อาคม
ZeroOut
## บทที่ 1: เงาใต้ต้นโพธิ์

2544 – หมู่บ้านกลางทุ่งภาคกลางของไทย
ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก
เสียงจั๊กจั่นร้องระงมอยู่ด้านนอกหน้าต่าง ลมเย็นเอื่อยๆพัดผ่านช่องไม้ของบ้านทรงไทยสมัยเก่า กลิ่นอับของมุ้งที่แม่กางไว้ให้ทำให้ผมรู้ว่านี่คือค่ำคืนปกติอีกคืนหนึ่ง—หรือควรจะเป็นแบบนั้น
แต่บางอย่างทำให้ผมรู้สึกอึดอัด
หัวใจเต้นแรง… แรงเกินไปเหมือนมันกำลังบีบตัวอย่างรุนแรง ผมหายใจเข้าออกลึกๆ พยายามสงบสติอารมณ์ แต่ยิ่งพยายาม อากาศรอบตัวก็ยิ่งเย็นขึ้นผิดปกติ ทั้งที่เมื่อตอนหัวค่ำยังอบอ้าวจนเหงื่อชุ่มหมอน
ขณะที่พยายามพลิกตัว—ผมรู้สึกว่าขยับไม่ได้
เหมือนมีบางอย่างกดทับอยู่บนอก
ริมฝีปากของผมพยายามขยับ เปล่งเสียงออกมา แต่ไม่มีอะไรเล็ดรอดออกจากลำคอ เสียงเดียวที่ดังขึ้นคือเสียงหอบหายใจหนักๆ ของตัวเอง
นี่มัน… ผีอำเหรอ?
ผมพยายามบังคับดวงตาตัวเองให้กวาดมองรอบห้อง ภาพฝาผนังไม้สีเข้มและแสงไฟน้ำมันจากห้องของพ่อแม่ที่อยู่ติดกันทำให้ผมอุ่นใจขึ้นเล็กน้อย
แต่เมื่อสายตาหันไปที่หน้าต่าง ผมก็ต้องหยุดหายใจ
ใต้ต้นโพธิ์หน้าบ้าน—มีบางอย่างยืนอยู่
ร่างสูงเก้งก้าง ผอมแห้งจนเห็นเป็นเงาดำสนิท ยืนแน่นิ่งอยู่ใต้กิ่งไม้ที่กำลังสั่นไหวอย่างไม่มีเหตุผล
ผมไม่รู้ว่ามันมีตาหรือเปล่า แต่สัมผัสได้ชัดเจนว่า มันกำลังมองมาที่ผม
ทันใดนั้น ตัวเลขสีแดงก็ปรากฏขึ้นตรงมุมสายตา ราวกับแสดงผลจากที่ไหนสักแห่ง
[ตรวจพบพลังงานวิญญาณระดับสูง][โปรดระวัง! ระดับอันตราย: สูง]
ตัวเลขกับอักษรสีแดงกะพริบอยู่ตรงนั้น
ผมไม่ได้ฝันไป
นี่เป็นสิ่งที่ผมเห็นมาตั้งแต่จำความได้—ชุดข้อมูลปริศนาที่ลอยอยู่ตรงมุมมองของตัวเอง มันไม่มีแผงอะไรเหมือนในเกม ไม่มีเสียงพูด ไม่มีปุ่มให้กด มันแค่ 'แสดงผล' ขึ้นมาเหมือนเป็นสิ่งที่ควรจะอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรก
แต่คืนนี้มันต่างออกไป
นี่เป็นครั้งแรกที่ระบบแสดง 'คำเตือน' ให้ผมเห็น
และนั่นหมายความว่า—เงาดำที่อยู่นอกหน้าต่าง อันตรายจริงๆ
"อลันดา…"
เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากด้านหลัง ผมสะดุ้งเฮือก รู้สึกถึงมือเหี่ยวย่นที่แตะแผ่นหลังเบาๆ กลิ่นยาหม่องอ่อนๆ ทำให้รู้ได้ทันทีว่าใครเป็นคนแตะ
คุณยายอัมพร
"ยาย…" ผมพยายามหันหน้าไปมองท่าน แต่สายตายังคงเหลือบไปมองเงาดำนอกหน้าต่างโดยอัตโนมัติ
คุณยายไม่ได้ตอบ แต่ท่านมองออกไปยังต้นโพธิ์ด้วยแววตานิ่งสนิท
"ยายเห็นมันไหม?" ผมถามเสียงเบา ไม่แน่ใจว่าตัวเองอยากได้คำตอบหรือเปล่า
ท่านถอนหายใจแผ่วๆ ก่อนจะพูดช้าๆ "อย่ามองมันตรงๆ"
หัวใจของผมหยุดเต้นไปชั่วขณะ
"ทำไมครับ?"
คุณยายยังคงจ้องไปที่ความมืดนอกหน้าต่าง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ
"ถ้าจ้องมันนานเกินไป… มันจะรู้ว่าเรากำลังเห็นมัน"
ผมกลืนน้ำลายลงคอ หันกลับมามองท่านเต็มตา "หมายความว่ายังไงครับ? มันรู้ได้ด้วยเหรอ?"
"พวกมันก็เหมือนเรา" คุณยายพูดเสียงเรียบ "ถ้ามีอะไรบางอย่างมองเราจากในความมืด… เราจะรู้สึกถึงมันใช่ไหม?"
ผมพยักหน้าช้าๆ
"มันก็เหมือนกัน"
ตอนนี้ผมรู้แล้วว่า ทำไมคุณยายถึงบอกให้ผมเลี่ยงสายตาจากมัน
ผมพยายามข่มตาหลับ แต่ร่างกายยังคงตึงเครียดเหมือนมีพลังงานบางอย่างค้างอยู่ในอากาศ ระบบในมุมมองยังคงแสดงตัวเลขกระพริบไม่หยุด มันเหมือนกำลัง 'จับตาดู' สิ่งที่อยู่นอกหน้าต่าง
และนั่นทำให้ผมสงสัย
ถ้าระบบสามารถตรวจจับ 'พลังงาน' ได้… มันจะสามารถทำอะไรได้มากกว่านี้ไหม?
สมองของผมเริ่มคิดถึงความเป็นไปได้ ความคิดบางอย่างแล่นเข้ามาโดยไม่ทันระวังตัว
'ถ้าผมฝึกฝนอะไรบางอย่าง… ระบบนี้จะสามารถสะท้อนออกมาให้ผมเห็นได้ไหม?'
และถ้ามันทำได้…
บางทีผมอาจจะสามารถใช้มันเพื่อ 'มองเห็น' ในสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็นได้ก็ได้
นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งที่เปลี่ยนแปลงชีวิตของผมไปตลอดกาล


## บทที่ 2: บททดสอบแรก

เสียงไก่ขันดังขึ้นปลุกให้ผมตื่นจากนิทรา ท้องฟ้ายามเช้ามีสีส้มเรื่อๆ แสงแดดยังไม่จัดจ้านนัก ลมเย็นยามรุ่งอรุณพัดผ่านเข้ามาทางหน้าต่าง ผมควรจะรู้สึกสดชื่นเหมือนทุกวัน แต่เปล่าเลย…
ร่างกายของผมหนักอึ้งเหมือนเพิ่งผ่านอะไรบางอย่างที่ดูดพลังงานไปทั้งคืน
เมื่อคืนหลังจากที่คุณยายอัมพรเตือนให้ผมละสายตาจากเงาดำใต้ต้นโพธิ์ ผมก็พยายามข่มตาหลับ แต่เสียงลมพัดผ่านต้นไม้ เสียงจั๊กจั่นร้องระงม และความรู้สึกของ 'บางสิ่ง' ที่ยังอยู่ตรงนั้นทำให้ผมสะดุ้งตื่นเป็นระยะ
ผมฝืนลุกขึ้นจากที่นอน บ้านเรือนไทยของเรายกพื้นสูง พื้นไม้เย็นเฉียบเมื่อเท้าเปล่าสัมผัส ไอหมอกบางๆ ยังคงปกคลุมอยู่รอบบ้าน กลิ่นดินชื้นลอยมากับสายลม เป็นกลิ่นที่คุ้นเคยของยามเช้า
แต่มีบางอย่างที่ไม่ปกติ…
ข้อมูลที่สะท้อนผ่านดวงตาของผม—มันยังคงอยู่
[พลังงานวิญญาณในร่างกาย: 3/100][ระดับการรับรู้สิ่งลี้ลับ: 2]
ผมกระพริบตาหลายครั้งเพื่อดูว่ามันจะหายไปหรือไม่ แต่ตัวเลขเหล่านี้ยังแสดงอยู่ตรงมุมมอง นี่ไม่ใช่ภาพหลอน แต่มันคือของจริง
เมื่อคืนระบบของผม 'บันทึก' พลังงานบางอย่างจากเงาดำใต้ต้นโพธิ์ หมายความว่า… การเผชิญหน้ากับมันมีผลกระทบต่อร่างกายของผมจริงๆ
หลังจากล้างหน้าล้างตาที่ตุ่มน้ำฝนหน้าบ้าน ผมก็เดินเข้าครัว แม่กำลังยืนหน้าเตาถ่าน ทำไข่เจียวหมูสับ กลิ่นน้ำปลาหอมๆ ลอยมาเตะจมูก
"ตื่นเช้าจังนะลูก" แม่หันมามองผม "เมื่อคืนฝันร้ายหรือเปล่า เห็นละเมอเหมือนเรียกอะไรซักอย่าง"
ผมชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้า "เปล่าหรอกครับ"
ผมเลือกที่จะไม่พูดถึงเงาดำที่เห็นเมื่อคืน แม้ว่าความจริงแล้วมันจะยังติดอยู่ในหัวก็ตาม
แม่ตักข้าวสวยร้อนๆ ลงจาน วางไข่เจียวกรอบสีเหลืองทองไว้ข้างบน ผมหยิบช้อนตักข้าวเข้าปาก แม้จะหิว แต่รสชาติของอาหารวันนี้กลับไม่ค่อยรู้สึกเหมือนทุกวัน
"อลันดา" เสียงของคุณยายอัมพรดังขึ้นจากหน้าบ้าน
ผมหันไปมอง คุณยายยืนพิงเสาเรือน มือข้างหนึ่งถือขันหมาก สีหน้าเรียบนิ่งเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
"มาๆ มากินหมากกับยาย" คุณยายกวักมือเรียก
ผมนั่งขัดสมาธิอยู่ที่ระเบียงไม้หน้าบ้าน คุณยายเคี้ยวหมากช้าๆ ดวงตาของท่านจ้องออกไปยังต้นโพธิ์หน้าบ้านเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
"ยายครับ…" ผมตัดสินใจถาม
"หือ?"
"ผีที่อยู่ใต้ต้นโพธิ์เมื่อคืน… มันคืออะไรครับ?"
คุณยายหันมามองผม สายตานิ่งสนิท "แล้วเอ็งเห็นอะไรวะ อลันดา?"
"เงาสูงๆ ยืนอยู่ตรงนั้นครับ" ผมชี้ไปใต้ต้นโพธิ์ที่ตอนนี้ว่างเปล่า "มันเหมือนกำลังมองผมอยู่"
คุณยายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจเบาๆ "พวกมันไม่ใช่ผีธรรมดา"
ผมหรี่ตา "หมายความว่าไงครับ?"
คุณยายไม่ตอบทันที ท่านเคี้ยวหมากอีกสองสามครั้งก่อนจะพูดเสียงเรียบ "พวกที่อยู่ใต้ต้นโพธิ์บางตัว… มันไม่ใช่คนตาย แต่มันเป็นอะไรที่เก่าแก่กว่านั้น"
ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
"เก่าแก่… กว่าวิญญาณ?" ผมพึมพำ
"อืม" คุณยายพยักหน้า "บางตัวไม่เคยเกิด ไม่เคยตาย พวกมันอยู่ที่นั่น… ตั้งแต่ก่อนที่คนเราจะเรียกชื่อของมันออกมาเสียอีก"
ผมเม้มปากแน่น ในใจเริ่มคิดถึงสิ่งที่ตัวเองเห็นเมื่อคืน
หากเป็นแบบนั้นจริง… หมายความว่า—เงาดำนั่นอาจเป็น 'สิ่งที่ไม่ควรจะถูกมองเห็น' ตั้งแต่แรก
หลังจากพูดคุยกับคุณยายเสร็จ ผมตัดสินใจลองทำอะไรบางอย่าง
[ตรวจพบพลังงานวิญญาณที่ตกค้าง][ต้องการวิเคราะห์หรือไม่?] [ใช่/ไม่ใช่]
ผมอึ้งไปชั่วขณะ แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจกระพริบตาหนึ่งครั้งเหมือนเป็นการเลือก 'ใช่'
[กำลังวิเคราะห์…]
[วิญญาณระดับสูง – ประเภท: เงาดำ][สถานะ: ไม่สามารถถูกจำแนกได้][ลักษณะ: ปรากฏตัวเฉพาะเวลากลางคืน – ติดตามผู้ที่ 'มองเห็น']
ใจผมหยุดเต้นไปชั่วขณะ
"ติดตามผู้ที่ 'มองเห็น'…?"
หมายความว่าอะไร?
ผมหันไปมองต้นโพธิ์อีกครั้ง ท้องฟ้ายามเช้ายังสว่างจ้า ไม่มีอะไรผิดปกติ
แต่ข้อมูลที่ระบบเพิ่งแสดงออกมา… ทำให้ผมรู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูก
บางทีผมอาจทำผิดพลาดไปแล้วก็ได้
ทั้งวันผมพยายามทำตัวปกติที่สุด เล่นกับเพื่อนที่อยู่ในหมู่บ้าน ช่วยแม่ทำงานบ้าน และพยายามไม่นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
แต่ลึกๆ ในใจ ผมรู้ว่ามันยังไม่จบ
พอตกเย็น ลมเริ่มเย็นขึ้นอีกครั้ง แสงแดดเริ่มซีดลง เงาของต้นไม้ทอดยาวไปทั่วลานดินหน้าบ้าน
และเมื่อดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไป…
ตัวเลขสีแดงก็ปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง
[พลังงานวิญญาณระดับสูงปรากฏตัว][โปรดระวัง!]
ผมกลั้นหายใจชั่วขณะ กำลังจะหันไปมองต้นโพธิ์
แต่ก่อนที่ผมจะทันได้ทำอะไร…
เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากด้านหลัง


