ลิขิตชะตาดารารักหวนคืน
Bailuzhin
## บทนำ

บนสะพานสีขาวทอดยาวหกลี้ บรรดาเทพสวรรค์ชั้นเซียนตำแหน่งน้อยใหญ่ต่างทยอยเดินเท้าบนสะพาน บ้างเดินคุยกัน บ้างเดินชมบรรยากาศ ท่ามกลางวันที่นภาสดใส สองฝั่งสะพานเมฆาสวรรค์แห่งนี้ หากมองทอดไปจะเห็นทะเลเมฆาขาวยาวไกลสุดสายตาทั้งสองฝั่ง หากจังหวะดีๆ จะได้เห็นมัจฉาบรรพกาลแปดครีบสองหางเกล็ดสีเงิน กระโดดเล่นลมเหนือเมฆาขาวให้ความเพลิดเพลินแก่ผู้เดินทางผ่านสะพานเป็นภาพที่สวยงามยิ่งนัก
เบื้องหน้าทหารเทพเฝ้าประตูทางเข้าตำหนักเทียนจวิน ปรากฎแสงสีทองระยิบระยับ ทหารเทพทั้งสองเห็นเพียงแค่แสงพริบตานั้นโดยมิรอให้ร่างเซียนปรากฎชัดก็รู้ว่าเป็นผู้ใด ทั้งสองดึงหอกศาสตราวุธเทพที่กั้นประตูอยู่เข้าแนบกาย เปิดทางให้เทพที่กำลังปรากฎกายเบื้องหลังแสงพริบตาสีทองนี้ได้เดินผ่านเข้าไปยังตำหนักเทียนจวิน
"คารวะเซียนอี้ตี้จวิน"
กลุ่มเทพสวรรค์ที่เดินมาจนถึงหน้าประตูทางเข้าตำหนักเทียนจวินเอ่ยคำทายพร้อมยกมือคำนับเทพที่เพิ่งปรากฎกายอยู่เบื้องหน้า ร่างสูงในอาภรณ์ขาวเกศายาวสีเงินเจ้าของนามเซียนอี้ตี้จวินหันกลับมายิ้มบางทักทายเหล่าเทพสวรรค์ ก่อนจะเดินหน้าเข้าไปยังตำหนัก
ไท่เซียนอี้ตี้จวิน เป็นหนึ่งในจตุรเทพของแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแปดทิศสี่สมุทร ระหว่างทางเดินเข้าตำหนักเทียนจวินจึงมิมีผู้ใดกล้าเดินนำหน้า ทำได้เพียงเดินตามหลังเว้นระยะสิบก้าวจนกว่าจะถึงตำหนักเท่านั้น
จากตำหนักไท่เซียนของเซียนอี้ตี้จวินที่ฝั่งบูรพาสวรรค์ หากว่ากันด้วยระยะเดินทางมาตำหนักเทียนจวินก็ใกล้กันมากเพียงพริบตาแสง ทว่าหากปรากฎกายในตำหนักโดยไม่ผ่านทางเข้าประตูให้ทหารเฝ้าเวรยามได้รับรู้การมาถึงของเขาก็ดูจะเป็นการเสียมารยาทอยู่ไม่น้อย ครั้นจะให้เดินทางไกลบนสะพานเมฆาสวรรค์ยาวหกลี้ก็ดูจะเปลืองแรงไร้ประโยชน์ไปสักหน่อย ดังนั้นเขาจึงเลือกปรากฎกายเบื้องหน้าทหารเทพเฝ้าประตูแล้วเดินต่ออีกร้อยก้าวก็ดูจะเข้าท่ากว่าทางอื่น
"คารวะเซียนอี้ตี้จวิน"
ประโยคเดิมดังขึ้นอีกครั้งเมื่อร่างสูงเดินเข้ามาถึงภายในตำหนักเทียนจวินอันโอ่อ่า เหล่าเทพสวรรค์ที่มาถึงก่อนกล่าวทักทาย เซียนอี้ยิ้มบางๆ ให้พวกเขา แล้วเดินไปหยุดอยู่เบื้องหน้าเทียนจวิน
"คารวะเทียนจวิน" เซียนอี้ยกมือประกบพร้อมคำนับศีรษะ
"เชิญตี้จวินนั่งตามสบายเถอะ" เทียนจวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสนิทสนมคุ้นเคย เซียนอี้เดินไปนั่งที่ฝั่งซ้ายมือซึ่งเป็นที่ประจำของเขาเอง
ไม่นานนักเหล่าเทพสวรรค์ก็เดินทางเข้ามาถึงภายในตำหนักกันพร้อมหน้า ทุกที่นั่งภายในโถงใหญ่เต็มไปด้วยเทพในอาภรณ์สวยงาม ใบหน้าทุกคนมีรอยยิ้ม เสียงทักทายพูดคุยกันดังก้องไปทั่วโถงตำหนัก ก่อนจะสงบลงเมื่อเทียนจวินเคาะโต๊ะด้วยก้อนหยกทับกระดาษเป็นสัญญาณว่างานเลี้ยงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น
ความสงบเงียบทำให้ได้ยินเสียงสะบัดตามลมของธงชนะศึกสีขาวปักขอบทองที่ประดับอยู่รอบบริเวณตำหนัก ทุกสายตาพากันมองมาที่เทียนจวินเป็นจุดเดียว เทียนจวินระบายยิ้มอย่างสบายใจพลางกวาดสายตามองไปทั่วโถงตำหนักที่ถูกตกแต่งอย่างสวยงามเป็นพิเศษในวันนี้
"เอาล่ะ ก่อนที่พวกเราจะเริ่มฉลองชัยชนะในสงครามที่แดนสวรรค์สามารถปราบเผ่ามารฮุยอินลงได้นั้น ข้าขอประกาศมอบรางวัลให้กับทหารเทพผู้กล้าหาญเสียก่อนเป็นอย่างไรเล่า"
จบประโยคของเทียนจวิน หวังจิ้น เทพอักษรคนสนิทของเทียนจวินก็ส่งม้วนอักษรผ้าไหมทองให้เทียนจวินเปิดอ่าน
"ในสงครามเผ่ามารฮุยอินครั้งที่สอง นำทัพสวรรค์โดยเทพสงคราม อวี๋หลี่จวิน มีความสามารถในการสร้างค่ายกลจนนำชัยชนะมาสู่แดนสวรรค์ ข้าขอมอบรางวัลให้ท่านเทพสงครามดังนี้ ไข่มุกราตรีบรรพกาล หลินจือเซียนตงไห่ ปะการังเพลิงสีชาด เกล็ดสีเงินและแปดครีบของมัจฉาบรรพกาล ทั้งหมดนี้ข้าจะให้คนนำไปส่งให้ท่านที่ตำหนักหลังงานเลี้ยง"
อวี๋หลี่จวิน เทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่เป็นหนึ่งในจตุรเทพของแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแปดทิศสี่สมุทรเช่นเดียวกับเซียนอี้ ร่างสูงในอาภรณ์สีรัตติกาลเกศายาวสีครามลุกจากที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับเซียนอี้ มายืนเบื้องหน้าคำนับเทียนจวินเพื่อรับรางวัลทั้งหมดนั้น
"ขอบพระทัยเทียนจวิน" เทียนจวินยกมือผายขึ้นเล็กน้อยเป็นการเชิญให้เขากลับไปนั่งที่ได้ ท่ามกลางสายตาชื่นชมของเหล่าเทพสวรรค์
เซียนอี้ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกันพลางนึกชมเทียนจวินอยู่ไม่น้อยในการเลือกของรางวัล อย่างแรกคือไข่มุกราตรีบรรพกาล ยิ่งขนาดใหญ่ยิ่งแสดงถึงอายุหลายแสนปี ไข่มุกที่หลี่จวินได้รับไปอายุคงจะราวสามแสนปีเลยกระมัง ไข่มุกวิเศษตั้งแต่สมัยบรรพกาลนี้ เมื่อนำไปวางไว้ในตำหนักนอกจากจะดูสวยงาม ยามค่ำคืนจะส่องแสงสีครามคล้ายสีนภายามราตรี ทำให้ผู้ที่เป็นเจ้าของเกิดนิมิตที่ดี หรือหากกำลังฝันร้าย ไข่มุกราตรีก็จะทลายฝันร้ายนั้นให้ผู้เป็นเจ้าของฝันดีตลอดไป การที่หลี่จวินเพิ่งกลับมาจากสงคราม ภาพแห่งการสูญเสียพี่น้องทหารเทพย่อมส่งผลต่อจิตใจ หากคืนใดฝันร้ายถึงภาพเหล่านั้นในสงคราม ไข่มุกราตรีบรรพกาลนี้ก็จะช่วยให้เขานอนหลับพักผ่อนไร้กังวลต่อไปได้
ส่วนหลินจือเซียนตงไห่ เป็นหลินจือที่ช่วยคืนพลังเซียนและปราณที่เสียหายให้คืนกลับมาได้อย่างสมบูรณ์ หลี่จวินเสียพลังเซียนไปมากในสงคราม หากเทพสงครามฟื้นฟูพลังเซียนได้เร็วขึ้นเท่าไหร่ แดนสวรรค์ก็ไร้กังวลเร็วขึ้นเท่านั้น
สำหรับปะการังเพลิงสีชาด เป็นหนึ่งในส่วนประกอบศาสตราวุธเทพที่ทรงพลังอย่างหนึ่ง หากใช้หลอมทำดาบ เมื่อกวัดแกว่งดาบกลางอากาศจะปรากฎเปลวเพลิงสีชาดน่าเกรงขาม และมิมีสิ่งใดที่คมดาบจากปะการังเพลิงสีชาดจะไม่สามารถเฉือนผ่านไปได้ เหมาะแก่การเป็นศาสตราวุธคู่ใจเทพสงครามแห่งแดนสวรรค์นี้แล้ว
สุดท้ายคือเกล็ดสีเงินและแปดครีบของมัจฉาบรรพกาล หากได้เดินผ่านสะพานเมฆาสวรรค์แล้วมีโอกาสได้เห็นมัจฉาบรรพกาลกระโดดเล่นลมเหนือเมฆาขาวอย่างเพลิดเพลิน ของรางวัลนี้มิได้แย่งชิงชีวิตของสัตว์เทพบรรพกาลเพื่อได้มาไม่ หากแต่ทุกๆ หมื่นปีจะมีมัจฉาบรรพกาลสิ้นชีวิตลงตามอายุขัย ร่างแปดครีบสองหางเกล็ดสีเงินจะถูกเก็บนำมาเป็นเครื่องบรรณาการให้แก่เทียนจวินเป็นธรรมเนียม โดยจะถูกเก็บรักษาในตำหนักคลังสวรรค์  โดยครานี้สามารถนำเกล็ดสีเงินไปทำเสื้อเกราะอ่อน และใช้แปดครีบหลอมเป็นเสื้อเกราะแข็งด้านนอก ชุดเกราะสีเงินนี้ถือเป็นอาภรณ์ที่สง่างามเหมาะแก่แม่ทัพสวรรค์ที่มีใบหน้างดงามเช่นหลี่จวิน
"และสำหรับทหารเทพผู้กล้าหาญที่ปกป้องแดนสวรรค์จนได้รับชัยชนะ ข้าขอมอบปราณเซียนจตุรเทพให้แก่ทุกคน"
เทียนจวินอ่านม้วนอักษรอีกครั้ง ครั้งนี้ได้เสียงฮือฮาด้วยความดีใจและปีติยินดีสำหรับเหล่าบรรดาพี่น้องทหารเทพยิ่งนัก เพราะปราณเซียนจตุรเทพเป็นของวิเศษที่หาได้ยาก คือเป็นปราณเซียนของจตุรเทพทั้งสี่ในแดนสวรรค์ ที่กลั่นร่วมกันทุกหมื่นปีออกมาเป็นไอบรรจุลงในขวดยาขนาดเพียงเท่าครึ่งฝ่ามือ ไอเซียนนี้สามารถชำระไอมาร ฟื้นฟูพลังเซียนได้เจ็ดถึงแปดส่วนเลยทีเดียว สำหรับทหารเทพที่ร่วมรบในสงครามมาอย่างสุดกำลัง การได้ชดเชยไอเซียนจากจตุรเทพแทบจะถือว่าได้รับชีวิตใหม่
"สุดท้ายสำหรับทหารเทพผู้วายชนม์ ข้าจะขอมอบหอกศาสตราวุธเทพให้แก่ทุกครอบครัว เพื่อเป็นตัวแทนของทหารกล้า คอยปกป้องคุ้มครองครอบครัวของพี่น้องทหารเทพต่อไป"
"ขอบพระทัยเทียนจวิน ขอเทียนจวินมีพลานามัยแข็งแรงแสนปี แสนแสนปี"
เสียงกึกก้องจากบรรดาเทพสวรรค์แซ่ซ้องด้วยความปีติและซาบซึ้งในพระทัยของเทียนจวิน โอรสสวรรค์ผู้กล้าหาญ เฉลียวฉลาดและซื่อตรงแห่งแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแปดทิศสี่สมุทร
"เอาล่ะ เชิญทุกท่านกินอาหาร และร่วมงานฉลองกันให้สำราญเถิด มาๆ ดื่มๆ" เทียนจวินกล่าวอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะยกจอกสุราดอกท้อป่าชูขึ้นแล้วร่วมดื่มกับทุกคนหนึ่งจอกเป็นธรรมเนียม
ระหว่างที่เทพสวรรค์กำลังนั่งรับประกินอาหารร่วมกันอย่างรื่นเริง นางกำนัลก็ยกพิณผีผาเข้ามาวางใจกลางโถงตำหนักเพื่อเตรียมการแสดงดนตรี ร่างบางระหงในอาภรณ์สีชาดเกศาดำสนิทลุกขึ้นจากที่นั่งสำรับอาหารแล้วคำนับเทียนจวินด้วยท่าทีอ่อนน้อมสวยงามสมเป็นเทพธิดาสวรรค์
"คารวะเทียนจวิน ฟางเหนียงขออนุญาตบรรเลงเพลงจากพิณผีผาให้ทุกท่านได้ฟังเพคะ"
ฟางเหนียง เทพธิดาดอกไม้สวรรค์ ผู้มีกิริยาอ่อนช้อยสวยงาม เป็นที่หมายตาของเทพหนุ่มทั้งหลาย ทว่านางมิเคยแสดงความสนใจแก่ชายใด นอกจากเทพสงครามหลี่จวินเจ้าของใบหน้าน้ำแข็งเท่านั้น
เสียงพิณผีผาเริ่มบรรเลง ดอกไม้ทั้งภายนอกและภายในตำหนัก แม้ในแจกันแก้วก็พากันเบ่งบานตามเสียงเพลงอย่างมหัศจรรย์ กลิ่นเกสรหอมฟุ้งละอองลอยในอากาศระยิบระยับ สร้างบรรยากาศให้งานเลี้ยงดูวิเศษขึ้นอีกสามส่วน สายตาทุกคู่ชื่นชมความสามารถของฟางเหนียงที่โดดเด่นไม่แพ้ใบหน้าสวยหมดจดงดงามของนางเลย
ระหว่างบรรเลงเพลง สายตาคู่หวานของเทพธิดาพลางปรายตามองหลี่จวิน ชายที่นางหมายปองมาตลอดห้าหมื่นปี ทว่าหลี่จวินไม่ได้สนใจ เขายังคงใบหน้าเรียบนิ่งพูดคุยกับซือมิ่ง เทพลิขิตชะตาอย่างตั้งอกตั้งใจ แม้จะถูกเมินจากชายที่แอบรัก แต่ฟางเหนียงก็คล้ายจะชินเสียแล้ว ขอเพียงแค่ได้พบหน้าของเขาบ้างก็พอใจนางแล้ว
"ท่านว่าอย่างไรนะซือมิ่ง" หลี่จวินถามซือมิ่งที่นั่งอยู่ข้างกันอีกครั้ง เมื่อซือมิ่งร่ายคาถามือแล้วปรากฎดวงดาวเก้าแฉกขึ้น แสงสว่างของดวงดาวเก้าแฉกส่องขึ้นลอยเหนือฝ่ามือของซือมิ่งจนเทียนจวินสังเกตเห็นและหันมามองอย่างสนใจ ท่ามกลางเสียงเพลงบรรเลงพิณของฟางเหนียง
"เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือเทพซือมิ่ง" เทียนจวินเอ่ยถาม เมื่อเห็นชัดแล้วว่ามีดาวเก้าแฉกปรากฎแสงสว่างสวยงามเหนือฝ่ามือของเขา
ซือมิ่งไม่รอช้า รีบลุกจากที่นั่งสำรับอาหารออกมายืนเบื้องหน้าเทียนจวิน ฟางเหนียงเห็นดังนั้นจึงหยุดเล่นพิณลงเสียก่อน แล้วทุกคนจึงหันความสนใจไปยังซือมิ่งที่กำลังจะกล่าวทูลเทียนจวินอยู่เบื้องหน้า
"ทูลเทียนจวิน ดาวเก้าแฉกปรากฎขึ้นในดาราจักรลิขิตชะตาของข้า คาดว่าอีกไม่เกินสองก้านธูป แดนสวรรค์ของเราจะมีผู้ให้กำเนิดเทพธิดาที่มีพลังปราณเซียนสูงส่งนางหนึ่ง เป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่งนัก" เทียนจวินได้ยินดังนั้นก็มองดาวเก้าแฉกที่ลอยเหนือฝ่ามือของเทพซือมิ่งอย่างแปลกใจ ในแดนสวรรค์จะมีเรื่องน่ายินดีถึงสองเรื่องเชียวหรือ
"ดี! ดีมาก แล้วเทพธิดานางนี้จะเกิดมาเป็นบุตรของใครกันล่ะ ข้าอยากไปรับขวัญด้วยตัวเองจริงๆ วันดีเช่นนี้ ข้าจะพลาดได้อย่างไร" เทียนจวินกล่าวด้วยรอยยิ้มเคล้าเสียงหัวเราะ ท่ามกลางความสนใจของเหล่าเทพสวรรค์ ซือมิ่งนิ่งไปอย่างใช้ความคิด
"น่าแปลก ที่ข้ามองไม่เห็นที่จุติของนาง" ซือมิ่งขมวดคิ้ว เขาใช้จิตเซียนเพ่งมองดาราจักรลิขิตชะตาในห้วงความคิด แต่กลับมองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากแสงสว่างของดวงจิตดาวเก้าแฉกเท่านั้น
"เป็นไปได้อย่างไร" เทียนจวินถามอีกครั้ง เพราะไม่เคยเกิดเหตุการณ์เช่นนี้บนแดนสวรรค์มาก่อน โดยเฉพาะกับซือมิ่ง เทพลิขิตชะตาด้วยแล้วย่อมเกิดขึ้นได้ยากยิ่ง เพราะหากไม่รู้สถานที่จุติ แล้วจะเขียนชะตาชีวิตของผู้นั้นต่อไปได้อย่างไรเล่า
ยากที่จะตอบคำถามเทียนจวิน ซือมิ่งคิ้วขมวดแทบจะผูกเป็นปม  นี่เป็นครั้งแรกที่เกิดปรากฎการณ์ของการจุติชีวิตใหม่ที่เทพลิขิตชะตาอย่างเขามองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากดวงจิตที่กำลังจะถือกำเนิดขึ้นเท่านั้น
เทพธิดาน้อยแท้จริงเป็นบุตรสาวของเทพองค์ใดกันแน่!


## บทที่ 1

ณ ตำหนักจวินเฟิง หลี่จวินกำลังนั่งใช้ความคิดแก้หมากล้อมอยู่เพียงลำพังตรงที่นั่งบนลานกว้างหน้าตำหนักริมสระดอกบัว เสียงฝีเท้าเป็นจังหวะสม่ำเสมอค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้ ทว่าปราณเซียนนี้ช่างดูสนิทคุ้นเคย หลี่จวินจึงไม่ต้องเสียเวลาเงยหน้ามองผู้มาเยือนก็รู้ได้ว่าเป็นผู้ใด
"ลมอะไรพาท่านมาถึงทิศประจิม" หลี่จวินทักทายทั้งๆ ที่สายตายังคงมองจ้องเพียงตัวหมากบนกระดาน
"ลมที่ตำหนักข้าแรงนัก พัดพาข้ามาถึงนี่" เซียนอี้ไม่ยี่หระในการต่อปากต่อคำกับเทพสงคราม
"ท่านคิดได้หรือยังว่าน่าจะเป็นที่ใด"
"นี่ข้าตั้งใจมาถามเจ้าแท้ๆ เจ้ากลับชิงถามข้าก่อนเช่นนี้ ข้าจะตอบเจ้าอย่างไร" เซียนอี้ยกมือกุมขมับเบาๆ อย่างเสียมิได้
"ดื่มชาก่อนเถิด" หลี่จวินเทน้ำชาเพิ่มอีกจอก
"เทียนจวินมีรับสั่งล่วงมาแล้วสิบวัน เทพสวรรค์ต่างพากันออกไปตามหาเทพธิดาน้อยแทบจะพลิกสวรรค์ทุกชั้นฟ้า จนป่านนี้ก็ยังไม่เจอ สงสารแต่ซือมิ่ง ตำแหน่งเทพลิขิตชะตาแทบจะสั่นคลอนแล้ว"
"แล้วซือมิ่งเป็นอย่างไรบ้าง" เทพสงครามหน้าน้ำแข็งที่ดูเย็นชาในสายตาเหล่าเทพและเทพธิดาสวรรค์ แต่หากอยู่กับสหายจตุรเทพคนสนิททั้งสามอย่างเซียนอี้ ซือมิ่ง และหวังจิ้น เทพอักษรแล้ว หลี่จวินก็ดูจะเป็นตัวของตัวเองมากที่สุดแล้วกระมัง
"ยังเฝ้าลานดาราจักรลิขิตชะตาอยู่ ก่อนข้ามาที่นี่ ข้าไปหาซือมิ่งมาแล้ว ดาวเก้าแฉกนั้นปรากฎแค่พลังเซียนของเทพธิดา แต่ไม่เคลื่อนที่ในดาราจักร ซือมิ่งสงสัยว่านางจุติแล้วอาจจะโดนผนึกจิตเทพเอาไว้ ทำให้พลังเซียนไม่ปรากฎชัด จางเสียจนจับไม่ได้ว่าจุติอยู่ที่ใด"
"ผนึกจิตเทพ" หลี่จวินขมวดคิ้วเข้ม เป็นจตุรเทพมาสี่แสนปีเพิ่งเคยได้ยินเรื่องแบบนี้บนแดนสวรรค์
"ใช่ เป็นการใช้คาถาสวรรค์ต้องห้าม หากมิใช่เทพชั้นสูง ก็มิอาจจะรู้คาถานี้ได้ เช่นนี้เจ้าคิดว่าอย่างไร" เซียนอี้ไม่แปลกใจนักเรื่องการผนึกจิตเทพ เพราะเขามีอายุใกล้จะหกแสนปีแล้ว เรื่องแบบนี้ย่อมเคยประสบพบเจอมาบ้าง เพียงแต่ที่เคยเจอเป็นตอนวัยเด็กอายุไม่น่าเกิดสามหมื่นปี เทพสวรรค์ที่บังอาจใช้คาถาต้องห้ามเหล่านั้นก็ไม่มีชีวิตอยู่แล้ว
"ใครกันที่มีพลังเซียนมากพอจะผนึกจิตเทพเทพธิดาไว้ได้"
"และใครกันที่ไม่ได้อยู่บนแดนสวรรค์" ประโยคนี้ดังแทรกขึ้นมาจากเจ้าของอาภรณ์ม่วงมวยเกศาดำเงาปักปิ่นพู่กันหยก
"หวังจิ้น" เซียนอี้กล่าวทักทายคนสนิทที่เพิ่งมา หลี่จวินเทน้ำชาเพิ่มอีกจอก
หวังจิ้น เทพอักษร บุรุษเทพผู้มีใบหน้าคมเข้มรับกับเกศาดำเงามัดมวยปักปิ่นพู่กันหยก นัยน์ตาเข้มราวกับสีน้ำหมึกปลายพู่กัน ตัดกับอาภรณ์ม่วงดูสง่างามสมเป็นจตุรเทพสายหุนแห่งแดนสวรรค์ เขาอายุใกล้เคียงกับเซียนอี้ ทั้งสองเติบโตมาอย่างสง่างามพร้อมกันตั้งแต่วัยเด็ก
"มีเทพชั้นสูงที่ไม่ได้อยู่แดนสวรรค์ด้วยหรือ" หลี่จวินสงสัย ด้วยอายุที่น้อยที่สุด บางเรื่องบนสวรรค์หากมิใช่เรื่องสงครามหรือค่ายกล ก็ไม่แปลกนักที่หลี่จวินจะมีเรื่องที่ไม่รู้อยู่บ้าง โดยเฉพาะเรื่องของคนอื่น
"เช่นนั้น ถ้าเราสืบจากรายชื่อเซียนชั้นสูงแต่ละสำนัก ก็อาจจะตีกรอบการตามหาเทพธิดาให้แคบลงได้ใช่หรือไม่" เซียนอี้เสนอความเห็น
"ข้าเสนอเทียนจวินแล้ว เทียนจวินอนุญาตให้จตุรเทพเข้าสืบค้นรายชื่อที่ตำหนักทะเบียนเซียนได้ ข้าถึงได้มาตามพวกท่านที่นี่อย่างไรเล่า"
"เช่นนั้นเราไปกันสามคนเถอะ ให้ซือมิ่งคอยดูดาราจักรลิขิตชะตาเอาไว้อย่างนั้นล่ะ"
"ข้าเห็นด้วยกับหลี่จวิน" เซียนอี้เอ่ย
"ได้ เช่นนั้นเราไปกันเถอะ" หวังจิ้นสะบัดมือเบาๆ ร่างเซียนก็หายกลายเป็นแสงพริบตา หลี่จวินกับเซียนอี้ก็รีบตามไปเช่นกัน
ณ ตำหนักทะเบียนเซียน จตุรเทพทั้งสามปรากฎกายเบื้องหน้าทหารเทพที่เฝ้าหน้าประตู หวังจิ้นแสดงตราอนุญาตจากเทียนจวินเพื่อเปิดทาง ทหารเทพเห็นเช่นนั้นก็เปิดทางให้ทั้งสามได้เข้าไปด้านใน
ที่นี่เป็นหนึ่งในตำหนักต้องห้ามของแดนสวรรค์ เช่นเดียวกับตำหนักคลังสวรรค์ เพื่อป้องกันมิให้ผู้ใดเข้ามาทำลาย แอบเปลี่ยนหรือลบล้างแก้ไขรายชื่อเทพได้ เพราะหากแดนสวรรค์มีภัยหรือเกิดการก่อกบฏ รายชื่อที่คิดร้ายต่อแดนสวรรค์จะปรากฎแยกออกจากทะเบียนสวรรค์อย่างชัดเจน ทำให้ง่ายต่อการตรวจตราและเตรียมรับมือนั่นเอง
ศิลาหมิงซื่อ ศิลาหินก้อนใหญ่แห่งแดนสวรรค์ตั้งแต่ยุคบรรพกาล ลอยเด่นเหนือพื้นอยู่ใจกลางตำหนัก ข้างใต้มีแท่นน้ำหมึกหล่อเลี้ยงหินเทพก้อนนี้ให้ยังคงปรากฎรายชื่อเทพสวรรค์ได้อย่างชัดเจน ว่ากันว่าน้ำหมึกในแท่นรองนี้ไม่เคยพร่องลงเลย เพราะเมื่อใดที่ปรากฎรายชื่อใหม่บนแดนสวรรค์ ก็จะมีน้ำหมึกจากรายชื่อเก่าเติมเต็มหวนคืนลงในแท่นน้ำหมึกกลับไปอยู่ดี ในการเกิด แก่ เจ็บ ตาย แม้จะเป็นเทพก็มิอาจเลี่ยงได้
ภารกิจการตามหาเทพธิดาสวรรค์ที่ไร้ร่องรอยการจุติผิดกฎสวรรค์เก้าชั้นฟ้า หาใช่เรื่องที่ตี้จวินอย่างเขาคาดคิดไม่ เขาเป็นถึงจตุรเทพที่ใช้ชีวิตอย่างสงบ ออกรบบ้างหากสงครามนั้นสมควรแก่การที่ตี้จวินเช่นเขาต้องลงมือเอง แต่นั่นก็เป็นเรื่องที่ผ่านมาสองแสนปีแล้ว หากนับเรื่องที่ทำให้เขาปวดหัวขึ้นมาได้บ้างตลอดสองแสนปีที่ผ่านมา ก็คงเป็นเรื่องของเทพธิดาน้อยคนนี้แล้วกระมัง และเรื่องนี้เกี่ยวพันกับซือมิ่ง สหายคนสนิทของเขา หากช่วยสหายให้คลายกังวลได้เร็วไปหนึ่งวัน ก็คุ้มค่าแก่การเป็นสหายกับซือมิ่งแล้ว
หวังจิ้นใช้พู่กันเซียน ศาสตราวุธคู่กายออกมาร่ายคาถาเบื้องหน้าศิลาหมิงซื่อ เพียงอึดใจเดียวรายชื่อเทพชั้นสูงที่ถูกแบ่งระดับชั้นก็ปรากฎอักษรเรียงนามอย่างชัดเจน แน่นอนว่าปรากฎรายชื่อของจตุรเทพทั้งสี่ของพวกเขาด้วย
เซียนอี้กับหลี่จวินช่วยหวังจิ้นไล่อ่านรายชื่อเทพชั้นสูงเหล่านั้น ซึ่งคาดว่าเจ้าของรายชื่อนี้จะมีพลังเซียนสูงส่งพอที่จะร่ายคาถาต้องห้ามอย่างได้ผล เนิ่นนานจนเวลาหมดไปสามก้านธูป ทั้งสามก็สังเกตเห็นรายชื่อน่าสงสัยขึ้นมาตรงกันชื่อหนึ่ง
"เทพธิดาลี่จิ่น" หวังจิ้นตวัดพู่กันกลางอากาศเป็นอักษรชื่อลี่จิ่น
"นางเป็นเทพตำหนักไหนกัน ข้าไม่เห็นคุ้นชื่อ" ใช่สิ เพราะนางไม่ใช่ทหารร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ในสงคราม ไหนเลยที่หลี่จวินจะรู้จัก
"นางเป็นอดีตเทพธิดาดอกไม้สวรรค์ ก่อนหน้าที่ฟางเหนียงจะได้รับตำแหน่งเทพเสียอีก" เซียนอี้เล่าคร่าวๆ ถ้าไม่เกิดเรื่องนี้ขึ้น เขาเองก็เกือบลืมอดีตเทพธิดานางนี้ไปจริงๆ เสียแล้ว
"เช่นนั้นฟางเหนียงจะรู้จักหรือไม่" หลี่จวินถามอีกครั้ง
"ไม่น่าจะรู้จัก เพราะลี่จิ่นจากไปราวหกหมื่นปี ตอนนั้นฟางเหนียงยังไม่ผ่านด่านเคราะห์สวรรค์ครั้งแรกเลยด้วยซ้ำ ตำแหน่งเทพธิดาดอกไม้สวรรค์ถูกทิ้งว่างไปถึงห้าพันปี พอฟางเหนียงผ่านด่านเคราะห์กลายเป็นเทพสำเร็จ เทียนจวินก็มอบตำแหน่งเทพธิดาดอกไม้สวรรค์ให้นางดูแลต่อมา" หวังจิ้นที่ดูแลงานให้เทียนจวินอย่างใกล้ชิดมาตลอดหลายแสนปี หนังสือมอบตำแหน่งให้ฟางเหนียงเขาเป็นคนตวัดอักษรคำสั่งเทียนจวินด้วยตัวเอง ไหนเลยจะจำเรื่องราวไม่ได้
"ถ้าเช่นนั้นในตอนนี้ ข้าว่าซือมิ่งกำลังมองผิดจุดแล้วสินะ" เซียนอี้ไม่รอช้าเมื่อเขานึกบางอย่างขึ้นมาได้ ฝ่ามือหนาโบกเบาๆ จนเกิดแสงพริบตา ร่างเซียนของเขาก็หายออกจากตำหนักทะเบียนเซียนไปแล้ว หลี่จวินกับหวังจิ้นไม่รอช้ารีบตามออกไปเช่นกัน
ณ ตำหนักซือมิ่ง แสงพริบตาปรากฎขึ้นเบื้องหน้าของ   ซือมิ่ง ก่อนที่ร่างเซียนของสามจตุรเทพที่รีบมาหาเขาจะปรากฎขึ้นชัดเจน ซือมิ่งตวัดข้อมือรวดเร็วกลางอากาศเพื่อเก็บภาพดาราจักรลิขิตชะตากลับไป แม้จะเป็นสหายสนิทกันเพียงใด ความลับของสวรรค์ก็คือความลับ ยิ่งเกี่ยวพันกับชะตาของสรรพชีวิตด้วยแล้ว ซือมิ่งยิ่งต้องรักษาความลับนั้นอย่างสุดความสามารถตามหน้าที่
"พวกเจ้าได้เรื่องคืบหน้าแล้วหรือไม่ จึงรีบมาหาข้าเช่นนี้"
"ซือมิ่ง ทั้งวันนี้ดาวเก้าแฉกมีการเปลี่ยนแปลงหรือไม่" หวังจิ้นไม่ได้ตอบคำถามซือมิ่ง หากแต่ถามกลับสหายด้วยความเป็นห่วง
"ไม่เลย" ซือมิ่งส่ายหน้าด้วยสายตาที่แสดงความท้อใจออกมาให้เห็นอย่างไม่ปิดบัง
"พวกข้าไปทะเบียนเซียนมา เจ้าบอกข้าว่าเทพธิดาน้อยอาจจะถูกผนึกจิตเทพไว้ใช่หรือไม่ หากเป็นเช่นนั้นพวกข้าเห็นตรงกันว่าอาจจะเกี่ยวข้องกับเทพธิดาลี่จิ่น" เซียนอี้ส่งสายตาไปยังหวังจิ้น หวังจิ้นสบตาแล้วพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะแบมือให้อักษรชื่อลี่จิ่นที่ถูกเขียนไว้กลางอากาศตั้งแต่ในตำหนักทะเบียนเซียนปรากฎขึ้น
"ลี่ จิ่น" ซือมิ่งอ่านทวนอักษรชื่อที่คุ้นหูนี้อีกครั้ง
"เจ้าจำนางได้หรือไม่" ซือมิ่งหันมองหน้าหลี่จวินอย่างใช้ความคิด ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ เมื่อนึกความทรงจำบางอย่างขึ้นมาได้
"ข้าจำได้แล้ว อดีตเทพธิดาดอกไม้สวรรค์ที่ลงไปเผชิญด่านเคราะห์ที่โลกมนุษย์ นางมีใจรักแท้กับมนุษย์จนมิอาจหักใจ ยอมไม่กลับสวรรค์และสละตำแหน่งเทพตลอดชีวิต เทียนจวินจึงทำโทษนางให้มีชีวิตอมตะ ไม่ยอมให้นางคืนร่างเซียน เพื่อให้นางต้องทนทุกข์ทรมานใจในยามที่เห็นชายคนรักตายจากไปต่อหน้าต่อตา แต่ว่าชายคนรักของนางสิ้นอายุขัยมนุษย์ไปตั้งห้าหมื่นปีแล้ว เช่นนั้นนางจะมีธิดากับชายใดเล่า" คำถามในประโยคท้ายของซือมิ่ง ทำเอาจตุรเทพทั้งสามยิ่งงงไปกันใหญ่
"หากเป็นธิดาของชายมนุษย์นั่นเล่า ก็เป็นไปได้ใช่หรือไม่"
"จะเป็นไปได้อย่างไร เซียนอี้" หวังจิ้นระบายยิ้มขบขัน
"เพียงนางใช้แก่นวิญญาณ ซือมิ่งเจ้าบอกว่าตอนมนุษย์ชายผู้นั้นจะตาย ได้ตายต่อหน้าต่อตาของลี่จิ่นใช่หรือไม่ เช่นนั้นหากนางใช้ร่างเซียนรับแก่นวิญญาณชายคนรักแล้วผนึกกับแก่นวิญญาณของนางเองไว้ในร่างเซียน นางใช้ระยะเวลาห้าหมื่นปีก็เทียบเท่าอายุครรภ์ของเทพธิดาสวรรค์พอดี หากเป็นเช่นนี้ก็ย่อมเป็นไปได้ใช่หรือไม่" สมแล้วที่เป็นถึงจตุรเทพตี้จวิน สิ่งที่เซียนอี้อธิบายนั้นถูกต้องตรงกับวิธีการตั้งครรภ์ที่อาจเกิดขึ้นได้จริงในร่างเซียนของเทพธิดาสวรรค์
"ไม่ผิดแน่ ข้าเข้าใจแล้ว เช่นนั้นข้าจะตรวจดวงชะตาของลี่จิ่น หากข้าพบเจอหลักฐานใด ข้าจะแจ้งพวกเจ้า ขอบใจพวกเจ้ามากจริงๆ ที่ช่วยเหลือข้า" ซือมิ่งระบายยิ้มกว้างออกมาได้แล้วในรอบสิบวัน
"วางใจเถอะ เจ้ารีบตรวจสอบ ได้ผลเช่นไรรีบบอกพวกข้า เราจะได้วางแผนช่วยกันตามหาเทพธิดาน้อยต่อไปได้" เซียนอี้ตบบ่าซือมิ่งอย่างเป็นกำลังใจ ก่อนทั้งสามจตุรเทพจะหายวับไปกับแสงพริบตา เพื่อให้ซือมิ่งเปิดภาพดาราจักรลิขิตชะตาได้อย่างสะดวกใจ
ภาพดาราจักรลิขิตชะตาไม่เคยผิดพลาด ลี่จิ่นอดีตเทพธิดามีดวงชะตาให้กำเนิดบุตรสาวจริงอย่างที่คาดเดาไว้จริงๆ ซือมิ่งถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยตำแหน่งจตุรเทพซือมิ่งก็ไม่สั่นคลอนไปง่ายๆ แล้ว


## บทที่ 2

ณ หมู่บ้านเล็กๆ ในชนบทเมืองเฉียวเชียน หมู่บ้านแห่งนี้ตั้งอยู่ในใจกลางหุบเขา มีทิวเขาน้อยใหญ่ล้อมรอบ บรรยากาศเย็นสบาย มีป่าไม้และสัตว์เล็กใหญ่อาศัยอยู่ภายใต้ประโยชน์แห่งความอุดมสมบูรณ์ของพื้นที่แห่งนี้ ยามเซิน (*ช่วงเวลาบ่ายสามโมงถึงห้าโมงเย็น) แสงอาทิตย์สาดส่องทางทิศตะวันตกฉาบท้องฟ้าจนเป็นสีทองตัดกับสีส้มดูสวยงามเพลินตา เด็กหญิงตัวน้อยวัยสิบขวบแหงนมองฝูงนกบินผ่านท้องฟ้าในเวลาที่ต้องกลับรังนอน
"เสี่ยวเยว่ ฝูงนกบินกลับรังนอนแล้ว ไยเจ้าไม่รีบกลับบ้านไปหาแม่บ้าง" ลี่จิ่นในชุดผ้าทอสีชมพูกลีบบัวช่วยขับผิวพรรณของร่างเซียนให้ดูผุดผ่องเกินกว่าหญิงชาวบ้านทั่วไปอยู่มาก ใบหน้ายังคงความงดงามสมกับเป็นอดีตเทพธิดาดอกไม้สวรรค์ นัยน์ตาหวานรับกับรอยยิ้มบนริมฝีปากบางยิ่งทำให้ลี่จิ่นเป็นสาวชาวบ้านที่สวยงามราวกับภาพวาดเทพธิดา
"ท่านแม่" เยว่ซิน เด็กหญิงตัวน้อยร้องเรียกลี่จิ่นด้วยรอยยิ้มกว้าง แล้วรีบลุกกระโดดลงจากหินก้อนใหญ่ที่นั่งอยู่ไปโผกอดลี่จิ่นแน่น
"อ้อนแม่เช่นนี้ เจ้าหิวแล้วใช่หรือไม่" ปลายนิ้วชี้เรียวยาวจิ้มเข้าที่ปลายจมูกเล็กๆ อย่างรู้ทัน
"ข้าหิวมากเลยท่านแม่ ข้าอยากกินปลา" เยว่ซินเอามือน้อยๆ ลูบท้องเป็นท่าทางประกอบ
"ถ้าแม่ให้เจ้ากินปลา เจ้าจะตอบแทนแม่เรื่องหนึ่งได้หรือไม่"
"ท่านแม่มีอะไรให้ข้าช่วยหรือเจ้าคะ"
"พรุ่งนี้แม่กับชาวบ้านจะขึ้นไปปลูกต้นท้อป่าบนภูเขา เจ้าต้องสัญญากับแม่ว่าต้องอยู่ในบ้านห้ามออกมาวิ่งเล่นข้างนอกเด็ดขาด"
"อีกแล้วเหรอท่านแม่" เยว่ซินหน้างอเมื่อได้ยินคำขอที่คุ้นชิน เพราะตลอดสิบปีที่ผ่านมา หากลี่จิ่นมีธุระต้องออกไปข้างนอกหมู่บ้าน เด็กน้อยจะถูกสั่งให้อยู่แต่ภายในบ้านตลอดทั้งวัน ห้ามออกมาวิ่งเล่นข้างนอกจนกว่าลี่จิ่นจะกลับมา
"แม่เตรียมต้มปลา ขนมดอกกุ้ยฮวาและพุทราเชื่อมน้ำตาลไว้ให้เจ้าด้วยนะ" ลี่จิ่นหลอกล่อลูกสาวตัวน้อยด้วยของโปรด เยว่ซินเลยหายหน้างอและพยักหน้ารับปากลี่จิ่นว่าจะเชื่อฟังคำสั่งแต่โดยดี
เช้าวันต่อมาแสงอาทิตย์บอกเวลายามเฉิน (*ช่วงเวลาเจ็ดโมงถึงเก้าโมงเช้า) เยว่ซินค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น นางหันซ้ายขวาไม่เจอลี่จิ่นแล้ว นางจึงรู้ว่าท่านแม่คงออกไปกับชาวบ้านตามนัดหมาย และนางต้องอยู่แต่ภายในบ้านตามสัญญาของเด็กดี
เยว่ซินลุกจากเตียงนอนแล้วพับผ้าห่มเก็บอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย จากนั้นก็เดินไปล้างหน้าและแต่งตัวใหม่อย่างง่ายๆ ก่อนจะเดินมายังโต๊ะอาหารที่มีถ้วยต้มปลา กับจานขนมดอกกุ้ยฮวาและพุทราเคลือบน้ำตาลที่ลี่จิ่นรับปากว่าจะเตรียมไว้ให้กินจนอิ่มได้ตลอดทั้งวัน
ตุ้บ!
ยังไม่ทันที่เด็กน้อยจะได้กินอะไร ก็มีเสียงวัตถุบางอย่างตกลงมาอย่างแรงที่บริเวณหน้าเรือนไม้ไผ่ ทว่าจะออกไปดูก็ไม่กล้า เพราะสัญญากับท่านแม่ไว้แล้วว่าจะไม่ออกไปไหนและไม่เปิดประตูอย่างเด็ดขาด
เยว่ซินคิดดังนั้นจึงทำได้แค่แอบส่องดูตามช่องระหว่างไม้ไผ่สานเท่านั้น สายตาของเด็กหญิงมองลอดผ่านรูเล็กๆ เห็นลูกสุนัขสีขาวตัวหนึ่งนอนตัวงอคล้ายบาดเจ็บหลังตกลงมาจากที่สูง สีหน้าลูกสุนัขตัวน้อยดูเจ็บปวดน่าสงสาร เยว่ซินเห็นดังนั้นก็ตัดสินใจทันทีว่าจะออกไปช่วยเหลือลูกสุนัขตัวนั้นก่อน ส่วนเรื่องสัญญาที่ให้ไว้กับท่านแม่ค่อยอธิบายในภายหลังคงไม่เป็นไรกระมัง
"เจ้าหมาน้อย เจ้าตกลงมาจากที่ใด เจ็บตรงไหนบ้าง เจ้าเก่งมากนะที่ไม่ร้องสักแอะ แต่สีหน้าเจ็บปวดเช่นนี้ เจ้าบาดเจ็บแล้วใช่หรือไม่" เด็กน้อยเยว่ซินอุ้มลูกสุนัขสีขาวตัวน้อยเข้ามาในบ้าน แล้วค่อยๆ วางลงบนเตียงนอน มือน้อยๆ ค่อยๆ จับตัวลูกสุนัขพลิกดูอย่างแผ่วเบา เจ้าลูกสุนัขเองก็ว่าง่าย พลิกตัวตามมือน้อยนั้นอย่างน่ารักน่าเอ็นดู
"เจ้าไม่มีแผลนี่นา" สิ้นเสียงเล็กๆ เจ้าลูกสุนัขก็ร้องออกมาเหมือนมือน้อยๆ นั้นจับโดยจุดที่เจ็บอย่างไม่ได้ตั้งใจ
"อ๊ะ! เจ้าเจ็บตรงนี้นี่เอง" เจ้าลูกสุนัขคล้ายจะเข้าใจคำถามรีบยกขาหน้างอขึ้นเล็กน้อยทันที
"เจ้าตกลงมาขาหน้ากระแทกใช่หรือไม่ เดี๋ยวข้าพันขาเอาไว้ เจ้ารอข้าตรงนี้นิ่งๆ นะ" เจ้าลูกสุนัขมองตอบเยว่ซินตาแป๋วพลางกระดิกหาง
เยว่ซินเดินไปที่ตู้เก็บของของลี่จิ่น นางจำได้ว่ามีลี่จิ่นมักจะเก็บเศษผ้าที่ใช้ตัดชุดเอาไว้ในตู้ เด็กน้อยก้มหาอยู่ครู่เดียวก็ได้เศษผ้ายาวพอที่จะใช้พันขาเป็นเฝือกอ่อนให้ลูกสุนัขได้ เยว่ซินค่อยๆ พันขาหน้าของเจ้าลูกสุนัขอย่างเบามือ ผ้ายาวถูกพันจนขาหน้าเล็กๆ กลายเป็นก้อนผ้าอ้วนๆ ดูแปลกพิลึก เจ้าลูกสุนัขทำหน้าอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ทิ้งตัวพิงเด็กน้อยอย่างออดอ้อนเพื่อขอบคุณ
"เอาล่ะ เจ้านอนพักเถอะ เดี๋ยวข้าไปตักน้ำแกงมาให้เจ้ากินนะ" เยว่ซินเดินไปตักน้ำแกงต้มปลาของตัวเองใส่ชามเล็กๆ แบ่งมาให้เจ้าลูกสุนัขที่นอนพักบนเตียงกิน เจ้าลูกสุนัขดมฟุดฟิดอยู่สองสามทีก็ตวัดลิ้นเลียน้ำแกงจนหมดชาม
"อิ่มแล้วก็นอนพักนะ ตอนเย็นถ้าท่านแม่ข้ากลับมา ข้าต้องพาเจ้าไปซ่อน เจ้าอยู่ที่นี่กับข้าไม่ได้ ท่านแม่ต้องตีข้าแน่" เด็กน้อยบ่นก่อนจะลุกไปกินต้มปลา แล้วปล่อยให้เจ้าลูกสุนัขนอนพักบนเตียงไปสักตื่นหนึ่ง
เวลาผ่านมายามเว่ย (*ช่วงเวลาบ่ายโมงถึงบ่ายสามโมง) ไม่รู้ว่าเยว่ซินคล้อยหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แขนเล็กๆ นอนโอบกอดเจ้าลูกสุนัขไว้แล้วหลับสนิทไปข้างกัน เจ้าลูกสุนัขค่อยๆ ขยับตัวออกมาจากอ้อมกอดอย่างแผ่วเบา ก่อนแสงสีทองประกายระยับเพียงพริบตาจะปรากฎแล้วลูกสุนัขสีขาวก็กลายร่างเป็นเซียนอี้ตี้จวิน
แขนขวาของเซียนอี้มีเศษผ้ายาวผูกไว้เป็นก้อนกลมแน่นหนาจนข้อมือรู้สึกชาเพราะเลือดไม่ไหลเวียนมาหลายชั่วยามแล้ว เขาค่อยๆ แกะเศษผ้าออกพลางยิ้มขำกับความน่ารักไร้เดียงสาของเยว่ซิน เมื่อแกะเศษผ้าออกหมดแล้ว เซียนอี้ก็อุ้มเด็กหญิงตัวน้อยให้นอนบนหมอนในท่าสบายแล้วห่มผ้าให้เรียบร้อย เขาลอบมองใบหน้าเล็กของเด็กหญิง ขนตางอนยาว แก้มกลมระบายสีชมพูระเรื่อและริมฝีปากเล็กๆ นั้นช่างน่าเอ็นดู
เซียนอี้ไม่เสียเวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ เขาร่ายคาถามือสองสามท่าแล้วชี้ที่หน้าผากของเยว่ซิน ตราประทับเทพลายกลีบดอกท้อป่าปรากฎขึ้นเหนือเขนยเด่นชัด เซียนอี้มั่นใจแล้วว่าร่างจริงของเยว่ซินคือเทพธิดาน้อยแห่งแดนสวรรค์ที่เทียนจวินมีรับสั่งให้ออกตามหานั่นเอง
ทว่าตอนนี้พลังเซียนของเยว่ซินถูกผนึกด้วยคาถาของลี่จิ่น ซึ่งเป็นคาถาต้องห้ามของแดนสวรรค์ ผู้ใดเป็นผู้ร่ายคาถาต้องให้ผู้นั้นเป็นผู้ปลดผนึกคาถาเช่นกัน ดังนั้นการพาร่างเด็กน้อยที่ไร้พลังเซียนกลับสวรรค์ไป ก็คงไม่มีผู้ใดช่วยปลดผนึกให้นางได้ ย่อมไม่ต่างอะไรกับการเป็นแค่เด็กมนุษย์ธรรมดาที่พลัดหลงอยู่ในแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้า และหากเป็นเช่นนั้นเยว่ซินจะเติบโตต่อไปได้เช่นไร จะเป็นเทพธิดาสวรรค์ก็ไม่ใช่ จะเป็นมนุษย์ก็ไม่เชิง คิดได้ดังนั้นเซียนอี้จึงปล่อยให้นางนอนหลับ แล้วเขาก็จากไปอย่างเงียบๆ ด้วยแสงพริบตา
ณ ตำหนักไท่เซียน หวังจิ้น ซือมิ่ง และหลี่จวินมานั่งเล่นหมากล้อมระหว่างรอเซียนอี้กลับมาจากโลกมนุษย์ แสงสีทองประกายระยิบระยับปรากฎอยู่เบื้องหน้าจตุรเทพทั้งสาม ซือมิ่งเห็นอย่างนั้นก็ดีใจที่เซียนอี้กลับมาเสียที
"เซียนอี้ เป็นอย่างไรบ้าง เจ้าเจอนางหรือไม่" ซือมิ่งถามอย่างตื่นเต้น เพราะถ้าหากเจอเทพธิดาน้อยแล้ว เขาจะได้เขียนลิขิตชะตาต่อไปได้เสียที และเมื่อนั้นภารกิจของเขาก็จะเสร็จสิ้น รักษาตำแหน่งซือมิ่งไว้ได้อย่างปลอดภัย
"เจอ นางชื่อเยว่ซิน เป็นเทพธิดาดอกท้อป่า ตอนนี้อายุสิบปีตามอายุขัยของมนุษย์"
"เช่นนั้นท่านไม่พานางกลับมาแดนสวรรค์ด้วยเล่า ตอนนี้นางอยู่ที่ใด แล้วเจอลี่จิ่นหรือไม่" เทพสงครามละสายตาจากกระดานหมากแล้วรอฟังคำตอบอย่างตั้งใจ
"ลี่จิ่นไม่อยู่ จึงเป็นโอกาสให้ข้าได้เจอเยว่ซิน แต่ข้าพานางกลับมาด้วยไม่ได้ เพราะลี่จิ่นผนึกจิตเทพของนางไว้จริงๆ หากข้าพานางกลับมา จะต่างอะไรกับเด็กมนุษย์ธรรมดาที่พลัดหลงอยู่ในแดนสวรรค์ท่ามกลางเหล่าเทพกันเล่า"
"เจ้าหมายความว่าต้องให้ลี่จิ่นปลดผนึกให้เยว่ซินเองใช่หรือไม่" เซียนอี้พยักหน้าแทนคำตอบ หวังจิ้นถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อรู้เช่นนั้น เพราะเงื่อนไขนี้คงเป็นไปได้ยากแล้วจริงๆ
"จบกันแล้ว จบกันแล้ว" ซือมิ่งร้องออกมาด้วยน้ำเสียงสิ้นหวัง ภาระหน้าที่ของซือมิ่งคือการลิขิตชะตาสรรพชีวิตทั่วสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแปดทิศสี่สมุทร หากขาดลิขิตชะตาของใครสักคนไป นั่นย่อมหมายถึงเขาบกพร่องต่อหน้าที่เทพลิขิตชะตาอย่างร้ายแรง
"วางใจเถอะซือมิ่ง ข้าต้องช่วยแก้ปัญหาให้สำเร็จอย่างแน่นอน" เซียนอี้ให้คำมั่นสัญญา หวังจิ้นกับหลี่จวินก็ตบบ่าซือมิ่งเบาๆ เป็นกำลังใจ และยืนยันแน่นหนักว่าจะไม่ทิ้งให้ซือมิ่งต้องแบกรับปัญหานี้เพียงลำพัง
"เสี่ยวเยว่ แม่กลับมาแล้ว" เสียงร้องบอกของลี่จิ่นมาพร้อมกับเสียงเปิดประตูเรือนไม้ไผ่ ปลุกให้เยว่ซินรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา
"เจ้าหมาน้อย!" เยว่ซินลืมตาขึ้นมาไม่เจอเจ้าลูกสุนัขก็ลืมตัวร้องเรียกอย่างตกใจ
"เยว่ซิน เจ้าเรียกแม่ว่าอย่างไรนะ" ลี่จิ่นได้ยินลูกสาวตัวน้อยร้องเรียกสุนัขอย่างชัดเจน
"เอ่อ ท่านแม่ ข้าฝันไปเจ้าค่ะ" เด็กหญิงตัวน้อยยกมือลูบหัวป้อยๆ อย่างแก้เก้อ ลี่จิ่นเห็นว่าเยว่ซินเพิ่งตื่นนอนจริงๆ เลยไม่ได้สงสัยอะไรอีก
"เช่นนั้นก็ลุกไปล้างหน้าล้างตาเถิด แม่จะไปทำข้าวเย็นให้เจ้ากิน" ลี่จิ่นวางตะกร้าผักผลไม้ที่เก็บกลับมาจากในป่าไว้ข้างโต๊ะอาหาร พลางเหลือบไปเห็นชามน้ำแกงถูกใช้ไปสองชามจึงแปลกใจ
"เสี่ยวเยว่ ทำไมถึงมีชามน้ำแกงสองชามได้เล่า"
"เพราะข้าตักแบ่งน้ำแกงกินสองมื้อเจ้าค่ะ" เยว่ซินพยายามทำตัวนิ่งที่สุดเพื่อกลบพิรุธ เหตุผลฟังดูดีใช้ได้ ลี่จิ่นจึงปล่อยผ่านไปอีกครั้ง และเก็บถ้วยชามไปล้างตามปกติ
"ท่านแม่ ข้าช่วย" เยว่ซินวิ่งมารับถ้วยชามจากมือมารดา แล้วนำไปล้างทำความสะอาดที่ริมธารใสเล็กๆ ไม่ไกลจากเรือนเรือนไม้ไผ่มากนัก
สองมือน้อยๆ ถูถ้วยชามจนสะอาดเกลี้ยงเกลา ทว่าสายตากับไม่ได้มองถ้วยชามในมือแต่อย่างใด เด็กหญิงกำลังมองไปรอบๆ เพื่อมองหาเจ้าลูกสุนัขที่หายไปอย่างไร้ร่องรอยตัวนั้นต่างหาก
"เจ้าหมาน้อยหายไปไหนแล้วล่ะ ขอให้เจ้าปลอดภัย อย่าโดนสัตว์อื่นทำร้ายเอาได้นะ" เด็กหญิงพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่วเบา นางรู้สึกเศร้าอยู่บ้างที่เจ้าสี่ขาหายไปโดยไม่ได้ร่ำลา แต่ก็โล่งใจที่มารดาของนางไม่ได้กลับเจอมัน เด็กน้อยเก็บถ้วยชามซ้อนกันแล้วค่อยๆ เดินกลับบ้าน โดยมิวายจะหันมามองไปรอบๆ อีกครั้ง และเมื่อแน่ใจแล้วว่าเจ้าลูกสุนัขไม่ได้อยู่แถวนี้อีกแล้ว นางจึงเดินเข้าบ้านปิดประตูไป
ภายนอกเรือนไม้ไผ่ไม่ไกลนัก ร่างเซียนถูกปกปิดด้วยคาถาไร้เงาจากเจ้าของอาภรณ์ขาวเกศาเงิน เขายืนเฝ้ามองสองแม่ลูกอยู่นิ่งๆ และได้ยินทุกประโยคที่ลี่จิ่นคุยกับเยว่ซิน นางดูเป็นเด็กฉลาดมีไหวพริบอยู่มากทีเดียวที่สามารถคลายสงสัยของลี่จิ่นได้อย่างแนบเนียน เซียนอี้ยิ้มบางอย่างนึกขัน หากเยว่ซินไม่ถูกผนึกจิตเทพไว้ เด็กหญิงตัวน้อยที่แสนฉลาดคนนี้คงจะเป็นเทพธิดาสวรรค์ที่โดดเด่นในแดนเทพมากเป็นแน่


## บทที่ 3

ณ ตำหนักอักษรสวรรค์ หวังจิ้นกำลังนั่งตวัดพู่กันคัดลอกตำราอยู่อย่างเงียบๆ จนกระทั่งหยู่ถง นกหงส์อัคคีในร่างเซียนรับใช้คู่กายหวังจิ้นเดินเข้ามาแจ้งชื่อผู้มาเยือน
"นายท่าน เซียนอี้ตี้จวินมาขอพบนายท่าน"
"อืม" หวังจิ้นพยักหน้าเล็กน้อย เขาวางพู่กันลงแล้วลุกไปนั่งรอสหายรักคนสนิทที่โต๊ะน้ำชา
"หยู่ถงบอกข้าว่าเจ้ายุ่งอยู่ ข้ามารบกวนหรือไม่"
"โธ่เอ๊ย เจ้าจะเกรงใจอะไรข้ากันเล่า เจ้าเป็นสหายรักของข้า จะมาหาข้าเมื่อใดก็ย่อมได้ มาๆ ดื่มชาๆ" หวังจิ้นรินน้ำชาอย่างคล่องแคล่ว รอยยิ้มอารมณ์ดีไม่เคยเลือนหายไปจากใบหน้างดงามคมคายของเขา แม้งานจะยุ่ง ต้องหมกตัวอยู่กับกองม้วนตำรามากมาย แต่หวังจิ้นก็ยังคงมีอารมณ์ขบขันสร้างบรรยากาศที่ดีให้กับคนรอบข้างอยู่เสมอ
"ข้ามีเรื่องจะขอร้องเจ้าหนึ่งข้อ"
"เจ้าพูดมา ถ้าข้าทำได้ ข้าทำให้เจ้าแน่นอน"
"ข้าอยากขอให้เจ้าช่วยวาดรูปสุนัขให้ข้าสักภาพได้หรือไม่" หวังจิ้นทำหน้าอย่างบอกไม่ถูกทันทีเมื่อได้ยินคำร้องขอนั้นจากเซียนอี้ จริงอยู่ที่ความสามารถในการใช้พู่กันทั้งแดนสวรรค์มีเขาเท่านั้นที่ปราดเปรื่องที่สุด เพียงแต่มีเรื่องหนึ่งที่ไม่เข้าใจว่าตี้จวินผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนสวรรค์จะต้องการรูปสุนัขไปทำอะไรกัน
"นี่เจ้าอารมณ์ไหนเนี่ย"
"เอาเป็นว่าเจ้าวาดให้ข้าได้หรือไม่"
"วาดได้ ข้าวาดได้ เพียงแต่คำขอของเจ้ามันฟังดูพิลึกไปหน่อย"
"เจ้าวาดให้ข้าก็พอแล้ว ขอบใจเจ้ามาก ข้าขอตัวก่อน"
"นี่เจ้ามาหาข้าเพียงแค่เรื่องนี้งั้นหรือ"
"ถ้าเรื่องนี้เล็กน้อยเกินไป เช่นนั้นเจ้าวาดให้ข้าเพิ่มเป็นสุนัขสิบตัวเลยดีหรือไม่" ประโยคยียวนของเซียนอี้ทำหวังจิ้นถึงกับหน้าเสียรีบส่ายหน้ายกมือปัดขอปฏิเสธรวดเร็วทันควัน
"เอาเถอะๆ เจ้ารีบไปเถอะ หากข้าวาดเสร็จแล้ว ข้าจะให้หยู่ถงนำไปให้เจ้า"
"ขอบใจ" เซียนอี้กล่าวสั้นๆ แล้วเดินออกไปพร้อมรอยยิ้มบาง หยู่ถงที่เดินสวนเข้ามาเห็นว่าเซียนอี้กำลังจะกลับ จึงจะเดินออกไปส่ง แต่เซียนอี้ยกมือห้ามไว้ หยู่ถงจึงเพียงคำนับบอกลา
"ท่านเซียนอี้กลับแล้วหรือขอรับ"
"เจ้ามาก็ดี ช่วยข้าฝนน้ำหมึกและเตรียมกระดาษแผ่นใหม่ให้ข้าที ข้าจะวาดรูป"
"ได้ขอรับ" หยู่ถงรับคำสั่งแล้วก็ปฏิบัติตามอย่างคล่องแคล่ว
หยู่ถง แท้จริงแล้วเป็นนกหงส์อัคคีจากป่ายงโจว ที่ตั้งชายแดนริมแม่น้ำใกล้เขตเผ่ามารฮุยอิน เมื่อสองแสนปีก่อนหลังสงครามเผ่ามารฮุยอินครั้งที่หนึ่งสงบลง จตุรเทพทั้งสี่ได้ร่วมกันเดินทางไปตรวจสอบความเรียบร้อยภายหลังสงครามและร่วมกันชำระไอมารที่ตกค้างทั้งชายแดน ทั้งยังจัดการช่วยเหลือสัตว์เล็กใหญ่ที่บาดเจ็บในป่ายงโจวที่ได้รับผลกระทบจากสงครามครานั้น ไฟสงครามแผดเผาที่อยู่อาศัยเหล่าสัตว์ป่าจนป่ายงโจวเสียหายไปกว่าครึ่ง รวมไปถึงรังของนกหงส์อัคคีของหยู่ถงก็เสียหายจนสิ้นซาก
หยู่ถงในตอนนั้นเป็นเพียงลูกนกหงส์ขนสีชาด นอนหายใจรวยรินท่ามกลางควันไฟและไอมารแทบจะสิ้นลม หวังจิ้นเห็นดังนั้นจึงรีบเข้าช่วยเหลือและรักษาลูกนกหงส์ให้บรรเทาอาการบาดเจ็บ ทว่าอาการของหยู่ถงนั้นร้ายแรงยากจะรักษา หวังจิ้นจึงนำพาเขามารักษาต่อที่แดนสวรรค์ หยู่ถงได้รับการเอาใจใส่ดูแลจากหวังจิ้นเป็นอย่างดีจนอาการบาดเจ็บหายดี และเติบโตเป็นนกหงส์อัคคีหนุ่มที่สง่างาม
หลังจากนั้นเทียนจวินคิดจะหาของขวัญมอบให้ในวันเกิดหวังจิ้น เทียนจวินเห็นว่าหวังจิ้นรักและเอ็นดูนกหงส์อัคคีนี้มาก จึงร่ายคาถาเสกร่างเซียนให้หยู่ถง และให้หยู่ถงเป็นเซียนรับใช้ข้างกายหวังจิ้นเป็นของขวัญ หยู่ถงดีใจที่ได้กลายร่างเป็นเซียนและยินดีที่จะอยู่รับใช้หวังจิ้นตลอดชีวิตเพื่อทดแทนบุญคุณ นับแต่นั้นมาล่วงสองแสนปีแล้ว หยู่ถงก็ถือเป็นเซียนคนหนึ่งบนแดนสวรรค์เรื่อยมา
จนกระทั่งสงครามเผ่ามารฮุยอินครั้งที่สองเกิดขึ้น หยู่ถงขอร้องหวังจิ้นไปร่วมออกรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับเทพสงครามหลี่จวินจนได้รับชัยชนะกลับมาอีกครา ซึ่งครั้งนี้เซียนอี้ตี้จวิน ซือมิ่งและหวังจิ้นไม่ต้องออกโรงเองเหมือนครั้งแรก เพียงแค่รอเป็นกองทัพเสริมอยู่เบื้องหลัง เพราะหลี่จวินเติบโตอย่างแข็งแกร่งขึ้นกว่าสองแสนปีก่อนมาก ในฐานะเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนสวรรค์ที่อายุยังน้อย แค่มีหลี่จวินเป็นแม่ทัพสวรรค์เพียงคนเดียวก็สามารถคว้าชัยชนะกลับมายังแดนสวรรค์ได้ ส่วนหยู่ถงถือว่าสงครามครั้งนี้เขาได้แก้แค้นเผ่ามารที่ทำลายบ้านเกิดเมื่อสองแสนปีก่อนจนไม่คิดติดค้างอะไรในใจแล้ว
ภายในตำหนักไท่เซียน เซียนอี้จุดกำยานหอมกลิ่นดอกท้อป่าที่โต๊ะทำงาน เขาคลี่ม้วนอักษรออกแล้วหยิบยกพู่กันเตรียมจะเขียน อักษรที่ปรากฎอยู่ในม้วนผ้าไหมทองเป็นกลบทอักษรจีนที่ดูเผินๆ คล้ายจะอ่านง่าย แต่เมื่ออ่านแล้วก็มิอาจจะเข้าใจได้ในทันที ต้องอาศัยทักษะการโยงเส้นเสียงประสมคำที่ชำนาญพอตัว บทกวีอักษรจีนในรูปของกลบทนี้เป็นสิ่งที่เขาชอบเล่นยิ่งนัก ครั้งก่อนเขาส่งโจทย์ให้กับเทียนจวิน ครั้งนี้เป็นเทียนจวินที่ส่งกลบทกลนี้มาให้เขาได้แก้บ้าง นับว่าเป็นความบันเทิงอย่างหนึ่ง และเมื่อกลบทถูกแก้ได้ ความหมายที่แท้จริงของกลบทก็มักจะเกี่ยวข้องกับงานการปกครองแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแปดทิศสี่สมุทรนั่นเอง ยิ่งเรื่องใดที่สำคัญ กลบทก็จะแก้ยากมากขึ้นตามไปเท่านั้น
'ดาวเก้าแฉกปรากฎ ณ ทิศใด ที่สุดแล้ว ก็ไม่มีวันหลบแสงหลีกหนีข้าได้'
กลบทของเทียนจวินถูกแก้ได้ง่ายเพียงพริบตาเดียว แปลว่าเรื่องนี้ไม่ได้เป็นความลับเท่าใดนัก แต่ในข้อความที่ปรากฎกลับเป็นเรื่องของเยว่ซิน จึงทำให้เซียนอี้อดขมวดคิ้วไม่ได้ ความหมายของเทียนจวินในกลบทปรากฏเช่นนี้ หรือจะหมายความว่าเทียนจวินจะรู้แล้วว่าเยว่ซินอยู่ ณ ที่ใด
ยิ่งคิดได้ดังนั้นภายในใจก็เกิดเป็นกังวล ด้วยนิสัยที่รวบรัดหมดจดของเทียนจวิน หากเทียนจวินรู้แล้วว่าเยว่ซินอยู่ที่ใด เป็นไปได้ว่าเทียนจวินอาจจะกำลังหาทางนำพาตัวนางกลับมายังแดนสวรรค์ และหากเป็นเช่นนั้นจริง ผู้ใดกันเล่าจะแก้ผนึกจิตเทพให้นางได้ นางมิต้องกลายเป็นเด็กหญิงแปลกประหลาดท่ามกลางเทพหรอกหรือ
'ดวงตะวันสาดแสงส่องทั่วหล้า ทิศทางใด หาได้มีผู้ใดหลบใต้เงาราตรี'
เซียนอี้ไม่แน่ใจว่าเทียนจวินจะรู้แจ้งแล้วจริงหรือไม่ จึงเขียนกลบทเป็นโจทย์ใหม่ส่งกลับไปเพื่อหยั่งเชิง หากแก้กลบทนี้ได้แล้วเทียนจวินแทนตัวเองเป็นดวงตะวันตอบกลับมา ถึงเวลานั้นจริงเขาคงต้องอาศัยตำแหน่งจตุรเทพตี้จวินออกโรงสักคราอีกแล้วกระมัง
"คารวะเซียนอี้ตี้จวิน" หยู่ถงที่มาจากตำหนักอักษรสวรรค์กล่าวคำนับเซียนอี้ทำลายความเงียบลง
"เจ้ามาส่งภาพวาดให้ข้าใช่หรือไม่"
"ใช่ขอรับ ท่านหวังจิ้นวาดเสร็จก็รีบให้ข้านำมามอบให้ท่านทันที" หยู่ถงยื่นม้วนภาพวาดส่งให้เซียนอี้อย่างนอบน้อม เซียนอี้รับมาแล้วคลี่ม้วนภาพเพื่อตรวจดูทันที
"หวังจิ้นวาดสวยถูกใจข้ามาก ฝากคำขอบคุณจากข้าไปบอกนายท่านของเจ้าด้วย"
"ขอรับ หยู่ถงขอตัว" หยู่ถงรับคำสั่งแล้วหันหลังเดินกลับออกไป
เซียนอี้สะบัดมือเล็กน้อยม้วนอักษรกลบทก็พาหายไปจากโต๊ะทำงานและไปปรากฎอีกที่คือภายในห้องทำงานของตำหนักเทียนจวิน ส่วนม้วนภาพวาดสุนัขที่เพิ่งได้รับมาจากหวังจิ้น เซียนอี้ร่ายคาถามือสองสามกระบวนท่าจนเกิดแสงระยิบระยับสีทองแล้วภาพวาดสุนัขนั้นก็จางหายไปจากม้วนภาพ เหลือเป็นเพียงม้วนกระดาษเปล่าราวกับไม่เคยถูกน้ำหมึกจรดลงมาก่อน
แสงระยิบระยับนำพาสุนัขน้ำหมึกลงมายังหน้าเรือนไม้ไผ่ที่โลกมนุษย์ก่อนจะค่อยๆ ปรากฎเป็นร่างของสุนัขสีขาวคล้ายกับร่างของเซียนอี้ที่เคยแปลงร่างเซียนมาเมื่อครั้งก่อน เพียงแค่ตัวโตกว่า เป็นสุนัขโตเต็มวัย ขนฟูนุ่มหนาสีขาวราวปุยหิมะในเหมันตฤดู
มาคราวนี้เยว่ซินเติบโตเป็นสาวแรกรุ่น ร่างของนางสูงโปร่งดูระหงส์เต็มวัย ใบหน้างดงามหมดจดยังคงเคล้าเดิมเมื่อวัยเยาว์ หากแต่แก้มกลมสีชมพูระเรื่อนั้นดูเรียวตอบขึ้นมาหน่อย ดวงตากลมโตขนตางอนยาว จมูกโด่งรั้นรับกับริมฝีปากเข้ารูป เยว่ซินงดงามราวกับเทพธิดาสวรรค์เหมือนกับแม่ของนางไม่มีผิดเพี้ยน เช่นคำกล่าวที่ว่าเป็นลูกไม้ย่อมหล่นไม่ไกลต้นคงไม่เกินจริง
เยว่ซินกำลังตากผ้าที่เพิ่งซักเสร็จ นางหันกลับมาก็ตกใจปนดีใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเห็นสุนัขที่หน้าตาคุ้นเคยปรากฎอยู่ตรงหน้า มันนั่งมองนางและกระดิกหางอย่างรู้ความ เยว่ซินเห็นดังนั้นก็คลี่รอยยิ้มกว้างแล้วรีบวิ่งเข้าไปหาเจ้าลูกหมาของนางทันที
"เจ้าหมาน้อย เจ้ากลับมาได้เช่นไร ข้านึกว่าเจ้าจากข้าไปไกลแล้วเสียอีก" เยว่ซินอุ้มสุนัขขึ้นมาในท่ายกแขน ก่อนจะหอมฟัดอย่างคิดถึงจนเจ้าสุนัขเริ่มจะทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว
เซียนอี้เห็นภาพเยว่ซินกำลังหอมเจ้าสุนัขอย่างน่าเอ็นดูผ่านดวงตาของเจ้าสุนัขที่ปรากฎฉายเป็นภาพในม้วนกระดาษเปล่าของหวังจิ้น และเพราะเพียงหนึ่งวันบนแดนสวรรค์จะเท่ากับหนึ่งปีในโลกมนุษย์ จึงไม่แปลกที่เยว่ซินจะโตเป็นสาวน้อยอายุครบยี่สิบปี ในเวลาที่แดนสวรรค์เพิ่งผ่านมาได้เพียงราวๆ สิบวัน เซียนอี้ตั้งใจจะให้สุนัขน้ำหมึกลงไปอยู่เป็นเพื่อนเยว่ซิน และคอยสอดแนมอย่างใกล้ชิดเพื่อคอยดูแลนาง ลึกๆ แล้วเซียนอี้ก็ไม่เข้าใจว่าอะไรดลใจให้เขาอยากคอยดูแลนางขนาดนี้ แต่ก็ไม่ได้สนใจจะหาคำตอบที่แน่ชัดนัก ในตอนนี้เขาเห็นอีกฝ่ายเติบโตมาอย่างดีก็รู้สึกพอใจมากแล้ว
ทางด้านตำหนักซือมิ่งที่ผ่านมาเกือบยี่สิบวันแล้ว แสงของดาวเก้าแฉกในดาราจักรลิขิตชะตาก็ดูคล้ายจะกำลังจางหายไปเรื่อยๆ ซือมิ่งแทบจะหมดหวังตามแสงที่ใกล้สิ้นของดาวเก้าแฉกลงไปทุกวัน แต่แล้วอยู่ๆ ซือมิ่งที่กำลังจะหมดหวังก็ต้องสะดุ้งตกใจเมื่อภาพดาราจักรลิขิตชะตาที่ปรากฎอยู่เบื้องหน้าเกิดการเปลี่ยนแปลงไปอย่างหนึ่ง
มีดาวเทพสีทองเคลื่อนตัวผ่านดาราจักรแล้วส่องแสงให้ดาวเก้าแฉกที่ใกล้จะหมดแสงกลับมาสว่างขึ้นได้อีกครั้ง เส้นตำแหน่งของดาวเก้าแฉกในดาราจักรลิขิตชะตาที่ไม่มีในตอนแรก เริ่มปรากฎเส้นสีขาวขึ้นพร้อมๆ กับแสงสีทองที่ส่องประกายจนในที่สุดดาวทั้งสองก็เคลื่อนตัวมาชิดกันและส่องสว่างเฉิดฉายจนเป็นภาพดาราจักรที่งดงามจับตาอย่างอัศจรรย์
ภาพดาราจักรของดาวเก้าแฉกเริ่มเด่นชัดขึ้นเรื่อยๆ เหมือนได้รับพลังจากดาวสีทองอย่างเต็มกำลัง ซือมิ่งเปลี่ยนสีหน้าเป็นกังวล เมื่อเริ่มแน่ใจขึ้นมาแล้วว่า ดาวสีทองดวงนั้นคือจิตเทพของไท่เซียนอี้ตี้จวินไม่ผิดแน่
'เซียนอี้ นี่มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเจ้ากับเยว่ซินกันแน่'
ซือมิ่งเกิดคำถามที่ยากจะหาคำตอบขึ้นในใจ เขารีบร่ายคาถามือสองสามกระบวนท่าเพื่อเปิดสมุดลิขิตชะตาของเซียนอี้ แล้วรีบตรวจดูดวงชะตาที่กำลังจะมาถึง
แล้วซือมิ่งก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อชะตาลิขิตของเซียนอี้คือด่านเคราะห์รัก ว่ากันว่าการเป็นเทพชั้นสูง เมื่อผ่านด่านแปดเคราะห์จบที่การรับอัสนีบาตรหนึ่งพันหนึ่งร้อยแปดสิบสี่สายแล้ว หากรอดชีวิตจะได้เลื่อนขั้นเป็นเทพชั้นสูง ซึ่งทั้งหมดนั้นจตุรเทพเช่นพวกเขาก็ผ่านมาได้แล้ว
แต่กฎของสวรรค์บรรพกาลก็ไม่ได้รับมือง่ายดายเช่นนั้น เพราะด่านเคราะห์ที่เก้าด่านสุดท้ายมีชื่อเรียกกันว่า ด่านเคราะห์รัก จะเกิดขึ้นก็ต่อเมื่อพลังเซียนของผู้นั้นใกล้เต็มขีดจำกัด ร่างเซียนจะกลายเป็นอมตะ แต่ก่อนที่หัวใจจะเป็นอมตะได้นั้น ต้องถูกเคราะห์รักมาท้าทายเสียก่อน หากผ่านด่านเคราะห์รักนี้ได้ เทพสวรรค์ผู้นั้นก็มิต้องกลัวเกรงอันตรายใดอีก เพราะทั้งหัวใจและร่างเซียนเป็นอมตะโดยสมบูรณ์แล้ว เพียงแต่เคราะห์รักนี้หากผ่านไปได้ง่ายๆ เช่นนั้น ป่านนี้ทั่วทั้งแดนสวรรค์ก็คงจะมีแต่เทพที่เป็นอมตะจนเต็มเก้าชั้นฟ้าแล้วกระมัง
ซือมิ่งยังคงนั่งตรวจดวงชะตาของเซียนอี้แม้เวลาจะล่วงเลยมาแล้วครึ่งค่อนวัน กฎของเทพลิขิตชะตาคือห้ามบอกชะตาให้แก่เจ้าชะตาได้ล่วงรู้ความเป็นไปล่วงหน้า เพราะไม่ว่าอย่างไรทุกสรรพชีวิตก็ต้องเผชิญกับชะตาชีวิตของตนเอง
แต่ด้วยความสามารถของซือมิ่งผู้เป็นหนึ่งในจตุรเทพ หลังจากที่นั่งคำนวณดาราจักรลิขิตชะตามาทั้งวันแล้ว เขาก็คิดแผนการขึ้นมาได้อย่างหนึ่ง ในเมื่อไม่สามารถแก้ไขชะตาได้ แต่ก็มิได้มีกฎสวรรค์ข้อใดห้ามไม่ให้เขาใช้แผนการรวบรัดหมดจดให้เจ้าชะตานั้นสำเร็จโดยไวได้ใช่หรือไม่ เช่นนั้นแล้วเหตุใดเขาจะช่วยเหลือสหายรักของเขามิได้เล่า


