ซูซูข้ามมิติมามีครอบครัว
jukkaland23
## 1

ณ โลกในมิติลมปราณแห่งหนึ่ง ที่นี่เต็มไปด้วยจอมยุทธมากมาย รวมถึงมีสำนักต่าง ๆ สำหรับให้ศิษย์ฝึกฝนวรยุทธ หลอมยา หลอมอาวุธ วิชาค่ายคูประตูกลและอีกหลากหลายวิชาแปลก ๆ ที่แต่ละสำนักนั้นถนัด ดังเช่นสำนักกระบี่เมฆา ซึ่งมีชื่อเสียงด้านกระบี่บินมานับร้อยนับพันปี เจ้าสำนักในตอนนี้เป็นถึงครึ่งเซียนที่มีวิชากระบี่เป็นเลิศในโลกแห่งนี้
เจ้าสำนักกระบี่เมฆารับศิษย์สายตรงที่เป็นเด็กกำพร้าเพียงสองคน คือซูซูและเสี่ยวหง ซูซูนั้นเป็นศิษย์รักของเจ้าสำนักเลยทีเดียว นางเป็นเด็กที่ร่าเริงสดใสและตั้งใจเรียนรู้ทุกวิชาที่อาจารย์สอน อีกทั้งยังมีความทรงจำเป็นเลิศ ทำให้อาจารย์หวังเอาไว้ว่าจะให้ซูซูเป็นเจ้าสำนักคนถัดไป ส่วนเสี่ยวหงไม่ค่อยได้รับความสนใจจากอาจารย์มากนักเนื่องด้วยพรสวรรค์ของนางมีไม่เท่ากับซูซู ทำให้เสี่ยวหงคอยแต่อิจฉาริษยาความสามารถของซูซูมาตลอดหลายปี เพียงแต่ต่อหน้าอาจารย์และศิษย์พี่อย่างซูซู เสี่ยวหงจะไม่แสดงออกว่านางคิดอย่างไร
กระทั่งวันหนึ่ง เจ้าสำนักต้องออกไปทำภารกิจด่วนเพื่อช่วยเพื่อนชาวยุทธปราบมาร ซูซูที่กำลังฝึกฝนเพื่อที่จะข้ามขั้นพลังปราณไปสู่ขั้นที่ 9 จึงไม่มีใครคอยปกป้องเหมือนทุกครั้ง เจ้าสำนักยังฝากฝังเสี่ยวหงไม่ให้ใครไปรบกวนซูซูอีกด้วย โดยที่นางไม่รู้เลยว่าเสี่ยวหงจะใช้โอกาสนี้ในการทำร้ายซูซูจนตกตายไป
หลังจากเจ้าสำนักออกจากสำนักไปแล้ว เสี่ยวหงที่ดูเรียบร้อยก่อนหน้านี้ก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน สายตาของนางมองตามหลังเจ้าสำนักไปอย่างเย็นชา ไม่ว่าจะกี่ครั้งอาจารย์ของนางคนนี้ก็มักที่จะมองเห็นซูซูเป็นคนสำคัญมากกว่านางอยู่เสมอ ในเมื่อครั้งนี้อาจารย์ไม่อยู่แล้ว นางก็มีโอกาสที่จะได้เป็นศิษย์คนเดียวของเจ้าสำนักแล้ว เสี่ยวหงไม่สนใจว่าใครจะจับผิดนางหรือไม่ นางเดินจากประตูที่เพิ่งส่งเจ้าสำนักออกไปทำภารกิจพร้อมกับกำหมัดแน่น นางแค้นใจซูซูมาหลายปีแล้วที่เหตุใดเด็กกำพร้าอย่างนางจึงได้มีพรสวรรค์มากกว่า ทั้งที่นางก็เป็นเด็กกำพร้าเช่นเดียวกัน เหตุใดสวรรค์จึงไม่ให้ความสามารถเหมือนซูซูกับนางบ้าง ในเมื่อสวรรค์ลำเอียง เสี่ยวหงคนนี้ก็จะกำจัดขวากหนามของนางด้วยตัวเอง
เสี่ยวหงไม่ได้รีบร้อนที่จะกำจัดซูซู นางรู้ดีว่าตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่จะไปรบกวนซูซูเพราะยังไม่ใช่ช่วงเวลาก้าวข้ามขั้นพลังปราณ ซึ่งเป็นเวลาที่ซูซูจะต้องตั้งสมาธิกับการรวบรวมพลังปราณมากที่สุดจนไม่รับรู้ถึงสิ่งรอบข้าง เสี่ยวหงไปทำอาหารกินก่อนที่จะเดินไปยังถ้ำฝึกตนด้านหลังบ้านพักของพวกนาง
ขณะที่ซูซูซึ่งกำลังรวบรวมพลังลมปราณเข้าสู่วันที่สาม อีกก้าวเดียวนางก็จะสามารถข้ามขั้นไปสู่ปราณขั้น 9 ได้แล้ว เสี่ยวหงใช้ฝ่ามือพลังปราณตบไปที่หลังของซูซูอย่างแรงจนนางธาตุไฟเข้าแทรกและกระอักเลือดออกมาจำนวนมาก
หลังจากได้สติ ซูซูที่บาดเจ็บสาหัสหันหลังไปมองคนที่ทำร้ายนางอย่างไม่อยากจะเชื่อ นางเห็นเสี่ยวหงทำสีหน้าสมใจที่นางบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ได้อย่างไร ซูซูไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนที่นางเห็นเป็นเหมือนน้องสาวจะกล้าทำร้ายนางได้เช่นนี้ ซูซูไม่รู้ว่าอาจารย์ไปอยู่ที่ไหนถึงไม่ได้มาดูแลความปลอดภัยให้นางเหมือนทุกครั้ง แต่นางไม่โทษอาจารย์ นางโทษเพียงตัวเองที่มองไม่ออกว่าเสี่ยวหงเป็นคนอย่างไร
"ทำ..ไม..อั่ก.. ทำไมเจ้าทำเช่นนี้เสี่ยวหง"
"ฮ่า ฮ่า เจ้ายังมีหน้ามาถามข้าอีกว่าทำไม เพราะข้าอยากเป็นศิษย์รักเพียงคนเดียวของอาจารย์อย่างไรเล่า คนอย่างเจ้ามีสิทธิอะไรที่จะได้ดีไปกว่าข้า"
พรวด..อั่ก..
