ภรรยาหมอเทพผู้เป็นเจ้าพ่อ
Yuan Lai
## บทที่ 1: การเกิดใหม่

ถ้าทุกอย่างสามารถเริ่มต้นใหม่ได้ ฉันจะบอกเธอว่า... การได้แต่งงานกับเธอ เป็นโชคดีที่สุดในชีวิตของฉัน
ถ้าทุกอย่างสามารถเริ่มต้นใหม่ได้ ฉันจะรักเธอเหมือนที่เธอรักฉัน จะไม่งอนหรือทำตัวเอาแต่ใจอีก ไม่ทำให้เธอต้องเจ็บปวดแบบนี้
แต่ว่า...
โลกนี้ไม่มีคำว่า "ถ้า"
มองดูชายที่กอดเธอไว้แน่น ปกป้องเธอไม่ให้บาดเจ็บแม้แต่น้อย ในขณะที่ตัวเขาเองเต็มไปด้วยบาดแผลและเลือด แม้ไร้ลมหายใจแล้ว แต่ร่างกายยังคงโค้งงอเล็กน้อย ใช้เสื้อเกราะกันกระสุนและร่างกายของตัวเองสร้างกำแพงป้องกันให้เธอ...
ครั้งหนึ่ง เธออยากหนีไปจากเขาเหลือเกิน แต่ตอนนี้เมื่อเขาไม่อยู่ข้างกายเธอจริงๆ หัวใจของเธอกลับจมดิ่งลงสู่ความว่างเปล่าและรกร้าง
มองดูดวงตาลึกที่ไม่ยอมหลับ แม้จะไร้ประกายแล้ว แต่ยังคงเจือไว้ด้วยความเอ็นดูอ่อนโยน...
จงนวลนวลไม่อยากเชื่อเลยว่า ชายที่สง่างามดั่งต้นสน สูงใหญ่สง่า สูงส่งดั่งเทพเจ้าคนนั้น จะจากไปแบบนี้
หัวใจเจ็บปวดราวกับถูกมีดปลายแหลมกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำตาไหลพรากออกมาอย่างควบคุมไม่ได้
เขาจากไปแล้ว พร้อมกับพาหัวใจของเธอไปด้วย...
โลกทั้งใบของเธอพังทลายลงพร้อมกับการจากไปของเขา
ในตอนนี้เอง จงนวลนวลถึงตระหนักว่า ในความสัมพันธ์ที่ยาวนาน 6 ปีนี้ เธอได้หลงรักชายคนนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ชายที่เป็นสามีของเธอคนนี้!
"ตูม!"
จงนวลนวลดึงสลักระเบิดมือ
พร้อมกับเสียงระเบิดที่ดังสนั่น ไม่เพียงแต่ศัตรูที่กรูกันเข้ามาถูกระเบิดกระเด็น แต่ร่างของพวกเขาทั้งสองที่กอดกันแน่นก็ถูกระเบิดไปด้วย
ไม่สามารถให้ชีวิตคู่ที่สมบูรณ์แบบกับเธอได้ อย่างน้อยเมื่อกลายเป็นเถ้าถ่านแล้ว เราก็ยังได้เกี่ยวพันกันอยู่
ถ้ามีชาติหน้า...
"แกร๊ก... กึกๆๆๆ"
ยังไม่ทันได้นัดหมายชาติหน้ากับเขา จงนวลนวลก็ถูกปลุกด้วยเสียงแหลมที่มีกลิ่นสนิมเหล็กดังขึ้น
สายตาพร่าเลือนเพราะแสงจากการระเบิด ม่านตาเธอเบลอไปหมด กะพริบตาแรงๆ ภาพตรงหน้าถึงค่อยๆ ชัดเจนขึ้น
ตรงหน้าเธอคือกำแพงคอนกรีตสีขาวที่หนาและหยาบ บนกำแพงมีป้ายตัวอักษรสีแดงแปดตัว -
สารภาพผิดเบาโทษ ขัดขืนหนักโทษ!
ประตูเหล็กของห้องถูกเปิดจากด้านนอก เจ้าหน้าที่ตำรวจหญิงเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม บนป้ายอกของเธอมีตัวอักษรสองตัว - "ศาล"!
"จงนวลนวล ผู้ตายได้ถอนฟ้องแล้ว ศาลตัดสินว่าคุณไม่มีความผิด ข้อหาฆาตกรรมไม่เป็นความจริง คุณได้รับอิสรภาพแล้ว"
จงนวลนวลนั่งอยู่ที่ขอบเตียง ปากอ้าค้าง ยังคงอยู่ในภาวะงุนงงว่านี่คือความจริงหรือความฝัน
เจ้าหน้าที่ราชทัณฑ์เคยเห็นสีหน้าแบบนี้มามาก เดินเข้าไปหาจงนวลนวล พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังและหนักแน่นว่า: "อยู่ในคุกมาหนึ่งเดือน คงรู้แล้วว่าคุกเป็นยังไง นี่เป็นสถานที่ที่ไม่มีอิสรภาพ หวังว่าเมื่อออกไปแล้วจะใช้ชีวิตให้ดี อย่ากลับมาที่นี่อีกตลอดชีวิต ตอนนี้ รีบเก็บของแล้วออกไปเถอะ ครอบครัวของคุณรออยู่ที่ห้องเยี่ยมข้างนอก"
ครอบครัว?
หัวใจของจงนวลนวลสะท้าน ผลักเจ้าหน้าที่ราชทัณฑ์หญิงออกแล้ววิ่งไปที่ห้องเยี่ยม แม้แต่รองเท้าก็ไม่ทันใส่
ระยะทางจากห้องขังถึงห้องเยี่ยมไม่ถึง 500 เมตร แต่จงนวลนวลรู้สึกว่าระยะทาง 500 เมตรนี้ เหมือนใช้เวลาทั้งชีวิตของเธอ
หากไม่ใช่เพราะความเย็นที่ฝ่าเท้าคอยเตือนเธอทุกก้าวที่วิ่งว่านี่ไม่ใช่ความฝัน จงนวลนวลคงไม่กล้าเชื่อว่า - เธอได้เกิดใหม่จริงๆ
เกิดใหม่ย้อนกลับไป 6 ปีก่อน ตอนที่จงเฉียนเฉียนผลักคนตาย และเธอยอมรับผิดแทนเพราะความรักในฐานะพี่น้อง กลายเป็นฆาตกร


## บทที่ 2: พบกันอีกครั้ง

ในตอนนี้ เธออยู่ในสถานกักขังมาเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็ม ถูกอัยการฟ้องร้องขึ้นศาล ถูกตัดสินจำคุก 20 ปี แต่ด้วยความช่วยเหลือของเฉิงหยาง เธอได้อุทธรณ์สำเร็จและได้รับการปล่อยตัวเนื่องจากเป็นผู้บริสุทธิ์
หากความทรงจำของเธอไม่มีปัญหา วันนี้คนที่มารับเธอนอกจากพ่อแม่และจงเฉียนเฉียนแล้ว ก็ควรจะมีชายคนนั้นที่ให้ความสำคัญกับชีวิตของเธอมากกว่าชีวิตของเขาเอง - สามีของเธอ เฉิงหยาง
แต่ตอนนี้เป็นเวลาหกปีก่อน เขายังเป็นเพียงคู่หมั้นของเธอเท่านั้น
จงนวลนวลวิ่งไปที่ห้องเยี่ยมญาติอย่างรวดเร็ว เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นร่างสูงสง่านั้น หัวใจของเธอบีบรัดทันที
เขาสูงและเย็นชา รอบกายแผ่รัศมีของผู้นำทหารที่ไม่อาจเข้าใกล้ได้
เครื่องแบบการรบที่สวมใส่อย่างเรียบร้อยขับเน้นร่างสูง 188 เซนติเมตรของเขาให้ดูสง่า เย็นชา และน่าเกรงขาม ราวกับต้นสนที่แข็งแกร่งแผ่กิ่งก้านสง่างาม กลิ่นอายของความเด็ดเดี่ยวและความเข้มแข็งแผ่ซ่านออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
แสงแดดฤดูใบไม้ร่วงส่องผ่านหน้าต่างกระจกเข้ามา ตกกระทบใบหน้าหล่อเหลาราวกับถูกแกะสลักของเขา สันจมูกตรงทำให้เกิดเงาบางๆ ที่ปีกจมูก เพิ่มความลึกลับและเสน่ห์ที่บรรยายไม่ถูกให้กับใบหน้าที่สมบูรณ์แบบของเขา
ขณะนี้ เขากำลังยืนโทรศัพท์อยู่ที่หน้าต่าง เมื่อเห็นเธอวิ่งเข้ามา เขาเพียงแค่เหลือบมองเธอแวบเดียวเท่านั้น แล้วรีบเบนสายตาไปมองนอกหน้าต่าง พูดคุยเรื่องงานกับคนในสายต่อไปอย่างจริงจัง
ราวกับว่าการมารับเธอออกจากคุกเป็นเพียงการกระทำที่ไม่ได้ตั้งใจและบังเอิญเท่านั้น
หลังจากได้พบชายที่สง่างามดั่งต้นสนและสูงส่งดั่งเทพเจ้าคนนี้อีกครั้ง หัวใจที่แขวนค้างของจงนวลนวลก็ค่อยๆ สงบลง
จู่ๆ ความรู้สึกเศร้าก็พุ่งขึ้นมาจนน้ำตาคลอ หากไม่ได้พยายามควบคุมอย่างสุดความสามารถ น้ำตาคงจะไหลออกมาอีกครั้ง
เฉิงหยาง สามีของเธอ ชายที่ทะนุถนอมและปกป้องเธอสุดหัวใจ เขายังมีชีวิตอยู่ในโลกนี้!
"หนวนหนวน ลูกเป็นยังไงบ้าง? อยู่ในคุกมาหนึ่งเดือน มีใครรังแกลูกไหม? มีที่ไหนไม่สบายไหม? บอกแม่นะ แม่จะจัดการให้!"
"หนวนหนวนเป็นลูกสาวแท้ๆ ของจงกุ้ยจุน จะอ่อนแอได้ยังไง? ดูสิ หนวนหนวนผิวพรรณผ่องใส สีหน้าสดชื่น ดูแข็งแรงดีมากเลย! ฮ่าๆๆๆ... ลูก ทางตระกูลโจวถอนฟ้องแล้ว ข้อหาฆาตกรรมของลูกตกไป พ่อมารับลูกออกจากคุก ดีใจไหมลูก?"
สายตาของจงนวลนวลถูกขัดจังหวะกะทันหัน พ่อของเธอจงกุ้ยจุนและแม่เจียงชูหวานยืนอยู่ตรงหน้าเธอ คนหนึ่งจับมือซ้าย อีกคนจับมือขวา ถามไถ่ด้วยความห่วงใย
ตรงกลาง จงเฉียนเฉียนพี่สาวต่างมารดาของเธอยืนอยู่เยื้องๆ ด้านหน้าของเฉิงหยาง จากมุมมองของเธอ ดูเหมือนทั้งสองคนยืนเคียงข้างกัน
ชาติที่แล้ว เมื่อเห็นเฉิงหยางมารับเธอ หัวใจของเธอก็รู้สึกสะเทือนเล็กน้อย
แต่เมื่อเห็นคู่หมั้นของตัวเองคุยโทรศัพท์ไม่หยุด ทำท่าเหมือนยุ่งมากจนไม่มีเวลาสนใจเธอ รวมถึงการที่จงเฉียนเฉียนแกล้งสนิทสนมกับเขา ยืนเคียงข้างกันอย่างโอหัง ก็ทำให้เธอรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก
เธอใช้เวลานานมาก จ่ายราคาที่แพงมากกว่าจะได้กลับมาบ้านของตัวเอง กลับมาอยู่พร้อมหน้ากับพ่อแม่ จุดประสงค์ของเธอคือการได้อยู่พร้อมหน้าครอบครัว สัมผัสความอบอุ่นของความรักในครอบครัว ไม่ใช่กลับมาเพื่อแย่งชิงความรักและทำการต่อสู้ในบ้านกับพี่สาวต่างมารดา


