แผนรักลวงใจ
จย๋งจย่งโหย่วเยา
## ตอนที่ 1

ตอนที่ 1 ท้องเจ็ดเดือน
อุณหภูมิในร่างกายที่ร้อนรุ่มประดุจลาวาภูเขาไฟเหมือนจะแผดเผาตัวเธอให้มอดไหม้ มีเพียงสิ่งเดียวที่จะช่วยเธอได้ นั่นคือผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอคนนี้...
เธอโอบกอดผิวหนังที่เย็นเหมือนหินอ่อนนั้นอย่างแนบแน่น สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้เธอไม่คิดจะต้านทานอีกต่อไป...
ความเจ็บปวดระคนกับความสุขสมพรั่งพรูออกมา เหมือนมีดอกไม้ไฟที่เจิดจ้าสว่างไสวอยู่ในหัวตลอดเวลา เธอรู้สึกเหมือนตัวเองยืนอยู่บนเรือที่ลอยโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางทะเลเพลิง...
ไม่สามารถพาตัวเองให้หลุดพ้นออกมาได้…
“คุณคะ ตื่นเถอะค่ะ ที่นี่อากาศเย็น มานอนหลับที่นี่เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอานะ”
แรงบีบที่หัวไหล่ทำให้หนิงซีตกใจตื่นขึ้นมา สายตางุนงงของเธอสบเข้ากับดวงตาที่แฝงไปด้วยความกังวลของนางพยาบาลที่อยู่เบื้องหน้า ทันใดก็เกิดความรู้สึกอับอายจนต้องหลบสายตา
บ้าจริง นี่ก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว เรื่องราววุ่นวายของเธอกับซูเหยี่ยนที่เกิดขึ้นจากความเมาในคืนนั้นยังคอยมาหลอกหลอนในความฝันอยู่เรื่อย โชคดีที่เธอเมาไม่รู้เรื่องจนจำอะไรในคืนนั้นไม่ได้เลย ไม่งั้นไม่รู้จะสู้หน้าพี่เหยี่ยนได้ยังไง
เมื่อเห็นว่าเธอตื่นแล้ว พยาบาลจึงยื่นกระดาษในมือให้ “คุณลืมหยิบผลการตรวจครรภ์มา คุณหมอจางนัดให้มาใหม่อีกทีอาทิตย์หน้านะคะ” หนิงซีรับเอาผลตรวจมาถือไว้ ยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนนำใบเสร็จใส่ลงกระเป๋าด้วยอย่างระมัดระวัง
ซูเหยี่ยนไปดูงานที่ต่างประเทศจะกลับมาวันนี้ เมื่อคิดว่าเย็นนี้จะได้เจอหน้าเขาแล้วก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที
เนื่องจากสถานที่ที่ซูเหยี่ยนไปอยู่นั้นติดต่อได้ยากมาก ดังนั้นกว่าจะติดต่อเขาได้เด็กในท้องก็ปาเข้าไปเจ็ดเดือนแล้ว
เมื่อนึกถึงตอนซูเหยี่ยนแสดงความตกอกตกใจเมื่อรู้ว่าเธอท้อง หนิงซีก็รู้สึกกังวลขึ้นมา
หรือจะเป็นเพราะอารมณ์อ่อนไหวคิดมากตามประสาคนท้อง? หนิงซีรู้สึกว่าซูเหยี่ยนไม่ได้รู้สึกมีความสุขเหมือนกับเธอเลยสักนิด คุณหมอปลอบใจเธอ บอกว่าพวกผู้ชายเวลามีลูกคนแรก ยังตั้งตัวไม่ทัน ก็เป็นแบบนี้ทุกคน
แต่ว่า... แม้แต่เรื่องแต่งงานก็คงไม่น่าจะให้เธอเป็นคนออกปากพูดเองหรอกนะ?
ตอนที่เธอออกมาจากโรงพยาบาลก็สายจนแดดเปรี้ยงแล้ว หนิงซีออกแรงประคองเอว ขณะกำลังจะโบกมือเรียกแท็กซี่อยู่นั่นเอง จู่ๆ ก็มีรถสปอร์ตสีแดงแสบตาพุ่งเข้ามาที่เธอ หนิงซีตกใจ ถอยหลังไปหลายก้าว ได้ยินเพียงเสียงเหยียบคันเร่งโหยหวน แล้วรถสปอร์ตสีแดงก็เฉี่ยวชายเสื้อเธอไปนิดเดียว ก่อนจะเบรกเสียงดังเอี๊ยด
หนิงซีตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้น เมื่อตั้งสติยืนอย่างมั่นคงได้ ก็มองเห็นหนิงเสวี่ยลั่วสะบัดผมหยิกเป็นลอนเหมือนคลื่น สวมชุดสีแดงรัดรูปจนเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างชัดเจน ก้าวเท้าลงมาจากรถ
“หนิงเสวี่ยลั่ว นี่เธอบ้าไปแล้วหรอ?”
หนิงเสวี่ยลั่วจ้องมาที่เธอ ยิ้มอย่างมีเลศนัย เอามือกอดอก โพสท่านางแบบก่อนจะเดินนวยนาดมาหยุดอยู่ตรงหน้าของหนิงซี ยืนจิกอยู่บนรองเท้าส้นสูง มองต่ำลงมาที่พุงอุ้ยอ้ายของหนิงซีอย่างพอใจแล้วพูดว่า
“ทำไม? กลัวว่าฉันจะชนมารหัวขนในท้องเธอตายงั้นเหรอ?”
หนิงซีรีบเอามือปิดท้องตัวเองด้วยสัญชาตญาณ ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว มองหล่อนด้วยสายตาเอาเรื่อง
“หนิงเสวี่ยลั่ว เธอจะมากเกินไปแล้วนะ!”
แม้จะรู้ดีว่าหนิงเสวี่ยลั่วนั้นไม่ชอบเธอมาแต่ไหนแต่ไร แต่หนิงซีก็ไม่คาดคิดว่าหล่อนจะปล่อยวาจาอำมหิตแบบนี้ออกมาจากปากได้
“ฉันน่ะเหรอทำเกินไป! ฉันว่าเธอต่างหากที่ทำเกินไป! เมาเหล้าแล้วไปมั่วกับผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้จนตั้งท้อง แล้วยังจะมีหน้ามายัดเยียดให้พี่ซูเหยี่ยนรับเป็นพ่ออีก คนที่หน้าไม่อายก็คือเธอนั่นแหล่ะ... หนิงซี!”
หนิงซีตกใจขวัญเสีย “พูดเพ้อเจ้ออะไรของเธอ?”
“อุ๊ยตาย นี่เธอคงไม่คิดจริงๆ หรอกนะว่าผู้ชายที่นอนกับเธอคืนนั้นจะเป็นซูเหยี่ยน?” หนิงเสวี่ยลั่วหัวเราะจนตัวงอ
“ปากก็บอกว่าโตมาด้วยกันกับซูเหยี่ยน เป็นเพื่อนเล่นกันมาแต่เล็กแต่น้อย แต่รูปร่างของเขาเป็นยังไงเธอกลับไม่รู้เลยหรอ?” หนิงซียิ่งได้ฟังหน้าก็ยิ่งซีด ทั้งที่ยืนอยู่กลางแดดร้อนแท้ๆ แต่กลับรู้สึกเย็นเยือกไปหมดทั้งร่าง
ไม่ผิด ผู้ชายในคืนนั้น...
เธอคิดเอาเองว่า... หลังจากซูเหยี่ยนโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เขาออกจะรูปร่างกำยำกว่าที่เธอคิดเล็กน้อย
แต่เมื่อวันนี้ได้ฟังคำพูดอันโหดร้ายของหนิงเสวี่ยลั่วมาเตือนสติ จึงเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่า นอกร่างรูปร่างแล้ว ผู้ชายในคืนนั้นยังมีอีกหลายอย่างที่ไม่เหมือนกับซูเหยี่ยน


## ตอนที่ 2

ตอนที่ 2 ทายาทจากชายแปลกหน้า
“จะบอกความจริงให้รู้เอาไว้นะ เรื่องคืนนั้นฉันเป็นคนวางยาในเหล้าให้เธอดื่มเอง แต่เธอมันมักมากไม่รู้จักพอ อุตส่าห์หวังดีหาผู้ชายล่ำๆ ไว้ให้ตั้งสองคนแล้ว ใครจะไปคิดว่าเธอจะไม่รักดี บุกเข้าห้องไปหาผู้ชายที่ไหนไม่รู้ แถมเธอกับผู้ชายคนนั้นยัง...” หนิงเสวี่ยลั่วพูดออกมาอย่างรังเกียจ “พี่เหยี่ยนเขาเป็นคนจิตใจดีเกินไป กลัวว่าเธอตื่นขึ้นมาแล้วจะรับไม่ได้ ถึงได้รับสมอ้างว่าเป็นผู้ชายในคืนนั้นไงล่ะ”้
“เธอ...” หนิงซีโกรธจนสั่นสะท้านไปหมดทั้งร่าง ฟังมาถึงตอนนี้ก็หมดความอดทน คว้าข้อมือหนิงเสวี่ยลั่วขึ้นมาแล้วพูดว่า “ทำไมเธอถึงทำกับฉันแบบนี้ ทำไม! เธอยังทำร้ายฉันไม่พออีกหรือไง?”
หนิงเสวี่ยลั่วเดิมทีโกรธจนคิ้วตั้ง กำลังจะผลักหนิงซีออก แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นซูเหยี่ยนกำลังเดินเข้ามาทางด้านหลังของหนิงซี ก็รีบทำเสียงอ่อนหวานขึ้นมาทันที
“พี่คะ ฉันผิดไปแล้ว พี่จะตบตีจะด่าว่าฉันยังไงก็ได้ แต่ขอร้องอย่าโทษพี่ซูเหยี่ยนเลยนะคะ...”
ขณะที่หนิงซีกำลังอึ้งอยู่นั่นเอง เผลอแป๊บเดียวก็พบว่าหนิงเสวี่ยลั่วล้มลงไปกองอยู่กับพื้นแล้ว ท่าทางแบบนั้นเหมือนกับถูกเธอผลักลงไปไม่มีผิด
“หนิงซี นั่นเธอทำอะไรน่ะ!” เสียงตะคอกดังมาจากทางด้านหลัง
หนิงซีหันกลับไปดูด้วยความประหลาดใจ ก็พบกับใบหน้าเย็นชาของซูเหยี่ยน
ซูเหยี่ยนเดินผ่านเธอไป ประคองหนิงเสวี่ยลั่วลุกขึ้น “เสวี่ยลั่ว ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
หนิงเสวี่ยลั่วแทบจะเกาะอยู่บนตัวซูเหยี่ยนทั้งตัวอยู่แล้ว “พี่เหยี่ยน ฉันไม่ได้ตั้งใจนะคะ ฉันสำนึกผิดแล้ว... เมื่อเรื่องราวมันมาลงเอยแบบนี้ ฉันขอโทษพี่สาวจริงๆ...”
“ไม่เป็นไรนะ พี่อยู่นี่แล้ว” ซูเหยี่ยนลูบไหล่หนิงเสวี่ยลั่ว บอกให้เธอไปขึ้นรถ “พี่จะคุยกับหนิงซีให้รู้เรื่อง”
หนิงซีสมองว่างเปล่า มองเห็นซูเหยี่ยนเดินเข้ามาหาตน มองเห็นปากเขาพูด แล้วก็พูด
เขาพูดอะไรตั้งนานแสนนาน
พูดถึงเขาและเธอที่เป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก พูดว่าต้องต่อสู้กับความรู้สึกเมื่อตกหลุมรักหนิงเสวี่ยลั่ว พูดถึงความโกรธเมื่อรู้ว่าหนิงเสวี่ยลั่ววางแผนทำร้ายเธอ พูดว่าเค้าตกใจและรู้สึกผิดเมื่อรู้ว่าเธอตั้งท้อง พูดว่าเค้ารับคำขอโทษของหนิงเสวี่ยลั่ว...
สุดท้ายเค้าบอกว่า “หนิงซี ฉันขอโทษ ฉันแต่งงานกับเธอไม่ได้ ไม่ใช่รังเกียจเธอเพราะเรื่องในคืนนั้น หรือเรื่องเด็กในท้อง แต่เป็นเพราะว่าฉันไม่อาจทำให้เสวี่ยลั่วผิดหวังได้อีกแล้ว และก็ไม่อยากหลอกลวงความรู้สึกของตัวเองอีกต่อไปด้วย”
หลายเดือนมานี้เขาพาหนิงเสวี่ยลั่วไปต่างประเทศด้วยกัน อยู่ด้วยกันทุกค่ำเช้าจนไม่อาจแยกจากกัน แม้กระทั่งเพื่อไถ่บาปให้หนิงเสวี่ยลั่ว เขายังรับสมอ้างว่าเป็นผู้ชายที่มีความสัมพันธ์กับหนิงซีในคืนนั้น แต่ในหัวใจของเขาได้เลือกหนิงเสวี่ยลั่วแล้วตั้งแต่ต้น ดังนั้นเมื่อได้ข่าวว่าหนิงซีตั้งท้อง เขาก็รีบรุดไปบ้านสกุลหนิงเพื่ออธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้ผู้ใหญ่ฟัง ทั้งยังเล่าความจริงทั้งหมดนี้ให้หนิงซีรับรู้ด้วย
“หมายความว่า... ซูเหยี่ยน... คุณรู้แต่แรกแล้วว่าหนิงเสวี่ยลั่ววางยาเพื่อทำลายความบริสุทธิ์ฉัน? เพื่อปกป้องเธอ คุณถึงกับยอมรับสมอ้างว่าเป็นผู้ชายในคืนนั้น?” ในที่สุดหนิงซีก็เปล่งเสียงออกมาจนได้ จ้องมองซูเหยี่ยนที่ยังคงสงบนิ่งอย่างตกตะลึงพรึงเพริด
“หนิงซี เสวี่ยลั่วเขาไม่ได้ตั้งใจ เขาแค่ยังเด็กเกินไป อารมณ์วู่วาม...”
“แล้วฉันล่ะ?” หนิงซีเงยหน้าขึ้นมองซูเหยี่ยน ด้วยสายตาสิ้นหวัง “พวกคุณไม่เคยคิดถึงใจฉันบ้างเลยเหรอ?”
ซูเหยี่ยนนิ่งเงียบ จนเวลาผ่านไปเนิ่นนาน เขายื่นมือไปดึงแขนหนิงซี “ที่นี่แดดแรง พวกเรากลับบ้านกันก่อน...”
“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน...” หนิงซีปัดมือซูเหยี่ยนออก แล้วหัวเราะเสียงดังออกมา
อยู่มาจนถึงวันนี้ หนิงซีเพิ่งรู้ตัวว่าชีวิตของเธอมันน่าตลกสิ้นดี
เพื่อให้ได้เข้าไปอยู่ในเมืองเดียวกับซูเหยี่ยน มุมานะทำข้อสอบจนช็อคเพื่อให้ได้เข้ามหาลัย B
เพื่อทำให้เป็นที่ชื่นชอบของซูเหยี่ยน ถึงกับยอมละทิ้งความใฝ่ฝันที่อยากจะเป็นนักแสดง
เพื่อจะได้เป็นคู่ครองที่สมบูรณ์แบบของเขา เธอยอมทอดทิ้งพ่อแม่บุญธรรมแล้วกลับเข้าบ้านสกุลหนิง ยอมทำอะไรโง่ๆ มากมายเพื่อจะได้เป็นที่ชื่นชมของคนมีชื่อเสียง
แต่สุดท้าย ได้กลับมาแค่คำว่า “ฉันไม่สามารถทำให้เสวี่ยลั่วผิดหวัง”
หนิงเสวี่ยลั่วไม่เพียงแย่งตัวตนของเธอ แย่งพ่อแม่บังเกิดเกล้าไปจากเธอ วันนี้... ยังมาแย่งคนรักไปจากเธออีก
หนิงเสวี่ยลั่วอายุยังน้อย ทำผิดก็อภัยให้ได้?
ถ้าเช่นนั้น... ใครล่ะที่จะมาจ่ายค่าชดใช้ให้กับชีวิตของเธอ?
แม้แต่… ผู้ชายในคืนนั้นเป็นใครเธอก็ยังไม่รู้!
หนิงซียกมือขึ้นปิดหน้า ร่างสั่นสะท้านเหมือนถูกเขย่าก็ไม่ปาน ความสิ้นหวังมาถึงขีดสุด
ซูเหยี่ยนมองหนิงซีที่กำลังเดินไปบนถนนด้วยความเลื่อนลอย โยนบุหรี่ในมือทิ้ง กำลังจะก้าวตามไป แต่กลับถูกหนิงเสวี่ยลั่วที่อยู่ด้านหลังดึงชายเสื้อไว้ “พี่เหยี่ยน พี่จะไปไหน?”
ขณะที่ซูเหยี่ยนกำลังลังเลอยู่นั่นเอง ก็ได้ยินเสียงดังสนั่นเกิดขึ้น หนิงซีที่กำลังเดินอยู่บนทางม้าลาย ลอยกระเด็นออกไป แล้วร่างหนักๆ ก็ร่วงลงสู่พื้น
“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! รถชนคนท้อง!”
ท่ามกลางแสงจ้า หนิงซีมองเห็นเงาคนขวั่กไขว่และใบหน้าที่ชวนสะอิดสะเอียนของคนสองคน รู้สึกถึงความบีบรัดและเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ท้องแล้วก็มีบางอย่างไหลออกมา เธอกระพริบตาขึ้นมาครั้งหนึ่ง แล้วเลือดสดๆ ก็ไหลรินออกมาจากหน้าผาก ไหลเข้าไปในดวงตาของเธอ… แล้วโลกทั้งโลกก็มืดลง…


