Pig love ปิ๊งรักหมูอ้วน BL
dao_25
## Pig love 00 : อ า ก า ร แ บ บ นี้ ไ ม่ โ ส ด แ ล้ ว น ะ

Pig love
00
"ตุบ! อ๊ะ!"
"โทษที เป็นอะไรมั้ยครับ?"
คนวิ่งชนรีบหยุดเท้าแล้วนั่งลงตรงหน้าคนล้มทันที เมื่อเขานั้นวิ่งลงมาจากชั้นสองของตึกเรียน โดยไม่ทันได้มองทางให้ดีก่อนว่ามีคนกำลังจะขึ้นบันไดคณะฯ มา หยิบกระเป๋าที่กระเด็นออกจากตัวคนล้มขึ้นมาถือให้ แล้วยื่นแขนไปช่วยจับพยุงร่างอ้วนท่วมที่ล้มหงายหลังอยู่กับพื้นขึ้นมาช้าๆ อย่างเบามือ
"โอ๊ย! เดี๋ยวๆ เบาๆ"
ร่างอวบอ้วนร้องโอดโอยเมื่อคนพยุงพาเขาเดินออกจากหน้าบันได เนื่องจากขวางทางคนอื่นที่เดินตามลงมาทีหลังรีบเดินมากเกินไป ทำให้ร่างสูงใหญ่ของคนพยุงต้องหยุดเดินก้มหน้าลงมามองเท้าของคนตัวอ้วนทันที แล้วถามขึ้นด้วยสีหน้าเป็นกังวล
"เจ็บเท้าเหรอ?"
คนถูกถามพยักหน้ารับเบาๆ หลายครั้งด้วยไปหน้าที่บิดเบี้ยวเหยเกน้ำตาคลอเบ้าเพราะความเจ็บปวด เห็นอย่างนั้นคนถามจึงเปลี่ยนมาย่อตัวหันหลังให้คนเจ็บแทน โดยที่บนไหล่มีกระเป๋าสะพายของคนอ้วนอยู่ด้วย ก่อนจะหันหน้าไปพยักพเยิดเป็นเชิงบอกให้อีกคนขึ้นหลังมา
แต่คนเจ็บกลับส่ายหน้าปฏิเสธระรัว เพราะรู้ดีว่าน้ำหนักตัวของเขามันเยอะขนาดไหน และอีกอย่างเขาไม่อยากเป็นเป้าสายตาให้คนทั้งคณะนิเทศศาสตร์เพ่งเล็ง เพียงเพราะเขาที่ตัวอ้วนเหมือนหมูไม่มีอะไรน่าสนใจ กำลังมายุ่งเกี่ยวข้องแวะกับหนุ่มหล่อประจำคณะนิเทศศาสตร์ ที่หากถ้าเจ้าตัวลงประกวดดาวเดือนเมื่อปีที่แล้วก็คงจะได้เป็นเดือนมหาวิทยาลัยได้ไม่ยาก
"ไม่เป็นไร เดินเองได้"
"อย่ามาดื้อนะ น้ำตาคลอขนาดนั้น"
ร่างหนาที่ย่อตัวรอรับร่างอ้วนท่ามกลางสายตาของชาวคณะว่าขึ้นเสียงดุ ทำเอาคนฟังต้องมองค้อนใส่ทันที พร้อมกับทิ้งตัวลงไปบนหลังหนาอย่างแรงหมายจะให้คนช่างดุหน้าทิ้มดิน แต่กลับกลายเป็นว่าคนรอรับไม่ได้สะดุ้งสะเทือนอะไรเลย หนำซ้ำยังรับน้ำหนักตัวเก้าสิบกิโลกรัมของเขาได้สบายๆ
"เฮ้ย! ยูตัสจะไปไหนวะนั่น"
"นั่นดิ ไหนบอกมีธุระด่วนไง"
โค้ก และ แสน เพื่อนร่วมคณะของยูตัสที่เดินลงมาจากชั้นบนของตึกเรียน แล้วเห็นเพื่อนกำลังแบกร่างอ้วนๆ หน้าตาธรรมดาๆของใครก็ไม่รู้อยู่บนหลัง ก็เอ่ยปากทักถามอย่างสงสัยทันที
"เรื่องของกูน่า วุ่นวายจริงๆ เลยพวกมึงเนี่ย"
ยูตัสหันไปมองหน้าคนถาม แล้วถอนหายใจบอกกลับด้วยเสียงระอา พลางส่ายหน้าไปมาเบาๆ ไม่ว่าเขาจะทำอะไร จะไปที่ไหนมันก็จะมีพวกที่คอยช่างถาม และอยากรู้อยากเห็นเรื่องของเขาไปเสียหมดเขาเองก็รำคาญใจ แต่ก็ไม่อยากว่าให้เพื่อนเสียความรู้สึก เลยเลือกที่จะบอกปัดว่าไปทำธุระทุกครั้ง ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วเขาไม่ได้มีธุระอะไรเลย
อย่างครั้งนี้ที่เขาแค่ต้องการจะหนีจากคำชวนของเพื่อน ที่ชวนกันไปดื่มเหล้าเย็นนี้เท่านั้นเอง เลยรีบไปหน่อยจนไม่ระวังอย่างที่เห็น
หลังจากที่พูดจบยูตัสก็ก้าวเท้าออกเดิน พาคนบนหลังที่น้ำหนักตัวไม่เบานักไปนั่งที่โต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้ข้างๆ คณะ อาจจะเพราะเป็นเวลาเย็นย่ำทำให้บรรยากาศมันร่มรื่นเย็นสะบาย เขาค่อยๆ วางคนบนหลังลงกับเก้าอี้ ก่อนจะว่างกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะแล้วย่อตัวลงไปนั่งตรงหน้าคนเจ็บทันที
"เจ็บข้างไหนครับ?"
"ข้างขวา"
คนถูกถามตอบหน้านิ่ง มองตามคนที่กำลังยกเท้าของเขาขึ้นมาวางบนหน้าขา แล้วถอดรองเท้าออก ไล่สายตาดูข้อเท้าให้อย่างพินิจพิจารณา
"โห ท่าจะหนักสงสัยคงต้องไปหาหมอแล้วล่ะ"
ยูตัสพูดขึ้นพลางเงยหน้าขึ้นมามองคนอ้วน ที่นั่งเงียบไม่พูดไม่จาอะไร เมื่อไล่สายตาดูข้อเท้าให้แล้วพบว่ามันแดงจนเริ่มจะบวมขึ้นมาให้เห็นแล้ว คนถูกมองก็พยักหน้ารับคำอย่างเดียวราวกับคนพูดน้อย หรือไม่อยากจะสนทนาด้วย ยิ่งทำให้ยูตัสสนใจในท่าทีอันน่าค้นหาของคนอ้วนมากขึ้น จึงได้เอ่ยปากพูดต่อ
"เราชื่อยูตัสนะ เรียนมัลฯปีสอง นายล่ะ?"
"น้ำข้าว บริหารฯ ปีสอง"
"หือ? บริหารมาทำอะไรอยู่ตึกนิเทศฯ"
ยูตัสเลิกคิ้วถามทันทีอย่างสงสัย จะบอกว่ามีเรียนที่ตึกก็ไม่ใช่ เพราะตึกของนิเทศฯ ไม่ได้เปิดสอนร่วมกับวิชานอกแต่อย่างใด
"มาหาเพื่อนน่ะ"
"อ่อ เพื่อนของข้าวชื่ออะไรหรอ?"
"ชื่อดินสอ ถามทำไม"
น้ำข้าวเลิกคิ้วถามกลับอย่างไม่เข้าใจเมื่อ คนตรงหน้าถามถึงชื่อเพื่อนของตัวเอง
"อ่อ ดินสอเองหรอ มีนัดไปไหนกันมั้ยโทรเรียกดินสอมาได้หรือเปล่า ตัสจะได้พาข้าวไปหาหมอ"
"ได้"
น้ำข้าวพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย ยิ่งทำให้ยูตัสเอ็นดูหนักกว่าเดิม นั่งยิ้มกว้างมองคนอ้วนหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วกดโทรออกหาเพื่อน เขานั่งมองสำรวจคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า หัวใจก็เริ่มเต้นตึกตักขึ้นมาด้วยความประหม่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
คนอ้วนตรงหน้าสูงแค่ไหล่ของเขาที่สูงหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตร ถ้าหากมองจากที่เดินพยุงกันมาก่อนหน้า แต่น้ำหนักตัวอาจจะเกือบร้อยหลังจากที่ได้แบกมา น้ำข้าวไว้ผมยาวประบ่าที่ดูยังไงๆ มันก็ไม่เข้ากับเจ้าตัวสักนิด และไม่เข้ากับคณะที่เจ้าตัวเรียนด้วย คิ้วเรียวสวยปากนิดจมูกหน่อย ดวงตาคมรีไร้อารมณ์แต่น่าค้นหาสุดๆ
อา อาการแบบนี้ไม่โสดแล้วนะ เป็นแน่แท้
แม้ตอนนี้ตัวของยูตัสยังไม่มีใคร แต่กลับรู้สึกว่าความรู้สึกของเขากำลังจะสลัดความโสดออกไปเสียแล้ว เพราะมันไม่ปกติเลยสักนิดสำหรับยูตัส เขาไม่เคยรู้สึกประหม่า และตื่นเต้นแบบนี้มาก่อนเลยเวลามองใคร
เขาที่เป็นโสดมาตลอดอายุสิบเก้าปีไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครเลยสักคน แม้ว่าจะมีคนชอบเขามากมายก็ตาม แต่กับคนตรงหน้าที่มองรวมๆ แล้วก็ไม่ได้มีอะไรเด่นเลยสักอย่างทั้งรูปร่าง ผิวสีแทนแต่เนียน รวมไปถึงหน้าตา แต่ทำไมมันกลับดึงดูดเขาได้มากขนาดนี้กันนะ
ว้าว~ ยิ่งมองเขาก็ยิ่งหลงจนไม่อาจละสายตาได้เลย
#ลูกหมูของยูตัส
Twitter : https://twitter.com/dao_25?s=09
​
ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ หวังว่านิยายของเราจะทำให้นักอ่านทุกคนมีความสุขได้บ้างไม่มากก็น้อยนะคะ


## Pig love 01 : ไ ม่ ใ ช่ ธ ร ร ม ด า ๆ แ ล้ ว

Pig love
01
"ฮัลโหลดินสอ"
น้ำข้าวเอ่ยทักเมื่อปลายสายกดรับสายของเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบปนเบื่อหน่าย ปลายสายจึงรับคำแล้วถามขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยจะพอใจตอบกลับทันที
(เออ​ เมื่อไหร่มึงจะมาเนี่ยกูรอนานแล้วนะ)​
"มีอุบัติเหตุนิดหน่อยว่ะ​ มึงลงมาเลยได้ปะ"
(เออๆ​ได้ ว่าแต่เป็นอะไรวะ?)​
ดินสอที่ได้ยินเพื่อนพูดถึงอุบัติเหตุก็รีบหยิบกระเป๋าแล้ววิ่งดุ่มๆ​ ออกจากกลุ่มเพื่อนในห้องเรียนทันทีโดยไม่มีการเอ่ยปากร่ำลา​ใดๆ จนเพื่อนในกลุ่มอีกสามคนต่างมองตามด้วยสีหน้างงงวย​ แต่ครั่นจะอ้าปากถาม​ เพื่อนก็วิ่งพ้นประตูห้องเรียนออกไปเสียแล้ว
"ชนกันเข้าน่ะ​ ดูเหมือนข้อเท้าจะแพลงเขาก็เลยจะพาไปหาหมอ"
น้ำข้าวที่ทอดสายตามองไปยังตึกเรียนของเพื่อนในทีแรก​ หันกลับมามองคนที่เอาแต่จ้องหน้าเขาด้วยรอยยิ้มบางไม่วางตาอยู่นาน ก่อนจะตอบเพื่อนไป​พลางคิดในใจว่า
จะจ้องอะไรขนาดนั้นกันนะหมอนี่
(แล้วตอนนี้มึงอยู่ตรงไหน?)​
"อยู่ร่มไม้ใหญ่ข้างตึก​ ลงจากบันไดมาเลี้ยวซ้าย"
น้ำข้าวพูดบอกเพื่อนในขณะที่เขาเองก็ยังคงสบตากับคนที่นั่งยองๆ​ ยกขาของเขาวางไว้บนตักตรงหน้านิ่งอย่างไม่คิดจะหลบ
และดูเหมือนว่ายูตัสเองก็เช่น เพราะเมื่อได้สบตากับคนตัวอ้วนตรงหน้าแล้วมันก็ทำให้เขาหัวใจเต้นถี่ระรัวมากกว่าเดิม​ ในเวลาเดียวกันก็ถูกดวงตาเรียวรีน่าค้นหาคู่นั้นดึงดูด จนเขาไม่อาจละสายตาออกจากดวงตาของคนตรงหน้าได้เลยแม้เพียงเสี้ยวินาที
"จ้องอะไรขนาดนั้น มีอะไรให้น่ามองนัก"
คนโดนจ้องเลิกคิ้วมองด้วยสีหน้าเป็นคำถาม ก่อนจะเอ่ยปากถามเมื่อวางสายเพื่อนไป ทำให้คนถูกถามยิ้มกว้างออกมาด้วยท่าทีดีใจระคนเอ็นดูตอบกลับ
"ในที่สุดก็พูดสักทีนะ ตัสก็นึกว่าข้าวจะเอาแต่เงียบใส่ซะอีก"
"ห๊ะ?"
