touch of love and my dream ( เพราะรักและฝัน)
Faii_hathai
## จุดเริ่มต้นคือความฝัน

เสียงเพลงบรรเลงคลาสสิคร่วมสมัยกำลังดังแผ่กระจายไปทั่วทั้งเรือสำราญขนาดย่อมๆ  ที่ลอยเอื่อย ๆ โดดเด่นอยู่บนผืนน้ำยามค่ำคืน และตลอดจนสองริมฝั่งของแม่น้ำที่ทอดยาวเห็นสะพานข้ามแม่น้ำที่อยู่ใกล้ ๆ ประดับประดาไปด้วยแสงไฟ และริมสองฝั่งแม่น้ำที่เต็มไปด้วยตึกสูงระฟ้าที่พาเกิดเปิดไฟสว่างคอยสู้กับสายฝนโปรยปรายย่อมๆ
" อึนบี "  ภาษาเกาหลีขนาดใหญ่ตรงท้ายเรือ  และป้ายผ้าผืนใหญ่ " MD  Pharmacist 1 anniversary "
และเสียงของผู้คนเหล่าบรรดาเซเลปและอินฟลูเอนเซอร์ที่มีชื่อเสียงต่างทยอยเข้ามาร่วมงานเลี้ยงฉลองของบริษัทยายักษ์ใหญ่ที่กำลังขึ้นเป็นอันดับหนึ่งของประเทศตอนนี้ เสียงชื่อชมท่านประธานวัยยี่สิบปลาย ๆ
"ชเวมินจุน " ประธานบริษัท และ " อีซองอา " ภรรยาแสนสวย พวกเขาในชุดสูทและราตรีสีฟ้าหรูหรา และผู้ชายในชุดสูทสีขาวที่คอยยืนเคียงข้างพวกเขา " มินโดฮยอน " ตำแหน่งเลขาท่านประธาน
เสียงพูดคุยจากคนในรัฐบาลกระทรวงสาธารณะสุขของประเทศที่กำลังพูดให้ความสนับสนุนบริษัทของเชวมินจุนและครอบครัวอย่างครืนเครง และบรรดาแขกเหรื่อมากมายที่ต่างพากันสนุกสนานอยู่ในงานเลี้ยงสรรสังค์แสดงความยินดี
เสียงเพลงบรรเลงจากเครื่องดนตรีต่าง ๆ  หลากหลายชนิดที่ยังคงบรรเลงดังต่อเนื่องกันซะจนกลบเสียงฟ้าร้องคำรามอยู่นอกเรือ
เปรี้ยงๆ เสียงฟ้าผ่าที่ดังอยู่ใกล้ ๆ หัวเรือ และเสียงฟ้าร้องที่ดังตามกันมาติดๆ  และเด็ก ๆ ที่พากันวิ่งเล่นไล่จับลูกโป่งสีสวยๆ อยู่กันอย่างสนุกสนานใกล้ประตูทางออกด้านหัวเรือ
ลูกโป่งสีชมพูลูกใหญ่เผลอหลุดจากมือเด็กอายุราวๆ 4 ขวบเศษ    และลูกโป่งที่กำลังลอยและกำลังจะปลิวหลุดหายออกไปจากประตู
เพราะฉะนั้นเด็ก ๆ ที่ไว้ทรงผมสั้น ๆ ทั้ง 3 คน และใส่ชุดเอี๋ยมยีนส์เหมือนกัน ๆ 2คน และเด็กอีกคนใส่ชุดเอี๋ยมสีฟ้าต่างพากันรีบวิ่งกระโจนไปคว้าลูกโป่งลูกนั้นก่อนที่มันจะหลุดหายไปจากสายตา แต่ว่าในที่สุดลูกโป่งลูกนั้นก็หลุดผ่านประตูห้องงานเลี้ยงไปจนได้
พวกเด็กๆ  ทั้งสามคนต่างพากันหยุดวิ่ง และมองออกไปนอกประตูบานนั้น  พวกเขาสามคนที่ต่างพากันมองตามลูกโป่งสีชมพูสุดสวยวิบวับของพวกเขาลอยไปตามกระแสลมและลอยฝ่าสายฝน  ลูกโป่งที่ลอยอย่างเอื่อย ๆ ไกลออกไป ๆ  จนในที่สุด พวกเด็ก ๆ ทั้งสองคนที่พากันยื่นสงสัยว่า
"ลูกโป่งลูกนั่นมันจะลอยออกไปจากเรืองของพวกเขาจริงๆ  หรือไม่กันนะ" เด็กคนที่ใส่ชุดเอี๋ยมสีฟ้า ๆ สองคนที่พากันยืนจ้องมองตามลูกโป่งอยู่ที่ปากประตู
" ไม่หรอก " เด็กที่ใส่ชุดเอี๋ยมยีนส์คนหนึ่งทางซ้ายที่รีบหันมาและเถียง
"ดูนั่นสิ"  เด็กคนที่ใส่ชุดเอี๋ยมสีฟ้าลายตารางที่กำลังชี้นิ้วไปทางเสาบนหัวเรือ  ลูกโป่งลูกนั่นที่จู่ ๆ ก็ลอยไปติดอยู่บริเวณขอบที่กั้นของหัวเรือ
เด็ก ๆ  พากันจับจ้องไปที่ลูกโป่งใบนั้น และต่างพากันยืนมอง จนเสียงของเด็กคนแรกที่พูดขึ้นมาอีกครั้ง
" ลูกโป่งของฉัน" เด็กแรกที่พูดพร้อมกับรีบวิ่งฝ่าสายฝนเพื่อจะไปเก็บของเล่นของตัวเอง
" ไม่นะ  อย่าไป"  น้ำเสียงประหม่าของเด็กคนที่สามที่พยายามห้ามเธอ  และเด็กคนนั่นที่ค่อยๆ ขยับเท้าถอยหลังกลับ
แต่แล้วเด็กคนที่สองก็รีลวิ่งตามเด็กน้อยใส่ชุดเอี๋ยมลายตารางนั่น พวกเด็กสองคนที่รีบวิ่งตามกันไปติดๆ เพื่อจะไปเก็บลูกโป่ง
" อย่าไปนะ พวกเธอหยุดเดี๋ยวนี้ "  เด็กคนที่สามที่ดูสูงกว่าพวกเขาสองคนเล็กน้อยที่พยายามส่งเสียงร้องห้าม  แต่พวกเขาสองคนก็ได้แต่วิ่งห่างออกไปเรื่อย ๆ
แต่ว่า...พวกเด็กทั้งสองคนพากันวิ่งเล่นฝ่าสายฝนเพื่อจะไปเก็บลูกโป่งและไม่มีความกลัวให้เห็นกันเลยสักนิด  มิหนำซ้ำพวกเด็กทั้งคู่ยังส่งยิ้มให้กันในขณะที่กำลังจะวิ่งเข้าไปคว้าลูกโป่งอีกครั้ง..
เปรี้ยง !!!!!
ผ้าม่านสีฟ้าอ่อนปลิวกระทบกับหน้าต่างบนกระจก เสียงเม็ดฝนกระทบกับหน้าต่างราวกับว่ากระจกหน้าต่างกำลังแตกระเอียด
แจกันสีขาวนวลขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่สะท้อนเห็นภาพดำทะมึนของท้องฟ้าหน้าต่างบนกระจก ดอกไม้ไฮเดรนเยียสีม่วงที่เป็นดอกไม้ปลอมสั่นไหวเล็กน้อย และภาพวาดสีน้ำมันของนักเขียนชาวฝรั่งเศสชื่อดัง "  ภาพวาดท้องฟ้าที่แสนอึมครึ่ม แต่ผู้คนในเมืองหลวงของประเทศอังกฤษ ในปลายยุคศตวรรษที่ 80 ก็ยังพากันเดินจูงมือตามถนน สตรีสูงวัยสองคนนั่งเล่นพูดคุยอยู่บนรถม้าไร้หลังคา พวกเธอมุ่งหน้าสู่ใจกลางเมืองหลวงนั่น  ผู้คนหนุ่มสาว ครองครัว เด็ก คนชรา พากันเดินหันหลังให้ จนไม่รู้ว่า พวกเค้าพวกนั้นกำลังเดินมุ่งหน้าไปที่หนแห่งใด"
" หืด.... หาด  "
เสียงลมหายใจสั่น ๆ ถี่ ๆ ของผู้หญิงที่นอนตะเคียงอยู่บนเตียงถัดจากแจกกันและภาพวาดสีน้ำมัน ผ้าห่มที่เลิกถลกขึ้นมาจนเห็นเสื้อชุดนอนกางเกงขายาวลายขวางสีน้ำตาลอ่อน
พรึบ !
หญิงสาวที่รีบผลุดลุกขึ้นมานั่ง และตามหน้าตาที่เปียกโชกไปด้วยเม็ดเหงื่อเม็ดโต
" เห้อ..."
เสียงถอนหายใจยาวของหญิงสาว
พัคจีอึนส่ายหน้าเบาๆ  บ่งบอกว่าฝันร้ายนั่นไม่ใช่เรื่องน่าจดจำสำหรับตัวเอง ใบหน้าที่แสนซีดเซียวของหญิงสาวที่ตื่นขึ้นมากลางดึง ดวงตากลมโตที่แสดงความสับสน และพยายามมองไปรอบๆ เหมือนมองหาอะไรบางอย่างในห้อง  ริมฝีปากอวบอิ่มที่ขบหากันเบาๆ  ที่เหมือนจะโหยหาน้ำดื่มมาแก้อาการตื่นตระหนก ผมเผ่ายาวอันยุ่งเหยิงและพันกันจนถึงกลางหลังคล้ายคนที่กำลังสระผมเสร็จมาหมาด ๆ และใบหน้ารูปไข่ โหนกแก้มยกสูงที่มีผมเผ่ารกรุงรังเต็มหน้าไปหมด
ตุบ
เธอทิ้งตัวลงไปนอนที่หมอนสีฟ้าอ่อนลายใบไม้  แต่ก็ยังไม่วายรีบใช้มือควานหาโทรศัพท์มือถือที่กลิ้งไปอยู่ใต้หมอนและรีบหยิบขึ้นมาดูเวลา
05.30 น. เวลาที่แสดงอยู่บนรูปถ่ายบอลลูนบนหน้าจอโทรศัพท์สมาร์ทโฟนสีดำ
หืมม...
พัคจินอูนอนถอนหายใจเบา ๆ อีกครั้ง และผล่อยหลับไปกับความฝันนั่น!!!
ตี๊ด....ด ! นาฬิกาปลุกในมือถือส่งเสียงดังทั่วห้อง
พัคจินอูนอนบิดขี้เกียจไปๆ มา ๆ บนที่นอนขนาด 6 ฟุต  จนผ้าปูสีฟ้าลายขวางเลื่อมสลับมีรอยยับย่น แต่ดวงตาของเธอก็ยังคงหลับสนิทมีเพียงมือซ้ายขวาที่พยายามขวนหาโทรศัพท์ที่ซ่อนอยู่ใต้หมอนเหมือนเดิม  เธอหยิบมือของของตัวเองขึ้นมาและพยายามที่จะหรี่ตาดูที่หน้าจอ และเวลาบนหน้าปัดมือถือบอกเวลา 10.00 น.
พรึบ
เธอผุดลึกขึ้นนั่ง
" เห้ออออ.....อ"  เสียงถอนหายใจลากยาวๆ  ของเธอดังไปทั่วห้อง และค่อย ๆ หรี่ตาหันไปมองรอบ ๆ ห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้า  หันไปมองที่ประตูห้องน้ำบานใหญ่  และโต๊ะเครื่องแป้งสีขาวลายหินอ่อนที่มีข้าวของเครื่องใช้วางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยบ้าง และไม่เรียบร้อยบ้าง ข้าวของเครื่องใช้บางชิ้นที่ก็มีราคาถูกแพงตามวิถีชีวิตสาวโสดอายุรุ่น ๆ ใกล้จะแตะเลขสามสิบเข้าไปทุกที ๆ
เธอหันไปดูที่ประตูห้องบานที่ใหญ่กว่าและก็ค่อยๆ  คืบคลานลงจากที่นอนและเดินตรงดิ่งไปที่ประตูห้องและชะงักหยุดอยู่ที่ประตู  เธอกำลังหันกลับไปมองที่หน้าต่างและหยุดมองไปที่โน้ตบุ๊คที่เปิดทิ้งไว้ถึงเช้า
" ไม่นะ ! "  เธอกรี๊ดร้อง
ผู้ชายรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวและแต่งตัวดีมาก ๆ  กำลังเดินเลือกซื้อหนังสืออยู่ในร้านหนังสือชื่อดัง และที่นี้ยังเป็นร้านหนังสือสาขาใหญ่ระดับประเทศ  และเขาที่ให้ความสนใจเป็นพิเศษสำหรับแมกกาซีนที่มีดาราผู้ชายชื่อดังของประเทศอย่าง " เชวมินแจ "  ขึ้นปกเท่านั้น  และมิหนำซ้ำเขาก็ยังหยิบหาเลือกซื้อหน้าปกที่มีชเวมินแจขึ้นปกเอามาจับไว้ตั้งหลายเล่มจนแทบจะล้นมือ
"ฮ่า ๆ "  ผู้หญิงที่ใส่ชุดเครื่องแบบสีเหลืองของร้าน  และเธอกำลังก้มหน้าก้มตาอ่านแมกกาซีนที่มีเชวมินแจขึ้นปกอยู่ข้างๆ  เขาเหมือนกัน  เพราะฉะนั้นเขาก็เลยต้องคอย ๆ ที่จะถอยหลังขยับให้ห่างๆ กันเล็กน้อย
ตุบ !
พัคจินอูรีบหันไปมองและเห็นหนังสือสีเหลืองๆ กำลังตกอยู่ที่พื้น  และที่หน้าปกบอกชื่อหนังสือ " Autumn"
เธอที่รีบวางแมกกาซีนและโผเข้าไปก้มเก็บมันขึ้นมา และยังรีบเหลียวมองหาคนทำให้หนังสือเล่มนั้นหล่นมาจากกองหนังสือขายดี !
ผู้ชายรูปร่างสูง ๆ  หนึ่งที่ยืนหันหลังและยังจะคอยเลือกแมกกาซีนอยู่อย่างไม่สนใจใยดีหนังสือเล่มนั้น
"  นี่คุณค่ะ !!! " เธอเรียกผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งคนนั้น
" นี่คุณ !!! " เธอเพิ่มน้ำเสียงในการเรียกผู้ชายรูปร่างสูงๆ  เพียงเพราะเขาไม่หันมาขอโทษ  และพอเขาได้ยินถึงได้รีบหันหน้ามา
เขาหันหน้ามาและมองไปที่หนังสือเล่มนั้น
" ครับ  ว่ายังไงนะครับ "  เขาที่หันไปมองแต่หนังสือและค่อย ๆ กวาดสายตาไปมองและเห็นว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ นิดเดียวใส่ชุดพนักงานร้าน
เธอก็เลยได้มองเห็นหนังสือแมกกาซีนเป็นตั้งที่เขาหอบอยู่ และที่สำคัญยังมองเห็นอีกว่า หน้าปกของเชวกียุลทั้งนั้น
"นี่คะ " เธอทั้งพูดทั้งยิ้ม แต่เขาก็ยังทำหน้าตางง ๆ อยู่ดีและยังจะพยายามส่ายหน้าปฏิเสธเธอด้วย
" ฉันยกให้ "
" ไม่ใช่สิ  ฉันแถมให้คุณถือซะว่าเป็นโปรโมชั่นพิเศษ"  พัคจินอูยิ้มอย่างจริงใจ และรีบเดินเอาหนังสือเล่มนั้นไปวางบนกองหนังสือของเขา
" เออ....คือ.."  เขาสงสัยและพยายามที่จะปฏิเสธ  แต่ทว่าเขาก็กลับเหลียวมองตามเธอไปจนลับสายตาแล้วถึงค่อยกลับมาก้มมองหนังสือเล่มนั้น
" Autumn ..งั้นเหรอ" " เขาพูดไปและยังจะคอยแอบยิ้มๆ มองตามเธอไป
พัคจินอูที่กำลังก้มหน้าก้มตากดอ่านดูข่าวในโซเชียลและกดอ่านตามคอมเมนต์ข่าวใหญ่ของวันนี้ของพวกดารานักแสดงในงานประกาศรางวัลประจำปีอีกไม่กี่ชั่วโมง
เธอที่คอยเอาแต่เดินก้มหน้าก้มตาสวมเสื้อมีฮู้ดตัวใหญ่โคร่งสีชมพูเดินไปตามริมถนน เธอเงยหน้าหันไปมอง ๆ ที่ร้านสะดวกซื้อและยังคงก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์เดินเข้าไปเลือกซื้อของกินตอนหัวค่ำ
พัคจินอูก้มหน้าก้มตารีบเลือกซื้อน้ำผลไม้รสองุ่นสีเขียว เจลลี่รสองุ่น  ขนมมันฝรั่งกรอบถุงใหญ่และช๊อคโกแลตอีกสองสามกล่อง และเธอก็รีบเดินไปต่อแถวหน้าแคชเชียร์ซึ่งมีผู้ชายตัวสูงๆ ใส่สูทสีดำ ๆ คนหนึ่งกำลังซื้อของและจ่ายเงินของเขา
ผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งคล้าย ๆ กันที่เธอเจอที่ร้านหนังสือเมื่อกลางวันกำลังซื้อข้าวของสองสามอย่างและช๊อคโกแลตชนิดเดียวกัน
พัคจินอูที่พยายามชะเง้อมองว่า เมื่อไหร่ผู้ชายที่ยืนหันหลังให้เธอจะจ่ายเงินเสร็จสักที แต่เธอก็ยังรอต่อแถวไปและก้มดูโทรศัพท์ในมืออยู่ตลอด และพอเธอซื้อของเสร็จก็รีบหิ้วถุงใส่ของพวกนั้นตามหลังผู้ชายคนนั้นออกไปดื้อ ๆ
เธอก้มหน้าก้มตาเดินเดินดูผลการประกาศผลรางวัลผ่านหน้าจอมือถือและมือหนึ่งที่คอยหิ้วถุงจากร้านสะดวกซื้อ และมิหนำซ้ำเสียงถ่ายทอดสดของงานประกาศก็ยังค่อย ๆ ดังขึ้นเรื่อย ๆ จากมือถือ
จนกระทั่ง ผู้ชายที่เดินออกจากร้านสะดวกซื้อก่อนหน้า เขาที่ถึงกับลดความเร็วของฝีเท้าและหยุดเดินไปครู่หนึ่ง
เขาติดสินใจปิดหน้าจอโทรศัพท์ของเขาและเก็บมันลงในกระเป๋าเสื้อ  ก่อนที่จะตัดสินใจเดินทิ้งระยะห่างจากผู้หญิงคนที่เดินเล่นโทรศัพท์อยู่ข้างหลังของเขาเองออกไปไม่กี่ก้าว
เขาเดินกลับเข้าไปในตึกอาคารพาร์ทเมนต์ และกลางห้องโถงของอพาร์ทเมนต์มีโต๊ะไม้สีมุกตั้งเด่นอยู่ตรงกลางห้องโถงรูปวงรีมีแจกันไม้ทรงกระบอกปากกว้างเสียบประดับด้วยดอกไฮเดรนเยียสีม่วง
เขากำลังเดิน ๆ กลับเข้าไปลิฟต์ แต่ทว่าผู้หญิงคนนั้นจากร้านของขายสะดวกซื้อก็ยังไม่มีทีท่าว่าเธอจะหยุดวางมือถือและเดินตามเขาเข้ามาในลิฟต์ตัวเดียวกัน
และตอนนั้นเขาก็เลยแอบเหลือบสายตาหันไปมองเธอเล็กน้อย และถึงได้ค่อยๆ  หันไปกดปุ่มลิฟต์
" ชั้น 21 ขอบคุณค่ะ "  พัคจินอูบอกกับผู้ชายที่อยู่ในลิฟต์ตัวเดียวกับเธอและขอบคุณเขาแบบผ่าน ๆ  และไม่นานประตูลิฟต์ก็ปิด
ติ๊ง !
ประตูลิฟต์ที่ค่อย ๆ เปิดออก  และมือของผู้ชายกับผู้หญิงที่วางพาดทับกันอยู่ตรงปุ่มกดเปิดประตูลิฟต์
ตุบ !!
ถุงจากร้านสะดวกซื้อในมือของพัคจินอูหล่นออกจากมือไปซะดื้อ ๆ และเธอก็แทบไม่อยากหันไปเหลือบมองว่าผู้ชายคนนี้เป็นใครด้วยซ้ำ
พัคจินอูหน้าซีด ! แต่ก็ยังพยายามหันไปขอโทษ
" ขอ ! ขอโทษค่ะ"
พัคจินอูพูดตะกุกตะกักและมือไม้ที่สั่นๆ  แต่ว่าเธอก็ยังพยายามตั้งสติและรีบก้มลงเก็บถุงของตัวเองและกึ่งรีบเดินรีบวิ่งพุ่งตรงไปที่หน้าประตูห้อง
พัคจินอูพยายามที่จะกดรหัสประตูของอพาร์ทเมนต์อย่างรีบร้อน  แต่ว่ามือไม้มันก็ยังสั่นๆ  ไปหมด เธอรีบกดรหัสรัวๆ  เพราได้ยินเสียงฝีเท้าของผู้ชายคนเมี้อกี้กำลังเดินเข้ามาใกล้ๆ
ปัง !
เธอเปิดและปิดประตูห้องตัวเองอย่างรวดเร็ว เหมือนพยายามที่จะหนีอะไรบางอย่าง เหมือนเธอกำลังวิ่งหนีสัตว์ประหลาด
ผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งและใส่ชุดสูทสีดำคนที่เธอเดินหนี  เขากำลังเดินมาหยุดอยู่ที่ประตูห้องฝั่งตรงข้าม!!
เขา..ที่เหลียวหันไปมองที่หน้าประตูของเธอเล็กน้อย และถึงจะกลับมากดรหัสเปิดประตูห้องของตัวเองกลับเข้าไป


## ขอโทษก็แล้วกัน

ณ หน้าโรงแรมหรูใจกลางเมืองหลวง พรมสีแดงที่ปูพาดยาวตั้งแต่ถนนหน้าโรงแรมไปจนกระทั่งบันไดทางเข้า เหล่าบรรดาเซเลฟ เหล่าบรรดาอินฟลูเอนเซอร์  ดาราชาย หญิง และบรรดาไอดอลจากหลายค่ายต่างพากันตบเท้าเข้ามาร่วมงานรับราลวัลใหญ่แห่งวงการโทรทัศน์ และแน่นอนกองทัพนักข่าวจากทุกช่องทางหลากหลายสำนักที่พากันตบเท้าเข้ามาร่วมถ่ายภาพและเสนอข่าวใหญ่นี้นับหลายร้อย
ชเวมินแจหรือดาราดังชายแห่งยุคเพิ่งจะก้าวเท้าลงมาจากรถคาดิแลคสีดำคันหรู  และเขายังค่อย ๆ เดินลงจากรถและเหยียบย้ำลงบนพรมสีแดงสดด้วยท่าทางสง่าผ่าเผย และออร่อที่พวยพุ่งสมกับชื่อเสียง " ดารานำชายของประเทศ"
ชเวมินแจมีรูปร่างที่สูงโปร่งเอามาก ๆ ผิวสีขาวของเขาสว่าง ดวงตาเป็นประกาย จมูกบางได้รูปและปากกระจับที่เหมือนจะทาลิปสติ๊กสีชมพูบางๆ ทับไว้อยู่ตลอดเวลา เขาเดินลงรถมาพร้อมๆ  กับดาราสาวที่มีชื่อเสียงอาร่าจับไม่แพ้กัน
บนเวทีงานประกาศรางวัลโทรทัศน์อันทรงเกียรติของคนในวงการบันเทิง บนเวทีประดับประดาด้วยไฟหลากสีสัน เวทีสีทองอร่าม และป้ายไฟภาษาอังกฤษขนาดใหญ่แสดงชื่อของงานประดับเอาไว้บนเวทีอย่างยิ่งใหญ่เช่นกัน
" International  Award  Film 2026 "
เหล่าบรรดานักแสดงชายหญิงที่ต่างพากันแต่งตัวโก้หรูประโคมแบรนด์เนมชั้นนำของตัวเองที่เป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์ ทุกๆ  คนต่างพากันนั่งเรียงตามสาขาที่ตนได้ประกาศชื่อเข้ารับรางวัลอันทรงเกียรติในครั้งนี้ และเมื่อการประกาศดารานำหญิงคนล่าสุดแห่งปีผ่านไป ซึ่งก็ไม่ใช่คนไกลที่ไหน แต่เป็นดารานักแสดงสาวสวยที่เดินพรมแดงมาพร้อมกับชเวมินแจนั่นเอง
และเมื่อพิธีกรระดับประเทศที่กำลังขึ้นมาประกาศรายชื่อนักแสดงนำชายที่เข้าชิง ซึ่งหนึ่งในนั่นมากจากนักแสดงนำภาพยนตร์ที่เข้าชิงรางวัลมากมายจากเรื่อง " Autumn"
ชเวมินแจ ได้รับเลือกเป็นนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมในปี 2026 ในครั้งนี้ไปได้ตามความคาดหมายของวงการสื่อ และยังได้รับการสนับสนุนอย่างท่วมท้น
เสียงประกาศของงานเข้าชิงรางวัลของคนบันเทิงยังคงทยอยดังออกมาจากทีวีหน้าจอขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ที่ติดอยู่บนกำแผงห้องด้านตะวันตกภายในห้องพักของพัคจินอู ภายในห้องที่ตกแต่งลวดลายวอล์เปเปอร์สลับฟ้า ๆ ขาว ๆ คล้ายลายท้องฟ้าคราม  เฟอร์นิเจอร์ที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบและราคาแพง รวมถึงภาพจิตรกรรมและเครื่องแก้วสะสมต่าง ๆ ยามเมื่อต้องแสงไฟปรากฏเป็นระยิบระยับผ่านตู้กระจกของสะสมโบราณผ่านไปที่ห้องทำงานของเธอ  และเธอที่ยังคงตั้งหน้าตั้งหน้าพิมพ์งานอะไรบางอย่างอยู่หน้าคอมพิวเตอร์โน๊คบุ๊คราคาแพงของเธออยู่อย่างตั้งอกตั้งใจ และรวมไปถึงการฟังประกาศผลรางวัลภาพยนตร์ผ่านรายการทีวีนั่น
และภายในห้องสีฟ้าเข้ม เสียงจากทีวีจอใหญ่ฝั่งด้านทิศใต้ของห้องและหน้าจอที่แสดงผลรางวัลสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ได้แก่ " Autumn "  ที่นักแสดงอย่าง เชวมินแจเพิ่งจะได้รับรางวัลแสดงนำชายจากเรื่องนี้ไปหมาดๆ และผู้ชายที่เพิ่งจะออกจากลิฟต์พร้อมๆ  กับพัคจินอู  เขาที่นั่งบนโซฟาหลุยส์สีน้ำตาล ๆ  และยังคงตั้งใจดูประกาศผลรางวัล
และผู้ชายคนที่นั่งอยู่ในห้องเพียงลำพังก็ยังจะปลดกระดุมเม็ดที่ติดอยู่บนปกเสื้อเพื่อคลายความอึดอัด แต่ทว่าเขาก็ดูเหมือนที่จะมีสีหน้าไม่ค่อยสบายใจนักที่ ๆ เชวมินแจมีชื่อเสียงมากมาย  และเขาเอนตัวลงที่โซฟาตัวขนาดย่อมๆ  ก่อนที่จะกวาดสายตาไปมองรอบๆ  ห้อง ๆ ที่เขาเพิ่งจะเข้ามาอยู่ และห้องสีฟ้าเข้มที่แสนเรียบง่าย เฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้น  อุปกรณ์เครื่องใช้ครบคัน  ห้องครัวแนวเมดิเตอร์เรเนียนที่ชอบ  ผ้าม่านทรงหลุยส์สีฟ้าทึบแสง และระเบียงขนาดกว้างขวาง กระจกที่เป็นผนังกำแพง และบันไดวนที่ทำจากหินอ่อนทางทิศตะวันออกที่จะพาเขาไปที่ ๆ ห้องนอนของตัวเอง
ทางม้าลายบริเวณสี่แยกขนาดใหญ่และรถราที่พากันวิ่งบนถนนกันขวักไขว่ และอีกทั้งผู้คนชาย หญิงวัยเรียน วันทำงาน คนชรา และเด็ก ทุก ๆ คนที่ต่างพากันเดินหน้าและทุก ๆ คนที่ก็ต่างทำเหมือนกันคือการเดินข้ามถนนตามสัญญาณไฟจากฝั่งนู้นข้ามไปฝั่งนี้  และบางคนที่พากันเดินหายเข้าไปในตึกสูงระฟ้า บ้างก็เดินเข้าไปในตึกกระจกสูงตระหง่าน และบ้างก็เดินเข้าไปในศูนย์น้อยใหญ่ที่อยู่ริมฝั่งถนน
และ123 cafe' คาเฟ่ที่ตั้งอยู่มุมถนนป้ายโลหะชื่อร้านออกเป็นสีส้มๆ เป็นตัวเลขโรมันเฉพาะเลขหนึ่งและใช้เลขสองกับเลขสามแบบธรรมดาตามด้วยพยัญชนะภาษาอังกฤษทั่ว ๆ ไป และป้ายไฟรูปขนมเค้กหลากหลายชนิดของร้านนี้  เสียงเพลงป๊อปสมัยใหม่ที่ดังผ่านออกมาจากประตูบานกระจกสีส้ม 123 คาเฟ่  และบรรยากาศในร้านที่พลุกผล่านในช่วงวันหยุดที่เพิ่มขึ้นอีก จนทำให้พนักงานร้าน เด็กพาร์ททาร์ม และเจ้าของร้านต่างพากันทำงานจนมือเป็นระวิง
และมิหนำซ้ำเจ้าของร้านคาเฟ่สายหวานร้านนี้อาจจะมีอารมณ์ศิลปิน และรักศิลปะมากๆ  จนกระทั่งที่มุมๆ หนึ่งของร้านที่ถูกจัดสรรปันส่วนให้กลายเป็นเวทีของนักดนตรีสมัครเล่นย่อมๆ ทั้ง เปียโน กีตาร์ แซกโซโฟน หรือแม้กระทั่งคีบอร์ท
หนุ่มวัยกลางคน ที่ตอนนี้ทำหน้าที่เสริ์ฟเมนูของหวาน อย่าง เค้กสตรอเบอร์รี้  พุ้งดิ้งบานาน่าถ้วยใหญ่
ยุนเจอี พนักงานสาวผมสั้นหยิกหยักศกและติดป้ายชื่อสี่เหลี่ยมไว้ตรงมุมขวาของผ้ากันเปื้อนสีเขียวเข้ม    เธอที่กำลังรีบร้อนจัดเครื่องดื่มเดลิเวอร์รี่อยู่ในบาร์ชงเครื่องดื่ม
เคาน์เตอร์บาร์ชงกาแฟของคาเฟ่สีเมล็ดกาแฟคั่วเข้มขนาดใหญ่พอประมาณทางมุมด้านในสุด  เคาน์เตอร์บาร์ที่มีรูปร่างคล้าย ๆ กับเรือสำราญ และประดับประดาด้วยธงชาติหลากหลายประเทศ
ผู้ชายคนหนึ่งที่ตัวสูงใหญ่ หน้าตาดูคล้าย ๆ พวกไอดอลคนดัง  เขาที่กำลังโชว์สกิลการชงกาแฟอย่างละเมียดปนความละมุนและตบท้ายรอยยิ้มสุดหวานที่พร้อมจะเติมเข้าไปในถ้วยกาแฟของสาวๆ  แต่ว่าเขากลับใส่เพียงเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีส้มแอบพับแขนเสื้อเล็กน้อย และผ้ากันเปือนสีเดียวกับยุนเจอีก็เท่านั้น
"ซอเยอึน" ป้ายชื่อบนผ้ากันเปื้อนของเด็กสาววัยมหาวิทยาลัย เด็กสาววัยรุ่นตัวผอมบาง หน้ากลม ตากลมๆ ตัวสูงไม่เกิน 155 เซนติเมตร  เด็กสาวที่คอยยืนอยู่ข้างๆ  บาริสต้าไอดอลเพื่อคอยเรียนรู้และเป็นลูกมือ
และชายหนุ่มสองคนที่คอยหยอกล้อกันเหมือนพี่น้องในขณะที่พวกเขากำลังช่วยเก็บเก็บจานและเสริ์ฟเครื่องดื่ม
ชายหนุ่มคนที่สูงกว่าหน่อยดูท่าทางอายุน่าจะไม่เกิน 26 ปี เขาเป็นผู้ชายยิ้มง่ายๆ  และท่าทางขยันขันแข็งไม่ใช่น้อย และผมยาวรวบตึงของเขาที่ทำให้สาวๆ  ลูกค้าถึงกับหลงเสน่
ชายหนุ่มที่ความสูงลดน้อยลงมาหน่อยถึงเขาจะดูอายุไม่มากเท่าไหร่ แต่ก็ดูแล้วทะมัดทะแมง ทรงผมที่คล้ายๆ กับทรงที่พวกตำรวจชอบตัดกัน แล้วก็ลักยิ้มพิมใจของเด็กหนุ่ม
พัคจินอูที่จู่ๆ ก็เดินพรวดพราดเข้าในร้าน และเธอยังเดินตรงดิ่งไปในเคาร์เตอร์บาร์  และมิหนำซ้ำยังเผลอทำหน้าหงุดหงิดใส่พวกเขา
" ทำไมไม่ใครโทรตามฉันเลยสักคน " พัคจินอูบ่น ๆ ให้พวกรอบๆ ข้างฟังในขณะที่เธอเองก็พยายามควานหาผ้ากันเปื้อนของร้านขึ้นมาใส่
" ที่ร้านก็ยุ่งขนาดนี้ ทำไมถึงไม่มีใครโทรตามฉันห๊ะ "  พัคจินอูหันไปทำหน้าเหวี่ยงๆ ใส่ซอเยอึน และรีบคว้าถ้วยกาแฟดิลิเวอร์รี่พวกนั้น
ซอเยอึนเหมือนจะรู้สึกผิด
" พอดีว่า....."  แต่ซอเยอึนไม่กล้าพูดต่อได้แต่หันไปและเหลียวมองหาใครสักคน
" ใจเย็น ๆ น่า"  ผู้ชายคนที่ชงกาแฟที่ก็เลยรีบหันมาห้าม แต่ว่าพวกเธอกลับไปสนใจ
" หยุดเลยนะ นายก็เหมือนกัน " พัคจินอูทำหน้าตาไม่พอใจสุด ๆ ใส่เขา
" นายก็เหมือนกัน อินซอง !! "  พคจินอูหันไปทำตาขวางใส่บาริสต้าไอดอลประจำร้าน แต่ว่าอินซองกลับอมยิ้มและคะยั้นคะยอให้พัคจินอูเอาเครื่องดื่มดิลิเวอร์รี่ไปส่งจนได้
พัคจินอูที่รีบร้อนและกำลังจะเดินออกจากประตูร้านคาเฟ่  ตอนนั้นที่จู่ๆ  พวกเธอก็ได้ยินเสียงกรี๊ดของสาววัยรุ่นกำลังดังเข้ามาใกล้ ๆ ที่ร้าน และกลุ่มวัยรุ่นพวกนั้นเหมือนจะพากันเดิมห้อมล้อมกันกลุ่มใหญ่  ๆ  ก่อนที่พวกเธอจะมาหยุดอยู่ปากประตูหน้าร้าน
เธอยิ้มกว้างทันทีที่เห็นชเวมินแจเดินฝ่าบรรดาแฟนคลับสาวๆ  นักเรียนมาหยุดอยู่ที่ประตูคาเฟ่และเขาก็กำลังเดินเข้ามา
" สวัสดีทุกคน " ชเวมินแจดารานักแสดงระดับประเทศหมาดๆ  ที่กำลังเดินเข้ามาในร้านคาเฟ่ย่านสีแยกที่มีผู้คนพลุกพล่าน
รอยยิ้มของเชวมินแจพลอยทำให้บรรดาลูกค้าคนอื่นๆ ที่นั่งกันภายในร้านมีความสุขและต่างตื่นเต้นไปด้วย
เชวมินแจยังจะรีบเดินเข้าหาพัคจินอูและส่งรอยยิ้มให้เธอก่อนใครเพื่อน
" จะไม่เชิญฉันเข้าไปนั่งในร้านหน่อยหรือไง " เชวมินแจพูดพร้อมกันเดินเข้าไปส่งยิ้มหวานๆ  ให้เธอ
" พี่ค่ะ " พัคจินอูส่งยิ้มตอบกลับ
" พูดอะไรแบบนั้น ฉันกลัวว่าพี่จะยุ่งจนมาไม่ได้แล้วต่างหาก"  พัคจินอูยังคงส่งยิ้มทักทายชเวกียุลอยู่ตลอดเวลา
แต่ว่าแล้วที่จู่ๆ  ผู้ชายวัยกลางคน ๆ นั้นที่รีบเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างพวกเค้าทั้งคู่
" มาแล้วเหรอ "  ผู้ชายคนนั้นที่รีบเดินเข้าจับไหล่เชวมินแจและพาไปนั่งโต๊ะที่ใกล้กระจกด้วยท่าทีที่เป็นกันเองสุด ๆ  และเขาที่กำลังกอดคอของพัคจินอูอย่างสนิทสนม
" น้องสาวฉัน "
" นายก็รู้ว่า ไม่ค่อยจะมีมารยาทอยู่แล้ว "  เขาพูดหยอกล้อพัคจินอู จนเชวมินแจยิ้มและพยักหน้ายอมรับ
" ผมชินซะแล้วละครับ พี่แทซัน "  เชวมินแจเห็นด้วยกับพี่ชายของเธอ
" จริงสินะ "  แทซันพยักหน้า
" พวกเรากำลังรอแสดงความยินดีกับนายอยู่เลยทีเดียว " และ แทซันที่พูดเข้าข้าง
และพนักงานทุกคนในร้านต่างพากันกรูเข้ามาแสดงความยินดี และต่างพากันจับไม้จับมือกับเชวมินแจอย่างคนคุ้นเคย พวกเขาทุก ๆ คนที่ต่างคนต่างเข้ามาแสดงความยินดีในความสำเร็จของเขาที่ตอนนี้กลายเป็นดาราที่มีชื่อเสียงระดับประเทศไปแล้ว
ทางเดินในซอยแคบ ๆ  ที่ไม่มีผู้คนเดินขวักไขว่มากนักในตอนมืดๆ ตึกสูงสามสี่ชั้นที่เปิดไฟหน้าประตูสลัว ๆ  เอาไว้ และไฟส่องทางเดินที่ค่อนข้างสลัว  ประตูเหล็กดัดบานเล็ก ๆ  ที่พอให้คนเดินผ่านเข้าไปได้ และถ้าเปิดผลักประเหล็กเข้าก็อาจจะเจอผู้ชายท่าทางนักเลงกลุ่มเล็ก ๆ สองสามคนที่นั่ง ๆ ยืน ๆ บ้างก็ยืนพิงพนังสูบบุหรี่ บ้างก็นั่งล้อมวงกันโต๊ะแคบ ๆ  ดื่มกินเหล้าอาหารกันภายใต้ไฟสลัว และที่สำคัญหลักพวกนั่นยังมีประตูเหล็กทึบใส่กุญแจล๊อคเอาไว้   แต่ว่าก็ยังพอที่จะได้ยินเสียงอึกทึก และเสียงพูดจาเหมือนกำลังมีการแข่งขันต่อรองอะไรกันสักอย่างเล็ดลอดออกมาจากประตูเหล็ก นั่น
ผู้คนนับหลักร้อยที่ต่างพากันนั่งมั่วสุมรายล้อมอยู่ที่โต๊ะไพ่ และโต๊ะบาคาร่านับสิบ ผู้ชายส่วนใหญ่ที่มาที่นี้ล้วนแต่เป็นนักพนันตัวยง หรือแม้แต่ผู้หญิงที่มีตั้งแต่วัยกระเตาะ ไปจนถึงบรรดาสาวรุ่นใหญ่วัยกลางคนที่ก็ต่างแข่งขันกันเชียร์แขกบรรดาผู้ชายพวกนั่นให้ลงพนันขันต่อให้มาก ๆ แต่ว่าส่วนผู้หญิงวัยอายุมากๆ หน่อยที่มาเป็นลูกค้า สำหรับแขกผู้หญิงพวกนั้นก็จะมีผู้ชายวัยกลางๆ คนแต่งตัวภูมิฐานเข้ามาช่วยเล่นเป็นเพื่อนพวกเธอ
พัคจินอูที่กำลังเดินผ่านประตูเหล็กนั่นไม่ได้เท่าไหร่  เธอที่พยายามมองหาและเดินไปรอบๆ ทั่วห้อง ๆ นี้ เธอพยายามเดินและคอยกวาดสายตาหาใครบางคนจากหลายๆ โต๊ะ และหลายๆ  ที่  เหมือนเธอกำลังตามหาใครสักคนในนี้
เสียงทะเลาะกันของผู้ชายสองคนที่ดังมากจากโต๊ะไพ่ข้างในมุมสุดของห้องที่ดังขึ้นเรื่อยๆ  จนพลอยทำให้ลูกค้าโต๊ะอื่นๆ  เริ่มทยอยส่งเสียงบ่นรำคาญ   เพราะว่าลูกค้าโต๊ะนั่นต่างก็ทะเลาะกันเพราะสงสัยว่าอีกฝ่ายโกง
พัคจินอูก็เลยยิ่งต้องค่อยๆ เดินอ้อมเข้าไปเพราะจำเสียงผู้ชายคนนั้นได้ และร้องห้าม
" คุณลุง ! "  เธอพยายามเข้าไปลากแขนของผู้ชายค่อนข้างท่วมและหัวล้านคนหนึ่ง  แต่ว่าพวกเขากลับไปฟัง
" ถอยไป "  ตาลุงคนนั่นพยายามผลักพัคจินอู
" พวกมันโกงฉัน พวกมันรวมหัวกันโกงฉัน " ตาลุงคนนั้นพยายามชี้หน้าพวกคนในบ่อน และต่อว่าผู้ชายอีกคนที่เล่นอยู่กับเค้า และจู่ ๆ ผู้ชายอีกคนก็ยังจะรีบเดินเข้ามาผลักพวกเธอซ้ำ   พัคจินอูกับคนที่เธอเรียกว่าลุกต่างกันพาเซถลาแทบจะหงายหลังไปเลยทั้งคู่
ผู้ชายคนที่พัคจินอูมาตามแทบล้มทั้งยืนแต่ก็ยังพอประคองตัวเอาไว้ได้ พัคจินอูเห็นท่าไม่ดีก็เลยรีบเข้ามายืนเกลี่ยกล่อม
" คุณลุงค่ะ  รีบกลับกันก่อนเถอะคะ"
พัคจินอูที่พยายามเข้าเกลี่ยกล่อม  แต่ว่าเธอที่ทั้งกลัวแต่ว่าก็ยังจะทำใจดีหันกลับมาพูดคุยกับกลุ่มคนที่เริ่มมามุงดู
" ขอโทษค่ะ ขอโทษด้วยค่ะ" พัคจินอูเข้ามาขอโทษอย่างจริงใจ แต่คนพวกนั่นก็ยังจะคอยทำท่าทีเมินเฉยใส่อยู่เรื่อยๆ  และมิหนำซ้ำยังพากันรุมด่าพวกเธอด้วยท่าทีและท่าทางที่หยาบคาย
แต่เธอก็ยังคงพยายามที่จะขอร้อง
" ลุงฮวัง คงเข้าใจผิดเอง  ฉันขอโทษด้วยค่ะ"  พัคจินอูพยายามก้มหัวและบอกขอโทษผู้คนในนั่นอย่างรีบร้อน และเธอก็ยังจะพยายามขอร้องพวกเขา  แต่ว่าคนพวกนั้นก็พยายามจะเข้ามาประชิดพวกเธอจนลุงต้องเอาตัวเข้ามาแทรก
" จินอู เธอไปขอโทษพวกมันทำไม  "  ลุงคนนั่นที่พยายามดื้อรั้นและไม่ฟังคำขอร้องจากเธอ จนทำให้พวกเขาโดนล้อม
" คนพวกนี้สิ !!! ที่ต้องมาขอโทษพวกเรา "
" พวกมันเอาเงินของฉันไปตั้งเท่าไหร่แล้ว เธอรู้ไหม " ลุงแก่ๆ ที่คอยฟาดงวงฟาดงา เพราะว่าเสียเงินไปมาก
" พวกแกมันสารเลวจริง ๆ " ฮวังที่ยังคอยชี้หน้าด่าและชี้หน้าพวกคนคุมบ่อน  แต่ว่าพัคจินอูก็ยังจะตามมาขอร้องและพยายามจะขอชดใช้
" ถ้าอย่างนั่น ฉันจะจ่ายคืนลุงให้เอง" พัคจินอูหันมาและก็ตัดบท  และรีบหันหน้ามาขอร้องลุงของเธอด้วยสายตาที่ว่าอยากให้เขาอยู่เฉยๆ
" นะคะ "  เธอขอร้องอีกครั้ง
ลุงของเธอที่ยังรู้สึกแปลกใจและทำหน้าครุ่นคิด
" เธอคิดจะทำอะไร" เขาสงสัยและเริ่มอยากรู้
พัคจินอูหันมายิ้มๆ  กับเขา
" คุณลุงบอกว่าพวกนั่นโกงลุง "  เธอยิ้มกว้าง
" ฉันจะช่วยลุงเองค่ะ" พัคจินอูแสดงรอยยิ้มอย่างมั่นใจให้กับพวกเขา
" เรามาพิสูจน์กันได้ใช่ไหม "
พัคจินอูที่พยายามฝืนยิ้มอยู่เรื่อง ๆ  ก่อนที่เธอจะหันไปท่าผู้ชายคนที่เล่นไพ่อยู่กับลุงของเธอก่อนหน้านี้จนได้
ลุงฮวังเดินนับเงินเป็นปึกๆ เป็นฟ่อนๆ  ออกมาจากประตูตึกที่ทำเป็นคาสิโนย่อมๆ  ใจกลางเมือง พัคจินอูได้แต่คอยเดินตามและทำหน้าเอือมระอาอย่างสุด ๆ
" ลุงฮวัง " พัคจินอูที่จู่ ๆ รีบเดินเข้าไปขวาง เพราะเห็นว่าเขาไม่สำนึกผิดเลยสักนิด   แต่ว่าเขาก็ไม่ได้มีสีหน้าที่ผิดหวังจริง ๆ เขายิ้มและยังจะนับ ๆ และแบ่งเงินแบงค์ใหญ่สุดให้เธอตั้งหลายใบ
" นี่ทิป "
" ฉันให้เธอ "
" เห้อ....."  ลุงฮวังที่ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข
" ถ้ารู้ว่าเธอเล่นเก่งขนาดนี้  จินอู " ลุงฮวังที่เดินเข้าไปโอบไหล่และกำลังพาพัคจินอูออกจากตรอกซอกซอยกลับออกมา
" ป่านนี้ ฉันรวยเละไปตั้งนานแล้ว "
" ฮ่า ๆ "  เสียงหัวเราะของลุงฮวังทำให้พัคจินอูยิ่งหมดอาลัยตายอยาก  เธอที่ตั้งใจจะมาห้ามเขาไม่ให้โดนถูกทำร้ายแท้ ๆ
" ลุงว่า ต่อไปเธอไม่ต้องเหนื่อยทำงานพวกนั่นแล้วละนะ จินอู "  เขาพูดต่อ
" ทำงานงกๆ  ไม่เห็นจะมีประโยชน์อะไร "
" ทำไป ก็มีแต่ต้องคอยก้มหัวให้คนพวกนั้นคอยจิกหัวใช้ไปจนตาย " ลุงฮวังพล่ามไม่หยุด
" รีบกลับกันเถอะคะ "  เธอยิ้มเจื่อน ๆ
" ดึกป่านนี้แล้ว"   พัคจินอูคอยตัดบทฮวังอูซองอีกครั้ง!
แต่ทว่าฮวังอูซองที่ได้แต่หัวเราะร่าไม่ยอมฟังเธออยู่ท่าเดียว  จนกระทั่งพวกเขาสองคนที่ใกล้จะเดินพ้นตรอกแคบๆ
แต่แล้วจู่ ๆ พวกเธอกลับต้องหยุดชะงักและรีบหันหลังกลับไปพร้อมกัน เพราะตอนนั่นพวกเธอกำลังได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้าจากข้างหลัง !
ผู้ชายคนที่เล่นพนันกับเธอที่กำลังเดินถือมีดพกและพยายามจะเข้ามาทำร้ายพวกเธอทั้งสองคน  เพราะว่าโกรธแค้นที่แพ้พนันจนหมดตัวให้กับคนทั้งคู่
พัคจินอูกับลุงฮวังที่กำลังจะรีบวิ่งหนี  แต่จู่ๆ ก็มีผู้ชายอีกคนโผล่มาอยู่ตรงหน้า!!!
" นี่นาย..คนที่ !!! "
เธอรู้สึกแปลกใจที่จู่ๆ ผู้ชายคนที่อยู่ห้องตรงกับข้ามโผล่มา  แต่ก็ที่จู่ ๆ ลุงฮวังกลับเลือกที่จะไปหลบอยู่ข้างหลังของผู้ชายคนนั้นด้วย !!!
" ช่วยพวกเราด้วยครับ !!! "  ลุงฮวังตัวสั่นและพยายามเข้าไปหลบอยู่ข้างหลังของเขา
" คุณหัวหน้าเอนจิเนีย !!! " ลุงฮวังเรียกชื่อของเขาและยังกวักมือเรียกหาเธอ   แต่ว่าเธอก็ยังกลัวจนตัวสั่น ๆ
แต่ว่าเขาแทบจะปรี่เข้าไปแย่งชิงมีดในมือผู้ชายที่กำลังรีบร้อนจะเข้ามาทำร้ายพวกเธอด้วยเหมือนกัน
ตุบ !!!  ตับ !!!
ผู้ชายคนที่เข้ามาช่วยเธอต่อยตีกับคนพวกนั้นกันอยู่อย่างชุลมุนวุ่นวายในตรอกซอกซอยแคบ ๆ
คุณหัวหน้าเอ็นจินเนียคน ๆ นั้นพยายามที่จะแยกมีดพกของนักพนันคนนั่น  ส่วนเธอที่พยายามหลบให้พ้นจากลูกหลง  และส่วนลุงฮวังที่ก็จะยังจะอุตส่าห์เข้าไปรุมชกต่อยด้วยกันกับเขา !
" ช่วยด้วย ๆ "  พัคจินอูตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ แต่เธอก็พยายามที่จะหาที่หลบแถวๆ  ซอกตึก
" ใครก็ช่วยพวกเราที !!!! " เธอตะโกนขอความช่วยเหลือไปเรื่อยๆ
แต่ว่า....
" ลุงฮวัง !!! "  เธอกรี๊ดร้องขึ้นมาจนสุดเสียงจนกระทั่งทำให้ผู้ชายคนนั้นรีบทิ้งมีดและหนีไป  แลลุงฮวังล้มฟุบลงไปที่พื้น !!!
" ลุงฮวัง !!! " และน้ำเสียงก็เริ่มสั่น
เพราะพวกเธอกำลังมองเห็นว่า ลุงฮวังล้มลงไปกองอยู่ตรงหน้า และมีเลือดไหลออกมาจากท้องของลุง
" บ้าเอ้ยย !!! "  ลุงฮวังนอนกลิ้งไปกลิ้งมาและพยายามเอามือกุมที่ท้อง จนเธอต้องรีบร้อนเข้าไปประคอง
" ลุงค่ะ ลุงเป็นอะไรมากหรือเปล่า " เธอคอยประคองลุงฮวังเอาไว้ และอีกทั้งที่เธอยังพยายามที่จะกวาดสายตาดูอาการลุงของตัวเอง
" คุณลุงฮวัง !  " และเสียงสะอื้นขึ้นเรื่อยๆ  ไปตามจำนวนเลือดที่เริ่มทยอยไหลออกจากบาดแผล
" หัวหน้า ! "  ลุงฮวังเอามือกดแผลที่หน้าท้องตัวเองแต่ก็ยังจะประคองสติไปด้วย
" คุณช่วยพาพวกเราไปโรงพยาบาลทีนะ ! "คราวนี้ทั้งลุงฮวังและเธอต่างก็พยายามที่จะหันไปขอความช่วยเหลือจากเขา
เสียงฟ้าร้อง เสียงฟ้าผ่า ! ดังก้องทั่วภูเขาลูกใหญ่ ต้นไม้ลำต้นสูงชัน และกิ่งไพ่ที่ลู่ลม ที่พวกมันต่างแข่งกันเสียดสีเกือบที่จะกลบเสียงดาบ !
เสียงปะทะฝีมือของเหล่านักดาบ 2 กลุ่ม กลุ่มหนึ่งสวมชุดทหารโบราณผูกผ้าพันคอปักดอกเบญจมาศสีแดง และกลุ่มหนึ่งผูกผ้าพันคอปักดอกเบญจมาศเหลือง  พวกเขาชายหนุ่มอายุรุ่นราวคราวเดียวกันต่างเข้าปะทะกันอย่างไม่หยุดหย่อนท่ามกลางพายุฝน
ผู้ชายคนหนึ่งดูน่าเกรงขาม และสวมชุดทหารของพระราชายศชั้นเอก เขาซึ่งคอยคุมดูการต่อสู้อยู่ไม่ห่างบริเวณค่ายทหารบนเนินเขา เขาที่คงยืนอยู่อย่างใจจดใจจ่อเพื่อดูการคัดสรรของนักรับหนุ่มที่จะก้าวสู่สุดยอดองครักษ์เคียงข้างพระราชาของแคว้น
การต่อสู้ของเหล่าทหารฝีมือกล้าที่ถูกคัดสรรมาจากเมืองขึ้น บรรดาเหล่าทหารมีทั้งที่เต็มใจมา และถูกบังคับให้มาจากเหล่าคนในตระกูลเพื่อทำการผูกมิตรให้แน่นแฟ้น และได้รับการผ่อนปรนในการเป็นเมืองที่ต้องถวายบรรณนาการ
และชายหนุ่มรูปงามวัยเพียงยี่สิบสี่ได้กลายเป็นที่หมายตาของแม่ทัพผู้คุมกองทหาร ชายหนุ่มร่างกายสูงโปร่งแลดูปราดเปรียว และตามประวัติเขาเป็นเพียงลูกทาสที่คอยติดตามบุตรลูกตระกูลดังเพื่อให้ได้รับการคัดเลือก ฝีมือของชายหนุ่มรูปงามกว่าบุตรชายของตระกูลชั้นหนึ่งของแคว้น ฝีมือและชั้นเชิงไม่แพ้ทหารเอกที่เคยฝึกปรือมาแล้วร่วมสิบปีเลยแม้แต่นิดเดียว
และอีกหนึ่งชายหนุ่มรูปร่างสันทัด แต่ทว่าใบหน้างดงามราวกับดอกไม้ และยังเป็นบุตรชายของเจ้าเมืองรองของแคว้น คน ๆ นี้ฝีมือก็ฉกาจฉกรรณ์ไม้แพ้ลูกทาสคนนั้น


## ครั้งแรกก็ซาบซึ้งเลย

ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล  พัคจินอูที่ได้แต่ยืนเฝ้าของเตียงไม่ยอมห่าง เพราะพยาบาลกำลังเข้าเย็บแผลราวๆ 5 เซนให้กับลุงฮวัง แต่ถึงเธอจะพยายามชักสีหน้าให้ไม่ให้โกรธ แต่จนแล้วจนรอดเธอก็อดไม่ได้อยู่ดี
" ทำไมถึงได้แผลแค่นี้นะ " พัคจินอูคอยหันมายืนกอดอกบ่น ๆ
" ถ้ารู้ว่าแผลเล็กขนาดนี้ ฉันจะไม่รีบช่วยลุงมาที่นี้หรอก " พัคจินอูที่ยังคงทำหน้าเซ็ง แต่ในใจกลับคิดตรงกันข้าม
ลุงฮวังกลับหันมายิ้ม ๆ  ก่อนที่จะหัวเราะออกมา
" เธอนี่มันเป็นคนยังไงกันแน่ จินอู "
ลุงฮวังยังมีหน้าหันมาคอยหยอกเล่นกับเธอ ในขณะที่พยาบาลกำลังเพิ่งทำแผลเสร็จและเดินออกไปจากเตียงของพวกเขา และผู้ชายคนนั้นก็รีบเดินสวนเข้ามาทันที
" ขอบคุณมาก "
" คุณเอ็นจิเนีย "  ลุงฮวังขอบคุณในน้ำใจของเขา แต่ทว่าสีหน้าของตัวเองที่ยังจะเก็บซ่อนความรู้สึกผิดไม่หาย จนกระทั่งเขายื่นมือมา
" ผมขอเงินคืนด้วย "  คุณเอ็นจิเนียที่ลุงฮวังเรียกแทนชื่อ  และเขาที่กำลังยื่นมือขอเงินคืน พัคจินอูที่ก็เลยต้องรีบหันไปมองตาม  แต่ว่าลุงฮวังของเธอกลับเอาแต่นอน ๆ ถอนหายใจและสีหน้าที่เหมือนจะรู้สึกผิดกับอะไรบางอย่างอะไรอย่างนั้น
" หมายความว่ายังไงค่ะ ลุง " เธอพยายามเลียบ ๆ เคียงๆ ถาม  แต่ลุงฮวังเอาแต่หันหน้าหนีและยังหลบสายตา
" หรือว่า.... "  และเธอที่ก็เหมือนจะนึกอะไรออกขึ้นมาบ้าง
" หมายความว่า..... เงินนั้น "  เธอที่หันไปคอยตั้งคำถามอย่างจริงจังกับคุณเอ็นจิเนียอะไรคนนั่น  และคุณเอ็นจิเนียก็พยักหน้าซะด้วย
" หัวหน้าฮวัง" แต่ว่าเขาก็เริ่มตั้งคำถาม
" คุณแทนที่จะรีบนำเงินค่าแรงไปให้พวกลูกน้อง "  เขาที่ได้แต่ส่ายหัวไปๆ  มาๆ อย่างไม่เห็นด้วย
" แต่ว่า..คุณกลับเอาเงินของลูกน้องมาทำแบบนี้ซะได้ "   เพราะฉะนั้นเขาก็เลยเดินเข้าไปหา
" เพราะฉะนั้น ผมขอเงินที่พวกคุณเล่นมาเมื่อกี้ ทั้งหมด "  เขาหันไปมองหน้าพวกเธอสองคนสลับกันไปมา  และก็ยังจะโชว์เงินปึกใหญ่ๆ ที่พวกเธอสองคนเผลอทำหล่น !
" เอาเป็นว่า...ผมจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น "
" ที่..หัวหน้าฮวัง แอบเอาเงินของคนงานมาเล่นพนัน ถ้า..."  เขาหันไปสบตากับพวกเธออีกที และพยายามแสยะยิ้มให้
" พวกคุณยอมให้เงินทั้งหมดนี่ "  เขาสบตาเธออย่างจริงจัง
ลุงฮวังที่ทำได้ก็แค่แอบสบท  แต่ก็ยังพอทำใจยอมรับข้อเสนอนั่นได้
" เอาเถอะ "
" แต่ยังไงก็ขอบคุณ  "
" คุณเอ็นจิเนีย ที่ช่วยพวกเราเอาไว้ "  ลุงฮวังก้มหน้ารับผิดและขอโทษ
พัคจินอูได้แต่ยืนมองพวกเขาสองคนอย่างประหลาดใจ เพราะตอนนี้ที่เธอเองก็ยังไม่รู้เลยว่า ผู้ชายคนที่มาช่วยเธอเป็นอะไรกับคุณลุงฮวังอูชิก เธอที่ได้แต่ทำหน้าสงสัย แต่ก็ยังรีบหันมาขอบคุณเขาที่ให้ความช่วยเหลือ
"ขอบคุณอีกครั้งนะคะ "  พัคจินอูโน้มหัวลงเล็กน้อยเพื่อขอบคุณ
เขาผงกหัวและเปลี่ยนท่าที
" ไม่เป็นไร "  เขาที่จู่ๆ  ก็ตอบรับอย่างเย็นชา
" ถ้ายังไง  ผมขอตัวกลับก่อน "  เขาหันไปบอกกับหัวหน้าฮวัง
" หัวหน้าฮวังก็พักผ่อนที่นี้สักวันสองวัน "
" ดีขึ้นแล้ว ก็ค่อยกลับไปทำงานที่ไซต์ก่อสร้างละกันนะครับ "  เขาบอกลาและยังจะรีบขอตัวกลับออกไปก่อน
เพราะฉะนั้นลุงฮวังกับพัคจินอูที่ก็เลยรีบขอบคุณเขาอีกครั้ง  แต่ว่าพัคจินอูก็ยังสงสัยเรื่องนี้ไม่หายอยู่ดี
" ลุงค่ะ !!! " เธอพยายามทั้งขู่และเค้นหาความจริงจากปากลุงฮวังของเธอ แต่ว่าไม่ว่าจะยังไงๆ ลุงของเธอก็พยายามแต่จะบ่ายเบียง
ชเวกียุลค่อยๆ โน้มตัวลงนั่งบนโซฟาในอพาร์ตเมนท์ตัวเอง และคอยถอนหายใจออกมาเบาๆ ด้วย ก่อนที่จะถลกแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวๆ และผลิกข้อศอกดู  แขนเสื้อบริเวณข้อศอกข้างขวามีรอยกรีดจนขาด และพอมองทะลุเข้าไป และเลือดที่เหมือนยังจะคอยซึมผ่านผ้าพันแผลที่นางพยายาลพันไว้ให้ บริเวณเหนือข้อศอกของเขาเล็กน้อย
ก๊อกๆๆ เสียงประตูห้องของเขาดังขึ้น และเขาก็เลยต้องเดินออกมาเปิดประตูห้องในตอนดึก ๆ  และถึงจะหันมาและยืนกอดอมองผู้หญิงที่มายืนอยู่ตรงหน้าประตู  ผู้หญิงที่เขาเพิ่งช่วยเธอกับลุงของเธอเอาไว้
พัคจินอูยิ้มโปรยและยื่นขนมกล่องโตให้เขาทันที
" ฉัน พัคจินอู "
" เป็นเพื่อนบ้านคุณ "  และเธอก็พยายามสุดๆ ที่จะยิ้มให้เห็นฟันครบทุกๆ ซี่
" ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ " เธอพยายามยิ้มเข้าไว้  แต่ว่าผู้ชายตรงข้ามห้องของเธอกลับเอาแต่คอยยืนจ้องเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
"  ผมว่า...เรา "  จู่ ๆ ที่น้ำเสียงของเขาที่ดูจริงจงขึ้นมา  จนเขาสังเกตเห็นเธอต้องพลอยทำหน้าตาเหรอหรา
" มาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า... "  เขาเริ่มชักสีหน้าจริงจังใส่และแววตาที่คอยแต่ตั้งคำถาม และเธอดูตกใจน้ำเสียงของเขานิดหน่อย
"  ฉัน !!"  และเธอก็เลบรวบรวมความกล้า
" พวกเราขอบคุณที่ช่วยพวกเราเอาไว้"  แต่สุดท้ายเธอต้องยอมรับว่า พวกเธอติดหนี้บุญคุณของเขาเข้าแล้ว
"  ฉันขอบคุณ ๆ มากจริงๆ  ค่ะ"  เธอรวบรวมความกล้าให้คำขอบคุณ เพราะนั้นเขาที่ก็เลยช่วยไม่ได้ และได้แต่ยื่นมือรับกล่องขนมสี่เหลี่ยมๆ  กล่องนั่นเอาไว้
"  ถ้าเป็นเรื่องนี้จริง ๆ  " เขาผงกหัวเล็กน้อย
" มันก็ช่วยไม่ได้จริงๆ "  เขายอมรับคำขอบคุณจากเธอ
แต่ว่าตอนที่เขาจะหันกลับเข้าไป  เธอกลับเอามือมาจับขอบประตูห้องขอบเขา  และเหมือนเธอพยายามดึงมันไว้ไม่ประตูมันปิดลงได้
เพราะว่าเธอแอบจับผิดแขนเสื้อที่ขาดของเขาจนได้ !
" เดี๋ยวก่อน " พัคจินอูพยายามที่จะชะเง้อดูอะไรบางอย่างทั่วทั้งตัวของเขา
แต่ว่าเขาที่ก็กลับพยายามจะดันประตูให้ปิดให้ได้
" นี่เธอ "
"  เธอ !!!  คิดจะทำอะไร "
เขาหน้าเสียนิดหน่อยและก็ยังพยายามจะดึงลูกบิดประตูกลับ  แต่ถึงยังไงผู้หญิงคนนั้นก็พยายามชะโงกหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
จนกระทั่งตอนนี้...ใบหน้าของพัคจินอูก็แทบที่จะขยับเข้าใกล้ๆ  กับตัวของเขาเองมากขึ้นไปทุกๆ ทีจนเห็นรอยขาดที่แขนเสื้อและแผลพวกนั้นที่ซ่อนอยู่
" แต่ฉันกำลังคิดว่ามันน่าแปลก ๆ  อยู่น่า....  "  เธอที่หันไปจ้องตาเขม็งใส่เขาแทบจะทันที
"  คุณเอ็นจิเนีย  !! "  เธอเงยหน้าขึ้นมา
"  ไปทำอะไรอยู่แถวนั่น ! "
เธอยังคอยสบตาและตั้งหน้าตั้งตาถามด้วยความสงสัยอย่างถึงทีสุด และก็กลับเป็นเขาเองที่ทำตัวกเลิ่กลัก !!
เขาอ้ำๆ อึ่งๆ
" อะอืม"  เขากระอึกกระอักและพยายามจะที่หลบสายตา
" ฉันก็แค่บังเอิญผ่านไปแถวนั่น "  แต่ก็ยังปฏิเสธ
แต่ทว่าเธอคนนั้นก็กลับที่จะคอยเอาแต่ยื่นเข้ามาใกล้ๆ  เหมือนกับเธอรู้ว่าเขากำลังปิดบังอะไรบางอย่างเอาไว้แน่ๆ
เธอพยักหน้า !!
" แน่นอนอยู่แล้ว " เธอเผลอยิ้มออกมา
" เพราลุงฮวัง บอกฉันว่า...คุณเป็นวิศวกรคนใหม่ของเขา !  "  เธอยิ้มๆ  และยังพูดต่อ
" คุณเอ็นจิเนีย อะไรสักอย่างนี่แหละ ! " เธอที่แกล้งจำชื่อของเขาไม่ได้  แต่พอปล่อยให้เขาคิดๆ อยู่สักพัก
เขาก็เป็นฝ่ายพยักหน้าตอบกลับไปเหมือนกัน
" ผม ...เชวกียุล " เขาแนะนำ
" เป็นหัวหน้าของคุณลุงฮวัง ของคุณ "
เขาพยายามที่จะแนะนำตัว  และจนในที่สุดผู้หญิงคนที่อยู่ห้องตรงกันข้ามก็ยังจะคอยยื่นมือเข้ามา
เธอยิ้มแย้มและพยายามกลบเกลื่อนสิ่งที่เธอเห็นที่แขนเสื้อของเขา !
" ยินดีที่ได้รู้จัก อย่างเป็นทางการนะคะ" และก็ยังมีรอยยิ้มตอบกลับอย่างจริงใจ
แต่เขาเอาแต่กลับยื่นนิ่งๆ ไว้ก่อน แล้วก็คอยกวาดสายตาไปที่มือของเธอ  แต่ถึงยังไงซะเขาก็ยังคิดที่จะยื่นมือออกไปหาเธอทันที  แต่เขาก็ทำอย่างช้าๆ
เธอดึงมือกลับ
"ที่นี้ !  เราก็รู้จักกันแล้วนะคะ"  และคอยประสานมือเอาไว้และยังคอยส่งยิ้มไปให้แทน
แต่ถึงแม้ว่าตอนนั้นเธอจะรู้สึกประหม่าขึ้นมาบ้างก็ตาม  แต่ถึงยังไงๆ เธอก็ยังอยากจะขอทำความรู้จักกับเขาอยู่ดี
" ถ้ามี! อะไรที่ฉันพอจะช่วยคุณได้ "
"ได้โปรด...."
เธอที่คอยชี้ไม้ชี้มือไปที่ประตูห้องของเธอ
"ไม่แน่ว่า "
"  ฉันอาจจะพอช่วยอะไร ๆ คุณได้บ้าง"  เธอพูดจบก็รีบเดินถอยกลับเข้าไปเปิดประตูห้องและบอกลาอีกครั้ง
เขาได้แต่ยืนนิ่งไปและคอยใช้ความคิดที่ว่า เธอไม่ได้เห็นร่องรอยบาดแผลจริงๆ  หรือเปล่า  แต่ก็ไม่ลืมจะพยักหน้าเป็นคำตอบ
พัคจินอูหันหลังและเปิดประตูห้องของเธอเข้าไปอย่างใจเย็น แต่ถึงอย่างไงๆ เธอก็ได้แต่กลับเข้าไปและยืนพิงหลังประตูอยู่เฉยๆ และได้แต่ถอดถอนหายใจเข้า ๆ ออกๆ
เธอ..ที่ได้แต่ยืนนิ่งๆ  หลบอยู่หลังประตูบานนั่น และโมโหความคิดของตัวเองจนเกินคำบรรยายเลยเชียว.....
เด็กผู้หญิงผมสั้นไว้หน้าม้าอายุราวๆ  เจ็ดขวบเศษได้  เด็กผู้หญิงที่สวมชุดของโรงพยาบาลกำลังนั่งรถเข็น ในขณะที่พ่อของเด็กเป็นคนเข็นรถเข็นให้ไปตามทางเดินของโรงพยาล จนกระทั่งพ่อได้เข็นรถไปหยุดอยู่ตรงหน้าห้อง ๆ หนึ่ง
ห้องๆ  นั่น มีป้ายกำกับติดไว้ว่า " แผนกจิตเวชเด็ก"  พ่อและเด็กผู้หญิงได้เข้าไปทำความรู้จักกับจิตแพทย์และสอบถามวิธีการรักษาลูกของเขาอย่างจริงจัง
จิตแพทย์ได้ให้เด็กน้อยคนนั่นทดสอบทักษะในด้านต่างๆ  อย่าง วาดรูป และยังที่จะนำรูปครอบครัวของเธอมาทดสอบ
รูปภาพครอบครัวที่ประกอบไปด้วย พ่อของเธอในชุดหัวหน้าเชฟ แม่ของเธอในชุดผู้ช่วยเชฟ และพี่ชายที่สวมชุดเอี๊ยมสีฟ้าๆ  ลายตาราง ที่ตอนนั่นอายุประมาณ 11 ขวบได้ แล้วก็เธอที่อายุราวๆ 4 ขวบเศษในชุดเหมือนพี่ชาย
รูปถ่ายของครอบครัวของเธอทั้ง 4 คน  ที่ได้ยืนถ่ายรูปด้วยกันอยู่บนดาดฟ้าของเรือสำราญ  มิหนำซ้ำ..ในมือของเด็กทั้งคู่ยังถือลูกโป่งสีชมพูอยู่สองใบ
สีหน้าของคนเป็นพ่อที่ไม่ค่อยสู้ดีสักเท่าไหร่ ความกังวล ความกลัวว่าลูกของตนจะมีอาการทางจิตอะไรบางอย่าง ซึ่งเขาเองกับครอบครัวซึ่งตอนนี้ภรรยาของเขาได้ตรอมใจจนเสียชีวิตไปไม่นาน ก็เพราะเรื่องลูกสาวของพวกเขา
เด็กน้อยผมหน้าม้าที่ยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้โซฟากึ่งนอนอยู่เบื้องหน้าของจิตแพทย์ ผู้เป็นพ่อที่คอยแอบดูพวกเขาผ่านกระจกของประตูข้างนอกห้อง
และจิตแพทย์เริ่มตั้งคำถามกับเด็กน้อยอายุเพียง 7 ขวบ ว่า...เธอเห็นภาพบุคคลในอดีตตั้งแต่เมื่อไหร่
เด็กน้อยเริ่มตอบคำถามด้วยสีหน้าสบายๆ  หัวเราะและยิ้มผสมกัน บางครั้งเด็กน้อยก็ดูเศร้าลง เพราะเธอบอกกับจิตแพทย์คนนั้นว่า
" หนูเคยเป็นสามีของแม่เมื่อนานมาแล้วจริงๆ แล้ว เมื่อในอดีต..."
" ชาติที่แล้ว !! "
" หนูเคยเป็นสามีของแม่ค่ะ "
" แต่ว่า....แม่ฆ่าหนู !!! "
เด็กน้อยตอบคำถามที่คุณหมออยากรู้  เธอทำราวกับว่า...กำลังเล่านิทานเรื่องใดเรื่องหนึ่ง ที่มีครอบครัวของเธอและคนรอบข้างเป็นตัวละครให้คุณหมอของเธอฟัง
จิตแพทย์ได้ตั้งคำถามต่อไปเรื่อย ๆ  ด้วยว่า  เธอ...เริ่มเห็นภาพเหล่านี้เมื่อไหร่ และมันเกิดขึ้นได้ยังไง
เด็กน้อยชะงักและเริ่มกำมือแน่น  และสายตาที่ดูลังเล
" หนู...หนูนะ...."  เด็กน้อยที่เริ่มไม่มั่นใจเพราะความกลัว
" เวลาที่พ่อกับแม่จับมือของหนู"
"  หรือไม่ก็ตอนที่....."  ตอนนี้แววตาของเด็กน้อยก็เริ่มเปลี่ยน
" ใช่แล้ว !"  เด็กน้อยที่แววตาเปล่งประกาย
เด็กน้อยกลับมาพูดอย่างมั่นใจอีกครั้ง และหันไปสบตาของคุณหมอราวกับว่า เธออยากให้คุณหมอของเธอเชื่อเธอว่า
" หนูไม่ได้โกหกจริง ๆ นะค่ะ "
" หนูสามารถเห็นเหตุการณ์ในอดีตได้"
" เพราะเมื่อไหร่ที่พวกเขาจับมือหนู !  หนูก็จะรู้"  เด็กน้อยที่ตอนนี้เริ่มกลับมาทำหน้าเศร้าๆ ลงอีก
" แต่ว่า...."
" ไม่มีใครยอมเชื่อหนูเลยสักคน "  เด็กน้อยเริ่มเสียงสั่น
จิตแพทย์ที่ยังคงนั่งฟังเด็กน้อยอธิบายอาการของตัวเธอเองที่ว่า... เวลาที่เธอจับมือของใครสักคนหนึ่ง
เด็กคนนี้ก็จะสามารถมองเห็นอดีตของพวกเขาทุกคนได้  ไม่ว่าจะอดีตที่ผ่านมาหลายร้อยปี หรือแม้กระทั่งเวลาที่ผ่านไปไม่นาน
เด็กคนนี้ก็สามารถมองเห็นอดีตของพวกเขาทั้งหมดได้ !!!!!
ลูกทาสได้ถูกคัดเลือกให้อยู่ทหารหน่วยกององครักษ์ของพระราชา แต่ลูกของบุตรตรีในตระกูลคิมถูกคัดเป็นเพียงทหารกองกำลังยศต่ำเท่านั้น  จนกระทั่งเกิดความอับอายของคนในตระกูล ลูกทาสจึงถูกตามล่าเพื่อสังหารเสีย
ระหว่างเดินทางเข้าสู่เมืองหลวง  ลูกทาศของคนในตระกูลคิมถูกพวกโจรพากันซุ้มโจมตีหวังฆ่าให้ตายในคราวเดียว
เคราะห์ดี ! บุตรชายในตระกูลรองของตระกูลโจบุรุษรูปงามราวกับดอกไม้ได้ควบม้าผ่านมาเพื่อช่วย เพราะทราบข่าวการโจมตีครั้งนี้จากเหล่าหญิงคณิกาในเมืองหลวง ทั้งลูกทาสและลูกชายตระกูลผู้ดีจึงได้ช่วยเหลือกันและกันและต่างพากันเอาตัวรอดกันมาได้อย่างหวุดหวิด และข่าวนี้ก็ดังไกลจนถึงหูแม่ทัพผู้ที่คัดเลือกเขาสองคนให้มาเป็นองครักษ์
แม่ทัพสั่งให้ลูกทาสที่ได้รับบาดเจ็บที่ข้อเท้าจากการที่พวกเขาวิ่งหนีตาย ให้ไปพักรักษาตัวที่โรงหมอชื่อดังของเมืองหลวง และส่วนลูกชายตระกูลโจที่ได้รับบาดเจ็บที่ข้อมือข้างขวาเล็กน้อยก็ให้กลับไปพักผ่อนที่บ้านและรับการรักษาจากหมอในตระกูล  แม้ว่าบุตรของตระกูลโจอยากได้รับการรักษาจากบุตรีสาวของสกุลจองที่เป็นเพื่อนสนิทของตนก็ตาม แต่พวกเขาก็ต้องทำตามคำสั่งท่านแม่ทัพ
ครั้งนั้น หมออาวุโสได้ถูกเรียกตัวเข้าวังอย่างกะทันหัน ฉะนั้นหน้าที่ดูแลคนของท่านแม่ทัพก็คงจะเป็นคนอื่นไปไม่ได้เสียจาก...บุตรสาวทั้งสองคนของหมออาวุโส และก็ด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตนของลูกทาส ความรู้จักที่ต่ำที่สูง เพราะแม้จะเป็นถึงบุตรีของหมอตระกูลขุนนาง คนอย่างเขาที่ก็ไม่คู่ควรได้รับการรักษาอย่างดี
บุตรีหมอหญิงของตระกูลจอง ครั้งนั้นรู้สึกขบขันกับการใช้คำพูดจากของทหารหนุ่มองครักษ์ที่พยายามตั้งใจปฏิเสธเสียงแข็ง เพียงเพราะเนื้อตัวอันสกปรกและตระกูลชั้นต่ำ
รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของบุตรีหญิงตระกูลจอง บัดนี้..ได้ถูกเคาะที่ประตูหัวใจลูกทาสฮงไปเสียแล้ว...
และรอยยิ้มของทาสฮงหนุ่มผู้นี้ก็เช่นกัน...นางก็ไม่เคยได้เห็น รอยยิ้มอันแสนบริสุทธิ์ไร้มลทิล ไร้การหยิบฉวยโอกาศที่จะตีสนิทกับหล่อนแม้แต่น้อยก็หาได้มีไม่
ว่าแต่ว่า..ความสวยหมดจดของหญิงสาวตระกูลหมอจอง ที่สุดแสนช่างไร้ความปราณีแก่เขาเสียจริง ๆ
กองถ่ายซีรีย์ที่แสนจะวุ่นวายและคึกคัก บริเวณประตูพระราชวังเก่าแบบดั่งเดิมที่มีรถขนของในกองถ่ายและรถของเหล่านักแสดงหลักและรอง  และบรรยากาศในกองถ่ายซีรี่ย์แบบโบราณ เหล่านักแสดงที่บ้างก็ใส่ชุดนางสนม และบ้างก็ใส่ชุดขุนนาง ทุก ๆ คนล้วนแล้วแต่ทำงานแข่งกับเวลาและอากาศที่เริ่มจะอึมครึ่มแล้ว
ผู้กำกับที่กำลังพูดคุยกับนักแสดงคนหนึ่ง และในขณะเดียวกันชเวมินแจกำลังรีบปรี่เข้ามาคอยสบทบและพัคจินอูที่คอยถือบทเล่มหนา ๆ คอยเดินตามผู้กำกับแสดงสีหน้าที่เคร่งครึมทุกครั้งที่มองไปที่เธอ  และเธอที่ได้แต่ก้มหน้าก้มตาพยักหน้ารับ
ชเวมินแจดูสีหน้าเคร่งเครียดไม่น้อยไปกว่าพวกเขาทั้งสองคนสักเท่าไหร่ แต่ทว่าพอเริ่มถ่ายซีนบริเวณริมสระน้ำ ใต้ต้นซากุระสีขาวอมชมพูสะพรั่งทุกๆ อย่างก็ราบรื่น ในขณะที่พัคจินอูก็กลับไปนั่งทำงานจดจ่ออยู่หน้าคอมพ์พิวเตอร์โน๊คบุ๊คของตัวเองที่เต้นท์ข้างๆ
ฉากที่ว่า..คือ  พระราชา กับ  ราชองครักษ์กำลังพูดคุยถึงนางในคนหนึ่งด้วยสีหน้าท่าทางที่เป็นกังวล ในขณะที่พระราชาแสดงความกังวล แต่ว่าราชองครักษ์คู่ใจกลับกังวลและทุกข์ยิ่งกว่าแต่ก็ไม่อาจที่จะขัดคำสั่งของพระราชาได้  และเวลานั้น...ดอกซากุบระก็เริ่มขยับเพราะแรงลมที่ผัดผ่านและยังจะเริ่มโหมพัดแรง
เสียงของผู้กำกับสั่งคัดแทบจะทันทีที่อากาศและบรรยากาศไม่เอื้ออำนวย  และผู้ดูแลของเชวมินแจที่กำลังรีบร้อนพยายามวิ่งเข้าไปหาและกระซิบด้วยท่าทางที่ตกใจและก็กังวล
"จินอู !! " และรีบปรี่เข้าไปหาพัคจินอูที่อยู่ในเต้นท์ที่พักของนักแสดงทันที
" จินอู !! " เขาพยายามเรียกหาเธอสองสามครั้งอย่างรีบร้อน
" ฉันต้องรีบไปที่โรงพยาบาล เดี๋ยวนี้! "
" ท่านประธาน ! "
" เกิดอุบัติเหตุ !! "  เขาที่รีบบอกกับเธอด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ
" ค่ะ " เธอพยักหน้า
" พี่รีบไปเถอะค่ะ "
" ฉันจะอยู่จัดการที่นี้ให้เอง "  เธอรับปากชเวมินแจไม่ต้องห่วงเรื่องงานที่นี้ เพราเธอจะดูและให้เต็มที่เหมือนทุกครั้ง
" ฝากด้วย "  เขาขอบคุณเธอและรีบเดินกลับไปที่รถ ซึ่งตอนนี้คนที่บริษัทต้นสังกัดคนติดตามกำลังขับรถมาจอดรอเขาอยู่ใกล้ๆ
เธอรีบเดินตามไปส่งพวกเขาที่รถตู้คันใหม่สีดำ และมิหนำซ้ำเธอยังมองดูรถเคลื่อนไปจนลับสายตา
ว่าแต่ว่าในขณะที่ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่กำลังฉากต่างๆ  ในพระราชวังตั้งแต่สายๆ  จรดเย็น จนกระทั้งทั้งสายฝนเริ่มตั้งเค้าจนต้องหยุดการถ่ายทำกะทันหัน
ผู้กำกับที่เดินเข้าไปพูดคุยกับพัคจินอูและบอกให้เธอกลับรถของทีมได้ถ้าเธอต้องการ แต่เธอกลับปฏิเสธ
และเธอก็ขอบคุณในความมีน้ำใจต่อเธอของผู้กำกับ แต่เธออยากจะไปดูสถานที่ถ่ายฉากสำคัญก่อนที่จะกลับ เพราะฉะนั้นพวกเขาและทีมงานก็เลยต่างพากันตามใจ แต่ว่าพวกเขาก็ยังจะอุตส่าห์เป็นห่วงเพราะดูท่าทางฟ้าฝนจะไม่เป็นใจสักเท่าไหร่
เธอตอบรับในความเป็นห่วงของผู้กำกับและทีมงาน และสัญญากับพวกเขาว่าจะรีบกลับเมื่อเสร็จธุระแล้ว
พัคจินอูสะพายกระเป๋าสีดำสนิทและกำลังเดินเลียบกำแพงดินเดินไปเรื่อยๆ  และต้นกิงโกะสีเหลืองสะพรั่งเลียบไปตามถนน  เธอหยุดเดินและหันไปมองรูปปั้นสามมิติรูปคนข้างถนนและยิ้มให้กับพวกมันและเดินจากไป เธอเดินเลียบกำแพงและถนนโค้งๆ และยังมีใบของต้นกิงโกะกระจัดกระจายเป็นพรมปูพื้นไม่มีที่สิ้นสุด และเธอก็คอยเดินห่างไกลผู้คนที่สัญจรบริเวณนั้นและห่างออกไปเรื่อยๆ  และจนในที่สุดเธอก็หยุด
พัคจินอูหันมองไปทางซ้ายและขวาเพื่อมองหาจุดสมดุลของต้นกิงโกะต้นเล็กๆ สองต้นข้างทาง บริเวณเกือบๆ สุดกำแพงดินโบราณ
ใจหนึ่ง...เธอก็อยากจะให้มันผลิดอกผลิใบให้เร็วกว่านี้ขึ้นอีกหน่อย อยากให้มันผลัดใบเร็วขึ้นกว่าเดิมสักสองสัปดาห์
แต่ทว่าอีกใจหนึ่ง....ก็อยากจะกลับไปใช้โรงถ่ายและเซ็ตฉากขอต้นกิงโกะให้ใบสวยๆ  ของพวกมันร่วงหล่นพื้นจนเกือบ...หมด
ผู้หลักผู้ใหญ่ของตระกูลคิมพอรู้ว่า ลูกทาสได้รับการช่วยเหลือจากท่านแม่ทัพก็ต่างพากันตื่นกลัว และบุตรชายของตระกูลที่กลัวความผิดจึงยอมรับผิดแต่โดยดีต่อท่านแม่ทัพ แม้จะเป็นเพียงฉากหน้าเรียกน้ำตาเพื่อให้หลุดพ้นจากการรับโทษก็เพียงเท่านั้น แต่ทว่าท่านแม่ทัพกลับไม่เชื่อใจและได้สั่งให้บุตรชายตระกูลคิมไปเป็นทหารอยู่ชายแดน
บิดาของบุตรชายที่ถูกสั่งให้ลงโทษไปเป็นทหารที่ชายแดนเกรี้ยวกราดต่อหน้าพระราชาวัยชรา และเอาแต่โทษความไม่เอาไหนของแม่ทัพใหญ่ และองค์ชายรัชทายาทวัยกระเตาะ จนกระทั่งท่านแม่ทัพยอมเพราะพระราชาที่อันเป็นที่รักของปวงประชา
แต่ถึงกระนั่นอิทธิพลของตระกูลคิมก็ทำให้พระราชาอดเสียไม่ได้ที่จะยอมทำตามข้อเสนอ เพราะถ้าหากพระราชาบ่ายเบี่ยง อัครเสนาบดีคิมผู้มีกำลังมากก็คงหวังดีไม่ได้ต่อองค์ชายรัชทายาทผู้ยังด้อยประสบการณ์
พระราชาที่ทรงเห็นความปลอดภัยขององค์รัชทายาทก่อนขึ้นครองราชย์ เพราะฉะนั้นจึงต้องทรงส่งบุตรของตนให้ไปอยู่ในความดูแลของท่านแม่ทัพ และให้ใช้ชีวิตเยี่ยงสามัญชนสักเพียง 1 ปี ก่อนจะขึ้นครองราชย์สืบต่อ และทรงกำชับต่อบุตรชายรัชทายาทไว้ว่า ต้องเป็นทหารที่เก่งและแกร่งกว่าบิดา และต้องปกป้องบัลลังก์และบ้านเมืองด้วยพละกำลังของตนเท่านั้น
ท่านแม่ทัพได้นำองค์ชายรัชทายาทเดินทางสู่ฐานฝึกลับๆ บนเขา และแนะนำพระองค์ว่า เป็นบุตรของเพื่อนสนิทในตระกูลอี
บุตรชายตระกูลอีบุรุษหนุ่มรูปงาม และทาสฮงผู้ซื่อสัตย์  พวกเขาได้ถูกท่านแม่ทัพแนะนำให้รู้จักกัน บุตรชายตระกูลอีที่ดูจากลักษณะภายนอกช่างดูเป็นผู้ลาภมากดีกว่าใครทั้งหมดในกลุ่มทหารร่วมร้อย
แต่หนแรก บุตรชายตระกูลโจกลับรู้สึกไม่ถูกใจบุตรของตระกูลอีสักเท่าไหร่ ด้วยเหตุที่นิ่งเงียบจนเกินไปและเอาแต่เก็บตัว ไม่ยอมพูดคุยกับทหารร่วมฝึกคนอื่นๆ
แต่สำหรับทาสฮง ไม่ว่าจะบุตรชายตระกูลโจหรือบุตรชายของตระกูลอี พวกเขาต่างก็เหมือนกัน เพราะฉะนั้นเส้นทางเดียวที่จะทำให้ตนได้มียศฐาบันดาศักดิ์ ตน..! คงหวังเพียงฝึกให้หนักและเป็นหัวหน้าราชองค์รักษ์ของกษัตริย์คนต่อไปเท่านั้น
และด้วยการฝึกฝนดาบ หอก ขี่ม้า ยิงธนู และการต่อสู้ด้วยมือเปล่าของเหล่าทหารก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะเกิดอุบัติเหตุทำให้ได้รับบาดเจ็บ
ท่านแม่ทัพจึงได้ขอความช่วยเหลือจากท่านหมออาวุโสจองให้พาลูกศิษย์ของเขามาดูแลเรื่องอาการบาดเจ็บของเหล่าทหารเหล่านี้
และหลายครั้งบุตรสาวของหมอจองที่เป็นเพื่อนของบุตรชายของตระกูลโจสมัยตั้งแต่ยังเป็นเด็ก พวกเขาต่างก็แวะมาหาเป็นเพื่อนเล่นกันบ้างบางคราว และยังถือว่าเป็นโอกาศดีที่ทาสฮงผู้แสนต่ำต้อยได้กลายเป็นเพื่อนของพวกเขาสองคนไปโดยปริยาย
และหลายครั้งที่บุตรสาวคนโตของท่านหมออาวุโสจองถูกท่านแม่ทัพเรียกให้ไปดูอาการบาดเจ็บของบุตรชายตระกูลอีอย่างลับๆ ด้วยเช่นกัน
แต่ทว่าความเอ็นดูของท่านแม่ทัพที่มีต่อบุตรคนรองของท่านหมออาวุโสจองนั้น ท่านแม่ทัพจึงลองเอ่ยปากให้เด็กหญิงฝึกวิชาศิลปะป้องกันตัวเล็กๆ น้อย ๆ ด้วยเหตุผลว่า สักวัน...จะได้มีวิชาเพื่อเอาไว้ปกป้องพี่สาวของตนยามต้องเข้าวังหลวงก็ได้
เด็กหญิงแสดงความดีอกดีใจต่อหน้าท่านแม่ทัพ เพราะความใฝ่ฝันของเด็กหญิงวัยเพียง 11 ขวบ ก็หวังอยากจะเป็นทหารขั้นเล็กๆ  ก็เพื่อเอาชนะใจใครบางคนได้ก็พอ
ตึกรูปทรงครึ่งวงกลม และป้ายชื่อของตึกโรงพยาบาลที่ทันสมัยของนาดใหญ่ และป้ายชื่อเป็นภาษาอังกฤษ " Middle Hospital "
ชเวมินแจที่กำลังเดินพรวดพราดและไปเปิดประตูห้องลูกค้าวีไอพี
" ท่านประธาน !! "
ชเวมินแจกวาดสายตาไปที่เตียงผู้ป่วยในห้องพักขนาดใหญ่ จนทำให้บรรดาหมอและพยายามต้องถอยและรีบชวนกันกลับออกไป
" ท่านประธานเป็นยังไงบ้าง  บาดเจ็บตรงไหนบ้างครับ "  เขาพรวดพราดเข้าไปจับมือผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่และที่กำลังเอนหลังอยู่บนเตียง
แต่ดูเหมือนว่า  ท่านประธานกลับยิ้มและจู่ๆ ก็ดันหัวเราะขึ้นมา
" ฮ่าๆๆ "
ท่านประธานที่ก็เลยหันไปยิ้ม
" แกรีบมาก็ดีแล้ว "  และท่านประธานที่ก็เลยกวาดสายตาไปทางซ้าย
" ในที่สุด ก็ได้อยู่กันพร้อมหน้าสักที สินะ"  ท่านประธานยิ้มต่อ
และชเวมินแจที่อดไม่ได้และหันตาม
" นี่นาย !!!! "
" กลับ !!  มาตั้งนานแล้ว ทำไมเพิ่งจะโผล่หัวมา !! " ชเวมินแจพยายามที่จะตวาดใส่เขา ! ผู้ชายใส่สูทสีกรมท่าเข้มๆ ที่ทางซ้ายมือของท่านประธาน !!!
ชเวกียุลที่หันมาโน้มหัวลงเล็กน้อยให้กับพวกเขาอีกที
"  ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ "
" พี่ !! "  และพยักหน้ายอมรับผิด
" ขอโทษด้วยจริงๆ  ที่ทำให้ทุกคนต้องเป็นห่วง "
ชเวกียุลที่พยายามก้มหน้ารับผิด แต่ยังไม่ทันขาดทำ  ชเวมินแจก็กลับรีบเดินปรี่เข้าไปหาและดึงเขาเข้าไปสวมกอด
" เด็กโง่ !! " มินแจสวมกอดมินแจเอาไว้แน่น
แต่ท่านประธานกลับถอนหายใจ
" ที่...น้องของแก ! "
" กลับมาเกาหลีเงียบ ๆ  กวียุลเอง ! ก็คงไม่อยากให้กระทบเรื่องงานของพี่ชายเค้านั่นแหละ " ท่านประธานสีหน้าเปื้อนรอยยิ้ม
" นายนี่มัน !!! " มินแจที่พยายามทำหน้าไม่เห็นด้วยใส่น้องชายตัวเอง
" ดื้อด้านชะมัด !! " พี่ชายต่อว่าน้องตัวเอง
เพราะฉะนั้น  กียุลที่ก็เลยอดที่จะปฏิเสธพวกเขาสองคนไม่ได้
" ขอโทษครับ ท่านประธาน !! "
" ขอโทษที่ทำให้ทุกกคนต้องเป็นห่วง "  กียุลซาบซึ้งใจที่ทั้งพี่ชายและพ่อๆ ของพวกเขายังคงเป็นห่วงตัวเขาเองอยู่ตลอด
" ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ  ท่านรองประธานชเวกียุล  "  ผู้ชายรูปร่างผอมใส่แว่นและทำทรงผมทันสมัยที่กำลังเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขา
แต่ว่าเขากลับปฏิเสธ
" อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องนั้นเลยครับ เลขาโดฮยอน "  กียุลที่หันมาปฏิเสธอีกครั้ง
" ที่ผมกลับมาที่นี้ "
" ผมก็แค่จะมาทำงานให้กับบริษัทของผม ..ก็เท่านั้น " และพยายามที่จะอธิบายให้ทุกคนเข้าใจ แต่ถึงยังไงๆ  ทั้งพี่ชายและเลขาโดฮยอนก็กลับไม่ยอมฟัง
ชเวมินแจหันมาโอบไหล่และพาเขาเดินเข้าไปใกล้ๆ ที่ข้างเตียง
" ไม่ได้เด็ดขาด " และแย้ง
" ท่านประธานชเว "  และเขาที่หันมาขอร้องและแกมบังคับ
" ถ้าท่านประธาน ! เรียกตัวกียุลของเรากลับมาทำงานให้พวกเราไม่ได้ละก็ "
" ผม ! ก็จะไม่ยอมรับตำแหน่งอะไรทั้งนั้น "
"  หรือนายจะยอม "
มินแจพูดจาจริงจังใส่และยังหัวเราะหน้าระรื่น  และท่านประธานชเวที่เฝ้ามองไปที่ลูกๆ  และเลขาคนสนิทอย่างไว้วางใจ


