จอมภูตสะท้านบัลลังก์
DaoistpRuDrI
## บทที่ 1 อาศรมปีศาจ

เจี้ยนเหวินศกปีที่ 4 เยียนอ๋อง จูตี้ เคลื่อนพลจากแคว้นเยียน (เป่ยจิง : ปักกิ่ง) เข้าสู่ราชธานีนครอิ้งเทียนฟู่ (หนานจิง) ยึดบัลลังก์จากจักรพรรดิเจี้ยนเหวิน (จูอวิ๋นเหวิน) สุดท้ายสามารถบุกเข้าเมืองและยึดอำนาจการปกครองได้ แต่ จูตี้ กลับรั้งรอที่จะเข้าวัง มีคนบอกว่าเขามีความเห็นใจจักรพรรดิผู้มีศักดิ์เป็นหลานอา แต่บางคนว่า เยียนอ๋องจู้ตี้เพียงไม่อยากเสียชื่อเสียงว่าเป็นผู้ล้างญาติชิงบัลลังก์ เขามั่นใจว่า จูอวิ๋นเหวิน มีทางเลือกเพียงสองทาง หนึ่งคือ ออกมายอมแพ้ยกราชบัลลังก์ราชวงศ์หมิงให้กับเขาด้วยตนเอง หรือ ทางที่สองพระองค์จะปลิดชีวิตตนเองลงด้วยความละอายที่พ่ายแพ้ สองทางนี้ไม่ว่าทางไหนมือเยียนอ๋องย่อมไม่แปดเปื้อน ทั้งสามารถวางท่าว่า จำต้องรับบัลลังก์ด้วยความจำเป็น แต่เหตุการณ์ไม่เป็นเช่นนั้น จูอวิ๋นเหวิน พลันสร้างทางเลือกที่สามให้ตนเอง เขาลงมือเผาพระราชวังแล้วหลบหนีออกไป !
ยามค่ำคืนแห่งความโกลาหล และแสงเพลิงกองมหึมาลุกโชนกลางราชธานีอิ้งเทียนฟู่ (หนานจิง) ณ เนินเขาเปลี่ยวร้างด้านทิศใต้ของเมือง ปรากฏรถม้าสีดำคันหนึ่งควบตะบึงมา รถม้าที่มืดมิดราวกับราตรีไร้ดาว เทียมม้าสูงใหญ่ขนดำสนิทคู่หนึ่ง ตัวรถมีขนาดกลาง ทาถูด้วยสีดำจนมิดทุกซอกทุกมุม แม้แต่ผู้บังคับรถก็แต่งกายด้วยชุดดำสวมผ้าคลุมหน้าสีดำเผยให้เห็นเพียงแค่ดวงตา หากว่ามันปรากฎในคืนไร้แสงเดือนย่อมยากที่จะพบเห็น คืนนี้แม้ไม่มืดสนิทแต่เมื่ออาศัยร่มเงาของต้นไม้สูงใหญ่สองข้างทางขึ้นเขานับว่าครึ้ม ทึบจนมองเห็นได้ยาก ผู้คนแทบไม่สามารถมองเห็นฝ่ามือตนเองในสภาพเช่นนี้ นี่ย่อมเป็นพาหนะที่เหมาะแก่การหลบเร้นไม่ให้ผู้คนสังเกตพบได้โดยง่ายอย่างแท้จริง หากแต่คืนนี้สถานการณ์ผิดไป รถม้านี้แม้เชื่อว่าจงใจจัดเตรียมเพื่อใช้เคลื่อนไหวอำพรางในยามค่ำคืน แต่สิ่งที่ทำให้มันเผยตนโดยง่ายกลับเป็นเสียง ! เสียงของกีบเท้าม้าที่ตะกุยกระแทกพื้นดังสนั่นปานจะให้พื้นถล่มทลาย เสียงฉาดๆ จากการฟาดแส้ระคนเสียงแผดร้องเร่งม้าอย่างบ้าคลั่งของคนบังคับรถผสานเสียงม้าคำรามดังลั่นไปทั้งหุบเขา ผู้คนต่อให้อยู่ห่างออกไปอีกหลายลี้ก็ยังสามารถรู้ถึงการเคลื่อนไหวของมัน
รถม้าห้อไปอย่างเร่งร้อน ม้ากำยำขนดำสนิทสองตัววิ่งเต็มฝีเท้าจนปากของมันปรากฏฟองน้ำลายพรั่งพรู แสดงให้เห็นถึงการวิ่งเต็มกำลังจนแทบสุดฝืน แต่ยังคงตะบึงต่อไปอย่างไม่หยุดยั้งตามแรงแส้ของผู้บังคับรถที่ทั้งเฆี่ยนตีทั้งตะโกนเร่งเร้าด้วยดวงตาที่เบิกโพลง ภายในรถสีดำนั่งไว้ด้วยผู้คนอีก 3 ชีวิต หนึ่งในนั้นเป็นชายหนุ่มใบหน้าเกลี้ยงเกลาไร้หนวดเคราอายุราว 23 - 24 ปี สวมชุดสีขาวหรูหราราวคุณชายสูงศักดิ์ หากมิใช่เขาโดยสารมาในรถม้าที่เร่งรีบและมิได้มีสีหน้าหวาดวิตกจนเหงื่อหยดย้อยผมเผ้ารุงรังเช่นนี้ เชื่อว่าเขาย่อมนับเป็นชายรูปงามที่กรุยกรายคนหนึ่ง อีกสองคนที่อยู่ร่วมภายในรถแต่งกายชุดสีดำรัดรูปเช่นเดียวกับคนขับ คนหนึ่งหันมองไปด้านหลังรถด้วยดวงตาจ้องเขม็งแทบไม่กระพริบตา มือหนาใหญ่กุมอุปกรณ์ที่แขนกระชับมั่น อีกคนจับประคองร่างของคุณชายไม่ให้เสียหลักยามรถวิ่งกระแทกกระทั้น แม้จะอยู่คนละกิริยาแต่ทั้งสี่คนมีหนึ่งสิ่งที่เหมือนกัน นั่นคือพวกเขาดวงตาที่เบิกโพลง แสดงถึงความหวาดหวั่นจนลนลาน เห็นได้ชัดถึงความรู้สึกเร่งร้อนหมายจะไปให้พ้นจากสถานการณ์ที่เป็นอยู่ แต่เรื่องนั้นนับว่าไม่ง่าย เพราะที่ห่างไปไม่ไกลทางด้านหลังของรถสีดำ มีคนกลุ่มหนึ่งควบม้าห้อตะบึงตามมาอย่างเร่งร้อนไม่แพ้กัน
ขบวนที่ตามมามีจำนวน 8 คน ควบขี่ม้าสูงใหญ่ 8 ตัว ประกอบด้วย 2 นักพรต 2 หลวงจีน 3 ชาวยุทธ และอีกหนึ่งคนถึงกับแต่งชุดทหารองค์รักษ์แขวนป้ายทองติดกายสลักคำว่า "เยียน" ทุกคนพกพาอาวุธ สีหน้าทั้งเร่งร้อนและเดือดดาล นักพรตทั้งคู่สะพายกระบี่กลางหลัง หลวงจีนรูปหนึ่งพกดาบพระอีกรูปกวัดแกว่งไม้พลองยาว ชาวยุทธทั้งสามหนึ่งพกพากระบี่หนึ่งพกพาดาบใหญ่และอีกคนเหน็บขวานคู่ที่ข้างเอว ส่วนองค์รักษ์ห้อยไว้ด้วยดาบยาวหัวตัดที่ตัวดาบค่อนข้างแคบเล่มหนึ่ง
"เดรัจฉานดูว่าเจ้าจะหนีไปได้ถึงที่ใด !" ชาวยุทธที่พกขวานตะโกนกึกก้อง คนผู้นี้รูปร่างสูงใหญ่กลางศีรษะล้านเลี่ยนรอบๆ มีผมหยักสาก หนวดเคราชี้ชัน ดวงตาพองโต ลักษณะเป็นผู้ทรงพลังและอารมณ์เกรี้ยวกราด มันกระชากขวานด้ามหนึ่งออกมาจากหว่างเอว เงื้อง่าขึ้นทำท่าจะสะบัดขว้างออกไปยังรถม้า ในจังหวะที่รถม้าเริ่มชะลอช่วงทางโค้งไต่ขึ้นภูเขา
"ระวัง !" หนึ่งในสองนักพรตตะโกนเตือนพรรคพวก ดึงสติคณะไล่ล่าให้ตื่นตัว หลายคนเอียงร่างและบังคับม้าให้เบี่ยงข้างเล็กน้อย ฉับพลับเกิดเสียงดัง เคี้ยว ! ผ่านไป เป็นเกาทัณฑ์แขนเสื้อดอกหนึ่งพุ่งผ่าอากาศออกมาจากในรถ
"พวกเรารักษาระยะห่างระวังอาวุธลับ หุบเขานี้ไร้ทางออก พวกมันเฉกเช่นตะพาบเข้าไปในไหอย่าหวังจะหนีรอดไปได้" นักพรตคนเดิมกล่าวเสียงเข้ม คนที่เหลือต่างส่งเสียงรับคำ ดูจากท่าทางบุคลผู้นี้คงเป็นผู้นำของขบวนไล่ล่า เว้นแต่ผู้ที่แต่งชุดองครักษ์ กลับมีสีหน้าเย็นชาอยู่บ้างแอบแค่นเสียง "เฮอะ" ในลำคอเบาๆ
รถม้ายิ่งวิ่งเข้าไปในหุบเขาหนทางยิ่งคับแคบ สองฟากยืนด้วยต้นไม้โบราณสูงตระหง่าน หากไม่มีเสียงควบขับของม้าและเสียงล้อรถบดถนนเหล่านั้น ละแวกนี้นับได้ว่าวังเวงจนน่าหวาดหวั่น มันให้ความรู้สึกเก่าแก่โบราณจนแทบเป็นอาถรรพ์ศักดิ์สิทธิ์ ดุจเป็นแดนสิงสู่ของภูตผีที่เร้นกายมาอย่างยาวนาน...
การไล่ล่าเริ่มทิ้งระยะห่าง เนื่องจากฝ่ายไล่ล่าเริ่มมั่นใจว่าเส้นทางที่รถม้ามุ่งไปเป็นเส้นทางเข้าสู่ใจกลางหุบเขาที่ไร้ทางออก หากแม้ฝ่ายหลบหนีไม่ถึงกับจู่ๆ มีปีกงอกเงยขึ้นจากหลัง ย่อมไม่สามารถหนีพ้นออกไปจากหุบเขานี้ได้ ฝ่ายไล่ล่าจึงลดฝีเท้าม้ารักษาระยะห่างเพื่อระวังอาวุธลับ แต่ฝ่ายหลบหนีกลับไม่กล้าชะลอแม้ชั่วครู่ ยังคงห้อรถม้าไปตามทางอย่างรวดเร็ว ไม่กี่อึดใจต่อมาคนขับรถม้าพลันตะโกนเข้าไปในรถ
"ถึงแล้ว ! ทั้งหมดเตรียมตัวลงจากรถ !"
ขาดคำพลันกระชากดึงสายบังคับจนม้าทั้งสองยกขาหน้าขึ้นแผดเสียงร้องดังสนั่น ในรถปรากฎเงาวูบเป็นหนึ่งในผู้คลุมหน้าหอบฉวยเอาร่างของคุณชายชุดขาวกระโดดออกจากรถแล้วสาดตัวพุ่งขึ้นไปตามขั้นบันไดที่ทอดสู่เนินเขาอย่างรวดเร็ว ผู้คลุมหน้าอีกคนวิ่งตามติดไปด้านหลังในท่วงท่าระวังภัยขยับเกาทัณฑ์แขนเสื้ออย่างเตรียมพร้อม ส่วนคนขับรถม้ากระชากดาบขนห่านออกมากระชับมั่นหันไปมองเส้นทางที่ผ่านมาก่อนตามติดขึ้นเนินบันไดไปเป็นคนสุดท้าย ทิ้งระยะห่างช่วงหนึ่งในลักษณะเตรียมพร้อมสกัดขวางแต่ฝีเท้าหาได้หยุดยั้งยังคงวิ่งติดตามไป
ไม่กี่อึดใจต่อมาขบวนไล่ล่าควบขับม้าตามมาถึง นักพรตเฒ่าดึงรั้งหยุดม้าเป็นคนแรกพลางโบกแขนเสื้อยกมือขวาขึ้นเป็นเชิงให้ขบวนของตนหยุดตรงทางขึ้นบันได
"รั้งรออยู่ใยท่านนักพรต บุกขึ้นไปคร่ากุมคนเถอะ !" ชาวยุทธผู้พกขวานกระชากอาวุธออกมากระชับมั่นพลางร้องตะโกน
"ประมุขเหอโปรดระงับใจ บริเวณนี้อาถรรพ์รุนแรง ป่าไม้รกครึ้มเกรงจะมีคนซุ่มลอบทำร้าย"
นักพรตผู้นำขบวนร้องกล่าว ที่แท้ชายร่างสูงใหญ่พกขวานศีรษะล้านผู้นี้คือ "เหอลู่ฟาง" ฉายา ขวานวายุ ประมุขของค่ายโจรเทียนโย่ว (ฟ้าปกปัก) จากเมืองเกาโหยว เป็นทายาทนักรบของอดีตผู้เหี้ยมหาญ จางสื้อเฉิง อ๋องแห่งอาณาจักรต้าโจว ซึ่งอดีตเคยเป็นคู่ปรับคนสำคัญของปฐมกษัตริย์ราชวงศ์หมิง จูหยวนจาง ชื่อค่ายโจร "เทียนโย่ว" มาจากชื่อรัชศกของอาณาจักรต้าโจวนั่นเอง เหอลู่ฟาง สืบเชื้อสายนักรบมีความดุดันและทรงพลังมาแต่กำเนิด ฝึกวิชาขวานคู่และวิชาภูษาเหล็ก มีบริวารมากกว่า 2,000 คน ส่วนใหญ่เป็นทายาทของอาณาจักรต้าโจวที่ล่มสลาย ครั้งนี้ถึงกลับกล้าเข้ามาเคลื่อนไหวในราชธานีหนานกิงของราชวงศ์หมิง ถือว่ารุกเข้ามาถึงถิ่นคู่อาฆาต ชาวยุทธอีกคนที่พกดาบใหญ่ ใส่เสื้อเปลือยแขนเห็นกล้ามเนื้อเบ่งพองร่างกำยำ มีความสูงเกือบเท่าประมุขเหอ เป็นบริวารคู่ใจของมันนาม "อู๋ซ่าง" ฉายาพยัคฆ์ดุร้าย
"ท่านนักพรตลู่กล่าวถูกต้อง ยามนี้พวกมันขึ้นสู่อารามร้างกลางหุบเขา ทั้งสามด้านล้วนไม่มีทางออกนับเป็นจุดอับอย่างยิ่ง หากแต่สถานที่รกครึ้มตั้งสูง รุกยากตั้งรับง่าย ใช้ความระวังไว้ไม่เสียหาย"
ผู้แต่งชุดองครักษ์กล่าวเสียงทุ้มพลางยกมือทำท่าคาราวะนักพรตผู้นำขบวน ที่แท้นักพรตผู้นี้คือ "ลู่จือชิง" มีศักดิ์เป็นศิษย์น้องของเจ้าอาราม เหล่าจวินต้ง ในเมือง จุงกิง ภาคตะวันตกเฉียงใต้ ถือเป็นนักพรตเต๋าที่มีความสำเร็จในเชิงยุทธไม่น้อย โดยเฉพาะวิชากำลังภายใน มีลักษณะหยุ่นเหนียวยากต่อต้าน เมื่อใช้ร่วมกับกระบี่สนโบราณแทบจะกล่าวได้ว่าในยุทธภพมีเพียงไม่กี่คนที่กล้าประมือกับนักพรตลู่โดยตรง
"ใต้เท้าจางหย่วนพิเคราะห์รอบคอบสมเป็นผู้ชำนาญการศึก" นักพรตอีกคนกล่าว เขาผู้นี้เป็นศิษย์คนโตของนักพรตลู่จือชิง นาม หม่าเยว่ฟาง ชำนาญวิชากระบี่รับการถ่ายทอดมาจากอาจารย์ตั้งแต่วัยเยาว์ ว่ากันว่าเขาฝึกได้ถึง 7-8 ส่วนของผู้เป็นอาจารย์แล้ว
"มิกล้าๆ ตอนนี้พวกเราขึ้นสู่อารามกันเถอะ เชื่อว่าเหล่าตะพาบเข้าไปอยู่ในไหเรียบร้อยแล้ว" จางหย่วนออกความคิดเห็น แท้จริงแล้วเขาผู้นี้คือ หนึ่งในหัวหน้ากององครักษ์ขั้นสี่ของ เยียนอ๋อง จู้ตี้ พระเจ้าอาของจักรพรรดิ์เจี้ยนเหวิน (จูอวิ๋นเหวิน) ผู้กรีฑาทัพจากเป่ยจิงแดนเหนือรุกเข้ามาจนถึงราชธานีหนานกิงเพื่อชิงบัลลังก์ในเวลานี้...
ชาวยุทธหนุ่มอีกคนหนึ่งสวมชุดสีเทาท่าทางสุภาพแต่ในตาหลุกหลิก พกพากระบี่รีบลงจากหลังม้าของตนเข้ามาจับม้าประคองม้าให้จางหย่วนลง ผู้นี้แท้จริงเป็นองครักษ์ในสังกัดของมัน นาม "อี้จง" ก่อนรับราชการเคยเป็นชาวยุทธถนัดใช้กระบี่และเพลงเตะ ในยามถูกเรียกใช้มันอยู่ในห้วงแฝงตนสืบเสาะหาข่าว จึงไม่ได้แต่งชุดขุนนาง แต่ท่วงท่ายังดูวางตนสูงส่งอยู่บ้าง ทั้งไม่เหลือบแลผู้ใดนอกจาก จางหย่วน ผู้เป็นนายเหนือ
กล่าวจบทั้งหมดลงจากหลังม้ากระชับอาวุธในมือ ทยอยตามกันขึ้นบันไดที่ทอดสู่อารามร้าง ตลอดทางเงียบงันจนผิดปกติ ทั่วบริเวณไม่มีแม้แต่เสียงแมลงและสัตว์กลางคืน บรรยากาศเย็นเยียบรกร้างวังเวงยิ่งนัก เชื่อว่าในยามปกติแม้แต่เวลากลางวันก็ยากที่จะมีผู้คนขึ้นมายังสถานที่เช่นนี้ เมื่อเดินขึ้นไปใกล้ถึงลานปากประตูที่แหว่งเว้าและผุพังของอารามร้าง นักพรตลู่จือชิง ยกมือเป็นสัญญาณให้แยกย้ายกันไปทางซ้ายขวาเพื่อโอบล้อมกันการหลบหนี เสร็จแล้วพยักหน้าให้ศิษย์คนโตนักพรตหม่าเยว่ฟางเข้าไปดูในอาราม
การเคลื่อนไหวที่มีท่าทีลับล่อๆ เช่นนี้ออกจะขัดใจประมุขเหอที่เป็นจอมโจรอยู่ไม่น้อย แต่ที่ยังไม่กล้าส่งเสียงออกมา เนื่องจากเมื่อครู่ตนเองแทบพลาดท่าให้เกาทัณฑ์แขนเสื้อมาก่อน จึงได้แต่พาพยัคฆ์ดุร้ายบริวารคู่ใจเข้าไปยืนคุมเชิงอยู่บริเวณด้านนอกของลานประตูทางเข้า สองโจรยืนอยู่เบื้องหลังของนักพรตหม่าที่เดินเข้าไปช้าๆ มือกระชับขวานคู่และดาบหัวตัดหยาบใหญ่เตรียมพร้อมจะเข้าไปอาละวาดให้สมใจอยาก
ในอารามเงียบสงัด ป้ายชื่อด้านหน้าวัดร้างที่อยู่เหนือประตูผุพังจนมองไม่เห็นตัวหนังสือ หากแต่ที่พื้นด้านในกลับปักตั้งไว้ด้วยป้ายหินสูงหนึ่งวา สภาพยังใหม่ มีตัวหนังสือสลักเอาไว้ว่า "อาศรมปีศาจ"
"อาศรมปีศาจ... " นักพรตหม่าพึมพำเบาๆ พลางขมวดคิ้วครุ่นคิด สิ่งที่สะกิดใจเขามาตลอดทางคือ เหตุใดขบวนหลบหนีจึงเลือกเส้นทางปิดตายเช่นนี้... เป็นไปได้หรือที่ว่าผู้หลบหนีโง่เขลาจนเตลิดหนีอย่างไร้จุดหมายเข้ามาหาสถานที่เช่นนี้... ประการนี้ยิ่งคิดยิ่งน่าสงสัย เนื่องจากทั้งคนทั้งม้าและรถ มีการจัดเตรียมอย่างดีทั้งสีสันและขนาด ในตอนที่พวกเขาพบเห็นขบวนรถแม้ช่วงแรกมีสภาพหลบลี้ลัดเลาะในเมืองอย่างวกวน แต่มั่นใจว่ามันพุ่งเป้าเพื่อมาเส้นทางนี้อย่างแน่นอนไม่คลาดเคลื่อน การเตลิดหนีจนหลงมาในจุดอับไร้ทางออกดูเชื่อได้ยากกว่าการจงใจเดินทางมายังที่นี่ แต่...พวกมันมาที่นี่ด้วยเหตุใด ที่นี่ใช่มีสิ่งคุ้มภัยที่ผู้หลบหนีเชื่อมั่นหรือไม่ หากมี มันเป็นใครหรือสิ่งใด... อย่างไรก็ตาม ด้วยพลังฝีมือของอาจารย์กับผู้ร่วมคณะไล่ล่า เขาไม่เชื่อว่าจะมีใครสามารถต้านทานหรือแม้แต่สามารถจะหลบหนีไปได้... นั่นทำให้เขาอุ่นใจ แต่...ส่วนลึกในจิตใจกลับกำลังสั่นไหวด้วยความหวาดหวั่นแปลกๆ ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นเมื่อเขาเห็นป้ายหินสลักคำ "อาศรมปีศาจ" อันนั้น หม่าเยว่ฟางพลันรู้สึกถึงความอัปมงคลจนอดหลั่งเหงื่อออกมาที่ใจกลางฝ่ามือและหน้าผากไม่ได้...
ทันใดนั้นดาบขนห่านเล่มหนึ่งฟาดจากบนลงล่างเข้าใส่นักพรตหม่าอย่างหักโหม ! ที่แท้ชายคลุมหน้าที่ทำหน้าที่ขับรถม้ายังแอบซุ่มอยู่เหนือซุ้มประตูทางเข้า ฉวยจังหวะที่ผู้ไล่ล่าเยี่ยมหน้าเข้ามามัวเพ่งมองตัวอักษรบนศิลาจู่โจมออกหนึ่งดาบอย่างฉับพลัน เป็นดาบสังหารที่เบ็ดเสร็จตรงไปตรงมา ฟันลงในสภาวะที่แสดงอานุภาพของดาบขนห่านได้รุนแรงที่สุด หมายผ่าร่างแยกสังขารในทีเดียว
หากเป็นผู้อื่นการลอบโจมตีเช่นนี้ย่อมสำเร็จไม่ผิดพลาด ผู้เข้าประตูมาคนแรกย่อมกลายเป็นซากศพสองซีกอย่างไม่ต้องสงสัย น่าเสียดายดาบนี้แม้ใช้ออกได้ดี หากแต่นักพรตหม่าเป็นถึงศิษย์เอกผู้ได้รับการถ่ายทอดยอดวิชาจากนักพรตลู่จือชิง มิใช่ชนชั้นสามัญ ในพริบตาที่เกิดวูบอัปมงคลร่างกายพลันตื่นตัว เมื่อดาบแหวกอากาศลงมาร่างของเขาถึงกับดีดตัวพุงขึ้นเป็นแนวขวางม้วนตวัดตัวไปขวา พลางใช้กระบี่ในมือสาดแทงจากด้านข้างทิ่มไปยังบริเวณลำคอของผู้ฟาดดาบ กระบี่เดียวหมายเอาชีวิต ! แต่คนคลุมหน้าก็มีฝีมือมิใช่ชั่ว พลันหันหลบได้อย่างฉับพลัน รั้งดาบตั้งขึ้นคุ้มครองกาย สภาวะดาบสามารถปัดป่ายปลายกระบี่ออกไป เสียงดาบกระบี่ปะทะกันดังเคล้งหนึ่งกระแทกทั้งคู่แยกจาก
"มาได้ดี !" ประมุขค่ายโจรเหอลู่ฟางคำรามหนวดเคราชี้ชัน ยกขวานขึ้นกางกั้น อู๋ซ่าง เป็นสัญญาณให้หยุดรอคุมเชิง ส่วนตัวมันกระโจนเข้าร่วมวงต่อสู้ พลันเหวี่ยงฟาดขวานคู่รวดเร็วปานจักรผัน บุรุษคลุมหน้าได้แต่ใช้ดาบปัดป่ายไม่กล้าปะทะกับขวานอันหนาหนักโดยตรง เพียงใช้จุดเด่นของดาบที่มีความยาวข่มขวานที่เป็นอาวุธสั้นเอาไว้ จึงยังไม่ถึงกับพลาดท่า และในเวลาเดียวกันก็อาศัยความหนาหนักของดาบขนห่านฟาดปะทะกระบี่เอาไว้ บุรุษชุดดำผู้นี้นับได้ว่าเป็นผู้ทักษะยุทธผู้หนึ่ง สามารถใช้ปมเด่นของอาวุธชนิดเดียวเข้าต่อสู้หักหาญกับอาวุธที่แตกต่างกันสองชนิดที่ใช้โดยยอดฝีมือได้ อย่างไรก็ตามเมื่อการหักหาญผ่านไปชั่วครู่ ในสภาพตั้งรับที่ต้องเผชิญสองขวานหนึ่งกระบี่ ผู้ใช้ดาบขนห่านเริ่มตกเป็นรอง แต่ยังไม่ถึงกับเพลี่ยงพล้ำเนื่องจากสามารถอาศัยท่าเท้าอันรวดเร็วพาเขาออกจากจุดอับได้หลายครั้ง ทำให้รอดพ้นจากความพ่ายแพ้ ซึ่งในที่นี้หากพ่ายแพ้ย่อมหมายถึง ตกตาย !
"ท่าเท้าท่องเมฆา ยอดวิชาราชสำนัก" นักพรตลู่จือชิงเอ่ยขึ้นเบาๆ สายตาจับจ้องไปยังการต่อสู้ที่อยู่ห่างไปสิบกว่าวา พลันรู้สึกข้างกายมีคนเคลื่อนเข้ามา นักพรตเฒ่าถึงกับตกใจอยู่บ้างที่มีผู้สามารถเข้าใกล้ตัวเขาได้อย่างแผ่วเบาถึงปานนี้
"มันอาจอยู่ที่นี้..." เสียงทุ้มต่ำกล่าวขึ้นแผ่วเบา
"ท่านมั่นใจหรือ ?" นักพรตลู่จือชิงเอ่ยถามพยายามรักษากิริยาให้สงบแน่วนิ่ง สองตายังจับจ้องไปที่การต่อสู้เบื้องหน้า
ผู้ที่กล่าวเป็นหนึ่งในสองหลวงจีนที่ร่วมขบวนมา ท่านนี้มีนามว่า เสินหนง เป็นมหาสมณะสูงศักดิ์จากวัดหวงเจวี๋ยสื้อ ตำบลเหาโจว มณฑลอันฮุย ซึ่งเป็นวัดในละแวกบ้านเดิมของปฐมกษัตริย์ราชวงศ์หมิง ว่ากันว่าแม้แต่ตัวของหมิงไท่จู่ จูหยวนจาง เอง เมื่อครั้งตกยากยังถึงกับเคยเข้าบวชเพื่ออาศัยข้าววัดนี้กินประทังชีวิต วัดนี้จึงผูกพันกับราชวงศ์หมิงอยู่ไม่น้อย
มหาสมณะผู้นี้อายุราว 50 ปีเศษ หนวดเครายาวจรดอกเริ่มมีสีขาวแซม ร่างกายแม้ไม่สูงใหญ่เท่าเหอลู่ฟาง แต่นับว่ามีลักษณะอันเข้มแข็ง ฝ่ามือหนาใหญ่ใบหน้าอิ่มเอิบเชื่อว่ามีพลังภายนอกกล้าแกร่งยิ่งนัก
"อาตมาไม่ถึงกับมั่นใจ แต่มีเค้าลางอันน่าสังเกต โปรดส่งสัญญาณพาผู้ตรวจสอบรุดมา" หลวงจีนเสินหนงพนมมือกล่าว แล้วถอยกายออกไป หันไปกล่าวกับ หลวงจีนเสินขู่ ผู้เป็นศิษย์น้องสองสามคำแล้วพากันพริ้วกายไปทางด้านข้างของอารามร้าง ที่กลางหลังของหลวงจีนเสินขู่ยังสะพายห่อผ้าใส่ของใบหนึ่งติดตัวไปด้วย
"เยว่ฟางถอย !"
นักพรตลู่จือชิงตะโกนเสียงดังกังวาล ขณะสะบัดมือยิงพลุดาวเงินขึ้นสู่ท้องฟ้า แต่ช้าไปวูบหนึ่ง นักพรตหม่าเยว่ฟาง ในวงต่อสู้ที่กำลังชิงเป็นฝ่ายมีเปรียบสะกิดร่าง เสือกกระบี่แทงเข้าใส่ไหล่ด้านซ้ายของคนคลุมหน้าในจังหวะที่เขาต้องขวางดาบรับแรงกดอันมหาศาลจากขวานคู่ของเหอลู่ฟาง จังหวะวูบที่นักพรตหม่านึกยินดีว่าสามารถทิ่มกระบี่เข้าสู่ร่างคู่ต่อสู้ได้ พลันเกาทัณฑ์สั้นดอกหนึ่งแหวกฝ่าอากาศมาจากเงามืดภายในตัวอารามร้างที่ผุพัง ดีที่นักพรตหม่าได้ยินเสียงอาจารย์ร้องเตือนทำให้ตื่นตัว จึงสามารถถอนรั้งร่างกลับ แต่ยังคงโดนลูกเกาทัณฑ์ปักตรึงแขนขวาจนต้องหงายร่างล้มลงก่อนจะสามารถสะบัดพลิกตัวลุกขึ้นนั่งชันเข่ากับพื้นได้
ประมุขเหอถึงกับตกตะลึงเมื่อเหตุการณ์แปรเปลี่ยนพลันถ่ายทอดพลังผ่านขวานกระแทกเอาชายชุดดำผละออกไป ควงขวานคู่หมุนวนคลุมครองกายป้องกันการถูกลอบโจมตีด้วยเกาทัณฑ์อีกราย นักพรตหม่าเยว่ฟางพลันยันตัวดีดร่างถอยปราดราวกับถูกกระชากไปทางด้านหลัง สองนิ้วปาดจี้สกัดจุดห้ามเลือดที่บาดแผลแต่ยังไม่กล้าถอนลูกศรออกจากร่าง จังหวะเดียวกันชายชุดดำก็ค่อยๆ ถอยหลังในท่าระวัง หายร่างเข้าไปในเงามืดของตัวอารามร้าง
หัวหน้าองครักษ์จางหย่วนขมวดคิ้ว ปลายหนวดกระตุกเบาๆ เดินเอามือไพล่หลังก้าวผ่านประตูทางเข้ามาในบริเวณลานของอารามช้าๆ ก่อนจะยกมือทั้งคู่ขึ้นประสานในท่าคาราวะก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยเสียงอันนุ่มนวล
"ผู้กล้าทั้งหลาย... ยามนี้ฟ้าเปลี่ยนสี แผ่นดินมีผู้ปกครองใหม่ พวกท่านก็เป็นชนชั้นยอดฝีมือมีประโยชน์ต่อแผ่นดินไปภายหน้า ใยเราท่านต้องหักหาญ ขอเพียงพวกท่านยอมวางอาวุธ ติดตามพวกเรากลับไป ข้าพเจ้าจางหย่วนรับประกันจะเบิกทางสะดวกและทูลเจ้าชีวิตเว้นโทษทั้งยังขอตำแหน่งพร้อมบำเหน็จรางวัลให้พวกท่านได้เสพสุขชั่วลูกสืบหลาน เช่นนี้ไม่ดีกว่ามาเสี่ยงชีวิตในที่นี้หรือ..."
จางหย่วนมิเพียงเอ่ยเสียงอันนุ่มนวลออกมา แม้แต่สีหน้ายังถึงกับสามารถมีรอยยิ้มเผยกว้างเสมือนเอ่ยอย่างจริงใจขึ้น แต่... แน่นอนว่านี่เป็นเพียงการล่อลวง ก่อนที่คำสุดท้ายจะหลุดออกจากปากจนจบประโยค จางหย่วน พลันถลันกายไปด้านข้างหลีกทางให้ อี้จง สมุนของมันสาดพุ่งลูกกลมที่คละคลุ้งด้วยควันสีเหลืองกลิ่นเหม็นฉุนเฉียวเข้าไปในตัวอาคารอย่างเร่งร้อน ประสิทธิภาพของควัน เป็นพิษทำลายประสาทสามารถทำให้ที่ผู้สูดดมเข้าไปมีอาการสำลักปวดแสบปวดร้อนภายในโพรงจมูกและลูกนัยน์ตา เชื่อว่าหากถูกรมด้วยควันนี้จะไม่มีใครสามารถทนซ่อนอยู่ภายในต่อไปได้ ต้องทุรนทุรายออกมาให้ครากุมด้านนอก
คนที่หลบซ่อนภายในแม้มีจำนวนน้อยกว่า แต่เชื่อว่าเป็นผู้มีฝีมือไม่ต่ำทรามและจัดเจนในการต่อสู้ระวังภัย จังหวะที่ลูกกลมควันเหลืองลอยเข้าไป ใกล้จะล่วงล้ำเข้าภายในตัวอาราม ปรากฎแรงกระแทกมันออกมาได้อย่างทันท่วงที จังหวะนั้นเองที่นักพรตลู่จือชิงรอคอย ! ร่างนักพรตสาดทะยานเข้าไปราวลูกศรหลุดจากแล่ง วูบเดียวถึงตัวคนชุดดำที่กระแทกลูกกลมควันพิษนั้น นักพรตเฒ่ากางฝ่ามือแสดงท่าคว้าจับแฝงพลังหยุนเหนียวของสถาบันพรต ออกแรงกระชากข้อมือข้างที่ติดตั้งเกาทัณฑ์แขนเสื้อของชายชุดดำออกมาจากที่ซ่อน นี่จึงเป็นเป้าหมายที่แท้จริง ! เพื่อกำจัดอาวุธลับที่ยากปิดป้องของคู่ต่อสู้
พลังรั้งกระชากของนักพรตลู่ไม่ธรรมดา ทอดตาทั่วยุทธภพคงมีไม่กี่รายที่เชื่อว่าต้านทานได้ แต่กำลังข้อของชายชุดดำกลับทำให้ต้องประหลาดใจ เขาถึงกับสามารถดึงรั้งหยุดร่างไว้ได้เมื่อเคลื่อนออกมาภายนอกเพียงสองสามก้าว แสดงถึงพลังการฝึกปรือที่ไม่ธรรมดา เกิดสภาพยื้อยุดกันอยู่บริเวณหน้าตัวอาราม แต่นักพรตลู่เป็นชนชั้นใดแล้ว เมื่อกระชากต่อไม่ได้ก็แผ่พลังขับกระบี่ในฝักที่กลางหลังให้พุ่งออกมา ใช้ปลายนิ้วอีกข้างตวัดกวัดไกว ควงกระบี่สนโบราณกรีดหมุนพัวพันแขนของชายชุดดำเป็นวงกลมซ้ำรอยเดิมอยู่หลายรอบก่อนตวาด
"หลุด !"
สิ้นเสียงแขนข้างที่ติดอาวุธเกาทัณฑ์ของชายชุดดำพลันหลุดออกจากร่างตามแรงดึง โลหิตสาดกระจาย ร่างและแขนผละหลุดจากกันกระเด็นไปคนละทางท่ามกลางเสียงร้องอย่างเจ็บปวด นักพรตลู่แม้ได้ทีแต่ไม่ละการระวังป้องกัน พลันดีดร่างพุ่งถอยหลังราวลูกหนังเด้งกลับ หลุดรอดจากดาบขนห่านของชายชุดดำอีกคนที่ฟาดสวนเข้ามาระดับศีรษะไปได้อย่างรวดเร็ว ชายชุดดำเกร็งกำลังดันส่งเพื่อนที่บาดเจ็บให้เข้าไปภายในอารามจากนั้นยืนขวางดาบกางกั้นระหว่างกลุ่มผู้ไล่ล่ากับทางเข้าตัวอารามเอาไว้
ประมุขค่ายโจรเทียนโย่ว เหอลู่ฟาง และสมุนต้องการผลงาน เมื่อเห็นฝ่ายตนชิงเป็นฝ่ายมีเปรียบอีกทั้งเกาทัณฑ์แขนเสื้อที่เป็นอาวุธลับถูกขจัดไป ก็หมดข้อกริ่งเกรง พากันโถมร่างหมายจัดการให้เด็ดขาด เหอลู่ฟาง เกร็งกำลังฟาดขวานคู่เข้าใส่ดาบขนห่านอย่างหักโหม คนชุดดำบาดเจ็บจากปลายกระบี่อยู่ก่อนไม่กล้าปะทะ เพียงใช้ดาบปัดป่าย แผ่พลังใส่สันดาบด้านที่หนากว่ารับแรงปะทะ พลันฉวยโอกาสยืมแรงเบี่ยงร่างออกด้านข้าง เอนตัวหมุนวนแฉลบไปกับพื้นอาศัยจังหวะในชั่วพริบตาฟาดดาบเข้าใส่ท่อนล่างของสมุนโจรที่กระโจนเข้ามาหมายซ้ำเติมเข้าเต็มเหนี่ยว ! ถึงกับฟันขาซ้ายของอู่ซางจนขาดเสมอเข่า พยัคฆ์ดุร้ายร้องขึ้นอย่างเจ็บปวดแต่ยังมีสติรีบทิ่มดาบลงกับพื้นค้ำยันไม่ให้ร่างพลิกหงายหลัง คนชุดดำลงมือปรากฎผลแต่สภาวะพลังยังไม่สิ้น เขายันแขนกดประทับลงกับพื้นม้วนตัวกลับหมายจะเตะศีรษะอู๋ซางที่ขาขาดให้สิ้นชีวิต แต่คนน้อยไม่อาจต้านมือเท้ามาก จังหวะจะพลิกม้วนตัวกลับลอยขึ้นกลางอากาศ ร่างของเขาถูกนักพรตหม่าเยว่ฟางที่ลอบเร้นมาทางด้านข้างเสือกกระบี่แทงเข้าที่ชายโครงแล้วกรีดกระชากลง ชายชุดดำถึงกับหน้าท้องเปิด เลือดและตับไตไส้พุงพรวดกระเด็นออกมาร่าง ล้มกระแทกหงายลงกับพื้น ดวงตาเบิกโพลง ลำคอยกเกร็งส่งเสียงร้องอู้อี้กระอักเลือกออกมาได้คำหนึ่งก็สิ้นใจไปอย่างน่าอนาถ
"กรีดได้ดี !" นักพรตลู่พยักหน้าร้องชมศิษย์ของตน
............................