ซูซูกระอักเลือดออกมาอีกเป็นจำนวนมากจากความคับแค้นใจกับคำตอบของเสี่ยวหงเป็นคำรบสอง คราวนี้พลังปราณในร่างกายของซูซูไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป นางได้แต่มองไปยังเสี่ยวหงพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบใบหน้า นางยังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณที่ชุบเลี้ยงของอาจารย์เลย แต่ตอนนี้นางกลับกำลังจะตายเสียแล้ว ลมหายใจของซูซูติดขัดเข้าไปทุกที ๆ นางไม่รู้เลยว่าเสี่ยวหงพูดอะไรอยู่เพราะอาการบาดเจ็บจนหูอื้อตาลายไปหมด ไม่นานหลังจากนั้น ซูซูก็สิ้นลมโดยที่นางตายตาไม่หลับ
เสี่ยวหงที่เห็นว่าซูซูหมดลมหายใจแล้วก็รีบปิดเปลือกตาของนางลงด้วยกลัวว่าอาจารย์จะสงสัย หากอาจารย์กลับมา นางจะบอกว่าศิษย์พี่ธาตุไฟเข้าแทรกและนางไม่รู้วิธีการช่วยเหลือ จึงทำให้ศิษย์พี่จากไปทั้งอย่างนั้น แน่นอนว่าเสี่ยวหงรีบออกไปจากถ้ำฝึกตนทันทีเพื่อเตรียมแสดงละครฉากหนึ่งให้กับอาจารย์ของนางดูเมื่อถึงวันที่อาจารย์กลับมาที่สำนัก
ซูซูที่สิ้นลมหายใจไปแล้วนั้น วิญญาณของนางหลุดออกจากร่างและล่องลอยอยู่ภายในมิติไปอย่างไร้จุดหมาย นางได้แต่คิดว่าเหตุใดนางไม่ได้ไปสวรรค์หรือลงนรกเหมือนอย่างที่อาจารย์เคยเล่าให้ฟังเรื่องชีวิตหลังความตาย แต่กลับมาอยู่ในอุโมงค์มิติที่แปลกประหลาดแห่งนี้ ภายในห้วงมิติทำให้ซูซูไม่รู้เลยว่าเวลาผ่านไปนานเพียงใดแล้ว จนกระทั่งนางทนความปั่นป่วนในห้วงมิติไม่ไหวจนสิ้นสติไปทั้งอย่างนั้น
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา เจ้าสำนักกระบี่เมฆากลับมาแล้วรีบไปดูศิษย์รัก แต่ก่อนที่นางจะได้เข้าไปในถ้ำฝึกตนกลับพบศิษย์อีกคนกำลังยืนร้องไห้เหมือนมีใครตายอยู่ไม่ไกลจากปากถ้ำนัก
"เจ้าร้องไห้ทำไมกันเสี่ยวหง"
"ฮือ...อาจารย์ ศิษย์โง่เขลานัก ข้าไม่รู้วิธีการช่วยศิษย์พี่ที่ธาตุไฟเข้าแทรก ฮึก..ตอนนี้ศิษย์พี่จากไปแล้วเจ้าค่ะอาจารย์ ฮือ…" เสี่ยวหงที่คุกเข่ากอดขาอาจารย์แล้วร้องไห้บอกเล่าเรื่องราวอันเป็นเท็จให้กับอาจารย์ของตนเองฟัง เซียวเซียนที่ฟังเรื่องราวจบแล้วพอรู้ว่าศิษย์ที่นางรักเหมือนลูกสาวนั้นจากไปโดยไม่ทันได้ร่ำลาก็ได้แต่น้ำตารินไหลอย่างเสียใจ เป็นนางที่ผิดเองโดยปล่อยให้ศิษย์รักตัดผ่านขั้นพลังปราณด้วยตัวเอง หากนางอยู่ด้วยเรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น
"เจ้าลุกขึ้นเถอะ ปล่อยข้าก่อน ข้าจะเข้าไปดูนางและทำพิธีฝังศพให้เรียบร้อย"
เสี่ยวหงได้แต่สะอึกสะอื้นปล่อยท่อนขาของอาจารย์ออกตามที่ท่านบอก นางไม่กล้าทำสิ่งใดเกินไปนักด้วยกลัวว่าจะถูกสงสัยเอาได้ เซียวเซียนที่เห็นว่าเสี่ยวหงปล่อยขานางเสียทีก็เดินเข้าไปในถ้ำคนเดียวอย่างเหม่อลอย นางไม่อยากเชื่อจริงๆ ว่าซูซูของนางที่เฝ้าชุบเลี้ยงมาจะต้องมาตายไปทั้งอย่างนี้
เซียวเซียนเห็นร่างไร้วิญญาณของซูซูแล้วยิ่งร้องไห้หนักเข้าไปอีก นางเข้าไปสวมกอดร่างนั้นอย่างแสนรัก หลังจากตั้งสติได้แล้ว เซียวเซียนลองตรวจชีพจรของซูซูก็พบว่าภายในร่างนางนั้นมีธาตุไฟเข้าแทรกจริง ๆ แต่นางไม่ได้ตรวจสอบว่าสาเหตุของการที่ซูซูธาตุไฟเข้าแทรกเป็นเพราะเหตุอันใด ด้วยนางยังเสียใจอยู่มากจึงได้พลาดเรื่องนี้ไป กว่าที่นางจะรู้ว่าเป็นฝีมือของเสี่ยวหงก็เป็นตอนที่นางกำลังจะขึ้นไปสู่ขั้นเซียนและส่งต่อตำแหน่งเจ้าสำนักให้กับเสี่ยวหงนั่นเอง
เซียวเซียนได้แต่จากโลกแห่งลมปราณขึ้นไปยังสวรรค์เบื้องบนอย่างเจ็บปวดใจนัก หากนางไม่ถึงขั้นเซียนก็คงไม่ทราบความคิดของเสี่ยวหงเช่นนี้ นับจากนี้ไปนางจะไม่เชื่อใจใครอีกต่อไปและไม่รับศิษย์สองคนอีกต่อไป หากนางเจอผู้มีพรสวรรค์ในอนาคต นางจะสอนสั่งศิษย์เพียงแค่คนเดียวเท่านั้น ตอนนี้นางเพิ่งข้ามขั้นมาเป็นเซียน นางยังต้องฝึกฝนอีกมาก กว่าที่จะมีพลังมากพอที่จะลงมาจัดการกับเสี่ยวหงเพื่อแก้แค้นให้ซูซูศิษย์รักของนาง


## 2

ณ โลกมิติที่สาม โจวซูซูที่ถูกทำร้ายร่างกายและใช้งานหนักเยี่ยงทาสมาตลอดตั้งแต่จำความได้จนตอนนี้ร่างกายนางทนทรมานไม่ไหวแล้ว นางได้แต่ก่นด่าสวรรค์ว่าไร้ปราณี นางเป็นเพียงเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งเท่านั้น เหตุใดท่านแม่จึงได้ทำร้ายนางเหมือนกับนางไม่ใช่ลูกเหมือนพี่สาวพี่ชายคนอื่น ๆ ด้วยความที่โจวซูซูนั้นขาดสารอาหารจากการที่ได้กินเพียงน้ำซาวข้าวมาตลอด ทำให้ตอนนี้นางอดทนต่อความเจ็บปวดไม่ไหวจนลมหายใจค่อย ๆ อ่อนล้าลงไปทุกที ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายของนางจะหมดไป เด็กน้อยได้แต่ขอร้องสวรรค์ว่าชาติหน้านางขอมีครอบครัวที่รักและดูแลนางบ้างเพื่อชดเชยกับชาตินี้ที่นางมีครอบครัวไม่ดี
บนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เหล่าเทพได้แต่มองเด็กน้อยซูซูอย่างเวทนา พวกเขาจึงตัดสินใจส่งซูซูที่มีความสามารถด้านการต่อสู้และพรสวรรค์สูงส่งไปเข้าร่างของเด็กน้อยแทน เพื่อให้ซูซูมีโอกาสใช้ชีวิตอีกครั้งและยังส่งกำไลเก็บของของนางติดร่างวิญญาณของซูซูไปด้วยเพื่อให้นางใช้ประโยชน์ได้บ้างในโลกมิติที่สามนี้