## บทที่ 3: ความแข็งเกร็ง

ดังนั้นในชาติที่แล้ว เมื่อเห็นจงเฉียนเฉียนแสดงความเป็นเจ้าของต่อเฉิงหยางอย่างชัดเจน เธอจึงเกิดความคิดที่จะถอยห่างและหย่าร้างกับเฉิงหยาง เพราะความรักฉันพี่น้องและการโน้มน้าวจากแม่ของเธอ
แต่การที่เธอยอมอดทนครั้งแล้วครั้งเล่า และการทำร้ายเฉิงหยาง สุดท้ายกลับไม่ได้รับความเข้าใจและความซาบซึ้งจากญาติพี่น้อง แต่กลับได้รับการทำลายล้างที่เกือบจะบ้าคลั่ง
น่าขันที่ข้างนอกมีนักฆ่าระดับนานาชาติและทหารรับจ้างมากมายที่ต้องการฆ่าเธอ แต่ไม่มีใครทำอะไรเธอได้เลย แต่สุดท้ายเธอกลับพลาดท่าในมือของแม่แท้ๆ ของตัวเอง
พวกเขาไม่เพียงแต่ทำลายเธอ แต่ยังทำลายเฉิงหยางด้วย
ดังนั้นในชาตินี้ ความรักในครอบครัวทั้งหมดล้วนเป็นเพียงเมฆลอย
งูพิษไม่แสดงพิษ พวกเขาคงคิดว่าเธอเป็นเชือกที่จะจัดการอย่างไรก็ได้สินะ!
สายตาของจงนวลนวลจ้องมองเฉิงหยางไม่วางตา ขณะที่สายตาของเฉิงหยางก็แอบมองเท้าเปล่าของจงนวลนวลเป็นครั้งคราว แม้แต่น้ำเสียงที่พูดคุยกับคนอื่นก็เย็นชาโดยไม่รู้ตัว
จงเฉียนเฉียนทำตัวเป็นพี่สาวใจดีเดินเข้ามาข้างหน้า บังสายตาของจงนวลนวลที่มองไปที่เฉิงหยาง ยิ้มพลางพูดว่า "หนวนหนวน ฉันเป็นห่วงเธอมากที่ถูกจับ เพื่อให้เธอออกมาเร็วๆ ฉันได้ไปขอร้องพี่ชายเจอะหยางหลายครั้งแล้วนะ"
เธอใช้หางตามองเฉิงหยางที่ยังคงคุยโทรศัพท์อยู่ เมื่อแน่ใจว่าเขาไม่ได้สนใจจงนวลนวลและจะไม่ได้ยินบทสนทนาของพวกเธอ จึงพึงพอใจที่จะกระซิบว่า "คำพูดที่เธอพูดกับพี่ชายเจอะหยางก่อนหน้านี้ทำร้ายจิตใจเขามาก เดิมทีเขาไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของเธอแล้ว แต่ฉันขอร้องเขาไม่หยุด เขาถึงได้ยอมช่วยเธอออกมา"
จงเฉียนเฉียนไม่ทันสังเกตว่า พอเธอพูดกระซิบจบ คิ้วของเฉิงหยางก็ขมวดเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น เห็นได้ชัดว่าคำพูดของจงเฉียนเฉียน เขาได้ยินทั้งหมด
หลังจากกระซิบจบ จงเฉียนเฉียนก็พูดเสียงดังว่า "พี่ชายเจอะหยางเป็นคนดีมาก เดี๋ยวเธอต้องไปขอบคุณเขานะ ถ้าไม่มีเขา แม่ของโจวจินฮุยก็คงไม่ถอนฟ้อง และเธอก็คงไม่ได้ออกมาเร็วขนาดนี้"
นัยยะที่แฝงอยู่คือ การที่เธอได้ออกจากคุกเป็นเพราะความดีความชอบของจงเฉียนเฉียน
เป็นเพราะเธอไปขอร้องเฉิงหยาง เฉิงหยางถึงได้ช่วยคู่หมั้นของเขาเพราะเห็นแก่หน้าเธอ
ในขณะเดียวกันเธอยังส่งข้อความถึงจงนวลนวลว่า: ในช่วงหนึ่งเดือนที่เธอติดคุก ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเฉิงหยางได้พัฒนาไปอย่างก้าวกระโดด ส่วนจงนวลนวล แม้จะยังมีสถานะเป็นคู่หมั้นของเฉิงหยาง แต่ก็กลายเป็นอดีตไปแล้ว
สำหรับจงนวลนวลที่เคยทะนงตนในอดีต คำพูดเหล่านี้ของจงเฉียนเฉียนจะทำให้เธอรู้สึกขยะแขยง และทำให้เธอเกิดความระแวงต่อเฉิงหยาง
แต่ตอนนี้...
จงนวลนวลยิ้มหวานให้จงเฉียนเฉียน "ฉันนึกว่าป๋าป๋ากับแม่ประกันตัวฉันออกมา ที่แท้เป็นเฉิงหยางที่ช่วยฉันนี่เอง พี่สาวพูดถูก เฉิงหยางเป็นผู้ชายที่ดีจริงๆ ฉันควรขอบคุณเขา"
จงเฉียนเฉียน: ...
ไม่ใช่... เธอไม่ได้หมายความแบบนั้น!
จงนวลนวลดึงมือออกจากมือของจงกุ้ยจุนและเจียงชูหวาน ผลักจงเฉียนเฉียนที่ยืนขวางหน้าเธอออก แล้ววิ่งเข้าหาเฉิงหยางอย่างรวดเร็ว
เฉิงหยางที่แกล้งทำเป็นคุยโทรศัพท์ แต่จริงๆ แล้วใจจดจ่ออยู่ที่จงนวลนวลตลอดเวลา รู้สึกเพียงแค่ว่ามีอะไรบางอย่างวูบผ่านตา แล้วสิ่งที่นุ่มนิ่มและอ่อนนุ่มก็พุ่งเข้ามาในอ้อมอกของเขา
ทั้งร่างของเฉิงหยางแข็งทื่อ แม้ใบหน้าจะยังคงเย็นชาสง่างามและไม่แสดงอารมณ์เช่นเคย แต่มือขวาที่กำโทรศัพท์จนข้อนิ้วขาวซีด และอกที่แข็งจนทำให้หูของจงนวลนวลเจ็บ ก็เผยความรู้สึกตื่นเต้นในตอนนี้ของเขาออกมาจนหมด


## บทที่ 4: เสี่ยวเถียนเถียนตั้งครรภ์

"หล่าวต้า ฉันไม่รู้จะพูดอะไรแล้วจริงๆ! คุณอยู่ที่กรมการรบทุกวัน มีเรื่องอะไรที่เกิดขึ้นที่นั่นที่จะหลุดรอดสายตาคุณไปได้ จะให้ฉันพูดไปเรื่อยๆ ทำไม? คุณไม่ได้เจอแฟนมาเดือนนึงแล้ว ก็คุยกับแฟนคุณดีๆ สิ! ฉันบอกคุณนะ ผู้หญิงต้องคอยเอาใจ ถ้าเธอทำหน้าเย็นชาใส่คุณ คุณก็เอาหน้าร้อนๆ ของคุณไปแนบก้นเย็นๆ ของเธอสิ สักวันก็ต้องอุ่นขึ้นมาเอง คุณจะมาดึงฉันคุยไปทำไม? เอ่อ... งั้นผมขอวางสายนะครับ?..."
เสียงจากปลายสายดังมาถึงหูของจงนวลนวลอย่างชัดเจน
จงนวลนวลซุกหน้าลงบนอกของเฉิงหยาง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มขบขัน
เขาใส่ใจเธอมากขนาดนี้ ถึงแม้ว่าตลอดหกปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยให้หน้าเขาเลยสักครั้ง แต่ทุกครั้งที่เธอมีปัญหาหรือตกอยู่ในอันตราย เขาจะปรากฏตัวต่อหน้าเธอเป็นคนแรกเสมอ คอยแก้ปัญหาให้เธอ คอยเป็นร่มฟ้าปกป้องเธอ
แม้แต่เมื่อเผชิญหน้ากับความตาย เขาก็ยังใช้ร่างกายของตัวเองสร้างกำแพงมนุษย์ขึ้นมา ปกป้องเธอไว้อย่างแน่นหนา
ผู้ชายแบบนี้ ความรักของเขาเหมือนมหาสมุทรอันลึกล้ำ ดูเผินๆ เรียบนิ่ง แต่แท้จริงแล้วลึกซึ้งกว้างใหญ่
ดังนั้น... เมื่อไม่ได้เจอกันตั้งหนึ่งเดือน พอเธอปรากฏตัวขึ้น เขากลับแค่ชายตามองเธอแวบเดียว แล้วก็คุยโทรศัพท์ไม่หยุด ชัดเจนว่าเขาไม่ได้มีธุระอะไรจริง แต่กำลังแกล้งทำเท่
การแกล้งทำเท่ของเขาก็แค่เพื่อปิดบังความเก้อเขินในใจ เขากลัวว่าการปรากฏตัวของเขาจะทำให้เธอรำคาญ จึงพยายามลดการมีตัวตนของตัวเองให้น้อยที่สุด
ในตอนนี้ จงนวลนวลรู้สึกสงสารเขาขึ้นมาเบาๆ ในใจ
การที่เธอเคยเหยียบย่ำความรู้สึกของเขาอย่างไม่ไยดีในอดีต มันช่างเลวร้ายจริงๆ
ปลายสายรอฟังเสียงเฉิงหยางไม่ได้สักที จึงจำใจพูดว่า: "ได้ๆ งั้นผมพูดต่อก็ได้ อืม... เอ่อ หล่าวต้าครับ คุณรู้มั้ยว่าแมวจรจัดที่ฉินเซาจื่อเลี้ยงไว้ข้างนอกท้องแล้ว? เชี่ย ไม่รู้ว่าแมวตัวผู้บ้าไหนชอบไปหว่านพันธุ์ทั่ว ถึงกับทำให้เสี่ยวเถียนเถียนท้อง น้องเสี่ยวเถียนเถียนยังไม่ถึงสองขวบเลยนะ!
นี่มันการเสื่อมทรามทางศีลธรรม ขาดจิตสำนึกความเป็นแมวชัดๆ! ผมว่านะ พฤติกรรมแบบนี้ที่ชอบไปทิ้งรักไว้ทั่ว ไม่เลือกเวลาและสถานที่ในการหว่านพันธุ์ เราควรต่อต้านอย่างเด็ดขาด balabala..."
"เฉิงหยาง ฉันคิดถึงคุณ"
จงนวลนวลซบหน้าลงบนอกของเฉิงหยาง สองแขนโอบรัดเอวเขาแน่น หัวใจเต็มไปด้วยความสุขล้นเหลือ จึงเอ่ยออกมาตามความรู้สึก
"ปัง!" (โทรศัพท์ร่วงลงพื้นด้วยท่าทางสวยงามแต่แปลกประหลาด หน้าจอแตกเป็นใยแมงมุมในทันที)
"ฮัลโหล? ฮัลโหล? หล่าวต้า ยังฟังอยู่มั้ยครับ? ผมจะพูดต่อดีมั้ย?... งั้นผมพูดต่อนะครับ ผมตัดสินใจว่าคืนนี้จะคอยดักรอ ต้องจับแมวตัวร้ายที่ทำให้เสี่ยวเถียนเถียนท้องให้ได้ จะได้สั่งสอนมันซะหน่อย ถ้ามันยังควบคุมน้องชายมันไม่ได้ ผมไม่รังเกียจที่จะพามันไปทำหมัน..."
"เฉิงหยาง จริงๆ แล้วฉันกับโจวจินฮุยไม่มีความสัมพันธ์อะไรกันเลย ตั้งแต่ฉันไปเรียนที่เจียหยง เขาก็แค่ตามจีบฉันฝ่ายเดียว แต่ฉันไม่เคยสนใจเขาเลย
ตอนที่โจวจินฮุยตกตายนั่น ตอนที่คุณถามฉันว่ามีความสัมพันธ์อะไรกับเขา ที่ฉันบอกว่าเป็นแฟนกัน ก็เพราะโกรธคุณเท่านั้นแหละ แล้วก็เรื่องที่ฉันบอกว่ามีคนมาจีบที่โรงเรียนเยอะ ฉันหลอกเขาทุกคนไว้เป็นตัวสำรอง ก็โกหกทั้งนั้น ตอนนั้นฉันแค่อยากทำให้คุณโกรธ อยากยกเลิกการหมั้น เลยขู่ว่าจะทำให้หัวคุณกลายเป็นทุ่งหญ้าหูหลุนเป่ยเอ้อร์น่ะ"