## บทที่ 3: สิ่งที่ติดตามมา

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก้องอยู่ในความเงียบยามค่ำคืน
ผมแข็งค้างไปทั้งตัว หัวใจเต้นรัว สัญชาตญาณบอกให้วิ่ง แต่ขาพันกันจนก้าวไม่ออก
นี่มันไม่ควรจะเกิดขึ้น…
เสียงนั้นดังมาจากด้านหลังของผม—ซึ่งไม่ควรมีใครอยู่ตรงนั้น บ้านเรือนไทยของเราเป็นบ้านยกพื้นสูง หลังบ้านมีเพียงทางเดินไม้ที่ทอดไปสู่ลานดินข้างล่าง ผมแน่ใจว่าทุกคนในบ้านยังอยู่ข้างใน
งั้นเสียงฝีเท้านั่นมาจากไหน?
ระบบยังคงแสดงข้อมูลสีแดงอยู่ในมุมมอง
[พลังงานวิญญาณระดับสูงปรากฏตัว][โปรดระวัง!]
ผมกลืนน้ำลาย ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมอง
เสียงฝีเท้ายังคงก้าวช้าๆ ราวกับกำลังจงใจเดินเข้ามาใกล้… ใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ
ผมกัดฟันแน่น มือกำชายเสื้อจนเปียกเหงื่อ ก่อนจะตัดสินใจหันขวับไปทันที—
ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น
มีเพียงเงาต้นโพธิ์ที่ทอดยาวลงกับพื้นลานดิน แสงจันทร์สีซีดส่องลอดผ่านใบไม้ บรรยากาศเงียบสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจตัวเอง
แต่…
[พลังงานวิญญาณระดับสูงอยู่ในระยะประชิด]
ผมสะดุ้งเฮือก ข้อมูลที่เห็นทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น
ระยะประชิด?!
หมายความว่าอะไร—
ทันใดนั้น ลมเย็นวาบก็พัดผ่านต้นคอ ความรู้สึกเสียวสันหลังแล่นขึ้นมาตั้งแต่กระดูกก้นกบถึงท้ายทอย
มันอยู่ใกล้ขนาดนั้นเลยเหรอ?!
ผมก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ แต่ขาไปสะดุดกับธรณีประตูจนล้มลงไปก้นกระแทกพื้นไม้
เปรี๊ยะ…
เสียงกระดานไม้ดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่ผมจะได้ทันตั้งสติ มือข้างหนึ่งของผมสัมผัสกับพื้นไม้เย็นเฉียบ แต่กลับรู้สึกเหมือน… มีอะไรบางอย่างอยู่ตรงนั้น
สัมผัสได้ถึงความเย็นผิดปกติ และความรู้สึกเหมือน… ฝ่ามือของใครบางคนกำลังสัมผัสกลับมาจากใต้พื้นบ้าน
ผมเบิกตากว้างสุดขีด
"อลันดา!"
เสียงตะโกนของแม่ดังขึ้นจากในบ้าน
เสียงนั้นกระชากสติของผมให้กลับมา ผมรีบพลิกตัวลุกขึ้นทันที แล้ววิ่งพรวดเข้าไปในบ้านโดยไม่หันกลับไปมอง
ผมแทบจะพุ่งเข้ามาในห้องครัว หอบหายใจถี่ แม่ยืนอยู่กลางห้อง สีหน้าเป็นห่วงปนกับไม่พอใจ
"ไปทำอะไรตรงนั้น ทำไมไปยืนเหม่ออยู่ลำพังกลางคืนแบบนั้น?"
ผมกลืนน้ำลายลงคอ พยายามเรียบเรียงคำพูด
"ผม… ได้ยินเสียงฝีเท้า…"
แม่ขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะมองผ่านผมออกไปทางระเบียงบ้าน สีหน้าของแม่เปลี่ยนไปเล็กน้อย
"เข้ามาข้างในให้หมด อย่าไปยืนตรงนั้น" แม่สั่งเสียงเรียบ
ผมพยักหน้า รีบเดินเข้ามาหาแม่โดยไม่คิดจะหันกลับไปมองอีก
"แม่… เมื่อก่อนมีอะไรอยู่ตรงต้นโพธิ์นั่นเหรอครับ?"
แม่เงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะถอนหายใจ "มันมีหลายเรื่องที่ยังเล่าให้ฟังไม่ได้ แต่ที่แน่ๆ อย่าไปยืนอยู่ตรงนั้นอีก"
"แต่ว่า—"
"อลันดา ฟังแม่นะ" แม่พูดเสียงหนักแน่น "ถ้าเอ็งได้ยินเสียงแปลกๆ ได้กลิ่นแปลกๆ หรือรู้สึกหนาวกะทันหันในเวลาที่ไม่ควรหนาว อย่ามองไปทางนั้น"
น้ำเสียงของแม่จริงจังจนผมไม่กล้าเถียง
"เข้าใจไหม?"
"…ครับ"
แม้จะพยักหน้ารับคำ แต่ในใจของผมยังเต็มไปด้วยคำถาม
คืนนั้นผมนอนไม่หลับ
ข้อมูลจากระบบยังคงค้างอยู่ในหัว โดยเฉพาะประโยคที่บอกว่า "ติดตามผู้ที่มองเห็น"
หมายความว่า… ตั้งแต่เมื่อคืนที่ผมเห็นมัน?
ผมข่มตาลง พยายามไม่คิดมาก แต่กลับรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างกำลังจับตามอง
ก๊อก… ก๊อก…
เสียงเคาะแผ่วเบาดังขึ้นจากพื้นไม้ใต้ห้องนอน
ผมกลั้นหายใจทันที
"อย่ามองไปทางนั้น"
คำพูดของแม่ดังขึ้นในหัว ผมรีบดึงผ้าห่มคลุมโปง พยายามทำเป็นไม่ได้ยิน
แต่มันยังคงเคาะอยู่
ก๊อก… ก๊อก…
เสียงค่อยๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ
ผมกำหมัดแน่น สัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงขึ้นทุกขณะ เสียงเคาะเหมือนจะดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่ง…
เงียบ
ผมนอนนิ่งอยู่ในความมืด นับหนึ่งถึงสิบในใจ ก่อนจะค่อยๆ เปิดผ้าห่มขึ้นมาช้าๆ
ไม่มีอะไรผิดปกติ
ผมหันไปมองระบบอีกครั้ง
[พลังงานวิญญาณในระยะประชิด: 0]
ผมถอนหายใจโล่งอก
บางทีคงเป็นจินตนาการของผมเอง… ใช่ไหม?
วันรุ่งขึ้นผมตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหมือนแทบไม่ได้นอน ร่างกายอ่อนเพลียเหมือนพลังงานถูกดูดไปทั้งคืน
หลังจากอาบน้ำและแต่งตัวเสร็จ ผมก็เดินไปนั่งข้างๆ คุณยายอัมพรที่ระเบียง
"ยายครับ…"
"ว่าไงวะ?"
"เมื่อคืนผม… ได้ยินเสียงเคาะจากใต้พื้นบ้าน"
คุณยายหยุดเคี้ยวหมากไปชั่วขณะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผม ดวงตาของท่านฉายแววเคร่งขรึม
"มันมาแล้วสินะ" คุณยายพูดเบาๆ
ผมขมวดคิ้ว "อะไรมาแล้วครับ?"
คุณยายอัมพรเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดช้าๆ
"ตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ยายเคยบอกเอ็งใช่ไหมว่ามีบางสิ่งที่ไม่ควรมองตรงๆ?"
ผมพยักหน้าเบาๆ
"แต่เอ็งก็มองไปแล้ว"
ลมหายใจผมหยุดชะงัก
"ยายครับ… ตกลงเงาดำนั่นมันคืออะไรกันแน่?"
คุณยายอัมพรหันไปมองต้นโพธิ์ ดวงตาเป็นประกายวาววับ
"มันคือ 'ผู้เฝ้ามอง'"
"และเมื่อมันเห็นเอ็งแล้ว เอ็งไม่มีทางย้อนกลับไปเหมือนเดิมได้อีก"


