0…
สถานะอัมพาตสิ้นสุดลง ผมใช้มือซ้ายเรียกเคียวออกมาในเสี้ยววินาที กระแทกมีดออกจากคอตนเองอย่างรวดเร็ว และฟันต่อเนื่องไปที่ชายคนนั้นทันที
แคร้ง!
ชายคนนั้นใช้มีดป้องกันการโจมตีของผมได้ และถอยฉากทิ้งระยะห่างออกไป
ฮ้า- ฮ้า- ผมหายใจหอบเล็กน้อย เอามือลูบไปที่คอและรู้ว่าตัวเองเลือดไหลนิดหน่อย แต่บาดแผลไม่ลึกมาก
"ฮึ! ไม่เลวนี่ไอ้หนู ใจเด็ดแถมไม่กลัวตายซะด้วย"
"ขอบคุณที่ชม" ผมจ้องไปที่ชายคนนั้นแบบไม่วางตาและโน้มตัวลงไปเพื่อเก็บถุงเงินกับบัตรเงินสดพร้อมกัน แต่มือของผมกลับสัมผัสได้แต่บัตรเงินสด ผมเหลือบตาไปมองอย่างไวที่สุด ถุงเงินมันหายไปแล้ว...
"แต่ที่ข้าต้องการ ไม่ใช่ชีวิตแกหรอกไอ้หนู… เงินแกต่างหากล่ะ" กริ๊ง! เสียงเหรียญทองในถุงเงินกระทบกัน แมวตัวนั้นคาบถุงเงินเอาไว้ และเกาะอยู่บนไหล่ของชายคนนั้น
"อาดิโอส" ชายคนนั้นกระโดดทแยงชิ่งกำแพงขวาและซ้ายของตรอกเพื่อส่งตัวเองขึ้นไปบนหลังคา เขาหันมามองหน้าผมหนึ่งทีและทำท่าชูสองนิ้วสะบัดจากคิ้วเป็นการบอกลา
ผมอึ้งราวกับโดนสตั้นต่ออีกสักหนึ่งวิ จากนั้นเมื่อตั้งสติได้ก็รีบตามไปวิ่งกระโดดชิ่งกำแพงบ้าง
"อึ้บ!.... อึ้บ!"
"แอ๊ก!" ผมชนขอบหลังคาเข้าอย่างจัง แต่ใช้มือยึดเกาะไว้ทันและรีบปีนขึ้นไปทันที ผมเห็นหลังของชายคนนั้นไวๆ
"เฮ้ย!! คืนเงินมานะว้อย!!" ผมรู้ดีว่าเขาไม่คืนหรอก แต่ตอนนั้นผมไม่รู้จะตะโกนว่าอะไรจริงๆ
ชายคนนั้นหันมามองผมและแสยะยิ้มให้ จากนั้นเขาก็กระโดดลงไปจากหลังคา ผมวิ่งตามไปและได้เห็นว่าที่เขาลงไปตรงนั้นคือตลาดที่คนพลุกพล่าน ผมรีบกระโดดไล่ตามทันที และแล้วการไล่จับในต่างโลกของผมก็เริ่มขึ้น
"ขอโทษครับ! ขอทางหน่อย" ผมวิ่งตามไปสุดฝีเท้าหลบผู้คนไปด้วยอย่างทุลักทุเล ชนคนที่เดินไปมาบ้าง
"โอ๊ย! ระวังหน่อยสิพ่อหนุ่ม"
"ขอโทษครับ! ขอโทษครับ!" ผมรีบวิ่งไล่ต่อ และยิ่งไล่ระยะของพวกเรายิ่งห่าง ชายคนนั้นรูปร่างบึกบึนมีกล้าม ไม่ได้เพรียวลมแท้ๆ ที่สำคัญเขาไม่ได้วิ่งเร็วกว่าผมแน่นอน แต่วิธีที่เขาวิ่งนี่มันอะไรกัน เขาวิ่งโดยปล่อยให้ร่างกายลื่นไหลไปตามสถานการณ์และใช้สิ่งที่เผชิญด้านหน้าให้เป็นประโยชน์ เขาไม่ชนใครเลย เขาพุ่งตีลังกาม้วนหน้าข้ามแผงขายของ วิ่งไต่กำแพงด้านข้าง กระโดดตัวเฉียงค้ำโต๊ะหรือไหล่ของผู้คนเพื่อลอยตัวข้ามสิ่งกีดขวาง กระโดดลอดผ่านสิ่งกีดขวางได้อย่างเหลือเชื่อ เขาวิ่งไต่ขึ้นกำแพงตรงๆ เพื่อข้ามไปอีกซอย ร่างกายของเขาหมุนซ้ายขวาหน้าหลังอย่างพริ้วไหว
"ใช่แล้ว แบบนี้เราเคยเห็นในหนังนี่นา ที่เค้าเรียกกันว่า 'ปากัวร์' หรือ 'ฟรีรันนิ่ง' นั่นเอง"
ผมตามเขาเกือบไม่ทันแล้ว แต่ใครจะยอมเสียเงินไปง่ายๆ ละ
ไม่มีทางแน่ ไม่งั้นวินคงผิดหวังในตัวผมน่าดู ผมตัดสินใจตะโกนดังลั่นว่า
"ทุกคนกรุณาหลบออกไปข้างทางด้วยครับ เจ้าหญิงจะเสด็จแล้ว!!"
คือไม่รู้หรอกนะว่าที่อาณาจักรนี้มีเจ้าหญิงรึเปล่า แต่ผมเห็นมีปราสาทลอยฟ้า มันก็น่าจะมีสิเจ้าหญิงน่ะ และดูเหมือนจะได้ผลแฮะ
"เจ้าหญิง?!"
"จริงเหรอ? ไหนๆๆ!"
"ท่านไม่เคยลงมาจากปราสาทเลยนี่นา!"
"พวกเราโชคดีจัง"
"ช่วยๆ กันเปิดทางเร็วเข้า!"
ทุกคนพร้อมใจกันแหวกทางและหันมาดูด้วยความสงสัยใคร่รู้ พวกเขาต่างอยากจะยลโฉมเจ้าหญิงสักครั้งเป็นแน่แท้ แต่สิ่งที่ทุกคนเห็นก็คือ เด็กหนุ่มตี๋ผิวขาวผมสีน้ำตาลทองคนหนึ่งวิ่งตะบึนหน้าตั้งไปอย่างรวดเร็วดังสายลม
"โอ้ววววววววว!!" ตุบๆๆๆๆ เฟิ้ยว~~~~~ว
พอทุกคนเห็นว่าไม่ใช่เจ้าหญิง สภาพตลาดก็กลับมาเหมือนเดิม ค้าขายเดินช้อปปิ้งกันต่อพร้อมเสียงบ่นงุนงงเซ็งแซ่ตามมาว่า อิหยังวะ? ตัวอะไรแว่บๆ? มันเป็นใคร?
"จะทันแล้วววววว! อย่าหนีนะว้อย!"
ผมเห็นชายคนนั้นกับแมววิ่งเลี้ยวไปทางขวาอีกครั้ง ผมรีบวิ่งตามติดๆ และเห็นหางแมวแวบๆ หลบเข้าประตูหน้าสีแดงเลือดของอาคารสองชั้นแห่งหนึ่ง
"แฮ่ก! แฮ่ก!" ผมพักหายใจขณะที่ยืนอยู่หน้าอาคารหลังนั้น ตัวอาคารเป็นรูปทรงเหมือนหอประชุมใหญ่ สีดำสนิททั้งหมด หลังคาเป็นทรงจีนกระเบื้องสีเทาเข้มมีขอบประดับสีแดงเช่นเดียวกับประตู ป้ายใหญ่ตรงกลางด้านบนเขียนเอาไว้ว่า
[สมาคมโจรเร้นเงา]
"เหะเหะ ฮะฮ่า แบบนี้ก็สวยเซ่"
ผมยิ้มแยกเขี้ยวเดินก้าวอาดๆ ตรงไปที่ประตูหน้าสมาคม ไม่ต้องใช้มือเปิดให้เสียเวลา ผมถีบประตูโครมเข้าให้
"ตาแก่หูปลาอยู่ไหน?! เอาเงินคืนมาเดี๋ยวนี้!!"
ผมตะโกนเสียงดังที่สุดเพื่อให้รู้ว่าผมเอาจริง แต่บรรยากาศที่ได้รับกลับมานั้นดันไม่ใช่อย่างที่คิด หากเปรียบเทียบกับกิลด์นักผจญภัยที่ผมเห็นในวันแรกที่ล็อกอินละก็ ที่นั่นสร้างด้วยไม้สีน้ำตาลอ่อน ประดับด้วยธงหลากสีแขวนห้อยอยู่ กระถางต้นไม้วางประดับเอาไว้อย่างสดชื่น ห้องล็อบบี้ดูโอ่โถง สว่างไสว และอบอุ่น แค่ก้าวเข้ากิลด์ไปก็สัมผัสได้ถึงการผจญภัยอันน่าตื่นเต้นที่รอคอยอยู่
แต่ที่สมาคมโจรเร้นเงาแห่งนี้นั้นบรรยากาศอึมครึม ลึกลับและไม่น่าไว้ใจ ภายในมืดมาก ที่นี่ไม่แม้แต่จะเปิดหน้าต่างให้แสงในเวลากลางวันเล็ดลอดเข้ามา มีเพียงแสงจากเทียนเล็กๆ ที่อยู่ตามโต๊ะเท่านั้นที่ทำให้ที่นี่ไม่มืดมิดโดยสิ้นเชิง และผมเห็นเงาคนจากแสงเทียนแต่ละเล่มนั้นมองมาที่ผมแวบหนึ่งก่อนที่จะเบือนหน้าหนีไปคุยกันเองต่อ หรือหายวับเข้าไปในความมืด
"มีธุระอะไร ก็เข้ามาคุยข้างในสิ…" เสียงของชายวัยกลางคนที่สุขุมนุ่มลึก แต่ฟังดูมีอำนาจ ดังมาจากตรงกลางด้านในของห้องล็อบบี้ที่มืดมิด ผมทำใจกล้าเดินเข้าไปสามสี่ก้าว และผมสัมผัสได้ว่าจิตใจที่ฮึกเหิมของตนเองลดน้อยลงไปมาก จากแต่ละก้าวที่ผมได้เหยียบย่างเพื่อเข้าสู่สมาคมแห่งนี้
เป๊าะ! เสียงดีดนิ้วดังขึ้น จากนั้นตะเกียงโคมไฟใหญ่ที่กำแพงทั้งสองข้างด้านบนติดพรึ่บขึ้นทันที ทำให้ผมมองเห็นสภาพรอบตัวมากขึ้น ผมกำลังยืนอยู่บนพื้นที่ว่างขนาด 10*10 เมตร ที่ด้านข้างมีโต๊ะยาวเรียงรายอยู่ทั้งสองข้าง และชั้นสองเป็นระเบียงที่มองลงมาเห็นด้านล่างได้เช่นกัน และตรงกลางสุดห้องนี้มีโต๊ะทำงานใหญ่ที่เต็มไปด้วยเอกสารมากมายตั้งตระหง่าน พร้อมกับมีผู้ชายคนหนึ่งในชุดสูทสีดำทั้งตัวเอนหลังพิงเก้าอี้เบาะหนังใหญ่ และเอาเท้าทั้งสองข้างวางพาดโต๊ะทำงานตัวที่ว่าอยู่ ผมคิดว่าเขาคือคนที่เชิญชวนผมเข้ามาเมื่อสักครู่ เขาไว้ผมหงอกทรงสั้นแบบเท่ากันทั้งหัว และมีจอนยาวมาก ยาวจนเกือบถึงคาง เขาใส่แว่นตากรอบสีดำทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า แว่นตาของเขาเลื่อนตกมาอยู่ที่
ปลายจมูก
"ตาแก่หูปลาที่ว่า..." ชายคนนั้นพูดขึ้นอีกครั้ง "คือแกสินะ
'ไนท์ฮอว์ก'"
"ฮ่ะห์!" เสียงหัวเราะในลำคอสั้นๆ ดังขึ้น "ใช่แล้วมาสเตอร์ ข้าเอง" ฟุบ ไนท์ฮอว์กจุดเทียนที่โต๊ะของตัวเอง เพื่อให้ผมเห็นว่าเขานั่งอยู่ที่โต๊ะด้านในสุดห้องนี้ เขาจ้องมองมาที่ผมและส่งรอยยิ้มสยองมาให้
"แกบอกว่าอยากมาที่สมาคมโจรไม่ใช่เหรอ ข้าอุตส่าห์นำทางมาให้"
"นำทางเหรอ?!" ผมพูด "วิ่งหนีจนแทบจะตามไม่ทันเนี่ยนะ เอาเงินคืนมานะเดี๋ยวนี้เลย!"
ไนท์ฮอว์กครางฮึ่ม "...ไม่คืน"
ผมทำท่าจะเดินเข้าไปหาเขา ทันใดนั้นมีมีดสั้นคุไน (มีดสั้นนินจา) เล่มหนึ่งพุ่งมาปักที่พื้นข้างหน้าผม ฉึก! เฉียดหัวแม่โป้งผมไปนิดเดียว
"...."
"อยู่ต่อหน้ามาสเตอร์ลู หัดมีมารยาทซะบ้าง ไม่งั้นครั้งหน้ามีดจะปักที่ลูกตาแก ไอ้เด็กบ้า" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งด่าผมจากชั้นสองตรงไหนสักแห่ง
"เอาเป็นว่าใจเย็นก่อนเถอะ..." มาสเตอร์ลูพูดขึ้น "นายเสียท่า
ไนท์ฮอว์กไปแล้ว ทำใจยอมรับซะ ขืนดื้อดึงกว่านี้ นายได้ตายแน่ไอ้หนู"
"ผมไม่กลัว ให้เขาออกมาดวลกับผมซะดีๆ อย่างลูกผู้ชาย!"
"ลูกผู้ชาย? ...คั่กคั่ก...เคี้ยกๆๆ!" ไนท์ฮอว์กหัวเราะขึ้นมา "ใครเขาสนเรื่องลูกผู้ชายกันบ้างวะ ข้าเป็นโจรนะว้อย!"
"ฮึ่ม! ไอ้คนไม่มีศักดิ์ศรี ไอ้หมาลอบกัด!"
"ขอบใจที่ชมข้านะเว้ย เคี้ยกๆ ไอ้หนูนี่ฮาเป็นบ้าเลยว่ะ ไม่อยากฆ่าเด็กก็จริง แต่ปากดีแบบนี้...สงสัยต้องสั่งสอนซะหน่อยล่ะมั้ง" ไนท์ฮอว์กเดินออกมาหาผมจนได้…
"ไนท์ฮอว์ก พอได้แล้ว" มาสเตอร์ลูพูดออกมาด้วยเสียงที่ทรงพลัง เขาไม่ได้ตะโกนแท้ๆ แต่ผมรู้สึกว่าเสียงมันดังก้องเข้าไปในจิตใจตรงๆ เลย
"คร้าบๆ ข้าไม่ลงมือเองก็ได้ เลเวล 50 แบบข้า จะลดตัวมาสู้ทำไมล่ะครับ งั้นขอเบาะๆ ก็แล้วกัน เรามีเด็กๆ อยู่พอดีเลยไม่ใช่เหรอครับ" ไนท์ฮอว์กผิวปาก ฟวิ๊ด~! ฟวิ๊ด! จากนั้นมีผู้ชาย 5 คน ดูท่าทางซำเหมาลุกออกมาจากโต๊ะ ยืนล้อมผมเอาไว้เป็นวงกลม
"พวกนี้แต่ละคนเลเวลประมาณ 20-25 เป็นนักเลงปลายแถวในเมืองนี้แหละ น่าจะสมน้ำสมเนื้อกับแกดีนะ"
'สมน้ำสมเนื้อ?' ผมคิดในใจ 'เอ็งเรียกคนมารุมกระทืบตูตั้งห้าคนเนี่ยนะเว้ย ไอ้บ้านี่…'
"ฮึ่ม…" ผมไม่ยอมให้คนแบบนี้เอาเปรียบแน่ๆ
"เฮ้ย! ไนท์ฮอว์ก!" ผมตะโกนเรียกชื่อเขา "มาเดิมพันกัน!"
"เดิมพัน?"
"ถ้าผมชนะพวกนี้ได้ คุณต้องคืนเงินมาให้ผม!"
ไนท์ฮอว์กหยิบสเคาเตอร์ออกมาส่องผม "...แกเลเวลแค่ 26 ยังจะทำอวดเก่งอีกเรอะ"
"งั้นคุณจะกลัวอะไรล่ะ จริงไหม?!"
"...."
"เออ ก็ได้ตกลงตามนั้น แต่ถ้าแกแพ้ละก็ ข้าจะเชือดแกทิ้งด้วยมือของข้าเอง" ไนท์ฮอว์กตอบรับคำพร้อมทำท่าเชือดคอและหันไปมองมาสเตอร์ลูอีกครั้ง มาสเตอร์ลูพยักหน้าให้เป็นการยืนยันว่าถ้าแพ้ละก็ ผมคอขาดแน่นอน
นักเลงทั้งห้าคนค่อยๆ เดินเข้ามาผมพร้อมกำหมัดหักข้อต่อดังกร๊อกแกร๊ก
"อย่าโกรธเคืองกันเลยนะ พวกข้าแค่ทำตามคำสั่ง" คนที่ดูเหมือนลูกพี่ในกลุ่มพูดออกมา
มีคนหนึ่งควักมีดออกมา และเอาลิ้นเลียมีด "หึหึหึ ได้แทงคนแบบไม่ต้องรับผิดชอบ นี่มันสุขีจริงจริ๊ง"
"ไอ้เวรนี่ พวกเรารุมเด็กคนเดียว แล้วแกยังจะใช้อาวุธอีกเรอะวะ" ลูกพี่นักเลงหันไปด่าคนที่ถือมีด
"จัดเต็มมาได้เลย!" ผมพูดขึ้น "เพราะผมจะอัดพวกคุณให้ยับเช่นกัน!"
"...."
"ปากกล้าดีนี่ งั้นทุกคนลุยเลยว้อย! โอ้ว!"
คำพูดที่เหมือนสัญญาณเริ่มต้นการต่อสู้ดังขึ้น ผมเริ่มลงมือตามแผนที่คิดไว้ ผมปาระเบิดพริกป่นไปที่ตะเกียงโคมไฟน้ำมันใหญ่ตรงกำแพงด้านบนทั้งสองข้าง เพล้ง! เพล้ง! แสงสว่างในห้องนี้แทบจะหายไปในทันที ผมไม่รู้ว่านักเลงพวกนี้มีสกิลอะไรบ้าง แต่ที่แน่ๆ เลยคือผมมีสกิล [ตาแมว] ที่สามารถมองเห็นในความมืดได้ดียิ่งขึ้น
"เฮ้ย! ใครดับไฟวะ?!"
"มองไม่เห็นเลย ไอ้เด็กนั่นอยู่ไหน?!"
"โอ๊ย! ไอ้บ้านี่ข้าเอง อย่าเหวี่ยงมีดซี้ซั้วสิวะ!"
"ขอโทษครับลูกพี่!"
ชัดเลยว่าพวกมันไม่มีสกิลนี้ ผมปาระเบิดหนามลงพื้นตามไปอีกสองลูก ลูกหนามมากิบิชิกระจายทั่วพื้นที่ต่อสู้ ลูกหนามพวกนี้ไม่ได้มีดาเมจอะไรมากมาย มันแทบไม่มีความหมายเลยหากคุณใจเด็ดพอ หรือใส่รองเท้าระดับสองดาวขึ้นไป
"โอ๊ย! เจ็บ!"
"ระวังนะเว้ย ที่พื้นเหมือนจะมีหนามอยู่ อย่าขยับมั่วซั่ว!"
"ใครโดนมันโจมตี รีบตะโกนบอกตำแหน่งเลย" เมื่อลูกพี่สั่งการเสร็จ ผมเห็นลางๆ ว่าเขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าหลังเพื่อหาอะไรสักอย่าง
ไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร แต่ผมไม่รอให้ตั้งตัวได้แน่ ผมเรียกเคียวจันทร์เสี้ยวออกมาถือไว้และพุ่งตัวกระโดดชิ่งกับเสาใหญ่ค้ำระเบียงชั้นสอง เข้าโจมตีคนที่อยู่ใกล้สุดก่อนเลย
ฉัวะ!  "อ๊าก!" นักเลงคนที่หนึ่งโดนฟันล้มลงกับพื้นและโดนหนามตำอีกต่อหนึ่ง "โอ๊ย! ทางนี้ ข้าโดนเล่นแล้--!"
ก่อนที่เขาจะพูดจบ ผมกระโดดเข้าไปกระทืบหน้าของเขาซ้ำกับพื้นอีกทีหนึ่งเสียงดังตึง จากนั้นผมเหลือบเห็นว่านักเลงคนที่สองกำลัง
ตั้งท่าโจมตีผมด้วยมีดสปาร์ต้า ผมรีบใช้ร่างของคนที่หนึ่งเป็นฐานรอง เพื่อกระโดดชิ่งเสาอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความมืดแบบนี้ หากโดนโจมตีจากมุมที่คาดไม่ถึง คุณไม่มีทางไหวตัวทันแน่นอน
ฉัวะ!  "โอ๊ย!" ผมฟันเข้าที่ขาของนักเลงคนที่สองและถีบหน้าอกยันโครมซ้ำอีกครั้ง ตึง! ร่างของเขากลิ้งกระเด็นม้วนไปบนพื้นที่เต็มไปด้วยลูกหนาม "โอ๊ย! เจ็บๆๆๆ!"
นักเลงคนที่สามกับสี่เริ่มปอดแหกขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงเพื่อนร้องด้วยเจ็บปวด พวกเขาถอยหลังจนไปชนกันเองและใช้ขวานกับดาบโจมตีใส่กันและกันด้วยความตกใจกลัว
ฉัวะ! ฉัวะ!  "อึ่ก! อั่ก!"
ผมไม่พลาดจังหวะนี้แน่ ผมรีบกระโดดชิ่งเสาเพื่อโจมตีทั้งคู่พร้อมกันในครั้งเดียว
ฉัวะ! ฉัวะ!  "อี๊กกก!"
ผมฟันเข้าที่ท้องของทั้งคู่ พวกเขานั่งทรุดลงไปโดยที่เอามือกดบาดแผลของตนเองไว้ ไม่ให้เลือดพุ่งทะลักออกมามากกว่านี้
ตอนนี้เหลือนักเลงลูกพี่อีกคนเดียว และดูเหมือนเขาจะหยิบคบไฟพกพาขึ้นมาจุด เพื่อให้มองเห็นศัตรู เอาจริงๆ ผมคิดว่าเป็นการกระทำที่ไม่ฉลาดเท่าไรนัก เพราะทันทีที่เขาจุดไฟสำเร็จ แสงมันจะจ้าเข้าตาตัวเองก่อนเลย และกว่าที่จะเห็นว่าผมกระโดดเข้าไปหา ก็สายเกินไปเสียแล้ว
ฉัวะ!  "อ๊ากกก!"
ผมฟันตั้งฉากขึ้นด้านบนจนแขนของเขาแหว่งจนเกือบขาด คบไฟพกพาลอยหมุนคว้างวูบวาบอยู่ด้านบน และลอยร่วงตกลงมา
หมับ ผมคว้ารับเอาไว้อย่างสวยงาม แสงจากคบไฟส่องสว่างทั่วห้อง แสดงภาพของนักเลง 5 คน นอนร้องโอดโอยบนพื้น โดยมีผมยืนเก๊กหล่อมาดนิ่งอยู่ ซึ่งที่จริงตอนนี้ผมเหยียบหนามเลือดไหลซึมออกจากเท้าอยู่เช่นกัน ดูเหมือนรองเท้าสองดาวของผมพลังป้องกันจะต่ำเกินไปแฮะ แต่ยังไงต้องฝืนอดทนเอาไว้ก่อน ไม่งั้นเดี๋ยวไม่เท่
ผมเห็นไนท์ฮอว์กสีหน้าเปลี่ยนไป ดูเหมือนเขาจะรู้ตัวแล้วว่าแพ้พนันผม
"ไอ้หนู นายตั้งใจไม่เล็งจุดตายงั้นเหรอ?" มาสเตอร์ลูถามผม
"ผมแค่ต้องเอาชนะ ไม่ได้อยากฆ่าใคร และที่สำคัญผมสัญญากับเพื่อนไว้ว่า'พวกเราจะไม่ฆ่าคนพื้นโลกเด็ดขาด'"
"...ไนท์ฮอว์ก แกแพ้แล้ว" มาสเตอร์ลูพูด
"ชิ! รู้แล้วล่ะครับ" ไนท์ฮอว์กโยนถุงเงินคืนมาให้ผม ผมรับมาและเอาใส่ในบัตรเงินสดทันที อืม ครบถ้วนทุกบาททุกสตางค์
"ไอ้หนู เห็นว่านายอยากมาที่สมาคมโจรสินะ มีธุระอะไร?" มาสเตอร์ลูถามขึ้น
"ผมชื่อแจ็กครับ ผมอยากสมัครเข้าเป็นสมาชิกที่นี่"
"เดินเข้ามาใกล้ๆ แล้วเอาสเตตัสมาดูสิ" ผมเดินย่องๆ ลบหนามที่ตัวเองทำไว้ เข้าไปยืนหน้าโต๊ะทำงาน กดวินโดว์และผลักออกไปให้มาสเตอร์ลูได้เห็น
"ปกติ พวกเราจะไม่รับ 'คนจากฟ้า' เข้าเป็นสมาชิก แต่ฉันว่าแกมีกึ๋นพอสมควร งั้นฉันจะให้โอกาสแกได้ทดสอบ"
"ขอบคุณครับที่ให้โอกาส" ผมคิดสงสัยในใจเหมือนกันว่าทำไมไม่มีคนจากฟ้ามาสมัครที่นี่เลย แต่ช่างมันเถอะ เพราะถ้าไอ้วินบอกว่าดี
ก็ต้องดีสิน่า
ก๊อก ก๊อก มาสเตอร์ลูใช้นิ้วเคาะโต๊ะและพูดว่า "ฟังนะแจ็ก… เงื่อนไขคือต้องผ่านการทดสอบจาก 'ห้าเสือ' ของสมาคมเรา ซึ่งแต่ละคนจะมีบททดสอบที่ต่างกันไปแล้วแต่เจ้าตัว แต่ถ้านายผ่านได้ละก็ จะไม่ใช่แค่ได้รับการยอมรับจากเหล่าเสือที่เป็นดั่งขุนพลข้างกายฉันเท่านั้น แต่นายจะได้ 'สกิลเฉพาะอาชีพโจร' เป็นของแถมด้วย"
"โอ้ เจ๋งไปเลยครับ" ผมตอบ
ติ๊ง!
เควส: [เสือแห่งสมาคมโจรเร้นเงา] ระดับความยาก: S
- หนึ่งในเจ็ดสมาคมใหญ่ของเมือง ถึงแม้จะมีจำนวนสมาชิกน้อยที่สุด แต่สมาคมโจรเร้นเงามีศักยภาพและผลงานที่น่าทึ่งอยู่เสมอ โดยที่น้อยคนนักที่จะรู้ว่าเป็นฝีมือพวกเขา คุณต้องทำทุกวิธีทางเพื่อเอาชนะใจ 'ห้าเสือ' ให้จงได้ และเมื่อทำสำเร็จ คุณจะได้รับการยอมรับในฐานะ 'เสือตัวที่หก'
เงื่อนไขเคลียร์: เอาชนะใจห้าเสือแห่งสมาคมโจนเร้นเงา
รางวัลเควส:
สกิลพาสซีพระดับ S 'รอยสักพยัคฆ์'
ค่าชื่อเสียงในเมืองคาเอลุม +1000
ค่าความสัมพันธุ์กับ NPC ห้าเสือและมาสเตอร์ลูจะขึ้นสู่ [ระดับสูง] เป็นอย่างน้อย
รางวัลเสริม:
สกิลอาชีพโจรจากห้าเสือ (ได้รับระหว่างทำเควส)
หากเควสล้มเหลว:
คุณจะไม่มีสิทธิ์เหยียบสมาคมโจรเร้นเงาอีก เควสในเงามืดทั้งหมดของเมืองคาเอลุมจะหายไป
ค่าชื่อเสียง -2000 (ขึ้นอยู่กับกรณี)
คุณจะไม่ได้อยู่ดีมีสุขในเมืองคาเอลุม (ขึ้นอยู่กับกรณี)
"โอ้! รางวัลเควสเป็นสกิลระดับ S ว้าวๆ… แต่ถ้าล้มเหลวนี่ท่าจะแย่แฮะ"
"งั้นเริ่มที่เสือตัวที่หนึ่ง ไนท์ฮอว์ก" มาสเตอร์ลูผายมือไปทาง
ไนท์ฮอว์กที่ยืนพิงเสาอยู่ทางด้านข้าง
ไนทฮอว์กแสยะยิ้มแยกเขี้ยวอย่างน่ากลัวอีกครั้ง แมวของเขากระโดดออกมาจากกระเป๋าไต่ขึ้นมานั่งบนไหล่และขู่ฟ่อใส่ผม
"เคี๊ยกๆๆ งานนี้ต้องสนุกแน่… ไอ้หนู~"
"...."


## [ชายที่ชื่อไนท์ฮอว์ก Part-1]

"ลุง..."
"ลุงครับ..."
"...."
สวัสดีครับทุกคน ผมแจ็กเอง ตอนนี้อยู่ในเกมต่างโลกครับ กำลังเดินตามเสือตัวที่หนึ่งแห่งสมาคมโจรเร้นเงาอยู่ แต่พี่แกเดินจ้ำอ้าวๆ
ไม่สนใจใครเลยเนี่ยสิ เรียกตั้งหลายรอบก็ไม่หัน ไม่รู้ว่ากำลังวางแผนจะเชือดผมทิ้งอยู่รึเปล่า เพราะผมเพิ่งจะหักหน้าพี่แกเข้าเต็มเปา ถึงแม้ผมจะแค่อยากได้เงินตัวเองคืนก็ตามที เรื่องต่อจากนั้นคือหลังจากมาสเตอร์ลูบอกว่าผมต้องผ่านด่านทดสอบจากเหล่า 'ห้าเสือ' ของสมาคม เฮีย
ไนท์ฮออว์กคนนี้ก็หัวเราะเสียงน่ากลัวใส่ผม แล้วพูดแค่ว่า 'ตามข้ามา' เท่านั้นเอง สถานการณ์แบบนี้เล่นเอาผมรู้สึกสังหรณ์ใจพิกล…
"ลุง ลุง..."
"...."
"เฮ้ย! ตาแก่ไนท์ฮอว์ก!" ไนท์ฮอว์กหยุดกึก แล้วหันมามองผม อ้าว ได้ผลด้วยแฮะ
"จะพาผมไปที่ไหนก็บอกกันบ้างสิครับ"
"เดินตามมาเงียบๆ เดี๋ยวก็ถึงแล้ว" ไนท์ฮอว์กพูดเสร็จก็หันกลับไปเดินต่อ
"เฮ้อ! ตามก็ตามวะ" ผมรีบวิ่งนำหน้าเขาไปนิดหน่อย แล้วซื้อกาแฟคาราเมลมัคคิอาโตมาแก้วหนึ่ง เพื่อดับกระหาย เติมน้ำตาลในเลือดสักหน่อย เผื่อจะช่วยคลายเครียดได้สักนิด
ผมเดินตามไนท์ฮอว์กต่อไป และดูดกาแฟจากแก้วกินไปด้วย พวกเราเดินผ่านร้านค้า และผู้คนมากมาย ผมหยิบแก้วขึ้นมามองที่ด้านข้าง มันเขียนว่าร้านกาแฟ 'สตาร์เบิร์ส' อืมม์… นี่พวกเราคนจากฟ้ามายังโลกนี้ตั้งแต่เมื่อไรนะ รู้สึกเหมือนอิทธิพลหรือวัฒนธรรมหลายๆ อย่างมันปะปนอยู่ในประวัติศาสตร์ของที่นี่มานานนมแล้วนะเนี่ย รู้งี้ตั้งใจฟังที่ไกด์อธิบายตอนเริ่มเกมก็ดีสิ เหอเหอ
พวกเราเดินผ่านย่านที่ดูก็รู้เลยว่าเป็นย่านหรูหราของพวกเศรษฐี ผมรู้ได้ไงน่ะเหรอ คือทุกอย่างมันดูสะอาดสะอ้าน แวววับจับตา บ้านเรือนดูแปลกไป มันดูทันสมัยขึ้น แต่ก็คงความเป็นแฟนตาซีเอาไว้อยู่ ร้านค้าร้านอาหารที่เพียงมองผ่านก็รู้ว่ามีแต่ของแพงๆ ขายในนั้นแน่นอน นักธุรกิจใส่สูทเหมือนที่โลกของเราก็มีเดินให้เห็นกันอยู่เยอะ นักผจญภัยก็มีมากมายและแต่งตัวดูดีมีสไตล์ทุกคนเลย เกราะขัดมันส่องประกาย มีดสั้นทองคำ ดาบที่ตัวด้ามประดับอัญมณีเม็ดเบ้อเร่อ เดินผ่านย่านนี้นี่แสบตาดีจริงๆ
ผมเห็นกิลด์นักผจญภัยของย่านนี้ด้วย ตัวอาคารเป็นไม้สีแดงมันเลื่อม ตรงส่วนขอบหลังคา เฉลียง ประตูเป็นสีทองคำทั้งหมด ส่วนป้ายกิลด์ด้านหน้าพื้นเป็นทองคำขาวตัดขอบทองคำ ตัวอักษรสีดำ ผมรู้ทันทีเลยว่ากิลด์นี้ 'โคตรรวย' มันช่างดูหรูหราอลังการมาก ชื่อกิลด์เขียนว่า [High End] ผมเลยสงสัยว่าที่เมืองนี้มีกิลด์อยู่กี่กิลด์กันแน่
"ลุงไนท์ฮอว์กครับ นั่นคือกิลด์ใช่ไหมครับ?"
"ป้ายข้างหน้ามันก็เขียนบอกนี่ว่า 'กิลด์' แกโง่รึเปล่า" ไนท์ฮอว์ก
ตอบพร้อมหลอกด่าผมด้วยหนึ่งดอก
"ไม่ใช่ๆ ผมหมายถึงว่าที่เมืองนี้มีกี่กิลด์เหรอครับ ผมคิดว่ามีกิลด์นักผจญภัยที่เดียวตรงกลางเมืองซะอีก"
"นั่นคือกิลด์หลักของอาณาจักรคาเอลุม แล้วก็มีกิลด์นักผจญภัยที่ตั้งกันเองแบบนี้แหละ เรียกว่า[กิลด์รอง] ถ้ามีเงินละก็ อยากทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น"
"กิลด์ย่านนี้ก็น่าเข้าดีนะครับ ทุกคนดูดีเชียว"
ไนท์ฮอว์กที่เดินนำหน้า จู่ๆ ก็หันขวับมาจ้องผมด้วยสายตาดุดัน
"อย่าให้ความสวยหรูหลอกตาเอาได้ ไอ้หนู... ไอ้กิลด์นี้น่ะแม่งมีดีแต่เปลือกทั้งนั้น ข้างในโคตรเน่าเฟะ"
"อะ... ครับ ผมจะจำเอาไว้" ผมรู้สึกว่าเขามีอะไรกับกิลด์นี้สักอย่าง ถึงได้โมโหขนาดนี้
...
พวกเราเดินผ่านย่านชนชั้นกลาง ผมเริ่มคุ้นชินกับเมืองมากขึ้น
ทีละนิด มองภาพเมืองออกแล้วว่าย่านไหนอยู่ตรงไหน ซอยมากมาย
เรียงกันยังไง สังเกตง่ายๆ คือมันจะมีป้ายเขียนหน้าซอยบอกไว้เลยว่า
[ซ.กลาง 19] [ซ.กลาง 17] อะไรแบบนี้ ตะกี้ที่ย่านไฮโซก็มีเขียนหน้าซอยเช่นกันว่า [ซ.สูง 35] ประมาณนั้น และแล้วพวกเราก็เดินมาจนถึงย่านชนชั้นล่าง กำลังยืนอยู่หน้า [ซ.ล่าง 8]
"มาหลบตรงนี้" ไนท์ฮอว์กชวนผมเข้าไปหลบในตรอกๆ หนึ่ง
ระหว่างทางที่เดินมาเป็นระยะไกล เหมือนผมได้ซึมซับบรรยากาศของ เมืองแห่งการเริ่มต้น อาณาจักรคาเอลุม นี้อย่างแท้จริง ผมเห็นครอบครัวคนพื้นโลกมากมาย รวมทั้งคนจากฟ้าที่มาตั้งรกรากอยู่เมืองนี้เลย อย่างที่วินเคยเล่าให้ฟังด้วย ย่านระดับสูงจะมีผู้คนประปราย ย่านที่คนเยอะพลุกพล่านคือย่านชนชั้นกลางและชนชั้นล่าง
ในทุกพื้นที่ดูผิวเผินเหมือนจะสงบสุข แต่เผอิญผมมีสกิล [ตาแมว] ที่สามารถมองเห็นได้ดีขึ้นในความมืด เมื่อผมเพ่งมองเข้าไปยังตรอกซอกซอยของแต่ละย่านแล้ว สิ่งที่เห็นในเงามืดนั้นช่างแตกต่างกับความสว่างไสวบนท้องถนน ยกตัวอย่างเช่น หน้าตรอกเล็กๆ แห่งหนึ่งเป็นเพิงร้านไอศกรีม ที่เด็กตัวน้อยแสนน่ารักกำลังดีอกดีใจกับไอศกรีมโคนเจลาโตสามลูกซ้อนของเธอที่ถืออยู่ในมือและเริ่มเลียกินมันอย่างเอร็ดอร่อย แต่ห่างลึกเข้าไปในตรอกมืดนั้นแค่ไม่เกิน 5 เมตร กลับมีเด็กคนหนึ่งกำลังคุ้ยเศษอาหารจากถังขยะกินอยู่อย่างเอร็ดอร่อยเช่นเดียวกัน
ส่วนเรื่องความรุนแรงไม่ต้องพูดถึงเลย เมืองนี้มันอะไรกัน สมมติว่าผมเดินผ่าน 10 ซอย ประมาณ 7 ซอยในนั้นจะต้องมีคนถูกกระทืบอยู่หรือไม่ก็มีคนกำลังต่อสู้กัน ว่าแต่ที่เมืองนี้มันมีกล้องวงจรปิดเฉพาะแค่บนถนนใหญ่หรือยังไง สงสัยจริงทำไมถปล่อยให้กลายเป็นแบบนี้ไปได้
จากการเดินย่ำต๊อกเป็นเวลากว่าหนึ่งชั่วโมง ทำให้ผมตระหนักในบางสิ่งอย่างชัดเจน นั่นคืออาณาจักรแห่งนี้ไม่ได้มีแต่สิ่งสวยงามและน่ารื่นรมย์เสมอไป
ผมยืนพิงกำแพงในตรอกด้วยจิตใจห่อเหี่ยวเล็กน้อย ขอสารภาพตามตรงเลยว่าความรู้สึกตอนนี้เหมือนกำลัง 'อกหัก' เสมือนว่าขณะที่กำลังเริ่มดูใจคบหากับหญิงสาวที่แสนดีและงดงามราวกับนางฟ้าได้ไม่นาน จากนั้นก็ได้รู้จักตัวตนที่แท้จริงว่าเธอเป็นคนซกมกอาบน้ำแค่อาทิตย์ละหน หรือเป็นคนที่ชอบทารุณสัตว์ หรือไม่ก็เป็นคนจิตใจ
คับแคบ แอบคิดดูถูกคนอื่นลับหลังอยู่เสมอ
"เฮ้อ… อาณาจักรคาเอลุม" ผมถอนหายใจออกมาด้วยความผิดหวัง
"เคี๊ยก เคี๊ยก เคี๊ยก เจอแล้วว้อย! ไอ้หนูดูข้างในซอยนั้น" ไนท์ฮอว์กหัวเราะและชี้ให้ผมดูอะไรบางอย่าง
ผมเพ่งมองเข้าไปในตรอก ภาพที่ได้เห็นก็คืออัศวินชายสามคนกำลังรุมทำร้ายพ่อค้าคนหนึ่งอยู่ และดูเหมือนพ่อค้าคนนั้นกำลังโดนปล้นอยู่ด้วย เพราะเขากำลังยื่นถุงเงินให้คนที่ทำร้ายด้วยอาการหวาดกลัว
"ตามข้ามาดู แต่ไม่ต้องจุ้นล่ะ" ไนท์ฮอว์กพูดจบก็กดอะไรบางอย่างจากวินโดวส์ของเขา
ติ๊ง!
คุณได้รับสิทธิ์เรียนรู้สกิล: [ขู่กรรโชก] ระดับ B
ผลลัพธ์: ทำให้เป้าหมายติดสถานะ [หวาดกลัว]
พลังป้องกันจะลดลง 30%
เป้าหมายจะได้รับดาเมจเพิ่มขึ้นจากผู้ใช้ 100%
คำอธิบาย: แผ่ออร่าที่ดูน่าเกลียดน่ากลัวออกมาเพื่อคุกคามศัตรู ทำให้เกิดอาการตกใจหวาดผวาหรือกลัวจนตัวสั่น
Type: ACTIVE per second (เปิดใช้งานต่อวินาที)
MP cost: 30 มานา / 1 วินาที
Cooldown: 30 นาที
หมายเหตุ: โอกาสใช้สกิลสำเร็จ 30% + X%
( X = ยิ่งหน้าตาดูน่าเกลียดน่ากลัวมากเท่าไร
โอกาสสำเร็จยิ่งเพิ่มมากขึ้น)
"ห๊ะ?! สกิลขู่กรรโชกงั้นเหรอ?"
จากนั้นเขาพุ่งตัวออกไปวิ่งฝ่าผู้คนบนถนนและเข้าไปยังซอยที่เกิดเหตุตรงกันข้ามอย่างรวดเร็ว ผมรีบวิ่งตามเขาไปบ้าง และเหตุการณ์ที่ผมเห็นตรงหน้าคือ
"กำลังสนุกกันอยู่สินะ" ไนท์ฮอว์กพูดขึ้น
อัศวินทั้งสามมองตรงมายังเจ้าของเสียงและคนหนึ่งในนั้นก้าวออกมาตะโกนว่า
"แกเป็นใครวะ อย่าเข้ามาแส่เรื่องนี้นะเว้ย!"
"ไม่แส่.. ไม่ได้ว่ะ เมืองนี้คือถิ่นของข้า" ไนท์ฮอว์กเดินเข้าไปหาอัศวินทั้งสามอย่างช้าๆ
กึก… กึก… กึก…
"อยากเป็นอัศวินก็เป็นไป แต่อย่าริอาจเป็นโจรหน่อยเลย" ไนท์ฮอว์กพูด และจากนั้นเขาก็แผ่ออร่าพลังที่น่ากลัวน่าสยดสยองออกมา ซึ่งขนาดผมที่มองดูอยู่ข้างหลังยังรู้สึกขนลุกเกรียวไปทั้งตัว แล้วแบบนี้อัศวินทั้งสามที่จ้องตาเขาอยู่จะขวัญผวาขนาดไหนเนี่ย... อ๊ะ ผมเห็นพ่อค้าที่โดนทำร้ายคนนั้นหลับตาปี๋เลย
"...อึ่ก!"
"อะ อะ อะไรของแกวะ อย่า… อย่าเข้ามานะว้อย" อัศวินทั้งสามก้าวถอยหลังอย่างหวาดกลัว แต่ดูเหมือนพวกเขาจะขาสั่นจนทำให้ล้มก้นจ้ำเบ้าแล้วตอนนี้
กึก… กึก… กึก… ไนท์ฮอว์กเดินเข้าไปใกล้เรื่อยๆ และแผ่ออร่าน่าเกลียดน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม
ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง! มีหน้าต่างระบบเด้งขึ้นมาตรงหน้าพวกเขา
คุณกำลังตกอยู่ในสภาวะ [หวาดกลัว] ค่ะ
ดูเหมือนอัศวินทั้งสามไม่ได้สนใจที่ระบบเตือนแล้ว เพราะร่างที่สูงใหญ่ของไนท์ฮอว์กยื่นค้ำหัวอยู่ และก้มมองกดพวกเขาจากด้านบน พร้อมกับยื่นมีด สปาร์ต้าคมกริบส่องประกายแวววับออกมาอย่างช้าๆ
"อย่า..! อย่าฆ่าพวกเราเลยครับ"
"ขอร้องล่ะ.. ครับ ผมจะไม่.. ทำอีกแล้ว"
"ได้โปรด.. ไว้ชีวิต.. พวกเราเถอะครับ"
"...."
อัศวินทั้งสามคนหน้าซีด ปากสั่น แข็งขาอ่อนแรงขนาดลุกไม่ไหว เรื่องสู้ไม่ต้องพูดถึง บางคนถึงขั้นน้ำตาไหลออกมาเลยทีเดียว
"กดเงินสดทั้งหมดที่มีวางไว้ แล้วไสหัวไปซะ" ไนท์ฮอว์กพูดขึ้นด้วยเสียงที่แหบและแตกพร่าของเขา
"...."
อัศวินทั้งสามรีบควักบัตรเงินสดออกมาและกดอย่างรวดเร็ว ถุงเงินหนักอึ้งสามถุงตกลงที่พื้นเสียงดังตุบ กริ๊งๆๆ และขณะที่พวกเขากำลังหันหลังจะคลานหนี...
"เดี๋ยว!!"
"...ครับ" ทั้งสามคนค่อยๆ เบือนหน้าหันกลับมามองไนท์ฮอว์กอย่างช้าๆ
"ถ้าข้าจับได้ว่าพวกแกทำแบบนี้อีกละก็ ทันทีที่เจอหน้าเน่าๆ ของพวกแกเมื่อไร ข้าจะตรงดิ่งเข้ามาฆ่าพวกแกทิ้งโดยไม่ถามอะไรทั้งนั้น… ไม่ว่าจะกี่ครั้งก็ตาม ข้าจะ เชือด! เชือด! เชือด! เอาให้แกไม่กล้าเดินในเมืองนี้อีกเลย เคี๊ยก เคี๊ยก เคี๊ยก"
"ครับ! ไม่กล้าแล้วครับ! ลาล่ะครับ!" อัศวินทั้งสามขานรับเสร็จแล้วรีบตะกุยพื้นหนีอย่างรวดเร็ว แบบสำนวนที่เค้าเรียกกันว่า 'วิ่งหนีหางจุกตูด' นั่นแหละครับ เหมาะมากที่จะใช้ในสถานการณ์นี้
จะว่าไปผมก็นึกอยากเห็นหน้าตาของไนท์ฮอว์กตอนนี้เหมือนกันแฮะ อยากรู้ว่าจะน่าเกลียดน่ากลัวสัก--!
ทันใดนั้นไนท์ฮอว์กหันขวับมาทางผม และพุ่งกระโจนเข้ามาตั้งท่าจะแทงผมด้วยมีดสปาร์ต้าเล่มนั้น
"ตาย-!!"
"อะจ๊ากกกกก!!" ผมตกใจร้องตะโกนดังลั่นซอย นึกว่าตัวเองจะถูกปีศาจตัวนี้กระซวกเอาแน่ๆ แต่ทว่า…
เขาหยุดมีดไว้อยู่ตรงหน้าผม หยุดแบบห่างจากดวงตาของผมแค่ไม่กี่มิลเท่านั้น ผมหอบหายใจแรงและถี่ขึ้นพร้อมกับใจที่เต้นรัวเป็นกลองเพลเลยทีเดียว
ตึกตักๆๆๆๆ!
หากคุณเคยตกใจเวลาดูหนังผีหรือหนังฆาตกรแนวจัมพ์สแกร์ (Jump Scare) ให้ลองคูณเพิ่มไปอีกสักสิบเท่า แล้วคุณจะเข้าใจความรู้สึกของผมตอนนี้ เจอของจริงนี่มันสุดๆ ไปเลย ออร่าน่าขนลุกที่ทำให้อึดอัดหายใจไม่ออก จิตสังหารที่ปล่อยออกมาอย่างรุนแรง แววตาที่แดงก่ำเป็นสีเลือด ลักษณะท่าทางของร่างกายทั้งหมด ปลดปล่อยอารมณ์สุดสยองที่สื่อให้เป้าหมายได้รับรู้อย่างชัดเจน ผมสรุปเลยว่า
ไนท์ฮอว์กตอนนี้…
"น่ากลัวฉิบหาย"
ติ๊ง!
คุณกำลังตกอยู่ในสภาวะ [หวาดกลัว] ค่ะ!
"รู้ซึ้งหรือยัง?" ไนท์ฮอว์กถามผม
"เอ๊ะ?"
"ข้าถามว่าแกรู้ซึ้งแล้วใช่ไหม ว่าสกิลของข้าเป็นยังไง"
"อะ เอ่อ… ครับ" ดวงตาของไนท์ฮอว์กเริ่มกลับไปเป็นสีเทาตามเดิม เขาคลายออร่าและเก็บมีดสปาร์ต้าเข้าฝัก
"นี่ลุงทำแบบนี้ เพื่อโชว์สกิลให้ผมดู?"
ไนท์ฮอว์กมองผมแต่ไม่ตอบอะไร แล้วเขาก็หยิบไปป์ออกมาจากกระเป๋า จุดสูบต่อหน้าผม แมวของเขาก็ออกมาด้วย ปีนขึ้นมาบนไหล่ หาวหนึ่งทีและเริ่มงีบต่ออีกครั้ง
ฟู่ววววว เขาพ่นควันขึ้นฟ้า "ไอ้หนู ถ้าแกใช้สกิล [ขู่กรรโชก] สำเร็จเมื่อไร เท่ากับแกผ่านการทดสอบจากข้า"
"...."
พ่อค้าเดินเข้ามาโค้งขอบคุณ "คุณไนท์ฮอว์ก ขอบคุณมากครับที่ช่วยไว้"
"เลิกขายไอเท็มผิดกฏหมายซะ มันเสี่ยง" ไนท์ฮอว์กพูดจบก็ยื่นถุงเงินของพ่อค้าคืนให้เจ้าตัวไป
"อ้า ผมก็อยากเลิกอยู่ แต่ใบอนุญาตเปิดร้านอีกหนึ่งสัปดาห์ถึงจะอนุมัติ ยังไงคนเราก็ต้องกินต้องใช้ เลยต้องมาเสี่ยงขายในตรอกซอยแบบนี้น่ะครับ" พ่อค้าอธิบาย
"เอาที่สบายใจ แต่ครั้งหน้าข้าไม่ช่วยแล้วนะ"
"ครับๆ ลาละครับ ขอบคุณครับ" พ่อค้าโค้งปลกๆ และเดินออกมา พอเขาเดินผ่านผม เขาหยุดกึกแล้วแอบมากระซิบชวนคุย
"น้องชาย เธอเป็นลูกศิษย์ของไนท์ฮอว์กเหรอ"
"เอ่อ ทำนองนั้นครับ"
"โอ้ ดีๆ ตั้งใจเรียนรู้นะ ไม่ต้องห่วง ไนท์ฮอว์กน่ะเป็น 'คนดี' "
"คนดี?" ผมแทบไม่เชื่อหูตัวเองในสิ่งที่ได้ยินเมื่อสักครู่ จึงเอานิ้วมาแคะหูยิกๆๆ คำที่สามารถใช้นิยามในตัวไนทฮอว์กได้ ผมว่าก็น่าจะมีเป็นสิบเป็นร้อยคำ แต่ไอ้คำว่า 'คนดี' มันไม่น่าจะใช่แล้วมั้ง
"ครั้งที่แล้วที่เขาช่วยฉัน เขาก็พูดแบบนี้ละว่า 'ครั้งหน้าจะไม่ช่วยอีกแล้ว' แต่พอเห็นใครลำบากเขาก็จะเข้ามาช่วยเหลือทุกครั้ง จริงๆ นะ เขาเป็นคนที่มีน้ำใจชอบช่วยเหลือคน" พ่อค้าอธิบายเพิ่มเติม
"โอ้ ยังงั้นเหรอครับ" ผมว่าเรื่องพวกนี้มันต้องมีเงื่อนงำแน่นอน
'ว่าแต่นี่คุณโดนรุมกระทืบบ่อยเลยสินะ' ผมคิดในใจ
"แต่ฉันจะเลิกขายไอเท็มผิดกฏหมายแล้วละ เอาไว้รอเปิดร้านทีเดียวเลยดีกว่า อีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า น้องชายแวะไปที่ร้านสิ แล้วจะมีส่วนลดให้นะ" พ่อค้าหนุ่มยื่นนามบัตรให้ผม
[ร้านไอเท็มเอลฟ์ร้อนๆ โดย Meison]
"ฉันชื่อ เมซัน โอริเวอรี่" เขาเปิดฮู้ดออก เผยให้เห็นหน้าตาชัดๆ ว่าเขามีหูของเอลฟ์
"วิธีหาร้านก็ไม่ยาก ฉันลงทะเบียนร้านค้าไว้เรียบร้อย แค่น้องชายเปิด [Map] ขึ้นมาแล้ว เอานามบัตรใส่เข้าไป เท่านี้ในแผนที่ก็จะแสดงตำแหน่งของร้านทันที"
"โอ้ว สะดวกดีจัง ขอบคุณครับ แล้วผมจะแวะไปอุดหนุนแน่นอน"
แล้วพ่อค้าเอลฟ์ก็เดินออกไปจากตรอก ผมเดินเข้าไปหาไนท์ฮอว์กที่ยืนพิงกำแพงสูบไปป์อยู่
"คนเมื่อกี้เป็นเอลฟ์เหรอครับ แต่ทำไมเขาดูไม่เหมือนเอลฟ์ที่ผมรู้จักเลย"
"...ฮาล์ฟเอลฟ์" (Half-Elf) ไนท์ฮอว์กพูดขึ้น
"อ้อ หมายถึงลูกครึ่งเอลฟ์สินะครับ ยังงี้นี่เอง"
ไนท์ฮอว์กหรี่ตามองผมอย่างรำคาญ "รีบไปหาเหยื่อได้แล้ว ข้าไม่มีเวลาให้แกทั้งวันนะเว้ย"
"นี่ลุงจะให้ผมใช้สกิลข่มขู่แล้วปล้นคนจริงดิ?"
ไนท์ฮอว์กไม่ตอบและสูบพ่นควันไปป์อีกครั้ง ฟู้วววววววว
'โอ๊ย! รำคาญตาแก่จอมลีลานี้จริงว้อย!' ผมระเบิดอารมณ์ในใจ และพยายามใจเย็นตั้งสติเค้นถามต่อไป
"อย่างน้อยบอกหน่อยสิครับว่า คุณแยกความแตกต่างระหว่างคนจากฟ้ากับคนพื้นโลกได้ยังไง ผมเห็นพวกเขาก็ดูคล้ายๆ กันหมด"
"...ถ้าแกผ่านสเปเชี่ยลวัน ก็จะได้รับสกิลติดตัว [ประเมินค่า] เบื้องต้น เพียงแค่เพ่งมอง ก็จะเห็นไอคอนสามเหลี่ยมชี้ลงเล็กๆ บนหัวของคนจากฟ้า"
"สเปเชี่ยลวัน? เลเวล 40 น่ะเหรอ? อ้าวแล้วงี้มีวิธีอื่นอีกไหมครับ"
ไนท์ฮอว์กกดวินโดว์แล้วโยนไอเท็มสเคาเตอร์ให้ผมหนึ่งชิ้น ผมลองใช้ส่องบนถนนข้างนอกดู
"แจ๋ว!"
ผมมองดูผู้คนเดินผ่านทางหน้าจอใสสีเขียวอ่อนของสเคาเตอร์ มันแสดงชัดเลยว่า บางคนมีไอคอนสามเหลี่ยมบนหัว บางคนไม่มี ส่วนข้อมูลลึกเช่นเรื่องเลเวลและชื่อไอดีจะเห็นได้จากระยะไม่เกิน 10 เมตรเท่านั้น แต่ดูเหมือนบางคนก็ไม่สามารถตรวจสอบเลเวลได้แฮะ มันขึ้นว่า [ID:??? Level:???]
"พวกที่ขึ้นเป็นเครื่องหมายคำถามนี่คืออะไรครับ"
"...พวกนั้นใช้ไอเท็มปกปิดข้อมูล สเคาเตอร์จะอ่านข้อมูลไม่ได้"
"แล้วปกปิดไปทำไม--?"
"เลิกถามสักที! แล้วรีบลงมือซะ ข้าบอกแล้วว่าไม่มีเวลาให้แกทั้งวัน!" ไนท์ฮอว์กดุเสียงแข็งขึ้นมา
"คร้าบๆ ก็ได้ครับ เอ... เอาใครดีหว่า" บอกตามตรงว่าผมเลือกไม่ถูก จู่ๆ จะให้เลือกใครสักคนมาปล้นเนี่ยนะ บ้าไปแล้ว ถ้าเจอพวกคนเลวๆ ก็ว่าไปอย่าง
"อื๋อ? ไอ้หมอนั่นมัน… 'เลโอ' นี่นา ไอ้เด็กบ้านรวยจอมเย่อหยิ่งคนนั้น โลกกลมแฮะ เมืองใหญ่ขนาดนี้ยังเจอกันได้อีก... หึหึหึ งั้นก็ได้เป้าหมายแล้ว"
ผมแอบอยู่ปากตรอกเพื่อรอให้เลโอเดินผ่าน และหันไปบอกไนท์ฮอว์ก "เดี๋ยวผมจะลงมือแล้ว ลุงหลบไปก่อนเถอะ" แต่ผมไม่เห็นตัวเขา เลยมองหาและได้ยินเสียง ฟวี้ด! ฟวี้ด! จากทางด้านบน ไนท์ฮอว์กนั่นเอง เขากระโดดขึ้นไปคอยดูอยู่บนหลังคาตึก แหม เป็นงานซะเหลือเกิน
และเมื่อเลโอเดินกำลังจะเดินผ่านหน้าตรอก ผมเริ่มลงมือตามแผนที่คิดไว้ทันที
"โอ๊ย!" ผมร้องเจ็บและแกล้งล้มไปขวางทางเขา "อึ่ก! ไอ้โจรชั่ว บังอาจมาทำร้ายกันได้นะ! ...อ๊ะ นาย! เลโอใช่ไหม เด็กอัจฉริยะหล่อเหลาและเก่งกาจคนนั้น!"
"อะไร แกเป็นใคร ทำไมรู้จักฉัน?" เลโอกล่าว
"เรื่องนั้นไว้ก่อนเถอะ ฉันเป็นเพลเยอร์คนไทยเหมือนกัน ฉันถูกนักเลงในตรอกนี้หลอกทำร้าย นายช่วยฉันหน่อยนะ คนไทยเหมือนกันต้องช่วยเหลือกันสิเนอะ ถูกไหม?" ผมตั้งใจพูดเร็วๆ รัวๆ เพื่อให้เขาเออออห่อหมกไปกับผม
"หา?" เลโอทำหน้างงเล็กน้อย
"เอ้า! เร็วเข้าๆ เดี๋ยวพวกมันจะหนีไปซะก่อน เก่งๆ อย่างนาย สบายอยู่แล้วละ ไปกันๆ" ผมลุกจากพื้น พูดคะยั้นคะยอเต็มที่ และใช้สองมือดันหลังของเขาให้เข้าไปในตรอก
และเมื่อเขาเข้าไปในตรอกมืดเรียบร้อยแล้ว
"ไหนล่ะ? ไม่เห็นมีใครเลย หนีไปแล้วมั้ง" ก่อนที่เขาจะหันหน้ากลับมา ผมดึงเข็มขัดตัวเองอย่างรวดเร็ว และใช้มันมัดข้อมือข้างหนึ่งของเขา และคว้าแขนอีกข้างมารวบเอาไว้ทางด้านหลังทันที จากนั้นผลักเขาไปชนกำแพงเสียงดังตึง พร้อมกับเรียกเคียวออกมาจ่อคอของเขาเอาไว้
"แก! ตั้งใจจะทำอะไร?!" เลโอถามผมด้วยเสียงโมโหและดุดัน
'สกิล [ขู่กรรโชก]!' ผมสั่งเปิดใช้งานสกิลในใจและพูดออกมาด้วยเสียงที่เข้มที่สุดว่า
"ส่งเงินทั้งหมดที่มีมาซะ ไม่งั้นนาย ตาย!!" ผมรู้สึกถึงออร่าน่ากลัวของสกิลที่เริ่มแผ่ออกมา ผมบังคับดวงตาให้โตและจ้องเขม็งไปที่เป้าหมาย บังคับคิ้ว บังคับปาก เกร็งทั้งหน้าและคอจนเส้นเลือดปูดขึ้นมา ผมพยายามทำหน้าตาให้โหดที่สุด เหี้ยมที่สุด เท่าที่ชีวิตนี้จะทำได้...
"นั่นแกทำบ้าอะไร ทำหน้าตายุกยิกแบบนั้น คิดจะกวนโอ๊ยฉันรึไง?!"
"...."
ติ๊ง!
คุณใช้สกิล [ขู่กรรโชก] ล้มเหลวค่ะ!
"อย่าคิดว่าจะปล้นเงินฉันง่ายๆ นะเว้ย! ประสิทธิ์พลังเวท [จำแลงอัสนีขั้นที่สอง!]" ร่างของเลโอมีสายฟ้าแล่นเปรี๊ยะๆ ไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว จนในที่สุดก็แล่นเข้าสู่มือของผมที่ดันหน้าอกของเขาเอาไว้
เปรี้ยง! เปรี้ยง!
"จื๊ดดด!! จ๊าก!! โอ๊ย!!" เจ็บราวกับถูกไฟฟ้าแสนโวลต์ช็อต ผมกระเด็นเด้งออกห่างจากเลโอทันที
"แฮ่ก แฮ่ก"
"แก! ไอ้โจรชั่ว เตรียมตัวตายได้แล้ว!" เลโอตั้งท่ารวบรวมพลังเหมือนจะร่ายเวทใส่ผม
ผมตัดสินใจอย่างฉับไวไม่มีการลังเลแม้แต่น้อย สองเท้าก้าวรีบวิ่งออกจากตรอกอย่างว่องไว เมื่อพ้นปากตรอกยืนอยู่ริมถนนแล้ว ผมหันไปหัวเราะแห้งๆ และบอกว่า
"แหะๆ ล้อ~เล่นนา! พี่แค่ล้อเล่นนะน้องเลโอ อย่าจริงจัง อย่าซีเรียส เดี๋ยวจะแก่ไวนะจะบอกให้"
"ตาย!!" เลโอซัดสกิลสายฟ้าตรงใส่หน้าผมเลย
เปรี้ยงซู~~~ม!! ผมเอนหลังแหงนหน้าหลบทัน แต่สายฟ้าเฉี่ยวปลายจมูกไปนิดหน่อย
"เจี๊ยกกกก! อะไรเนี่ย แค่เฉี่ยวยังโดนช็อตขนาดนี้เลยเรอะ?!"
เลโอตั้งท่าอีกครั้งหมายจะเล่นงานผมให้ได้ เห็นอย่างนั้นแล้ว ผมไม่ยอมอยู่เฉยแน่
"จะอยู่ให้โง่เรอะ เผ่นสิเฮ้ย!" ผมรีบวิ่งหนีตาย ปะปนเข้าไปในฝูงชนทันที เลโอวิ่งตามผมออกมาเช่นกันแต่ก็หาผมไม่เจอซะแล้ว