## บทที่ 2 หลั่งเลือดในอาราม

การต่อสู้หยุดลงชั่วคราว ลานหน้าตัวอารามร้างนองไปด้วยเลือด ศพ และเศษอวัยวะมนุษย์ ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้ง คณะไล่ล่าแม้จะกำจัดชายชุดดำไปได้หนึ่งคน ฝากบาดแผลสาหัสถึงขั้นเสียแขนไปได้อีกหนึ่งคน แต่ภายในยังมีอีก 2 คน ที่จนป่านนี้ไม่ปรากฎตัว หนึ่งคือคนชุดขาวที่ดูเหมือนคุณชายคนนั้นกับคนชุดดำที่เชื่อว่าเป็นยอดฝีมือและยังไม่ได้รับบาดเจ็บอีกหนึ่งคน ทั้งหมดจึงหยุดอยู่เบื้องนอกไม่กล้าผลีผลามเข้าไป ด้วยเกรงจะมีอาวุธลับอื่นหรือมีการดักซุ่มเพื่อลอบโจมตีอยู่อีก ยามค่ำคืนมืดมิดเช่นนี้ย่อมยากระวังป้องกัน ดังนั้นทั้งหมดกุมความได้เปรียบอยู่จึงยังไม่คิดเพิ่มความเสี่ยงโดยไม่จำเป็น
ฝ่ายผู้ไล่ล่ามีคนบาดเจ็บสองราย หนึ่งคือนักพรตหม่า ที่ถูกเกาทัณฑ์แขนเสื้อเข้าที่แขนด้านขวา เขาอาศัยจังหวะนี้ทำแผล กัดฟันตัดหัวลูกศรลงถอดดึงด้านท้ายออก แล้วพันผ้าเอาไว้ ส่วน อู๋ซาง พยัคฆ์ดุร้าย ตอนนี้นั่งนิ่งกับพื้น ขาขวาขาดเสมอเข่าเลือดหลั่งไหลกำลังได้รับการทำแผลห้ามเลือดให้โดยเหอลู่ฟางประมุขของมัน อย่าได้เห็นว่าจอมโจรผู้นี้เป็นคนหยาบกร้านดุร้าย แท้จริงแล้วมันเป็นผู้มีน้ำใจระอุอุ่น มักให้ความสนใจต่อบริวารเสมอมา นี่คือสาเหตุที่ เหอลู่ฟาง สามารถสร้างค่ายพรรคของตนจนมีบริวารกว่าสองพันชีวิต ตั้งตนเป็นใหญ่แผ่อำนาจบารมีอย่างน่าเกรงขามในเมืองเกาโหยวขึ้นมาได้
สถานการณ์ตอนนี้ฝ่ายไล่ล่าเป็นต่อ ผู้ที่สามารถต่อสู้ได้ยังมีอยู่หลายคนประกอบด้วย นักพรตลู่จือชิง ประมุขค่ายโจรเหอลู่ฟาง คนจากหน่วยองครักษ์ หัวหน้ากองจางหย่วน และ บริวารของมัน อี้จง ทั้งหมดไม่ได้รับบาดเจ็บ ส่วนนักพรตหม่าเยว่ฟางแม้บาดเจ็บที่แขนขวาแต่ยังสามารถร่วมประสานลงมือได้ มีเพียง อู๋ซาง ที่หมดสภาพไม่อาจลุกขึ้นยืนต่อสู้ นอกจากนี้ยังมีหลวงจีนอีกสองรูปที่ลอบเร้นกายอยู่
"พวกเราบุกเข้าไปจัดการมันเถอะ !"
เหอลู่ฟาง แค่นเสียงหลังจากมองดูสภาพขาขาดของบริวาร มันหงุดหงิดใจหมายใช้เลือดฝั่งตรงข้ามมาชำระแค้น หัวหน้าองครักษ์ จางหย่วน หันมามองนักพรตลู่เป็นเชิงขอให้เขาตัดสินใจ
"หลวงจีนสัมผัสได้ถึงอาถรรพ์ในที่นี้ จึงต้องระวังอยู่บ้าง..." นักพรตลู่จือชิง เอ่ยขึ้นเรียบ ๆ แต่สองตาเพ่งมองที่ป้ายหินสลักคำ "อาศรมปีศาจ"
ภายในอาราม สภาพไม่ได้ดีกว่าความน่าสยดสยองของเลือดและซากศพภายนอก กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งจากบาดแผลแขนขาดเสมอไหล่ของชายชุดดำ เขานั่งหอบหายใจฝืนโคจรพลังผ่อนคลายความเจ็บปวดหลังได้รับการพันแผลและจี้สกัดจุดห้ามเลือดจากเพื่อนร่วมทาง ชายชุดดำที่ยังไม่ได้รับบาดเจ็บมองหน้าเพื่อนที่แขนขาดพลางทอดถอนใจ แต่... สิ่งที่ทำให้พวกเขาทอดถอนใจ มิใช่สถานการณ์เป็นตายจากภายนอกหรือสภาพบาดเจ็บสาหัสของฝ่ายตน หากแต่เกิดจากคุณชายชุดขาว ที่บัดนี้เข้าไปคู้ร่างขดกลมอยู่หลังแท่นประดิษฐานเทวรูปไท่ซ่างเหล่าจวิน... ร่างในชุดขาวเปรอะเปื้อนมอมไปด้วยฝุ่นและหยากไย่ ทั้งยังถึงกับสั่นเทาสะอื้นไห้ส่งเสียงครวญเล็ดลอดออกมา นี่จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้ชายชุดดำทั้งคู่รู้สึกทดท้อ
"อดทนทำใจให้เข้มแข็งไว้บ้างเถิด ข้าเชื่อว่าผู้ช่วยเหลือย่อมรุดมายังที่นี่ตามสัญญา"
ชายชุดดำเคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบามายังด้านหลังแท่นเทวรูปแล้วเอ่ยปลอบโยนขึ้น  หากแต่ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ จากคุณชายชุดขาวที่ร่างยังคงสั่นระริกคู้กายสะอื้นไห้หนักกว่าเดิม สายตาของชายชุดดำปรากฏแววความผิดหวังอยู่บ้าง ได้แต่ถอนใจเบาๆ ก่อนผละไปนั่งย่อกายอยู่เบื้องหน้าของแท่นบูชา กระชับกระบี่ในมือพยายามตั้งสมาธิสดับฟังเสียงการเคลื่อนไหวภายนอก เตรียมพร้อมต่อสู้แลกชีวิต...
ภายนอกไม่เคลื่อนไหว ภายในยิ่งวังเวง นอกจากเสียงสะอื้นเบาๆ จากหลังเทวรูปไท่ซ่างเหล่าจวิน มีเพียงเสียงหายใจอย่างข่มกลั้นของผู้บาดเจ็บและเสียงหายใจที่แฝงความอึดอัดใจของผู้กุมกระบี่ในมือ... สภาพภายในตัวอารามที่เก่าร้างข้าวของส่วนใหญ่ผุพังเปื่อยขาด เต็มไปด้วยฝุ่น ผู้ที่เคยอยู่ในเวียงวังอันงดงามมายามนี้พลัดพรากจากสถานที่เจริญตายิ่งมองรอบกายยิ่งชวนหดหู่ อีกทั้งในอารามนี้ยังมีวัตถุน่าขวัญเสียจัดวางเอาไว้... ที่ด้านหนึ่งของกำแพงอารามถึงกับวางไว้ด้วยโลงไม้ขนาดใหญ่ 3 ใบ มันมีสภาพเปรอะเปื้อนปรกคลุมด้วยคราบฝุ่นเหมือนถูกทิ้งไว้นานปีแล้ว ชายชุดดำที่บาดเจ็บอดเหลียวมองที่โลงไม่ได้ ในใจสะท้านคำนึง เขาเมื่อต้องตกตายในที่นี้ แม้โลงผุพังคร่ำคราเหล่านี้ก็คงไม่สามารถใช้บรรจุใส่ เขาอาจมีสภาพไม่ได้ดีกว่าเพื่อนที่ทอดร่างเป็นซากแหลกราญกองอยู่ภายนอก... ชีวิตช่างพลิกผันง่ายดาย ก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วยาม เขายังคงยืนเด่นในสถานที่ทรงอำนาจอันดับหนึ่งแห่งแผ่นดิน บัดนี้เขาเพียงหายใจรวยรินอยู่ในอารามเต๋าที่รกร้าง... นึกถึงตรงนี้พลันสะดุ้งรู้ตัว เขาจำต้องบังคับใจหยุดความคิดไว้เพียงนั้น ผนึกใจให้กลับมาจดจ่ออยู่กับสถานการณ์ปัจจุบัน ทำหน้าที่อันได้รับมอบหมายมาให้ถึงที่สุด แขนขวาที่เหลือเพียงข้างเดียวล้วงเข้าไปในอกเสื้อหยิบกระบอกทองเหลืองขนาดย่อมอันหนึ่งออกมาถือไว้ มันคือเครื่องยิงเข็มสลักกระดูก อาวุธลับอีกชิ้นที่เขาพกพาติดกาย ปลุกปลอบขวัญตระเตรียมใจสู้ศึกอีกคำรบ !
"หรือเราท่านจะยืนจนรากงอกอยู่เช่นนี้ เป้าหมายอยู่ภายใน เพียงฝ่าผ่านประตูผุพังเข้าไปก็ได้ตัวแล้ว !" ประมุขเหออดทนต่อไปไม่ไหวกระชากเสียงขึ้น
"เยว่ฟาง เจ้าเตรียมรุกด้านซ้าย ประมุขเหอโปรดใช้ขวานทลายประตูไม้เรียกความสนใจ เราศิษย์อาจารย์จะแยกย้ายเข้าสู่อารามด้านซ้ายและขวา ใต้เท้าจางและใต้เท้าอี้ โปรดรออยู่เบื้องนอกเตรียมพร้อมประสานสมทบ !"
นักพรตลู่จือชิงเอ่ยสั่งการขึ้นในที่สุด ความเป็นจริงเขาอยากรอให้หลวงจีนที่ลอบเร้นกายลงมือกระทำอันใดให้แน่ชัดลงไปก่อน แต่จนบัดนี้ทั้งสองสมณะยังไม่มีความเคลื่อนไหว เขาในฐานะผู้นำของขบวนไล่ล่าจำต้องตัดสินใจดำเนินการเร่งให้จบภารกิจ
พลันทั้งสามแยกย้ายเคลื่อนไหว โดยมีสององครักษ์นายบ่าว ยืนคุมเชิงอยู่กลางลาน ส่วนพยัคฆ์ดุร้ายทำได้เพียงนั่งเอนกายพิงกำแพงด้านหนึ่งจ้องมองประมุขของมันเคลื่อนเข้าหาประตูอย่างอาจหาญ
เสียงโครมดังสนั่นเมื่อขวานคู่จามเข้าใส่ประตูแล้วบิดข้อมือกระชากถอนออกมาโดยแรง ประตูไม้เก่าคร่ำคราทลายหลุดออกมา เศษไม้ปลิวว่อน ตัวประมุขเหอ เบี่ยงตัวไปด้านข้าง กางขวานคู่ซ้ายอยู่หน้าขวาอยู่หลังเร่งเร้าพลังภูษาเหล็กคุ้มครองกายเตรียมรุกอีกระลอก นักพรตหม่าพลันพริ้วกายเข้าสู้ภายในจากทางด้านขวา ใช้มือซ้ายที่ไม่ได้รับบาดเจ็บควงกระบี่ต่อเนื่องเพื่อปิดป้องอาวุธลับ แต่หมุนควงอยู่ครู่หนึ่งก็ไม่ปรากฎอาวุธลับโจมตีเข้ามา แต่ฉับพลันที่สภาวะกระบี่อ่อนโทรมลงเนื่องจากใช้แรงจนสุดล้า บังเกิดเสียง "ฟุบ!" ขึ้นเบาๆ เข็มสลักกระดูกเล็กละเอียดราวขนวัวหลายเล่มพุ่งออกจากกระบอกทองเหลือง ตรงมายังร่างนักพรตหม่า เข็มเหล่านี้ทั้งเล็กทั้งบางแต่หากว่ามีคนกล้านำมาใช้ยามคับขันเชื่อได้ว่ามันย่อมมีอานุภาพไม่ธรรมดา แต่ทันใดนั้นเข็มที่เหมือนว่ากำลังจะประสบผลพลันสลายไปในเวิ้งฟ้าสีเทา !
มันย่อมไม่ใช่เวิ้งฟ้า เวิ้งฟ้าไหนเลยมาปรากฏในอารามทรุดโทรมได้ แท้จริงเป็นสีเทากว้างใหญ่มีอานุภาพดุจครอบคลุมสรรพสิ่งมันเป็นแขนเสื้อของนักพรตลู่ผู้เป็นอาจารย์  ที่แผ่พลังหมุนวนม้วนดึงเอาเข็มสลักกระดูกทั้งหมดจนพ้นไปจากเบื้องหน้าของศิษย์ พลางนักพรตเฒ่าถาโถมพุ่งกระบี่เข้าหาผู้ยิงอาวุธลับ แต่พลันต้องสะดุดเปลี่ยน ท่าร่างเป็นหมุนวนในแนวขวางสลัดกระบี่สนโบราณเข้าปะทะกับกระบี่หนาใหญ่อีกเล่มที่ลอบแทงออกมาจากมุมห้อง เสียงดังเคร้งๆ ต่อเนื่องเมื่อทั้งคู่ปะทะกระบี่กันอย่างเผ็ดร้อน
วิถีกระบี่ของนักพรตจากอารามเหล่าจวินต้ง เป็นแนวทางหยุนเหนียวเน้นสะบัดปัดป่ายเลือกหาจังหวะแล้วจึงแทงจู่โจม เคล็ดการเคลื่อนไหวคล้ายสายน้ำที่อ่อนหยุนแต่เปี่ยมด้วยพลังและยากจะป้องกัน ส่วนแนวทางกระบี่ของคนชุดดำกลับเป็นแนวทางหนักแน่นเที่ยงตรง ฟันและแทงอย่างหักหาญ ตัวกระบี่หนาใหญ่น้ำหนักมากและได้เปรียบที่มีความยาวเหนือกว่า ผู้ใช้เองก็มีกำลังแขนอันกร้าวแกร่งรุนแรง นับว่าสามารถรับมือนักพรตชั้นสูงอย่างลู่จือชิงได้ อย่างไรก็ดีพลังการฝึกปรือและกำลังภายในของนักพรตเฒ่ายังเหนือกว่า แต่ที่มีสภาวะก้ำกึ่งก็เนื่องด้วยความรักในกระบี่สนโบราณอันล้ำค่า เขาไม่อาจหักใจให้กระบี่โบราณทรงค่านี้ปะทะหักโหมกับกระบี่หยาบใหญ่จนเสียหายได้ อีกทั้งฝ่ายตรงข้ามอยู่ในวัยหนุ่มฉกรรจ์ ในห้วงแรกจึงถือว่าไม่ตกเป็นรอง นักพรตหม่าและประมุขเหอ แม้อยากเข้าไปร่วมวง แต่จนใจที่สถานที่ไม่อำนวย อีกทั้งต้องคอยระวังเข็มสลักกระดูกที่ยิงดีดออกด้วยขดลวดกลไกอันนั้น จึงทำได้เพียงรอจังหวะ
"คนหนุ่มแกร่งกร้าว นับว่าไม่เลว เราผู้เฒ่าจะให้เจ้าชมเคล็ดกระบี่ดูสักครา" นักพรตลู่จือชิงแค่นเสียง พลางปัดป่ายกระบี่ออกในท่าอ่อนหยุ่นบิดม้วน คลื่นพลังถ่ายทอดออกไปอย่างต่อเนื่อง สามารถโอบล้อมปิดกักอานุภาพของกระบี่หยาบใหญ่เอาไว้ภายใน
"เพลงกระบี่สายลมหอบใบไม้อันร้ายกาจ !"   จางหย่วนหัวหน้าองครักษ์ร้องชมขึ้นด้วยเสียงอันดัง นับเป็นเพลงกระบี่ขั้นสูงที่ไม่อาจเห็นกันได้ง่ายๆ
เพลงกระบี่ของนักพรตบิดพวนพันอย่างต่อเนื่องจนคนชุดดำไม่สามารถดึงรั้งอยู่ ทันใดนั้นกระบี่หยาบใหญ่ถูกนักพรตเฒ่าชักนำให้ดีดสลัดออกจากมือ ชายชุดดำไม่อาจปล่อยให้กระบี่หลุดไป จึงมุดร่างลอดผ่านด้านข้างของนักพรตหมายหยิบอาวุธคู่ใจคืน แต่นักพรตลู่ไหนเลยยินยอม พลันวกมือทิ่มกระบี่ลง หมายเสียบทะลุร่างคนชุดดำให้ติดอยู่กับพื้น แต่ผิดคาด การมุดร่างเป็นเพียงท่าหลอก ชายชุดดำฉวยจังหวะหมุนพลิกร่างตะแคง สองเท้ายันพื้นจงใจใช้ร่างกระแทกนักพรตให้เสียหลักถลาไปด้านข้างพลางส่งเสียงร้อง
"ยิงเข็ม !" สิ้นเสียงมีห่าเข็มสลักกระดูกพุ่งออกมาจากด้านข้างแท่นเทวรูปตรงไปยังนักพรตเฒ่า ชายชุดดำมุ่งหมายลงมือจัดการนักพรตลู่ผู้มีฝีมือสูงเยี่ยมที่สุดลงก่อน นี่นับเป็นแผนที่ดีในการรบกับศัตรูที่มีจำนวนมากกว่า แต่ผิดคาด นักพรตหม่าเยว่ฟาง กลับเป็นผู้สำนึกคุณของอาจารย์ เขาสาดพุ่งร่างเข้ามาต้านรับเข็มสลักกระดูกแทน !
"เยว่ฟาง !"
นักพรตลู่ตะโกนลั่น ถลันไปประคองร่างศิษย์ที่ถูกเข็มสลักกระดูกเข้าที่ใบหน้า แขนและข้างลำตัว ดิ้นรนอยู่ครู่หนึ่งก็กระอักพรายฟองน้ำลายปนเลือดออกมาจากปาก ส่งกลิ่นคาวฉุนเฉียวแสดงว่าถูกพิษสาหัส ดวงตาเบิกโพลงเหลือกขึ้น ลิ้นจุกปาก ร่างกายบิดเกร็ง สุดท้ายก็เสียชีวิตไปอย่างทุรนทุราย
"สารเลว !"
นักพรตลู่คำรามอย่างเดือดดาล ใบหน้าที่เคยนิ่งสงบเยี่ยงผู้บำเพ็ญพรตกลายเป็นบิดเบี้ยวดุจปีศาจมารร้ายด้วยโทสะที่ต้องเสียศิษย์คนโปรด เขากระชากเสื้อคลุมนักพรตออกแผ่พลังผ่านมือซ้ายหมุนควงเสื้อคลุมจนกลายเป็นแผ่นกลมกว้างใหญ่ปิดร่างตนเองจากทิศทางการซุ่มยิง พลางโถมเข้าหาชายชุดดำที่ยืนอยู่เบื้องหน้า
เสื้อคลุมกว้างใหญ่เปี่ยมล้นพลังของนักพรตเฒ่ามีอานุภาพในการปิดป้อง สามารถสะกดข่มอาวุธลับเข็มสลักกระดูกทำให้ไม่สามารถใช้ออก ชายชุดดำที่แขนขาดไม่กล้ายิงอาวุธลับออกมา ชายชุดดำอีกคนก็เหลือเพียงมือเปล่าได้แต่เกร็งกำลังขึ้นสู่สองฝ่ามือตระเตรียมใช้ผ่ามือเลือดเนื้อปะทะกับศัตรู พร้อมกับโยกร่างหมายอาศัยท่าเท้าหลบหลีก หาจังหวะตอบโต้ แต่ผิดคาดนักพรตลู่ แฉลบตัวออกข้าง เป้าหมายจู่โจมของนักพรตกลับเป็นคนที่แขนขาดเพื่อล้างแค้นให้ศิษย์ แต่ชายชุดดำที่เบื้องหน้ามิใช่พ้นภัย นักพรตเฒ่าเมื่อหลบเบี่ยงตัวออกไป กลับแทนที่ด้วยคมขวานขนาดใหญ่สองอันแหวกฝ่าอากาศมาอย่างเร่งร้อน เป็นประมุขเหอแฝงร่างมาทางด้านหลัง อาศัยเสื้อคลุมที่หมุนคว้างกว้างใหญ่ดึงดูดความสนใจแฝงร่างเข้ามาลงมือ
ชายชุดดำแตกตื่นแต่จำต้องต่อต้าน สองฝ่ามือพลันลดต่ำแล้วพลิกหงายฟาดดันสวนขึ้น หมายยันต้านตรงบริเวณส่วนด้ามของขวาน แต่สองขวานนี้บรรจุพลังสิบส่วนของประมุขเหอลู่ฟางอีกทั้งลงมือโดยกระทันหัน ผลที่ได้รับคือคมขวานบรรลุถึงก่อน แหวกฟาดลงสะบั้นเอาแขนทั้งสองข้างของชายชุดดำหลุดกระเด็นขาดเสมอไหล่ ตามติดด้วยเท้ามหึมาของประมุขเหอ ถีบยันเข้าที่กลางหน้าอก เสียงกระดูกหักดังเกรียวกราว ร่างชายชุดดำเลือดสาดพุ่งเป็นทางทั้งจากบาดแผลที่แขนสองข้างและกระอักออกมาทางปาก ร่างปลิวไปกระแทกเสาอารามดังโครมใหญ่ แรงปะทะทำให้อารามลั่นครืนคล้ายจะพังลงมา ร่างในชุดดำโชกเลือดนอนแน่นิ่ง ลมหายใจติดขัด อวัยวะภายในแหลกลาญ สองแขนแยกจากสังขารไม่อาจลุกขึ้นอีก...
ชายชุดดำที่แขนขาด เมื่อไม่อาจใช้กระบอกยิงเข็มสลักกระดูก ได้แต่ถอยย่อกายไปด้านหลัง จากนั้นตัดสินใจพุ่งร่างแฉลบเลียดพื้นสวนออกมาหมายลอดผ่านม่านพลังของเสื้อคลุมเข้าไป พลันเตะปลายเท้าออก มีเสียงดังกริ๊ก ที่ปลายรองเท้าปรากฏปลายมีดแหลมโผล่ออกมา เขาหมายใช้เท้านี้ทะลวงใส่ช่วงล่างของนักพรตเฒ่า แต่... เมื่อร่างลอดผ่านเสื้อคลุมที่หมุนวนกลับพบว่าผิดท่า ! ช่วงขานักพรตไม่ได้อยู่ตรงนั้น หากแต่ลอยอยู่ด้านบน พลันนักพรตลู่ดิ่งลงมาแล้วบิดขึ้นไปทางด้านข้าง ใช้ออกด้วยท่ากระบี่กรีดเฉียง ตัดเอาศีรษะของชายชุดดำหลุดออกไปจากร่าง ฝอยโลหิตฉีดพุ่งฟุ้งกระจาย ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้ง แต่ไม่จบเพียงแค่นั้น นักพรตลู่จือชิงที่ยามปกติสงบเยือกเย็น พลันเดินไปที่ศีรษะนั้นแล้วใช้เท้าขวากระทืบลงไปเต็มแรง จนศีรษะแหลกกระจาย ลูกตาและมันสมองปนเลือดแดงเข้มกระจุยออกมาอย่างน่าสยดสยอง หัวหน้าองครักษ์แม้อยู่ฝ่ายเดียวกัน แต่ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสยิวกายจนเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่คำหนึ่งกับการกระทำอันโหดเหี้ยมของนักพรต ในใจครุ่นคิด 'นี่หรือคือผู้บำเพ็ญพรตที่เปี่ยมด้วยการุณ...'
การต่อสู้สิ้นสุด ชายชุดดำทั้งสามจบชีวิต ทอดร่างกลายเป็นศพสภาพไม่สมบูรณ์ ฝ่ายไล่ล่าเพียงบาดเจ็บสูญเสียขาไปหนึ่งโดนอาวุธลับตายไปอีกหนึ่ง ที่เหลือยังสมบูรณ์ ทั่วอารามร้างคืนสู่ความเงียบสงัดจนวังเวง เหลือเพียงเสียงสะอื้นไห้อันสั่นเครือที่ดังจากหลังเทวรูปไท่ซ่างเหล่าจวิน...
นักพรตสลัดกระบี่ชำระรอยเลือดก่อนเก็บเข้าฝัก สีหน้าคืนสู่เค้าเงียบขรึมของผู้บำเพ็ญพรต ประมุขเหอหัวร่อฮาๆ ทำลายความเงียบ หันไปกล่าวกับจางหย่วนที่อยู่เบื้องนอกด้วยเสียงอันดังว่า
"เสร็จสิ้น ! พวกเราจะคร่ากุมคนกลับไปทั้งเป็นหรือชำแหละเอาเพียงศีรษะกลับไปรายงาน"
จะสังเกตได้ว่านับแต่การต่อสู้เริ่มต้นจนถึงบัดนี้ หัวหน้าองครักษ์         จางหย่วน ยังไม่ยอมย่างเท้าเข้าไปภายใน พยัคฆ์ดุร้ายที่ขาขาดเสมอเข่ามองขุนนางอย่างเหยียดหยามอยู่บ้าง คิดในใจว่าองครักษ์ผู้นี้ช่างขี้ขลาดยิ่งนัก
"จับเป็นกลับไปให้เหยียนอ๋อง... อืม.... ยามนี้สมควรเรียกเป็น ฝ่าบาท ให้ท่านเป็นผู้พิจารณา" จางหย่วน ออกคำสั่ง แต่สายตายังสอดส่ายคล้ายค้นหาหวาดระแวงอะไรบางอย่าง
"ขอรับ !" อี้จง ประสานมือรับคำสั่ง ล้วงหยิบเชือกในถุงที่หว่างเอวออกมา หันกายหมายจะเข้าไปคร่ากุมคนภายในอาราม
ทันใดนั้นเสียงสะอื้นไห้พลันดังขึ้นอย่างโหยหวน แต่แหล่งที่มาของเสียงอันดังกลับไม่ได้มาจากหลังแท่นเทวรูป หากแต่ดังมาจากมุมที่จัดวางโลงไม้ขนาดใหญ่ 3 ใบ !
"ผิดท่า ท่านนักพรตรีบคร่ากุมคน !" หัวหน้าองครักษ์ตะโกนสุดเสียง
........................................


## บทที่ 3 จอมภูต

บทที่ 3 จอมภูต
พลันเสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้นมาจากมุมอารามที่จัดวางโลงไม้คร่ำคร่าขนาดใหญ่ 3 ใบ ทำให้สถานการณ์แปรเปลี่ยน แต่นักพรตลู่จือชิงไม่เสียทีที่เป็นยอดฝีมือ เพียงเสียงโหยหวนเริ่มดัง ก็ขยับท่าร่างหมายสาดพุ่งไปยังที่มาของเสียง หากแต่เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของหัวหน้าองครักษ์พลันเสียจังหวะช้าไปวูบหนึ่งยังไม่ทันขยับร่าง พริบตานั้นเกิดเสียงดังปง ! สนั่นขึ้น ฝาโลงหนาหนักบานหนึ่งพุ่งเข้าหาร่างนักพรตอย่างรวดเร็ว
"มันอยู่ที่นี่จริงๆ !"
นักพรตลู่ร้องเสียงดัง ลอยตัวม้วนขึ้นตลบหนึ่งหลบหลีกฝาโลงพลางกดเท้าลงถ่วงร่างกระแทกกดฝาโลงฟาดลงกับพื้นเสียงโครมใหญ่
ประมุขเหอเบิกตาโพลง แต่ไม่ลนลาน ถลาร่างควงขวานเข้าไปยังโลงไม้ที่ด้านข้างอารามอย่างรีบร้อน ฉับพลันในโลงปรากฏร่างหนึ่งดีดขึ้นตั้งตระหง่านอยู่ภายในโลงอย่างผิดธรรมชาติ ร่างนั้นดูแข็งทื่อราวรูปสลัก การดีดขึ้นยืนของมันคล้ายไม้ท่อนหนึ่งที่ถูกเหยียบจนพลิกขึ้นตั้งชี้ฟ้ามากกว่าการเคลื่อนไหวของมนุษย์... กลิ่นอายอาถรรพ์คละคลุ้งทั่วบริเวณ สิ่งที่ยืนภายในโลงนั้นหากจะเรียกว่าซากก็คงไม่ผิด ทั้งนี้เนื่องจากตลอดร่างของมันไม่มีเค้าแห่งชีวิตเลย ใบหน้าซูบแห้งซีดขาวไร้หนวดเครา หน้าผากกว้างปล่อยผมยาวสยาย ร่างสันทัดไม่สูงไม่เตี้ยสวมชุดและผ้าคลุมสีดำหม่นดวงตาปิดสนิท ดูไปคล้ายซากศพของภูตผีจากบรรพกาลมากกว่าผู้คน... อาถรรพ์แผ่จากร่างของมันถึงกับสะกดผู้ห้าวหานอย่างประมุขเหอ ให้ต้องหยุดชะงักร่างลง ในจุดห่างจากโลงราวสามวา  และยังสามารถสร้างความตกตะลึงให้กับนักพรตลู่ จนไม่กล้าขยับเคลื่อนไหว
"จอมภูต ! มันอยู่ที่นี่ !" นักพรตลู่ตะโกนเสียงดัง
"มารดามันเถอะ เจอภูตสับภูตเจอผีบั่นผี !"
ประมุขเหอคำรามปลุกปลอบความกล้า โถมทะยานร่างเข้าหา พลันสิ่งที่ยืนอยู่ในโลงลืมตาขึ้นอย่างกระทันหัน ร่างมันดีดพุ่งออกจากโลงด้วยความเร็วเกินคาด แต่กลับไม่ได้พุ่งเข้าหาประมุขเหอ หรือ นักพรตลู่ ร่างมันถึงกับสาดพรวดไปยังเบื้องหลังของเทวรูปด้วยความเร็วสุดเปรียบปาน มันกางฝ่ามือแห้งกรังคว้าจับร่างของคุณชายชุดขาวที่กำลังอ้าปากค้างจ้องมองมันด้วยความแตกตื่นจนติดมือขึ้นมา แล้วดีดร่างกลับมายังที่ตั้งโลง ฉับพลันมันใช้เท้าเตะใส่ฝาโลงอีกใบที่ตั้งอยู่ทางด้านข้างเบาๆ ฝาโลงกระเด้งหวือลอยขึ้นไปในอากาศ มันพลันกรีดนิ้วสกัดจุดคุณชายชุดขวาอย่างรวดเร็วแล้วเหวี่ยงร่างแข็งทื่อของเขาลงไปภายในก่อนฝาโลงจะตกลงมาปิดสนิท ! จากนั้นมันใช้เท้าถีบยันโลงไม้พุ่งกระแทกกำแพงมุดหายเข้าไปในผนัง อาศัยแรงจากการถีบยันหมุนตัวกลับหันร่างมาเผชิญหน้ากับสองยอดฝีมือ ทั้งหมดเกิดขึ้นชั่วในพริบตา แทบไม่มีใครเชื่อว่าในโลกยังมีผู้สามารถใช้ท่าร่างได้รวดเร็วปานนี้ !
"ภายในมีอุโมงค์ลับ มันเตรียมการรออยู่ที่นี้ก่อนแล้วจริงๆ" หัวหน้าองครักษ์นำบริวารคู่ใจรุดเข้ามาสมทบ
มีเสียงครืนๆ ต่อเนื่องดังมาจากอุโมงค์ที่ซ่อนในผนัง เชื่อว่าเป็นเสียงกลไกทำงานทำให้หินดินถล่มทับตามหลังเมื่อโลงแล่นผ่านปิดหนทางมิให้สามารถติดตามไล่ล่าไปทางอุโมงค์นั้นได้อีก เหตุการณ์แปรเปลี่ยนสร้างความตื่นตระหนกให้คณะผู้ไล่ล่า ในเวลาชั่วพริบตาความพยายามและการทุ่มเทเสี่ยงชีวิตทั้งหมดพลันไร้ค่าในบัดดล เป้าหมายที่ตามไล่ล่ามาตลอดคืนพลันหายลงไปในโลงแล้วมุดหายเข้าไปอุโมงค์ลับ นับเป็นเรื่องสร้างความคลั่งใจจนสุดทนทาน !
การประจันหน้ารอบใหม่ในเขตอารามร้างเริ่มขึ้นอีกครา แต่ครั้งนี้บรรยากาศกดดันรอบข้างหนาแน่นจนกลุ่มผู้ไล่ล่ารู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ร่างของจอมภูตนิ่งงันไม่ขยับเคลื่อนไหว แม้แต่ดวงตาของมันก็ไม่กระพริบนับว่าคล้ายศพซากหนึ่งมากกว่าผู้คน ฝ่ายยอดฝีมือผู้รุกเข้ามาก็ยังไม่กล้าขยับตัว หัวหน้าองครักษ์ร้อนใจใคร่โถมตามโลงเข้าไปขุดคุ้ยเบิกทางลงสู่อุโมงค์จนแทบคลั่ง แต่ไม่รู้จะฝ่าร่างสีดำหม่นที่ยืนทมึนอยู่เบื้องหน้าไปได้อย่างไร
"ลงมือพร้อมกัน !"
นักพรตลู่กระแทกเสียง พลางกระชับกระบี่พุ่งร่างเข้าใส่ ประมุขเหอก็ไม่น้อยหน้าทะยานร่างขึ้นแล้วฟาดขวานลงใช้ออกด้วยท่าผานกู่เบิกโลกจู่โจมอย่างเต็มกำลัง
เมื่อทั้งคู่ลงมือพร้อมกันก็เชื่อว่า แม้ฝ่ายตรงข้ามเป็นยอดฝีมือก็มีโอกาสถูกพวกเขาโค่นล้ม ประมุขเหอเคยได้ยินเรื่องของ จอมภูต มานาน มันเป็นตำนานเล่าลืออันน่าหวาดหวั่นของยุทธภพ ยอดฝีมือที่ผู้นี้เคลื่อนไหวไร้ร่องรอย สภาพครึ่งผีครึ่งคน ลงมือครั้งใดแทบจะไร้ผู้ต่อต้าน และแทบจะไม่เหลือผู้รอดชีวิตกลับมาเล่าขาน เป็นหนึ่งในตัวประหลาดของยุทธภพ เมื่อมาพบตัววันนี้จึงเห็นจริงดังคำร่ำลือ ใบหน้าอันซูบและซีดขาวไร้สีเลือด ดวงตาที่ไร้แววมีสีดำมืดดุจหุบเหวไร้ก้น ผมสากยาวสยาย คลุมร่างด้วยชุดยาวดำหม่น ทั่วร่างแฝงกลิ่นกายภูตผีปีศาจ
ยุทธภพร่ำลือหากเผชิญหน้ากับจอมภูตมีเพียงสองทาง ทางแรกหลบหนีหลีกเร้นไปให้ไกล ทางที่สองต้องตายภายใต้อาถรรพ์ของมัน ! แต่วันนี้ประมุขเหอดุจเกาทัณฑ์หลุดจากแล่ง เมื่อลงมือแล้วต้องกระทำต่อให้ถึงที่สุด ยิ่งมียอดฝีมือผู้ระบือนามอย่างนักพรตลู่จือชิงออกศึกพร้อมกัน ความมั่นใจยังเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน ดังนั้นขวานคู่ที่ฟาดลงครานี้บรรจุพลังสิบส่วน เกร็งกำลังทั่วร่างฟันลงด้วยท่าไม้ตาย หวังผนึกกำลังร่วมกับนักพรตโค่นล้มตำนานอันน่าสะพรึงของยุทธภพลงให้จงได้ในคราวเดียว ! แต่...
"ผิดท่าแล้ว !"
เหอลู่ฟางประมุขค่ายโจรสะท้านใจ เมื่อเงาร่างของนักพรตที่ควรเคียงคู่เข้าจู่โจมพร้อมตนเองพลันช้าลงวูบหนึ่ง ปล่อยให้เขาเข้าเผชิญหน้าเป็นคนแรก ที่แท้เขาถูกส่งเข้าไปทดลองรับทราบความร้ายกาจของจอมภูตให้ผู้อื่นได้ชมดู ใจคิดอยากรั้งถอย แต่เมื่อฟาดขวานเต็มกำลังประมุขเหอทำได้เพียงรุกต่ออย่างเต็มที่ กัดฟันผนึกสมาธิเกร็งกำลังฟาดผ่าลงใส่จอมภูตอย่างหักโหม แต่... น่าแปลกใจร่างของจอมภูตยังคงยืนนิ่งสองมือปล่อยห้อยข้างลำตัว มีสภาพเหมือนหุ่นไม้หรือซากศพซากหนึ่งที่ไร้ชีวิต หรือมันทอดร่างรอคมขวานให้สะบั้นลงมา !?
ใช่แล้วมันรอให้คมขวานฟาดลงมาถึง ! เมื่อคมขวานคู่เฉียดสับถูกร่าง มือที่ห้อยข้างกายของมันพลันขยับวูบในพริบตา เป็นมือเปล่า มือเปล่าที่ไร้อาวุธ แต่กลับน่าหวาดหวั่นเสียยิ่งกว่ายอดอาวุธ ! นิ้วที่ยาวและซูบกรัง ผิวเนื้อที่ขาวซีดแห้งจนติดกระดูก ถึงกับดีดพลังดัชนีออกพร้อมกันสามนิ้วในพริบตา ! นิ้วก้อยซ้ายเขี่ยขึ้น นิ้วหัวแม่มือซ้ายกดลง ส่วนนิ้วกลางขวาพลันพุ่งออก ! ที่จอมภูตเคลื่อนไหวมีเพียงช่วงแขน ที่ใช้ออกมีเพียงสามนิ้ว สามนิ้วจากสองมือที่ซูบกรังปะทะอย่างหักโหมกับขวานใหญ่หนาหนักสองด้ามของชายร่างยักษ์ทรงพลังอย่างประมุขค่ายเทียนโย่ว
ผลที่ตามมาทำให้นักพรตลู่จือชิงที่เบื้องหลัง ถึงกับตะลึงต้องถอนตัวถอยกลับไปก้าวใหญ่ เมื่อพบเห็นว่าสองนิ้วที่เขี่ยขึ้นและกดลงสามารถกระแทกทำลายสภาวะขวานหนาหนักสองเล่มได้อย่างน่าอัศจรรย์ ขวานในมือขวาถูกนิ้วก้อยเขี่ยจนเด้งยกขึ้นไปด้านบน ส่วนขวานในมือซ้ายถูกนิ้วหัวแม่มือกดลงจนกระแทกฝังจมลึกในพื้นอิฐของอาราม แต่ที่น่าตระหนกกว่าคือนิ้วกลางที่พุ่งออกจากมือขวา พลันทิ่มสู่ตำแหน่งหัวใจที่ทรวงอกอย่างถนัดถนี่ พลังดัชนีทะลวงร่างทะลุออกเบื้องหลังเป็นรูโหว่ ดัชนีนี้แหลมคมสุดร้ายกาจถึงกับสามารถทะลวงร่างที่ฝึกพลังภูษาเหล็กคุ้มครองได้ แรงของพลังดัชนีส่งดันร่างใหญ่โตของประมุขเหอจนผงะหงาย กระเด็นออกไปร่วมสามวาก่อนจะตกฟาดพื้นดังโครมใหญ่ เขาชักกระตุก ลำคอยกตั้งบิดเกร็ง ดวงตาเบิกโพลง เพียงสามารถส่งเสียง
"อ๊อก !" ออกมาคำหนึ่งก็ขาดใจตาย ! นับเป็นวิชาที่น่าแตกตื่นสะท้านฟ้า
"นี่หรือคือพลังดัชนีสะท้านภูต..."
นักพรตลู่ครางออกมาเบาๆ มิอาจยืนหยัดอยู่ที่เดิม สยิวกายจนต้องก้าวถดถอยอย่างลืมตัว...
ทันใดนั้นกำแพงด้านหนึ่งของอารามร้างถูกกระแทกทำลายเข้ามา ปรากฏหลวงจีนสองรูปฝ่าเข้ามาอย่างหักโหม พริบตานั้นสมณะทั้งสองร่วมแรงเหวี่ยงเชือกที่ทำจากเส้นใยละเอียดสีนวลตาและเปียกชุ่มไปด้วยเมือกเส้นหนึ่ง เข้าม้วนพันใส่ร่างของจอมภูตเอาไว้ !!
"เชือกจับเทพแห่งนครไร้ทัดเทียม !?" นักพรตลู่ร้องโพล่งออกมา
"อามิตาพุทธ ท่านนักพรตสายตามแหลมคม นี่คือเชือกจับเทพของวิเศษแห่งนครไร้ทัดเทียมจริงๆ ขออภัยที่พวกอาตมามิได้ปรากฏกายแต่เนิ่น ๆ ทำให้ฝ่ายเราต้องสูญเสีย เนื่องเพราะภูตตนนี้ร้ายกาจเกินไป จำต้องวางแผนลอบเร้นเพื่อคร่ากุม !"
หลวงจีนเสินหนงกล่าวขึ้นพลางเกร็งลมปราณกระชับเชือกวิเศษในมือร่วมกับหลวงจีนเสินขู่ผู้เป็นศิษย์น้อง
สองบรรพชิตเกร็งกำลังที่แขนจนเส้นเอ็นเบ่งพอง ใบหน้าแดงเข้ม ขมับนูนเด่นแสดงถึงการใช้กำลังอย่างเต็มที่ แต่เมื่อมองไปที่จอมภูตที่ถูกเชือกม้วนพันกาย มันกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ยังคงยืนนิ่งอยู่เหมือนกลายเป็นรูปสลักหินร่างหนึ่ง เว้นแต่ดวงตาดำมืดของมันที่เหลือบมองไปซ้าย-ขวาช้าๆ
"วิเศษๆ ได้ยินอานุภาพเชือกจับเทพมานาน ฟังว่าเส้นใยถักทอขึ้นจากตัวไหมหายากในแดนเสฉวนผนวกกับเคลือบด้วยน้ำยาที่ไม่ธรรมดา ก่อเกิดเป็นเส้นเชือกที่จับได้แม้แต่เทพ วันนี้ได้เห็นกับตาถือว่ามีวาสนา" จางหย่วนกล่าวขณะเดินไพล่หลังเข้ามาในอารามตามติดด้วยอี้จงบริวารของมัน
"ใต้เท้าจางโปรดอย่าเข้าใกล้เส้นเชือกนี้หากโดนเข้ายากที่จะสลัดออกได้ เว้นแต่มีน้ำมันถูทาเฉพาะ จึงจะสามารถหลุดพ้นจากการยึดติดของมัน" หลวงจีนเสินหนงรีบบ่งบอกเมื่อเห็นจางหย่วนขยับเข้ามาใกล้
จางหย่วนชะงักเท้าลง อันที่จริงเขาเพียงแค่อยากเข้าไปชมดูให้ใกล้อีกหน่อยเท่านั้น อย่างไรเสียจอมภูตนี้เป็นตัวอันตราย ทั้งไม่แน่ว่าอาจจะยังมีลวดลายใดแอบแฝงที่สามารถทำร้ายคนได้ ในใจลอบยินดีที่หลวงจีนทั้งสองมีวิธีสยบมันเตรียมเอาไว้ล่วงหน้ามิเช่นนั้นหากให้ทั้งหมดเข้าประหัตประหารกับจอมภูตตนนี้ยังไม่แน่ว่าจะสามารถสยบมันได้โดยไม่สูญเสียอย่างสาหัส !
นักพรตลู่ยกสองมือขึ้นหมายคาราวะและกล่าวคำชมเชยต่อสองสมณะ แต่ฉับพลันเห็นสิ่งผิดปกติ ใบหน้าของหลวงจีนทั้งสองยิ่งมายิ่งแลดูอึดอัดกินแรง เหมือนต้องใช้พละกำลังอย่างมากในการรั้งดึงเชือก ลมหายใจเริ่มหนักหน่วงกระชั้น นักพรตเฒ่าหันไปเพ่งตามองที่เส้นเชือก พบเห็นบริเวณที่เชือกพันร่างของจอมภูตอยู่จึงเริ่มเข้าใจ ที่แท้เชือกยังมิได้รัดพันแนบเข้ากับร่างของมัน เส้นเชือกจับเทพเพียงรัดเสื้อคลุมสีดำเอาไว้ และเสื้อคลุมบริเวณนั้นพลันมีสภาพเบ่งพองออกเหมือนถุงหนังที่มีลมแล่นอยู่ภายใน... ลมนั้นแรงหนุนเนื่องเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ หรือนี่เป็นพลังลมปราณภูตกำสรวลที่ร่ำลือกันในยุทธภพ จางหยวนเองก็เริ่มเห็นผิดท่า มันจึงค่อยๆ ถอยร่างเคลื่อนห่างออกมา...
ทันใดนั้น เสื้อคลุมสีดำหม่นของจอมภูมิเบ่งพองขึ้นจนคล้ายเป็นทรงกระบอกใหญ่แล้วพุ่งพรวดลอยขึ้นจนพ้นจากร่างของมัน เสื้อคลุมลากดึงเอาเชือกจับเทพและร่างสองบรรพชิตยกตามขึ้นไปด้วย ส่วนร่างของจอมภูตในชุดดำหม่นรัดรูปกลับมุดเลื้อยออกมาจากเสื้อคลุมราวกับงูพิษที่เคลื่อนตัวออกจากโพรง !
เมื่อเป็นอิสระมันพลันตลบเสื้อคลุมม้วนเอาเชือกวิเศษไว้ด้านใน ฉุดรั้งจนเส้นเชือกหลุดจากมือสองของผู้ครากุม หลวงจีนทั้งสองเซถลาแต่ไม่เสียหลัก ใช้ท่าถ่วงพันชั่งพากายปักหลักอยู่กับพื้น จอมภูตทะยานร่างขึ้นสูงกว่าสองวาแทบปะทะใส่หลังคาของอารามแล้วหมุนร่างเป็นวงกลมถีบเท้ากดลงมา สองเท้าถีบออกต่อเนื่องจนครอบคลุมใส่ร่างหลวงจีนทั้งสอง
หลวงจีนเสินหนงและเสินขู่เมื่อเชือกหลุดจากมือพลันดึงอาวุธคู่กายจากกลางหลัง ยกดาบพระและไม้พลองขึ้นหมายต้านทานแต่ช้าไปวูบหนึ่งอาวุธพึ่งอยู่ในมือก็ต่างถูกพายุเพบงเตะดีดกระเด็นหลุดออกจากมือไปคนละทิศละทาง จึงพร้อมใจเกร็งกำลังทั่วร่างผนึกพลังระฆังทองขึ้นคุ้มครองกายบังเกิดเสียงดัง ปงๆ ! ติดต่อกัน เมื่อพลังคุ้มครองกายปะทะเข้ากับฝ่าเท้าของจอมภูต
พลังระฆังทองเป็นยอดวิชาคุ้มครองกาย ผู้ฝึกเสมือนมีระฆังโลหะครอบปกป้องร่างเอาไว้ เป็นหนึ่งในวรยุทธขั้นสูงของสถาบันสงฆ์ แต่ถึงกระนั้นร่างของหลวงจีนทั้งสองเมื่อถูกกระแทกเข้าด้วยฝ่าเท้าที่ถีบกระหน่ำเข้ามาของจอมภูตยังถึงกับถลาออกไปหลายก้าวกว่าจะยืนหยัดอยู่กับที่ได้ ทั้งสองเลือดลมพุ่งพล่านบาดเจ็บภายใน ต้องทรุดกายลงนั่งเพื่อปรับลมปราณ หลวงจีนเสินขู่อาการสาหัสกว่าถึงกับกระอักเลือดออกมาคำหนึ่งก่อนจะนั่งหลับตานิ่งไม่อาจขยับเคลื่อนไหว หลวงจีนเสินหนงผู้เป็นศิษย์พี่ก็ไม่ดีกว่ากันเท่าไหร่ ใบหน้าบัดเดี๋ยวเป็นสีขาวบัดเดี๋ยวกลับเป็นสีเขียว พนมมือขึ้นทำสมาธิเพื่อปรับลมปราณ
นักพรตลู่เห็นเหตุการณ์แปรเปลี่ยนแม้แตกตื่นแต่ไม่ลนลาน อาศัยความคร่ำโลกเล็งหาจังหวะ ในขณะที่จอมภูตโจมตีสองบรรพชิตจนล่าถอย นักพรตเฒ่าก็ใช้ออกด้วยเพลงกระบี่สุดร้ายกาจกระบวนท่าหนึ่ง นามว่า 'หนึ่งลมปราณแปลงสามเทพ' อันเป็นเพลงกระบี่ขั้นสูงของสำนักฉวนเจิน นี่เป็นท่าไม้ตายที่เขาแอบเก็บงำเอาไว้มานาน หากไม่จำเป็นจะไม่ยอมใช้ออกเด็ดขาด !
เพลงกระบี่นี้นักพรตลู่จือชิงได้รับถ่ายทอดมาจากอาจารย์อา ที่เป็นศิษย์ผู้สืบทอดวิชาแห่งสำนักฉวนเจิน ค่ายสำนักเกรียงไกรสมัยปลายราชวงศ์ซ้อง ภายหลังเมื่อชนเผ่ามองโกลของเจงกิสข่านรุกรานเข้าสู่แดนจงหยวน เหล่าบรรพชิตฉวนเจินมีจิตเมตตาต่อสรรพชีวิตไม่อาจดูดายการเข่นฆ่าทารุณของชนเผ่าป่าเถื่อน เพื่อกล่อมเกลาเจงกิสข่านให้ลดความดุร้าย ถึงกับยินยอมสวามิภักดิ์ตามผู้พิชิตกลับไปแดนมองโกลโดยมีเป้าหมายเพื่อสอนธรรมะซึ่งก็นับว่ามีผล ในช่วงหลังเจงกิสข่านลดการเข่นฆ่าลงมากหันไปยอมรับธรรมเนียมต่างๆ ของชาวฮั่นมากขึ้น เหตุนี้ค่ายสำนักจึงสลายไปจากภาคกลาง นับร้อยปีมานี้เพียงหลงเหลือศิษย์สายตรงไม่กี่คนในแดนทุ่งหญ้า หนึ่งในนั้นมีนักพรตผู้มีศักดิ์เป็นอาจารย์อาของนักพรตลู่จือชิง และเจ้าอารามเหล่าจวินต้งคนปัจจุบันอยู่ ท่านผู้นี้เพียงเป็นหนึ่งในไม่กี่คนของศิษย์รุ่นหลังที่สืบทอดวิชาสำนักฉวนเจิน ที่มีการเดินทางเข้าออกแดนจงหยวนเพื่อศึกษาธรรมะและวิทยายุทธเพิ่มเติม นักพรตลู่จือชิงจึงได้เรียนรู้ยอดวิชาฉวนเจินมาบ้างในยามนักพรตท่านนี้มาพำนักที่ เหล่าจวินต้ง นับว่าล้วนเป็นยอดวิชาทั้งสิ้น ยามปกติไม่เคยใช้ออกเนื่องจากมิใช่วิชาของสำนักตนอีกทั้งมีอานุภาพเด่นจนอาจกล่าวได้ว่า... เหนือล้ำกว่าวิชาที่อาจารย์สั่งสอน ! จึงไม่นำออกมาใช้เพื่อรักษาเกียรติภูมิของสำนัก แต่ยามนี้ไม่อาจไม่งัดยอดวิชานี้ออกมา ทั้งยังต้องใช้อย่างสุดกำลัง !
เพลงกระบี่เมื่อใช้ออกมาอานุภาพไม่ธรรมดา รังสีกระบี่ครอบคลุมเข้าใส่ร่างจอมภูติถี่ยิบหากเปลี่ยนเป็นผู้อื่นแม้ร่างไม่ถูกเสียบแทงจนพรุนก็ย่อมต้องล่าถอยอย่างประหวั่นลนลาน หากแต่จอมภูตผู้นี้ยิ่งดูยิ่งไม่คล้ายมนุษย์ สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆ อีกทั้งไม่ยอมล่าถอยแม้ครึ่งก้าว ! มันขยับกางนิ้วมือทั้งสิบออกพลันดีดยิงพลังดัชนีเข้าปะทะอย่างหักโหม ถึงกับใช้นิ้วมือที่ซูบกรังราวกิ่งไม้แห้งทั้งสิบพุ่งเข้า เคาะ ดีด เขี่ย ทิ่ม สกัด ใส่กระบี่สนโบราณตรงๆ นักพรตลู่แทบไม่เชื่อสายตาว่าในโลกนี้มีตัวประหลาดที่ไม่กลัวคมกระบี่เช่นนี้อยู่ และยิ่งไม่เชื่อว่ามันถึงกับกล้าใช้ร่างเลือดเนื้อต้านรับยอดเพลงกระบี่ของสำนักฉวนเจินที่มีชื่อสะท้านยุทธภพมานับร้อยปี !
ยอดฝีมือปะทะกันถือสาที่จิตสมาธิ เมื่อนักพรตลู่จือชิงเกิดความหวั่นไหว สภาวะกระบี่พลันช้าไปวูบหนึ่ง ปรากฏพลังพุ่งจากนิ้วนางซ้ายแหวกม่านกระบี่จู่โจมเข้ามา พริบตาที่คิดว่าตนเองจบสิ้นแน่พลังดัชนีแหลมคมชั่วร้ายนั้นพลันหายไป ! ที่แท้เป็นหลวงจีนเสินหนงลอบโถมร่างเข้ามาทางด้านหลังของศัตรู ผนึกพลังระฆังทองทั่วร่างโถมเข้าโอบรัดร่างกายของจอมภูติเอาไว้ ยกร่างจนเท้าลอยขึ้นจากพื้นดิน พลันแผดเสียง
"แทงกระบี่เข้ามา !"
หลวงจีนเสินหนงกระโกนดังสนั่น ยอมพลีร่างเป็นเครื่องพันทนาการและพร้อมจะกลายเป็นเป้ากระบี่ตกตายร่วมกับจอมภูต นักพรตลู่ตระหนกแต่ไม่มีทางเลือก ยามที่ตัดใจจะเสือกกระบี่เข้าใส่ร่างของศัตรู พบว่านอกจากกระบี่ของตนยังมีอาวุธอีก 2 เล่ม พุ่งเข้ามา เป็นหนึ่งกระบี่หนึ่งดาบของสององครักษ์ในสังกัดเยียนอ๋อง จางหย่วน และ อี้จง !
กระบี่ของอี้จง แม้ไม่ใช่กระบี่วิเศษ แต่มีสีครามคล้ำผิดปกติ เชื่อว่าอาบยาพิษร้ายแรงเอาไว้ ส่วนดาบของจางหย่วนแม้ไม่เคลือบพิษแต่ดูไปไม่ธรรมดา มันเป็นดาบที่มีลักษณะแคบและยาวกว่าดาบหัวตัดทั่วไป ว่ากันว่าถูกตีขึ้นโดยช่างชั้นเยี่ยมในแดนอาทิตย์อุทัยมีความคมกล้าแข็งแกร่งและยืดหยุ่นมากกว่าปกติ
สามอาวุธพุ่งเข้าใส่ร่างจอมภูตอย่างเร่งร้อน หนึ่งกระบี่อาบยาพิษ หนึ่งดาบอันคมกล้า ผนวกกับกระบี่สนโบราณในมือนักพรตลู่ที่ทุ่มเทใช้ออกด้วยท่า "มหานทีมุ่งบูรพา" อันร้ายกาจของสำนักฉวนเจิน กระบี่อาบยาพิษของอี้จงมุ่งแทงตรง พุ่งเข้าหาชายโครงด้านขวา ดาบหัวตัดของจางหย่วนฟาดขวางในระดับลำคอ และกระบี่สนโบราณพุ่งตรงเข้าหาจุดหัวใจ โจมตีสามจุดจากสามแง่มุมพร้อมกัน !