## ตอนที่ 3

ตอนที่ 3 เด็กผู้ชายในผับ
ห้าปีต่อมา
ในผับอีตัน ระเบียงที่ไร้ผู้คนบนชั้นดาดฟ้า
หนิงซีดื่มเหล้าเป็นเพื่อนนักลงทุนทั้งคืน รู้สึกปวดหัวจนแทบจะแตก เดิมคิดจะหาที่สงบๆพักให้สร่างเมาสักหน่อย ไม่คิดว่าฉางลี่จะเดินตามขึ้นมา เธอได้แต่เรียกสติให้สดชื่น ถามไปว่า
“พี่ฉางมีธุระอะไรกับฉันหรอคะ?”
“หนิงซี ฉันขอถามเธอหน่อย เธอได้ไปสมัครออดิชั่นเป็นนางเอกเรื่อง ‘เทียนเซี่ย’ มาใช่ไหม?”
“ใช่ มีอะไรหรอ?”
“พรุ่งนี้เธอห้ามไปเด็ดขาด!” ฉางลี่เป็นผู้จัดการส่วนตัวของเธอ แต่ทว่ากลับขัดขวางไม่ให้เธอไปออดิชั่นบทสำคัญกับบริษัทบันเทิงยักษ์ใหญ่แบบนี้
แต่หนิงซีกลับไม่ได้รู้สึกแปลกใจสักนิด หล่อนยักคิ้วขึ้นแล้วถามว่า “เหตุผล?”
“เธอแอบทำอะไรเองลับหลัง โดยไม่ปรึกษาฉันก่อน นี่ยังจะกล้ามาถามหาเหตุผลอีกหรือ?”
“แต่มันก็ไม่ได้ผิดกฎของบริษัทสักหน่อยนี่คะ” หนิงซีมองดูหล่อน หน้าเหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม
“หนิงเสวี่ยลั่วให้คุณมาหาฉันใช่ไหม คงไม่ใช่กลัวว่านักแสดงตัวประกอบเล็กๆ อย่างฉันจะแย่งบทสำคัญของหล่อนไปหรอกนะ”
“เธอมีปัญญาแย่งบทเสวี่ยลั่วด้วยหรอ? เพ้อเจ้อไร้สาระที่สุด ฉันจะบอกให้รู้เอาไว้ อย่าเสียแรงเปล่าเลยดีกว่า ละครเรื่องนี้บ้านสกุลหนิงลงทุนไปกว่าสามสิบล้าน เสวี่ยลั่วถูกคนภายในเลือกเรียบร้อยแล้ว”
“ก็ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว คุณยังจะร้อนรนทำไมล่ะ?”
“เธอเป็นนักแสดงในสังกัดฉัน ก็ต้องฟังคำสั่งฉัน!” ฉางลี่ยกเหตุผลมาเป็นข้ออ้าง
“อ้อ ที่แท้พี่ฉางก็รู้เหมือนกันนี่ ว่าฉันเป็นนักแสดงในสังกัดตัวเอง”
“หนิงซี ฉันไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับเธอหรอกนะ ในเมื่อพูดกันดีๆ ไม่ชอบ ก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายก็แล้วกัน”
พอสิ้นเสียง หนิงซีก็รู้สึกมีแรงโถมเข้าใส่ตัว ไม่ทันได้ป้องกันตัวเอง จึงถูกผลักให้เข้าไปในห้องเก็บสินค้าของผับ ขณะเดียวกัน มือถือก็ถูกแย่งไปด้วย
ปัง
แล้วก็มีเสียงปิดประตูอย่างแรงดังขึ้นครั้งหนึ่ง
ด้านนอกประตู เสียงฝีเท้าค่อยๆ ห่างออกไป
รู้แก่ใจว่าต่อให้ตะโกนออกไปก็ไม่มีประโยชน์ หนิงซีจึงได้แต่นิ่งเงียบ ใบหน้าเรียบเฉย ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น
ตอนเธอเข้ามาบริษัทนี้ใหม่ๆ หนิงเสวี่ยลั่วยังรู้จักออมมือบ้าง อย่างมากก็สั่งให้ฉางลี่กลั่นแกล้งเธอด้วยวิธีสกปรกบ้าง แต่พักหลังเริ่มหนักข้อขึ้นทุกวัน แม้แต่วิธีต่ำๆ แบบนี้ ก็ยังคิดเอามาใช้กับเธอได้...
ถ้าหากบทนี้ยังคว้าเอาไว้ไม่ได้ เธอจะต้องหาวิธีออกไปจากบริษัท ซิงฮุย เอนเตอร์เทนเมนท์นี้ให้ได้...
ขณะกำลังคิดอะไรฟุ้งซ่านอยู่นั่นเอง หูพลันได้ยินเสียงบางอย่างแว่วเข้ามา
หรือว่าจะเป็นหนู?
หนิงซีมองตามที่มาของเสียง จากนั้นก็รู้สึกตะลึงงันไป
หลังกล่องลังที่วางซ้อนกันอยู่นั้น เธอมองเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่ง
เด็กคนนี้อายุน่าจะสักประมาณ 4-5 ขวบได้ รูปร่างหน้าตาขาวดั่งหยก เหมือนซาลาเปาลูกเล็กๆ ที่ทั้งขาวทั้งนิ่ม กำลังหลบอยู่ที่มุมห้องเนื้อตัวสั่นเทา ดวงตาสีดำขลับนั้นเต็มไปด้วยความตื่นกลัวและระแวดระวัง
เอ๊ะ... ในห้องเก็บสินค้าของผับนี้มีเด็กอยู่ได้ยังไง?
คงไม่ใช่มีแขกคนไหนพิเรนทร์พาลูกตัวเองเข้ามาในผับด้วยหรอกนะ?
“เฮ้... พ่อซาลาเปาน้อย เธอเป็นใครหรือจ้ะ? เข้ามาที่นี่ได้ยังไงกัน?”
“แอบเข้ามาหรอ?”
“ถูกจับขังไว้เหมือนกันใช่รึเปล่า?”
“กินลูกอมไหม?”
ถามอะไรไปเท่าไหร่ เด็กน้อยก็ไม่ยอมตอบมาสักคำ มีแต่ตัวสั่นมากยิ่งขึ้น เหมือนกับลูกสัตว์ที่ถูกคุกคามให้หวาดกลัวไม่มีผิด
เห็นดังนั้น หนิงซีจึงไม่ถามอะไรอีก ยังไงก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเธออยู่แล้วนี่
หนึ่งผู้ใหญ่หนึ่งเด็กน้อยทั้งสองคน จึงต่างก็นิ่งเงียบอยู่ในมุมของตัวเอง
เวลานี้เอง หลอดไฟด้านบนหัวก็กะพริบออกมาครั้งหนึ่ง จากนั้นก็ดับลง
ในความมืดมิด หนิงซีคล้ายจะได้ยินเสียงดังกึกๆ พอตั้งใจฟังอย่างถี่ถ้วนถึงได้รู้ว่าเป็นเสียงฟันกระทบกันนั่นเอง
หนิงซีหัวเราะออกมา มองซาลาเปาน้อยที่อยู่ตรงหน้าแล้วพูดว่า “กลัวความมืดล่ะสิ?”
เสียงกึกๆ นั้นหยุดลงไปชั่วครู่ จากนั้นก็กลับดังแรงขึ้นกว่าเดิม
ฮึ... ทำไมใจเสาะจัง?
หนิงซีใช้มือปัดๆ สะโพกแล้วลุกขึ้น เดินตรงไปที่เด็กน้อยนั่งอยู่


## ตอนที่ 4

ตอนที่ 4 ช่วยซาลาเปาลูกเล็กไว้หนึ่งลูก
ซาลาเปาน้อยถูกเธอทำให้ตกใจ จนใบหน้าขาวซีด
จากนั้นหนิงซีก็นั่งลงข้างๆ ซาลาเปาน้อยโดยไม่ทำอะไร เพียงแต่ปิดเปลือกตาลงแล้วก็หลับไป
คืนนี้ถูกฉางลี่ลากตัวมานั่งดื่มเป็นเพื่อนแขก ตอนนี้รู้สึกปวดหัวเหลือเกิน
หนิงซีนอนหลับไปพักหนึ่ง เมื่อตื่นขึ้นมาก็รู้สึกถึงความร้อนบริเวณขา เมื่อก้มหน้ามองลงไปก็พบว่าซาลาเปาน้อยมาพิงขาของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แถมมือยังดึงชายเสื้อเธอไว้อีกต่างหาก
หนิงซีหัวเราะออกมา
เมื่อก่อนตอนยังอยู่ชนบท เธอเคยเลี้ยงแมวไว้ตัวหนึ่ง มันขี้กลัวมาก โดยเฉพาะกลัวคน เพียงแค่เห็นมันก็จะรีบวิ่งหนีทันที แต่ว่า ขอเพียงแค่ไม่สนใจมัน ปล่อยให้มันรู้สึกผ่อนคลาย รู้สึกว่าเธอไม่เป็นภัยต่อมันเท่านั้น มันก็จะค่อยๆ เข้ามานัวเนียอยู่รอบๆ ตัวเธอ จนกระทั่งปีนขึ้นไปนอนหลับบนตักเลยทีเดียว
ซาลาเปาน้อยดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองของเธอ ทำให้ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมา แต่คราวนี้ในแววตาไม่หลงเหลือความตื่นกลัว หากแต่ดวงตากลมโตนั้นแฝงไปด้วยความประหลาดใจ
ช่างเหมือนลูกแมวซะจริงๆ แม้แต่สายตานั้นก็เหมือน
หนิงซียิ้มมุมปาก รู้สึกคันมือเหลือเกิน ท้ายที่สุดก็อดใจไม่ไหว ยื่นมือออกไปสัมผัสศีรษะน้อยๆ ที่ปกคลุมไปด้วยเส้นผมนุ่ม
เพียงแตะมือลงไปเท่านั้น สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนทันที
ทำไมหน้าผากร้อนแบบนี้เนี่ย!
“นี่หนูเป็นไข้เหรอ?”
ฉางลี่กักตัวเธอไว้ที่นี่อย่างมากก็รอให้การออดิชั่นพรุ่งนี้จบลง
หากเด็กน้อยไข้สูงแบบนี้ต่อไป เกรงว่าจะเป็นอันตราย
ขณะกำลังกังวลใจอยู่นั้น เธอก็รู้สึกถึงความผิดปกติ ในเมื่อหลอดไฟเสียไปแล้ว ทำไมในห้องถึงยังมีแสงสว่าง?
เมื่อแหงนขึ้นมอง จึงพบว่าบนนั้นมีหน้าต่างบานเล็กๆ อยู่ แสงจากดาวบนท้องฟ้าส่องประกายลงมาผ่านทางหน้าต่างบานนี้นั่นเอง
หนิงซีหาจนทั่วห้อง แล้วจึงย้ายบันไดอันหนึ่งเข้ามา
“ซาลาเปาน้อย มานี่ ฉันจะช่วยให้เธอออกไป”
นับเป็นครั้งแรกที่เด็กน้อยมีปฏิกิริยาต่อคำพูดของเธอ แต่ก็กลับส่ายหัว ด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว
หนิงซีเข้าใจความหมายของเขา เธอยิ้มแล้วบีบแก้มเด็กน้อย
“นับว่ามีคุณธรรมนะเรา อยากอยู่ร่วมทุกข์กับฉันที่นี่เหรอ? ขึ้นไปเถอะ หน้าต่างบานนี้เล็กเกินไป ฉันออกไปไม่ได้หรอก เธอออกไปก่อน แล้วค่อยตามคนมาช่วยฉันนะ”
เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยยังลังเล หนิงซีจึงอุ้มเขาขึ้นวางบนบันได
“เร็วเข้า เป็นลูกผู้ชาย อย่ากลัวความมืด ฉันจะอยู่ข้างล่างคอยคุ้มครองเธอเอง”
กว่าจะส่งเด็กน้อยให้ออกไปได้ไม่ง่ายเลย หนิงซีรู้สึกเวียนหัว ขาอ่อนแรง ทันใดก็ร่วงผล็อยจากบันไดลงสู่พื้นเบื้องล่าง…
นอกหน้าต่างนั้น เด็กน้อยเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกอยู่ตลอดเวลานั้น บัดนี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก…
หนิงซีแข็งใจกำชับออกมาได้คำเดียว “ไป…”
ภายใต้แสงดาว ใบหน้าของหญิงสาวขาวซีด ทว่าก็ไม่อาจปกปิดใบหน้าที่สวยงามสะดุดตานั้นได้ โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น ที่เปล่งประกายงดงามสดใส เหมือนดั่งแสงสะท้อนในทะเลแห่งดวงดาว
ตอนนี้เธอไม่ใช่สาวบ้านนอกและลูกเป็ดขี้เหร่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว
แต่ว่า จะมีประโยชน์อะไร?
หนิงซียิ้มอย่างขมขื่น ความแค้นใหญ่หลวงยังไม่ได้สะสาง เธอก็ต้องตกลงมาตายอยู่ที่นี่แล้ว...
แต่ว่า ก่อนตายได้ช่วยชีวิตซาลาเปาน้อยลูกหนึ่ง ก็นับว่าได้ทำเรื่องดีแล้ว
หากเมื่อครั้งนั้น ลูกของเธอไม่ตาย ก็น่าจะอายุประมาณนี้...
อุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน ทำให้สกุลหนิงรังเกียจที่เธอทำเรื่องขายหน้า จึงส่งเธอไปอเมริกา ส่งเธอเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยไม่มีระดับ ที่รับลูกหลานคนรวยโดยเฉพาะ แล้วปล่อยให้เธอเผชิญชะตากรรมที่เธอก่อขึ้นด้วยตัวเอง
เธอดรอปเรียนแล้วไปสมัครเข้ามหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนีย อยู่ที่นี่เธอมุ่งมั่นเรียนจนแทบจะเป็นบ้า
เพราะเธอต้องการเอาชนะหนิงเสวี่ยลั่ว ต้องการเอาทุกอย่างที่ควรเป็นของเธอกลับคืนมา!
ที่สำคัญที่สุด การแสดงคือความใฝ่ฝันสูงสุดในชีวิตของเธอ
เมื่อกลับมาจากต่างประเทศ อาศัยรูปร่างหน้าตาและฝีมือการแสดง ทำให้เข้าตาฉางลี่ จนสามารถเข้ามาอยู่ในสังกัดของบริษัทบันเทิงยักษ์ใหญ่อย่างซิงฮุยเอนเตอร์เทนเมนท์ได้
ถนนสู่ดวงดาวเดิมทีนั้นน่าจะเปิดกว้างสำหรับเธอ แต่ทว่าหนิงเสวี่ยลั่วกลับตามรอยเธอเข้ามาอยู่ในสังกัดซิงฮุย ใช้เงินฟาดหัวฉางลี่และคอยบงการให้กดดันเธอในทุกๆ ทาง…


## ตอนที่ 5

ตอนที่ 5  เจอตัวคุณชายน้อยแล้ว
เวลาเดียวกันนั้น ที่ห้องรับแขกของผับอีตัน บรรยากาศกำลังตึงเครียด
เถ้าแก่เจ้าของผับ ผู้จัดการ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย พนักงานที่เกี่ยวข้องล้วนแต่กำลังยืนเรียงแถวกันอย่างไม่สบายใจ  ใบหน้าทุกคนล้วนแต่บ่งบอกว่ากำลังเจอภัยพิบัติครั้งยิ่งใหญ่
นั่นก็เพราะ ลู่ฉิงอวี่ คุณชายน้อยแห่งลู่ซื่อกรุ๊ป ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของลู่ถิงเซียว ได้หายตัวไปในผับนี้นั่นเอง
บนโซฟา ลู่ถิงเซียวยังคงใบหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึก เปรียบเช่นน้ำแข็งแกะสลักก็ไม่ปาน แต่ทว่าด้วยบารมีที่เหนือกว่า กลับทำให้ทุกคนที่อยู่ในนั้นล้วนแต่สองขาหมดเรี่ยวแรง เหงื่อกาฬแตกพลั่ก ไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมาแม้แต่น้อย
ข้างๆ เท้าของเขาเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง กำลังร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร  “พี่ใหญ่ ผมขอโทษ เป็นความผิดของผมเอง ผมไม่ควรพาเสียวเป่า[footnoteRef:1]มาที่นี่เลย ถ้าหากเสียวเป่าเป็นอะไรไป ผมก็จะไม่ขอมีชีวิตอยู่อีกต่อไป”  [1:  เสียวเป่า ภาษาจีนคือ 小宝 มีความหมายในการใช้เรียกเด็กที่รู้สึกรักใครเอ็นดู]
พอพูดจบ ก็ถูกยันเปรี้ยงเข้าไปเต็มยอดอก
เสียงดังราวกับว่ากระดูกหักเป็นเสี่ยงๆ นั้น ทำให้คนฟังหนังศีรษะเย็นยะเยือก คนที่อยู่ในที่นั้นล้วนแต่ตัวสั่นงันงก
ลู่จิงหลี่เอามือคลำหน้าอก ไอแค่กๆ ออกมาทีนึง ก่อนจะรีบลนลานลุกขึ้นมาใหม่ แล้วรีบไปคุกเข่าอยู่ในท่าเดิม
ตอนนี้คุณพ่อคุณแม่ไปพักตากอากาศที่ต่างประเทศ ถ้าหากพวกท่านรู้เรื่องเข้า รับรองว่าเขาจะไม่เพียงแค่โดนลูกถีบของพี่ชายอย่างเดียวแน่นอน  มีหวังจะต้องโดนถลกหนังแน่ๆ
ขณะที่ลู่จิงหลี่กำลังรู้สึกหมดอาลัยตายอยากนั่นเอง ห้องรับรองแขกก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
เถ้าแก่ที่อยู่ใกล้กับประตูมากที่สุดยื่นมือไปเปิดประตู เมื่อมองดูพบว่าไม่มีคน ก็รู้สึกประหลาดใจ  แต่เมื่อก้มลงมองก็ถึงกับตกตะลึง “สะ... เสียวเป่า!!!”
“เสียวเป่า...? สวรรค์! เสียวเป่า! พ่อยอดดวงใจของอารอง นี่หลานหายไปที่ไหนมากันเนี่ย?”  ลู่จิงหลี่ผุดลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว กอดเสียวเป่าเข้าไว้แนบอก ร้องไห้ออกมาอย่างตื่นเต้นดีใจ
คนอื่นๆ ที่อยู่ในเหตุการณ์ล้วนแต่รู้สึกเหมือนตายแล้วเกิดใหม่
ลู่ถิงเซียวเดินไปที่ประตู ดึงคอเสื้อลู่จิงหลี่โยนออกไปให้พ้นทาง แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าลูกชาย “เกิดอะไรขึ้น?”
ในที่สุดก็หลุดพ้นจากเงื้อมมืออารองได้สักที ชายน้อยดึงมือของลู่ถิงเซียว พยายามฉุดดึงให้เขาออกไปด้านนอกอย่างรีบร้อน
เมื่อเข้าใกล้ตัวลูกชาย ลู่ถิงเซียวก็ได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวเด็กน้อย นอกจากนี้ยังมีกลิ่นหอมจางๆ ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมฉุนขึ้นจมูก แต่เหมือนกลิ่นหอมของดอกไม้ที่เบ่งบานบนธารน้ำแข็ง เป็นกลิ่นหอมเย็นๆ ที่กำจรออกมา ทำให้เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก มันทำให้จิตใจของเขาหวั่นไหว
เมื่อเห็นลู่ถิงเซียวไม่เคลื่อนไหว เสียวเป่าจึงใช้นิ้วมือน้อยๆ ชี้ไปทางด้านหนึ่ง ทั้งยังรีบส่งเสียงที่แหบแห้งดัง
“อื้อ อื้อ”
ลู่ถิงเซียวอุ้มลูกชายขึ้นมา แล้วเดินตรงดิ่งไปยังทิศที่ลูกชายชี้
ลู่จิงหลี่ที่อยู่ด้านหลัง พร้อมพรรคพวกก็ล้วนแต่เดินตามพวกเขาไป
ห้านาทีให้หลัง คนทั้งหมดก็เดินมาจนถึงปากประตูห้องเก็บสินค้าชั้นบนสุด
เสียวเป่าลงมาจากตัวผู้เป็นพ่อ ใช้มือทุบไปยังประตูอย่างแรงด้วยความรีบร้อน
“เสียวเป่าเป็นอะไรไป? ข้างในมีอะไรหรือ?” ลู่จิงหลี่ถาม เหงื่อชุ่มไปทั้งใบหน้า
ลู่ถิงเซียวออกคำสั่งด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก “เปิดประตู”
“ครับ ครับ ครับ”  เถ้าแก่รีบพยักหน้าหงึกหงัก แล้วหันไปตวาดผู้จัดการสาว “ผู้จัดการเย่ มัวแต่ตะลึงอะไรอยู่ รีบเปิดประตูเข้าสิ ลูกกุญแจล่ะ?”
“เอ่อ เปิด... เปิดประตู?” ผู้จัดการสาวยืนแข็งทื่อเป็นซากศพ
ซวยละสิ ผู้หญิงที่ชื่อหนิงซียังถูกขังอยู่ข้างใน เธอรับปากฉางลี่ว่าจะขังหล่อนเอาไว้จนกว่าการออดิชั่นจะเสร็จสิ้น!
แต่ทว่า มีคุณชายแห่งสกุลลู่ผู้ทรงอำนาจทั้งสองคนและเถ้าแก่ยืนรออยู่แบบนี้ เธอยังจะสามารถปฏิเสธอะไรได้อีก ได้แต่รีบล้วงกุญแจออกมาไข ด้วยมือสั่นเทา
เมื่อเปิดประตูออกมา ก็พบร่างหญิงสาวนอนสลบอยู่บนพื้น
“นี่มันเรื่องอะไรกัน? มีผู้หญิงอยู่ในนี้ได้ยังไง?” เถ้าแก่ถามด้วยความโมโห
“ฉัน... ฉันไม่รู้เรื่องค่ะ ก่อนหน้านี้ตอนที่สำรวจดูก็ไม่เห็นมีคนเลย” ผู้จัดการสาวรีบแก้ตัว
“เร็ว! รีบช่วยคนก่อนแล้วค่อยพูด!”
ขณะกำลังมีคนจะเข้าไปใกล้ เพื่อช่วยหนิงซีนั่นเอง เสียวเป่าก็รีบเอาตัวเข้ามาขวางหนิงซีไว้ ใบหน้าน้อยๆ ถมึงทึง ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้หญิงสาว


