หมอเทพโง่ผู้โชคดีที่สุด
คลิกเข้ามาแล้วรวย
## บทที่ 1 การฝึกฝนเพื่อเป็นภิกษุอันน่าอัศจรรย์

"โอ๊ย เบาๆ หน่อย อย่าฉีกเสื้อผ้าฉันนะ!"
"เร็วๆ หน่อย ช่วงนี้ฉันทนไม่ไหวแล้ว!"
"ไอ้บ้า เธอก็รู้ว่า...อ๊าห์!!"
ในเดือนกรกฎาคม ที่หมู่บ้านพีชบลอสซั่ม อากาศร้อนผิดปกติ
เกาเฉียงกำลังจะไปอาบน้ำที่น้ำตก แต่เดินมาครึ่งทางก็ได้ยินเสียงแบบนี้
เขารู้สึกอยากรู้อยากเห็นจึงเดินตามเสียงไป เห็นหลิวเหล่าป้าและหลี่ฉุยฉินกำลังนอนเปลือยกายอยู่ในพุ่มหญ้า
"ป้าครับ...พวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่?"
ทั้งสองคนตกใจทันที หันไปมองตามเสียง เห็นเกาเฉียงคนโง่ที่มีชื่อเสียงในหมู่บ้านกำลังยืนดูพวกเขาอยู่ข้างๆ
แต่เดิมเกาเฉียงเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยชื่อดัง ผู้คนคาดหวังในตัวเขามาก
ใครจะรู้ว่าเรียนไปได้แค่ครึ่งปี ก็ถูกทำให้กลายเป็นคนโง่และถูกส่งกลับมา ตั้งแต่นั้นมาก็เดินเพ่นพ่านอยู่ในหมู่บ้าน
ไม่คิดว่าตอนเที่ยงวันแบบนี้ เขาจะขึ้นมาบนเขา
ทั้งสองคนตกใจมาก หลิวเหล่าป้าด่าด้วยความโกรธ: "ไอ้เกาต้าฉาเอ๊ย ไอ้เต่าปากเหม็น ทำข้าตกใจแทบตาย!"
พูดจบ เขาก็หยิบก้อนหินขว้างใส่เกาเฉียง!
ปัง!
เกาเฉียงถูกทำให้หัวแตก
หลิวเหล่าป้าไม่ทันได้ใส่เสื้อผ้า ก็ชกต่อยเตะถีบเขา พลางด่าว่า:
"ไอ้โง่ ถ้าแกทำให้ข้าเสียหาย ข้าจะตอนแกให้เข็ด!"
"พอแล้วๆ อย่าทำร้ายเขามากนัก!"
หลี่ฉุยฉินเห็นเกาเฉียงหน้าเต็มไปด้วยเลือด รีบดึงหลิวเหล่าป้าไว้
หลิวเหล่าป้าสะบัดมือออก ด่าว่า: "ไอ้โง่คนนี้ทำลายความสุขของข้า วันนี้ต้องให้มันจำไว้เป็นบทเรียน!"
แม้เกาเฉียงจะโง่ แต่เมื่อมีคนทำร้าย เขาก็รู้จักวิ่งหนี
"ไอ้เกาต้าฉา หยุดนะ!"
หลิวเหล่าป้ากำลังจะไล่ตาม แต่นึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่ได้ใส่กางเกง จึงหยุดลง
หลี่ฉุยฉินพูดด้วยความกังวล: "ถ้าเกาต้าฉาพูดเรื่องนี้ออกไปจะทำยังไง?
ถ้าพี่สามรู้เข้า เขาจะไม่ปล่อยพวกเราไว้แน่!"
สีหน้าหลิวเหล่าป้ายิ่งแย่ลง ในดวงตาวาววับด้วยแสงเย็นเยียบ "เธอกลับไปก่อนเถอะ ฉันจะตามไปเตือนไอ้โง่นั่น ถ้ามันกล้าพูดเรื่องนี้ออกไป อย่าโทษว่าฉันใจร้าย!"
หลี่ฉุยฉินมองหลิวเหล่าป้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "คุณอย่าทำอะไรบ้าๆ นะ!"
หลิวเหล่าป้าไม่พูดอะไร แต่ในใจคิดว่า ไอ้โง่คนหนึ่งตายก็ตายไป กลัวอะไร?
...
เกาเฉียงกลัวมาก วิ่งไปข้างหน้าเหมือนแมลงวันไร้หัว ไม่นานก็วิ่งเข้าไปในถ้ำลึกแห่งหนึ่ง
เขาวิ่งไปเรื่อยๆ จู่ๆ ก็สะดุดอะไรบางอย่างล้มลงบนพื้น
เขาหันไปมอง เห็นมีของสว่างๆ อยู่บนพื้น
เกาเฉียงอยากรู้อยากเห็นจึงแกะมันขึ้นมา พบว่าเป็นจู่จื่อกลมๆ
ขณะที่เขากำลังแปลกใจ จู่จื่อนั้นก็ละลายเข้าไปในฝ่ามือของเขาเหมือนน้ำ
"อ๊าก! เจ็บจัง!"
เกาเฉียงรู้สึกเหมือนมีไฟเผาไหม้อยู่ในร่างกาย ร้อนจนทนไม่ไหว ทรมานแสนสาหัส!
"เจ็บจะตายอยู่แล้ว!!"
เกาเฉียงพยายามลุกขึ้นวิ่งออกจากถ้ำ แต่วิ่งไปได้ไม่ไกลก็ล้มลงกับพื้น สุดท้ายก็หมดสติไป
ร่างกายของเขาร้อนเหมือนเตาไฟเล็กๆ เมื่อสัมผัสกับแอ่งน้ำข้างๆ ก็มีเสียง "ซู่ซู่" เสื้อผ้ากลายเป็นเถ้าถ่าน
ผ่านไปไม่รู้นานเท่าไหร่ หญิงสาวคนหนึ่งในชุดไม่เรียบร้อย วิ่งเข้ามาในถ้ำอย่างตื่นตระหนก
เธอทั้งสาวและสวย รูปร่างเซ็กซี่ แต่เสื้อผ้าถูกฉีกขาดเป็นชิ้นๆ เผยให้เห็นผิวขาวเนียนเป็นบริเวณกว้าง
สภาพของหญิงสาวดูไม่ค่อยปกติ ใบหน้าแดงก่ำ สายตาพร่าเลือน เมื่อเห็นเกาเฉียงที่นอนอยู่บนพื้น ลมหายใจก็เริ่มถี่กระชั้น
เกาเฉียงหล่อมาก คิ้วคมดั่งดาบ ตาสุกใส จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบางคมดั่งมีด ใบหน้างดงามผิดปกติ
รูปร่างของเขายิ่งเหมือนรูปปั้นที่สมบูรณ์แบบ แขนกำยำ กล้ามอกและกล้ามท้องที่แข็งแรงและชัดเจน ช่างเซ็กซี่และน่าหลงใหล
หญิงสาวตาโตทันที กลืนน้ำลายเฮือก เธอไม่เคยเห็นผู้ชายที่หล่อและมีรูปร่างดีขนาดนี้มาก่อน
เธอก้าวไปข้างหน้าสองก้าวอย่างห้ามใจไม่อยู่ แต่ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถอยหลังกลับไปหนึ่งก้าว สีหน้าแสดงความลังเล
แต่ไม่นาน สัญชาตญาณดั้งเดิมของมนุษย์ก็ครอบงำเธอ เธอทนไม่ไหวอีกต่อไป กระชากเสื้อผ้าออกจากร่างกายอย่างบ้าคลั่ง แล้วพุ่งเข้าใส่เขาทันที...
...
เกาเฉียงลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย รู้สึกเหมือนเพิ่งฝันไปยาวมาก
เขามองไปรอบๆ พบว่าตัวเองอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง ข้างๆ มีผู้หญิงเปลือยกายนอนอยู่
"อ๊า!"
เกาเฉียงตกใจทันที อาศัยแสงสว่างเล็กน้อยจากปากถ้ำ จึงเห็นใบหน้าของหญิงคนนั้นชัดเจน
ผิวของเธอขาวเนียนนุ่มนวล ใบหน้าประณีตน่ารัก รูปร่างเว้าโค้งได้สัดส่วน ขาทั้งสองข้างยาวเรียวสวย นับว่าเป็นระดับพรีเมี่ยม
หญิงสาวตื่นขึ้นมาในตอนนั้น เห็นเกาเฉียงจ้องมองเธอตาไม่กะพริบ จึงถลึงตาใส่เขาอย่างดุดัน
เกาเฉียงหยุดมอง และพบว่าตัวเองก็เปลือยกายเช่นกัน ทั้งยังไม่มีเสื้อผ้าอยู่ข้างๆ เลยสักชิ้น
เขาถามออกไปตามสัญชาตญาณ: "คุณ...คุณเป็นใคร?"
"คุณไม่จำเป็นต้องรู้ว่าฉันเป็นใคร"
หญิงสาวมีสีหน้าซับซ้อน ดวงตาเย็นชา สวมใส่เสื้อผ้าแล้วลุกขึ้นยืน
เกาเฉียงสังเกตเห็นว่าเสื้อผ้าของเธอถูกฉีกขาดหมด คิดว่าบางทีตัวเองอาจจะ...
"ขอ...ขอโทษครับ ผม...ผมจะรับผิดชอบ..."
"รับผิดชอบ?"
หญิงสาวมองเขาด้วยสายตาเยาะเย้ย ดวงตาเต็มไปด้วยความดูถูก "คุณจะรับผิดชอบยังไง? แต่งงานกับฉันเหรอ? คุณมีคุณสมบัติพอหรือ?"
เกาเฉียงรู้สึกอึดอัดทันที ตัวเองจนไม่มีอะไรเลย ไม่มีเงินสักบาท ดูเหมือนจะไม่มีคุณสมบัติจริงๆ
หญิงสาวรู้สึกโกรธในใจ แต่ชายตรงหน้านี้เป็นผู้บริสุทธิ์ พูดให้ถูกต้องคือตัวเธอเองต่างหากที่เอาเปรียบเขา
"อย่าคิดมากเลย ลืมเรื่องวันนี้ซะ คุณก็แค่ชาวนาบ้านนอกคนหนึ่งเท่านั้น ห่างไกลจากฉันเป็นหมื่นแปดพันลี้ อย่าได้คิดอะไรที่ไม่ควรคิด"
พูดจบ เธอก็หันหลังเดินจากไป แม้ว่าจะเดินโซเซเล็กน้อย
เกาเฉียงถอนหายใจ ความรู้สึกที่ถูกดูถูกแบบนี้ ช่างไม่สบายใจเลยจริงๆ
เขาสั่นศีรษะอย่างแรง รู้สึกว่าสมองมึนงง เหมือนลืมอะไรไปมากมาย
เกาเฉียงพยายามนึกถึงอดีต ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาทันที ระเบิดความเกลียดชังออกมาอย่างมหาศาล!
เขานึกออกแล้ว เขานึกออกทั้งหมดแล้ว!
ตอนเรียนมหาวิทยาลัย เขามีแฟนคนหนึ่งชื่อจางชูฮั่น
ครั้งหนึ่งเขาทำงานพิเศษที่โรงแรม พบว่าประธานสภานักศึกษาหลินฉวนพาจางชูฮั่นมาเข้าห้อง
เกาเฉียงโกรธมาก วิ่งขึ้นไปต้องการถามให้รู้เรื่อง แต่กลับถูกหลินฉวนซ้อมแทน
เขาไม่ยอม จึงแจ้งความ
แต่ไม่คาดคิดว่า หลินฉวนไม่เป็นอะไรเลย คืนนั้นยังมาซ้อมเขาอีกครั้ง
และแฟนที่เขารักสุดหัวใจอย่างจางชูฮั่น กลับยืนตะโกนอยู่ข้างๆ ว่า "ตีให้แรงๆ จะได้ไม่มารบกวนฉันอีก"
เกาเฉียงนึกถึงตรงนี้ ร่างกายสั่นเทาขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว คืนนั้นเขาถูกตีจนไม่รู้ว่าโดนกี่ที เลือดออกเท่าไหร่ จนกลายเป็นคนโง่ไปเลย
หลังจากนั้น เขาถูกโรงเรียนส่งกลับไปที่หมู่บ้านพีชบลอสซั่ม อาศัยอยู่กับลุง
เกาเฉียงกัดฟันกรอด โกรธจนควบคุมไม่อยู่ กำหมัดแน่นจนได้ยินเสียงดัง จางชูฮั่น แกมันช่างเลือดเย็นไร้น้ำใจจริงๆ!
และไอ้หลินฉวนบ้านั่น กูต้องทำให้แกแหลกเป็นผุยผง ตกนรกไม่มีวันผุดวันเกิด!
กูจะเอาความทุกข์ทรมานที่เคยได้รับ ความเจ็บปวดที่เคยเผชิญ คืนให้พวกแกพันเท่าหมื่นเท่า!!
เกาเฉียงใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะสงบลง รู้สึกว่าในสมองยังมีอะไรอีกมาก
เขาจัดระเบียบความคิดแล้วพบว่า จู่จื่อที่ได้มานั้นมีระดับวิชาพลังพิเศษอยู่ - เจียนหยินหยางเหอเหอจิง!
เพียงแค่ฝึกฝนจนสำเร็จ ก็จะสามารถเรียกลมเรียกฝน เหาะเหินเดินอากาศ ย้ายภูเขาถมทะเล ทำได้ทุกอย่าง
เกาเฉียงดีใจทันที หลินฉวนร่ำรวยและมีอิทธิพล มีเส้นสายมากมาย
เขาเป็นแค่ชาวนาบ้านนอกที่ไม่มีทั้งเงินและอำนาจ การจะแก้แค้นนั้นยากเหลือเกิน
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว แค่ฝึกฝนจนสำเร็จ หลินฉวนแค่นี้จะนับเป็นอะไร?
ตอนนั้นจะแก้แค้น ง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือ!
เกาเฉียงคิดถึงตรงนี้ อดหัวเราะออกมาไม่ได้ หลินฉวน จางชูฮั่น ไอ้พวกคนเลวรอไว้เถอะ เดี๋ยวกูจะมาแก้แค้นเร็วๆ นี้!


