แม่สื่อกำมะลอ
ChenNa
## 1 แม่สื่อทะลุมิติ (1)

เฉินเจียหลิงคิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงหน้าตาธรรมดา มีกิจวัตรประจำวันธรรมดา มีชีวิตราบเรื่อยเฉื่อยชา และมีผลการเรียนระดับปานกลางหากไม่ค่อนไปทางรั้งท้าย
ทุกวันเธอจะตื่นนอนในเวลาหกโมงเช้า ใช้เวลายี่สิบนาทีอาบน้ำแต่งตัว ทำขนมปังปิ้งและไข่ดาวกินเป็นอาหารเช้าก่อนจะเดินทางไปเรียนตอนแปดโมงตรง เมื่อถึงเวลาสี่โมงหลังเลิกเรียนก็ตรงไปทำงานพาร์ตไทม์ที่ร้านเครื่องสำอางชื่อดังก่อนจะตรงกลับบ้านตอนสี่ทุ่ม และสิ่งสุดท้ายที่ต้องทำในแต่ละวันก็คือการอ่านนิยายและดูคลิปแต่งหน้าในเว่ยป๋อเป็นเวลาสองชั่วโมงก่อนจะเข้านอน
แม้ชีวิตประจำวันของเฉินเจียหลิงจะดูซ้ำซากและน่าเบื่อ แต่เธอก็สามารถตื่นนอนมาด้วยรอยยิ้มและนอนหลับไปพร้อมความสุขในทุกวัน
ยกเว้นวันนี้
นิยายเรื่อง 'ตำนานรักนิจนิรันดร์' ที่ทำให้เธออ่านจนตาเปียกตาแฉะทุกคืนมาเป็นเวลาสามเดือนกำลังจะถูกนำไปทำเป็นละครฟอร์มยักษ์เตรียมลงจอในปีหน้า ด้วยความที่นิยายเรื่องนี้มีแฟนคลับทั่วประเทศล้นหลาม ทางทีมผู้จัดจึงต้องการให้ผู้อ่านเสนอความคิดเห็นว่าต้องการให้ทำละครออกมาในรูปแบบไหนและอยากให้มีจุดไหนในละครที่เปลี่ยนแปลงไปจากนิยายบ้าง ก่อนจะนำความคิดเห็นเหล่านี้ไปคัดเลือกนักเขียนบทและนักแสดงอีกที
ในฐานะแฟนคลับนิยายอันดับหนึ่งที่เสียเงินซื้อตอนล่วงหน้าไปถึงสามพันกว่าตอน เฉินเจียหลิงก็ไม่พลาดที่จะสมัครบัญชีเข้าไปแสดงความคิดเห็นด้วย ทว่าความคิดเห็นของแฟนคลับคนอื่น ๆ ที่แสดงอยู่ในเว็บบอร์ดกลับทำให้เธอไม่สบอารมณ์เอาเสียเลย
ยกตัวอย่างเช่น แฟนคลับคนหนึ่งเขียนคอมเมนต์ว่า
'อยากให้ตัดตัวละครโอวหยางฮ่าวหรานออกไป' ความคิดเห็นนี้มีคนกดถูกใจ 4228 คน
คอมเมนต์ถัดมาบอกว่า
'ไม่ค่อยชอบพระรองเลย ถ้าไม่ตัดออกไปก็อยากให้เปลี่ยนบุคลิกของพระรองหน่อย ดูซ้ำซากน่าเบื่อมาก' ความคิดเห็นนี้มีคนกดถูกใจ 1270 คน
มีอีกคอมเมนต์ที่เขียนว่า
'เอาจริง ๆ ตอนอ่านรู้สึกว่าพระรองเหมือนเป็นตัวร้าย ตัวร้ายเหมือนเป็นพระรองมากกว่า คาแรกเตอร์ดาร์กเกินจนชอบไม่ลง' ความคิดเห็นนี้มีคนกดถูกใจ 2388 คน
เมื่อเลื่อนลงมาอ่านเรื่อย ๆ ก็มีอีกหลายความคิดเห็นที่แสดงออกถึงความไม่ชอบโอวหยางฮ่าวหรานหรือพระรองในเรื่อง ถ้าไม่ด่าตัวละครก็อยากให้ปรับบทบาทหรือเปลี่ยนปูมหลังของตัวละครไปเลย
เรื่องนี้เฉินเจียหลิงยอมไม่ได้เด็ดขาด
เหตุผลที่เธอยอมจ่ายเงินซื้อตอนล่วงหน้าถึงสามพันตอนก็เพื่อจะได้ตามอ่านเรื่องราวชีวิตของโอวหยางฮ่าวหรานหรือพระรองในเรื่องผู้มีชะตาชีวิตอาภัพ มีชาติกำเนิดเป็นถึงองค์ชายแต่กลับขาดความรักความอบอุ่นจากพ่อแม่ มีโฉมหน้าที่หล่อเหลายิ่งกว่าพระเอกแต่กลับถูกทำลายด้วยอุบัติเหตุแผลไฟไหม้ ซ้ำยังถูกส่งไปผจญอันตรายในสนามรบเป็นเวลาหลายปี
ไม่รู้ว่าทำไมเฉินเจียหลิงถึงมีอารมณ์ร่วมไปกับโอวหยางฮ่าวหรานอย่างที่ไม่เคยเป็นกับตัวละครจากนิยายเรื่องไหน
หลังจากพิมพ์ความคิดเห็นความยาวราวสองหน้ากระดาษและอ่านทวนไปสี่รอบ เธอก็กดอัพโหลดคอมเมนต์
'ในความคิดเรา ตัวละครที่เราชอบที่สุดก็คือโอวหยางฮ่าวหราน ถึงจะมีบุคลิกที่ดูดาร์กไปบ้างแต่ก็เป็นเพราะขาดความอบอุ่นจากทั้งแม่และพ่อ ผ่านการทารุณกรรมทางกายและวาจารวมถึงการรังแกจากคนอื่น ๆ ไม่ว่าจะเป็นพี่น้อง นางกำนัล ขันที แม้กระทั่งแม่นม รวมทั้งยังมีปมด้อยเรื่องแผลไฟไหม้บนใบหน้าอีกด้วย นอกจากนี้ โอวหยางฮ่าวหรานยังถูกส่งไปรบตั้งแต่อายุ 9 ปี หลังจากนั้นก็ออกรบ เสี่ยงชีวิตกับความเป็นความตายมาตลอด ถ้าจะมีบุคลิกเคร่งขรึมมาก ๆ ก็ถือว่าไม่ใช่เรื่องเกินความคาดหมาย