## [ชายที่ชื่อไนท์ฮอว์ก Part-2]

...
"โอ๊ย~! อะไรวะ แค่โดนช็อตไปสองที HP ลดไปครึ่งหนึ่งแน่ะ" ผมเดินเช็คสเตตัสตัวเองอยู่ท่ามกลางผู้คนในเมือง "ว่าแต่ลุงไนท์ฮอว์กอยู่ไหนหว่า"
ฟวี๊ด! ฟวี๊ด! เสียงผิวปากมาอีกแล้ว ผมชะโงกมองหาเขาผ่านคนมากมายที่เดินกันขวักไขว่ และเห็นเขาถือเบียร์หนึ่งเหยือก ยืนพิงต้นไม้ใต้ร่มเงาอยู่ ผมรีบเดินไปหาเขาด้วยความรู้สึกเก้อเขินนิดหน่อยที่ดักปล้นพลาด
"ลุง…! ทำไมผมใช้สกิลขู่กรรโชกไม่สำเร็จล่ะ?"
ไนท์ฮอว์กไม่ตอบในทันทีเหมือนเช่นเคย ยกแก้วขึ้นซดเบียร์
อึก อึก อึก… พรู่ด!! จู่ๆ เขาก็สำลักเบียร์พ่นพรวดออกมา
"ปะ เป็นอะไรรึเปล่าลุง?"
"...ฮึ ...ฮึๆ ...คิ๊กๆๆ เคี๊ยก! เคี๊ยก! เคี๊ยก~!" ไนท์ฮอว์กหัวเราะอย่างบ้าคลั่งออกมา
"ค๊าก! ข้าจะเป็นอะไรไปได้ล่ะเว้ย คิ๊กๆ ข้าก็หัวเราะแกนั่นแหละ เคี๊ยก! เคี๊ยก! เคี๊ยก!"
ไนท์ฮอว์กเอาสองมือมาจับที่หน้าของผมดัง ปั้บ! "ไหนๆ ดูสิ หน้าของแกนี่มันยังไงกันวะ เกิดมาเพิ่งเคยเห็นใครขู่ได้ตลกโปกฮาขนาดนี้ ค๊าก! คิ๊กๆๆ!" เขากำลังบี้หน้าผมเล่นอย่างเมามันอยู่
"ปล่อยได้แล้ว!" ผมสะบัดมือเขาออกไป "สอนก็ไม่สอน ยังมีหน้ามาหัวเราะเยาะซ้ำเติมอีกนะ ฮึ่ย! ไอ้ตาแก่งี่เง่า!"
"บ๊ะ! ข้าก็อยากดูไหวพริบแกบ้างสิว้อย แต่ดูแล้วท่าจะเหลวว่ะ แกพลาดตั้งแต่เลือกเหยื่อแล้ว"
"...ทำไมล่ะ ที่ผมเลือกมันไม่ดีตรงไหน"
"เพิ่งเจอมากับตัว ยังไม่รู้อีกเรอะ ฉันเห็นแกก็พอมีฝีมือต่อสู้อยู่บ้าง แต่ไม่คิดว่าจะโง่ขนาดนี้นะเนี่ย แสดงว่าปกติแกเป็นพวกลุยดะ เอาแต่ใช้กำลัง พึ่งพาสัญชาตญาณอย่างเดียวสินะ ไอ้ควายแดกแฟ้บ!"
'อือฮื้อ! ดู๊ดู… ดูไนท์ฮอว์กมันด่า' ผมคิดในใจ 'ตาแก่นี่ไปสรรหาคำด่าแบบนี้มาจากไหนฟะ ที่โลกนี้ก็มีผงซักฟอกยี่ห้อแฟ้บด้วยเรอะ'
"ใช่ที่ไห--!" ผมหยุดเถียงกลางคัน เพราะคิดว่าที่ไนท์ฮอว์กด่าผม จะว่าไปมันก็เป็นเรื่องจริง ผมเอาแต่พึ่งพาวินอยู่เสมอ และทำให้วินลำบากอยู่บ่อยๆ พอตอนนี้ออกฉายเดี่ยว ผมก็ลงมือทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง บ้าบิ่นตลอดเวลา ถ้าผลลัพธ์มันออกมาดีก็ดีไป แต่ถ้ามันไม่เวิร์คเนี่ยสิ เฮ้อเซ็ง เถียงไม่ออกเลย
"เป็นไง? เงียบไปเลยเรอะ แทงใจดำล่ะเซ่"
"หนวกหูน่า รู้แล้วๆ ยอมรับก็ได้เฟ้ย ผมมันโง่เอง พอใจไหม?!"
"โอ้ ยอมรับความโง่อย่างลูกผู้ชาย ไม่เลวนี่"
"..."
ยังไงตาแก่นี้ต้องไม่ใช่คนดีแน่นอน ผมมั่นใจ หรือถ้าเกิดฟลุกเป็นคนดีขึ้นมาจริงละก็ ไนท์ฮอว์กจะต้องเป็นคนดีที่กวนส้นเท้าเก่งที่สุดเท่าที่ผมเคยพบมาเลยล่ะ
"งั้นจะบอกให้เอาบุญว่า ถ้าจะปล้นใครละก็ อย่างน้อยอย่าให้เป็นพวกจอมเวทสิวะ เพราะว่าพวกนี้เก่งได้โดยที่ไม่ต้องอาศัยอาวุธเทพด้วยซ้ำ แต่ละคนจะต้องมีสกิล CC ติดตัว หนึ่งหรือสองสกิลเป็นอย่างน้อย" (Crowd Control - คือสกิลที่ทำให้ศัตรูหยุดชะงัก เจอกับความลำบาก เช่น สตั้น สโลว์ ยกลอย แช่แข็ง ฯลฯ)
"อ้อ~ โธ่เอ๊ย! งี้นี่เอง ผมพอเข้าใจแล้ว"
ติ๊ง!
เสียงระบบของไนท์ฮอว์กดังขึ้น และมีหน้าต่างข้อความเด้งขึ้นมาตรงหน้าเขา
เขายิ้มสยองออกมาเมื่ออ่านข้อความ และพูดขึ้นว่า "ไอ้หนู… หมดเวลาเล่นสนุกแล้ว ข้าต้องไปทำเควสพิเศษ แต่... ถ้าแกอยากเข้าสมาคมโจรจริงๆ ละก็ งั้นแกจะตามมาช่วยก็ได้นะเว้ย"
"ผมไปอยู่แล้ว ผมต้องเข้าสมาคมให้ได้"
"เออ งั้นก็ตามมา"
….
...
ณ ย่านชนชั้นสูง มีชายสองคนกำลังยืนอยู่ในตรอกมืดแห่งหนึ่งทำตัวลับๆ ล่อๆ ใช่ครับ นั่นคือผมกับไนท์ฮอว์กเอง
"นี่พวกเรากำลังรออะไรอยู่ครับ" ผมถามขึ้น
"รอหลายอย่างว่ะ ขี้เกียจอธิบาย รอไปเหอะ" ไนท์ฮอว์กตอบแบบขอไปทีตามเคย
'แหม~! เวลาจะตอบอะไรแต่ละอย่าง ลีลาเหลือเกิ๊น แต่พอถึงคราวจะด่าคนเนี่ย รัวเป็นกลองชุดเลยนะตาแก่' ผมได้แต่คิดในใจเช่นเคย เพราะยังไม่อยากตายตอนนี้
โครก~
เสียงท้องของผมร้อง ก็นี่มันจะห้าโมงเย็นแล้วนี่นะ ยังไม่ได้กินอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย ว่าแล้วก็จัดเลยละกันระหว่างรอ กองทัพต้องเดินด้วยท้อง
ผมดึงข้าวกล่องสำเร็จรูป [ข้าวหน้าเนื้อวากิว] ออกมาจากคลัง
ไอเท็ม กดปุ่มอุ่นอาหาร ตื~ด ติ๊ง! เปิดฝาออกมากลิ่นหอมฉุยเชียว
ผมรีบตักเข้าปากโดยไม่รอช้า
ง่ำ ง่ำๆ อ้ำๆ "ฮื้อ~! อร่อยวุ้ย!"
"ไอ้หนู!" จู่ๆ ไนท์ฮอว์กก็เรียกผมด้วยเสียงที่แตกพร่าและแข็งกร้าว
"ครับ?"
"...มีข้าวอีกกล่องไหม"
"..."
ผมกับเขาซัดข้าวกันไปคนละสองกล่อง ผมดื่มน้ำอัดลมปิดท้าย ส่วนลุงไนท์ฮอว์กยืนสูบไปป์สบายอารมณ์อยู่ จากนั้นก็มีคนใส่ฮู้ดสองคนเดินเข้ามาหาพวกเราจากความมืดในตรอก
"โทษทีที่มาช้า เครื่องมือเวทบางอย่างมันหายากไม่เบา" เสียงผู้ชายวัยกลางคนพูดขึ้น
"ไม่เป็นไร ระหว่างที่รออยู่ พวกข้ากินข้าวเติมพลังเรียบร้อยแล้ว
ไอ้หนูนี่พกข้าวกล่องรสเลิศมาด้วยล่ะ" ไนท์ฮอว์กพ่นควันขึ้นสู่ด้านบน และพูดต่อว่า
"เอาล่ะ! มากันพร้อมแล้วก็มานัดแนะแผนกันอีกครั้ง วิสเปอร์จัดการสิ"
คนที่ไนท์ฮอว์กเรียกว่า 'วิสเปอร์'(เสียงกระซิบ) ยกมือขวาขึ้นแล้วดีดนิ้วดังเป๊าะ เหมือนจะใช้สกิลอะไรสักอย่าง เพราะมีรัศมีอาณาเขตบางๆ เคลื่อนตัวขยายออกไปเป็นวงกลมล้อมรอบพวกเรา
"สกิล [มนต์บังตา] น่ะไอ้หนู ข้างนอกจะไม่มีทางเห็นหรือได้ยินเสียงพวกเรา" ชายวัยกลางคนพูดกับผม เขาถอดเสื้อฮู้ดออก ผมเลยได้เห็นว่าเขาไม่ใช่มนุษย์ธรรมดา แต่เป็นฮาล์ฟก็อบลิน หน้าตาของเขาดู
ใจดีและเจ้าเล่ห์ในเวลาเดียวกัน เขาไว้ผมไม่ยาวไม่สั้นจนเกินไป สีเทาเข้มและหวีเสยไปข้างหลัง เขาแต่งชุดผ้าดิบและหนังสีน้ำตาลสไตล์คนพื้นโลกปกติ แต่เพิ่มไปด้วยเข็มขัดเครื่องมือช่างสองเส้นไขว้กันอยู่ที่รอบเอว ส่วนที่ไหล่สะพายกระเป๋าหนังทำงานสีน้ำตาลอ่อน
"ข้าชื่อ 'เจลค์' เสือตัวที่ 2 แห่งสมาคมโจรเร้นเงา และส่วนนี่ก็..." เจลค์ผายมือไปทางอีกคนหนึ่งที่ชื่อวิสเปอร์ แต่เขาเงียบไม่พูดอะไร
"..."
"บ๊ะ! ยัยนี่ น่ารำคาญจริง อย่างน้อยก็เปิดหน้าให้เด็กมันเห็นหน่อยเซ่" ไนท์ฮอว์กพูด
วิสเปอร์พยักหน้าทีหนึ่งและถอดฮู้ดออก ใส่เก็บเข้าไปในวินโดว์เช่นเดียวกันกับเจลค์ และนั่นทำให้ผมเห็นว่าเธอคือผู้หญิง เธอสวมชุดสไตล์นักฆ่าสีดำปิดบังใบหน้าตั้งแต่จมูกลงไป ชุดเป็นผ้าและเกราะหนังแบบเบาเข้ารูปทั้งตัว ปลอกรัดเก็บอาวุธทั้งหมดที่ขาขวาและไหล่ซ้ายเป็นหนังสีน้ำตาลเข้ม วิสเปอร์เป็นผู้หญิงตัวเล็ก รูปร่างสะโอดสะอง ผมสั้นหยักศกสีดำยาวประบ่า ผมด้านหน้าข้างหนึ่งปรกลงมาปิดดวงตาของเธอและส่วนผมด้านหน้าอีกข้างเธอเหน็บไว้กับหู เผยให้เห็นดวงตาสีฟ้าสดใสส่องประกายวูบวาบในความมืด
"วิสเปอร์คือ--!" เธอยกมือขึ้นเป็นเชิงห้ามไม่ให้ไนท์ฮอว์กพูดต่อ และเดินย่างสามขุมมาใกล้ผม ใกล้แบบ...ใกล้ชิดแนบตัวติดกันเลยละครับ วิสเปอร์ตัวสูงประมาณอกของผมเท่านั้น เธอเงยหน้าขึ้นมาจ้องหน้าผมเขม็งด้วยสีหน้านิ่งเฉย
"เอ่อ… มีอะไรรึเปล่าครับ" ผมถาม
วิสเปอร์ค่อยๆ เขย่งตัวทำท่าเหมือนจะกระซิบที่หูของผม ผมจึงโน้มตัวลงหาเธอนิดหน่อย เธอกระซิบบอกผมว่า
"ข้าคือเสือตัวที่ 5 แห่งสมาคมโจรเร้นเงา"
เสียงของเธอเล็กและน่ารัก เสียงเหมือนเด็กตัวน้อยที่ไม่น่าจะมีพิษสงอะไรเลย เสียงเหมือนตัวละครอนิเมชั่นที่ฟังแล้วน่าหลงใหลเคลิบเคลิ้ม เสียงแบบนี้ของเธอมันช่าง 'โมเอะ' อะไรเยี่ยงนี้ โอ๊ย! ฟังแล้วจั๊กจี้หู
"ยัยเด็กนี่ ร้อยวันพันปีไม่เคยคุยกับข้า เอาแต่แชทคุยอย่างเดียว เจอไอ้หนูนี่วันแรกดันคุยด้วยซะงั้น"
"อันนี้มันก็อยู่ที่หน้าตา"
โป๊ก!! "แอ๊ก!" ไนท์ฮอว์กเขกหัวผมอย่างแรง
"อย่าลามปามไอ้หนู เดี๋ยวปั๊ด..."
"ครับ! ครับ! ไม่ต้องแยกเขี้ยวใส่ก็ได้ ขอโทษครับ" ผมเอามือขยี้หัวโนของตัวเองด้วยความเจ็บ
"แล้วนี่สรุปว่าพวกเรามาทำเควสอะไรกันครับ?"
"อ้าวไนท์ฮอว์ก ยังไม่ได้เล่าให้ไอ้หนูนี่ฟังอีกเหรอ" เจลค์พูดขึ้น
"อ้อ ยังๆ กลัวมันเผ่นหนีซะก่อนไง" ไนท์ฮอว์กแสยะยิ้มแล้วหันมามองที่ผม
"ไอ้หนู..."
"ครับ?"
"พวกเราจะมาถล่มกิลด์ไฮเอนด์"
"...."


## [กิลด์ไฮเอนด์]

"ถะ ถล่มกิลด์?" ผมทวนคำอีกครั้งว่าได้ยินถูกต้องแล้วใช่ไหม และทุกคนไม่มีทีท่าปฏิเสธเลยสักนิด แถมเจลค์ยังพยักหน้าตอบรับเล็กน้อยอีกด้วย
"กิลด์นะครับ ไม่ใช่ปราสาททรายริมทะเล ที่นึกอยากถล่มเล่นเมื่อไหร่ก็ได้ แล้วพวกเรามากันแค่สี่คนเนี่ยนะ ไม่ไหวล่ะมั้งครับ กิลด์ใหญ่ขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าสมาชิกข้างในมีเป็นร้อยคนหรอกเหรอครับ"
"278 คน" เจลค์พูดขึ้นมา
"มีไอ้พวกสวะกากเดนสังคมอยู่ทั้งหมด 278 คน" ไนท์ฮอว์กพูดเสริม
"...."
ขณะที่ผมกำลังอึ้งอยู่ วิสเปอร์ใช้นิ้วดึงกระตุกแขนเสื้อผมเบาๆ เป็นการบอกให้ก้มลงมาหน่อย ผมย่อตัวลงไปฟังเสียงเธอกระซิบที่หู
"ใจเย็นก่อน"
ไม่รู้ทำไมผมถึงรู้สึกว่าคำพูดเล็กๆ และแผ่วเบาของเธอมันช่างมีความหมาย ผมใจเย็นขึ้นมาในทันใด
"ยัยนี่คงบอกให้แกใจเย็นสินะ คิ๊ก คิ๊ก" ไนท์ฮอว์กหัวเราะขึ้นมาอย่างรู้ทัน "เออ! ใจเย็นก่อนสิวะ ไอ้ปอดลอยเอ๊ย!"
เจลค์ยกสองมือขึ้นเป็นเชิงห้ามปราม "จะไปว่าเด็กมันก็ไม่ถูกนะ เอ็งไม่อธิบายอะไรให้มันดีเอง จงใจอยากแกล้งไอ้หนูนี่ล่ะสิ ไนท์ฮอว์ก" และเขาพูดต่ออีกว่า "ยังพอมีเวลาอยู่ ก่อนที่จะเริ่มดำเนินการตามแผน ข้าจะอธิบายให้เอง ฟังนะไอ้หนู' โจรก็ต้องใช้วิธีแบบโจร' ไอ้คำว่าถล่มที่ไนท์ฮอว์กมันพูดน่ะ ไม่ได้หมายความว่าจะทำลายอาคารหรือเข่นฆ่าทุกคนหรอกนะ"
"อ้~อ ยังงี้นี่เอง แล้วจะถล่มยังไงเหรอครับ?"
"ก่อนจะพูดถึงวิธีการ ต้องพูดถึงสาเหตุก่อนว่าทำไมพวกเราถึงตัดสินใจทำแบบนี้ กิลด์ไฮเอนด์น่ะ--"
"เจลค์ จำเป็นด้วยเหรอวะ" ไนท์ฮอว์กถามขัดขึ้นมา
เจลค์ถอนหายใจหนึ่งที "จำเป็นสิ การรู้หรือไม่รู้ความหมาย น้ำหนักในการกระทำมันต่างกัน แถมไอ้หนูนี่ก็ไม่ใช่เบี้ยบ้ายรายทาง แต่อาจกลายเป็นเสือตัวต่อไปของสมาคมอีกต่างหาก"
ไนท์ฮอว์กโบกมือไล่แล้วพูดว่า "งั้นเอาที่สบายใจ"
"ต่อนะไอ้หนู แรกเริ่มเดิมทีกิลด์ไฮเอนด์เป็นกิลด์ของท่านลอร์ด 'ริชท์ริดเดิ้ล' กับเพื่อนสนิทของเขาลอร์ด 'รอธฟิลด์' เป็นผู้ก่อตั้งกิลด์ขึ้นมา จุดประสงค์หลักคือทำทุกอย่างเพื่อผู้คนในย่านชนชั้นสูงโดยเฉพาะ ลูกค้าหลักคือเหล่าขุนนาง นักธุรกิจ และมหาเศรษฐีทั้งหลายภายในเมือง ที่หากใครต้องการนักผจญภัยที่เก่งกาจ ทางกิลด์ก็จะจัดหาให้และจะออกมาในรูปแบบของเควสนั่นเอง ไม่ว่าจะเป็นเควสคุ้มครองรถม้าขนส่งสินค้า เควสทัวร์ล่ามอนสเตอร์ เควสคุ้มกันส่วนตัว ฯลฯ กิลด์ไฮเอนด์ถือเป็นกิลด์รองที่ใหญ่เป็นอันดับสองของอาณาจักรคาเอลุมเลยทีเดียวแต่แล้วทุกอย่างได้เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังเท้า..."
เจลค์เล่าถึงตรงนี้แล้วหยุด เปิดวินโดวส์ของตน แล้วดึงเอาโต๊ะและเก้าอี้ปิกนิกออกมาหนึ่งชุด ทุกคนก็พร้อมใจกันนั่งลง ไนท์ฮอว์กหยิบเบียร์ออกมาหนึ่งขวด เจลค์หยิบขวดไวน์องุ่นออกมา และเริ่มกระดกขวดซดทันทีโดยที่ไม่ได้เทใส่แก้ว ส่วนวิสเปอร์… เธอนั่งกอดอกหลับตาอยู่
ไม่สิ ผมคิดว่าเธอหลับไปแล้วตอนนี้
"ฮ่าห์! ชื่นใจ เอาล่ะ เล่าต่อล่ะนะ เหตุการณ์เริ่มต้นขึ้นเมื่อราวๆ หนึ่งปีครึ่งก่อนหน้านี้ ริชท์ริดเดิ้ลได้ถูกรอธฟิลด์เพื่อนสนิทลอบสังหารและยึดครองอำนาจในกิลด์ไฮเอนด์มาเป็นของตนเองเพียงผู้เดียว"
"ถูกหักหลังสินะครับ"
เจลค์พยักหน้า "นับจากที่รอธฟิลด์ขึ้นเป็นกิลด์มาสเตอร์แทนเพื่อนที่ตายไป กิลด์ไฮเอนด์ก็กลายเป็นกิลด์ที่มุ่งหวังแต่จะหาประโยชน์จากเหล่าชนชั้นสูงแทน เช่นเควสคุ้มครองขบวนสินค้า รอธฟิลดจะวางแผนดักปล้นขบวนรถขนสินค้าของลูกค้าตนเอง เพื่อนำสินค้าไปปล่อยในอีกทางหนึ่ง หรือวางแผนเล่นละครให้มีโจรดักทำร้ายแล้วเรียกค่าคุ้มครองมากขึ้น บังคับให้เควสระดับ D กลายเป็นระดับ A เพื่อรีดเงินจากลูกค้าให้มากที่สุด รวมทั้งส่งคนไปดักปล้นพ่อค้าแม่ค้าที่อ่อนแอ ตามย่านชั้นกลางกับชั้นล่างอีกด้วย"
"ไอ้อัศวินสวะสามคนที่ข้าจัดการไปวันนี้น่ะ ก็เป็นคนจากกิลด์
ไฮเอนด์เช่นกัน" ไนท์ฮอว์กพูด
"...."
'หรือตาแก่ไนท์ฮอว์กมันจะเป็นคนดีจริงๆ' ผมเผลอคิดในใจ
"พอเข้าใจแล้วครับ ว่าแต่ผมติดใจเรื่องหนึ่ง ทำไมลอร์ดริทช์อะไรนั่น เมื่อฟื้นคืนชีพขึ้นมา ทำไมเขาถึงไม่ไปทวงกิลด์กลับคืนมาล่ะครับ หรือเรื่องมันเป็นยังไง?"
"ไอ้หนูนี่มือใหม่จริงๆ เว้ย ไม่ได้รู้เรื่องอะไรกับเขาสักอย่างเลย" ไนท์ฮอว์กพูดและซดเบียร์ของตนเองจนหมดขวด จากนั้นวางกระแทกโต๊ะดังตึง "ฟังนะไอ้หนู พวกเราคนพื้นโลกน่ะไม่เหมือนคนจากฟ้าอย่างพวกแก ถ้าเกิดเราตายเกมโอเวอร์ (ตายเกิน 15 นาที แล้วไม่ได้รับการชุบชีวิต) โบสถ์จะเป็นผู้ที่เก็บรักษาดวงวิญญานของเราเอาไว้เพื่อให้รอการเกิดใหม่ ไม่ให้สูญสลายไปตลอดกาล แต่ไอ้เรื่องที่จะฟื้นคืนชีพอีกทีเมื่อไหร่นั้นไม่สามารถกำหนดได้ บางคนหนึ่งวัน บางคนหนึ่งสัปดาห์ หรือบางคนสิบปีเลยก็มี"
"ห๊า! สิบปี?! นานขนาดนั้นเชียวเหรอครับ"
"ที่ผ่านมาสิบปีน่ะเคยมีแค่คนเดียวในประวัติศาสตร์ คือหนึ่งในผู้กล้าทั้งเจ็ด ที่เสียชีวิตในการต่อสู้กับจอมมาร" เจลค์กล่าว
"ผู้กล้า? จอมมาร? โลกนี้มีผู้กล้ากับจอมมารด้วยเหรอครับเนี่ย"
"อ้าว ทำไมเอ็งไม่รู้ล่ะไอ้หนู คนจากฟ้าที่ข้ารู้จักบอกว่า ตอนที่ล็อกอินเข้ามา พวกเอ็งจะได้ดูบันทึกวิดีโออิงประวัติศาสตร์ 'ตำนานเจ็ดผู้กล้า' ไม่ใช่รึไง หรือเดี๋ยวนี้เขาไม่ได้ฉายให้ดูแล้ว"
"เคี๊ยก! กะแล้วไม่มีผิด ไอ้ซื่อบื้อนี่ตอนล็อกอินมายังโลกนี้ คงไม่ได้ศึกษาหรือดูคลิปที่เขาฉายให้ดูเลยสินะ อย่างแกคงกระดี๊กระด๊าอยากจะมาผจญภัยจนตัวสั่น เลยใจร้อนบอกข้ามๆๆ ใช่ไหมล่ะ ไอ้กระบือเรียกพี่!"
โดนด่าเข้าอีกหนึ่งดอก แถมเถียงกลับไม่ได้เพราะแทงใจดำอีกต่างหาก 'ตาแก่ไนท์ฮอว์กนี่ไม่มีทางที่จะเป็นคนดีไปได้แน่นอน ผมไม่เชื่อเด็ดขาด' ผมคิดในใจ
เจลค์พูดต่ออีกว่า "ข้าเคยเกมโอเวอร์สองครั้ง ครั้งแรกหายไปสองเดือน ครั้งที่สองหายไปสามวัน เรื่องระยะเวลารอเกิดใหม่นั้นยังไม่มีตัวชี้วัดที่แน่ชัด เคยได้ยินท่านอาร์คบิชอปกล่าวว่า'ขึ้นอยู่กับตัวตนของเราว่าจำเป็นต่อโลกนี้มากแค่ไหน' แต่ดูเหมือนว่าหากยิ่งตำแหน่งสูงมากเท่าไร ยิ่งรอเวลาเกิดใหม่นานเท่านั้น"
"บ๊ะ! ไม่อยากจะโม้ แต่ข้าเนี่ยไม่เคยเกมโอเวอร์สักครั้งเดียว เคี๊ยก เคี๊ยก เคี๊ยก"
"อยากลองไหมล่ะ" ผมพยายามพูดให้เบาที่สุด
"ห๊ะ! ไอ้หนู แกว่าไงนะ"
"เปล๊า! ไม่ได้พูดอะไรนี่ครับ" ผมยิ้มและทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่
ไนท์ฮอว์ก
"โอเค เล่าต่อนะ" เจลค์พูดแทรกขึ้นมา "ทีนี้ปัญหาคือลอร์ดริทช์
ริดเดิ้ลน่ะ ดันเกมโอเวอร์หายไปยาวเลยเนี่ยสิ สอบถามทางโบสถ์แล้ว เห็นบอกว่าระยะรอเกิดใหม่คือสองปี นั่นคืออีกครึ่งปีหลังจากนี้ ตอนแรกพวกเราก็ว่าจะรอให้เขาฟื้นมาจัดการปัญหาของตนเองแล้วค่อยสนับสนุนอีกที แต่ดูเหมือนจะรออีกไม่ไหวแล้ว ไอ้พวกกิลด์ไฮเอนด์นี่นับวันยิ่งเหิมเกริม ทางสำนักฯ ของเมืองก็ไม่ยอมดำเนินการอะไรทั้งสิ้น คาดว่าพวกมันคงมีเส้นสายในเหล่าขุนนางมากมายอยู่อย่างแน่นอน"
"แล้วลอร์ดรอธฟิลด์ฆ่าเพื่อนไปแบบนี้ ไม่ถูกจับหรือครับ หรือเพราะเส้นสายที่ว่า?" ผมถาม
"คือที่ข้าเล่าว่ารอธฟิลด์เป็นคนฆ่าเมื่อสักครู่ เป็นแค่ข้อสันนิษฐาน เพราะเจ้าตัวรวมถึงพยานที่อยู่ในเหตุการณ์ ให้การว่าริชท์ริดเดิ้ลถูก 'เด็กหนุ่มหายนะ' สังหารในคืนที่เกิดเหตุโศกนาฏกรรมขึ้นนั่นแหละ"
"...."
"เอ่อ เด็กหนุ่มหายนะ… หมายถึงที่ชื่อ 'วิน' ใช่ไหมครับ?" ผมถามเพื่อความชัวร์
"อ้าว รู้จักชื่อด้วยงั้นเหรอ อ้อๆ ดูจากใบประกาศใหม่งั้นสินะ ใช่แล้วเจ้าวินนั่นแหละ คืนที่เด็กหนุ่มคนนั้นอาละวาด มีคนเกมโอเวอร์เยอะมาก ถือเป็นหนึ่งในค่ำคืนหายนะของเมืองเลย"
ตึง! ไนทฮอว์กทุบโต๊ะเสียงดัง จนทำให้วิสเปอร์เหมือนจะตื่นแล้วตอนนี้
"ไอ้เวรตะไลรอธฟิลด์! คืนนั้นข้าแอบได้ยินมันคุยเชิงข่มขู่ลับๆ กับใครสักคนในตรอกมืด มันพูดชัดเจนเลยว่าเป็นคนลงมือสังหารริชท์ริดเดิ้ลด้วยตัวเอง เพราะอยากยึดตำแหน่งกิลด์มาสเตอร์ มันใช้ช่วงเวลาที่ทั้งเมืองสับสนวุ่นวายในคืนนั้น ลงมือฆ่าเพื่อนซะเอง จากนั้นก็ใช้เงินจัดการให้พยานทั้งห้าคนพูดใส่ร้ายเด็กหนุ่มคนนั้น โบ้ยความผิดให้คนร้ายซ้ำอีกคดี เสร็จแล้วก็มาบีบน้ำตาออกสื่อ ทำให้ทุกคนไม่สงสัยตนเองเลยสักนิด แม่งเอ๊ย!"
เจลค์เอียงคอมาพูดให้ผมฟังว่า "ลอร์ดริทช์มีบุญคุณกับไนท์ฮอว์กมาก่อนนะ ข้าก็ไม่รู้ละเอียดหรอก แต่เคยได้ยินเจ้าตัวเปรยๆ ว่าอย่างนั้น"
…
เกือบหนึ่งวันที่ผมใช้ชีวิตในโลกนี้ ผมได้พบเจอผู้คนหลากหลายและได้รับรู้ถึงการกระทำของคนมากมาย ทั้งดีและไม่ดีปะปนกันไป คนที่น่าเอ็นดู คนที่แต่งกายดีแต่นิสัยหยาบคาย คนที่ภายนอกดูน่ากลัว แต่ลึกๆ แล้วเขาเป็นคนดี(มั้ง) ชนชั้นสูงที่จิตใจไม่ได้สูงตาม และชนชั้นล่างที่ยอมทำร้ายคนอื่นได้ เพียงเพื่อแลกกับเศษเงินและความพึงพอใจส่วนตัว เรื่องราวของผู้คนทั้งหมดนี้ทำให้ผมคิดถึงคำพูดของวิน ก่อนที่เราจะแยกกัน
'แล้วนายจะเห็นเอง ว่าที่นี่ไม่ใช่แค่เกม แต่มันคือต่างโลกอย่างแท้จริง'
พวกเขามีความสุข มีความทุกข์ มีความปรารถนา มีความฝัน มีเรื่องราวของตนเองจากอดีต ปัจจุบัน และอนาคตที่ยังมาไม่ถึง ซึ่งหากเราตัดสินใจทำในสิ่งใด มันจะส่งผลกระทบต่อผู้คนที่เกี่ยวข้อง เป็นเสมือนคลื่นเล็กจากน้ำหนึ่งหยดที่ขยายตัวออกไปเป็นวงกว้าง
วินเพื่อนผม กลายเป็นหนึ่งในหน้าประวัติศาสตร์ของอาณาจักรไปแล้ว แต่ผมยังเชื่อมั่นในตัวเขา และมั่นใจล้านเปอร์เซ็นต์เลยว่าเรื่องนี้มันต้องมีเงื่อนงำอะไรสักอย่าง เอาไว้เจอกันครั้งหน้า ต้องถามให้ได้เลยว่า 'วันแรกที่นายล็อกอิน มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่'
"เพราะงั้นแหละ คืนนี้พวกเราสมาคมโจรเร้นเงาจะไปถล่มกิลด์ไฮเอนด์กัน ป่ะ ไปกันเถอะ!" เจลค์พูดพร้อมลุกขึ้นยืนและเริ่มเดินออกไป
"ไปเว้ย คันไม้คันมือเต็มทีแล้ว!" ไนท์ฮอว์กลุกขึ้น กำหมัดหักข้อนิ้วดังกร๊อกแกร๊ก วิสเปอร์ก็ลุกขึ้นด้วยและเดินงัวเงียโงนเงนตามทั้งคู่ไป
ผมก็เดินตามไปด้วย และรู้สึกเหมือนจะลืมอะไรไปสักอย่าง…
...
"อ๋อ! นึกออกแล้วว่าลืมอะไร เฮ้! ทุกคน แล้วสรุปแผนการมันว่าไงบ้างล่ะครับ ยังไม่เห็นรู้เลยว่าต้องทำอะไรบ้าง"
ไนท์ฮอว์กหันมาตะโกนว่า "หมดเวลาว้อย! ตามพวกข้าก็พอแล้ว บอกให้ทำอะไรก็ทำเถอะน่า"
"เออ ไอ้หนู เกือบลืมไป เอานี่" เจลค์ตวัดนิ้วเรียกวินโดวส์ออกมาและกดคำสั่งลงไป ผมเหลือบไปเห็นวิสเปอร์ก็ทำเช่นกัน
ติ๊ง!
คุณได้รับสิทธิ์เรียนรู้สกิล: [หูเกือบเทพ] "ระดับ B"
ผลลัพธ์: หากตั้งสมาธิในสิ่งใด จะได้ยินเสียงในสิ่งนั้นอย่างชัดเจนยิ่งระยะใกล้เท่าไรยิ่งแยกแยะได้เป็นอย่างดี
คำอธิบาย: ประสาทสัมผัสการรับรู้เสียงดีขึ้นถึงขนาดได้ยินเสียงเข็มหมุด  หล่นพื้นในระยะ 50 เมตร
Type: ACTIVE per second (เปิดใช้งานต่อวินาที)
MP cost: 30 มานา / 1 วินาที
Cooldown: 10 นาที
หมายเหตุ: หากคุณได้รับสกิลนี้โดยสมบูรณ์ สกิลเกี่ยวกับการรับรู้เสียงทั้งหมดของคุณจะอัพเกรดขึ้นอีกหนึ่งขั้น
ติ๊ง!
คุณได้รับสิทธิ์เรียนรู้สกิล: [ตีนแมว] "ระดับ B"
ผลลัพธ์: ลดเสียงฝีเท้าของคุณในทุกก้าวที่เดิน 100%
ลดเสียงฝีเท้าของคุณในทุกก้าวที่วิ่ง 70%
คำอธิบาย: คุณเคยได้ยินเสียงฝีเท้าแมวรึเปล่า?
Type: PASSIVE (สกิลติดตัว)
MP cost: ไม่ต้องใช้มานา          Cooldown: ไม่มีคูลดาวน์
หมายเหตุ: โปรดระวัง! หากองศาของเข่าสูงเกินไป
ทางระบบจะนับเป็นการวิ่งและสกิลจะถูกยกเลิกทันที
"โอ้ ว้าว! สกิลระดับ B ทั้งคู่เลย" ผมร้องออกมาอย่างดีใจ ถึงจะยังงงๆ ว่า สกิลมันจะเอาไปใช้ประโยชน์อะไรได้บ้างก็เถอะ
"สกิลหูเกือบเทพนี่เป็นของคุณรึครับ เจลค์?"
"ใช่แล้วละ อาชีพของข้าคือ [เจ้าแห่งการสะเดาะ] (Unlock Master)
สกิลต้นฉบับของพวกข้าเหล่าเสือน่ะ จะอยู่ที่ระดับ A แต่เมื่อถ่ายทอด
สกิลออกไป มันจะลดระดับไปขั้นหนึ่งเหลือแค่ระดับ B แต่แค่นั้นก็ใช้ได้ดีเกินคาดเลยละ และหากเอ็งถูกใจสกิลไหนเป็นพิเศษ สามารถอัพเลเวลให้มันได้ด้วย แต่เอ็งต้องผ่านพิธีสเปเชี่ยลวันซะก่อน" เจลค์อธิบายเพิ่ม
"เอาให้มันผ่านเงื่อนไข ใช้สกิล [ขู่กรรโชก] ของข้าให้ได้ก่อนเถอะ อ่อนซะไม่เมียะ คิ๊ก! คิ๊ก!"
"...."
"งั้นอีกสกิลหนึ่งก็ของวิสเปอร์สินะ" เมื่อผมพูดจบ วิสเปอร์ที่เดินนำหน้าผมอยู่ หยุดกึกแล้วหันกลับมาหาผม เธอกวักมือเรียกผมเบาๆ ผมจึงเดินเข้าไปใกล้และโน้มตัวลงไปหาเช่นเคย
"ข้าคือ [นักฆ่าเสียงกระซิบ] แง่ง!"
'มีการแง่งปิดท้ายด้วยวุ้ย โอ๊ย! จะโมเอะไปถึงหนา~ย!' ผมตัวสั่นเล็กน้อยด้วยอาการหมั่นเขี้ยวความน่ารักของเธอ และพลันคิดในใจว่า 'อยากรู้จังเลยว่าตอนที่เธอสู้จะเป็นยังไง'
"เอาล่ะ! ตอนนี้เวลา 20.00 น. พอดีเป๊ะ เริ่มปฏิบัติการณ์ได้!" เจลค์ชูมือขวาขึ้นสู่ฟ้า โห่ร้องเบาๆ และวิ่งแยกตัวออกไปอีกทาง วิสเปอร์ก็ตามเขาไปด้วย ทั้งคู่วิ่งหายเข้าไปในความมืดของหมู่ต้นไม้ที่อยู่รอบกิลด์ ส่วนไนท์ฮอว์กก็จับคอเสื้อด้านหลังของผม ฉุดผมวิ่งไปอีกทางหนึ่ง
และตอนนี้พวกเรากำลังยืนอยู่ตรงประตูใหญ่ด้านหน้าของกิลด์
ไฮเอนด์ มองเข้าไปในห้องโถงใหญ่ของพวกเขา ผมเห็นนักผจญภัยท่าทางเก่งกาจหลายต่อหลายคนอยู่ในนั้น เท่าที่ตาเห็นก็… เอ่อ มีไม่ต่ำกว่า 100 คน
"พร้อมนะไอ้หนู หน้าที่ของพวกเราคือ 'ลุยมันให้เละไปเลย' เคี๊ยก! เคี๊ยก! เคี๊ยก!"
"...."
ผมได้แต่คิดในใจอย่างปลงตก
'ถึงจะตอบว่าไม่พร้อม ก็คงไม่ทันแล้วสินะ ไอ้บ้าเอ้~ย!'