## ตอนที่ 6

บทที่ 6 เจ้าชายน้อยผู้มีแสงเรืองรอง
“ประธานลู่  นี่มัน....” เถ้าแก่เจ้าของผับใบหน้าบ่งบอกถึงความบริสุทธิ์ ไม่เข้าใจว่าแท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่ลู่ถิงเซียวกวาดตามองผู้จัดการสาวที่ทำหน้าละอายใจอยู่ แล้วมองบันไดที่ล้มลงกับพื้น ทั้งยังหน้าต่างบานเล็ก
ขนาดแค่พอดีตัวเด็กด้านบน ก็พอจะเดาเหตุการณ์ทั้งหมดได้
เขายกมือเป็นสัญญาณว่าให้ทุกคนถอยไป แล้วเดินเข้าไป อุ้มผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาด้วยตัวเอง
กลิ่นหอมเย็นๆ นั้นยิ่งชัดเจนเมื่อเธออยู่ในอ้อมอกเขา
เมื่อเห็นว่าลู่ถิงเซียวเข้าไปอุ้มแล้ว เสียวเป่าจึงเลิกขวางทาง แต่ใบหน้าน้อยๆ ก็มีความไม่พอใจอยู่นิดๆ แสดงออกว่าถ้าไม่ใช่เพราะเขาตัวเล็กเกินไปแล้วล่ะก็ จะต้องเข้าไปอุ้มด้วยตัวเองแน่นอน
โรงพยาบาลตี้อีเหรินหมิน เมือง B
หนิงซีฟื้นขึ้นมาในเช้าของวันที่ 2
เมื่อลืมตาขึ้นมอง ก็พบชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างหน้าต่างตรงหน้าเธอ
ขาเรียวยาวนั้นไขว้ซ้อนกันอยู่ เสื้อสูทที่ตัดเย็บพอดีตัวเผยให้เห็นไหล่กว้างและเอวที่ได้รูป เสื้อเชิ้ตสีขาวติดกระดุมอย่างพิถีพิถันไปจนถึงคอ ทั้งที่เป็นแสงอาทิตย์ยามเช้าแท้ๆ แต่บนตัวของเขาเหมือนถูกเคลือบไว้ด้วยน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย ความเยือกเย็นไม่แยแสของเขา ทำให้ดูราวกับกษัตริย์ในปราสาทยุคกลางไม่มีผิด
ชายหนุ่มเหมือนจะสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองอยู่ เขาจึงเหลือบสายตาที่ดูเหมือนทะเลลึกคู่นั้นขึ้นมองหล่อน สายตาที่เย็นชานั้นมองทะลุทะลวงเข้าไปในตัวเธอ
สายตาแบบนั้นดูรุกรานเกินไป เหมือนดั่งมีดผ่าตัดคมกริบ ที่เฉือนตัวเธอออกทีละชิ้น ทีละชิ้น ทำให้คนถูกมองรู้สึกขนลุกขนพอง
หนิงซีรู้สึกเหมือนทำสงครามเย็นกับเขา สายตาของชายที่อยู่ตรงหน้านี้ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายตัว เธอจึงถามออกไปด้วยความร้อนรน
“คุณผู้ชายคะ ขอถามหน่อย ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? แล้วคุณเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งไหม? อายุประมาณ 4-5 ขวบ ไม่ค่อยพูด ผิวขาวๆ หน้าตาน่ารักๆ”
น่ารัก...
ชายหนุ่มเลิกคิ้วสูงเมื่อได้ฟังคำพูดของหนิงซี พร้อมทั้งเบนสายตามองไปยังด้านขวาของเธอ น้ำเสียงเย็นยะเยือกเหมือนคนพูด “เธอหมายถึงเสียวเป่า?”
หนิงซีมองตามสายตาของชายหนุ่มผู้ดูเหมือนน้ำแข็งแกะสลัก ก็พบว่าเป็นซาลาเปาน้อยที่ทั้งขาวทั้งนิ่ม กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงเล็กๆ ข้างตัวเธอ หลังมือถูกเข็มเจาะไว้เพื่อให้ยาโดยเฉพาะ “ใช่ เขานี่แหล่ะ เขาชื่อเสียวเป่าเหรอ?”
หนิงซีรู้สึกสบายใจขึ้น ลุกจากเตียงไปหาเด็กน้อย เอามืออังที่หน้าผาก ไข้ลดแล้ว
ทีแรกตอนที่ช่วยเด็กน้อยให้หนีออกมา เธอรู้สึกเสียใจภายหลัง คิดว่าเด็กอายุยังน้อย ทั้งยังมีไข้ ภายในผับที่ยุ่งเหยิงวุ่นวายแบบนั้น หากเขาออกไปแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นจะทำยังไง
หนิงซีหันไปถามชายหนุ่มท่าทางน่ากลัวที่เหมือนก้อนน้ำแข็งแกะสลักอีกครั้ง “คุณทั้งสองคนเป็น...?”
เมื่อพูดออกไป หนิงซีก็รู้สึกว่าไม่น่าถามเลย
ผู้ใหญ่กับเด็กสองคนนี้ ดูเหมือนกันราวกับแกะออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกันไม่มีผิด ต้องเป็นพ่อลูกกันแน่นอน
ในที่สุด ก้อนน้ำแข็งแกะสลักก็ตอบว่า “พ่อลูก”
“เฮ้....คนสวย  ตื่นแล้วเหรอ นี่ฉันเป็นอารองของเสียวเป่าเอง”
ตอนนั้นเองที่มีใบหน้าใหญ่ๆ ของใครคนหนึ่งโผล่เข้ามา ทีแรกหนิงซีตกใจถอยหลังไปหนึ่งก้าว จนเมื่อมองเห็นชัดเจนว่าชายหนุ่มเป็นใคร ก็ถึงกับตะลึง  “ลู่... ลู่จิงหลี่?”
คุณชายรองแห่งลู่ซื่อกรุ๊ป เจ้าของ เซิ่งซื่อ เอ็นเตอร์เทนเมนต์ เนื่องจากภาพลักษณ์ภายนอกดูเป็นคุณชายเจ้าสำราญ ทำให้มีข่าวขึ้นในหนังสือพิมพ์บันเทิงบ่อยเสียยิ่งกว่าดารา
หน้าตาแบบนี้เธอไม่มีทางจำผิดแน่ๆ
น้ำแข็งแกะสลักเป็นพ่อของเสียวเป่า ลู่จิงหลี่เป็นอารองของเสียวเป่า...
ถ้าเช่นนั้นน้ำแข็งแกะสลักก็ต้องเป็นพี่ชายของลู่จิงหลี่  ลู่ถิงเซียวงั้นหรือ?
ลู่ถิงเซียว ที่คนในเมืองหลวงต่างขนานนามว่าเป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภ ราชาผู้ไร้มงกุฎที่มีชีวิตอยู่จริง
ไม่คาดคิดเลยว่า เด็กที่เธอช่วยเอาไว้จะเป็นลูกนอกสมรสของลู่ถิงเซียวที่เขาร่ำลือกัน
เจ้าชายน้อยผู้มีแสงเรืองรอง...


## ตอนที่ 7

ตอนที่ 7 ซาลาเปาลูกใหญ่ ต้องการตอบแทนด้วยร่างกาย
ลู่ถิงเซียวมองหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้อย่างสำรวจ คล้ายกับจะพิเคราะห์ดูว่า สีหน้าตกใจแบบคาดไม่ถึงของซีหนิงเมื่อครู่นั้น เป็นจริงหรือแค่เสแสร้ง
เพียงไม่นานหลังจากนั้น เขาก็ดูจะเชื่อในที่สุด ว่าเธอไม่เคยรู้สถานะของเสียวเป่ามาก่อน แล้วเขาก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ต้องการอะไร”
“เอ่อ ต้องการอะไร คืออะไรคะ?” หนิงซีไม่เข้าใจคำพูดสี่พยางค์แบบไม่มีที่มาที่ไปของเขา ว่าหมายถึงอะไร
“พี่ชายฉันหมายถึงขอบคุณเธอที่ช่วยเสียวเป่าเอาไว้ เขาให้เธอบอกความต้องการว่าอยากได้อะไรตอบแทน”
ลู่จิงหลี่ทำหน้าราวกับว่าเธอกำลังจะมีโชคใหญ่ยังไงยังงั้น
หนิงซีฟังจบ สมองก็ทำงานอย่างรวดเร็ว ตอบกลับไปอย่างระมัดระวัง
“อันที่จริงคุณไม่จำเป็นต้องขอบคุณฉันหรอก ฉันช่วยเสียวเป่าไว้ก็จริง แต่เขาก็ได้ช่วยฉันไว้เหมือนกัน ถ้าหากไม่ได้เสียวเป่าออกไปเรียกคนมาช่วยล่ะก็ ตอนนี้ฉันก็คงจะยังถูกขังไว้ข้างในนั้น ถือเสียว่าต่างตอบแทนซึ่งกันและกันเถอะค่ะ”
แม้ว่าคราวนี้เธอจะโชคดีที่ช่วยเจ้าชายน้อยไว้ แต่ก็ไม่กล้าเรียกร้องสิ่งใด ยิ่งเป็นคนรวยเท่าไหร่ก็ยิ่งอันตราย โดยเฉพาะอย่างยิ่งบ้านสกุลลู่ผู้ร่ำรวยล้นฟ้า แค่ไม่สงสัยว่าเธอตั้งใจวางแผนจัดฉากก็นับว่าบุญแล้ว ไม่เห็นสายตาพิฆาตของลู่ถิงเซียวเมื่อครู่หรืออย่างไร
เพื่อตัดไฟเสียแต่ต้นลม รีบอยู่ให้ห่างๆ พวกเขาไว้จะดีกว่า
หนิงซีคิดว่าตอบแบบนี้ออกไปไม่น่ามีปัญหาอะไร แต่ลู่ถิงเซียวกลับแสดงใบหน้าที่ไม่บ่งบอกถึงความลังเล  จ้องมองจนเธอรู้สึกหวาดกลัว
นี่เธอพูดอะไรผิดไปรึเปล่า? ทำหน้าตาน่ากลัวแบบนี้ หมายความว่าอย่างไร?
“พี่ใหญ่ อย่าทำให้คนอื่นกลัวแบบนี้สิ คนที่รู้เขาก็เข้าใจว่าพี่อยากตอบแทนบุญคุณ แต่คนไม่รู้เขาก็คิดว่าพี่กำลังจะแก้แค้นนะ!”
ลู่จิงหลี่ทนเห็นคนสวยโดนขู่จนตกใจกลัวไม่ไหว อดไม่ได้จึงต้องเปิดปากเจรจา จากนั้นก็หันไปบอกกับ
หนิงซีว่า “พี่ชายของฉัน เขาไม่ชอบติดค้างหนี้บุญคุณใคร ยังไงเธอก็ขออะไรเขาไปสักอย่างเถอะ! ไม่ต้องเกรงใจ!”
มีการบังคับให้คนอื่นบอกข้อเรียกร้องอีกด้วย?
หนิงซีเม้มปากเล็กน้อย “ไม่ได้เกรงใจค่ะ แต่ไม่จำเป็นจริงๆ ฉันพูดความจริงทุกอย่าง ถ้าไม่เชื่อคุณสามารถตรวจสอบ...”
“ไม่จำเป็น” ลู่ถิงเซียวพูดตัดบท ใบหน้าแสดงออกว่าหมดความอดทน
ลู่จิงหลี่เอ่ยขึ้นว่า “ในผับมีกล้องวงจรปิด ฉันไปดูมาแล้ว เสียวเป่าของเราวิ่งเข้าไปเอง ส่วนเธอ ผู้จัดการร้านก็ยอมรับแล้วว่าเป็นคนขังเธอไว้ข้างใน ดังนั้นไม่ต้องเป็นกังวล พวกเราไม่มีใครสงสัยเธอเลย เธอได้ช่วยเสียวเป่าเอาไว้จริงๆ เพราะฉะนั้นอยากได้อะไรก็บอกมาเถอะ!”
เอาอีกแล้ว กลับมาเรื่องนี้อีกแล้ว!
สุดท้ายหนิงซีก็จนปัญญา อยู่ต่อหน้าลู่ถิงเซียวที่ส่งสายตาบีบคั้นมาแบบนี้ เธอได้แต่กล่าวออกไปอย่างหวาดๆ ว่า
“ถ้าอย่างนั้น... พวกคุณก็จ่ายเงินให้ฉันดีไหม?”
พวกคนรวยไม่ได้ชอบใช้วิธีง่ายๆ อย่างการให้เงิน เพื่อตอบแทนคนอื่นหรอกหรือ?
ด้วยลักษณะนิสัยอย่างลู่ถิงเซียว ก็น่าจะชอบใช้เงินแก้ปัญหาอยู่หรอก!
หากว่าเธอไม่เอาเงิน อาจเข้าใจผิดคิดว่าเธอมีแผนการอื่น ไม่ต้องการเงิน หากแต่ต้องการคน?
ขณะที่หนิงซีกำลังมั่นใจว่านี่เป็นคำตอบที่เหมาะสมที่สุด ใบหน้าของลู่ถิงเซียวก็ดูน่าเกลียดมากขึ้นเรื่อยๆ
หนิงซีเกือบจะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อ กลัวพิกุลจะร่วงออกจากปากหรืออย่างไร มีอะไรค่อยพูดค่อยจากันได้หรือเปล่า พูดแค่ไม่กี่ประโยคมันจะทำให้ตายหรือยังไง?
เครื่องแปลภาษายี่ห้อ ลู่จิงหลี่ เอามือลูบจมูก “พี่ชายฉันรู้สึกว่าการให้เงินถือเป็นการดูถูกกันเกินไป”
หนิงซีร่ำร้องในใจ ‘ไม่เป็นไร มาดูถูกฉันเถอะ!’
สถานะของสกุลลู่พิเศษเกินไป เวลานี้เธอนึกไม่ออกจริงๆ ว่าควรเรียกร้องอะไรถึงจะเหมาะสม ขณะสถานการณ์กำลังชะงักงันอยู่นั่นเอง ลู่ถิงเซียวก็เอ่ยขึ้นมาว่า…
“แต่งงานกับฉัน”
หนิงซีอึ้งไปแวบหนึ่ง หลังจากนั้นก็ไออย่างแรง จนเกือบสำลักน้ำลายตัวเองตาย
“แค่กแค่กแค่ก... คุณพูดว่าอะไรนะ?”
มันไม่ง่ายเลยกว่าจะที่หยุดไอได้ เธอรีบหันไปหาลู่จิงหลี่อย่างร้อนรน
คุณชายรอง ได้โปรดช่วยแปลหน่อยเถอะ!
เวลานี้ ไม่เฉพาะแต่หนิงซี แม้แต่ลู่จิงหลี่ก็ทำหน้าเด๋อด๋า “พี่ใหญ่ นี่พี่หมายความว่ายังไงกันแน่ ครั้งนี้ผมแปลไม่ออกจริงๆ”
ตอนนี้เอง หนิงซีไวเท่าความคิด พูดออกมาเสียงสั่น “อย่าบอกนะว่า เพราะฉันช่วยลูกชายคุณไว้ คุณเลยคิดจะใช้ตัวเองตอบแทนฉัน”
ลู่ถิงเซียวทำท่าคิดอยู่ชั่วครู่ แล้วพยักหน้า “จะว่าแบบนั้นก็ได้”


## ตอนที่ 8

ตอนที่ 8 คุณไม่ได้ชอบผู้ชายหรอกเหรอ?
หนิงซีมองชายหนุ่มผู้เฉยเมยไร้ความรู้สึกประหนึ่งภูเขาน้ำแข็งที่อยู่เบื้องหน้า ทว่าคำพูดของเขานั้นกลับทำให้เธอตะลึงงัน อารมณ์ตอนนี้เหมือนกำลังอยู่ในห้วงจินตนาการอย่างไรอย่างนั้น เธอเอามือแตะหน้าผาก
“หมอ... หมออยู่ที่ไหน? ฉันต้องล้มจนสมองได้รับการกระทบกระเทือนแน่ๆ นี่มันภาพหลอนชัดๆ”
ลู่จิงหลี่ที่อยู่ข้างๆ ทำหน้าไร้เดียงสา “ถึงฉันจะไม่ได้หกล้ม สมองก็ยังกระทบกระเทือนหรือนี่?”
ณ เวลานี้ หนิงซีที่ต่อให้ผ่านการถูกรังแกมามากมายจนจิตใจเข้มแข็งขึ้นขนาดไหน ก็ยังไม่สามารถยอมรับความจริงตรงหน้านี้ได้
หล่อนช่วยซาลาเปาน้อยเอาไว้ พ่อของซาลาเปาน้อยเลยคิดจะใช้ตัวของเขาเพื่อตอบแทน?
ถ้าเป็นคนอื่นก็แล้วไป ขอแค่หล่อสักหน่อยเธอก็จะถือเสียว่ามันเป็นการผจญภัย
แต่คนคนนี้เป็นถึงลู่ถิงเซียว ลู่ถิงเซียวเลยนะ!
ถ้าดูจากรูปลักษณ์ภายนอก เธอก็นับว่าหน้าตาไม่เลว แต่ลู่ถิงเซียวคือใคร! มีสาวงามหยาดฟ้าคนไหนบ้างที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อน
หากแค่รู้สึกชอบใจเธอ เธอก็คงไม่รู้สึกตกอกตกใจขนาดนี้ หากลู่ถิงเซียวแค่ชอบและอยากเล่นสนุกกับเธอ เธอก็พอทำความเข้าใจได้ แต่ที่เขาพูดคือ ‘แต่งงานกับฉัน’ มันฟังแล้วชวนระทึกขวัญ
ที่สำคัญที่สุดก็คือ...
“คุณไม่ได้ชอบผู้ชายหรอกเหรอ?” หนิงซีเอ่ยออกไป
“วะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า...” ลู่จิงหลี่ขำกลิ้ง หัวเราะออกมา
ลู่ถิงเซียวตอนนี้หน้าดำจนเหมือนก้นหม้อ ทั้งห้องพักคนไข้เหมือนถูกปกคลุมด้วยก้อนเมฆสีดำไปชั่วขณะ
ผ่านไปตั้งนาน กว่าลู่จิงหลี่จะกลั้นหัวเราะได้ “ถ้าพี่ชายฉันเป็นพวกชายรักชาย งั้นเสียวเป่าจะมาจากไหนล่ะ”
“เอ่อ อุ้มบุญ ผสมเทียม?”
“ถ้าพี่ชายฉันชอบผู้ชาย แล้วทำไมเขาถึงใช้ตัวเองเพื่อตอบแทนเธอล่ะ!”
“เพื่อปกปิดรสนิยมทางเพศที่แท้จริง?”
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า พี่ใหญ่ ผมช่วยพี่ไม่ไหวแล้วนะ...”
“ฉันยังได้ยิน... ได้ยินมาอีกว่าพวกคุณสองพี่น้องเป็นคู่...” หนิงซีมองสองพี่น้องไปมาด้วยสายตาลึกซึ้ง
“แค่กแค่กแค่ก...” ลู่จิงหลี่ตกใจจนสำลัก “...พูดแบบนี้ก็เกินไปหน่อยนะ! ถึงคุณชายอย่างฉันจะเกิดมารูปงามใครเห็นใครรัก...”
เวลานี้  คนที่เหมือนกำลังอยู่ท่ามกลางพายุ ได้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก้าวขายาวๆ เดินเข้าไปหาหนิงซี
“จิงหลี่ พาเสียวเป่าออกไปก่อน”
“เอ๋? พี่ใหญ่ พี่คิดจะทำอะไร?”
ลู่ถิงเซียวพับแขนเสื้ออย่างช้าๆ “พิสูจน์ให้คุณผู้หญิงได้เห็นถึงรสนิยมทางเพศของฉันไงล่ะ”
เมื่อเห็นใบหน้าขมึงทึงน่ากลัวของเขา ไหนจะสายตาที่เหมือนกับอยากจะกลืนเธอลงไปในท้องนั่นอีก หนิงซีกลัวลนลานจนแทบตกจากเตียง รีบหลบไปอยู่หลังเสียวเป่า แทบจะมุดลงไปใต้เตียงก็ว่าได้
“คุณลู่คะ นี่มันไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลยนะคะ คนข้างนอกเขาลือกันมาแบบนี้! ไม่มีไฟย่อมไม่มีควัน แล้ว... อันที่จริงคุณไม่จำเป็นต้องมาขอบคุณฉันเลยสักนิด ถ้าคุณต้องการ... ต้องการให้ฉันเรียกร้องจริงๆ ถ้าเช่นนั้นข้อเรียกร้องของฉันก็คือ ได้โปรดอย่าให้... อย่าให้ฉันขออะไรอีกเลย... เอ่อ ขอโทษค่ะ อีกประเดี๋ยวฉันมีงานออดิชั่นที่สำคัญมากรออยู่ ต้องไปแล้ว! หากมีวาสนาค่อยพบกันใหม่นะคะ~”
หนิงซีพูดจบอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็รีบเผ่น
ผลปรากฏว่า วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว ก็มีน้ำเสียงเย็นยะเยือกลอยมาจากด้านหลัง “ฉันอนุญาตให้เธอไปได้แล้วเหรอ?”
หนิงซีตกใจ เบรกจนตัวงอ
ตายแน่แล้วเรา!
ไม่กี่วินาทีให้หลัง ลู่ถิงเซียวยื่นกระดาษหนึ่งแผ่นพร้อมปากกาให้ ท่ามกลางแววตาเหมือนคนใกล้ตายของหนิงซี
“รบกวนคุณผู้หญิง ช่วยเขียนโน้ตไว้ให้เสียวเป่าด้วย เผื่อเขาตื่นขึ้นมาไม่เจอคุณแล้วจะเป็นห่วง”
แค่... แค่นี้เอง?
เหมือนตายแล้วเกิดใหม่!
“ได้ค่ะ ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา จะให้ฉันเขียนจดหมายสักพันตัวอักษรก็ไม่มีปัญหา!”
พอเขียนเสร็จกลัวว่าเขาจะหาเรื่องอะไรให้อีก หล่อนจึงรีบเผ่นออกไปอย่างรวดเร็ว
ชายหนุ่มมองตามหลังหญิงสาวที่จากไป สายตาลึกซึ้ง ประหนึ่งมองสัตว์ที่เพิ่งถูกเขาล่ามโซ่ก็ไม่ปาน
พอหนิงซีจากไปแล้ว ลู่จิงหลี่ก็เข้ามากระโดดโลดเต้นอยู่ข้างกายพี่ชาย
“พี่ใหญ่ นี่ผมกำลังฝันอยู่ใช่รึเปล่า? พี่ชอบหนิงซีจริงๆ เหรอ ตั้ง 32 ปีแล้วสินะ ถ้าฝนทั่งก็คงกลายเป็นเข็มไปแล้ว ที่ผ่านมาผมไม่เห็นว่าพี่จะเคยชอบผู้หญิงคนไหนเลย แม้แต่น้องชายแท้ๆ อย่างผม ก็ยังอดคิดไม่ได้ว่าพี่จะเป็นพวกเบี่ยง...”
พอคำว่าเบี่ยงพูดหลุดออกมาเท่านั้น ก็ถูกพี่ชายสั่ง “หุบปาก”
“อื้อ” ลู่จิงหลี่รีบปิดปาก
เก็บความสงสัยไว้เต็มท้อง จะถามอะไรก็ไม่ได้ ทรมานจะตายอยู่แล้ว!