## บทที่ 4: เงาที่ทอดยาว

แสงแดดอ่อนๆ ของยามเช้าส่องผ่านกลีบหมอกที่ลอยเอื่อยอยู่เหนือทุ่งนา เสียงไก่ขันดังมาจากเรือนข้างๆ ปลุกให้หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้ตื่นขึ้นจากห้วงนิทรา
บ้านของผมเป็นเรือนไทยทรงโบราณที่ยกพื้นสูง พื้นไม้เก่าแก่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ ทุกครั้งที่ก้าวเดิน หลังคามุงจากเก่าแก่ที่เคยถูกเปลี่ยนมาหลายครั้งสะท้อนแสงแดดเช้าเป็นประกาย
กลิ่นหอมของข้าวสวยร้อนๆ ลอยมาตามลมจากห้องครัว กลิ่นผสมน้ำพริกปลาทูที่แม่กำลังตำอยู่ทำให้ท้องร้อง
เสียงโขลกครกดังกึกๆ สม่ำเสมอ เสียงของยายอัมพรที่นั่งเคี้ยวหมากอยู่นอกชานก็เป็นเสียงคุ้นเคยที่อยู่คู่บ้านมาตลอด
ผมเดินไปล้างหน้าที่โอ่งน้ำข้างบ้าน ตักน้ำขึ้นมาลูบใบหน้าเย็นเฉียบ ลมหายใจสดชื่นขึ้นมาทันที หลังจากคืนที่แทบไม่ได้นอน
เมื่อเงยหน้าขึ้นมา ผมมองเห็นทุ่งนาเขียวขจีทอดยาวไปสุดสายตา ฝูงควายกำลังเดินเชื่องช้าอยู่ริมทางเดิน เสียงกบเขียดร้องเป็นจังหวะตามธรรมชาติของชนบท
หมู่บ้านนี้เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่เงียบสงบ ทุกคนรู้จักกันหมด เด็กๆ วิ่งเล่นตามคันนา หญิงชรานั่งรวมกลุ่มที่ใต้ถุนบ้าน คุยกันเรื่องข้าวปลาอาหารและเรื่องราวจากวัด
ผมเดินกลับขึ้นเรือน เห็นคุณยายอัมพรนั่งอยู่ตรงระเบียง ท่านกำลังหั่นหมากเป็นชิ้นๆ ก่อนจะใส่ปูนแดงลงไปพอประมาณ มือเหี่ยวย่นแต่ยังคงคล่องแคล่ว
"วันนี้อารมณ์ดีขึ้นรึยังวะ อลันดา?" คุณยายถามโดยไม่มอง
"ก็ดีขึ้นหน่อยครับ…" ผมตอบเสียงแผ่ว
คุณยายหรี่ตามองผม "เมื่อคืนเอ็งยังฝืนมองสินะ"
ผมสะดุ้ง
"ไม่ต้องเถียง คนอย่างข้าเคยเห็นมาเยอะ แค่ดูสีหน้าก็รู้แล้ว"
ผมเม้มปากแน่น ไม่กล้าสบตาคุณยาย
คุณยายถอนหายใจ ก่อนจะหันไปมองออกไปยังต้นโพธิ์ที่ยืนตระหง่านอยู่ปลายลานดิน
"คนในหมู่บ้านนี้… รู้จักสิ่งที่ไม่ควรพูดถึงกันดี"
"หมายความว่าไงครับ?" ผมขมวดคิ้ว
คุณยายเคี้ยวหมากช้าๆ ก่อนจะพูดเสียงเรียบ "หมู่บ้านเราไม่เหมือนที่อื่น"
ผมนิ่งฟัง
"เอ็งเคยสังเกตไหม ว่าทำไมพอตกค่ำ หมู่บ้านนี้ถึงเงียบผิดปกติ?"
ผมคิดตามแล้วก็รู้สึกจริงอย่างที่ยายว่า
ทุกครั้งที่พระอาทิตย์ตกดิน ถนนดินในหมู่บ้านจะว่างเปล่า ไม่มีใครเดินเพ่นพ่าน แม้แต่เด็กๆ ที่ตอนกลางวันยังวิ่งเล่นกันอยู่เต็มลานดินก็ดูเหมือนจะพากันเข้าบ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่มืดดี
"ก็เพราะพวกเขารู้ว่า… ไม่ควรออกมาข้างนอกตอนกลางคืน"
คุณยายพูดจบก็เงียบไป ผมรู้สึกหนาวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
หลังอาหารเช้า ผมออกไปเดินเล่นในหมู่บ้านเพื่อพยายามทำตัวให้เป็นปกติ
บ้านแต่ละหลังสร้างด้วยไม้ ฝาเรือนเป็นไม้ไผ่สาน หลังคามุงจากหรือสังกะสีเก่าๆ แต่ละหลังมีใต้ถุนสูงเพื่อให้ลมพัดผ่านและกันน้ำท่วม
ระหว่างเดินผ่านหน้าบ้านของป้าสมพร ผมเห็นเธอวางพวงมาลัยดอกดาวเรืองลงตรงหน้าบ้าน พร้อมกับเอาน้ำมนต์พรมไปทั่วบริเวณ
"สวัสดีครับป้า"
ป้าสมพรเงยหน้ามองผม "อ้าว อลันดา มาทำอะไรแต่เช้าล่ะลูก?"
"แค่ออกมาเดินเล่นครับ"
ป้าสมพรพยักหน้า "ดีๆ เดินตอนเช้าสบายใจดี ตอนกลางคืนอย่าออกมาเดินมั่วๆ ล่ะ"
ผมพยักหน้าแล้วเดินต่อ แต่ในใจก็เต็มไปด้วยความสงสัย
ทำไมทุกคนถึงพูดเหมือนกันหมดว่า "อย่าออกมาตอนกลางคืน"?
ผมเดินมาถึงหน้าวัดของหมู่บ้าน วัดเป็นศูนย์กลางของชุมชนเสมอ พระกำลังเดินบิณฑบาต เด็กๆ ถือขันข้าวมาตักบาตร เสียงสวดมนต์แว่วมาเบาๆ
"อลันดา!"
เสียงหนึ่งเรียกผมจากด้านหลัง
ผมหันไปเห็นลุงบุญเหลือ—ชายชราผู้เป็นหมอธรรมของหมู่บ้าน ลุงเป็นคนที่ชาวบ้านนับถือ เพราะแกเป็นหมอผีที่สามารถทำพิธีขับไล่สิ่งชั่วร้ายและรักษาคนถูกผีเข้าได้
"ลุงเรียกผมเหรอครับ?"
"เอ็งมาใกล้วัดก็ดีแล้ว" ลุงบุญเหลือเดินเข้ามาใกล้ "ข้ากำลังจะทำพิธีพอดี มาดูไหม?"
"พิธีอะไรเหรอครับ?"
"พิธีสะกดวิญญาณ"
ผมรู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที
ในศาลาวัด ชาวบ้านมารวมตัวกันเงียบๆ รอบๆ เสื่อที่ปูอยู่กลางพื้น ในวงกลมของเสื่อ มีรูปปั้นไม้เก่าแก่ตั้งอยู่ พร้อมกับเทียนเล่มเล็กที่จุดเรียงกัน
ลุงบุญเหลือนั่งขัดสมาธิอยู่กลางวง มือถือสายสิญจน์ที่พันรอบศีรษะของรูปปั้นไม้
"วันนี้จะมีการสะกดอะไรเหรอครับ?" ผมกระซิบถามยายอัมพรที่มาด้วย
"เมื่อคืน… มีคนเห็นมัน"
ผมหัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที
"เห็นอะไรครับ?"
ยายอัมพรหันมามองผม ดวงตาของยายเต็มไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง
"เห็นสิ่งเดียวกับที่เอ็งเห็นเมื่อคืน"
ผมเผลอกลืนน้ำลายลงคอ
ลุงบุญเหลือเริ่มสวดบทคาถา บรรยากาศในศาลาวัดเย็นลงอย่างรู้สึกได้
ขณะที่สายสิญจน์ค่อยๆ ถูกขมวดเป็นปมรอบๆ รูปปั้นไม้ ผมเหลือบไปเห็นตัวเลขบางอย่างปรากฏขึ้นตรงมุมมองของตัวเอง
[ตรวจพบพลังงานวิญญาณในพื้นที่][ระดับการรับรู้สิ่งลี้ลับ: 3]
ตัวเลขเพิ่มขึ้นมาอีกแล้ว
หมายความว่าอะไร?
แล้วทำไมผมถึงรู้สึกว่ามีบางสิ่งบางอย่าง… กำลังจ้องมองผมจากข้างนอกศาลา?


## บทที่ 5: พิธีสะกด

เสียงสวดของลุงบุญเหลือดังสะท้อนก้องไปทั่วศาลาวัด
เสียงนั้นไม่ได้ดังเกินไป แต่มันก้องอยู่ในอกผม เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังสั่นสะเทือนจากข้างใน
ผมจ้องไปที่รูปปั้นไม้ตรงกลางวงสายสิญจน์ รูปปั้นนั้นเป็นไม้แกะสลักที่เก่าแก่ ดูเผินๆ เหมือนเป็นรูปชายชรานั่งขัดสมาธิ แต่มองดีๆ กลับรู้สึกว่าดวงตาของมันจ้องตอบกลับมา
และตอนนั้นเอง—
[ตรวจพบพลังงานวิญญาณระดับสูง][โปรดระวัง!]
ตัวเลขสีแดงปรากฏขึ้นอีกครั้งตรงมุมสายตาผม
ลมหายใจของผมสะดุดไปครู่หนึ่ง
หมายความว่า… สิ่งที่ลุงบุญเหลือพยายามสะกดนั้น ยังคงอยู่ที่นี่
"ขอเชิญวิญญาณ… จงกลับไปยังที่ของเจ้า…"
เสียงลุงบุญเหลือเข้มขึ้น มือของเขาเริ่มขยับวาดอักขระในอากาศ
เทียนรอบรูปปั้นสั่นไหวราวกับมีลมพัดทั้งที่อากาศในศาลานั้นนิ่งสนิท
และทันใดนั้นเอง—
เสียงกระซิบเบาๆ ดังขึ้นข้างหูผม
"ทำไม… ถึงมองเห็นเรา?"
เลือดในกายผมเย็นเฉียบแทบจะในทันที
ผมหันขวับไปทางด้านหลัง
ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น
แต่เงาที่ทอดยาวจากเสาศาลากลับดูบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติ
"อลันดา" เสียงคุณยายอัมพรดังขึ้นแผ่วๆ ข้างๆ ผม "อย่ามอง"
ผมเม้มปากแน่น พยายามตั้งสติ
แต่มันยากเหลือเกิน
เงาที่ทอดจากเสาศาลานั้น… ไม่ควรมีรูปร่างแบบนี้
มันยาวผิดปกติ หัวไหล่ของมันยกสูงกว่าปกติ เหมือนมีแขนยาวเกินไป ขาเหมือนบิดงอ และ…
มันขยับได้เอง
"นั่งนิ่งๆ อย่าขยับ" คุณยายกระซิบ
ผมพยายามทำตาม แต่เงานั่นขยับใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
และในตอนนั้นเอง
[ระดับการรับรู้สิ่งลี้ลับ: 4]
ระบบของผมแจ้งเตือนอีกครั้ง
ราวกับการอยู่ที่นี่ทำให้ 'บางอย่าง' ในตัวผมพัฒนาไปเรื่อยๆ
เงาดำนั่นขยับมาจนเกือบจะอยู่ตรงหน้าผมแล้ว
และก่อนที่มันจะได้ทำอะไร—
"กลับไปซะ!"
ลุงบุญเหลือกระแทกมือเข้ากับพื้นไม้ดัง ปั่ก!
สายสิญจน์ที่พันรอบรูปปั้นสั่นไหวก่อนที่เปลวเทียนจะพุ่งขึ้นสูงอย่างผิดธรรมชาติ
เสียงหวีดร้องแผ่วเบาดังขึ้นในอากาศ
เงานั้นสั่นสะท้านก่อนจะกระจายตัวออก… และหายไปในที่สุด
ผมหายใจหอบ เหงื่อเย็นซึมออกมาทั้งแผ่นหลัง
คุณยายแตะไหล่ผมเบาๆ "มันรู้ตัวแล้วว่าเอ็งมองเห็น"
ผมหันไปมองยาย ใจเต้นรัว
"หมายความว่ายังไงครับ?"
คุณยายมองผมนิ่งๆ ก่อนจะพูดช้าๆ
"หมายความว่า… เอ็งหนีมันไม่พ้นแล้วล่ะ"
หลังจากพิธีเสร็จ ผมเดินออกมาจากศาลาวัดพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้ง
ลุงบุญเหลือเดินมาหาผม สายตาของแกดูเคร่งเครียด
"เอ็งเคยเห็นแบบนี้มาก่อนหรือเปล่า?"
"เมื่อคืนน่ะครับ…" ผมตอบเบาๆ
ลุงบุญเหลือพยักหน้า "ข้ารู้"
"รู้…?" ผมขมวดคิ้ว
"ตั้งแต่เอ็งเดินเข้ามาในศาลา ข้าก็รู้แล้ว"
ใจผมหดเกร็งไปหมด
"พลังงานของเอ็ง… มันผิดปกติ"
ผมเงียบไปครู่หนึ่ง "ผิดปกติยังไงครับ?"
ลุงบุญเหลือมองผมนิ่งๆ ก่อนจะพูดออกมา
"เอ็ง… ไม่ใช่แค่คนธรรมดา"
คำพูดนั้นทำให้หัวใจผมหยุดเต้นไปชั่วขณะ
"แล้วผมเป็นอะไรครับ?" ผมถามออกไปทั้งที่ยังกลัวคำตอบ
ลุงบุญเหลือถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพูดออกมา
"เอ็งเป็นคนที่ 'สิ่งเหล่านั้น' อยากจะครอบครอง"
เสียงลมพัดหวีดหวิวผ่านลานวัด
ในใจผมรู้ทันทีว่า… ตั้งแต่วันนี้ไป
ชีวิตผมจะไม่มีวันกลับไปเหมือนเดิมอีกแล้ว
พอค่ำวันนั้น ผมกลับบ้านพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้ง
คุณยายอัมพรยังคงเงียบอยู่ตลอดทาง ส่วนแม่เองก็ดูจะสังเกตเห็นว่าผมมีเรื่องในใจ
"เป็นอะไรอลันดา?" แม่ถามระหว่างที่ตักข้าวให้
"เปล่าครับแม่ แค่เหนื่อยนิดหน่อย" ผมโกหก
แม่พยักหน้าเบาๆ "ถ้าเหนื่อยก็นอนเร็วๆ ล่ะ"
ผมทำตามคำแนะนำของแม่ อาบน้ำเสร็จแล้วก็ขึ้นไปนอนบนเรือน พยายามข่มตาหลับ
แต่เมื่อถึงเวลาห้าทุ่ม…
[ตรวจพบพลังงานวิญญาณระดับสูง][โปรดระวัง!]
ผมสะดุ้งลืมตาขึ้นทันที
เสียงบางอย่างดังขึ้นจากหน้าประตูห้อง
ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก…
เสียงเคาะประตูดังขึ้นช้าๆ และเป็นจังหวะ
ผมขยับตัวไม่ได้เลย
ตัวเลขสีแดงจากระบบกระพริบอย่างรัวเร็ว
"อลันดา…"
เสียงเรียกแผ่วๆ ดังมาจากอีกฝั่งของประตู
มันเป็นเสียงของใครบางคนที่ผมไม่รู้จัก…
แต่รู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด
คืนนี้… ผมอาจจะไม่ได้นอนอีกแล้ว