## บทที่ 4 ดับจอมภูต

อาวุธทั้งสามโจมตีเข้าสู่เป้าหมายพร้อมกัน มิหนำซ้ำยังเป็นเป้านิ่ง ที่ตกอยู่ใต้วงแขนทรงพลังที่ผนึกขึ้นด้วยพลังระฆังทองขั้นที่ 7 ของหลวงจีนเสินหนง  สภาวะเช่นนี้ยังมีผู้ใดสามารถหลบรอด !
หากแต่จอมภูตมิใช่ชนชั้นธรรมดา มันถือเป็นสุดยอดฝีมือที่เพียงเอ่ยนามก็สามารถสะท้านขวัญชาวยุทธทั้งฝ่ายธรรมะและอธรรมให้ระย่นย่อได้ แม้ถูกรุมจู่โจมพร้อมกันจาก 4 ยอดฝีมือสีหน้าของมันก็ยังไม่แปรเปลี่ยน สองเท้าแม้ลอยขึ้นไม่อาจหยิบยืมพลังจากพื้นดินเพื่อดิ้นสะบัดร่างให้หลุดพ้น แต่มันพลันกระแทกส้นเท้ากลับไปด้านหลัง พอดีปะทะเข้ากับหัวเข่าของหลวงจีนเสินหนง เสียงกระดูกแตกหักดังกร็อบ หลวงจีนเจ็บปวดสุดทนทานแต่ยังฝืนกัดฟันแน่นไม่ยอมคลายแรงกอดรัด จนใจที่กระดูกหัวเข่าแตกสลายร่างกายพลันทรุดย่อ สภาพการรุมจู่โจมย่อมมีผลต่างไป คมดาบแทนที่จะฟันเข้าใส่ลำคอกลับถูกฟันของจอมภูติงับเอาไว้กระบี่สนโบราณที่หมายแทงจุดหัวใจพลันแทงทะลุเข้าที่ไหล่ด้านซ้ายคลาดไปจากจุดชีวิตไป แต่ที่ผิดพลาดที่สุดคือ กระบี่อาบยาพิษแทนที่จะแทงเข้าสู่ร่างของจอมภูตกลับเสียบเข้าไปที่แขนของหลวงจีนเสินหนงแทน !
คมกระบี่จมเข้าไปได้เพียงส่วนปลายเล็กน้อยเนื่องจากมีพลังระฆังทองป้องกัน แต่นั่นคือจุดพลิกผัน หากเป็นกระบี่ทั่วไปโดนเพียงเท่านี้ย่อมไม่อาจทำอะไรผู้ฝึกพลังระฆังทองถึงขั้นที่ 7 ได้ แต่กระบี่นี้เป็นกระบี่อาบยาพิษ ! เพียงสะกิดถูกผิวพิษร้ายก็แทรกซึมเข้าสู่ร่าง !
เมื่อถูกพิษ กำลังแขนก็อ่อนลง อีกทั้งสองเท้าของจอมภูตหยั่งลงถึงพื้นพลันมันกระแทกพลังออกจากทั่วร่างส่งให้เหล่าผู้รุมล้อมกระเด็นกระดอนออกไปคนละทิศละทาง หนักที่สุดคือหลวงจีนเสินหนง ถึงกับแขนสองข้างขาดกระจุย กระเด็นล้มฟาดลงกับพื้นหลั่งเลือดไหลนองแน่นิ่งไป 3 ยอดฝีมือเซถลาออกไปหลายก้าว แต่รีบยืนหยัดตั้งท่าเพื่อตระเตรียมต่อสู้อีกครั้ง
บัดนี้อาวุธสองชิ้นหายจากกลุ่มผู้ไล่ล่า ไปติดคาอยู่ที่ร่างของจอมภูต หนึ่งคือดาบหัวตัดที่จนบัดนี้ยังถูกมันคาบคาไว้ในปากมัน กับกระบี่สนโบราณที่จมฝังเข้าไปในร่างกายสีดำหม่นนั้นจนทะลุออกด้านหลัง... พลันทั้งหมดพบเห็นเรื่องแปลกประหลาด นั้นคือร่างกายจอมภูตมิได้มีหยาดโลหิตไหลออกมา ! มีแต่ของเหลวสีเหลืองๆ เขียวๆ ส่งกลิ่นเหม็นราวซากศพเน่าผสานกลิ่นยาฉุนเฉียวไหลออกจากร่าง...  ตัวจอมภูตยังนิ่งอยู่กับที่ สีหน้ายังคงเรียบเฉย ใบหน้าซีดขาวอันนั้นไม่มีแม้แต่หยาดเหงื่อไหลออกมาสักหยด แต่สามารถสังเกตได้ว่าร่างกายของมันมีอาการสั่นอยู่บ้าง
หัวหน้าองครักษ์จับจ้องเขม็งที่ร่างสีดำหม่น แต่ค่อยๆ ถอยเท้าออกมาช้าๆ สองก้าวใหญ่ โดยมีอี้จงบริวารของมันเคลื่อนมาอยู่เบื้องหน้า ยกมือขวางกระบี่พิษคุ้มครองร่างตนเองและผู้เป็นนาย ส่วนนักพรตลู่ยื่นสองนิ้วประกบกัน ตั้งท่าใช้พลังดัชนีกระบี่แทนอาวุธที่ยังติดคาอยู่ที่ร่างของจอมภูต
พลั่ก !!
ฉับพลันเกิดเสียงปะทะดังสนั่นจากทางด้านหลัง ร่างจอมภูตสะท้านอย่างแรงจนดาบที่มันคาบไว้หลุดออกจากปาก ร่างถูกกระแทกกระเด็นออกไปถึงด้านนอกบริเวณลานด้านนอกของอาราม ที่แท้เป็นหลวงจีนเสินขู่ เกร็งพลังไว้ที่ศีรษะลอบโถมร่างพุ่งเข้ากระแทกบริเวณกลางหลังของจอมภูติหมายให้มันกระดูกสันหลังหัก การโจมตีนี้เชื่อมั่นว่าหากแม้นมันไม่ตกตายก็ต้องกระดูกแหลกหมดสภาพที่จะต่อสู้ แต่... ผิดคาด มันมิเพียงยังไม่ตาย ร่างมันของที่ถูกกระแทกออกไปภายนอกถึงกับยังไม่ล้มลง ! มันเพียงกระเด็นไปแล้วยืนตระหง่านนิ่งเฉยอยู่กลางลาน ที่ผิดจากเดิมไปบ้างคือร่างของมันค้อมไปด้านหน้าอยู่ในท่าคล้ายกับกำลังก้มมองพื้น ชั่วครู่กระบี่สนโบราณที่ปักคาที่ไหล่ด้านซ้ายพลันค่อยๆ ไหลเลื่อนหลุดออกมาจากร่างกายของมันพร้อมด้วยของเหลวสีคล้ำกลิ่นเหม็นคละคลุ้ง ไม่มีเค้าอันใดให้เห็นว่ามันมีอาการบาดเจ็บ... ผิดกับหลวงจีนที่เมื่อพุ่งชนสำเร็จแล้วยังฟุบอยู่กับพื้น ชั่วครู่เงยหน้าขึ้นกระอักเลือดกองใหญ่ออกมา เนื่องจากบาดเจ็บภายในแต่ยังฝืนใช้พลังทำให้อาการยิ่งสาหัสกว่าเดิม
"มันไม่ใช่คนแล้ว !" จางหย่วนร้องขึ้นอย่างตระหนก
หลายปีมานี้ในฐานะข้าช่วงใช้ของเยียนอ๋อง จูตี้ เขาออกศึกมามากมาย ผ่านการต่อสู้เสี่ยงชีวิตนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งในสงครามใหญ่และการประหัตประหารที่เปิดเผยหรือลอบเร้นประทุษ แต่ไม่เคยมีครั้งใดเป็นเหมือนครานี้... มันเหมือนพวกเขากำลังต่อสู้กับภูตผีปีศาจที่ไม่อาจโค่นทำลาย ฆ่าไม่ได้ ตายไม่เป็น ! อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมา
"จะภูตหรือมารก็ต้องกำจัด !" นักพรตลู่จือชิงคำราม หยิบฉวยกระบี่ของศิษย์ที่ตายขึ้นมากระชับมั่นในมือ ขยับตามจอมภูตออกไปด้านนอก
จางหย่วนพยักหน้าให้อี้จงเข้าไปประคองร่างหลวงจีนเสินขู่ที่กำลังพยายามยันยืนขึ้นด้วยไม้พลองอาวุธประจำตัวที่เก็บขึ้นมาจากพื้น แล้วพากันติดตามออกไป ในใจจางหย่วนแม้อยากได้ผลงานในการกำจัดหรือคร่ากุมจอมภูตเพื่อลบล้างความผิดที่เป้าหมายจับกุมหลบรอด แต่อีกใจหนึ่งก็หวังให้จอมภูตทะยานร่างหนีหายไปเสียจากที่นั้น เขายังไม่ต้องการเผชิญหน้ากับสิ่งลึกลับอาถรรพ์เช่นนี้...
จอมภูตยืนนิ่งที่กลางลาน หันหลังให้กับศัตรู เหล่าผู้ไล่ล่าตามติดออกมาจากภายใน กระจายกำลังเป็นครึ่งวงกลมโอบด้านหลังของมันเอาไว้ ประกอบด้วย นักพรตลู่จือชิง หลวงจีนเสินขู่ อี้จง จางหย่วน และยังมี อู๋ซาง ที่ขาขาดกำลังพยายามเกาะกำแพงพยุงกายลุกขึ้น ยกแขนชี้ดาบหันหาจอมภูต ในใจครุกรุ่นด้วยความอาฆาตหมายล้างแค้นให้ประมุขของมัน นักพรตลู่ในฐานะผู้นำขบวนแสดงสัญญาณมือรหัสลับที่ใช้ในการเคลื่อนไหวครั้งนี้อ เป็นการนัดแนะแผนจู่โจมโดยไม่ออกเสียง เมื่อทั้งหมดทำสัญญาณว่ารับทราบ นักพรตก็ตะโกนให้สัญญาณ
"ทั้งหมดลงมือพร้อมกัน !"
เสียงพอดัง หลวงจีนเสินขู่ก็กระโดดเข้าใส่ใช้ไม้พลองอันเป็นอาวุธยาวกราดฟาดจากบนลงล่างหมายกระแทกทำลายศีรษะของจอมภูตให้แหลกราญ ในเวลาเดียวกันนักพรตกับอี้จงก็แทงกระบี่จากด้านซ้ายและขวา ส่วน จางหย่วน แฉลบร่างเลียดพื้นฟันดาบหัวตัดที่แคบยาวเล่มนั้นใส่ขาท่อนล่างของมัน ทันใดนั้นจอมภูตพลันขยับเคลื่อนไหว มันพลิกหันกลับทันทีทันใดการเคลื่อนไหวราวตุ๊กตากลที่ขับเคลื่อนด้วยขดลวดแข็งมิใช่กล้ามเนื้อของมนุษย์ มันกางฝ่ามือออกวาดเป็นวงแล้วกระแทกออกด้วยความเร็วเกินบรรยายบัดเดี๋ยวยืดบัดเดี๋ยวยุบ ปรากฏเป็นคลื่นฝ่ามือครอบคลุมรอบกายถี่ยิบจนแทบมองไม่เห็นร่าง
"หัตถ์ยมภพ !"
จางหย่วนและนักพรตลู่ร้องขึ้นพร้อมกัน วกอาวุธกลับคุ้มครองกายแล้วล่าถอย แต่ช้าไปแล้วเงาฝ่ามือเกลื่อนกล่นถึงเบื้องหน้าพลังฝ่ามือชักพาอาวุธของทั้งหมดหมุนวนปะทะกันเองจนอย่างไม่สามารถควบคุมนักพรตลู่พยายามควงกระบี่ต้านทานแต่ยิ่งมายิ่งกินแรงจำเป็นต้องทิ้งอาวุธอาศัยแรงปะทะกระแทกดันตัวเองถอยหลังไปหลบพ้นจากฝ่ามืออย่างหวุดหวิด แต่จางหย่วนเห็นท่าว่าตนเองไม่สามารถหลบรอดได้พลันกระทำเรื่องไม่คาดฝัน ถึงกับใช้มือกระชากดึงอี้จงบริวารคนสนิทเข้ารับแรงกระแทกฝ่ามือแทนตนเองอาศัยจังหวะนั้นล่าถอยปล่อยให้อี้จงถูกพลังฝ่ามืออันหมุนวนกระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนร่างแทบแหลกสลาย แต่ดวงตาของมันยังเบิกโพลงมองมายังนายเหนือ คล้ายไม่เชื่อว่าจะกระทำเยี่ยงนี้กับตน ! ส่วนหลวงจีนเสินขู่ตอนนี้แยกไม่ออกว่าอันไหนแขนอันไหนไม่พลอง ทั้งหมดถูกบิดม้วนพันกันจนกระดูกแตกเนื้อและเลือกกระจัดกระจายสภาพศพแหลกเละ !
เสียงดังพลึบ ! หนักๆ หลายครา ก่อนสภาวะฝ่ามือของหัตถ์ยมภพจะหยุดลง ปรากฏเศษซากของศพอี้จงกับหลวงจีนเสินขู่ที่ถูกกระแทกบดบี้ของกระเด็นกระจัดกระจายออกไปคนละทิศคนละทาง นับเป็นพลังฝ่ามือที่ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นฝีมือของมนุษย์ อย่างไรก็ตามจอมภูตแม้ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยไม่เปลี่ยนแปลง แต่ร่างกายของมันมีอาการสั่นอย่างต่อเนื่อง มิหนำซ้ำยังมีควันไอที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่าผสานกลิ่นยาสมุนไพรเหม็นฉุนเฉียวฟุ้งออกมา ชั่วครู่ร่างกายของมันค่อยๆ ค้อมลงดวงตาก็หรี่ปรือคล้ายกำลังจะปิด
"มันอ่อนแรงแล้ว... จังหวะอันดี !" จางหย่วนร้องขึ้นหมายยุส่งให้นักพรตลู่เข้าไปต่อสู้อีกครา แต่ไม่สำเร็จ นักพรตตอนนี้ดุจนกหวาดเกาทัณฑ์ทำได้เพียงถอยร่าง มือซ้ายยกฝ่ามือดาบมือขวายกดัชนีกระบี่เสมอคิ้วคลุมครองตนเองก้าวห่างออกไปช้าๆ จางหย่วนเห็นดังนั้นจึงเปลี่ยนเป้าหมายถลันกายเข้าไปหาอู๋ซาง ป้องปากกระซิบข้างหู
"ท่านผู้กล้า ปีศาจร้ายใกล้หมดอิทธิฤทธิ์ มันสังหารประมุขท่านอย่างโหดเหี้ยม ท่านพร้อมเสี่ยงชีวิตร่วมกับเราหรือไม่ !?"
"ย่อมพร้อม !" อู๋ซางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันดวงตาถลึงโพลงจับจ้องร่างจอมภูตที่ยืนงองุ้มอยู่กลางลาน
"ดี !" จางหย่วนร้องเสียงดัง สอดแขนเข้าประคองร่างอู๋ซางหันไปเรียกนักพรต
"ท่านนักพรต รุกเข้าพร้อมกัน !"
นักพรตลู่พยักหน้า ดวงตาแม้หวาดหวั่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต แต่ยังฝืนปลุกปลอบใจ เนื่องจากเห็นจอมภูตในยามนี้มีสภาพคล้ายใกล้แหลกสลาย เชื่อว่ามันใช้กำลังออกจนสุดล้าแล้วเช่นกัน หากไม่ลงมือตอนนี้ถ้ามันฟื้นฟูพลังขึ้นย่อมไม่อาจหลุดรอดจากความร้ายกาจของมันได้ จำต้องลองเสี่ยงดวงสักครา
"ข้าจะดันส่งท่านเข้าหามันพร้อมกัน ท่านพร้อมแล้วหรือไม่" จางหย่วนกระซิบข้างหูอู๋ซาง พยัคฆ์ดุร้ายพยักหน้า แม้หวาดหวั่น แต่ความแค้นเหนือกว่า การตายของประมุขเป็นเรื่องที่มันยอมรับไม่ได้ ยินดีตกตายตาม แต่ไม่ยอมให้จอมภูตรอดหนีไป
สามคนห้าเท้าขยับเข้าใกล้ในระยะ 3 วา แต่ร่างของจอมภูตยังไม่เคลื่อนไหวแขนตกห้อยเอนกายค้อมไปด้านหน้าร่างสั่นต่อเนื่องบางครามีอาการกระตุกเป็นระยะๆ แต่ถึงกระนั้นทั้งสามยังไม่มั่นใจ ความร้ายกาจตั้งแต่มันปรากฏตัวนับว่าเกินกว่าคำที่เล่าลือกันในยุทธภพเสียด้วยซ้ำ เมื่อเข้าระยะ 2 วา เศษจางหย่วนพลันให้สัญญาณ
"ฆ่า !"
สิ้นเสียงดันส่งร่างของอู๋ซางเข้าใส่จอมภูต พร้อมกันนั้นนักพรตลู่ก็บุกเข้าหาทำท่าจะทิ่มดัชนีกระบี่ แต่นั่นเป็นท่าหลอก นักพรตพลันบิดกายแล้วเตะออกด้วยท่า "ดาวใหญ่เตะดารา" ท่าเท้าของสำนักฉวนเจิน เตะสาดมุ่งเข้าใส่ศีรษะลำคอและหว่างเอว ส่วนอู๋ซางฟาดดาบประจำกายลงอย่างหักโหม ดาบนี้แฝงพลังทั้งหมดที่มันมีฟาดลงอย่างตรงๆ ทั้งสองลงมือพร้อมกัน แต่จางหย่วนผู้ชักชวนกลับชะงักร่างอยู่ด้านหลัง !
เพลงเตะและพลังดาบใกล้ถูกเป้าหมาย ร่างจอมภูตพลันขยับกาย จู่ๆ มันดีดกายลอยขึ้นหมุนร่างในแนวขวางหลบรอดดาบใหญ่ไปอย่างเฉียดฉิว ปลายเท้ามันหมุนเตะจิกเข้าตรงขมับของอู๋ซาง ถึงกับกระโหลกแตกลูกตาหลุดออกจากเบ้า ร่างกระเด็นออกไปสี่ห้าวาจึงตกกระแทกพื้นขาดใจตายทันที แต่ร่างของจอภูตมิได้หยุดเพียงแค่นั้น มันยังหมุนในแนวขวางไม่หยุดถึงกับม้วนเคลื่อนคลุกไปกับแข้งขาที่เตะออกมาแล้วหมุนไต่ขึ้นไปตามร่างกายของนักพรตอย่างน่าอัศจรรย์และแสนทุเรศทุรัง หากดูให้ดีจะเห็นว่าแขนของมันหลังจากผ่านใช้พลังหัตถ์ยมภพออกก็เหมือนไม่สามารถขยับใช้งานได้อีก สุดท้ายมันถึงกับอ้าปากงับเข้าที่คอบริเวณลูกกระเดือกของนักพรตเฒ่าเต็มแรง นักพรตลู่สะดุ้งสุดตัวฟาดฝ่ามือใส่ศีรษะของมันอย่างสุดกำลัง หมายจะฟาดให้ศีรษะมันแตกสลาย แต่ผิดคาดกลายเป็นการเสริมแรงกัดกระชาก ! ลำคอส่วนหน้าของนักพรตถูกกัดฉีกออกไปก้อนใหญ่อย่างน่าสยดสยอง เลือดฉีดพุ่งออกมาฟุ้งกระจายส่งกลิ่นคาวทั่วบริเวณนักพรตลู่เอื้อมมือกุมลำคอส่งเสียงครืดคราดไม่กี่คำก็ล้มลงขาดใจตาย ส่วนร่างของจอมภูตปลิวตามแรงฝ่ามือไปราวว่าวหลุดจากสายป่าน จังหวะนั้น จางหย่วนที่รออยู่เบื้องนอกวงต่อสู้ก็ถีบเท้าโถมเข้ามา ที่แท้มันวกไปเก็บดาบประจำตัวที่หล่นบนพื้นขึ้นมารออยู่ก่อนแล้ว พลันได้จังหวะก็พุ่งร่างแทงดาบหัวตัดที่แคบผิดปกตินั้นเข้าใส่จุดหัวใจของจอมภูตจากทางด้านหลัง !
แรงโถมเข้าแทงทำให้ดาบหัวตัดที่ทื่อด้านถึงกับสามารถทิ่มแทงทะลุร่างกายของจอมภูต ส่งดันร่างสีดำหม่นของมันพุ่งไปกระแทกติดคาอยู่ที่กำแพงด้านหนึ่งของอารามแล้วห้อยคาแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น
"จบสิ้น จอมภูตตายแล้ว !"
จางหย่วนร้องโพล่งขึ้นพลางถลาร่างถอยออกห่าง จากนั้นทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง...
..................................................


## บทที่ 5 ปลอมและลวง 

พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว แสงสว่างรำไรเริ่มปรากฏที่ขอบฟ้า จางหย่วน ยืนไพล่หลังอยู่ตรงประตูใหญ่หน้าวัด หันหลังให้กับลานที่เต็มไปด้วยซากศพ ยามนี้ด้านหลังของมันยังยืนไว้ด้วยคนสวมชุดทหารองครักษ์อีก 4 คน ท่วงท่านอบน้อมต่อมันอย่างยิ่ง คนกลุ่มนี้คือเหล่าบริวารในสังกัดหน่วยองครักษ์ของ จางหย่วนเอง พวกมันเร่งรุดมาพบผู้เป็นนายและเพื่อรอรับ "ผู้ตรวจสอบ" อันที่จริงแล้วพวกมันต้องเดินทางมาพร้อมกับผู้ตรวจสอบ หากแต่ ผู้ตรวจสอบ ท่านนั้นเขื่องโขอย่างยิ่ง ไม่ยอมเดินทางในทันที หากแต่จะนั่งรถม้าตามมาในภายหลัง ดังนั้นเหล่าองครักษ์พากันเร่งรุดมายังที่เกิดเหตุก่อน เมื่อมาถึงและได้เห็นสภาพ ทั้งหมดลอบดีใจที่มิได้มาถึงเร็วเกินไป...
ร่างในชุดดำหม่นของจอมภูตยังติดคาอยู่ที่กำแพงของอาราม ไม่มีใครกล้าเข้าไปนำซากของมันลงมา ปล่อยให้มันถูกเสียบติดอยู่เช่นนั้น สภาพร่างของมัน บาดแผลไม่มีโลหิตหลั่งไหล สิ่งที่ออกมากลับเป็นของเหลวสีดำเข้มเจือเหลืองใส มีกลิ่นเหม็นคล้ายสมุนไพรผสานกลิ่นเน่าจนน่าสะอิดสะเอียน เค้าหน้ามันยังคงนิ่งเฉกเช่นครั้งแรกที่มันปรากฏร่างออกจากโลง สีหน้าเรียกได้ว่านับแต่ต้นไม่มีการเปลี่ยนแปลง... สภาพเช่นนี้ ยิ่งมองยิ่งชวนให้หวาดผวา แม้แต่เหล่าองครักษ์ที่คร่ำหวอดในการเข่นฆ่าสังหาร เมื่อได้เห็นคล้ายกลายเป็นอาถรรพ์น่าหวั่นหวาด เกรงจะเกิดภาพติดตาจนเก็บเอาไปฝันร้าย...
ราวหนึ่งชั่วยาม นับจากเหล่าองครักษ์รุดมาถึง ที่ถนนพลันมีเสียงรถม้าดังมาแต่ไกล จางหย่วน ทอดตามองลงไปยังถนนเบื้องล่าง เห็นรถม้าขนาดกลางเทียมม้าตัวเดียวคันหนึ่งแล่นมาอย่างเอื่อยเฉื่อย เป็นรถม้าที่ออกจะหรูหราอยู่บ้าง แม้มิได้ภูมิฐานเหมือนรถของขุนนางใหญ่เหล่าข้าราชสำนักแต่นับว่าดูเกินควรสำหรับการรอนแรมในเส้นทางกันดารป่าดง เมื่อรถเคลื่อนมาใกล้ จางหย่วน ผงกศีรษะเล็กน้อย บริวารสองคนที่ยืนด้านข้างยกมือประสานรับคำสั่ง วิ่งลงบันไดไปรอรับผู้ที่มากับรถม้าในทันที
เมื่อเห็น 'ผู้ตรวจสอบ' ลงจากรถ จางหย่วน ถึงกับสะท้านขึ้นวูบหนึ่ง ทั้งนี้เนื่องจาก ผู้ตรวจสอบที่มามีรูปลักษณ์ที่ผิดจากที่เขาคาดหมาย ร่างที่กำลังลงจากรถเป็นชายสูงวัย สวมชุดยาวหรูหรา แต่มีท่าทีงกๆ เงิ่นๆ อีกทั้งในมือถึงกับมีไม้ยาวเรียวเล็กใช้แตะพื้นเปะปะไปมาในเชิงสำรวจสภาพพื้นที่ก่อนจะเดินย่างก้าว เป็นไม้เท้าสำหรับคลำทาง...
"มันตาบอด..." จางหย่วนครางในลำคอ
ใช่แล้ว ผู้ที่กำลังเดินขึ้นมาอย่างเชื่องช้าเป็นชายสูงวัยที่ตาบอด หนวดเคราผมเผ้าขาวโพลนหมดสิ้นอายุน่าจะไม่ต่ำกว่า 70 ปี แต่เห็นได้ชัดว่ามันมีกำลังกายที่ไม่เลวนัก ยังสามารถเดินเหินก้าวเท้าพาร่างขึ้นบันไดบนทางอันลาดชันได้สะดวกอยู่พอสมควร แต่ด้วยดวงตาที่มองไม่เห็นทำให้มีท่าทีพิกลอยู่บ้างในยามเคลื่อนไหว
"น้อมพบท่านผู้ตรวจสอบ" จางหย่วน ยกมือกุมเข้าหากันแล้วโค้งร่างลงต่ำแสดงความเคารพ ทั้งๆ ที่ทราบว่าฝ่ายตรงข้ามไม่อาจมองเห็น
ผู้ตรวจสอบไม่ได้แสดงกิริยาคารวะตอบ เพียงหยุดอยู่ที่บันไดขั้นสุดท้ายก่อนถึงที่ตั้งของลานประตูที่จางหย่วนยืนรออยู่ พลางเงยหน้าขึ้นสูดจมูกไปมาครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถามเบาๆ ว่า
"มันตายแล้ว ?"
"ใช่แล้วขอรับ ร่างมันถูกข้าแทงใส่ดาบหนึ่งเสียบคาอยู่กับกำแพง เชิญท่านเข้าไปภายในเพื่อตรวจสอบ"  จางหย่วน ยังคงประสานมืออย่างให้เกียรติแต่น้ำเสียงที่รายงานมีลักษณะอวดโอ่อยู่ในที
ผู้ตรวจสอบชราส่งเสียง อ้อ ขึ้นคำหนึ่ง แล้วหันกายกลับ ก้าวเท้าเดินลงบันไดไปในทางที่พึ่งเดินขึ้นมา กิริยาเช่นนี้ทำเอา จางหย่วน และบริวารทั้งสี่ถึงกับงุนงง รีบร้องเสียงดังขึ้น
"ช้าก่อนท่านผู้ตรวจสอบ ไฉนท่านไม่เข้าไปยืนยันซากสังขารของจอมภูตให้กับพวกเรา"
ชายชราหยุดเท้า เอียงหน้ากลับมากล่าวเบาๆ
"นั่นไม่ใช่มัน..."
จางหย่วนทำหน้าปั้นยาก อ้าปากค้างงุนงงสับสนกับคำตอบของชายชราตาบอดที่มาในฐานะผู้ตรวจสอบ รวมถึงเหล่าองครักษ์ที่ยืนรายล้อมในที่นั้นต่างก็สงสัยจนต้องหันมองหน้ากันไปมา
"เฮอะ ! ขออภัยที่ข้าน้อยต้องกล่าวตามตรง ท่านทั้งดวงตามองไม่เห็นทั้งไม่ได้เข้าไปสัมผัสใกล้ชิดร่างของมัน เหตุใดท่านจึงกล่าวว่านั่นไม่ใช่มัน !"   จางหย่วนแค่นเสียงขึ้นอย่างเย็นชาด้วยความไม่พอใจ
ชายชราตาบอดหัวเราะเบาๆ ก่อนจะกล่าวตอบพลางเดินลงไปเบื้องล่างโดยไม่หยุดเท้า
"มันเป็นจอมภูตมันย่อมไม่ตาย เมื่อตายก็ย่อมไม่ใช่จอมภูต อีกทั้งหากเป็นมันจริง ด้วยฝีมือระดับเจ้า ไม่สมควรหลงเหลือชีวิตอยู่ได้อีกแล้ว..."  ชายชราตอบเรียบๆ แล้วเดินจากไป ทิ้งให้เหล่าองครักษ์ยืนนิ่งด้วยความงงงัน โดยเฉพาะจางหย่วนถึงกับทำตาโตเบิกค้าง
ขณะเดินขึ้นรถ ชายตาบอดกล่าวกับคนขับรถที่มาพยุงเขาว่า
"มันเป็นเพียงตุ๊กตาผี จอมภูตน่าจะพาเป้าหมายหลบเร้นไปไกลแล้ว เจ้ารีบพาข้าไปพบแม่ทัพหม่า..."
"ท่านผู้นั้นบัดนี้ใช้แซ่เจิ้ง นายท่านโปรดเรียกในนามใหม่" คนขับรถม้าเอ่ยอย่างนอบน้อมแต่ท้ายเสียงกลับกร้าวอยู่บ้าง แสดงว่าเขาเป็นบริวารของผู้แซ่เจิ้งที่พึ่งกล่าวถึง จึงไม่พอใจที่ท่านเหนือของมันถูกเอ่ยถึงด้วยแซ่เดิม
"โอ ขออภัยๆ เราชราแล้ว... ไปกันเถอะ" ชายชราตาบอดกล่าวเบาๆ พลางเข้าไปในรถม้าอย่างเงียบงัน
................................
"ตื่นๆ ตื่นได้แล้วฝ่าบาท..."
เป็นเสียงที่ปลุกคุณชายชุดขาวให้สะลึมสะลือตื่นขึ้น เขาค่อยๆ ลืมตา แต่ต้องหยีตาลงอีกครั้งเนื่องจากพบเจอกับแสงแดด เขาพบว่าตัวเองอยู่ในที่โล่ง แสงแดดเริ่มแรงมากแล้วน่าจะเป็นเวลาสาย ดีว่านอนอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่จึงไม่ถูกแสงแดดโดยตรง ชั่วครู่หนึ่งจึงมองเห็นว่า ผู้ที่กล่าวปลุกพร้อมกับเอามือตบที่หน้าเขาเบาๆ เป็นชายสูงวัยอายุราว 50 เศษ ใบหน้ากลมรูปไข่ศีรษะล้านเลี่ยนที่แต่งตัวซอมซ่อแบบชาวนาผู้หนึ่ง
ยามตื่นจากภวังค์พลันสะดุ้งผลุดลุกขึ้นนั่งจนศีรษะแทบชนเข้ากับชายหัวล้านร่างอวบท้วม ความจำสุดท้ายของเขาคือ การถูกพุ่งเข้าหาด้วยผีดิบชุดดำที่กระแทกโลงออกมา น่าสะพรึงกลัวสุดบรรยาย อดสั่นสะท้านด้วยความหวาดหวั่นไม่ได้ แต่ชั่วครู่หนึ่งก็เริ่มนึกถึงภาพการไล่ล่าและการต่อสู้ที่สยดสยอง มีผู้คนต้องสังเวยชีวิตเพื่อเขามากมายส่วนใหญ่ตายอย่างคับแค้น คิดถึงตอนนี้ถึงกับอดหลั่งน้ำตาออกมาไม่ได้
ฉาด ! เสียงดังสนั่น คุณชายชุดขาวถึงกับถลาไปด้านข้าง ใบหน้าถูกชายสูงวัยตบใส่ฝ่ามือหนึ่ง รุนแรงจนสมองมึนงง ใบหน้าร้อนผ่าวปวดแปลบไปแถบหนึ่ง ในปากรู้สึกได้ถึงรสเค็มกร่อยและกลิ่นคาวเลือด
"อา... ไฉนท่านลงมือต่อข้า ท่านเป็นใครกัน !?" คุณชายชุดขาวละล่ำละลักกล่าวขึ้นอย่างตกใจ แต่นับว่าเรียกสติคืนมาได้ไม่น้อย ในชีวิตนี้เขาย่อมไม่เคยสัมผัสการถูกคุกคามเช่นนี้มาก่อน แต่ในช่วงเวลาเพียง 12 ชั่วยามที่ผ่านมา เขาได้เผชิญกับเรื่องสะท้านขวัญมากมายที่ล้วนไม่เคยพบมาก่อนในชีวิต ชีวิตมักเป็นเช่นนี้... ไม่อาจชะล่าใจ มันมีโอกาสพลิกผันได้ตลอดเวลา... เมื่อเริ่มตั้งสติได้เขาพลันจ้องมองใบหน้าของชายสูงวัยอย่างเพ่งพิจารณา รู้สึกคุ้นๆ เหมือนเคยพบเห็นจากที่ใดมาก่อน
ชายศีรษะล้านผู้มีคิ้วบาง พลันลุกขึ้นยืนก่อนโค้งคาราวะแทบจรดพื้นด้วยใบหน้าเกลื่อนด้วยรอยยิ้ม
"ข้าพระองค์คือผู้ที่ถูกสั่งให้ต้องมารอรับฝ่าบาท ณ สถานที่นี้มานานหลายปีแล้ว... เดิมทีแซ่จ้าว นามเสียน  แต่ในยุทธภพผู้คนเรียกขานให้เป็น 'จอมภูต' แลดูใหญ่โต นับว่าเกินจริงน่าละอายอย่างยิ่ง..."
"จอมภูต... ท่านคือ จอมภูต !?"  คุณชายชุดขาวที่ถูกเรียกเป็นฝ่าบาทร่ำร้องขึ้น
"ถูกต้อง ข้าพระองค์ คือ จอมภูต รับรองไม่แปลกปลอม นามนี้แม้แลดูพื้นๆ แต่ร่วม 30 ปีที่ผ่านมาในยุทธภพยังไม่ปรากฏว่ามีใครลอกเลียนหรือกล่าวอ้างเป็นข้าพระองค์มาก่อน..." ชายศีรษะล้านรูปไข่กล่าวอย่างแย้มยิ้มจนตาหยี
"ดื่มน้ำและอาหารที่ด้านข้างสักเล็กน้อย สักครู่ค่อยสนทนา แต่โปรดเร่งรีบหน่อย เรายังต้องเดินทางต่ออีกหลายก้าว ไปยังที่พักเชิงเขาด้านนั้น"  ชายสูงวัยชี้มือไปที่ห่อผ้าที่แกะวางอยู่บนพื้น จากนั้นชี้มือไปตามทางเดิน เห็นหลังคาของบ้านหลังหนึ่งอยู่ลิบๆ
คุณชายชุดขาวผงกศีรษะ เขาไม่มีทางเลือกอื่นใด อีกทั้งเมื่อได้สติกลับมาก็รู้สึกทั้งหิวและกระหาย เขาไม่ได้กินอาหารหรือแม้กระทั่งดื่มน้ำมาตั้งแต่เมื่อวานยามเช้า หันกายไปบิขนมเปี๊ยะในห่อผ้ากัดกินอย่างเร่งร้อน สลับกับการดื่มน้ำจากถุงหนังใบหนึ่งพอให้หายติดคอ ผ่านไปชั่วรครู่ขนมเปี๊ยะสองชิ้นและน้ำในถุงหนังขนาดย่อมหมดลง เขาแม้ยังไม่อิ่มแต่นับว่าเริ่มมีพละกำลังกลับคืนมา สติพลันแจ่มใสกว่าเดิม เริ่มหันไปมองรอบกาย เมื่อเห็นโดยรอบถึงกับสะดุ้งเฮือก ที่แท้ตอนนี้เขานั่งอยู่ในสุสาน !
บริเวณที่ห่างออกไปมีแต่ป้ายหลุมศพ ตั้งเรียงราย ข้างๆ ตัวมีบ่อน้ำใหญ่บ่อหนึ่ง สภาพเก่าโบราณ แต่ทั่วบริเวณยังดูสะอาดไม่มีวัชพืชรกปรกคลุม น่าจะเป็นสุสานที่ได้รับการดูแลเป็นอย่างดีจากสัปเหร่อ
"ข้ามายังที่นี้ได้อย่างไร ท่านเป็นผู้ช่วยเหลือข้าหรือ... แล้วผีดิบตนนั้นไปไหนแล้ว... ?" คุณชายชุดขาวเริ่มตั้งคำถามกับชายสูงวัยร่างท้วม ที่นั่งผิงโคนต้นไม้ใหญ่อยู่อย่างสบายใจ
"ข้าพระองค์พาฝ่าบาทขึ้นมาจากบ่อน้ำใหญ่นั่น ด้านล่างของมันมีทางลับเป็นอุโมงค์น้ำใต้ดินเชื่อมต่อกับอารามบนเขามาจนถึงสุสานแห่งนี้ ส่วนสิ่งที่พระองค์เรียกว่า ผีดิบ มันเป็นของเล่นสิ้นเปลืองที่ข้าพระองค์สร้างขึ้น เชื่อว่าถึงตอนนี้มันน่าจะพังไปแล้ว... สิ้นเปลืองๆ สิ้นเปลืองจริงๆ"   ชายสูงวัยกล่าวด้วยรอยยิ้ม แต่ตอนท้ายดูหดหู่แฝงความเสียดายอยู่บ้าง
"ของเล่น..." ชายหนุ่มคราง พลันเขานึกขึ้นได้ว่าเคยเห็นชายสูงวัยคนนี้จากที่ใด ที่แท้เมื่อตอนเขาถูกจับโยนลงใส่โลง ในโลงมีร่างอื่นนอนหงายอยู่ภายในก่อนอยู่แล้ว เป็นชายศีรษะรูปไข่คนนี้ เพียงแต่เขาทันเห็นแค่แวบเดียวความรู้สึกทั้งมวลก็ดับวูบไป เชื่อว่าหนึ่งในสองคนนี้เป็นผู้ทำให้เขาสิ้นสติ
"ขอประทานอภัยอีกครั้งในการขนย้ายนั้น หากไม่ทำให้พระองค์หมดสติหยุดการขยับเคลื่อนไหวก่อน จะเป็นการยากลำบากในการเดินทาง หากแตกตื่นดิ้นรน เกรงจะมีอันตราย ข้าพระองค์จึงจำเป็นต้องทั้งจี้สกัดจุดให้ร่างแข็งทื่อ และทำให้ฝ่าบาทหมดสติเสียก่อนเพื่อระงับความแตกตื่นเคร่งเครียดของจิตใจ"
ชายสูงวัยพุดจบก็ลุกขึ้นยืน สีหน้าที่ยิ้มแย้มพลันเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดจริงจัง กล่าวช้าๆ ว่า
"ทรงอยากมีชีวิตอยู่หรือไม่ !"
คำพูดแม้แช่มช้า แต่ทำให้ชายหนุ่ม หรือ ที่จริงแล้วเขาผู้นี้ก็คือ จักรพรรดิเจี้ยนเหวิน พระนาม จูอวิ๋นเหวิน ผู้สืบทอดบัลลังก์ต้าหมิงต่อจากปู่ จักรพรรดิหงอู่ ปฐมกษัตริย์ราชวงศ์หมิง หมิงไท่จู่ จูหยวนจาง ผู้ถูก เยียนอ๋อง จูตี้ ที่มีศักดิ์เป็นอาบุกเข้ายึดอำนาจชิงบัลลังก์จนต้องเผาพระราชวังแล้วหลบหนีออกมานั่นเอง !
คำถามนี้สะท้านขวัญ โดยเฉพาะกับผู้ที่พึ่งผ่านการถูกล่าอย่างนองเลือดมา คนหากไม่อยากมีชีวิตอยู่ใยจึงต้องหนีหัวซุกหัวซุนเช่นนี้ แต่หากมองในอีกด้าน ผู้ที่เคยอยู่บนจุดสูงสุด เป็นเจ้าเหนือสรรพสิ่งและสรรพชีวิตบนผืนแผ่นดิน บัดนี้เป็นเพียงคนหลบหนีไร้อำนาจใดๆ การมีชีวิตอยู่เช่นนี้มันไม่น่าอับอายและน่ารันทดยิ่งกว่าตายอีกหรือ... กับคำถามนี้ จูอวิ๋นเหวิน ถึงกับตอบไม่ได้พูดไม่ออก...
จอมภูต  จ้าวเสียน ส่ายหน้าช้าๆ
"เป็นไรแล้ว เรื่องนี้ตัดสินใจไม่ได้หรือ... อยากอยู่หรืออยากตายโปรดแจ้งมา เวลาไม่เช้าแล้ว พวกเรายังมีเรื่องมากหลายต้องกระทำ"
"อยาก... อยากมีชีวิตอยู่ !"  จูอวิ๋นหวินกล่าวออกมาในที่สุด
ใช่แล้ว... บัลลังก์ราชวงศ์หมิงเป็นเสด็จปู่มอบให้ แผ่นดินเป็นของเขาโดยชอบธรรม เสด็จอาต่างหากที่กระทำชั่วช้า แย่งยึดครอบครอง เขาจำต้องมีชีวิตอยู่เพื่อกอบกู้สิทธิของเขาคืน ไม่เช่นนั้นหากยอมตายง่ายๆ จะลงไปพบหน้าเสด็จปู่ เสด็จพ่อ หรือแม้แต่เหล่าองครักษ์ กับทหารที่ล้มตายไปนับหมื่นๆ คน เพื่อเขาได้อย่างไร !
"ดี ! เช่นนั้นก็ดีแล้ว"  จอมภูตยกนิ้วหัวแม่โป้งให้ พลางเอ่ยปากอย่างแย้มยิ้ม
"แล้วท่านอยากเป็นจักรพรรดิหรือสัปเหร่อล่ะ !?"
จูอวิ๋นเหวินถึงกับหูอื้อสมองมึนงงกับคำถามอันพิสดาร ตัวเขานั้นเป็นจักรพรรดิ ผู้ปกครองจักรวรรดิต้าหมิงอันยิ่งใหญ่ ทำไมเขาต้องเลือกว่าอยากเป็น จักรพรรดิหรือไม่ อีกทั้งตัวเลือกที่เอามาเทียบกลับเป็น สัปเหร่อ อาชีพต่ำต้อย เป็นพวกหากินกับศพของคนตาย มันช่างเป็นเรื่องที่ไม่ควรเอามาเป็นคู่เทียบกันในตัวเลือกเสียเลย !
"สัปเหร่อ... จักรพรรดิ..."  จักรพรรดิหนุ่มพูดไม่ออก เขาไม่เคยถูกฝึกสอนให้รับมือกับเหตุการณ์พิกลพิสดารเช่นนี้
"หากอยากเป็นจักรพรรดิก็ย่อมได้ แต่ท่านจะกลายเป็นอดีตจักรพรรดิที่ตายแล้วอย่างรวดเร็ว แต่หากเป็นสัปเหร่อน้อยท่านยังสามารถมีชีวิต จริงอยู่อาจจะไร้เกียรติไปบ้างหากเอาสองอย่างนี้มาเทียบกัน แต่เมื่อมีชีวิตอยู่ย่อมดีกว่าตายมิใช่หรือ... มีแต่คนเป็นที่มีชีวิตจึงยังมีโอกาสพลิกฟื้น สามารถก่อร่างสร้างตัว ดูแต่เถ้าแก่ใหญ่จูฉงปา เดิมทีเป็นแค่ชาวนายากจนเข็ญใจแทบอดตายในแดนชนบท สุดท้ายยังสามารถสร้างตัวจนกลายเป็นหมิงไท่จู่ เป็นเสด็จปู่ของท่าน แล้วตัวท่านเล่า ไม่คิดเอาเยี่ยงอย่างบรรพชนบ้างหรอกหรือ... ?"  ภูตกล่าวด้วยสีหน้าอันมั่นคงแล้วหยุดให้จูอวิ๋นเหวินครุ่นคิดครู่หนึ่ง จากนั้นจึงกล่าวต่อ
"ก่อนอื่น จงเปลี่ยนตัวเองเป็นคนใหม่ ต่อไปนี้ท่านไม่ใช่จักรพรรดิ แต่เป็นสัปเหร่อน้อย นามว่า เมิ่งเถียน คำว่า เมิ่ง ที่แปลว่า ฝัน คำว่า เถียน ที่แปลว่า นา บ้านเดิมอยู่ อู๋ซี แดน เจียงซุ ครอบครัวตายหมดด้วยโรคระบาดหลังอุทกภัยครั้งใหญ่ พึ่งมาขอเป็นศิษย์ของข้า สัปเหร่อเสียน ที่นี่ ออ ผู้คนแถบนี้เรียกข้าว่า สัปเหร่อเสียน ไม่ก็ เรียกเป็น อาสี่"
จูอวิ๋นเหวินพยักหน้าช้าทำตาโตอย่างอัศจรรย์ใจ
"ออ ที่แท้ท่านเป็นสัปเหร่อ... ไม่สิท่านเป็นยอดฝีมือที่เสด็จปู่ตระเตรียมไว้ช่วยข้าในคราบปลอมเป็นสัปเหร่อ... ดี ! ดียิ่ง แนบเนียนยิ่ง !"
เขาหยุดไปครู่หนึ่งทำท่าใช้ความคิดสักครู่ก็ขมวดคิ้วย่นแล้วกล่าวว่า
"ตัวตนปลอมที่ท่านมอบให้ข้าเช่นนี้แม้คล้ายดี แต่หากมีการสืบค้นข้อมูลของทางการก็ย่อมถูกจับได้ อย่าได้ลืม ตอนนี้เสด็จอาครองอำนาจบ้านเมือง รายชื่อผู้คนย่อมมีบันทึกในทะเบียนราษฎร หากใช้ตัวตนปลอมมิไปสะกิดความสนใจของทางการขึ้นง่ายๆ หรือ...?"
จอมภูตหัวเราะชอบใจ พลางยกมือขึ้นโบก
"ไม่ๆ ไม่แปลกปลอม เมิ่งเถียน มีตัวตนจริง ครอบครัวมันและคนรู้จักก็สิ้นชีวิตลงจริง พวกเขาตายในโรคระบาดที่คร่าชีวิตคนทั้งหมู่บ้าน ท่านคงเคยได้ยินเรื่องโรคระบาดหลังอุทกภัยครั้งนั้นบ้างกระมัง"
เมื่อเริ่มเสกสรรปั้นตัวตนใหม่ คำพูดคำจาที่เป็นพิธีการก็คลายไป จอมภูตเริ่มใช้คำทั่วไปกับจูอวิ๋นเหวิน แสดงว่าเขาพร้อมแล้วที่จะเริ่มขั้นตอนแปลงตัวตนให้จักรพรรดิหนุ่มผู้ไร้บัลลังก์...
"อา... ในรอบสองสามปีมานี้ข้าวุ่นวายอกสั่นขวัญหายกับการก่อการของเสด็จอา อาจมีบางเรื่องราวตกหล่นไปบ้าง แต่เชื่อว่าทางการมีบันทึกทั้งหมด" จูอวิ๋นเหวินกล่าวอย่างละอาย ที่ตนเองบกพร่องในการรับรู้ข่าวสารความยากลำบากถึงขั้นเรื่องการเกิดโรคระบาดล้างหมู่บ้านของราษฎร
"เอาล่ะ นับแต่นี้ต่อไป เจ้าคือ เมิ่งเถียน สัปเหร่อน้อยศิษย์ของข้า ระหว่างนี้เราจะถูกว่าจ้างให้ไปส่งศพยังต่างแดน นี่คือโอกาสในการหลบออกจากเมืองหลวงโดยไม่มีคนสงสัย การนี้อาจจะลำบากไปบ้างทั้งต้องฝืนใจกับการอดทนรอหลายส่วน แต่จงจำไว้ว่ามันคือทางเดียวที่เจ้าจะพ้นไปจากเอื้อมหัตถ์ของเยียนอ๋อง เพื่อออกจากเมืองหลวงได้ขอจงอดกลั้นและปรับตัว"
จอมภูตกล่าวช้าๆ ท่าทีราวครูชนบทสั่งสอนเด็กนักเรียน...  จูอวิ๋นเหวิน หรือ ตอนนี้กลายเป็น เมิ่งเถียน พยักหน้าเบาๆ ราวกับกำลังพยายามปลุกปลอบความกล้าให้กลับคืนมา
"เข้าใจแล้ว ท่านคือจอมภูตยอด ที่ปลอมเป็นสัปเหร่อ ตุ๊กตาผี คือ ตัวลวงว่าเป็นจอมภูต เพื่อดึงความสนใจในยามลงมือช่วยข้า และต่อไปข้าก็จะปลอมเป็นสัปเหร่อน้อยคอยติดตามท่านหลบหนีออกไป หาทางตั้งต้นกันใหม่ !"
พลันจูอวิ๋นเหวินขับกายขึ้น เข้ามาคุกเข่าลงตรงหน้าจอมภูต สองมือประสานในท่าคาราวะอย่างแน่วแน่
"หากมีท่านช่วยเหลือ ข้าเชื่อว่าเราสามารถจัดการเสด็จอา ชิงบัลลังก์คืนมาได้แน่ ! เมื่อสามารถออกไปจากเมืองหลวง เราค่อยหาทางชักชวนเหล่าผู้ภักดีต่อเสด็จปู่และราชวงศ์ ข้าเชื่อว่าเราย่อมมีกำลังเพียงสามารถต่อกรกับเสด็จอาได้ และข้ามั่นใจว่าด้วยสิ่งที่ท่านใช้ช่วยเหลือข้าในอารามร้างนั้น หากเราจัดสร้างเป็นกองทัพขึ้นมา ย่อมสามารถช่วงชิงอำนาจคืนได้ในเวลาไม่กี่วัน !" จักรพรรดิหนุ่มกล่าวอย่างมั่นใจ เมื่อนึกถึงความสามารถที่เหนือล้ำของเจ้าสิ่งนั้น
"ไม่มีแล้ว ไม่สามารถสร้างใหม่ได้แล้ว !"  จอมภูตแค่นเสียงออกมา ส่ายหน้าอย่างคับแค้นอับจน
"หา... ไหนท่านว่ามันเป็นของเล่นของท่าน เหตุใดจึงไม่สามารถสร้างใหม่ได้ ในเมื่อท่านเคยสร้างมันมาแล้ว !?" จูอวิ๋นเหวินคราง
"เจ้าคิดว่ามันสามารถสร้างกันได้ง่ายๆ หรือ ข้าใช้เวลากว่า 20 ปี ค่อยๆ ประดิษฐ์ตุ๊กตาผีนั้นมาขึ้นจากซากศพมนุษย์และสัตว์หลายร้อยร่าง แสวงหายาสมุนไพรและ รวบรวมวัตถุไสยเวทย์ทั่วหล้าตั้งแต่แดนจงหยวน แดนใต้ไปจนจรดถึงแดนตะวันตก กว่ามันจะสามารถใช้การได้เช่นนี้... อาศัยทั้งทรัพย์สินเงินทอง เวลา ความรู้และ... โชค มากมายจึงทำสำเร็จ ไม่มีทางทำเพิ่มอีกได้ !"
จอมภูตพร่ำออกมาราวทำนบทลาย แสดงอาการสุดเสียดายในสิ่งประดิษฐ์ที่เสียหายไปออกมาทางสีหน้าอย่างเด่นชัด ปุบปับพลันทำหน้ากึ่งยิ้มกึ่งบึ้งแล้วพูดขึ้นว่า
"อันที่จริง... เมื่อครู่ข้าก็ถามเจ้าไปแบบนั้นเอง เรื่องอยากอยู่หรืออยากตาย เพราะถึงแม้เจ้าอยากจะตายข้าก็คงอนุญาตไม่ได้... ตอนนี้ เจ้าเป็นสมบัติหนึ่งเดียวที่พอจะทำให้ข้าไถ่ถอนการลงทุนทั้งสามารถสร้างผลกำไรกลับคืน !"
"ข้าเป็นสมบัติ !?"  จูอวิ๋นเหวินคราง รู้สึกเหมือนตัวเองถูกจับเป็น เพื่อนำมาเรียกค่าไถ่
"ถูกต้อง ข้าขอบอกว่า เจ้าตุ๊กตาผีตัวนั้น ข้าใช้ทรัพย์สินแทบทั้งหมดที่มีในการประดิษฐ์มันขึ้นมา และเพื่อช่วยเจ้าข้าจึงต้องเสียมันไป ดังนั้น... หลังจากนี้เจ้าคือการลงทุนครั้งใหม่ของข้า จะต้องใช้คืนมาทั้งเงินต้นและผลกำไร !"
จอมภูตคำรามแล้วหัวเราะดังก้องไปทั้งสุสาน
.......................................