## ตอนที่ 9

ตอนที่ 9 ไม่ได้มาออดิชั่นบทนางเอก
เนื่องจากขณะนี้เป็นช่วงเวลาเร่งด่วน บนถนนจึงรถติดมาก กว่าหนิงซีจะมาถึงก็เลยเวลาไปแล้ว
ฉางลี่กับหนิงเสวี่ยลั่วเดินออกมาจากตึกด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม รอบข้างยังมีคนกลุ่มหนึ่งร่วมแสดงความยินดี
เมื่อมองเห็นหนิงซีเดินมาจากที่ไกล ด้วยใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ หนิงเสวี่ยลั่วก็มองเธอด้วยสายตาแบบเดียวกับเมื่อห้าปีที่แล้วไม่มีผิด
มองอย่างเหยียดหยันเหมือนเป็นแค่มดตัวหนึ่ง
เห็นหนิงเสวี่ยลั่วนั่งรถส่วนตัวจากไปอย่างเย่อหยิ่ง หนิงซีเห็นดังนั้นก็ไม่ได้คิดหันหลังกลับ หล่อนมุ่งหน้าเข้าไปในตึกอย่างเร่งรีบ
ตอนนี้ก็ยังไม่นับว่าช้าเกินไป
เมื่อวิ่งไปได้ครึ่งทางก็พบคนกลุ่มหนึ่งกำลังคุยกันอย่างออกรสเดินออกมา พวกเขาคือคณะกรรมการคัดเลือกนักแสดงที่มาแคสติ้งเรื่อง ‘เทียนเซี่ย’ นั่นเอง
“ขอโทษค่ะ ฉันมาสาย!” หนิงซีโค้งคำนับเพื่อขอโทษ
เมื่อเห็นหนิงซีอยู่ๆ ก็มาขวางทางไว้แบบนี้ พวกคณะกรรมการหลายคนมองหน้ากัน บ่งบอกว่าไม่สบอารมณ์
ใครๆ ก็ไม่ชอบคนมาสาย
รองผู้กำกับพูดขึ้น “การออดิชั่นเสร็จสิ้นไปแล้ว เพิ่งมาถึงตอนนี้จะมีประโยชน์อะไร? เด็กสมัยนี้ใช้ไม่ได้จริงๆ”
“ฉันไม่ได้มาออดิชั่นบทนางเอกค่ะ!” หนิงซีพูด
“อ้อ? ถ้าไม่ใช่มาออดิชั่นบทนางเอก แล้วจะมาออดิชั่นบทอะไรล่ะ?” ผู้เขียนบทถามด้วยความสนใจ
“ฉันมาอออิชั่นบทรองนางเอก เมิ่งฉางเกอ! เท่าที่ทราบการออดิชั่นเมื่อคราวที่แล้ว พวกคุณยังหาคนที่เหมาะสมกับบทนี้ไม่ได้!”
เมื่อหนิงซีเงยหน้าขึ้น เหตุการณ์เหมือนจะชะงักงันไปห้าวินาที รองผู้กำกับซึ่งเมื่อครู่กล่าวด้วยน้ำเสียงมีอารมณ์มองหนิงซีตาค้าง
ที่อยู่ตรงหน้าคือหญิงสาวริมฝีปากแดงระเรื่อ ฟันขาวสะอาด ผมดำขลับนั้นยาวจนถึงเอว ในชุดเดรสสีแดงสด แต่สีสันอันงดงามของเสื้อผ้า ยังไม่อาจบดบังความงามของเธอได้ กลับช่วยขับเธอให้โดดเด่นขึ้นไปอีก
เธอได้แต่ยืนนิ่งไม่ไหวติง ทว่ารู้สึกเหมือนยืนอยู่ท่ามกลางลมพายุในป่าใหญ่ ดุจดั่งเช่นสุนัขจิ้งจอกที่บำเพ็ญเพียรมานับพันปี แม้จะมีตบะแก่กล้าขนาดไหน กลับไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับโลกมนุษย์ ดวงตานั้นก็สุกสกาวสดใส สายตาที่สะกดผู้คนคู่นั้น หากเผลอไผลไปเพียงชั่วขณะก็อาจจะตกอยู่ภายใต้มนต์เสน่ห์...
“คุณชื่ออะไร?” จนกระทั่งผู้กำกับกัวฉี่เซิ่งเอ่ยถาม บรรดาคณะกรรมการทั้งหลายถึงเพิ่งรู้สึกตัว เหมือนกับเพิ่งตื่นจากความฝันอันแสนหวาน
“หนิงซีค่ะ”
“ผู้กำกับกัวหันไปสบตากับรองผู้กำกับ ผู้เขียนบท ผู้ผลิตและคนอื่นๆ จากนั้นก็เอ่ยขึ้นว่า พอจำได้ลางๆ แล้ว คุณเป็นนักแสดงในสังกัดซิงฮุยใช่รึเปล่า? กลับไปเตรียมตัวได้เลยนะ บทรองนางเอกเป็นของคุณแล้ว! เริ่มเปิดกล้องเมื่อไหร่จะแจ้งให้ทราบ”
“ขอบคุณผู้กำกับ ฉันจะตั้งใจเตรียมพร้อมให้ดีที่สุดเลยค่ะ!” หนิงซีโค้งคำนับขอบคุณ
เป้าหมายแต่แรกของหนิงซีก็คือบทรองนางเอก
เพื่อบทนี้แล้ว หล่อนเพียรฝึกฝนอยู่ถึงสามเดือน พยายามให้เข้าถึงบทบาทอารมณ์และความรู้สึกของเมิ่งฉางเกอ เพื่อให้เหล่าคณะกรรมการประทับใจตั้งแต่แรกเห็น
แม้จะผ่านความล้มเหลวมาหลายครั้ง แต่ยังดี เธอทำสำเร็จแล้ว...
เมื่อหนิงซีจากไปแล้ว ผู้กำกับกัวยังถอนหายใจไม่หยุด
“ไม่นึกเลยว่าเฟ้นหาตั้งนานก็ยังไม่เจอคนที่ถูกใจ แต่สุดท้ายอยู่ๆ ก็โผล่มาเอง! ผู้หญิงคนนี้ถึงจะเซ็นสัญญากับซิงฮุย แต่ประวัติการแสดงไม่ดีเลย คุณสมบัติแบบนี้ถ้ามาขอออดิชั่นบทนางเอก ผมคงไม่สนใจแต่ทีแรก ไม่คาดคิดเลยว่าตัวจริงจะสวยกว่าในรูปมากขนาดนี้”
เย่หลิงหลง ผู้เขียนบทระงับความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่
“ที่สำคัญที่สุดคืออารมณ์ของเธอ สายตาเมื่อครู่ของหล่อนดูเข้าถึงบทบาทจริงๆ ก่อนที่เมิ่งฉางเกอจะกลายเป็นนางปีศาจล่มเมือง อดีตเคยเป็นแม่ทัพหญิงผู้องอาจ หล่อนสามารถสวยเย้ายวน แต่ทว่าไม่ดูเป็นหญิงชั้นต่ำ ทั้งยังมีความบริสุทธิ์และหลุดพ้นจากโลกของปุถุชน พวกที่มาออดิชั่นก่อนหน้านี้ต่างก็แสดงออกมาเหมือนกับเป็นผู้หญิงอย่างว่ากันไปหมด ทำเอาผมจะโมโหตายอยู่แล้ว!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า อย่าโมโห อย่าโมโห สุดท้ายก็หาเมิ่งฉางเกอของคุณเจอจนได้แล้วไม่ใช่เหรอ?
ขณะเดียวกันนี้ ที่เมือง B โรงพยาบาลตี้อี้เหรินหมิน
ซาลาเปาน้อยที่พักอยู่ในห้องคนไข้ VIP กำลังก่อเรื่องวุ่นวายไปทั้งห้อง
เจ้าตัวแสบกำลังใช้เท้าเหยียบนขอบหน้าต่าง อารมณ์ตื่นตระหนก ตะโกนร่ำร้องเสียงโหวกเหวก ไม่ว่าหมอพยาบาลจะพูดยังไงก็ไม่ยอมลงมา
ลู่จิงหลี่คอยปลอบโยนพ่อยอดดวงใจอยู่ด้านล่าง แต่ไม่ว่ายังไงเด็กน้อยก็ไม่ยอมฟังอาของเขาเลย
ไม่มีทางเลือก ลู่จิงหลี่จำต้องโทรเรียกลู่ถิงเซียวที่เพิ่งถูกเรียกตัวไปที่บริษัทให้กลับมา


## ตอนที่ 10

ตอนที่ 10 ซาลาเปาน้อยสติแตกไปแล้ว
“พี่ใหญ่ มาถึงเสียที เสียวเป่าของพวกเราไม่รู้ทำไมอยู่ดีๆ ก็สติแตกขึ้นมา!”
“เกิดอะไรขึ้น?” ลู่ถิงเซียวถามด้วยเสียงลุ่มลึก
“ผมก็ไม้รู้เหมือนกัน พอเขาตื่นขึ้นมาก็เดินหาคนไปทั่ว ผมคิดว่าเขาน่าจะตามหาหนิงซี ก็เลยบอกไปว่า ไม่ต้องตามหาแล้ว คุณน้าคนสวยเขาจากไปแล้ว พอพูดจบ เขาก็สติแตกขึ้นมา เสียวเป่าดูท่าจะชอบหนิงซีเอามากๆ แต่ไม่น่าจะถึงขนาดที่แค่บอกว่าคนจากไปแล้วก็กลายเป็นแบบนี้ไปได้”
อีกอย่าง เสียวเป่าไม่แสดงอารมณ์รุนแรงเช่นนี้มานานมากแล้ว
เมื่อฟังเรื่องราวทั้งหมด ลู่ถิงเซียวก็เดินตรงเข้าไปหาลูกชาย
เมื่อเด็กน้อยเห็นลู่ถิงเซียวเดินใกล้เข้ามา ก็พลันกระถดตัวถอยหลังไปอย่างระแวดระวัง แววตาเต็มไปด้วยการป้องกันและต่อต้าน แม้แต่พ่อแท้ๆ ก็ไม่ยอมรู้จัก
ลู่ถิงเซียวหยุดยืนห่างจากลูกชายสามก้าว พูดออกมาด้วยอารมณ์เรียบเฉยว่า
“ที่อารองบอกว่าคุณน้าคนนั้นจากไปแล้ว เป็นความหมายตามตัวหนังสือ ร่างกายของเขาไม่ได้มีปัญหาอะไรทั้งสิ้น ตอนนี้ออกจากโรงพยาบาลกลับบ้านไปแล้ว ไม่ได้ตายจากไปเหมือนกับคุณยายที่ไปแล้วไปลับไม่มีวันกลับมาอีก ทีนี้เข้าใจหรือยัง?”
คงมีแต่ตอนอยู่ต่อหน้าลูกชายเท่านั้น ที่ลู่ถิงเซียวจะมีความอดทน พูดอะไรยาวๆ รวดเดียวแบบนี้
ลู่จิงหลี่อ้าปากค้าง “ผมไม่ได้ทำอะไรผิดไปใช่ไหม! ผมบอกว่า ‘ไปแล้ว’ แค่สองคำ เขาก็คิดเองเออเองไปกันใหญ่เลย?”
ความจริงคือคุณชายน้อยเห็นกับตาว่าหนิงซีร่วงลงไปที่พื้น เดิมทีก็ตกใจเสียขวัญอยู่แล้ว ภายใต้อารมณ์อ่อนไหวเช่นนี้ การที่เขาจะเข้าใจผิดก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
ฟังลู่ถิงเซียวอธิบายจบ คุณชายน้อยก็หยุดตะโกนชั่วครู่ แต่ก็ยังคงยื่นหัวออกนอกหน้าต่างนิ่งไม่ไหวติง
ลู่ถิงเซียวล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมายื่นให้ “เธอฝากไว้ไห้ลูก อยากอ่านไหม?”
เด็กน้อยเหมือนถูกกดสวิทช์เปิดอย่างไรอย่างนั้น ยกหัวขึ้น กางแขนออกแสดงให้เห็นว่าต้องการให้พ่ออุ้ม
“...” ลู่จิงหลี่ตกตะลึง
“...” หมอพยาบาลที่อยู่ในเหตการณ์ต่างพูดไม่ออก
พวกเขาทั้งห้องหัวหมุนกันแทบตาย แต่ลู่ถิงเซียวใช้กระดาษแค่แผ่นเดียวก็จัดการเสียอยู่หมัด?
เดิมทีลู่จิงหลี่คิดว่าที่พี่ชายของตนให้หนิงซีเขียนโน้ตไว้นั้นดูจะไม่จำเป็นสักนิด แต่ตอนนี้กลับได้ใช้ประโยชน์แล้ว
ลู่ถิงเซียวอุ้มลูกชายมานั่งที่โซฟา จากนั้นยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้
เจ้าตัวแสบรีบคว้าไปถือไว้ เขาอ่านหนังสือออกตั้งนานแล้ว จึงสามารถอ่านเองได้
ดาร์ลิง ขอบคุณมากที่ช่วยฉันเอาไว้ เธอเก่งที่สุดเลย จุ๊บ จุ๊บ~
เมื่อได้อ่านข้อความในกระดาษ ทั้งยังมีรูปหัวใจในตอนท้าย สายตาของเด็กน้อยก็เปล่งประกายวิบวับ ใบหน้าน้อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ แม้ริมฝีปากจะเหยียดตรง แต่มุมปากก็อดที่จะยกขึ้นน้อยๆ ไม่ได้ ดูน่ารักน่าชังเสียนี่กระไร
ลู่จิงหลี่ทำหน้าเหมือนเห็นผี “เฮ้ พี่ใหญ่ นี่ผมตาฝาดไปรึเปล่า เสียวเป่าของเรายิ้มได้แล้ว! ผมแทบจำไม่ได้ว่าเขาเคยยิ้มครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่! หนิงซีเขียนอะไรไว้กันแน่นะ?”
ลู่จิงหลี่กำลังจะเข้าไปแอบดู คุณชายน้อยก็รีบเอาซ่อนไว้ประหนึ่งเป็นของมีค่า
แต่ลู่จิงหลี่ตาไวเห็นหมดแล้ว ก็แค่ข้อความธรรมดาๆ เหตุใดจึงทำให้เสียวเป่าอารมณ์ดีขนาดนี้? หนิงซีคนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ
ลู่ถิงเซียวไม่พูดอะไร มองดูลูกชายด้วยสายตาอ่อนโยน
เมื่อเสียวเป่าตื่นแล้ว ลู่ถิงเซียวจึงพาเขากลับบ้านด้วยตัวเอง ทั้งยังยกเลิกงานที่บริษัททั้งหมดเพื่ออยู่เป็นเพื่อนลูก
คืนนั้น ณ ปัวจินตี้กง เลขที่ 8
ห้องรับแขกบรรยากาศเยือกเย็น หนึ่งเด็กหนึ่งผู้ใหญ่สองคนประจันหน้ากันที่โต๊ะอาหาร ต่างคนสีหน้าเฉยชา
“กินข้าว” ลู่ถิงเซียวบอก แต่คุณชายน้อยทำหูทวนลม
“ลู่ฉิงอวี่ พ่อจะบอกเป็นครั้งสุดท้าย” ลู่ถิงเซียวบอกอีกครั้ง แต่คุณชายน้อยไม่ยอมกระดุกกระดิก
“ลูกคิดว่าวิธีอดอาหารประท้วงแบบเด็กๆ แบบนี้ จะใช้กับพ่อได้ผลเหรอ?” ลู่ถิงเซียวถามขึ้น
คุณชายน้อยเหมือนกับพระจำศีล ที่เข้าสู่โลกของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ไม่ยินดียินร้ายกับโลกภายนอก
แล้วพ่อลูกก็นั่งประจันหน้ากันต่อไป
หนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น
ลู่ถิงเซียวโทรศัพท์หาลู่จิงหลี่  “ส่งที่อยู่ของหนิงซีให้ฉันหน่อย”
โอเค ตอนนี้พิสูจน์ได้แล้วว่า การอดอาหารใช้ได้ผลดีทีเดียว
ลู่จิงหลี่ รีบส่งที่อยู่ของหนิงซีเข้ามือถือพี่ชายอย่างรวดเร็ว แถมพ่วงด้วยคำพูดไร้สาระอะไรอีกมากมาย แน่นอน ลู่ถิงเซียวไม่สนใจสักนิด
ตอนนี้ไม่ต้องให้ลู่ถิงเซียวออกปาก คุณชายน้อยพอเห็นพ่อหยิบเสื้อคลุมและกุญแจรถ ก็รีบวิ่งตามไป
ลู่ถิงเซียวมองลงมาที่ลูกชายซึ่งยืนอยู่ข้างๆ เท้า ก้มลงมาอุ้มอย่างช่วยไม่ได้
“จำไว้ คราวหลังอย่าทำแบบนี้อีก”


## ตอนที่ 11

ตอนที่ 11 ซาลาเปาลูกใหญ่แถมซาลาเปาลูกเล็ก
หลังกลับจากออดิชั่น หนิงซีมานอนพักเอาแรงชั่วครู่ หลังจากนั้นก็ออกไปซูเปอร์มาร์เก็ต ซื้อวัตถุดิบสำหรับทำหม้อไฟ ทั้งยังซื้อผักและเบียร์มาด้วย
ศึกแรกผ่านพ้นไป ปรุงหม้อไฟกินเองที่บ้านถือซะว่าเป็นการฉลองความสำเร็จ!
การต้องกินหม้อไฟคนเดียว มันคือที่สุดของความเหงา
ยังดีที่เธออยู่ตัวคนเดียวมาตลอด จนกลายเป็นความเคยชินไปแล้ว
เมื่อต้มน้ำซุปจนได้ที่ กำลังจะใส่ผักลงไป เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น
ป่านนี้แล้ว ยังมีใครมาอีกเนี่ย?
หนิงซีเปิดประตูด้วยความหวาดระแวง จากนั้นก็ถึงกับตกตะลึง
ด้านนอกประตูนั้น ลู่ถิงเซียวในชุดสูททับด้วยเสื้อคลุมสีดำ ในอ้อมกอดมีซาลาเปาน้อยลูกหนึ่ง ในอ้อมแขนของซาลาเปาน้อยคือตะกร้าผลไม้สีสันสดใส
เป็นการรวมตัวกันที่แปลกประหลาดอะไรเช่นนี้?
“คุณลู่?” หนิงซีตกใจกลืนน้ำลายลงคอ “คุณมาที่นี่ได้ยังไง... ดึกป่านนี้แล้ว มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ?”
“เยี่ยมไข้” ริมฝีปากบางของลู่ถิงเซียวเอ่ยออกมาสองคำ
เยี่ยมไข้?
ดึกดื่นเที่ยงคืน มาที่นี่ด้วยตัวเอง แล้วยังพาซาลาเปาน้อยมาด้วย?
เธอแค่ล้มนิดเดียว ยังกระโดดโลดเต้นได้อยู่เลย...
“เอ่อ คุณลู่รู้สึกเกรงใจกันเกินไปแล้ว เชิญเข้ามาข้างในก่อนเถอะค่ะ ห้องรกไปนิด...” หนิงซีไม่ทันได้คิดมาก รีบเชื้อเชิญคนเข้ามาด้านใน จัดระเบียบห้องอย่างรวดเร็ว เคลื่อนย้ายของที่รกอยู่บนโซฟาออก เสื้อผ้าที่รกอยู่บนเตียงก็ยัดเข้าไปใต้เตียง...
“เชิญนั่งตามสบายค่ะ คุณต้องการดื่มอะไรคะ? ชากับนมได้หรือเปล่า?” หนิงซีในขณะที่ยุ่งอยู่นั้น ก็คิดคาดการณ์ถึงเหตุผลที่ลู่ถิงเซียวมาถึงที่นี่ น่าเสียดายลู่ถิงเซียวตบะแก่กล้าเกินไป เธอเดาทางเขาไม่ออกเลยจริงๆ
“ได้” ลู่ถิงเซียวผงกหัว ดูแล้วเหมือนตอบรับการรายงานข่าวของทหารชั้นผู้น้อย
หนิงซีได้แต่ชงชาให้เขาอย่างสับสน ทั้งยังรินนมให้ซาลาเปาน้อยอีกหนึ่งแก้ว
ลู่ถิงเซียวที่แขนขายาวเก้งก้างนั่งอยู่บนโซฟาภายในห้องที่คับแคบ มีซาลาเปาน้อยนั่งอยู่ข้างๆ
สองพ่อลูกไม่เพียงรูปร่างหน้าตาเหมือนกัน แม้แต่การแสดงออกก็ไม่ต่าง
หน้าตาไร้อารมณ์
ทั้งยังไม่พูด
หลังจากนั้นบรรยากาศก็เงียบจนอึดอัด
หนิงซีนั่งอยู่ตรงข้าม ทำหน้าอยากจะร้องไห้
บ้าจริง สองคนนี้ตกลงมาทำอะไรกันแน่?
ในเวลานี้เอง เสียงเดือดปุดๆ ก็ดังขึ้น กลิ่นหอมหวนของรสเผ็ดร้อนกำจายไปทั่ว
หนิงซีทำลายความเงียบ เอ่ยชักชวนขึ้นมาว่า “พวกคุณทานอาหารกันมาหรือยัง? ฉันกำลังทำหม้อไฟ กินด้วยกันไหมคะ?”
“ดี” ลู่ถิงเซียวบอก
ซาลาเปาน้อยผงกหัวหงึกหงัก
“....” หนิงซีไร้คำจะเอื้อนเอ่ย
เธอแค่ชวนไปตามมารยาทเท่านั้น พวกเขาก็ดันตอบตกลงอย่างง่ายดาย?
คนหนึ่งก็ท่านประธานใหญ่ อีกคนก็คุณชายน้อย อาหารเลิศรสอะไรที่ไม่เคยลิ้มลองบ้าง แต่นี่กลับมาหาเธอที่นี่เพื่อกินหม้อไฟเล็กๆ ในบ้านโทรมๆ
หนิงซีอับจนหนทาง
เมื่อพูดออกไปแล้ว ก็ได้แต่จำใจเชิญแขกร่วมโต๊ะ ทั้งยังนำชามมาเพิ่มอีกสองใบ
“เครื่องปรุงที่ฉันซื้อมาเผ็ดมาก พวกคุณทานเผ็ดได้ไหม?” หนิงซีถามอย่างไม่ไว้ใจ
“ได้” ลู่ถิงเซียวบอก
ซาลาเปาน้อยผงกหัว
งั้นก็ดี...
หนิงซีนำผักที่ล้างเสร็จแล้วเดินเข้ามา
ลู่ถิงเซียวกินไม่เยอะ ส่วนใหญ่จะคอยลวกผักให้พวกเขา ซาลาเปาน้อยชอบกินเผ็ดเหมือนกันกับเธอ เผ็ดจนแลบลิ้นออกมาไม่หยุดเลย
จนสุดท้ายหนิงซีอดเป็นห่วงไม่ได้ “เด็กน้อยกินเผ็ดมากๆ แบบนี้จะไม่ดีหรือเปล่าคะ?”
หากคุณชายน้อยคนนี้มาเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นี่ เธอคงรับผิดชอบไม่ไหว
“เขาไม่บอบบางขนาดนั้น” ลู่ถิงเซียวไม่สนใจ
หลังจากนั้นหนิงซีก็ไม่รู้จะพูดอะไรอีก
“ออดิชั่นเป็นไงบ้าง?” อยู่ๆ ลู่ถิงเซียวที่เงียบเหมือนเครื่องทำความเย็นก็พูดโพล่งออกมา
เธออึ้งไปชั่วครู่จึงมีสติกลับคืนมาตอบว่า “ก็ถือว่าราบรื่นดีค่ะ วันนี้ถึงได้ทำหม้อไฟเป็นการเลี้ยงฉลอง!”
ลู่ถิงเซียวชูแก้วขึ้น  “ยินดีด้วย”
ไม่น่าเชื่อเลยว่าคำแสดงความยินดีคำแรกที่ได้ยินจะมาจากลู่ถิงเซียว