## บทที่ 2 จะมีลูกให้เธอ

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนดังมาจากด้านนอก
"ฉาเฉียง!"
"ฉาเฉียง!"
"เธออยู่ในถ้ำหรือเปล่า?"
ซูฟ่งอิง?
ทำไมเธอมาที่นี่?
เกาเฉียงรีบหยุดหัวเราะ ซูฟ่งอิงเป็นญาติของเขา หลังจากที่เขาถูกเจ้าฉวนทำร้ายจนโง่เขลา เขาก็ถูกส่งกลับไปที่หมู่บ้าน
แต่เดิมเขาอาศัยอยู่กับลุง แต่ป้าสะใภ้เป็นคนปากร้าย ชอบทุบตีด่าว่าเขา และไม่ให้อาหารกิน
พอดีซูฟ่งอิงหย่าร้าง ไม่มีที่ไป เห็นเกาเฉียงน่าสงสาร จึงพาลูกสองคนมาอยู่ที่บ้านเขา พร้อมทั้งดูแลความเป็นอยู่ของเขา
ขณะที่เกาเฉียงกำลังลังเลว่าจะออกไปดีหรือไม่ จู่ๆ ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา นั่นคือซูฟ่งอิง
แม้ว่าซูฟ่งอิงจะอายุเกือบสามสิบและมีลูกแล้วหนึ่งคน แต่เธอมีรูปร่างเล็ก สัดส่วนได้รูป ดูอ่อนเยาว์มาก
โดยเฉพาะส่วนที่อวบอิ่ม มีเสน่ห์เฉพาะตัวของสตรีที่แต่งงานแล้ว ชวนให้จินตนาการไปไกล
"อ๊ะ!"
ซูฟ่งอิงเห็นเกาเฉียงยืนเปลือยกายอยู่ตรงนั้น ก็ร้องตกใจ แต่แล้วก็โกรธจนพูดไม่ออก จึงด่าว่า:
"ทำไมมาอยู่ที่นี่? ไม่ได้บอกแล้วหรือว่าอย่ามาเล่นที่นี่ ทำไมไม่ฟังเลย?"
เกาเฉียงโดยสัญชาตญาณหนีบขาเข้าหากัน ปิดบังส่วนสำคัญ
ซูฟ่งอิงหัวเราะเยาะ "คนโง่อย่างเธอยังรู้จักอายด้วยหรือ ปล่อยมือสิ ให้ฉันดูว่าบาดเจ็บหรือเปล่า"
"ทำไมไม่พูดล่ะ? เสื้อผ้าของเธอไปไหน?"
ซูฟ่งอิงถามรัวเร็วเหมือนปืนกล จากนั้นก็เดินวนรอบตัวเกาเฉียง เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้บาดเจ็บ จึงวางใจ
"ฮิๆ..."
เกาเฉียงรู้สึกเขินมาก เขาตั้งใจจะบอกว่าตัวเองกลับมาเป็นปกติแล้ว แต่ตอนนี้ต้องแกล้งโง่ต่อไป
ซูฟ่งอิงมองดูเกาเฉียงที่เปลือยกาย จู่ๆ ก็รู้สึกเขินอาย
รูปร่างของเกาเฉียงดีมาก รวมถึงหน้าตาที่หล่อเหลาเกินใคร ทำให้คนต้องหน้าแดง หัวใจเต้นแรง
เธอนึกถึงคำพูดของอาที่ให้สืบทอดวงศ์ตระกูลเกา
ก่อนหน้านี้เธอยังลังเล แต่ตอนนี้กลับรู้สึกสั่นไหว
หนึ่ง เพราะเกาเฉียงหล่อมาก โดยเฉพาะตอนเปลือยกาย คงไม่มีผู้หญิงคนไหนต้านทานได้
สอง เพราะในเมืองกำลังพัฒนาเขตท่องเที่ยว ต้องการซื้อที่ดินของบ้านเกาเฉียง คนในหมู่บ้านหลายคนอยากได้ส่วนแบ่ง
ถ้าเธอมีความสัมพันธ์กับเกาเฉียง ก็จะสามารถรักษาทรัพย์สินเหล่านี้ไว้ได้อย่างถูกต้อง
ซูฟ่งอิงไม่ได้โลภเงิน แต่อยากใช้เงินเหล่านี้รักษาอาการของเกาเฉียง หวังว่าเขาจะกลับมาเป็นปกติ
เธอตัดสินใจทันที จะอยู่กับฉาเฉียงต่อไป อย่างน้อยฉาเฉียงก็จะไม่ทิ้งเธอเหมือนผู้ชายคนอื่น
ซูฟ่งอิงถอดเสื้อนอก พันรอบเอวของเกาเฉียง เปลี่ยนจากนิสัยดุดันเป็นพูดเสียงอ่อนหวาน:
"ฉาเฉียง เธอชอบฉันไหม?"
เกาเฉียงงงๆ แต่ก็พยักหน้า "ชอบ"
เขาชอบเธอจริงๆ เพราะเธอจริงใจกับเขา
ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา เธอไม่เพียงดูแลเขาอย่างเต็มที่ แต่ยังพาเขาไปตรวจที่โรงพยาบาลใหญ่ในเมือง หวังจะรักษาอาการของเขา
เกาเฉียงจดจำบุญคุณเหล่านี้ไว้ในใจ กำลังลังเลว่าจะบอกความจริงดีไหมว่าเขากลับมาเป็นปกติแล้ว ก็เห็นเธอพูดติดอ่าง:
"ฉาเฉียง งั้น...ให้ฉันมีลูกให้เธอไหม?"
เกาเฉียงตกตะลึง สงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า
"อาของเธอให้ฉันมีลูกกับเธอ เธอยินดีไหม?" ใบหน้าของซูฟ่งอิงแดงก่ำ เหมือนแอปเปิ้ลที่สุกงอม
เกาเฉียงอ้าปากกว้างด้วยความตกใจ อี่เย่กับคนอื่นๆ คิดอะไรบ้าๆ แบบนี้ขึ้นมาได้ยังไง จะให้เขามีลูกได้ยังไงกัน?
เขารีบส่ายหน้า "ไม่...ไม่ได้..."
ซูฟ่งอิงที่เมื่อครู่ยังเขินอายอยู่ พอได้ยินคำพูดนี้ก็โกรธขึ้นมาทันที
"หึ! ฉันตกลงแล้วแท้ๆ แกยังไม่ยอมอีก?"
ขณะที่เธอกำลังจะพูดต่อ จู่ๆ ก็มีลมพัดผ่านในถ้ำ ทำให้เธอสั่นสะท้านด้วยความหนาว
"ช่างเถอะ ฉันจะมาพูดอะไรกับคนโง่แบบแกมากมายทำไม กลับบ้านกันก่อนดีกว่า"
ซูฟ่งอิงพูดจบก็ลากเกาเฉียงออกจากถ้ำ พลางด่าไปด้วย:
"บอกแกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเข้าไปเล่นในถ้ำ ทำไมไม่ยอมฟังเลยนะ?"
"คราวหน้าถ้าไม่เชื่อฟังอีก จะตีก้น..."
เกาเฉียงได้ยินคำพูดเหล่านี้แล้วรู้สึกอบอุ่นใจมาก ตั้งแต่เขาโง่มา มีไม่กี่คนที่จริงใจกับเขา
และซูฟ่งอิงเป็นคนที่ดีกับเขาที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย
เขาอยากบอกว่าตัวเองไม่โง่แล้ว แต่นึกถึงคำพูดของฟ่งอิงเมื่อครู่ และตัวเองก็เปลือยกายอยู่ จึงตัดสินใจรอสักสองสามวันค่อยบอก เพื่อไม่ให้ทุกคนรู้สึกอึดอัด
ทั้งสองออกจากถ้ำอย่างรวดเร็ว เกาเฉียงเห็นดวงอาทิตย์ลอยอยู่กลางฟ้า ไม่คิดว่าตัวเองอยู่ในถ้ำนานขนาดนี้ ตอนนี้เที่ยงแล้ว
เขาหันกลับไปมองอีกครั้ง คิดว่าอีกสองสามวันจะกลับมาดูว่ายังมีของล้ำค่าอื่นๆ อีกไหม
เพราะแค่จู่จื่อเม็ดเดียวก็วิเศษขนาดนี้แล้ว ถ้าได้อีกเม็ดจะเป็นยังไง?
ทั้งสองลงจากภูเขา ทัศนียภาพก็เปิดกว้างขึ้น ที่เชิงเขามีบ้านเรือนมากมาย นี่คือหมู่บ้านพีชบลอสซั่ม
หมู่บ้านพีชบลอสซั่มได้ชื่อมาจากลำธารดอกพีช ตั้งอยู่ระหว่างภูเขาใหญ่สองลูก มีเพียงบริเวณใกล้แม่น้ำที่กว้างขวาง ส่วนที่อื่นๆ ขรุขระไม่เรียบ ทำให้ยังยากจนและล้าหลัง
บ้านเกาเฉียงตั้งอยู่บนไหล่เขา ที่นี่มีภูมิประเทศชันกว่า อาศัยอยู่ในบ้านดินเหนียว ละแวกนั้นมีเพียงไม่กี่ครัวเรือน ดูล้าหลังและเปลี่ยวร้างเป็นพิเศษ
หลังจากซูฟ่งอิงกลับบ้านก็ต้มน้ำหม้อใหญ่ ให้เกาเฉียงอาบน้ำให้สะอาด ตัวเขาสกปรกมาก และยังมีกลิ่นเหม็น
เกาเฉียงรู้ว่านี่เป็นเพราะร่างกายของเขาถูกจู่จื่อเปลี่ยนแปลง หลังจากการล้างเส้นปราณและไขกระดูก ทำให้ขับของเสียออกมา
เขาอาบน้ำเสร็จอย่างรวดเร็ว อยากเข้าบ้านไปศึกษากงฟา แต่ซูฟ่งอิงเห็นแล้วโกรธ
"บอกให้อาบน้ำให้ดีๆ แกอาบแบบนี้เหรอ? อาบเสร็จแล้วไม่เช็ดตัวด้วย?"
เกาเฉียงบ่นในใจ แกไม่ให้ผ้าเช็ดตัวฉัน จะเช็ดยังไง?
ซูฟ่งอิงพูดพลางเดินเข้ามา เห็นร่างกายที่สมบูรณ์แบบของเกาเฉียง อดไม่ได้ที่จะพูดว่า "ฉันช่วยเช็ดให้นะ"
"ไม่...ไม่ต้อง..."
เกาเฉียงรีบปฏิเสธ เพราะตอนนี้เขายังเปลือยกายอยู่
แต่ซูฟ่งอิงไม่สนใจความเห็นของเขาเลย เริ่มเช็ดตัวให้เขาทันที และไม่นานก็เกิดประกายไฟขึ้น
ซูฟ่งอิงเห็นเกาเฉียงมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ หน้าแดงเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะถ่มน้ำลายแล้วพูดว่า:
"โง่ขนาดนี้แล้วยังมีความคิดลามกอีก ผู้ชายนี่นะ ตายแล้วถึงจะสงบ"
เกาเฉียงรู้สึกเขินอายมาก คิดในใจว่าเธอไม่รู้หรือว่าเธอยั่วแค่ไหน?
ช่วงนี้อากาศร้อนมาก ซูฟ่งอิงใส่เสื้อผ้าบางเบา มีแค่ชุดกระโปรงบางๆ ตัวเดียว
บางส่วนที่เปียกน้ำแนบติดกับร่างกาย แสดงให้เห็นรูปร่างที่เย้ายวนใจอย่างชัดเจน
โดยเฉพาะทุกครั้งที่เธอก้มตัว ก็จะเผยให้เห็นทิวทัศน์อันงดงาม
เกาเฉียงมองเห็นผิวขาวอมชมพูนั้นได้อย่างง่ายดาย จะทนได้ยังไง?
ซูฟ่งอิงก็รู้สึกกระสับกระส่ายเช่นกัน ตั้งแต่หย่าร้าง เธอยังไม่เคยสัมผัสใกล้ชิดกับผู้ชายคนไหนขนาดนี้
ตอนนี้เห็นร่างกายกำยำของเกาเฉียง แล้วนึกถึงว่าต้องมีลูกกับเขา ก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดง ใจเต้น ร่างกายร้อนผ่าว
เธอนึกอะไรขึ้นมาได้ ไม่เริ่มตอนนี้เลยหรือ?
ซูฟ่งอิงเป็นผู้หญิงที่ตัดสินใจเด็ดขาด คิดแล้วก็ทำ อีกอย่างเสี่ยวหลันยังอีกสักพักถึงจะกลับบ้าน
เธอปิดประตูใหญ่ทันที หน้าแดงเล็กน้อยแล้วพูดว่า "ฉาเฉียง เมื่อกี้ไม่ได้บอกว่าจะมีลูกกับแกหรอ? เริ่มตอนนี้เลยดีไหม!"