## บทที่ 6 สัปเหร่อน้อย

หลายวันผ่านไป จูอวิ่นเหวิน เริ่มชินกับสภาพการเป็น เมิ่งเถียน ยามนี้จากจักรพรรดิหนุ่มกลายเป็นสัปเหร่อน้อย เขาอาศัยอยู่ในบ้านหลังหนึ่งในเขตป่าช้า ที่นั่นเป็นทั้งบ้านที่พักของสัปเหร่อ ที่ทำงาน และโกดังเก็บศพ เช้าขึ้นมาเมิ่งเถียนก็ถูกสั่งให้เริ่มต้นทำงาน ตั้งแต่ปัดกวาดเช็ดถูสถานที่และโลงทั้งหลาย จุดธูปเทียนจัดเครื่องเซ่นไหว้ศพที่ญาตินำมาฝาก ศพเหล่านี้แม้มีไม่มาก แต่ก็ทำให้ เมิ่งเถียน ลนลานด้วยความกลัวผีอยู่หลายวัน แต่พอนานเข้าก็เริ่มชิน ศพส่วนใหญ่เป็นศพใหม่สภาพไม่น่ากลัว และยังไม่มีกลิ่นเหม็นเน่า พวกนี้พอรับมือไหว แต่หากเป็นศพตายตกน้ำ ศพคนตกหน้าผา ตายด้วยอุบัติเหตุ โดนฆ่าฟัน พวกนี้เขายังใจไม่ถึงพอ เวลาเข้าใกล้ต้องกลั้นจมูกหยีตา สุดท้ายยังต้องอาศัย อาจารย์ หรือ แท้จริงแล้วก็คือ จอมภูต ช่วยจัดการตกแต่งศพ งานของสัปเหร่อต้องทำให้ศพอยู่ในสภาพที่ดีที่สุด ไล่ตั้งแต่ชำระล้างทำความสะอาด ทำการตกแต่งศพ ที่ตายดีก็แล้วไปอาจจะแค่แต่งหน้าใช้เครื่องประทินตกแต่งนิดหน่อยให้สภาพดูคล้ายคนเป็นกว่าเดิม แต่ที่ตายไม่ดีมาดแผลอาจารย์นับว่าชำนาญอย่างยิ่ง จัดแจงเย็บปะเข้าที่ตกแต่งบาดแผลทำได้แนบเนียน ญาติพี่น้องที่มีเห็นสภาพหลังผ่านการจัดการของสัปเหร่อเสียน หรือ อาสี ก็พอใจ ต่างยินดีเพิ่มเงินให้อีกเป็นเท่าตัว   งานจัดการกับซากสังขารเหล่านี้นับว่าเป็นประสบการณ์ที่ไม่น่าเชื่อว่าผู้ที่เกิดมาภายใต้ราชบัลลังก์อย่างเขาจะต้องมาพบ แต่สุดท้ายยังสามารถเป็นลูกมือได้ ข้อดีอยู่อย่างคือ เขาคล่องในการอ่านเขียน อาจารย์มีตำราให้อ่านก็อ่านเข้าใจ ไม่ต้องเสียเวลามาสอนทุกขั้นตอนเหมือนพวกไม่รู้หนังสือ การเรียนจากตำราประหยัดเวลาได้หลายส่วน
งานสัปเหร่อแบ่งออกเป็นสองสถาน สถานแรกคือ ภายนอก สถานที่สองคือ ภายใน
ภายนอก คือ การที่ญาติเรียกสัปเหร่อไปจัดการศพให้ที่บ้าน เริ่มตั้งแต่จัดหาโลงไม้ตามฐานะและความเหมาะสม นำไปยังบ้านผู้ตายจัดการตกแต่งศพแล้วบรรจุลงโลงเพื่อทำพิธี เสร็จแล้วก็นำศพแห่กลับมาจัดการกลบฝังในสุสาน
ภายในคือ ไปรับศพกลับมาไว้ยังโกดัง พวกนี้ส่วนมากเป็นเพราะต้องการขนส่งไปต่างเมือง เอาไปฝังที่บ้านเดิม หรือเอาไปส่งยังสถานที่ซึ่งญาติพี่น้องจัดหาไว้ ตามความเชื่อว่านำมาซึ่งความเป็นมงคลของลูกหลานสร้างความมั่งคั่งมั่นคงให้วงศ์ตระกูล ตามแผนการ เมิ่งเถียน จะเล็ดลอดออกไปกับขบวนส่งศพประเภทนี้ เพื่อหลบเร้นการค้นหาของจูตี้ แต่ยังจำเป็นต้องรอโอกาสให้ฝ่ายครองอำนาจเริ่มผ่อนคลายการเฝ้าระวัง
การจัดการกับศพหากว่าตัดเอาเรื่องความกลัวและความสะอิดสะเอียนออก ที่เหลือก็เป็นเรื่องไม่ยาก ต่อให้ เมิ่งเถียน ยกศพพลาดทำหัวของศพกระแทกขอบโลงเสียงดังศพก็ไม่ลุกมาบ่น หรือตบตีเขา การจัดการกับศพนานไปก็ชินไม่ค่อยมีอะไร การจุดธูปจุดเทียนเซ่นไหว้ยังนับว่าน่ากังวลกว่า ไม่ใช่เพราะคนตายจะไม่ได้รับเครื่องเซ่นจนอิ่ม หากแต่ต้องระวังเพลิงไหม้ ต้องคอยตรวจตราตลอด อีกอย่างที่พลาดไม่ได้เลยคือ การจดจำศพและจัดทำบัญชีชื่อของคนตาย ศพบรรจุลงโลงแล้วถูกขนย้าย หากส่งศพถูกส่งไปผิดบ้านเป็นเรื่องใหญ่มาก ใครที่ไหนยินดีจัดการกับศพที่ไม่ใช่ญาติของตน อีกทั้งย่อมต้องห่วงกังวลว่าศพญาติตนที่แท้อยู่ที่ไหน เป็นเรื่องใหญ่โตขึ้นได้หากไม่ระวังเรื่องนี้ ว่ากันว่าเคยมีการเข่นฆ่ากันเกิดขึ้นมาแล้วจากการขนส่งศพผิด ญาติของผู้ตายโกรธที่ได้ศพผิดไป ไม่เก็บไว้เอาไปเผาทิ้ง ญาติอีกฝ่ายตามมาเอาเรื่อง ถึงกับยกพวกปะทะกันจนมีคนตายไปอีกหลายราย แต่นั่นไม่ใช่เรื่องในหน้าที่ของสัปเหร่อเสียน สัปเหร่อเสียน นับว่าเป็นผู้มีชื่อเสียงคนหนึ่งในตำบล หากเขารับจัดการศพญาติพี่น้องเป็นอันว่าวางใจได้ ต่อให้ศพถูกประหารส่งมา เขายังคงเย็บต่อศีรษะเข้ากับร่างให้เป็นอย่างดี สามารถมีศพครบส่วนในการบรรจุฝัง  หรือกระทั่งพวกที่เพชฌฆาตกลั่นแกล้ง ทำการประหารแบบ "บั่นน้ำเต้า" หมายถึงตัดให้เลยขึ้นมาโดนส่วนที่เป็นกะโหลก แบบนี้สัปเหร่อทั่วไปจะเย็บต่อให้ไม่ได้ต้องกลายเป็นศพไม่ครบซากน่าสังเวชไป แต่... ไม่ใช่อาสี่ สัปเหร่อเสียน เขามีวิธีอันพิสดารสามารถต่อชิ้นส่วนคืนร่างให้ได้ ทั้งแต่งศพให้กลับมีสภาพดี อย่างไรก็ตาม... ญาติต้องจ่ายแพงอยู่สักหน่อยหากมาที่นี่
การว่าจ้างสัปเหร่อเสียน ผู้คนทั่วไปรู้ว่าจ้างได้ด้วย "สามดี"
หนึ่ง คือ เงินดี เงินยิ่งมากงานยิ่งประณีต หากญาติมีเงินมากพอ เหรียญใส่ในปากของศพอาจเป็นเหรียญทองหายากสมัยราชวงศ์ถัง ผ้าปิดหน้าศพอาจเป็นผ้าไหมล้ำค่าจากโพ้นทะเล...
สอง คือ สุราดี นอกจากรับเงินแล้วหากต้องการให้ศพออกมาดี หากญาติกำนัลเหล้าลือชื่อรสเป็นเลิศ สภาพศพก็จะยิ่งดูดีงาม บางคราถึงกับมีสภาพงดงามชวนมองกว่าตอนเป็นๆ เสียด้วยซ้ำ
สาม คือ นารีดี แน่นอนว่าคนมีอาชีพอยู่กับศพ การหาหญิงมาเคียงคู่เป็นเรื่องที่แสนยาก หากญาติบ้านใดสามารถจัดหาคณิกาชั้นเลิศมาให้ความสุขกับสัปเหรอเสียนได้ ว่ากันว่าศพผู้ตายแทบจะได้รับการดูแลเทียบเท่าร่างในสุสานหลวงเลยทีเดียว แต่เรื่องนี้ยากเย็นอยู่บ้าง เพราะต้องหว่านล้อมคณิกาให้มาปรนเปรอสัปเหร่อ และต้องเดาใจสัปเหร่อว่าต้องตาต้องใจนางคณิกาแบบไหน เรื่องนี้หากผิดพลาดได้ไม่คุ้มเสีย อาจทิ้งเงินเปล่าๆ แถมได้ความขุ่นเคือง ดังนั้นผู้คนมักกำนัลสัปเหร่อเสียด้วย เงิน และ สุรา มากกว่า
ด้วยมาตรฐานที่สูงในการทำงาน กิจการของสัปเหร่อเสียน อาสี่ นับว่าไม่เลว เมิ่งเถียน จึงไม่ลำบากมากนักในเรื่องอาหารและข้าวของเครื่องใช้ แม้แต่สุรา ถึงแม้จะไม่ได้เป็นยอดสุราเหมือนในพระราชวัง แต่ก็นับว่าไม่ได้มีรสขื่นขมเหม็นสาบแบบคนยากดื่ม นับว่าพอให้ความบันเทิงลดความกลัดกลุ้มร้อนใจได้บ้างในยามพลุ่มพล่านใจ  เว้นแต่อย่างเดียว... นารี... อาสี่ ไม่ยินยอมให้เมิ่งเถียนออกไปเที่ยวสำนักนามโลมเพื่อผ่อนคลายกับนางคณิกาเป็นอันขาด  เพราะอยากจะระวังป้องกันไม่ให้ใครพบเห็น... และหากถูกพบเห็นโดยคนของ จูตี้ ย่อมเป็นอันตราย !
หากล่าวกันตามความจริง จูตี้ เมื่อสามารถยึดครองบ้านเมือง ควรสามารถเกณฑ์คนตรวจค้นทั่วอาณาเขตนครหลวงและชานเมืองเพื่อล่าตัว จูอวิ๋นเหวินได้ไม่ยาก หากแต่... จูตี้มีจุดอ่อนตรงหน้าบางในบางกรณี... เขาไม่อยากได้ชื่อว่า ฆ่าญาติชิงบัลลังก์ แม้แต่ตอนลุกขึ้นก่อการชิงอำนาจ ยังใช้ข้ออ้างว่า "จิ้งน่าน" ลงมือทำไปเพื่อกวาดล้างขุนนางทรยศ ช่วยค้ำจุนบัลลังก์ให้จักรพรรดิ ในวันที่บุกเข้านครหลวงเขาจึงทำพลาดครั้งใหญ่ คือ ปล่อยให้ จูอวิ๋นเหวิน เลือกเอาเองระหว่าง ออกมายอมแพ้แล้วยกบัลลังก์ให้เขาดีๆ หรือ เครียดจัดคับแค้นจนฆ่าตัวตายไปเสียพ้นๆ ทำให้เกิดปัญหาตามมา เมื่อ จูอวิ๋นเหวิน เลือกกระทำตามแบบของตนเอง เผาวังแล้วหลบหนี... ดังนั้น การจะไล่ล่าอย่างเอิกเกริกไม่สามารถทำได้ สิ่งที่เกิดขึ้นคือ ฝ่ายหนึ่งหลบเร้นไล่ล่า อีกฝ่ายซุกซ่อนรอเวลา คล้ายคนปิดตาแล้วชกกัน หากยังไม่ถูกตัวก็คลำต่อไป แต่หากคลำพบ ย่อมลงมือเต็มกำลัง เพราะฉะนั้น นารี จึงกลายเป็นของห่างไกลของ เมิ่งเถียน... และยังกลายเป็นสิ่งสุดปลายมือของ อาสี่ ด้วยเช่นกัน เพราะหากเขาไปหอคณิกา ไม่อาจมีอะไรรับประกันว่า เจ้าหนุ่มหน้าเกลี้ยงคนนี้จะไม่ย่องออกไปหาหญิงสาวด้วยอีกคน นับเป็นความลำบากประการหนึ่งของ จอมภูต...
"ตัดมันออกเสียน่าจะดี"
สัปเหร่อเสียนพึมพำเบาๆ อยากจับ ลูกศิษย์ตอน !  แต่เมื่อได้คิดว่า 'สิ่งนั้น' มันอาจเป็นความมั่นคงของอาณาจักรในอนาคต  จึงทำได้แค่เพียงทนและบ่น...  อย่างน้อยยังดีที่มีสุราปลอบใจ นับว่าชีวิตยังไม่เลวนัก มีเนื้อกิน มีสุราดื่ม มีเงินทองจับจ่ายถือว่าไม่เลวแล้ว ในช่วงรอจังหวะ ไม่อาจไม่อดทนให้มากเข้าไว้....
หอคะนึงหา เป็นหอคณิกาชื่อดังของเมือง เมื่อก่อนนี้ยังสามารถเดินทางไปเยี่ยมยลนางงามได้บ้าง แต่ตอนนี้ เมื่อเดินมาถึงร้านเหล้าของ ฟางเฉิน ที่อยู่ห่างหอคะนึงหาราวสองถนนสัปเหร่อเสียนพลันต้องหยุดเท้า สองถนนนี้เหมือนกีดกันความเจริญไว้ราวกับอยู่คนละโลก บริเวณหอคะนึงหา เป็นแหล่งการค้าของเมืองผู้คนมากมายร้านรวงแน่นขนัด ประดับประดาอย่างสวยงาม พ่อค้าขุนนางชายหญิงทั้งหลาย ที่มั่งคั่งและรอรับความมั่งคั่ง ต่างเคลื่อนไหวในย่านนั้นกันอย่างครึกครื้น แสงไฟสว่างราวเป็นเวลากลางวัน...  แต่ถัดมาเพียงสองเส้นถนนกั้น ย่านที่ตั้งของร้าน ฟางเฉิน แทบจะกล่าวได้ว่าเหงาหงอย มีร้านค้าตั้งอยู่บ้างห่างๆ กัน ผู้คนไม่มาก และส่วนใหญ่เป็นคนชั้นล่างใช้แรงงานแลกเงิน เมื่อมีเวลาพอ เหลือเงินบ้าง ก็ออกมาหาความสำราญตามสภาพ... สัปเหร่อเสียนวันนี้พาลูกศิษย์ออกมาผ่อนคลายแม้อยากเดินไปยังสถานที่ในย่านเจริญกว่า แต่จำต้องหยุดเท้าลงและแวะเข้าไปร้านซอมซ่อแห่งนี้แทนที่
ร้านของ ฟางเฉิน ทั้งเล็กทั้งมอมแมม มีเพียงสี่ห้าโต๊ะ เปิดขายเหล้าราคาถูกกับเนื้อคุณภาพธรรมดา อย่างไรก็ตาม มันเป็นร้านเหล้าที่พอเข้ามาหย่อนใจได้ มีคนไม่พลุกพล่าน และส่วนใหญ่เป็นคนในละแวกนั้นล้วนคุ้นหน้าคุ้นตากันดี พอเห็นหน้าสามารถรู้ประวัติกันได้ถึงรุ่นปู่รุ่นทวดกันนั่นเลยทีเดียว อีกอย่างคือ แม้วัตถุดิบไม่ใช่ของชั้นเลิศ แต่ฝีมือการปรุงของ ฟางเฉิน และภรรยาไม่อาจดูถูก ฟางเฉินแต่เดิมเป็นคนครัวในบ้านขุนนาง ภรรยาก็เป็นหญิงรับใช้ในบ้านนั้นเช่นกัน สองคนพบรัก อยากมีชีวิตเป็นอิสระลาออกมาตั้งร้านขายอาหาร กิจการแม้ไม่ใหญ่โต แต่เปิดมากว่าสิบสามสิบสี่ปีก็มีลูกค้าอุดหนุนต่อเนื่อง กำไรน้อยแต่พออยู่ได้ไม่ลำบาก สองสามีภรรยาดีทุกสิ่ง แย่อยู่อย่างเดียวคือการจัดแต่งและเก็บกวาด พวกเขาล้วนไม่เอาไหน ร้านจึงออกมามีสภาพมอมแมมอยู่บ้าง แต่ก็เป็นเสน่ห์ให้กลุ่มลูกค้าที่กลัวต้องจ่ายหนักกล้าเข้ามาดื่มกินสุดท้ายส่วนใหญ่กลายเป็นขาประจำคุ้นหน้าคุ้นตา
สัปเหร่อเสียนปกติไม่ใคร่แวะมาร้านฟางเฉินบ่อยนัก แต่นับว่าสนิทกัน เพราะพี่ชายของฟางเฉิน เดิมได้เป็นขุนนาง แต่สมัยจูหยวนจาง มีการเข่นฆ่าล้างบางขุนนางหลายระลอก ว่ากันว่าเป็นเพราะจักรพรรดิหงอู่ไม่เชื่อใจข้าเก่าขุนนางเดิมที่มีอำนาจ หาเรื่องหว่านจับเข่นฆ่าลงเสียมากมาย พี่ชายของฟางเฉินก็เป็นหนึ่งในขุนนางใหม่ที่แม้ไม่เกี่ยวข้องใดกับการทำผิดคิดร้ายแต่ดันดวงซวยติดร่างแหไปด้วยเลยต้องถูกประหาร สุดท้ายโดนบั่นน้ำเต้า ทำให้ญาติพี่น้องเศร้าเสียใจเวทนาในศพที่กลายเป็นซากไม่สมบูรณ์ สัปเหร่อเสียน เห็นใจจึงเข้าไปช่วยจัดการให้ นับแต่นั้นไม่ว่าวันใดที่สัปเหร่อเสียนเดินผ่านทางมา ฟางเฉิน หากพบเห็นจะรี่ออกมาโค้งคำนับขอกราบคาราวะเชิญดื่มกินสุราอาหารถึงกลางถนนทุกครั้ง บางครั้งไม่เพียงโค้งคำนับ ยังถึงกับยื้อยุดฉุดลากให้อาสี่เข้าไปกินไปดื่มให้จงได้ สุดท้ายฝ่ายถูกเชิญก็ไม่เกรงใจ วันใดว่าง ยามเหงาหงอยก็มักมาสังสรรค์กับ ฟางเฉิน สองผัวเมียอยู่บ้าง 10 ปีมานี้ถือว่าสนิทกันพอสมควร
"อาสี่ !! ท่านมาแล้วๆ เชิญๆ เชิญด้านใน ไม่ได้พบกันนานท่านสบายดีหรือไม่" ฟางเฉินที่กำลังดูแลลูกค้าในร้านสามสี่โต๊ะ ผละทิ้งทุกสิ่งวิ่งเข้ามาต้อนรับสัปเหร่อเสียนทันที
"ชิงเอ๋อๆ อาสี่มาแล้ว วันนี้นำพาลูกศิษย์มาด้วย จัดเตรียมสุราอาหารพิเศษโดยด่วน !!"
ฟางเฉินร้องเข้าไปในครัวเสียงดัง แล้วหันหน้ากลับมากล่าวกับสัปเหร่อเสียนด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
"ข้าจะขอคาราวะแสดงความยินดีที่ท่านรับศิษย์"
สัปเหร่อเสียนจับแขนฟางเฉินเขย่าอย่างคุ้นเคยยิ้มแย้มจนมองไม่เห็นลูกนัยน์ตา
"เกรงใจไปแล้วๆ ไม่รบกวนๆ ข้าขอเป็นเจ้ามือบ้าง มาทีไรเป็นเจ้าจัดหาทั้งอาหารเครื่องดื่ม พวกเราคนค้าคนขายเข้าใจกันๆ"
"ไม่ได้เด็ดขาด ! อาสี่ ท่านเป็นผู้พระคุณของบ้านข้า เรื่องเล็กน้อยเท่านี้ไม่อาจยกมาเอ่ยอ้าง เพียงท่านยอมเข้ามายังร้านของเราก็นับเป็นเรื่องดีมากแล้ว เชิญๆ ขอเชิญนั่ง อาสี่เชิญด้านใน เจ้าด้วยน้องเมิ่งเถียน เชิญๆ" เจ้าของร้านทั้งดึงทั้งดันจนสองศิษย์อาจารย์เข้าไปนั่งโต๊ะตัวหนึ่งทางด้านใน ก่อนจะหายไปทางหลังร้านเพื่อจัดเตรียมของ
"เป็นคนดีจริงๆ ชีวิตชาวบ้านธรรมดาแท้จริงมีความสุขถึงเพียงนี้..." เมิ่งเถียนครางเบาๆ แต่พลันต้องหยุดเมื่อถูกตบเข้าที่หน้าขา จึงรู้ว่าตนเองปล่อยสติหลุด แทบลืมว่าตอนนี้ตนเองเป็นเพียงคนยากไร้ญาติมิตรมีฐานะเป็นสัปเหร่อฝึกงาน ไหนเลยสามารถวิจารณ์ชาวบ้านราวกับเป็นชนชั้นสูงกว่าเช่นนั้นได้
"ฟางเฉินผัวเมีย ฝีมือทำกับข้าวยอดเยี่ยมยิ่งนัก เนื้อสัตว์เนื้อปลาแม้จะไม่ใช่ของหายากชั้นดี แต่เข้าใจเลือกเข้าใจปรุงรส ใครกินล้วนติดใจ แต่กิจการไม่ใหญ่โตเพราะติดอยู่เพียงสองเรื่อง..."  สัปเหร่อเสียนกล่าวอย่างยิ้มแย้ม
"เป็นสองเรื่องใดหรืออาจารย์ ?"
เมิ่งเถียนสนใจใคร่รู้ สัปเหร่อเสียนกังขยับจะพูดพอดี ฟางเฉิน ยกไหสุราแล้วถ้วยเหล้ากระเบื้องออกมาเสียก่อน
"มาแล้วๆ อาสี่ น้องเถียน เชิญดื่มเหล้ารอสักครู่กับแกล้มกำลังจะมา" ฟางเฉิน รินเหล้าจากไหลงในชามกระเบื้องเก่าๆ ที่มีรอยบิ่นที่ขอบ
"วันนี้ข้ามี เนื้อหมาฝานไคว่ ให้ท่านได้ลิ้มรส รับรองน้องเถียนเจ้าต้องติดใจ !" ฟางเฉินพูดพลางยกนิ้วหันไปยิ้มให้สัปเหร่อน้อยก่อนหันกายจากไป
"เรื่องแรกคือ อาหารพวกมันแม้รสอร่อยแต่สภาพร้านและข้าวของเครื่องใช้ล้วนไม่ใส่ใจ ปล่อยให้มีสภาพมอมแมมเก่าบิ่น..." สัปเหร่อเสียนเริ่มอธิบาย ต่อหลังจากเจ้าของร้านเดินหายไปในครัวอีกรอบ แต่ถูกลูกศิษย์ขัดขึ้น
"เนื้อหมาฝานไคว่ คืออะไรหรืออาจารย์"
"ออ เจ้าสนใจเรื่องนี้..." สัปเหร่อเสียนมองหน้าแล้วหัวเราะ
"เนื้อหมาฝานไคว่ เป็นอาหารที่มีประวัติมานานกว่าพันปี ว่ากันว่ามันเริ่มมีมาตั้งแต่ครั้น ฮั่นเกาจู่หลิวปัง กำเนิดในเมืองเพ่ย มณฑลเจียงซู เนื้อที่ใช้ปรุงต้องเป็นหมาขนเหลืองพันธุ์เฉพาะ ใช้ไฟอ่อนต้มเคี่ยวด้วยเตาถ่านเป็นเวลานาน เนื้อมีลักษณะเปื่อยยุ่ย รสชาติหวานกลมกล่อม หอมเย้ายวนด้วยกลิ่นเครื่องปรุงนานาชนิด เล่ากันว่าปฐมกษัตริย์ฮั่นยังต้องตามกลิ่นไปกินทุกครั้งเมื่อพ่อครัวปรุงอาหารชนิดนี้..."
"ถูกแล้วๆ เมียของข้าเดิมเป็นคนเมืองเพ่ย ได้ตำรับนี้มาจากบรรพชน เชื่อว่าในเมืองนี้ไม่มีใครทำเนื้อหมาฝานไคว่ได้ดีเกินเมียข้า แต่จนใจที่หมาขนเหลืองไม่ใช่หากันได้ง่ายๆ วันก่อนโชคดีมีพ่อค้านำมาเสนอให้หนึ่งตัวแลกเหล้าไปหลายชั่ง นี่เป็นอาหารโปรดของท่านอาสี่" ฟางเฉินพูดเสริมพลางยกเนื้อชุ่มน้ำแกงชามใหญ่มาวางตรงหน้าแล้วเดินเข้าครัวไป
เนื้อสีเข้มดูแล้วเปื่อยยุ่ย ไม่หั่นด้วยมีดแต่ฉีกด้วยมือบรรจงวางมาในชามราดรดด้วยน้ำซุปกลิ่นหอมจนชุ่มโชก กลิ่นมันหอมหวนเย้ายวนจนแม้แต่ผู้เคยกินสุดยอดอาหารมาตั้งแต่อ้อนแต่ออกอย่างจูอวิ๋นเหวินยังอดเคลิ้มไปกับกลิ่นและความน่ากินของมันไม่ได้ต้องจับตะเกียบเตรียมลงมือรับประทาน
แต่เมื่ออาจารย์ยังไม่ลงมือศิษย์ที่ดีย่อมไม่ควรกินก่อน เมิ่งเถียน รู้ธรรมเนียมจึงยังไม่กล้าคีบเนื้อที่ควันกรุ่นอยู่เบื้องหน้า พอหันไปมองเห็นอาจารย์พยักหน้าแย้มยิ้มไปทางห้องครัว ฟางเฉิน พาสตรีวัยกลางคนออกมานางหนึ่ง หน้าตาแม้ไม่หมดจดและอายุอานามมากไปบ้าง แต่เชื่อว่าเมื่อยังสาวต้องมีความงามไม่เลว สองคนผัวเมียเดินมาถึง สัปเหร่อเสียนก็ลุกขึ้นทักทาย
"พี่สะใภ้ฟางท่านสบายดี" สัปเหร่อเสียนกล่าวอย่างสนิทสนม
"อาสี่ วันนี้ท่านให้เกียรติมา ขอเชิญรับประทานให้มากไว้ เนื้อหมาฝานไคว่หม้อนี้ข้าลงมือปรุงอย่างสุดฝีมือเพื่อให้ท่านได้ชิมรสดั้งเดิมของหมู่บ้านเพ่ยเรา"
ภรรยาของฟางเฉินกล่าวอย่างยิ้มแย้ม ขณะนางค้อมตัวคาราวะ พลันสัปเหร่อจางเบียดเข้าใกล้มือขวาสอดพันขึ้นไปใต้ซอกแขนของนาง กางมือตะปบศีรษะแล้วกดลงอย่างรวดเร็ว เป็นเหตุให้ใบหน้าของนางพุ่งลงกระแทกเข้ากับชามใส่เนื้อหมาฝานไคว่บนโต๊ะอย่างแรงจนใบหน้ายุบเข้าไป เสียงโครมดังสนั่น ! เศษกระเบื้องเจาะทะลวงเข้าไปภายในกะโหลก เศษเลือดเศษเนื้อเศษมันสมองปะปนกับเศษเนื้อตุ๋นกระจายไปทั่ว โต๊ะตัวนั้นได้รับแรงกระแทกถึงกับขาทั้งสี่แหลกสลายทลายราบลง ส่วนหญิงนางนั้นพลันแน่นิ่งฟุบคว่ำอยู่กับพื้น !
ฟางเฉินตาเหลือกสะดุ้งเฮือก พลันมีกระบี่แขนเสื้อพุ่งออกมาจากมือของเขาตรงเข้าใส่อกของเมิ่งเถียนในบัดดล แต่สัปเหร่อเสียน คือ จอมภูต ยอดฝีมือที่ไม่มีใครโค่นล้มได้มานานหลายสิบปี หลังกดกระแทกผู้คนตายไปหนึ่ง มือขวายังสามารถวกมาป้องกัน ปัดป่ายกระบี่แขนเสื้อออกไป ร่างพลันเอนลงขาซ้ายยกบิดไปด้านข้างเกี่ยวเอาตัวของเมิ่งเถียนแล้วกวาดร่างเขาถอยออกไปทรุดอยู่ใต้โต๊ะที่ด้านข้าง จากนั้นหมุนตัวดีดนิ้วก้อยขวาออกด้วยวิชาดัชนีสะท้านภูต ปลายนิ้วแฝงพลังแหลมคมเจาะทะลุลำคอของฟางเฉินเข้าอย่างถนัดถนี่ คนขายอาหารร่างสั่นกระตุกคราหนึ่งก็ทรุดลงกับพื้น
ไม่ทันที่เมิ่งเถียนจะมุดออกมา เท้าของสัปเหร่อเสียนก็เขี่ยเก้าอี้ยาวอีกตัวหนึ่งไปสกัดด้านหน้าเขาเอาไว้ ให้รั้งอยู่ใต้โต๊ะต่อไป  ยกมือขึ้นปรบคราหนึ่ง ประตูทั้งหมดของร้านพลันถูกปิดเข้ามาโดยพร้อมเพรียงเสียงดังโครมๆ ลูกค้าที่นั่งดื่มกินอยู่ทั้งสี่โต๊ะพลันลุกขึ้นยืน ทั้งหมดพร้อมใจสาดอาวุธลับหลากหลายชนิดออกมา แทบจะพร้อมกัน ในยามฉับพลันไม่อาจจำแนกได้ว่าเป็นอาวุธลับชนิดใดบ้าง หากแต่มีสิ่งหนึ่งที่อาวุธลับทุกอันเหมือนกัน นั่นคือมันมีสีคล้ำ แสดงว่าใช้พิษอาบเอาไว้ !
สัปเหร่อเสียนใช้เท้าเขี่ยโต๊ะที่พังราบกับพื้นให้ลอยขึ้นใช้มือกรีดวาดไปมา พื้นโต๊ะหมุนวนในอากาศกลายเป็นโล่กำบังใหญ่ อาวุธลับล้วนไม่สามารถจู่โจมถึงตัวสองอาจารย์ลูกศิษย์ได้ มิหนำเศษเลือดเศษมันสมองเศษสุราอาหารพร้อมอาวุธลับที่สาดซัดมา พลันเด้งกลับและสาดกระจายออกวุ่นวาย ทำให้เหล่าผู้ใช้อาวุธลับต้องถลันหลบปิดป้อง ทันใดนั้นมีเสียงดัง พล็อก ! ตามมา เป็นสัปเหร่อเสียนเตะกระบอกใส่ตะเกียบอันหนึ่งจนแตกกระจาย ตะเกียบทำจากไม้ไผ่เหลาเป็นซี่ที่อยู่ภายในพากันสาดพุ่งออกเป็นวงกว้าง ทุกอันแฝงพลังภายในอันล้ำลึกกลายเป็นอาวุธสังหาร ตะเกียบไม้ในกระบอกถึงกับสามารถพุ่งทะลวงเข้าสู่ร่างผู้คนทั้ง 9 คน ! บ้างปักใส่เบ้าตาจมลึกเข้าไปจนปลายทะลุออกศีรษะโผล่ไปด้านหลัง บ้างทะลวงอกเข้าสู่หัวใจ บางอันเจาะหว่างคิ้ว บางอันปักเข้าที่คอหอย... สุดท้ายผู้คน 9 คน ล้วนทอดร่างเป็นศพ...
"เรื่องที่สอง คือ พวกมันไม่ปล่อยให้กิจการดี เพื่อใช้อำพรางการเป็นมือสังหารเอาไว้..." จอมภูตกล่าวเสียงเรียบ ๆ หลังจากสังหารผู้คน 11 คนภายในร้านจนหมดสิ้น...
เมิ่งเถียนรับฟังแต่ไม่ได้ยิน เขายังคงนิ่งอึ้งตาเหลือกค้างได้แต่อ้าปากชี้มือไปๆ มาๆ
"พวกเราไปเถอะ" สัปเหร่อเสียนกล่าวบอก
"ไป... ไปที่ใดอาจารย์..." เมิ่งเถียนละล่ำละลัก
"กลับสุสาน ร้านนี้กำลังจะลุกไหม้..."
สัปเหร่อลากลูกศิษย์ที่ตัวสั่นงันงกเดินออกไปทางหลังร้าน จากนั้นไม่นาน ก็มีเสียงชาวบ้านร้องโวยวายดังขึ้น
"ไฟไหม้ๆ ไฟไหม้ ร้านฟางเฉิน !!"
.................................................