## [เริ่มปฏิบัติการณ์]

"แล้ว… พวกเราจะตรงเข้าไปทั้งแบบนี้เลยเหรอครับ?"
ผมถามอีกครั้งเพื่อความชัวร์ว่าจะตรงดิ่งเข้าไปลุยกับคนนับร้อยแบบซื่อๆ โง่ๆ อย่างนี้เลยใช่ไหม
"ตรงเข้าไปน่ะใช่ แต่พวกเราจะเล่นละครกันเล็กน้อย" ไนท์ฮอว์ก
ตวัดนิ้วเรียกวินโดวส์ และหยิบขวดเหล้าออกมายกซดทันที
อึ่ก อึ่ก "ฮ้า~! ได้ใจ!" และเขาก็ยกซดอีกครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนี้เขาไม่กลืน หากแต่พ่นมันใส่หน้าผมเต็มๆ
พรวด!
"...."
ฟู่ด~! ฟู่ด~! เขายังพ่นซ้ำออกมาเป็นละอองอีก 2-3 ครั้ง จนตัวผมชุ่มเหล้าไปหมด
ผมนิ่ง อึ้ง กะพริบตาปริบๆ และถามด้วยความสงสัยว่า "เอ่อ… เพื่อ?"
"ไอ้บื้อเอ๊ย! ยังคิดไม่ออกอีกเรอะ พวกเราจะแกล้งเมาปลิ้นเข้าไปในกิลด์ และสร้างความวุ่นวายที่ห้องโถงใหญ่ เล่นใหญ่ให้เด่นสะดุดตาเพื่อเป็นตัวล่อให้เจลค์กับวิสเปอร์ลอบเข้าไปด้านหลังกิลด์ได้ยังไงเล่า"
'แผนเป็นแบบนี้นี่เอง' ผมคิดในใจ
"เข้าใจแล้วครับ ว่าแต่… ผมติดใจอะไรนิดหน่อย คือ… ถ้าจะให้ผมมีกลิ่นแอกอฮอล์ติดเนี่ย ใช้วิธีราดเอาก็ได้ไม่ใช่เหรอครับ?"
"มันเปลืองเหล้าน่ะสิ"
"...."
"ไปๆ ไปกันได้แล้ว เล่นให้สมบทบาทคนเมาล่ะ เป้าหมายคือถ่วงเวลาสัก 20 นาที"
จริงๆ แล้วผมไม่เคยเมามาก่อน ผมกับวินเคยแอบเอาเหล้าจีนของป๊าผมมาจิบกัน ดื่มไปแค่คนละอึกเท่านั้น คอแทบลุกเป็นไฟ เลยเลิกกินกันก่อนที่จะเมา แต่ผมก็เคยเห็นในหนังในละครมาบ้างว่าคนเมาเขาเป็นกันยังไง
...
เพล้ง! เสียงกระถางต้นไม้ใหญ่ที่วางประดับสองข้างประตูหน้าของกิลด์แตกเสียงดัง ทำให้ทุกคนในห้องโถงหันมามองเป็นตาเดียว
"อารายว้~า! กิลด์นี้ออกจะหรูหราหมา~เห่า ทำไมเอากระถางต้นไม้มาวางเกะกะแบบนี้ว้า!" ไนท์ฮอว์กเดินเซ เป๋เหมือนคนเมาเปี๊ยบ
"ฮึ่ย!" เพล้ง! เขาเดินไปเตะกระถางอีกใบหนึ่งที่ประตู "อีกแล้~ว มาขวางทางข้าอีกแล้ว ไอ้ต้นไม้โง่!"
ต้นไม้อยู่เฉยๆ ยังโดนด่า ผมเริ่มรู้สึกสงสารต้นไม้นิดๆ
'แต่เอาก็เอาวะ!' ผมคิดฮึดในใจ และเริ่มออกอาการเป๋ตาม
"เฮีย~ค้าบ! เฮีย~ ผมว่าเฮียเมาแล้วล่ะค้าบ เดินไม่ตรงแล้วเนี่ย" ผมเดินเซไปเกาะไหล่ไนท์ฮอว์ก
ไนท์ฮอว์กสะบัดแขนผม และพูดเสียงดัง "เฮ้ย! ใครว่าข้าเมา ข้ายางม่ายเมาเว้ย เคี๊ยก! เคี๊ยก!"
คนรอบข้างเริ่มฮือฮา นินทาและงุงงงเป็นคำถามว่า
"ไอ้สองตัวนี้เป็นใคร?" "เหม็นเหล้าหึ่งเลยว่ะ" "ไอ้พวกขี้เมาเอ๊ย!" "ใครก็ได้ออกไปเคลียร์ดิ"
"เอ่อ สวัสดีค่ะ ดิฉันชื่อ 'อาริเอล' ไม่ทราบว่ามีอะไรให้กิลด์ไฮเอนด์ของเรารับใช้ค่ะ" พนักงานต้อนรับในชุดสูททำงานสไตล์สาวออฟฟิส
สีดำคลิบขอบทอง ออกมากล่าวถามไนท์ฮอว์กด้วยท่าทางหวาดหวั่น เธอมีใบหน้าที่น่ารักบ๊องแบ๊ว ดวงตากลมโตสีเขียวอ่อนสดใส ทรงผมสั้นบ๊อบเทสีชมพูกุหลาบ เธอเป็นคนตัวเล็ก สูงประมาณไม่เกิน 160 ซม. รูปร่างสมส่วน ไม่ผอมหรืออ้วนจนเกินไป
"กิลด์ไฮเอนด์? อ้า ใช่ๆ พี่มาที่กิลด์นี้ทำไมน่ะเหรอ คิก คิก คิก" ไนท์ฮอว์กเอาแขนคล้องไหล่อาริเอล "มาๆ น้องมานั่งคุยกับพี่ตรงนี้ดีกว่า"
เขาพาเธอเดินไปที่โต๊ะยาวใกล้สุด ซึ่งมีจอมเวทกับนักธนูนั่งกินข้าว ดื่มเบียร์เหยือกกันอยู่ ทั้งคู่เห็นเดินตรงมาทางตัวเอง ก็รีบลุกออกไปทันทีโดยทิ้งอาหารและเครื่องดื่มเอาไว้ตามเดิม
ไนท์ฮอว์กฉุดอาริเอลให้นั่งลง ผมก็ตามไปนั่งด้วย
"น้องอาริเอลสินะจ๊ะ พี่น่ะนะมากิลด์นี้ เพราะจะมายื่นเปิดเควสยังไงล่ะจ๊ะน้องจ๋า~"
'แหม! เสียงอ่อนเสียงหวานเชียวนะพ่อคุณ อันนี้ไม่ทราบว่าแอบส่วนตัวป่ะเนี่ย' ผมสงสัยในใจ
ไนท์ฮอว์กหยิบเหยือกเบียร์ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาซดอึกใหญ่ "ฮ้า! เอิ๊ก!"
"คุณลูกค้าจะมาเปิดเควสสินะคะ เควสแบบไหนคะ เดี๋ยวยังไงเชิญที่  เคาเตอร์-- ว้าย!" อาริเอลพยายามจะลุกขึ้น แต่ไนท์ฮอว์กดึงลงมาให้นั่งอีกครั้ง
"จะรีบปายหนายล่ะจ๊ะ คุยกับพี่ก่อน ไปที่เคาเตอร์พี่ก็ไม่ได้ใกล้ชิดน้องอาริเอลแบบนี้น่ะสิ" พูดจบเขาก็จับเอวอาริเอลดึงให้เข้ามานั่งชิดเข้าไปอีก
'อ๊ะ เหมือนอาริเอลจะส่งสัญญาณอะไรบางอย่าง' เธอใช้นิ้วกดที่กำไลข้อมือย้ำๆ หลายที
"ขอโทษครับ คุณลูกค้า" เสียงของอัศวินใส่ชุดเกราะสีดำตัดขอบทองทั้งตัวพูดขึ้น พวกเขามากันสามคน ดูแล้วน่าจะเป็นการ์ดของกิลด์แน่นอน
"เอาไว้คุณลูกค้าสร่างเมาแล้ว ค่อยมาใหม่จะดีกว่าครับ วันนี้รบกวนกลับไปก่อนเถอะครับ"
"บอกว่าไม่ได้เมายังไงล่ะ ฉันกับน้องชายจะมาเปิดเควสนะเว้ย!"
'น้องชายที่ว่า หมายถึงผมสินะ เริ่มชงบทมาให้ตูแล้ววุ้ย'
"ไอ้น้อง! แกดูสิ พี่อุตส่าห์พามากิลด์หรูสุดในเมือง แต่ดู๊! ดูความหยาบคายของกิลด์นี้เด้! เขารับลูกค้ากันแบบนี้เหรอวะ ไม่ได้เรื่องเลยเนอะ ว่าไหม?"
"...เออ! นั่นน่ะซี้~! กิลด์ดูดีซะเปล่า ไม่ไหวๆ" ผมพยายามวางท่ากร่างเต็มที่ "เฮีย! ไหนๆ มาแล้วก็กินข้าวกันก่อนเถอะ" ผมคว้าน่องไก่ขึ้นมากัดเคี้ยวรูดเนื้อเข้าปากในคำเดียว จากนั้นโยนกระดูกทิ้งบนโต๊ะแบบส่งเดช และหยิบถ้วยซุปครีมข้าวโพดที่ตั้งอยู่บนโต๊ะมายกซด โดยตั้งใจซดให้เสียงดังที่สุด
ซู้~~ด!!
"อ้า! อะไรวะกิลด์นี้ อาหารก็ไม่ได้เรื่อง หมาไม่แดกเล้ย!!" ผมปาถ้วยกะจะให้ไปแตกที่พื้น แต่สงสัยตื่นเต้นไปหน่อยเลยลื่นหลุดมือ ถ้วยลอยไปลงที่หัวของจอมเวทคนหนึ่งที่โต๊ะข้างๆ เพล้ง!
"โอ๊ย! อะไรวะเนี่ย?!"
"อุ๊บส์!"
จอมเวทคนนั้นหัวแตกมีเลือดไหลออกมา "แก…! บังอาจมาก-!"
เขาตะโกนอย่างเดือดดาลและเริ่มรวบรวมมานา
"เดี๋ยวครับ ในกิลด์ห้ามต่อสู้กันนะครับ!" การ์ดคนหนึ่งพูดขึ้น
"ไม่สนว้อย! ตายซะไอ้พวกขี้เมา [หอกอัสนี!]" หอกสายฟ้าพุ่งออกมาปลายไม้เท้าของจอมเวทอย่างรวดเร็ว
ผมใจหายวาบ รีบก้มหลบได้อย่างเฉียดฉิว สายฟ้าพุ่งผ่านผมไปยังโต๊ะข้างหลัง
บรึ้ม!
"อ๊า--ก! โอ๊ยเจ็บ!" โต๊ะระเบิดออกพร้อมกลุ่มนักผจญภัยที่โดนลูกหลงอย่างสุดซวย
"แก~! ไอ้ชาโม ตั้งใจเล็งมาทางพวกข้าใช่ไหมวะ แกยังแค้นเรื่องเควสคราวก่อนสินะ" อัศวินคนหนึ่งลุกขึ้นมาได้ก็ตะโกนชี้หน้าถามจอมเวทคนนั้นกลับไป
"ข้าเล็งไอ้เด็กนี่ต่างหากเว้ย แต่พวกแกมันดวงซวยเองเหอะ สมน้ำหน้าแล้ว ไอ้อัศวินสถุนหน้าเงิน!"
"ปากดีแบบนี้ก็สวยสิวะ พวกเราลุยเว้ย!" นักธนูข้างหลังอัศวินคนนั้นยิงคลื่นพลังออกมา ไม่โดนจอมเวทชาโม แต่ไปโดนโต๊ะข้างหลังแทน
"อ๊าก!"
"งั้นก็มาเลยเซ่! วันนี้ขอสะสางหนี้แค้นเลยละกัน" ชาโมกล่าวปลุกใจเพื่อนข้างหลัง ทั้งสองกลุ่มกรูเข้าปะทะกัน
"โอ้ววว!" "ย้ากกก!"
อาริเอลเลิ่กลั่กหันซ้ายหันขวาทำตัวไม่ถูก จนเกือบจะโดนลูกหลง ผมรีบดึงตัวเธอลงมาหลบใต้โต๊ะ
"มาหลบตรงนี้พี่สาว ไม่ต้องออกไปนะครับ มันอันตราย"
"ค่ะ ขอบคุณค่ะ ฮือ~ พี่เพิ่งมาทำงานวันแรกเอง ทำไมต้องเจอแบบนี้ด้วย อือๆ" อาริเอลเริ่มร้องไห้ออกมา
"ไอ้หนู!"
"ว้าย!" ไนท์ฮอว์กโผล่หน้ามาเรียกจนอาริเอลตกใจ "ขอโทษทีน้องสาว ไอ้หนูรีบขึ้นมาช่วยกันเร็ว!"
"โห นี่มัน…?"
เมื่อผมมุดหัวออกไป ภาพห้องโถงใหญ่ของกิลด์ไฮเอนด์ที่สง่างามและ สูงศักดิ์ที่ผมเพิ่งจะเห็นเมื่อสัก  5 นาทีก่อน ตอนนี้ได้เปลี่ยนไปเป็นสนามรบย่อมๆ แล้ว สถานการณ์รอบด้านวุ่นวายโกลาหลไปหมด ทุกคนต่างระเบิดอารมณ์ใส่กันอย่างรุนแรง ด่าทอใส่กัน ต่อสู้ห้ำหั่นกันชนิดที่ใครมาเห็นฉากนี้ เขาต้องไม่คิดแน่ว่าพวกนี้อยู่กิลด์เดียวกันแน่นอน อาจจะจริงอย่างที่ไนท์ฮอว์กบอกไว้ กิลด์นี้ข้างในนั้นเน่าเฟะ เพราะ
ทุกคนในกิลด์ถึงแม้จะดูดี แต่ไม่ได้มีความสามัคคีกันแม้แต่น้อย จากที่
ได้ยินตะโกนต่อว่ากันเสียงดัง มาจากหลายกลุ่มหลายคู่เลย เนื้อหาประมาณว่า
"ดักปล้นคราวก่อน แกแอบจิ๊กไอเท็มไปใช่ไหม ข้าเห็นนะเว้ย! แล้วยังหน้าด้านมาขอส่วนแบ่งเท่าคนอื่นอีก"
"ข้าใช้โพชั่นฟื้นฟูให้คนทั้งปาร์ตี้ ข้าต้องได้มากกว่าคนอื่นสิฟะ!"
"ข้าชุบชีวิตให้แก ข้าได้มากกว่าแก ก็ถูกแล้วป่ะวะ อยากกากแล้วตายเองทำไมเล่า"
"พรีสต์อย่างเธอไม่ได้ช่วยโจมตีบอสเลย แล้วยังหวังจะเอาไอเท็มดรอปจากบอสอีกเรอะ?!"
"ข้าเป็นแทงค์ ไม่มีข้าละก็พวกแกตายห่าไปหมดแล้ว สำนึกบุญคุณกันบ้างเซ่!"
"แกเป็นคนจากฟ้า ต้องเชื่อฟังคนพื้นโลกชั้นสูงอย่างข้าก็ถูกแล้ว
หัดเจียมเนื้อเจียมตัวซะบ้าง!"
ทุกคนเข้าถาโถมต่อสู้กันแบบที่ไม่ได้สู้กันด้วยสกิลปกติทั่วไปนะ
มีทั้งกัดกัน ทึ้งผมกัน ปาอาหารใส่กัน แววตาของสมาชิกกิลด์ไฮเอนด์ตอนนี้ราวกับ เก็บกดความแค้นเคืองกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อนเลยทีเดียว ทุกคนเหมือนคบหากันด้วยผลประโยชน์ล้วนๆ ต่างคนต่างเห็นแก่ตัว ร่วมมือหาทางโกงคนอื่นไม่พอ ยังโกงกันเองอีกต่างหาก มิน่าละตาลุงไนท์ฮอว์กถึงโมโหที่ผมเอ่ยปากชมไปตอนนั้น
อัศวินเกราะดำทองการ์ดของกิลด์ประมาณ 10 คน ยังคงพยายามจะห้ามการต่อสู้อย่างสุดกำลัง ช่างน่าเห็นใจ เพราะพวกเขาลงมือโจมตีสมาชิกกิลด์ไม่ได้ แล้วนี่มันสงครามระดับคน 100 คนกำลังบวกกันอยู่ ความหวังในการห้ามทัพช่างริบหรี่ และที่สำคัญยังมีคนที่สนุกสุดเหวี่ยงในการปลุกปั่นสงครามครั้งนี้อยู่….ไนท์ฮอว์กนั่นเอง
เพล้ง! เพล้ง! โครม! ตูม! เปรี้ยง!
ในห้องโถงใหญ่ขณะนี้มี ถ้วย ไห จาน ชาม ช้อน ส้อม ลูกธนู มีดและสกิลมากมายปลิวว่อนไปทั่วทุกทิศทาง ผมหันไปข้างๆ เห็นไนท์ฮอว์กกำลังปาแก้วปาจานใส่หัวนักผจญภัยอย่างมันส์ในอารมณ์อยู่
"เคี๊ยกฮ่า! ตีกันเข้าไป สนุกจริงว้อย!"
"...."
"ไอ้หนู!"
"ครับ?"
"ทำได้ดีมาก แกนี่มันแสบดีจริงๆ ข้ายอมรับเลย"
"เอ่อ ขอบคุณ--ครับ!" ขณะที่ตอบ ผมก้มหลบมีดสั้นเล่มหนึ่งที่พุ่งมาจากไหนไม่รู้ได้ทันพอดิบพอดี
"ข้าเห็นแกใช้ระเบิดตอนที่สมาคม มีระเบิดอะไรอีกบ้าง"
"ก็มีระเบิดแสง ระเบิดควัน ระเบิดพริกป่น แล้วก็..."
"ส่งระเบิดควันกับพริกป่นมาให้ข้า"
ผมรีบส่งถุงที่ข้างในมีระเบิดควันกับพริกป่นขนาดเท่ากำปั้นให้ไนท์ฮอว์ก เขารับไปปุ๊บ รีบขว้างระเบิดทั้งคู่ออกไปพร้อมกัน
ฟิ้--ว บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! ฟู่~~ว ซ่า ฟู่~~ว ซ่า
ผมเพิ่งได้เห็นเทคนิคดีๆ เข้าแล้ว เป็นการคอมโบคู่กันระหว่าง ควัน+พริก พริกป่นมีการกระจายตัวน้อยมาก แต่เมื่อได้แรงลมส่งของควันเข้าไป ทำให้ตอนนี้พริกป่นกระจายไปทั่วบริเวณเลยทีเดียว
"อ๊าก! แสบตา!"
"โอ๊ย! นี่มันอะไร?!"
"ใครมันเล่นสกปรกแบบนี้?!"
"อ๊ากแสบว้อย!!"
"คี๊ก! คี๊ก! เคี๊ยก! เคี๊ยก! เคี๊ยก! ค๊ากกกก! โอ๊ย ปวดท้องว้อย!" ไนท์ฮอว์กขำหัวเราะสะใจมาก มากยิ่งกว่าที่เคยหัวเราะเยาะใส่ผมอีก
คงสนุกเขาเลยจริงๆ
"พวกเราเผ่นได้แล้ว ตามไปสมทบกับพวกนั้นกัน"
"โอเคครับ"
พวกเราก้มหัวงุดๆ ออกไปอย่างเงียบเชียบ ปล่อยให้สงครามในกิดล์ไฮเอนด์ดำเนินต่อไป
...
ขณะที่กำลังวิ่งอ้อมไปหลังกิลด์ ผมถามขึ้นว่า
"แล้วกิลด์มาสเตอร์ที่ชื่อรอธฟิลด์ไม่อยู่เหรอครับ?"
"ที่พวกข้าเริ่มแผนในเวลานี้ ก็เพราะมันตรงกับ 'การประชุมกิลด์สามัญประจำเดือน' เริ่มประชุมสองทุ่มตรง กิลด์มาสเตอร์กับรองกิลด์ จะต้องเข้าประชุมทุกคนโดยไม่มีข้อยกเว้น และระหว่างประชุมห้ามเปิดวินโดวส์เด็ดขาด กว่าจะประชุมเสร็จก็เที่ยงคืนนู้นแหละ"
"โอ้ อย่างนี้นี่เอง แล้วนี่พวกเราจะแอบเข้าไปทำอะไรกันเหรอครับ?"
"เฮ้ย! ถามมากจัง เดี๋ยวเข้าไปถึงแล้ว แกก็รู้เอง" ไนท์ฮอว์กแยกเขี้ยวใส่ และชี้ไปยังข้างหน้า "นั่นไง ประตูลับด้านหลัง"
'แต่ผมไม่ยักกะเห็นประตูแฮะ' ผมคิดในใจ 'ผมเห็นแต่อัศวินใส่เกราะสีดำขอบทองสองคนยืนอยู่'
"ลุง! มีการ์ดยืนหัวโด่อยู่นั่น พวกเราจะวิ่งตรงไปทั้งยังงี้เลยเนี่ย
นะครับ?!"
"ไม่เป็นไรน่า ลองสังเกตที่เท้าพวกเขาสิ"
"ที่เท้า?" ผมเพ่งมองไปและเหมือนจะเห็นอะไรบางอย่างสีม่วงพันอยู่รอบเท้า และเมื่อพวกเราวิ่งเข้าไปถึงที่การ์ดยืนอยู่ ก็ได้รู้ว่ามันคือ 'โซ่' เรืองแสงสีม่วงจางๆ และมีแม่กุญแจใหญ่ล็อคเอาไว้อยู่ด้วย
"สกิลกับดัก [สแตนด์ สติล] (Stand Still) ของเจลค์ สกิลนี้จะสามารถล็อคเป้าหมายให้ยืนเฉยๆ นิ่งๆ ได้เป็นระยะเวลานานเท่าไรก็ได้ จนกว่ามานาของผู้ใช้จะหมด"
"โห สกิลจะเทพไปไหน ว่าแต่ล็อคแล้วอัมพาตด้วยเหรอครับ ทำไมสองคนนี้ไม่พูดอะไรเลย"
"แกลองเปิดเฮลเม็ทของการ์ดดูก็ได้ สองคนนั้นมันสลบไปแล้ว คงฝีมือวิสเปอร์นั่นแหละ"
"อ๋อ อย่างนี้นี่เอง เพื่อไม่ให้ใครสงสัยใช่ไหมครับ ทั้งคู่เจ๋งดีแฮะ"
"เอาล่ะ ตามมา" ไนท์ฮอว์กเดินทะลุกำแพงวูบเข้าไปเฉยเลย ผมเลยย่องตามเข้าไปบ้าง
"เป็นเหมือนมนตร์บังตาสินะครับ"
"ฟวี๊ด! ไอ้หนูเงียบก่อน" ไนท์ฮอว์กดึงผมไปหลบข้างหลังตู้ที่อยู่ใกล้กับประตู และกระซิบบอกผมว่า
"ดูเหมือนกำลังมีคนเดินมา… สองคน"
ผมชำเลืองมองจากข้างหลังตู้ และเห็นว่ากำลังมีการ์ดสองคนเดินมาจริงๆ ห่างออกไปประมาณ 50 เมตร ตามทางเดินทอดยาวที่มีไฟสลัวๆ เป็นระยะ
"ไอ้หนู แกลองแอบฟังสิ ว่ามันคุยอะไรกัน เร็วเข้า"
ผมตัดสินใจใช้สองสกิลพร้อมกันเลย 'เปิดใช้งาน [หูเกือบเทพ] และ [ดักฟัง]'
เสมือนมีคลื่นเอคโค่แผ่ออกไปจากหูของผม ผมได้ยินเสียงเล็กน้อยแม้แต่เสียงหึ่งๆ จากดวงไฟตามทางเดิน เสียงยุงที่กำลังบินใกล้เข้ามา ผมพยายามเพ่งสมาธิไปยังการ์ดทั้งสองคนและรู้สึกว่าคลื่นพุ่งฟุ่บออกไปเป็นเส้นตรง และไปแตกกระจายที่เป้าหมาย
ติ๊ง!
คุณได้สำเร็จการเรียนรู้สกิล [หูเกือบเทพ] 'ระดับ B'
สกิลนี้เป็นของคุณโดยสมบูรณ์แล้วค่ะ และจากผลการเรียนรู้ครั้งนี้ทำให้สกิล [ดักฟัง] ของคุณอัพเกรดขึ้นเป็นระดับ B ค่ะ
"ที่ห้องโถงใหญ่เห็นว่าตีกันเละเทะเลยแน่ะ"
"อีกแล้วเหรอวะ 2-3 วันก่อน ก็ทะเลาะกันไปครั้งหนึ่งแล้ว ยังดีว่ามาสเตอร์อยู่ด้วย ไม่งั้นคงเละเหมือนวันนี้แหละ"
"กลุ่มการ์ดเข้าเวรที่ห้องโถงใหญ่กะนี้นะ พูดได้คำเดียวเลยว่า
'งานหยาบ'"
"กิลด์นี้แม่งมีแต่คนโลภมาก ไม่รู้จักพอทั้งนั้นนี่หว่า"
"ถ้าไม่ติดว่าจ่ายเงินเดือนดีนะ ข้าคงออกไปกิลด์อื่นแล้วว่ะ"
"เออ เหมือนกัน ว่าแต่…การ์ดประตูหลังมันเป็นอะไรรึเปล่าวะ
ไม่เห็นพวกมันเข้ามาบ่นหรือคุยอะไรในช่องแชทปาร์ตี้ [ยามไฮโซ] เลย ปกติป่านนี้เห็นพวกมันบ่นตลอดเลยว่า 'เมื่อไรพวกแกจะมาเปลี่ยนเวร?' 'อย่ามาช้านะเว้ย'"
"ไม่รู้สิ แต่ที่เช็คจากหินวงจรปิดเมื่อกี้ เห็นพวกมันก็ยืนกันอยู่นะ" (หินวงจรปิด - เป็นหินมานาสีดำที่สามารถรับส่งสัญญาณถ่ายทอดและบันทึกภาพได้ เสมือนกล้องวงจรปิดของโลกนี้)
"เออ เดี๋ยวก็รู้ ว่าแต่เอ็งเห็นพนักงานต้อนรับคนใหม่ยังวะ น้อง
อาริเอลน่ะ โคตรน่ารักเลยเว้ย ตัวเล็กสเป๊คป๋า แถมหน้าอกหน้าใจเนี่ย หูย! แม่ให้มาเยอะ--"
"แย่แล้ว! สองคนนั้นกำลังจะมาเปลี่ยนเวร!"
"แม่งเอ๊ย! พวกมันต้องเพิ่งเปลี่ยนเวลาอยู่เวรยามกันใหม่แน่นอน แบบนี้ไม่มีทางอื่นแล้ว ต้องจัดการแบบเงียบเชียบ อัดโชะเดียวให้สลบ อย่าให้มันแจ้งสัญญาณเตือนได้ทันเด็ดขาด แกต้องช่วยข้าจัดการหนึ่งคน ไหวนะไอ้หนู"
"ไหวครับ และผมมีแผนแล้ว"
ขณะที่การ์ดทั้งสองกำลังจะเดินถึงประตูหลัง เหลือระยะไม่ถึง 5 เมตร จู่ๆ ก็มีอะไรบางอย่างลอยมาจากความมืด
ฟิ้~ว แปะ! แปะ!
เปลือกกล้วยสองลูกลอยมาแปะเข้าที่หน้าอกการ์ดทั้งสอง และร่วงหล่นตรงพื้นข้างหน้า
"อะไรวะเนี่ย? ใครมาเล่นบ้าบออะไรแถวนี้"
"ไอ้การ์ดประตูหลังแหง ไอ้บ้านั่น! ข้าจะเก็บไปยัดใส่ปากมันเอง"
"เออ ข้าเอาด้วย เล่นกับใครไม่เล่น"
จังหวะที่การ์ดทั้งคู่ก้มเก็บเปลือกกล้วย ไนท์ฮอว์กถีบตัวยันกับกำแพงกระโดดข้ามหัวการ์ดอย่างไว ลงมือสับสันมือเข้าที่ท้ายทอยเต็มแรง
และในจังหวะเดียวกันผมเปิดใช้งานสกิล [ตีนแมว] เขาวิ่งเต็ม
สปีดตรงเข้าหาการ์ดที่ก้มอยู่เช่นกัน การ์ดได้ยินเสียงเหมือนแมววิ่งเข้ามาหา ฝีเท้ากระทบพื้นอย่างแผ่วเบา
จิ… จิ… จิ…
การ์ดที่ไม่ทันนึกเอะใจว่าจะเป็นศัตรู เงยหน้าขึ้นมารับเข่าขวาของผมเข้าเต็มเปา
ตูม! ตึง!
การ์ดทั้งคู่สลบลงไปกองกับพื้นจากการโจมตีทีเผลอเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น
"เย้ สำเร็จ!" ผมโห่ร้องดีใจ
ติ๊ง!
คุณได้สำเร็จการเรียนรู้สกิล [ตีนแมว] 'ระดับ B'
สกิลนี้เป็นของคุณโดยสมบูรณ์แล้วค่ะ
"ไม่เลวนี่ไอ้หนู ข้าขอชมเชย"
ผมรู้สึกประหลาดใจนิดหน่อยที่ได้รับคำชม และพลางคิดว่า 'เออ หรือว่าไนท์ฮอว์กคงจะเป็นคนดีจริงๆ สินะ'
"สกิลแกนี่มัน... เหมือนหน้าตาแกเลยเนอะ เคี๊ยก เคี๊ยก เคี๊ยก" ไนท์ฮอว์กพูดเสร็จก็หัวเราะขำใส่
"...."
'ตกลงนี่จะชมหรือเยาะเย้ยตูฟะ?'
จากนั้นตามทางเดินที่วกวนของด้านหลังกิลด์ไฮเอนด์ ก็ไม่พบการ์ดเดินเพ่นพ่านอีกแล้ว จะเจอบ้างประปรายที่ยืนสลบขาถูกล็อคโซ่เอาไว้อยู่ และหลังจากเดินผ่านทางเดินที่ทอดยาวประมาณ 50 เมตรอีกครั้ง พวกเราก็มาถึงจุดหมาย ห้องส่วนที่ลึกที่สุดของกิลด์ ประตูห้องนี้เป็นสีแดงขอบทองเช่นเดียวกับประตูหน้าของกิลด์ แต่ต่างกันตรงที่มีสัญลักษณ์รูปกิลด์ไฮเอนด์อยู่ตรงกลางประตู
"ที่นี่แหละ" ไนท์ฮอว์กพูด และเขาก็เปิดประตูนำเข้าไป ผมเห็นวิสเปอร์ยืนกอดอกหลับตาอยู่ข้างประตูทางเข้า ภายในห้องนั้นใหญ่พอประมาณ เพดานสูงโค้ง พื้นเป็นหินปูนขัดมัน และผมเห็นเจลค์นั่งอยู่กลางห้องซึ่งกำลังหันหน้าง่วนอยู่กับอะไรบางอย่าง...
"โอ้ ว้า~ว!"
เมื่อก้าวเดินเข้าไป ผมตกตะลึงกับสิ่งที่ได้เห็นทันที มันช่างดูสวยตระการตา มีค่าน่าปกป้อง ล้ำเลิศพิศมัยและแฟนตาซีอย่างหาที่เปรียบมิได้ ภาพตรงหน้าของผมคือหินคริสตัลผลึกใสๆ สีเหลืองอำพันหลายแท่งรวมตัวกันเป็นพุ่ม โดยแท่งใหญ่สุดอยู่ที่กึ่งกลางพุ่ม ชี้ขึ้นด้านบนอย่างองอาจสง่าผ่าเผย
"นั่นมัน..." ผมเอ่ยถามอย่างตกตะลึงในความงดงาม
ไนท์ฮอว์กหันมายิ้มให้ผมอย่างภาคภูมิใจและพูดว่า
"สิ่งนี้คือ..."


## [หินกิลด์]

"หินอัญมณีสูง 30 ฟุตตรงหน้านี้ก็คือ 'ซิทรินอเมทิสคริสตัลควอตซ์คลัสเตอร์' สีเหลืองอำพัน..." ไนท์ฮอว์กกล่าว
"...."
"หิน... อเม... ควอตซ์... อะไรนะครับ?"
ไนท์ฮอว์กถอนหายใจทีหนึ่ง "อืมม์ ชื่อแม่งยาวแท้ เอาเป็นว่าทุกคนรู้จักกันในชื่อ 'หินกิลด์' ยังไงล่ะ"
"โอ้ หินกิลด์นั่นเอง เหมือนในเกมที่ผมรู้จักสมัยก่อนเลย"
"เรื่องราวประวัติศาสตร์ของหินกิลด์มีอยู่มากมาย แต่มันเป็นหนึ่งในผลึกแร่ที่เร้นลับและทรงอานุภาพที่สุดของโลก ที่สำคัญหินก้อนนี้ขนาดใหญ่ที่สุดในบรรดาหินกิลด์ทั้งหมดของอาณาจักรคาเอลุม"
ผมรู้สึกว่าไนท์ฮอว์กเวลาที่พูดถึงเรื่องนี้ เขาแฝงด้วยอารมณ์ที่ภาคภูมิใจ ผมเพิ่งเคยเห็นสีหน้าแบบนี้ของเขาเป็นครั้งแรก
"แหม~! ไม่โม้ไปด้วยเลยละว่าเอ็งเป็นคนค้นพบมันด้วยตนเอง" เจลค์กล่าวแซวขึ้นมา ขณะที่ยังนั่งง่วนอยู่ตรงด้านล่างบริเวณฐานของหินกิลด์
"เชอะ! อวดเด็กมันบ้างจะเป็นไรไป ฝีมือข้าทั้งนั้นแหละว้อย เคี๊ยก เคี๊ยก เคี๊ยก"
ผมหันไปมองเขา พลางส่งสายตาวิงวอนอยากให้เล่าต่อ แต่
ไนท์ฮอว์กจ้องกลับมาและพูดว่า
"เรื่องมันยาวขี้เกียจเล่า!"
"...."
"แล้วนี่พวกเราแค่ตีหินกิลด์ให้แตก แค่นั้นก็จบงานเลยใช่ไหมครับ?"
"ใช่ จบเลย… ชีวิตแกเนี่ยจบแน่นอน!" ไนท์ฮอว์กหันมาเขกหัวผมดังโป๊ก
"โอ๊ย! ทำอะไรครับ"
"อย่าได้บังอาจทำแบบนั้นเด็ดขาด หินก้อนนี้ถือเป็นหนึ่งในมรดกของเมืองและของโลก อย่าได้คิดจะสาดสกิลกากๆ ของแกมาโดนเชียว ไม่งั้นข้าฆ่าแกแน่"
"โอเค ไม่ทำครับไม่ทำ งั้นก็ช่วยอธิบายอะไรบ้างเถอะ ผมจะได้ไม่ต้องเดาไปเรื่อย ตาแก่งี่เง่าจอมขี้เกียจเอ๊ย!"
"ไอ้เด็กนี่ เออ! ข้าอธิบายก็ได้วะ หินกิลด์น่ะเปรียบเสมือนหัวใจของกิลด์เลยก็ว่าได้ สามารถเปิดใช้งานคำสั่งเวทมนตร์กิลด์ได้สารพัด ไม่ว่าจะเป็นเสริมความแข็งแกร่งให้ตัวอาคาร บัพค่าพลังให้สมาชิกทุกคน หรือบวกโบนัสค่าประสบการณ์เมื่อทำเควสจากกิลด์สำเร็จ รวมไปถึง
อัลติเมทไม้ตายขั้นสูงสุดก็คือเวทประสานหมู่จากคนทั้งกิลด์"
ไนท์ฮอว์กทิ้งช่วงให้ผมย่อยข้อมูล และพูดต่อว่า
"รวมไปถึงควบคุมทุกระบบภายในกิลด์ สั่งปิดไฟในห้องน้ำที่ใครลืมเปิดทิ้งไว้หลังใช้เสร็จ สั่งจำกัดน้ำใช้เพื่อประหยัดน้ำรณรงค์รักษ์โลกตามแคมเปญ 'น้ำทุกหยดมีค่า'..."
ทำไมรู้สึกว่าเขายกตัวอย่างมาแปลกๆ
"และสำคัญที่สุดเลยก็คือ หินกิลด์นี้จะบันทึกทุกเควสที่สมาชิกออกปฏิบัติงาน ข้อมูลรายละเอียดทั้งหมดของเควสนั้นๆ บัญชีรายรับรายจ่ายของกิลด์ รายการไอเท็มทุกชิ้นที่อยู่ในโกดังเก็บของ บัญชีเดินสินค้าทั้งหมดก็ด้วย"
"...."
"อ๋อ! งั้น…! งั้นๆ ถ้าพวกเราดึงข้อมูลออกมาได้… งั้นก็…!" ในที่สุดผมก็ถึงบางอ้อจนได้
"ถูกต้องแล้ว บ๊ะ! กว่าจะนึกออกนะ ไอ้สมองไร้รอยหยัก"
"...."
ผมเดินไปดูที่เจลค์ดีกว่า ถามอะไรไนท์ฮอว์กทีไร โดนเขาหลอกด่าทุกที
เมื่อผมเข้าไปใกล้เจลค์ เลยได้เห็นว่าเขากำลังนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่และตั้งอกตั้งใจสะเดาะกุญแจตู้เซฟที่ฝังกับฐานรองหินกิลด์อยู่นั่นเอง มันเป็นตู้เซฟขนาดใหญ่ สูงประมาณเกือบถึงหน้าอกของผม
กริ๊ก.. กริ๊ก.. แกร๊ก.. แกร๊ก..
"ตรงนี้มันต้องแบบนี้" เจลค์พึมพำเบาๆ ส่วนมือสองข้างกำเครื่องมือล็อคพิคอยู่หลายชิ้น รวมถึงที่ปากก็คาบเอาไว้ด้วย
"ไอ้หนู!" เจลค์หันมาเรียกผม
"ครับ!"
"มาช่วยจับตรงนี้สิ จับเอาไว้เฉยๆ นิ่งๆ นะ"
"เอ่อ… ให้ผมจับอันไหนครับ" ผมถามเพราะงงจริงๆ คือตอนนี้ที่ตู้เซฟมีเครื่องมืออยู่หลายชิ้นมาก สอดไว้ตรงนั้นตรงนี้เต็มไปหมด
"เออ โทษทีๆ อันที่เป็นหกเหลี่ยมสีทองน่ะ จับค้างไว้นะ อย่าขยับ"
ผมรีบทำตามที่เขาว่า และเจลค์ฝุบหน้าเอาหูข้างหนึ่งลงไปแนบกับตู้เซฟอย่างรวดเร็ว และพึมพัมว่า
"เปิดใช้งานสกิล [หูเทพ]"
หูของเจลค์มีแสงสีขาวรูปร่างคล้ายปีกเทวดาส่องออกมาวูบหนึ่ง ผมคิดว่านี่น่าจะเป็นสกิลระดับ A ของเขาที่เป็นต้นแบบสกิล [หูเกือบเทพ] ที่ผมได้รับถ่ายทอดมา
"เปิดใช้งานสกิล [มือนิ่ง] เอาล่ะ พวกเอ็งเงียบๆ ก่อนนะ..."
มือของเจลค์หมุนรหัสลูกบิดไปด้วยช้าๆ ค่อยๆ บิดมันอย่างนุ่มนวล
กริ๊ก.. กริ๊ก.. กริ๊ก.. กริ๊ก.. แกร๊ก.. "นั่น! ดีมากลูกพ่อ"
กริ๊ก.. กริ๊ก.. แกร๊ก.. "ว่านอนสอนง่ายนะลูก"
กริ๊ก.. กริ๊ก.. กริ๊ก.. แกร๊ก.. "เด็กดีๆ"
กริ๊ก.. กริ๊ก.. กริ๊ก.. กริ๊ก.. กริ๊ก.. แกร๊ก.. "รักนะเบบี๋"
"เอ้า! ไม่ดื้อไม่ซนนะ ฮึ้บ!" เจลค์ใช้สองมือดึงสุดแรง
ปึง! ตู้เซฟเปิดผ่างออกพร้อมกับมีลูกแก้วสีดำฝังอยู่ในแท่นหินสี่เหลี่ยมจตุรัสก็ค่อยๆ เลื่อนจนมาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเรา
เจลค์เอามือแตะที่ลูกแก้ว หน้าต่างโฮโลแกรมสีเหลืองใสขนาด 30*30 ซม. ก็โผล่ขึ้นมา
[กรุณาใส่พาสเวิร์ดค่ะ]
[ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _]
"เอาล่ะ! ไนท์ฮอว์กตาเอ็งแล้ว หรือจะบอกรหัสข้ามาเลย"
"ไม่บอกเว้ย ข้าจะใส่เอง" ไนท์ฮอว์กแยกเขี้ยวและเดินเข้าไปที่วินโดวส์สีเหลืองนั้น
ระหว่างที่ไนท์ฮอว์กกำลังเงอะงะกับการใช้นิ้วจิ้มพิมพ์รหัสใส่ในคียบอร์ดโฮโลแกรมสีเหลืองโปร่งแสง ผมแอบชะโงกหัวดูทางด้านหลัง ซึ่งเจลค์ก็ทำแบบเดียวกันอยู่ พวกเราหันมาอมยิ้มให้กันเล็กน้อย เขาพิมพ์ไปว่า…
[ N I G H T H A W K g g ]
ติ๊ง!
[เข้าสู่ระบบสำเร็จค่ะ]
ไนท์ฮอว์กหันกลับมา ผมกับเจลค์ยืนห่างจากเขา 2 เมตรและทำท่าทางไม่รู้ไม่ชี้เรียบร้อยแล้ว
'เอ๊ะมันยังไง? รหัสเป็นชื่อ 'ไนท์ฮอว์ก' เนี่ยนะ แล้วไอ้ 'จีจี' ต่อท้ายนี่มันอะไร Good Game?'
"เจลค์ จัดการเลย ถึงเวลาอาหารจานหลักแล้ว"
เจลค์ยืดเส้นยืดสาย บิดไปมาและทำนิ้วมือยุกยิกอย่างรวดเร็วจนผมแทบมองไม่เห็นการเคลื่อนไหวของมันเลย เสร็จแล้วเขาตวัดนิ้วเรียกเก้าอี้ผู้บริหารออกมาหนึ่งตัว และนั่งลงที่หน้าลูกแก้วสีดำ
"ข้าเป็นต้องใช้มานาทั้งหมดกับตรงนี้ ดังนั้นข้าจะปลดสกิลกับดัก [สแตนด์ สติล] แล้วนะ" เจลค์หันมาถามผมกับไนท์ฮอว์ก
"อ้าว นึกว่าเสร็จแล้วซะอีก" ผมถาม
ไนท์ฮอว์กเปิดวินโดวส์ และหยิบขวดโพชั่นออกมากินหลายขวด
"ยังหรอกไอ้หนู หลังจากนี้สิของจริง สิ่งที่เราต้องการคือไฟล์ลับเฉพาะภายในหินกิลด์ทั้งหมด ซึ่งทุกไฟล์นั้นเข้ารหัสเอาไว้อีกที"
"บางไฟล์เป็นรหัสเวทมนตร์ด้วย" เจลค์พูดเสริม
"หน้าที่ของพวกเราทั้งสามคนคือ ถ่วงเวลาให้เจลค์แฮ็กไฟล์ลับออกมาให้หมด เพื่อจะใช้เป็นหลักฐานการโค่นล้มอำนาจของไอ้เวรตะไลรอธฟิลด์ให้ได้ มันจะต้องได้รับโทษทัณฑ์ที่สาสมในข้อหาทำให้กิลด์นี้เสียชื่อเสียงและสร้างความเดือดร้อนให้ผู้คนมากมาย"
"และแน่นอนว่าสมบัติในคลังกิลด์ของพวกมันจะหายไปบ้าง ทางสำนักฯ ก็คงไม่สังเกตุอะไรหรอก ถูกไหม?" เจลค์ยิ้มและพูดขึ้นอีกครั้ง
"ถูกต้อง!" ไนท์ฮอว์กตอบ
"เคี๊ยก! เคี๊ยก! เคี๊ยก! ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!" พวกเขาหัวเราะพร้อมกัน
"...."
"เอาล่ะ พวกเอ็งพร้อมแล้วนะ?!"
"พร้อม!"
"ครับ พร้อมก็พร้อม!"
"พร้อม!"
ผมได้ยินเสียงแผ่วเบาจากใครสักคนดังจากข้างหลังผม เมื่อหันไปดูถึงได้รู้ว่าเป็นวิสเปอร์นั่นเอง สกิลตีนแมวของเธอคงเป็นขั้นสุดจริงๆ เพราะเธอไม่มีเสียงฝีเท้าเลยแม้แต่น้อย เธอเข้ามาด้านหลังได้โดยที่ผมไม่ทันรู้สึกตัวเลย
"ยกเลิกสกิล [สแตนด์ สติล!]" วู้~ม!
ทันทีที่เจลค์สั่งยกเลิกเสร็จ เขาถอดเสื้อออกและตะโกนว่า
"เปิดใช้งาน [โฟร์อาร์มพลัส!] เปิดใช้งาน [จิตสมาธิ!]"
ปิ๊ง! พรวด! มีแขนอีกสี่ข้างหรือแขนสองคู่งอกออกมาจากบริเวณซี่โครงของเขา พวกมันกำหมัดทักทายชนกันบนล่างซ้ายขวาและทำอีกสองถึงสามท่าคล้ายการทักทายของนักดนตรีฮิปฮอป ผมคิดว่าเหมือนเป็นการวอร์มมือนั่นแหละมั้ง
จากนั้นเขาก็เรียกแป้นพิมพ์โปร่งแสงจากระบบหินกิลด์ออกมาเพิ่มอีกสองอัน และรีบละเลงนิ้วรัวทั้งสามสิบนิ้วพิมพ์อย่างรวดเร็ว มีหน้าต่างทั้งน้อยใหญ่เด้งขึ้นมามากมาย ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!
ผมรู้สึกทึ่งพอๆ กับประหลาดใจ เพราะก็อบลินแฮ็กเกอร์นั้นว่าแปลกแล้ว แต่ก็อบลินที่มีหกแขนกำลังนั่งแฮ็กระบบเนี่ยยิ่งแปลกเข้าไปใหญ่ เป็นภาพที่คุณไม่ได้เห็นทุกวันอย่างแน่นอน
...
ผมกับวิสเปอร์เดินตามไนท์ฮอว์กออกไปที่โถงทางเดินหน้าห้องหินกิลด์ ทางเดินนี้ทอดยาวเป็นระยะประมาณ 100 เมตร มีหน้าต่างทุกๆ 10 เมตร ผ้าม่านประดับสีแดงขอบสีทอง มีโซฟา โต๊ะเล็ก และเก้าอี้วางเรียงรายเป็นระยะเช่นกัน ส่วนฝาผนังเป็นรูปภาพใหญ่กรอบทองติดเอาไว้อยู่ประปราย
"ทางเดินยาวแบบนี้มันสวยงาม และสามารถเป็นภูมิศาสตร์อย่างดีในการรับมือผู้บุกรุก เราต้องระวังแค่ข้างหน้าเท่านั้น อย่าให้พวกมันล้อมได้เด็ดขาด"
"แล้วถ้าพวกเขากระโดดเข้ามาทางหน้าต่าง อ้อมหลังพวกเราขณะสู้ล่ะครับ" ผมถาม
ไนท์ฮอว์กชี้นิ้วขึ้นข้างบน "รอเจลค์สำแดงฝีมือแป๊บหนึ่ง"
สักพักตัวอาคารกิลด์ไฮเอนด์ก็ส่องแสงสีเหลืองออกมาวูบหนึ่ง และมีเสียงผู้หญิงประกาศ
"คำสั่งคุณสมบัติพิเศษ โค้ด: 056 [ป้อมปราการเหล็กกล้า] เปิดใช้งานแล้วค่ะ!"
"คำสั่งกิลด์นี้จะปิดล็อคทุกทางเข้าออก คนในห้ามออกคนนอกห้ามเข้า และเสริมความแข็งแกร่งอีกด้วย เท่านี้หน้าต่างและตัวอาคารจะไม่พังทลายง่ายๆ แล้ว จำเป็นต้องใช้สกิลระดับ S ขึ้นไปถึงจะสามารถทำได้" ไนท์ฮอว์กอธิบาย
"โอ้ เจ๋งเลย"
"และเดี๋ยวเจลค์น่าจะสั่งปิดการติดต่อด้วยวินโดวส์ทั้งภายในและภายนอกด้วย"
"คำสั่งคุณสมบัติพิเศษ โค้ด: 040 [ปิดกั้นเครือข่ายเวทมนตร์] เปิดใช้งานแล้วค่ะ!"
"คำสั่งคุณสมบัติพิเศษ โค้ด: 021 [เสริมค่าสถานะพื้นฐานสมาชิกกิลด์] ถูกยกเลิกแล้วค่ะ!"
"คำสั่งคุณสมบัติพิเศษ โค้ด: 009 [ระบบสาธารณูปโภคภายในกิลด์] ถูกยกเลิกแล้วค่ะ!"
ไฟดวงใหญ่ตามทางเดินดับลง เหลือเพียงไฟดวงเล็กสลัวๆ เท่านั้น ทำให้ตามทางเดินมืดลงเป็นอย่างมาก
"ยกเลิกน้ำไฟด้วยเรอะ ใครที่กำลังอึอยู่ตอนนี้ซวยหนักแน่นอน"
"คิก..."
ผมแอบได้ยินวิสเปอร์ยิ้มขำมุกของผมด้วย และจากนั้นเธอก็กางแขนทั้งสองข้างออกอย่างเชื่องช้าและพูดว่า
"เปิดใช้งาน [อาณาเขตคืนเดือนมืด]...!"
เธอประกบมือทั้งสองข้างเข้าหากันอย่างเร็ว และบีบอัดก้อนพลังอะไรบางอย่างอยู่ตรงกลางมือ ก้อนพลังงานสีดำนั้นกำลังเกิดคลื่นหมุนวนในตัวเองอยู่ มันเริ่มเปล่งออร่าสีดำอมม่วงออกมาทีละน้อย
"จนกว่าวิสเปอร์จะร่ายสกิลเสร็จ ใช้เวลาประมาณ 6 นาที พวกเราต้องยันเอาไว้ให้ได้"
ตึง! ตึง! ตึง!
จากนั้นที่สุดปลายทางเดิน ก็ได้เสียงการ์ดอัศวินชุดดำหลายสิบคนกำลังวิ่งตรงมาอย่างอึกทึกครึกโครม
"นั่นไง! พวกมันอยู่นั่น!"
"ผู้บุกรุกต้องตาย!"
"บังอาจมาก ไอ้พวกโจร!!"
"โอ้ววววววววว!!"
ผมกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ พลางคิดว่า 'ไหวไหมวะตู?' บอกตามตรงว่าปกติผมเป็นคนใจร้อน จะออกหมัดก่อนใช้สมองอยู่เสมอ แต่นั่นก็คือทะเลาะกันกับเด็กคนอื่นๆ ไม่ใช่อัศวินน่าเกรงขามชุดเกราะแน่น
ปึ้กแบบนี้ ศึกคราวก่อนผมยังรู้สึกสนุกที่ได้สู้กับมอนสเตอร์ แต่ครั้งนี้ต้องมาสู้กับมนุษย์ด้วยกัน ทำให้รู้สึกหวาดหวั่นในใจไม่ใช่น้อย
วู้ม! ผมเรียกเคียวจันทร์เสี้ยวออกมาถือไว้ทั้งสองมือ ทำให้รู้เลยว่าฝ่ามือตัวเองตอนนี้ชุ่มเหงื่อขนาดไหน
"ไอ้หนู!"
"...."
"แจ็ก!"
"ครับ ว่าไง?" นี่เป็นครั้งแรกที่ไนท์ฮอว์กเรียกชื่อของผม ผมหันไปมองเขาที่แสยะยิ้มกลับมาให้
"กลัวเหรอวะ?"
"เปล๊า! ไม่ได้กลัวสักหน่อย ผมน่ะลุยเป็นลุยอยู่แล้ว"
"คี๊ก คี๊ก แจ็ก… ตบหน้าข้าซิ"
"หา ทำไม?"
"เร็วๆ เซ่ บอกให้ตบก็ตบสิวะ ตบเลย! แรงๆ!"
เผียะ! ผมจัดให้ตามคำขอ หน้าของไนท์ฮอว์กสะบัดเล็กน้อย เขาถุยน้ำลายพร้อมเลือดออกมานิดหน่อย และตบผมคืนทันที
เผียะ! หน้าผมหันไปตามแรงตบเกือบ 90 องศา เลือดกลบปาก ผมถุยเลือดออกมาและหันหน้ากลับไปจะด่าตาแก่คนนี้ แต่จู่ๆ…
วู้มมมม ฟู่ว!
ติ๊ง!
พันธสัญญาชั่วคราวเสร็จสมบูรณ์ค่ะ!
คุณได้รับการแบ่งพลังจากสกิล: [อวตารแห่งราธ] "ระดับ S"
คำอธิบาย: คุณจะได้รับพลังและเจตจำนงของ 'ราธ' หนึ่งในบาปทั้งเจ็ด [บาปแห่งโทสะ]
ผลลัพธ์: เพิ่มพลังโจมตี (Str) 800%
เพิ่มค่าพลังป้องกัน (Vit) 800%
เพิ่มค่าความว่องไว (Agi) 800%
เพิ่มพลังจิตต่อสู้ (Ki) 800%
ลดค่าสติปัญญา (Int) เหลือ 0 หน่วย
ลดค่าประสาทสัมผัส  เหลือ 0 หน่วย
Type: Auto ACTIVE  (เป็นระยะเวลา 5 นาที)
MP cost: ใช้มานาทั้งหมดที่มี
Cooldown: 48 ชม.  หลังจากเปิดใช้งาน
หมายเหตุ: คุณถูกบังคับติดสถานะ [บ้าคลั่ง] ตลอดเวลา
และอารมณ์โกรธจะยิ่งปะทุขึ้นเมื่อคุณได้รับบาดเจ็บ
ฟู่~~ว!
"อะ.. อึ่ก"
บอกตามตรงว่าผมอ่านหน้าต่างสกิลที่ระบบแจ้งเตือนไม่ไหว เพราะผมสัมผัสได้ว่ารูขุมขนทั่วร่างเปิดออก ออร่าที่น่าขนลุกขนพองกำลังพวยพุ่งออกจากตัวของผม ผมเงยขึ้นมองด้านบน และตกใจที่ได้เห็นเปลวเพลิงสีดำที่ดูคล้ายใบหน้าปีศาจจากนรก ดวงตาสีแดงของมันส่องประกายวูบวาบ ปากของมันกำลังยิ้มกว้างและเริ่มกรีดร้องด้วยน้ำเสียงที่น่ากลัว
"กรี๊---------------ซซซซ!!!"
"กรี๊---------------ซซซซ!!! เคี๊ย-----ก!! เคี๊ย-----ก!!"
การ์ดอัศวินทั้งหมดที่กำลังวิ่งหน้าตั้งมา ได้พร้อมใจกันเบรคเอี๊ยดกะทันหัน ไม่แปลกละนะ ลองเจอปีศาจอยู่สุดทางเดินแบบนี้ เป็นผมๆ
ก็ลังเลจะวิ่งเข้าหามัน และที่สำคัญใบหน้าของปีศาจไม่ได้มีตนเดียว แต่มีสองตนด้วยกัน ลอยอยู่บนหลังของผมและไนท์ฮอว์ก
"นี่มัน… อะไรกัน?!" ผมตะโกนถาม
"สกิลระดับ S ของข้าเอง ข้าแบ่งให้แกใช้!" ไนท์ฮอว์กตะโกนตอบกลับมา
"ไอ้หนู เลิกถามเซ้าซี้ได้แล้ว ปล่อยตัวไปตามสัญชาติญาณ! หน้าที่ของเราคืออัดทุกคนให้คว่ำ ใครแหยมเข้ามา อัดแม่งให้ยับ!!"
เมื่อไนท์ฮอว์กพูดจบใบหน้าปีศาจก็กรีดร้องอีกครั้ง และพุ่งวูบกลับเข้าสู่ร่างของพวกเราอย่างรวดเร็ว
"อึ่ก!" ร่างของผมเริ่มสั่นสะท้าน
ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!
หัวใจของผมเต้นโครมครามเสียงดัง เลือดสูบฉีดไปทั่วร่างกาย กล้ามเนื้อขมวดเกร็งแน่น ผมรู้สึกว่าทั่วร่างกายร้อนขึ้น ร้อนขึ้นจากภายในราวกับเลือดของผมแปรเปลี่ยนเป็นลาวาอันร้อนระอุ และมันกำลังไหลเวียนอยู่ทั่วร่างผมตอนนี้ อาการทั้งหมดพุ่งมาสิ้นสุดที่ศีรษะ เส้นเลือดที่หน้าผากปูดออกเต้นตุบๆ ผมเหลือบไปมองเงาตัวเองสะท้อนจากหน้าต่าง และได้เห็นว่าดวงตาที่สีขาวขุ่น ได้มีเส้นเลือดฟอยลุกลามจนทำให้ตอนนี้กลายเป็นสีแดงก่ำไปแล้ว อารมณ์ของผมพลุ่งพล่านแบบหยุดไม่อยู่ ราวกับมันใกล้จะระเบิดออกเต็มที ผมไม่ไหวแล้ว...
"อั่ก อ๊า.. อ๊าก..!"
"ปล่อยตัวไปตามสัญชาติญาณ"
ผมนึกถึงคำที่ไนท์ฮอว์กพูด และเริ่มทำตามนั้น ผมไม่พยายามฝืนรั้งอะไรอีกแล้ว อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ผมจะทำตามอารมณ์ของตนเอง และอารมณ์ความรู้สึกเพียงอย่างเดียวที่ผมมีตอนนี้นั่นก็คือ…
"ความโกรธ"
และความโกรธนี้จะไปลงที่ใครดี ผมมองไปยังเบื้องหน้าและเห็นกลุ่มการ์ดอัศวินที่ถืออาวุธอยู่
"พวกมัน... พวกมันเป็นต้นเหตุ..."
"พวกมันต้องตาย!!"
ผมกับไนท์ฮอว์กกระโดดพุ่งตัวออกไปเกือบจะพร้อมกัน พวกเราวิ่งตรงเข้ากลุ่มการ์ดอัศวินด้วยความบ้าคลั่งชนิดที่แม้แต่ตัวเองก็ยังคุม
ไม่อยู่
"อว๊ากกกกก!! ย้า------ก!!"