## บทที่ 4

ซือมิ่งไม่รอช้า เขารีบรุดมาหาเซียนอี้ถึงตำหนักไท่เซียน เซียนอี้เห็นซือมิ่งมีท่าทีร้อนใจเกรงจะมีเรื่องด่วนเป็นแน่ เขาจึงเก็บม้วนอักษรกลบทที่เพิ่งได้รับกลับมาจากเทียนจวิน แล้วเดินไปหาซือมิ่งที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะน้ำชา
"สีหน้าเจ้าดูไม่ค่อยดีเลยซือมิ่ง" เซียนอี้นั่งลงแล้วรินน้ำชาดอกท้อป่าส่งให้ซือมิ่งดื่มสักจอกให้สดชื่นขึ้นเสียหน่อย
"เจ้าพอจะรู้ข่าวของเทพธิดาเยว่ซินบ้างหรือไม่เซียนอี้ ป่านนี้นางเติบโตแล้วเป็นอย่างไร นางสบายดีหรือไม่"
"โตแล้ว เวลานี้น่าจะอายุยี่สิบปีแล้วกระมัง"
"เอ่อ ข้ามีเรื่องอยากจะปรึกษาเจ้า" น้ำเสียงซือมิ่งฟังดูมีบางเรื่องให้กังวลใจจริงๆ เป็นสหายกันมานานหลายแสนปี ความผิดปกติที่ดูออกง่ายเช่นนี้ ไหนเลยเซียนอี้จะไม่รู้
"เจ้าพูดมาเถิด เจ้าเป็นสหายรักของข้า ไม่ต้องเกรงใจ"
"ใจทดสอบหนึ่งห้วงคำนึงหา  เป็นนิรันดร์ หนึ่งส่วนกลายเป็นสองสถิตในโลกา" ซือมิ่งใช้กลบทอย่างง่ายเพื่อบอกใบ้แผนการหนึ่งให้แก่เซียนอี้
เซียนอี้ได้ฟังแล้วนิ่งไป เขาสบตากับสหายรักเพื่อให้แน่ใจว่าความหมายของกลบทนี้เขาเข้าใจถูกต้องแล้วหรือไม่ ซือมิ่งผงกศีรษะเล็กน้อยเพื่อเป็นสัญญาณว่าเขาหมายความเช่นนั้นจริงๆ เซียนอี้พยักหน้าช้าๆ เขาเข้าใจแล้วว่าเหตุใดซือมิ่งจึงเป็นกังวล
"ข้าเข้าใจแล้ว กลบทกลนี้แก้ง่ายยิ่งนัก คราวหน้าเจ้าต้องคิดกลใหม่ให้ข้าแก้ยากกว่านี้เสียหน่อยแล้ว" เซียนอี้คลี่ยิ้มบางให้ซือมิ่งคลายกังวล
"เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน เจ้าพร้อมจะแก้กลบทใหม่เมื่อไหร่ รีบแจ้งข้าอย่าได้เกรงใจ"
"อืม ข้าเข้าใจ" เซียนอี้เน้นย้ำอีกครั้ง ซือมิ่งเห็นอย่างนั้นก็สบายใจขึ้นมาบ้าง เขาไม่ได้ทำผิดกฎสวรรค์ข้อใด เขาเพียงแค่มาเล่นสนุกแก้กลบทกับสหายรักเท่านั้น
หลังจากซือมิ่งกลับไปแล้ว เซียนอี้กลับมานั่งที่โต๊ะทำงาน แล้วคลี่ม้วนอักษรกลบทที่เพิ่งได้รับจากเทียนจวินกลับมาอีกครั้ง
'ดวงตะวันสาดแสงส่องทั่วหล้า ทิศทางใด หาได้มีผู้ใดหลบใต้เงาราตรี'
นี่คือกลบทที่เขาเขียนส่งให้เทียนจวินในวันนั้น และอักษรแถวต่อมาคือกลบทที่เทียนจวินแก้กลับขึ้นใหม่
'ดวงตะวันมิหลบใต้เงาราตรี ทิศทางใด หาได้มีผู้ใดอยู่เหนือแสงส่องทั่วหล้า'
ความหมายกลบทนี้ถูกแปลเป็นจริงตามที่เซียนอี้คาดการณ์ไว้ไม่ผิด ในที่สุดเทียนจวินก็รู้แล้วว่าเยว่ซินอยู่ที่ใด ทว่ากลบทของซือมิ่งที่กล่าวกับเขาเมื่อครู่ บางทีก็อาจจะเป็นแผนการที่ดีที่สุดในเวลานี้แล้วกระมัง
'ใจทดสอบหนึ่งห้วงคำนึงหา เป็นนิรันดร์ หนึ่งส่วนกลายเป็นสองสถิตในโลกา'
เขาเป็นถึงจตุรเทพตี้จวินแห่งแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้า ไหนเลยจะไม่เข้าความหมายของกลบทง่ายๆ นี้ของสหายคนสนิทเล่า ใจทดสอบหนึ่งห้วงคำนึงหา คงจะหมายถึงเคราะห์รักที่กำลังจะมาทดสอบจิตใจของเขา เพื่อเลื่อนขั้นเซียนเป็นอมตะนิรันดร์แล้วเป็นแน่ และในวรรคหนึ่งส่วนกลายเป็นสองสถิตในโลกา ซือมิ่งคงวางแผนให้เขาแยกจิตเทพครึ่งหนึ่งไปเกิดเป็นมนุษย์เพื่อฝ่าด่านเคราะห์แทนที่จะเป็นเขาลงไปเอง
ทว่าหากทำเช่นนี้ก็ค่อนข้างเสี่ยงอยู่มาก จริงอยู่ที่ใช้จิตเทพฝ่าด่านเคราะห์แทนได้โดยมิต้องอาศัยร่างเซียนที่เป็นกายเนื้อ เพราะอย่างไรด่านเคราะห์สุดท้ายนี้สวรรค์บรรพกาลก็ต้องการทดสอบเพียงจิตใจเท่านั้น แต่หากผ่านด่านเคราะห์รักนี้ไม่สำเร็จ ร่างเซียนที่ขาดจิตเทพไปครึ่งดวงก็จะอ่อนแอลงจนแทบจะไร้ความสามารถได้ ไม่ต่างอะไรจากเทพชั้นผู้น้อยที่ต้องเริ่มฝึกปราณเซียนขึ้นมาใหม่เช่นนั้น
ผิดกลับด่านเคราะห์อัสนีบาตรที่ไม่สามารถใช้ร่างเซียนใดรับสายอัสนีแทนได้ นั่นเพราะสวรรค์บรรพกาลต้องการทดสอบความแข็งแกร่งของร่างเซียนเช่นนั้น
เซียนอี้เก็บม้วนอักษรเข้าที่ เขามองไอควันกำยานกลิ่นดอกท้อป่าที่มุมโต๊ะทำงานพลางครุ่นคิดวางแผนการได้เรื่องหนึ่ง ในเมื่อเยว่ซินคือด่านเคราะห์รักของเขา และเทียนจวินเองก็ต้องการพาเทพธิดาน้อยกลับแดนสวรรค์ เช่นนั้นมิสู้ออกตัวอาสาทำการใหญ่ต่อเทียนจวินเสียเองเป็นอย่างไร
นอกจากจะได้หาทางช่วยเยว่ซินปลดผนึกจิตเทพแล้ว เขาเองก็จะได้ฝ่าด่านเคราะห์สุดท้ายไปพร้อมกัน
แต่สิ่งหนึ่งที่มองข้ามไม่ได้คือการที่ซือมิ่งได้เตือนเขาในกลบทที่ให้แยกจิตเซียนออกเป็นสองดวงนั้น แปลได้อย่างหนึ่งว่าเคราะห์รักด่านสุดท้ายนี้จะเป็นด่านเคราะห์เพื่อประสบทุกข์ที่ยากจนจิตเซียนอาจจะแตกสลาย มิเช่นนั้นก็ไม่มีเหตุผลใดที่จะต้องให้เขาแยกจิตเซียนเพื่อรักษาชีวิตแล้ว
ที่ตำหนักจวินเฟิง เทพสงครามกำลังนั่งแก้หมากล้อมอยู่ในที่ประจำบนลานริมสระดอกปทุม ฟางเหนียงเห็นหลี่จวินนั่งอยู่เพียงลำพังแน่นอนแล้ว จึงค่อยๆ เดินเข้ามาหาเขาช้าๆ อย่างเกรงใจ
"คารวะท่านหลี่จวิน" ฟางเหนียงกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน รอยยิ้มสวยสดงดงามนั้นหากเป็นชายอื่นคงใจอ่อนจนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าหลี่จวินกลับไม่มีท่าทีสนใจนางเช่นนั้น
"เจ้ามีธุระอะไรกับข้า"
"ท่านหลี่จวิน ข้าช่วยเติมน้ำชาให้ท่านดีหรือไม่" มือบางของฟางเหนียงคว้ากาน้ำชายกรินใส่จอกด้วยกิริยานุ่มนวล
"นี่คือธุระของเจ้า" หลี่จวินละสายตาจากกระดานหมาก เขามองหน้าฟางเหนียงพลางเลิกคิ้วเชิงคำถาม
"คือที่จริงแล้ว ข้าได้ยินพวกเหล่าเทพเดินคุยกันบนสะพานเมฆาสวรรค์ ได้ยินว่าเซียนอี้ตี้จวินเข้าพบเทียนจวินเพื่อขอไปจุติที่โลกมนุษย์ เห็นว่าจะไปเพื่อตามหาเทพธิดาน้อยกลับแดนสวรรค์ ข้ารู้ว่าท่านทั้งสองสนิทกันมาก ดังนั้นระหว่างที่ตี้จวินไม่อยู่แล้ว ข้ามาคอยเป็นเพื่อนคุยเล่นกับท่านดีหรือไม่ อย่างน้อยก็อาจช่วยให้ท่านคลายเหงาระหว่างรอตี้จวินกลับมา"
จบประโยคของฟางเหนียง หลี่จวินไม่รู้ว่าจะตกใจกับเรื่องใดก่อนกัน ระหว่างเรื่องที่เทียนจวินรู้ที่จุติของเทพธิดาน้อย หรือเรื่องที่เซียนอี้จะไปจุติยังโลกมนุษย์กันแน่ ทำไมเรื่องสำคัญเช่นนี้เซียนอี้ถึงไม่มาปรึกษากันให้แน่ชัดก่อนเล่า
"ขอบใจสำคัญข่าวของเจ้าฟางเหนียง ข้าขอตัวก่อน" ไม่รอให้ฟางเหนียงเอ่ยวาจาใด หลี่จวินก็สะบัดมือหายวับไปกับแสงพริบตาเสียแล้ว
ภายในโถงตำหนักเทียนจวิน หลี่จวินเดินเข้ามาก็พบว่าสหายจตุรเทพทั้งสามอยู่ที่นี่กันก่อนแล้ว เช่นนี้เกรงว่าข่าวลือที่ฟางเหนียงได้ยินมานั้นจะเป็นเรื่องจริง
"คารวะเทียนจวิน"
"หลี่จวิน เจ้ามาที่นี่เพราะรู้ข่าวของตี้จวินแล้วกระมัง" เทียนจวินเอ่ยอย่างรู้ทัน จตุรเทพทั้งสี่เป็นสหายรักกันมาหลายแสนปี เมื่อเกิดเรื่องกับใครคนใดคนหนึ่ง ไหนเลยทั้งสามจะนิ่งนอนใจอยู่ได้เล่า
"ทูลเทียนจวิน ข้าขอถามก่อนได้หรือไม่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่"
"หวังจิ้น เจ้าเล่าให้สหายเจ้าฟังก่อนเถิด" เทียนจวินหันไปบอกหวังจิ้น หวังจิ้นพยักหน้ารับ ก่อนจะหันมาอธิบายเรื่องทั้งหมดให้หลี่จวินฟัง
"ก่อนหน้านี้เทียนจวินได้รับแจ้งจากจื่อหยวน เทพอัสนี เมื่อหลายวันก่อนจื่อหยวนส่งสายอัสนีไปยังหมู่บ้านแห่งหนึ่งในชนบทเมืองเฉียวเชียน ระหว่างที่สายอัสนีกำลังลงไปยังทุ่งหญ้า จู่ๆ ก็เกิดเหตุการณ์ประหลาด เมื่อดอกท้อป่าทั่วทั้งบริเวณปลิดปลิวเป็นคลื่นดอกท้อป่ารวมเป็นม่านกำบังสายฟ้าให้เด็กหญิงคนหนึ่ง ทำให้เด็กคนนั้นรอดจากสายฟ้าอัสนีได้ ซึ่งสรรพชีวิตที่บังเอิญอยู่ในที่โล่งแจ้งมิอาจหลบสายอัสนีของจื่อหยวนได้ง่ายนัก"
"เช่นนั้นจื่อหยวนจึงคิดว่าเด็กหญิงคนนั้นคือเทพธิดาน้อยอย่างนั้นหรือ แล้วถ้าเป็นแค่เรื่องบังเอิญเล่า"
"ม่านกำบังดอกท้อป่านั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เพียงแต่เป็นเหล่าภูติดอกท้อป่าที่ต้องการปกป้องเทพธิดาของพวกเขาต่างหาก" หลี่จวินได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ ที่แท้เทพธิดาน้อยก็มีภูติอารักขาอยู่นี่เอง เพราะเหตุนี้แม้เทพธิดาน้อยจะถูกผนึกจิตเทพจนดูไม่ต่างจากมนุษย์ธรรมดา แต่หากเมื่อใดที่จะเกิดภัยอันตราย ก็จะมีเหล่าภูติคอยดูแลอยู่ดี เพราะภูติเหล่านั้นไม่ได้อารักขาผู้ที่มีพลังเซียนไม่ แต่พวกเขาจะอารักขาผู้ที่มีจิตเทพในร่างเซียนต่างหากเล่า
"เป็นเพราะจื่อหยวนสืบข่าวจากภูติดอกท้อป่านี่เอง"
"ใช่ อันที่จริงข้าได้บอกข่าวดีนี้ให้กับตี้จวินได้รู้แล้ว เหตุใดพวกเจ้าที่เป็นสหายกันกลับไม่รู้เรื่องอะไรเช่นนี้เล่า" เทียนจวินหันไปทางตี้จวินที่นั่งตีหน้านิ่งอยู่ที่ประจำ เขาอุตส่าห์เขียนกลบทบอกข่าวดีให้ไท่เซียนอี้ตี้จวินรู้ข่าวก่อนใคร และเซียนอี้ยังได้ส่งกลบทกลับมาถามย้ำกับเขาอีกครั้งด้วยซ้ำ ทว่าจตุรเทพอีกสามคนที่เหลือกลับต้องมาฟังเรื่องราวทั้งหมดกับเขาเองในวันนี้ เทียนจวินไม่เข้าใจเลยว่าเซียนอี้กำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่
เรื่องนี้แทบจะกลายเป็นปมเงื่อนตายย้อนกลับมารัดตัวพวกเขาทั้งสี่ต่อหน้าเทียนจวินเสียแล้ว เพราะความจริงจตุรเทพทั้งสี่คนรู้มาตั้งแต่แรกว่าเยว่ซินจุติอยู่ที่ใด และเซียนอี้ต่างหากที่เจอเยว่ซินเป็นคนแรกก่อนที่จื่อหยวนจะบังเอิญเจอเสียอีก หากไม่เพราะเซียนอี้ต้องการปกป้องเยว่ซินไม่ให้ถูกนำตัวกลับแดนสวรรค์ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ปลดผนึกจิตเทพ มีหรือที่พวกเขาจะปกปิดเรื่องนี้แก่เทียนจวินมาจนถึงบัดนี้ได้
"ในเมื่อเจอตัวเทพธิดาน้อยแล้ว วันนี้ข้าจึงมาทูลเทียนจวินขออาสาลงไปโลกมนุษย์ เพื่อหาทางช่วยปลดผนึกจิตเทพแก่เทพธิดาน้อย จากนั้นข้าจะเป็นคนพานางกลับแดนสวรรค์ด้วยตัวเอง" ก่อนที่เทียนจวินจะสงสัยในความเงียบนิ่งไปของทั้งสี่คน เซียนอี้จึงเป็นฝ่ายเปิดปากก่อนที่จะพากันฉายพิรุธไปกว่านี้
"เรื่องนี้ข้ายังไม่ได้รับปากเจ้านะเซียนอี้ตี้จวิน" เทียนจวินรีบปราม
"แต่ข้าซือมิ่งเห็นด้วยกับเซียนอี้ เทพธิดาน้อยมีพลังเซียนไม่ธรรมดา แม้ตอนนี้ข้าจะไม่รู้ลิขิตชะตาที่แน่ชัดของนาง แต่จากลักษณะดาวเก้าแฉกที่บ่งบอกถึงพลังเซียนพิเศษนั้นยากจะพบได้ง่ายในแดนสวรรค์ และหากเกิดเรื่องผิดพลาดจนทำให้นางไม่สามารถคืนร่างเทพธิดาได้ขึ้นมา สำหรับแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแล้วถือเป็นการสูญเสียที่น่าเสียดายยิ่งนัก ดังนั้นการพาตัวเทพธิดาน้อยกลับแดนสวรรค์ นอกจากจะต้องรวบรัดหมดจดและปลอดภัย หากมิใช่เซียนอี้ตี้จวินแล้ว เทียนจวินจะทรงไว้ใจผู้ใดได้อีกเล่า" ซือมิ่งที่รู้อยู่แก่ใจว่าเพราะเหตุใดเซียนอี้จึงต้องการจะอาสาลงไปโลกมนุษย์ด้วยตัวเอง เขาจึงช่วยหาเหตุผลมาเสริมให้เทียนจวินทบทวนใหม่อีกครั้ง
"ขอเทียนจวินอนุญาตด้วยเถอะ" คราวนี้เป็นหวังจิ้นกับหลี่จวินที่ช่วยร้องขอพร้อมกัน
"เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้ว พวกท่านสมกับเป็นสหายกันจริงๆ เลยนะ ได้! เช่นนั้นข้าอนุญาต แต่เจ้ารู้ใช่หรือไม่เซียนอี้ตี้จวิน ว่าการลงไปจุติที่โลกมนุษย์นั้นมีกฎอันใด"
"ลงไปจุติโลกมนุษย์ จะต้องเป็นมนุษย์" เซียนอี้ทั้งเข้าใจและเตรียมใจมาอย่างดีแล้ว
"ดีมาก เจ้าเข้าใจก็ดี แต่ครั้งนี้ข้าจะละเว้นให้เจ้าหนึ่งอย่าง คือเจ้าไม่ต้องดื่มน้ำลืมเลือน เพราะเจ้าต้องลงไปช่วยเทพธิดาน้อย หากเจ้าลืมว่าเจ้าเป็นตี้จวินแล้วจะทำการสำเร็จได้อย่างไร"
"ขอบพระทัยเทียนจวิน"
ซือมิ่งหันมองเซียนอี้อย่างเป็นห่วงเมื่อได้ยินรับสั่งจากเทียนจวินเช่นนั้น หากโดยปกติการลงไปจุติที่โลกมนุษย์เพื่อฝ่าด่านเคราะห์ ก็จะอยู่ในร่างและวิญญาณมนุษย์ที่สมมุติขึ้น จะไม่มีความทรงจำเมื่อครั้งยังเป็นเทพสวรรค์ แต่เมื่อผ่านด่านเคราะห์สำเร็จกลับสู่แดนสวรรค์จะสามารถจำเรื่องราวเมื่อครั้งเป็นมนุษย์ในร่างสมมุติได้ เพื่อใช้ความทรงจำที่แสนยากลำบากนั้นเป็นบทเรียน
เช่นเดียวกับลี่จิ่นที่ลงไปฝ่าด่านเคราะห์รัก แม้จะใช้ร่างสมมุติลงไปจุติก็ตาม แต่เมื่อกลับมายังแดนสวรรค์แล้วจิตใจเกิดไม่อาจแยกแยะระหว่างจิตของร่างเซียนกับร่างสมมุติได้ จึงขอสละการเป็นเทพลงไปครองรักกับมนุษย์ผู้นั้นจนเรื่องราวส่งผลวุ่นวายถึงตอนนี้
แล้วยิ่งครั้งนี้เซียนอี้กำลังจะลงไปฝ่าด่านเคราะห์รัก กลับต้องลงไปทั้งๆ ที่รู้ว่าตัวเองเป็นตี้จวินแห่งภพเทพ ขนาดลี่จิ่นยังแยกแยะจิตเซียนกับจิตมนุษย์ไม่ได้ แล้วเซียนอี้ที่ใช้จิตเซียนลงไปเผชิญด่านเคราะห์โดยตรงเช่นนี้ จะไม่น่าเป็นห่วงได้อย่างไร หากเทียนจวินรู้ว่าเซียนอี้กำลังจะลงไปเผชิญด่านเคราะห์รักคงไม่รับสั่งเช่นนี้เป็นแน่ แต่เขาในฐานะซือมิ่งเองก็เอ่ยปากออกไปไม่ได้เช่นกัน นี่สินะที่เรียกว่าลิขิตชะตา อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ยากจะหลีกเลี่ยงเช่นนั้นแล้ว
และวันที่ไท่เซียนอี้ตี้จวินต้องลงไปจุติยังโลกมนุษย์ก็มาถึง ซือมิ่งเตรียมการที่ลานพิธีไว้อย่างเรียบร้อย เขาหวังว่าก่อนที่เซียนอี้จะมายังลานพิธีจะเตรียมการแยกจิตเทพครึ่งหนึ่งรักษาไว้ที่ตำหนักไท่เซียนตามที่เขาแนะนำไว้ เพราะหากเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมากับจิตเทพในโลกมนุษย์ อย่างน้อยก็ยังมีจิตเทพอีกครึ่งดวงที่สามารถจุติขึ้นมาใหม่ เพื่อรักษาตำแหน่งตี้จวินผู้ยิ่งใหญ่แห่งภพเทพเอาไว้ได้
ไม่นานนักเซียนอี้ในอาภรณ์ขาวสง่างามก็เดินทางมาถึงลานพิธี หวังจิ้น หลี่จวิน หยู่ถงและฟางเหนียงก็มาร่วมส่งเซียนอี้ด้วย เซียนอี้ถอดสายคาดเอวและมอบหยกตราประจำตัวให้ซือมิ่ง เหลือเพียงร่างเซียนภายใต้อาภรณ์ขาวเรียบง่ายเท่านั้น
ลมในลานพิธีค่อนข้างแรง เกศาสีเงินปลิวไสวตามแรงลม เซียนอี้ตั้งสมาธิและรวบรวมพลังเซียนครั้งสุดท้าย ก่อนจะทิ้งตัวลงไปในสระสลายวิญญาณ เหล่าสหายเทพต่างใจหายเมื่อเห็นเซียนอี้กระโดดลงไปต่อหน้าต่อตา ต่างพากันภาวนาให้เซียนอี้ปลอดภัยในภพหน้า และกลับมาภพเทพได้ในเร็ววัน ส่วนซือมิ่งภาวนาต่างออกไป เขาขอเพียงให้สหายรักของเขากลับมาแดนสวรรค์ด้วยหัวใจดวงเดิมก็พอ
ภายในเบื้องลึกของสระสลายวิญญาณ เซียนอี้ถูกดึงเข้าสู่ห้วงนิทราแทบจะทันที แม้กายเซียนกำลังดำดิ่งสู่เหวลึกด้วยความเร็วระหว่างการเดินทางจากภพเทพไปสู่โลกมนุษย์
หลังจบพิธีการที่ลานพิธี ซือมิ่งปลีกตัวออกมาโดยลำพังและรีบตรงมายังตำหนักไท่เซียน เขามองหากล่องไม้กฤษณาที่คาดว่าเซียนอี้จะเก็บรักษาจิตเทพอีกครึ่งดวงไว้ในนั้น ไม่นานนักซือมิ่งก็หากล่องไม้กฤษณานั้นเจอ ทว่าเมื่อเปิดออกมาซือมิ่งก็หน้าซีดจนแทบจะหยุดหายใจ เมื่อพบว่าภายในกล่องไม้กฤษณานี้ไม่ได้มีจิตเทพอีกครึ่งดวงบรรจุไว้แต่อย่างใด หากแต่มีเพียงแค่ม้วนกระดาษแผ่นเล็กทิ้งไว้ให้ซือมิ่งเท่านั้น
'จิตครึ่งดวงตกห้วงคำนึงหา นิรันดร์มา รักคือรักแม้นเพียงครึ่งจิตก็คือความรัก'
ซือมิ่งหลับตาเพื่อสงบจิตใจเมื่ออ่านกลบทที่เซียนอี้เขียนทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้าจนจบ เขาเข้าใจและไม่ควรมองข้ามความเป็นจริงข้อนี้เลย ว่าความรักนั้นคือความรู้สึกที่พิเศษ ต่อให้หัวใจจะเล็กหรือใหญ่แค่ไหนก็ตาม ความรักก็สามารถเกิดขึ้นได้อยู่ดี เช่นนั้นการแบ่งใจไปจะมีประโยชน์อันใด
ซือมิ่งนำสายคาดเอวและหยกตราประจำตัวของเซียนอี้ใส่ลงไปในกล่องกฤษณารวมกับม้วนกระดาษกลบทนั้น เขาเก็บกล่องไม้ไว้กับตัวเองก่อนจะเดินทางกลับตำหนักซือมิ่งไป
ตำหนักไท่เซียนที่ไร้เจ้าของเรือนดูช่างเงียบเหงาแม้จะยังไม่พ้นวัน ม่านแสงสีทองจากคาถาเทพที่ถูกร่ายไว้ล่วงหน้าค่อยๆ สาดแสงระยิบระยับมาปิดล้อมรอบตำหนัก เพื่อรักษาเขตแดนนี้ไว้อย่างปลอดภัยรอวันเจ้าของกลับคืน


## บทที่ 5

เมืองเฉียวเชียนในช่วงวสันตฤดู ตลาดเล็กๆ นอกหมู่บ้านในช่วงสาย มีชาวบ้านมาตั้งร้านขายของเต็มถนนทั้งสองฝั่งดูบรรยากาศครึกครื้น อากาศในช่วงนี้เย็นสบาย บรรยากาศวิวทิวเขางดงามด้วยใบไม้ที่กำลังจะเปลี่ยนสี ในตลาดแห่งนี้เยว่ซินเองก็เป็นหนึ่งในแม่ค้าที่มาตั้งร้านขายน้ำชาเช่นทุกวัน
"ขอชาดอกท้อป่ากับซาลาเปาให้ข้าหนึ่งที่" รายการสั่งอาหารจากชายร่างสูงในอาภรณ์ขาวมวยเกศาสีเงินปักปิ่นไม้กฤษณา ใบหน้าหมดจดสง่างามราวกับบุตรชายในตระกูลผู้สูงศักดิ์
"น้ำชากับซาลาเปาของท่านได้แล้วเจ้าค่ะ" เยว่ซินในชุดผ้าทอสีฟ้า ผูกผ้าโพกศีรษะฉายใบหน้างดงามชัดเจน จำต้องมวยเก็บเส้นผมเพราะเป็นแม่ค้าขายอาหาร
"อ๊ะ! เสี่ยวเข่ออ้าย เจ้าห้ามแย่งอาหารลูกค้าของข้านะ" เยว่ซินดุสุนัขขนฟูสีขาวตัวเดิมที่ในตอนนี้นางได้ตั้งชื่อให้ว่าเสี่ยวเข่ออ้าย เจ้าเสี่ยวเข่ออ้ายจู่ๆ ก็ไปนั่งมองชายอาภรณ์ขาวแล้วกระดิกหางใส่ราวกับคุ้นเคย มันไม่ได้มีท่าทีจะแย่งซาลาเปาจากเขา เพียงแต่มันกำลังทักทายเจ้านายที่แท้จริงของมันต่างหาก มันจำเซียนอี้ได้ เพราะมันมีชีวิตขึ้นมาได้ด้วยคาถาของเขา
แม้ในตอนนี้เซียนอี้จะไม่ใช่ไท่เซียนอี้ตี้จวินคนเดียวกับในภพเทพ แต่มันสัมผัสได้ว่าจิตเทพที่อยู่ภายในร่างมนุษย์ผู้นี้เป็นของใคร
"ไม่เป็นไร มันน่ารักดี มันชื่อเสี่ยวเข่ออ้ายใช่หรือไม่"
"เจ้าค่ะ มันเป็นหมาหลงทางมาที่บ้านของข้า ตอนนี้ข้าโตแล้ว ท่านแม่เลยอนุญาตให้ข้าเลี้ยงมันไว้เป็นเพื่อนได้"
"ดี ข้าว่ามันซื่อสัตย์และช่วยปกป้องเจ้าได้" เซียนอี้ในร่างมนุษย์ก้มมองเสี่ยวเข่ออ้ายที่ยังคงนั่งกระดิกหางแล้วระบายยิ้มบางอย่างเอ็นดู เขาลูบหัวแล้วมันก็เอียงคอรับมืออย่างรู้ความ เจ้าสุนัขน้ำหมึกที่เขาส่งมาเพื่อคอยดูเยว่ซินในแดนสวรรค์ แต่ภพนี้เขาไม่จำเป็นต้องแอบดูนางเช่นนั้นแล้ว เหลือเพียงให้เจ้าสุนัขน้ำหมึกทำหน้าที่เพื่อนสนิทที่ซื่อสัตย์ของเยว่ซินไปแล้วกัน
"ว่าแต่ท่านชาย ท่านดูไม่เหมือนคนแถวนี้เลย ท่านมาจากเมืองหลวงใช่หรือไม่ ไยข้าไม่คุ้นหน้าท่าน" เยว่ซินที่เพิ่งขายซาลาเปาให้ลูกค้าหน้าร้านเสร็จหันมาชวนคุย
"ข้าชื่อเฉิงอี้ เป็นแม่ทัพที่เพิ่งย้ายมาใหม่ของเมืองเฉียวเชียน" เฉิงอี้ก็คือไท่เซียนอี้ เขาแนะนำตัวในฐานะมนุษย์ การมาจุติในครั้งนี้เพื่อเผชิญด่านเคราะห์ที่เก้า แม้ร่างกายจะเป็นมนุษย์ แต่จิตใจยังคงเป็นไท่เซียนอี้ตี้จวินไม่ลืม
"ยินดีที่ได้รู้จักท่านแม่ทัพเฉิง เอ่อ ข้าเรียกท่านสั้นๆ เช่นนี้ได้หรือไม่" เยว่ซินมองหน้าเขาด้วยนัยน์ตากลมโต ความสดใสฉายแววจากดวงตาแจ่มชัด เขายังจำใบหน้ากลมเล็กของเด็กน้อยเยว่ซินได้ราวกับเพิ่งเจอกันเมื่อวาน ทว่าตอนนี้นางเติบโตมาอย่างงดงาม จิตเทพที่ไม่เคยสั่นไหวต่อสิ่งใด ขณะนี้กับรู้สึกยากจะควบคุมเพียงได้เมื่ออยู่ใกล้นางเช่นนี้
"ได้ ข้าอนุญาต แล้วเจ้าชื่ออะไร"
"ข้าชื่อเยว่ซิน แต่ท่านแม่ข้าชอบเรียกข้าว่าเสี่ยวเยว่"
"แล้วท่านแม่ของเจ้าอยู่ที่ใดเล่า"
"ท่านแม่ข้าไปปลูกต้นดอกท้อป่าบนภูเขากับชาวบ้าน"
"ต้นดอกท้อป่า" เฉิงอี้ถามซ้ำอีกครั้ง
"ใช่ ภูเขาที่ล้อมรอบหมู่บ้านข้า บนเขาเต็มไปด้วยต้นดอกท้อป่า ท่านแม่กับชาวบ้านเชื่อว่าต้นดอกท้อป่ามีภูติศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองหมู่บ้านของพวกเราเอาไว้ เช่นนั้นทุกปีท่านแม่กับชาวบ้านจะไปปลูกต้นดอกท้อป่าบนภูเขา เพื่อให้ภูติดอกท้อป่าได้มีที่สถิตอยู่ปกป้องพวกเราตลอดไป"
"แล้วไยเจ้าไม่ต้องไปช่วยแม่ของเจ้าเล่า"
"ท่านแม่ข้าบอกว่าไปชาวบ้านหลายคนก็พอแล้ว ให้ข้าอยู่ร้านขายของไปจะดีกว่า"
"เช่นนี้เอง ซาลาเปาของเจ้าอร่อยมาก ชาดอกท้อป่าก็หอมชื่นใจ เอาไว้ข้าจะมาอุดหนุนเจ้าอีก ข้าขอตัว" เฉิงอี้จ่ายเบี้ยเงินให้เยว่ซิน แล้วไม่ลืมที่จะลูบหัวเสี่ยวเข่ออ้ายเพื่อบอกลา
เยว่ซินมองแผ่นหลังของเขาเดินหายลับตาไปกับฝูงชนในตลาด นางรู้สึกมีบางอย่างในตัวเฉิงอี้ที่นางเหมือนคุ้นเคย แต่เมื่อพยายามนึกกลับนึกไม่ออก
เฉิงอี้เดินทางโดยลำพังมาถึงภูเขาดอกท้อป่าตามคำบอกเล่าของเยว่ซิน หากลี่จิ่นให้ความสำคัญกับที่นี่ เช่นนั้นเขาต้องมาสืบดูให้รู้แน่ชัดว่าภายในภูเขาดอกท้อป่าแห่งนี้มีอะไรซ่อนเร้นอยู่กันแน่ บนภูเขาแห่งนี้พื้นที่กว้างใหญ่นับสิบลี้ อุดมสมบูรณ์ไปด้วยไม้ป่านานาพรรณ สัตว์ป่าน้อยใหญ่มีให้เห็นเป็นระยะๆ แต่เมื่อเห็นมนุษย์พวกมันก็พากันหลบซ่อนตัวไปตามสันชาตญาณ
ฤดูนี้เป็นวสันตฤดูหน้าดอกท้อบาน สีชมพูจากกลีบดอกท้อเบ่งบานระบายทั่วทั้งหุบเขา คละด้วยกลิ่นหอมของละอองเกสรชวนหลงใหลราวกับสวนดอกไม้ในแดนสวรรค์ที่ฟางเหนียงคอยดูแลอยู่ก็มิปาน มิน่าน้ำชาที่ได้ดื่มในวันนี้ถึงได้หอมกว่าชาดอกท้อป่าในฤดูอื่น เมื่อเดินมาเรื่อยๆ ได้สักระยะเฉิงอี้ได้ยินเสียงพูดคุยกันคล้ายกับเบื้องหน้าไม่ไกลนี้จะมีกลุ่มชาวบ้านอยู่ เฉิงอี้อยากรู้ว่าพวกเขากำลังทำสิ่งใด จึงรีบเดินหน้าเข้าไปหาทันที
"ท่านเป็นใครกัน ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้" หญิงชาวบ้านคนหนึ่งที่กำลังรดน้ำต้นกล้าดอกท้อป่าหันหลังมาเจอเฉิงอี้ เฉิงอี้จึงผงกศีรษะเบาๆ ทักทายกลับไป นางมองเฉิงอี้ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แล้วเลื่อนสายตากลับมามองใบหน้าหมดจดของเขานิ่งราวกับต้องมนต์สะกด
"ข้าชื่อเฉิงอี้ เป็นแม่ทัพที่เพิ่งย้ายมาเมืองเฉียวเชียน วันนี้ไม่มีการใดจึงออกมาเดินสำรวจเมือง ข้าเห็นว่าบนเขานี้ทิวทัศน์สวยงามเต็มไปด้วยต้นดอกท้อป่าจึงอยากมาเดินเล่น"
"ที่แท้ท่านก็คือท่านแม่ทัพนี่เอง ข้าได้ข่าวจากหลานชายเหมือนกันว่าแม่ทัพที่ย้ายมาใหม่หน้าตาหล่อเหลาเอาการที่แท้ก็คือท่าน นี่ๆ พวกเจ้ามาทักทายท่านแม่ทัพกันหน่อยสิเร็วๆ เข้า" หญิงชาวบ้านยิ้มหวานหันร้องเรียกทุกคนให้มาต้อนรับเฉิงอี้
"คารวะท่านแม่ทัพ" พวกชาวบ้านวางเครื่องมือเพาะปลูกแล้วเดินมารุมล้อมเฉิงอี้ด้วยความเป็นมิตร
"พวกท่านตามสบายเถอะ ข้าขอฝากตัวด้วย หากพวกท่านมีเรื่องใดเดือดร้อนก็แจ้งข้ามาได้"
"ท่านแม่ทัพยังหนุ่มยังแน่น หน้าตาก็ดี รูปโฉมงามเช่นนี้ทำไมถึงมาเป็นแม่ทัพกันเล่า ถ้าข้ามีลูกชายหล่อๆ แบบท่าน ข้าจะให้เป็นพระเอกในโรงละครน้ำชาเสียดีกว่า เรียกเบี้ยเงินจากสาวๆ แม่ยกได้เยอะแยะ" หญิงชาวบ้านอีกคนชวนคุยร่ายยาวตามประสาคนมีอายุ เฉิงอี้ยิ้มขบขันกับท่าทางเอาจริงเอาจังของอาอี๋คนนี้
ยังหนุ่มยังแน่นเช่นนั้นหรือ หากยังอยู่แดนสวรรค์อายุของเขาก็ปาเข้าไปหกแสนปี ถ้าให้เรียงอาวุโสจริงๆ ตอนที่เขาได้ตำแหน่งตี้จวิน อาอี๋คนนี้ยังไม่เกิดเลยกระมัง
"จริงสิ มัวแต่คุยกับท่านแม่ทัพเฉิง แล้วลี่จิ่นหายไปไหนเสียแล้วล่ะ" อาอี๋คนเดิมหันซ้ายหันขวามองหาลี่จิ่น
"นางไปเก็บผลไม้ให้เสี่ยวเยว่เหมือนเคยนั่นล่ะ พวกเราเสร็จงานแล้วก็กลับกันเถิด จะได้ไม่ถึงหมู่บ้านเย็นเกินไปนัก" ชายวัยกลางคนเสนอขึ้นมา พร้อมกับก้มลงเก็บเครื่องมือที่วางกองอยู่ที่พื้นขึ้นแบกบนบ่า
"ข้าก็ว่าเรากลับกันเถอะ ท่านแม่ทัพพวกข้าขอตัวก่อนนะ เอาไว้วันหน้าท่านแม่ทัพไปเยี่ยมหมู่บ้านของพวกเรา ข้าจะต้อนรับท่านอย่างดีเลย"
"ขอบคุณอาอี๋" เฉิงอี้ยิ้มรับ
หลังจากกลุ่มชาวบ้านเดินกลับลับตาไป เฉิงอี้ค่อยๆ เดินลึกเข้าไปป่าต้นท้อด้วยความระมัดระวัง จนกระทั่งเบื้องหน้าเป็นบึงน้ำขนาดใหญ่ ถัดไปอีกฝั่งหนึ่งจะเป็นภูเขาสูงตระหง่าน เฉิงอี้หยุดยืนนิ่ง เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้ากระทบหินแม่น้ำอยู่ไม่ไกลจากเขามากนัก ร่างสูงในอาภรณ์ขาวเร้นกายอยู่หลังซอกหลืบของหินผา เมื่อเห็นว่าใครสักคนกำลังเดินตรงมาทางเขา เมื่อเข้ามาใกล้พอได้ระยะสายตา เขาก็แน่ใจว่านางคือลี่จิ่น โดยที่ข้างกายนางมีภูติดอกท้อป่าสามคนเดินรายล้อมมาด้วยกัน
ที่แท้ลี่จิ่นห้ามมิให้เยว่ซินมาปลูกต้นดอกท้อป่าด้วยกัน เพื่อไม่ให้นางรู้ว่าแท้จริงต้นดอกท้อป่าเหล่านี้คือภูติเซียนที่ลี่จินดูแลไว้เพื่อคอยปกป้องดูแลบุตรสาวนางนั่นเอง
เมื่อครั้งที่จื่อหยวนส่งสายอัสนีลงมา คงเป็นพวกนางนี้แล้วกระมัง ที่รวมตัวปกป้องเด็กน้อยจนปลอดภัย
"แม่นางลี่จิ่นวางใจเถอะ หากเทพธิดาน้อยอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์เมื่อใด เส้นลิขิตชะตาของเทพเซียนก็จะถูกบดบังไปตลอดกาล เทพธิดาน้อยจะมีเส้นชะตาเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา ถึงเวลานั้นต่อให้เป็นเทียนจวิน ก็มิอาจพาเทพธิดาน้อยกลับสู่แดนสวรรค์ได้แล้ว" ภูติดอกท้อป่าคนหนึ่งเอ่ยประโยคยาวคล้ายกำลังพยายามช่วยให้ลี่จิ่นคลายความกังวลบางอย่างในใจ
"ข้ารอวันนั้นมาถึงยี่สิบปี อีกสองเดือนเท่านั้นความหวังในใจข้าก็จะเป็นจริง แต่ยิ่งใกล้วันเกิดของนาง ข้ากลับรู้สึกกังวลใจอย่างบอกไม่ถูก"
"แม่นางลี่จิ่นอย่าคิดมากเลย เชื่อข้าเถิด ทุกอย่างจะต้องผ่านไปได้ด้วยดีแน่"
"ใช่ๆ ท่านไว้ใจพวกข้าเถิด พวกข้าเป็นภูติพิทักษ์เทพธิดาน้อย พวกข้าไม่ปล่อยให้เทพธิดาน้อยเป็นอันตรายในวันคืนดวงจิตสู่ภพเทพแน่นอน"
"ข้าขอบใจพวกเจ้ามากที่ช่วยข้าปกป้องดูแลเยว่ซินมาเป็นอย่างดี นี่ก็ใกล้ค่ำแล้ว ข้าคงต้องกลับก่อน เยว่ซินไม่เจอข้าจะเป็นห่วงเอาได้" ลี่จิ่นบอกลาภูติดอกท้อป่าทั้งสามคน
'คืนดวงจิตสู่ภพเทพ'
เฉิงอี้ทวนคำพูดของภูติสาวในใจอีกครั้งก็เข้าใจได้ทันทีว่าต่อไปนี้กำลังจะเกิดอะไรขึ้น หากอีกภายในสองเดือนข้างหน้าเขาไม่สามารถช่วยปลดผนึกจิตเทพของเยว่ซินออกได้ เมื่อนางมีอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์ในวันเกิด ดวงจิตเทพจะดับสลายคืนสู่แดนสวรรค์ราวกับไม่เคยมีเทพธิดาดอกท้อป่าถือกำเนิด เหลือไว้เพียงกายเนื้อและวิญญาณมนุษย์ที่นางครอบครองอยู่เท่านั้น
นี่เขามีเวลาเพียงแค่สองเดือนเท่านั้นเองหรือ...
ณ ตำหนักจวินเฟิง หลี่จวินกำลังซ้อมกระบวนท่ารำกระบี่ที่หลอมขึ้นใหม่จากปะการังเพลิงสีชาด ท่วงท่าปราดเปรียวรวดเร็วตามสายลม คมดาบกระทบกลางอากาศเกิดแสงสีชาดดุจเปลวเพลิงดูน่าเกรงขาม หลี่จวินหมุนตัวพร้อมสะบัดคมดาบไปรอบกาย ก่อนจะฟาดฟันในกระบวนท่าสุดท้ายกลางอากาศแล้วลงมายืนนิ่งกลางลานกว้างอย่างสง่างาม
"ท่านหลี่จวิน" เมื่อเห็นว่าหลี่จวินซ้อมเสร็จแล้ว ฟางเหนียงจึงเดินเข้ามาหา ทั้งๆ ที่ระหว่างนั้นนางยืนรออยู่ก่อนแล้ว
"ฟางเหนียง นั่งสิ" หลี่จวินที่นั่งพักเหนื่อยรินน้ำชาเพิ่มอีกจอก
"ข้านำขนมดอกกุ้ยฮวามาให้ท่าน" ฟางเหนียงวางกล่องขนมบนโต๊ะแล้วเปิดกล่องเพื่อให้หลี่จวินได้กิน
"ข้าไม่ชอบกินขนมหวาน" หลี่จวินมองขนมดอกกุ้ยฮวาสามสี่ชิ้นในกล่อง กลิ่นหอมของขนมที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ ช่างน่ากิน แต่ทว่าเขาไม่ชอบของหวานมาแต่ไหนแต่ไร จึงตัดสินใจบอกกับนางไปตรงๆ ฟางเหนียงยิ้มบางๆ อย่างเข้าใจ
"ขนมนี้ถ้าท่านไม่ชอบ เช่นนั้นข้าถามท่านได้หรือไม่ว่าท่านชอบกินอะไร ครั้งหน้าข้าจะทำมาให้ท่าน"
"ข้าไม่รบกวนเจ้าจะดีกว่า"
"แต่ว่าข้า..." ยังไม่ทันที่ฟางเหนียงจะพูดอะไรต่อ เทพธิดาสวรรค์สามสี่คนก็เดินเข้ามาในลานของตำหนักจวินเฟิงอย่างถือวิสาสะ
"ฟางเหนียง ข้าไม่คิดว่าจะเจอเจ้าที่นี่นะ" เทพธิดาคนหนึ่งมองฟางเหนียงด้วยสายตาไม่เป็นมิตรนัก รวมถึงอีกสามคนด้านหลังเองก็รู้สึกได้ว่าไม่ชอบนาง หลี่จวินเองก็พอจะดูออกอยู่บ้าง
"พวกเจ้ามีอะไรถึงมาตำหนักของข้า" หลี่จวินปรับเสียงเข้ม เทพธิดาที่เพิ่งมาพากันตกใจเล็กน้อย ก่อนจะรีบเก็บอาการแล้วส่งยิ้มหวานให้หลี่จวินแทน
"ท่านหลี่จวิน พวกข้านำของเล็กๆ น้อยๆ มาให้ท่าน ฟางเหนียงหลบไปสิ ข้าจะคุยกับท่านหลี่จวิน" เทพธิดานิสัยเสียคนเดิมหันไปตะคอกฟางเหนียงในประโยคท้าย ฟางเหนียงไม่อยากมีปัญหากับพวกนางจึงรีบลุกจากที่นั่งแล้วถอยห่างออกไปสองสามก้าว
"เจ้าจะยืนขวางอยู่ตรงนี้ทำไมกัน" เทพธิดาคนที่สองเห็นว่าฟางเหนียงยังอยู่จึงพยายามไล่นางอีกคน
"หลบไปสิ!" เทพธิดาคนที่สามและสี่เดินเข้ามาผลักฟางเหนียงพร้อมกันให้นางออกไปพ้นทาง ทว่าหลี่จวินไวกว่านั้น
"โอ้ย!" ฟางเหนียงหน้าเสียที่โดนผลักไม่ทันตั้งตัว โชคดีที่หลี่จวินเข้ามาประคองตัวนางไว้ได้ทันก่อนที่จะล้มลงไป อ้อมแขนแข็งแกร่งของเขาโอบตัวฟางเหนียงไว้แน่น แต่เพราะถูกผลักจนถอยเซผิดท่าทำให้ข้อเท้าของนางบาดเจ็บ
"บังอาจ!" หลี่จวินตะคอกเทพธิดานิสัยเสียทั้งสี่เสียงดังลั่นจนน่ากลัว พวกนางตกใจหันมองหน้ากันจนทำตัวไม่ถูกแล้วพากันรีบวิ่งออกไปให้พ้นหน้าหลี่จวิน แต่หลี่จวินไม่ชอบที่พวกนางถือวิสาสะมารังแกกันเองต่อหน้าเขา อีกทั้งที่นี่ยังเป็นตำหนักส่วนตัวของเขาด้วย เหตุใดเทพธิดาพวกนี้จึงไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเช่นนี้ หากปล่อยพวกนางไปง่ายๆ เช่นนั้นตำหนักจวินเฟิงของเขาจะต่างอะไรกับตลาดในโลกมนุษย์กันเล่า
หลี่จวินประคองร่างบางของฟางเหนียงไว้มั่น แล้วพลิกฝ่ามืออีกข้างร่ายคาถาเสกเชือกวิเศษมัดข้อมือรวบเข้ากับลำตัวและข้อเท้าของเทพธิดาทั้งสี่คนไว้จนพากันกลิ้งล้มระเนระนาดตามมาด้วยเสียงร้องโอดโอยอยู่บนพื้น
"รอข้า" หลี่จวินประคองฟางเหนียงให้นั่งลงที่เดิม
หลี่จวินเดินเข้ามาหาเทพธิดาทั้งสี่ที่นอนกลิ้งกรีดร้องอยู่ที่พื้นอย่างอับอายเสียหน้าและคงจะบาดเจ็บกันเล็กน้อยที่ล้มลง เขาเป็นถึงเทพแห่งสงคราม ทหารเทพทั้งสวรรค์ยังต้องกลัวเกรง แล้วพวกนางทั้งสี่เล่าเป็นใครกัน ถึงกล้ามาก่อเรื่องเช่นนี้ถึงในตำหนักจวินเฟิง
"ท่านหลี่จวิน เหตุใดท่านถึงมัดพวกข้าเช่นนี้"
"นี่พวกเจ้ารู้ความผิดหรือไม่!" หลี่จวินเสียงเข้มดุจกำลังสั่งสอนทหารเทพทั้งกองทัพ
"พวกข้ารู้แล้ว รู้แล้ว ท่านหลี่จวินปล่อยพวกข้าเถิด" เหล่าเทพธิดาเริ่มร้องไห้ด้วยความกลัว
"พวกเจ้าผิดเช่นไร"
"พวกข้ารังแกฟางเหนียง พวกข้าสำนึกผิดแล้ว พวกข้าไม่ดีเอง"
"ดี ในเมื่อมีความผิดก็ต้องถูกลงโทษ" หลี่จวินพูดจบก็ผายฝ่ามือหนาหงายขึ้น ร่างทั้งสี่ของเทพธิดาที่นอนอยู่บนพื้นค่อยๆ ลอยสูงขึ้นในท่ายืนกลางอากาศ แววตาของหลี่จวินดูเย็นเยียบ เขาสะบัดมืออีกครั้งจนเกิดแสงพริบตาสีครามเข้มแล้วร่างทั้งสี่ของเทพธิดาก็พลันหายไป
หลี่จวินเดินกลับหลังมาหาฟางเหนียงที่ยังคงนั่งรออยู่ที่เดิม เขานั่งลงแล้วจับข้อเท้าของฟางเหนียงตรวจดูอาการบาดเจ็บอย่างเบามือ ฟางเหนียงตกใจกับท่าทีของหลี่จวินจนรีบถอยเท้าออก หลี่จวินขมวดคิ้วเงยหน้ามองฟางเหนียงที่กำลังนั่งตัวสั่นเทาอยู่ตรงหน้า นางไม่เคยเห็นหลี่จวินทำโทษเทพธิดาคนไหนบนสวรรค์ อีกทั้งตอนนี้ยังคุกเข่าต่อหน้านางทั้งๆ ที่เขาเป็นเทพหน้าน้ำแข็งต่อนางมาตลอดห้าหมื่นปี จะไม่ให้นางประหม่าได้อย่างไร
"อยู่นิ่งๆ สิ" แม้แววตาของเขาจะดูน่ากลัวอยู่บ้าง แต่น้ำเสียงกลับอบอุ่นอ่อนโยนผิดกับเมื่อครู่นี้มากนัก
"ข้อเท้าข้าเคล็ดนิดหน่อยเท่านั้น ข้ากลับไปทายาเองได้ ท่านลุกขึ้นมาเถอะ" เขาเป็นถึงจตุรเทพจะมานั่งคุกเข่าต่อหน้านางได้เช่นไร หากใครมาเห็นเข้าคงจะถูกลือไปทั้งแดนสวรรค์แน่
"เดินไหวหรือไม่"
"ข้าลองก่อน" ฟางเหนียงค่อยๆ ลงน้ำหนักเท้าเพื่อลุกยืน แต่นางถูกผลักแรงจนข้อเท้าเคล็ดแล้วเริ่มจะบวมช้ำ สุดท้ายฟางเหนียงก็เซแทบล้มทั้งยืนอีกครั้งจนหลี่จวินต้องรีบเข้าประคอง
"ถ้าเจ็บก็อย่าดื้อกับข้า" หลี่จวินส่งสายตาดุ ฟางเหนียงทำตัวไม่ถูกแถมยังตัวสั่นเทาเป็นลูกนกโดนลมหนาว ร่างสูงตัดสินใจอุ้มเทพธิดาดอกไม้สวรรค์ขึ้นแนบกายแล้วพาเข้าไปภายในตำหนักจวินเฟิง
"ข้าไปหยิบยาก่อน" หลี่จวินวางร่างบางที่เก้าอี้ ฟางเหนียงพยักหน้ารับฟังอย่างว่าง่าย
"ท่านส่งเทพธิดาพวกนั้นไปที่ใด" หลี่จวินไม่ตอบ เขากำลังมองหายาทาแก้ปวดอยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง
หลี่จวินชันเข่าหนึ่งข้างลงกับพื้นแล้วยกข้อเท้าของฟางเหนียงวางบนตักของเขาเพื่อทายา ฟางเหนียงตกใจสะดุ้งอีกครั้งเพราะนี่เป็นท่าทางที่ดูไม่น่าจะเหมาะสมกับฐานะของหลี่จวิน
"ท่านหลี่จวิน ข้าทาเองได้ ท่านเป็นถึงจตุรเทพลืมแล้วหรือไม่ ทำแบบนี้หากใครมาเห็นเข้า ท่านอาจถูกนินทาเอาได้นะ"
"ข้าชอบกินปลาเก๋าสามรส"
"ท่าน ท่านว่าอย่างไรนะ" ฟางเหนียงปรับอารมณ์ตามแทบไม่ทัน หลี่จวินที่กำลังก้มหน้าทายาและค่อยๆ นวดข้อเท้าให้นางอยู่ลอบยิ้มบางๆ
"ข้าบอกว่าข้าไม่ชอบของหวาน แต่ข้าชอบกินปลาเก๋าสามรส"
"นี่ท่านกำลังจะบอกให้ข้าทำปลาเก๋าสามรสให้ท่านใช่หรือไม่"
"อืม"
"แต่ท่านบอกข้าว่าท่านไม่อยากรบกวนข้านี่นา" หลี่จวินถึงกลับถอนหายใจ เขาค่อยๆ วางข้อเท้าของฟางเหนียงลงที่พื้น แล้วลุกขึ้นนั่งที่เก้าอี้ข้างๆ นาง
"ข้าไม่ได้รบกวนเจ้า ข้าเพิ่งช่วยเจ้าจากเทพธิดานิสัยเสียพวกนั้น แถมตอนนี้ก็ยังทายาให้อีก เจ้าคงไม่คิดที่จะไม่ตอบแทนข้ากระมัง"
"ไม่นะ ขอบคุณท่านหลี่จวินที่ช่วยข้า พรุ่งนี้ข้าจะทำปลาเก๋าสามรสมาให้ท่านแน่" เมื่อเห็นนางมีสีหน้าลนลาน หลี่จวินก็อดแอบหันหลบไปขำไม่ได้
"ดี พรุ่งนี้ข้าจะรอกินปลาเก๋าสามรสของเจ้า"
ริมสะพานเมฆาสวรรค์ ร่างของเทพธิดาสาวทั้งสี่ที่ถูกมัดมือมัดเท้าลอยเคว้งอยู่กลางอากาศเป็นที่น่าขบขันแก่เหล่าเทพสวรรค์ที่กำลังเดินผ่านไปผ่านมา แสงสีครามของเชือกวิเศษที่มัดอยู่บนตัวพวกนางบ่งบอกให้รู้ว่าใครกันที่จะกล้าทำโทษพวกนางเช่นนี้ได้ หากไม่ใช่เจ้าของอาภรณ์สีรัตติกาลเกศาครามอย่างเทพสงครามอวี๋หลี่จวิน ต่อจากนี้ไปเกรงว่าตำหนักจวินเฟิงคงจะเป็นที่น่าขนหัวลุกสำหรับพวกนางแล้ว