## ความรู้สึกไหวหวั่น

สองพี่น้องชเวพากันเดินออกมาจากโรงพยาบาล  และพวกเขาสองคนเอาแต่พูดคุยเรื่องที่ท่านประธานชเวต้องเข้าโรงพยาบาลด้วยโรคหัวใจ  และก็เลขาโดฮยอนก็ออกมายืนคอยและกางร่มรอพวกเขาสองคนอยู่ที่หน้าประตูโรงพยาบาล เพราะฝนที่ตกและท่าทางจะตกหนักมากขึ้นเรื่อย ๆ และรถตู้ส่วนตัวบริษัทของมินแจก็จอดรอ
"  ตายจริง !! "  ชเวมินแจหน้าถอดสีจนกระทั้งต้องรีบล้วงเอาโทรศัทพ์จากกระเป๋าเสื้อคลุม
" ฉันลืมจินอู ! ทิ้งไว้ที่กองถ่าย "  และชเวมินแจก็หันไปบอกกับเลขามินแทบจะทันที
" ฮัลโลๆ "
" ฮัลโล ๆๆ " ชเวมินแจกดโทรศัพท์ติดต่อคนปลายสายหลายต่อหลายครั้ง และสีหน้ายิ่งกังวลหนักมากขึ้นอยู่เรื่อยๆ
" ฉันไม่ได้ยินเสียงเธอเลย ! "
" สงสัยว่าจินอู ! เธอต้องติดฝนอยู่ที่ไหนสักที !! " แววตาและสีหน้าที่เป็นกังวลของพี่ชายทำพลอยทำให้น้องชายสงสัย
เพราะฉะนั้นในระหว่างที่ชเวมินแจพยายามกดโทรศัพท์ เลขามินก็เลยต้องคอยยื่นมือเข้าไปช่วย
" ถ้ายังไง !"
" ให้ผมช่วยให้คนออกไปตามเธอให้  "
" คุณจินอู !! เธอเป็นผู้หญิงคนสนิทของท่านประธานชเว และก็ท่านรองประธานครับ "  และเลขามินที่ยังต้องหันมาอธิบายกับชเวกียุล
" ไม่เป็นไร " ชเวมินแจปฏิเสธ
" อันที่จริง "
" ผมคิดว่าเธอคงไปไหนไม่ได้ไกลจากกองถ่ายหนักหรอก"  ชเวมินแจยิ้มๆ  แต่ในใจก็อดเป็นห่วงไม่ได้
" อ่อ !! "  และเขาเหมือนเพิ่งจะรู้ตัว่า  น้องชายของตัวเองคงไม่เข้าใจ
" ฉัน ! มีคน ๆ หนึ่งที่อยากให้นายรู้จัก "
" เอาไว้ ! "
" ฉันจะแนะนำเธอให้นายรู้จัก "  ชเวคนพี่ตบไหล่ชเวคนน้องเบาๆ  และยังยืนว่าจะแนะนำผู้หญิงคนนี้ให้น้องชายรู้จักแน่ๆ
" แต่ตอนนี้ ฉันคงต้องไปตามหาตัวเธอก่อนนะ "
ชเวมินแจรีบหันไปขอบคุณเลขามินและหันไปบอกลาทุกคน และเขาก็รีบขึ้นรถกลับออกไปจากโรงพยาบาล
แต่ถึงยังไงซะ เลขามินโดฮยอนก็อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปหาทางรองประธาน
" ถ้าหากไม่มีเธอ....."  เลขามินที่อดยิ้มออกมาด้วยไม่ได้ แต่ในขณะเดียวกันตัวเองก็พยายามรักษาระยะห่างไม่เข้าไปยืนใกล้ๆ รองประธานมินแจให้มากนัก
" .....พี่ชายของท่านรองประธาน "  เลขามินพูดพลางและแอบชำเลืองมองรองประธานไปพลาง
" คงจะลำบาก ! " และพยายามจะอธิบาย
ชเวกียุลที่ได้แต่คิดตามแต่ก็พยายามทำตัวตามสบายเวลาอยู่ต่อหน้าเลขามินโดฮยอน  เพราะไม่อยากให้คนที่อยู่ใกล้ชิดรู้สึกอึดอัด
" อย่างนี้เองสินะครับ "  เขากำลังพยายามที่จะคล้อยตามเหตุผลของเลขามิน และก็ยังพยายามที่จะคอยมองทุกคนและย้ิม
ละอองฝนที่คอยสาดกระเซ็นบนผิวถนนแคบ ๆ  และรั้วกำแพงหินโบราณ  ราวกับว่า..สายฝนจะอำพลางสิ่งของบนถนนและทั่วบริเวณนั้นเกือบทั้งหมด
ดวงไฟริมถนนที่ก็พลอยติด ๆ ดับๆ  และใบกิงโกะที่ไหลไปตามน้ำฝนบนพื้น ให้ดูเหมือนราวกับว่า..พวกมันกำลังจะจมดิ่งไปในมหาสมุทร  และ...ผู้หญิงคนหนึ่งที่แอบนั่งหลบฝนอยู่หน้าประตูพระราชวังเก่าที่ปิดเวลาทำการให้เข้าชม
พัคจินอูที่เอาแต่นั่งกอดเป้สะพายหลังสีดำเอาไว้ให้แน่นมากที่สุดเท่าที่เธอเองจะกอดให้แน่นกว่านี้ได้ เพราะถ้าไม่อยากนั้น " เรื่องราวร้อยแปดพันเก้า " ของตัวเองในโน๊ตบุ้คมีหวังได้อันตธานหายไปแน่ ๆ
" โง่ !! "
" ฉันมันนี่โง่ ๆ ไม่มีที่สิ้นสุดจริง "
เธอที่ได้แต่ก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์ที่ตอนนี้แบตได้หมดลงจริงๆ สักที ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ชเวกียุลเพิ่งจะโทรมาหาเธอแท้ ๆ
ตอนนี้ความหวังเดียวของเธอ ก็คือ ใครสักคนที่มารับกลับบ้าน
" โอ้ยยยย "  แลเธอที่เอาแต่บ่น ๆ
" รู้งี้นะ !! "
" ฉันมาพรุ่งนี้ซะก็ดี "  เสียงถอดถอนหายใจปน ๆ กับเสียงบ่นอุบอิบดังอยู่หน้าประตูพระราชวังที่ปิด และผมเผ้าของเธอที่ถูกน้ำฝนกระเซ็นจนเกือบจะเปียกชุ่ม แต่แล้วสายตาของเธอเหมือนชำเลืองมองเห็นอะไรบางสิ่งบางอย่างอยู่ใกล้ๆ ทางซ้าย...
" จริงดิ !!! " แววตาเริ่มมีความหวังของเธอ
สายตาของเธอที่มองไปเห็นต้นกิงโกะต้นผอมแห้งแรงน้อยกว่าใครเพื่อน และต้นกิงโกะที่เธออยากซะเหลือเกิน....
....อยากจะที่จะให้มันผลัดใบแทบ...ทั้งต้น
ต้นกิงโกะสีเหลืองทองเมื่อยามเย็น ตอนนี้มันกำลังถูกสายฝนลิดรอนกิ่ง ก้าน และใบอย่างช้า ๆ  ภาพเหล่านั้นมันกำลังให้เธอมีความสุข
พัคจินอูยิ้มกว้างและหันมองต้นกิงโกะคู่นั่นและคิด และยังคงคอยแอบยิ้มให้กับความคิดของตัวเองไปพลางๆ ว่า นานมาแล้วสักหนึ่งพันกับอีกหนึ่งปีเห็นจะได้  หนุ่มสาววัยกระเตาะในชุดผ้าไหมโบราณแสนสวย ชุดผ้าไหมโบราณสีฟ้าๆ และสีเขียวดั่งมรกตต้องแสงแดดยามเย็น ๆ ที่พวกเขาสองคนออกมานัดเจอกันใต้ต้น
" กิงโกะ..คู่นี้ "
บุรุษหนุ่มในชุดสีฟ้าออกครามเข้มที่บ่งบอกถึงฐานะคนชั้นสูงสุด และสตรีสาววัยไม่เกินสิบสี่ที่วิ่งไล่ตามหนุ่มคนรักใต้ต้นกิงโกะจน...กระโปรงสีเขียวดูโปร่งแสงเมื่อต้องแสงแดดยามเย็น
และอีกครั้ง....ที่  หญิงสาววัยไม่เกินยี่สิบสองใส่ชุดกระโปรงสีเดิม ๆ  หล่อนได้แต่คอยอกมาชะเง้อคอคอยมอง..หนุ่มคนรักคนเดิมที่หายหน้า
...หญิงสาวที่รอแล้วรอเล่า คนรักที่ไม่มีวี่แววจะหวนกลับบ้านเกิดเมืองนอน  และแม้หล่อนที่ยอมสละให้ได้แม้แต่ชีวิต
....อยู่มาวันหนึ่งหล่อนได้ถือเชือกมาหาต้นกิงโกะ
ชั่วอึดใจเดียวในขณะสภาพของหล่อนใกล้ตาย....ภาพสุดท้ายที่เห็นเบื้องหน้าก่อนสิ้นใจ  ชายหนุ่มอันเป็นที่รักก็เดินใกล้ๆ ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ในสภาพชุดเกราะอันแข่งแกร่ง แต่ว่า
แต่ทว่า....บุรุษก็เอื้อมมือคว้าชีวิตคนรักของเขาไว้ไม่ทันซะแล้ว "
เธอใช้มือปาดเช็ดบริเวณดวงตาและแก้มสองข้างที่เปียก และเพียงวูบเดียวในขณะที่เธอจะหันหลังให้ต้นกิงโกะ จู่ๆ ก็มีรถยนต์สีดำขับผ่านเธอไปอย่างรวดเร็วจนทำให้น้ำฝนที่พื้นถนนสาดกระเซ็นเข้าหา
หืมมม..
เธอถอดถอนหายใจยาวๆ  และกอดปกป้องกระเป๋าเป้ใบนั่นเอาไว้ และก็ไม่ได้โทษโกรธรถยนต์คันนั้นที่ทำน้ำกระเซ็นใส่เธอ
แต่เธอทำแค่เพียงใช้หางตามองตามรถคันนั้นไปก็เท่านั้น และจากสีหน้าปกติ ๆ ของเธอก็เปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว
รถยนต์ซีดานคันสีดำที่ค่อย ๆ ชะลดและจอดบริเวณริมรั้วกำแพงโบราณเก่าๆ  และที่ฝั่งตรงข้ามถนนก็มีต้นกิงโก๊ะเรียงราย
คนขับรถขยับกระจกมองหลังและกวาดสายตามองหาผู้หญิงที่ยืนกอดกระเป๋าตัวสั่นๆ  จนต้องรีบตัดสินใจเปิดประตูรถลงมา
"นี่ ! เธอ !! "
" มายืนทำอะไรอยู่แถวนี้ !! " เสียงตะโกนของผู้ชายที่คอยวิ่งท่ามกลางสายฝน
"นั่น.... !!! " พัคจินอูรีบหันหลังกลับไปมอง
"  ที่ตรงนี้ ! มันอันตรายจะตายไป ไม่รู้หรือยังไง !!! " ชเวกียุลกลับโผล่มาจากรถยนต์คันนั้น  มิหนำซ้ำเขายังรีบวิ่งเข้ามายืนอยู่ใกล้ๆ และทำหน้าหงุดหงิดใส่เธอเลยด้วย
" ขึ้นรถ ! " และเขาเอาแต่สั่งให้เธอทำตามที่เขาบอก
" นี่ ! นาย !!! "  แต่มันก็ยิ่งสร้างความแปลกใจให้กับเธอ และตัวก็ยิ่งสั่นเพิ่มขึ้นด้วย
" แล้วนายมาทำอะไรตรงนี้ ! "
" ไม่ใช่สิ ! "
" นายมาที่นี้ได้ยังไง !! "  เธอหันไปมองทั้งรถทั้งเขา และก็หน้าของเขา แล้วก็เสื้อผ้าชุดสูทราคาแพงของเขาที่เปียก
"  ขึ้นรถ !! "  แต่ว่าตอนนี้เขาก็เอาแต่ออกคำสั่ง
" ทำไม !! " เพราะฉะนั้นเธอถึงได้มองหน้าเขาไปๆ  มาๆ  ด้วยความไม่เข้าใจไม่มีที่สิ้นสุด ว่าเพราะอะไรเขาถึงโผล่มา  แต่ว่าเขาก็ไม่คิดที่จะฟังเธอ
เขาพยายายามเข้าหาและก็ยังจะคอยลากแขนของเธอให้กลับไปที่รถพร้อมกัน
" นี่นาย ! " เธอร้องด้วยความตกใจ และพยายามจะสะบัดแขนหนีให้หลุดจากเขาให้ได้ก่อน
" นี่นาย ! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ! "
"  ฉันเดินเองได้ !  ปล่อยฉันนะ !! " เธอพยายามสะบัดให้หลุด แต่ว่ามือของเขาก็ยิ่งจับแขนของเธอแรงขึ้น จนเธอถูกเขากระชากพาไปที่รถคันนั้น
เขาเปิดประตูรถอย่างรีบร้อนและพยายามทีจับเธอนั่ง  และพยายาที่จะควานหาเข็มขัดนิรภัยเพื่อที่จีบตรึงเธอไว้กับเบาะ
" ไม่ต้อง !!! "  เธอร้องห้าม ในขณะที่ตัวของเขาแทบจะโถมเข้ามาทับตัวเธอได้ !
" ฉันทำเองได้ ! "  เธอห้ามอีกทีและรีบเบือนหน้าห่างๆ  กัน เพราะตอนนี้หน้าของคนๆ  นั้นก็แทบจะหายใจรถปลายจมูกของเธอเข้าอยู่แล้ว
แต่ว่าเขาก็ยอมถอยห่างออกจากเธอมาอย่างง่ายดาย และหันหลังรีบเดินกลับเข้าไปขึ้นรถและขับรถออกจากบริเวณพระราชวังเก่าทันที
พัคจินอูนั่งเงียบๆ  อยู่ที่เบาะนั่งข้างคนขับอยู่เงียบๆ และปล่อยให้ผู้ชายห้องฝั่งตรงกันข้ามขับรถพาเธอไป  เธอไม่มีแม้แต่คำถามที่อยากจะถามเขา เพราะว่าตอนที่ผู้ชายห้องฝั่งตรงข้ามพยายามพาเธอมาขึ้นรถของเขา...
เพราะฉะนั้น..เธอเลยได้แต่ตัดสินใจนั่งรถต่อไปอย่างนั้นเงียบๆ และถึงแม้มีบางครั้งเธอก็อาจจะชำเลืองหางตามองไปมองที่เขา
" แถวนี้มีคาเฟ่อยู่ใกล้ๆ "  เขาพยายามที่จะอธิบาย
" ผมจะส่งคุณที่นั่น " เพราะเขาก็ไม่อยากให้เธอนั่งรถไปจนถึงอพาร์ตเมนท์ของพวกเขาสักเท่าไหร่ในเวลานี้
" ห๊ะ !! " เธอตกใจ แต่ในขณะเดียวกันเธอก็เปลี่ยนใจ
" อ่อ !! " เพราะฉะนั้นเธอถึงได้พยักหน้าและแอบชำเลืองมองไปที่เขาหลายครั้งต่อหลายครั้ง และเธอเองก็รู้สึกเหมือนผู้ชายฝั่งตรงกันข้ามกำลังทำเหมือนๆ  กับเธอ
พอถึงหน้าร้านคาเฟ่แห่งหนึ่ง  พัคจินอูรีบเปิดประตูรถลงและผู้ชายห้องฝั่งกันข้ามกับเธอก็ลงมาส่งเธอด้วย
"พอดี...." และเขาก็กำลังทำหน้านึกๆ ว่าจะต้องแก้ออกไปว่ายังไง
" ผมนึกขึ้นได้ว่า ...ผมมีธุระต้องไปทำ "  เขาแก้ต่างให้ตัวเองจนได้ และยังพยายามจะหันหลังกลับไปขึ้นรถให้ไวที่สุด
" ขอบคุณ " เธอขอบคุณเบาๆ  แต่ก็คงดังพอที่ผู้ชายคนนั้นจะได้ยินมัน และเขาก็ได้ยินมันจริง ๆ
" ถึงยังไงซะ ! " และดูท่าทางของเขาที่ยังไม่ค่อยคุ้นชินกันเท่าไหร่
" เราก็เป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว"
" ใช่ไหม !! " เขาพยายามที่จะยิ้มให้เธอ  และก็เธอก็เหมือนจะหันมายิ้มให้เขาด้วย
" ขอบคุณมาก " เธอบอกขอบคุณคนๆ  นั้นอีกครั้ง
" ถ้ามีอะไรที่...ฉัน " และเธอก็ยังพยายามคิดที่จะตอบแทนเขาด้วย
" พอจะทำให้คุณได้....หรือว่า " แต่ว่าพอมาถึงคราวนี้เธอกลับมองสบตาของเขาไม่สนิทใจนัก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพยายามจะฝืน
" ตอบแทน ! ได้ "
" ฉันสัญญาว่า ฉันจะรีบทำให้คุณทันที "  เธอขอบคุณเขาอย่างซาบซึ้งใจ และมองเขาหันหลังจากเธอไปช้า ๆ
เธอมองผู้ชายห้องฝั่งตรงกันข้ามขับรถออกไปอย่างช้าๆ  มิหนำซ้ำ..สายฝนก็เหมือนกำลังเล่นละครตบตาเธอหรือกะไร
สายฝนที่เคยกระหน่ำเมื่อตอนหัวค่ำหมดไปพร้อมๆ  กับคนๆ นั้นที่เพิ่งจากไป  เธอพลันหวนคิดถึงตอนที่เขาสัมผัสมือของเธอเมื่อตอนเจอกันตอนครั้งแรกตอนขึ้นลิฟต์ และมาถึงตอนนี้คน ๆ นั้นได้สัมผัสจับมือของเธอเข้าอีกแล้ว
นี่จะบังเอิญ หรือเปล่านะ !
ชเวกียุล ขับรถเคลื่อนออกไปจากร้านคาเฟ่ และตอนนี้เขาก็ได้แต่ชำเลืองมองกระจกหลังแทบจะตลอด
ชเวมินแจกำลังคอยช่วยถือเป้สะพายสีดำที่ยังแห้งสนิทคอยเดินตามพัคจินอูกลับไปที่ห้องอพาร์ทเมนต์ของเธอ
" พี่กำลังคิดว่า "  เขาพลางพูดและเดินตามพัคจินอูไปเรื่อยๆ
" พี่คงต้องหาคนขับรถให้เธอจริงๆ จัง ๆ ซะแล้ว "  และยังจะบ่นตามเธอไปเรื่อยๆ  แต่พัคจินอูก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเดินจ้ำ ๆ กลับไปที่ห้องของเธอเร็ว ๆ
" ไม่ต้องลำบากพี่หรอกค่ะ" มิหนำซ้ำเธอยังคอยปฏิเสธซ้ำ ๆ
" อีกอย่าง "
" ใช้ว่าโลกใบนี้ "
" จะไม่มีรถเมล์ รถแท็กซี่ให้ใช้บริการสักหน่อย  "  เธอยิ้มๆ  และหยอกเขากลับบ้าง
ว่าแต่ เขาที่ได้แต่พยายามที่จะส่ายหน้าและคอยเดินตาม จนกระทั่งพวกเขามาหยุดอยู่ที่ประตูห้องของเธอ
" จนป่านนี้ ! "
"พี่ก็ยังไม่เข้าใจเธอเลยสักนิด จินอู !! "เขาบ่นเธออีกครั้ง
" ว่าทำไม ! "
" เธอถึงไม่ยอมหัดขับรถสักที หรือไม่ "
" ก็หาคนขับรถให้สักที "
" เธอรู้หรือเปล่า ว่าพี่เป็นห่วงเธอมากแค่ไหนกัน !  " และเขาแสดงสีหน้ากังวลจริงๆ ให้พัคจินอูเห็น แต่ถึงยังไงเธอก็เอาแต่ปฏิเสธ
" พี่ค่ะ "
" ไม่ใช่ว่า ฉันไม่อยากจะมีรถเป็นของตัวเองสักหน่อย " คราวนี้เธอที่เป็นฝ่ายหันมายืนและสบตากับชเวมินแจอย่างจริงจังบ้าง
และมินแจที่มองตอบ
" แล้วทำไม !  เธอถึงชอบทำให้ตัวเองลำบากอยู่เรื่อย "
" เห้อ.....ยายพัคจินอู "
" เธอนี่มัน ! จริง ๆ เลย "
" เธอต้องทำให้พี่ลำบากแค่ไหน เธอถึงจะพอใจนะห๊ะ " ชเวมินแจบ่นอุบอุบ
" ถ้าวันนี้ฉันติดถ่ายหนัง ถ่ายละคร เธอจะทำยังไง "
ชเวมินแจยืนทำหน้าเซ็งๆ  และพยายามจะยกเหตุผลร้อยแปดพันเก้ามาอ้างกับพัคจินอู  แต่ว่าเธอก็เหมือนคอยแต่จะปฏิเสธความหวังดีของเขาอยู่เรื่อย
" ฉันก็จะโทรเรียกแท็กซี่ไงค่ะ"  เธอแกล้งพูดเล่นด้วย
" เอาเถอะๆ " และชเวมินแจผงกหัว
" ถึงยังไงฉันก็จะหาวิธีอื่น"
" แต่ว่า...."  และพยายามกวาดสายตามองไปที่เสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนน้ำฝนและก็สภาพที่ดูไม่จืดของพัคจินอู
" ตอนนี้ "
" เธอรีบกลับเข้าไปอาบน้ำ แล้วก็หายากินกันไว้จะดีกว่า " เขายิ้มๆ และแสดงท่าทีที่เป็นห่วงเป็นใย
"ค่ะ ๆ รู้แล้ว "  เธอบอกและกำลังจะหันกลับไปเปิดประตู  แต่ทว่าจู่ๆ  ประตูห้องตรงกันข้ามก็ดันเปิดออกมาพอดี  พวกเธอเธอถึงกับต้องรีบหันควับกลับไปพร้อมกัน
" กียุล !! นี่นาย !!! "  ชเวมินแจที่หันกลับไปเจอน้องชายตัวเองที่จู่ๆ  ก็โผล่มา
" ไม่น่าเชื่อ !! "
" ไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ  "
ชเวมินแจสีหน้าระรื่นที่ได้เห็นน้องตัวเองเข้ามาอยู่ที่นี้  เพราะฉะนั้นเขาก็เลยต้องพาสองคนมาทำความรู้จักกัน แต่ว่าสีหน้าคร่าตาของเจ้าของห้องทั้งคู่กลับมีสีหน้าที่เฉย ๆ
" นี่ ! " เพราะฉะนั้นมินแจก็เลยต้องรีบหันมาทำลายบรรยากาศหม่น ๆ แปลก ๆ
" ชเวกียุล  น้องชายแท้ ๆ "
" ที่พี่เคยเล่าให้เธอฟังบ่อย ๆ ยังไงละ " มินแจหันไปบอกพัคจินอูและทำท่าทางตื่นเต้นเมื่อหันไปแนะนำอีกฝ่าย
" แล้วก็นี่ "
" พัคจินอู "  มินแจยิ้มและหันไปมองพัคจินอูอีกที
"เห้อ.....ไม่น่าเชื่อเลยจริง ๆ สินะ " มินแจเอาแต่ดีใจยกใหญ่ และส่วนพวกคนสองคนที่เหลือก็เหมือนจะเฉยๆ
"ฮัด..ชิ้วๆๆ"    เสียงจามติดๆ กันส่งเสียงดังไปทั่วทั้งห้องนอน
มิหนำซ้ำกองกระดาษทิชชูเป็นกล่องๆ ก็ยางวางระเกะระกะอยู่บนที่นอนสีขาวจนแทบจะแยกไม่ออกอยู่แล้วว่า อันไหนขยะ อันไหนฟูกที่นอนกันแน่
พัคิจินอูผลุดนอนผลุดนั่งอยู่บนเตียง เพระน้ำมูกที่ไหลแทบจะเจิ่งนองท่วมเตียงเธอให้ได้ และตก็เหมือนจะรู้สึกครั้งเนื้อครั้นตัวอย่างบอกไม่ถูก และพอเอื้อมมือจะไปหยิบกล่องกระดาษทิชชู
ตุบ
เธอถึงกับรีบโยนกล่องเปล่าลงข้างเตียง
ฮึบบ !
เธอที่พยายามผ่อนลมหายใจเข้า ๆ ออก เพื่อที่จะประคองร่างอันแสนอิดโรยที่เคยปะทะกับสายฝนซัดกระเซ็นกระหนำตั้งแต่หัวค่ำๆ จรดค่ำ ๆ  เกือบๆ  สองชั่วโมงที่เธอต้องทนนั่งกอดเข่าเจ่าจุกอยู่ตรงหน้าประตูพระราชวังเก่า
แต่เธอก็ยังจะอุตส่าห์พยายามที่จะลุกขึ้นจากที่นอน และคอยกวาดสายตาควานหากล่องยาปฐมพยาบาล พอเธอลุกขึ้นจากเตียง แต่ดูเหมือนพิษไข้ทำให้เธอต้องคอยก้าวเท้าลงมาจากเตียงอย่างช้าๆ  และก้าวอย่างระมัดระวังและเชื่องช้าจนถึงชั้นตู้เก็บของบริเวณครัว และพยายามควานหากระปุกยาแก้ไข้ และรีบเปิดมันออกมา  แต่ข้างในกระปุกกลับว่างเปล่า
ติ๋ง...ต๋อง !!
เสียงกริ๋งประตูห้องที่จู่ๆ  ก็ดังขึ้นกลางดึงถึงต้องหันกลับไปละเดินไปที่ประตู
" ใครค่ะ " เธอได้แต่สงสัยเพราะที่หน้าจอมอร์นิเตอร์กลับไม่มีใครยืนอยู่ที่หน้าห้องของเธอเลยสักคน จนมันทำให้เธอเริ่มแปลกใจและเกิดความกลัวขึ้นมานิด ๆ
แต่ว่าเธอที่กำลังจะผละออกจากประตู
ติ๊ง ต๋อง !!
เสียงกริ๋งที่ดังขึ้นมาอีกครั้งแล้ว  และเธอถึงได้รีบหันไปเปิด และผู้ชายห้องตรงข้ามที่สวมชุดนอน !!!
"  รับยานี่ไป !! "  น้องชายของกียุลกำลังถือถุงยายื่นให้เธอ
"ค่ะ ! "
แต่ว่าเธอที่ยืนทำหน้าตาไม่ถูกกันไปเลยและยังไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ในเมื่อที่จู่ๆ  ผู้ชายห้องตรงข้ามอุตส่าห์เอายามาให้ตอนดึก ๆ  ดื่นๆ  แบบนี้ด้วย
ชเวกียุลที่พอเห็นเธอทำตัวไม่ถูกและดูท่าทางสงสัยในตัวเขา  เพราะฉะนั้นเขาก็เลยเดินเข้าไปและรีบยัดถุงยาใส่มือให้อย่างรีบเร่ง
" นี่นาย!! "  พัคจินอูยืนตัวเกร็งแข็งทื่อไปหมด ! และเขาที่ยังคอยเอาแต่จ้องไปที่เธอ
"  สภาพตอนที่เธอกลับมาที่นี้ " เขามัวแต่จ้อง
" ดูก็รู้ว่าไม่น่าจะไหว ! " และส่ายหน้าไป ๆมา ๆ  ให้
" กินยานี่ และก็รีบนอนซะ " เขาย้ำและกำลังหันหลังกลับ
" อืม ! "  จู่ๆ  เขาที่นึกขึ้นมาได้ตอนที่ยัดยาใส่มือเธอเมื่อกี้เลยต้องรีบหันกลับไป
" ถ้าจะให้ดี.....หาผ้าชุบน้ำอุ่นๆ  คอยประคบที่คอหรือหน้าผากเอาไว้ "
" อาการของคุณก็จะดีขึ้นเอง "  เขาอธิบาย
แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะเธอก็ยังยืนตัวแข็งๆ  อาจจะเพราะรู้สึกไม่คุ้นชิน  และรู้สึกแปลกๆ
" ขอบ !  ขอบคุณ ! "  เธอคุยกับเขาแบบไม่สบสายตา แต่ก็ยอมรับของมาถือไว้และกำมันไว้จนแน่นที่สุด
เธอพยายามจะยืนมองผู้ชายๆ ห้องตรงข้ามเดินกลับไปที่ห้องของเขา และจนกระทั่งเขาปิดประตูห้องไป
ปัง !
เธอรีบพุ่งไปปิดประตูห้องตัวเองทันทีและรีบพิงมันไว้ เธอทำราวอย่างกับว่าจะมีใครเข้ามาพังประตูห้องตัวเองอย่างไงอย่างงั้น  และความคิดที่แวบหนึ่งที่พุ่งขึ้นอยู่ในหัวของเธอทำให้เธอตั้งตัวเอาไม่ติดเลยทีเดียว
" ไม่จริงมั้ง !! "  เธออุทาน !
" บ้าไปแล้ว ! "
" สติ !! พัค ! จิน ! อู !! " เธอบ่นพึมพำพอนึกถึงเรื่องของผู้ชายห้องตรงข้าม !!
" สติ !! "
แต่ถึงยังไงซะเธอก็ได้พยายามที่จะสงบสติอารมณ์และพยายามจะไม่นึกถึงตอนที่ผู้ชายห้องตรงข้ามสัมผัสมือเธอขึ้นมาอีก
เธอที่พยายามดึงสติกลับมาเป็นพัคจินอูคนปัจจุบันให้ได้ ! และมิหนำซ้ำเธอก็ยังจะรีบเดินๆ กลับเข้าไปและเทยาพวกนั้นออกมาจากถุงและหยิบกลืนๆ  พวกมันลงไปซะ !!
แต่ว่าเขาที่พอปิดประตูห้องและที่ต้องกลับเข้ามายืนพิงประตูห้องของตัวเอง  และจนเผลอรอยยิ้มขึ้นมาก็ตอนที่นึกถึงหน้าของพัคจินอูตัวเปียกปอนเบอร์นั้น
บริเวณประตูทางเข้าของตึกรูปทรงเป็นวงกลมที่ทันสมัย และสร้างถนนเป็นวงเวียนรอบล้อมแท่นน้ำผุดทรงสี่เหลี่ยมลดหลั่นกันถึงสามชั้นทำจากหินอ่อนสีธรรมชาติ  และอ่างรูปทรงสามเหลี่ยมสีเดียวกันขนาดใหญ่ที่รอบแท่นน้ำผุด และกำลังมีรถคาดิแลคสีดำเคลื่อนเข้ามาบริเวณวงเวียนรอบน้ำผุดและก็ลดกระจกฝั่งผู้โดยสารฝั่งขวาลงเล็กน้อยและมองออกไปที่กลุ่มผู้คนที่ยืนถือป้ายประท้วงอยู่หน้าสำนักงานใหม่และโรงพยายาลของ MD Pharmacy & Hospital Center
ข้อความบนป้ายประท้วงนับสิบ ๆ ป้าย ต่างเขียนข้อความเรียกร้องให้ศูนย์อาหารและศูนย์การค้าภายในโรงพยาบาลแห่งใหม่ของเอ็มดีเปิดโอกาศให้คนในชุมชน มีส่วนร่วมในการเป็นผู้ประมูลสถานที่จัดจำหน่ายสินค้าและอาหารของคนในพื้นที่ และไม่ต้องการให้แบรนด์การตลาดใหญ่ ๆ ผูกขาดสถานที่ที่จะเป็นศูนย์รวมการแพทย์และเภสัชกรรมแห่งใหม่ที่เกิดขึ้นในพื้นที่นี้
ผู้นำชุมชนและกลุ่มคนในพื้นที่นับหลายสิบคนที่ต่างพากันยืนชูป้ายและตะโกนเรียกร้องของบริษัทยายักษ์ใหญ่ที่เคยให้สัญญากับพวกเขาก่อนที่จะเข้ามาในพื้นที่ให้ยอมทำตามที่เคยรับปากกับพวกตน
" เราต้องการพื้นที่ขายของ ๆ พวกเรา !!! "
" ท่านประธาน MD !! เคยรับปากว่าจะช่วยพวกเรา พวกชาวบ้านได้ค้าขายในตึกใหญ่ ๆ ของพวกเขา "
" แต่พอเอาเข้าจริง !!! "
" พวกเราก็ถูกหลอกจนได้ !!! "
" ประธาน MD  ไอ้คนขี้โกหก !!! "  เสียงตะโกนโห่ร้องต่อว่าประธานบริษัทเอ็มดีดังขึ้นอย่างต่อเนื่องที่หน้าบริษัท
รถคาดิแลคสีดำที่ค่อยๆ เคลื่อนและขับมาจอดที่หน้าประตูบริษัท และทีมรักษาความปลอดภัยของบริษัทที่รีบออกมาเปิดประตูให้กับคนที่เขาว่ากันว่าจะมาเป็นรองประธานเอ็มดีฟาร์มาซีคนใหม่ที่กำลังมาถึง
ชเวกียุลที่ก้าวลงจากรถและก็เดินตรงเข้าไปหากลุ่มผู้ชุมนุมที่หน้าทางเข้าบริษัทแทบจะทันที  เขาโค้งคำนับให้กับกลุ่มผู้ชุมนุมหน้าบริษัทอย่างอ่อนน้อม และก็รับปากพวกเขาด้วยความจริงใจ
"ขอโทษที่ทำให้ทุกคนรอ ครับ " เขาโค้งเพื่อแสดงความจริงใจ  แต่บรรดาพวกที่มาชุมนุมกลับแปลกใจและสงสัยว่า คนๆ  นี้ไม่ใช่ประธานของ MD
" ว่าแต่  คุณเป็นใคร " ผู้หญิงวัยน่าจะห้าสิบปลายๆ ที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดของการประท้วงได้ออกมาเผชิญหน้า
" เราไม่คุยกับใครทั้งนั้น นอกจากประธานชเวมินจุนเท่านั้น" ผู้หญิงคนเดินทำหน้าตาขึงขังใส่เขา  แต่ไม่ว่าจะยังไงเขาก็ยังพยายามที่จะเข้าหาเพื่อเจรจาอย่างสุภาพ
" ผม เป็นรองประธานคนของ MD " และกำลังแนะนำตัวเอง
"  ต่อจากนี้ "
" ผมจะเป็นผู้ดูแลที่นี้ ! ทั้งหมดครับ"  เขายังยืนเจรจาอย่างสุภาพ
แต่ดูเหมือนท่าทางพวกของผู้หญิงคนนั้นที่มีทั้งคนรุ่นราวเดียวกันกับเธอทั้งผู้หญิงและผู้ชาย ทุก ๆ คนก็ต่างไม่ยอมฟังคำอธิบายเลยสักนิด  พวกเขาต่างก็พยายามที่จะฝ่าพวกบอร์ดี้การ์ดของรองประธานคนใหม่ของ MD และพยายามที่จเข้ามาทำร้าย
ตุบ !
เส้นบะหมี่ที่ถูกปาเข้าใส่ที่หน้าของรองประธานคนใหม่ของ MD เข้าเต็มเปา ! ผู้ชุมนุมต่างพากันโห่ร้องด้วยความสะใจ
"หยุดเดี๋ยวนี้ !!! " หัวหน้าฮวังอูชิกตะโกนร้องห้ามมาแต่ไกล และเขาก็ยังรีบไปยืนขวางท่านรองประธานของเขาเอาไว้  และเขายังเข้าไปช่วยหยิบเส้นบะหมี่ที่ติดอยู่ตามเส้นผมของชเวกียุล
" พี่สะใภ้ ! บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าก่อเรื่อง "  หัวหน้าฮวังยังหันกลับมาหาผู้หญิงคนที่เพิ่งปาก้อนบะหมี่ออกมา
" ผมห้ามพี่แล้ว ! ทำไมถึงไม่ยอมฟังกันบ้าง ปั้ดโถ่!! " หัวหน้าฮวังบ่นพึมพำหัวเสียต่อหน้าพี่สาว แต่พี่สาวของเขากลับเสียงแข็ง
" ฉันก่อเรื่องอะไร "  พี่สะใภ้ที่หัวหน้าฮวังเรียกยังคอยแต่จะชี้นิ้วด่าเขาและท่านรองประธานฉอด ๆ
" ก็พวกเขารับปากฉันเอง  ว่า! "
" จะให้พวกเราเข้าไปขายของในโรงพยาบาลนั่น "
" ทั้งร้านบะหมี่เอ่ย "
" ร้านเนื้อเอ่ย  พวกเขาเป็นคนรับปากแท้ ๆ "
" แล้วไหน ! " ยิ่งพูดพวกเธอก็ยิ่งหงุดหงิดจนไม่อยากจะมองหน้าของหัวหน้าฮวัง แต่อยากจะจ้องหน้าของประธาน MD คนหนุ่ม ๆนี้มากกว่า
" ไหนจะร้านหนังสือของแกอีกละห๊า..... !!! " พี่สะใภ้ของหัวหน้าฮวังพูดเสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ และท่าทีที่ขึงขังขึ้นทุกที ๆ
" พอได้แล้วนะ พี่ !! " หัวหน้าฮวังพยายามแก้ไขสถานการณ์ และไม่ได้อยากจะทำให้เรืองนี้เกิดปัญหาที่ไม่ได้ต่อบริษัท
" กลับไปก่อน "
" เรื่องนี้ ! ปล่อยให้เป็นเรื่องของพวกเขาไปจะดีกว่า "
" ถ้าพี่ยังมาเรียกร้อง ยังมาตะโกนด่าท่านประธานอยู่แบบนี้ "
" ก็มีแต่จะสร้างความเข้าใจผิดกันซะเปล่า "
"กลับไปกันก่อนเถอนะ !! "  หัวหน้าฮวังพยายามขอร้องให้พวกของพี่สะใภ้ตัวเองกลับกันออกไปจากที่หน้าสำนักงานใหญ่
เพราะฉะนั้นชเวกียุลที่ยืนฟังอยู่ถึงได้เข้าไปช่วย
" ถ้ายังไง เรื่องนี้ "
" ผมจะรีบเข้าไปเจรจากับบอร์ดผู้บริหารให้อีกครั้ง "
" พวกคุณจะว่ายังไงครับ "  เขายังพยายามจะประณีประณอมกันให้มากที่สุด  แต่ถึงยังไงหัวหน้าฮวังก็รู้สึกลำบากใจมากกว่าใครเพื่อน
พี่สะใภ้ของหัวหน้าฮวังถึงแม้จะไม่ค่อยเชื่อเจ้าหนุ่มคนนี้สักเท่าไหร่ แต่ก็พยายามจะเออออให้ไปก่อน
" แน่ใจหรือเปล่าที่พูดออกมานะห๊า.. ! "  พวกเธอดูสีหน้าไม่มั่นใจ  แต่เพราะรองประธานคนใหม่ของที่นี้ดูมีท่าทีที่มั่นอกมั่นใจ
" อย่ามาดีแต่พูดตรงนี้จะดีกว่า "
" เชอะ !! " พวกเธอหันมาค่อนแคะ  และก็อดนึกหมั่นไส้ท่าทางนิ่งๆ  ขรึม ๆ ของท่านรองประธานคนๆ  นี้ไม่ได้ ไม่รู้ว่าจะแกล้งตลบตะแลงต่อหน้าพวกเธอไปทำไม
"  พอก่อนเถอะน่า " หัวหน้าฮวังเลยต้องยิ่งเข้าไปห้ามไว้
"ว่าที่....รองประธานบอกว่าจะช่วย "
" ก็ลองเชื่อเขาสักหน่อยเถอะนะ กลับไปเถอะ  ๆ "  หัวหน้าฮวังพยายามไล่พวกเธอออกจากหน้าบริษัทไปให้ได้
" ไม่เป็นไร"  ชเวกียุลที่ทนอยู่เฉยๆ ไม่ได้
" อย่าไปบังคับพวกเธอเลย หัวหน้าฮวัง "  เขาก็เลยพยายามจะเกลี่ยกล่อมพวกผู้คนที่มาชุมนุมลองดูอีกครั้ง
" เอาเป็นว่า ..ผมรับปาก "  และยังพูดอย่างมั่นอกมั่นใจอีกครั้งในฐานะลูกชายของประธานบริษัทนี้ และเพราะท่าทีที่ดูน่าเชื่อถือ
พี่สะใภ้ของหัวหน้าหวังก็เลยต้องปล่อยให้เลยตามเลย
" ก็ได้ ๆๆ "  พี่สะใภ้หันไปคุยกับหัวหน้าฮวัง
" ฮวังอูชิก  !!! " และยังจะมือไปแตะๆ  ที่หัวไหล่ของเขาด้วย
" ฉันว่า...ช่วงนี้ " พี่สะใภ้ของเขาสอดส่ายตาไปๆ มาๆ ระหว่างน้องชาย กับ รองประธานอะไรนี่
" ไหนๆ แกก็จะเลิกเข้าบ่อนแล้ว  ฉันว่า "
" แกก็น่าจะกลับมาฟื้นฟูกิจการร้านหนังสือนั่น ให้มันดีกว่านี้ไม่ได้หรือยังไง " คราวนี้พวกเธอดูท่าทางผิดหวังจริง ๆ
" เห้อ...."
" จะให้พูดจริงๆ  อะนะ"
" ร้านหนังสือที่เคยรุ่งเรืองของแก  ถ้าแกยังอยากจะเก็บมันไว้ "
" ก็ควรเลิกเล่นการพนันพวกนั้น และหันมาตั้งใจเปิดร้านหนังสือในโรงพยายาลที่นี้จะดีกว่า "
"เชอะ !! " ว่าแต่ว่าคราวนี้พวกเธอยังหันไปมองเหยียดๆ กับรองประธานคนใหม่ของ MD  ที่ดูท่าทางเอาเรื่องไม่ใช่เล่น ๆ
" มัวแต่มาเป็นคนงานก่อสร้าง รับเงินเดือนกระจอก ๆ แค่นี้ "
" มันจะไปพอยาไส้ได้จริง ๆ หรือเปล่า เหอะ !! "
" พี่ !!! "    หัวหน้าฮวังรีบห้ามไม่ให้พี่สาวพูดเกินกว่าเหตุ
" พอเถอะน่า "
" กลับกันไปก่อนจะได้ไหม ขอร้องละ !  "  หัวหน้าฮวังพยายามที่จะห้ามแล้วก็ห้ามอีก เพราะเอาจริง ๆ เขาก็แค่ไม่อยากจะตกงาน


## ร้านหนังสือ "คี อ๊ก"

บ้านไม้ชั้นเดียวโบราณร่วมสมัยใช้ประตูบานเลื่อนจากกระจกกับไม้ และป้ายไม้เป็นภาษาจีนแบบดั่งเดิมเขียนว่า " จวื้ อวี่ " สีครามตัวใหญ่ และอักษรฮันกึน " คี - อ๊ก " ตัวเล็ก ๆ แปะติดอยู่ข้างๆ หน้าร้านหนังสือ
ฮวังอูชิกที่ยืนมองป้ายหน้าร้านหนังสืออยู่ข้างๆ  หัวหน้าเอ็นจินเนียร์ชเวกียุลที่รบเร้าให้เขาพามาดูที่นี้ให้ดี แม้ว่าจะรู้สึกอึดอัดอยู่บ้างแต่ก็ต้องจำใจทำตามคำสั่ง
" เออ...คือว่า " หัวหน้าฮวังพยายามเหลือเกินที่จะแนะนำร้านหนังสือ แต่ดูเหมือนหัวหน้าเอ็นจิเนียร์ของพวกเขากลับเขาแต่ยืนจ้องป้ายชื่อร้านอย่างอารมณ์ดีซะอย่างนั้น
"ร้านหนังสือ...ในความทรงจำ "  ชเวกียุลก็อดที่จะคิดไม่ได้
" ชื่อ..เพราะดีนะ "
" หัวหน้าฮวังอูชิก "  เขาหันไปมองและยิ้มๆ ให้
" ก็ชื่อพื้น ๆ ทั่วไป "  และหัวหน้าฮวังก็เอาแต่ปฏิเสธ
" ไม่ได้พิเศษอะไรหนักหนา แบบนั้นหรอกครับ "  แต่หัวหน้าฮวังก็ยังคอยหลบสายตาของเขาอยู่ดี
" หัวหน้าเอ็นจิเนียร์บอกว่า  อยากจะมาหาหนังสือที่นี้ "
" ถ้ายังไงรีบเข้าไปข้างในกันดีกว่า "  ฮวังอูชิกยังจะคอยเดินนำหน้าเข้าไปข้างใน และก็กำลังเดินนำหน้าต้องคอยใช้เท้าเขี่ยกองหนังสือที่วางระเกะระกะอยู่ที่พื้น
" หนังสือพวกนี้เกะกะจริง ๆ "  ฮวังอูชิกตั้งใจบ่นให้เสียงดังเข้าไว้
" ต้องขอโทษด้วยครับ รองประธาน  "
" พอดีว่า..ช่วงนี้ไม่ค่อยมีลูกค้าเท่าไหร่"  และได้แต่บ่นพึมพำเสียงดังไปเรื่อย
ฮวังอูชิกกำลังคิด ๆ และคอยเดินไปที่ชั้นหนังสือบริเวณหน้าร้าน  แต่พอหันกลับมาเห็นหัวหน้าเอ็นจิเนียร์กำลังที่จะเดินตรงไปที่เคาน์เตอร์คิดเงินที่มีกองหนังสือวางกลบพวกมันเต็มชั้นไปหมด
"  หัวหน้า !! "  ก็เลยต้องรีบตะโกนห้าม
" ตรงนั้นมีแต่หนังสือเก่า ๆ ไม่มีอะไรน่าสนใจ เชิญทางนี้จะดีกว่า "  เขายิ่งห้าม  แต่ว่ารองประธานกลับไม่หยุดและเดินเข้าไปที่หลังเคาน์เตอร์นั่นจนได้
ชเวกียุลดึงหนังสือเล่มสีชมพูเล่มหนึ่งออกมาจากมือของคนที่แอบอยู่หลังเคาน์เตอร์
" สงสัยจริงๆ ว่า นักพนันก็เป็นแล้ว"
"  นักย่องเบา ! ก็เหมือนจะเคยทำมาก่อนแล้ว ! " เขาเปิดดูหนังสือเล่มนั้นไปพลางๆ และพูดกับคนที่เอาแต่หลบอยู่หลังเคาน์เตอร์
" ต่อไป..จะเป็นอะไรอีกดี "  จนกระทั้ง เขาก้มมองลงไปที่ใต้เคาน์เตอร์คอยกวาดสายตาดูหนังสือรกๆ พวกนั้นที่วางรกเต็มพื้นเต็มไปหมด
" พูดให้มันดี ๆ เลยนะ !!!  " คนที่อยู่ใต้เคาน์เตอร์เถียง จนต้องยอมคลานออกมาอย่างอิหลุกขลุกขลักจากใต้เคาน์เตอร์
"เชอะ !! "  พัคจินอูรีบลุกขึ้นมา ! และพอเห็นหน้าของหัวหน้าเอ็นจิเนียร์คนที่ลุงฮวังเรียก เธอถึงกับชักสีหน้าใส่เขา
" ของฉัน ! "  เธอคอยยื่นมือเข้าไปขอหนังสือของเธอคืน
" ฉันขอหนังสือของฉันคืนด้วย "  แต่เธอพูดกับพวกเขาด้วยน้ำเสียงหม่นสุดๆ
เธอยื่นมือออกไปรอรับหนังสือของเธอจนเมื่อย  แต่ถึงยังไงๆ น้องชายของชเวมินแจก็ไม่ยักจะคืนให้กับเธอทันที
แต่เขากลับเปิดอ่านหนังสือเล่นนั้นซะดื้อ ๆ
" นิทานเด็กๆ ซินะ ! " เขาพลางเปิดผ่านๆ และปิดลงทันทีที่รู้ว่าเป็นนิทานสำหรับเด็ก  เพราะฉะนั้นเธอถึงกับต้องรีบแย่งมันกลับมา
"  ไม่มีมารยาท ! " เธอแย่งหนังสือคืนมาได้สำเร็จ และหันกลับไปยัดหนังสือเล่มนั่นลงกล่องกระดาษที่เตรียมเอาไว้
แต่เขาก็ไม่สนใจ เพราะมัวแต่ก้มมองดูหนังสือนิทานเล่มนั้นซ้ำๆ  หนังสือนิทานเล่มที่มีเด็กผู้หญิงชาวญี่ปุ่นนั่งถือดาบ และนักธนูขี่ม้า
" จะมาทำไมไม่บอกกันก่อน " ฮวังอูชิกที่ยืนอึดอัดอยู่นานพอได้จังหวะก็เลยรีบปรี่เข้าไปหาเธอ
"  ฉันจะได้มาเตรียมไว้ให้ ! "  ฮวังอูชิกที่ยังตามเข้าไปช่วยเก็บหนังสือพวกนั่นและยัดลงกล่องกระดาษที่เตรียมไว้หลายใบต่อหลายใบเต็มพื้น
"  ไม่เป็นอะไรเลยค่ะ " เธอปฏิเสธและก็ยังตั้งหน้าตั้งตาเก็บ และบางครั้งเธอก็มีแอบหันไปชำเลืองมองคนอื่นๆ ที่กำลังเดินเผ่นพ่านเอยู่ในร้านเดินดูตรงนั้นตรงนี้
" จะทิ้งไปก็เสียดาย " เธอหันมาบ่นกับลุงฮวัง
" หนังสือพวกนี้ บางเล่มยังใช้ได้อยู่ "
" ก็เลยอยากจะเอาไปบริจาคจะดีกว่า " เธอบอกและยังแอบมองคนอื่นๆ ที่ดูพยายามให้ความสนอกสนใจร้านหนังสือที่นี้อย่างออกหน้าออกตา
" นี่ !!! " เธอรีบร้องห้ามคนที่กำลังจะหยิบหนังสือตามชั้นวางตามใจชอบ
"  หยุด !!
แต่เขากลับไม่สนใจเสียงนกเสียงกา และยังจะคอยตั้งหน้าหยิบจับหนังสือบนชั้นนั้นชั้นนี้ไปเรื่อย  จนทำให้เธอต้องรีบลุกขึ้น และเดินดุ่ม ๆ เข้าไปหา
เขาที่เพิ่งจะถูกเธอแย่งหนังสือไปต่อหน้าต่อตาอีกรอบ และมิหนำซ้ำยังโดนเธอจ้องตาเขม่งจ้องมองเขาอย่างกับจะฆ่าจะแกงเขาให้ได้
พัคจินอูยืนถือหนังสือเอาไว้จนแน่นและมองห้ามชเวกียุล แต่ดูๆ ไปก็เท่านั้น เพราะยังไงๆ  เขาก็ไม่ได้สนใจพวกเธอเลยสักนิด
" นี่ !! "  เพราะฉะนั้นเธอเลยต้องรีบเดินไล่ตามเขาไปตามชั้นหนังสือชั้นอื่นๆ  เพื่อไม่ให้เขาหยิบหนังสือออกมาได้อย่างตามใจชอบ
" พูดภาษาคนไม่เข้าใจหรือยังไง นายนะ !! "
" หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ ! " เธอพยายามจะเดินตามเขาและเข้าไปยื้อแย้งหนังสือที่เขาพยายามจะดึงลงมาจากชั้น
" เอาคืนมาเดี๋ยวนี้ " เธอเริ่มโกรธ
เขาที่ได้แต่ชูหนังสือหลอกล่อเธอไปๆ  มาๆ  เหมือนเด็กและให้เธอไล่ตาม
" อะไร !! " เขาตั้งใจแกล้งเธอ
พวกเขาสองคนกำลังดูเหมือนพวกเด็ก ๆ ที่กำลังวิ่งไล่แย่งของเล่น
"  ค่อย ๆ คุยกันไม่ได้หรือยังไง ! "  เขาแกล้งเธออยู่อย่างสนุกไปตามทางเดินแคบ ๆ ตามชั้นหนังสือพวกนั้น
" เธอจะหวงหนังสือพวกนี้ไปทำไม "
" ไหน ก็จะบริจาคหนังสือพวกนี้ "
"  ให้กับโรงพยาบาลเราอยู่แล้ว ! "  คราวนี้เขาชูหนังสือไว้จนสุดมือเอื้อม  แต่เธอก็ล้มเลิกความคิดที่จะเข้าไปคว้าพวกมันกลับมา
" อะไร !! " เขาชะงักทันที !
" ฉันบอกคุณตอนไหนกันว่า..." อยู่ๆ  เธอก็กลับเอาแต่ยืนจ้องตาของเขา คล้ายๆ ว่ากำลังจับผิดอะไรสักอย่าง
" จะบริจาคหนังสือพวกนี้ ! " เพราะเธอจำได้แน่นอน
" ให้กับโรงพยาบาล !! "  และแล้วเท้าของเธอมันก็เริ่มค่อย ๆ ขยับเข้าหา สายตาของเธอที่จับจ้องเขาอย่างไม่ลดละ
เพราะฉะนั้นเขาที่กำลังถูกเธอต้อนและใกล้จะจนมุมอยู่แล้วจำเป็นจะต้องหาทางหนี
" เออ....คือ ! " เขาพยายามที่จะถอยห่าง แต่ว่าในที่สุดเขาก็ถูกเธอต้อนจนมุมเข้าจนได้  และพัคจินอูก็เหมือนจะเอาจริง
" ทำไม !! " เธอที่กำลังเผชิญหน้ากับชเวกียุลอย่างซึ่งหน้า  แต่พอเขาจะขยับถอยหนีไปข้างหลังก็ดันชนเข้ากับชั้นวางหนังสือจนทำให้ล่าถอยไม่ได้อีก
และพอเขาพยายามที่จะหันหลบไปทางซ้าย เธอ ! ก็ดันยื่นแขนออกมาขวางคอยกั้นเขาเอาไว้ไม่ให้หลบหน้าเธอได้
และพอเธอเห็นเขาพยายามที่จะหลบไปทางซ้ายของเธอ  และเธอถึงได้รีบยื่นกางแขนออกไปขวางกันเอาไว้ไม่ให้ออก
เขาที่กำลังถูกผู้หญิงตรึงอยู่กับชั้นหนังสือเก่าๆ จะถอยหนีไปทางไหนก็ไม่ได้ และเธอยังจ้องเขาไม่หยุดหย่อน
" นี่ ! เธอ ! " เขายิ่งต้องหาทางเจรจา
" ใจเย็นๆ กันก่อนดีกว่า! " และน้ำเสียงเจรจาที่ฟังก็รู้ว่า เขาประหม่าเข้าให้แล้ว
"  บอกมา ! " ที่เธอถามเพราะว่าเธอสงสัยและอยากรู้ว่า ชเวกียุลรู้ความคิดของเธอได้ยังไง !! และในเมื่อเขาไม่ยอมที่จะตอบคำถาม
เธอเลยต้องยิ่งขยับเข้าหา ๆ และขยับเข้าหาชเวกียุลโดยชนิดที่ว่า แม้แต่กลิ่นหนังสือเก่า ๆ ที่อยู่บนชั้นข้างหลังของเขาเธอก็ยังได้กลิ่น
และแม้แต่เสียงลมหายใจติด ๆ ขัด ๆ นั้น ราวกับเหมือนมันที่กำลังดังอยู่ข้างหู และความเงียบรอบๆ  ตัว ระหว่างเธอและเขาก็เงียบมากพอที่จะทำให้ได้ยินเสียงลมหายใจซึ่งกันและกัน
และแม้ตอนนี้ เขาแทบอยากจะกลั้นหายใจก็ตาม เพราะถ้าหากยิ่งจ้องมองเข้าไปนัยน์ตาของเธอให้มากขึ้นเท่าไหร่ เขาอาจจะเริ่มหวั่นไหวอีกครั้งแน่ ๆ
" หัวหน้าเอ็นจิเนีย ! หัวหน้าฮวังอยู่ข้างในนั่นหรือเปล่า !!! " จู่ ๆ มีคนมาตระโกนอยู่ที่หน้าประตูร้านหนังสือเข้าพอดี เพราะฉะนั้นทั้งเขาและก็เธอก็เลยต้องรีบผละออกจากกันทั้งคู่
" หัวหน้าเอ็นจิเนีย !  "
" อยู่หรือเปล่า !! " มีคนกำลังเรียกพวกเขาซ้ำ ๆ อยู่ที่หน้าประตู  และพวกเขาทุกคนก็ได้รีบกลับออกมายืนอยู่หน้าร้าน
"  มีอะไรหรือเปล่า "  ฮวังอูชิกที่รีบร้อนเดินออกไปเปิดประตูร้าน และเจอกับบรรดาลูกน้องที่ต่างพากันทำนหน้าตาตื่นตกใจ
" เกิดอะไรขึ้น ! " ชเวกียุลก็เลยรีบเข้ามาหาพวกคนงานทันที
" เมื่อกี้ ! เมื้อกี้ !! " คนงานที่ยืนตัวสั่นๆ และคอยพูดจาตะกุกตะกัก"
" คนขับรถเคลน !! ถอยรถชนนั่งร้านจนถล่มลงมา "
" ตอนนี้ พวกคนงานได้รับบาดเจ็บกันหลายคน "  พวกคนงานต่างพากันตื่นตกระหนักตกใจไปตามๆ กัน
ฮวังอูชิกที่ได้ยินก็รีบวิ่งแจ้นกลับไปสำนักงานใหม่ของเอ็มดีทันที และคนงานพวกนั้นที่ก็รีบวิ่งตามหัวหน้าของพวกเขาตามกันไปติดๆ
ชเวกียุลแทนที่จะรีบวิ่งตามพวกเขาไป แต่เขากลับเอาแต่หยุดและคิดไปชั่วขณะ
" กว่ารถโรงพยาบาลจะมา "  และเขาที่หันไปขอร้องพัคจินอู
" ก็ประมาณ 15 นาที " แต่ว่าคราวนี้ใช้สายตาขอร้องเธอด้วย
เธอพยักหน้าอย่างไม่คิดที่จะลังเลว่า
"  ตอนนี้ โรงพยาบาลแห่งใหม่ของ MD  ยังไม่ได้เปิดก็จริง !  แต่ว่า..."  และก็ตอบรับเขาทันที
"  แต่ฝั่งของห้องแล็ป ยังมีเจ้าหน้าที่อยู่ที่นั้น "
" ฉันจะรีบตามพวกเขามาช่วย !! " เธอรีบปากและรีบวิ่งตามพวกคนงานไป โดยที่เธอไม่จำเป็นต้องให้ชเวกียุลอธิบายอะไรต่อจากนั้น
ชเวกียุล รีบร้อนวิ่งไปจนถึงบริเวณด้านหลังของตึกโรงพยาบาลแห่งใหม่ของ MD ซึ่งตอนที่พวกเขาวิ่งไปถึงก็ได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของพวกพนักงานก่อสร้าง  และพอพวกเขาหันไปมองรอบๆ ก็เจอแต่ซากปรักหักพังของเหล็กนั่งร้านที่พังถล่มหลังมาจนได้รับความเสียหายอย่างหนัก  และรถเคลนที่ได้รับความเสียหายทั้งตัวรถ ล้อ และเสาเคลนที่ก็เกือบจะหักเป็นสองท่อนยังคงห้อยต่อยแต่งอยู่ใกล้ๆ  กับบริเวณดาดฟ้าของตึกที่กำลังมีการจัดตกแต่งสวนลอยฟ้า
เพราะฉะนั้น ชเวกียุล และหัวหน้าฮวังอูชิก และคนงานคนอื่นๆ ที่อยู่ในที่เกิดอุบัติเหตุ พวกเขาจึงต้องเร่งรีบไปนำตัวคนงานที่ได้รับบาดเจ็บออกจากใต้ซากปรักหักพังพวกนั้นให้ได้ก่อน ๆ ที่เสาเครนอาจจะหักพักลงมาและอาจทำให้เกิดความเสียหายมากขึ้นกว่านี้
คนงานก่อสร้างที่ได้รับบาดเจ็บ  คนงานหลายต่อหลายคที่กำลังช่วยกันใช้มืองัดนั่งร้านที่เป็นท่อนเหล็กหนาเพื่อจะลากเพื่อร่วมงานที่ถูกเหล็กทับขาเพื่อจะนำตัวออกมาให้ได้  คนงานบางคนที่ได้รับบาดเจ็บจากท่อนเหล็กหล่นใส่หัวไปก็หลายคน และแต่ละคนเลือดตามร่างกาย และคนงานหลายต่อหลายคนที่ถูกเหล็กนั่งร้านร่วงลงมาจนทำให้รับบาดเจ็บที่หัวจนเลือดไหลออกมา
" รีบพาคนที่ได้รับบาดเจ็บ ! " ชเวกียุลตะโกนบอกพวกเขา
"เข้าไปที่ตึกใหม่ของโรงพยาบาล เดี๋ยวนี้ !! " และก็ยังจะรีบวิ่งไปช่วยดึงเอาท่อนเหล็กที่กองๆ  ทับร่างคนงานก่อสร้างไปด้วย
" อะไรนะ !! "  ฮวังอูชิกสงสัยจนต้องรีบเดินเข้าไปหา
" แต่ว่า ตอนนี้โรงพยาบาลแห่งใหม่ของ MD ยังไม่เปิด "
" หัวหน้าเอ็นจิเนีย คิดอะไรอยู่ ถึงจะให้พวกเราพาคนเจ็บไปที่นั่น !!
ฮวังอูชิกก็ไม่ได้เข้าใจความหมายของท่านรองประธานของพวกเขาคนนี้ และพวกคนงานคนอื่น ๆ ที่ได้ยินก็ต่างพากันสับสัน
" รีบพาคนเจ็บไปที่นั่นเดี๋ยวนี้ ! " ชเวกียุลที่ได้แต่ตะโกนสั่งโดนไม่ยอมฟังเสียงใครทั้งนั้น
"  รีบพาทุกคนไปที่นั่นเดี่ยวนี้ !! "  เขาตะโกนย้ำๆ  และยังจะช่วยคนที่ได้รับบาดเจ็บใต้กองเหล็กนั่งร้านที่ข้างๆ  กำแพงตึกออกมาได้จนสำเร็จและส่งตัวให้พวกคนงานพาตัวคนที่รับบาดเจ็บทยอยกลับไปในตึกของโรงพบาลแห่งใหม่
" ช่วยด้วย !! "
" ช่วยด้วย ผมติดอยู่ตรงนี้ !!! " เสียงตะโกนขอความช่วยเหลือที่เหมือนจะดังอยู่ห่างจากพวกเขาไกล ๆ
ชเวกียุล !  ที่มุ่งหน้าไปตามหาคนงานที่ติดอยู่คนนั้นแทบจะทันที และรีบเดินไปที่รถเคลนฝั่งด้านประตูคนขับ
" มีคนติดอยู่ตรงนี้ !! "
" มีคนติดอยู่ตรงนี้ !! "  เขาที่พยายยามตะโกนร้องเรียกให้คนอื่นๆ มาช่วย เพราะว่าที่ตรงนี้มีคนงานที่ขาเข้าไปติดกับล้อของรถเคลนคันใหญ่
" ใครก็ได้ ! มาช่วยตรงนี้ที ! "
เพราะฉะนั้น เขาถึงได้พยายามร้องตะโกนขอความช่วยเหลือไปด้วย เพราะสภาพของคนงานผู้ชายคนหนึ่งที่ขาข้างขวาติดอยู่ใต้ล้อรถเคลนขนาดใหญ่ที่กำลังร้องอวดครวญด้วยความเจ็บปวดทรมาน และยังมีเลือดไหลซึมออกมาจากขาของเขา
" ทำใจเย็นๆ  ก่อน  แล้วผมจะหาวิธีช่วยคุณ " ชเวกียุลให้กำลังใจคนงาน และในขณะเดียวกันก็มองไปรอบๆ ซากเหล็กที่ปรักหักพังรอบๆ  ตัว ก่อนที่จะเงยหน้ากลับขึ้นไป
เสาของเคลนขนาดยักษ์ที่กำลังห้อยต่องแต่งอยู่บนฟ้า และดูเหมือนพวกมันจะทำท่าทางจะหักเหล่ไม่หักเหล่อยู่บนหัวของพวกเขาทั้งคู่
" ไม่เป็นอะไรนะ " แต่เขาก็ยังจะให้กำลังใจและรับปาก
" ผมจะรีบหาทางช่วยคุณออกไปให้ได้ "
ฮวังอูชิก และพวกคนงานที่ได้รับก็ต่างพากันวิ่งกรูกันเข้ามาแถวๆ บริเวณรถเคลนที่เพิ่งจะได้รับความเสียหายอย่างหนัก และพวกเขาก็ต่างพากันตกอกตกใจจนไม่กล้าขยับเข้าไปใกล้
"  หัวหน้าเอ็นจิเนียร์ !!! " ฮวังอูชิกร้องตะโกนดังลั่นที่เจอ !
ชเวกียุลกำลังช่วยเหลือคนงานที่ขาติดอยู่ที่ล้อรถเคลน และซ้ำร้ายเสาเคลนที่หักและห้อยแกล่งไปมาอยู่บนหัวของพวกเขาทั้งคู่ !
" ตรงนั้นมันอันตรายมาก ! ผมว่าหัวหน้าออกมาก่อนจะดีกว่า !! "  ฮวังอูชิกตะโกนห้าม
และคนงานคนอื่นๆ ที่พากันร้องตะโกนให้หัวหน้าเอ็นจิเนียร์ของพวกเขาออกมาจากที่ ๆ อันตราย แม้ว่าพวกเขาจะเห็นคนงานที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสติดอยู่ตรงนั้นด้วยก็ตาม
" หัวหน้าเอ็นจิเนียรฺ ! ออกมาจากตรงนั้นก่อน เร็วๆ  เข้า !! " ฮวังอูชิกที่คอยตะโกนขอร้องให้รองประธานเอ็มดีกลับออกมาก่อน และดูเหมือนว่าจะไม่เป็นอย่างที่คิด  เพราะว่าตอนนี้หัวหน้าเอ็นจิเนียร์ของพวกเขาที่กำลังพยายามที่จะขยับล้อรถเคลนออกไปให้ได้
"  หัวหน้าเอ็นจิเนียร์ ! ถ้าทำแบบนั้นอาจจะทำให้เสาเคลนหักลงมาก็ได้ "  ฮวังอูชิกร้องห้าม
" มันอันตรายเกินไป !  "
" รอพวกเจ้าหน้าที่มาก่อนดีกว่า ตอนนี้พวกเขากำลังมาที่นี้ "  และพวกคนงานที่ต่างยืนมากันอย่างขวัญเสีย
ชเวกียุลที่กำลังจะเดินอ้อมไปที่หลังรถเคลน  และพยายามที่จะใช้ทั้งสองมือดันท้ายรถเคลนก็เพื่อหวังให้มันขยับ !
รถเคลนที่ดูเหมือนกำลังจะขยับเล็กน้อย   จนกระทั่งพวกเขาทุกคนที่กำลังยืนมุงดูกันอยู่ถึงกับประหลาดใจ
" พัคจินอู !!! "  ฮวังอูชิกที่ร้องดังลั่น ที่จู่ๆ  หลานสาวของตัวเองก็ดันไปโผล่อยู่ตรงนั้น  และดูเหมือนว่าพัคจินอูจะไม่หวาดกลัวเลยด้วยซ้ำ
พัคจินอูที่ได้แต่หันไปและมองไปที่ชเวกียุลอย่างมั่นอกมั่นใจ
" ฉัน ! จะช่วยคุณเอง !!! "  เธอบอกกับเขาออกไปแบบนั้น
"  ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม  "   เขาพยักหน้า
" หนึ่ง ! สอง !! สาม !!! "    และเริ่มสงสัญญาณ
" รถขยับแล้ว !!  รถขยับแล้ว !!!  " บรรดาพวกคนงานที่ยืนมุงดูต่างพากันโห่ร้อง
" ขาของเขาหลุดออกมาแล้ว ๆ "   ฮวังอูชิก กับคนงานคนอื่น ๆ  ที่ต่างพากันดีใจทีในที่สุดขาของคนงานที่ถูกล้อรถเคลนทับก็หลุดออกมา
ทั้งเขาและเธอถึงต้องรีบวิ่งเข้ามาและช่วยกันประคองคนงานที่ได้รับบาดเจ็บให้พ้นจากรถเคลนให้ได้ซะก่อน
ว่าแต่ตอนนี้ พวกคนงานทุกคนที่ก็ต่างพากันเงยหน้าขึ้นไปมองข้างบนแทน เพราะว่าเสารถเคลนที่กำลังห้อยอยู่บนหัวของพวกเขามันก็ดูเหมือนจะเริ่มขยับด้วยเหมือนกัน
"  หัวหน้าเอ็นจิเนีย ! พัคจินอู ! " ฮวังอูชิกที่ได้แต่ยืนกระสับกระส่ายเพราะก็ไม่รู้จะเข้าไปช่วยพวกเขาดีหรือว่าจะต้องทำอะไรถึงจะดี !!
เวลานี้ทั้งพวกคนงานที่ต่างพากันยืนลุ้นกันอย่างใจจดใจจ่อ ที่ ๆ คนสามคนที่อยู่ใต้เสาเคลนที่ทำท่าว่าจะหักหรือไม่หักลงมาจริงๆ  กันแน่
ชเวกียุล กับ พัคจินอูที่ต่างก็รีบช่วยกันประคองหิ้วปากทั้งซ้ายและขวาของคนงานที่ขาข้างขวาเพิ่งจะหลุดออกมาได้ และยังจะต้องคอยช่วยกันประคองกันให้พ้นจากรถเคลนให้ได้ซะก่อน
เขา และ เธอ ที่ช่วยกันประคองคนงานที่ได้รับบาดเจ็บอย่างมุ่งมั่นด้วยกันทั้งคู่ และไม่คิดที่จะแหงนหน้าขึ้นไปมองเสาแคลนที่ง่อนแง่นจวนเจียนใกล้จะหักลงมาเลยสักนิดก็ไม่เคยคิดเหมือนกัน
พวกคนงานที่เห็นว่า หัวหน้าเอ็นจิเนียร์ และ พัคจินอู กำลังช่วยกันประคองเดินจนเกือบจะพ้นเสาของรถเคลนที่ใกล้จะหักบนหัวของพวกเขาได้สำเร็จ ทุก ๆ ที่ก็ต่างกรูกันเข้าไปช่วย
แต่พอทุก ๆ คนหันหลังกลับไป เสาที่หักของรถเคลนก็ยังคงจะอยู่บนหัวของพวกเขาอยู่เหมือนเดิม และพวกเขาทุกคนปลอดภัย