## บทที่ 7 ขบวนส่งศพ

ผ่านไปสามชั่วยามหลังเกิดเรื่องที่ร้านฟางเฉิน เมิ่งเถียนนั่งซึมเซาอยู่หน้าโลงศพที่เรียงรายอยู่ในโกดังเริ่มตั้งสติได้อีกครั้ง เหตุการณ์วันนี้สำหรับเขาแทบจะเป็นเรื่องเหลือเชื่อเกินคาดคิด ผู้คนโอภาปราศรัยกันอยู่ดีๆ แท้ๆ กลับลุกขึ้นมาเข่นฆ่ากันอย่างน่าสยดสยอง แต่ยิ่งครุ่นคิดยิ่งไม่เข้าใจ สุดท้ายอดรนทนไม่ไหว ต้องเอ่ยถามสัปเหร่อเสียนผู้มีฉากหน้าเป็นอาจารย์ที่กำลังแล่เนื้อหมูเค็มรับประทานกับหมั่นโถวแกล้มสุราอยู่ไม่ไกลนัก
"อาจารย์ เหตุใดฟางเซินจึงคิดร้ายพวกเรา เหตุใดท่านทราบว่าพวกเขาคิดลงมือในวันนี้ ในเนื้อชามนั้นใช่มียาพิษหรือไม่ พวกที่นั่งดื่มกินในร้านไฉนกลายเป็นมือสังหารจนหมด เหตุใดพวกมันจึงรู้ว่า..." คำถามพร่างพรูเป็นอันหยุดชะงักเมื่อมีหมั่นโถวอันหนึ่งพุ่งเข้าไปอุดปาก !
"ช่างซักดีแท้..." สัปเหร่อเสียหัวเราะขึ้น
"ในโลกนี้มีอาชีพหนึ่งที่เรียกว่ามือสังหาร เรื่องนี้ผู้คนทั่วไปส่วนใหญ่ก็ย่อมทราบว่ามีอยู่ เพียงแต่ส่วนน้อยเท่านั้นที่เคยพบเห็น เหล่ามือสังหารฆ่าคนเป็นอาชีพ พูดง่ายๆ หากินด้วยการเข่นฆ่า พวกนี้แม้มีมากหลายแต่ให้จำแนก สามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ประเภทเท่านั้น"
"สามประเภทใดอาจารย์ !?" เมิ่งเถียนรีบถามต่อพลางกัดกินหมั่นโถวใบนั้น เขาพบว่าตนเองที่แท้หิวกระหายไม่เบา ตั้งแต่บ่ายยังไม่มีอาหารตกถึงท้อง
"พวกแรก เป็นพวกที่รู้จักแต่ลงมือสังหาร โดยมากเป็นมือใหม่ ไม่ก็พวกใช่การไม่ใคร่ได้ อาศัยใจกล้าเสี่ยงดวงทำงาน ใครจ่ายเงินก็ลงมือให้กับคนนั้น กลุ่มนี้มีทั่วไป แต่มักไม่ได้งานเพราะตัดราคากันเองบ้าง คนจ้างไม่เชื่อมั่นว่าจะทำงานสำเร็จหรือไม่บ้าง ไม่มีคนว่าจ้างบ้าง รายได้ไม่แน่นอนจะว่าไปทำอาชีพฆ่าหมูฆ่าไก่ยังนับว่ารายได้ดีกว่า ถือเป็นชนชั้นล่างของเหล่ามือสังหาร..."
พูดเสร็จหย่อนเนื้อเค็มใส่ปากยกเหล้าขึ้นจิบตามอีกจอก ก่อนจะเอ่ยต่อไป ท่วงท่าคล้ายคนแก่เล่านิทานให้เด็กฟัง ไม่คล้ายคนที่พึ่งสังหารชีวิตผู้อื่นมาหมาดๆ ถึง 11 ศพ !
"พวกที่สอง พวกนี้รู้จักแสวงหาเป้าหมาย มือสังหารทำงานฆ่าคนแลกเงิน หากเอาแต่รอคนมาว่าจ้างเมื่อใดจึงมีรายได้... มัวแต่อยู่เฉยๆ เงินไม่มาหา แถมเสียโอกาส บางทีลดราคาแข่งกันไปมาเหลือไม่เท่าไหร่ต่อการเสี่ยงชีวิตย่อมไม่คุ้มค่ากับเหล่าผู้มีทักษะและประสบการณ์ พวกที่สองนี้รู้จักใช้สมองมากกว่าพวกแรก รู้จักเสาะหากลุ่มเป้าหมาย บางส่วนถึงกับสามารถสังเกตความไม่ปกติธรรมดา ค้นหาคนแปลกหน้า หรือมีพิรุธเก็บข้อมูลสะสมเอาไว้มีบ้างถึงขั้นคิดค้นเลือกเฟ้นวิธีลงมือไว้ล่วงหน้า ปะเหมาะเมื่อมีข่าวค่าหัวมาถึง ก็สามารถชิงลงมือได้อย่างรวดเร็ว คนอื่นไม่ทันออกเสาะหา พวกมันก็สามารถปลิดศีรษะเป้าหมายได้แล้ว นับว่าหาเงินได้ดีกว่า ทำกำไรได้เหนือกว่าพวกแรก ฟางเฉินกับเมียอยู่ในพวกนี้ พวกมันคงเริ่มได้กลิ่นผิดแปลกของเจ้าโชยมา แต่เชื่อว่ายังไม่ทันได้กระจายข่าวและแท้จริงมันยังไม่คิดลงมือสังหาร เพราะสิ่งที่มันใส่มาในเนื้อหมาฝานไคว่เป็นเพียงยามอมเมาประสาท กินเข้าไปหลับสามสี่วันก็ฟื้น ไม่ได้กะให้ถึงตาย คงเพียงคิดครากุมไว้รอการยืนยัน... เพียงแต่ข้าไม่อาจเสี่ยงให้มันแพร่งพรายสอบถามข่าวออกไป รู้มาว่าวันนี้พวกมันนัดหารือเพื่อรวบรวมเรื่องของเจ้าออกไปสืบสาว จึงตั้งใจพาเจ้าออกไปกระตุ้นให้มันเร่งลงมือ จะได้จัดการเสียให้สิ้นเรื่อง" พูดจบก็ถอนหายใจ
"ฟางเฉินหนอ ฟางเฉิน... รู้จักกันมานานปีสุดท้ายต้องจากกันด้วยลักษณะนี้... ต่อไปหากข้าอยากกินเหล้าแกล้มเนื้อหมาฝานไคว่ มิต้องไปถึงเมืองเพ่ยหรอกหรือ..."  พูดจบก็ตัดเนื้อใส่ปากยกสุราดื่มตามไปอีกจอก
"เช่นนั้นท่านก็ทราบมาก่อนแล้วสิว่า ฟางเฉินสองผัวเมียเป็นมือสังหาร" เมิ่งเถียนถามต่อ
"รู้ตั้งแต่แรกพบ ตอนนั้นมันเพิ่งเข้าวงการ ที่จริงเมียของมันเป็นอาจารย์ที่ฝึกสอนฝีมือให้ นางเดิมเป็นคนรับใช้ที่ถูกสั่งให้พลีกายลอบสังหาร แต่ขุนนางที่เป็นนายเดิมมีอันล้มตายลงจึงถูกส่งมารับใช้ยังบ้านที่ฟางเฉินทำงาน นางไม่ได้เปิดเผยทักษะการฆ่าต่อนายใหม่ สุดท้ายพบรักกลายเป็นคู่ผัวเมียมือสังหาร สองคนช่วยกันเชื่อว่าหาเงินได้ไม่เลว จึงลาออกมาเปิดร้านอาหารบังหน้า..."
"ออ เป็นเช่นนี้ สองคนผัวเมียกับคนในร้านล้วนเป็นมือสังหาร มิน่าเล่า ข้าไม่เคยบอกชื่อออกไปไฉนพวกเขาจึงเรียกข้าได้อย่างถูกต้อง... เป็นพวกมันสืบเสาะมาก่อนนั่นเอง" เมิ่งเถียนเอ่ยขึ้นอย่างได้คิด พลางพยักหน้าในการสังเกตของตน
"ผิดแล้ว ชื่อของเจ้าเป็นข้ากระพือไปตั้งแต่แรก ตำบลเล็กๆ เช่นนี้ มีข้าเป็นสัปเหร่อจัดการศพอยู่คนเดียวใครบ้างไม่รู้จัก พอมีเจ้าเข้ามาเป็นศิษย์ของข้า คนย่อมจะรับรู้พูดและพูดถึงเจ้ากันบ้าง เรื่องนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องแปลก อีกทั้งตัวเจ้าเองก็ออกไปตลาด ออกไปจับจ่ายข้าวของเป็นประจำ คนรู้ชื่อเจ้านับเป็นเรื่องสามัญยิ่ง" สัปเหร่อเถียนพูดยิ้มๆ
"ที่น่าสังเกตคือพวกมันพยายามจัดงานเลี้ยงรับศิษย์ใหม่ให้ข้า แต่ไหนแต่ไรมาข้ามีศิษย์หลายต่อหลายคน พวกมันสองผัวเมียไม่เคยกระทำเช่นนี้ แถมยังเลือกเนื้อหมาฝานไคว่ที่ข้าโปรดปรานมาบังหน้า ดูแล้วจงใจหาข้ออ้างให้ดื่มกินลงไปให้ได้ แบบนี้สิจึงเป็นพิรุธ" อาจารย์หยุดจิบเหล้านิดหน่อยแล้วระบายเสียงหัวเราะออกมาดังๆ
"ที่แย่ที่สุดคือ นั่นไม่ใช่เนื้อหมาขนเหลือง มันเป็นเพียงซุปที่ทำจากเนื้อแพะ ! พวกมันช่างดูถูกทักษะด้านอาหารของข้ายิ่งนัก เชื่อว่าวันนี้มันเพียงนัดหมายเพื่อหารือตระเตรียมแผนการ จึงปรุงเนื้อแพะทำการฝึกซ้อม แต่พวกเรากลับโผล่หน้าเข้าไป จึงอาศัยเรื่องเลยตามเลย คิดจับไว้ก่อนหาความจริงทีหลัง สุดท้ายยังมีจุดจบเช่นนี้"
"อาจารย์ มีมือสังหารอีกพวกหนึ่งที่ท่านยังไม่ได้กล่าวถึง..." เมิ่งเถียน กล่าวถามเมื่อนิ่งคิดผ่านไปครู่หนึ่ง
"ออ พวกที่สามคือพวกที่แสวงหาความเป็นเลิศ นับว่าน่าเกรงกลัวที่สุด บางรายแทบไม่สนใจเงินทองอีกแล้ว พวกมันยึดถือการฆ่าคนเป็นการสร้างผลงานฆ่าสนองความพึงพอใจ คล้ายจิตรกรใหญ่วาดภาพอันวิจริต นักประพันธ์ลือชื่อแต่งบทกวีก็ไม่ปาน สนใจแต่งานใหญ่เรื่องเหนือธรรดา เติมความพึงใจตนเองเป็นหลัก หากคิดว่าจ้างคนกลุ่มนี้ต้องเป็นผู้สามารถจ่ายสูงกว่าราคาธรรมนับสิบนับร้อยเท่าจึงสามารถใช้งานพวกมันได้ กลุ่มนี้ยากรับมือ หวังว่าจะพบเจอให้น้อยเข้าไว้ แต่... เถ้าแก่รองจู้ตี้ ยิ่งมายิ่งมั่งคั่งสามารถจับจ่ายมือเติบ อาจจะหามือสังหารกลุ่มนี้มาตามล่าเจ้าก็เป็นไปได้ !"
สัปเหร่อสูงวัยกล่าวพลางโคลงศีรษะ
"อย่าได้กังวลไป คืนนี้ดึกแล้วเจ้าควรพักผ่อนได้ อีกไม่เกินสองวันพวกเราต้องเดินทางไกล"
"เดินทางไกล... พวกเราจะไปที่ใดกันหรือท่านอาจารย์ ?" เมิ่งเถียนร้องถามขึ้นอย่างสงสัย
"ไปส่งศพ !" จอมภูตในคราบสัปเหร่อแค่นเสียงออกมา
.............................................
เช้าของสองวันถัดมามีงานส่งศพเกิดขึ้นจริงๆ มีคนมาเคาะประตูเรียกหาสัปเหร่อตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง เมิ่งเถียน งัวเงียออกมาเปิดประตูต้อนรับ พบว่าเป็นผู้ที่มาเป็นชายสองคนแต่งชุดแบบบ่าวไพร่ในบ้านเศรษฐี บอกกล่าวว่า เมื่อคืนที่ผ่านมาพ่อบ้านรองแซ่เจินซี่งเป็นหนึ่งในคนสนิทของนายท่านเฉิงกับภรรยาเกิดเสียชีวิตลงพร้อมกัน ตกตายคราวเดียวสองคนผัวเมีย เชื่อว่ากินอาหารผิดสำแดงอย่างใดอย่างหนึ่งเข้าไปจึงได้เกิดเรื่อง ทางการนำไปตรวจศพเสร็จสิ้นแล้วไม่พบพิรุธว่าเป็นการถูกสังหารแจ้งให้สามารถนำศพกลับมาได้ แต่นายท่านเฉิงไม่อยากนำศพเข้าบ้าน เนื่องจากใกล้วันงานมงคล บุตรชายคนเดียวของท่านจะแต่งงาน จึงต้องการว่าจ้างสัปเหร่อเสียให้นำศพไปส่งยังบ้านเดิมของผู้ตายแถบชานเมืองหางโจว
สัปเหร่อเสียนพร้อมด้วยเมิ่งเถียน รีบแต่งตัวออกไปยังบ้านเศรษฐีแซ่เฉิง พบว่าศพถูกนำมาเก็บไว้ที่โกดังเก็บของหลังร้านค้าร้านหนึ่งไม่ไกลจากบ้าน ศพทั้งสองยังไม่ได้ผ่านการจัดการทำความสะอาด เพียงผ่านการชันสูตรของทางการมารอบหนึ่ง แล้วห่อเสื้อไว้อย่างลวกๆ สองอาจารย์ลูกศิษย์ตรวจดูศพสักครู่ สัปเหร่อเถียนก็ไปพบพ่อบ้านใหญ่เพื่อตกลงเรื่องรูปแบบการจัดการ ต้องการโลงแบบไหน เสื้อผ้าอย่างไร ข้าวของที่จะให้ติดตัวคนตายมีอะไรบ้าง รวมไปจนถึงของเซ่นไหว้ในยามทำพิธีฝังศพ ตลอดจนขอทราบที่อยู่ญาติพี่น้องเพื่อแจ้งข่าวการตาย เพื่อให้มาร่วมงานและเป็นผู้ดูแลสุสานต่อไปหลังเสร็จพิธี เมื่อตกลงเรียบร้อยก็รับเงินออกมา ถือว่ารวดเร็วรวบรัด ทำงานอย่างผู้ชำนาญ ทุกเรื่องราวทุกรายละเอียดไม่มองผ่าน ราคาจึงถือว่าเหมาะสมกับงานไม่มีใครกล้าตำหนิว่าแพง
เพียงช่วงเวลาสายของวันนั้น ศพของสองผัวเมียแซ่เจินก็ถูกนำมาถึงยังที่พักของสัปเหร่อเสียน เข้าสู่ขั้นตอนการจัดการศพ เมิ่งเถียนทำการจุดธูปเทียนเผากระดาษเงินกระดาษทองเซ่นไหว้ ตามธรรมเนียมที่ถูกสอนก็จุดไม้หอมให้ห้องพิธีเตรียมศพให้กับอาจารย์ หลังจากการเปลื้องชุดชำระล้างภายนอกเรียบร้อยเขาก็ถูกสั่งให้ออกไป เหตุผลเนื่องจากสัปเหร่อเสียนจะทำการชำระภายในศพให้พร้อมเดินทางไกล ระยะทางจากหนานจิงไปยังหางโจวไกลถึง 600 ลี้ ใช้เวลาเดินทางไม่น้อยกว่า 3 วัน หากไม่จัดการชำระภายในให้เรียบร้อยศพย่อมเน่าเปื่อยส่งกลิ่นเหม็นไม่เป็นที่พอใจของญาติพี่น้องที่อยู่ทางบ้าน การชำระภายในไม่ใคร่น่าดู เมิ่งเถียนแม้เริ่มชินกับศพแต่จิตใจยังไม่แข็งกล้าพอจะลงมือทำงานชำแหละร่างพออาจารย์สั่งให้ออกไปภายนอกเพื่อตระเตรียมข้าวของให้พร้อมเดินทางก็ยินดีรีบปลีกตัวออกมาด้านนอกทันที
ผ่านไปสามชั่วยาม สัปเหร่อเสียนก็ออกมาจากห้องพิธี เมิ่งเถียนเองก็เตรียมข้าวของตามที่อาจารย์สั่งไว้ครบถ้วน ทั้งของเกี่ยวกับพิธีศพจนถึงเสบียงและสัมภาระที่กินใช้ระหว่างการเดินทางล้วนไม่ตกหล่น นับว่าตอนนี้เขาเปลี่ยนวิถีชีวิตจากจักรพรรดิมาเป็นผู้ช่วยสัปเหร่อได้อย่างเต็มตัวแล้ว...
ก่อนค่ำวันนั้น รถม้าขนาดใหญ่คันหนึ่งก็ถูกนำมาส่งที่หน้าประตู เป็นรถม้าที่เมิ่งเถียนติดต่อว่าจ้างมาจากในหมู่บ้าน เจ้าของรถม้าเพียงให้เช่ารถใช้ขนศพเดินทาง แต่ตัวเขาไม่ยินดีไปด้วยกับศพผีตายโหงจึงรับเพียงค่าเช่ารถไว้จำนวนหนึ่ง พอช่วยสองศิษย์อาจารย์ขนโลงศพสองใบและสัมภาระขึ้นรถเสร็จก็รีบขอตัวกลับเนื่องจากใกล้ค่ำ กิริยาลนลานของชายเจ้าของรถทำให้เมิ่งเถียนขบขันอยู่บ้าง ทั้งๆ ที่ตนเองก็ใช่ว่ากล้านักในเรื่องซากศพและภูตผี  หลังเก็บของใส่รถเรียบร้อยเมื่อทั้งสองรับประทานอาหารเสร็จก็ออกเดินทาง เป็นการเดินทางในเวลากลางคืน...
สัปเหร่อเสียนกล่าวว่า ขบวนส่งศพผู้คนถือเป็นของอัปมงคลเดินทางยามค่ำคืนหลีกเลี่ยงผู้คนเป็นเรื่องที่ดีแล้ว บางคนขวัญอ่อน หรือดวงไม่แข็งพบปะเข้าอาจเจ็บไข้ได้ป่วยหรือขวัญเสียขึ้นมาจะโดนต่อว่าเสียเปล่าๆ เดินทางชั่วครู่ก็มาถึงประตูเมือง การเข้าออกช่วงนี้ยังมีการตรวจตราเข้มงวดอยู่บ้าง เนื่องจากแผ่นดินพึ่งมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ แต่เนื่องจากเป็นรถขนโลงศพและสัปเหร่อเสียนก็เดินทางเช่นนี้เป็นประจำ จึงคุ้นเคยกับผู้เฝ้ารักษาประตูเมืองด้านนี้เป็นอย่างดี
"อาสี่ ครานี้ท่านไปที่ใด" เสียงหัวหน้าทหารรักษาการที่ประตูเมืองร้องทักทาย
"ผู้น้อยรับคำสั่งนายท่านเฉิงส่งคนสนิทและภรรยากลับบ้านเดิมที่หางโจว ท่านนายด่านลำบากแล้ว ค่ำคืนยังอีกยาวไกลน้ำใจเล็กน้อยขอช่วยค่าน้ำชาท่านกับเหล่าพี่น้อง" สัปเหร่อเสียนลงรถไปพูดคุย แอบกำนัลเงินเล็กน้อยเป็นน้ำใจให้ทหารที่เฝ้าประตูเมือง
"มิกล้าๆ ขอบคุณน้ำใจอาสี่ เส้นทางอีกยาวไกลไม่รบกวนท่านแล้ว" นายด่านรับเงินแล้วกล่าวอย่างยิ้มแย้ม พลางหันไปโบกมือเรียกทหารที่กำลังเข้าไปตรวจค้น "พวกเจ้าพอได้แล้วมีอันใดน่าดู อาสี่มีธุระอย่าได้ทำให้เสียเวลา"
"ขอบคุณท่านนายด่าน"
สัปเหร่อเสียนโค้งคำนับพลันปีนขึ้นไปบนรถม้านั่งตอนหน้าคู่กับเมิ่งเถียน บังคับม้าให้เดินทางผ่านประตูออกไป เมิ่งเถียนรู้สึกเกร็จอยู่ตลอดเวลา แม้จะถูกกำชับว่าอย่าได้เผยพิรุธ แต่เมื่อต้องผ่านจุดที่มีทหารอันทั้งหมดตอนนี้กลายเป็นคนของจูตี้ไปแล้วก็อดหวาดหวั่นไม่ได้ พยายามข่มใจทำสีหน้าให้เป็นปกติแต่ใจกลางฝ่ามือหลั่งเหงื่อเย็นเยียบออกมาจนชุ่มชื้น บางคราถึงกับรู้สึกเส้นขนที่คอลุกชันเหมือนมีดวงตาลึกลับจับจ้องมาก็ไม่ปาน...


## บทที่ 8 ผีดิบอาละวาด

เมื่อออกจากประตูเมืองมาได้เมิ่งเถียนถอนหายใจโล่งอก ทำท่าคล้ายจะอ้าปากพูดอันใด แต่ถูกอาจารย์บอกใบ้ให้หุบปาก จนผ่านไปอีกเกือบหนึ่งชั่วยาม สัปเหร่อเสียนจึงกล่าวออกมา
"ลำบากเจ้าแล้ว ให้เจ้านิ่งเงียบดูเหมือนเป็นการทรมาน แต่ยามหลบเร้นไม่อาจไม่ทำเช่นนี้..."
"ไม่เป็นไรๆ ข้าเพียงตึงเครียดเมื่อต้องผ่านเหล่าทหารที่ประตูเมืองเหล่านั้น เกรงจะถูกจับได้" เมิ่งเถียนกล่าว
"ทหารทั่วไปไม่ได้รับบัญชาให้ค้นหาเจ้าหรอก จูตี้อาของเจ้าเพียงภาวนาให้จู่ๆ เจ้าระเหยหายไปในอากาศแล้วไม่กลับมาอีกเลย เกรงกลัวที่สุดก็คือ มีเจ้าโผล่ขึ้นมาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว กลัวกระทั่งจู่ๆ มีคนแอบอ้างปลอมเป็นเจ้าปรากฎขึ้นเพื่อสร้างเงื่อนไขแย่งชิงบัลลังก์ เพราะตอนนี้แผ่นดินแม้ชิงได้สำเร็จแล้ว แต่ยังไม่อาจนับว่ามั่นคงเต็มที่ การค้นหาเจ้าอย่างเอิกเกริกจึงไม่เกิดขึ้น ด้วยหวั่นจะเป็นการกวนน้ำให้ขุ่นก่อหวอดให้เหล่าขุนนางนายทหารก่อการแย่งชิงอำนาจโดยอาศัยชื่อเจ้าเป็นเหตุ การติดตามเจ้าจึงค่อนข้างกระทำอย่างลอบเร้น ที่ต้องระวังเป็นเหล่าคนสนิทที่มันมอบหมายให้ไล่ล่า เชื่อว่ามีไม่มากนัก และ... เหล่าผู้ที่ขับขี่ม้าไล่มาเบื้องหลังน่าจะเป็นหนึ่งในพวกนั้น..."
สัปเหร่อเสียนกล่าวถึงตอนท้ายก็แค่เสียงออกมา
"มาได้ดี พอดีได้จังหวะทดสอบ !"
เมิ่งเถียน ทำตาโตด้วยความตกใจ ครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงฝีเท้าม้าจำนวนมากควบขับมาตามทางเบื้องหลังอย่างเร่งร้อน สัปเหร่อเสียน ไม่พูดจา พลันลุกขึ้นยืนสะบัดสองมือดันเบาๆ ไปด้านหลังโลงไม้หนาหนักสองใบก็พลันเลื่อนลงจากรถม้าไปตั้งตระหง่านอยู่ที่กลางถนน !
เพียงชั่วครู่ก็ปรากฏขบวนผู้คนควบขับม้าจำนวนสิบกว่าตัวรุดเข้ามาถึง ทั้งหมดเพียงดูก็รู้ว่าเป็นคนของทางการ บ้างแต่งชุดทหารบ้างแต่งชุดองครักษ์ บางคนถึงกับห้อยป้ายทอง แต่เมื่อเห็นโลงสองใบตั้งชี้ฟ้าอยู่กลางถนนก็ไม่กล้าเข้าใกล้ พากันดึงรั้งม้าไว้ เสียงดังอื้ออึง ทั้งคนทั้งม้าสับสนถึงกับชนกันไปมาวุ่นวาย ใช้เวลาครู่หนึ่งจึงสามารถหยุดลงได้ ชายร่างสูงใหญ่แต่งกายชุดองครักษ์คนหนึ่งขี่ม้าแหวกออกมา พร้อมทหารคู่ใจอีกสองนาย
"เรียนเชิญพวกท่านหยุดสนทนากันสักครู่ !" ทหารนายหนึ่งร้องเสียงดังขึ้น
สัปเหร่อเสียนลุกขึ้นยืนช้าๆ กดไหล่เมิ่งเถียนเอาไว้ไม่ให้ลุกตาม เพียงกล่าวเบาๆ ว่า
"จงนั่งอยู่นิ่งๆ"
พูดจบปีนลงจากรถม้าอ้อมไปด้านหลังแล้วไปหยุดยืนอยู่เบื้องหลังโลงสองใบ ทำให้ยังไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นเขาได้อย่างเด่นชัด
"ใต้เท้าทั้งหลาย ไม่ทราบว่ามีเรื่องอันใด พวกเราเป็นสัปเหร่อต่ำต้อย ได้รับการไหว้วานให้ขนส่งศพกลับบ้านเดิมที่หางโจว พอดีม้าเกิดตกใจทำโลงตกลงมาตั้งบนพื้นกำลังจะเก็บขึ้นรถ"
โลงศพสองใบแม้ใหม่เอี่ยม แต่ก็เป็นโลงศพ การพบของเช่นนี้กลางถนนในยามกลางคืนเป็นเรื่องชวนให้ขวัญผวา... แม้แต่คนที่ปกติขวัญกล้า เมื่อเจอสถานการณ์ที่ผิดประหลาดเช่นนี้ชั่วขณะไม่อาจผลีผลามลงมือกระทำสิ่งใด
"ไม่แน่ชัดว่าเป็นพวกมันหรือไม่ เราควรเข้าตรวจค้น"
ทหารที่ข้างกายองครักษ์คนหนึ่งกล่าวขึ้นเบาๆ แต่พลันองครักษ์แค่นเสียงตัดบทขึ้นว่า
"ฆ่าก่อนค่อยพิสูจน์ซากศพ ชักอาวุธ เตรียมเกาทัณฑ์ !!"
สิ้นเสียงทหารทั้งหมดพลันรายล้อมม้าเข้ามาเป็นครึ่งวงกลม แบ่งเป็นสองแถว แถวหน้ากระชากคันธนูที่พกพามาขึ้นน้าวศรอย่างพร้อมเพรียม แถวหลังชักดาบเตรียมเข้าประชิด นับเป็นกองทหารที่มีประสิทธิภาพสูงหน่วยหนึ่ง แต่ผู้ที่ทหารหน่วยนี้มาพบไม่ใช่ชนชั้นทั่วไป และมันไม่ได้อยู่ลำพัง... นอกจากร่างสูงวัยอวบท้วมของมันแล้วยังมีศพอีกสองซาก ! เป็นซากที่ซ่อนอยู่ในโลงใหม่เอี่ยม
จอมภูตหัวเราะแล้วตบเบาๆ เข้าที่ด้านหลังของโลงศพ พลันเกิดเสียงดัง ปง ! ขึ้น เสียงดังจนเมิ่งเถียนอดไม่ได้ต้องแอบก้มหันร่างกลับมามองอยู่หลังพนักพิงของรถม้า
ฝาโลงสองอันกระเด็นหวือออกมาพุ่งเข้าใส่กองทหารที่อยู่บนหลังม้า แต่ยังไม่ทันจะปะทะกับผู้ใด ฝ่าโลงทั้งคู่พลันถูกกระแทกทำลายจนแหลกกระจุยกระเด็นไปออกไปทางด้านข้าง พลันปรากฏร่างชายร่างสูงใหญ่หนวดเครายาวจรด อก ในชุดขาวยืนขวางอยู่เบื้องหน้ากองทหาร
"พญายมซุนเซิงอยู่ที่นี่ ภูตผีตนใดกล้าอาละวาด !" ชายร่างใหญ่คำรามก้อง เสียงดังสะท้านจนแก้วหูผู้คนรอบบริเวณลั่นเกรียวกราว เมิ่งเถียนถึงกับต้องยกมือปิดหูด้วยความเจ็บปวด พญายมซุนเซิง เป็นยอดฝีมือฝ่ายอธรรมที่รับภารกิจสังหารคนอีกผู้หนึ่งในแดนภาคกลาง หลายปีมานี้ฟังว่าคนที่มันหมายตาสังหารแทบไม่เคยมีใครเหลือรอด ดังนั้นจึงตั้งฉายานามตนเองเป็น "พญายม" มีความชิงชังจอมภูตอยู่แต่แรกแม้ไม่เคยพบปะ เพียงเพราะมันมีฉายาพญายม อีกฝ่ายมีฉายาจอมภูต จึงถือเอาอีกฝ่ายที่มีชื่อเสียงเกริกไกรความเป็นอยู่เร้นลับเป็นเป้าหมาย คิดกำจัดลงเพื่อเสริมบารมีของตน มันเป็นหนึ่งในยอดฝีมือที่ถูกราชสำนักเรียกตัวมาช่วยในการค้นหาเป้าหมายอย่างลับๆ วันนี้พอดีมันมากับองครักษ์เพื่อตรวจตราประตูเมืองจึงตามติดมากับขบวนทหาร การพบกับผู้ที่เชื่อได้ว่าเป็นจอมภูตย่อมสบใจมันอย่างยิ่ง !
"ในที่สุดก็มาจนได้... ฟังว่าเจ้าตามหาจอมภูตมานานเพียงเพราะมีฉายาข่มกัน... เจ้าคิดว่าแค่ตั้งชื่อก็สามารถเอาชัยได้ ?" สัปเหร่อเสียนกล่าวช้าๆ มาจากหลังโลงศพ
"ทางด้านนี้ขอมอบให้ท่านจัดการ !" องครักษ์ประสานมือกล่าวกับยอดฝีมือฉายาพญายม จากนั้นหันไปสั่งเหล่าทหาร
"ทั้งหมด ล้อมเข้าไปยิงเกาทัณฑ์สังหารคนในรถแล้วค่อยว่ากล่าว !"
สิ้นเสียงสั่งพลันเกิดเหตุชุลมุน ศพสองซากในโลงพลันลืมตาขึ้นกระเด้งหวือออกจากโลง ทหารเสียกระบวนฉับพลันยังไม่สามารถโอบขบวนเข้าไปด้านหน้ารถได้ แต่ซากศพไม่ได้พุ่งเข้าหากลุ่มทหาร มันกลับยกแขนขึ้นกางมือออกปรากฏให้เห็นเล็บยาวแหลมคมสีดำสนิท จากนั้นสาดพุ่งเข้าหาพญายมซุงเซิง !
"มาได้ดีเจ้าผีดิบ !" พญายมพลันบิดร่างอย่างประหลาดคล้ายคนไร้ข้อต่อแขนตวัดไปด้านหลังไหล่กลับพลิกมาด้านหน้าร่างกายเอียงโยกไปมาแต่ขายังมั่นอยู่ที่พื้น หลบรอดจากกรงเล็บของซากศพทั้งสองไปได้โดยกรงเล็บทั้งสี่เพียงฉวัดเฉวียนไปมาไม่สัมผัสกาย
"วิชาเปลี่ยนเส้นเอ็น ! ไม่เลวๆ นับว่าเป็นศิษย์เส้าหลินที่ยอมลงไปจุติในนรกผู้หนึ่ง"  จอมภูตเอ่ยชมเชย
ที่แท้พญายมซุนเซิง เป็นอดีตพระวัดเส้าหลินเป็นศิษย์สังกัดหอคัมภีร์ แต่ทำผิดกฎแอบขโมยฝีกวิชาในคัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็นเมื่อถูกจับได้จึงหลบหนีออกจากวัด แต่เนื่องจากฝีกยอดวิชาทำให้หลายปีมานี้เส้าหลินยังไม่อาจจับตัวกลับไปรับโทษได้ อีกทั้งไม่กล้าแพร่งพรายว่า พญายมที่เป็นยอดฝีมืออันชั่วช้าถึงกับเป็นศิษย์ทรยศของเส้าหลิน
จอมภูตกล่าวพลางยกมือขึ้นโบก ฉับพลันศพทั้งสองซากถลันร่างหวือถอยหลังกลับเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาฉุดดึง พวกมันเข้าไปยืนขนาบโอบล้อมซ้ายขวาร่างของเมิ่งเถียน ทันเวลารับลูกธนูสิบกว่าดอกปักใส่ร่างแทนผู้คน !
จอมภูตหัวเราะฮิฮะ เมื่อเห็นพญายมโถมร่างเข้าใส่สองฝ่ามือของพญายมกลายเป็นสีแดงฉานแสดงว่าเร่งเร้าพลังฝีมือประจุเอาไว้อย่างเต็มเปี่ยม พลันชายสูงวัยศีรษะรูปไข่เตะขาออกเงาฝ่าเท้าคลี่กางออกคล้ายกลีบดอกไม้ตอนแรกคล้ายเตะขึ้นหนึ่งฝ่าเท้า จากนั้นเพิ่มด้านซ้ายขวาคล้ายเป็นสาม ทันใดปรากฏเงาเท้าด้านล่างเป็นสี่แล้วเพิ่มมากขึ้นๆ ขอบเขตเงาฝ่าเท้าขยายใหญ่ขึ้น บานออกราวดอกไม้ ทั้งหนาและถี่ขึ้นทุกทีจนมองไม่เห็นร่างของคน
"นี่หรือเพลงเตะกำนัลวิญญาณ !"  พญายมซุนเซิงคำรามแต่ไม่หลบเลี่ยงเร่งเร้าพลังลมปราณจากคัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็นควงฝ่ามือฟาดเข้าใส่อย่างถือดี
เกิดเสียงโครมดังสนั่นหลายคราเมื่อฝ่ามือของพญายมปะทะเข้ากับฝ่าเท้าของจอมภูต !
พญายมเป็นเจ้าแห่งนรก มีหน้าที่จัดการลงทัณฑ์ภูตผีปีศาจ แต่วันนี้กลับต่างออกไป เสียงดังโครมแรกคือเสียงปะทะกันของเพลงเตะและฝ่ามือ แต่เสียงโครมๆ ถี่ยิบที่ดังต่อมาเป็นเสียงฝ่าเท้าของจอมภูตสาดปะทะเข้ากับร่างของพญายมอย่างไม่นับจนร่างแทบแหลกสลาย ทั่วบริเวณปรากฏหมอกเลือดฝนโลหิตและละอองเศษเนื้อฟุ้งกระจาย ร่างสูงใหญ่ของพญายมซุนเซิงบัดนี้มีสภาพไม่แตกต่างจากผ้าขี้ริ้ว เป็นผ้าขี้ริ้วที่ชุ่มคราบโลหิตผืนหนึ่ง !!
"แบบนี้สิจึงดูคล้ายพญายม พญายมมักนุ่งห่มด้วยสีแดง !"  จอมภูตคำรามอย่างดุร้ายมองซากของพญายมซุนเซิงที่กองอยู่บนพื้นแยก
ในเวลาเดียวกันซากศพสองผัวเมียแซ่เจินที่พรุนไปด้วยลูกเกาทัณฑ์ก็หันไปหาเหล่าทหารที่เล็งลูกศรเตรียมยิงละลอกใหม่อยู่บนหลังม้า มันเอียงคออ้าปากเห็นเขี้ยวยาวสองซี่ราวกับฟันสัตว์ร้ายงอกยาวออกมา ดวงตาเบิกโพลงปากแสยะกางเล็บกระดิกไปพร้อมส่งเสียงครางผ่านลำคอราวกับสัตว์ร้าย
"ผีดิบ !" เหล่าทหารร่ำร้อง ขวัญเริ่มผวา พวกเขาแม้เป็นทหารผ่านการทำศึกสงครามมามากมาย เห็นการเข่นฆ่าและการตายเป็นเรื่องแต่ไหนเลยเคยเจอเรื่องเช่นนี้ ในยามตกตะลึงพากันนิ่งงันไม่สามารถลงมือได้
"ฆ่า !" จอมภูตทะยานร่างกลับมายืนอยู่เบื้องหน้าเมิ่งเถียนแล้วออกคำสั่ง ในมือเพิ่มร่มคันหนึ่งตระเตรียมกางออก
ซากศพเคลื่อนไหวได้ทั้งสองพลันลอยพุ่งเข้าหากลุ่มทหารที่กำลังแตกตื่น แล้วจู่ๆ ร่างของพวกมันพลันระเบิดออก ปรากฏตะปูอาบยาพิษจำนวนมาพุ่งออกไปทุกทิศทุกทางคละเคล้าเศษเลือดเศษเนื้อ ไส้ และมันสมองทุกอย่างล้วนกระจัดกระจาย พวกทหารไม่ทันป้องกันก็โดนอาวุธลับปักเข้าใส่พากันร่วงหล่นจากหลังม้าเกลือกกลิ้งตัวไปกับพื้นร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดครู่หนึ่งก็ชักกระตุกเลือดไหลออกจากทุกทวารสิ้นใจตายไปจนหมด !
"ปลอดภัยแล้ว นับเป็นขบวนส่งศพที่ตระการตาอย่างยิ่ง !"  จอมภูตคืนสู่เค้าหน้าอิ่มเอิบรอยยิ้มของสัปเหร่อจางกล่าวเบาๆ หลังหุบร่มลง ที่แท้มันเป็นร่มที่ทำจากผ้าชนิดพิเศษมีความเหนียวแกร่งสามารถใช้ต้านทานอาวุธลับแหลมคมได้ เมื่อสักครู่ตอนซากศพระเบิดออกจอมภูตใช้ร่มกางกั้นหมุนวนป้องกันร่างของทั้งสองคนจากอาวุธลับและเศษซากเลือดเนื้ออวัยวะภายในที่กระจัดกระจาย
"อาจารย์... ท่านไม่ใช่สัปเหร่อแล้ว ที่แท้ท่านเป็นหมอผี หมอผีที่สามารถปลกชีพซากศพ !" เมิ่งเถียนร้องละล่ำละลักดวงตายังคงเบิกโพลงด้วยความแตกตื่น
"ไร้สาระ !"
สัปเหร่อเสียนแค่นหัวร่อ พลางมองม้าของพวกตนที่ตายด้วยลูกธนูแล้วส่ายศีรษะกลมเกลี้ยงไปมา
"คงต้องเดินไปด้วยเท้ากันสักระยะ ทั้งม้าพวกเราม้าพวกมันล้วนตกตายไปหมดสิ้น"
"อาจารย์... เราจะทำเช่นใดกันดี ศพพ่อบ้านรองเจินกับภรรยาล้วนแหลกสลายไปหมดสิ้น เราจะเอาศพที่ไหนไปส่งบ้านเดิมพวกเขาที่หางโจว..." เมิ่งเถียน กล่าวพลางทำหน้าเศร้า สัปเหร่อจางหันมามองทำตาปริบๆ กล่าวว่า
"ส่งศพเจ้าไปแทนดีหรือไม่ ! ช่างไร้สาระจริงๆ สองศพนั่นเป็นเพียงเครื่องมือให้เราเดินทางออกจากเมืองหลวง ตอนนี้ออกมาได้ ย่อมไม่จำเป็นอีกแล้ว ที่สำคัญต้องนี้ต้องเร่งเดินทาง พวกเราจัดการทหารและยอดฝีมือไปร่วมยี่สิบคน เมื่อทั้งหมดล้วนไม่คืนกลับ ไม่ช้าพรรคพวกของมันก็จะไหวตัวทันและตามล่าเรามาแน่นอน" กล่าวจบยกมือขึ้นปรบคราหนึ่ง แล้วฉุดแขนเมิ่งเถียน ชี้ให้ไปเก็บสัมภาระที่จำเป็นรวมถึงอาหารและน้ำใส่ห่อผ้าเสร็จแล้วพากันเดินออกนอกถนนใหญ่ ลัดเลาะไปตามเส้นทางบนเนินเขาของพวกเก็บของป่า
เดินมาได้สิบกว่าลี้เมิ่งเถียนที่นิ่งงันพลันถามขึ้นมา หลังจากความตื่นตระหนกคลายไปและเรื่องราวต่างๆ ผุดขึ้นในสมอง เขารู้สึกว่าเรื่องราวมากหลายล้วนน่าสงสัยอดใจไม่ได้จนต้องตั้งคำถาม
"อาจารย์ เมื่อครู่ก่อนออกเดินข้าเห็นท่านปรบมือ สะกิดให้นึกถึงเรื่องแปลกประหลาดเมื่อครั้งเกิดเรื่องในร้านของผัวเมียฟางเฉิน ครั้งนั้นท่านจู่ๆ ก็ปรบมือ จำได้ว่าทำให้ประตูหน้าต่างทั้งหมดของร้านปิดลงได้เอง ! หรือ...ท่านมีอำนาจวิเศษเหนือผู้คน !?"
"ออ เจ้าพึ่งนึกถึงเรื่องนั้นได้ สมองนับว่าช้าอย่างยิ่ง มิน่าหลายปีมานี้บ้านเมืองไม่รุดหน้าเท่าที่ควร เพราะมีเจ้าของเช่นนี้นี่เอง ฮ่าๆ"
สัปเหร่อเสียนหัวร่อแย้มยิ้มพลางเอามือลูบคางอ้วนกลมของตนเองไปมา
"เจ้าจำได้หรือไม่ว่าข้ามีฉายาใด"
"ท่าน... คือ จอมภูต" เมิ่งเถียนกล่าวอย่างงงงัน
"ข้าจะเป็นจอมภูตได้อย่างไรหากไม่มีเหล่าภูตพรายเป็นบริวาร จอมภูต หมายถึง เจ้าแห่งเหล่าภูต ย่อมมีภูตเล็กพรายน้อยไว้ใช้สอยทำงาน ปิดประตูหน้าต่าง วางเพลิง เก็บกวาดหลักฐานซ่อนเร้นร่องรอยล้วนเป็นเรื่องจำเป็นต้องมีมือเท้าช่วยให้มากเข้าไว้" สัปเหร่อเถียน กล่าวยิ้มๆ
"มีเรื่องใดสงสัยอีก ดูเหมือนในหัวเจ้ามักมีแต่คำถาม" ชายสูงวัยหันไปมองสีหน้าครุ่นคิดของชายหนุ่มที่เกิดขึ้นอีกหลังจากพึ่งพยักหน้ารับทราบไปหมาดๆ
"อ่า... มีคำถามมากหลายๆ รอบตัวท่านล้วนมีเรื่องราวที่น่ารู้มากมาย" เมิ่งเถียนกล่าวอย่างกระตือรือร้น
"ครั้งก่อนท่านบอกข้าว่า ไม่อาจสร้างตุ๊กตาผีได้อีกแล้ว แต่วันนี้ไฉนท่านถึงกับสร้างขึ้นทีเดียวได้ถึงสองตน หากมีกองทัพผีดิบเช่นนี้ท่านอามีหรือจะต้านทานพวกเราได้"
"ออ ที่ข้าบอกว่าไม่สามารถสร้างขึ้นได้อีกก็คือ ตุ๊กตาผีขั้นสูงแบบเจ้าดำที่ใช้ช่วยเหลือเจ้าในอารามร้าง ส่วนสองตัวเมื่อกี้ใช้การจริงจังไม่ได้หรอก ข้อบกพร่องมีมากเกินไป มันแพ้แสงแดดใช้เวลากลางวันไม่ได้เลย อายุการใช้งานก็สั้นตามสภาพศพที่เน่าเปื่อย หากจะให้คงทนเหมือนเจ้าดำใช้สรรพสิ่งในการรักษาสภาพมากเกินไป หากเจ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่ามันเคลื่อนไหวได้จำกัด มีประโยชน์แค่ทำให้ศัตรูตกใจเผยช่องโหว่ให้เราลงมือ หรือใช้ทดสอบวิชาคู่มือก่อนต่อสู้ สุดท้ายก็ระเบิดทิ้งปล่อยอาวุธลับอาบพิษแพร่กระจาย เป็นของเปลืองเรี่ยวแรงทำมาก แต่ใช้ได้ชั่วเวลาสั้นๆ ไม่คุ้มค่าที่จะทำ อีกทั้งผ่านการจัดเตรียมมากหลาย ตั้งแต่การสังหารผู้คนด้วยยาสูตรเฉพาะไปจนถึงการผ่าตัดดัดแปลง นับเป็นเรื่องยุ่งยากไม่จำเป็นก็ไม่ควรทำ ทำบ่อยครั้งศัตรูย่อมจับเค้าได้ สุดท้ายใช้ไม่ได้ผลอีก..." สัปเหร่อเสียน อธิบายยืดยาวปากพูดมือกรีดวาดทำท่าทางต่างๆ ดูไปคล้ายศิษย์อาจารย์ร่วมเดินทางกันจริงๆ เพียงแต่คงไม่มีศิษย์อาจารย์ที่ดีคู่ไหน เดินกลางป่าเขาในยามวิกาลเช่นนี้...
"อาจารย์... ท่านหมายความ สองผัวเมียแซ่เจินที่ตายลงเป็นฝีมือของท่าน!? ท่านสังหารผู้คนเพื่อเอามาทำตุ๊กตาผีไว้ใช้งาน !?"  เมิ่งเถียนอ้าปากค้างเมื่อนึกถึงการตายอย่างปุบปับของสองสามีภรรยาตั้งแต่ต้นจนพวกตนสามารถใช้เป็นข้ออ้างออกจากเมืองได้
"ไม่เลวๆ คิดได้ในที่สุด" สัปเหร่อสูงวัยหัวร่อ "พวกมันล้วนต้องตาย เพราะแท้จริงพวกมันคือคนตัวกลางค้าความตายของฟางเฉินผัวเมีย ที่เจ้าเห็นในร้านวันนั้นล้วนเป็นคนภายใต้อาณัติของคนแซ่เจินนี้ทั้งสิ้น มันเพียงอาศัยสถานะพ่อบ้านรองซ่อนฐานะจริง ที่แท้มันติดต่อค้าความตาย รับเรื่องว่าจ้างต่อรองค่าหัวให้เหล่ามือสังหาร เมื่อเรากำจัดฟางเฉินย่อมต้องกำจัดมันไปพร้อมมันไม่เช่นนั้นมันย่อมแพร่กระจายเรื่องราว ทำให้คนสืบสาวมาหาเราได้ เรื่องที่เหลือล้วนต่อเนื่องกันอย่างมีเหตุผลและได้ประโยชน์สูงสุด เหล่านี้ข้าล้วนเรียนรู้มาจากเถ้าแก่ใหญ่จูฉงปา ปู่ของเจ้า"
สัปเหร่อเสียนพูดจบก็หัวร่ออีกครา หยิบเอาถุงบรรจุสุราที่พกพามาดื่มเข้าไปอึกหนึ่งแล้วเดินต่อไป ไม่ทันที่จะก้าวไปได้ถึงสิบก้าวพลันเมิ่งเถียนโถมกายวิ่งไปดักหน้า โยนห่อสัมภาระลงข้างกายแล้วคุกเข่าลงโขกศีรษะให้เขาอย่างต่อเนื่อง
"เจ้าเป็นบ้าไปแล้ว !?" สัปเหร่อเสียนทำหน้าสงสัยอ้าปากหวอ
"โปรดสอนวิชาของท่านให้กับข้าด้วย !" เมิ่งเถียน หรือแท้จริงแล้วคือจักรพรรดิจูอวิ๋นเหวินผู้ถูกชิงบัลลังก์กล่าว "อ่า... ข้าหมายถึงสอนวิชาฝีมือในการต่อสู้และสร้างภูตซากศพตุ๊กตาผีเหล่านั้น มิใช่เพียงแค่วิชาสัปเหร่อที่ท่านสอนสั่งมาก่อนนี้"
"เฮอะๆ น่าสนใจยิ่ง เจ้าคิดอยากเป็นข้าขึ้นมาอีกคน เป็นสัปเหร่อ เป็นจอมภูต... เจ้าเลิกคิดจะเป็นจักรพรรดิแล้ว !?"  สัปเหร่อเสียนถามเสียงสูง
"ข้า... ข้าอยากเรียนรู้เพื่อใช้ต่อสู้ช่วงชิงบัลลังก์คืนมา !" เมิ่งเถียนกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
สัปเหร่อสูงวัยลูบศีรษะทำท่าครุ่นคิด พลางพยักหน้า
"หาก... เจ้ามีเวลาสามสิบสี่สิบปี และไม่คิดได้คืนบัลลังก์แล้วค่อยว่ากัน ตอนนี้จงเดินตามข้ามา มีบ้านร้างหลังเขาด้านโน้น เมื่อถึงที่นั่นเราจะหยุดพัก คืนพรุ่งนี้ค่อยออกเดินทางต่อ" พูดจบสะบัดหน้าเดินนำไป ไม่กล่าวอะไรอีก
"รอด้วยๆ ท่านอาจารย์ !" เมิ่งเถียนอึ้งไปครู่หนึ่งกับคำตอบ แต่คิดได้ไม่นานก็ต้องรีบลุกขึ้นเมื่อเห็นผู้เป็นอาจารย์เดินห่างออกไปอย่างรวดเร็ว วิ่งไปได้สี่ห้าก้าวก็ต้องถลันวกกลับมาเนื่องจากพึ่งนึกขึ้นได้ว่าตนเองวางห่อสัมภาระเอาไว้ที่พื้น ฉวยห่อของได้ก็รีบวิ่งไล่ไปตามทางขึ้นเนินเขาอย่างทุลักทุเล
........................