## บทที่ 6

ป่ายงโจวในยามค่ำคืนช่างมืดมิด ต้นไม้สูงใหญ่แผ่กิ่งก้านปกคลุมไปทั้งบริเวณจนยากที่แสงจากจันทราจะสาดส่องลงมาถึงพื้นหญ้าได้ สัตว์ป่าน้อยใหญ่ต่างอยู่ในรังนอน ที่นี่สงัดเงียบจนได้ยินเสียงใบไม้ไหวไปตามลม สัตว์ที่ออกหากินกลางคืนก็ถูกความมืดมิดบดบังจนหาตัวได้ยาก
ลึกเข้ามาในป่ามีถ้ำหินขนาดใหญ่อยู่ตรงแนวเชิงเขา ปากทางเข้ามีรากไม้และเถาวัลย์หนามปกคลุมแน่นหนา คืนนี้จันทราเต็มดวงท่ามกลางลมหนาวยะเยือกปนความชื้นในป่าใหญ่ ภายในถ้ำเกิดแสงวูบไหวเป็นประกายแสงสีน้ำเงินเข้ม ความสงบเพียงครู่เดียวถูกทำลายด้วยเสียงหินหนักตกกระทบกันจากแรงสั่นไหว รอยแตกร้าวตามผาหินชันเริ่มชัดเจนจนในที่สุดปากถ้ำก็แตกกระจัดกระจายด้วยแรงระเบิดจากไอมาร
เมื่อฝุ่นผงเศษเถ้าธุลีเริ่มจางลง ทางเข้าถ้ำก็ปรากฎชายหนุ่มเจ้าของร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีดำสนิท ใบหน้าคมเข้มมีคิ้วหนา นัยน์ตาดุดันเป็นแสงสีน้ำเงิน เขายืนนิ่งคล้ายกับกำลังพยายามทรงตัวยืน ส่วนสองมือที่เพิ่งปล่อยพลังมหาศาลกำลังสั่นเทา นิ้วมือทั้งสิบเกร็งงอราวกับว่าร่างกายนี้ไม่ใช่ของเขา การขยับตัวที่ไม่ยังไม่คุ้นชินเป็นไปได้ยากยิ่ง เนิ่นนานหลายนาทีจนในที่สุดเขาก็หายใจเข้าเฮือกใหญ่ ก่อนจะเริ่มยกเท้าเดินก้าวแรก
ร่างสูงเดินมาหยุดที่ริมธารต้นแม่น้ำของป่ายงโจว เขากางแขนสุดเอื้อมทั้งสองข้างแล้วเงยใบหน้าคมเข้มขึ้นมองดวงจันทร์พลางสูดหายใจเข้าไปลึกๆ ราวกับโหยหาอากาศบริสุทธิ์มาแสนนาน นัยน์ตาสีน้ำเงินจดจ้องไปที่ดวงจันทร์แล้วนิ่งมองราวกับเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
"ฮุยอิน ข้ากลับมาแล้ว" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้งในลำคอทั้งๆ ที่ยังเงยหน้าอยู่ ก่อนจะกลับมายืนในท่าปกติแล้วทอดสายตาไปอีกฝั่งของแม่น้ำ ดินแดนฝั่งนั้นที่เขารู้จักมันเป็นอย่างดี ที่นั่นคือ...เผ่ามารฮุยอิน
ค่ำคืนนี้ช่างยาวนาน ร่างสูงที่คล้ายจะปรับตัวกับโลกภายนอกถ้ำได้แล้วกำลังเดินอย่างองอาจมาตามทางอีกฝั่งหนึ่งของป่ายงโจว เขามาถึงดินแดนเผ่ามารฮุยอินแล้ว ไม่นานนักก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าลานกว้าง ทหารที่เฝ้าเวรยามหน้าทางเข้าตำหนักฮุยอินกงถึงกับผงะตาค้าง เมื่อพบว่าบุคคลที่ปรากฎกายใต้เงาจันทราคือผู้ใด
"คา คารวะท่านจอมมารซวิ่นเฟิง!" ภายใต้น้ำเสียงเข้มแข็งทว่าสั่นเครืออยู่ในทีของสองทหารเฝ้ายาม รู้สึกได้ถึงความดีใจอย่างที่สุดเมื่อพวกเขาได้พบกับผู้ยิ่งใหญ่แห่งเผ่ามารอีกครั้ง
ซวิ่นเฟิง เจ้าของตำแหน่งจอมมารส่งยิ้มบางให้พวกเขา แล้วก้าวเท้าอย่างมั่นคงเดินเข้าไปยังตำหนักฮุยอินกงที่เขาจากไปนานระยะหนึ่ง เมื่อเข้ามาด้านในทุกสิ่งทุกอย่างยังคงเดิม กลิ่นอายของเผ่ามารที่คุ้นเคย ทำให้ภาพความทรงจำครั้งสุดท้ายแล่นผ่านมาในใจให้นึกถึงและยังคงชัดเจนราวกับเรื่องเหล่านั้นเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน
ร่างสูงเดินไปนั่งบนบัลลังก์ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่นั่งแสนสง่างามของจอมมารฮุยอินผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งเป็นบิดาของเขา เมื่อครั้งที่บิดายังอยู่ เขาชื่นชมและตั้งมั่นว่าสักวันหนึ่งเขาจะกลายเป็นจอมมารที่ยิ่งใหญ่เช่นเดียวกับบิดา ทว่าความคิดนั้นกลับกลายเป็นจริงเร็วยิ่งนัก ยากที่จะทำใจจริงๆ
ในสงครามเผ่ามารฮุยอินรบกับแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าครั้งที่สอง หากเป็นเรื่องเล่าของเหล่าเทพ กองทัพมารอย่างพวกเขาคงจะเป็นตัวร้ายที่น่ากลัวมากกระมัง แต่ในความจริงแล้วใครจะรู้ดีไปกว่าทายาทจอมมารอย่างเขากันล่ะ นึกย้อนไปตั้งแต่เกิดสงครามครั้งแรก เป็นเหตุการณ์ที่บิดาของเขาคิดไม่ถึงมาก่อนด้วยซ้ำว่าจะเกิดเรื่องขึ้น ครานั้นมารดาของเขาเพิ่งจากไปอย่างไม่มีวันกลับ จอมมารฮุยอินเสียใจจนแทบสิ้นสติ กองทัพมารมีแม่ทัพก็เหมือนไม่มี ราวกับเรือที่ไร้หางเสือจะเดินหน้าต่อไปก็เซซัดตามคลื่นลมอย่างไร้ทิศทาง ข่าวลือเริ่มแพร่สะพัดไปทั่วดินแดน
จนกระทั่งเกิดข่าวลือที่น่าขันว่าจอมมารฮุยอินไร้ซึ่งอำนาจ เป็นจอมมารไร้ความสามารถและเสียสติ จากนั้นเพียงไม่นานแดนสวรรค์ก็ส่งทูตสวรรค์มาเยือนเพื่อตรวจสอบเรื่องราวให้แน่ชัด ทว่าใครจะไปรู้ แดนสวรรค์ที่เลื่องชื่อในความยุติธรรม สองทูตสวรรค์จิตใจชั่วร้ายกลับทูลเทียนจวินสร้างเรื่องใส่ร้ายเผ่ามารว่ากำลังคิดการใหญ่ก่อกบฏแก่สวรรค์เก้าชั้นฟ้า ทั้งๆ ที่ผ่านมาตลอดหลายแสนปีเผ่ามารฮุยอินต้องการเพียงแค่ดินแดนมารอันเป็นเอกเทศ ขอเพียงความสงบในดินแดนให้พี่น้องเผ่ามารได้ดำรงรักษาเผ่าพันธุ์เท่านั้น ทว่าเทียนจวินกลับเชื่อเรื่องโกหกของสองทูต ส่งกองทัพมาปราบเผ่ามารฮุยอินจนแทบสิ้นแผ่นดิน เคราะห์ดีที่จอมมารฮุยอินตั้งสติและรวบรวมพละกำลังกลับมาต่อสู้ปกป้องพี่น้องเผ่ามารไว้ได้ส่วนหนึ่ง มิเช่นนั้นป่านนี้เผ่ามารฮุยอินคงเหลือเพียงชื่อเสียแล้ว
ในสงครามครั้งแรกนั้นจบลงที่เผ่ามารของเขาอ่อนกำลังลง ไท่เซียนอี้ตี้จวินที่ครานั้นออกรบร่วมกับจตุรเทพแดนสวรรค์ได้เสนอเงื่อนไขข้อหนึ่งแก่เผ่ามาร ให้หลังจากนี้เผ่ามารจะต้องสละดินแดนหนึ่งในสามส่วน เมื่อไร้ซึ่งอาณาเขตเพื่อขยายเผ่าพันธุ์ จำนวนพี่น้องเผ่ามารก็ถูกจำกัดการเกิดใหม่ เงื่อนไขเช่นนี้ก็เพื่อป้องกันไม่ให้เผ่ามารสร้างกองทัพที่ยิ่งใหญ่ได้อีกครา
จอมมารฮุยอินเห็นแก่ความสงบสุขของพี่น้องเผ่ามาร จึงตอบรับเงื่อนไขอย่างง่ายดาย แต่แล้วความสงบสุขก็อยู่กับพวกเขาได้เพียงสามหมื่นปี เมื่อสองทูตคนเดิมทำทีมาตรวจตราเขตแดนร้างว่างเปล่าที่เผ่ามารเสียไป เขตแดนนั้นติดกับแม่น้ำฝั่งป่ายงโจว กลางดึกคืนหนึ่งจู่ๆ ก็เกิดไฟไหม้ป่าเสียหายไปกว่าครึ่ง เหล่าสัตว์น้อยใหญ่กรีดร้องวิ่งหนีตายอย่างลนลานโกลาหล พี่น้องเผ่ามารที่อาศัยอยู่ใกล้กับเขตนั้นยืนยันหนักแน่นว่าเป็นฝีมือของสองทูตสวรรค์ชั่วร้ายนั่นเป็นแน่ ทว่าใครจะเชื่อมารเช่นพวกเขา เทียนจวินแห่งแดนสวรรค์เกือบจะส่งกองทัพมาเตรียมรบอีกครา ในข้อหาเผ่ามารก่อกบฏไม่เคารพแดนสวรรค์ แต่สงครามนี้ยังไม่ทันเกิดขึ้น เพราะไท่เซียนอี้ตี้จวินเป็นคนห้ามทัพด้วยตัวเอง นับว่าจตุรเทพท่านนี้ยังพอมีความยุติธรรมอยู่บ้าง และโชคดีที่เทียนจวินยังเชื่อในคำพูดของเขาที่ว่า...
'ไฟป่าโหมรุนแรงเช่นนี้พวกท่านเห็นหรือไม่ ไอมารจากสงครามครั้งก่อนยังคงล่องลอยไม่จางหาย ตอนนี้ทั้งไอมารและควันไฟต่างเป็นพิษ เหล่าสัตว์น้อยใหญ่วิ่งหนีตายจ้าละหวั่น มิสู้พวกท่านที่เรียกตัวเองว่าเทพสวรรค์เก็บแรงมาช่วยเหลือสัตว์ที่หนีตายและดับไฟ ขจัดไอมารก่อนดีหรือไม่ อีกทั้งไฟป่าก็เกิดขึ้นโดยธรรมชาติได้ ในเมื่อไม่มีหลักฐานไหนเลยจึงคิดว่าเผ่ามารเป็นผู้ลงมือ'
ไท่เซียนอี้ตี้จวินกล่าวจบก็ลงมือทำเป็นตัวอย่าง จตุรเทพทั้งสี่ร่ายคาถาหลายกระบวนท่าเพื่อดับไฟและคุ้มกันเหล่าสัตว์ในป่าให้ปลอดภัยในที่สุด หลังจากนั้นเผ่ามารฮุยอินก็อยู่อย่างสงบสุขมาตลอดสองแสนปี
แต่ในที่สุดฟ้าดินก็ไม่เข้าข้างเผ่ามารของพวกเขาอยู่ดี สองแสนปีอันสงบสุขนั้นสั้นเหลือเกิน ในขณะที่จอมมารฮุยอินกำลังพาเขาไปจำศีลในถ้ำภายในป่ายงโจว เพื่อบำเพ็ญตบะเลื่อนขั้นเป็นจอมมารรุ่นต่อไป เหตุที่เป็นป่ายงโจวก็เพราะที่นั่นเงียบสงบและไร้ผู้คนกวนใจ เป็นดินแดนที่ไม่มีเทพหรือมารตนใดเข้าไปย่างกาย เหมาะแก่การที่ทายาทจอมมารจะอาศัยบำเพ็ญตบะเช่นนั้นแล้ว ทว่ารองแม่ทัพเผ่ามารหย่งเล่อเกิดพลาดท่าติดกับดักชั่วร้ายของใครสักคนในแดนสวรรค์ หย่งเล่อถูกทหารเทพกลุ่มหนึ่งคิดอุบายหลอกให้ตั้งกองทัพขนาดย่อมๆ ในเวลาเดียวกับที่จอมมารฮุยอินไม่อยู่ เพื่อเป็นกองกำลังเสริมช่วยกองทัพเทพสวรรค์ปราบปีศาจเต่าพันปีที่ทะเลตงไห่ หย่งเล่อเห็นว่าหากช่วยทัพสวรรค์ได้ เรื่องคลางแคลงใจระหว่างภพเทพกับเผ่ามารก็คงเลิกแล้วต่อกัน
แต่ทว่าเมื่อไปถึงทะเลตงไห่ นอกจากจะไม่มีปีศาจเต่าพันปี กลับพบเพียงร่างไร้วิญญาณของเหล่าทหารเทพนับพันชีวิตนอนนิ่งเรียงรายสุดสายตา จังหวะไม่ดีที่เทพสงครามอวี๋หลี่จวินเดินทางมาถึงพอดี หลักฐานตรงหน้ายากจะแก้ตัว
เบื้องหน้าของ อวี๋หลี่จวินคือกองทัพเผ่ามารกับร่างไร้วิญญาณของทหารเทพ เมื่อหย่งเล่อพยายามจะอธิบายก็ไร้ซึ่งน้ำหนักที่น่าเชื่อถือ ทหารเผ่ามารคนหนึ่งอาศัยจังหวะชุลมุนรีบนำข่าวร้ายมาบอกแก่จอมมารในถ้ำที่ป่ายงโจว
วินาทีนั้นจอมมารฮุยอินรีบปิดผนึกถ้ำเพื่อขังเขาที่เป็นลูกชายไว้ ในตอนนั้นเขาเจ็บปวดใจที่ถูกทิ้งไว้ในถ้ำเพียงลำพัง เขาอยากออกไปปกป้องบิดาและพี่น้องเผ่ามารอันเป็นที่รัก ทว่าตบะของบิดาเขานั้นแข็งแกร่งเกินไป เขาไม่สามารถทลายอาคมกำแพงมารหนีออกมาได้ มีเพียงทางเดียวเท่านั้นคือต้องบำเพ็ญตบะให้แข็งแกร่งแล้วทลายถ้ำออกมา
ทว่ามันก็สายเกินไป เขาพยายามบำเพ็ญตบะอย่างเข้มงวด จนกระทั่งในคืนหนึ่งจู่ๆ อาคมกำแพงมารก็สลายไป วินาทีนั้นเขาควรจะดีใจที่ในที่สุดก็จะได้ออกมาจากถ้ำที่มืดมิดและเงียบเหงานั้นสักที แต่ไม่เลย กลับกลายเป็นว่าเขานั่งทรุดลงไปร้องไห้แทบขาดใจ เสียงสะอื้นก้องกังวาลไปทั้งถ้ำ
ใครจะรู้ว่าทายาทจอมมารที่ใครต่างก็เกรงกลัว แต่ในเวลานั้นเขากลับกลายเป็นชายหนุ่มที่แสนอ่อนแอ เมื่อรู้ว่าบิดาจอมมารได้จากเขาไปตลอดกาล จิตใจของเขาจำเป็นต้องเข้มแข็งขนาดไหนกัน มารดาป่วยจากไปเมื่อสองแสนปีก่อน ส่วนบิดาก็ถูกหลอกไปเอาชีวิต เพียงได้ชื่อว่าเป็นมาร ฟ้าดินจำต้องใจร้ายกับเขาถึงเพียงนี้เชียวหรือ
"ซวิ่นเฟิง!" ท่ามกลางความเงียบภายในโถงบัลลังก์ ผู้อาวุโสท่านหนึ่งก็เดินค้ำยันด้วยไม้เท้าตรงเข้ามาหาเขา
"ท่านลุง" ซวิ่นเฟิงรีบลุกลงจากบัลลังก์แล้วเข้าไปประคองแขนท่านลุงผู้อาวุโสให้นั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งซ้ายมือของบัลลังก์
"หลานรักของข้ากลับมาแล้ว เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ซวิ่นเฟิง" ผู้อาวุโสมองซวิ่นเฟิงด้วยสายตาของความรักและคิดถึงอย่างสุดหัวใจ สองมือแห้งกร้านยกลูบไล้ทั่วใบหน้าไล่ลงตามแขนเพื่อตรวจดูว่าหลานรักของเขายังสบายดีหรือไม่
"ข้าไม่เป็นไรท่านลุง ข้าดีใจที่ท่านลุงยังเฝ้ารอข้ากลับมา" ซวิ่นเฟิงน้ำตารื้นจนขอบตาร้อนผ่าว เด็กกำพร้าเช่นเขาอย่างน้อยก็มีท่านลุงที่ยังเรียกว่าครอบครัวได้ เขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอย่างที่กลัวเลย
"ข้าดูแลพี่น้องเผ่ามารแทนเจ้าอย่างดีอย่าได้กังวลเลย" ใบหน้าผู้อาวุโสเห็นเส้นริ้วชัดขึ้นทันทีเมื่อเผยยิ้มกว้าง
"ข้าขอบคุณท่านลุง แล้วท่านพอจะเล่าให้ข้าฟังได้หรือไม่ว่าท่านพ่อข้าตายอย่างไร แล้วเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น"
"เจ้าอย่าได้กังวลเลย พ่อของเจ้าตายในสนามรบเพื่อปกป้องพี่น้องเผ่ามารอย่างมีเกียรติ สงครามครั้งนี้เราพ่ายแพ้อีกครั้ง ความสูญเสียเกิดขึ้นอย่างนับไม่ถ้วน สุดท้ายแล้วเผ่ามารของเราก็เหลือเพียงที่เจ้าเห็น ดินแดนที่เคยสงบสุขมาบัดนี้ราวกับเมืองใกล้ร้างเต็มที โชคดีที่ฟ้าดินยังมีตา ที่ให้แดนสวรรค์ถอยทัพเว้นชีวิตไม่ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ของเรา"
"ข้าเข้าใจแล้ว วันพรุ่งนี้ท่านพาข้าไปไหว้หลุมศพท่านพ่อได้หรือไม่"
"ได้ ข้าจะไปกับเจ้า ตอนนี้พ่อของเจ้าได้อยู่เคียงข้างกับแม่เจ้าแล้ว"
ดวงอาทิตย์โปรยแสงอรุณเต็มฟ้า ทิวทัศน์ในดินแดนมารเห็นได้ชัดเจนขึ้นกว่าเมื่อคืน ซวิ่นเฟิงกับผู้อาวุโสเดินเคียงข้างกันออกมาจากตำหนักฮุยอินกง เพื่อพบปะพี่น้องเหล่ามารที่ต่างพากันมาคุกเข่าทำความเคารพท่านจอมมารคนใหม่ของพวกเขาด้วยความปีติยินดี
"คารวะท่านจอมมารซวิ่นเฟิง" เสียงประสานแห่งความยินดีดังกึกก้องพร้อมๆ จากนับหมื่นชีวิต
"พวกเจ้าตามสบายเถิด ข้ากลับมาแล้ว"
"ขอท่านจอมมารมีพละกำลังแข็งแกร่ง ขอท่านจอมมารมีพละกำลังแข็งแกร่ง" เสียงประสานเพื่ออวยพรดังกึกก้องขึ้นอีกครั้ง
ซวิ่นเฟิงกวาดสายตามองไปยังเหล่าพี่น้องเผ่ามาร ทุกคนมีสีหน้าเปื้อนทุกข์อย่างยากที่จะบดบัง ความเจริญรุ่งเรืองในครั้งก่อนแทบไม่เหลือไว้ให้ดูต่างหน้า บัดนี้ดินแดนมารช่างแห้งแล้ง เต็มไปด้วยความโศกเศร้าและความลำบากยากเข็ญ
"พวกเจ้าฟังข้า จงเข้มแข็งและพวกเราจะผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปด้วยกัน ข้าจะไม่มีวันทอดทิ้งพวกเจ้า และข้าจะเร่งมือฟื้นฟูดินแดนของเราโดยเร็วอย่างแน่นอน"
ด้านหน้าป้ายหลุมศพของจอมมารฮุยอินตั้งอยู่เคียงข้างกับป้ายของฟูเหริน ภรรยารักของเขา ซวิ่นเฟิงยกจอกเหล้าคารวะบิดามารดา ผู้อาวุโสรู้ว่าภายในใจของซวิ่นเฟิงเจ็บปวดขนาดไหน ชายชรายกมือขึ้นโอบไหล่หลานชายเพื่อปลอบประโลม แม้ว่าจะไม่ได้เอ่ยวาจาใด ทั้งสองก็เข้าใจจิตใจของกันและกัน
ซวิ่นเฟิงยืนมองป้ายหลุมศพบิดา ความคิดถึงปนกับความเจ็บปวดจนเจ็บหนึบแน่นหนักไปทั้งใจ บัดนี้เขากลับมาในฐานะจอมมารผู้มีตบะมารแข็งแกร่งไม่แพ้เมื่อครั้งที่บิดายังมีชีวิต หากเขาคำนวณไม่เกินจริงไปนัก คาดว่าตบะมารของเขาน่าจะแข็งแกร่งกว่าผู้ใดที่เคยมีมาก็ไม่ผิด
ซวิ่นเฟิงให้คำมั่น เขาขอเอาตำแหน่งทายาทจอมมารเป็นเดิมพัน ชั่วชีวิตนี้เขาจะต้องได้แก้แค้นแทนบิดาและพี่น้องเผ่ามารให้สาสม และต้องรู้ให้ได้ว่าใครที่เลือดเย็นลงมือฆ่าทหารเทพเหล่านั้นแล้วมาใส่ร้ายกองทัพมารของเขา
"ท่านพ่อท่านแม่ ข้าซวิ่นเฟิงขอสาบานต่อพวกท่าน ข้าจะดูแลเผ่ามารของเราให้รุ่งเรืองสมกับที่ท่านไว้วางใจข้า และต่อให้ต้องพลิกสวรรค์เก้าชั้นฟ้า ข้าจะต้องตามหาเจ้าทูตสวรรค์จอมชั่วทั้งสองนั่นให้เจอ ข้าจะนำชีวิตพวกมันมาสังเวยชดใช้ให้ท่านแน่"


## บทที่ 7

ยอดอาชาสีดำขนมันขลับท่าทีสง่างามยืนรอผู้เป็นเจ้านายอยู่เบื้องหน้าตำหนัก องครักษ์ทั้งสองของแม่ทัพเฉิงอี้ช่วยตรวจตราความเรียบร้อยของบังเหียนให้แน่นหนาปลอดภัย
"อาอู๋ อาลิ่ว เจ้าเตรียมม้าให้ข้าเรียบร้อยแล้วหรือไม่"
"นายท่านแน่ใจหรือ ว่าจะไม่ให้พวกข้าทั้งสองติดตามไปด้วย" อาอู๋ องครักษ์แฝดพี่เอ่ยถาม
"ข้าจะเข้าไปในหมู่บ้านหลังหุบเขาดอกท้อป่า หากไปกันหลายคน ข้าเกรงว่าชาวบ้านจะตกใจ เอาไว้ให้พวกเขาคุ้นเคยกับข้าดีแล้ว ข้าจะพาพวกเจ้าไปด้วยในคราวหลัง"
สององครักษ์ฝาแฝดไม่ขัดคำสั่งผู้เป็นนาย เฉิงอี้กระโดดกุมบังเหียนแล้วควบยอดอาชาออกไปด้วยท่วงท่าสง่างาม
ทางเข้าสู่หมู่บ้านใจกลางหุบเขาดอกท้อป่า เฉิงอี้บังคับม้าให้เดินช้าลงแล้วค่อยๆ เข้าไปในหมู่บ้านด้วยท่าทีเป็นมิตร บรรดาชาวบ้านที่กำลังยุ่งอยู่กับงานบ้านงานเรือนต่างมองมาที่แม่ทัพอาภรณ์ขาวเกศาเงินที่นั่งอยู่บนหลังม้าเป็นตาเดียว
เฉิงอี้หยุดม้าลงตรงหน้าสะพานเล็กๆ ข้ามธารน้ำใสภายในหมู่บ้าน เขาผูกเชือกม้าไว้กับต้นไม้ใหญ่แล้วเดินเท้าข้ามมา หญิงสาวสองคนที่กำลังซักผ้าที่ลำธารสะกิดกันชวนมองมายังเฉิงอี้ ร่างสูงผงกศีรษะเล็กน้อยทักทายอีกฝ่ายเป็นมารยาท ก่อนจะก้าวเท้ายาวตรงมาใจกลางหมู่บ้าน แล้วถามหาเยว่ซิน
หญิงชรานางหนึ่งกำลังนั่งผ่าท่อนฟืนเห็นคนแปลกหน้าเข้ามาถามหาเสี่ยวเยว่ของพวกเขา จึงอดถามมิได้
"ท่านมาตามหาเยว่ซินใช่หรือไม่"
"ใช่ ท่านทราบหรือไม่ว่าบ้านนางอยู่ที่ใด"
"ท่านมีธุระอะไรกับนาง"
"..." เฉิงอี้ไม่เข้าใจว่าคำถามนี้เขาต้องตอบเช่นไร หากเป็นธุระส่วนตัว เขาก็ไม่จำเป็นต้องตอบผู้ใดใช่หรือไม่
"วางใจเถอะ หากท่านไม่สะดวกตอบก็ไม่เป็นไร ข้าถามตามหน้าที่ผู้เฒ่าที่ดูแลหมู่บ้านนี้ก็เท่านั้น เสี่ยวเยว่หลานสาวของข้าอยู่บ้านหลังโน้น ท่านไปหานางเถิด" หญิงชราอธิบายด้วยน้ำเสียงน่าฟัง เฉิงอี้จึงมีสีหน้าผ่อนคลายขึ้น
"ขอบคุณท่านผู้เฒ่า ข้าชื่อเฉิงอี้ เป็นแม่ทัพเพิ่งย้ายมาใหม่ เพียงแค่ต้องการคุยธุระกับนางเล็กน้อยเท่านั้น" หญิงชราโบกมือเบาๆ ว่าให้เขาเข้าไปได้ตามสบาย ที่จริงใช่ว่าเฉิงอี้จะไม่รู้จักบ้านของนางเสียเมื่อไหร่ เขามาที่นี่ตั้งแต่เยว่ซินยังเป็นเพียงเด็กหญิงตัวเล็กอยู่เลยด้วยซ้ำ แต่ถ้าหากบุ่มบ่ามเข้าไปเกรงว่าจะเป็นที่สงสัยกันพอดี
หน้าเรือนไม้ไผ่ที่คุ้นตา เฉิงอี้เคาะกระบอกไม้ไผ่ที่หน้าประตูตามมารยาท ครู่เดียวประตูบ้านก็ถูกเปิดออก สตรีสูงวัยในชุดผ้าทอสีชมพูกลีบบัวออกมาเห็นเฉิงอี้ยืนอยู่ตรงหน้า ก็แสดงสีหน้าตื่นตระหนกจนนิ่งไปอึดใจหนึ่ง
เหตุใดชายผู้นี้จึงมีใบหน้าคล้ายจตุรเทพเซียนอี้ตี้จวินเช่นนี้เล่า นางจำใบหน้างดงามหมดจดของเขาได้แม่นยำไม่ผิดแน่ นางเคยเป็นเทพธิดาดอกไม้สวรรค์ตั้งหลายแสนปี จตุรเทพผู้เลื่องชื่อทั้งสี่มีหรือที่นางจะไม่รู้จักได้
ทว่าชายตรงหน้าแม้ใบหน้าจะคล้ายเทพผู้สูงส่งจริงๆ แต่กายเนื้อกลับบ่งบอกว่าเขาเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาเท่านั้น อีกทั้งสีหน้าและแววตาของเขาในเวลานี้ก็ไม่ได้แสดงออกว่าเขาจำอดีตเทพธิดาดอกไม้สวรรค์เช่นนางได้แต่อย่างใด ดังนั้นหากนางตีตนไปก่อนไข้เกรงว่าผู้เผยพิรุธจะกลายเป็นนางเสียเอง
เฉิงอี้คิดอยู่แล้วว่าวันนี้เขาอาจจะได้พบหน้าลี่จิ่นโดยตรง และเป็นไปได้ว่าลี่จิ่นต้องจำเขาในนามไท่เซียนอี้ตี้จวินได้อย่างแน่นอน แต่กายเนื้อมนุษย์ธรรมดาที่เขาอาศัยร่างให้จิตเทพได้คงอยู่นั้นคงช่วยอำพรางและสร้างความสับสนให้นางได้มาก ดังนั้นเขาเพียงแค่ต้องแสดงละครสักฉากเพื่อยืนยันฐานะของเขาให้ชัดเจนขึ้นก็เท่านั้น
"คารวะแม่นาง ข้าชื่อเฉิงอี้ เป็นแม่ทัพของเมืองเฉียวเซียน ข้ามาตามหาเยว่ซิน นางอยู่ที่นี่หรือไม่" เฉิงอี้คารวะด้วยท่าทีนอบน้อม เอ่ยแนะนำตัวด้วยวาจาสุภาพพร้อมรอยยิ้มที่ขัดวิสัยตอนที่ยังเป็นตี้จวินอยู่มาก
ลี่จิ่นจดจ้องชายในนามเฉิงอี้อย่างประมวลความคิด ที่แท้เขาคือเซียนอี้ตี้จวินในร่างมนุษย์นามเฉิงอี้ นี่คงจะลงมาเพื่อเผชิญด่านเคราะห์ตามประสาเทพสวรรค์ผู้สูงส่งอีกแล้วกระมัง นางจำได้ดีว่าเมื่อใดที่เทพเซียนลงมาจุติยังโลกมนุษย์ กายเนื้อและจิตวิญญาณก็จะต้องเป็นมนุษย์ด้วย เช่นนี้นางจึงไม่มีความจำเป็นใดที่จะต้องหวาดกลัวเฉิงอี้ผู้นี้แล้ว อย่างไรเขาก็จำนางไม่ได้ แม้แต่ตัวเองเป็นจตุรเทพก็คงลืมไปแล้วเช่นกัน มิเช่นนั้นคงไม่ยอมคารวะให้นางด้วยท่าทีนอบน้อมได้ขนาดนี้กระมัง
"ท่านแม่ทัพมีธุระอันใดกับลูกสาวข้า"
"ข้าเคยกินซาลาเปาที่ร้านของนาง ข้าชอบรสชาตินั้นมาก จึงอยากมาขอให้นางรับทำซาลาเปาในงานเลี้ยง" ท่าทีเป็นมิตรของเฉิงอี้ ทำให้ลี่จิ่นคลายกังวลลงอย่างเห็นได้ชัด เฉิงอี้แอบนึกขบขันอยู่ในใจ หากนางรู้ว่าจิตเทพในกายเนื้อมนุษย์ของคนตรงหน้ายังคงเป็นจตุรเทพตี้จวิน นางจะยังต้อนรับเขาเช่นนี้หรือไม่ เกรงว่าจะไล่ฆ่าเอาชีวิตเขาไปเลยมากกว่า
ลี่จิ่นรู้ดีแก่ใจว่าหน้าที่ของเทพที่จุติลงมาโลกมนุษย์ก็เพื่อเผชิญเคราะห์กรรมที่แสนสาหัสตามแต่เทพบรรพกาลจะบันดาลให้ว่าเคราะห์กรรมนั้นจะหนักหนาเพียงใด หากนึกย้อนไปเมื่อครั้งที่นางทำผิดต่อสวรรค์ แม้เทียนจวินจะลงโทษนางให้มีกายเซียนเป็นอมตะ จริงอยู่ที่โลกมนุษย์ทำให้นางเผชิญเรื่องทุกข์แทบขาดใจมามากมาย ทั้งการสูญเสียคนรัก สูญเสียครอบครัวที่เลี้ยงดูนาง แต่ถึงอย่างไรก็ยังมีเรื่องดีอยู่บ้าง นั่นคือการที่นางได้ใช้กายเซียนตั้งครรภ์บุตรสาวแสนน่ารักอย่างเยว่ซิน ให้นางได้มีโอกาสเป็นมารดา ได้รับรู้ว่าการมีเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองนั้นดีอย่างไร
ดังนั้นสำหรับเฉิงอี้ผู้นี้ เกรงว่าไม่นานนักคงจะต้องเผชิญเคราะห์กรรมสักเรื่องเป็นแน่ เพื่อถือโอกาสได้ไถ่โทษต่อสวรรค์และตอบแทนเทียนจวิน เช่นนั้นนางจะช่วยดูแลมนุษย์เฉิงอี้หรือไท่เซียนอี้ตี้จวินผู้นี้ให้ผ่านด่านเคราะห์ได้อย่างราบรื่นก็แล้วกัน
"บุตรสาวของข้าไปล้างผักที่ลำธารด้านหลัง ท่านมาดื่มน้ำชานั่งรอนางในบ้านก่อนเถิด" ลี่จิ่นถอยไปหนึ่งก้าวแล้วผายมือเชิญเฉิงอี้ให้เข้าไปด้านใน
"ขอบคุณแม่นาง..."
"ข้าชื่อลี่จิ่น"
"ขอบคุณแม่นางลี่จิ่น"
"เชิญท่านนั่งก่อน"
เฉิงอี้นั่งลงที่โต๊ะสำรับอาหาร เขาเห็นชามน้ำแกงปลาแล้วอดยิ้มออกมาไม่ได้ ครั้งแรกที่เขามาหาเยว่ซิน เด็กน้อยได้ตักน้ำแกงปลาแบ่งให้เขาที่อยู่ในร่างลูกสุนัขกิน นางช่างเป็นเด็กมีน้ำใจยิ่งนัก หวังว่างานนี้นางยังคงมีน้ำใจ ไม่ปฏิเสธที่จะทำซาลาเปาไปร่วมงานเลี้ยงที่จวนของเขาเช่นกัน
"ท่านดื่มน้ำชาก่อน ชานี้ข้าเพิ่งชงก่อนท่านมาถึง ยังร้อนๆ อยู่" ลี่จิ่นรินน้ำชาให้ กลิ่นชาดอกท้อป่าจากไอร้อนช่างหอมกรุ่น
"ท่านแม่ ข้ามาแล้ว" น้ำเสียงหวานร้องบอกมาก่อนที่เจ้าตัวจะมาถึง ลี่จิ่นถึงกลับส่ายหัวเบาๆ อย่างเขินอายต่อแขกผู้มาเยือน ไยบุตรสาวของนางถึงได้เอะอะดูไม่เรียบร้อยเช่นนี้เล่า
"เจ้าวางของก่อน ท่านแม่ทัพมาพบเจ้า" เยว่ซินผงะเล็กน้อยเมื่อเข้ามาในบ้านแล้วพบว่ามีแขก ลี่จิ่นรีบเอ่ยเมื่อเห็นว่าเยว่ซินยืนนิ่ง
"ท่านแม่ทัพเฉิงมาหาข้าถึงนี่ด้วยเรื่องใด"
"นั่งก่อนสิ" กลายเป็นผู้มาเยือนต้องเชิญเจ้าของบ้านนั่งเสียแล้ว เพราะสาวน้อยดูจะตกใจจนประหม่าเมื่อเห็นเขาอยู่ที่นี่
"ท่านแม่ทัพ เช่นนั้นข้าขอตัวออกไปทำอาหารเที่ยงก่อน หากท่านไม่มีธุระ เชิญอยู่กินข้าวกับเราก่อน คุยกันตามสบาย"
"เช่นนั้นข้าขอฝากท้องกับท่านสักหนึ่งมื้อ" ลี่จิ่นยิ้มรับ นางเดินออกไปข้างนอกพร้อมวัตถุดิบสำหรับทำอาหารเต็มตะกร้า ด้านเฉิงอี้ก็หันกลับมาคุยกับเยว่ซินที่ยังนั่งเกร็งอยู่ข้างๆ
"ข้าไปหาเจ้าที่ตลาดแล้วแต่ไม่เจอ ข้าถูกใจรสชาติซาลาเปาของเจ้า ข้าจึงอยากมาขอให้เจ้าช่วยเป็นแม่ครัวในงานเลี้ยงที่จวนของข้าได้หรือไม่"
"งานเลี้ยงฉลองโอกาสใดหรือเจ้าคะ"
"องค์ไท่จื่อจะเสด็จมาเยี่ยมเมืองเฉียวเซียน" จบประโยคเยว่ซินถึงกับตาโต จะให้นางทำซาลาเปาเพื่อถวายองค์ไท่จื่อเชียวหรือ
"เอ่อ...ร้านซาลาเปาของข้าเป็นร้านเล็กๆ หากถวายองค์ไท่จื่อเช่นนั้นจะเหมาะสมหรือไม่ ข้าเกรงว่า..."
"มีอะไรไม่เหมาะสมเล่า หากเจ้าทำซาลาเปาที่ครัวในจวนของข้า นั่นย่อมหมายความว่าซาลาเปานั้นมาจากจวนข้าแล้ว หรือเจ้าคิดว่าจวนของข้าไม่เหมาะแก่การต้อนรับองค์ไท่จื่อ"
"ถ้าเช่นนั้น ข้ารับปาก ข้าจะช่วยท่าน" เยว่ซินคลายกังวลแล้วระบายยิ้มอย่างสบายใจ หากอาศัยเพียงฝีมือปรุงรสของนางก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร มีโอกาสได้ถวายงานรับใช้องค์ไท่จื่อทั้งที นางจะพลาดได้อย่างไรเล่า
"แต่ข้ามีอีกเงื่อนไขเล็กน้อย"
"เงื่อนไขอะไรเจ้าคะ"
"มีเวลาหนึ่งเดือนเพื่อเตรียมงานเลี้ยงต้อนรับองค์ไท่จื่อ ข้าไม่อยากให้มีเรื่องผิดพลาด ดังนั้นทุกคนจะต้องไปฝึกงานในจวนของข้าจนกว่างานจะจบ เจ้าทำได้หรือไม่"
"ฝึกงานหนึ่งเดือนเลยหรือเจ้าคะ นั่นหมายความว่าข้าจะต้องหยุดขายของใช่หรือไม่" สีหน้าของเยว่ซินดูเป็นกังวล เฉิงอี้จึงรีบกล่าวให้นางสบายใจว่า
"ตลอดหนึ่งเดือนที่ฝึกงาน ข้ามีค่าแรงให้เจ้าด้วย เจ้าไม่ต้องกังวลหากจะต้องหยุดขายของ"
"ถ้าเช่นนั้นข้ากับท่านแม่ก็ไม่มีปัญหาเจ้าค่ะ ข้าทำได้" เฉิงอี้ยิ้มกว้างเมื่อแผนการของเขาสำเร็จไปขั้นหนึ่งแล้ว
ภายในหนึ่งเดือนข้างหน้า เยว่ซินจะต้องไปพักอยู่ที่จวนของเขาโดยปราศจากสายตาของลี่จิ่น เขาจะอาศัยความใกล้ชิดนี้หาทางช่วยปลดผนึกจิตเทพของนางให้ได้ หรืออย่างน้อยเขาอาจจะได้โอกาสคิดหาวิธีใดขึ้นมาได้บ้างก็ยังดี
ยามเฉิน (*ช่วงเวลาเจ็ดโมงถึงเก้าโมงเช้า) เสียงรถม้ามาหยุดอยู่หน้าทางเข้าหมู่บ้านตามเวลาที่เฉิงอี้ได้ทำการนัดหมายกับเยว่ซินไว้เมื่อวานนี้ เยว่ซินเองก็ตรงต่อเวลา นางยืนถือห่อผ้ามารอรถม้าก่อนจะมาถึงราวๆ ครึ่งชั่วยามแล้ว
"แม่นางเยว่ซิน ข้ามารับท่านตามคำสั่งของท่านแม่ทัพเฉิงอี้ เชิญท่านขึ้นรถม้า" อาอู๋กล่าวอย่างนอบน้อมจนเยว่ซินทำตัวไม่ถูก ตั้งแต่เกิดมานางมิเคยถูกปรนนิบัติราวกับนายหญิงเช่นนี้มาก่อน อาลิ่วเองก็ไม่รอช้า รีบยกบันไดมาวางให้เยว่ซินก้าวขึ้นรถม้า เยว่ซินมององครักษ์ทั้งสองอย่างเกร็งๆ อาอู๋เห็นเช่นนั้นก็อดยิ้มอย่างเอ็นดูสาวน้อยตรงหน้าไม่ได้
"แม่นางเยว่ซินทำตัวตามสบายเถิด ข้าทั้งสองเป็นองครักษ์คนสนิทของท่านแม่ทัพ ท่านวางใจได้" อาอู๋เอ่ยยิ้มๆ หวังให้เยว่ซินคลายกังวล ร่างบางจึงก้าวขึ้นไปนั่งบนรถอย่างวางใจ อาลิ่วยกบันไดไปเก็บไว้ด้านหลัง ก่อนจะขึ้นม้าเคียงคู่กับพี่ชายแล้วควบม้าออกรถตรงกลับไปยังจวนท่านแม่ทัพ
"หยุด" เสียงสององครักษ์ฝาแฝดออกคำสั่งม้าสีดำทั้งสองให้หยุดเดิน เมื่อมาถึงหน้าจวนท่านแม่ทัพแล้ว เยว่ซินรู้สึกว่ารถม้าจอดสนิท ฝ่ามือเรียวบางดันผ้าม่านสีขาวให้เปิดออก สายตามองออกมาเห็นท่านแม่ทัพยืนรออยู่ด้านล่างแล้ว
สายตาของเยว่ซินสบตากับเจ้าของร่างสูงสง่าในอาภรณ์ขาวมวยผมเกศาเงินปักปิ่นไม้กฤษณาช่างดูดีราวกับรูปปั้นเทพสวรรค์ แสงแดดอ่อนๆ ยามเฉินสาดแสงเข้ากับใบหน้าเข้ารูปนั้นยิ่งดูงดงาม ใจของหญิงสาวภายในร่างบางจู่ๆ ก็เต้นไร้จังหวะอย่างเกินควบคุม ใบหน้าเล็กเริ่มปรากฏสีแดงระเรื่อที่สองข้างแก้มถึงใบหูจนรู้สึกอุ่นร้อน
"แม่นางเยว่ซิน...แม่นางเยว่ซิน" อาลิ่วที่วางบันไดรอมาอึดใจหนึ่งเห็นว่าเยว่ซินไม่ลงจากรถม้าเสียทีจึงเอ่ยเรียก เยว่ซินรู้สึกตัวสะดุ้งเล็กน้อย รีบหยิบห่อผ้าแล้วลงจากรถม้าอย่างเคอะเขิน แต่เพราะรู้สึกประหม่าอยู่มากทำให้ก้าวเท้าพลาดในขั้นที่สอง ร่างบางเซเพราะข้อเท้าพลิกจนเผลอร้องอย่างตกใจเมื่อจะล้มลง
แต่เพราะนางอยู่ในสายตาของเฉิงอี้ตลอดเวลา อ้อมแขนแข็งแกร่งของเขาคว้ารับร่างเล็กได้ทันในแขนเดียว เขาตวัดเอวบางเข้ามาประชิดตัวจนใบหน้าแดงระเรื่อของนางชนเข้าที่หน้าอกหนาแนบแน่น อาอู๋กับอาลิ่วสองแฝดที่รู้งานจึงรีบหันหลังหนีไม่มองฉากนั้นเพื่อให้เกียรติเยว่ซิน
"เจ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่" เสียงนุ่มกระซิบถามที่ข้างหู ร่างบางยังคงยืนนิ่งในอ้อมกอด เยว่ซินค่อยๆ เงยหน้าจากแผ่นอกหนา จนปลายจมูกแทบจะประชิดกับใบหน้าของเขาที่โน้มลงมา
"ข้าไม่เจ็บเจ้าค่ะ" เยว่ซินรีบผละตัวออกห่างจากเฉิงอี้แล้วก้มหน้างุดอย่างทำตัวไม่ถูก ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยได้เข้าใกล้ชายใดขนาดนี้มาก่อน นาทีนี้หัวใจจะหลุดออกมาเต้นข้างนอกอยู่แล้ว
"ดี เช่นนั้นข้าจะพาเจ้าไปที่ห้องพักก่อน" เฉิงอี้รู้ว่าเยว่ซินกำลังเขินอาย ท่าทีประหม่าจนตัวสั่นและใบหน้าที่แดงระเรื่อนั้นทำให้เขาอดยิ้มขำไม่ได้ ท่าทีของนางตอนนี้ดูน่ารักดีเหลือเกิน
เฉิงอี้เดินนำหน้าเยว่ซินอยู่สองสามก้าว เขาพานางไปยังห้องพักรับรองที่สั่งให้สาวรับใช้ในจวนจัดรอไว้แล้ว เมื่อมาถึงสาวรับใช้ที่ยืนรออยู่ก็เปิดประตูห้องพักให้ทั้งสองคนเข้ามาด้านใน เยว่ซินก้าวเท้าตามเฉิงอี้เข้ามาอย่างช้าๆ พลางมองไปรอบๆ ห้องก็ตกตะลึง ห้องนี้โอ่อ่าใหญ่โตเหลือเกิน เตียงนอนและโต๊ะทำงานก็สวยและใหญ่โตจนไม่กล้าเดาราคา ม่านไม้กั้นห้องเป็นลายสลักรูปดอกไม้งดงามเข้ากับกำยานกลิ่นไม้กฤษณาหอมระเหยอบอวลไปทั่วทั้งห้อง
"เจ้าชอบห้องนี้หรือไม่" เฉิงอี้มองนาง เห็นนางนิ่งงันดูท่าจะยังประหม่าอยู่ไม่น้อย
"ห้องนี้ใหญ่เกินไปแล้วเจ้าค่ะ ท่านให้ข้าอยู่ห้องเล็กกว่านี้ก็ได้นะเจ้าคะ" เยว่ซินเกิดรู้สึกขึ้นมาว่าเฉิงอี้ดูแลนางดีเกินไปแล้ว มาทำงานได้รับเบี้ยเลี้ยงจำนวนหนึ่งนางก็พอใจ เมื่อเห็นห้องพักเช่นนี้จึงเกรงใจท่านแม่ทัพอยู่มาก
"เจ้าอยู่ให้สบายเถิด จะได้มีแรงทำงานให้ข้า ไม่ว่าอย่างไร เจ้าต้องทำงานให้ข้าอย่างสมน้ำสมเนื้ออยู่แล้ว" เยว่ซินเข้าใจที่เฉิงอี้พูดจึงพยักหน้ารับ
"เช่นนั้นข้าเก็บของก่อนได้หรือไม่" เฉิงอี้มองห่อผ้าในอ้อมกอดของเยว่ซิน จึงถอยตัวหลบให้เยว่ซินเดินเข้าไป แล้วขอตัวออกมา
"เจ้าพักผ่อนเถิด ยามเว่ย  (*ช่วงเวลาบ่ายโมงถึงบ่ายสามโมง) ข้าจะมาพาเจ้าไปเดินดูรอบๆ"
"เจ้าค่ะ" เยว่ซินโค้งศีรษะเล็กน้อยแล้วเดินมาปิดประตูเมื่อเฉิงอี้เดินออกไปแล้ว
เยว่ซินค่อยๆ เดินดูไปรอบๆ ห้อง มือบางสัมผัสสิ่งของที่ตกแต่งในห้องอย่างตื่นตาเพราะไม่เคยเห็นมาก่อน ร่างบางทิ้งตัวลงบนเตียงไม้สักทอง ความนุ่มของฟูกที่นอนทำเอาอ้าปากค้าง หนึ่งเดือนต่อจากนี้นางกินนอนสบายแน่ จวนท่านแม่ทัพนี่ช่างหรูหราเหลือเกิน ไม่อยากจะจินตนาการถึงพระราชวังขององค์ไท่จื่อเลย คงจะสวยงามยิ่งกว่านี้ราวกับแดนสวรรค์เลยกระมัง
เมื่อยามเว่ยมาถึง เสียงสาวรับใช้หน้าห้องของเยว่ซินได้ร้องบอกว่าท่านแม่ทัพมารับนางตามนัดแล้ว เยว่ซินที่เตรียมตัวรออยู่ก่อนจึงรีบวิ่งไปเปิดประตูเสียเอง สาวรับใช้หน้าห้องที่กำลังจะเปิดประตูให้ถึงกับเสียหลักไปจังหวะหนึ่ง
"แม่นางข้าขอโทษ" เยว่ซินรู้ว่าตัวเองน่าจะทำผิดไปเสียแล้ว เมื่อเห็นว่าสาวรับใช้เกือบจะล้มเพราะนาง
"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะนายหญิง"
"ไม่นะ เจ้าเรียกข้าว่าเยว่ซินเถิด ข้าเองก็มาทำงานให้ท่านแม่ทัพเช่นเดียวกับเจ้า" เยว่ซินจับมือทั้งสองของสาวรับใช้มากุมไว้อย่างเป็นมิตร
"เอ่อ..." สาวรับใช้เห็นเฉิงอี้ยืนมองอยู่จนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก สีหน้าสับสน
"เจ้าทำตามที่นางบอกเถิด" เฉิงอี้เอ็นดูทั้งสองนางที่ยืนประหม่าพอกันอยู่ตรงหน้าเขา
"เจ้าค่ะ เช่นนั้นนายหญิง เอ้ย แม่นางเยว่ซินเรียกข้าว่าหลินหลินนะเจ้าคะ"
"ได้ เช่นนั้นหลินหลิน ข้าขอเป็นเพื่อนกับเจ้าได้หรือไม่ ข้าต้องอยู่ที่นี่ตั้งหนึ่งเดือน เจ้าจะได้คอยอยู่เป็นเพื่อนข้า"
"เอ่อ..." หลินหลินลอบปรายตามองเฉิงอี้ เขายืนอมยิ้มพยักหน้า หลินหลินจึงพยักหน้าตามเขา "ได้เจ้าค่ะ"
"ขอบใจนะหลินหลิน เช่นนั้นข้าขอตัวไปกับท่านแม่ทัพเฉิงก่อนนะ" เยว่ซินยิ้มร่าเริงเมื่อได้เพื่อนใหม่วัยใกล้ๆ กัน ก่อนจะเดินตามเฉิงอี้ออกมา
"ท่านแม่ทัพเฉิง แล้วห้องนอนของท่านอยู่ที่ใดหรือเจ้าคะ ห้องของท่านคงจะใหญ่โตกว่าห้องรับรองแขกของข้ามากแน่ๆ" เฉิงอี้ก้มมองเยว่ซินที่เดินอารมณ์ดีอยู่ข้างๆ นางดูไม่ประหม่าแล้ว คงเพราะเบาใจที่มีเพื่อนอย่างหลินหลินแล้วทั้งคน
"ไม่ใหญ่กว่า ขนาดเท่ากัน อยู่ข้างๆ ห้องเจ้า" เฉิงอี้พูดอย่างไม่คิดอะไร แต่เยว่ซินกลับตกใจขึ้นมาอีกรอบ
"อยู่ข้างห้องข้า!" เฉิงอี้ขมวดคิ้วกับเสียงที่ดังกว่าปกติเล็กน้อยของเยว่ซิน
"อืม เจ้าตกใจอะไรกัน"
"ข้า..." เยว่ซินสีหน้าซับซ้อนอย่างบอกไม่ถูก นางคิดว่าเขาจะอยู่ในจวนหลังอื่นสักหลังที่น่าจะใหญ่กว่า หรืออยู่ด้านในเข้าไปอีกสักหน่อย ไม่คิดว่าจะอยู่ข้างห้องกัน รู้สึกแปลกๆ อยู่ไม่น้อยเลย
"รู้สึกไม่ปลอดภัยที่อยู่ข้างห้องข้าใช่หรือไม่" เฉิงอี้คาดเดา
"ไม่ๆ ข้ารู้สึกปลอดภัยที่อยู่ใกล้ท่าน" เพราะกลัวอีกฝ่ายเข้าใจผิด คำตอบที่นึกไม่ออกมาก่อนแต่ปากกลับพูดออกมาอย่างง่ายดาย ทำเอาเฉิงอี้ยิ้มออกเมื่อได้ยินอย่างนั้น
"หนึ่งเดือนต่อจากนี้ ข้าจะดูแลเจ้าเอง" น้ำเสียงอบอุ่นของเฉิงอี้ทำเอาเยว่ซินรู้สึกดีอย่างประหลาด นางเงยหน้าสบตาเฉิงอี้แล้วยิ้มให้เขาอย่างวางใจ
ไม่นานนักทั้งสองก็เดินมาถึงห้องครัวหลังใหญ่ ข้ารับใช้ทั้งชายหญิงราวๆ หกคนหันมาคารวะเจ้าของจวนที่เพิ่งเดินเข้ามาถึง ก่อนจะแยกย้ายไปทำงานของตนเองต่อ ข้ารับใช้ผู้ชายกำลังช่วยตักน้ำเติมในโอ่งดินเผา ส่วนข้ารับใช้ผู้หญิงก็จัดแจงเตรียมอาหาร บ้างก็กำลังทำความสะอาดเครื่องใช้ในครัว
เยว่ซินมองทุกคนทำงานในกระบวนการที่ไม่เคยเห็น ปกตินางอาศัยอยู่กับท่านแม่ ทุกอย่างดำเนินการไปอย่างเรียบง่าย ไม่มีวิธีที่ยุ่งยากซับซ้อนเช่นที่นางกำลังยืนดูอยู่ในตอนนี้ นางเห็นสาวรับใช้กำลังต้มจานชามช้อนและตะเกียบไม้ด้วยน้ำเดือดในกระทะใบใหญ่ เห็นบางคนกำลังแกะสลักฟักทองและแตงกวา เห็นบางคนกำลังกวนน้ำและกรองน้ำใสออกจากตะกอนก้นอ่าง ทุกสิ่งดูซับซ้อนยิ่งนัก งานในครัวที่นางเคยทำตอนอยู่กับท่านแม่ ดูท่าจะใช้ไม่ได้กับที่นี่เป็นแน่ เยว่ซินเข้าใจแล้วว่าทำไมเฉิงอี้ถึงได้ให้นางมาฝึกงานนานถึงหนึ่งเดือน นั่นเพราะสาวชาวบ้านแบบนาง ถ้าให้ทำครัวตามประสาชาวบ้านเช่นที่นางเคยทำมาทั้งชีวิตถวายองค์ไท่จื่อ เกรงว่าชาตินี้จะรักษาคอเล็กๆ ไว้บนบ่าได้ไม่ทันถึงแก่เฒ่าแล้วกระมัง