น้ำข้าวถึงกับขมวดคิ้วทำหน้างง เพราะไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่คนตรงหน้าจะสื่อนัก
ทำไมเขาต้องเอาแต่เงียบใส่เจ้าตัวด้วย?
"ช่างมันเถอะ ดินสอกำลังจะลงมาใช่มั้ย?"
ยูตัสยิ้มเอ็นดูพลางบอกปัด ก่อนจะถามต่อถึงเพื่อนของเจ้าตัวที่โทรไปคุยกันเมื่อครู่ แต่ยังไม่ทันที่คนถูกถามจะได้ตอบอะไรคนที่เจ้าตัวโทรตามเมื่อครู่ก็ตะโกนเรียกเสียก่อน
"ไอ้ข้าว!"
"เออ! มึงจะเสียงดังทำไมเนี่ยกูยิ่งไม่ใช่คนในคณะนี้อยู่"
คนถูกเรียกชื่อเสียงดังจนคนในบริเวรหันมามอง ละสายตาออกจากหน้าของยูตัสขึ้นไปมองตามเสียงเรียกแล้วอ้าปากรับคำเพื่อน ก่อนจะบ่นใส่ด้วยสีหน้าดุๆ ทันที
"แฮ่กๆ เป็นอะไร อึก มากปะ"
ดินสอที่รีบวิ่งมาหาเพื่อนสุดชีวิต วิ่งเข้ามาหยุดยืนหอบหายใจแฮ่กจนลิ้นห้อยเป็นน้องหมา อยู่ข้างๆ ยูตัสที่นั่งยองๆ อยู่พร้อมกับอ้าปากถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วง แต่แทนที่คนเจ็บจะตอบคำถามเพื่อน กลับยกมือขึ้นมาตบหัวเพื่อนที่ก้มหน้าหอบเต็มแรงแล้วพูดด่า
"เพลี๊ยะ! เพราะมึงเลยไอ้ห่าให้แต่กูขึ้นไปหา เรียนเสร็จแล้วแทนที่จะลงมารอกูข้างล่างกลับชอบให้กูหอบสังขารขึ้นไป แล้วค่อยเดินกลับลงมาอีกหน เพื่ออะไรวะไอ้เวร"
"โอ๊ย! เชี่ยข้าวกูเจ็บ"
ดินสอที่โดนเพื่อนตบหัวจนหน้าทิ่มพูดบอก พลางยกมือขึ้นมาลูบหัวตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองคนทำด้วยสายตาเคียดแค้น รอวันเอาคืนแล้วพูดตอบ
"มึงจะได้ออกกำลกายไปด้วยไง"
"คือมันยังไม่ถึงเวลาไงมึง ไอ้สากนี่"
เพื่อนสนิทสองคนพูดโต้เถียงกันไปมา ราวกับลืมสิ้นไปเลยว่าอีกฝ้ายกำลังได้รับบาดเจ็บอยู่
ทางด้านของยูตัสที่เห็นดินสอเพื่อนร่วมคณะถูก คนตัวอ้วนตบหัวจนหน้าทิ่มดินก็ถึงกับชะงักไป ก่อนจะหลุดยิ้มขำออกมานั่งมองสองเพื่อนซี้เถียงกันไปมาเงียบๆ พลางคิดในใจว่า
ใช่เลย คนนี้แหละที่เหมาะกับเขา คนนี้แหละที่เขามองหา
"อ่าว ไอ้ตัสมึงเองหรอที่ทำเพื่อนกูเจ็บ"
ดินสอที่ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากข้างๆ ก็ละสายตาที่มองเพื่อนอย่างคาดโทษหลังจากเถียงกันจบแล้ว ก็เอ่ยทักขึ้นมาเมื่อหันไปมองแล้วเห็นว่าเป็นเพื่อนเรียนห้องเดียวกัน
"อา โทษทีนะเราไม่ทันมองน่ะ"
ยูตัสพยักหน้ารับคำทักทายของเพื่อนร่วมคณะ แล้วพูดบอกตามความจริง ที่เขาไม่ระมัดระวังเองจนทำให้เกิดอุบัติเหตุแบบนี้ ดินสอที่ได้ยินอย่างนั้นก็ครางงึมงำออกมาแล้วบ่นใส่เพื่อนร่วมคณะทันที
"หืม~ รีบไปตายที่ไหนวะนั่น ตัวไอ้ข้าวก็ออกจะใหญ่มึงก็ยังวิ่งชนมันเข้าไปได้"
"บางทีมึงไม่ต้องพูดเหน็บกูตลอดก็ได้นะดินสอ"
น้ำข้าวที่โดนดินสอด่าทางอ้อมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็น พลางมองคนพูดตาขวาง
มันทุกทีเลยสิน่าชอบเหน็บชอบแซะรูปร่างเขาตลอดเลย อย่าให้เขาได้กลับไปเป็นเหมือนเดิมนะ จะได้กลับไปรู้ว่าชีวิตที่ไม่สงบสุขเหมือนตอนนี้ มันแย่แค่ไหนอีกครั้ง
"พอดีว่าหนีจากไอ้พวกนั้นน่ะ ก็เลยรีบไปหน่อย"
"อ่อ พวกไอ้แสนกะไอ้โค้กอะนะ"
"อื้ม"
ยูตัสพยักหน้ารับแล้วจัดการวางเท้าที่เริ่มช้ำของคนตัวอ้วนลงกับพื้นเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนพร้อมกับเก็บรองเท้าและถุงเท้าที่ถอดออกมาวางบนโต๊ะด้วย
"หนีทำไมวะ?"
ดินสอที่เห็นท่าทีเบื่อหน่ายปนเอือมระอาของเพื่อนร่วมคณะ ก็เลิกคิ้วพูดถามขึ้นอย่างสงสัย
เพราะเขาก็เห็นว่าปกติยูตัสก็ไปไหนมาไหนกับกลุ่มเพื่อนพวกนั้นตลอด แถมคนยังรู้จักทั้งคณะอีกมีคนชวนไปนั่นนี่อยู่เรื่อยๆ ก็ไม่ยักจะเห็นเจ้าตัวปฏิเสธ หรืออาจจะมีแต่เขาไม่เห็นก็ได้
"ก็แค่ไม่อยากไป..."
คนถูกถามตอบเสียงเรียบ ดินสอเลยยักไหล่ใส่ไม่คิดจะถามอะไรต่อ
"แล้วจะไปหาหมอได้ยัง? ปวดนะเนี่ย"
คนเจ็บที่นั่งฟังมานานพูดขึ้นมาด้วยท่าทีเบื่อหน่าย หน้าเบ้เพราะความเจ็บเมื่อแค่ลองวางเท้าลงกับพื้นเบาๆ มันก็เจ็บปวดรวดร้าวจนเขาต้องยกขาขึ้นเหนือพื้นเอาไว้ตลอดเวลา
"เออ โทษทีกูลืมเลย"
ดินสอยิ้มแหย่ว่าตอบ เลยเกือบโดนน้ำข้าวที่ทำหน้ายักษ์มองตาขวางใส่ตบเขาให้อีกรอบ หากว่าเจ้าตัวไม่เอี่ยวตัวหนีเสียก่อน พอหลบพ้นก็ทำปากยู่พูดบ่นใส่เพื่อนทันที
"ไรว้า~ เอะอะเป็นตบเอะอะเป็นตี คิดว่ามือมึงเบาเหมือนปุยนุ่นหรือไงห๊ะ"
"ถ้ามึงยังไม่หุบปากแล้วพากูไปหาหมอ กูจะตบให้อีกทีนะไอ้ดินสอ"
"จ้าๆ หุบแล้วจ้า แหมโหดจริงๆ เลยเพื่อนกูเนี่ย จะหาใครโหดเท่าไอ้หมูกูไม่มีอีกแล้ว"
ดินสอยิ้มขำกับท่าทีกระฟัดกระเฟียดของเพื่อนสนิท พร้อมกับพูดแซะพูดแซว ก่อนจะเข้าไปช่วยพยุงเพื่อนให้ลุกขึ้นยืนหากแต่มันก็ยกขึ้นไม่ไหว
"โอ๊ยหนักสุดอะไรสุด กูบอกให้ลดน้ำหนักทำไมไม่ลดสักทีวะ พอเกิดอุบัติเหตุมาแบบนี้มันลำบากกูนะเว้ย"
ดินสอพูดบ่นละมือออกจากแขนเพื่อนมาเท้าสะเอวมองหน้าน้ำข้าวอย่างไม่สบอารมณ์ จนน้ำข้าวต้องเหลือบตาไปมองแล้วพูดสวนกลับ
"ต้องให้กูพูดกี่ทีว่ามันยังไม่ถึงเวลาน่ะห๊ะ มึงนี่มันคนยังไงวะชอบให้พูดจาซ้ำซากอยูได้"
"แล้วเวลาของมึงคือเมื่อไหร่อ่ะ"
"มึงอยากจะวุ่นวายชีวิตอยู่ไม่สงบสุขเหมือนก่อนหน้าเหรอเอาดี"
"..."