## [ความโกรธแห่งราธ]

การ์ดอัศวินคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังตะโกนขึ้นว่า
"ไม่ต้องกลัว! พวกเราฆ่ามันได้แน่ คนที่อยู่ข้างหน้าโจมตีพวกมันเลย!!"
อัศวินสองคนที่อยู่หน้าสุดใช้ดาบของตัวเอง แทงตรงสวนมายังใบหน้าของผมกับไนท์ฮอว์กที่กำลังวิ่งเข้าไปหาพวกเขาด้วยดวงตาสีแดงแห่งความบ้าคลั่ง ไม่รู้เป็นเพราะค่าสถานะความว่องไวที่เพิ่มขึ้นด้วย
รึเปล่า ผมเห็นวิถีของปลายดาบอย่างชัดเจน ผมรอจนปลายดาบห่างกับจมูกผมแค่ 10 ซม. แล้วจึงค่อยเอี้ยวหลบ
เฉียะ! ดาบบาดแก้มขวาผมเป็นแผลเล็กน้อย และพุ่งผ่านไหล่ผมไปด้านหลัง ผมถือเคียวกลับด้าน กำหมัดแน่น แล้วใช้หมัดขวาชกสวนเหมือนท่าครอสเคาเตอร์ของมวยสากลเข้าที่ใบหน้าของอัศวินคนนั้นแบบเต็มเปา
ตูม!  เขาล้มหงายหลังตึงไปพร้อมกับเฮลเม็ทที่บุบบู้บี้บนใบหน้า
ตึง!  ผมเหยียบซ้ำไปที่ใบหน้าเขาอีกครั้ง มีเลือดพุ่งทะลักออกมา และเขาแน่นิ่งไปในที่สุด
"หึหึ… หึหึหึ…" ผมรู้สึกดี เหมือนความโกรธที่อัดแน่นอยู่ภายใน ได้ระบายออกมา
"อาาา… ไม่ไหวแล้ว อยากเห็นเลือดอีก อยากฉีกเนื้อ อยากป่นกระดูก ขออีกได้ไหม ขอให้ผมได้อัดพวกคุณให้เละด้วยเถอะ ฮ้า~ฮ่าฮ่าฮ่า!" เกิดมาผมไม่เคยยิ้มหัวเราะที่ได้อัดคนแบบนี้มาก่อน ความรู้สึกเหมือนผมตั้งใจแค่เพียงยิ้มอ่อน แต่ปีศาจในใจกลับเร่งเครื่องให้ผมหัวเราะเต็มเหนี่ยวออกมาซะยังงั้น
"เฮ้ย! อย่าได้ใจนักไอ้พวกโจรสถุน ด้วยเกียรติอันสูงส่งแห่งกิลด์
ไฮเอนด์ พวกข้าจะลงทันฑ์แกเอง ทุกคนลุย!!"
"โอ้วววววววว!!"
อัศวินส่งเสียงโห่ร้องด้วยความคึกคะนองเพื่อปลุกใจตนเอง แต่ก็เกิดสิ่งที่ตัดกำลังใจพวกเขาเกิดขึ้นอีกครั้ง นั่นคือเสียงร้องของการ์ดที่เข้าสู้กับไนท์ฮอว์ก
"อ๊ากกกกก!! แขนข้า~!!"
ไนท์ฮอว์กใช้มีดสปาร์ต้าตัดแขนขวาของการ์ดคนนั้นออกและโยนไปให้คนที่พูดปลุกใจ เขารับไว้ด้วยหน้าตางุนงง ทำให้ความคึกคักเมื่อสักครู่ มลายหายไปในพริบตา
"..."
"ฮึ่ม! แก… บังอาจมาก"  อัศวินคนนั้นโยนแขนเพื่อนทิ้งออกไปข้างหลัง จากนั้นชี้นิ้วตรงมาข้างหน้า
"พวกมันมีแค่สองคนเท่านั้น สับพวกมันให้เละ! รุมโจมตีพร้อมกันไปเลย!"
"ย้าก!"  "ว๊าก!"
การ์ดอัศวินเริ่มการโจมตี แต่ด้วยทางเดินที่แคบและอาวุธที่ใหญ่ของแต่ละคน ทำให้เข้าปะทะกับผมและไนท์ฮอว์กได้ครั้งละ 2-3 คนเท่านั้น และด้วยอารมณ์บ้าคลั่งของผมตอนนี้ ผมไม่มีความรู้สึกปราณีต่อใครหน้าไหนทั้งนั้น
ผมเรียกเคียวจันทร์เสี้ยวกลับเข้าคลัง รู้สึกอยากใช้แค่หมัดกับเท้านี่แหละบดขยี้พวกเขา ทันใดนั้นการ์ดอัศวินพุ่งเข้าโจมตีผม เขากระโดดขึ้นด้านบนใช้สกิลดาบฟันลงมาเต็มแรง ผมหันข้างหลบรัศมีของดาบ ปล่อยมันเคลื่อนตัวผ่านไปกระแทกกับพื้น ซึ่งทำให้เขาเสียหลักจากแรง
จู่โจมของตนเอง ผมเล็งจังหวะเข้าประชิดตัว ใช้มือขวาคว้าข้อมือของเขาดึงย้อนกลับ และใช้มือซ้ายดันตรงหัวไหล่ออกไปเป็นลักษณะท่าบิดไหล่ จับเขากดลงคว่ำหน้ากับพื้น และดัดแขนเขาไปอีกทางอย่างเต็มแรง
เปาะ! ปึ้ด! "อ๊าาาา!!" เขาร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เพราะไหล่ของเขาหลุด รวมไปถึงเส้นเอ็นที่ข้อศอกฉีกขาดอย่างแน่นอน การลงมือของผมครั้งนี้กินเวลาแค่สองวินาทีเท่านั้น
"ฮ่าห์!" การ์ดอีกคนถือดาบด้วยมือขวาข้างเดียวและใช้มันแทงตรงเข้ามาโดยเล็งที่ท้องผม ผมพุ่งสวนเข้าไปอย่างไม่เกรงกลัว ดาบลอดผ่านสีข้างไปอย่างเฉียดฉิว ผมใช้แขนซ้ายล็อกไปที่ข้อศอกของเขาและงัดดัดเต็มที่จนเขาร้องอ๊าก จังหวะนั้นผมกระหน่ำหมัดขวารัวไปที่ใบหน้าของเขาห้าหมัดอย่างรวดเร็ว
ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!
เมื่อผมปล่อยแขนที่ล็อกข้อศอกของเขาเอาไว้ ร่างของเขาทิ้งตัวสลบไสลกับพื้นทันที
การ์ดเริ่มกรูเข้ามาเรื่อยๆ ทีละคนสองคน  พวกเขาใช้สกิลโจมตีใส่ผมแบบไม่ยั้ง ขอบคุณโถงทางเดินที่คับแคบเลยทำให้ออกสกิลได้ไม่มาก สกิลทั้งหมดจึงเป็นประเภทที่เสริมแรงโจมตีเท่านั้น และด้วยความมืดของทางเดินที่มีเพียงแสงไฟสลัว ผมที่เคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วกว่าจึงเป็นฝ่ายได้เปรียบอย่างชัดเจน
ผมอ่านการเคลื่อนไหวของคู่ต่อสู้แล้วไม่ฝืนต้าน ปล่อยไหลคล้อยตามแรง ใช้การชักหมัดสวนที่ว่องไวและการวาดเท้าเตะที่รวดเร็ว เน้นอัดคาง ลูกกระเดือก ลิ้นปี่ หว่างขา หัวเข่าพับใน คอมโบรัวตามจุดสำคัญของร่างกาย ไม่อยากจะเชื่อว่าแม้จะอยู่ในอารมณ์เดือดดาลบ้าคลั่ง แต่ลีลาท่วงท่าของ 'กังฟู' ที่ผมเคยร่ำเรียนมา ตอนนี้มันกลับถูกปล่อยออกมาเองโดยสัญชาติญาน
"ฮึ่ยย่าห์!!" ผมใช้เท้ายันเตะสูงเข้าที่ปลายคางของการ์ด จนเขากระเด็นหงายหลังกลับไปหาพรรคพวก ซึ่งช่วยกันรับหิ้วปีกเอาไว้ได้
"เฮ้ย เป็นไง ยังไหวไหม?"
"...."
"ไอ้หมอนี่น่าจะสลบไปแล้ว ฮึ่ม! พวกมันเก่งเวอร์อะไรขนาดนี้วะ"
"ลูกพี่ครับ ไปตามพวกจอมเวทหรือนักธนูมาช่วยเถอะนะครับ!
สู้ระยะประชิดกับพวกมันไม่ไหวแล้ว"
"แม่งเอ๊ย! เสียหน้าจริงๆ การ์ดอัศวินอย่างพวกเราจัดการผู้บุกรุกเองไม่ได้ โธ่เว้ย! ระบบสื่อสารก็ใช้ไม่ได้อีก พวกแกสู้กันไปก่อนนะ เดี๋ยวข้าจะไปตามนักผจญภัยคนอื่นมา"
การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไป แต่ที่มากขึ้นคือร่างของการ์ดอัศวินที่นอนอยู่บนทางเดินมีมากขึ้นเรื่อยๆ
ติ๊ง!
ระยะเวลาแสดงผล
[ความโกรธแห่งราธ]
เหลือเวลาอีก 60 วินาทีค่ะ
ดูเหมือนใกล้ครบเวลาของสกิลระดับ S ที่ไนท์ฮอว์กแบ่งให้ผมใช้แล้วสินะ
ตึง!  "อั่ก!"
อัศวินคนหนึ่งวิ่งเอาโล่พุ่งเข้ากระแทกอย่างแรง จนผมถึงกับเซ แต่ขณะที่สกิลยังส่งผลอยู่นั้น ยิ่งผมได้รับบาดเจ็บเท่าไร ผมยิ่งฮึดกว่าเดิมและรู้สึกถึงความโกรธที่เพิ่มมากขึ้นเท่านั้น ผมตั้งหลักได้และออกตัววิ่งเข้าใส่อัศวินคนนั้น เขายื่นโล่มาไว้ข้างหน้าและตะโกนก้องว่า
"[โล่กระแทก!]" เห็นชัดว่าเขาคิดว่าผมโง่พอที่จะปะทะชนกับเขาตรงๆ แต่เมื่อได้ระยะปุ๊บ ผมกระโดดออกด้านข้างเอาสองเท้ายันกำแพง จากนั้นกระโดดพุ่งใส่อีกครั้งด้วยท่าซุปเปอร์แมน หมัดขวาชกใส่เข้าบริเวณซี่โครงของเขาอย่างจัง
ตูม!
อัศวินคนนั้นตัวงอเป็นกล้วย ร้องอั่กออกมาและทรุดนั่งลงทันที พร้อมกันนั้นมือของผมมีเลือดกระฉูดออกมาจากการชกเกราะเหล็กกล้า และผมเพิ่งสังเกตเอาตอนนี้ว่านิ้วมือของผมน่าจะหักเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่อัศวินคนนั้นซี่โครงต้องหักอย่างแน่นอน ผมไม่รอช้าที่จะลงมือต่อเนื่อง ผมวาดเท้าเตะเข้าก้านคอเปรี้ยงเข้าให้ แต่เขาแสดงความอึดออกมาอย่างเหลือเชื่อ เขายังยันตัวเองไว้ได้ไม่ยอมล้มลงไป ผมจึงหมุนตัวเองด้วยความเร็วและทุ่มแรงเตะก้านคอซ้ำเข้าไปอีกที
"ฮ่าห์!!"
ตึง!
ในที่สุดอัศวินคนนี้ก็หมอบราบคาบแก้ว ผมยอมรับเลยนะว่าเขาอึดจริงๆ
"แฮ่ก… แฮ่ก… ฮ้า…!"
หลังจากเผด็จศึกเมื่อสักครู่ ผมหอบหายใจหนักและยืนจ้องมองไปที่การ์ดอัศวินที่เหลืออีก 4-5 คน แต่ดูพวกเขาลังเลที่จะเข้าต่อสู้ ซึ่งไม่แปลกอะไรเลย เพราะรอบกายผมมีร่างของอัศวินนอนครางโอดโอยหรือไม่ก็แน่นิ่งไปกว่า 10 คน ทางฝั่งผมส่วนใหญ่ พวกเขาจะกระดูกหัก เส้นเอ็นฉีก หรือไม่ก็สลบไป แต่นั้นยังไม่เท่ากับความน่ากลัวสยดสยองจากทางฝั่งของไนท์ฮอว์ก ผมสรุปได้คำเดียวเลยว่า 'เลือดสาด' เพราะตามทางเดิน ฝาผนัง หรือแม้แต่บนเพดานนั้นมีเลือดเปรอะเต็มไปหมด
ติ๊ง!
ระยะเวลาแสดงผล [ความโกรธแห่งราธ] หมดเวลาค่ะ!
ทันทีที่ได้ยินเสียงระบบแจ้งเตือน เหมือนสมองของผมสั่งปลดล็อคความรู้สึกอื่นๆ ทั้งหมด
"อะ… อ๊าก..."
ผมร้องกระอักออกมาอย่างแผ่วเบา ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่างในชั่วพริบตา ผมปวดกล้ามเนื้ออย่างรุนแรง มีบาดแผลเต็มตัว และที่สำคัญคือกระดูกนิ้วมือทั้งสองข้าง กระดูกข้อมือข้างขวา หัวเข่าซ้าย ข้อเท้าขวา ทั้งหมดที่กล่าวมาน่าจะร้าวหรือไม่ก็หักอย่างแน่นอน ผมขบฟันตัวเองแน่นเพื่อสะกดความเจ็บปวด ตัวผมกำลังสั่นเทิ้ม จากการพยายามประคองร่างตัวเองไม่ให้ล้มลงไปตอนนี้ ต้องขอบคุณแสงไฟสลัวอีกครั้งที่ทำให้การ์ดอัศวินที่เหลือไม่เห็นว่าผมกำลังแสดงสีหน้าเจ็บปวดมากแค่ไหน
"ข้ามาแล้ว! ยังรอดกันอยู่ไหม… เฮ้ย! เหลือกัน 5 คนเองเรอะ"
อัศวินคนนั้นวิ่งนำหน้ากลุ่มนักผจญภัยหลายคนมาถึงที่โถงทางเดิน มองจากมุมของผม ผมไม่ชัวร์เรื่องจำนวนเท่าไร รู้แต่ว่าเยอะมาก น่าจะเกิน 20 คนเห็นจะได้
"เอาล่ะ หลีกทางให้ข้า ข้าจะร่ายเวทดับชีวิตโจรสกปรกพวกนี้เอง"
"ข้าจะช่วยประสานด้วยอีกแรง เอาให้พวกมันหายวับไปเลย"
จอมเวทผู้หญิงหนึ่งคนผู้ชายหนึ่งคน เดินออกมาข้างหน้า และเริ่มดำเนินการท่องมนต์ จากที่วินเคยบอกว่าหากเป็นเวทขั้นสามขึ้นไป
จะร่ายแบบควิกสเปลไม่ได้ จำเป็นต้องมีการท่องมนต์เพื่อปลดปล่อยมันออกมา และเวทขนาดใหญ่แบบนั้น อัดใส่โถงทางเดินแบบนี้ ผมคิดไม่ออกเลยว่าจะไปหลบตรงไหนดี
"หลบหลังโซฟาได้เปล่าหว่า...?"
ผมหันไปมองว่าไนท์ฮอว์กเป็นอย่างไรบ้าง และเห็นเขากำลังดื่มโพชั่นและอีเทอร์อยู่ ผมจึงคิดจะหยิบออกจากคลังมาดื่มบ้าง แต่ก็ได้แค่คิด เพราะผมยกแขนไม่ขึ้นเลย แค่จะกระดิกนิ้วยังเจ็บ ร่างกายมันไม่ยอมทำตามคำสั่งแล้วตอนนี้…
"...ขอวิงวอนต่อวิหคแห่งเปลวไฟอมตะ ฟินิกซ์! ขอพลังเพลิงอันศักดิ์สิทธิ์ของท่านจงเผาพลาญศัตรูให้กลายเป็นเถ้าถ่านผุยผงตลอดกาล"
เมื่อจอมเวทร่ายเวทสำเร็จ มานาสีเหลืองแดงหมุนวนอยู่กลางอากาศก่อเกิดเป็นลูกบอลไฟยักษ์ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางขนาด 5 เมตร กินรัศมีเกินครึ่งของโถงทางเดิน ยังไม่จบเพียงแค่นั้น เมื่อจอมเวทอีกคนเริ่มร่ายเวทเช่นเดียวกัน
"...ขอพลังอำนาจจากเทพแห่งสายลมเซเฟอร์ โปรดดลบันดาลสายลมอันรุนแรง เชือดเฉือน! โหมกระหน่ำ! ทำลายศัตรูของข้าให้สิ้นไปด้วยเถิด"
สายลมก่อตัววนเวียนรอบลูกบอลไฟยักษ์ เป็นการร่ายเวทผสานของไฟกับลมได้อย่างน่าทึ่ง สายลมช่วยเกื้อหนุนให้เปลวไฟยิ่งโหมกระหน่ำ ตอนนี้ขนาดของลูกไฟยักษ์ที่มีเปลวเพลิงลุกไหม้อัดแน่นอยู่นั้น กินรัศมีพื้นที่ทั้งหมดของโถงทางเดินห่างจากพวกเราไปประมาณ 50 เมตร
"แจ็ก! เผ่นว้อย! ยืนนิ่งเป็นซากกะเบือกอยู่ได้!" ไนท์ฮอว์กตะโกนบอกผม ขณะที่เขาเริ่มกระโผลกกระเผลกเดินย้อนกลับไปข้างหลัง ผมเอี้ยวตัวจะเดินบ้าง แต่นั่นกลับทำให้ผมล้มลงกับพื้น ผมล้มลงอย่างหมดเรี่ยวแรง ขยับตัวเองไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
"ลุงไปเถอะ! รีบหนีเข้าห้องหินกิลด์ก่อน ผมลุกไม่ไหวแล้ว ทิ้งผมไว้ได้เลย!" ผมพยายามตะโกนทั้งๆ ที่นอนคว่ำหน้าอยู่
"ตายซะเถอะ ไอ้พวกงี่เง่า!! เวทประสาน [มหาลูกบอลไฟยักษ์!]"
ซูมมมมมม!!
ลูกบอลไฟยักษ์เริ่มพุ่งมาตามทางเดินแล้ว มันเผาพลาญทุกสิ่งที่เคลื่อนตัวผ่านให้ลุกไหม้เกรียมในพริบตา ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะเล็ก เก้าอี้ โซฟา หรือรูปภาพศิลปะในกรอบทองที่ติดกำแพง และในไม่ช้ามันจะต้องถึงคราวของผม แต่จู่ๆ ร่างกายผมก็ลอยขึ้น… มันเริ่มลอยถอยหลังเรื่อยๆ อย่างโยกเยกและเชื่องช้า ไนท์ฮอว์กนั่นเองที่เป็นคนแบกตัวผมพาดไหล่ของเขาอยู่
"ทำอะไรของลุง?! แบบนี้เดี๋ยวก็ตายทั้งคู่หรอก!"
"หุบปากเน่าๆ ของแกซะ!! ข้าจะทำอะไรมันก็เรื่องของข้าว้อย!!"
ผมซึ้งน้ำใจของไนท์ฮอว์กจริงๆ ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาเป็นคนดีแบบนี้ ถึงจะปากสุนัขไปหน่อยก็เถอะ ผมผงกหัวขึ้นมองไปที่ทางเดิน และรู้เลยว่าพวกเราหนีไปถึงห้องหินกิลด์ไม่ทันแหง พวกเราช้าเกินไป ลูกบอลไฟยักษ์พุ่งเข้ามาเร็วกว่ามาก แต่ก่อนหน้านั้นมีสิ่งที่ผมลืมนึกถึงไปเลยก็คือ
"อ๊า~ก! อ๊าาา!"
"ทำไมทำแบบนี้วะ?! อ๊าก!"
"อ๊ากกกก! ไอ้พวกชาติชั่ว!"
"คอยดูนะข้าฟื้นกลับมาเมื่อไร ข้าจะฟ้องพวกแก!!"
"อ๊าาาา!! ร้อนนนน!!"
"ได้โปรดชุบชีวิตข้าด้วย พรุ่งนี้วันเกิดลูกชายข้า ถ้าข้าไม่อยู่ละก็…! อ๊ากกก~!"
การ์ดอัศวินเกือบ 20 คน ที่นอนอยู่ตรงนั้น พวกเขาบางคนก็ยังมีชีวิตอยู่ แค่บาดเจ็บเท่านั้น แต่กลับต้องมาจบชีวิตลงเพราะฝีมือพวกเดียวกันเอง คิดแล้วรู้สึกเศร้าใจแท้ โดยเฉพาะคนสุดท้ายที่ตะโกนเรื่องวันเกิดลูกชาย ผมจำเขาได้อย่างแม่นยำ เขาคือคนที่ถูกผมเตะก้านคอสองทีซ้อน
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาสงสารคนอื่นแล้ว เพราะลูกไฟยักษ์กำลังจะไล่พวกเราทันแล้ว อีกไม่กี่อึดใจเท่านั้น
"ลุงไนท์ฮอว์กปล่อยผมลง แล้วรีบวิ่งไปคนเดียวเถอะครับ"
"บอกให้… แฮ่ก! หุบ... ปาก... แฮ่ก! ไง… แกต้อง... แฮ่ก! เชื่อใจ…!"
"ห๊า เชื่อใจ...? เชื่อใจใครล่ะครับ อีกไม่เกิน 3 เมตร ไฟจะเผาหัวพวกเราอยู่แล้วเนี่ย?!"
วินาทีที่ความร้อนระอุดั่งไฟนรกกำลังจะเข้ากลืนกินพวกเราทั้งคู่นั้น ผมคิดในใจว่า 'วิน… ขอโทษด้วยว่ะ ฉันคงต้องผิดสัญญากับนายซะแล้ว งานนี้เกมโอเวอร์แน่นอน'
"เชื่อใจ… 'พวกพ้อง' สิว้อย!" ไนท์ฮอว์กตะโกนออกมาด้วยอารมณ์แห่งความไม่ยอมแพ้ และทันใดนั้นก็มีเสียงเด็กสาวตะโกนกลับมาเป็นการตอบรับ
"ปลดปล่อยสกิล [อาณาเขตคืนเดือนมืด!]"
ออร่าแสงสีดำขนาดมหึมาพุ่งวาบมาจากทางห้องหินกิลด์ครอบคลุมโถงทางเดินทั้งหมด ความมืดนั้นเคลื่อนผ่านพวกเราไปอย่างรวดเร็ว และเป็นฝ่ายที่กลืนลูกบอลไฟยักษ์ไปอย่างเงียบเชียบ ได้ยินเพียงเสียงเหมือนใครเป่าเทียนดับพรึ่บแบบนั้นเลย เปลวไฟสลัวจากโคมไฟเล็กก็ดับไปด้วยเช่นกัน สิ่งที่หลงเหลือมีแค่โถงทางเดินที่มืดสนิท กับแสงจันทร์เบาบางจากหน้าต่างเท่านั้น ราวกับที่นี่กลายเป็น 'คืนเดือนมืด' อย่างแท้จริง
ขณะที่ผมกำลังงุนงงอยู่ ไนท์ฮอว์กก็วางผมลงและประคองไหล่แทน จากนั้นผมก็ได้เห็นวิสเปอร์ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเรา กวักมือให้ก้มหัวลงมาฟังเธอพูด ผมโน้มหัวลงไป ไนท์ฮอว์กส่งเสียงรำคาญนิดหน่อยแต่ก็ก้มตามลงมาด้วย
"พวกเจ้าทำได้ดีมาก จากนี้ไปเป็นหน้าที่ข้าเอง ไฟท์ติ้ง!"
เมื่อวิสเปอร์พูดจบ เธอก็วิ่งหายเข้าไปในโถงทางเดินที่มืดมิด...


## [อาณาเขตคืนเดือนมืด]

ไนท์ฮอว์กพยุงไหล่พาผมเดินต่อไปตามโถงทางเดินที่มืดมิด
จนก้าวไปถึงบริเวณหน้าห้องหินกิลด์
ฟุ่บ!
"เอ๋?"
จู่ๆ สภาพรอบด้านก็สว่างไสวขึ้นทันตาจนผมประหลาดใจ ไนท์ฮอว์กปล่อยผมทิ้งตัวนั่งลงที่กำแพงหน้าห้องหินกิลด์ ผมหลุกหลิกมองสำรวจรอบตัว และภาพที่เห็นคือ เฉพาะตรงหน้าห้องกิลด์เท่านั้นที่โคมไฟเล็กส่องแสงสลัวๆ อยู่ ส่วนถัดไปจากนั้นประมาณ 5 เมตร เหมือนแสงไม่อาจส่องไปถึงบริเวณนั้นได้ เป็นอาณาเขตแห่งความมืด
"นั่นคือสกิลระดับ S ของวิสเปอร์ [อาณาเขตคืนเดือนมืด]" ไนท์ฮอว์กพูดและอธิบายต่อ "ในระยะ 40 เมตรทุกอย่างจะมืดสนิทเหมือนกับคืนเดือนมืดตามชื่อนั่นแหละ มีเพียงแสงจันทร์เท่านั้นที่
ส่องผ่านได้ ใครที่อยู่ภายในนั้นจะถูกแอนตี้เมจิคสกิล 100% แอนตี้
แบทเทิลสกิล 50% แต่สำหรับผู้ใช้จะเพิ่มสเตตัสทุกชนิดขึ้น 350% ตลอดเวลา"
"โอ้โฮ!! สมกับเป็นสกิลระดับ S เจ๋งเป็นบ้าเลย!!" แค่คำว่าแอนตี้เมจิค 100% ผมก็ว่าสุดยอดแล้ว เพราะเอฟเฟ็กต์นั้นมันเพิ่งช่วยชีวิตผมเอาไว้
"เฮ้ย… ของข้าไม่เจ๋งกว่าเหรอวะ เพิ่มความโกรธ เพิ่มความโหดเพิ่มความบ้าคลั่ง ระเบิดออร่าที่ใครหน้าไหนที่ได้เห็นเป็นต้องกลัวจนตัวสั่น เท่จะตาย เคี๊ยก! เคี๊ยก! เคี๊ยก!"
"ครับๆ เท่ซะเกือบตายจริงๆ เลยเนี่ย สกิลบ้าอะไรก็ไม่รู้ บังคับลุยอย่างเดียวเลย หยุดตัวเองไม่ได้อีกต่างหาก"
โป๊ก! ไนท์ฮอว์กเขกหัวผมอย่างไว
"โอ๊ย! อย่าเพิ่มดาเมจให้ตอนนี้ได้มั้ยเล่า นี่ก็ใกล้ตายอยู่แล้วเนี่ย" ผมเอามือขยี้หัวที่ค่อยๆ ปูดเป็นลูกมะนาว
"แกอยากพูดมากทำไมล่ะ ขอบคุณข้าสักคำก็ไม่มี ไอ้กระบือไร้มารยาท!"
ผมรีบยกสองมือพนมขึ้นตั้งบนหน้าผาก "กะระระระระระกราบ~ขอบพระคุณ คุณลุงไนท์ฮอว์กด้วยคร้าบ~ ที่อุตส่าห์เมตตาช่วยแบ่งสกิลสุดเท่ สุดโหด สุดอำมหิต สุดยั้งคิดมาให้ พระคุณนี้จะไม่มีวันลืมครับ"
"เดี๊ยะ! เดี๊ยะจะโดนอีกดอกหนึ่ง รีบๆ รักษาตัวเข้าซะ"
...
จากนั้นผมกับไนท์ฮอว์กหยิบโพชั่นกับอีเทอร์ออกมาดื่มเพื่อฟื้นฟูร่างกาย เติมมานา ผมใช้สกิล [ผ้าพันแผล] พันบริเวณที่คิดว่ากระดูกร้าวหรือหักเอาไว้ เพื่อช่วยเร่งอัตราฟื้นฟูและหยุดเลือดให้เร็วที่สุด จนตอนนี้ทั่วร่างกายรวมไปถึงมือทั้งสองข้างมีผ้าพันแผลพันจนแน่นตึ้บไปหมด และทันใดนั้นพวกเราก็ได้ยินเสียง...
"ว๊า~ก!"
"กรี๊ดดด!!"
"อ๊าาาา!!"
"ม่าย~!!"
เสียงกรีดร้องโหยหวนของชายและหญิงดังมาจากด้านในโถงทางเดินที่มืดมิด น่าแปลกที่สกิล [ตาแมว] ของผมมองในความมืดนั้นไม่เห็นเช่นกัน แต่ที่แน่ใจคือเสียงพวกนั้นไม่ใช่เสียงของวิสเปอร์อย่างแน่นอน
"ลุง นั่นคงเป็นฝีมือวิสเปอร์สินะ"
"แหงอยู่แล้ว ยัยเด็กนั่นถึงจะติ๊งต๊องแต่ฝีมือเฉียบขาดมาก และยิ่งอยู่ในอาณาเขตด้วยละก็ ยิ่งไร้เทียมทาน ไม่มีใครชนะวิสเปอร์ได้หรอก"
"..."
"ทำไม แกเป็นห่วงเธอรึไง" ไนท์ฮอว์กถาม
"ผมพอจะคาดเดาได้ว่าเธอต้องเก่งแหละ แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี ยังไงเธอก็เป็นหญิงสาวตัวเล็กๆ"
"คี๊ก! คี๊ก! เคี๊ยก! เอางี้สิ ถ้าแกห่วงนัก ก็เข้าไปดูกับตาเลยสิ"
"เข้าไปได้ใช่ไหมครับ?"
"ได้สิวะ เข้าไปเงียบๆ ละ ส่วนข้าจะไปดูเจลค์สักหน่อยว่าแฮ็ก
ข้อมูลใกล้สำเร็จหรือยัง"
พูดจบไนท์ฮอว์กก็ลุกเดินเข้าไปในห้องกิลด์ ผมก็ลุกขึ้นบ้างและตวัดนิ้วเปิดวินโดวส์ตรวจสอบสเตตัสของตนเอง ตอนนี้ HP กับ MP ฟื้นมาเกินครึ่ง ผมคิดว่าน่าจะพอสู้ไหวแล้ว เพื่อจะช่วยอะไรวิสเปอร์ได้บ้าง ผมจึงเดินไปหยุดยืนอยู่หน้าอาณาเขต ตั้งสมาธิให้มั่น
"เอาล่ะ ลุยเลย"
ฟุ่บ!
เมื่อผมก้าวเท้าย่างเข้าสู่อาณาเขตคืนเดือนมืด ผมรู้สึกได้ถึงบรรยากาศโดยรอบที่แปรเปลี่ยนไปในพริบตา ภายในนี้มันมืด มืดจนอยากจะเดินไปเปิดสวิทช์ไฟเป็นบ้าเลย และที่สำคัญคือมันวังเวง… มันเงียบมาก เงียบชนิดที่ว่าหากมีแมวกระโดดร้องแง้วขึ้นมาตอนนี้ หัวใจผมคงตกไปอยู่ตาตุ่มทันที ใช่ครับ อารมณ์เหมือนกำลังอยู่ในหนังผีไม่มีผิด
ผมย่องต่ำๆ ตามทางไปเรื่อยๆ แอบตามหลังซากของโซฟากับเก้าอี้จากการถูกไฟไหม้ ผมไปได้ประมาณ 10 เมตรเท่านั้น ผมก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาจากสุดทางฝั่งตรงข้าม ตอนนี้ผมเห็นเงาตะคุ่มๆ ของพวกเขาในความมืดแล้ว นักผจญภัยทั้งหมดมี 6 คนกำลังเดินเกาะกลุ่มตั้งท่าเตรียมพร้อมต่อสู้ ผมจึงรีบหลบหลังโซฟาทันทีและแอบรอดูสถานการณ์
….
"มืดจริงๆ จอมเวทใช้สกิลเวทไฟหรืออะไรก็ได้ออกมาหน่อยซิ"
"เมื่อกี้ฉันลองแล้ว แต่ไม่ได้ผล เวทไม่ยอมออกมา ไฟตะเกียงก็ดับทันทีที่เข้ามาในนี้อีกด้วย"
"แสดงว่าในนี้แอนตี้เมจิคโดยสมบูรณ์ แบบนี้แย่แน่ งั้นเธอรีบออกไปบอกพวกข้างนอกดีกว่า พรีสต์เธอก็ออกไปด้วยเถอะ ถ้าหากใช้เวทมนตร์ไม่ได้ พวกเธอก็ไม่มีประโยชน์แล้ว"
"งะ งั้นพวกเราไปนะ"
ผมมองเห็นลางๆ ว่าจอมเวทกับพรีสต์หันหลังและกำลังเดินกลับทางเก่า แต่จู่ๆ เธอก็ชี้นิ้วออกมาด้วยความตกใจ
"นั่นศัตรู!"
"ไหน! อยู่ตรงไหน?!"
"ฉันเห็นมีคนแอบหลังผ้าม่านนั้น มองมาทางฉันด้วยนัยน์ตาสีฟ้า!"
"หลังผ้าม่านสินะ ตายซะ! [พาวเวอร์ สแมช!]" ตูม! นักรบตัวใหญ่ล่ำบึกคนนั้นกระโดดใช้กระบองหนามใหญ่ฟาดไปเต็มแรงซะจนผ้าม่านฉีกขาดกระจุย แต่กลับไม่พบร่างของศัตรูที่เขาหวังเอาไว้
"อะไรกัน? ไหนล่ะศัตรู ไม่เห็นมีเลย" นักรบหันไปถามจอมเวทสาว
"แปลกจัง ฉันมั่นใจว่าเห็นแน่ๆ จ้องอยู่ตลอดไม่ได้ละสายตาไปไหนเลย"
"เฮ้ ตะกี้นายใช้สกิลได้นี่นา" คนที่ถือมีดสั้นเป็นคนพูด ดูแล้วเขาน่าจะเป็นอาชีพสายโจร
"เออว่ะ ฉันใช้ไปด้วยความเคยชิน แต่ดูเหมือนความแรงจะลดลงประมาณครึ่งหนึ่งเลยมั้ง ฉันสัมผัสได้"
"แสดงว่าสกิลสายต่อสู้ยังสามารถใช้ได้ แต่ความแรงลดลง" โจรคนนั้นกล่าวสรุุป
"คิก"
เสียงหัวเราะเบาๆ ดังมาจากตรงไหนสักแห่งในความมืด ทุกคนกลับมาตั้งท่าต่อสู้อย่างรวดเร็วทันทีที่ได้ยิน ทุกอย่างอยู่ในความเงียบ
อีกครั้ง จนมีคนถามขึ้นว่า
"เสียงเมื่อกี้ดังมาจากทางไหนวะ?"
"คิก คิก"  คราวนี้มีเสียงหัวเราะดังมาจากหลังเก้าอี้ใหญ่ใกล้ๆ พวกเขา
"[ช็อตกันแอร์โรว์!]"  ปึกๆๆๆ!  นักธนูหนุ่มยิงลูกธนูออกไปหกดอกในพริบตา ปักทะลุเก้าอี้ตัวนั้นแตกกระจาย โจรวิ่งตามไปเพื่อจะซ้ำเป้าหมาย แต่เป็นอีกครั้งไม่พบร่างของศัตรู
"นักธนู! โจร! อัศวิน! และข้า พวกเราจะหันหลังให้กันและล้อมจอมเวทกับพรีสต์เอาไว้เป็นวงกลม ระวังให้ดี ในความมืดแบบนี้ศัตรูอาจมาได้จากทุกทิศทาง" นักรบที่ถือกระบองใหญ่เป็นคนสั่ง ดูเหมือนเขาจะประเมินสถานการณ์ได้เป็นอย่างดีทีเดียว
"ว่าแต่วิสเปอร์หายไปไหนแล้ว" ผมพยายามเพ่งมองหาว่าเธอแอบอยู่ตรงไหน แต่ก็ไม่เจอ...
"เป็นห่วงเหรอ"
"...."
เสียงมาจากด้านล่าง ผมรีบก้มลงมองและเห็นใบหน้าของเธอ หรือเฉพาะส่วนหัวนั่นแหละ โผล่มาจากใต้โซฟาตัวที่ผมแอบอยู่
"วิสเปอร์! มาได้ไงเนี่ย?!"
เธอพยักหน้า และพยายามใช้ไหล่ทั้งสองข้างกระดึ้บดันตัวเองออกมาจากใต้โซฟา ผมรอดูเธอกระดื้บอยู่พักหนึ่ง แต่ไม่มีทีท่าจะออกมาได้สักที ผมจึงช่วยดึงเธอออกมาจากใต้โซฟาให้ เธอลุกขึ้นนั่งและยื่นหน้าเข้ามากระซิบที่หูผม
"ขอบคุณค่ะ"
'งู้ยยยยยยยยย' นั่นคือเสียงที่ใจของผมครางออกมา เฮ้อ ฟินแท้ๆ
"อะ เอ่อ วิสเปอร์ให้ฉันช่วยลุยด้วยดีไหม? เธอจะสู้คนเดียวเลยเหรอ?" ผมมองที่ดวงตาสีฟ้าสดใส และสังเกตเห็นรูปตาเปลี่ยนไปนิดหนึ่ง นั่นเธอยิ้มให้ผมรึเปล่านะ แต่เนื่องจากเธอใส่หน้ากากผ้าปิดขึ้นมาถึงจมูก ผมเลยไม่แน่ใจเท่าไร และเธอก็ขยับเข้ามาใกล้เพื่อกระซิบอีกครั้ง
"ข้าจัดการเอง"
วิสเปอร์พูดออกมาเบาๆ จากนั้นเธอก็พุ่งฟ้าวออกไปอย่างเร็ว ผมเห็นเพียงแค่เงาแวบๆ เวลาเธอวิ่งผ่านแสงจันทร์ที่ส่องจากหน้าต่าง แต่เมื่อเข้าสู่ความมืด ร่างกายของเธออันตรธานหายวับทันที และที่สำคัญคือเธอวิ่งโดยไร้เสียงฝีเท้า นั่นยิ่งทำให้ในความมืดแบบนี้เธอยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่
"เฮ้ย! ศัตรูวิ่งตรงมาจากทางข้างหน้า เตรียมรับมือ!" นักรบตะโกนก้อง พวกเขาคงเห็นภาพวิสเปอร์แวบๆ จากแสงจันทร์เหมือนที่ผมเห็น แต่เมื่อเข้าใกล้ระยะ 10 เมตร จู่ๆ เธอก็หายไปอีกครั้ง
"กรี๊ด--!!" ฉัวะ! ฉึก! ฉึก! ฉึก!  "อะ..! อั่ก! อั่ก!"
พรีสต์สาวที่อยู่กลางวงล้อม ถูกวิสเปอร์ขี่หลังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ และโดนปาดคออย่างรวดเร็ว ตามด้วยกระหน่ำแทงที่หัวใจอีกสามแผล กลุ่มนักผจญภัยต่างตกตะลึงที่จู่ๆ ศัตรูก็โผล่มากลางวง และก่อนที่
พวกเขาจะตอบสนองได้ทัน วิสเปอร์ก็กระโดดหายเข้าไปในความมืด
อีกครั้ง ผมเองยังงงเหมือนกันว่าเธอทำได้ยังไงที่จู่ๆ ไปโผล่กลางวงศัตรูเฉยเลย
"มันตั้งใจจะเล่นงานคนที่เปราะบางก่อน เตรียมตัวโจมตีสวนกลับเอาไว้!" นักรบคนนั้นตะโกนบอกเพื่อน "อย่างที่ข้าคิดมันไม่กล้า--!"
ฉึก!
"อ๊อก! แค่ก!" มีดปักที่ท้องของเขาทำให้กระอักเลือดออกมา แต่ดูเหมือนเขาจะยังไม่ตาย อึดสมกับเป็นนักรบและเขาพยายามจะคว้าตัววิสเปอร์เอาไว้ แต่ผมเชื่อว่าการกระทำนั้นได้ถูกคาดการณ์เอาไว้หมดแล้ว เพราะวิสเปอร์ลงมือคอมโบต่อเนื่องทันที เธอเอามีดสั้นเสียบกลางมือของนักรบทั้งสองข้างอย่างแม่นยำ จากนั้นเธอพุ่งตัวลอดใต้หว่างขาและตัดเอ็นร้อยหวาย เมื่อนักรบทรุดตัวลง เธอกระโดดเข้ากอดคอจากด้านหลังและกระซวกคอหอยเป็นการปิดฉาก เวลาที่เธอใช้จัดการนักรบคนนั้นรวมแล้วไม่ถึง 3 วินาที
เสียงล้มตึงของคนที่เก่งสุดในกลุ่มเป็นเหมือนการตัดเชือกเส้นสุดท้ายแห่งกำลังใจที่จะสู้ต่อ ทุกคนต่างออกอาการหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด เพราะขนาดคนที่แข็งแกร่งที่สุด ยังถูกสังหารในเวลาแค่ชั่วพริบตา ตอนนี้พวกเขากำลังลุกลี้ลุกลนมองหาศัตรูในความมืด แต่ก็เห็นได้แค่เงาในเวลาที่วิสเปอร์วิ่งผ่านแสงจันทร์เท่านั้น เธอถือมีดสั้นทั้งสองมือและวิ่งสปีดอย่างรวดเร็วพร้อมกับโจมตีฉวัดเฉวียนไปมา คล้ายดั่งพายุแห่งใบมีดเข้าโหมกระหน่ำใส่เป้าหมายทั้งสามคน นักธนู โจร และอัศวิน
ฉัวะ!  ฉัวะ!
"อ๊าก!" "โอ๊ย!" ฉึก!
ฉัวะ!  ฉึก! ฉึก!
"บ้าเอ๊ย!"  ฉัวะ!  "อั่ก!"
ฉัวะ!  "อ่อก! เอื้อ..."
เลือดจากบาดแผลของทั้งสามคนสาดกระเซ็นพุ่งไปพุ่งมาเหมือนน้ำพุมนุษย์ จนทั้งสามคนอ่อนล้ากับความเจ็บปวด ในใจพวกเขาคงเริ่มหมดสิ้นหนทาง จึงตัดสินใจปล่อยสกิลออกมาอย่างมั่วซั่วโจมตีใส่ความมืดราวกับคนบ้า
"อ๊าาาา! อย่าเข้ามานะว้อย! อัลติเมทสกิล [ซุปเปอร์ช็อตกันแอร์โรว์!]" ปักๆๆ! ปักๆๆ! ปักๆๆ! ปักๆๆ! ปักๆๆ! นักธนูปลดปล่อยสกิลธนูยิงออกมาราวกับปืนกล เขายิงไปรอบทิศ ทางโน้นบ้างทางนี้บ้าง แต่ก็ไร้ค่า เพราะมันไม่โดนเป้าหมายแม้แต่ดอกเดียว
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉึก!  วิสเปอร์กระโดดลงมาจากเพดานฟันที่ข้อมือทั้งสองข้างของนักธนูและเสียบเข้าที่หัวใจต่อทันที
"อั่ก อา..." เขาล้มลงแน่นิ่งไปในที่สุด
"แน่จริงมาสู้กันตรงๆ สิวะ! โอ้ว! [เพลงดาบชำระล้าง!]" อัศวินใช้ดาบเปล่งออร่าสีขาวฟันซ้ายฟันขวาเข้าใส่วิสเปอร์ เธอเอียงตัวหลบฟึ่บฟั่บ ดาบวาดผ่านด้านข้างตัวเธออย่างฉิวเฉียด อัศวินฟันต่อเนื่องอีก
สี่ครั้งติด แต่ไม่ว่าจะฟันมาในมุมไหน เธอก็หลบได้ทั้งหมด คราวนี้อัศวินเค้นพลังสุดแรงแทงตรงเข้ามาอีกครั้ง
"ย๊าก-!"
ดาบทะลวงเข้ากลางร่างของวิสเปอร์อย่างจัง แต่นั่นคือสิ่งที่ผมกับอัศวินมองพลาด มันคือ 'ภาพติดตา' ของเธอที่เกิดจากการเคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูง
เงาภาพเลือนหายไปจากปลายดาบ พร้อมกับการปรากฏตัวของวิสเปอร์ที่กำลังยืนอยู่บนใบดาบของอัศวินที่แทงค้างออกไป เธอยืนอยู่ด้วยท่าทางนิ่งเฉยและส่งสายตาดุดันมาให้กับคู่ต่อสู้
"...แม่งเอ๊ย" เขาคำรามอย่างแค้นใจที่รู้ดีว่าต่างชั้นกับศัตรูแค่ไหน
ฉึก! ฉึก!  วิสเปอร์ใช้มีดสั้นจากสองมือแทงเข้าไปที่ใต้คางของอัศวิน ร่างชุดเกราะของเขาล้มคว่ำหน้าลงอย่างไร้ชีวิตจิตใจ
นักผจญภัยอาชีพโจรคนนั้นฉวยโอกาสนี้พุ่งเข้าข้างหลังวิสเปอร์ และใช้สกิลแทงเข้ามาเต็มเหนี่ยว
"[แทงข้างหลัง!]"
กิ๊ง!
ราวกับมีตาหลัง วิสเปอร์หมุนตัวใช้มีดของตัวเองปัดได้ทัน
"ชิ! เอาเซ่! เตรียมรับมืออัลติเมทสกิลของข้าบ้าง ข้าน่ะไม่ใช่โจรธรรมดาหรอกนะเว้ย ฮ่าห์! [แยก 4 ร่างสังหาร!]"
โจรคนนั้นแยกตัวเองออกเป็นสี่ร่าง นี่มันอย่างกับสกิลของนินจาไม่มีผิด ทั้งสี่ร่างรุมเข้าโจมตีวิสเปอร์ทั้งซ้ายขวาหน้าหลัง วินาทีนั้นผมคิดว่าวิสเปอร์ต้องเสียท่าแน่ แต่ผมคิดผิดอย่างมหันต์
กิ๊ง! กิ๊ง! กิ๊ง! กิ๊ง!
วิสเปอร์รับมีดจากทั้งสี่ทิศได้อย่างหมดจด จนร่างของทั้งสี่ผงะ
ไปเล็กน้อย
"ยัยบ้านี่!" พวกเขาทั้งหมดหยิบมีดออกมาอีกหนึ่งเล่ม จนตอนนี้แต่ละร่างถือมีดทั้งสองมือแล้ว
"ตายยยย!!"
กิ๊ง! กิ๊ง! กิ๊ง! กิ๊ง! กิ๊ง! กิ๊ง!
กิ๊ง! กิ๊ง! กิ๊ง! กิ๊ง! กิ๊ง! กิ๊ง!
ผมนี่ยืนขึ้นเลย ฉากดวลมีดอันแสนน่ามหัศจรรย์ตรงหน้าที่เคยได้เห็นแต่ในหนังหรือในอนิเม บัดนี้ผมได้เห็นกับตาตัวเองแล้ว ประกายไฟจากมีดสั้นที่กระทบกันแล่บออกมาไม่หยุด จนตอนนี้วิสเปอร์เหมือนกับเป็นลูกข่างที่มีไฟแล่บหมุนตัวเองอย่างรวดเร็วและรุนแรง
กิ๊ง! กิ๊ง! กิ๊ง! ฉัวะ! กิ๊ง! กิ๊ง! ฉัวะ!
กิ๊ง! ฉัวะ! กิ๊ง! กิ๊ง! กิ๊ง! กิ๊ง!  ฉัวะ! กิ๊ง! กิ๊ง! ฉัวะ!
ฉัวะ! ฉัวะ! กิ๊ง! กิ๊ง! ฉัวะ! ฉัวะ! กิ๊ง! ฉัวะ! ฉัวะ!
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
วิสเปอร์ไม่ได้ตั้งรับเพียงอย่างเดียว แต่ยังโจมตีกลับอีกด้วย การดวลมีดอันดุเดือดผ่านไปได้อีกไม่นาน ลูกข่างก็หยุดหมุน พร้อมกับร่างทั้งสี่ของโจรที่เลือดท่วมตัว และล้มลงราวตุ๊กตาชักใยที่สายป่านขาด ตึง! ปุ๊ง! ปุ๊ง! ปุ๊ง! ร่างแยกสลายกลายเป็นควันหายไป
"..."
"อย่าทำฉันเลย! กรี๊ดดดด!"
คนสุดท้ายที่เหลืออยู่คือจอมเวทสาวที่ไร้เวทมนตร์ และตอนนี้เธอกำลังกลัวลนลานสุดขีด เมื่อเธอเห็นเพื่อนเลือดสาดกระเซ็นและล้มตายกันหมด เธอจึงพยายามวิ่งกระเสือกกระสนหนีเอาชีวิตรอดอย่างสุดกำลัง เธอวิ่ง วิ่ง วิ่ง จนเหลือระยะทางอีกไม่ถึง 20 เมตรเท่านั้น เธอจะหลุดพ้นจากเขตความมืด ทันใดนั้นเธอสังเกตเห็นเงาคนวิ่งตรงมาหาเธอจากข้างหน้า แวบแรกเธอคิดว่าพรรคพวกของเธอคงกำลังรีบวิ่งเข้ามาช่วย แต่เมื่อใกล้เข้ามาจนถึงระยะ 5 เมตร เธอถึงรู้ว่าตัวเองคิดผิด… เป็นวิสเปอร์นั่นเองที่วิ่งสวนเข้ามา
"เอ๋?"
ฉัวะ!!
คอของจอมเวทสาวขาดกระเด็นในพริบตา และร่างของเธอที่ไร้ศีรษะยังคงวิ่งต่อไปอีก 3-4 เมตร ส่วนหัวนั้นลอยละลิ่วข้ามพ้นอาณาเขตคืนเดือนมืดออกไป สร้างความตกตะลึงและสั่นประสาทให้คนข้างนอกไม่น้อย
ผมวิ่งเข้าไปหาวิสเปอร์ที่ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางกองซากศพ
"วิสเปอร์ ตะกี้เธอทำได้ไงอ่ะ มันโคตรเจ๋งเลย! เป็นไงบ้างเหนื่อย
รึเปล่า"
เธอยืนนิ่งหลับตาอยู่ และเธอค่อยๆ เปิดตาขึ้นมาครึ่งหนึ่ง แล้วกวักมือเรียกให้ผมโน้มเข้าไปใกล้เช่นเคย เธอกระซิบบอกผม
"ข้าไม่เหนื่อยหรอก… งึมๆ แค่ง่วง… ใช้สกิล [เซียนเหยียบเมฆ] กับ... [เงามายาทมิฬ] วิ่งตีโค้ง…ไต่กำแพงแล้วก็... [ตัดชีพจร]  งึมๆ… ใช้สกิล…พร้อมกันทำให้ข้า...ง่วง พูดเยอะก็ยิ่งง่วง งึมๆ"
เธออธิบายไปด้วยอาการสลึมสลือ ดูเหมือนวิสเปอร์ไม่เหนื่อยจริงๆ เพราะไม่มีอาการหอบหายใจหนักเลยสักนิด แต่ดูง่วงสุดๆ อย่างที่บอกผมเลย หัวของเธอส่ายด๊อกแด๊กไปมาเบาๆ แล้วจู่ๆ เธอก็ทิ้งตัวมาทางผม ผมรับตัวเธอไว้และอุ้มแบกขึ้นหลัง ตัวเธอเบาเกินคาด ไม่น่าเชื่อว่าสาวน้อยน่ารักตัวเล็กแค่นี้ จะเก่งกาจและน่าสะพรึงกลัวอย่างมากในยามต่อสู้
ผมมองไปยังฝั่งตรงข้าม เพื่อดูว่าพวกเขาจะส่งคนเข้ามาลุยอีกหรือเปล่า และเห็นเงารางๆ ว่าเหมือนกำลังทะเลาะถกเถียงอะไรกันอยู่สักอย่าง ซึ่งผมพอจะเดาได้ว่าพวกเขาคุยอะไรกันอยู่ ส่งคนเข้ามาสองรอบ รอบละ 6 คน ทุกคนต่างไม่มีใครรอดชีวิตกลับออกไป ตอนนี้พวกเขาคงเกี่ยงกันว่าใครจะเข้ามาในกับดักแห่งความตายนี้ต่อไปดี
ผมตัดสินใจรีบหันหลังและพาวิสเปอร์ไปนอนที่โซฟาหน้าห้องกิลด์ก่อนจะดีกว่า และขณะที่ผมเดินผ่านร่างของผู้คนมากมาย ซึ่งมีบางคนตอนนี้ได้สลายกลายเป็นเศษดาวสีสายรุ้งลอยขึ้นท้องฟ้าบ้างแล้ว (เกมโอเวอร์) คงเป็นคนที่ตายตั้งแต่ช่วงแรกๆ เป็นแน่ ผมตัดสินใจตวัดนิ้วเปิดวินโดวส์
วิ้ง!
[คลังไอเท็ม] >>> [น้ำยาชุบชีวิต]
วู้~ม
อัศวินคนหนึ่งผุดลุกขึ้นมานั่ง และจากนั้นน้ำตาหยดหนึ่งก็ไหลลงมาอาบแก้มของเขา
"ข้า… ฟื้นกลับมา… ฮือ…วันเกิดลูก… ข้ายังทำตามสัญญาได้... ฮึก… ข้าขอบใจพวกเจ้ามากนะ" เขาเงยหน้าขึ้นมาขอบคุณและต้องตกใจที่คนชุบชีวิตเขาไม่ใช่คนของกิลด์ไฮเอนด์
"จะ เจ้ามัน… คนที่สู้กับข้า พวกโจรที่บุกเข้ามา?"
"ฝากอวยพรวันเกิดลูกชายด้วยนะลุง ผมไปละ"
"...."
"เจ้า…! เจ้าชื่ออะไร" อัศวินคนนั้นตะโกนถามมา
ผมเหลียวหันกลับไป "ผมชื่อแจ็ก โชคดีครับลุง"
"ข้าขอบใจเจ้ามากนะแจ็ก! ข้าจะไม่ลืมบุญคุณครั้งนี้แน่นอน!"
ผมวางวิสเปอร์ที่โซฟา เธอนอนหลับขดตัวอย่างน่ารักน่าชังเหมือนกับเด็กน้อย ผมใช้โอกาสนี้รีบวิ่งกลับไปที่กองซากศพอีกครั้งเพื่อเก็บถุงเงินและไอเท็มดรอปทั้งหมด
"หึหึ ถ้าพลาดเรื่องนี้ ไอ้วินคงบ่นฉันหูชาแหงๆ"
ผมรีบโยนของทั้งหมดเข้าคลัง ตอนนี้ไม่ใช่เวลาเช็คว่าได้อะไรมาบ้าง กะคร่าวๆ จากที่เก็บมาทั้งหมดคือได้ถุงเงินและไอเท็มสวมใส่เกือบ 40 ชิ้น
"คำสั่งคุณสมบัติพิเศษ โค้ด:056 [ป้อมปราการเหล็กกล้า]
ถูกยกเลิกแล้วค่ะ!"
"อ้าว นี่มัน?!"
โครม!  เสียงประตูห้องหินกิลด์เปิดออกอย่างรุนแรงราวกับโดนใครถีบ ไนท์ฮอว์กแบกเจลค์พาดบ่าโผล่ออกมาและตะโกนบอกว่า
"แจ็ก! วิสเปอร์! ถึงเวลาเผ่นแล้วว้อย ตามข้ามาเลย!" จากนั้นเขาก็วิ่งพุ่งตรงไปที่หน้าต่าง เหวี่ยงเก้าอี้นำไปก่อน เก้าอี้ทะลุหน้าต่างออกไป เพล้ง! ผมรีบอุ้มวิสเปอร์ขึ้นหลัง และทันใดนั้นด้านหลังของพวกเราก็กลับมามีแสงสว่างสลัวตามเดิม สกิล [อาณาเขตคืนเดือนมืด] น่าจะหมดระยะเวลาแสดงผลแล้วตอนนี้
"ดูโน้น! พวกโจรมันกำลังจะหนีออกไปหน้าต่างแล้ว ตามไปเร็ว!"
คนกว่า 20 คนวิ่งเฮโลกันเข้ามา นักธนูกระโดดยิงลูกธนูนำมาก่อน และจอมเวทก็ร่ายเวทยิงเข้ามาด้วย ส่วนผมวิ่งก้มหัวงุดๆ และรีบกระโดดตามหลังไนท์ฮอว์กออกทางหน้าต่างทันทีอย่างไม่ทันคิดว่า
'ห๊ะ? ตอนนี้พวกเราอยู่บนอาคารสูง 5 ชั้นนี่หว่า'
…..
....
ฟิ้~~~ว
เฟี้ย~~~~ว
"ว๊ากกก------!! ตายแน่ตู------!!"
"ไม่ตายหรอกว้อย! เปิดใช้งานไอเท็ม [เบาะกู้ชีพฉุกเฉินพิเศษ!]" ไนท์ฮอว์กตะโกน จากนั้นก็มีของที่ดูคล้ายเบาะกู้ชีพของพนักงานดับเพลิงโผล่มาอยู่ในจุดที่พวกเรากำลังจะโหม่งพื้น
ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!
"ฮ้า...! ฮ้า...! แฮ่ก…! แฮ่ก…!" ผมหอบหายใจออกมาดัง ในขณะที่หัวใจเต้นรัวเป็นกลองเพล จากนั้นผมรีบเอามือแตะหน้าแตะทั่วตัวดูว่ายังครบ 32 อยู่รึเปล่า "วะฮะฮ่าฮ่าฮ่า ตูยังไม่ตายเว้ย!"
"ไอ้แจ็ก! ไปต่อได้แล้ว พวกเรายังไม่แน่หรอกว่าจะรอดรึเปล่า บ๊ะ! ไอ้สองตัวนี้ก็หลับดีจริงๆ หล่นลงมาขนาดนี้ยังไม่ตื่นอีก เชื่อมันเลย!" ไนท์ฮอว์กรีบอุ้มเจลค์แบกขึ้นหลัง ผมก็รีบแบกวิสเปอร์เช่นกัน
ที่ที่พวกเราหล่นลงมาเหมือนจะเป็นสวนเพาะปลูกของกิลด์
ไฮเอนด์ พวกเราออกตัววิ่งเลาะเข้าในสวนป่าอย่างเร็วที่สุดเพื่อไปยังทางออก พวกเราจึงวิ่งกันไปตะโกนคุยกันไป
"วิสเปอร์น่ะพอสู้เสร็จแล้วจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งเลยเหรอครับ?!"
"เออ ไม่รู้เป็นเพราะสกิล หรือเป็นเพราะร่างกายของแม่นั่น แต่จะเป็นงี้ทุกครั้งเลย!"
"แล้วเจลค์เป็นอะไรครับ ทำไมถึงสลบแบบนี้?"
"ไฟล์ที่เข้ารหัสเวทมนตร์จะมีความอันตรายในตัวของมันอยู่ ประมาณพวกคำสาปนั่นแหละ จะดึงออกมาได้ก็ไม่มีทางเลี่ยง แต่สามารถผ่อนหนักเป็นเบา ผลสรุปก็คือใช้มานาเกินขีดจำกัด น็อคสลบเหมือด ประมาณ 3 วันนู้น ถึงจะฟื้น!"
"แล้วสำเร็จใช่ไหมครับ?!"
"แหงสิวะ" ไนท์ฮอว์กหยิบหินคริสตัลขนาดเล็กเท่าหนึ่งกำมือออกมา ลักษณะของมันคล้ายหินกิลด์แต่ต่างกันตรงขนาดและสีสัน หินก้อนนี้มีสีแดงเชอรี่และมีคลื่นมานาสีเหลืองไหลเวียนอยู่ภายใน
"ทำไมไม่เก็บในคลังครับ?!"
"ไอเท็มประเภทนี้มีพลังสูงมากเกินไป ไม่สามารถเก็บในคลังระบบได้ เดี๋ยวเมื่อพ้นเขตกิลด์ พาเจ้าพวกนี้ไปปล่อยในตรอกสักที่ แล้วพวกเราจะตรงดิ่งไปที่สำนักฯ ของอาณาจักรคาเอลุมเพื่อสั่งปิดกิลด์
เส็งเคร็งนี้ซะ และสั่งจับกุมไอ้เวรตะไลรอธฟิลด์ด้วย เอาให้มันโดนขังลืมไปเลย เคี๊ยก! เคี๊ยก! เคี๊ยก!"
ไนท์ฮอว์กอธิบายอย่างดุเดือดเผ็ดร้อน ผมคิดว่าเขาคงเฝ้ารอให้แผนนี้สำเร็จมานานพอดู ผมก็อดที่จะยิ้มยินดีไปกับเขาไม่ได้
"นั่นไงล่ะวะ พ้นเขตสวนนี้ไปก็ถึงทางออกแล้ว!"
ไนท์ฮอว์กไม่เปิดประตูให้เสียเวลา กระโดดถีบโครมเข้าทันที เมื่อพวกเราวิ่งพ้นปากประตูไปได้ไม่เกิน 10 เมตร ก็ต้องหยุดตะลึงกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า...
เปรี๊ยะ… เปรี๊ยะ…
"นี่มัน… กำแพง…ไฟฟ้า?"
ผมจำไอเท็มชนิดนี้ได้ดี เพราะเคยถูกมันล้อมกรอบมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่กำแพงไฟฟ้าที่อยู่ตรงหน้าตอนนี้มันสูง สูงมาก… ผมแหงนหน้ามองตามว่ามันสูงและกว้างใหญ่ขนาดไหน จากการประมาณคร่าวๆ คิดว่ามันกว้างขนาดครอบคลุมบริเวณโดยรอบของกิลด์ไฮเอนด์นี้ทั้งหมดเลย
"มันคือ… ไอเท็มพิเศษของราชวงศ์คาเอลุม… 'โดมสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์'"
"ไม่คิดว่าคนอย่างแกจะรู้จักไอเท็มสูงค่าแบบนี้นะ ไนท์ฮอว์ก"
เสียงนั้นฟังดูหยิ่งทะนงและแฝงไว้ด้วยความเหยียดหยาม มันดังมาจากชายคนหนึ่งซึ่งกำลังลอยอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน ชายคนนี้ใส่ชุดสไตล์ขุนนางชั้นสูงสีดำขลิบด้ายสีทอง มีผ้าคลุมไหล่สีแดงทับทิม ตามส่วนสำคัญของร่างกายเช่นที่ไหล่ขวา หน้าแข้ง รองเท้าใส่เกราะเบาทองคำขาวที่ดูวิบวับและราคาแพงมากเอาไว้ ผมไม่เคยรู้จักเขา แต่ไม่รู้ทำไมผมถึงเดาได้ว่าชายคนนี้มีชื่อว่าอะไร
"ไอ้รอธฟิลด์…!" ไนท์ฮอว์กคำรามชื่อออกมาอย่างโกรธแค้น