## บทที่ 5: ไฟริษยาลุกโชน

"ฉันผิดเอง! ต่อไปฉันจะไม่พูดอะไรที่ทำให้คุณเสียใจอีกแล้ว คุณอย่าโกรธฉันนะ?"
เฉิงหยางให้ความสำคัญกับเพศตรงข้ามที่วนเวียนอยู่รอบตัวเธอมาก
ให้ความสำคัญจนถึงขั้นหมกมุ่นและขาดเหตุผล
ดังนั้นจงนวลนวลจึงคิดว่า เธอจำเป็นต้องทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับโจวจินฮุยและเพื่อนชายคนอื่นๆ ชัดเจน และให้เฉิงหยางเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งว่า เธอจงนวลนวลไม่มีแฟนคนอื่น เธอก็เหมือนกับเขา - มีแค่เขาคนเดียว! ต้องการแค่เขา!
"ได้"
แต่เดิมคิดว่าเธอต้องอธิบายนานมาก ต้องทำอะไรหลายอย่าง และต้องเอาอกเอาใจเขาหลายรูปแบบ เขาถึงจะเชื่อและให้อภัยเธอ ใครจะรู้ว่าเธอแค่พูดประโยคสั้นๆ เฉิงหยางก็ให้อภัยเธอทันที ราวกับว่าเขาไม่เคยเจ็บปวดจากคำพูดของเธอเลย
คำว่า "ได้" ที่มาอย่างกะทันหัน ทำให้จงนวลนวลงุนงงไปชั่วขณะ มองเขาด้วยความไม่แน่ใจว่าตัวเองได้ยินผิดหรือเปล่า
เมื่อเห็นเธอเผยอริมฝีปากสีชมพูระเรื่อ ดวงตาคู่งามราวกับจิ้งจอกน้อยเปล่งประกายวาววับด้วยน้ำตา ขนตายาวกระพือขึ้นลงราวกับพัดขนนก ปัดเบาๆ ลงบนหัวใจของเขา กระตุ้นความรู้สึกในอกของเขา เฉิงหยางแทบจะทนไม่ไหวที่จะก้มลงไปจูบสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ตรงหน้านี้อย่างดูดดื่ม เพื่อบรรเทาความคิดถึงที่สะสมมาตลอดหนึ่งเดือน
แต่สุดท้ายเขาก็ยับยั้งตัวเองไว้ได้
เพราะก่อนหน้านี้เขาเคยบังคับเธอ และยังยื่นรายงานการแต่งงานต่อกรมการรบโดยพลการ ทำให้เธอมีความรู้สึกเป็นปฏิปักษ์ต่อเขาอย่างลึกซึ้ง กว่าจะรอให้ทัศนคติของเธอที่มีต่อเขาดีขึ้นบ้าง เขาไม่กล้าไปแตะต้องจุดอ่อนของเธออีก
ข่มใจไว้ไม่โอบกอดเธอเข้ามาในอ้อมอก เฉิงหยางพูดว่า: "โจวจินฮุยเป็นโรคลมชัก วันนั้นตอนที่เขาทะเลาะกับคุณ เขาเกิดอาการลมชักกำเริบ เลยกลิ้งตกบันไดกระแทกท้ายทอยเสียชีวิต รายงานชันสูตรศพได้พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของคุณแล้ว ครอบครัวของโจวจินฮุยก็ยอมรับอาการป่วยของเขา คุณไม่มีความผิด การตายของเขาไม่มีความเกี่ยวข้องกับคุณเลย คุณไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิด"
"อืม" จงนวลนวลพยักหน้า
ความจริงแล้ว โจวจินฮุยถูกจงเชียนเชียนผลักตกบันไดตอนที่เขากำลังมีอาการ เธอเห็นจงเชียนเชียนตกใจจนช็อก คิดว่าถ้าเข้าคุกแทนเธอ ตัวเองก็จะไม่ถูกรังแก แม้จะเข้าคุก ตัวเองก็มีวิธีที่จะออกมาได้ จึงยอมรับผิดแทนเธอ
การตายของโจวจินฮุยไม่เกี่ยวกับเธอตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เธอจึงไม่รู้สึกผิดอะไรเลย
เฉิงหยางและจงนวลนวลมีสนามแม่เหล็กเฉพาะตัว หญิงสาวเงยหน้าขึ้น ใต้สันจมูกโด่ง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มแห่งความสุข ชายหนุ่มก้มหน้าลง ดวงตาที่เหมือนทะเลลึกไร้คลื่น ตอนนี้เต็มไปด้วยความเอ็นดู
แสงอาทิตย์สาดส่องลงบนร่างสูงสง่าของเขา ทำให้รอบกายเขามีประกายทองอ่อนๆ ลดความแข็งกร้าวลงไปหลายส่วน ดูนุ่มนวลยิ่งกว่าดวงจันทร์ และเจิดจ้ายิ่งกว่าดวงอาทิตย์
ทั่วทั้งห้องรับแขกเต็มไปด้วยฟองสบู่สีชมพูแห่งความโรแมนติก ทำให้ใบหน้าที่จงเชียนเชียนแต่งแต้มมาอย่างประณีตไม่สามารถรักษารอยยิ้มใดๆ ไว้ได้อีก ทั้งใบหน้าบิดเบี้ยวผิดรูป
ไม่ถูก ไม่ถูก นี่คือจงนวลนวลคนเดิมที่หยิ่งผยอง เย็นชา และไม่เห็นใครอยู่ในสายตาจริงๆ หรือ?
เธอเกลียดเฉิงหยางขนาดนั้น โกรธแค้นสิ่งที่เฉิงหยางเคยบังคับให้เธอทำ... เธอเคยสัญญากับตนว่าจะไม่อยู่กับเฉิงหยาง
เธอทำไมถึง...
เธอทำไมถึง!!!
เมื่อเห็นชายหนุ่มที่เพิกเฉยต่อตนอย่างสิ้นเชิงตั้งแต่ต้นจนจบ แต่กลับแสดงความอ่อนโยนทั้งหมดออกมาเมื่อเจอจงนวลนวล จงเชียนเชียนกำหมัดแน่น เล็บจิกลงบนฝ่ามือจนเป็นแผลลึกโดยไม่รู้ตัว
จงเชียนเชียนดวงตาลุกโชนด้วยไฟริษยา ก้าวสามก้าวรวดไปหยุดตรงหน้าจงนวลนวล


## บทที่ 6: หนาวไหม?

ขณะที่กำลังจะดึงผู้หญิงต่ำช้าคนนี้ออกจากข้างๆ เฉิงหยาง เจียงชูหวานก็มาถึงข้างๆ ทั้งสองคนก่อนแล้ว
"หนวนหนวน ดูเธอสิ ทั้งแม่ ป๋าป๋า และพี่สาวก็ยังอยู่ที่นี่มองอยู่นะ แต่เธอกลับกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับเฉิงหยาง เด็กคนนี้นะ ยังดีที่มีแค่ครอบครัวเราอยู่ที่นี่ ถ้าอยู่ข้างนอก ไม่กลัวคนอื่นนินทาหรือไง?"
จงนวลนวลไม่ได้ใส่ใจ
"แม่คะ เฉิงหยางเป็นคู่หมั้นของหนู แถมยังเป็นทหารด้วย ใครจะกล้านินทาอะไรพวกเราได้? ถ้าอยากจะพูด ก็ปล่อยให้เขาพูดไปสิคะ"
คำพูดของจงนวลนวลแทบจะเป็นการยอมรับความสัมพันธ์คู่หมั้นระหว่างเธอกับเขาโดยอ้อม ซึ่งไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ของจงนวลนวล ทำให้เฉิงหยางที่กำลังอารมณ์ดีอยู่แล้วยิ่งรู้สึกสดชื่นขึ้นไปอีก
เห็นเจียงชูหวานกำลังจะค้าน เฉิงหยางก็พูดสนับสนุนว่า: "จะไม่มีใครนินทาพวกเราหรอกครับ รายงานการแต่งงานจากกรมการรบได้อนุมัติแล้ว แค่รอให้หนูอายุครบ 18 ปี เราก็แต่งงานกันได้ทันที ดังนั้นตอนนี้หนูก็เป็นแฟนนายทหารอนุมัติแล้ว คนที่กล้านินทาก็เท่ากับทำลายการแต่งงานทหาร ถ้าใครปากมากให้ผมได้ยินอะไรที่ไม่ดี ผมสามารถฟ้องร้องเขาขึ้นศาลทหารได้ ให้เขาใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับกำแพงสูง"
ได้ยินคำพูดของเฉิงหยาง เจียงชูหวานก็ได้แต่หุบปากอย่างกระอักกระอ่วน เปลี่ยนหัวข้อสนทนา
"เอาล่ะๆ พวกเธอสองคนสามารถอยู่ด้วยกันดีๆ แม่ก็ดีใจแล้ว แต่ที่นี่มันเป็นสถานกักกัน สถานที่อัปมงคลแบบนี้ลูกยังจะอยู่ต่อหรือ? รีบไปกันเถอะ วันนี้แม่ให้อาจ้าวซื้อปูทะเลและกุ้งมังกรที่ลูกชอบมา ยังมีของอร่อยอีกเยอะที่ลูกชอบ กลับบ้านไปป๋าป๋ากับแม่จะจัดงานต้อนรับลูกดีๆ"
พูดจบ เจียงชูหวานก็ยื่นมือไปดึงมือของจงนวลนวลที่โอบเอวเฉิงหยางออก จับไว้ในมือตัวเอง แล้วเรียกจงกุ้ยจุนกับจงเฉียนเฉียนเตรียมจะไป
"เดี๋ยวก่อน"
เจียงชูหวานถูกเฉิงหยางเรียกไว้ ยังไม่ทันได้สติ จงนวลนวลที่อยู่ข้างๆ ก็ถูกเฉิงหยางอุ้มขึ้นแบบเจ้าสาว
ท่ามกลางความอิจฉาริษยาจนตาถลนของจงเฉียนเฉียน เฉิงหยางวางเธอลงบนโต๊ะ ยื่นมือทั้งสองข้างจับเท้าขาวนวลราวหยกของเธอ
หลังจากสัมผัสถึงความเย็นที่เท้า คิ้วของเฉิงหยางก็ขมวดโดยไม่รู้ตัว มีทั้งการตำหนิ แต่ส่วนใหญ่เป็นความเป็นห่วง: "ทำไมไม่ใส่รองเท้าล่ะ? นี่เดือนพฤศจิกายนแล้วนะ ไม่หนาวหรือ?"
จงนวลนวล: ...เธอแค่พบว่าตัวเองเหมือนได้เกิดใหม่ เหมือนจะได้เจอเฉิงหยางอีกครั้ง ตื่นเต้นจนลืมใส่รองเท้าไปเฉยๆ
แต่ความเย็นแค่นี้สำหรับเธอแล้วไม่มีอะไรหรอก
"คุณป้าครับ รองเท้าของหนวนหนวนอยู่ไหนครับ?"
เจียงชูหวานงง: "รองเท้าของเธออยู่ไหน ฉันจะไปรู้ได้ยังไง?" ทำไมต้องถามเธอด้วย?
เฉิงหยางขมวดคิ้ว: "ผมหมายถึง เสื้อผ้าและรองเท้าสำหรับเปลี่ยนที่พวกคุณเอามาให้เธอล่ะครับ? เธอไม่สามารถออกไปในชุดนักโทษได้นะครับ!"
เห็นทุกคนมองมาที่ตัวเอง เจียงชูหวานรู้สึกเสียหน้า สีหน้าเก้อเขิน
"ยัง...ยังต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยเหรอ? คือว่า...ฉันไม่เคยติดคุกนี่ ไม่รู้ว่ามีธรรมเนียมแบบนี้ด้วย พอได้ยินว่าหนวนหนวนจะได้ออกจากคุก ตื่นเต้นจนไม่ได้เตรียมอะไรเลย รีบตามมาเลย หนวนหนวน ลูกไม่โกรธแม่นะ?"
งั้นต้องเคยติดคุกถึงจะรู้ว่าต้องเอาเสื้อผ้ามาให้เหรอ?
นี่มันเรื่องสามัญสำนึกนะ!
ใครที่ออกจากคุก ถ้ามีครอบครัว ใครบ้างจะไม่คิดเอาเสื้อผ้าไปให้ญาติที่อยู่ข้างใน? แล้วเอาชุดนักโทษกับของในคุกกลับไปเผาทิ้ง นอกจากจะเป็นการขจัดโชคร้ายแล้ว ยังเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วย
ครอบครัวของเธอ ดูเหมือนไม่ได้ใส่ใจเรื่องของเธอเลยนะ!