ดินสอเงียบไปเมื่อถูกเพื่อนพูดถามให้ได้คิด ให้ได้นึกย้อนกลับไปถึงอดีตที่ผ่านมาหลายปี
"คิดสิคิด มึงเป็นคนบ่นกูเองว่าให้กูทำอะไรสักอย่างในตอนนั้น แต่พอกูทำตอนนี้มึงก็มาบ่นใส่กูอีก สรุปจะเอาไงห๊ะ?"
น้ำข้าวพูดพร่ำพร้อมกับจ้องหน้าเพื่อนเขม็งอย่างคนเหนื่อยหน่ายใจ เขาไม่เข้าใจเลยว่าเพื่อนมันต้องการให้เขาทำแบบไหนกันแน่
"จ้า ขอโทษจ้า กูผิดไปแล้วจ้า ยกโทษให้กูด้วยจ้า"
ดินสอที่นิ่งไปนั่งลงคุกเข่ากับพื้นแล้วยกมือขึ้นมากุมกันไว้ที่อก คลานเข่าเข้าไปหาน้ำข้าวก่อนจะพร่ำบอกอย่างคนรู้สึกผิดระคนแกล้งเล่น จนน้ำข้าวต้องถอนหายใจใส่ให้กับความกวนสนเท้าของเพื่อน
ยูตัสที่ยืนมองอยู่ก็ได้แต่มองด้วยสีหน้าอ่อนใจระคนเอ็นดู ก่อนจะพูดขึ้น
"เดี๋ยวเราแบกข้าวเอง ดินสอก็ช่วยถือรองเท้ากับกระเป๋าสะพายของข้าวเดินตามมาที่รถแล้วกัน"
"อาเค ห๊ะ! มึงว่าอะไรนะตัส มึงจะแบกไอ้ข้าว?"
ดินสอที่พยักหน้ารับในทีแรกอย่างคนเพลอตัว ก่อนจะร้องอุทานถามอย่างตกใจเมื่อสมองประมวลผลทัน
ไอ้ข้าวมันไม่ใช่น้ำหนักน้อยๆ เลยนะจะไปแบกไหวได้ไงวะ
"อื้ม ก่อนหน้านี้ก็แบกมาแล้ว"
ยูตัสพยักหน้ารับหน้าตาย พลางพูดย้อนไปถึงก่อนหน้าที่แบกพาคนอ้วนมานั่งตรงนี้
"อะไรไอ้ดินสอกูหนักแค่เก้าสิบเองเหอะ ที่กูอ้วนเพราะกูตัวเตี้ยเฉยๆ หรอก"
น้ำข้าวกรอกตามองเพื่อนที่ทำหน้าโอเวอร์ด้วยสีหน้าหมั่นไส้ แล้วพูดบอกด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ
ก็เขามันสูงแค่ร้อยหกสิบสองเซนติเมตรเอง แต่น้ำหนักเก้าสิบจะอ้วนมันก็ไม่เห็นจะแปลก ถ้าลองได้ตัวสูงเหมือนคนที่แบกเขาล่ะก็น้ำหนักแค่นี้คงไม่อ้วนหรอกน่า มากสุดก็แค่ร่างหนาเท่านั้นแหละ
"จ้าพ่อ กูล่ะเบื่อความมั่นเกินร้อยของมึงจริงๆ เลย ทำตัวเองแท้ๆ"
ดินสอพูดบ่นใส่อย่างคนอ่อนอกอ่นใจ  แล้วหยิบกระเป๋าสะพายของเพื่อน กับร้องเท้าและถุงเท้าบนโต๊ะขึ้นมาถือ
ยูตัสเลยเดินไปย่อตัวลงตรงหน้าคนเจ็บอีกครั้ง เพื่อให้คนเจ็บได้กลับขึ้นมาบนหลังอีกหน เขาแบกคนอ้วนขึ้นหลังมาได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินนำดินสอไปก่อน
ในขณะเดียวกันน้ำข้าวก็ส่งแขนอวบอ้วนผิวสีแทนของตัวเอง ไปกอกรอบคอคนแบกเอาไว้แน่นเพราะกลัวหล่น แต่ยูตัสก็สร้างความไว้ใจให้คนบนหลัง ด้วยการส่งแขนแกร่งไปรองไว้ที่ก้นให้กันตก
"คนแรกเลยนะที่แบกได้"
น้ำข้าวพูดลอยๆ ขึ้นมาเพราะไม่อยากให้มันเงียบจนเกินไป และไม่อยากให้คนตัวโตพูดใส่ด้วยว่าเขาเอาแต่เงียบใส่
"ดีใจนะเนี่ยที่ได้เป็นคนแรก"
ยูตัสหันมามองคนที่วางคางไว้ข้างแก้มแล้วพูดตอบด้วยรอยยิ้มทั้งตาและปาก พร้อมๆ กับหัวใจที่เต้นถี่อย่างตื่นเต้นดีใจ เพียงเพราะได้ยินคนตัวอ้วนเอ่ยปากชวนสนทนา
"ห๊ะ? ดีใจทำไมอ่ะแค่เป็นคนแรกที่แบกเราไหวเองนะ"
"ก็ดีใจที่ไม่มีใครได้แบกข้าวได้นอกจากเราไง"
จบคำพูดของยูตัสพลันหัวใจดวงน้อยของน้ำข้าว ที่มันตายด้านไม่เคยเปิดรับใครมานานก็เต้นแรงขึ้นมา จนทำให้น้ำข้าวชะงักไปเพราะตกใจตัวเอง ก่อนจะพ้นคำด่าเป็นภาษาญี่ปุ่นใส่ พลางลอบอมยิ้มออกมา
"...บา~กะ (บ้า/คนบ้า/บ้าบอ มาจากภาษาญี่ปุ่น)"
"แปลว่าอะไรอ่ะ"
ยูตัสถามขึ้นด้วยรอยยิ้มขบขันอย่างเย้าแหย่ เพราะตัวเองรู้คำตอบดีอยู่แล้วว่ามันหมายความว่าอย่างไร เนื่องจากเขาเองก็ดูอนิเมะญี่ปุ่นมาพอประมาณเหมือนกัน
"บ้า"
คนอ้วนบนหลังตอบทันควันพลางย่นจมูกใส่อย่างคนหมั่นไส้ พลอยทำให้คนฟังหลุดหัวเราะชอบใจออกมาอีกระลอก
ดินสอที่เดินตามหลังสองหนุ่มมาเงียบๆ ได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่เข้าก็เลิกคิ้วขึ้นมาอย่างแปลกใจ พลางคิดในใจว่า
ไม่ใช่แล้วไอ้สองคนนี้...ไม่ใช่ธรรมดาๆ แล้ว
#ลูกหมูของยูตัส
Twitter :
https://twitter.com/dao_25?s=09


## Pig love 02 : อ ย า ก กิ น

Pig love
02
"กลับไปถึงที่พักก็ประคบเย็นอีกครั้งนะครับ ครั้งละ 15-20 นาที และประคบซ้ำทุก ๆ 2-3 ชั่วโมง ประมาณ 2-3 ครั้งในคืนนี้ หลังจากนั้นให้ประคบเย็นอีกทุก ๆ 3-4 ชั่วโมงใน 2 วันให้หลัง แล้วก็อย่าลืมทานยาตามที่หมอสั่งด้วยนะครับ"
"ครับ ขอบคุณมากครับ"
คนเจ็บที่นั่งวีลแชร์พยักหน้ารับคำหมอ ก่อนที่เพื่อนสนิทอย่างดินสอ จะช่วยเข็นวีลแช์พาคนเจ็บออกมาจากห้องฉุกเฉิน เพื่อเดินไปหาคู่กรณี ซึ่งเป็นผู้ที่ทำให้เพื่อนเขาได้รับบาดเจ็บ กำลังนั่งรอรับยาแทนอยู่ทึ่ช่องจ่ายยา
"ไง ยังอยากจะให้กูเดินขึ้นไปหาบนตึกอยู่อีกมั้ย?"
น้ำข้าวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงประชดประชัน หากแต่นัยตาระอาใจจนบรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ ดินสอที่ได้ยินเพื่อนตัดพ้อใส่ก็หัวเราะรวนแล้วพูดตอบ
"ฮ่าๆ ตราบใดที่มึงไม่เดี่ยงกูก็จะให้มึงเดินขึ้นไปหากู"
"นี่กูยังไม่เดี่ยงอีกหรอ?"
น้ำข้าวก้มลงไปมองข้อเท้าตัวเองที่ถูกผ้ายืดพันเอาไว้จนนูนใหญ่ แล้วส่ายหน้าระอา ก่อนจะเหลือบสายตาไปมองหน้าเพื่อนแล้วพูดถามด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายสุดขีด
"ฮ่าๆ เออๆ กูก็พูดไปงั้นแหละน่า"
ดินสอหัวเราะขำกับท่าทีของเพื่อน แล้วพูดเสียงขบขันตอบ ก่อนจะถามต่อด้วยสีหน้าเป็นห่วง
"สภาพเป็นงี้แล้วมึงจะทำอะไรถนัดมั้ยอ่ะ ให้กูไปอยู่เป็นเพื่อนที่ห้องมั้ย"
"ไม่อ่ะ กูรำคาญมึง"
น้ำข้าวส่ายหน้าระรัวพลางพูดตอบทันควัน เขาไม่อยากให้มันไปอยู่ด้วยหรอก แม้แต่เข้าห้องเขาก็ไม่อยากให้มันเข้า เดี๋ยวมันจะเอาขนมในห้องเขาไปทิ้งหมดอีก
"กลัวกูเอาของกินมึงไปทิ้งอะดิ?"
ดินสอพูดขึ้นอย่างคนรู้ทัน
"เออดิสัด รู้มั้ยว่ามีแต่ของแพงๆ ทั้งนั้นเลยที่มึงเอาไปทิ้งน่ะ"
"มึงก็แดกให้พอดีบ้างดิวะ แดกให้เป็นเวร่ำเวลากูจะไม่ว่ามึงเลยข้าว แต่นี่มึงเล่นกินตลอดเวลาดึกดื่นตื่นมาก็แดกเค้ก แดกของหวาน ควยเถอะ"
"มึงอย่ามาบ่นนะไอ้สอ นี่มันตัวกู กูบอกแล้วถ้าถึงเวลาเดี๋ยวกูทำเอง ไม่ต้องมาสั่งกูหรอก"
"จ้าๆ คนห่าอะไรไม่น่ารักเลย"
"ก็คนห่าๆ อย่างกูนี่ไงที่ไม่เคยอยากจะน่ารัก แต่มันเสือกน่ารักไง"
สองเพื่อนสนิทถกเถียงกันมาตลอดทาง จนดินสอพาเพื่อนเดินมาถึงหน้าห้องจ่ายยา  ก็เห็นว่ายูตัสกำลังรับยาพอดีเลยยืนรออยู่ตรงประตูทางออกเลย
ยูตัสที่พอจ่ายเงินค่ารักษาพยายบาลให้คนตัวอ้วนเสร็จ หันมาเห็นเข้าพอดีก็เลยเดินเข้ามาหาทันทีอย่างไม่รีรอ ก่อนจะพูดขึ้น
"งั้นเดี๋ยวตัสพาไปส่งที่ห้องนะ หรือว่ามีเรื่องอะไรจะไปทำกันก่อนหรือเปล่า?"