## บทที่ 6: เสียงเคาะประตู

ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก…
เสียงเคาะประตูยังคงดังต่อไปช้าๆ ชัดเจน และเป็นจังหวะ
ผมนอนนิ่งอยู่บนฟูกที่ปูอยู่บนพื้นไม้ของเรือน ตาเบิกโพลง มองไปที่ประตูไม้เก่าๆ ที่กำลังสั่นสะเทือนเบาๆ
มือของผมกำฟูกแน่นจนเหงื่อซึมออกมาตามฝ่ามือ
เสียงเคาะยังคงดังต่อไปอีกสองครั้ง ก่อนที่มันจะตามมาด้วย…
"อลันดา…"
เสียงเรียกเบาๆ ดังมาจากหลังประตู
มันเป็นเสียงของใครบางคนที่ผมไม่รู้จัก
แต่ในขณะเดียวกัน… ก็ให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด
ผมพยายามกลืนน้ำลายลงคอ เสียงของผมแหบพร่าเมื่อพยายามถามออกไป
"ใคร…?"
เงียบ—ไม่มีเสียงตอบกลับ
ผมยังคงไม่ขยับตัวออกจากที่นอน
แต่วินาทีต่อมา ระบบในสายตาของผมก็แจ้งเตือนขึ้นมาอีกครั้ง
[ตรวจพบพลังงานวิญญาณระดับสูง][ระยะห่าง: 0.5 เมตร]
ใจผมหล่นวูบ—
"อยู่ตรงประตูเลยเหรอ!?"
ผมกลั้นหายใจ ก่อนจะกระพริบตาเพื่อเรียกข้อมูลเพิ่มเติมออกมา
[ไม่สามารถระบุประเภทของวิญญาณได้][ระดับการรับรู้สิ่งลี้ลับ: 5][พลังงานวิญญาณในร่างกาย: 2/100]
พลังงานของผมลดลงอีกแล้ว นี่หมายความว่ายังไงกันแน่?
เสียงเคาะเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียง 'กดลูกบิด' จะดังขึ้น
แกร๊ก…
ผมหัวใจเต้นรัว เสียงลมหายใจเริ่มกระชั้น
ลูกบิดขยับ… แต่ประตูไม่ได้เปิดออก
เงาที่ทอดผ่านใต้ประตูดูเหมือนจะขยับไปมาเหมือนกำลัง 'ฟัง'
ผมกัดฟันแน่น พยายามข่มความกลัว
ถ้ามันเข้ามาได้ล่ะก็… ผมไม่แน่ใจเลยว่าตัวเองจะทำอะไรได้
แต่ก่อนที่ผมจะได้ทำอะไร
เสียงสวดแผ่วๆ ดังขึ้นจากเรือนของคุณยาย
เสียงสวดของคุณยายเบาๆ ฟังแทบไม่ได้ศัพท์ แต่ทุกครั้งที่เสียงนั้นดังขึ้น เงาดำใต้ประตูก็เริ่ม 'ถอยออกไป' ทีละนิด
ราวกับมันกำลังถูกบีบออกจากพื้นที่นี้
ผมไม่รู้ว่าคุณยายรู้หรือเปล่าว่ามีบางอย่างกำลังพยายามเข้ามาในห้องของผม
แต่เสียงสวดของท่านช่วยให้เงาดำนั้นเริ่มหายไปจริงๆ
และเมื่อเสียงสวดจบลง
กึก…
เสียงฝีเท้าเงียบไป
เงาที่อยู่ใต้ประตูหายไปแล้ว
แต่ระบบของผมกลับแจ้งเตือนขึ้นมาอีกครั้ง
[วิญญาณไม่ได้หายไป… มันแค่ถอยออกไปอยู่ห่างจากเรือนเท่านั้น]
ผมเบิกตากว้าง
มันยังอยู่ใกล้ๆ!?
เช้าวันต่อมา ผมแทบไม่ได้นอนเลยทั้งคืน
เมื่อตะวันเริ่มขึ้น ผมเดินไปที่เรือนของคุณยาย
ยายอัมพรนั่งเคี้ยวหมากอยู่เหมือนเดิม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อคืน
แต่พอผมนั่งลงตรงหน้า คุณยายก็เอ่ยขึ้นมาเอง
"เอ็งได้ยินใช่ไหม?"
ผมชะงัก หัวใจเต้นรัว
"อะไรครับ?"
"เสียงเมื่อคืน"
ผมกลืนน้ำลายก่อนจะพยักหน้าเบาๆ
คุณยายถอนหายใจ "ข้าสวดกันให้แล้ว แต่มันยังไม่ไปไหนหรอก"
"แล้วมันคืออะไรครับ?"
คุณยายไม่ตอบในทันที ท่านเคี้ยวหมากเงียบๆ ก่อนจะพูดเสียงเรียบ
"เอ็งไปทำอะไรให้มันจำได้วะ?"
ผมนิ่งไปครู่หนึ่ง
แล้วคำพูดของลุงบุญเหลือก็ลอยขึ้นมาในหัว
"เอ็ง… ไม่ใช่แค่คนธรรมดา"
มันต้องเกี่ยวกับเรื่องนั้นแน่ๆ
แต่ก่อนที่ผมจะได้พูดอะไรออกไป คุณยายก็พูดขึ้นมา
"ถ้ามันยังไม่ไป…"
คุณยายหันมาสบตาผม ดวงตาของท่านดูเข้มขึ้นกว่าเดิม
"เอ็งต้องหาวิธี 'คุย' กับมันแล้วล่ะ"
ผมกลับไปคิดทบทวนสิ่งที่คุณยายพูดตลอดวันนั้น
'คุย' กับมันเหรอ?
แต่ผี… หรืออะไรก็ตามที่พยายามเข้ามาหาผมเมื่อคืน มันไม่น่าจะเป็นอะไรที่ผมจะพูดคุยด้วยได้
แต่ถ้าหากผมสามารถเข้าใจมันได้จริงๆ ล่ะ?
ระบบของผมเริ่มบันทึกข้อมูลมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกครั้งที่ผมเผชิญหน้ากับสิ่งเหนือธรรมชาติ
ผมเปิดหน้าต่างข้อมูลขึ้นมาอีกครั้ง
[ระดับการรับรู้สิ่งลี้ลับ: 5][พลังงานวิญญาณในร่างกาย: 3/100]
ดูเหมือนพลังงานจะเพิ่มขึ้นเองอย่างช้าๆ เมื่อเวลาผ่านไป
ผมพยายามตั้งสมาธิ พึมพำออกมาเบาๆ
"ระบบ… ฉันสามารถ 'สื่อสาร' กับวิญญาณได้ไหม?"
[ระบบกำลังวิเคราะห์…]
ตัวเลขวิ่งผ่านสายตาของผมอีกครั้ง
[สามารถทำได้ หากระดับการรับรู้สิ่งลี้ลับถึงระดับ 6 ขึ้นไป]
ผมเบิกตากว้าง
หมายความว่าผมต้อง 'พัฒนา' ความสามารถนี้ก่อนสินะ?
แต่คำถามคือ… ผมต้องทำยังไง?
ตกดึกคืนนั้น ผมยังคงไม่หลับ
เสียงลมพัดผ่านใบไม้ดังหวิวๆ นกกลางคืนร้องระงมไปทั่ว
ผมนั่งอยู่บนฟูก รอคอยบางสิ่งที่ผมแน่ใจว่ามันจะมา
และไม่ผิดจากที่คิด
ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก…
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง
แต่คราวนี้ ผมไม่ได้สะดุ้งเหมือนเมื่อคืน
ผมสูดลมหายใจลึก แล้วพูดออกไป
"นายเป็นใคร?"
เงียบ—ไม่มีเสียงตอบกลับ
แต่คราวนี้…
เงาใต้ประตูไม่ขยับไปมาเหมือนเมื่อคืน
มัน 'นิ่ง' อยู่ตรงนั้น
เหมือนกำลัง 'รอฟัง'
ผมกัดฟันแน่น ก่อนจะพูดออกไปอีกครั้ง
"ฉันมองเห็นนาย… นายเองก็เห็นฉันแล้วใช่ไหม?"
คราวนี้ เสียงแผ่วเบาก็ตอบกลับมา
"เห็น… แล้ว"
หัวใจของผมเต้นแรง
นี่คือจุดเริ่มต้นของ 'บทสนทนา' แรกของผมกับสิ่งที่อยู่หลังประตู


## บทที่ 7: เงาใต้ประตู

ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก…
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง
ผมนั่งอยู่บนฟูกไม้เนื้อแข็ง กลั้นหายใจขณะมองไปยังประตูไม้เก่าๆ ที่ค่อยๆ สั่นไหวจากแรงเคาะ เสียงนั้นยังคงเป็นจังหวะเหมือนเมื่อคืนก่อน แต่ครั้งนี้ ผมรับรู้ถึง 'บางสิ่ง' ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น
เงาดำใต้ประตูไม่ขยับไปมาเหมือนครั้งก่อน มัน 'นิ่ง' อยู่ตรงนั้น
เหมือนกำลัง 'รอคอย'
ผมเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นถี่ แต่ครั้งนี้ผมไม่ได้สะดุ้งหรือขยับหนีเหมือนคืนแรก
'คุยกับมัน'
นั่นคือสิ่งที่คุณยายอัมพรบอก
ผมไม่รู้ว่ามันจะได้ผลหรือไม่ แต่ถ้าผมต้องการหาคำตอบเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง ผมไม่มีทางเลือกอื่น
"นายเป็นใคร?"
ผมถามออกไป น้ำเสียงพยายามให้มั่นคงที่สุด
เงียบ—ไม่มีเสียงตอบกลับ
แต่เงายังไม่หายไป
ผมกัดฟันแน่น สูดหายใจลึกก่อนจะพูดต่อ
"ฉันรู้ว่านายอยู่ตรงนั้น…" ผมหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดประโยคต่อไป "ฉัน 'มองเห็น' นาย"
ทันใดนั้น—เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
"…เห็นแล้ว?"
เสียงนั้นเบาหวิว แหบพร่าเหมือนเสียงกระซิบจากอีกมิติ
ผมขนลุกไปทั้งตัว
นี่เป็นครั้งแรกที่ผม 'พูดคุย' กับสิ่งที่อยู่หลังประตู
เงายังคงนิ่ง เสียงกระซิบยังคงแผ่วเบา
"เห็น… แล้ว…"
ผมพยายามกลั้นหายใจ จดจ่ออยู่กับเสียงที่เพิ่งได้ยิน
"นาย… คือใคร?"
เงียบ—เงาดำไม่ตอบสนองในทันที
ผ่านไปครู่หนึ่ง เสียงกระซิบก็เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง
"…ข้า… อยู่… ที่นี่…"
ผมขมวดคิ้ว น้ำเสียงนั้นไม่ได้เป็นของคนที่ผมรู้จัก และก็ไม่ได้เหมือนเสียงของคนเป็นเลยสักนิด
"ที่นี่? หมายความว่าไง?" ผมพยายามถามต่อ
เงียบ—
เงายังคงนิ่ง แต่ครั้งนี้ ผมเริ่มรู้สึกถึงบางอย่างที่ต่างออกไป
อุณหภูมิรอบตัวลดลงอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าจะเป็นเวลาดึกที่อากาศเย็นอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ ความเย็นที่แผ่ซ่านออกมามัน 'ผิดธรรมชาติ'
ระบบสะท้อนข้อมูลผ่านดวงตาของผมทันที
[ตรวจพบพลังงานวิญญาณระดับสูง][ระดับการรับรู้สิ่งลี้ลับ: 6]
ผมเบิกตากว้าง—ระดับการรับรู้เพิ่มขึ้นอีกแล้ว!?
แปลว่าผมสามารถรับรู้บางอย่างได้มากกว่าก่อนหน้านี้
"…ข้า… ถูกจองจำ…"
เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ผมได้ยินชัดขึ้น
ผมกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะถามต่อ
"จองจำ? หมายความว่าไง? ใครเป็นคนทำ?"
เงียบ—เงาดำไม่ตอบ
แต่มันยัง 'อยู่ตรงนั้น'
ข้อมูลบางอย่างเริ่มแสดงขึ้นในระบบของผม
[ตรวจพบพลังงานต้องคำสาป][สาเหตุ: ไม่สามารถระบุได้]
'ต้องคำสาป…?'
ผมเริ่มคิดถึงสิ่งที่คุณยายอัมพรเคยพูดไว้—
"พวกมันบางตัวไม่เคยเกิด ไม่เคยตาย… และบางตัว 'ถูกขัง' อยู่ในที่ที่เราไม่ควรไปยุ่งเกี่ยว"
เงาดำที่อยู่หลังประตูตอนนี้ อาจเป็นหนึ่งในสิ่งที่คุณยายพูดถึง
"ข้าถูกจองจำ… ณ ที่แห่งนี้…"
เสียงแหบพร่ายังคงดังอยู่
ผมกลั้นหายใจ—ที่แห่งนี้? หมายถึงบ้านของผม? หรือบริเวณหมู่บ้านนี้กันแน่?
ผมขมวดคิ้ว พยายามใช้สติคิดวิเคราะห์ต่อ
หากมันถูกจองจำอยู่ที่นี่จริง มันอาจจะต้องการบางอย่างจากผม
แต่คำถามคือ—ผมควรช่วยมันหรือไม่?
ระบบสะท้อนข้อมูลออกมาอีกครั้ง
[ตัวเลือกไม่ได้ถูกกำหนด][สามารถศึกษาเพิ่มเติมจากแหล่งความรู้ที่เกี่ยวข้อง]
ผมพึมพำในใจ 'หมายความว่ายังไง…? ทำไมระบบถึงแจ้งข้อมูลแบบนี้?'
แต่ก่อนที่ผมจะคิดต่อ เสียงของมันก็ดังขึ้นอีกครั้ง
"…ช่วย…ข้า…"
คำขอร้องนั้นแผ่วเบา แต่ชัดเจน
ผมรู้สึกหนาวเยือกขึ้นมาทันที
'ผมควรช่วยมันจริงๆ เหรอ?'
ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร หรือจะเกิดอะไรขึ้นหากผมเลือกช่วยเหลือมัน
แต่สิ่งหนึ่งที่แน่ชัด—มันไม่ได้เป็น 'ผีธรรมดา' แน่นอน
ผมกัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะตัดสินใจถามกลับไป
"ช่วยยังไง?"
เงียบ—เงาดำไม่ได้ตอบในทันที
แต่แล้ว…
ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก…
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้…
มันดังมาจาก 'ข้างในห้อง'
ผมหัวใจหล่นวูบ รีบหันขวับไปมองรอบตัว
ไม่มีอะไร—ห้องยังคงเหมือนเดิม ไม่มีใครอยู่ในนี้ นอกจากผม
แต่มันเป็นไปไม่ได้—ถ้าเงาดำยังอยู่หลังประตู เสียงเคาะจะดังมาจากในห้องได้ยังไง!?
ผมหายใจถี่ขึ้น สายตากวาดไปรอบๆ
แล้วทันใดนั้น…
ตัวเลขในสายตาของผมก็เปลี่ยนไป
[วิญญาณ 'อีกดวงหนึ่ง' ปรากฏตัว][ระยะห่าง: 0 เมตร]
ผมแข็งทื่อ
ศีรษะของผมเริ่มหนักขึ้น ความรู้สึกกดดันบางอย่างถาโถมเข้ามา
และเสียงแหบพร่าก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง
"…ข้า… ไม่ใช่… คนเดียวที่อยู่ที่นี่…"