ส่วนเด็กน้อยซูซูผู้อาภัพ เหล่าทวยเทพตอบแทนคำขอของนางโดยส่งนางไปยังโลกมิติที่หนึ่งตั้งแต่แรกเกิด คราวนี้ครอบครัวที่นางไปอยู่เป็นครอบครัวที่ดีและรักนางมาก ถือว่าพวกเขาเหล่าทวยเทพได้ทำหน้าที่อย่างดีที่สุดแล้วเพื่อปลอบประโลมดวงวิญญาณของเด็กน้อยในชาติก่อน พวกเขาได้แต่หวังว่าวิญญาณทั้งสองดวงที่สลับสับเปลี่ยนไปนั้นจะมีความสุขในชีวิตบ้างหลังจากผ่านวิบากกรรมมานานในชาติภพก่อน
ซูซูที่เข้าร่างของเด็กน้อยโจวซูซูได้สติในเวลาไม่นานจากความเจ็บปวดทางร่างกาย นางได้แต่มองรอบด้านอย่างแปลกใจ ด้วยไม่รู้ว่าตอนนี้ตนเองอยู่ที่ไหน กระทั่งมีความทรงจำของเด็กน้อยผ่านเข้ามาในหัวของซูซูตั้งแต่จำความได้จนกระทั่งวันที่เด็กน้อยนั้นสิ้นลมหายใจไป ตอนนี้ซูซูเข้าใจแล้วว่าสวรรค์เมตตาส่งนางมาอยู่ในร่างเด็กคนนี้เพื่อช่วยชีวิตของนางเอาไว้ ซูซูตรวจสอบลมปราณในร่างกายก็ไม่พบว่าเด็กคนนี้เคยฝึกฝนลมปราณมาก่อน แต่ร่างเดิมนี้อยู่ได้ด้วยความอดทนของร่างกายมาตลอดเท่านั้นเอง ซูซูคิดถึงคัมภีร์ที่อาจารย์เคยให้นางเอาไว้โดยบอกว่าหากต้องการฝึกฝนหนทางสะสมลมปราณในคัมภีร์ นางจะต้องทำลายวรยุทธตัวเองเสียก่อน ซึ่งในโลกเก่านั้นซูซูไม่คิดที่จะเริ่มฝึกใหม่จึงไม่ได้สนใจคัมภีร์เล่มนั้นมากนัก แต่ในเมื่อเป็นคัมภีร์ที่อาจารย์บอกว่าดีที่สุดในโลกแห่งลมปราณของนาง ครั้งนี้ที่นางมาอยู่ในร่างที่ไร้ซึ่งลมปราณ นางก็จะฝึกฝนตามคัมภีร์วิเศษที่อาจารย์ให้นางมาลองดู
หลังตัดสินใจได้แล้ว ซูซูก็นึกขึ้นได้ว่านางนำคัมภีร์เก็บเอาไว้ในกำไลเก็บของของนาง ซูซูใช้มืออีกข้างลูบคลำไปที่ข้อมือเล็ก ๆ ก็พบกับกำไลอันเดิมของนาง ซูซูยิ้มอย่างดีใจ นางได้แต่กล่าวขอบคุณสวรรค์ที่ยังส่งกำไลมาพร้อมกับนางด้วย ไม่เช่นนั้นนางคงไม่สามารถมีชีวิตอยู่รอดในโลกใหม่ใบนี้ได้เป็นแน่
ซูซูตั้งสมาธิและดึงเอาคัมภีร์ออกมาท่องจำ จนกระทั่งเวลาผ่านไปค่อนคืนแล้วนางจึงเข้าใจวิธีการสะสมลมปราณอันแสนสะดวกสบายภายในคัมภีร์ วิธีการนี้นางสามารถสะสมลมปราณได้ตลอดเวลาแม้กระทั่งเวลานอน ซึ่งจะทำให้ซูซูตัดผ่านขั้นลมปราณได้เร็วกว่าชาติก่อนถึงสองเท่าเลยทีเดียว เมื่อตัดสินใจว่าจะใช้วิชาในคัมภีร์นี้แล้ว ซูซูจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งสมาธิเพื่อเปิดเส้นลมปราณด้วยตัวเอง แน่นอนว่าที่นางกล้าทำเช่นนี้ก็เพราะมั่นใจในร่างกายอันถึกทนของร่างเดิมด้วยที่น่าจะสามารถอดทนต่อความเจ็บปวดจากการเปิดเส้นลมปราณได้
ซูซูอดทนต่อความเจ็บปวดเปิดเส้นลมปราณทั้งหมดในร่างกายภายในเวลาชั่วข้ามคืน นี่เป็นเพราะพรสวรรค์ดั้งเดิมของนางซึ่งรวมกับร่างกายที่แสนจะอดทนของร่างเดิมจึงทำให้ซูซูสามารถทำได้เช่นนี้ แต่ผลจากการเปิดเส้นลมปราณภายในครั้งเดียวคือตอนนี้ร่างกายนางเต็มไปด้วยคราบสกปรกมากมายที่ร่างเดิมขับออกมา ซูซูเห็นว่าตอนนี้นางอยู่ในห้องเก็บฟืนอยู่แล้วจึงไม่สนใจที่จะทำความสะอาดคราบสกปรกเหล่านี้ แต่นางแอบออกจากห้องเก็บฟืนขณะที่ฟ้ายังไม่สว่างดีนักเพื่อไปอาบน้ำในแม่น้ำที่อยู่ไม่ไกลตามความทรงจำเดิมที่ได้รับมา แน่นอนว่าตอนนี้ร่างกายของนางที่เปิดเส้นลมปราณแล้วแข็งแรงกว่าเดิมมาก จึงทำให้ใช้เวลาไม่นานนักซูซูก็กลับมานอนที่ห้องเก็บฟืนอีกครั้ง
ขณะนอนหลับ ซูซูก็ใช้วิชาในคัมภีร์สะสมลมปราณไปเรื่อย ๆ ร่างเดิมที่เพิ่งถูกทำร้ายจนตายไม่น่าที่จะตื่นขึ้นได้ในวันสองวัน ซูซูจึงไม่คิดจะออกไปพบกับคนชั่วด้านนอกจนกว่าที่นางจะสะสมลมปราณจนข้ามขั้นหนึ่งไปได้เสียก่อน
ด้านหยวนปิงกับโจวฮุ่ยเหมยก็ไม่คิดที่จะเอะอะให้ใครรู้ว่าพวกนางทำร้ายนังเด็กซูซูอีกแล้วจนล้มหมอนนอนเสื่อ ทุกครั้งที่ทำร้ายซูซูอย่างหนักพวกนางจะปล่อยให้ซูซูได้นอนพักสักสองสามวันค่อยใช้งานนาง อย่างไรคนอย่างพวกนางก็ไม่คิดที่จะตามหมอมาดูอาการเด็กที่เก็บมาเลี้ยงแต่แรก ไม่ว่านังเด็กนั่นจะเป็นหรือตายพวกนางก็ไม่คิดจะสนใจ นอกจากต้องการใช้งานนางไปเก็บหญ้าหมูเท่านั้นที่พวกนางสองแม่ลูกจะไปจิกหัวใช้ซูซูขึ้นเขาไปเก็บหญ้า แต่ตอนนี้ยังพอมีหญ้าหมูเหลืออยู่ คนขี้เกียจอย่างพวกนางสองแม่ลูกจึงทำอาหารกินกันโดยไม่สนใจคนที่นอนหลับอยู่ในห้องเก็บฟืนเลยแม้แต่น้อย
ส่วนชาวบ้านที่คอยสังเกตบ้านโจวก็ได้แต่สงสัยว่าทำไมเด็กน้อยซูซูไม่ออกมาข้างนอก ปกติซูซูจะออกมาตักน้ำหรือขึ้นเขาหาหญ้าหมูเป็นประจำจนคนในหมู่บ้านต่างเวทนาสงสารเด็กตัวเล็ก ๆ คนนี้ไม่น้อย พวกเขามักจะแอบให้ของกินกับซูซูอยู่บ่อย ๆ ด้วยรู้ดีว่านางไม่ได้กินข้าวนอกจากน้ำซาวข้าวในทุกมื้อเพียงเท่านั้น พวกเขาไม่อยากยุ่งกับนางหยวนปิงกันนักหรอก ด้วยรู้ดีว่าหยวนปิงนั้นเป็นคนที่ชอบใช้กำลังและฝีปากของนางก็ใช่ย่อย เหล่าชาวบ้านจึงไม่อยากมีเรื่องกับคนอย่างนางกันนัก พวกเขาจึงได้แต่เฝ้ามองหาซูซูอย่างเป็นห่วง แต่ในเมื่อไม่ได้ยินเสียงก่นด่าของหยวนปิง พวกนางจึงแยกย้ายกันไปทำงานของตนเอง
ซูซูตัดผ่านขั้นปราณขั้นที่สองได้ภายในเวลาสองวัน นับว่าเป็นความก้าวหน้าครั้งใหญ่ของนางเลยก็ว่าได้ ซูซูยังคงแอบไปล้างคราบสกปรกอยู่เหมือนสองวันที่ผ่านมา นางคิดว่าอย่างน้อย ๆ ให้เสื้อผ้านางสะอาดสักหน่อยก็ยังดี ถึงแม้ซูซูจะไม่ได้กินอาหารมาสองวันแล้ว แต่นางยังกินน้ำในลำธารประทังชีวิตได้อยู่ อีกอย่างการฝึกฝนของนางที่ก้าวหน้าไปมากก็ยิ่งทำให้ร่างกายแข็งแกร่งยิ่งขึ้น
"นังซูซู แกตายแล้วหรือ? ทำไมไม่ออกมาทำงานทำการอีก นี่ก็สามวันเข้าไปแล้วนะ นังนี่ถ้าไม่ตีก็ไม่หลาบจำใช่ไหมฮะ ข้าบอกให้เจ้าออกมา!!!"