## บทที่ 3 หญิงสาวผู้บาดเจ็บ

เกาเฉียงงงงวย นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
แต่ซูฟ่งอิงไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น เธอผลักเขาล้มลงบนเตียงแล้วยื่นมือจะถอดเสื้อผ้าของเขา
เกาเฉียงตกใจ แบบนี้ไม่ได้นะ เขาดิ้นลุกขึ้นยืน กำลังจะปฏิเสธ ก็ได้ยินเสียงตะโกนมาจากนอกประตู:
"ฟ่งอิง เจอเซียงหว่าจื่อหรือยัง?"
ซูฟ่งอิงสะดุ้งตกใจ รีบหยุดการกระทำ เห็นเกาเฉียงยังเปลือยกายอยู่ จึงเร่งเร้า: "รีบใส่เสื้อผ้าเร็ว"
เธอจัดแต่งเสื้อผ้าตัวเองแล้วรีบวิ่งออกไป "เจอแล้วๆ เขาไปเล่นในถ้ำมา"
คนที่อยู่นอกประตูคือชายชราผมขาวโพลน แม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยริ้วรอย แต่หลังยังตรงและเสียงพูดก็ยังกังวาน
"ทำไมเซียงหว่าจื่อถึงไปที่นั่น? ช่างซุกซนจริงๆ!"
เขาพูดพลางเดินเข้ามาในห้อง "กลางวันแสกๆ ปิดประตูทำไม?"
ซูฟ่งอิงพูดอย่างเก้อเขิน: "ฉาเฉียงกำลังอาบน้ำน่ะค่ะ"
ชายชราเห็นเกาเฉียงแล้วก็ด่าทันที: "เซียงหว่าจื่อ บอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามเข้าถ้ำ ทำไมไม่ฟังเสียที?"
เกาเฉียงไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่ยิ้มเซ่อๆ
ชายชราผู้นี้ชื่อเกาชางเซิง เป็นน้องชายแท้ๆ ของปู่เขา เป็นลูกคนที่สอง ทุกคนเรียกเขาว่าอี่เย่
เขาเป็นหนึ่งในผู้อาวุโสที่มีอายุมากที่สุดในหมู่บ้าน และเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่จริงใจกับเขา
อี่เย่ด่าเกาเฉียงยับ พร้อมกำชับซ้ำๆ ว่าต่อไปห้ามเข้าถ้ำอีก
เกาเฉียงยังคงยิ้มเซ่อๆ แต่ในใจคิดว่าอีกไม่นานจะต้องกลับไปดูอีกครั้ง บางทีอาจจะเจอของล้ำค่าก็ได้
ค่อยๆ มีคนมามากขึ้น ล้วนเป็นคนที่ได้ยินว่าเกาเฉียงหายไปทั้งคืน จึงมาเยี่ยม
ตอนแรก หัวข้อสนทนายังอยู่ที่เกาเฉียง แต่ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ก็เปลี่ยนไปพูดถึงซูฟ่งอิง
"ฟ่งอิง ในเมื่อเธอเข้าใจแล้วก็ดี แบบนี้ก็ไม่มีใครกล้ามายึดที่ดินของเซียงหว่าจื่อแล้ว"
"ใช่ ตอนนี้ดูซิว่าพวกเขาจะกล้าแย่งยังไง พวกเราคนแก่ๆ ยังอยู่นะ!"
ซูฟ่งอิงพยักหน้า "ขอบคุณอาสอง อาสาม อาห้า ถ้าไม่มีพวกท่านช่วย หนูก็คงอยู่ที่นี่ไม่ได้"
"จะขอบคุณอะไรกัน? เซียงหว่าจื่อเป็นลูกหลานตระกูลเกา เธอดูแลเขาดีขนาดนี้ พวกเราต้องขอบคุณเธอต่างหาก!"
"ใช่! เซียงหว่าจื่อน่าสงสาร พ่อแม่เพิ่งตายไปไม่กี่ปี แล้วยังถูกคนทำร้ายจนเป็นแบบนี้..."
ทุกคนถอนหายใจด้วยความสลดใจ เกาเฉียงก็รู้สึกไม่สบายใจ แต่ส่วนใหญ่กลับเป็นความรู้สึกขอบคุณ คิดว่าต่อไปจะต้องตอบแทนพวกเขาให้ดี
อี่เย่เคาะกล้องยาสูบกับพื้นรองเท้า ลุกขึ้นยืนพูด: "เอาละ งั้นก็ตกลงตามนี้ ใครกล้ามาหาเรื่อง เธอก็มาเรียกฉัน"
พูดจบก็พาทุกคนกลับไป
หลังจากพวกเขาไปแล้ว ซูฟ่งอิงถอนหายใจโล่งอก เมื่อกี้เกือบจะถูกจับได้แล้ว ช่างน่าตกใจจริงๆ
แต่เรื่องนี้ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ทำให้เธอรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก
"ฉาเฉียง เธอได้ยินไหม? อี่เย่กับคนอื่นๆ เห็นด้วยแล้วนะ!"
ซูฟ่งอิงพูดพลางหัวเราะคิกคัก "ไม่นึกเลยว่า ฉันจะได้กินเนื้ออ่อน...
ไม่ๆๆ ฉันอายุแค่ยี่สิบเก้า ยังไม่แก่หรอก"
เธอพูดไปพูดมาเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ น้ำตาคลอ พึมพำว่า:
"แม้จะอยู่กับคนโง่แล้วมันจะเป็นไง?
ฉัน ซูฟ่งอิง ไม่ต้องพึ่งผู้ชายคนไหน ก็สร้างความสำเร็จได้ คอยดูเถอะ จะให้พวกนั้นได้เห็นดี!"
เธอเงยหน้าขึ้น "ฉาเฉียง ต่อไปเธอต้องฟังคำฉันนะ!"
เกาเฉียงยังลังเลอยู่ว่าจะสารภาพดีไหม แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของป้าน้อย เขาก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ พลางพยักหน้า
เรื่องที่ฉลาดขึ้นมาคงต้องค่อยพูดกันทีหลัง ถ้าบอกตอนนี้ เธอคงคิดว่าโดนหลอก
ป้าน้อยเป็นผู้หญิงที่เคยบาดเจ็บมาก่อน ตอนอายุ 18 ปี เธอไม่ฟังคำทัดทานของครอบครัว หนีตามผู้ชายที่อาศัยอยู่ในกระท่อมมุงหญ้าไป
สามีภรรยาต้องทำงานหนักลำบากตรากตรำอยู่ 7-8 ปี กว่าจะสร้างตึกและซื้อรถได้
แต่ไม่คาดคิดว่า พอสามีเก่าของเธอมีเงินหน่อยก็เริ่มหลงตัวเอง ทั้งคู่ทะเลาะและตบตีกันบ่อย
ต่อมาป้าน้อยก็คลอดลูกสาว สามีเก่าของเธอยิ่งไม่พอใจ ญาติฝ่ายสามีก็คอยจับผิดรังแกเธอ
ความขัดแย้งของทั้งคู่ยิ่งลึกขึ้นเรื่อยๆ จนป้าน้อยพบว่าสามีเก่าไปมีผู้หญิงอื่น เธอถึงได้สิ้นหวังและหย่าขาดตั้งแต่ลูกยังไม่ครบเดือน
เกาเฉียงรู้ดีว่า ที่สามีเก่าของป้าน้อยมีฐานะดีอย่างทุกวันนี้ได้ ส่วนใหญ่เป็นเพราะความสามารถของป้าน้อย
แต่ไม่นึกว่า พอเริ่มมีชีวิตที่ดีขึ้น เขากลับทิ้งเมียทิ้งลูกไปหาคนใหม่ ช่างไม่ใช่คนเอาเสียเลย
ซูฟ่งอิงเห็นเกาเฉียงพยักหน้า ก็ยิ้มอย่างมีความสุข กอดเขาแน่นพลางพูดว่า:
"เธอวางใจได้ ฉันจะไม่มีวันทิ้งเธอ เธอก็อย่าทิ้งฉันนะ ได้ไหม?"
เกาเฉียงรู้สึกจมูกคันๆ พยักหน้าหนักๆ พูดว่า: "ป้าน้อยวางใจได้ ผมจะไม่มีวันทิ้งป้าเด็ดขาด!"
ซูฟ่งอิงไม่ทันสังเกตความผิดปกติของเกาเฉียง ตอนนี้เธอจมอยู่ในโลกส่วนตัวอย่างสมบูรณ์
ผ่านไปสักพัก ซูฟ่งอิงก็หัวเราะคิกออกมา "ฉันมาพูดเรื่องพวกนี้ทำไมนะ รีบๆ มีลูกกันดีกว่า"
พูดจบ เธอก็ดึงเสื้อเกาเฉียงพาเดินเข้าไปข้างใน
เกาเฉียงตกใจ รีบพูด: "ไม่...ไม่ได้! ป้าเป็นป้าน้อยของผมนะ!"
ซูฟ่งอิงหัวเราะ: "ไอ้บ้า เมื่อกี้ยังบอกว่าจะฟังฉันอยู่เลย ตอนนี้ไม่ฟังแล้วเหรอ! ฉันไม่ใช่ป้าน้อยแท้ๆ ของเธอสักหน่อย กลัวอะไร?"
เกาเฉียงงงงัน ป้าน้อยไม่ใช่ป้าน้อยแท้ๆ ของผมเหรอ?
เรื่องนี้มันยังไงกัน?
แต่เขารู้สึกเบาตัวขึ้น ราวกับยกภาระหนักออกไปได้
น่าจะเป็นเพราะแบบนี้ที่อี่เย่และคนอื่นๆ ถึงไม่คัดค้าน เพราะมันไม่ได้ผิดจารีตประเพณีนี่เอง
พูดตามตรง การที่ต้องเผชิญหน้ากับป้าน้อยผู้งดงามเย้ายวนทุกวัน แถมยังต้องสัมผัสใกล้ชิดบ่อยๆ จะไม่ใจสั่นก็คงเป็นไปไม่ได้
แต่เขาเชื่อมาตลอดว่า ป้าน้อยเป็นน้องสาวของแม่ ตัวเองจะทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้นได้ยังไง?
แต่ไม่คาดคิดว่า ป้าน้อยไม่ใช่ป้าน้อยแท้ๆ ของตัวเอง งั้นก็แปลว่า...
เกาเฉียงคิดมาถึงตรงนี้ก็สะดุ้งโหยง ตัวเองช่างเป็นสัตว์ร้ายจริงๆ!
ถึงจะไม่ใช่ป้าน้อยแท้ๆ แต่ก็ไม่ควรจะ...
แต่ป้าน้อยสวยและน่าหลงใหลเหลือเกิน อีกอย่างตัวเองต้องฝึกคัมภีร์หยินหยางฮั่วเหอจิง ก็ต้องหาเตาหลอมชั้นดี ระดับพลังถึงจะก้าวหน้าได้
ป้าน้อยเข้าเงื่อนไขเหล่านี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ แถมยังเต็มใจด้วย ยังจะลังเลอะไรอีก?
ในสมองของเกาเฉียงปรากฏภาพคนตัวเล็กสองคนขึ้นมาทันที กำลังต่อสู้ทางความคิดกันอย่างดุเดือด
แต่ซูฟ่งอิงไม่รู้เรื่องพวกนี้ การที่เธอเดินไปเดินมาต่อหน้าเกาเฉียงทุกวัน สำหรับเกาเฉียงแล้วเป็นการยั่วยวน
แต่การที่เกาเฉียงเดินไปเดินมาต่อหน้าเธอทุกวัน แถมยังมักจะไม่ใส่เสื้อ สำหรับเธอแล้วจะไม่เป็นการยั่วยวนได้อย่างไร?
สุภาษิตว่า สามสิบดั่งหมาป่า สี่สิบดั่งเสือ ห้าสิบนั่งดูดดินได้
ซูฟ่งอิงอยู่ในวัยที่กำลังหิวกระหาย และตั้งแต่ตั้งครรภ์มาเธอก็ไม่เคยมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับผู้ชายอีกเลย เธอทนไม่ไหวแล้ว
แถมเกาเฉียงยังมาเดินวนเวียนอยู่ต่อหน้าเธอทุกวัน ทั้งหน้าตาหล่อเหลา รูปร่างดี ใครจะไม่ใจสั่น? ใครจะทนได้?
ตอนนี้ก็ถือว่าถูกต้องตามครรลองแล้ว สามารถอยู่ด้วยกันอย่างเปิดเผยได้ ซูฟ่งอิงสลัดความกังวลทั้งหมดทิ้งไป ลากเกาเฉียงเข้าห้องในทันที เธอรอไม่ไหวแม้แต่วินาทีเดียว