## บทที่ 9 พ่อค้าปลาหน้าเลือด

เช้าวันรุ่งขึ้น เมิ่งเถียนตื่นขึ้นมาอย่างปวดร้าวระบมไปทั้งร่างกาย การเดินทางในป่าเขาเป็นเรื่องไม่คุ้นชินสำหรับเขา เมื่อตื่นขึ้นก็บิดร่างอย่างปวดเมื่อยเหนื่อยอ่อน แต่เมื่อลืมตาตื่นเต็มที่ก็ให้ตกใจ เพราะเหลือเพียงเขาอยู่ภายในบ้านร้างคนเดียว ไร้วี่แววของสัปเหร่อเสียน
"อาจารย์ ! ท่านอยู่ไหน" เมิ่งเถียนชะโงกหน้าออกมานอกบ้านร้างแล้วร้องตะโกน แต่รอบข้างไม่มีผู้คน ตอนนี้เป็นเวลาสายแล้ว สว่างจ้า แม้มีต้นไม้ใหญ่ปกคลุมทั่วบริเวณแต่นับว่าสว่างจนเห็นสิ่งต่างๆ ชัดตา
เมื่อแลหาอาจารย์ไม่พบ เมิ่งเถียนเริ่มมีความหวาดหวั่นเกิดขึ้น จากเหตุร้ายต่างๆ นานาที่เขาพบมาในช่วงไม่ถึงเดือนนับว่าชีวิตเขาแขวนบนเส้นด้าย หากไม่มีอาจารย์ที่เป็นยอดฝีมือคอยปกป้องไม่รู้ว่าต้องตายไปแล้วสักกี่ครั้ง นับตั้งแต่เหตุการฆ่าฟันครั้งใหญ่ในอารามร้างเขาไม่เคยอยู่โดยไม่มีอาจารย์มาก่อน วันนี้จู่ๆ หาอาจารย์ไม่พบย่อมทำให้เกิดความตื่นตระหนก
"หรือว่าจะเกิดเรื่อง... เป็นไปไม่ได้ อาจารย์เป็นยอดฝีมือที่เลิศภพจบแดน ไม่มีทางเสียทีผู้ใดแน่นอน แต่ว่าออกไปไหนของเขานะ" เมิ่งเถียนบ่นพึมพำอยู่คนเดียว เดินวนไปมารอบบ้านร้าง ครู่หนึ่งได้ยินเสียงม้าเดินใกล้เข้ามา รีบถลันเข้าไปหลบที่หลังโขดหินใหญ่ลอบแอบมองออกมาอย่างหวาดหวั่น
ที่แท้ที่ใกล้เข้ามามิใช่ม้า หากแต่เป็นลาตัวหนึ่ง ลาลากเกวียนขนาดเล็กเดินมาตามทางอย่างแช่มช้า โดยมีชายแก่ผมหงอกหนวดเครารกครึ้มขาวโพลนเป็นคนบังคับมันจากที่นั่งบนเกวียน แม้จะเห็นเช่นนั้น แต่เมิ่งเถียนไม่กล้าแสดงตนให้ใครพบเห็น เขายังคงแอบอยู่หลังก้อนหินอย่างเงียบสงบ
"ใครอยู่ตรงนั้นออกมาเถิด เราเป็นพ่อค้าขายปลา ท่านสนใจปลาสดๆ ของเราหรือไม่ ?"  ชายชราร้องเสียงแหบพร่า
เมิ่งเถียนเห็นเป็นคนแก่ดูท่าทางอ่อนแอ อีกทั้งลาและเกวียนก็ดูโกโรโกโสไม่น่ามีพิษภัย เขาจึงค่อยๆ ขยับออกมาจากหลังก้อนหินช้าๆ แต่ผิดคาด ! ทันใดที่เขาโผล่ร่างออกมา ชายชราบนเกวียนพลันถลันวูบพุ่งเข้าหาเขาด้วยความเร็วสุดเปรียบปาน กางฝ่ามือตะปบคว้าคอเสื้อและสายรัดเอวของเขากระชากร่างลอยติดมือกลับมาถึงข้างเกวียนในพริบตาเดียว
"อย่าทำข้าๆ ข้าเป็นเพียงสัปเหร่อน้อย ติดตามอาจารย์มาส่งศพ ไม่มีทรัพย์สินใด อย่าทำข้าๆ !!" เมิ่งเถียนร้องตะโกนละล่ำละลัก
ชายชราเงื้อมือขึ้นตบฟาดลงอย่างแรง แต่เมื่อใกล้ถึงใบหน้าก็หยุดยั้งลงแล้วระเบิดเสียงหัวเราะดังสนั่น
"ฮ่าๆๆ เจ้ามันโง่จริงๆ ด้วย !!"
เสียงหัวเราะอย่างครื้นเครงทำให้เมิ่งเถียนเริ่มรู้สึกคุ้นหู
"อาจารย์ ! เป็นท่านหรอกหรือนี่ !?"  เมิ่งเถียนตะเบ็งเสียง
ชายชราพลันยกมือปาดวูบที่ใบหน้าแล้วเอามือซุกเข้าไปในอก ปรากฏเป็นใบหน้ากลมเกลี้ยงศีรษะรูปไข่ของสัปเหร่อเสียนที่กำลังหัวเราะจนน้ำหูน้ำตาไหล
"ใช้ไม่ได้ๆ จริงๆ เวลาเช่นนี้ยังกล้าเสนอหน้าออกมาพบผู้คน การหลบซ่อนก็บัดซบ โผล่แทบจะครึ่งร่างออกมาให้คนพบเห็น ไม่ได้เรื่องๆ หากนี่เป็นคนของจูตี้ติดตามมาถึงหัวเจ้าคงแหลกเป็นเสี่ยงๆ ไปแล้ว"
"ท่านอาจารย์ท่านไปที่ใดมา ข้าตกใจแทบแย่ การแปลงโฉมของท่านร้ายกาจยิ่งข้าจดจำไม่ได้เลยว่าเป็นท่าน เหตุนี้กระมังท่านจึงไม่มีทั้งผมทั้งหนวดเครา เพื่อการแปลงโฉมนี่เอง"  เมิ่งเถียนกล่าว
"เมื่อสามสิบกว่าปีก่อนเป็นเช่นนั้นจริง ข้าจำเป็นต้องมีหลายโฉมหน้าเพื่อหลบเร้น แต่มาถึงตอนนี้ข้าแค่นึกสนุกเท่านั้น ได้เห็นหน้าเจ้าแตกตื่นนับเป็นเรื่องสนุกประการหนึ่ง ฮ่าๆ"
"เฮอะ ท่านสนุกข้าตกใจแทบตาย ว่าแต่ท่านไปไหนมาแต่เช้าหรือท่านอาจารย์" เมิ่งเถียนหันเหหัวเรื่อง ไม่อยากถูกหัวร่อต่อไปอีก
"ไปซื้อปลา แถมยังซื้อเกวียนและลามาด้วย เจ้าหิวแล้วหรือไม่ ไปก่อไฟ เราจะย่างปลากินกัน !"
สัปเหร่อหันไปหิ้วปลาพวงหนึ่งออกมาจากเกวียนน้อย เมิ่งเถียนรับปลาไปแล้วเหลียวมองพบว่าภายในเกวียนยังมีเข่งบรรจุปลาอีกมากหลาย ไม่รู้ว่าอาจารย์ของเขาซื้อปลาจำนวนมากขนาดนี้มาเพื่อทำอะไร
หลังจากกินอาหารเช้าเป็นปลาย่างหลายตัว เมิ่งเถียนเริ่มกระปรี้กระเปร่าขึ้น แต่ยังคงสงสัยจึงอดไม่ได้ที่จะถามออกมา
"กิน !" สัปเหร่อเสียนตอบยิ้มๆ " อย่างแรกคือกิน พวกเราเดินทางรอนแรมอีกทั้งพบเรื่องมากหลายต้องกินของบำรุงกำลัง เนื้อปลานี้ดียิ่งย่อยง่ายช่วยให้กำลังวังชาฟื้นคืนเร็ว นี่เป็นปัจจัยที่หนึ่ง ส่วนปัจจัยที่สอง ข้าไปแต่เช้าเพื่อเสาะหาข่าวคนขายปลาผู้หนึ่ง..."
"เขาเป็นใครหรือท่านอาจารย์" เมิ่งเสียนสอบถามต่อ
"เป็นคนขายปลาที่หน้าเลือดนิยมค้ากำไรเกินควรผู้หนึ่ง แต่จำเป็นอย่างยิ่งในตอนนี้ เดินทางอีกราว 2 คืน พวกเราก็จะเข้าเขตทะเลสาบไท่หู ทะเลสาบใหญ่ครอบคลุมบริเวณทั้ง อู๋ซี และซูโจว ที่นั่นเราจะได้พบกับมัน" สัปเหร่อเสียนแค่นเสียงเล็กน้อย ก็ปรายตาไปยังเข่งใส่ปลาที่เหลืออีกจำนวนมากในเกวียน
"จัดการแล่เคล้าเกลือแล้วเอาไปตาก ก่อนค่ำน่าจะแห้งพอให้สามารถเดินทางได้อีกสองวันโดยไม่เน่าเสีย" สั่งเสร็จหมายจะลุกขึ้นยืนแต่เมิ่งถียนพลันรั้งขากางเกงเอาไว้
"อะไรอีก !?"  สัปเหร่อทำเสียงอย่างรำคาญ
"อาจารย์... ข้าแล่ปลาไม่เป็น..." เมิ่งเถียนกล่าวอย่างอายๆ ทำเอาผู้เป็นอาจารย์หน้าเหวอส่ายศีรษะ แต่ก็เห็นจริงตามนั้น ชายหนุ่มผู้นี้แต่เดิมมันเป็นถึงจักรพรรดิ มือไม่ไม่เคยแปดเปื้อนสิ่งใด แทบไม่เคยทำงานใดมาก่อน การให้มันแล่จัดการปลา เคล้าเกลือไปตากคงไม่ใช่เรื่องที่มันรู้จัก สุดท้ายอาจารย์ลงมือให้ดูสองสามตัวและปล่อยให้ลองทำเสียหายอีกนับสิบ การแล่ปลาเคล้าเกลือเพื่อตากจึงพอเป็นรูปเป็นร่างขึ้นบ้าง สุดท้ายยังเสร็จทันเวลา ปลาได้แดดตลอดวันไปจนถึงยามเย็น แห้งหมาดสามารถเก็บรักษาได้นานขึ้นอีกหลายวัน ตกค่ำสองอาจารย์ลูกศิษย์เก็บข้าวของขึ้นเกวียนน้อยบังคับลาให้ออกเดินทาง
จนถึงตอนนี้เมิ่งเถียนยังไม่ทราบว่าเหตุใดจึงต้องจัดเตรียมปลามาด้วยเป็นจำนวนมาก แต่ในใจลึกๆ บอกเขาว่ามันย่อมต้องมีความสำคัญ ทุกครั้งที่อาจารย์ของเขาลงมือล้วนมีเป้าหมาย และมักไม่ธรรมดา ดูอย่างศพของสองผัวเมียแซ่เจิน ยังถึงกับกลายเป็นอาวุธสังหาร !
.....................................
ผ่านไปสองคืนในการเดินทางรอนแรม สองศิษย์อาจารย์เลือกพักกลางวันเดินทางกลางคืน หนึ่งเพื่อหลบเร้นสายตาพบเจอผู้คนให้น้อยเข้าไว้ สองทำให้ไม่ต้องทรมานกับแสงแดดในยามกลางวัน เดินทางกลางคืนอากาศเย็นสบาย เพียงแต่แลกมากับบรรยากาศที่ไม่ดีอยู่บ้าง ทัศนียภาพไม่อาจมองเห็นได้ชัด และสำหรับเมิ่งเถียนมันค่อนข้างสั่นประสาทในความวังเวง แต่เมื่อเวลาใกล้รุ่งของวันคืนที่สอง ก็เริ่มเข้าสู่ดินแดนที่มีความเจริญ
เมืองอู๋ซี นับเป็นเมืองที่มีความเจริญพอสมควร อยู่ติดกับทะเลสาบไท่หู อันเป็นหนึ่งในทะเลสาบน้ำจืดที่ใหญ่ที่สุด ใกล้ปากแม่น้ำแยงซีเกียง เต็มไปด้วยเกาะใหญ่น้อยกว่า 90 เกาะ มีขนาดต่างๆ กันไป บางเกาะเล็กจนแทบขยับกายได้ไม่กี่ก้าว บางเกาะกลับมีขนาดใหญ่โตจนสามารถตั้งบ้านตั้งเมือง ทัศนียภาพริมทะเสสาบยิ่งมองยิ่งงดงาม ที่นี่เป็นสถานที่ท่องเที่ยวอันลือชื่อมากกว่าพันปี เมิ่งเถียนเองแม้ไม่ได้นอนมาทั้งคืนแต่เมื่อได้เห็นทัศนียภาพยังอดตื่นตาตื่นใจในความงามไม่ได้ แน่นอนว่าเมื่อเดินทางเข้าสู่เมืองใหญ่ที่อยู่ใกล้น้ำย่อมพบตลาดขายปลาค้าสัตว์น้ำเพื่อบริโภค จุดหมายปลายทางที่พวกเขารอนแรมมาคือที่แห่งนี้... มาขายปลา !
ใช่แล้ว สัปเหร่อเสียนสร้างความงุนงงครั้งใหม่ให้กับลูกศิษย์อีกครา ด้วยการบอกให้เขาเอาเกวียนน้อยเทียมลาไปตั้งแผงอยู่มุมหนึ่งของตลาด ตัวอาจารย์หลบเข้าไปในตรอกน้อยวูบหนึ่งก็กลับออกมาในสภาพชายชราผมหงอกขาวหนวดเครายาวเช่นเดียวกับเมื่อเช้าวันก่อน ถึงกับออกมายืนตะโกนร้องเร่ขายปลาแห้งในตลาดอย่างไม่ขัดเขิน...
กิจการถือว่าไม่เลวเพียงครู่เดียวปลาที่ผ่านการชำแหละเคล้าเกลือและตากแดดโดยอดีตจักรพรรดิหนุ่มก็ขายได้ไปกว่าครึ่ง เมิ่งเถียนแม้มึนงงสงสัยในพฤติกรรมของอาจารย์แต่ก็รู้สึกสนุกไปกับการหยิบยื่นปลารับเศษเงิน ชีวิตคนธรรมดาเช่นนี้นับว่าสนุกสนาน ไม่ต้องจมอยู่ในหัวงความกดดันเหมือนอยู่บนบัลลังก์มังกร นับว่าเป็นความสุขแปลกใหม่ที่เขาค้นพบ ยิ่งเห็นใบหน้าผู้คนหลากหลายอารมณ์ยิ่งเพลิดเพลินมีความสุขจนคิดเกินเลยไปว่าจะนำเงินที่ขายได้ไปซื้อปลามาทำปลาแห้งขายเพิ่มดีหรือไม่...
ก่อนเวลาเที่ยงวันเล็กน้อย มีสาวน้อยนางหนึ่งเดินเร่ขายขนมเปียะไส้เนื้อไส้ถั่วเดินเข้ามาหยุดที่หน้าเกวียนขายปลา พลางเปิดตะกร้าขนมออกร้องเชิญชวนให้ซื้อ สัปเหร่อเถียนยิ้มรับ ส่งเงินให้หยิบเอาขนมมาสองชิ้นยื่นส่งให้เมิ่งเถียนอันหนึ่ง แล้วยังล้วงมือไปหยิบปลาแห้งส่งให้เด็กสาวเป็นกำนัลอีกตัว เด็กสาวพยักหน้าแย้มยิ้มแล้วเดินจากไป
"งดงามไม่เลว อีกไม่นานคงเป็นโฉมสะคราญนางหนึ่ง..." เมิ่งเถียนพูดออกมาเบาๆ ขณะเหม่อมองตาม
"ไปกันได้แล้ว พ่อค้าปลาอนุญาตให้เราไปพบแล้ว" สัปเหร่อเสียนกล่าวขึ้นพลางขยับกายลุกขึ้นทำท่าเก็บของเพื่อเดินทาง
"เดี๋ยวสิอาจารย์เรายังขายไม่หมด  ปลาเหลืออีกเพียงเลกน้อยเท่านั้น" เมิ่งเถียนขัดขึ้น "เราจะซื้อปลาสดไปแปรรูปเพิ่มดีหรือไม่ ข้าเห็นท่านป้าด้านโน้นขายปลาแบบเดียวกับที่เราใช้ทำปลาตากแห้ง น่าจะสดดีไม่เลว"
สัปเหร่อเสียนในคราบพ่อค้าปลาหนวดยาวผมหงอกขาวยกมือเท้าสะเอวมองตาปริบๆ แล้วส่ายหน้าถอนหายใจดังเฮือก
"เป็นพ่อค้าปลามืออาชีพไปแล้ว... บ้านเมืองหนอบ้านเมือง... เถ้าแก่ฉงปา ท่านก็เป็นผู้เหี้ยมหาญ ไฉนมีเจ้าลูกเต่านี่เป็นหลานชายได้..."
"ไปได้แล้ว !" ชายแก่สั่งเสียงดัง ทำเอาเมิ่งเถียนสะดุ้งลนลานเก็บข้าวของ
"พอแล้วๆ วันนี้ขายเท่านี้พอแล้ว โปรดมาอุดหนุนใหม่วันหน้า" เมิ่งเถียนประสานมือคำนับผู้คนที่เดินเข้ามาดูปลาแห้งของพวกเขา เก็บของเสร็จสรรพก็เดินตามอาจารย์ไป
ตลาดแห่งนี้ค่อนข้างกว้าง ผู้คนมากมาย แม้เป็นเวลาเที่ยงยังมีคนค้าขายเข้าออก นับเป็นเมืองที่คึกคัก ชั่วครู่ก็ออกจากตลาดเลี้ยวเข้าไปในตรอกเล็กๆ แห่งหนึ่ง เดินเข้าไปเล็กน้อยก็พบสาวน้อยขายขนมเปียะยืนรออยู่ เมื่อเห็นทั้งสองนางค้อมกายให้เล็กน้อยแล้วผายมือทำท่าชี้เชิญให้ติดตามไป
"อ่า... ที่แท้นางเป็นผู้มาแจ้งข่าวผู้นัดหมายให้ท่านทราบหรอกหรือ" เมิ่งเถียนพลันเข้าใจสถานการณ์ ที่แท้การมาขายปลาในตลาดเป็นเพียงการจัดฉากเพื่อรอเข้าพบคนที่ต้องการ เพียงแต่เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดต้องลงทุนปลอมเป็นคนขายปลาให้วุ่นวายถึงปานนี้
"ผู้ที่เราจะไปพบ เป็นพ่อค้าปลาผู้หนึ่ง หากอยากพบพ่อค้าปลา เจ้าย่อมต้องมาที่ตลาดปลาและเจ้าจะจับเจ่ารอในตลาดปลาได้โดยไม่มีคนสงสัยก็ต้องทำตนเป็นคนขาย มีแต่พ่อค้าแม่ค้าเท่านั้นที่สามารถอยู่ในตลาดได้ยาวนานโดยไม่ผิดสังเกต เรากระทำอย่างมีจุดหมายเพียงแต่ไม่คาดคิดว่าเจ้าจะติดใจชีวิตพ่อค้าปลาเยี่ยงนี้..."  สัปเหร่อเสียนกระซิบเบาๆ เหมือนทราบความสงสัยของลูกศิษย์ เพียงแต่พูดไม่ทันขาดคำพลันตะปบคว้าเมิ่งเถียนให้พลิกร่างไปอีกด้าน เท้าดีดออกเบาๆ ส่งดันสามง่ามเหล็กหยาบใหญ่อันหนึ่งเด้งกลับไปในซอกตึกที่มืดมิดริมถนน แต่กลับไม่มีเสียงอันใดดังกลับออกมา
"หยุดมือ !"  เสียงตะโกนดังลงมาจากระเบียงของบ้านใหญ่หลังหนึ่งที่อยู่ริมถนน ปรากฏชายร่างสูงใหญ่สวมชุดแบบคหบดีหรูหรายืนยิ้มและประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม
"มาแล้วๆ เชิญท่านขึ้นมารับน้ำชาด้านบน เหล่าบริวารใช้การไม่ได้ของเราได้ยินกิตติศัพท์ของท่านมานานเพียงอยากชื่นชมบารมี จึงเสียมารยาท เถ้าแก่เสียนโปรดอย่าได้มีโทสะ..."  ชายอ้วนในชุดคหบดีกล่าวอย่างอ่อนน้อม แต่ที่น่าตระหนกคือ เพียงเสียงมาถึงหูกายมันก็ลงมาถึงพื้นถนน มันที่ร่างอ้วนใหญ่กับมีท่าร่างที่รวดเร็วอย่างยิ่ง พลันลงมายืนยิ้มคำนับอยู่ห่างจากสองศิษย์อาจารย์ไม่ถึงสิบวา !
"มัจฉาวารี ท่าเท้าท่องคลื่น ได้เห็นวันนี้นับเป็นบุญตา เถ้าแก่เซี่ยท่านสบายดี ?"  สัปเหร่อเสียนลูบมือวูบหนึ่งผมขาวและหนวดเคราพลันหายไปอย่างอัศจรรย์
คหบดีแซ่เซี่ยยิ้มกว้าง พลางยกมือขึ้นชู
"ห้าแสนตำลึงขาดตัว"
เมิ่งเถียนอ้าปากหวอไม่เข้าใจเรื่องที่ว่ากล่าว แต่เชื่อว่าเป็นการต่อรองเสนอราคาอย่างใดอย่างหนึ่ง อีกทั้งยังมีมูลค่ามหาศาลเพียงพอต่อการเลี้ยงกองทัพทั้งกอง
"พวกเราคนค้าขาย คุยเรื่องเงินทองก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากล่าวกัน ราคานี้ถือว่าไม่แพงในการขนส่งสินค้าให้ท่าน..."
"เถ้าแก่เซี่ยสมเป็นพ่อค้าใหญ่ แต่ว่าราคานี้ออกจะตึงมือไปบ้าง..." สัปเหร่อเสียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม
"เถ้าแก่เสียน เพื่อขนสินค้าให้ท่านดูเหมือนข้าต้องทุ่มเทมากมาย เดินทางไกลปานนี้การจัดเตรียมย่อมมีมากนัก"               ชายร่างอ้วนใหญ่ทำท่านับนิ้วแล้วผายมือออกทั้งสองข้าง ยิ้มอย่างอับจน
"เรือของท่านต้องล่องทะเลใต้ไปค้าขายยังหล่อหู่ (ละโว้) อยู่แล้ว พวกเราเพียงโดยสารชั่วครู่ ค่าขนส่งพวกเรานับเป็นกำไรล้วนๆ แทบจะกล่าวว่าเป็นเงินแถมได้เพิ่มเปล่าๆ จ่ายที่สามแสนตำลึงเป็นอย่างไร" สัปเหร่อยกมือขึ้นชู 3 นิ้ว
คหบดีทำคิ้วขมวดสีหน้าครุ่นคิดเอามือยัดเข้าไปในแขนเสื้อขยับขยุกขยิกทำท่าคล้ายปล่อยให้มือสองข้างสนทนาหารือกันใต้ร่มผ้า สุดท้ายทำปากคว่ำสะบัดหน้ากล่าว
"สามแสนหกหมื่นตำลึงขาดตัว พรุ่งนี้ยามค่ำออกเดินทาง ท่านไปกับขบวนสินค้าของพวกเรา รุดไปลงเรือขนสินค้าที่หางโจว เดินทางเลียบอ่าวไปขึ้นเรือใหญ่ที่เฉวียนโจวเพื่อเดินทางล่องทะเลใต้ !"
"ขอบคุณเถ้าแก่เซี่ย" สัปเหร่อเสียนค้อมคำนับ พลางจะหันกายพาลูกศิษย์จากไป
"หากมิรังเกียจท่านสามารถพักแรมที่โรงเตี๊ยมของข้าได้ เป็นที่พักดีที่สุดในเมืองนี้ สุราชั้นเลิศอาหารขึ้นชื่อหญิงงามโฉมสะคราญมีให้ครบครัน ถือว่ารวมในค่าขนส่งครั้งนี้ไม่คิดเพิ่ม" คหบดีร้องตามหลัง
"ข้ามีกิจธุระอื่นอีกเล็กน้อย พรุ่งนี้จะไปตามเวลาขอบคุณน้ำใจของท่าน" สัปเหร่อเสียนเพียงหันมายิ้มโบกมือก่อนคำนับลา แล้วพาเกวียนน้อยเทียมลากับลูกศิษย์เดินจากไป...
เพียงชั่วครู่ความเงียบก็เข้าปกคลุมตรอกแห่งนั้น แต่ไม่กี่อึดใจต่อมาพลันคึกคักเต็มไปด้วยผู้คนมากกว่าสิบชีวิต มีอย่างน้อย 8 คน หิ้วแหที่จัดทำจากเส้นใยโลหะก้าวออกมา ที่เหลือล้วนมีอาวุธในมือพร้อมสรรพ ไม่ว่าจะเป็นฉมวก สามง่าม หน้าไม้ มีอยู่ 2 คน ที่ถือค้อนเหล็กมหึมา นับเป็นกลุ่มคนที่น่าพรั่นพรึงกลุ่มหนึ่ง
หญิงสาวที่ขายขนมเดินอย่างเงียบงันมาถึงข้างกายชายร่างใหญ่แซ่เซี่ยพลันกล่าวขึ้นเบาๆ
"ไฉนนายท่านไม่ออกคำสั่งครากุมคน"
ผู้ที่ถูกเรียกเป็นนายท่านเหม่อมองไปตามถนน พลางถอนหายใจเบาๆ
"อันตรายเกินไป อาศัยพวกเราทั้งหมดคงไม่สามารถจัดการพวกมันได้ ปลาตากแห้งในเกวียนนั้นข้าเชื่อว่ามีไม่ต่ำกว่า 10 ตัว ที่แฝงเลศนัยอาจมีพิษร้ายหรืออาวุธลับแอบแฝง แต่ที่น่ากลัวกว่าคือวันนี้หมู่บ้านของเราพลันมีงานศพเกิดขึ้นพร้อมกัน 3 งาน 2 งานเป็นศพที่ถูกจัดส่งมาจากต่างถิ่น อีกศพหนึ่งเป็นคนในเมือง ทุกศพล้วนมีญาติพี่น้องต่างถิ่นมาร่วมเป็นจำนวนมาก และดูเหมือนขบวนส่งศพของพวกมันพึ่งเคลื่อนผ่านบริเวณนี้ไปเมื่อสักครู่นี้เอง..."
"นายท่านหมายถึง พวกมันวางกองกำลังตระเตรียมทำศึกกับพวกเราอยู่ก่อนแล้ว !?"  หญิงสาวทำท่าตกใจเนื่องจากตนเป็นเจ้าถิ่นแถบนี้กลับไม่ระแคะระคายเรื่องผิดปกติดังกล่าวมาก่อน ไม่... ไม่เพียงไม่ระแคะระคาย ถึงกับยังไม่เคยใส่ใจเรื่องเหล่านี้มาก่อน นับเป็นความผิดพลาดที่น่าหวาดหวั่น
"ลูกเอ๋ย... ลูกสาวของพ่อ ยุทธภพเป็นสถานที่คลื่นลมรุนแรง ผู้คนที่ตั้งตนเป็นใหญ่ครองความยิ่งยงมาเป็นเวลานานย่อมไม่ใช่เกิดขึ้นจากโชค ทุกอย่างล้วนผ่านการขบคิดวางแผนและตระเตรียมมาอย่างดี ขบวนส่งศพทั้ง 3 สาย เป็นไปได้หรือที่จะเผอิญมาบรรจบในบริเวณเดียวกันได้อย่างพอดิบพอดี พวกมันล้วนรวมกำลังมาเพื่อเสริมอำนาจให้นายเหนืออย่างแน่นอน... พวกเราชาวน้ำถึงจะเก่งกล้าเป็นเจ้าถิ่น แต่อย่างไรก็เป็นผู้คน หากเข้าปะทะกับพวกที่ลี้ลับและสามารถใช้งานซากศพ ดูจะเป็นเรื่องขาดทุนไม่น้อย ครั้งนี้ให้ความช่วยเหลือพวกมันเรายังสามารถทำผลกำไร อีกทั้งเป็นมิตรกันไว้ไม่แน่ว่าวันหน้าสามารถอาศัยความวุ่นวายที่มันจะก่อขึ้นสร้างโอกาสให้งานใหญ่ของเราได้ !"
ชายร่างใหญ่กล่าวอย่างปราณีหลังโบกมือให้เหล่าบริวารออกไปจนหมดสิ้น ที่แท้เด็กสาวขายขนมเป็นลูกสาวคนเดียวของมัน ชายร่างใหญ่ถอนหายใจอีกเฮือกเงยหน้ามองไปบนท้องฟ้า
"แต่ที่น่ากลัวที่สุดก็คือตัวของมัน... สัปเหร่อแซ่เสียนคนนี้แม้ไม่ทันเข้าใกล้ อาถรรพ์ในกายของมันก็แผ่ซ่านจนครอบคลุมบริเวณ ตั้งแต่ตอนพบเห็นมันข้าสำรวจหาจังหวะลงมือไม่ต่ำกว่าสิบครั้งแต่มันสามารถอาศัยการเคลื่อนไหวธรรมดาเสมือนไม่ใส่ใจปิดสกัดช่องโหว่ที่ข้าหมายตาได้ทั้งหมด นับเป็นยอดฝีมือที่น่าตระหนกอย่างแท้จริง... ข้าไม่อาจลงมือต่อมันหากไม่มั่นใจ โดยเฉพาะเมื่อมีเจ้าอยู่ในที่นี้ด้วย..."
กล่าวจบพยักหน้าให้เด็กสาว สองพ่อลูกพากันเดินกลับเข้าไปในตัวอาคารสองชั้นริมถนนอย่างเงียบงัน...
.......................................


## บทที่ 10 พรรคสัปเหร่อ

ในยุทธภพมีค่ายพรรคมากมายมาแต่โบราณ ส่วนใหญ่เกิดขึ้นจากการรวมตัวของผู้คนร่วมแนวทางเพื่อช่วยเหลือกัน เมื่อรวมกันเป็นคนหมู่มาก ก็มักคัดเลือกผู้เหี้ยมหาญ ชาญฉลาดหรือทรงคุณธรรมขึ้นมาเป็นประมุขเพื่อปกครองว่ากล่าวพรรคพวกทั้งหมด เช่น พรรคกระยาจกอันเป็นค่าพรรคที่มีสาวกมากที่สุดในแผ่นดิน หรือ แม้แต่พรรคพ่อค้าปลาของคนแซ่เซี่ย แห่งเมืออู๋ซีก็เป็นอีกหนึ่งค่ายพรรคที่มีผู้เข้าร่วมนับหมื่น...
"อาจารย์...ที่แท้พ่อค้าปลาคนนี้เป็นใคร ไฉนวางท่า ทำทีมีอำนาจบาตรใหญ่เรียกร้องเงินนับแสนๆ ตำลึงเช่นนี้" เมิ่งเถียนกล่าวถามเมื่อทั้งสองคนเดินทางออกนอกเขตตัวเมือง
"มันเป็นคนไม่ธรรมดาผู้หนึ่ง สำหรับคนอื่นนับว่าลึกลับ แต่สำหรับครอบครัวเจ้า ข้าว่าล้วนเป็นคนคุ้นเคย... เถ้าแก่แซ่เซี่ย แท้จริงเป็นประมุขพรรคพ่อค้าปลา ครองอำนาจเหนือการค้าทางน้ำ ทั่วลำน้ำใหญ่จรดท้องทะเลมีบริวารมากมาย เป็นพรรคใหญ่ที่แม้แต่พรรคกระยาจกยังต้องให้เกียรติ แซ่เซี่ยเป็นแซ่เก่า แต่แซ่ที่ทำให้มันเกริกไกรเป็นแซ่เฉิน หากเอ่ยชื่อ เฉินโหย่วเลี่ยง เจ้าน่าจะเคยได้ยินเถ้าแก่ใหญ่จูฉงปาเล่าให้ฟังมาบ้างกระมัง..." สัปเหร่อเสียนกล่าวช้าๆ พลันกระโดดขึ้นไปนั่งเอนกายบนเกวียนน้อยเทียมลา
"เฉินโหย่วเลี่ยง ! จอมคนแห่งลำน้ำคนนั้น อ่า... หรือว่าเถ้าแก่เซี่ยเป็นทายาทของ เฉินโหย่วเลี่ยงอดีตศัตรูเก่าของเสด็จปู่ ถ้าเช่นนั้นเขาย่อมต้องมีเรือลำมหึมา ฟังมาว่าเขาเป็นคนแรกที่ออกแบบเรือรบสามชั้นความสูงหลายจั้ง[1] ใหญ่โตจนสามารถควบขี่ม้าไปมาแต่ละชั้น เรื่องทางน้ำเสด็จปู่ว่า ย่อมต้องยกให้เขาเป็นผู้ชำนาญอันดับหนึ่งของแผ่นดิน มิน่าๆ เป็นทายาทผู้ยิ่งใหญ่ จึงได้วางท่าเขื่องโขอย่างยิ่ง" เมิ่งเถียนลืมตาโพลง
"ใช่แล้ว ยามปกติไม่อาจพบพานคนใหญ่คนโตเช่นนี้ ตระกูลมันแม้แหลกสลายถูกเถ้าแก่ใหญ่จูฉงปาทำลายและกลืนกินเข้าสู่อำนาจ แต่ยังมีทายาทบางรายสามารถรักษาตัวอยู่ห่างการบ้านการเมือง อาศัยความชำนาญทางน้ำหากินจนมีอำนาจบารมีครอบงำทางน้ำมาจนถึงทุกวันนี้ เฉินโหย่วเลี่ยง แต่เดิมใช้แซ่ เซี่ย กำเนิดจากครอบครัวชาวประมงเมืองเหมี่ยนหยาง ใน หูเป่ย ทั้งเก่งกล้าทั้งชาญฉลาด หากว่าไม่บังเอิญมาเกิดในยุคเดียวกับปู่ของเจ้า เขาคงได้เป็นผู้ครองแผ่นดินแทนเป็นแน่ ดังนั้นพวกมันไม่ธรรมดา การค้าขายกับมันย่อมไม่สามารถต่อรองราคาได้มากนัก จำเป็นต้องตามใจมันบ้าง... แต่จะว่าไปราคาเพียงเท่านี้หรือจะราคาเท่าไหร่ๆ สำหรับมันล้วนไม่สำคัญ ครั้งนี้ที่มันยอมรับขนส่งเชื่อว่าเป็นเพราะ มันเป็นหนึ่งในคนที่เกลียดสกุลจูและต้าหมิงเป็นที่สุด วัตถุประสงค์ของมันคือปล่อยให้เจ้าเป็นเชื้อไฟ วันหน้าสามารถลุกลามจนต้าหมิงเกิดความวุ่นวาย เมื่อถึงตอนนั้นมันที่มั่งคั่งจากการค้า สะสมกำลังกำลังคนได้มาก คงจะหาโอกาสเข้าร่วมชิงแผ่นดินอีกครั้งตามรอยบรรพบุรุษ ! นี่น่าจะเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้มันยอมรับการเจรจากับเราในครั้งนี้"
สัปเหร่อเสียนแยกแยะบอกกล่าวชัดเจนทำให้เมิ่งเถียนถึงกับรับฟังจนปากอ้าตาค้าง ไม่คิดว่าจะพบกับทายาทอดีตคู่ปรับของบรรพชนในเวลาเช่นนี้ แถมได้ต้องมารับความช่วยเหลือจากฝ่ายอย่างไม่มีทางเลือก
"ตอนนี้พวกเราจะไปที่ไหนกันหรืออาจารย์" เมิ่งเถียนถามขึ้นหลังจากรวบรวมสติกลับคืนมาจากความตระหนกหลังรับรู้เรื่องราว พลันมองไปสองข้างถนนเห็นเป็นเส้นทางออกนอกเมืองค่อนข้างเปลี่ยวร้าง
"พวกเราเป็นสัปเหร่อ ย่อมต้องไปสุสาน" สัปเหร่อเสียนกล่าวจบก็หัวร่อฮาๆ ออกมา
เดินทางมาอีกราวครึ่งชั่วยาม สองศิษย์อาจารย์ก็มาถึงสุสานนอกเมืองแห่งหนึ่ง สถานที่ค่อนข้างห่างไกล แต่วันนี้ดูไปไม่เปลี่ยวร้าง เห็นมีขบวนส่งศพสองขบวนทำพิธีอยู่ที่ไกลออกไปภายในสุสาน ด้านข้างมีบ้านและโกดังเก็บศพอันเป็นที่ทำงานและที่พักอาศัยของสัปเหร่ออยู่เช่นเดียวกับเมืองที่เขาจากมา แตกต่างกันอยู่บ้างในเรื่องขนาด ที่แห่งนี้ดูโอ่โถงกว่า สัปเหร่อเสียนไต่ลงจากเกวียนอย่างเนิบนาบ เสร็จสรรพตบไหล่ชวนเมิ่งเถียนเข้าไปในตัวบ้านอย่างไม่เกรงใจ ผู้เป็นศิษย์เข้าใจว่าที่คงเป็นสถานที่ของคนคุ้นเคยกับอาจารย์เป็นอย่างดี พลันเข้ามาถึงภายใน ปรากฏผู้คนสิบกว่าคน เดินเข้ามารายล้อมแล้วคุกเข่าคำนับให้กับสัปเหร่อเสียนอย่างพร้อมเพรียง
"น้อมพบท่านประมุข !" ทั้งหมดกล่าวขึ้นพร้อมกัน
"ประมุข...?" เมิ่งเถียนครางในลำคออย่างงงัน
"ลุกขึ้นๆ ทั้งหมดไม่ต้องเกรงใจ" สัปเหร่อเสียนประสานมือกล่าวอย่างแย้มยิ้ม "วันนี้ล้วนได้พึ่งพาทุกท่านช่วยเหลือ ทำให้พรรคพ่อค้าปลาตอบรับโดยดี ข้าต้องขอบคุณเป็นอย่างยิ่ง"
"เพื่อประมุข ต่อให้บุกน้ำลุยไฟพวกเราก็ไม่เกี่ยง ได้มีโอกาสได้รับใช้ท่าน ถือเป็นเกียรติของพวกเรา" กล่าวจบทั้งหมดก็ลุกขึ้น ส่วนใหญ่ถือโอกาสเดินออกจากบ้านไป เหลือเพียงสองคนถือสมุดบันทึกบอกกล่าวรายงานด้วยภาษาและคำศัพท์ที่เมิ่งเถียนไม่เข้าใจอยู่ครู่หนึ่ง ก็ค้อมคำนับลาจากไปจนหมด เหลือเพียงสองศิษย์อาจารย์ภายในบ้าน
"เจ้าออกไปรับสุราอาหารจากด้านนอกเข้ามา เชื่อว่าเตรียมไว้ที่หน้าบ้านเสร็จเรียบร้อย สักครู่กินอาหารดื่มสุรากัน ข้าจะตอบคำถามทั้งหลายในหัวของเจ้าให้ฟัง หลายวันมานี้ข้ารู้ว่าเจ้าอึดอัดคันปากไปหมด เพราะสมองขี้สงสัยอันนั้น วันนี้เราอยู่ในพื้นที่ของเราเองสามารถว่ากล่าวได้อย่างปลอดโปร่ง แต่ตอนนี้ล้วนต้องกินดื่มให้สบายใจกันเสียก่อน"
สัปเหร่อเสียนออกคำสั่งหลังจากเห็นเมิ่งเถียนมีท่าทีคล้ายจะตั้งคำถามสองสามรอบแต่เหมือนยังจับต้นชนปลายไม่ได้จึงยังไม่ได้ถามออกมา
ชั่วเวลาไม่นานเมิ่งเถียนก็จัดแจงสุราอาหารใส่ถ้วยชามบนโต๊ะเสร็จ มีพะโล้ขาหมูหนึ่งขาหอมโฉ่ร้อนฉ่า เนื้อหนังสีเข้มแลดูเปื่อยยุ่ยไม่ระคายเหงือกฟัน เชื่อว่าปรุงด้วยไฟอ่อนๆ น้ำน้อยๆ เคี่ยวเป็นเวลานานจึงได้ออกมาสภาพนี้ มีไก่ขอทานขนาดพอเหมาะอีกหนึ่งตัวผ่านการอบในใบบัวเคลือบดินเหนียวแบบดั้งเดิมนับเป็นของหากินยาก ยังมีปลานึ่งราดซีอิ้วหอมกลิ่นต้นหอมกับขิงอีกจานหนึ่ง มาดินแดนใกล้น้ำอาหารประเภทปลาย่อมมีรสดีเป็นพิเศษย่อมขาดไม่ได้ นอกนั้นมีถั่วลิสงคั่วกับขนมเปียะเล็กน้อย อีกทั้งมีสุรานารีแดงอีกหนึ่งไห นับเป็นมื้อใหญ่พรั่งพร้อมที่น่ารับประทาน
สองศิษย์อาจารย์ร่วมรับประทานอาหารอย่างเป็นกันเอง ผ่านเวลาอยู่ร่วมกันมาระยะหนึ่งทั้งสองนับว่าคุ้นเคยกันอย่างยิ่ง โดยเฉพาะเมิ่งเถียนตอนนี้แม้แต่สถานะและท่วงท่าวางตนอย่างจักรพรรดิหรือแม้แต่ระดับขุนนางใหญ่ก็ล้วนแต่หายไปแทบจะหมดสิ้นแล้ว กลายเป็นสามัญโดยสิ้นเชิง แต่... เขาคล้ายมีความสุขอย่างยิ่งในชีวิตเยี่ยงคนธรรมดา นี่นับเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดผิดสามัญ...
ผู้คนทั้งหลายมักเฝ้าฝันถึงการเป็นใหญ่เหนือใครในแผ่นดิน บ้างถึงกับลงมือแก่งแย่งอย่างไม่สนใจวิธีการ แต่มีบ้าง ที่เมื่อได้พานพบชิมรสความยิ่งใหญ่ที่ให้ความรู้สึก 'ยิ่งสูงยิ่งหน่าว' มาแล้ว กลับรู้สึกว่าชีวิตคนธรรมดามีความสุขกว่าเป็นที่สุด... จูอวิ๋นเหวิน หรือ ปัจจุบันเป็นเพียงสัปเหร่อน้อย "เมิ่งเถียน" ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้น..
สัปเหร่อเสียนจับจ้องมองลูกศิษย์ดื่มกินอาหารด้วยแววตาการุณ ผ่านไปสักครู่ก็เอ่ยขึ้น
"เอาล่ะ ข้าจะเล่าเรื่องของข้าให้ฟัง จากนั้นหากเจ้าสงสัยค่อยสอบถามเพิ่มเติม"
เมิ่งเถียนพยักหน้าหงึกๆ ในมือวางตะเกียบลงทำท่าตั้งใจรับฟัง
"อย่างแรก ตัวข้าเองเป็นสัปเหร่อจริงๆ เป็นสัปเหร่อมาตั้งแต่ต้น หากแต่ไม่ใช่สัปเหร่อตามบ้านเมืองเช่นนี้ ตัวข้าในวัยเยาวน์อายุสิบกว่าปี ที่บ้านลำบากจากภัยสงคราม แม้กระนั้นพ่อข้าก็เป็นชนชั้นบัณฑิต มีการศึกษา แม่ข้าเองก็ยังรู้หนังสือ"
"แต่ความรู้มิสามารถจับใส่ปากให้อิ่มท้อง บ้านเราอาหารการกินยังขาดแคลนจนท่านทั้งสองต้องอดตายไป... ซึ่งนี่เป็นเรื่องน่าเศร้าที่แสนจะธรรดาในยามกลียุค...ไม่รู้มีเด็กอีกกี่ร้อยกี่พันที่มีชะตากรรมเดียวกับข้า"สัปเหร่อใหญ่ทอดถอนใจอย่างรันทด
"ข้ายังมีชีวิตรอดจากความการุณของบิดามารดา ตัวพวกท่านอดยากโหยหิว แต่ขอเพียงหาอาหารมาได้ กลับให้ข้ากินก่อน ดังนั้นท่านผู้เฒ่าทั้งสองอดยากจนเจ็บไข้ล้มตาย ข้ายังคงมีชีวิตรอด แต่กลายเป็นเด็กกำพร้าอีกรายหนึ่ง ทำได้เพียงร่อนเร่ซัดเซพเนจร..."
"อยู่มาพักใหญ่ก็พบว่าเมื่ออยากได้อาหารอยากมีกินในช่วงกลียุคไม่อาจอยู่ลำพัง ต้องไปอยู่ใต้เงาผู้มีอำนาจ ตัวข้าเองเลือกเข้าสังกัดเถ้าแก่ใหญ่ จูฉงปา ปู่ของเจ้า ตอนนั้นท่านผู้เฒ่าใช้นาม จูหยวนจาง แล้ว ทั้งประกาศปณิธานโค่นหยวนยึดคืนแผ่นดิน"
"ตัวข้าเองแต่เดิมไร้ฝีมือ ทำอะไรก็ไม่ได้เรื่อง ให้ไปเป็นพ่อครัวก็ยังทำอาหารไม่ได้ เพราะที่บ้านกินแต่หัวเผือกหัวมันไม่ก็มีเพียงเศษข้าวเศษอาหารประทังชีวิต เรื่องหุงหาจึงไม่สันทัด แต่จะให้ออกไปสู้รบก็ยังเป็นเพียงเด็กทั้งยังตัวเล็กผอมโทรม สุดท้าย...ถูกส่งไปอยู่หน่วยงานเก็บซากศพ"
"หน่วยงานนี้เชื่อว่าน้อยคนจะได้ยิน เพราะมันทั้งไร้เกียรติภูมิ ไมีมีหน้าตา ไม่มีโอกาสสร้างชื่อขยับชั้น จึงไม่ใคร่มีคนเอ่ยถึงหรือให้ความสนใจ..."
"ผู้อื่นเมื่อเข้าเป็นหน่วยทหาร ยามออกศึกหากได้ชัย จะพลอยมีชื่อเสียงมีหน้ามีตา ยิ่งสามารถแสดงความสามารถยิ่งมีโอกาสขยับฐานะ ส่วนตัวข้าอยู่หน่วยเก็บซากศพ หลังเขารบกันเสร็จมีหน้าที่เข้าไปในสนามรบเก็บซากศพของทหารฝ่ายเรากลับมากลบฝัง ขจัดเศษซากอื่นและเผาทำลาย"
"พูดง่ายๆ คือ ข้าเป็นสัปเหร่อในสนามรบ มันเป็นงานที่ไร้ชื่อเสียงและไร้โอกาสยกฐานะตนเองเป็นที่สุดในสมรภูมิ อย่างไรก็ตามมันเป็นงานที่ต้องมีคนทำ ซากศพหากปล่อยทิ้งไว้ทั้งน่าอนาถทั้งก่อให้เกิดโรคระบาด ซากศพเน่าเปื่อยมีพิษร้ายแรง สามารถเกิดเป็นโรคภัยทำให้ผู้คนล้มตายได้ทั้งเมือง บางครั้งไม่เพียงจัดการเก็บซากในสนามรบ ยังต้องจัดการซากศพทหารของที่บาดเจ็บ ป่วยไข้แล้วเสียชีวิต ที่ลำบากที่สุดคือพวกที่ตายด้วยโรคระบาด หน่วยเก็บกวาดซากเองก็ยังติดเชื้อตายไปหลายต่อหลายคน ดังนั้นพวกเราจำต้องเรียนรู้เรื่องพืชเรื่องสมุนไพรให้มากเข้าไว้ ข้าเองอ่านหนังสือออก ดังนั้นรับหน้าที่พลิกอ่านตำรามาบอกเล่าชี้แจงแก่พรรคพวก"
"การจัดแต่งศพก็เช่นกัน ซากศพในสนามรบไม่เหมือนศพที่เจ้าเคยจัดการในหลายวันก่อน ศพทหารที่ถูกฆ่าส่วนใหญ่ซากสังขารกระจุยกระจายไม่ครบส่วน หากหาพบต้องเอามารวมกันเพื่อให้ผู้ตายมีร่างครบให้มากที่สุดก่อนกลบฝัง หลายครั้งเป็นศพเพื่อนฝูงคนรู้จัก เมื่อเขาตายก็อยากให้มีสังขารครบร่าง งานส่วนนี้พวกเราถึงกับต้องรวบรวมชิ้นส่วนศพเอามาต่อเย็บจัดแจงให้ดูคล้ายตอนเป็นให้มากที่สุด"
"ดังนั้นกล่าวได้ว่า ทักษะเรื่องการจัดการศพใช้ยาสมุนไพรส่วนใหญ่ข้าฝึกฝีมือขึ้นมาจากหน่วยเก็บซากศพในสนามรบ จึงได้ชื่อว่ามีฝีมือในการตบแต่งจัดการเรื่องนี้ในระดับหนึ่ง..."
สัปเหร่อเฒ่าหยุดเล่า พลางกรอกสุราจอกหนึ่งลงคอจนแห้งเหือด เมิ่งเถียนรีบลุกมารินสุราเติมให้เพื่อให้เล่าต่ออย่างไม่ขาดตอน
"วรยุทธของท่านเล่าอาจารย์ เป็นผู้ใดถ่ายทอดให้ท่าน วิชาฝีมือเหล่านี้ล้วนแต่อัศจรรย์ ข้าไม่เคยเห็นใครมีพลังฝีมือเยี่ยงนี้มาก่อน" เมิ่งเถียนกล่าวขึ้นทันทีเมื่อรินเหล้าเต็มจอกสุรา
"ออ เป็นข้าฝึกฝนมาในเวลาเดียวกันนั้นเอง... ในยามที่เข้าไปเก็บศพเจ้าจะพบว่าแท้จริงมันเหมือนเป็นเวทีต่อสู้ห้วงเป็นตายอย่างหนึ่ง ในสนามรบไม่เพียงมีศพฝ่ายเรายังมีฝ่ายศัตรู มีบางคนไม่ตายจริงเพียงแกล้งทอดร่างเป็นศพเพื่อเอาชีวิตรอด พวกนี้บางครั้งโถมเข้าใส่อย่างบ้าคลั่งจำเป็นต้องรับมือ ดังนั้นคนเป็นหน่วยเก็บซากศพจำเป็นต้องเรียนวิชาการต่อสู้ติดตัวเอาไว้ นอกจากนั้นพื้นที่เก็บศพในสนามรบยังเป็นเหมือนขุมสมบัติแห่งหนึ่งด้วยเช่นกัน ผู้คนจำนวนมากพกพาของมีค่าติดตัวอย่างที่เจ้าคาดไม่ถึง..."
"บางคนมีทองคำเป็นแท่งๆ บางคนมีหยกค่าควรเมือง บ้างมีเกราะชั้นดี บ้างมีดาบหรืออาวุธชั้นเลิศ แต่ของเหล่านั้นคนต่ำต้อยอย่างหน่วยเก็บซากศพไม่อาจกระทบถูก สมบัติมีค่าทั้งมวลล้วนแต่ถูกส่งต่อไปยังแม่ทัพนายทหารชั้นสูงขึ้นไปเพื่อรวบรวมเข้าคลังเอาไว้เป็นบำเหน็จรางวัล... ซึ่งแน่นอนว่าแม้พวกข้าเป็นคนเก็บกลับมาได้ แต่ส่วนแบ่งมักไม่ค่อยมาถึง..."สัปเหร่อเสียนถอนหายใจเบาๆ ยามรำลึกความหลังอันรันทด
"อย่างไรก็ดีมีบางสิ่งที่คนอื่นไม่สนใจและไม่รู้จัก เพราะพวกมันส่วนใหญ่ไม่รู้หนังสือ นั่นคือเหล่าวิชาความรู้ บ้างเป็นคัมภีร์ประจำตระกูล บางทีถึงกับเป็นข้อความบอกเคล็ดวิชา เพื่อแลกเปลี่ยนกับคำร้องขอก่อนตายหรือคำวอนขอการช่วยให้รอดของผู้ไม่อยากตายขณะนอนหายใจรวยรินเตรียมละสังขารเหล่านั้น... เรียกได้ว่า ข้าเรียนรู้วิชาฝีมือมาในยามทำหน้าที่เก็บซาก..."
"สุดท้ายเอาความรู้สรรพเพเหระเหล่านั้นมาขบคิดปรุงแต่งเป็นแนวทางของตนเอง ทั้งได้อาศัยซากสังขารคนตายและคนใกล้ตายที่อยากรีบจบชีวิตหรือพวกที่คิดลงมือต่อข้าเป็นเป้าฝึกฝน ผ่านไปนับร้อยนับพันซากจึงสามารถเข้าใจและบัญญัติเป็นวิชาของตนเอง"
"ออ... ในระหว่างนั้นข้ายังได้ความรู้เรื่องการใส่เล่ห์กลลงในซากศพเพื่อให้เคลื่อนไหวจากเพื่อนทหารในหน่วยเก็บซากศพคนหนึ่ง เขาคนนี้เดิมทีเป็นนักพรตเหมาซาน ชาวเมืองหนานจิง ตั้งใจเข้าหน่วยเก็บซากเพื่ออาศัยศพจำนวนมากในสนามรบฝึกฝนวิชาแนวอาถรรพ์ งานลักษณะนี้ไม่อาจทำคนเดียวจึงเรียกข้าไปเป็นผู้ช่วย จึงได้เรียนรู้ไปพร้อมกัน สุดท้ายเขาทำผิดพลาดติดเชื้อซากศพ ทำตัวเองกลายเป็นผีดิบ เป็นข้าเองที่ต้องกำจัดก่อนเพ่นพล่านอาละวาดใหญ่โต นับเป็นเรื่องน่าปวดใจอย่างหนึ่งในความทรงจำ..."
สัปเหร่อเสียนถอนหายใจ ยกสุราขึ้นดื่มรวดเดียวหมดจอก เมิ่งเถียนไม่รอช้าเข้ามาเติมสุราในจอกจนเต็มปรี่เพื่อให้อาจารย์รีบเล่าสืบต่อไป
"เมื่อสงครามจบ เถ้าแก่ใหญ่จูฉงปาได้ครองแผ่นดิน พวกข้าก็หมดภารกิจในกองทัพ ได้แต่กลับมาใช้ชีวิตตามถนัด ในเมื่อข้าเปี่ยมทักษะในเรื่องซากศพ ก็มาทำงานเป็นสัปเหร่อ จัดการศพเป็นอาชีพ ก็อย่างที่เจ้าเห็น มันอาชีพนี้ไม่เลวอย่างยิ่ง เงินทองมีใช้ ผู้คนเรียกหาอย่างให้เกียรติพอควร นับเป็นอาชีพที่ดีจริงหรือไม่ ?"
สัปเหร่อเสียน กระพริบตาถี่ๆ มองหน้าศิษย์น้อยอดีตจักรพรรดิ์ ที่ส่งมอบชามใส่สุราเต็มเปี่ยมมาถือ นัยว่าให้ใช้เป็นพาชนะดื่มสุราแทนจอก แต่ก็ไม่ได้ว่ากล่าวอะไร เขาเข้าใจดีว่าสัปเหร่อน้อยรายนี้ ไม่อยากเสียจังหวะเติมสุราระหว่าฟังเรื่องเล่า
"อาจารย์ท่านมีความสามารถทั้งอ่านออกเขียนได้เหตุใดไม่ไปสอบเข้าเป็นขุนนาง ?" เมิ่งเถียนกล่าวถาม
ซึ่งก็เป็นเรื่องจริงเมื่อเริ่มรัชสมัยหมิงเปิดให้มีการสอบเข้าเป็นขุนนาง คนมีความรู้สามารถเข้าร่วมคัดสรร เป็นหนึ่งในการปฏิรูปที่มีชื่อเสียงของหมิงไท่จู่ จูหยวนจาง ทำให้สามารถนำผู้มีความรู้ทั่วแผ่นดินออกมาช่วยงานสร้างความเจริญให้อาณาจักร
สัปเหร่อเสียนส่ายหน้าพลางหัวเราะออกมา
"ข้าเองก็เคยคิดไปร่วมแข่งขัน ใครจะรู้ยังไม่ทันสอบบ้านเมืองก็มีเหตุใหญ่ เกิดการกวาดล้างขุนนางครั้งมโหฬารตายกันนับพันนับหมื่น ว่ากันว่าเป็นแผนการ เสร็จงานรื้อนั่งร้าน เสร็จนาฆ่าโคถึก ของเถ้าแก่ใหญ่จู มีขุนนางเบื้องสูงเบื้องต่ำถูกม้วนพันเข้าไปในวังวนนั้นมากมายศีรษะกองเป็นเนินเขา เลือดหลั่งเป็นลำธาร ข้าจึงเปลี่ยนใจ แม้อยู่กับคนตายยังดีกว่าไปเป็นขุนนางแล้วกลายเป็นคนตายเอง... จริงหรือไม่"
"อ่า... ที่แท้เป็นเช่นนี้... แต่ท่านมิใช่เป็นยอดฝีมือที่เร้นกายโดยปลอมเป็นสัปเหร่อตามที่เขาเล่าลือกันหรอกหรือ ?!" เมิ่งเถียนถามอย่างสงสัย
"เฮอะ ! ฉายาจอมภูตอะไรนั่นน่ะรึ"สัปเหร่อแค่นเสียง กรอกเหล้าหมดชาม เมิ่งเถียนเห็นก็รีบเข้ามาเติมจนล้นปรี่
"เป็นข้าเมื่อยังหนุ่มเกิดเลือดลมในกายระอุ หลังจากเริ่มบัญญัติวิชาของตนเอง พาลจินตนาการว่าเป็นวีรชน มุ่งมั่นออกกำจัดเหล่าคนชั่วร้าย โดยเฉพาะเหล่าชาวยุทธที่มีฝีมือ พวกนี้บางคนอ้างเป็นฝ่ายธรรมะ แต่แท้จริงเลวกว่าโจร อีกทั้งก็มีคนบางพวกชั่วร้ายโดยสันดานไขว้คว้าอยากได้ของผู้อื่นอย่างบ้าคลั่ง ตอนนั้นข้ายังหนุ่มไม่สนใจสิ่งใด เมื่อเห็นเรื่องไม่ชอบใจขัดอารมณ์ก็ลอบเร้นออกไปจัดการ ยังมี... ช่วงหนึ่งถึงขนาดตัดเย็บชุดโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ สวมเสื้อชุดเขียวสะดุดตาสวมหมวกปีกกว้างเพื่อปิดบังใบหน้า ยังเพิ่มความหรูหราของชุดให้มีผ้าปิดบังท้ายทอย ถือกระบี่แบบชาวแดนอาทิตย์อุทัย... ตอนนั้นหมายจะสร้างชื่อวีรบุรุษอันโดดเด่นให้ตนเอง... มาถึงทุกวันนี้ยิ่งคิดยิ่งละอาย..."
"คิดไปเป็นข้าแต่งกายคล้ายคนบ้าออกไปอาละวาด หาศัตรูเพิ่ม ประกอบกิจวีรบุรุษนานวันก็ทำให้ตนเองยิ่งมายิ่งตกเป็นเป้าหมายในการเข่นฆ่าสังหาร นับเป็นเรื่องปวดเศียรเวียนเกล้า แต่ตอนนั้นยังไม่ได้คิด กว่าจะได้คิดก็มีเรื่องราวปะทะสังหารผู้คนไปอีกมากมาย บางคราเอาชีวิตแทบไม่รอด"
"ดีที่เคยอยู่ในสนามรบอาศัยประสบการณ์เหล่านั้นและโชคทำให้มีชีวิตรอด อย่างไรก็ตามเมื่อรอดมาได้ก็นับว่าเข้าใจความล้ำลึกของการต่อสู้เพิ่มขึ้นอีกส่วน ถือเป็นการฝึกฝนฝีมืออย่างรวบลัดก็ว่าได้ แต่... ยิ่งนานยิ่งเห็นซึ้งในปัญหา..."
"ชนชาวโลกปั่นป่วนวุ่นวาย ภัยร้ายมีไม่เว้นแต่ละวัน จิตใจคนทั้งโลภทั้งโหดร้าย ไม่ปล่อยวางแม้สักพื้นที่ หากข้าต้องการเป็นวีรบุรุษเช่นนี้ มีอีกกี่ชีวิตก็ไม่พอช่วยเหลือ..."
"ที่น่าปวดหัวที่สุดก็คือการสร้างจุดเด่นเป็นเอกลักษณ์ชุดเขียว หมวกปีกกว้าอะไรนั่น ล้วนก่อเรื่องยุ่งยาก มันสะดุดตาเกินไป เรียกให้ศัตรูติดตามแกะรอยได้ง่าย จะทำการสิ่งใดล้วนลำบากวุ่นวาย บางคราถูกศัตรูหลายพวกรวมหัวกลุ้มรุมแทบเอาชีวิตไม่รอด จึงละทิ้งชุดบ้าๆ บอๆ กับพฤติกรรมเช่นนั้นไป สุดท้ายทิ้งไว้แค่ตำนานเล่าลือ ให้ชาวยุทธเรียกเป็น จอมภูต อะไรนั่น ทั้งหมดล้วนเป็นเกินจริงไร้สาระมาจนถึงบัดนี้ !"
ชายสูงวัยยิ่งพูดยิ่งหงุดหงิด สาดเหล้าเข้าปากไปอีกชาม ก่อนจะกล่าวช้าๆ
"ข้ามิใช่จอมภูตที่เร้นกายเป็นสัปเหร่อ แต่ควรกล่าวว่าข้าเป็นสัปเหร่อที่ครั้งหนึ่งเคยถูกเรียกหาว่าเป็น จอมภูต ต่างหาก !" พูดจบก็หัวเราะดังสนั่น ก่อนกล่าวต่ออย่างเคร่งขึมจริงจัง
"เป็นเถ้าแก่ใหญ่วางหมากเอาไว้ตั้งแต่ต้น ท่านผู้เฒ่าจูฉงปา นอกจากเป็นผู้เหี้ยมหาญของแผ่นดิน ยังมีสายตาคมกล้า การสังเกตเป็นเลิศ ถึงกับลอบสังเกตดูพัฒนาการของข้ามาตั้งแต่ต้น"
"หลังสงครามสงบท่านรู้ว่าพวกเราเหล่าหน่วยเก็บซากศพส่วนใหญ่จะไร้ที่ไป เนื่องจากไม่มีชื่อเสียงไม่มีผลงานอันโดดเด่น ไม่อาจได้รับบำเหน็ดพอเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง จะเข้าสัดกัดเป็นทหารก็ล้วนไร้ผลงานรับรอง พอหมดสงครามทหารหมดโอกาส จะไปเป็นขุนนาง พวกเราส่วนใหญ่ก็ไม่รู้หนังสือ.."
"ปู่ของเจ้าถึงกับเร้นกายมาพบข้าด้วยตนเองในคืนหนึ่ง ท่านมอบตั๋วแลกเงินหอบใหญ่ให้และรับปากช่วยอำนวยความสะดวก สั่งให้ข้าสามารถคัดเลือกผู้คนที่เชื่อใจขยับขยายออกไป ทำการจัดตั้งสมาคมขึ้นเพื่อรองรับผู้คนที่เหลือของหน่วยเก็บซากศพหลังสงคราม นั่นเป็นที่มาของพรรคสัปเหร่อ ที่เจ้าเห็นการเคลื่อนไหวในวันนี้!"
"พรรคสัปเหร่อ !" เมิ่งเถียนอ้าปากหวอด้วยความแปลกใจ "มีค่ายพรรคเช่นนี้ด้วยหรือนี่ ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน"
สัปเหร่อเสียนหัวร่อก่อนจะคีบปลาคำหนึ่งเข้าปาก สาดเหล้าอีกอึกเข้าในลำคอ
"เถ้าแก่ใหญ่จูรอบคอบยิ่งนัก ท่านทราบว่าข้ามีความจัดเจนในเรื่องการจัดการซากศพ ทั้งอ่านออกเขียนได้รู้พิธีการ มีฝีมือพอควร จึงมอบหมายให้เป็นตัวตั้งตัวตีในการสร้างค่ายพรรคขึ้น เพื่อให้เป็นหลักประกันว่าเหล่าไพร่พลของหน่วยเก็บซากศพหลังจบสิ้นสงครามยังมีที่ไป สามารถใช้ทักษะฝีมือในการจัดการศพทำมาหากิน นี่นับเป็นอาชีพสุจริต พวกเราผ่านศึกสงคราม มาตรแม้นว่าไม่มีชื่อเสียง แต่หลายต่อหลายคนมีพลังฝีมือติดตัว หากปล่อยให้เร่ร่อนไร้อาชีพเมื่ออดอยากก็จะกลายเป็นโจรร้าย ต้องเสียงแรงคนเสียงบประมาณในการปราบปราม สู้สร้างอาชีพ ให้การสนับสนุน ให้มีงานทำ มีกินมีใช้ เป็นประโยชน์กว่า นี่คือวิสัยทัศน์..."
"ดังนั้นพวกเราเหล่าคนของหน่วยเก็บซากศพสามารถสร้างค่ายพรรคของตนเองขึ้น คอยให้การสนับสนุนทั้งเงินทุนและความรู้ให้กับคนที่สมัครใจทำกิจการเป็นสัปเหร่อ ช่วยเหลือเกื้อกูลกันและกัน ต่อให้ไปหยั่งเท้าในที่ใดแม้เป็นที่ใหม่ เจ้าถิ่นก็ไม่กล้าระราน เนื่องจากมีพรรคเป็นเครื่องหนุนหลัง ทำมาหากินได้เปิดเผยปลอดภัย มีความรู้เรื่องพิธีกรรม เข้าใจเรื่องธรรมเนียม สามารถจัดการงานศพได้ดี ก็มีผู้ว่าจ้างมาก..."
"มาจนถึงทุกวันนี้เรามีสมาชิกหลายพันคนทั่วแผ่นดิน แม้จะมิได้ยิ่งใหญ่หรือมีชื่อเสียงเช่น พรรคกระยาจก หรือค่ายสำนักอื่นๆ แต่นับว่าพวกเรามีที่ไปของตนเอง สามารถเลี้ยงตัวได้ไม่ลำบาก ในจังหวะที่จำเป็นยังสามารถช่วยเหลืองานของแผ่นดินได้..."
สัปเหร่อเสียนหันไปมองหน้าลูกศิษย์ก่อนกล่าวเบาๆ
"เว้นแต่เรื่องของเจ้า เป็นเถ้าแก่ใหญ่ไหว้วานข้าเป็นการเฉพาะ ให้คัดเลือกเพียงคนที่ไว้วางใจได้ไม่กี่คนทำหน้าที่เป็นหลักประกันการมีชีวิตรอดให้ผู้เป็นทายาทของท่าน"
"ที่อารามร้างแห่งนั้นเป็นจุดนัดพบ และมีอุโมงค์ลับใช้หลบหนี ต้องจัดให้มีคนเฝ้าประจำมาต่อเนื่องหลายปี พวกเรามีหูตาอยู่ทั่วแผ่นดิน เมื่อรู้ว่าเกิดเหตุใหญ่ ข้าจึงรุดไปประจำยังที่นั้นด้วยตนเอง เฝ้าอยู่ครึ่งเดือนเจ้าก็มาจริงๆ !"
"เรื่องหลังจากนั้นเจ้าเองก็รู้หมดแล้ว... เป็นอย่างไร สิ้นความสงสัยที่อัดอั้นตันใจไปบ้างแล้วกระมัง"
พูดจบส่งเสียงหัวเราะขึ้นอีกครา เหวี่ยงชามทิ้ง พลางยกไหสุรากรอกใส่ปากอย่างสะใจ
"เข้าใจแล้วๆ เป็นเสด็จปู่ฝากฝังข้าไว้กับท่าน... อาจารย์เรื่องราวของท่านพิสดารอย่างยิ่ง แต่ทุกเรื่องล้วนมีที่มาที่ไป ข้าไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าคนเราควรมีการเตรียมการแต่เนิ่นๆ มากมายถึงขนาดนี้" เมิ่งเถียนผงกศีรษะขึ้นลง นับว่าเรื่องเล่าในวันนี้สามารถคลายความสงสัยของเขาไปได้แทบทั้งหมด ทำให้เข้าใจเรื่องราวต่างๆ ขึ้นอีกมาก
"ดี เข้าใจแล้วก็ดี ตอนนี้จงกินให้อิ่ม แล้วพักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้เราต้องเดินทางไกล เมื่อออกพ้นจากดินแดนต้าหมิงแล้วค่อยคิดอ่านกัน !"
..........................