## ตอนที่ 12

ตอนที่ 12 นอนค้างคืน
แก้วเบียร์ในมือของหนิงซีชนเบาๆ กับเขา ปรากฎรอยยิ้มที่ออกมาจากข้างใน “ขอบคุณค่ะ!”
ยามที่หญิงสาวยิ้มแย้ม ลู่ถิงเซียวก็รู้สึกหวั่นไหวในหัวใจ
หนิงซีพูดจบก็หันไปหาเสียวเป่าที่อยู่ข้างๆ “ครั้งนี้ต้องขอบคุณหนูมากจริงๆ ถ้าไม่ได้หนู น้าคงไปไม่ทันออดิชั่นแน่ๆ มาเสียวเป่า น้าขอดื่มให้เธอหนึ่งแก้ว!”
เสียวเป่ามองดูแก้วนมของตัวเอง แล้วมองเบียร์ของหนิงซีกับพ่อ แสดงออกว่าไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ แต่หลังจากนั้นก็ยกแก้วขึ้นชนกับหนิงซี ดื่มอึกอึกลงคอจนหมด
หนิงซีเห็นมาดขรึมของเด็กน้อยแล้วขำจนหัวเราะออกมา เด็กน้อยก็รู้จักดื่มเพื่อมิตรภาพด้วย?
ระหว่างนั้นลู่ถิงเซียวออกไปรับโทรศัพท์ที่ระเบียง
หนิงซีรีบเขยิบไปอยู่ข้างเสียวเป่า ยื่นแก้วเบียร์ของตนให้เขา “หึหึ สงสัยว่าจะรสชาติยังไงใช่ไหมล่ะ? เร็วๆๆ รีบฉวยโอกาสตอนที่คุณพ่อไม่อยู่ ชิมสักอึกหนึ่ง แต่แค่อึกเดียวเท่านั้นนะ!”
เสียวเป่าดวงตาทอแสงเป็นประกายเหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า ก้มหน้าลงดื่มเข้าไปหนึ่งอึก
แม้รสชาติของมันจะไม่อร่อยเอาเสียเลย แต่เขากลับรู้สึกดีใจสุดๆ
รอจนลู่ถิงเซียวคุยโทรศัพท์เสร็จแล้วกลับเข้ามา หนิงซีก็รีบนั่งตัวตรง แสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เสียวเป่ายิ่งมืออาชีพกว่า ค่อยๆ ดื่มนมอย่างช้าๆ ไม่มีอะไรที่เป็นพิรุธเลย
ลู่ถิงเซียวเหมือนจะมองไม่เห็น นั่งลงตามปกติ มีเพียงแววตาที่แฝงไปด้วยความอบอุ่น
กำลังต่อสู้ของทั้งสามคนนับว่าไม่เลวเลย เธอซื้อผักมาเยอะมาก สุดท้ายก็กินกันจนหมด
หนิงซีเห็นว่าเป็นเวลาดึกมากแล้ว กำลังคิดอยู่ว่าพวกเขาควรจะกลับกันได้หรือยัง เวลานั้นเองก็มีแสงฟ้าแลบพาดผ่านบนท้องฟ้า เสียงฟ้าร้องครืนๆ ดังใกล้เข้ามา นอกหน้าต่างเริ่มลมเริ่มพัดแรงขึ้น...
“ก่อนหน้านี้ฉันดูพยากรณ์อากาศ บอกว่าวันนี้จะมีฝนฟ้าคะนอง แถมยังมีพายุไต้ฝุ่นเข้าด้วย...”
หนิงซีมองดูฝนที่เริ่มเทกระหน่ำลงมานอกหน้าต่าง ซาลาเปาน้อยกำลังจ้องดูเธอ ลู่ถิงเซียวก็กำลังจ้องมาที่เธอเช่นเดียวกัน
ท้ายที่สุดเมื่อถูกทั้งผู้ใหญ่และเด็กจ้องมอง หนิงซีได้แต่เอ่ยขึ้นว่า “นี่ก็ดึกมากแล้ว อากาศก็ไม่ดี หากคุณลู่รีบพาเสียวเป่ากลับไปตอนนี้เกรงว่าจะไม่ปลอดภัย ถ้ายังไง...พวกคุณก็ค้างที่นี่สักคืน?”
เธอชักชวนเพื่อเป็นมารยาท คิดว่าลู่ถิงเซียวไม่มีทางตกลงอย่างแน่นอน
ปรากฏว่า...
“ได้” ลู่ถิงเซียวบอก
ซาลาเปาน้อยผงกหัว
โอ้ย อะไรกันนี่ ทำไมถึงตอบตกลงล่ะ...
ลู่ถิงเซียวอาจจะพูดไม่เก่งนัก
ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าสองพ่อลูกต่างก็รอฟังประโยคนี้ของเธอ?
ตอนนี้เธอใกล้จะบ้าเต็มทน!
ในที่สุด ลู่ถิงเซียวและเสียวเป่าก็ค้างคืนที่นี่จนได้
ห้องพักที่บริษัทจัดหาไว้ให้เธอขนาดไม่ใหญ่ มีเพียง 1 ห้องนอน 1 ห้องรับแขก ตอนกลางคืนจะนอนกันยังไง นี่
แหล่ะปัญหา
คืนนี้ฉันนอนห้องรับแขก คุณลู่นอนกับเสียวเป่าในห้องได้ไหมคะ? ฉันจะเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้...”
“ไม่ต้อง...ฉันนอนห้องรับแขก ส่วนเธอกับเสียวเป่านอนในห้องนอนเถอะ” คำพูดของลู่ถิงเซียวใช่ว่าปฏิเสธได้ง่ายๆ
หนิงซีรู้สึกว่าตัวเองบาปจริงๆ ไม่เพียงเชิญท่านประธานกินหม้อไฟถูกๆ แต่ยังให้เขานอนห้องรับแขกอีก
ถ้าหากคืนนี้มีเพียงลู่ถิงเซียว ชายหนุ่มกับหญิงสาวสองต่อสอง ต่อให้ลูกเห็บเทลงมา เธอก็ไม่มีทางยอมให้เขาค้างคืนแน่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนึกถึงคำพูดเมื่อตอนกลางวันของเขาด้วยแล้ว แต่ทำยังไงได้ ยังมีซาลาเปาน้อยอยู่ด้วยอีกลูก
สภาพอากาศแบบนี้หากให้เขารีบพาลูกชายกลับบ้านไป ก็อันตรายเกินไป อีกอย่างมีซาลาเปาน้อยอยู่ด้วยก็คงไม่ถือว่าอยู่กันสองต่อสองเหมือนชายหนุ่มกับหญิงสาวกระมัง?
หนิงซีได้แต่ยอมรับชะตากรรม “เดี๋ยวฉันดูให้นะคะ ว่าพอจะมีเสื้อผ้าให้พวกคุณเปลี่ยนไหม...”
หลังจากรื้อค้นกล่องใส่เสื้อผ้าจนกระจุยกระจาย ในที่สุดเธอก็หาเจอจนได้


## ตอนที่ 13

ตอนที่ 13 เลี้ยงเด็กไม่ง่ายเลย
มีชุดปิกาจูที่เคยได้จากโรงงานตอนทำงานพิเศษอยู่ชุดหนึ่ง เธอยัดไว้ในลิ้นชัก เสียวเป่าสวมได้พอดี
ส่วนลู่ถิงเซียวก็โชคดี มีชุดที่น้องชายของเธอทิ้งไว้ที่นี่สองสามชุด
หลังได้พบพ่อแม่ที่แท้จริงแล้ว หนิงซีก็รู้สึกผิดต่อพ่อแม่บุญธรรมมาก ไม่กล้าสู้หน้าพวกท่าน จึงได้ติดต่อกันน้อยมาก จะมีก็แค่กับถังนั่วผู้เป็นน้องชายเท่านั้น ที่ยังพอติดต่อกันอยู่
เมื่อหาชุดให้ได้แล้ว หนิงซีก็นำหมอนและผ้าห่มชุดใหม่มาให้ลู่ถิงเซียว
โซฟาในห้องรับแขกไม่ใหญ่ ขายาวๆ ของลู่ถิงเซียวไม่พอวางด้วยซ้ำ เธอจึงนำตั่งตัวหนึ่งมาต่อให้เพื่อเพิ่มความยาวอีกนิดหนึ่ง
เสียวเป่าก็รู้ความเหลือเกิน อาบน้ำเองเสร็จแล้วก็สวมชุดนอนน่ารัก โดดขึ้นนอนบนเตียงเองเรียบร้อย
หนิงซีอาบน้ำแล้วก็เปลี่ยนชุดนอนเป็นแบบเสื้อและกางเกงสองชิ้นที่ดูรัดกุม เมื่อมั่นใจว่าไม่มีส่วนไหนที่ไม่เหมาะสมแล้วจึงเดินออกมา
“งั้น... คุณลู่ ฉันไปนอนก่อนนะคะ ต้องการอะไรก็เรียกฉันได้”
“อืม” เมื่อเห็นหนิงซีที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ ทันใดแววตาของลู่ถิงเซียวก็สูญเสียการควบคุม ใต้ดวงตาคมเข้มนั้นกวาดมองไปทั่ว
หญิงสาวเกล้าผมเป็นทรงลูกชิ้น สวมชุดนอนธรรมดาๆ แบบเสื้อกับกางเกง ใบหน้าปราศจากเครื่องสำอาง ผิวขาวงามดั่งหยก กลิ่มหอมละมุนสดชื่นที่เกิดจากการเพิ่งอาบน้ำเสร็จฟุ้งไปทั่ว
เห็นได้ชัดว่าหนิงซีตั้งใจปกปิด รูปลักษณ์ของเธอตอนนี้ดูแล้วไม่มีปัญหาอะไรทั้งสิ้น
ทว่าสำหรับลู่ถิงเซียวความรู้สึกตอนนี้ยากจะอธิบาย เนื่องจากเขารู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างภายใต้ร่างกายเขา กำลังแอบผงกหัวขึ้น
พอหนิงซีเดินเข้ามาในห้องนอน มองเห็นบนเตียงมีตัวอะไรน่ารักเพิ่มขึ้นมาตัวหนึ่ง ในใจก็เกิดความแปลกใจ เริ่มตั้งแต่คืนวานนี้เป็นต้นมา ก็เกิดเรื่องราวไม่คาดฝันขึ้นหลายอย่าง
“รีบนอนเถอะ” เธอล้มตัวลงนอนข้างๆ ซาลาเปาน้อย ปิดไฟดวงใหญ่ เหลือไว้เพียงไฟที่หัวเตียง
ซาลาเปาน้อยลืมตาแป๋ว ไม่มีทีท่าว่าจะหลับเลยสักนิด
หนิงซีเริ่มปวดหัวขึ้นมาอีกแล้ว
ดูท่าเด็กน้อยต้องการให้เล่นนิทานให้ฟังก่อนนอน
หนิงซียกโบกมือปฏิเสธ “น้าเล่านิทานไม่เป็น เอางี้ดีกว่า เดี๋ยวจะร้องเพลงให้ฟังนะ”
ซาลาเปาน้อยผงกหัว ใบหน้าบ่งบอกถึงการรอคอย
หนิงซีใช้มือลูบหลังซาลาเปาน้อยอย่างแผ่วเบา เริ่มร้องเพลงขึ้นมาเบาๆ
ยามใบไม้ผลิ ครึ่งเหน็บหนาว ครึ่งอบอุ่น
ฉันอิงแอบ เคียงอยู่ คู่ข้างกายเธอ
จ้องมองแสง ที่ร่ายรำ อย่างเงียบงัน
ใบเมเปิ้ล แต่ละใบ ในสายลม
ก่อเกิดขึ้น ในใจ ไม่ขาดสาย
ยามครึ่งมัวเมา ครึ่งรู้สึก
ปรากฏเสียง หัวเราะ พันพันครั้ง
ฉันเหมือนหิมะ ล่องลอยอยู่ กลางหมู่เมฆ
ถูกจุมพิต เย็นฉ่ำ อย่างแผ่วเบา ที่ใบหน้า
คอยผูกเกาะ พันเกี่ยว ไม่ขาดหาย
แม้ความรัก ถูกฝา กไว้ในโลก มากเพียงใด
จักพร้อมรับ ความเปลี่ยนแปลง อย่างยินดี
……
ร้องถึงตรงนี้หนิงซีก็หยุด เพราะท่อนต่อไปคือ ‘ทำเรื่องมีความสุขกับคนรัก’....
บ้าจริง เนื้อเพลงนี้คงไม่เหมาะกับเด็กเท่าไหร่?
เปลี่ยนเพลงอื่นดีกว่า...
“เอ่อ ท่อนต่อไปน้าร้องไม่ได้แล้วเปลี่ยนเพลงใหม่ดีกว่า!”
ซาลาเปาน้อยพยักหน้าอย่างว่าง่าย
หนิงซีพยายามนึกถึงเพลงที่ค่อนข้างปลอดภัย
บ่อน้ำแสนสุข มีกบตัวหนึ่ง
ยามกระโดดขึ้นปุ๊บ กลับเหมือนเจ้าชาย
ดวงตาแสนงาม ยากหาใครเปรียบ
ในสักวันหนึ่ง เจ้าหญิงปลุกเขาตื่น
ฉันมั่นใจว่า ปาฏิหาริย์ยังมีอยู่
เติบโตอย่างมั่นใจ พร้อมเธอเคียงข้าง
ลา ลา ลา ลา ลา...
ร้องเพลงกบน้อยกระโดดอยู่ถึงสามรอบ สุดท้ายจึงได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบา
เลี้ยงเด็กไม่ง่ายเลยจริงๆ!
เธอรู้สึกนับถือคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวอย่างลู่ถิงเซียวขึ้นมาทันใด
ทั้งยังไม่รู้ว่าแม่ของซาลาเปาน้อยคือใคร? เพราะเหตุใดคลอดซาลาเปาน้อยแล้วกลับไม่อยู่ด้วยกันกับลู่ถิงเซียว?
เพราะฐานะต่ำต้อยครอบครัวสกุลลู่จึงไม่ยอมรับ?
หรือจะเพราะมีเรื่องขัดแย้งกับลู่ถิงเซียวที่ปกปิดไม่ให้ใครรู้
คิดฟุ้งซ่านต่างๆ นานา จนกระทั่งหนิงซีค่อยๆ หลับไปในที่สุด...
หลับได้ครึ่งค่อนคืน จู่ๆ หนิงซีก็ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงรบกวนบางอย่างที่ดังมาจากห้องรับแขก


## ตอนที่ 14

ตอนที่ 14  เผลอตัวเผลอใจได้ง่ายๆ
เสียวเป่าหลับสนิทไปแล้ว เธอค่อยๆ ก้าวลงจากเตียงเพื่อออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น
เมื่อเปิดประตูห้องนอนออกไปก็พบลู่ถิงเซียวกำลังรินน้ำดื่ม มือข้างหนึ่งกุมท้อง ใบหน้าขาวซีด
หนิงซีรีบเดินเข้าไปหา “คุณลู่ คุณไม่เป็นไรนะคะ?”
“ไม่เป็นไร”
“เอ๊ะ คุณปวดท้องใช่ไหมคะ?”
ลู่ถิงเซียวไม่พูด
หนิงซีรู้ว่าตนเองทายถูกแล้ว
เฮ้อ ที่แท้ลู่ถิงเซียวก็กินเผ็ดไม่ได้ ในเมื่อกินไม่ได้แล้วยังจะกินทำไม?
“รอเดี๋ยวนะคะ ฉันไปหยิบยาโรคกระเพาะให้”
เคราะห์ดีที่มียาสามัญประจำบ้านอยู่
หนิงซีรีบนำยามายื่นให้เขา “ทานสองเม็ดเลยนะคะ”
“ขอบใจ”ลู่ถิงเซียวรับยาไปจากมือของหล่อน นิ้วเย็นๆ สัมผัสเข้าที่มือ ความรู้สึกแบบนั้น เหมือนแล่นผ่านเข้าไปในหัวใจ ทำเอาตัวเธออ่อนปวกเปียกขึ้นทันที
บรรยากาศในค่ำคืนที่ฝนตกฟ้าร้อง ทั้งยังภาพความงดงามที่อยู่เบื้องหน้า สามารถทำให้คนเผลอตัวเผลอใจกันได้ง่ายๆ!
หนิงซีท่องอัตราส่วนเส้นรอบวงในใจอยู่ชั่วครู่ ถึงค่อยสงบจิตสงบใจลงได้
มองดูลู่ถิงเซียวที่กินยาเข้าไปแล้ว ไม่อยากรีบร้อนจากไป คิดว่าควรอยู่เป็นเพื่อนเขาสักครู่
“ดีขึ้นบ้างรึยังคะ? ต้องการไปโรงพยาบาลไหม? ขอโทษด้วย ฉันไม่รู้ว่าคุณทานเผ็ดไม่ได้...”
เดิมทีคนที่เป็นห่วงคือเสียวเป่า ปรากฎว่าซาลาเปาน้อยไม่เป็นอะไร กลายเป็นลู่ถิงเซียวซะอีกที่มีปัญหา นี่มันอะไรกันเนี่ย...
“ไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้น”
ทั้งสองเงียบไปชั่วครู่ ลู่ถิงเซียวจึงพูดขึ้นมาว่า “คืนนี้ที่มารบกวน เพราะเสียวเป่าอยากพบหน้าเธอ”
หนิงซีนึกไม่ถึง “เสียวเป่าอยากเจอฉัน?”
“เมื่อตอนอยู่ในห้องเก็บสินค้าเสียวเป่าตกใจมาก คุณเป็นคนช่วยเขาไว้ ตอนนี้เขาเห็นคุณเป็นที่พึ่ง” ลู่ถิงเซียวอธิบาย
หนิงซีพบว่า ขอเพียงมีเสียวเป่าอยู่ข้างๆ หรือตอนพูดอะไรที่เกี่ยวกับเสียวเป่า ความเย็นชาของลู่ถิงเซียวจะลดระดับลงอย่างมาก ไม่น่ากลัวเหมือนเมื่อตอนกลางวันนี้
“ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง...” หนิงซีพยักหน้า
คงเพราะในช่วงค่ำคืนแบบนี้ทำให้คนอารมณ์ปล่อยวาง ไร้กังวล หนิงซีจึงถามคำถามที่สงสัยมาตลอดออกไป
“คือว่า ฉันอยากถามอะไรอย่างหนึ่ง เสียวเป่าเขาพูดไม่ได้รึเปล่าคะ?”
จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่ได้ยินเสียวเป่าพูดออกมาสักคำเดียว เด็กน้อยทำได้เพียงพยักหน้ากับส่ายหัว
“ไม่ใช่พูดไม่ได้ แต่ไม่อยากพูด” ลู่ถิงเซียวตอบ
“งั้นก็คงเป็นปัญหาจากสภาพจิตใจ?” หนิงซีขมวดคิ้ว
“ใช่” ลู่ถิงเซียวไม่ปิดบัง
“อย่างนี้นี่เอง...” ไม่ผิดจากที่เธอเดามากนัก
ส่วนที่ว่าเกิดเหตุการณ์อะไรที่กระทบกระเทือนถึงสภาพจิตใจของเด็กน้อยจนมีปัญหาไม่ยอมพูดนั้น พวกความลับของตระกูลใหญ่แบบนี้ เธอเองไม่กล้าถามซอกแซกต่อ
“คุณหนิง” อยู่ๆ ลู่ถิงเซียวก็หันมามองที่เธอ แววตาเยือกเย็น แต่กลับทำให้เธอรู้สึกร้อนวูบวาบ
“คะ?” หนิงซีถูกจ้องจนเสียขวัญ
“เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า?” ลู่ถิงเซียวถาม
หากเป็นคนอื่นถาม หนิงซีก็จะคิดว่าเขากำลังเกี้ยวพาราสีเธออยู่ ซ้ำยังใช้มุกเชยๆ อีกด้วย แต่คนที่พูดอยู่ตรงหน้าเธอคนนี้คือลู่ถิงเซียว หนำซ้ำแววตาครุ่นคิดนั้นก็ดูจริงจัง
“คงไม่หรอกค่ะ คนระดับคุณลู่ ถ้าฉันเคยเจอก็ต้องจำได้แน่นอน... เอ่อ ไม่ทราบมีปัญหาอะไรรึเปล่าคะ?”
น้ำเสียงของหนิงซีดูมั่นใจ สถานะอย่างเธอ ต่อให้ยังเป็นคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลหนิง ก็ยังไม่มีโอกาสได้พบกับคนระดับลู่ถิงเซียวด้วยซ้ำ
“ไม่มีอะไร” ลู่ถิงเซียวเบนสายตาไปทางอื่น จ้องมองไปยังท้องฟ้ามืดมิดภายนอกหน้าต่าง แลดูโดดเดี่ยว
เหมือนจะอยู่อย่างลำพังต่อไปแบบนั้น บรรยากาศเริ่มไม่ค่อยดี!
“คุณลู่คะ ถ้าคุณไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวไปนอนก่อนนะคะ?” หนิงซีพูดอย่างระมัดระวัง
ลู่ถิงเซียวเหมือนจะอ่านใจเธอออก ผายมือขึ้น “ไม่รีบ นั่งก่อน”
ไม่รีบกับผีอะไร! ฉันรีบจะแย่อยู่แล้ว!