## บทที่ 8: เสียงกระซิบจากในห้อง

ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก…
เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง
แต่คราวนี้ มันไม่ได้มาจาก 'นอกห้อง'
มันมาจากข้างใน—
เสียงนั้นดังอยู่ตรงมุมหนึ่งของห้อง มุมที่เงามืดซุกซ่อนตัวอยู่ ผมแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็ง หัวใจเต้นกระหน่ำจนแทบได้ยินชัดเจน
"ระบบ… ตรวจสอบพื้นที่" ผมกระพริบตาเรียกข้อมูลขึ้นมา
[ตรวจพบวิญญาณเร่ร่อน][ระดับพลังงานวิญญาณ: 3/100][สถานะ: ไม่ทราบเจตนา]
'วิญญาณอีกดวงหนึ่ง…'
เงาดำที่อยู่นอกประตู กับสิ่งที่อยู่ 'ข้างในห้อง' ไม่ใช่ตัวเดียวกัน
ผมกลั้นหายใจ พยายามควบคุมสติให้ได้มากที่สุดก่อนจะพูดออกไป
"นาย… เป็นใคร?"
เงียบ—ไม่มีเสียงตอบกลับ
ผมพยายามใช้สายตาจับจ้องไปที่มุมห้องตรงนั้น มีเพียงความมืดดำและอากาศเย็นเยียบที่ทำให้เสียวสันหลัง
'มันอยู่ตรงนั้น… และมันกำลังเฝ้ามองฉันอยู่'
ผมรู้สึกได้
"…ไม่ใช่ข้า…"
เสียงกระซิบแผ่วเบาลอดออกมาจากเงามืด
ผมหัวใจหล่นวูบ—เสียงนี้ไม่เหมือนกับเสียงของเงาที่อยู่นอกประตูเมื่อครู่ มันเป็นเสียงของใครบางคน… หรือบางสิ่งที่ต่างออกไป
"หมายความว่าไง?" ผมถามต่อ
"ข้า… ไม่ใช่… คนที่เอ็งคุยด้วยเมื่อครู่…"
ผมกลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกถึงความหนาวเย็นที่เริ่มโอบล้อมไปทั่วห้อง
"แล้วนายเป็นใคร?"
เงียบ—เสียงนั้นไม่ตอบในทันที
เพียงแต่เงาดำที่มองไม่เห็นเริ่ม 'ขยับ'
เงานั้นไม่ได้อยู่เฉยอีกต่อไป ผมรู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวที่ช้า… และเยือกเย็น
ราวกับมีบางอย่าง 'กำลังคลืบคลาน' มาทางผม
[ระดับการรับรู้สิ่งลี้ลับ: 7]
ตัวเลขกระพริบขึ้นในระบบ
ระดับการรับรู้เพิ่มขึ้นอีกแล้ว!
นั่นหมายความว่าผมกำลัง 'เชื่อมต่อ' กับบางสิ่งได้ชัดเจนขึ้น… หรืออีกแง่หนึ่ง—มันเริ่ม 'เข้าถึง' ผมมากขึ้นแล้ว
ผมหายใจถี่ขึ้น แต่ยังคงจ้องไปยังมุมห้องนั้น
เงาดำเริ่ม 'ชัดเจนขึ้น' ในสายตาของผม
มันไม่ได้เป็นเพียงแค่เงาธรรมดาอีกต่อไป
ภาพของ 'บางสิ่ง' ปรากฏขึ้นทีละน้อย—
มือซีดเผือดสองข้างยื่นออกมาจากเงามืด ก่อนที่ใบหน้าซูบผอมจะค่อยๆ โผล่ตามมา
'นั่นมัน—คน?'
ไม่… ไม่ใช่คนแน่ๆ
ผมขนลุกไปทั้งตัว ร่างตรงหน้านั้นไม่มีดวงตา มีเพียงโพรงดำลึกแทนที่ตา น้ำหนักของความกดดันกดทับลงมาที่อกจนหายใจแทบไม่ออก
เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง
"…ฟังข้า… เอ็งต้องฟังข้า…"
ผมพยายามตั้งสติ หายใจเข้าออกลึกๆ ก่อนจะถามออกไป
"ฟังอะไร?"
ร่างนั้นเริ่มเคลื่อนไหว มันเอียงศีรษะช้าๆ ก่อนจะกระซิบออกมา
"…มัน… ไม่ใช่… สิ่งที่เอ็งคิด…"
'มัน… ไม่ใช่สิ่งที่ฉันคิด?'
หมายความว่ายังไง?
ผมขมวดคิ้ว ก่อนจะถามกลับไป
"นายหมายถึง… เงาดำที่อยู่หลังประตู?"
ร่างนั้นไม่ตอบ แต่เพียงแค่ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด
"…มัน… ไม่ได้ต้องการ… ความช่วยเหลือ…"
ผมแข็งทื่อทันที
'ไม่ต้องการความช่วยเหลือ? แต่มันขอให้ฉันช่วยมัน…'
ผมพยายามนึกย้อนถึงบทสนทนาเมื่อครู่
'ช่วย… ข้า…'
เงานอกประตูพูดแบบนั้นจริงๆ แต่ถ้าสิ่งที่อยู่ข้างในนี้พูดถูก—งั้นเงานั่นต้องการอะไรกันแน่?
"…เอ็ง… จะเป็นรายต่อไป…"
เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง
ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ
รายต่อไป…?
ผมกำหมัดแน่น พยายามควบคุมความคิดของตัวเอง แต่ก่อนที่ผมจะถามต่อ จู่ๆ เสียง 'กดลูกบิดประตู' ก็ดังขึ้น
แกร๊ก…
ประตู… มันกำลังเปิดออกเอง!?
ผมหันขวับไปมองทันที
'ไม่นะ—มันกำลังเข้ามา!'
ผมรีบถอยหลังไปจนชนกับผนัง ดวงตาจับจ้องไปที่เงาดำที่เคยอยู่นอกประตู ตอนนี้มันกำลังค่อยๆ 'แทรกตัว' เข้ามาภายในห้อง
"…ข้า… กลับมาแล้ว…"
เสียงนั้นเย็นเยียบจนแทบจะทำให้เลือดในกายผมหยุดไหล
นี่เป็นครั้งแรกที่เงาดำ 'ก้าวเข้ามา' ในพื้นที่ของผม
และเป็นครั้งแรก… ที่ผมรู้ว่ามันไม่ใช่แค่ 'เงา' ธรรมดา
มันเป็นบางสิ่งที่ 'อันตราย' กว่าที่ผมเคยคิดไว้มาก
เงาดำค่อยๆ แทรกตัวเข้ามาภายในห้องจนเกือบเต็มพื้นที่
ผมหายใจหอบ ร่างกายเริ่มหนักขึ้นเหมือนถูกถ่วงด้วยพลังบางอย่าง
ระบบแจ้งเตือนขึ้นมาอีกครั้ง
[ระดับพลังงานวิญญาณในร่างกาย: 1/100][สถานะ: อ่อนแอลง]
'ไม่นะ! ทำไมพลังงานของฉันลดลงรวดเร็วขนาดนี้!?'
เงาดำขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีก ดวงตาของมันว่างเปล่าเหมือนหลุมดำที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง
"…เอ็ง… เป็นของข้า…"
ไม่—
ไม่!
ผมกัดฟันแน่น พยายามเรียกสติของตัวเองกลับมา ก่อนจะกระซิบออกมาเสียงเบา
"ระบบ… บันทึกข้อมูลวิญญาณตรงหน้า…"
[กำลังบันทึกข้อมูล…]
ข้อมูลวิ่งผ่านสายตาของผมทันที และเมื่อผมเห็นมัน—
หัวใจของผมแทบหยุดเต้น
[ชื่อ: ไม่สามารถระบุได้][ประเภท: วิญญาณต้องคำสาป][ระดับพลังงาน: 89/100]
'89/100…!?'
พลังของมันสูงเกินไป… ผมไม่มีทางสู้มันได้เลย
แต่ก่อนที่ผมจะได้ทำอะไรต่อ จู่ๆ แสงสว่างก็พุ่งเข้ามาในห้อง
เป็นแสงจากด้านหลัง—จากทางหน้าต่าง!
เสียงของใครบางคนดังขึ้น
"ไอ้หนู! ก้มลงเดี๋ยวนี้!"
นั่นเป็นเสียงของ—
คุณยาย!?