## ความสงสัยที่เพิ่งจะเริ่มต้นจริงๆ

ความโกลาหลบริเวณหลังโรงพยาบาลแห่งใหม่ของ MD ที่ยังไม่เปิดทำงการเพิ่งจะคลี่คลายลงไป และบรรดาคนงานที่ต่างช่วยกันทยอยพาเพื่อนคนงานที่ได้รับบาดเจ็บมาฝั่งด้านหน้าของโรงพยาบาลที่ไม่มีแม้แต่เจ้าหน้าที่แปลนอนมายืนรอรับพวกคนป่วย  และเห็นจะมีก็แต่พวกเจ้าหน้าที่จากห้องแล็ปที่พากันวิ่งกรูกันมาจากฝั่งหนึ่งของตึกรูปวงกลม  พวกเจ้าหน้าที่ที่มีทั้งผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิคการแพทย์ นักวิจัย และบรรดานักเภสัชศาสตร์ พวกเจ้าหน้าที่ที่พากันทยอยวิ่งกรูกันเข้ามาช่วย
ชเวกียุลกำลังรีบวิ่งเข้าหาหัวหน้านักวิจัยของที่นี้ และเขายังบอกให้เจ้าหน้าที่ทุกๆ  คนให้การช่วยเหลือปฐมพยาบาลพวกคนงานที่ได้รับบาดเจ็บอย่างเร่งด่วน และให้รอจนกว่าเฮลิคอปเตอร์ของโรงพยาบาลจะส่งเจ้าหน้าที่แพทย์และพยายาลมาถึงที่นี้ภายในเวลาไม่ถึงอีกสิบนาที
พัคจินอูที่ได้แต่ยืนมองพวกคนงานที่ได้รับบาดเจ็บอยู่ไกลๆ ตอนนี้เธอกำมือทั้งสองข้างจนแน่นที่สุด เพราะว่าเท้าข้างหนึ่งที่อยากจะขยับไปข้างหน้า แต่ว่าเท้าอีกข้างของเธอมันกลับอยากจะถอยหลังกลับ เพราะความกลัวบางสิ่งบางอย่างที่เธออธิบายไม่ได้ และพวกมันกำลังคืบคลานเข้ามาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
หมับ !
ผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งปรี่รีบคว้ามือของพัคจินอูจนเธอไม่ได้ทันตั้งตัว  แต่ว่าเธอที่ไม่กล้าจะชักมือของเธอหนีออกมาทันทีก็เพราะคนงานผู้หญิงเอาแต่ร้องห่มร้องไห้คอยเดินตามหาลูกของเธอจนทั่ว ในขณะที่ทุก ๆ คนกำลังชุลมนกับอุบัติเหตุ
พัคจินอูยืนตัวแข็งทื่อ และมองไปที่มือของผู้หญิงคนงานคนนั้นอย่างประหม่า และสายตาที่หวั่นไหวมากขึ้นทุกที ๆ
ประตูลิฟต์บนชั้นดาดฟ้าของโรงพยาบาลค่อยๆ  เปิดออกอย่างช้า ๆ
" จินอู !!! " ฮวังอูชิกตกใจมากที่อยู่ๆ ก็เห็นเธอขึ้นมาบนชั้นดาดฟ้าของโรงพยาบาลจนต้องหันกลับไปมองชเวกียุลที่ยืนอยู่ข้างหลังพวกเขา
"  มีอะไรหรือเปล่า ! " ฮวังอูชิกตกใจมากจริงๆ  ที่เห็นเธอดูท่าทางกระหืดกระหอบยืนอยู่ในลิฟต์ตอนนี้ แต่เธอกลับสนใจเด็กผู้ชายที่ลุงฮวังอูชิกยืนจับมือกันอยู่มากกว่า
" ไม่เป็นไร ใช่หรือเปล่า "  เธอรีบเดินเข้าไปหาเด็กผู้ชายคนนั้นและสำรวจรอบๆ  ตัวเด็กผู้ชายอายุราวๆ 7 ขวบ
" ไม่เป็นอะไรแล้วนะ " และช่วยปลอบไปพร้อม ๆ กับช่วยใช้มือเช็ดคราบน้ำตาเกรอะกรังของเด็กผู้ชายที่ติดอยู่บนดาดฟ้า
" ไม่เป็นอะไรแล้ว "และเธอก็สวมกอดเด็กผู้ชายคนนั้นเอาไว้จนแน่น
"  หัวหน้าเอ็นจิเนียร์ เป็นคนขึ้นมาสำรวจข้างบนนี้ และเจอเด็กคนนี้เข้า " และลุงฮวังบอกกับพัคจินอู
" ลุงค่ะ "  พัคจินอูไม่สนใจคำพูดของลุงฮวัง แต่ว่าเธอกลับอยากมองไปที่คนยืนอยู่ข้างหลังของพวกเขามากกว่า
" ฉันฝากด้วยนะค่ะ"
" รีบพาเขากลับกลงไปเถอะค่ะ  " เธอฝากฝั่งอีกครั้ง และฮวังอูชิกที่ก็ได้จูงมือเด็กและพากลับเข้าไปลิฟต์ของโรงพยาบาลลงไปข้างล่างและหันกลับไป
เธอหันไปมองหาชเวกียุล ที่ ๆ คนนั้นกำลังเหมือนยืนรอเธออยู่อย่างไงอย่างงั้น และดูเหมือนเขาจะรอเธอยู่จริงๆ
ทั้งเขาและเธอที่ต่างคนก็ต่างเดินเข้าหาอีกฝ่ายอย่างไม่รู้ตัว และต่างคนก็ต่างมองกันอย่างเป็นผู้ต้องสงสัย
เธอ..ที่มองชเวกียุล ราวกับว่า.....นี่จะใช่ ? ความบังเอิญของเขาจริงๆ หรือเปล่ากันนะ !
และชเวกียุลที่ ๆ กำลังมองเธอ อย่างกับว่า...ผู้หญิงคนนี้กำลังสร้างความผูกพันธ์กับเขาอยู่จริงๆ อยู่หรือเปล่า
" บังเอิญ ! ใช่ไหม " พัคจินอูเป็นฝ่ายเริ่มตั้งคำถาม
" บังเอิญ ! ที่นายขึ้นมาข้างบนนี้ ! "
" พอดี ! " คำถามของพัคจินอูเริ่มสั่นๆ ขึ้นมาบางแล้ว และบางครั้งก็อดไม่ได้ที่จะต้องคอยหลบสายตา
" ใช่ไหม  " และเธอที่ยังคอยตั้งคำถามเดิมๆ และจนกระทั่งเริ่มกำมือของตัวเองจนแน่น
ชเวกียุลมองพัคจินอูและเริ่มจะเข้าใจว่าจริงๆ แล้ว เธอกำลังรู้สึกกลัว
เขามองเข้าไปที่นัยน์ตาของเธอที่ดูก็รู้ว่า เธอกลัว
"  ฉัน...."
"  เป็นคนสร้างตึกนี้ขึ้นมา "
" ไม่แปลกที่จะขึ้นมาบนนี้ " และเขาพยายามหาคำตอบที่เธอน่าจะพอใจให้ฟัง
" เพื่อมาดูว่า...เกิดความเสียหายอะไรขึ้นที่นี้บ้าง " มิหนำซ้ำสายตาของเขายังมองไปรอบ ๆ บริเวณของสวนลอยฟ้า
" ต้นไม้พวกนี้  เสียหายไปเกินครึ่งเลยทีเดียว " เขาอธิบายพลางกวาดสายตาต้นไม้ต้นหย่อมๆ  และดอกไม้ต้นหย่อมๆ พวกนั้นด้วย
เธอมองตามโดยไม่รู้ตัว และก็ยังเห็นต้นไม้ต้นใหญ่ที่ล้มลงมาทับกับขอบกั้นดาดฟ้าจนฟังเสียหายไปบางส่วน
" แบบนี้เอง ! สินะ" เธอยอมพยักหน้าช้าๆ แต่ไม่กล้าสบตาของชเวกียุลทันที
" นายเป็นคนสร้างที่นี้ขึ้นมา "
" คงเป็นแบบนั้นจริง ๆ "
" ฉันไม่น่า.....คิด "
" คิดอะไรบ้า ๆ "
" หึ ๆ " เธอยิ้มเยาะเล็ก ๆ ให้กับความคิดบ้า ๆ ของตัวเธอเอง  เพราะฉะนั้นเธอถึงได้คิดที่จะหันหลังกลังกลับ แต่ว่าเขาก็จะคอยเดินตาม
ชเวกียุลกำลังรีบเดินมาขวางและหยุดอยู่ตรงหน้า และพยายามที่จะมองสบตาของพัคจินอู
" หรือว่า.....เธอกำลังคิดอยู่ว่า "
"  เพราะฉันรู้อยู่แล้ว !  "
" ว่าจริงๆ แล้ว....."
" เด็กคนนั้นอยู่ที่นี้ "
"  ฉันถึงได้มาข้างบนนี้"
"  ก่อนที่.."
ครึ้มๆๆ
เสียงฟ้าร้องบนชั้นดาดาฟ้าของโรงพยาบาลแห่งใหม่ของเอ็มดีที่เกิดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย และก้อนเมฆมืดครึ้มก็ค่อยๆ คืบคลานมาอย่างช้าๆ บนยอดตึก และไม่นานสายฝนก็โปรดหยดน้ำจนแทบไม่ได้ตั้งตัว
มิหนำซ้ำ...สายฝนพรำที่เทกระหน่ำลงมาติด ๆ  อย่างที่ไม่มีใครสักคนหนึ่งที่จะทันตั้งตัวได้เลยจริงๆ
บรรดานักข่าวที่ต่างทยอยเร่งรีบเข้ามาทำข่าวที่หน้าศูนย์โรงพยาบาลแห่งใหม่ของ MD หลังจากข่าวแพร่สะพัดว่าเกิดอุบัติเหตุมีรถเคลนหักและทำให้คนงานได้รับบาดเจ็บ และแม้กระทั่งตอนนี้ท่านประธานใหญ่ของ MD เลขามินโดฮยอน  และก็ชเวมินแจ ต่างช่วยกันรับมือกับนักข่าวที่ต่างพากันสันนิฐานเรื่องอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกันไปต่างๆ นานา
และในะหว่างที่ชเวกียุลกำลังเดินออกมาจากลิฟต์ แต่พอเขาหันหลังกลับไปมองข้างหลังพัคจินอูก็หายไปแล้ว
คังมินจุนรีบร้อนลงมาจากรถยนต์ซีดานคันใหญ่ และเดินอ้อมมาที่ห้องผู้โดยสารและเอื้อมมือเปิดประตูรถ
และพัคจินอูก็เปิดประตูสวนคังมินจุนลงมา
" กลับไปพักเถอะ" เธอบอกทั้งคังมินจุน และคังจูวอนที่เป็นคนพาเธอมาส่งถึงบ้าน
" ครับพี่ " คังมินจุนพยักหน้าทำตามที่เธอสั่งแทบจะทันที  แต่พวกเขาสองคนก็รอจนกว่าจะเห็นพัคจินอูกลับเข้าไปในอพาร์ตเมนท์ของเธอแล้วจริงๆ  เพราะฉะนั้นพวกเขาทั้งสองคนถึงจะพากันขับรถกลับออกไปจากหน้าอพาร์ตเมนท์
พัคจินอูที่เดินเหมือนคนไร้วิญญาณเข้าไปในห้องน้ำ และเธอยังรีบเดินเข้าไปล้างมือทั้งซ้ายและขวา  และเธอก็ล้างหน้าหลายหนต่อหลายหนเหมือนจะขจัดสิ่งสกปรกที่อุดตันตอนนี้ออกไปให้หมด และเธอก็เปลี่ยนชุดนอนและหันมานั่งเหน็ดเหนื่อยอยู่หน้าจอคอมแทน และไม่นานก็เปลี่ยนมาเป็นนั่งกอดเข่าเจ้าจุกและก้มหน้าลงไปซบที่ขาของตัวเองพร้อม ๆ กับเสียงสะอื้นเล็กๆ น้อย ๆ
เสียงร้องไห้กระจองอแงที่ดังออกมาจากซอกมุมตึก  เสียงร้องไห้ของเด็กที่พยายามร้องเรียกหาพ่อแม่ดังไม่หยุดจนทำให้พัคจินอูที่กำลังจะข้ามถนนไปคาเฟ่อดไม่ได้ที่จะเดินตามหาเด็กคนนั้น และก็เป็นอย่างที่เธอคิดว่า เด็กผู้หญิงอายุราว ๆ ไม่เกินแปดขวบที่กำลังนั่งกอดเข่าหลบอยู่ที่มุมตึก
" มาทำอะไรอยู่แถวนี้ " พัคจินอูเดินเข้าไปหาและก็ยังต้องคอยนั่งยอง ๆ อยู่ใกล้ๆ กับเด็กน้อยที่เลอะคราบน้ำตา แต่ถึงอย่างไงเด็กคนั้นก็ไม่มีทีท่าว่าจะหันมาคุยกับเธอ เพราะเอาแต่ร้องไห้
" เอาละ ๆ "
" ถ้าเธอไม่ยอมบอกพี่ก็ไม่เป็นไร" และเธอที่ยื่นมือออกมา
" ถ้าอย่างงั้น พี่จะเล่นมายากลให้เธอดูดีไหม " และเธอก็ค่อยๆ  เผยรอยยิ้มกว้างให้เด็กผู้หญิง ๆ แปลกใจที่ถึงกับรีบเงยหน้าและมองเธอด้วยความฉงนสงสัย
" อยากรู้ใช่ไหม งั้นลองมาจับมือฉันดูสิ "
" ถ้าเธอจับมือฉันแล้ว "
" ฉันก็จะทายถูกทันทีว่า เธอเป็นเด็กที่หลงทาง หรือเด็กที่กำลังหนีออกจากบ้าน " เธอยิ้มกว้างเพื่อสร้างความเชื่อใจ และเป็นอย่างที่คาดเดาเอาไว้ เด็กคนนั้นค่อย ๆ ยื่นมือมาแตะที่มือของเธอ แต่เด็กน้อยก็ยังมีท่าทีที่สงสัยไปพร้อมๆ  กับปาดน้ำตา
" หลงทางนี่เอง สินะ "  เธอพลางยิ้มและค่อย ๆ ลุกกลับขึ้นมาจูงมือของเด็กผู้หญิงอายุไม่เกินสอบขวบ
" ถ้าอย่างนั้น พี่สาวคนนี้จะพาเธอไปส่งเธอที่บ้านเอง "
" ถึงจนตอนนี้ คุณพ่อกับคุณแม่ของเธอก็ยังทะเลาะกันไม่เลิกเลยสินะ" เธอเบือนหน้าหนีและถึงกับต้องหันมาและแอบถอนหายใจออกมาเบาๆ
" เอาละ ไปกันเถอะ " เธอเดินนำหน้าเด็กคนนั้นไปและก้าวเดินอย่างช้าๆ เพื่อจะพาเด็กกลับไปส่งให้ถึงมือพ่อและแม่ แต่ถึงอย่างไงซะเธอก็ยังไม่กล้าที่จะยื่นมือออกไปและให้เด็กน้อยได้จูงมือไปจนตลอดทางและทำได้แค่เพียงชำเลืองมองหลังบ้างก็เท่านั้น
เธอพาเด็กผู้หญิงเดินไปเรื่อยๆ จนถึงสวนสาธารณะเล็กๆ ที่รายล้อมด้วยตึกอพาร์ตเมนท์ที่อยู่ไม่ไกลกันมากและเดินผ่านไปและหยุดอยู่ที่หน้าตึกอพาร์ทเมนต์ตรงหน้าสุด พวกเธอเงยหน้าขึ้นไปมองบริเวณชั้นสองและจนกระทั่งได้ยินเสียงสามีภรรยาคู่หนึ่งทะเลาะกันอยู่ในห้อง ๆ ไหนสักห้องหนึ่งของอพาร์ตเมนต์ที่นี้ เธอตัดสินใจพาเด็กเดินขึ้นบันไดไปและหยุดอยู่ตรงประตูห้องอพาร์ตเมนท์ห้องมุมซ้ายสุดและกดกริ๊ง
ติ๊งต๊อง
จู่ๆ ผู้ชายวัยกลางคนใส่แว่น ผมเผ้ายุ่งเหยิง และผอมบางคนหนึ่งก็พรวดพราดออกมาจากประตู
"ฉันเจอเค้าที่ข้างนอกค่ะ " พัคจินอูรีบตัดบทผู้ชายคนนั้นทันที
" เหมือนแกพยายามที่จะหนีออกจากบ้านเลยนะค่ะ " เธอพูดชัดถ้อยชัดคำและจ้องหน้าพ่อของเด็ก และคิดว่าน่าจะใช่แน่ๆ  แต่ทว่าเสียงของผู้หญิงอีกคนในห้องที่ก็คิดว่าอาจจะไม่ใช่แม่แท้ๆ ของเด็กผู้หญิงคนนี้ที่ดังแว่วออกมาว่า ลูกสาวของเค้าวันๆ ชอบเอาแต่ต่อต้านพ่อแม่  เพราะแบบนี้เธอถึงได้จ้องไปที่ผู้ชายคน ๆ นั้นซึ่งก็เอาแต่หลบสายตาของเธอ และรีบยื่นมือเข้ามาคว้าแขนของเด็กและจะรีบพาลูกสาวกลับเข้าบ้าน แต่ทว่าเมื่อกี้เธอเหมือนมองเห็นในดวงตาของผู้ชายคนนั้นลางๆ  ว่า พวกเขาอยู่ในห้องผู้โดยสารของเครื่องบินลำหนึ่งและมันก็ระเบิดขนเธอต้องรีบคว้าเข้าไปจับมือของพ่อลูกที่กำลังจูงมือกันเข้าบ้าน แต่พวกเขาก็ดูตกใจจนต้องกระชากมือออกกลับ
พัคจินอูก้มหน้าเล็กน้อยเพื่อขอโทษที่เธอทำอะไรโดยไร้มารยาท  และพวกเขาก็ปิดประตูอพาร์ตเมนท์พากันกลับเข้าไปข้างในบ้าน  แต่เป็นเธอที่รีบเดินหนีออกมาจากอพาร์ทเมนต์แทบจะทันที
ชเวกียุลกำลังเดินข้ามทางม้าลายและเดินมุ่งตรงมาที่ร้านคาเฟ่ 123  เขาหยุดอยู่บริเวณประตูหน้าร้านและกำลังจะเดินก้าวเข้าไปข้างใน แต่พอกำลังจะก้าวเท้าเข้าไป  ลูกค้าทุกๆ คนที่นั่งอยู่ในคาเฟ่ก็หันมามองที่เขาเป็นตาเดียว
" เออ คือ...."
" น่ากลัวจริง ๆ  " เสียงลูกค้าหลาย ๆ คนต่างพากันกระซิบกระซาบ และต่างวิพากษ์วิจารณ์ข่าวด่วนที่หน้าจอทีวีที่อยู่เหนือศรีษระ เพราะว่ามีข่าวด่วน  กรณีเครื่องบินเครื่องบินโดยสารของประเทศถูกผู้ก่อการร้ายแอบนำระเบิดพลีชีพลักลอบขึ้นเครื่องบินโดยลำเลียงชิ้นส่วนระเบิดปะปนไปกับอาหารและเครื่องดื่มของสายการบินของประเทศ  และอีกทั้งในรายงานข่าวยังแจ้งอีกว่า การจับกุมผู้ก่อการร้ายครั้งนี้ยังจะทำการสืบสวนไปหาผู้ร่วมขบวนการต่อไป โดยมีหน่วยข่าวกรองของประเทศเป็นผู้ทำการสืบสวนทั้งหมด และทั้งนี้ท่านประธานาธิบดียังออกมาชื่นชมเจ้าหน้าที่หน่วยข่าวกรองของประเทศที่ได้ทำงานกันอย่างมีประสิทธิภาพ พวกเขาจึงช่วยกันยับยั้งเหตุการก่อการร้ายบนเครื่องบินที่จะมุ่งหน้าเดินทางสู่ประเทศสหรัฐ และรักษาชีวิตผู้โดยสารจำนวน 133 คน เอาไว้ได้อย่างปลอดภัย
บนอินเตอร์เน็ต และข่าวบนหน้าจอทีวี ทุกๆ คนต่างให้ความสนอกสนใจกับคดีการก่อการร้ายภายในประเทศกันอย่างครึกโครม
" ชเวกียุล " พัคจินอูรีบเดินเข้าไปทักทายเขาอย่างลูกค้าทั่วไป และส่วนเขาก็พยักหน้าให้เล็กน้อย
" เชิญเข้ามานั่งข้างในก่อนสิ" เธอชวนอีกครั้ง และพาเขาเดินไปนั่งบริเวณริมกระจกฝั่ง ๆ  ติดกับริมทางเท้า
" นายจะสั่งอะไรดี " เธอต้อนรับเขาอย่างคนปกติทั่วไป
"ฉันขอกาแฟร้อนละกัน  " เขาบอกและมองตามเธอในขณะที่ออกไปสั่งออเดอร์เครื่องดื่มให้เขา และในระหว่างที่รอก็พยายามทีจะเหลียวมองดูร้านคาเฟ่รอบๆ และพอหันไปเจอคนชงกาแฟข้างคาเฟ่นี้แล้ว เขาก็เหมือนจะรู้สึกเคยเจอที่ไหนมาก่อน เพราะฉะนั้นเขาก็เลยนั่งรอจนกระทั่งพัคจินอูถือถ้วยชามาเสิร์ฟ
" ร้านของคุณนี่ ! "
" กาแฟคงจะอร่อยมากจริง ๆ " ชเวกียุลที่กำลังหยิบถ้วยกาแฟขึ้นมา
" ขนาดทำเนียบประธานาธิบดี " และยังทำท่าว่าจะจิบกาแฟถ้วยนั้น
" ยังต้องสั่งกาแฟจากที่นี้" เขาพูดจบและจิบกาแฟถ้วยนั้นทันที แต่พัคจินอูกลับรีบหันควับกลับมาหาอย่างเสียไม่ได้
"ค่ะ !!! " และเธอก็ตอบออกไปอย่างไม่ทันตั้งตัว
" พอดีว่า...."  เขาจิบและค่อย ๆ วางถ้วยกาแฟร้อนนั่นลง และชวนเธอหันไปมองที่บาริสต้าของร้านที่บาร์กาแฟ
" เมื่อเช้า ท่านประธาน MD ชวนพวกเราไปที่ทำเนียบท่านประธานาธิบดี " และเขายังจ้องมองไปที่บาริสต้าหน้าตาดีแทบไม่วางตาบริเวณเคาน์เตอร์
" ผมเห็นบาริสต้าของคุณ  "
" เป็นคนไปส่งกาแฟของที่นี้ ถึงทำเนียบท่านประธานาธิบดีเลยน่า... "
" หึๆๆ " เขาตั้งใจหัวเราะ
" มิน่าละ กาแฟของที่นี้ถือว่าใช้ได้จริงๆ " เขายิ้มและหันกลับมาดื่มกาแฟของเคาเฟ่นี้ต่อ  แต่เธอก็ยังฝืนยิ้ม
" เรื่องแบบนี้นะ " และเธอก็ยังที่จะหาข้อแก้ตัวให้กับคนของเธอด้วย
" ดูจากลูกค้าที่ร้านของฉันแล้ว "
" ก็ไม่เห็นจะน่าแปลกใจตรงไหน ใช่ไหมละคะ" เธอตอบและยิ้มอีกที
"  ไม่ทราบว่า... คุณ "
" มาที่นี้  มีธุระอะไรกับฉัน "
" อย่างนั้นเหรอค่ะ"  เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องรีบตัดบทเรื่องพวกก่อนหน้านี้ไปซะ เพราะว่าเธอไม่อยากให้ใครคนอื่นมาจับจ้องพนักงานของเธอและพี่ชายของเธอด้วย
" จินอู !! " เสียงของชเวมินแจส่งเสียงเรียกชื่อเธอตั้งแต่ประตูคาเฟ่ และตามติดๆ  ด้วยบรรดาลูกค้าภายในร้านที่ต่างพากันดีอกดีใจที่ได้เจอกับดาราขวัญใจ
" พี่ค่ะ "  เธอเลยต้องรีบออกไปต้อนรับชเวมินแจ
" ทำไมจะมา ไม่บอกก่อนละค่ะ" เธอมองเขาด้วยสีหน้าเป็นห่วง แต่ชเวมินแจกลับปฏิเสธและลากเธอไปร่วมโต๊ะระหว่างเขากับน้องชาย
" นี่ " ชวเมิแจที่เริ่มทำน้ำเสียงประชด
" วัน ๆ ฉันยุ่งสายตัวแทบขาด "
" แค่อยากจะมากินกาแฟบ้าง ก็ไม่เห็นจะเป็นไร " ชเวมินแจยิ้มอย่างอารมณ์ดี และหย่อนก้นลงไปนั่งใกล้ๆ กับชเวกีกยุลน้องชาย
" ไง  "  และถาม
" รสชาติกาแฟของที่นี้ "
" ฉันว่า...มันต้องถูกใจจนนายอยากจะมาอีกบ่อยๆ  เลยละ " และดูท่าทางชเวมินแจชอบอกชอบใจที่น้องชายตัวเองแสดงท่าทีว่าชอบร้านคาเฟ่ร้านนี้  และน้องชายเขาก็แค่นั่งฟังเฉยๆ อยู่ก่อนก็เท่านั้น
" เอาละๆ  " และชเวมินแจก็เริ่มเปลี่ยนมาทำสีหน้าจริงจังทันที
" วันอาทิตย์หน้าจะเป็นงานเปิดสำนักงานแห่งใหม่ของเอ็มดี ฟาร์มาร์ซี "
เพราะฉะนั้น ท่านประธานชเว พ่อของเราก็เลยฝากคำเชิญมาให้ "
" และฉัน ! " และชเวมินแจก็ยังจะเอื้อมมือไปโอบไหล่ของพัคจินอูต่อหน้าคนอื่น ๆ ในร้านอย่างท่าทีที่มีความสุขสุดๆ
" จะเหมากาแฟทั้งหมดของที่นี้ "
"  ในวันพิธีเปิดงานที่สำนักงานใหม่ของเราด้วยละ " ชเวมินแจโอบไหลพัคจินอูและหยอกล้อกับเธอ
" เออ...จริงสิ" ชวมินแจนึกเรื่องที่อยากจะคุยกับเธอขึ้นมาได้อีก  และเธอก็ยังคงตั้งใจฟัง และรวมถึงพนักงานคนอื่นๆ ที่พากันแอบฟัง
" โครงการเชย์รีส "
" ในที่สุด ! ก็ใกล้จะเปิดตัวอย่างเป็นทางการจริงๆ แล้วสักที  "
"  ท่านประธานชเว  ตอนนี้ดีใจสุดๆ ไปเลยละ " ชเวมินแจเล่าข่าวดีของบริษัท
" จริงหรือเปล่า กียุล " และยังจะหันไปถามความคิดเห็นของน้องชายตัวเอง
" น่าแปลกนะครับ " แต่แล้วชเวกียุลกลับสงสัย จนต้องวางถ้วยกาแฟลงและหันมองพัคจินอู และบาริสต้าของร้านที่มองอยู่
"โครงการลับ...ของบริษัทเรา "
" คุณพัคจินอู ที่เป็นแค่นักเขียน  "
" ก็รู้ซะด้วย !  "  ชเวกียุลที่เอาแต่พูดและส่ายหน้าแบบไม่เห็นด้วย
" แปลกมากจริง ๆ  นะครับเนี้ย  "  เพราะแบบนี้ตัวเขาเองถึงได้ไม่เข้าใจว่า ทำไมรัฐบาลของพวกเขาถึงเห็นพ้องว่าต้องมีโครงการๆ  นี้
แต่ว่าพัคจินอูที่ไม่อยากให้คนอื่นๆ  เข้าใจผิด
"พี่ค่ะ "  เธอก็เลยต้องหันไปหาชเวมินแจ
" เรื่องพิธีเปิดศูนย์การแพทย์และห้องแล็ปใหม่ของพี่  "
" พวกเรายินดีช่วยให้เต็มที่เลยค่ะ  พี่ไม่ต้องห่วง "  เพราะว่า เธอกำลังพยายามที่จะไม่สนใจคำพูดจาไร้สาระของน้องชายของชเวมินแจให้มาก
" พี่มินแจ  " คังจูมิน ที่รีบเสนอหน้ามาขันอาสา และตามด้วยพนักงานคนอื่นๆ
" งานของบริษัทพี่ พวกเราจะช่วยกันอย่างเต็มที่  พี่ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น "  คังจูมิน คังจูวอน และซอเยอึนที่พากันกรูเข้ามารับปากอย่างแข็งขัน
แต่สำหรับพัคจินอูที่เอาแต่พยายามหลบสายตาของชเวกียุล เพราะไม่ว่าจะเหตุผลอะไรก็ตามเธอก็ไม่อยากจะญาติดีกับเขา


## ปมที่หนึ่ง

ติ๊งต๋องงง
เสียงกดกริ๊งดังขึ้นมาหนึ่งครั้ง  แต่ว่าพัคจินอูก็เอาแต่นั่งถอนหายใจตรงหน้าคอมพ์พิวเตอร์และถึงค่อยลากสังขารออกจากเก้าอี้ทำงานอย่างเกียจคร้านเอาเลยจริงๆ และพอเธอเดินออกมาจากเก้าอี้ไปที่ประตูและกดปุ่มหน้าจอมอนิเตอร์ข้างๆ ประตูและดูว่าใครที่กำลังกดกริ๊ง  และเธอก็แค่เห็นแต่ปกหนังสือเล่มสีชมพูและชื่อของหนังสือเล่มนั้นว่า Dream
และพัคจินอูรีบเปิดประตูห้องโพล่งออกไป และเห็นชเวกียุลยืนพลิกหนังสือเล่มนั้นและอ่านมันอยู่
" วันนี้ ฉันเจอเรื่องแปลก ๆ เยอะมากจริง ๆ " เขาพูดพลางและอ่านมันผ่านๆ  และดูก็รู้ว่า พัคจินอูค่อนข้างประหม่าจริงๆ แต่เธอก็พยายามจะฝืน
" วันนี้ มีอะไรที่น่าแปลกนักหนา !  "  เธอพูดไปแต่ว่าสายตากลับไม่อยากให้ ชเวกียุลอ่านหนังสือเล่มนั้นต่อ
เขาปิดหนังสือเล่มนั้นลงทันที และทำเป็นไม่สนใจหนังสือเล่มนั้น แต่ว่าเขาเอาแต่หันกลับมาจ้องเธอ
" นี่  !!! "
" ปกติแล้ว เธอต้อนรับเพื่อนบ้านประสาอะไร "
" เชอะ ! "  เขาสบถ
ชเวกียุลพยายามแกล้งที่จะเดินชนหัวไหล่ของเธอและแทรกตัวเข้าไปในห้องของเธอได้จนสำเร็จ
" นี่ !!! นาย !!!! "  เธอตกใจจนต้องรีบเดินตาม
" ฉันยังไม่อนุญาตให้นายเข้ามาบ้านฉันนะ " เธอรีบเดินตามและพยายามเข้าไปยืนขวางให้ได้ แต่ว่าเขาก็เดินเข้าไปสอดส่องบริเวณอพาร์ตเมนท์ของเธอหน้าตาเฉย
" บ้านสวยใช้ได้ "   และเขายังเดินไปรอบ ๆ และเดินไปจนกระทั่งเห็นชั้นหนังสือรกๆ ของเธอเข้า
" สำหรับนักเขียนอย่างเธอ  ถือว่าแปลก "  เขาสำรวจหนังสือบนชั้น และหยิบหนังสือปกสีชมพูเหมือนกันกับที่เขาถืออยู่ออกจากชั้น
" นี่ ! พอได้แล้วนะ "  แต่เธอที่พยายามจะตามเข้าไปห้าม แต่เธอก็แทบที่จะไม่กล้าเข้าไปใกล้เขาให้มากเหมือนกัน
" นี่คุณทำอะไรรู้ตัวหรือเปล่า "
" ระวังจะโดนข้อหา บุกรุกโดยไม่รู้ตัว " เธอบ่นและพยายามที่จะห้ามปรามเขา แต่เขาก็ไม่คิดที่จะสน
" เราเป็นเพื่อนบ้านกัน "  เขายิ้มๆ  แต่ก็ยอมวางคืนหนังสือสีชมพูเล่มนั้นกลับคืนที่ชั้นวาง
" หรือว่า คุณลืมไปแล้ว "
" ผมเคยเอายามาให้คุณด้วยนะ  อ่อ !! "
" แสดงว่า เธอนี่ขึ้ลืมจริงๆ  เลยนะเนี้ย "  เขายิ้ม ๆ อย่างมีอะไรแอบแฝง แต่ก็เลือกที่จะไม่สบตาของเธอและเดินกลับไปนั่งบนโซฟา
" นายต้องการอะไร "  เพราะฉะนั้นเธอถึงอยากจะให้เขาเข้าประเด็นจริงๆ กับเจตนาที่เขาพยายามเข้ามาในบ้านของเธอ
" ปกติ นายค่อนข้างเคร่งเรื่องมารยาทไม่ใช่หรืออย่างไง " เธอไม่ได้ถามเพราะอยากรู้  และเขาก็แค่ผงกหัวและเปิดคลอหนังสือปกสีชมพูเล่มนั้น
" เมื่อยาม...ที่ฉันฝัน ! " และเขาก็ยังจะโชว์หนังสือให้เธอดูและทำสีหน้าเหมือนกำลังจะค้นหาอะไรบางอย่างจากแววตาของเธอไปพร้อม ๆ กัน
"  ก็เรื่องทีว่าน่าแปลก "
" ก็คือ หนังสือเรื่องสั้นของเธอเล่มนี้ "
" ดันไปอยู่บนชั้นหนังสือ  ที่ห้องทำงานของท่านประธานาธิบดี "
" หืมม "  เขาถอนหายใจและครุ่นคิดก่อนเล็กน้อย
" จริง ๆ มันก็ไม่แปลกหรอกที่หนังสือของเธอจะเข้าไปอยู่บนชั้นหนังสือของใครสักคน แต่ว่า "
" แต่ที่น่าแปลก ก็คือ"  และคราวนี้ เขาที่เงยหน้าขึ้นไปมองสบตาของเธออย่างจริงจัง
" ท่านประธานาธิบดี ถึงขนาดที่ว่า ตั้งชื่อโครงการนั่นว่า เชย์รีส !! "
" ตามชื่อเรื่องสั้น ในหนังสือของเธอด้วย "
" shadow  11 "  และเขาก็ยังตั้งใจเรียกนามปากกาของพัคจินอู จนทำให้เธอต้องหลบสายตาและหาหนทางหนีทีไล่
" ก็แค่เรื่องบังเอิญ "  เธอที่พยายามเดินเลี่ยงเข้าไปในครัว
" คุณจะรับเครื่องดื่มอะไรไหม "  และก็ยังพยายามที่จะเลี่ยงไปพูดถึงเรื่องอื่น ๆ แทน
" ในหนังสือก็บอกอยู่แล้วว่า มันเป็นแค่ความฝัน "
" บางที  ท่านประธานาธิบดีก็แค่ชื่นชอบมัน และอิน "
"  จนตั้งชื่อโครงการนี้ตาม "
" ก็เท่านั้น " เธอพยายามที่จะบอกให้เขาเข้าใจ  และดูเหมือนเขาจะยังพลิกหน้าหนังสือไปๆ มาๆ แต่เธอก็รู้ว่าเขาฟังอยู่แน่ ๆ
" ถ้าอย่างนั้น "  เขาก็เลยเลือกที่จะปิดหนังสือและวางมันลงบนโต๊ะรับแขก และลุกขึ้นจากโซฟา
" ภาพ ๆ  นี้ " และก็ชี้ไปที่ข้างหลัง ตรงฝาผนังห้องหลังโซฟา
" ก็คงจะบังเอิญไปคล้ายกับ ภาพวาดในห้องของท่านประธานาธิบดีเหมือนกัน " เขาหันไปมองภาพสีน้ำมันขนาดราว ๆ เก้าสิบเซ็นคูณหนึ่งร้อยกว่าๆ
" ผืนฟ้า..จรดน้ำ " และก็ยังจะอธิบายภาพสีน้ำมันของพวกเธอ
" มองไกล ๆ จะดูเหมือนโลกกำลังหมุน แต่...พอมองเข้าไปที่ตรงกลาง "
" กลับเห็นดวงตาปริศนาซ่อนอยู่ "
" หึๆ ๆๆ "  มิหนำซ้ำเขาก็ยังจะแอบนึกตามจิตรกรคนที่ภาพวาดสีน้ำมันนี้ขึ้นมา
" น่าแปลกจริงๆ " เขาที่พอพูดจบก็หันกลับมาและหยิบหนังสือเรื่องสั้นของเธอ  และเธอที่สังเกตดูเขาทุกอากัปกิริยา
" นาย !  ต้องการอะไร " เพราะฉะนั้นเธอที่ก็เลยอดไม่ได้ที่จะขอตั้งคำถาม แต่เอาเข้าจริงๆ  เขาก็เอาแต่ส่ายหน้าไปๆ มา ๆ
" ก็..."  แต่เขาก็พยายามคิดวนๆ  ซ้ำ ๆ
" กำลังคิดว่า...รอบๆ ตัวของเราสองคนมีแต่เรื่องบังเอิญเยอะแยะเต็มไปหมด "
" มันก็เท่านั้น "  เขาตอบอย่างใส่ซื่อและจริงใจ และเธอก็ยอมรับได้กับสิ่งที่ชเวกียุลต้องการจะสื่อออกมาจริง ๆ
เธอพยักหน้า
" ไม่อยากดื่มอะไรหน่อยเหรอ " ช่างเป็นคำถามที่สิ้นคิดสำหรับเธอ แต่ทำไมเธอถึงอยากจะคุยกับเขาต่อละ  เธอถึงกับเบือนหน้าหนีเพราะอาย
" ไม่ดีกว่า " เขาใช้หนังสือเป็นการโบกไม้โบกมือละ
" ขอบคุณสำหรับหนังสือนี้  และก็ขอบใจที่ให้ชมงานศิลปะที่หายาก " เขายังอดไม่ได้ที่จะมองดูรอบๆ
" ผมมีอะไรๆ  ที่จะต้องทำ "
" รบกวนแค่นี้ดีกว่า " เขาใช้หนังสือโบกมือลาเธออีกที และรีบร้อนกำลังจะเดินตรงไปที่ประตูห้อง แต่เธอที่พยายามมองตามจนเห็นเขากำลังเปิดประตูห้องและกำลังจะออกไป
เพราะฉะนั้น เธอก็เลยรีบวิ้งแจ้นไปที่ภาพสีน้ำมันที่อยู่หลังโซฟาทันที เธอที่กำลังขึ้นไปเหยียบบนโซฟา และใช้เท้าข้างหนึ่งยันกับกำแพง และมือทั้งสองข้างที่พยายามจะแงะเอาภาพสีน้ำมันนั่นลง
" นี่...."
" เธอกำลังทำอะไร "  ชเวกียุลที่ยังไม่ได้ปิดประตูห้องเธอให้สนิทและกำลังเดินกลับเข้ามาใหม่ และเห็นสภาพเธอห้อยโหนอยู่ที่ฝาผนังอย่างทุลักทุเล
" ห๊ะ !!  " เธอรีบเหลียวกลับมาและยังจะทำตัวไม่ถูกที่โดนเขาจับได้  และที่แน่ ๆ ตอนนี้เขากำลังจ้องเธอด้วยสีหน้าเป็นกังวลแทน
" คือ.... คือว่า  ฉัน !! " และเธอก็พูดติดอ่างไปซะแล้ว โดยที่ไม่รู้ตัว
" อยากจะทำความสะอาดมันสักหน่อยนะ " เธอโกหกหน้าตาเฉยเลยด้วย  และมิหนำซ้ำยังพยายามจะเอาภาพสีน้ำมันแขวนกลับไปตำแหน่งเดิน แต่ดูเหมือนที่แขวนบางตัวมันจะหลุดออกจนพลอยให้เธอแขวนกลับเข้าไปใหม่ได้ลำบาก
" แล้วไอ้ตะขอนี้ ! "
"มัน !  หักไปแล้วหรือยังไงนะ " เธอพยายามประคองภาพสีน้ำมันที่ทั้งใหญ่ ทั้งหนักในมือ
" ระวัง ! " คำตอบที่แผ่วเบาของชเวกียุลที่ตอนนี้ก็ดันมาจดจ่ออยู่ที่หลังคอเธอไปซะแล้ว จนเธอแทบที่จะปล่อยภาพสีน้ำมันเอานั้นหลุดมือ
เขารีบเข้าไปช่วยประคองกรอบภาพสีน้ำมันทั้งซ้ายและขวาได้ทัน  และใช้มือทั้งสองข้างกางออกและบังตัวเธอได้ทั้งตัวพอดี ก่อนที่มันจะหลุดลงมาและทำให้พวกเขาอาจจะได้รับบาดเจ็บ
เธอที่เหลียวหันกลับมามองด้วยความตกใจ และก็ดันหันมาและเจอแผงหน้าอกระยะประชิด ! วินาทีนั้นเธอต้องรีบหันหนี
" คุณ ๆ จับดีๆ ดีไหม  "  และมองหาวิธีคิดที่จะหลุดออกมา
" เดี๋ยวฉันจะไปจับฝั่งโน่นให้ "  เธอพยายามจะเอาตัวเองออกมาจากหน้าอกอันกว้างใหญ่นั่น แต่พอครั้นจะแทรกตัวหนีทางซ้าย เธอก็เอาแต่คิดว่ายุ่งยากเกินไป พอจะลอดที่แขนของขวาของเขา เธอก็เอาแต่จะคิดว่า ฉันไม่อยากจะถูกผู้ชายคนนี้แตะเนื้อต้องตัว
" นี่ !!! " จนเขาต้องเอ่ยปากเร่งซะเอง
"ผมชักจะเมื้อยแล้วนะ "  เขาเร่ง
" รู้แล้วๆ  น่า "  จนในที่สุดเธอต้องยอมทำตาม และค่อยๆ  ย่อตัว และคลานออกมาเหมือนปู โดยที่พยายามไม่ให้ตัวเองไปสัมผัสที่อวัยวะอื่นๆ  ของเขา
" เห้อ...!!! " และพอนึกขึ้นได้
"  คุณจับไว้แน่นๆ  นะ อย่าให้ตกลงมาเชียวละ " เธอก็ยังจะตามหันไปออกคำสั่งกับเขาอีก
" ทีแรก มันก็อยู่ดีๆ  ของมันอยู่แล้ว "จนเขาเริ่มที่จะทนไม่ไหว
" ไม่ใช่หรือยัง "  เขาก็เลยประชดกลับ และพยายามประคองกรอบภาพสีน้ำมันเอาไว้ ในขณะที่เธอพยายามมองลอดเข้าไปตรงที่พนัง
" เกือบแล้วๆ อีกนิด "  และเธอก็กำกับให้เขาแขวนภาพสีน้ำมันให้
" ซ้ายนิด ! ขวาอีกหน่อยหนึ่งสิ "
" เกือบแล้ว เกือบเข้าแล้ว !! "
" ได้หรือยัง !! " แขนของเขาที่เริ่มสั่นๆ ขึ้นมาบ้างแล้ว
" อีกนิดเดียวเอง " เธอตอบและเห็นว่า ตะขอของภาพวาดใกล้ถึงสลักของมันเต็มที่
" เรียบร้อยแล้ว  "  และก็ยังรีบหันมาบอกกับเขาด้วยความโล่งอกสุดๆ
เขาที่ถึงกับพยายามค่อย ๆ ปล่อยมือออกจากภาพสีน้ำมันนั่น และหันกลับมาทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาอย่างเหน็ดเหนื่อย และพอเธอสังเกตเห็นเขาก็ยังจะแอบขำออกมาไม่ได้
" ขำอะไร "  เขาถามและมองค้อน
" เปล่าสักหน่อย "  เธอปฏิเสธแต่ก็ยังแอบขำ  และก็เผลอทิ้งตัวนั่งบนโซฟาใกล้ๆ  กับเขา
" ก็เห็นชัดๆ  ว่าเธอหัวเราะเยอะฉันอยู่ " เขาเถียงอีก และเพิ่งสังเกตว่าเธอเข้ามานั่งอยู่ใกล้ๆ
" คนเขาอุตส่าห์หวังดีแท้ ๆ " เขาคุยกับเธอเหมือนความรู้สึกคุ้นเคยมากขึ้นอีก แต่ทีนี้ตอนที่กำลังเห็นเธอนั่งหัวเราะใกล้ๆ ชิดกับตัวเองแบบนี้
เขาที่ก็อดเผลอที่จะมองจ้องเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยนไปโดยปริยาย และทันทีที่เธอก็เผลอมองหันกลับมามองเขา
สายตาของคนสองคนก็สบกันได้อย่างชนิดที่ว่า แนบสนิท ! จนกระทั่งห้วงเวลาของความเงียบที่แผ่วเบาและดูเหมือนจะยาวนี้ ทำให้พวกเขาเกิดอารมณ์อ่อนไหวไปกับดวงตาที่เปล่งประกายของอีกฝั่งอย่างไม่ทันตั้งตัว...
เมื่อราวๆ ปลายศตวรรษที่แปดได้เกิดสงครามทางตะวันตกเฉียงเหนือของแคว้น คราวนั้นพระราชาได้ออกคำสั่งบรรดาทหารไปร่วมสงคราม และแน่นอนรวมถึงท่านแม่ทัพที่จำเป็นต้องนำเหล่าทหารที่ฝึกยังไม่ทันจะถึงปีไปรบที่ชายแดน
บุตรชายของตระกูลโจ และทาสฮงต่างอาสาไปรบ และครอบครัวฝั่งตระกูลอีก็ยังให้การสนับสนุนทางด้านการแพทย์ ส่งหมอจากสำนักหมอจองไปช่วยหลายต่อหลายคน และบุตรสาวคนรองของหมอจองที่แอบลักลอบปะปนไปกับทหารในกองทัพเพื่อไปออกศึกครั้งนี้กับบุตรชายตระกูลโจให้ได้
บุตรชายของตระกูลคิมที่ขี้ขลาด ถึงแม้ไม่อยากจะไปสงคราม แต่คนเป็นบิดาก็พยายามบังคับให้ลูกของตนไปสร้างผลงานในศึกครั้งนี้
แต่ทว่า บุตรชายองสกุลอีที่ถูกท่านแม่ทัพประคบประหงมเป็นหนักหนากลับถูกปฏิเสธจากท่านแม่ทัพ ซึ่งเหตุผลก็เป็นเพียงอันตรายจนเกินไป แม้บุตรชายตระกูลอีจะขอร้องท่านแม่ทัพสักเพียงใด เพราะเหตุผลเดียวที่เขามาอยู่ในค่ายทหาร สาเหตุเดียวแค่เพียงฝึกวิชาการต่อสู้เพื่อป้องกันราชบัลลังก์เมื่อเข้าขึ้นครองราชย์เพียงเท่านั้น
กลางดึกคุณชายตระกูลอีได้แอบลักลอบออกจากวัง เพื่อไปพบบุตรสาวของหมอจองที่บ้าน เรื่องที่น้องสาวของเธอหายไปเพื่อที่จะช่วยกันออกตามหา และไม่แน่ว่า น้องสาวของเธอคงอาจหนีตามบุตรตระกูลโจไปออกศึก
คุณชายตระกูลอี และหมอหญิงจองที่เป็นห่วงน้องสาว พวกเขาจึงได้ควบม้าเพื่อออกไปตามหา แต่ก็ก็น่าเสียดายที่พระราชาทรงทราบความเคลื่อนไหวของคุณชายอีเข้าจนได้ และพระราชาก็ได้ทรงสั่งห้ามบุตรชายไม่ให้ออกจากตำหนักจนกว่าสงครามจะคลี่คลาย
วันเวลาผ่านไปสงครามในเขตชายแดงทางฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือของแคว้นก็เกิดโรคระบาด เพราะน้ำปนเปื้อนฉี่หนูทำให้เกิดโรคระบาดในกองทัพ  บรรดาหมอที่ทำงานอยู่ในกองทัพก็พลอยที่จะติดโรคระบาดไปตามๆ  กันคนแล้วคนเล่า เพราะด้วยเหตุนี้แม่ทัพจึงขอความช่วยเหลือไปยังสำนักหมอตระกูลจองอีกครั้ง และด้วยยามขับขันหมอจองจึงต้องจำยอมให้บุตรสาวไปยังชายแดนเพื่อช่วยชีวิตพวกทหารของพระราชาเอาไว้ และถึงแม้ว่าคนเป็นพ่อจะไม่เห็นด้วยตั้งแต่ครั้นก่อนออกศึก บุตรของตนก็พยายามขอร้องจะไปอยู่ชายแดนก็ตาม
เพราะเกิดโรคระบาดช่วงเวลาเดียวกับสงคราม เหล่าทหารทั้งสองฝ่ายต่างก็พากันพักรบ และหันมาทำการรักษาเหล่าทหารของฝ่ายตนที่ได้รับบาดเจ็บ เหล่าทหารหลายร้อยหลายพันคนที่นอนเจ็บป่วยปางตายอยูบนกองฟาง บ้างก็นอนร้องเจ็บโอดครวญตามพื้นดิน ตามใต้ต้นไม้ เพราะกระโจมแพทย์ไม่เพียงพอ และอาการส่วนใหญ่ของโรคฉี่หนู ก็คือ อาการไข้หนาวสั่น บางคนถึงขนาดถ่ายเหลวจนตายเลยก็มีเพราะสูญเสียน้ำในร่างกายมากจนเกินไป กองซากศพของบรรดาเหล่าทหารที่นอนป่วยตายและรอเผาเหมือนกองฝืนยิ่งเห็นก็ยิ่งน่าเวทนา
และแน่นอนว่า ภายในกระโจมหน่วยแพทย์บุตรสาวคนรองของหมอจองก็ยังเป็นเรี่ยวแรงสำคัญในการรักษาก่อนที่พี่สาวของตนจะมาถึง ครั้นทั้งสองพี่น้องได้พบหน้ากันก็ต่างโผกอดกันด้วยความคิดถึงที่จากกันนานร่วมๆ  หกเดือนเศษ และเมื่อหมอหญิงจองได้รู้ว่าเรี่ยวแรงสำคัญของหน่วยแพทย์นี้คือ ทาสฮงผู้ช่วยหาสมุนไพรมาช่วยรักษาเพื่อนทหารต่างก็ทำให้ผู้คนซาบซึ้ง
วันแล้ววันเล่าผู้ป่วยบางรายก็ยิ่งมีอาการหนักมากขึ้น น้ำสะอาดแทบจะกลายเป็นสิ่งล้ำค้าของกองทัพจึงทำให้เกิดศึกหย่อม ๆ ภายใน เกิดการแย่งชิงแม้กระทั่งน้ำดื่มเพียงหยิบมือก็ไม่ปาน  เพราะเหตุนี้ท่านแม่ทัพถึงได้ตัดสินใจบางสิ่งบางอย่าง และคืนนั้น...ทหารบางคนที่ป่วยหนักจนเกินที่จะเยียวยาก็ถูกสังหารโดยคนนิรนาม
วันรุ่งขึ้นทหารที่เป็นทาสหายไป ทำให้บรรดาเพื่อนทหารต่างคาดการณ์กันไปต่างๆ นานาว่า เพราะเขาเป็นมือสังหารเข่นฆ่าพวกพ้องที่กำลังป่วยจนต้องหนีไป  แต่น้องสาวของหมอหญิงจองกลับปฏิเสธและอ้างว่า ตนนั้นได้ให้ทาสฮงไปหาสมุนไพรบนภูเขาเพื่อมารักษาพวกทหารต่างหาก  แต่ทว่าท่านแม่ทัพใหญ่กลับนิ่งเฉย  จนทำให้คนเป็นพี่ต้องทะเลาะกับน้องสาวของตน
ยามดึกภายในกองทัพก็ยังไม่มีวี่แววของทาสฮงว่าเขาจะกลับมา ความร้อนใจของหมอหญิงจองและน้องสาวยิ่งเพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จนอดทนรอต่อไปไม่ไหว    หมอหญิงจองที่ยังถือวิสาสะเข้าไปในกระโจมส่วนตัวของท่านแม่ทัพเพื่อสืบหาความจริง แต่ถึงอย่างไรคำตอบก็ยังเป็นเช่นเดิม
บุตรชายตระกูลโจ กับ น้องสาวของเธอที่แอบฟังท่านแม่ทัพแลพี่สาวคุยกันที่ด้านนอกกระโจม พวกเขาสองคนที่ก็ต่างร้อนใจในเรื่องนี้ และพอแอบเห็นว่า พี่สาวของเธอกำลังจะหนีออกจากฐานทัพเพื่อไปตามหาทาสฮงบนเขากลางดึก มีหรือพวกเขาสองคนจะยอมปล่อยให้พี่สาวออกไปตามหาเพื่อนของเขาเพียงลำพัง
ฝนที่ตกลงมาอย่างหนักในยามดึกบนภูเขาสูงชั้นบริเวณแนวกั้นเขตชายแดนของแผ่นดินใหญ่  ทาสฮงที่ยังคงพยายามพาตัวเองลงมาจากภูเขาหลังจากที่ตนเองตรากตำหาสมุนไพรทั้งวันทั้งคืน แม้ว่าฝนที่ตกลงมา และแม้ต้นไม้น้อยใหญ่ที่ถูกพัดด้วยกระแสน้ำบนภูเขาที่กำลังหลากลงสู่ด้านหลัง ทาสฮงก็ยังพยายามประคับประคองสติและฝ่าฝันอุปสรรคเหล่านั้น  แต่เขาก็สามารถลงมาสู่ตีนเขาได้สำเร็จแต่ก็ด้วยสภาพที่สะบักสะบอมและเหนื่อยล้าเต็มที่จนถึงขึ้นสลบล้มฟุบไปในที่สุด
ฝนหยุดตกตอนรุ้งสาง ทาสฮงที่ค่อยๆ  ผลิกตัวเงยหน้ามองดูท้องฟ้าที่แจ่มจรัส เพราะเสียงแว่วๆ ที่คุ้นเคยกำลังปลุกให้เขาตื่น หมอหญิงจองสวมกอดทหารทาสชั้นผู้น้อยที่ต่อยต่ำนั้นทันทีเมื่อพบหน้าดั่งมีเชือกด้ายสายป่านฉุดกระชากให้เธอเข้าหาเขาอย่างไม่รู้ตัว และเหตุการณ์นั้นทำให้บุตรของตระกูลโจและน้องสาวได้เห็นความสัมพันธ์อันประหลาดแต่น่าประทับใจของพวกเขาทั้งคู่เป็นหนแรก  พวกเขาเห็นหมอหญิงจองทุบตีต่อว่าทาสฮงไปมา แต่สุดท้ายหมอหญิงจองก็รามือไปได้ง่าย ๆ และหันมาช่วยทำแผลที่ถลอกปอกเปิกตามเนื้อตัวของทาสผู้นั้นอยู่อย่างเห็นอกเห็นใจ
บุตรชายตระกูลโจ บุตรสาวคนรองของตระกูลจอง และพี่สาวที่กำลังช่วยกันและพาทาสฮงกลับเข้ามาที่ค่ายทหารในยามบ่ายคล้อย และท่านแม่ทัพที่ยังได้รีบออกคำสั่งคนให้ช่วยพวกเขาทันทีโดยไร้ซึ่งคำถามใดๆ
และด้วยสภาพอาการที่ฝนตกลงมาอย่างหนักในช่วงดึกของคืนก่อนก็พอที่จะทำให้พวกทหารได้รองน้ำฝนไว้ดื่มกินไว้จำนวนที่มากพอ  หมอหญิงจองถึงได้บอกกับท่านแม่ทัพว่า หากสถานการณ์เป็นเช่นนี้แล้วก็ให้พวกบรรดาทหารได้กินน้ำต้มที่สะอาดเอาไว้ดื่มกินกับสมุนไพร ไม่ช้าโรคระบาดที่น่ากลัวก็จะคลี่คลาย
พี่สาวของทหารหญิงตระกูลจอง เธอได้ย้ำหนักย้ำหน้ากับพวกบรรดาทหารคนอื่นๆ  ให้พวกเขาขอบคุณในน้ำใจของทาสฮงที่แอบออกไปหาสมุนไพรเพื่อทุก ๆ คน
เมื่อคุณงามความดีได้ปรากฏ บรรดาพวกพ้องเพื่อนทหารก็ต่างพากันแซ่ซ้องและไม่เรียกเขาว่าทหารทาสอีกต่อไป แต่จะเรียกชื่อจริง ๆ ของเขาว่า " ฮงซอกดู "


## ปมที่ (สาม)

ผู้ชายวัยกลางคน สวมแว่นสายตา ผมเผ้ายุ่งเหยิงและตัวผอมบางที่กำลังนั่งกระสับกระส่ายอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยม ห้องๆ  หนึ่งที่พนังห้องด้านหนึ่งเป็นกระจกและเข้านั่งกุมมือตัวเองวางอยู่บนโต๊ะ และฮวังอินซองที่กำลังเดินเปิดประตูเข้ามา และพัคจินอูที่เดินตามกันเข้ามา
" ไม่เป็นไร "  พัคจินอูที่หันไปบอกฮวังอินซองให้ออกไปรอเธอข้างนอก  มิหนำซ้ำฮวังอินซองยังทำตามที่เธอบอกโดยไม่ลังเล
" ฉันบอกกับคังยูนา ! "  แต่ว่าเป็นเธอที่รีบร้อนหันกลับมาพูดคุยกับผู้ชายคนนั้น
" ลูกสาวของคุณว่า คุณกำลังทำงานสำคัญอยู่ "  และเธอเพิ่งจะหย่อนก้นลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงกันข้ามกับผู้ชายคนที่เธอเคยพาลูกสาวของเขาไปส่งที่อพาร์ตเมนท์เมื่อวันก่อนแต่ว่า ผู้ชายคนนั้นก็เอาแต่นั่งนิ่งและก้มหน้าไม่พูดไม่จา
" จริงๆ คุณน่าจะรู้จักฉันแล้วนะคะ " เธอชวนคุย
" คุณคังโดจิน ผู้ช่วยฝ่ายครัวการบิน " และก็สอบถามผู้ชายคนนั้นอย่างตรงไปตรงมา และดูเหมือนว่าเขาก็ยังคงนั่งเงียบและไม่ยอมปริปาก
" ฉันไม่ได้มาที่นี้เพื่อสืบสวนคุณ "
" แต่ว่า...ฉันมาที่นี้เพื่อเป็นพยานให้คุณเท่านั้น "  เธอเริ่มสอบถาม และก็ดูเหมือนว่าคราวนี้เขาจะเงยหน้าขึ้นมาชำเลือง
" พยาน ! " คังโดจินเริ่มพูดแต่ก็ยังไม่ค่อยกล้าสบตาของพวกเธออย่างตรงไปตรงมาได้ และก็ยังมองไปที่ผนังๆ ห้องที่เป็นกระจก
" ถ้าคุณเป็นพยานจริง ๆ " คังโดจินหันมองที่พนังฝั่งกระจกอยู่แทบที่จะตลอดเวลา
" ทำไม ! " และเขาชำเลืองหันกลับมามองเธอสลับกันไปมาไปพร้อมๆ  กับแววตาที่ดูน่าสงสัย
" แล้วทำไม ! เจ้าหน้าที่พวกนั้นถึงยอมให้พยานอย่างคุณ เข้ามาคุยกับผู้ต้องสงสัย "
" มันฟังดูแล้ว "
" ดูไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลยจริง ๆ คุณคิดอย่างงั้น หรือเปล่า "
" คุณนักเขียน  " คังโดจินที่ไม่ยอมเอ่ยชื่อของเธอแต่เรียกเธอแบบนี้แทน
" ถ้าอย่างนั้น "  เธอตอบกลับ
"คุณคิดว่า ฉัน ....." และก็นั่งนึก
" เป็นใครละ " เพราะฉะนั้น เธอถึงถามคังโดจินในสิ่งที่เขาสงสัย
" หึๆ "  คังโดจินเริ่มฉีกยิ้มและส่ายหัวเบาๆ
" คนของตึกสีฟ้า "
" เพราะถ้าไม่ใช่ ! คุณนักเขียน " และคังโดจินที่พยายามยื่นหน้าโน้มตัวเข้าไปหาเธออย่างช้า ๆ
" คุณคงจะไม่ได้เข้ามาเดินเล่นๆ อยู่ที่หน่วยข่าวกรองแห่งชาติ  "
" และก็ เข้ามานั่งสอบสวนผู้ต้องสงสัยในคดี ผู้ก่อการร้าย "
" ได้แบบนี้หรอก "
" จริงไหม " คังโดจินย้อนถามในสิ่งที่เธอย้อนถามเขาตั้งแต่ต้น
เธอเงียบและผงกหัวเล็กน้อย
" ถึงตอนนนี้....." เธอตอบคังโดจิน
" คุณคังโดจิน  "
" คุณจะยังไม่ยอมรับข้อกล่าวหาทั้งหมด "
" แต่ว่า อีกไม่นาน "
" เจ้าหน้าที่หน่วยงานข่าวกรองแห่งชาติ ก็จะตามตัวพวกของคุณมาได้ทั้งหมด "
" แต่ถ้าหากคุณยอมบอกว่า ใคร ! เป็นผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ละก็  "
" ฉันจะยอมปล่อยครอบครัวคุณไป  แต่ถ้าไม่ !!! "
" ครอบครัวของคุณคังโดจิน ก็อาจจะต้องถูกพวกนั้นฆ่าตาย " แต่คราวนี้ เธอหลบสายตาของคังโดจิน
"ฉันจะให้เวลาคุณคิดและไตร่ตรองให้ดี "
" ตามที่คุณต้องการ  "  เธอพูดเสร็จและกำลังลุกขึ้น
"เธอเป็นใคร !! "  คังโดจินสงสัยในตัวของเธอมากขึ้นเรื่อยๆ  พยายามที่จะมองตามเธอไป
" เธอเป็นใครกันแน่ "  คังโดจินที่พยายามเค้นถามเอาความจริงจากเธอ และเธอก็ยอมหันกลับมามองสบตาของพวกเขาอย่างตรงไปตรงมา
"  Shadow 11  "  เธองจ้องมองเข้ไปในดวงตาของคังโดจิน
" เป็นนามปากกา ที่ฉันเอาไว้ใช้สำหรับ "
" เขียนหนังสือยังไงละ  "  เธอเลิกจ้องเขาและเดินกลับออกไปที่ประตู แต่ว่าคังโดจินกลับตั้งใจที่จะรั้งเธอเอาไว้
" มันเพิ่งจะเริ่ม ! " คังโดจินบอก
" เหตุเครื่องบินที่ตก มันแค่น้ำจิ้มสำหรับพวกเขาเท่านั้น " และคังโดจินที่เหมือนมีอะไรอึดอัดภายในใจและกำลังพยายามจะอธิบายออกมา
และเธอก็ค่อยๆ  หันกลับ
" เพิ่งจะเริ่ม " และก็หันไปสบสายตาของคังโดจินอีกครั้ง
" อย่างงั้นเหรอ"  แต่คราวนี้ เธอกลับมองเห็นแต่ความว่างเปล่าในดวงตาของคังโดจิน เธอจึงขยับและเดินเข้าหาคังโดจินใกล้ๆ
และคังโดจินผงกหัวให้เล็กน้อย
" พวกเขาน่ากลัวมาก และสามารถที่จะทำได้ทุกอย่าง "
" ทั้งระเบิดสถานีรถไฟ ระเบิดศูนย์การค้า หรือไม่ก็อาจจะกราดยิงผู้คนบนท้องถนน ระเบิดพลีชีพ "
" พวกเขาก็คิดที่จะทำมันทั้งนั้นแหละ "
" หึๆ " คังโดจินยิ้มเยาะ
พัคจินอูมือไม้เริ่มสั่น
"  พวกเขา คิดที่จะ...ทำเรื่องพวกนั้นทั้งหมด "
" จริงๆ ใช่ไหม " เธอเริ่มหวาดกลัว และคังโดจินก็ยังจะเงยหน้าขึ้นมามองสบตาของเธอด้วย
" คนพวกนั้น คนที่ติดต่อฉันให้ทำเรื่องพวกนี้ " และสายตาที่เป็นกังวลของคังโดจินที่มีเพิ่มมากขึ้นอีกเรื่อยๆ
" ฉันได้ยินว่า เค้าจะให้คนธรรมดา ๆ อย่างพวกเรา "
" สร้างความหายนะให้กับโลกทั้งใบ เพื่อเปลี่ยนแปลงโลกขึ้นมาใหม่ " คังโดจินแสร้งยิ้มตาม และเขายังสบตาของเธออยู่ตลอด จนทำให้เธอต้องยอมหลบ
" ขอบคุณ "  เธอขอบคุณเขาและรีบเปิดประตูกลับออกมาหาฮวังอินซองที่รออยู่หลังประตูข้างนอก ทันที
" เธอไม่น่าเอาตัวเองเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้เลยสักนิด " ฮวังอินซอบอกกับเธอ
" ไม่เห็นจำเป็น!  " ฮวังอินซองย้ำกับพัคจินอู  แต่เธอก็ไม่มีได้มีปฏิกิริยาอะไรตอบและเดินกลับออกไปซะดื้อ ๆ
ฮวังอินซองที่ได้แต่มองตามพัคจินอูอย่างไม่เข้าใจในตัวเธอเลยสักนิด แต่ตอนนี้เขาก็แค่มองเธอด้วยสายตาห่วงใยและก็ไม่อยากให้เธอได้รับอันตรายอีกก็เท่านั้น
บริเวณด้านหน้าค่าเฟ่ 123  คังจูวอนกับคังมินจุน พวกเขาสองคนต่างคนต่างเดินกระสับกระส่ายไปๆ มาๆ อยู่แถวๆ หน้าร้านด้วยท่าทีที่ร้อนอกร้อนใจ และพวกเขาต่างคนก็ต่างแสดงออกสีหน้าที่เคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด
" เวลาแบบนี้  ทำไมเขาถึงได้ช้าแบบนี้นะ " คังมินจูบ่นพึมๆ พำๆ  แต่ก็ยังคอยสอดส่องสายตาไป ๆ มา ๆ บริเวณริมถนน
" เห้อ ..."  และคังจูวอนที่ก็ทำเหมือนๆ  กัน และก็ยังคอยแต่จะถอนหายใจซ้ำๆ ไปๆ มา ๆ อยู่ข้างถนน และพอพวกเขามองหันกลับเข้าไปภายร้านทั้งเยอึน ฮวังอินซอกที่ต่างคนก็ต่างทำงานช่วยเสิร์ฟกาแฟกันอยู่ แต่เท่า ๆ ที่สังเกตพวกเขาทั้งคู่ก็ดูมีสีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้พวกเขาสองคนเหมือนกัน และพอหันกลับไปมองที่ถนนอีกรอบพัคจิอูก็ลงมาจากแท็กซี่พอดี
" เป็นยังไงบ้าง ! " คังจูวอนรีบร้อนเดินเข้าไปหาพัคจินอูทันที
" พี่แทซัน ไม่เป็นอะไรมากใช่หรือเปล่า " และคังมินแจก็ถามด้วยท่าทีที่ร้อนใจเป็นที่สุด  แต่พัคจินอูก็แทบที่จะไม่มองสบตากับพวกเขาเลยด้วยซ้ำ
เธอเอาแต่ยืนนิ่งและแสดงสีหน้าเฉยๆ ไปซะอย่างนั้น
" พวกนายสองคน "
" กลับเข้าไปข้างในได้แล้ว "
" ส่วนเรื่องพี่ชายฉันนะ " เธอตอบคำถามพวกเขาไปพร้อมๆ กับก้มหน้าลงต่ำ
" ฉัน !  "
" ฉันจะหาวิธีช่วยพวกเขาเอง เรื่องนี้ "
"  ฉันจะต้องหาวิธีช่วยพวกเขา " เธอบอกแค่นี้และก็เดินกลับเข้าไปข้างในคาเฟ่  และปล่อยให้เด็กสองคนได้แต่ตั้งคำถามตามหลังของเธอไปติด ๆ
ฮวังอินซองเอาเครื่องดื่มที่มีส่วนผลมของแอลกอฮอล์สองสามกระป๋องเดินขึ้นไปหาพัคจินอูที่บนบริเวณดาดฟ้าของคาเฟ่  และพอไปถึงก็ยังมองเห็นเธอนั่งเหม่ออยู่บนโซฟาเก่าๆ
ฮวังอินซองก็เลยต้องเอาเครื่องดื่มไปวางที่โต๊ะไม้เตี้ยๆ  ให้เธอ
" จูวอน กับ มินจุน กำลังไปเฝ้าพี่แทซันที่โรงพยาบาล " เขาบอกและยังหันไปเปิดกระป๋องเครื่องดื่มและยื่นมันให้กับเธอ
" จินอู "
" เธอเคยบอกกับฉัน เมื่อนานมาแล้วว่า...เธอจะไม่ทำตามที่พวกเขาขออีกต่อไป "
" แต่ดูจากหลายวันที่ผ่านมา "
" เธอก็ยังจะช่วยพวกเขาอยู่อีก " ฮวังอินซองพยายามช่วยเตือนสติ
" งั้นเหรอค่ะ " และเธอดูตั้งใจพยักหน้าและยอมรับ  และหยิบกระป๋องเครื่องดื่มแอลกอฮอล์จิบมันเบาๆ
" พี่กำลังจะบอกฉันว่า "
" ฉันไม่เอาไหน !  ใช่ไหมละค่ะ " เธอตัดพ้อตัวเองกลายๆ เหมือนจะบอกให้ฮวังอินซองรู้ว่า เธอเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะให้มันออกมาเป็นแบบนี้
ฮวังอินซองกระดกเบียร์ยกซดตาม
" ฉันนะรู้ดี "
" ว่า...ที่เธอต้องมาเป็นแบบนี้ เพราะเธอมีเหตุผล "
" แต่ว่า...มันจะทำให้เธอตกอยู่ในอันตราย "
" ฉันไม่อยาก! "
" พี่ค่ะ !!! " เธอเหลียวมองฮวังอินซองอย่างตรงไปตรงมา
" ไหนๆ  เราก็มากันถึงขนาดนี้แล้ว "
" มันคงจะเป็นโชคชะตาของเราไป ! ซะแล้วละคะ "
"ว่าไหม ! " เธอยอมรับว่า ฝืนตัวเองไม่ได้จริงๆ  และฮวังอินซองที่ก็ได้แต่แอบเหลียวมองเธอด้วยความหนักอกหนักใจ
"  แต่ฉันว่า....พัคจินอู " ฮวังอินซองที่ได้แต่คิดและพูดในสิ่งที่ตัวเองกำลังคิด
" ตอนนี้. ! "
" เธอคงอยากจะเดินตามไปโชคชะตา ของเธอแล้วจริง ๆ ละนะ " ฮวังอินซองที่เอาจริงๆ  ก็ได้แค่ปลอบและยกซดเบียร์ตามเธอต่อไป
พัคจินอูเหลียวมองฮวังอินซองและขอบคุณเขาผ่านรอยยิ้มนั้น  และไม่นานนักคังมินจุน ซนเยอึน กับยุนเยจีก็ตามขึ้นมาที่บนดาดฟ้า
บริเวณประตูทางเข้าของตึกกระสูง รถหรูสีดำราคาแสนแพงและในนั้นมีคนขับรถใส่ชุทสูทสำดำ อีกทั้งพนักงานนับสิบชายหญิงที่พากันออกมายืนคอยอยู่หน้าประตูทางเข้า
ประตูทางเข้าตึกกระจกสูงที่มีป้ายเหนือตึกว่า " Middle Pharmacy and Lab "
และเลขามินโดฮยอนที่กำลังยืนอยู่ด้านหน้าของพนักงานเหล่านี้  และเมื่อรถจอดสนิทและทันทีที่มีคนคอยช่วยเปิดประตู
" ยินดีตอนรับท่านประธานกลับมาทำงานครับ  " เลขามิน
ได้นำบรรดาพนักงานมาคอยต้อนรับท่านประธานบริษัท
ประธานชเวมินจุกลับกหันไปมองคนอีกคนที่กำลังลงมาจากรถ และชเวกียุลก็ก้าวเท้าลงตามมาติด ๆ
" นี่ !  รองประธานชวกียุล "  ประธานชเวกำลังหันมายิ้มอย่างดีอกดีใจ
" ลูกชายอีกคนของฉัน "
" เขาจะมาช่วยแบ่งเบาภาระให้ฉันต่อจากนี้ "
" ฉันขอฝากพวกเราทุกคนด้วย "
ประธานชเวแนะนำลูกชายคนเล็กกับเหล่าบุคคลกรของบริษัทอย่างยิ้มแย้ม และก็ยังจะคอยช่วยพูดแนะนำตัวให้เหล่าบุคคลกรในบริษัทได้ทำความรู้จักกันเอาไว้
ชเวกียุลตอบรับทุกๆ คนด้วยรอยยิ้มอย่างเป็นกันเองเหมือนที่พ่อของเขาทำให้เป็นตัวอย่าง และเขาก็ยังต้องคอยเดินตามท่านประธานชเวเข้าไปที่ข้างในบริษัท และเลขามินที่กำลังพาชเวกวียุลไปที่ห้องทำงานส่วนตัวของท่านรองประธานคนใหม่ ที่ ๆ ข้างในได้จัดสรรห้องทำงานไว้อย่างประณีตและเหมาะสม
" หวังว่า....ท่านรองประธานคงจะถูกใจนะครับ " เลขามินเชิญให้ท่านรองประธานเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว
ชเวมินแจที่ทำได้แต่คอยเดินตามเลขาโดฮยอนเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง และมองเห็นโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ที่ใกล้ๆ ผนังกระจก
"จริงๆ  ผมก็แค่....."  เขาแสดงความไม่มั่นใจออกมาเล็กน้อย
" มาช่วยงานท่านประธานในช่วงนี้ก็เท่านั้น "  และเขาก็ถ่อมตนด้วย
เลขามินโดฮยอนคราวนี้ที่เป็นฝ่ายเดินเข้าหาและคอยยิ้มแย้ม
"ผมเข้าใจที่....ท่านรองประธานอยากจะมาช่วยงานตอนที่ท่านยังคงต้องรักษาตัว "
" แต่ว่า..... "  ว่าแต่คราวนี้เลขาโดฮยอนกับแสดงสายตาที่ครุ่นคิด
" ถึงยังไงซะ ! "
"ถ้าหากพี่ชายของท่านรองประธาน ! เออ...."  และเลขามินที่ได้แต่คิดจนไม่กล้าพูด  แต่ชเวมินแจก็พยักหน้า
"  ผมรู้ !! "
เพราะฉะนั้นเขาก็เลยเลือกที่จะหันไปยิ้มให้กับเลขามินอีกครั้ง เพื่อที่ว่าจะแสดงความมั่นใจออกมาให้เห็น
เลขามินยิ้มตอบแทนในความช่วยเหลือของท่านชเวกียุล  และก็ยังคอยอำเลืองมือของชเวกียุลอยู่ครู่หนึ่ง  และเขาก็ยื่นมือขวาข้างนั้นออกมา
แต่ว่าชเวกียุลกลับค่อย ๆ ดึงมือกลับช้า ๆ และก็ยิ้มๆ  ออกไปแทน
" ผมคงทำให้คุณอึดอัด  ! "  เขายิ้ม ๆ
เลขามินโดฮยอนจนแล้วจนรอดก็แค่ทำได้แต่พยักหน้าให้เขา และยังจะรีบขอตัวกลับออกไปทำงานต่อ
เลขามินโดฮยอนกำลังเดินนำหน้าและพาพัคจินอูเข้าไปในห้องทำงานของท่านประธานของ Middle Pharmacy & Lab และป้ายชื่อที่อยู่บนโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ " ประธานชเวมินจุน"
" เธอมาแล้วครับ  ท่านประธาน "
เลขามินโดฮยอนกล่าวรายงานและก็ถอยห่างๆ  ออกมายืนเยื้องๆ กับพัคจินอูที่ยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะท่านประธาน เพราะฉะนั้นท่านประธานชเวจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมามองไปที่เธอ  และพัคจินอูที่โน้มตัวให้กับเขาอย่างให้เกียรติ
"ไม่เจอกันเลยนะ "  ประธานชเวเอ่ยคำทักทาย
" ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง "
" ระหว่างนี้ ไม่เห็นทั้งเธอแล้วก็พี่ชาย "
" ที่คาเฟ่ 123 ได้ข่าวว่า กำลังโด่งดังทีเดียว " ประธานชเวเอ่ยชื่นชมพวกเธอด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้ม
พัคจินอูได้แต่น้อมรับคำชม
" สวัสดี ค่ะ คือว่า...ช่วงนี้พวกเราค่อนข้างทำงานกันยุ่งแทบทุกวัน ฉันต้อง... "  เธอพยายามพูดให้ช้า
" ไปที่ร้านหนังสือ และก็ช่วยงานที่กองถ่ายอีกนิดหน่อย "
" และต้องขอโทษที่ ไม่ได้ไปเยี่ยมท่านที่โรงพยาบาล "
เธอโน้มตัวช้า ๆ เพื่อแสดงความจริงใจและท่านประธานชเวที่เข้าใจพวกเธอด้วยการพยักหน้าตอบรับสองถึงสามครั้ง
"เอาละ ๆ "  ประธานชเวที่ก็พอจะเข้าใจ
" วันนี้ ที่ฉันให้เลขามินตามเธอมา "
ประธานชเวมินจุนพูดไปด้วยและคอยเหลือบมองเลขาโดฮยอนและถึงจะหันมามองไปที่พัคจินอูอยู่นิ่งๆ
" เอาเข้าจริง ! ฉันก็แค่...."
" มีเรื่องอยากจะไหว้วานเธอสักเล็กน้อย "  คราวนี้ที่ทั้งประธานชเวและเลขาโดฮยอนต่างพากันเปลี่ยนสีหน้า
" จินอู..."  ประธานชเวที่คอยแต่เรียกชื่อเธอ
" คือว่า...พวกเราอยากจะให้เธอ มาช่วยงานรองประธานของเอ็มดี สักช่วงหนึ่ง พอจะเป็นไปได้ไหม"
ว่าแต่ว่าคราวนี้ทั้งประธานชเวมินจุนและเลขามินโดฮยอนที่ต่างฝ่ายต่างก็พากันคอยดูท่าที ๆ ของพัคจินอูอยู่แทบที่จะตลอด
พัคจินอูที่แทบจะรีบก้มหน้าก้มตารับข้อเสนอ
" ค่ะ "  และเธอรับปากแทบจะทันที
"  ถ้าเป็นความต้องการของท่านประธาน "  เพราะฉะนั้นเธอจึงคอยมองไปที่ท่านประธานของเอ็มดีอีกครั้ง
" ฉันไม่ติดตรงไหนเลยค่ะ  ฉันยินดีมาก ๆ เลยค่ะ" เธอรับปากอย่างขยันขันแข็ง  แต่ในขณะเดียวกันเธอก็ยังสงสัย
ก๊อก ๆ
ประตูห้องทำงานดังขึ้นและประตูที่เปิดสวนเข้ามาแทบที่จะทัน และเลขามินโดฮยอนก็ได้รีบกล่าวแทบจะทันทีด้วยเหมือนกัน
"เชิญทางนี้ครับ  ท่านรองประธาน "  เลขามินช่วยผายมือให้เขาเดินเข้าไปที่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานของบริษัท
ชเวกียุลที่ก็เลยต้องคอยเดินเข้ายืนอยู่ใกล้ๆ  ผู้หญิงที่ยืนอยู่ก่อนหน้า  แต่พอตอนที่เขาจะเงยหน้าทักทายท่านประธาน
สายตาของเขากลับดันหันไปเจอเธอเข้า ! และเขากับเธอที่ต่างฝ่ายก็ต่างจ้องมองกันและกันด้วยสายตาที่สงสัยของคนทั้งคู่
" นี่เธอ... "
" นี่คุณ...งั้นเหรอ"  ชเวมินแจกับพัคจินอูแทบที่จะเปล่งเสียงพูดออกมาพร้อมกัน  และพวกเขาทั้งคู่ที่ได้แต่หันกลับไปมองที่ท่านประธาน
" นี่เลขาของผมที่ว่า ใช่หรือเปล่า "
" นี่ท่านจะให้ฉันช่วยเขา  อย่างงั้นเหรอค่ะ "  ที่นี้ที่พวกเขาสองคนยังจะคอยแย่งกันพูดต่อหน้าท่านประธานและเลขาโดฮยอน
และเลขามินโดฮยอนจึงเข้ามาคอยช่วยพวกเขา
"  ถูกต้องแล้วครับ "
" พวกคุณทั้งสองคนเข้าใจได้ถูกต้อง " เลขามินพยายามกล่ามเสริมให้ท่านประธาน  และคราวนี้ท่านประธานชเวที่ถึงกับต้องค่อยๆ ลุกขึ้นมาและยังจะคอยเดินไปหาชเวมินแจและพัคจินอู
ประธานชเวที่คอยเดินหยุดอยู่ระหว่างกลางพวกเขาทั้งสองคน และยังที่จะคอยหันไปพูดคุยพร้อมๆ  กับคำอธิบาย
" พวกเธอทั้งสองคนคงจะเคยเจอกันมาบ้างแล้ว ใช่ไหม "
" เลขามิน "  ประธานชเวหันไปหาแรงหนุน และเลขามินก็คอยสนับสนุนอย่างเต็มที่
" อพาร์ทเมนท์ของท่านรองประธานที่อยู่ตอนนี้ "
" ผมเป็นคนจัดเตรียมให้เอง เผื่อที่ว่า....."  เลขาโดฮยอนที่คราวนี้ได้ช่วยอธิบายให้สองคนที่ยังคงต่างพากันสงสัย
" ทั้งท่านรองประธานกียุลเอง และ "
" เธอ ! พัคจินอูจะได้ช่วยท่านรองประธานทำงานได้อย่างเต็มที่ " เลขาโดฮยอนอธิบายไปพร้อมๆ  สลับชำเลืองมองไปที่ประธานของเขาเป็นระยะ
ว่าแต่ว่าถึงยังไง ๆ ซะ.. กียุลกับจินอูก็ยังต่างสงสัยในตัวของกันและกันอยู่ดี
" ถึงจะเป็นอย่างนั่นก็เถอะนะครับ  "  ชเวกียุลที่ต้องขยับถอยออกมาและหันไปมองที่เลขามินโดฮยอน
และเธอก็ด้วยเหมือนกัน
" นี่หมายความว่า....."  พัคจินอูที่ได้แต่หันไปมองท่านประธานของเอ็มดีและสลับหันไปมองท่านรองประธานของเอ็มดีที่ไม่ใช่คน ๆ นั้นที่เธอกำลังคิดในใจอยู่
ประธานชเวมินจุนที่หันไปพยักหน้าทันที
" ใช่แล้ว  "
" ถูกต้อง " ประธานชเวย้ำกับพวกเขาทุก ๆ คน
" รองท่านประธาน ชเวกียุล "  ประธานชเวที่คราวนี้หันไปมองและคอยสบตากันกับพัคจินอู
" จินอู  เธอเองรู้ดีกว่าฉันสะอีก ใช่ไหม ? " และย้ำ ๆ เธอ
"เพราะสาเหตุนี้  ฉันคงไม่อาจจะไว้ใจใครได้อีก "
ประธานชเวมินจุนที่ดูเหมือนๆ จะคอยหันไปขอร้องพัคจินอูเพราะเหตุผลอะไร ๆ บางอย่างที่ก็ไม่อาจจะพูดออกมาได้
" และส่วนรองประธานเอง "  และคราวนี้ที่ประธานชเวได้หันไปและขอร้อง
" ในฐานะน้องชายของเขา "  ประธานชเวที่หันไปหันคอยขอร้องและเดินไปจับ ๆ ที่หัวไหล่ของรองประธานในฐานะลูกชาย
" การที่....ต้องคอยห่างกันถึงสิบๆ  ปีแล้ว "
" ฉันคิดว่า... เราควรที่จะหันหน้าและยอมรับความจริงกันได้สักที "
ประธานชเวขอร้องลูกชาย  มิหนำซ้ำสายตาที่เขาได้คอยมองลูกชายของตัวเอง และบางอย่างที่ประธานชเวมินจุนแสดงออกผ่านทางสายตามันช่างดูน่าอึดอัด
สายตา 2 คู่ ระหว่างรองประธานชเวกียุล กับ เลขาคนใหม่พัคจินอู ระหว่างพวกเขาสองคนที่กำลังยืนจ้องๆ คอยมองกันอยู่ ๆ ภายในห้องทำงานของรองประธานคนใหม่  และพวกเขาทั้งสองมองคนที่คอยมองกันอยูกันอย่างจริงจังอยู่ในห้องทำงานที่ทันสมัย พนังกระจกรองด้าน ผ้าม่านไฟฟ้า และการตกแต่งที่เหมือนจะอยู่บนอวกาศ
รองประธานชเวกียุลที่ก็กำลังเพ่งพินิจพิจารณาเลขาของตัวเองตั้งแต่ปลายผมจรดปลายเท้า และเลขาของเขาก็เช่นกัน
พัคจินอูยืนกอดอกและสำรวจรองประธานของเอ็มดี ฟาร์มาซี  เพราะฉะนั้นเธอถึงพยายามคิดยังไงๆ ก็ยังไม่เข้าใจเรื่องพันนี้
" อย่าเพิ่งรีบหนีซิครับ" รองประธานเอ็มดีที่พอชำเลืองเห็นทางฝั่งเลขามินจะชิ่งรีบหนีออกไปจากห้องก็เลยต้องรีบห้าม
" เลขามิน !"
เพราะว่าเขาไม่ต้องการให้เลขาคนเก่งของท่านประธานเดินออกจากห้องทำงานของตัวเองออกไปง่ายดาย
แต่ที่จู่ๆ เลขามินกลับคอยเดินเข้ามาใกล้ๆ ระหว่างพวกเขาทั้งสองคน
" ผม ! หรือครับที่จะหนีท่านรองประธาน "  เลขามินยิ้มและนัยน์ตาที่แฝงอะไรบางอย่าง
" ผมก็แค่...."
และเลขามินก็ยังที่จะคอยมองออกไปนอกผนังกระจกข้างนอก  ที่ ๆ เวลานี้พนักงานส่งของกำลังช่วยกันขนโต๊ะเก้าอี้อยู่
" ผมก็แค่จะออกไปดูความเรียบร้อย "
" ให้กับเลขาของท่านรองประธานยังไงละครับ " เลขามินยิ้มให้กับพวกเขาทั้งสองคนอีกครั้ง
" ขอตัวออกไปตรวจตราก่อนนะครับ ท่านรองประธานแล้วก็...."
แต่ว่าคราวนี้เลขามินที่หันไปยิ้มเล็ก  ๆ  ที่มุมปากให้กับเธอ
" คงต้องเรียกว่า  เลขาพัค ! "
" จริง ๆ แล้วสิ !! "
เลขามินโดฮยอนรีบขอตัวออกไปตั้งหน้าตั้งตาทำงานอยู่ด้านนอก  เพื่อที่จะคอยเปิดโอกาสให้กับพนักงานหน้าใหม่ได้ใช้เวลาพูดคุยกันก่อนที่จะเริ่มงาน
แต่ว่าพัคจินอูไม่เห็นที่จะยินดีด้วยสักเท่าไหร่  เพราะว่าตอนนี้เธอเองมีแต่ที่จะคอยยืนกอดอกและชักสีหน้างุนงง
" ฉันไม่เข้าใจ "
" คุณรู้เรื่องนี้ ! "
" ใช่หรือเปล่า "  เธอซัก
และรองประธานที่พยายามหันมายืนทำท่ากอดอกเลียนแบบ และเพิ่มท่าทียียวนกวนประสาทเข้าใส่
"  เลขาพัค! "
" คุณนี่...."
" น่าจะไปเป็นนักแสดง  เหมือน...."
" พี่ชายผม  ! "
เขายังคอยทำท่าทีเลียนแบบเธอ  และที่น่า ๆ ตอนนื้ที่เธอก็ยังจะทำท่าทางเลียนแบบเขาตอบกลับมาด้วย
" แต่..ฉันกำลังคิดว่า ! " เธอเชิดหน้า
" คุณเอ็นจิเนีย  ไม่ใช่ ๆ "
" ท่านรองประธาน เหมาะกับอาชีพนั่นมากกว่า ! "  เธอยิ้มเยาะ
" เชอะ !!"เขาเบือนหน้าหนี
" ยังไง ! ก็ไม่ต่างกันมากแน่ๆ  " เขายิ้มเยาะเอาด้วย
แต่ว่าคราวนี้เขาเองที่ต้องคอยหันกลับมาและได้แต่ส่ายหน้าให้เธอ และเขาก็ยังจะหันชำเลืองไปมองที่โต๊ะทำงานของเธอที่แทบจะอยู่ตรงกันข้ามโต๊ะทำงานตัวเอง
" เพราะแบบนี้เองสินะ ! "
" เลขาพัค ! "
" คุณ !! "  เขาที่หันกลับมาและเอาแต่ยืนจ้อง !
"  คุณถึงได้ มีอพาร์ทเมนต์หรู " และเขาที่คอยยืนจ้องมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า
"  อะไร !! "  เธอรีบย้อนถาม !
แต่เขาก็ยังคอยแต่จะเบือนหน้า
" และก็ ! เสื้อผ้า !  รองเท้า ! "
แต่ที่จู่ ๆ  เขากลับสะดุด เพราะนอกจากเสื้อเชิ้ตผู้หญิงเข้ารูปสีขาวกับกางเกงยีนส์ขาด ๆ ที่หัวเข่าสองข้าง รองเท้าผ้าใบพื้นโฟมที่หนาๆ  และที่น่าแปลกเธอไม่ถือกระเป๋าแบบผู้หญิงออฟฟิตทั่วไปเลยด้วยซ้ำ
" แต่ยังไงซะ ! "
" ดูจากรสนิยมทั้งหมดนี่แล้ว ! "  เขาส่ายหน้าและคอยหันเบือนหน้าหนีกลับไปนั่งที่เก้าอี้ทำงาน และปล่อยทิ้งให้เธอยืนทำหน้าสงสัยอยู่ตรงหน้า
" เชอะ ! " เธอกำลังยิ้มเยาะกลับอีกที !
" คุณนี่มัน !! "
" ก็ดูไร้รสนิยมเหมือนฉันนั่นแหละ ! "  คราวนี้เธอก็เลยเดินอ้อมโต๊ะทำงานของเขา เพื่อที่จะได้หันไปมองสบตาของเขาใกล้ๆ
เธอโน้มตัวลงต่ำเพื่อมองหน้าเขาอย่างชัด ๆ และสำรวจ  และเขาที่ได้แต่คอยพยายามดึงตัวเองให้ติดพนักเก้าอี้เข้าไว้
"  ไร้รสนิยม  ! "    เขาย้อนถาม
"  ยังไง !! "  เขาได้แต่ย้อนถามกับเธอ !
แต่ว่าเธอก็ยังคอยโน้มตัวและยื่นหน้าเข้ามาคอยสำรวจรองประธานของตัวเองอย่างใกล้ ๆ และเริ่มตั้งแต่เท้าขึ้นไปเรื่อย ๆ
"  ก็เรื่องที่ว่า...อพาร์ทเมนต์หรูพวกนั้น  ! "
เธอหันไปคอยมองและสบตาของเขานานต่อไปเรื่อย ๆ  และนานจนกระทั่งสายตาของคนทั้งสองคนก็เริ่มสบสายตาของกันและกัน !
" จะบอกอะไรท่านรองประธาน เอาไว้เลยนะว่า "
" ฉัน ! ไม่ได้มาเป็นเลขาของรองประธานเพียงเพราะว่าฉัน ! "
" เป็นเพื่อนของพี่ชายคุณ ! "  เธอบอกกับเขาอย่างตรงไปตรงมา
" เพื่อน ! " เขาพูดขัดและเขยิบตัวเข้าใกล้
"  เธอบอกว่า เธอเป็นเพื่อนกับเขา ! "
เพราะฉะนั้น เขาก็เลยพยายามที่จะขยับตัวเข้าหากันอีกอย่างช้า ๆ เพื่อจะทดสอบเธอผ่านทางสายตาและท่าทาง
แต่ว่าเธอก็ไม่มีทีท่าว่าจะยอมถอยห่าง และเธอเองก็ยังไม่ยอมแพ้สบตาของเขาอย่างไม่ยอมที่จะหลบสายตากันเลยด้วยซ้ำ
และเธอกลืนน้ำลายก็แค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
"พี่ชายของนาย ! " และน้ำเสียงที่ฟังก็พอรู้ว่าเริ่มสั่น
" ที่ต้องคอยเก็บเรื่องบางอย่างไว้กับตัวเองเพียง....ลำพัง "
" เพราะฉะนั้น ฉัน! "
" ก็คงจะเป็นคนที่สำคัญ ไม่ใช่สิ!  เพื่อนที่รู้ใจเลยละ" เธอพูดย้ำ
มิหนำซ้ำ เธอพยายามที่จะย้ำกับเขาด้วยทั้งคำพูดและก็สายตา และเธอก็ยังจะสบตาของเขานาน ๆ  และก็นานจนเขาที่เริ่มเป็นฝ่ายประหม่ากับสายตาที่ธรรมดา ๆ  ของเธอ
" อะอืม ! "
เขาแกล้งกระแอม และพยายามให้หลังตัวเองแนบกับผนักเก้าอี้ไว้ให้มากถึงมากที่สุด  แต่ถึงอย่างเขาก็ไม่คิดที่จะลดราวาศอกให้
" ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็ดี ! " เขาสวนแต่ก็หลบสายตา !
"  แน่นอน !! " เธอเอาคืนและยอมล่าถอยออกมาง่าย ๆ  เพียงเพราะเธอที่ก็ไม่ได้คิดที่จะอยากที่จะรู้จักกับเขามากขึ้นไปกว่านี้อยู่นักหรอก
เพราะฉะนั้นเธอถึงยอมถอยออกมายืนห่างๆ  และยังหันไปชำเลืองที่คอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานของเขา
" ประวัติของพนักงานบริษัท ! "
"  อ่านบ้างก็ได้ ! "
" ไม่มีใครห้ามหรอก !!! "
เธอเดินเชิดหน้าและเดินก็รีบเดินหนีกลับออกไปจากห้องทำงานของรองประธานคนใหม่อย่างไม่แยแสเขาเลยสักนิดเดียว
แต่ในทางตรงกันข้ามเขาเองนั้นแหละที่กลับเป็นฝ่ายนั่งไม่ติด และจนต้องรีบหันไปหมกหมุ่นที่หน้าจอคอมพิวเตอร์แทบจะไม่ทัน !!!