ตลอดทั้งเรื่อง แทบจะเรียกได้ว่าพระรองเป็นตัวละครตัวเดียวที่มีคุณธรรม เก่งกาจ รักและรับผิดชอบต่อประชาชน ยึดมั่นในอุดมการณ์ และมีความรักที่ซื่อสัตย์มั่นคงต่อนางเอก ไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่จะเปลี่ยนแปลกบทของโอหยางฮ่าวหราน
ต่างจากพระเอกและนางเอกโดยสิ้นเชิง มาเริ่มที่นางเอกกันก่อน นักเขียนวางบทให้ติงจื่อเซียงเป็นผู้หญิงใสซื่อไร้เดียงสา แม้จะมาจากชนชั้นล่างแต่มีความอดทน ฉลาด และมีความสามารถจนกระทั่งได้ขึ้นเป็นพระชายาเอกขององค์รัชทายาทและได้กลายเป็นฮองเฮาในตอนจบ แต่ตั้งแต่ต้นเรื่องนางเอกกลับไม่ได้แสดงความฉลาดหลักแหลมอะไรเลย อุปสรรคที่นางเอกฝ่าฟันผ่านมาได้ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะมีคนช่วยหรือโชคช่วย นอกจากนี้ ตามเนื้อเรื่องนางเอกจะต้องมีความรักมั่นคงต่อพระเอก แต่ตั้งแต่ต้นเรื่องนางเอกกลับแสดงท่าทางคลุมเครือดูไม่ชัดเจนกับตัวละครชายหลายตัวรวมไปถึงพระรองและตัวร้าย จะเห็นได้ว่า บุคลิกกับการกระทำที่แสดงออกมาของนางเอกดูขัดแย้งกันไปหมด
มาต่อกันที่พระเอกของเรื่อง โอวหยางหมิ่น ตัวละครตัวนี้มีทั้งความไม่สมจริงและมีลักษณะหลายอย่างที่ไม่ดี ทั้งที่มีฐานะเป็นองค์รัชทายาทแต่ทั้งเรื่องพระเอกกลับไม่ต้องทำงานอะไรเลย มีความเอาแต่ใจตนเอง โหดร้ายต่อลูกน้อง ใช้อำนาจในทางมิชอบ ถือว่าตนเองเป็นใหญ่ข่มพระรอง ตัวร้าย และตัวประกอบอื่น ๆ หลายครั้ง ในนิยายอาจทำให้พระเอกดูเท่ มีความเป็นแบดบอยแต่ในความเป็นจริงแล้วไม่ใช่ลักษณะที่ดีเลย นอกจากนี้ พระเอกยังเจ้าชู้มาก ตั้งแต่ก่อนเริ่มเรื่องก็มีสตรีรับใช้มากมาย หลังจากรับนางเอกเข้ามาอยู่ในวังแล้วก็ยังมีสตรีอื่นอีกนับไม่ถ้วน
ดังนั้น หากนำเรื่องนี้มาทำเป็นละครก็ควรเปลี่ยนแปลงบุคลิกของนางเอกและพระเอกให้ดีขึ้น และเปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่องให้สมจริงมากขึ้น ส่วนพระรองเป็นตัวละครที่สมบูรณ์ดีแล้ว'
เฉินเจียหลิงทิ้งตัวลงบนเตียง ตาจับจ้องไปที่หน้าจอโทรศัพท์ ขณะกดรีเฟรชเว็บบอร์ดด้วยใจจดจ่อ เธอเขียนแสดงความคิดเห็นอย่างมีเหตุผล แถมโอวหยางฮ่าวหรานก็เป็นตัวละครที่ทั้งดี น่ารัก เก่งกาจ คุณสมบัติพร้อม อย่างไรก็ต้องมีคนเห็นด้วยกับเธอแน่นอน
รออยู่ไม่นานก็มีคนเข้ามากดรีแอคคอมเมนต์ของเธอ
แต่เป็นรีแอคชั่นสติกเกอร์หน้าคว่ำ ซ้ำยังกดไม่ถูกใจอีกต่างหาก หลังจากนั้นก็มีคอมเมนต์โต้ตอบกับเธอผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
ทว่ามีเพียงสติกเกอร์รีแอคถูกใจราวยี่สิบคนเท่านั้นที่ทำให้เธอพอหายใจได้คล่องคอ ความคิดเห็นนอกเหนือจากนั้นทั้งหมดเป็นไปในทิศทางตรงข้าม
'คนคนนี้ต้องเป็นแฟนคลับคลั่งรักพระรองแน่ ดาร์กขนาดนั้นยังชอบได้ลงอีก'
'พระเอกบุคลิกแบบนี้แล้วมันทำไม สมัยโบราณผู้ชายก็มีภรรยาได้หลายคนอยู่แล้ว นักเขียนก็วางเนื้อเรื่องไปตามยุคสมัยไงล่ะ คอมเมนต์อะไรโง่ ๆ ออกมาได้'
'ที่นางเอกต้องพึ่งพาคนอื่นก็เป็นเพราะเป็นผู้หญิงสมัยโบราณไง เป็นคนจนมาก่อนด้วย ถ้าให้นางเอกความสามารถล้นฟ้าทำได้เองทุกอย่างจะดูสมจริงได้ไง'
'นี่มันนิยายนะ พระเอกเท่ ๆ แบบนี้สิถึงจะดี'
'งงมาก ใคร ๆ ก็ชอบพระเอกทั้งนั้น มีแต่คนแปลก ๆ เท่านั้นแหละที่ชอบพระรอง'