เสียงแหลมสูงของหยวนปิงทำเอาซูซูถึงกับต้องเอามืออุดหู นางไม่คิดจะออกไปแต่แรกแล้ว นางจะปล่อยให้สองแม่ลูกนี่คิดว่านางตายไปแล้ว และนางจะดูสิว่าสองแม่ลูกนี่จะทำเช่นไร
"นี่นังซูซู ได้ยินเสียงท่านแม่แล้วทำไมเจ้ายังไม่รีบออกมาอีก? หรือว่าเจ้าตายไปแล้วจริง ๆ ท่านแม่ ถ้านางตายแล้วเล่า เราจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ"
"เพ้ย!!! นังนี่มันตายยากจะตายไป เจ้าคิดหรือว่าแค่ข้าตีมันไม่กี่ทีเมื่อสามวันก่อนนางจะถึงกับตายได้น่ะ ข้าคิดว่านังนี่แค่ขี้เกียจเท่านั้นแหละ"
"แต่ข้าว่าท่านน่าจะเข้าไปดูหน่อยนะเจ้าคะท่านแม่ เกิดนางตายไปจริง ๆ นี่ก็หลายวันแล้ว ศพจะไม่เหม็นเน่าหรือเจ้าคะ พูดแล้วข้าก็ว่าได้กลิ่นเหม็น ๆ จากในห้องเก็บฟืนด้วยนะเจ้าคะท่านแม่ ท่านลองดมดูสิ"
"อืม ข้าเองก็ได้กลิ่นตุตุเช่นกัน ไม่ใช่ว่ากลิ่นนังซูซูที่มันไม่ได้อาบน้ำหรอกนะ เดี๋ยวเจ้าเข้าไปดูสิว่านางตายแล้วหรือยังแล้วค่อยมาบอกข้า ถ้าผู้ใหญ่บ้านรู้เข้าว่าข้าตีนางจนตายไปล่ะก็ ข้าคงตกที่นั่งลำบากแน่"
"อ้าว ทำไมท่านแม่จะให้ข้าเข้าไปเล่าเจ้าคะ ข้ากลัวผีนะเจ้าคะท่านแม่ ท่านอยากดูว่านางตายแล้วหรือยังก็เข้าไปเองเถอะเจ้าค่ะ ข้าไปดีกว่า"
โจวฮุ่ยเหมยได้แต่เดินหนีกลับเข้าบ้านด้วยกลัวผีนังเด็กนั่นจริง ๆ ส่วนหยวนปิงก็ได้แต่ยืนก่นด่าทั้งลูกสาวตัวเองที่ใจเสาะกับนังซูซูที่ยังไม่ลุกออกมาอีก
ชาวบ้านที่อยู่ติดกันพอได้ยินว่าซูซูน่าจะตายไปแล้วก็รีบวิ่งไปบอกผู้ใหญ่บ้านให้มาดูทันที พวกนางก็คิดอยู่ว่าทำไมเด็กน้อยซูซูไม่ออกมาข้างนอกบ้าง ที่ไหนได้นางกลับถูกทำร้ายจนล้มหมอนนอนเสื่ออีกแล้ว และครั้งนี้คงรุนแรงมากจนกระทั่งสามวันแล้วนางก็ยังไม่ออกมาข้างนอกเลย


## 3

ชาวบ้านสองสามคนที่ได้ยินเสียงของหยวนปิงกับลูกสาวพากันวิ่งไปที่บ้านผู้ใหญ่บ้านให้เร็วที่สุดเท่าที่ร่างอวบ ๆ ของพวกนางจะทำได้ กระทั่งไปถึงหน้าประตูบ้านผู้ใหญ่บ้าน หญิงร่างท้วมทั้งสามรีบตะโกนเรียกหาเขาเสียงดัง
"พวกเจ้าเอะอะอะไรกันอีกเล่า ข้ากำลังจะออกไปดูแปลงผักอยู่พอดี"
"จะอะไรเสียอีกเล่าผู้ใหญ่บ้าน ข้าได้ยินหยวนปิงกับลูกสาวบอกว่าซูซูน่าจะตายแล้ว ข้าเลยรีบวิ่งมาหาท่านเพื่อให้ไปดูว่าความจริงเป็นอย่างไรนี่แหละ พวกข้าไม่เห็นแม่หนูซูซูมาสามวันแล้วนะผู้ใหญ่ ท่านช่วยไปดูหน่อยเถอะ"
"จริงเหรอ? แล้วทำไมพวกเจ้าไม่มาบอกข้าตั้งแต่วันแรก ๆ เล่า ป่านนี้แล้วไม่รู้ว่าแม่หนูซูซูตัวน้อยจะเป็นอย่างไรบ้างแล้ว ไป ไป รีบไปบ้านโจวกัน"
ทั้งสี่คนกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่บ้านหยวนปิง ชาวบ้านที่ผ่านไปมาเห็นพวกเขาดูท่าทางผิดปกติจึงพากันตามไปดูว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นในหมู่บ้านกันแน่ ไม่นานนักผู้ใหญ่บ้านก็มาถึงบ้านโจว
"หยวนปิง เปิดประตูให้ข้าเดี๋ยวนี้!!! ข้าจะเข้าไปดูแม่หนูซูซู เร็วเข้า!!!"
"มาแล้ว ๆ ท่านเป็นอะไรจึงได้เร่งรีบเช่นนี้ผู้ใหญ่บ้าน"
"ถ้าข้าไม่รีบแล้วซูซูเป็นอะไรไปล่ะก็ ข้าจะแจ้งทางการว่าเจ้าทรมานเด็กจนตาย ถอยไป ข้าจะไปหานาง"
หยวนปิงต้องรีบถอยทันทีเพื่อให้ผู้ใหญ่บ้านกับชาวบ้านคนอื่น ๆ เข้ามาในบ้านของนางอย่างทำอะไรไม่ถูก ยิ่งได้ยินคำว่าทางการนางก็นึกกลัวว่าเรื่องราวจะบานปลายไปจนทำให้ลูกชายทั้งสามที่กำลังเรียนอยู่ของนางเดือดร้อนได้
เมื่อตั้งสติของตนเองได้แล้ว หยวนปิงก็เดินตามชาวบ้านไปยังหน้าห้องเก็บฟืนซึ่งเป็นที่หลับนอนของนังซูซู หยวนปิงไม่กล้าออกหน้าพูดอะไรจึงได้แต่หลบอยู่ด้านหลังชาวบ้านคนอื่น ด้วยกลัวว่าหากนังซูซูตายไปจริง ๆ นางจะได้รีบหนีไปหาสามีที่ออกไปถางหญ้าในนาเพื่อขอความช่วยเหลือเสียก่อน
ผู้ใหญ่บ้านรู้ดีว่าซูซูต้องนอนในห้องเก็บฟืนก็ได้แต่สงสาร เพียงแต่เขาในปีนั้นยังไม่มีความมั่นคงพอที่จะรับซูซูไปเลี้ยงดูด้วยตัวเอง เขาจึงได้แต่ฝากให้หยวนปิงที่เพิ่งคลอดลูกสาวและมีน้ำนมช่วยให้นมซูซูด้วย ชายที่ฝากเงินกับหยกพกเพื่อให้ช่วยเลี้ยงดูซูซูนั้นไม่ได้พูดสิ่งใดมากนอกจากฝากเลี้ยงไม่นาน แต่นี่ก็เจ็ดปีเข้าไปแล้ว เขายังไม่เห็นใครมาตามหานางเลยแม้แต่ครั้งเดียว คราวนี้หากซูซูไม่เป็นอะไร เขาจะให้บ้านโจวคืนเงินและหยกพกกลับมาให้ซูซูและนำนางไปเลี้ยงดูด้วยตัวเอง ไม่ให้อดอยากและถูกใช้งานเยี่ยงทาสอยู่ที่นี่อีก
ผู้ใหญ่บ้านเปิดประตูห้องเก็บฟืนออกจนสุด เขามองเห็นร่างเล็ก ๆ ของซูซูนอนขดตัวอยู่อย่างน่าสงสาร ในห้องเก็บฟืนมีกลิ่นเน่าเหม็นไปหมด ยังดีที่ซูซูไม่ได้ไปนอนอยู่ตรงนั้น ผู้ใหญ่บ้านรีบเดินเข้าไปดูนางว่าเป็นอย่างไรบ้าง พร้อมกับเรียกนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"ซูซู เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง อย่าทำให้ปู่ผู้ใหญ่บ้านเป็นห่วงแบบนี้ เจ้าลืมตาขึ้นหน่อยสิซูซู"
ผู้ใหญ่บ้านเรียกไปน้ำตาก็เกือบจะไหลรินไปด้วยความสงสาร เขาที่จับแขนท่อนเล็ก ๆ ของซูซูได้แต่นึกเวทนาที่นางดูเหมือนเด็กขาดสารอาหารเช่นนี้ ผู้ใหญ่บ้านกลั้นน้ำตาเอาไว้แล้วเรียกซูซูอีกครั้งอย่างหวั่นใจว่านางจะเป็นอะไรไปจริง ๆ กระทั่งเขาเห็นนางขยับตัวเบา ๆ ด้วยความตื่นเต้นเขารีบเรียกให้ซูซูลืมตาเสียงดังอย่างลืมตัว
"อืม...ท่านปู่ผู้ใหญ่บ้าน ท่านมาทำอะไรที่นี่เจ้าคะ"
ซูซูขยี้ตาก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นมาตามการประคองของปู่ผู้ใหญ่บ้าน นางได้แต่งงงันเมื่อหันไปเห็นชาวบ้านมากมายออกันอยู่ที่หน้าประตูห้องเก็บฟืนที่เป็นห้องนอนของนาง
"เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่? ปู่จะมาช่วยเจ้าออกจากขุมนรกแห่งนี้อย่างไรเล่า ซูซูเต็มใจไปอยู่กับปู่หรือเปล่า?"
"ข้าเต็มใจเจ้าค่ะ แต่ว่า...แล้วท่านแม่เล่าเจ้าคะท่านปู่?"
"นางกับคนตระกูลโจวไม่ใช่พี่น้องของเจ้า เจ้าถูกพวกเขารับมาเลี้ยงเพื่อเงินทองเท่านั้น ตอนนี้ปู่ไม่ไว้ใจให้คนพวกนี้ดูแลเจ้าอีกแล้ว ไป เจ้าลุกไหวหรือไม่ ปู่จะทวงของที่เป็นของเจ้ากลับมาให้เอง"
"ไหวเจ้าค่ะท่านปู่ ว่าแต่ของอะไรกันหรือเจ้าคะ?"