## ปมที่ข้ามไป

พัคจินอูที่กำลังนั่งเขย่าขาไปๆ มา ๆ อยู่ในคาเฟ่ 123  เธอที่ทำท่าทางเหมือนกำลังคิดอะไรไม่ตกสักเรื่องหนึ่ง ยุนแจอีที่อุตส่าห์เดินมาเลียบ ๆ เคียงๆ  เข้ามาถามก็ถูกเธอปฏิเสธ  และทั้งคังจูวอนกับคังมินจุนที่แอบดูลาดเลาไป ๆ มา ๆ ในขณะที่พวกเขายังคงทำงานกันให้วุ่นภายในร้าน  เพราะฉะนั้นฮวังอินซองก็เลยอาสาเอากาแฟมาวางให้เธอที่กำลังนั่งเคร่งเครียด
" เรื่องบริษัทเอ็มดีใช่ไหม " อินซองถาม
" ปฏิเสธไปเลยดีไหม ถ้าเธอไม่อยากจะทำงานกับพวกเขา " อินซองชวนคุยและก็แอบมองดูท่าทีของเธออยู่เรื่อย ๆ  แต่เธอก็ดูเหมือนไม่ได้สนใจ
" นี่ จินอู ! "  อินซองถามต่อ
" เธอคิดที่จะเป็นหนี้บุญคุณคนพวกนั้น ไปตลอดชีวิตเลยหรือยังไง " อินซองเริ่มขึ้นเสียงกับเธอ และแสดงดีหน้าที่ไม่ค่อยพอใจเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ
และเธอก็แค่พยักหน้า
" นี่ ! อินซอง "  พัคจินอูรีบปฏิเสธ
" ฉันไม่ได้คิดอะไรแบบที่นายกำลังคิดอยู่หรอกน่า.. "  เธอปฏิเสธอีก แต่ว่าอินซองก็ได้แต่ส่ายหน้าที่จะปฏิเสธความคิดของเธอ
" งั้นก็ปฏิเสธ !!! "  อินซองย้ำเธอ
พวกเขาทุกคนก็มองเห็นแต่พัคจินอูที่พยายามที่จะปฏิเสธด้วยท่าทางที่ดูก็รู้ว่าเธอนั้นร้อนใจกับเรื่องงานของบริษัทยาของเอ็มดีมากแค่ไหน  เพราะทั้งคังจูวอน คังมินจุง และยุนแจอีที่แอบฟังพวกเขาคุยกันต่างก็ทำท่าทางไม่เห็นด้วยกันทั้งนั้นที่จู่ๆ  พัคจินอูก็ตกลงไปทำงานบริษัทยาของครอบครัวประธานชเวมินจุน
" ขอโทษที่ทำให้รอ !! " เลขามินโดฮยอนกำลังเดินเข้ามาในคาเฟ่ และก็ยัเดินเข้าไปหาพัคจินอูกับอินซองที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ที่มุมร้าน
เพราะฉะนั้นทั้งเธอและอินซองก็เลยต้องต่างรีบลุกขึ้นยืนต้อนรับ และอินซองที่ต้องถอยออกยืนห่างๆ
" สวัสดีครับ สวัสดีค่ะ " ทุก ๆ คนในร้านแทบพูดทักทายที่จะพร้อม ๆ กัน และอินซองก็เป็นฝ่ายที่ขอตัวออกไปทำเครื่องดื่ม
" เลขามิน เชิญนั่งก่อนสิค่ะ"  พัคจินอูทักทายและรีบเชิญให้เลขาโดฮยอนนั่งร่วมโต๊ะกับเธอด้วย
เลขามินโดฮยอนตอบรับคำเชิญของเธอแทบจะทันที และมิหนำซ้ำเขายังรีบหันและมองหาใครสักคนข้างในคาเฟ่
" แทซัน ! เขาไม่อยู่หรอกหรือ"  เลขามินถามพร้อมๆ  กับมองไปรอบๆ
" วันนี้  พี่แทซัน "  พัคจินอูรีบพยักหน้ารับ
" เขาออกไปที่โรงพยาบาลแต่เช้าแล้วค่ะ"  เธออธิบาย  แต่ว่าเลขามินที่ก็เลยได้แต่พยักหน้าเข้าอกเข้าใจ
" ได้ยินว่า เขาป่วย "  เลขามินถึงกับถอนหายใจ
" ไม่คิดว่า...จะยังไม่หาย "  และเลขามินที่ยังคงแสดงสีหน้าที่เป็นกังวลไปพร้อมๆ  กันด้วย และเธอที่ได้แต่ก้มหน้ายอมรับ
" ก็อย่างที่เลขามินทราบมาตลอดนั่นแหละค่ะ "  เธอยอมรับ
"  แต่ว่า "
" ฉันต้องขอโทษจริง ๆ ที่ชวนเลขามินออกมาเจอแบบนี้ "  เธอที่แสดงความกังวลที่ทำให้เลขามินต้องมาเสียเวลา
" ต้องขอโทษเลขามิน ด้วยค่ะ"  เธอขอโทษอีก
" ไม่เป็นอะไรเลย " เขาตอบรับ
เพราะฉะนั้นเลขามินโดฮยอนก็เลยพยายามที่จะพยักหน้าและแสดงรอยยิ้มออกมาให้เล็กน้อย เพื่อให้เธอได้สบายใจ
"จินอู !! " แต่ที่ว่าเขาก็ยังจะคอยปลอบประโลม
"ฉันรู้ดี ว่า...พวกเราทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ แต่ว่า"
" อันที่จริง "  เลขามินถอนหายใจเบา ๆ
" พวกเราทุกคนต่างก็รู้ดีว่า เวลานี้ "
" พวกเราทุกคนควรอยู่ให้ห่างเธอเอาไว้ ใช่ไหม "  เลขามินแอบชำเลืองมองไปรอบ ๆ และดูปฏิกิริยาคนรอบ ๆ ตัว  แต่ถึงอย่างงั้นพัคจินอูกลับเป็นคนๆ  เดียวที่สงบนิ่ง
" เราควรจะอยู่ไกลจากเธอให้มาก ๆ เข้าไว้ " เลขามินยังคงแนะนำ
" จริงหรือเปล่าเรื่องนี้  "
เลขามินรู้สึกกระอักกระอวนใจที่จะพูดออกไปตรง ๆ กับเธอ  เพราะฉะนั้นพัคจินอูถึงได้คอยรีบหันมาปฏิเสธ
"ไม่จริงหรอกค่ะ " เธอปฏิเสธอีกครั้งและสายตาที่ยังคงจดจ้องไปที่สายตาของเลขามินโดฮยอน
" เพราะฉันจะถือซะว่า...ครั้งนี้ "
" พวกเราทุกฝ่ายจะได้....เลิกแล้วต่อกันจริงๆ ได้สักทีนะคะ "  เธอยิ้มและหันไปมองสบตาของเลขามินอย่างตรงไปตรงมาและด้วยความจริงใจ
เลขามินพยักหน้าและคอยยิ้มรับ ว่าแต่ว่าก็ยังมีบาง ๆ เรื่องที่พวกเขายังค่อนข้างที่จะเป็นกัวลอยู่ไม่น้อยจนกระทั่งตัวของเขาเองไม่กล้าที่จะพูดออกไปตรงๆ ซ้ำอีก
เพราะฉะนั้นเธอเองที่ต้องรีบปฏิเสธออกไปซ้ำ ๆ เหมือนกัน
" ไม่เป็นไรหรอกค่ะ  เลขามิน "
" พวกคุณก็รู้ ว่าฉัน "
" ไม่เคยมองเห็นอะไรผิดพลาด "
พัคจินอูที่บอกกับเลขามินโดฮยอนออกไปแบบนั้นด้วยความตั้งใจ  แต่ว่าในขณะเดียวกันที่อยู่ๆ เลขามินที่กำลังรีบรับสายโทรศัพท์และท่าทีของเขาก็เปลี่ยนไป
เลขามินดูมีสีหน้าที่ตื่นตกใจแทบจะทันทีที่รับสาย และจู่ๆ  ที่เขาหันไปมองและสบตาของพัคจินอูด้วยความตกใจ !!!
โรงพยาบาลจิตเวชแผนกวีไอพี และหน้าห้องผู้ป่วยวีไอพีเลขที่ 1124 และช่องกระจกขนาดสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่สามารถมองผ่านเข้าไปด้านในของห้องพักผู้ป่วย
หญิงวัยกลางคนราวๆ 50 ปี  ขณะที่เธอกำลังนั่งโอบกอดชายหนุ่มโอบแผ่นหลังกว้างของเขา และน้ำตาของหญิงวัยกลางคนที่ไหลนองผ่านร่องรอยหยักลึกผ่านใบหน้าอันทรุดโทรมจนปิดบังความสวยสดงดงามไปจนเกือบสิ้น
เพราะฉะนั้น พัคจินอูก็เลยเลือกที่จะยืนมองลอดผ่านกระจกห้องผู้ป่วยวีไอพีเลขที่ 1124 อยู่อย่างเงียบ ๆ  จนกว่าคนข้างในทั้งสองคนจะสามารถที่จะสื่อสาร หรือไม่ก็อาจที่จะพยายามสื่อสารกันได้เหมือนคนปกติคนอื่นทั่วๆ ไป
พัคจินอูที่กำลังออกมานั่งรออยู่เงียบๆ บนม้านั่งบนดาดฟ้าของโรงพยาบาลจิตเวช  เธอที่ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเป็นครั้งคราวเพื่อที่จะรอเขาคน ๆ  นั้น  เธอนั่งรออย่างเงียบๆ  ท่ามกลางต้นไม้ ดอกไม้สีสันสวยงามของฤดูใบไม้ผลิ แม้จะอยู่บนดาดฟ้าของโรงพยาบาลจิตเวชที่แสนจะเงียบเหงาก็ตาม เพราะฉะนั้นเธอก็เลยอดที่จะคิดย้อนไปถึงตัวเองสมัยที่ยังเป็นเด็กอายุราวๆ น่าจะสักไม่เกินสิบขวบเห็นจะได้
และเธอที่เผลอแสยะยิ้มให้กับเรื่องราวในวัยเด็ก  และก็ย้อนกลับไปจนถึงตอนเด็กตอนเธออายุ 4 ขวบ และพี่แทซันพี่ของเธอตอนนั้นน่าจะอายุสัก 11 ปี  พวกเธอสองคนที่คอยตามทั้งพ่อและแม่ออกไปทำงานบนเรือสำราญ  พ่อของเธอทำงานเป็นหัวหน้าเชพบนเรือสำราญ และแม่ของเธอที่เป็นแม่บ้านที่แสนดีคอยดูแลครอบครัวอยู่ไม่ห่าง
จนกระทั่งวันนั่น  พวกเธอก็ตามพ่อออกไปทำงานบนเรือสำราญเช่นเคย แต่อาจจะแตกต่างตรงที่เจ้าของงานวันนั้นเป็นเพื่อนสนิทของพ่อของเธอตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย  พ่อเล่าให้พี่ชายและเธอฟังว่า เพื่อนของพ่อคนนี้เป็นคนเก่งมากๆ และยังเป็นนักวิจัยเกี่ยวกับยาที่หาตัวจับได้ยากเอามาก ๆ และงานบนเรือสำราญวันนั้น เป็นงานครบรอบเปิดตัวบริษัทยาเล็ก ๆ ที่ก้าวหน้าจนกลายเป็นบริษัทยายักษใหญ่ในประเทศมาตลอด 20 ปี
เสียงฝีเท้าที่เหมือนคนแบกภาระหนักหนาสาหัสเอาไว้ และคนๆ นั้นกำลังเดินอยู่บนชั้นดาดฟ้าของโรงพยาบาลจิตเวชในเวลาที่พระอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า
พัคจินอูค่อยๆ หันกลับมองหาเขาคนๆ  นั้น  หรือจะเรียกให้ถูกต้อง คน ๆ นั้นก็คือ รองประธานคนใหม่ของเอ็มดี
" นี่เธอ ! "  ชเวกียุลมองเห็นพัคจินอูแทบทันทีเหมือนกัน
" มาเร็วกว่าที่คิดไว้อีก "  และเขาดูจะไม่ตกใจหรือยินดียินร้ายที่เห็นเธอมาที่โรงพยาบาลนี้สักเท่าไหร่
" เธอคงเห็นหมดแล้วสินะ "  เขาตั้งคำถามผ่านประโยคบอกเล่าลอย ๆ  เพราะถึงยังไงๆ  เขาเองก็รู้ดีว่าเธอนั่นเป็นใครตั้งแต่แรก
ตอนนี้เธอกำลังเดินเข้ามาหาเขาใกล้ๆ  ในขณะที่พวกเธอทั้งคู่กำลังเดินไปที่ริมกำแพงตึก บริเวณต้นไม้ใหญ่บนดาดฟ้าตึกของโรงพยาบาล และพวกเธอสองคนที่กำลังยืนและมองผ่านหลังคาตึกสูงระฟ้าไปให้จรดกับท้องฟ้า
" จริงๆ  ก็นานแล้วจริง ๆ "  เขาและเธอยืนเหม่อมองท้องฟ้านั่นอยู่สักครู่หนึ่ง และต่างคนก็ต่างที่คอยแต่จะคิด
"ที่ฉัน  ! " เขาคิดก่อนที่จะพูดออกมาเสมอ
" ไม่เคยคิดที่จะกลับมาเยี่ยมแม่ของฉันเลย"
" แล้ว..."  เพราะฉะนั้นเธอถึงได้รีบตั้งคำถาม
"รู้สึกดีขึ้นหรือเปล่า "
"ค่ะ !! " เธอต้องถามเพราะความอยากรู้ และก็ที่น่าแปลกเขากลับหันมาและสบตาของเธอ
"อืม ! " เขาพยักหน้ายอมรับ
" ตอนนี้ฉัน...."  และเขาที่พยายามที่จะคิดให้ตก
" เหมือนคนที่เพิ่งจะสารภาพบาป ! " เขาไม่คิดที่จะโกหก และยังหันไปมองและสบตากับเธอโดยไม่รู้ว่าเหตุผลว่าทำไมเขาถึงได้มองเธอออกไปแบบนั้น  เธอกับเขามองสบตากันและกันอย่างจริงใจเป็นครั้งแรก
" งั้นเหรอ ! " เขายิ้มตอบโดยที่ไม่ลังเล  และเธอที่ยังยิ้มตอบเขาอย่างไม่ลังเลด้วยเหมือนกัน
" หืม...." มิหน้ำซ้ำเธอยังถอนหายใจเบา ๆ ให้เขาได้ยินซะด้วย !
"อะไร" !!! " เขาแปลกใจ
แต่ว่าจริงๆ  แล้วเธอกลับหันไปมองและสบตาของเขาอีกครั้ง และครั้งนี้สายตาของเธอกลับดูเป็นมิตรมากขึ้นกว่าเดิม
"ถ้าฉันบอกว่า เปล่า ! " เธอเพิ่งจะมอบรอยยิ้มให้เขาไป
" คุณก็อาจคิดว่าฉันโกหก"
" แต่ว่า....." เธอพยักหน้า
" มีสิ่งหนึ่งที่ฉันเชื่อ ! และก็เชื่อมาตั้งแต่ทีแรก"  คราวนี้ที่เธอหลบสายตาของรองประธานคนนี้ และหันมองออกไกลและใจที่สั่น !
จนกระทั่งเขาอยากรู้
" อะไร "
" ที่เธอ...เชื่อมาตลอด  " เขาที่อยากรู้จนต้องหันไปจ้องเธอไม่หยุด  แต่ถึงอย่างนั้นเธอกลับไม่กล้าๆ  ที่จะหันไปมองเขาตรงๆ ได้อีก เพราะหัวใจที่สั่นไหวเกินไปแล้วจริงๆ
" ฉันเชื่อว่า....." และเธอที่กำลังคิดว่าจะพูดออกไปแล้วเขาจะเชื่อเธอหรือเปล่ากันนะ
" การที่...คนอย่างเราๆ  ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง "  คราวนี้ที่ต่อมน้ำตาของเธอกำลังตื้นเขิน
" ก็เพราะ....เรา !! "
" เคย...เจอกัน "  และเธอก็ยอมเงยหน้าขึ้นมาและมอง  และชเวกียุลที่ก็กำลังทำๆ เหมือนอย่างที่เธอกำลังทำมันอยู่
จ๋อม !!!
สมุดถูกโยนลงไปในสระน้ำ    และเด็กหนุ่มที่กำลังยิ้มเยาะเย้ยให้กับเจ้าของหนังสือเล่มนั่นอยู่บริเวณริมขอบพระน้ำโบราณ ๆ
" พัคจินอู ! นักเขียนบทใช่ไหม !!! " เด็กหนุ่มรูปร่างหน้าตาดีที่มัวแต่ยิ้มเยาะ  หญิงสาววัยรุ่นราวคราวเดียวกัน และดูเหมือนว่า เธอเพิ่งจะจบมหาวิทยาลัยมาหมายๆ ด้วยซ้ำ
" เชอะ ! "  เด็กหนุ่มที่เอาแต่ยิ้มเยาะและสบทใส่เธอหลายครั้งต่อหลายครั้ง  แต่ทว่าเธอกลับไม่สนใจเขาเลยแม้แต่สักนิดเดียว
และเธอก็เลือกที่จะกลับหลังหันและทำท่าว่าจะกระโดดลงไปในน้ำสระน้ำนั่น  แต่คราวนี้ผู้ชายคนเดินกลับวิ่งแจ้นเข้ามาและดึงมือเธอไว้
" นี่ !  พัคจินอู !!! " เขาเริ่มตวาดใส่เธอ ! โดยไม่สนใจผู้คนในกองถ่ายละครแม้แต่นิดเดียวด้วยซ้ำ
" ฉัน ! ไม่สนหรอกนะ ! "
" ว่า..." และเหมือนเขายิ่งมองหน้าของเธอก็ยิ่งรู้สึกเจ็บใจ
" เธอจะกลับมาที่นี้ทำไม ! "
" ที่นี้ ! มันคือที่ของฉัน !! "
" มันเป็นที่ของฉัน !!! "  เวลาที่เขาตวาดไล่เธอ น้ำเสียงของเขาก็คอยเหมือนจะสะอื้นคละเคล้ากันด้วย
และถึงแม้มาถึงตอนนี้  เธอก็ไม่มีทีท่าว่าจะโกรธ หรือคิดที่จะสะบัดมือให้หลุดจากชเวมินแจ ดาราหน้าใหม่ที่กำลังประสบความสำเร็จอยู่ในตอนนี้  แต่ว่าสิ่งที่เธอทำได้ก็แค่เพียงมองไปที่นัยน์ตาของชเวมินแจได้ก็เท่านั้น
"พี่ค่ะ "
" โกรธฉันพอแล้วใช่ไหม "
" พี่มินแจ " เธอพูดอย่างเรียบง่ายเข้าใส่เขา
แต่ที่วินาทีนั่น คำพูดของเธอก็กลับทำให้ดาราวัยรุ่นชื่อดังเหมือนถูกต้องมนต์อะไรบางอย่าง และทำให้เขายอมเบาเสียงลงมา
" ใช่ ! " เขาตอบแต่ยังจ้องตาเขม็ง
" และฉันก็จะไม่มีวันอภัยให้เธอเด็ดขาด พัคจินอู !!! "  เขากัดฟันพูดและนัยน์ตาเกรี้ยวกราด
" ที่เธอเคยบอกว่า..เราจะอยู่ด้วยกันจนวันตาย "
" แต่พอมาวันหนึ่ง เธอก็หนีฉันไปเรียนต่อ และทิ้งฉันเอาไว้ที่โรงพยาบาลคนเดียว " และพอถึงตอนนี้เขาที่พยายามกลั้นน้ำตาแทบตาย
" ฉันไม่เคยทิ้งพี่ ! " เธอเถียง
" ฉันขอสาบาน "  เธอย้ำและทำได้ก็แต่เพียงหลบสายตาของผู้รอบตัวไปมา เพราะเพียงเธออยากให้เข้าใจว่า
ดารานักแสดงหนุ่มหน้าใหม่ชื่อดัง และ เธอ เป็นเพียงเพื่อนเรียนสมัยมัธยมมาด้วยกันก็เท่านั้นจริงๆ ชเวมินแจในวัยหนุ่มเลือดร้อนยังคงสาปส่งเธอ
แม้ว่าเขากับเธอตอนนี้จะอยู่ท่ามกลางผู้คนที่หลายล้อมมากมายในกองถ่ายละครย้อนยุคอยู่บริเวณพระราชวังริมสระน้ำ
หลังจากงานรับรางวัลของวงการบันเทิงประมาณปี 2019  และรางวัลนักแสดงชายยอดเยี่ยมก็ตกเป็นของดาราดาวรุ่งพุ่งแรง ชเวมินแจ อย่างไม่ผลิกโผ จนกระทั่งบรรดานักข่าวและสื่อหลายๆ  สำนักต่างพากันให้ความชื่นชมและเขียนข่าวกันจนโด่งดัง
หลังจบพิธีมอบรางวัล ชเวมินแจ และ นางเอกวัยรุ่นชั้นแนวหน้าที่พากันควงแขนออกจากภายในงาน และพวกคู่ของพวกเขายังพยายามที่จะแสดงความหวานต่อหน้าสื่อเพื่อให้เห็นถึงความสนิทสนมมากกว่าเพื่อนร่วมงาน
พัคจินอูที่ตอนนี้ได้กลายเป็นคนขับรถชองชเวมินแจดาราชื่อดัง  เธอที่ยังคงนั่งรออยู่แถวฝั่งคนขับเพื่อรอรับกลับบ้าน และเธอก็กำลังแอบมองพวกเขาผ่านกระจกรถ ความสนิทสนมที่แสดงออกกับดาราสวของชเวมินแจมันช่างสมจริงจนไร้ที่ติ
"หืม " เสียงลากถอนหายใจยาวจนทำให้เธอต้องทิ้งตัวลงบนเบาะ และยังต้องแสร้งแกล้งมองไม่เห็นพวกเขา
และชเวมินแจที่กำลังเปิดประตูรถฝั่งผู้โดยสารให้กับดาราสาวขึ้นมานั่งบนรถ และก่อนที่เขาจะหันไปบอกกับผู้จัดการส่วนตัวว่าไม่ต้องตามพวกเขาไปอีกแล้ว และเธอก็เห็นและได้ยินเหตุการณ์ทั้งหมดนั่น
" คืนนี้ " และชเวมินแจที่กำลังออกคำสั่งกับคนขับรถส่วนตัวของเขา
" ฉันจะพานางเอกของฉัน ไปฉลองกันที่บ้าน "  เขาบอกกับคนขับรถ และยังใช้สายตาชวนให้นางเอกของเขาหันไปมองที่คนขับรถส่วนตัว
นางเอกดาวรุ่งแสร้างทำเป็นตกใจและเอ่ยชื่อของ พัคจินอู ! นักเขียนบทดาวรุ่งที่กลายมาเป็นคนขับรถซะได้
เสียงหัวเราะของคู่จิ้นหนุ่มสาวที่ดังอยู่อย่างต่อเนื่องที่เบาะหลังที่พลอยให้คนขับรถอย่างเธอรู้สึกสะอิดสะเอียนกับบทนักรักผู้ช่ำชองของพวกเขาซะเหลือเกิน แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่มีทางเลือกมากนักที่จะทนฟังไปตั้งแต่ตนจนกระทั้งถึงตอนจบ
ในขณะที่พวกเขา 3 คน อยู่ภายในคฤหาสน์ของชเวมินแจ  และพัคจินอูที่ได้กลายมาเป็นบริกรหญิงไปโดยไม่ตั้งใจ
ชเวมินแจ ตั้งใจที่จะใช้เธอเสริฟอาหารและไวน์ให้กับเขาและก็ดาราสาวคนดัง แต่แม้ว่าเขาตั้งใจจะจิกหัวใช้เธอเพราะไม่อยากให้เธอมีเวลาได้พัก
แต่ดูเหมือนว่า ชเวมินแจที่ก็อดไม่ได้ที่คอยแอบชำเลืองมองไปที่นักเขียนบทสาวแสนสวย และสวยไม่แพ้ดาราคนนั่นด้วยซ้ำ แม้ว่าเธอจะตั้งใจใส่เสื้อผ้าธรรมดา ๆ ก็ตาม
และทุกๆ ครั้งที่ชเวมินแจคอยแอบมองตามเธอ  เพราะฉะนั้น เธอต้องพยายามที่จะหลบสายตาของเขาและแกล้งเดินหนีหายไปจากคู่รักจอมลวงโลก.
พัคจินอูแอบออกมาเดินเล่นภายบริเวณสวนหน้าคฤหาสน์ และปล่อยให้คู่รักปลอมๆ ได้มีเวลาอยู่ด้วยกันไปสักพักหนึ่ง  และพอเธอได้ออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์ในคืนที่พระจันทร์สุกสว่างแบบนี้เลย พวกมันยิ่งพลอยทำให้เธอนึกถึงคืนวันเก่าๆ คืนวันที่ทำให้เธอได้เจอกับชเวมินแจเป็นครั้งแรก
ที่ ๆ ตอนนั้นเขายังเป็นเด็กหนุ่มขี้แยแถมจะขี้โรค ตอนนั้นพวกเธอน่าจะอยู่ราวๆ  ชั้นประถมได้ละมั้ง
" หึๆ "
เธออดที่จะหัวเราะออกเบา ๆ ไม่ได้ เพราะตอนที่เธอเจอชเวมินแจ ลูกเศรษฐีตอนนั้นทีไร  เด็กคนนั้นก็มีแต่จะโดนเพื่อน ๆ แกล้งล้อว่าเป็นเด็กผู้หญิง
ก็ใช่สินะ ! ชเวมินแจหน้าหวานซะขนาดนั้น !  ไม่แปลกที่เพื่อนๆ  จะล้อว่า ชเวมินแจเป็นเจ้าหญิงออกไปแบบนั้นหรอกนะ
เพราะแบบนี้ตอนนั้น เธอถึงต้องคอยปกป้องเขานับตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา และเพราะเธอกับเขาก็เคยเข้ารับการรักษาจากหมอคนๆ  เดียวกัน  และพอคิดเรื่องเดิม ๆ ขึ้นมา
เธอที่ต้องพลอยเผลอยิ้มให้กับเรื่องราวพวกนั้นทุก ๆ ที
"  นี่อย่าบอกนะว่า เธอกำลังคิดถึงฉันอยู่ " ชเวมินแจแอบเดินมาข้างๆ และพอจะมองเห็นว่าเธอกำลังฉีกยิ้มซะกว้าง
" อืมหึ ! " เธอไม่เถียงและคอยหันกลับมาหาเขา
" แล้ว....." แต่ว่าเธอกลับไม่เห็นดาราสาวคนนั้นแล้ว
" นี่อย่าบอกนะว่า  พี่มินแจไล่เธอกลับ "  ที่เธอถามก็เพราะความหวังดีก็เท่านั้น  และเขาที่ยอมพยักหน้าแต่โดยดี
" ก็อย่างที่เธอเห็นนั่นแหละ "  เขาบอก
"  เพราะว่า ตรงนี้ ! " คราวนี้เขาที่ยังจะค่อย ๆ ขยับมายืนใกล้ๆ  ข้างๆ
" มันเป็นที่ของเรายังไงละ " เขายิ้ม และเธอก็ยิ้มตอบ
" เห้อ.... " เสียงถอนหายใจของเขาราวกับว่า กำลังยกฉากม่านละครออกไปให้พ้นตัวได้สำเร็จ จนทำให้เขาสามารถกวาดสายตาไปมองรอบ ๆ ได้อย่างสบายใจ และโดยเฉพาะเธอ
ชเวมินแจได้หันมาและคอยจับมือของเธอเอาไว้  และพาเธอเดินไปรอบๆ  สวนหย่อม ที่เวลานี้ต้นไม้ ดอกไม้กำลังสวยและบานสะพรั่ง
" เพราะบทนั่น " ในขณะที่พวกเขาจับมือพากันเดิน  ระหว่างนั้นตัวเขาเองก็มีแต่จะชื่นชมเธอให้ฟัง
" พวกเราถึงได้รับรางวัลมากมากยขนาดนี้ " เขายิ้มไปและพูดไป
" เห็นด้วย " เธอยิ้ม
"  ใช่ "  เขายิ้มๆ  แต่พอที่คิดไปๆ มาๆ  อยู่ ๆ เขาก็ชะงักไป และรีบหันหน้ากลับมาหาเธอแทนและกลายเป็นจ้องเธออยู่นาน
" อะไร ! " เธอมองและยังคงสงสัยไปแบบนั้น
" พัคจินอู " เขาเริ่มเล่า
" เธอจำตอนที่พวกเราอายุ 11 ขวบ ได้ใช่ไหม " และทีนี้ที่เขาพลอยมีทำหน้าตาตื่นเต้น
" ตอนนั้น ฉันถูกเด็กพวกนั้นแกล้ง  เห้อ.."
" ฉันต้องไปแอบนั่งร้องไห้ที่สนามเด็กเล่นตั้งครึ่งวัน..."
" วันนั้น "
" เป็นวันที่เธอยื่นมือเข้ามาฉุดฉันให้ลุกขึ้น "  เขายิ้มแล้วยิ้มอีกให้กับความหลังอันหอมหวานในวัยเด็ก และเธอพยักหน้า
" และพี่ก็เห็นอดีตเป็นครั้ง..สุดท้าย ! " เธอบอก
"  ถูกต้อง !" เขาพยักหน้ายอมรับ
" ชาติที่แล้วของฉันครั้งนั้น  จนทำให้เธอใช้มันมาเป็นบทละคร "
" แต่เท่าที่ฉันพอจะจำได้ ตอนที่เราจับมือกัน "
" ในการมองเห็นอดีตชาติของตัวเองครั้งนั้น  ฉัน..."  และเขาพยายามที่จะนึกถึงมันให้ตก
" มันไม่ได้จบอย่างสวยงาม อย่าที่เธอนำมาเขียนมันขึ้นมา "
" ฉัน ! " เขาสูดลมหายใจเข้าจนสุด เพราะจู่ๆ ใจก็รู้สึกจุกไปหมด
" ฉันต้องเสียเธอไปในที่สุด"  เวลาที่เขาพูดคำนี้ออก ราวกับว่า...มีแผ่นดินไหวเกิดขึ้นอยู่ภายในหัวใจของเขา
" แต่ตอนนี้ "  เพราะฉะนั้นคราวนี้ เธอถึงได้เป็นฝ่ายกุมมือของเขาไว้แน่น ๆ แทน
" มันจะไม่มีวันเหมือนตอนนั้น "
" ฉัน ! "  เธอหันไปสบตากับเขาและแสดงความมั่นใจ
" จะปกป้องพี่ และดูแลพี่ให้ดีที่สุด "  เธอให้คำสัญญา
ชเวมินแจดึงเธอเข้ามาสวมกอดเอาไว้และปลดปล่อยความรู้สึกทั้งหมดที่มี รักและห่วงแหน ปล่อยผ่านอ้อมกอดของตัวเองให้พัคจินอู
และความรู้สึกของชเวมินแจที่กำลังกลัวเหลือเกิน...เขากลัวเหลือเกิน การกลับมาของชาติที่แล้วที่แสนเจ็บปวดจนเหลือร่องรอยบาดแผลมาจนถึงตอนนี้ และครั้งนั้นตอนที่พวกเขาจับมือกันหนแรก !


## พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่

ชเวกียุลกำลังเดินนำหน้าและพาเลขามินโดนฮยอน และพัคจินอูพาไปรู้จักกับแผนกต่างๆ ภายในตึกแห่งใหม่ของเอ็มดีฝั่งห้องแล็ปและห้องทดลองงานวิจัยต่างๆ  แต่พอตอนที่พวกเขากำลังเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าลิฟต์ตัวในสุด พวกเขาพากันเดินเข้าไปข้างในลิฟต์ ชเวกียุลกลับแสดงอาการตื่นเต้นสุดๆ ตอนที่กำลังจะกดลิฟต์
" จริงๆ แล้ว "  เขาหันไปมองแป้มพิมพ์กระจกเล็ก ๆ ที่อยู่ข้างๆ ที่ปุ่มกดลิฟต์ และลิฟต์ที่กำลังเลื่อนลงสู่ชั้นใต้ดิน
" การที่จะลงไปที่ห้องแล็ปของโครงการเชย์รีสได้ "
" จะต้องเป็นคนของเราเท่านั้น " เขาอธิบายพร้อมๆ กับวางนิ้วหัวแม่มือลงไปที่แป้นกระจกนั้น  เลขามินและพัคจินอูที่ไม่ได้มีท่าทีสนใจอะไรมากนักกับสิ่งที่เขาอธิบาย เพราะระหว่างเลขามิน และพัคจินอูที่กำลังสนใจรายงานบนหน้าจอแท็ปแลตที่เลขามินกำลังยื่นแสดงให้ดู
" ต่อจากนี้  หลังจากพิธีเปิดศูนย์การแพทย์และแล็ปแห่งใหม่ของเรา "  เขาที่พยายามอธิบายแทรกตลอดที่อยู่ในลิฟต์
"  ฉันจะให้สิทธิพิเศษ ในฐานะที่เธอเป็นเลขาของฉัน " เขาอธิบายอย่างเต็มที่
" ให้เธอเข้าออกที่ชั้นใต้ดิน ที่นี้ ! ได้อย่างสบาย ๆ " เขาย้ำ  ตอนนั้นเธอที่ได้ยินก็มีหันไปชำเลืองมองและก็กำลังคิดใจอยู่คนเดียวว่า ทำไมเขาถึงนิสัยยังเหมือนเด็ก ๆ ไม่มีมีผิด
แต่ถึงอย่างไงซะ ระหว่างเลขามินกับพิคจินอูที่พวกเขาสองคนยังคงปรึกษากันเรื่องรายงานของโครงของการเชย์รีสจนพวกเขาเผลอไม่ได้สนใจท่านรองประธานชเวกียุลของพวกเขาสักเท่าไหร่ จนกระทั่งประตูลิฟต์เปิด  รองประธานชเวกียุลที่ยังคงหันมาอธิบายถึงที่มาที่ไปของห้องแล็ปโครงการเชย์รีสที่อยู่ชั้นใต้ดินสุดของตึกเอ็มดี
ชเวกียุลที่พาทั้งเลขามิน และเลขาหมาด ๆ ของพวกเขาค่อยๆ  เดินดูสถานที่โดยรวมรอบ ๆ ของชั้นใต้ดินที่ถูกปรับแต่งขึ้นมาใหม่จากอุโมงค์ใต้ดิน
" เมื่อก่อน " และอธิบายไปด้วย
" ที่นี้เคยเป็นอุโมงค์ลับในช่วงระหว่างสงครามโลก "
" แต่ท่านประธานาธิบดีคนก่อนกลับเห็นว่า....ที่นี้พอจะมีประโยชน์มากกว่า "
" เพราะฉะนั้น ตอนที่ท่านประธานชเวกำลังเริ่มโครงการเชย์รีสเมื่อสี่ปีก่อน "
" ประธานาธิบดีคนก่อนก็เลยเสนอที่นี้ "    เขาอธิบายไปเรื่อยๆ ระหว่างพาทุกคนมาทำความรู้จักโครงการเชย์รีส
" โอเคค่ะ งั้นตกลงตามนี้ "  พัคจินอูที่เพิ่งจะหันไปดีลงานกับเลขามินเสร็จ  และเลขามินก็รับปากเธอทันที
" อะไร "  ชเวกียุลที่ยังคงยืนสงสัยกับท่าทีของพวกเขาสองคน ระหว่างเลขามินและเลขาของตัวเองที่ดูเหมือนไม่ได้สนใจในสิ่งที่เขาพูดเลยสักเท่าไหร่
"  อะไร ! พวกคุณสองคนกำลังคุยอะไรกันอยู่  ! " เขารู้สึกไม่แฮปปี้เท่าไหร่ ที่คนที่ตัวเองพามารู้จักโครงการสำคัญกลับมีท่าทีที่เมินเฉยต่อคำพูดของเขา
" อ่อ ! " เลขามินพยักหน้า
" พวกเรากำลังดูบันทึกของห้องทดลองเมื่อเดือนที่ผ่านมา "  และก็พยายามที่จะอธิบายกันเขา
" พอดีว่า "
" ในส่วนของวัคซีนยังพอเจอปัญหาอยู่  " เลขามินอธิบายพลางมองหน้าพวกเขาสลับไปๆ มา ๆ
"  เราไปที่ห้องทดลองกันเลยดีกว่าค่ะ "  และพัคจินอูที่ไม่อยากจะเสียเวลา และรีบเดินนำไปที่ห้องผลิตวัคซีนทันที  เลขามินที่มองตามหลังเธอก่อนที่จะหันกลับมามองที่รองประธานของพวกเขา
"  ไปกันเถอะครับ " เลขามินบอกและพยายามที่จะรีบเดินตามพัคจินอูไปติด ๆ  และปล่อยให้รองประธานคนใหม่ได้แต่ยืนสงสัย
ชเวกียุลหัวเสียสุด ๆ  ที่ไม่มีใครสนใจคำพูดของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นเขาจำเป็นที่จะต้องเดินตามคนพวกนั้นไป
หน้าประตูห้องแล็ปหมายเลขที่สิบสี่
เจ้าหน้าที่ ๆ กำลังอธิบายผลข้างเคียงที่ยังคงเกิดขึ้นกับวัคซีนให้กับรองประธานคนใหม่ของเอ็มดีว่า  วัคซีนเชย์รีส แม้วัคซีนจะเป็นวัคซีนสำหรับรักษาและป้องกันอาวุธชีวภาพ แต่ยังคงต้องพัฒนาเพื่อให้มีประสิทธิภาพสูงสุด เพราะเวลานี้ผลค้างเคียงยังเกิดกับอาสาสมัครที่เข้ามาช่วยการวิจัยนี้ 2 อย่าง ก็คือ ผู้ทีได้รับเชื้อจากอาวุธชีวภาพไม่ว่าจะเป็นสารพิษ หรือ เชื้อโรคต่าง ๆ  ผลค้างเคียงที่ร้ายแรงที่สุด คือ พวกเขาอาจจะป่วยด้วยโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรงและโรคหัวใจที่จะตามมา
และกรณีที่สอง  หากต้องใช้วัคซีนในปริมาณที่มากพอสมควรจนอาจจะทำให้ผู้ได้รับเชื้อเสียชีวิตก็ได้  แต่ในกรณีอื่นๆ หากผู้ได้รับเชื้อไม่ว่าจะมากเพียงใด วัคซีนเชย์รีสจะช่วยให้ผู้ได้รับเชื้อไม่เสียชีวิตในทันทีได้อย่างแน่นอน และนอกเหนือจากนั้นก็จะรักษาอาการของผู้ติดเชื้อตามอาการได้อย่างมีประสิทธิภาพได้อย่างแน่นอน
ทีมหัวหน้านักวิจัยที่อยู่ชั้นใต้ดินของตึกเอ็มดีได้เดินออกมาส่งรองประธานชเวกียุล เลขามิน และพัคจินอูที่กำลังจะกลับขึ้นไปชั้นบน พวกเขารับปากที่จะพัฒนาวัคซีนเชย์รีสเพื่อต่อสู้กับอาวุธชีวภาพที่จะเกิดขึ้นในอนาคตให้ดีที่สุด  ชเวกียุลขอบใจพวกเขาและได้พาเลขามินและพัคจินอูกลับเข้าไปในลิฟต์พร้อมกันและยังหันสแกนนิ้วที่แป้นลิฟต์เหมือนเดิม  และพอประตูลิฟต์เปิดเลขามินกับชเวกียุลที่แทบจะเดินออกจากลิฟต์ไปแทบจะพร้อมๆ  กัน แต่ว่าในตอนที่จะเดินออกจากประตูลิฟต์
" ลืมจนได้ ! " พัคจินอูกลับยื่นบ่นอยู่ที่ปากประตูลิฟต์
" เลขามิน "
"  ฉันว่า เราลืมแท็ปแลตไว้นะคะ "  เธอบอกและรีบเดินกลับเข้าไปข้างในลิฟต์  แต่ว่าชเวกียุลที่ทำท่าว่าจะเดินกลับเข้าไป
" ให้ฉันไปเอามาให้ดีกว่า " เขาที่กำลังจะก้าวข้ามประตู
" เดี๋ยวฉันกลับมานะคะ " พัคจินอูที่เพิ่งจะสแกนนิ้วมือบนแป้นพิมพ์พิเศษและประตูลิฟต์ที่ค่อย ๆ ปิดลง
ชเวกียุลคราวนี้ก็เลยได้แต่ยืนมองตาปริบๆ และเขาที่ค่อย ๆ หันไปสบตากับเลขามินโดฮยอนอย่างอารมณ์เสียเป็นที่สุด  และเลขามินโดฮยอนที่ได้แต่แอบยิ้มๆ
บรรยากาศงานเลี้ยงที่แสนจะรู้หรูหราภายในห้องโถงตึกรูปทรงวงกลมของบริษัท MD Pharmacy & Lab  แห่งใหม่ที่แสนจะครึกครื่น บรรดาแขกเหรือภายในงานล้วนแล้วแต่เป็นแขกวีไอพีของฝั่งรัฐบาล อย่าง เสนาธิการทหาร ท่านรัฐมนตรีสาธารณสุข และรัฐมนตรีคนอื่น ๆ อีกหลายคนต่อหลายคน อีกทั้งผู้คนในแวดวงบันเทิงที่ๆ  พวกเขาต่างเข้ามาร่วมแสดงความยินดีของท่านประธานชเวมินจุน บิดาของนักแสดงที่กำลังโด่งดังมีชื่อเสียงและยังสามารถสร้างคอนเน็คชั่นใหม่ๆ  ให้กับพวกเขาและพวกเธอได้ และบรรดาสื่อมวลชนสาขาต่าง  อีกมากมายที่ต่างพากันมารายงานข่าวอยู่บริเวณทั้งที่หน้าตึกและเก็บภาพบรรยากาศต่างๆ  ภายในงานเลี้ยงคำคืนนี้
ชเวมินแจ ชเวกียุลคอยเฝ้าติดตามประธานชเวคอยต้อนรับแขกเหรื่อภายในงาน พร้อม ๆ กับเลขามินโดฮยอนที่อยู่ต้อนรับแขกผู้มีเกียรติอยู่กันอย่างอบอุ่น  ระหว่างนี้พิธีกรภายในงานยังคอยประกาศอีกว่า  เราทุกคนกำลังรอแขกคนสำคัญที่จะมาเปิดงานและโครงการสำคัญในค่ำคืนนี้
แต่ในขณะเดียวกัน ชเวกียุลที่คอยสอดส่องและมองหาเลขาของเขา ที่จนป่านนี้ก็ยังไม่มีวี่แววโผล่เข้ามาในงานเลี้ยง ทั้ง ๆ ที่คนในค่าเฟ่ 123 ทุก ๆ คนก็ต่างเข้ามาช่วยงานกันอย่างขยันขันแข็งบริเวณที่บาร์เครื่องดื่มต้อนรับที่ตรงทางเข้าหน้างานกันเกือบหมดทุกคน ยกเว้นก็เห็นจะมีแต่บาริสต้าฮวังอินซองที่ยังมาไม่ถึงงาน นอกนั้นคนอื่นๆ ได้มาช่วยงานกันครบและดูเหมือนพวกเขาจะเข้ากันงานเลี้ยงที่นี้อย่างดีอีกด้วย
ประตูรถสีดำคันหรูหราที่เพิ่งจะถูกเปิดออกมา และรองเท้าสีครีมส้นแหลมเพิ่งจะก้าวเท้าลงจากรถคันนั้น ผู้หญิงปล่อยผมม้วนลอนใหญ่ๆ ที่ใส่ชุดเดรสสีน้ำทะเลที่เพิ่งจะปิดประตูรถคันนั้นและขยับถอยก้าวออกมาเล็กน้อยและโค้งคำนับ และรถหรูคันนั้นที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวช้าๆ  ขับออกไป
พัคจินอูกำลังเงยหน้ากลับขึ้นมา และเธอหันกลับไปมองรถคันหรูคันที่เหมือนๆ  กันจอดอยู่ด้านหลังของเธอและเปิดประตู
"ไปกันเถอะคะ "  พัคจินอูกลับขึ้นไปนั่งเบาะด้านหลัง และยังหันไปบอกให้ฮวังอินซองขับรถเคลื่อนออกไปที่งานเลี้ยง
พัคจินอูกับฮวังอินซองที่วันนี้ต้องใส่ชุดสูทโก้หรู และพวกเธอสองคนกำลังที่จะเดินเข้าไปที่ปหน้าประตูงานเลี้ยง  จนทำให้ชเวกียุลที่กำลังเฝ้าและรออยู่บริเวณประตูทางเข้าอดมองและอดแปลกใจไปด้วยไม่ได้
" เป็นเลขาแท้ ๆ เพิ่งจะมาเอาป่านนี้ "  ชเวกียุลที่รีบเดินเข้าไป
" ไม่เสียมารยาทไปหน่อยหรือยังไง " เขาตั้งใจมองอย่างตำหนิพวกเธอทั้งสองคนสลับไปมาๆ และอีกอย่างก็ยังแอบสังเกตชุดที่พวกเธอใส่
" พวกเรามีธุระสำคัญก่อนจะมาที่นี้ " ฮวังอินซองรีบตอบกลับ และมองชเวกียุลยังไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่
" ถึงอย่างนั้นก็เถอะ " แต่ชเวกียุลก็ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยไปง่าย ๆ
" นี่มันงานสำคัญของบริษัท "
" เพราะฉะนั้น งานวันนี้ต้องสำคัญที่สุด "
" หวังว่า คงจะลำดับความสำคัญให้เป็น "  ชเวกียุลยังคงมองตำหนิทั้งเธอและฮวังอินซองสลับไป ๆ มา ๆ อยู่หลายต่อหลายครั้ง
แต่ฮวังอินซองกลับเดินหน้าเข้าหาและใช้สายตาอย่างที่ชเวกียุลกำลังมองพวกเขาอยู่มองกลับ
" งานวันนี้จะสำคัญมาก ! หรือว่าน้อย ! "
" มันไม่ได้สำคัญกับพวกเราเลยสักนิด " อินซองกำลังมองด้วยสายตาไร้ความสนใจใยดี และมันยิ่งทำให้ชเวกียุลเริ่มไม่พอใจมากขึ้น
" หน้าที่ของคุณ คือมาช่วยงานนี้ " ชเวกียุลเถียงกลับ
"  พัคจิอึน ! เธอคือเลขาของฉัน "
" หวังว่า...คุณคงเข้าใจ "  เขาที่มองกลับไปเหมือนๆ  กันอย่างที่ฮวังอินซองมองเขา  แต่ถึงอย่างนั้นฮินซองก็ไม่ได้สนใจและยังจะขยับตัวเข้าหา จนทำให้พัคจินอูต้องคอยแทรกตัวเข้าไปขวาง
" พี่คะ "
" ไปข้างในกันดีกว่า " เธอบอกฮวังซองและคอยห้ามพวกเธอ  ฮวังอินซองที่ก็เลยต้องปล่อยเลยตามเลยไปก่อนและรีบเดินหันหลังกลับเข้าไปที่ข้างในงานเลี้ยง  แต่เธอที่กำลังจะรีบเดินตามหลังฮวังอินซองกลับเข้าไปข้างใน  ชเวกียุลที่ตามมาและยืนขวางเธอไว้
เขามองไปที่เธอด้วยสายตาที่ก้าวร้าว
"ทำไม ! " เขาถาม
" อะไร ! " และเธอที่ไม่เข้าใจ
" ทำไม " แต่เขาก็ยังเดินเข้าหาและมองจ้องเธออยู่แบบนั้น
" เธอคงคิดว่า ตัวเองเป็นนักเขียนอยู่หรือยังไง "
" ตอนนี้  "
" เธอมาเป็นเลขาของฉันแล้ว "
" เธอก็ควรจะทำตามหน้าที่  และนี้คือเวลางาน  หวังว่า ! "
" ที่ฉันพูดทั้งหมด "
" เธอจะทำความเข้าใจให้ลึกซึ้งขึ้นไปอีกนะ พัคจีอึน ! " เขาออกคำสั่งกับเธอย้ำๆ  ทำราวกับว่า เธอเป็นเด็กสาวที่เพิ่งจะก้าวเข้าสู่วัยทำงานอย่างเต็มตัว
" อ่อ "  แต่เธอก็แค่พยักหน้ารับรู้
" ก็ได้ค่ะ  "  เพราะว่า เธอกำลังหันไปมองชเวมินแจที่กำลังออกมาตามหา  และเธอก็เลยรีบเดินตามกลับเข้าไปในงานพร้อมๆ  กับพี่ชายของชเวกียุลด้วยเลยทันที และปล่อยให้เขาทำหน้าตายุ่งเหยิงเพราะจัดการกับเธอไม่ได้
หลังจากที่ท่านประธานาธิบดีมาเป็นเกียรติเปิดศูนย์การแพทย์และแล็ปแห่งใหม่ให้เอ็มดีพร้อมๆ  กับการเปิดชื่อโครงการเชย์รีสอย่างเป็นทางการ  ท่านประธานาธิบดี ประธานและรองประธานของเอ็มดี ชเวมินแจในฐานะทายาทลำดับที่สอง ท่านรัฐมนตรีคนอื่นๆ ที่มาเป็นเกียรติก็ต่างพากันขึ้นไปบนเวทีเพื่อถ่ายรูปไว้เป็นที่ระลึก  และสื่อมวลชนทุกสำนักข่าวก็ต่างพากันประโคมข่าวโครงการเเชย์รีสกันอย่างครึกโครมเลยทีเดียว
พัคจินอูยืนปะปนกับแขกเหรื่อภายในงาน และช่วยปรบมือให้กับทุก ๆ คนที่กำลังยืนถ่ายรูปร่วมกันที่ข้างบนเวทีแล้ว แต่ว่าเธอก็อดที่จะนึกถึงวันแรกๆ ก่อนที่โครงการเชย์รีสจะเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมา จนกระทั่งถึงตอนนี้ไม่ได้  และเธอที่ยืนนึกถึงตอนนั้นเมื่อสี่ปีก่อน ชเวมินแจและเธอที่ไปถ่ายละครกันที่ฝู้เจี้ยน ประเทศจีน ตอนนั้นมีข่าวว่าผู้ก่อการร้ายจากตะวันออกได้ลักลอบขนอาวุธชีวภาพเข้ามาที่จีน และจะใช้ประเทศจีนเป็นฐานในการเพราะเชื้อโรค แต่โชคยังดีที่ทางรัฐบาลของประเทศจีนสามารถจำกุมผู้ก่อการร้ายได้  และเหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้เธอฝันเห็นเหตุการณ์การก่อการร้ายนับสิบๆ ครั้ง จนเป็นที่มาของหนังสือ " ในยาม ที่...ฉันฝัน "
ณ ลานหินกว้าง เสียงพิณยี่สิบห้าสายนับครึ่งสิบ เสียงบรรเลงจากขลุ่ยไม้ไผ่นับสิบและกลองที่ต่างพากันดังกึกก้องบรรเลงอยู่ภายในรั้วพระราชวังหลังพระอาทิตย์อัสดง และแสงสว่างจากโคมไฟระยิบระยับทั่วทั้งสารทิศ พระราชาที่แก่ชรานั่งอยู่บนบัลลังก์และสายพระเนตรมองไปเบื้องหน้าของเหล่าสตรีนางระบำที่พากันโบกสะบัดชายเสื้อกรุยกรายและใบพัดอันเจิดจรัสอยู่ต่อหน้าพระพักตร์ และบรรดาขุนนางชั้นสูงไปจนถึงเหล่าแม่ทัพ นายกอง และรวมไปถึงข้าราชบริพารฝ่ายในที่มีทั้ง พระมเหสีวัยรุ่น  พระสนมขั้นสูงสอง
และอีกหนึ่งสตรีสาวงามตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า และสตรีนางนั้นก็เพิ่งจะเดินเข้ามาและนั่งร่วมโต๊ะเดียวกันกับบุตรชายตระกูลอี
แต่ครั้งเห็นหน้าของนาง บุตรชายตระกูลอีที่วันนี้แต่งองค์ทรงเครื่องด้วยชุดผ้าไหมชั้นสูงสีน้ำเงินเย็บปักลวดลายมังกรด้วยทองคำและสวมแหวนหยกที่นิ้วชี้ด้านซ้าย  ครั้นพอเห็นหน้าของนางก็พาลอารมณ์เสียอย่างออกหน้าเสียไม่ได้ แม้กระทั่งชำเลืองสายตาหยามเหยียดและคำพูดเหน็บแหนม
"หากอยากเป็นคนชั้นสูง ก็ไม่ควรจะต่ำมาตั้งแต่ทีแรกสิ ! "
" ข้าละ "
" แทบอยากจะฆ่าเจ้าเสียตั้งแต่ตอนนั้น  "
" ไม่น่าที่จะให้เจ้ามาเผยอ ลำพอง พองขน  "
" มาปะปนกับพวกฝูงหงส์แบบนี้เลย "
คำพูด วาจา ที่คอยเหน็บแหนมและกัดกร่อนกินหัวใจของสตรีอันเลอโฉมที่สุดในเมืองหลวง และบุตรชายตระกูลอีที่ยังคงคิดหวังว่า นางผู้นี้จะหยุดมักใหญ่ใฝ่สูง
แต่ทว่า สตรีงามอดเสียไม่ได้ก็เลยต้องกราบบังคมคำตอบอันแสนฉลาดล้ำ และรอยยิ้มที่แสนฉลาดยิ่งกว่าคำพูด
" เสียดาย....ที่ "
" เพียงเอ่ยออกมา....หม่อมฉัน"
" ก็ตายได้แล้ว "
" น่าเสียดายยิ่งหนักเจ้าค่ะ"  สตรีงามนางนั้นนั่งตอบอย่างไม่กลัวการลงทัณ  และดูราวกับว่า บุตรชายตระกูลอีจะยิ่งชักสีหน้าโกรธนางไม่รู้จักจบจักสิ้น
"  ไม่ต้องเสียดายไปหรอก "
" ความตายที่ข้าจะหมอบให้คนเยี่ยงเจ้า "
" มันจะกัดกินใจเจ้า...ยิ่งกว่า "
" การหมดลมหายใจ "  บุตรชายตระกูลอีตอบด้วยความรู้สึกรังเกียรติในชีวิตของนางเสียเต็มประดา  แต่ทว่าสตรีงามก็ไม่ได้ใส่ใจมากจนรอยยิ้มนางจะจางหายลงไปไม่
เสียงพิณ เสียงกลอง เสียงขลุ่ยเริ่มเบาบางลงไปแล้ว  ท่านแม่ทัพที่ได้ก้าวออกมาจากโต๊ะอาหารและบังอาจทูลต่อหน้าพระราชาที่ยิ่งใหญ่ของตนว่า บัดนี้ เป็นเวลาที่สมควรที่จะประกาศแต่งตั้งองค์รัชทายาทอย่างเป็นทางการ และพระราชาจึงได้หันไปถามบุตรชายตระกูลอีว่า เขาพร้อมหรือไม่ !
บุตรชายตระกูลอีกที่ลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างสง่าและผ่าเผย  และก้าวเดินออกมาหยุดต่อหน้าพระพักตร์และยังกล่าวคำอาจหาญต่อเหล่าข้าราชบริพารว่า นับต่อจากนี้  ตนจะเปิดเผยว่า เขาคือองค์ชายรัชทายาทของแคว้นใหญ่นี้ และพร้อมที่จะเป็นพระราชาที่ยิ่งใหญ่คนต่อไปจนกระทั่งเหล่าขุนนางน้อยใหญ่ และข้าราชบริพารต่างพากันหมอบกราบ ว่าที่พระราชาคนใหม่ แม้กระนั้นยังรวมไปถึงบุตรชายตระกูลโจ และทหารฮงซอกดูต่างพากันตกอกตกใจยกใหญ่ที่เพื่อนทหารจะกลายเป็นพระราชาในอนาคตของพวกเขา
แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น  ว่าที่พระราชาคนต่อไป หรือ องค์รัชทายาที่ได้เปิดเผยตนต่อหน้าข้าราชสำนักแล้ว เขาก็ยังถือโอกาสประกาศชื่อราชองค์รักษ์ที่ได้เลือกไว้ข้างกายไว้แล้ว อย่าง บุตรสาวคนเล็กของหมอจอง  " จองคีนัม " และทาสที่ได้กลายมาเป็นทหาร  " ฮงซอกดู " และเลื่อนขึ้นให้บุตรชายตระกูลโจ      " โจแทซอบ " ที่ปราดเปรื่องมาเป็นพระอาจารย์
จองคีนัมที่ได้ยินประกาศขององค์รัชทายาท นางที่ดีใจจนออกนอกหน้าและรีบวิ่งกลับมาบ้านเพื่อจะไปบอกข่าวที่น่าตื่นเต้นและยินดีต่อครอบครัว และพี่สาวของตนที่ยืนรออย่างกระวนกระวายกับงานเลี้ยงของพระราชวังที่เกิดขึ้นอย่างกระทันในครั้งนี้  จองคีนัมกระโดดโลดเต้นกับพี่สาวของนาง และบอกว่า ต่อไปตนจะได้เป็นทหารราชองค์รักษ์หญิงคนแรกที่จะได้ปกป้องพระราชาองค์ต่อไป และจะได้ปกป้องคนที่นางรัก
บุตรสาวคนโตของหมอจองเมื่อรู้ว่า น้องสาวจะได้กลายเป็นทหารและเป็นถึงราชองค์รักษ์หลวง บุตรชายของตระกูลโจผู้ฉลาดปราดเปรื่องจะได้เป็นพระอาจารย์ของพระราชา และฮงซอกดูจะได้กลายองครักษ์มือขวาขององค์รัชทายาท  เพราะฉะนั้นนางถึงได้รีบไปขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ คืนนั้นนางไปขอพระที่วัดและได้ขอพระจากเทพยดา
แต่ทว่าในขณะที่นางไหว้ขอพระจากฟ้าอยู่ๆ ก็มีเสียงฝ่าเท้าย้ำเข้ามาที่บริเวณปากประตูวัดและเสียงฝนพรำที่มาพร้อมๆ กับเสียงฝีเท้านั้น
" ซอกดู ! " บุตรสาวตระกูลจองเหลียวหันไปเพราะรู้ทันทีว่าเป็นเขาแน่ๆ  และมีหรือที่หญิงสาวจะผิดหวัง
หญิงสาวรีบร้อนเข้าไปหาและเอื้อมมือแสดงความยินดีกับอดีตทาสอย่างไม่ถือสา และมีหรือที่เขาจะปล่อยมือ
บุตรสาวหมอจองรีบจูงมือเขาไปที่หน้าพระประธานอีกครั้ง  มิหนำซ้ำหล่อนยังคะยั้นคะยอให้ว่าที่องครักษ์ขององค์รัชทายาทขอพระต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ไปพร้อมๆ กัน
แม้เพียงแค่ลืมตาจากการขอพระจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์เพียงไม่พ้นลมหายใจแรก บุตรสาวหมอจองที่เหมือนจะอดไม่ได้ที่จะอยากรู้ว่า  ว่าที่ราชองค์รักษ์ขอพรสิ่งใดไป  แล้วเพราะเหตุอันใด เขาถึงเอาแต่จ้องมองมายังหน้าของตนแทนที่จะสนใจต่อการขอพระจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์
ฮงซอกดูยิ้มกว้าง และตอบคำถามเพียงว่า
" สิ่งศักดิ์สิทธิ์มีตัวตนเช่นใด เขานั้นต่ำต้อยเกินหรือเปล่าที่จะได้เห็นได้สัมผัส "
" แต่ทว่า....จองซูวอน !! "
" เจ้าเป็นเพียงคนเดียวที่....ข้าสัมผัสตัวตนเจ้าได้ "
" ถ้าหากเป็นแค่การขอพร ข้าจึงอยากจะขอกับเจ้าแทน "
จองซูวอนเขินอายต่อหน้าทหารหนุ่มแต่ไม่วายจะถามกลับว่า เขาพระอะไรจากนางเช่นนั้นกันเล่า !
ฮงซอกดูยิ้มกว้างอีกครั้ง
"สูง หรือ ต่ำ "
" ก็มนุษย์อย่างเราๆ  ที่กำหนดมันขึ้นมา "
" แต่คำสัญญาของข้า จะไร้คำเปรียบเทียบนั้น  เพราะว่า..."
" แม้ว่า เจ้าจะสูงส่ง หรือแม้ว่า ข้าจะต่ำต่อยเพียงเถ้าถ่าน..."
" มันก็เป็นเพียงแค่...เรื่องสมมติเท่านั้น "
" ใจของข้าต่างหาก ! ที่..เป็นของเจ้าและจะเป็นไปตลอดกาล"
" แม้จะต้องตายไม่ว่าจะต้องด้วยคมหอก คมดาบ หรือเปลวเพลิงในสงคราม "
" ข้าจะไม่มีวันลืมแม้ในชาตินี้ หรือชาติหน้า "
คำมั่นสัญญาของฮงซอกดู มีหรือที่..จองซูวอนจะไม่ร่ำไห้ และจนแล้วจนรอดนางก็ได้สารภาพต่อหน้าเขาว่า  สิ่งที่ตนขอพรจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์หาได้ใช่สิ่งอื่นไกลจากตัวของตนเองเลยไม่ และสิ่งที่ตนของต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในค่ำคืนนี้ นั่นก็คือ....ข้าจะคอยเคียงข้างเจ้านับจากนี้ และตลอดกาล
โจแทซอบเดินย้ำไปๆ มา ๆ อยู่หน้าบริเวณประตูตำหนักของว่าที่พระชายาขององค์รักชาทายาท จนทำให้ขบวนของว่าที่พระชายาต้องหยุดมองก่อนจะเข้าไปในที่ตำหนักของตนได้  มิหนำซ้ำบรรดาซังกุลพระพี่เลี้ยงยังได้เข้ามาตำหนิว่าเป็นถึงพระอาจารย์ขององค์รัชทายาทแต่ยังไม่รู้จักกาลเทสะ
แต่กลับกัน สตรีที่เคยนั่งเคียงคู่กับองค์รัชทายาทในงานเลี้ยง สตรีผู้นั้นกลับเดินมาและเชิญโจแทซอบเข้าไปในตำหนัก และแม้บรรดานางในจะคอยตำหนิการกระทำของว่าที่พระชายา แต่นางก็ชี้นำให้พวกนางในไปแจ้งข่าวให้กับองค์รัชทายาทได้ตามที่องค์ชายรัชทายาทได้สั่งพวกนางไว้ได้โดยไม่ถือสาเช่นเดียวกัน
ครั้นอยู่ด้วยกันในตำหนักสองต่อสอง  โจแทซอบก็อดเสียไม่ได้ที่จะแสดงคำคัดค้านต่อหน้าว่าที่พระชายาว่า เหตุใดจึงละทิ้งศักดิ์ศรีได้มากถึงเพียงนี้ อันที่จริงก่อนหน้านี้ ตนรู้มานานแล้วแหละว่า บุตรชายสกุลอีนั้นคือใคร แต่เพียงไม่อยากทำให้แผนการของบิดาของตนต้องด่างพร้อย และคอยเล่นตามน้ำไปตามแผนของท่านแม่ทัพ
แต่กลับกลายเป็นว่า ว่าที่พระมเหสีคนใหม่ของเมืองหลวงกลับสรวลเบาๆ ให้กับโจแทซอบ
" วันหนึ่ง..ศักดิ์ศรีก็ต้องจากเราไป ไม่ใช่หรือไร "
" สิ่งที่ข้าทำได้ ในเวลาเยี่ยงนี้ เห็นก็จะมีแต่.."
" ลดความเกลียดชังให้เบาบางลงบ้างก็เท่านั้น " แม้ว่านางจะยังคงปลอบโยนด้วยรอยยิ้ม และเมื่อโจแทซอบที่ได้ยินความคิดของนางก็ยิ่งโกรธความคิดของนางจนแทบอยากจะจับตัวของนาง และโยนทิ้งนอกพระราชวังนี้เสียให้ได้


## ค่ำคืนอภิเษก

ค่ำคืนอภิเษกขององค์ชายรัชทายาทกับสตรีที่งดงามที่สุดในเมืองหลวงได้ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในวันเดือนเพ็ญสกาว แต่ถึงกระนั้นองค์ชายรัชทายาทกลับไม่ได้แม้แต่จะชายตาเหลียวมองสตรีที่งดงามนั่นเสียเลย แต่องค์รัชทายาทกลับหนีออกไปจากราชวังหลังจากเข้าพิธีในทันทีทันใด และยังชวนฮงซอกดูไปหาบุตรสาวของหมอจองและชวนพวกนางไปเที่ยวที่งานเทศกาลโคมไฟ
แสงสว่างจากเชิงตะเกียงในพระตำหนักที่กว้างขวางและงดงามราวกับอยู่บนสวรรค์  เจ้าสาวสวมชุดผ้าไหมสีแดงจากแผ่นดินใหญ่และยังงดงามยิ่งกว่าเทพธิดา  เจ้าสาวที่ยังคงนั่งรอคอยสามีของนางที่ตั้งแต่ที่งานอภิเษกจนล่วงเลยเวลาเข้าเรือนหอก็ยังไร้วี่แวว เหล่านางในที่สลับผลัดเปลี่ยนกันเข้ามาบอกเวลาและขอให้ผัดเปลี่ยนผ้าผ่อน แต่ว่านางก็ได้แต่ทยอยปฎิเสธเหล่านางใน
ครั้นยามดึกสงัดและอีกเพียงไม่กี่อึดใจจะใกล้รุ่งสาง เจ้าสาวจึงยอมสละชุดผ้าไหมสีแดงปักด้ายดิ้นทองนั้น  นางยอมดับไฟในห้องด้วยตนเองและล้มตัวลงนอนอย่างสงบเพื่อจะได้ทำหน้าที่ในตำแหน่งพระราชาขององค์รัชทายาทได้อย่างเหมาะสมในวันถัดไป
ด้านบนศาลากลางน้ำในพระราชวัง องค์รัชทายาทได้จัดเลี้ยงงานวันเกิดให้พระอาจารย์โจแทซอบและยังให้ฮงซอกดูไปเชิญบุตรสาวหมอจองทั้งสองคนมาร่วมงาน และบรรดาทหารที่เคยร่วมฝึกกับพระองค์มาร่วมงาน บรรยากาศที่เต็มไปด้วยความครึกครื่น และเสียงหัวเราะคละเคล้ากันจนส่งเสียงดังไปทั่วบริเวณสวนหย่อมกลางวังหลวง จนกระทั่งพระชายาขององค์รัชทายาทที่เสด็จเดินมาชมสวนดอกไม้ใกล้ๆ เผลอได้ยิน
บริเวณสะพานข้ามหินที่จะข้ามไปศาลากลางน้ำที่มีงานจัดเลี้ยงฉลอง พระชายาหมาดๆ ที่สวมฉลองพระองค์สีขาวราวกับปุยเมฆได้เสด็จเดินผ่านมา พระนางหยุดเดินและเหลียวมองผู้คนที่อยู่บนศาลากลางน้ำครู่หนึ่งแล้วจึงคิดจะเดินเลี่ยงบริเวณนั้นไปอย่างเงียบๆ  แต่จนแล้วจนรอดฮงซอกดูที่ได้รับคำสั่งรีบนำคำเชิญขององค์รัชทายาทขอให้พระนางร่วมงานเลี้ยงฉลองงานวันเกิดของพระอาจารย์ของพระองค์
บรรยากาศภายในงานเลี้ยงวันเกิดของโจแทซอบหลังจากที่มีพระชายาขององค์รัชทายาทร่วมโต๊ะ องค์รัชทายาทที่พยายามจะแนะนำบุตรตรีของหมอจอง หมอหญิงที่เก่งกาจและฉลาดที่สุดในวังหลวงให้ทุกๆ คนฟันอย่างประทับจิตประทับใจ และไม่ว่าทหารทุกคนจะถามอะไร บุตรสาวของหมอจองทั้งสองคนก็สามารถตอบได้หมด  ยามนั้นพระชายาได้แต่เพียงนั่งฟังและแสดงพระพักตร์ตอบรับอย่างสงบและปฏิเสธไม่ตอบคำถามใดๆ  กับทหาร หรือแม้แต่ราชองครักษ์คนใดเลย และถ่อมตัวไปตลอดจนงานเลี้ยงจบลง  องค์ชายรัชทายาทจึงอนุญาตให้พระอาจารย์ไปส่งพระชายาของตนที่พระตำหนัก และพระองค์เสนอตัวต่อหน้าทุก ๆ คนว่าจะทรงไปส่งหมอหญิงสกุลจองทั้งสองคนที่บ้านพักด้วยพระองค์เอง
ระหว่างทางกลับพระตำหนักของพระชายา โจแทซอบได้บอกว่า ตนเองนั้นกังวลต่อการแสดงออกขององค์รัชทายาทต่อหน้าพระพักตร์พระชายาในวันนี้ แม้ว่าพระชายาจะแสดงตนต่อหน้าคนอื่น ๆ ว่า ตนโง่เขลา แต่ก็ไม่สมควรที่จะปล่อยปละละเลยสามีของตนต่อหน้าผู้หญิงอื่น
เสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ ของพระชายาที่ทำให้บรรดานางในที่ติดตามต่างพากันทำตัวไม่ถูก แต่ถึงอย่างนั้น พระนางก็ได้หาใส่ใจและยังทำเพียงชำเลืองมองมาหาโจแทซอบสหายสนิท
" การถ่อมตนต่อหน้าคนอื่น ไม่ได้แสดงว่า ตนเองนั่นโง่เสมอไป "
" บางครั้ง " พระชายาที่ยังคงแสดงรอยยิ้มกว้าง
" ข้าแทบไม่ได้ยินที่พวกเขาพูดเลยด้วยซ้ำ "
พระชายาบอกล่าวพระสหาย แต่ก็ยังคงเว้นระยะห่างระหว่างหนุ่มสาวที่อาจเป็นผู้คุ้นเคยกันมาก่อน และเพราะด้วยวาจาและเหตุผลของพระนาง โจแทซอบจึงทำได้เพียงแต่เฝ้าเสด็จเดินตามอย่างรักษาระยะตลอดเส้นทางไปด้วยเช่นกัน
คืนนั้น องค์รัชทายาทได้บุกรุกเข้าไปพระตำหนักพระชายาด้วยความึนเมาในน้ำสุธารส พระองค์ทรงบุกรุกเข้าไปในขณะที่พระนางได้เตรียมหลับนอนในพระตำหนัก และพระองค์ก็ทรงเริ่มที่จะข่มขู่และระรานพระชายาด้วยสายตาและคำพูดจาที่หยาบคายอีกเหมือนเดิม
" ไม่เพียงแต่เจ้าจะเป็นคนโง่เขลาเบาปัญญา "
" แต่ไม่คิดว่า เจ้าจะทำให้ข้าอับอายได้ถึงเพียงนี้ "
" พัคซูยอน !!! "  ในที่สุดองค์รัชทายาทก็เอ่ยชื่อของนางออกมาจนได้
" เจ้าทำไมถึงไม่ข้าตัวตายไปซะ !! "
" ข้าตัวตายต่อหน้าข้า  เดี๋ยวนี้เลย !!! "
องค์รัชทายาทโกรธและเดือดดาลและพูดถึงเรื่องงานเลี้ยงเมื่อกลางวันไม่หยุด  พระองค์ทรงตรัสพ้อด่าทอว่าเป็นเพราะนาง พระองค์ถึงได้กลายเป็นตัวตลกต่อหน้าพวกทหารว่า พระชายาของพระองค์สู่หมอหญิงไม่ได้เอาเสียเลยด้วยซ้ำ
พัคซูยอนถูกกระชากด้วยน้ำมือของสามีแค่ในนามของตัวเอง หรือองค์รัชทายาทผูู้ทรงเปรียบตัวเองว่าสูงส่งสุดกำลัง แต่นางก็ไม่ทรงที่จะคิดหนีและยังต่อสู้กับความโหดร้ายนั่นด้วยสายตาที่เย็นชาสู้กลับทรงจ้องพระเนตรและพระพักตร์ของสามีอยู่แบบนั้น
" พระองค์จะทรงเหยียบย้ำหม่อมฉันได้มาก..... "
" จนเท่าที่ ! พระองค์จะพอพระทัย "
" หม่อมฉันจะไม่หนี  ตราบใดที่..."
" ความโกรธแค้นของพระองค์จะหมดไป "
สายพระเนตรของพระชายาที่แทบจะไม่ไหวติงกับคำสบท และแสนจะหยาบคายขององค์ชายผู้ซึ่งเป็นองค์รัชทายาทที่มีแต่คนทั้งแผ่นดินยอมถวายหัวให้
องค์รัชทายาก็เลยต้องผลักนางไปบนฟูกแทนที่จะเป็นที่พื้นไม้อันเย็นเฉียบ และพระองค์ก็เป็นคนที่เลือกจะหลบสายตาของพัคซูยอน
" ถ้าพระองค์ออกจากห้องหม่อมฉันไป " พระชายาที่รีบร้องห้ามทันที่องค์รัชทายาในขณะที่จะเสด็จพ้นประตู
" ผู้คนในวังหลวงจะพากันคิดว่า องค์ชายรัชทายาทเป็นผู้ไร้ซึ้ง....น้ำพระทัย"
" แต่ถ้าหากพระองค์จากห้องหม่อมฉันไปในวันรุ่งขึ้น "
" การเมืองที่ทรงคาดหวังก็จะเปลี่ยน "
พัคซูยอนยอมลุกขึ้นและจัดเตรียมฟูกที่นอนผืนใหญ่ให้กับองค์ชายรัชทายาท และไม่นานในขณะที่พระองค์ยอมทำตามที่พัคซูยอนขอร้อง  ในเวลาเดียวกันพระองค์ที่ทรงเห็นนางเดินไปนั่งอย่างสงบอยู่ที่ผนังห้องอันเย็นเฉียบซะเอง
ฟ้าสางแล้ว ฮงซอกดูกลับมาที่ตำหนักขององค์รัชทายาทแต่ไร้ซึ่งวี่แววของพระองค์ เหล่านางในได้บอกกับฮงซอกดูว่า  องค์ชายรัชทายาทยังคงประทับอยู่ที่พระตำหนักของพระชายา  ฮงซอกจึงรีบเร่งฝีเท้าไปที่ตำหนักของพระชายา แต่ทว่า....
แต่ทว่า...โจแทซอบที่ยังยืนอยู่เบื้องประตูทางเข้าตำหนักพระชายาก่อนหน้านั้น  เพราะฉะนั้นเขาถึงได้เดินเข้าใกล้แต่ก็ยังช่วยรักษาห่างไว้พอประมาณกับพระอาจารย์ของว่าที่พระราชา และขณะเดียวกันฮงซอกดูถึงได้รู้ว่า....เสียงลมหายใจของเขาหนักอึ้งเพียงใด
พัคจินอูรีบร้อนเดินเข้าที่ล็อบบี้ของอพาร์ทเมนต์อย่างรีบร้อน แต่ชเวกียุลที่พยายามเร่งฝีเท้าเดินตามเธอไปจนถึงประตูหน้าลิฟต์ มิหนำซ้ำยังเดินเข้าไปยืนขวาง
" ที่นี้จะอะไรอีกละ " เธอทำหน้าเมินใส่เขาก็เพราะกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ติดตามเนื้อตัวของชเวกียุลอยู่ด้วย
" คุณอยากให้ฉันกลับพร้อมกัน "
" ฉันก็ตามที่คุณสั่งแล้ว "
" ที่นี้ ! " เธอที่ถึงกับต้องคอยเบือนหน้าหนี
" จะอะไรอีก " เธอพยายามนึกหาสิ่งที่ชเวกียุลต้องการ แต่เขาก็ยังไม่ยอมที่จะขยับ ชเวกียุลที่เอาแต่คอยจ้องไปที่เธออยู่เรื่อย ๆ
"  พัคจินอู เธออยากจะมาเป็นเลขาของฉันจริงๆ หรือเปล่า " เขาจริงจังและคอยสังเกตเธอ แม้ว่าพัคจินอูจะดูแปลกใจนิดหน่อย
แต่เธอก็ไม่ได้คิดที่จะปฏิเสธ
" อยู่ๆ ทำไมถึงได้ถามฉันแบบนี้ "
เขาสายหน้า
" ฉัน ! " และถึงแม้ว่าเขาจะกระอักกระอวน
" ก็ในงานเลี้ยง เธอเอาแต่คอยช่วยพี่ชายฉัน "
" เธอคอยช่วยเขาตอบคำถาม ไหนจะช่วยพี่เขาจัดการพวกนักข่าวพวกนั้นอีก "
" แล้วฉันละ ! "
" เธอปล่อยให้ฉันเหนื่อยอยู่คนเดียว " เขาบ่นร่ายยาวจนลืมตัว  และเธอที่เหมือนจะกดเปิดประตูลิฟต์และเดินแทรกตัวกลับขึ้นลิฟต์ไป
" นี่ ! พัคจินอู ! "
" เธอไม่ได้ยินที่ฉันพูดอยู่หรือไงนะ ห๊ะ ! " เขายังคอยบ่นตาม แต่ก็ยังคอยตามเธอกลับขึ้นลิฟต์ไปที่อพาร์ทเมนต์ของพวกเขา
" เชอะ ! " เขาค้อน
" เธอนี่มัน ! "
" ใจดำชะมัด ! "  เขาบ่นแม้แต่ตอนอยู่ในลิฟต์กับพัคจินอู แต่ดูยังไงๆ  เธอก็ไม่มีท่าทีว่าจะสนใจอะไรต่างๆ นานาที่เขาพูออกมาเลยสักนิด และยังจะเดินออกจากประตูลิฟต์ทันทีที่ประตูเปิด
" ฉันเหนื่อยแล้ว " เธอที่แค่หันกลับมาบอก
" เอาไว้ "
" เจอกันพรุ่งนี้ แล้วฉันจะคอยช่วยเหลือ และตามใจคุณทุกอย่างเลย "
" โอเคมั้ยค่ะ " เธอที่ยังคงทำหน้าเหนื่อย
" ทำตอนนี้ไม่ได้เลยหรือยังไง " เขาที่รีบเดินเข้าหาและตอบคำถามอย่างทันควัน และอีกอย่างเขายังเผลอเดินเข้าใกล้ๆ ตัวเธออย่างไม่รู้ตัว จนเธอต้องก้าวถอยห่างอีกนิด
" นี่ก็ดึกมากแล้ว "
" และฉันก็คิดว่า...ท่านรองประธาน "
" คงจะดื่มมากไปแล้วจริง ๆ " เธอบอกและกำลังจะขอตัว แต่เขาก็ยังจะพยายามรั้งเธอไว้
" ฉันหิว !! " เขารีบขอร้อง
" ที่งานเลี้ยง ฉันดื่มหนักไปหน่อยก็จริง  "
" แล้วก็ยังแทบไม่ได้กินอะไรรองท้อง  โอ้ยย..."  เขาโอดครวญและทำท่าเหมือนจะเป็นจะตายอยู่หน้าประตูห้องเธอ
"  ฉันหิวจนแสบท้องไปหมดเลยย... พัคจินอู "
" เธอจะไม่ช่วยอะไรฉันหน่อยหรือยังไง "
" ไหนว่าจะตามใจฉันทุกอย่างไง  "
" ช่วยตามใจฉัน ! ตอนนี้ไม่ได้เลยหรือยังไง "
" เธอเป็นเลขาของฉันจริงๆ หรือเปล่ากันแน่ "  ยิ่งเห็นเธอนิ่งๆ  เขาก็ยิ่งเล่นละครตบตาแสแสร้างว่าเขาเองทรมานกับความหิวมากแค่ไหน
" ก็ได้ค่า....."  เธอยอมตกลง เพราะเห็นแก่ความพยายามชเวกียุล และเปิดประตูยอมให้เขาตามเธอกลับเข้าไปในอพาร์ทเมนต์ของตัวเองจนได้ และเดินตรงไปที่ครัววางกระเป๋าถือไว้บนโต๊ะอาหาร
เธอเปิดตู้เย็นและค้นข้าวของออกมาสองสามอย่าง
" ฉันจะทำซุปแก้เมาให้ "
" จริงๆ ก็ไม่เห็นจะต้องดื่มกับแขกทุกคนในงานเลยด้วยซ้ำ " เธอบ่นร่ายยาวใส่เขากลับไปบ้าง และบางทีก็แอบมองชเวกียุลที่กำลังพยายามถอดเสื้อสูทและหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาของเธอ
" พัคจินอู "
" เธอมันจะไปรู้อะไร " เขาตอบ และหงายหลังพิงโซฟาและก็ยังแอบมีรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปาก
" ถ้าหากเราไม่รู้จักคนพวกนั้นว่า เขาต้องการอะไร "
"จากเรา "  เขาทำท่าคิด
" เราก็ต้องเริ่มจากการพูดคุยทำความรู้จักกับพวกเขาก่อน "
" จริงไหม "  เขาก็แค่บอกสาเหตุที่ตัวเองต้องเดินจับมือคนไปทั่วงาน
" หรือว่า เธอไม่สังเกต " เขาชำเลืองพัคจินอูที่อยู่ในครัวด้วยหางตา แต่ว่าเธอก็แอบชำเลืองมองเขาตอบกลับมาเหมือนกัน
พัคจินอูที่ยังสวมชุดราตรียาวสีฟ้าน้ำทะเล  และมิหนำซ้ำเธอยังต้องคอยจัดเตรียมซุปผักให้กับพวกรองประธานขี้เมาที่กำลังปลดกระดุมแขนเสื้อและก็กำลังเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะกินข้าวของเธออย่างสบายใจสุด ๆ
" เชิญท่านรองประธานตามสบายนะคะ "
" ส่วนฉัน " เธอก้มมองชุดกระโปรงยาวที่ไม่ทะมัดทะแมง
" จะขอไปเปลี่ยนชุดพวกนี้ซะหน่อย "  เธอบอกและกำลังจะเดินหันหลัง แต่จู่ๆ เขาดันเอื้อมมือมาจับที่ข้อมือ
เธอเหลียวหันไปมองหน้าชเวกียุลแทบจะทันที และทันทีที่เขาเงยหน้าหันกลับมาสบตาของเธอ สายตาของเขามันช่างทำให้เธอหวั่นไหว
" อะไร " เธอที่ไม่เข้าใจ และก็ยังพยายามจะค่อยๆ ดึงมือกลับ
" คุณต้องการอะไร " เธอพยายามซ้ำ ๆ และสายตาของเธอเองที่เริ่มประหม่า เพราะสายตาของชเวกียุลเหมือนจงใจที่จะบอกอะไรบางอย่างจนทำให้เธอต้องยอมแพ้
ชเวกียุลจงใช้สายตาอ้อนวอนขออะไรจากเธอบางอย่าง และยังประคองมือของเธอด้วยความทะนุทะนอม
" เธอรู้ตัวหรือเปล่า ..." เขากำลังจะบอกกับเธอว่า
" กลิ่นของผักต่างๆ  กับเครื่องปรุงรสพวกนั้น "
" พอฉันได้กลิ่นของพวกมัน "
" กระเพาะของฉันพวกมันก็อิ่ม ก่อนที่จะ.."
" ได้ลองชิมน้ำซุปจริงๆ  ของเธอซะอีก "
" พัคจินอู " เขาใช้สายตาเว้าวอนเธอโดยที่ไม่รู้ตัว  จนมันทำให้เธอต้องหยุดชะงักไปทุกสิ่งและจ้องมองเข้าไปในดวงตาของชเวกียุลให้มากขึ้น
" คุณกำลังจะบอกอะไรกับฉัน ! กันแน่ "  เธอรู้สึกสน เพราะในดวงตาของชเวกียุล เธอที่แทบจะมองไม่เห็นสิ่งอื่นซะนอกจากตัวเองที่ยืนอยู่ตรงหน้า
" เป็นไปไม่ได้ " เธอโผล่งออกมาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว
" ทำไมละ "  และเขาย้อนถามเพราะได้ยิน
" หรือว่า ...เธอ "
" เธอกำลังมองเห็นอะไรในตัวฉัน ใช่หรือเปล่า " เขาถามและยังแอบอมยิ้ม  แต่กลับกันยิ่งจับมือของพัคจินอูนานมากขึ้นเท่าไหร่ และมองนัยย์ตาของเธอมากขึ้นเท่าไหร่ เขาก็กลับรู้สึกตัวเองขึ้นมาจนต้องยอมปล่อยมือ
ธอที่ยังยืนนิ่งๆ และคิดทบทวนคำตอบอยู่ในหัว
" ฉันเป็นนักเขียนที่มีพรสวรค์นะ  คุณจะไปรู้อะไร " และก็พยายามบ่ายเบี่ยง
" แค่ฉันเห็นคุณ "
" ฉันก็พอจะจินตนาการได้ว่า คุณเป็นยังไง "  เธอยังคงแกล้งพยายามเปลี่ยนเรื่อง แต่ชเวกียุลก็กลับแสยะยิ้มออกมา
" ว่ามาเลย "  เขาเอนตัวพิงเก้าอี้ และท้าทายคนแบบเธอ
" เชอะ ! " แต่เธอกลับสายหน้า และปฏิเสธที่จะอยู่พูดคุยกับเขาต่อจนต้องรีบหันหน้าและกำลังจะเดินหนีกลับเข้าห้องนอน
" นี่ !!! "  เขาตะโกนตามหลัง
"  บอกมาสิ ! "
" บอกมาว่า ฉันเป็นคนยังไง !!" เขาแกล้งตะโกนตามหลังเธอไปติด ๆ  และยังคอยกลับมานั่งๆ และอมยิ้มอยู่คนเดียวและยังคอยมองอาหารที่เธอทำไว้ให้
" ที่แท้...ก็ยังขี้ขลาดเหมือนเดิม " เขาบ่นพึมพำและยังแอบยิ้มอยู่คนเดียวอยู่อย่างนั้น แต่ไม่รู้เพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์พวกนั้นหรือเปล่าที่ทำให้เขาได้ทำตามใจตัวเองได้ถึงขนาดนี้
พัคจินอูที่เพิ่งจะเปลี่ยนสวมเสื้อยืดและกางเกงนอนขายาวเดินออกจากประตูห้องนอน เธอที่กำลังเดินและมองเข้าไปที่ครัว แต่ก็มองเห็นแค่ถ้วยซุปและแก้วน้ำที่วางอยู่ แล้วคนละ ! ชเวกียุลคนๆ  นั้นหายไปไหนแล้ว  เธอเหลียวมองไปที่ห้องรับแขก
" หืม " เธอถึงต้องกับถอนหายใจแรง เพราะว่าชเวกียุลหงีบหลับอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกของตัวเอง
และเธอยังก้าวเดินช้าๆ  ตรงเข้าไปที่โซฟาและมองชเวกียุลนอนหลับอยู่ เธอยืนมองชเวกียุลที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงชุดสูทสีกรม และมือของชเวกียุลข้างหนึงที่พาดวางไว้บนหน้าอกของเขา และมืออีกข้างหนึ่งเพิ่งจะหล่นพาดอยู่โซฟาจนทำเธอยืนมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าและมองไปมาสลับกันช้า ๆ  และถึงค่อยๆ ขยับเข้าหาโซฟาที่เขากำลังนอนอย่างไม่หักห้ามใจ
เวลานี้....พัคจินอูที่ไม่มั่นใจว่า เธออยากจะปลุกเขาขึ้นมาและรีบไล่ชเวกียุลกลับห้องไปซะ ! หรือว่าเธอเองอยากจะปล่อยให้ชเวกียุล และอยากจะปล่อยให้เขานอนสบายหลับฝันไปพร้อมๆ เธอในคืนนี้กันแน่นะ !
มือของเธอกำลังเอื้อมเข้าหาฝ่ามือของชเวกียุลอย่างช้า แต่ว่า...เธอคงต้องหยุดและเว้นช่างว่างนั่นเอาไว้และได้แต่แอบนั่งมอง.....
เด็กผู้หญิงอายุราวๆ เจ็ดขวบที่กำลังวิ่งหนีอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวช เด็กน้อยเอาแต่วิ่งร้องไห้และพยายามจะหาที่หลบซ่อนไม่ให้ใครก็ตามหาตัวเธอได้  ครั้งเธอแอบเดินหลบ ๆซ่อน ๆ ไปตามแผนกต่างๆ ของโรงพยาบาลสายตาของเธอก็ดันหันไปชำเลืองมองเห็นประตูห้องๆ หนึ่งที่กำลังแง้มเอาไว้ และเธอที่ค่อยๆ ย่องเข้าไปแอบมองผ่านประตูบานนั้น
เด็กหญิงแอบมองลอดช่องประตูและเห็นคร่าวๆ ว่า เด็กผู้ชายคนหนึ่งอายุรุ่น ๆ น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอกำลังนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย เด็กหญิงที่มองเห็นหน้าเด็กผู้ชายคนั้นไม่ชัดนัก แต่ว่าเธอที่กำลังได้ยินเสียงหมอคุยกับคนที่อยู่ในห้องๆ  นั้นอย่างเสียงดังฟังชัดว่า  พวกเขาอาจจะต้องใช้วิธีสะกดจิตเพื่อให้เด็กคนนี้ลืมเรื่องอุบัติเหตุที่ร้ายแรงนั่นซะ  และผลค้างเคียงมากที่สุดคือการลบความทรงจำทั้งหมดที่มีและเริ่มป้อนข้อมูลให้ซะใหม่ แต่เมื่อพวกเขาเห็นว่าเด็กผู้ชายเริ่มขยับตัว พยาบาลก็รีบเข้ามาฉีดยาให้เด็กผู้ชายคนนั้นทันทีและไม่นานเท่าไหร่เด็กคนนั้นก็นอนหลับราวกับว่า เขาจะตื่นขึ้นมาไม่ได้อีกแล้ว
เด็กหญิงรู้สึกตกใจและหวาดกลัวกับสิ่งที่ได้เห็นและได้ยินมาว่า ถ้าหากเธอได้อยู่ที่นี้เพื่อรักษาอาการประหลาดที่เกิดขึ้นกับเธอหลังจากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นบนเรือลำนั้น ไม่แน่ว่า ! พ่อและพี่ชายของเธออาจจะทำกับเธอเหมือนเด็กผู้ชายคนนี้แน่ ๆ  เด็กน้อยน้ำตาไหลจนสะอึก
แต่ทว่า ฝ่ามือปริศนาที่จู่ๆ ก็มาปิดปากของเธอไว้จนเธอไม่กล้าขยับและยิ่งหวาดกลัวมากยิ่งขึ้น
" อย่าร้องนะ !! "  เด็กผู้ชายใช้มือปิดปากห้ามเด็กผู้หญิงไว้และคอยห้าม เด็กผู้หญิงที่หวาดกลัวอยู่แล้วก็กยิ่งหวาดกลัวมากขึ้น
เธอยืนตัวแข็งทื่อและได้แต่ทำตามที่เด็กผู้ชายคนนั้นบอก จนกระทั้งในที่สุดเด็กผู้ชายคนนั้นยอมลดมือลงและหันไปจับมือเธอและพากันวิ่งหนีออกจากประตูบานนั้น
เด็กผู้ชายวิ่งและคอยจับมือเด็กสาวพากันวิ่งขึ้นไปบนดาดฟ้าของโรงพยาบาล  เธอเพิ่งจะเกตุว่าเด็กผู้ชายคนนี้ก็ยังจะสวมชุดโรงพยาบาลของที่นี้ด้วย
เด็กผู้ชายคอยจับมือของเด็กผู้หญิงและพากันวิ่งไปจนถึงมุมระเบียงของชั้นดาดฟ้าของโรงพยาบาล  เด็กชายจับมือเธอไว้แน่นจนทำให้เด็กหญิงเขินอายบ้างแล้ว
"เธอ ! " เด็กหญิงถามด้วยความสงสัยว่า
" อยู่ที่นี้ ! ใช่ไหม ! " เธอตั้งคำถามกับเด็กผู้ชายคนนั้น และไม่นานนักเด็กผู้ชายคนนั้นก็ตอบกลับเธอ
" ใช่แล้ว " เขาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
" เธอป่วยอยู่หรือเปล่า "  เธอถามอีก และเด็กผู้ชายคนนั้นได้แต่พยักหน้าและสายตาที่ดูราวกับเจ็บปวด
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน " เขาตอบด้วยเสียงสั่น ๆ แต่ก็ยังไม่ได้ปล่อยมือของเธอลง  แต่ว่าเธอก็ยังคงจ้องมองไปที่สีหน้าและท่าทางของเด็กผู้ชายคนนั้นอยู่ตลอดแม้จะกลัวเขาก็เถอะ
" นายป่วยเป็นอะไร " เธอถามอีก และก็เหมือนเดิมเขาพยักหน้าและมองลงต่ำ
" ใช่ ฉันเป็นผู้ป่วยของที่นี้ แล้วยังไงละ " เขาฝืนพูด
" แต่ฉันก็ไม่รู้ว่า ฉันป่วยเป็นอะไรกันแน่ "
" เธอว่า ฉันเหมือนคนเป็นบ้าหรือไม่ใช่กันแน่ " เขากัดฟันพูด แม้ไม่ได้อยากจะรู้คำตอบอะไรอยู่แล้ว แต่เขาก็อยากรู้
ตอนนี้ สายตาของเธอเริ่มค่อย ๆ เปลี่ยนทีละนิดและกลายเป็นความเห็นอกเห็นใจเพื่อนใหม่คนนี้ขึ้นมาแทน
" เธอไม่เห็นจะบ้าตรงไหน " เธอยิ้ม
" แล้วฉันละ " คราวนี้ เธอเป็นฝ่ายจับมือของเขาเอาไว้แน่นๆ แทน
" ฉันเหมือนคนเป็นบ้าหรือเปล่าละ " เธอยิ้ม ๆ อย่างดีใจที่ได้จับมือกับเขา
เขาส่ายหน้าและค่อยๆ มองกลับมาที่เธอพร้อมๆ กับรอยยิ้มเหมือนๆ  กัน
" ไม่เลย "  เขาบอก แต่ทว่าจู่ๆ เขาก็รู้สึกมองเห็นอะไรบางอย่างขึ้นมาบ้างแล้วจนต้องรีบปล่อยมือของเด็กผู้หญิงคนนั้นลง
" แต่ว่า...."  จนกระทั่งทั้งสองคนก็เริ่มสับสน
" เธอนะ !! "  เขาประหม่าในที่สุด
" เป็นใครกันแน่ ! " เขา และ เธอ ! ต่างที่ก็พูดขึ้นมาพร้อมๆ  กัน !!!
พัคจินอูนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยที่มีสายระโยงระยางเต็มไปหมด เธอที่คอยจับมือพัคแทซันที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงอยู่เงียบๆ ภายในห้องไอซียู แม้ว่าบาดแผลตามร่างกายได้ทุเลาลงไปบ้าง แต่ทว่าอาการที่ได้รับผลกระทบภายในร่างกายดูเหมือนว่า พี่ชายของเธอยังไม่มีอาการดีขึ้นมากนัก
" พี่ค่ะ"  แต่ทว่าเธอก็ยังอยากจะบอกเรื่องร่าวต่างๆ และเล่าให้พี่ชายเธอฟัง
" คนพวกนั้นนะ " และน้ำเสียงปนเศร้า
" พวกเขายังคงไม่เคยคิดที่จะเปลี่ยนแปลงอะไร "  สายตาของพัคจินอูมองต่ำ
" ที่พี่ต้องเป็นแบบนี้ "
" ก็เพราะว่าปกป้องพวกเราทุกคน และก็..."
" ฉัน ! "
" ฉันไม่น่าเกิดมาเป็นน้องของพี่เลยด้วยซ้ำ ทั้งๆ  ที่ "
" ที่ผ่านมา.....ฉัน "
" ไม่เคยทำเพื่อพวกเราเลย แม้แต่สักครั้งเดียว ก็ไม่ " น้ำเสียงสะอื้นเล็ก ๆ  แต่ดังกึกก้องในห้องผู้ป่วย
พัคจินอูที่คอยนั่งจับมือพัคแทซันพี่ชายตัวเองที่นอนแน่นิ่งเหมือนราวกับชายนิทรา  และเวลาตอนที่จับมือกันกับพี่ชายตัวเองก็ราวๆ เหมือนกับกำลังมองเห็นเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมา ราวกับว่ามันเพิ่งจะผ่านไปไม่นาน ทั้งเรื่องที่เธอเป็นต้นเหตุให้พี่ชายตัวเองขึ้นไปที่เครื่องบินลำที่เกือบถูกวางระเบิด แต่โชคร้ายที่คนกลุ่มหนึ่งทำร้ายเขาและพยายามจะสืบหาเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ว่ากันว่า รัฐบาลเกาหลีได้ปกปิดตัวตนของเธอเอาไว้ และก็อีกหลายเรื่องราวที่เธอมองเห็นด้วยการกุมมือของพัคแทซันพี่ชายตัวเอง
บันไดทางขึ้นลงหน้าสถานีรถไฟฟ้าใต้ดินบริเวณใกล้ๆ กับห้างสรรพสินค้าที่มีคนผลุกพล่าน พัคจิอึนที่เพิ่งจะหยุดเดินตรงทางลงบนใดเลื่อนของสถานีรถไฟฟ้า เธอสูดหายใจเข้าและเริ่มขยับเท้าลงบันได ระหว่างนั้นฮวังอินซอง กับ ยุนเจอี และคังจูวอน ที่ทุก ๆ คนต่างพากันปะปนไปกับผู้โดยสารคนอื่นๆ ภายในสถานีก็กำลังเฝ้ามองพัคจิอึนคล้ายๆ  ทุกคนพยายามดูแลเรื่องความปลอดภัย
พัคจีอึนยืนอยู่บนบันไดเลื่อน และเธอยังรู้สึกเหมือนๆ มีใครบางคนกำลังคอยตามเธออยู่ แต่ว่าเธอก็ปล่อยให้เลยตามเลยไปก่อน
ในระหว่างที่พัคจีอึนและคนอื่นๆ ยืนปะปนกับผู้คนในสถานีเพื่อที่จะรอรถไฟฟ้าเทียบชานชาลา ทั้งพัคจินอูและคนอื่นๆ พยายามที่จะมองสอดส่ายตาไปๆ  มาๆ ระหว่างพัคจินอูและผู้โดยสารพวกนั้นราวๆ กับว่าผู้คนพวกนั้นเป็นผู้ต้องสงสัย  และในขณะที่รถไฟฟ้าเข้ามาเทียบที่ชานชาลา  บรรดาผู้โดยสารก็ต่างพากันรีบเร่งเข้าไปข้างในรถไฟฟ้า และรวมถึงพวกของพัคจินอูต่างทยอยขึ้นรถไฟไปตามประตูทางเข้าอื่นๆ ไปพร้อมๆ  กัน
ผู้โดยสารภายในรถไฟฟ้าขบวนนี้ดูเหมือนว่าจะคับคั่งเป็นพิเศษ เพราะเป็นสถานีศูนย์กลางแหล่งใจกลางเมือง พัคจิอึนที่พยายามจะเดินแทรกผู้โดยสารเหล่านั้นไปที่ตู้ผู้โดยสารหมายเลขสอง ซึ่งในขณะเดียวกันฮวังอินซอง ยุนแจอี และคังจูวอน ทุก ๆ คนที่ก็พยายามทำคล้ายๆ กันกับพัคจินอู และต่างทยอยกันไปตามตู้ผู้โดยสารหมายเลขหนึ่ง หมายเลขสามตามลำดับ พวกของพัคจิอึนดูท่าทางพวกเขากำลังเหมือนมองหาใครบางคนและกระเป๋าที่ผู้โดยสารทุกคนบนรถไฟฟ้าที่กำลังถืออยู่อย่างใกล้ชิด
พัคจินอูตั้งใจมองหาใครบางคนอยู่บนตู้ผู้โดยสารหมายเลขสอง เธอพยายามจะเดินเบียดผู้โดยสารคนอื่นๆ เพื่อมองหาใครสักคนหนึ่งบนตู้ผู้โดยสารหมายเลขสอง และจู่ๆ ก็มีมือปริศนากลับเข้ามาดึงแขนของเธอ
พัคจินอูตกใจจะต้องรีบหันกลับมา และเห็นผู้ชายที่สวมเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำและสวมแว่นตาดำสวมหมวกอำพรางใบหน้า
" นี่นาย !! "  พัคจินอูตกใจสุดขีดที่คนๆ นั้นเป็นชเวกียุล และเขาก็ยังพยายามที่จะลากและดึงตัวเธอออกมาจากตรงนั้น
" นี่คุณคิดที่จะทำอะไร " เธอยังไม่เข้าใจกับการกระทำของเขา
" รู้หรือเปล่าว่า คุณกำลังทำอะไรอยู่ " เธอพยายามยามห้ามเขา แต่ว่าชเวกียุลก็ยังคงคอยใช้ตัวเขาเองบังพัคจินอูจากสายของใครบางคน
" มันเปลี่ยนไปแล้ว ! "  เขากระซิบ
" สิ่งที่เธอเห็นที่งานเลี้ยง  "
" มันไม่ใช่ความจริง ! " เขากระซิบบอกกับเธอ และพยายามจะพาตัวเธอออกมาจากตู้ผู้โดยสายหมายเลขที่สอง  จนะกระทั้งฮวังอินซอง ยุนแจอี และคังจูวอน ทุก ๆ คนต่างพากันรีบเอามือแตะที่ใบหูและพูดคุยกันผ่านหูฟังวิทยุไร้สายที่พวกเขาแอบใช้  และพวกเขาทุก ๆ คนต่างพากันถามพัคจินอูว่าเกิดอะไรขึ้น
ชเวกียุลที่พยายามพาตัวพัคจินอูลากตัวเธอออกมาจากตู้ผู้โดยสารหมายเลขสองได้สำเร็จ  และพัคจินอูก็เลยต้องรีบยกมือขึ้นมาและแตะที่วิทยุที่เสียบไว้ที่ใบหูด้านขวาของเธอด้วย
" ทุก ๆคน "
" ถอยออกมาได้ "  พัคจินอูสั่งพวกเธอ
ชเวกียุลแสดงท่าทีโล่งอกที่พัคจินอูยอมทำตามคำขอร้องอย่างว่าง่าย  ว่าแต่ว่าเธอที่ยังคงหันมองไปรอบๆ ด้วยความกังวลจนทำให้พวกเขาสงสัย
"  ทำไม "  ชเวกียุลรีบมองตาม
" มีอะไร "  และก็ยังคอยตั้งคำถามพร้อมกับหันมองไปรอบๆ และมองไปที่พวกของเขาที่มีกันอยู่เกือบ ๆ นับสิบที่ยังปะปนกับคนของพัคจินอู
" อ่อ เรื่องนี้เองสินะ " เพราะฉะนั้นเขาถึงตั้งที่ที่จะเปิดเผย
"  เอาไว้  ฉันจะอธิบายทีหลัง "
" แต่ว่าตอนนี้ พวกเรารีบออกไปจากที่นี้กันก่อนดีกว่า "  ชเวกียุลที่ยังไม่นิ่งนอนใจกับสถานการณ์แปลก ๆ นี้สักเท่าไหร่ ถึงแม้ว่าตัวเองยังคงไม่เข้าใจว่า ทำไม ! พัคจินอูถึงไม่ได้ดูมีท่าทีสงสัยอะไรในตัวของพวกเขาเลย
ชเวกียุลรีบพาตัวของพัคจินอู และพวกของเธอกลับขึ้นไปที่ทางออกของรถไฟฟ้าใต้ดินทันที และในขณะที่รถแวนสีดำสองสามคัน และรถซีดานสดำกำลังเคลื่อนที่มาด้วยความเร็วกำลังจะมาถึงหน้าทางออกของสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน
ปัง ! ปังๆ !!  เสียงปืนดังสนั่นหน้าสถานีรถไฟฟ้า จนพวกเขาทุกๆ คนต่างพากันรีบวิ่งหนีหลบลูกกระสุนกันให้จ้าละหวั่น
" เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม! " ชเวกียุลที่ใช้ตัวเองบังตัวของพัคจินอูเอาไว้
"  อย่าอยู่ห่างฉัน  เข้าใจไหม "  และเขายังกำชับเธอ และรีบควักปืนออกมาและหันมองไปรอบ ๆ ที่ ๆ ตอนนี้ พวกของเขาแต่ละคนก็ต่างพากันหลบลูกกระสุนตามซอกมุมของสถานนีรถไฟฟ้า
ปัง ! ปังๆ ! ปังๆๆ !!  เสียงปืนรัวๆ  ดังสนั่นไม่หยุด  และรถแวนสีดำสามสี่คันที่พยายามจะขับเคลื่อนมาเป็นโล่บังกระสุนให้กับพวกเขา
ผู้คนในละแวกสถานนีรถไฟฟ้าที่พากันแตกตื่นเพราะเสียงปืน ผู้คนที่ต่างพากันวิ่งหนีต่างพากันเอาตัวรอด ชเวกียุลที่ยังคงใช้ตัวเองบังพัคจินอูเอาไว้ที่มุมตึกของสถานนีรถไฟฟ้า เขาพยายามที่จะคอยกวาดสายตามองไปรอบๆ  เพื่อที่จะหาทางหนี
ปัง !  ชเวกียุลยิงใส่ผู้ชายชุดดำปริศนาจนล้มลง
" เราต้องรีบออกไปจากที่นี้ ! " ชเวกียุลหันไปบอกพัคจินอู ซึ่งตอนนี้เธอที่ได้แต่ทำตามที่เขาบอกอย่างว่าง่ายและอย่างไม่คิดที่จะขัดขืนอะไรทั้งนั้น
ชเวกียุลรีบคว้าที่มือของเธอและยังจะรีบพาเธอวิ่งไปขึ้นรถซีดานสีดำของพวกเขาที่จอดรอยู่  เขารีบพาเธอขึ้นรถและเขาที่รีบวิ่งไปเปิดประตู้ฝั่งคนขับและรีบขับรถพาเธอออกไป
ปัง ! ปัง !  เสียงกระสุนปืนสองนัดที่เพิ่งจะยิงโดนพวกผู้ชายชุดดำปริศนาสองคนที่กำลังเล็งปืนไปที่รถของชเวกียุลและพัคจินอู  แต่ก็ยังมีรถแวนสีดำอีกสองสามคันมุ่งหน้าขับตามรถของพวกเขา
ตุบ ตุบ ! ผู้ชายชุดำสองคนคนั้นฟุบลงบนทางเท้าหน้าสถานีรถไฟทันที จนทำให้พวกคนอื่นๆ ที่ติดตามชเวกียุลต่างพากันเหลียวหันมองหาวิถีกระสุนจากมุมบนยอดสูงของตึก
ซอเยอึนกำลังค่อยๆ ขยับหน้าของเธอออกมาจากลำกล้องปืนสไนเปอร์
" ถ้าเป็นกระสุนจริง ๆ  พวกนี้ไม่รอดแหง๋ ๆ"  ซอเยอึนหันไปบ่นๆ  กับคังมินจุนที่ก็เพิ่งจะขยับหน้า ขยับตัวออกจากปืนสไนเปอร์ของตัวเองข้างๆ
"  นี่ ! ซอเยอึน "  คังมินจุนก็ทำหน้าเซ็ง ๆ ใส่
" เธอคิดแต่อยากจะฆ่าคนอย่างเดียวเลยรึไงห๊ะ "
" ยายโรคจิต ! " คังมินจุนบ่นๆ และทำท่าเก็บปืนของพวกเขาและอุปกรณ์หยัดใส่กระเป๋าใบใหญ่สีดำ
" นี่ !  เงียบไปเลยนะ  คังมินจุน "  แต่ซอเยอึนก็ยังรีบลุกขึ้นมาเถียง
" นายนี่มันไม่ได้เรื่อง " ซอเยอึนบ่นกลับ แต่พวกเธอก็ยังจะพร้อมใจกันและหันมองรถซีดานคันนั้นที่เพิ่งแล่นออกไป
" เสร็จงานแล้วนี่ จะมัวรออะไร "
" คังมินจุน กลับกันเถอะ "
พวกซอเยอึนที่จนแล้วจนรอดก็ต้องพากันรีบเก็บปืนพวกนั้นยัดใส่กระเป๋าและพากันรีบกลับลงมาจากบนดาดฟ้าของตึกที่ใกล้ๆ กับสถานีรถไฟฟ้าในทันทีด้วยเหมือนกัน