"มึงว่างหรอ?"
ดินสอเลิกคิ้วถามขึ้นด้วยสีหน้าสงสัย พลางหรี่ตามองเพื่อนร่วมคณะด้วยสีหน้าไม่ไว้ใจ ระคนจับผิด
แค่ตอนที่พวกเพื่อนสองคนคุยกัน มันก็ออกจะแปลกๆ แล้วสำหรับเขา เพราะไม่เคยมีใครเลยที่จะเข้ามายุ่งกับไอ้คนร่างหมูอย่างน้ำข้าว  นอกจากเขาและเพื่อนร่วมคณะของเขาเท่านั้น
"อื้ม เราก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว ปกติทุกเย็นถ้าไม่ได้ไปไหนก็จะอยู่แต่ห้องอ่ะ"
"ห๊า? คนอย่างมึงเนี่ยนะอยู่แต่ห้อง?"
ดินสอถึงกับทำหน้าแปลกใจมากกว่าเดิม พร้อมกับเริ่มออกเดินเพราะยืนเกะกะขวางทางคนอื่นอยู่
"ทำไมอ่ะ คนอย่างเราดูเป็นคนเที่ยวเก่งหรอ?"
ยูตัสเดินขนาบข้างมากับเพื่อนร่วมคณะ และคนเจ็บ หันไปเลิกคิ้วถามมองหน้าเพื่อนร่วมห้องเรียนด้วยสีหน้าฉงน
"ก็เออดิ กูจำได้ว่าไปร้านเหล้าแล้วเจอมึงบ่อยฉิบหาย"
"อ่อ ก็ตอนนั้นเกรงใจเพื่อนอ่ะ พวกมันชวนก็เลยไป แต่เราไม่ได้ไปดื่มกับพวกมันหรอก แค่ไปไม่ให้เสียน้ำใจเฉยๆ"
"ไปทำเหี้ยอะไรวะนั้น ไปแล้วไม่กินเหล้า มึงไม่เบื่อตายห่าหรอ"
"เบื่อดิ แต่จะให้ทำไงได้อ่ะ"
เพื่อนร่วมคณะสองคนพูดโต้กันไปมา พลางเดินเข็นพาคนเจ็บมายังรถของยูตัส ที่จอดไว้ไม่ไกลจากทางเข้าโรงพยาบาลหนัก
"โห่ ไอ้ตัสถ้าจะขนาดนั้นมึงไม่ปฏิเสธมันไปเลยวะ"
"เราก็กลัวพวกมันจะเสียความรู้สึกอ่ะ ตอนนี้ก็เลยพยายามเลี่ยงเอา"
ยูตัสว่าตอบเพื่อนร่วมคณะ หากแต่คนที่นั่งฟังเงียบๆ มาตั้งนานกลับรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา เลยอ้าปากว่าขัดขึ้น
"แล้วความรู้สึกนายอ่ะ? นายไม่คิดจะแคร์ความรู้สึกตัวเองเลยหรอ?"
น้ำข้าวหันไปมองคนที่เดินถือถุงยาด้านข้างด้วยสีหน้าไม่พอใจ และหงุดหงิด ที่เขาเป็นแบบนี้เพราะว่าเมื่อก่อนเขาก็เคยเจอสถานการณ์แบบนี้บ่อยๆ ในครั้งแรกเขาก็ทำเหมือนกับยูตัส ตามใจเพื่อนใครชวนไปไหนก็ไป เพราะไม่อยากให้เพื่อนเสียความรู้สึก ไม่อยากทำให้เพื่อนน้อยใจ
แต่พอเจอเหตุการณ์ที่มันทำให้ตัวเองวุ่นวาย และเสียความรู้สึกสุดๆ เขาก็เลือกที่จะรักษาความรู้สึกของตัวเองมากกว่าความรู้สึกของคนอื่น ใครจะว่าเขาหยิ่งผยอง เห็นแก่ตัวแค่ไหนก็ได้ แต่อย่าได้เข้ามาทำลายความรู้สึกของเขาเป็นครั้งที่สองอีกเด็ดขาด
"..."
ยูตัสที่ได้ยินคำถามก็ชะงักหยุดเดินไป ทำให้คนที่เข็นวีลแชร์อย่างดินสอหยุดตามไปด้วย ก่อนกับหันไปมองเพื่อนร่วมคณะด้วยสีหน้าสงสัยว่าเพื่อนเป็นอะไร แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกมา
"เป็นตัวของตัวเองหน่อยสิ จะเอาแต่ทำตามใจคนอื่นไม่ได้หรอกนะ หรือถ้าชอบที่เป็นอยู่แบบนี้เราก็ไม่ได้ว่าอะไร"
น้ำข้าวพูดต่อเสียงเรียบโดยไม่ได้หันไปมอง ท่าทีนิ่งเฉยจนเพื่อนสนิทหมั่นไส้ในคำพูดคำจาเลยว่าขึ้น
"แต่จะเป็นตัวของตัวเองขนาดมึงก็ไม่ไหวนะ กูบอกให้ไปทำยังไงให้คนพวกนั้นเลิกมายุ่งวุ่นวายก็จริง แต่มันก็ไม่ใช่ว่าจะนานขนาดนี้มั้ย"
"ไอ้ดินสอ กูบอกว่าให้เลิกบ่นเรื่องนี้ไง มึงไม่ได้บอกกูนิว่าแค่กี่เดือน หรือกี่ปี ตอนนี้ก็ไม่มีสิทธิ์มาบ่นเข้าจั๊ย?"
สองเพื่อนซี้สบมองตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร แต่ด้วยความหมั่นไส้ของดินสอที่มีอยู่มาก เลยยกมือมาดีดเข้าให้ที่หน้าผากของน้ำข้าวไปที จนคนโดนร้องเสียงหลง
"โอ๊ย! ไอ้เหี้ยกูเจ็บ"
"พูดมากน่าหมั่นไส้"
ดินสอหัวเราะยิ้มเยาะพลางแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ น้ำข้าวที่เป็นคนเจ็บซ้ำก็ทำอะไรไม่ได้เพราะขาที่เจ็บ จะยกมือขึ้นไปตีมือเพื่อนก็ทำไม่ได้ เพราะมันดีดตัวปล่อยมือออกจากวีลแชร์ไปแล้ว จึงได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันตัวเองอย่างคนเจ็บใจ
"เดี๋ยวก่อนไอ้สอ เดี๋ยวมึงเจอกู"
น้ำข้าวยกมือขึ้นมาชี้หน้าเพื่อนที่ยิ้มขำใส่แล้วพูดคาดโทษ ส่วนอีกมือก็ยกมาลูบหน้าผากตัวเองปอยๆ เพราะความเจ็บ
ดีดไม่ยั้งแรงเลยไอ้เพื่อนเวร
"เข้าใจแล้ว"
ยูตัสที่ยืนขบคิดตามคำพูดของน้ำข้าวอยู่นานพูดขึ้น ก่อนจะเป็นคนเดินมาเข็นวีลแชร์พาคนเจ็บเดินมายังรถยนต์รุ่นดังสีดำสนิทที่จอดอยู่
"งั้นเดี๋ยววันนี้ตัสไปอยู่เป็นเพื่อนข้าวแล้วกัน เป็นการไถ่โทษที่ทำให้ต้องเจ็บตัวแบบนี้"
พยุงคนตัวอ้วนขึ้นไปนั่งที่เบาะหลังเสร็จ ก็พูดบอกด้วยสีหน้ารู้สึกผิด ระคนสำนึก
"เออ มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วดิวะ มึงทำมันเจ็บมึงก็ต้องดูแลมัน"
ดินสอหันมาพูดบอก พลางคาดเข็มขัดนั่งรออยู่ที่เบาะหน้าข้างคนขับ ยูตัสที่ได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้ารับ ก่อนจะเดินเอาวีลแชร์ไปเก็บให้เรียบร้อย แล้วขับรถพาคนเจ็บ และเพื่อนของคนเจ็บออกจากโรงพยาบาลมา
#ลูกหมูของยูตัส
"นี่..."
"หืม?"
ยูตัสที่กำลังนั่งประคบเย็นให้คนเจ็บอยู่รับคำในลำคอ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาเลิกคิ้วมองเจ้าของเสียง
"หิวอ่ะ"
น้ำข้าวพูดบอกเสียงอ่อย สีหน้าบึ้งบูดเพราะความหิวที่เริ่มจะมากขึ้นเรื่อยๆ
ตอนนี้เขาทั้งสองคนอยู่ที่หอพักเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่ระหว่างทางที่กลับมาหอพักเขาดันไม่ได้แวะกินอะไรเลย เพราะดินสอมันไม่ยอมให้แวะ ได้แต่ทำหน้างองำอดทนมาจนถึงห้อง
โดยมียูตัสเป็นคนแบกเขาเดินขึ้นบันไดมาถึงสามชั้น พอถึงห้องปุ๊บก็ประคบเย็นให้เขาทันที ตามที่เพื่อนสนิทอย่างดินสอสั่งเอาไว้ เขาก็เลยไม่ได้ขยับตัวไปหาของกินมาลงท้องเลย
"ข้าวอยากกินอะไรครับ"
"อยากกินหมูย่างอ่ะ"
น้ำข้าวพูดบอกทันทีที่ยูตัสเอ่ยปากถาม  หากแต่คำตอบมันกลับทำให้คนฟังส่ายหน้าเอ็นดู พลางยิ้มขำทำให้น้ำข้าวเข้าใจผิดนึกว่ายูตัสกำลังระอากัน เลยพูดขึ้นมาเสียงห้วน
"อะไร จะมาเป็นไอ้ดินสอสองหรอ?"
"อะไรคือดินสอสอง?"
ยูตัสถึงกับเลิกคิ้วถามด้วยสีหน้าขบขัน เมื่อโดนคนอ้วนทำหน้างอแงใส่ เพราะเขาคิดว่ามันน่านักมากๆ เลยเวลาที่อีกคนทำหน้างอแงโมโหหิวน่ะ
"ก็จะห้ามไม่ให้กินไง แล้วก็จะเอาแต่บ่นๆๆ บ่นอยู่นั้นแหละทั้งๆ ที่เป็นคนบอกให้ทำเองแท้ๆ"
น้ำข้าวขมวดคิ้วมุ่นมองยูตัสด้วยสีหน้าไม่พอใจ พลางพูดตอบเสียงกระเง้ากระงอด
"เปล่า ตัสไม่ได้จะห้าม ที่หัวเราะเพราะเอ็นดู แล้วอีกอย่างคือ แค่หมูย่างมันพออิ่มหรอ"
"...สองโล"
น้ำข้าวที่กำลังจ้องมองยูตัสอย่างโมโหหิวทำหน้านิ่งไป ก่อนจะพูดขึ้นเสียงเรียบทำให้ยูตัสหลุดยิ้มขำออกมาอีกหน
"ของกินในห้องก็เยอะแยะ ทำไมถึงอยากกินหมูย่างได้กันล่ะ หืม?"