เฉินเจียหลิงหน้าคว่ำ มีคนเข้ามาแสดงความคิดเห็นโต้แย้งเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งคอมเมนต์ของเธอกลายเป็นหนึ่งในสิบคอมเมนต์ที่เป็นที่นิยมมากที่สุดของเว็บบอร์ด เฉินเจียหลิงอยากเข้าไปโต้ตอบทุกคนที่มาว่าพระรองของเธอแต่ดูจากจำนวนคนแล้วเธอคงสู้ไม่ไหวแน่ จึงได้แต่กดรีเฟรชรอเผื่อจะมีแฟนคลับคนไหนมีความคิดเห็นไปในทางเดียวกับเธอ แต่จนแล้วจนรอดก็ยังมีแต่ความคิดเห็นด่าพระรองยกยอคู่พระเอกนางเอก
ไม่รู้ว่าชอบเข้าไปได้ยังไง พระเอกนางเอกนิสัยปลอมขนาดนั้น โอวหยางฮ่าวหรานทั้งเป็นคนดี มีคุณธรรม ถึงจะเจอมรสุมชีวิตมากมายแค่ไหนก็ยังยึดมั่นในความถูกต้อง แถมยังรบเก่ง ฉลาด แน่วแน่มั่นคงและมีความรักลึกซึ้งกว่าพระเอกตั้งไม่รู้กี่เท่า ถึงภายนอกจะดูดุมากแค่ไหนแต่ในใจอ่อนโยนเป็นที่สุด
แค่อ่านตามตัวหนังสือเธอยังรู้สึกหลงรักตัวละครตัวนี้เลย คนที่ไม่ชอบโอวหยางฮ่าวหรานไม่สมองหมูก็ต้องสมองหมาแน่
เฉินเจียหลิงนอนอ่านคอมเมนต์จนตาเริ่มลาย เปลือกตาเริ่มหนักคล้ายจะปิดลง เธอกะพริบตาถี่ก่อนจะเหลือบไปเวลา ตอนนี้ตีหนึ่งกว่าแล้ว ถ้าไม่เข้านอนตอนนี้เธอต้องตื่นไม่ทันไปเรียนพรุ่งนี้เช้าแน่
แม้เธอจะเต็มเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณพร้อมฝ่าฟันเหล่าแอนตี้แฟนของพระรอง แต่สภาพหนังตาของเธอไม่ไหวแล้ว
รอให้ถึงพรุ่งนี้ก่อนเถอะ เธอจะขอเลิกงานพาร์ตไทม์ก่อนเวลาเพื่อมาเขียนคอมเมนต์ตอบกลับทั้งหมดให้ดู


## 2 แม่สื่อทะลุมิติ (2)

เสียงเอะอะโวยวายดังเข้ามาจากด้านนอก แสงแดดที่ลอดเข้ามาผ่านหน้าต่างนำพาความร้อนมาฝากทำให้เฉินเจียหลิงรู้สึกถึงเหงื่อที่ไหลซึมออกมาเต็มแผ่นหลัง
ต้องสายมากแล้วแน่ ๆ แดดถึงได้แรงขนาดนี้ ปกติเวลาหกโมงเช้าฤดูนี้ท้องฟ้ายังเป็นสีน้ำเงินอ่อน ๆ อยู่เลย
เฉินเจียหลิงหยีตาขับไล่ความง่วงงุนก่อนจะผุดลุกขึ้นนั่ง นาฬิกาปลุกของเธอคงจะเสียแน่ถึงไม่ดังจนเธอนอนหลับอุตุถึงตอนนี้ แต่เธอไม่มีเวลาเปลี่ยนถ่านแล้ว ถ้าไม่รีบวิ่งตอนนี้คงไม่ทันรถประจำทางตอนเจ็ดโมงครึ่งแน่
เอ๊ะ แต่รองเท้าสลิปเปอร์ของเธอหายไปไหน
เฉินเจียหลิงแกว่งขาไปใต้เตียง สถานที่ที่เธอมักเผลอเตะข้าวของมากมายกลิ้งเข้าไป ทว่าแทนที่จะเป็นพื้นซีเมนต์ในห้องเช่าราคาถูกที่เธอคุ้นเคย เท้าของเธอกลับสัมผัสเข้ากับพื้นดิน
ดินร่วน
ความง่วงเหงาหาวนอนของเธอหายวับไปในวินาทีนั้น เฉินเจียหลิงเงยหน้ามองเพดานที่ควรเป็นซีเมนต์สีขาวสะอาดและหน้าต่างที่ควรมีม่านสีชมพูลายหมาคอร์กี้คลุมทับไว้
ไม่มี
มีแต่หลังคาที่มุงด้วยจากหรือหญ้า ไม่ก็พืชอะไรสักอย่างแบบลวก ๆ และหน้าต่างไม้ไผ่ที่ดูซอมซ่อเต็มทนราวกับจะพังลงมาได้ทุกเมื่อ
จริงด้วย เธอไม่เคยลืมปิดม่านตอนกลางคืน แล้วเธอก็อยู่คนเดียว เสียงเอะอะโวยวายข้างนอกนั่นเป็นเสียงใคร
"เฉินเจียหลิง! คิดจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงเมื่อใด ตะวันสายโด่งแล้วยังไม่ลุกขึ้นมาทำอาหารอีก บิดาเจ้ากับน้องชายเจ้าไม่ต้องกินข้าวหรืออย่างไร"
เสียงคำรามแหลมสูงดังขึ้นพร้อมกับประตูไม้ไผ่ที่ถูกกระชากเปิดออก ผู้หญิงร่างใหญ่วัยกลางคนหน้าตาเหมือนจิ้งจอกคนหนึ่งพรวดพราดเข้ามาพลางจ้องเฉินเจียหลิงด้วยแววตาแข็งกร้าว
คำว่าเหมือนจิ้งจอกในที่นี้ไม่ใช่คำเปรียบเปรยว่าสวยเย้ายวนประหนึ่งนางจิ้งจอก แต่หมายความแบบนั้นจริง ๆ
ขณะที่ภายในหัวของเฉินเจียหลิงยังว่างเปล่า ไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ผู้หญิงคนนั้นก็ปราดเข้ามาเหวี่ยงไม้กวาดในมือลงบนตัวเธอ
"นอนกินบ้านกินเมือง วันทั้งวันไม่เคยทำอะไรดี ๆ ไอ้เจ้าตัวไร้ประโยชน์ เลี้ยงเสียข้าวสุก ไม่เคยคิดจะทำประโยชน์ให้ครอบครัวนี้เลยใช่ไหม หรือเห็นว่าข้าเป็นเพียงแม่เลี้ยงก็เลยไม่เคยเคารพ หา!"