## บทที่ 8

ช่วงยามเย็นเป็นเวลาที่ท้องฟ้าถูกระบายด้วยแสงสีทอง ดวงอาทิตย์ลอยต่ำลงจนใกล้จะลาลับขอบฟ้า ผ่านมาสองวันแล้วที่เยว่ซินฝึกงานในห้องครัว นางฉลาดเรียนรู้งานไวจนใครๆ ต่างเอ่ยชม หลินหลินเองก็ได้รับหน้าที่พี่เลี้ยงประกบเป็นสหายสนิทอยู่เคียงข้างเยว่ซินตามคำสั่งของเฉิงอี้ ทำให้เยว่ซินอุ่นใจและปรับตัวเข้ากับทุกคนได้เป็นอย่างดี อีกทั้งความมีน้ำใจและความสดใสอารมณ์ดีของเยว่ซินทำให้ทุกคนเอ็นดูนางยิ่งนัก งานครัวที่ซ้ำเดิมก็ดูจะมีสีสันขึ้นมาจนครึกครื้นกว่าแต่ก่อน
"นายท่าน แม่นางเยว่ซินนี่ช่างเฉลียวฉลาดจริงๆ มาเพียงแค่สองวัน ก็เข้าใจลำดับงานครัวของจวนเราทั้งหมดแล้ว" อาลิ่วเอ่ยชมกับเฉิงอี้ที่มายืนดูเยว่ซินอยู่ไกลๆ
"นางฉลาดมาตั้งแต่เด็ก" เฉิงอี้พูดออกมาอย่างลืมตัว อาอู๋กับอาลิ่วที่อยู่ข้างๆ ได้ยินอย่างนั้นก็แปลกใจ
"นายท่านรู้ได้อย่างไรกัน" อาอู๋คิดจนคิ้วขมวด นายท่านของเขาเพิ่งย้ายมาเมืองเฉียวเซียนยังไม่ถึงเดือน จะรู้จักแม่นางเยว่ซินตั้งแต่เด็กๆ ได้อย่างไร
"ข้าเดาน่ะ" เฉิงอี้ตอบอย่างขอไปที ก่อนจะเดินตรงเข้าไปยังห้องครัวเพื่อตัดบทสนทนา
"คารวะนายท่าน" สาวรับใช้สองคนที่หันมาเจอเฉิงอี้เดินเข้ามาในครัวรีบกล่าวคำนับ เยว่ซินที่กำลังหัดแกะสลักแตงกวารีบวางมีดเพื่อยืนคำนับเขาเช่นกัน
"ท่านแม่ทัพเฉิง ท่านมาได้อย่างไร" เยว่ซินเอ่ยถามไป มือก็ถูเช็ดผ้ากันเปื้อนไปด้วย
"เย็นมากแล้ว วันนี้เจ้าพักงานก่อนเถิด ข้าจะพาเจ้าไปที่หนึ่ง" เฉิงอี้คว้าข้อมือบางให้เดินตามออกมา โดยไม่รอให้เยว่ซินได้เอ่ยอะไร อาอู๋กับอาลิ่วเองก็หมุนตัวเดินตามออกมาแทบไม่ทัน
"ท่านจะพาข้าไปที่ใด ทำไมรีบร้อนนัก ข้าก้าวขาไม่ทันท่านแล้ว" เยว่ซินบ่นตามหลัง เฉิงอี้นึกได้ว่าอีกฝ่ายตัวเล็กนัก จึงเดินช้าลงจนเยว่ซินเดินตามทันมาอยู่ข้างๆ โดยที่เขายังจับข้อมือนางอยู่
"ข้าจะพาเจ้าไปกินข้าวเย็น" จบประโยคก็เดินมาถึงรถม้าแล้ว อาลิ่วกำลังจะไปยกบันไดมาวาง แต่เฉิงอี้ไม่รอช้า เขาหันมาอุ้มเยว่ซินขึ้นรถม้าเสียเอง อาอู๋รีบหันไปส่งสายตาให้อาลิ่วรีบเก็บบันไดกลับที่เดิม เยว่ซินที่ถูกอุ้มขึ้นมาต่อหน้าองครักษ์ทั้งสองก็เขินจนรีบเปิดม่านเข้าไปนั่งหลบสายตาอยู่ด้านใน อาอู๋กับอาลิ่วมองตากันอย่างรู้ใจ ก่อนจะปรายตามามองเฉิงอี้อย่างรู้ทัน
"ออกรถ" เฉิงอี้ทำทีออกคำสั่งเสียงเข้ม ปรับสีหน้าขรึมแล้วรีบเข้าไปนั่งในรถม้าเพื่อเลี่ยงสายตาจับผิดจากองครักษ์คนสนิททั้งสอง
ภายในรถม้าเยว่ซินนั่งรออยู่ด้านขวามือ เฉิงอี้เข้ามาเห็นจึงส่งสายตาให้ย้ายไปนั่งตรงกลางแทน
"ที่นั่งของท่าน เชิญท่านนั่งเถอะ ข้านั่งตรงนี้ก็สบายดีแล้ว" เยว่ซินแม้จะไม่เคยนั่งรถม้ามาก่อน แต่นางก็เข้าใจได้เมื่อสังเกตเห็นที่นั่งภายในรถม้าว่าเบาะนั่งตรงกลางที่หรูหรานั้นต้องเป็นตำแหน่งที่นั่งของใคร เยว่ซินจึงนั่งเบาะด้านข้างที่เล็กกว่ามาตั้งแต่ครั้งแรกนั้นแล้ว
"เจ้าไปนั่งด้านในปลอดภัยกว่า ข้าเป็นผู้ชาย ข้านั่งตรงนี้เอง" เยว่ซินยากจะปฏิเสธ จึงย้ายไปนั่งด้านในตามคำสั่งของเฉิงอี้
ไม่นานนักรถม้าก็มาหยุดอยู่หน้าร้านอาหารขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ภายนอกตกแต่งด้วยโคมไฟสีแดงห้อยระย้าสว่างไสว ผู้คนเดินผ่านเข้าออกมากหน้าหลายตาดูที่นี่คึกคักยิ่งนัก
เฉิงอี้ลงจากรถม้ามายืนรอเยว่ซิน อาลิ่วกำลังจะเดินไปยกบันไดตามความเคยชินแต่ถูกอาอู๋ดึงแขนเสื้อห้ามไว้เสียก่อน เยว่ซินเดินออกมาไม่เห็นบันไดจึงหันไปมองอาลิ่วอย่างขอความช่วยเหลือ ทว่าอาอู๋กับอาลิ่วแกล้งไม่สบตา แสร้งทำเป็นจับม้านิ่ง เฉิงอี้ที่ยืนรออยู่แล้วจึงเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเยว่ซินแล้วดึงร่างบางโน้มลงมาก่อนจะรวบรัดท่อนแขนแข็งแรงอุ้มเยว่ซินลงมาจากรถม้า โดยที่อาอู๋กับอาลิ่วยืนหันหลังให้อย่างรู้งาน
"ข้าลงบันไดก็ได้ ท่านไม่ต้องอุ้มข้า"
"รถม้าของข้าไม่มีบันได" เฉิงอี้ตอบหน้านิ่ง
"มีสิ ตอนแรกที่ข้านั่งอาลิ่วยังยกมาให้ข้าอยู่เลย" เยว่ซินหันไปมองอาลิ่วอีกครั้ง แต่อาลิ่วรู้ทันหันหนีไปอีกทาง
"ต่อไปนี้ไม่มีแล้ว" เฉิงอี้พูดนิ่งๆ เยว่ซินถึงกับพูดไม่ออก อาอู๋กับอาลิ่วลอบสบตากันเองยิ้มๆ
หากเป็นเช่นนี้เวลานางต้องขึ้นรถม้าจะต้องถูกอุ้มขึ้นลงแบบนี้ตลอดไปแล้วใช่หรือไม่ คิดอยู่ในหัวจนเห็นภาพตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของเฉิงอี้ซ้ำไปซ้ำมา เยว่ซินก็เขินอายจนรู้สึกได้ว่าแก้มเริ่มร้อนระเรื่อคล้ายจะเป็นไข้ขึ้นมาอีกแล้ว
ภายในร้านอาหารขนาดใหญ่มีสองชั้น เฉิงอี้พาเยว่ซินมานั่งที่ชั้นสอง ซึ่งอาอู๋กับอาลิ่วได้เดินตามมาด้านหลังและนั่งโต๊ะข้างๆ กัน เมื่อมองลงไปด้านล่างตรงกลางโถงจะเป็นเวทีแสดงของนางระบำและนักเล่านิทานที่จะขึ้นแสดงสลับกัน
เฉิงอี้สั่งอาหารไปแปดเก้าอย่าง ระหว่างนั่งรออาหารมาเยว่ซินก็หันไปชมการแสดงของนางระบำอย่างสนุกสนาน นางไม่เคยเข้ามาในตัวเมืองเฉียวเซียนมาก่อน ไม่เคยได้ชมการแสดงของนางระบำ และไม่เคยมานั่งร้านอาหารใหญ่โตเช่นนี้ด้วย
"ท่านแม่ทัพ เหตุใดจึงพาข้ามาเลี้ยงข้าวที่นี่หรือเจ้าคะ" เยว่ซินหันมาถามเมื่อการแสดงของนางระบำจบลง
"ข้าอยากให้เจ้ามาลองกินอาหาร เผื่อจะมีอาหารที่เจ้าอยากทำถวายไท่จื่อเพิ่ม" เฉิงอี้ปรับน้ำเสียงเป็นจริงจัง ทั้งๆ ที่ในใจเพียงต้องการพาเยว่ซินมาเที่ยวเล่นเท่านั้นเอง แต่หากเขาบอกความจริงกับนาง นางคงเกรงใจจนหมดสนุก ดังนั้นเขาจึงอ้างว่ามาทำงานส่วนหนึ่ง เยว่ซินจะได้ไม่กังวล
"เช่นนี้เอง วางใจเถอะ ข้าจะพยายามจำสูตรอาหารไปให้เยอะๆ อย่างน้อยในหนึ่งเดือนนี้ท่านอยากกินอะไร ข้าจะทำให้ท่านเอง ไม่ต้องเสียเงินมากินแพงๆ ถึงที่นี่ดีหรือไม่"
"ดี เช่นนั้นเจ้าต้องกินเยอะๆ จะได้จำสูตรอาหารไปทำให้ข้ากินที่จวนได้" เฉิงอี้พูดบทไปตามน้ำอย่างเอ็นดู
เวลาผ่านไปสักพักอาหารก็ทยอยมาจัดวางจนเต็มโต๊ะ เยว่ซินไม่เคยได้กินอาหารหน้าตาแบบนี้มาก่อน เฉิงอี้จับตะเกียบคีบเกี๊ยวหมูกับซาลาเปาไส้เม็ดบัวใส่จานให้เยว่ซิน เยว่ซินมองอาหารในจานตนก็เงยหน้าไปสบตาเฉิงอี้หงอยๆ
"ท่านแม่ทัพเฉิง ข้าเอียนซาลาเปาแล้ว ทำไมท่านไม่คีบขาหมูให้ข้าบ้าง" เยว่ซินงอแงตามประสา นางเป็นแม่ค้าขายซาลาเปาเขาลืมแล้วหรืออย่างไร เฉิงอี้ยิ้มขบขันก่อนจะคีบซาลาเปากลับมาในจานตัวเอง แล้วคีบขาหมูให้นางแทน
"อร่อยไหม" เฉิงอี้ถามเมื่อเยว่ซินคีบขาหมูเข้าปากเคี้ยวจนแก้มตุ่ย เยว่ซินพยักหน้ารัวพร้อมอมยิ้มจนตาหยี อาหารที่นี่ช่างอร่อยถูกปากไม่ผิดหวัง
ระหว่างที่ทั้งสี่กำลังเพลิดเพลินกับอาหารตรงหน้าอยู่นั้น เสียงปรบมือจากแขกเหรื่อในร้านก็ดังขึ้น เยว่ซิน เฉิงอี้ อาอู๋และอาลิ่วจึงหันไปมองตามปลายสายตาของทุกคน
บนเวทีปรากฏร่างสูงสง่าของบุรุษหนุ่มผู้หนึ่ง เขาถือม้วนอักษรมาสองสามม้วนในมือและนั่งลงที่โต๊ะกลางเวที เฉิงอี้เห็นท่าทางแบบนั้นก็เดาได้ไม่ยาก บุรุษท่านนี้คงจะเป็นนักเล่านิทานกระมัง และด้วยใบหน้างดงามของเขา สาวๆ แขกเหรื่อในร้านต่างรุมจ้องไปที่เขาจนตาเป็นประกาย
"คารวะทุกท่าน ข้านามว่าซวิ่นเฟิง วันนี้ข้าจะมาเล่านิทานให้พวกท่านฟัง เป็นเรื่องเกี่ยวกับสงครามระหว่างเผ่ามารและแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแปดทิศสี่สมุทร พวกท่านอยากฟังหรือไม่" ซวิ่นเฟิง จอมมารที่แปลงกายมาในร่างมนุษย์ประกาศเกริ่นเสียงดัง เฉิงอี้ราวกับถูกหัวข้อนิทานนั้นสะกดใจให้อยากฟัง ช่างน่าสนใจยิ่งนัก เขาอยากรู้จริงๆ ว่ามนุษย์จะมีเรื่องเล่าพูดถึงเหล่าเทพแดนสวรรค์เช่นเขาอย่างไรบ้าง แล้วเผ่ามารในเรื่องเล่าของมนุษย์จะร้ายกาจเท่าเรื่องเล่าในแดนสวรรค์หรือไม่
"ดีๆ ท่านเล่าเลย พวกข้าอยากฟัง" เสียงตอบรับฮือฮาจากบรรดาแขกเหรื่อในร้านโห่ร้องบอกอย่างตื่นเต้น
"เอาล่ะๆ พวกท่านช่วยเงียบเสียง ข้าจะเริ่มเล่าเดี๋ยวนี้แล้วดีหรือไม่..." ซวิ่งเฟิงยกสองมือเป็นสัญญาณเพื่อหยุดเสียงของทุกคน ก่อนจะเริ่มเปิดม้วนอักษรนิทาน เขากระแอมในลำคอสองสามที แล้วเริ่มต้นเล่าว่า... "เมื่อสองแสนปีก่อน ดินแดนเผ่ามารอันสงบสุขเกิดเรื่องเศร้า เมื่อฟูเหรินผู้เป็นที่รักของจอมมารฮุยอินได้จากไป จอมมารผู้ยิ่งใหญ่เสียใจจนตั้งสติไม่อยู่ จนเกิดข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วทุกดินแดน ว่าจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ใกล้จะสูญเสียความสามารถในการรักษาอำนาจแล้ว ต่อมาแดนสวรรค์ได้ส่งทูตสวรรค์สองคนมายังดินแดนแห่งเผ่ามารเพื่อสืบข่าวให้แน่ชัด แต่เมื่อสองทูตสวรรค์นั้นเห็นจอมมารฮุยอินอ่อนแอลง สองทูตสวรรค์จิตใจชั่วร้ายจึงถือโอกาสกลับไปทูลเทียนจวิน สร้างเรื่องใส่ร้ายเผ่ามารว่ากำลังคิดการใหญ่ก่อกบฏแก่สวรรค์เก้าชั้นฟ้า ทั้งๆ ที่ผ่านมาตลอดหลายแสนปีเผ่ามารฮุยอินต้องการเพียงความสงบในดินแดนให้พี่น้องเผ่ามารได้ดำรงรักษาเผ่าพันธุ์เท่านั้น ทว่าเทียนจวินกลับเชื่อเรื่องโกหกของสองทูต ส่งกองทัพมาปราบเผ่ามารฮุยอินจนแทบสิ้นแผ่นดิน..."
เรื่องเล่านิทานวรรคแรกของซวิ่นเฟิง นักเล่านิทานหนุ่มนั้นสะกดใจให้ทุกคนในร้านตั้งใจฟังอย่างเคลิบเคลิ้มด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกน่าฟัง แต่เฉิงอี้กลับไม่รู้สึกเช่นนั้น เรื่องเล่าของบุรุษหนุ่มคนนี้ช่างต่างจากเรื่องเล่าในแดนสวรรค์ของเขาลิบลับ เหตุใดเรื่องเล่าในโลกมนุษย์ เผ่ามารจึงได้น่าสงสารเยี่ยงนี้
"...เคราะห์ดีที่ไท่เซียนอี้ตี้จวินเข้ามาช่วยไว้ได้ทัน ตี้จวินเสนอให้สงบศึกแลกกับดินแดนเผ่ามารหนึ่งในสามส่วน คือดินแดนที่ติดกับป่ายงโจว เพื่อลดอาณาจักรของเผ่ามารไม่ให้ยิ่งใหญ่เท่าแดนสวรรค์ จอมมารฮุยอินเห็นแก่พี่น้องเผ่ามารจึงยอมทำตามข้อเสนอ แต่แล้วความสงบสุขก็อยู่กับพวกเขาได้เพียงสามหมื่นปี เมื่อสองทูตคนเดิมทำทีมาตรวจตราเขตแดนร้างว่างเปล่าที่เผ่ามารเสียไป กลางดึกคืนหนึ่งจู่ๆ ก็เกิดไฟไหม้ป่าเสียหายไปกว่าครึ่ง เหล่าสัตว์น้อยใหญ่กรีดร้องวิ่งหนีตาย เผ่ามารยืนยันหนักแน่นว่าเป็นฝีมือของสองทูตสวรรค์ชั่วร้ายนั่นเป็นแน่ ทว่าใครจะเชื่อพวกมารกันเล่า เทียนจวินแห่งแดนสวรรค์เกือบจะส่งกองทัพมาเตรียมรบอีกครา ในข้อหาเผ่ามารก่อกบฏไม่เคารพแดนสวรรค์ แต่สงครามนั้นยังไม่ทันเกิดขึ้น เพราะไท่เซียนอี้ตี้จวินเป็นคนห้ามทัพด้วยตัวเองอีกครั้ง..."
เฉิงอี้ขมวดคิ้วครุ่นคิด เป็นเขาเองที่ห้ามทัพในครานั้นเพราะสงสารเหล่าสัตว์ป่าที่กำลังหนีตาย เหล่าเทพควรเห็นแก่สรรพชีวิต จำเป็นต้องช่วยเหลือเหล่าสัตว์ผู้อ่อนแอนั้นก่อน หาใช่เวลามาสู้รบกัน นับเป็นเรื่องที่ควรทำแล้วใช่หรือไม่ ครั้งนั้นหวังจิ้นได้ช่วยชีวิตหยู่ถง นกหงส์อัคคีให้รอดชีวิตมาด้วยเช่นกัน แต่สาเหตุที่แท้จริงในครั้งนั้นกับไม่มีหลักฐานใดว่าเผ่ามารเป็นผู้วางเพลิง หรือแม้แต่หลักฐานว่าคนของแดนสวรรค์เป็นผู้วางเพลิงเช่นกัน สงครามครั้งนั้นจึงไม่เกิดขึ้น แต่ทำไมเรื่องเล่าในนิทานของโลกมนุษย์ กลับใส่ร้ายทูตสวรรค์กันเล่า...
"...แต่ในที่สุดฟ้าดินก็ไม่เข้าข้างเผ่ามารอยู่ดี สองแสนปีอันสงบสุขนั้นสั้นนัก เมื่อรองแม่ทัพเผ่ามารหย่งเล่อเกิดพลาดท่าติดกับดักชั่วร้ายของใครสักคนในแดนสวรรค์ หย่งเล่อถูกทหารเทพกลุ่มหนึ่งคิดอุบายหลอกให้ตั้งกองทัพขนาดในเวลาเดียวกับที่จอมมารฮุยอินยังอ่อนแอ เพื่อเป็นกองกำลังเสริมช่วยกองทัพเทพสวรรค์ปราบปีศาจเต่าพันปีที่ทะเลตงไห่ หย่งเล่อเห็นว่าหากช่วยทัพสวรรค์ได้ เรื่องคลางแคลงใจระหว่างภพเทพกับเผ่ามารก็คงเลิกแล้วต่อกัน
แต่ทว่าเมื่อไปถึงทะเลตงไห่ นอกจากจะไม่มีปีศาจเต่าพันปี กลับพบเพียงร่างไร้วิญญาณของเหล่าทหารเทพนับพันชีวิตนอนนิ่งเรียงรายสุดสายตา จังหวะไม่ดีที่เทพสงครามอวี๋หลี่จวินเดินทางมาถึงพอดี หลักฐานตรงหน้าจึงยากจะแก้ตัว
เบื้องหน้าของ อวี๋หลี่จวินคือกองทัพเผ่ามารกับร่างไร้วิญญาณของทหารเทพ เมื่อหย่งเล่อพยายามจะอธิบายก็ไร้ซึ่งน้ำหนักที่น่าเชื่อถือแล้ว สงครามระหว่างเผ่ามารและเทพสวรรค์จึงเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ จอมมารฮุยอินต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับพี่น้องเผ่ามารจนตัวตาย สุดท้ายกองทัพเผ่ามารก็พ่ายแพ้ให้แก่เทพสงครามอวี๋หลี่จวิน บัดนี้เผ่ามารเหลือเพียงดินแดนแทบจะร้างสิ้นชื่อ ผิดกลับแดนสวรรค์ที่ประกาศชัยชนะเหนือผู้ที่อ่อนแอกว่าอย่างน่าขัน เหล่าเทพสวรรค์จัดงานเลี้ยงฉลอง ในขณะที่เผ่ามารจัดงานไว้อาลัยให้กับพี่น้องที่จากไปในสงคราม ช่างเป็นเรื่องเล่าที่ตลกร้ายยิ่งนัก"
นิทานจบลงอย่างน่าเศร้า ซวิ่นเฟิงได้รับเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องชื่นชมจากผู้ฟัง เหรียญเงินถูกโยนแสดงความชื่นชอบต่อนักเล่านิทานมาจากทุกทิศ ซวิ่นเฟิงจอมมารในร่างมนุษย์แม้จะไม่เห็นค่าในเหรียญเงินของพวกมนุษย์สักนิด ก็ต้องแสดงบทบาทให้สมจริง เขาก้มเก็บเหรียญที่ตกกระจัดกระจายบนเวทีด้วยแววตาและรอยยิ้มซุกซนตามบทบาทนักเล่านิทานหนุ่มอารมณ์ดี เฉิงอี้นั่งนิ่งไปตั้งแต่ฟังนิทานจบ สายตาของเขายังคงจับจ้องไปยังซวิ่นเฟิงผู้นั้น ในหัวเต็มไปด้วยความคิดสงสัยคาใจ
"เยว่ซิน เจ้ากินไปก่อนนะ ข้าจะลงไปหานักเล่านิทานผู้นั้น เดี๋ยวข้ามา" เฉิงอี้หันมาบอกเยว่ซินที่กำลังซดน้ำแกงปลา ก่อนจะหันไปบอกองครักษ์ทั้งสองให้เฝ้านางดีๆ
เฉิงอี้เดินลงมายังโถงด้านล่าง ซวิ่นเฟิงยังคงก้มเก็บเหรียญเงินที่เหลือบนพื้นอีกไม่มากแล้ว เฉิงอี้ช่วยตามเก็บอีกแรง เพื่อจะได้คุยกับนักเล่านิทานได้สะดวกขึ้น
"ข้าช่วยเจ้าเก็บ" เฉิงอี้ยื่นเหรียญเงินจำนวนหนึ่งในกำมือส่งให้ซวิ่นเฟิง
"ขอบคุณนายท่าน ข้าก้มเก็บจนปวดหลังไปหมดแล้ว" ซวิ่นเฟิงกำหมัดหลวมๆ ทุบเบาๆ ที่เอวด้านหลังประกอบคำพูด
"ข้าชื่อเฉิงอี้ เป็นแม่ทัพใหญ่ในเมืองเฉียวเซียน หากเจ้าเล่านิทานจบแล้ว ข้าขอเวลาคุยกับเจ้าสักประเดี๋ยวได้หรือไม่" ซวิ่นเฟิงเผยยิ้มมุมปากบางๆ ขณะที่กำลังก้มหน้าเก็บเหรียญใส่กระเป๋าผ้าและเก็บม้วนตำราอักษร ในที่สุดเขาก็ดึงความสนใจจากไท่เซียนอี้ตี้จวินหรือเฉิงอี้ผู้นี้ได้สำเร็จ
"ท่านแม่ทัพเฉิงอี้ ท่านมีเรื่องอันใดกับข้าหรือ" ซวิ่นเฟิงหันกลับมาถามด้วยแววตาซื่อใสไร้เหลี่ยมอย่างสมบทบาท
"ข้าสนใจนิทานของเจ้า เลยอยากจะถามรายละเอียดอีกสักหน่อย"
"ได้อยู่แล้ว ข้าดีใจที่ท่านแม่ทัพชอบนิทานของข้า เช่นนั้นข้าขอไปร่วมโต๊ะกับท่านได้หรือไม่ ข้าเล่านิทานจนคอแห้ง ข้าอยากดื่มน้ำชาสักจอก" ซวิ่นเฟิงยังคงแสดงบทหนุ่มนักเล่านิทานเจ้าคารมณ์ เฉิงอี้ไม่ติดใจอะไรจึงยินดีจะพาเขาไปร่วมโต๊ะด้วย
"ท่านนักเล่านิทาน นี่ท่านมาได้อย่างไร" เยว่ซินเอ่ยถามเมื่อจู่ๆ ซวิ่นเฟิงมานั่งร่วมโต๊ะ
"ท่านแม่ทัพเฉิงอี้อนุญาตให้ข้ามานั่งดื่มน้ำชา ข้าชื่อซวิ่นเฟิง แม่นางน้อยชื่ออะไร" ซวิ่นเฟิงชวนคุยอย่างเป็นกันเอง ขณะที่เยว่ซินกำลังรินน้ำชาให้เขาจอกหนึ่ง
"ข้าชื่อเยว่ซิน"
"ชื่อแม่นางน้อยเพราะมาก เหมาะกับใบหน้างดงามของเจ้าจริงๆ" ดูท่าซวิ่นเฟิงคงจะชวนเยว่ซินคุยจนติดลม เฉิงอี้จึงกระแอมสองสามทีในลำคอเพื่อตัดบทของทั้งคู่เสียก่อน
"ซวิ่นเฟิง ข้ามีคำถามอยากถามเจ้า"
"เชิญท่านแม่ทัพ"
"นิทานที่เจ้าเล่า ใครเป็นคนเล่าให้เจ้าฟัง"
"ซื่อฝุของข้าเล่าให้ข้าฟัง ตอนข้าเล่าเรียนหัดอ่านเขียนอักษร" ซวิ่นเฟิงตอบไปตามบทที่ตระเตรียมมาอย่างดี
"เช่นนั้น ข้าขอลองอ่านม้วนอักษรนิทานของเจ้าได้หรือไม่ พอดีมีบางตอนที่ข้าฟังไม่ทัน ข้าอยากลองอ่านอีกครั้ง"
"ได้ ท่านแม่ทัพ" ซวิ่นเฟิงหยิบม้วนอักษรออกมาจากห่อผ้าแล้วส่งให้เฉิงอี้ เยว่ซินไม่เคยอ่านม้วนอักษรมาก่อน จึงลุกไปนั่งข้างๆ เขา เยว่ซินยื่นหน้าเข้ามาอ่านม้วนอักษรจนแก้มชมพูระเรื่อใกล้ชิดกับแผ่นอกของร่างสูงอย่างลืมตัว เฉิงอี้นั่งตัวแข็งเกร็ง อาอู๋กับอาลิ่วที่นั่งโต๊ะข้างๆ นั่งมองอยู่ก็อดกลั้นยิ้มมิได้ ท่าทางที่ลืมระวังตัวอย่างไร้เดียงสาของเยว่ซิน ช่างน่าเอ็นดูนัก
"อักษรพวกนี้ข้าอ่านไม่ออกเลย พวกท่านอ่านเข้าใจได้อย่างไร" เยว่ซินขมวดคิ้วอย่างงุนงง ลายเส้นอักษรที่ดูซับซ้อนอ่านยากเช่นนี้ นางไม่เคยเรียนมาก่อนเลย
"นี่เจ้าไม่เคยเรียนเขียนอ่านอักษรเลยใช่หรือไม่" เฉิงอี้หันมาถามคนตัวเล็กที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่ข้างๆ
"ข้าอ่านออกไม่ถึงห้าสิบอักษร ในม้วนอักษรนี้มีคำที่ข้าอ่านออกอยู่ไม่ถึงยี่สิบคำด้วยซ้ำ"
"แม่นางน้อย นี่เจ้ามาจากที่ใดกัน โตจนป่านนี้ทำไมเจ้าอ่านเขียนอักษรไม่ได้กันเล่า" อย่าว่าแต่ซวิ่นเฟิงยังประหลาดใจ แม้แต่อาอู๋ อาลิ่วเองก็แปลกใจไม่แพ้กัน
"ท่านแม่ของข้าไม่เคยสอนข้านี่นา"
"แล้วเจ้ามีซือฝุหรือไม่" เฉิงอี้ถามบ้าง
"ไม่มี ซือฝุคนเดียวของข้าก็คือท่านแม่เท่านั้น"
"เช่นนั้น ข้าจะเป็นซือฝุของเจ้า" เฉิงอี้อาสาตัวเองพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น เยว่ซินสบตามองเขาเมื่อได้ยินประโยคที่น่ายินดีเช่นนี้นางก็อดดีใจไม่ได้ นางอยากอ่านออกเขียนได้มานานแล้ว แต่ลี่จิ่นไม่เคยสอนนางอย่างจริงจังเสียที นางก็ไม่รู้จะทำเช่นไร บัดนี้นางจะมีซือฝุแสนเก่งกาจอย่างแม่ทัพเฉิงอี้ มีหรือนางจะยอมพลาดโอกาสดีๆ เช่นนี้ได้อย่างไร
"คารวะท่านอาจารย์" เยว่ซินลุกขึ้นจากเก้าอี้ลงไปนั่งคุกเข่าต่อหน้าเฉิงอี้แล้วคำนับยกย่องเขาเป็นอาจารย์ เฉิงอี้เห็นท่าทางของเยว่ซินก็หัวเราะเบาๆ อย่างเอ็นดู ก่อนจะประคองร่างบางให้ลุกขึ้นมานั่งเก้าอี้ข้างเขาเช่นเดิม
"ซวิ่นเฟิง ข้าขอยืมม้วนอักษรนิทานของเจ้าได้หรือไม่ ข้าเองก็อยากอ่านเนื้อเรื่องส่วนหนึ่ง และอยากเอาไว้สอนลูกศิษย์ข้าอ่านเขียนด้วย เจ้ายินดีหรือไม่" เฉิงอี้หันไปออกอุบายกับซวิ่นเฟิง จากที่อ่านคร่าวๆ ในตอนนี้ เฉิงอี้เห็นได้ชัดว่าเรื่องเล่าในนิทานของโลกมนุษย์ช่างตรงกันข้ามกับเรื่องเล่าบนแดนสวรรค์ที่เขารับรู้มาทั้งชีวิตอย่างสิ้นเชิง ทั้งๆ ที่จตุรเทพตี้จวินเช่นเขาอยู่ในเหตุการณ์มาทุกครั้ง กลับไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องราวจะกลับตาลปัตรไปได้ถึงเพียงนี้
"ข้ายินดีมอบให้ท่าน เห็นแก่แม่นางน้อยอยากร่ำเรียนอ่านเขียนตำรา เช่นนั้นข้ามอบให้เป็นของขวัญแก่แม่นางน้อยเลยแล้วกัน นายท่านไม่ต้องคืนข้า ข้าอ่านมาหลายรอบจนจำขึ้นใจ ข้าไม่มีวันลืมนิทานตลกร้ายเรื่องนี้อย่างแน่นอน ข้าจะจดจำไปตลอดชีวิต" ซวิ่นเฟิงเน้นเสียงหนักในประโยคท้ายอย่างระบายความในใจ จอมมารเช่นเขามีหรือจะรู้ไม่ทันไท่เซียนอี้ตี้จวินคนตรงหน้า อยากได้ก็เอาไปเถิดม้วนอักษรนั้น เพราะเขาเองก็ตั้งใจเขียนเรียบเรียงมามอบให้อยู่แล้วตั้งแต่แรก
"ข้าขอบใจเจ้ามาก ซวิ่นเฟิง" เฉิงอี้บอกกล่าวอย่างจริงใจ
"อย่าได้เกรงใจเลย ถือว่าแลกกับน้ำชาที่ท่านเลี้ยงข้าแล้วเป็นอย่างไร" ซวิ่นเฟิงยกจอกน้ำชาชนกับจอกของเฉิงอี้เป็นพิธี
"เช่นนั้นพวกข้าขอตัวลา ไว้เราได้เจอกันใหม่ ข้ายินดีเลี้ยงน้ำชาเจ้าอีกครั้ง" เฉิงอี้กล่าวลา อาอู๋กับอาลิ่วลุกขึ้นอารักขาผู้เป็นนาย เยว่ซินเองก็ไม่ลืมที่จะคำนับขอบคุณซวิ่นเฟิงเช่นกัน ที่ให้ม้วนอักษรนิทานเป็นของขวัญ
"ข้าขอบคุณท่านซวิ่นเฟิงที่มอบม้วนอักษรให้ข้า วันหน้าข้าจะหัดเป็นนักเล่านิทานที่เก่งกาจได้เช่นท่านแน่นอน" เยว่ซินพูดด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้วน่าเอ็นดู ซวิ่นเฟิงเห็นนางแล้วก็อดยิ้มตามใบหน้าเล็กที่ดูไร้เดียงสาเช่นนั้นไม่ได้
"เอาล่ะๆ เจ้าตั้งใจเรียนเข้านะ ข้าจะรอฟังนิทานที่เจ้าเล่า" ซวิ่นเฟิงก็พูดบทตามน้ำไปบ้าง
ไม่มีบทสนทนาใดเพิ่มเติม ทั้งสี่คนเดินออกไปแล้วพร้อมกับม้วนอักษรของเขา ซวิ่นเฟิงมองตามหลังเฉิงอี้ด้วยสีหน้าซับซ้อน ก่อนที่แววตาสดใสเมื่อครู่จะเลือนหายไป


## บทที่ 9

บนแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแปดทิศสี่สมุทรต่างลือกันถึงเรื่องเทพธิดาทั้งสี่ที่ถูกอวี๋หลี่จวินทำโทษแขวนร่างบางของพวกนางบนสะพานเมฆาสวรรค์อยู่หลายชั่วยามเป็นที่น่าอับอาย จนมีข่าวลือต่อไปว่าที่พวกนางถูกลงโทษเช่นนั้น เพราะไปทะเลาะกันในตำหนักจวินเฟิงต่อหน้าต่อตาอวี๋หลี่จวินจนเป็นที่รำคาญใจ หนำซ้ำฟางเหนียงเองก็ถูกพูดถึงในทางที่ไม่ดีเช่นกัน เหล่าเทพสวรรค์ต่างพากันลือไปอีกว่า ฟางเหนียงแอบลอบเข้าตำหนักจวินเฟิงไปพบอวี๋หลี่จวินจนเกินงาม เมื่อเทพธิดาทั้งสี่ไปพบเข้าจึงเกิดเรื่องขึ้น
ณ ตำหนักเหมยฮวา ในที่สุดข่าวลือก็แพร่สะพัดจนถึงหูฟางเหนียง นางเป็นเทพธิดาดอกไม้สวรรค์มาห้าหมื่นปีมิเคยถูกผู้ใดติฉินนินทาเลวร้ายเช่นนี้มาก่อน ฟางเหนียงไม่รู้จะต้องทำตัวอย่างไรดี นางควรอธิบายเรื่องจริงออกไปหรือไม่ แต่หากนางทำเช่นนั้นก็จะเป็นการใส่ร้ายเทพธิดาทั้งสี่ว่ารังแกนางได้ พวกนางถูกทำโทษจนน่าอับอายเช่นนั้นแล้ว เรื่องนี้ไม่ควรถูกพูดถึงอีกจึงจะถูกต้องใช่หรือไม่ ฟางเหนียงคิดไม่ตกจนถอนหายใจแล้วหลายเฮือก นางเก็บตัวอยู่ภายในตำหนักไม่กล้าออกไปข้างนอก กลัวว่าหากไปได้ยินเรื่องไม่ดีมาอีก นางจะทนไหวได้อย่างไร
"นายหญิงเจ้าคะ ท่านหลี่จวินมาขอพบนายหญิงเจ้าค่ะ" เซียนสาวรับใช้ประจำตำหนักเหมยฮวานางหนึ่งเดินมารายงานฟางเหนียงที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ริมหน้าต่าง
"เจ้าว่าอย่างไรนะ ใครมาขอพบข้า" ฟางเหนียงแทบไม่เชื่อหูตัวเองที่ได้ยินชื่อของผู้มาเยือน ช่างน่าเหลือเชื่อยิ่งนัก
"ข้าเอง เจ้าลืมชื่อข้าแล้วหรือ" ไม่ทันให้เซียนสาวรับใช้ได้ตอบคำถามใด หลี่จวินก็เดินเข้ามาเองเสียเลย ฟางเหนียงที่นั่งอยู่ในท่าสบายตอนแรกถึงกับดีดตัวลุกขึ้นยืนตรงอย่างตกใจที่จู่ๆ หลี่จวินก็โผล่มาหานางเสียดื้อๆ
"ท่านหลี่จวิน ท่านมาได้อย่างไร" ฟางเหนียงเอ่ยถามน้ำเสียงสั่นอย่างประหม่า มือข้างหนึ่งแอบหยิกแขนอีกข้างของตัวเองเพื่อให้ความเจ็บนั้นย้ำว่านางไม่ได้กำลังฝันไป
"ข้ามาทวงสัญญาน่ะ" หลี่จวินตวัดมือทั้งสองข้างไปไพล่หลัง ลำตัวตั้งตรงสง่างามน่าเกรงขามสมชื่อเทพสงคราม ทว่าใบหน้ากับเสมองไปทางอื่นเพื่อหลบสายตา เพราะแท้จริงแล้วเขาไม่ได้จริงจังขนาดนั้นจนกลัวจะเผลอยิ้มออกมาเสียก่อน
เหตุผลที่ทำให้เขามาเยือนตำหนักเหมยฮวาเป็นครั้งแรก เพราะซือมิ่งนำข่าวลือที่เหล่าเทพสวรรค์ต่างพูดกันมาเล่าให้เขาฟังอย่างละเอียดแล้ว หลี่จวินไม่สบายใจที่การลงโทษของเขาทำให้ฟางเหนียงพลอยถูกพูดถึงอย่างไม่ดีไปด้วย ภายในใจนึกเป็นห่วงเทพธิดาดอกไม้สวรรค์ นางผู้ที่ไม่เคยมีข่าวลือเสียหายใดมาก่อน เพราะไม่แน่ใจว่านางเป็นเช่นไรบ้าง เขาจึงต้องเป็นฝ่ายมาหานางถึงตำหนักเช่นนี้เพื่อพบนางให้แน่ใจว่า ฟางเหนียง เทพธิดาสาวผู้สดใสนั้นยังสบายดีอยู่หรือไม่
"ข้านึกออกแล้ว สัญญาเดียวที่ข้ารับปากท่านไว้ คือข้าจะทำปลาเก๋าสามรสไปให้ท่าน ท่านหลี่จวินหมายถึงสัญญานี้ถูกต้องหรือไม่" จบประโยคหลี่จวินจับสังเกตฟางเหนียงได้ว่านางมีสีหน้ามิสู้ดีอยู่จริงๆ อีกทั้งน้ำเสียงยังฟังดูไม่สบายใจอยู่มาก หลี่จวินครุ่นคิดภายในใจเพียงชั่วครู่ ก่อนเอ่ยปากออกไปอย่างนุ่มนวลว่า
"ใช่ ข้ารอกินปลาเก๋าสามรสฝีมือของเจ้า" หลี่จวินมองสบตาฟางเหนียงนิ่งอย่างตั้งใจ สองเท้าค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาร่างบางช้าๆ ในจังหวะสม่ำเสมอ ฟางเหนียงเห็นว่าหลี่จวินค่อยๆ เข้ามาใกล้ จึงเผลอก้าวถอยหลังหนีช้าๆ อย่างไม่รู้ตัว จนกระทั่งถอยไปชนขอบโต๊ะน้ำชาแล้วจึงหยุดนิ่ง หลี่จวินเดินเข้ามาจนเกือบจะประชิดตัวฟางเหนียงในที่สุด เขาปล่อยมือที่ไพล่หลังมาเท้ากับขอบโต๊ะที่ฟางเหนียงยืนตัวแข็งค้างอยู่ระหว่างท่อนแขนแข็งแรงทั้งสองข้างของเขา
"ท่าน ท่านหลี่จวิน" ฟางเหนียงจ้องมองใบหน้างดงามของหลี่จวินในระยะใกล้จนต้องกลั้นหายใจ นางรู้สึกขึ้นมาได้ว่าหัวใจกำลังเต้นเร็วอย่างผิดจังหวะ หลี่จวินมักจะเย็นชาต่อนาง สงวนท่าทีและดูไร้ความรู้สึกมาแต่ไหนแต่ไร แต่ในตอนนี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมเขาถึงได้เข้าหานางซะใกล้ขนาดนี้
"ข้าขอโทษ" ใบหน้าคนร่างสูงโน้มลงไปกระซิบข้างหูของหญิงสาวในอ้อมแขนเบื้องหน้า น้ำเสียงอ่อนหวานที่ฟางเหนียงไม่เคยได้ยินจากเขามาก่อนทำเอาน่าตกใจอยู่ไม่น้อย
"ทะ...ท่านขอโทษข้าเรื่องใดหรือเจ้าคะ" ฟางเหนียงเอ่ยถามอย่างตะกุกตะกัก
"ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าถูกเข้าใจผิด ข้าจะรับผิดชอบเจ้าเอง" หลี่จวินยิ้มบางและหันใบหน้ามาตรงกันก่อนจะเอ่ยออกมาเบาๆ ราวกับเสียงกระซิบ
"รับผิดชอบข้า" ฟางเหนียงทวนประโยคอีกครั้ง ความหมายของเขาแปลได้ว่าอย่างไรกัน
ไม่ทันที่จะคิดหาเหตุผลอะไรออก ฝ่ามือหนาที่เท้าโต๊ะอยู่ข้างหนึ่งก็เลื่อนมาโอบเอวบางของฟางเหนียงไว้แทน ฝ่ามืออีกข้างก็ยกมาเขี่ยปรอยผมที่ข้างแก้มของนางไปทัดหูอย่างเบามือ ฟางเหนียงราวกับวิญญาณจะหลุดออกจากร่างเสียให้ได้ในนาทีนี้ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ทำไมจู่ๆ หลี่จวินก็แสดงท่าทีอ่อนโยนกับนางนัก นี่นางตายไปแล้วใช่หรือไม่ หรือว่านางกำลังหลับอยู่ถึงได้ฝันเป็นเรื่องเป็นราวดูเกินจริงได้ถึงเพียงนี้
ฝ่ามือบางยกขึ้นมาตบหน้าตัวเองจนดังฉาดใหญ่ หลี่จวินมองตาค้างคิดไม่ถึงว่านางจะทำเช่นนี้ ฟางเหนียงร้องโอ๊ยสีหน้าเหยเกเพราะตบตัวเองไปเต็มแรง หลี่จวินขำพรืดออกมาอย่างเสียมิได้ ก่อนจะจับมือฟางเหนียงทั้งสองข้างมากุมไว้อย่างเอ็นดู
"สรุปว่าเจ้ากำลังฝันไปใช่หรือไม่" หลี่จวินแกล้งถามทั้งๆ ที่ยังขำนางอยู่
"ไม่ใช่ฝัน นี่เรื่องจริงเหรอเนี่ย เมื่อครู่ท่านโอบกอดข้าจริงๆ" ฟางเหนียงขมวดคิ้วพลันรู้สึกตัวหนาวๆ ร้อนๆ ไปทั้งร่างราวกับไข้จะขึ้น หลี่จวินประคองฟางเหนียงให้นั่งลงเพื่อที่จะได้คุยกันอย่างจริงจังเสียที
"เจ้ายังชอบข้าอยู่หรือไม่" หลี่จวินยกกาน้ำชามารินเอง เพราะเจ้าของตำหนักดูจะทำตัวไม่ถูกไปอีกพักใหญ่
"ข้าก็ชอบท่านมาตลอด" ฟางเหนียงค่อยๆ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ แล้วตอบคำถามอย่างตรงไปตรงมา เพราะแต่ไหนแต่ไรใครๆ ก็รู้กันทั้งแดนสวรรค์อยู่แล้วว่านางแอบชอบอวี๋หลี่จวินมาตั้งห้าหมื่นปี
"เช่นนั้น เรามาคบกันดีหรือไม่" ฟางเหนียงที่ตั้งสติได้ตั้งแต่คำถามก่อนหน้า เมื่อมาถึงประโยคคำถามนี้กลับรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบกลนัก ห้าหมื่นปีที่ผ่านมานางพยายามแสดงออกมาตลอดว่าชอบเขา แต่เขากับไม่เคยแสดงท่าทีใดหรือแม้แต่สีหน้าก็ยังไร้อารมณ์เป็นเทพหน้าน้ำแข็งใส่นางมาตลอด แล้วเหตุใดวันนี้จึงเอ่ยปากขอคบกับนางได้ง่ายดายเช่นนี้เล่า
นึกย้อนไปถึงประโยคเมื่อครู่ว่าเขาจะรับผิดชอบนาง นี่คงจะเป็นความหมายของประโยคนั้นแล้วกระมัง รับผิดชอบโดยการขอคบกับนางอย่างนั้นหรือ ต้นเหตุที่แท้จริงคงมาจากเรื่องข่าวลือนั้นสินะ ที่แท้หลี่จวินก็ต้องการเพียงแก้ไขข่าวลือแย่ๆ นั่นเท่านั้นเอง หากหลี่จวินคบกับนางจริงๆ ส่วนหนึ่งข่าวลือก็จะถูกลืมไป อีกส่วนหนึ่งคือบรรดาเทพธิดาสวรรค์ทั้งหลายก็จะไม่กล้ามายุ่งกับเขาอีก ดูแล้วเหตุผลที่สองจะเข้าท่าที่สุด ที่แท้ก็คงแค่ต้องการให้นางช่วยกันท่าจากบรรดาเทพธิดาอื่นให้พ้นๆ ไปใช่หรือไม่
"หากท่านเพียงต้องการอยากช่วยข้าให้พ้นจากข่าวลือ ท่านไม่ต้องคิดมากเช่นนั้น อีกไม่นานข่าวลือนี้ก็ถูกลืมไปเอง"
"เจ้าคิดว่าข้าแค่ต้องการหยุดข่าวลือแค่นั้นหรือ"
"ข้าเข้าใจถูกต้องหรือไม่เล่า"
"ข้ายอมรับว่าส่วนหนึ่งเป็นเช่นนั้น แต่แท้จริงแล้ว..."
"เช่นนั้นท่านวางใจเถอะ หากท่านคิดว่าข่าวลือพวกนั้นจะทำร้ายข้าได้ ท่านคิดผิดแล้ว ข้าสบายดี เพียงแต่ต่อไปนี้ข้าควรระวังท่าทีที่มีต่อท่านให้มากขึ้นสักนิด ข้าจะไม่ไปรบกวนท่านที่ตำหนักจวินเฟิงอีก เช่นนี้ท่านพอใจแล้วใช่หรือไม่"
หลี่จวินมองฟางเหนียงอย่างไม่เข้าใจ เหตุใดนางถึงปฏิเสธเขาเช่นนี้เล่า ทั้งๆ ที่นางชอบเขาไม่ใช่หรือ แล้วเหตุใดจึงไม่ยอมตกลงคบกับเขา หนำซ้ำยังบอกว่าจะไม่ไปหาเขาที่ตำหนักอีกแล้ว ทำไมเทพสตรีเช่นนางช่างเข้าใจยากถึงเพียงนี้
"ฟางเหนียง เจ้าโกรธข้าอยู่ใช่หรือไม่" อาจเพราะนางกำลังโกรธเขาที่ทำให้นางถูกพูดถึงเสียหาย นางจึงไม่ยอมตกลงคบกับเขา เช่นนั้นถ้านางโกรธ เขาควรจะง้อนางถูกต้องหรือไม่
"ข้าไม่ได้โกรธท่าน" ฟางเหนียงจะโกรธเขาด้วยเรื่องใดกัน ทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่าที่หลี่จวินทำโทษเทพธิดาทั้งสี่ก็เพื่อปกป้องนางที่โดนรังแก เช่นนี้นางจะโกรธเขาได้อย่างไร และถึงแม้เรื่องนี้จะเป็นสาเหตุให้พลอยโดนติฉินนินทา แต่ความจริงก็ไม่ได้เป็นอย่างที่ลือกันสักนิด ก็ยิ่งไม่มีเหตุผลใดให้นางควรโกรธหลี่จวินได้เลย แค่เพียงรอเวลาให้ข่าวลือถูกลืมไปก็เท่านั้น
"ถ้าเช่นนั้นทำไมเจ้าถึงไม่ยอมตกลงคบกับข้า"
"เพราะท่านรู้ว่าข้าชอบท่านมากใช่หรือไม่ ถึงได้ขอคบกับข้า" ฟางเหนียงถอนหายใจเบาๆ ภายในใจเกิดความรู้สึกปะปนระหว่างความดีใจแต่ก็น้อยใจอยู่ในที แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้สึกได้ว่าจะน้อยใจเสียมากกว่า
"ก็...ใช่"
"แล้วข้ารู้หรือไม่ ว่าท่านก็ชอบข้า" ที่ผ่านมาไม่เคยมีสักครั้งที่เขาจะหันมามองนาง แม้แต่จะพูดคุยกันก็ประหยัดคำพูดทุกที อย่างนี้จะให้นางคิดเข้าข้างตัวเองไปได้อย่างไร
"ถ้าเช่นนั้น ข้าต้องทำอย่างไร เจ้าถึงจะเชื่อใจข้า" หลี่จวินเข้าใจที่ฟางเหนียงถามแล้ว ที่แท้นางกำลังน้อยใจที่ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาเป็นเทพหน้าน้ำแข็งอย่างที่ใครต่างพากันพูดถึงเขาอยู่บ่อยๆ จตุรเทพสงครามเช่นเขา อย่าว่าแต่เหล่าเทพธิดาสวรรค์เลย แม้แต่บุรุษเทพก็ยังไม่กล้าสบตาเขาด้วยซ้ำ ดังนั้นจึงไม่แปลกเลยที่ฟางเหนียงจะไม่ยอมเชื่อใจเขาเช่นนี้
"ท่านหลี่จวิน ข้าพูดจริงๆ นะว่าข้าไม่เป็นไร ท่านวางใจเถอะ อีกไม่นานข่าวลือคงเงียบหายไปเอง อีกอย่างที่เทพพวกนั้นพากันพูดไปจะมีเรื่องจริงอยู่สักกี่ส่วนกัน ข้าไม่เก็บมาใส่ใจหรอก"
"ที่แท้เจ้าไม่เชื่อใจข้าจริงๆ สินะ" ฟางเหนียงผงกศีรษะแทนคำตอบตามตรง หลี่จวินถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นี่เขาทำพลาดแล้วจริงๆ สินะ ทั้งๆ ที่เขาตั้งใจจะอาศัยโอกาสนี้ขอคบกับนางอย่างจริงจังแล้วแท้ๆ กลับกลายเป็นว่านางคิดว่าเขาเพียงแค่ต้องการจะปิดข่าวลือไร้สาระเท่านั้นเอง
"หากท่านรู้สึกผิดที่ทำให้เกิดข่าวลือเรื่องข้า แล้วจะรับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้นด้วยการขอคบกับข้า เช่นนั้นท่านกลับไปเถอะ" ฟางเหนียงไม่พูดเปล่า นางลุกขึ้นเดินไปยังหน้าประตูตำหนักเตรียมส่งแขก หลี่จวินเห็นท่าทีนางเช่นนี้ถึงกลับพูดไม่ออก ดูท่าแล้วนางคงไม่เชื่อแน่ว่าเขาจะจริงใจต่อนาง
หลี่จวินถอนหายใจอีกครั้งอย่างเสียมิได้ เขาไม่รู้จะพูดคำใดได้อีก จึงคิดได้ว่าควรกลับไปตั้งหลักทบทวนเรื่องราวภายในใจให้ถี่ถ้วนก่อนดีหรือไม่ ขืนยังรั้งอยู่ที่นี่ นอกจากฟางเหนียงจะไม่ยอมรับฟังอะไรแล้ว เกรงจะพาลมองเขาผิดไปมากกว่าเดิม เช่นนั้นเขาควรยอมถอยกลับไปก่อนจะดีกว่า
"วันหนึ่งข้าจะทำให้เจ้าเชื่อใจข้า ว่าข้าไม่ได้พูดไปเพียงเพราะจะปกป้องเจ้าจากข่าวลือ ข้าขอตัว" หลี่จวินทิ้งท้าย ก่อนจะเดินออกจากตำหนักแล้วจากไปในแสงพริบตา
หลี่จวินกลับจากตำหนักเหมยฮวาก็ตรงมายังตำหนักอักษรสวรรค์ทันที หยู่ถงที่กำลังกวาดใบไม้ใต้ต้นผีผาตรงลานกว้างหน้าตำหนักเห็นท่าทีของหลี่จวินดูมีเรื่องร้อนใจจึงรีบเอ่ยถามตามประสาคนคุ้นเคย
"มีเรื่องใดที่ทำให้เทพสงครามอย่างท่านมีสีหน้าเคร่งเครียดเช่นนี้เล่า"
"หยู่ถง ข้ามีเรื่องมาปรึกษาหวังจิ้น นายของเจ้าอยู่ที่ตำหนักหรือไม่"
"อยู่ขอรับ ข้าไปเรียนนายท่านให้ว่าท่านมา"
"ไม่เป็นไร เจ้าทำงานต่อไปเถอะ ข้าเข้าไปเอง"
"เช่นนั้นข้าไปเตรียมน้ำชาให้ท่านก่อน"
ในห้องอักษร หวังจิ้นกำลังอ่านม้วนอักษรสีหน้าเคร่งเครียด แต่เมื่อเงยหน้ามาพบอวี๋หลี่จวินที่เดินเข้ามามีสีหน้าเคร่งเครียดยิ่งกว่า หวังจิ้นถึงกลับปรับสีหน้าไม่ถูกเลย
"นี่เจ้าเทพสงคราม เหตุใดมีสีหน้าเหมือนถูกคมดาบจ่อคอมาเช่นนี้เล่า" หวังจิ้นเอ่ยติดตลกขำขันตามนิสัย พลางหันมารินน้ำชาเย็นชืดหนึ่งจอกส่งให้หลี่จวิน
"นายท่าน ดื่มน้ำชาที่ข้าชงมาให้ใหม่เถิดขอรับ" หยู่ถงกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาพร้อมกาน้ำชาร้อนๆ ที่เพิ่งชงใหม่ จอกน้ำชาเย็นชืดถูกเก็บกลับออกไป หวังจิ้นจึงต้องรินน้ำชาใหม่อีกที
"ให้ข้าถูกคมดาบจ่อคอ ยังแก้กระบวนท่าให้พลิกกลับมาชนะ ง่ายกว่าการคุยกับสตรี" หวังจิ้นถึงกับเบิกตาโพลง เขาแทบไม่เชื่อตาตัวเองว่าจะได้เห็นหลี่จวินเป็นทุกข์ใจด้วยเรื่องสตรี
"เช่นนั้นเจ้ารีบเล่ามาเถอะ ข้าอยากรู้เสียแล้วว่าเทพธิดาดอกไม้สวรรค์ทำท่าไหน เจ้าถึงได้หงอยกลับมาหาข้าเช่นนี้" เมื่อได้ยินหวังจิ้นเอ่ยถึงฟางเหนียง หลี่จวินก็ตกใจอยู่ไม่น้อย ยังไม่ทันที่เขาจะเริ่มเล่าสักคำ เหตุใดหวังจิ้นถึงรู้ได้ว่าเขากำลังทุกข์ใจเพราะใคร
"ท่านรู้" หลี่จวินเลิกคิ้วเป็นคำถาม หวังจิ้นยกจอกน้ำชาอุ่นขึ้นจิบหนึ่งคำ แล้วเอ่ยยิ้มๆ ว่า
"ข้าคิดว่าซือมิ่ง เซียนอี้ กับหยู่ถง ก็น่าจะรู้เหมือนกัน" หวังจิ้นพูดน้ำเสียงเย้าแหย่ อวี๋หลี่จวินนับว่าเป็นน้องเล็กสุดในพวกเขาสี่จตุรเทพ หวังจิ้น ซือมิ่ง และไท่เซียนอี้ต่างเห็นเขามาตั้งแต่กำเนิด ครั้นโตขึ้นมาสนิทกันจนป่านนี้ ไหนเลยจะดูไม่ออกว่าตลอดเวลาห้าหมื่นปีที่ผ่านมาหลี่จวินคิดเช่นไรกับฟางเหนียง
แต่เพราะน้องชายคนเล็กคนนี้มีภาระหน้าที่สำคัญยิ่ง เขาเป็นถึงแม่ทัพกองทหารเทพ ชีวิตผ่านการเสี่ยงอันตรายในคมหอกคมดาบมานับไม่ถ้วน คมดาบไร้หูตาจ้องแต่จะฟาดฟันเอาชีวิตเขาได้ทุกเมื่อ เช่นนี้เทพสงครามอย่างหลี่จวินจะกล้ามีความรักได้เช่นไร
"ทั้งๆ ที่ข้าเมินเฉยต่อนางมาตลอด ทำไมพวกท่านถึงรู้ใจข้า" อวี๋หลี่จวินอึ้งไปเหมือนกัน ทั้งๆ ที่เขาสร้างตัวตนเป็นเทพหน้าน้ำแข็งมาได้ตลอดแล้วแท้ๆ กลับไม่สามารถปกปิดใครได้เลย
"ไม่เห็นจะยาก หนึ่งคือเจ้าเป็นสหายรักของพวกข้า บางเรื่องถึงไม่พูดออกมา แค่มองตาพวกข้าก็รู้ใจเจ้า สองคือการกระทำของเจ้าเอง เทพธิดาไม่รู้กี่นางแล้วที่ถูกเจ้าไล่ตะเพิดออกมาจากตำหนักจวินเฟิง แต่เมื่อใดที่เป็นฟางเหนียง นอกเจ้าจะไม่ไล่นางแล้ว เจ้ายังเป็นฝ่ายถอยหนีนางเสียเอง นั่นเพราะเจ้าไม่กล้าเอ่ยปากไล่นาง แต่ก็ไม่กล้าใกล้ชิดเกรงจะใจอ่อน ก็เลยต้องเป็นฝ่ายถอยออกมาเองทุกที ข้าพูดถูกใช่หรือไม่"
หลี่จวินขบเม้มปากแน่น แล้วผงกศีรษะแทนคำตอบ หวังจิ้นส่ายหน้าแล้วขำออกมาเบาๆ เทพสงครามผู้ดุดันทุกสนามรบ ตอนนี้มานั่งคอตกอยู่ตรงหน้าเขาเสียแล้ว เป็นบุญตาจริงๆ
"เมื่อครู่ข้าไปขอคบกับนาง นางปฏิเสธข้า ข้าไม่รู้เลยว่าข้าทำอะไรผิดไป" ยังไม่ทันจบประโยคดี หวังจิ้นก็สำลักน้ำชาที่กำลังจิบอยู่ทันที วันนี้เป็นวันอะไรกันนะ ทำไมถึงมีเรื่องให้เขาประหลาดใจครั้งแล้วครั้งเล่าได้ขนาดนี้
"อวี๋หลี่จวินเอ๊ยอวี๋หลี่จวิน อย่าว่าแต่ฟางเหนียงเลย ขนาดข้าได้ยินเจ้าพูดออกมาข้าแทบหัวใจจะวาย เจ้าคิดอะไรถึงได้ไปขอคบกับนางตรงๆ เช่นนี้เล่า เจ้ารู้หรือไม่จิตใจสตรีมิใช่เป้ายิงธนู ที่เจ้าจะยิงเข้าเป้าแล้วจบ เฮ้อ! นี่เจ้าเอาเรื่องกลุ้มใจของเจ้ามาให้ข้าแล้วแท้ๆ" หวังจิ้นส่ายหัวพลันยกมือมาคลึงขมับอย่างอ่อนใจ บทจะตีหน้าน้ำแข็งก็แข็งเป็นหิน บทจะใจอ่อนก็อ่อนจนไม่น่าเชื่อว่าเป็นตัวจริง อวี๋หลี่จวินนี่น่าตีที่สุดก็วันนี้แล้วกระมัง
"ก็พอซือมิ่งมาเล่าให้ข้าฟังว่าฟางเหนียงถูกติฉินนินทาเพราะนางชอบข้า นางหมั่นไปหาข้า ข้าไม่รู้จะปกป้องนางต่อไปอย่างไร ข้าเลยคิดว่าจะตกลงคบกับนาง หากนางเป็นสตรีของข้า ไหนเลยใครจะกล้าว่าร้ายใส่นางอีก"
"แล้วตกลงเจ้าชอบนางจริงๆ หรือไม่" หวังจิ้นวางจอกน้ำชาบนโต๊ะจนดังกึกหนึ่ง เขารู้แล้วว่าปัญหาเกิดจากเรื่องใด
"ท่านก็เพิ่งบอกข้าว่าท่านรู้ใจข้า ต่อให้ข้าไม่พูดออกมาถูกต้องหรือไม่" หลี่จวินไม่เข้าใจนัยยะสำคัญของคำถามหวังจิ้น จึงยอกย้อนทำหน้ามุ่ยจนหวังจิ้นจะปวดหัวขึ้นมาอีกรอบ
"ข้ารู้ใจเจ้าเพราะอะไร เพราะเจ้ากับข้าอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กใช่หรือไม่ เพราะข้าเป็นสหายรักเจ้าใช่หรือไม่ เพราะเรารู้จักนิสัยใจคอกันใช่หรือไม่"
"ก็...ใช่"
"เช่นนั้นหากข้าไม่ได้โตมากับเจ้า หากข้าไม่ได้เป็นสหายรักของเจ้า หากข้าไม่รู้จักเจ้า ข้าจะรู้ใจเจ้าได้เช่นไร มีเพียงทางเดียวคือเจ้าต้องบอกความในใจของเจ้าให้ข้ารู้ใช่หรือไม่"
อวี๋หลี่จวินมองหน้าหวังจิ้นนิ่งงัน ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อม เขาเข้าใจที่หวังจิ้นพูดแล้ว ที่แท้เป็นเพราะฟางเหนียงไม่รู้ความในใจเขาจึงได้ปฏิเสธกลับมาเช่นนั้น นางไม่เชื่อใจว่าเขาอยากคบกับนางจริงๆ เพราะที่ผ่านมาเขาแสร้งเมินเฉยต่อนางมาตลอด ผิดกับฟางเหนียงที่แสดงออกชัดเจนและยังกล้าพูดออกมาตรงๆ ว่านางชอบเขา ตลอดเวลาห้าหมื่นปี เป็นนางที่ชัดเจน และเป็นเขาที่ปกปิดความจริงในใจตลอดมา
"ข้าทำผิดไปเสียแล้ว นางคงไม่คิดว่าเทพหน้าน้ำแข็งอย่างข้าจะชอบนาง เช่นนั้นข้าไปบอกความในใจข้าให้นางรู้เลย ท่านว่าดีหรือไม่"
"เอาล่ะๆ เจ้าเข้าใจแล้วว่าเจ้าพลาดตรงไหน ข้าก็เบาใจ แต่เจ้าจะไปบอกความในใจต่อนางตรงๆ เช่นนี้ ข้าเกรงว่านางจะมองเจ้าเสแสร้งไปกันใหญ่"
"นี่ข้าเป็นถึงจตุรเทพแห่งแดนสวรรค์ เหตุใดนางจะไม่เชื่อคำพูดของข้า" หลี่จวินเริ่มงอแงเสียแล้ว หวังจิ้นถึงกลับยกมือขึ้นนวดขมับอีกครา
"นางจะเชื่อเจ้าหรือไม่ ไม่เกี่ยวกับว่าเจ้าเป็นใคร ต่อให้เป็นเซียนนกอัคคีอย่างหยู่ถงแสดงความจริงใจต่อนางมากกว่าเทพหน้าน้ำแข็งอย่างเจ้า นางก็ย่อมเชื่อใจหยู่ถงมากกว่าเจ้า"
"เช่นนั้น..."
"เช่นนั้นเจ้าต้องเกี้ยวนาง เจ้าเคยได้ยินหรือไม่ว่าการกระทำสำคัญกว่าคำพูด หากข้าพูดว่าข้ารำกระบี่เก่งกว่าเจ้า แต่ข้าไม่เคยรำกระบี่ให้เจ้าดูสักครั้ง เจ้าจะเชื่อคำพูดของข้าหรือไม่" หลี่จวินครุ่นคิดตามคำพูดของหวังจิ้นอย่างตั้งใจ พลางหมุนจอกน้ำชาเปล่าเล่นวนด้วยปลายนิ้ว ก่อนหน้านี้ฟางเหนียงไม่เคยรู้จักเขาในตัวตนของอวี๋หลี่จวินเลยสักครั้ง การที่เขาไปขอคบกับนางตรงๆ นั้นก็ดูจะกระดากกระเดื่องเกินไปจริงๆ ตอนนี้ในใจของเขาเข้าใจจิตใจของฟางเหนียงแล้วแปดเก้าส่วน หลี่จวินเงยหน้ามองหวังจิ้นด้วยสีหน้าสบายใจขึ้นแล้วเอ่ยว่า
"ขอบคุณท่านมาก ข้าเข้าใจแล้ว"
ลับหลังอวี๋หลี่จวินกลับออกจากตำหนักไปแล้ว หวังจิ้นก็หยิบม้วนอักษรอันเดิมคลี่ออกดูอีกครั้ง ม้วนอักษรนิทานเล่าเรื่องสงครามระหว่างเผ่ามารฮุยอินกับเทพสวรรค์ที่เซียนอี้ส่งมาให้เขาจากโลกมนุษย์เพื่อตรวจดูนั้นช่างน่าประหลาดใจยิ่ง
สองทูตที่ถูกส่งไปตรวจตราดินแดนเผ่ามารในครั้งนั้น เทพอักษรผู้ตวัดปลายพู่กันสั่งการตามคำสั่งเทียนจวินคือเขาเอง ไหนเลยเขาจะไม่รู้ว่าสองทูตที่เผ่ามารกล่าวหาว่าเป็นคนร้ายคือผู้ใด ทว่าหากเขานำม้วนอักษรขึ้นทูลเทียนจวินโดยตรง เกรงจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่นไปก่อนหรือไม่ หรือแม้แต่แม่ทัพอย่างหลี่จวิน หากรู้ว่าตนเองอาจจะถูกอุบายหลอกให้ทำสงครามคร่าหลายชีวิต หลี่จวินจะแบกรับความรู้สึกไว้ได้เช่นไร ดังนั้นทางเลือกที่ดีที่สุด คือเขาจะต้องสืบเรื่องนี้ด้วยตัวเองเสียแล้ว


## บทที่ 10

ดินแดนมารที่มีจอมมารซวิ่นเฟิงขึ้นนั่งบัลลังก์แลดูจะมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าแต่ก่อน อย่างน้อยพี่น้องร่วมเผ่ามารก็ดูมีขวัญกำลังใจในการใช้ชีวิตต่อไปอย่างไม่ไร้ซึ่งความหวัง จากเมืองที่แสนจะเงียบร้างในคราแรกที่ซวิ่นเฟิงกลับมา บัดนี้ดูจะครึกครื้นไม่เงียบเหงาไร้สีสันเช่นนั้นแล้ว
ภายในตำหนักฮุยอินกง ซวิ่นเฟิงนั่งอยู่เพียงลำพังในห้องทำงาน เขาจุดกำยานด้วยการร่ายคาถาง่ายๆ ที่ปลายนิ้วชี้ ควันสีขาวจากกำยานส่งกลิ่นหอมของเกสรดอกบัวค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากโคมไฟ ซวิ่นเฟิงสูดลมหายเข้าลึกอย่างทำสมาธิ แล้วร่ายคาถาภาษามือสองสามกระบวนท่า เกิดประกายแสงสีครามหมุนวนรอบสองฝ่ามือของเขาอยู่ครู่หนึ่ง เพียงอึดใจเดียวประกายแสงสีครามนั้นก็ดับลง ปรากฏเป็นตั๊กแตนไม้แกะสลักวางอยู่บนฝ่ามือ
ซวิ่นเฟิงมองตั๊กแตนไม้ชิ้นเล็กในมือแล้วระบายยิ้มบางอย่างพอใจ พลันนึกย้อนกลับไปเมื่อหลายวันก่อนที่เขาร่ายคาถาให้ตั๊กแตนไม้แกะสลักชิ้นนี้มีชีวิตขึ้นมา แล้วส่งไปยังแดนสวรรค์เพื่อสืบข่าวบนนั้นอย่างลับๆ
ไม่นานนักเขาก็ได้รู้ว่าตอนนี้แดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้ามีเรื่องวุ่นวายเพียงใด ทั้งเรื่องไท่เซียนอี้ตี้จวินลงไปจุติยังโลกมนุษย์ด้วยจิตเทพครบสมบูรณ์ ทั้งเรื่องของเทพธิดาน้อยที่ถูกผนึกจิตเทพในร่างมนุษย์ธรรมดา หรือแม้กระทั่งเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของเทพธิดาดอกไม้สวรรค์กับเทพสงครามอวี๋หลี่จวิน ตั๊กแตนไม้แกะสลักชิ้นนี้ก็สืบข่าวกลับมารายงานเขาได้อย่างละเอียดถี่ถ้วน
ดังคำกล่าวที่ว่ารู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้งคงเป็นเช่นนี้เอง เมื่อซวิ่นเฟิงรู้แล้วว่าไท่เซียนอี้ตี้วินจุติอยู่ที่ใด เขาจึงคิดอุบายแปลงกายเป็นชายนักเล่านิทานเพื่อลองโยนหินถามทางกับจตุรเทพตี้จวินสักนิดเป็นอย่างไร เขาลงมือเขียนนิทานลงในม้วนอักษรด้วยตัวเองจากเรื่องจริงที่เกิดขึ้นในเผ่ามารเมื่อสองแสนปีก่อนอย่างไม่ได้แต่งเสริมเติมเนื้อเรื่องใด จะมีละเว้นไว้ไม่เล่าออกไปก็เพียงแค่เรื่องของเขาผู้เป็นจอมมารซวิ่นเฟิงเท่านั้น
ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเขามีตัวตนอยู่บนโลกนี้นับตั้งแต่สิ้นสุดสงครามเผ่ามารฮุยอินครั้งที่สอง ทุกคนต่างพากันคิดว่าเขาคงจะสิ้นชื่อตามบิดาไปเสียแล้วกระมัง และนั่นเป็นเรื่องดี เขาประกาศทั่วดินแดนมารฮุยอินว่าห้ามมิให้ผู้ใดพูดถึงจอมมารซวิ่นเฟิงอีก ให้นามของเขาเป็นเพียงผู้อยู่เบื้องหลังอย่างลับๆ ในเผ่ามารก็พอ เพราะแต่ไหนแต่ไรมาหลังจากสูญเสียบิดาไป เขาก็ไม่ได้มีตัวตนอยู่แล้ว มีเพียงเสวี่ยหยาง ท่านลุงผู้อาวุโสของเขาเท่านั้นที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทุกคนว่าเป็นผู้ครองบัลลังก์ต่อจากน้องชาย
ซวิ่นเฟิงเก็บตั๊กแตนไม้แกะสลักในมือหายวับไปด้วยคาถา สองมือที่ว่างเปล่าร่ายคาถาอีกบทเพื่อแปลงกายเป็นชายนักเล่านิทาน แล้วพาตัวเองกลับไปยังโลกมนุษย์
"หอมจังเลย" เยว่ซินยกถาดนึ่งซาลาเปาขึ้นจากเตาร้อน วันนี้นางทำซาลาเปาไส้ถั่วแดงและไส้เม็ดบัวเพื่อฝึกรสมือก่อนจะทำถวายไท่จื่อในวันงานเลี้ยงที่ใกล้จะถึง มีหลินหลินอยู่ช่วยเป็นลูกมืออยู่ข้างๆ เยว่ซินหยิบซาลาเปาไส้ถั่วแดงมาแบ่งครึ่ง นางเป่าคลายร้อนออกเสียหน่อยก่อนจะส่งให้หลินหลินได้ลองชิมดู
"เจ้าชิมดูสิ ข้าต้องปรับปรุงรสชาติอีกหรือไม่" หลินหลินรับซาลาเปามากัดชิมหนึ่งคำ สีหน้าบ่งบอกว่านางถูกใจรสชาติของซาลาเปาฝีมือเยว่ซินยิ่งนัก
"อร่อยมากเลยแม่นางเยว่ ไท่จื่อต้องชื่นชอบซาลาเปาของท่านแน่" หลินหลินเอ่ยชมจนเยว่ซินยิ้มกว้าง
"เจ้าไม่ได้ยอข้าแน่นะ"
"ไม่เลย อร่อยจริงๆ ไม่เชื่อข้า แม่นางเยว่ก็ลองชิมอีกครึ่งดูก็ได้" หลินหลินส่งซาลาเปาอีกครึ่งลูกให้เยว่ซินได้ชิมเอง ปรากฏว่าเยว่ซินก็ถูกใจในรสชาตินี้เช่นกัน
"อื้ม อร่อยจริงๆ ด้วย ข้าเอาไปให้ท่านแม่ทัพเฉิง อาอู๋กับอาลู่ชิมด้วยดีกว่า หลินหลินเจ้าช่วยข้าหยิบซาลาเปาใส่ปิ่นโตที"
เฉิงอี้ที่เดินมาถึงห้องครัว เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตูเมื่อเห็นว่าเยว่ซินกับหลินหลินกำลังยุ่งกับการจัดปิ่นโต แต่เยว่ซินหันมาเจอเขาพอดี เฉิงอี้จึงยิ้มทักแล้วเดินเข้าไปหานางเสียเอง
"แม่ทัพเฉิง ท่านมาได้อย่างไร นี่ข้ากำลังจัดซาลาเปาไปให้ท่านลองชิมอยู่พอดี"
"เช่นนั้นข้าชิมตอนนี้เลยได้หรือไม่"
"ได้สิ ข้าทำไว้สองรส ท่านจะชิมให้ข้าทั้งสองรสเลยได้หรือไม่" เยว่ซินหยิบซาลาเปาสองลูกใส่จานส่งให้เฉิงอี้ได้ลองชิม เฉิงอี้ไม่ตอบ แต่หยิบซาลาเปาทั้งสองรสมากัดชิมลูกละหนึ่งคำ เขาพิจารณารสชาติอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะผงกศีรษะแล้วเอ่ยชมยิ้มๆ
"ซาลาเปาของเจ้าอร่อยมาก" เมื่อได้ยินคำชมชัดเจนเช่นนี้ เยว่ซินก็ฉีกยิ้มกว้างขึ้นทันใด
"ข้าดีใจที่ท่านแม่ทัพเฉิงชอบซาลาเปาของข้า หลินหลินเจ้าช่วยนำปิ่นโตนี้ไปให้อาอู๋กับอาลิ่วแทนข้าที"
"เจ้าค่ะ ข้าไปก่อนนะเจ้าคะ" หลินหลินรับคำสั่งก็ยกปิ่นโตซาลาเปาออกจากห้องครัวไป
"เจ้าเสร็จงานแล้วใช่หรือไม่" เฉิงอี้ถามให้แน่ใจเมื่อเห็นว่าเยว่ซินกำลังถอดผ้ากันเปื้อนอยู่พอดี
"เสร็จแล้วเจ้าค่ะ"
"ในเมื่อว่างแล้วเจ้าไปกับข้า ข้ามีอะไรจะให้เจ้า" เฉิงอี้ไม่รอช้า เขาหมุนตัวเดินกลับออกมาจากห้องครัว เยว่ซินรีบเดินตามหลังเขามาจนถึงหน้าห้องพักของตัวเอง
"มีสิ่งใดในห้องพักของข้า" เยว่ซินหยุดยืนข้างเฉิงอี้ที่หน้าประตูห้องพัก เห็นเฉิงอี้มองไปยังประตูที่ปิดอยู่จึงเอ่ยถาม
"เจ้าลองไปเปิดดูสิ" เฉิงอี้แกล้งบอกให้เยว่ซินรู้สึกประหลาดใจ เยว่ซินไม่ปล่อยให้ตัวเองเกิดความสงสัย นางเดินตรงไปเปิดประตูอย่างเบามือ ก่อนจะร้องเรียกชื่อสิ่งที่รออยู่เบื้องหลังบานประตูเสียงดังอย่างดีใจ
"เสี่ยวเข่ออ้าย!" เจ้าสุนัขตัวโตขนนุ่มฟูสีขาวนั่งกระดิกหางระริกรอผู้เป็นนายอย่างรู้ความ มันกระโจนเข้าหาเยว่ซินทันทีที่นางเรียกชื่อของมันเสียงดัง
เยว่ซินนั่งคุกเข่ากอดกับเจ้าเสี่ยวเข่ออ้ายจนตัวกลมด้วยความคิดถึง ปกติเสี่ยวเข่ออ้ายจะอยู่ข้างกายนางตลอดเวลา แม้กระทั่งตอนนอนก็ยังนอนเฝ้านางที่ข้างเตียง แต่เมื่อนางต้องมาฝึกงานที่จวนของเฉิงอี้ นางจึงไม่กล้าพามันมาด้วยเพราะเกรงว่ามันอาจจะมาเป็นภาระในจวนเสียเปล่าๆ คิดไม่ถึงว่าเฉิงอี้จะใจดีกับนางเช่นนี้ เขาไปรับตัวเสี่ยวเข่ออ้ายมาอยู่เป็นเพื่อนนาง นางซึ้งใจยิ่งนัก หลังจากนี้นอกจากหลินหลินจะเป็นเพื่อนคุยคลายเหงา นางก็จะมีเสี่ยวเข่ออ้ายเป็นเพื่อนเล่นอีกตัวหนึ่งแล้ว
"ถูกใจเจ้าหรือไม่"
"ท่านแม่ทัพเฉิง ข้าดีใจจนอยากจะร้องไห้อยู่แล้ว ข้าคิดถึงเสี่ยวเข่ออ้ายมาก ขอบคุณท่านมากที่ช่วยพามันมาหาข้า" เยว่ซินยังคงนั่งกอดเสี่ยวเข่ออ้ายแน่น เฉิงอี้ยิ้มเอ็นดูทั้งคนทั้งเจ้าสี่ขาที่กอดกันตัวกลมจนแทบจะรวมเป็นร่างเดียวกันอยู่แล้ว
"เจ้าคิดถึงมันมาก วันนี้ก็อยู่กับมันให้หายคิดถึงเถอะ ข้าขอตัวก่อน" เยว่ซินพยักหน้าแทนคำตอบรับ เฉิงอี้จึงช่วยปิดประตูให้แล้วเดินกลับไปยังห้องของตัวเอง
เมื่อกลับมาถึงห้องนอน เฉิงอี้เดินตรงไปนั่งยังโต๊ะทำงาน กลิ่นกำยานจากไม้กฤษณาหอมคละคลุ้งกรุ่นกลิ่นเดียวกับห้องนอนของเยว่ซิน เฉิงอี้นั่งมองไปทางซ้ายมือจ้องผนังห้องแล้วอมยิ้มบาง เขานึกเดาเล่นๆ ว่าเบื้องหลังผนังห้องในตอนนี้มีสาวน้อยกับสุนัขน้ำหมึกที่คงจะวิ่งเล่นกันไปทั่วห้องแล้วกระมัง
เพียงครู่เดียวเฉิงอี้ก็หันกลับมาสนใจม้วนอักษรที่วางอยู่ตรงหน้า ใต้ม้วนอักษรมีม้วนกระดาษเล็กๆ ถูกทับอยู่ มือหนาหยิบขึ้นมาอ่านทันทีที่เห็น เมื่อคลายกระดาษแผ่นเล็กออกก็พบว่าเป็นกลบทที่ถูกส่งกลับมาจากหวังจิ้นนั่นเอง
'จุ่มพู่กันหยกตวัดน้ำหมึก เรียงอักษร พู่กันย่อมรู้เส้นนั้นก่อนจรดปลาย'
ความหมายของกลบทนี้ทำให้เฉิงอี้รู้ว่าตัวเองตัดสินใจไม่ผิดที่ส่งม้วนอักษรนิทานของซวิ่นเฟิงไปให้หวังจิ้นได้ตรวจสอบ เพราะหวังจิ้นเป็นผู้ดูแลเทียบคำสั่งของเทียนจวิน ดังนั้นไม่ว่าเรื่องใดที่สำคัญเกี่ยวกับแดนสวรรค์และเทียนจวิน หวังจิ้นจะเป็นผู้หนึ่งที่รู้เรื่องราวนั้นก่อนเทพองค์ใดเสมอ
เช่นเดียวกับเรื่องราวของสองทูตที่ไปเยือนดินแดนเผ่ามารฮุยอิน เฉิงอี้คิดอยู่แล้วในใจว่าหวังจิ้นต้องรู้แน่ว่าเป็นผู้ใดที่ได้รับคำสั่งจากเทียนจวินในครานั้น ทว่านอกจากกลบทนี้แล้วก็ไม่มีจดหมายใดแนบมาอีก เช่นนี้แปลได้ว่าหวังจิ้นยังไม่อยากบอกเขาว่าสองทูตนั้นคือผู้ใด และหวังจิ้นคงตัดสินใจที่จะสืบเรื่องนี้ให้แน่ชัดด้วยตัวเองแล้วกระมัง หวังจิ้นหาได้ไม่ไว้ใจเขา ตรงกันข้ามหวังจิ้นกำลังปกป้องทุกคนที่เกี่ยวข้องอยู่ต่างหาก ตราบใดที่เรื่องจริงยังไม่ปรากฏแน่ชัด การเอ่ยชื่อสองทูตออกมาให้กลายเป็นผู้ต้องสงสัยจนแดนสวรรค์เกิดความระแวงในใจกันเองก็ดูจะเกินเรื่องเกินราวไปจริงๆ มิสู้ปล่อยให้หวังจิ้นจัดการเรื่องนี้ไปอย่างเงียบๆ เขาในฐานะตี้จวินและสหายสนิทคอยช่วยเหลืออยู่ห่างๆ เช่นนี้หวังจิ้นน่าจะคล่องตัวกว่า
ที่ตลาดใจกลางเมืองเฉียวเซียน ท่ามกลางผู้คนที่เดินพลุกพล่านขวักไขว่ ซวิ่นเฟิงในร่างชายนักเล่านิทานกำลังเดินหาโรงเตี๊ยมสำหรับพักแรมในโลกมนุษย์ จังหวะนั้นชาวบ้านกลุ่มหนึ่งก็วิ่งกรูไปยังป้ายประกาศใจกลางตลาดที่เพิ่งแปะประกาศเสร็จ ซวิ่นเฟิงสงสัยว่าเป็นประกาศข่าวเรื่องใด ถึงแม้เรื่องของมนุษย์ จอมมารอย่างเขาไม่จำเป็นต้องสนใจ แต่ตอนนี้เขาจำเป็นต้องอยู่ในโลกมนุษย์ชั่วคราว ดังนั้นหากเขาทำความรู้จักถิ่นที่อยู่ในตอนนี้ไว้บ้างก็ดูจะเป็นเรื่องจำเป็นไม่น้อย
"โอ้! อีกสองสัปดาห์ไท่จื่อจะเสด็จมาพักที่เมืองของเรา" เสียงอาอี๋คนหนึ่งดังขึ้นในกลุ่มฝูงชน
"มีงานเลี้ยงต้อนรับที่จวนท่านแม่ทัพใหญ่ ขอให้ชาวเมืองรักษาความสงบเรียบร้อย และความสะอาดภายในเมือง" อาแปะที่อยู่ด้านหน้าป้ายอ่านเสียงดัง เพื่อแจ้งข่าวแก่ผู้ที่ยืนมุงด้านหลังได้รับรู้ทั่วกัน
'งานเลี้ยงต้อนรับไท่จื่อ'
ซวิ่นเฟิงที่ยืนอยู่ด้านหลังของฝูงชนครุ่นคิด พลางนึกภาพไท่เซียนอี้ตี้จวิน เทพผู้ยิ่งใหญ่แห่งแดนสวรรค์ที่ใครๆ ต่างเคารพและเทิดทูน เป็นถึงจตุรเทพแท้ๆ เวลานี้มาจุติอยู่โลกมนุษย์กลับต้องคอยทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลไท่จื่อมนุษย์ธรรมดา ช่างน่าสนใจยิ่งนัก ดูท่างานนี้เขาคงต้องร่วมแสดงกับไท่เซียนอี้ตี้จวินด้วยสักบทหนึ่งแล้ว เพราะคงจะน่าเสียดายมาก ถ้าไม่ได้เห็นไท่เซียนอี้ตอนเป็นข้ารับใช้มนุษย์ด้วยตาตัวเองสักครั้ง
เบื้องหน้าทหารเฝ้าประตูจวนใหญ่แม่ทัพเฉิงอี้ ซวิ่นเฟิงปรากฏตัวพร้อมห่อผ้าและม้วนอักษรนิทาน แล้วแจ้งต่อทหารเวรยามที่เฝ้าประตูว่าเขาต้องการพบแม่ทัพเฉิงอี้
"นายท่าน นักเล่านิทานนามว่าซวิ่นเฟิงมาขอพบนายท่านขอรับ" ระหว่างที่เฉิงอี้กำลังสนใจม้วนอักษรนิทานอยู่นั้น ทหารเฝ้าประตูเวรยามนายหนึ่งก็เดินเข้ามารายงาน เฉิงอี้แปลกใจอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีใด เพียงแค่พยักหน้าให้ไปเชิญผู้มาเยือนเข้าพบได้
"คารวะท่านแม่ทัพเฉิงอี้" ซวิ่นเฟิงทักทายพร้อมยกมือคำนับตามท่วงท่ามารยาทแบบมนุษย์ เฉิงอี้มองปราดเดียวก็พอจะเดาออกว่าซวิ่นเฟิงผู้นี้คงมีเรื่องใดสักเรื่องที่คิดจะมาขอความช่วยเหลือจากเขาแล้วกระมัง
"เจ้ามาหาข้าด้วยเรื่องใด แล้วเหตุใดจึงมีสัมภาระมามากมายเช่นนี้"
"ท่านแม่ทัพเฉิงอี้ จริงๆ แล้วข้าเป็นเพียงนักเล่านิทานเร่ร่อน ครั้งนี้ข้ามายังเมืองเฉียวเซียน มีโอกาสได้มาเจอท่าน นับว่าสวรรค์เมตตาข้าแล้ว"
"เช่นนั้นเจ้านั่งลงก่อน แล้วค่อยๆ พูดให้ตรงประเด็นเถิด" เฉิงอี้ผายมือให้ซวิ่นเฟิงนั่งลงด้วยกันที่โต๊ะกระดานหมากล้อม
"ข้ารินให้ ข้ารินให้" ซวิ่นเฟิงเห็นเฉิงอี้กำลังจะรินน้ำชาอุ่นร้อนจึงรีบรับกาน้ำชามารินให้อย่างเอาอกเอาใจ
"ว่าธุระของเจ้ามาเถิด" เฉิงอี้เร่งเร้า
"คือที่ตลาดข้าเห็นป้ายประกาศว่าไท่จื่อกำลังจะเสด็จมาเยือนเมืองเฉียวเซียน และจะมีงานเลี้ยงฉลองต้อนรับไท่จื่อที่จวนของท่าน ข้าเองก็เป็นแค่ผู้น้อยเร่ร่อน ครั้งหนึ่งในชีวิตหากข้าได้ถวายงานเล่านิทานต่อหน้าไท่จื่อสักครั้งชาติข้าคงไม่เสียชาติเกิด ข้าจึงอยากมาขอร้องท่าน ช่วยเมตตาส่งเสริมข้า ให้ได้เล่านิทานในงานเลี้ยงที่จวนของท่านถวายแก่ไท่จื่อได้หรือไม่" ซวิ่นเฟิงอธิบายเสียยาวด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อมกิริยาดูถ่อมตนยิ่งนัก เฉิงอี้นิ่งคิดอยู่อึดใจหนึ่งจึงถามต่อว่า
"เจ้าจะเล่านิทานเรื่องใดกัน" เฉิงอี้แสร้งถามรายละเอียด
"ข้าอยากเล่าเรื่องตำนานความรักของเทพธิดาสวรรค์กับมนุษย์ ท่านว่าเรื่องนี้เข้าท่าดีหรือไม่" ซวิ่นเฟิงเองที่ได้เตรียมบทแสดงไว้ล่วงหน้าแล้ว จึงยิ้มเริงร่าตอบเฉิงอี้อย่างรู้ทัน โชคดีที่เจ้าตั๊กแตนไม้แกะสลักนั้นสืบเรื่องราวบนแดนสวรรค์มาเล่าสู่เขาได้อย่างละเอียดถี่ถ้วน การมาสวมบทนักเล่านิทานบนโลกมนุษย์เช่นนี้ ก็ดูจะสมจริงมากขึ้นไปอีกเจ็ดแปดส่วนแล้ว เพราะเป็นถึงนักเล่านิทาน หากเขาไม่มีเรื่องเล่าที่น่าสนใจ แบบนั้นเขาจะดึงดูดให้ผู้คนอยากฟังนิทานจากเขาได้เช่นไรกัน
"ชื่อเรื่องฟังดูน่าสนใจยิ่งนัก เช่นนั้นข้าขอลองอ่านนิทานของเจ้าก่อนได้หรือไม่" เฉิงอี้ถามอย่างตรงไปตรงมา เขาเกรงว่าหากในนิทานมีเรื่องเล่าที่ไม่เหมาะไม่ควร จะได้แก้ไขได้ทัน
"เอ่อ...หากท่านอ่านนิทานของข้าก่อน เช่นนั้นวันงานท่านจะสนุกได้อย่างไร ข้าเป็นนักเล่านิทานมานานแล้ว ท่านไว้ใจข้าได้ ข้าไม่ทำให้งานเลี้ยงของท่านหมดสนุกแน่นอน"
เฉิงอี้ไม่แสดงสีหน้าและท่าทางใด เขายกจอกน้ำชาอุ่นขึ้นยกจิบหนึ่งคำ พลางไตร่ตรองในใจว่าเขาจะอนุญาตให้ซวิ่นเฟิงมาร่วมงานเลี้ยงฉลองนั้นควรแล้วหรือไม่ แต่คิดดูแล้วเขาเองก็เคยได้ชมได้ฟังนิทานจากซวิ่นเฟิงมาแล้วครั้งหนึ่ง ยอมรับว่าเขาเป็นนักเล่านิทานที่เก่งใช้ได้ เช่นนั้นการตกลงรับเขาไว้สร้างความบันเทิงในงานเลี้ยงสักคนคงไม่เสียหายอะไรกระมัง
"ท่านแม่ทัพ ไยท่านเงียบไปเช่นนี้"
"ข้ากำลังพิจารณาเจ้าอยู่"
"แล้วท่านคิดว่าอย่างไร ท่านยินดีจะรับข้าไว้หรือไม่"
"ถ้าข้ารับเจ้าไว้ เจ้าต้องพักที่จวนของข้าจนกว่างานเลี้ยงฉลองจะจบ เจ้าตกลงหรือไม่"
"แน่นอน ข้าบอกท่านแม่ทัพแล้วว่าข้าเป็นเพียงนักเล่านิทานเร่ร่อน ข้าอยู่ที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น"
"เช่นนั้นข้าตกลง ข้าจะให้อาลิ่วพาเจ้าไปดูห้องพักที่ด้านหลังโน้นก็แล้วกัน"
"ขอบคุณท่านแม่ทัพเฉิงอี้ สวรรค์เมตตาข้าจริงๆ ข้าสัญญาจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง ไท่จื่อจะต้องชอบนิทานของข้าแน่" ซวิ่นเฟิงดีใจจนออกหน้าออกตา จับมือเฉิงอี้ไปกุมไว้แน่นอย่างซาบซึ้ง อาลิ่วที่ยืนรอรับซวิ่นเฟิงไปดูห้องพักเห็นท่าทางปานเด็กน้อยถึงกับส่ายหัว แล้วอดกระซิบกับอาอู๋ที่ยืนอยู่ข้างกันไม่ได้ว่า
"เจ้านักเล่านิทานจะไม่ทำเรื่องขายหน้าให้จวนของเราแน่ใช่ไหมพี่ใหญ่" อาอู๋ไม่ตอบอะไรน้องชายฝาแฝด เขาเพียงพยักหน้าเบาๆ ให้อาลิ่วรีบพาซวิ่นเฟิงออกจากห้องของเฉิงอี้ก่อนจะดีกว่า อาลิ่วพยักหน้าเข้าใจรีบไปดึงแขนซวิ่นเฟิงออกมาทันที
อาลิ่วพาซวิ่นเฟิงมาส่งไว้ที่ห้องพักหลังเล็กท้ายจวน เขาแนะนำตำแหน่งทิศทางคร่าวๆ ให้ซวิ่นเฟิงได้รู้จักทางไว้บ้างจะได้ไม่เดินหลงเพ่นพ่านในคราวหลัง
ลับหลังอาลิ่วเดินออกไปแล้ว ซวิ่นเฟิงอยู่ลำพังในห้องพัก เขาเดินไปนั่งลงที่เตียงนอนแล้วตั้งสมาธิร่ายคาถามือ ครู่เดียวร่างจริงของซวิ่นเฟิง จอมมารแห่งเผ่ามารฮุยอินก็ปรากฏ เขาสะบัดมืออีกครั้งแล้วร่างก็พลันหายวับไป เหลือทิ้งไว้เพียงห้องโล่งกับสัมภาระจอมปลอมที่เขาหอบหิ้วมาด้วยในตอนแรกเท่านั้น
ณ ดินแดนเผ่ามารฮุยอิน เมื่อซวิ่นเฟิงกลับมาถึงแดนมาร เขาปรากฏตัวภายในห้องนอนแล้วทอดกายลงบนเตียงใหญ่หนานุ่มอย่างผ่อนคลาย ตอนนี้เขาพาตัวเองเข้าไปอยู่ใกล้ไท่เซียนอี้ตี้จวินได้อีกก้าวหนึ่งแล้ว ไม่รู้ว่าป่านนี้ไท่เซียนอี้ได้เริ่มสืบเรื่องราวของสองทูตชั่วนั่นตามคำบอกเล่าในนิทานของเขาแล้วหรือไม่
ใช่แล้ว! ที่แท้แผนการของเขาคือการยืมมือไท่เซียนอี้เป็นผู้สืบหาตัวสองทูตสวรรค์นั่นเอง เมื่อไหร่ที่ไท่เซียนอี้ได้รู้ความจริงว่าเทพสวรรค์เช่นพวกเขาต่างหากที่เป็นฝ่ายรังแกเผ่ามารตามคำบอกเล่าในนิทานตลกร้ายนั้นอย่างแท้จริง อยากรู้นักว่าเทพชั้นสูงผู้ที่เรียกตัวเองว่าเป็นผู้มีเมตตา มีคุณธรรมค้ำจุลฟ้าดินเช่นเขา จะชดใช้ต่อเผ่ามารเช่นไร