## บทที่ 7: ทำไมต้องถามเธอด้วย?

"เธอทำอะไรของเธอน่ะ แม้แต่เสื้อผ้าสักชุดก็ไม่ได้เอามาให้หนวนหนวน เธอเป็นแม่แบบนี้ได้ยังไง?"
จงกุ้ยจุนเป็นคนที่ชอบดูสีหน้าผู้บังคับบัญชา ถึงแม้เฉิงหยางจะเป็นคู่หมั้นของหนวนหนวล แต่ตำแหน่งก็สูงกว่าเขา ตอนนี้เห็นสีหน้าเฉิงหยางไม่ค่อยดี เขาก็ตะโกนใส่ภรรยาทันที
เจียงชูหวานหน้าซีดเผือด รู้ตัวว่าทำไม่ดีพอ มองจงนวลนวลด้วยสายตาประจบเล็กน้อย
"หนวนหนวนจ๊ะ งั้นเราใส่ชุดนี้ไปก่อนไหม รถก็จอดอยู่ข้างนอก แค่เดินไม่กี่ก้าว กลับบ้านค่อยเปลี่ยนนะ?"
จงนวลนวลก็ได้แต่อึ้ง แต่จะทำยังไงได้ล่ะ? จะไปขอยืมเสื้อผ้าจากเจ้าหน้าที่ตำรวจก็คงไม่ได้
กำลังจะพยักหน้า ก็ได้ยินเฉิงหยางพูดว่า "รอฉันแป๊บนึง"
เฉิงหยางเดินออกไป สักพักก็กลับเข้ามา แต่ในมือมีถุงใหญ่หลายใบ
ยื่นถุงให้จงนวลนวล "ไม่รู้ว่าเธอชอบสีอะไร ฉันซื้อมาส่งๆ"
ความอบอุ่นไหลผ่านหัวใจ
ผู้ชายที่ดีขนาดนี้ ทำไมชาติที่แล้วเธอถึงไม่รู้จักทะนุถนอมเขาเลยนะ? จงนวลนวลก้มหน้าสำนึกผิดกับความผิดพลาดที่เธอทำในชาติก่อน
เฉิงหยางยื่นถุงไปตรงหน้าจงนวลนวล แต่เห็นเธอก้มหน้าอยู่ตลอด ไม่ยื่นมือมารับ
งั้น... ภาพที่เธอดีกับเขาเมื่อกี้ เป็นแค่การแสดงเพื่อแกล้งจงเฉียนเฉียนใช่ไหม?
เธอยังคงเกลียดเขา แม้แต่เสื้อผ้าสักชุด เธอก็ไม่อยากรับของจากเขา
คิดถึงความเป็นไปได้แบบนั้น หัวใจของเฉิงหยางที่เพิ่งสดใสขึ้นก็มืดมนลงในทันที
"ใส่ชุดนักโทษออกไปจะเป็นลางร้าย ถ้าเธอไม่ชอบ ก็ใส่ไปก่อน กลับไปแล้วค่อยทิ้งก็ได้"
พูดจบ จงนวลนวลก็กระโดดลงจากโต๊ะ แล้วกอดเฉิงหยางแน่นอีกครั้ง
"ตุ้บ!"
ถึงแม้จะถูกกอดเป็นครั้งที่สองแล้ว แต่เฉิงหยางก็ยังรู้สึกว่าไม่เป็นความจริง ด้วยความตื่นเต้น ร่างกายก็ไม่ฟังคำสั่งทันที มือเผลอปล่อย ถุงใหญ่หลายใบในมือก็ร่วงลงพื้นหมด
"ฉันชอบ! ไม่ว่าคุณจะซื้ออะไรมาให้ ฉันชอบหมดเลย!"
จงนวลนวลกอดเฉิงหยางแน่น เธอรู้สึกได้ถึงอารมณ์ที่ตกต่ำของเขาตอนพูดเมื่อกี้
เขาคงคิดว่าเธอไม่ชอบเขาเลย เลยไม่อยากใส่เสื้อผ้าที่เขาซื้อมา
เฉิงหยางของเธอ เป็นผู้ชายที่เพียบพร้อมขนาดนี้ ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ดึงดูดสายตาผู้หญิง เป็นที่จับตามองของทุกคน ราวกับเป็นจักรพรรดิองค์หนึ่ง แต่ต่อหน้าเธอ กลับต้องระมัดระวังตัวตลอด แม้กระทั่งต้องพูดจาอ่อนน้อม
จงนวลนวลรู้สึกว่าตัวเองในอดีตช่างเลวร้ายเหลือเกิน
ก็แค่เขาโดนยาแล้วบังคับเธอเท่านั้นเอง
แต่นั่นมันความผิดของเฉิงหยางที่ไหนกัน?
มันเป็นเพราะจงเฉียนเฉียนแอบวางแผนชั่ว อยากขึ้นเตียงเฉิงหยาง ถึงได้วางยาเขา
ตอนนั้นทำไมเธอถึงได้โยนความผิดทั้งหมดให้เฉิงหยางนะ?
รู้สึกได้ถึงเอวที่ถูกกอดแน่นอีกครั้ง หัวใจที่ว่างเปล่าของเฉิงหยางก็เต็มเปี่ยมด้วยความหวานชื่นที่มาอย่างไม่คาดคิดอีกครั้ง
"ชอบก็ดีแล้ว" เสียงของเขาแหบพร่าเพราะความตื่นเต้น
"งั้นฉันไปเปลี่ยนเสื้อผ้านะ คุณรอฉัน"
"ได้"
จงนวลนวลส่งยิ้มกว้างให้เฉิงหยาง แล้วก้มลงเก็บถุงที่พื้น เดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้า
จงเฉียนเฉียนยืนอยู่ด้านหลังทั้งสองคน ถูกเมินอย่างสิ้นเชิง ดวงตาคู่งามของเธอแทบจะพ่นเลือดออกมา
เขาเป็นผู้ชายของเธอ จงเฉียนเฉียน! ผู้ชายที่เพียบพร้อมขนาดนี้ แต่เดิมเป็นคนที่ป๋าป๋าแนะนำให้เธอ!!!
เห็นจงเฉียนเฉียนกำลังจะระเบิดอารมณ์ เจียงชูหวานรีบพูดว่า "เฉิงหยาง หนวนหนวนที่สถานีตำรวจได้เซ็นเอกสารเรียบร้อยแล้ว จะไม่มีปัญหาอะไร ถ้าคุณยุ่งก็กลับไปก่อนก็ได้ ได้ยินลุงคุณพูดว่า ช่วงนี้กรมการรบยุ่งมาก คุณก็มีเรื่องที่ต้องรับผิดชอบเยอะ"
"ใช่ค่ะ เฉิงหยาง เมื่อกี้เห็นคุณโทรศัพท์ตลอด ถ้ายุ่งก็กลับไปก่อนเถอะค่ะ เรื่องของหนวนหนวนพวกเราจะจัดการให้เรียบร้อย"
จงกุ้ยจุนก็ก้าวออกมา เพราะสีหน้าของลูกสาวคนโตแทบจะดูไม่ได้แล้ว ถ้ายั่วโมโหเธออีก เขาก็ไม่รู้ว่าต้าเสี่ยวเจี๋ยที่ถูกตามใจมาตลอดคนนี้จะทำอะไรน่าตกใจออกมาอีก
แต่พอนึกถึงหนวนหนวน จงกุ้ยจุนก็รู้สึกปวดหัว
แต่เดิมหนวนหนวนเชื่อฟังพี่สาวมาก ทำไมไม่เจอกันแค่เดือนเดียว เธอไม่เพียงแต่ไม่เชื่อฟังเฉียนเฉียนแล้ว ยังจงใจอวดความหวานต่อหน้าเฉียนเฉียนอีก?
เฉียนเฉียนนิสัยเอาแต่ใจมาตลอด คราวนี้ต้องก่อเรื่องวุ่นวายแน่
ดังนั้นเรื่องเร่งด่วนตอนนี้ คือต้องหาทางไล่เฉิงหยางที่เป็นที่หมายปองของทุกคนให้ไปให้ได้
ถึงแม้เฉียนเฉียนจะเข้าใกล้ไม่ได้ แต่หนวนหนวนก็เข้าใกล้ไม่ได้เช่นกัน แบบนี้ความสัมพันธ์ของพี่น้องถึงจะผ่อนคลายลงได้บ้าง
อย่างไรก็ตาม เฉิงหยางเป็นคนที่จะให้ใครมาสั่งการได้หรือ?
เขาไม่สนใจเจตนาที่ชัดเจนของบิดามารดาจง เฉิงหยางพูดอย่างจริงจัง "ผมไม่มีอะไรยุ่ง และสำหรับผม ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าหนวนหนวน"
เขาได้สัญญากับหนวนหนวนของเขาว่าจะรอเธอ
อย่าว่าแต่รอเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเลย แค่เธอบอกให้เขารอ ต่อให้รอจนฟ้าดินมลายเขาก็ยินดี
จงกุ้ยจุน: ...
เจียงชูหวาน: ...
จงเฉียนเฉียน: ...!!!
*******
จงนวลนวลกำลังสวมใส่เสื้อผ้าที่เฉิงหยางซื้อให้เธอทีละชิ้นในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่ว่าจะเป็นชุดชั้นใน เสื้อยืด กางเกงยีนส์ หรือเสื้อคลุมและถุงเท้า ทุกอย่างพอดีตัวอย่างไม่น่าเชื่อ
ดังนั้นชายคนนี้แค่มีปฏิสัมพันธ์กับเธอเพียงครั้งเดียว ก็สามารถวัดขนาดทั่วร่างกายของเธอได้อย่างแม่นยำขนาดนี้เลยหรือ?
เสื้อผ้าที่เฉิงหยางซื้อดูเรียบง่าย ไม่มีอะไรแตกต่าง แต่เนื้อผ้าสวมใส่สบายมาก ล้วนเป็นแบรนด์ระดับโลก วัสดุหรูหราแต่เรียบง่าย เหมือนความรู้สึกที่เขามีต่อเธอ ดูเหมือนไม่ร้อนไม่เย็น มีแต่ใบหน้าที่จริงจังตลอดเวลา แต่ที่จริงแล้วลึกซึ้งและร้อนแรง จนกว่าชีวิตจะหาไม่
หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ กำลังจะออกไป แต่เห็นคนสองคนรีบร้อนหามเปลมาที่ห้องพยาบาล
บนเปล ชายหนุ่มคนหนึ่งใบหน้าซีดขาวเหมือนกระดาษ กำลังร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด แม้จะนอนอยู่ตรงนั้น ก็ดูเหมือนกำลังทนทุกข์ทรมานราวกับถูกถลกหนังและกัดกร่อนกระดูก
เธอรู้จักชายคนนี้
อีกไม่นาน เขาจะกลายเป็นหัวหน้าแก๊งที่ทรงอิทธิพลมากในประเทศคาร์มิโนและแม้แต่ในดาวรุ่งโรจน์ทั้งดวง ผู้คนเรียกเขาว่าปู่ซว๋ นั่นคือซว๋ฟูยัง
ในประเทศคาร์มิโน แก๊งเป็นสิ่งที่มีอยู่อย่างถูกกฎหมาย ปู่ซว๋ถือเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่มากในวงการแก๊ง แม้แต่ประธานาธิบดีก็ต้องร่วมมือมากกว่าปราบปราม เมื่อเจอคนอย่างซว๋ฟูยัง แต่เพราะเคยได้รับบาดเจ็บที่เอวมาก่อน และถูกทรมานที่เอวในคุก หลังออกจากคุก แม้จะมีทีมแพทย์ระดับสูงสุดของดาวรุ่งโรจน์ แต่เพราะเส้นประสาทที่ฐานกระดูกสันหลังตาย ทำให้เป็นอัมพาตถาวร
แต่ดูจากสภาพตอนนี้ ขาของเขายังงอได้ ดูเหมือนตอนนี้ยังไม่เป็นอัมพาตสินะ?
แต่เดิมเรื่องไม่เกี่ยวข้องแบบนี้จงนวลนวลไม่สนใจที่จะยุ่ง
แต่เพราะชาติที่แล้วตัวเองอยู่อย่าง "โดดเดี่ยว" ดังนั้นเมื่อเห็นซว๋ฟูยังในตอนนี้ เธอจึงอยากมีเพื่อนเพิ่มอีกคนและมีทางเลือกเพิ่มอีกทาง
"เป็นอะไร? ไม่สบายตรงไหน?"
เผชิญกับคำถามแบบขอไปทีของหมอในคุก คนสองคนที่หามซว๋ฟูยังแทบจะร้องไห้
(บทที่รวมสองตอน)