เฉินเจียหลิงยกแขนขึ้นพยายามปัดป้องไม้กวาดที่หวดลงมาไม่หยุดแต่ก็ยังสู้แรงของอีกฝ่ายไม่ได้ ผู้หญิงแปลกหน้าคนนั้นยกเท้าขึ้นถีบเธอลงจากเตียงกลิ้งหลุน ๆ ไปกับพื้น เฉินเจียหลิงเบิกตากว้าง มองจิ้งจอกหนังเหี่ยวที่ทำท่าจะก้าวเข้ามาเหยียบเธอซ้ำด้วยใจที่หล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่มก่อนจะยันตัวถีบคนตรงหน้าออกไปเต็มแรง
"เฉินเจียหลิง! นางแพศยา! นางอกตัญญู! กล้าถีบแม่เลี้ยงเช่นข้ารึ คนอย่างเจ้าจะต้องไม่ตายดีแน่" คำสบถด่ามากมายพรั่งพรูออกมาจากคู่กรณีเฉพาะหน้าของเฉินเจียหลิงยิ่งกว่าเปิดแผ่นเสียง เธอไม่รู้เหมือนกันว่าอีกฝ่ายไปเรียนที่สถาบันไหนมาถึงได้มีคลังศัพท์หยาบคายมากมายถึงขนาดนี้
เพราะหญิงแก่นิสัยแย่โดนเธอถีบกลับจนล้มก้นจ้ำเบ้า เฉินเจียหลิงจึงมีเวลาพอหายใจหายคอมากขึ้น เมื่อกี้ยังตกใจอยู่เลยไม่รู้สึก แต่ตอนนี้ความเจ็บระบมจากการถูกทุบตีแผ่ลามไปทั่วตัวเธออย่างรวดเร็วจนเธอต้องสูดหายใจ
"เอะอะโวยวายอะไรกัน เสียงดังไปถึงหน้าบ้าน" ชายวัยกลางคนคนหนึ่งโผล่หน้าเข้ามาที่ประตู ด้านหลังมีเด็กชายหญิงสองคนอายุราวสิบกว่าขวบสอดส่ายสายตาเข้ามา
ปกติเฉินเจียหลิงเป็นคนรักเด็ก แต่เด็กผู้หญิงที่มองเธอบาดเจ็บแล้วหัวเราะคิดคักด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยสาแก่ใจนี่เธอเอ็นดูไม่ลงจริง ๆ
"ท่านพี่!" หญิงแก่พลังแกร่งที่เมื่อกี้ยังกระหน่ำตีเธอร่ำร้อง "ดูบุตรสาวของท่านสิ นางถีบข้า! ข้ารู้ว่านางไม่ชอบข้ามาตลอดแต่ไม่เคยคิดว่าจะก้าวร้าวได้ถึงเพียงนี้ แม้จะเป็นแม่เลี้ยงแต่ข้าก็ยังถือว่าเป็นมารดาของนาง อกตัญญูเช่นนี้ต่อไปจะมีผู้ใดยินยอมมาสู่ขอ ท่านพี่ต้องลงโทษนางนะเจ้าคะ"
ชายคนนั้นขมวดคิ้วแน่น "วันนี้เจ้าไม่ต้องกินข้าว"
เฉินเจียหลิงอุทานเสียงสูง ลงโทษอะไรเธอก็ได้แต่เรื่องอาหารนี่เธอไม่ยอมเด็ดขาด แล้วอีกฝ่ายเป็นใครมีสิทธิ์อะไรมางดข้าวเธอด้วย "คุณจะบ้าเหรอ ฉันถีบผู้หญิงคนนี้ก็จริงแต่ก็เป็นเพราะเธอตีฉันก่อนต่างหาก ถ้าไม่ตอบโต้บ้างคงโดนทุบตายไปแล้วมั้ง อีกอย่าง ผู้หญิงคนนี้ใช้ไม้กวาดตีแต่ฉันใช้เท้าเปล่า ไม่ได้ทำเกินกว่าเหตุสักหน่อย"
"หุบปาก ข้าเป็นบิดาเจ้า ข้าสั่งการสิ่งใดก็จงปฏิบัติไปตามนั้นมิใช่โต้เพียงราวกับไม่เห็นหัวผู้อาวุโสเช่นนี้ เนี่ยนซื่อเป็นมารดาเจ้า อบรมสั่งสอนเจ้าก็เป็นเรื่องถูกต้อง จะมีการตีบ้างก็เป็นไปเพราะหวังดีเจ้ายังจะคิดร้ายต่อนางอีก"
เฉินเจียหลิงตาโตพลางอุทานเสียงสูงอีกครั้ง
ตรรกะป่วยได้อย่างเหลือเชื่อไปเลย
เนี่ยนซื่อแสยะยิ้ม "วันนี้เจ้าไม่ต้องกินข้าวก็ไม่ต้องทำอาหารเช้าแล้วกัน ข้าซักเสื้อผ้าของท่านพี่เรียบร้อยแต่เสื้อผ้าของโถวเอ๋อร์และจวงเอ๋อร์ยังไม่ได้ซัก อย่าลืมกวาดถูพื้นและถอนวัชพืชริมรั้วด้วยเล่า หากข้าและบิดาเจ้ากลับมาทุกอย่างยังไม่เรียบร้อยเจ้าก็อดข้าววันพรุ่งนี้ด้วยแล้วกัน"