## [แผนของชายผู้บ้าคลั่ง]

"แกกล้ามากนะที่บุกรุกกิลด์ไฮเอนด์ ตอนที่ข้าไม่อยู่ พวกแกเข้าไปที่ห้องหินกิลด์ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่?" รอธฟิลด์ถามขึ้นขณะที่ลอยอยู่กลางอากาศ
"...."
ไนท์ฮอว์กไม่ตอบ แต่ตวัดนิ้วเรียกวินโดวส์ วิ้ง! จากนั้นก็กดเลื่อนไปมาหาอะไรบางอย่างด้วยความเร็ว
"เปล่าประโยชน์ที่จะเรียกกำลังเสริม แกก็น่าจะรู้ถึงคุณสมบัติของไอเท็มราชวงศ์ชิ้นนี้ดีนี่นา 'โดมสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์' กำแพงพลังที่แม้แต่จอมมารยังไม่สามารถฝ่ากำแพงนี้ออกไปได้ ปิดกั้นการติดต่อสื่อสารจากภายนอกโดยสมบูรณ์ ถึงคนข้างนอกจะมองเห็นพวกเรา แต่ก็ไม่ได้ยินอะไร เพราะมันปิดกั้นเสียงทั้งหมด และที่สำคัญหากแกตายในนี้อย่าหวังว่าไอ้หนูนั่นจะชุบชีวิตแกทันนะ เพราะแกจะเกมโอเวอร์ทันที ที่นี่ไม่สามารถชุบชีวิตได้"
ผมเหลือบมองออกไปรอบนอก แล้วน่าจะเป็นจริงอย่างที่รอธฟิลด์บอก เพราะภายนอกตอนนี้มีต่างโลกมุงให้เพียบ ก็แหงล่ะ จู่ๆ มีโดมสีขาวอมฟ้าโปร่งใสขนาดมหึมาปรากฏที่กลางเมืองแบบนี้ ใครเห็นก็ต้องออกอาการเผือกร้อนเป็นแน่
ผมคิดในใจ 'ไอ้วิน นายอยู่ไหนฟะตอนนี้ กำลังดูฉันอยู่รึเปล่า เพื่อนรักของนายตอนนี้กำลังงานเข้าแล้วว้อย' ผมพยายามมองหาตามฝูงชนรอบๆ ที่ยืนประชิดกับโดมอีกฝั่งหนึ่งอยู่ หวังอยากจะได้เจอหน้าเพื่อนซี้ แต่ผมกลับเจอใบหน้าของสาวที่คิดถึงแทน
"ยัยน้ำ?!"
น้ำยืนอยู่กับแก๊งค์สี่สาวของเธอ มะนาว แนนซี่และเรย์ เธอเห็นผมแล้วเช่นกัน พวกเราสบตากันในระยะเกือบ 50 เมตร ผมโบกมือและส่งสายตาหวานซึ้งไป แต่เอ๊ะ… ทำไมเธอมองเขียวกลับมาและชี้นิ้วมาที่ผม
"ฉิบหาย! วิสเปอร์เกาะอยู่ข้างหลังนี่หว่า!"
ผมส่ายหน้างึกๆ พยายามจะสื่อให้รู้ว่ามันไม่มีอะไรในกอไผ่เลย
น้ำคิ้วขมวด แยกเขี้ยวเล็กน้อย และผายมือชึบออกมา ผมคิดว่าเธอคงถามประมาณว่า 'นี่มันหมายความว่ายังไงกันยะ?'
คราวนี้นอกจากส่ายหน้าปฏิเสธแล้ว ผมยกมือขวาขึ้นส่ายด้วยเป็นแรงเสริมว่า 'นี่เป็นเหตุสุดวิสัย มันไม่มีอะไรเลยจริงๆ นะ!' ผมพยายามจะหย่อนวิสเปอร์ลงให้นอนที่พื้นหญ้า แต่ทันใดนั้น วิสเปอร์กอดคอผมแน่นไม่ยอมไหลลงไป แถมยังเอาหน้าถูไถซุกไซ้ท้ายทอยผมอีกด้วย
ตอนนี้น้ำหน้าตึงไปแล้ว เธอเงยหน้าเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างจ้องเขม็งมาที่ผม แล้วเธอก็ทำท่าหายใจฮึดฮัดๆ จากนั้นเธอก็สะบัดหน้าไปข้างๆ อย่างเร็ว ประมาณว่า 'ฮึ!' แต่เธอก็ยังไม่เดินหนีไปไหน สงสัยคงอยากดูว่าผมจะตายเมื่อไหร่แหงๆ เธอจะได้ล็อกเอาท์แล้วออกไปจิกผมที่โลกข้างนอก
"ไอ้แจ็ก! เป็นไรวะ ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้" ไนท์ฮอว์กหันมาถามผม
"เปล่าครับ ไม่มีอะไร" ผมสังเกตว่าไนท์ฮอว์กสูบไปป์อยู่ตอนนี้ เลยถามกลับด้วยความสงสัย "ลุง… ตอนนี้เอาไงต่อ ว่าแต่ไหงลุงชิลจัง?"
"เคี๊ยก! เคี๊ยก! ชิลบ้าอะไรวะ นี่พวกเราซวยแล้วจะบอกให้ ว่าแต่ ไอ้นั่น ยังอยู่ดีใช่ไหม"
"ไอ้นั่น… อ๋อๆ" ผมทำท่าจะล้วงออกมาจากกระเป๋าด้านในเสื้อแจ็กเก็ต ไนท์ฮอว์กเขกหัวผมอย่างไว โป๊ก!
"ไม่ต้องเอาออกมา ไอ้ซื่อบื้อ! ให้พวกมันรู้ว่าอยู่กับข้าน่ะดีแล้ว"
"อู๊ย… ค้าบ" ไอ้นั่นที่ไนท์ฮอว์กกล่าวถึงก็คือ 'คริสตัลไดรฟ์' หินกิลด์พุ่มสีแดงก้อนเล็กที่ดูดข้อมูลทั้งหมดของกิลด์ไฮเอนด์เอาไว้นั่นเอง ก่อนที่จะออกจากประตู เขาส่งให้ผมดูและผมยังไม่ได้คืน ตอนนี้มันจึงอยู่กับผม
"ถ้าพวกเราแพ้… ฉันคงถูกขังจองจำที่คุกใต้ดินสัก 10 ปีล่ะมั้ง หรือไม่ก็อาจจะ 5 ปีแล้วถูกประหาร ปล่อยให้โลกนี้เป็นคนตัดสินว่าจะให้ฉันเกิดใหม่อีกครั้งเมื่อไหร่ แต่แกไม่ต้องห่วงนะแจ็ก พวกเราจะให้การว่าเราจ้างแกมาเป็นตัวช่วย เพราะในข้อมูลแกยังไม่ได้เป็นสมาชิกสมาคมโจรเร้นเงา" ไนท์ฮอว์กกล่าว
"อ้าว ถ้าโดนก็ต้องโดนด้วยกันสิครับ ผมไม่เป็นไรหรอก ผมสมัครใจทำเควสนี้ด้วยตนเองอยู่แล้ว"
"เออน่ะ! ไม่ต้องมาทำตัวแมนเอาตอนนี้ แกเป็นคนจากฟ้า บางทีอาจโดนยัดความผิดมากกว่าข้าซะอีกนะเว้ย หนีเอาตัวรอดไปอ่ะดีแล้ว" ไนท์ฮอว์กทำท่าจะเขกหัวผม แต่ก็ยั้งมือและเปลี่ยนเป็นตบไหล่แทน
ผมหันไปมองรอธฟิลด์ เขาร่อนลงมาอยู่ที่พื้นแล้ว และกำลังจับกลุ่มคุยกับลูกน้องอีกสองคนอยู่ คาดว่าคงกำลังรายงานอยู่แน่ว่ามีสมบัติอะไรในกิลด์ที่หายไปบ้าง ด้านหลังพวกเขาเริ่มมีสมาชิกกิลด์
ไฮเอนด์ทั้งหมดทยอยกันเดินออกมารวมไปถึงล้อมพวกเราเอาไว้เป็น
ครึ่งวงกลมขนาดใหญ่
ติ๊ง!
แจ้งเตือนสำหรับผู้เล่นใหม่ค่ะ!
คุณกำลังตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน มีความเสี่ยงสูงมากที่คุณอาจจะเกมโอเวอร์
คุณอยากสุ่มสกิลพื้นฐานอาชีพก่อนหรือเปล่าคะ?
"โอ้ ดีจังที่เตือน มัวแต่สู้จนลืมไปเลยว่าได้เลเวลอัพมาเยอะเชียว โอ๊ะ! ตอนนี้เลเวล 31 แล้วรึเนี่ย สุ่มๆๆ รีบสุ่มสกิลเลยดีกว่า เผื่อจะได้อะไรแจ่มๆ"
กลุ๊กๆๆๆๆๆ
ติ๊ง!
ยินดีด้วยค่ะ! คุณได้รับสกิล ระดับ A
[เชี่ยวชาญการเคลือบพิษ]
คำอธิบาย: คุณสามารถเคลือบพิษที่อาวุธได้มากสุด 3 ชนิดด้วยกัน
*หมายเหตุ: จำเป็นต้องมีสารพิษในการใช้สกิล
"บ๊ะ! แกนี่มันโชคดีจริงๆ ว่ะ ได้สกิลที่เหมาะกับเวลานี้พอดีเลย" ไนท์ฮอว์กที่ยืนดูอยู่พูดอย่างถูกใจ และยื่นขวดสามขวดมาให้ผม ผมจับขวดใส่คลัง
คุณได้รับขวดยาพิษ [สารหนู] 1 ea
คุณได้รับขวดยาพิษ [กล่อมประสาท] 1 ea
คุณได้รับขวดยาพิษ [ยาชา] 1 ea
"เดี๋ยวพอเริ่มต่อสู้เมื่อไร ก็ใช้เลยนะ ทั้งสามขวดเลย"
"ตกลงว่านี่พวกเรายังมีความหวังจะรอดใช่ไหมครับ?" ผมถามเพราะอยากจะเชื่อว่าไนท์ฮอว์กมีแผนอะไรสักอย่าง แต่ตาแก่นี่ชอบ
อมพะนำไว้ตลอด
"ถ้าพวกเราไม่ตาย…พวกเราก็รอด ง่ายๆ แค่นี้ละ"
"...."
"ไนท์ฮอว์ก!" รอธฟิลด์ตะโกนเรียก
"ข้ารู้เรื่องจากลูกน้องหมดแล้ว เป้าหมายแกไม่ใช่สมบัติของข้าสินะ พวกแกตั้งใจเข้าไปทำอะไรที่ห้องหินกิลด์กันแน่ อยากเข้าไปทำลายงั้นเรอะ?!"
ฟู่~~~ว
ไนท์ฮอว์กพ่นควันยาสูบปุ๋ยๆ ออกมาอย่างสบายอารมณ์ ไม่ยอมตอบอะไรกลับ เขาเพียงยืนนิ่งเหลือบมองไปที่รอธฟิลด์อย่างไม่สะทกสะท้านกับสถานการณ์ตรงหน้า
รอธฟิลด์ยกมือเตรียมออกคำสั่งให้ปล่อยเวทถล่มใส่ จอมเวท
ข้างหลังเริ่มรวบรวมมานา
"ถ้าแกไม่ยอมตอบ งั้นก็เตรียมตัวตา---!!"
"พวกข้ามาเพื่อถล่มกิลด์ไฮเอนด์!!" ไนท์ฮอว์กขัดขวางสถานการณ์โดยการตะโกนตอบกลับเสียงดังฟังชัด
"ในวันนี้...! กิลด์แห่งนี้จะต้องไม่มีพวกชั่วช้าสามานย์หลงเหลืออยู่อีก พวกปลิงเหลือบไรอย่างพวกแก คอยเกาะกินดูดเลือดเมืองนี้มามากพอแล้ว วันนี้ล่ะ ทุกอย่างจะต้องจบสิ้นลง เตรียมรับโทษทัณฑ์ที่ก่อเอาไว้ได้เลย!!"
"...."
"พรืด! ฮ้าา! ฮ่ะฮ่าฮ่าฮ่า ไอ้กากนี่มันพูดบ้าอะไรวะ!"
"กั่ก! กั่ก! ก๊า-ก! นี่แกไปโดนตัวไหนมาวะ มากันแค่สี่คน จะถล่มพวกเราทั้งกิลด์เนี่ยนะ เมาก็ไปนอนป่ะลู๊ง!"
"ปัญญาอ่อนฉิบ! ฮ่าฮ่าฮ่า!"
"โอ๊-ย! ขำว้อย วะฮ่ะฮ่า! แม่งไม่เจียมกะลาหัวตัวเองซะเลย!"
"พวกข้าคือกิลด์ไฮเอนด์นะเว้ย!"
ท่ามกลางเสียงหัวเราะจากคนเกือบ 200 คน ที่ดังก้องกังวาลอยู่ตอนนี้ ไนท์ฮอว์กยื่นไปป์ส่งมาให้ผม
"สูบเข้าไปซะ"
"หา? เอ่อ ไม่เป็นไรครับ ผมไม่สูบ ไม่เคยสูบด้วย"
"ถ้ายังไม่อยากตายละก็… สูบเข้าไปเดี๋ยวนี้!"
"...."
ผมรับมาด้วยท่าทีระแวงและยื่นปากจู๋สูบไปป์
ซู้ด~
"แค่ก! แค่ก! แค่ก! โอย… ไม่ไหวๆ หือ…? ไม่ยักกะเหม็นและแสบคอเหมือนที่คิด กลับกันกลิ่นมันค่อนข้างหอม"
ติ๊ง!
คุณกำลังได้รับเอฟเฟ็กต์จากไอเท็มหกดาว
[ ใบหญ้าหอมสวรรค์ ]
ประเภท: ใช้แล้วหมดไป
ระยะเวลาแสดงผล: 30 นาที
คำอธิบาย: หากคุณค่อยๆ ละเลียดรสชาติของมันนานมากพอ เอฟเฟ็กต์จะสมบูรณ์แบบ (ปัจจุบันอยู่ที่ 5%)
*เปิดใช้งานค่าสถานะ 'สมาธิ'
- ช่วยให้สมาธิของคุณนิ่งมากขึ้น
- ความแม่นยำ+200%
- ประสาทสัมผัส+200%
*เปิดใช้งานค่าสถานะ 'ผ่อนคลาย'
- ช่วยให้ร่างกายและจิตใจของคุณไม่เครียด คลายความกดดัน ไม่ว่าอยู่ในสถานการณ์ไหนก็ตาม
*อัตราการฟื้นฟู HP และ MP เพิ่มขึ้นสองเท่าตัว
*ต้านทานค่าสถานะดีบัพทุกชนิด
*หากคุณใช้สกิลประเภทเสริมเคลื่อนไหว "สกิลของคุณจะอัพเลเวลไปอีกขั้น"
"ไอเท็มหกดาว? โอ้โหเฮะ...ไม่น่าเชื่อเลย"
"ใช้ได้ครั้งเดียว สูบได้ประมาณ 2 คน อัดเข้าไปให้ถึง 100% ซะ แต่ไม่ต้องรีบละ ค่อยๆ ละเลียดเข้าไป เปอร์เซ็นต์จะขึ้นไวกว่า"
"ครับ..."
ซู้~~ด ฟู่~~~ว
"เฮ้อ… ผมกลายเป็นเด็กไม่ดีไปซะแล้วสินะ สา--ธุ ขอให้เรื่องนี้อย่าให้ถึงหูป๊ากับม๊าเลย ไม่งั้นมีหวังโดนหวดก้นลายแหงๆ"
รอธฟิลด์โบกมือสั่งให้ทุกคนหยุดหัวเราะ และชี้นิ้วมาทางพวกเราอีกครั้ง "ไนท์ฮอว์ก แก…! ที่พูดเมื่อกี้เป็นเรื่องจริงยังงั้นเรอะ พวกแก
บุกรุกกิลด์ของข้า ไม่แตะสมบัติสักชิ้น แค่เข้าไปที่ห้องหินกิลด์อย่างเดียว นั่นหมายความว่า…!"
"เออ ก็บอกแล้วว่าวันนี้พวกแกจะต้องได้รับโทษทันฑ์ที่ก่อไว้"
"ไอ้แก่ริชท์ริดเดิ้ลเป็นคนบอกรหัสแกใช่ไหม?!"
ไนท์ฮอว์กไม่ตอบกลับ แต่ดูเหมือนว่านั่นไม่สำคัญอะไร เพราะตอนนี้รอธฟิลด์หันไปสั่งลูกน้องให้แปรขบวนเตรียมสังหารพวกเราแล้ว ทั้งหมดยืนแบ่งกันเป็นกลุ่มอย่างชัดเจน กลุ่มทะลวงฟัน กลุ่มแทงค์ กลุ่มเวทมนตร์โจมตีระยะกลาง กลุ่มนักธนูสายโจมตีระยะไกล และกลุ่มซัพพอร์ทไว้คอยฮีลและบัพเสริมพลัง ผมถึงขั้นคิดในใจว่า
'เอ่อ โทษนะ พวกผมมีแค่สองคนเองนะ นี่เฮียจะเล่นใหญ่ไปไหนครับเนี่ย'
"คี๊ก คี๊ก คี๊ก" ไนท์ฮอว์กขำเบาๆ พร้อมกับแสยะยิ้มน่ากลัวออกมาราวกับถูกใจการแสดงของนักผจญภัยประมาณ 200 คนข้างหน้าอยู่ในตอนนี้
"...แจ็กเว้ย ดูสิวะ ไอ้รอธฟิลด์มันปอดแหกเหมือนที่ข้าคิดไม่มีผิด" จากนั้นไนท์ฮอว์กหันมากระซิบบอกแผนลับอะไรบางอย่างกับผม
"...."
ซู้~~ด ฟู่~~~ว
"โอเคครับ วางใจได้เลย เดี๋ยวผมจัดให้" ผมสงสัยว่านี่เป็นผลจาก
เอฟเฟ็กต์ของไอเท็ม [ใบหญ้าหอมสวรรค์] รึเปล่านะ ผมรู้สึกว่าตัวเองใจเย็นและผ่อนคลายมากทีเดียว ชิลมาก สบายๆ ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ทั้งที่เป็นยามปกติ หากมีใครบอกว่าเดี๋ยวพวกเราสองคนจะเข้าไปต่อสู้พวกมันทั้งสองร้อยคน ทุกคนอาวุธครบมือ งานนี้อย่างมากแค่เจ็บปวดทรมานแสนสาหัส จากนั้นถึงจะได้ตายสมใจอยาก ในสภาพที่ทุเรศทุรังที่สุด เหมือนโดนประจานให้อับอายต่อหน้าคนทั้งเมือง ผมคงจะโวยวายใส่และตอบกลับไปว่า 'จะเข้าไปให้โง่เรอะ' แต่นาทีนี้ความรู้สึกของผมกลับตอบประมาณว่า 'ครับ เอาดิ'
ไนท์ฮอว์กก้าวออกไปข้างหน้าและตะโกนว่า "รอธฟิลด์! มันจะไม่หมาหมู่ไปหน่อยรึไง พวกข้ามีกันแค่นี้เองนะโว้ย คนทั้งเมืองถือเป็นประจักษ์พยานอยู่ตอนนี้ หากแกแน่จริงมาเดี่ยวกับข้าตัวต่อตัวเซ่ ว่าไงล่ะ?!"
"..."
คนในกิลด์ไฮเอนด์ต่างฮือฮา พูดคุยกันยกใหญ่ รอธฟิลด์จึงวาดมือขวาขึ้นฟ้าตะโกนบอก
"เงียบ-! เงียบ-!" รอธฟิลด์ก้าวออกมาข้างหน้าเช่นกัน "ก็ได้ ข้าจะบดขยี้แกด้วยตัวเอง"
ไนท์ฮอว์กแยกเขี้ยว เดินก้าวอาดๆ เข้าไป ส่วนรอธฟิลด์เริ่มรวบรวมมานา แสงสีเหลืองทองวนเวียนอยู่รอบกายจากนั้นเขากางมือออกไปข้างหน้า
วู้ม!
เกิดวงเวทสีเหลืองปรากฏขึ้นที่พื้น และมีเขาสองข้างผุดขึ้นมา ใบหน้าของมันเป็นวัว ร่างกายเป็นคน ถือขวานขนาดใหญ่ ใส่เกราะเหมือนนักรบ จนในที่สุดมอนสเตอร์ตัวนั้นก็โผล่ออกมาจนหมด ร่างกายมันล่ำบึ่กเหมือนนักมวยปล้ำ โดยรวมแล้วมันสูงใหญ่กว่าไนท์ฮอว์กประมาณ 3 เท่า มอนสเตอร์ตัวนี้ผมจำชื่อของมันได้แม่น มันคือ 'มิโนทอร์' นั่นเอง
"กรร กรร ฮูมมมม!!" มิโนทอร์คำราม
ติ๊ง!
มอนสเตอร์ระดับบอสดันเจี้ยนชั้นกลาง
[มิโนทอร์ Lv. 54] ปรากฏตัวค่ะ!
"ขี้ขลาด! ไหนบอกตัวต่อตัวไงครับ แล้วเรียกอสูรอัญเชิญออกมาทำไมเล่า?!" ผมตะโกนท้วง
"หุบปาก ไอ้เด็กบ้านนอก! อสูรนี่มันก็เป็นสกิลของข้า สวะอย่างพวกแกน่ะไม่ต้องถึงมือข้าหรอกเว้ย…" ขณะที่เขาด่าผมกลับอยู่นั้น สมาชิกกิลด์ของเขาต่างอยากรู้อยากเห็น อยากสัมผัสตัวเป็นๆ ของ
มอนสเตอร์ระดับบอสอย่างใกล้ชิด
"เฮ้ย! เดี๋ยวก่อน พวกแกห้ามเข้าไปใกล้มิโนทอร์นะ!" รอธฟิลด์ตะโกน
ฉัวะ!
"อ๊ากกกก!"
"อ๊า--!!"
มิโนทอร์สะบัดขวานเล่มใหญ่โตได้รวดเร็วราวกับคุณครูสะบัดไม้เรียว พริบตาเดียวร่างของนักผจญภัยที่เข้าไปใกล้ก็ถูกแบ่งเป็นชิ้นอย่างง่ายดาย
"…ไอ้พวกโง่เอ๊ย ทำให้ข้าขายหน้าไปด้วย" รอธฟิลด์บ่นด่าลูกน้องตนเองออกมาเบาๆ
"เคี๊ยก! เคี๊ยก! ก็แค่ วัวโง่ๆ ตัวหนึ่งล่ะวะ เดี๋ยวข้าจะหักเขามันให้ดูเอง" ไนท์ฮอว์กสำทับใส่เสียงดัง ทุกคนน่าจะได้ยินกันหมดรวมทั้งเจ้า
มิโนทอร์ด้วย เพราะมันฮึดฮัดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"ฮูมมมม!!" ตึงตัง! ตึงตัง!
มิโนทอร์วิ่งกระทืบเท้าเข้าหาศัตรูตรงหน้าที่เหยียดหยามมัน ส่วน
ไนท์ฮอว์กเองก็วิ่งเข้าหามันด้วยเช่นกัน เมื่อทั้งคู่เข้าใกล้กันจนได้ระยะโจมตี เป็นมิโนทอร์ที่ลงมือก่อน มันเหวี่ยงขวานแนวเฉียงฟาดมาอย่างรุนแรง ไนท์ฮอว์กหลบได้แบบฉิวเฉียดแต่สีหน้ายิ้มเยาะของเขาหายไป เขาคงสัมผัสได้ว่าพลังโจมตีสูงขนาดไหน ขนาดผมที่อยู่ห่างเกือบ 20 เมตร ยังรู้สึกถึงแรงลมที่แหวกอากาศมาเลย
เมื่อไนท์ฮอว์กหลบได้แล้ว เขาไม่รอช้าแทงมีดสปาร์ต้าสวนเข้าไปด้วยความเร็ว เป้าหมายคือซี่โครงของมัน แต่มิโนทอร์บ้าคลั่งกว่าที่คิด มันไม่คิดหลบมีดแต่อย่างใด มันใช้ตัวพุ่งกระแทกสวนมีด โดยไม่สนว่าจะถูกมีดแทงหรือไม่
ตึง!
ไนท์ฮอว์กกระเด็นล้มกลิ้งไปกับพื้น เขารีบม้วนตัวลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่เปื้อนเลือด
"ฮ่ะ! แรงเยอะดีนี่หว่า" เขาวิ่งกระโจนเข้าใส่มิโนทอร์อีกครั้งพร้อมปลดปล่อยสกิลออกมา
"เปิดใช้งานสกิล [คลุ้มคลั่ง!] [กระหายเลือด!]" ออร่าสีแดงเข้มพวยพุ่งออกจากร่าง ดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงราวกับปีศาจ มิโนทอร์ตั้งท่าเหวี่ยงขวานรอรับศัตรูที่วิ่งตรงเข้ามา มันเกร็งกล้ามเนื้อจนเส้นเลือดปูดขึ้นตามแขนและมีออร่าพลังลุกพรึ่บขึ้นมา มิโนทอร์หมุนตัวฟาดขวานเต็มเหนี่ยวและหมุนเหวี่ยงต่อไปตามแรงของขวานใหญ่ จนกลายเป็นทอร์นาโดที่พร้อมเชือดศัตรูที่เข้ามาใกล้ให้แหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
ไนท์ฮอว์กหยุดตรงหน้าทอร์นาโดฉับพลัน เขาเลียริมฝีปากหนึ่งครั้งและเรียกมีดสปาร์ต้าเล่มสีดำสนิทรูปร่างแปลกตาน่าขนลุกออกมาถือไว้ทั้งสองมือ และเหวี่ยงหมุนตัวด้วยความแรงเช่นเดียวกัน ตอนนี้พายุทอร์นาโดทั้งสองลูกกำลังปะทะกันอยู่ เสียงของอาวุธกระแทกกันดังสนั่นไปทั่วพื้นที่ภายในโดม
กึง! กึง! กึง! กึง!
เป็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวและหวาดเสียวเป็นอย่างยิ่ง เพราะไม่รู้ว่าจะมีชิ้นส่วนของใครคนใดกระเด็นออกมาเมื่อไร แต่กระนั้นสำหรับคนดูแล้วมันช่างเป็นฉากที่น่าตื่นเต้นเสียจริง พวกเขาหมุนด้วยความเร็วสูงชนกันอยู่ประมาณหนึ่งนาที และในที่สุดพายุลูกหนึ่งก็กลืนอีกลูกหนึ่งเข้าไป
ฉัวะ!
ขวานเล่มใหญ่กระเด็นออกมาหมุนคว้างกลางอากาศและปักลงกับพื้น โดยมีมือของมิโนทอร์ที่ยังกำขวานอยู่ติดออกมาด้วย
เป็นมิโนทอร์นั่นเองที่เป็นฝ่ายพลาดท่าก่อน และตอนนี้มันกำลังถูกชายผู้บ้าคลั่งกระหน่ำมีดหมุนสับไม่ยั้งต่อไป
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
"กะ กรร..." มิโนทอร์ล้มลงแบบเลือดท่วมตัว และเริ่มสลายหายไป
"อ้าว โทษทีว่ะ เขายังไม่ทันหักเลย ดันตายซะก่อนแล้ว คี๊ก! คี๊ก!" ไนท์ฮอว์กแยกเขี้ยวยิ้มสยองอย่างผู้ชนะ ตามร่างกายของเขามีแผลจากคมขวานทั่วไปหมด แต่ทุกแผลแค่เป็นรอยเฉี่ยวเท่านั้น  เสื้อของเขาขาดวิ่นยับเยินและร่วงลงมากองอยู่ที่ขอบกางเกงหนังสีดำเก่าโทรมของเขา
เกิดเสียงฮือฮาขึ้นเมื่อทุกคนได้เห็นแผ่นหลังของไนท์ฮอว์ก ซึ่งตอนนี้มันเผยให้เห็น 'รอยสักสัญลักษณ์รูปเสือขนาดใหญ่ที่กลางหลัง' พวกเขารู้แล้วว่ากำลังต่อกรกับใครอยู่
"...สมาคมโจรเร้นเงา"
ผมเห็นรอยสักนั้นเข้าถึงกับกลืนน้ำลายดังเอื้อก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมันให้ความรู้สึกน่าเกรงขาม แข็งกร้าว ทรนงเด็ดเดี่ยว หรือเป็นเพราะเจ้าของรอยสักกันแน่ ชายฉกรรจ์คนนี้แผ่รังสีอำมหิตออกมาตลอดเวลา เขาไม่มีทีท่าหวาดกลัวแม้แต่น้อย ถึงแม้จะกำลังเผชิญหน้ากับคนทั้งกิลด์ก็ตาม และตามร่างกายมีเลือดของศัตรูที่เขาสังหารสาดกระเซ็นเปรอะทั่วไปหมด ผสมกับท่าทีของเขาตอนนี้ที่กำลังยิ้มอย่างสดชื่นราวกับเพิ่งได้ดื่มน้ำอัดลมซ่าๆ หลังทำงานหนักมาทั้งวัน
"แก! อย่าได้ใจนักนะ ยังไงแกก็ไม่รอดไปจากที่นี่หรอกเว้ย"
รอธฟิลด์ชูสองมือขึ้นฟ้าตะโกนก้อง
"เปิดใช้งานไอเท็มหกดาว [ประตูมนตราระดับสาม!]"
เกิดอักขระวงเวทใหญ่สีม่วงขึ้นบนท้องฟ้า จากนั้นรอธฟิลด์ร่ายเวทอัญเชิญอีกครั้ง
"ในนามของข้า ตัวแทนแห่งเดดาลัส มาสเตอร์ออฟลาบิรินซ์ ข้าขอเรียกขานอสูรผู้พิทักษ์ออกมาสังหารศัตรูของข้าให้สิ้นไป! [อัญเชิญ
มิโนทอร์!]"
มิโนทอร์ออกมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้พวกมันไม่ได้มาตนเดียว มันโผล่มาทั้งหมดสามตน
"โอ้ มาย ก็อด" ถึงผมจะยังชิลเพราะฤทธิ์ใบหญ้าหอมสวรรค์แต่ความตกใจและอึ้งในสิ่งที่เห็นก็ยังมีอยู่ ผมคิดว่าน่าจะเป็นเพราะไอเท็มหกดาวที่เขาเปิดใช้งานก่อนหน้านี้ 'ประตูมนตราระดับสาม' ถ้าให้เดาก็คงเพิ่มพลังเวทสามเท่าอะไรประมาณนี้ล่ะมั้ง แต่ถึงอย่างนั้นแล้วผมกับไนท์ฮอว์กก็ยังไม่ยี่หระ เพราะว่าแผนของพวกเรากำลังจะเริ่มแล้ว...
"รอธฟิลด์เอ๋ย… ในเมื่อแกอัญเชิญออกมาขนาดนี้ งั้นข้าเรียกอสูรรับใช้ออกมาบ้างนะ" ไนท์ฮอว์กดีดนิ้วดังเป๊าะ
"ข้าไม่คุยเล่นกับแกแล้ว ทุกคนฟังคำสั่งข้า! เตรียมพร้อมบุก รีบๆ จบเรื่องนี้กันได้แล้ว" รอธฟิลด์โบกมือสั่งการ
"โอ้ววววว!! ฆ่ามัน!! โอ้วววว!!" สมาชิกกิลด์สองร้อยคนขานรับ แต่ทันใดนั้นกิลด์ไฮเอนด์ทุกคนรู้สึกความมืดอะไรบางอย่างที่บดบังแสงจากดวงจันทร์ เงามืดนั้นใหญ่มาก ใหญ่ขนาดครอบคลุมพื้นที่ต่อสู้เอาไว้ทั้งหมด พวกเขาจึงพร้อมใจกันแหงนหน้าขึ้นไปดู
"ตัวอะไรวะนั่น?!"
"มอนสเตอร์งั้นเรอะ?!"
"เฮ้ย!"
"โอ๊ย!"
"อ๊าก!"
"แสบ!! นี่มันอะไรวะเนี่ย?!"
"ระวังนะเว้ย มันปล่อยพิษลงมาด้วย"
"จอมเวท! นักธนู! รีบโจมตีมันเร็วเข้า!"
"พวกข้ายิงเวทไม่ถึง มันสูงเกินไป"
"พวกข้ายิงธนูถึงอยู่ ทุกคนรีบใช้สกิลยิงพร้อมกันเลย!! ฆ่ามันให้ได้!!"
"ใครมีสกิลบินได้ รีบบินขึ้นไปโจมตีอีกทางหนึ่งด้วย!!" รอธฟิลด์ตะโกนสั่ง จากนั้นมีนักผจญภัยเหาะขึ้นไปประมาณ 5 คน
"ฉิบหายแล้ว!! ทุกคนหยุดโจมตีมันก่อน!!"  จอมเวทที่ลอยขึ้นไปตรวจสอบตะโกนลั่น
"เดี๋ยวก่อน! มันคือ 'ปลาปักเป้าระเบิด'"
"ไอ้พวกโง่ อย่าโจมตีนะว้อย!"
แต่ดูเหมือนนักผจญภัยที่อยู่ข้างล่างจะไม่ได้ยินเสียงที่พรรคพวกข้างบนตะโกนบอก เพราะกำลังวุ่นกับการวิ่งพล่านหลบพิษที่ปลาปักเป้ายักษ์คายทิ้งลงมาใส่ราวกับฝนเม็ดเป้งที่ตกปอยๆ เหล่านักผจญภัยต่างส่งเสียงเร่งเร้าให้นักธนูรีบระดมยิงสังหารมันให้ได้
จู่ๆ ทันใดนั้นมีเสียงรอธฟิลด์ตะโกนสั่งการออกมาแบบดังมาก
"อสูรมันบินต่ำลงมาแล้ว! มันแพ้ไฟ! จอมเวทไฟทุกคนร่ายเวทโจมตีมันเดี๋ยวนี้!!"
รอธฟิลด์หันขวับไปมองไนท์ฮอว์กด้วยท่าทีงุนงง และเขาเห็นชัดเจนเลยว่าไนท์ฮอว์กกำลังตะโกนสั่งการด้วยเสียงที่เหมือนตนเองอยู่
"ใช้เวทไฟที่แรงที่สุดเลย ใครฆ่ามันได้ข้าจะมีรางวัลให้เป็นพิเศษ จัดให้หนักเลย!! ลุย! ลุย! ลุย!"
รอธฟิลด์อ้าปากค้างกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้า
"ไอ้บัดซบ!! แกบังอาจเลียนเสียงข้า หยุดก่อนทุกคน อย่าโจมตีนะ เมื่อกี้ไม่ใช่เสียงของข้า!!"
แต่ดูเหมือนจะช้าเกินไปเสียแล้ว…
ตูม! ตูม! ตูม!
ตูม! ตูมมมมมม!
บรึ้ม!! ฟู่~~~~ว ฟู่~~~~ว
ติ๊ง!
คุณได้รับ 'พิษระดับสาม'
HP ของคุณจะลดลง 3% ในทุกๆ วินาทีค่ะ!
คุณติดสถานะ 'อัมพาต' เป็นระยะเวลา 5 วินาทีค่ะ!
พิษจากปลาปักเป้ายักษ์ระเบิดออกกระจายไปทั่วพื้นที่ต่อสู้ ทุกคนที่อยู่ในลานกว้างหน้ากิลด์ได้รับผลกระทบเหมือนกันหมด ยกเว้นผมกับไนท์ฮอว์ก…
ติ๊ง!
เนื่องจากคุณมีภูมิต้านทาน
สถานะพิษระดับสามถูกยกเลิกค่ะ!
สถานะอัมพาตถูกยกเลิกค่ะ!
และสิ่งที่ไนท์ฮอว์กกระซิบบอกผมก่อนหน้านี้ก็คือ
'หากข้าตะโกนออกมาเป็นเสียงของรอธฟิลด์เมื่อไร นั่นคือสัญญานลงมือ เข้าไปสังหารกลุ่มซัพพอร์ทให้หมด'
...เมื่อได้ยินสัญญาน ผมออกตัวพุ่งฟ้าวอย่างรวดเร็วและไร้เสียงฝีเท้า ด้วยสกิล [วิชาตัวเบา] กับ [ตีนแมว] ซึ่งสกิลทั้งสองได้อัพเกรดไปอีกขั้นจากบัพใบหญ้าหอมสวรรค์ และตอนนี้ที่ๆ ผมอยู่ก็คือ กลางวงกลุ่มซัพพอร์ท นั่นเอง
"ปลดปล่อย! [เคียวบูมเมอแรง!] ย้ากกกก-!!"