## บทที่ 8: พบกับซว๋ฟูยัง

เมื่อเห็นว่าจงเฉียนเฉียนกำลังจะระเบิดอารมณ์ เจียงชูหวานรีบพูดว่า "เฉิงหยาง ทางนี้หนวนหนวนได้เซ็นเอกสารที่สถานีตำรวจแล้ว ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ถ้าคุณยุ่งก็กลับไปก่อนก็ได้นะคะ ได้ยินลุงคุณบอกว่าช่วงนี้กรมการรบยุ่งมาก คุณก็มีงานที่ต้องรับผิดชอบเยอะ"
"ใช่ค่ะเฉิงหยาง เมื่อกี้ก็เห็นคุณคุยโทรศัพท์ตลอด ถ้ายุ่งก็กลับไปก่อนเถอะค่ะ เรื่องของหนวนหนวนพวกเราจะจัดการให้เรียบร้อยเอง"
จงกุ้ยจุนก็ออกมาพูดด้วย เพราะสีหน้าของลูกสาวคนโตตอนนี้ดูแย่มากจนแทบจะทนดูไม่ได้ ถ้ายั่วโมโหเธออีก เขาก็ไม่รู้ว่าคุณหนูที่ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็กคนนี้จะทำอะไรน่าตกใจออกมาอีก
แต่พอนึกถึงหนวนหนวน จงกุ้ยจุนก็รู้สึกปวดหัว
แต่เดิมหนวนหนวนเชื่อฟังพี่สาวมาก แต่ทำไมแค่ไม่เจอกันเดือนเดียว เธอไม่เพียงแต่ไม่เชื่อฟังเฉียนเฉียนแล้ว ยังจงใจอวดความรักต่อหน้าเฉียนเฉียนอีก
เฉียนเฉียนนิสัยเอาแต่ใจมาตั้งแต่ไหนแต่ไร คราวนี้ต้องก่อเรื่องวุ่นวายแน่ๆ
ดังนั้นเรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือต้องหาทางไล่เฉิงหยางคนที่ทุกคนหมายปองนี่ไปให้ได้
แม้ว่าเฉียนเฉียนจะเข้าใกล้ไม่ได้ แต่หนวนหนวนก็เข้าใกล้ไม่ได้เหมือนกัน แบบนี้ความสัมพันธ์ของพี่น้องถึงจะผ่อนคลายลงได้บ้าง
แต่เฉิงหยางเป็นคนที่ใครจะสั่งไปมาได้หรือ
เขาไม่สนใจเจตนาที่ชัดเจนของพ่อแม่จง พูดอย่างจริงจังว่า "ผมไม่มีอะไรยุ่งหรอกครับ และสำหรับผม ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าหนวนหนวน"
เขาได้สัญญากับหนวนหนวนของเขาว่าจะรอเธอ
อย่าว่าแต่รอเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเลย แค่เธอบอกให้เขารอ เขาก็ยินดีรอเธอจนกระทั่งฟ้าดินมลายไป
จงกุ้ยจุน: ...
เจียงชูหวาน: ...
จงเฉียนเฉียน: ...!!!
*******
จงนวลนวลกำลังสวมใส่เสื้อผ้าที่เฉิงหยางซื้อให้ทีละชิ้นในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่ว่าจะเป็นชุดชั้นใน เสื้อยืด กางเกงยีนส์ หรือเสื้อคลุมและถุงเท้า ทุกอย่างพอดีตัวมาก
ดังนั้นผู้ชายคนนี้แค่มีปฏิสัมพันธ์กับเธอครั้งเดียว ก็วัดขนาดทั่วร่างกายของเธอได้แม่นยำขนาดนี้เลยหรือ
เสื้อผ้าที่เฉิงหยางซื้อดูเรียบง่าย ไม่มีอะไรโดดเด่น แต่เนื้อผ้าสวมใส่สบายมาก ล้วนเป็นแบรนด์ระดับโลก วัสดุหรูหราแต่เรียบง่าย เหมือนความรู้สึกที่เขามีต่อเธอ ดูเหมือนไม่ร้อนไม่เย็น มีแต่ใบหน้าเคร่งขรึมตลอดเวลา แต่จริงๆ แล้วลึกซึ้งและร้อนแรง จนกว่าชีวิตจะหาไม่
หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ กำลังจะออกไป แต่เห็นคนสองคนรีบร้อนหามเปลนำคนไปที่ห้องพยาบาล
บนเปล ชายหนุ่มคนหนึ่งใบหน้าซีดขาวเหมือนกระดาษ กำลังร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด แม้จะนอนอยู่ตรงนั้น ก็ดูเหมือนกำลังทรมานราวกับถูกถลกหนังกัดกระดูก
เธอรู้จักชายคนนี้
อีกไม่นาน เขาจะกลายเป็นหัวหน้าแก๊งที่ยิ่งใหญ่ไม่เพียงแค่ในประเทศคาร์มิโน แต่ยังรวมถึงทั้งดาวรุ่งโรจน์ ผู้คนเรียกเขาว่าปู่ซว๋ หรือซว๋ฟูยัง
ในประเทศคาร์มิโน แก๊งเป็นสิ่งที่มีอยู่อย่างถูกกฎหมาย ปู่ซว๋ถือเป็นบุคคลที่ยิ่งใหญ่มากในวงการแก๊ง แม้แต่ประธานาธิบดีก็ต้องร่วมมือมากกว่าปราบปราม แต่เพราะก่อนหน้านี้เคยได้รับบาดเจ็บที่เอว และถูกทรมานที่เอวในคุก หลังออกจากคุก แม้จะมีทีมแพทย์ระดับสูงสุดของดาวรุ่งโรจน์ แต่เพราะเส้นประสาทที่ฐานกระดูกสันหลังตาย จึงทำให้เป็นอัมพาตถาวร
แต่ดูจากสภาพตอนนี้ ขาของเขายังงอได้ ดูเหมือนตอนนี้ยังไม่เป็นอัมพาตนะ
แต่เดิมจงนวลนวลไม่สนใจเรื่องไร้สาระแบบนี้
แต่เพราะชาติที่แล้วตัวเองอยู่อย่าง "โดดเดี่ยว" ดังนั้นเมื่อเห็นซว๋ฟูยังในตอนนี้ เธอจึงอยากมีเพื่อนเพิ่มอีกคนและมีทางเลือกเพิ่มอีกทาง
"เป็นอะไรหรือ ไม่สบายตรงไหน"
เมื่อเจอคำถามแบบขอไปทีของหมอในคุก คนสองคนที่หามซว๋ฟูยังแทบจะร้องไห้