เฉินเจียหลิงยังคงนั่งนิ่งอยู่บนพื้นยามที่คนทั้งสี่กระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องที่แสนคับแคบโดยไม่ลืมเหวี่ยงประตูปิดอย่างแรงทิ้งท้าย เธอก้มลงมองเสื้อผ้าเนื้อหยาบหน้าตาคล้ายชุดชาวบ้านในละครย้อนยุคด้วยหัวสมองที่มึนตื้อ
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย


## 3 แม่สื่อทะลุมิติ (3)

ดวงอาทิตย์ลอยเด่นอยู่กลางฟ้าทอแสงสว่างเจิดจ้าจนเหงื่อของเฉินเจียหลิงหยดติ๋ง ๆ
ในมือของเฉินเจียหลิงมีกะละมังที่ทำจากไม้ดูเก่าคร่ำคร่าหนึ่งใบ ภายในมีผ้าเนื้อหยาบสีตุ่นกองพะเนินสุมเอาไว้ เธอก้มมองกะละมังหน้าโง่หนึ่งที พลางหันไปมองแท่นไม้หน้าโง่ที่อยู่ด้านข้างอีกหนึ่งที อยากจะกรีดร้องออกมาดัง ๆ
เฉินเจียหลิงสรุปได้แล้วว่าเธอน่าจะทะลุมิติข้ามมาอยู่ในยุคโบราณ
หลังจากนอนสลบเหมือดไปตื่นหนึ่ง เฉินเจียหลิงก็ตื่นขึ้นมายามที่พระอาทิตย์ขึ้นตรงอยู่เหนือศีรษะ เพราะไม่มีนาฬิกาเธอจึงไม่อาจรู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาอะไรแต่ก็พอจะเดาได้ว่าสายมากแล้ว
เฉินเจียหลิงใช้เวลาครู่หนึ่งสำรวจบ้านแปลกหน้าที่ดูทั้งโบราณและเก่าคร่ำคร่าราวผ่านการใช้งานอย่างสมบุกสมบันมากว่าสามสิบปี ที่ใช้เวลาไม่นานเพราะบ้านหลังนี้มีขนาดเล็กมาก นอกจากพื้นที่ส่วนกลางที่ใช้เป็นทั้งห้องครัวและห้องกินข้าวก็มีห้องอีกเพียงสองห้องเท่านั้น ดูเหมือนจะเป็นห้องนอนทั้งคู่ ห้องหนึ่งคงเป็นของสามีภรรยาป้านรกนั่น ส่วนอีกห้องหนึ่งก็คงเป็นของคู่เด็กชายหญิงที่ไม่น่ารักเอาเสียเลย
ส่วนห้องที่เธอตื่นขึ้นมาไม่ได้อยู่ในตัวบ้านด้วยซ้ำ
มันคือห้องเก็บฟืนขนาดเล็กเท่าแมวหายใจตาย
ทุกตารางเซนติเมตรในบ้านหลังนี้ไม่มีสิ่งของที่ดูเหมือนจะมาจากโลกยุคปัจจุบันได้เลย ดังนั้นนี่ไม่ใช่รายการเกมโชว์หรือแกล้งแอบถ่ายใด ๆ แน่นอน จะบอกว่าจับมาเรียกค่าไถ่ก็ไม่น่าใช่ เฉินเจียหลิงไม่มีญาติ เพื่อนที่มหาวิทยาลัยหรือคนรู้จักที่ทำงานก็ไม่มีใครมีฐานะพอเหมาะสมจะให้เรียกค่าไถ่ได้
อีกอย่าง ถ้าเป็นรายการแกล้งกันเล่น ๆ คงไม่มีการทำร้ายร่างกายดุเดือดอย่างยายป้ามหาภัยคนนั้นแน่นอน
เมื่อชะโงกหน้าออกไป เฉินเจียหลิงก็พบบ้านอีกหลายหลังที่ถูกก่อสร้างในลักษณะเดียวกัน ผู้คนที่เดินขวักไขว่อยู่ประปรายล้วนแต่สวมชุดโบราณ มีวัวเทียมเกวียนประมาณสองสามคนวิ่งผ่านไป
ถ้าไม่ใช่ทะลุมิติมายุคโบราณ เฉินเจียหลิงก็คงฝันอยู่
ตัดตัวเลือกข้อสองออกไปได้เลย โดนไม้กวาดตีในความฝันไม่มีทางเจ็บขนาดนี้ ตอนนี้เธอยังปวดตัวไม่หาย
เท่าที่เฉินเจียหลิงได้ทำการวิจัยนิยายหลาย ๆ เรื่อง เมื่อนางเอกทะลุมิติเข้ามาก็มักจะเข้ามาอยู่ในนิยาย ละคร หรือประวัติศาสตร์ยุคสำคัญ โดยมาพร้อมความทรงจำของร่างในยุคโบราณรวมถึงข้อมูลเกี่ยวกับสังคมในยุคนั้นเสร็จสรรพ
ทว่าเฉินเจียหลิงคงไม่ใช่นางเอก เธอไม่มีความทรงจำหรือความรู้อะไรอย่างที่ว่ามาเลย
ยังดีที่ร่างนี้น่าจะชื่อเฉินเจียหลิงเหมือนเธอ และหลังจากที่ได้ส่องหน้าตัวเองที่บ่อน้ำด้านหลัง เงาที่เห็นอยู่ราง ๆ ก็มีเค้าคล้ายเธอ พอถูไถไปได้ว่ายังหน้าตาเหมือนเดิม ถึงจะอดได้ใบหน้าสวยงามวิจิตรอลังการแต่ก็รู้สึกเป็นตัวเองดี