"เงินที่เหลือจากการดูแลอย่างทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ เจ้ามาเจ็ดปี กับหยกพกที่ญาติของเจ้านำติดตัวเจ้ามาเมื่อเจ็ดปีก่อน ปู่ให้พวกเขาเก็บเอาไว้ให้เจ้าและสั่งให้เลี้ยงดูเจ้าอย่างดี แต่เจ้าดูว่าพวกเขาทำอย่างไรกับเจ้า ตอนนี้ปู่ไม่มีภาระเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ลูก ๆ ของปู่ต่างมีครอบครัวเป็นของตัวเองกันหมดและแยกตัวออกไปแล้ว ต่อไปปู่กับย่าจะดูแลเจ้าเองนะซูซูเด็กดี"
"ขอบคุณเจ้าค่ะท่านปู่ ข้าดีใจที่ท่านปู่จะพาข้าออกไปจากนรกแห่งนี้เสียทีนะเจ้าคะ"
"เอาล่ะ ๆ อย่าพูดมากนักเลย เจ้ายังเจ็บแผลอยู่หรือไม่ เดี๋ยวรอปู่นำของของเจ้ากลับมาก่อนแล้วปู่จะให้หมอในหมู่บ้านมารักษาบาดแผลให้เจ้านะ ปู่กลัวว่าแผลจะอักเสบเอาได้หากทิ้งไว้นานกว่านี้"
"เจ้าค่ะท่านปู่" ผู้ใหญ่บ้านประคองซูซูฝ่ากลุ่มชาวบ้านออกมาเพื่อหานางหยวนปิง เขาจะทวงคืนทุกสิ่งที่เป็นของซูซูกลับมาให้หมด ไม่อย่างนั้นอย่ามาเรียกเขาว่าผู้ใหญ่บ้านเลยหากเขาช่วยเด็กตัวแค่นี้ไม่ได้
"นางหยวนปิง!!! ออกมาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นข้าจะพาซูซูไปแจ้งทางการข้อหาทำร้ายร่างกายและทารุณกรรมเด็ก"
"อะไรกันท่านผู้ใหญ่บ้าน ข้าก็เห็นว่านังซูซูไม่ได้เป็นอะไรเสียหน่อย นางแค่ขี้เกียจลุกขึ้นมาทำงานให้บ้านข้าแค่นั้นเอง"
"เพ้ย!!! เจ้ากล้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไร ซูซูทำงานให้ครอบครัวเจ้ามาตั้งแต่จำความได้ แต่พวกเจ้าให้สิ่งใดนางกินบ้างนอกจากน้ำซาวข้าว เป็นพวกข้ากับเหล่าชาวบ้านที่คอยแอบให้ของกินกับซูซูจนนางอยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้ ไม่อย่างนั้นนางคงถูกอดอาหารตายไปนานแล้ว ต่อจากนี้ไปข้าจะดูแลซูซูเอง เจ้ารีบนำเงินกับหยกพกของนางออกมาคืนให้นางเดี๋ยวนี้!!!"
"เงินกับหยกอะไร ข้าไม่รู้ไม่เห็นทั้งนั้น!!!"
"ได้ ในเมื่อเจ้าอยากลองดีกับข้า ฮุ่ยหลาง ไปเรียกเจ้าหน้าที่ทางการมาที่หมู่บ้าน ข้าจะทำให้บ้านโจวต้องเข้าคุกเสียทีหลังจากที่ปล่อยปละละเลยจนพวกเขาเหิมเกริมถึงขนาดกล้ายึดสิ่งของของซูซูไปอย่างหน้าด้าน ๆ"
"อ๊าย!!! หยุดนะฮุ่ยหลาง ข้ายอมแล้วท่านผู้ใหญ่บ้าน อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่จะได้หรือไม่ เงินนั่นหมดไปนานแล้ว ท่านก็รู้ว่าลูก ๆ ข้าเรียนอยู่ในเมืองมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา แล้วเงินจะมีอยู่ที่ข้าได้อย่างไร ส่วนหยกพกท่านรอเดี๋ยว ข้าจะไปเอามาให้"
"ฮึ! เจ้าอย่าเล่นตุกติกอีกก็แล้วกันนางหยวนปิง ไม่อย่างนั้นข้าจะลากเจ้าไปที่ว่าการอำเภอด้วยตัวเอง รีบไปเอามาให้ข้าเสีย"
"ได้ ได้ ข้ากำลังไป ฮึ่ย!!!"
ซูซูตัวน้อยได้แต่แหงนหน้ามองปู่ผู้ใหญ่ที นางหยวนปิงที นางประทับใจในความเด็ดขาดของปู่ผู้ใหญ่ไม่น้อย ถึงแม้ว่าที่ผ่านมาเขาทำได้เพียงหยิบยื่นของกินเล็กๆ น้อย ๆ ให้กับนางเท่านั้น แต่ร่างเดิมก็ยังคงกตัญญูกับทุกคนที่เคยหยิบยื่นความเมตตามาให้นาง โดยเมื่อใดที่นางขึ้นเขาแล้วได้ของดี ๆ มา นางจะแบ่งให้ท่านป้า ท่านลุงและท่านปู่ผู้ใหญ่บ้านอยู่เป็นประจำ นางไม่เคยนำสิ่งอื่นนอกจากสิ่งที่หยวนปิงสั่งให้ไปหามาจากบนเขากลับมาที่บ้านโจวเลย ทุกคนเองก็ช่วยกันปิดบังเพื่อไม่ให้ซูซูถูกทุบตีมาตลอดเช่นเดียวกัน


## 4

ผู้ใหญ่บ้านเห็นท่าทางน่ารักของซูซูก็นึกเอ็นดู นานมากแล้วที่เขาไม่ได้เลี้ยงเด็กตัวเล็ก ๆ แบบนี้ ผู้ใหญ่บ้านลูบหัวซูซูอย่างเบามือ เขากลัวว่านางจะได้รับบาดเจ็บที่หัวด้วยจึงไม่กล้าลูบหัวนางแรงเกินไป
ซูซูที่รู้สึกถึงความอบอุ่นบนหัวน้อย ๆ ของนาง ซูซูจึงเงยหน้าขึ้นยิ้มหวานให้กับปู่ผู้ใหญ่บ้านที่ดูเหมือนกำลังปลอบโยนเด็กตัวน้อย ๆ อย่างนางอยู่ ทั้งที่จริงแล้ววิญญาณของนางอายุ 25 ปีในโลกแห่งลมปราณก่อนจากมาอยู่ที่นี่ แต่ในเมื่อร่างเดิมยังเด็กอยู่ ซูซูจึงยินดีทำตัวเป็นเด็กให้ทุกคนหลงเอ็นดูนางดีกว่าจะทำตัวเข้มแข็งจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้นาง
รอกันไม่นานนัก นางหยวนปิงก็โยนหยกพกเนื้อดีสีขาวราวกับหิมะซึ่งมีลวดลายบนหยกสลักอยู่อย่างปราณีต อีกด้านมีตัวอักษรฟางสลักอยู่ด้วยอย่างสวยงามเช่นเดียวกัน ผู้ใหญ่บ้านตรวจสอบหยกแล้วเห็นว่าเป็นอันเดิมที่เขาเคยเห็นเมื่อหลายปีก่อนจึงพยักหน้าแล้วส่งหยกให้กับซูซูถือเอาไว้
"นี่คือสิ่งของแทนตัวของเจ้านะซูซู หากในอนาคตเจ้าต้องการตามหาพ่อแม่ก็ลองใช้หยกนี้เป็นเครื่องนำทางตามหาพวกเขาดู ข้าคิดว่าเจ้าเก็บเอาไว้เองจะดีที่สุด อ้อ! ข้าขอเตือนเจ้านะหยวนปิง หากเจ้าหรือคนในครอบครัวโจวคิดจะแย่งชิงหยกของซูซูล่ะก็ ข้าจะเอาเรื่องพวกเจ้าให้หมดทุกคนเสียให้รู้แล้วรู้รอด ข้าอดทนกับครอบครัวที่เห็นแก่ตัวอย่างพวกเจ้ามาหลายปีแล้ว หากไม่เพราะเฒ่าโจวขอร้องเอาไว้ก่อนตาย ข้ามีหรือจะให้เจ้ากับโจวเหออยู่ที่หมู่บ้านนี้ให้เป็นเสนียด เอาล่ะ ตอนนี้หมดเรื่องแล้ว พวกเราแยกย้ายกันไปทำงานกันเถอะ พวกเจ้าช่วยเป็นหูเป็นตาให้ข้าด้วยเล่า หากเห็นพวกนางแม่ลูกคิดจะรังแกซูซูอีกให้รีบมาบอกข้า เข้าใจหรือไม่?"