ยูตัสถามขึ้น เนื่องจากตอนเปิดประตูเข้าห้องของคนเจ็บมา เขาก็ผงะไปเหมือนกันกับของกินที่มีอยู่เต็มจนล้นตู้ ในตู้เย็นตอนที่เปิดเอาน้ำแข็งเองก็อัดแน่นไปด้วยขนมหวาน น้ำหวาน และนมรสต่างๆ เต็มไปหมด
พลางส่งมือไปล้วงหยิบมือถือของตัวเองออกมาปลดล็อคหน้าจอ กดเข้าแอปสั่งอาหารแล้วยื่นไปให้คนที่นั่งเหยียดขามาพาดหน้าขาของเขาเอาไว้ แล้วพูดบอกด้วยรอยยิ้มอ่อน
"อยากกินอะไรก็จิ้มเอาเลย สั่งมาเผื่อตัสด้วยนะ"
"สายเปย์หรอเราอ่ะ"
น้ำข้าวยกยิ้มว่าขึ้นมาทันที พลันส่งมือไปรับโทรศัพท์เครื่องหรูมาสั่งอาหารที่ตัวเองอยากกิน โดยไม่มีท่าทีเกรงใจใดๆ เพราะถ้าเป็นเรื่องของกินน้ำข้าวไม่เคยปฏิเสธอยู่แล้ว
"ก็เพราะเป็นคนแบบนี้ละมั้งถึงมีเพื่อนเยอะ แต่ตัสก็คิดอยู่เหมือนกันว่าที่เพื่อนเยอะเพราะเป็นคนเปย์แบบนี้หรือเปล่า"
"ก็แหงสิ ใครบ้างไม่อยากได้ของฟรี"
น้ำข้าวพูดสวนขึ้นมามือก็กดเลื่อนหาร้านอาหารที่รีวิวดีๆ ไปด้วย
"แล้วข้าวเป็นคนแบบนั้นด้วยหรือเปล่า"
ยูตัสถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไม่ได้จริงจัง แต่ก็ไม่ได้ล้อเล่นเช่นกันกับคำถามนี้ น้ำข้าวที่ได้ยินก็เงยหน้าขึ้นจากจอโทรศัพท์มามองหน้าคนถามแล้วพูดตอบ
"ไม่อ่ะ เราไม่ได้เห็นแก่ตัวขนาดนั้น ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็ไม่ได้สนใจอะไรหรอกต่อให้ใครจะบอกว่าเลี้ยงก็เหอะ  แต่ตอนนี้ถ้าเป็นเรื่องของกินเราก็เอาหมด แล้วไอ้ที่ถามว่าของกินในห้องมีเยอะแยะทำไมถึงอยากกินหมูย่าง คำตอบมันก็ง่ายนิดเดียวเลยก็คือ อยากกิน เข้าจั๊ย?"
"ครับ เข้าใจแล้วครับ"
ยูตัสยิ้มขำตอบรับคำคนอ้วนด้วยสีหน้าเอ็นดูหนักกว่าเก่า มือก็ประคบเย็นให้ไปเรื่อยๆ จนครบเวลาตามที่ดินสอได้บอกมา หลังจากนั้นทั้งคู่ก็นั่งดูหนังในเน็ตฟิกซ์รอเกือบชั่วโมงอาหารที่สั่งก็มาส่ง
ยูตัสเลยยกขาของคนอ้วนที่วางอยู่บนตักเขามาตลอด ออกไปวางบนผ้านิ่มที่พื้น ก่อนจะลุกขึ้นเดินลงบันไดไปเอาของที่มาส่งหน้าหอ จ่ายเงินให้พี่แกร๊บเสร็จก็เดินกลับขึ้นห้องมาพร้อมกับถุงอาหารมากมายเต็มสองมือ
ถ้าถามว่าเขารู้สึกยังไงกับอาหารมากมายพวกนี่ ก็คงจะตอบได้ว่าแทบจะกินไม่หมดต่อให้เขาแยกร่างเป็นสองคนก็ตาม เพราะมันเยอะเกินกว่าที่คนสามถึงสี่คนจะกินหมด
"แบบนี้จะเลี้ยงไหวมั้ยเนี่ย"
พูดพึมพำก่อนจะส่ายหน้าไปมาให้กับความคิดเจ้าเล่ห์ของตัวเอง แล้วเปิดประตูเข้าห้องไปหาเจ้าของอาหารชุดใหญ่ทันที เพราะไม่อยากให้เจ้าของห้องทำหน้าทรมานนั่งท้องร้องไม่หยุดอีกต่อไป
#ลูกหมูของยูตัส
Twitter :https://twitter.com/dao_25?s=09


## Pig love 03 : เ สี ย อ า ก า ร

Pig love​
03
"ข้าวพอจะมีชุดให้ตัสยืมเปลี่ยนบ้างมั้ย?"
"ทำไมอ่ะ จะนอนนี่หรอ?"
คนอ้วนเจ้าของห้องที่เนื้อตัวมีกลิ่นหวานๆ จากครีมอาบน้ำยี่ห้อดังหอมตลบอบอวลไปทั้งตัว หันไปมองคนตัวสูงที่นั่งข้างกายบนโซฟาแล้วถามขึ้น
หลังจากซัดอาหารเย็นมื้อใหญ่หมดน้ำข้าวก็เข้าไปอาบน้ำ โดยมียูตัสเป็นคนพยุงพาไปส่งถึงหน้าห้องน้ำ พร้อมกับรอรับเขาแล้วพากลับมานั่งที่โซฟาอีกด้วย
"ครับ...ตัสนอนได้หรือเปล่า? หรือถ้าไม่ได้เดี๋ยวตัสกลับห้องก็ได้ แล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยมารับข้าวไปมอ."
ยูตัสที่นั่งสูดดมกลิ่นหอมหวานมานานสองนาน พูดตอบด้วยรอยยิ้มบางไม่มีท่าทีไม่พอใจ หรือคุกคามใดๆ แม้ว่าหัวใจจะเต้นไม่เป็นส่ำในสมองเอาแต่ฉุกคิดอกุศล ตั้งแต่ที่ได้นั่งมองน้ำข้าวทานมื้อเย็นแล้วก็ตาม
คนอะไรกินได้น่าอร่อยจังเลย ตัวก็หอมด้วย
​​​​"ก็ได้ ไม่ได้มีปัญหาอะไร แต่ไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเอาเองนะ"
น้ำข้าวทำหน้าครุ่นคิดแล้วพูดบอกด้วยท่าทีไม่ทุกข์ร้อน เพราะเขาไม่ได้มีปัญหาอะไรกับการให้คนที่เพิ่งรู้จักกันมานอนด้วย แล้วยิ่งเป็นคนที่เขาอ่านสายตาออกง่ายอย่างยูตัส เขายิ่งไม่กังวลเข้าไปใหญ่
ดูเผิ่นๆ ยูตัสดูเป็นคนร่าเริงยิ้มง่าย แต่นัยน์ตากลับว่างเปล่าเหงาหงอย ยิ่งพอได้เห็นแววตาเปล่งประกายในตอนที่เจ้าตัวนั่งมองเขากินหมูย่างเมื่อก่อนหน้าแล้ว น้ำข้าวยิ่งพอใจเพราะเขาชอบคนที่รับเขาในแบบที่เขาเป็นได้ นี่ขนาดว่าเขาสองคนยังไม่ได้รู้จักกันดีด้วยซ้ำำ แต่กลับต่างคนต่างพอใจกันได้ขนาดนี้
"ครับ งั้นตัสจะลงไปซื้อของใช้ที่ร้านสะดวกซื้อข้างล่าง ข้าวจะเอาอะไรมั้ย?"
"ทำไมขุนกันจังอ่ะ เพิ่งจะกินหมูย่างหมดไปหลายโลเมื่อกี้นี้เอง นี่ก็ถามอีกแล้วว่าจะเอาอะไรมั้ย?"
น้ำข้าวมองตามเพื่อนตัวสูงที่ลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าพออกพอใจ พูดบอกเสียงกลั้วหัวเราะทำให้คนฟังอย่างยูตัสยิ้มขำตาม
"ตัสชอบเวลาข้าวกินอ่ะ มันดูน่ารักดี"
ยูตัสพูดบอกตามตรงอย่างไม่คิดจะปิดบัง เพราะเขาไม่ใช่คนมีความลับอะไร แต่ก็เลือกที่จะพูดตามความรู้สึกเฉพาะกับคนที่เขาคิดว่าคนฟังจะรับได้เท่านั้น ซึ่งน้ำข้าวเป็นคนแรกที่ทำให้ยูตัส กล้าที่จะพูดบอกความรู้สึกของตัวเองอย่างตรงไปตรงมาได้
"...หยอดกันหรอ"
น้ำข้าวที่วางขาพาดไว้บนโต๊ะหน้าโซฟา โดยมีหมอนใบนิ่มรองอยู่หรี่ตามองคนพูดอย่างพิจารณา แล้วเอ่ยปากถามขึ้นอย่างไม่จริงจังนัก
หากแต่ยูตัสก็ทำเพียงแค่ยิ้มบางมองหน้าคนตัวเล็กกว่าโดยไม่ละสายตาไปไหน พลางพูดถามกลับแทนคำตอบ
"แล้วข้าวคิดว่าไงอ่ะ?"
"โห่ ยอกย้อนเก่งว่ะ ไปๆ รีบไปซื้อจะได้รีบกลับมาอาบน้ำ"
น้ำข้าวที่รู้สึกว่าหัวใจสั่น เต้นแรงขึ้นมาจากสายตา และคำพูดของยูตัส ก็ออกปากไล่แก้เขินทันที เพราะมันนานมากๆ แล้วที่ไม่มีใครมาพูดจาหยอดใส่เขาแบบนี้ มันเริ่มมาตั้งแต่ตอนที่เขาเพิ่มน้ำหนักขึ้นมาล่ะมั้ง
"หึๆ ตกลงจะเอาอะไรหรือเปล่าครับ?"
ยูตัสหัวเราะหึๆ ในลำคอให้กับท่าทีสุดแสนจะน่าเอ็นดูของอีกฝ้าย แล้วถามต่อ
"คิดว่าชอบกินอะไรก็ซื้ออันนั้นมา"
"แล้วถ้าตัสไม่รู้ล่ะ?"
"ก็ไม่ต้องซื้อ ไม่ได้มีปัญหากับของกินสักหน่อย"
น้ำข้าวพูดบอกพร้อมกับยักไหล่ส่งให้ เพราะเขารู้สึกอย่างที่พูดจริงๆ ในเมื่อขนมนมเนยมันก็เต็มห้องเขาไปหมดอยู่แล้ว ถ้ายูตัสไม่ซื้อมาเขาก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร
"โอเคครับ งั้นเดี๋ยวตัสมานะ"
ยูตัสพยักหน้ารับพลางพูดบอก น้ำข้าวเลยพยักหน้ารับคำ ยูตัสจึงได้เดินไปเปิดประตูออกจากห้องไป เจ้าของห้องเลยหันกลับมาดูอนิเมชั่นญี่ปุ่นที่เปิดเอาไว้ต่อ
ยูตัสเดินออกจากหอพักนักศึกษาสุดหรูของน้ำข้าว ไปยังร้านสะดวกซื้อข้างๆ อย่างรวดเร็วเพราะช่วงขาที่ยาว หากแต่เพราะความบังเอิญทำให้เขาเดินมาเจอเพื่อนร่วมคณะ ระหว่างทางไปร้านสะดวกซื้อพอดิบพอดีโดยไม่ได้คาดคิด
"อ้าว ไอ้ตัสมาทำอะไรแถวนี้?"