ชายแก่คนเมื่อเช้าเป็นพ่อ ส่วนป้ามหาภัยเป็นแม่เลี้ยง เด็กสองคนนั้นน่าจะเป็นน้อง ไม่รู้คนไหนโถวเอ๋อร์คนไหนจวงเอ๋อร์แต่เธอก็ไม่ชอบทั้งสองคนนั่นแหละ
ไม่นานครอบครัวทั้งสี่ก็กลับมา ทันทีที่เห็นเฉินเจียหลิงยืนอยู่ที่ห้องกลาง เนี่ยนซื่อก็ตะโกนด่าเธอเสียงดังยิ่งกว่ามีโทรโข่งพลางคว้าเก้าอี้ไม้ขึ้นมาเหมือนจะทุ่มลงมาอีกรอบ แผลเมื่อเช้ายังเจ็บไม่หายเธอจึงได้แต่วิ่งปรู๊ดออกมาด้านหลัง
"อยู่บ้านผู้เดียวตั้งนานกระทั่งยามอู่ งานบ้านไม่เสร็จสักอย่าง คิดจะหยิบจับทำอะไรบ้างหรือไม่ หรือคิดแต่จะเป็นตัวล้างผลาญไม่ทำงานการใด ๆ เสื้อผ้าของโถวเอ๋อร์จวงเอ๋อร์ซักให้สะอาดภายในยามเว่ยเล่า หากมีคราบเหงื่อแม้แต่น้อยเราได้เห็นดีกันแน่"
เสียงตะคอกของเนี่ยนซื่อดังไล่หลัง ตามด้วยกะละมังกองผ้าและแท่นไม้ที่ถูกเขวี้ยงออกมาอย่างไม่ไยดี ทำให้เฉินเจียหลิงหน้ามุ่ยอยากกรีดร้องจนถึงตอนนี้
เธอถอนหายใจพรืดใหญ่ ปกติเธอจะอารมณ์ดีในวันที่ท้องฟ้าสดใสและแดดจ้า แต่วันนี้มันทำให้เธอร้อนตับแตกจนรู้สึกเวียนหัว เฉินเจียหลิงลากสังขารของตัวเองพร้อมกะละมังหน้าโง่ไปที่ริมบ่อน้ำ
จะให้เธอซักผ้ายังไงก็ไม่รู้ สบู่ผงซักฟอกก็ไม่มี เจ้าไม้มีตะไคร่เคลือบนี่ตีอีกกี่ล้านรอบก็ไม่สะอาดหรอก การต้องซักผ้าเนื้อหนาหกเจ็ดชิ้นในยุคที่ไม่มีเทคโนโลยีแบบนี้ทำให้เธออยากร้องไห้แบบไม่มีน้ำตา
เฉินเจียหลิงถอนหายใจอีกเฮือก โยนท่อนไม้แปลกหน้าไปไว้ด้านข้างก่อนจะไล่ขยำไปตามผ้าแต่ละชิ้น เริ่มจากชุดที่ดูใหญ่ที่สุดและน่าจะเป็นของเธอก่อน
ขยำผ้าชิ้นละสองทีก็น่าจะใช้ได้ ผ้าสีตุ่นขนาดนี้ถ้าซักให้ออกมาขาวได้ก็แปลกแล้ว
แล้วผ้านี่ก็ผืนใหญ่เหลือเกิน ใส่เสื้อหนาไปทำไมกันอากาศร้อนขนาดนี้
การนั่งยอง ๆ เป็นเวลานานกลางแดดจัดทำให้เธอหัวใจเต้นแรงใบหน้าร้อนผ่าว รู้สึกคล้ายความดันขึ้น แม้ว่าเธอจะไม่เคยตรวจพบว่าเป็นโรคความดันสูงก็ตาม เฉินเจียหลิงเงยหน้ามองท้องฟ้ายุคโบราณ หน้าตาเหมือนท้องฟ้าแปลกหน้าเพราะมีจุดสีดำลอยไปมาอยู่ด้วย
เธอกะพริบตาถี่รัว ขณะที่ร่างเล็กโงนเงนไปมาเกือบหัวคะมำหน้าคว่ำลงไปในกะละมังก็มีมือข้างยึดแขนของเธอไว้อย่างมั่นคง เฉินเจียหลิงหลับตาปี๋ เรียกสติที่กำลังบินว่อนให้ลอยกลับมา
นี่สินะ ช่วงเวลานางเอก โมเม้นต์รักแรกพบในตำนาน


## 2 ชีวิตใหม่ยามอรุณรุ่ง

ทว่าแทนที่เฉินเจียหลิงจะได้พบชายหนุ่มสุดหล่อตามแบบฉบับพระเอกในนิยาย คนที่ประคองเธอไว้กลับเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูมีอายุเล็กน้อยในชุดแดงสีหม่น ใบหน้ากลมเรียบไร้การแต่งแต้มแต่ยังดูออกว่าพอมีเค้าความงามอยู่ไม่น้อย
อย่างน้อยก็ดูสวยและใจดีกว่าป้ามหาภัยนั่นแน่นอน
เธอจ้องมองคนมาใหม่ปริบ ๆ เมื่อเฉินเจียหลิงทรงตัวได้มั่นคงแล้วอีกฝ่ายก็ปล่อยมือทันควัน
"เอ่อ...ข้าเพียงแต่เห็นเจ้าจะสะดุดล้มจึงเข้ามาพยุงเท่านั้น ถ้าเช่นนั้น...ถ้าเช่นนั้นข้าก็ขอตัวก่อน"