## บทที่ 11

กลางดึกคืนหนึ่งบรรยากาศอาณาบริเวณรอบจวนแม่ทัพเฉิงอี้เงียบสงบ มีเพียงแสงจากโคมไฟตามทางเดินเป็นระยะและเหล่าทหารเฝ้าเวรยามประจำจุดต่างๆ เดินตรวจตราอย่างขะมักเขม้น เฉิงอี้เดินเล่นรับลมหนาวเย็นยามค่ำคืนอยู่ริมสระเพียงลำพังก็สัมผัสได้ถึงปราณเซียนที่คุ้นเคย เฉิงอี้กลับหลังหันไปดูทันที เบื้องหลังแสงพริบตาระยิบระยับนั้นปรากฏเป็นหวังจิ้นจริงๆ ไม่ผิดคาด
"เจ้ามาได้อย่างไร"
"ข้ามีเรื่องอยากปรึกษาเจ้าสองสามเรื่อง เราเข้าไปคุยกันในห้องของเจ้าดีหรือไม่" หวังจิ้นเกรงว่าจะมีมนุษย์ผู้ใดผ่านมาพบเทพเซียนเช่นเขาตัวเป็นๆ คงจะไม่ดีแน่ หรือหากว่าเขามาแบบล่องหน แล้วผู้ใดเห็นแม่ทัพเฉิงอี้กำลังยืนคุยคนเดียวยามดึกเช่นนี้ก็ดูจะน่าขนหัวลุกยิ่งกว่า
เฉิงอี้เดินนำหวังจิ้นกลับเข้ามาที่ห้องนอนในจวนใหญ่ น้ำชาในกาที่หลินหลินนำมาเตรียมไว้ให้ก่อนหน้านี้ยังคงอุ่นๆ เฉิงอี้รินน้ำชาส่งให้หวังจิ้นเมื่อทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะกระดานหมากล้อม
"เจ้ามีอะไรจะบอกกับข้า หวังจิ้น"
"เรื่องแรก ข้าตั้งใจจะมาบอกเจ้าเรื่องนิทานเผ่ามารฮุยอินครั้งที่สองตามคำบอกเล่าในนิทานที่เจ้าส่งให้ข้าตรวสอบ ข้าไม่ได้นิ่งนอนใจ เพียงแค่เรื่องนี้ออกจะซับซ้อนอยู่สักหน่อย เจ้าให้เวลาข้าสืบเรื่องนี้สักพักได้หรือไม่"
"เรื่องนั้นข้าได้อ่านกลบทของเจ้าแล้ว ข้าเข้าใจดี เจ้าวางใจเถอะ"
"อีกเรื่อง พักนี้หลี่จวินใจอ่อนต่อเทพธิดาฟางเหนียงลงแล้ว หากหลี่จวินรู้ว่าเรื่องสงครามเผ่ามารเป็นเรื่องเข้าใจผิด ต้องแก้ไขชดใช้ความผิดพลาดนั้น ในฐานะแม่ทัพแห่งสวรรค์ข้าเกรงว่าหลี่จวินจะห่วงหน้าที่จนเกินไป กลับไปเทพหน้าน้ำแข็งต่อฟางเหนียงอีก"
"นี่เจ้าเป็นเทพจันทราคอยผูกด้ายแดงให้คู่รักตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ข้าจำได้ว่าสหายรักของข้าที่โตมาด้วยกันเป็นเทพอักษรอยู่แท้ๆ"
"โธ่เอ๊ยเซียนอี้ ไม่ว่าเจ้าจะเป็นเทพหรือเป็นมนุษย์ เจ้าก็ยังกวนประสาทข้าไม่เปลี่ยน" หวังจิ้นนิ่วหน้าพลันส่ายหัวแสร้งน้อยใจ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ แล้วยกจอกน้ำชาขึ้นจิบหนึ่งคำ
"เจ้าห่วงว่าหลี่จวินจะอกหักเป็นไข้ใจใช่หรือไม่ แต่ไหนแต่ไรหลี่จวินเองก็รักษาน้ำใจของฟางเหนียงอยู่มาก เป็นแม่ทัพแดนสวรรค์ไม่กล้ามีความรัก แต่กลับไม่เคยปฏิเสธนาง ตอนนี้เจ้ากลับมาบอกข้าว่าหลี่จวินใจอ่อนต่อนางแล้ว หากหลี่จวินต้องออกโรงแก้ไขเรื่องราวระหว่างเผ่ามารและแดนสวรรค์ด้วยตัวเองจริงๆ  เกรงว่าหลี่จวินคงจะตัดใจจากนางอีกครั้งเช่นเจ้าว่าเป็นแน่"
"หลี่จวินเป็นน้องเล็กที่สุดของพวกเรา พอคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ข้าอดห่วงไม่ได้จริงๆ"
"เจ้าห่วงเรื่องที่หลี่จวินต้องรับผิดชอบต่อเผ่ามาร หรือห่วงว่าน้องชายอวี๋หลี่จวินของเจ้าจะขายไม่ออกกันแน่" เห็นหวังจิ้นกำลังกลุ้มใจ เฉิงอี้จึงแกล้งเย้าแหย่ให้อารมณ์ดีขึ้นมาสักหน่อย จนเฉิงอี้ปรายตามองค้อนขวับ
"เจ้าเลิกหยอกข้าได้แล้ว ว่าแต่เรื่องของเทพธิดาน้อยมีความคืบหน้าบ้างหรือไม่ แล้วเจ้าสบายดีหรือไม่"
"ข้าสบายดี เพียงแต่ข้ารู้มาว่าอีกเพียงเดือนครึ่งจะถึงวันเกิดของนาง หากนางอายุครบยี่สิบปี จิตเทพของนางจะดับไปราวกับไม่เคยมีเทพธิดาได้ถือกำเนิดมาก่อน นางจะเหลือเพียงจิตวิญญาณมนุษย์เช่นบิดาของนางเท่านั้น"
"อีกเดือนครึ่ง เวลาเพียงเท่านี้เจ้ามีแผนการใดแล้วหรือไม่" หวังจิ้นแสดงสีหน้าวิตกกังวลเรื่องของเยว่ซินมากกว่าเรื่องของหลี่จวินเมื่อครู่เสียอีก
"..." เฉิงอี้ถอนหายใจยาว เขาส่ายหน้าแทนคำตอบด้วยวาจาใด หวังจิ้นขบเม้มริมฝีปากอย่างใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง
"ถ้าเช่นนั้น ข้าจะกลับไปที่หออักษร จะลองไปหาดูว่ามีตำราใดที่มีวิธีช่วยเหลือเทพธิดาน้อยได้บ้างหรือไม่ อีกอย่างนี่ก็ดึกมากแล้ว ตอนนี้เจ้าเป็นมนุษย์ เจ้าควรพักผ่อนให้มากๆ"
"เช่นนั้นเจ้ากลับไปก่อนเถอะ ข้าขอบคุณเจ้ามาก" เฉิงอี้ตบบ่าหวังจิ้นเบาๆ ราวกับจะบอกหวังจิ้นให้เบาใจว่าเขาไม่เป็นไร หวังจิ้นพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะหายวับไปในแสงพริบตา
ขณะเดียวกันที่ด้านนอกห้องนอนของเฉิงอี้ ที่มุมมืดไร้เงาในยามราตรีและยากที่ผู้คนจะสังเกตเห็นได้ง่าย ซวิ่นเฟิงได้แอบซ่อนตัวอยู่ตรงนั้นนานมาครู่หนึ่งแล้ว เขาได้ยินบทสนทนาระหว่างหวังจิ้นกับเฉิงอี้อย่างชัดเจนทีเดียว ที่แท้แผนการของเขาก็ได้ผลจริงๆ ในคราวแรกเขาหวังเพียงจะยืมมือไท่เซียนอี้ตี้จวินตามสืบหาตัวสองทูตชั่วร้ายนั่นให้พบ ทว่าในตอนนี้กับมีหวังจิ้นมาช่วยตามสืบอีกแรง ช่างเป็นข่าวดี เพราะถ้าไม่ใช้วิธีนี้ จอมมารเช่นเขาก็นึกไม่ออกว่าจะหาทางสืบเรื่องราวในอดีตจากแดนสวรรค์ได้เช่นไร หากไม่ใช้เทพสวรรค์ด้วยกันเอง
เวลานี้เขาทำได้เพียงแค่รอเท่านั้นแล้ว รอวันที่เซียนอี้เจอตัวสองทูตชั่วนั่น เมื่อถึงวันนั้นเขาจะปรากฎตัวในฐานะจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ที่หมายจะเอาชีวิตเทพสวรรค์มาล้างแค้นให้เผ่ามารของเขาอย่างสาสม
ซวิ่นเฟิงยิ้มมุมปากอย่างพอใจ เขาเดินออกมาจากมุมมืดนั้นด้วยฝีเท้าแผ่วเบาราวกับแมวย่องเหนือกำแพง เขาเดินมาหยุดที่หน้าห้องนอนของเยว่ซิน เมื่อครู่เขาได้ยินว่าดวงจิตของเทพธิดาน้อยแห่งแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้ากำลังจะดับลงในเวลาอีกเพียงเดือนครึ่ง ตลอดระยะเวลาที่เขาเฝ้าติดตามเซียนอี้ที่โลกมนุษย์นั้นก็มิเห็นเซียนอี้เข้าใกล้สตรีใดอีกนอกจากนาง ดูท่าแล้วเทพธิดาน้อยที่ว่าคงจะเป็นเยว่ซินถูกต้องแล้วหรือไม่
ซวิ่นเฟิงร่ายคาถาไร้เงาจนกายาล่องหน ก่อนจะหายตัวเข้ามาในห้องนอนของเยว่ซิน เบื้องหลังม่านกั้นห้องลายดอกไม้แกะสลัก เยว่ซินกำลังนอนหลับสนิท โดยที่ด้านล่างเตียงมีสุนัขขนฟูสีขาวตัวหนึ่งนอนเฝ้านางอยู่ไม่ห่าง
ซวิ่นเฟิงเดินเข้ามาใกล้เยว่ซินที่กำลังนอนหลับสนิทจนเกือบจะชิดถ้าหากไม่มีเสี่ยวเข่ออ้ายนอนขวางไว้สักหนึ่งก้าว ซวิ่นเฟิงยื่นมือชี้นิ้วไปยังเหนือเขนยของเยว่ซินแล้วร่ายคาถาเพียงชั่ววินาที เหนือเขนยของเยว่ซินได้ปรากฏปานตราประทับเทพลายกลีบดอกท้อป่าขึ้นมาเป็นแสงเปล่งประกาย ที่แท้แม่นางเยว่ซินก็เป็นเทพธิดาน้อยที่เทียนจวินกำลังตามหาอยู่จริงๆ
แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้า เยว่ซินพาเสี่ยวเข่ออ้ายออกมาเดินเล่นที่สนามหญ้า ระหว่างนั้นเสี่ยวเข่ออ้ายเห็นชายร่างสูง ใบหน้าไม่คุ้นตา กลิ่นไม่คุ้นเคย เขากำลังเดินตรงมาหาเยว่ซินที่ยืนชมดอกไม้อยู่เพลินๆ เสี่ยวเข่ออ้ายเกรงว่าคนผู้นั้นจะทำอันตรายกับเจ้านายของมัน จึงเห่าร้องเสียงดังอย่างก้าวร้าวจนเยว่ซินตกอกตกใจ เพราะไม่เคยเห็นเสี่ยวเข่ออ้ายเห่าผู้ใดดุดันเช่นนี้มาก่อนเลย
"ซวิ่นเฟิง! ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร" เยว่ซินหันไปมองตามเสียงเห่าของเสี่ยวเข่ออ้าย ที่แท้เป็นซวิ่นเฟิงนี่เองเสี่ยวเข่ออ้ายจึงไม่คุ้นกับเขานัก
"อรุณสวัสดิ์แม่นางน้อย ข้ามองมาแต่ไกลคิดว่าต้องใช่แม่นางน้อยแน่ ก็เลยจะเดินมาทักทาย" ซวิ่นเฟิงยิ้มหวานให้ แต่เขายังคงยืนระยะห่างจากเยว่ซินอยู่สักหน่อย เพราะเจ้าสี่ขายังคงยืนแยกเขี้ยวส่งเสียงขู่ในลำคอขวางหน้าเยว่ซินเอาไว้
"เสี่ยวเข่ออ้าย ซวิ่นเฟิงเป็นสหายของข้า เจ้าวางใจเถอะ แต่ปกติเจ้าไม่ก้าวร้าวเช่นนี้ เหตุใดกับซวิ่นเฟิงเจ้าถึงได้ดุนักล่ะ" ไม่ทันจะได้ตอบรับซวิ่นเฟิง เยว่ซินก็นั่งยองๆ ลูบหัวเสี่ยวเข่ออ้ายเบาๆ หวังให้มันหยุดเห่าเสียก่อน ซวิ่นเฟิงเห็นเช่นนั้นจึงนั่งยองๆ ลงบ้าง แล้วแบมือทั้งสองข้างของเขายื่นมาตรงหน้าเสี่ยวเข่ออ้าย เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจว่าเขาไม่ได้มาทำอันตรายเจ้านายของมัน
น่าเสียดายที่เสี่ยวเข่ออ้ายเป็นเพียงสุนัข แม้อยากจะบอกเยว่ซินว่ามันรู้สิ่งใด ก็ไม่อาจพูดให้เยว่ซินเข้าใจได้ แม้มันจะเป็นเพียงแค่สุนัข แต่ก็เป็นสุนัขที่เกิดมาจากคาถาของไท่เซียนอี้ตี้จวิน มันเกิดมาเพื่อเป็นผู้ปกป้องอันตรายทุกประการให้เยว่ซินอย่างสุดชีวิตมาตั้งแต่แรก สิ่งหนึ่งที่สุนัขทำได้ดีที่สุดคือการดมกลิ่นใช่หรือไม่ ครั้งนี้มันกำลังได้กลิ่นไอมารของซวิ่นเฟิงแล้ว เสี่ยวเข่ออ้ายจ้องตาซวิ่นเฟิงนิ่ง ท่าทางยืนจังก้าและเสียงขู่ในลำคอนั้น หากซวิ่นเฟิงเข้าใกล้เยว่ซินอีกนิด มันคงต้องกระโจนกัดเขาเป็นแน่
ซวิ่นเฟิงเองแม้จะอยู่ในร่างมนุษย์เช่นเดียวกับไท่เซียนอี้ตี้จวิน แต่ก็ไม่เหมือนกันเสียทีเดียว เขาเป็นมนุษย์แค่กายภายนอกเท่านั้น แต่พลังมารและจิตวิญญาณภายในกายของเขายังคงเป็นจอมมารซวิ่นเฟิงอยู่ดี ตรงกันข้ามกับไท่เซียนอี้ตี้จวิน แม้จะมีจิตเทพมาจุติ แต่มนุษย์ที่ชื่อเฉิงอี้นั้นก็ไร้ซึ่งพลังใดๆ โดยสมบูรณ์ ซวิ่นเฟิงจ้องตาของเสี่ยวเข่ออ้ายนิ่ง ทั้งสองมองตากันในจังหวะเวลาเพียงพริบตาเดียว เยว่ซินที่กำลังปลอบใจเสี่ยวเข่ออ้ายอยู่นั้นจึงไม่ทันสังเกตเห็นแววตาประกายสีฟ้าครามวูบหนึ่งของซวิ่นเฟิง เขาร่ายคาถาสะกดใจใส่เสี่ยวเข่ออ้ายเรียบร้อยแล้ว เสี่ยวเข่ออ้ายเปลี่ยนท่าทีเป็นสงบลง เยว่ซินคลี่ยิ้มกว้างเมื่อเห็นเช่นนั้น นางคิดว่าเป็นเพราะเจ้าหมาแสนรักเชื่อฟังนางแล้ว
เมื่อเสี่ยวเข่ออ้ายนอนหมอบลง ซวิ่นเฟิงการละครก็ดำเนินต่ออย่างเนียนๆ เขาค่อยๆ เขยิบเข้ามาใกล้เสี่ยวเข่ออ้ายและเยว่ซิน พลางลูบหัวมันเล่นอย่างเป็นมิตร เขาเป็นถึงจอมมารผู้มีอิทธิฤทธิ์ จะให้มากลัวเพียงแค่สุนัขหนึ่งตัวได้เยี่ยงไร
"ซวิ่นเฟิง ตกลงท่านมาทำอะไรที่นี่"
"ท่านแม่ทัพเฉิงอี้อนุญาตให้ข้ามาเล่านิทานในงานเลี้ยงต้อนรับไท่จื่อน่ะสิ แล้วก็ยังให้ข้าพักที่จวนไปจนกว่างานเลี้ยงจะเสร็จสิ้น"
"เช่นเดียวกับข้าเลย ท่านแม่ทัพเฉิงให้ข้ามาทำซาลาเปาและอาหารอื่นๆ สองสามอย่าง ตอนแรกข้าก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องให้ข้าย้ายมาอยู่ที่นี่ตั้งหนึ่งเดือน แต่เมื่อข้ามาถึง แม่ครัวกับสาวรับใช้ที่นี่ก็สอนงานข้าหลายอย่าง ข้าถึงได้รู้ว่าที่แท้แล้วฝีมือทำอาหารแบบชาวบ้านของข้าไม่คู่ควรจะถวายไท่จื่อเลยสักนิด ข้าจึงไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมท่านแม่ทัพเฉิงถึงได้ให้ข้าฝึกงาน"
"เช่นนั้น ข้าควรฝึกเล่านิทานให้คล่องๆ อีกสักหน่อยแล้ว"
"ข้าเคยฟังท่านเล่านิทานแล้ว ท่านเล่าสนุกมาก ข้าว่าไท่จื่อจะต้องประทับใจเรื่องเล่าของท่านแน่"
"ขอบใจเจ้ามากแม่นางน้อย" ซวิ่นเฟิงส่งยิ้มอย่างเอ็นดู พลันนึกถึงเรื่องที่นางถูกผนึกจิตเทพเอาไว้ นางเป็นถึงเทพธิดาแห่งสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแท้ๆ เมื่อเห็นนางเป็นมนุษย์ตัวเล็กๆ เช่นนี้ แค่อักษรยังอ่านออกได้ไม่กี่คำ แววตาใสซื่อไร้เหลี่ยมใดๆ แม้เขาจะเป็นจอมมาร ก็ยังนึกเห็นใจเยว่ซินอยู่ไม่น้อย
"จริงสิ เช้านี้ท่านกินข้าวเช้าหรือยัง ข้ากำลังพาเสี่ยวเข่ออ้ายไปที่ห้องครัว ท่านไปกับข้าดีหรือไม่ แม่ครัวน่าจะทำข้าวเช้าไว้ให้ทุกคนแล้ว"
"ตกลง ข้าจะไปกับเจ้า"
เยว่ซินเดินนำซวิ่นเฟิงไปที่ห้องครัว เสี่ยวเข่ออ้ายเดินประกบไปข้างๆ เยว่ซินอย่างใกล้ชิด
ณ ตำหนักใหญ่ใจกลางพระราชวังหลวง ภายในโถงตำหนักอันโอ่อ่าตกแต่งหรูหราสวยงาม ควันกำยานดอกหอมหมื่นลี้ส่งกรุ่นกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วตำหนัก ฮ่องเต้ประทับอยู่บนพระที่นั่ง โดยมีฮองเฮาเสิ่นอันนั่งอยู่เคียงข้าง ทั้งสองได้นั่งคุยกันมาพักใหญ่ จึงตัดสินใจให้ราชเลขาไปตามไท่จื่อมาเข้าเฝ้า
ไม่นานนักชายหนุ่มรูปโฉมงดงามสวมอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มทอลวดลายมังกรด้วยดิ้นด้ายสีทอง เดินเข้ามาในตำหนักด้วยท่วงท่าสง่างาม ด้านหลังมีราชเลขาและองครักษ์เดินตามมาอีกสองคน เพียงแต่องครักษ์ทั้งสองหยุดเฝ้าที่หน้าประตูตำหนักเท่านั้น
"ถวายบังคมเสด็จพ่อ ถวายบังคมเสด็จแม่" ไท่จื่อคำนับฮ่องเต้และฮองเฮาตามลำดับ
"เจ้าใกล้จะออกเดินทางไปเมืองเฉียวเซียนแล้วใช่หรือไม่"
"อีกสองสัปดาห์ลูกจะออกเดินทางแล้วท่านพ่อ"
"แม่ของเจ้ามีเรื่องหนึ่งอยากจะคุยกับเจ้าก่อน" ฮ่องเต้ปรายตามองฮองเฮา ฮองเฮาเสิ่นอันพยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปยิ้มแล้วเอ่ยกับไท่จื่อ
"ปีนี้เจ้าอายุเท่าไหร่แล้ว"
"ปีนี้ลูกจะอายุครบยี่สิบห้าปีแล้วท่านแม่"
"แม่ก็จำได้เช่นนั้น แม่คิดว่าไท่จื่อควรจะแต่งงานได้แล้วกระมัง" ฮองเฮาเอ่ยยิ้มๆ
"ท่านแม่" ไท่จื่อนิ่วหน้าเล็กน้อย ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง ตลอดระยะเวลาสองสามปีที่ผ่านมา ฮองเฮามักจะเกริ่นเรื่องการแต่งการกับเขา แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่จะเอ่ยออกมาตรงๆ เช่นนี้
"แม่ของเจ้าเป็นห่วง อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว บัดนี้เห็นว่าเจ้าควรจะรีบแต่งงานได้แล้วกระมัง" ฮ่องเต้ช่วยพูดอีกแรง
"ท่านพ่อ ท่านแม่ ลูกยังไม่พบหญิงใดที่ถูกใจเลย"
"เรื่องนั้นแม่รู้ แม่จึงได้ปรึกษากับพ่อของเจ้าแล้ว แม่คิดว่าเราจะจัดงานดูตัวให้เจ้า เพื่อเชิญหญิงสาวสกุลผู้ดีมาให้เจ้าเลือกในงาน เจ้าคิดเห็นว่าอย่างไร"
"งานนี้จะจัดเมื่อไหร่ท่านแม่"
"แม่คิดว่ากว่าเจ้าจะเดินทางไปเมืองเฉียวเซียน มีเวลาตั้งสองสัปดาห์ใช่หรือไม่ เช่นนั้นเราเลือกวันสะดวกสักหนึ่งวัน เจ้าคิดเห็นอย่างไร"
"ลูกคิดว่า..." ไท่จื่อนิ่งคิดไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อว่า "ท่านแม่รอให้ลูกกลับมาจากเมืองเฉียวเซียนก่อนได้หรือไม่ สองสัปดาห์นี้ลูกต้องจัดการงานอีกมากทีเดียว เรื่องคู่ครองเป็นเรื่องใหญ่นัก ลูกไม่อยากเร่งรีบในเวลาสั้นๆ"
ฮองเฮาหันไปสบตากับฮ่องเต้ ฮ่องเต้พยักหน้าเบาๆ เขาเข้าใจไท่จื่อแล้ว และเห็นว่าเรื่องคู่ครองนั้นสำคัญมากตามที่ไท่จื่อเอ่ยมาไม่ผิด
"เช่นนั้น แม่จะรอเจ้ากลับมา เมื่อนั้นเราค่อยมาหารือกันอีกครั้ง ขอเพียงเจ้าไม่หาเหตุอันใดมาแสร้งยื้อเวลาอีกแล้วนะ" ฮองเฮากล่าวอย่างรู้ทัน
"ตกลงท่านแม่"
"ดี เช่นนั้นระหว่างที่รอเจ้ากลับมาจากเมืองเฉียวเซียน ข้าจะให้ท่านราชเลขาเตรียมรายชื่อหญิงสาวแต่ละสกุล ให้ฮองเฮาคัดเลือกไว้ก่อนดีหรือไม่" ฮ่องเต้ถามฮองเฮาในประโยคท้าย
"ดีเพคะ ฝ่าบาท" ฮองเฮาตอบรับด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน
"เช่นนั้นลูกทูลลา"
ไท่จื่อเดินออกมาจากตำหนักฮ่องเต้อย่างมีกังวล ครั้งนี้เขาจะเดินทางไปเมืองเฉียวเซียนเพื่อตรวจตราดูแลบ้านเมืองตามหน้าที่ อีกทั้งเมืองเฉียวเซียนก็ไม่ได้ไกลจากเมืองหลวงเท่าใดนัก การจะยื้อเวลาเพื่อจัดงานดูตัวหญิงงาม เกรงว่าเขาคงจะหมดหนทางหลีกเลี่ยงรับสั่งของฮองเฮาจริงๆ เสียแล้ว
ณ ตำหนักซือมิ่งแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้า ซือมิ่งทำหน้าที่ตรวจดาราจักรลิขิตชะตาเหมือนเช่นปกติ สรรพชีวิตในโลกนี้ล้วนแล้วมีการเกิด แก่ เจ็บ และดับสิ้นไปทุกวินาที หน้าที่ผู้ควบคุมดวงชะตาของซือมิ่ง เทพลิขิตชะตาช่างเป็นงานที่หนักหนาเหลือเกินแล้ว
"ซือมิ่ง" หวังจิ้นมาพบซือมิ่งหลังจากที่เขาได้ไปหาเซียนอี้มาที่โลกมนุษย์
"หวังจิ้น เจ้ามาได้อย่างไร" ซือมิ่งกำมือเพียงพริบตา ภาพดาราจักรลิขิตชะตาก็หายวับไปกลางอากาศทันที
"ข้าไปหาเซียนอี้ที่โลกมนุษย์มา จึงมีเรื่องอยากจะปรึกษาเจ้านิดหน่อย"
"เจ้าพูดเถอะ" ซือมิ่งรินน้ำชาดอกมะลิสองจอก ส่งให้หวังจิ้นได้จิบก่อนหนึ่งคำ
"เซียนอี้บอกข้าว่า อีกเดือนครึ่งจะถึงวันเกิดของเทพธิดาน้อย ปีนี้นางจะมีอายุครบยี่สิบปี หากถึงวันนั้นยังปลดผนึกจิตเทพของนางไม่สำเร็จ นางจะกลายเป็นมนุษย์ตลอดไป" ซือมิ่งได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วแน่น เขาไม่คาดคิดว่าเทพบรรพกาลจะเร่งรัดให้ไท่เซียนอี้ตี้จวินเผชิญด่านเคราะห์รักรวดเร็วเช่นนี้
นึกย้อนไปเมื่อก่อนหน้านี้ หลังจากที่เซียนอี้กระโดดลงสระสลายวิญญาณไปจุติยังโลกมนุษย์แล้ว ซือมิ่งได้ทำการตรวจบันทึกชะตาของเซียนอี้และแม่นางลี่จิ่นอีกครั้ง เมื่อเขาได้ตรวจบันทึกชะตาทั้งสองอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้วนั้น จึงได้เข้าใจประสงค์ของเทพบรรพกาลอย่างแน่นอนแล้วเรื่องหนึ่ง
ในการที่เทพธิดาน้อยถูกกำหนดให้จุติเป็นมนุษย์นั้นเป็นผลจากการกระทำของลี่จิ่นผู้เป็นมารดา เมื่อสรรพชีวิตใดได้ถือกำเนิดมาแล้วนั้นย่อมมีหนทางของชีวิตตนเองเป็นแน่ และในการที่เทพธิดาน้อยในร่างมนุษย์นั้นถูกผนึกจิตเทพเอาไว้ เหตุผลข้อหนึ่งคือ เป็นประสงค์ของเทพบรรพกาลโดยแท้ เมื่อเทพธิดาน้อยได้จุติมาในร่างของมนุษย์ธรรมดา ความเป็นมนุษย์นั้นสามารถมีกิเลสทั้งแปดได้อย่างสมบูรณ์ เทพธิดาน้อยเยว่ซินจึงถูกกำหนดให้เป็นด่านเคราะห์รักของไท่เซียนอี้ตี้จวิน ก็ถือว่าเหมาะสมที่สุดแล้วใช่หรือไม่
ข้อที่สอง การใช้คาถาผนึกเทพนั้นเป็นคาถาต้องห้ามผิดกฏแดนสวรรค์อย่างร้ายแรง แม้ว่าจะรู้แน่ชัดแล้วว่าผู้ใดกระทำผิด แต่เมื่อมีอีกหนึ่งชีวิตเป็นตัวประกัน เทียนจวินจึงไม่สามารถลงโทษหนักสถานใดแก่นางได้ เพราะมีเพียงนางเท่านั้นเองที่จะสามารถปลดผนึกจิตเทพเพื่อปล่อยเทพธิดาน้อยให้เป็นอิสระได้เท่านั้น ถึงกระนั้นแม้เทียนจวินจะรอคอยได้ แต่เทพบรรพกาลหาได้ใจดีต่อผู้ทำผิดกฎสวรรค์ไม่ การที่กำหนดให้ไท่เซียนอี้ตี้จวินต้องเผชิญด่านเคราะห์รักกับเทพธิดาน้อยเยว่ซิน ที่แท้แล้วก็เพื่อลงโทษแม่นางลี่จิ่นผู้กระทำผิดกฏสวรรค์อย่างรวบรัดหมดจดในคราวเดียวเช่นกัน
"ข้าเข้าใจแล้วหวังจิ้น แต่เจ้าก็รู้หน้าที่ของข้าดีใช่หรือไม่ ข้ามิอาจบอกชะตาแก่เจ้าชะตาได้"
"ข้าเข้าใจ"
"แต่เจ้าวางใจเถอะ สหายของเราเป็นถึงมหาเทพตี้จวินแห่งแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้า ถึงอย่างไรเซียนอี้จะต้องกลับมาอย่างปลอดภัยแน่" ซือมิ่ง ผู้ที่กุมความลับของดาราจักรลิขิตชะตาแห่งเทพบรรพกาล ทำได้เพียงแค่บอกให้หวังจิ้นวางใจไปเท่านั้น
"เช่นนั้นวันนี้ข้าอยู่ดื่มน้ำชาเป็นเพื่อนเจ้าดีหรือไม่ เราไม่ได้เดินหมากกระดานด้วยกันมาพักใหญ่แล้ว" หวังจิ้นปรับท่านั่งให้สบายขึ้นอีกสักหน่อย ก่อนจะผายมือผ่านอากาศแผ่วเบาเหนือโต๊ะน้ำชา เพียงเท่านั้นกระดานหมากล้อมก็ปรากฏขึ้นทันใด
"ปกติข้าเห็นเจ้าเล่นหมากกระดานกับหลี่จวินอยู่เป็นนิจ ไหนเลยวันนี้คู่ซ้อมมือของเจ้ากลับมาเป็นข้าได้เล่า"
"เจ้าไม่รู้อะไร สหายน้องเล็กของเจ้าพอมีสตรีในดวงใจ ก็ทิ้งข้าให้เหงาเคว้งคว้างเสียแล้ว" หวังจิ้นพูดติดตลก ซือมิ่งถึงกับหลุดขำกับท่าทางแกล้งงอนของหวังจิ้นการละคร
"อะไรกัน นี่ข้าพลาดข่าวใหญ่เสียแล้วใช่หรือไม่ จู่ๆ ทำไมหลี่จวินถึงได้ยอมใจอ่อนต่อเทพธิดาฟางเหนียงได้เล่า"
"ข้าว่าแล้วเชียวเจ้าต้องรู้ ว่าสตรีที่ข้าพูดหมายถึงใคร เจ้ารู้หรือไม่ว่าหลี่จวินตกใจแค่ไหนตอนที่ข้าเอ่ยชื่อเทพธิดาฟางเหนียงออกมา มิหนำซ้ำข้ายังบอกด้วยว่า ซือมิ่งกับเซียนอี้ก็ดูออกเหมือนกัน" จบประโยคคราวนี้ทั้งหวังจิ้นและซือมิ่งก็หัวเราะขำขันออกมาด้วยกันทั้งคู่ โดยเฉพาะหวังจิ้นดูจะหัวเราะอย่างชอบอกชอบใจมากกว่า เพราะมีเพียงแค่หวังจิ้นที่ได้เห็นใบหน้าตกใจของหลี่จวินในวันนั้น ช่างน่าขำดีจริงๆ


## บทที่ 12 - 1/2

บริเวณทางเข้าตำหนักจวินเฟิง เซียนสาวรับใช้ในอาภรณ์เรียบง่ายสีขาวมวยผมปักปิ่นบุปผาสองคนเดินเคียงกันมา อาภรณ์เช่นนี้ผู้ใดพบเห็นก็รู้ได้ว่าเป็นเซียนสาวรับใช้จากตำหนักเหมยฮวานั่นเอง
"คารวะท่านอวี๋หลี่จวินเพคะ" สองนางย่อคำนับหลี่จวิน
"เจ้าสองคนเป็นเซียนรับใช้จากตำหนักเหมยฮวาใช่หรือไม่"
"เพคะ"
"พวกเจ้าทั้งสองมาหาข้ามีเรื่องอันใด"
"เทพธิดาฟางเหนียงได้ทำปลาเก๋าสามรส แล้วให้เราสองคนนำมาให้ท่านเพคะ"
หลี่จวินปรายตามองปิ่นโตไม้ในมือเซียนสาวใช้อย่างไม่สบอารมณ์นัก เขามิได้ไม่พอใจในปลาเก๋าสามรส แต่เขากำลังไม่พอใจที่ฟางเหนียงให้เซียนสาวรับใช้เป็นคนนำมาส่งให้ต่างหาก ปกติฟางเหนียงจะต้องมาด้วยตัวเองทุกครั้งแท้ๆ
"...เพียงแต่ต่อไปนี้ข้าควรระวังท่าทีที่มีต่อท่านให้มากขึ้นสักนิด ข้าจะไม่ไปรบกวนท่านที่ตำหนักจวินเฟิงอีก เช่นนี้ท่านพอใจแล้วใช่หรือไม่..."
หลี่จวินนึกย้อนไปถึงคำพูดของฟางเหนียงเมื่อครั้งที่เขาไปหานางที่ตำหนักเหมยฮวา ที่แท้นางก็ทำอย่างที่พูดจริงๆ
"วางไว้เถอะ ขอบใจพวกเจ้ามาก"
"เพคะ" เซียนสาวรับใช้วางปิ่นโตไว้บนโต๊ะข้างกระดานหมากล้อม แล้วเอ่ยคำนับหลี่จวินอีกครั้งก่อนจะขอตัวกลับไป
หลี่จวินนั่งมองปิ่นโตอยู่เพียงชั่วครู่ รอยยิ้มก็ปรากฏที่มุมปากดูเจ้าเล่ห์ชอบกลนัก
เวลาผ่านไปราวๆ สามก้านธูป หยู่ถงก็ปรากฏตัวที่ตำหนักเหมยฮวาด้วยสีหน้าร้อนใจ ฟางเหนียงรู้ว่าหยู่ถงเป็นเซียนนกหงส์อัคคีข้างกายหวังจิ้น เมื่อเห็นท่าทางรีบร้อนนั้นจึงรีบถามไถ่ไม่รอช้าว่าเกิดเรื่องอันใด
"คารวะเทพธิดาฟางเหนียง" หยู่ถงแม้จะรีบร้อน แต่ยังคงทำตามขนบธรรมเนียมสวรรค์ ฟางเหนียงผายมือเบาๆ ให้หยู่ถงยืนตามสบาย
"เจ้ามีเรื่องอันใดถึงได้รีบร้อนมาเช่นนี้" ฟางเหนียงขมวดคิ้วพลอยเป็นกังวลตามหยู่ถงที่มีสีหน้าคล้ายจะเป็นทุกข์ยิ่งกว่า
"ท่านอวี่หลี่จวินขอรับ เมื่อครู่ท่านอวี๋หลี่จวินส่งเวทสารไปหาท่านหวังจิ้นเพื่อขอยาแก้ปวดท้อง ข้าเป็นคนนำยาไปให้ แต่เมื่อทานแล้วไม่หายปวด ข้าเกรงว่าท่านอวี๋หลี่จวินจะอาหารเป็นพิษเพราะปลาเก๋าสามรสของท่านแล้ว"
"บังอาจ นี่เจ้ากล้าใส่ร้ายปลาเก๋าสามรสของเทพธิดาฟางเหนียงได้เช่นไร" เซียนสาวรับใช้นางหนึ่งของฟางเหนียงออกรับแทนอย่างไม่พอใจในคำกล่าวหาของหยู่ถงนัก
"ข้าไม่กล้า ข้าไม่กล้า..." หยู่ถงร้องเสียงหลงพลางโบกมือทั้งสองข้างเพื่อปฏิเสธ ก่อนจะรีบกล่าวต่อว่า "ข้าเพียงแค่จะมาขอยาเห็ดฝูหลิง ยาแก้ปวดท้องเพราะอาหารเป็นพิษจากท่านเท่านั้น ในแดนสวรรค์นี้จะมีผู้ใดมีพืชสมุนไพรมากมายเท่าสวนพฤกษชาติดอกไม้สวรรค์ของท่านอีกขอรับ" ล้วนเป็นความจริงดังที่หยู่ถงพูดแล้ว ในแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้านี้ มีเพียงฟางเหนียงที่รู้จักสมุนไพรถอนพิษทุกชนิดดีที่สุด
"เช่นนั้นเจ้ารอข้า ข้าจะไปเอายาเห็ดฝูหลิงก่อน แล้วจะกลับไปตำหนักจวินเฟิงพร้อมกับเจ้า"
ฟางเหนียงเดินกลับเข้าไปในตำหนักเหมยฮวา โดยมีหยู่ถงยืนรออยู่ด้านนอก เซียนสาวรับใช้ทั้งสองยืนเฝ้าหยู่ถงไม่ห่าง ทั้งยังมองหยู่ถงด้วยสายตาไม่พอใจอยู่มาก หยู่ถงยกมือเกาท้ายทอย สีหน้าราวกับจะร้องไห้ เขาไม่ได้ตั้งใจจะใส่ร้ายปลาเก๋าสามรสของเทพธิดาฟางเหนียงแม้แต่น้อย เขาเพียงพูดตามบทที่หวังจิ้นและอวี๋หลี่จวินไหว้วานให้เขาจัดการก็เท่านั้น
นึกย้อนไปเมื่อเวลาประมาณหนึ่งชั่วยามก่อนหน้านี้ หวังจิ้นได้รับเวทสารจากอวี๋หลี่จวิน ครู่เดียวหวังจิ้นก็บอกให้เขาติดตามมาที่ตำหนักจวินเฟิงด้วยกัน เมื่อมาถึงก็พบว่าอวี๋หลี่จวินนั่งทานปลาเก๋าสามรสอย่างเอร็ดอร่อย ทั้งยังน่าน้อยใจยิ่งนักที่อวี๋หลี่จวินไม่ชวนหวังจิ้นกับเขากินด้วยสักคำ จากนั้นเทพแห่งสงครามที่กินจนอิ่มแล้วก็ออกอุบายขึ้นมาเรื่องหนึ่ง
'หวังจิ้น ท่านได้นำยาที่ข้าขอมาด้วยหรือไม่'
'เจ้ากินน่าอร่อยเช่นนี้ จะขอยาแก้ปวดท้องจากข้ามาทำไมกัน' แม้จะพูดเช่นนี้แต่หวังจิ้นก็มอบยาให้อยู่ดี อวี๋หลี่จวินคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วหันมาพูดกับหยู่ถงแทนคำตอบว่า
'หยู่ถง เจ้าจงไปหาเทพธิดาฟางเหนียง แล้วแจ้งนางว่าข้าปวดท้องอาหารเป็นพิษเพราะปลาเก๋าสามรสของนาง บอกด้วยว่าข้าทานยาของหวังจิ้นแล้วไม่ดีขึ้นเลย ข้าเลยให้เจ้ามาขอยาเห็ดฝูหลิงกับนาง เจ้าจำคำสั่งของข้าได้หรือไม่' หยู่ถงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจคำสั่ง แต่ไม่เข้าใจว่าอวี๋หลี่จวินเกิดอาหารเป็นพิษเมื่อไหร่กัน ทั้งๆ ที่เพิ่งกินอิ่มต่อหน้าต่อตาเขาแท้ๆ
'ใช้ได้นี่อวี๋หลี่จวิน เดี๋ยวนี้เจ้าหัดเป็นคนร้อยเล่ห์ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เกิดอะไรขึ้น เทพธิดาฟางเหนียงไม่ยอมพบหน้าเจ้าใช่หรือไม่' อวี๋หลี่จวินพยักแทนคำตอบ
'เอาล่ะๆ เจ้าวางใจเถอะ เรื่องนี้ข้ากับหยู่ถงจะร่วมแสดงละครเป็นเพื่อนเจ้าสักบทหนึ่งแล้วกัน' ไม่ผิดจากที่อวี๋หลี่จวินคาดไว้ แต่ไหนแต่ไรมาหวังจิ้นเป็นคนชอบเล่นสนุกและมีอารมณ์ขัน เรื่องแกล้งหยอกเย้าผู้อื่นถือว่าเป็นตัวเต็งบนแดนสวรรค์แล้ว
'เช่นนั้น ให้ข้าไปพบเทพธิดาฟางเหนียงตอนนี้เลยหรือไม่ขอรับ'
บทสนทนาจบเพียงเท่านั้น หยู่ถงก็มายืนปั้นจิ้มปั้นเจ๋อถึงตำหนักเหมยฮวาแล้วในตอนนี้ สายตาจิกงอนของสองเซียนสาวรับใช้ช่างน่ากระอักกระอ่วนใจยิ่งนัก จนหยู่ถงอยากจะกางปีกบินกลับป่ายงโจวไปให้รู้แล้วรู้รอด
ฟางเหนียงเดินออกมาจากตำหนักพร้อมกล่องยาขนาดกลางในมือ แล้วออกจากตำหนักเหมยฮวาพร้อมกับหยู่ถง หยู่ถงหายใจสบายขึ้นเมื่อได้ออกมาจากตำหนักเหมยฮวาเสียที
เมื่อมาถึงตำหนักจวินเฟิง ทั้งสองที่เพิ่งมาถึงเห็นว่าหวังจิ้นกำลังนั่งเฝ้าอวี๋หลี่จวินอยู่ไม่ห่าง คนแสร้งป่วยทำหน้าหงิกงอราวกับปวดท้องจนตัวจะขาดท่อนออกจากกัน ฟางเหนียงเห็นสีหน้าของอวี๋หลี่จวินดูย่ำแย่ จึงรีบปรี่เข้าไปดูอาการอย่างเป็นห่วงเป็นใย
"ท่านหลี่จวิน ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง"
"ฟางเหนียง เจ้ามาได้อย่างไร" หลี่จวินการละคร แสร้งทำเสียงแหบแห้งสมบทบาทยิ่งนัก หวังจิ้นเห็นอย่างนั้นถึงกลับเสมองไปทางอื่นเพื่อกลั้นขำ
"หยู่ถงไปขอยาเห็ดฝูหลิงจากข้าที่ตำหนัก ข้าจึงขอติดตามมาดูอาการท่าน ท่านรอข้าสักครู่ ข้าจะไปต้มยามาให้" ฟางเหนียงลุกขึ้นยืนแล้วหันไปหยิบกล่องยาเตรียมจะออกไปต้มยาให้ที่ห้องครัว หวังจิ้นจึงรีบพูดขึ้นมาก่อนว่า
"ฟางเหนียง ไหนๆ เจ้าก็มาแล้ว เช่นนั้นข้าก็เบาใจ ข้าฝากเจ้าดูแลหลี่จวินด้วย ข้าขอตัวก่อน" หวังจิ้นสะกิดหยู่ถงในตอนท้าย
"เอ่อ...ใช่ๆ ข้าด้วยขอรับ ข้าต้องตามท่านหวังจิ้นกลับไปช่วยงานขอรับ" โชคดีที่หยู่ถงหัวไวอยู่บ้าง จึงรับส่งอุบายได้ทันท่วงที แม้หยู่ถงจะดูลุกลี้ลุกลนไปสักหน่อย แต่ก็ไม่ใช่เวลาที่ฟางเหนียงจะมานั่งจับผิดผู้ใด นางเพียงตอบรับคำสั้นๆ เท่านั้น
"ได้เจ้าค่ะ ฟางเหนียงจะดูแลท่านหลี่จวินให้ทานยาจนเรียบร้อย ท่านหวังจิ้นโปรดวางใจ"
"เช่นนั้นข้าขอลา"
"ไม่ส่งนะ" หลี่จวินเค้นเสียงอันแหบพร่าเอ่ยบอก
"เจ้าพักเถอะ" หวังจิ้นยังคงแสดงตามบท แล้วเดินออกไปพร้อมกับหยู่ถง เหลือเพียงหลี่จวินที่นอนซมอยู่
"ข้าไปต้มยาก่อนนะเจ้าคะ"
ลับหลังฟางเหนียงเดินออกไปจากห้องนอน หลี่จวินยิ้มกว้างอย่างดีใจที่ฟางเหนียงดูเป็นห่วงเขาอยู่มาก ถ้าฟางเหนียงไม่ตั้งใจหลบหน้าเขาตั้งแต่แรก เขาก็ไม่จำเป็นต้องคิดอุบายเช่นนี้ถูกต้องหรือไม่ ครั้งนี้จะถือโอกาสปรับความเข้าใจกับนาง เขาจะไม่ยอมปล่อยฟางเหนียงกลับไปทั้งๆ ที่ยังเข้าใจเขาผิดอยู่เป็นแน่
เวลาเพียงช่วงน้ำเดือด ฟางเหนียงเดินกลับมาพร้อมถ้วยยา หลี่จวินรีบปรับสีหน้าแสดงความเจ็บปวดทรมานนอนขดตัวงอ สองแขนกอดรัดท้องแน่น ฟางเหนียงนั่งลงข้างๆ บนเตียงเดียวกัน ค่อยๆ ประคองให้คนป่วยลุกนั่งเพื่อทานยาได้สะดวก
"ข้าป้อนท่าน" ฟางเหนียงตักยามาหนึ่งคำ เป่าคลายร้อนแล้วป้อนให้หลี่จวินค่อยๆ จิบดื่ม
"ทำไมถึงขมมากเช่นนี้" ความขมของยาทำเอาหลี่จวินปิดเปลือกตาแน่นเพื่อฝืนกลืนยาลงคอ อันที่จริงเขาเคยกินยาเห็ดฝูหลิงมาบ้างแล้วในชีวิตนี้ แต่ไม่เคยกินที่มีรสขมเท่านี้มาก่อน หรืออาจเป็นไปได้ว่าฟางเหนียงจะเป็นห่วงเขามาก จึงเติมยาตัวอื่นเพื่อเพิ่มสรรพคุณให้ออกฤทธิ์ดีขึ้นกว่าเดิมลงไปด้วย
"ทานอีกนิด" ฟางเหนียงยังคงหน้านิ่ง นางค่อยๆ ป้อนยาหลี่จวินอีกสองสามคำจนยาพร่องลงไปจากถ้วยกว่าครึ่งหนึ่ง
"พอแล้วๆ ข้ารู้สึกดีขึ้นมากแล้ว ขอบใจเจ้ามากนะฟางเหนียง" เพราะความขมของยาทำให้หลี่จวินไม่สู้ต่อ เขารีบปรับสีหน้าให้ดีขึ้นตามลำดับ ราวกับว่ายาสูตรพิเศษของฟางเหนียงได้ออกฤทธิ์อย่างได้ผลดีแล้วเช่นนั้น
"ท่านปวดท้องเพราะปลาเก๋าสามรสของข้าใช่หรือไม่" เมื่อวางถ้วยยากลับไปที่โต๊ะเล็กๆ ข้างหัวเตียง ฟางเหนียงก็หันกลับมาไถ่ถามอาการต่อ
"ใช่ แต่ข้าไม่ได้โทษเจ้า ว่าปลาเก๋าสามรสของเจ้าเป็นพิษ เพียงแต่ข้าคงจะกินเยอะเกินไปเลยปวดท้องขึ้นมา เจ้าดูสิ ข้ากินคนเดียวทั้งหมดนั่นเลยนะ" หลี่จวินชี้ให้ฟางเหนียงดูว่าเขากินปลาเก๋าสามรสจนหมดจาน หากก้าง ครีบและหางนั้นกินได้ด้วย เกรงว่าเขาก็คงจะกินมันไปทั้งหมดนั่น
"ข้าเห็นตั้งแต่มาถึงแล้วล่ะ" ฟางเหนียงเอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ จานปลาเก๋าสามรสตั้งอยู่กลางตำหนักขนาดนั้น ถ้านางไม่เห็นตั้งแต่แรก เกรงว่าต้องไปรักษาดวงตาแล้ว
"เจ้าทำอร่อยมาก ข้าชอบมาก คราวหน้าเจ้าทำให้ข้ากินอีกได้หรือไม่" หลี่จวินเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง รอยยิ้มอ่อนระบายบางๆ บนริมฝีปากนั้น ช่างเป็นใบหน้าที่ต่างจากเทพสงครามหน้าน้ำแข็งที่นางเคยเจอมาตลอดห้าหมื่นปีมากนัก ถ้านางไม่ได้เจอหวังจิ้นอยู่ด้วยกันก่อนในตอนแรก นางแทบจะอดคิดไม่ได้ว่าปีศาจตนใดสวมรอยปลอมตัวมานอนป่วยเป็นแน่
"ท่านไม่กลัวปวดท้องอีกหรือ"
"โธ่ เจ้าทำอร่อยถึงเพียงนี้ ต่อให้กินอีก แล้วปวดท้องอีก  ต้องกินยาขมอีก ข้าก็จะยอม" พอเจอประโยคที่หลี่จวินจงใจจะเกี้ยวนางเช่นนี้ ฟางเหนียงถึงกับหลุดขำออกมาเบาๆ
"ถ้าเช่นนั้น ครั้งหน้าข้าคงต้องให้เซียนสาวรับใช้ที่ตำหนักเหมยฮวาไปเก็บบอระเพดมาไว้ต้มยาให้ท่านเพิ่ม วันนี้ข้าต้มไปมากถึงหนึ่งชั่ง ท่านว่ารสขมเข้มข้นดีหรือไม่"
"บอ...บอระเพด บอระเพดที่เป็นเถาวัลย์ขมถูกต้องหรือไม่" หลี่จวินรู้สึกได้ว่าหน้าชาไปหมดเมื่อรู้ความจริง ที่แท้ยาขมนั้นไม่ใช่ยาเห็ดฝูหลิง เพื่อรักษาอาการอาหารเป็นพิษ แต่คือเถาวัลย์ขมนามบอระเพดที่ปริมาณเยอะถึงหนึ่งชั่ง มิน่ารสยาถึงได้ขมบาดคอ กว่าจะฝืนกลืนได้แต่ละคำแทบจะสวดมนต์ขอชีวิต
"ท่านหลี่จวิน เหตุใดถึงหลอกข้า" นางถามจริงจังแล้ว
"เจ้ารู้ตั้งแต่แรกใช่หรือไม่" หลี่จวินเอ่ยถามอย่างยอมรับความผิดอยู่ในที
"ข้ารู้เพราะท่านแสดงไม่เนียน"
"อะไรกัน นี่ข้านอนขดตัวงอขนาดนี้ ยังดูไม่สมจริงอีกหรือ" หลี่จวินนิ่วหน้าอย่างสงสัย นี่เขาพลาดตรงไหนกัน
"ท่านเป็นถึงเทพสงครามท่านลืมแล้วหรือไม่ แม่ทัพใหญ่กองทหารสวรรค์เก้าชั้นฟ้าหากเพียงแค่ปวดท้องแล้วนอนตัวงอเช่นนี้จะไม่น่าขบขันไปหน่อยหรือ หากเป็นท่านคนเดิมตลอดห้าหมื่นปีที่ผ่านมา ต่อให้โดนคมดาบฟาดฟัน ท่านจะไม่มีทางแสดงความเจ็บปวดต่อหน้าข้าหรือใครทั้งสิ้น ใบหน้าที่งดงามของท่านจะแสดงเพียงสิ่งเดียวคือแววตามุ่งมั่นกล้าหาญไร้ความเกรงกลัวต่อสิ่งใด ท่านมีท่วงท่าสง่างามน่าเกรงขามเสมอ ผิดกับตอนนี้มากนัก ที่นอนร้องโอดโอยจนตัวงอ ทั้งยังแกล้งพูดเกี้ยวข้าเช่นนี้ ท่านเป็นปีศาจปลอมตัวมาใช่หรือไม่"
"ที่แท้ข้าในสายตาของเจ้า ช่างดูดีเช่นนี้นี่เอง" หลี่จวินไม่เพียงแค่พูดหยอกเย้า มือขวาของเขาคว้าเอวบางของฟางเหนียงที่นั่งอยู่ข้างๆ ให้เขยิบเข้าไปประชิดกับตัวเอง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มต่อว่า "ข้าดูน่าเกรงขามมาตลอดห้าหมื่นปี เวลานี้ข้ากลับดูอ่อนแอก็เพราะเจ้าคนเดียวฟางเหนียง เกรงว่าเจ้าต้องรับผิดชอบข้าแล้ว"
ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อคลี่ยิ้มอย่างเขินอาย ฟางเหนียงเบือนหน้าหลบสายตาเจ้าเล่ห์ของคนตรงหน้า ขณะที่นางจะขยับตัวออกมา กลับกลายเป็นว่าท่อนแขนแข็งแรงข้างนั้นยิ่งดึงดันกอดรัดเอวนางให้เข้าใกล้เขาเข้าไปอีกสักหน่อย
"ท่านกอดข้าแน่นไปแล้ว"
"เพราะข้ากำลังลงโทษเจ้า"
"ลงโทษข้าเรื่องใด ท่านต่างหากที่หลอกข้า ข้าต่างหากที่ควรจะเป็นฝ่ายลงโทษท่าน"
"เจ้าลงโทษข้าแล้ว เจ้าให้ข้ากินยาเถาวัลย์ขม รักษาอย่างไรให้เหมือนจะมาเอาชีวิต" ฟางเหนียงหลุดขำอีกครั้ง เมื่อนึกถึงสีหน้าของหลี่จวินตอนกลืนยา เขาดูทรมานมากจริงๆ
"ท่านอย่างกังวลเลย บอระเพดมีฤทธิ์ช่วยเพิ่มน้ำย่อยในกระเพาะอาหาร ท่านทานปลาเก๋าสามรสไปเยอะขนาดนั้น ยาขมจะช่วยให้ท่านไม่ท้องอืด"
"อืม...จะว่าไปข้าก็รู้สึกเบาท้องขึ้นมากแล้วจริงๆ ข้านอนมาสักพักแล้ว อยากออกไปเดินรับลม เจ้าไปเดินเล่นเป็นเพื่อนข้าก่อนได้หรือไม่"
หลี่จวินจูงมือฟางเหนียงออกมาเดินเล่นรับลมที่ลานกว้างหน้าตำหนักริมสระดอกปทุม ลมหนาวพัดวูบไหวมาเป็นระยะๆ ในวสันตฤดู กิ่งต้นผีผาขยับลู่ตามลมจนใบไม้ปลิดปลิว หลี่จวินปลดเสื้อคลุมสีครามเข้มนำไปสวมกันลมให้ฟางเหนียง
"เจ้าหนาวหรือไม่" หลี่จวินช่วยกระชับเสื้อคลุมให้แน่นอีกสักหน่อย ฟางเหนียงจึงต้องคอยจับไว้อีกมือเพราะเสื้อคลุมตัวใหญ่กว่าตัวนางถึงสองส่วน
"ใส่เสื้อคลุมตัวใหญ่เช่นนี้ ข้าไม่หนาวแล้ว" ฟางเหนียงเอ่ยยิ้มๆ วินาทีนี้บรรยากาศรอบๆ ช่างสวยงามราวกับห้วงฝัน ทั้งคนตรงหน้ายังเป็นอวี๋หลี่จวิน ชายที่นางแอบรักมาตั้งห้าหมื่นปี ความรู้สึกของนางในตอนนี้ช่างเอ่อล้นใจเกินกว่าจะเชื่อได้ว่าเป็นเรื่องจริง ทว่าฝ่ามือหนาอบอุ่นที่กุมมือนางอยู่ข้างกายในตอนนี้ก็ทำให้รู้สึกตัวได้ว่านางไม่ได้ฝันไป
"ที่ข้าพูดวันนั้น..." หลี่จวินที่ยืนชมดอกบัวในสระน้ำอยู่เคียงข้างฟางเหนียงหันมาสบตานางเพื่อยืนยันน้ำหนักในสิ่งที่เขากำลังจะเอ่ยออกไป "...ที่พูดว่าข้าขอคบกับเจ้า ข้าหมายความเช่นนั้นจริงๆ"
หลังจบประโยคไม่มีใครเอ่ยคำใดออกมา มีเพียงเสียงกิ่งต้นผีผาที่โดนลมพัดจนวูบไหวเท่านั้น เนิ่นนานเป็นนาทีจนในที่สุดฟางเหนียงก็เรียบเรียงเรื่องราวแล้วเอ่ยถามหลี่จวินอีกครั้ง
"ท่านตอบคำถามข้าได้หรือไม่..." ฟางเหนียงเป็นฝ่ายเงยหน้าสบตามองเขาบ้าง "ท่านชอบข้าจริงๆ หรือไม่ ท่านไม่ได้อยากคบข้าเพียงเพราะแค่เรื่องข่าวลือนั้นหรอกหรือ"
หลี่จวินส่ายหน้าในประโยคท้ายพลันยกสองมือจับไหล่บางให้หันมาสบตาตรงกัน หลี่จวินกวาดสายตามองใบหน้างดงามของเทพธิดาดอกไม้สวรรค์พร้อมรอยยิ้ม แล้วรวบรวมประโยคแสนหวานที่เขาอยากเอ่ยให้นางได้รับรู้มาตั้งนานแล้วว่า
"เจ้าถามว่าเพราะข่าวลือนั่นใช่หรือไม่ หากข้าจะตอบว่าไม่ใช่ก็ไม่ถูกต้องนัก เพราะข่าวลือนั้นเองที่ทำให้ข้ารู้ว่าใจของข้าเป็นห่วงเจ้ามากเพียงใด เจ้าเสียใจหรือไม่ หากเจ้าเสียใจ ข้าจะอยู่เคียงข้างคอยปลอบเจ้า เมื่อข้าคิดได้เช่นนั้นข้าจึงไปหาเจ้าที่ตำหนักเหมยฮวา แต่เมื่อเจ้าปฏิเสธข้า กลับทำให้ข้าเข้าใจเจ้ามากขึ้น ห้าหมื่นปีที่ผ่านมา ฟางเหนียง ข้าไม่เคยไม่ชอบเจ้า แต่ข้าเป็นเทพสงครามเจ้าก็รู้ดีใช่หรือไม่ หากเจ้าอยู่กับข้าในเวลาที่สงครามยังไม่สงบ มีวันใดที่ข้าออกรบแล้วไม่ได้กลับมาหาเจ้า ข้าตายแล้วอย่างไร ข้าไม่รับรู้สิ่งใดแล้ว แต่เจ้าล่ะฟางเหนียง เจ้าจะทุกข์ใจเพราะข้าทิ้งเจ้าไปมากแค่ไหน เมื่อคิดเช่นนี้ข้าจึงต้องใจแข็งกับเจ้าให้มากๆ เพราะข้าไม่อยากให้เจ้าเจ็บปวดเพราะข้า"
ดวงตากลมโตที่กำลังจดจ้องดวงตาเรียวยาวของคนปราดเปรื่อง เมื่อได้ยินคำสารภาพราวกับเพลงรักแสนหวานในเนื้อร้องเพลงพิณผีผาช่างจับใจยิ่งนัก น้ำใสเอ่อล้นจนขอบตารู้สึกร้อนผ่าว ขนตางอนยาวชุ่มน้ำจึงไม่เรียงเส้นดั่งเช่นตอนแรก
ฝ่ามือหนาค่อยๆ ประคองใบหน้าเรียวเล็กแล้ววาดนิ้วหัวแม่มือปาดน้ำตาให้นางอย่างแผ่วเบา ฟางเหนียงเอียงแก้มกดทับไปบนฝ่ามือหนาอย่างออดอ้อนน่ารักคล้ายลูกแมวน้อย แม้น้ำตายังไม่หยุดไหล แต่ริมฝีปากบางกลับเผยยิ้มอย่างมีความสุข
"ข้าเชื่อใจท่านแล้วหลี่จวิน ต่อให้ท่านจะโกหก ข้าก็ยังเต็มใจจะเชื่อท่าน ตลอดห้าหมื่นปีที่ผ่านมา ข้ามีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็นใบหน้าที่งดงามของท่าน ได้เห็นท่วงท่าสง่างามของท่านอยู่ไกลๆ พอมาถึงวินาทีนี้ข้าดีใจมากเหลือเกิน ถ้าหากว่าตอนนี้เป็นเพียงความฝัน ความฝันนี้ก็จะเป็นห้วงนิทราที่ข้าจะไม่ยอมตื่นขึ้นมาอีกเลย"
อวี๋หลี่จวินดึงฟางเหนียงเข้าสวมกอดแนบแน่นตามที่ใจปรารถนาจะทำเช่นนี้มาแสนนาน ห้าหมื่นปีที่ทำใจแข็งต่อนาง สุดท้ายแม้จะล้มเหลวไม่เป็นท่า แต่ก็นับเป็นความล้มเหลวที่ทำให้เขามีความสุขที่สุดในชีวิตนี้แล้ว หลี่จวินจุมพิตเบาๆ ที่หน้าผากบนใบหน้าเรียวเล็ก ก่อนจะเอ่ยกำชับต่อนางเสียงเข้มว่า
"เจ้าคือว่าที่ฟูเหรินของข้า"