"พวกข้าเข้าใจขอรับ/เจ้าค่ะ ท่านผู้ใหญ่บ้าน"
ชาวบ้านต่างขานรับผู้ใหญ่บ้านเป็นเสียงเดียวกัน จากนี้ไปพวกเขาไม่ต้องทนดูซูซูถูกทุบตีอีกแล้ว ยิ่งนางได้รับการเลี้ยงดูจากผู้ใหญ่บ้านด้วยแล้ว พวกเขาคิดว่าซูซูจะมีชีวิตที่ดียิ่งขึ้นกว่าที่ผ่านมาอย่างแน่นอน
ผู้ใหญ่บ้านให้คนไปตามหมอให้มารักษาซูซูที่บ้านของเขา เขาพาซูซูเดินไปยังบ้านของเขาที่หน้าทางเข้าหมู่บ้านอย่างช้า ๆ ด้วยขาสั้น ๆ ของซูซูจึงทำให้นางไม่สามารถเดินได้เร็วนัก อีกทั้งนางยังต้องแสดงละครว่ายังบาดเจ็บอยู่อีกด้วย ซูซูจึงได้แต่ขอโทษท่านปู่ผู้ใหญ่บ้านอยู่ในใจที่นางจะต้องโกหกเขาเช่นนี้
กว่าที่ผู้ใหญ่บ้านจะพาซูซูไปถึงหน้าประตูบ้านก็พอดีกับที่หมอประจำหมู่บ้านมาถึงหน้าประตูเช่นเดียวกัน พวกเขาจึงได้เข้าไปในบ้านผู้ใหญ่บ้านพร้อมกันเพื่อดูบาดแผลของซูซูตัวน้อย ซูซูที่เห็นท่านหมอก็ย่อกายคารวะอย่างน่ารัก ยิ่งทำให้ผู้ใหญ่บ้านกับหมอหลงใหลกับความน่ารักและรู้ความของนางกันไม่น้อย ด้วยรูปร่างหน้าตาของซูซูเองก็ไม่ได้ขี้เหร่ เพียงแค่นางผอมและตัวเล็กกว่าเด็กทั่วไปเท่านั้นจึงดูซอมซ่อไปสักหน่อย แต่หลังจากนี้นางน่าจะน่ารักมากกว่านี้หากได้รับการดูแลที่ดีจากผู้ใหญ่บ้านกับภรรยา
หมอตรวจดูบาดแผลไม่นานก็ให้ยาทาบาดแผลไว้กับผู้ใหญ่บ้าน อีกทั้งยังเตือนให้พวกเขาอย่าลืมทำอาหารให้ครบห้าหมู่เพื่อบำรุงร่างกายซูซูให้กลับมาเหมือนเด็กทั่วไปโดยเร็ว
ผู้ใหญ่บ้านพยักหน้ารับปากท่านหมอและกำลังจะจ่ายค่ายาพร้อมกับค่าตรวจรักษา แต่กลับถูกท่านหมอห้ามเอาไว้เสียก่อน เขายังล้อเล่นกับซูซูด้วยว่าถ้าอยากตอบแทนเขาก็ค่อยหาอาหารป่ามาให้เขาหลังจากร่างกายหายดีแล้วก็พอ ซูซูที่ไม่รู้ว่าท่านหมอล้อเล่นก็พยักหน้ารับอย่างจริงจังว่าหากนางหายดีแล้วจะขึ้นเขาเพื่อหาอาหารป่าอร่อย ๆ มาฝากท่านหมอกับเหล่าท่านลุงท่านป้าและท่านปู่ผู้ใหญ่บ้านอย่างแน่นอน
ผู้เฒ่าทั้งสองไม่คิดเลยว่าเรื่องล้อเล่นนั้นจะกลายเป็นจริงหลังจากที่ซูซูหายดีได้ไม่กี่วัน พวกเขาเพียงแต่หัวเราะสีหน้าจริงจังของเด็กน้อยตรงหน้าเท่านั้น เมื่อหัวเราะจนพอใจแล้ว ท่านหมอก็ขอตัวกลับไปตากสมุนไพรต่อทันที แน่นอนว่าผู้ใหญ่บ้านกับซูซูต่างเดินไปส่งท่านหมอที่ประตูตามมารยาท
ภรรยาผู้ใหญ่บ้านที่นึกสงสารซูซูมานานหลายปีแล้ว ในที่สุดนางก็จะได้ดูแลเด็กอาภัพคนนี้เสียที ถึงจะต้องรอจนกระทั่งซูซูเกือบตายไปแล้วก็เถอะ แต่หลังจากนี้นางจะตั้งใจดูแลซูซูเป็นอย่างดี เพราะนางมีแต่ลูกชายสามคนซึ่งแยกบ้านออกไปแล้ว แต่ด้วยภาระทางบ้านเมื่อเจ็ดปีก่อน พวกเขาจึงไม่ได้รับซูซูมาเลี้ยงเอง
ผู้ใหญ่บ้านเห็นภรรยาออกมาแล้วก็บอกให้นางรีบพาซูซูไปอาบน้ำจะได้ทายาก่อนจะหาข้าวปลาให้นางกิน พวกเขารู้ดีว่าซูซูไม่น่าจะมีอาหารตกถึงท้องมาหลายวันแล้ว ดีที่วันนี้ซวงหยวนเอ๋อทำอาหารเอาไว้ไม่น้อย หลังจากที่นางกับสามีกินมื้อเช้ากันแล้วก็ยังเหลืออาหารอยู่อีก ซวงหยวนเอ๋อรีบพยักหน้าให้สามีและอุ้มซูซูที่ผอมกะหร่องขึ้นอย่างง่ายดายเพื่อไปอาบน้ำ ซูซูได้แต่เขินอายท่านย่าที่ต้องอุ้มนางซึ่งโตแล้วเช่นนี้ แต่ในเมื่อพวกเขาเมตตานางมากขนาดนี้ ซูซูเองก็คิดที่จะตอบแทนบุญคุณพวกเขาจนกว่าที่นางจะมีวรยุทธสูงส่งกว่านี้แล้วค่อยจากพวกเขาไปตามหาครอบครัวของร่างเดิมในอนาคต
ผู้ใหญ่บ้านเหอหยางเปาได้แต่มองภรรยาที่ดูจะรักซูซูมากพร้อมรอยยิ้ม เขารู้ดีว่าภรรยาอยากมีลูกสาวมากแค่ไหน เพียงแต่นางคลอดลูกชายมาถึงสามคนแล้วจนหมอบอกว่านางไม่สามารถมีลูกได้อีกแล้ว ไม่เช่นนั้นจะอันตรายทั้งแม่และลูก ตัวเขาจึงได้ระมัดระวังเรื่องนี้มาตลอดหลายปีจนกระทั่งแก่เฒ่ากันทั้งคู่แล้ว แต่เมื่อมีซูซูเข้ามาอยู่ในครอบครัว ผู้ใหญ่บ้านก็คิดว่าภรรยากับเขาคงรู้สึกดีกว่าที่อยู่กันเพียงสองเฒ่าชราเหมือนเมื่อก่อน เพราะทุกวันนี้ลูกหลานก็จะมาหาพวกเขาแค่ช่วงเทศกาลไม่นานนักก็แยกย้ายกันกลับไปทำงานทำการของตนเองกันหมด แต่หลังจากนี้ไปพวกเขามีซูซูตัวน้อยน่ารักมาเลี้ยงให้กระชุ่มกระชวยจนรู้สึกมีเรี่ยวแรงมากขึ้นทั้งที่พวกเขาต่างแก่เฒ่ากันไม่น้อยแล้ว จะไม่ให้พวกเขามีความสุขได้อย่างไร
โจวเหอที่ได้ข่าวจากชาวบ้านที่กำลังลือกันอยู่ใกล้ ๆ กับที่ที่เขาถางหญ้าในนาอยู่ก็รีบวิ่งกลับบ้านเพื่อไปถามความกับภรรยาตนเอง กระทั่งเมื่อถึงบ้านแล้วเขาเห็นประตูห้องเก็บฟืนเปิดค้างเอาไว้และไม่มีใครอยู่ในนั้นก็เข้าใจแล้วว่าข่าวลือที่ว่าผู้ใหญ่บ้านนำซูซูกลับไปเลี้ยงน่าจะเป็นความจริง โจวเหอทำหน้าตาบอกบุญไม่รับแล้วรีบเดินเข้าบ้านไปหาภรรยาที่แสนโง่เขลาของเขาในทันที
"ข้าบอกเจ้ากี่หนแล้วว่าอย่าทำร้ายนาง เหตุใดเจ้าจึงมักจะทำร้ายนางจนชาวบ้านรู้กันทั่วแบบนี้ ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า นางถูกผู้ใหญ่บ้านพาตัวไปแล้ว แผนการที่คิดจะให้ฮุ่ยเหมยปลอมเป็นนางก็ทำไม่ได้แล้ว เจ้านี่มันโง่ดักดานเสียจริง ฮึ่ย!!"
โจวเหอพอเห็นหน้าภรรยาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาก่นด่าภรรยาเกี่ยวกับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นอย่างอดรนทนไม่ไหว
"ก็ใครให้มันมาทำตัวจองหองใส่ข้าเล่า ข้าก็ต้องสั่งสอนนางเป็นธรรมดา เจ้าจะมาด่าว่าข้าทำไมกัน ในเมื่อตอนนี้แผนการก็พังไปแล้ว ยังดีที่ข้ายังเหลือเงินเอาไว้อยู่ ไม่อย่างนั้นเราจะเอาเงินที่ไหนให้ลูก ๆ ไปสอบขุนนางกัน"
"ฮึ!!! นับว่าเจ้ายังไม่โง่จนเกินเยียวยา เงินที่เหลืออีกสามร้อยตำลึงต้องเก็บไว้เป็นค่าเดินทางไปสอบของลูก ๆ ในปีหน้า ต่อไปเจ้าต้องจัดการบ้านช่องด้วยตัวเองแล้วและก็ห้ามไปยุ่งเกี่ยวกับนังซูซูอีกต่อไป ไม่อย่างนั้นลูก ๆ ของเราที่เรียนอยู่จะเดือดร้อนได้ เจ้าเข้าใจหรือไม่?"