## พระชายาคนเก่ง

" ขับปกติก็ได้นี่ ยังไงเราก็ทันไฟเขียวที่แยกข้างหน้าอยู่ดี " พัคจินอูบอกกับชเวกียุลที่ขับรถฉวัดเฉวียนและเร่งรีบอย่างถึงที่สุด
" ทำไมฉันจะต้องเชื่อเธอด้วย"  เขาส่ายหน้าและพยายามจะมองกระจกหลัง
" เธอช่วยนั่งอยู่เงียบๆ  ไปเหอะน่า "
"  นี่เธอไม่รู้ตัวเองเลยหรือยังไง "
"ว่าเหตุการณ์มันเปลี่ยนแปลงอะไรยังไงไปบ้าง "  เขาหัวเสียกับเธอมากยิ่งๆ  ขึ้นไปอีก และยิ่งต้องมาขับรถแบบนี้และยังจะต้องพาเธอหนีการไล่ล่า
และเธอก็เลยนั่งผงกหัวขึ้นๆ  ลงๆ
" ตามนั้น " เธอตอบออกมาเบาๆ สลับกลับดูกระจกมองข้างสลับกับเขาไปด้วย เวลาที่เขามุ่งความสนใจไปที่การขับขี่บนถนน เธอก็สลับมามองที่กระจกข้างแทน มิหนำซ้ำรถสองสามคันที่กำลังขับไล่ตามเธอก็เหมือนจะโดนเก็บทีละคัน
พัคจินอูสลับมองดูกระจกข้างทุกครั้งทีมีจังหวะ  และก็มองเห็นรถเอสยูวีสีน้ำเงินสองคนคอยไล่บี้เก็บกวาดพวกที่ตามหลังเธอมา
ชเวกียุลพยายามขับรถหลบหลีกรถประชาชนบนท้องถนนอย่างระวัง แต่ในขณะเดียวกันเขาก็พยายามที่จะขับหนีพวกผู้ชายปริศนาพวกนั้นด้วย
บริเวณสี่แยกและไฟเขียวเปิดค้างไว้นานจนเลยห้านาทีเข้าไปแล้วก็ไม่มีทีท่าว่าจะเปลี่ยนเป็นไฟแดง จนทำให้รถยนต์ที่จอดตามแยกอื่นๆ ส่งเสียงบีบแตรดังลั่น  แต่ในขณะเดียวกันรถของชเวกียุลกับพัคจิอึนที่เพิ่งจะแล่นผ่านสี่แยกไฟแดงแค่ไม่กี่อึดใจ ไฟเขียวก็เปลี่ยนเป็นสีแดงในชั่วพริบตา
" ก็บอกแล้ว " พัคจินอูบ่นอุบอิบอยู่ข้างๆ
" เงียบไปเลยน่า "  แต่ถึงอย่างนั้นชเวกียุลก็ยังจะหันมาและคอยบ่นเธอไม่เลิก
เพราะว่าพัคจินอูคอยกำกับเขาเรื่องขับรถโน่นนั่นนี้อยู่แทบที่จะตลอด  แต่ว่าอยู่ ๆ เขาที่เพิ่งจะสังเกตว่า ทำไม ! ตอนที่ผ่านสี่แยกไฟแดงนั้นมาพอถึงตอนนี้กลับไม่มีรถตามพวกเขามาเลยสักคัน และมิหนำซ้ำถนนก็ยังจะดูโล่งๆ ผิดปกติไปอีก จนกระทั่งเขาต้องหันกลับไปมองพัคจินอูและสังเกตอากัปกริยาของเธอพร้อม ๆ ไปด้วย  และพอเขาขับรถไปได้อีกสักพักก็เริ่มที่จะเห็น รถยนต์แวนสีดำหลายคนต่อหลายคันกำลังจอดเป็นกำแพงอยู่ตรงหน้าทำให้เขาต้องรีบหยุดรถทันที
ชเวกียุลกำลังมองคนที่เพิ่งจะเดินลงมาจากรถแวนสีดำคันหนึ่งตรงกลาง  เขาจ้องมองผู้หญิงใส่สูทสีดำทะมัดทะแมงอายุราวๆ หกสิบต้นๆ  อยู่นานสองนาน และเสียงเปิดประตูรถของพัคจินอูที่เพิ่งจะเปิดประตูรถและเดินลงไปหา
พัคจินอูแม้จะมีสีหน้าประหม่าอยู่บ้าง แต่ว่าเธอก็ยังคงตั้งใจที่จะเดินตรงเข้าไปหาผู้หญิงใส่สูทที่มีอายุคนนั้นใกล้ๆ  และผู้หญิงคนนั้นก็ยังใช้ภาษาไทยพูดคุยกับเธอด้วย
" ต้องทำขนาดนี้เชียวเหรอ " ผู้หญิงชาวไทยวัยหกสิบที่แม้จะมีรอยย่นบนผิวหน้า แต่โครงสร้างของรูปร่างหน้าตาของเธอก็ยังดูให้ชวนหลงเสน่ห์เอามาก ๆ
" ฉันขอบอกกับเธอตามตรง " และผู้หญิงไทยคนนั้นยังพูดคุยกับเธอต่อ
" แผนของเธอ ช่างยอดเยี่ยมซะจริง !  " มิหนำซ้ำผู้หญิงไทยยังยิ้มเยาะ
" ดูเหมือนว่า จะไม่ได้จับได้แค่นกกระจอกซะด้วย ใช่หรือเปล่า !  "  ผู้หญิงไทยพูดและหันจ้องมองไปที่รถคันที่พัคจินอูนั่งมา
" แค่หว่านแห ! ก็จับได้ถึงพญาอินทรีย์เชียวเหรอ " เธอยังยิ้มเยาะใส่หน้าพัคจินอู
แต่ดูท่าทางพัคจินอูกลับไม่ได้สนใจคำพูดอะไรพวกนั้นเลยสักเท่าไหร่    และเธอที่กำลังเดินผ่านผู้หญิงไทยคนนั้นในระยะที่เฉียดไหล่ของพวกเธอแค่นิดเดียว
" ท่านค่ะ "  พัคจินอูที่กำลังพูดกับคนที่เพิ่งจะลดกระจกรถคันที่ผู้หญิงคนนั้นเพิ่งจะเดินลงมา
" ขอบคุณมากค่ะ  "  พัคจินอูโน้มศีรษะขอบคุณใครบางคนหลังกระจกสีดำในรถคันนั้น และถึงจหันกลับมามองที่ผู้หญิงไทยคนนั้น ที่ๆ เธอยังคอยจ้องมองดูพัคจินอูด้วยความอับอาย  แต่พัคจินอูกลับที่จะหันมาและค่อยๆ ฉีกยิ้มและยังจะพูดเป็นภาษาไทยด้วยว่า
" ฉันแค่เปล่าหว่านแห  "
" เพราะฉันก็แค่... "
" หว่านแค่เศษขนมปัง ! ต่างหากละ " พัคจินอูพูดภาษาไทยด้วยอย่างชัดถ้อยชัดคำ จนผู้หญิงไทยวัยหากสิบคนนั้นยิ่งโมโหและโกรธแค้น
แต่พอเวลาที่พัคจินอูหันไปมองชเวกียุล เขาที่กำลังยืนมองเธออยู่ไกลๆ ก็แทบจะหัวร้อนเป็นไฟพร้อมจุดชนวนระเบิดเข้าให้แล้ว
ในห้องทำงานขนาดใหญ่ดูเหมือนโซฟารับรองแขกที่แสนหรูหราก็ไม่ได้ทำให้บรรยากาศในห้องหรูหราและไร้กังวลตาม  และผู้ชายวัยกลางยังเดินกระสับกระส่ายอยู่หน้าโต๊ะทำงาน กับ ป้ายกำกับประดับตำแหน่ง " ผอ.หน่วยข่าวกรองแห่งชาติ "  และหนำซ้ำยังต้องคอยเฝ้ามองดูเหตุการณ์ระหว่าง พัคจินอูกับท่านรองประธานชเวกียุลของเอ็มดี จนในที่สุดพวกเขาก็ยอมแพ้และขอยอมโบกธงขาวและจากพวกเขาสองคนออกไปจากห้องทำงานของตัวเองอย่างเงียบๆ ไปแบบนั้น เพราะสถานการณ์ที่เลวร้ายของทั้งพัคจินอูและก็ลูกชายของท่านประธานชเวมันแสนจะช่างบั่นทอนความตึงเครียดยิ่งซะกว่าเหนือกับใต้
" นักเขียน ก็แค่หน้ากาก  " ชเวกียุลสบทลอยๆ
" ก็ใส่หน้ากากเหมือนกันนั่นแหละ " และพัคจินอูก็สบทตาม  แม้ว่าระหว่างเธอกับเขากำลังนั่งจ้องหน้าตาเขม็งอยู่กันคนละฝั่ง
" นักวิเคราะห์ทางทหาร " เธอว่า
และเขาพยักหน้าไปหนึ่งครั้ง
" แล้วเธอละ  พัคจินอู " เขาว่าย้อน
" เธอเป็นใคร และมีหน้าที่อะไรในรัฐบาลของที่นี้" และยังคงตั้งคำถามอย่างต่อเนื่องกับเธอ  พัคจินอูเบือนหน้าหลบสายตาไม่ตอบ
" หรือว่า...เธอจะเป็น "
" เด็กคนนั้น "
" เด็กผู้หญิงที่หายสาบสูญไปเมื่อหลายปีก่อน " และเขายังคงตั้งคำถามอย่างต่อเนื่อง แต่ที่สำคัญพอถึงตอนนี้เขากลับมีท่าทีที่ไม่มั่นใจ
พัคจินอูไม่ตอบแต่กลับรีบลุกขึ้น แต่ครั้งพอจะก้าวเท้าและหันหลังให้ แต่ว่าเขาก็ยังคงมีคำถามให้กับเธอไม่ยอมหยุด
"เด็กคนนั้น ไม่ได้หายตัวไปอย่างนั้นสินะ ! " เขาพยายามเดินตามพัคจินอู
" แต่ว่าเด็กคนนั้น  รัฐบาลของที่นี้ "
" พยายามที่จะซ่อนเด็กคนนั้นเอาไว้อยู่ต่างหาก "
" ซ่อนจากความโสมม และโหดร้ายของโลกใบนี้ ที่มันเน่าเฟะ "
" จนเกิดกว่าพวกเขาจะแก้ไขให้มันถูกต้องที่สุด " เขามองตามหลังพัคจินอูไป แต่เธอกลับไม่หันมาสบตาและมองตอบ
พัคจินอูตัดสินใจที่จะเดินหนี  แต่ว่าเธอก็ไม่กล้าตัดสินใจและถึงกับต้องยอมหันกลับมามองชเวกียุล
" แต่ถ้าหากพวกเขาไม่พยายามที่จะซ่อนเด็กคนนั้นไว้ละ " เธอยอมมองสบตาของชเวกียุล และแม้ว่าบางทีต้องยอมอดกลั้นน้ำตาเอาไว้บ้างก็ตามที
" เด็กคนนั้น "
" หรือว่า คนบางคน "
" ก็คงจะถูกใครหลายๆ  คนหาผลประโยชน์ "
" ไม่ใช่ หรือยังไง "  เธอถามๆ  ทั้ง ๆ ที่รู้ว่า เขาจะตอบว่าอะไร  และเธอที่มองเห็นเขากล้ำกลืนคำ ๆ นั้นอยู่ตรงหน้า
พัคจินอูไม่อยู่รอรอฟังคำตอบของชเวกียุล ถึงแม้ว่ารู้ดีว่า ถ้าหากเธอคิดที่จะยังเดินก้าวเท้าหนี แต่ถึงอย่างไงก็คงจะหนีไม่พ้นจริงๆ
" ผลประโยชน์พวกนั้น " เขาพูดตามหลัง
" มันก็เป็นแค่ภาพลงตา "
" การตามหาเด็กผู้หญิงคนนั้น ต่างหาก "
" ที่เป็นเรื่องจริง !!! "  เขาตั้งใจพูดคำนั้นออกมาจริงๆ  แม้ไม่รู้ว่า พัคจินอูจะคิดกับเขาอีกอย่างไงก็ตาม
เสียงนาฬิกาแขวนภายในห้องทำงานของผู้อำนวยการของหน่วยข่าวกรอง พวกมันที่กำลังส่งเสียงดังบอกเวลาอย่างชัดเจนเป็นวินาที เป็นนาที  แต่กลับกลายเป็นว่า..คนทั้งสองคน ชเวกียุล และพัคจินอู พวกเขาสองคนกลับฟังเสียงพวกมันเหมือน..เสียงของหัวใจของคนที่กำลังเต้นสลับกันไปมา
ปีเศษที่ราชองค์รักฮงซอกดูได้ย้ายมาอยู่ชายแดนทางทิศใต้  ฮงซอกดูที่ยังคงยืนอยู่เหนือป้อมปราการแม้ว่าค่ำคืนที่ฝนตกหนักและลมพายุแรง เขาที่ยังคงยืนมองพวกทหารจากทางใต้ที่พยายามประชิดบุกเข้าโจมตี
" ท่านรองแม่ทัพ !!! " เสียงของทหารชั้นผู้น้อยรีบมารายงานกับเขา และเรียกเขาว่า  ท่านรองแม่ทัพอย่างเต็มปากเต็มคำ ทหารชั้นผู้น้อยที่รีบเร่งกระหือมารายงานความคืบหน้าของทหารอีกฝ่ายว่า แม้ว่าจะเจอฝนตกและลมพายุ  พวกเหล่าทหารจากฝั่งตรงข้ามก็ไม่ลดละที่จะข้ามแม่น้ำเข้ามาโจมตีพวกตน
ว่าแต่ฮงซอกดูกลับไม่ดูแยแสกับคำเรียกของพวกทหารเหล่านั้นแม้แต่เพียงสักเล็กน้อย เขาเพียงแต่กำวังว่า เมื่อใดท่านแม่ทัพจะรีบกลับจากเมืองหลวงที่เวลานี้เกิดกบฏ
ฮงซอกคงยืนมองพวกทหารจากฝั่งตรงข้ามอย่างถ้วนถี่ เพราะถ้าหากไม่ทำสงครามให้รู้แพ้รู้ชนะ ตัวของเขาเองคงไม่อาจไปช่วยท่านแม่ทัพที่เมืองหลวงเพื่อปราบกบฏได้ ครั้งนั้นเขาจึงตัดสินใจออกอุบายดังนี้ว่า
ให้พวกตนแสร้งว่ามีทหารหนีทัพ สาเหตุเพราะเสบียงนั้นขาดแคลนอย่างหนักประกอบกับลมพายุสร้างความเสียหายกับเสบียง  และถ้าหากพวกทหารของฝ่ายตนทำให้ฝ่ายนั้นเชื่อใจได้ว่า ขณะนี้พวกทหารฝ่ายตนกำลังหนีตายมากขึ้นจากการขาดแคลนอาหารได้สักเล็กน้อยละก็  อาจจะเป็นไปได้ว่า ทหารฝ่ายตรงกันข้ามอาจจะพากันชะล้าใจจนกูฏระเบียบในกองทัพลดหย่อนกำลังการตรึงกำลังพลเพียงครึ่ง และพอถึงเวลานั้นยามที่ทหารฝ่ายตรงกันข้ามต่างพากันอิ่มเอมกับเสบียงอาหารของตนจนขาดการป้องกันที่ดีก็ให้ทหารที่แอบอ้างว่าหนีทัพของฝ่ายพวกตนจึงลักลอบวางยาในเสบียงของพวกทหารฝั่งตรงกันข้ามเสีย
แต่ทว่า...ในแผนการของฮงซอกดูก็กลับได้ความช่วยเหลือจากนางโลมจากเมืองเล็กๆ แถบชายแดน เพียงเพราะนางโลมผู้นั่นเล่าความยากจนและคับคั่งแค้นในใจต่อทหารฝ่ายตรงกันข้าม และก็การช่วยชีวิตของฮงซอกดูที่คอยช่วยนางโลมผู้นั้นให้รอดตายจากน้ำมือของรองแม่ทัพของทหารฝ่ายตรงกันข้าม
ฮงซอกดูได้นำทัพกลับเมืองหลวงหลักจากชนะศึกสงครามจากเขตชายแดนตอนใต้ และชื่อเสียงของเขายังดังขจรกระจายไปทั่วแผ่นดินคาบสมุทรตะวันออก และเมื่อถึงประตูเมืองหลวงข่าวคราวของการเกิดกบฏในเมืองหลวงก็เป็นอันปรากฏว่า องค์รัชทายาทได้ก่อกบฏต่อพระบิดาของตน และองค์ราชทายาทได้สถาปนาตนเป็นพระราชาสำเร็จเสร็จสิ้นแล้ว
พิธีต้อนรับเหล่าทหารที่กลับจากชายแดนซึ่งถูกจัดอย่างยิ่งใหญ่ตระการตา  อีกทั้งพระราชายังทรงมีรับสั่งให้ตบรางวัลบรรดาเหล่าทหารที่สร้างคุณงามความดีให้กับประเทศชาติอย่างทั่วถึง และรวมไปถึงอดีตราชองครักษ์ฮงซอกดูที่เวลานี้กำลังจะถูกแต่งตั้งอยู่ในท้องพระโรงหลวง
พระราชาที่มีรับสั่งต่อหน้าข้าราชบริพารในท้องพระโรงอันศักดิ์สิทธิ์ว่า
" ต่อไปนี้ ฮงซอกดูจะเป็นแม่ทัพนายกองที่เก่งที่สุดของประชาชน " พระราชาทรงตรัสกับฮงซอกดูที่หมอบคลานอยู่เบื้องหน้า
และแม้ว่า ฮงซอกดูจะมีคำถามเกิดขึ้นในใจมากมายกับพระราชาคนใหม่ของตน แต่ทว่า อดีตท่านแม่ทัพใหญ่ของประเทศนี้ก็ได้ถูกอวยยศและแต่งตั้งเป็นอัครเสนบดีเบื้องซ้ายไปแล้ว
วันรุ่งขึ้นหลังจากพิธีพระราชทานตำแหน่งแก่ข้าราชบริพารน้อยใหญ่ในท้องพระโรง ฮงซอกดูที่กำลังเดินงุ่นง่านตามหาใครสักคนไปทั่ววังหลวง และความเงอะงะของฮงซอกดูบางครั้งเขาก็ยังสะดุดหินบริเวณพระราชวังอยู่ร่ำไปซะอย่างนั้นด้วย
"ท่านแม่ทัพ "  เสียงใสๆ ของหญิงสาวดังแว่วผ่านหูฮงซอกดูอยู่ไกล ๆ บริเวณเขตพระตำหนักพระมเหสี  และเขาที่รีบเหลียวหลัง
" จองซูวอน !! " ฮงซอกดูเอ่ยชื่อเมื่อเห็นหญิงอันปรารถนา
จองซูวอนยิ้มอย่างเร้าร้อนและเดินเข้าหาฮงซอกดูอย่างไม่ลังเล เธอเอ่ยคำคิดถึงมากมายให้กับท่านแม่ทัพคนใหม่อย่างฮงซอกดู แต่ทว่าเขากลับปฏิเสธคำชมนั้นและบอกเพียงว่า
" ข้ายังคงเป็นทาศฮงผู้ต่ำต่อยของเจ้า  จองซูวอน "  ถ้อยคำอันชวนให้ใจอ่อนของฮงซอกดูต่อหน้าหมอหญิงสาวสะพรั่ง
เสียงหัวเราะกระซิบกระซาบของแม่ทัพหมาด ๆ และหมอหญิงหมาด ๆ ดังไกลไปจนถึงพระตำหนักพระมเหสีเลยทีเดียว
ขณะเดียวกันโจแทซอบที่กำลังเดินเล่นอยู่กับพระมเหสีบริเวณหน้าพระตำหนัก โจแทซอบที่กล่าวถึงความกังวลใจของเขากับพระมเหสีว่า
"ถ้าหาก ตำแหน่งองค์รัชทายาทจากพระองค์ยังคงว่างเปล่า "  โจแทซอบน้ำเสียงเคร่งขรึมเอาเรื่อง
" ตำแหน่งพระมเหสี ก็คงจะเหมือนน้ำชาในเหยือกก็เป็นแน่ " โจแทซอบที่ยิ่งเตือนก็ยิ่งเป็นกังวลหนักมากขึ้นกว่าเดิม
พระมเหสียิ้มๆ แต่แววตาที่ยังคงดูเศร้าและอ้างว้างเฉกเช่นเดิม
" โจแทซอบ "  น้ำเสียงแสนราบเรียบของพราะนางตอบโจแทซอบ
" ตลกที่เจ้า อยากให้ข้าสร้างความสัมพันธ์กับพระราชาแบบนั้น "  พระนางทรงฝืนยิ้ม
" ทั้ง ๆ ที่ เจ้าก็รู้ว่า พระราชาก็ทรงจะฝืนพระองค์มากเช่นไร "  และยังทรงฝืนยิ้ม แต่ระหว่างที่โจแทซอบหันหน้าหลบสายตาของพระองค์
" น้ำชา...นั้นแสนจืดชืด  "
" จะใส่ดอกไม้ หรือ โสมชั้นดี "
" แต่ถ้าไร้อารมณ์ความรู้สึก พวกเขาก็พร้อมที่จะเทมันทิ้งได้เสมอ " พระมเหสีที่ยังทรงฝืนยิ้มแย้มได้อยู่ และแม้ว่าโจแทซอบจะพยายามฝืนยิ้มกลับก็ตาม
" ข้าเป็นพระอาจารย์ขององค์รัชทายาทมาก็หลายปี "
" แต่ไม่เห็นพระองค์ครั้งไหนเลย ที่เหมือนกับเมื่อวานในท้องพระโรง" โจแทซอบทำท่าครุ่นคิด
" ตอนเป็นรัชทายาท พระองค์ทรงสุขุมและรักษามารยาทได้อย่างดีเยี่ยม และนอบน้อม แต่ทว่า.."  และเขายังหันกลับมามองที่พระพักตร์ของพระมเหสี
" ตอนนี้พระองค์กลายเป็นพระราชา ที่แม้แต่สายพระเนตรก็ช่างดู...อันตราย " โจแทซอบที่ครุ่นคิดและพูดสิ่งที่คิดได้อย่างเปิดเผยต่อหน้าพระนาง
พระมเหสีทรงเปลี่ยนสีพระพักตร์ให้ดูสงบและใคร่ครวญตามโจแทซอบอยู่ครู่หนึ่ง
" กาลเวลาของคนโหยหาอำนาจช่าง....น่ากลัวซะเหลือเกิน " พระนางคิดทบทวน
" บ่อยครั้ง "
" อดีตองค์รัชทายาททรงมองหน้าข้าราวกับเศษดินใต้ฝ่าพระบาท แต่ว่า.." พระนางที่ทรงเหมือนจะหวนคิดเรื่องหนึ่งเรื่องใดก่อนหน้าหนี้
" คืนที่พระองค์ตัดสินใจที่จะก่อกบฏ "
" องค์รัชทายาทได้มาหาข้ากลางดึก และทรงพูดสิ่งที่ผิดแผกไปจากนิสัยของพระองค์ว่า.."
"  จะทรงทำให้ข้าอยู่เหนือบัลลังก์ของพระองค์ " พระนางที่ทรงถอดถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงและยังหวนนึกถึงคืนนั้นว่า คืนนั้นค่ำคืนที่ท้องฟ้าไร้หมู่ดาวเมฆามีเพียงความดำทะมึนอยู่เหนือเมืองหลวง ความเงียบสงัดภายในประตูพระราชวังและเหล่าทหารราชองครักษ์ที่แทบหยุดนิ่งไร้การเคลื่อนไหวใดๆ ในเขตพระราชวัง คืนนั้นองค์ชายรัชทายาทรีบเสด็จไปที่ตำหนักของพระชายาโดยมีเพียงท่านแม่ทัพที่เพิ่งกลับมาจากชายแดนได้เพียงไม่กี่ชั่วยามกับบรรดาเหล่าทหารนับร้อยนับพันมาห้อมล้อมเขตพระตำหนักของพระชายา
ครืด... !!
องค์รัชทายาทที่ทรงรีบเปิดประตูพระตำหนักของพระชายาด้วยพระองค์  ในขณะที่พระชายายังคงตื่นตระหนกกับสถานการณ์ที่เลวร้ายในพระราชวัง
" พัคซูยอน ! " องค์รัชทายาทที่ทรงรีบร้อนเข้าไปหา แต่ทว่าพระชายาของพระองค์กลับเลือกที่จะถอยร่นไม่ยอมให้พระองค์ทรงเข้าใกล้
" ฝ่าบาท ! " และเสียงสั่นเคลือของพระชายาต่อหน้าพระองค์  แต่ครั้นที่พระชายาจะทรงเงยพระพักตร์ขึ้นมา องค์รัชทายาทก็กลับมีคำสั่งให้พระชายาและเหล่านางกำนัลสนิทให้พากันรีบออกจากวังไปกับเหล่าทหารของท่านแม่ทัพ
แม้ว่าสายพระเนตรขององค์รัชทายาทจะทรงดูเป็นกังวล แต่ทว่าสายพระเนตรของพระชายาของตนกลับแข็งกร้าวยิ่งหนัก
" เหตุใดจึงทรงทำเช่นนี้ " พระชายาทรงตั้งคำถามแม้ว่าเนื้อตัวจะสั่นเทา  และแม้เพียงองค์รัชทายาทจะไม่ยอมสบตาของพระองค์
" ข้ามาที่นี้ เพื่อจะบอกให้เจ้ารู้ไว้ พัคซูยอน "
" ทั้งหมดที่ข้าทำ ก็เพื่อประเทศชาติ และเจ้า "  แต่ว่าหนนี้ องค์รัชทายาทกลับทรงมองพระชายาของตนอย่างลังเล
" ข้าจะนั่งอยู่บนบัลลังก์นี้ และเจ้า "
" จะอยู่เหนือบัลลังก์ของข้า ! แต่ว่า "  องค์รัชทายาทที่ทรงพยายามที่จะขยับเข้าหา แม้พระหัตถ์ยังคงต้องคอยกุมเอาไว้เผื่อความเผลอไผล
" ที่ข้าทำไปทั้งหมด ก็เพียงเพราะรักษาชีวิตไพร่ฟ้าของข้าก็เพียงเท่านั้น "
" และเจ้า พัคซูยอน ! " องค์รัชทายาททรงฝืนพระทัยในขณะที่เฝ้ามองพระชายาของตน
" เจ้าอย่าหวังแม้แต่จะคิดว่าจะนั่งอยู่คู่บัลลังก์กับข้าได้ในที่สุด !  "
" รักษาชีวิตของเจ้าเอาไว้ซะ !!! " องค์รัชทายาทที่ทรงเลือกใช้น้ำเสียงที่เย็นชาและดุดันเข้าหาพระชายา
ผืนฟ้าเหนือพระราชวังหลังคืนปราบดาภิเษกอวยยศเถลิงราชย์พระราชาและพระมเหสีพระองค์ใหม่ ฮงซอกดูที่เพิ่งได้รับตำแหน่งแม่ทัพหมาดๆ  คืนนั้นเขาได้ออกมายืนอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่ที่พระราชาเพิ่งประทานเป็นของขวัญในวันรับตำแหน่งแม่ทัพของเมืองอย่างเป็นทางการ
ค่ำคืนหนึ่งนางโลมจากชายแดนที่ฮงซอกดูได้พากลับมามาด้วย หล่อนได้เปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นชาวเมืองหลวงจริงๆ และกลิ่มหอมอ่อนๆ ของดอกกุหลาบหินเบาบางที่ชวนให้แตะปลายจมูกของฮงอซอกดูทำให้ต้องจนหันไปหา
คำกล่าวแรกที่ฮงซอกดูเอ่ยวาจากับหล่อนหลังจากเข้ามาอยู่ในเมืองหลวงนานแรมเดือน
"จงปฏิบัติตัวของเจ้าให้ดั่งผ้าสะอาด " ฮงซอกดูใช้หางตามองหล่อนแค่เพียงวูบหนึ่งเท่านั้น และคิดเสียว่าจะพึงเดินเลี่ยงกลับเข้าบ้าน
แต่ก็อย่างว่า หล่อนที่พยายามจะสานต่อ
" แม้จักเป็นเพียงคืนเดียวที่เผลอไผล่ไปเพราะฤทธิ์แรงสุราจอกนั้นแล้ว " คำพูดของหล่อนที่ช่างแสนจะกระทบหูของฮงซอกดูจนเขาต้องชะงัก
" เจ้ารู้สึกบอบช้ำ ! " ฮงซอกดูชำเลืองหันมองหล่อนที่มีท่าทีที่มีความหวัง
" กับข้า "
" จริง ๆ หรือเปล่า " ฮงซอกดูเพ่งมองหล่อนสักครู่  และดูท่าทีของหล่อนที่ยังคงเก็บอาการกระหายในตัวของเขาเสียไม่ได้
และอดเสียไม่ได้ที่หล่อนจะเงยหน้าและสบตาฮงซอกดู
" ไม่ว่าคืนนั้น "
" ท่านแม่ทัพจะร้องเรียกหาผู้ใดในยามหลับ "
" แต่...ว่า "
" เพียงขอให้ข้า...ได้อยู่เคียงข้างท่านใกล้ๆ ไม่ว่า..." หล่อนหลบสายตาลง
"ข้าจะเป็นเพียงเศษชิ้นเนื้อที่ท่านอยากจะลองกินบ้างเป็นบางเวลา " แต่แล้วหล่อนที่จำต้องฝืนเงยหน้าขึ้นสบตาของฮงซอกดูอย่างจริงจัง
ฮงซอกดูที่คราวนี้มีสีหน้าตระหนก
" นี่เจ้า !! "
" คิดที่จะลดศักดิ์ศรีเพียงนี้เชียวหรืออย่างไง "  เขาที่ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน  หล่อนที่ยังคงยืนยันด้วยสีหน้าและแววตาที่มั่นคงไม่เปลี่ยน
"ความรักของ...ข้า "
" ช่างเรียบง่ายนัก เจ้าค่ะ"  หล่อนตอบ
" เหตุใดข้าต้องถามหาเหตุผลของท่านแม่ทัพเล่า "
"ในเมื่อ...ข้ายอมท่านตั้งแต่แรกแล้ว" หล่อนตอบฮงซอกดูที่ยังคงมองดูหล่อนด้วยความสงสารเท่านั้น และเขาก็ไม่มีทีท่าว่าอยากจะเอื้อมมือมาจับเพื่อปลอบประโลม
" จางอูริน ! " ฮงซอกดูถึงกับเอ่ยชื่อนางโลมผู้นั้น !!!


## การแข่งขันระหว่างเขากับพัคจินอู

เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อสูทและชเวกียุลก็ล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ  เบอร์โทรศัพท์ของโรงพยาบาลศูนย์เอ็มดีสำนักงานใหญ่กำลังโทรเข้ามา  และไม่นานหลังจากรับสายสีหน้าที่ดูไม่เป็นปกติและตระหนกตกใจจนต้องรีบวิ่งออกไปจากสำนักงานของห้องแล็ปเชย์รีสกะทันหัน
เลขามินโดฮยอนเดินกระสับกระส่ายอยู่บริเวณหน้าห้องฉุกเฉินของศูนย์ใหญ่โรงพยาบาลเอ็มดี และพอเห็นพวกบอร์ดี้การ์ดของสำนักงานหน่วยข่าวกรองที่ ๆ พวกเขากำลังพาตัวพัคจีอึนรีบร้อนเดินทางมาที่หน้าห้องฉุกเฉิน
" ท่านประธาน กับ มินแจ พวกเขายังไม่ได้สติกันเลยทั้งคู่ " เลขามินรีบร้อนเดินเข้าไปหาพัคจีอินและรีบรีบร้อนบอกกับเธอ
พัคจีอึนที่พอได้ยินเรื่องนี้ และเธอที่ทำได้แต่พยักหน้ารับรู้และก้มมองดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือ
" พวกเขาอาจจะต้องใช้เวลาอีกสักหน่อย "  เธอบอกกับเลขามินโดฮยอนทั้งๆ  ที่สีหน้าของตัวเองก็ไม่ได้มั่นใจอย่างที่ปากพูดสักเท่าไหร่  แต่ไม่นานก็ได้ยินเสียงของชเวกียุลที่รีบร้อนวิ่งตามมาที่บริเวณหน้าห้องฉุกเฉิน
ชเวกียุลหันไปสนใจพวกการ์ดจากสำนักงานหน่วยข่าวกรองแห่งชาติที่พากันอยู่จนเต็มทั่วทั้งตึกเอ็มดี  แต่ก็ยังต้องรีบพาตัวเองเข้าไปที่หน้าห้องฉุกเฉินและเอาแต่มองเลขามินซ้ำๆ
" พวกเขาปลอดภัยแล้วหรือยัง "  เขาถามและเหลียวหันมองที่ประตูห้องฉุกเฉินแทบที่จะตลอดเวลา แต่ว่าพอเขาหันกลับมาเจอพัคจีอึน
เธอหลบตาชเวกียุลเล็กน้อย และพยายามจะเดินหนีออกไปจากหน้าห้องฉุกเฉิน
" พ่อของฉัน กับมินแจ "
" เธอแน่ใจใช่หรือเปล่า "  คำถามของชเวกียุลดังตามหลังกันมาติดๆ  จนเธอต้องสูดลมหายใจเข้าให้ลึกที่สุด  แต่ว่าเธอเลือกที่จะไม่อยู่รอให้ชเวกียุลถามซักไซ้อะไรให้มากกว่านี้ เพราะฉะนั้นเธอถึงจำเป็นต้องตัดใจรีบเดินหนีพวกเขากลับออกไป
ภายในห้องโถงใหญ่รูปทรงวงกลมก่อสร้างด้วยครึ่งไม้ครึ่งปูน หลังคาทรงมุกแปดเหลี่ยมและภายในถูกทาทับด้วยสีฟ้าตัดกับสีแดงผสมกันเป็นแนวขวาง ตรงกลางมีบ่อน้ำผุดรูปสามเหลี่ยมทับซ้อนกันเป็นรูปดาวหกแฉกก่อขึ้นมาจากหินศิลาแลงขนาดราวๆ เส้นผ่าศูนย์กลางสองเมตรกับอีกเก้าเซนติเมตร และบริเวณด้านหลังน้ำผุดมีแท่นหินอ่อนสีขาวขนาดราวๆ หกศอกครึ่งและด้านบนมีรูปตราสัญลักษณ์เป็นกงล้อแห่งเวลาเป็นสัญลักษณ์โรมันซ้อนอยู่กับรูปดาวหกแฉก  และแสงไฟในตะเกียงนับแล้วราวๆ สามสิบหกดวงโดยรอบห้องโถง และผู้คนที่พากันนุ่งห่มชุดสีขาวมีผ้าสีแดงพาดบ่าทั้งสองข้างก็ต่างทยอยกันเข้ามาในห้องๆ  นี้
ผู้คนทั้งผู้ชายและผู้หญิงมีทั้งคนชราและคนหนุ่มต่างทยอยกันเข้ามาจนเกือบจะเต็มห้องโถง และชายชราคนสุดท้ายอายุราวๆ แปดสิบปีก็กำลังถือไม้เท้าเดินควบคู่มากับเลขามินโดฮยอน และพวกเขาที่สวมใส่ชุดเหมือนกัน และเลขามินที่กำลังค่อยๆ ก้มหัวโค้งลงเล็กน้อยให้กับชายชราที่คล้ายดั่งกับว่าเป็นผู้อาวุโสสูงสุดในกลุ่ม
" อาซาลา " ดูเหมือนว่าเลขามินจะใช้คำทักทายนี้แก่ผู้อาวุโสกว่า และคนอื่นๆ ก็ต่างพร้อมใจกันพูดคำว่า " อาซาลา " อย่างพร้อมเพรียง
และผู้ชายที่ดูท่าทางอาวุโสก็ได้พยุงตัวด้วยไม่เท้าค่อยๆ ย่างก้าวออกมาบริเวณหน้าแท่นตราสัญลักษณ์  สีหน้าที่ดูมุ่งมั่น รอยยิ้มที่ดูอบอุ่นแต่ก็ไม่ได้จริงใจ ตีนกาบนหน้าผากเป็นร่องลึกที่เห็นถนัดจากแสงสว่าผ่านตะเกียงข้างหลัง สีผมขาวโผนทั่วทั้งศีรษะและหัวไม้เท้ารูปมอมตัวสีเขียว
" โครงการเชย์รีส ใกล้จะสำเร็จแล้วใช่ไหม " ผู้ชายแก่ๆ ค่อยๆ หันหน้าไปถามเลขามินโดฮยอนที่คอยยืนฟังอยู่ใกล้ๆ  และเขาก็พยักหน้าให้ชายชราผู้นั้น
" มันจะสำเร็จได้ยังไง ถ้าไม่มีพวกเราช่วยเหลือ "
" ประธานเอ็มดี และลูกชายคนโต ตอนนี้ "
" พวกเขาเข้าโรงพยาบาล เพราะได้รับเชื้อไวรัส " เลขามินเวลาพูดหรืออธิบายก็ยังค่อยๆ เผยรอยยิ้มออกมาทีละนิด ๆ
" ดีมาก "  ผู้ชายแก่คนเดิมหัวเราะออกมาเบาๆ  และในระหว่างที่ยิ้มก็ได้เดินเข้าหาแท่นกงล้อแห่งเวลา
" อาซาลา "  ทุกๆ  คนพร้อมใจกันเอ่ยคำๆ นี้ขึ้นมาอีกครั้ง และมิหนำซ้ำชายแก่ก็ยังคอยจ้องมองทะลุเข้าไปในดวงดาวหกแฉก และทุก ๆ คนก็หลับตา
ชายแก่สูดลมหายใจยาวเฮือกถึงสองเฮือกใหญ่ๆ
" เด็กคนนั้นกลับมาแล้ว "
" โรคภัยและสิ่งชั่วร้ายจะค่อยๆ จางหายเพราะเขา "
" ได้โปรดหมอบสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้แก่พวกเราทุกคน และ "
" นำทางให้เด็กคนนั้นได้กลับคืนสู่...โลก "  ชายแก่ยังคงหลับตาและอธิฐานต่อหน้าแท่นบูชาของพวกเหล่า " อาซาลา "
พัคจินอูกำลังยืนมองประตูห้องแล็ปของเชย์รีสซึ่งตอนนี้ยังคงมีนักวิจัยคนอื่นๆ  ทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง เธอกำมือแน่นและเริ่มมีน้ำตาซึมออกมาจนใกล้จะล้นขอบตาจนต้องรีบปาดทิ้ง
" ไปเจอฉันที่ห้อง "  ชเวกียุลที่แอบเดินมาไม่ให้สุ่มให้เสียงและแอบยืนมองพัคจินอูอยู่นานสองนานตัดสินใจเรียกให้เธอไปหา
พัคจินอูไม่ได้สะดุ้งกับคำเรียกหาของชเวกียุลเลย แต่เพียงนิ่งเงียบและรีบปาดน้ำตาให้หมดออกไปก่อนก็เท่านั้น
ภายในห้องทำงานของรองประธานเอ็มดีอย่างชเวกียุล  และเขาที่เอาแต่ยืนออกไปนอกกระจกและมองไปจนทะลุภูเขา และรอฟังเสียงการเดินเอื่อยๆ ของเธอที่ค่อยๆ ก้าวเข้ามา และพัคจินอูก็ยืนอย่างไม่มั่นอกมั่นใจต่อหน้าคนๆ นี้เป็นหนที่สอง  เพราะหนแรกก็ตั้งแต่พลาดพลั้งแตะมือของชเวกียุลในลิฟต์ที่อพาร์ตเมนท์ และนั่นก็คงจะเป็นครั้งแรกจริงๆ ที่ทำให้เธอรู้สึกกลัวกับการมองเห็นอดีต
" อยากจะคุยกับฉันในฐานะเลขา หรือว่าอะไร " พัคจินอูพยายามพูดออกไปแม้ว่าใจของตัวเองกำลังคิดที่จะถามว่า ถ้ารู้ความจริงก็แค่พูดออกมา
" ฉันก็ไม่มีอะไรจะแก้ตัว "  เธอคิดแล้วถึงได้พูดออกมา  แต่ว่ามือก็ยังคงกำเอาไว้แน่น เธอได้ยินเสียงสูดลมหายใจอย่างหนักหน่วงของชเวกียุลเข้าให้แล้ว และเสียงนั่นทำให้ถึงกับผวา
และเขาก็หันกลับมาและจ้องมองตรงไปที่เธออย่างไม่มีอะไรต้องสงสัยกันอีก
" การแข่งขันเพิ่งจะเริ่ม "
" เธออย่าเพิ่งยอมแพ้สิ "
" พัคจินอู ! "  รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเชวกียุลที่เหมือนจะระเบิดออกมาใส่หน้าของพัคจินอูเข้าให้ !


## ความลับที่ไม่ลับ !

ฝนตกหนักเมื่อมองผ่านกระจกในห้องพักผู้ป่วยของโรงพยาบาลจิตเวช  เด็กหญิงที่สวมชุดผู้ป่วยกำลังยืนมองท้องฟ้าและสายฝนผ่านกระจกห้องของเธอในโรงพยาบาลบนชั้นเกือบสูงที่สุดของที่นี้  และเธอที่สามารถยืนมองสายฝนได้เป็นเวลาชั่วโมง ๆ
เป็นเวลาร่วมๆ หกเดือนแล้ว ที่เธอไม่ได้ออกไปโรงเรียนเหมือนเด็กคนอื่นๆ  เป็นเวลาหกเดือนแล้วที่เธอจำต้องอยู่รับการรักษาจากคุณหมอที่แสนดีและก็สวยมากๆ คอยดูแลเธอ และทดสอบอะไรต่อมิอะไรกับเธอตั้งมากมาย
เด็กหญิงที่อยากจะออกไปกระโดดโลดเต้นกับพี่ชายท่ามกลางสายฝนชุ่มช่ำ และได้ไปโรงเรียนกับเพื่อน ๆ  และวิ่งเล่นที่สนามเด็กเล่น และที่ยังเฝ้านึกถึง...เด็กผู้ชาย 2 คนนั้นด้วยที่พวกเขาเคยโดยฟ้าผ่าพร้อมกันในตอนนั้น....
แต่ถึงอย่างนั้น เด็กหญิงคนนี้ที่เพีงจะอายุ 12 ปี  และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอต้องกลับมาที่ห้อง ๆ นี้ในโรงพยาบาลจิตเภชซะเมื่อไหร่ และเธอที่กำลังยืนครุ่นคิดอย่างหนักถึงหนักมากที่สุด และเกินความคิดของเด็กที่กำลังจะเข้าโรงเรียนมัธยมเป็นปีแรกของตัวเองว่า...ถ้าขืนเธอยังทำเรื่องแบบนี้ต่อไป แล้วใครกันละที่จะเจ็บปวดมากที่สุด
" แม่ค่ะ"  เสียงสะอื้นเล็กๆ ที่ค่อย ๆ ผ่านออกมาจากลำคอ
" หนู ! ขอโทษนะคะแม่"
เด็กหญิงที่รีดปาดน้ำตาทันทีที่ไหลออกมา  เธอพยายามทำราวกับว่า..ถ้าหากเธอร้องไห้ออกมาตอนนี้  เพราะฉะนั้นมันก็เท่ากับว่า ...เธอกำลังโกหกคนอื่นอยู่จริง !!!!
สายฝนที่ยังหลั่งไหล่ลงมาจากท้องฟ้าสีแดงเข้มที่ไม่มีทีท่าว่า พวกมันจะหยุดจองจำพวกเขาสองคนไว้ในปราสาท
ค่ำคืนบนยอดปราสาทที่ท้องฟ้าราวเหมือนกับถูกฉาบด้วยเลือดนกอายุห้าร้อยปี ! แม้กระทั่งลายคลื่นบนท้องฟ้าก็ยังดูเหมือนปีกนกอายุครึ่งพันปี พวกนกยักษ์ที่พากันโบกสะบัดพัดด้วยแรงปีกอันแข่งแกร่งทำให้เกิดฝนและลมพายุกระหน่ำ
และ..ค่ำคืนอันเหน็บหนาวบนบัลลังก์ในปราสาทก็เช่นกัน  เจ้าผู้ครองบัลลังก์และยังจะเป็นเจ้าชีวิตอันทรงพลัง ชายหนุ่มผู้นั่งบนบัลลังก์ตั่งทองที่โอ่อา รูปงาม และดูเกรงขามกว่าชายใดใต้หล้า
และ...ชายหนุ่มเบื้องขวา ผู้เป็นดั่งแม่ทัพปีกขวาคู่พระทัย  ชายหนุ่มวัยรุ่นรูปงามรุ่นราวคราวเดียวกับผู้เป็นเจ้าครองนครอันศิวิไลต์
ค่ำคืนนั้น ! ครานั้น...ลมพายุโหมกระหน่ำรุนแรงในคืนเดือนท้องฟ้าสีเลือด  สตรีสาวร่างเล็กผู้ใส่เสื่อเกราะเฉกเช่นชายชาติทหารหมอบกราบอยู่แทบเท้าใต้บัลลังก์ และเสียงสะอื้นไห้เพื่อร้องขอชีวิตอันสิ้นหวังของพี่สาวที่ถูกขังอยู่ในห้องหอของพระราชา และเพียงแวบเดียวที่ๆ พระราชาไม่รับฟังคำอ้อนวอนเพื่อปล่อยสตรีพี่สาวของหล่อนให้เป็นอิสระออกจากวังวนข้าราชบริพารฝ่ายใน ที่เป็นเพียงสถานที่ไว้ให้สำหรับคนใจคับแคบ
และคราเดียวกัน...ปลายดาบของนักรบหญิงที่เป็นห่วงและรักพี่สาวตนอย่างสุดจะหาไม่ ! บัดนี้..คมดาบได้พาดถึงคอพระราชา !!!
ทันใดนั้น...ผู้ดั่งเป็นองครักษ์ปีกขวาคู่ใจพระราชาไม่นิ่งนอนใจได้แกว่งดาบเข้าหา และปลายดาบก็พาดผ่านหน้าพระราชาหยุดที่หัวใจหล่อนเจ้า
ทันทีที่หล่อนโดนดาบแทงทะลุที่หัวใจดวงน้อย ครานั้น...เสียงอ้อนวอนอันสุดซึ้งคอยแต่จะก้องกังวาลไปทั่วท้องพระโรงและต่อเบื้องหน้าของราชองครักษ์ฝีมือดีดุจเทพสงครามว่า
" ยอมเฉือนหัวใจตน เพื่อรับใช้พระราชา  ยอมสละชีวิตคนที่ตนรัก ก็เพื่อพระราชา แล้วต่อจากนี้..ท่านจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร "
เสียงอ้อนวอนที่ฝั่งรากหยั่งลึกไว้ด้วยความเคียดแค้น แววตาที่หันไปมองเบื้องบนพระพักตร์ของพระราชาที่แสนนิ่งดูดาย  ความเย็นชา และไร้ซึ่งความปราณีอันใด หล่อนผู้เป็นนักรบที่เคยข้างกายคนหนึ่งจึงต้องตายจมกองเลือดใต้ตั่ง...พระราชา
ครั้นยามดึกสงัด ! ข่าวสารการสิ้นชีพของน้องสาวของหญิงนางหนึ่งที่ถูกขังในห้องหอพระราชาแพร่สะพัด หญิงสาวรูปร่างสะคราญ เส้นผมงดงามราวกับนกยูงรำแพน ใบหน้าที่สวดสดงดงามราวกับเทพธิดารังสรรค์ แต่บัดนี้....แววตาดูเศร้าสร้อย รอยหยดน้ำตาเปรอะเปื้อนไปตามร่องแก้มอันอวบอิ่ม เพราะการจากไปของน้องสาวผู้น่าเวทนา
และเหนือสิ่งอื่นใด....ชายของตนอันเป็นที่รักยิ่ง คน ๆ นั้นได้สังหารหล่อนด้วยน้ำมือที่เคยโอบอุ้มกันมาแต่เยาว์วัย
เพราะเฉกเช่นนั้น...หญิงสาวถึงได้รีบเรียกคืนสติอันแสนโหดร้าย และได้ครุ่นคิดไตร่ตรองสักสองสามตลบว่า.. ถ้ารีบด่วนตายตอนนี้เสีย  เพียงไม่นานผู้คนในราชวังก็จะอยู่กันอย่างสุขสบาย ไร้สิ้นซึ่งชื่อเสียงคุณงามความดีของครอบครัว
แต่ถ้าหาก...เธอเลือกที่จะฝืนและอดทนกล้ำกลืนเป็นขวากหนามขวางอำนาจราชองครักษ์ผู้ที่เฝ้าเพียรบอกว่า เขาไม่เคยมักใหญ่ใฝ่สูงเฉกเช่นนั้นเล้า
" บัดนี้  เวลาของการแก้แค้นได้มาถึงเจ้าแล้ว " หญิงสาวคุกเข่าสาบานต่อสวรรค์ !!!
" เธอ...ต้องตายเท่านั้น พัคจินอู !! " เสียงพึมพำของชเวกียุลในขณะที่เขากำลังยืนอาบน้ำภายใต้ฟักบัวขนาดใหญ่และละอองน้ำอุ่นที่เกาะกระจก
บนดาดฟ้าค่าเฟ่ 123 พัคจินอูกำลังยื่นเหม่อลอยและมองทอดสายตาออกไปไกลๆ  ผ่านยอดตึกสูงและผู้คนเดินขวักไขว่ข้างล่างบริเวณหน้าคาเฟ่และก็รถลาในช่วงสายๆ และตอนนี้เธอยังจำคำพูดของชเวกียุลที่ๆ เขาเคยพูดกับเธอเมื่อวันก่อนว่า จริงๆ  แล้วการแข่งขันระหว่างเขาและเธอเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น
" นายเป็นใครกันแน่ "  พัคจินอูพึมพำกับตัวเอง และพยายามจะคิดให้ออกให้ได้ว่า เธอกำลังลืมเรื่องอะไรระหว่างพวกเธอกันแน่นะ
" พี่ครับ ! " คังจูวอนรีบร้อนเดินขึ้นมาที่ดาดฟ้า
"  วีไอพี  ส่งข้อความมาอีกแล้วครับ "  และคังจูวอนเดินเข้ามาบอกใกล้ๆ  แต่ว่าสีหน้าของพวกเขาก็ดูเป็นกังวลเมื่อเห็นเธอแสยะยิ้ม
พัคจินอูแสยะยิ้มเล็ก ๆ  และเหลียวมองคังจูวอนที่ๆ  พวกเขากำลังยืนตัวตรงหลังแอ่น และนิ้วมือทั้งสิบนิ้วก็แทบจะชิดติดแนบลำตัว
" คังจูวอน คังมินจุน"  เธอมองหน้าพวกเขาและแววตาอย่างฉันท์มิตร  แต่ทว่าคังจูวอนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้ากลับหลบสายตาของพวกเธอ
" พวกนายอยู่กับฉันมานานเท่าไหร่กันนะ "  และเธอก็ยังพยายามที่จะฝืนยิ้มออกมาให้ได้
" เจ็ดปี ที่พวกเราสองคนอยู่ที่นี้ " คังจูวอนตอบคำถามโดยไม่กล้าสบตา แต่ว่าในขณะเดียวกันพวกเขาก็ยังกำมือแน่น
เธอพยักหน้าและพยายามจะเดินเข้าหา แต่พวกเขากลับเขถิบถอยหนี
" ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจพวกนาย "  เธอฝืนยิ้มและคอยสังเกตไปที่มือของคังจูวอนเป็นระยะๆ
" เอาเป็นว่า  เรื่องวีไอพี "
" ฉันจะไปเจอเขา "  เธอให้คำตอบคังจูวอน และเห็นสีหน้าพวกเขาที่ค่อยๆ  คลายความเป็นกังวลเรื่องนั้นลงได้
คังจูวอนโค้งเล็กน้อยให้กับพัคจินอู แต่ในตอนที่เธอจะเดินผ่านเขาไป
" โครงการเชย์รียส์นั่น "
" มันจะต้องสำเร็จ ใช่ไหมครับพี่พัคจินอู "  คังจูวอนยังคลายความสงสัยเรื่องๆ นี้ไม่เคยได้
พัคจินอูหยุดฟังคำถาม แต่ก็ไม่ได้คิดที่จะหันกลับมาตอบ และเธอเพียงแต่ยืนหันหลังให้คังจูวอน
" ตอนนี้ ประธานเอ็มดี และพี่มินแจ"
" กำลังป่วยหนักเพราะได้รับเชื้อไวรัส ตอนไปที่ฝูเจี้ยน "  และเธอก็เหมือนจะแอบถอนหายใจหนักๆ ออกมาให้คังจูวอนได้ยินจนได้
" ฉันจำเป็นต้องรู้ให้ได้ว่า เพราะอะไรพวกเขาถึงได้รับเชื้อไวรัส "
" เพราะเวลามันผ่านมาเป็นปีๆ แล้ว  "
" เพราะฉะนั้น พวกเราต้องรีบหาสาเหตุให้ได้ว่า ทำไมอยู่ๆ พวกเขาถึงติดเชื้อนั่น "  พัคจินอูเพียงแต่กำชับเรื่องงานให้กับคังจูวอน และมิหนำซ้ำเธอยังรีบเดินหนีพวกเขาไป
คังจูวอนนิ่งฟังเธออยู่ครู่หนึ่ง แต่แล้วอยู่ๆ ก็รีบวิ่งลงบันไดดาดฟ้ากลับออกไปอย่างรีบร้อนด้วยเหมือน ๆ กัน


## ชื่อไวรัส

" คัท ! "  เสียงของผู้กำกับซีรีย์ดังผ่านอุปกรณ์สื่อสารสำหรับเตือนเหล่านักแสดงของพวกเขาระหว่างการถ่ายทำซีรีย์ย้อนยุคท่ามกลางหุบเขาทางตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองฝูเจี้ยนประเทศจีน  และฉากที่ประกอบไปด้วยรถม้าของพระราชา  และม้าของขุนศึกและยังมีนักแสดงหลักอื่นๆ อย่างนางเอกหน้าใหม่สาวน้อยที่อาจดูผิวเผินช่างดูไร้เดียงสา นักแสดงหลักหลายต่อหลายคนยังต้องคอยฝึกควบคุมม้าระหว่างการถ่ายทำไปด้วย และนักแสดงเอ็กส์ตร้าที่ยังคงซ้อมคิวบู๊วิธีการใช้กระบีก็เพื่อไม่ให้ผิดคิว
" จินอู ! " เสียงผู้กำกับผู้หญิงอายุราวๆ น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอตะโกนเรียกพัคจินอูที่เดินอยู่กับนักแสดงหลักคนหนึ่งซึ่งเป็นดาราอาวุโสจนเธอได้ยินเสียงเรียกและถึงหันมาพยักหน้าและเดินไป
ผู้กำกับหญิงคนนั้นใช้คำพูดคำจาคล้ายกับพวกเธอกำลังคุยกันเหมือนๆ  กับเพื่อนผู้หญิงคุยหยอกล้อกันทั่วๆ ไป  และผู้กำกับหญิงยังให้เธอแก้บทของชเวมินแจอีกสักหน่อย เพราะอยากให้บทโรแมนติกระหว่างพระเอกและนางเอกมีความละมุนละม่อมขึ้นมาอีกนิด
" จริงๆ จะให้ฉันเติมความหวานมากกว่านี้ "
" เห็นที ! " พัคจินอูมองทั้งหน้าผู้กำกับและแอบเหลียวมองหน้าของนางเอกหน้าใหม่ดาวรุ่งที่ ๆ เธอกำลังฉอเลาะเอาอกเอกใจนักแสดงหลักรุ่นใหญ่
" ก็คงจะมีใครสักคนได้ปรี๊ดแตกแน่ "  พัคจินอูที่หันมายิ้มให้กับผู้กำกับ และไม่นานพวกเธอต่างคนก็ต่างแยกย้ายกลับไปทำงานของใครของมัน
พัคจินอูรีบร้อนเดินออกมารอรถบริเวณหน้าโรงพยาบาลภายในเมืองฝูเจี้ยน เพราะสาเหตุเกิดจากนักแสดงรองคนหนึ่งมีอาการป่วยอย่างไม่ทราบสาเหตุหลังจากที่ถ่ายทำฉากสงครามเสร็จ  และไม่นานเท่าไหร่รถยนต์เอสยูวีคันสีดำก็ค่อยๆ เข้ามาจอดเทียบ
และฮวังอินซองก็รีบร้อนเดินลงมาจากรถด้วยสีหน้าท่าทางเป็นกังวล
" พี่แทซัน กำลังไปตามหาคนพวกนั้น  แต่ว่า "  ฮวังอินซองบอกเธอ แต่ก็พยายามมองซ้ายมองขวา
" ตอนนี้ ประธานเอ็มดีชเวมินจุนกำลังเดินทางมารับลูกชายที่นี้ " และเขาพยายามบอกกับพัคจินอูและยังรีบร้อนกลับขึ้นรถและขับออกไปด้วยกัน
คังจูวอนกับคังมินจุนขับรถเอสยูวีสีดำกำลังเคลื่อนรถเข้ามาจอดเทียบที่ริมฟุตบาทบริเวณด้านข้างโรงงานผลิตเม็ดพลาสติกภายในเมืองซานหมิง มณฑลฝูเจี้ยน  และพวกเขาพยายามจะสังเกตรถลาและผู้คนที่เข้าๆ ออกๆ ภายในโรงงาน ทั้งรถบรรทุกที่ขนวัตถุดิบและรถขนส่งอื่นๆ ภายในเมืองซานหมิง  และพวกเขาทั้งคู่ก็ยังพยายามช่วยกันสังเกตความผิดปกติรอบ ๆ บริเวณโรงงานแห่งนี้  และแม้ว่าจะเฝ้าสอดแนมโรงงานทั้งวันทั้งคืน พวกเขาทั้งคู่ก็แทบไม่เจอความผิดปกติ
คังมินจุนหยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมาและต่อสายหาพัคจินอูภายในรถ
" ที่นี้ไม่มีอะไรผิดปกติเลยครับพี่ "  พวกเขากำลังรายงานสิ่งที่เกิดขึ้นภายในโรงงาน และวางสาย และไม่นานพวกเขาสองคนก็ตัดสินใจเคลื่อนรถออกจากบริเวณโรงงานผลิตเม็ดพลาสติก
" ทำไมนายถึงไม่บอกเรื่องนั้นให้พี่พัคจินอูรู้ "  คังจูวอนกำลังหันหน้ามาถามด้วยความสงสัยกับพี่  แต่คังมินจุนเอาแต่ส่ายหน้าและดูอึดอัด
" พี่แทซัน คงอยากให้พี่จินอูปลอดภัย "
" ทำงานไปเถอะน่า นายนะ คังจูวอน !  "  คังมินจุนพยายามบ่ายเบี่ยงน้องชายตัวเองเอง แต่สุดท้ายที่อย่างไง ๆ ซะเขาก็เอาแต่ส่ายหน้าไปๆ มาๆ  อยู่ดี
ชเวกียุลอำพลางใบหน้าของเขาด้วยหมวกแก๊ปสีดำและสวมเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีเดียวกัน และเขาก็พยายามจะเดินตรวจตราภายในตอกแคบๆ ภายในตลาดเมืองซานหมิงเมืองเล็ก ๆ ภายในมณฑลฝูเจี้ยน แต่ว่าเขาก็ยังพอมีผู้ติดตามอีกสองถึงสามคนที่เป็นผู้ร่วมทีมจากสหรัฐและพวกเขายังติดต่อกันผ่านหูฟังวิทยุสื่อสารไร้สายในขณะทีทุก ๆ คนพากันสำรวจไปทั่วทั้งเมืองซานหมิง จนกระทั่งกลางดึกพวกเขาสี่คนก็พยายามที่จะแฝงตัวเข้าไปภายในบาร์ค่อนข้างเสื่อมโทรมของเมือง
ชเวกียุลและเพื่อนต่างพากันนั่งดื่มล้อมวงอยู่ที่มุมๆ หนึ่งของบาร์ ซึ่งภายในบาร์เหล้าที่นี้ค่อนข้างมีลูกค้าท้องถิ่นและต่างชาติหนาแน่นจนดูผิดปกติกับสถานที่ ทั้งชาวฟิลิปปินส์ ไต้หวั่นและไทยก็ยังมีปะปนกับคนท้องถิ่น แต่พวกเขาสี่คนที่ยังพยายามทำตัวปกติเหมือนนักท่องเที่ยวทั่วไป จนพวกเขาสังเกตเห็นผู้หญิงสาวสวยชาวไทยคนหนึ่งที่เดินควงคู่มากับผู้ชายเกาหลีรูปร่างสูงใหญ่และไว้ทรงผมสกินเฮด  จนกระทั่งพวกเขาสังเกตเห็นรอยสักรูปวงกลมมีตัวเลขโรมันบอกเวลาและยังมีดาวหกแฉกภายในวงกลมรูปรอยสักพวกนั้นด้วย และพวกเขายังสังเกตเห็นผู้หญิงไทยคนนั้นกำลังจะเดินไปทางห้องน้ำ เพราะฉะนั้นชเวกียุลจึงได้พยายามจะเดินตามผู้หญิงไทยคนนั้นโดยไม่ให้เป็นที่สังเกต
และพัคจินอูที่กำลังเดินสวนออกมาจากห้องน้ำผู้หญิง ทั้งเธอและชเวกียุลที่ต่างพากันชะงักและต่างคนก็ต่างมองกันไปมา แต่ว่าชเวกียุลกลับสังเกตเห็นผู้หญิงไทยคนนั้นกำลังเดินตามเธอออกมาจากห้องน้ำ
" ขอโทษนะครับ " ชเวกียุลรีบเดินสวนพัคจินอูเข้าไปหาผู้หญิงไทยคนนั้นทันที
แต่ว่าตอนนั้นเธอก็พยายามจะแอบฟัง ชเวกียุลที่พยายามแกล้งบอกว่า ผู้หญิงคนนั้นทำของหล่นเอาไว้และยื่นมันให้กับเธอ แต่ผู้หญิงไทยคนนั้นกลับปฏิเสธ  แต่ว่าท่าทีและคำพูดจาของผู้หญิงไทยกลับดูท่าทางจะสนใจชเวกียุล
พัคจินอูเดินตรงเข้าไปนั่งบริเวณบาร์เครื่องดื่ม และสั่งเครื่องดื่มทันทีโดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่า เพื่อนของชเวกียุลสองคนกำลังจะเดินเข้ามาและคอยนั่งประกบ และเพื่อนของเขาก็ยังทำท่าทีเข้ามาสั่งเครื่องดื่มก่อนที่พวกเขาจะเดินกลับออกไป หนึ่งในสองคนก็พยายามกระซิบให้เธอรีบกลับออกไปจากที่นี้ แต่ว่าเธอก็ได้แค่รับฟังและรีบรับเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์เอามายกดื่มจนแทบจะหมดแก้ว  และพอเธอวางแก้วเครื่องดื่มกลับลงไปที่บาร์ ในขณะเดียวกันผู้หญิงไทยคนนั้นก็ยังจะเดินเข้ามานั่งบริเวณบาร์พร้อมๆ กับชเวกียุล  และเขาก็ยังพยายามจะมองไม่เห็นเธอที่ก็กำลังนั่งอยู่ใกล้ๆ
ชเวกียุลที่พยายามจะทำเป็นมองไม่เห็นพัคจินอู ที่ ๆ ตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่ข้างหลังผู้หญิงไทยคนที่เขาพยายามจะตีสนิท จนกระทั่งผู้หญิงไทยคนนั้นหันไปสั่งเครื่องดื่มและมองเห็นเธอเข้า
" เจอกันอีกแล้วนะคะ " ผู้หญิงไทยทักทายพัคจินอูเพราะจำหน้าของเธอได้ เพราะว่าก่อนหน้านี้พวกเธอเดินชนกันในห้องน้ำ
พัคจินอูยิ้มๆ
" กำลังจะกลับพอดีคะ "  เธอบอกพร้อมกับกำลังจะลุกขึ้นจากเก้าอี้บาร์ตัวสูง แต่ว่าเธอกลับแกล้งสะดุดขาเก้าอี้ จนกระทั่งผู้หญิงไทยคนนั้นต้องรีบโผเข้ามาช่วยจับเอาไว้
และพัคจินอูที่แกล้งทำท่าเหมือนจะล้มจนต้องรีบเข้าไปจับมือของเธอเอาไว้
" ตายจริง ขอโทษด้วยค่ะ "  เธอแสร้งทำทีข้อโทษพวกเธอ แต่ว่าก็ยังไม่ยอมปล่อยมือของผู้หญิงไทยคนนั้นลง จนกระทั่งเห็นสายตาของชเวกียุลที่พยายามจ้องมองพวกเธออยู่
พัคจินอูตัดสินใจปล่อยมือของผู้หญิงไทยคนนั้นและขอบคุณเธออีกครั้ง และรีบเดินออกมาจากบาร์ตรงนั้นไป  และคังจูวอนและคังมินจุนที่กำลังจอดรถรอเธออยู่ใกล้ๆ จนกระทั่งเห็นเธอเดินออกจากบาร์เหล้าโทรมๆ  อย่างรีบร้อน  และคังมินจุนก็รีบร้อนเปิดประตูรถและยังรีบเดินข้ามถนนไปรอรับเธอ
" ทีมของชเวกียุล พวกเขาก็อยู่ที่นี้ " คังมินจุนรีบร้อนอยากจะรายงานเรื่องนี้กับเธอ แต่ว่าพัคจินอูกลับรีบร้อนเดินกลับไปขึ้นรถที่จอดรออยู่ทันที
พัคจินอูกลับขึ้นไปนั่งบนรถและบอกให้คังจูวอนออกรถทันที  แต่เธอก็ไม่ได้ทันสังเกตสายตาของสองพี่น้องที่กำลังแอบมองเธอแปลก ๆ จากกระจกมองหลัง
คังจูวอนและคังมินจุนส่งพัคจินอูจนถึงห้องพักของโรงแรมภายในเมืองซานหมิง พวกเขาทั้งสามคนพักอยู่ในห้องพักขนาดใหญ่ของโรงแรม  แต่คังจูวอนที่กลับสังเกตเห็นความผิดปกติของพัคจินอูที่เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จากับพวกเขา  แต่ว่าอยู่ๆ  ก็มีเสียงโทรศัพท์เข้าของคังมินจุนและยังรีบร้อนออกไปรับโทรศัพท์ข้างนอกห้องพัก  จนกระทั่งคังจูวอนถึงกับต้องแอบเดินตามไป
" นายคุยกับใคร " คังจูวอนถามคังมินจุนในขณะคุยสายกับใครบางคนที่ระเบียงของโรงแรม และเขาก็ยังสังเกตว่า น้องชายทำท่าทางแปลก ๆ
" อ่อ ! " คังมินจุนตอบคำถามตะกุกตะกัก
" พี่อินซองนะ พอดีว่า เขาเป็นห่วงพวกเรามากก็เลยโทรมาถามก็แค่นั้นเอง "
" ไม่มีอะไร "  คังมินจุนตอบและรีบเดินหนีกลับเข้าไปในห้องพักทันที  แต่ว่าคังจูวอนก็พยายามจะมองตาม
คังจูวอนมองน้องชายด้วยความสงสัย  แต่ก็ยังล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตและกดสายโทรออก
พัคจินอูกำลังยืนรออะไรบางอย่างอยู่ที่ระเบียงห้องพักของโรงแรม และเธอก็พยายามจะยืนจ้องมองไปที่ระเบียงห้องพักที่อยู่ถัดกับห้องพักของพวกเธอ  แต่ว่าไม่นานเท่าไหร่ก็เหมือนจะได้ยินเสียงเลื่อนบานประตูของห้องพักที่อยู่ถัดไป เพราะฉะนั้นเธอถึงได้พยายามมองหาเจ้าของห้องพักห้องนั้นอยู่อย่างเงียบๆ และใจจดใจจ่อ
และก็เป็นชเวกียุลที่มาปรากฏอยู่ตรงหน้าเธอ  แต่ว่ามิหนำซ้ำต่างคนก็ต่างมองจ้องกันไปๆ มาๆ
ชเวกียุลที่ไม่ได้แปลกใจที่เห็นเธอ และเขาก็กำลังคิดว่า พัคจินอูก็ไม่ได้แปลกใจเหมือนกัน
"  CD 50 ! " เขาเริ่มพูดคุยและแอบกำมือแน่น
"  ไวรัสซีดีห้าศูนย์ ถูกขโมยออกจากแล็ปของเอ็มดี " และเขาก็เริ่มมีรอยยิ้มเยาะมองพัคจินอู
" เรื่องนี้ พวกเราจะจัดการกันเอง "
" ส่วนเรื่องวีไอพี ฉัน ! " เขาสบตาพัคจินอูอีกครั้ง แต่ครั้งนี้แววตากลับเต็มไปด้วยความโกรธ
" ต้องการเจอพวกเขาทันทีที่กลับถึงเกาหลี "  เขาย้ำกับพัคจินอูทุกๆ คำ
" ทำไม ! "  พัคจินอูอยากจะพูดอะไรมากกว่านั้น
แต่ว่าเธอกลับต้องหยุดชะงักไปเพราะว่าพวกเธอกำลังได้ได้ยินเสียงของผู้หญิงเรียกชื่อของเชวกียุลกำลังออกมาจากห้องพักของเขา
และดูเหมือนว่า ถ้าหากว่าเธอจำไม่ผิดก็คงจะเป็นเสียงของผู้หญิงไทยคนนั้นที่ ๆ พวกเธอเจอที่บาร์ในเมือง
ชเวกียุลหันหลังให้พัคจินอูทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกหา และเขาก็ยังจะเดินกลับเข้าไปในห้องพักของตัวเองช้าๆ  เพราะจงใจอยากให้พัคจินอูได้ยินเสียงสนทนาระหว่างเขาและผู้หญิงไทยคนที่เพิ่งจะรู้จักกันที่บาร์


## กรรมกรผู้หญิง

" จางอูริน ! " ฮงซอกดูเอ็ดใส่หล่อนในขณะที่ ๆ เขากำลังเห็นหล่อนออกมาช่วยคนของสำนักหมอหลวงถือของ
จองซูวอนก็เหมือนจะชะงักทันที่ที่เห็นหน้าของผู้หญิงแปลกหน้าที่เข้ามาอยู่ในบ้านของของเขา
" เจ้า ! จางอูริน ใช่ไหม  "  จองซูวอนตัดสินใจเดินถือตระกร้าของใบใหญ่เข้าหาหล่อน และก็เลยยื่นตระกร้าใบนั้นให้ไป
และฮงซอกดูก็ได้แต่มองตามติดๆ
" ก็อย่างที่ข้าเคยบอกเจ้าไว้ว่า "
" นางเป็นบุตรสาวของคนงานแถวชายแดน "  และเขาก็แกล้งทำเป็นยิ้มกับจองซูวอน และยังหันกลับไปพยักหน้าให้หล่อนมาช่วยถือตระกร้า
จางอูรินแม้จะได้ยินคำแนะนำตนให้กับหมอหญิงแล้ว  เพราะฉะนั้นหล่อนจึงต้องพยายามยืนก้มหน้าก้มตาอย่างเจียมเนื้อถ่อมตนตามคำพูดของฮงซอกดู และยังต้องคอยทำตามที่ฮงซอกดูออกคำสั่ง
และจองซูวอนยังสังเกตจางอูรินที่กำลังถือตระกร้าและจะกลับเข้าไปยังบ้านพักของฮงซอกดู
และในระหว่างที่จางอูรินกำลังเดินหันหลังกลับเข้าไปภายในบ้าน  แต่หล่อนก็พอที่จะได้ยินคำพูดจาทักทายกันที่แสนจะไพเราะเสียจริงระหว่างฮงซอกดูและหมอหญิงท่านนั้น
จางอูรินกำลังช่วยฮงซอกดูผลัดเปลี่ยนผ้าผ่อนใส่ชุดข้าราชการราชสำนักสีแดงเข้มภายในห้องนอนส่วนตัวเพียงลำพังสองต่อสอง แต่ว่าหล่อนก็พอจะสังเกตสีหน้าคร่าตาที่ไม่ค่อยจะสบอารมณ์เท่าไหร่ของเขา และหล่อนในขณะก้มลงไปสวมถุงเท้าให้ฮงซอกดู
" หมอหญิงจอง! ถ้าหากไม่จำเป็นเจ้าอย่าได้พูดหรือคุยอะไรกับนางทั้งนั้น " ฮงซอกดูออกคำสั่ง
หล่อนหยุดชะงักไปชั่วครู่ และหันไปสวมถุงเท้าให้ต่อจนเสร็จเรียบร้อย
"เหตุใด  "  แต่หล่อนเองก็ตั้งใจอยู่แล้วที่จะคิดหาคำตอบให้ถูกใจฮงซอกดูอยู่เหมือนๆ กัน
" ข้าต้องเจอท่านหมอหญิงตามลำพังด้วยเล่า เจ้าค่ะ " หล่อนเงยหน้าชำเลืองสบตาฮงซอกดูชั่วครู่และก้มหน้าก้มตาตอบคำถามต่อ
"หรือเป็นเพราะว่า ท่านกำลังเป็นกังวลเหตุใดกันแน่ เกี่ยวกับตัวของข้าหรืออย่างไรกัน " และหล่อนยังแสร้งยิ้มออกมาเล็กน้อนด้วย
ฮงซอกดูที่แม้ไม่ตั้งใจมองสีหน้าคร่าตาของจางอูรินตรงๆ แต่ว่าก็พอจะสังเกตรอยบุ๋มของแก้มหล่อนเข้า
" ข้าไม่เคยคิดสิ่งใดเกินเลยกับเจ้า "
" จงจำใส่ใจเอาไว้ อยู่ที่นี้ !! " ฮงซอกดูเริ่มขยับหาจางอูรินอย่างไม่รู้ตัวว่า เขาเข้าใกล้นางจนเกินพอดี และหล่อนที่ค่อยๆ ขยับถอยห่าง
แต่สายตาของฮงซอกดูที่พยายามจะจงเกลียดจงชัง
" จงจำเอาไว้ว่า เจ้าเป็นเพียงสาวใช้ "
" ได้เจ้าค่ะ ท่านแม่ทัพฮงซอกดู !! " หล่อนรีบพูดสวนเพียงเพราะไม่อยากจะติดกับดักใจตนที่ๆ ในเวลานี้ต้องประคองกายหักห้ามใจให้ถอยห่างจากฮงซอกดู
" ท่านแม่ทัพ และท่านหมอหญิงจอง เป็นบุคคลที่เหมาะสมกันยิ่งนัก เหตุใด" และคราวนี้หล่อนก็ค่อยๆ ฝืนเงยหน้าขึ้นมาและสบตาของฮงซอกดู แต่ทว่าก็ด้วยสายตาที่แสนจะเย็นชากว่าฮงซอกดูเข้าแล้ว
" คนอย่างข้า ก็เป็นเพียงสาวใช้ที่มีบิดาเป็นกรรมกรคนหนึ่ง ไม่ใช่หรือเจ้าค่ะ "
" กรรมกรหญิง ! "
" เท่านั้นแหละเจ้าคะ ! " หล่อนฝืนแววตาที่แสนเย็นชาและว่างเปล่าให้ฮงซอกดูได้เห็น เพราะอยากให้เขาสบายใจว่าจะไม่มีการล้ำเส้นใดๆ
" ดี ! '  ฮงซอกดูได้แต่กัดฟันพูดกับจางอูริน และรีบเดินหนีไปในทันที
หล่อนที่ยังคงยืนนิ่งและก้มหน้า แต่สิ่งหนึ่งที่ต้องคอยพยายามฝืนกลั้นจริงๆ ก็คือหยดน้ำตา และหล่อนก็ทำได้ดีและยังคงก้มหน้าก้มตาเก็บผ้าผ่อนของฮงซอกดูนำกลับไปทำความสะอาด
สาวใช้ในวัยชรากำลังเตรียมน้ำในถังไม้วงกลมขนาดใหญ่ และยังมีสาวใช้วัยไม่เกิน 13 ขวบ มาช่วยวัดอุณหภูมิในน้ำไม่ให้อุ่นหรือร้อนเกินไป  ฮงซอกดูที่พอก้าวเท้าเข้ามาในห้องอาบน้ำและเห็นสาวใช้ทั้งสองคนกำลังจัดแจงห้องอาบน้ำชำระร่างกายให้เป็นอย่างดี มิหนำซ้ำเหลียวหันไปทางไหนก็ได้เห็นดอกบ๋วยให้ชื่นใจซะจนกลบกินยาบำรุงที่สาวใช้ตัวน้อยๆ กำลังช่วยเทยาลงไปในอ่างไม้ และกลบกลิ่นด้วยกลีบกุหลาบที่ช่วยกันโปรยลงในถังไม้
" เก่งๆ จริงๆ นะเจ้า ตัวแค่นี้รู้จักเอาอกเอาใจข้าด้วยดอกไม้พวกนี้ " ฮงซอกดูพูดกับสาวใช้ตัวน้อยที่เป็นหลานสาวของสาวใช้วัยชรา  แต่บรรดาสาวใช้ทั้งสองต่างมองหน้ากันและหันเลิ่กลัก
" มีอะไร ! " เพราะฉะนั้นเขาถึงได้รู้สึกถึงความผิดปกติของสาวใช้
" แม่นางจางอูริน เป็นคนจัดเตรียมไว้ "
"พวกเราแค่มารอท่านแม่ทัพ เท่านั้นแหละเจ้าค่ะ " สาวใช้ชราตอบคำถามเจ้านายอย่างนอบน้อม
ฮงซอกดูแม้ได้ยินคำตอบจะรู้สึกไม่พอใจ แต่ก็ฝืนยิ้มให้สาวใช้และบอกกับพวกนางว่า คืนนี้ตนจะอาบน้ำและแช่สมุนไพรตามลำพัง ครั้นพอคล้อยหลังบรรดาสาวใช้  ฮงซอกดูก็รีบเดินพุ่งเข้าไปหาแจกันที่มีแต่ดอกบ๋วยบานสะพรั่ง แต่พอเขาจะเอื้อมมือไปเด็ดพวกมันทิ้ง
ฮงซอกดูที่ยอมลดลาวาศอกและลดน้ำมือของตัวเองลง และหันหลังให้กับแจกันไม้ไผ้ใบใหญ่ด้วยเช่นกันทันที และเขาก็หันหลังปลดเสื้อผ้าเดินลงในถังไม้ที่โรยด้วยกรีบกุหลาบสีแดงและชมพู แต่แทนที่ตนจะคิดถึงใบหน้าของหมอจองที่สูงสง แต่แวบแรกที่หลับตากลับได้กลิ่นกายของจางอูริน
ฮงซอกดูถึงกับต้องค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาช้าๆ และชำเลืองมองบริเวณหลังประตูห้องชำระล้าง
และหล่อนก็จึงค่อยๆ ขยับถอยห่างออกจากบานประตูห้องชำระร่างกายของฮงซอกดูช้าๆ และแม้ใบหน้าของหล่อนจะปราศจากรอยยิ้มใดๆ และแววตาที่เรียบเฉยที่ก็ไม่ได้พอใจตัวเองมากเท่าที่ควร
" เจ้าเป็นเพียงกรรมกรหญิงของฮงซอกดูเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว " ถ้อยคำแผ่วๆ ของจางอูรินที่แม้จะใช้ย้ำเตือนสติ แต่ว่าหล่อนก็รู้อยู่แก่ใจตัวเองดีว่า พวกมันยังเป็นคำพูดที่แผ่วเบาเหลือเกินจริงๆ นั่นแหละ..