## บทที่ 12 - 2/2

"ไชโย! ข้าจำเส้นอักษรได้แล้ว เส้นอักษรมีสามสิบเอ็ดตัว ข้าจำได้ทั้งหมดแล้ว เย้ๆ!" เยว่ซินกำพู่กันในมือแน่น พร้อมกระโดดโลดเต้นวิ่งไปรอบๆ โต๊ะม้าหินในสนามหญ้าภายในจวนแม่ทัพ ทั้งกู่ร้องดีใจที่เขียนลำดับเส้นอักษรได้เสียที
"เก่งมากเยว่ซิน เจ้าอยากได้รางวัลอะไรจากซือฝุของเจ้าหรือไม่" เฉิงอี้เอ่ยถามพลางยิ้มขำเมื่อมองเยว่ซินที่กำลังกระโดดโลดเต้น ตั้งแต่สอนนางเรียนอย่างจริงจัง เยว่ซินก็ไม่เรียกเขาว่าท่านแม่ทัพอีกแล้ว เขาจึงต้องแทนตัวเองว่าซือฝุเช่นเดียวกัน
ผ่านมาสามวันแล้วที่เยว่ซินเรียนเขียนอ่านกับเฉิงอี้ตามที่เขาได้ให้สัญญาไว้ว่าจะเป็นซือฝุของนาง นางเป็นเด็กหัวดีและเรียนรู้ไวมากทีเดียว เฉิงอี้ปล่อยให้นางกระโดดร้องเต้นดีใจอยู่สักครู่ รอยยิ้มและดวงตากลมโตเป็นประกายนั้นทำให้เขาหวนคิดถึงเมื่อครั้งที่เยว่ซินยังเด็ก นางก็เป็นเด็กช่างพูดและฉลาดมีไหวพริบเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร
"ซือฝุ ข้าขอรางวัลท่านได้จริงๆ หรือเจ้าคะ" เยว่ซินได้ยินคำว่ารางวัลก็รีบวิ่งกลับมาคุกเข่าลงตรงหน้าเฉิงอี้
เฉิงอี้ก้มมองใบหน้ารอยยิ้มกว้างจนตาหยีของนางแล้วเกิดรู้สึกมันเขี้ยวยิ่งนัก จึงยกมือดีดหน้าผากนางเบาๆ หนึ่งทีก่อนพยักหน้าแล้วเอ่ยว่า "เจ้าเป็นลูกศิษย์เพียงคนเดียวของข้า ข้าให้เจ้าได้อยู่แล้ว"
"เช่นนั้น..." เยว่ซินทำท่าครุ่นคิด "เช่นนั้นซือฝุพาข้าไปเดินเล่นตลาดโคมไฟคืนนี้ได้หรือไม่เจ้าคะ"
"ตลาดโคมไฟ" เฉิงอี้เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
"พาข้าไปหน่อยนะเจ้าคะ ข้าได้มาในเมืองเฉียวเซียนทั้งที ข้าอยากเห็นบรรยากาศตอนกลางคืนบ้าง" เยว่ซินกะพริบตาออดอ้อน ใบหน้าทะเล้นแต่ก็น่ารักอยู่ในทีเช่นนี้ ใครได้เห็นเข้าไหนเลยจะไม่ยอมใจอ่อนให้แก่นางกันเล่า
"ได้ ข้าจะพาเจ้าไป"
"ขอบคุณซือฝุ"
คืนนี้พระจันทร์เต็มดวงมีสีเหลืองทองระบายเป็นแสงอ่อนๆ บนท้องฟ้าจนกลบแสงดาว รถม้าของเฉิงอี้ที่บังคับยอดอาชาสีดำสนิทคู่กันมาโดยอาอู๋กับอาลิ่วค่อยๆ วิ่งช้าลงแล้วจอดสนิทที่ปากทางเข้าตลาดโคมไฟ
ที่นี่เป็นตลาดยามค่ำคืนบนถนนสายหนึ่งในเมืองเฉียวเซียน พ่อค้าแม่ค้าจะเริ่มตั้งร้านกันตั้งแต่ช่วงเย็นใกล้ค่ำ ทุกร้านจะประดับโคมไฟสีแดงเขียนชื่อร้านของตนประดับไว้ เมื่อทำเช่นนี้เหมือนกันหลายๆ ร้านจึงเกิดเป็นเอกลักษณ์ของตลาดกลางคืนแห่งนี้ แล้วถูกเรียกขานอันเป็นที่รู้กันว่า 'ตลาดโคมไฟ'
เช่นเคยเมื่อรถม้าจอดสนิทอาลิ่วกับอาอู๋ก็ยืนหันหลังอย่างรู้ความ เยว่ซินเองก็รู้ดีว่านางต้องลงจากรถม้าเช่นไร เมื่อเห็นเฉิงอี้ยืนรออยู่ด้านล่างแล้ว นางก็จับไหล่เขาทั้งสองข้าง เพื่อยอมให้เขาอุ้มลงมาแต่โดยดี ตามหลังด้วยเจ้าเสี่ยวเข่ออ้ายที่กระโดดลงมา เพราะเยว่ซินพามันออกมาเดินเที่ยวเล่นด้วยกัน
"เมื่อไหร่อาลิ่วจะนำบันไดรถม้ามาเสียที ทั้งๆ ที่วันนั้นยังมีอยู่เลยแท้ๆ" เยว่ซินหันไปมองอาลิ่ว อาลิ่วทำสีหน้าไม่ถูกเมื่อเยว่ซินเอ่ยถามกะทันหัน เขาปรายตามองเฉิงอี้กะพริบตาปริบๆ เฉิงอี้หลุดขำเบาๆ แล้วตอบกลับนางแทนอาลิ่วเสียเอง
"ข้าเป็นคนสั่งให้อาลิ่วนำออกไปเอง ปกติรถม้าของข้ามีเพียงข้าเท่านั้นที่ขึ้น ข้าไม่จำเป็นต้องใช้บันได เหตุใดต้องแบกไว้ให้ม้าทั้งสองตัวต้องรับน้ำหนักเพิ่มขึ้นกันเล่า ส่วนเจ้าก็ไม่ได้ขึ้นรถม้าของข้าบ่อยๆ เสียเมื่อไหร่ ตัวเจ้าเล็กนิดเดียวข้าอุ้มเจ้าได้สบายมาก" พูดจบเฉิงอี้ก็ดีดหน้าผากนางอีกที เยว่ซินลูบหน้าผากป้อยๆ แล้วพยักหน้าอย่างเข้าใจ
"เช่นนั้น ที่วันนั้นมีบันได ก็เพราะต้องไปรับข้ามาคนเดียว ข้าเข้าใจถูกต้องหรือไม่เจ้าคะ" จบคำถามของเยว่ซิน เฉิ้งอี้ไม่เอ่ยคำใด เขาเพียงพยักหน้าตอบกลับไปเท่านั้น
เมื่อเดินเข้ามาภายในตลาดแล้ว ร้านรวงต่างๆ เต็มไปด้วยของกินและข้าวของเครื่องใช้มากมายละลานตา เยว่ซินเดินเล่นพร้อมรอยยิ้มร่า บรรยากาศช่างรื่นเริงต่างจากเขตชนบทที่หมู่บ้านของนางมากนัก
"พุทราเคลือบน้ำตาล เจ้าอยากกินหรือไม่" เฉิงอี้เห็นว่ามีคนขายพุทราเคลือบน้ำตาลเสียบไม้กำลังเดินเข้ามาใกล้ จึงหันไปถามเยว่ซิน เพราะเขาจำได้ว่าเป็นของโปรดนาง
"กินเจ้าค่ะ นั่นของโปรดข้า" เยว่ซินชะเง้อมองหาคนขาย เมื่อเจอแล้วนางก็รีบวิ่งไปหาพ่อค้า เฉิงอี้รีบก้าวเท้าตามไป ส่วนอาอู๋กับอาลิ่วนอกจากจะต้องคอยอารักขาเจ้านายแล้ว ยังต้องทำหน้าที่ดูแลคอยจูงสายคล้องคอเสี่ยวเข่ออ้ายไปด้วย
"ไม้เดียวเจ้าอิ่มแน่นะ" เฉิงอี้ถามเพื่อความแน่ใจก่อนจะจ่ายเบี้ยเงินให้พ่อค้า เยว่ซินกัดพุทราไปแล้วเต็มคำจึงทำได้แค่พยักหน้าเท่านั้น
"เหมือนข้างหน้านั่นจะมีร้านขายขนมดอกกุ้ยฮวา" เฉิงอี้อ่านป้ายชื่อร้านบนโคมแดงเบื้องหน้า จึงเห็นได้ว่ามีร้านขนมดอกกุ้ยฮวาอยู่แถวๆ นั้น
"ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าชอบกินอะไร ทำไมท่านถึงพาข้าไปซื้อแต่ของที่ข้าชอบกินทั้งนั้น" คำถามตอบยากมาอีกแล้ว เฉิงอี้จะตอบนางเช่นไรดี ความจริงแล้วเขาจำได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบนาง ในวันที่เขาแปลงกายเป็นลูกสุนัขบาดเจ็บ วันนั้นเขาเห็นได้ว่าลี่จิ่นเตรียมอาหารใดไว้ให้นางบ้าง มีทั้งต้มปลาที่เยว่ซินยังตักแบ่งมาให้เขาได้กินด้วย มีขนมดอกกุ้ยฮวาและพุทราเคลือบน้ำตาล หากนั่นมิใช่ของโปรดนาง ลี่จิ่นคงไม่เตรียมไว้ให้เพื่อปลอบใจที่ต้องทิ้งให้นางอยู่บ้านเพียงลำพังกระมัง
แต่จะให้ตอบความจริงที่น่าเหลือเชื่อเช่นนั้นได้อย่างไรกันเล่า อีกทั้งตอนนั้นเป็นไท่เซียนอี้ตี้จวินต่างหากที่ได้เจอนาง ไม่ใช่มนุษย์นามเฉิงอี้ผู้นี้
"ข้าแค่เดาใจเจ้า" ตอบแบบนี้เยว่ซินถึงกลับหันมามองหน้า ซือฝุของนางจะเดาใจเก่งเกินไปแล้วกระมัง
เมื่อเดินมาถึงร้านขนมกุ้ยฮวา เยว่ซินรีบตรงเข้าไปเลือกไส้ขนมรสที่ชอบ ครั้งนี้นางหยิบมาถึงห้าชิ้น เฉิงอี้เข้าใจว่าเพราะเป็นขนมโปรดของนางจึงไม่ขัดใจ แต่เมื่อจ่ายเบี้ยเงินให้แม่ค้าเรียบร้อยแล้ว เยว่ซินก็ส่งห่อขนมยื่นให้เขา อาอู๋ อาลิ่วและเสี่ยวเข่ออ้ายตามลำดับ
"ซือฝุ ข้าเลือกไส้ขนมดอกท้อป่าผสมเม็ดบัวให้ท่าน เป็นรสที่ข้าชอบมากที่สุด ท่านลองชิมดูสิเจ้าคะ" เยว่ซินไม่เพียงพูดเจื้อยแจ้วเท่านั้น นางแกะห่อขนมที่เฉิงอี้ถืออยู่ในมือให้เรียบร้อยพร้อมทั้งจับมือของเขาป้อนขนมเข้าปากตัวเอง เฉิงอี้จึงต้องกัดขนมหนึ่งคำ
"อร่อยหรือไม่เจ้าคะ" เยว่ซินเงยหน้าเอ่ยถาม สายตาเลื่อนผ่านจากริมฝีปากที่กัดขนมไปแล้วเมื่อครู่ ขึ้นมาจรดที่ดวงตาของคนตัวสูงกว่า เยว่ซินนิ่งไปทันใดเมื่อพบว่าเฉิงอี้เองก็กำลังจดจ้องใบหน้าของนางอยู่เช่นกัน
ทั้งสองยืนสบตากันนิ่งคล้ายกับกำลังรอฟังอีกฝ่ายพูดสักหนึ่งประโยค ทว่าความจริงกลับไม่มีผู้ใดเอ่ยคำใดออกมาทั้งนั้น แต่ถึงแม้ต่างฝ่ายต่างเงียบไป ใช่ว่าภายในใจจะนิ่งเงียบไปด้วยเสียเมื่อไหร่ แม้จะพยายามฝืนความรู้สึกอยู่ในที แต่เฉิงอี้ก็รับรู้ได้แน่ชัดว่าจิตเทพของเขากำลังสั่นไหวอย่างยากจะควบคุมเสียแล้ว ด้านเยว่ซิน แม้นี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่อยู่ใกล้ชิดกับเฉิงอี้ แต่เมื่อได้สบตากันตรงๆ เช่นนี้ นางกลับรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา จู่ๆ ก็รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ คล้ายไข้จะขึ้นเสียอย่างนั้น
"ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! มีเด็กจมน้ำ ช่วยลูกชายของข้าด้วย" เสียงตะโกนดังขึ้นกะทันหัน เสี่ยวเข่ออ้ายที่นั่งรอผู้เป็นนายนิ่งๆ อยู่เมื่อครู่ก็ลุกขึ้นเห่าเสียงดัง แล้วออกแรงวิ่งไปตามทิศทางของเสียงร้องนั้นทันที แรงวิ่งของเสี่ยวเข่ออ้ายนั้นแรงจนกระชากให้อาลิ่วที่จับสายจูงอยู่ต้องวิ่งตามไป
เยว่ซินกับเฉิงอี้เองพลันรู้สึกตัวจึงถอยห่างกันคนละก้าวด้วยสีหน้าที่ยังปรับไม่ถูก แต่ถึงอย่างนั้นเยว่ซินที่เป็นห่วงเสี่ยวเข่ออ้ายจึงไม่รอช้า นางรีบวิ่งตามเสี่ยวเข่ออ้ายและอาลิ่วไปทันที ตามมาด้วยเฉิงอี้กับอาอู๋ที่คอยอารักขาอยู่เบื้องหลัง
เมื่อเสี่ยวเข่ออ้ายวิ่งมาถึง มันทำท่าจะกระโจนลงน้ำแต่ติดสายจูงที่ปอกคอ อาลิ่วเห็นท่าทางของเสี่ยวเข่ออ้ายจึงปลดสายจูงให้ ทันใดนั้นเสี่ยวเข่ออ้ายก็กระโจนลงไปในคูน้ำทันที ไม่นานนักเสี่ยวเข่ออ้ายก็งับคอเสื้อด้านหลังของเด็กชายตัวเล็กๆ คนหนึ่งให้ลอยคอขึ้นมาเหนือน้ำได้ ชาวบ้านที่มายืนดูต่างโห่ร้องอย่างโล่งใจที่เห็นเด็กน้อยปลอดภัย
เมื่อทั้งสองว่ายมาถึงริมฝั่ง อาอู๋กับอาลิ่วที่ยืนรอรับอยู่ก็รีบอุ้มเด็กชายกับเสี่ยวเข่ออ้ายขึ้นมา แม่ของเด็กชายร้องไห้ด้วยความดีใจโผเข้ากอดลูกชายที่กำลังขวัญเสียไว้แน่น ด้านเสี่ยวเข่ออ้ายเมื่อขึ้นจากน้ำก็ยืนสะบัดขนที่เปียกจนน้ำกระเด็นโดนผู้คนที่ยืนอยู่รอบๆ แต่นาทีนี้ใครเล่าจะถือสาเจ้าหมาแสนฉลาดตัวนี้ ทุกคนต่างปรบมือและเอ่ยชมเสี่ยวเข่ออ้ายจนเสียงดังก้อง
"เสี่ยวเข่ออ้าย เจ้าเก่งมากจริงๆ" เยว่ซินภูมิใจในตัวเสี่ยวเข่ออ้ายมาก นางโผกอดมันแน่นทั้งๆ ที่ตัวมันยังเปียกชุ่มเช่นนั้น แต่เยว่ซินก็ไม่ได้สนใจ เสี่ยวเข่ออ้ายเองคงรับรู้ได้ว่าเยว่ซินกำลังชื่นชมจึงเลียใบหน้านางอย่างเอาอกเอาใจ
"เจ้าหมาน้อย ข้าขอบคุณเจ้ามากที่ช่วยชีวิตลูกชายของข้าไว้ แม่นางน้อย ข้าขอตอบแทนพวกท่านได้หรือไม่ หากไม่ได้หมาของพวกท่าน ลูกชายของข้าคงเกิดอันตรายไปแล้ว" มารดาของเด็กชายจับมือลูกของตนไว้แน่น แล้วเดินมาหาเสี่ยวเข่ออ้าย ส่วนชาวบ้านคนอื่นๆ ต่างทยอยแยกย้ายกันออกไปแล้วเมื่อเห็นว่าตรงนี้ไม่มีปัญหาใดอีก
"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะอาอี๋ แค่เด็กปลอดภัยก็พอแล้วเจ้าค่ะ" เยว่ซินตอบอย่างเกรงใจ เพียงเห็นชีวิตเด็กที่ปลอดภัยดีแล้ว เรื่องตอบแทนเสี่ยวเข่ออ้ายกับพวกนางจึงไม่เห็นความจำเป็น
"ข้าเข้าใจ วันนี้ดึกมากแล้ว ข้าไม่รั้งพวกท่าน แต่ข้าขอถามชื่อแม่นางน้อยไว้ได้หรือไม่ ครั้งหน้ามีโอกาสข้าจะตอบแทนแม่นางน้อยกับเจ้าหมาน้อยแน่นอน"
"ข้าชื่อเยว่ซิน ส่วนหมาของข้าชื่อเสี่ยวเข่ออ้าย" เพื่อความสบายของอาอี๋ท่านนี้ เยว่ซินจึงเอ่ยตอบไป
"เช่นนั้นข้าขอถามเจ้าอีกประโยคได้หรือไม่ หากข้าต้องการพบแม่นางน้อย ข้าต้องไปหาที่ใด"
"นางอยู่จวนแม่ทัพของข้า อาอี๋" เฉิงอี้เอ่ยตอบแทน
"เช่นนั้นข้าไม่รบกวนพวกท่านแล้ว ข้าเองต้องขอตัวพาลูกชายไปเช็ดตัวเช่นกัน ข้าขอบคุณแม่นาง ขอบคุณท่านแม่ทัพด้วยเจ้าค่ะ"
เมื่อสองแม่ลูกเดินจากไปแล้ว เยว่ซินหันมาใส่สายจูงให้เสี่ยวเข่ออ้ายเช่นเดิม นางลูบหัวมันอย่างชื่นชมอีกครั้ง แล้วพากันเดินกลับไปที่รถม้า เมื่อมาถึงเยว่ซินหันมาสบตาเป็นเชิงคำถามกับเฉิงอี้ เพราะเสี่ยวเข่ออ้ายตัวเปียกชุ่มเช่นนี้ เขายังจะให้มันเข้าไปในรถม้าได้หรือไม่
"เจ้าอุ้มมันไหวหรือไม่ เช่นนั้นข้าจะอุ้มมันขึ้นไปเอง" เมื่อเฉิงอี้รู้ทันและเอ่ยเช่นนี้ เยว่ซินจึงยิ้มกว้างก่อนจะตอบว่า
"ข้าอุ้มเสี่ยวเข่ออ้ายเองเจ้าค่ะ เพราะข้าตัวเปียกแล้ว ส่วนซือฝุเก็บแรงไว้อุ้มข้าคนเดียวก็พอเจ้าค่ะ" พูดจบเยว่ซินก็หันไปอุ้มเสี่ยวเข่ออ้ายขึ้นรถม้าทันที
จังหวะที่เยว่ซินจะหันกลับมาหาเฉิงอี้ เขาก็เดินเข้ามาประชิดข้างหลังนางแล้วหนึ่งก้าว เมื่อนางหันมาปลายจมูกได้ชนเข้ากับแผ่นอกกว้างของร่างสูงอย่างพอดี เยว่ซินตกใจจึงจะถอยตัวออกมา แต่อ้อมแขนของเฉิงอี้ตวัดเอวนางเข้าไว้เสียก่อน
"ไหนบอกจะให้ข้าอุ้มเจ้าขึ้นรถม้า แล้วเจ้าจะถอยหนีข้าทำไมเล่า" ว่าแล้วเฉิงอี้ก็อุ้มนางขึ้นรถม้า ทว่าครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน ตรงที่อ้อมแขนของเขากอดนางแนบแน่นกว่าเดิม
เมื่อรถม้าเคลื่อนตัวออก เฉิงอี้หยิบผ้าเช็ดหน้าในเสื้อคลุมออกมาผืนหนึ่ง แล้วใช้เช็ดใบหน้าให้เยว่ซินที่เปื้อนดินโคลนเปียกจากตัวของเสี่ยวเข่ออ้ายเมื่อตอนที่กอดกันริมคูน้ำ เยว่ซินรู้สึกตัวเองอีกครั้งว่าอาการหนาวๆ ร้อนๆ คล้ายจะเป็นไข้นั้นเกิดขึ้นทุกครั้งที่อยู่ใกล้เฉิงอี้แบบนี้ เพียงแต่ไม่เข้าใจว่าความรู้สึกเช่นนี้มีชื่อเรียกอย่างชัดเจนหรือไม่
โชคดีที่เมื่อเฉิงอี้เช็ดให้เรียบร้อยแล้วได้ถอยกลับไปนั่งที่เดิม เยว่ซินแอบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติตัวเอง ก่อนที่ความรู้สึกประหลาดจะทำให้นางปรับสีหน้าไม่ถูกเมื่ออยู่ตรงหน้าเฉิงอี้ใกล้ๆ เช่นนั้น
ด้านเฉิงอี้ เขามีอายุมากว่าหกแสนปีเช่นนี้แล้วไหนเลยจะดูไม่ออกว่าเยว่ซินกำลังรู้สึกเช่นใด นางคงกำลังรู้สึกเช่นเดียวกับที่ภายในใจของเขารู้สึกแล้วกระมัง เพราะนางคือด่านเคราะห์รักของเขามิใช่หรือ


## บทที่ 13

หออักษรภายในตำหนักอักษรสวรรค์ หวังจิ้นยืนอยู่ท่ามกลางม้วนอักษรมากมายที่ถูกยกมาวางอยู่กลางห้องอย่างระเกะระกะ โดยมีหยู่ถงคอยช่วยตามเก็บอยู่ข้างๆ
"เฮ้อ! ม้วนตำราของข้ามีมากมายที่สุดในแดนสวรรค์แล้ว เหตุใดจึงไม่มีตำราใดที่เอ่ยถึงวิธีการปลดคาถาต้องห้ามได้เลยหรืออย่างไร" หวังจิ้นบ่นอย่างเหนื่อยใจ
"อาจจะเป็นเพราะไม่มีผู้ใดเคยทำสำเร็จ จึงไม่มีบันทึกไว้ขอรับ"
"หยู่ถง เจ้าว่าเซียนอี้จะพาเทพธิดาน้อยกลับมาได้สำเร็จหรือไม่" หวังจิ้นทิ้งตัวลงนั่งกลางกองม้วนตำราอย่างหมดแรง
"คำถามของนายท่านตอบยากเกินไปแล้วขอรับ ถ้าหากการปลดคาถาต้องห้ามทำได้ง่ายดายเช่นนั้น จะเรียกว่าคาถาต้องห้ามไปทำไมกันเล่า" หยู่ถงมุ่ยหน้าตอบคล้ายกับกำลังสิ้นหวังเสียเต็มประดา
"ก็จริงอย่างเจ้าว่า แต่ข้าเชื่อว่าทุกปัญหาย่อมมีทางแก้ได้แน่ เพียงแต่..."
"เพียงแต่อะไรหรือขอรับ"
"เพียงแต่...ไม่มีสิ่งใดที่จะได้มาง่ายๆ โดยไม่สูญเสียสิ่งใดน่ะสิ"
"นายท่านเหนื่อยมากแล้ว ข้าออกไปทำอาหารมาให้ท่านทานดีกว่าขอรับ"
"ตกลง"
เมื่อหยู่ถงออกไปแล้ว หวังจิ้นลุกขึ้นจากกองม้วนอักษรแล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงาน พลางถอนหายใจพิงพนักเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้า ควันกำยานสีขาวลอยฟุ้งกลิ่นดอกปีบหอมกรุ่นชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย
ดูแล้วคงจะเป็นจริงตามที่หยู่ถงพูดก็ไม่ผิด หากคาถาต้องห้ามสามารถปลดผนึกได้ง่าย ไหนเลยจะเรียกได้ว่าเป็นคาถาต้องห้าม เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น ไม่รู้ว่าเซียนอี้คิดแผนการอันใดได้แล้วหรือไม่
ด้านเฉิงอี้ ยิ่งใกล้วันที่ไท่จื่อจะเสด็จมาเท่าไหร่ วันที่เขาจะได้อยู่ใกล้ชิดกับเยว่ซินก็ลดน้อยลงเท่านั้น นั่นเท่ากับว่าโอกาสที่เขาจะหาทางช่วยปลดผนึกจิตเทพให้เยว่ซินได้น้อยลงไปด้วยเช่นกัน เฉิงอี้พลิกตัวบนเตียงนุ่มพลางครุ่นคิดจนนอนไม่หลับ แม้ควันกำยานกลิ่นไม้กฤษณาจะหอมอบอวลก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกคลายวิตกกังวลน้อยลงไปได้เลย
เฉิงอี้ถอนหายใจยาว เขาลุกขึ้นจากเตียงหยิบเสื้อคลุมแล้วเดินออกไปยืนที่ระเบียงหน้าห้องเพื่อรับลมเย็นในกลางดึก หวังว่าเมื่อลมพัดให้รู้สึกสบายขึ้นมาบ้าง อาจจะช่วยกล่อมให้เขาหลับได้ง่ายขึ้นในคืนนี้
"ท่านแม่ทัพเฉิง" จู่ๆ ซวิ่นเฟิงก็เอ่ยทักเขาจากด้านหลัง
"ซวิ่นเฟิง เจ้าก็นอนไม่หลับหรือ"
"ข้าอ่านนิทานจนจบแล้ว แต่ยังไม่รู้สึกง่วงเลยออกเดินมาเล่นรับลมเย็นๆ พอเห็นท่านยืนอยู่ ข้าเลยเดินมาหาท่าน"
"เช่นนั้นเจ้ามาดื่มน้ำชาเป็นเพื่อนข้าดีหรือไม่"
"ข้าว่าท่านดื่มสุราของข้าดีกว่า ข้าเป็นนักเล่านิทานเร่ร่อน พบเจอสุรารสดีมามากมาย ข้าให้สุราท่าน ท่านดื่มเป็นเพื่อนข้าดีหรือไม่"
"ตกลง" เฉิงอี้พยักหน้าตอบรับ ไหนๆ ก็นอนไม่หลับ หากได้ดื่มสุราสักหนึ่งจอก คงช่วยให้นอนหลับสบายขึ้นได้บ้าง
ซวิ่นเฟิงและเฉิงอี้พากันมานั่งรับลมเล่นบนโต๊ะม้าหินที่สนามหญ้า ซวิ่นเฟิงนำจอกสุราออกจากสายรัดเอวมาสองจอก แล้วมอบให้เฉิงอี้จอกหนึ่ง
"เชิญท่านแม่ทัพ" ซวิ่นเฟิงชนจอกสุรากับเฉิงอี้โดยให้ระยะปากจอกสุราอยู่ในระดับต่ำกว่า เพื่อแสดงถึงความเคารพผู้ที่มียศศักดิ์สูงกว่าตนตามธรรมเนียม
"สุราของเจ้ารสชาติดี คล้ายลูกท้อ นี่ใช่สุราลูกท้อหมักหรือไม่" เฉิงอี้พิจารณารสชาติแล้วคล้ายกับรสชาติของน้ำชาดอกท้อป่าที่เขาโปรดปรานอยู่มาก
"ใช่ขอรับ" ซวิ่นเฟิงยิ้มรับ
"เจ้าได้สุราลูกท้อหมักมาจากที่ใดกัน" แม้จะดูคล้ายว่าเฉิงอี้เพียงชวนคุยไปเรื่อยๆ แต่เขาสนใจในสุราลูกท้อหมักนี้จริงๆ ซวิ่นเฟิงยิ้มเล็กน้อย เขาเพิ่งใช้คาถาเสกสุรานี้มาเพียงพริบตาเดียว หาได้เดินทางเร่ร่อนไปทั่วตามบทแสดงนั้นไม่
"ข้าซื้อมาจากพ่อค้าต่างเมือง จำไม่ได้แล้วว่าเมืองใด ข้าเดินทางไปทั่ว หากจำรายละเอียดพวกนั้น ข้าคงไม่มีหัวไว้จดจำนิทานแล้วกระมัง" ซวิ่งเฟิงแกล้งเล่าให้ตนนั้นดูเบาปัญญา เฉิงอี้หลุดขำในประโยคท้าย เขาชนจอกกับซวิ่งเฟิงอีกครั้งแล้วดื่มเข้าไปอีกอึกใหญ่ ซวิ่นเฟิงเห็นว่าเฉิงอี้มีท่าทางกลุ้มใจ จึงเอ่ยถามต่อว่า "ท่านแม่ทัพมีเรื่องอันใดไม่สบายใจเช่นนั้นหรือ"
รสสุราขมปร่าอมเปรี้ยวที่เพิ่งดื่มไปอึกใหญ่ ทำให้เฉิงอี้ต้องขบเม้มริมฝีปากเพื่อคลายรสชาติติดลิ้นให้เบาลงเสียก่อน แล้วจึงพยักหน้าตอบซวิ่นเฟิงว่า "ใช่ ข้ามีบางเรื่องที่ข้ากำลังกลัว กลัวว่าจะทำไม่สำเร็จ"
"เรื่องนั้นคงเป็นเรื่องใหญ่มากกระมัง มิเช่นนั้นท่านแม่ทัพคงไม่กังวลใจถึงเพียงนี้" ที่ซวิ่นเฟิงถามหาใช่ว่าเขาจะไม่รู้ เรื่องเดียวที่ทำให้เซียนอี้ตี้จวินเป็นกังวลได้ถึงเพียงนี้ คงไม่พ้นเรื่องของเทพธิดาน้อยเยว่ซินเป็นแน่
เฉิงอี้ไม่ได้เอ่ยตอบคำถามของซวิ่นเฟิง ฤทธิ์ร้อนของสุราทำให้เฉิงอี้มีใบหน้าสีแดงฝาดระเรื่อขึ้นมาแล้ว เขาสะบัดศีรษะไล่ความมึนงงอยู่สองสามครั้งทว่าไม่เป็นผล ครู่เดียวเฉิงอี้ก็หมอบฟุบลงไปกับโต๊ะม้าหินที่พื้นผิวเย็นเยียบ
ซวิ่นเฟิงนั่งมองเฉิงอี้ที่หลับไปแล้วอยู่เพียงครู่หนึ่งเพื่อให้แน่ใจว่าเขาหลับไปแล้วจริงๆ ซวิ่นเฟิงหาได้ไร้ซึ่งน้ำใจ เขาแบกร่างที่มีความสูงพอกันแล้วพาเข้าไปนอนภายในห้องอย่างเรียบร้อย
จากนั้นซวิ่นเฟิงก็มายืนข้างเตียง เขาจดจ้องใบหน้าของเฉิงอี้ด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน ก่อนจะร่ายคาถามือแล้วชี้ไปที่หน้าผากของเฉิงอี้ แสงสีฟ้าจากสองปลายนิ้วของซวิ่นเฟิงวิ่งตรงไปยังกลางหน้าผากเพียงครู่เดียวแสงนั้นก็หายวับไป เฉิงอี้กระตุกขมวดคิ้วอยู่ทีหนึ่งทั้งๆ ที่ยังหลับสนิท ซวิ่นเฟิงปล่อยให้คาถาแห่งห้วงนิทรานั้นทำหน้าที่ต่อไป เขาสะบัดมือแล้วหายตัวไปกับอากาศในทันที
ภายในหมู่บ้านเมืองเฉียวเซียนบรรยากาศยามเย็นทำให้หมู่บ้านเรียบง่ายแห่งนี้ดูอบอุ่นใจยิ่งนัก เฉิงอี้ยืนนิ่งอยู่บนสะพานเหนือลำธารเล็กหน้าหมู่บ้านด้วยความมึนงง เหตุใดอยู่ๆ เขาจึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้เล่า เขามิได้กำลังดื่มสุราลูกท้อหมักกับนักเล่านิทานเช่นนั้นหรอกหรือ
แต่ไม่ทันที่จะหาคำตอบใดให้ตัวเอง แม่นางลี่จิ่นอดีตเทพธิดาดอกไม้สวรรค์ก็เดินตรงมาหาเขาด้วยสีหน้าตึงเครียด เฉิงอี้ขมวดคิ้วแน่นอย่างไม่เข้าใจสถานการณ์ตรงหน้านัก แต่ยังคงยืนรออยู่นิ่งๆ จนลี่จิ่นเดินเข้ามาใกล้ตัว
"ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร ท่านคิดจะมาปลดผนึกจิตเทพให้เยว่ซินใช่หรือไม่"
คำถามของลี่จิ่นที่ตรงไปตรงมาเช่นนั้นฟังแล้วน่าตกใจอยู่มากทีเดียว แต่เพราะคำถามนี้เอง เฉิงอี้ลองตรองดูแล้วว่าถ้าหากเป็นเรื่องจริง ลี่จิ่นคงไม่กล้ามาเอ่ยถามกับเขาเช่นนี้ตามตรงเป็นแน่ เว้นแต่ว่าตอนนี้เขากำลังตกอยู่ในห้วงนิทราเท่านั้น
หากว่านี่เป็นห้วงนิทราจริง...เขาก็สามารถเอ่ยถามตามตรงเช่นเดียวกับลี่จิ่นที่เอ่ยถามกับเขาได้ใช่หรือไม่
"ท่านช่วยปลดผนึกให้นางได้หรือไม่ ลิขิตชะตาของนางจะได้ดำเนินไปอย่างปกติ มิซ่อนเร้นในดาราจักรลิขิตชะตาอยู่เช่นนี้" ลี่จิ่นมองเฉิงอี้ด้วยแววตาไม่พอใจทันทีเมื่อได้ยินคำถาม
"เป็นเทพแล้วดีอย่างไร หากถูกบังคับให้ไร้ซึ่งความรักที่ปรารถนา เป็นอมตะแล้วดีอย่างไร หากต้องพบว่าสิ่งที่รัก สิ่งที่หวงแหนกำลังดับสิ้นไปต่อหน้าต่อตา มิสู้มีอายุขัยเพียงร้อยปี เช่นมนุษย์ทั่วไป สุขก็สุขชั่วคราว ทุกข์ก็ทุกข์ชั่วคราว ข้าเพียงหวังให้บุตรสาวของข้ามีความสุขเพียงหนึ่งภพชาติข้างกายข้า ให้ข้าได้อยู่ดูแลนางจนนางหมดอายุขัยก็พอแล้ว แต่หากนางกลับไปเป็นเทพธิดา นางต้องผจญด่านเคราะห์มากมายอีกหลายแสนปี ข้ารักเยว่ซินสุดหัวใจ ข้ามิอาจทำใจได้หากนางต้องเป็น เช่นเดียวกับที่ข้าเคยเป็นมาแล้วอย่างไรเล่า"
ลี่จิ่นที่แววตาดุดันในตอนแรก แต่เมื่อยิ่งได้ระบายความในใจแววตาก็หม่นลงจนดูเศร้าและน่าเห็นใจยิ่งนัก ที่แท้แล้วทุกสิ่งที่นางทำต่อเยว่ซินนั้นล้วนเกิดจากความรัก นางยอมรับได้หากต้องสูญเสียเยว่ซินไปต่อหน้าต่อตา หากเยว่ซินเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาที่มีอายุขัยแสนสั้น นางหวังเพียงว่าจะได้ดูแลนางตลอดไป ได้อยู่เป็นแม่ลูกกันไปอย่างนี้ตลอดภพชาติหนึ่งเท่านั้น
กลับกันหากเยว่ซินกลับคืนสู่แดนสวรรค์ นอกจากสองแม่ลูกจะพลัดพรากจากกันแล้ว เกรงว่าลี่จิ่นจะถูกเทียนจวินลงโทษหนักถึงชีวิต หากถึงเวลานั้นลี่จิ่นจากไปแล้วอย่างไร นางคงพ้นทุกข์ไปตลอดกาลแล้ว เหลือเพียงเยว่ซินเท่านั้นที่ต้องแบกรับความเจ็บปวดแสนสาหัสทั้งหมดนั้นไว้เอง และเพราะเหตุนี้ที่ทำให้ลี่จิ่นยอมทำผิดต่อกฏสวรรค์อีกครั้ง นางใช้คาถาต้องห้ามผนึกจิตเทพเพียงเพื่อเฝ้ารอวันคืนจิตเทพของเยว่ซิน นางแค่ต้องการให้เยว่ซินมีแต่ความสุขตลอดชีวิตในภพชาตินี้เท่านั้นเอง
"ข้าเข้าใจท่านแล้ว แต่ถึงอย่างไรกฏสวรรค์ก็ใช่ว่าจะหลีกหนีได้ เยว่ซินกลายเป็นมนุษย์แล้วอย่างไร หากถึงวันนั้นที่เยว่ซินไร้หนทางกลับสู่ภพเทพแล้วจริงๆ เทียนจวินไยต้องไว้ชีวิตท่าน ท่านได้คิดถึงข้อนี้ดีแล้วหรือไม่"
"ข้ารู้ดี และต่อให้เป็นเช่นนั้นข้าก็ยังยินดีให้นางเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา"
"มีทางใดหรือไม่ที่ข้าจะเปลี่ยนใจท่านได้บ้าง สรรพชีวิตล้วนมีชะตากรรมเป็นของตนเอง เหตุใดท่านจึงกักขังนางไว้ด้วยคาถาต้องห้ามเช่นนี้เล่า หากลิขิตชะตาของนางกลับสู่ดาราจักรลิขิตชะตาของซือมิ่ง ไม่แน่ว่าเทพบรรพกาลอาจจะประทานชีวิตที่ดีให้แก่นางก็เป็นได้ ชีวิตของนางอาจไม่ได้โชคร้ายเช่นที่ท่านกำลังจินตนาการไปเองอยู่ในตอนนี้"
ลี่จิ่นสบตาเขาอีกครั้ง แววตาของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกสับสนยากจะอธิบาย แต่แล้วนางก็ยอมเอ่ยถึงวิธีปลดผนึกจิตเทพให้เยว่ซินออกมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งว่า
"มีทางเดียวที่เยว่ซินจะกลับสู่ภพเทพได้ นั่นก็คือ..."
เฉิงอี้ลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมหายสูดหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ เขากรอกสายตามองไปรอบๆ จึงพบว่าเขาได้ตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทราเสียแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นประโยคสุดท้ายที่ลี่จิ่นได้พูดแก่เขาก็ยังคงดังก้องอยู่ในหัวอย่างชัดเจน
ที่แท้เรื่องทั้งหมดนางได้คิดไว้อย่างถี่ถ้วนรอบคอบแล้วเช่นนี้เอง เพียงแต่วิธีการนั้นเกรงว่าคงจะเกินความสามารถของไท่เซียนอี้ตี้จวินเช่นเขาแล้ว แล้วใครกันล่ะที่จะปลดผนึกจิตเทพของเยว่ซินได้ด้วยวิธีการนั้นจริงๆ
ด้านซวิ่นเฟิงหลังกลับมาจากจวนใหญ่แล้ว เขามานั่งดื่มสุราลูกท้อหมักต่อเพียงลำพังที่ห้องในจวนเล็กของตัวเอง ภายในใจของเขากำลังภาวนาให้เฉิงอี้ตกเข้าสู่ห้วงนิทราแล้วได้พบคำตอบที่กำลังตามหาเสียที ห้วงนิทราที่เกิดจากมนต์คาถาของจอมมารเช่นเขาเป็นห้วงนิทราที่ลึกถึงจิตใต้สำนึก หากผู้ใดได้ล่วงเข้าสู่ห้วงฝันก็ยากที่จะฝืนความต้องการของตนเองในห้วงฝันนั้นแล้ว เขาจึงหวังว่าคาถาห้วงนิทรานี้จะได้ผลกับเฉิงอี้เช่นนั้น
หลังจากที่ได้รู้ว่าไท่เซียนอี้ตี้จวินหรือเฉิงอี้ผู้นี้ต้องหาทางช่วยเทพธิดาน้อยกลับคืนสู่ภพเทพ แท้จริงแล้วซวิ่นเฟิงไม่ได้ต้องการจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของภพเทพแต่อย่างใด หากแต่เขาต้องการช่วยเหลือเพียงเล็กน้อยเพื่อล่นระยะเวลาให้ไท่เซียนอี้ตี้จวินทำสำเร็จเร็วขึ้นเท่านั้น เพราะยิ่งไท่เซียนอี้ตี้จวินกลับสู่แดนสวรรค์เร็วขึ้นเท่าไหร่ พวกเขาจะได้ตามสืบหาตัวสองทูตชั่วร้ายได้ไวขึ้นเท่านั้นใช่หรือไม่
หากมัวแต่หาทางช่วยเทพธิดาน้อยอย่างไร้ทิศทางอยู่เช่นนี้ แล้วเมื่อไหร่ที่การแค้นของเผ่ามารจะได้เริ่มต้นเสียทีเล่า!
ช่วงเช้าในวันที่อากาศแจ่มใส ลมหนาวเย็นพัดผ่านแสงแดดอ่อนๆ ทำให้รู้สึกกำลังสบายตัว ผู้คนภายในจวนแม่ทัพเฉิงอี้วันนี้ค่อนข้างยุ่งกันยิ่งนัก เพราะในวันพรุ่งนี้ไท่จื่อจะเสด็จมาแล้วตามกำหนดเวลา
เยว่ซินกับหลินหลินมาที่ห้องครัวกันแต่เช้าตรู่ เพราะต้องช่วยกันจัดเตรียมเครื่องครัวและวัตถุดิบอาหารให้เรียบร้อยและครบครันตามรายการที่ได้ตระเตรียมไว้
ด้านพลทหารในจวนทุกนายเองก็ยุ่งกับการเตรียมงานรักษาความปลอดภัย การเตรียมอาวุธ และการวางแผนอารักขาไท่จื่อให้เดินทางมาถึงได้อย่างราบรื่น
ส่วนบรรดาพ่อบ้านแม่บ้านต่างแยกย้ายไปทำความสะอาดห้องพักทุกหลังในจวนให้สะอาดและตกแต่งอย่างสวยงาม เพื่อให้สะดวกสบายพอสำหรับต้อนรับเหล่าขุนนางและแม่ทัพที่มาจากวังหลวงอีกหลายสิบชีวิต ด้วยเหตุนี้เยว่ซินจึงให้เสี่ยวเข่ออ้ายรอนางอยู่แต่ในห้อง เพราะเกรงว่าเสี่ยวเข่ออ้ายออกมาจะวิ่งเล่นเพ่นพ่านแล้วจะสร้างเรื่องให้พ่อบ้านแม่บ้านไปกันใหญ่
สำคัญที่สุดคือหมอหลวงที่เดินทางมาถึงล่วงหน้าก่อนใคร ตอนนี้เฉิงอี้กำลังต้อนรับหมอหลวงอยู่ที่จวนใหญ่เรียบร้อยแล้ว โดยอาอู๋กับอาลิ่วเองต่างก็ยุ่งเช่นกัน ทั้งสองแยกย้ายกันตรวจตราไปทั่วบริเวณ รวมทั้งตรวจคอกม้าด้วย เพื่อให้จวนแม่ทัพใหญ่แห่งเมืองเฉียวเซียนแห่งนี้เป็นสถานที่ปลอดภัยมากที่สุด
ผ่านเวลามาถึงยามโหย่ว (*ช่วงเวลาหกโมงเย็นถึงหนึ่งทุ่ม) ทุกชีวิตในจวนแม่ทัพใหญ่แห่งนี้ต่างพากันอ่อนล้าหมดแรงจากการตระเตรียมงานกันมาตลอดทั้งวันจนเสร็จเรียบร้อย
เหลือเพียงเยว่ซิน หลินหลิน แม่ครัวและบรรดาสาวรับใช้ที่ประจำอยู่ในครัวเท่านั้นที่ยังไม่ได้หยุดพัก เพราะต้องเตรียมอาหารให้ทุกคนในมื้อเย็นได้เติมพละกำลังกลับมาให้มีแรงก่อนเข้านอนในคืนนี้
"แม่นางเยว่ สำรับของท่านแม่ทัพเฉิงจัดเรียบร้อยแล้ว ท่านรีบนำไปให้ท่านแม่ทัพเฉิงก่อนเถิด" แม่ครัวใหญ่ยกสำรับมาส่งให้เยว่ซิน แล้วค่อยหันไปบอกกับหลินหลินว่า "ส่วนนั่นเป็นสำรับของท่านหมอหลวง วานเจ้านำไปส่งให้ท่านหมอหลวงด้วยหลินหลิน"
"เจ้าค่ะ" หลินหลินเอ่ยรับ
ทั้งเยว่ซินและหลินหลินต่างยกสำรับออกมาจากห้องครัวที่อบร้อน เมื่อทั้งสองได้ออกมาสูดอากาศด้านนอกก็รู้สึกหายใจโล่งขึ้นมากทีเดียว
"แม่นางเยว่ ข้าขอไปส่งสำรับให้ท่านหมอหลวงก่อนนะเจ้าคะ" เมื่อเดินมาถึงทางแยกหลินหลินจึงหันมาบอกกล่าว
"ได้ พอส่งสำรับให้ท่านหมอหลวงเรียบร้อยแล้ว เจ้าต้องรีบพักผ่อนนะ พรุ่งนี้ยามอิ๋น (*ช่วงเวลาตีสามถึงตีห้า) พวกเราต้องตื่นกันแล้ว"
"เจ้าค่ะแม่นางเยว่"
ระหว่างทางที่เดินถือสำรับอาหารมาที่จวนใหญ่ เมื่อผู้คนแยกย้ายกันไปพักผ่อนหมดแล้ว บรรยากาศระหว่างทางเดินรอบข้างจึงเงียบเหงา ความเงียบเช่นนี้จู่ๆ เยว่ซินก็รู้สึกวูบไหวขึ้นในใจอย่างบอกไม่ถูก
"ซือฝุ ข้านำอาหารเย็นมาให้ท่านเจ้าค่ะ"
"เชิญ" เสียงเฉิงอี้ตอบรับมาจากภายในห้อง เยว่ซินจึงเปิดประตูเข้ามา นางวางสำรับอาหารที่โต๊ะตามปกติ เฉิงอี้ละสายตาจากม้วนอักษร มองเห็นใบหน้าเยว่ซินดูหงอยเหงาผิดตา จึงเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มว่า
"เยว่ซิน เหตุใดเจ้าจึงทำหน้าหงอยเช่นนั้น วันนี้เจ้าเหนื่อยมากหรือ"
"วันนี้ข้าเหนื่อยมากเจ้าค่ะ งานในครัวยุ่งมาก แต่ถึงอย่างนั้น ทุกคนในจวนของท่านก็เหนื่อยมากพอกันเจ้าค่ะ แต่ข้าไม่ได้หงอยเพราะว่าข้าเหนื่อย"
"แล้วเจ้าทำหน้าหงอยเช่นนั้นเพราะอะไรกัน"
"เพราะข้าใจหายเจ้าค่ะ ซือฝุ" จบประโยคเยว่ซินเกิดน้ำตาซึมขึ้นมาเสียดื้อๆ เฉิงอี้เลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เขาวางม้วนอักษรลงแล้วลุกจากโต๊ะทำงานเดินมาหาเยว่ซินใกล้ๆ เพื่อถามไถ่ความให้แน่ชัด
"เจ้าใจหายเรื่องใด แล้วเหตุใดต้องร้องไห้" เยว่ซินรู้สึกก้อนน้ำตาจุกล้นในลำคอจนยากจะเอื้อนเอ่ยคำใด นางเงยหน้าสบตาเฉิงอี้ด้วยสายตาที่พร่าเบลอเพราะน้ำตาที่เอ่อล้น เพียงกระพริบตาหนึ่งครั้งน้ำตาก็ไหลลงอาบสองแก้มของนางแล้ว
เฉิงอี้ประคองใบหน้าด้วยสองมือ พลางกวาดนิ้วหัวแม่มือปาดน้ำตาให้นางอย่างแผ่วเบา แววตาอ่อนโยนของเฉิงอี้แม้จะรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาไม่น้อย แต่เยว่ซินกลับร้องไห้หนักกว่าเดิม
"ซือฝุ ข้าจะได้พบท่านอีกหรือไม่เจ้าคะ" เยว่ซินเอ่ยถามทั้งน้ำตา น้ำเสียงของนางสั่นเครือแม้ว่าจะพยายามปรับให้ปกติแล้วเช่นนั้น
"เหตุใดเจ้าจึงถามข้าเช่นนี้เล่า" เฉิงอี้ลูบหัวนางอย่างเอ็นดู เวลานี้นางช่างคล้ายเด็กน้อยเยว่ซินในวันนั้นเสียเหลือเกิน
"วันพรุ่งนี้ไท่จื่อจะเสด็จมาถึง หลังงานเลี้ยงจบแล้วข้าต้องกลับบ้านไปหาท่านแม่ เช่นนั้นข้าจะได้เจอท่านอีกหรือไม่เจ้าคะ" เฉิงอี้หัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยินเยว่ซินถามเช่นนั้น
"ก่อนหน้านี้เราก็ได้เจอกันที่หมู่บ้านมิใช่หรือ" คำตอบของเฉิงอี้ใช่ว่าเยว่ซินจะลืมไปแล้วเสียเมื่อไหร่ แต่บางอย่างในใจทำให้นางรู้สึกกังวลขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ
"จู่ๆ ข้าก็รู้สึกกลัวเจ้าค่ะ ข้ากลัวว่าจะไม่ได้เจอท่านอีก แต่ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรข้าจึงคิดเช่นนั้น"
"อาจเป็นเพราะวันนี้เจ้าเหนื่อยเกินไปแล้วกระมัง ข้าไปส่งเจ้ากลับห้องดีหรือไม่ รีบพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้เจ้าต้องตื่นแต่เช้า"
เยว่ซินพยักหน้ารับฟังอย่างว่าง่าย เฉิงอี้เดินมาส่งนางที่หน้าห้องซึ่งอยู่ข้างกัน เมื่อเปิดประตูมาก็พบว่าเจ้าเสี่ยวเข่ออ้ายนั่งกระดิกหางรอรับนางอย่างน่ารัก
"รีบพักผ่อนเถิด เจ้าเหนื่อยมากแล้ว" เฉิงอี้ย้ำอีกครั้ง
"เจ้าค่ะ ซือฝุ"
เมื่อเยว่ซินปิดประตูห้องไปแล้ว เฉิงอี้มิได้เดินกลับห้องของเขาทันใด ทว่าเขายังคงยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องของเยว่ซิน พลางนึกถึงภาพห้วงนิทราในคืนนั้นที่ยังคงชัดเจนไม่จางหาย
อย่าว่าแต่เยว่ซินที่ใจหายเลย เพราะลึกๆ แล้วเขาเองก็รู้สึกไม่ต่างจากนางเช่นกัน มิหนำซ้ำความรู้สึกของเขาอาจมากกว่านางเสียด้วยซ้ำ นางเพียงกังวลว่าจะไม่ได้เจอเขาอีกหลังจากงานเลี้ยงต้อนรับไท่จื่อ แต่เขากำลังกังวลและกลัวว่านางจะกลายเป็นมนุษย์ไปตลอดกาล หากโชคร้ายเช่นนั้นจริง เกรงว่าเขาและเยว่ซินคงไม่มีโอกาสได้พบหน้ากันอีกแล้ว
เพราะร่างที่แท้จริงของเขาเป็นถึงไท่เซียนอี้ตี้จวินบนแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้า จะมีความเกี่ยวพันกับมนุษย์ได้เช่นไร ทางเดียวที่เขากับเยว่ซินจะมีโอกาสได้เจอกันอีกครั้ง คือเขาจะต้องพานางกลับสู่ภพเทพในฐานะเทพธิดาสวรรค์เท่านั้น
ที่หมู่บ้านชนบทเมืองเฉียวเซียน ภายในเรือนไม้ไผ่มีเปลวเทียนส่องแสงสว่างรำไร ลี่จิ่นนั่งพิงหมอนบนเตียงมีสีหน้าเรียบนิ่ง ทว่าภายในใจนางกลับรู้สึกหวาดกลัวจนไม่กล้าข่มตาหลับ นางกลัวจะฝันร้ายเช่นคืนนั้น ฝันว่าไท่เซียนอี้ตี้จวินจะมาพรากเยว่ซินไปจากนาง ขออย่าให้ความจริงเป็นเช่นนั้นเลย...