แสนที่เป็นคนเห็นคนแรกเลิกคิ้วถามขึ้น ทำให้โค้ก และเพื่อนชายหญิงคนอื่นๆ อีกหลายคนหันมามองตาม
"ไหนบอกว่ามีธุระ? มีธุระที่หอนี้หรอ"
โค้กที่หันมาเห็นก็ถามขึ้นอีกคนด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยจะพอใจนัก เพราะเขานั้นชวนเพื่อนมาเพื่อจะเลี้ยงเหล้า หมายจะให้ยูตัสเป็นคนจ่ายอย่างทุกที
แต่เป็นเพราะโดนยูตัสปฏิเสธทำให้เขาต้องเสียเงินเอง จนเงินของเดือนนี้ที่แม่โอนมาให้ใช้แทบเกลี้ยงกระเป๋า จะยกเลิกนัดก็กลัวจะเสียหน้าเพราะชวนไปแล้ว และอีกอย่างเขาไม่คาดคิดด้วยว่ายูตัสจะปฏิเสธ เพราะทุกครั้งที่ชวนยูตัสก็มักจะไปกับพวกเขาเสมอ
"อื้ม พอดีต้องมาดูแลคนเจ็บน่ะ"
ยูตัสพยักหน้ารับคำด้วยสีหน้าคิดหนัก ระคนหนักใจ ยิ่งโดนโค้กมองหน้าด้วยสายตาไม่พอใจมันก็ยิ่งทำให้เขาอึดอัดใจยิ่งขึ้น
ทำไมถึงมาเจอแถวนี้ได้กันนะ?
"ไอ้อ้วนที่มึงแบกมันขึ้นหลังเมื่อเย็นอ่ะหรอ?"
แสนทำหน้าครุ่นคิดแล้วถามขึ้น เมื่อเหตุการณ์เมื่อเย็นมันแวบเข้ามาในหัว
"อืม แล้วมาทำอะไรกันแถวนี้?"
ยูตัสรับคำเสียงเรียบขรึมขึ้นมาทันที เมื่อได้ยินคำพูดดูถูกคนอื่นของเพื่อนร่วมคณะ เขาไม่ได้สนิทกับใครเป็นพิเศษ กับสองคนนี้ก็แค่ชวนเขาไปกินเหล้าบ่อยๆ เม่านั้น แต่ชอบเมามายกันหมดแล้วให้เขาเป็นคนจ่ายเงินทุกครั้งไป
เรื่องเงินมันไม่ใช่ปัญหาสำหรับยูตัส หากแต่เป็นความรู่สึกมากกว่า ที่มันทำให้ยูตัสเริ่มไม่อยากจะเข้าใกล้คนพวกนี้ และอยากจะถอยห่างให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
"กำลังจะกลับห้องกันอ่ะ แต่เพื่อนที่ขับรถพามามันกลับไปก่อน ก็เลยไม่มีรถกลับอ่ะดิ"
แสนพูดบอกด้วยสีหน้าสุดเซ็งหมายจะให้เพื่อนร่วมคณะอย่างยูตัสเห็นใจ พาพวกเขาไปส่งที่ห้อง แต่ยูตัสกลับทำเพียงแค่พยักหน้ารับคำ แล้วขอตัวเท่านั้น
"อ่อ งั้นขอตัวนะ"
"เห้ย! เดี๋ยวดิวะ ไม่คิดจะไปส่งพวกกูหน่อยหรอ?"
โค้กเอ่ยปากเรียกรั้งด้วยสีหน้าไม่คอยสบอารมณ์มากกว่าเดิม แล้วพ้นคำพูดเห็นแก่ตัวออกมา จนยูตัสที่กำลังจะเดินเข้าร้านสะดวกซื้อไปเอียงหน้าไปมอง
"ทำไมกูต้องไปส่ง?"
"..."
"มาก็มาเอง ทำไมต้องทำให้มันลำบากคนอื่น?"
คำพูดกับสีหน้าเรียบตึงที่ยูตัสไม่เคยทำมาก่อน ทำให้คนฟังอย่างโค้ก และแสนนิ่งไป ยูตัสจึงเบือนหน้ากลับมาแล้วกรอกตาเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าร้านสะดวกซื้อไปอย่างไม่สนใจ
แม่งโคตรเห็นแก่ตัวเลย
เมื่อซื้อของเสร็จยูตัสก็เดินกลับออกจากร้านสะดวกซื้อมา แล้วก็พบว่ากลุ่มเพื่อนยังคงยืนรอรถกันอยู่ เพียงแต่จำนวนคนมันน้อยลงเท่านั้น และคนที่เหลืออยู่เขาก็แค่คุ้นหน้าคุ้นตาเท่านั้น ไม่เคยพูดคุยอะไรกัน ยูตัสเลยเดินหอบของผ่านไปเฉยๆ อย่างไม่คิดจะสนใจ
แกร๊ก!
ยูตัสที่หอบของกิน และของใช้ตัวเองมาเต็มมือแตะการ์ดแล้วเปิดประตูเข้ามา ทำให้คนที่นีงั่งดูอนิเมชั่นญี่ปุ่นอยู่หันกลับมามอง แล้วขมวดคิ้วถามขึ้น
"ทำไมช้าจังอ่ะ?"
ร้านค้าก็อยู่ข้างๆ หอนี่เองนะ
"...พอดีเจอเพื่อนน่ะ"
"ไอ้พวกเมื่อตอนเย็นน่ะหรอ?"
ยูตัสพยักหน้ารับคำเบาๆ พลางเดินเอาของมาวางลงที่พื้นข้างๆ โต๊ะหน้าโซฟาแล้วกลับลงไปนั่งที่เดิมอีกครั้ง แล้วหันไปมองหน้าคนตัวอ้วน ก่อนจะถามขึ้นด้วยสีหน้าเป็นกังวล
"ข้าวว่าตัสจะโดนเกลียดขี้หน้ามั้ย?"
"ทำไมอ่ะ?"
น้ำข้าวที่เหลือบมองถุงขนมสารพัดจนตาวาว ละสายตาออกมามองหน้าคนพูด ก่อนจะเลิกคิ้วถามกลับอย่างสงสัย
"พวกนั้นบอกให้ตัสไปส่งอ่ะ แล้วตัสก็เลยพูดไปว่า 'ทำไมกูต้องไปส่ง มาก็มาเองทำไมต้องทำให้มันลำบากคนอื่น'​​​​​​​ แบบนี้อ่ะ"
ยูตัสเล่าให้ฟังตามคำพูดที่ตัวเองได้เอ่ยพูดกับเพื่อนไปก่อนหน้า เพราะตอนนั้นเขาไม่พอใจจริงๆ จนมันเก็บอารมณ์เอาไว้ไม่อยู่
"จะให้พูดอ้อมๆ หรือเอาตรงๆ ดีอ่ะ?"
น้ำข้าวพูดถามพร้อมกับยกยิ้มมุมปากอย่างคนพึงพอใจ เพราะเขาไม่คาดคิดว่าเพียงแค่คำพูดไม่กี่คำของเขา จะทำให้ยูตัสกล้าขึ้นขนาดนี้
"โดนเกลียดแล้วใช่มั้ย?"
ยูตัสย่นคิ้วว่าด้วยสีหน้าเป็นกังวล
"ก็ธรรมดา นายไปขัดใจพวกมันนิจะโดนเกลียดก็ไม่เห็นแปลก"
น้ำข้าวยักไหล่บอกด้วยท่าทีไม่เดือดร้อน เพราะเขาผ่านมันมาก่อนยูตัสแล้ว เขาถึงรู้ว่ามันจะเป็นยังไงต่อไปหลังจากนี้
"แต่ว่านะ ไม่ต้องไปซีเรียสกับมันหรอก คนเห็นแก่ตัวแบบพวกมันไม่คู่ควรที่เราจะต้องเอามาใส่ใจ"
คนอ้วนพูดต่อพลางจ้องหน้ายูตัสด้วยสายตาเอ็นดู หากแต่ก็ไม่ได้แสดงออกขนาดที่ว่าจะทำให้ยูตัสรู้ตัวได้
ผิดกับยูตัสที่ตอนนี้ตาเป็นประกายวิบวับ อย่างคนสะกดอารมณ์ความรู้สึกดีเอาไว้ไม่อยู่จนต้องหันหน้าหนี หลบสายตาน้ำข้าวไป
"ขอบคุณนะ งั้นตัสเอาของไปเก็บให้นะ แล้วก็จะไปอาบน้ำต่อเลยด้วย"
ยูตัสพูดบอกโดยไม่ได้หันมามองคนอ้วนสักนิด ก้มหน้าก้มตาหยิบของขึ้นมาถืออย่างเก้ๆ กังๆ เพราะเสียอาการจนประหม่าระคนหวั่นไหวกับคำพูด และสายตาของน้ำข้าวไปหมด
"อะ—โอเค"
น้ำข้าวที่เห็นท่าทีเงอะงะของยูตัสก็เกือบจะหลุดขำออกมา หากแต่ก็ต้องฝืนเอาไว้เพราะไม่อยากให้ยูตัสเสียอาการไปมากกว่านี้
ทำไมคนเรามันน่าเอ็นดูได้ขนาดนี้วะ
#ลูกหมูของยูตัส
Twitter : https://twitter.com/dao_25?s=09


## Pig love 04 : ที่ ม า ที่ ไ ป

Pig love​
04
"ขอบใจ"
"ไหวแน่นะ?"
"ไหวน้า อย่าห่วงไม่เข้าเรื่องสิ รีบไปเรียนได้แล้ว"
น้ำข้าวที่มีไม้ค้ำช่วยพยุงตัว ยืนอยู่หน้าห้องเรียนของคณะตัวเอง ขมวดคิ้วพูดไล่ยูตัส ที่เอาแต่ทำสีหน้าเป็นห่วงเป็นกังวลเขาไม่เลิกอย่างอ่อนใจ
หลังจากที่แต่งตัวกันเรียบร้อยเมื่อเช้า  ยูตัสก็พยุงพาเขาเดินลงจากหอมาขึ้นรถ แล้วขับรถมาส่งเขาถึงคณะ แต่แทนที่จะจบแค่หน้าคณะ กลับกลายเป็นว่ายูตัสดันเดินมาส่งเขาถึงหน้าห้องเรียนเลยทีเดียว
"จะไม่ให้เป็นห่วงได้ยังไง ก็ตัสเป็นคนทำข้าวเจ็บ"
ยูตัสที่เกิดอาการเป็นห่วงขึ้นมาทันทีที่พาคนอ้วนมาส่งที่คณะพูดบอกเสียงเครียด และเหตุผลที่มันทำให้เขาเป็นห่วงน้ำข้าว คงเพราะว่าน้ำข้าวดูเหมือนจะไม่ค่อยมีเพื่อนที่พอจะสนิทในคณะเลย แล้วสภาพยังมาเป็นแบบนี้ก็ดูจะลำบากมากในการเดินไปไหนมาไหน เขาเลยอดที่จะเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้
"นี่...บอกว่าไม่เป็นอะไรก็ไม่เป็นอะไรสิ อย่าคิดมากได้มั้ย"
"แต่ข้าว..."