## บทที่ 4 ระบายความแค้นก่อน

เกาเฉียงยังก้าวข้ามกำแพงในใจไม่ได้ ถึงแม้ว่าซูฟ่งอิงจะไม่ใช่น้าสาวแท้ๆ และไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด แต่เขาก็เรียกเธอว่าน้าสาวมาสิบกว่าปีแล้ว!
ถ้าจะต้องกับน้าสาว...
เกาเฉียงไม่กล้าคิดต่อ เขาดิ้นรนลุกขึ้นนั่งบนเตียง
ซูฟ่งอิงกำลังจะเอ่ยปาก จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงตะโกนจากข้างนอก: "ฟ่งอิง ได้ยินว่าเกาต้าฉากลับมาแล้วเหรอ?"
สีหน้าของซูฟ่งอิงเปลี่ยนไป "ไอ้บ้าหลิวเหล่าป้า จะมาตอนไหนก็ได้ แต่ดันมาตอนนี้ ทำให้แผนของข้าพังอีกแล้ว!"
เธอไม่อยากสนใจ แต่หลิวเหล่าป้าก็ยังตะโกนอยู่ข้างนอก ซูฟ่งอิงจึงต้องจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเดินออกไป
เกาเฉียงถอนหายใจโล่งอก แต่ก็รู้สึกสงสัย การที่หลิวเหล่าป้ามาหาไม่มีทางเป็นเรื่องดีแน่ เขาต้องการอะไร?
เมื่อวานตอนที่ตัวเองไปอาบน้ำบนภูเขา ได้เห็นเขากับหลี่ฉุยฉินกำลังมีอะไรกัน เขายังทุบตีตัวเองด้วย หรือว่าจะมาหาเรื่องอีก?
เกาเฉียงลูบศีรษะ แล้วพบว่าแผลบนหัวหายดีแล้ว คงเป็นเพราะความมหัศจรรย์ของจู่จื่อ
ตอนที่เขากำลังจะส่องกระจก ก็ได้ยินเสียงทะเลาะกันดังมาจากข้างนอก
เกาเฉียงรีบวิ่งออกไป เห็นหลิวเหล่าป้ากำลังผลักน้าสาว พยายามจะเข้าบ้าน
เกาเฉียงไม่ชอบหน้าหลิวเหล่าป้าอยู่แล้ว ตอนนี้เห็นเขากล้ารังแกน้าสาว ก็โกรธจัด เตะเข้าไปทันที
หลิวเหล่าป้ายังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกเตะล้มลง เขากุมหน้าอกลุกขึ้นมา ด่าว่า:
"ไอ้เกาต้าฉา แกกล้าตีข้าเหรอ!"
พูดจบก็พุ่งเข้ามา ไม่เห็นเกาเฉียงอยู่ในสายตาเลย
หลิวเหล่าป้าตัวสูงใหญ่ บึกบึน อาศัยความสัมพันธ์กับหลิวเหล่าต้าเที่ยวเตร่ในตำบลและอำเภอ รวบรวมพี่น้องได้มากมาย จึงหยิ่งผยองไม่เห็นใครอยู่ในสายตา
ซูฟ่งอิงเห็นภาพนั้นก็กรีดร้องขึ้นมา "ฉาเฉียง รีบหนีเร็ว!"
เกาเฉียงจะหนีได้อย่างไร?
เขาก็ไม่ใช่คนอ่อนแอ
ตอนเด็กในหมู่บ้านมีเด็กผู้ชายเยอะ มักจะตีกันบ่อยๆ ตอนนั้นชนะมากกว่าแพ้
พอโตขึ้นมา ตีกันไม่เคยแพ้เลย
ตอนมัธยมปลายยังเป็นหัวโจกของโรงเรียน จะกลัวหลิวเหล่าป้าทำไม?
ที่เขาถูกรังแกก่อนหน้านี้ เป็นเพราะโง่ไม่รู้จักตอบโต้ ตอนนี้ดีแล้วต้องแก้แค้น
เห็นหลิวเหล่าป้าพุ่งเข้ามา เกาเฉียงเบี่ยงตัวเล็กน้อย แล้วชกหมัดเต็มแรงเข้าไป
โครม!
หมัดนี้ชกเข้าที่หน้าของหลิวเหล่าป้าโดยตรง ทำให้เขาตาลาย เกือบล้มลง
เกาเฉียงได้ที ไม่ปล่อยให้รอด เตะอีกที แล้วขึ้นคร่อมตัวซ้อมอย่างหนัก!
ต่อยไปสิบกว่าหมัด หลิวเหล่าป้าถูกซ้อมจนหน้าช้ำตาบวม เลือดกำเดาไหล
เกาเฉียงถึงได้ระบายความแค้นออก คิดในใจว่าให้แกรู้ซะบ้างว่าการถูกคนอื่นซ้อมมันเป็นยังไง!
ซูฟ่งอิงเห็นภาพนั้นก็ตกตะลึง เธอไม่คิดว่าเกาเฉียงจะเก่งกาจถึงขนาดนี้ เพียงชั่วพริบตาก็ซ้อมหลิวเหล่าป้าจนเป็นแบบนี้
แต่พอโล่งใจแล้วก็เริ่มกังวล หลิวเหล่าป้าไม่ใช่คนที่จะยอมง่ายๆ ตอนนี้โดนซ้อม เขาต้องเรียกคนมาแก้แค้นแน่
ซูฟ่งอิงคิดถึงตรงนี้ก็หน้าซีด รีบวิ่งไปดึงเกาเฉียง "ฉาเฉียง หยุดเถอะ อย่าตีอีกเลย!"
เกาเฉียงยังไม่หายแค้น ทั้งตีทั้งแกล้งทำเป็นโง่พูดว่า: "ให้แกรู้ซะบ้างที่รังแกน้าสาวข้า! ให้แกรู้ซะบ้างที่รังแกน้าสาวข้า! ตีให้ตาย!!"
ซูฟ่งอิงได้ยินก็สะดุ้ง เธอสงสัยว่าทำไมเกาเฉียงถึงแตกต่างจากปกติ
ที่แท้ก็เพราะเห็นเธอถูกรังแก ถึงได้ลงมือ
"ฉาเฉียง อย่าตีอีกเลย ตีต่อไปคนจะบาดเจ็บสาหัส!"
เกาเฉียงถึงได้ลุกขึ้น "ถ้าแกกล้ารังแกน้าสาวข้าอีก ข้าจะตีให้ตาย!"
หลิวเหล่าป้าเป็นคนที่เที่ยวเตร่ในสังคม เคยโดนซ้อมแบบนี้ที่ไหน เคยอับอายขายหน้าแบบนี้ที่ไหน?
ทั้งโกรธทั้งแค้น ทั้งเจ็บทั้งชัง จ้องเกาเฉียงด้วยสายตาอาฆาตว่า:
"ดีๆๆ เกาต้าฉา แกเก่งมากนักสินะ! กล้าตีข้าเชียวหรือ ข้าจะต้องจัดการแกให้ตายแน่!"
ซูฟ่งอิงที่ตกใจจนหน้าซีดอยู่แล้ว พอได้ยินคำพูดนี้ยิ่งซีดเผือดราวกับกระดาษ เธอรีบวิงวอนว่า:
"พี่ลาวบา อย่าไปถือสาคนโง่เลยนะ เขาสมองมีปัญหา บางทีก็เป็นบ้าขึ้นมา ก็เลย..."
หลิวเหล่าป้าตัดบทเธอทันที "จะโง่หรือไม่โง่ก็ช่าง! กล้าตีข้า รอความตายไว้เถอะ!"
เกาเฉียงเห็นหลิวเหล่าป้ายังกล้าขู่ จึงเตะเขาอย่างแรงจนกระเด็นไปครึ่งเมตร
"อ๊าก!"
หลิวเหล่าป้าร้องครวญครางอย่างเจ็บปวด พยายามคลานไปที่ประตูลาน
เกาเฉียงจะตีอีก แต่ถูกซูฟ่งอิงกอดรั้งไว้แน่น "อย่าตีแล้ว อย่าตีแล้ว ตีอีกจะแย่เอานะ!"
เกาเฉียงจึงหยุด ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
เสียงดังขนาดนี้ ทำให้เพื่อนบ้านแถวนั้นตื่นตระหนก อี่เย่กับสามเย่ที่เพิ่งกลับบ้านและคนอื่นๆ ต่างวิ่งมาดู
พวกเขาคิดว่าหลิวเหล่าป้าคงตีเกาเฉียง แต่กลับเห็นหลิวเหล่าป้านอนอยู่บนพื้น ทำให้ทุกคนตะลึง
"เกิดอะไรขึ้น?"
"ทำไมลาวบาถึงนอนอยู่บนพื้น?"
หลิวเหล่าป้าที่โมโหอยู่แล้ว พอได้ยินคำพูดเหล่านี้ยิ่งรู้สึกเสียหน้า เขาพยายามลุกขึ้นจากพื้น กัดฟันพูดว่า:
"เกาต้าฉา! ซูฟ่งอิง! พวกแกรอดูเถอะ ข้าจะไม่ปล่อยพวกแกไว้แน่!"
เขาเสียหน้าอย่างหนัก พูดคำขู่จบก็เดินโซเซจากไป
อี่เย่ถามอย่างสงสัย "ฟ่งอิง? เกิดอะไรขึ้น?"
"หลิวเหล่าป้าโดนฉาเฉียงตีหรือ?"
ซูฟ่งอิงทำหน้าเศร้าอธิบายว่า "เมื่อกี้หลิวเหล่าป้ามาหา บอกจะให้ฉาเฉียงไปช่วยทำงาน
ฉันไม่ยอมแน่นอน ใครจะรู้ว่าเขาจะให้ฉาเฉียงไปทำอะไร?
แต่เขากลับโกรธ ด่าแล้วผลักฉันจะเข้าบ้าน ฉาเฉียงเลยวิ่งออกมาตีเขา"
อี่เย่และคนอื่นๆ ฟังจบก็มองเกาเฉียงอย่างแปลกใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงเปลี่ยนนิสัยกล้าตีคน
ที่จริงแล้ว แม้เกาเฉียงจะชอบตีกันมาก่อน แต่หลังจากกลายเป็นคนโง่ก็กลัวคนมาก มีแต่โดนคนตี ไม่เคยตีใคร
แต่ซูฟ่งอิงรู้ว่าทำไม เธออธิบายว่า "ฉาเฉียงคงเห็นฉันถูกรังแก เลยลงมือ"
อี่เย่พยักหน้า "อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง ข้าก็ว่าทำไมเขาถึงกล้าลงมือ"
"ใช่แล้ว! ข้านึกว่าเขาหายโง่แล้วเสียอีก"
เกาเฉียงได้ยินก็รีบยิ้มโง่ๆ สองที ตอนนี้ยังไม่อาจเปิดเผยตัว
ซูฟ่งอิงไม่คิดว่าทุกคนจะสนใจแต่เกาเฉียง รีบพูดว่า:
"ฉาเฉียงตีหลิวเหล่าป้า เขาต้องไม่ปล่อยพวกเราแน่ ถ้าเขาพาคนมาตีพวกเราจะทำยังไง?"
ได้ยินดังนั้น ทุกคนก็ขมวดคิ้ว นี่เป็นปัญหาใหญ่จริงๆ หลิวเหล่าป้าเป็นคนมีอิทธิพลในหมู่บ้าน ไม่มีใครกล้าแหย่
พี่ชายเขา หลิวเหล่าต้า ยิ่งเป็นคนสำคัญในเมือง เกาเฉียงตีเขา เรื่องนี้ต้องไม่จบง่ายๆ แน่
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง สามเย่ลูบเคราที่ยาวพูดว่า "หรือพวกเราพาเธอไปขอโทษเขาดี? แล้วจ่ายค่ารักษาให้เขาด้วย?"
ซูฟ่งอิงคิดแล้วพูดว่า "ตอนนี้ก็ทำได้แค่นี้แหละ"
เกาเฉียงอยากห้าม แต่เขาเป็นคนโง่ พูดไปก็ไม่มีใครฟัง
ถึงเขาไม่โง่ พูดไปก็คงไม่มีใครฟังอยู่ดี
แต่ถึงป้าจะไปขอโทษ หลิวเหล่าป้าก็คงไม่ปล่อยไว้แค่นี้ เรื่องนี้สุดท้ายต้องใช้กำปั้นแก้!
แต่หลิวเหล่าป้ามีพี่น้องมากมาย ถ้าเขาพาคนมาบุก ตัวเขาคนเดียวสู้ไม่ได้แน่
ดังนั้น ต้องรีบฝึกฝน"เจียนหยินหยางเหอเหอจิง" ขอเพียงเข้าสู่การสะสมลมปราณระดับที่หนึ่งได้ หลิวเหล่าป้าและพวกจะเป็นอะไรไป?