## บทที่ 11 นักพรตปราบผี

รุ่งเช้าเมิ่งเถียนตื่นขึ้นมาเห็นอาจารย์ยังนอนห่มผ้าอยู่บนเตียงก็ไม่กล้าทำเสียงดัง เขาลุกออกไปล้างหน้าล้างตาขับไล่ความมึนงง แม้ว่าเมื่อคืนเขาดื่มเข้าไปไม่มาก แต่กลับนอนไม่หลับ เพราะในสมองพยายามใคร่ครวญเรื่องที่รับฟังจากอาจารย์ ผสานกับเรื่องราวที่ได้พบเจอ นับว่ามากมายและสับสนอย่างยิ่ง อย่างไรก็ตาม ถือว่ารู้สึกดีขึ้นมาก เมื่อได้ทราบที่มาที่ไปของเรื่อง อีกทั้งบังเกิดความหวังที่จะสามารถพลิกฟื้นแย่งยึดบัลลังก์อันเป็นสิทธิ์ของตนเองจากผู้เป็นอาคืนมาได้ แม้ยังมองไม่เห็นโอกาส แต่นับว่าไม่เลวแล้วสำหรับคนที่ต้องหนีหัวซุกหัวซุนหลบเร้นกายมาเป็นเดือนๆ
เช้านี้อากาศนับว่าสดใส เวลาก็นับว่ายังเช้าตรู่ แสงแดดพึ่งเริ่มทอที่ขอบฟ้า แต่เมื่อมองไกลออกไป เห็นที่บริเวณเนินในสุสาน พบว่าที่นั้นมีผู้คนขบวนหนึ่งกำลังทำพิธี คาดว่าคงได้ฤกษ์ยามเช้า จึงรุดมาตั้งแต่ฟ้าพึ่งสางเช่นนี้
ผู้ที่มาน่าจะมีราว 7-8 คน แต่ที่มองแล้วโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษมี 3 คน สองคนแรกเป็นนักพรตเต๋า หนึ่งหนุ่มฉกรรจ์ หนึ่งสูงวัย ทั้งคู่สวมชุดสีน้ำเงินเข้ม ผมจัดแต่งมุนมวยเกล้าไว้เรียบร้อย กำลังร่ายรำกระบี่ไม้ โปรยกระดาษยันต์สีเหลืองและสั่นกระดิ่ง คาดว่ากำลังทำพิธีส่งดวงวิญญาณผู้ตาย นักพรตที่สูงวัยกว่ากลางหลังสะพายกล่องสี่เหลี่ยมยาวขนาดเขื่องไว้ใบหนึ่ง แต่การเคลื่อนไหวไม่ขัดเขิน แสดงว่าเป็นผู้ทำพิธีมาอย่างช่ำชอง อีกคนเป็นชายสวมหมวกปีกกว้างใบใหญ่ปิดบังใบหน้า เมิ่งเถียน มองเห็นก็อดหัวร่อคิกคักออกมาไม่ได้ เมื่อนึกถึงการแต่งกายในอดีตของอาจารย์ที่พึ่งเล่าให้ฟัง
เป็นเรื่องจริงที่ว่าคนสวมหมวกปิดหน้า แทนที่จะปิดพรางกลับเป็นการเรียกร้องความสนใจ อาจารย์ของเขากล่าวไม่ผิดจริงๆ เมิ่งเถียนหัวเราะกับตนเอง อย่างไรก็ตามรู้สึกรูปร่างของชายที่สวมหมวกปีกกว้างคล้ายเคยพบเห็นที่ไหนมาก่อน... เมิ่งเถียนเพ่งตามองพลางนึกคิด พลันปรากฏเงาร่างคนผู้หนึ่งขึ้นในจิตสำนึก เป็นคนน่ากลัวที่เขาไม่อยากพบคนหนึ่ง !
"ยุ่งล่ะ ! นั่นมันจางหย่วนมิใช่หรือ !?"
เมิ่งเถียนทำตาโต แต่ไม่กล้าแสดงอาการออกมา โชคดีที่คนกลุ่มนั้นอยู่ห่างไกลไปราว 40 - 50 เส้น และยังง่วนอยู่กับพิธีกรรมอยู่ เมิ่งเถียนพยายามปลอบใจตนเองว่าอาจจะตาฝาด บางทีอาจเป็นเพราะเขานึกย้อนไปถึงเรื่องราวในตอนหลบหนีมากไป พอพบคนรูปร่างคล้ายกันก็คิดปรุงแต่งให้เป็นศัตรูก็เป็นได้ แต่... ยิ่งมองก็ยิ่งเหมือน เมิ่งเถียนค่อยๆ ขยับถอยหลัง หมายย้อนกลับเข้าไปในตัวบ้านเพื่อเตือนอาจารย์
พลันเกิดสียง เฟี้ยว ! ขึ้น แท้จริงมันเป็นลูกศรดอกหนึ่งซึ่งไม่ทราบมาจากที่ใด แล่นผ่านใบหน้าของเขาในระยะกระชั้นชิด ไปปักตรึงอยู่ที่พื้นดินด้านหลัง ชายสวมหมวกคลุมหน้าพลันเอียงกายมาทางด้านที่เมิ่งเถียนยืนอยู่ พลางยกมือทำท่าให้เขาหยุดการเคลื่อนไหว
"อาจารย์ศัตรูมา !" เมิ่งเถียนไม่มีทางเลือก แม้เขาอาจไม่สามารถรอดจากศรดอกต่อไปแต่เขาต้องบอกให้อาจารย์รับทราบ อย่างน้อยมีคนหนึ่งสามารถหนีรอดไปได้นับเป็นเรื่องดีกว่า อีกทั้งวันหน้าอาจารย์อาจสามารถลงมือล้างแค้นให้ นับว่าเป็นเรื่องที่ดีที่สุดที่คนไร้ฝีมือเช่นเขาสามารถจะทำได้แล้ว...
มีเสียงกู่ร้องดังขึ้นคราหนึ่ง พริบตาเดียวมีผู้คนกรูเข้ามารายล้อมตัวเข้าไว้นับสิบคน เมิ่งเถียนมือเท้าอ่อน คิดในใจว่าจบสิ้นแล้ว ความพยามทั้งหมดที่แล้วมาล้วนสูญเปล่า... แต่ผิดคาด กลุ่มคนที่มามิได้ทำร้ายเขา ทั้งมิได้เข้าประชิดตัวเขาใกล้เกินหนึ่งวา ทั้งหมดเพียงเข้ามารายล้อมแล้วกางร่มน้ำมันจำนวนมากออกครอบคลุมร่างของเขาเอาไว้เป็นวงกลม จู่ๆ เสียงดังฉาดเกิดขึ้น เมิ่งเถียนหัวคะมำไปข้างหน้า รู้สึกเจ็บปวดบริเวณหลังศีรษะอย่างแรงจนเกิดอาการมึนงง
"เสียงดังทำอะไร !"
เสียงดุๆ ของสัปเหร่อเสียนดังขึ้นที่ข้างกายของเขา ชายหนุ่มตกใจระคนยินดี ไม่รู้ว่าอาจารย์ของเขายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
"อาจารย์ท่านตื่นแล้ว" เมิ่งเถียนร้องอย่างยินดี
"ข้าตื่นตั้งแต่เจ้านอนกรนเป็นหมูอยู่ด้านในแล้ว !" สัปเหร่อเสียนแค่นเสียงตอบ "บนเตียงนั่นมันแค่หมอนคลุมทับผ้าห่ม เมื่อครู่ข้าเพียงเฝ้ารอดูว่าพวกมันจะมีลวดลายใด จู่ๆ จัดขบวนแห่ศพพานักพรตเข้ามาในสุสาน เชื่อว่าคงไม่เรียบง่าย"
ขบวนส่งศพพากันเดินเข้ามาใกล้ นำหน้าโดยจางหย่วน และสองนักพรต จางหย่วนโยนหมวกทิ้งไปแล้ว มันไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังตนเองอีกต่อไป พลันบริวารคนหนึ่งของมันพลันเร่งฝีเท้ามายืนห่างจากกลุ่มของเมิ่งเถียนที่หุบพับร่มลงแล้วประมาณ 10 วา ก็ยกมือขึ้นประสานในท่าแสดงความเคารพ
"ขออภัยที่มารบกวนแต่เช้า พวกเราใคร่มาน้อมเชิญฝ่าบาทเสด็จกลับนครหนานจิง องค์จักรพรรดิเป็นห่วงพระองค์อย่างยิ่ง ทรงฝากคำบอกกล่าวมาว่า อย่างไรก็เป็นญาติกัน ไม่ได้มีจิตคิดร้ายอันใด เพียงเข้ามาช่วยสะสางแผ่นดินที่เต็มไปด้วยกังฉิน ยามนี้ภารกิจเสร็จลุล่วง ขึ้นขออัญเชิญฝ่าบาทเสด็จคืนนครหลวงเพื่อจัดการราชกิจต่างๆ เพื่อประโยชน์ของมหาชน..." องครักษ์ในสังกัดของจางหย่วนกล่าววาจาน่าฟัง น้ำเสียงยังเต็มไปด้วยความอ่อนน้อมจริงใจ
"ใยไม่คุกเข่า..." สัปเหร่อเสียนพลันร้องขึ้น
"หืม" บริวารของจางหย่วนทำเสียงสงสัย
"เข้าเฝ้าองค์จักรพรรดิต้องแสดงความเคารพเช่นใด เจ้าที่เป็นขุนนางคงไม่ถึงกับไม่ทราบกระมัง..." สัปเหร่อสูงวัยคุกคามไม่ลดละ
บริวารของจางหย่วนเงยหน้าเอียงศีรษะ พลางสะบัดมืออย่างไม่พอใจ
"เฮอะ เจ้าเป็นใครมีสิทธิ์อะไรมาว่ากล่าวในที่นี้ ไปเชิญนายของเจ้าท่านจอมภูตออกมาดีกว่า พวกเรามีเรื่องว่ากล่าวตกลงกันในเรื่องของบ้านเมือง ชนชั้นบริวารไม่คู่ควรมาผายลมในที่นี้ !" เขาผู้นี้เป็นองครักษ์เดิมของเยียนอ๋องจากเป่ยจิงพึ่งถูกจางหย่วนเรียกตัวมารับใช่ย่อมไม่รู้จักสัปเหร่อเสียนและไม่ทราบความร้ายกาจของของผู้มีฉายาจอมภูต เพียงมองเครื่องแต่งกายและรูปลักษณ์เห็นเป็นคนสูงวัยหัวล้านเลี่ยนลงพุง สวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบเหมือนชาวบ้านร้านตลาดจึงพูดจาอย่างดูแคลน
"ระวัง !" นักพรตหนุ่มที่ด้านหลังพลันร้องขึ้น เอื้อมมือไปกระชากเสื้อบริวารจางหย่วนให้ถอยหลังออกมาได้อย่างหวุดหวิด แต่... ช่วยได้ไม่ครบทั้งร่างกาย จมูกต่อกับริมฝีปากด้านบนของบริวารจางหย่วนพลันหลุดหายไปจากใบหน้า เจ้าตัวซวนเซกายเล็กน้อยแต่พอมีเลือดฉีดพุ่งออกมาก็ร้องตะโกนอย่างเจ็บปวดเกลือกกลิ้งร่างกายกับพื้น
"กรงเล็บที่ร้ายกาจ... นี่หรือคือ หัตถ์ยมภพ !" นักพรตหนุ่มแค่นเสียงในคอ นักพรตเฒ่าที่ด้านข้างพลันเข้าไปเสือกแทงกระบี่เบาๆ เข้าที่ด้านหลังของผู้บาดเจ็บทำให้มันหยุดดิ้นรน สิ้นชีวิตลงในทันที
"ดูท่าพวกท่านคือนักพรตเร่ร่อนที่พึ่งกลับจากแดนเหนือ ได้พบศิษย์ฉวนเจินนับว่าเป็นเกียรติแล้ว"
สัปเหร่อเสียนกล่าวทักทายอย่างอารมณ์ดี
"ข้าคือหลิวต้าเหิง ศิษย์รุ่นหลังของฉวนเจิน ด้านข้างนี้เป็นศิษย์น้องของข้า ไฉ่โจวเฉิน"
ผู้ที่แนะนำตนเป็นศิษย์พี่ถึงกับเป็นนักพรตหนุ่มฉกรรจ์ วัยไม่เกิน 30 ปี แต่ผู้ที่มันเรียกเป็นศิษย์น้องกลับเป็นผู้เฒ่าอายุไม่ต่ำกว่า 50 เศษ ทำเอาผู้คนรอบข้างแม้แต่ฝ่ายเดียวกันยังงงงันเล็กน้อย
"ข้ามาภาคกลางครั้งนี้เพื่อแก้แค้นแทนหลานศิษย์ของข้า ผู้เป็นศิษย์น้องของเจ้าอารามเหล่าจวินต้งคนปัจจุบัน นักพรตลู่จือชิง เขาเป็นหลานศิษย์ที่ข้าถ่ายทอดวรยุทธฉวนเจินให้ ฟังว่าเขาและศิษย์ตกตายเนื่องจากปะทะกับผีดิบที่เกิดจากอาถรรพ์ชั่วร้ายของพวกเจ้า วันนี้ความแค้นระหว่างเราย่อมต้องสะสาง !" นักพรตหนุ่มร้องคำราม
"ท่านเป็นบรรพชิตจิตใจกลับดุร้าย... สิ่งที่หลานศิษย์ของท่านพ่ายแพ้และตกตายเป็นตุ๊กตาที่สิ้นเปลืองตัวหนึ่งของเรา คาดว่าเราเองก็ต้องการให้พวกท่านทั้งหมดชดใช้คืนกลับเช่นกัน" สัปเหร่อเสียนพูดยิ้มๆ พลางโบกมือ เหล่าสาวกพรรคสัปเหร่อทั้งหมดพลันกางร่มขึ้นอีก ชั่วครู่ค่อยๆ เคลื่อนถอยห่างออกไป เหลือเพียงร่างของสัปเหร่อเสียนยืนยิ้มอยู่เบื้องหน้า ส่วนเมิ่งเถียนถูกกลืนหายไปในกลุ่มร่มที่กางคลุมเอาไว้จนมิดชิดมองไม่เห็นผู้คนภายใน มองเสมือนเป็นลูกกลมครึ่งซีกสีน้ำตาลวางคว่ำอยู่บนพื้น
"ดี ! วันนี้เรานักพรตจะขออาสาปราบภูตผีให้กับแผ่นดินสักครา จงแสดงอาถรรพ์และภูตผีชั่วร้ายของท่านออกมาให้เราได้รับทราบความร้ายกาจ !" นักพรตหนุ่มผู้มีลำดับศักดิ์สูงยิ่งกล่าวอย่างแค้นเคือง
"ฮ่าๆ ถามหาผีใยมาเวลากลางวัน... นี่เป็นเพราะท่านกลัวว่าเราจะใช้ภูตผีปีศาจออกมาเล่นงานกระมัง"
สัปเหร่อเสียนหัวร่อดังทั่วบริเวณสุสาน
"อย่าได้สนใจเลย ยามนี้เราผู้เป็นเจ้าของยืนอยู่ต่อหน้าแล้วเข้ามาเถิด"
"รับกระบี่ !"
นักพรตหนุ่มสมเป็นศิษย์สำนักชั้นนำ แม้พาผู้คนมามากกลับสนใจการประลองตัวต่อตัวอย่างเปิดเผย จะออกท่วงท่าใดล้วนเที่ยงธรรมโอ่อ่า จนสัปเหร่อสูงวัยยังอดชมเชยในใจไม่ได้
กระบี่ในมือนักพรตหนุ่มรวดเร็วพลิกแพลงจนน่าอัศจรรย์ แสดงถึงการฝึกปรือที่ยอดเยี่ยม ปลายและคมกระบี่ฉวัดเฉวียนราวกับเหินบินได้ด้วยตัวมันเองไม่ใช่คนบังคับ บางทีถึงกับแทงขึ้นมาจากแง่มุมเบื้องล่างราวกับมีมือจับกระบี่พุ่งทะลวงขึ้นมาจากพื้นก็ไม่ปาน หากเป็นผู้อื่นไม่แน่ว่าต้องเสียทีในไม่กี่กระบวนท่าแรก แต่... สัปเหร่อเสียน ไม่ได้รับอันตรายใด ร่างเขาเพียงขยับโยกเอียงซ้ายขวาหลบพ้นทุกกระบี่ในแง่มุมที่พอดีที่สุดเคลื่อนไหวน้อยที่สุด ดูไปดูมาคล้ายคนที่พึ่งตื่นนอนกำลังบิดเกียจคร้านก็ไม่ปาน
"ท่านนักพรตถอย พวกเรายิง !" จางหย่วนเห็นได้จังหวะพลันร้องตะโกน ให้สัญญาณบริวารยิงธนูเข้าใส่ แต่มิได้รอจนนักพรตถอนตัวออกมาห่าธนูก็พุ่งเข้าสู่วงการต่อสู้อย่างรวดเร็ว
"บัดซบ !" นักพรตหนุ่มคำราม หันกายกลับกรีดควงกระบี่ปัดป่ายลูกศร และไม่เพียงปัดป่ายให้ตนเอง ยังถึงกับสลัดกระบี่วกอ้อมไปป้องกันให้สัปเหร่อเสียนที่เป็นคู่ต่อสู้ไปด้วยในคราวเดียวกัน
ทันใดนั้นเสียงร้องอย่างเจ็บปวดดังขึ้นทั่วบริเวณ ห่าลูกธนูที่ถูกยิงออกมาหายไปหมดในบัดดล
"พวกมันแอบส่งคนตลบหลังลอบเล่นงานคนของเรา !" จางหย่วนสะดุ้งเฮือก ฟังจากทิศทางของเสียง ทราบว่าคนของตนที่แอบซุ่มไว้คงประสบเหตุแล้ว มันกระชากกระบี่หัวตัดคู่มือขึ้นมาถือเอาไว้พลางร้องสั่ง
"ห้อมล้อมเข้ามา พวกเราบุกฝ่าออกไป ถอยไปตั้งหลักก่อนค่อยว่ากัน !"
จางหย่วนนับเป็นผู้ทักษะในการเอาตัวรอดผู้หนึ่ง เมื่อเสียทีเร่งเหล่าบริวารเข้าห้อมล้อมปกป้องตนเอง เคลื่อนขบวนออกไปจากบริเวณสุสาน... คงเหลือเพียงสองนักพรตหนึ่งชราหนึ่งเยาว์วัย
เหตุการเปลี่ยนแปร นักพรตหนุ่มกลับไม่ยอมหยุดมือ เขาเร่งเร้ากระบี่เข้าจู่โจมอีกหลายระลอกด้วยเพลงกระบี่ที่ร้ายกาจของฉวนเจิน แต่ยังไม่อาจโค่นล้มสัปเหร่อเสียนลงได้ ทันใดนั้นนักพรตเฒ่าที่เป็นศิษย์น้องพลันสะกิดกระบี่เข้ามาร่วมวง เสือกแทงออกรวดเดียวสามครั้ง ด้วยท่าวิชชุม่วงทะลวงเมฆ
"ศิษย์พี่เพียงพอแล้วหรือไม่" นักพรตเฒ่าร้องถามพลางปาดกระบี่ด้วยท่าลมหอบใบไม้ร่วง
"นับว่าเพียงพอแล้ว !" นักพรตหนุ่มตะโกน แล้วกระชับกระบี่เข้าโอบเร่งเร้าพลังก่อนปลดปล่อยพลังสู่กระบี่ใช้ออกด้วยท่า สามห่วงสัมพันธ์ หนึ่งในเพลงกระบี่ท่าไม้ตายของสำนัก พลังกระบี่สุดกราดเกรี้ยว
สัปเหร่อเสียนตอนแรกใช้เพียงฝ่ามือเลือดเนื้อเข้าปะทะยังไม่ตกเป็นรอง หากแต่เมื่อนักพรตหนุ่มเผยท่าไม้ตายยังจำเป็นต้องถอยห่างเพื่อหลบคมกระบี่ แต่... นั่นยังหาใช่ท่ากระบี่ที่นักพรตหนุ่มคิดใช้ออกจริงไม่ ! มันเป็นเพียงท่าหลอกเพื่อลงมือใหม่
ทันใดนั้น นักพรตสูงวัยสะบัดกล่องยาวที่กลางหลังออกมา เมื่อฝาเปิดออกเห็นกระบี่เรียงซ้อนกันอยู่ภายในหลายเล่ม
"ปมเด่นของสำนักฉวนเจินในยุคหลังเป็นค่ายกลกระบี่ วันนี้เราจะให้ท่านรับทราบค่ายกลกระบี่เจ็ดดาวของบรรดาท่านอาจารย์ในอดีต !" นักพรตหนุ่มร้องตะโกนพลางตวัดปลายกระบี่ลงในกล่องเขี่ยกระบี่ออกมาอีก 3 เล่มลอยขึ้นในอากาศ ส่วนนักพรตเฒ่ากระแทกฝ่ามือใส่กล่องเป็นคนถัดมาใช้มือรับกระบี่อีกสองเล่มจากในกล่อง
สองนักพรตบังคับเจ็ดกระบี่ นักพรตเฒ่าควบคุมไว้สามเล่ม แต่นักพรตหนุ่มสามารถควบคุมได้ถึงสี่เล่ม ท่วงท่าคล่องแคล่ว ทั้งคู่สามารถร่ายรำเพลงกระบี่เจ็ดดาวที่เมื่อครั้งกระโน้นนักพรตชิวชู่จีบัญญัติขึ้นเป็นค่ายกลกระบี่ เพื่อใช้ออกโดยศิษย์ร่วมรุ่นจำนวน 7 คน แต่คราครั้งนี้เจ็ดกระบี่ฉวนเจิน "ค่ายกลเจ็ดดาวร่วมชุมนุม" ถึงกับสามารถใช้ออกด้วยนักพรตเพียงสองคน ควบคุมกระบี่พร้อมกันเจ็ดเล่ม ! นับเป็นวิชาฝีมือที่ไม่ปรากฏมาก่อนในแดนภาคกลางเป็นเวลานับร้อยปี !
ที่แท้การต่อสู้ในช่วงแรกเป็นเพียงการหยั่งเชิงเรียนรู้ท่าร่างและวรยุทธของคู่ต่อสู้ เมื่อเข้าใจเด่นชัด จึงใช้ออกด้วยค่ายกลกระบี่อันเป็นท่าไม้ตายสูงสุดของสำนักเพื่อจัดการขั้นเด็ดขาด ! ด้วยอานุภาพนี้แม้แต่สัปเหร่อเสียน ผู้มีฉายาเป็น จอมภูต ยอดฝีมือที่ไร้ผู้ต้าน ครองความยิ่งยงมาหลายสิบปี แต่เมื่อมาพบค่ายกลกระบี่อันเที่ยงตรงมาตรฐาน อานุภาพครอบคลุมฟ้าดินเช่นนี้ถึงกับต้องถอยร่นมือไม้ปั่นป่วน เหล่าสาวกพรรคสัปเหร่อทำทีจะคลายม่านร่มขยับมาช่วยเหลือ แต่สัปเหร่อเฒ่าร้องตวาดไว้
"ป้องกันตามเดิม ล้วนถอยเข้าไปในบ้านให้กับเรา !"
ประมุขพรรคสัปเหร่อสั่งเสียงเฉียบขาด ในหลายสิบปีมานี้นับว่ามีน้อยกว่าน้อยคนที่จะมีโอกาสเห็นเขามือไม้พัลวันเช่นนี้ ผ่านไปครู่ใหญ่ยังไม่สามารถสลัดหลุด อกเสื้อหลายจุดเริ่มมีรอยกระบี่กรีดขาด สีหน้าเริ่มแดงเหงื่อไหลชุ่มใบหน้า นับว่าการต่อสู้กับสองนักพรตกินแรงอย่างยิ่ง นิ้วทั้งสิบดีดเขี่ยกดปาดทิ่มอยู่ตลอดเวลา นี่เป็นท่าดัชนีสะท้านภูตที่เลื่องลือ แต่วันนี้เหมือนพบคู่ปรับที่ร้ายกาจ เป็นค่ายกลกระบี่เจ็ดเล่มที่ทรงอานุภาพ สามารถสะกดจอมภูตเอาไว้ภายในได้...
เมิ่งเถียนสอดสายตาลอบมองออกมาจากภายในหมู่ร่ม เขาร้อนใจจนแทบคลั่ง เนื่องเพราะเขาไม่เคยเห็นอาจารย์ตกที่นั่งลำบากขนาดนี้ ใจคิดอยากโถมออกไปช่วย แต่สำนึกว่าตนเองไร้วิชาฝีมือ หากออกไปรังแต่จะก่อปัญหาเพิ่มให้อาจารย์เสียเปล่าๆ
"อ่า... นักพรตปราบผี หรือนักพรตสามารถปราบภูตข่มอาถรรพ์ของอาจารย์ได้จริงๆ..." เมิ่งเถียนครางในลำคอน้ำตาคลอเบ้า รู้สึกเป็นห่วงอาจารย์แต่ไม่รู้จำทอย่างไรดี ร่างของเขาเองก็ถูกดันให้ถอยเข้าไปใกล้ตัวบ้านอย่างช้าๆ โดยเหล่าศิษย์พรรคสัปเหร่อตามคำสั่ง
"วางใจเถอะ ประมุขเราไม่พ่ายแพ้ให้พวกปาหี่ควงกระบี่หกเจ็ดเล่มคณะนี้หรอก !" เสียงกระซิบที่ข้างหูเบาๆ แต่เมิ่งเถียนไม่ทราบว่าเป็นผู้ใดกล่าว เนื่องจากทั้งหมดล้วนห้อมล้อมเขาเอาไว้อย่างแน่นหนา
การต่อสู้ยังเร่งร้อน ดัชนีปะทะกระบี่ดังติงตังต่อเนื่องถี่ยิบ จอมภูตโยกร่างไปมาหลบกระบี่เจ็ดเล่มที่ฉวัดเฉวียนอยู่รอบตัวราวมันมีชีวิต สองนักพรตแม้ดูคล้ายเป็นฝ่ายรุกแต่แท้จริงก็ต้องอาศัยจังหวะวนกระบี่คุ้มครองกายจากพลังดัชนีเช่นกัน ทั้งสองฝ่ายมีสีหน้าอึดอัดกินแรง นับว่าเป็นการต่อสู้ที่น่าตื่นตา หากฝ่ายใดพลาดมีโอกาสจบสิ้นทั้งคู่ สถานการณ์คู่คี่ก้ำกึ่งในช่วงแรง แต่ดูเหมือนยิ่งรุกนานนักพรตทั้งสองยิ่งอ่อนแรง จังหวะการรุกเริ่มผ่อนช้าลงเริ่มกลายเป็นฝ่ายตั้งรับเพิ่มขึ้นทีละน้อย
"ถอยเข้าไปด้านในน่าจะใกล้ได้เวลาแล้ว" เสียงหนึ่งกระซิบขึ้นกลางวงล้อมของร่ม
เหล่าศิษย์พรรคสัปเหร่อทั้งหมดถอยกรูด พาเมิ่งเถียนเข้าไปอยู่ภายในตัวบ้านแต่ยังไม่ปิดประตูลง เมิ่งเถียนจ้องเขม็งไปเบื้องนอก อยากวิ่งออกไปลากพาอาจารย์เข้ามาแต่จนปัญญาที่ตนเองไร้ความสามารถ ได้แต่ทนอึดอัดใจกัดริมฝีปากจนเลือดไหลซึมออกมา
"มาแล้ว ! เข้าไปภายในปิดประตู !"
เสียงศิษย์พรรคสัปเหร่อดังขึ้นจากเบื้องนอก วงร่มถอยร่นเข้าไปภายในบ้านพักสัปเหร่อ แล้วปิดประตูตามครู่หนึ่งมีเสียงดังครืนเบาๆ ที่หลังประตูและหน้าต่างถึงกับมีแผ่นเหล็กหนาเลื่อนลงปิดกั้นเอาไว้ !
"อะไรกันนี่ ! อาจารย์ล่ะ ปิดประตูเช่นนี้ จะเข้ามาได้อย่างไร !" เมิ่งเถียนตะโกนลั่น
"โปรดทำใจให้สบาย ท่านประมุขไม่เป็นอะไรหรอก ท่านผู้เฒ่าเพียงต้องเฝ้ารอผู้ที่จะมาอีกเล็กน้อยจึงสามารถเริ่มเคลื่อนไหวได้อย่างเต็มที่" ศิษย์อาวุโสคนหนึ่งกล่าวขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
"รอผู้ที่จะมา... เป็นใครรุดมา !?" เมิ่งเถียนร้องถามแต่ไม่มีเสียงผู้ใดตอบออกมา...
บนเนินเขาบริเวณสุสานห่างจากจุดต่อสู้ออกไปราว 50 เส้น พลันปรากฏผู้คนกลุ่มหนึ่งเพ่งมองมายังวงต่อสู้ คนที่ยืนอยู่ด้านสุด เป็นผู้มีรูปร่างสูงใหญ่คิ้วเข้มใบหน้าสีเหลี่ยมแฝงความเข้มแข็งมั่นคง แววตาเจิดจ้าขมับนูนเด่น หากปรากฏในยุทธภพทุกผู้คนย่อมทราบว่านี่เป็นลักษณะของยอดฝีมือ ที่เปี่ยมด้วยความห้าวหาญและบรรลุทั้งพลังภายนอก ภายใน ขั้นสูงเป็นแน่แท้ แต่ทว่า... ชุดที่เขาสวมกลับเป็นชุดของขันทีในราชสำนัก
และที่ด้านหลังของเขาก็มีคนแต่งชุดขันทีและองครักษ์อยู่เกือบ 20 คน ในจำนวนนี้มี 4 คนหามกล่องไม้ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ใบหนึ่งเอาไว้ แต่ผู้ที่คุ้นหน้าที่สุดในกลุ่มกลับเป็นจางหย่วนองครักษ์ที่พึ่งล่าถอยไป บัดนี้เขาพาบริวารตามมากับคนกลุ่มใหม่นี้ด้วย
จอมภูตในวงล้อมของสองนักพรตยังมีสายตาดี เมื่อเห็นคนกลุ่มใหม่มาแต่ไกลก็แค่นเสียงหัวเราะออกมาว่า
"มาแล้ว... แม้แต่ หม่าซานเป่า ก็มาแล้ว !!"
......