เสียงพึมพำนั่นแผ่วเบาแทบจะกลืนหายไปกับเสียงลม ซ้ำอีกฝ่ายยังทำท่าเหมือนอยากจะรีบหนีมุดหายลงดินไป เฉินเจียหลิงจึงผวาเข้าไปคว้าแขนของคุณน้าใจดีขี้อายเอาไว้แน่น
"เดี๋ยวก่อนท่านน้า ขอบคุณท่านมากที่ช่วยข้าเอาไว้ ไม่ทราบว่าท่านเป็นใครหรือ อยู่แถวนี้หรือไม่"
เฉินเจียหลิงยิ้มแฉ่ง สบสายตาฝ่ายตรงข้ามที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ ท่าทางประดักประเดิดเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นสีหน้างุนงงทันทีที่ได้ยินคำถามของเธอ
หลังจากอ้าปากแล้วหุบปากหลายทีจนเฉินเจียหลิงเริ่มสงสัยว่าคุณน้าคนนี้เป็นปลาหรือเปล่า เธอก็ได้ยินเสียงนุ่มนวลตอบกลับมา
"เจ้าไม่รู้จักข้าหรือ"
สงสัยจะเป็นคนรู้จักมักคุ้นของเฉินเจียหลิงคนก่อน เด็กสาวส่ายหน้า
"แต่ข้าเป็น...เอ่อ....เพื่อนบ้านของเจ้า"
เฉินเจียหลิงกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง หัวสมองแล่นแต่งเรื่องราวเหตุการณ์สุดรันทดด้วยความเร็วแสง "ท่านน้า อย่าหาว่าข้าอย่างงั้นอย่างงี้เลย ท่านคงจะรู้อยู่แล้วว่าพ่อกับแม่เลี้ยงของข้าเป็นยังไง เมื่อสองสามวันก่อนข้าก็โดนใช้งานจนหัวไปกระแทกขอบโต๊ะเป็นลมไปเลย จนตอนนี้ความจำข้าก็ขาด ๆ หาย ๆ ไปหลายอย่าง ท่านอย่าโกรธข้าเลยนะ"
"ตายจริง" คุณน้าชุดแดงขมวดคิ้ว อุทานเสียงแผ่วพลางสอดส่ายสายตาไปตามใบหน้าของเธอ "ถึงกับหัวกระแทกเชียวหรือ แผลอยู่ที่ใดกัน"
แผลจะไปมีได้ยังไงเล่า ก็เธอกุขึ้นมาล้วน ๆ
"ตรงนี้" เฉินเจียหลิงชี้ไปที่หัวของตนเองตรงตำแหน่งที่คิดว่ามีเส้นผมดกดำหนาสวยขึ้นอยู่เยอะที่สุด "แต่แผลอยู่ใต้ผม ท่านน้าไม่น่าเห็นได้"
อีกฝ่ายขมวดคิ้ว ดวงตาฉายแวววิตกกังวล "มียาหรือไม่ หากไม่รังเกียจข้ายังพอมียาแก้ฟกช้ำเหลืออยู่"
ความใจดีของคุณน้าคนนี้ทำเอาเฉินเจียหลิงซาบซึ้งจนแทบน้ำตาไหล ถึงแผลที่หัวจะเป็นของปลอม แต่แผลบนตัวจากไม้กวาดมรณะเป็นของจริงแน่นอน
"ข้าจะรังเกียจท่านได้ยังไงล่ะเจ้าคะ กลับรู้สึกขอบคุณเสียอีก แม้แต่คนในบ้านข้ายังไม่ดีต่อข้าเท่ากับท่านเลย ทั้งด่าทอทุบตีแถมวันนี้ยังให้ข้าอดอาหารอีก"
"อะไรกัน เจ้าบาดเจ็บอยู่ยังให้อดอาหารอีกหรือ"
"ใช่มั้ยเจ้าคะ" เฉินเจียหลิงยื่นปาก คิ้วโค้งลงดูคล้ายเลขแปด "มีแต่ท่านน้าที่สงสารข้า ข้าจะรังเกียจท่านได้ยังไง อย่างเมื่อครู่ถ้าท่านไม่ช่วยข้าคงล้มหน้าทิ่มไปแล้ว"
"เจ้าจำข้าไม่ได้ คงลืมเลือนไปแล้วกระมังว่าข้าคือผู้ใด"
เฉินเจียหลิงส่ายหน้าอมยิ้ม มองคนพูดตาแป๋ว
"ข้าแซ่ฉิง นามซี เป็นม่าย อาศัยอยู่บ้านหลังนั้น" นางชี้นิ้วไปยังกระท่อมหลังหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปใกล้บริเวณป่า มิน่าถึงบอกว่าเป็นเพื่อนบ้านของเธอ ถึงบ้านจะอยู่ค่อนข้างไกลกัน แต่บ้านของเฉินเจียหลิงก็นับว่าอยู่ใกล้ฉิงซีที่สุดแล้ว
ยังไม่ทันจะเอ่ยตอบ เสียงของเนี่ยนซื่อก็ดังออกมา "เฉินเจียหลิง นางตัวดี หายไปซักผ้าถึงในอำเภอหรืออย่างไร ยังไม่รีบไสหัวกลับมาอีก!"