## ตอนที่ 15

ตอนที่ 15 อยากนอนด้วยเฉยๆ แต่ไม่อยากแต่งงานกับฉัน?
หนิงซีทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ นั่งลงอย่างสุภาพเรียบร้อยเหมือนเป็นเด็กนักเรียน
ลู่ถิงเซียวชี้นิ้วมาที่หัวตัวเอง “เธอกลัวฉันมากเหรอ?”
ลู่ถิงเซียวในยามค่ำคืน ยิ่งดูดุร้ายและอันตรายยิ่งขึ้นเมื่อเทียบกับเมื่อตอนกลางวัน
หนิงซีส่ายหัวจนผมสยายเป็นคลื่น หลังจากนั้นก็รีบผงกหัว “ทั้งเมืองนี้มีใครไม่กลัวคุณบ้างล่ะ?”
นิ้วเรียวยาวของลู่ถิงเซียวหมุนแก้วไปมา พูดเสียงอ่อน
“แค่เพราะคนทั้งเมืองกลัวฉัน เธอก็เลยกลัวด้วย? ถ้าอย่างนั้น มีผู้หญิงมากมายอยากแต่งงานกับฉัน ทำไมเธอถึงไม่อยากล่ะ?”
คำถามนี้ทำเอาหนิงซีแทบร่วงตกจากเก้าอี้
ตอนกลางวันคิดว่าอุตส่าห์หนีรอดแล้วแท้ๆ ที่ไหนได้ นับว่าเธอยังอ่อนต่อโลกเกินไป
คำถามบ้าบอแบบนี้เธอควรตอบจะตอบยังไงดี?
หนิงซีชูมือขึ้นอย่างสั่นๆ “ก่อนตอบคำถามนี้ ฉันขอถามสักหนึ่งคำถามได้ไหมคะ?”
ลู่ถิงเซียวพยักหน้า “ได้”
“ทำไมถึงเป็นฉัน? คงไม่ใช่เพราะเสียวเป่ารู้สึกว่าฉันเป็นที่พึ่งของเขาหรอกนะคะ? รอให้อารมณ์เขาปรับเข้าสู่ภาวะปกติแล้ว ทุกอย่างก็ดีขึ้นเอง คุณไม่ต้อง... ไม่ต้องฝืนใจตัวเองแบบนี้หรอกค่ะ...” หนิงซีแนะนำอย่างใจเย็น เหมือนกำลังแนะนำวัยรุ่นใจแตกอย่างนั้น
ลู่ถิงเซียววางแก้วในมือลง เงยหน้าขึ้นจ้องหล่อน “คุณหนิง ผมคิดว่าผมได้อธิบายทุกอย่างไปอย่างละเอียดแล้วตั้งแต่ต้น แต่ถ้าหากคุณยังไม่เข้าใจ ผมก็ไม่ถือที่จะพูดให้ฟังอีกครั้งว่า เพราะคุณช่วยเสียวเป่าไว้ ดังนั้นผมจึงตัดสินใจใช้ตัวเองเป็นการตอบแทน”
นี่มันเป็นเหตุผลบ้าบอคอแตก จนฉันรับไม่ได้ต่างหาก เข้าใจไหม? หนิงซีคำรามอยู่ในอก
หนิงซีรู้สึกว่าน่าจะคุยเรื่องนี้กับเขาไม่รู้เรื่องแล้ว จึงได้แต่ก้มลงพูดด้วยใบหน้าแสดงความรู้สึกผิด
“คุณลู่คะ ฉันขอขอบคุณในความปรารถนาดีของคุณ อันที่จริงแล้วฉันไม่เคยมีความคิดที่จะแต่งงานเลย เพราะฉะนั้น...”
ลู่ถิงเซียวกระตุกคิ้ว “เพราะฉะนั้น เธอเลยอยากนอนกับฉันเฉยๆ แต่ไม่อยากแต่งงานกับฉัน?”
“ใช่แล้วค่ะ... อ๊ะ! ไม่ใช่ ไม่ใช่ ไม่ใช่... ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น!” หนิงซีแทบจะทรุดเข่าลงตรงหน้าเขา อย่าพูดอะไรน่าตกใจแบบนี้จะได้ไหม?
“เสียใจด้วยจริงๆ ฉันยอมรับการมีเพศสัมพันธ์หลังแต่งงานเท่านั้น”
“ใครจะไปเชื่อ...” หนิงซีได้ยินแล้วก็อดบ่นพึมพำไม่ได้ คิดในใจคนเขาท้องก่อนแต่งกันไปตั้งนานแล้วรู้รึเปล่า?
ลู่ถิงเซียวมองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาคล้ายจะเหม่อลอย “เสียวเป่าเป็นอุบัติเหตุอย่างหนึ่ง ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแม่ของเขาคือใคร”
“...” เป็นคำพูดที่เฮงซวยอะไรแบบนี้?
“เธอรังเกียจที่ฉันมีลูกติด?” อยู่ๆ ลู่ถิงเซียวถามขึ้นมา
“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ!” ก็อย่างที่ลู่ถิงเซียวพูด ทั้งเมืองนี้มีแต่ผู้หญิงอยากจะเป็นแม่เลี้ยงเสียวเป่ากันทั้งนั้น เธอจะรังเกียจได้ยังไง!
“งั้นเป็นเพราะอะไรล่ะ?”
ดูท่าคืนนี้หากลู่ถิงเซียวไม่ถามให้รู้เรื่อง เขาคงไม่ปล่อยเธอไปแน่ๆ
หนิงซีเอามือตบหน้าผากไม่รู้จะทำอย่างไร สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ทีหนึ่ง
“คุณลู่คะ การแต่งงานไม่เหมือนการเล่นเกม ไม่ว่าจะเพื่อตอบแทนหรือเพราะสาเหตุอื่น เราสองคนเพิ่งจะรู้จักกัน คุณรู้จักฉันดีแค่ไหน? รู้อดีตของฉันหรือเปล่า?”
“ที่ฉันจะแต่งงานด้วยคือตัวเธอในปัจจุบัน  ส่วนอดีตของเธอ ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน” สมกับเป็นคำตอบของลู่ถิงเซียว เผด็จการที่สุด
ใบหน้าของหนิงซีเย็นชืดลงเรื่อยๆ “แต่ว่า สำหรับฉัน อดีตยังคงเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตฉันเสมอ ฉันไม่สามารถกำจัดมันทิ้งแล้วไปแต่งงานกับคุณได้ คุณลู่คะ เราสองคนมีความคิดที่สวนทางกัน  ฉันแนะนำคุณจากใจจริง โปรดเก็บความคิดเหลวไหลไร้สาระแบบนี้กลับคืนไปเถอะค่ะ”
หลังจากนั้นต่างก็ตกอยู่ในความเงียบงัน
ในขณะที่หนิงซีกำลังคิดว่าเมื่อเขาโดนปฏิเสธอีกครั้ง คงจะโมโหเป็นฟืนเป็นไฟอยู่นั้น
ลู่ถิงเซียวก็พูดขึ้นด้วยอารมณ์ปกติ “ฉันเข้าใจแล้ว”
ในที่สุดเส้นประสาทที่ตึงเครียดของหนิงซีก็ผ่อนคลายลง “งั้นฉันขอตัวไปนอนก่อนนะคะ ราตรีสวัสดิ์”
“ราตรีสวัสดิ์” ชายหนุ่มมองตามแผ่นหลังบอบบาง แววตาลึกซึ้งดุจทะเลลึก แต่ที่ไม่เปลี่ยนคืออุณหภูมิร้อนแรงภายใต้ผืนน้ำนั้น


## ตอนที่ 16

ตอนที่ 16  สมกับที่เป็นลูกแท้ๆ
เช้าวันต่อมา  หนิงซีตื่นขึ้นมาเพราะเสียงทุ้มลึกของชายหนุ่มที่กำลังคุยกับใครสักคนอยู่ เธอได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านหลัง ลู่ถิงเซียวจึงวางโทรศัพท์ลง พูดเสียงอ่อนโยน
“เสียงของผมทำให้คุณตื่นรึเปล่า?”
หนิงซีจ้องชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้า จ้องมองจนตาโตเหมือนกระดิ่ง เพราะลู่ถิงเซียวไม่ได้สวมเสื้อ เมื่อเปิดประตูออกมา ภาพที่เห็นตรงหน้าคือแผงอกเปลือยเปล่าของชายหนุ่ม ที่มีพลังทำลายล้างสูง
เธอเอามือลูบจมูก โชคดีที่ไม่ขายหน้า
ลู่ถิงเซียวเหมือนจะไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ เขาหยิบเสื้อเชิ้ตของตัวเองที่วางอยู่บนโซฟาขึ้นมาเปลี่ยน กลัดกระดุมไปพลางพูดขึ้นว่า “ที่บริษัทมีเรื่องด่วน ฉันต้องรีบไปแล้ว เธอช่วยไปปลุกเสียวเป่าให้หน่อย”
“อ้อ ได้ค่ะ!” หนิงซีพยักหน้า รีบไปปลุกเสียวเป่า
ที่ไหนได้ ยังไม่ทันได้ไปเรียกใคร เพียงหันหลังกลับก็เจอเข้ากับปิกาจูน้อยตัวนิ่มๆ หน้าตาบ้องแบ๊ว กำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องนอน จ้องมองลู่ถิงเซียวผู้เป็นบิดาตาไม่กะพริบ ดูท่าทางอารมณ์ไม่ดี
“เสียวเป่า ไปเปลี่ยนชุด” ลู่ถิงเซียวสวมเสื้อนอก หลังจากนั้นก็สั่งการลูกชาย
แต่ปฏิกิริยาที่ตอบกลับมาคือเสียง ปัง แล้วประตูห้องนอนก็ถูกล็อค
ไร้ซึ่งความปราณี
“.....” ลู่ถิงเซียวนิ่งเงียบ
“.....” หนิงซีก็เช่นกัน
ลู่ถิงเซียวเดินไปบิดลูกบิดประตู ปรากฏว่าถูกล็อคจากด้านในแล้ว จึงมองไปที่หนิงซี “มีกุญแจไหม?”
หนิงซีส่ายหัวอย่างเก้อเขิน “มีน่ะมีอยู่ค่ะ แต่กุญแจก็อยู่ในห้องเหมือนกัน!”
ลู่ถิงเซียวนวดหัวคิ้ว น้ำเสียงเยือกเย็น “ลู่ฉิงอวี่ พ่อให้เวลา 3 นาที ถ้าหากไม่ยอมออกมา คราวหลังก็อย่าหวังว่าจะได้มาที่นี่อีก”
สามนาทีผ่านไป ภายในห้องเงียบกริบ ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา
“ลู่ฉิงอวี่ ออกมาเดี๋ยวนี้! หากทำให้พ่อต้องบังคับให้ออกมา พ่อจะไม่พูดดีๆ “..........อบกลับมาคือ  เสียง “แบบนี้แล้วนะ”
ยังคงไม่มีการเคลื่อนไหว
เจ้าซาลาเปาน้อยลูกนี้ ไม่ไว้หน้าพ่อตัวเองซะเลย
หนิงซีที่อยู่ข้างๆ เห็นแล้วขำจนอยากจะหัวเราะออกมาแต่ก็ไม่กล้า
“อีกสักครู่ฉันยังมีงานต้องทำ ยังไงก็ให้เสียวเป่าเล่นอยู่ที่นี่ก่อนก็ได้ ไม่เป็นไร”
ลู่ถิงเซียวที่สีหน้าเริ่มดูไม่ได้ หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กำลังจะโทร
หนิงซีแอบดูแวบหนึ่ง เห็นว่าเขาโทรหาจิตแพทย์ ก็พูดไม่ออกไปชั่วครู่ เรื่องเล็กแค่นี้ก็ต้องโทรหาจิตแพทย์ด้วย ทำไมต้องทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่ก็ไม่รู้?
หนิงซีกระแอมออกมาครั้งหนึ่ง แล้วเสนอออกมา “ยังไงให้ฉันลองดูไหมคะ?”
ลู่ถิงเซียวลังเลนิดหนึ่ง แล้วจึงพยักหน้า หนิงซียืนแนบประตู พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“เสียวเป่า เดี๋ยวน้าต้องไปทำงานแล้ว อยู่ดูแลหนูไม่ได้ กลับไปกับพ่อก่อนดีไหมจ้ะ?”
ด้านในยังคงไม่มีการตอบรับ
“เอาแบบนี้นะ เรามาแลกเบอร์โทรศัพท์กัน แล้วโทรหากันได้ตลอดเวลาแบบนี้ดีไหม? แถมยังวีดีโอคอลได้ด้วยนะ!”
ด้านในคล้ายจะมีเสียงเดินด้วยความลังเล
“ถ้าน้าไปสาย ผู้กำกับต้องด่าน้าแน่ๆ ผู้กำกับน้าดุมากๆ เลย น้าน่าสงสารที่สุดเลย ฮือฮือฮือ...”
เสียง แกร๊ก ดังขึ้นครั้งหนึ่ง แล้วประตูก็ถูกเปิดออก
ลู่ถิงเซียวที่เตรียมพร้อมจะเข้าสู่สนามรบอยู่แล้ว พลันแววตาก็บ่งบอกถึงอาการทึ่ง จากนั้นก็หันไปมองหญิงสาวข้างกายด้วยสายตาสับสน หล่อนพูดเพียงสามประโยค ก็สามารถทำให้เสียวเป่าออกมาอย่างว่าง่าย
เมื่อคราวก่อนเสียวเป่าขังตัวเองอยู่ในห้องใต้หลังคา พวกเขาทั้งบ้านรวมสี่คนพ่อแม่ลูก คนรับใช้ จิตแพทย์ แม้กระทั่งนักเจรจาก็ล้วนแต่ช่วยกันเกลี้ยกล่อม พูดจนปากจะฉีกเป็นครึ่งค่อนวันก็ไร้ผล สุดท้ายต้องพังประตูเข้าไป ผลคือเจ้าตัวแสบไม่ยอมสนใจพวกเขาไปเป็นเดือน
แน่นอนว่าหนิงซีไม่เคยรู้เรื่องนี้ เธอเพียงแต่รู้สึกว่าเด็กคนนี้ว่านอนสอนง่ายเสียจริง เธออุ้มซาลาเปาน้อยที่ทำหน้าเศร้าทั้งไม่อาจทนเห็นเธอถูกด่าขึ้นมาแล้วชมว่า “เสียวเป่าเด็กดี ขอบใจมากจ้ะคนเก่ง”
ซาลาเปาน้อยที่ถูกชมดูจะอารมณ์ดีขึ้น ค่อยๆ ยื่นกระดาษให้เธอแผ่นหนึ่ง บนกระดาษเขียนตัวเลขเอาไว้
หนิงซีรับกระดาษไปถือไว้ “เอ นี่เป็นเบอร์โทรศัพท์ของหนูเหรอ น้าจะเก็บเอาไว้นะ รอทำงานเสร็จแล้วจะโทรหานะจ้ะ!”
ลู่ถิงเซียวรู้สึกแปลกใจ เสียวเป่าไม่มีโทรศัพท์มือถือ จะมีเบอร์โทรศัพท์ได้ยังไง
เขาอาศัยว่าตัวสูงจึงเดินเข้าไปชะเง้อดู เป็นเบอร์โทรศัพท์ของเขานั่นเอง
ไม่เลว สมแล้วที่เป็นลูกชายแท้ๆ!