## บทที่ 9: รอก่อน

"คุณหมอ พี่ใหญ่ของพวกเราเมื่อกี้..."
คนนั้นยังพูดไม่ทันจบ ก็ได้รับคำเตือนจากสายตาของหมอประจำเรือนจำ จึงรีบแก้คำพูดว่า "เมื่อกี้ซว๋ฟูยังถูกลงโทษ แผลเก่าที่เอวของเขายังไม่หาย แล้วเมื่อกี้ยังต้องไปสำนึกผิดที่เสาเตี้ยอีกห้าชั่วโมง คุณก็รู้จักเสาเตี้ยนั่นนะ เสาเหล็กที่เตี้ยมากล็อกมือคนไว้ ห้าชั่วโมงต้องก้มเอวตลอด ตอนนี้เขาเจ็บจนนอนยังไม่ได้ คุณหมอช่วยดูให้หน่อยครับ! พวกเราไม่เคยเห็นเขาทรมานขนาดนี้มาก่อนเลย!"
หมอประจำเรือนจำเดินไปที่หน้าซว๋ฟูยัง พูดอย่างไม่รีบร้อนว่า "นายนอนแบบนี้ฉันจะตรวจยังไง? พลิกตัวให้ฉันดูหน่อย"
ตอนนี้ซว๋ฟูยังเหงื่อไหลท่วมตัว เจ็บจนพูดไม่ออก ขายังงอไม่กล้าขยับ พอได้ยินคำสั่งของหมอ พยายามจะเหยียดขา แต่ดูเหมือนจะไปกระตุ้นจุดที่เจ็บเข้า ใบหน้าถึงกับซีดเขียวด้วยความเจ็บปวด
หมอเห็นซว๋ฟูยังพลิกตัวลำบาก จึงสั่งว่า "พวกนายสองคน ช่วยพลิกตัวเขาหน่อย"
"ได้ครับ ได้ครับ!" น้องชายสองคนของซว๋ฟูยังรีบช่วยพลิกตัวเขา
แม้จะเป็นแค่การพลิกตัวเล็กน้อย แต่ก็ทำให้ซว๋ฟูยังร้องด้วยความเจ็บปวด เหงื่อไหลท่วมตัวในทันที
"คุณหมอครับ พี่ใหญ่ของผม... คือซว๋ฟูยังน่ะ ทำไมเขาถึงเจ็บขนาดนี้ครับ? มันไม่ปกตินะครับ!"
"จะไม่ปกติได้ยังไง? นี่มันปกติที่สุดแล้ว" หมอประจำเรือนจำอธิบายอย่างใจเย็น "เขาอยู่ในท่าเดียวนานเกินไป ทำให้การไหลเวียนของเลือดไม่ดี ฉันจะจ่ายยาแก้ปวดให้สองเม็ด พวกนายกลับไปนวดให้เขาด้วย นวดให้เลือดที่คั่งและก้อนเนื้อที่เอวกระจายออก พอเลือดที่เอวไหลเวียนดี การไหลเวียนของเลือดดีขึ้น ก็จะไม่เจ็บแล้ว"
พอได้ยินว่าไม่มีอะไร เป็นเรื่องปกติ สีหน้าที่กังวลของทั้งสองคนก็สงบลงทันที
"ครับ ครับ ขอบคุณคุณหมอครับ! แค่ช่วยบรรเทาความเจ็บปวดของพี่... ของซว๋ฟูยังได้ พอเขาออกจากคุก เขาต้องตอบแทนคุณหมอแน่นอนครับ"
สองคนนั้นพูดจาหวานหู หมอประจำเรือนจำรู้สึกพอใจมาก
"ฉันจะสอนวิธีนวดให้พวกนาย กลับไปแล้วก็นวดให้เขาตามวิธีนี้"
"ครับ ครับ ขอบคุณคุณหมอครับ!" น้องชายทั้งสองรีบพยักหน้า เบิกตาโตเตรียมตัวเรียนรู้เทคนิคการนวด
พอเห็นว่ามือของหมอกำลังจะแตะที่เอวของซว๋ฟูยัง จงนวลนวลก็รีบวิ่งเข้าไป
"เดี๋ยวก่อน อย่าแตะตัวเขา!"
การปรากฏตัวกะทันหันของจงนวลนวลทำให้สีหน้าของหมอประจำเรือนจำดำลงทันที
"จงนวลนวล? เธอมาทำอะไรที่ห้องพยาบาล? ครูฝึกของเธอรู้หรือเปล่าว่าเธอบุกเข้ามาในห้องพยาบาลตามใจชอบ?"
"หมอลีคะ วันนี้หนูได้รับการปล่อยตัว"
"อ้อ งั้นเหรอ? ยินดีด้วยนะ แต่ถึงเธอจะได้รับการปล่อยตัวแล้ว ก็ไม่ควรบุกรุกห้องพยาบาลของเรือนจำนะ" หมอลีตอบอย่างเคร่งครัด
"ขอโทษค่ะหมอลี หนูไม่ได้ตั้งใจจะบุกรุกห้องพยาบาลหรอกค่ะ แต่เพราะว่าอาการของเขาร้ายแรงมาก ถ้าหมอลีลงมือนวดไป เขาอาจจะเป็นอัมพาตไปตลอดชีวิตเลยค่ะ"
"อะไรนะ?" หมอลีตกใจ รีบชักมือกลับทันที
แต่พอคิดอีกที ก็หันไปพูดกับจงนวลนวลว่า "ถ้าฉันจำไม่ผิด เธออายุแค่ 17 ปีใช่ไหม? อายุ 17 จะรู้ศาสตร์แพทย์ได้ยังไง? ในเมื่อไม่รู้ แล้วจะบอกว่าฉันแค่ทำกายภาพบำบัดให้เขา เขาจะเป็นอัมพาตตลอดชีวิตได้ยังไง?"
จงนวลนวลในฐานะผู้ต้องสงสัยฆาตกรรมอายุ 17 ปี เป็นที่รู้จักกันดีในเรือนจำ ดังนั้นพอหมอลีคิดได้ ก็รู้สึกว่าจงนวลนวลกำลังหลอกเขา
จงนวลนวลเดินไปข้างๆ ซว๋ฟูยัง ตรวจดูหลัง เอว และสะโพกของเขาอย่างละเอียด


## บทที่ 10: กระดูกก้นกบเคลื่อน

ซว๋ฟูยังสวมชุดนักโทษปกปิดร่างกายอยู่ ไม่สามารถมองเห็นอะไรได้อย่างชัดเจน แต่จงนวลนวลกลับมองอย่างจริงจัง ไม่เพียงแต่หมอลีเท่านั้น แม้แต่ลูกน้องสองคนที่อยู่ข้างๆ ซว๋ฟูยังก็รู้สึกว่าจงนวลนวลในตอนนี้ดูเหมือนหมอผีที่แกล้งทำท่าขลัง
"กระดูกก้นกบของเขาเคลื่อนแล้ว ต้องผ่าตัดด่วน"
"อะไรนะ?" ทั้งสามคนรวมทั้งหมอลีต่างร้องออกมาพร้อมกัน
ซว๋ฟูยังที่นอนคว่ำอยู่บนเปลหามจ้องมองจงนวลนวลอย่างลึกซึ้ง
"จงนวลนวล คำแบบนี้ไม่ควรพูดเล่นนะ เธอคิดว่าแค่บอกว่าเขากระดูกก้นกบเคลื่อน เขาก็จะได้ประกันตัวออกไปรักษาตัวเหรอ?"
หมอลีรู้สึกว่านี่เป็นแผนการ!
จงนวลนวลคงเป็นตัวแทนที่พวกซว๋ฟูยังจ้างมา เมื่อได้ประกันตัวออกไปรักษา อิทธิพลของซว๋ฟูยังภายนอกก็จะช่วยเขาหนีได้อย่างง่ายดาย เมื่อหนีไปแล้ว การจะจับคนคนนี้กลับเข้าคุกก็จะยากมาก คนคนนี้เป็นผู้ต้องขังที่ต้องเฝ้าระวังเป็นพิเศษ แม้แต่ห้องขังก็เป็นห้องเดี่ยว
"แต่เขาเป็นแค่ผู้ต้องสงสัยในการกระทำความผิด ยังไม่ใช่นักโทษ แม้แต่นักโทษก็ยังมีสิทธิ์ประกันตัวออกไปรักษา ฉันพูดโกหกหรือเปล่า กระดูกก้นกบของเขาเคลื่อนหรือไม่ พวกคุณพาเขาไปตรวจที่โรงพยาบาลได้ แค่สแกน CT ก็รู้ผลทันที"
หมอลีหัวเราะเยาะจงนวลนวล
"เธอคิดว่าแค่บอกว่าประกันตัวออกไปรักษาก็จะได้เลยเหรอ? ถ้ามันง่ายขนาดนั้น ที่นี่จะเรียกว่าเรือนจำได้ยังไง?"
"แต่อาการบาดเจ็บที่เอวของเขาต้องผ่าตัดด่วน ถ้าปล่อยไว้ เขาจะเป็นอัมพาต เขาตอนนี้ยังเป็นแค่ผู้ต้องสงสัย ศาลยังไม่ได้ตัดสินว่าเขาทำผิดหรือไม่ แต่ถ้าเขาเป็นอัมพาตในเรือนจำ พวกคุณก็ต้องรับผิดชอบ"
ตอนนี้ สีหน้าของลูกน้องทั้งสองคนของซว๋ฟูยังเย็นชาลงอย่างสิ้นเชิง หล่าวต้าของพวกเขาเป็นบุคคลสำคัญที่เก่งกาจปราดเปรื่อง ถ้าเกิดเป็นอัมพาตในเรือนจำเจียงโจวแห่งนี้ พวกน้องๆ คงไม่ยอมแน่
ในฐานะหมอประจำเรือนจำ หมอลีก็พอรู้เบื้องหลังของซว๋ฟูยังอยู่บ้าง เมื่อได้ฟังคำพูดของจงนวลนวล สีหน้าก็เคร่งเครียดลง
"ถ้าเขากระดูกสันหลังเคลื่อนจริง ก็ต้องผ่าตัดด่วน แต่แม้จะประกันตัวออกไปรักษา ก็ต้องทำตามขั้นตอน ขั้นตอนพวกนี้คนทั่วไปไม่มีทางเสร็จภายในสองวันหรอก ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่ใช่คนธรรมดา ไม่มีทางได้ออกไปรักษาภายในห้าหกเจ็ดวันแน่"
"แล้วจะทำยังไง? ถ้าหล่าวต้าของพวกเราเกิดเป็นอะไรขึ้นมาในเรือนจำ พวกคุณก็อย่าหวังว่าจะมีความสุข!"
ลูกน้องของซว๋ฟูยังโกรธจัด ข่มขู่ออกมาตรงๆ
หมอลีก็ไม่ใช่คนอ่อนแอ ตอบโต้กลับทันที: "ตะโกนบ้าอะไร! อยู่ในเรือนจำ ต่อให้แกเป็นมังกรก็ต้องขดตัวอยู่เงียบๆ! ยังจะมาข่มขู่อีก... อยากให้ฉันไม่รายงานขึ้นไปไหม? ถ้าเขาเป็นอัมพาต ก็โทษว่าโชคไม่ดีสิ?!"
โดนหมอลีตะคอกใส่ ลูกน้องคนนั้นก็หดหัวทันที ตาแดงก่ำ
"แล้ว... แล้วจะทำยังไงล่ะ?"
ลูกน้องอีกคนเดือดดาล: "ถ้าไม่ได้ ฉันก็จะติดต่อคนข้างนอกให้บุกเรือนจำ พวกเราระเบิดคุกซะเลย หล่าวต้าก็ต้องออกไปได้สิ! ถึงออกไปไม่ได้ ก็ต้องทำให้ผู้ใหญ่สนใจ ให้หล่าวต้าได้ผ่าตัด!"
"พวกแก..." หมอลีแทบจะโมโหตายกับบรรยากาศเจียงหูของคนพวกนี้
เห็นลูกน้องทั้งสองคนน้ำตาจะไหลด้วยความร้อนใจ จงนวลนวลจึงถาม: "หมอลี ที่นี่มีเข็มเงินไหม?"
"เข็มเงิน? มีสิ เธอจะเอาเข็มเงินไปทำอะไร? อย่าบอกนะว่าจะบอกฉันว่ากระดูกก้นกบที่เคลื่อนของเขาสามารถรักษาด้วยการฝังเข็มได้?"