## บทที่ 5 นี่แหละคือลักษณะของชายชาตรี

เจียนหยินหยางเหอเหอจิงเป็นตำราการฝึกปราณสองคนที่สมบูรณ์ ซึ่งประกอบด้วยเทคนิคการนำเข้า, ศิลปะการต่อสู้ด้วยร่างกาย, ฉีหวง, ทางแห่งต้าน และเทคนิคอื่นๆ มากมาย
ตำราเล่มนี้มีความสมบูรณ์มาก ไม่เพียงแต่อธิบายระดับและขั้นตอนการฝึกฝนอย่างละเอียด แต่ยังบันทึกประสบการณ์และความเข้าใจของผู้ที่มาก่อนไว้ด้วย
คนทั่วไปต้องเริ่มจากศิลปะการต่อสู้ด้วยร่างกายก่อน หลังจากฝึกฝนหลายปีจึงจะสามารถใช้เทคนิคนำเข้าลมปราณเพื่อดึงพลังงานจิตวิญญาณของฟ้าดินเข้าสู่ร่างกาย และก้าวเข้าสู่เส้นทางการฝึกฝนเพื่อเป็นภิกษุ
แต่เกาเฉียงได้รับการล้างเส้นปราณและไขกระดูกจากจู่จื่อลึกลับนั้นแล้ว เปลี่ยนแปลงร่างกายของเขา ดังนั้นจึงสามารถฝึกเทคนิคนำเข้าลมปราณได้โดยตรง
เส้นทางการฝึกฝนเพื่อเป็นภิกษุแบ่งออกเป็นเก้าขั้นตอนใหญ่ ได้แก่ การสะสมลมปราณ, สร้างฐาน, จินตัน และอื่นๆ
ในนั้น ช่วงการฝึกลมปราณมีความซับซ้อนที่สุด แบ่งออกเป็นเก้าระดับ ซึ่งสอดคล้องกับสามต้าน, สามกวน และสามบริเวณช่องผนึกของร่างกายมนุษย์
สามต้านคือต้าต้านเถียนล่าง กลาง และบน เพียงแค่เปิดต้าต้านเถียนล่างได้สำเร็จก็ถือว่าเข้าสู่การสะสมลมปราณระดับที่หนึ่งแล้ว
จากนั้นก็จะสามารถเก็บสะสมพลังวิญญาณ เสริมสร้างร่างกาย เพิ่มพูนพละกำลัง ต่อสู้กับคนธรรมดาห้าหกคนก็ไม่ใช่เรื่องยาก
เกาเฉียงเห็นน้าสาวตัดสินใจแน่วแน่ที่จะไปขอโทษหลิวเหล่าป้าแล้ว จึงกลับห้องเริ่มฝึกฝน
เขานั่งขัดสมาธิ ทำจิตใจให้สงบ ขจัดความคิดฟุ้งซ่าน ติดต่อกับพลังงานจิตวิญญาณของฟ้าดินตามฟาเจว่
สุภาษิตกล่าวไว้ดีว่า การเริ่มต้นเป็นเรื่องยากที่สุด
ขั้นตอนนี้ก็ยากที่สุด คนทั่วไปอาจใช้เวลาทั้งชีวิตก็ไม่สามารถทำสำเร็จ
แต่สิ่งที่เกาเฉียงไม่คาดคิดคือ เขาเพิ่งนั่งลงไม่นาน ก็รู้สึกถึงพลังวิญญาณที่แผ่ซ่านอยู่ในฟ้าดินแล้ว
เขารีบนำพลังวิญญาณเหล่านี้เข้าสู่ร่างกายทันที ให้ไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณตามเส้นทางที่ระบุในเทคนิคนำเข้าลมปราณ
ตอนแรก พลังวิญญาณนี้ไหลเวียนช้ามาก แต่เมื่อเขาคุ้นเคยมากขึ้น การไหลเวียนของพลังวิญญาณก็เร็วขึ้นเรื่อยๆ
ปัง!
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ ราวกับทะลุผ่านอุปสรรคบางอย่าง ความเร็วในการไหลเวียนของพลังวิญญาณเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน เพียงชั่วพริบตาก็ครบหนึ่งรอบ
เล็กโจวเทียน!
เกาเฉียงดีใจมาก เขารู้ว่าตนเองทำเล็กโจวเทียนสำเร็จแล้ว เพียงแค่ใช้พลังวิญญาณเปิดต้าต้านเถียนล่าง ก็จะถือว่าเข้าสู่การสะสมลมปราณระดับที่หนึ่งสำเร็จ
อย่างไรก็ตาม ยังไม่ทันที่เขาจะดีใจได้นาน ร่างกายก็เกิดความเจ็บปวดรุนแรง จนเหงื่อเย็นผุดออกมา
พลังวิญญาณที่หมุนเวียนครบหนึ่งเล็กโจวเทียนก็กระจายออกไปในทันที
ถึงขีดจำกัดแล้ว!
เส้นลมปราณไม่สามารถรับพลังวิญญาณได้มากกว่านี้ จำเป็นต้องหยุดการนำเข้าชั่วคราว รอให้ร่างกายฟื้นตัว ความสามารถในการรับพลังของเส้นลมปราณก็จะแข็งแกร่งขึ้น
ตอนนั้นก็จะสามารถรับพลังวิญญาณได้มากขึ้น และทนต่อความเร็วที่สูงขึ้นได้
เกาเฉียงถอนหายใจยาว ไม่รู้สึกท้อแท้แม้แต่น้อย การที่คนทั่วไปสามารถดูดซับพลังวิญญาณได้ก็ยากแล้ว แล้วนี่เขายังทำเล็กโจวเทียนสำเร็จอีก
ตามบันทึกในเจียนหยินหยางเหอเหอจิง คนที่ทำเล็กโจวเทียนได้เร็วที่สุดคือลูกศิษย์น้อยที่ชื่อเย่ วู่ฮัว
ตั้งแต่นำพลังวิญญาณเข้าสู่ร่างกายจนทำเล็กโจวเทียนสำเร็จ ใช้เวลาเกือบครึ่งปี
การทำเล็กโจวเทียนสำเร็จภายในครึ่งปีถือว่าเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากยิ่ง ถ้าเอาเกาเฉียงไปอยู่ในยุคนั้น จะได้รับเกียรติยศอย่างไรกันนะ?
"ไม่นึกเลยว่าฉันจะเป็นอัจฉริยะในการฝึกฝนเพื่อเป็นภิกษุ!"
เกาเฉียงดีใจมาก ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย รู้สึกว่าร่างกายเต็มไปด้วยพลัง
เขาออกหมัดอย่างแรง เกิดเสียงฮู้ดังฝ่าอากาศ คาดว่าหมัดนี้มีพลังอย่างน้อยสองถึงสามร้อยชั่ง!
"เส้นทางการฝึกฝนเพื่อเป็นภิกษุช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ แค่เล็กโจวเทียนเดียวก็เปลี่ยนแปลงมากขนาดนี้ ถ้าฝึกฝนถึงระดับสูง..."
เขาเงยหน้าขึ้นทันที มองไปที่เมฆขาว ดวงตาเผยแววปรารถนา
ว่ากันว่าเมื่อฝึกฝนถึงระดับสูง จะสามารถเหาะเหินเดินอากาศได้ ไม่รู้ว่าความรู้สึกจะเป็นอย่างไร
เขานึกถึงบทกวีบทหนึ่งขึ้นมาทันที "คงเป็นเซียนเมามายที่ขยี้เมฆขาวให้แตกกระจาย"