## บทที่ 14

ใจกลางเมืองเฉียวเซียนมีบรรยากาศครึกครื้นตั้งแต่เช้าตรู่ ชาวบ้านออกมาจับจองที่นั่งริมถนนจนเต็มสองข้างทางทอดยาวไปตลอดสาย เพื่อมารอรับเสด็จไท่จื่อที่มีกำหนดการเดินทางมาถึงในวันนี้ โดยตลอดระยะทางที่ไท่จื่อเสด็จผ่านจะมีทหารจากจวนแม่ทัพใหญ่ยืนคุ้มกันประจำที่เป็นระยะๆ ส่วนอาอู๋กับอาลิ่วและนายทหารม้าจำนวนหนึ่ง ได้ติดตามเฉิงอี้ไปตั้งขบวนรอรับเสด็จที่หน้าประตูเมืองแล้ว
"ขบวนเสด็จของไท่จื่อมาทางนั้นแล้วขอรับ" เฉิงอี้หันมองตามทิศทางที่อาอู๋ชี้บอก ก่อนส่งสัญญาณมือให้นายทหารด้านหลังได้รับรู้ด้วย เมื่อเห็นสัญญาณมือทุกคนจึงลงจากหลังม้า
ไม่นานเกินรอนัก หัวขบวนเสด็จไท่จื่อจากเมืองหลวงก็มาถึงหน้าประตูเมืองเฉียวเซียน
"ถวายบังคมไท่จื่อ" เฉิงอี้และนายทหารทั้งหมดคุกเข่าลงเพื่อถวายบังคมตามธรรมเนียม
ไท่จื่อเปิดผ้าม่านจากในรถม้าแล้วเพียงยกมือเป็นสัญญาณหนึ่งที ทหารทั้งหมดก็ลุกขึ้นและกลับขึ้นหลังม้าเข้าประจำที่เพื่อเดินทางเข้าเมืองต่อไป
ตลอดระยะทางที่ขบวนเสด็จเดินผ่าน ชาวบ้านก้มคำนับไท่จื่อตลอดทางด้วยความปีติยินดีที่มีโอกาสได้ต้อนรับเสร็จสักครั้งในชีวิต โดยที่ไท่จื่อไม่ได้เมินเฉยแต่อย่างใด ทรงมองประชาชนของเขาผ่านผ้าม่านบางๆ ภายในรถม้านั่นเอง และเมื่อขบวนเสด็จมาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ ไท่จื่อก็ได้แสดงความเป็นกันเองต่อเฉิงอี้ทันที
"ตั้งแต่เจ้าย้ายมาอยู่ที่นี่ ดูสีหน้าเจ้าอิ่มเอิบขึ้นนะเฉิงอี้" ไท่จื่อเอ่ยอย่างหยอกล้อทันทีที่ลงจากรถม้า
"ทรงล้อข้าเล่นอีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ" ไท่จื่อยังคงเป็นไท่จื่อคนเดิม ที่ให้ความสนิทสนมและชอบหยอกล้อกับเขาอยู่เป็นนิจ อุปนิสัยเช่นนี้ดูจะคล้ายกับหวังจิ้นอยู่มากทีเดียว
"ข้าไม่ได้ล้อเจ้า ดูท่าแล้วอาหารเมืองเฉียวเซียนคงอร่อยมาก เจ้าถึงได้มีเนื้อมีหนังมากกว่าตอนเป็นแม่ทัพอยู่ที่เมืองหลวงเสียอีก"
"ทรงเอ่ยเช่นนั้นก็ไม่ผิดพ่ะย่ะค่ะ" เฉิงอี้ตอบรับเพราะไม่รู้จะปฏิเสธได้อย่างไร ในเมื่ออาหารที่จวนอร่อยทุกมื้อจริงๆ ตั้งแต่มีเยว่ซินมาอยู่ทำครัวให้ที่นี่
"ข้าคิดไม่ผิดจริงๆ ที่ข้าให้เจ้าย้ายมาอยู่ดูแลจวนแห่งนี้แทนที่จะสร้างเรือนแม่ทัพใหม่ บรรยากาศที่นี่ดูสดชื่นและตกแต่งได้สวยงามถูกใจข้ามาก" ระหว่างทางที่ไท่จื่อเสด็จเดินไปยังห้องพักในจวนใหญ่ ทรงมองบรรยากาศรอบๆ และเอ่ยชมเฉิงอี้ด้วยรอยยิ้ม
เดิมทีจวนใหญ่แห่งนี้เป็นของไท่จื่อตามยศถาบรรดาศักดิ์ ก่อสร้างด้วยงบของคลังหลวง แต่เมื่อตัวเขาอยู่ที่เมืองหลวงเป็นส่วนใหญ่ เรือนใดไร้ผู้อยู่อาศัยจะมีแต่ทรุดโทรมลงไปเสียเปล่า เมื่อเฉิงอี้ สหายคนสนิทเพียงคนเดียวของเขาได้รับราชโองการให้ย้ายมาเป็นแม่ทัพใหญ่ที่เมืองแห่งนี้ เขาจึงยกจวนนี้ให้เฉิงอี้และนายทหารทั้งกองได้มาอยู่ไปเสียเลย ข้อหนึ่งเพื่อเป็นของขวัญให้แก่สหายสนิทอย่างเฉิงอี้ ข้อสองจวนนี้มีทั้งคอกม้า ลานสนามหญ้าสำหรับฝึกทหาร ที่นี่จึงเหมาะสมกับเฉิงอี้ทุกประการแล้ว
เมื่อเฉิงอี้พาไท่จื่อมาถึงห้องพัก สาวรับใช้และองครักษ์ที่ติดตามมาจากเมืองหลวงก็มารับหน้าที่ดูแลไท่จื่อต่อจากเขา ส่วนเหล่าขุนนางคนอื่นๆ ต่างแยกย้ายกันไปที่ห้องพักทั้งหมดแล้ว
"เชิญไท่จื่อพักผ่อนก่อน ยามซวี (*ช่วงหนึ่งทุ่มถึงสามทุ่ม) ข้าได้จัดเตรียมงานเลี้ยงไว้ต้อนรับท่านแล้ว"
"ขอบใจเจ้ามากเฉิงอี้" ไท่จื่อตบบ่าเฉิงอี้เบาๆ ตามประสาคนสนิทคุ้นเคย ก่อนจะเข้าห้องไปพักผ่อนให้หายเหนื่อยล้าจากการเดินทาง ระหว่างรอเวลางานเลี้ยงในค่ำคืนนี้
เรือนรับรองขนาดใหญ่ถูกตกแต่งด้วยโคมไฟสีแดงส่องเป็นแสงสีเทียนสว่างไปทั่วทั้งบริเวณ เสียงดนตรีจากนักดนตรีบรรเลงพิณกู่เจิงขับกล่อมสร้างบรรยากาศในงานเลี้ยงต้อนรับไท่จื่อให้รื่นเริง
เมื่อถึงเวลาตั้งสำรับอาหาร สาวใช้ตั้งขบวนแถวอย่างเป็นระเบียบเพื่อยกสำรับอาหารมาบริการข้าราชบริพารและขุนนาง โดยหลินหลินเป็นผู้ยกสำรับอาหารมาถวายไท่จื่อ ไท่จื่อมองอาหารในสำรับแล้วยิ้มอย่างถูกใจเพราะอาหารในมื้อนี้กลิ่นหอมกรุ่นและน่าทานมากทีเดียว
"เฉิงอี้ นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้เจ้าดูอิ่มเอิบเช่นนี้สินะ" ไท่จื่อชี้นิ้วที่อาหารตรงหน้าพลางหันมาเอ่ยหยอกล้อเฉิงอี้ที่นั่งลดหลั่นอยู่ข้างกัน
"ไท่จื่อลองเสวยดูก่อนดีหรือไม่ ไม่แน่ว่าก่อนจะกลับวังหลวง อาจจะอิ่มเอิบไม่ต่างจากข้านัก"
"ใช้ได้นี่เฉิงอี้ กล้ายอกย้อนข้า ได้! เช่นนั้นข้าจะลองชิมซาลาเปาลูกนี้ก่อนเลยแล้วกัน" ไท่จื่อพูดพลางกลั้วหัวเราะ แล้วกัดซาลาเปาไส้หมูสับหนึ่งคำ เมื่อพิจารณารสชาติอยู่ครู่หนึ่งจึงหันมามองเฉิงอี้พร้อมรอยยิ้มกว้างแล้วเอ่ยว่า "ให้ตายเถอะเฉิงอี้ แม่ครัวที่นี่ทำอาหารอร่อยมากจริงๆ ข้าไม่เคยกินซาลาเปาไส้หมูสับรสชาติเข้มข้นดีเช่นนี้มาก่อน"
เมื่อเฉิงอี้ได้ยินคำชมเช่นนั้นก็ยิ้มขำออกมาพลางมองซาลาเปาในมือตนเองด้วยแววตาพึงใจ ซาลาเปาจะไม่อร่อยได้เช่นไร ในเมื่อเขาคัดเลือกแม่ครัวมาด้วยตัวเอง ฝีมือการทำซาลาเปาแป้งนุ่มอร่อยรสชาติเข้มข้นเช่นนี้ต้องชื่นชมเยว่ซินแล้ว
เสียงบรรเลงพิณกู่เจิงจบลง นางระบำและนักดนตรีได้หลีกทางให้นักเล่านิทานออกมาแสดงในลำดับถัดไป เมื่อซวิ่นเฟิงเดินเข้ามาภายในโถงเรือนรับรอง เหล่าสตรีต่างมองเขาและสะกิดซุบซิบกันจนเสียอาการ แม้แต่ข้าราชบริพารที่เป็นบุรุษยังหันมองด้วยสายตาชื่นชมในความสง่างาม ซวิ่นเฟิงเป็นบุรุษหนุ่มร่างสูงรูปงาม ใบหน้าคมเข้มเช่นนี้สตรีที่ได้พบจะเก็บอาการไว้ได้เช่นไร
"แม้แต่นักเล่านิทานยังรูปงามเช่นนี้ ดูท่าเมืองเฉียวเซียนช่างน่าสนใจไม่น้อยแล้ว" ไท่จื่อเอ่ยชมกับเฉิงอี้ เฉิงอี้เพียงพยักหน้ารับฟังเท่านั้น
"ถวายบังคมไท่จื่อ"
"เชิญ" ไท่จื่อผายมือและตอบรับ พร้อมกับทุกสายตาต่างมองมาที่ซวิ่นเฟิงเพื่อตั้งใจรับฟังเขาเล่านิทาน
"จริงสิ หากนักเล่านิทานแสดงจบแล้ว ข้าอยากพบแม่ครัวของเจ้าเพื่อมอบรางวัลให้แก่พวกนางได้หรือไม่ อาหารมื้อนี้อร่อยถูกใจข้ายิ่งนัก"
"ข้าจะให้องครักษ์ไปตามพวกนางมาให้" เฉิงอี้ปรายตามองไปที่อาอู๋ อาอู๋รับรู้คำสั่งเช่นนั้นแล้ว
เวลาผ่านไปราวๆ ครึ่งก้านธูป ซวิ่นเฟิงเล่านิทานตำนานความรักของเทพสวรรค์และมนุษย์จบลงเป็นที่เรียบร้อย เขาได้รับคำชื่นชมและเสียงปรบมือมากมาย ไท่จื่อเองก็ได้ประทานรางวัลให้แก่เขาถึงสิบเบี้ยทองไม่น้อยเลย
ระหว่างที่ทุกคนกำลังชื่นชมซวิ่นเฟิงกันอยู่นั้น ด้านหน้าประตูที่เปิดกว้าง อาอู๋ได้เดินนำหน้าเยว่ซินเข้ามาพร้อมกับแม่ครัวใหญ่ของจวนแม่ทัพ เมื่อซวิ่นเฟิงกลับไปนั่งที่โต๊ะสำรับแล้ว ทุกสายตาต่างพากันหันมาสนใจสตรีร่างบางที่กำลังเดินเข้ามา ใบหน้าของนางช่างงดงามราวกับเทพธิดาสวรรค์สะกดทุกสายตาให้มองตามนางทุกก้าวย่างจนบรรยากาศรอบข้างราวกับหยุดนิ่ง
"ถวายบังคมไท่จื่อ" เยว่ซิน หลินหลินและแม่ครัวย่อคำนับ ทว่าไท่จื่อกับมองเยว่ซินนิ่งราวกับต้องมนต์
เยว่ซินเห็นว่าไท่จื่อมองจ้องนางนิ่งไปจนรู้สึกทำตัวไม่ถูก จึงหันไปมองเฉิงอี้ที่อยู่ข้างๆ ด้วยความประหม่า เฉิงอี้กระแอมไอเบาๆ หนึ่งครั้ง ไท่จื่อจึงยิ้มออกมาอย่างเก้อเขิน
"เจ้าทั้งสามเป็นแม่ครัวที่ทำอาหารในวันนี้ใช่หรือไม่"
"เพคะ" นางทั้งสามขานรับพร้อมกัน
"พวกเจ้าทำอาหารได้อร่อยถูกใจข้ามาก ข้าจึงอยากมอบรางวัลให้ด้วยตัวเอง" แม้ไท่จื่อจะพูดกับนางทั้งสามคน แต่ในสายตาของเขากลับมองเพียงเยว่ซินคนเดียวเท่านั้น
เฉิงอี้ที่นั่งดูอยู่ข้างๆ ตั้งแต่ก่อนที่ไท่จื่อจะได้รับการแต่งตั้งพระยศ แต่ไหนแต่ไรมาเขากับไท่จื่อได้ชื่อว่าเป็นสหายสนิทกันตั้งแต่ครั้งยังอยู่ที่เมืองหลวง ดังนั้นสายตาที่ไท่จื่อมองเยว่ซินอยู่บัดนี้ ไหนเลยเขาจะไม่รู้ว่าไท่จื่อกำลังสนใจนางเข้าแล้ว
"ขอบพระทัยเพคะ" เมื่อไท่จื่อประทานรางวัลให้คนละสิบเบี้ยทองเรียบร้อยแล้ว นางทั้งสามจึงย่อคำนับอีกครั้งก่อนจะเดินกลับออกไป
"เดี๋ยว" ไม่ทันที่ทั้งสามคนจะเดินออกไป ไท่จื่อได้เอ่ยรั้งไว้เสียก่อน เมื่อเยว่ซินหันกลับมา จึงเอ่ยถามต่อว่า "แม่นางน้อย เจ้านามว่าอะไร" เพราะสายตาของไท่จื่อจ้องมองเพียงเยว่ซินเท่านั้น หลินหลินกับแม่ครัวใหญ่จึงย่อคำนับอีกครั้ง แล้วขอตัวเลี่ยงออกไปก่อน
"ข้านามว่าเยว่ซินเพคะ" เพราะเยว่ซินถูกอบรมให้ทั้งมารยาทและศิลปะงานครัวมาตลอดหนึ่งเดือนแล้ว การแสดงออกต่อหน้าไท่จื่อจึงดูเรียบร้อยงดงาม กิริยานุ่มนวลเช่นนี้ส่งให้นางดูสง่างามกว่าเมื่อครั้งแรกที่มาถึงจวนมากนัก
"นามของเจ้าเพราะมาก เหมาะสมกับใบหน้างดงามของเจ้าแล้ว"
"ขอบพระทัยเพคะ" แม้เยว่ซินจะเอ่ยตอบไท่จื่อ แต่กลับปรายสายตาลอบมองไปที่เฉิงอี้ และพบว่าเขาได้จ้องมองนางอยู่เช่นกัน แต่เพราะเหตุใดเขาถึงมองนางด้วยสายตาเรียบนิ่งทว่าแข็งกร้าวอยู่ในทีเช่นนั้นเล่า หรือว่านางทำให้ซือฝุต้องขายหน้าเข้าเสียแล้ว นางคงมิได้ทำกิริยาใดไม่เหมาะสมออกไปต่อหน้าไท่จื่อใช่หรือไม่ เยว่ซินหันกลับมาสบตาไท่จื่อ รอยยิ้มของไท่จื่อดูใจดีและอบอุ่นเช่นนี้ นางคงมิได้ทำเรื่องใดให้ถือสาแล้วกระมัง
"ซือฝุ" เฉิงอี้ตกใจเล็กน้อยเพราะไม่ทันสังเกตว่าเยว่ซินได้ยืนรอเขาอยู่ที่หน้าห้อง
หลังจากงานเลี้ยงจบลงในช่วงเวลายามห้าย (*ช่วงเวลาสามทุ่มถึงห้าทุ่ม) เมื่อผู้คนแยกย้ายกันไปพักผ่อนในยามดึกสงัด ความสงบยามค่ำคืนเงียบจนได้ยินเสียงจิ้งหรีด เยว่ซินที่เสร็จงานจากในครัวเรียบร้อยแล้วจึงมายืนรอเฉิงอี้ที่หน้าห้องอยู่สักพักหนึ่ง  เพราะเฉิงอี้ต้องไปตรวจดูความเรียบร้อยที่จวนของไท่จื่อ จึงกลับมาช้าไปสักหน่อย
"เจ้ามาทำอะไรอยู่ตรงนี้" เฉิงอี้ถามกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ
"ซือฝุ วันนี้ข้าทำให้ท่านขายหน้าแล้วหรือไม่ เหตุใดท่านจึงมองข้าด้วยสายตาเช่นนั้น"
ที่แท้นางมีเรื่องกังวลใจที่เขามองนางด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเช่นนั้นเองหรือ เมื่อเห็นว่าเยว่ซินหน้าหงอย เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อคล้ายลูกแมวยามหิวนม เฉิงอี้รู้สึกนึกขำที่นางคิดมากถึงเพียงนี้ เขาคลี่ยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วเอื้อมมือไปลูบหัวนางอย่างเอ็นดู แล้วตอบคำถามที่นางคาใจว่า "ตอนนั้นเพราะไท่จื่อมีคำถามกับเจ้า จะให้ข้าทำสีหน้าราวกับมีส่วนร่วมด้วยได้เช่นไร นอกเสียจากจะนั่งมองเจ้าอยู่เฉยๆ"
เฉิงอี้รู้อยู่แก่ใจว่าเขากำลังแก้ตัว ทั้งๆ ที่ตอนนั้นเขาเห็นไท่จื่อมีสายตาสนใจเยว่ซินเช่นนั้น จู่ๆ เขาก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาเสียดื้อๆ ภายในใจเกิดความรู้สึกซับซ้อน จึงได้แสดงสีหน้าเรียบนิ่งแบบนั้นออกไป แต่สำหรับเยว่ซิน นางไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วย ทั้งๆ ที่นางได้รับคำชื่นชมจากไท่จื่อแท้ๆ แต่เมื่อเห็นซือฝุของนางมีสีหน้านิ่งเฉยคล้ายไม่ยินดี จึงไม่แปลกแล้วที่นางจะคิดกังวล  ภายในใจของนางคงจะกลัวว่าตนได้ทำเรื่องขายหน้าให้แก่เขาแล้ว จึงได้เอ่ยถามเช่นนี้
"เช่นนั้น หากท่านไม่ได้โกรธข้า เชิญท่านเข้าห้องไปพักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้าไม่กวนท่านแล้ว" เยว่ซินถอยหลังหนึ่งก้าว เพื่อหลบให้ทางเดินเข้าหน้าประตู
"แล้วเจ้าล่ะ เจ้าง่วงแล้วหรือไม่"
"ข้ายังไม่ง่วงเจ้าค่ะ ก่อนท่านมา ข้านั่งตากลมเย็นๆ อยู่เฉยๆ จนรู้สึกดีขึ้นแล้ว"
"เช่นนั้น เราไปดูดาวด้วยกันดีหรือไม่" เฉิงอี้ยื่นหน้ามาถามเยว่ซินใกล้ๆ เมื่อเห็นว่าเฉิงอี้มีท่าทางกลับมาใจดีเช่นเดิมแล้ว เยว่ซินจึงรีบพยักหน้าตอบรับพร้อมยิ้มดีใจจนตาหยี
เฉิงอี้พาเยว่ซินมาที่ศาลาริมสระดอกบัว ตรงนี้มีโคมไฟน้อยกว่าจุดอื่นๆ เมื่อแสงสว่างน้อยทำให้สามารถมองเห็นแสงดาวบนท้องฟ้ายามราตรีได้ชัดเจนกว่าที่ใด
เมื่อเงยหน้ามองผืนฟ้าที่ประดับด้วยดวงดาราพร่างพราว ภายในใจของเฉิงอี้จึงอดคิดถึงซือมิ่งขึ้นมาไม่ได้ สหายรักคนนี้กำลังรอเขานำพาเทพธิดาน้อยกลับไป เพื่อให้ดาวเก้าแฉกในดาราจักรลิขิตชะตาดวงนี้กลับมาเดินทางตามเส้นชะตาได้อย่างถูกต้องเสียที
เยว่ซินเงยหน้าชมดวงดาวบนท้องฟ้าที่มีมากมายดั่งเม็ดทราย สายลมพัดเย็นจนนางต้องกอดอกเอาไว้แน่น เฉิงเห็นเช่นนั้นจึงถอดเสื้อคลุมของเขาไปสวมไว้ให้นาง เยว่ซินไม่ได้ละสายตามาสนใจว่าเขาจะสวมเสื้อคลุมให้ เพราะสายตาของนางถูกดวงดาวบนท้องฟ้าสะกดให้จดจ้องตราตรึงอยู่อย่างนั้นเสียแล้ว
เฉิงอี้ลอบมองใบหน้าของเยว่ซินที่อยู่ใกล้เพียงระยะฝ่ามือ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยยิ้มตลอดเวลาและดวงตาที่ซื่อใสไร้เหลี่ยมใด เขาเห็นเยว่ซินมาตั้งแต่นางยังเด็ก แม้ตอนนี้นางจะโตขึ้นมากแล้ว แต่เขากลับไม่วางใจเลยว่านางโตพอที่จะแบกรับลิขิตชะตาจากเทพบรรพกาลได้แล้วหรือไม่
"ซือฝุ นั่นดาวตกเจ้าค่ะ!" จู่ๆ เยว่ซินที่ยืนมองดาวอยู่เงียบๆ ก็ร้องขึ้นพร้อมชี้นิ้วไปที่ดาวตกดวงหนึ่งบนท้องฟ้า ดูท่านางคงจะเคยได้ยินใครต่อใครเล่าต่อกันมาว่าเมื่อใดที่เห็นดาวตก จะต้องกุมมือเพื่ออธิษฐานขอพร เยว่ซินถึงได้ทำเช่นนั้น
เฉิงอี้จ้องมองเยว่ซินที่กำลังหลับตาอธิษฐานต่อดวงดาวพลางคิดเล่นๆ ขึ้นมาในใจว่า เมื่อมนุษย์สามารถขอพรต่อเทพสวรรค์ได้ดั่งใจ แม้ว่าเขาคือไท่เซียนอี้ตี้จวิน แต่บัดนี้เขามาจุติเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาแล้ว เช่นนี้เขาจะขอพรต่อเทพสวรรค์ดั่งมนุษย์ธรรมดาได้บ้างหรือไม่ ถ้าหากเขาถือโอกาสนี้ขอพรต่อเทพสวรรค์ได้แม้เพียงข้อเดียว ความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวที่มีภายในใจของเขานั้นมิใช่ต้องการให้นางถูกปลดผนึกจิตเทพสำเร็จแต่อย่างใด เพียงแต่ปรารถนาให้เยว่ซินสามารถผ่านลิขิตชะตาแห่งเทพบรรพกาลด้วยหัวใจดวงเดิมที่ไม่เปลี่ยนไปก็เพียงพอ...
ในยามสายของวัน แสงแดดไม่แรงเท่าแรงลมหนาวพัดในวสันตฤดู ไท่จื่อได้มาเดินตรวจตราคอกม้าด้วยตัวเองกับเฉิงอี้  ยอดอาชาฝีเท้าดี ยกก้าวปราดเปรียว และเต็มไปด้วยพละกำลังนับสามร้อยตัวยืนเรียงรายอยู่ในคอกม้าประจำจวนแม่ทัพใหญ่ ที่นี่จัดสร้างคอกม้าไว้อย่างเป็นระเบียบและมีการจัดการที่ดี โดยแบ่งเป็น คอกม้าพ่อพันธุ์ คอกม้าศึก คอกม้าพิธีการ คอกม้าสื่อสาร คอกม้าล่าสัตว์ และคอกม้าใช้งานทั่วไป นักเลี้ยงม้าที่ประจำการอยู่ที่นี่ได้ติดตามเฉิงอี้มาจากเมืองหลวง พวกเขาจึงรู้ใจม้าเหล่านี้มาก ซึ่งเป็นม้าชั้นยอดที่เฉิงอี้คัดมาเป็นอย่างดีแล้ว
"มิรู้ว่าท่านพ่อของข้าคิดถูกต้องแล้วหรือไม่ ที่ให้แม่ทัพฝีมือดีอย่างเจ้าย้ายมาที่นี่ นอกจากฝีมือการต่อสู้ของเจ้าแล้ว แม้แต่ม้ายังดูหน่วยก้านดีกว่าม้าของแม่ทัพที่เมืองหลวงเสียอีก"
"หากไท่จื่อจะลองขี่ ทรงเลือกได้เลยพ่ะย่ะค่ะ ม้าศึกพวกนี้เชื่องดีแล้ว"
"ไม่ล่ะ อีกสามวันข้าจะออกไปล่าสัตว์ ไว้ถึงวันนั้นเดี๋ยวข้าก็ได้ขี่ม้าเลี้ยงของเจ้าจนหนำใจแล้ว"
"เช่นนั้น ข้าจะให้อาอู๋ช่วยคัดม้าล่าสัตว์ชั้นดีไว้ให้"
"เจ้าเป็นสหายที่รู้ใจข้าที่สุดแล้ว เฉิงอี้"
ระหว่างที่ไท่จื่อกำลังเดินชมเหล่ายอดอาชาชั้นดีของเฉิงอี้อยู่นั้น หลิวหลิวก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาโดยมิลืมย่อคำนับไท่จื่อก่อนจะหันมาทางเฉิงอี้ด้วยท่าทีกระวนกระวาย
"ท่านแม่ทัพเฉิง เยว่ซินแย่แล้วเจ้าค่ะ เมื่อเช้านางไข้ขึ้นแล้วฝืนไปทำครัว บัดนี้นางตัวร้อนมาก นางไข้ขึ้นจนเป็นลมอยู่ในครัวแล้วเจ้าค่ะ"
หลินหลินยังไม่ทันพูดจบประโยคดี เฉิงอี้ก็รีบพุ่งตัววิ่ง ตรงไปยังห้องครัวอย่างใจร้อน โดยมีอาลิ่ววิ่งตามออกไป เหลือเพียงอาอู๋ที่รู้หน้าว่าต้องติดตามคอยอารักขาไท่จื่ออยู่ที่นี่เสียก่อน
เมื่อมาถึงห้องครัว พบเยว่ซินสลบไร้สตินอนหนุนอยู่บนตักของแม่ครัวใหญ่ที่คอยนั่งพัดให้นาง ข้างกันมีเจ้าเสี่ยวเข่ออ้ายนั่งเฝ้ามองเยว่ซินอยู่ไม่ห่าง เฉิงอี้เข้าไปอุ้มนางเพื่อพากลับไปยังห้องพัก โดยมีหลินหลินที่วิ่งตามมาไปคอยเปิดประตูให้
ด้านไท่จื่อกับอาอู๋ที่เพิ่งตามหลังมาถึงห้องเยว่ซิน เห็นว่าเฉิงอี้อุ้มนางลงนอนบนเตียงเรียบร้อยแล้ว ไท่จื่อจึงสั่งให้อาอู๋ไปตามหมอหลวงในทันที
"ซือฝุ" เยว่ซินที่เริ่มรู้สึกตัวเอ่ยเรียกเมื่อนางลืมตามาเห็นใบหน้าของเฉิงอี้นั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ
"เจ้ารู้สึกตัวแล้วหรือ" เฉิงอี้อังหลังมือที่หน้าผากของนาง รู้สึกได้ว่าตัวนางมีไอร้อนเพราะพิษไข้สูงอยู่ทีเดียว
"ซือฝุ ข้าไม่ได้ตั้งใจนะเจ้าคะ" เยว่ซินเอ่ยอย่างสำนึกผิด ที่ทำให้เฉิงอี้และทุกคนต้องกังวลเพราะนางเสียแล้ว ทั้งๆ ที่รู้ตัวว่าเริ่มมีไข้คล้ายจะไม่สบายในตอนเช้า แต่นางก็ยังอยากจะไปทำอาหารที่ห้องครัวอยู่ดี
"เจ้ารู้ว่าตัวเองมีไข้ เหตุใดจึงยังดื้อรั้นไปทำครัวอีกเล่า" เฉิงอี้เอ่ยน้ำเสียงกดต่ำเล็กน้อยอย่างตำหนิด้วยความเป็นห่วง
"ซือฝุ ช่วงเวลาที่ข้าจะได้อยู่กับท่านนั้นเหลืออีกไม่กี่วันแล้ว เช่นนั้นข้าจึงอยากทำอาหารให้ท่าน ก่อนที่จะต้องกลับบ้านไปหาท่านแม่แล้วเจ้าค่ะ" แม้ในใจจะนึกตำหนิในความดื้อรั้นของนาง อยากจะดุนางให้รู้ความขึ้นมาเสียหน่อย แต่เมื่อได้ยินเหตุผลของนางเช่นนี้ เฉิงอี้พลันใจอ่อนลืมคำที่เขาอยากจะดุนางเสียหมด
"แต่เจ้าไม่ควรฝืนเมื่อเจ้าป่วยเช่นนี้" มือเรียวยาวใช้นิ้วชี้แตะเบาๆ ที่ปลายจมูกของเยว่ซิน พลางเอ่ยแกล้งตำหนิอย่างนึกมันเขี้ยวยิ่งนัก
"หมอหลวงมาแล้วเจ้าค่ะ" เสียงของหลินหลินดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน เฉิงอี้จึงต้องลุกถอยออกมาเพื่อหลีกทางให้หมอหลวงเข้ามาตรวจอาการของเยว่ซิน
บัดนี้ทุกคนทำได้เพียงมารออยู่ด้านนอก ทั้งไท่จื่อ เฉิงอี้ อาอู๋ อาลิ่ว และเสี่ยวเข่ออ้าย ส่วนหลินหลินนั้นอยู่ด้านในเป็นเพื่อนเยว่ซิน เผื่อหมอหลวงต้องการให้คอยช่วยเหลืออันใด
"แม่นางเยว่ซินป่วยเช่นนี้ นางจะหายป่วยทันที่จะออกไปล่าสัตว์กับข้าหรือไม่" ระหว่างที่ยืนรอหมอหลวงทำการตรวจรักษาเยว่ซิน ไท่จื่อเองก็ยังรออยู่กับเฉิงอี้ด้วย
"ไท่จื่อจะให้เยว่ซินไปเข้าป่าด้วยหรือ" เฉิงอี้ถามอย่างแปลกใจ เพราะในขบวนเสด็จที่มาจากเมืองหลวงนั้น มีทั้งสาวใช้และนางห้องเครื่องสำหรับคอยเตรียมสำรับระหว่างเดินทางติดตามมาด้วยแล้ว เหตุใดจึงจะต้องให้เยว่ซินร่วมขบวนไปล่าสัตว์อีกเล่า
"เจ้าคิดเห็นเช่นไร เฉิงอี้" เฉิงอี้นิ่งคิดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แม้จะไม่แน่ใจในความคิดของไท่จื่อ แต่การที่จะให้เยว่ซินไปร่วมขบวนล่าสัตว์ด้วยก็ไม่ได้เป็นเรื่องหนักหนาแต่อย่างใด เพียงแต่มีเหตุผลหนึ่งที่เขาต้องแจ้งให้ไท่จื่อทราบ
"อันที่จริง ข้าได้รับปากกับแม่นางลี่จิ่น มารดาของเยว่ซินไว้ว่าจะพานางกลับบ้านเมื่อเสร็จงานเลี้ยงแล้ว" ในเมื่องานเลี้ยงจบลงแล้ว เขาต้องพานางไปส่งที่บ้านตามสัญญา แต่ทว่านางมาล้มป่วยเช่นนี้ คงต้องรอให้นางหายดีก่อนจึงค่อยนัดวันออกเดินทาง
"ข้านึกเยว่ซินเป็นแม่ครัวประจำจวนของเจ้าเสียอีก"
"นางเพียงมาช่วยงานแค่ชั่วคราวเท่านั้น"
"ถ้าเช่นนั้น หากข้าขอให้นางไปร่วมขบวนล่าสัตว์กับข้าก่อน แล้วระหว่างทางขากลับ เราค่อยแวะส่งนางกลับบ้าน เช่นนี้เจ้าว่าดีหรือไม่"
"ไท่จื่อรอปรึกษาท่านหมอหลวงก่อนเถิด" เฉิงอี้เห็นว่าหมอหลวงเดินออกมาจากห้องพอดี จึงได้บอกไท่จื่อเช่นนั้น ก่อนจะหันไปสนใจหมอหลวงที่กำลังจะบอกเล่าอาการของเยว่ซินหลังการตรวจรักษา
"ท่านหมอหลวง แม่นางเยว่ซินเป็นเช่นไรบ้าง อาการหนักมากหรือไม่"
"ทูลไท่จื่อ แม่นางเยว่ซินเพียงร่างกายอ่อนล้า คาดว่านางคงจะทำงานหนักในช่วงงานเลี้ยง ทั้งตื่นเช้าและยังนอนดึก การพักผ่อนน้อยทำให้ร่างกายของแม่นางเยว่ซินอ่อนแอจนเป็นไข้ ข้าได้สั่งยาไว้กับแม่นางหลินหลินเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
"เช่นนั้น นางจะหายภายในสามวันได้หรือไม่"
"ทูลไท่จื่อ อาการป่วยของนางไม่หนักเกินไป เพียงแค่ให้พักผ่อนงดทำงานหนักสักสองวันและกินยาตรงเวลา ภายในสามวันอาการของนางน่าจะดีขึ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ" เมื่อได้ยินคำยืนยันจากหมอหลวง ทุกคนจึงเบาใจขึ้นแล้ว
"ขอบใจเจ้ามากท่านหมอหลวง" ไท่จื่อเอ่ย หมอหลวงจึงคำนับแล้วขอตัวกลับออกไป
"เมื่อเยว่ซินไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว เช่นนั้นให้หลินหลินคอยอยู่ดูแลนางเถิด ข้าไปส่งท่านเองไท่จื่อ อาอู๋ อาลิ่ว เจ้ามีงานอันใดก็ไปทำเถิด" เฉิงอี้หันมาสั่งองครักษ์ฝาแฝดทั้งสองก่อนจะเดินตามไท่จื่อออกไป
"เฉิงอี้ ข้ามีคำถามอยากถามเจ้า"
"เชิญไท่จื่อ"
"ข้าอยากรู้ว่าแม่นางเยว่ซิน นางมีคนรักแล้วหรือไม่" ระหว่างทางที่เดินกลับกันมาเพียงลำพัง ไท่จื่อจึงกล้าเอ่ยถามคำถามส่วนตัวนี้ต่อเฉิงอี้ผู้เป็นสหายสนิท
"..." เฉิงอี้ได้ยินคำถามนี้ถึงกับนิ่งไป สีหน้าเรียบนิ่งของเขากำลังปกปิดความคิดมากมายที่แล่นเข้ามาให้นึกทบทวน ทั้งๆ ที่เขารู้อยู่แก่ใจว่าเยว่ซินคือด่านเคราะห์ครั้งสุดท้ายแห่งเทพบรรพกาล นางคือด่านเคราะห์รักของเขา ในเมื่อเป็นลิขิตชะตา ผู้ที่คู่ควรจะเป็นคนรักของนางในภพชาตินี้ควรจะเป็นเขาถูกต้องแล้วหรือไม่ เพียงแต่ว่า...เขาจะตอบคำถามนี้ต่อไท่จื่อเช่นไรดี
"เฉิงอี้ เหตุใดเจ้าจึงเงียบไป"
"ไท่จื่อถามข้าเช่นนี้ ท่านสนใจนางแล้วใช่หรือไม่" เพราะไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนั้นเช่นไร มิสู้ถามความในใจของไท่จื่อให้รู้แน่ชัดเสียก่อนน่าจะดีกว่า
"เห็นแก่ที่เจ้าเป็นสหายรักของข้า ข้าจะยอมรับกับเจ้าตามตรงว่าข้าชอบแม่นางเยว่ซิน เพียงข้าได้เห็นหน้านางครั้งแรก นางงดงามราวกับเทพธิดาสวรรค์ ทั้งยังทำอาหารฝีมือเยี่ยม สตรีที่เพียบพร้อมเช่นนี้ฮองเฮาท่านแม่ของข้าต้องโปรดนางมากแน่" เมื่อได้ยินประโยคเอ่ยชื่นชมเยว่ซินของไท่จื่อ ใบหน้านิ่งเมื่อครู่ของเฉิงอี้จึงปรากฏรอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก พลางนึกอย่างขบขันอยู่ในใจว่า...จะมิให้เยว่ซินงดงามราวกับเทพธิดาสวรรค์ได้เช่นไร ในเมื่อนางคือเทพธิดาน้อยแห่งสวรรค์เก้าชั้นฟ้า
"แต่นางเป็นเพียงสตรีชาวบ้านธรรมดา หาใช่สตรีในตระกูลระดับชั้นขุนนาง หากท่านเลือกนางเช่นนี้ นางจะไม่ถูกเหล่าขุนนางในวังหลวงตำหนิใช่หรือไม่"
"เจ้าอยู่กับข้ามาตั้งแต่เด็ก เคยเห็นผู้ใดกล้าขัดใจข้า โอรสเพียงหนึ่งเดียวของฮ่องเต้ด้วยหรือ อีกอย่างก่อนข้าจะเดินทางมาที่นี่ ข้าได้รับปากกับท่านแม่ไว้ว่าหากข้ากลับจากเมืองเฉียวเซียน ท่านแม่จะจัดงานดูตัวให้ข้า ถึงเวลานั้นข้าจะต้องเลือกสตรีสักนางเพื่อมาแต่งงานด้วยอยู่ดี เวลานี้นับว่าข้าช่างโชคดียิ่งนัก ที่ข้าได้มาพบกับแม่นางเยว่ซิน ข้าอยากให้นางเป็นหวงไท่จื่อเฟยของข้า (*ตำแหน่งองค์หญิงพระชายาเอกในองค์รัชทายาท)"
หวงไท่จื่อเฟยเช่นนั้นหรือ หากเยว่ซินได้แต่งงานกับไท่จื่อจริงๆ แล้วลิขิตชะตาแห่งเทพบรรพกาลที่กำหนดให้เขาเป็นคู่รักของนางจะดำเนินต่อไปได้เช่นไร...


## บทที่ 15

"เจ้ากำลังนำยาไปให้เยว่ซินใช่หรือไม่" เฉิงอี้ที่เพิ่งกลับมาจากไปส่งไท่จื่อ เมื่อมาถึงหน้าห้องเขาเห็นหลินหลินเดินถือถาดถ้วยยามาพอดีจึงเอ่ยถาม
"เจ้าค่ะ"
"เจ้าส่งมาให้ข้า ข้าจะเข้าไปดูอาการของนางอยู่พอดี"
"เช่นนั้นข้า..." หลินหลินไม่แน่ใจว่าเมื่อมอบถาดถ้วยยาแก่เฉิงอี้แล้ว นางยังต้องเข้าไปเฝ้าเยว่ซินอยู่อีกหรือไม่
"เจ้าไปธุระของเจ้าเถิด" เฉิงอี้รับถาดถ้วยยามาเรียบร้อย หลินหลินจึงช่วยเปิดประตูห้องของเยว่ซินให้ โดยมีเสี่ยวเข่ออ้ายมารอรับที่หน้าประตูอย่างแสนรู้
"ซือฝุ" เยว่ซินเมื่อเห็นเป็นเฉิงอี้เดินเข้ามา จึงค่อยๆ ประคองตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆ เพราะนางยังปวดหัวเพราะพิษไข้อยู่มากทีเดียว
เฉิงอี้วางถาดถ้วยยาที่โต๊ะข้างเตียงนอน แล้วช่วยประคองให้เยว่ซินนั่งในท่าสบายก่อนจะนั่งลงข้างกันบนเตียง ส่วนเจ้าเสี่ยวเข่ออ้ายเมื่ออยู่กับเยว่ซินตามลำพังมันจะนอนเฝ้าสลับนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง แต่เมื่อเฉิงอี้มาอยู่ด้วย เสี่ยวเข่ออ้ายก็หันไปอ้อนเขาแทนโดยการเลียเท้าอย่างเอาใจผู้เป็นนายที่แท้จริง
"เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง ปวดหัวมากหรือไม่"
"ข้าปวดหัวมากเจ้าค่ะ คงเพราะพิษไข้ขึ้นสูง"
"หลินหลินต้มยามาให้เจ้าแล้ว ข้าป้อนยาเจ้า" เฉิงอี้หันไปยกถ้วยยา ตักมาเป่าให้คลายร้อนแล้วป้อนเยว่ซินช้าๆ อย่างเกรงว่านางจะสำลักเพราะยามีรสขม
"ยานี้ขมมากจริงๆ"
"ขมมากใช่หรือไม่" เฉิงอี้ยากจะกลั้นยิ้มเมื่อเห็นเยว่ซินกินยาขมจนตาหยี
"ต้องกินทั้งหมดเลยหรือเจ้าคะ" เยว่ซินเอ่ยน้ำตาซึม เพราะรสยาต้มขมติดลิ้นจนอยากจะร้องไห้ด้วยความพะอืดพะอม
"กินไหวหรือไม่" เฉิงอี้ยกหลังมือถูข้างแก้มนางแผ่วเบาอย่างปลอบโยน เยว่ซินส่ายหน้าตอบ ยานี้ช่างขมนัก นางทนกลืนลงไปไม่ไหวแน่
"เช่นนั้นเจ้ารอข้า"
เฉิงอี้วางถ้วยยากลับลงไปที่ถาดข้างเตียงนอน แล้วลุกเดินออกไปครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาพร้อมขวดแก้วสีเขียวไข่กาขนาดเท่าฝ่ามือ
"นี่คือ..." เยว่ซินมองขวดแก้วอย่างไม่แน่ใจนัก
"นี่คือน้ำผึ้งป่า ข้าผสมตอนยาของเจ้ายังร้อนอยู่ ทำเช่นนี้ยาของเจ้าจะได้มีรสหวาน" เฉิงอี้อธิบายไปพร้อมกับมือที่กำลังคนยาผสมน้ำผึ้งไปด้วยอย่างใจเย็น
"ไม่ขมแน่แล้วนะเจ้าคะ" เยว่ซินทำหน้าไม่แน่ใจเมื่อเฉิงอี้กำลังจะป้อนยาหลังผสมน้ำผึ้งป่าให้นางหนึ่งคำ
เฉิงอี้ไม่ได้ตอบนาง เพียงแต่เขาจิบชิมยาจากปลายช้อนนั้นเพื่อให้แน่ใจด้วยตัวเอง เมื่อยามีรสหวานแน่แล้วเขาจึงพยักหน้าแล้วยิ้มบางๆ เอ่ยตอบนางว่า "ไม่ขมแล้ว เจ้าต้องกินให้หมดนะ จะได้หายไวๆ"
เยว่ซินเชื่อฟังเฉิงอี้แล้วตั้งใจกินยาที่เขาป้อนจนหมดถ้วย หากบอกว่ายานี้ไม่ขมก็ไม่ใช่ เพียงแต่ขมน้อยลงแล้วเท่านั้น กลิ่นหอมของน้ำผึ้งป่าช่วยกลบกลิ่นสมุนไพรรสขมได้ระดับหนึ่ง นางจึงกินยาได้ง่ายขึ้น
"ครั้งต่อไปที่หลินหลินต้มยามาให้เจ้า เจ้าบอกนางด้วยว่าให้ผสมน้ำผึ้งป่าเพิ่มสักสองช้อน ข้าวางไว้ให้เจ้าตรงนี้ดีหรือไม่" เฉิงอี้วางขวดน้ำผึ้งป่าไว้ให้ที่โต๊ะข้างเตียงนอน ข้างๆ ถาดถ้วยยา
"ขอบคุณเจ้าค่ะ"
"ข้ามีคำถามจะถามเจ้าเรื่องหนึ่ง" เฉิงอี้นึกถึงเรื่องที่ได้คุยกับไท่จื่อเมื่อครู่ ที่ต้องการให้เยว่ซินไปร่วมขบวนล่าสัตว์ด้วย แต่เพราะเขาสัญญากับลี่จิ่นไว้แล้วว่าจะไปส่งนางกลับบ้านทันทีที่เสร็จงาน เขาจึงไม่แน่ใจว่าเยว่ซินจะคิดเห็นเรื่องนี้เช่นไร
"ซือฝุมีเรื่องอันใดจะถามข้าหรือเจ้าคะ"
"อีกสามวัน หากเจ้าหายไข้แล้ว เจ้าอยากจะไปร่วมขบวนล่าสัตว์กับไท่จื่อหรือไม่"
"ไท่จื่อจะไปล่าสัตว์หรือเจ้าคะ"
"ใช่ ไท่จื่อโปรดรสอาหารฝีมือเจ้ามาก จึงอยากให้เจ้าติดตามขบวนเสด็จเพื่อเตรียมสำรับระหว่างเดินทาง เจ้ายินดีหรือไม่" แม้เฉิงอี้จะเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ทว่าเมื่อนึกถึงคำพูดของไท่จื่อที่สารภาพกับเขาตามตรงว่าชอบเยว่ซิน ภายในใจของเขาก็รู้สึกขุ่นมัวไม่น้อยเลย
เยว่ซินนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อตัดสินใจดีแล้วจึงเอ่ยตอบกับเฉิงอี้ว่า "ซือฝุ หากข้าหายไข้ดีแล้ว ข้าสามารถไปร่วมขบวนล่าสัตว์กับไท่จื่อได้เจ้าค่ะ ไท่จื่อประทานรางวัลให้ข้ามาถึงสิบเบี้ยทอง หากได้รับใช้ไท่จื่อต่อไปอีกเพียงไม่กี่วัน ข้ายินดีเจ้าค่ะ"
"ตกลง เช่นนั้นข้าจะบอกไท่จื่อว่าเจ้าจะไปด้วย เมื่อเจ้าหายดีเท่านั้น หากเจ้ายังไม่หายไข้ ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าไปเด็ดขาด" เฉิงอี้เอ่ยขู่น้ำเสียงทุ้มต่ำพลางจิ้มปลายนิ้วชี้เข้าที่ปลายจมูกโด่งรั้นของนางเช่นที่เขาชอบทำ
"เจ้าค่ะ ซือฝุ" เยว่ซินเองก็รับคำอย่างว่าง่าย
"เอาล่ะ เจ้านอนพักผ่อนเถิด" เฉิงอี้ลุกขึ้นแล้วประคองให้เยว่ซินนอนลงแล้วห่มผ้านวมอุ่นหนาให้มิดชิด
เมื่อเยว่ซินหลับตา เฉิงอี้ยืนมองใบหน้างดงามที่หลับตาพริ้มอยู่นั้นแล้วพลันเกิดคำถามขึ้นในใจว่า หากเขาไม่ผูกพันกับนางมาตั้งแต่เมื่อครั้งนางยังเด็ก ความรู้สึกของเขาที่มีต่อนางจะยังคงเป็นเช่นนี้หรือไม่  เขาจะเป็นห่วงนางมากเช่นนี้อยู่หรือไม่ เขาจะรู้สึกหวงแหนนางได้มากเช่นนี้อยู่หรือไม่ ความรู้สึกมากมายปะปนจนกลายเป็นความสับสนขึ้นมาว่า เหตุผลที่ได้มาผูกพันกับเยว่ซินเช่นนี้ เป็นเพราะลิขิตแห่งเทพบรรพกาลกำหนด หรือเป็นเพราะหัวใจของไท่เซียนอี้ตี้จวินที่ต้องการนางกันแน่
เมื่อไร้ซึ้งคำตอบใดภายในใจ เฉิงอี้ลูบหัวเสี่ยวเข่ออ้ายด้วยความรัก ก่อนจะเดินกลับมาที่ห้องของเขาแล้วนั่งลงอย่างผ่อนคลายที่โต๊ะทำงาน เมื่อกำลังจะจุดกำยานกลิ่นไม้กฤษณาในโคมไฟ เขาได้พบกระดาษม้วนเล็กม้วนหนึ่งถูกม้วนอักษรไม้ทับอยู่ เฉิงอี้คลี่ออกเพื่ออ่านดู แล้วพบว่าเป็นกลบทถูกเขียนด้วยลายมือของซือมิ่ง สหายคนสนิทของเขานั่นเอง ซือมิ่งมีเรื่องด่วนอันใดกัน จึงได้ส่งเวทสารลงมาหาเขาถึงที่นี่
'อดีตกาลถึงปัจจุบัน พานพบ ดาวตกสิ้นแสงใต้ต้นดอกท้องาม'
แม้ตอนนี้จะเป็นมนุษย์นามเฉิงอี้ แต่จิตเทพที่แท้จริงเขาคือไท่เซียนอี้ตี้จวิน การเล่นแก้ปัญหากลอนกลบททั้งสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแปดทิศสี่สมุทรไหนเลยจะมีใครเทียมเขา กลบทเนื้อหาแสนเศร้าเช่นนี้หาได้แก้กลยากไม่ แต่หากความหมายของกลบทนี้เป็นจริงตามที่เขาคิดไว้ เกรงว่าเทพบรรพกาลกำลังเริ่มจัดการทุกอย่างที่ผิดที่ทางให้รวบรัดหมดจดในเวลาอันใกล้นี้แล้วกระมัง
ภายในป่าเฉียวซานใกล้เชิงเขาฝั่งตะวันออกเมืองเฉียวเซียน เป็นเขตแดนที่เต็มไปด้วยความสมบูรณ์ของธรรมชาติ ภูเขาถูกปกคลุมไปด้วยต้นไม้นานาพรรณให้สัตว์ป่าเล็กใหญ่ได้อาศัยประโยชน์ภายใต้ความอุดมสมบูรณ์ บริเวณเชิงเขาใกล้น้ำตกขนาดเล็ก มีกระโจมตั้งเรียงราย สำหรับไท่จื่อ องครักษ์ แม่ทัพและเหล่าข้าราชบริพารที่ติดตามออกมาล่าสัตว์ด้วยในครานี้
"เยว่ซิน เจ้าดื่มน้ำเสียหน่อยเถิด" หลินหลินยกแก้วน้ำมาให้เยว่ซินที่กำลังตระเตรียมสำรับสำหรับมื้อเที่ยงในวันนี้อยู่ด้านในกระโจมสำรับ
เมื่อเยว่ซินต้องมาออกขบวนล่าสัตว์กับไท่จื่อ เฉิงอี้จึงสั่งให้หลินหลินติดตามมาด้วยเช่นกัน เพราะล่าสัตว์ครั้งนี้ต้องค้างแรมในป่าถึงสามวัน เขาเกรงว่าเยว่ซินจะเหงา หากมีหลินหลินมาอยู่เป็นเพื่อนนาง ยามเขาไปออกล่าสัตว์กับไท่จื่อและเหล่าองครักษ์ทั้งหลายจะได้หมดห่วงเยว่ซินที่อยู่เบื้องหลัง
"ขอบใจ หลินหลิน" เยว่ซินรับน้ำมาดื่มจนหมดแก้ว น้ำดื่มใสสะอาดแก้วนี้ได้มาจากน้ำตกที่อยู่ใกล้ๆ เมื่อได้ดื่มน้ำเย็นเช่นนี้ทำให้เยว่ซินรู้สึกสดชื่นขึ้นมามากทีเดียว
ด้านเฉิงอี้ที่อยู่กระโจมเคียงข้างไท่จื่อ โดยมีกระโจมขององครักษ์อาอู๋กับอาลิ่ว และองครักษ์ของไท่จื่อจากเมืองหลวงทั้งสี่คนตั้งอยู่ขนาบข้าง ทั้งสองเพิ่งเดินกลับมาจากการตรวจความเรียบร้อยของบังเหียนม้าล่าสัตว์ จึงพากันมานั่งสรวลเสพูดคุยพลางจิบชาอุ่นท่ามกลางบรรยากาศป่าเขาในวสันตฤดู
"ป่าเฉียวซานแห่งนี้ สมกับคำกล่าวที่ว่า วสันต์ล้วนมวลมาลีไม่มีผิด เจ้ามองไปบนเขานั่นสิ ดอกไม้บานสะพรั่งจนภูเขาทั้งลูกเต็มไปด้วยสีสันเช่นนี้ หาดูไม่ได้หากอยู่ในเมืองหลวง" ไท่จื่อเอ่ยชื่นชมทิวทัศน์รอบๆ ตัว พลางยกน้ำชาดอกหอมหมื่นลี้ขึ้นดื่มหนึ่งคำ
"ตั้งแต่ข้าย้ายมาเมืองเฉียวเซียน ข้าก็ชินตากับภาพเช่นนี้เสียแล้ว" เฉิงอี้ที่นั่งเรียงหมากล้อมบนกระดานอยู่ข้างกันเอ่ยตอบ
"ใช้ได้นี่เฉิงอี้ เจ้ากำลังพูดโอ้อวดข้าแล้วใช่หรือไม่" ไท่จื่อแกล้งดุอย่างหยอกล้อในประโยคท้ายแล้วพากันหลุดขำทั้งสองคน
"ข้ามิกล้า" เฉิงอี้ตอบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ช่างดูย้อนแย้งนัก
"เฉิงอี้ ออกล่าสัตว์ในวันพรุ่งนี้ ข้ากับเจ้า และองครักษ์ทั้งหก พวกเรามาแข่งขันกันดีหรือไม่" ไท่จื่อเสนอความเห็นอย่างอารมณ์ดี
"กติกาท่านคิดไว้เช่นไร"
"แบ่งเป็นสัตว์เล็ก สัตว์ใหญ่ และสัตว์มีปีกบนเวหา เจ้าว่าดีหรือไม่" ไท่จื่อมีแววตาที่สดใสยิ่งนักเมื่อนึกถึงเรื่องสนุก
"กำหนดแข่งขันช่วงเวลาใดหรือพ่ะย่ะค่ะ"
"เริ่มแข่งยามเว่ย หมดเวลาแข่งยามเซิน (*ช่วงเวลาบ่ายโมงถึงห้าโมงเย็น) เจ้าคิดเห็นเช่นไร"
"ทูลไท่จื่อ รางวัลเป็นอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ" อาลิ่วที่ยืนร่วมฟังกับองครักษ์ทั้งหกเอ่ยถามขึ้นมาบ้าง
"เจ้าถามข้าเช่นนี้ เพราะเจ้าคิดว่าจะเอาชนะข้าได้ใช่หรือไม่" ไท่จื่อเห็นท่าทางอาลิ่วน่าเอ็นดูจึงหยอกเย้าแกล้งเล่น
"กระหม่อมมิกล้าพ่ะย่ะค่ะ" เมื่อเห็นอาลิ่วก้มหน้าก้มตาปฏิเสธ ทั้งหมดจึงยิ้มขำออกมาพร้อมกัน
"แบ่งเป็นสัตว์ใหญ่หนึ่งเบี้ยทอง สัตว์เล็กห้าเบี้ยเงิน และสัตว์ปีกบนเวหาเท่านั้นสองเบี้ยทอง เช่นนี้คุ้มค่าดีหรือไม่" รางวัลของไท่จื่อน่าสนใจมาก องครักษ์ทั้งหกหันมองหน้ากันอย่างพอใจในกติกาและรางวัล ส่วนเฉิงอี้แม้จะรับรู้แต่ก็ไร้ซึ่งท่าทีใด เพราะกำลังสนใจแก้หมากล้อมบนกระดานอยู่
ยามค่ำคืนในป่ามืดมิด มีเพียงแสงสว่างจากเปลวไฟบนคบเพลิงที่ปักเรียงตามทางเดินรอบกระโจมไว้เท่านั้น เยว่ซินยืนจับกระชับเสื้อคลุมอยู่ด้านหน้ากระโจมของตนเอง แล้วแหงนหน้ามองดาวที่ระยิบระยับบนท้องฟ้าด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความหลงใหล ในป่าเฉียวซานนี่มองเห็นดาวได้ชัดกว่าในเมืองเฉียวเซียนมากทีเดียว ไม่รู้ว่าคืนนี้นางจะได้เห็นดาวตกเช่นเดียวกับในคืนนั้น ที่ได้ยืนดูดาวกับเฉิงอี้หรือไม่
"เจ้าเพิ่งหายไข้ เหตุใดมายืนตากลมอยู่ตรงนี้" เฉิงอี้ที่เดินมาด้านหลังเงียบๆ เอ่ยขึ้น เยว่ซินตกใจเล็กน้อยแต่เมื่อหันมาพบว่าเป็นเขา นางจึงระบายยิ้มออกมาแทน
"ซือฝุ ข้ากำลังคิดถึงคืนนั้นที่ข้าได้ดูดาวกับท่านอยู่เลยเจ้าค่ะ" เฉิงอี้เลิกคิ้วเป็นคำถามเมื่อได้ยินประโยคเช่นนี้
"ที่เจ้ากำลังคิดถึงในคืนนั้น เจ้าคิดถึงดาวตกหรือคิดถึงข้าที่อยู่ข้างเจ้า" เฉิงอี้เดินมาหยุดยืนเคียงข้างเยว่ซินแล้วเงยหน้ามองดาวในทิศทางเดียวกัน
คำถามชวนให้เยว่ซินต้องนิ่งคิด นั่นสินะแท้จริงแล้วนางกำลังคิดถึงสิ่งใด เยว่ซินมองดาวพลางนึกหาคำตอบในใจ นางหันมามองเฉิงอี้พร้อมรอยยิ้มบาง แล้วเอ่ยตอบว่า "เมื่อข้าได้ออกมายืนดูดาวเมื่อครู่ ในใจข้าก็คิดถึงท่านขึ้นมา แต่ตอนนี้ท่านมาอยู่ข้างกายข้า ข้าจึงคิดถึงดาวตกในคืนนั้นที่ได้ขอพรเคียงข้างท่าน เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ข้าจึงสรุปได้ว่าถ้าเมื่อใดที่ข้าได้มองดูดาว ข้าต้องคิดถึงท่านเป็นแน่"
น้ำเสียงหวานนั้นน่าฟังแล้ว แต่คำตอบที่นางเอ่ยนั้นน่าฟังยิ่งกว่า เฉิงอี้หันมาสบตานางแล้วยิ้มมุมปากอย่างพึงใจ ฝ่ามือหนาคว้าต้นคอด้านหลังของนางแล้วรั้งใบหน้าให้ยื่นล้ำเข้ามาใกล้ตัวเขาอีกสักหน่อย ก่อนจะก้มหน้าตัวเองลงไปกระซิบใกล้ๆ ข้างหูของนางด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มว่า...
"ถ้าเช่นนั้น ต่อไปนี้ยามใดเจ้ามองดาวแล้วคิดถึงข้า ให้รู้ไว้ว่าข้าเองก็กำลังคิดถึงเจ้าเช่นกัน" เมื่อพูดจบเฉิงอี้ก็ปล่อยมือจากนางแล้วหันหลังเดินกลับไป ทิ้งให้เยว่ซินยืนแก้มแดงจนรู้สึกตัวร้อนราวกับพิษไข้จะกลับขึ้นมาอีกครา
ยามเว่ยเวลาแข่งขันล่าสัตว์กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ผู้แข่งขันขึ้นหลังม้าล่าสัตว์ฝีเท้าชั้นยอดเข้าประจำที่ เยว่ซินกับหลินหลินมายืนชมช่วงเวลาการปล่อยตัวร่วมกับเหล่าข้าราชบริพาร ผู้ยืนชมต่างรู้สึกตื่นเต้นยิ่งนัก เพราะคนที่นั่งเหนือยอดอาชาคือยอดฝีมือการยิงธนูทั้งสิ้น ใครกันเล่าจะเป็นผู้ชนะช่างเดาได้ยากยิ่ง
"เยว่ซิน เจ้าว่าใครจะชนะ" หลินหลินกระซิบถาม
"ผู้ชนะต้องเป็นซือฝุของข้าแน่" แม้หลินหลินจะกระซิบถาม แต่เยว่ซินมิได้กระซิบตอบแต่อย่างใด นางตั้งใจตอบเสียงดังขึ้นมาเสียหน่อย เพื่อให้ซือฝุที่นั่งอยู่บนหลังยอดอาชาสีดำได้ยินกำลังใจจากนาง เฉิงอี้ปรายตามองเยว่ซินที่ยืนอยู่ด้านข้างห่างกันในระยะหนึ่ง เขาได้ยินประโยคที่น่ารักนั้นแล้ว แม้ว่าจะกลั้นมิให้หัวเราะออกมาได้ แต่ก็มิอาจกลั้นยิ้มไว้ได้เลย
ทว่า...เสียงให้กำลังใจของเยว่ซินนั้นมิได้ดังแค่ให้เฉิงอี้ได้ยินเพียงผู้เดียว ไท่จื่อที่อยู่ข้างเฉิงอี้ก็ได้ยินเช่นกัน ความรู้สึกสงสัยบางอย่างเกิดเป็นคำถามขึ้นภายในใจของไท่จื่อ แม้คำถามนั้นจะสร้างความรู้สึกขุ่นมัวให้ไม่น้อย แต่มิสู้วางมันลงแล้วทำใจให้นิ่ง เพื่อตั้งใจกับการแข่งขันล่าสัตว์เสียก่อน เรื่องอื่นไว้ค่อยกลับมาจัดการให้สิ้นสงสัยคงมิสายไปกระมัง
เสียงฝีเท้ายอดอาชาแปดตัวดังไปทั่วบริเวณเมื่อการแข่งขันเริ่มต้นขึ้น ทั้งแปดคนต่างเป็นยอดฝีมือพลธนู สายตาเฉียบแหลมกับทักษะการฟังเสียงของแต่ละคนถูกนำมาใช้ในการล่าสัตว์ ไม่นานนักก็มีเสียงลูกธนูวิ่งฝ่าอากาศตรงไปปักเข้าร่างเลียงผาตัวหนึ่งจนล้มนอนนิ่งด้วยฝีมือของอาอู๋
"พี่ใหญ่ ท่านสุดยอดจริงๆ" อาลิ่วที่ควบม้าตามหลังมากล่าวชม อาอู๋หันมายิ้มให้เท่านั้นก่อนจะควบม้านำออกไป
ด้านไท่จื่อกับเฉิงอี้ในช่วงแรกควบม้าเคียงข้างกันมา แต่เมื่อถึงทางแยกทั้งสองได้เลี้ยวแยกกันไปคนละทาง ไท่จื่อเห็นหมูป่าวิ่งอยู่เบื้องหน้าจึงตั้งคันศรเล็งลูกธนูแล้วในที่สุดหมูป่าตัวนั้นก็ล้มนอนนิ่งด้วยแรงยิงจากระยะไกล
ขณะนี้ใกล้จะหมดเวลายามเว่ยใกล้เข้าสู่ยามเซินแล้ว ขณะที่ทุกคนยกคันธนูเล็งสัตว์ป่าทุกตัวที่ผ่านสายตาอยู่เบื้องหน้า ทว่ามีเพียงเฉิงอี้ที่เล็งคันธนูขึ้นเวหาเพื่อยิงเพียงนกเท่านั้น เพราะในเมื่อการแข่งขันตัดสินที่จำนวนเบี้ยที่ได้รับมากที่สุด หาใช่จำนวนของสัตว์มากที่สุดไม่ ดังนั้นการยิงนกเพียงหนึ่งตัวได้รางวัลถึงสองเบี้ยทอง เท่ากับจำนวนรางวัลของสัตว์ใหญ่สองตัว หรือสัตว์เล็กมากถึงสี่ตัว จึงไม่มีเหตุผลอันใดให้เขาต้องเอาชีวิตสัตว์เหล่านั้นมากมายเพื่อชัยชนะในครั้งนี้เลย
สิ้นสุดยามเซินการแข่งขันจบลง ผู้แข่งขันบังคับยอดอาชาวิ่งกลับมายังกระโจมที่พัก แล้วสังเกตุเห็นว่าทหารชั้นผู้น้อยหายตัวไปจำนวนหนึ่ง เหลือเพียงหลินหลินที่ยืนร้องไห้อย่างกระวนกระวายใจรอพวกเขาทั้งหมดกลับมา
"หลินหลินเกิดเรื่องอันใดขึ้น" อาอู๋กระโดดลงจากหลังม้าแล้วเอ่ยถามเป็นคนแรก
"ท่านองครักษ์ช่วยเยว่ซินด้วยเจ้าค่ะ นางบอกข้าว่าจะไปหาผลไม้ป่า ตอนนี้จะมืดแล้วนางยังไม่กลับมาเลย ข้ากลัวว่านางจะหลงป่าเลยขอร้องให้ทหารบางส่วนออกไปตามหานาง แต่ตอนนี้ยังไม่ได้ข่าวใดเลยเจ้าค่ะ" หลินหลินเล่าด้วยเสียงสะอื้น ใบหน้าของทุกคนขมวดคิ้วเป็นปมแน่น
เฉิงอี้ที่ยังไม่ได้ลงจากหลังม้าเอื้อมมือลงมาคว้ากระบี่ที่คาดตรงเอวของอาลิ่วซึ่งยืนอยู่ใกล้เขาที่สุด ก่อนจะบังคับม้าวิ่งออกไปตามหาเยว่ซินเพียงลำพังโดยไม่รอฟังคำผู้ใด ด้านองครักษ์ฝาแฝดเห็นเช่นนั้นจึงไม่รอช้า กระโดดขึ้นหลังยอดอาชาแล้วออกเดินทางตามไปเช่นกัน
เหลือเพียงไท่จื่อกับองครักษ์ทั้งสี่ ไท่จื่อเอ่ยถามหลินหลินอีกครั้งว่าเยว่ซินเดินไปทิศใด เมื่อหลินหลินบอกทิศทางซึ่งตรงข้ามกับที่เฉิงอี้รีบออกไป ไท่จื่อกับองครักษ์ทั้งสี่จึงบังคับม้าออกเดินทางไปยังทิศทางนั้นด้วยความเร็วมิต่างจากม้าของเฉิงอี้แม้แต่น้อย
ร่างของเยว่ซินนอนสลบอยู่บนพื้นหินที่เย็นเยียบ นางเริ่มรู้สึกตัวค่อยๆ ยกเปลือกตาขึ้นทีละน้อยและเมื่อมองไปรอบตัวจึงรู้นางอยู่ภายในถ้ำสักแห่งในป่าเฉียวซาน เยว่ซินค่อยๆ สำรวจอาการบาดเจ็บของตัวเอง เมื่อรู้สึกตัวว่าลุกไหวจึงพยุงตัวขึ้นนั่ง ความรู้สึกปวดหนึบบริเวณขมับซ้ายเริ่มชัดเจนขึ้น มือบางยกแตะเบาๆ ที่ศีรษะพบว่ามีเลือดออกน่าจะเกิดจากการตกกระแทก
นางนึกย้อนไปเมื่อช่วงยามเซิน เห็นว่ามีกระรอกคาบผลผีผาวิ่งกลับรังมาบนต้นไม้ใหญ่ใกล้กระโจมที่พัก จึงคิดว่าใกล้ๆ บริเวณนั้นน่าจะมีต้นผีผาเป็นแน่ จึงได้บอกกับหลินหลินไว้ว่านางจะออกมาเก็บผลไม้ ทว่าโชคร้ายที่ป่ารกทึบทำให้มองไม่เห็นว่าใต้กอเถาไม้เลื้อยจะเป็นหลุมที่เกิดจากรอยแยกของหินถ้ำ นางจึงก้าวพลาดแล้วตกลงมาศีรษะกระแทกจนสลบไปเช่นนี้
เยว่ซินนั่งอยู่ในความมืดรู้ตัวว่าคงไม่ปลอดภัยหากอยู่ที่นี่นานไปกว่านี้ จึงกลั้นใจลุกขึ้นยืนและรีบก้าวเท้าเร็วเท่าที่จะเร็วได้ไปยังปากถ้ำที่ยังคงมองเห็นแสงยามเย็นส่องสว่างนำทาง เมื่อออกมาถึงปากทาง ทิวทัศน์ตรงหน้าก็แปลกไปดูไม่คุ้นตา คงเป็นเพราะว่าทางเดิมที่นางเดินพลัดตกมานั้นอยู่คนละทิศกับปากถ้ำที่เดินออกมาเช่นนั้นเอง เยว่ซินจำได้ว่ากระโจมที่พักอยู่ใกล้กับธารน้ำตก หากนางเดินหาน้ำตกแล้วเดินลัดเลาะไป นางก็คงกลับถึงที่พักได้อย่างปลอดภัยแล้วกระมัง
เมื่อคิดได้ดังนั้น เยว่ซินจึงค่อยๆ เดินแล้วพยายามฟังเสียงตกกระทบของสายน้ำ ทว่าเสียงของน้ำตกนั้นอยู่ไกลจากตรงที่นางอยู่มากเหลือเกิน ทั้งๆ ที่คิดว่าเดินหาต้นผีผามาไม่ไกลจากที่พักแท้ๆ แต่เหตุใดจึงพลัดหลงมาในป่าลึกได้ถึงเพียงนี้เล่า
แสงอาทิตย์เริ่มจางหายความมืดมิดระบายปกคลุมทั่วแผ่นฟ้า เยว่ซินเดินตามเสียงน้ำตกมาได้ระยะหนึ่งเริ่มรู้สึกอ่อนล้า เบื้องหน้าเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านหนาปกคลุมจนแทบมองไม่เห็นแสงดาว ความปวดหนึบจากบาดแผลก็ส่วนหนึ่ง ความอ่อนล้าของร่างบางอีกส่วนหนึ่ง เยว่ซินรู้สึกตัวแล้วว่าเดินไม่ไหวอีกต่อไป นางจึงมองหาต้นไม้ใหญ่ที่พอจะให้พักพิงได้สักหนึ่งคืน นางหายมานานแล้วเช่นนี้ เกรงว่าหลินหลินกับซือฝุต้องกังวลใจเพราะนางอยู่เป็นแน่ ป่านนี้คงกำลังออกตามหานางกันจนวุ่นวายไปทั้งป่าแล้วกระมัง
เยว่ซินเดินมานั่งกอดเข่าบนโขดหินใต้ต้นไม้ใหญ่ พลางคิดถึงเฉิงอี้ที่เกรงว่าตอนนี้คงกำลังโมโหนางอยู่เป็นแน่ หากได้พบกันนางคงโดนดุแน่แล้วที่ทำเรื่องเดือดร้อนถึงเพียงนี้ ทั้งๆ ที่มากับไท่จื่อแท้ๆ เหตุใดจึงนางไม่รู้จักระวังตัวให้มากกว่าสักนิด ความกลัวเมื่อต้องอยู่ท่ามกลางความมืดมิดในป่าใหญ่เพียงลำพัง พร้อมกับความเครียดและกังวลใจที่ตนได้ทำเรื่องให้ผู้อื่นเดือดร้อน เยว่ซินฝืนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว นางกอดเข่าฟุบหน้าลงไปร้องไห้สะอึกสะอื้น
ด้านเฉิงอี้กับสององครักษ์ฝาแฝด เมื่อฟ้ามืดลงแล้วจึงต้องค่อยๆ ให้ม้าชะลอฝีเท้าพร้อมส่องไฟจากปลายคบเพลิงเพื่อนำทางทั้งคนและม้า เมื่อทั้งสามมาถึงทางแยกเล็กๆ กลางป่าจึงเกิดความลังเลใจว่าเยว่ซินจะหลงอยู่ทิศใดกันแน่ แต่ยังไม่ทันได้ตัดสินใจ สายลมลูกหนึ่งก็ปะทะเข้ากับทั้งสามคนจนเปลวไฟบนปลายคบเพลิงสั่นไหวไปวูบหนึ่ง
และเมื่อเฉิงอี้ได้มองดูชัดๆ เบื้องหน้า สายลมเมื่อครู่ได้นำพากลีบดอกท้อป่าลอยละลิ่วเรียงรายเป็นคลื่นกลีบดอกท้อ สายลมนั้นพัดกลีบดอกท้อป่าปลิวไสวทอดยาวเป็นสายนำทางไปยังทิศหนึ่ง เฉิงอี้เห็นดังนั้นจึงรู้แน่ชัดแล้วว่ากลีบดอกท้อป่าเหล่านั้นคือบรรดาภูติดอกท้อป่าที่มาตามให้เขาไปช่วยเทพธิดาน้อยของพวกนางให้ปลอดภัยเป็นแน่
"นางอยู่ทางนั้น" เฉิงอี้เอ่ยออกมาท่ามกลางความเงียบ อาอู๋กับอาลิ่วหันมองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจว่าเหตุใดเฉิงอี้จึงมั่นใจเช่นนั้น แต่ไม่ทันได้เอ่ยถามคำใด ผู้เป็นนายก็ควบม้านำออกไปเสียแล้ว
เสียงฝีเท้าของยอดอาชานักล่าสัตว์ทั้งสามวิ่งตรงมาท่ามกลางความเงียบสงัดของป่าใหญ่ ความก้องกังวาลในยามนี้ทำให้เยว่ซินได้ยินเสียงของม้าชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ นางจึงหยุดร้องไห้ แล้วเงยหน้าจากท่ากอดเข่าขึ้นมองท้องฟ้าด้วยขอบตาที่บวมช้ำ นางมองเห็นดาวดวงหนึ่งสว่างไสวอยู่บนนั้น...
'ถ้าเช่นนั้น ต่อไปนี้ยามใดเจ้ามองดาวแล้วคิดถึงข้า ให้รู้ไว้ว่าข้าเองก็กำลังคิดถึงเจ้าเช่นกัน'
ประโยคแสนหวานของเฉิงอี้แล่นผ่านมาในห้วงความทรงจำของเยว่ซิน นางจดจ้องมองดาวดวงนั้นนิ่งแล้วปาดน้ำตาให้แห้งไป
"ซือฝุ เสียงนั้นเป็นท่านที่กำลังมาหาข้าแล้วใช่หรือไม่" เยว่ซินมีความหวังขึ้นมาภายในใจว่าเป็นเฉิงอี้ที่กำลังมาช่วยนาง นางจึงลุกขึ้นแล้วยืนบนโขดหินเพื่อให้ร่างเล็กของนางมองเห็นชัดขึ้นในยามนี้
"เยว่ซิน! เยว่ซิน!" เฉิงอี้ควบม้าตามคลื่นลมกลีบดอกท้อป่ามาถึงบริเวณหนึ่งแล้วสายลมนั้นก็พัดหายวับไป เฉิงอี้มั่นใจว่าเยว่ซินต้องอยู่แถวนี้เป็นแน่ จึงส่งเสียงร้องเรียกนาง โดยมีอาอู๋กับอาลิ่วช่วยตะโกนส่งเสียงด้วยอีกแรง
"ซือฝุ" เยว่ซินที่ได้ยินเสียงม้าวิ่งมาหยุดบริเวณนี้ นางจึงตัดสินใจวิ่งออกมาจากตรงโขดหินด้านนั้น แล้วพบว่าเฉิงอี้ อาอู๋กับอาลิ่วอยู่ตรงหน้าแล้ว นางร้องเรียกเฉิงอี้ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
เฉิงอี้ได้ยินเสียงของเยว่ซินจึงหันหลังกลับมามองตามเสียงแล้วพบว่าร่างบางสภาพมอมแมมและดูจะบาดเจ็บไม่น้อยกำลังยืนตัวสั่นเทาและร้องไห้อยู่เบื้องหลังของเขา เฉิงอี้กระโดดลงจากหลังม้าแล้ววิ่งเข้าไปหานางอย่างสุดฝีเท้า
ดวงตาคมปราดเปรียวของเฉิงอี้เวลานี้จดจ้องเพียงใบหน้าของเยว่ซินที่อยู่เบื้องหน้าเท่านั้น เมื่อวิ่งมาถึงตัวเยว่ซิน เฉิงอี้เข้าสวมกอดนางไว้แน่นจนร่างบางเล็กของนางแทบจะหายวับไปในร่างสูงใหญ่ของเขา เยว่ซินขยับแขนที่เปรอะเปื้อนทั้งสองข้างสวมกอดตอบกลับเฉิงอี้แน่นเช่นกัน นางดีใจเหลือเกินที่ในที่สุดเขาก็ตามหานางจนเจอ
"เป็นเพราะข้ามองดาวใช่หรือไม่เจ้าคะ ซือฝุจึงรู้ว่าข้าอยู่ตรงนี้" เยว่ซินเงยหน้าจากแผ่นอกหนาแล้วเอ่ยถามด้วยเสียงกระซิบที่ยังสั่นเครือ
เฉิงอี้เงยหน้ามองหาดวงดาวที่เยว่ซินพูดถึง ที่แท้เป็นดาวเหนือถึงได้มีแสงสว่างมากเช่นนั้น เฉิงอี้ยิ้มรับบางๆ แล้วก้มลงมาสบตาเยว่ซินที่อยู่ในอ้อมกอดแล้วเอ่ยกับนางอย่างปลอบโยนว่า "ข้าบอกเจ้าแล้วใช่หรือไม่ ว่าเมื่อใดที่เจ้ามองดาวแล้วคิดถึงข้า ข้าเองก็คิดถึงเจ้าเช่นกัน"
เฉิงอี้กวาดสายตามองทั่วใบหน้าของเยว่ซิน เลือดที่แผลขมับด้านซ้ายของนางแห้งไปแล้วในตอนนี้ เฉิงอี้คลายอ้อมกอดแล้วค่อยๆ ยกนิ้วแตะเบาๆ ที่แผลนั้นแล้วเอ่ยถามต่อว่า "เจ้าเจ็บมากหรือไม่"
เยว่ซินน้ำตาซึมขึ้นมาอีกครั้งเมื่อถูกปลอบประโลม ทั้งๆ ที่นางทำผิดมากเช่นนี้ เฉิงอี้กลับไม่คิดจะดุนางแม้สักคำ ทั้งยังปลอบนางอย่างอ่อนโยนเช่นนี้ นางจะไม่รู้สึกผิดได้เช่นไร
"ซือฝุ ข้าเจ็บมากเจ้าค่ะ แต่พอเห็นหน้าท่านข้าก็ดีใจมากกว่าจนไม่เจ็บแล้ว ซือฝุ ข้าขอโทษนะเจ้าคะ ข้าไม่ดีเองที่..." เยว่ซินเอ่ยคำขอโทษพร้อมสะอื้นทั้งน้ำตา แต่ยังไม่ทันเอ่ยจบประโยค คำสารภาพผิดเหล่านั้นก็ต้องถูกกลืนกลับหายไป เพราะริมฝีปากบางของนางถูกริมฝีปากหนาของเฉิงอี้ประกบปิดไว้แน่นจนมิอาจเอื้อยเอ่ยคำใด แต่ทว่าจูบนี้จากเขาช่างอ่อนโยนและหวานล้ำราวกับน้ำผึ้งป่าที่ให้รสหวานแทนรสยาขมได้เช่นนั้น
จูบแรกของนาง...ที่แท้แล้วเป็นเฉิงอี้นี่เองที่ได้ครอบครอง อาการหนาวๆ ร้อนๆ คล้ายจะเป็นไข้ที่เกิดขึ้นทุกครั้งเมื่อได้อยู่ใกล้กันแบบนี้ ก่อนหน้านี้นางไม่เคยเข้าใจว่าความรู้สึกเช่นนี้มีชื่อเรียกอย่างชัดเจนหรือไม่ แต่บัดนี้นางรู้แล้ว เสียงเต้นรัวเร็วภายในใจของนางกำลังให้คำตอบอย่างชัดเจนแล้วว่า...นางกำลังมีความรักต่อเฉิงอี้ ซือฝุที่แสนดีผู้นี้อย่างสุดหัวใจ
เนิ่นนานเป็นนาทีที่เฉิงอี้ประทับจูบนางด้วยความอ่อนโยนและหวานลึกล้ำจนกระจ่างใจแล้วว่าความรู้สึกที่ทั้งสองมีให้กันอยู่ภายในใจลึกๆ นั้นชัดเจนขึ้นเพียงใด เฉิงอี้นึกอยากหยุดเวลานี้ไว้ ไม่อยากคลายอ้อมกอดแนบแน่นนี้จากนางเลย
ครั้งนี้ไม่ว่าจะเป็นเพราะด่านเคราะห์รักครั้งสุดท้ายแห่งเทพบรรพกาล หรือเพราะคาถาต้องห้ามของลี่จิ่น ที่ทำให้เขามาพบกับเยว่ซินและได้รักนาง จะเหตุผลอันใดก็มิได้สำคัญแล้ว เพราะจากนี้ไปเขาจะไม่ยอมให้มีแม้เหตุผลเดียวที่จะเสียนางไป...