## ตอนที่ 17

ตอนที่ 17  ถูกเร่งรัดให้แต่งงาน
ซิงฮุย เอ็นเตอร์เทนเมนต์ ภายในออฟฟิศ
ฉางลี่หน้าตาไม่สบอารมณ์ “หนิงซีออดิชั่นผ่านได้บทรองนางเอก!”
“บทรองนางเอก?” หนิงเสวี่ยลั่วได้ยินก็ขมวดคิ้วมุ่น “ไม่ใช่ว่าหล่อนได้งานเป็นตัวประกอบละครอะไรสักอย่างอยู่ไม่ใช่เหรอ ทำไมยังมีเวลาไปออดิชั่นบทรองนางเอกอีก!”
“ตอนแรกก็สงสัยอยู่เหมือนกัน พอสอบถามดูแล้วถึงรู้ว่าเมื่อวานหลังจากการออดิชั่นเสร็จสิ้นไปแล้ว พวกคณะกรรมการกำลังเตรียมตัวกลับ ก็บังเอิญเจอกับหนิงซี รู้สึกว่าหล่อนเหมาะกับบทรองนางเอกมาก เห็นครั้งเดียวก็มอบบทนี้ให้ มิน่าล่ะ เธอถึงกีดกันหล่อนนัก หนิงซีคนนี้แผนการร้ายกาจจริงๆ ออดิชั่นเสร็จไปแล้วก็ยังไปดักรออีก ไม่รู้ตั้งใจไปยั่วยวนใครรึเปล่า!”
ยังมีคำพูดบางประโยคที่ฉางลี่ไม่กล้าพูด ด้วยรูปร่างหน้าตาที่สวยบาดจิตของหนิงซี ถ้าบรรดาคณะกรรมการจะถูกใจตั้งแต่แรกเห็น เธอก็ไม่รู้สึกแปลกใจเลย เมื่อนึกถึงตอนแรกที่พาหนิงซีมาเซ็นสัญญาเข้าสังกัด เธอก็หมายมั่นว่าจะปั้นให้โด่งดัง แต่ใครจะไปคิดว่าอยู่ๆ หนิงเสวี่ยลั่วก็โผล่เข้ามา
คนหนึ่งเป็นนักแสดงหน้าใหม่ตัวเล็กๆ ที่ไม่มีสิทธิ์มีเสียงอะไร อีกคนหนึ่งเป็นดาราดังที่มีครอบครัวคอยหนุนหลัง ใครๆ ก็รู้ว่าควรเลือกคนไหน ในวงการบันเทิงนี้ใช่ว่าสวยอย่างเดียวก็พอเสียเมื่อไหร่
หนิงเสวี่ยลั่วสีหน้าอำมหิต “ถึงจะไม่ใช่บทนางเอก แต่ละครเรื่องนี้ก็เป็นละครฟอร์มใหญ่!”
คำพูดนี้เช่นนี้ บ่งบอกชัดเจนว่าไม่ต้องการให้หนิงเสวี่ยลั่วได้บทนี้ไปครอง
ฉางลี่รู้สึกลำบากใจ “คราวนี้ดูท่าจะยาก แม้ครั้งนี้บริษัทจะลงทุนกับละครเรื่องนี้ไปมาก พอท่านประธานรู้ว่าบริษัทเราได้ทั้งบทนางเอกกับรองนางเอกก็ดีใจมาก ถ้าบริษัทเรามีคนที่เหมาะกับบทนี้มากกว่าหนิงซีก็ดีไป เสียดายออดิชั่นไม่ผ่านสักคน เพราะฉะนั้นจึงไม่มีเหตุผลที่จะเปลี่ยนตัวหนิงซีได้...”
หนิงเสวี่ยลั่วที่ไม่รู้คิดอะไรได้ขึ้นมา อยู่ๆ ก็นิ่งไป ตะไบเล็บไปพลาง หัวเราะเย้ยหยัน  “ช่างเถอะ ในเมื่อหล่อนต้องการแสดงบทปีศาจจิ้งจอก งั้นก็ให้แสดงไป! หึ นางปีศาจล่มเมือง บทนี้เหมาะกับเธอที่สุดแล้ว!”
หนิงซีได้รับโทรศัพท์จากฉางลี่อย่างรวดเร็ว บอกเธอว่าบทรองนางเอกเรื่องเทียนเซี่ยเป็นของเธอแน่นอนแล้ว ให้เธอเตรียมตัวให้พร้อม
ในเนื้อเรื่องเทียนเซี่ย นางเอกเป็นผู้หญิงเก่งกล้าฉลาดเฉลียว เป็นกำลังสำคัญที่ช่วยพระเอกได้ครองบัลลังก์เป็นฮ่องเต้ นางรองเป็นคนชั่วร้ายทำลายบ้านเมืองถูกประชาชนขับไล่  สุดท้ายถูกนางเอกบีบบังคับจนกระโดดลงหน้าผา สาแก่ใจยิ่งนัก เมื่อบทเป็นแบบนี้ก็ไม่น่าแปลกใจที่หนิงเสวี่ยลั่วไม่ขัดขวางให้เสียเรื่อง
แม้จะได้รับบทรองนางเอกเรื่องเทียนเซี่ย หนิงซีก็ยังมีงานอื่นต้องทำให้เสร็จวันนี้  เธอได้บทเป็นมือที่สามแย่งสามีชาวบ้าน วันนี้เหลือถ่ายห้านาทีสุดท้าย ถูกคนฝูงหนึ่งรุมตบตีภายใต้แสงเจิดจ้าของพระอาทิตย์ และเพื่อจะถ่ายห้านาทีสุดท้ายของเรื่อง ต้องใช้เวลาไปถึงสองชั่วโมง เพราะว่าคนแสดงเป็นคนดูไม่มีประสบการณ์ แสดงออกมาไม่พร้อมเพรียงกัน เธอเลยโดยรุมซ้อมอยู่หลายครั้ง
เมื่อกลับถึงบ้าน หนิงซีก็เปิดทีวีดูตามความเคยชิน นอนหมดแรงอยู่บนโซฟา นอนไปสักพักก็นึกขึ้นได้ว่าลืมอะไรไปอย่าง ตอนนั้นเองในจอโทรทัศน์ก็มีข่าวๆ หนึ่ง ภาพคนข้างในดูคุ้นตา ดูสง่าผ่าเผยแบบนี้  ไหล่กว้าง เอวสอบ ขาเรียวยาวแบบนี้ เหมือนจะอยู่สูงส่งไกลเกินเอื้อม ถ้าไม่ใช่พ่อของซาลาเปาน้อยลู่ถิงเซียว แล้วยังจะเป็นใครได้อีก! ลู่ถิงเซียวเหมือนอยู่ในงานเซ็นสัญญาอะไรสักอย่าง กำลังจับมือกับชาวต่างชาติอยู่ พิธีกรแนะนำอย่างตื่นเต้นว่าลู่ซื่อกรุ๊ปร่วมมือกับแบรนด์ DR จากอิตาลี่ เข้าสู่ตลาดยุโรป มูลค่าทางการตลาดเพิ่มขึ้นกว่าสองเท่า ดูไปดูมาหนิงซีก็นึกขึ้นมาได้ว่า เธอลืมโทรศัพท์หาเสียวเป่า!
ปัวจินตี้กง
สองผู้เฒ่าแห่งสกุลลู่กลับจากต่างประเทศแล้ว สมาชิกครอบครัวทั้งห้ากำลังทานอาหารด้วยกัน สามปีมานี้ลู่ซื่อกรุ๊ปซบเซามาตลอด แต่ท้ายที่สุดสถานการณ์ก็บรรเทาลง ท่านผู้เฒ่ามีความสุขมาก รู้สึกชื่นชมและพูดให้กำลังใจลู่ถิงเซียว แม้แต่ลู่จิงหลี่ก็พลอยได้รับคำชมไปด้วย แต่ว่าพูดไปจนถึงตอนท้าย ประเด็นสำคัญก็ถูกยกขึ้นมาพูดอีกแล้ว ใจความสำคัญคือ งานสำคัญมาก แต่หลานชายหัวแก้วหัวแหวนสำคัญยิ่งกว่า
“ถิงเซียว งานสำคัญมาก แต่ก็อย่าละเลยเสียวเป่า ช่วงนี้งานแกก็ไม่ค่อยยุ่งแล้ว ให้เวลากับเสียวเป่าเยอะๆ อยู่เป็นเพื่อนลูกให้มากด้วย” ผู้เป็นพ่อพูดขึ้น
“ถ้าหากลูกไม่มีเวลาจริงๆ ก็หาคนมาช่วยดูแลสิ! เสียวเป่าโตป่านนี้แล้ว ลูกควรจะคิดเรื่องนี้ได้แล้วนะ” ผู้เป็นแม่กล่าวต่อ
“แม่ของแกพูดมีเหตุผล!”
ลู่จิงหลี่ส่งสายตาให้พี่ชาย ดูสิ พ่อแม่เราเริ่มเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยอีกแล้ว
ลู่ถิงเซียวก้มหน้ากินข้าว ไม่พูดอะไรสักคำ
ลู่เสียวเป่ามือประคองมือถือ ไม่ขยับเขยื้อน


## ตอนที่ 18

ตอนที่ 18  รอคอยลูกสะใภ้
เมื่อนายผู้หญิงแห่งสกุลลู่เห็นทั้งผู้ใหญ่ทั้งเด็กนิ่งเป็นท่อนไม้ ก็รู้สึกเป็นห่วง “ถิงเซียว ได้ยินที่แม่พูดไหม? แล้วเสียวเป่าก็อีกคน เป็นอะไรไป เย็นนี้ยังไม่เห็นกินข้าวสักคำ”
ลู่จิงหลี่ที่กำลังเคี้ยวซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานอยู่ พูดอู้อี้ “เสียวเป่ากำลังรอโทรศัพท์จากน้าสาวคนสวยอยู่!”
ผู้เป็นแม่ไม่เข้าใจ “คุณน้าคนสวยอะไรที่ไหน?”
ลู่จิงหลี่โบกไม้โบกมือ “พ่อแม่ครับ ไม่ต้องเป็นห่วงแล้วนะ ตอนนี้พี่ชายผมเขามีคนที่ชอบแล้ว!”
“พูดจริงเหรอลูก? อย่าหลอกแม่นะ!” ผู้เป็นแม่ตะลึงงัน
เวลานี้แม้แต่ผู้เป็นพ่อก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน วางตะเกียบแล้วจ้องลู่จิงหลี่อย่างค้นหาความจริง
“ผมจะหลอกพ่อแม่ไปทำไมล่ะ เรื่องนี้จริงแท้แน่นอน ไม่เชื่อก็ถามพี่ชายกันเอาเองสิ!” ลู่จิงหลี่พูดแล้วหันไปทางพี่ชายแท้ๆ ของตัวเอง
“ถิงเซียว ที่จิงหลี่พูดเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า?” พ่อถามด้วยเสียงทุ้มลึก
“ถิงเซียว ตอบมาสิ?” ผู้เป็นแม่เร่งเร้า
“อืม” ลู่ถิงเซียวตอบ
นายผู้หญิงแห่งสกุลลู่ซึ่งตอนนี้ร้อนใจจะตายอยู่แล้ว ผลคือได้ยินคำตอบกลับมาแค่ ‘อืม’ คำเดียวจึงโมโหขึ้นมา “เจ้าลูกคนนี้ พูดมากกว่านี้สักคำก็ไม่ได้หรือไง? ทำไมคุยกับแกแล้วเหนื่อยขนาดนี้เนี่ย!”
“จริงครับ” ลู่ถิงเซียวตอบอีกครั้ง
“....” ผู้เฒ่าทั้งสองถึงกับพูดอะไรไม่ออก
ดีจริงๆ พูดเพิ่มมาอีกตั้งหนึ่งคำจริงด้วย
ผู้เป็นแม่ยังไม่วางใจ ถามอย่างลังเลว่า “ถิงเซียว คนที่ลูกชอบ...เป็นผู้หญิงหรือว่าผู้ชายล่ะ?”
ลู่ถิงเซียวสีหน้าดำคล้ำ แทบจะกัดฟันพูดออกมาสองคำ “ผู้หญิง”
ลู่จิงหลี่หัวเราะขำจนแทบตกจากเก้าอี้ “เป็นผู้หญิงแน่นอนอยู่แล้ว แถมยังเป็นคนสวยมากๆ เสียวเป่าของเราก็ชอบเธอมากด้วย เสียวเป่ากำลังรอโทรศัพท์จากเธออยู่!”
ผู้เป็นแม่ฟังแล้วปลื้มปริ่มน้ำตาแทบไหล “บรรพบุรุษคุ้มครองรักษา บรรพบุรุษคุ้มครองรักษา! ถิงเซียว เป็นลูกสาวบ้านไหน อายุเท่าไหร่ ทำงานอะไร บ้านมีกันกี่คน ลูกทำไมไม่บอกพ่อแม่สักคำ...”
ลู่จิงหลี่รีบตัดบท “แม่ ใจเย็นๆ สิ ยังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลยที่เราไม่บอกก็เพราะกลัวแม่จะทำให้เรื่องเสียต่างหาก!”
หากพ่อแม่รู้สถานะของหนิงซีเข้า รู้ว่าชื่อเสียงหนิงซีไม่ดี แถมยังอยู่ในวงการบันเทิง เรื่องราวคงยุ่งไปกันใหญ่
เวลานี้ผู้เป็นพ่อพูดขึ้นบ้าง “คนที่ถิงเซียวชอบ ต้องคุณสมบัติไม่เลวอยู่แล้วล่ะ คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”
“ฉันห่วงอะไร อย่าบอกว่าคุณก็ไม่ห่วง แล้วใครกันที่นอนไม่หลับ ต้องออกไปสูบบุหรี่นอกระเบียงดึกๆ ดื่นๆ ?”
แต่เมื่อพอได้ยินคำพูดของสามีก็วางใจได้อีกหน่อย “ถิงเซียวสายตาแหลมคมขนาดนี้ ผู้หญิงที่เค้าเลือกต้องไม่แย่แน่นอน”
พูดจบ โทรศัพท์ในมือเสียวเป่าที่ถือมาทั้งเย็นก็ดังขึ้น นี่เป็นเบอร์มือถือส่วนตัวของลู่ถิงเซียว น้อยคนที่จะรู้ ลู่จิงหลี่เข้าไปส่องดู ที่แท้ก็เป็นเบอร์ของหนิงซี
“ใช่ผู้หญิงคนนั้นโทรมาหรือเปล่า?” ผู้เป็นแม่ถามอย่างตื่นเต้น เหมือนกับกำลังจะได้เจอหน้าลูกสะใภ้อย่างไรอย่างนั้น
ลู่จิงหลี่พยักหน้าหงึกๆ จากนั้นก็ช่วยเสียวเป่ารับโทรศัพท์ เสียวเป่าใช้มือถือไม่ค่อยเป็น เมื่อก่อนลู่ถิงเซียวก็เคยซื้อให้ แต่เขาก็ไม่ชอบใช้ ไม่รู้ว่าโยนทิ้งไปไหนแล้ว ในเวลานั้น คนทั้งโต้ะต่างมุ่งความสนใจไปที่โทรศัพท์ในมือเสียวเป่า ลู่จิงหลี่ที่หน้าหนาที่สุด ถึงกับเดินเข้าไปแอบฟังข้างๆ โทรศัพท์เลยทีเดียว


## ตอนที่ 19

ตอนที่ 19  สองผู้เฒ่าต่างตกตลึง
หนิงซีคิดสับสนวุ่นวายอยู่นานสองนาน ท้ายที่สุดก็ตัดสินใจโทรศัพท์ เพราะเรื่องเมื่อห้าปีก่อน ทำให้เธอไม่ชอบเด็กเล็กๆ ทั้งยังหลีกเลี่ยงที่จะเข้าใกล้พวกเขาด้วย เพราะสิ่งเหล่านี้จะกระตุ้นให้เธอคิดถึงความหลัง คิดถึงลูกน้อยที่เธอต้องสูญเสียไป...
ลูกคนนั้นทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นและมีความหวัง แต่ขณะเดียวกันก็เป็นตัวแทนอดีตอันแสนอัปยศอีกด้วย ไม่รู้เพราะอะไรเหมือนกัน กับซาลาเปาน้อยกลับไม่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจเลยสักนิด ตรงกันข้ามเธอกลับชอบเขามาก จนกระทั่งอยากเข้าไปอยู่ใกล้ๆ ด้วยซ้ำ น่าแปลกใจจริงๆ
“ฮัลโหล... ฮัลโหล” มีคนรับโทรศัพท์แล้ว แต่กลับไม่มีเสียงพูด
หนิงซีรู้ว่าต้องเป็นเสียวเป่าแน่ๆ จึงหัวเราะออกมาเบาๆ “เสียวเป่าใช่ไหมจ้ะ? ขอโทษด้วย น้าเพิ่งทำงานเสร็จ แล้วนึกขึ้นได้เลยโทรมาหา”
เสียวเป่าพูดไม่ได้ เลยไม่มีวิธีไหนจะโต้ตอบกับเธอ หนิงซีจึงพูดเจื้อยแจ้วอยู่คนเดียว หาเรื่องสัพเพเหระมาคุยไปเรื่อย
“เด็กดี กินข้าวหรือยังจ้ะ? หนูผอมเกินไปนะ ต้องกินข้าวเยอะๆ รู้ไหม?”
“เป็นเด็กต้องไม่เลือกกินนะ แบบนี้ถึงจะได้โตไวๆ แถมยังตัวอ้วนจ้ำม่ำน่ารักอีกด้วย ถึงแม้ตอนนี้หนูจะน่ารักมากๆ อยู่แล้วก็เถอะ...”
“อ้อ ใช่ น้าเพิ่งเห็นข่าวคุณพ่อของหนูในทีวี เขาเจรจาการค้าสำคัญสำเร็จ สุดยอดไปเลย ฝากแสดงความยินดีกับเขาด้วยนะจ้ะ!”
สิบนาทีต่อมา เสียวเป่าวางโทรศัพท์ลง หยิบกระดานเขียนหนังสือที่ไม่ได้ใช้มานานขึ้นมา
ค่อยๆ เขียนทีละตัวๆ
‘Congratulations (ขอแสดงความยินดีด้วย)’
แม้เสียวเป่าจะไม่พูด แต่เขาเขียนได้ดีทั้งภาษาจีนและภาษาอังกฤษ เขาไม่ค่อยอยากเขียนภาษาจีนให้ยุ่งยาก ส่วนใหญ่จึงมักจะเขียนด้วยภาษาอังกฤษ แต่ก็เป็นเวลานานมากแล้วที่เขาไม่ได้เขียนอะไร เพราะเขาไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ
สองผู้เฒ่านั้นถึงกับตะลึงงัน ลู่จิงหลี่เคยเห็นมาก่อนแล้ว จึงดูค่อนข้างสงบนิ่ง ลู่ถิงเซียวได้ยินเสียงพูดที่เล็ดลอดออกมาจากโทรศัพท์แล้ว อ่านดูข้อความนั้น ใบหน้าที่ดูเหมือนภูเขาน้ำแข็งก็ปรากฏรอยยิ้มออกมา ลูบหัวลูกชายเบาๆ “ขอบใจ”
เสียวเป่าได้ฟังแล้วก็ไม่ได้พูดอะไร เริ่มต้นกินข้าวด้วยความตั้งตกตั้งใจ มิหนำซ้ำยังกินแครอทที่เขาไม่ชอบอีกด้วย จนบัดนี้ผู้เฒ่าทั้งสองก็ยังคงอยู่ในอาการตกตะลึง
เมื่อกี้ลูกชายคนโตดูเหมือนจะเพิ่งยิ้มออกมา
หลานชายสุดที่รักก็เขียนตัวหนังสือด้วยตัวเอง
หลานชายสุดที่รักกินข้าวเอง
หลานชายสุดที่รักยังกินแครอทอีก...
ในที่สุดผู้เป็นแม่ก็ได้สติกลับคืนมา ถามอย่างไม่รีรอว่า “จิงหลี่ เมื่อครู่ผู้หญิงคนนั้นคุยอะไรกับเสียวเป่ากันแน่?”
ใบหน้าของผู้เป็นพ่อก็แสดงออกว่าอยากรู้คำตอบเช่นกัน
ลู่จิงหลี่ที่ถูกพ่อแม่กดดันตอบอย่างช้าๆ ว่า “ก็ไม่เห็นมีอะไรเลย ก็แค่บอกให้เสียวเป่ากินข้าวเยอะๆ อย่าเลือกอาหาร แล้วก็ฝากแสดงความยินดีกับพี่ใหญ่แค่นั้น”
ผู้เป็นมารดาทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อ “แค่นี้เองเหรอ?”
ลู่จิงหลี่ยักไหล่ “ยังจะมีอะไรอีกล่ะครับ?”
ผู้เป็นพ่อใบหน้าเต็มไปด้วยความดีอกดีใจ “ผู้หญิงคนนี้แค่โทรศัพท์ก็ทำสำเร็จ จิตแพทย์ของเสียวเป่ารักษาเป็นปี ยังไม่ได้เท่านี้เลย”
“นั่นไงล่ะ!”  ผู้เป็นแม่ทั้งตกใจระคนดีใจ “ผู้หญิงคนนี้ไม่เลวเลยจริงๆ ถิงเซียวลูกจะต้องรักษาเธอไว้ให้ดีนะ”
ลู่ถิงเซียว “อืม”
ผู้เป็นแม่มองลูกชายคนโตอย่างเบื่อหน่ายทีหนึ่ง แล้วหันไปหาลูกคนเล็ก “ลูกรอง พี่ชายลูกน่ะมันทื่อเหมือนตอไม้ จีบผู้หญิงเป็นกับเขาที่ไหน ลูกจะต้องช่วยพี่เขานะรู้ไหม?”
“ทีนี้เห็นประโยชน์ของผมแล้วใช่ไหม!” ลู่จิงหลี่พูดอย่างได้ใจ “วางใจได้ ผมจะใช้ประสบการณ์ทั้งชีวิตมาช่วยพี่ใหญ่เอง! แต่มีข้อแม้ว่า พ่อกับแม้ห้ามเข้ามายุ่งวุ่นวายเด็ดขาด บอกไว้ก่อนว่าถ้ามีผู้ใหญ่เข้ามายุ่งด้วยล่ะก็ ภารกิจนี้ล้มเหลวแน่ๆ”
สองผู้เฒ่าตอบเป็นเสียงเดียวกัน “รู้แล้ว รู้แล้ว พวกเราจะไม่ยุ่งเด็ดขาด!”