เกาเฉียงนึกถึงวันที่ตนเองจะสามารถเหยียบยืนบนยอดเขาสูงสามฟุต ท่องไปในห้วงฟ้า อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้น
เมื่อถึงตอนนั้น เจ้า ฉวน คนเดียวจะนับเป็นอะไร?
"ลูกผู้ชายต้องเป็นแบบนี้สิ!"
เกาเฉียงนึกถึงตรงนี้ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะดังลั่น รู้สึกสบายใจอย่างยิ่ง
เด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังทำการบ้านอยู่ในห้องข้างๆ จู่ๆ ก็ขมวดคิ้ว พึมพำว่า "เฮ้อ พี่ชายเฉียงทำตัวโง่อีกแล้ว..."
หลังจากความตื่นเต้น เกาเฉียงก็รู้สึกเสียดายเล็กน้อย แม้เขาจะมีพรสวรรค์ที่ดี แต่ก็ถูกจำกัดด้วยความแข็งแกร่งของร่างกาย ทำให้แต่ละวันสามารถหมุนเวียนเล็กโจวเทียนได้เพียงครั้งเดียว
ถ้าสามารถหมุนเวียนต่อไปได้เรื่อยๆ เขาเชื่อว่าไม่นานก็จะสามารถบรรลุความฝันในการ "ท่องไปทั่วหล้า" ได้
แต่เขาก็รู้ว่านั่นเป็นไปไม่ได้
ในตำราเจียนหยินหยางเหอเหอจิงมีวิธีการแช่ยาที่สามารถเร่งการฟื้นฟูเส้นลมปราณได้ แต่สมุนไพรที่ต้องใช้นั้นมีราคาแพงมาก
ตอนนี้เกาเฉียงไม่มีเงินติดตัวเลย จึงไม่มีทางใช้ยาได้
"ยังไงก็ต้องฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ด้วยร่างกายอย่างจริงจังต่อไป"
ศิลปะการต่อสู้ด้วยร่างกายก็คือชื่อเรียกรวมของศิลปะการต่อสู้ต่างๆ เช่น ศิลปะการใช้กำปั้น ศิลปะการใช้ดาบ
การฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ด้วยร่างกายไม่เพียงแต่เพิ่มความแข็งแกร่งให้ร่างกาย แต่ยังช่วยเร่งการฟื้นฟูเส้นลมปราณด้วย
แม้จะไม่ได้เร่งได้มากนัก แต่ก็ยังดีกว่าไม่ทำอะไรเลย และถ้าฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ด้วยร่างกายได้ดี ก็ยังสามารถใช้ต่อสู้เอาชนะศัตรูได้
นับว่าได้ประโยชน์หลายอย่าง!
ตอนนี้ตำราเจียนหยินหยางเหอเหอจิงเหมือนถูกจารึกไว้ในสมองของเกาเฉียง เขาแทบไม่ต้องใช้ความพยายามเลย ก็สามารถฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ด้วยร่างกายที่บันทึกไว้ในตำราได้อย่างสมบูรณ์หนึ่งรอบ
รอบแรกที่ฝึก การเคลื่อนไหวของเขายังดูหลวมๆ อยู่บ้าง
แต่พอถึงรอบที่สอง ก็เกิดเสียงลมแหวกอากาศดังขึ้นเป็นระลอก
เมื่อได้ยินเสียงจากลานบ้าน เกา เสี่ยวหลานก็วางการบ้านลง แล้วยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง
"ไอ้โง่ใหญ่ เธอกำลังทำอะไรน่ะ?"
"เฮ่ๆ..."
เกาเฉียงได้ยินเสียงก็หยุด แล้วยิ้มโง่ๆ อีกครั้ง
ช่วยไม่ได้ ในเมื่อเขายังคิดไม่ออกว่าจะอธิบายกับน้าสาวอย่างไร ก็ต้องแกล้งโง่ต่อไป
เกา เสี่ยวหลานเห็นท่าทางโง่ๆ ของเกาเฉียง อดพูดไม่ได้ว่า "ระวังหน่อยนะ อย่าให้เอวเคล็ด"
"อืม" เกาเฉียงยังคงยิ้มโง่ๆ
ในตอนนั้นเอง ซูฟ่งอิงและอี่เย่กับคนอื่นๆ ก็กลับมา
ทุกคนสีหน้าไม่ค่อยดี บนใบหน้าของน้าสาวยังมีรอยฝ่ามือแดงๆ เห็นได้ชัดว่าถูกคนตบมา
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครเป็นคนตบ ต้องเป็นหลิวเหล่าป้าแน่นอน!
อี่เย่มองเกาเฉียงแวบหนึ่ง ถอนหายใจพูดว่า "ฟ่งอิง เธอพาเด็กๆ หลบไปก่อนดีกว่า
รอให้หลิวเหล่าป้าหายโกรธแล้ว พวกเราค่อยไปขอร้องเขา จ่ายเงินชดเชยบ้าง เรื่องนี้ก็คงจบ"
ซูฟ่งอิงมองเกาเฉียง อยากจะพยักหน้า แต่ก็ลังเลอยู่
เกาเฉียงรู้ว่าเธอกลัวจะทำให้เด็กๆ เดือดร้อน แต่ก็เป็นห่วงเขา จึงยิ้มโง่ๆ พูดว่า "ไป อี่เย่พูดถูก หลบไปก่อน"
ซูฟ่งอิงเห็นท่าทางแบบนี้ของเขา อดหัวเราะไม่ได้ "ถ้าฉันหลบไป แล้วเธอจะทำยังไง?"
เกาเฉียงชี้ไปที่ภูเขา "วิ่ง..."
"พูดเหลวไหล ก่อนหน้านี้ยังสัญญากับฉันว่าจะไม่ไปอีกแล้วไง"
ซูฟ่งอิงจ้องเขาอย่างดุๆ ในที่สุดก็ตัดสินใจ "อี่เย่ ช่วงที่ฉันไม่อยู่ ฝากดูแลฉาเฉียงด้วยนะ"
"พูดอะไรอย่างนั้น ฉาเฉียงก็เป็นคนในตระกูลเกาของเรา"
อี่เย่พูดอย่างห้าวหาญ "ตราบใดที่กระดูกแก่ๆ ของฉันยังไม่แตก ไม่มีใครกล้ารังแกคนตระกูลเกาของเราหรอก"
"ใช่ ถ้าหลิวเหล่าป้ากล้ามา ก็ให้เขารู้ซะว่าตระกูลเกาของเราก็ไม่ใช่คนที่ใครจะมารังแกได้"
เกาเฉียงยิ้มโง่ๆ แต่ในใจรู้สึกซาบซึ้งมาก ช่างเป็นมิตรแท้ในยามยากจริงๆ
ซูฟ่งอิงก็อยากจะอยู่เป็นเพื่อนเกาเฉียง แต่เด็กๆ ยังเล็กนัก ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา...
จำใจ เธอได้แต่กลั้นน้ำตาบอกลาเกาเฉียง แล้วพาลูกทั้งสองกลับบ้านเกิด
เกาเฉียงมองร่างที่จากไปของซูฟ่งอิง รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆ จางหายไป หลิวเหล่าป้า แกสมควรตายนัก!