"ไม่ต้องมาแต่ข้าว ไปเรียนได้แล้วเดี๋ยวมันจะสาย"
น้ำข้าวถอนหายใจใส่ พลางหันหลังให้ยูตัสแล้วเดินซวนเซขากะเผลกเข้าห้องเรียน ที่มีนักศึกษาคณะบริหารอยู่กันเกือบเต็มห้อง อย่างไม่สนใจสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมา เพื่อเป็นการตัดบทสนทนากับคนช่างกังวลอย่างยูตัสไป
"งั้นพักเที่ยงแล้วตัสจะโทรหานะ ข้าวรอรับสายตัสด้วยนะ!"
ยูตัสที่ยังคงมีท่าทีกังวลพูดตะโกนบอก เรียกสายตาของคนภายในห้องให้หันมามองกันถ้วนทั่ว แต่เจ้าของเสียงก็ไม่ได้สนใจ เพราะเขานั้นใช้สายตามองแค่แผ่นหลังหนาของคนตัวอวบอ้วน ที่กำลังเดินเข้าไปนั่งในพื้นที่ว่าคนเดียวเท่านั้น
และเมื่อเห็นว่าน้ำข้าวยกมือขึ้นมาทำท่าโอเค ยูตัสก็ยิ้มออกมาก่อนจะเดินกลับลงไปขึ้นรถของตัวเองที่จอดอยู่หน้าคณะบริหาร แล้วขับรถวนกลับไปยังตึกเรียนของคณะตัวเอง
"ไอ้ข้าวเป็นไงมั้ง?"
ดินสอที่ไม่เคยมีความคิดจะทักทาย หรือพูดคุยกับยูตัสในเมื่อก่อน เดินเข้ามาทักทันทีที่เห็นว่ายูตัสกำลังจะเดินเข้าห้องเรียนอย่างรีบร้อน
"ก็โอเคขึ้นแล้วแหละ แต่..."
ยูตัสที่กำลังจะเดินเข้าห้องเรียนไปหยุดชะงัก แล้วหันกลับไปมองทางต้นเสียง ก็เห็นว่าเป็นดินสอที่เอ่ยปากถามขึ้น โดยมีกลุ่มเพื่อนของดินสองอีกสามคนอยู่ด้วย เอ่ยปากตอบเสียงเรียบหากแต่น้ำเสียงกลับเป็นกังวลจนคนฟังรับรู้ได้
"ไม่ต้องห่วงมันขนาดนั้นหรอกน้า ไอ้น้ำข้าวมันไม่เป็นอะไรหรอก"
ดินสอพูดบอกเสียงเรียบ ด้วยท่าทีสบายๆ เพราะเขาเป็นเพื่อนกับน้ำข้าวมานานเขาจึงรู้ดีที่สุดว่าน้ำข้าวมันแกร่งขนาดไหน
"แต่เราก็ยังเป็นห่วงข้าวอยู่ดี...ดูเหมือนข้าวจะไม่ค่อยมีเพื่อนในคณะเลยด้วย"
ยูตัสพูดขึ้นพลางเดินเข้าห้องเรียนไปพร้อมๆ กับดินสอและกลุ่มเพื่อนของดิน
"มันเป็นความผิดกูเองแหละ"
ดินสอที่ได้ฟังยูตัสพูดก็ถึงกับถอนหายใจหนักๆ ออกมาแล้วพูดขึ้นเสียงอ่อน เขารู้สึกผิดจับใจเลยที่เป็นต้นเหตุให้น้ำข้าวโตมาเป็นคนอย่างทุกวันนี้
"...หมายความว่าไง?"
ยูตัสหันมามองคนพูดแล้วเลิกคิ้วถามทันที เขาไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่ดินสอพูดเท่าไรนัก แล้วก็อยากจะรู้คำตอบมากๆ ด้วยว่าน้ำข้าวคนก่อนที่ดินสอพูดถึงเป็นคนแบบไหน
"เพิ่งรู้จักกันเล่าได้ด้วยหรอวะ?"
ดินสอหันไปมองเพื่อนใหม่แล้วเลิกคิ้วว่ากลับ ทำให้เพื่อนเกลอร่วมคณะในรั่วมหาวิทยาลัยสามคนของเขาว่าสวนตอบแทนยูตัสทันที
"ได้สิวะ!"
ควิก เอ็ก และตรีมพูดส่วนขึ้นมาทำให้ดินสอต้องละสายตาจากยูตัสไปมองหน้าเพื่อนด้วยสีหน้าเป็นเชิงบอกว่าเสือกไปในตัว
"กูพูดจริงๆ นะ ถึงไม่สนิทก็พูดได้ถ้ามึงไว้ใจมันมากพอ"
ตรีม เด็กหนุ่มหุ่นล้ำผิวสองสีร่างกายสมส่วน หน้าตาธรรมดาๆ ที่เดินอยู่ข้างหน้ายูตัสหันกลับมาพูดบอกด้วยท่าทีสบายๆ ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งด้านในสุดของโต๊ะ
"เออ กูก็เห็นด้วยกับไปตรีม เพราะกูเองก็เป็นคนแบบนั้น แต่ถ้าอะไรที่มันไม่จำเป็นกูก็จะไม่พูด"
ควิก ผู้ชายตัวสูงสวมแว่นสายตา ร่างกายผอมบางไม่มีอะไรเด่นเป็นพิเศษว่าสมทบ แล้วเดินเข้าไปนั่งต่อจากตรีม
"ส่วนกู กูคิดว่าแล้วแต่ความจำเป็นวะ แต่เรื่องนี้มันก็แล้วแต่มึงอีกนั้นแหละ ขนาดพวกกูรู้จักมึงกับข้าวมาเป็นปีแล้ว กูยังไม่ค่อยจะรู้อะไรเกี่ยวกับพวกมึงสองคนเท่าไหร่เลย แต่ก็อย่างที่ว่ามันก็แล้วแต่นิสัยของคนว่าชอบแสดงด้านไหนให้ใครเห็น หรืออยากให้ใครเห็นด้านไหน"
เอ็กหนุ่มน้อยหน้าตาน่ารัก และนิสัยกลับแสบ และซี๊ดยิ่งกว่าอะไรเอวตัวมามองดินสอพลางพูดบอกด้วยท่าทีนักเลง หากแต่คนมองอย่างดินสอนั้นรู้ดีว่ามันเป็นบุคลิกของเพื่อนมาตั้งแต่ไหนแต่ไร
"จุ๊ๆๆ กูเพิ่งจะเห็นพวกมึงพูดดีก็คราวนี้แหละ"
ดินสอยิ้มขำทำเสียงจุปาก พูดแซะเพื่อนทันที เมื่อได้ยินคำพูดที่สุดแสนจะเท่ของกลุ่มเพื่อน ที่วันๆ นอกจากจะไม่มีสาระ แล้วยังจะทำตัวไร้สาระด้วยความชื่นชม
"อ๊ะไอ้นี่ มึงเห็นพวกกูเป็นคนแบบไหนเนี่ย"
เอ็กหน้ายู่ถามเพื่นกลับเสียงเข้มด้วยท่าทีไม่จริงจังนัก หากแต่คนตอบกลับไม่คิดจะรักษาหน้าให้เพื่อนสักนิด
"พวกไร้สาระ เอาแต่บ้าหมีไปวันๆ"
"โอบ๊ะ! อย่ารวมผมผมเป็นเด็กเรียน แล้วผมก็ชอบผู้ชายด้วยไม่ได้บ้าหมีครับ"
ควิกพูดขึ้นอย่างไม่อายปาก เพราะเขากล้าพูดได้เต็มปากเลยว่าเขาชอบเพศไหน และเป็นเพศไหน ซึ่งเพื่อนๆ ที่รู้จักเขาทุกคนก็รู้ว่าเขาชอบผู้ชาย
"อะๆ นอกเรื่องแล้วพวกมึงวนกลีบเข้ามาเรื่องไอ้ข้าวก่อน"
ตรีมที่นั่งขำกับคำพูดของควิกพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนเริ่มออกนอกทะเลกันไปไกล บวกกับหนุ่มหล่อของคณะอย่างยูตัสที่เริ่มจะมีท่าทีกระวนกระวายแล้ว
"งั้นมึงมานั่งกูจะเล่าให้ฟัง เพราะยังไงมันก็ไม่ได้เป็นความลับอะไรอยู่แล้ว"
ดินสอกลับเข้าเรื่องอีกครั้ง แล้วนั่งลงตามเอ็ก พร้อมกับหันมาชักชวนยูตัสให้นั่งลงที่เก้าอี้ว่างอีกตัวข้างๆ ด้วย ที่เขาจะเล่าให้ฟังไม่ใช่อะไร เขาแค่คิดว่าไอ้น้ำข้าวเพื่อนสนิทของเขามันดูสนใจยูตัาเฉย เพราะตั้งแต่เกิดเหตุการณ์วันนั้นน้ำข้าวก็ไม่มีท่าทีว่าจะสนใจใครเลย จนกระทั้งเมื่อวานนี้ที่เขาได้เห็นเพื่อนสนิทพูดคุยกับคนอื่นด้วยท่าทีสบายๆ นอกจากตัวเขา และเพื่อนในกลุ่มของเขา
"แต่ก่อนที่ไอ้สอจะเล่านายมีอะไรอยากจะบอกพวกเราก่อนมั๊ยวะ?"
ตรีมพูดขึ้นเสียงเรียบหลังจากที่ลองมองตามสัญชาตญาณความรู้สึกของคนถูกจ้อง แล้วสบเขากับสายตาของเพื่อนกลุ่มใหญ่ภายในห้องที่มองมา
"นั้นดิ กูก็ว่าอยู่ว่าทำไมรู้สึกเหมือนถูกจ้อง"
เอ็กพูดขึ้นหลังจากที่จ้องมองไปด้านหน้าของตัวเอง แล้วเห็นว่าเพื่อนร่วมห้องกลุ่มใหญ่ที่เคยอยู่กับคนหล่อของคณะอย่างยูตัสมาตั้งแต่เข้าเรียนมหา'ลัย กำลังจ้องมองมาทางพวกเขาไม่วางตา
"อ่า...ไอ้สัดจิตสังหารแรงฉิบหาย อะไรทันจะติดมึงกันขนาดนั้นวะ?"
ดินสอพูดขึ้นบ้างเมื่อได้ลองมองตามสายตาของเพื่อนในกลุ่มไป
"ผิดใจกันนะสิ"
ยูตัสพูดขึ้นก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ แต่เขาก็ตัดสินใจแล้วว่าจะเลิกนิสัยตามคนอื่น
"ห๊า? มึงเนี่ยนะผิดใจกับพวกมัน"
ดินสอหันมามองแล้วเลิกคิ้วถาทอย่างคนเหลือเชื่อทันที ไม่ต่างตากเอ็ก ตรีม และคลิกที่หันมาองมองหนุ่หล่อด้วยสายตาและสีหน้าสงสัย
"คือเมื่อวานเย็นลงไปซื้อของข้างหอข้าวแล้วไปเจอพวกนั้นเขา มันบอกให้เราไปส่งแต่เราปฏิเสธไปน่ะ"
"ก็เลยไม่พอใจมึงว่างั้น?"