## ความสงสัยเริ่มตีกลับ

พัคจินอูรีบร้อนเดินกลับเข้ามายังห้องพักของโรงแรมที่อยู่ติด ๆ กับห้องพักของชเวกียุล แต่ว่าคังจูวอนกับคังมินจุนก็ต่างคนก็ต่างง้วนอยู่กับคอมพิวเตอร์พร้อมอุปกรณ์ดักฟัง
คังมินจุนเดินถือหูฟังให้พัคจินอูทันทีที่เธอเดินกลับเข้ามาภายในห้องพัก
" ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับพี่ "  คังมินจุนพยักหน้า และให้พัคจินอูสวมใส่หูฟังที่ตอนนี้กำลังเชื่อมต่อระบบดักฟังภายในห้องพักของชเวกียุล
พัคจินรีบร้อนถือหูฟังสวมทันที และพวกเธอยังนั่งฟังอย่างตั้งอกตั้งใจในระหว่างที่ชเวกียุลกำลังพูดคุยและสนทนากับผู้หญิงไทยคนนั้น
" อรศิริ "  พัคจินอูเรียกชื่อผู้หญิงไทยคนนั้นตามชเวกียุล และเสียงพูดจาหยอกล้อกันปกติระหว่างหญิงสาวและชายหนุ่ม
ตุบ !
คังมินจุนกับคังจูวอนตกใจที่อยู่ๆ  พัคจินอูวางกระแทกหูฟังลงบนพื้นโต๊ะ  และพวกสองคนก็ต่างพากันทำหน้าตาเลิ่กลักพากันทำตัวไม่ถูก
" พี่ครับ เป็นอะไรไป " คังมินจุนสงสัยเธอ  ในระหว่างที่พวกเขาสองคนยังต้องคอยใช้หูฟังแอบฟังห้องพักข้างๆ
" พวกนายสองคนจัดการเรื่องนี้กันไปก่อน " พัคจินอูส่ายหัวเบาๆ และลุกขึ้นเดินตรงไปที่ประตู
" ฉันจะออกไปสูดอากาศข้างนอกสักหน่อย "  เธอบอกพวกเขา และก่อนที่จะเปิดประตูในระหว่างที่คังจูวอนจะเดินตามเธอไป
" ไม่ต้องห่วง ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอกนะ " เธอบอกกับคังจูวอน และพวกเขาที่ยอมและปล่อยให้เธอออกไปข้างนอกเพียงลำพัง
หน้าคาเฟ่ 123 ซอเยอึนรีบวิ่งเข้ามาหยุดอยู่หน้าร้านกลางดึก  และซอเยอึนที่พยายามมองเหลียวซ้ายแลขวาเพื่อดูให้แน่ใจว่า ไม่มีใครตามเธอมาถึงที่นี้จริงๆ
" เยอึน ! " ฮวังอินซองรีบเปิดประตูร้านและวิ่งเข้ามาหา และพวกเขาก็ต่างพากันเหลียวซ้ายมองขวาก่อนจะพากันกลับเข้าไปภายในร้าน
ซอเยอึนล้มตัวลงนั่งบนโซฟาและถึงกับปาดเหงื่อ และก็โล่งใจที่วิ่งหนีคนพวกนั้นมาได้
" ฉันไม่เข้าใจพวกเขาเลยจริงๆ " ซอเยอึนบ่นอุบอิบ ในขณะที่เห็นฮวังอินซองเอาแต่กดโทรศัพท์ไปๆ มาๆ  เดินอยู่ในร้าน
" ยังติดต่อพวกนั้นไม่ได้ใช่หรือเปล่า " ซอเยอึนตั้งคำถามและสงสัยเหมือนกับที่ฮวังอินซองสงสัยทั้งคังจูวอนและคังมินจุน แล้วก็พัคจินอู
ฮวังอินซองพยายามจะส่ายหน้าและยังเดินกลับไปนั่งลงบนโซฟาใกล้ๆ  และพวกเขายังคอยก้มมองแต่โทรศัพท์
" พวกนั้นแอบหนีไปประเทศจีน  "
" ยุนแจอีก็ยังหาตัวเธอไม่เจอตั้งแต่เกิดเรื่องทีสถานีรถไฟใต้ดิน "  และน้ำเสียงที่รู้สึกผิดของซอเยอึนที่มีให้กับเพื่อนร่วมงาน จนกระทั่งฮวังอินซองเอื้อมมือขึ้นมาจับไหล่ของเธอและบีบเบาๆ
" ถ้าพัคจินอูไม่พูดอะไร ก็แสดงว่า ยุนแจอีคงจะไม่เป็นอะไรมาก "  และเขาก็ปลอบใจซอเยอึน และก็แอบหวังลึกๆ ว่า ยุนแจอีจะไ่ม่เป็นอะไรจริงๆ อย่างที่พัคจินอูบอก
แต่ซอเยอึนกลับชักไม่มั่นในและยังหันไปจับมือของฮวังอินซองมากุมเอาไว้
" พี่ค่ะ ! "  และสายตาของพวกเธอที่มองกันเปลี่ยนไป
" บอกตามตรง ฉันไม่มั่นใจในตัวของวีไอพีเอาซะเลย "
" เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องที่สถานีรถไฟ และมีเจ้าหน้าที่ของไทยเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ "
" เอาจริงๆ ฉันก็แค่สงสัยว่า ทำไม ! พัคจินอู "
" เธอถึงได้ทำตัวแปลกๆ ไปอย่างไงก็ไม่รู้ " ซอเยอึนได้แต่คิดและสงสัยในตัวของพัคจินอู และพยายามจะหาคำตอบให้ได้
ฮวังอินซองก็เลยได้แต่พยักหน้าตาม เพราะสิ่งซอเยอึนสงสัย เวลานี้พวกเขาทุก ๆ คนก็สงสัยด้วยเหมือน ๆ กัน และอีกอย่างทั้งเธอและพวกสองพี่น้องคังหนีไปประเทศจีนในเวลาแบบนี้โดยไม่บอกใคร
พัคจินอูเพิ่งจะวางสายพี่ชายตัวเองที่โทรมาจากโรงพยาบาลที่เกาหลีใต้ เธอหยุดดูโทรศัพทฺมือถือของตัวเองครู่หนึงก่อน แต่ทว่ามือไม้ของตัวเธอเองก็ดูเหมือนจะอ่อนแรงลงไปได้ง่ายๆ เพราะฉะนั้นเธอถึงต้องหันไปมองรอบๆ บนดาดฟ้าของโรงแรมภายในเมืองซานหมิงประเทศจีน และเห็นแต่แสงไฟบนยอดตึกสูงห้อมล้อมเธอเต็มไปหมด และเธอที่ขึ้นมาอยู่บนยอดตึดดาดฟ้าของโรงแรมที่นี้มากกว่าชั่วโมงแล้วด้วยซ้ำ
" เพราะคนๆ  นั้นอย่างนั้นสินะ ! "  เธอพูดอยู่กับตัวเอง
พัคจินอูกำลังรีเพลย์ภาพความทรงจำในหัวตั้งแต่คราวครั้งแรกที่เธอได้สัมผัสมือกับชเวกียุล และอีกครั้งที่เขาไปช่วยเธอเหลือจากวันที่ฝนตกหนักหน้าพระราชวัง และตั้งแต่วันน้ั้นจนถึงตอนนี้ภาพและสิ่งที่เธอเห็นในอดีตและอนาคตก็ดูเลือนลาง
" ประธานชเว กับ พี่มินแจ ! จะยังใช้วัคซีนเชย์รีสได้ยังไงก็ในเมื่อผลของวัคซีนยังไม่ชัดเจน" และเสียงของชเวกียุลก็ดังตามหลัง
" แล้วอีกอย่าง เธอเองไม่ใช่หรืออย่างไง ที่เป็นคนทำให้พวกเขาต้องติดเชื้อ " และเขาก็เดินเข้่ามาและเอาแต่โทษเธอ
พัคจินอูหันมาเผชิญหน้ากันทันที แต่ว่าเธอก็ยังต้องเก็บความไม่พอใจเอาไว้คอยซ่อนมันเอาไว้และมองชเวกียุลอย่างขอบคุณกลับไปมากกว่า
"เชื้อไว้รัส CD ห้าสิบ  อาจจะไม่ได้แพร่กระจายจากที่นี้แน่ ๆ "  เธอบอก
" และก็ไม่จริงที่เชื้อไวรัส CD ห้าสิบจะถูกลักลอบเอามาจากแล็ปของ MD " และเธอก็ยังคอยย้ำๆ บอกกับเขา
ชเวกียุลส่ายหัวเบาๆ และมองเธอด้วยความรู้สึกผิดหวัง
" เธอมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์จริงๆ ใช่ไหม พัคจินอู " เขาถามและมองเธออย่างตั้งใจฟัง  แต่ว่าเธอก็เอาแต่หลบตา
" การมองเห็นอนาคตของเธอ กำลังมีปัญหาใช่หรือเปล่า "
" พัคจินอู ! "  คำถามของชเวกียุลที่พยายามใช้น้ำเสียงราวๆ กับเป็นคำถามธรรมดาๆ ทั่วไป  แต่ระหว่างพวกเขาก็ต้องพยายามเก็บความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ทั้งคู่
" คุณนะ " พัคจินอูสูดหายใจเข้าลึก แต่ทว่าดวงตากลับดูสั่นไหวอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว
" ไม่ใช่สิ "
" นายนะ ทำไมถึงได้อดทนได้มานานขนาดนี้กันนะ "  และเธอก็ค่อยๆ  เงยหน้าขึ้นมาเผชิญสายตาของเขาอีกครั้ง และสายตาของชเวกียุลที่มองเธอเหมือนไร้ความรู้สึกและช่างว่างเปล่าซะเหลือเกิน
"เอาเข้าจริง ฉันเองก็ยังไม่รู้เลยว่า นายกำลังทำงานให้ใครกันแน่  หรือว่าเป็นใครกันแน่ " เธอสบตาและตั้งคำถาม
"  ชเวกียุล ! นายรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับฉัน แต่ว่า"
" พัคจินอู ! "  แต่เขาก็รีบพูดสวนขัดขึ้นมา ในขณะที่ตัวเองก็พยายามจะมองสบตาของเธอพร้อมกันไปด้วย
" เด็กผู้ชายคนที่เธอเคยช่วยเอาไว้ที่โรงพยาบาล ตอนเขาอายุแค่เก้าขวบ " และเสียงของเขาที่ก็เหมือนจะดังขึ้นเรื่อยๆ
" จินอู !  เธอนะเก่งอย่างเดียวคือการจดจำเรื่องที่เจ็บปวด แต่ว่า "
" เธอเอง...ไม่เคยจดจำเรื่องราวที่น่าจดจำได้เลยจริง "  เขาตัดพ้อและถึงกับเบือนหน้าหนีไปมองรอบๆ เพื่อสูดหายใจเข้าให้ลึก และทันทีก็หันกลับมาจ้องตาเธอเขม็งอีกที
"หยุดโกหกว่า เธอจำฉันไม่ได้ ได้แล้วนะ !! "  น้ำเสียงตวาดของชเวกียุลพลอยทำให้พัคจินอูต้องสะดุ้ง และไม่นานมากเท่าไหร่หยดน้ำตาของเธอก็ไหลพราก
ฮวังอินซองเดินลัดเลาะตามตรอกทางเดินเล็ก ๆ  บริเวณหมู่บ้านบนเนินเขาที่อยู่บนเกาะเล็ก ๆ  ริมชายหาด และในขณะที่ซอเยอึนก็เดินเตร็ดเตร่แถวๆ ชายหาด
" ที่เราอุตส่าห์บินมาหกชั่วโมง ก็หวังว่าจะไม่คว้าน้ำเหลว"  ซอเยอึนเอาโทรศัพท์มือถือของเธอแนบหูเอาไว้แทบจะตลอดเวลา และพยายามที่จะเหลียวมองซ้ายและขวามองไปรอบๆ ตัว
" ไม่หรอกน่า พวกเราต้องเจออะไรสักอย่างที่แน่ "  ฮวังอินซองที่ก็ยังคุยโทรศัพท์กับซอเยอึนแทบจะตลอดเวลาเหมือนกัน
" ไม่อย่างนั้น พี่แทซันคงไม่ให้เรามาที่เมืองไทยแบบนี้หรอก "  และฮวังอินซองก็ได้บอกเหตุผลที่พวกเขาสองคนต้องบินมาที่ประเทศไทยกระทันหันเพียงชั่วข้ามคืนหลังจากที่พี่ชายของพัคจินอูฟื้นและบอกกับพวกเขาเรื่องข้อมูลลัทธิแปลกๆ
" อาซาล่า "  มิหนำซ้ำฮวังอินซองยังคอยนึกย้อนไปถึงตอนที่เขารีบไปโรงพยาบาลเมื่อคืนเพื่อไปเจอแทซันที่ฟื้นจากอาการบาดเจ็บสาหัสจากพวกคนปริศนาที่พยายามแอบตามพัคจินอูไปที่กองถ่าย และถ้าหากชเวกียุลไม่ไปเจอพัคจินอูที่หน้าพระราชวังเก่าป่านนี้เธออาจจะต้องถูกเปิดเผยตัวตนไปแล้วก็ได้
" พี่แทซัน "  ฮวังอินซองยังคงหันไปคุยโทรศัพท์กับซอเยอึนต่อไป
" สงสัยคนพวกนี้ได้สักพักแล้ว ถึงได้แอบสืบอย่างลับๆ "
" แต่จะว่าก็ว่า คนพวกนั้นมีเป้าหมายอะไรในตัวจินอูกันแน่ ! "  พวกเขาที่ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัยในกลุ่มลิทธิที่มีชื่อแปลก ๆ จนพวกเขาต้องรีบออกมาตามหากลุ่มคนปริศนาพวกนี้ที่ประเทศไทย
" เห้อ.." เสียงถอนหายใจลากยาว ๆ ของซอเยอึนดังผ่านลำโพงโทรศัท์
" ถ้าจินอูไม่เข้าไปเกี่ยวข้องก้บประธานชเวอีกก็คงดี "
" เพราะถ้าไม่อย่างนั้นค่าเฟ่ 123  คงเป็นที่เกษียณของพวกเราจริง ๆ ไปแล้ว "  น้ำเสียงบ่นพล่ามของซอเยอึนที่ๆ ก็พลอยทำให้ฮวังอินซองอดสงสัยในงานที่ทำอยู่จริงๆ ไม่ได้


## ห้องแล็ปหมายเลขสิบสี่

" ท่านประธาน ! "
เสียงร้องตกอกตกใจของเจ้าหน้าที่สวมชุดพีพีอีในห้องแล็ปหมายเลขสิบสี่ เพราะพวกเขาเห็นประธานชเวมินจุนกับลูกชายคนโตอยู่ๆ พวกเขาสองคนก็ปรากฏตัวภายในห้องทดลองของโครงการเชย์รีส
และประธานชเวกับลูกชายก็ยังดูปรกติแทบจะไม่เหมือนคนติดเชื้อไวรัส CD ห้าศูนย์
" ทุกคนตามสบายเลยนะ " ประธานชเวยังส่งรอยย้ิมให้กับบรรดาเจ้าหน้าที่ และอาสาสมัครราวๆ สิบคนที่สมัครใจทดลองฉีดวัคซีนเชย์รีส
" ขอบใจๆ ที่ทุกคนทำงานอย่างหนัก เพื่อเชย์รีส "  ประธานชเวหันไปบอกขอบอกขอบใจอาสาสมัครเตียงใกล้ๆ และพวกเขาก็พยักหน้ารับรู้แม้ว่า อาสาสมัตรบางคนจะมีสายยางให้น้ำเกลืออยู่บ้าง แต่อาสามัครบางคนก็ยังนอนอ่านหนังสือเหมือนคนปกติทั่วไป
" ท่านประธาน ! " เลขามินโดฮยอนร้องเสียงหลงและรีบร้อนเดินเข้ามาในห้องแล็ปหมายเลขสิบสี่
" ท่านประธานทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี้ได้ !  "  เลขามินโดฮยอนตกอกตกใจที่เห็นประธานชเวกับลูกชายที่ดูไม่เหมือนคนติดเชื้ออย่างที่คิดเอาไว้
" แล้วอาการของคุณ ! มันเกิดอะไรขึ้น "  และท่าทางดูกระสับกระส่ายของเลขามินโดฮยอน และคนอื่นๆ ที่ไม่เชื่อว่า ท่านประธานของพวกเขาและก็ลูกชายจะดูปรกติ
ชเวมินแจสังเกตสีหน้าทุกๆ  คนจนต้องหันมายิ้ม
" เราสองคนถึงยังไงก็เป็นผู้ติดเชื้อ จริงหรือเปล่า  "  เขาบอกกับทุกคน เลขามินโดฮยอนที่ไม่ได้สวมชุดพีพีอีป้องกันเชื้อโรคถึงกับผงะคอยเดินถอยหลังออกมายืนอยู่ห่างๆ
" นี่มัน ! หมายความว่าอย่างไง "  แต่เลขามินโดฮยอนก็รีบถอยมายืนอยู่บริเวณปากประตู และยังทำหน้าตาสงสัยพวกเขาสองคนไม่หยุด
" แต่ทำไมพวกท่านถึง ! " เลขามินโดฮยอนที่ดูตกอกตกใจมากจริงๆ
" เอาละๆ " ประธานชเวเหลียวมองสีหน้าเลขามินโดฮยอนครู่หนึ่ง
" จะมัวยืนมองอะไรกันอยู่  ไม่มีการงานทำกันหรืออย่างไง "  แต่ประธานชเวกลับรีบหันไปออกคำสั่งพวกเจ้าหน้าที่ให้รีบทำตามที่สั่ง
" คุณก็ด้วยเลขามิน " มิหนำซ้ำประธานชเวยังหันไปย้ำๆ กับเลขาของเขาให้รีบกลับไปทำงานกันได้แล้ว
เลขามินโดฮยอนรีบกดโทรศัพท์หาพัคจินอูทันทีที่เดินออกจากห้องแล็ปเบอร์สิบสี่หลังจากเจอประธานชเวและลูกชายคนโตมาที่ศูนย์
" จินอู ! "  น้ำเสียงและท่าทางกระสับกระส่ายของเลขามินโดฮยอนในขณะที่พูดคุยโทรศัพท์กับเธออยู่แทบตลอดเวลา
" นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ! "
" ทำไมพวกเขาถึงดูไม่เหมือนคนติดเชื้อ หรือว่า " เลขามินโดฮยอนหยุดคิดครู่หนึ่งก่อน เพราะอาการของคนติดเชื้อไวรัสชีวภาพอย่างซีดีห้าศูนย์ต้องนอนติดเตียงและระบบทางเดินหายใจจะต้องถูกทำร้ายอย่างช้าๆ
" พวกเขาจะไม่ใช่ผู้ติดเชื้อซีดีห้าศูนย์ "  เสียงตระหนกตกใจมากขึ้นๆ ของเลขามินโดฮยอน
" แล้วตอนนี้เธอทำอะไรอยู่พัคจินอู ! " และยังมีน้ำเสียงไม่พอใจเธอขึ้นมาอีก  แต่ทว่าปลายสายของเขายังคงปฏิเสธสิ่งที่พวกเขาพูดมาทั้งหมด
" ไม่แน่ว่า ท่านประธานชเวและพี่มินแจ อาจจะยังไม่มีอาการของผู้ติดเชื้อแสดงให้เห็น " และเสียงของพัคจินอูก็คอยบอกกับเลขามินโดฮยอนทางโทรศัพท์
" แต่พวกเราต้องรีบหาต้นตอหรือไม่ "
" ก็ต้องหาคนที่ปล่อยเชื้อชีวภาพให้สำเร็จอีกครั้งให้ได้ "
" ครั้งที่แล้วก็เพราะความคึกคะนองของนักพยาธิวิทยาเพียงไม่กี่คน ! "
" ที่ทำให้คนทั่วโลกเกือบเอาชีวิตไม่รอด "  พัคจินอูเสียงสั่นๆ ผ่านสายโทรศัพท์  จนกระทั้งพวกเธอต้องคอยนึกย้อนไปถึงเมื่อสี่ปีก่อน ในระหว่างที่พวกเธอกับชเวมินแจไปถ่ายทำซีรีย์ที่ซานหมิงและเกิดโรคระบาด และนั่นยังเป็นเหตุการณ์ครั้งที่สองที่การมองเห็นภาพในอนาคตได้ขาดหายไปบางช่วงบางตอนของเธอนั่งเอง
เลขามินโดฮยอนกดวางสายโทรศัพท์หลังจากที่พัคจินอูก็เพิ่งจะวางสายไป
มินโดฮยอนรีบร้อนเดินย้อนกลับไปที่ห้องแล็ปเบอร์สิบสี่ทันที่ที่วางสาย และเขาก็ยังแอบมองลอดช่องประจกสังเกตการณ์ของห้องแล็ปเบอร์สิบสี่และมองเห็นพวกเจ้าหน้าที่และหมอต่างช่วยกันเตรียมตรวจร่างกายของประธานชเวและลูกชายคนโตของเขา
บริเวณบ้านพักริมชายหาดและยังก่อสร้างด้วยไม้เนื้อแข็ง และบ้านพักเหล่านี้ยังสร้างติดๆ กันใกล้กับหาดทรายสีขาวและน้ำสีฟ้าสดใส และน้ำทะเลที่ใสมากจนเห็นแม้กระทั่งประการังจนผู้คนนักท่องเที่ยวหลากหลายเชื้อชาติและคนไทยเองก็ต่างพากันลงไปแหวกว่ายเพื่อดำน้ำและดูปะการัง
เก้าอี้สำหรับนอนพักริมชายหาดที่ก็พอมีให้เห็นประปราย หรือแม้กระทั่งนักท่องเที่ยวฝั่งยุโรปก็นอนลงไปอาบแดดบนหาดทรายได้อย่างชิลๆ  และซอเยอึนก็เลือกใช้ผ้าลวดลายสีสันสวยงามที่ซื้อมาจากร้านค้าแถวๆชายหาดมาปูนั่งๆ นอน ๆ แถวๆ บริเวณที่มีนักท่องเที่ยวขวักไขว่
ซอเยอึนเลือกสวมชุดว่ายน้ำแบบทูพีชสีฟ้าสดใส และเธอก็ยังสวมแว่นกันแดดอันใหญ่จิบมะพร้าวน้ำหอมเฝ้าสังเกตผู้คนทั่วทั้งชายหาด  แต่ว่าก็ยังคงใช้อุปกรณ์สื่อสารไร้สายแนบติดอยู่ในใบหูของพวกเธอ
" แน่ใจจริงๆ ใช่ไหมว่า พวกเราจะเจอคนของอาซาลาที่นี้ "
" ที่นี้คือเกาะที่สวยที่สุดของเมืองไทยก็จริง แต่ว่า "  ซอเยอึนพูดคุยกับฮวังอินซองผ่านทางหูฟัง ในขณะที่เขายังคงเดินไปๆ มาๆ รอบๆ เกาะ
" แต่ว่าเท่าๆ ที่ฉันเห็น คนที่นี้ก็มีเห็นจะมีแต่นักท่องเที่ยวเท่านั้น "  และซอเยอึนในขณะที่เฝ้ามองผู้คนเดินไปเดินมาและยังไม่มีนักท่องเที่ยวคนไหนจะมีพิรุธหรือว่าผิดสังเกต
ฮวังอินซองที่สวมเสื้อและกางเกงขาสั้นรองเท้าแตะสีสันสดใสเพื่อให้กลมกลืนกับนักท่องเที่ยวชาติอื่นๆ และยังจะเดินเข้าไปที่บาร์ใต้ต้นไม้ขนาดใหญ่ที่สร้างเป็นอาคารครึ่งวงกลม และเขายังเห็นพวกนักท่องเที่ยวจากเกาหลีและจีนบางกลุ่มเข้ามาดื่มนั่งสังสรรค์กันตั้งแต่บ่ายคล้อยอยู่ราวๆ สี่ห้าคน  แต่ว่าเขาก็เลือกที่จะเดินเข้าไปนั่งติด ๆ กับนักท่องเที่ยวชาวเกาหลี และยังสั่งเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มาถือไว้เพื่อทำตัวให้เหมือนกับนักท่องเที่ยวราวอื่นๆ
" ก็ที่นี้ละ ที่เหมาะที่สุด " ฮวังอินซองติดต่อซอเยอึนผ่านทางอุปกรณ์สื่อสารชนิดเดียวกัน แต่ก็ไม่วายที่จะหันไปพยักหน้าให้กับนักท่องเที่ยวชาวเกาหลีคนอื่น ๆ อย่างเลี่ยงไม่ได้
" เพราะนักท่องเที่ยวที่มีมาก การทำงานของพวกอาซาลาก็ยิ่งง่ายเหมือนปลอกกล้วยอย่างไง ! "
" พี่แทซันคงจะเฝ้าติดตามพวกเขามาสักพัก เพราะถ้าไม่อย่างนั้น "
" พี่แทซันคงไม่ให้พวกเรามาถึงที่นี้กันแบบนี้หรอก "  เขาพูดพลางและหันไปยิ้มให้กับกลุ่มนักท่องเที่ยวชายหญิงชาติเดียวกันไปด้วย
" ก็จริง ! " ซอเยอึนจำใจพยักหน้าและเฝ้ามองผู้คนนักท่องเที่ยวที่ผ่านไปผ่านมา และที่สำคัญพวกเธอยังต้องคอยสังเกตหารอยสักรูปกงล้อแห่งเวลาแบบโรมันกับดาวหกแฉก
" แต่ว่าก็ว่า เราจะมองเห็นรอยสักพวกนั้นได้อย่างไง ! "  ทั้งซอเยอึนกับฮวังอินซองที่ต่างฝ่ายก็ยังต้องคอยผลัดเปลี่ยนสลับกันออกตามหาคนที่มีรอยสักไปทั่วเกาะที่เค้าว่ากันว่าน้ำใสที่สุดของเมืองไทย
ตึกสูงระฟ้าพากันเรียงรายอยู่เหนือพื้นดินของเมืองซานหมิงยามค่ำคืน และแสงไฟส่องสว่างจากยอดตึกต่างๆ ก็ยังสว่างเพียงพอให้เห็นตึกรางบ้านช่องและท้องถนนที่คับคั่งถ้าหากมองลงมาจากบนดาดฟ้าของโรงแรมใหญ่ใจกลางเมืองซานหมิง
และระหว่างชเวกียุลและก็พัคจินอู พวกเขาก็ยังคอยยืนจ้องมองกันและกันด้วยความสงสัย และชเวกียุลที่ยังได้เห็นความอ่อนแอของเธอขึ้นมา
" นายนะ รู้มาตลอดเลยใช่หรือเปล่า "  พัคจินอูยังคงเสียน้ำตาและตั้งคำถามที่ตัวเองก็ยังไม่แน่ใจ และมือไม้ที่เริ่มสั่น ๆ เพราะความกลัว
" ฉันจะรู้หรือเปล่ามันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว  "  เขาโต้ตอบพัคจินอูอย่างเย็นชา และยังแอบจ้องมองดูแววตากันอยู่ตลอด
" จริงๆ แล้ว ความจำของเธอนี่มันสั้นกว่าปลาทองซะอีก หึ ! "  น้ำเสียงฟังดูเยาะเย้ยกันเล็กน้อยจากเขาที่มีให้เธอ
"รีบตามหาต้นตอของเชื้อไวรัสซีดีห้าศูนย์ ไม่ใช่สิ ! "
" ซีดีห้าสอง ! ต่างหาก !! "  และเขากับเธอก็พูดคำๆ  นี้ขึ้นมาพร้อมกัน
" ยังพอมองเห็นอยู่สินะ พัคจินอู !! "  เขาตาเบิกโพลงแต่ใจหนึ่งก็แอบดีใจ แต่กับอีกใจหนึ่งก็อยากให้เธอคนนี้มองไม่เห็นอนาคตหรือว่าอะไรทั้งนั้น
" นายเองก็ด้วยงั้นซินะ !! " และน้ำเสียงฟังดูไม่แปลกใจอะไรของเธอก็เช่นเดียวกัน และมองชเวกียุลเหมือนว่าเธอกำลังเจอเพื่อนสมัยเด็ก
" ฉันพยายามที่จะ....ลืมเพื่อนคนแรกให้ได้ แต่ว่า ! "  และเธอก็ไม่ได้อยากจะพูดอะไรมากสักเท่าไหร่
"  ความแค้นในอดีตอย่างนั้นใช่ไหม"  รอยยิ้มที่แสแสร้างของชเวกียุลมันช่างน่ากลัวสำหรับพัคจินอูเสียจริง
" ฮงซอกดู ! " ชเวกียุลเรียกชื่อนี้แทนที่ชื่อพัคจินอู !


## ใบไม้ กับ สัตว์ประหลาด

" หยุดนะ ! " ฮงซอกดูเอ็ดใส่จางอูรินที่กำลังก้มเก็บดอกไม้ ณ บริเวณทุ่งหญ้ากลางหุบเขาในฤดูใบไม้ผลิใบ และเขายังจำเป็นต้องคอยเหลียวซ้ายมองขวาเพื่อดูให้แน่ใจว่าปราศจากคนอื่นๆ  และจางอูรินที่ในขณะนี้ทำได้เพียงกำดอกไม้พุ่มปุยสีขาวไว้ในอุ้งมือ และสีหน้าของหล่อนช่างดูประหลาดใจ
" ข้าน้อย..ทำอันใดผิดหรือเจ้าค่ะ"  หล่อนเหลียวซ้ายแลขวาตามฮงซอกดู
" นี่เจ้า ! กำลังมองหาใครอยู่ !! " ฮงซอกดูเอ็ดใส่จางอูรินเป็นครั้งที่สอง และยังจ้องดอกไม้ในมือ
" ที่นี้เป็นลานล่าสัตว์ของเชื่อพระวงค์ ไม่ใช่ที่ ๆ เจ้าจะออกมาเดินเล่น "
"  และแทนที่เจ้าจางอูริน ! จะอยู่ช่วยรับใช้พระมเหสี แต่กลับหนีมาทำเรื่องไร้สาระเช่นนี้ !! " เสียงของฮงซอกดูยังคงตำหนิติเตียนหล่อน
และหล่อนที่ทำเพียงยืนนิ่งไม่ขยับ และยังต้องคอยประคองดอกไม้เหล่านั้นในมือไม่ให้กลีบหลุดหรุ่ยออกมาซะก่อน
" ก่อนอื่น...ข้าไม่ได้มีสิ่งใดให้ต้องปิดบัง หรือว่ากลัวผู้ใดมาเข้าใจผิด "  หล่อนสบตาแน่นิ่ง
" และข้าน้อยก็รู้ดีว่า ที่นี้คือลานล่าสัตว์ของพระราชา และพระองค์ตอนนี้ยังคงเสวยเนื้อกวางกับขุนนางและเหล่าบัณฑิต "
" และท่านหมอหญิงจอง นางบอกให้ข้าน้อยออกมาหาดอกไม้เตรียมสำหรับพระชายาในคืนนี้ "  และหล่อนยังคงสบตาไม่ไหวติงจนฮงซอกดูต้องเป็นฝ่ายเลี่ยงสายตาของหล่อนซะเอง
" แถวนี้เป็นทุ่งกว้าง จะไปมีดอกไม้ถวายพระมเหสีได้ที่ไหนกัน" ฮงซอกดูเถียงข้างๆ คูๆ เพราะก็เหมือนจะรู้ตัวว่า ตนนั้นจะบังคับจางอูรินมากจนเกินไป
หล่อนมองตามสายตาฮงซอกดูทั่วทั้งลานเนินหญ้า
" ถ้าอย่างนั้น ข้าน้อยจะเดินให้ไกลขึ้นอีกสักหน่อยเจ้าค่ะ" จางอูรินหลบสายตาและยังจะรีบร้อนเดินหนีฮงซอกดูออกไปทางอื่น
" ข้าบอกเจ้าแล้วใช่หรือไม่ว่า ที่นี้คือเขตล่าสัตว์ของเชื้อพระวงค์"  เขาสั่ง  แต่ว่าหล่อนกลับคิดไปเองหรือไม่ว่า เขาเพียงไม่อยากให้หล่อนต้องเดินเถลไถลไปไหนไกล
" ดอกไม้ที่เจ้าต้องการจะหา เดี๋ยวข้าจะเป็นคนพาไปเอง " เมื่อพูดจบฮงซอกดูก็รีบเร่งฝีเท้าเดินนำหน้าจางอูริน และหล่อนที่ก็เลยได้แต่มองตามแผ่นหลังของเขาอย่างเงียบๆ  เท่านั้น
ค่ำคืนแห่งการเลี้ยงฉลองการล่าสัตว์ของพระราชาของแคว้น  และยังเป็นการฉลองตำแหน่งอัครเสนบดีฝ่ายซ้ายอย่างเช่น ท่านโจแทซอบ  ในค่ำคืนบริเวณทุ่งกว้างของลานล่าสัตว์ต้นสนสามใบเรียงเป็นทิวแถว และต้นไม้อายุนับหลายสิบๆ ปีขึ้นตามบริเวณชายป่าและเทือกเขาใกล้ๆ และยังจะพอได้ยินเสียงของน้ำตกอยู่บ้างหลังที่ประทับของฝ่าบาท  และไม่เพียงแต่การฉลองเลื่อนยศเลื่อนตำแหน่งของโจแทซอบ แต่ยังเป็นการฉลองการตั้งพระครรภ์ของพระชายาขั้นที่หนึ่งและยังเป็นน้องต่างมารดาของท่านอัครเสนบดีหมาด ๆ  พระชายาขั้นที่หนึ่งแม้จะเพียงอายุไม่ถึงสิบเจ็ดปีบริบูรณ์แต่ก็สามารถตั้งครรภ์บุตรคนแรกให้พระราชาได้รวดเร็วทันใจ และแม้จะเป็นเพียงพระสนมได้ไม่นานแต่ความสาวสะพรั่งก็ยังเป็นที่เลื่องลือ
และภายในกระโจมพักผ่อนของพระมเหสีพัคซูวอน และพระองค์ที่ทรงกำลังประดิษฐ์ประดอยของใช้ให้กับบุตรคนแรกของฝ่าบาทอย่างดีพระทัย จนกระทั่งจองคีนัมน้องสาวของหมอหญิงจองผู้เลื่องชื่อที่มีหน้าที่ทำการอารักขาได้เดินเข้ามาและเฝ้ามองพระองค์
" พระมเหสีไม่โกรธบ้างหรือเพค่ะ" คำถามของคนส่วนพระองค์จนทำให้พระองค์ทรงต้องเงยหน้าขึ้นมาอย่างช้าๆ และมองจองคีนัมผู้เป็นราชองค์รักษ์หญิง
" หม่อมฉันถามว่า พระองค์ทรงไม่รู้สึกโกรธฝ่าบาทบ้างเลยเหรอเพค่ะ "  น้ำเสียงที่ดูจริงจังของราชองค์รักษ์หญิงส่วนพระองค์พลอยทำให้พระนางยิ้มกริ่ม
พระนางที่ยังทรงก้มปักลวดลายมังกรสีทองบนเสื้อคลุมตัวน้อย
" ข้ารู้ ! ข้ารู้ว่าเจ้าอยากจะรู้เรื่องอะไรนะ จองคีนัม "
" แต่ว่า "  และพระองค์ยังทรงเงยหน้าขึ้นมายิ้มแย้มให้กับราชองค์รักของพระองค์ และยังทรงพระเมตตา
" เจ้าอยู่กับข้ามานานเท่าไหร่แล้ว  " พระนางทรงถามตอบดูบ้าง
จองคีนัมยิ่งฟังตำคอบก็ยิ่งทำหน้านิ่วคิ้วขมวด
" ทำไมทรงถามหม่อมฉัน "
" เพราะความเมตตาของฝ่าบาท  "
" และความเมตตาของพระองค์ ตั้งแต่ทรงเป็นพระชายาได้ไม่นาน  หม่อมฉัน ! " จองคีนัมหยุดคิด และในที่สุดนางก็เพิ่งจะนึกออกขึ้นมาจนได้
" หม่อมฉันขอพูดในฐานะเพื่อนได้หรือไม่เพค่ะ "
" สามหาว !!! " เสียงของสังกุลสูงสุดที่อยู่ด้วยถึงกับตวาดลั่นกระโจมที่ราชองค์รักพูดจาไร้สาระ
"  ไม่เป็นไร "  แต่พระองค์กลับทรงอนุญาต และทรงเหลียวมองจองคีนัมอย่างทรงเอ็นดู
จองคีนัมรู้ตัวว่าทรงทำการมิอันควร แต่ว่านางก็อยากจะพูดในความรู้สึกของปุถุชนคนทั่วๆ ไป
" หม่อมฉันเห็น พระสนมใช้เสน่ห์ยั่วยวนฝ่าบาท เพราะแบบนี้พระสนมถึงได้ทรงพระครรภ์ได้เร็วถึงเพียงนี้ "
" สามหาว !!! "  เสียงเตือนของซังกุงสูงสุดดังเอ็ดตะโรขึ้นมาเป็าครั้งที่สอง  จนกระทั่งจองคีนัมต้องหันมาระวังคำพูดคำจาเสียใหม่
และพระองค์ก็ทรงหันมาทรงสนอกสนใจในท่าทีและคำแนะนำของราชองค์รักอย่างทรงคาดไม่ถึงว่า คนของพระองค์จะทรงมองพระสนมของฝ่าบาทเป็นคนเยี่ยงนั้นไปซะได้
" คีนัม " แต่ทว่าน้ำเสียงก็ยังทรงเปี่ยมด้วยน้ำพระทัยอันกว้างขวาง
" เอาเถอะ ข้ารู้ว่าเจ้าหวังดีต่อข้ามากเพียงใด "
" แล้วเจ้า เวลามองข้าแล้ว เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้างละ "  มิหนำซ้ำพระองค์ยังทรงตั้งคำถาม และทรงมองเห็นสีหน้าของจองคีองนัมและแววตาเป็นประกายที่มองมาทางพระองค์
จองคีนัมมีแววตาที่ละมุนและสว่างไสวขึ้นมา
"พระเมหสี ! พระมเหสีเพค่ะ " และเสียงเล็กเสียงน้อยของนางต่างพากันทำให้บรรดาซังกุลสูงสูดและสาวใช้ต่างพากันอดกลั้นขำเอาไว้ไม่ได้จริงๆ
" คิดจะทรงแกล้งหม่อมฉัน หรือว่าเพราะไม่รู้จริงๆ อย่างงั้นใช่ไหม "
" พระองค์อาจจะทรงไม่รู้ จริงๆ แล้วฝ่าบาททรงชอบเสด็จมาแอบดูพระองค์ที่ตำหนักบ่อยๆ "
" ขอประธานอภัยเพค่ะ  หม่อมฉันพูดมากเกินไปแล้ว " เพราะรู้ตัวว่าพลั้งปากพูดมากเกินไปจนต้องรีบหันมาสำรวมกิริยาต่อหน้าพระพักตร์เสียใหม่
แต่ทว่าพระองค์กลับทรงหลบสายตาของจองคีนัม และทรงหันกลับมาก้มหน้าก้มตาปักชุดมังกรตัวน้อยๆ บนฝ่ามือ
" จางอูริน ข้าใช้ให้นางไปหาดอกไม้ ทำไมป่านนี้จึงยังไม่กลับ "  และพระองค์ยังทรงทำทีว่าไม่ได้ยินคำพูดของจองคีนัมในเรื่องสุดท้าย
จองคีนัมพอรู้ตัวว่าตนพูดมากเพียงใด เพราะฉะนั้นจึงได้รีบอาสาออกไปตามหาสาวใช้ของท่านแม่ทัพฮงซอกดูให้พระมเหสีพัคซูวอนในทันที
" พระมเหสี ! " ฮงซอกดูแปลกใจปนสงสัยที่เห็นพระมเหสีทรงเสด็จออกมาประทับบริเวณใต้ต้นไม้ใหญ่ไกลจากที่ประทับพอสมควร
" ท่านแม่ทัพ "  และพระมเหสีที่ทรงหันไปทอดพระเนตรฮงซอกดูและก็จางอูรินที่หอบดอกไม้เต็มตระกร้าใบไม้เดินตามหลังมา
"  ดอกไม้งดงามจริงๆ เลยนะ จางอูริน " และพระองค์ยังทรงทอดพระเนตรดอกไม้ของจางอูรินและชื่นชม
แต่เมื่อจองคีนัมเห็นจางอูรินอยู่กับแม่ทัพก็รีบเดินเข้าไปหาพวกเขาทั้งคู่
" เจ้าหายไปไหนตั้งนาน รู้หรือเปล่าว่า ข้ากับพระมเหสีตั้งใจออกมารอเจ้า " นางดูท่าทางเป็นห่วงจางอูรินจริงๆ
แต่ว่าฮงซอกดูกลับเข้าไปขอประทานอภัยให้จางอูรินในทันที
" ขอประทานอภัยด้วยพะยะค่ะ พระมเหสี "
" เพราะจางอูรินบอกหม่อมฉันว่า ทรงอยากได้ดอกไม้เพื่อถวายฝ่าบาท "
" และนางเองก็ไม่คุ้นเคยกับลานล่าสัตว์ หม่อมฉันจึงได้ช่วยนางพะยะค่ะ " ฮงซอกดูได้รายงานรายระเอียดต่างๆ แทนจางอูริน เพราะฉะนั้นหล่อนจึงได้นำตระกร้าใบไม้เข้าไปถวาย
พระองค์ทรงก้มมองและยิ้มแย้มและจึงทรงตรัสให้จองคีนัมนำดอกไม้ไปให้ซังกุงเพื่อเตรียมน้ำอาบถวายฝ่าบาท
"ขอบใจเจ้ามากจริงๆ  จางอูิน แล้วก็ท่านแม่ทัพ "  พระองค์ทรงขอบอกขอบใจพวกเขา และยังทรงหันไปทอดพระเนตรพระจันทร์กลมโตสุกสว่างบนท้องฟ้า
" ค่ำคืนนี้ ข้ารู้สึกใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวสักเท่าไหร่ "
" ท่านแม่ทัพว่า จะมีเรื่องร้ายแรงเกี่ยวกับฝ่าบาทหรือเปล่า "  พระองค์ทรงดูครุ่นคิด และสายพระเนตรซึ่งดูทรงกังวล
"เหตุใดจึงทรงคิดเช่นนั้น หรือว่าจะทรงประชวร " ฮงซอกดูเริ่มมีสีหน้ากังวล
" ให้หม่อมฉัน ไปตามหมอหลวงจองให้มาตรวจพระอาการดีหรือไม่พะยะค่ะ" และยังเสนอแข่งขันให้พระองค์ได้รับการตรวจอย่างรวดเร็ว และในขณะเดียวกันจางอูรินก็เริ่มที่จะขยับและถอยออกมาให้ห่างๆ
" ไม่ต้องหรอก " พระองค์ปฏิเสธทันที
" เจ้าไม่ต้องไปตามหมอหลวงให้ข้า จางอูริน " และพระองค์ยังทรงรู้ทันทีด้วยว่า คนของท่านแม่ทัพนั้นหวังดีจะรีบไปตามหมอหลวงจองซูวอนทันทีที่ฮงซอกดูเอ่ยปาก
จางอูรินโค้งอย่างนอบน้อมและทำตามรับสั่งทันทีเช่นเดียวกันกับฮงซอกดู แต่ว่าสายตาของหล่อนกลับชำเลืองมองไปเห็นโจแทซอบที่กำลังเดินเข้ามา
" ท่านอัครเสนบดี "  จางอูรินรีบร่นถอยหลังและคาระวะ และหล่อนหอบหิ้วตระกร้าเดินกลับเข้าไปรอที่ประทับ
" ไม่ยักรู้ว่า ฮงซอกดู เจ้าก็มาอยู่ที่นี้ด้วย " โจแทซอบเดินยิ้มแย้มเข้ามา และสีหน้าของพระมเหสีก็ทรงดูสดชื่นขึ้นมา
" เป็นเพราะได้เลื่อนตำแหน่งเป็นอัครเสนบดี ถึงได้กล้าเอ่ยชื่อท่านแม่ทัพตรงๆ ซินะ " พระมเหสีทรงแกล้งตำหนิตำเตียนโจแทซอบ  แต่ทว่ากลับทรงได้ยินทั้งโจแทซอบและฮงซอกดูหัวเราะเสียดังลั่น
" ขอทรงอภัยให้หม่อมฉันจะได้หรือไม่พะยะค่ะ " และโจแทซอบที่ยังคงยิ้มและโค้งเกือบๆ จะเท่ามุมฉากให้พระองค์
" เอาเถอะพวกเจ้า ข้าเห็นพวกเจ้าทำงานให้ฝ่าบาทแบบนี้แล้ว " พระองค์ทรงยิ้มแย้มให้กับพวกเขาทั้งสองคน
" ถึงข้อต้องตายก็คงไม่มีอะไรให้เป็นห่วงอีก " และยังทรงพอพระทัยในตัวของโจแทซอบและฮงซอกดูมากยิ่งๆ ขึ้น
" พระมเหสี ! " ฮงซอกดูที่เริ่มรู้สึกสงสัยในพระดำรัส
" เหตุใดทรงถึงตรัสเยี่ยงนี้ "  และโจแทซอบก็พูดเสริม และยังจะเดินเข้าไปยืนใกล้ๆ กับพระองค์ และดูใกล้จนเกินไป
ฮงซอกดูที่พอสังเกตเห็น แต่ว่าเขาก็ไม่กล้าที่จะตำหนิเพราะโจแทซอบที่เป็นถึงอัครเสนบดี เพราะฉะนั้นย่อมรู้ดีว่า สิ่งใดควรมิควรอยู่แล้ว
" ถ้าอย่างไง เสด็จกลับข้างในก่อนดีไหมพะยะคะ ข้างนอกนี้ลมแรงอาจจะทำให้ทรงประชวรได้ง่าย "  เพราะฉะนั้นเขาถึงได้รีบตัดบท
โจแทซอบเหลือบมองฮงซอกดูเล็กน้อย และถึงจะพยักหน้าเห็นด้วย
" เวลานี้ ฝ่าบาททรงดื่มสังสรรค์เพราะความดีใจจะได้พระโอรสคนแรก "
" หม่อมฉันว่า พระองค์ก็ควรจะเข้าไปร่วมยินดีกับเหล่าขุนนางและบัณฑิตด้วยนะพะยะค่ะ" โจแทซอบชำเลืองมองสีหน้าพระมเหสีและฮงซอกดู และพระองค์ที่ทรงพยักหน้าเล็กน้อยและยอมเสด็จกลับ
" โจแทซอบ ! "  ฮงซอกดูรีบเรียกเขาทันทีที่เห็นโจแทซอบจะตามพระมเหสีกลับไปยังที่ประทับ
" เจ้ามีอะไรจะพูดกับข้าก็รีบพูดมาเร็วเข้า คืนนี้ข้ายังมีเรื่องอะไรให้ต้องทำอีกหลายอย่าง " น้ำเสียงที่ไม่ค่อยอยากจะพูดคุยสนทนาด้วยของโจแทซอบ และการชักสีหน้าว่ารำคาญเขาของโจแทซอบที่เริ่มขึ้นอย่างช้าๆ
ฮงซอกดูก็เลยต้องเดินเข้ามาหาใกล้ๆ และมองโจแทซอบอย่างเป็นห่วง
" ถ้าหากได้กลับวังหลวง พวกเราหาเวลาว่างไปดื่มกันดีไหม " แต่แววตาของฮงซอกดูก็ยังดูฉันมิตรมากกว่าโจแทซอบที่แววตาอยากตัดขาดการมิตรกับเขา
"ฮ่า ๆ " และโจแทซอบยังแสร้างหัวเราะร่า
" ได้สิ ! "
" ข้าต้องดื่มกับเจ้าให้หัวทิ่มตำกันไปเลย ฮ่า ๆ "  เสียงหัวเราะชอบอกอกชอบใจใหญ่ของโจแทซอบกลับทยอยดังขึั้นเรื่อยๆ
และหลังจากที่หันมาตบไหล่ของเขาเบาๆ โจแทซอบก็เดินยิ้มกริ่มและยังคอยเดินติดตามพระมเหสีเสด็จกลับที่ประทับจริงๆ
" ฝ่าบาท ! "  พระมเหสีทรงดูแปลกพระทัยอยู่บ้างที่ทรงเห็นฝ่าบาททรงบรรทมอยู่ในที่ประทับของพระองค์  แต่ทว่าพระองค์ที่ทรงไม่กล้าขยับเข้าไปใกล้ฝ่าบาทให้มากจนเกินไปหนัก เพราะกลัวว่าฝ่าบาทจะทรงตื่นจากบรรทมได้
และพระองค์ยังทรงเหลียวมองบรรดาสังกุงและทรงบอกให้พวกนางในพากันกลับออกไปจากที่ประทับให้หมดเพราะทรงเกรงว่า เพราะพวกนางจะทรงทำให้ตื่นจากบรรทมได้  และพระองค์ยังทรงทอดพระเนตรเห็นตระกร้าดอกไม้ของจางอูรินที่วางอยู่บนโต๊ะกลางที่ประทับแทนที่พวกนางจะนำไปเตรียมไว้ที่ประทับของฝ่าบาท
แต่พระองค์ยังทรงรีบตระเตรียมจุดกำยานเพื่อที่จะทรงไล่แมลงตัวเล็กตัวน้อยเพื่อจะขจัดความรำคาญของฝ่าบาทในขณะที่ยังทรงบรรทมในกระโจมที่ประทับ  และฝ่าบาทก็ยังทรงพลิกพระวรกายจนทำให้ผ้าคลุมบรรทมเคลื่อนไหลลงและอาจจะทำให้พระอุระเย็นขึ้นมาได้ เพราะฉะนั้นพระองค์ถึงได้ทรงค่อยๆ เสด็จเข้าไปยืนใกล้ๆ แท่นบรรทมและจะจัดแจงผ้าคลุมบรรทมเสียใหม่
พระมเหสีพัคซูวอนทรงขยับผ้าคลุมบรรทมอย่างช้าๆ เพื่อที่จะไม่เป็นการรบกวน แต่บางครั้งบางคราพระองค์ก็อดที่จะแอบมองพระพักตร์ของฝ่าบาทในยามหลับไม่ได้เอาเสียเลย และจนพระองค์ทรงย้อนนึกถึงหนแรกที่ได้เจอกับฝ่าบาท และครั้งนั้นก็เป็นงานล่าสัตว์ของเชื้อพระวงค์แบบนี้ และรู้สึกว่าตอนนั้นทั้งสองพระองค์ยังทรงเยาว์วัยนัก
รอยยิ้มแสนอ่อนโยนพระองค์ที่คองจยหมอบให้กับฝ่าบาทในยามหลับ จนพระองค์อดเสียไม่ได้ที่จะจ้องมองฝ่าบาทด้วยความห่วงใยจากใจจริง แต่ว่าเมื่อทรงรู้ตัวว่าอยู่ใกล้ฝ่าบาทมากจนเกินไปแล้ว
พระมเหสีค่อยๆ ถอยห่างจากพระแท่นบรรทมของฝ่าบาท แต่แล้วอยู่ๆ พระหัตถ์ก็ถูกดึงรั้งไว้ด้วยพระหัตถ์จากฝ่าบาท
"ข้าคงดื่มมากไปจริงๆ  " และแม้ว่าฝ่าบาทยังคงหลับตาแต่ฝ่าพระหัตถ์ก็ยังคงรั้งจับมือของพระมเหสีพัคซูวอน
" ถึงได้เผลอเดินเข้ามาพักกายในที่ของเจ้า พัคซูยอน " และฝ่าบาทที่ทรงค่อยๆ ลืมพระเนตรขึ้นมาและยังทรงพลิกตัวกลับมาแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยพระหัตถ์ลงง่ายๆ
พระมเหสีที่พยายามทรงเก็บพระอาการไม่ให้ฝ่าบาทจับได้ว่า จริงๆ แล้วพระองค์รู้สึกตกพระทัยมากเพียงใดที่ได้รู้ว่าจริงๆ ฝ่าบาททรงแกล้งบรรทม
" เพราะฤทธิ์สุรา ทำให้คนเราไขว่เขว้มากถึงเพียงนี้ได้ "
" ถ้าอย่างนั้น หม่อมฉันจะลองดื่มให้มากพอๆ กับฝ่าบาทดูบ้าง หม่อมฉัน "  และพระองค์ก็ทรงเหลียวหันมองพระเนตรของฝ่าบาทอย่างตรงไปตรงมา และในขณะเดียวกันก็พยายามจะดึงมือให้หลุดจากพระหัตถ์ของฝ่าบาท
" หม่อมฉัน ! จะได้ไม่ต้องคอยย้ำๆ กับตัวเองว่า เป็นใคร และคิดจะทำอะไรก็ได้ " พระองค์ทรงมองฝ่าบาท และเช่นเดียวกันฝ่าบาทก็ทรงมองพระองค์
ฝ่าบาทแทนที่จะทรงปล่อยพระหัตถ์จากพระมเหสี ทั้งๆ  ที่ภายในหัวกำลังสั่งให้ต้องทรงผละจากพัคซูวอนได้แล้วสักที แต่ว่ามือของตนกลับไม่ทำตามคำสั่ง
" เจ้าคงอยากกลับไปเป็นเด็กสาวที่แสนฉลาดเฉลียว ที่ชื่อพัคซูวอน "
" แต่ข้าต้องเสียใจกับเจ้าจริงๆ " และน่าแปลกที่พระสุรเสียงของฝ่าบาทก็ทรงดูเอ็นดูพระองค์
" เพราะถ้าหากเจ้าอยากเมามายให้มากเท่าไหร่ เจ้าก็ต้องเมามายอยู่กับข้าคนเดียวเท่านั้น "
" และถ้าหากเจ้าอยากจะทำอะไรก็ได้  เจ้า ! พัคซูวอน "  และมิหนำซ้ำสายพระเนตรจากฝ่าบาทก็ยังทรงเฝ้ามองพระมเหสีอย่างสุกใสและเปล่งปลั่งกว่าครั้งไหน ๆ  จนสายพระเนตรของฝ่าบาทแทบจะหลอมหัวใจหญิงสาวพัคซูวอนให้ยอมถวายร่างพลีกายอยู่ในพระหัตถ์เอาได้
" และถ้าหากเจ้าอยากจะทำอะไรก็ได้ " แต่ทว่าพระสุรเสียงของฝ่าบาทที่ฟังดูแผ่วลงไปทุกที ๆ
พระมเหสีที่ทรงรั้งแต่จะปลุกสติของตนให้ตื่น และไม่อยากยอมให้ฝ่าบาททรงทำให้ตนตายใจ
" แล้วพระองค์ทรงคิดว่า คนอย่างหม่อมฉันอยากจะทำอะไรเล่าเพค่ะ " แต่ลึก ๆ แล้วพระองค์ก็อยากจะรู้พระทัยจากฝ่าบาท และแม้ว่าสายพระเนตรที่ยังคงจ้องมองกันราวๆ กับค้นหาก้นบึ้งของหัวใจของคนทั้งสองแล้ว
" ฝ่าบาท ! ทรงรู้ใจของหม่อมฉันแน่จริงๆ หรือเพค่ะ " พระองค์ทรงตัั้งใจรอฟังคำเฉลยของฝ่าบาทด้วยใจจดจ่อ
ฝ่าบาทที่ยังทรงหันมาและสายพระเนตรที่แปรเปลี่ยนกลายเป็นความอดทนอดกลั้นขึ้นมาซะดื้อ ๆ
"ข้า ! " ฝ่าบาทที่ทรงอยากตรัสความจริง แต่แล้วอยู่ๆ ก็ทรงลุกจากที่ประทับ และค่อยๆ ปรับสีพระพักตร์ให้ดูเมินเฉยและยอมลดพระหัตถ์ลงเอง
" ข้า ! จะไปรู้ใจคนอย่างเจ้าได้เยี่ยงไร  เจ้าอย่ามาพูดจาเหลวไหล ! " ฝ่าบาททรงประชดประชันด้วยการเค้นคำโกหก
" คงสร่างเมาแล้วซินะเพค่ะ " พระองค์ประชดและสะบัดมือออกจากฝ่าบาทได้จนสำเร็จ และสีหน้าของพระองค์ก็หันมาทรงเมินเฉยต่อหน้าพระพักตร์อีกครา
" ถ้าอย่างนั้น หม่อมฉันก็อยากจะขอห้องของหม่อมฉันคืน "
" เพราะป่านนี้ พระสนมของพระองค์คงออกตามหาให้ทั่วแล้ว "  ถ้อยคำพูดจาประชดประชันที่พลอยทำให้คนฟังเริ่มจะรู้สึกตัว
" ข้า !! " ฝ่าบาททรงเกือบจะพลั้งปาก
" ใช่ ! เพราะฤทธิ์สุราแท้ ๆ ข้าถึงได้ทำตัวเลอะเลือน " และน้ำเสียงประชดประชันให้ใครบางคนฟังเช่นกัน
" กลิ่นดอกไม้ในห้องเจ้าก็เหมือนจะส่งกลิ่นฉุนเหลือเกิน !  " ฝ่าบาททรงรู้สึกแปลกพระทัยจนต้องเหลียวหาต้นตอของกลิ่นฉุนแรงๆ พวกนั้นทันที
พระมเหสีทรงเหลียวมองตามและเห็นฝ่าบาทผุดลุกขึ้นเดินตรงไปที่ตระกล้าที่สานจากใบไม้ของจางอูริน และภายในนั้นมีดอกไม้หน้าตาแปลก ๆ
"จางอูริน ! คนอย่างนางไม่น่าสับเพล่าเก็บดอกไม้ที่มีกลิ่นฉุนถึงเพียงนี้มาได้ " พระองค์คิดสงสัยว่าทำไมอยู่ๆ จางอูรินถึงได้เก็บดอกไม้กลิ่นแรงมาถวาย จนพระองค์สองคนต่างทรงเข้าไปมองตระกล้าใบไม้ใกล้ๆ จนเห็นกระดาษม้วนซ่อนอยู่
ฝ่าบาทและพระมเหสีต่างทรงเหลียวมองหน้ากันทันที และฝ่าบาทก็ยังทรงรีบนำกระดาษม้วนขึ้นมาและทอดพระเนตรอย่างตั้งอกตั้งใจ  พระองค์ที่ยังมองตามสายพระเนตรของฝ่าบาทและรับรู้ได้ถึงความตกพระทัย และต่างคนก็ยังต่างได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากด้านนอกกระโจม จนกระทั่งฝ่าบาททรงเอาตัวมาบังพระมเหสีเอาไว้และยังทรงกุมมือของพระมเหสีเอาไว้ให้แน่นอีกครั้ง
และฮงซอกดูที่วิ่งถือดาบรีบร้อนเข้ามาข้างในกระโจม
" ฝ่าบาท ! ทรงปลอดภัยดีใช่ไหมพะยะค่ะ ! " ฮงซอกดูรีบร้อนเข้ามาถวายบังคม และยพาเหล่าทหารเข้ามาอารักขา
" มีคนเห็นสัตว์ประหลาดเข้ามาในเขตล่าสัตว์พะยะค่ะ" ฮงซอกดูถวายรายงาน และหันไปสั่งให้พวกทหารถวายอารักขาและพาฝ่าบาทกลับพระราชวังทันที !


## เชื้อโรคกินคน

" สัตว์ประหลาดอะไรกัน ! " ฝ่าบาททรงถามฮงซอกดูให้แน่ใจ  และยังทรงทอดพระเนตรพวกเหล่าทหารที่พากันวิ่งวุ่นบริเวณที่ตั้งกระโจมล่าสัตว์ และโจแทซอบก็ยังจะพาพระสนมมาเข้าเฝ้าถึงที่กระโจมของพระมเหสี
" ฝ่าบาททรงปลอดภัยดีหรือไม่พะยะค่ะ " โจแทซอบรีบนำน้องสาวเข้าเฝ้า  และพระสนมเอกยังทรงมีท่าทางหวาดกลัวจนคล้ายจะเป็นลมอยู่ร่อมร่อ
" หมอหลวง ๆ "  และฝ่าบาทก็เลยต้องทรงเรียกหาหมอหลวงให้รีบเข้ามาดูอาการพระสนม แต่ว่าพระมเหสีที่ยังทรงรีบเข้าไปช่วยประคองน้องสาวของโจแทซอบเอาไว้ และบรรดาซังกุลที่เข้ามาห้อมล้อม
โจแทซอบยังได้นำทหารยามเข้ามาถวายรายงานต่อหน้าพระพักตร์โดยที่ทหารเล่าว่า ในความมืดนั้น พวกตนได้เห็นสัตว์ประหลาดผมยาวรุงรังตามเนื้อตัวตะปุ่มตะป่ำและบริเวณหน้าตา และมือยังเป็นสีดำ และมิหนำซ้ำสัตว์ประหลาดยังมีเสียงร้องที่โหยหวนน่ากลัวเสียเหลือเกิน  โจแทซอบเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ได้รีบหันไปขอร้องฝ่าบาท
" ที่นี้ไม่ปลอดภัย เห็นทีฝ่าบาทจะต้องรีบพาพระมเหสีและพระสนมเสด็จไปที่หัวเมืองที่ใกล้ที่สุดเพื่อความปลอดภัย " โจแทซอบพยายามเหลือเกินคอยโน้มน้าวฝ่าบาท
และฝ่าบาทที่เหมือนยังทรงลังเล
" พวกเจ้าแน่ใจได้ยังไงว่า มันคือสัตว์ประหลาด ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นคนที่ติดโรคร้ายก็เป็นได้ "
" ถ้าเป็นสัตว์ประหลาดจริง ข้าก็จะเป็นคนตัดหัวมันเอง ! "ฝ่าบาทยังทรงมีดำริสอบถาม แต่ทว่าเหล่าทหารรวมถึงแม่ทัพอย่างฮงซอกดูในขณะนี้ยังไร้ซึ่งคำตอบ
หมอหลวงจองทันทีที่เข้ามาดูอาการของพระสนมโจก็ยังต้องหันไปขอร้องฝ่าบาทให้รีบพาพระสนมไปอยู่ในที่ ๆ ปลอดภัย เพราะว่ากลัวว่าจะเกิดปัญหาต่อพระครรภ์
"  ทำตามคำแนะนำของท่านอัครเสนบดีก็ไม่เสียหายอะไรนะเพค่ะ "
" อีกอย่าง ตอนนี้เรายังไม่รู้ว่า สิ่งที่เหล่าพวกทหารเห็นจะเป็นสัตว์ประหลาดจริงๆ หรือว่า เป็นพวกทหารของเมืองอื่น หรือไม่ก็อาจจะเป็นคนพื้นที่ที่เจ็บป่วย"  หมอหญิงจองให้คำแนะนำ และฝ่าบาทก็ทรงเห็นด้วยกับหมอหญิงทุกอย่าง
ฝ่าบาทที่มีรับสั่งให้เหล่าข้าราชบริการที่ติดตามที่มีทั้งข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ และเหล่าบัณฑิตให้รีบออกเดินทางไปยังหัวเมืองที่ใกล้ที่สุดในทันที
" ฝ่าบาท !! " หมอหลวงจองซูวอนตกใจมากที่คนมาตามนัดหมายไม่ใช่พระมเหสี แต่เป็นฝ่าบาทจนนางต้องคุกเข่า
" เจ้าเป็นคนนัดพระมเหสีอย่างนั้นหรอกเหรอ " ฝ่าบาทเสด็จเดินเข้ามาหมอหลวงจอง และในพระหัตถ์ยังถือสารม้วนกระดาษเล็ก ๆ ติดมือมา  และยังทรงมองซ้ายมองขวาใต้ต้นไม้ใหญ่ในยามดึก
" เหตุใดเจ้าถึงนัดแนะพระมเหสี  " ฝ่าบาทตรัสถามและสายตาที่ผิดหวังให้กับหมอหลวงหญิง
นางสำนึกผิดจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองพระพักตร์
" เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น หม่อมฉันขอยอมรับผิดคนเดียวเพค่ะ  แต่ว่า " จองซูวอนอ้ำอึ้งอยู่นานสองนาน
" แต่ว่าอะไร ทำไมคนเยี่ยงเจ้าถึงมีลับลมคมในกับข้า " ฝ่าบาทตรัสถามซ้ำ และทรงเริ่มมีสายตาที่ไม่ไว้ใจต่อนางมากขึ้นอีกหลายเท่าตัว
" เจ้า ! คืออีกหนึ่งคนที่ข้าไว้ใจมาตลอด จองซูวอน "
" สมัยที่ข้าเป็นพระราชาได้ไม่นาน  เจ้าเคยขอให้ข้าละโทษให้กับบุตรของพวกกบฎ "
" และเหตุใดวันนี้ เจ้าถึงทำให้ข้าต้องมาคอยหวาดระแวงกับคนที่ข้าไว้ใจ " ฝ่าบาททรงตรัสถามซ้ำๆ แต่ก็ก็ยังทรงเอื้อมพระหัตถ์ไปให้ และยังทรงช่วยประคองนางให้ลุกขึ้น
นางที่ไม้กล้าแม้แต่สบพระเนตรของฝ่าบาทได้เลยจริงๆ
" ที่หม่อมฉันทำไปทั้งหมด ก็เพราะเห็นแก่ฝ่าบาทเพค่ะ " น้ำเสียงปนสะอื้นน้อยๆ ของนางที่สามารถทำให้พระพักตร์ของฝ่าบาททรงเปลี่ยนแปลงทีละเล็กทีละน้อย
" เพราะข้าอย่างนั้นรึ ! " และยังทรงครุ่นคิด
" หม่อมฉันเฝ้าถวายการรักษาพระสนมตั้งแต่ทรงพระครรภ์ แต่ว่า " นางนิ่งไปครู่หนึ่งเพื่อทบทวน และจึงยอมเงยหน้าขึ้นมามองพระพักตร์ และแววตาก็ดูลังเล
"ทำไม เกิดอะไรขึ้นกับลูกข้า ! " ฝ่าบาททรงตรัสถามอย่างร้อนพระทัย และเห็นนางที่กำลังค่อยๆ นำสิ่งของบางอย่างออกมา
จองซูวอนนำถุงผ้าไหมสีแดงปักลวดลายคล้ายยันต์และยื่นถวาย
" หม่อมฉันเจอของสิ่งนี้ในขณะที่ตรวจพระอาการของพระสนมโจเพค่ะ "
" และหม่อมฉันจะตั้งใจนำมันไปถวายให้พระมเหสีทรงทราบ "  นางกล่าวรายงานทูลถวาย และยังคงมีน้ำเสียงกล้า ๆ กลัว ๆ และยังผิดกับฝ่าบาทที่ทรงนำสิ่งของในถุงผ้าเล็ก ๆ สีแดงนั้นออกมา
ฝ่าบาทรงจ้องมองสิ่งของที่เหมือนกับกิ่งไม้ที่เหลาปลายแหลม และยังมีผ้าสีเหลืองทองห่อหุ่มมันอยู่ และพอทรงคลี่คลายม้วนมันออกมา อยู่ๆ สีหน้าสีพระพักตร์ก็ดูเหมือนจะตกพระทัยมากแต่ก็ยังทรงพยายามไม่พลีผลามยังทรงระงับความโกรธไว้ และยังทรงรีบม้วนเก็บมันไว้ในถุงผ้านั้นตามเดิมและทรงถือไว้
" เจ้าทำดีแล้วละนะ ซูวอน "  และฝ่าบาทที่ทรงชม
" เรื่องนี้ มีใครรู้ใครเห็นอีกบ้าง นอกจากเจ้า "  และยังทรงตรัสถามเพื่อให้แน่ใจ
จองซูวอนเงยหน้าขึ้นมา และชำเลืองไปทางด้านหลังของพระองค์  แต่ว่าฝ่าบาทที่ทรงรีบหันหลังกลับไปมองตามในทันที
" ซอกดู !  " ฝ่าบาททรงทอดพระเนตรเห็นฮงซอกดูยืนถวายอารักขาให้อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล
" เพราะหม่อมฉันคิดว่า แม้จะเป็นเรื่องใหญ่ "  แต่นางก็ยังต้องรีบทูลให้ทรงทราบว่า เหตุใดจึงเลือกที่จะนำสิ่งของอัปมงคลนี้มาทูลถวายแก่พระมเหสี
" แต่พระมเหสีที่ทรงจัดการเรื่องวังหลัง หม่อมฉัน ! "
" ข้ารู้แล้ว ! " ฝ่าบาททรงหันมา
" ถ้าไม่มีพวกเจ้า  ข้าก็คงไม่มีทางรู้ว่า คนที่จะให้กำเนิดลูกของข้าเป็นคนเยี่ยงไรกันแน่ ! " ถ้อยคำดำรัสที่แสนจะเกลียดและแค้นในพระทัยลึก ๆ ของฝ่าบาท และสายพระเนตรที่เคียดแค้นเสียยิ่งกว่าที่ทรงได้เห็นสิ่งของที่แสนต่ำช้าและอัปมงคล
ค่าเฟ่ 123 มีพนักงานชุดใหม่เข้ามาทำเนินงานกิจการ และมีลุงฮวังเข้ามาช่วยดูแลในฐานะผู้จัดการคาเฟ่ และยังคงเหมือนเดิมแม้ว่าผู้คนและลูกค้ายังคงเนืองแน่น แต่บรรยากาศของพนักงานใหม่ที่ค่อนข้างจะดูเขร่งขรึม
" เห้อ !! " เสียงถอนหายใจซ้ำแล้วก็ซ้ำอีกของลุงฮวังจนแทบอยากจะถอดผ้ากันเปื้อนทิ้ง แต่อยู่ๆ เขาก็ตัดสินใจเดินออกไปข้างนอก และเดินจ้ำๆ ขึ้นบันไดไปที่ดาดฟ้าของคาเฟ่ และเมื่อเขาไปถึงชั้นดาดฟ้า
ลุงฮวังยืนจ้องประตูและรีบผลักเข้าไป
" นี่ ! ฉันจะทนไม่ไหวแล้วนะ "
" แทซัน !! "  เขาเข้าไปยืนจ้องพัคแทซันที่ ๆ กำลังวิดีโอคอลผ่านแล๊ปท๊อปกับพัคจินอู
" จินอู !! " ลุงฮวังอยากจะเข้าไปคุยด้วย แต่ทว่าแทซันก็รีบตัดสายของพัคจินอูไปซะดื้อๆ
" นี่ ! นายจะให้ฉันได้คุยกับจินอูบ้างไม่ได้เลยหรือยังไงกัน !! "  และลุงฮวังยังหัวเสียใส่เขา
"  ตอนนี้ ฉันก็ทำตามที่นายขอทุกอย่างแล้วนะ แทซัน ! ขอร้องละ ฉันก็เป็นห่วงเธอเหมือนกัน !! " มิหนำซ้ำลุงฮวังยังพยายามเข้าไปขอร้อง
พัคแทซันทำได้เพียงนั่งฟัง และแม้ว่าจะมีผ้าพันแผลตามร่างกายอยู่บ้าง
" ตอนนี้ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ความปลอดภัยของพวกเขาทั้งคู่ "  เขาบอกลุงฮวัง
" คนของอาซาลา  ตอนนี้เรายังไม่รู้ว่า ทางหน่วยข่าวกรองหาข้อมูลคนพวกนั้นได้มากน้อยแค่ไหน "
" พวกเขาดูคล้ายจะเป็นลัทธิที่อยากจะฆ่าคนด้วยอาวุธชีวภาพ แต่ว่า " และท่าทีที่หนักอกหนักใจของแทซัน
" อาวุธชีวภาพของพวกเขา ดูจะร้ายแรงมากว่าซีดีห้าศูนย์ " และยิ่งพูดให้ลุงฮวังฟังความน่ากลัวต่างๆ ก็มีแต่จะผุดขึ้นมา
" แต่ที่น่าแปลก คนพวกนั้นต้องการตัวจินอู ไปทำอะไร !! " และยิ่งฟังจากน้ำเสียงของแทซันที่ยิ่งได้ฟังก็ยิ่งน่ากลัว
แต่ว่าอยู่ๆ ก็ดันมีเสียงเคาะประตูห้องบนดาดฟ้า  และพัคแทซันก็ยังบอกอนุญาตให้พวกเขาเข้ามา พนักงานคาเฟ่ผู้ชายตัดผมเกรียนหน้าตาหนุ่มแน่นร่างกายกำยำที่เพิ่งจะเดินเข้ามาหยุดต่อหน้าลุงฮวัง และพัคแทซัน และมิหนำซ้ำเด็กหนุ่มยังโค้งแทบจะเก้าสิบองศาให้กับพวกเขา
" เลขามินโดฮยอน กำลังบินไปที่ประเทศไทยครับ หัวหน้า ! " และคำรายงานอย่างแข็งขันของเด็กหนุ่มรูปร่างสันทัดต่อพัคแทซัน
พัคแทซันที่ดูไม่แปลกใจอะไร  แต่กลับมองไปที่ลุงฮวังเพื่อขอเวลาส่วนตัวให้พวกเขา เพระาฉะนั้นลุงฮวังก็เลยต้องรีบออกจากห้องพักที่ดาดฟ้าคาเฟ่ทันที
ผู้คนและเหล่าทหารต่างพากันตระเตรียมย้ายที่ประทับของฝ่าบาทในเวลาดึกดื่น และอัครเสนบดีที่ยังคอยรบเร้าฝ่าบาทในกระโจมที่พักว่า  ให้ทั้งฝ่าบาท พระมเหสีและเชื้อพระวงค์ และรวมถึงข้าราชการบริพารเหล่าบัณฑิตเสด็จไปยังหัวเมืองทางทิศตะวันตกติดกับเขตชายแดน
แต่ทว่าฝ่าบาทแม้จะทรงไม่เห็นด้วยกับอัครเสนบดี แต่ก็ทรงคิดและตรึกตรองจนระเอียดดีแล้วว่า ตอนนี้ที่อยู่ๆ ก็มีสัตว์ประหลาดออกมเพ่นพ่าน และแม้ว่าจะเป็นคำบอกเล่าหรือข่าวลือ แต่ความปลอดภัยของคนในราชสำนักก็ถือเห็นสิ่งสำคัญ และแม้จะทรงติเตียนอัครเสนบดีโจแทซอบเรื่องที่เป็นคนต้นคิดให้ออกมาล่าสัตว์ในเวลานี้ และยังคะยั้นคะยอให้เหล่าบัณฑิตและเสนบดีต่างๆ มาร่วมงาน
" ไม่น่าเชื่อว่า คนอย่างเจ้า ท่านอัครเสนบดี !! " น้ำเสียงไม่พอพระทัยโจแทซอบของฝ่าบาทกำลังดังอื้ออึงทั่วทั้งกระโจมต่อหน้าพระมเหสี และยังจะมีฮงซอกดูกับจองคีนัมที่เฝ้าถวายอารักขา และก็หมอหลวงหญิงจองซูวอนที่คอยรับใช้
" จะไม่รู้เรื่องว่ามีสัตว์ประหลาดออกอาละวาด !! " และพระสุรเสียงที่เกรี้ยวกราดมากขึ้นเรื่อยๆ ของพระองค์
โจแทซอบยังคงยืนนิ่ง และแม้แววตาจะพยายามต่อล้อต่อเถียง แต่เขาก็พยายามสะกลั้นเอาไว้อย่างดี
"เรื่องสัตว์ประหลาดนั่น เหตุใดจึงเอาแต่โทษหม่อมฉัน " และพูดจบ โจแทซอบยังคอยชำเลืองมองไปที่ฮงซอกดู
"การตรวจตราก็เป็นหน้าที่ของเหล่าองครักษ์ด้วย ไม่ใช่หรือพะยะคะ ! " โจแทซอบยังถวายรายงานต่อเนื่อง
ฮงซอกดูรู้สึกตัวว่ากำลังถูกเพ่งเล็งก็เลยยังไม่อยากปฏิเสธ เพราะฉะนั่นเขาจึงเลือกที่จะนิ่งเงียบ และโค้งถวายยอมรับความผิดร่วมกันไปก่อน
ฝ่าบาทที่ทรงเห็นจึงมีรับสั่งให้ทุกคนกลับออกไปเตรียมตัวเพื่อเดินทางในวันรุ่งขึ้น แต่ยังทรงมีรับสั่งให้ฮงซอกดูอยู่ต่อ
"พะยะค่ะ " ฮงซอกดูที่ยังโค้งตัวลงต่ำ และรอฟังเพียงรับสั่ง แต่ไม่นานเสียงทอดถอนพระหทัยของฝ่าบาทก็เริ่มหนักหน่วง
"เรื่องพระสนม หม่อมฉันจะรีบหาคนทำคุณไสยใส่พระมเหสีให้ได้โดยเร็ว " เขารับปากอย่างแข็งขัน
แต่ทว่าฝ่าบาทที่ทรงอยากเบือนหน้าหนีจากเรื่องนี้
"ข้าคิดแต่ว่า จะมีแต่ข้าที่เกลียดนางซะอีก *
"หึ!" รอยยิ้มแย้มพระโอษฐ์ที่มองไม่ออกจริงๆ ว่า ฝ่าบาทนั่นทรงเกลียดชังพระมเหสีหรือว่า ตนเอง
"นี่ขนาดว่า นางพยายามทำตัวราวกับคนโง่เขลาภายในวังหลวง "
"พัคซูยอน ก็ยังจะมีคนเห็นความฉลาดเฉลียวของนางเข้าจนได้ " รอยยิ้มแย้มพระโอษฐ์อีกครั้งของฝ่าบาทและสายพระเนตรที่ดูก็รู้ว่าที่ทรงยิ้มแย้มออกมานั่นก็คงไม่ใช่สำหรับตนเองเช่นกัน
"เจ้าช่างดื้อด้านหนัก! " ฝ่าบาทรงตัดพ้อ
"แล้วฝ่าบาท จะทรงจะทำอย่างไรกับพระสนม " ฮงซอกดูกล้าทูลถามอย่างตรงไปตรงมา
แต่ว่าเขากลับได้ยินเสียงอื้ออึงอยู่ในพระศอ
ฝ่าบาทคราวนี้สายพระเนตรยิ่งดูน่ากลัวมากเสียกว่าคำรับสั่ง
"เจ้ารู้อะไรไหม ซอกดู! "  และยังทรงรับสั่งถามตอบกับเขาอย่างเปิดเผย
" เพราะอะไร ข้าถึงต้องยอมมีลูกกับน้องสาวของโจแทซอบ "
ฮงซอกดูเงยหน้าขึ้นมาฟังอย่างตั้งอกตั้งใจพร้อมๆ กับคาดการณ์ในสิ่งที่ฝ่าบาททรงกระทำกับครอบครัวของขุนนางที่ค่อนข้างมีอำนาจเรียกได้ว่าล้นฟ้า
และฝ่าบาทที่ยังทรงเหมือนจะมีสายพระเนตรเคียดแค้น
" โจแทซอบ รู้สึกเช่นไรต่อนาง เจ้าก็น่าจะรู้ดีกว่าข้า "
" หม่อมฉันสมควรตาย พะยะค่ะ ! "  จนกระทั่งเขาต้องรีบร้อนกราบกรานคุกเข่าต่อฝ่าบาท แต่ฝ่าบาทกลับทรงเมินเฉย และไม่ดำริโทษ
" เพราะอดีตเป็นเรื่องที่ซับซ้อน และนาง !"
"  ข้าเคยบอกกับนางไว้ว่า ข้าจะไม่ยอมให้นางนั่งคู่บัลลังก์ แต่ว่า "
" ข้าจะให้นางอยู่เหนือบัลลังก์ ! "
" ฝ่าบาท !! "  เขาที่ยิ่งฟังรับสั่งก็ยิ่งรู้สึกเห็นใจและรับรู้ถึงความรู้สึกที่มีต่อพระมเหสี
ฝ่าบาทล้วงพระหัตถ์เข้าไปในชายเสื้อ และทรงล้วงเอาถุงผ้าไหมสีแดงที่รับมาจากจองซูวอนนำมันออกมาและถือไว้ แม้สายพระเนตรอยากจะรีบมีรับสั่งนำพวกนั้นเอามาตัดหัวซะให้รู้แล้วรู้รอด
" ซอกดู ! เจ้ารู้หรือไหมว่า ทำไม "
"ข้าถึงต้องยอมมากขนาดนี้!! " และสรุเสียงที่พยายามอดทนอดกลั้นต่อความรักต่อพัคซูวอนไม่ให้แสดงออกมาให้ใครเห็น
" บิดาของพระมเหสี เคยคิดก่อกบฏต่ออดีตพระราชา " เขาทูลถวายด้วยความเห็นใจและเข้าอกเข้าใจฝ่าบาท
" และแม้ว่าข้อมูลต่างๆ ที่ได้จากครอบครัวตระกูลของพระมเหสีจะมีประโยชน์ และอีกทั้งพระมเหสียังช่วยเกลี่ยกล่อมเหล่าบัณฑิต "เขาที่ยังคงทูลถวาย
ฝ่าบาททรงแค่เพียงทรงพยักหน้ารับรู้
"เพราะสาเหตุนี้ ข้าถึงต้องการให้นางอยู่เหนือบัลลังก์อย่างไงละ "
"เพราะเรื่องการเมือง คือเรื่องของข้า " ฝ่าบาททรงรำพึงรำพัน แต่สิ่งที่มีพระประสงค์ในพระทัยและคงจะพูดให้ใครได้ยินไม่ได้ว่า
" ส่วนเรื่องไพร่ฟ้า คือเรื่องของเจ้า พัคซูยอน "
ฮงซอกดูที่ได้แต่แอบมองพระพักตร์ของฝ่าบาท และก็รู้ดีว่า พระองค์คงเจ็บปวดทรมานไม่น้อย และแม้ว่าตัวของเขาเองอยากทูลให้ฝ่าบาททรงทำตามพระทัยดูบ้างก็คงจะไม่เห็นเป็นไร
จางอูรินกำลังเข้าไปเก็บกวาดภายในบริเวณห้องสรงน้ำของฝ่าบาท หล่อนเก็บตระกร้าที่ใส่ยาสมุนไพรของหมอหญิงจองอย่างเรียบร้อย และก็จะเข้าไปก้มเก็บเศษดอกไม้ในตระกร้าข้างถังไม้สรงน้ำ แต่ทว่าหล่อนก็เลยเหลียวมองกลีบดอกไม้หอมนานาพันธุ์ที่กำลังเลื่อนลอยในถังสรงน้ำของฝ่าบาท และหล่อนก็ได้กลิ่นหอมนั้นจนเผลอคิดถึงเรื่องตอนไปเก็บดอกไม้ให้พระมเหสี  และตอนที่ท่านแม่ทัพฮงซอกดูพาหล่อนเดินไปจนถึงลำธาร แต่ครั้นพอเหลียวหันไปอีกทีก็เห็นตระกร้าสานด้วยใบไม้ใบหญ้าในมือของเขา
" หน้าข้ามีอะไรติดอยู่หรืออย่างไง " เขาถามเพราะเห็นว่ายื่นตระกร้าให้ แต่หล่อนกลับมีท่าทางแปลกใจในตอนนั้น
"เปล่าเจ้าค่ะ ! " หล่อนจึงรีบรับไว้ และนำตระกร้ามาใส่ดอกไม้จนเกือบเต็ม แต่เพราะทั้งหล่อนและเขาเดินผ่านแดดร้อนระอุ และดอกหญ้าที่ติดตามเสื้อผ้า หล่อนจึงได้เข้าไปชำระล้างไม้ล้างมือในลำธาร
หล่อนเดินเข้าไปใกล้ลำธาร และนั่งลงเอามือจุ่มน้ำอย่างชื่นใจ และก็ยังพอจะชำเลืองหันไปมองเห็นว่า ฮงซอกดูและเขาก็กำลังวางดาบลงบนโขดหินข้างๆ ริมธาร และมิหนำซ้ำยังจะถอดเสื้อหล่อนรีบเบือนหน้าหนีทันทีที่เห็นแผ่นหลัง
" นั่งรอข้าอยู่ตรงนั้นนั่นแหละ !! " เขาตะโกนขึ้นมาทันทีที่รู้ว่าหล่อนจะเดินหนี
หล่อนชะงักแต่ก็ต้องแสร้งทำใจดีสู้เสื้อ แต่ว่าอยู่ๆ ฮงซอกดูกลับโยนเสื้อผ้ามาที่หล่อน
" ท่านแม่ทัพ ! " หล่อนหันกลับไปมองเขาทันทีที่ปาเสื้อผ้าเหล่านั้นให้ มิหนำซ้ำหล่อนต้องคอยรีบตามเก็บเพราะกลัวจะไหลตามน้ำ แต่พอเก็บเสื้อผ้าของเขาขึ้นมาจากน้ำ หล่อนที่ก็แทบจะอ้าปากค้าง เพราะเห็นฮงซอกดูหันหลังเปลือยกายแม้จะมีโขดหินบดบังสายตาอยู่บ้าง
" ทำไม ! ปกติเจ้าก็เป็นคนจัดการให้ข้า " และน้ำเสียงคำสั่งที่ดังตามมาติดๆ ของฮงซอกดูตอนที่เขากำลังรื่นรมณ์กับการอาบน้ำ
"ก็ได้ ! เจ้าค่ะ!! "หล่อนจำใจรับคำสั่ง และรีบนั่งลงที่ริมลำธารและลงมือซักผ้าของเขาด้วยความรีบร้อน