## บทที่ 6 การสะสมลมปราณระดับที่หนึ่ง

เกาเฉียงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเริ่มฝึกฝนต่อ
ห้าชั่วโมงผ่านไปนับตั้งแต่การหมุนเวียนตลอดทั้งวันครั้งล่าสุด เขาตั้งใจจะฝึกเทคนิคนำเข้าลมปราณต่อ พยายามนำพลังวิญญาณเข้าสู่ต้าต้านเถียนให้ได้ในคืนนี้
ในการฝึกเทคนิคนำเข้าลมปราณครั้งนี้ พลังวิญญาณรอบตัวไหลเข้าสู่ร่างกายอย่างรวดเร็ว
และเมื่อพลังวิญญาณเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ สีหน้าของเกาเฉียงก็เริ่มเคร่งเครียดขึ้นทีละน้อย
เขารู้ว่าถึงเวลาเปิดต้าต้านเถียนแล้ว!
ต้าต้านเถียนอยู่ใต้สะดือลงไปสามนิ้ว เป็นที่เก็บลมปราณแท้แรกเกิด
หากเปิดสำเร็จ ก็จะสามารถเปลี่ยนพลังวิญญาณเป็นเจินชี เก็บไว้ในต้าต้านเถียน ช่วยเสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกายและยืดอายุขัย
เขารู้สึกว่าพลังวิญญาณในร่างกายเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ เหมือนก้อนหิมะที่กลิ้งไป จึงไม่ลังเลอีกต่อไป นำพลังวิญญาณพุ่งเข้าโจมตีต้าต้านเถียนอย่างรุนแรง
โครม!
ในวินาถัดมา พลังวิญญาณในเส้นลมปราณก็พุ่งเข้าสู่ที่แห่งหนึ่งอย่างไม่คาดคิด!
สำเร็จแล้ว?
สำเร็จในครั้งเดียว?!
เกาเฉียงรู้สึกเหลือเชื่อ
แต่เขาก็พบความผิดปกติทันที เพราะในต้าต้านเถียนยังมีพลังงานที่รุนแรงกว่าอีกกระแสหนึ่ง
"นี่คือลมปราณแท้แรกเกิดของตัวเองหรือ?"
เกาเฉียงศึกษาบันทึกประสบการณ์ของคนรุ่นก่อนในเจียนหยินหยางเหอเหอจิงอย่างละเอียด จึงเข้าใจว่าเมื่อวานตอนที่เขาฝึกปราณสองคนกับผู้หญิงคนนั้นในถ้ำ เขาได้อาศัยลมปราณหยินของเธอฝึกฝนจนได้ลมปราณหยางนี้มา
นี่คือเหตุผลที่เขาสามารถดึงลมปราณเข้าสู่ร่างกาย หมุนเวียนเล็กโจวเทียน และเปิดต้าต้านเถียนได้เร็วขนาดนี้
ต่อไปในการฝึกฝน เขาเพียงแค่ต้องเพิ่มพูนลมปราณหยางนี้ แล้วเปลี่ยนมันเป็นเจินชี ระดับพลังก็จะก้าวหน้า เร็วกว่าการดูดซับพลังวิญญาณของฟ้าดินเพียงอย่างเดียวมาก
แต่เขาจำเป็นต้องฝึกปราณสองคนกับผู้หญิงคนนั้นต่อไป เพื่อเพิ่มพูนลมปราณหยางนี้ ไม่เช่นนั้นเขาก็ไม่สามารถเข้าสู่การสะสมลมปราณระดับที่สองได้!
เกาเฉียงงงอีกครั้ง ตัวเองยังไม่รู้ชื่อผู้หญิงคนนั้นด้วยซ้ำ จะฝึกปราณสองคนกับเธอได้อย่างไร?
อีกอย่าง เมื่อวานที่มีความสัมพันธ์กัน ชัดเจนว่าเป็นอุบัติเหตุ การจะมีความสัมพันธ์กับเธออีกครั้ง ยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์!
เปลี่ยนไปหาผู้หญิงคนอื่นไม่ได้หรือ?
เกาเฉียงตรวจสอบความรู้การฝึกฝนเพื่อเป็นภิกษุในสมองอีกครั้ง พบว่าทำไม่ได้จริงๆ
เพราะลมปราณหยางนี้ฝึกฝนมาจากลมปราณหยินของผู้หญิงคนนั้น ตอนนี้ยังไม่ถึงความพร้อมสมบูรณ์
หากปะปนกับลมปราณหยินของผู้หญิงคนอื่น จะทำให้พลังงานไม่กลมกลืนกัน เบาสุดก็บาดเจ็บที่เส้นลมปราณ หนักสุดก็ระเบิดตาย!
เกาเฉียงปวดหัวหนัก นั่นหมายความว่าถ้าไม่ฝึกปราณสองคนกับผู้หญิงคนนั้น ลมปราณหยางนี้ก็ไม่สามารถเปลี่ยนเป็นเจินชีได้ ตัวเองก็ไม่สามารถเข้าสู่การสะสมลมปราณระดับที่สองได้
"ผมยังไม่รู้ชื่อเธอด้วยซ้ำ จะไปหาเธอที่ไหน?"
เกาเฉียงรู้สึกหงุดหงิดมาก ดูเหมือนจะต้องไปสอบถามในหมู่บ้าน เพราะเธอคงไม่ปรากฏตัวในหมู่บ้านพีชบลอสซั่มโดยไม่มีเหตุผล
ในตอนนั้นเอง เขาก็รู้สึกหิวขึ้นมาทันที ตามมาด้วยความรู้สึกอ่อนแรง
ความรู้สึกนั้นเหมือนกับไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน ร่างกายอ่อนแรงและเหนื่อยล้า
เกาเฉียงเข้าใจว่านี่เป็นเพราะตัวเองเข้าสู่การสะสมลมปราณระดับที่หนึ่ง ใช้พลังงานที่สะสมในร่างกายหมดแล้ว
เขารีบวิ่งไปที่ครัว กินอาหารที่เหลือทั้งหมดที่พอกินได้เข้าไปอย่างรวดเร็ว
แต่หลังจากกินอาหารที่กินได้ทั้งหมดแล้ว เขาก็ยังคงหิวมาก
เกาเฉียงเหลือบมองเนื้อแห้งชิ้นสุดท้ายที่บ้าน รีบล้างให้สะอาดแล้วโยนลงหม้อใหญ่
ไม่นาน เนื้อก็สุก
เกาเฉียงไม่ได้หั่นเป็นชิ้น คว้าเนื้อแห้งขึ้นมาแทะทันที
จนกระทั่งกินเนื้อแห้งชิ้นใหญ่หมด เขาถึงจะอิ่มครึ่งหนึ่ง และร่างกายก็มีแรงขึ้นมาบ้าง
เกาเฉียงล้างมือให้สะอาด แล้วอดที่จะยิ้มขมขื่นไม่ได้
ตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดไม่ใช่การหาผู้หญิง แต่เป็นการหาเงิน
คนโบราณกล่าวไว้ว่า ผู้ที่ต้องการฝึกฝนเพื่อเป็นภิกษุ ต้องมีทั้งเงินทอง เพื่อนร่วมทาง หลักธรรม และสถานที่ ขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไม่ได้
ตอนนี้เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้ว!
หากต้องการฝึกฝนอย่างสงบ จำเป็นต้องมีพื้นฐานทางการเงินที่มั่นคง ถ้าไม่มีเงินทุนเพียงพอ แค่เรื่องปากท้องก็เป็นปัญหาแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ในระหว่างการฝึกฝน ยังต้องใช้สมุนไพรจำนวนมากเพื่อบำรุงร่างกาย และปรุงยาอมตะ ทุกอย่างล้วนต้องใช้เงิน
แล้วจะหาเงินได้อย่างไรล่ะ?
ในคัมภีร์เจียนหยินหยางเหอเหอจิงมีวิธีหาเงินอยู่บ้าง แต่ตอนนี้เขายังไม่สามารถใช้ได้
เกาเฉียงรู้สึกปวดหัว คิดจนหลับไปก็ยังหาวิธีหาเงินที่ดีไม่ได้
วันรุ่งขึ้นเมื่อตื่นขึ้นมา เขายังคงคิดถึงปัญหานี้อยู่ แต่ก็ยังคงไม่มีทางออก
"ช่างมันเถอะ เรื่องหาเงินค่อยว่ากันที หาอะไรกินให้อิ่มท้องก่อน"
เขาถือเครื่องมือจับปลาเข้าไปในภูเขา เพราะบนภูเขามีบ่อน้ำเย็นอยู่แห่งหนึ่ง ในนั้นมีปลามากมาย สามารถจับมากินประทังชีวิตได้
เกาเฉียงมาถึงริมบ่อน้ำเย็น ทำเครื่องตกปลาอัตโนมัติอย่างง่ายๆ ขึ้นมาสองสามอัน แล้วขุดไส้เดือนมาเกี่ยวที่เบ็ด
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จ เขาก็เหงื่อออกมากแล้ว ประกอบกับวันนี้อากาศร้อนมาก จึงลงแช่ในบ่อน้ำเย็นเสียเลย
เกาเฉียงแช่น้ำสักพัก แล้วเริ่มฝึกฝนในน้ำ
ไม่นานก็มีปลาตัวเล็กๆ ว่ายเข้ามา ทำ "สปาปลา" ให้
ตอนแรกเกาเฉียงไม่ได้สนใจ แต่เมื่อปลาตัวเล็กๆ มีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ เขาจึงรู้สึกแปลกใจ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
เพราะว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน
หรือว่าเป็นเพราะตัวเองดูดซับพลังวิญญาณของฟ้าดินกระนั้น?
ค่อยๆ มีปลามากขึ้นเรื่อยๆ รอบตัวเขา แถมยังมีปลาตัวใหญ่หนักหลายกิโลด้วย
"ปลาหินปีน ปลาหินสีฟ้า ปลาหัวงู แล้วก็ปลาดอกพีชตัวใหญ่ขนาดนี้ ฉันเพิ่งเคยเห็นครั้งแรก"
"พระเจ้า! ปลามังกรเฉี่ยง!"
เกาเฉียงตกใจมาก ไม่คิดว่าจะยังได้เห็นปลามังกรเฉี่ยงในปัจจุบัน
ปลามังกรเฉี่ยงเป็นปลาที่มีชื่อเสียงมากในท้องถิ่น ไม่เพียงแต่เนื้อนุ่มละเอียด รสชาติอร่อย ยังมีคุณค่าทางยาสูง สามารถบำรุงสมอง เสริมความงาม
ว่ากันว่าถ้ากินเป็นประจำ ยังช่วยขจัดโรคภัย เสริมสร้างร่างกาย และยืดอายุขัย
อย่างไรก็ตาม ปลาชนิดนี้ต้องการคุณภาพน้ำที่สูงมาก และเติบโตเฉพาะในลำธารบนภูเขาเท่านั้น จึงหายากมาก
เกาเฉียงมองดูปลามังกรเฉี่ยงที่มีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาเปล่งประกายขึ้นมา
ปลามังกรเฉี่ยงเมื่อไม่กี่ปีก่อนขายได้กิโลละห้าถึงหกพันหยวน แถมยังหาซื้อยาก
ปลามังกรเฉี่ยงพวกนี้แต่ละตัวหนักอย่างน้อยสองสามกิโล ถ้าเอาไปขายก็จะได้เงินหนึ่งถึงสองหมื่นหยวน พอซื้อยาได้แล้ว
เกาเฉียงอดยิ้มไม่ได้ เขากำลังกังวลว่าไม่มีวิธีหาเงิน ไม่นึกว่าจะเจอโชคดีแบบนี้
เกาเฉียงรีบจับปลาไว้หลายตัว ฝูงปลาตกใจวิ่งหนีไปในทันที
เขาไม่รีบร้อน นั่งขัดสมาธิอีกครั้ง เริ่มฝึกฝน
แน่นอน ไม่นานฝูงปลาก็ว่ายกลับมา และครั้งนี้มีปลามังกรเฉี่ยงมากกว่าครั้งก่อนเสียอีก
เกาเฉียงดีใจมาก รีบจับปลาสองตัวโยนขึ้นฝั่ง
ทำแบบนี้ซ้ำไปมา ไม่นานก็เต็มตะกร้าปลา รวมน้ำหนักได้ห้าหกกิโล
เกาเฉียงมองดูปลามังกรเฉี่ยงที่กระโดดดิ้นในตะกร้า ยิ้มจนตาหยี
เขาจับปลาสองตัว เริ่มก่อไฟย่าง ไม่นานก็มีกลิ่นหอมฟุ้ง
เกาเฉียงหิวจนทนไม่ไหว ไม่สนใจว่าจะร้อน ฉีกเนื้อปลาชิ้นหนึ่งเข้าปาก
เมื่อเนื้อปลาลงท้อง ทันใดนั้นก็มีกระแสอุ่นๆ พุ่งขึ้นในท้อง กำจัดความหิวไปจนหมด
"ของดีจริงๆ!"
เกาเฉียงมองตะกร้าปลาด้วยตาเป็นประกาย รู้สึกว่าตัวเองได้ขุมทรัพย์จริงๆ!