ดินสอเลิกคิ้วถามด้วยท่าทีระอาใจ ปนเวทนา เพราะมันเป็นอย่างที่เขาคิดไว้ไม่มีผิดเลยว่า คนพวกนั้นมันแค่หวังจะกอบโกยผลประโยชน์ใส่ตัวเองเท่านั้น มันไม้ได้เห็นใครเป็นเพท่อนหรอกถ้าหากว่าไม่มีประโยชน์กับพวกมัน
"กูว่าไม่ใช่แค่ไม่พอใจหรอก มันคงจะเหม็นขี้หน้าไปแล้ว แต่ติดที่ว่านายยังมีประโยชน์กับพวกมันพวกมันก็เลยไม่ทำอะไรนาย"
ควิกกอดอกพูดบอกด้วยท่าทีเรียบเฉย หากแต่นัยน์ตาภายใต้กรอบแว่นกลับเต็มไปด้วยความเวทนา และเย้ยหยันอยู่เต็มดวงตา เขามันเป็นพวกคนชั่งน้ำหน้าพวกเห็นแกตัวสุดๆ เพราะเขามีแม่แท้ๆ ของตัวเองเป็นตัวอย่างคนที่เห็นแก ตัวยอมละทิ้งครอบครัวของตัวเองไปมีสามีใหม่โดยที่ทิ้งเขากับพ่อเอาไว้กับหนี้กองโตที่เธอสร้างขึ้นเพียงสองคน
"มึงก็ไม่ต้องไปสนใจมันนักหรอก พวกเห็นแกตัวแบบนั้นน่ะ"
ดินสอหันมามองหน้าเพื่อนใหม่ แล้วพูดบอกเสียงเรียบในคำพูดไม่ได้แฝงความยุยง หรือส่งเสริมใดๆ นอกจากเป็นถอยคำพูดธรรมดาๆ ที่เอ่ยออกมาบอกตามประสบการณ์ของตัวเอง
"ข้าวก็พูดแบบนี้ แล้วเราก็ไม่ได้คิดจะสนใจแล้วและ เหนื่อยมากเลยกับการเป็นคนที่ต้องเป็นคนให้อยู่ฝ่ายเดียว ตอนนี้ก็เลยคิดว่าจะหยุดแล้ว"
ยูตัสหันไปมองหน้าเพื่อนร่วมห้องที่อยู่เรียนด้วยกันมานาน แต่ไม่เคยที่จะทักทายกันด้วยสายตาขอบคุณ ทำให้คนที่พูดบอกพยักหน้าส่งให้เป็นเชิงว่าไม่เป็นไร
"เออ ยังไม่ได้แนะนำตัวกันเลยนี่ไอ้เอ็ก ไอ้ควิก แล้วก็ไอ้ตรีม ส่วนมึงไม่ต้องแนะนำตัวหรอก เขารู้จักมึงกันทั้งคณะแล้ว"
ดินสอพูดแนะนำตัวเพื่อนเกลอให้ยูตัสรู้จัก โดยที่ทุกคนต่างพากันเมินสายตาที่มองมาทางพวกทิ้งไปอย่างไม่คิดจะสนใจ
ยูตัสที่ได้รู้จักเพื่อนใหม่ก็พยักหน้าทักทายกับกลุ่มเพื่อนของดินสอกลับพอเป็นพิธี เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเขาจึงหันไปมองดินสออีกครั้งเพื่อรอให้เจ้าตัวเริ่มเล่าความเป็นมาของน้ำข้าวเสียที
อาจเป็นเพราะเขาสนใจในตัวของน้ำข้าว มันเลยทำให้เขาอยากจะรู้ทุกๆ เรื่องของน้ำข้าวไปโดยปริยายแบบนี้
"เมื่อก่อนข้าวไม่ได้อ้วน ไม่ได้เป็นคนไม่มีเพื่อน และปิดกั้นคนอื่นแบบนี้ ไอ้ข้าวเป็นคนใจดีแล้วก็ใส่ใจความรู้สึกคนรอบข้างก่อนเสมอ มันใจดีกับทุกคนที่เข้าหามัน เหมือนมึงเลย แต่ก็เพราะว่ามันเป็นคนแบบนั้นมันโดนเพื่อนที่อยู่รอบๆ ตัวเอาเปรียบเสมอ ยิ่งเวลาที่กูอยู่กับมันนะกูนี่โคตรเหนื่อยใจเลย เอะอะก็ข้าวช่วยหน่อย ขอดูด้วย ขอลอกอัน ขอยืมอันนี้ ฝากซื้อนู้นนี้แต่ไม่ยอมจ่ายคืนค่าของคืน เอาเปรียบมันทุกๆอย่าง"
"..."
"และที่เจ็บปวดที่สุดคงเป็นเรื่องที่แฟนคนแรกของมันนอกใจไปคบกับเพื่อนอีกคนของมันนั้นแหละ เป็นผู้ชายหน้าตาดีปากหวานแต่สันดานแย่ฉิบหาย มาลอกคบกับไอ้ข้าวทั้งๆ ที่มันไม่ได้ชอบผู้ชายสักนิด เห๊อะนึกถึงแล้วกูอยากจะย้อนเวลากลับไปตั้นหน้ามันอีกสักครั้งจังเลยไอ้เวรเอ้ย"
ดินสอพูดเล่าด้วยสีหน้าโมโหจัด ราวกับว่าอยากจะทำอย่างที่ปากพูดจริงๆ หากว่าย้อนกลับไปได้ ในตอนที่เขารู้วันนั้นเขาหัวเสียจนตามรุ่นพี่คนนั้นไปถึงบ้าน แล้วก็ชกหน้าไปทีจนคนโดนสลบเหมือด ต้องไปเสียค่าปรับอยู่โรงพักข้อหาทำร้ายร่างกายปผลายบาท หากแต่พ่อแม่ไม่ได้ดุด่าอะไรเพราะรู้ดีว่าเขาเป็นคนที่ว่า ถ้าไม่โกรธหรือเป็นเรื่องใหญ่จริงๆ เขาจะไม่ทำอะไรแบบนั้นเลย
"เพราะแบบนั่นสินะถึงได้เข้าใจความรู้สึกเรากัน"
ยูตัสพยักหน้ารับทันที เขากระจ่างแจ้งแล้วว่าทำไมคำพูด และคำแนะนำของน้ำข้าวมันถึงได้ดูเข้าอกเข้าใจเขานัก
"แล้วไอ้ที่ว่าข้าวไม่ใช่คนอ้วนนี่..."
เอ็กที่ข้องใจกับรูปร่างของน้ำข้าวที่ดินสอได้พูดบอกว่า เมื่อก่อนข้าวไม่ใช่คนอ้วนก็เอ่ยปากเลิกคิ้วมองหน้าเพื่อนเกลอทันทีอย่างสงสัย โดยที่ตรีมเองก็เท้าคางรอฟังคำตอยอยู่เช่นกัน
"ก็เพราะกูนี่แหละ"
"ยังไง?"
คลิกเลิกคิ้วมองคนพูดด้วยสีหน้าเป็นคำถาม คนอื่นๆที่รอฟังก็ทำหน้าไม่ต่างกัน
"ก็กูเป็นคนบอกมห้มันไปทำอะไรก็ได้ที่มันทำให้คนอื่นเลิกมาวุ่นวายกับชีวิตเราสักที"
ดินสองพูดบอกเสียงอ่อนอก พลางส่ายหน้าไปมาอย่างคนอ่อนใจ เขามันผิดเองที่พูดอะไรไม่เจาะจงแบบนั้นจนเพื่อนโตมาเป็นอย่างทุกวันนี้
"ข้าวก็เลยเพิ่มน้ำหนักตัวน่ะหรอ?"
ยูตัสพูดถามขึ้นเมื่อเริ่มจะเข้าใจที่มาที่ไปของน้ำหนักตัวของคนอ้วนแล้ว
"ใช่ ไม่ใช่แค่เพิ่มน้ำหนักตัวนะมันยังเพิ่มนิสัยปิดกั้นไม่เอาใครเข้ามาด้วย ทำให้ตอนที่เรียนมอ.ปลายอยู่มันมีแค่กูเป็นเพื่อนอยู่คนเดียวไง"
พูดจบดินสอก็ถอนหายใจออกมา เพราะรู้สึกผิดมากกับความคิดของตัวเองในตอนนั้น ตอนนี้ก็ทำได้แค่สั่งไอ้หมูอ้วนให้มันลดน้ำหนักเท่านั้น แต่ก็อย่างที่เห็นว่ามันคัดค้านเขาหัวชนฝา และยังเอาแต่บอกเขาว่า 'รอให้มันได้เจอคนที่ชอบมันในแบบที่ตัวมันเป็นก่อน'​ อีก
คิดแล้วก็เพลียใจ
"โคตรเหี้ย"
เอ็กพูดขึ้นพลางส่ายหน้าไปมาเบาๆ
"ใคร? แฟนเก่ามันหรอ?"
ดินสอหันไปมองหน้าคนพูด แล้วเลิกคิ้วถามขึ้น
"ไม่ มึงอ่ะเหี้ย"
ตรีมตอบกลับแทนพลางส่ายหน้าระอาใส่ ไม่ใช่ว่าแฟนเก่ามันไม่เหี้ยนะ แต่เพื่อนเขามันก็เหี้ยเหมือนกันที่ทำให้คนๆ หนึ่งกลายร่างมาได้ขนาดนี้ เป็นคำพูดที่ส่งผลกับจิตใจโดยตรงเลยที่ทำให้คนฟังรับมาทำตามได้
"เออ ทุกวันนี้กูยังรู้สึกผิดกับตัวเองเลยที่ทำให้คนน่ารักแบบมันกลายมาเป็นคนแบบนี้"
ดินสอไม่คิดจะคัดค้านคำด่าของเพื่อน เพราะเขาเองก็รู้ตัวดีว่าตัวเองเป็นเพื่อนที่แย่ขนาดไหน เขาถึงได้พยามหาทางอ้อมลดน้ำหนักให้มันไปในตัวอย่างการเดินมาเขาที่คณะทุกเย็นจนมันเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้นเมื่อวานนี่แหละ
ยูตัสที่ได้รับรู้เรื่องราวฝังใจของน้ำข้าวก็ยิ่งสนใจเขาไปใหญ่ เพราะมันกำลังจะเป็นแบบอย่างให้เขาได้ก้าวเดินต่อไปได้โดยที่ตัวเองไม่จำเป็นต้องฝืนอย่างทุกวันนี้
"โคตรชอบเลยว่ะ..."
#ลูกหมูของยูตัส
Twitter :
https://twitter.com/dao_25?s=09
"น้ำข้าว...?" "ห๊ะ ว่าไง" "..." "ไอ้ตัส เรียกแล้วจะเงียบทำไมเนี่ย" "ไม่เอาอ่ะข้าว ตัสไม่เอาแบบนี้" "ทำไมอ่ะ เวลาเดินด้วยกันจะได้ไม่ต้องโดนคนอื่นนินทาไง" "ไม่อาว~~" "ทำไมอ่ะ?" "แบบนี้ตัสก็หึงตายดิ"