## บทที่ 16

สัมภาระสำหรับใช้เมื่อยามฉุกเฉินถูกปลดลงจากหลังม้าล่าสัตว์ทั้งสามตัว อาอู๋ทำหน้าที่ก่อกองไฟ ส่วนอาลิ่วทำหน้าที่ตั้งกระโจมขนาดเล็กเท่าหนึ่งคนนอนขึ้นสามหลัง เพราะบริเวณที่พบเยว่ซินนั้นไกลจากที่พักหลวงมาก เฉิงอี้จึงตัดสินใจพักแรมบริเวณนี้สักหนึ่งคืน ส่วนหนึ่งเพราะสงสารม้าทั้งสาม แม้จะเป็นอาชาฝีเท้าชั้นยอด มีพละกำลังที่ถูกฝึกมาเป็นอย่างดี แต่ถึงกระนั้นทั้งสามตัวก็วิ่งล่าสัตว์มาตั้งแต่ยามเว่ยจนค่ำมืดป่านนี้มิได้หยุดพัก ผลงานของม้าทั้งสามตัวในวันนี้ ดูท่ากลับไปจวนใหญ่คงต้องตบรางวัลให้คนเลี้ยงม้าอย่างงามแล้ว
ด้านหน้ากระโจมหลังหนึ่ง เฉิงอี้นั่งโอบไหล่เยว่ซินให้นางได้อาศัยเอนพิงซบบนไหล่สักงีบหนึ่งหลังจากล้างบาดแผลบนขมับซ้ายและทายาให้นางเรียบร้อยแล้ว ส่วนอาอู๋เมื่อก่อไฟเสร็จแล้วได้รับคำสั่งจากเฉิงอี้ให้นำนกที่เขายิงได้ในการแข่งขันวันนี้ออกมาย่างไฟกินให้อิ่มท้องก่อนมื้อหนึ่ง
"นายท่าน ตอนอยู่ที่ทางแยกกลางป่า ท่านรู้ได้อย่างไรว่าแม่นางเยว่ซินอยู่ทางนี้" อาลิ่วช่วยพี่ชายย่างนกอยู่ ยามนี้ทุกคนดูสบายใจขึ้นบ้างแล้วจึงเอ่ยถามด้วยความคาใจ
"เจ้าไม่เห็นกลีบดอกท้อเหล่านั้นรึอาลิ่ว" อาอู๋เอ่ยขัดจังหวะ ตอนนั้นเมื่อเขาควบม้าตามหลังเฉิงอี้มาแล้วจึงสังเกตุเห็นว่าคลื่นลมกลีบดอกท้อเหล่านั้นคล้ายกับกำลังนำทางให้เฉิงอี้ พอถึงจุดที่จะเจอนาง ลมเหล่านั้นพลันหายไปราวกับให้พวกเขารอพบเยว่ซินที่นี่ เกรงว่าคงจะเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่มาช่วยเหลือคุ้มครองนางแล้วกระมัง
"อย่าบอกนะ นี่! อู๋เกอท่านอย่าล้อข้าเล่นแบบนี้สิ" อาลิ่วเข้าใจผิดไปเสียแล้วว่าอาอู๋กำลังหมายถึงลมเพลมพัดที่มาจากเหล่าภูติผีตามความเชื่อ เขาถึงกับหน้าเสียพลันเขยิบตัวมานั่งใกล้พี่ชายในทันที
"ถ้าเจ้ายังไม่เขยิบออกไปนั่งที่เดิม ข้าจะสั่งลุกนั่งเจ้าเสียร้อยทีเป็นไร" อาอู๋ดึงหน้าตึง อาลิ่วรีบเขยิบออกแม้จะรู้สึกกลัวจนต้องหันมองไปรอบตัว เฉิงอี้นั่งมองสองพี่น้องฝาแฝดคุยกันก็เพียงยิ้มขำเท่านั้น เขาไม่อยากเอ่ยคำใดให้เสียงดัง เพราะเยว่ซินกำลังหลับซบอยู่บนไหล่ เขาไม่อยากรบกวนนาง
ด้านไท่จื่อกับองครักษ์ทั้งสี่ยามนี้ได้กลับมาถึงกระโจมที่พักแล้ว เพราะฟ้ามืดมิดและตลอดหนทางที่ไปนั้นไร้ร่องรอยว่าจะมีผู้ใดหลงผ่านมา พวกเขาตามหาไปจนสุดทางเจอเพียงหน้าผาสูงชันเท่านั้นจึงตัดสินใจกลับมา
"ไท่จื่อเพคะ เจอเยว่ซินหรือไม่เพคะ" หลินหลินที่ยังไม่เข้านอนเพราะเป็นห่วงเยว่ซินสุดหัวใจวิ่งเข้ามาถามไท่จื่อเมื่อเขากลับมาถึง
ไท่จื่อส่ายหน้าแทนคำตอบ ก่อนจะถามกลับหลินหลินว่า "แล้วเฉิงอี้กับองครักษ์ทั้งสองกลับมาแล้วหรือไม่"
"ท่านแม่ทัพเฉิงกับท่านองครักษ์ยังไม่กลับมาเพคะ" เมื่อได้ฟังคำตอบของหลินหลิน ไท่จื่อก็คลี่ยิ้มบางที่มุมปาก ก่อนเอ่ยปลอบใจหลินหลินด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มว่า
"เช่นนั้นเจ้าวางใจ คืนนี้กลับไปพักผ่อนให้สบายใจเถิด เฉิงอี้คงพบแม่นางเยว่ซินแล้ว ไว้วันพรุ่งนี้ตอนเช้าพวกเขากลับมาเจ้าจะได้พบแม่นางเยว่ซิน สหายของเจ้าแน่" พูดจบไท่จื่อก็เดินกลับเข้ากระโจมไป เขาเป็นสหายสนิทกับเฉิงอี้มาตั้งแต่เด็ก ย่อมรู้นิสัยของเฉิงอี้ดีกว่าใคร เฉิงอี้เป็นแม่ทัพที่ปราดเปรื่องและเฉลียวฉลาด หากไม่พบแม่นางเยว่ซินตามที่ตั้งใจ เกรงว่าคงกลับมาวางแผนตามวิสัยของแม่ทัพแล้ว แต่ในเมื่อยังไม่กลับมาเช่นนี้ คาดว่าเขาคงพบนางแล้ว ป่านนี้คงตั้งกระโจมเล็กให้นางได้พักผ่อนแล้วกระมัง อีกทั้งยังต้องพักม้า รอเวลายามฟ้าสว่างในวันรุ่งขึ้นจึงค่อยเดินทางกลับเพื่อความปลอดภัย เป็นการตัดสินใจตามอุปนิสัยอันรอบคอบของเฉิงอี้เช่นนั้นแล้ว
หลินหลินแม้จะไม่เข้าใจนักว่าไท่จื่อมั่นใจได้อย่างไร แต่ในเมื่อทำอะไรไม่ได้แล้ว จึงยอมกลับกระโจมไปพักผ่อนตามรับสั่งของไท่จื่อ โดยหวังว่าพรุ่งนี้เช้าเยว่ซินจะกลับมาอย่างปลอดภัยตามรับสั่งเช่นนั้นจริงๆ
ณ ตำหนักฮุยอินกง ดินแดนเผ่ามารฮุยอิน ในยามนี้บัลลังก์จอมมารได้มีผู้อาวุโสเผ่ามารเสวี่ยหยาง พี่ชายแท้ๆ ของจอมมารฮุยอินนั่งรักษาการแทนซวิ่นเฟิง ตามที่ซวิ่นเฟิงได้ประกาศไว้ว่าให้เขาเป็นผู้ดูแลอยู่เบื้องหน้า เพราะซวิ่นเฟิงต้องการออกไปสืบหาความจริงเรื่องของทูตสวรรค์ชั่วเพื่อแก้แค้นแทนบิดาให้สำเร็จ หากมีท่านลุงอย่างเขาคอยดูแลพี่น้องเผ่ามารแทนเช่นนี้ได้ ซวิ่นเฟิงจึงจะวางใจ
"ผู้อาวุโสเสวี่ยหยาง" องครักษ์ประจำตัวของเขาเอ่ยและคุกเข่าลงเพื่อคำนับ เสวี่ยหยางผายมือให้เขารีบลุกขึ้น เพราะอยากรู้เรื่องข่าวที่ใช้ให้องครักษ์คนสนิทไปตามสืบยิ่งนัก
"เจ้าพูดมาเถอะ"
"ข้าตามสืบมาได้ความว่า ตอนนี้ท่านจอมมารซวิ่นเฟิงได้ปลอมตัวลงไปโลกมนุษย์ขอรับ"
"โลกมนุษย์งั้นรึ" เสวี่ยหยางขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจว่าเหตุใดหลานชายของเขาจึงไปโลกมนุษย์ ในเมื่อสองทูตนั่นเป็นคนของสวรรค์ แล้วลงไปโลกมนุษย์เช่นนี้จะไปหาใครเจอกันเล่า
"ขอรับ และสืบได้อีกว่า..."
"เจ้ารีบพูดมาไวๆ สืบได้เรื่องเช่นไร" เสวี่ยหยางตะคอกด้วยความใจร้อน องครักษ์หน้าเสียไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบรายงานเรื่องราวทั้งหมดที่สืบมาได้ในรวดเดียวว่า
"ที่ท่านจอมมารซวิ่นเฟิงลงไปโลกมนุษย์ เพราะว่าบัดนี้ไท่เซียนอี้ตี้จวินไปจุติยังโลกมนุษย์ด้วยขอรับ ดูท่าแล้วท่านจอมมารคงกำลังตามสืบเรื่องของสองทูตนั่นจากไท่เซียนอี้ตี้จวินขอรับ"
"เป็นไปไม่ได้ เมื่อเทพลงไปจุติยังโลกมนุษย์จะต้องเป็นเพียงมนุษย์ หาได้มีความทรงจำเมื่อครั้งยังเป็นเทพไม่ แล้วเหตุใดซวิ่นเฟิงต้องไปตามสืบจากคนไร้ความทรงจำเช่นนั้น"
"ไม่ผิดขอรับ ไท่เซียนอี้ตี้จวินจุติในร่างมนุษย์ แต่จิตเทพยังคงเป็นไท่เซียนอี้ตี้จวิน มีความทรงจำเมื่อครั้งเป็นเทพโดยสมบูรณ์ ที่เป็นเช่นนั้นเพราะเทียนจวินให้ไท่เซียนอี้ตี้จวินลงมาตามเทพธิดาน้อยนางหนึ่ง เพื่อช่วยนางกลับแดนสวรรค์ขอรับ และบัดนี้ทั้งท่านจอมมารซวิ่นเฟิง ไท่เซียนอี้ตี้จวิน และเทพธิดาน้อยนางนั้นได้อยู่ด้วยกันที่เมืองเฉียวเซียนทั้งหมดขอรับ"
"ใช้ได้นี่ ที่แท้ซวิ่นเฟิงคงรู้ว่ามนุษย์ผู้นั้นมีจิตเทพของไท่เซียนอี้ตี้จวิน จึงเลือกที่จะไปตามสืบในโลกมนุษย์ ย่อมง่ายกว่าตามสืบบนแดนสวรรค์ หลานชายข้าผู้นี้ฉลาดหลักแหลมยิ่งนัก"
"ขอรับ แล้วผู้อาวุโสจะให้ข้าทำอย่างไรต่อไปขอรับ"
"เจ้าเห็นเมืองเฉียวเซียนแล้วหรือไม่ เป็นเช่นไร"
"เอ่อ...เมืองเฉียวเซียนเป็นเมืองเล็กๆ ติดกับเมืองหลวงขอรับ มีความอุดมสมบูรณ์ยิ่งนัก ไท่เซียนอี้ตี้จวินจุติมาเกิดเป็นมนุษย์นามเฉิงอี้ เฉิงอี้ผู้นี้เป็นแม่ทัพใหญ่ของเมืองเฉียวเซียน สายของข้ารายงานว่าไท่จื่อกับแม่ทัพเฉิงอี้เป็นสหายสนิทกัน จะร่วมกันพัฒนาเมืองเฉียวเซียนให้ดีขึ้นใกล้เคียงกับเมืองหลวงขอรับ ส่วนเทพธิดาน้อยนั้น ดูเหมือนตอนนี้นางจะเป็นเพียงเด็กสาวธรรมดาที่อาศัยอยู่ในจวนของแม่ทัพเฉิงอี้เท่านั้นขอรับ"
เสวี่ยหยางทบทวนเรื่องราวที่เพิ่งได้รับฟังอยู่ภายในใจ เขาโบกมือให้องครักษ์ออกไปก่อน เพราะเขาต้องการใช้ความคิดเพียงลำพัง สีหน้าและแววตาของเสวี่ยหยางจากเรียบนิ่งเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าที่ดูซับซ้อนพร้อมนัยน์ตาดูเจ้าเล่ห์ขึ้นทันใดเมื่อนึกถึงแผนการบางอย่างขึ้นมาได้อย่างน่าพอใจ
ในเมื่อบัดนี้บุคคลสำคัญแห่งแดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าอย่างไท่เซียนอี้ตี้จวินเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา ไร้ซึ่งพิษสงใดจะมาต่อกรกับผู้อาวุโสจอมมารเช่นเขา หากได้แก้แค้นสองทูตชั่วร้ายนั้นแล้วอย่างไร สองทูตนั่นเป็นเพียงเทพสวรรค์ฐานะต่ำต้อย หากสูญเสียไปแล้วทั้งแดนสวรรค์จะไปรู้สึกอันใด มิสู้กำจัดมหาเทพอย่างไท่เซียนอี้ตี้จวินไปเสียเลยถึงจะสาสมกว่าใช่หรือไม่
ทั้งยังมีเทพธิดาน้อยอีกทั้งคน หากนางมิสำคัญต่อแดนสวรรค์ เหตุใดเทียนจวินจึงต้องให้ความสำคัญกับนางถึงขั้นส่งให้ไท่เซียนอี้ตี้จวินลงมาตามหานางด้วยตนเองเช่นนี้ แต่นางจะเป็นใคร ผู้อาวุโสอย่างเขาไยต้องสนใจด้วยเล่า เพียงกำจัดให้สิ้นในคราวเดียว คำตอบของความสงสัยเกรงว่าคงไม่จำเป็นเสียแล้ว!
เสียงฝีเท้าเหล่ายอดอาชาวิ่งตรงกลับมายังกระโจมหลวง ไท่จื่อกับองครักษ์และหลินหลินที่เฝ้ารอการกลับมาของเฉิงอี้และเยว่ซินตั้งแต่เช้า เมื่อได้ยินเสียงนั้นก็รีบออกมายืนรอรับพวกเขาด้วยความเป็นห่วงและโล่งใจที่พวกเขาไม่กลับมาช้าไปกว่านี้
เมื่อทั้งสี่คนมาถึง ไท่จื่อเห็นเยว่ซินกลับมาอย่างปลอดภัยแม้จะรู้สึกดีใจและโล่งใจมาก แต่เมื่อเห็นนางนั่งอยู่ในอ้อมกอดของเฉิงอี้บนหลังม้าเช่นนั้น ความรู้สึกบีบแน่นภายในใจ มันช่างน่าหงุดหงิดไม่น้อยเลย
"ถวายบังคมไท่จื่อ เยว่ซินผิดไปแล้วเพคะ" เมื่อเฉิงอี้อุ้มเยว่ซินลงจากหลังม้าแล้ว นางจึงรีบนั่งคุกเข่าอย่างสำนึกผิดต่อหน้าไท่จื่อทันที
ไท่จื่อตรวจดูใบหน้าของเยว่ซิน แม้นางจะกำลังก้มหน้าสำนึกผิดต่อเขา แต่บาดแผลที่ขมับซ้ายของเยว่ซินนั้นเห็นได้ชัดเจน แผลนั้นถูกทายาให้อย่างดี ทั้งสีหน้าของเยว่ซินตอนนี้ดูไม่มีอันใดให้น่ากังวล เกรงว่าเฉิงอี้คงดูแลนางมาเป็นอย่างดีแล้ว
"ไม่เป็นไร ข้ามิกล่าวโทษเจ้า เจ้าลุกขึ้นเถิด กลับมาอย่างปลอดภัยเช่นนี้ข้าก็วางใจแล้ว รีบไปหาหลินหลินสหายรักของเจ้าเถิด นางร้องไห้เป็นห่วงเจ้ามาทั้งคืน ข้าปลอบใจนางแทนเจ้าไม่ไหวแล้ว" ไท่จื่อเอ่ยปลอบโยนนางด้วยน้ำเสียงอบอุ่น พลางยิ้มบางเมื่อปรายตามองหลินหลินที่ยืนอยู่ด้านหลัง
"ขอบพระทัยเพคะไท่จื่อ" เยว่ซินกำลังจะลุกขึ้น หลินหลินจึงรีบเข้ามาประคองแล้วโผกอดกันด้วยความดีใจ
"ส่วนพวกเจ้าไปพักผ่อนกันก่อนเถิด เมื่อสบายดีแล้ว ข้าจะได้ตัดสินผู้แพ้ชนะในการแข่งขันล่าสัตว์ ข้ารอชมผลงานของพวกเจ้าอยู่ ส่วนเฉิงอี้ เจ้ามานั่งพักในกระโจมของข้าเถิด ข้ามีเรื่องอยากคุยกับเจ้า" ไท่จื่อกล่าวกับองครักษ์ฝาแฝดทั้งสองด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้ากระโจมเพื่อไปรอเฉิงอี้
เฉิงอี้เห็นแววตาของไท่จื่อเมื่อครู่นี้อย่างชัดเจนแล้ว สหายผู้สูงศักดิ์ของเขากำลังไม่พอใจในตัวเขาแล้วใช่หรือไม่ หากเป็นเช่นนั้นเกรงว่าคงจะเป็นเพราะเยว่ซินแล้วกระมัง
"อาอู๋ ไท่จื่อทรงเรียกพบซือฝุแบบนั้น ซือฝุจะโดนลงโทษแทนข้าหรือไม่" เยว่ซินหันไปเอ่ยถามองครักษ์ผู้พี่ เมื่อเฉิงอี้เดินเข้ากระโจมของไท่จื่อไปพ้นตาแล้ว นางเห็นสีหน้าไท่จื่อเมื่อครู่เหมือนกำลังรู้สึกไม่พอใจบางเรื่องขึ้นมา จนเกรงว่าเรื่องนั้นจะเป็นเพราะนางเสียเอง
"ไม่น่าใช่ขอรับ ไท่จื่อตรัสแล้วว่าจะไม่กล่าวโทษแม่นางเยว่ ดังนั้นข้าคิดว่าคงจะปรึกษากันเรื่องอื่นเสียมากกว่า แม่นางเยว่อย่าได้กังวล"
"จริงด้วย หลินหลิน เจ้าพาแม่นางเยว่ไปพักผ่อนเถิด พวกข้าจะขอตัวไปพักเช่นกัน ตอนตัดสินผลแพ้ชนะ แม่นางเยว่จะได้มีแรงมาให้กำลังใจนายท่านนะขอรับ" อาลิ่วยิ้มบอกเพื่อให้เยว่ซินสบายใจ
ภายในกระโจมของไท่จื่อ เฉิงอี้รินน้ำชาดอกหอมหมื่นลี้ลงในจอกทั้งสอง ยื่นให้ไท่จื่อหนึ่งจอกและของตัวเองหนึ่งจอก ไท่จื่อยกชาขึ้นดื่มแล้ววางจอกน้ำชาลงบนโต๊ะดังกึกหนึ่ง เฉิงอี้มองถ้วยชาวางเปล่านั้น จึงยกกาน้ำชารินให้อีกครั้ง
"หลังตัดสินผลแพ้ชนะการแข่งขันล่าสัตว์ ข้าจะประกาศขอแม่นางเยว่ซินแต่งงานกับข้า" ไท่จื่อพูดขึ้นขณะที่อีกฝ่ายกำลังรินน้ำชา มือของเขาหยุดนิ่งจนน้ำชาแทบจะล้นจอก ถึงแม้จะหยุดรินได้ทัน แต่น้ำชานั้นก็ถูกเติมจนปริ่มปากจอกทีเดียว
"ข้าคิดว่า..." เฉิงอี้วางกาน้ำชาลงแล้วเอ่ยขึ้น แต่ทว่าไท่จื่อได้ขัดขึ้นมาเสียก่อน
"ครั้งนี้ข้ามิได้จะถามความเห็นของเจ้า ครั้งนี้ข้าเพียงบอกเจ้าในฐานะสหายสนิทของข้าเท่านั้น" แม้ไท่จื่อจะแสดงสีหน้าเรียบนิ่งยากจะคาดเดา แต่น้ำเสียงทุ้มต่ำเช่นนี้ ไท่จื่อคงกำลังคิดจะตัดไฟอย่างเฉิงอี้ตั้งแต่ต้นลมเสียแล้วกระมัง
"ถ้าเช่นนั้น ข้าขอแสดงความยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะ" เฉิงอี้กล่าวพร้อมยกจอกน้ำชาคำนับแล้วดื่มน้ำชานั้นจนหมด ก่อนจะขอตัวกลับออกมาโดยที่ไท่จื่อมิได้รั้งไว้แต่อย่างใด
ช่วงเวลายามเซินหลังมื้ออาหารเที่ยง ทุกคนถูกเรียกให้มาพร้อมกันที่ลานกว้างด้านหน้ากระโจมหลวง เพื่อเข้าร่วมชมผลตัดสินแพ้ชนะในการแข่งขันล่าสัตว์ ใบหน้าของทุกคนล้วนเต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ซึ่งต่างก็ลุ้นกันว่าใครจะเป็นผู้ชนะในครั้งนี้
ทหารนับสิบคนทยอยยกร่างสัตว์ไร้วิญญาณจำนวนหลายสิบตัวมากองไว้ตามสีของลูกธนูทั้งหกสี ก่อนข้าราชบริพารคนหนึ่งจะก้าวมาข้างหน้าเพื่ออธิบายกติกาอีกครั้ง และแจ้งผลการแข่งขันต่อหน้าทุกคน
"กติกาการแข่งขันในครั้งนี้ แบ่งเป็นสัตว์ใหญ่หนึ่งเบี้ยทอง สัตว์เล็กห้าเบี้ยเงิน และสัตว์ปีกบนเวหาเท่านั้นสองเบี้ยทอง และสีของลูกธนูคือตัวแทนของผู้เข้าแข่งขัน แบ่งเป็นสีเหลืองของไท่จื่อ สีแดงของแม่ทัพเฉิงอี้ สีน้ำเงินขององครักษ์อู๋ สีเขียวขององครักษ์ลิ่ว สีขาวขององครักษ์ไป๋ สีดำขององครักษ์ลู่ สีม่วงขององครักษ์จิน และสีส้มขององครักษ์หยวน..."
ผู้อ่านกติกาเดินนับคะแนนเมื่อเหล่าทหารจัดวางเหล่าสัตว์ทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ทุกกองล้วนมีเหล่าสัตว์เล็กใหญ่วางกองอยู่เกือบสิบตัวแทบทั้งสิ้น เว้นแต่กองสีแดงที่มีนกไร้วิญญาณวางอยู่เพียงสามตัวเท่านั้น
"กองของแม่ทัพเฉิงอี้มีนกแค่สามตัวเท่านั้นเอง" ใครสักคนในกลุ่มผู้ชมเอ่ยอย่างดูแคลน และจากนั้นหลายเสียงเริ่มพูดคุยกันถึงผลงานเฉิงอี้ที่กองประจักษ์อยู่เบื้องหน้ากันระงม
"เฉิงอี้ เหตุใดเจ้าล่านกมาได้เพียงสามตัวเท่านั้นเล่า" แม้กระทั่งไท่จื่อเองยังแปลกใจจนคิ้วขมวดอดหันมาถามเฉิงอี้มิได้ สหายของเขาเป็นแม่ทัพฝีมือดีที่สุดในราชสำนัก ผลงานที่ออกมาเช่นนี้ย่อมต้องมีเหตุผลเป็นแน่
"ทูลไท่จื่อ ที่จริงแล้ว..." อาลิ่วที่ได้ยินเสียงนินทาเจ้านายของตนจากกลุ่มข้าราชบริพารแล้วหงุดหงิดใจยิ่ง จึงอยากจะบอกไท่จื่อถึงสาเหตุที่แท้จริงนั้น แต่เฉิงอี้กระแอมไอขัดคอไว้เสียก่อน
"ข้ายิงได้เท่านี้จริงๆ พ่ะย่ะค่ะ" เฉิงอี้ตัดบทเช่นนี้ ยิ่งสร้างเสียงฮือฮาไปกันใหญ่ เพราะไม่มีหลักฐานยืนยันว่าแท้จริงแล้วเขายิงนกได้กี่ตัวกันแน่ แม้อาลิ่วอธิบายไปจะเกิดประโยชน์อันใดเล่า
"ไม่จริงนะเพคะ..." เยว่ซินกับหลินหลินที่ยืนชมอยู่ท่ามกลางกลุ่มข้าราชบริพารย่อมได้ยินเสียงคำดูแคลนแก่เฉิงอี้ชัดเจนกว่าผู้ใด เยว่ซินทนไม่ได้ที่จะเห็นเฉิงอี้ถูกเยาะเย้ยเช่นนี้ นางจึงตะโกนบอกแล้ววิ่งออกมากลางลาน จนทุกสายตาหันมาจับจ้องมองนางเป็นตาเดียว
ไท่จื่อเห็นท่าทางเด็ดเดี่ยวของเยว่ซินจึงปรากฎรอยยิ้มอย่างชอบใจ สตรีที่เขาหมายตาที่แท้แล้วช่างใจกล้าถึงเพียงนี้
"เยว่ซิน เจ้ามีอะไรจะบอกข้า เจ้าพูดเถิด" เมื่อเห็นแล้วว่าไท่จื่อสนับสนุนนาง เยว่ซินจึงมีความกล้าที่จะตะโกนบอกทุกคนต่อไปว่า...
"ซือฝุของข้ามิได้ด้อยฝีมืออย่างที่พวกท่านกำลังนินทากันอยู่ไม่ ที่จริงแล้วซือฝุยิงนกได้ถึงแปดตัว แต่เพราะข้าพลัดหลงในป่า ซือฝุจึงให้อาอู๋กับอาลิ่วนำนกมาย่างเป็นเสบียงให้อิ่มในหนึ่งมื้อ ดังนั้นถึงแม้ว่าการนับคะแนนจะนับเพียงจำนวนสัตว์ที่เห็นอยู่ตรงหน้าพวกท่าน แต่ข้ายืนยันได้ว่าซือฝุของข้าคือแม่ทัพที่เก่งกาจที่สุดในเมืองเฉียวเซียนของข้าแล้ว" พูดจบเยว่ซินก็แกะผ้าคาดเอวออกแล้วหยิบกระดูกขาขวาของนกที่ถูกย่างไปออกมาแสดงให้ทุกคนดู แล้วตะโกนบอกต่อไปอีกว่า
"นี่คือขาขวาของนกทั้งห้าตัวที่ถูกย่าง มีทั้งหมดห้าขา ท่านองครักษ์ไป๋ ท่านนำไปตรวจดูได้ นกมีเพียงสองขาเท่านั้น ขาซ้ายข้าทิ้งไป ขาขวาข้าเก็บมาเป็นหลักฐาน ดังนั้นมีขาขวาห้าชิ้น แปลว่ามีนกห้าตัวไม่ผิดแน่" เยว่ซินยื่นกระดูกขานกให้องครักษ์ไป๋ หัวหน้าองครักษ์ของไท่จื่อไปตรวจดู องครักษ์ไป๋เดินเข้าไปรับกระดูกขานกมาอย่างงงๆ แต่เมื่อหันไปมองพระพักต์ไท่จื่อที่เห็นด้วยเช่นนั้นแล้ว เขาจึงต้องทำตามนางอย่างเสียมิได้
"เป็นขาขวาของนกห้าตัวจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ" องครักษ์ไป๋เอ่ย เมื่อผลออกมาเป็นเช่นนี้ทุกคนจึงปรบมือให้แม่ทัพเฉิงอี้พร้อมเอ่ยชื่นชมจนเกิดเสียงฮือฮาดังขึ้นอีกระลอก เยว่ซินเห็นทุกคนเข้าใจความจริงแล้วจึงถอนหายใจเสียเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก
"แม่นางเยว่แอบเก็บขานกมาด้วย เหลือเชื่อจริงๆ" อาลิ่วกระซิบกับอาอู๋อย่างแทบไม่เชื่อสายตา เพราะคิดว่าจะไม่มีหลักฐานใดเสียแล้ว สองพี่น้องฝาแฝดคลี่ยิ้มอย่างชื่นชมในความเฉลียวฉลาดของเยว่ซิน
ด้านเฉิงอี้ที่นั่งฟังอยู่ข้างไท่จื่อไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ สายตาของเขาจ้องมองเพียงใบหน้าของเยว่ซิน แล้วต้องหลุดขำออกมาอยู่คนเดียวเบาๆ เมื่อเห็นหลักฐานกระดูกขานกที่นางแอบเก็บมาด้วยนั้นช่างน่าเอ็นดูเสียจริง เพียงเพื่อต้องการที่จะปกป้องเขาแล้วนางทำใจกล้าได้ถึงเพียงนี้
"เอาล่ะ ในเมื่อมีหลักฐานถูกต้องแล้ว ข้าก็จะรับไว้ ขอบใจเจ้ามากเยว่ซิน" ไท่จื่อประกาศก้อง ทั้งเยว่ซินและหลินหลินต่างกระโดดร้องดีใจ เยว่ซินวิ่งกลับไปหาหลินหลินโดยที่ไม่ลืมหันมามองเฉิงอี้พร้อมกับยิ้มหวานให้อย่างน่ารัก
"ลำดับต่อไป ประกาศผลคะแนนได้ ไท่จื่อยิงสัตว์ใหญ่ได้สามตัว สัตว์เล็กสี่ตัว และนกหนึ่งตัว..." ข้าราชบริพารผู้ขานรางวัลกล่าวผลนับคะแนนไปท่ามกลางความตื่นเต้นของผู้ชม
ยกเว้นเพียงเฉิงอี้ เขานั่งมองเยว่ซินจากฝั่งตรงข้ามอยู่เงียบๆ หลังประกาศผลแพ้ชนะในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เรื่องที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้จะทำให้นางยังคงยิ้มสดใสเช่นนี้ได้อยู่อีกหรือไม่
"เฉิงอี้...เฉิงอี้!" ไท่จื่อหันมาเรียกเฉิงอี้เสียงเข้ม เพราะเรียกมาถึงสองสามทีแล้วอีกฝ่ายไม่รู้สึกตัวเสียที
"พ่ะย่ะค่ะ" เฉิงอี้สะดุ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะมองเห็นว่าทุกสายตาจับจ้องมาที่เขาอยู่
"เจ้าชนะแล้วเฉิงอี้ มารับรางวัลสิ" เพราะมัวแต่นั่งเหม่อใจลอยคิดถึงเรื่องเยว่ซิน เฉิงอี้จึงไม่ได้ยินเสียงประกาศใดๆ แม้กระทั่งประกาศว่าตนชนะการแข่งขันก็ยังมิรู้เลย
เฉิงอี้ลุกมาคำนับเพื่อรับรางวัลสิบหกเบี้ยทองเบื้องหน้าไท่จื่อ เยว่ซินปรบมือพร้อมตะโกนเรียกเขาเพื่อเป็นกำลังใจ
"ซือฝุของข้าเก่งที่สุดเลยเจ้าค่ะ!" เสียงตะโกนของเยว่ซินนั้นช่างสดใสและน่าเอ็นดูจนทุกคนพากันยิ้มให้นางและปรบมือให้เฉิงอี้ไปพร้อมกัน
เฉิงอี้ที่ยืนหันหลังให้เยว่ซินเพราะกำลังรับรางวัลจากไท่จื่อได้ยินเสียงตะโกนของนางถึงกับก้มหน้าหลับตาข่มความเจ็บปวดที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ภายในใจเอาไว้ ก่อนปรับสีหน้าให้เรียบนิ่งกลับมานั่งที่เดิมเพื่อรอเวลานั้นที่กำลังจะมาถึง
"เอาล่ะ ในเมื่อรู้ผลแพ้ชนะแล้ว ข้ามีอีกเรื่องจะประกาศต่อไปนี้" ไท่จื่อประกาศก้อง มีเพียงเฉิงอี้เท่านั้นที่รู้ว่าไท่จื่อหมายถึงเรื่องใด เขานั่งกำหมัดแน่นเพื่อหวังจะคลายความเจ็บปวดที่กำลังเกิดขึ้นภายในใจให้เบาลงได้บ้าง
เมื่อทุกคนอยู่ในความเงียบสงบแล้ว ไท่จื่อจึงประกาศต่อไปว่า "ก่อนข้ามาที่นี่ ฮองเฮาได้รับสั่งให้ข้าแต่งงาน เพียงแต่ข้ายังไม่เจอสตรีนางใดถูกใจข้า จนกระทั่งข้าได้เดินทางมาถึงเมืองเฉียวเซียน ข้าก็ได้พบสตรีผู้นั้นที่ข้าถูกใจแล้ว..." ไท่จื่อเว้นวรรคพลางหันมามองเฉิงอี้ปาดหนึ่ง ก่อนจะหันไปสบตากับสตรีที่เขาถูกใจ แล้วประกาศข้อความสำคัญที่ทำเอาทุกคนตกตะลึงไปพร้อมกันทั่วทั้งลาน
"แม่นางเยว่ซิน เจ้ายินดีจะเป็นหวงไท่จื่อเฟยของข้าหรือไม่"
เสียงเอ่ยถามของไท่จื่อนั้นเหมือนท่อนไม้ฟาดทับที่บาดแผลบนขมับด้านซ้ายไม่มีผิด เยว่ซินยืนนิ่งรู้สึกตัวชาไปหมดจนไม่สามารถขยับตัวได้เลยในนาทีนั้น ภายในใจของนางเกิดความรู้สึกเจ็บปวดเหมือนถูกบีบเค้นราวกับจะเอาชีวิตจนแทบหายใจไม่ออก นัยน์ตากลมโตที่เริ่มจะพร่ามัวเพราะน้ำตาเอ่อล้นจนขอบตารู้สึกอุ่นร้อนมองไปยังเฉิงอี้ เหตุใดเขาถึงนั่งนิ่งเช่นนั้นเล่า นางคาดหวังว่าเขาจะเอ่ยคำทัดทานต่อไท่จื่อเพื่อปกป้องนางสักคำ แต่เพราะเหตุใดกันเขาถึงไม่เอ่ยวาจาใดออกมาสักคำเดียว เหตุใดสีหน้าของเขาถึงไม่แสดงอาการอะไรเลยสักนิด หรือว่าที่แท้แล้วเขายินดีที่จะมอบนางให้แก่ไท่จื่อเช่นนั้นแล้วใช่หรือไม่
"ไท่จื่อเพคะ ก่อนหน้านี้ข้าได้คำนับผู้หนึ่งเป็นอาจารย์ ศิษย์ผู้โง่เขลาอย่างข้ามิกล้าตัดสินใจเรื่องสำคัญ หากข้าปรึกษาท่านอาจารย์ของข้าแล้ว เพียงท่านอาจารย์อนุญาต ข้าก็ไม่มีเหตุผลอันใดจะปฏิเสธเพคะ" ในเมื่อเขาไม่ยอมเอ่ยวาจาใดมาปกป้องนาง นางจึงต้องบังคับให้เขาเอ่ยออกมาให้ได้เช่นนี้
"ดี! เช่นนั้นข้าอนุญาตให้เจ้าถามซือฝุของเจ้า" ไท่จื่อมีหรือจะปฏิเสธ ในเมื่อเขาคิดจะตัดไฟตั้งแต่ต้นลม มิสู้ให้เฉิงอี้ตัดกับนางเสียเองย่อมได้ผลดีที่สุดแล้วใช่หรือไม่
"ซือฝุ ท่านจะอนุญาตให้ข้าแต่งงานกับไท่จื่อหรือไม่เจ้าคะ" เยว่ซินเอ่ยถามเฉิงอี้ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นางมองเฉิงอี้ด้วยแววตาคาดหวังอย่างสุดชีวิตว่าเขาจะเอ่ยคำที่นางอยากฟังมากที่สุดในตอนนี้
"ข้ายินดี"
คำตอบที่ชัดเจนของเฉิงอี้ราวกับคมมีดกรีดเข้าที่หัวใจของเยว่ซินจนมิเหลือชิ้นดี น้ำตาของนางไหลออกมาอย่างสุดกลั้น ที่แท้แล้วความรักที่นางมีให้เขา เทียบไม่ได้เลยกับความสัมพันธ์ระหว่างเขากับไท่จื่อเช่นนั้นหรือ เพื่อปกป้องความรู้สึกของสหายคนสนิทอย่างไท่จื่อ เขาจึงเลือกทำลายความรู้สึกของนางเช่นนี้ดีกว่าใช่หรือไม่ ถ้าเป็นเช่นนั้น...ในเมื่อบุญคุณต้องทดแทน เห็นแก่ที่เขาเป็นซือฝุของนาง หากการแต่งงานครั้งนี้ทำให้ซือฝุของนางมีความสุข นางก็ยินดีเช่นกัน
เยว่ซินเดินก้าวออกมาอย่างช้าๆ และตรงไปหยุดอยู่ตรงหน้าไท่จื่อ ก่อนจะคุกเข่าแล้วคำนับพร้อมเอ่ยออกไปว่า...
"เยว่ซินยินดีเพคะ"
เฉิงปรายตามองเยว่ซินที่นั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้า มือของเขากำแน่นเสียจนฝ่ามือเป็นรอยเล็บและมีเลือดซึม แต่แผลเล็กๆ เหล่านั้นเทียบมิได้เลยกับความเจ็บปวดภายในใจเมื่อได้ยินเสียงของนางตอบรับยินยอมที่จะแต่งงานกับสหายผู้สูงศักดิ์แล้ว
เหตุใดเขาต้องยอมด้วยเล่า มิใช่ว่าเขาไม่รักนาง มิใช่ว่าเขาไม่ต้องการให้นางปฏิเสธ แต่แท้จริงแล้วเขาคือจตุรเทพแห่งแดนสวรรค์ไท่เซียนอี้ตี้จวินที่ต้องเผชิญกับด่านเคราะห์รักครั้งสุดท้ายแห่งเทพบรรพกาลเช่นนั้นแล้ว ดังนั้นหากไท่จื่อคือผู้ที่จะมาทำให้เขาเผชิญความทุกข์เพราะรัก เขาจำต้องยอมเป็นผู้ที่เจ็บปวดเสียเองเพื่อให้ด่านเคราะห์ครั้งสุดท้ายนี้สำเร็จต่อไปได้
หาใช่ว่าเขาต้องการกายเซียนอันเป็นอมตะไม่ เพียงแต่เขาต้องการที่จะบรรลุด่านเคราะห์รักนี้ไปให้เร็วที่สุดเท่านั้น เพื่อที่หลังจากนี้ เมื่อใดที่เขาหาทางช่วยปลดผนึกจิตเทพให้แก่เยว่ซินและพานางกลับสู่แดนสวรรค์เก้าชั้นฟ้าได้สำเร็จ ถึงครานั้นต่อให้มีไท่จื่ออีกสักร้อยคน ก็อย่าหวังว่าจะมาแย่งซิงเยว่ซินไปจากเขาได้ง่ายดายเช่นนี้ไม่!
ด้านไท่จื่อเมื่อเยว่ซินตอบรับเช่นนั้นก็พอใจเป็นอย่างมาก เขาลุกไปประคองไหล่บางด้วยรอยยิ้ม ท่ามกลางเสียงแสดงความยินดี นี่ช่างเป็นข่าวดีแห่งราชวงศ์ยิ่งนัก ยกเว้นสององครักษ์ผู้ภักดีของเฉิงอี้ที่ยืนนิ่งเงียบเพราะเข้าใจจิตใจเจ้านายดีกว่าผู้ใด


## บทที่ 17

ณ อาณาจักรทะเลตงไห่ ภายใต้อำนาจการดูแลของเทพแห่งท้องทะเลก่วงซุนเต๋อ ใต้ผิวน้ำลึกลงไปเป็นตำหนักจินตงไห่อันโอ่อ่า ตลอดทางเดินภายในอาณาจักรดูงดงามราวกับภาพฝันด้วยแสงสว่างแวววาวจากไข่มุกราตรีบรรพกาล ตัดกับแสงสีแดงพริ้วไหวไปกับคลื่นใต้น้ำจากปะการังเพลิงสีชาด ทางเดินเป็นพื้นทรายขาวเหยียบนุ่มเท้าราวกับพรมขนแกะบนพื้นโลกเบื้องบน
หวังจิ้นได้ส่งเวทสารมาถึงก่วงซุนเต๋อก่อนจะมาถึงล่วงหน้าแล้ว บัดนี้ก่วงซุนเต๋อจึงนั่งรอเวลาที่หวังจิ้นกำลังจะมาเยือนในเวลาอันใกล้นี้อยู่ที่โถงตำหนักพร้อมสุราชั้นดี
"ท่านก่วงซุนเต๋อ ท่านหวังจิ้นมาถึงแล้วเจ้าค่ะ" เซียนสาวรับใช้คนหนึ่งเดินนำหน้าหวังจิ้นเข้ามาภายในโถงตำหนัก
หวังจิ้นคารวะก่วงซุนเต่อตามลำดับอาวุโส ผู้อาวุโสกว่ายกมือเปรยให้อีกฝ่ายทำตัวตามสบายเถิด เพราะอย่างไรแล้วหวังจิ้นก็เป็นถึงจตุรเทพแดนสวรรค์ จะพิธีรีตองมากไปทำไมเล่า
"ท่านหวังจิ้น เชิญดื่ม" ก่วงซุนเต๋อชวนดื่มสุราตามวิสัย อันเป็นที่รู้กันทั้งแดนสวรรค์ว่าเทพที่คอแข็งที่สุดต้องยกให้ผู้อาวุโสท่านนี้แล้ว
เมื่อเซียนสาวรับใช้รินสุราใส่จอกส่งให้หวังจิ้น เขายกจอกขึ้นดมกลิ่นสุราแล้วเกิดความแปลกใจจึงเอ่ยถามขึ้นว่า "กลิ่นสุราของท่านไม่คุ้นเลย มิรู้ว่าเป็นสุราหมักจากสิ่งใด"
"นี่คือสุราเฝินจิ่วที่ข้าได้มาจากโลกมนุษย์ มีกลิ่นหอมซับซ้อนจากสมุนไพร แม้รสชาติจะเข้มข้น แต่ก็นุ่มลิ้นละมุนในลำคอ เป็นสุราชั้นยอดที่ข้าโปรดปรานที่สุด หากมิใช่เป็นท่าน ข้ามินำออกมาต้อนรับแน่นอน" ก่วงซุนเต๋อพูดทีเล่นทีจริงในตอนท้ายพร้อมหัวเราะอารมณ์ดีที่นานๆ ทีทะเลตงไห่จะได้ต้อนรับแขกจากแดนสวรรค์เบื้องบน
"ถ้าเช่นนั้น ข้ามิเกรงใจแล้ว" หวังจิ้นเห็นถึงน้ำใจของผู้อาวุโสจึงดื่มหมดจอกในคำเดียว
"เอาล่ะ ข้าได้อ่านเวทสารของท่านแล้ว ที่ท่านมาหาข้าเพราะอยากถามข้าเรื่องสงครามเผ่ามารฮุยอิน ทั้งๆ ที่เรื่องจบไปแล้ว เหตุใดท่านจึงอยากรื้อฟื้นถึงอีกหรือ" เมื่อสุราเข้าปากแล้ว ก่อนจะดื่มให้หนำใจสมกับที่นานๆ ได้พบหน้ากันสักครา มิสู้รีบคุยธุระสำคัญให้จบเร็วๆ ก่อนที่จะดื่มหนักให้สำราญดีหรือไม่
"เรื่องนั้นเพราะข้ามีบางอย่างที่ไม่เข้าใจ ข้าเป็นเทพอักษรมีหน้าที่บันทึกตำรา หากข้าบันทึกผิดไปเกรงว่าสร้างเรื่องเอาได้"
"ข้าเข้าใจ เช่นนั้นท่านต้องการถามข้าประเด็นใด"
"ข้าอยากรู้ว่าก่อนเกิดสงคราม ในวันนั้นที่ทะเลตงไห่เกิดเรื่องผิดปกติอันใดบ้างหรือไม่" หวังจิ้นเอ่ยถามเข้าประเด็นสำคัญทันที จากเรื่องเล่าของแดนสวรรค์และเผ่ามารที่ได้มีบันทึกไว้ไม่ตรงกัน นั่นคือประเด็นของปีศาจเต่าพันปีออกอาละวาดที่ทะเลตงไห่ แล้วเผ่ามารอ้างว่านั่นเป็นเพียงแค่กลอุบายของเทพสวรรค์ที่ใช้หลอกลวงพวกเขาเท่านั้น
"ที่แท้เป็นเรื่องนี้เอง จริงสิ วันนั้นกองทัพทหารเทพของท่านอวี๋หลี่จวินมาถึงล่าช้าจนข้าเองยังแปลกใจ จึงไม่แปลกแล้วหากท่านไม่แน่ใจในเรื่องราวที่เกิดขึ้นในเวลาก่อนหน้านั้น"
"ถูกต้อง ที่ข้าสงสัยคือเหตุการณ์ตอนที่ปีศาจเต่าพันปีออกอาละวาด ข้าไม่เข้าใจว่าเหตุใดมันจึงทำเช่นนั้น"
"เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่แน่ใจนัก เดิมทีเต่าพันปีจะจำศีลในถ้ำใต้ภูเขาในทะเลตงไห่ หากไม่มีผู้ใดไปก่อกวนให้เกิดโทสะ ก็ไม่น่าเกิดเรื่องขึ้นมาได้ แต่บัดนี้ข้าเองก็ตามสืบหาสาเหตุที่แน่ชัดไม่ได้เช่นกัน จึงคิดเอาไว้ทางหนึ่งว่าผู้ที่เข้าไปก่อกวนเต่าพันปีจนตื่นจากการจำศีลคงสิ้นแล้วกระมัง มิเช่นนั้นคงไม่มีเหตุผลใดที่ข้าจะตามหาตัวการไม่พบอย่างไร้ร่องรอยเช่นนี้"
หวังจิ้นนิ่งคิดแล้วเอ่ยถามต่อว่า "ถ้าผู้นั้นตั้งใจไปปลุกปั่นเต่าพันปี ท่านคิดว่าผู้นั้นหวังประโยชน์อันใด"
"นี่เป็นคำถามที่ข้าเองก็ยังคิดไม่ตกเช่นกัน เหตุการณ์ในวันนั้นช่างเลวร้ายยิ่งนัก เต่าพันปีแม้จะได้ชื่อว่าเป็นปีศาจ แต่ไม่เคยปรากฎเรื่องเล่าว่าปีศาจตนนี้จะออกทำร้ายผู้ใดก่อนหากมิได้โดนรังแก แต่ในวันนั้นเต่าพันปีอาละวาดอย่างดุร้ายจนผิดวิสัย แม้กระทั่งข้าเองแทบจะรับมือไม่ไหวจึงส่งทหารเทพตงไห่ไปแจ้งท่านเทพสงครามอวี๋หลี่จวินให้มาช่วยรับมือ"
"ท่านส่งทหารเทพตงไห่ไปแจ้งข่าวเช่นนั้นหรือ แต่ในวันนั้นผู้แจ้งข่าวให้อวี๋หลี่จวินและเทียนจวินรับรู้คือท่านจื่อหยวน เทพอัสนีแห่งแดนสวรรค์ วันนั้นข้าอยู่ด้วยไม่ผิดแน่" หวังจิ้นนึกย้อนไปถึงตอนที่เทพจื่อหยวนแจ้งข่าวนี้บนแดนสวรรค์ว่าเขาพบศพทหารเทพตงไห่มากมายเกรงว่าจะมีเรื่องร้ายเกิดขึ้นแล้ว เมื่อได้ยินเช่นนั้นอวี๋หลี่จวินจึงไม่รอช้า รีบพากองทัพทหารเทพสวรรค์มาที่ทะเลตงไห่แทบจะทันที
"เรื่องนั้นข้าเองเพิ่งมารับรู้ภายหลังเช่นกัน เพราะทหารเทพตงไห่ผู้นั้นถูกพบเป็นศพไปก่อนที่ท่านเทพสงครามจะเดินทางมาถึงเสียอีก"
"แต่ถึงอย่างนั้น หลี่จวินก็นับว่ามาถึงช้าเกินไปแล้วใช่หรือไม่ ข้าจำได้ว่าหลังสงครามหลี่จวินเศร้าใจอยู่ไม่น้อยที่สูญเสียพี่น้องทหารเทพไปมากมายถึงเพียงนั้น"
"จะว่ามาช้าก็ไม่ถูกต้องนัก..." ผู้อาวุโสขมวดคิ้วอย่างพยายามเรียบเรียงลำดับเหตุการณ์ในความทรงจำให้ถ้วนถี่แล้วกล่าวต่อว่า "ท่านอวี๋หลี่จวินมาถึงทะเลตงไห่ ตอนนั้นเต่าพันปีได้อาละวาดไล่ต้อนทหารเทพตงไห่ไปอีกฝั่งหนึ่งแล้ว จึงเป็นไปได้ว่าท่านอวี๋หลี่จวินมาจึงไม่พบ จังหวะเดียวกันข้ากับเหล่าทหารที่ถูกต้อนไปก็พยายามร่วมแรงต่อสู้ พวกเราใช้เวลาถึงยี่สิบวันในการสร้างตาข่ายค่ายกลในที่สุดก็สามารถกักขังปีศาจเต่าพันปีไว้ได้"
หวังจิ้นนั่งฟังนิ่งพลางคำนวณระยะเวลาตามคำบอกเล่าของก่วงซุนเต๋ออยู่ในใจ หากเขาคำนวณไม่ผิดพลาด ภายในยี่สิบวันนั้นคงเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่อวี๋หลี่จวินได้เริ่มรบกับกองทัพของเผ่ามารเข้าพอดีแล้วกระมัง
และหากเรื่องราวเป็นเช่นนั้นอวี๋หลี่จวินจะสงสัยว่าศพทหารเทพที่พบนั้นจะเป็นฝีมือของเผ่ามารก็ไม่ผิดแล้ว เพราะเบื้องหน้าของเขามีเพียงกองทัพเผ่ามารที่พร้อมรบ อีกทั้งปีศาจเต่าพันปีก็มิได้อยู่ตรงนั้นเป็นหลักฐานให้เผ่ามารได้แก้ตัว
"แล้วหลังจากที่ท่านกลับมา เกิดเรื่องอันใดขึ้นต่อจากนั้น"
"เมื่อข้ากลับมาแล้วจึงพบว่าสงครามระหว่างแดนสวรรค์และเผ่ามารจบลงไปเสียแล้ว"
เป็นจริงอย่างที่หวังจิ้นคาดไว้ ที่แท้แล้วก่วงซุนเต๋อไม่ได้พบกับอวี๋หลี่จวินในเวลานั้น จึงเป็นเหตุของความเข้าใจผิดในทั้งสองฝ่าย ฝ่ายเผ่ามารเข้าใจผิดว่าแดนสวรรค์ออกอุบายเรื่องเต่าพันปีเป็นกลลวง ส่วนแดนสวรรค์เข้าใจผิดว่าเผ่ามารก่อกบฏ เหตุนี้เองที่ทำให้เรื่องเล่าของทั้งสองดินแดนกลับตาลปัตรไปได้มากถึงเพียงนี้
หวังจิ้นขมวดคิ้วเป็นปมแน่นเมื่อมั่นใจได้แล้วส่วนหนึ่งว่ากองทัพเผ่ามารของจอมมารฮุยอินไม่ได้เป็นผู้ลงมือสังหารทหารเทพตงไห่นับพัน หากแต่เป็นฝีมือของปีศาจเต่าพันปี ดังนั้นเรื่องเล่าที่เผ่ามารถูกแดนสวรรค์ใส่ร้าย เกรงว่าจะเป็นคำกล่าวหาที่ถูกต้องไปหนึ่งส่วนแล้ว
แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นแท้จริงแล้วใครเป็นต้นเหตุของความเข้าใจผิดทั้งหมดนี้กันแน่เล่า ใครเป็นคนออกอุบายให้เผ่ามารตั้งกองทัพมารับผิดแทนปีศาจเต่าพันปี และใครเป็นคนปลุกปั่นปีศาจเต่าพันปีให้มาอาละวาดที่ทะเลตงไห่ ใครกันที่จะมีความสามารถสร้างเรื่องเลวร้ายได้มากถึงเพียงนี้
"ขอบคุณท่านก่วงซุนเต๋อที่ช่วยเล่าให้ข้าฟังอย่างละเอียด เพื่อเป็นการตอบแทนท่านที่ช่วยคลายความสงสัย ข้าจะอยู่ดื่มเป็นเพื่อนท่านสักหนึ่งมื้อดีหรือไม่" หวังจิ้นเอ่ยด้วยรอยยิ้มพลางรินสุรารสนุ่มกลิ่นสมุนไพรซับซ้อนลงจอกให้ผู้อาวุโสแทนคำขอบคุณจอกหนึ่ง
หวังจิ้นนั่งร่ำสุราเป็นเพื่อนผู้อาวุโสเพื่อหวังจะช่วยปลอบประโลมให้แก่เขาได้สักมื้อหนึ่ง ที่แท้แล้วเทพก่วงซุนเต๋อคงมิได้ชื่นชอบในรสสุรา หากแต่คงชอบฤทธิ์ร้อนของสุราที่อาจช่วยให้เขาหลงลืมเหตุการณ์เลวร้ายเมื่อครั้งต้องสู้รบกับปีศาจเต่าพันปีเสียมากกว่า เพราะการสูญเสียพี่น้องชาวทะเลตงไห่จำนวนมากเช่นนั้น ในฐานะเทพผู้ปกครองทะเลตงไห่อย่างก่วงซุนเต๋อคงเป็นเรื่องที่น่าเศร้าและรู้สึกผิดอยู่ภายในใจไม่น้อยเลย
ที่ตั้งกระโจมหลวงใจกลางป่าเฉียวซาน บรรดาข้ารับใช้ เหล่าข้าราชบริพารและทหารได้เก็บสัมภาระและเครื่องมือต่างๆ เพื่อเตรียมตัวเดินทางกลับเมืองเฉียวเซียนเรียบร้อยแล้ว ขบวนรถม้า ม้าขนของ และม้าล่าสัตว์เข้าแถวเรียงขบวนอย่างเป็นระเบียบ พื้นที่ตั้งกระโจมได้ถูกทำเก็บกวาดเรียบร้อยสะอาดสะอ้านอย่างมิให้ผืนป่าที่มีทิวทัศน์งดงามเช่นนี้ด่างพร้อย
"เยว่ซิน" ไท่จื่อเดินมาพร้อมเอ่ยเรียก เยว่ซินที่กำลังยืนรออาลิ่วยกบันไดมาให้เพื่อก้าวขึ้นรถม้าของเฉิงอี้จึงชะงักไป
"เพคะ" เยว่ซินหันมาตอบรับ อาลิ่วที่ถือบันไดอยู่ด้านหลังรถม้าเพื่อเตรียมนำมาวางให้เยว่ซิน จึงหยุดรออยู่ตรงนั้น
"เจ้าคือว่าที่หวงไท่จื่อเฟยของข้าแล้ว เจ้าควรไปขึ้นรถม้าของข้าจึงจะถูกต้องใช่หรือไม่" ไท่จื่อเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่งพร้อมเจือยิ้มบาง เยว่ซินลอบปรายตามองเฉิงอี้ที่เพิ่งกระโดดขึ้นหลังม้าล่าสัตว์ตัวเดิมไปเมื่อครู่ ตั้งแต่นางตอบรับคำยินดีจะแต่งงานกับไท่จื่อ เฉิงอี้กับนางก็มิได้พูดคุยกันอีกเลยแม้แต่คำเดียว ตอนนางกำลังจะขึ้นรถม้าก็ไม่มาอุ้มนางเหมือนเคย นางต้องรออาลิ่วไปยกบันไดมาให้ แม้กระทั่งตอนนี้ไท่จื่อจะพานางไปขึ้นรถม้าของตัวเองแล้ว เขายังคงมีสีหน้าเรียบนิ่งไม่มีท่าทีสนใจใดๆ ถ้าเช่นนั้นเหตุใดนางจะต้องสนใจเขาด้วยเล่า นางคงมิต้องขออนุญาตจากซือฝุผู้นี้แล้วกระมัง
"หลินหลิน ข้าจะไปขึ้นรถม้าของไท่จื่อ เจ้านั่งรถม้าไปคนเดียวได้ใช่หรือไม่" เยว่ซินหันไปเอ่ยกับหลินหลินที่ยืนรออยู่ด้านหลังด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นเล็กน้อย เพื่อให้คนบนหลังม้านั้นได้ยิน ถือเสียว่าได้แจ้งให้รับรู้แล้วก็แล้วกัน
"ข้านั่งได้"
"อาลิ่วยกบันไดมาให้หลินหลินเถิด ไท่จื่อเพคะ พาข้าไปรถม้าของท่านเถิดเพคะ" เยว่ซินเอ่ยบอกอาลิ่ว แล้วจึงหันมาหาไท่จื่อในประโยคท้าย
อาลิ่วยกมาบันไดมาวางให้หลินหลินพลางแอบขมวดคิ้วเล็กน้อย ตั้งแต่ที่สององครักษ์ฝาแฝดได้พบกับเยว่ซิน ทั้งสองต่างชื่นชอบนางยิ่งนัก และคาดหวังอยู่ภายในใจว่าหากนางได้ลงเอยแต่งงานกับเฉิงอี้คงจะดีไม่น้อย บัดนี้เมื่อได้เห็นว่าไท่จื่อกลับได้เป็นผู้ครอบครองนางไปเสียแล้ว จึงรู้สึกขัดใจส่วนหนึ่งและเห็นใจเฉิงอี้อีกส่วนหนึ่ง เพราะทั้งจวนแม่ทัพใหญ่ใครบ้างเล่าจะดูไม่ออกว่าหัวใจของท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่คนนี้แท้จริงแล้วตกอยู่ที่ใคร
เฉิงอี้กำสายบังเหียนม้าแน่นเต็มหมัด เมื่อเยว่ซินเดินเคียงข้างไท่จื่อไปที่รถม้าเบื้องหน้าขบวน เห็นองครักษ์หยวนยกบันไดมาให้นางก้าวขึ้นรถม้า ภาพเยว่ซินระบายยิ้มอย่างน่ารักอยู่ในอ้อมกอดของเขาตอนอุ้มนางขึ้นรถม้าจึงปรากฎมาในห้วงความทรงจำอย่างชัดเจน...
'ข้าอุ้มเสี่ยวเข่ออ้ายเองเจ้าค่ะ เพราะข้าตัวเปียกแล้ว ส่วนซือฝุเก็บแรงไว้อุ้มข้าคนเดียวก็พอเจ้าค่ะ'
น้ำเสียงหวานของนางยังคงดังชัดแจ้งมิจางหาย เฉิงอี้หลับตาลงพลันสูดหายใจเข้าไปลึกๆ อย่างสะกดกลั้นอารมณ์ ก่อนจะปรากฎสีหน้าเคร่งเครียด เมื่อนึกถึงเรื่องที่น่าเป็นกังวลขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง หากในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าเขามิอาจช่วยปลดผนึกจิตเทพให้นางได้ทันเวลา นางจะต้องเป็นหวงไท่จื่อเฟยไปตลอดชีวิตแล้วใช่หรือไม่ หากเป็นเช่นนั้นเขาจะทนได้อย่างไร
แม้การเผชิญด่านเคราะห์รักแห่งเทพบรรพกาลในครั้งนี้จะยากนัก เขามิได้สนใจว่าด่านเคราะห์ด่านสุดท้ายนี้จะทำให้เขาต้องเจ็บปวดมากเพียงใด เขาสนใจเพียงแค่ว่าใครจะอยู่เคียงข้างเยว่ซินต่อจากนี้ไปมากกว่า และภายในใจของเฉิงอี้ยังคงยืนยันคำเดิม ต่อให้หนทางต่อจากนี้จะยาวไกลนับหมื่นลี้ เขาจะไม่ยอมให้มีแม้แต่เหตุผลเดียวที่จะเสียนางไปเช่นนั้นแล้ว
ภายในรถม้ากว้างขวาง ประดับม่านผ้าไหมสีทอง ไท่จื่อนั่งที่นั่งตรงกลางและเยว่ซินนั่งริมหน้าต่างที่ด้านซ้ายตามลำดับบรรดาศักดิ์ที่ควรจะเป็น แม้ว่าเบาะนั่งจะทั้งหนาและนุ่มอุ่น แต่ทว่าเยว่ซินกับมิรู้สึกสบายเมื่อได้นั่งอยู่ที่นี่เลย นางกลับหวนคิดถึงรถม้าคันใหญ่ที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายด้วยม่านสีขาวคันนั้นเสียมากกว่า แม้จะเดี๋ยวมีบันได เดี๋ยวไม่มีบันได แต่ก็รู้สึกอบอุ่นใจทุกครั้งที่นั่งในนั้น นั่งข้างๆ เฉิงอี้ผู้ที่เป็นเจ้าของหัวใจนาง
"เยว่ซิน เจ้ารู้สึกไม่สบายหรือไม่ เหตุใดจึงเงียบไป"
"ข้าสบายดีเจ้าค่ะ ข้าเพียงแค่นั่งชมรถม้าของท่านที่ตกแต่งหรูหราเช่นนี้"
"เอาไว้เจ้ากลับไปวังหลวงกับข้าแล้ว ข้าจะสั่งให้คนสร้างรถม้าให้เจ้า ตกแต่งตามที่เจ้าชอบ พร้อมคนขับรถม้าและยอดอาชาฝีเท้าดีที่สุดในวังหลวงเป็นของขวัญให้แก่เจ้า" ไท่จื่อเอื้อนเอ่ยเอาใจ หากเป็นสตรีนางอื่นป่านนี้ไหนเลยจะไม่ประทับใจกับความใส่ใจของไท่จื่อที่แสนสง่างามผู้นี้
"ขอบพระทัยเพคะ" เยว่ซินตอบรับเป็นมารยาท แม้นางจะมิเคยคิดอยากได้สิ่งใด แต่นางก็ไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะปฏิเสธไท่จื่อได้เลย หากนางทำให้ไท่จื่อขุ่นเคืองใจ เกรงว่าเฉิงอี้คงจะไม่พอใจนางไปด้วยเป็นแน่ เพราะไท่จื่อคือสหายสนิทของเขา แม้แต่หัวใจของนาง เขายังมอบให้ไท่จื่อได้อย่างง่ายดาย เช่นนั้นแล้วถือเป็นการตอบแทนบุญคุณของซือฝุ มิสู้นางแสดงเป็นหญิงที่สั่งสอนว่าง่ายคงจะดีที่สุดแล้วกระมัง
"จริงสิ กลับไปเจ้าต้องย้ายห้องมาอยู่จวนฝั่งในข้างห้องข้าด้วย อันที่จริงข้าบอกกับเฉิงอี้แล้ว" ไท่จื่อเน้นเสียงเล็กน้อย เพื่อให้เยว่ซินรู้ว่านางไม่มีทางปฏิเสธ ในเมื่อใต้หล้านี้ยังเป็นของเขา เหตุใดสตรีเพียงนางเดียว เขาจะครอบครองมิได้เล่า!
"เหตุใดไท่จื่อจึงไม่ไปส่งข้ากลับบ้านเล่าเพคะ" นางจำได้ว่าเมื่อมาออกขบวนล่าสัตว์จบแล้ว นางจะได้กลับบ้านไปหาท่านแม่มิใช่หรือ
"ข้าลืมบอกเจ้าใช่หรือไม่ ข้าให้องครักษ์ไป๋กับองครักษ์จินนำรถม้าอีกคันไปรับท่านแม่ของเจ้าเดินทางไปที่จวนแม่ทัพใหญ่แล้ว และได้ส่งม้าเร็วไปทูลเชิญฮองเฮาให้เสด็จมาที่เมืองเฉียวเซียนด้วยเช่นกัน เพื่อมาดูตัวและสู่ขอเจ้าต่อหน้าท่านแม่ของเจ้าดีหรือไม่"
ไท่จื่อจัดการทุกอย่างได้รวดเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ ถึงแม้นางยินยอมที่จะแต่งงานเป็นแน่แล้ว แต่มิได้คาดคิดเลยว่าทุกอย่างจะรวบรัดหมดจดเร็วถึงเพียงนี้ เยว่ซินพยักหน้าเจือยิ้มบางโดยมิเอ่ยคำใด อันที่จริงเป็นเพราะนางรู้สึกจุกล้นอยู่ในคอเสียมากกว่า หากพูดอะไรออกมาในตอนนี้ เกรงว่าจะพาให้ร้องไห้ไปด้วย สตรีนางอื่นยามเมื่อต้องแต่งงานควรจะดีใจใช่หรือไม่ แล้วเหตุใดเมื่อนางกำลังจะแต่งงานถึงได้เป็นทุกข์ราวกับจะเอาชีวิตถึงเพียงนี้
เสี่ยวเข่ออ้ายนั่งกระดิกหางรออยู่เบื้องหลังประตูห้อง เมื่อเยว่ซินเปิดประตูเข้ามามันจึงกระโดดโถมตัวนางด้วยความคิดถึง นางไม่อยู่จวนถึงสามวัน จึงฝากเสี่ยวเข่ออ้ายไว้กับแม่ครัวใหญ่ให้ช่วยดูแลมันแทน เกรงว่าจะเลือกคนเลี้ยงได้ถูกต้องแล้ว เจ้าเสี่ยวเข่ออ้ายดูจะอ้วนขึ้นถึงหนึ่งส่วนทีเดียว
"เสี่ยวเข่ออ้าย ข้าก็คิดถึงเจ้า แต่เราต้องรีบเก็บของก่อน เราจะไปนอนห้องใหม่กัน เจ้าอย่าเพิ่งชวนข้าเล่นเลย" เยว่ซินเอ่ยกับเสี่ยวเข่ออ้ายราวกับว่ามันฟังรู้ความ แต่ถึงอย่างนั้นเสี่ยวเข่ออ้ายก็นั่งรออย่างเรียบร้อยจริงๆ
เฉิงอี้ที่เมื่อกลับมาถึงได้ตรงเข้าห้องตัวเองเพื่อพักผ่อนเอนกายให้หายเมื่อยล้าจากการเดินทางไกล แต่ระหว่างนั้นเมื่อได้ยินเสียงของเยว่ซินและสาวรับใช้กำลังขนของย้ายออกจากห้องจึงอดใจหายไม่ได้ ทั้งๆ ที่นางอยู่ใกล้เขาถึงเพียงนี้ แต่เหตุใดนางจึงเหมือนยิ่งอยู่ห่างไกลออกไปทุกทีแล้ว
เพียงพริบตาเดียวที่นึกถึงว่าเยว่ซินกำลังจะจากไป ทันใดนั้นเอง! เฉิงอี้ต้องยกมือกุมแน่นเข้าที่หน้าอกด้านซ้าย เหตุใดจู่ๆ อาการปวดราวกับถูกบีบเค้นจึงเกิดขึ้นมาอย่างกะทันหันเช่นนี้ เฉิงอี้รีบดันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหมอน ก่อนจะตัวขดงอตามแรงบีบหนักข้างในอกอย่างทรมาน เฉิงอี้พยายามหายใจเข้าออกอย่างช้าๆ พลางนึกไตร่ตรองความเจ็บปวดในกายว่าเพราะเหตุใดจึงเกิดอาการเช่นนี้ขึ้นได้ และเมื่อสังเกตอย่างถี่ถ้วนเขาก็ได้รู้แน่ชัดแล้วว่าจิตเทพภายในกายมนุษย์ของเขามันกำลังผิดปกติไปเสียแล้ว...จิตเทพของไท่เซียนอี้ตี้จวินที่มิเคยเจ็บปวดต่อสิ่งใด แต่บัดนี้มันกำลังเจ็บปวดเพราะกำลังรู้สึกถึงความสูญเสียแล้วกระมัง
จะเป็นเพราะด่านเคราะห์รักครั้งสุดท้ายแห่งเทพบรรพกาล หรือเพราะคาถาต้องห้ามแดนสวรรค์ ที่ทำให้เขามาพบและได้รักนาง จะเหตุผลอันใดก็ไม่สำคัญ เพราะจากนี้ไปเขาจะไม่ยอมให้มีแม้แต่เหตุผลเดียวที่จะเสียนางไป...