## ตอนที่ 9: แสงแห่งคำสาป

แสงที่พุ่งเข้ามาทางหน้าต่างสว่างจ้าจนผมต้องหรี่ตา เสียงของคุณยายยังคงก้องอยู่ในหัว "ไอ้หนู! ก้มลงเดี๋ยวนี้!"
ร่างของผมกระตุกโดยอัตโนมัติ ผมรีบทรุดตัวลงกับพื้น ไม่ทันได้คิดแม้แต่วินาทีเดียวว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สัญชาตญาณบอกให้ทำตามเสียงนั้น
เสียงหวีดร้องแหลมสูงดังก้องในอากาศ เงาดำที่กำลังแทรกเข้ามาในห้องสะดุ้งไหว มันบิดตัวไปมาเหมือนถูกเผาไหม้ด้วยเปลวไฟที่มองไม่เห็น
แสงที่ส่องผ่านหน้าต่างไม่ได้เป็นเพียงแค่แสงจากภายนอก แต่ผมเห็นอักขระสีทองเรืองรองลอยอยู่กลางอากาศ พวกมันหมุนวนเป็นวงกลมก่อนจะพุ่งตรงเข้าสู่ร่างของเงาดำที่กรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง
'นี่มันอะไรกัน…?'
[ระดับพลังงานวิญญาณของเป้าหมายลดลง: 89 → 72]
ระบบแจ้งเตือนขึ้นมาพร้อมกับตัวเลขที่ลดลง ผมกัดฟัน พยายามตั้งสติแล้วมองไปที่ต้นตอของแสงนั้น
คุณยายของผมยืนอยู่ตรงนั้น มือข้างหนึ่งถือบางสิ่งที่ดูเหมือนตะกรุดเก่าๆ อีกข้างหนึ่งจับด้ายสายสิญจน์ขาวแน่น ดวงตาของแกไม่ได้สั่นไหวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงสายตาคมกริบที่จ้องตรงไปยังวิญญาณต้องคำสาปตรงหน้า
"เอ็งยังไม่ถึงเวลาจะเอาตัวไปที่นรก กลับไปซะ!" เสียงของคุณยายเย็นเยียบและทรงพลัง
ผมไม่เคยเห็นคุณยายในสภาพนี้มาก่อน…
แต่เงาดำนั้นไม่ถอย มันคำรามอย่างบ้าคลั่งก่อนจะพุ่งเข้าหาคุณยายทันที
'ไม่!'
ร่างของผมขยับก่อนที่สมองจะสั่ง ผมพุ่งเข้าไปขวาง แต่แทนที่มันจะกระแทกใส่ผมโดยตรง เงาดำนั้นกลับทะลุผ่านร่างของผมไป ทันทีที่มันสัมผัสตัว ความเย็นยะเยือกก็กระจายไปทั่วสันหลังเหมือนถูกจุ่มลงไปในทะเลน้ำแข็ง
[ระดับพลังงานวิญญาณของร่างกาย: 1 → 0.5][สถานะ: อ่อนแอลงมาก]
ความรู้สึกเหมือนพลังชีวิตกำลังไหลออกจากร่าง ผมหายใจติดขัด มือสั่นระริกก่อนจะทรุดลงกับพื้น
แต่ในตอนนั้นเอง—
เสียงสวดมนต์แผ่วเบาดังขึ้น คุณยายเริ่มท่องบางสิ่งที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน อักขระสีทองปรากฏขึ้นรอบตัวแกก่อนจะพุ่งเข้าใส่เงาดำอีกครั้ง
แสงสีทองสว่างวาบขึ้น
เสียงกรีดร้องสุดท้ายดังลั่น ก่อนที่ร่างของเงาดำจะบิดเบี้ยวและหายไป เหลือเพียงความเงียบงันที่น่ากลัว
ผมหอบหายใจหนัก รู้สึกเหมือนร่างกายแทบจะไม่เหลือพลังงานใดๆ อีกต่อไป
คุณยายก้าวเข้ามาหาผม มือที่เคยมั่นคงเมื่อครู่สั่นเล็กน้อยก่อนจะวางลงบนหัวของผมเบาๆ
"เอ็งปลอดภัยแล้ว... แต่ต่อจากนี้ มันจะไม่จบแค่นี้"
ผมมองสบตาคุณยาย แววตาของแกเต็มไปด้วยความกังวลและบางอย่างที่ลึกซึ้งยิ่งกว่านั้น
'มัน… จะไม่จบแค่นี้เหรอ?'
เสียงแจ้งเตือนสุดท้ายจากระบบดังขึ้น
[ข้อมูลวิญญาณต้องคำสาปได้รับการบันทึกแล้ว]
ผมรู้สึกได้เลยว่า นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น…


## ตอนที่ 10: เงาที่ทาบทับ

ผมหายใจหนัก เหงื่อซึมออกมาทั่วร่าง แม้ว่าห้องจะเย็นเฉียบเหมือนมีไอหนาวบางอย่างยังคงแผ่กระจายอยู่ รอบตัวเงียบสนิท ยิ่งทำให้เสียงเต้นของหัวใจตัวเองดังขึ้นจนน่ากลัว
คุณยายยืนอยู่ข้างหน้า แม้จะเพิ่งใช้พลังไปเมื่อครู่ แต่ดูเหมือนแกจะไม่ได้เหนื่อยมากนัก ตรงกันข้าม ผมต่างหากที่รู้สึกเหมือนพลังชีวิตถูกดูดออกไปจนเหลือเพียงเศษเสี้ยว
"เป็นยังไงบ้าง?" เสียงคุณยายเอ่ยขึ้นแผ่วเบาแต่หนักแน่น
ผมพยายามยืดตัวขึ้น มือสั่นเล็กน้อยก่อนจะดันตัวเองพยุงลุกขึ้นนั่ง "มันคืออะไรครับยาย… เงานั่นมันคืออะไร?"
คุณยายเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว "บางอย่าง… ที่ไม่ควรจะยังอยู่"
ผมขมวดคิ้วกับคำตอบที่ไม่ชัดเจน แต่ก่อนที่จะได้ถามต่อ คุณยายก็เอื้อมมือไปคว้าเชือกสายสิญจน์มาพันรอบข้อมือของผมเบาๆ
"เอ็งเห็นพวกมันได้ชัดเจนขึ้นใช่ไหม?" แกถาม
ผมนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า สายตาผมไม่ได้เห็นแค่ผีแบบที่เคยได้ยินในเรื่องเล่าอีกต่อไป ตอนนี้มันชัดเจนกว่าที่เคย และที่สำคัญกว่านั้นคือ... ผมรู้สึกถึง 'บางอย่าง' ที่อยู่เหนือกว่านั้น
[ระดับพลังวิญญาณของร่างกาย: 0.5 → 0.7 (ฟื้นตัวเล็กน้อย)]
ระบบยังคงแจ้งเตือน แต่ตัวเลขที่เพิ่มขึ้นเล็กน้อยไม่ได้ทำให้ผมหายจากความรู้สึกอ่อนล้าเลย
คุณยายมองผมนิ่ง ๆ ก่อนจะพูดต่อ "เอ็งไม่ควรจะเข้าไปยุ่งกับมันมากเกินไป"
"แต่ยายก็—"
"ข้าไม่เหมือนเอ็ง" แกตัดบท "ข้าฝึกมาเกินกว่าครึ่งชีวิตเพื่อรับมือกับพวกมัน เอ็งเพิ่งเริ่มเท่านั้น"
คำพูดนั้นทำให้ผมนิ่งไป ใช่… ผมไม่ได้รู้เรื่องเกี่ยวกับสิ่งพวกนี้มากนัก แต่บางอย่างในตัวผมกำลังบอกว่า นี่ไม่ใช่เรื่องที่ผมจะถอยหนีได้ง่าย ๆ
"ถ้าผมบอกว่ายายควรสอนผมล่ะ?"
คุณยายมองผมด้วยสายตาแปลก ๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอ "หึ… เอ็งนี่มันไม่เคยกลัวอะไรจริง ๆ สินะ"
ผมไม่ตอบ เพราะแม้แต่ตัวผมเองก็ไม่แน่ใจว่าผมกำลัง 'กล้า' หรือแค่ 'โง่' กันแน่
แต่ถ้าผมไม่เรียนรู้มัน ถ้าผมไม่เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น… แล้วจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวผม กับครอบครัว กับโลกที่ผมเพิ่งได้เห็นด้านที่ซ่อนเร้นของมัน?
"เงาเหล่านั้น… มันยังไม่จบแค่นี้ใช่ไหม?" ผมถามเสียงเบา
คุณยายเงียบไป ก่อนจะพยักหน้า
"ไม่จบแน่นอน"


## ตอนที่ 11: ประตูที่เปิดออก

ผมมองสบตาคุณยาย สายตาของแกเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและบางสิ่งที่อ่านไม่ออก มันเหมือนกับว่าคำตอบที่ผมถามไปเมื่อครู่ มีบางอย่างที่แกไม่อยากบอก แต่สุดท้ายคุณยายก็ถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดขึ้นมา
"เอ็งพร้อมจะรับรู้มันจริงๆ หรือยัง?"
คำถามนี้… มันไม่ใช่แค่ถามว่าผมอยากรู้หรือเปล่า แต่มันเป็นคำถามที่บ่งบอกว่า หากผมก้าวข้ามเส้นนี้ไปแล้ว ผมจะไม่มีวันกลับมาเป็นคนธรรมดาได้อีก
แต่ผมรู้ดีว่าไม่มีทางเลือก ผมเห็นมันแล้ว ผมสัมผัสมันแล้ว และที่สำคัญกว่านั้น ผมรู้ว่าโลกที่ผมเคยเชื่อว่าปลอดภัย… มันไม่ได้ปลอดภัยเลย
"ครับ" ผมตอบหนักแน่น
คุณยายจ้องมองผมนิ่งๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่แกจะพยักหน้า "งั้นตามข้ามา"
ผมเดินตามคุณยายไปที่ห้องของแก ห้องนี้ผมแทบไม่เคยได้เข้าไปข้างในเลย ตอนเด็กๆ เวลาวิ่งเล่นรอบบ้าน ผมมักถูกห้ามให้เข้าใกล้ ผนังห้องไม้เก่าๆ เหมือนจะอัดแน่นไปด้วยเรื่องราวบางอย่างที่ไม่เคยถูกเปิดเผย
คุณยายเดินไปที่มุมห้อง ก้มลงแล้วดึงพรมเก่าๆ ออก เผยให้เห็นแผ่นไม้ที่มีรอยแกะสลักของอักขระบางอย่าง เมื่อแกใช้นิ้วลากผ่านรอยนั้น แผ่นไม้ก็ขยับและเผยให้เห็นบันไดที่ทอดลงไปในความมืด
"ลงไปข้างล่าง" คุณยายเอ่ย
ผมกลืนน้ำลาย พยายามข่มใจไม่ให้ลังเลก่อนจะก้าวลงไปข้างล่างทีละก้าว ทีละก้าว… จนกระทั่งความมืดเริ่มปกคลุมรอบตัว
เมื่อผมก้าวสุดท้ายลงไป เสียงของคุณยายก็ดังขึ้นข้างหลัง "ยินดีต้อนรับสู่ประตูที่เอ็งเปิดออกเอง อลันดา"
ทันทีที่ประตูปิดลง เสียงกระซิบเบาๆ ก็ดังขึ้นจากทุกทิศทาง…