## บทที่ 12 บาตรโพธิธรรม

เมื่อเนินเขาสูงปรากฏกลุ่มคนชุดใหม่ขึ้นมา แทนที่จอมภูตจะเสียสมาธิ กลับกลายเป็นเขาลงมือได้อย่างเต็มที่มากขึ้น ทันใดนั้นพลังดัชนีสะท้านภูตดูเหมือนเปล่งอานุภาพได้มากกว่าเดิมร่วมเท่าตัว นิ้วหัวแม่มือซ้ายกด นิ้วชี้ขวาปาด นิ้วก้อยซ้ายตวัดเขี่ยขึ้น ผสานกับอย่างรวดเร็ว จนกลุ่มกระบี่ของสองนักพรตที่จ่อจี้คุกคามเริ่มคลายตัวออก สองนักพรตปรากฏหยาดเหงื่อหลั่งโทรมกาย โดยเฉพาะนักพรตเฒ่าผู้มีศักดิ์เป็นน้องถึงกับหอบ ลมหายใจเริ่มติดขัด จนนักพรตหนุ่มต้องชิงเข้าปะทะแทนในหลายจังหวะท่วงทีเพื่อคลี่คลายสถานการณ์
ที่แท้เป็นเพราะเมื่อสักครู่จอมภูตออมแรงเอาไว้เพื่อรอจังหวะโหมรุกเมื่อคู่ต่อสู้ทั้งสองเริ่มอ่อนล้า หรือ เป็นเพราะรอดูท่าทีของกองกำลังกลุ่มใหม่ที่พึ่งมาถึง ก็ยังไม่แน่ชัด หากแต่ตอนนี้ สองยอดฝีมือนักพรตที่คุมกระบี่ 7 เล่มผสานกันกำลังกลายเป็นฝ่ายตั้งรับอย่างกินแรง
สถานการณ์แปลผัน แต่ฝ่ายที่มาใหม่กลับนิ่งสงบไม่เคลื่อนไหว มีเพียงชายร่างใหญ่ที่ถูกระบุนามว่า "หม่าซานเป่า" ขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยเป็นเชิงครุ่นคิดก่อนพึมพำออกมาเบาๆ
"สองบรรพชิตฉวนเจินนับเป็นยอดฝีมือที่พบได้ยาก เสียดาย... มาพบกับเจ้าตัวประหลาดครึ่งผีครึ่งคนนับว่ากินแรงอย่างยิ่ง"
"สมควรเข้าร่วมกระหนาบหรือไม่ขอรับท่านแม่ทัพ" เสียงจางหย่วนเอ่ยขึ้นจากทางเบื้องหลังของชายร่างใหญ่ในชุดขันทีอย่างนอบน้อม
"ไม่ต้อง รอจังหวะต่อไป" จอมขันทีโบกมือ เขาคือ หม่าซานเป่า หรือ ที่ผู้คนรู้จักในนาม เจิ้งเหอ ขันทีคนสนิทผู้เปรียบประหนึ่งแขนซ้ายของ จูตี้ ผู้ครองบัลลังก์ต้าหมิงคนปัจจุบัน
สัปเหร่อเสียนพลันแผดเสียงหัวเราะขึ้นดังลั่น ฉับพลันปล่อยพลังผ่านสิบนิ้วพุ่งดีดออกพร้อมกันอย่างรวดเร็วรุนแรงจนกระทั่งสามารถกระแทกกระบี่ทั้ง 7 เล่ม และนักพรตฉวนเจินจนต้องผงะหงายถอยห่างออกไปพร้อมๆ กัน จากนั้นจอมภูตเปลี่ยนท่าจากดัชนีเป็นฝ่ามือ เขากางมือออกขยับหมุนวนยืดยุบๆ จากช้าไปเร็ว จนในที่สุดปรากฏเป็นเงาฝ่ามือกราดเกลื่อนบดบังจนมองร่างไม่เห็น
"หัตถ์ยมภพ !" จางหย่วนเคยรับทราบความร้ายการของกระบวนท่านี้มาก่อนจากตุ๊กตาผีในอารามร้างถึงกับรู้สึกสยิวกายจนต้องร้องโพล่งขึ้น
"เป็นหัตถ์ยมภพแบบเดียวกับซากผีดิบตัวนั้นเคยใช้ออก แต่รุนแรงมากกว่า !"
"ตามมา !" ชายร่างสูงใหญ่ในชุดขันทีชั้นสูง ดีดร่างพุ่งทะยานลงจากเนินมาอย่างรวดเร็ว เหล่าผู้คนที่ร่วมทางทั้งหมดต่างพร้อมใจกันทุ่มเทท่าร่างติดตาม โดยเฉพาะกลุ่มคนที่หามกล่องไม้เร่งฝีเท้าตามติดผู้นำขบวนไปอย่างเร่งด่วน
ทันที่จอมภูตผลักดันฝ่ามือ แสดงพลังของหัตถ์ยมภาพออกมานักพรตทั้งสองไม่เพียงไม่สามารถใช้กระบี่ทั้งเจ็ดเล่มของค่ายกลกระบี่เจ็ดดาวรุกต่อได้ ตอนนี้ทั้งสองทำได้เพียงเปลี่ยนเป็นฝ่ายตั้งรับและถอยร่น ควงกระบี่เจ็ดเล่มคุ้มกายให้พ้นจากอานุภาพสะเทือนดินของพลังฝ่ามือ ผ่านไปพริบตาเดียวกระบี่เจ็ดเล่มแทบหลุดจากการควบคุมของสองนักพรต มันเคลื่อนฉวัดเฉวียนถูกชักจูงกดดันจากพลังฝ่ามือกระชากวนไปวนมาจนกระทบกันเองดังเปรื่องปร่าง ในจำนวนนั้นมี 3 เล่มถึงกับหักสะบั้นแหลกเป็นชิ้นๆ กระเด็นหลุดออกไปนอกวง ตอนนี้นักพรตทั้งสองเพียงเหลือกระบี่ 4 เล่ม อยู่ในมือนักพรตหนุ่ม 3 เล่ม ส่วนนักพรตเฒ่าผู้เป็นศิษย์น้องเหลือกระบี่เล่มเดียวทำได้เพียงใช้มันคุ้มครองกาย พลังของหัตถ์ยมภพนับว่าน่าตื่นตระหนก แต่นักพรตหนุ่มหลิวต้าเหิงดื้อดึงยึดถือทิฐิ ไม่ยอมลดละยังคงทิ่มแทงกระบี่ทั้งสามเข้าใส่พายุฝ่ามืออย่างหักโหม ผ่านไปอีกเพียงครู่เดียวเขาก็เสียงจังหวะ ปรากฎฝ่ามือหนึ่งแหวกม่านกระบี่พุ่งตรงเข้าใส่ใบหน้า พริบตาที่นักพรตหนุ่มรอรับความตายกลับเกิดเสียงดังกร็อบสนั่นหวั่นไหว !
เป็นนักพรตเฒ่าไฉ่โจวเฉินเบียดร่างเข้ารับฝ่ามือแทน ถูกกระแทกเข้าที่หน้าอกเสียงกระดูกหักดังลั่นกระอักเลือดฉีดพุ่งออกมาจากปาก ร่างปลิวออกไปราวกับว่าวมหึมาหลุดจากสายตัวหนึ่ง
"ศิษย์น้อง !!!"
นักพรตหนุ่มตะโกนลั่น พลันดวงตากลายเป็นสีแดงก่ำด้วยโทสะ ดีดตัวถอยออกห่าง แล้วพุ่งสวนกลับเข้าไป หมายลงมือโจมตีสุดกำลังด้วยท่าไม้ตาย 'หนึ่งลมปราณแปลงสามเทพ' กระบี่สามเล่มในมือพลันแผ่กระจายวง กลายเป็นฝนกระบี่หนาทึบพุ่งเข้าปะทะกับพลังหัตถ์ยมภพอย่างหักโหม หมายแลกชีวิตตกตายไปตามกัน
ปราณกระบี่และพลังฝ่ามือปะทะหักหาญกันอย่างรุนแรง แต่ยังไม่ทันปรากฎผลแพ้ชนะพลัน จางหย่วน พาบริวาร 7 คนรายล้อมเข้ามาอย่างรวดเร็ว
"กางค่ายกลไหมมรกต !"
จางหย่วนตะโกนสั่ง ชายในชุดองครักษ์ทั้ง 7 สะบัดมือที่สวมถุงมือใยทองออกอย่างพร้อมเพรียง ปรากฏตาข่ายสีเขียวเลื่อมพรายส่งกลิ่นคาวคลุ้ง 7 ผืนโอบล้อมเข้ามา มันเป็นตาข่ายถักทอจากเส้นโลหะเหนียวพิเศษและมีความคมราวกับใบมีด ทั้งยังอาบไว้ด้วยพิษร้าย เพียงสะกิดรอยเลือดเท่าแมลงวันดื่มก็สามารถทำให้ผู้คนต้องตกตายในทันที จางหย่วน วางแผนอาศัยจังหวะที่นักพรตหนุ่มพัวพันแลกชีวิตกับจอมภูต เข้าเล่นงานด้วยอาวุธพิษชั่วร้ายให้ทั้งสองต้องตกตายไปพร้อมกัน !
แต่... ยังไม่ทันที่ค่ายกลไหมมรกต ของเหล่าองครักษ์จะโอบร่างของทั้งคู่พลันมีเสียงคลืนครันปะทุดังสนั่นขึ้นจากใต้ดิน ! พลันปรากฏมีโลงไม้สีดำ 12 โลง พุ่งขึ้นมาจากพื้น รายล้อมการต่อสู้ของนักพรตหนุ่มและจอมภูตเอาไว้ พอดีสามารถสกัดขวางกั้นการเคลื่อนโอบเข้ามาของค่ายกลตาข่ายพิษอันชั่วร้ายไว้ได้พอดี
นักพรตหนุ่มเต็มไปด้วยความอาฆาต เขาไม่สนใจเหตุการณ์รอบข้าง เพียงมุ่งหมายกำจัดฆ่าสัปเหร่อเสียนจนตกตายให้จงได้ แม้ต้องแลกด้วยชีวิต หากแต่ในขณะที่เขาโหมรุกเต็มกำลังเข้าปะทะ พลังฝ่ามือพลันสลายหายไป ! นักพรตหนุ่มงงงันวูบศัตรูเบื้องหน้าพลันหายไป กลับปรากฏเป็นเงาดำพาดมาด้านหลัง สันมือฟาดเข้าที่ท้ายท้อยของเขาอย่างหนักหน่วง นักพรตฉวนเจินหลิวต้าเหิงชาวูบขึ้นสมอง หมดสติล้มฟาดลงกับพื้นดังสนั่น
"เจ้านับว่ายังไม่สมควรตาย... สำนักฉวนเจินควรเหลือผู้สืบทอดยอดวิชาต่อไป"
สัปเหร่อเสียนแค่นเสียงเบาๆ จากนั้นหันหน้าไปทางกลุ่มของขันทีเจิ้งเหอ ที่หยุดฝีเท้าลงในตอนที่จางหย่วนเริ่มเคลื่อนค่ายกล แล้วเป่าปากดังๆ ขึ้นสามครั้ง
เจิ้งเหอ วาดหลังมือทั้งสองข้างออกเบื้องหน้า เดินพลังคุ้มครองกายด้วย พลังระฆังทอง เหล่าบริวารทั้งหมดที่ติดตามมาล้วนเกร็งลมปราณเตรียมพร้อม
ทันใดนั้น ฝาโลงทั้ง 12 อันพลันดีดออก ปรากฏผีดิบ 12 ซากโดดออกจากโลงประจันหน้าเข้ากับค่ายกลตาข่ายพิษ ป้องกันจอมภูตเอาไว้ด้านใน
เหตุการณ์แม้แปรเปลี่ยน แต่จางหย่วนยังนับว่าไม่หวาดหวั่นมีสติ สั่งเคลื่อนค่ายกลไหมมรกตเข้าจัดการ ตาข่ายพิษทั้ง 7 ผืนล้อมบีบเข้าปะทะกับร่างกายของผีดิบอย่างถนัดถนี่ หากนี่เป็นร่างกายของผู้คน เชื่อว่าหากไม่ตายเพราะถูกคมของตาข่ายโลหะบาดจนร่างฉีกขาดแหลกเหลว ก็ต้องตกตายด้วยพิษอันชั่วร้ายลงในฉับพลัน หากแต่... ที่ปะทะกับตาข่ายมิใช่คน พวกมันเป็นผีดิบ มีร่างเป็นซากศพ ทั้งยังเป็นซากศพที่แห้งกรังและแข็งทื่อ แข็งทื่อจนตาข่ายมีคม หรือ แม้แต่ดาบกระบี่ก็ไม่อาจระคายผิว !
จอมภูตที่อยู่ใจกลางวงล้อมของซากศพยิ้มด้วยมุมปาก ตวัดสองนิ้วพลิกมือขึ้น ซากศพทั้ง 12 ร่าง เบิกตาโพลงสองแขนที่แนบกายดีดขึ้นชี้ไปข้างหน้า ตาข่ายโลหะอาบพิษที่ทั้งเหนียวและคมพลันขาดสะบั้น เหล่าองครักษ์ที่ควบคุมค่ายกลถูกเศษตาข่ายพิษและแรงมหึมาจากแขนของซากศพกระแทกใส่ร่างปลิวกระเด็นออกไป บางรายถึงกับแขนขาขาด สิ้นชีวิตอย่างน่าอนาถทั้ง 7 นาย !! จางหย่วนที่เคลื่อนไหวอยู่ด้านหลังพลันดีดเท้าพลิ้วกายหันกลับ ถอยไปอยู่ในกลุ่มของจอมขันทีอย่างรวดเร็ว
ซากศพทั้ง 12 ร่างพลันโดดเด้งมายืนเรียงแถวขวางอยู่เบื้องหน้าของจอมภูต พวกมันจ้องแววตาที่หม่นไร้แววไปยังกลุ่มของเจิ้งเหออย่างแน่วนิ่ง และไม่มีการขยับร่างกาย
"บัดซบ ผีดิบกล้าปรากฏร่างตอนกลางวัน !!" เจิ้งเหอคำรามในคอ โบกมือขวาขึ้นแล้วร้องออกคำสั่ง
"จตุโลกบาล !"
พอสิ้นเสียงขันที 4 คน กระโดดออกมาเบื้องหน้า ในมือทั้ง 4 กำไว้ด้วยอาวุธพิสดาร 4 ชนิด ไม่ซ้ำกัน อันได้แก่ พิณ กระบี่ กระบองมังกรแดง และ ร่ม อันเป็นอาวุธของท้าวจุโลกบาล ผู้พิทักษ์ทั้ง 4 ทิศของแดนสวรรค์
"กำราบปีศาจ !" ขันทีทั้ง 4 เปล่งเสียงพร้อมกัน และลงมือโดยฉับพลัน อาศัยอาวุธวิเศษที่ได้รับการปลุกเสกมาจากอารามหลวงเข้าปะทะหักหาญกับเหล่าผีดิบ
อาวุธฝ่ายธรรมะพอดีมีพลังข่มอาถรรพ์ของเหล่าซากศพ เพียงปะทะระลอกแรกก็สามารถทำลายผีดิบที่คงกระพันให้แหลกเป็นผงไปได้ถึง 4 ร่าง แต่ยังไม่ทันได้ลงมือต่อ พลันร่างของจอมภูตดีดลอยขึ้นจากพื้น โฉบร่างลอยฉวัดเฉวียน ดีดนิ้ว ปาดฝ่ามือ สะบัดเตะ กลายเป็นมือเท้าหมัดนิ้วเข่าศอกพร่างพรายพุ่งเข้าปะทะร่างของขันที เหล่าอาวุธวิเศษพลันหักสะบั้นแตกเสียหาย ร่างขันทียอดฝีมือทั้งสี่ปลิวละล่องกระเด็นออกไปแน่นิ่งหมดสติอยู่บนพื้นไกลออกไปหลายวา !
ทั้งหมดพากันหยุดนิ่ง ไม่มีใครขยับเคลื่อนไหว เจิ้งเหอ กับ สัปเหร่อเสียน จับจ้องกันแน่วนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ พลันริมฝีปากของทั้งคู่ปรากฎรอยยิ้มขึ้น ถึงกับเป็นรอยยิ้มที่แฝงความยินดี แฝงความขบขัน ปนความขมข่มขื่นภายใน ดูๆ ไปคล้ายเกิดเป็นรอยยิ้มของเพื่อนเกลอเก่าที่จากกันนานปีแล้วบังเอิญได้มาพบเจอกันคู่หนึ่งขึ้น...
ชั่วครู่ผ่านไปรอยยิ้มยังไม่คลายลง ทั้งคู่เดินเข้าหากัน แล้วหยุดยืนนิ่งอยู่ห่างจากกันในระยะราว 20 วา
"อัสซะลามุอะลัยกุม" สัปเหร่อเสียนร้องขึ้นพลางยกมือแตะที่หน้าผากเป็นเชิงคำนับให้เกียรติ
"วะอะลัยกุมุสซะลาม" ชายร่างใหญ่ส่งเสียงตอบรับ พลางยกมือแสดงกิริยาเดียวกัน
"ได้ยินว่าท่านแม่ทัพเชี่ยวชาญวิชาทางธรรมหลายแขนง วันนี้จึงเห็นจริง เชื่อว่าเหล่าของวิเศษที่ท่านนำมาล้วนไม่ธรรมดา และที่เก็บงำเอาไว้ในกล่องใบนั้นคงเลิศภพจบแดนอย่างยิ่ง ท่านสามารถนำมาได้ ทำให้ข้านับถือสุดหัวใจ..."
สัปเหร่อเสียนกล่าวแย้มยิ้ม พลางทั้งสองเดินเข้าหากันอีก จนเหลือระยะห่างกันราว 10 ก้าว จึงหยุดฝีเท้าลง ทั้งคู่มองดูกันและกันด้วยสายตาที่คล้ายเพื่อนฝูงที่ไม่พบปะกันมานานปี
"เสี่ยวเสียน... จากกันมานานท่านสบายดี ?" แม่ทัพขันทีเอ่ยปากขึ้นในที่สุด
"สบายตามอัตภาพ เราเป็นเพียงชาวบ้านร้านตลาด เชื่อว่าไม่สบายเท่า ซานเป่าท่านที่เป็นขุนนางใหญ่อันดันหนึ่งไปเสียแล้ว" จอมภูตตอบด้วยรอยยิ้ม
"สรรพสิ่งในใต้หล้าล้วนเป็นของเจ้าชีวิต เราเมื่อทำงานให้เจ้าชีวิตย่อมสามารถเคลื่อนไหวได้สะดวก... อาจพอมีความสบายอยู่บ้าง หากท่านชมชอบเรื่องเหล่านี้เรายินดีให้ท่านชื่นชมและครอบครอง ขอเพียงท่านยินดีติดตามเรากลับไปรับใช้ต่อองค์จักรพรรดิแห่งต้าหมิง ทุกเรื่องล้วนเป็นไปได้" หม่าซานเป่าในชุดขันทีพูดอย่างหนักแน่น
สัปเหร่อเสียนแหงนหน้าหัวเราะเสียงดังกึกก้องไปทั่วบริเวณก่อนจะกล่าว
"เราท่านต่างมีปณิธานรับใช้นายเหนืออย่างซื่อสัตย์ นับว่าเป็นเรื่องสอดคล้องกัน หากแต่...นายของพวกเราเป็นคนละคน เรื่องนี้เราคงต้องทำให้ท่านลำบากใจแล้ว..."
ชายร่างใหญ่ในชุดขันทีถอนหายใจพลางส่ายศีรษะเบาๆ
"น่าเสียดายฝีมือท่านนัก ทอดตาทั่วแผ่นดินผู้ที่มีความสามารถทัดเทียมท่านนับว่ามีน้อยยิ่งกว่าน้อย หากมาช่วยงานแผ่นดิน ต้าหมิงของเราจะยิ่งรุ่งเรืองไพศาล แต่หากท่านไม่เห็นด้วยข้าก็มิบังอาญไปบังคับ อย่างไรก็ดี ขอเพียงท่านพาพรรคพวกถอยห่างออกไป ปล่อยให้เราสะสางเรื่องราวขององค์เหนือหัว พาตัวท่านผู้นั้นกลับไปเมืองหลวง ทุกเรื่องก็ล้วนคลี่คลายได้เช่นกัน ไม่มีใครต้องบาดเจ็บล้มตาย พลพรรคทั้งมวลของท่านเองก็เช่นกัน มิเพียงไม่เสียหายยังจะได้รับการสนับสนุนจากราชสำนัก สามารถกลายเป็นค่ายพรรคอันดับหนึ่งของแผ่นดินได้อย่างเต็มภาคภูมิ นี่เป็นการทำเพื่อต้าหมิง เพื่อแผ่นดินที่เราและท่านรับใช้"
สัปเหร่อเสียนพลันหัวร่อขึ้นยาวนาน พลางส่ายหน้าราวกับได้ฟังเรื่องขบขันจนเกินกลั้นเรื่องหนึ่งก็ไม่ปาน
"หม่าซานเป่า... ตั้งแต่เริ่มต้นจนถึงตอนนี้ข้าก็ทำหน้าที่เพื่อต้าหมิงอยู่มิใช่หรือ ทั้งยังเป็นงานที่สุจริตถูกต้องตามสิทธิธรรมเสียด้วย เป็นท่านเองหรือไม่ ที่ควรรับฟังคำเหล่านั้นของตนเอง อย่าได้เข้าข้างฝ่ายกบฏที่คิดปล้นชิงราชบัลลังก์..." สัปเหร่อเสียนลากเสียงยาว
"เฮอะ !" ขันทีร่างใหญ่แค่นเสียงอย่างไม่พอใจ
ทั้งคู่ดีดร่างถอยห่างออกจากกัน จอมภูตลอยตัวไปอยู่ด้านหลังแนวของผีดิบที่เหลืออีก 8 ร่าง ส่วนขันทีร่างใหญ่พลิ้วกายถอยไปยังกลุ่มผู้รักษาหีบทั้ง 4 พลันตบฝามือลงไปที่ฝาหีบจนเปิดออกแล้วกระชากวัตถุเรืองแสงอันหนึ่งออกมา !!
จอมภูตหยีตาเม้มปาก กางฝ่ามือทั้งสองออก ทันใดนั้นผีดิบทั้ง 8 ร่างดีดกายพุ่งเข้าไปหาเจิ้งเหอด้วยท่าร่างพิสดารและรวดเร็วเกินบรรยาย !
"บาตรของท่านโพธิธรรมอยู่ที่นี่แล้วภูตผีตนใดยังกล้าแผลงฤทธิ์ !" ขันทีร่างใหญ่คำราม แสดงบาตรสีทองเปล่งแสงแวววาวออกมาเบื้องหน้า เมื่อประกายแสงส่องวาบออกไป เหล่าซากศพพลันร่างเด้งสะท้อนกลับคล้ายถูกพลังไร้สภาวะกระแทกออกมาอย่างรุนแรง ทิ้งร่างนอนเกลื่อนอยู่บนพื้น
"หม่าซานเป่านับว่าร้ายกาจ... สิ่งนี้เองที่ทำให้ข้าอึดอัดตั้งแต่เมื่อครู่ !"
สัปเหร่อเสียนแค่นเสียงขึ้น บนหน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเม็ดใหญ่ พลางชูมือขึ้น ปรากฏมีกระดิ่งทองเหลืองอันหนึ่งในมือ แล้วขยับสั่นมันจนดังระรั่ว ทันใดนั้นเหล่าซากศพทั้งหลายที่นอนแน่นิ่งบนพื้นพลันดีดตัวขึ้น กลับมายืนอยู่เบื้องหน้าของประมุขพรรคสัปเหร่อ
ขันทีเจิ้งเหอ ยกมือที่ถือบาตรสีทองขึ้นชูแล้วกล่าวเน้นเสียง
"แม้ท่านจะมีวรยุทธสูง แต่กอปรด้วยพลังมารอันชั่วร้าย ย่อมไม่สามารถต้านทานอำนาจแห่งบาตรของท่านโพธิธรรมได้ หากคิดอาศัยซากศพเหล่านี้เคลื่อนไหวด้วยอาถรรพ์มืดดำต่อหน้าอาวุธแห่งธรรมะอันกระจ่างไพศาลเกรงว่าไม่สามารถช่วยเหลือแล้ว"
สัปเหร่อเสียนเพียงแสยะยิ้มออกมา ไม่ได้ว่ากล่าวสิ่งใด ชายร่างใหญ่ในชุดขันทียังคงกล่าวสืบต่อ
"แม้รู้ว่าต่อให้อาศัยอาวุธวิเศษนี้ เราท่านก็คงไม่อาจแตกหักรู้ผลในเวลาอันสั้น แต่เพียงอีกครู่หนึ่งกำลังคนของข้าจะรุดมาเสริมอีกในที่นี้ ถึงตอนนั้นต่อให้ท่านมีปีกก็ไม่อาจหนีรอด ฉวยโอกาสที่ยังพอมีอยู่ ตัดสินใจเสียใหม่เถิด เรารับประกันพวกท่านทั้งหมดล้วนปลอดภัยไร้อันตราย โดยเฉพาะท่านผู้นั้น เราเพียงเชิญเสด็จกลับคืนนครหลวง มิได้มีเจตนาจะทำร้าย มิเช่นนั้นข้าคงมาพร้อมกองทัพใหญ่ตั้งแต่ต้น หาใช่พากันมาเพียงไม่กี่คนให้ท่านหัวร่อเยาะเล่นเช่นนี้"
"นับว่าให้เกียรติเราสัปเหร่อยิ่ง !" สัปเหร่อเสียนหัวเราะเบาๆ อย่างเฉื่อยชา ทำท่าส่ายหัวอย่างอับจน แต่ฉับพลันดีดร่างโถมกายเลียดพื้นเข้าใส่ขันทีใหญ่ พร้อมจี้ดัชนีออกสามนิ้วพร้อมๆ กัน โดยตวัดม้วนขึ้นจากด้านล่าง พลังดัชนีแหลมคมรุนแรงสุดเปรียบปานพุ่งเข้าใส่หม่าซานเป่าอย่างเร่งร้อน !
การแปรเปลี่ยนนี้นับว่าฉับพลัน ยากที่ใครจะรับมือได้ทันท่วงที หากแต่เจิ้งเหอไม่ใช่ชนชั้นธรรมดา ปฏิกิริยาตอบสนองเร็วจนตาไม่ทันกระพริบ ลงมือกดบาตรลงต่ำแผ่พลังกระแทก หมายใช้บาตรศักดิ์สิทธิ์พุ่งเข้าปะทะกับพลังดัชนีอย่างหักโหม แต่ผิดคาด ร่างของสัปเหร่อเสียนพลันหาบวับไปจากเบื้องหน้าอย่างอัศจรรย์ !
ถึงตอนนี้ขันทีใหญ่จึงทราบว่าการพุ่งดัชนีเป็นเพียงท่าหลอก แท้จริงสัปเหร่อเฒ่าใช้พลังกดกระแทกของฝ่ามืออีกข้างหนึ่งเปิดกลไกลงสู่พื้น ซึ่งมีช่องทางลับซ่อนอยู่ พาร่างมุดหายลงไปในอุโมงค์อย่างรวดเร็ว
"บัดซบ ! มันแค่ถ่วงเวลา กระจายกำลังติดตามโดยด่วน !" ขันทีร่างใหญ่คำรามลั่น
คำสั่งไม่ทันสิ้นเสียง ผู้คนก็เคลื่อนไหว พากันถีบเท้าทะยานขึ้นกระจายกำลังค้นหา หม่าซานเป่านำผู้คนขบวนหนึ่งหมายจะตรงไปยังบ้านพักสัปเหร่อเพื่อค้นหาตัวเป้าหมาย แต่ยังไม่ทันเคลื่อนที่ไปถึง ก็พบว่าซากศพทั้ง 7 ร่าง ที่ยืนนิ่งพากันดีดตัวมายืนขวางทางเอาไว้ ตลอดร่างของพวกมันพลันมีอาการชักกระตุกเกิดขึ้นเล็กน้อย
"ถอย !" ขันทีร่างใหญ่ผู้นำขบวนขมวดคิ้วพบว่าผิดท่า ตะโกนเตือนเหล่าบริวารพลางกระโดดถอยร่างออกมา
เสียงบึ้ม ! ดังสนั่น ซากศพทั้ง 7 ร่างพลันระเบิดออกพร้อมกัน ซากของมันฟุ้งกระจายเกิดเป็นไอหมอกสีดำ กลิ่นเหม็นฉุนเฉียว บริวารที่หลบไม่ทันพากันล้มกลิ้งลงกับพื้นอย่างทุรนทุราย
"หมอกควันมีพิษ !" จางหย่วนร้องตะโกนพลางถีบตัวถอยอย่างรวดเร็วให้พ้นจากรัศมีการฟุ้งกระจาย มันไปหยุดร่างลงอยู่เบื้องหน้าขันทีร่างใหญ่ผู้นำขบวนในท่าทีคอยอารักษ์ขา พลางกระชากเสื้อนอกของตนเองออกมาม้วนโบกไล่ไอหมอกไม่ให้เข้ามากล้ำกราย
"สัปเหร่อเฒ่า ช่างร้ายกาจจริงๆ เหมือนมันเตรียมการรับมืออยู่ก่อนแล้ว" ขันทีร่างใหญ่แค่นเสียงออกมา
จางหย่วนรีบหันตัวกลับมากุมมือคาราวะค้อมศีรษะให้อย่างนอบน้อมแล้วจึงกล่าว
"ท่านแม่ทัพโปรดวางใจข้าวางกำลังดักตามเส้นทางไปลงเรือของพวกมันไว้แล้ว เชื่อว่าไม่สามารถหนีรอดไปได้"
เจิ้งเหอไม่สนใจคำกล่าวขององครักษ์ เพียงยกอาวุธวิเศษในมือขึ้นมอง
"บาตรท่านโพธิธรรมนับว่ามีอานุภาพสะกดข่มอาถรรพ์ของจอมภูตได้จริงๆ...ข้ามีสิ่งนี้อยู่ไม่กลัวจะกำราบท่านไม่ได้หรอก เสี่ยวเสียน !"


## บทที่ 13 ทะลายระฆังทอง

บนเส้นทางเปลี่ยว อันเป็นหนทางลัดที่ชาวบ้านใช้เดินทางไปยังท่าเรือริมน้ำ ปรากฎมีหลวงจีนรูปหนึ่งยืนนิ่งสงบอยู่กลางทาง จากการแต่งกายทำให้รู้ว่าหลวงจีนรูปนี้ไม่ใช่พระธรรมดา หากแต่มีสมณะศักดิ์ที่สูงยิ่ง อีกทั้งรอยธูปศีลที่เจิมบนศีรษะ กับผ้ากาสาวพัสตร์ที่ครอง ผู้ที่เจนในทางโลกและทางธรรมย่อมมองออกได้ทันทีว่านี่เป็นชุดของพระชั้นผู้ใหญ่จากวัดเส้าหลิน วัดอันดับหนึ่งของแผ่นดินและเป็นหนึ่งในค่ายพรรคที่เที่ยงแท้มาตรฐานเป็นที่นับถือของยอดฝีมือทั่วหล้า จนกระทั่งมีคำกล่าวว่า
"วิชาทั่วหล้าล้วนกำเนิดจากเส้าหลิน"
แต่หลวงจีนชั้นผู้ใหญ่ที่แต่งกายเต็มยศเช่นนี้ไฉนมายืนเดียวดายอยู่ในเส้นทางเปลี่ยว
ครู่หนึ่งมีขบวนขนโลงศพเคลื่อนใกล้เข้ามา ปรากฏกลุ่มคน 7-8 คน แต่งกายแบบชาวบ้าน บ้างดันบ้างลากเกวียนไม้ขนโลงศพจำนวน 3 โลง ให้เคลื่อนที่ไปตามถนนโดยไม่มีม้าหรือวัวเทียมเพื่อผ่อนแรง
ชาวบ้านกลุ่มนี้ทีท่าทีอิดโรยอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นสมณะอยู่ขวางอยู่กลางทาง ทั้งหมดก็หยุดขบวนลง บ้างประนมมือไหว้สักการะ บ้างคำนับอย่างนอบน้อม มีบ้างถึงกับคุกเข่าลงแล้วสวดเรียกนามกระอมิตาภะพระพุทธเจ้า
สมณะใหญ่หรี่จับจ้องมองขบวนอย่างแน่วนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพนมมือขึ้นร้องสรรเสริญพระพุทธองค์
"อมิตาพุทธ"
"ประสกทั้งหลาย เร่งร้อนเดินทางมาเหน็ดเหนื่อย สมควรหยุดยั้งพักผ่อน โปรดหยุดสักครู่อาตมามีเรื่องคิดขอคำชี้แนะ" หลวงจีนกล่าวอย่างอ่อนโยน แต่ฉับพลันมีเสียงดังเกลียวกราวดังลั่นเกิดขึ้นจากร่างของหลวงจีน ชุดเสื้อผ้าเบ่งพองกระพือออกคล้ายมีแรงลมมหาศาลพัดพาอยู่ภายในชุดใต้เสื้อผ้า
"พลังระฆังทองช่างร้ายกาจ...!"
ชาวบ้านที่คุกเข่าพนมมือสวดมนต์พลันเอ่ยขึ้น เขาเงยหน้าจับจ้องไปยังหลวงจีน ประกายตาสาดแสงเปล่งปลั่ง แสดงว่าเป็นผู้ฝึกวิชากำลังภายในมาอย่างล้ำลึก
"ข้าหลี่หงอู่ ศิษย์ชั้นที่สามพรรสัปเหร่อขอรับทราบความร้ายกาจ ขออภัยที่ล่วงเกิน!"
ชายผู้นั้นกล่าว พลันร่างถลันเข้าหาหลวงจีนอย่างรวดเร็วทั้งๆ ที่ยังนั่งคุกเข่าอยู่กับพื้น มือที่พนมประกบกันยื่นพุ่งปราดไปด้านหน้า กลายเป็นฝ่ามือทวนอันทรงพลัง ทั้งรุนแรง ทั้งแหลมคม
ทันใดนั้นบังเกิดเสียงปงใหญ่ เมื่อหลี่อู่หงพุ่งฝ่ามือประกบคู่กระแทกเข้าใส่เสื้อที่เบ่งพองของหลวงจีนบริเวณหน้าท้อง ทั้งๆ ที่มือเพียงสัมผัสเสื้อที่เบ่งพอง แต่กลับบังเกิดเสียงราวโลหะหนักกระกัน พลังใอมือและความแข็งแกร่งของทั้งคู่นับว่าอยู่ในระดับน่าตระหนก
ผู้ประกาศนามเป็นหลี่อู่หง ถูกกระแทกถอยหลังไปสี่ก้าว จึงสามารถหยุดยั้ง ส่วนหลวงจีนกลับนิ่งสงบอยู่ในท่าเดิม ไม่เคลื่อนถอยแม้ครึ่งก้าว
การปะทะกันรอบแรก ปรากฏความเลื่อมล้ำของพลังการฝึกปรืออย่างเห็นได้ชัด
"ประสกใยต้องเหนื่อยแรง" หลวงจีนเอ่ยปากอย่างปราณี
"เดินทางมาอย่างเร่งรีบย่อมเหน็ดเหนื่อยจงหยุดยั้งพักผ่อนเสียก่อนเถิด อาตมาเพียงทำหน้าที่เชิญผู้สมควรถูกเชิญให้คืนกลับยังนครหลวง หามีเจตนาร้ายไม่ ประสกทั้งหลายโปรดให้ความสะดวก"
"เจ้าลาหัวล้าน !" ชายหนุ่มร่างกำยำที่อยู่ด้านหลังรถขนโลงเดินก้าวออกมาชี้หน้าด่าทอ
"ไสหัวไปให้พ้น ไม่เช่นนั้นข้าจะจับเจ้าฝังดินไม่ให้ได้พบพระพุทธองค์!"
"พระพุทธองค์อยู่ในทุกสรรพสิ่ง พระธรรมนั้นไพศาล ประสกไม่อาจขืนต้านพลังแห่งธรรมได้หรอก" สมณะเอ่ยปากนุ่มนวล แต่ดวงตาเขม่นมอง
"ล่วงเกินแล้ว !" ชายหนุ่มร่างกำยำตะโกน กางฝ่ามือทั้งสองข้างออก พุ่งทะยานเข้าใส่หลวงจีนอย่างรวดเร็วแล้วกระแทกฝ่ามือทั้งสองข้างออกประทับเข้าอย่างจังบริเวณทรวงอกของหลวงจีนอย่างถนัดถนี่
เสียงปงใหญ่ดังขึ้นอีกครา ชายหนุ่มถึงกับกระเด็นกลับออกมา ปากกระอักโลหิตออกมาอึกใหญ่ นอนหงายหลังเอาศอกยันพื้นไม่อาจลุกขึ้นมาได้
"อามิตาพุทธ"
หลวงจีนร้องขึ้นอีกครั้ง ร่างของเขายังอยู่ที่เดิม แต่หากมีใครมองดูรอยที่พื้น จะเห็นว่ามีรอยครูดออกไปจากจุดเดิมราวสองนิ้ว
"พลังระฆังทองเส้าหลิน ยอดเยี่ยมสมคำเล่าลือ แต่ประมุขเราไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว พวกเราเป็นแค่ตัวล่อ ต้องขออภัยที่หลวงจีนท่านมาเสียเที่ยวแล้ว
หลวงจีนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พลางหลับตาลงไม่เอ่ยปาก
"พระกับผีเป็นคู่ตรงข้าม พวกเราคนหากินกับคนตายย่อมควรให้เกียรติสมณะใหญ่ท่านนี้ให้มากเข้าไว้..."
เสียงหนึ่งพลันดังขึ้น เป็นเสียงของสัปเหร่อเสียน หรือ จอมภูต ประมุขแห่งพรรคสัปเหร่อ เสียงนี้ไม่ดังกังวาน แต่ถึงกับทำให้มหาสมณะแห่งเส้าหลินถึงกับสะท้านขึ้น
เนื่องจากเสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากทางขบวนรถขนโลงศพ หากแต่ดังมาจากทางด้านหลังของหลวงจีน
สมณะท่านนี้นามว่า อี้เติง มีศักดิ์เป็นรองเพียงเจ้าอาวาสวัดเส้าหลิน ตัวท่านฝึกพลังระฆังทองจนบรรลุถึงขั้นที่ 8 นับว่าฝีมือแทบจะไร้เทียมทาน อาวุธใดๆ ไม่กล้ำกรายผิวหนัง พลังสมาธิสูงส่ง จิตญาณเข้าถึงขั้นไร้ขอบเขต แต่กลับไม่รู้ตัวว่ามีคนเข้ามาถึงที่เบื้องหลัง นับเป็นเรื่องที่สร้างความตระหนกให้ได้ไม่น้อย
อย่างไรก็ตาม มหาสมณะยังคงนิ่งสงบ ไม่เคลื่อนไหว อี้เติง เชื่อมั่นในพลังระฆังทองคุ้มครองกาย จึงไม่แม้แต่จะหันหน้ากลับไปมองเจ้าของเสียงทางด้านหลัง
"ผู้ดูแลตึกตั๊กม้อมาเอง นับว่าให้เกียรติเราอย่างยิ่ง ออกมาน้อมพบช้า เป็นเราเสียคาราวะแล้ว"
สัปเหร่อเสียนเอ่ยยิ้มๆ แต่พลันขยับกาย
พริบตาประชิดถึงด้านหลังของมหาสมณะ แล้ววกมาประจัหน้า สองนิ้วก้อยพลันยื่นออก ทิ่มเข้าใส่บริเวณหัวไหล่ เสียงดังเคร้งๆ ราวปลายกระบี่กระทบโลหะหนา หลวงจีนร้องครางออกมาเบาๆ ถอยร่นไปสองสามก้าวใหญ่ สะบัดแขนถ่ายพลังลงพื้น จากนั้นกวาดแขนเสื้อปาดเข้าใส่จอมภูตอย่างหักหาญ
"พลังระฆังทองที่ยอดเยี่ยม !" สัปเหร่อเสียนพูดพลางหัวเราะ เคลื่อนร่างฉวัดเฉวียนไปมาหลบเลี่ยงการตลบเข้าใส่ของแขนเสื้อกว้างใหญ่ ฝ่ามือ หมัด และเพลงเตะของมหาสมณะดุจเปลวควัน
"อยู่ !" หลวงจีนอี้เติง คำราม คว้าจับออกด้วยวิชากรงเล็บมังกรอันเลื่องชื่อของเส้าหลิน มั่นใจเต็มเปี่ยมว่าสามารถคว้าจับกำลำคอของจอมภูตเอาไว้ได้แน่ !
แต่... สัปเหร่อเฒ่าพลันเอนร่างไปด้านหลัง ยืนบนส้นเท้าแล้วแฉลบร่างหมุนคว้างไปทางด้านหลังของสมณะใหญ่ แล้วทิ่มหัวแม่มือทั้งสองข้างเข้าใส่บริเวณกระดูกสันหลังเหนือบั้นเอวของหลวงจีนเข้าอย่างจัง แล้วปลายนิ้วหัวแม่มือทั้งสองข้างกระแทกสลับกันขึ้นไปตามข้อต่อของกระดูกสันหลังอย่างรวดเร็วถี่ยิบจนถึงบริเวณท้ายทอย
บังเกิดเสียงดังเกรียวกราวราวกับประทัดแตกระเบิดอย่างต่อเนื่องออกมาจากร่างของหลวงจีนสูงศักดิ์ ทันใดนั้นร่างของมหาสมณะผู้ฝึกพลังระฆังทองก็รูดทรุดกองลงกับพื้นราวกับดินเหลวกองหนึ่ง !
"ศิษย์เส้าหลินฝึกฝนพลังมานับแต่เป็นเด็ก นับว่ากร้าวแกร่งจนน่าศรัทธา..." สัปเหร่อเสียนถอยมายืนมองแล้วเอ่ยปาก
"ยามเริ่มต้นต้องหาบน้ำผ่าฟืน นับเป็นการปรับพื้นฐานที่ยอดเยี่ยม หาบน้ำใช้พลังที่ขา ผ่าฟืนใช้พลังที่หลัง เชื่อมต่อสองส่วนนี้ได้ก็บรรลุวรยุทธขั้นสุดยอด"
"หากแต่... การเชื่อมพลังสองจุดนี้ต้องเดินลมปราณผ่านกระดูกสันหลัง หากจัดการแยกย้ายจุดเชื่อมต่อเหล่านี้ให้เคลื่อนจากกัน พลังก็ปะทุเหมือนน้ำทะลักจากท่อ... ขออภัยที่ล่วงเกิน เรามีภารกิจสำคัญไม่อาจนุ่มนวลมากกว่านี้ หวังว่าท่านผู้ทรงศีลคงเข้าใจ ขออำลา"
จอมภูตเอ่ยอย่างหมดจด แล้วหันกาย บอกไปเป็นไป ผู้ร่วมคณะจับร่างของคนบาดเจ็บฝ่ายตนวางบนเกวียน จากนั้นเร่งเข็นออกไปตามทางน้อยอย่างรวดเร็ว
..................….
ชั่วครู่หนึ่ง ปรากฎเงาร่างสองสายโลดแล่นเข้ามายังข้างร่างของมหาสมณะอี้เติง
ผู้มาเป็นชายฉกรรจ์สองคน แต่งกายในชุดองค์รักษ์ ทั้งคู่จับจ้องมองหลวงจีนแน่วนิ่ง แต่ไม่ได้ให้การช่วยเหลือใดๆ
"แม้แต่มหาสมณะของเส้าหลินยังไม่อาจสะกดข่มจอมภูตเอาไว้ นับว่าร้ายกาจเกินไปแล้วจริงๆ" ชายคนหนึ่งพูด
"หลวงจีนยังไม่ตาย แต่ดูท่าไม่อาจขยับเขยื้อนได้อีกต่อไปแล้ว เราควรทำอย่างไรดีท่านนายกอง" ชายอีกคนเอ่ยอย่างนอบน้อมแสดงว่าเป็นบริวารที่มียศต่ำกว่า
"ทำตามแผนที่ได้รับคำสั่งมา... ลงมือจัดการหลวงจีนให้ตกตายอยู่ตรงนี้แล้วกระพือว่าเป็นฝีมือของจอมภูตและพรรคสัปเหร่อ" ผู้เป็นหัวหน้าเอ่ยเสียงเย็นชาก่อนแค่นหัวเราะดังเฮอะ
"เพียงเท่านี้ เส้าหลินก็กลายเป็นศัตรูกับพรรคผีสางนั่นของจอมภูต แม้พรรคของมันมีสมาชิกนับพัน แต่เส้าหลินมีศิษย์ทั้งบรรพชิตและฆราวาสนับหมื่น พวกมันมีเส้าหลินเป็นศัตรูนับว่าปวดเศียรเวียนเกล้าเป็นแน่แท้ ใต้เท้ากล่าวไว้ประเสริฐยิ่ง ยืมมือฆ่าคน เราเหนื่อยแรงเพียงรอเก็บเกี่ยว"
"เช่นนั้นใช้อาวุธอะไรดีเพื่อสร้างร่องรอย" ผู้เป็นบริวารเอ่ยถามอีก พลางจ้องมองหน้าหลวงจีน ที่จับจ้องมาที่พวกมันเขม่ง
"หลวงจีนนี่สิ้นฤทธิ์แต่ไม่สิ้นสติ ดูเหมือนมันฟังเรากล่าวว่าจาเข้าใจ !" ชายผู้เป็นบริวารทำท่าตกใจอยู่บ้าง
"รู้แล้วเป็นไรไปเล่า มันขยับไม่ได้ เราช่วยสงเคราะห์ให้ตกตายย่อมเป็นการทำให้พ้นทุกข์ มิหนำซ้ำ ก่อนตายมันได้รู้เรื่องราว นับว่าไม่กลายเป็นผีโง่งมแล้ว"
พูดจบ ดึงเอาโลหะหนักทำเป็นรูปฝ่ามือออกมาจากข้างกาย
"ฝ่ามือโลหะนี้ จัดสร้างมาเป็นพิเศษ อาจจะสร้างร่องรอยคล้ายหัตถ์ยมภพของจอมภูตได้บ้าง" ตัวนายพูด
"หากเป็นเมื่อสักครู่ ยามหลวงจีนยังมีพลังระฆังทองคุ้มกาย เราย่อมไม่อาจทำอย่างไรกับมันได้ แต่เมื่อมันนอนแน่นิ่งอยู่เช่นนี้ เชื่อว่าเราสร้างหลักฐานใส่ความได้ไม่ยาก..."
"อโหสิกรรมให้ข้าเถิดหลวงจีนเฒ่า เราทำตามคำสั่งของเจ้านาย ไม่อาจเป็นตัวของตัวเอง" องครักษ์ผู้เป็นหัวหน้าพูดอย่างยิ้มเยาะ แล้วควงฝ่ามือโลหะท่อนนั้นก่อนจะกระแทกพลังฟาดลงใส่ใบหน้าของหลวงจีนเต็มแรง !
เสียงเคร้ง ! ดังกังวาน ผสานเสียงร้องอย่างเจ็บปวดดังขึ้นสุดเสียง !!
ฝ่ามือโลหะหักสะบั้นดีดกระดอนสะท้อนขึ้นมาอย่างรุนแรง ! พร้อมกับร่างของหลวงจีนอี้เติง ดีดตัวลุกขึ้นยืนตระหง่าน
"อามิตาพุทธ ประสกทั้งสองอำมหิตเกินไปแล้ว" มหาสมณะเอ่ยเสียงเย็นชา
"เป็นไปได้ยังไง..." องครักษ์ผู้เป็นหัวหน้าครางอย่างเจ็บปวด ง่ามมือฉีกขาด มือห้อยร่องแร่งกระดูกมือแหลกสลายจากการถูกพลังกระแทกกลับ
"อามิตาพุทธ จอมภูตผู้นั้นมิได้ทำร้ายอาตมา เขาเพียงค้นพบว่าในร่างอาตมามีจุดชีพจรติดขัด พลังลมปราณโคจรภายในกระดูกสันหลังไม่สะดวก ทำให้ไม่อาจบรรลุพลังระฆังทองขั้นที่เก้าได้ จึงช่วยกดเคลื่อนจุดที่ตีบตัน ในยามชั่วครู่รางกายไม่อาจขยับได้ แต่นับเป็นเรื่องดีที่ได้ยินข้อความอันเป็นสัจ ทำให้ตาสว่าง"
มหาสมณะพนมมือหลับตา
"ฆ่า !" องครักษ์ร้องสั่งบริวาร
ผู้ถูกสั่งแม้มีตำแหน่งต่ำกว่า แต่ฝีมือไม่ต่ำทราม มันกุมดาบรอจังหวะมาครู่หนึ่งแล้ว เมื่อได้ยินเสียงร้องเบี่ยงเบนความสนใจก็ตวัดดาบกรีดเฉียงแผ่พลังสิบส่วนใส่ดาบ หมายตัดร่างของหลวงจีนให้ขาดเป็นสองท่อน
เสียงดังกึก ! ตัวดาบถูกหลวงจีนตะปบคว้าเอาไว้ พลันบิดดาบสันหนาจนม้วนเป็นวงแล้วดีดออกไปทางด้านข้าง ทั้งคนและดาบกระเด็นไปคนละทิศทาง
"บัดนี้อาตมาบรรลุพลังระฆังทองขั้นที่เก้า อาวุธทั่วไปไม่อาจระคายผิว ทางที่ดีพวกประสกจงรีบพากันกลับไป หาไม่อาตมาคงต้องลงมือสนองคืนกรรมให้พวกท่านแล้ว" หลวงจีนกล่าวพลางจ้องมองใบหน้าสององครักษ์อย่างดุดัน
องครักษ์รีบพากันลนลานถอยออกไปทีละก้าว ก่อนจะหันกายกลับแล้วเริ่มออกวิ่ง ได้ยินเสียงมหาสมณะอี้เติงเอ่ยตามหลังมาว่า
"โปรดบอกนายของพวกท่าน เส้าหลินเราจะไม่ขอยุ่งกับปลักน้ำนี้อีกแล้ว"
.......................................
ขบวนเกวียนขนโลงศพ...
"ระวังตัวให้มาก พวกมันวางแผนรัดกุมยิ่งนัก กำหนดยุทธศาสตร์มาเพื่อลิดรอนทำลายพลังอาถรรพ์ของข้าอย่างต่อเนื่อง"
สัปเหร่อเสียนมีสีหน้าอึดอัดอย่างเห็นได้ชัด
"ตั้งแต่เริ่มต้น มันส่งสองนักพรต พร้อมบาตรปรมัตถ์ ตามต่อด้วยหลวงจีนผู้ทรงศีลอันบริสุทธิ์ดาหน้าเข้ามา ทั้งสามเหตุนับเป็นการวางแผนที่แยบคายของยอดคนไม่ผิดแน่ ด้วยการสัมผัสพลังทางธรรมทั้งสามรอบ นับว่าทำลายกลิ่นไออาถรรพที่เป็นพลังของข้าไปได้ไม่น้อย เชื่อว่าที่เบื้องหน้าต้องมีกับดักที่ไม่ธรรมดารออยู่ !
เจี้ยนเหวินศกปีที่ 4 (ค.ศ. 1402) เยียนอ๋อง จูตี้ เคลื่อนพลจากเป่ยจิงเข้าสู่ราชธานีนครหนานจิง ยึดบัลลังก์จากจักรพรรดิเจี้ยนเหวิน (จูอวิ๋นเหวิน) ผู้มีศักดิ์เป็นหลาน แต่เมื่อเข้าเมืองได้ปรากฏว่าจักรพรรดิหนุ่มทั้งไม่ออกมายอมแพ้ถวายบัลลังก์ให้ ทั้งไม่ยอมฆ่าตัวตายให้พ้นความอับอาย กลับเผาวังแล้วหายตัวไป กลายเป็นเรื่องลึกลับดำมืดในประวัติศาสตร์ว่าเขาหายไปไหน นิยายเรื่องนี้แต่งเติมจากจินตนาการนำจักรพรรดิหนุ่มเดินทางหลบหนีไปได้ด้วยความช่วยเหลือของสุดยอดฝีมือฉายา จอมภูต ที่มีฉากหน้าเป็นสัปเหร่อ ทั้งมีความสามารถปลุกซากศพขึ้นมาใช้งาน จักรพรรดิหนุ่มกลายเป็นสัปเหร่อน้อยเคลื่อนไหวเพื่อเอาชีวิตรอดหาโอกาสพลิกฟื้นชิงบัลลังก์