เฉินเจียหลิงพะวักพะวน ใจหนึ่งก็ยังอยากอยู่กับฉิงซีที่ดูทั้งนุ่มนิ่มทั้งใจดี แต่ถ้าไม่กลับไปตอนนี้ไม่รู้จะโดนฟาดอีกรอบหรือเปล่า
ฉิงซีล้วงเข้าไปในอกเสื้อแล้วยัดขวดหยกขนาดประมาณหนึ่งฝ่ามือใส่มือเธอ กล่าวเสียงแผ่วราวกระซิบ "นี่เป็นยาแก้ฟกช้ำชั้นดีที่ข้ายังพอมีเหลืออยู่ เจ้าเก็บไว้ใช้เสียแล้วรีบกลับเข้าบ้าน หากมารดาเจ้ามาเห็นเจ้าอยู่กับข้าอาจโดนอบรมมากกว่านี้"
เอ่ยจบร่างบางก็ผละออกไป จ้ำเท้าเร็ว ๆ ไปทางกระท่อมท้ายหมู่บ้านจนเฉินเจียหลิงเห็นเป็นเพียงจุดสีแดงเล็ก ๆ หายลับไป
แรงกระชากทำให้ประตูไม้ไผ่เหวี่ยงไปกระทบกับตัวบ้านเสียงดังลั่น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครที่เปิดประตูออกมา
"เฉินเจียหลิง! มัวทำอะไรอยู่ ผู้ใหญ่เรียกหากลับไม่ขานตอบ ไม่เห็นหัวข้าผู้เป็นมารดาแล้วใช่หรือไม่"
เนี่ยนซื่อป้องปากตะโกนพลางตวัดไม้กวาดในมือไปมา เสียงดังสนั่นหวั่นไหวจนชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาเมียงมอง เฉินเจียหลิงกลอกตาขึ้นฟ้าสามร้อยหกสิบองศาก่อนจะก้มลงหอบเอากะละมังคร่ำคร่าขึ้นมา
ขณะที่จ้ำเท้ากลับไป แม่เลี้ยงจอมโหดก็ยังสาธยายไม่หยุดปาก "ข้าเห็นเมื่อครู่เจ้าสนทนากับฉิงซี ไม่กลัวเสนียดติดมาหรือไร ม่ายสามีหย่าเช่นนั้นยังไปสมาคมด้วย หากไม่กลัวเสนียดติดตนเองก็นึกถึงจวงเอ๋อร์ไว้บ้าง ไปคบค้าสตรีเช่นนั้นระวังจะขายไม่ออก แล้วนี่อะไรผ้าเพิ่งซักเสร็จยังไม่ได้ตากอีกจะเป็นตัวไร้ประโยชน์ไปถึงเมื่อใด"
เสียงพูดฉอด ๆ นี่ก็น่ารำคาญเหลือเกิน แต่เฉินเจียหลิงสงสัยมากกว่า ทั้งเนี่ยนซื่อทั้งฉิงซีล้วนแต่คิดว่าการเป็นแม่ม่ายน่ารังเกียจ แต่พ่อม่ายแม่ม่ายหรือคู่ที่หย่ากันก็มีมาตั้งแต่สมัยก่อนไม่ใช่หรือไง ทำไมต้องตั้งแง่ขนาดนั้น
"อีกครึ่งชั่วยามหากข้าออกมาดูแล้วยังตากผ้าไม่เสร็จเจ้าโดนดีแน่" พูดจบก็กระแทกประตูปิดอีกรอบ ไม่มีใครสั่งสอนหรือไงว่าผู้ดีเขาไม่กระแทกประตูกัน
เฉินเจียหลิงขมุบขมิบปากด่าเนี่ยนซื่อในใจ ถ้าเป็นแม่เลี้ยงของเธอจริง ๆ เธอก็อาจรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่นี่ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับเธอแถมเปิดมาก็ลงมือฟาดเลย เธอไม่มีความรู้สึกเคารพอะไรยายป้ามหาภัยคนนี้เลยแม้แต่น้อย
ในฐานะที่ได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในโลกนิยายที่ตัวเองชื่นชอบ เฉินเจียหลิงคิดว่าเธอคงนับได้ว่าเป็นนางเอกคนหนึ่งเหมือนกัน นางเอกทะลุมิติหลายคนไม่มีพลังวิเศษก็เกิดมาในตระกูลสูงส่ง ไม่เป็นหมอหญิงที่เก่งกาจเกิดปลูกผักค้าขายจนร่ำรวย แต่เฉินเจียหลิงเป็นผู้หญิงธรรมดา ๆ มีความสามารถธรรมดา ๆ เธอจึงต้องลงเอยด้วยอาชีพที่อาศัยฝีปากและคารมคมคายที่พอจะมีอยู่บ้าง...แม่สื่อ! เฉินเจียหลิงไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเธอจะมีพรสวรรค์ด้านนี้อยู่เหมือนกัน ว่าแต่ว่า...จับคู่ให้คนอื่นไปก็มาก แล้วเธอจะมีโอกาสเจอพระเอกของตัวเองกับเขาบ้างไหมนะ?

โอวหยางฮ่าวหรานเคยคิดว่าชีวิตของตนปราศจากสิ้นแล้วซึ่งความสดใสและสีสันอันงดงาม เสมือนละครฉากหนึ่งที่เริ่มต้นด้วยความเจ็บปวด ดำเนินเรื่องด้วยความรวดร้าว และจบลงด้วยความชืดชา เขาตั้งใจจะใช้ชีวิตเช่นนี้ไปจวบจนวันสุดท้าย เพียงเฝ้ามองโลกอันสวยงามของผู้อื่นจากที่ห่างไกล ดุจเมฆาที่เคลื่อนคล้อยผ่านไปตามกาลเวลา

วันที่โอวหยางฮ่านหรานได้พบเฉินเจียหลิงเป็นวันท้องฟ้าสดใส ปราศจากหมู่เมฆ  และเป็นวันที่เปลี่ยนแปลงตอนจบของละครฉากนี้ไปตลอดกาล