## [หนทางสุดท้าย]

"ปลดปล่อย! [เคียวบูมเมอแรง!] ย้า----ก!!"
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
เคียวจันทร์เสี้ยวทั้งสองเล่มของผมเปล่งออร่าสีแดงคมกริบ หมุนคว้างเชือดเฉือนทุกคนที่อยู่ในรัศมีและเมื่อมันวกกลับมาเข้ามืออีกครั้ง ผมเหวี่ยงสะบัดฟาดฟันโจมตีต่อไปไม่หยุด จนเมื่อเงื่อนไข 'ลิ้มรสเลือด 20 ครั้ง' สำเร็จ ผมก็จัดท่าไม้ตายของอาวุธให้พวกเขาอีกรอบ
"ปลดปล่อย! [เคียวบูมเมอแรง!]"
ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!
ในที่สุดเมื่อเวลาอัมพาต 5 วินาทีสิ้นสุดลง กลุ่มซัพพอร์ทกิลด์ไฮเอนด์กว่า 40 ชีวิตก็สิ้นลมหายใจเป็นที่เรียบร้อย เหลือเพียงผมคนเดียวที่ยืนอยู่
"แฮ่ก...! แฮ่ก...! แฮ่ก... ! ฮ้า...!"
"ไอ้เด็กบ้านี่ ตายซะ! [หอกทะลวงเหมันต์!]"
"แสบนักนะแก! [สายฟ้าผ่าปฐพี!]"
วู้มมม!
ผมใจหายวาบกระโดดถอยหลังหลบเกือบไม่ทัน
ตูม! เปรี้ยง!
ยืนพักหอบหายใจได้ไม่เท่าไหร่ กลุ่มจอมเวทที่อยู่ใกล้ก็เริ่มหันมาโจมตีผมกลับแล้ว ซึ่งจริงๆ พวกเขาน่าจะสนใจข้างหลังมากกว่า เพราะไนท์ฮอว์กกำลังไล่ฆ่าคนในกลุ่มจอมเวทอยู่
ผมรีบออกวิ่งตามเข้าไปเพราะเห็นว่ากลุ่มจอมเวทยังมีชีวิตเหลืออยู่อีกประมาณครึ่งหนึ่ง ผมคิดว่า ไนท์ฮอว์กคงไม่มีท่าโจมตีหมู่ หรือไม่ก็อยากเก็บมานาเอาไว้ทำอะไรสักอย่างแน่ ดังนั้นต้องตามไปสมทบอีกแรง
"พวกมันอยู่ทางนี้ ในกลุ่มจอมเวท!!"
"หลีกทางให้พวกข้า กลุ่มแทงค์จะชนกับมันเอง!!"
"ไม่! กลุ่มทะลวงฟันจะฆ่าพวกมันเอง!"
เอาล่ะสิ เมื่อดีบัพอัมพาตหมดลง ถึงแม้พลังชีวิตของพวกเขากำลังลดลงเรื่อยๆ จากพิษปลาปักเป้ายักษ์ แต่กระนั้นแล้วพวกเขาก็คือนักผจญภัยเลเวลสูง ที่กำลังเดือดดาลจากการโดนท้าทายพลังอำนาจของกิลด์ ในตอนแรกพวกเขามีท่าทีดูถูกดูแคลนอย่างชัดเจนเพราะคิดว่าผมกับไนท์ฮอว์กแค่สองคนจะไปทำอะไรได้ แต่สถานการณ์ตอนนี้เปลี่ยนไป พวกเราแสดงให้เห็นว่าเป็น 'ศัตรูอย่างแท้จริง' และหากประมาทจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ซะเอง
"แจ็ก!" ไนท์ฮอว์กตะโกนเรียกขณะที่กำลังสู้ไปด้วย "พวกเราจะวิ่งโจมตีไปเรื่อยๆ อย่าหยุดฝีเท้า! อย่าหยุดสู้กับใคร! ไม่อย่างนั้นจะโดนรุมโจมตีจนตายแน่นอน!"
"ห๊ะ?! อะ เอ่อ โอเคครับ อย่าหยุดฝีเท้า! อย่าหยุดสู้กับใคร!" ผมตอบทวนพลางนึกสงสัยในคำสั่ง แต่นาทีนี้ไม่ใช่เวลาจะมาถกเถียงหาเหตุผล ทำตามที่ไนท์ฮอว์กบอกเถอะ เขาคงมีแผนอะไรสักอย่าง…...มั้ง
"เป้าหมายคือตอดลดพลังชีวิตของแต่ละคนให้มากที่สุด ไม่ต้องฆ่าก็ได้ เอาล่ะ! ไปเลย!"
เมื่อไนท์ฮอว์กตะโกนบอกเสร็จก็พุ่งออกไปด้วยความเร็ว ผมรีบจัดการเปิดใช้งานสกิลทันที "[เคลือบพิษ]!" เคียวในมือทั้งสองข้างเปล่งกระกายแวบหนึ่งออกมาและจากนั้นส่วนคมของมันก็เปลี่ยนจากสีเงินแวววาวกลายเป็นสีเขียวอมม่วงช้ำเลือดช้ำหนอง
ติ๊ง!
คุณเคลือบพิษสามชนิดที่อาวุธสำเร็จค่ะ!
[ยาชา] - ส่งผลให้เป้าหมายติดดีบัพ
'ความเร็วในการโจมตีและความเร็วในการเคลื่อนที่ลดลง 30%'
[ยากล่อมประสาท] - ส่งผลให้เป้าหมายติดดีบัพ
'พลังโจมตีเวทมนตร์และพลังป้องกันเวทมนตร์ลดลง 30%'
[สารหนู] - ส่งผลให้เป้าหมายติดดีบัพ
'พิษระดับสอง พลังชีวิตลดลงทีละ 3% เป็นเวลา 15 นาที'
*พิษที่ศัตรูได้รับจะไม่ส่งผลทับซ้อนกับชนิดอื่นๆ
"[อินเฟอร์โน!]" จอมเวทหนุ่มคนหนึ่งตะโกนร่ายอัลติเมทสกิลของตนออกมาอย่างมั่นใจ
ทันทีที่ไนท์ฮอว์กสั่งแยกย้าย พวกเราก็กระโดดหลบลูกไฟขนาดใหญ่ยักษ์ได้แบบฉิวเฉียด มันลงพื้นระเบิดบรึ้ม จากนั้นแตกตัวเป็นลาวาสายเล็กๆ นับไม่ถ้วนพุ่งออกมาเผาผลาญบริเวณโดยรอบอีก
"โอ๊---ย!! ร้อน!!"
"เวทของไอ้บ้าที่ไหนฟะ แม่งอ๊าก!!"
"ใครใช้เวทออกมาไม่ดูสี่ดูแปด ต้องให้สัญญานกันบ้างสิว้อย!"
ในสงครามแบบนี้ หากไร้ซึ่งความสามัคคีและหัวคิดแล้วละก็ ฝ่ายตนเองก็น่ากลัวไม่แพ้ฝ่ายศัตรูเช่นกัน
ผมกับไนท์ฮอว์กเริ่มออกสตาร์ทมาราธอนโจมตีแล้ว ตอนนี้ผมไม่อยากเกมโอเวอร์ที่นี่แน่ผมจึง วิ่ง วิ่ง วิ่ง อย่างสุดฝีเท้าด้วยสกิลที่พัฒนาไปอีกระดับอย่าง [วิชาตัวเบาขั้นสุด] และ [เซียนเหยียบเมฆ] มือสองข้างของผมที่ถือเคียวพิษนั้นเริ่มแกว่งสะบัดแบบ นอนสต๊อป ส่วนร่างกายก็ก้มมุดทางนั้นบ้าง ทางนี้บ้าง ลอดหว่างขา วิ่งซิกแซก สไลด์ตัว กระโดดตีลังกา ทั้งหมดที่ทำไปผมยังทึ่งในตัวเองอยู่เลยว่า
'ทำไปได้ไงวะตู?'
คงเป็นเพราะฤทธิ์ของไอเท็มหกดาว 'ใบหอมหญ้าสวรรค์' ที่ช่วยให้ได้เอฟเฟ็กต์จากค่าสถานะ [สมาธิ] ทำให้ความแม่นยำเพิ่มขึ้น ความว่องไวเพิ่มขึ้นจนเห็นรอบด้านได้อย่างชัดเจน และค่าสถานะ [ผ่อนคลาย] ที่ช่วยให้ผมใจเย็น ไม่เครียด และชิลกับลีลาของตัวเองจนถึงขั้น ยิ้มอย่างบ้าบอ ออกมา
"เยี๊ยกฮู้-----ว! วะฮ่ะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! สนุกจริงว้อย!"
เวลาผ่านไปได้อีกประมาณ 10 นาที ผมวิ่งสอดแทรกด้วยความเร็วสูงแวบไปแวบมาท่ามกลางศัตรูโดยที่ไม่มีใครจับผมอยู่ ผมโจมตีสร้างบาดแผลให้ทุกคนที่ผ่าน พวกเขาโดนดาเมจจากเคียวจันทร์เสี้ยวแล้วยังติดพิษซ้ำเข้าไปอีก แต่ถึงอย่างนั้น...ฝ่ายตรงข้ามก็ไม่ได้อ่อนแอทุกคน พวกเขามีนักผจญภัยเลเวลสูงมากประสบการณ์อยู่เช่นกัน และพวกเขาก็เริ่มลงมือแล้ว
"ปลดปล่อยอัลติเมทสกิล [ลานน้ำแข็งประหาร]!"
วู้~~ม! พื้นที่ประมาณ 30*30 เมตรกลายเป็นเหมือนลานสเก็ตน้ำแข็งทั้งหมด และนั่นทำให้ผม ลื่น ผมเริ่มวิ่งไม่ได้ดั่งใจ จนทำให้สปีด
ลดลง และจากนั้น...
"[กำแพงไฟ]!  [กำแพงไฟ]!  [กำแพงไฟ]!" กำแพงไฟสูงประมาณ 3 เมตร โผล่ขึ้นมาขวางด้านหน้า ทำให้ผมต้องเบรคเอี๊ยดและวิ่งไปอีกทาง "[กำแพงไฟ]!  [กำแพงไฟ]!  [กำแพงไฟ]!" ผมหักเลี้ยวหลบอีกครั้ง ซึ่งกว่าจะรู้สึกตัวว่ากำลังโดนล่อให้ไปสู่กับดัก มันก็สายเกินไปแล้ว
"[ธนูตรึงเงา]!"
ลูกธนูสามดอกพุ่งมาจากทางด้านบน ผมคิดว่าคงโดนแน่ แต่มันกลับเลยผ่านศีรษะของผมไป ปักลงที่เงาบนพื้น และจากนั้นร่างกายของผมก็ขยับเขยื้อนไม่ได้
ติ๊ง
ผลจากเอฟเฟ็กต์สกิล [ธนูตรึงเงา]
ทำให้คุณติดดีบัพ 'ขยับตัวไม่ได้เป็นเวลา 10 วินาที'
"เวรเอ๊ย! ฮึ่ม...!" ผมลองฮึดสู้ดู แต่ก็ไร้ผล ร่างกายของผมขยับไม่ได้เลยแม้แต่ปลายก้อย
"ฮ่ะฮ่าห์! เสร็จข้าละเว้ย ไอ้เด็กบ้า! ธนูพิษหรืออัมพาตใช้กับแกไม่ได้ผล แต่สกิลของข้าเหนือกว่านั้นอีก ฮ่าฮ่า"
พวกเขาไม่รอช้าที่จะเผด็จศึก นักรบสองคนและอัศวินอีกหนึ่งคน ทั้งหมดกระโดดเข้ามาหาผมพร้อมเงื้ออาวุธฟันลงมาทันที
"[ดาบเพลิงสุริยา]!"
"[ขวานอัสนีบาต]!"
"[เพลงดาบสะบั้นเศียร]!"
ขณะที่แสงหลากสีจากสกิลทั้งสามกำลังเคลื่อนใกล้เข้ามา ผมได้แต่คิดตัดพ้อในใจ 'มาได้แค่นี้สินะเรา... วิน ฉันขอโทษที่ทำให้ต้องเสียเวลาไปเก็บเลเวลกันใหม่อีก ฉันรู้ว่านายไม่ถือสาอยู่แล้ว แต่คงเป็นฉันเองที่รู้สึกผิด แทนที่พวกเราจะก้าวต่อไปด้วยความเร็วแท้ๆ ฉันกลับเอาแต่ดึงนายให้ช้าลง… ขอโทษนะเพื่อน'
แวบ!
"[กายาเหล็กขั้นสอง]!"
ฉัวะ!  ฉัวะ!  ฉัวะ!
ไนท์ฮอว์กโผล่มาจากไหนไม่รู้ กระโดดเข้ามารับดาเมจแทนผม ถึงเขาจะใช้สกิล [กายาเหล็ก] ที่ผมจำได้ว่าช่วยลดพลังโจมตี 40% ก็ตามที แต่ปริมาณเลือดที่พุ่งกระฉูดออกมาจากบาดแผล และร่างของเขาที่ล้มลงในอ้อมแขนของผมแบบทิ้งตัว ทำให้รู้ว่าพลังชีวิตของเขาใกล้หมดลง เขากำลังจะตาย
เมื่อหมดผลเอฟเฟ็กต์จาก [ธนูตรึงเงา] ทันทีที่ผมขยับร่างกายได้ ผมรีบอุ้มร่างของเขาอย่างร้อนรน พุ่งตัวออกไปให้พ้นกลุ่มของศัตรูอย่างทุลักทุเล เราหนีโดยที่ไม่ได้มีความเร็วสูงอะไร แถมผมยังสะดุดล้มครั้งหนึ่งอีกด้วย ผมไม่ได้คิดว่าตัวเองจะหนีพ้นหรอก แค่อยากดิ้นรนให้ถึงที่สุดเท่านั้นเอง และดูเหมือนกิลด์ไฮเอนด์จะคิดว่าตัวเองชนะแล้วเช่นกัน พวกเขาจึงไม่ได้ไล่ล่าต่อ
ผมพาร่างของไนท์ฮอว์กกลับมาตรงจุดสตาร์ทที่เราเริ่มแผนการอีกครั้ง ผมวางเขานอนกับพื้น นั่งลงข้างเขาพลางเหลือบมองว่าวิสเปอร์กับเจลค์ที่นอนอยู่ฟื้นหรือยัง แต่พวกเขาก็นอนหลับกันอยู่ท่าเดิม
"อึ่ก… อา… ข้ายังไม่ตายสินะ ฮ้าา..."
"ลุง!! ทำไมทำแบบนี้ จะมาตายแทนผมเพื่ออะไร?!"
ไนท์ฮอว์กที่นอนอยู่กวักมือเรียกผมเข้าไปใกล้ ผมจึงขยับเข้าไปใกล้เขา จากนั้นเขาก็เขกหัวผมอย่างแรง
โป๊ก! "ไอ้บื้อเอ๊ย... ถามอะไรโง่ๆ อีกละ ถ้าข้าไม่ขวางไว้ แกได้เกมโอเวอร์ไปแล้วน่ะสิ ไหนแกสัญญากับเพื่อนเอาไว้ไม่ใช่เรอะว่า 'พวกเราจะไม่เกมโอเวอร์เด็ดขาด'"
"แต่เดี๋ยวพวกเราก็ตายอยู่ดีรึเปล่า มันจะต่างกันตรงไหนล่ะลุง?"
"ต่างกันตรงที่ตอนนี้พวกเรายังไม่ตายไงว้อย แกกินหญ้าเป็นอาหารรึไง แค่นี้ทำมึนไปได้" ฟังไนท์ฮอว์กด่าจบ ผมก็รีบเอาขวดไฮโพชั่นยัดปากเขาทันที ไม่ว่าเขาจะช่วยชีวิตผมหรือไม่ จะใกล้ตายตอนนี้ หรือภายหลังเขาจะป่วยตาย แต่วันนี้ผมได้รู้ซึ้งแล้วว่า ปากของเขาจะสุนัขแบบนี้ตลอดไป
"ไนท์ฮอว์ก!!"
รอธฟิลด์ลอยตัวขึ้นด้านบนและส่งเสียงเรียก "หมดเวลาเล่นสนุกของพวกแกแล้ว แกคิดจริงๆ เหรอว่ามีกันแค่สองคนจะชนะคนทั้งสองร้อยได้น่ะหา!! จะยอมส่งคริสตัลไดรฟ์มาดีๆ หรือจะให้ข้าหาจากศพของพวกแก… เอางี้สิ ถ้าแกยอมส่งมาละก็ข้าจะฆ่าพวกแกให้ซะเดี๋ยวนี้เลย แต่ถ้าไม่ละก็ ข้าจะส่งตัวพวกแกให้กับทางสำนักฯ รู้ใช่ไหมว่าโทษมันหนักหนาต่างกัน ตายซะตอนนี้ยังจะดีกว่านะ ฮ่าฮ่าฮ่า!"
ผมเอียงคอถามไนท์ฮอว์กเบาๆ "ทำไมมันไม่ฆ่าพวกเราให้จบๆ ไปครับ?"
"หึหึหึ ไอ้รอธฟิลด์มันคิดว่ามีเปอร์เซ็นต์ที่พวกเราจะเอาคริสตัลไดรฟ์ไปซ่อนยังไงล่ะ ถึงแม้จะซ่อนในกิลด์ของมันเองก็ตามเถอะ แสดงว่ามันกลัวกระทั่งว่าหากสมาชิกกิลด์คนไหนไปเจอเข้า แล้วเกิดตัดสินใจหักหลังมันภายหลัง แบบนั้นจะยุ่งยากเข้าไปอีก"
"แจ็ก พยุงข้ายืนซิ"
ผมพยุงไนท์ฮอว์กให้ยืนขึ้น จากนั้นเขาสูดลมหายใจลึกและตะโกนว่า
"ไอ้เวรตะไลรอธฟิลด์!! ไอ้ขี้ขลาด! ไอ้ขี้โกง! อุตส่าห์เกิดมาเป็นลอร์ดทั้งที เสียชาติเกิดแท้ๆ ไอ้เนรคุณ! ลอร์ดริชท์อุตส่าห์เมตตาเลี้ยงงูพิษอย่างแกไว้ เขาให้โอกาสแกได้กลับตัวกลับใจใหม่ แต่ดู…! ดูวิธีที่แกใช้ชีวิตสิ น่าสมเพชฉิบหาย...! 'คนที่มั่งมีสมควรจะช่วยเหลือคนที่ด้อยกว่า' นั่นคือจุดเริ่มต้นของกิลด์ไฮเอนด์ไม่ใช่รึไงวะ แต่สิ่งที่พวกแกทั้งหมดทำนี่มัน… พวกแกมันแม่งน่าไม่อาย ไอ้พวกเห็บหมาแห่งอาณาจักรคาเอลุม!!"
"...."
เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ จนผมถึงกับได้ยินเสียงกลืนน้ำลายของตนเอง ผมคิดว่าการที่พวกเขาเงียบและอึ้งอยู่ตอนนี้ คงเพราะที่โดนไนท์ฮอว์กด่าไปเมื่อสักครู่ มันตรงกับจิตใจลึกๆ บางส่วนอยู่บ้าง แต่ความเงียบนั้นก็ได้พังทลายลงจากน้ำเสียงของรอธฟิลด์ที่โต้แย้งกลับมา
"แกพูดบ้าอะไรวะ? เมาเหล้ามารึยังไง สโลแกนที่แกว่าน่ะมันตายไปพร้อมกับกิลด์มาสเตอร์คนเก่าที่หัวอ่อนและปวกเปียกไปตั้งนานแล้วเว้ย มีอย่างที่ไหนวะจะให้ชนชั้นสูงอย่างพวกข้าไปทำงานรับใช้ชนชั้นต่ำ ให้ช่วยหาลู่ทาง ให้สร้างงานสร้างอาชีพให้บ้าง แค่จะให้เข้าใกล้ชนชั้นต่ำ ข้าก็ขยะแขยงเต็มทน พวกมันต่างหากที่ต้องกระเสือกกระสนทำตัวมีประโยชน์ให้กับพวกข้า เกิดมาต่ำต้อยก็ก้มหัวงุดๆ ทำงานไปจนตายสิวะ จะพยายามยืนหยัดขึ้นมาเพื่ออะไร ข้าไม่เข้าใจว้อย! แล้วพวกข้าชนชั้นสูงจะทำธุรกิจอะไร จะทำเควสแบบไหน ค่าตอบแทนทั้งหมดพวกข้าจะต้องได้มากกว่า มันก็ถูกอยู่แล้วไม่ใช่เรอะ แกจะมาเดือดร้อนแทนพวกมันทำไม จริงไหมพวกเรา?!"
"ใช่ๆ"
"จริงที่สุด!"
"ค่าตัวพวกเราต้องแพงกว่าสิวะ!"
"ใครกล้ามีปัญหาวะ!"
"พวกมันสิต้องเจียมตัว!"
เสียงโห่ร้องและเสียงตะโกนเห็นด้วยกับรอธฟิลด์ดังขึ้นทุกขณะ 'อื้อหื้อ คนพวกนี้นี่มัน… เกินเยียวยาจริงๆ'
"ฉันไม่อยากรอฟังคำตอบจากปากเน่าเหม็นของแกอีกต่อไปแล้วละ" รอธฟิลด์ยกมือขวาขึ้นเป็นสัญญาน เหล่าจอมเวทและนักธนูทั้งหมดรวบรวมมานาทันที…
วู้มมมมมม
"ข้าจะใช้โอกาสนี้ สั่งปิดสมาคมจอมโจรเร้นเงาซะเลย ไนท์ฮอว์กเมื่อแกฟื้นกลับมา ที่เมืองนี้จะไม่มีที่ให้แกซุกหัวนอนอีกต่อไป  ทุกคนยิงได้-!!"
กองกำลังนักผจญภัยที่ยืนเรียงแถวล้อมพวกเราเป็นรูปครึ่งวงกลมเอาไว้นั้นได้ปลดปล่อยเวทมนตร์หลากสีสันรวมไปถึงลูกธนูนับไม่ถ้วนออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน
"โอ...."
ผมใช้หางตามองไปที่ไนท์ฮอว์ก เผื่อว่าเขาจะมีไม้เด็ดอะไรที่ช่วยให้รอดต่อไปได้อีก แต่เขาแค่ยืนเฉยและยิ้มอย่างมั่นใจตามเคย เขาไม่เสียใจ ไม่เจ็บใจบ้างเลยเหรอ ทุกอย่างที่ทุ่มเทลงแรงกำลังจะสูญเปล่า พวกคนชั่วกำลังยิ้มเยาะสะใจอยู่ พวกมันก็จะเอาเปรียบคนอื่นต่อไป แต่กระนั้นพวกเราก็ทำอะไรไม่ได้เลย พวกเราได้แต่ยืนนิ่งรอรับดาเมจทั้งหมดอย่างจนใจ
"มาได้แค่นี้สินะ…"
ผมหลับตาลง ยอมรับชะตากรรม ยอมรับในความอ่อนแอของตนเอง ที่นี่ไม่ใช่เกมแบบที่ตายแล้วเราจะกดปุ่ม คอนทินิว เพื่อเริ่มต้นใหม่ได้ สิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว ไม่มีวันหวนกลับมา หลังจากนี้จะไม่มีสมาคมโจรเร้นเงาอีก ถึงจะฟื้นกลับมา แต่ก็มีสิทธิ์จะถูกจับไปคุมขัง หายไปเป็นปีๆ ไม่อย่างนั้นก็คงโดนเนรเทศออกจากอาณาจักร ผมอาจไม่ได้เจอพวกเขาอีก  ผมคงคิดถึงคำด่าคำเหน็บแนมของไนท์ฮอว์ก คิดถึงเจลค์ว่ายังอยากเรียนวิชางัดแงะจากเขา คิดถึงวิสเปอร์ที่แสนจะโมเอะ ผมอยากจะพูดคุยกับเธอให้มากกว่านี้แท้ๆ
ฟิ้ว! ฟิ้ว! เฟี้ย---ว!
ซู---ม! วู้มมม!
คิดถึงภาพของไนท์ฮอว์กที่ยิ้มอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด ผมที่หลับตาอยู่ จึงอ้าแขนกว้างออกมาเพื่อโอบกอดความพ่ายแพ้ครั้งนี้ไว้อย่างภาคภูมิ...
"เปิดใช้งานไอเท็มหกดาว [ค่ายกลดวงดาราคุ้มภัย!]"
วูู้ม! ชวิ้--ง!
เปรี้ยง! บรึ้ม! บรึ้ม! บรึ้ม! ตูม! ตูม!
ผมได้ยินเสียงระเบิด แต่ร่างกายไม่ยักกะเป็นอะไร ผมจึงเปิดตาขึ้นมาและพบว่าพวกเราถูกกำแพงดวงดาวส่องประกายพร่างพราวครอบอยู่ด้านบน
"ว้าว นี่มัน… ใครช่วยเราไว้เนี่ย?"
"แกก็ก้มมองข้างล่างสิฟะ มัวแต่มองข้างบนจะรู้ได้ไง"
ผมก้มลงมองตามที่ไนท์ฮอว์กบอก และเห็นคนที่ช่วยพวกเราเอาไว้
"ว…วิสเปอร์?! เธอฟื้นแล้วเหรอ เย้~!" วิสเปอร์หันมาพยักหน้ารับ จากนั้นกำแพงดวงดาวก็หายวับไป
เมื่อรอธฟิลด์เห็นพวกเรายังมีชีวิตอยู่ เขากัดฟันแน่นดูท่าจะแค้นใจเป็นอย่างมาก
"ไอ้พวกดื้อด้าน! ยอมตายซะดีๆ ก็หมดเรื่อง เสียเวลาพวกข้าจริงๆ มีพวกมาช่วยเพิ่มอีกคนเดียว ทำยิ้มแย้มดีใจ เชอะ! ยังไงมันก็ไม่พอหรอกนะเว้ย พวกข้ามีกันเป็นร้อย"
ผมถึงกับหุบยิ้มและคิดว่าจริงอย่างที่รอธฟิลด์พูด พวกเราจะแค่ตายช้าลงรึเปล่า แต่ไม่รู้ทำไมแค่เห็นวิสเปอร์ฟื้นขึ้นมาผมก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นเป็นกอง
"ยัยหนู...ขอโทษด้วยนะ แต่เธอคงต้องใช้สิ่งนั้นแล้วล่ะ" ไนท์ฮอว์กพูดขึ้น วิสเปอร์พยักหน้ารับและกวักมือเรียกไนท์ฮอว์กให้เอาหูมาใกล้ๆ
"บ๊ะ รำคาญเว้ย คนยิ่งเจ็บแผลอยู่" ถึงจะบ่นเล็กน้อย แต่เขาก็โน้มตัวลงไปหาเธอ วิสเปอร์กระซิบอะไรสักอย่างกับไนท์ฮอว์ก แต่ผมไม่ได้ยิน "เออๆ โอเค เดี๋ยวจบเรื่องนี้แล้วให้ไอ้แจ็กช่วยก็แล้วกัน ฉันจะบอกมันเอง"
"ห๊ะ?"
วิสเปอร์กระซิบอีกครั้ง และไนท์ฮอว์กก็หันมายิ้มแสยะใส่ผม "เออน่า ไม่ต้องห่วง มันยอมแน่…. เคี๊ยก! เคี๊ยก!"
"เอ่อ… อะไรกันเหรอครับ จะให้ผมทำอะไร"
"แกยังไม่ต้องรู้หรอกน่า เอาให้รอดไปให้ได้ค่อยว่ากัน ตอนนี้รีบฟื้นฟูตัวเองให้มากที่สุดก่อน เร็วเข้า"
"ทุกคนบุกเข้าไปพร้อมกันเลย แสดงพลังอำนาจของกิลด์ไฮเอนด์ให้ข้าดูหน่อย!! ใครก็ตามที่สังหารพวกมันได้ ข้าจะมีโบนัสให้เป็นพิเศษ!!"  รอธฟิลด์ตะโกนปลุกใจสมาชิกกิลด์ให้ฮึกเหิมยิ่งขึ้น
ทุกคนชูอาวุธและขานรับกันอย่างคึกคัก พร้อมกับออกตัววิ่งลุยเข้ามาเต็มที่
"โอ้ววววววว-!!"
วิสเปอร์หันมามองหน้าผมแวบหนึ่ง และเดินออกไปข้างหน้า จากนั้นเธอก็ระเบิดออร่าสีดำออกมาอย่างรุนแรง  ดวงตาสีฟ้าของเธอเปล่งประกายเจิดจ้า กิลด์ไฮเอนด์ทุกคนที่กำลังวิ่งเข้ามาต้องเบรคเอี๊ยดกะทันหัน เพราะรับรู้ได้ว่าคู่ต่อสู้นั้นแข็งแกร่งยิ่งนัก
"อย่าไปกลัว! มันจะเก่งยังไง ก็มีแค่คนเดียว ไม่มีทางชนะพวกเราได้หรอก สมาชิกคนไหนที่ตายในวันนี้ ถือเป็นการเสียสละเพื่อกิลด์ ข้าจะเตรียมทรัพย์สินเงินทองไว้ชดเชยให้เอง ลุยเข้าไปตายอย่างสบายใจได้เลย ไปๆๆ!!"
กองทัพที่โหมรุกเข้ามาอย่างน่าเกรงขามไม่ได้ทำให้วิสเปอร์หวาดหวั่นเลยแม้แต่น้อย เธอยื่นม้วนคัมภีร์สีแดงเพลิงออกมาข้างหน้า จากนั้นเธอเปล่งคำพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นราวกับเอ่ยคําปฏิญาณ
"เปิดใช้งานไอเท็มหกดาว คัมภีร์ลับที่ 5 แห่งหมู่บ้านจันทรา"
"[แยกร่างสังหารซับซ้อน!]"
คลื่นพลังออร่าสีดำทั้งหมดระเบิดออกมาหมุนวนรอบกายและเคลื่อนตัวพุ่งเข้าสู่คัมภีร์ พลังระเบิดตูมออกอีกครั้ง เชือกที่รัดอยู่ขาดสะบั้น คัมภีร์กางผึงเผยออกให้เห็นอักขระสีทองด้านใน
ปุ้ง! ป๊อง! ป๊อง! ป๊อง! ป๊อง! ป๊อง! ป๊อง!...!
เสียงร่างแยกที่โผล่ออกมาดังขึ้นรัวๆ ตลอดระยะเวลาหนึ่งนาที จนในที่สุดร่างของวิสเปอร์นับร้อยก็เรียงรายกันอยู่เบื้องหน้าพวกเรา
แต่ละร่างมีออร่าเงาสีดำทมิฬลุกโชนราวกับเป็นเปลวเพลิงโบกสะบัดอยู่ พร้อมจะเผาไหม้ใครก็ตามที่หาญกล้าพอที่จะต่อกรกับเธอ
"…ตะกี้ใครพูดเรื่องจำนวนนะ?"
"...."
เสียงที่เธอพูดออกมานั้นไม่ได้ตวาดหรือตะโกน แต่ฟังแล้วรู้สึกถึงความหนักหน่วง แข็งกร้าว ดุดันน่าเกรงขาม และผมเชื่อว่าทุกคนที่อยู่ภายในโดมสายฟ้าก็ได้ยินกันอย่างทั่วถึง เหล่านักผจญภัยแห่งกิลด์
ไฮเอนด์ทุกคนต่างออกอาการขวัญผวากันถ้วนหน้า ซึ่งผมไม่แปลกใจเลย เพราะแค่วิสเปอร์คนเดียว ยังทำกองทัพชะงักได้ แล้วนี่คือตัวเธอเป็นร้อยคน ผมไม่อยากเป็นศัตรูกับคู่ต่อสู้แบบนี้แน่
รอธฟิลด์ครางฮึ่มในลำคอเมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า เขาจึงตัดสินใจงัดไม้เด็ดออกมาเช่นกัน
"กิลด์มาสเตอร์คอมมานด์ เปิดใช้งาน [คำสั่งคุณสมบัติพิเศษ โค้ด:099]!!"
"คำสั่งนี้จำเป็นต้องใช้งบประมาณกิลด์ 30% ในการเปิดใช้งาน ขอคำสั่งยืนยันด้วยค่ะ"
"แม่งเอ๊ย! เสียดายว้อย เอาเลย ข้าขอยืนยันคำสั่ง!"
"คำสั่งคุณสมบัติพิเศษ โค้ด:099 [บัพเสริมพลังสเตตัสทองคำ] เปิดใช้งานแล้วค่ะ!"
วู้มมม~~~!
ทันใดนั้นร่างกายของสมาชิกกิลด์มีออร่าสีทองพวยพุ่งออกมา
ทุกคนต่างงงงวยเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นวินโดว์ระบบของตนเองเด้งขึ้น
แจ้งเตือนตรงหน้า พวกเขาก็ยิ้มออกมาราวกับเด็กที่ได้ของเล่นชิ้นใหม่
"ฮ่าฮ่าฮ่า! พวกแกอาจลืมไปแล้วว่าที่นี่อยู่ภายในอาณาเขตของกิลด์ข้า บัพสเตตัสทองคำนี้จะเพิ่มค่าพลังทุกอย่างขึ้น 200% รวมถึงด้านจิตใจที่ฮึกเหิมด้วย งดงามใช่มั้ยล่ะออร่าสีทองล้ำเลิศแบบนี้ จงดูเอาไว้ซะ เพราะนี่คือภาพสุดท้ายที่พวกแกจะได้เห็น ฆ่าพวกมันให้หมด------!!"
"โอ้วววววววว!!"  "โอ้------ว!!"  "ย่า------ห์!!"
กองทัพสีทองอร่ามวิ่งดาหน้าเข้าปะทะกับกองทัพสีดำทมิฬ เมื่อออร่าทั้งสองสีเริ่มกลืนเข้าหากัน สงครามยกที่สองก็ได้เริ่มต้นขึ้น...


## [ปิดฉากสงคราม] - 1

ในขณะที่ทั้งสองฝ่ายเริ่มกรีธาทัพเข้าหากัน ปะทะต่อสู้กันอย่างอลหม่าน ผมจึงรีบนั่งลงและควานหาไฮโพชั่นในคลังเก็บของมาดื่มอีกหนึ่งขวด เพื่อให้ร่างกายฟื้นฟูได้เร็วที่สุด
ขาผมตอนนี้สั่นดิ๊กๆ ไม่ยอมหยุด ร่างกายของผมกระสันอยากออกไปสู้มาก ผมไม่รู้ว่าจะช่วยได้มากแค่ไหน รู้เพียงแค่ไม่อยากอยู่เฉยๆ แน่นอน
"ไอ้หนู ไม่ต้องร้อนใจไป" ไนท์ฮอว์กที่นั่งข้างผมพูดขึ้นมา ผมเห็นเขากำลังสูบไปป์อยู่ ผมจึงคว้าแย่งมาสูบทันที
ซู๊~~~ด…. แค่ก! แค่ก! แค่ก! ค่อก! ค่อก!
"โอ๊ย สำลักเกือบตาย นี่มันยาเส้นธรรมดานี่ครับ แสบคอเป็นบ้าเลย ลุงมีไอเท็มหกดาวแบบเมื่อกี้อีกรึเปล่า?"
"จะบ้าเรอะวะ! นั่นไอเท็มหกดาวเชียวนะเว้ย ใบหญ้าหอมสวรรค์น่ะเป็นประเภทใช้ครั้งเดียว หาโคตรยากเลยละขอบอก" ไนท์ฮอว์กตอบและคว้าไปป์กลับไปสูบต่อ
"แล้วมีอะไรที่เพิ่มพลังอีกบ้างไหม ผมอยากออกไปสู้ แต่ก็กลัวจะเป็นตัวถ่วง"
"ถ่วงแน่นอน ภาระชัดๆ แกน่ะ"
"...."
"อ้าว คิ้วขมวดเชียว แซวนิดหน่อยทำเป็นเครียด เคี๊ยก! เคี๊ยก!"
ผมยังจ้องหน้าไนท์ฮอว์กอยู่ จนเขาเอียงตัวมาพูดเบาๆ ว่า "อย่าลืมว่าในตัวแกมีอะไรอยู่ ถ้าเข้าไปชุลมุนกับเขาแล้วเกิดพลาดท่าขึ้นมา ซึ่งแกต้องพลาดแน่ รับรองว่าหากเกิดกรณีนั้นละก็ ถึงเป็นข้าก็คงขำไม่ออกแน่นอน เข้าใจยัง?"
"...ครับ เข้าใจครับ" ผมตอบกลับเสียงหงอย
"แหม~! ซึมเป็นส้วมเชียว ฟังนะ คนเราไม่มีใครเก่งแต่เกิดหรอกเว้ย ไม่ต้องทำเป็นเก่งตอนนี้ สักวันแกจะเก่งมากกว่านี้แน่นอน แกจะได้ปกป้องผู้คนอีกเยอะ แกจะได้มีโอกาสทำเท่ต่อหน้าสาว ได้เป็นฮีโร่ แต่วันนี้แกเพิ่งเลเวลเท่านี้ เกินคำว่ากากมานิดหนึ่ง ฉะนั้น จงยอมรับความอ่อนแอของตนเองซะ นั่นถึงจะเป็นก้าวแรกของสู่เส้นทางยอดฝีมือ"
"....ครับ"
….
พวกเราเฝ้ามองสงครามอันแสนชุลมุนวุ่นวายตรงหน้าห่างออกไปประมาณไม่เกิน 100 เมตร ผมรู้สึกหวาดหวั่นในใจเล็กน้อย เมื่อคิดว่าถ้าไม่ได้เอฟเฟ็กต์ [ผ่อนคลาย] ละก็ ผมคงเลิ่กลั่กลนลานจนพลาดให้โดนฆ่าตายง่ายๆ ชัวร์  ตอนนี้เมื่อมีโอกาส ผมจึงพยายามเรียนรู้วิธีการต่อสู้ของวิสเปอร์ ในความมืดแน่นอนว่าเธอนั้นไร้เทียมทาน แต่ในลานต่อสู้แบบนี้เธอก็ยอดเยี่ยมไม่แพ้กัน ถึงแม้เธอจะตัวเล็ก แต่นั้นไม่ใช่จุดอ่อนเลย กลับกันวิสเปอร์ทำให้มันกลายเป็นจุดแข็งได้อย่างน่าทึ่ง หลบหลีกรวดเร็ว เข้าโจมตีจากมุมอับสายตาศัตรูอย่างฉับไว การเคลื่อนไหวไม่มีสูญเปล่าแม้แต่น้อย
"ผมคิดว่าวิสเปอร์ได้เปรียบกว่านิดๆ นะ ลุงคิดว่าไง?"
"ข้าก็คิดอย่างนั้น เป็นแบบนี้อีกไม่เกิน 20 นาที เราชนะแน่นอน..." ฟังไนท์ฮอว์กพูดแล้วปากผมยิ้มขึ้นทันที แต่ก็ต้องหุบลงเมื่อไนท์ฮอว์กพูดต่อว่า
"แต่เรื่องมันน่าจะยังไม่จบ รอธฟิลด์มันไม่หมดมุกแค่นี้หรอก และข้าจะไม่ยอมให้มันเป็นคนตัดไพ่ใบสุดท้าย ข้าจะเตรียมทำอะไรนิดหน่อย เอาล่ะ! แจ็ก แกรีบไปแบกเจลค์มาตรงนี้ แล้วคอยคุ้มกันพวกเราเอาไว้"
"ค...ครับ ได้ครับ!"
ไนท์ฮอว์กพูดจบก็คุกเข่าลงกับพื้นข้างหนึ่งพร้อมกับเอาฝ่ามือขวาของเขากางสัมผัสพื้น จากนั้นก็มีอักขระวงเวทสีดำโผล่ออกมาบนพื้นและขยายเป็นวงกลมประมาณ 3 เมตร ในระหว่างที่ไนท์ฮอว์กกำลังเตรียมใช้สกิลอะไรสักอย่าง ผมจึงรีบวิ่งไปหาเจลค์ที่นอนสลบอยู่ใน
พงหญ้าด้านหลังไม่ไกล
เมื่อไปถึง ผมอุ้มเจลค์ขึ้นหลังทันที แต่สายตาเหลือบไปเห็นใครบางคนหลบอยู่ในพงหญ้าเช่นกัน เป็นผู้หญิงผมสีแดงกุหลาบ เธอเงยหน้าขึ้นมามองผม ดวงตาของเธอสีเขียวอ่อนกลมโตสดใส
"พี่อาริเอล?"
พนักงานต้อนรับของกิลด์ไฮเอนด์นั่งคุดคู้อยู่ด้วยความกลัว "นะ...น้องที่เป็นโจรนี่นา ฮือ~! ฮือ~! อย่าทำอะไรพี่เลยนะ พี่ยังไม่อยากตาย"
"ผมจะไปทำอะไรพี่ล่ะครับ พวกเราไม่ใช่คนป่าเถื่อนขนาดนั้น แล้วนี่ทำไมพี่ไม่ไปหลบในกิลด์ มาหลบในนี้ทำไมอ่ะ?"
"มาสเตอร์รอธฟิลด์น่ะสิ สั่งให้ทุกคนออกมาทั้งหมดเลย และ
สั่งปิดล็อคกิลด์ไว้ทุกประตู ห้ามใครเข้าไปอีกถ้าไม่ได้รับอนุญาต"
อาริเอลอธิบาย
"พี่..! ผมถามพี่ตรงๆ พี่จะลาออกจากกิลด์ไฮเอนด์รึเปล่า?"
"ฮืออือ… พี่แค่ทำงานวันนี้วันเดียว พี่ก็รู้แล้วละว่าที่นี่ไม่ใช่กิลด์ที่ดีเท่าไรนัก แต่งานมันหายาก จะไปเป็นนักผจญภัย พี่ก็กลัวไม่กล้าสู้กับมอนสเตอร์ แถมพี่ใช้เวทเป็นแค่บทเดียวเอง หาปาร์ตี้ยาก อือ~! พอตัดสินใจมาทำงานออฟฟิสก็เจอแบบนี้อีก พี่ก็ไม่รู้จะทำไง...ฮืออือ" เธอบ่นระบายความเศร้าเคล้าน้ำตาออกมารัวๆ ผมตัดสินใจตะคอกใส่เพื่อให้เธอได้ตั้งสติ
"พี่อาริเอล! พี่ต้องตัดสินใจเดี๋ยวนี้ ผมไม่มีเวลานะครับ ถ้าพี่บอกว่าจะลาออกจากที่นี่ละก็ ผมสัญญาจะปกป้องพี่เอง แต่ถ้าไม่…! พี่ก็หาทางหลบดาเมจเอาเองละกัน ถ้าจบเรื่องแล้วพวกผมแพ้ พี่จะทำงานที่กิลด์เส็งเคร็งแบบนี้ต่อ นั่นก็เรื่องของพี่แล้ว!"
"...."
"ฮึ่ก...." เธอเอามือลูบหน้าเพื่อเช็ดน้ำตาออก ตบแก้มตัวเองเบาๆ ทีหนึ่งและพูดว่า "โอเค ตัดสินใจแล้ว พี่จะลาออก!"
"อื้อ ดีมากๆ ถ้างั้นละก็มากับผมเลย ผมจะดูแลพี่เอง" ผมยื่นมือให้หาพี่อาริเอลที่นั่งอยู่ เธอจับมือผม ผมช่วยดึงเธอให้ลุกขึ้น แต่ดูเหมือนผมจะดึงแรงไปหน่อย เธอพุ่งพรวดขึ้นมาซบที่อกผมซะงั้น…
'อ๊ะ นุ่มจัง... เห้ย! ไม่ใช่สิ'
ผมรีบดึงตัวเธอออกห่างและกวักมือเธอให้วิ่งตามผมมา เหตุการณ์เมื่อสักครู่สาบานให้ฟ้าผ่าตายเลยว่า ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมรู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆ ผมจึงเหลือบไปมองน้ำที่ยืนอยู่ภายนอกโดม สงสัยผมอาจหลอนไปเอง เพราะน้ำไม่ได้หึงอะไร แต่ส่งสายตาเป็นห่วงมามากกว่า นั่นยิ่งทำให้ผมอยากรอดตายมากขึ้นไปอีก
ใครที่อยู่ใกล้ โจมตีไปที่เจ้าไนท์ฮอว์กเดี๋ยวนี้!"
นักรบสองคนกับจอมเวทอีกหนึ่งคน วิ่งเข้ามาหมายจะโจมตีไนท์ฮอว์ก ส่วนผมยังวิ่งไม่ถึงเขา
"งานเข้า! แบบนี้ไม่ทันแน่นอน บ้าเอ๊ย! ทำไมพวกมันรู้ตัวไวจังฟะ!"
"น้องแจ็ก รับนี่ไปค่ะ เปิดใช้งานสกิล [เฮสต์!]" (Haste) เสียงร่ายเวทของพี่อาริเอลดังขึ้นพร้อมกับแสงสีชมพูที่ส่องวูบเข้าตัวผม จากนั้นผมรู้สึกว่าร่างกายคึกคักขึ้นมาทันตา
ติ๊ง!
คุณได้รับบัพเอฟเฟ็กต์จากสกิล [เฮสต์]
ค่าสถานะ 'สปีดอัพ!' ถูกเปิดใช้งานค่ะ
ผลลัพธ์ - ความว่องไว ความคล่องแคล่ว  ค่าความเร็วทุกชนิด ปฏิกิริยาตอบสนอง เพิ่มขึ้น 300% เป็นเวลา 120 วินาที
"นี่มันอะรั้ย! ทำไมรู้สึกถึงสปีด ร่างกายอารมณ์เร็วไปหมด ขนาดเวลาพูดลิ้นยังระระรัววววไม่หยุด หยุดๆๆ หยุดไม่ได้เลย--!"
"นั่นคือสกิลเพิ่มความเร็วของพี่เอง รีบไปช่วยคุณลุงคนนั้นก่อนเถอะค่ะ เร็วเข้า!"
"โอ้ๆๆ! แบบนี้ก็สนุกน่ะเซ่!" ผมกระชับเคียวในมือแน่น ออกตัววิ่งไปด้วยสปีดที่เร็วยิ่งกว่านรก เปิดก่อนได้เปรียบ ผมเงื้อสองแขนไป
ข้างหลังใส่พลังปาเคียวออกไปเต็มแรง
"[เคียวบูมเมอแรง!]"
ฟิ้--ว! คว้า---ง!
ฉัวะ!
นักรบคนแรกถูกเคียวเฉือนเข้าที่ไหล่เต็มๆ ส่วนอีกคนเบี่ยงตัวหลบทัน เคียวพุ่งต่อไปจนถึงจอมเวทสาว ซึ่งเธอก็ก้มหลบทันเช่นกัน นักรบคนที่หลบได้ตะโกนบอกว่า
"ระวัง! เคียวมันจะวกกลับมาอีกครั้ง!"
เคียวหมุนวกกลับมา จอมเวทสาวได้ยินคำเตือน แต่ดูเหมือนเธอจะว่องไวไม่พอ จึงโดนเคียวเล่มหนึ่งเฉือนเข้าที่ขา เธอทรุดตัวลงทันที และเมื่อเคียวที่เปล่งออร่าสีแดงคมกริบกำลังหมุนคว้างกลับมา นักรบทั้งสองหันไปซัดสกิลใส่เคียวจันทร์เสี้ยวของผมเพื่อจะสกัดมันให้ได้
"[เพลงดาบไร้ปราณี!]"
"[หมัดลมปราณอัดกระแทก!]"
ฟุ่บ! วืด!
ก่อนที่จะเกิดการปะทะกัน ผมเปิดใช้งานคำสั่งลัดในใจเรียกอาวุธกลับเข้าคลังในพริบตา ทำให้พวกเขาโจมตีวืด  จากนั้นก็เรียกเคียวออกมาถือในมืออีกครั้ง และตอนนี้ผมวิ่งถึงตัวทั้งคู่พอดี
"[แทงข้างหลัง!] X 4"
ผมอัดสกิลสี่ครั้งซ้อนเล่นเอามานาหมดไม่มีเหลือ นักรบทั้งคู่ล้มตึงลงกับพื้นในทันใด
จากนั้นผมออกตัวกระโดดเข้าหาจอมเวทสาวอีกคนหนึ่ง เพื่อจัดการให้เสร็จ แต่เธอตั้งตัวได้ทัน เงยหน้าขึ้นมาโจมตีใส่ผม
"[คาไมทาจิ!]"
"โอ๊ย!" ผมถูกเวทใบมีดสายลมโจมตีเข้าอย่างจัง โดนไปหลายแผล กระเด็นย้อนกลับมาทางเก่า จอมเวทสาวลุกขึ้นเดินกระเผลกตามมาร่ายเวทซ้ำใส่ผม แต่จู่ๆ ร่างแยกของวิสเปอร์กระโดดมาขี่คอเธอเอาไว้ และใช้มีดกระซวกคอหอยทันที เธอร่วงตุบลงกับพื้นแบบไร้ชีวิต จากนั้นวิสเปอร์กระโดดหายแวบไปอย่างรวดเร็ว
…..สงครามยังคงดำเนินต่อไป กองทัพสีดำของวิสเปอร์เริ่มถาโถมบุกอย่างรุนแรง และตอนนี้เหมือนรอธฟิลด์จะรู้ตัวแล้วว่าอีกไม่นาน กองทัพสีทองของเขาจะต้องพ่ายแพ้
"ฮึ่ม! ข้าไม่ยอมแพ้แน่ ไม่ยอม! ไม่ว่าจะต้องแลกกับอะไรก็ตาม..."
"กิลด์มาสเตอร์คอมมานด์ เปิดใช้งาน [คำสั่งคุณสมบัติพิเศษ โค้ด:088]!!"
"คำสั่งนี้จำเป็นต้องใช้งบประมาณกิลด์ 20%, หินแร่มิธริล 10 kg, เลือดมังกรศักดิ์สิทธิ์ 1 ขวด, และน้ำตานกฟินิกซ์ 10 mml  ในการเปิดใช้งาน ขอคำสั่งยืนยันด้วยค่ะ"
"เออ--! ข้าขอยืนยัน ปัดโธ่เว้ย! หมดกันสมบัติหายากของข้า"
วู้ม-------ม!!
"คำสั่งคุณสมบัติพิเศษ โค้ด:088 [ผู้ไม่มีวันดับสูญ] เปิดใช้งานแล้วค่ะ!"
"ว้าเว้ย! มันจะบัพอะไรกันนักกันหนา คราวนี้อะไรอีกล่ะ?!" ผมอุทานอย่างเหลืออด
รอธฟิลด์ที่ลอยอยู่หันมามองพวกเรา เหมือนจะได้ยินที่ผมถาม หรือไม่ก็คงอยากอวดเบ่ง อยากคุยโวเกทับไนท์ฮอว์กอะไรประมาณนี้แหงๆ
"ข้าบอกแล้วว่ากิลด์ไฮเอนด์จะไม่มีวันแพ้! บัพนี้จะทำให้พลังชีวิตของสมาชิกกิลด์ไม่มีวันเป็นศูนย์ พวกข้าจะอยู่ในสถานะ [อมตะ] เป็นเวลา 10 นาที!"
"บ้าไปแล้ว! นี่มันเหมือนกินยาอมตะที่วินได้จากอีเวนท์โปรโมทเลยนี่หว่า แย่แล้วแบบนี้"
"อุวะฮ่าฮ่าฮ่า ลุยเข้าไปเลย เหล่าสมาชิกกิลด์ไฮเอนด์อันทรงเกียรติของข้า ชัยชนะอยู่แค่เอื้อมแล้ว!"
"โอ้ววววว!!"  "ย่า----ห์!!"  "ฆ่ามานนนนน!!"
สงครามที่เมื่อฝ่ายหนึ่งดันฆ่าไม่ตายขึ้นมา ทำให้สถานการณ์ได้เปลี่ยนไป วิสเปอร์ทุกร่างพยายามสู้สุดความสามารถแล้ว แต่ก็ทำได้เพียงลดพลังชีวิตของศัตรูให้เหลือน้อยที่สุด กองทัพสีทองได้กลืนกินกองทัพสีดำเข้ามาอย่างรวดเร็ว ร่างแยกของวิสเปอร์เริ่มถูกสังหารระเบิดเป็นควันเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ผมต้องใช้คำพูดเดียวกับที่ไนท์ฮอว์กพูดเมื่อสักครู่เลยว่า 'อีกไม่ถึง 20 นาที พวกเราแพ้แน่'
"ฮ่ะฮ่าฮ่าฮ่า! ไงล่ะเว้ยไนท์ฮอว์ก รอยยิ้มอันแสนทุเรศทุรังของแกนั้น ข้าจะลบมันออกไปจากใบหน้าให้เอง จงเคียดแค้นเข้าสิ จงทรมาน จงเจ็บใจในความพ่ายแพ้ครั้งนี้ซะ นี่คือวันที่แกจะต้องหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง ฮ่าฮ่าฮ่า--!!"
เมื่อรอธฟิลด์หัวเราะเหยียดหยามไนท์ฮอว์กเสร็จ กลับเป็นเขาซะเองที่ดูงุนงง ผมจึงหันไปและเห็นชายผู้บ้าคลั่งยังคงยิ้มอยู่อย่างไม่ทุกข์ร้อน ไม่สะทกสะท้าน ในแววตาของเขาไม่มีความเกรงกลัวกับสถานการณ์ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย
"นี่แกบ้าไปแล้วสินะ? สรุปข้าสู้กับคนบ้าเหรอวะ เอาเถอะ งั้นแกก็จงตายไปพร้อมกับรอยยิ้มบ้าบอนั่นเลยก็แล้วกัน  ทุกคน! ฆ่าพวกมันให้หมด!"
ไนท์ฮอว์กลุกขึ้นยืน ผมไม่ทันสังเกต แต่วงเวทสีดำที่พื้นหายไปแล้ว
"รอธฟิลด์ แกรู้ไหมว่าทำไมข้าถึงยังยิ้มอยู่ได้… นั่นก็เพราะว่าทุกอย่างมันเป็นไปตามแผนของข้ายังไงล่ะว้อย!"
"....."
ไนท์ฮอว์กขบฟันแน่น กำสองหมัดออกมาด้านหน้า ตั้งท่าเบ่งพลัง เขาเกร็งร่างซะจนสั่นสะท้านไปทั้งตัว
"ฮ่าห์.. ฮ่าห์…! ฮ่าห์~!"
ตอนแรกคิดว่าตาฝาดไป เพราะผมเห็นรอยสักรูปเสือ สัญลักษณ์ของสมาคมโจรเร้นเงากระตุกเบาๆ ตาของเสือบนหลังไนท์ฮอว์กเปล่งประกายสีแดงแวบออกมา จากนั้นมันก็เริ่มขยับไปมาบนหลังของเขา
ไนท์ฮอว์กกางสองมือชูขึ้นฟ้าอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตะโกนคำรามก้อง
"เปิดใช้งานสกิล [พยัคฆ์สายฟ้าจุติ!!]"
วู้มมมม!! ซูม------!!
รอยสักพุ่งวาบเป็นลำแสงสีดำทมิฬขึ้นสู่เบื้องบน มันพุ่งด้วยความเร็วทะลุผ่านโดมสายฟ้าเป็นรูออกไป ทุกคนที่กำลังต่อสู้อยู่หยุดและเงยหน้ามองดูสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น สายฟ้าทมิฬหายขึ้นฟ้าไปประมาณ 2 วินาที จากนั้นก็มีสายฟ้าสีขาวอมน้ำเงินขนาดใหญ่ฟาดกลับลงมาแทน
เปรี้ยง!! ตูม!!
ตรงจุดที่สายฟ้าฟาดลงมา พื้นดินแตกกระจายเป็นวงกว้าง ท่ามกลางฝุ่นควันนั้นมีใครบางคนนั่งก้มหน้าคุกเข่าข้างเดียวอยู่ เขายืนขึ้นมาอย่างเชื่องช้า ฝุ่นควันที่เริ่มจางลงเผยให้เห็นว่าคนที่ยืนอยู่คือผู้ชายผอมสูงคนหนึ่ง ผมหงอกขาวทรงสั้นฟูยุ่งทั้งหัว จอนยาวเกือบถึงคาง เขาสวมชุดสูทสีดำทั้งตัว เสื้อเชิ๊ตด้านในเป็นสีดำเช่นกันสไตล์แบล็กอินแบล็ก ตรงส่วนเอวของเขามีดาบซามูไรเหน็บเอาไว้สองเล่ม เล่มหนึ่งมีขนาดปกติ ส่วนอีกเล่มมีขนาดยาวเป็นสองเท่าเห็นจะได้ แต่สิ่งที่สะดุดตาทุกคนมากที่สุด เห็นจะเป็นทั่วทั้งร่างของชายคนนี้มีออร่าสายฟ้า
สีขาวอมน้ำเงินครอบคลุมอยู่ ลั่นเปรี๊ยะๆ ตลอดเวลา เสมือนเขาคือ
'กึ่งมนุษย์กึ่งสายฟ้า'
"ทะ.. ท่านคือ… มาสเตอร์ลู?! ...เป็นไปไม่ได้ อะไรกัน… ทำไม…?" รอธฟิลด์เริ่มเสียงสั่นและอยู่ในสภาพงุนงงสุดขีด เมื่อได้เห็นมาสเตอร์ลู หัวหน้ากิลด์ของสมาคมโจรเร้นเงาปรากฏตัวต่อหน้าต่อตา
มาสเตอร์ลูส่งสายตาแข็งกร้าวกลับมา เขาขยับปากเล็กน้อยเปล่งคำพูดออกมาคล้ายเสียงกระซิบ แต่ที่น่าตกใจคือ เสียงนั้นใหญ่หนักแน่นและดังมากพอที่ทุกคนในโดมสายฟ้าจะได้ยิน
"ข้ามาเพื่อ ปิดฉากสงคราม ครั้งนี้"
"ฮ่ะ!" รอธฟิลด์เหมือนตั้งใจทำเสียงหลุดขำออก "ขออภัยครับท่าน แต่ไม่คิดว่าท่านจะชอบขี้โม้ พูดจาโอ้อวดไร้สาระเหมือนกับลูกน้องท่านเลยนะครับ ถึงท่านจะเป็นหนึ่งในนักผจญภัยระดับตำนานของอาณาจักรก็เถอะ แต่นี่ฝั่งข้ามีลูกน้องอยู่อีกนับร้อย มีทั้งบัพทองคำ แล้วยังบัพอมตะ..."
"คำสั่งคุณสมบัติพิเศษ โค้ด:088 [ผู้ไม่มีวันดับสูญ] หมดเวลาแล้วค่ะ!"
"...."
มาสเตอร์ลูยิ้มบางออกมาแวบหนึ่ง ก่อนที่จะชักดาบทั้งสองเล่มออกมาพร้อมกันอย่างเชื่องช้า วาดดาบสองเล่มเสียดสีกันหนึ่งครั้งอย่างรวดเร็ว ชิ้ง!  ออร่าสายฟ้าระเบิดออกเสียงดังเปรี้ยง คลื่นพลังรอบกายเขาปรากฏเป็นรูปร่างหัวพยัคฆ์สายฟ้าขนาดใหญ่อยู่ด้านบน
ครืน~! ครืน~! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!
บรรยากาศในโดมสายฟ้าตึงเครียดกดดันขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีใครกล้าขยับแม้แต่ก้าวเดียว ทุกคนทำได้เพียงเฝ้าดูว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป...
"โทระ ไรเนะ..."
"เคล็ดเพลงดาบสายฟ้า เทพยุทธ์ที่ 5"
"[พยัคฆ์สายฟ้าคำรณ!]"
หัวพยัคฆ์เปล่งเสียงคำรามออกมาดังมาก ดังราวกับเป็นเสียงฟ้าผ่าผสมกับเสียงของอสูรร้าย
"โฮก-----------!!! เปรี้ยงงงงงง!!!"
"อ๊ากกกก!!"  "อ๊าาาาาา!!"
ทุกคนเอามือขึ้นมาปิดหูทั้งสองข้างโดยสัญชาตญาณ มันเป็นเสียงที่ดังขนาดสั่นสะเทือนไปทั้งแผ่นดิน สะท้านไปทั้งท้องฟ้า อากาศภายในโดมสั่นไหวอย่างรุนแรง จนถึงขั้นที่กับดักโดมสายฟ้าศักดิ์สิทธิ์เริ่มแตกร้าวและพังทลายในที่สุด
เพล้ง!! ติ๊ง!  ติ๊ง!  ติ๊ง!  ติ๊ง!  ติ๊ง! ........... ติ๊ง!
สมาชิกกิลด์ไฮเอนด์ในสนามรบทุกคนที่อยู่ภายในโดมสายฟ้ามีวินโดวส์เด้งขึ้นมาแจ้งเตือนกันอย่างถ้วนหน้า ทุกคนรวมทั้งรอธฟิลด์ที่ลอยอยู่ และพี่อาริเอลที่ยืนข้างผม ผมขยับไปหาเธอที่กำลังยืนมึนกระพริบตาปริบๆ อยู่ และอ่านหน้าต่างแจ้งเตือนของเธอ
คุณอยู่ในระยะของเอฟเฟ็กต์สกิล [พยัคฆ์สายฟ้าคำรน]
หากมีพลังชีวิตต่ำกว่า 30% คุณจะถูก "สตั๊นท์" เป็นเวลา 15 วินาที
ผมอ้าปากค้างเมื่อได้อ่านสกิลและหันไปมองเหล่าศัตรูนับร้อยที่ถูกสตันท์ ยืนแข็งทื่ออยู่ในขณะนี้ และแน่นอนว่าความเหลือเชื่อยังไม่จบแค่นี้แน่ เพราะผมไม่คิดว่ามาสเตอร์ลูจะสตันท์ศัตรูเอาไว้เฉยๆ สังเกตจากมุมปากของไนท์ฮอว์กที่ยิ้มกว้างจนจะถึงรูหู และสีหน้าของรอธฟิลด์ที่ขาวซีดลงอย่างกะทันหัน ทำให้ผมรู้ว่าสงครามครั้งนี้กำลังจะปิดฉากลงในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา
มาสเตอร์ลูเก็บดาบทั้งสองเล่มเข้าฝัก โน้มตัวไปข้างหน้า มือซ้ายกำปลอกดาบส่วนที่ติดกับกระบังมือเอาไว้แน่น นิ้วโป้งดันโก่งดาบไว้เล็กน้อย มือขวาประคองที่ด้ามจับ มาสเตอร์ลูตั้งท่า 'อิไอ' ได้อ่อนช้อยแต่หนักแน่น ออร่าสายฟ้าระเบิดออกมาอย่างเกรี้ยวกราดอีกครั้ง ทิ่มแทงไร้ทิศทางและหมุนวนรอบกายของเขาอย่างรุนแรง จนในที่สุดพลังสายฟ้าที่ส่งเสียงดังเปรี้ยงปร้างไม่ยอมหยุดนั้น ได้ถูกสูบเข้าสู่ดาบเล่มที่เขากำลังจะชักออกมา
เกิดความเงียบสงัดขึ้นชั่วครู่…...
เงียบขนาดที่นกยังหยุดร้อง สายลมยังหยุดพัด ผู้คนต่างลืมวิธีหายใจ จากนั้นมาสเตอร์ลูก็เอ่ยเสียงหนักแน่นเหี้ยมเกรียมออกมาเพื่อทำลายความเงียบ
"ซันดะโบรูโตะ ซัทซึจิน..."
"เคล็ดเพลงดาบสายฟ้า เทพยุทธ์ที่ 7"
"[ทัณฑ์อัสนีบาตสังหาร!!]"
แว่บ!
ฉัวะ! เปรี้ยง! เปรี้ยง! ฉัวะ! ฉัวะ! เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยงงงงง! เปรี้ย---ง!!!
มาสเตอร์ลูหายวับไปฟาดฟันเหล่าศัตรูที่ติดสตันท์อยู่ทั้งหมด ราวกับตัวเขาและดาบเล่มนั้นกลายเป็นพายุสายฟ้าโหมกระหน่ำเข้าสู่ร่างของนักผจญภัยนับร้อยคนอย่างพร้อมเพียงกัน ฟาดฟัน! ฟาดฟัน! ฟาดฟัน!
เปรี้ยง!! เปรี้ยง!! เปรี้ย---ง!! เปรี้ยงงงงง!!!
ครืน... ครืน...  ครื~น…
การโจมตีทั้งหมดเสร็จสิ้นในเวลาแค่ 5 วินาทีเท่านั้น ในสนามรบแห่งนี้ไม่เหลือสมาชิกกิลด์ไฮเอนด์ที่ยืนอยู่อีกต่อไป สกิลท่าไม้ตายของหัวหน้าสมาคมโจรเร้นเงาช่างแสนงดงาม ร้ายกาจ และน่าพรันพรึงเป็นที่สุด วันนี้ผู้คนนับพันที่อยู่โดยรอบได้เห็นถึงศักยภาพและความแข็งแกร่งของหนึ่งในตำนานที่ยังมีชีวิตอยู่
ค่ำคืนแห่งสงครามที่ยาวนานมากสำหรับผมได้จบลงเช่นกัน พร้อมกับพระอาทิตย์ยามเช้าที่เริ่มโผล่ขึ้นมาทีละน้อยจากปลายขอบฟ้า ราวกับโลกใบนี้กำลังจะบอกว่า 'ได้เวลาเริ่มต้นใหม่แล้ว'
รอธฟิลด์ตัวสั่นกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา และเขากำลังจะหันหลังบินหนีไป แต่แน่นอนว่านั่นเป็นสิ่งที่ไม่มีวันเป็นไปได้
ฟุ่บ!
"แกคิดจะหนีไปไหนงั้นเหรอ ไอ้ขี้ขลาด--!" ไนท์ฮอว์กกระโดดพุ่งตัวไปดักหน้ารอธฟิลด์อย่างรวดเร็ว และใช้หมัดชกเข้าที่หน้าเต็มเปา
ตูม!
รอธฟิลด์ปลิวตกลงที่พื้น แต่เขาก็รีบลุกทันที เขาตะเกียกตะกายวิ่งหนีอีกครั้ง แบบที่เรียกว่าหนีหัวซุกหัวซุนนั่นแหละ เขาวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว ไนท์ฮอว์กเรียกเชือกออกมาและเหวี่ยงไปรัดขาเอาไว้ เขาจึงสะดุดล้มหน้าทิ่มพื้นดังตึง เขาพยายามคลานหนีต่ออีก ไนท์ฮอว์กจึงออกแรงดึงสุดแรงลากรอธฟิลด์ไถกับพื้นกลับมา
ครืด~~ ครืด~~
รอธฟิลด์นอนอย่างหมดแรง เนื้อตัวมอมแมมด้วยเลือดและฝุ่น เสื้อผ้าหรูหราของเขาฉีกขาด หมดสภาพลอร์ดสูงศักดิ์ผู้หยิ่งทะนงโดยสิ้นเชิง และเมื่อเขาถูกลากมาจนสุดทาง ก็ถูกไนท์ฮอว์กเหยียบซ้ำที่หน้าอก ยันพื้นไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
"อั่ก!... แฮ่ก แฮ่ก"
"แกแพ้แล้ว รอธฟิลด์ ข้าจะส่งตัวแกให้กับทางสำนักราชองครักษ์ พร้อมกับ..." ไนท์ฮอว์กดีดนิ้วดังเป๊าะมาทางผม ผมรีบส่งคริสตัลไดรฟ์ให้เขาทันที "...หลักฐานความชั่วของแกทั้งหมด แกจบเห่แน่ เคี๊ยก! เคี๊ยก!"
รอธฟิลด์เหม่อมองไปยังท้องฟ้าด้านบน ไม่ยอมสบตาไนท์ฮอว์ก และพูดว่า "ข้าประมาทแกไปจริงๆ ไม่คิดไม่ฝันว่าโจรกระจอกอย่างแก จะวางแผนไว้ล้ำลึกขนาดนี้… แกวางแผนนี้มานานรึยัง?"
"นับตั้งแต่วันที่ข้ารู้ว่าแกเป็นคนฆ่าลอร์ดริชท์ อย่างที่แกเคยรู้ว่าข้าไม่ใช่คนที่ฉลาดนัก ข้าไม่ใช่คนเหลี่ยมจัดเหมือนแก ข้าจึงไม่เคยประมาทแกเลยแม้แต่น้อย ข้าคอยสืบ คอยตามดูแกอยู่ในเงามืดมาเป็นระยะเวลานาน บางครั้งข้าต้องทนดูแกย่ำยีคนอื่นต่อหน้าต่อตา แต่ข้าก็ต้องอดทนเอาไว้ให้ได้ จนกว่าทุกสิ่งทุกอย่างในแผนการจะพร้อม"
"เชอะ! แกรู้ว่าข้ามี 'กิลด์คอมมานด์' อะไรบ้าง รู้หมดทุกอย่างเลยรึไง?!"
"ใช่ ข้าคาดเดาเอาไว้อยู่แล้วว่าสุดท้ายแกจะต้องใช้บัพ [ผู้ไม่มีวันดับสูญ] เป็น ไพ่ตายสุดท้าย เป้าหมายของข้าตั้งแต่ที่ต้องเปิดศึกกับทั้งกิลด์แบบนี้ จึงมีเพียงแค่สิ่งเดียว นั่นคือลดพลังชีวิตของทุกคนให้น้อยที่สุด และอัญเชิญมาสเตอร์ลูออกมาปิดฉาก"
"..."
"อัญเชิญกิลด์มาสเตอร์ออกมาได้ทุกเวลา [พยัคฆ์สายฟ้าจุติ] นั่นคือความลับของสมาคมพวกแกล่ะสินะ?"
"สกิลนี้ใช้ได้เพียงแค่ครั้งเดียวในหนึ่งเดือน และนี่ก็ไม่ใช่ตัวจริง เป็นเพียงร่างแยกเงาสมบูรณ์เท่านั้น"
"ฮึ! แสดงว่ามีเวลาจำกัดและไม่สามารถฟื้นฟูมานาได้งั้นใช่ไหม…?"
"บ๊ะ! ไอ้เวรนี่ แกจะถามอะไรมากมายนักหนา--!" ไนท์ฮอว์กเพิ่มแรงที่เหยียบอกของรอธฟิลด์ไปอีกขั้น
"อ่อก! ...อึ่ก!" รอธฟิลด์ถึงกับกระอักเลือดเล็กน้อย หลังจากนั้นผมรู้สึกเหมือนเขาแสยะยิ้มออกมาแวบหนึ่ง แต่ไม่ชัวร์ว่ามองผิดรึเปล่า
"ที่นี่ก่อเหตุวุ่นวายอะไรกัน?!!" อัศวินคนหนึ่งพูดขึ้น ขณะที่เดินนำเหล่าการ์ดอัศวินพิทักษ์เมืองประมาณ 30 คน เมื่อมาถึงพวกเขาเริ่มกระจายตัวตีกรอบล้อมพวกเราเอาไว้เป็นวงกลม ทำหน้าที่ทั้งเคลียร์สถานการณ์และห้ามพวกต่างโลกมุงที่กรูกันเข้ามาใกล้ๆ ไปด้วยในตัว ผมเกือบลืมไปว่าโดมสายฟ้าถูกมาสเตอร์ลูพังยับไปแล้ว
"นายกองอัศวิน 'บาร์เทล' ข้าจะเป็นคนอธิบายให้ท่านฟังเอง" มาสเตอร์ลูกล่าวขึ้นพร้อมกับเดินเข้าไปหาหัวหน้าอัศวิน
"โอ้ ท่านมาสเตอร์ลูรึเนี่ย ได้ข่าวว่าท่านเกษียณตนเอง… เอ่อ ไม่คิดว่าท่านยังอยู่ที่อาณาจักรแห่งนี้"
บาร์เทลโค้งคำนับเป็นการทักทาย และมาสเตอร์ลูเริ่มอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง จากนั้นไม่นานเขาก็สั่งให้ลูกน้องเข้าเชิญตัวรอธฟิลด์ไปสอบสวน รวมทั้งขอหลักฐานจากไนท์ฮอว์กด้วย
"ท่านจะไม่ใส่กุญแจมือควบคุมมนตรากับรอธฟิลด์รึยังไง?" ไนท์ฮอว์กเอ่ยถาม
บาร์เทลขมวดคิ้วและตอบว่า "ข้าก็อยากทำเช่นนั้น แต่ในกรณีที่ชนชั้นสูงถูกกล่าวหา ก่อนที่จะตัดสินไต่สวนว่าผิดจริง ทางเราไม่มีสิทธิ์ใส่กุญแจมือผู้ที่ยศศักดิ์ชั้นลอร์ดขึ้นไป"
"...."
"งั้นข้าจะเป็นคนส่งคริสตัลไดรฟ์ด้วยมือตนเอง"
"ท่านในฐานะคู่กรณี ต้องตามไปให้ปากคำอยู่แล้ว ฉะนั้นเชิญตามมาได้เลยครับ"
ร่างของมาสเตอร์ลูเริ่มส่องแสงออกมา เขาเดินเข้ามาจับไหล่ของไนท์ฮอว์กและพูดว่า "ดูเหมือนทุกอย่างจะเรียบร้อยแล้ว ร่างแยกเงานี้หมดเวลาพอดี ฝากที่เหลือด้วยนะ นายกองบาร์เทล"
บาร์เทลพยักหน้าเป็นการตอบรับ
"...ขอบคุณครับ มาสเตอร์"
ไนท์ฮอว์กเอ่ยขึ้นเบาๆ พร้อมกับหันไปมองอีกทางหนึ่งไม่ยอมสบตามาสเตอร์ลู ผมเห็นมาสเตอร์ลูทำหน้าประหลาดใจเช่นกัน จากนั้นเขาก็อมยิ้มเล็กน้อยและกลายเป็นแสงพุ่งวาบขึ้นสู่ท้องฟ้า
…...
"ไปๆ เดินไปได้แล้ว ไปคุยกันต่อที่สำนักฯ" บาร์เทลผลักรอธฟิลด์ให้เดินหน้านำเขาไป รอธฟิลด์ก้าวเดินออกมาพร้อมกับอัศวิน 4 คน ล้อมรอบด้านและจากมุมของผม ผมเห็นชัดเจนว่าเขาแอบยิ้มอย่าง
น่ากลัวออกมาแว่บหนึ่งอีกแล้ว เป็นรอยยิ้มที่ไม่ใช่สำหรับคนสิ้นหวัง และไม่ใช่สำหรับคนที่กำลังจนตรอก
รอธฟิลด์หยุดเดินและแหงนหน้ามองข้างบน "ช่างเป็นรุ่งอรุณที่สดใส แสงจากพระอาทิตย์วันใหม่ส่องประกายต้องกระทบกับปราสาทลอยฟ้าได้งดงามยิ่งนัก ข้าขอยืนชมวิวทิวทัศน์นี้สักครู่จะได้ไหมครับ? เป็นครั้งสุดท้าย..."
อัศวินทั้งหมดรวมถึงบาร์เทลเงยหน้าขึ้นมองปราสาทพร้อมกัน เป็นช่วงเวลาเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้นที่พวกเขาประมาท…...
"เปิดใช้งานไอเท็ม [กับดักแมงมุมสายฟ้า]"
แมงมุมสีม่วง 10 ตัว หล่นลงมาจากหน้าต่างระบบของรอธฟิลด์ พวกมันวิ่งกระจายตัวไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว
ผมรีบตะโกนบอกทันที "หัวหน้าบาร์เทล ระวังครับ!! รอธฟิลด์---!"