## หาตัวคนติดเชื้อรายแรก !

จางอูรินเดินจ้ำๆ ถือตระกร้าสานจากใบไม้และยังมีดอกไม้จนเกือบเต็มตระกร้า และยังรีบเดินจ้ำๆ เดินนำหน้าฮงซอกดูอย่างเร่งรีบ
" เจ้ารีบเดินราวกับว่า กำลังหนีพวกทหาร"  ฮงซอกดูตะโกนถาม ในขณะที่ยังจัดแจงสวมเสื้อผ้าที่หล่อนเพิ่งจะซักให้มา  และเขายังคอยชำเลืองมองดาบของตัวเองในมือของจางอูริน
หล่อนเงียบไม่อยากพูดจาอะไร เพราะรู้สึกน้อยใจเขาที่เอาแต่ใช้ให้ซักผ้าทั้งๆ ที่ใจก็อยากจะพักผ่อนเงียบๆ อยู่บริเวณริมแม่น้ำตรงนั่นบ้าง และไหนก่อนหน้านี้ยังจะโยนดาบมาให้ช่วยถืออีก
" เจ้าอย่าบอกนะว่า กำลังน้อยใจข้าอยู่อย่างนั้นใช่หรือเปล่า "  เขาในขณะที้เดาใจของหล่อนจนเผลอแอบยิ้มตามท่าทีสะบัดสะบิ้งของจางอูริน
" เอาดาบของท่านคืนไป ! " และหล่อนก็เลยหันมาและยื่นดาบคืนให้ แต่ทว่าสายตาของหล่อนกลับแสดงความไม่พอใจออกมาเข้าจนได้
" ฮ่า ๆ "  เขาหัวเราะชอบใจ และคอยแต่จะเดินนำหน้าหล่อนไปซะดื้อๆ
" ท่านแม่ทัพ  ท่านจงใจจับตาดูข้า ! " หล่อนอดทนไว้ไม่ได้จริงๆ ที่จะไม่ถาม  เพราะว่าถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนที่รู้ประวัติตื่นลึกหนาบางของตนเองดี
ฮงซอกดูเลยก้าวเท้าช้าลงและก็ถึงกับหยุดเดินในที่สุด แต่ทว่าเขาก็ยังไม่กล้าที่จะหันหลังกลับมาและเผชิญหน้าของจางอูรินภายในทันที เพราะเขาเพียงต้องการฉุกคิดสักครู่หนึ่ง
" ท่านจงใจจับตาดูความเคลื่อนไหวของข้า นับตั้งแต่ออกจากวังหลวง " และหล่อนก็เหมือนจะรู้ทันเขาจริงๆ
" เวลานี้ ! เจ้าเป็นคนของฝ่าบาทแล้ว " เขาหันกลับมา
" ที่ข้าจับตาดูเจ้า  เพราะว่าข้ามีเหตุผลของข้า "  เขายอมรับ  และถึงแม้ยังไม่กล้าสบตาของหล่อนเท่าไหร่หนักก็ตาม
แต่ทว่าสายตาของหล่อนกลับสั่นไหวเข้าแล้ว
" ท่านกลัวว่า ข้าจะฆ่าโจแทซอบใช่หรือเปล่า " เพราะฉะนั้นหล่อนถึงต้องยอมรับกลับบ้าง
" ใช่เจ้าค่ะ !  "
" ข้าอยากฆ่าเขา  "
" แม้ว่าโจแทซอบจะจำข้าได้หรือไม่ก็ตาม "
" จางอูริน ! "  เขาขึ้นเสียงใส่หล่อนขึ้นมาทันทีที่เอ่ยชื่อออกมา
" แต่เพราะข้า "  มิหนำซ้ำหล่อนแม้ถึงจะมีสายตาสั่นไหวมากขึ้นๆ
" ยึดมั่นในคำสัญญา "
" นี่เจ้า ! " เขายังคงเผลอเรียกชื่อหล่อนซ้ำๆ และแม้ว่าจะเริ่มรู้สึกสงสารและเห็นใจ และอาจจะมีความรุู้สึกพิสดารมากกว่านั้น
" ท่านอัครเสนบดี  ไม่ใช่คนที่คนอย่างเจ้าจะรับมือได้ง่าย ๆ  " และเขายังเริ่มแนะนำ
" แม้กระทั่งฝ่าบาท ก็ทรงตัดสินพระทัยอย่างอยากลำบาก แต่เพราะพระสนมทรงกำลังจะมีพระโอรสให้พระองค์ "
"  ตำแหน่งอัครเสนบดีของเขา สักวันเจ้าก็จะรู้เองว่า ฝ่าบาททรงตัดสินพระทัยถูก "  เขายังคงแนะนำ และป้องกันความวู่วามของจางอูริน
" และข้าก็จะทำตามสัญญาของข้าเช่นกัน " เขาไม่ปฏิเสธที่จะช่วยเหลือหล่อนเช่นกัน และคราวนี้กลับเป็นตัวเองที่เริ่มมีสายตาเปลี่ยนไป
หล่อนที่ยังคงสบตาของเขาด้วยความรู้สึกสงสัย และยังคงนึกภายในใจด้วยว่า ฮงซอกดูที่เขาทำเช่นนี้เพื่อรักษาระยะห่าง หรือว่าความสงสารกันแน่ และหล่อนยังเหมือนรู้สึกราวกับว่า เขากำลังเดินเข้ามาหา
"ช่วยด้วย !!! " เสียงผู้หญิงกรี๊ดร้องขอความช่วยเหลือจากภายในป่า
" ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที!! " เสียงกรี๊ดร้องขอความช่วยเหลือดังใกล้เข้ามาทุกที
" จองซูวอน !"
" ท่านหมอหญิง ! "  ฮอกซอกดูกับหล่อนที่รีบวิ่งออกไปตามหา
หมอหญิงจองกับสาวใช้ในสำนักหมอหลวงอีกสองคนต่างพากันวิ่งหนีกลุ่มชายฉกรรจ์มีผ้าปิดหน้าปิดตา และยังคอยถือดาบไล่ลาภายในป่า  และพวกนางต่างคนก็ต่างชวนกันวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต แต่ทว่าฝีเท้าของเหล่าสตรีก็คงไม่อาจชนะผู้คนติดอาวุธไปได้ จนกระทั่งพวกเหล่าหมอหญิงถูกต้อนและตกอยู่ในวงล้อมในที่สุด แต่ว่าเหล่านักฆ่าชายฉกรรจ์ก็ไม่รอช้าง้างดาบขึ้นมาหมายจะเอาชีวิตปลิดชีพพวกนางในทันทีทันใด
ฉับ !
ทันใดนั้นเกิดเสียงดาบปะทะกันรัวๆ ระหว่างกลุ่มของชายฉกรรจ์กับฮงซอกดู !
" ซูวอน ! เจ้ารีบหนีไป " ฮงซอกดูตะโกนให้เหล่าหมอหญิงรีบหนีไป
ให้ได้  และบรรดาพวกหมอหญิงพอตั้งสติได้ก็ต่างรีบทำตามพยายามวิ่งหนีเอาชีวิตรอด
ฮงซอกดูในขณะที่พยายามจะต่อสู้กับกลุ่มคนร้าย จางอูรินก็หลบอยู่หลังพุ่มไม้ใกล้ๆ
" ท่านหมอหญิง ! " หล่อนรีบกวักมือเรียกพวกนางที่กำลังวิ่งหนี และ
จองซูวอนที่พอเห็นจางอูรินก็นำบรรดาหมอหญิงอีกสองคนรีบวิ่งเข้าไปหลบบริเวณหลังพุ่มไม้
จางอูรินรีบพาจองซูวอนกับหมอหญิงฝึกหัดเหล่านั้นพากับหลบอยู่หลังพุ่มไม้ไม่ใกล้ไม่ไกล และพวกนางที่ต่างพากันหลบและแอบดูฮงซอกดูกำลังต่อสู้กับคนร้านสี่ห้าคนกลางป่า
"ซอกดู !!! " จองซูวอนยิ่งมองเห็นฮงซอกดูตกอยู่ในอันตรายก็ยิ่งรู้สึกเป็นห่วง เพราะฉะนั้นนางถึงได้หันไปสั่งหมอหญิงฝึกหัด และให้พวกนางรีบออกไปตามหาคนมาช่วย และในระหว่างที่หมอหญิงฝึกหัดรับคำสั่งและกำลังรีบวิ่งหนีออกไปหาความช่วยเหลือ  แต่เพียงคล้อยหลังพวกนางกลุ่มคนร้ายก็ทยอยเพิ่มขึ้นจากในป่ารกทึบ
" ซอกดู ! ท่านแม่ทัพ !! " จองซูวอนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว และกระวนกระวายเพราะกลัวว่า เขาอาจจะพลาดพลั้งเสียที
ตุบ !
จองซูวอนล้มตึงและหมดสติไป  แต่ในตอนนั้นจางอูรินรีบเข้ามาขยับและประคองร่างของจองซูวอนแอบซ่อนไว้บริเวณพุ่มไม้
ฉับ !
หนึ่งในกลุ่มคนร้ายถูกดาบของฮงซอกดูฟันเข้าที่กลางหลังและกำลังจะล้มลงไปกองที่พื้น
" จางอูริน ! " ฮงซอกดูตะโกนเรียกหล่อนทันทีที่เห็น
แต่ทว่ามิหนำซ้ำหล่อนยังหลบหลีกปลายดาบปลายกระบี่ของกลุ่มคนร้ายได้อย่างง่ายดาย และรวดเร็วปานสายฟ้า
หมับ !
และหล่อนกระโจนคว้าดาบที่ฮงซอกดูแย่งชิงจากคนร้ายได้อย่างง่ายดาย  หล่อนและฮงซอกดูต่างคนก็ต่างช่วยกันระวังหลังให้กันและกันอย่างเป็นน้ำหนึ่งในเดียวด้วยศิลปะการต่อสู้อย่างเหนือชั้นกว่าพวกกลุ่มคนร้ายมากนัก  และในระหว่างที่พวกกลุ่มคนร้ายถูกทยอยฆ่าตายด้วยน้ำมือจากพวกเขาไปทีละคน และก็มีกลุ่มคนร้ายบางคนพยายามจะหลบหนี
" ข้าจะไปตามจับคนพวกนัั้นมาให้ได้ ! " จางอูรินตะโกนบอกฮงซอกดู และยังรีบร้อนถือดาบกำลังไล่ตามจับพวกคนร้าย
" จางอูริน ! "  ฮงซอกดูรั้งแต่จะคอยถือดาบ และกำลังจะไล่ตาม
" หมอหญิงจอง ! นางกำลังตกอยู่ในอันตราย  "  แต่หล่อนก็เลือกหันมาปฏิเสธ
" ท่านควรจะรีบกลับไปช่วยนาง ! "  เมื่อบอกกล่าวกันจบ จางอูรินก็ตัดสินใจรีบถือดาบและไล่ตามคนพวกนั้นไปติดๆ
" ซอกดู ! "  แต่ว่าจองซูวอนก็ส่งเสียงและเรียกใกล้เข้ามา
ฮงซอกดูชะงักทันที
" ซูวอน ! "
" เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ! "  และเขายังรีบเข้าไปช่วยประคองจองซูวอนเอาไว้
"  เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า "    เขาเข้าไปถามอาการของจองซูวอนด้วยความเป็นห่วงเป็นใยนางจริงๆ
จองซูวอนแม้จะยังตระหนกตกใจ แต่ว่านางก็โล่งอกที่เห็นเขาปลอดภัย
" ข้าไม่เป็นอะไร  แต่ว่า ! "  และยังทำหน้าตาละม้ายคล้ายกับทำหน้าสงสัยอยู่ตลอดเวลา
"  เมื่อครู่ข้ากับจางอูรินถูกลอบทำร้ายจนสลบไป แต่พอข้าตื่นขึ้นมา "
" จางอูรินนางกลับหายตัวไป ข้าว่า นางอาจจะถูกคนพวกนั้นจับตัวไปก็ได้ "  จองซูวอนยิ่งพูดนางก็ยิ่งรู้สึกเป็นห่วงสาวใช้ของฮงซอกดูมากยิ่งขึ้น
ฮงซอกดูจำเป็นต้องหลบสายตาของนาง
" เจ้าไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว "
" แต่ว่าจางอูริน ถึงนางจะเป็นสาวใช้ของท่าน แต่ว่าตอนนี้นางกำลังตกอยู่ในอันตราย ! " จางซูวอนไม่เห็นด้วย
ฮงซอกดูก็เลยต้องจำใจพยักหน้า
" ข้าจะรีบพาเจ้ากลับที่พัก และจะสั่งให้พวกทหารออกไปตามหานางทันที "  แต่ว่าเขาก็ต้องรับปากจองซูวอนเช่นเดียวกัน
จองซูวอนพยักหน้าพอใจกับวิธีของเขา แต่ว่าสีหน้าของนางที่กลับดูไม่สบายใจเอาซะเลย
" ข้ามีเรื่องสำคัญต้องบอกเจ้า ! " และแววตาที่ขลาดกลัวเหลือเกินของจองซูวอน !
เลขามินโดฮยอนพร้อมกับบอร์ดี้การ์ดอีกสามสี่คนในขณะเดินออกมาจากเกทต์ภายในสนามบินสุวรรณภูมิประเทศไทย แต่ว่าพวกเขาก็ยังต้องพยายามคอยมองหาคนบางคนภายในสนามบินไปด้วย และพวกเขาก็เริ่มสังเกต ๆ คนกลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินตรงเข้ามาหา
" ท่านผู้อำนวยการกำลังรอพวกคุณ "  สำเนียงเกาหลีของกลุ่มผู้ชายตัวสูงสวมสูทสีดำสนิทรีบเดินเข้ามาทักทายเลขามินโดฮยอน และคนกลุ่มนี้ก็ยังได้โค้งให้กันเล็กๆ น้อยๆ
เลขามินโดฮยอนจึงพยักหน้าตอบรับและรีบเดินตามกลุ่มคนเหล่านี้ไปที่ขบวนรถที่จอดรถอยู่บริเวณหน้าสนามบิน
กลุ่มเจ้าหน้าที่ๆ ไปรับเลขามินโดฮยอนลงมาช่วยเปิดประตูให้ในขณะที่รถจอดเทียบหน้าอาคารหน้าตาคล้ายลูกบาศก์ และบริเวณพนังด้านนอกที่เป็นกระจกและวัสดุคล้ายอะลูมิเนียมวางเรียงเป็นตารางรอบๆ ตัวอาคารลูกบาศก์
เลขามินโดฮยอนและผู้ติดตามของเขาต่างพากันเดินตามเจ้าหน้าที่ของที่นี้เข้าไปยังข้างในตึกรูปทรงแปลกตา และภายในตกแต่งด้วยสิ่งของล้ำสมัยภายในอาคารลูกบาศก์ตั้งแต่ประตูทางเข้าที่สามารถตรวจจับอาวุธได้ทุกชนิด อาคารชั้นแรกดูคล้ายกับห้องพยาบาลอันกว้างขวางตกแต่งดูดีและมีแต่เครื่องไม้เครื่องมือทางการแพทย์ และห้องพักประมาณสิบสองห้องในระดับวีไอพี และห้องฉุกเฉินคล้ายกับโรงพยาบาลทั่วไป แต่กลับมีป้ายเขียนกำกับเป็นภาษาไทยและภาษาอังกฤษกำกับเอาไว้แค่ว่า " ห้องปฐมพยาบาล " ก็เท่านั้น และจนกระทั่งพวกเลขามินโดฮยอนพากันเดินตามเจ้าหน้าที่ไปจนถึงลิฟต์ภายในตึกที่ๆ  พวกเขาที่นี้ใช้ระบบการจดจำลายนิ้วมือจึงจะสามารถเข้าออกลิฟต์ทุกตัวภายในอาคารของพวกเขาได้ แต่ว่าพวกเขาทุกคนกลับถูกพาลงลิฟต์ไปยังใช้ล่างสุดของอาคาร
ติ๋ง !  เสียงเตือนของประตูลิฟต์และประตูลิฟต์ก็ค่อยๆ เปิด  ในขณะเดียวกันเลขามินโดฮยอนและพวกของเขายังคงต้องคอยเดินตามเจ้าหน้าที่ทั้งห้าคนที่ไปรับจากสนามบินก่อนหน้านี่ซึ่งได้พาพวกเขาเดินผ่านห้องแล็ปห้องต่างๆ เยอะแยะมากมาย  และมิหนำซ้ำห้องแล็ปของที่นี้ยังดูทันสมัยและแบ่งสัดส่วนแต่ละแผนกได้ค่อนข้างเทียบเท่ากับห้องแล็ปของโครงการเชย์รีส
" เหลือเชื่อ ! " เพราะฉะนั้นเลขามินโดฮยอนถึงกับไม่รู้จะต้องทำตัวอย่างไงดี และยังไม่แน่ใจนักว่าสิ่งที่เห็นอยู่นี้พวกมันกำลังทำให้เขาแปลกใจหรือตกใจกันแน่
ก๊อก ๆ  เจ้าหน้าที่สูงโปร่งคนเดินทำหน้าที่เข้าไปหยุดเคาะประตูห้องบานใหญ่  และขออนุญาติพาพวกเขาเข้าไปทันที และดูเหมือนว่าภายในห้องๆ นี้เป็นห้องทำงานขนาดกลางๆ  มีชุดรับแขกหรูหราราวกับโต๊ะประชุมขนาดหย่อม ๆ และถัดไปตรงหน้าของพวกเขาทุก ๆ คนก็คงจะเป็นโต๊ะทำงาน และมิหนำซ้ำยังเป็นโต๊ะทำงานสีขาวขนาดใหญ่เข้ากับสีของห้อง และที่สำคัญเก้าอี้หนังสีขาวของเจ้าของห้องนี้ก็คงจะใหญ่ไม่แพ้กัน
" สวัสดี ! " เลขามินโดฮยอนทักทายเป็นภาษาไทยคนที่นั่งหันหลังให้กับพวกเขาบนเก้าอี้สีขาวตัวใหญ่
" สวัสดี เลขามินโดฮยอน ! " และสำเนียงไทยปนอังกฤษที่ค่อนข้างชัดเจนก็ได้ทักทายกัน
" พวกเรายินดีที่ได้เจอกับคุณ ! "
เลขามินโดฮยอนโค้งเล็กน้อย และจึงคอยเงยหน้ากลับขึ้นมา และพวกเขาก็ได้เจอกับผู้ชายเชื้อสายชาวสวีเดน รูปร่างค่อนข้างสูงใหญ่ ผมสีทอง นัยน์ตาสีฟ้าเข็ม และบนป้ายชื่อสีทองบนโต๊ะทำงานเป็นภาษาอังกฤษตัวใหญ่ และป้ายชื่อภาษาไทยตัวเล็กคอยกำกับว่า " ไมเคิ้ล ดุกส์ " และตำแหน่งของเขาก็คือ
" เชย์รีส ! " เลขามินโดฮยอนพยายามอ่านซ้ำ ๆ อีกครั้งเพราะไม่มั่นใจ
" ผู้อำนวยการโครงการเชย์รีส ! "  และพวกเขาที่ตกอกตกใจอย่างคาดไม่ถึ
" ฮ่าๆๆๆ "  เสียงหัวเราะชอบใจกันสุดๆ ของผู้อำนวยการโครงการเชย์์รีสตัวจริงเสียงจริง
" ทำไมคุณถึงดูตกใจมากขนาดนี้กันนะ  เลขามิน ! " ดุกส์พูดคุยกับพวกเขาด้วยการใช้ภาษาอังกฤษ
แต่เลขามินโดฮยอนกลับสงสัยมากกว่า
"ทำไม! คุณคิดว่าจะได้เจอใครแถวนี้งั้นเหรอ " ดุ๊กส์ให้ความสนอกสนใจกับเลขามินมากจนเป็นพิเศษ
แต่เลขามินก็เลยต้องทำทีแสแสร้งแกล้งยิ้ม
" เปล่า "
" ผมก็แค่นึกไม่ถึงว่าจะเป็นคุณก็เท่านั้น ดุ๊กส์ "
" ไม่ใช่สิ ท่านผู้อำนวยการเชย์รีสสิ ถึงจะถูก !! ฮ่าๆ " และแล้วเลขามินก็หัวเราะกลบเกลื่อนแก้อาการเสียหน้า
ดุกส์หัวเราะตามน้ำไป
" หลายวันก่อน วีไอพีได้ส่งคนมาที่นี้ "
" และยังมาตามหาใครกันน่า..." ดุกส์ที่แกล้งคิดให้นานขึ้นอีกนิด
" ตามหาอะไร " เลขามินเริ่มร้อนใจ
" อ่อๆ "  และดุ๊กส์ก็นึกออกขึ้นมาทีละนิด
" ผู้ติดเชื้อ  แต่ไม่ใช่ซีดีห้าศูนย์ "
" ไวรัสซีดี 52  พัคจินอูได้บอกกับคุณหรือยัง " ดุ๊กส์คราวนี้ปรับเปลี่ยนมาทำท่าทีเคร่งขรึม
เลขามินสีหน้าเปลี่ยนไปกลายเป็นความกังวล
" ซี ! ซี  ดี !! " เสียงตอบตะกุกตะกักของคู่สนทนาก็พลอยที่จะทำให้ดุ๊กส์จับสังเกต
" ไวรัสซีดี 52 มันอาจจะเป็นเชื้อไวรัสกลายพันธุ์ "
" หรือไม่ก็ถูกดัดแปลงจากซีดี 50 "
"หรือว่าจริงไม่จริง  เลขามินโดฮยอน ! " ดุกส์พยายามให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์
" ก็อาจเป็นไปได้ทั้งสองอย่าง " เลขามินต้องตอบคำถามนี้
" แต่ที่นี้กลายเป็นแหล่งผลิตวัคซีนไปได้อย่างไง "
" ก็ในเมื่อ ที่นี้ถูกใช้ให้เป็นห้องทดลองวัคซีนของเอ็มดี " เลขามินรู้สึกเหมือนโดนหักหน้า
" ฮ่าๆ " เสียงหัวเราะของดุ๊กส์เริ่มเสียงดังขึ้นอีก
"ผมไม่ยักรู้ว่า ท่านประธานชเวจะไม่บอกคุณเรื่องนี้ " ดุกส์เล่าไปด้วยพลางยิ้มกริ่ม ในขณะที่ตรงกันข้ามกำลังนั่งเสียหน้า
"แต่ก็คงจะเป็นเรื่องที่ท่านประธานชเวต้องรีบตัดสินใจเร่งด่วนจริงๆ "
"และท่านประธานกับลูกชายคนโตก็ยังกลายเป็นผู้ติดเชื้อไปอีก  เห้อ.."
"ไหนจะเรื่องหน่วยงานข่าวกรองของไทย ที่พยายามจะตามหาคนติดเชื้อไวรัสซีดี 52 อยู่อีก " และดุ๊กส์ที่พยายามอยากจะพูดถึงความจริงที่เพิ่งจะเริ่มเกิดขึ้น
เลขามินโดฮยอนพอได้ยินได้ฟังก็ยิ่งรู้สึกเสียหน้า เพราะระหว่างเขากับดุ๊กส์ !
" นี่ก็แสดงว่า ไวรัสซีดี 52 เริ่มต้นมาจากที่นี้ "
" หรือก็อาจจะไม่ใช่ ! " และดุ๊กส์เร่งรัดตัดบท และบางทีก็อาจเผลอใช้หางตามองเลขามินที่เอาแต่นั่งกุมไม้กุมมือแน่น และอยู่ๆ เขาก็ลุกขึ้นมา
" ผมมีธุระที่ต้องรีบไปจัดการให้ท่านประธาน " และท่าทีที่มึนตึงเต็มทีของเขา
ดุ๊กส์เอาจริงๆ ก็แค่ตอบรับและบอกลากันเป็นพิธี แต่ลึกๆ ก็แอบผิดหวังไม่เบาต่อเลขามิน !


## จับตาดูไวรัสตัวใหม่

กระเป๋าทางการแพทย์สะพายด้วยเจ้าหน้าที่ที่สวมใส่ชุดคล้ายกับเจ้าหน้าที่สาธารณะสุข และพวกเขายังใช้ตราสัญลักษณ์รูปกากบาทสีแดงติดกระเป๋าเสื้อสีขาวกระจายตัวไปยังพื้นที่ต่างๆ ในกรุงเทพ และหมู่เกาะต่างๆ ที่มีนักท่องเที่ยวต่างชาติจำนวนมาก
ตุ้บ !
นักท่องเที่ยวชาวเอเชียคนหนึ่งอยู่ๆ ก็ล้มตึงภายในห้างสรรพสินค้า  และช่วงเวลาไล่เลี่ยกันยังมีนักท่องเที่ยว และคนไทยบางกลุ่มบริเวณหมู่เกาะที่มีชื่อเสียงต่างก็ทยอยเป็นลมหมดสติไปโดยไม่มีสาเหตุ แต่ทว่าในขณะที่เกิดเหตุการณ์คนทยอยหมดสติ เจ้าหน้าที่ที่สวมชุดคล้ายเจ้าหน้าที่สาธารณะสุขก็เหมือนจงใจอยู่ใกล้กับจุดเกิดเหตุ
บริเวณล็อบบี้ของโรงแรมในตัวเมืองจังหวัดภูเก็ตมีนักท่องเที่ยวชาวยุโรปคู่รักนั่งเล่นอยู่บริเวณโซฟา จนเมื่อภรรยาของเขาขอตัวไปเข้าห้องน้ำ และปล่อยให้แฟนของเธอนั่งรอ แต่พอเวลาผ่านไปไม่นานเมื่อแฟนสาวของเขาเดินกลับมาและเห็นแฟนของเธอนั่งพล่อยหลับไป เพราะฉะนั้นแฟนสาวจึงได้เดินเข้าไปปลุก แต่ว่าแฟนสาวปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตื่นจนเธอเริ่มตกใจ และเริ่มเขย่าตัวของแฟนให้แรงขึ้น จนกระทั่งแฟนหนุ่มร่วงจากเก้าอี้
" ช่วยด้วย ! ใครก็ได้ช่วยเราที !! " เสียงร้องขอความช่วยเหลือจากแฟนสาวดังลั่นล็อบบี้จนผู้คนเริ่มทยอยเข้ามามุงดู
" กรุณาถอยไปก่อน !! " ฮวังอินซองรีบเข้ามาช่วยเหลือและบอกให้แฟนสาวของผู้ชายคนที่หมดสติบอกให้ช่วยจับตัวของผู้ชายให้นอนหงาย และส่วนเขาก็เริ่มคลำจับชีพจรที่ลำคอ
" เขายังไม่ตาย แต่ชีพจรเต้นเร็วมาก "
" เขามีโรคประตำตัวหรือเปล่า" ฮวังอินซองถามพวกเธอเป็นภาษาอังกฤษ แต่พวกเธอก็ยังเอาแต่ร้องไห้และส่ายหน้า
จนเขาต้องรีบล้วงเอาโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทสีดำและรีบกดสายโทรออก
" รีบส่งคนมาที่นี้ ตอนนี้เลย !! " และท่าทีที่ดูตกอกตกใจไปไม่น้อยของพวกเขา
" เกิดอะไรขึ้น ! " ซอเยอึนที่เพิ่งเดินออกมาจากลิฟต์จนต้องรีบวิ่งเข้าไปช่วย
" นี่มันเกิดอะไรขึ้น เขามีอาการอย่างไง " และซอเยอึนที่เข้าไปช่วยตรวจตามร่างกายของผู้ชายที่หมดสติ
" ตามร่างกายไม่มีบาดแผลถูกทำร้าย " ฮวังอินซองปรึกษากันอย่างตื่นตระหนก
"แต่ว่า ชีพจรที่บางทีก็เต้นเร็ว และตอนนี้ชีพจรกลับช้าลง " และยังอธิบายให้ฟัง
ซอเยอึนที่ได้ยินจึงต้องรีบหันมาตรวจร่างกายของผู้ชายคนนั้นซ้ำอีกครั้ง พวกเธอทั้งคลำหาชีพจรที่ลำคอ ที่ข้อมือ และต่อจากนั้นก็หันมาถลกเสื้อยืดของผู้ชายคนนั้นขึ้นมา
" พระเจ้า !!! " ซอเยอึนถึงกับอุทาน และยังรีบหันไปสบตากันระหว่างฮวังอินซอง และแฟนสาวของเขาที่ร้องตกใจสุดขีดที่เห็นสภาพของผู้ชายคนนั้นที่มีร่องรอยเป็นจ้ำๆ สีเขียวคล้ำดำตรงบริเวณเนินหน้าอกข้างซ้าย
ถนนคลาคลั่งเต็มไปด้วยผู้คนกำลังจับจ่ายใช้สอยบริเวณศูนย์การค้าในเมืองซานหมิง และพวกคนสวมชุดสูทสีดำกลุ่มใหญ่พยายามวิ่งไปตามตรอกซ
อกซอยตามตึกสูงและร้านค้า และพวกเขาทุกคนยังช่วยกันสอดส่องมองไปตามถนน จนกระทั่งชายชาวจีนคนหนึ่งเอามือมาจับที่ใบหูของตัวเอง และพูดอะไรบางอย่างผ่านหูฟังสื่อสารไร้สาย และทันทีคนอื่นๆ ก็ต่างกรูพากันรีบวิ่งออกไปคนละทิศละทาง  และพอคนกลุ่มนั้นวิ่งออกไปทั้งพัคจินอูและชเวกียุลก็รีบถือกระเป๋าบรีฟเคสสีเมทัลพากันหนีออกมาจากที่ซ่อนตัว
ชเวกียุลคอยชี้นิ้วไปที่รถยี่ห้อฟ้าขาวคันหรูจอดอยู่ริมถนนใกล้ๆ  พัคจินอูพยักหน้าและรีบก้าวเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินตามหลังเขาไปติดๆ  และพอพวกเขากลับขึ้นรถได้สำเร็จก็รีบขับออกจากบริเวณนั้นทันที
ชเวกียุลขับรถและยังต้องคอยชำเลืองกระจกมองหลังอยู่บ่อยๆ และยังไม่มีใครตามมา แต่พอชำเลืองมองพัคจินอูที่เอาแต่นั่งเงียบ ๆ
" ทำไมเธอถึงไม่ถามอะไรเลย ! " ชเวกียุลตั้งคำถามกับพัคจินอู ในขณะที่พวกเขากำลังขับรถหนีพวกทหารรับจ้างกลุ่มใหญ่จากห้องทดลองอาวุธชีวภาพลับในเมืองซานหมิง  แต่เธอกลับนั่งเงียบและก็คอยแต่จะถือกระเป๋าบรีฟเคสใบนั้นเอาไว้จนแน่น
" เธอไม่กลัวบ้างหรือยังไง "
" ฉันบอกให้เธอกลับเกาหลี หรือไม่ก็ไปห้องแล็ปเชย์รีสที่เมืองไทยสิ ! " เขาเอาแต่ตั้งคำถามพัคจินอู และยังเอาแต่สังเกตมือของพวกเธอกำลังสั่นแต่ก็ไม่ยอมวางกระเป๋านั่นลง แต่ในขณะเดียวกันพวกเขาก็ต้องประคองสติขับรถหนีพวกทหารยามเฝ้าแล็ปนั่นให้ได้
" นี่เธอ ! เป็นอะไรหรือว่าบาดเจ็บตรงไหน ! " เขาถามย้ำ และเริ่มจะเป็นห่วงเธอจริงๆ
พัคจินอูที่มือไม้ของเธอเริ่มมีอาการสั่นเพิ่มมากขึ้น แต่ว่าคราวนี้เธออาจจะสั่นไปทั้งตัวเลยก็ได้
"จินอู !! "
เพราะฉะนั้นเขาถึงได้เรียกซ้ำๆ แต่ว่าก็ยังจะเอื้อมมือเข้าไปจับมือของพัคจินอูที่สั่นเทิ้มตอนนี้ด้วย
"เราหนีไปพ้นแน่ๆ " เธอตอบเบาๆ เพราะริมฝีปากที่ก็กลัวจนไม่กล้าจะขยับเหมือนกัน จนเขาต้องดึงมือกลับยอมถอยออกมา
ชเวกียุลชักสีหน้ากลับมาทำท่าทีเรียบเฉยใส่กันตามเคย และหลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่คุยอะไรกันต่อทั้งนั้น
" ดารา ! " ผู้ชายชาวจีนตัวอ้วนสวมเสื้อเขิ้ตขาวกางเกงเสลคสีดำตะโกนเรียกชื่อผู้หญิงไทยในสถานที่คล้ายดูห้องแล็ป
เพี้ยะ !!! เธอคนนั้นเพิ่งถูกตบจนหน้าหันจากผู้ชายคนที่เพิ่งตะโกนเรียก มิหนำซ้ำพวกเขายังอยู่ท่ามกลางเจ้าหน้าที่เภสัชกร นักชีวะ และนักเคมีชาวจีน ชาวเตอร์กีสถานประปรายและชาวรัสเซียภายในห้องโถงใหญ่คล้ายห้องแล็ปที่สร้างขึ้นมาชั่วคราว และภายในห้องทดลองของพวกเขาพวกเจ้าหน้าที่บางกลุ่มยังพากันมาเก็บหลอดทดลองที่มีของเหลว และก็เลือดจากตู้เก็บตัวอย่างกันให้วุ่นวาย
" ฉันห้ามเธอไปแล้ว ใช่ไหมว่า อย่าให้ฉันเห็นเธอทำตัวอะไรแบบนี้อีก !! " และคำสบทตะโกนต่อว่าเธอไม่หยุดจากเสียงของผู้ชายร่างท่วมคนเดิม
และเธอก็ทำแค่สะบัดหน้าเชิดเข้าไว้ และก็จัดแจ้งอาวุธปืนลูกกระสุนบนโต๊ะก็เท่านั้น
" ยังไงหนู ! ก็จะตามเอาไวรัสของเรากลับคืนมาให้แน่นอน " ดารากัดฟันพูดเพราะทั้งโกรธ และรู้สึกผิดที่ถูกชเวกียุลหลอกใช้
"หึๆ " แต่ว่าเสียงหัวเราะของผู้ชายร่างท้วมก็ดูเหมือนไม่อยากจะเชื่อใจกันอีกต่อไป
" ดารา !! เพราะความบ้าผู้ชายแท้ๆ "
" ฉันน่าจะปล่อยให้แกตาย ตั้งแต่วันที่แกตัดไข่ของแกทิ้ง !! " ผู้ชายคนนั้นยังคอยส่งเสียงดังเอะอะใส่กัน
" หนูเป็นผู้หญิง !! " ดาราเถียง และยังจ้องตาเขา
" ก็ไหน คุณพ่อ ! บอกให้หนูเข้าใกล้ชเวกียุล หนูก็ทำให้แล้วยังไง "
" แต่เพราะคนของคุณพ่อต่างหาก ที่ทำงานกันโง่เอง !! "
" อยากให้หนูวางยาชเวกียุล หนูก็ทำให้แล้ว แต่คนของคุณพ่อเองที่ไม่ได้เรื่อง !! " ดาราเถียงผู้ชายคนที่ตัวเองเรียกว่า คุณพ่อฉอดๆ จนพลอยทำให้คนอื่นๆ ภายในห้องแล็ปพากันไม่พอใจเธอไปด้วย
" แกนี่มันอวดดีๆ มากขึ้นจริงๆ " ผู้ชายคนนั้นยังจ้องตาเขม็ง
" แต่ถ้าแก...! เอาไวรัสกลับมาให้ฉันไม่ได้ !!! "  และเขายังแย่งปืนในมือของเธอและถือขู่กันตรงหน้า
" ฉันจะรายงานพวกเขา !! "  ปืนที่ใกล้จะจ่อที่หัวของดาราเข้าเต็มทีแล้ว
ดาราไม่สนคำขู่ และยังเผชิญหน้าสบตากันอย่างไม่แคร์ว่า คนๆ นั้นจะยิงเธอจริงๆ  เพราะในหัวของตัวเองตอนนี้ก็แค่นึกไปถึงคืนที่ พวกเธอได้เจอกับชเวกียุลที่บาร์โสโครกนั่น และตอนที่ชเวกียุลชวนเธอไปที่โรงแรม พวกเธอก็แอบติดเครื่องดักฟักกับเครื่องติดตามไว้ที่รถของชเวกียุลไปแล้วแท้ๆ แต่ก็ยังถูกชเวกียุลตลบหลังเข้าจนได้ !!
คาเฟ่ 123 เพิ่งจะมีลูกค้ากลุ่มใหญ่เข้ามานั่งพักนั่งใช้บริการ และลูกค้ากลุ่มนั้นยังมีท่าทางแปลกๆ อย่างพวกที่เป็นผู้ชายสองคนและผู้หญิงชาวไทยตัวผอมๆ เล็กๆ ตัดผมสั้นและยังจะพูดภาษาเกาหลีได้คล่องแคล่วเหมือนๆ ผู้ชายเกาหลีที่มาด้วย มิหนำซ้ำพวกเขาสามคนนั่งจิบกาแฟคนละถ้วยนานเกินกว่าเกือบๆ สองชั่วโมงปาเข้าไปแล้ว ลุงฮวังอดไม่ได้จริงๆ จนต้องเดินไปที่บาร์ชงเครื่องดื่ม
" พวกเขาเป็นคนของวีไอพี " แทซันหันมาบอกทันที แต่มือยังคงตั้งใจวาดลาเต้อาร์ตรูปดอกแดฟโฟดิว
" ส่วนผู้หญิง เธอเป็นหมอ " แทซันชำเลืองมองเธอก่อน และก็เหมือนเธอจะหันมาสบตาด้วยจนต้องยอมละสายตาจากหมอสาวสวยคนไทย
" ว่ายังไงนะ !! " ลุงฮวังร้องลั่น แต่พอรู้ตัวก็เขถิบเข้าไปถามกันใกล้ๆ
" นี่อย่าบอกนะว่า พวกเขาจะมาตามจับนายไปอีกนะ ! " ลุงฮวังขนลุกซู่ไปหมดแล้ว  จนเห็นพวกเด็กหนุ่มๆ ในร้านคอยเดินสลับผลัดเปลี่ยนมาพยักหน้าใส่กันให้ขวักไขว่
แทซันพาเจ้าหน้าที่ของวีไอพีสองคนและยังเป็นบอร์ดี้การ์ดของหมอหญิงชาวไทยขึ้นไปที่ห้องพักของเขาบนดาดฟ้าของคาเฟ่
" เชิญนั่งก่อน ! " เขาทักทายกันและเชิญหมอสาวนั่งลง และส่วนบอร์ดี้การ์ดคนหนึงก็ยืนเฝ้าประตูด้านหน้า
" ฉันแซมค่ะ ยินดีที่ได้เจอคุณ " หมอสาวแนะนำตัว และคอยนั่งลงบนเก้าอี้โซฟาใหม่เอี่ยม
" ท่านประธานเอ็มดี เขาให้ฉันมาหาคุณที่นี้ " หมอสาวพยายามแนะนำตัว แต่ว่าเขาที่กำลังเดินไปหยิบเอามือถือข้างๆ แล็ปท๊อปบนโต๊ะทำงานรกๆ
" น่าแปลกจริงๆ  ที่พวกเขาส่งคนอื่นมา แทนที่จะเป็นคนของเชย์รีส " เขาชำเลืองมองเธอ
" และยังให้คนของวีไอพีเป็นคนคอยคุ้มกัน " เขาตั้งขอสังเกต แต่หมอสาวคนนี้กลับมีท่าทีที่สบายไม่ดูกดดันอะไรทั้งนั้น แม้ว่าเธออาจได้รับคำสั่งจากใครมาก็ได้   และเขายังเดินกลับมานั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ฝั่งตรงกันข้าม
" ฉันเป็นเจ้าหน้าที่ขององค์การอนามัยโลก " หมอสาวที่ชื่อแซมและยังหมอบรอยยิ้มพิมใจ แต่เธอก็พอรู้ว่า แทซันก็แทบจะไม่ไว้ใจเธอเอาซะเลย
" ขนาดคนที่เรียนจบมาทางด้านเภสัช ! ก็ยังมาทำงานให้กับรัฐบาลได้นี่ " หมออมยิ้ม
" หึๆ " เขาอมยิ้มบ้าง และยังกล้าหันไปสบตาของหมอชาวไทยตรงๆ
" ท่านประธานชเว คงบอกทุกเรื่องเลยสินะ " เขาจ้องเธอ
" ท่านประธานชเว ไม่ได้บอกอะไรเรา " เธอจ้องตอบ
" แต่ชื่อเสียงของคุณ ! ค่อนข้างทำให้เราสนใจ " เธอตอบ
" ปลายปี 2024 ไวรัสซีดี 50 พัคแทซัน คุณเป็นคนตั้งชื่อไวรัส " และเธอก็ยังเอาแต่นั่งยิ้มๆ ให้เขา
แทซันพยักหน้า และยังเอาโทรศัพท์วางไว้ตรงโต๊ะกลางระหว่างพวกเขา
" ไวรัสซีดี 52  ต่างจากไวรัสเดิมๆ ที่พวกเรารู้จัก " และอธิบายผลเชื้อไวรัสที่เขาได้บันทึกการทดลองเอาไว้ในโทรศัพท์
" พวกมันแพร่กระจายได้ในอากาศเหมือนไวรัสซาร์ก็จริง.แต่ว่า " เขาเงียบและคิดชั่วขณะหนึงก่อนที่จะตอบเธอ
" ที่น่ากลัวกว่านั้น พวกมันมีดีเอ็นเอคล้ายกับไข้ black death  มากทีเดียว !  " เขานิ่งเงียบ และเอื้อมมือไปกดมือถือ เปิดภาพบันทึกการทดลองของไวรัสที่ชื่อซีดีห้าสอง และลักษณะกายภาพคล้ายๆ แกลบลมที่มีลักษณะเปลี่ยนจากทรงกระบอกเป็นทรงกลม และมีขาด้านหน้า
" น้องสาวผมส่งภาพพวกนี้มาให้ หลังจากเข้าไปขโมยไวรัสที่แล็ปของชาวเตอร์กีสถาน " เขาเปิดภาพถ่ายสภาพห้องทดลองไวรัสที่เต็มไปด้วยผู้ป่วยติดเชื้อที่มีอาการคล้ายกันมีจุดคล้ำดำบริเวณหน้าอก ตาแดงและบางคนก็มีตุ้มน้ำเหลืองร้องแสบร้อนอย่างทรมารให้กับคุณหมอสาวแสนสวยชาวไทย และเธอยังคงนั่งฟังด้วยความตั้งใจ
"ทีนี้ คุณมีอะไรจะถามก็เชิญถามมาได้ " เขาหลบสายตาและยังทำเป็นไม่สนใจเธอ
หมอสาวส่ายหน้า และยังจะคอยเอื้อมมือดันโทรศัพท์ของเขาคืนให้
" หมายความว่ายังไง " จนเขาเริ่มไม่มั่นใจว่าจริงๆ แล้วที่เธอมาที่นี้หรือเพราะมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง
" เมื่อหกเดือนก่อน ที่แอฟริกาใต้ " จนกระทั่งเธอเป็นฝ่ายเริ่มแนะนำตัวกันก่อนอีกครั้ง
"นักฟิสิกส์ชาวอุยกูร์ 2 คน ถูกจับได้เพราะแอบขโมยไวรัสต้องห้ามออกจากสถาบันวิจัยของเรา " และเธอยังคงอธิบาย แต่คราวนี้สีหน้าและแววตาที่เริ่มเห็นความกังวล
" ในปี 2020 เกิดโรคระบาดผู้คนตายนับล้าน เพราะความคึกคะนองของนักวิจัยบางกลุ่ม และต้นตอ ! "  เธอถึงกับต้องผ่อนลมหายใจแรง
" จริงๆ แล้ว พวกเขากำลังแค่นึกอยากจะตัดต่อพันธุกรรมของกลุ่มไวรัสซาร์ส   เพื่อนำมาใช้ผลิตวัคซีน"
"  แต่เกิดข้อผิดพลาดในขณะที่อาสาสมัครที่เป็นเพียงชาวบ้านยากจน และการตรวจคัดกรองไม่ดีพอ เพราะฉะนั้น ! " และแล้วจนในที่สุดเธอต้องพลอยหลบสายตาของพัคแทซัน
" มีอาสาสมัครบางคนป่วยเพราะการตัดแต่งพันธุกรรม " และก็ยังคาดเดาตามเหตุการณ์ตามที่พวกเธอเล่ามา
" การวิจัยดำเนินไป ในขณะที่อาสาสมัครบางคนล้มป่วย และที่สำคัญพวกเขายังมีครอบครัว " หมอสาวเล่าและเก็บกดความโกรธเอาไว้
" หึๆ "  เขายิ้มเยาะ
"กะจะใช้วิธีพิษแก้พิษ ! เพื่อหาเงินเข้ากระเป๋าสินะ " เขาประชด
" เปล่า ! " หมอสาวได้แต่ส่ายหน้า
" พวกเขาทำสำเร็จได้ดีทีเดียว " และเธอที่ยังคงหลบสายตาของพัคแทซันจนต้องแอบนั่งกำมือเอาไว้แน่น
" ท่านประธานชเวกับซุปตาร์ลูกชายยังปลอดภัยดี "
" ผมรู้ !! " จนกระทั่งเขาต้องหันมาตัดบท
" คนหน้าไหว้หลักหลอกอย่างเขา ขนาดไวรัสก็คงไม่อยากติดหนึบนักหรอก ! "  และเขายังคอยนั่งแสยะยิ้มให้คุณหมอแสนสวยให้เห็นกันอยู่เรื่อย
เอี๊ยดด !!!
รถตู้มีตราสัญลักษณ์ภาษาอังกฤษว่า Chryses กำลังขับเข้ามาจอดเทียบหน้าโรงแรมหรูในตัวเมืองจังหวัดภูเก็ต และบรรดาเจ้าที่ๆ ลงมาจากรถตู้ก็ยังต้องสวมชุดพีพีอีรีบนำเปลลงมารับผู้ป่วยเป็นชายชาวยุโรปที่กำลังหมดสติจากฮวังอินซอง และซอเยอึนที่ช่วยกันปฐมพยาบาลไปก่อนหน้านี้แล้ว
" เราฉีดวัคซีนไปแล้ว ! " ซอเยอึนรีบบอก
" เราต้องส่งผู้ชายคนนี้ไปที่แล็ปทันที" และฮวังอินซองยังมาช่วยกำชับ แต่ว่าพวกเขายังต้องพาแฟนสาวของผู้ชายที่มีอาการหมดสติไปกับพวกเขาด้วย
และรถตู้ของพวกเขาก็ยังขับตรงไปที่สนามบินภูเก็ต
เฮลิคอปเตอร์ของโครงเชย์รีสค่อยๆ ลดระดับมาจนถึงอาคารลูกบาสก์ของเชย์รีส ฮวังอินซองกับเจ้าหน้าที่พยาบาลได้ช่วยหันนำเปลของผู้ชายที่หมดสติกลับลงไปที่ห้องปฐมพยาบาล และซอเยอึนก็ยังช่วยพาแฟนสาวของเขาเข้าไปรอที่ห้องรับรองบริเวณชั้นที่สองของอาคารฝั่งทิศตะวันออก
" ผู้อำนวยการ ! " ฮวังอินซองกับซอเยอึนหลีกทางให้ไมเคิ้ล ดุ๊กส์ทันทีที่เข้ามาภายในบริเวณห้องแล็ป และแม้ว่าพวกเขากับเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ จะคอยเฝ้าสังเกตุการณ์หลังห้องกระจกของห้องปลอดเชื้อที่ๆ ห้องปลอดเชื้อตอนนี้เต็มไปด้วยผู้ติดเชื้อไวรัสต้องสงสัยราวๆ สิบสามเตียง และยังสามารถรับรองผู้ติดเชื้อได้ทั้งอาคารราวๆ 100 เตียงสำหรับงานวิจัย ทดลองการรักษา
แต่สีหน้าของดุ๊กส์ก็ไม่ได้ดูวิตกกังวลน้อยลงถึงแม้ว่าจะนำผู้ติดเชื้อเข้ามารักษาที่นี้ได้เกือบทั้งหมด
" มีอะไรที่น่ากังวลอยู่หรือเปล่า " ซอเยอึนสงสัย และฮวังอินซองก็คิดเหมือนๆ กัน
ดุ๊กส์ยังเอาแต่สายหน้าไปๆ มาๆ
" นี่เราขาดการติดต่อกับพวกเขาไปนานเท่าไหร่ " และดุ๊กส์ก็เอาแต่พูดลอยๆ ขึ้นมา จนทำให้พวกเขาสองคนที่ยืนฟังยิ่งนึกสงสัย
" พวกเขา ! นั่นใคร ! " ฮวังอินซองรีบเดินแทรกเข้ามาถาม แต่ว่าดุ๊กส์ก็เอาแต่ถอนหายใจกับส่ายหน้า และก็ยังจะเดินหนี
แต่ว่าก่อนจะเดินหนี ดุ๊กส์ก็เกือบลืมบอกทั้งซอเยอึนแล้วก็ฮวังอินซองจนต้องหันหลังกลับมา
"เลขามินโดฮยอน กับ " และสีหน้าที่ปรับเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นทันทีที่พวกเขาเอ่ยชื่อ
" คนของอาซาลาอยู่ที่นี้  !" ดุ๊กส์พูดจบก็ยังจะเดินหนีพวกเขาไปอีก
" คนของอาซาลา อยู่ที่นี้งั้นเหรอ ! " ฮวังอินซองเริ่มไม่เข้าใจ จนกระทั่งต้องรีบควานหาโทรศัพท์โทรหาพัคจินอู แต่ว่าเธอกลับไม่ยอมรับสาย !


## คู่แข่ง หรือ คู่รัก

จูบบบ

ฟรึบ !
คมดาบ ! หวิดเส้นผมของคนสวมหน้ากากสิงโตแดงครึ่งใบ !!
และเสียงกระทบกันของดาบของคนที่สวมหน้ากากครึ่งใบลายเสือดำ  และเสียงปรบมือโห่ร้องก็ดังสนั่นเต็มอัฒจันทร์ครึ่งวงกลมส่งเสียงให้กำลังใจคู่ต่อสู้ระหว่างสิงโตและเสือดำ และในขณะที่การต่อสู้ฝ่ายเสือดำมักจะได้เปรียบเสมอเพราะรูปร่างสันทัด และฝ่ามือหนาและใหญ่ และหลายครั้งการโจมตีก็แทบจะฟันดาบของสิงโตให้หักร่วงอยู่ร่ำไป แต่ในขณะฝ่ายของสิงโตแม้ว่ารูปร่างจะผอมบาง ฝ่ามือก็เล็กกว่าแต่ว่าก็กระชับดาบยาวราวๆ ศอกกว่าๆ ราวกับของถนัด
เสียงพนันขันต่อของฝ่ายเสือดำที่ค่อนข้างสูงลิ่วกว่าฝ่ายเป็นรองอยู่หลายขุม และเสียงตะโกนของผู้ชมโห่ร้องไล่เสือดำให้ยอมพ่ายแพ้ก็ดูเหมือนจะดังไล่เลี่ยกัน
" ดูก็รู้ว่า นางเป็นสตรี " ฮงซอกดูหนึ่งในผู้ชมบนอัฒจันทร์กระซิบถามทหารติดตาม และพวกเขายังคงสวมใส่ชุดชาวบ้านทั่วไปมาร่วมชมการแข่งขันประลองเพลงดาบบริเวณเขตหุบเขาชายแดนทางใต้
" บุตรสาวของหัวหน้าเผ่าขอรับ " ทหารติดตามคนตัวเล็กบอบบางโหนกแก้มสูงคอยรายงาน
" ไม่น่าแปลกใจ ที่มีฝีมือดาบช่างร้ายกาจเช่นนี้  " รอยยิ้มสนอกสนใจในเพลงดาบของฮงซอกดูต่อทั้งสองฝ่าย
" หน้ากากเสือว่ากันว่า จะได้มาเกี่ยวดองกับตระกูลของนาง " และทหารติดตามที่ยังคอยช่วยรายงานให้ท่านแม่ทัพอย่างฮงซอกดูฟังในขณะพวกเขายังคงซ่อนตัวปะปนกับบรรดาชนเผ่าอยู่บนอัฒจันทร์
แกร่ง แกร่ง !  ดาบของหน้ากากสิงโตร่วงหลุดจากมือ แต่ว่าก็ยังพุ่งหลบปลายดาบแหลมของหน้ากากเสือรอดได้อย่างหวุดหวิด และหน้ากากสิงโตก็พยายามวิ่งจะกระโจนไปคว้าง้าว แต่อีกฝ่ายก็ดันพุ่งมาดักได้ซะก่อน จนกระทั่งหน้ากากเสือกระโดดหนีแทบไม่ทัน แต่อีกฝ่ายยังพยายามใช้ดาบต้อนให้จนมุมจนหน้ากากสิงโตกลิ้งและร่วงหล่นออกจากลานประลอง
ตุ้มๆๆๆ
เสียงตีกลองดังขึ้นรัวๆ จนทำให้คู่ต่อสู้ต้องหยุดการประลองทันที
หน้ากากเสือหันมาถอดหน้ากาก และจึงเดินลงไปจากเวทีประลองที่สูงราวสามนิ้วครึ่งเพื่อยื่นมือลงไปช่วยหน้ากากสิงโตที่ยังประคองตัวลุกขึ้น
"เอามือสกปรกของเจ้าออกไป ! "ถ้อยคำปฏิเสธและน้ำเสียงเกรี้ยวกราดพอๆ กับคนที่เป็นเจ้าของหน้ากากสิงโต
" หึๆ " แต่กลับมีรอยยิ้มจากฝ่ายผู้ชนะกลับคืนมา
" น้องหญิงของข้า ช่างมีอารมณ์ขันซะจริง " เขาหัวเราะชอบใจ  แต่อีกฝ่ายกลับตรงกันข้าม
คู่ต่อสู้ของเขาพอลุกขึ้นได้ด้วยตัวเองก็เข้ามายืนประจันหน้า และภายใต้หน้ากากมีเพียงสายตาที่จงเกลียดจงชังคู่ต่อสู้ แต่ว่าในที่สุดก็ตัดสินใจถอยหลังและเดินหนีออกจากสนามประลอง
หน้ากากสิงโตเดินจ้ำๆ ด้วยความโกรธแค้นเข้าไปในป่าทึบและเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนกระทั้งภายในป่าเริ่มทยอยมืดลง และไม่นานก็ได้ยินเสียงกร๊อบๆ แกร็บๆ ของกิ่งไม้แบะใบหญ้าแห้ง  หน้ากากสิงโตจึงเดินช้าลงและใช้มือคลำหามีดพกสั้นที่เหน็บ แต่ว่ากลับคลำหามีดไม่เจอ เพราะก่อนหน้าที่จะประลองเพลงดาบนั้นได้ฝากมีดสั้นไว้กับมารดา เพราะฉะนั้นจึงต้องตัดสินใจหันหลังกลับ
ฉึก !
คันศรปักพุ่งเฉียดใบหน้าของหน้ากากสิงโตปักเข้ากลางกิ่งไม้ใหญ่ และเพียงไม่กี่อึดใจคันศรของธนูเกือบร้อยดอกก็ทยอยพุ่งเป้ามาที่หน้ากากสิงโต แต่ทว่าความว่องไวราวกับเป็นเจ้าของป่า และเจ้าของร่างกายที่บิดได้ราวกับไร้กระดูกก็สามารถรอดพ้นจากทุกคันศร จนกระทั่งพวกที่ลักลอบเล่นงานเจ้าของหน้ากากสิงโตต่างต้องหันมาถือหอกและจับง้าวทยอยกันจู่โจมเข้ามาตีรันฟันแทง  แต่เพราะเจ้าของหน้ากากคล่องแคล่วชำนาญพื้นที่ และจากคันศรที่หมายจะเอาชีวิต จนกระทั่งหน้ากากสิงโตใช้คันศรเดิมๆ พุ่งหลาวใส่พวกสุนัขลอบกัดเกือบจนจะ
สำเร็จ แต่แล้วควันไฟสีส้มกลับค่อยๆ คืบคลานเข้ามา..
ปัง ! ปังๆ
คังมินจุนและคังจูวอนยังต้องคอยวิ่งหนีการไล่ล่าจากพวกทหารที่เฝ้าห้องแล็ปลับของดารา ! ตรงบริเวณถนนร้านค้าในตัวเมืองซานหมิง และมิหนำซ้ำเสียงปืนก็ดังจนทั่วท้องถนนพลอยทำให้ผู้คนแตกตื่น
ปังๆๆ
คังจูวอนยังต้องช่วยกันยิงสกัดพวกทหารและมือปืนรับจ้างของดารา และในระหว่างที่คังจูวอนก็พยายามโทรศัพท์ติดต่อใครบางคนอย่างรีบร้อน
" อะไรนะ ! ไม่เห็นเหมือนที่คุยกันไว้ !! " คังจูวอนขึ้นเสียงต่อว่าปลายสายในขณะที่พยายามมองหารถ
" ทีแรกก็เหมือนจะง่ายๆ ที่ไหนได้ !! "
" คนของวีไอพี !! ขี้ขลาดเห็นๆ " และยังตะโกนสบทใส่โทรศัพท์รัวๆ
เอี๊ยดด..!  รถตู้ทึบสีดำขับเข้ามาจอดเทียบฟุตบาตและลดกระจกลงทันที
" พี่มินจุน !! " ยุนเจอีโผล่มาพร้อมรถตู้คันนั้นและยังรีบตะโกนบอกให้สองพี่น้องคังรีบขึ้นรถ
ปัง !!
ดาราเล็งปืนหายุนเจอีทันทีที่โผล่เข้ามา
" อย่าให้ใครหน้าไหนหนีไปได้ ! " ดาราตะโกนสั่งพวกลูกน้อง จนบรรดาลูกน้องทั้งที่เป็นทหารรับจ้างและบอร์ดี้การ์ดต่างช่วยกันระดมยิงปืนเข้าใส่รถตู้ของยุนเจอีที่ใกล้จะขับหนีไป
ปังๆ
ยุนเจอีรีบเร่งขับรถและพาคังจูวอนกับคังมินจุนพากันหลบหนีดารากับลูกสมุนที่ยังคงไล่ตามรถของพวกเธอไปตามท้องถนนภายในเมืองหลวงของซานหมิง
ปังๆๆๆๆ แต่ทว่าเสียงปืนจากรถที่ขับไล่ตามพวกบรรดาลูกน้องของดาราก็ยังคงดังสนั่นไม่หยุด
บึ้ม !!!
เสียงยางล้อรถระเบิดแต่ไม่ใช่เป็นของรถตู้คันสีดำ เพราะฉะนั้นทุกๆ คนในรถตู้ของยุนเจอีที่ต่างพากันหันหลังกลับไปดูและเห็นรถของพวกลูกสมุนดารากำลังถูกลอบยิงจนเกิดระเบิด
" เกิดอะไรขึ้น ! " มินจุนสงสัยและมองหน้าของยุนเจอีกันทั้งพี่ทั้งน้อง
" แล้วทำไมถึงเพิ่งโผล่มา !! " คังคนพี่มองหน้ายุนเจอีอย่างหัวเสีย
ยุนเจอีเหลือบมองคังจูวอนผ่านกระจกมองหลัง
"พวกเขาเป็นคนของอาซาลา " ยุนเจอีตอบข้อสงสัยของพวกเขาทั้งคู่
แต่ว่าคังมินจุนที่เพิ่งจะสังเกตกล่องบรรจุภัณฑ์ทางการแพทย์สี่ถึงห้ากล่องข้างในรถตู้
" วัคซีนเชย์รีส  ! " ยุนเจอีบอกพวกเขา
" นี่ก็หมายความว่า ลัทธิอาซาล่าก็ต้องการวัคซีนนี่เหมือนๆ กัน ! " คังจูวอนที่แทบไม่อยากจะเชื่อว่า ลัทธิแปลกๆ ลับที่แท้มีจุดมุ่งหมายก็คือวัคซีน
"  เธอคิดอะไรอยู่ ถึงส่งวัคซีนมาที่นี้ พัคจินอู !"
" เธอต้องบ้าไปแล้วจริงๆ " คังจูวอนถึงกับหันมาบ่นพล่ามอยู่คนเดียว
แต่ว่าระหว่างที่อยากจะบอกอะไรต่อมิอะไรกับสองพี่น้องคัง แต่ว่ายุนเจอีก็ยังต้องระมัดระวังและรีบพาพวกเขาไปที่ๆ ปลอดภัยให้ได้ซะก่อน !
" จางอูริน ! " เสียงของหมอหญิงจองเรียกหาหล่อนในขณะที่เห็นหล่อนนั่งอยู่ในห้องทรงน้ำของฝ่าบาท
" เจ้าค่ะ ! " หล่อนเพิ่งจะรู้สึกตัวจนต้องเหลียวหันกลับไป
"พอดีว่า ข้าน้อยกำลังเข้ามาดูความเรียบร้อยเจ้าค่ะ " หล่อนตั้งสติและตอบคำถาม
หมอหญิงจองพยักหน้าเล็กน้อย และจึงเดินเข้าไปสังเกตสำรวจตามร่างกายของจางอูริน
" ข้าตามหาเจ้าซะทั่ว "
" ข้านะ ตั้งใจจะมาตรวจดูอาการให้ เจ้าได้รับบาดเจ็บตรงไหนบ้างหรือเปล่า " หมอหญิงจองสอบถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใย
หล่อนหลบสายตาเล็กน้อยก่อนตอบคำถามของท่านหมอหญิง
" เอ่อ ! คือว่า "  แต่ว่าหล่อนก็พยายามไม่ให้ถูกจับได้
" คนร้ายตีหัวข้าน้อยจนสลบไป แต่พวกนั้นคงเข้าใจว่า ข้าน้อยตายแล้ว "
" ก็เลยทิ้งข้าน้อยไว้กลางป่า แล้วหนีไปเจ้าค่ะ ! " หล่อนกำลังโกหกนาง
หมอหญิงจองกลับรู้สึกกังวลและกลับยิ่งสงสัย
" น่าแปลกจริงๆ "
" ทำไมคนร้ายพวกนั้น ต้องจับตัวเจ้าไปด้วย ทั้งๆ ที่คนร้ายพวกนั้นต้องการจะฆ่าข้า " หมอหญิงที่พยายามคิดหาเหตุและผล
" แล้วเหตุใด คนร้ายพวกนั้นถึงคิดที่จะทำร้ายพวกท่าน " หล่อนหันมารีบซักไซ้ และยังสังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนแปลงไปของนาง
หมอหญิงจองทำหน้าครุ่นคิดและยังเดินเข้ามาและนั่งลงใกล้จางอูรินตรงที่มีแจกันลายครามปักดอกไม้งดงาม
" ข้า..." และดูเหมือนว่าสายตาของหมอหญิงจองก็เปลี่ยนไปคล้ายเหมือนคนลังเล
" ก็คงจะไปเห็นอะไรที่ไม่ควรจะเห็นเข้า " หมอหญิงจองตอบและแอบฉุกคิด
" เห็นอะไรหรือเจ้าค่ะ " หล่อนที่สงสัยขึ้นมาหลายสิ่ง
แต่ว่าหมอหญิงจองกลับเงียบลง และจึงหันมาส่ายหน้าช้าๆ
"ข้าเห็นคนพวกนั้นปล้นสะดมชาวบ้าน "
" ก็คงอยากจะข้าปิดปากพวกเราก็เท่านั้น " และนางที่พยายามยิ้ม
" เจ้าไม่เป็นอะไรแล้ว ข้าก็โล่งอก "  และยังพยายามเข้าไปปลอบจางอูรินที่กำลังเอาแต่ยืนก้มหน้า
" ข้าต้องไปเข้าเฝ้าพระมเหสี เจ้าก็รีบเก็บข้าวของและเตรียมตัวออกเดินทางได้แล้ว "  หมอหญิงจองล่ำลาและกลับออกไปจากห้องสรงน้ำของฝ่าบาท
และหล่อนที่กำลังมองตามหลังของหมอหญิงจองตามไปติดๆ และกำลังคิดอ่านใจของนางออกให้ได้ว่า เหตุใดนางถึงได้พูดปด
ถ่ำแห่งหนึ่งบริเวณริมแม่น้ำ และจางอูรินที่ค่อยๆ เดินถือคบเพลิงเข้าไปในถ่ำในกลางดึก
" ท่านแม่ทัพ " จางอูรินเห็นฮงซอกดู และทหารติดตามร่างเล็กที่กำลังทรมานคนๆ หนึงอยู่ และบาดแผลตามเนื้อตัวที่ก็เกิดมาจากการเฆี่ยนตี
" มาแล้วรึ ! " ฮงซอกดูพยักหน้า และเข้าไปรับคบเพลิงจากมือจางอูริน และนำไปเสียบตั้งไว้ใกล้ๆ
แต่ว่าหล่อนก็เดินเข้าไปยืนใกล้ๆ กับทหารที่คอยติดตามฮงซอกดู และยืนมองคราบเลือดเกรอะกรังตามเนื้อตัวและใบหน้าของผู้ต้องสงสัย
" จนป่านนี้ ก็ยังไม่ยอมปริปาก" หล่อนมองหน้าคนร้าย
" ข้าไม่อยากรู้หรอกว่า เจ้าเป็นใคร มาจากที่ใด "
" เพราะเมื่อเจ้าตาย คนพวกนั้นก็จะมาหาข้าเอง ข้าพูดถูกหรือไม่ ! " หล่อนยังคอยพูดจากับผู้ต้องสงสัยที่ก่อนหน้านี้พยายามจะฆ่าหมอหญิงจองซูวอน
" ข้าให้กุกชอล ! ทรมานเขาทั้งวันทั้งคืน แม้แต่ให้บอกชื่อก็ไม่ยอมปริปากสักคำ " ฮงซอกดูหันไปทางทหารที่ติดตาม และนายทหารที่ยังคอยโค้งคำนับให้
" ตอนที่ค้นตัวคนร้ายก็ไม่เจอหละกฐานอะไร แต่คิดว่าน่าจะเป็นคนของเผ่าทางเหนือขอรับ ! " และคำพูดคำจาค่อนข้างจะนอบน้อมของทหารติดตามคนนี้ที่ไม่ได้มีให้เฉพาะท่านแม่ทัพฮงซอกดู จนทำให้หล่อนต้องหันมาทำสายตาตำหนิ
" ข้าจะต้องขอร้องว่าให้เจ้า เรียกข้าว่าจางอูรินอีกอย่างนั่นหรือเปล่า กุกชอล ! " และก็ตามมาด้วยถ้อยคำติเตียนจากหล่อนต่อนายทหารที่มีชื่อว่า คังกุกชอลจนทำให้เขาต้องหันมาและโค้งคำนับแทนคำขอโทษ
" ต้องขออภัย ! " ทหารที่หล่อนเรียกว่า กุกชอลยังคงพยายามคำนับแลดูเหมือนการให้เกียรติ
" แต่ว่าตอนที่ท่านจับตัวเขา ท่านได้เห็นบางอย่างผิดปกติอีกหรือไม่ " ทหารคังกุกชอบพยายามช่วยตั้งสมมติฐาน
จางอูรินพยายามนึกให้ออกว่าหลังจากที่ตนไล่ตามกลุ่มคนร้ายที่พยายามจะจับตัวกลุ่มของหมอหญิงจองซูวอนแล้ว และคนร้ายพวกนั้นมีอะไรที่น่าสงสัยอยู่อีก
" กุกชอล เจ้าอยากจะบอกอะไรกับเรากันแน่ " เพราะฉะนั้นหล่อนจึงอยากที่จะรู้
ฮงซอกดูก็เลยต้องเดินเข้ามาหาใกล้ๆ และยังคอยใช้ดาบชี้ไปที่นิ้วมือนิ้วเท้าของคนร้าย และให้จางอูรินสังเกตบริเวณสีผิวดำคล้ำไหม้ๆ ที่ปลายนิ้วมือ
" ไข้มรณะดำ ! "  คำอุทานสุดเสียงของจางอูรินก็ด้วยความตกใจอย่างถึงที่สุด
" เป็นไปได้ยังไงกัน !! " และน้ำเสียงตกอกตกใจ และแววตาจากความสงสัยได้กลายเป็นความเศร้าสลดหดหู่
" เจ้าติดโรคร้าย ! เพราะฉะนั้นพวกเจ้าถึงได้ต้องการหมอไปรักษา "  จางอูรินพยายามเข้าไปสอบสวนพวกของคนร้ายใกล้ๆ  และคนร้ายที่พอได้ยินคำว่า ไข้มรณะดำก็รีบหันมาทันที
" เจ้า !! รู้วิธีรักษามันหรือไม่ !! " คำพูดจาติดๆ ขัดๆ ของคนร้ายพลอยทำให้จางอูรินร้อนใจจนพยายามจะเข้าไปช่วยแก้หมัด
" นี่เจ้า ! กำลังจะทำอะไร !! " ฮงซอกดูพยายามร้องห้าม
" คุณหนู ! ไม่ได้นะขอรับ !! " แต่ว่าคังกุกชอลทหาาติดตามฮงซอกดูกลับยิ่งเป็นห่วงจนเผลอเรียกจางอูรินว่า คุณหนูออกไป
" เขากำลังจะตาย หากไม่ช่วยลดไข้ให้เขา ๆ อาจจะตายได้ ! " แต่หล่อนกลับไม่สนใจ และพยายามเข้าไปช่วยแก้หมัดของคนร้าย
แต่ว่าฮงซอกดูที่อดทนดูต่อไปไม่ไหว และรีบปรี่เข้าไปช่วยจางอูรินประคองคนร้ายและจับนอนราบบนพื้นถ่ำ และในขณะนั้นทหารติดตามก็เลยต้องรีบเข้ามาช่วยกัน
" ไข้มรณะดำ เมื่อก่อนที่หมู่บ้านของเจ้าก็เคยเกิดโรคระบาด " และฮงซอกดูที่ยังคอยตรวจสอบที่มาที่ไปของโรคร้าย และยังจะหันไปขอคำปรึกษาจากจางอูรินด้วย
" โรคนี้ร้ายแรงมากพวกมันจะกัดกินอวัยวะภายใน และผิวหนัง "
" ถ้าไม่รีบรักษาอาจจะต้องตายภายใน 3 ถึง 5 วัน " และหล่อนที่คอยอธิบาย และยังหันหน้ากลับมาขอร้องพวกเขา
" รักษาชีวิตคนก่อน "  จางอูรินขอร้องฮงซอกดู แต่อีกฝ่ายกลับดูลังเล
ฮงซอกดูมีสีหน้าที่หนักอกหนักใจ แม้ใจลึกๆ ก็เห็นด้วยก็ตาม
"จองซูวอน ! ข้าจะให้นางมาพัวพันกำลังเรื่องของพวกเราไม่ได้เด็ดขาด "  แต่ว่ามิหนำซ้ำเขายังต้องการที่จะกำชับจางอูรินไม่ให้ทำอะไรวู่วาม
หล่อนพยักหน้า  แต่ว่าคังกุกชอลกลับไม่เห็นด้วย
" ท่านแม่ทัพ ! " และคังกุกชอลที่ยังคงพยายามคัดค้านพวกเขาทั้งคู่