"ข้าเข้าใจแล้วน่าสามี เจ้ามาเหนื่อย ๆ กินน้ำเย็น ๆ เสียก่อน ฮุ่ยเหมยรีบไปเอาน้ำมาให้พ่อเจ้าสิ"
โจวฮุ่ยเหมยได้แต่ทำหน้ามุ่ยเดินตึง ๆ ไปเอาน้ำใส่ชามมาให้พ่อของนางดื่ม ทำอย่างไรได้ นางเองก็กลัวแม่ตัวเองจะทำร้ายหากนางไม่ทำตามคำสั่งของท่านแม่เช่นกันนี่นา ถึงนางจะเป็นลูกแท้ ๆ แต่หากนางทำให้ท่านแม่ไม่พอใจมีหวังนางต้องมีสภาพไม่ต่างจากนังซูซูเป็นแน่


## 5

ซวงหยวนเอ๋อหลังจากอาบน้ำให้ซูซูและนำชุดเก่าของลูกชายสมัยเด็กมาให้นางเปลี่ยนแล้วก็จูงมือซูซูไปที่โต๊ะอาหารทันที นางแทบจะป้อนข้าวซูซูหากว่าไม่ได้ยินเสียงเล็ก ๆ กล่าวว่านางกินเองได้ล่ะก็ ซวงหยวนเอ๋อคงคิดว่าซูซูยังคงเป็นเพียงเด็กตัวเล็ก ๆ อยู่กระมัง
ผู้ใหญ่บ้านที่นั่งมองอยู่ก็ได้แต่หัวเราะภรรยาที่อยากดูแลซูซูมากเกินไป เขายังล้อเลียนภรรยาด้วยว่าซูซูนั้นอายุ 7 ขวบปีแล้ว จะทำเหมือนนางยังเป็นเด็กเล็ก ๆ ได้อย่างไรเล่า ซวงหยวนเอ๋อเห็นสามีล้อเลียนนาง นางก็ได้แต่ถลึงตาใส่ตาเฒ่าคนนี้ อย่าคิดว่านางไม่รู้ว่าเขาเองก็เอ็นดูแม่หนูซูซูไม่ต่างจากนางเช่นเดียวกัน ไม่เช่นนั้นเขาไม่หนีงานดูแลแปลงผักแล้วคอยอยู่ทายาให้ซูซูเช่นนี้แต่แรกหรอก
ส่วนซูซูตัวน้อยที่กำลังเคี้ยวข้าวตุ้ย ๆ อย่างหิวโหย นางพยายามไม่ให้มูมมามมากเกินไปถึงแม้นางจะหิวมากแค่ไหนก็ตาม อย่างน้อยมารยาทในการกินของนางจะต้องดีเหมือนในโลกก่อนเพื่อไม่ให้ใครมาดูถูกได้ ยิ่งนางเห็นสองปู่ย่าวัยชราที่รับเลี้ยงนางหยอกล้อกันเหมือนเด็ก ๆ นางก็ได้แต่อมยิ้มให้กับความน่ารักของทั้งสองผู้เฒ่าที่รับนางเข้ามาอยู่ในครอบครัวโดยไม่กลัวว่าตนเองจะลำบากเลยแม้แต่น้อย รอให้นางร่างกายหายดีเสียก่อน นางจะขึ้นเขาไปหาโสมมาบำรุงพวกท่านให้ร่างกายแข็งแรงเพื่อที่พวกท่านจะได้อยู่กับนางนาน ๆ ก่อนที่นางจะต้องจากไปตามหาครอบครัวตนเองในอนาคต
หลังจากทานอาหารอิ่มแล้ว ซวงหยวนเอ๋อก็พาซูซูไปที่ห้องนอนเก่าของลูกชายนางที่นางมักทำความสะอาดเอาไว้อยู่เสมอทันที
"เจ้าไปนอนพักเสียหน่อย รอถึงเวลาทานอาหารแล้วย่าจะมาเรียกเจ้าไปกินข้าว ตกลงหรือไม่?"
"เจ้าค่ะท่านย่า ขอบคุณท่านมากนะเจ้าคะที่คอยดูแลข้าเป็นอย่างดี"
"โธ่ เด็กเอ๋ย เจ้าช่างน่ารักนัก ข้ากับสามีจะใจร้ายกับเจ้าลงคอเหมือนนางหยวนปิงได้อย่างไรกันเล่า เอาล่ะ ๆ รีบนอนพักผ่อนเสีย ย่าจะไปช่วยปู่ดูแปลงผักสักหน่อย"
ซูซูได้แต่พยักหน้ารับคำซวงหยวนเอ๋อแล้วหลับตาลงไปอย่างเชื่อฟัง ความจริงนางยังไม่ง่วง แต่ในเมื่อเป็นความหวังดีของท่านย่านางก็จะทำตาม อีกอย่างนางยังคงสามารถสะสมลมปราณขณะหลับได้อยู่ดี ไม่ว่าหลับหรือตื่นนางก็ยังคงสะสมลมปราณไปเรื่อย ๆ เหมือนที่ทำมาก่อนหน้านี้ ตอนนี้นางอยู่ที่ขั้นสองของลมปราณระดับปฐพีเท่านั้น อีกนานกว่าที่นางจะข้ามระดับไปถึงระดับเงิน ทอง และระดับปราณฟ้าซึ่งเป็นระดับในโลกเดิมของนางนั่นเอง
เมื่อได้เวลาอาหาร ซวงหยวนเอ๋อมาเรียกซูซูให้ไปกินข้าวพร้อมกัน ซูซูจึงงัวเงียลุกขึ้นมาเพื่อเดินตามเสียงของท่านย่าไปยังโต๊ะอาหารที่นางกินเมื่อตอนเที่ยงทันที ทั้งเหอหยางเปาและซวงหยวนเอ๋อต่างพากันตักอาหารใส่ลงถ้วยข้าวของซูซูจนแทบจะล้นออกมา นางได้แต่ยิ้มให้พร้อมทั้งขอบคุณท่านปู่ท่านย่าอย่างน่ารัก ก่อนที่จะค่อย ๆ ตักอาหารกินเหมือนเมื่อตอนเที่ยงเช่นเคย เหอหยางเปากับซวงหยวนเอ๋อแทบอยากจะตักอาหารให้นางเพิ่มอีก เพียงแต่ตอนนี้ถ้วยข้าวของซูซูนั้นแทบจะล้นออกมาแล้ว พวกเขาจึงได้แต่ต่างคนต่างตักอาหารกินกันเอง ไม่นานนักมือเล็ก ๆ ของซูซูก็ตักอาหารหลายอย่างใส่ในถ้วยให้ท่านปู่ท่านย่าเหมือนที่พวกท่านทำให้กับนาง ต่างกันเพียงแค่ซูซูต้องลุกขึ้นยืนเพื่อตักอาหารเพราะนางแขนสั้นจนไม่สามารถนั่งตักอาหารได้นั่นเอง
สองเฒ่าชราต่างหันมองกันพร้อมรอยยิ้มกว้าง ไม่เสียแรงที่พวกเขานำซูซูมาเลี้ยงเอง เด็กคนนี้มีความกตัญญูมากจริง ๆ ตั้งแต่ตัวเล็กเพียงเท่านี้ เมื่อเห็นว่าซูซูตักอาหารเสร็จและนั่งลงแล้ว ทั้งสองผู้เฒ่าจึงตักอาหารใส่ถ้วยที่พร่องไปของซูซูเช่นเดียวกัน บรรยากาศในการทานอาหารมื้อนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายที่แสนอบอุ่น ซึ่งซูซูชอบมาก นางให้สัญญากับตัวเองว่าจะกตัญญูท่านปู่ท่านย่าให้มากเพื่อตอบแทนพวกท่านที่ทำเพื่อนางโดยไม่คิดว่านางเป็นคนอื่นเลยแม้แต่น้อย
หลังมื้ออาหาร ซูซูรีบบอกว่านางจะล้างจานเอง แต่กลับถูกท่านย่าดุพร้อมกับบอกว่ารอให้นางหายดีเสียก่อน หากอยากช่วยงานท่านย่าก็จะไม่ห้าม แต่ตอนนี้นางยังไม่หายดี พวกท่านอยากให้นางพักผ่อนมากกว่า เรื่องเหล่านี้ซูซูจึงต้องจำใจพยักหน้ารับปากพวกเขา ทั้งที่ความจริงแล้วอาการของนางดีขึ้นมากหลังจากค่อย ๆ สะสมพลังปราณ
สามเดือนผ่านไป
ในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา ซูซูช่วยเหลืองานบ้านทุกอย่างของซวงหยวนเอ๋อหลังจากบาดแผลนางหายดีแล้ว เฒ่าชราทั้งสองเองก็ไม่ได้ห้ามนางอีกต่อไปในเมื่อนางอยากแบ่งเบาภาระพวกเขาที่ต้องออกไปดูแลแปลงผักทุกวัน ไหนจะหน้าที่ผู้ใหญ่บ้านที่เหอหยางเปาต้องทำอีกไม่น้อย ซูซูจึงเป็นทั้งเด็กเฝ้าบ้านและผู้ช่วยเหลืองานบ้านเล็ก ๆ น้อย ๆ ตามแต่ความสามารถของนางจะทำได้
สามเดือนที่ผ่านมานี้ ระดับปราณของนางไปถึงระดับเงินขั้นสองแล้ว นับว่ารวดเร็วยิ่งกว่าตอนนางอยู่ในโลกเดิมหลายเท่านัก อาจเป็นเพราะที่นี่ไม่ค่อยมีผู้ฝึกฝนวรยุทธด้วยกระมัง นางจึงได้รับพลังลมปราณบริสุทธิ์เป็นจำนวนมากในทุก ๆ วัน จนทำให้ตอนนี้ร่างกายของนางเริ่มสูงขึ้นเหมือนเด็กปกติอีกด้วย ไหนจะสารอาหารจากอาหารต่าง ๆ ที่ท่านย่ากับท่านปู่ทำให้นางกินทุกมื้อด้วยแล้ว ยิ่งทำให้ตัวของซูซูเองนั้นหายดีจากโรคขาดสารอาหารในเวลาเพียงสามเดือน
ตอนนี้นางอยากขึ้นเขาไปหาของดีมาให้ท่านปู่ ท่านย่าและเหล่าลุงป้าน้าอาที่เคยช่วยเหลือนางออกมาจากบ้านโจว เพียงแต่นางยังไม่กล้าขอท่านปู่กับท่านย่าด้วยกลัวว่าท่านจะไม่อนุญาตให้นางไปคนเดียวนั่นเอง ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ซูซูสามารถใช้วิชาตัวเบาและกระบี่บินขั้นพื้นฐานได้แล้ว นางสามารถต่อสู้กับสัตว์ร้ายได้ไม่ยากนักหากต้องพบเจอกับอันตรายบนภูเขาจริง ๆ
ระหว่างทานข้าวเช้าวันต่อมา ซูซูตัดสินใจขออนุญาตท่านปู่กับท่านย่าขึ้นเขาไปเก็บของป่ามาไว้ขายเป็นรายได้เสริมเพื่อตอบแทนท่านทั้งสอง รวมทั้งนางยังอ้างว่าในอนาคตนางจะต้องออกไปค้นหาครอบครัวจึงจำเป็นต้องหาเงินเก็บเอาไว้เสียก่อน ด้วยเหตุผลนี้เอง ทำให้สองเฒ่าชราไม่อาจห้ามซูซูขึ้นเขาได้อีกต่อไป พวกเขาเพียงแต่มอบตะกร้าสะพายหลังพร้อมกับมีดเล่มเล็กให้นางเอาไว้ป้องกันตัว
ก่อนที่ซูซูจะบอกลาท่านปู่ท่านย่าทั้งสองขึ้นเขาไปหลังจากเก็บล้างจานชามให้พวกท่านแล้ว เหอหยางเปากับซวงหยวนเอ๋อบอกให้ซูซูระมัดระวังตัวเองให้ดี ๆ พวกเขาจะรอนางกลับมา
ซูซูที่เห็นท่านย่าน้ำตารื้นด้วยความเป็นห่วงก็ได้แต่เดินกลับไปกอดเอวท่านย่าแล้วสัญญาว่านางจะรีบกลับก่อนพระอาทิตย์ตกดินและนางจะไม่เป็นอะไรไปแน่นอน ซวงหยวนเอ๋อเองก็กอดตอบซูซูแน่นด้วยความเป็นห่วง กระทั่งเหอหยางเปาต้องบอกให้นางรีบปล่อยให้ซูซูไปเสียก่อนที่จะแดดแรงมากกว่านี้
เมื่อซวงหยวนเอ๋อปล่อยซูซูแล้ว นางก็หันหลังเดินไปพร้อมกับโบกมือลาท่านปู่กับท่านย่าพร้อมรอยยิ้ม เฒ่าชราทั้งสองเห็นว่าซูซูเดินเร็วราวกับวิ่งก็นึกว่าตนเองตาฝาด พวกเขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้ซูซูใช้วิชาตัวเบาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ถึงแม้นางจะหายจากโรคขาดสารอาหารแล้ว แต่คงต้องรออีกสักพักใหญ่กว่าที่ร่างกายนางจะเจริญเติบโตเทียบเท่ากับคนในวัยเดียวกัน
ความจริงในกำไลเก็บของของนางนั้นมีเงินไม่น้อย เพียงแต่เงินที่โลกเก่าใช้ไม่ได้กับที่โลกแห่งนี้ ซูซูจึงจำเป็นต้องหารายได้ทางอื่นสำหรับอนาคตที่นางจะต้องออกเดินทางไกลโดยไม่รู้ว่าจะไปตามหาครอบครัวที่ไหนดี แต่อย่างน้อย ๆ นางก็จะได้ออกไปท่องโลกกว้างใบนี้ให้สาสมใจเสียที นางอยากรู้ว่าโลกใบนี้เป็นอย่างไรบ้าง นอกจากความทรงจำของร่างเดิมแล้ว เรื่องอื่น ๆ ในโลกใบนี้ซูซูก็ไม่เคยรู้เลยว่าโลกภายนอกเป็นอย่างไร เพราะนางเองก็พอจะรู้ว่าท่านปู่ ท่านย่าเองก็ไม่ค่อยออกจากหมู่บ้านมาแต่ไหนแต่ไรจึงไม่ได้สอบถามพวกท่าน
ซูซูลูกศิษย์ที่มีพรสวรรค์มากที่สุดในสำนักกระบี่เมฆา นางเป็นที่รักของทุกคนในสำนัก ยิ่งกับเจ้าสำนักที่เป็นอาจารย์แล้ว ซูซูยิ่งเป็นความหวังของอาจารย์ที่จะให้นางเป็นเจ้าสำนักคนต่อไป เพียงแต่ลิขิตฟ้าหรือจะสู้ความอิจฉาริษยาจากเพื่อนร่วมอาจารย์อย่างเสี่ยวหง นางถูกเสี่ยวหงทำร้ายระหว่างที่กำลังจะข้ามขั้นพลังปราณไปสู่ขั้นที่ 9 ซูซูล้มลงกับพื้นพร้อมกระอักเลือดออกมาเต็มพื้นไปหมด นางได้แต่ฝืนกล่าวว่าทำไมกับเสี่ยวหง แต่ก่อนจะทราบคำตอบไปมากกว่านี้ นางกลับสิ้นลมแล้ว

วิญญาณของซูซูล่องลอยไปจนนางสิ้นสติ เป็นเพราะสวรรค์เห็นใจคนดีอย่างซูซูที่เป็นกำพร้า อีกทั้งยังมีซูซูน้อยในอีกมิติหนึ่งซึ่งกำลังจะตกตายจากฝีมือของคนชั่ว จนซูซูน้อยได้แต่ก่นด่าสวรรค์ก่อนจะสิ้นใจไป เหล่าเทพแห่งสวรรค์รู้สึกสงสารทั้งคู่ พวกเขาจึงใช้พลังส่งวิญญาณซูซูพร้อมกำไลเก็บของของนางไปเข้าร่างซูซูตัวน้อย ส่วนซูซูตัวน้อยนั้นถูกส่งไปเกิดกับครอบครัวที่สมบูรณ์ในมิติอื่นเป็นการปลอบประโลมดวงวิญญาณในมิตินี้ของเด็กน้อย

ซูซูได้สติพร้อมกับความเจ็บปวดไปทั่วสรรพางค์กาย ไม่นานก็มีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมเข้ามาในหัวของนางจนรู้สึกเจ็บไปหมด นางได้แต่อดทนดูความทรงจำอันแสนรันทดจนถึงวันที่ร่างเดิมสิ้นลม ซูซูรู้สึกเห็นใจมากจึงได้ตั้งใจจะใช้ชีวิตใหม่ที่ได้รับนี้เป็นอย่างดี กระทั่งนางได้รู้ว่าร่างเดิมไม่ใช่ลูกของคนชั่วเหล่านั้น ซูซูจึงได้ตั้งใจที่จะเสาะหาครอบครัวของร่างเดิมให้พบเพื่อตอบแทนที่นางได้รับร่างนี้มาอย่างไม่คาดคิด