## ตอนที่ 12: วิถีของคน วิถีของโลก

ทันทีที่ผมก้าวลงบันไดขั้นสุดท้าย ผมสัมผัสได้ถึงอากาศที่เย็นชื้น มันให้ความรู้สึกต่างจากบ้านไม้เก่าของคุณยายโดยสิ้นเชิง กลิ่นของเครื่องหอมและขี้ธูปลอยคละคลุ้งในอากาศ ผมมองไปรอบ ๆ พบว่าห้องใต้ดินแห่งนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ที่เก็บของเก่า แต่มันดูเหมือนเป็นสถานที่ประกอบพิธีกรรมบางอย่างมากกว่า
"ที่นี่เป็นที่ที่บรรพบุรุษของเราทำพิธีสืบทอดวิชา" คุณยายกล่าวพร้อมกับเดินนำหน้าผมไป
ผมสังเกตเห็นโต๊ะไม้เตี้ย ๆ ตัวหนึ่ง มีผ้ายันต์สีแดงคลุมอยู่ ด้านบนมีพวกเครื่องราง เครื่องเซ่นไหว้ รวมถึงตำราหนาเตอะที่ดูเก่าจนกระดาษเริ่มเปื่อยยุ่ย
นอกจากกลิ่นของธูปแล้ว ผมยังได้กลิ่นสมุนไพรบางอย่างที่คุ้นเคย ตอนเด็ก ๆ เวลาผมป่วย คุณยายมักจะต้มน้ำสมุนไพรให้ดื่ม บางครั้งก็ใช้พวกเครื่องรางวางไว้ใต้หมอนแล้วบอกให้ผมนอนหลับพักผ่อน ผมไม่เคยคิดถึงสิ่งเหล่านี้มาก่อน แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่ามันอาจมีอะไรมากกว่าที่คิด
เสียงกระซิบที่ได้ยินก่อนหน้านี้เงียบลง มีเพียงเสียงไฟจากตะเกียงน้ำมันที่ยังคงลุกไหวอยู่เบา ๆ
"เอ็งต้องเข้าใจสิ่งหนึ่งก่อน" คุณยายพูดขณะหยิบตะกรุดออกจากกระเป๋าเสื้อ "มนุษย์เรามีวิถีของตัวเอง โลกวิญญาณก็มีวิถีของมัน ถ้าหากเอ็งก้าวข้ามเส้นของมันมากเกินไป อาจจะไม่มีทางกลับมาเป็นคนปกติได้อีก"
ผมกลืนน้ำลาย เสียงของคุณยายจริงจังจนทำให้ผมต้องตั้งใจฟัง
"แล้วโลกนี้มีคนที่ข้ามเส้นไปแล้วหรือเปล่าครับ?"
คุณยายเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะพยักหน้า "มี… และพวกเขาไม่สามารถกลับมาใช้ชีวิตแบบเดิมได้"
ผมขมวดคิ้ว "หมายความว่าไงครับ?"
"บางคนเลือกเดินทางสายหมอผี บางคนเป็นหมอดู บางคนเป็นร่างทรง หรือแม้แต่พระสงฆ์ที่เข้าถึงญาณสมาธิสูง" แกกล่าว "แต่คนที่ไปไกลเกินกว่า 'เส้นแบ่ง' นั้น จะเริ่มเปลี่ยนไป พวกเขาไม่ได้เป็นคนธรรมดาอีกต่อไป"
ผมหายใจลึก โลกนี้ช่างกว้างใหญ่และมีเรื่องราวที่ผมไม่เคยนึกถึงมาก่อน
"แล้วคนทั่วไปล่ะครับ?"
คุณยายยิ้มมุมปาก "คนทั่วไปมีวิถีของเขาเอง"
ที่นอกบ้าน เสียงไก่ขันแว่วมาแต่ไกล ผมเริ่มตระหนักว่าถึงแม้ผมจะก้าวเข้ามาในโลกนี้แล้ว แต่วิถีชีวิตของผู้คนภายนอกยังคงดำเนินต่อไป ผู้คนยังคงตื่นขึ้นมาหุงหาอาหาร ทำไร่ ทำนา บางคนออกไปตลาด ซื้อขายแลกเปลี่ยน คนที่ไม่รับรู้ถึงโลกวิญญาณยังคงใช้ชีวิตในแบบของพวกเขา
รุ่งเช้าของหมู่บ้านแห่งนี้เต็มไปด้วยชีวิตชีวา เด็กเล็กวิ่งเล่นกันริมคลอง หญิงชรานั่งจับกลุ่มกันหน้าบ้านสนทนาเกี่ยวกับเรื่องเล่าของคืนที่ผ่านมา พ่อค้าแม่ค้าต่างเปิดแผงขายของสดในตลาดเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่กลางหมู่บ้าน กลิ่นปลาย่าง ข้าวใหม่ และกล้วยฉาบลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ
ลุงสม คนที่มีอาชีพตีเหล็ก กำลังเฝ้าดูไฟในเตาหลอมเหล็กอย่างใจจดใจจ่อ ค้อนในมือของเขาตวัดฟาดลงบนเหล็กแดงฉาน เสียงดังเป็นจังหวะมั่นคง ผมเคยมองเห็นเขาตีดาบ ตีมีดมาตั้งแต่เด็ก แต่ไม่เคยคิดว่าสิ่งเหล่านี้จะเกี่ยวข้องกับวิชาอาคมที่คุณยายเคยพูดถึง
"ดาบเล่มนี้ไม่ใช่แค่ดาบธรรมดา" ลุงสมเคยพูดกับผมครั้งหนึ่ง "มันผ่านการลงยันต์และผ่านการปลุกเสกจากพระอาจารย์ ถ้ามีอะไรไม่ดีเข้ามา เจ้าของมันจะรู้สึกได้ทันที"
ตอนนั้นผมไม่ได้สนใจมากนัก แต่ตอนนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัวผมดูเหมือนจะมีความหมายมากกว่าที่เคย
เด็กหนุ่มวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งแบกกระบุงใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยหญ้าฟางเดินกลับจากทุ่งนา พวกเขาหัวเราะกันเสียงดัง มือไม้ยังเต็มไปด้วยคราบดินและเหงื่อไคลที่ไหลผ่านผิวหนัง ในขณะที่หญิงสาวบางคนช่วยกันเก็บผักจากสวนหลังบ้าน เพื่อนำไปขายที่ตลาดในตัวเมือง
วิถีชีวิตของพวกเขายังคงดำเนินไปอย่างเรียบง่ายและเป็นระบบ ใครที่เป็นช่างไม้ก็ยังคงเลื่อยไม้และทำเฟอร์นิเจอร์ ใครที่เป็นคนจับปลาก็พายเรือออกไปวางข่ายดักปลากลางแม่น้ำ เด็ก ๆ ไปโรงเรียนโดยมีสมุดหนังสือมัดไว้กับกระเป๋าผ้าสีจาง
แม้โลกของผมกำลังเปลี่ยนไป แต่โลกของพวกเขายังคงดำเนินไปเช่นเดิม
แต่ผมรู้ว่า… สักวันหนึ่ง โลกเหล่านี้อาจจะต้องมาบรรจบกัน


## ตอนที่ 13: เส้นแบ่งระหว่างสองโลก

หลังจากที่ผมใช้เวลาทั้งเช้าสังเกตวิถีชีวิตของผู้คนในหมู่บ้าน ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณยายถึงพูดว่า 'คนทั่วไปมีวิถีของเขาเอง' เพราะไม่ว่าผมจะพบเจอกับเรื่องลี้ลับแค่ไหน โลกภายนอกก็ยังคงดำเนินไปเหมือนเดิมราวกับไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
แต่สำหรับผม ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
กลางวันในหมู่บ้านผ่านไปอย่างเงียบสงบ แดดอ่อน ๆ ลอดผ่านกิ่งไม้ ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าสดใส มีเสียงนกร้องเป็นระยะ เด็ก ๆ วิ่งเล่นอยู่ริมทุ่งนา บางคนช่วยพ่อแม่ตากข้าว บางคนจับปลาในคลองเล็ก ๆ ที่ไหลผ่านหมู่บ้าน
ผมนั่งอยู่หน้าบ้านคุณยาย มองดูคนเดินผ่านไปมา ขณะที่คุณยายกำลังเตรียมสมุนไพรอยู่ที่ใต้ถุนบ้าน กลิ่นของใบมะกรูดและตะไคร้หอมโชยมา ผมนึกย้อนกลับไปถึงสิ่งที่คุณยายพูดเมื่อคืน
'ถ้าหากเอ็งก้าวข้ามเส้นของมันมากเกินไป อาจจะไม่มีทางกลับมาเป็นคนปกติได้อีก'
ผมเริ่มสงสัยว่า เส้นแบ่งที่คุณยายพูดถึงมันคืออะไรกันแน่?
ผมเริ่มคิดย้อนกลับไปตั้งแต่ที่ผมเริ่มเห็น 'บางอย่าง' ที่ไม่ควรเห็น ตั้งแต่ที่ผมได้รับแผงข้อมูลในสมอง ผมไม่แน่ใจว่ามันเป็นพรหรือคำสาปกันแน่ เพราะตั้งแต่นั้นมาผมก็ไม่สามารถใช้ชีวิตปกติได้อีกเลย
เสียงฝีเท้าดังขึ้น ผมหันไปมองเห็นลุงบุญเดินถือถังน้ำผ่านมา ลุงบุญเป็นชาวบ้านที่คอยดูแลวัดในหมู่บ้าน เป็นคนใจดีและเคร่งครัดในศาสนา
"ไอ้ลัน! นั่งอยู่ตรงนี้เองเหรอ?"
"ครับลุงบุญ" ผมตอบพร้อมยิ้มให้
"เอ็งดูเงียบ ๆ ไปนะ เป็นอะไรหรือเปล่า?"
ผมนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจถาม "ลุงเชื่อเรื่องผีไหมครับ?"
ลุงบุญหยุดเดิน มองหน้าผมครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะ "ไอ้หนูเอ๊ย เอ็งถามอะไรแบบนี้?"
"ผมแค่อยากรู้ครับ"
ลุงบุญถอนหายใจ "ก็ต้องเชื่อสิ ผีอยู่คู่กับคนมาตั้งแต่โบราณ คนรุ่นก่อนรู้จักอยู่กับมัน ไม่ไปก้าวก่าย ไม่ไปลบหลู่ แล้วเอ็งถามทำไม?"
"แค่สงสัยครับ" ผมไม่อยากให้ใครรู้มากกว่านี้
ลุงบุญพยักหน้า "ถ้าเอ็งอยากรู้อะไรจริง ๆ ไปถามหลวงตาสิ ท่านอยู่วัดมาตั้งแต่ข้ายังเด็ก รู้เรื่องเก่า ๆ เยอะ"
ผมพยักหน้า ก่อนจะขอบคุณลุงบุญในใจ บางทีหลวงตาอาจจะให้คำตอบที่ผมต้องการได้
ตอนเย็น ผมตัดสินใจเดินไปที่วัด วัดในหมู่บ้านเป็นวัดเก่าแก่ มีเจดีย์เก่าและศาลาร้างที่ดูเหมือนจะมีอายุหลายสิบปี
เมื่อผมเดินเข้ามาถึงบริเวณวัด บรรยากาศกลับรู้สึกเงียบกว่าปกติ แม้จะยังมีชาวบ้านมาทำบุญและพระกำลังเดินจงกรมอยู่ แต่ผมก็รู้สึกถึงบางอย่างที่แตกต่างออกไป
หลวงตานั่งอยู่ใต้ต้นโพธิ์ ผมเดินเข้าไปหาท่านก่อนจะยกมือไหว้
"โยมลัน มาหาหลวงตามีอะไรหรือ?"
ผมนั่งลงตรงหน้าท่านก่อนจะถามเบา ๆ "หลวงตาครับ ผมอยากรู้เรื่องของเส้นแบ่งระหว่างคนกับวิญญาณ"
หลวงตาลืมตาขึ้น มองผมด้วยสายตาอ่านไม่ออก ก่อนที่ท่านจะพยักหน้า
"อืม... ถามคำถามนี้มา แปลว่าโยมคงได้เห็นอะไรบางอย่างแล้วสินะ"
ผมนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า
หลวงตาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพูดขึ้น "ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเข้าใจว่า โลกนี้ถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่ง ฝั่งหนึ่งคือโลกของมนุษย์ อีกฝั่งคือโลกของวิญญาณ"
"แล้วถ้าหากมีคนก้าวข้ามไปอีกฝั่งล่ะครับ?"
หลวงตานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบช้า ๆ "เขาจะไม่มีวันเหมือนเดิม"