## อิทธิพลของสื่อ

" ยกมือขึ้น ! "  คำสั่งยุนเจอีดังขึ้นมาพร้อมกับปืนในมือกำลังเล็งเข้าหาสองพี่น้องคังจูวอน คัวมินจุน  แต่ว่าพวกเขาสองคนก็ยอมยกมือขึ้นเหนือหัวหลังจากก้าวออกมาจากรถตู้คันสีดำขณะเข้ามาจอดภายในโรงจอดเครื่องบิน" เธอ! หักหลังพวกเรา !!" คังจูวอนมองยุนเจอีในขณะที่ชูมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือหัว และพวกเขายังต้องมาตกอยู่ในวงล้อมมือปืนอีกราวๆ สิบกว่าคนภายในโรงเก็บเครื่องบินที่เริ่มทยอยโผล่กันเข้ามา" คนพวกนี้..! " คังมินจุนกำลังมองและถามยุนเจอีอย่างสงสัย" อาซาลาจริงๆ ใช่ไหม คนพวกนี้" และจ้องตาของยุนเจอีไม่ยอมหยุด แต่ว่ายุนเจอีกลับไม่ยอมสบตา จนกระทั่งพวกเธอได้ยินเสียงฝีเท้าของคนกลุ่มๆ หนึ่งเดินเข้ามายุนเจอีกับคนอื่นๆ ยังคอยหลีกทางให้และก้มหัวโค้งทำความเคารพผู้ชายแก่ๆ หัวขาวโพนที่เดินถือไม้เท้าแกะสลักที่หัวเป็นตัวมอมหากดูเผินๆ ก็ดูคล้ายสิงโตมีแววตาดั่งเสือลำตัวยาวเฉกเช่นงูมีเกล็ดสามเหลี่ยม" นี่นะเหรอ คนของหน่วยงานข่าวกรองเกาหลีใต้ " ชายแก่ถือไม้เท้าเดินเข้าไปยืนใกล้ๆ พวกเขา แต่ว่าก็ยังทักทายกันอย่างยิ้มแย้ม" คังจูวอน คังมินจุน พวกเขาสองคนทำหน้าที่เป็นพ่อบ้านให้พัคแทซันค่ะ ท่านอาวุโส " ยุนเจอีกล่าวคำรายงายด้วยความนอบน้อมต่อท่านอาวุโสของอาซาลา และพวกของเธอยังช่วยขนนำกล่องเก็บวัคซีนออกมาจากรถตู้" ยุนเจอี ! เธอคิดจะทำอะไรกับวัคซีนอยู่กันแน่ ! " คังมินจุนพยายามที่จะเข้าไปขวางแต่ก็ถูกพวกของเธอเข้าลากตัวของพวกเขาออกไป" ตั้งสติหน่อยสิ!! ยัยโง่ !! " คังมินจุนที่ยังพยายามยื้อหยุดฉุดกระชากไม่ยอมให้คนของยุนเจอีจับตัวพวกเขาเอาไว้ แต่ในขณะที่พี่ชายของเขาได้แต่ยืนมองอยู่นิ่งๆ ยุนเจอีพยายามหลบสายตาและพยายามไม่มองพวกเขา และเธอยังสั่งพวกนั้นให้เปิดกล่องเก็บวัคซีนเชย์รีส และชายแก่ก็คอยถือไม้เท้าเข้ามาหยุดและก้มดูสิ่งของภายในกล้องที่ๆ บรรจุหลอดวัคซีนฝาพลาสติกสีแดงปิดผนึกด้วยสัญลักษณ์ภาษาอังกฤษตัวใหญ่ chryses ! " หึๆ " รอยยิ้มของชายชรายิ่งดูก็ยิ่งพอใจที่ได้เห็นวัคซีนที่ประสบผลสำเร็จแล้วจริงๆ" จัดการได้ดีๆ " และยังคอยแต่จะชื่นชมยุนเจอีที่สามารถทำงานได้ยอดเยี่ยม เพราะฉะนั้นเธอก็เลยหันไปออกคำสั่งให้คนอื่นๆ นำกล่องวัคซีนขนขึ้นไปไว้บนเครื่องบินที่จอดรออยู่ที่ด้านนอกแต่ว่าท่านอาวุโสยังคอยแต่จะเดินเข้าหาสองพี่น้องที่ถูกจับตัวและยังคงมีปืนจ่ออยู่ที่หัวพวกเขา แต่ว่ายุนเจอีเธอก็ยังต้องมองตาม" ท่านอาวุโส ! จะจัดการกับพวกเขายังไงคะ " และอยากจะรู้ว่า อาซาลาจะกำจัดสองคนนั้นด้วยวิธีไหน" หืมมม "  ท่านอาวุโสของเธอพยักหน้าและยังมองพวกเขาสองคนที่ถูกเอาปืนจ่อหัวด้วยสายตาแห่งความหวัง" พวกเราต้องประกาศให้โลกรู้ได้แล้ว...! " ท่านอาวุโสยังคงมองหน้าของสองพี่น้อง และไม่นานผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็รีบใช้เข็มฉีดยาจิ้มเข้าไปทีลำคอของคังมินจุนกับคังจูวอนจนสลบยุนเจอีโค้งคำนับทำความเคารพผู้อาวุโส และเธอยังสั่งให้คนลากตัวของสองคนนั้นนำขึ้นเครื่องบินไปกับพวกเธอด้วย
พัคจินอูรีบร้อนถือกระเป๋าบรีฟเคสสีดำลงมาจากรถยนต์บริเวณท่าเทียบเรือ แต่ว่าชเวกียุลที่กำลังเดินลงจากรถคันเดียวกันก็ยังรีบร้อนเดิมตามและยังจะเข้ามาคอยขวางกันเอาไว้ก่อนที่ๆ พวกเขาจะลงเรือเฟอรรี่ที่จอดรอ" พัคจินอู ! เธอแน่ใจจริงๆ ใช่ไหรือเปล่า " เขามองตามพัคจินอูเพื่อรอคำตอบ แม้ว่าความคิดๆ จริงกลับอยากให้เธอคิดทบทวนดูให้ดีๆ  เธอยืนนิ่งไม่ตอบ แต่ในใจก็รู้แล้วว่า เธอเองก็ควรจะทำในสิ่งที่ถูกต้อง" ถ้าวิธีของพวกเรามันผิดตั้งแต่แรก " และยอมหันมาสบตาของชเวกียุล"ชีวิตของพวกเราทำไมต้องมาเจอกัน "" ทั้งๆ ที่..พวกเราต่างก็รู้ดีว่า ความสัมพันธ์จะลงเอยยังไง" พัคจินอูสบตาของเขาอยู่แต่ภายในใจกลับอ่อนไหว
" ก็ดี ! " คำตอบของชเวกียุลที่ตรงกับใจ" เข็มแข็งเอาไว้ แล้วเธอจะไม่เสียใจกับมันอีก " และเขาบอกเธอก่อนที่จะหันหลังและรีบเดินลงเรือเฟอรรี่ที่ตอนนี้พวกเจ้าหน้าที่ของเขากำลังรออยู่  เรื่องราวเมื่อสามวันก่อน " แน่ใจได้ยังไงว่าแผนของนายจะได้ผล !  " พัคจินอูนั่งอยู่บริเวณบาร์ภายในคอลเทลเลาจ์ของโรงแรม และชเวกียุลยังถือแก้ววิสกี้แกว่งไปมานั่งอยู่เก้าอี้บาร์ตัวสูงติดๆ กันแต่ว่าเขาก็มัวแต่ตั้งใจฟังเพลงจากนักร้องสาววัยรุ่นสวมชุดราตรีสีแดงเพลิงโดดเด่นอยู่บนเวที เพราะว่าบทเพลงท่วงทำนองโซลที่พริ้วไหว และที่สำคัญความหมายแฝงในบทเพลงซิ ! ที่กินใจมากซะกว่าจนทำให้เขาแทบไม่ได้ยินเสียงรบกวนรอบข้าง และเขาที่ฟังอยู่นานจนกระทั่งพัคจินอูก็ยังหันมองตามบนเวที และฟังเพลงไปพร้อมกัน มิหนำซ้ำมันก็ยังเป็นเพลงรักที่แสนหอมหวานจากนักร้องสาวสวยที่ๆ เธอขับกล่อมรำพึงรำพันความรักที่แสนยาวนานจนกระทั่งจากลา แม้ระหว่างทางต้องเจอบททดสอบหฤโหด และบางครั้งต้องใช้ระยะทางเพื่อพิสูจน์ แต่สุดท้ายความรักก็ยังอยู่คู่เราตลอด..ไป และก็ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์สุราจริงๆ หรือเปล่าที่ทำให้เขาเผลอขยับเข้าหาพัคจินอู และระหว่างที่เผลอเข้าใกล้กันและมองสบตาของพัคจินอูเพียงเสี้ยววินาที ความโกรธแค้นอันแสนยาวนานก็ใกล้จะถล่มลงบนตักของพัคจินอูไปซะแล้วและคงเป็นเพราะบรรยากาศสลัวกอปรกับแสงไฟสีส้มริบหรี่ แล้วก็บทเพลงเคลิบเคลิ้มนั้นด้วยหรือเปล่าได้พลอยทำให้เธอได้เผลอมองสบตาของชเวกียุลได้นาน และก็คงนานมากพอๆ กับดวงตาที่ส่องประกายของชเวกียุลจะทำลายตัวตนของตัวเธอไปเป็นของ...เขาเข้าจนได้ !
" คืนนั้น .." เสียงชเวกียุลที่เหมือนเพิ่งจะกระซิบอย่างแผ่วเบาอยู่ใกล้ๆ" ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไรก็ตาม..." และเสียงกระซิบที่ดังใกล้กันขึ้นอีก และยิ่งกว่านั้นชเวกียุลก็ยังคงเผลอเฝ้ามองสบตาของเธอไม่ยอมห่างจนมองเห็นเหมือนพัคจินอูก็ยินยอมจะสละดวงตานั้นให้มาได้ง่ายๆระหว่างที่ชายหญิงได้สบตากัน และแสงไฟสาดส่องสลัวอย่างเต็มใจกับกลิ่นอายบางเบาของแอลกอฮอล์บวกด้วยบทเพลงอันอบอวลหอมหวาน.." คืนนั้น..." และเสียงแผ่วเบาของเธอก็เช่นกันที่แววผ่านเข้าไปใกล้ๆ"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น..." คำตอบคล้ายเสียงกระซิบจากพัคจินอูยังคงก้องกังวาลสำหรับเขามากอยู่ดีและเมื่อบทเพลงบรรเลงผ่านไปใกล้ถึงตอนจบ แต่ทว่าสายตาระหว่างชายหนุ่มและหญิงสาวคู่นั้นก็ยังเกิดขึ้นซ้ำๆ และถ้าหากจะให้พร่ำพรรณนาสายตาทั้งสองคู่นั่นของพวกเขาก็คงจะเหมือนบทเพลง...นั่นนั้นแหละ
" คิดอะไรอยู่ ! " ชเวกียุลที่มองเห็นพัคจินอูยืนเหม่ออยู่ที่ท้ายเรือเฟอร์รี่ในเวลาใกล้ๆ ตอนพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า  และพวกเขาสองคนก็ยังมองไปเห็นแผ่นดินใหญ่เริ่มทยอยสว่างไสวก็ด้วยแสงไฟจากตึกสูงและถนนลิบๆ"เปล่า ! " พัคจินอูโกหก และก็ยังรีบเหลียวหันจะเดินหนีไป แต่ว่าอยู่ๆ ก็มีไออุ่นๆ จากฝ่ามือของเขาเข้ามาขวางไว้ เขาคว้าแขนของเธอเอาไว้ แต่วินาทีนั้นก็ยังคงได้แต่หลบสายตา " ถ้าเปล่าคิดอะไรอยู่จริง " และคราวนี้เขาที่กล้าหันกลับมา และแม้ว่าพัคจินอูยังคงหันไปมองทางอื่นๆ" เธอ ! จะไม่เดินหนีฉันไปแบบนี้ " เขาถาม และยังตรึงแขนกันไว้เธอเลยต้องยอมๆ ที่จะหันกลับมา และมองสายตาของชเวกียุล" จะให้ฉัน ! พูดคำว่าขอบคุณ " และยังกลั้นความรู้สึกกลัวในขณะที่พูด" ถ้าอย่างนั้น ฉันขอไม่พูดซะยังดีกว่า " เธอปฏิเสธและโกหกความรู้สึกจริงๆ แต่ทว่าตัวเองก็ยังแทบจะไม่กล้าผละออกมาได้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังจะรั้งเธอเอาไว้จากที่ๆ เคยรั้งดึงแขนก็กลับเลื่อนลงมาเรื่อยจนถึงฝ่ามือและเขายังมองลงมาที่ฝ่ามือของพัคจินอูอย่างเจ็บปวดจริง
" ก็เพราะว่า..."
" ฉันต้องการพิสูจน์ เรื่องราวระหว่างเรา ! " จนแล้วจนเล่าเขาก็ไม่อยากพูดโกหกกันอีกต่อไป และหัวใจที่กำลังเต้นตุบๆ รัวๆ ก็แค่ยืนใกล้
" คืนนั้น..." และเธอที่กำลังค่อยๆ เรียบเรียงคำอธิบายอย่างระมัดระวังก่อนจะพูดมันออกไป และยังนึกถึงคืนๆ นั้นที่บาร์ของโรงแรม" แม้ว่านาย ! จะทำให้ฉันกลับมามองเห็นอนาคต แต่ว่า ! "  เธอที่ไม่อยากจะคิดถึงเรื่องของคืนๆ นั้นขึ้นมาอีกแล้ว
"เรื่องอดีตของเรา"
" ไม่ว่าตอนนั้นเราสองคนจะตั้งใจให้เกิดขึ้น หรือไม่..."
" แต่อนาคตนับจากนี้ ! " เธอที่ก็แทบไม่กล้ามองสบตาของชเวกียุลได้นานเท่าๆ ที่ใจอยากจริงๆ " ฉัน ! ก็คงจะไม่ !!! " เสียงตอบสั่นๆ ที่เริ่มจะกระท่อนกระแท่น
" เธอตัองชดใช้ !! " เขาไม่อยากฟังเสียงตัดพ้อจนหันมาตัดบท และยังจะคว้าดึงตัวเธอเข้ามาใกล้
" จินอู ! " เขากัดฟันพูด และยังคอยจ้องเธอไม่วางตา
" เธอต้องได้ชดใช้ทั้งชีวิต !! " และเขาที่ในใจคิดอยากจะขย้ำพัคจินอูให้แหลกคามือ
"ฉันรอนายมาตลอด ! "  และในขณะที่เธอที่ก็แทบไม่ขัดขืน และยังกล้าหาญมากพอถ้าหากว่าจะต้องถูกขย้ำทั้งร่างกายแล้วก็ใจ
" ก็เพื่อจะชดใช้ !! " เธอจ้องสบตาของเขาและก็ไม่คิดจะหลบสายตา และถึงแม้ว่ามีบางครั้งบางเสี้ยววินาทีน้ำตาที่อยากจะไหลออกมาซะให้ได้
" แก้แค้นฉันเลยสิ !! "
" แก้แค้นฉัน ! ชเวกียุล ! " เธอเปล่าท้าทาย
" เธอจะต้องเจ็บปวดมากเป็นร้อยเท่า ! " เขาขบริมฝีปากตัวเองเบาๆ แต่ก็ยังจ้องเธอไม่หยุด" อย่าคิดว่าเรื่องวัคซีน "
" มันจะทำให้ฉันให้อภัยคนอย่าง ...ฮงซอกดู ! " เขาจ้องเธออีกเป็นครั้งสุดท้าย และก็ตัดใจปล่อยตัวเธอออกไป
แต่ในที่สุดเธอก็กลั้นน้ำตาต่อหน้าของเขาไม่ได้จริงๆ
ชเวกียุลที่ก็เกือบจะเผลอก้าวเข้าไปหา แต่ที่สุดแล้วก็ทำได้แค่ๆ เป็นฝ่ายเดินจากกันไปเงียบๆ
" หัวหน้าทีม ! " คนในเรือเฟอร์รี่ที่กำลังออกมาตามหาชเวกียุล
" เจ้าหน้าที่ของไทยเพิ่งจะแถลงข่าว " และสีหน้าตื่นตกใจของคนที่เข้ามารายงาน  ชเวกียุลกับพัคจินอู และรวมทั้งเจ้าหน้าที่สหรัฐและเกาหลีคนอื่นๆ ราวร่วมสิบคนภายในเรือเฟอร์รี่จึงได้มารวมตัวกันภายในห้องโถงและดูการถ่ายทอดสดของสำนักงานข่าวจากประเทศไทย โดยคนที่แถลงข่าวก็คือ ผู้หญิงไทยอายุราวหกสิบปีคนๆ นั้นที่ทั้งพวกของชเวกียุลและก็พัคจินอูเจอเมื่อสองอาทิตย์ก่อน และยังเป็นการแถลงข่าวจากสำนักงานของหน่วยข่าวกรองของประเทศพวกเขา แต่ว่าเนื้อหาโดยสรุปก็คือ เจ้าหน้าที่สาธารณะสุขของไทยได้พบผู้ป่วยนักท่องเที่ยวเกาหลีใต้สองคนที่มีอาการคล้ายติดเชื้อแบคทีเรียที่มีชื่อว่าเยอร์ซีเนีย แต่ก็ยังมีอาการคล้ายคลึงกับผู้ป่วยติดเชื้อไวรัสซาร์ และเวลานี้ทางการไทยกำลังเร่งหาสาเหตุ
" ฝีมือยุนเจอี !! " เจ้าหน้าที่คนหนึ่งรายงานชเวกียุล และพวกเขาทุกๆ คนก็ต่างรู้สึกกังวล
" แล้วทีนี้ พวกเราจะทำยังไง " และเจ้าหน้าทีคนเดิมยังคอยเดิมเข้ามาและตั้งคำถามระหว่างหัวหน้าทีมของเขา และก็ยังรอคำตอบจากเธอ
" ตอนนี้อาการของสองพี่น้องยังคงไม่รุนแรงมากเท่าไหร่ " ชเวกียุลที่อยู่ก็มีสีหน้ากังวลขึ้นมากกว่าเดิมจนต้องมองสีหน้าของพัคจินอูไปด้วย
" หวังว่า วัคซีนเชย์รีสจะได้ผล !! " เขาเอาแต่มองเธออย่างมีความหวังกับการใช้วัคซีน
พัคจินอูกังวลจนต้องคอยหลบสายตาของพวกเขา
" ถ้ายังปล่อยให้คนพวกนั้น ใช้คนเป็นเครื่องมือในการทดลองใช้อาวุธ " แต่เธอก็ยังต้องการบอกสิ่งที่ตัวเองรู้
"จะต้องมีอีกกี่ครั้งกัน ที่จะต้องเกิดเรื่องพวกนี้ "
" เพราะไม่นาน..เราก็ต้องตาย "
" เชย์รีส !! " แต่ว่าเมื่อพูดถึงวัคซีนแววตาของพวกเธอก็ยังมีความหวัง
" อาจจะช่วยให้พวกเรารอดตายก็อาจจะเป็นไปได้ ! "  จนในที่สุดเธอก็กล้าหันมาและมองพวกเขา และรวมถึงคนที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ อย่างมั่นใจมากขึ้น
" ท่านแม่ทัพ !! " และคังกุกชอลที่ยังคอยพยายามขัดขวางแผนการของฮงซอกดูบริเวณหน้าถ่ำใกล้แม่น้ำยามดึก และถึงแม้ว่าข้างในภายในถ่ำจางอูรินยังคงช่วยบรรเทาอาการไข้สูงของคนร้ายอยู่ก็ตาม
" ทำแบบนี้มันเสี่ยงอันตรายเกินไป "
" ไม่เพียงแต่ท่านหมอหญิงจะได้รับอันตราย แต่ถ้าหาก ! " คังกุกชอลที่ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกถึงอันตรายที่เหมือนจะใกล้เข้ามา
" ท่านจองคีนัม ! นางก็คงไม่มีทางปล่อยคุณหนูเอาไว้แน่ !! " และกุกชอลที่กำลังพูดถึงจางอูริน
" ข้ารู้ !! " ฮงซอกดูบอกกุกชอล แต่ก็ยังมีท่าทีหนักอกหนักใจไปไม่แพ้ลูกน้องคนสนิท" แต่ถ้ายังปล่อยให้โรคร้ายแพร่ระบาดออกไป เห็นที ! "
" วังหลวงก็คงหนีไม่พ้น !! "
" แต่ก็น่าแปลก !! " อยู่ๆ เขาก็กลับคิดขึ้นมาได้เรื่องๆ หนึ่งจนต้องเหลียวหันไปมองกุกชอลและจนเลยมองเข้าไปในถ่ำ และที่พวกเขายังคงเห็นจางอูรินเช็ดเนื้อตัวให้กับคนร้ายอย่างไม่รังเกียจ" แม้กระทั่งรู้ว่า ตนเองเป็นโรคร้าย "
" แล้วทำไม ! "
" ชนเผ่าทางเหนือถึงได้มาโผล่ที่นี้ !! " เขาที่ยังคิดเท่าไหร่ก็ยิ่งนึกถึงความไม่ชอบมาพากล
" คุณหนู !! " คังกุกชอลหันไปมองเห็นว่า จางอูรินกำลังเดินออกมาจากในถ่ำ
" อาการของคนร้ายยังคงทรงตัว แต่ถ้าหากไม่รีบหาหมอมารักษา
" หล่อนเดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยสีหน้าคร่าตาที่เป็นห่วงและกังวลเกี่ยวกับคนร้าย
"ก็คงมีชีวิตไม่พ้นคืนที่สามเป็นแน่ "
หล่อนยังคงกังวล
" ข้ากับกุกชอลกำลัวคิดว่า อาจจะต้องไปหาหมอมารักษาจากที่อื่น " ฮงซอกดูบอกวิธีของพวกเขา
" แต่ว่า ข้าก็กลัวว่ามันอาจจะสายเกินไป " หล่อยแย้ง
" ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อยให้เขาตายจะยังดีซะกว่า  " คังกุกชอลที่ยังคงคัดค้านพวกเขาสองคน
" ไม่ได้เด็ดขาด !! " เพราะฉะนั้นหล่อนถึงได้หันไปห้ามคังกุกชอลทันทีทันใด
" แต่ว่าคุณหนู ถ้าขืนเราปล่อยเขาไว้ พวกเราก็อาจจะพลอยติดเชื้อร้าย " แต่กุกชอลที่ยังคงเห็นต่าง
" เอาเป็นว่า ข้ารับปากเจ้า !  " แต่ว่าเขาก็รับปากของจางอูริน และยังต้องคอยหันไปห้ามปรามเพื่อไม่ให้กุกชอลเสียมารยาทจนทำให้กุกชอลต้องยอมก้าวและถอยออกมายืนห่างๆ
" ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด ข้าก็จะหาหมอมารักษาเขาให้จงได้ " และเพราะว่าเขาเข้าใจความรู้สึกของจางอูรินดีหล่อนพยักหน้าและโค้งคำนับเพื่อแทนคำขอบคุณ และเขาก็ยังหันไปสั่งให้คังกุกชอลไปตามหาหมอมารักษาให้ทันท่วงที แต่หลังจากที่ทหารคนสนิทของฮงซอกดูออกไปแล้ว  ฮงซอกดูที่กำลังพาจางอูรินเดินออกมาจากถ่ำจนถึงบริเวณหาดทรายริมแม่น้ำกลางดึก  และถึงแม้จะเป็นค่ำคืนเดือนมืด แต่ที่น่าแปลกก็คือดวงจันทร์กลับส่องแสงอย่างสวยงาม
จางอูรินอดไม่ได้ถึงกับหยุดมองและชื่นชมความงดงามของจันทรา  แต่ครั้นพอไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าของจางอูริน และมันทำให้เขาต้องหยุดเดินและค่อยๆ หันกลับมาและยังต้องคอยแอบมองแต่ทว่าฮงซอกดูกลับไม่ได้สนใจพระจันทร์บนท้องฟ้าแม้แต่น้อย
" ข้าจำได้ว่า พระจันทร์ที่บ้านเกิดของเจ้างดงามมากเพียงใด " และจนกระทั่งต้องหาเรื่องราวมาคอยกลบหล่อนยิ้มกว้างออกมา จนกระทั่งต้องเหลียวหันไปมองฮงซอกดู
" คืนนั้น..." และมิหนำซ้ำมันยังทำให้หล่อนหวนนึกถึงความทรงจำหนแรกที่ทำให้รู้จักกับบุรุษชื่อ ฮงซอกดู
" ทำไม !  "
" ท่านถึงทำแบบนั้น ! " และถึงกระนั้นหล่อนก็ยังอยากใคร่รู้ว่าจริงๆ แล้ว เหตุใดเขาถึงได้กระทำเช่นนั้นกับตน
" หึๆ " และเสียงหัวเราะเบาๆ ของเขาก็ดังขึ้นมา แต่ก็กลับไม่กล้าหันไปมองจางอูริน
" คืนนั้น...ข้า ! "  แต่ว่าเขาก็ยังต้องฉุกคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นตอนที่ได้เจอกับจางอูรินครั้งแรก
" ถ้าจะให้ข้าพูดจริงๆ แล้ว "
" ข้าก็แค่ไม่อยากเห็นคนที่มีฝีมือดี อย่าง...หน้ากากสิงโต ! อย่างเช่น..เจ้า  " และคราวนี้เขาที่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะคอยหันแอบชำเลืองจางอูรินเป็นครั้งคราว
" หลุดมือข้าไป ! " ฮงซอกดูที่อยู่ๆ ก็เผลอพูดในสิ่งที่คิดอย่างไม่รู้ตัว และเมื่อรู้สึกตัวอีกที ครานั้นร่างกายของพวกเขาก็เหลือช่องว่างระยะห่างเพียงแค่ฝ่ามือเท่านั้น และไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดกันสายตาวิบวับเป็นประกายของจางอูรินมันใกล้จะทำให้ความมั่นคงหนักแน่นในใจตนเริ่ม..หวั่นไหว !


## ความหวั่นไหวที่กลับมา

แกร่งๆ ตุบ !
ดาบของคังกุกชอลเพิ่งถูกแย่งชิงไป แต่ทว่าคนที่ขโมยกลับถือดาบเอาไว้แทบไม่ไหว และล้มทรุดลงบนเตียง
" อาการของนางเป็นอย่างไร " ฮงซอกดูกำลังเดินเข้ามาเห็นคนที่ผมเผ้าปกหน้ารุงรังฝืนจะผลุดลึกขึ้นมาให้ได้
" พวกเจ้าเป็นใครกัน ! " เสียงมึนเมาฤทธิ์ยาสลบทำให้พูดหอบล้าอ่อนแรง
เพราะฉะนั้นคังกุกชอลจึงเดินเข้าไปก้มเก็บดาบ และได้ถอยออกมายืนอยู่ใกล้ๆ
ฮงซอกดูหันไปหยิบหน้ากากรูปหน้าสิงโตและเดินเข้ามาใกล้ๆ และสังเกตใบหน้าเรียวๆ เล็กๆ และขนตาอันเฉิดฉาย ริมฝากปากเล็กๆ ที่กำลังหด และผิวขาวซีดๆ ของเธอ
" เจ้าต้องบอกขอบใจพวกเราถึงจะถูก ไม่ใช่หรือยังไง "
" เป็นถึงลูกสาวหัวหน้าชนเผ่าเหนือ แต่กลับเสียทีชนเผ่าเล็กๆ ซะได้ " และพวกเขาก็ยิ้มๆ
" บังอาจ !!! " เสียงตวาดของหญิงสาวงามในขณะที่หันไปเห็นคนช่วยชีวิต
"ข้าจางอูริน ! ไม่เคยพ่ายแพ้ให้ใครทั้งนั้น !! "  เสียงตวาดเพราะความโกรธของหญิงสาวที่ชื่อจางอูรินที่ยังคงกึกก้องในหัวของฮงซอกดูมาจนถึงวันนี้
แต่ว่าในขณะที่เขายังคงยืนรักษาการณ์หน้ากระโจมของฝ่าบาท และภาพความทรงจำที่เจอกับลูกสาวของหัวหน้าชนเผ่าเหนือที่อยู่ๆ ก็มักจะผุดขึ้นมา และทำให้จนบางทีเขาก็ชอบเผลอยิ้มๆ ออกมาบางทีที่เห็นกุกชอลโดนจางอูรินคอยเล่นงานเวลาที่ร่วมรบปราบพวกชนเผ่าต่างๆ  และแม้หลายครั้งเขาเกือบเอาชีวิตไม่รอดก็มีจางอูรินที่เสี่ยงชีวิตช่วยมาได้ทุกครั้ง และแม้แต่คังกุกชอลก็ยังเคยเป็นหนี้ชีวิตจางอูรินในตอนที่จางอูรินปลอมตัวเป็นหญิงคณิกาครั้งนั้นด้วย
" เจ้าคิดอะไรอยู่ ! " พระมเหสีทรงเสด็จผ่านมาเห็นแม่ทัพใหญ่ฮงซอกดูยืนอมยิ้มเพียงลำพัง
" พระมเหสี !  "  เขาหน้าถอดสีและยังไม่รู้ตัวว่าจะกล่าวทูลอย่างไรดี
" ตอนนี้ทุกคนกำลังเตรียมตัวออกเดินทาง " และยังทรงทอดพระเนตรดูรอบๆ ในขณะที่เหล่าทหารและขุนนางเตรียมตัวออกเดินทางใกล้รุ่งสาง
" มีเรื่องอะไรยินดีเกิดขึ้นระหว่างเจ้ากับบุตรของหมอจองอย่างงั้นรึ " พระมเหสีทรงเริ่มแย้มสรวล และเป็นเพราะดำรัสนั้นฮงซอกดูถึงกับกระอักกระอวน
" ฝ่าบาททรงรออยู่พะยะคะ " เขาเลี่ยงที่ไม่ทูลเท็จ และฝ่าบาทที่ทรงเสด็จออกมาจากที่ประทับในเวลาที่เหมาะเจาะ
ในขบวนเสด็ของฝ่าบาท โจแทซอบมหาอำมาตรที่ยังคงขี่ม้าเคียงบ่าเคียงไหล่ฝ่าบาทและฮงซอกดูก็เช่นกัน ส่วนบรรดาเหล่านางสนมก็ต้องติดตามขบวนของพระมเหสีและพระสนมเอกที่ทรงประทับบนเกี๊ยวที่ประทับ และหมอหญิงจองซูวอนก็เดินเท้าตามบรรดาหมอหลวง และส่วนน้องสาวของนางจางคีอ๊กก็ยังต้องคอยขี่ม้าทหารประกบอยู่เนืองๆ
" จนป่านนี้ ข้ายังไม่เห็นทั้งคังกุกชอลกับจางอูริน " โจแทซอบตั้งคำถามในระหว่างขี่ม้าเคียงคู่กันกับฮงซอกดู
"ไม่รู้ว่าเจ้าใช้งานอะไรพวกเขาหนักหนากันนะ " และยังตั้งข้อสงสัยเพิ่มขึ้นอยู่เรื่อยๆ
ฮงซอกดูส่ายหัวและแสร้งยิ้ม
" ไม่ใช่ว่า ข้าอยากจะใช้งานพวกเขาซะเมื่อไหร่ แต่เพราะ .." ฮงซอกดูชำเลืองโจแทซอบที่เอาแต่ฉีกยิ้มกว้าง
" แต่เป็นเพราะความปลอดภัยของฝ่าบาทกระมัง" เขาตอบคำถามพลางยิ้ม แต่สายตาที่กำลังดูโจแทซอบกลับตรงกันข้าม
"ฮ่าๆๆ " เสียงหัวเราะของโจแทซอบที่ส่งเสียงดังลั่น
" คงไม่มีวันไหนที่ท่านแม่ทัพจะไม่ห่วงเรื่องความปลอดภัยของฝ่าบาท.."
" แม้แต่วันเดียวจริงๆ " และโจแทซอบยังอยากจะชื่นชมเขาให้ฝ่าบาททรงได้ยิน
ฮงซอกดูที่ยังคงคอยชำเลืองแองมองสายตาของโจแทซอบ และแม้ว่าลึกๆ ก็ภาวนาให้ไม่ใช่เขาที่อยากทำร้ายฝ่าบาทก็พอ
" ผู้อาวุโส! " เสียงของเลขามินโดฮยอนทักทายชายชราที่กำลังถือไม้เท้าลงมาจากเครื่องบิน


## กองทัพชนใช้แรงงาน

และบรรดาผู้คนชายหญิงนับร่วมร้อยๆ ชีวิตที่กำลังคอยยืนออต้อนรับชายชราผู้ถือไม้เท้าที่ดูคล้ายกับเสือนั้น
" ยินดีต้อนรับผู้อาวุโส ! " ชายร่างผอมสวมสูทดูดีแลดูมีฐานะกำลังก้มหัวโค้งคำนับชายชราคนนั้นท่ามกลางเหล่าบรรดาผู้คนที่สวมเสื้อผ้าหลากหลายอาชีพทั้งหมอ พยาบาล ตำรวจ ทหาร หรือแม้กระทั่งแบบฟอร์มของพนักงานโรงงานรถยนต์ยี่ห้อหรูไปจนถึงฟอร์มของพนักงานร้านสะดวกซื้อ
" พวกเราคืออาซาลา " ชายชราผู้ถือไม้เท้ายังคงยิ้มอย่างมีเมตตาให้กับบรรดากลุ่มคนในห้องโถงใหญ่ภายในพิพิธภัณฑ์ใจกลางกรุงเทพมหานครเมืองหลวงของประเทศไทย
" สวัสดีชาวอาซาลาทุกๆ คน " คำทักทายของชายชราผู้ถือไม้เท้ายิ่งทำให้ผู้คนในห้องโถงใหญ่ต่างก็ปลาบปลื้มตื้นตันใจ และพอไปสักครู่หนึ่งโปรเจคเตอร์ยักษ์ในห้องโถงใหญ่ของพิพิธภัณฑ์ก็เริ่มปรากฏตรงบริเวณพนังกำแพง และภาพบันทึกวิดีโอของห้องแล็ปลับก็เริ่มแสดงผลการทดลองไวรัสต่อมนุษย์ตั้งแต่ทารก เด็กเล็ก วัยรุ่นหนุ่มสาวและวัยชรา " น่าทึ่งจริงๆ " ชายวัยกลางคนที่แต่งตัวด้วยสูทหรูหราดูภูมิฐานยืนอยู่ใกล้ๆ กับชายชราถึงกับโพล่งความในใจในขณะที่ทุกคนกำลังมองเห็นผู้คนที่กรี๊ดร้องด้วยความทรมาณภายในสถานที่ทดลองเชื้อโรค และแม้ว่าผู้ทดลองเชื้อโรคบางรายร่างกายจะเต็มไปด้วยตุ่มน้ำใสๆ พองเต็มร่างกาย บางคนมีเลือดไหลซึมผ่านทางเล็บมือเล็บเท้า และบางคนก็มีอาการคล้ายลักษณะของคนโดนมดรุมกัดทั่วทั้งตัวจนเนื้อตัวมีแผลเหวอะหวะจากการใช้มือเกาผิวหนังทั่วร่างกาย และที่พวกคนในห้องโถงต่างให้ความสนใจมากที่สุดก็คงจะเป็นห้องทดลองของทารกแรกเกิดกับหญิงชราอายุร่วมร้อยที่พวกเขาทั้งคู่เหมือนจะสลับผิวพรรณตามร่างกายของกันและกัน และทารกที่ผิวหนังหย่อยคล้อยและนอนหายใจเหมือนคนใกล้ตายในตู้อบ แต่ทว่าหญิงชรากลับมีผิวพรรณราวกับเด็กทารก
" เราจะไม่ลืมบุญคุณพวกเขาที่เสียสละเด็กทารก "  และน้ำเสียงราวกับว่าชายชราสำนึกบุญคุณพวกเขาทุกๆ คนในนี้
" และแม่ผู้ให้กำเนิดแก่การทดลองของมวลมนุษย์" คำพูดเหมือนการแสดงคำปลอบประโลมแก่ผู้คนในห้องโถงของชายชราที่ใช้ไม้เท้าค้ำเดิน
ณ ท่าเทียบเรือบริเวณเกาะเล็กๆ ของจีน และบรรดาเรือของชาวประมงที่กำลังจอดเทียบท่าอีกหลายสิบลำ และอยู่ๆ ที่รองเท้าส้นสูงสีดำก็เพิ่งจะเหยียบขึ้นฝั่ง
"ถ้าจะมาตามหาผู้ป่วยก็หัดเตรียมตัวให้ดีกว่านี้สักหน่อย " เสียงของพัคแทซันบ่นอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลคุณหมอสาวชาวไทยที่ๆ พวกเธอแต่งตัวไม่ค่อยจะถูกกาลเทสะเท่าไหร่  แต่ว่าถึงยังไงเธอกับพวกของเธอราวๆ 3 คน ผู้ช่วยของเธอที่เป็นผู้หญิงรุ่นราวคราวพี่สาวแม่ และผู้ชายวัยกระเตาะรูปร่างดีและกับชายแก่ๆ  และพวกเขาเป็นชาวจีนและคนเกาหลี พวกเธอทุกคนยังคงขมักเขม้นขนกระเป๋าใบใหญ่ขนกันไปขึ้นรถตู้ที่จอดรอบนฝั่ง บริเวณเกาะเล็กๆ แถวชายฝั่งตะวันออกของจีน แม้ที่นี้จะเป็นเกาะขนาดเล็ก แต่กลับมีโรงงานอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ และธุระกิจอาหารทะเลหลากหลายแห่งทีเดียว  และในขณะพัคแทซันกับพวกของหมอสาวชาวไทยกำลังกันนั่งรถไปยังที่พักของพวกเขา แต่ในขณะเดียวกันทุกคนก็ยังคงสังเกตไปรอบๆ เกาะ ทั้งถนนหนทางที่ใหญ่โต ชุมชนหมู่บ้านของพวกคนงานที่ดูเหมือนว่าพวกเขาจะได้รับสวัสดิการที่ดีจากโรงงานอาหารอุตสหกรรมของที่นี้ และอีกทั้งพวกเขาที่เพิ่งจะขับผ่านโรงพยาบาลขนาดใหญ่โตเอามากๆ ทีเดียวสำหรับเกาะที่อยู่ห่างไกลจากแผ่นดินใหญ่ราวๆ เกือบ 1,500 กิโลเมตรแบบนี้
" ไม่ต้องเสียเวลาถ่ายรูปเก็บไว้หรอก " พัคแทซันที่มองกระจกหลังและเห็นคุณป้าที่มากับเธอกำลังถ่ายรูปโรงพยายาล เพราะฉะนั้นหมอสาวก็เลยต้องพยักหน้าบอกกับพวกตัวเอง พัคแทซันเลี้ยวรถเข้าไปในตรอกแคบๆ บริเวณด้านหลังโรงน้ำชาที่อยู่ใกล้ๆ กับโรงพยาบาลบนเกาะ
"พวกเราจะพักกันที่นี้ " พัคแทซันจอดรถและรีบลงไปขนกระเป๋าสัมภาระของตัวเองทันทีในขณะที่ทุกๆคนต่างก็เร่งมือช่วยกันขนของและรีบเดินตามพัคแทซันเข้าไปเช็คอินที่ร้านน้ำชา แต่ว่าพวกของหมอสาวคนไทยดูจะแปลกใจกับการตกแต่งของโรงน้ำชาที่เป็นโฮสเทลของที่นี้ไม่น้อย จนเด็กหนุ่มที่มาด้วยถึงขนาดหยิบกล้องมาถ่ายรูปร้านน้ำชาที่ดูราวกับพระราชวังจีน
" สุโค่ย ! " เด็กหนุ่มชาวจีนที่ดูตื่นเต้นมากกว่าใครเพื่อน
" ทำไมนายถึงไม่ใช่คำอื่น " ป้าร่วมงานเพิ่งจะหันมาชักสีหน้า
" สุโค่ยงั้นเหรอ ! " ป้าร่วมงานบ่นแล้วบ่นอีก
พัคแทซันที่ไม่ได้สนใจพวกเขาสักเท่าไหร่ และเขาก็แค่ถือกุญแจและเดินขึ้นบันไดนำหน้าพวกเขาขึ้นไปบนห้องพักชั้น 3
" หมอแซม ! ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเราต้องยอมมากับผู้ชายเกาหลีนั่น " ผู้ช่วยของเธอที่กำลังจัดข้าวของในห้องพักยังไม่หยุดบ่นเธอตั้งแต่เข้าห้องมา แต่ว่าหมออย่างเธอก็ยังไม่ยอมหันมาสนใจผู้ช่วยและเดินตรงไปเปิดประตูกระจกที่ระเบียงและเดืนออกไป   เธอเดินตรงไปที่ขอบราวกั้นและมองตรงไปที่โรงพยาบาลที่อยู่ใกล้ๆ ได้อย่างชัดเจน  พวกเธอเห็นรถพยาบาลที่วิ่งวนเวียนเข้าออก และเห็นดาดฟ้าของโรงแรมที่มีแม้กระทั่งเฮลิคอปเตอร์ราคาแพงจอดนิ่งอยู่บนนั้น
" นี่หมอยิ้มงั้นเหรอค่ะ " ผู้ช่วยของเธอที่เดินตามกันมาติดๆ เห็นรอยยิ้มที่ไร้เดียงสาของหมอแซมเข้าให้
" ฉันยิ้มงั้นเหรอค่ะ " เธอก็ดูจะประหลาดใจอยู่เหมือนๆ กัน
" หมอแซม  ป้ากำลังคิดว่า "
" ทำงานกันเถอะคะ "  แต่เธอก็ดันตัดบทผู้ช่วยตัวเองไปซะดื้อๆ
" เมื่อไหร่แกจะหยุดถ่ายรูปสักที ลูคัส ! "  ชายเกาหลีรุ่นพ่อที่ได้แต่บ่นเด็กผู้ชายร่วมห้องที่ยังคงถ่ายรูปที่พักของพวกเขาไม่ยอมหยุด ในขณะที่พวกเขากำลังตระเตรียมเครื่องไม้เครื่องมืออุปกรณ์แล็ปท๊อป กระบอกเก็บของเหลวขนาดต่างๆ เอาออกมาเตรียมไว้บนโต๊ะภายในห้องพักที่เหมือนห้องนอนของพระราชวัง
" นี่คุณลุงคิม !  อย่าบ่นไปหน่อยเลยน่า " เด็กหนุ่มชาวจีนแต่ดันพูดเกาหลีอย่างคล่องปาก
" เอาเถอะ ! " คิมนักดูหัวเสียเพราะไม่อยากต่อปากต่อคำ


## ย้อนอดีต

ผู้หญิงสวมชุดดำและสวมแจ็กเก็ตสวมหมวกอำพรางใบหน้ากำลังเดินปะปนกับผู้คนในโรงพยาบาลบนเกาะทางตอนใต้ของจีน และเธอกำลังเดืนเลี้ยวตรงมุมทางเดินที่มีป้ายบอกทางไปแผนกจิตเวชซึ่งเป็นทางเดินยาวเชื่อมตึกที่เหมือนสร้างยังไม่แล้วเสร็จดี จนกระทั่งเห็นประตูเหล็กบานใหญ่และมีข้อความเขียนเอาไว้อย่างชัดเจนว่า "ตึกผู้ป่วยแผนกจิตเวช " พัคจินอูขยับหมวกเล็กน้อยก่อนที่จะผลักประตูเข้าไป และเธอยังเดินผ่านเคาน์เตอร์พยาบาลและผงกหัวเล็กน้อยให้กับเหล่าพยาบาลสาว แต่พวกเธอกลับซุบซิบอะไรบางอย่างเมื่อเห็นพัคจินอูที่รีบร้อนเดินผ่านไป เสียงประตูห้องผู้ป่วยชายถูกเปิดออกอย่างช้า และเสียงฝีเท้าของพัคจินอูก็ทำให้ชายวัยกลางคนที่ผมเผ้ารุงรังรู้สึกตัวและฟื้นขึ้นมา แต่ทว่ามือและเท้าของชายคนนั้นกลับถูกมัดไว้ติดกับเตียง และเสียงแหบพร่าของเขา กับแววตาจงเกลียดจงชังทุกคนในโลกใบนี้
" เชื้อไวรัสจะถือกำเนิดบนโลกใบใหม่ที่พวกเธอเป็นคนสร้าง ! " เสียงแหบพร่าของผู้ชายวัยกลางคนที่ตอนนั้นเขาคนนี้น่าจะมีอายูประมาณสี่สิบปลายๆ
พัคจินอูสะดุ้งตื่นภายในห้องพักโรงแรมหลังจากที่พวกเธอมาถึงประเทศไทยเมื่อคืนนี้ และเสียงโทรศัพท์ที่ดังใกล้ๆ
" ค่ะ! " เธอรับสายโทรศัพท์ และสีหน้าเริ่มเป็นกังวล
" พี่ไปถึงโรงพยาบาลตั้งแต่เมื่อไหร่ " และเธอที่กำลังพูดคุยอยู่กับพัคแทซันที่พวกเขากำลังอยู่บนเกาะๆ หนึ่งของจีน
" ระวังตัวด้วยนะคะ " และน้ำเสียงที่ดูกังวล
" ฉันก็จะระวังตัวเหมือนกันคะ พี่ไม่ต้องเป็นห่วง " แต่คราวนี้น้ำเสียงของพัคจินอูที่เริ่มสั่นๆ
" ฉันรู้ว่าพี่ต้องหามันเจอแน่ " แต่ก็อย่างว่าที่เธอพยายามสกัดกลั้นความเจ็บปวดบางอย่างเอาไว้เพื่อไม่ให้ใครรู้  พัคจินอูค่อยๆ ขยับลุกขึ้นจากเตียง และเดินตรงไปที่หน้าต่างกระจก เธอค่อยๆ ดึงม่านสีฟ้าบางๆ ออกจนเห็นแสงแดดรำไรในตอนเช้า " อย่าทิ้งฉันไป ! .พัคจินอู !! อย่าทิ้งฉันไป " เสียงร่ำร้องของเด็กชายชเวแจอินในตอนนั้นที่ดังกึกก้องจนทำให้เธอนึกย้อนอดีตไป  คืนนั้นเด็กหญิงพัคจินอูถูกพ่อบังคับให้มาเรียนต่อที่ประเทศไทยอย่างกะทันหัน ตอนนั้นเธอเพิ่งจะอายุแค่สิบสามๆ ปีเท่านั้นเอง แต่ก็คงเป็นเพราะเธอเป็นต้นเหตุให้แม่แท้ๆ เลือกที่จะฆ่าตัวตายเพียงเพราะแม่ของเธอที่เชื่อว่า เด็กผู้หญิที่ตัวเองคลอดได้กลายเป็นปีศาจหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุฟ้าผ่าบนเรือ และพ่อที่ตัดสินใจส่งมาที่นี้เหตุผลอยากให้เธอย้ายโรงเรียนมันก็แค่เรื่องบังหน้า แต่จริงๆ คือมารักษาอาการที่พวกเขาเชื่อว่าเธอได้รับผบกระทบกระเทือนทางสมองจนทำให้เห็นภาพเลอะเลือนและพูดจาไร้สาระ และเหมือนจะบังเอิญที่เมืองไทยพอจะมีหมอจิตแพทย์ที่พ่อเชื่อว่าจะรักษาอาการของเธอให้หายขาด
" พัคจินอู !! เธออย่าทิ้งฉันไป " เสียงของเด็กผู้ชายอย่างชเวแจอินที่รีบร้อนวิ่งไล่ตามรถแท็กซี่ของเธอกับพ่อที่หน้าบ้าน
" เธออย่าทิ้งฉันไปอีกคนได้ไหม " เด็กผู้ชาอย่างชเวแจอินที่ร้องไห้กระจองอแง และเธอที่ได้แต่หันหลังมองผ่านกระจกรถคันนั้น  เพราะเธอเองที่เป็นฝ่ายผิดคำสัญญาระหว่างพวกเขา
" ฉันขอโทษ ! " เสียงสะอื้นของเด็กน้อยพัคจินอูที่กำลังเหลียวมองเด็กผู้ชายที่พยายามวิ่งไล่ตามรถแท็กซี่จนลับสายตา
" คุณเป็นใครค่ะ "  เด็กหญิงพัคจินอูในวัน 11 ขวบกำลังยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียนประถม แต่ว่าพัคจินอูในตอนนั้นที่กำลังตั้งใจยืนมองผู้ชายใส่แว่นสายตาส่วนสูงน่าจะหกฟุตครึ่งรูปร่วงท้วมห้อยป้ายที่เขียนเหมือนบัตรประจำตัวนักสังคมสงเคราะห์แต่ทว่าเธอก็อ่านชื่อของผู้ชายคนนั้นได้ไม่ทันเพราะว่าเขาเพิ่งจะจูงมือลูกสาวของเขาซึ่งก็น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับเธอผ่านหน้าเธอไป แต่ก็เป็นเรื่องแปลกมากทีเดียวที่เธอแทบจะไม่ได้สบสายตาของผู้ชายคนนี้ แต่เพียงแต่หลังมือของเขาสะกิดโดนเบาๆ ที่ไหล่ของเธอเท่านั้น
" ขอโทษนะคะ คุณเป็นใครค่ะ !" พัคจินอูพยายามทักทายผู้ชายคนที่เพิ่งจูงมือลูกสาวอีกครั้งในขณะที่ผู้คนวุ่นวายอยู่บริเวณหน้าประตูโรงเรียนประถม  และจนกระทั่งผู้ชายคนนั้นหันกลับมา
" อะไรนะ นี่เธอกำลังคุยกับพวกเราใช่หรือเปล่า " ผู้ชายคนนั้นที่ก็เพิ่งจะหันหลังกลับมามองเด็กผู้หญิงและอ่านชื่อเสียงเรียงนามบนป้ายชื่อเธอ
" หนูชื่อพัคจินอูเองค่ะ " พัคจินอูเบิกตากว้างและรู้สึกประหม่ามากจริงๆ  และผู้ชายคนนั้นก็ยิ้มและมองเธออย่างเอ็นดู
"เมื่อกี้เธอถามว่า ฉันเป็นใครซินะ " ผู้ชายคนนั้นยังคงยิ้มและจูงมือลูกสาวเปียผมสองแกะเข้ามาใกล้ จนกระทั่งผู้ชายคนนั้นเริ่มจะย่อตัวนั่งลงมา และในขณะเดียวกันก็ยังใช้มือหนึ่งจับที่บัตรประจำตัวที่ห้อยคออยู่เอาขึ้นมาให้เธอดู
" อีจีอัน !! "
" ฉันทำงานเป็นนักสังคมสงเคราะห์  ว่าแต่เธอคงมีเรื่องอยากให้ฉันช่วยอยู่ใช่หรือเปล่า " ผู้ชายคนนั้นยังคงยิ้มอย่างเอ็นดู และพัคจินอูเหมือนจะค่อยๆ ยื่นมือออกไปและจับเข้าที่มือของผู้ชายคนนี้ที่จับป้ายชื่อของตัวเอง ผู้ชายคนนั้นรู้สึกแปลกใจแต่ก็คิดว่าเด็กคนนี้คงมีอะไรที่อยากจะบอกกับเขาแน่
" ว่าแต่ เธอมีอะไรอยากจะให้ฉันช่วยหรือเปล่า "
" เธอรู้จักใช่ไหมว่า. นักสังคมสงเคราะห์มีหน้าที่อะไรบ้าง " อีจีอันผู้ชายคนที่กำลังถูกเด็กหญิงพัคจินอูเอื้อมมือมาจับมือตัวเองยังคงเพ่งและสบตาของเด็กหญิงพัคจินอูตรงหน้า
" บอกมาเถอะว่าหนูอยากให้ฉันช่วยอะไร " อีจีนอันยังคงสงสัย  พัคจินอูในตอนนี้ที่ก็เลยค่อยๆ ปล่อยมือของเขา แต่ก็ยังเผลอหันไปสบตาของลูกสาวของอีจีอันด้วย
" ลูกสาวของคุณกำลังจะแข่งเปียโนอย่างงั้นเหรอค่ะ " เธอหันมาคุยกับอีจีนน
" เธอจะชนะ แต่ว่า " เธอเงียบและคิดก่อนจะพูด
" คุณก็จะได้เป็นผู้นำของประเทศนี้เหมือนกัน " พัคจินอูคุยกับผู้ชายแปลกหน้าที่เพิ่งจะเคยเจอกันครั้งแรกที่หน้าประตูโรงเรียนประถมของเธอ แต่ว่าอยู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของพัคจินอูก็ดังขึ้นมา !
เด็กหญิงพัคจินอูกำลังรีบร้อนวิ่งเข้าไปในโรงพยาบาลหลังจากที่รับสายโทรศัพท์ที่หน้าประตูโรงเรียนประถม และ เธอก็รีบขึ้นแท็กซี่ตรงมาที่โรงพยาบาลของเอ็มดีทันที เธอรีบวิ่งแจ้นไปจนถึงหน้าห้องผ่าตัด แต่แล้วจู่ๆ ก็มีมือของเด็กผู้ชายมาดึงตัวเธอ และทั้งพัคจินอูกับเด็กผู้ชายคนนั้นพวกเขาทั้งคู่ก็ต่างพากันแอบอยู่กันอย่างเงียบๆ บริเวณมุมทางเดินข้างประตูของบันไดหนีไฟ


## ยังคงย้อนอดีตที่แสนจะเจ็บปวด

ป้ายชื่อของเด็กหญิงพัคจินอู และป้ายชื่อของเด็กชายชเวกียุลยังคงติดอยู่ที่เสื้อชุดนักเรียนประถม และมิหนำซ้ำพวกเขาสองคนยังเอาแต่นั่งพากันกอดเข่าเจ่าจุกตรงมุมทางแถวบันไดหนีไฟไม่ยอมลุกไปไหนมือเล็กๆ ของพัคจินอูที่ยังคงนั่งปาดน้ำตา แต่ทว่าชเวกียุลในวัยเด็กยังคงนั่งกอดเข่าอยู่ใกล้ๆ
"พี่แจอิน เขาจะไม่เปลี่ยนไปใช่หรือเปล่า " เสียงสั่นกลัวระริกของพัคจินอูในวัยเด็กเต็มไปด้วยความกลัว
เมืองเล็กๆ ซึ่งอยู่ท่ามกลางหุบขาวอันหนาวเย็นและแห้งแล้งเป็นหนึ่งเมืองชนบทที่ห่างไกล
ตุบ !
ถุงเงินกองใหญ่ถูกนำมาวางภายในห้องของนางโลมผู้เลอโฉมที่สุดของเมือง
"ข้าไม่ยักรู้เลยว่า เมืองที่แสนอาภัพเช่นนี้จะมีอะไรให้ท่านแม่ทัพอย่างท่านสนใจ " นางโลมผู้เลอโฉมและงดงามราวกับเทพธิดาจำแลงพยายามเล่นหูเล่นตาเย้ายวนข้าหลวงใหญ่จากเมือง  และก็เสียงวางจอกเหล้าแสนนุ่มนวลหลังจากฟังคำป้อยอของหญิงงามเมือง
หึ ๆ เสียงหัวเราะในลำคอของข้าหลวงหนุ่มไว้เคราบางๆ ยังคงยิ้มแย้ม
" อีกไม่นาน  ไม่แน่เมืองๆ นี้ก็อาจจะกลายเป็นสวรรค์ของพวกเจ้า "
" หรือนรกกันแน่ ใครจะไปหยั่งรู้ได้กันเล่าเจ้าค่ะ ท่านข้าหลวง "  นางโลมเจ้าของหอคณิกาตัดบทเล่นลิ้น และหล่อนก็ยังพยายามเย้ายวนเข้าหาข้าหลวงใหญ่อย่างแนบชิด
" นรกของใครกันละ " โจแทซอบในวัยใกล้ๆ เลขสามไม่ได้มีท่าทีเขอะเขินต่อหญิงคณิการ้อยเล่
" นรกเป็นยังไง ข้าเท่านั้นที่รู้ดี " โจแทซอบวางจอกเหล้าเบาๆ และคอยชำเลืองมองคณิกาที่ยั่วยวนเขา
" ท่านนะ เป็นถึงพระอาจารย์ของฝ่าบาทตั้งแต่ยังไม่เสด็จขึ้นครองบัลลังก์ " หญิงคณิกาขยับสะโพกอันอวบอิ่มอันมีน้ำมีนวลแทรกลงจนถึงตักของโจแทซอบได้ง่ายๆ
" และอีกไม่นานก็จะได้เป็นมหาเสนบดีอำมาตย์ " หญิงคณิกายังคอยยิ้มยั่วยวน
" หึๆ " โจแทซอบหัวเราะอย่างมีความสุข เขาใช้มือปัดแก้วเหล้าออกจากโต๊ะอาหารและอุ้มหญิงคณิกาขึ้นมาประหนึ่งว่าเป็นอาหารคาว
ย่านตลาดการค้าของเมืองกลางหุบเขา  คังกุกชอลกำลังออกตามหาใครบางคนไปทั่วทั้งตลาดจนกระทั่งเขาเดินไปจนถึงหน้าหอคณิกาที่ใหญ่ที่สุดของเมืองนี้
" ท่านแม่ทัพ ! " คังกุกชอลเห็นฮงซอกดูแม่ทัพที่เพิ่งจะเดินออกมาจากหอคณิกา
" ท่านหานางเจอหรือเปล่า " ท่าทางเป็นกังวลของคังกุกชอลที่ราวกับว่าพวกตนกำลังจะเจอปัญหาใหญ่เข้าให้แล้ว
"เป็นไปได้ที่นางจะไม่ได้อยู่ที่นี้ " ฮงซอกดูเอาแต่ส่ายหัวไปๆ มาๆ และชวนฮงซอกดูกลับค่ายทหารที่อยู่นอกเมืองอย่างร้อนใจ  พวกเขาสองคนกลับมาถึงที่ค่ายทหารนอกเมือง และคังกุกชอที่ยังคอยเดินตามฮงซอกดูไปจนถึงที่กระโจมบัญชาการทหาร
" นี่เจ้า !! "
" คุณหนู ! " ฮงซอกดูกับคังกุกชอลต่างคนก็ต่างพูดไม่ออกที่อยู่ๆ เห็นจางอูรินสนใจอยู่กับแผนที่และบันทึกรายงานต่างๆ บนโต๊ะทำงานของพวกเขา
" กลับมากันไวกว่าที่ข้าคิดเอาไว้ซะอีก ! " จางอูรินยังคงก้มหน้าก้มตากางแผนที่
"บังอาจเกินไปแล้ว ! " ฮงซอกดูหงุดหงิดเมื่อเห็นหน้าของนางแต่ก็รีบเดินเข้าหา
" คำๆ นั้นข้าควรจะพูดกับพวกเจ้ามากกว่า " จางอูรินสบตาของฮงซอกดู
" คุณหนูหรือเปล่าว่า พวกเราเป็นห่วงท่านกลัวว่าจะเกืดอันตรายขึ้นกับท่านอีกนะ ! " คังกุกชอลพยามห้ามพวกเขาทั้งสองคน  แต่ฮงซอกดูยังคงชักสีหน้าต่อหน้าจางอูริน  แต่อีกฝ่ายกลับชวนพวกเขาดูแผนที่ตามเทือกเขา และชนเผ่าต่างๆ ที่อยู่ใกล้ๆ เมืองกลางหุบเขาแห่งนี้
" พวกท่านคงจะรู้สึกแปลกใจใช่ไหมละว่า ทำไมเมืองที่แห้งแล้งแบบนี้ กลับมีพวกต่างถิ่นเข้ามาอาศัยกันอยู่มากมาย " จางอูรินค่อยๆ อธิบาย และชี้ไปทางเข้าออกของประตูเมือง
" ข้าแอบเห็นพวกสาวใช้ของหอคณิกาแอบพาคนส่งเสบียงจำนวนมากไปที่หุบเขาใกล้ๆ "
" แต่ที่น่าแปลก คือพวกเขาขนทั้งยาและพวกสมุนไพรแปลกๆ ที่ข้าไม่รู้จักไปที่นั่นด้วย " จางอูรินอธิบายถึงรายละเอียดที่พวกนางพยายามตามสืบหาคนที่วางยาจนเกือบจะถูกลักพาตัวเมื่อคราวก่อน
" แล้วเจ้ารู้ได้ยังไงว่า นางคณิกาพวกนั้นเป็นคนจัดหายาสมุนไพรพวกนี้ " ฮงซอกดูแม้จะยังไม่พอใจนางแต่ก็อดสงสัยไม่ได้  จางอูรินยิ้มกริ่ม
" ข้าก็แค่ไปช่วยพวกนางเรื่องความสวยควางงามมานิดๆ หน่อยๆ "
" ยังไง ! " ฮงซอกดูยังไม่เข้าใจจางอูรินแม้แต่นิดเดียว
" ได้ยินว่า คุณหนูจางช่ำชองเรื่องเครื่องหอม เพราะชนเผ่าทางใต้อุดมไปด้วยดอกไม้ " คังกุกชอลอธิบายแทนให้จนจางอูรินอดยิ้มและชื่นชมไม่ได้
" รายะเอียดเล็กๆ น้อยๆ ต้องยกให้เจ้าหนุ่มน้อยคนนี้จริงๆ " จางอูรินยกยอคนสนิทของเขาจนฮงซอกดูยิ่งพาลหงุดหงิดนางมากขึ้นเรื่อยๆ
" เจ้ายังเป็นหนี้ชีวิตข้าอยู่ ! " ฮงซอกดูหาเรื่องต่อว่าจางอูรินที่กำลังอวดดีอยู่ตรงหน้า
" เพราะฉะนั้นจงทำตามที่ข้าสั่งเท่านั้น เพื่อครอบครัวและชนเผ่าของเจ้า ! "  และฮงซอกดูก็เดินหนีกลับออกไปนอกกระโจม
" พวกสมุนไพรแปลกๆ ที่ว่า คุณหนูพอจะรู้ไหมว่า มันเป็นยาอะไร และพวกเขานำมันมาที่นี้ทำไม " แต่ว่าคังกุกชอลก็ยังคงสงสัยเรื่องที่พวกเขากำลังตามสืบ จางอูรินหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที
" ข้าจะต้องตามสืบให้ได้ "
" ไม่ว่าจะยังไง ข้าก็ต้องรู้คนที่พยายามจะลักพาตัวข้ามาให้ได้ ! " จางอูรินบอกกับลูกน้องของฮงซอกดู
บริเวณหุบเขาด้านหลังเมืองเล็กๆ  ภายในหุบเขามีพื้นที่ราบและน้ำตกสายหย่อมๆ กลางหุบเขา และยังมีพวกคนงานสร้างที่พักหลายต่อหลายหลัง และก็ยังมีกรงขังนับร้อยประกอบกับเสียงร้องโหยหวนอย่างทรมาน แต่ทว่าบรรดาหมอนับสิบๆ คนกลับเมินเฉยต่อเสียงร้องโหยหวนของคนไข้และมิหนำซ้ำบรรดาหมอเหล่านั้นยังคงขะมักเขม้นสนใจกับหม้อต้มยาสมุนไพรนับสิบๆ หม้อในโรงต้มยาขนาดใหญ่ และตำราการแพทย์จากตะวันตกแดนไกลรวมถึงภาพวาดอันน่าสยดสยองในตำราการแพทย์ที่น่าสะพรึงกลัวที่บางภาพวาดตัดเอาแขนขาและผ่าเอาหัวใจมนุษย์ในขณะที่ยังมีชีวิต
" ข้าอยากจะให้เจ้ารับนางเอาไว้ " โจแทซอบนั่งสูบยาอยู่บนเตียงไม้อันสลักเสลาอย่างปราณีต และหญิงคณิกานางคนเดิมที่ยังคงคลอเคลียอย่างแนบสนิทและชิดเชื้อเสื้อผ้าของโจแทซอบที่หลุดรุ่ยไปบ้างพอทำให้เห็นแผ่นหน้าอกอันกำยำ และชุดสวมโพรกเพรกและเบาบางยังคงกรีดนิ้วเรียวยาวไปตามเนื้อตัวของเขา
"ถึงท่านไม่บอกข้าๆ ก็รู้ว่านางพอมีประโยชน์ " หญิงคณิการแอ่นร่างช้าๆ และงับบ้องยาสูบหินอ่อนที่โจแทซอบยื่นมันให้กับนางทันที
" แต่ข้าว่าบุตรีของพวกชาวใต้จะยอมหลงกลข้าง่ายๆ หรอกนะเจ้าค่ะ " คณิกาสาวถึงกับเผลอแววตาประหม่า
" เจ้าลืมไปหรือเปล่า " โจแทซอบหันมองหญิงคณิการด้วยสายตาแกมบังคับขู่เข็ญไปพร้อมๆ กัน
" เจ้ามีของดีที่สามารถทำให้ผู้ชายหลงใหลเสน่หาในตัวของพวกเจ้ามานักต่อนัก " โจแทซอบช้อนตัวคณิกาขึ้นาคร่อมบนตัก
" ใช้ยาเสน่ของเจ้าและพาตัวจางอูรินมาให้ข้า "
" หลังจากที่ข้ากลืนกินนางจนหนำใจ ข้าถึงจะส่งนางไปที่ถ่ำ " คำสั่งของโจแทซอบพลอยแต่จะทำให้หญิงคณิกาสงสัย
" ยาเสน่ของข้าๆ ยินดีหมอบให้ท่าน และท่านจะได้ใช้ตามอำเภอใจกับพระมเหสีก็ย่อมง่ายกว่าปลอกกล้วยเข้าปากเสียอีก " คำตอบของหญิงคณิกาที่ถึงกับให้โจแทซอบแสยะยิ้มขึ้นมาจนได้
"ยังไม่หายโกรธข้าอยู่อีกซินะ ท่านแม่ทัพฮงซอกดู " เสียงแว่วมาแต่ไกลของของอูรินจนทำให้ซอกดูคิดที่จะเดินหนีแต่ก็เปลี่ยนใจ
" ข้ารับปากท่านหัวหน้าเผ่าว่าจะต้องช่วยเจ้า และจะพาท่านอาวุโสกลับไปให้ได้ " เขาบอกกับจางอูรินแต่กลับพยายามไม่มองหน้าของนาง
" จริงอยู่ที่ข้าเป็นหนี้ชีวิตท่านๆ แม่ทัพ  แต่ว่า " จางอูรินก็ลับพยายามสบตา
" ที่ฝ่าบาทให้พวกท่านมาบังคับขู่เข็ญให้ชนเผ่าของเราคิดค้นยาอายุวัฒนะ เพื่อแลกกับการไม่เป็นเมืองขึ้น ข้าว่ามันก็น่าสนใจอยู่นิดๆ หน่อยๆ เท่านั้น " จางอูรินแอบยิ้ม
" ทรงมีเมตตนต่างหากละ  เพราะฉะนั้นพวกเจ้าก็จงใช้วิชาความรู้ในการปรุงยาเพื่อถวายต่อฝ่าบาท"
" แน่ใจนะว่า ยานั้นเพื่อองค์ฝ่าบาทเอง !" จางอูรินหันไปตัดบทและแววตาบีบคั้น
" พวกเจ้ามีหน้าที่น้อมรับพระบัญชา " เขาบ่ายเบี่ยง
" เพราะฉะนั้นพวกเจ้าควรจะรีบปรุงยานั้นให้สำเร็จโดยไว." เขาบ่ายเบี่ยงอีกครั้งและพยายามเดินหนีแต่ว่าก็ไม่สำเร็จ
" ก่อนที่ท่านจะยกทัพมา โจแทซอบ ! พระอาจายร์ของฝ่าบาทก็พยายามมาหนหนึ่งแล้ว " จางอูรินยังอยากให้ฮงซอกดูพูดความจริง
"  คนที่เหี้ยมโหดอย่างเขา ! ฆ่าได้แม้กระทั่งคนแก่เพียงเพราะไม่ยอมทำตามคำสั่ง หึ! " จางอูรินยิ้มเจื่อนและสบตาเขาอีกครั้ง
"พวกข้าไม่รู้หรอกนะว่า พวกท่านและฝ่าบาทอยากจะได้ยาพวกนั้นไปทำไม แต่ว่า .." จางอูรินยังคงไม่ละสายตาและยังรู้แม้กระทั่งว่า ฮงซอกดูเองก็คงจะคิดลังอยู่ไม่น้อย
"บนโลกนี้มีคนที่พร้อมจะปรุงยาช่วยนับร้อย แต่ก็มีบางคนที่ก็พร้อมจะปรุงยาฆ่าคนนับเรือนหมื่นเรือนแสน ! " พอพูดจบจางอูรินเองที่เป็นฝ่ายเดินหนีไป และเขาที่ทำได้แค่มองตามอย่างรู้สึกสับสน
คังกุกชอลถือถาดกาน้ำชาเอาเข้ามาให้ภายในกระโจมของฮงซอกดู เขาค่อยๆ วางมันลงเพราะเห็นว่าแม่ทัพของพวกเขากำลังนั่งเขียนบันทึกประจำวันอย่างครุ่นคิด
"ทำไมท่านถึงชอบเขียนบันทึกพวกนี้ " คังกุกชอลคอยรินน้ำชาให้และนั่งลงใกล้ๆ
ฮงซอกดูยื่นมือหยิบเอาน้ำชาขึ้นมาจิบอย่างช้าๆ
" วันนี้ชาของเจ้าดูรสชาติเปลี่ยนไปจากเดิม " คำชมของแม่ทัพฮงซอกดูทำให้ทหารชั้นผู้น้อยคังกุกชอลยิ้มกริ่ม
" ชาของข้าน้อยไม่เคยเปลี่ยน แต่ที่เปลี่ยนคือรสมือต่างหากขอรับ " ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มกรุ่มกริ่มของคนตรงหน้าเผลอทำให้ฮงซอกดูอมยิ้มตาม
" นางคงสอนวิชาความรู้แก่เจ้าอีกแล้วซินะ " เขาถาม
" คุณหนูจางอูริน ภายนอกนางอาจจะดูหันรั้นและหยิ่งทนงไปบ้าง  แต่ความจริงแล้วนางช่างสังเกต อ่อนโยน และยุติธรรม " คังกุกชอลพลางอธิบายพลางยิ้มกับเหตุผลของตัวเอง
" งั้นเหรอ "  สีหน้าประหลาดใจของฮงซอกดูแต่ก็ไม่วายลิ้มรสชาไม่ยอมหยุด
" ได้ข่าวว่า ก่อนที่เจ้าจะมารับใช้ข้า ครอบครัวของเจ้าเคยอพยพไปอาศัพอยู่กับพวกทางใต้ " การตั้งคำถามของเขาทำให้สีหน้าของคังกุกชอลเปลี่ยนไป และรอยหน้าเปื้อนยิ้มที่กลับกลายเป็นความขลาดกลัว
" ถ้าไม่ได้ท่านอาวุโสช่วยเหลือ ป่านนี้ข้าน้อยคงกลายเป็นโจรไปแล้ว" ความคิดที่มีเสียงของคังกุกชอลดังออกไปนอกกระโจม
ร่างกายอันบอบช้ำและเสื้อผ้าขาดรุดรุ่ยราวกับถูกปีศาจที่กลับชาติมาเกืดทารุณกรรม ริมฝีปากที่เคยมีสีแดงชาดฉาบเอาไว้ถูกกลบเอาไว้ด้วยเลือดสดๆ ผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิงราวกับถูกคนใจทรามกระชากหัวซ้ำแล้วซ้ำเล้าและเสียงคร้ำครวญสะอื้นเพียงเบาๆ ของสาวงามอันเลอโฉมเจ้าของหอคณิกา แต่ทว่านางกลับปาดน้ำตารื้นๆ นั้นอย่างฉับพลันทันทีทันใดเมื่อเพียงได้ยินเสียงฝีเท้านั้นใกล้เข้ามาอีกครั้ง สายตาของหญิงคณิกาที่กำลังหมอบต่ำเนื้อตัวสั่นระริกแต่ก็อาจจะไม่ใช่แค่ความหวาดกลัว และน้ำเสียงของโจแทซอบที่ยังคงดังกึกก้องข้างๆ หู
" อย่าคิดว่าคนอย่างเจ้าจะเทียบนางได้ " เสียงขบริมฟังปากโจแทซอบแทบจะแนบชิดใบหน้าหญิงคณิกาเพราะมือของเขาที่ยังคงจิกผมของหล่อน
" ถ้าเจ้ายังเอ่ยชื่อของนาง คราวหน้าข้าจะตัดลิ้นของเจ้าซะ! " โจแทซอบผลักหัวหญิงคณิกาจนนางแทบจะหน้าขมำ มิหนำซ้ำเขายังแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนจะเดินออกจากห้องพักรับรองที่ใหญ่สุดของหอคณิกานี้ และในขณะเดียวกันแววตาของหญิงคณิกานางนั้นก็ได้เปลี่ยนไป
ห้องโถงโรงน้ำชาอันโออ่า และผู้คนยังใส่ชุดผ้าไหมราคาแพงพากันเดินเข้าออกหอคณิกาเป็นว่าเล่น และโดยเฉพาะบรรดาชายหนุ่มรุ่นวัยกลัดมันไปจนถึงแก่รุ่นจะเข้าฝาโลงก็ไม่เว้นยังพากันแห่มาใช้บริการของหอคณิกากลางหุบเขาไม่เคยขาด
"หอเทียนชุนลี่ของข้า ! ยินดีต้อนรับ "
" จางอูริน !! "


## เรื่องราวของ...เขา

" นกน้อย...ต้องทำรังแต่พอตัว" แววตาอันแสนเศร้าสร้อยของโจแทซอบในวันยี่สิบกว่าปีเศษที่ยังคงยืนอยู่ริมหน้าผาและมองเมืองทั้งเมืองที่ผู้คนขวักไขว่อยู่เบื้องล่าง
" เจ้า...ยังคิดที่จะครอบครองฝ่าบาท จริงๆ สินะ " คำพูดของพระมเหสีเพื่อนรักในวัยเยาว์ยังคงก้องหู ครานั้นเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกันเมื่อ 15 ปีที่แล้ว  เด็กสาวพัคซูยอนจากตระกูลขุนนางใหญ่ พัคซูยอนนางช่างเจิดจรัสราวกับหยดน้ำค้างกลางหน้าหนาว  โจแทซอบกับพัคซูยอนในตอนเด็กๆชอบออกไปวิ่งเล่นด้วยกันในทุ่งหญ้าเขียวขจีและดอกไม้นานาพันธุ์ และอยู่ในขณะเดียวกันที่ทั้งพ่อและแม่ของพวกเขาและยังรวมไปถึงบรรดาพี่ชายทั้งสามของตระกูลพัค พี่สาวของซูยอน และพระอาจารย์ของฝ่าบาทองค์ก่อนที่ชวนกันมาล่าสัตว์หลายครั้งหลายครา
" ทำไมพวกเจ้าถึงอยากที่จะครอบครองเด็กคนนั้นนักนะ " เด็กสาวซูยอนยืนมองว่าที่องค์ชายรัชทายาทที่กำลังยืนอยู่อย่างโดดเดียวที่ใต้ร่มไม้ใหญ่ไกลๆ
" ท่านพ่อและข้าหลวงคนอื่นๆ บอกว่าเด็กคนนั้นไม่คู่ควรกับบ้านเมืองของเรา " โจแทซอบในวัยเด็กที่เคยแอบได้ยินบรรดาผู้ใหญ่แอบคุยกัน
" ลูกนอกคอกของอดีตฝ่าบาทกับหญิงชาวบ้าน นั่นนะ " และโจแทซอบที่เผลอยิ้มตอนยืนมองเด็กคนนั้น
" ท่านพ่อของข้าบอกว่า ก็ยังดีกว่าลูกของสาวใช้ในวังหลวงอยู่ดี "
พัคซูยอนได้แต่ยืนฟังโจแทซอบเพื่อนในวัยเยาว์อย่างเงียบๆ
ตุบ ! ลูกกวางล้มฟุบลงกลางหุบเขาและหัวธนูก็ยังปักที่กลางลำตัวของมัน และเสียงหัวเราะดังเซ็งแซ่จนบางทีเด็กชายที่สวมเสื้อผ้าไหมชั้นดีต้องคอยฝืนยิ้มไปบ้าง ค่ำคืนนั้นกลายเป็นค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลองไปโดยปริยาย แต่ทว่าเด็กชายโจกลับถูกเรียกไปตำหนิ
" เจ้าคงจะเสียใจที่เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ " บิดาของโจแทซอบพร่ำสอนบุตรในขณะที่โจแทซอบในวัยเด็กนั่งคุกเข่าและตัวของเด็กน้อยก็สั่นเทา
"ข้าจะไม่โทษเจ้าที่ประมาทเด็กคนนั้นหรอกนะ ..แต่ว่า "
" ข้าอยากให้เจ้าเรียนรู้เอาไว้ว่า" บิดาของโจแทซอบแสร้งยิ้มภายใต้ใบหน้าเจ้าเล่ห์และหางตาที่งุ้ม
" อย่าประมาทให้กับคนที่ไม่มีอะไรจะสูญเสีย เพราะคนพวกนั้นไม่ได้มีอะไรจะต้องแลกเปลี่ยน " บิดาจ้องมองบุตรชายไม่วางตา
" แต่ข้าไม่อยากเป็นเพื่อนกับเด็กคนนั้น " น้ำเสียงสั่นๆ ของโจแทซอบยังคอยย้ำฏิเสธวิธีการที่จะเอาชนะใจว่าที่กษัตริย์ชนชั้นไพร่
" ข้าได้พูดคุยกับบิดาของพัคซูยอนเอาไว้แล้ว และพวกเขาก็ยินดีที่จะร่วมลงเรือเดียวกัน "
" ไม้พายแค่อันเดียว ประคองเรือได้ไม่นานหรอก ลูกพ่อ " บิดาพยายามเกลี่ยกล่อม
"สักวัน ...ฝ่าบาทต้องเป็นของเจ้า โจแทซอบ ! "
" ข้าชื่อ พัคซูยอน ! " เด็กผู้หญิงหน้าตาสะอาดสะอ้านและริมฝีปากเล็กเท่าใบหลิว เธออุตส่าห์เดินฝ่าความมืดเพื่อไปทำความรู้จักกับเด็กผู้ชายที่ฆ่ากวางตัวนั้น แต่ทว่าเด็กผู้ชายก็ยังแต่คอยแหงนหน้ามองดูกลุ่มดาวบนท้องฟ้าและทำเหมือนไม่ได้ยิน
" ข้า ! บอกว่า ข้าชื่อพัคซูยอน ! ซูยอนคือชื่อของข้า ! "  เธอพยามตะโกนบอกชื่อของตัวเองซ้ำๆ และพยายามจะเดินเข้าไปใกล้ๆ
" เจ้าต้องการอะไร " เด็กผู้ชายคนนั้นไม่คิดแม้แต่จะหันหน้ากลับมามองหน้ากันด้วยซ้ำ
"ข้ากำลังบอกเจ้าอยู่นี่ไงว่าข้าชื่อ พัคซูยอน " เธอย้ำแล้วย้ำอีกและยังเดินเข้าไปใกล้ๆ กันจนตัวเองแทบจะยืนเบียดกับเด็กหนุ่ม
" เอาละข้ารู้ชื่อของเจ้าแล้ว ทีนี้คงหมดธุระของเจ้าแล้ว " เด็กหนุ่มไม่แม้แต่จนสนใจหันกลับมาและไล่เธอไป
" คนบ้า ! พ่อแม่ไม่สั่งสอน " เด็กหญิงตะโกนใส่หูเด็กคนนั้นจนเขารีบเอามือขึ้นมาอุดหูไว
" เธอนะสิ! เด็กพ่อแม่ไม่สั่งสอน ! " เขาหันมาและตะโกนโต้ตอบจนหน้าพวกเขาแทบจะชนกันอยู่แล้ว  พัคซูยอนในวัยสิบสี่ผงะที่ๆ เด็กคนนั้นหันหน้ามากะทันหันจนทำให้เธอตกใจจนต้องขยับถอยหนี  แกร็ป !  พัคซูยอนดันเผลอสะดุดกับกิ่งไม้จนเธอแทบจะหงายหลัง แต่แล้วมือของเด็กผู้ชายคนนั้นกลับคว้าเธอไว้  สายตาของทั้งสองคนประกบกันทันทีและยิ่งไปกว่านั้นแสงสว่างของพระจันทร์เต็มดวงก็สุกสว่างเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
" ปล่อยมือของท่านได้แล้ว " เสียงขอร้องเหนียมอายของเด็กสาวขอร้องต่อเด็กหนุ่มแปลกหน้า และสายตาเบิกกว้างเพราะเห็นใบหน้าของเขาราวกับเทพบุตร  แม้ว่าเด็กหนุ่มทำหน้าตาตื่นตกใจไม่แพ้กันแต่เมื่อก้มมองร่างกายของชายหญิงที่เกือบจะเบียดแนบชิดกันจนเกินงามจนเขาดันเผลอปล่อยมือจากลำเอวคอดกิ่ว แต่ไม่ทันที่เด็กสาวจะยืนทรงตัวได้ถนัดเธอก็พลันสะดุดขาตัวเองล้มตึงไปจนได้
โอ้ย!  เด็กผู้หญิงล้มลงไปตรงหน้าใต้ต้นไม้ใหญ่จนเด็กผู้ชายหุบยิ้มไม่ได้
" ให้ข้าช่วยเจ้า " เด็กหนุ่มยื่นมือให้เด็กสาว
" พัคซูยอน ! " เขาคอยยื่นมือให้เธอ และราวกับเด็กสาวต้องมนต์สะกด พวกเขาสองคนจับมือและประคองกันขึ้นมาในยามค่ำคืนพระจันทร์เต็มดวงกลางฤดูใบไม้ร่วง
ติ๋ง...ง เสียงประตูลิฟต์ค่อยๆ เปิดออก  พัคแทซันพลางใบหน้าด้วยหมวกแก็ปสีดำและเสื้อผ้าที่ทะมัดทะแมงเดินปะปนกับคนในโรงพยาบาลบนเกาะเล็กๆ ของจีน
" นี่คุณ ! "  แต่ดันมีเสียงเรียกของผู้หญิงดังตามหลังมาใกล้ๆ
" นี่คุณพัคแทซัน ! "  พัคแทซันได้ยินเสียงเรียกเขาอย่างชัดเจนจนเขาต้องหยุดเดินและค่อยๆ หันหลัง
"  คุณมาแล้วเหรอ " และเขาก็เห็นผู้หญิงไทยที่เป็นผู้ช่วยของเจ้าหน้าที่องค์การอนามัยโลกคนไทยคนนั้นราวกลับว่ากำลังออกมายืนรอเขา
" หมอแซม เธอให้ป้ามารอคุณค่ะ " และผู้ช่วยของเธอตอนนี้ยังสวมชุดกาวด์และยืนรอก็รีบพาเขาเดินเข้าไปในตึก พัคแทซันได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆ แต่เขาก็เดินตามพวกเธอไปอย่างว่าง่ายอยู่ดี
ประตูทางเชื่อมตึกของโรงพยาบาลเปิดออก และพัคแทซันกับผู้ช่วยของหญิงไทยคนนั้นก็พาเข้าเดินผ่านหน้าหอผู้ป่วยไปจนสุดทางเดินจนะกระทั่งเห็นลิฟต์สามตัวที่สุดทางเดิน แต่ว่าประตูลิฟต์ตัวด้านซ้ายสุดกลับมีป้ายกระดาษพิมพ์ด้วยภาษาจีนเอาไว้ประมาณว่า ชำรุด ถูกแปะทับๆ กันใบแล้วใบเล่าเหมือนกับลิตฟ์ตัวนี้จะไม่มีวันถูกแก้ไขมาตลอดระยะที่ผ่านมา
" เราเป็นนักวิจัยนะคะ " สายตาของป้าผู้ช่วยที่มองแป้นกดปุ่มลิตฟ์ไปยังชั้น L 15  และหันกลับมาบอกกับเขาที่ยังคงยืนเสียทรงเก็บอาการเก้อเขินที่ตัวเขาเองประมาททีมของพวกเธอมากเกินไปหน่อย พัคแทซันผงกหัวให้อีกเล็กน้อยสองสามที แต่เขาก็คอยแอบชำเลืองมองแผ่นป้ายห้อยคอของป้าคนไทย " นุสรา อำนาจ ตำแหน่งนักวิจัยอาวุโส"  สะกดเป็นภาษาอังกฤษในป้ายชื่อของพวกเธอ
" ขอโทษด้วยครับ " พัคแทซันยังคงโค้งก้มหัวให้พวกเธอเห็นอีกครั้งด้วย ประตูลิตฟ์ที่เปิดเผยให้เห็นห้องแล็ปขนาดใหญ่มหึมาจนสุดลูกตา ห้องกระจกที่ยาวจนสุดทางเดิน และแต่ละห้องก็ยังมีพวกที่สวมชุดกาวด์เดินทำงานอยู่ภายในห้องวิจัยอยู่เต็มไปหมด และหนึ่งในนั้นก็ยังแบ่งแยกเป็นห้องผู้ป่วยแต่ระรายเอาไว้ราวๆ ยี่สิบห้องเห็นจะได้ซึ่งพวกทีมวิจัยที่นี้ยังจะเขียนป้ายแปลกๆ แทนจะเป็นชื่อของผู้ช่วยติดเอาไว้ที่ประตูอย่างที่เคยทำ
" อักษร G หมายถึงคนไข้ที่ผ่านทดลองแอนตี้ไว้รัส ส่วนหมายเลขพวกนั้นก็คือจำนวนของคนที่เป็นอาสาสมัคร " สำเนียงภาษาเกาหลีชัดถ้อยชัดคำของผู้ช่วยชาวญี่ปุ่นของพวกเธอ และก็ใช่พวกเขาสวมชุดกาวน์เหมือนกับทุกคนในนี้
" หมายความว่ายังไง นี่อย่าบอกนะว่า องค์การอนามัยโลกก็มีส่วนรู้เห็น " พัคแทซันชักจะเริ่มสงสัยพวกเขาทุกคนที่เกี่ยวข้อง จนพวกเขาหันไปและเจอหัวหน้าของพวกเขาในห้องแล็ปอีกฝั่ง
" แต่ดูคุณก็ไม่เห็นจะตกใจเท่าไหร่นี่ " ลูคัสหรือตามป้ายชื่อที่ห้อยคออยู่ ด็อกเตอร์ลูคัส แอนโทนี่ ฮวาง
" อ่านชื่อผมไปก็เท่านั้น แต่ที่แน่ๆ ผมจบมหาวิทยาลัยก่อนคุณแน่ๆ 7 ปีครึ่ง " ลูคัสคุยโว
" ถึงคุณพัคแทซันจะเป็นตำนานก่อนผมก็เหอะ "  ลูคัสคุยโวทับอีกจนป้าหันหน้ามาเตือน แต่สักพักประตูห้องแล็ปห้องหนึ่งก็ถูกเปิดออกด้วยการใช้บัตรประจำตัวของพวกเขา และผู้ช่วยอีกหนึ่งคนในทีมที่ช่วยเปิดประตูให้
" พวกเราเพิ่งจะเริ่มลงมือ แต่คุณช่วยไปเปลี่ยนชุดให้มันสมกับสถานที่หน่อยก็จะขอบคุณมาก "  หมอแซมกำลังถือถุงซิปล็อคสีใสใบใหญ่คอยมาให้
" พวกเรามีงานต้องทำ " เธอบอกและรอให้พัคแทซันเข้ามารับมันไป พัคแทซันชักสีหน้าเพราะความหงุดหงิดปนกับมั่นไส้ แต่ก็เอื้อมมือไปรับถุงซิปล็อคใบนั้น
" ถ้ารีบหนักหนาก็น่าจะทำตั้งแต่เมื่อวานแล้วสิ ! ด๊อกเตอร์เปรมมิกา "  ใช่ ! พัคแทซันยังจะคอยยืนจ้องมองป้ายชื่อของคุณหมอแซม หรือชื่อจริงๆ ก็คือ เปรมมิกา สุดใจ แต่ว่าทีมของพวกเธอต่างพากันกลับออกไปทำงานและไม่ได้สนใจเขาสักเท่าไหร่
ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูของห้องทำงานดังลั่นจนเจ้าของห้องๆ นั้นต้องรีบเอ่ยปากเชิญคนข้างนอกให้เข้ามา และเมื่พัคแทซันเห็นด๊อกเตอร์สาวคนเก่งกำลังเดินเข้ามาภายในห้องทำงานของตัว
* มีอะไรอีก คุณด๊อกเตอร์เปรมมิกา สุดใจ ! " คำเอ่ยทักทายประชดประชันกันของพัคแทซัน แต่กลับทำให้เปรมมิกาแอบยิ้ม และเธอก็ยังพลอยที่จะหันไปมองรอบๆ ห้องทำงานของพวกเขาที่เต็มไปด้วยกองหนังสือ กระดาษรายงาน และตู้ชั้นวางหนังสือที่ทันสมัยลดหลั่นกันราวกับเป็นบันใดหนังสือ
" ลองใจพวกเรา หรือว่าทดสอบอีกละ " เธอมองไปรอบๆ และบนโซฟาหนังบริเวณกลางห้องทำงาน และใช่มันยังมีอาหารจีนหรือจะเป็นบะหมี่สีดำๆ ที่เจ้าของห้องยังกืนทิ้งเอาไว้ รอยยิ้มแห้งๆ ที่มุมปากเหมือนจะเป็นคำตอบให้กัยเธอ
" ทดสองซินะ " เธอตอบแล้วก็ยังพยายามนั่งให้เหมือนจะสบายบนโซฟาในห้องทำงานของพัคแทซัน
" เชิญคุณอวดดีได้ตามสบายได้เลย " พัคแทซันแกล้งทำเป็นไม่สนใจแม้ว่าความคิดจะกลับตรงกันข้าม
" ผมจะไม่ถามหรอกนะว่า พวกคุณรู้อะไรมาบ้าง  แต่ว่า " เขาแอบมองเธอแบบไม่ให้เธอรู้
" เอาเป็นว่า ฉันคงสอบผ่าน ไม่ใช่ซิ " เธอเปลี่ยนมานั่งไขว่ห้างและก็ยังพยายามมองหน้าพัคแทซันอย่างตรงไปตรงมา
"หวังว่า คุณจะให้พวกเราผ่านการทดสอบ และเข้าถึงวัคซีนนั่น " เธอมองเขาอย่างจริงจัง แต่เขาก็จ้องเธอกลับทำเหมือนๆ กัน
"การที่เราให้พวกคนเข้ามาถึงที่นี้ มันไม่ใช่เรื่องง่าย พวกคุณคงรู้ดี "
" แต่การปฏิบัติตามกฏก็สำคัญนะ ด๊อกเตอร์เปรมมิกา " เขาจ้องมองและยืนยัน แต่บางครั้งตัวเขาเองก็สับสนกับอะไรบางอย่าง  เธอลุกขึ้นและเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า
" แม้ว่าคนที่รักษาน้องสาวของคุณ จะเป็นคุณพ่อของฉัน แต่ว่า " เธอหยุดชะงักราวกับว่ากำลังคิดหาคำพูดที่เหมาะสม
" พอคุณพ่อของฉันรู้ว่า โลกอีกใบของน้องสาวของคุณมันไม่ใช่โรคร้าย เพราะฉะนั้นคุณพ่อของฉัน " เธอหยุดพูดและกำลังคิดทบทวนในความคิดของคุณพ่อของเธออีกครั้ง แต่ทว่าคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าของเธอตอนนี้กลับยิ่งมีท่าทีที่สับสน
" พ่อของฉันได้รู้แม้กระทั่งวันที่ตัวเองจะต้องตาย แต่เขาก็ไม่เคยบอกใคร คุณรู้อะไรไหมว่า คุณพัคแทซัน " และคราวนี้เธอที่ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ๆ กว่าเดิม
" การรู้และมองเห็นอนาคตรได้ มันไม่ใช่เรื่องดีไปซะทั้งหมดหรอกนะ "
" ด๊อกเตอร์คุณคิดว่า เราไม่รู้เรื่องนี้หรือยังไง " เขาแทรกขึ้นมาและแววตาที่ยังสงสัยในตัวผู้หญิงไทยยังคงอยู่ เธอพยายามยิ้มแม้ว่าดวงตาจะเริ่มมีน้ำตาคลอเล็กๆ  อยู่บ้าง
" เพราะฉะนั้นมันไม่จำเป็นหรอกว่าเธอจะเห็นอะไร เพราะสุดท้ายมนุษย์ทุกคนล้วนมีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์กันทั้งนั้น " เธอหันหลังให้เขาและรีบเดินออกไปทันทีแม้ว่ามือจะยังกำหมัดเอาไว้แน่น และแน่นอนว่าน้องสาวของพัคแทซันเป็นคนทำเธอต้องสูญเสียคำว่าครอบครัว
ลมพายุฝนรุนแรงในกลางดึกทำให้บ้านไม้หลังเล็กๆ และซอมซ่อราวกับจะถูกลมพัดบ้านทั้งหลังให้แตกเป็นเสี่ยงๆ แต่ทว่าเสียงร้องไห้คร่ำครวญของเด็กชายที่กำลังเอาแต่ร้องห่มร้องไห้และร้องร่ำไรกอดศพหญิงสาวที่ดูผิวเผินผิวพรรณสะอาดสะอ้านได้หมดลมหายใจอยู่ภายใต้อ้อมกอดของลูกชายเพียงคนเดียว เสียงร้องไห้คร่ำครวญของเด็กชายยังคงดังไม่หยุดและเสียงร้องของคำอาลัยต่อมารดาเพียงคนเดียวที่เลี้ยงดูมาสิบเอ็ดปีที่จบสิ้นไปอย่างรวดเร็ว
" นี่แหละวังหลวง " เสียงของขุนนางที่กำลังยืนอยู่ข้างหลังเด็กชายวัยเพียงสิบเอ็ดขวดที่ๆ เวลานี้พวกเขายืนอยู่ใจกลางจัตุรัสของวังหลวงที่แสนจะยิ่งใหญ่และงดงาม
" ถ้าหากที่นี้มีฝนตก หรือว่าพายุ ที่นี้ก็คงจะไม่เป็นอะไรเลยสินะ  " เด็กชายที่ยืนมองพระราชวังที่ยิ่งใหญ่ตรงหน้า แต่กลับยังคิดถึงบ้านที่ซ่อมซ่อหลังนั้น
" ฝ่าบาทเสด็จ "
แล้วก็เสียงประกาศอันกึกก้องกังวาลของมหาเสนบาดีมหาอำมาตย์ที่มีอำนาจที่สุดในวังหลวงตอนนี้โจแฮอิล ! ที่กำลังนำขบวนเสด็จของพระราชาคนปัจจุบันและพวกเขากำลังเดินเข้ามาหาเด็กชาย กลางจตุรัสอย่างเชื่องช้า !
เพียงได้สัมผัสมือใครสักคน พัคจิอึนนักเขียนผู้มีพรสวรรค์ที่มีความสามารถพิเศษเพียงไม่สัมผัสมือของใครสักคนก็สามารถมองเห็นอดีตและอนาคตของคนๆ  นั้นได้