## [ปิดฉากสงคราม] - 2

รอธฟิลด์กระทืบเหยียบแมงมุมตัวที่อยู่ใต้เท้าของตนเองจนบี้แบน จากนั้นมันระเบิดออกเป็นสายฟ้าขนาดเล็กแล่นไปตามพื้นเชื่อมถึงแมงมุมตัวอื่นทั้งหมด ทุกตัวระเบิดออกพร้อมกัน
เปรี้ยง! ตืด! ตื~ด! เปรี้ยง!
ทุกคนในระยะ 10 เมตรรอบตัวรอธฟิลด์ ต่างถูกโครงข่ายใยแมงมุมสายฟ้าช๊อตกันถ้วนหน้า
"รอธฟิลด์… กะ แก… คิดว่าจะหนีรอดรึไง?!" ไนท์ฮอว์กพยายามตะโกนทั้งๆ ที่ถูกช๊อตตัวสั่นงั่กๆ อยู่
"ฮ่ะฮ่าฮ่าฮ่า!!" รอธฟิลด์ลอยตัวขึ้นกลางอากาศ "ไม่ต้องห่วงหรอกเว้ยไนท์ฮอว์ก ข้าไม่ได้คิดจะหนี เพราะไอเท็มนี้หยุดพวกแกได้เพียง 5 วินาที หนียังไงก็ไม่พ้นหรอก ข้าแค่อยากมีเวลาเล็กน้อยเพื่อปลดปล่อย 'ไพ่เด็ดใบสุดท้าย' เท่านั้นเอง"
รอธฟิลด์อ้าสองแขนออกกว้างตะโกนว่า
"กิลด์มาสเตอร์คอมมานด์ เปิดใช้งาน [คำสั่งคุณสมบัติพิเศษ โค้ด:666] เป้าหมายคือลานต่อสู้กิลด์ไฮเอนด์!!"
"คำสั่งนี้จำเป็นต้องใช้งบประมาณกิลด์ 100% จากที่เหลือทั้งหมดในการเปิดใช้งาน [ระดับพลังทำลายขั้นแรก] ขอคำสั่งยืนยันด้วยค่ะ"
หมดเวลาสายฟ้าช๊อต 5 วินาที ไนท์ฮอว์กกระโดดพุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็วสุดชีวิตเท่าที่ตัวเองจะทำได้ เขาคว้าตัวรอธฟิลด์เอาไว้และจับดึงลงมาฟาดกับพื้นเต็มแรง แต่กระนั้นก็ไม่สามารถหยุดปากของ
รอธฟิลด์ได้ทัน…..
"ข้าขอยืนยัน!! ลงมือเดี๋ยวนี้!!"
วู้ม-------ม!!
"คำสั่งคุณสมบัติพิเศษ โค้ด:666 [มหาเวทโบราณ อุกกาบาตยักษ์ล้างเผ่าพันธุ์] พลังทำลายขั้นแรก เปิดใช้งานแล้วค่ะ!"
"แก-! ไอ้เวรตะไลเอ๊ย!" ไนท์ฮอว์กเอามีดสปาต้าออกมาจ่อที่คอหอยของรอธฟิลด์ "มหาเวทโบราณนี้มันอะไรกัน?! สั่งหยุดมันเดี๋ยวนี้!!"
"กะแล้วว่าแกต้องไม่รู้ นี่คือคอมมานด์ลับสุดยอดที่มีแต่กิลด์มาสเตอร์เท่านั้นที่สามารถเข้าถึงได้ และเมื่อสั่งเปิดใช้งานไปแล้ว ไม่มีทางยกเลิกได้ว้อย ก๊ากฮ่าฮ่าฮ่า สะใจจริงๆ! นี่ต่างหากคือไพ่เด็ดใบสุดท้ายของข้า ซึ่งจริงๆ ข้าไม่อยากใช้หรอก แต่แกเป็นคนที่บีบให้ข้าต้องใช้เอง อีกไม่ถึง 10 นาทีจะมีอุกกาบาตขนาดยักษ์ตกตูมลงมาตรงนี้ยังไงล่ะวะ!!  รัศมีทำลายล้างขั้นแรกเบาะๆ คือ 5 กิโลเมตร หนึ่งในสี่ของเมืองนี้จะพังพินาศย่อยยับแบบไม่เหลือซาก ดาเมจของมันคงไม่ต้องให้บอกนะ ทันทีที่มันตกถึงพื้นรับรองทุกคนหายวับในพริบตาแน่นอน!! ฮ้า!ฮ่าฮ่าฮ่า-!!"
"...."
ทันทีที่ฝูงชนรอบๆ ได้ยินสิ่งที่รอธฟิลด์พูด ทุกคนพร้อมใจกันเงยหน้าขึ้นฟ้า และสิ่งที่ทุกคนเห็นคือบนท้องฟ้าสูงลิบมีวงเวทหลายสิบชั้นซ้อนกันเกิดขึ้นอย่างรัวๆ และสิ่งที่กำลังเคลื่อนตัวออกมานั่นก็คือ 'หินอุกกาบาตยักษ์' ที่กำลังลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงสีแดงเข้ม มันส่องแสงสว่างไสวขนาดมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเลยทีเดียว
"ทุกคนที่อยู่ที่นี่ รีบอพยพออกจากเมืองเดี๋ยวนี้!! หนีไปให้ไกลเกินกว่า 5 กิโลเมตร!!" หัวหน้าอัศวินบาร์เทลตะโกนเสียงดังลั่น จากนั้นเขาหยิบไอเท็ม [โทรโข่งเตือนภัย] ออกมา และเริ่มป่าวประกาศใหม่อีกครั้ง คราวนี้เสียงของเขาดังขึ้นจากลำโพงที่อยู่ตามเสาไฟมุมถนน เป็นเสียงก้องกังวานไปทั่วเมือง
"ฉุกเฉิน! ฉุกเฉิน! เตือนภัยเหตุวิกฤตระดับ [มังกร] กำลังจะมีอุกกาบาตยักษ์ตกลงมา ผู้ที่อยู่ภายในพื้นที่ตะวันออกเฉียงเหนือของเมืองทั้งหมด รีบอพยพโดยด่วน!!"
เมื่อเสียงของหัวหน้าบาร์เทลที่ประกาศสิ้นสุด ฝูงชนก็ต่างแตกตื่นทันที ความโกลาหลเกิดขึ้นในพริบตา ทุกคนต่างวิ่งหนีตายกันอย่างชุลมุนเพื่อไปให้ไกลจากตรงนี้ บาร์เทลยังคงประกาศซ้ำอีก แต่รอธฟิลด์ที่นอนคว่ำอยู่บนพื้นโดยมีไนท์ฮอว์กจับล็อกอยู่ก็หัวเราะเสียงดังขึ้นมา
"ฮ่ะฮ่ะฮ่าฮ่า!! พวกที่อยู่ริมเมืองอาจรอดพ้นได้ แต่ข้าพูดเลยว่าคนที่อยู่ในรัศมีจากจุดนี้ไปประมาณ 3 กิโลเมตรก็เท่ากับตายไปแล้ว ก๊ากฮ่าฮ่าฮ่า!! เป็นไงวะไนท์ฮอว์ก อ้าว? อะไรกัน ไม่ยิ้มมั่นใจเหมือนหยั่งเคยแล้วเหรอวะ แน่จริงก็ยิ้มต่อไปสิว้อย--!!"
ผัวะ! ผัวะ!  ไนท์ฮอว์กที่กัดฟันแน่นด้วยความโกรธแค้นลงมือต่อยรอธฟิลด์จนเลือดกลบปาก รอธฟิลด์ถุยเลือดออกมา และพูดต่อว่า "ทำไมวะ ไม่อยากตายพร้อมข้ารึไงหา?! จิ๊ๆๆ ข้าเคยบอกแล้วไงว่า แกไม่มีทางชนะข้าได้ ขอเพียงแค่ไม่หลงเหลือหลักฐาน หลังจากนี้ข้าก็จะใช้เส้นสายหาทางรอดไปจนได้ล่ะวะ หรือไม่ก็ย้ายไปสุขสำราญที่เมืองใหม่ก็ยังได้ ฮ่ะฮ่าฮ่า..."
ผัวะ! ผัวะ! ปึ้ก!  ไนท์ฮอว์กกระหน่ำหมัดต่อไปอีก "แกมันไอ้ชั่ว! ไอ้สันดานสุนัข แค่จะกลบเกลื่อนความผิดตัวเอง แกถึงกับตัดสินใจฆ่าคนเป็นหมื่นได้ลงคอเชียวเรอะ แกมันโคตรของโคตรเลว ไอ้นรกสั่งมาเกิด...!"
ครืน~!  ครืน~!  ครืน~~!
ติ๊ง!
เหลืออีก 8 นาที อุกกาบาตยักษ์จะถึงเป้าหมาย!
ขณะที่ไนท์ฮอว์กกำลังอัดรอธฟิลด์อยู่ เสียงอุกกาบาตจากบนฟ้าเริ่มดังหวีดหูขึ้นทุกขณะ ผมแหงนหน้ามองและเห็นว่ามันใหญ่ขึ้น แสดงว่ามันเข้าใกล้ทุกทีแล้ว จากนั้นผมรู้สึกว่ามีใครบีบมือผมขวาอยู่… วิสเปอร์นั่นเอง ผมจึงเอ่ยถามเธออย่างสิ้นคิด
"วิสเปอร์ เธอพอจะมีหนทางช่วยพวกเราได้ไหม?"
วิสเปอร์ก้มหน้าและส่ายหัวเบาๆ ผมจึงเอามือลูบหัวเธออย่างนุ่มนวล แต่ทันใดนั้นน้ำกับแก๊งค์ของเธอก็โผล่มา
"แจ็ก! นายทำอะไรอยู่น่ะ"
"นะ น้ำ!! พวกเธอมาได้ไง ทำไมไม่หนีไปล่ะ?" ผมรีบเดินเข้าไปหาพวกเธอทันที
แนนซี่ส่ายหน้าและพูดว่า "พวกเราดึงลากเธอให้หนีแล้ว แต่ยัยนี่ไม่ยอม จะมาหานายให้ได้น่ะสิ"
"แล้วก็คงจะหนีไม่พ้นอยู่ดีแหละมั้ง" เรย์พูด
"ว่าแต่...เด็กคนนั้นเป็นใคร แล้วทั้งหมดนี่มันเรื่องบ้าอะไรหา?!" น้ำตะโกนถามพลางชี้ไปที่วิสเปอร์ที่ยืนนิ่งเหม่อมองพวกเราอยู่
"อีกไม่กี่นาทีจะเกมโอเวอร์กันหมดอยู่แล้ว เธอจะมาเม้งแตกอะไรตอนนี้!" ผมสวนกลับบ้าง จากนั้นผมก็เอามือทั้งสองข้างจับไหล่น้ำ และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"แค่มีเธออยู่ข้างกาย ฉันก็เกมโอเวอร์ได้อย่างอุ่นใจแล้วละ"
น้ำทำตาโตฟังที่ผมพูด เธอเหมือนอยากพูดอะไรต่อ แต่เธองับปากตัวเองนิดหนึ่งแล้วเงียบไป จากนั้นพวกเราทุกคนก็เงยหน้ามองอุกกาบาตด้วยกัน
"พวกเรายังมีความหวัง!" หัวหน้าบาร์เทลก้าวออกมาตะโกนประกาศทั่วเมืองเสียงดัง เขาชี้ไปที่ปราสาทลอยฟ้า "ข้าคิดว่ากษัตริย์ต้องทรงรับรู้เหตุการณ์นี้แล้ว ท่านต้องสั่งใช้บาเรียหรือเวทมนตร์ทรงพลังเพื่อช่วยเหลือเหล่าราษฏรมากมายเป็นแน่ ดูนั่นสิอุกกาบาตกำลังผ่านเขตปราสาทแล้ว อีกไม่กี่วินาทีนี้แหละ มันจะต้องเกิดขึ้นแน่ พวกเราจะต้องไม่เป็นไร!"
ครื~น! ครื~น! ครื~น!
ซูมมมมมมม!!
แต่ปรากฏว่าอุกกาบาตร่วงลงมาตามเดิม ไม่มีอะไรเกิดขึ้นแม้แต่น้อย ผู้คนที่อยู่เบื้องล่างนับหมื่นคนไม่ว่าจะเป็นคนพื้นโลกหรือว่าคนจากฟ้า ต่างกรีดร้องด้วยเสียงแห่งความสิ้นหวังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกัน
"ไม่นะ…! อะไรกัน ทำไมพระราชาหรือเหล่าราชวงศ์ไม่ยอมทำอะไรสักอย่าง! ไม่จริง!!" บาร์เทลหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความเสียใจ "ข้าเป็นคนผิดเอง ข้าผิดที่ไม่ใส่กุญแจมนตรากับลอร์ดรอธฟิลด์ตั้งแต่แรก ข้ามันตาแก่เถรตรงไร้น้ำยาที่ได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำตามกฏ และความประมาทของข้าครั้งนี้หมายถึงชีวิตของคนนับหมื่นที่จะต้องตาย...อึ่ก!"
บาร์เทลยืนตัวสั่น หลั่งน้ำตาออกมาด้วยความคับแค้นใจ ผมอยากเดินไปปลอบว่ามันไม่ใช่ความผิดของเขาเลย แต่กระนั้นแม้แต่เวลาให้ปลอบใจกันก็ยังไม่มี เมื่อเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นมาอีกครั้ง
ติ๊ง!
เหลืออีก 5 นาที อุกกาบาตยักษ์จะถึงเป้าหมาย!
ปึ้ก! ผัวะ!
"อั่ก! แค่ก!"
รอธฟิลด์เจ็บหนักขึ้นทุกที แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังยิ้มอย่างสะใจ "ขา~ก ถุย! พอใจรึยังวะไนท์ฮอว์ก หึหึ… เอางี้ก่อนตายพร้อมกัน ข้าจะเล่าให้ฟังเอาบุญ แกรู้ไหมว่าทำไมข้าถึงลงทุนวางแผนลอบสังหารลอร์ดริชท์ แล้วยึดกิลด์นี้เป็นของตนเอง…"
"...."
"นั่นก็เพราะหินกิลด์ยังไงล่ะเว้ย หินกิลด์ก้อนใหญ่ที่สุดในทวีป ที่แกเป็นคนช่วยนำมาให้กับลอร์ดริชท์นั่นแหละ ความลับของมันก็คือ 'ปลดล็อคกิลด์คอมมานด์มหาเวทโบราณ' ยังไงเล่า เป็นไง? สะใจไหมวะที่จะต้องตายด้วยพลังของหินกิลด์ที่แกรักและภูมิใจกับมันนักหนาน่ะหา?"
"ฮึ่ย! ไอ้เวรเอ๊ย!!" ไนท์ฮอว์กลุกขึ้นกระทืบเข้าที่ท้องรอธฟิลด์แบบเต็มๆ
"อ่อก! แค่ก...! แฮ่ก… แฮ่ก..." รอธฟิลด์นอนแผ่สองสลึง เขาน่าจะใกล้ตายเต็มที แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าจะหยุดปากของเขาได้
รอธฟิลด์เอาสองมือป้องหูตัวเองและพูดว่า "ไนท์ฮอว์ก… เหล่าอัศวินพิทักษ์เมือง… สมาคมโจรเร้นเงาทุกคน… พวกแกได้ยินเสียงนั่นไหม? เสียงร้องไห้ เสียงคร่ำครวญ เสียงแห่งความโศรกเศร้า ของคนนับหมื่นที่กำลังจะตายก็เพราะพวกแกยังไงล่ะ ฮ้า~ฮ่าฮ่าฮ่า! สมน้ำหน้าเว้ย ไอ้พวกเศษสวะ! ไอ้พวกชั้นต่ำเอ๊ย! ริอาจจะลองดีกับคนชั้นสูงอย่างข้า มันก็ต้องจบแบบนี้! นี่คือพลังอำนาจของข้า! ข้าคือผู้ที่จะตัดสินว่าพวกแกจะอยู่หรือตาย-! ข้าคือเจ้าเหนือหัวของพวกแก จงยอมแพ้ซะ! จงหมอบกราบ---!!"
แปะ!
มีเปลือกกล้วยปลิวไปปิดที่ปากของรอธฟิลด์ ใช่ครับ ผมเป็นคนปาเอง
"หุบปากซะที ไอ้ตัวร้ายบ้าอำนาจ..."
"แก..! ไอ้หนู กล้าดียัง--!"
ฟิ้~ว แปะ! แปะ! คราวนี้เขาโดนเปลือกกล้วยปิดปากอีกสองลูก
"เอ๊ะ ก็บอกให้หุบปากไง เลิกพล่ามได้แล้ว เพราะทุกสิ่งทุกอย่างจะไม่เป็นเหมือนที่คุณคิดหรอก" ผมมองหน้าเขาและยิ้มอย่างมั่นใจพร้อมกับชี้นิ้วขึ้นบนท้องฟ้า
"...เพราะเพื่อนผมจะพิสูจน์ให้คุณดูเอง"
"เฮ้ย-! ดูนั่นสิ มีคนลอยตรงขึ้นไปหาอุกกาบาต!"
"เขาเป็นใครกัน?!"
"โอ คุณพระคุณเจ้าช่วย ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร ขอให้เขาทำสำเร็จด้วยเถอะ ได้โปรด!"
"สู้ๆ นะครับ! อย่ายอมแพ้! อย่ายอมแพ้เด็ดขาด!"
"ฉันยังไม่อยากตาย~!! ช่วยพวกเราด้วยเถอะ!"
"เดี๋ยวนะ…? ฉันรู้แล้ว-ว่าเขาเป็นใคร!"
"รอยสักเปลวไฟที่แขนขวาแบบนั้นมัน…?!"
"ฉันจำเขาได้!!"
"เขาคือ…!!"
"เขาคือเด็กหนุ่มหายนะคนนั้น!!"
ติ๊ง!
เหลืออีก 3 นาที อุกกาบาตยักษ์จะถึงเป้าหมาย!
วินเหาะทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า พุ่งตรงเข้าหาอุกกาบาตยักษ์อย่างไม่มีทีท่าลังเลแม้แต่น้อย ยิ่งเข้าใกล้เท่าไหร่ แววตาและสีหน้าของเขายิ่งเปล่งประกายแห่งความมุ่งมั่นออกมามากเท่านั้น เมื่อได้ระยะ เขาตัดสินใจแผดเสียงตะโกนก้องเพื่อปลุกความกล้าหาญในตัวและขับไล่ความกลัวออกไปจากจิตใจ…
"เปิดใช้งานสกิล [กายาเหล็กขั้นสูงสุด!]"
"เปิดใช้งานไอเท็ม [โพชั่นอมตะ!]"
"เปิดใช้งานไอเท็ม [โพชั่นเยือกแข็ง!]"
"เปิดใช้งานไอเท็ม [โพชั่นสตามิน่า!]"
"เปิดใช้งานไอเท็ม [โพชั่นพละกำลัง!]"
"เปิดใช้งานไอเท็ม [โพชั่นความว่องไว!]"
"เปิดใช้งานสกิล [หมัดเสริมพลังปราณ!]"
"ปลดปล่อย [สะสมพลังขั้นสาม!]"
"และสุดท้าย…"
"ปลดปล่อยสกิล…!"
"ลม ปราณ จักรพรรดิ!!"


## [ลมปราณจักรพรรดิ]

ออร่าสีทองระเบิดออกมาจากทั่วร่างกาย ราวกับเขากลายเป็นดาวตกที่พุ่งตรงเข้าชนกับอุกกาบาตยักษ์ วินใช้หมัดขวารวมพลังไว้ทั้งหมดแล้วชกเข้าใส่มันแบบสุดแรงเกิด
ตูม!!!
เปรี้ยง!!
บรึ้มมมมม!!
วินาทีที่กำปั้นกระทบอุกกาบาต เกิดแสงสว่างวาบขึ้นทันตา อุกกาบาตยักษ์ร้าวอย่างรวดเร็วและแตกระเบิดออกจากภายใน เสียงดังสนั่นหวั่นไหวสะเทือนทั้งอาณาจักร คลื่นโซนิคบูมระเบิดตูมแผ่ขยายเป็นวงกว้าง รัศมีของมันกระจายออกทั่วท้องฟ้า นี่คือภาพการระเบิดครั้งใหญ่ที่สุดที่ผมเคยได้เห็นกับตาตนเอง เศษอุกกาบาตใหญ่เกือบทั้งหมดกระจายตัวออกไปตามแรงระเบิดข้ามพ้นเขตที่อยู่อาศัยเกือบทั้งหมด มีเพียงเศษเล็กเศษน้อยที่ร่วงกราวตกลงมาในตัวเมือง จากนั้นมีอีกสิ่งหนึ่งที่ร่วงตามลงมา นั่นคือร่างของเด็กหนุ่มที่ไหม้ดำจากแรงระเบิดและเปลวไฟ เขากำลังลอยละลิ่วตกลงมาจากฟากฟ้าแบบไร้ซึ่งสติ…
ฟิ้ว~~~~~!!
ไวยิ่งกว่าความคิด ผมพุ่งตัวออกไปกระโดดเพื่อรับตัวเพื่อนได้ทันก่อนที่เขาจะตกถึงพื้น
"วิน! เป็นไงบ้างเพื่อน ยังไม่ตายใช่ไหม?!"
เมื่อพวกเราลงถึงพื้น ร่างของเขานอนนิ่งในวงแขนของผม เสื้อผ้าขาดวิน เนื้อตัวเปรอะเลอะไปด้วยคราบเขม่า ผมเอาหน้าแนบไปที่หน้าอกของวิน เลยทำให้รู้ว่าเขายังไม่ตาย แต่ก็ร่อแร่เต็มที่ ผมพยายามเทโพชั่นฟื้นฟูให้ดื่ม แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผล ผมจึงรีบแบกเขาขึ้นหลังเพื่อไปหาพวกน้ำให้ช่วยฮีลให้
ทันทีที่ลุกขึ้นยืนผมรู้สึกถึงเสียงพึมพำรอบตัวและสายตาที่จับจ้องมองมา ไม่ว่าจะเป็นจากคนพื้นโลกหรือคนจากฟ้า ทุกคนต่างกำลังสับสนและถกเถียงกันว่า 'เด็กหนุ่มหายนะคนนี้ แท้จริงแล้วเป็นอย่างไรกันแน่?' คืนแห่งโศกนาฏกรรมนั้นมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง ผมก็ไม่รู้รายละเอียดหรอก แต่ผมเชื่อในตัววินที่เขาบอกว่า มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด และการกระทำของเขาวันนี้ก็ช่วยตอกย้ำให้รู้ว่าเพื่อนสนิทของผมยังเป็นคนเดิมเสมอมา
"ฉันควรจะดีใจใช่ไหม?"
"เขาใช่คนเดียวกับคืนนั้นแน่เหรอ?"
"คืนนั้นฉันเกมโอเวอร์ สูญเสียทั้งเงินและไอเท็มสำคัญเพราะมันคนเดียว"
"ถ้าฉันโห่ร้องดีใจตอนนี้ ฉันจะถูกเพ่งเล็งรึเปล่า?"
"คืนนั้นเขาทรมานสามีฉันอย่างโหดร้าย...จนทุกวันนี้กลายเป็นคนซึมเศร้าไปเลย"
"แต่วันนี้เขาช่วยชีวิตทุกคนเอาไว้นะเว้ย...!"
"แกก็พูดได้สิ แกไม่ได้อยู่ด้วยวันนั้นนี่หว่า เขามันปีศาจชัดๆ"
'ผมอยากตะโกนโต้แย้งออกไป แต่นั่นจะกลายเป็นยิ่งแย่รึเปล่า ผมควรทำยังไงดี วิ่งหนีตอนนี้จะยิ่งน่าสงสัยไหมหว่า' ผมคิดว้าวุ่นอยู่ในใจ และแล้วก็มีคนที่ผมไม่อยากได้ยินเสียงเขาที่สุดตะโกนออกมา
"นั่นไงเด็กหนุ่มหายนะ! ข้าจำรอยสักเปลวไฟที่แขนขวาของเขาได้ ไม่ผิดตัวแน่นอน เขาคือปีศาจในคืนโศกนาฏกรรม!!" รอธฟิลด์ตะโกนดังลั่น ผมอยากปากล้วยไปอุดปากเขาอีกครั้งเป็นบ้า แต่มีผู้คนขวางอยู่เยอะเกินไป
"แกหุบปากซะเดี๋ยวนี้เลย!!" ไนท์ฮอว์กดึงเอาผ้าสกปรกมาจากที่ไหนสักแห่งและมัดปากรอธฟิลด์ไม่ให้พูดอีก  จากนั้นหัวหน้าบาร์เทลก็เดินถึงตัวและใส่กุญแจล็อกมนตราให้กับรอธฟิลด์
"อู้อี้! อู้อี้! อู้-อี้!" เหมือนรอธฟิลด์อยากพูดอะไรสักอย่าง แต่หัวหน้าบาร์เทลตัดบทด้วยการบอกว่า
"ลอร์ดรอธฟิลด์ ข้าขอจับกุมท่านในข้อหาพยายามฆ่าคนนับหมื่น โดยการใช้เวทมนตร์โบราณขั้นสูง [อุกกาบาตยักษ์ล้างเผ่าพันธุ์] ท่านก่อเหตุซึ่งๆ หน้าและมีประจักษ์พยานนับไม่ถ้วนขนาดนี้ ข้าคิดว่าเป็นเหตุผลเพียงแล้วล่ะนะที่จะบังคับใช้กุญแจล็อกมนตรากับท่าน"
ขณะที่หัวหน้าบาร์เทลและกลุ่มอัศวินของเขากำลังเดินคุมตัวรอธฟิลด์ออกไป จู่ๆ ฝูงชนได้แหวกออกเป็นทางให้กับคณะอัศวินประมาณ 20 คนเดินทัพตรงเข้ามาอย่างพร้อมเพรียงกัน เบื้องหน้าอัศวินหน่วยนั้น มีอัศวินคนหนึ่งผมสีทอง รองทรงแซกกลาง หน้าตาเจ้าเล่ห์ เขาสวมชุดเกราะสีเงินประดับด้วยผ้าคลุมสีน้ำเงินเข้ม เข็มกลัดผ้าคลุมนั้นเป็นรูปตราสัญลักษณ์ราชวงศ์คาเอลุมสีทองแวววับเด่นเป็นสง่าอยู่
"เซอร์ซีเพียส ท่านพาหน่วยอัศวินองครักษ์มาทำอะไรที่นี่?"
ซีเพียสไม่ตอบคำถามบาร์เทล แต่กลับถามกลับว่า "คุณบาร์เทล เหตุไฉนคุณถึงไม่จับตัวอาชญากรไปด้วยงั้นหรือ?"
"ข้าทำการจับกุมเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ท่านไม่เห็นรึไงกัน?"
"ข้าไม่ได้หมายถึงลอร์ดรอธฟิลด์ ข้าหมายถึงเด็กหนุ่มหายนะ
คนนั้นต่างหาก" ซีเพียสชี้มาทางผมซึ่งกำลังแบกวินอยู่บนหลัง
"...."
'เอาล่ะสิ งานเข้าแล้ว ทำยังไงดีวะเนี่ย' ผมคิดร้อนรนอยู่ในใจ
หัวหน้าบาร์เทลยืนครุ่นคิดหน้านิ่วคิ้วขมวด เหมือนกำลังตัดสินอยู่ว่าจะมองวินในฐานะอะไรดี
'ฮีโร่ในวันนี้ หรือ ปีศาจในอดีต'
ผมไม่รอให้ใครตัดสินชะตาชีวิตแทนทั้งนั้น เผ่นก่อนดีที่สุด เรื่องอื่นไว้ว่ากันทีหลัง ผมรีบจับมือของวินตวัดนิ้วเปิดวินโดวส์ และเอานิ้วของเขาจิ้มกดปุ่ม [ล็อกเอาท์] ทันที
ติ๊ง!
เนื่องจากคุณถูกจับตามองมากเกินไป และกำลังอยู่ใน
อีเว้นท์สำคัญ
คุณจึงไม่สามารถล็อกเอาท์ได้ค่ะ!
'ฉิบหาย...อ๊าก อะไรเนี่ย ทำไมเป็นงี้' ผมครวญครางในใจ
"คุณบาร์เทล ดูเหมือนคุณจะตัดสินใจไม่ได้นะ งั้นข้าจะช่วยคุณเอง" ซีเพียสชูใบประกาศจับของวินขึ้นมา
"ทุกคนจงฟัง! ใบประกาศจับนี้มิใช่เควสล่าค่าหัวธรรมดาทั่วไป ขอให้ทุกคนสังเกตว่ามีตราสัญลักษณ์สีทองรูปมงกุฏกับปีกประทับอยู่ ซึ่งทุกคนรู้ดีว่านี่คือสัญลักษณ์ของราชวงศ์คาเอลุม นั่นหมายความว่านี่คือ เควสจากพระราชา"
เสียงฮือฮาของผู้คนดังขึ้น และเหมือนเริ่มจะเห็นด้วยกับการที่ว่าวินนั่นคืออาชญากรที่ต้องจับกุมตัวเช่นกัน
"ใบประกาศจับนี้จึงมีสิทธิ์เทียบเท่ากับ ประกาศิตของพระราชา มันผู้ใดกล้าขัดขวาง เท่ากับเป็นกบฏ!!"
คำว่า 'กบฏ' เหมือนเป็นคำตัดสินให้ทุกคนต้องเห็นด้วยและทำตาม ผมไม่รู้ว่ามีคนที่จะยืนหยัดเพื่อวินสักกี่คน จะมีคนที่ซาบซึ้งกับสิ่งที่เขาทำวันนี้บ้างหรือไม่ แต่ทุกคนคงเลือกที่จะเงียบเอาไว้เป็นดีที่สุด
"เซอร์ซีเพียส…!" หัวหน้าบาร์เทลแค่นเสียงเรียก
"มีอะไรหรือคุณบาร์เทล จะต่อต้านพระราชางั้นเหรอ?" ซีเพียส
ตอบกลับด้วยท่าทางจองหอง
"ข้าไม่…! แต่เด็กหนุ่มคนนี้… วันนี้เขาช่วยชีวิตผู้คนนับหมื่นนะ"
ซีเพียสเดินเข้ามาใกล้บาร์เทล วางมือบนบ่าและพูดว่า
"ข้ารู้ ข้าเฝ้าดูเหตุการณ์จากอีกฟากของเมืองอยู่ ข้าเข้าใจความรู้สึกคุณดี แต่ไม่ว่ายังไงเขาต้องถูกจับกุมไปขึ้นศาลก่อน แต่คุณไม่ต้องห่วง เพราะความดีความชอบของเด็กหนุ่มจะถูกเก็บไปพิจารณาคดีด้วยแน่นอน เขาอาจได้รับการอภัยโทษก็เป็นได้นะ"
'ทำไมผมไม่เชื่อที่หมอนี่พูดเลยฟะ หรือเพราะหน้าตาเขาขี้โกงหว่า?' ผมคิดในใจ
เผียะ!
มีลูกหินก้อนเล็กลอยมาโดนแก้มผม ผมหันไปมองทันที ไนท์ฮอว์กนั่นเอง แต่เขาอยู่ห่างกับผมพอสมควร เขาเอานิ้วจิ้มที่ปาก เป็นเชิงบอกให้อ่านปากเขาดูผมจึงแอบเปิดใช้งานสกิล [ดักฟัง] โดยเล็งที่ปากของไนท์ฮอว์ก
"ไอ้บื้อเอ๊ย...สถานการณ์แบบนี้ แกล็อกเอาท์หนีไม่ได้หรอกเว้ย ตอนที่มาโลกนี้เขาไม่ได้สอนแกรึไงวะ ฮึ่ย ข้าละเบื่อสมองไร้รอยหยักของแกจริงจริ๊ง.."
"...."
'อยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ยังมิวายจะโดนด่าอีกตู คร้าบๆ ผมขอโทษที่มัวแต่ใจร้อนในทุกเรื่องคร้าบ'
"ในเวลาแบบนี้ ถ้าคนจากฟ้าอย่างแกอยากล็อกเอาท์ละก็ มีสองวิธีที่แกจะทำสำเร็จ หนึ่งคือแกต้องคลี่คลายสถานการณ์ให้ได้ สองคือแกต้องหลบหนีให้พ้นจากสายตาคนหมู่มาก แกเตรียมตัวให้พร้อมละกันไม่ว่าทางไหนก็ตาม เข้าใจรึยัง? ไอ้หัวมีไว้กั้นหู"
"...."
"เอาล่ะ ทุกคนหลบทางไปได้แล้ว!" ซีเพียสตะโกนพลางโบกมือไล่ เพื่อให้หน่วยองครักษ์ทั้งหมดเดินเรียงแถวเข้ามาได้ ผู้คนต่างรีบหลีกหนีแหวกทางให้เขาเดินตรงมายังผมได้โดยสะดวก จากคนแน่นเอี๊ยดกลายเป็นทางโล่งโจ้งในไม่กี่วินาที ผมเอามือล้วงในกระเป๋าเล็กตรงเอวเผื่อเอาไว้ก่อน ซึ่งในนั้นบรรจุระเบิดควัน ระเบิดพริกไทย ฯลฯ ไว้อย่างครบถ้วน
ตุบ... ตุบ... ตุบ...
กึก
หน่วยอัศวินเดินมาได้ครึ่งทางก็ต้องหยุด เพราะมีชายผู้บ้าคลั่งคนหนึ่ง เดินออกไปยืนจังก้าขวางทางเอาไว้ด้วยท่าทางที่กวนอารมณ์เป็นอย่างยิ่ง
"แกคือไนท์ฮอว์กแห่งสมาคมโจรเร้นเงาสินะ" ซีเพียสถาม "มีอะไร โจรโสโครกแบบแกวันนี้ทำให้ข้าประหลาดใจมากพอดูเลย กับแผนการเปิดโปงลอร์ดรอธฟิลด์เนี่ย แล้วนี่จะทำอะไร? อยากเป็นฮีโร่? หรือแก...อยากเป็นกบฏล่ะหือ?"
"เปล๊า~! ไม่ได้อยากจะเป็นกบฏแม้สักนิดเดียว ยังไงซะคาเอลุมก็คือบ้านเกิดของข้า ข้าเคารพพระราชาและเหล่าราชวงศ์เสมออยู่แล้ว แต่พอดี๊~พอดีข้าแค่อยากยืนตรงนี้เท่านั้นเอง ลมมันเย็นดีนะตรงจุดนี้...ฮึ้บ เฮ้อ สบายดีจังเลย~!" ไนท์ฮอว์กบิดขี้เกียจโชว์ต่อหน้าซีเพียส
"แกจะมาเล่นตลกอะไรอีก?! หลบไปเดี๋ยวนี้!"
"ตลกเหรอ? ไม่ได้จะมาเล่นตลกเลย แต่พูดถึงเรื่องตลกละก็ เมื่อสักครู่มีเรื่องตลกมากเกิดขึ้นด้วย ข้าว่าแกก็เห็นนะ คือไอ้ตอนที่อุกกาบาตยักษ์ตกลงมาเนี่ย ไหงพระราชาที่ประชาชน เคารพรัก ถึงไม่ทำอะไรเลยสักอย่างก็ไม่รู้ จะทำเป็นกางบาเรียสักหน่อยก็ไม่ได้ บ๊ะ! ข้านี่อึ้งไปเลยวะ เคี๊ยก เคี๊ยก เคี๊ยก โอ๊ย~!  ยังดีนะที่พวกเรามีฮีโร่ตัวจริงอยู่ด้วย ไม่งั้นขำไม่ออกแน่นอน"
"...."
"อ๊ะ เปล่าๆ เปล่านะ ข้าไม่ได้จะกบฏอะไร ข้าแค่อยากมายืนตรงนี้เฉยๆ แล้วก็อยากเล่าเรื่องตลกนี้ให้ทุกคนได้นึกถึงอีกครั้งหนึ่งเท่านั้นเอง อดีตที่ผ่านมาคืนแห่งโศกนาฏกรรมนั้น แท้จริงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ข้าว่าบางทีเรื่องราวอาจจะไม่ใช่อย่างที่พวกเราคิดก็ได้ เมื่อคิดจากการกระทำของเด็กหนุ่มในวันนี้ ไม่เห็นมีเหตุผลอะไรเลยที่จะต้องโผล่ออกมาเสี่ยงตายช่วยพวกเราทุกคน ซ้ำยังเสี่ยงที่จะถูกจับอีก เห็นเขาเป็นคนแบบนี้แล้ว ข้าเองก็ชักไม่แน่ใจแล้วว่าคืนนั้นเขาทำผิดจริงรึเปล่า… หรือมันเป็นแผนการของใครกันแน่?"
เสียงผู้คนรอบข้างเริ่มฮือฮาพูดคุยถกเถียงกันอีกครั้ง
"ฮึ่มม…" ซีเพียสโมโหเส้นเลือดปูด "สรุปแกคิดจะขัดประกาศิตพระราชาใช่ไหม?! ทหาร...!"
ก่อนที่ซีเพียสจะพูดสั่งการจบ มีคนกลุ่มหนึ่งเดินออกมาจากฝูงชน แก๊งค์สี่สาวของน้ำ เรย์ แนนซี่ มะนาวนั่นเอง พวกเธอเดินมาหยุดอยู่ข้างไนท์ฮอว์ก
"พวกเราก็อยากมายืนตรงนี้เหมือนกัน" น้ำพูดและเพื่อนของเธอพยักหน้าเห็นด้วย
จากนั้นก็มีนักผจญภัยอีก 4-5 คนเดินออกมา "พวกเราก็ด้วย" "อยากยืนตรงนี้นานๆ เลย"
มีคนพื้นโลกเดินตามออกมาอีก
"ขะ... ข้าด้วย"
"ฉันก็เช่นกัน"
"ฉันด้วย"
"ข้าด้วย หึหึหึ" นักรบคนหนึ่งก้าวเดินออกมา เขาหันมายิ้มให้ผมพร้อมกับหัวเราะในลำคอ ทำเอาผมเซอร์ไพรส์มาก เขาคือ 'ลุงปื้ด' นั่นเอง ไม่น่าเชื่อว่าศัตรูที่คิดจะล่าค่าหัววินในวันวานจะเป็นพันธมิตรของเราในวันนี้ เห็นแบบนี้แล้วโคตรซึ้งเลย พับผ่าสิ แถมลุงปื้ดไม่ได้มาคนเดียว แต่ดึงหูไอ้จ้อยที่ดูเหมือนลังเลอยู่ให้ออกมาด้วยแบบไม่เต็มใจ
"หนูด้วย!"  "ผมด้วยครับ!"  "พวกเราด้วย!" คราวนี้เซอร์ไพรส์กว่า เพราะกลุ่มเด็กชายและหญิงตัวเล็กที่อายุไม่น่าจะเกิน 10 ขวบ ก้าวเท้าออกมาด้วยสายตาที่มุ่งมั่นและท่าทีขึงขัง
'โอ…' ผมรู้สึกเหมือนฝุ่นจะเข้าตา มันตื้นตันใจเหลือเกิน
"ข้า...ข้าก็ด้วย" เสียงอ่อนแรงแต่สุขุมดังมาจากคุณปู่คนหนึ่ง ที่เดินค้ำใช้ไม้เท้าเข้ามาอย่างเชื่องช้า คนที่อยู่ในแถวออกมาช่วยพยุงท่านอีกแรง ท่านไม่ได้เดินไปอยู่ข้างหลังแต่เดินมาอยู่ข้างหน้าไนท์ฮอว์กเลย
"คุณปู่เฮอร์นันเดส ผู้ใหญ่บ้านอย่างท่านทำไมถึง…?" ซีเพียสส่งเสียงถาม "ท่านเสียลูกชายไปในคืนนั้นด้วยไม่ใช่รึไง?"
คุณปู่ส่งสายตาแข็งกร้าวไปที่ซีเพียส ซึ่งทำให้เขาถึงกับหงอลงในทันที
"ถูกแล้ว เขาจากข้าไปในคืนนั้นและป่านนี้เขาก็ยังเป็นวิญญานรอการเกิดใหม่อยู่ ข้าเองก็คิดถึงเขามากยิ่งนัก แต่ถึงอย่างนั้น..." คุณปู่เว้นช่วงนิดหนึ่ง หันมามองที่วินและพูดต่อว่า
"ข้าอยู่มานาน...นานเกินกว่าที่จะนิ่งเฉยกับลางสังหรณ์ตนเอง ทุกสิ่งที่ข้าได้เห็นในตัวเด็กหนุ่มคนนี้ แววตา ท่าทาง การกระทำของเขาทั้งหมดนั้น มันทำให้ข้าเชื่อในตัวเขา สายตาของข้าไม่เคยมองคนผิดหรอก เจ้าก็รู้ดีเรื่องนั้นไม่ใช่รึไง ซีเพียส?"
"...."
"นี่ๆ คุณปู่คนนั้นเป็นใครเหรอ? ทำไมถึงทำให้คนระดับซีเพียสที่เป็นหัวหน้าหน่วยองครักษ์ไม่กล้าหือ"
"คุณปู่เฮอร์นันเดสเป็นคนที่กว้างขวางและมีอิทธิพลสูงมากใน
คาเอลุม สมัยวัยหนุ่มท่านเป็นหัวหน้าหน่วยฝึกอัศวินสุดโหด อัศวินทุกคนในเมืองนี้เคยโดนท่านตบกบาลกันมาแล้วทั้งนั้น ไม่สำคัญว่าจะมาจากชนชั้นสูงหรือต่ำ เมื่อท่านอายุมากขึ้น ท่านได้รับแต่งตั้งเป็นหนึ่งสมาชิกสภาสูงสุดของอาณาจักร เคยเป็นหนึ่งในคณะที่ปรึกษาของราชวงศ์ มิหนำซ้ำท่านยังเป็นคนก่อตั้งมูลนิธิเพื่อคนยากไร้ เป็นคนออกทุนสร้างโรงเรียน 'จากพื้นสู่โลก' ให้เด็กชนชั้นล่างได้มีความรู้ ความดีของท่านนับไม่หวาดไม่ไหวเลย และสุดท้ายในบั้นปลายชีวิตท่านจึงมารับตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านของเมืองเนี่ยแหละ"
"โห….คุณปู่ไม่ธรรมดาแฮะ"
หลังจากที่คุณปู่เฮอร์นันเดสพูดจบ ผู้คนที่อยู่บริเวณนั้นมากมายก้าวเดินออกมาช่วยกันยืนขวางเอาไว้ ทั้งคนพื้นโลกและคนจากฟ้าต่างค่อยๆ ทยอยกันเดินออกมาต่อแถวกันจนเต็มพื้นที่ไปหมด รวมแล้วคร่าวๆ น่าจะหลายร้อยคนเลยทีเดียว
ผมที่เห็นภาพเหตุการณ์แบบนี้ตรงหน้า ถึงกับน้ำตาคลอเบ้า ผมซาบซึ้งแทนวินจริงๆ อยากให้มันเห็นชะมัดว่ามีคนที่พร้อมจะเชื่อใจในตัวเขา เพิ่มมากขึ้นขนาดนี้…
ซีเพียสที่เห็นคนออกมาขวางหลายร้อยคนแบบไม่กลัวฝ่าฝืนคำสั่งพระราชา ทำให้ท่าทางของเขาตอนนี้เหมือนอกจะแตกตาย เส้นเลือดปูด หน้าแดงก่ำ เหงื่อแตกพลั่ก ลมหายใจหอบถี่ สักพักหนึ่งเขาก็ตัดสินใจพูดอย่างเคียดแค้นออกมา
"คอยดูนะ เรื่องมันไม่จบแค่นี้แน่ คนผิดยังไงก็ต้องถูกตัดสินโทษอยู่วันยังค่ำ...เฮอะ!" เขาหันหลังสะบัดผ้าคลุมและเดินจากไป หน่วยอัศวินองครักษ์ก็เดินแถวเรียงสี่ตามกลับไปด้วย
ติ๊ง!
[ระบบแจ้งเตือนเพลเยอร์ใหม่]
ขณะนี้คุณสามารถล็อกเอาท์ออกจากเกมได้แล้วค่ะ!
เมื่อสถานการณ์คลี่คลาย ระบบจึงส่งแจ้งเตือนมาบอก ผมเงยหน้ามองฟ้าและรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างยิ่ง เมื่อรู้สึกตัวคุณปู่เฮอร์นันเดส
ก็เดินเข้ามาใกล้แล้ว
"กลับขึ้นฟ้าไปก่อนเถอะ ไปพักรักษาตัวก่อน พวกเจ้าคงเหน็ดเหนื่อยทั้งกายและใจเป็นแน่...  เอ้อ อีกอย่างนึงฝากบอกเพื่อนของเจ้าด้วยว่า 'ข้าผู้ใหญ่บ้านเฮอร์นันเดส พร้อมจะรับฟังเรื่องราวของเขาเสมอ' หากกลับมาเมื่อไร แวะไปหาข้าด้วยนะ"
"ได้ครับ ผมจะบอกเขาให้" ผมใช้มือของวินตวัดเปิดวินโดวส์และกด [ล็อกเอาท์] ให้ทันที ร่างของวินเปลี่ยนเป็นแสงพุ่งวาบขึ้นสู่ท้องฟ้า ส่วนตัวผมเองก็ล้าเต็มทีแล้ว จึงกดล็อกเอาท์ออกบ้างเช่นกัน แต่ก่อนจะกด ผมหันไปก้มหัวโค้งขอบคุณคุณปู่เบาๆ ส่งยิ้มให้วิสเปอร์ ให้น้ำและสาวๆ สุดท้ายหันมาตะเบ๊ะให้ไนท์ฮอว์ก จากนั้นก็กดปุ่ม [ล็อกเอาท์]
แวบ!
วู้ม---!
...
.....
ผมกระพริบตาปริบๆ จากนั้นเมื่อหายสลึมสลือ ผมลืมตาโพล่งรีบเปิดฝาล็อกเครื่องแคปซูลแล้วลุกออกไปทันที อยากจะคุยกับวินใจจะขาด และผมก็เห็นเขายืนหน้าเครื่องตนเองหันหลังให้ผมอยู่
"เฮ้ย~! ไอ้วิน ไอ้เพื่อนยาก ไอ้เพื่อนซี้ นายนี่มันโคตรเจ๋งเลยว่ะเพื่อน!" ผมเข้าไปกอดคอวินจากข้างหลัง เอามือขยี้หัวเบาๆ "หลังจากที่นายสลบไปนะ โห เรื่องราวแม่งโคตรน่าประทับใจ เดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟังเองว่ามีอะ..."
"นั่นใครวะ?"
ตรงหน้าประตูทางเข้าห้องมีผู้ชายในชุดสูทสีดำยืนพิงกำแพงอยู่  ชายคนนี้ตัวสูงใหญ่ล่ำบึ้กหุ่นเหมือนนักมวยปล้ำไม่มีผิด เขาหัวโล้น ไม่มีคิ้ว และใส่แว่นตาดำแม้จะอยู่ในห้องก็ตาม ส่วนที่เด่นที่สุดของเขาเห็นจะเป็นรอยสักบนใบหน้า ที่ลากยาวตั้งแต่ขมับลงมาจนถึงแก้ม
"ผมจำคุณได้ คุณคือหนึ่งในผู้ติดตามของยูกินะ" วินพูดขึ้น
เขาขยับตัวเล็กน้อยก้าวออกจากกำแพงที่พิงอยู่ และพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึมว่า
"ฝาเครื่องแคปซูลมันล็อกออโต้ ทีแรกฉันคิดจะทุบให้พังไปเลยเพื่อลากตัวพวกแกออกมา แต่บอสบอกว่าเสียดายเครื่องราคาแพง..." พูดจบเขาขยับก้าวหนึ่งก้าวมาทางพวกเรา ผมกับวินสะดุ้งเฮือกทันที
ผมกลืนน้ำลายหนึ่งเอื๊อก ผมสัมผัสได้เลยว่าออร่าของนักสู้ที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร ทุกการกระทำของชายคนนี้มันช่างน่าเกรงขาม
แกร๊ก
เขาเดินไปเปิดประตูถือค้างไว้และพูดว่า
"บอสรอเจอพวกแกอยู่ และฉันบอกได้เลยว่าเขากำลังหงุดหงิดมากที่โดนเด็กลูบคม..."