## ตอนที่ 14: เส้นแบ่งที่ไม่อาจย้อนกลับ

หลวงตาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบลูกประคำที่วางอยู่ข้างตัว นิ้วของท่านค่อย ๆ บรรจงเคลื่อนผ่านเม็ดประคำราวกับกำลังทบทวนบางสิ่งที่ซ่อนอยู่ในกาลเวลา
"โยมรู้ไหม ทำไมโลกนี้ถึงต้องมีเส้นแบ่ง?"
ผมส่ายหัว "ผมคิดว่าอาจจะเพื่อปกป้องมนุษย์จากสิ่งที่อาจเป็นอันตราย"
หลวงตาพยักหน้าช้า ๆ "ก็จริงอยู่ แต่มันมีอะไรมากกว่านั้น"
ผมนั่งเงียบ รอให้ท่านพูดต่อ
"เส้นแบ่งที่ว่ามันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาโดยใครคนใดคนหนึ่ง มันเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นเอง ตามธรรมชาติของสรรพสิ่ง" หลวงตาหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะลืมขึ้นมาใหม่ด้วยแววตาที่ลึกล้ำ "มนุษย์และวิญญาณมีทางเดินของตนเอง แต่มีบางคน…ที่เลือกจะข้ามเส้นนี้"
ผมรู้สึกหนาวสั่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว "แล้วคนที่ข้ามเส้นนั้นไป… จะเป็นยังไงครับ?"
หลวงตาถอนหายใจเบา ๆ "ขึ้นอยู่กับว่าเขาข้ามไปทางไหน ถ้าก้าวไปสู่เส้นทางแห่งความรู้ เขาอาจกลายเป็นผู้รู้แจ้ง แต่ถ้าก้าวไปด้วยความหลงผิด เขาอาจไม่มีวันได้กลับมา"
คำพูดของหลวงตาทำให้ผมนึกถึงสิ่งที่คุณยายเคยเตือน ผมไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ตรงไหนของเส้นแบ่งนี้ แต่ผมรู้ว่าผมเดินมาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับแล้ว
"แล้วผมล่ะครับ?" ผมถามเบา ๆ "ผมก้าวข้ามเส้นไปแล้วหรือยัง?"
หลวงตาจ้องมองผมครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มบาง ๆ "โยมกำลังอยู่ที่กึ่งกลาง"
"หมายความว่ายังไงครับ?"
"โยมยังมีทางเลือก โยมยังสามารถกลับไปใช้ชีวิตแบบคนปกติได้…แต่ถ้าโยมก้าวต่อไป โลกของโยมจะไม่มีวันเหมือนเดิม"
หัวใจของผมเต้นแรงขึ้นมาเล็กน้อย ผมเคยสงสัยว่าทำไมตัวเองถึงได้รับแผงข้อมูลประหลาดนี้ และทำไมผมถึงเริ่มเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็น บางที…ทั้งหมดนี้อาจเป็นสัญญาณว่าผมกำลังก้าวเข้าสู่บางสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเอง
แต่คำถามคือ ผมพร้อมจะเดินไปข้างหน้าหรือไม่?
คืนนั้น ผมนอนไม่หลับ
เสียงของหลวงตายังคงดังก้องอยู่ในหัว ผมมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าดำสนิทมีเพียงแสงจันทร์สีเหลืองนวลที่ทอดลงมาบนยอดไม้ ทุกอย่างเงียบสงบ…แต่ผมรู้สึกเหมือนถูกบางสิ่งเฝ้ามองอยู่
ผมหลับตาลงแล้วลองใช้แผงข้อมูลของผม มันแสดงผลออกมาเหมือนเดิม ตัวเลขและสัญลักษณ์มากมายลอยอยู่ตรงหน้าผม ผมพยายามค้นหาบางอย่างที่อาจช่วยให้ผมเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น
ทันใดนั้น ผมเห็นค่าพลังหนึ่งเปลี่ยนไป
[ระดับพลังจิต: 75 → 80]
ผมขมวดคิ้ว ทำไมมันเพิ่มขึ้นเอง? ผมไม่ได้ทำอะไรเลย…หรือว่าสิ่งที่ผมทำมาทั้งหมดกำลังส่งผลกับร่างกายและจิตใจของผมโดยที่ผมไม่รู้ตัว?
หากค่าพลังเพิ่มขึ้นเอง หมายความว่าผมกำลังก้าวข้ามเส้นแบ่งโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ
เสียงลมหายใจเย็นเยียบดังขึ้นข้างหู ผมหันขวับไปมองรอบตัว…ไม่มีใครอยู่เลย
แต่ผมรู้ดี ว่าผมไม่ได้อยู่คนเดียว


## ตอนที่ 15: เงาที่ทอดผ่านคืนมืด

ตอนที่ 15: เงาที่ทอดผ่านคืนมืดคืนนั้นแม้จะพยายามข่มตาหลับ แต่ผมกลับรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งคอยเฝ้าดูอยู่ตลอดเวลา ลมกลางคืนพัดผ่านหน้าต่างเสียงแผ่วเบา ผมลุกขึ้นมานั่งข้างเตียง หัวใจเต้นแรงขึ้นทุกที ยิ่งพยายามตั้งสติ เสียงลมหายใจแผ่วเบาที่ไร้ที่มาราวกับดังขึ้นใกล้กว่าเดิม
ผมหันขวับไปมองรอบห้อง ทุกอย่างดูปกติ ไม่มีใครอยู่ ผมสูดหายใจลึกก่อนจะเปิดแผงข้อมูลขึ้นมา
[ระดับพลังจิต: 80 → 82]
มันเพิ่มขึ้นอีกแล้ว…
ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย แล้วทำไมค่าพลังจิตถึงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ? หรือว่าสิ่งที่อยู่รอบตัวผมตอนนี้มีผลกับมัน?
ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง ผมสะดุ้ง ใครกันที่มาหาผมกลางดึกแบบนี้? ผมกลืนน้ำลายช้า ๆ ก่อนจะเดินไปที่ประตู มือจับลูกบิดและค่อย ๆ เปิดออก
หน้าประตูไม่มีใครเลย…
แต่เมื่อผมหันกลับเข้าห้อง ภาพที่สะท้อนจากกระจกทำให้ผมแทบหยุดหายใจ เงาดำสูงโย่งกำลังยืนอยู่ข้างหลังของผม…
ผมหันกลับไปมอง แต่ไม่มีอะไรเลย
เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มแผ่นหลัง ผมรู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่างที่กำลังถาโถมเข้ามา นี่ไม่ใช่ภาพหลอนแน่ ๆ แต่เป็นสิ่งที่มีอยู่จริง ผมสูดลมหายใจลึกก่อนจะตัดสินใจเปิดแผงข้อมูลขึ้นมาอีกครั้ง
[ตรวจพบพลังงานวิญญาณระดับสูง] [คำเตือน: ผู้ใช้กำลังถูกเฝ้าสังเกต]
"ใคร…?" ผมพึมพำกับตัวเอง
เสียงแหบพร่าดังขึ้นในความมืด "เจ้าข้ามเส้นแบ่งมาแล้ว…"
ร่างกายผมแข็งทื่อ ดวงตาจับจ้องไปที่เงาดำที่เริ่มปรากฏขึ้นตรงมุมห้อง มันดูสูงผิดธรรมชาติ ไร้ใบหน้า แต่ดวงตาสีแดงฉานของมันกำลังจ้องมองมาที่ผมราวกับกำลังวัดระดับบางอย่าง
ผมพยายามขยับ แต่ขากลับไม่ขยับตาม มือของเงานั้นยื่นออกมา ความมืดจากตัวมันขยายออกปกคลุมไปทั่วห้อง ผมรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่พยายามจะกลืนกินตัวผม
'นี่มันอะไรกัน…!?'
เสียงของคุณยายลอยเข้ามาในหัว "ถ้าเอ็งก้าวข้ามเส้นของมันมากเกินไป อาจจะไม่มีทางกลับมาเป็นคนปกติได้อีก"
ผมกัดฟันก่อนจะรวบรวมสมาธิ ลมหายใจเริ่มนิ่งขึ้น ผมใช้แผงข้อมูลเพื่อประเมินสถานการณ์
[พลังงานวิญญาณระดับสูง (ไม่ทราบชื่อ)] [คุณสมบัติ: ???] [ระดับภัยคุกคาม: สูง]
มันเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยพบมาก่อน และข้อมูลของมันยังไม่สามารถวิเคราะห์ได้ทั้งหมด แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมแน่ใจ… ถ้าผมไม่ทำอะไรสักอย่าง มันอาจจะกลืนกินผมไปจริง ๆ
ลมเย็นวูบผ่านร่าง ผมตัดสินใจรวบรวมพลังที่มีอยู่ทั้งหมด ก่อนจะปล่อยพลังจิตออกมาเป็นแรงกระแทก เงาดำนั้นถอยหลังไปเล็กน้อย มันไม่ชอบพลังของผม…
แต่มันยังไม่หายไป!
เงาดำส่งเสียงแหลมต่ำ ก่อนที่มันจะเริ่มเปลี่ยนรูปร่าง แขนของมันยืดยาวออกมา ราวกับกำลังเตรียมจะเข้าจู่โจม ผมต้องหาทางกำจัดมันก่อนที่มันจะเป็นฝ่ายลงมือก่อน…
แต่ผมไม่เคยเผชิญหน้ากับอะไรแบบนี้มาก่อนเลย! ผมต้องทำยังไง…!?


## ตอนที่ 16: เสียงกระซิบของหมอผี

เงาดำตรงหน้าผมยังคงแผ่รัศมีความมืดออกมาไม่หยุด พลังจิตของผมถึงจะสามารถผลักมันออกไปได้ชั่วคราว แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่หายไปง่าย ๆ ผมรู้แล้วว่านี่ไม่ใช่ผีธรรมดา แต่มันเป็นบางสิ่งที่ซับซ้อนกว่านั้น… และบางที อาจมีแค่หมอผีเท่านั้นที่จะเข้าใจสิ่งที่ผมกำลังเผชิญอยู่
ผมรีบคว้าโทรศัพท์และโทรหาคุณยาย เสียงเรียกสัญญาณดังขึ้นสองครั้งก่อนที่เธอจะรับสาย
"อลันดา เกิดอะไรขึ้นดึกดื่นป่านนี้?" น้ำเสียงของคุณยายเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
"ยาย ผมเจอ…อะไรบางอย่าง" ผมพยายามเรียบเรียงคำพูด "มันเป็นเงาดำ สูงใหญ่ และมันมองผมเหมือนกับว่ามันรู้ว่าผมเป็นใคร"
ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนที่เสียงถอนหายใจของคุณยายจะดังขึ้น "เอ็งไปหาหลวงตาที่วัดเดี๋ยวนี้"
"ยายรู้เหรอว่ามันคืออะไร?"
"เอ็งไม่ใช่คนแรกที่เจอมัน" เสียงของคุณยายเบาลง "ไปหาหลวงตา แล้วเขาจะบอกทุกอย่างที่เอ็งต้องรู้"
ผมรีบออกจากห้องโดยไม่สนใจความเหนื่อยล้า รู้เพียงว่าผมต้องไปหาหลวงตาที่วัดโดยเร็วที่สุด ถนนกลางคืนเงียบสนิท มีเพียงเสียงจักจั่นและลมเย็นที่พัดผ่านราวกับซ่อนเสียงกระซิบของวิญญาณ
เมื่อมาถึงวัด ผมพบว่าหลวงตากำลังนั่งอยู่หน้าโบสถ์ราวกับรู้ว่าผมจะมา
"หลวงตา ผม…" ผมพยายามตั้งสติ "ผมเจอเงาดำบางอย่าง มัน…มันไม่ใช่แค่ผีธรรมดา"
หลวงตาพยักหน้าเบา ๆ "โยมก้าวข้ามเส้นแบ่งไปแล้ว มันเลยมาหา"
"มันคืออะไรครับ?"
"มันเป็นเงาแห่ง 'ผู้สังเกตการณ์'" หลวงตาตอบ "เงาเหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ผีเร่ร่อนหรือดวงวิญญาณปกติ พวกมันคือสิ่งที่อยู่ระหว่างโลกมนุษย์กับโลกวิญญาณ ทำหน้าที่เฝ้าดูคนที่กำลังจะก้าวเข้าสู่เส้นทางหมอผี"
ผมกลืนน้ำลาย "แปลว่ามันกำลังทดสอบผม?"
หลวงตาหัวเราะเบา ๆ "อาจจะไม่ใช่แค่ทดสอบ แต่มันอาจกำลังตัดสินว่าโยมสมควรจะมีชีวิตอยู่ต่อไปหรือไม่"
ผมขนลุกทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น "แล้วผมควรทำยังไง?"
"เริ่มต้นด้วยการเรียนรู้" หลวงตาตอบ "เอ็งต้องเข้าใจว่าโลกนี้มีหมอผีหลายสาย แต่ละสายมีแนวทางของตัวเอง ไม่ใช่ทุกคนที่เลือกเดินเส้นทางนี้จะอยู่รอดได้"
"แล้วผมต้องเริ่มจากอะไร?"
หลวงตาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากย่ามก่อนจะส่งให้ผม "นี่คือรายชื่อหมอผีที่ยังมีชีวิตอยู่ในยุคนี้ บางคนเป็นอาจารย์ บางคนเป็นหมอดู บางคนเป็นร่างทรง และบางคน…คือคนที่เราไม่ควรเข้าใกล้"
ผมมองดูรายชื่อเหล่านั้น มีทั้งชื่อที่ดูธรรมดาและชื่อที่แปลกประหลาด เช่น 'ครูบาเทียนแห่งเชียงขวาง', 'แม่หมอศรีคำ', 'พ่อใหญ่จันทร์ดำ' และที่สะดุดตาที่สุดคือ 'อาจารย์เงา'
"คนพวกนี้…" ผมพูดเบา ๆ
"พวกเขาแต่ละคนมีวิชาและความรู้ที่แตกต่างกันไป เอ็งต้องเลือกทางของตัวเอง" หลวงตาว่า "แต่อย่าลืมว่า เมื่อเริ่มเดินทางนี้แล้ว เอ็งอาจไม่มีวันหวนกลับมาเป็นคนธรรมดาได้อีก"
ผมสูดลมหายใจลึก บางทีนี่อาจเป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งที่ใหญ่กว่าผมจะจินตนาการได้เสียอีก…
เพราะถ้าเราจ้องมันนานเกินไป… มันจะรู้ว่าเราเห็นมัน