## บทที่ 11: คิดว่าที่นี่เป็นที่ไหนกัน

หมอลีหัวเราะกับคำพูดของจงนวลนวล
"คุณคิดว่าการปล่อยตัวเพื่อรักษาตัวนอกคุกจะทำได้ง่ายๆ งั้นเหรอ? ถ้ามันง่ายขนาดนั้น ที่นี่จะเรียกว่าคุกได้ยังไง?"
"แต่อาการบาดเจ็บที่เอวของเขาต้องผ่าตัดด่วน ถ้าปล่อยไว้นาน เขาจะเป็นอัมพาต คุณหมอก็น่าจะรู้ถึงสถานะของเขา แม้แต่ประธานาธิบดียังต้องประนีประนอมมากกว่ากดดัน ถ้าเขาต้องเป็นอัมพาตในคุกระหว่างรัฐ เรื่องถึงสถาบันตุลาการ พวกคุณก็ต้องรับผิดชอบ"
ตอนนี้ ลูกน้องสองคนของซว๋ฟูยังสีหน้าเย็นชาลงอย่างสิ้นเชิง หัวหน้าของพวกเขาที่ยิ่งใหญ่และเก่งกาจขนาดนี้ ถ้าต้องมาเป็นอัมพาตในคุกระหว่างรัฐแค่นี้ พวกน้องๆ คงไม่ยอมแน่
หมอลีก็พอรู้เรื่องภูมิหลังของซว๋ฟูยังอยู่บ้าง พอได้ฟังคำพูดของจงนวลนวล สีหน้าก็เคร่งเครียดลง
บทที่ 11: นี่ก็มองเห็นได้ด้วยเหรอ?
"ฉันสามารถใช้วิธีพิเศษช่วยจัดกระดูกสันหลังให้เข้าที่ แล้วใช้เข็มเงินปักยึดไว้ที่จุดฝังเข็ม ไม่ให้กระดูกสันหลังเคลื่อนอีก แต่แบบนี้ก็ห้ามขยับตัวเด็ดขาด พวกคุณต้องหาทางให้หมอมาผ่าตัดให้เขาที่นี่"
หมอลีคิดสักครู่: "ได้ ไม่มีปัญหา ผมจะรีบติดต่อผู้บังคับบัญชาให้ส่งผู้เชี่ยวชาญมาผ่าตัดให้เขา แต่การจัดกระดูกก่อนผ่าตัดคุณต้องรับผิดชอบนะ ผมทำไม่ได้แน่ๆ"
"ได้ ไม่มีปัญหา งั้นคุณไปหาเข็มมาฆ่าเชื้อเถอะ"
หมอลีมองจงนวลนวล สุดท้ายก็อดถามไม่ได้: "คุณจัดกระดูกได้จริงเหรอ? จงนวลนวล นี่มันกระดูกสันหลังนะ พลาดนิดเดียวก็เป็นอัมพาตได้"
"ดูสิ เขาขยับตัวไม่ได้แบบนี้ ต่างอะไรกับเป็นอัมพาต? ถ้าคุณปล่อยเขาไว้แบบนี้สี่ห้าวัน แค่ให้กินยาแก้ปวด พอหมอมาผ่าตัด เส้นประสาทรอบๆ ก็ตายหมดแล้ว สุดท้ายก็ต้องเป็นอัมพาตอยู่ดี"
"ขอบคุณคุณจงที่ช่วยจัดกระดูกให้ ถึงสุดท้ายผมจะต้องเป็นอัมพาต ผมก็ถือว่าคุณจงเป็นผู้มีพระคุณ ผมจะไม่โยนความรับผิดชอบให้คุณจงเด็ดขาด"
ซว๋ฟูยังที่เงียบมาตลอดตัดสินใจแล้ว หมอลีก็ไม่พูดอะไรอีก รีบเอาเข็มที่ใช้ฝังเข็มประจำมาฆ่าเชื้อ
ลูกน้องสองคนของซว๋ฟูยังตัดเสื้อด้านหลังออกตามที่จงนวลนวลบอก หมอลีคิดว่าจะได้เห็นกระดูกก้นกบที่โผล่หรือหลุด แต่กลับไม่เห็นอะไรเลย หลังของซว๋ฟูยังเรียบเป็นปกติ
แล้วปัญหาก็คือ
จงนวลนวลรู้ได้ยังไงว่าซว๋ฟูยังกระดูกก้นกบหลุด ทั้งที่แค่มองเห็นผ่านเสื้อผ้าแวบเดียว?
"คุณดูออกได้ยังไง?"
หมอลีถามความสงสัยออกมาตรงๆ
จงนวลนวลใช้นิ้วไล้ลงมาตามแผ่นหลังของซว๋ฟูยัง ถาม: "คุณไม่เห็นว่าตรงนี้กระดูกหลุดเหรอ?"
"หืม? ไม่เห็นนี่! หลุดตรงไหน?"
หมอลีและลูกน้องสองคนของซว๋ฟูยังต่างสนใจในคำพูดของจงนวลนวล จ้องมองก้นกบของซว๋ฟูยังไม่วางตา ส่วนซว๋ฟูยังรู้สึกอึดอัดที่ทุกคนจ้องมองก้นของเขาที่ไม่ได้ใส่กางเกง
โดยเฉพาะเมื่อนิ้วเย็นๆ ของจงนวลนวลไล้ผ่านกระดูกอก กระดูกสันหลัง ลงมาถึงก้นกบ ซว๋ฟูยังรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านร่างกายไปทั่ว
ขณะที่เขากำลังคิดเพ้อเจ้อ—
"แกร๊ก!"
"อ๊าก—"
ซว๋ฟูยังยังไม่ทันได้เตรียมใจ ความเจ็บปวดรุนแรงก็แล่นขึ้นมาที่เอว เขาร้องออกมาด้วยความทรมาน
หมอลีและลูกน้องสองคนได้ยินเสียง "แกร๊ก" ของกระดูก ต่างรู้สึกขนลุกซู่
จงนวลนวลมองหน้าซีดเผือดของซว๋ฟูยัง ถาม: "เป็นไง? ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นเยอะใช่ไหม?"
ซว๋ฟูยังรู้สึกเลือดสูบฉีดขึ้นหน้า ความคิดเพ้อเจ้อเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยคำสบถนับหมื่นคำ ความเจ็บปวดครั้งนั้นทำให้เขารู้สึกเหมือนร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยงๆ พอได้ยินคำถามของจงนวลนวล เขาจึงต้องกัดลิ้นตัวเองเพื่อให้ได้สติ
แต่พอขยับนิดหน่อย...
เอ๊ะ? ไม่เจ็บแล้ว!
"อย่าขยับ!" จงนวลนวลห้ามซว๋ฟูยังที่กำลังจะบิดเอว: "ฉันจัดกระดูกให้เข้าที่แล้ว เลยรู้สึกดีขึ้นมาก แต่กระดูกสันหลังของคุณหลุดจริงๆ ขยับนิดเดียวก็อาจหลุดอีก ต้องผ่าตัดใส่เหล็กยึดไว้เท่านั้น"
(ตัวเอกหญิงมีความสามารถหลากหลาย จะค่อยๆ ปลดล็อกตามเนื้อเรื่อง ตัวเอกหญิงดูภายนอกอ่อนโยนแต่จริงๆ แล้วเป็นไดโนเสาร์ทีเร็กซ์ตัวแม่ ตัวละครหญิงเก่ง ชายก็เก่ง ไม่ใช่นิยายวัยรุ่น ฉากหลังคือประเทศคาร์มิโน มี 57 รัฐ ปกครองด้วยระบบแบ่งอำนาจสี่ฝ่าย คือ สภานิติบัญญัติ สำนักบริหาร สถาบันตุลาการ และสำนักงานบริหารการรบ ระบบประธานาธิบดี มีพลังพิเศษนิดหน่อย เป็นครั้งแรกที่เขียนนิยายยุคปัจจุบัน ขอความกรุณาและความเข้าใจจากทุกคนด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ!)


## บทที่ 12: หล่าวต้าจะทำธุระส่วนตัวต้องทำยังไง

"ตอนนี้ฉันจะใช้เข็มเงินช่วยรักษาให้คุณก่อน ในช่วงเวลาที่รอหมอมาผ่าตัดให้คุณ พวกคุณห้ามขยับเข็มเงินเด็ดขาด ระหว่างนี้ คุณสามารถยืนได้ เดินไปมาได้บ้าง แต่ห้ามบิดเอว ห้ามย่อตัว และห้ามเคลื่อนไหวรุนแรง เข้าใจไหม?"
"ครับ ขอบคุณคุณจงมากครับ" ซว๋ฟูยังมองจงนวลนวลอย่างซาบซึ้งใจ
ลูกน้องคนหนึ่งถามอย่างจริงจัง "แล้วถ้าหล่าวต้าจะเข้าห้องน้ำล่ะครับ?"
จงนวลนวลกระตุกมุมปาก ทำไมต้องถามคำถามแบบนี้ด้วย?
ลูกน้องอีกคนก็ตอบอย่างจริงจังว่า "ตอนนั้นเราเตรียมกระโถนให้หล่าวต้าก็ได้ หล่าวต้าจะถ่ายก็แค่ยืนแยกขาถ่าย คุณจง หล่าวต้าแยกขาได้ไหมครับ?"
"หุบ-ปาก!" ซว๋ฟูยังรู้สึกว่าตัวเองขายหน้าจนหมด ทำไมเขาต้องพาคนโง่สองคนนี้เข้ามาด้วย?
จงนวลนวลรับเข็มเงินจากหมอลีที่มองเธอด้วยสายตาเกือบจะบูชา แล้วค่อยๆ ปักเข็มเงินลงบนจุดประสาทต่างๆ ที่กระดูกสันหลังของซว๋ฟูยัง
"เรียบร้อยแล้ว วันนี้ฉันออกจากเรือนจำ ครอบครัวฉันรออยู่ข้างนอก ฉันขอตัวก่อนนะ"
"คุณจง เรื่องวันนี้ผมซว๋ฟูยังจะจดจำไว้ ต่อไปถ้ามีอะไรให้รับใช้ ผมจะไม่ปฏิเสธเด็ดขาด"
จงนวลนวลยิ้มสดใส "ไม่ต้องเกรงใจ ภูเขาสูง น้ำไหลยาว เจียงหูพบกันใหม่"
"เจียงหูพบกันใหม่"
หมอลี: ...
จะไม่สนใจเขาที่เป็นหมอเรือนจำเลยหรือไง? นี่มันเรือนจำนะ พูดจาแบบนี้มันเหมาะสมจริงๆ หรือ?
*******
เมื่อปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนอีกครั้ง ความน่ารักสดใสของจงนวลนวลทำให้ทุกคนต่างตื่นตะลึง
โดยเฉพาะเฉิงหยาง มองจนเคลิ้ม
คิ้วโก่งของหญิงสาวโค้งงอน ขนตายาวสั่นไหวเบาๆ กึ่งปิดกึ่งเปิดดวงตาใสกระจ่างที่มองแล้วไม่มีวันลืม
ผมยาวถูกมัดเป็นมวยกลม เผยให้เห็นลำคอระหงขาวผ่อง ใบหน้าเยาว์วัยเต็มไปด้วยคอลลาเจน
แม้จะอยู่ห่างขนาดนี้ เฉิงหยางก็ยังมองเห็นขนอ่อนที่เปล่งประกายขาวจางๆ บนใบหน้าขาวอมชมพูของหญิงสาว
"ทำไมเปลี่ยนเสื้อผ้านานจังเลย? ฉันกับป๋าป๋าของหนูทำเรื่องเสร็จนานแล้ว"
เห็นสายตาของเฉิงหยางที่จับจ้องจงนวลนวลไม่ยอมละสายตา เจียงชูหวานจึงต้องส่งเสียงขัดจังหวะการสบตาของทั้งคู่
"พอดีเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเจอคนรู้จัก รู้ว่าฉันจะไป ก็เลยทักทายกันหน่อย"
"ตอนนี้คุยเสร็จแล้วใช่ไหม? ถ้าเสร็จแล้วเรากลับบ้านกันเถอะ"
เจียงชูหวานคล้องแขนจงนวลนวล พลางรับถุงจากมือเธอ ท่าทางแบบนั้นใครเห็นก็รู้ว่าเป็นแม่ลูกที่สนิทสนมกัน
"ค่ะ"
จงนวลนวลที่ได้พบเฉิงหยางตามที่หวังก็อารมณ์ดี ยิ้มตอบเจียงชูหวานอย่างสดใส
ทั้งห้าคนเดินไปยังลานจอดรถด้านนอกเรือนจำ
"หนวนหนวน ขึ้นรถเถอะ"
เจียงชูหวานขับรถมาซาราติ เฉิงหยางเห็นเธอเปิดประตูรถให้จงนวลนวลแล้ว จึงต้องเดินตรงไปยังรถยนต์ Land Rover ทหารที่จอดอยู่ข้างๆ
"หนวนหนวนมีของเยอะ พวกเราสองคนนั่งด้านหลังคงแออัด ฉันไปนั่งกับพี่ชายเจอะหยางดีกว่า"
จงเชียนเชียนฉวยโอกาส หันหลังเดินไปทางรถ Land Rover ทันที
เฉิงหยางเห็นจงเชียนเชียนจะขึ้นรถของเขา ก็ขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ
จงเชียนเชียนทำเป็นมองไม่เห็น ยื่นมือไปจับประตูรถ แต่ในวินาทีถัดมา ประตูรถก็ถูกมืออีกข้างที่ขาวกว่าและนิ้วเรียวกว่าของเธอกดไว้
จงเชียนเชียนไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เธอไม่เชื่อว่าถ้าเธอขึ้นรถไปแล้ว เฉิงหยางจะลากเธอลงมาได้