## [เปลวไฟที่คุกรุ่น]

ตึกตัก…! ตึกตัก…! ตึกตัก…!
ไม่ได้ยินเสียงนกร้อง ไม่ได้ยินเสียงใบไม้ที่ไหวเอนไปตามลม ไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวเดิน เพราะเสียงเดียวที่ดังยิ่งกว่าสิ่งใดในยามเช้านี้คือเสียงหัวใจของพวกเขาเองที่กำลังเต้นโครมครามอยู่ภายในอก อารมณ์ของเด็กหนุ่มทั้งคู่ราวกับนักโทษที่กำลังเดินเข้าสู่ลานประหาร
"ไม่ใช่ไปที่คฤหาสน์ เดินเลี้ยวขวาไปทางป่าด้านหลังของตัวตึก"
บอดี้การ์ดล่ำบึกที่เดินตามหลังอยู่พูดขึ้น
"อะ เอ่อ...นี่คุณจะพาเราไปฆ่าหมกป่า หรือฝังพวกเราทั้งเป็น
รึเปล่าครับ?" แจ็กหันไปถามด้วยเสียงที่สั่นเครือ
"...."
บอดี้การ์ดนิ่งไม่ตอบคำถาม หากแต่ส่งรังสีอำมหิตกลับมาเป็นเชิงบอกให้ 'หุบปากซะ'
พวกเราเดินผ่านทางเดินเล็กๆ ซึ่งมีทิวไผ่อยู่สองข้างทาง จนในที่สุดก็ได้เห็นจุดหมาย
"นั่นมัน...โดโจ" (โรงฝึกการต่อสู้แบบญี่ปุ่น)
"ถอดรองเท้าแล้วเข้าไปข้างใน" พี่บึ้กกล่าว พวกเราทำตามทันที และเดินแบบเกร็งๆ เข้าด้านใน
"ย่าห์! ฮ่ะ!"
ปึก! ปึก! ปึก!
"ฮ่าห์! ฮึ้บ!"
ด้านในของโรงฝึกมีคนสองคนกำลังต่อสู้กันอยู่ พวกเขาทั้งคู่
ใส่ชุดฝึกสีดำ วินกับแจ็กจำได้ทันทีว่านั่นคือ ยูกินะกับพ่อของเธอ
เสี่ยสมบัตินั่นเอง
"แฮ่ก…แฮ่ก"
"เอาละ ฝึกซ้อมตอนเช้าแค่นี้พอ พ่อต้องจัดการเรื่องหนูสกปรกสองตัวนี้ก่อน"
เสี่ยสมบัติลงนั่งที่เบาะตรงกลางบริเวณลึกสุดของโดโจเสมือนที่นั่งเจ้าสำนัก ส่วนยูกินะนั่งลงที่เบาะข้างๆ ด้านหลังพวกเขามีป้ายผ้าใหญ่เบ้อเริ่มแขวนพาดอยู่ เขียนด้วยภาษาญี่ปุ่น แปลได้ว่า "ห้าวหาญและเยือกเย็น"
วินกับแจ็กถูกผลักให้เดินไปยืนอยู่เบื้องหน้าเสี่ยสมบัติ เขามองดูทั้งคู่ด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร
"สะ สวัสดีครับเสี่ย" แจ็กกล่าวทักทายยกมือไหว้ วินก็เช่นกัน จากนั้นทั้งสองมองหน้ากันเล็กน้อย คุกเข่าลงและพูดพร้อมกันว่า
"เสี่ยครับ พวกเราผิดไปแล้ว พวกเราขอโทษครับที่บุกรุกเข้ามาโดยที่ไม่ได้รับอนุญาต!"
"ความบ้าบิ่นและคึกคะนองของวัยรุ่นแบบนี้แหละ ที่ทำให้เด็กอย่างพวกแกอายุไม่ยืน"
"...."
"พวกเราขอโทษครับ! พวกเรามันโง่เองที่ทำอะไรไม่ทันยั้งคิด ได้โปรดไว้ชีวิตด้วยเถอะครับ!" แจ็กกล่าวขอโทษเสียงดัง
"แอบเข้ามาในบ้านได้ยังไง?"
"...พวกเรามาทางคลองครับ"
"คลอง? อากาศหนาวขนาดนี้เนี่ยนะ พวกแกนี่โคตรบ้าเลย แต่ก็ทำให้รู้ว่ายามบ้านฉันหละหลวมแค่ไหน ลูกน้องทุกคนที่อยู่ภายในบ้านเมื่อคืนได้รับการลงโทษหมดแล้ว"
วินเงยหน้าขึ้น "อย่าเอาผิดทุกคนเลยครับ ไม่ใช่ความผิดพวกเขา เป็นความผิดพวกผมเอง อย่าตัดเงินเดือนพวกเขาเลยครับ!"
"ตัดเงินเดือน? ฉันไม่ทำกับลูกน้องแบบนั้นหรอก พวกเขาต้องกินต้องใช้ ฉันแค่ให้โคกับคัทซึกิตบสั่งสอนคนละฉาดเท่านั้นเอง" เสี่ยสมบัติผายมือไปทางบอดี้การ์ดทั้งคู่ที่ยืนอยู่ด้านข้าง โคยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น ส่วนคัทซึกิทำหน้ากวนอารมณ์พร้อมกับขยิบตาส่งวิ้งค์มาให้ทั้งคู่
"..."
"โชคดีนะที่พาร์ทเนอร์ของฉันแคนเซิลประชุมที่ต่างจังหวัดกะทันหัน พวกเขาเปลี่ยนไปเป็นประชุมกันทาง VR แทน ฉันเลยได้กลับมาบ้านแล้วก็พบพวกแกนอนแช่เครื่องแคปซูลของฉันอย่างสบายใจเฉิบ บอกตามตรงว่าโคตรเซอร์ไพรส์เลยว่ะ พวกแกแอบเข้ามาเป็นครั้งที่เท่าไรแล้ว?"
"ครั้งแรกครับ...ครั้งแรกจริงๆ พวกเราไม่ได้ตั้งใจเข้ามาขโมยอย่างอื่นเลย เพียงแค่อยากเล่นเกมกันเท่านั้น" วินตอบ
"แค่เพราะอยากเล่นเกม ต้องทำถึงขนาดนี้เลยเรอะ เกมนี้มันสนุกขนาดนั้นเลยรึไง?"
"ไม่ใช่แค่สนุกครับ แต่พวกเราเล่นเพราะอยากหาเงิน" แจ็กตอบ แล้ววินหันไปมองหน้าเพื่อน ประมาณว่า 'ไอ้บ้า นายไม่น่าพูดเลย'
แจ็กงงนิดหน่อยที่ว่าทำไมห้ามพูดเรื่องนี้ แต่เสี่ยสมบัติก็ถามขึ้นมาว่า
"เพื่อเงินเนี่ยนะ ฉันพอรู้ว่ามันใช้เงินจริงแลกเปลี่ยนได้ แต่โลกมันจะง่ายขนาดที่ว่าให้โอกาสเด็กอย่างพวกแกเข้าไปกอบโกยเงินทองได้เชียวเหรอวะ… ยูกินะ เห็นลูกเล่นเกมนี้บ่อยเหมือนกันนี่ มันเป็นยังไง?"
ยูกินะไม่พูดอะไร แต่หยิบไอแพดข้างตัวยื่นไปเปิดให้พ่อของเธอดู เสี่ยสมบัติรับมาเลื่อนดูอย่างรวดเร็ว
"โฮ่… ผลประกอบการ… จำนวนผู้เล่น… เงินสะพัดหมุนเวียน… อัตราการเติบโต… เกมนี้ไม่เลวนี่ ยุคสมัยเปลี่ยนไปแล้วสินะ จริงๆ แล้วเครื่องแคปซูลทั้งหมด ยูกินะเป็นคนแนะนำให้ซื้อมา เพื่อเอาไว้ประชุมเรื่องงาน ติดต่อธุรกิจ เพราะเวลาเป็นเงินเป็นทอง...."
เสี่ยสมบัติที่เลื่อนไอแพดไปเรื่อยๆ จู่ๆ ก็หยุดกึกอ่านค้างอยู่หน้าหนึ่งนานมาก แล้วหัวเราะเบาๆ ออกมา
"....หึหึหึ พวกแกนี่ดังไม่เบานี่นา" เขาหันหน้าจอไอแพดมาให้พวกเราดู
"[AWO News] ข่าวล่ามาแรง! - อุกกาบาตยักษ์ถล่มจากฟากฟ้าเป้าหมายคืออาณาจักรคาเอลุม มันเป็นเวทมนตร์อันร้ายกาจ เป็นความสิ้นหวังที่อาจสังหารชีวิตของผู้คนนับหมื่น แต่แล้วกลับมีฮีโร่ปรากฏตัวออกมาช่วยทุกคนเอาไว้ได้…(รับชมวิดีโอและรายละเอียดพิเศษเพิ่มเติม คลิ๊ก) #มหาเวทโบราณ #เด็กหนุ่มหายนะ #วินเพลเยอร์ชาวไทย"
ยูกินะรีบคว้าไอแพดจากพ่อมาอ่านอย่างร้อนรน จากนั้นเสี่ยสมบัติจึงหันมาพูดกับวินและแจ็คต่อ
"หนึ่งแสนบาท...ค่าเช่าเครื่องแคปซูลเมื่อคืน"
"...."
"อะ อะไรนะครับ หนึ่งแสน! มันจะไม่แพงเกินไปหน่อยเหรอครับ!" แจ็กออกอาการตกใจ
"แล้วถ้าพวกเราไม่ยอมจ่ายล่ะครับ หรือเอ่อ… ถ้าไม่มี… เงินหนึ่งแสนบาทจะเป็นยังไง คุณขูดรีดเงินหนึ่งแสนจากเด็กนักเรียนมันจะไม่เกินไปหน่อยเหรอครับ?" วินถามออกมาด้วยแววตาขึงขัง
"เด็กงั้นเหรอ..." เสี่ยสมบัติเริ่มแผ่รังสีข่มขวัญออกมา "ความที่พวกแกเป็นเด็กนั่นแหละ คือส่วนลดของราคาที่ต้องจ่ายเรียบร้อยแล้ว นี่ฉันอดทนและปราณีพวกแกแล้วนะ…
เสี่ยสมบัติสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบอารมณ์ตนเอง จากนั้นพูดต่อว่า
"เพราะลูกสาวฉันขอไว้หรอก ไม่งั้นพวกแกน่ะอาจไม่ได้กลับไปเจอหน้าแม่แล้วก็ได้ เรื่องนี้พวกแกเป็นคนทำผิด ยังจะมีหน้ามาต่อรองอีก เฮอะ! ไอ้พวกเด็กเหลือขอเอ๊ย ฟังให้ดีๆ นะ ถ้าพวกแกหามาจ่ายให้ฉันไม่ได้ในสามวัน แก..." เขาชี้มาทางวิน
"แม่ของแกจะถูกไล่ออกจากร้านอาหาร โดยฉันจะไม่จ่ายเงินทดแทนใดๆ ทั้งสิ้น ส่วนแก..." เขาชี้มาทางแจ็ก
"ฉันจะยกเลิกสัญญาเช่าตึกที่แกอยู่ เตรียมบอกครอบครัวไปเปิดร้านก๋วยเตี๋ยวที่ซอยอื่นได้เลย"
วินกับแจ็กที่เจอเงื่อนไขแบบนี้เข้าไปถึงกับหน้าถอดสี แม่ของวินรักร้านอาหารนั่นมาก เธอทุ่มเทในงานที่ทำเสมอ เป็นความภาคภูมิใจ เป็นเหมือนส่วนสำคัญในชีวิตไปแล้ว ส่วนแจ็กไม่ต้องพูดถึงเลย
ร้านก๋วยเตี๋ยวของครอบครัวเปิดมานานกว่า 30 ปี ก่อนที่เขาจะเกิดเสียอีก และวันนี้เขาเพิ่งรู้ว่าตึกนั้นเป็นของเสี่ยสมบัติ
"บอกตามตรงว่าฉันก็เสียดายนะ จู่ๆ ต้องมาไล่พนักงานดีเด่นที่ร้านอาหารออก ต้องมาเสียร้านก๋วยเตี๋ยวเจ้าอร่อยที่อยู่ในซอยมาตั้งหลายสิบปี ลูกน้องฉันชอบกันมากด้วย แต่ช่างเถอะ ค่อยหาร้านอื่นมาเปิดแทนก็ได้….หือ…ทำหน้าแบบนั้นคืออะไรวะ" เสี่ยสมบัติจ้องหน้าวินกับแจ็กที่อารมณ์เริ่มปะทุอยู่ภายใน
"โมโหทำไม พวกแกทำตัวเองไม่ใช่เรอะ? ก่อเรื่องงามหน้าเอาไว้เองแท้ๆ"
"หนึ่งแสนบาท…! พวกเราจะหามาจ่ายให้แน่นอน!" วินพูดเสียงดัง จากนั้นก็ลุกขึ้นและหันหลังเดินออกมา แจ็กก็ลุกเดินตามมาด้วย
"หยุดก่อน…!" เสียงเสี่ยสมบัติเรียกขึ้น ทั้งคู่หันกลับไปมอง
"ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่าให้พวกแกกลับไปได้ ในเกมพวกแกน่าจะเก่งน่าดูเลยไม่ใช่รึไง ไหนๆ มาอยู่ในโดโจแล้ว มาฝึกกันสักยกเป็นไง?"
"...."
"แน่นอนว่าห้ามปฏิเสธ หึหึหึ... โค! คัทซึกิ! มาสั่งสอนเด็กพวกนี้หน่อยซิ"
"พ่อคะ ไหนบอกจะไม่ทำร้ายพวกเขาไง!" ยูกินะหันไปถามพ่อของเธอด้วยหน้าตาเคร่งเครียด
"ไม่ได้ทำร้ายนี่ลูก พวกเราแค่ฝึกประลองกันเฉยๆ ยกเดียวสามนาที ไม่ถึงตายหรอกน่า…มั้งนะ"
บอดี้การ์ดสกินเฮดล่ำบึกที่ชื่อโคเดินออกมาอยู่ด้านหน้าวินด้วยท่าทางขมึงทึง ส่วนคัทซึกิเดินออกมาอยู่ด้านหน้าแจ็กพลางทำท่าเชือดคอและยิ้มเยาะออกมา
"เตรียมใจไว้ล่ะไอ้หนู ข้าออมมือไม่ค่อยเป็นว่ะ"
"ยูกินะ ลูกให้สัญญาณซิ"
ยูกินะลุกออกมาอย่างไม่เต็มใจ เธอเดินออกมายืนตรงกลางโดยที่ไม่มองสบตาวินกับแจ็ก และก่อนที่เธอจะยกมือให้สัญญาณเริ่มการต่อสู้
"เดี๋ยว!"
ทุกคนหยุดมองที่วินซึ่งพูดโพล่งขึ้นมา วินเอามือล้วงกระเป๋าหาของบางอย่างในนั้น และสิ่งที่เขาเอาออกมาก็คือ 'ยาพ่นแก้โรคหอบหืด'
ฟืด~ ซึ่บ!
"เอ้อ โอเค ผมพร้อมละ"
แจ็กถึงกับส่ายหัว และพลางคิดในใจว่า 'งานนี้ยับแน่นอน'
"การประลองมือเปล่าหนึ่งยกสามนาที เริ่มได้!"
"ฮึ่ย-!"  "ย้าก-!"
วินกับแจ็ก ด้วยความที่พวกเขาทั้งคู่ฝึกศิลปะป้องกันตัวมาในสมัยเด็ก บวกกับความฉลาดและใจกล้าพอที่จะกำราบคนที่คิดจะเป็นศัตรู การท้าวิวาทหน้าห้องน้ำ การท้าต่อยตัวต่อตัว สถานการณ์ยกพวกตีสิบรุมสอง หรือแม้จะเป็นนักเลงหัวไม้แถวบ้าน พวกเขาก็ไม่เคยเกรงกลัวแม้แต่น้อย แต่หากต้องสู้กับบอดี้การ์ดมากประสบการณ์ที่มีฝีมือเชิงยุทธิ์สูงส่งอย่างโคกับคัทซึกิ วินกับแจ็กก็ไม่ต่างอะไรกับเด็กทารก…
ปึ้ก!  ปึ้ก!  ผัวะ!  ตุบ!  ตุบ!  พลั่ก!
ตึง!  ปึ้ก!  ปึ้ก!  ผัวะ!  ผัวะ!  โครม! โครม-!
...
ที่หน้าประตูใหญ่คฤหาสน์เสี่ยสมบัติ วินกับแจ็กถูกโยนออกมาล้มกลิ้งเกลือกนอนแผ่หราอย่างหมดแรง เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยเขียวฟกช้ำ ปากแตก หัวคิ้วแตก จมูกเลือดกำเดาไหล เรียกได้ว่าสภาพยับเยินเลยทีเดียว
"จะให้เรียกแท็กซี่หรือรถตุ๊กๆ มาให้เอาไหมไอ้หนู?" ลุงยามหน้าประตูเดินมาดูอาการเด็กหนุ่มทั้งสอง
"โอย...ไม่เป็นไรครับ พวกผมเอามอเตอร์ไซค์มา" วินตอบกลับลุงยาม และสังเกตเห็นว่าที่แก้มของลุงมีรอยแดงเป็นปื้นรูปฝ่ามือ
"ลุง พวกผมขอโทษนะครับที่ทำให้ลุงและพนักงานคนอื่นต้องเดือดร้อนไปด้วย" วินกล่าว
"ลุงไม่โกรธพวกผมเหรอครับ? อู๊ย! พอพูดแล้วเจ็บในปากเป็นบ้า" แจ็กเอ่ยถาม
"ตอนแรกก็โกรธอยู่หรอก แต่เห็นพวกเอ็งน่วมขนาดนี้ ลุงโกรธ
ไม่ลงว่ะ แล้วนี่คือแค่จะเข้าไปแอบเล่นเกม ต้องทำเรื่องโง่ๆ ขนาดนี้เลยเรอะ?"
"โธ่~ ลุงอย่าตอกย้ำสิครับ… อุ่ก อึก ถุด!" แจ็กถุยน้ำลายที่เป็นก้อนเลือดออกมา ในนั้นมีฟันอยู่ด้วยซี่หนึ่ง "เฮ้อ ยังดีนะที่ไม่ใช่ฟันหน้า ไปไอ้วิน ลุกไหวเปล่าวะ" แจ็กลุกมาพยุงวินให้ยืนขึ้น
"เออ ไหว! ....อึ่ก!" วินเอามือจับซี่โครงตัวเอง "สงสัย...ซี่โครงฉันร้าวแหง"
แจ็กช่วยแบกเดินพยุงไหล่ ก่อนไปทั้งคู่หันมาหากล่าวลาลุงยาม
"ไปละครับลุง"
"ฝากขอโทษ...พนักงานทุกคนด้วยครับ"
....
ขณะที่เดินลัดกำแพงไปอย่างช้าๆ เพื่อไปให้ถึงมอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่ตรงสะพาน ทั้งคู่เดินกันไปอย่างเงียบเชียบ พวกเขาไม่ได้พบกับความรู้สึกพ่ายแพ้โดยสิ้นเชิงมานานแล้ว แถมยังรู้สึกเหมือนโดนเอาเปรียบอีกต่างหาก ถึงจะรู้ดีแก่ใจว่าตนเองเป็นฝ่ายผิดก็ตาม
แจ็กเอ่ยถามวินด้วยน้ำเสียงท้อแท้
"วิน...พวกเราจะหาเงินแสนมาจากไหนเหรอ? ในสามวันอีกต่างหาก นายก็เพิ่งจ่ายค่ารักษาแม่ไป ฉันก็พอมีเงินเก็บอยู่บ้างนะ แต่มันแค่ประมาณหนึ่งหมื่นบาท… เก็บเหลือๆ จากแต๊ะเอียมาหลายปี มีแค่เนี้ยแหละ ทำไงดีวะวิน ถ้าพวกเราหาไม่ได้ แล้วเกิดต้องย้ายร้านก๋วยเตี๋ยวจริงๆ ป๊ากับม๊าได้ฆ่าฉันแน่นอน"
"...อืม" วินตอบในลำคอเบาๆ และเงียบต่อ เพราะเขาเองก็กำลังใช้ความคิดสะระตะว่าจะแก้ไขอย่างไรอยู่
"วิน...ฉันขอโทษนะ เหตุเริ่มจากไอเดียบ้าบอของฉันแท้ๆ"
วินเหลือบหันมองหน้าแจ็ก "ไอ้บ้า ฉันก็เห็นด้วยกับนายไม่ใช่รึไง ทำไมช่วงนี้ขอโทษบ่อยจัง ปกติไม่เห็นเซนซิทีฟแบบนี้เลย"
"ก็...เมื่อก่อนเรื่องมันไม่ใหญ่เท่านี้นี่หว่า แล้วฉันก็รู้ว่าเรื่องเกมนี่มันสำคัญกับนายมาก และตั้งแต่ที่ฉันเข้าไปสัมผัสบรรยากาศในเกม แค่เข้าไปอยู่ในนั้นมาสองครั้ง รวมเวลาจริงๆ คือไม่กี่วัน แต่ฉันรู้สึกเลยว่าตัวเองโตขึ้นเยอะมาก ฉัน...อธิบายไม่เก่งว่ะ แต่ไม่ว่ายังไงฉันจะเล่นเกมต่างโลกนี้ต่อไปแน่นอน..."
พวกเขาเดินมาถึงมอเตอร์ไซค์ที่จอดอยู่พอดี วินผละตัวออกมายืนเอง มองหน้าแจ็กและยิ้มออกมา
"ได้ยินนายพูดแบบนี้ งั้นพวกเราก็ใจตรงกันแล้วละ เงินหนึ่งแสนบาทจะหาจากไหนน่ะเหรอ ไม่ยากเลยพวก… 'พวกเราจะไปต่างโลกอีกครั้ง' ฉันตัดสินใจเรื่องวิธีการได้แล้ว รับรองว่าไม่ใช่แค่เงินแสน แต่อาจได้มากกว่านั้น หึหึ… แค่ก! แค่ก! โอย~! ปวดซี่โครง"
แจ็กเห็นวินมั่นใจและยิ้มออกมาแบบนี้ก็ใจชื้นขึ้นเยอะ เขากระโดดค่อมมอเตอร์ไซค์ทันที
"ป่ะ! ไปกันเถอะ ฉันอยากเข้าเกมจนทนไม่ไหวแล้ว ฮ่ะฮ่า" แจ็ก
กล่าวพร้อมสตาร์ทรถและเบิ้ลเครื่องปลุกใจ
บรืน-! บรืน-! แว้ด! แว้ด!แว้ด!
"เจี๊ยกกก! เจ็บข้อมือขวาจี๊ดเลยว่ะ สงสัยจะร้าวหรืออะไรสักอย่างแหงๆ"
"ก่อนจะไปเล่นเกม ฉันว่าพวกเราไปโรงพยาบาลก่อนเหอะ มาๆ เดี๋ยวฉันขับให้" วินให้แจ็กซ้อนท้ายแทน และขับออกไปอย่างช้าๆ
....
หลังรักษาแผลที่โรงพยาบาลเสร็จเรียบร้อย ผลสรุุปออกมาว่าพวกเขาไม่ถึงขั้นต้องแอดมิท นอกจากรอยฟกช้ำตามร่างกายของทั้งคู่ มีแผลแตกต้องเย็บบ้าง 2-3 เข็ม ส่วนที่หนักสุดของวินคือซี่โครงร้าวสองซี่ หมอบอกให้พักนอนเฉยๆ ที่บ้านก็ได้ ส่วนของแจ็กคือข้อมือข้างขวากระดูกร้าวต้องเข้าเฝือกอ่อนเอาไว้
เวลาประมาณช่วงบ่ายๆ พวกเขากลับมาถึงบ้านวินในสภาพเหนื่อยล้าเต็มที ทั้งคู่หาอะไรกินอย่างง่ายๆ และน็อคหลับเป็นตายอย่างหมดเรี่ยวแรง จนกระทั่งแจ็กตื่นมาเข้าห้องน้ำตอนตีสี่ งัวเงียเหยียบขาวินเข้า วินจึงลุกเดินไปเข้าห้องน้ำเช่นกัน เสร็จแล้วทั้งคู่กลับมานอนคุยกันต่อ แจ็กได้โอกาสโม้สาธยายอภิมหากาพย์การผจญภัยของตนเองให้ฟัง
...
"เรื่องทั้งหมดก็เป็นแบบนี้ละ เป็น 24 ชั่วโมงที่ระทึกใจที่สุดในชีวิตของฉันแล้ว" แจ็กเอ่ยปิดท้ายด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ
"สมาคมโจรเร้นเงา…พวกเขาเจ๋งอย่างที่คิดเลย" วินกล่าว
"อ้าวไอ้วิน นายรู้จักพวกเขาอยู่แล้วเหรอวะ"
"ไม่ได้รู้จักแบบสนิทอะไรขนาดนั้นหรอก แต่ฉันเคยเจอมาสเตอร์ลูกับไนท์ฮอว์กมาก่อน"
"หือ? เมื่อไรฟะ"
"ช่วงคืนแห่งโศกนาฏกรรมนั่นแหละ…พวกเขาก็อยู่ด้วย แล้วฉันก็ส่งข้อความถึงมาสเตอร์ลูบอกแค่ว่าจะแนะนำเพื่อนคนหนึ่งไปที่สมาคม แต่ไม่คิดเลยนะว่าทางฝ่ายนู้นจะให้ไนท์ฮอว์กทดสอบฝีมือนายแบบนี้ ไม่ธรรมดาจริงๆ"
"อ้าวเอ๊ย! นี่ตกลงฉันเป็นเด็กเส้นเหรอวะ แต่ไหงไม่เห็นเหมือนเลย ชิ! ตาลุงนั่น ตั้งแต่เจอกันครั้งแรกนะ แม่งไม่มีปราณีกันสักนิด เดี๋ยวเจอกันเมื่อไรฉันจะหาทางเอาคืนแน่นอน" แจ็กที่นอนอยู่ใช้หมัดขวาชกเข้าที่ฝ่ามือซ้ายเบาๆ แต่ก็ลืมไปว่าตัวเองเจ็บข้อมืออยู่ จึงดีดดิ้นครางออกมาเบาๆ
"เอาน่า แต่สุดท้ายนายก็ได้พิสูจน์ตัวเองไม่ใช่เหรอ ตอนนี้ทุกคนในสมาคมต้องเห็นนายเป็นหนึ่งในคนที่พวกเขาไว้ใจได้แล้วละ นายเองนั่นแหละที่เจ๋งมากเพื่อน" วินพูดจบก็ยื่นหมัดขวาออกไปหาแจ็ก แจ็กที่นอนข้างๆ ก็ใช้หมัดซ้ายชนตอบรับ
แจ็กยิ้มฮี่ออกมาเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ แล้วพูดว่า "พูดถึงเรื่องพิสูจน์ตัวเอง นายเองก็ทำได้เหมือนกันนี่ ช็อตนั้นแม่งโคตรพระเอกเลยว่ะ เหาะขึ้นไปเพื่อช่วยคนนับหมื่นอย่างไม่เกรงกลัว อะจ๊าก! ลมปราณจักรพรรดิ ตูม! ระเบิดเป็นโกโก้ครั้นซ์ ฮ่าฮ่าฮ่า สุดๆ อ่ะ เท่จริงๆ"
"เออ ขอบใจที่ชม ยังดีนะที่ทุกอย่างมันออกมาโอเค"
"ฉันยอมรับเลยว่านายโคตรกล้าเลย นายคิดทุกอย่างไว้หมดแล้วใช่ป่ะว่าจะรอด?"
"นาทีนั้นใครจะไปคิดทันฟะ มีแต่ต้องลุยเท่านั้นแหละ"
"โอ้ว สัญชาตญาณฮีโร่นี่หว่า โคตรเฟี้ยวเลย…." แจ็กทำท่าตบมือให้เพื่อนเบาๆ แล้วถามต่อว่า
"เอ๊ยวิน...เล่าเรื่องคืนนั้นให้ฟังทีสิ อยากรู้ใจจะขาดแล้วเนี่ย"
"...."
"ก็นะ ถึงเวลาต้องเล่าแล้ว แต่..."
"แต่อะไรอีกฟะ...วัยรุ่นใจร้อนนะเว้ย"
วินยิ้มบางออกมาแวบหนึ่ง "เออ โทษทีๆ คือเรื่องมันยาวไง มัน...เป็นเรื่องที่...ค่อนข้างสะเทือนใจ… เอางี้ได้ไหมล่ะ อดใจรออีกหน่อย เอาไว้ไปเล่าให้ฟังพร้อมกันกับคุณปู่เฮอร์นันเดสและพวกสมาคมโจรเร้นเงาด้วยเลย ขี้เกียจเล่าหลายรอบน่ะ โอเคนะไอ้เพื่อนเลิฟ"
"โอเค ตามนั้น... ว่าแต่วิน… พวกเราเอาเคียวจันทร์เสี้ยวของฉันไปประมูลขายดีไหม เผื่อจะได้เงินมาใช้หนี้เสี่ยสมบัติให้จบๆ ไป ฉันว่าน่าจะได้ราคาดีอยู่นะ"
"ดีแน่นอน เผลอๆ อาจได้ราคาดีกว่าลูกตุ้มไฟห้าดาวที่เพิ่งขายไปด้วยซ้ำ แต่… ฉันไม่อยากขายมันเนี่ยสิ มันเป็นอาวุธที่เหมาะกับนายดีออก ใช้โจมตีได้ทั้งระยะใกล้ ระยะไกล แถมด้วยความที่มันเป็นอาวุธระดับตำนาน จึงสามารถพัฒนาต่อไปได้อีก ฉันเคยเห็นคลิปวิดีโอท็อปเพลเยอร์ที่ใช้ไอเท็มระดับตำนานมาแล้ว เมื่อเขาพัฒนาจนสุดทางแล้ว ท่าไม้ตายมันโคตรอลังการเลยละ แต่ละชนิดก็ไม่เหมือนกัน ฉันรอลุ้นอยากเห็นอัลติเมทสกิลเคียวจันทร์เสี้ยวของนายอยู่"
"โอ้ เหรอๆ เออ ฉันก็ไม่อยากขายหรอก...อาวุธชิ้นแรกของฉัน แต่ต้องหาเงินก้อนโตนี่หว่า คิดแล้วเครียดแฮะ"
"ฉันเข้าใจนายน่า แต่ถ้าขายเบ็ดตกปลาไป แล้วจะหาปลาได้ไงล่ะเพื่อน จริงไหม?"
"....ก็ใช้แหหรืออวนเอาสิ"
"...."
"ตูเปรียบเทียบเฟ้ย"
"รู้น่า หยอกๆๆ" แจ็กหันมาทำหน้าทะเล้นใส่
"เอาเป็นว่า...เดี๋ยวพวกเราเข้าเกมแล้ว ทำตามแผนฉันก่อน ถ้าไม่สำเร็จค่อยว่ากันใหม่… การขายประมูลเป็นทางเลือกสุดท้ายละกัน"
"ได้เลยตามนั้น เฮ้อ~ พรุ่งนี้ต้องไปเสียค่าเช่าเครื่องที่แสนแพงอีกแล้วสินะ"
"ก็ช่วยไม่ได้นี่นา หรืออยากไปบ้านเสี่ยสมบัติอีกไหมล่ะ"
"เหอเหอ...."
ถึงสองหนุ่มยังสามารถพูดคุยหยอกล้อกันได้ แต่ในใจของทั้งคู่ก็กังวลกับเรื่องนี้ไม่ใช่น้อย พวกเขานอนคิดอะไรต่ออย่างเงียบๆ และหลับกันไปอีกครั้งหนึ่ง
....
…..
"วิน~!  วิน~!"  เสียงแม่ตะโกนเรียกมาจากข้างล่าง แต่ไร้วี่แววเสียงของลูกชายตอบกลับ แม่จึงเดินขึ้นบันได้มา
ตุบ ตุบ ตุบ
ปึ้ง! แม่เปิดประตูเข้ามาปลุกอย่างร้อนรน
"วิน! ตื่นได้แล้วลูก... อ้าว แจ็กมาค้างด้วยรึเนี่ย มิน่าว่าเห็นมอเตอร์ไซค์จอดอยู่"
เด็กหนุ่มทั้งคู่สลึมสลือลุกขึ้นมานั่ง
"คุณป้าสวัสดีครับ รบกวนหน่อยนะครับ ฮ้าว~" แจ็กยกมือไหว้
แม่กาญโดยที่ยังปิดตาอยู่
"จ้ะๆ ...หือ? นั่นหน้าพวกลูกไปโดนอะไรมา แล้วแจ็กแขนหักเหรอน่ะ?"
"อ๋อ เอ่อ...คือ.. ไม่ได้หักครับ แค่ร้าว..." แจ็กชูแขนให้แม่วินดู
"พวกเรารถล้มนิดหน่อยนะครับแม่ ไม่ได้เป็นอะไรมาก..." วินตอบ
"ไม่ใช่ไปมีเรื่องชกต่อยกันมาอีกใช่ไหม" แม่กล่าวเสียงดุ "จะจบ ม. 6 กันอยู่แล้วนา ยังจะทำตัวเป็นเด็กๆ กันอยู่อีก"
"ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่จริงๆ รถล้มจริงๆ ครับแม่ ว่าแต่แม่เรียกผมมีอะไรรึเปล่าครับ เห็นดูรีบๆ" วินรีบถามกลับเพื่อเปลี่ยนเรื่อง
"พี่จุ๊บแจงมาหาแน่ะ แถมมีรถบรรทุกขนสินค้าตามมาด้วย
คันเบ้อเร่อ ลูกสั่งเตียงใหม่มารึไง?"
"ไม่ใช่แม่ ผมไม่ได้สั่งอะไรนะ รถไม่ได้มาบ้านเรารึเปล่า หรืออาจจะของบ้านอื่นก็ได้"
"เหรอๆ เห็นมาพร้อมกัน แม่ก็นึกว่ามาด้วยกันน่ะสิ ยังไงก็รีบลงไปหาพี่เค้าก่อนเถอะ" แม่บอกเสร็จก็เดินจากไป
"วิน พี่จุ๊บแจงนี่ใครอ่ะ?" แจ็กถาม
"พี่ที่เป็นครูสอนภาษาไง ตอนนั้นพี่เค้าเป็นนักศึกษา ป.เอก แล้วก็ทำงานเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์ไปด้วย พี่แจงเป็นคนที่ติดต่อเรื่องงานแปลกับฉันมาตลอด ปกติคุยเมลกันอย่างเดียว ไม่ได้เจอกันเกือบสามปีแล้วมั้งเนี่ย"
....
ตุบ ตุบ ตุบ
"สวัสดีวิน ว้าว~ โตเป็นหนุ่มเต็มตัวแล้วสินะ" พี่จุ๊บแจงกล่าวทักทาย เธอเป็นสาวอายุ 30 ที่ดูอ่อนกว่าวัยมาก เธอมาในชุดไปรเวทสบายๆ เสื้อแบบผู้หญิง กางเกงยีนส์เข้ารูป รองเท้าบู๊ทยาว เธอถักผมเปียสีดำยาวประมาณบ่า และสวมแว่นตากลมเหมือนแฮร์รี่พ๊อตเตอร์ ที่เข้ากับใบหน้าและดวงตาเป็นอย่างมาก
"พี่แจงสวัสดีครับ" วินยกมือไหว้ได้ไม่ทันไร ก็ถูกพี่จุ๊บแจงโผกอดซะก่อน
"อื้ม~! คิดถึงจังเลย สบายดีใช่ไหม อ้าว? หน้าไปโดนอะไรมาเนี่ย"
"รถล้มน่ะครับไม่มีอะไร ว่าแต่พี่แจงกลับมาไทยตั้งแต่เมื่อไร"
"มาเมื่อคืนจ้ะ มาเพราะเรื่องเธอโดนเฉพาะเลย ว่าแต่ห้องที่เราเคยติวหนังสือที่ชั้นสองกันยังว่างอยู่ไหม?"
"ใช้เก็บของเล็กน้อย แต่ยังว่างอยู่ครับ"
"โอเค" พี่จุ๊บแจงผละออกจากวิน เดินไปตะโกนบอกพนักงานขนสินค้าที่ยืนอยู่ 4-5 คนหน้าบ้าน
"เชิญเลยค่า ขึ้นไปติดตั้งที่ห้องแรกชั้นสองซ้ายมือได้เลย!"
พนักงานเดินกรูกันเข้ามาในบ้าน ทุกคนโค้งทักทายผมกับแม่ "สวัสดีครับ รบกวนหน่อยนะครับ" พวกเขาใส่เสื้อและหมวกที่มีโลโก้บริษัท [Infinity 69] และบนกล่องที่แบกเข้ามามีคำว่า [Another World Online]
"...."
"เอ่อ พี่แจงครับ...นี่มันเรื่องอะไร..." วินถามด้วยสีหน้างุนงง
"คุณป้าคะ หนูรบกวนคุณป้านิดหนึ่ง ขึ้นไปดูความเรียบร้อยด้วยกันกับหนูหน่อยค่ะ น่าจะใช้เวลาติดตั้งไม่นาน"
"จ้ะๆ ได้จ้ะ"
แม่รีบเดินนำขึ้นบันไดไปก่อนเลย ส่วนพี่จุ๊บแจงหันมายื่นซองจดหมายให้กับผม
"เอานี่ ศาตราจารย์ฝากจดหมายมาให้"
วินรับมาเปิดอ่าน ส่วนพี่จุ๊บแจงเดินขึ้นชั้นสองไป
ถึง  ...วิน…
หลานรู้จัก ดร.เอ็ดเวิร์ด ผู้สร้างโลกเกม [Another World Online] หรือเปล่า? เขาฝากให้ปู่ส่งเครื่องแคปซูล VR มาให้แก่หลานหนึ่งเครื่อง กับข้อความที่ส่งถึงหลานโดยเฉพาะ ปู่แนบโน๊ตของเขามาพร้อมกับจดหมายฉบับนี้แล้ว
ส่วนปู่...คนที่คิดถึงหลานเสมอ คิดว่าหากหลานอยากเล่นเกมต่างโลกนี้ละก็ หลานไม่ควรเข้าไปเล่นคนเดียวนะ ปู่จึงขอมอบเครื่อง VR แคปซูลให้อีกหนึ่งเครื่องเป็นของขวัญ ลองชวนแจ็กเพื่อนสนิทของหลานดูสิ ผจญภัยกับเพื่อนมันต้องสนุกกว่าแน่นอน สุขสันต์วันปีใหม่ล่วงหน้า
สุดท้ายนี้...ขอโทษด้วยนะที่ไม่ได้ติดต่อมาหาเลย แต่ปู่เชื่อว่าหลานจะสบายดี และใช้สมองอันชาญฉลาดกับจิตใจที่แข็งแกร่งและอ่อนโยนผ่านทุกปัญหาไปได้เสมอ
Wisdom is a "BOND" for Us
รักและคิดถึง
ศาสตราจารย์ชาญวานิช
ปล. 'เรื่องพ่อของหลาน' บอกตามตรงว่าตอนที่ปู่รู้เรื่องเข้า มันเกิดคำถามมากมายขึ้นในหัวเต็มไปหมด แต่ดร.เอ็ดเวิร์ด เป็นคนที่เข้าถึงตัวได้ยากมาก พวกเราคงไม่ได้ข้อมูลอะไรมากกว่านี้จากเขาหรอก
"ห๊ะ…เรื่องพ่อเหรอ?"
วินดึงกระดาษโน้ตเล็กสีส้มที่พับอยู่และถูกเย็บติดมากับจดหมายของศาตราจารย์ออกมาและเปิดอ่านทันที
"ถ้าอยากตามหาพ่อ… ให้ทำเควส [ผู้กล้าที่ถูกสาป]"
เมื่ออ่านจดหมายที่เขียนด้วยลายมือจบ วินถึงหน้าชา พละกำลังจากแขนขาเริ่มหายไป เขารู้สึกหวิวๆ ไปทั้งตัว วินเซถอยหลังและล้มลงนั่งที่โซฟา เขามองดูจดหมายในมือและอ่านมันซ้ำอีกรอบ
"ตามหา...พ่อ"
"นี่มัน...ทำไม…? ...พ่อ"
หัวใจของเขาเต้นแรงและเร็วขึ้น เขารู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้างรอบตัว ความคิดในหัวแล่นปรู๊ดปร๊าดอย่างวุ่นวายโกลาหลที่สุด จนเขาถึงกับต้องหลับตาแน่น และเอามือกุมหัวเอาไว้เพื่อไม่ให้มันระเบิดตูมออกมา
"วิน~!" ตุบ ตุบ ตุบ เสียงแจ็กวิ่งลงบันไดตะโกนเรียกดังขึ้นมา
"ฉันฝันไปรึเปล่า! นั่นพวกเขากำลังติดตั้งเครื่องแคปซูลใช่ไหมน่ะ แถมสองเครื่องอีกด้วย-! บอกทีว่าของฉันกับนายสินะ นายคงไม่ได้ซื้อมาเล่นกับแม่ใช่เปล่า ว่าแต่เอาเงินมาจากไหนเนี่ย โอ๊ย~! ตื่นเต้นเป็นบ้าเลย! อ๊ะ อ้าว...นายเป็นอะไรเพื่อน?"
วินเงยหน้าขึ้น เหงื่อแตกซึม และยื่นจดหมายให้แจ็กอ่าน
"เอ๋~? โอ้~ หา?"
"ติดตั้งเครื่องและระบบทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ ขอบคุณที่อุดหนุนสินค้าจากบริษัทอินฟินิตี้ ซิกตี้ไนน์ ใบรับประกัน คู่มือการใช้งาน อยู่ในแฟ้มนี้หมดแล้วครับ หากมีปัญหาอันใดติดต่อได้ที่ศูนย์บริการหลังการขายได้ตลอด 24 ชม.ครับ"
"ค่ะๆ ขอบคุณค่ะ"
พนักงานยกมือไหว้ลาและเดินกลับอย่างสุภาพ แม่กาญรีบหันไปถามพี่จุ๊บแจงอย่างรวดเร็ว
"หนูจุ๊บแจง เครื่องพวกนี้มันไม่แพงไปเหรอ สำหรับของขวัญ
ปีใหม่น่ะ"
"ไม่หรอกค่ะ ศาสตราจารย์อยากให้วินจริงๆ และคุณแม่ไม่ต้องห่วงเรื่องวินจะติดเกมนะคะ หนูเชื่อว่าเขาจะแบ่งเวลาได้เป็นอย่างดีค่ะ ใช่ไหมวิน?"
เมื่อวินได้ยินคำถาม เขาเงยหน้าขึ้นมองพี่จุ๊บแจงโดยที่ไม่ได้ตอบกลับอะไร พี่จุ๊บแจงจึงพูดต่อว่า
"ศาสตราจารย์บอกว่า เกมนี้จะช่วย ชี้นำทางเขา และจะเป็นประโยชน์ต่ออนาคตของวินแน่นอนค่ะ"
วินได้ยินดังนั้น เหมือนการจราจรในสมองที่ยุ่งเหยิงกลับสู่สภาพปกติในทันที เขาลุกพรวดจากโซฟา วิ่งเข้ากอดแม่แน่นๆ จากนั้นกอด
พี่จุ๊บแจงเบาๆ แล้วพูดว่า
"พี่แจงขอบคุณมากครับ แม่ผมไปก่อนนะ แจ็กมาเร็ว!" วินหัน
บอกแจ็กแล้ววิ่งขึ้นบันไดไป
ขณะที่แม่ยังงงอยู่ แจ็กก็วิ่งมากอดแม่ด้วย จากนั้นทำท่าจะกอดพี่จุ๊บแจงต่อ แต่พี่เค้าเอามือยันหน้าไว้ทัน ยิ้มให้และบอกว่า "ไม่ต้องมาเนียนเลยจ้า" แจ็กหัวเราะแห้งๆ แล้ววิ่งขึ้นบันไดไปทันที
"วิน! แจ็ก! นี่พวกลูกจะรีบไปไหนกัน?"
.....
...
บิ๊บ บิ๊บ บิ๊บ ตริ๊ง~!
วู้มมมมม
[Another World Online]
[ยินดีต้อนรับเพลเยอร์ คุณพร้อมที่จะไปต่างโลกแล้วหรือ
ยังคะ?]
วินยิ้มกว้างออกมาอย่างสดชื่น ดวงตาที่เคยฉายแววเศร้าหมอง
ได้แปรเปลี่ยนเป็นสดใส เนื้อตัวของเขาสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น
อะดรีนาลีนกำลังสูบฉีดทั่วร่างกาย ความคิดในหัวที่วุ่นวายอึดอัดเหมือนรถติดใจกลางกรุงเทพ บัดนี้มันกลับปลอดโปร่งโล่งสบาย ความรู้สึก
ถวิลหาที่เป็นดั่งเปลวไฟที่คุกรุ่นภายในใจตลอดมานั้น เขาได้คำตอบชัดเจนแล้วว่าคืออะไร…
"ผมจะไปไหนน่ะเหรอครับแม่? คำตอบนั้นง่ายมาก..."
"ผมจะไปต่างโลก!"
"เริ่มเกมได้!! [GAME START]!!"
<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<
I Will Go To Another World
[ผมจะไปต่างโลก] เล่มที่ 2 'สมาคมโจรเร้นเงา'
- จบ -
- คำทิ้งท้ายนักเขียน -
นิยายเล่มที่สองจบลงด้วยดีและค้างคาเหลือเกิน(ยิ้ม) หวังว่าทุกท่านจะได้รับความสนุกกลับไปไม่มากก็น้อยนะครับ มีฉากหลายฉาก มุกหลายมุก ที่คิดพล็อตไว้ล่วงหน้าเป็นปีๆ การได้เขียนหรือปลดปล่อยมันออกไปทำให้ผมรู้สึกโล่งและดีใจมากๆ ครับ (ขอถอนหายใจด้วยรอยยิ้มแบบยาวๆ สักหนึ่งเฮือก)
ในเล่มนี้มีตัวละครใหม่มากมายที่เพิ่มเข้ามาไม่ว่าจะเป็น ไนท์ฮอว์ก เจลค์ มาสเตอร์ลู และตัวร้ายอย่างรอธฟิลด์ แต่ที่ชอบที่สุดสำหรับผมนั้นขอยกรางวัลตัวละครดีเด่นให้กับ  แทม ทา ดา แดม แทม แท่ม แทม แทม แท้ม....
"วิสเปอร์ นั่นเองคร้าบ~!!"
น้องเป็นตัวละครที่ไม่ได้คิดมาก่อนล่วงหน้า แต่กระนั้นกลับมีเสน่ห์ล้นเหลือจริงๆ หลังจากนี้หวังว่าจะได้เขียนเรื่องราวของเธอให้มากขึ้นอีกครับ
"ขอบคุณค่ะ"
หือ? เมื่อกี้ได้ยินเหมือนเสียงใครกระซิบไหมครับ เสียงน่ารักคุ้นๆ จังเลยเอาละครับ! วรรณกรรมเยาวชน I Will Go To Another World [ผมจะไปต่างโลก] เล่มที่ 3 'เด็กหนุ่มหายนะ' จะกลับมาพบกับทุกคนให้เร็วที่สุดครับ เห็นจากชื่อเล่มก็พอจะเดาได้เลยใช่มั้ยครับว่าจะเป็นเรื่องราวแบบไหน ใช่แล้วครับ จะเปิดเผยเรื่องราวของวินที่ล็อกอินครั้งแรกนั่นเอง สามวันนั่นมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง? ความจริงนั้นเป็นอย่างไร? หึหึหึ แล้วเจอกันใหม่ครับผม ^__^
บุรุษเที่ยงคืน
Kasiphat Ounob
"ต่างโลก"ในที่สุดผมก็พบจนได้ Another World Online หนทางสู่ต่างโลก สิ่งที่ร่างกายและจิตวิญญาณเฝ้าตามหา ตอนนี้ผมไม่รู้หรอกว่ามันคืออะไรกันแน่ แต่สิ่งที่ผมบอกได้นั่นก็คือ...
"การผจญภัยได้เริ่มขึ้นแล้ว"