## ตอนที่ 20

ตอนที่ 20  มีแฟนเก่าอยู่ทั้งวงการ
หลังทานอาหารเย็นเสร็จ พ่อแม่ของพวกเขาไปกันแล้ว ลู่จิงหลี่ก็เดินกระดิกหางเข้ามาหาพี่ชาย
“พี่ใหญ่ เมื่อกี้ผมเก่งไม่เก่ง เก่งไม่เก่ง?”
กระดิกหางไปได้ครึ่งเดียว ก็มีเสียงวัตถุเล็กๆ ถูกโยนจากทางพี่ชายพุ่งมาใส่ตัวเขา
ลู่จิงหลี่รีบยกมือขึ้นรับ “นี่มันของเล่นอะไร?”
พอมองเห็นชัดแล้ว ก็ถึงกับตาค้าง ที่แท้ก็กุญแจรถยนต์ รถคันนั้นเขาหมายตามาตั้งนานแล้ว ทั้งโลกมีแค่คันเดียว ที่ระลึกครบรอบร้อยปีแลมโบกีนี!
“ว้าว ลูกรักของพ่อ!” ลู่จิงหลี่จูบกุญแจรถอย่างลิงโลด “พี่ใหญ่ ผมรักพี่ที่สุดเลย!”
ก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะเพียรขอยังไงเขาก็ไม่ให้ ไม่น่าเชื่อว่าวันนี้แค่เขาออกปากช่วยพูดกับพ่อแม่ให้ไม่กี่ประโยค พี่ชายก็กลับโยนให้เขาอย่างง่ายดาย
หนิงซีคนนี้มีอิทธิพลต่อพี่ชายของเขามากกว่าที่คิดไว้เยอะ!
ลู่จิงหลี่ยิ่งคิดก็ยิ่งกังวล “เอ่อ พี่ใหญ่ พี่แน่ใจแล้วเหรอว่าเป็นหนิงซี? แล้วยิ่งไม่ใช่แค่อยากจะเล่นๆ แต่ต้องการแต่งงานด้วยจริงๆ”
“แต่งงาน” น้ำเสียงของลู่ถิงเซียวฟังดูหนักแน่นไม่มีความหมายอื่นใด
ลู่จิงหลี่ได้ฟังแล้วก็ถอนหายใจ เตือนด้วยความหวังดีจากผู้มีประสบการณ์โชกโชนว่า “งั้นผมก็ขอเตือนให้พี่เตรียมใจไว้ก่อน จีบผู้หญิงกับเล่นเกมไม่ต่างกันมาก แบ่งเป็นด่านต่างๆ เช่นเดียวกัน  ด่านง่าย  ด่านปกติ ด่านยาก ด่านนรก
ผู้หญิงทุกคนมีจุดอ่อน แต่หนิงซีล่ะ พี่จะใช้เงินเหรอ ดูจากที่เธอสวยขนาดนี้แต่กลับมีชีวิตที่ยากลำบาก เธอไม่มีทางรับข้อเสนอการเลี้ยงดูเด็ดขาด
หรือจะใช้ความรัก ลองคิดดูว่าตอนอยู่ต่างประเทศ เธอหักอกผู้ชายไปเท่าไหร่ มีแฟนเก่าอยู่ทั่วทั้งวงการบันเทิง แถมแต่ละคนก็ฐานะไม่ธรรมดา ตอนเห็นรายชื่อเป็นหางว่าวนั้นผมยังอดนับถือไม่ได้  เรื่องแบบนี้ผมยังไม่ศรัทธาใครมาก่อน
หรือแม้กระทั่งใช้เด็กน้อย เรื่องจะแต่งงานสายฟ้าแลบเพราะตั้งท้องน่ะอย่าคิดเลย ใจของเธอห่วงแต่เรื่องงาน ไม่เคยคิดจะมีลูก
ต่อให้คุณชายน้อยอย่างผมจีบเอง ยังมีโอกาส 80 เปอเซ็นต์ที่จะ GAME-OVER  งั้นมือใหม่ที่ทำเป็นแต่ธุรกิจอย่างพี่ก็คงทำได้แค่มาเอาประสบการณ์แค่นั้น
ลู่ถิงเซียวมองเขาอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง  “ร้อยเปอเซ็นต์”
ลู่จิงหลี่หมดคำพูด กระตุกมุมปากขึ้นนิดหนึ่งแล้วพูดว่า “โอเคๆๆ ผม GAME-OVER ร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ได้ อย่าใส่ใจเรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้เลย OK? แต่ยังไงผมก็กล้าพนันได้เลยว่าหนิงซีมีแนวคิดเดียวกันกับผม คือไม่ต้องการแต่งงานไม่ต้องการมีลูก คนประเภทนี้ต้องใช้ชีวิตให้คุ้ม รักอิสระเป็นที่สุด ถ้าพี่คิดแค่เล่นๆ พอได้ แต่ถ้าคิดจริงจังถึงขั้นแต่งงานล่ะก็ ยาก!”
“นั่นก็เพราะว่าพวกนายยังไม่เจอคนที่ใช่ ที่อยากแต่งงานและร่วมใช้ชีวิตมีลูกด้วยกันต่างหาก”
แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาภายในห้อง ใบหน้าที่เย็นชาตลอดเวลาของลู่ถิงเซียวบัดนี้ดูอ่อนโยน
ลู่จิงหลี่นับว่าครั้งนี้พี่ชายของเขาพูดออกมากี่คำ พลางก็ทำใบหน้าแบบไม่อยากจะเชื่อ “ฮ่าฮ่าฮ่า ที่แท้คนกำลังมีความรักนี่เปลี่ยนไปจริงๆ อารมณ์ความรักงี่เง่าผมก็ได้เรียนรู้มาหมดแล้ว แต่ที่พี่พูดมาก็นับว่ามีเหตุผล! เป็นไงบ้างเป็นไงบ้าง? ต้องการความช่วยเหลือจากน้องชายสุดที่รักคนนี้ไหม?”
“ไม่จำเป็น” ลู่ถิงเซียวตอบมาสามคำ
“จะไม่จำเป็นได้ยังไง! จีบผู้หญิงกับทำธุรกิจมันเหมือนกันที่ไหน พี่คิดดูให้ดีว่าต้องการติวเตอร์สอนการจีบหญิงสุดหล่อผู้ฉลาดหลักแหลมคนนี้ไหม...” ลู่จิงหลี่ร้อนใจ
ขณะที่ลู่จิงหลี่กำลังโฆษณาตัวเองอยู่นั้น ประตูห้องอ่านหนังสือก็ถูกผลักออก เมื่อทั้งสองคนหันไปดู ก็พบว่าเป็นเสียวเป่าใส่ชุดนอนยืนอยู่หน้าประตู แววตาของลู่ถิงเซียวบ่งบอกว่ารู้สึกประหลาดใจ
“เอ๊ะ เสียวเป่า...”ลู่จิงหลี่เองก็ทำหน้าตกใจ
ไม่คิดว่าในเวลานี้เสียวเป่าจะมาปรากฏตัวอยู่นอกห้องนอนของตัวเองได้?


## ตอนที่ 21

บทที่ 21  เสียวเป่าก่อเรื่องวุ่นวาย
ต้องเข้าใจก่อนว่าเสียวเป่าชอบความเงียบสงบ เมื่อกินข้าวเสร็จก็จะเข้าห้องไปอยู่เพียงลำพัง คนรับใช้ในบ้านพอทำงานเสร็จจะต้องกลับเข้าห้องใครห้องมันห้ามออกมาเด็ดขาด ห้ามส่งเสียงดังใดๆ ทั้งสิ้น ไม่เช่นนั้นจะรบกวนเสียวเป่า และทำให้เขาโมโหจนควบคุมสติไม่อยู่
เมื่อก่อนสองผู้เฒ่าด้วยความเอ็นดูเสียวเป่าจึงมักจะเข้าไปหาเพื่อนำของกินไปให้ เสียวเป่าเลยขังตัวเองไว้ในห้องใต้หลังคา เพราะรักเสียวเป่ามากแบบนี้ผู้เฒ่าทั้งสองจึงไม่กล้าย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันกับพวกเขา แต่ตอนนี้ เสียวเป่าเป็นคนออกมาจากห้องเอง ไม่เพียงเท่านี้ เสียวเป่ายังเดินตรงไปหาลู่ถิงเซียว กอดขาเขาไว้แน่น
ลู่จิงหลี่ หัวเราะก๊ากออกมา “เสียวเป่าทำอะไรน่ะ กอดขาเพื่อ?”
ลู่ถิงเซียวก้มลงมองลูกชาย มองปราดเดียวก็รู้ว่าเขาต้องการอะไร จึงปฏิเสธไปทันควัน “ไม่ได้ คืนวานลูกก็ได้ไปแล้ว”
ดังนั้นสายตาของเสียวเป่าจึงมองไปที่โทรศัพท์มือถือ
“เมื่อตอนทานอาหารเย็นก็โทรไปแล้วครั้งหนึ่ง” ลู่ถิงเซียวปฏิเสธอีกครั้ง
ลู่จิงหลี่ที่อยู่ข้างๆ เข้าใจแล้ว ที่แท้เด็กน้อยก็คิดถึงหนิงซี เสียวเป่าเห็นว่าขอเขาไม่ได้ ก็วิ่งตึงตังเข้ามาหาลู่จิงหลี่ ใช้วิธีเดิม คือกอดขาเขาแน่น
ลู่จิงหลี่เห็นท่าทางน่ารักแบบนั้นแล้วพูดขึ้นว่า “อย่าๆๆ เสียวเป่า อย่ามาใช้ไม้นี้กับอารอง หลานก็รู้ว่าอารองแพ้ความน่ารักของหลานแบบนี้!”
ถึงแม้ปกติเสียวเป่าจะดูเฉยๆ แต่เวลาได้อ้อนใครแล้ว ท่าทีและสายตาแบบนั้นก็น่ารักจนทำให้คุณละลายได้เลย และยามที่เขาแหงนศีษะเล็กๆ แล้วมองคุณด้วยตาสวยๆ โตๆ คู่นั้น มันทำให้คุณสามารถสอยดาวจากท้องฟ้าลงมาให้เขาได้ทีเดียว คนเดียวในบ้านที่ทนต่อไม้นี้ของเสียวเป่าได้ ก็คือลู่ถิงเซียว
ลู่ถิงเซียวได้แต่โบกมือปฏิเสธ “เสียวเป่า หลานก็รู้ว่าทำท่าน่ารักแบบนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์ อารองขัดพ่อของหลานไม่ได้หรอก!”
เมื่อคำพูดจบลง เสียวเป่าก็คลายมือออกจากลู่จิงหลี่แบบทันทีทันใด
และเมื่อเห็นท่าทางเสียใจที่โดนปฏิเสธของเด็กน้อย ลู่จิงหลี่ถึงกับพิงกับผนัง หัวเราะออกมา “โอ้ว เสียวเป่า ความจริงหลานไม่เห็นต้องรีบร้อนขนาดนี้เลย มีคำพูดหนึ่งพูดไว้ดีมาก คนเราถ้ารักกันจริง ไม่ต้องกลัวว่าจะต้องแยกจากกัน รออีกหน่อยพ่อเขาแต่งงานกับคุณน้าคนสวยแล้ว หลานก็จะได้เจอเขาทุกวันเองแหล่ะ!”
พูดไปก็ไร้ประโยชน์เด็กน้อยวิ่งตึงตังออกจากห้องออกไป
ลู่จิงหลี่ยักไหล่ “ทำยังไงดี?”
“เย็นนี้เขากินอาหารไปไม่น้อย” ลู่ถิงเซียวพูด
ความหมายก็คือ ตอนนี้เขาใช้วิธีอดอาหารมาต่อรองไม่ได้แล้ว ลู่จิงหลี่ได้ฟังพี่ชายพูดก็สบายใจขึ้นหน่อย อย่างไรก็ตาม ทั้งสองดูเหมือนจะประเมินเสียวเป่าต่ำไป...
เขาเป็นเด็ก ไม่จำเป็นต้องมีแผนการอะไร ขอแค่ได้ ‘ก่อความวุ่นวาย’ เท่านั้นก็พอ แหมือนจะเพิ่งพูดจบลงไปไม่ทันขาดคำ ในห้องรับแขกชั้นล่างก็มีเสียง ‘เพล้ง’ ดังขึ้น ลู่จิงหลี่สบตากับพี่ชาย ทั้งสองรีบวิ่งไปดูใต้ตึกจึงพบว่าเกิดอะไรขึ้น ห้องรับแขกชั้นล่างเละเทะไปหมด แจกันโบราณใบใหญ่สูงขนาดเท่าตัวคนที่มุมห้องล้มลงกับพื้นแตกเป็นเสี่ยงๆ ทุกสิ่งทุกอย่างที่สามารถผลักให้ล้มได้ล้วนแต่โชคร้ายโดนทำลายหมด...
“ลู่ฉิงอวี่!”
ปกติต้องเป็นเวลาโมโหเท่านั้นที่ลู่ถิงเซียวจะพูดชื่อเต็มของเสียวเป่า ท่าทางดุดันแบบนั้น แม้แต่ลูจิงหลี่ยังรับไม่ไหว อย่าพูดถึงเสียวเป่าเลย
เสียวเป่าถูกท่าทางน่ากลัวของผู้เป็นพ่อทำให้ตกใจจนตัวสั่น อารมณ์ยิ่งตื่นตระหนกรุนแรงขึ้น วิ่งกรีดร้องวุ่นวายไปทั่วทั้งห้อง ลู่จิงหลี่รีบวิ่งตาม แต่ก็ไม่กล้าวิ่งตามแบบกระชั้นชิด บนพื้นเต็มไปด้วยเศษกระเบื้องแตกกระจัดกระจาย หากไม่ระวังไปเหยียบเข้าล่ะก็ ไม่อยากจะคิดถึงผลที่ตามมาเลยจริงๆ


## ตอนที่ 22

บทที่ 22  โทรศัพท์ฉุกเฉิน
“พี่ใหญ่ ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ดีแน่ ผมว่าเรียกหนิงซีมาดีไหม?”
“ไม่ได้” ลู่ถิงเซียวสั่งเสียงเยือกเย็น
ลู่จิงหลี่แนะนำอย่างหวังดี “พี่ใหญ่ เสียวเป่าเป็นแค่เด็กเล็กๆ แล้วก็ไม่ได้เป็นลูกน้องของพี่ด้วย พี่เข้มงวดกับเขามากเกินไปแล้ว อ่อนโยนกับเขาสักหน่อยจะเป็นไรไป? มีเด็กที่ไหนไม่เอาแต่ใจไม่ก่อเรื่องวุ่นวายบ้าง?”
“ไม่จำเป็นต้องให้นายมาสั่งสอนฉัน” ลู่ถิงเซียวตอนนี้ใบหน้าเย็นชา ดูแล้วคงไม่มีทางยอมให้เสียวเป่าใช้วิธีก่อเรื่องวุ่นวายเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการจนติดเป็นนิสัยแย่ๆ อีกต่อไป
ลู่จิงหลี่ที่เป็นคนกลางระหว่างสองพ่อลูก รู้สึกปวดหัวจะตายอยู่แล้ว ถ้าเกิดเรื่องวุ่นวายรู้ไปถึงหูพ่อกับแม่ สืบไปสืบมา อาจจะรู้เรื่องที่เขาพาเสียวเป่าเข้าผับด้วยก็เป็นได้ พระเจ้า! ใครก็ได้ รีบมาช่วยทีเถอะ! ลู่จิงหลี่อาศัยจังหวะที่ลู่ถิงเซียวไล่จับเสียวเป่าอยู่นั้นรีบล้วงโทรศัพท์ออกมาโทรหาหนิงซีทันที...
ตอนเย็น หนิงซีอยู่ที่บ้านอ่านบทไปพลาง แชทกับเพื่อนในอินเตอร์เน็ตไปพลาง
อ๋องปีศาจผู้โสมม : หนิงซี เธอช่วยเปลี่ยนชื่อ QQ หน่อยได้มั้ย? เห็นแล้วทุเรศลูกกะตา
ความว่างเปล่าเดียวดายที่หายไปของฉัน : อ๋องปีศาจผู้โสมมไม่ทุเรศหรอไง? มีหน้ามาว่าฉันอีกหรอ?
อ๋องปีศาจผู้โสมม : นี่ เดือนหน้าฉันจะกลับแล้วนะ มารับที่สนามบินด้วย!
ความว่างเปล่าเดียวดายที่หายไปของฉัน : ไม่ไป ไม่มีว่าง
อ๋องปีศาจผู้โสมม : มารับฉันด้วย!
ความว่างเปล่าเดียวดายที่หายไปของฉัน : ก็บอกแล้วว่าไม่ว่าง!
อ๋องปีศาจผู้โสมม : ตกลงจะมาไม่มา?
ความว่างเปล่าเดียวดายที่หายไปของฉัน : ก็คนเค้าไม่อยากคุยด้วยนี่ แถมจะทิ้งให้เหมือนหมาตัวหนึ่งด้วย
อ๋องปีศาจผู้โสมม : ยอมเป็นหมาของเธอนะ แถมจะเลี้ยงข้าวอีกด้วย
ความว่างเปล่าเดียวดายที่หายไปของฉัน : นี่คือความในใจของหมา ที่รู้สึกเหมือนกับโดนเข็มทิ่มแทง
อ๋องปีศาจผู้โสมม : ***! เธอนี่โสมมกว่าฉันอีก! แล้วใครกันที่เป็นเข็ม!
ความว่างเปล่าเดียวดายที่หายไปของฉัน : เธอพูดจาไม่ดีใส่ฉันก่อนนี่ ไม่คุยด้วยแล้ว จะอ่านบทละคร
อ๋องปีศาจผู้โสมม : แค่บทรองนางเอก มีอะไรน่าดู! เราสองคนนับว่าเคยมีช่วงเวลาดีๆ ด้วยกัน เธอจะตัดเยื่อใยแบบนี้เลยเหรอ?
ความว่างเปล่าเดียวดายที่หายไปของฉัน : คนที่เคยมีช่วงเวลาดีๆ กับฉันมีตั้งมากมาย เธอเป็นคนที่เท่าไหร่?
อ๋องปีศาจผู้โสมม：หนิงเสี่ยวซี! เธอคอยฉันก่อนเถอะ!!!
หนิงซีปิดคอมพิวเตอร์ ตั้งใจอ่านบทละคร อ่านได้สักพัก เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย เธอเกรงว่าจะเป็นเบอร์ที่กองถ่ายโทรมา จึงรีบกดรับ
“ฮัลโหล หนิงซี ช่วยด้วย!”
“คุณคือ...”
“ฉันลู่จิงหลี่เอง เธอรีบมาที่ปัวจินตี้กงหน่อย เสียวเป่าเกิดเรื่องแล้ว!”
“อะไรนะ? เสียวเป่าเกิดเรื่อง?” หนิงซีได้ฟังก็รู้สึกร้อนใจ
“เกิดเรื่องใหญ่แล้ว เธอรีบมาที่นี่ด่วนเลยนะ...พี่ใหญ่ๆๆ ใจเย็นหน่อยสิ...เขายังเด็ก...เสียวเป่า เสียวเป่าอันนั้นโยนไม่ได้นะ...อ๊ะ...”
ฟังลู่จิงหลี่พูดแล้วเหมือนจะเป็นเรื่องใหญ่มาก ในโทรศัพท์มีเสียงสิ่งของล้มระเนระนาดและเสียงวัตถุกระแทกพื้นดังลอยเข้ามา หนิงซีตกใจหนักกว่าเดิม รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าพลางบอกว่า “ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหล่ะ!”
เธอก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน แค่เพียงได้ยินว่าเสียวเป่าเกิดเรื่องก็รู้สึกนั่งไม่ติดพื้นแล้ว ทั้งที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่วันแท้ๆ แต่ในใจกลับคิดถึงจนสลัดไม่ออก ที่นี่อยู่ไกลจากปัวจินตี้กงมาก นั่งรถไปก็ใช้เวลากว่า 40 นาที หนิงซีเกรงว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นซะก่อน จึงนำมอร์เตอร์ไซด์ออกมาจากโรงรถ แล้วรีบสตาร์ทขับออกไป
จากเดิม 40 นาที หนิงซีใช้เวลาเพียง 10 กว่านาทีก็ถึง น่าจะเพราะลู่จิงหลี่โทรบอกรปภ.ไว้ก่อนแล้ว หนิงซีรายงานชื่อเรียบร้อย รปภ.ก็ปล่อยให้เข้ามาได้ หลังจากมาถึงหน้าประตูคฤหาสน์หมายเลข 8 ก็มีสาวรับใช้มาคอยนำทางอยู่ก่อนแล้ว
หนิงซี หญิงสาวผู้ใฝ่ฝันว่าจะได้โลดแล่นไปในเส้นทางของซุปเปอร์สตาร์ แต่เธอกลับถูกน้องสาววางแผนร้ายจนทำให้เส้นทางนั้นถูกปิดไป เธอจึงตัดสินใจไปเรียนที่เมืองนอกฝึกฝนตนเองใหม่ จนกระทั่งห้าปีผ่านไป เธอกลับเข้ามาสู่เส้นทางนั้นอีกครั้ง แต่น้องสาวและครอบครัวของเธอก็ยังตามรังควานอย่างไม่ยอมเลิกรา แต่หารู้ไม่ว่าเธอไม่ใช่หญิงสาวคนเดิมเหมือนห้าปีที่แล้วอีกต่อไป!
	ในวันหนึ่ง เธอหลงกลให้กับแผนกลั่นแกล้งของน้องสาวอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เธอบังเอิญได้ไปช่วยซาลาเปาน้อยคนหนึ่งเอาไว้ แต่ผลที่ได้คือซาลาเปาใหญ่ ลู่ถิงเซียว นักธุรกิจหนุ่มหล่อมาดนิ่งผู้เป็นพ่อของซาลาเปาน้อยต้องการจะตอบแทนเธอด้วยร่างกาย (!?) เป็นเหตุให้เรื่องราวความรักตลกขบขันปนโรแมนติกจนใครๆ ต่างต้องอิจฉาได้เริ่มต้นขึ้น และบางทีซาลาเปาใหญ่และซาลาเปาน้อยคู่นี้อาจจะเกี่ยวข้องอะไรบางอย่างกับปมปัญหาในแผนการร้ายของน้องสาวเธอเมื่อห้าปีก่อนที่ยังคงติดคาอยู่ในใจของเธอมาจนถึงทุกวันนี้
“อย่าบอกนะว่า เพราะฉันช่วยลูกชายคุณไว้ คุณเลยคิดจะใช้ตัวเองตอบแทนฉัน?”
ลู่ถิงเซียวทำท่าคิดอยู่ชั่วครู่ แล้วพยักหน้า “จะว่าแบบนั้นก็ได้”