## บทที่ 13: คนบ้านนอก

ส่วนมือที่ขัดขวางเธอนั้น เธอไม่ได้สนใจมันเลย
จงนวลนวลคนนี้ถูกมนุษย์ค้าขายไปที่เขตเกษตรกรรมตั้งแต่เด็ก เป็นคนบ้านนอกที่เธอไม่เคยเก็บมาใส่ใจเลย!
เขตเกษตรกรรมเป็นพื้นที่เพาะปลูกพิเศษของประเทศคาร์มิโน ตามการพัฒนาของเทคโนโลยีและความเป็นเมือง เกือบทุกพื้นที่กลายเป็นเมืองไปหมด ดังนั้นสภานิติบัญญัติจึงได้เลือกพื้นที่ขนาดใหญ่จากประเทศคาร์มิโนเมื่อ 15 ปีก่อน ตั้งชื่อว่าเขตเกษตรกรรม เพื่อทำการเพาะปลูก ประชากรทั้งหมดของประเทศคาร์มิโนได้รับอาหารจากเขตเกษตรกรรม ส่วนคนที่ทำงานในเขตเกษตรกรรม ไม่ก็เป็นคนจรจัดชั้นล่างสุดของสังคม ไม่ก็เป็นอาชญากร
จงนวลนวลก็มาจากที่ต่ำต้อยแบบนั้น
แต่ว่า...
จงเชียนเชียนใช้แรงทั้งหมดพยายามเปิดประตูรถ แต่ประตูรถที่จงนวลนวลกดไว้เบาๆ เธอก็ไม่สามารถดึงให้เปิดได้
ดวงตาของจงเชียนเชียนเหมือนจะพ่นไฟออกมา มองดูจงนวลนวลที่ยิ้มอย่างเปี่ยมสุข ในใจเกลียดจนฟันคัน
นี่มัน...!
คนบ้านนอกก็คือคนบ้านนอกจริงๆ ต้องดำนาทั้งวันแน่ๆ ถึงได้แรงเยอะขนาดนี้
พูดไปแล้ว เป็นเพราะเขตเกษตรกรรมจนมาก ไม่มีเนื้อกิน ผู้หญิงคนนี้เลยกินผักโขมโตขึ้นมาหรือไง?
"พี่สาวคะ ถ้าพี่คิดว่าที่รถพ่อแม่แออัด งั้นให้หนูนั่งรถพี่เฉิงหยางก็ได้ค่ะ"
จงเชียนเชียนแสดงรอยยิ้มที่ฝืนจนสุดๆ พูดอย่างมีเหตุผล: "เบาะหลังตรงนั้นเต็มไปด้วยของของเธอ ฉันนั่งไปก็ไม่สะดวก พวกเราเป็นพี่น้องกัน ไม่ต้องคิดมากขนาดนั้น ยังไงเธอก็ไปนั่งรถพ่อแม่เถอะ ฉันจะทนนั่ง Land Rover ก็ได้"
พูดจบ ถือโอกาสตอนที่จงนวลนวลไม่ทันระวัง ออกแรงดึงประตูรถอีกครั้ง
จงนวลนวลระวังการกระทำนี้ของเธอไว้แล้ว ดังนั้นไม่ว่าเธอจะพยายามหาช่องโหว่อย่างไร ประตูรถก็ไม่ขยับเลยสักนิด เปิดไม่ออก
"พี่เฉิงหยาง งั้นเอาของหนูไปไว้ที่นั่นดีไหมคะ ไม่งั้นพี่สาวก็นั่งไม่ได้"
"ได้"
สำหรับคำขอของจงนวลนวล เฉิงหยางตอบรับทุกอย่าง รีบจัดการย้ายของทันที
จงนวลนวลยิ้มตาหยีมองไปที่จงเชียนเชียน "พี่สาวคะ เบาะหลังตรงนั้นว่างแล้วนะคะ"
กล้ามเนื้อบนใบหน้าของจงเชียนเชียนบิดเบี้ยวไปชั่วขณะเพราะควบคุมความเกลียดชังในใจไม่ได้
ตอนนี้เธอรู้สึกอับอายอย่างที่สุด แต่จะให้ปล่อยให้จงนวลนวลนั่งรถเฉิงหยางตามลำพัง เธอก็ไม่ยอม
จงเชียนเชียนหน้าทนยิ้มออกมา มือดึงออกจากประตูหน้า รีบย้ายไปที่ประตูหลังอย่างรวดเร็ว
"ในเมื่อหนวนหนวนจะนั่งรถพี่เฉิงหยาง งั้นหนูก็จะนั่งรถพี่เฉิงหยางด้วย หรือว่าพวกเรานั่งด้านหลังด้วยกันดีไหมคะ"
พูดจบก็จะเปิดประตูหลัง
รู้ว่าจงเชียนเชียนสามารถไร้ยางอายได้ถึงขั้นไม่มีขีดจำกัด ดังนั้นแทบจะในเวลาเดียวกับที่จงเชียนเชียนเคลื่อนไหว เธอก็รีบห้ามไว้ทันที
เด็กน้อย มาแข่งความเร็วกับเธอ!
แต่ว่า—
ได้ยินเสียงประตูรถ Land Rover ดังครั้งหนึ่ง ไฟรถกะพริบครั้งหนึ่ง ประตูถูกล็อก
มองไปที่เฉิงหยางที่ถือกุญแจรถอยู่ในมือ จงเชียนเชียน: ...!!!
"ฉันไม่ชอบให้คนนอกนั่งรถฉัน" เฉิงหยางหน้าดำทะมึน พูดตรงๆ อย่างไม่เกรงใจ
"แต่ว่าหนวนหนวนก็..."
"เธอเป็นคู่หมั้นของฉัน ไม่ใช่คนนอก"
จงเชียนเชียนโกรธจนกระทืบเท้า หน้าแดงก่ำแต่ก็ยอมเสี่ยงพูดออกมา: "แต่หนูก็เป็นพี่สาวแท้ๆ ของหนวนหนวนนะคะ! หรือว่าหนูก็นับเป็นคนนอกด้วยหรือคะ? แล้วถ้าพูดให้ถูกต้อง ตอนแรกป๋าป๋าจะแนะนำพี่ให้รู้จักกับหนูนะคะ ถ้าไม่ใช่เพราะหนวนหนวลโผล่มา พวกเรา... พวกเราถึงจะเป็นคู่กันที่เหมาะสม!"
จงเชียนเชียนมองออกแล้ว จงนวลนวลหักหลังเธอ สัญญากับเธอว่าจะไม่ชอบเฉิงหยาง แต่ตอนนี้ เธอกลับทำตัวน่าเกลียดที่สุดเพื่อผู้ชายคนหนึ่ง
เธอทรยศต่อความเชื่อใจและความสัมพันธ์ฉันพี่น้องระหว่างพวกเธอแล้ว
เธอไม่สามารถฝากความหวังไว้กับจงนวลนวลได้อีกแล้ว ถ้าเธอไม่รีบคว้าเฉิงหยางเอาไว้ ผู้ชายที่ดีเลิศคนนี้ก็จะไม่มีวันเป็นของเธอ
จงนวลนวลก็ไม่รู้ว่าจงเชียนเชียนมีหน้ามาพูดได้ขนาดนี้ได้ยังไง กำลังจะโต้กลับ เฉิงหยางก็พูดขึ้นมา
[แท็ก: หวานๆ ไร้ดราม่า ไซไฟ]คุณแม่ชง: "หนูอุ่น ลูกพี่หนูไม่สวยเท่าหนู รูปร่างไม่ดีเท่าหนู ไม่ฉลาดเท่าหนู และไม่มีโชคดีเท่าหนู มีผู้ชายมากมายมาจีบหนู ลูกยกชิอาหยางให้พี่สาวเถอะนะ!"พี่สาวเลว: "หนูอุ่น ถ้าพี่ได้แต่งงานกับชิอาหยาง พี่จะหาทางให้หนูได้แต่งงานเข้าตระกูลรวยเหมือนกัน!"ชงอุ่นอุ่น: "พูดอะไรเรื่อยเปื่อย? ฉันนี่แหละตระกูลรวย!"ซีอีโอบริษัทชั้นนำระดับโลก เจ้าของบริษัทบันเทิงที่ใหญ่ที่สุด เจ้าพ่อวงการอสังหาริมทรัพย์ เจ้าของเหมืองแร่มากมายในประเทศ D และยังเป็นเทพด้านการแพทย์ที่ใครๆ ก็พูดถึง! จะถามว่าพอหรือยัง?การกลับมาอีกครั้ง สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเพียงวัตถุภายนอกสำหรับชงอุ่นอุ่น สิ่งเดียวที่เธอยึดมั่นคือเขา เขาป่วย เธอมียา เขาป่วยถึงขั้วกระดูก และเธอคือยาวิเศษเพียงหนึ่งเดียวของเขา...