## บทที่ 7 ความเข้าใจผิด

แต่เขาไม่ได้กินต่อ เพราะพวกนี้ล้วนเป็นเงินทั้งนั้น!
เกาเฉียงถือตะกร้าปลากลับบ้าน ต้องการหาเงินเพื่อนั่งรถไปขายปลาที่ตัวเมือง
แต่ที่บ้านไม่มีเงินแม้แต่สตางค์เดียว เขาหยิบโทรศัพท์เก่าออกมาดู พบว่าถูกระงับสัญญาณไปแล้ว
เกาเฉียงมองดูปลาในตะกร้า ตอนนี้ตายหมดแล้ว ถ้ารู้แต่แรกน่าจะเอาถังมาด้วย
เขาล็อคประตูบ้าน ลงจากภูเขา เดินไปตามถนนมุ่งหน้าสู่ตัวเมืองพลางโบกรถไปด้วย
เดินไปประมาณสิบกว่านาที ก็มีรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งจอด
"พี่ครับ ไปในเมืองเท่าไหร่ครับ?"
"สิบหยวน"
เกาเฉียงไม่ได้ต่อราคา ตกลงทันที
"พี่ครับ พี่รู้ไหมว่าในเมืองที่ไหนรับซื้อปลามังกรเฉี่ยงบ้าง?"
คนขับมอเตอร์ไซค์เป็นชายวัยกลางคนอายุสี่ห้าสิบ เมื่อเห็นตะกร้าปลามังกรเฉี่ยง ก็ตกใจทันที
"เฮ้ย นายจับปลามังกรเฉี่ยงมาได้เยอะขนาดนี้จากที่ไหน?"
เกาเฉียงยิ้มพลางตอบ "ก็ในลำธารนั่นแหละ โชคดีเจอรังปลาพอดี"
คนขับมอเตอร์ไซค์เห็นเกาเฉียงไม่อยากพูดมาก จึงบอกว่า "ผมได้ยินว่าโรงแรมเยียนกุยต้ารับซื้ออยู่ ผมมีเบอร์ผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อพอดี จะให้ผมโทรถามให้ไหม?"
"ได้ครับ" เกาเฉียงรีบพยักหน้าตอบตกลง
คนขับมอเตอร์ไซค์โทรศัพท์ไปทันที พูดไม่กี่ประโยคก็วางสาย แล้วบอกว่า:
"น้องชาย ผมถามแล้ว เขารับซื้อ แถมราคาดูเหมือนจะไม่ต่ำด้วย ให้ผมพาไปโรงแรมเยียนกุยต้าเลยไหม?"
"ได้ครับ!"
เกาเฉียงดีใจพูดต่อว่า "ถ้าขายปลาได้ ผมจะให้พี่หนึ่งร้อยหยวนเลย"
"ได้เลย"
คนขับมอเตอร์ไซค์ก็ดีใจ ไม่นานก็พาเกาเฉียงมาถึงในเมือง
เมืองห้าแม่น้ำเศรษฐกิจค่อนข้างล้าหลัง โรงแรมใหญ่ก็มีไม่มาก ที่มีชื่อเสียงที่สุดก็คือโรงแรมเยียนกุยต้า
ขณะนี้ในสำนักงานของโรงแรมเยียนกุยต้า เซียบิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหาร ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล นวดขมับไปด้วย
ตั้งแต่พ่อของเธอป่วยหนัก ธุรกิจของโรงแรมก็แย่ลงเรื่อยๆ
ที่แย่กว่านั้นคือ โรงแรมถูกคนชื่อซงจื่อเหาจ้องตาเขม็ง ตอนแรกเขายังพูดดีๆ หวังจะซื้อโรงแรม
เซียบิงแน่นอนว่าไม่ยอม ใครจะรู้ว่าซงจื่อเหาก็เริ่มจีบเธออย่างบ้าคลั่ง หวังจะแต่งงานกับเธอ จะได้ไม่ต้องเสียเงินก็ได้โรงแรมเยนกุ้ยมาครอบครอง
ซงจื่อเหาเป็นแค่คนเสเพล วันๆ เอาแต่เที่ยวเตร่ ไม่ทำมาหากิน ผู้หญิงข้างกายเปลี่ยนบ่อยยิ่งกว่าเปลี่ยนเสื้อผ้า
เซียบิงจะชอบคนแบบนี้ได้อย่างไร?
แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อซงจื่อเหามีพ่อเป็นหัวหน้าสำนักงานตรวจสอบ?
เซียบิงแม้จะไม่เต็มใจ ก็ได้แต่ต้องแกล้งทำดีกับซงจื่อเหาไปก่อน พลางหาทางทำให้ธุรกิจโรงแรมดีขึ้น
เมื่อไม่นานมานี้ ธุรกิจของโรงแรมก็มีจุดพลิกผัน
จูเหวินเชียงมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองห้าแม่น้ำไปได้ยินข่าวมาจากที่ไหนไม่รู้ว่ากินปลามังกรเฉี่ยงแล้วจะช่วยให้อายุยืน
ดังนั้น เขาจึงประกาศออกมาว่า โรงแรมไหนหาปลามังกรเฉี่ยงได้ โรงแรมนั้นจะเป็นโรงแรมที่เขาเลือกใช้จัดเลี้ยงแขก
พอได้ยินข่าวนี้ ทุกโรงแรมก็บ้ากันไปหมด
จูเหวินเชียงเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองห้าแม่น้ำ มีเครือข่ายความสัมพันธ์กว้างขวางมาก โรงแรมไหนได้รับความโปรดปรานจากเขา ก็เท่ากับได้ตั๋วทองคำใบหนึ่ง
ชาตินี้ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีธุรกิจทำ!
เซียบิงแน่นอนว่าไม่ยอมปล่อยโอกาสนี้ไป สอบถามข่าวปลามังกรเฉี่ยงไปทั่ว
แต่ปลามังกรเฉี่ยงในช่วงไม่กี่ปีมานี้แทบจะสูญพันธุ์ไปแล้ว จะหาได้จากที่ไหน?
ในตอนนั้นเอง ซงจื่อเหากลับอ้างว่าตัวเองรู้ว่าที่ไหนมีปลามังกรเฉี่ยง
เซียบิงถือทัศนคติ "ม้าตายรักษาเป็นม้าเป็น" ตามเขาเข้าไปในภูเขาเตาฮัว
ผลคือระหว่างทาง ซงจื่อเหากลับใส่ยาในเครื่องดื่มของเธอ โชคดีที่เธอหนีทันเวลา จึงไม่ถูกอีกฝ่ายทำอะไร
แต่ถึงกระนั้น เธอก็ยังสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดของผู้หญิงไปแล้ว
เมื่อนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาและร่างกายที่แข็งแรงนั้น ใบหน้าของเซียบิงก็เริ่มแดงขึ้นมา
เธอหายใจเข้าลึกๆ ลุกขึ้นยืน ตั้งใจจะเดินไปที่ประตู
แต่พอเธอเดินมาถึงประตู ก็เห็นร่างคุ้นตาคนหนึ่ง
ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่?
หรือว่าเขาสืบรู้ตัวตนของฉันแล้วมาตามหา?
ใบหน้าของเซียบิงฉายแววเย็นชา เดินเร็วๆ เข้าไปหา
"ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?"
เกาเฉียงยืนอยู่ที่หน้าโรงแรมเยียนกุยต้า กำลังจะโทรหาผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อ พอได้ยินเสียงและหันไปมอง ก็ถึงกับตะลึง
เพราะคนที่พูดไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นผู้หญิงที่มีความสัมพันธ์กับเขาในถ้ำเมื่อสองวันก่อน
เกาเฉียงแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง คิดว่าการจะหาเธอเจอคงไม่ง่าย แต่กลับมาเจอกันแบบนี้
"คุณมาทำอะไรที่นี่?"
เซียบิงพูดเสียงเย็น ทั้งร่างแผ่รังสีความเยือกเย็น
เกาเฉียงเห็นท่าทีไม่เป็นมิตรของเธอ จึงพูดอย่างระมัดระวัง "ผมมาขายปลาครับ นัดกับผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อไว้"
เซียบิงขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม "คุณกำลังข่มขู่ฉัน?"
เกาเฉียงงุนงง "หมายความว่ายังไง? ผมไม่ได้ข่มขู่คุณ ผมมาขายปลาจริงๆ"
"ขายปลา? ขายปลาอะไร?"
"ปลามังกรเฉี่ยงครับ ได้ยินมาว่า..."
เกาเฉียงกำลังจะอธิบายต่อ แต่พอเซียบิงได้ยินคำว่า "ปลามังกรเฉี่ยง" เธอกลับดูเหมือนถูกกระตุ้นบางอย่าง สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที
"ปลามังกรเฉี่ยง? คุณสืบเรื่องของฉันมาละเอียดเชียวนะ!"
เซียบิงโกรธมาก ที่อีกฝ่ายถึงกับรู้ว่าเธอต้องการปลามังกรเฉี่ยง ชัดเจนว่าเตรียมการมาแล้ว
ปลามังกรเฉี่ยงที่เธอส่งคนตามหามากมายยังหาไม่เจอ แล้วจะบังเอิญขนาดไหน ที่ผู้ชายคนนี้กลับหามันเจอ?
"คุณอุตส่าห์มาไกลถึงที่นี่เพื่ออะไร? นอนกับฉันครั้งเดียวยังไม่พอ ยังอยากได้ครั้งที่สอง?"
"ไม่ใช่ครับ ผมมาขายปลาจริงๆ..."
เซียบิงไม่ฟังคำอธิบายของเขา "ฉันบอกแล้วว่าอย่าคิดอะไรที่ไม่ควรคิด! อย่าบังคับให้ฉันต้องลงมือ!"
"ผมจริงๆ..."
เกาเฉียงยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเซียบิงขัด "ออกไป! เดี๋ยวนี้ ทันที ออกไปเลย ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณแม้แต่วินาทีเดียว!"
เกาเฉียงรู้สึกหมดปัญญา ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงไม่ยอมฟังคำอธิบายของเขาเลย?
"รปภ.ไหน? รปภ.!"
เซียบิงโกรธจัด อกของเธอขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ทรวงอกอันงดงามสั่นไหว
"พวกคุณกินเงินเดือนทำอะไรกัน? รีบไล่เขาออกไปเดี๋ยวนี้!!"
เกาเฉียงเห็น รปภ. สองคนวิ่งเข้ามา จึงจำต้องจากไป
ผู้หญิงคนนี้ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี พูดคุยด้วยไม่ได้เลย
เกาเฉียงออกจากโรงแรมมา ยังได้ยินเสียงผู้หญิงคนนั้นสั่งให้ รปภ. ต่อไปอย่าปล่อยให้คนเข้ามาง่ายๆ
เขาถอนหายใจยาว ดูเหมือนการจะขายปลาที่โรงแรมนี้คงเป็นไปไม่ได้แล้ว ผู้หญิงคนนั้นน่าจะเป็นผู้บริหารอะไรสักอย่าง
และการจะฝึกปราณสองคนกับผู้หญิงคนนั้นก็ยากเย็นเหลือเกิน
คนขับรถสามล้อเห็นเขาถูกไล่ออกมา จึงถามอย่างแปลกใจ "เกิดอะไรขึ้น? ทำไมคุณถึงถูกไล่ออกมา?"
เกาเฉียงยิ้มขื่น "ใครจะรู้ล่ะ ผู้หญิงคนนั้นคงมีปัญหา"
คนขับรถสามล้อดูเหมือนจะรู้สึกเสียหน้า เพราะก่อนหน้านี้เขารับประกันไว้แล้ว แต่กลับถูกไล่ออกมา
"รีบขึ้นรถเถอะ ผมจะพาคุณไปอีกที่ รับรองขายปลาได้แน่นอน!"


## บทที่ 8 ทำเงิน 30,000 ในครึ่งวัน

เซียบิงจับตาดูเกาเฉียงตลอด เมื่อเห็นเขาขึ้นรถมอเตอร์ไซค์จากไปแล้ว เธอจึงกลับเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง
ไอ้คนต่ำช้าไร้ยางอายคนนี้ ได้ครั้งแรกของเธอไปแล้วยังไม่พอ ยังกล้ามาหาอีก ช่างไร้ค่าเหลือเกิน
เธอทรุดตัวลงบนโซฟาอย่างหมดแรง รู้สึกว่าการมีชีวิตอยู่ช่างยากเย็นเหลือเกิน
คนรอบข้างล้วนเป็นเสือสิงห์หมาป่า ส่วนเธอเป็นเพียงแกะตัวหนึ่ง ทุกคนต่างอยากฉีกเนื้อจากตัวเธอไป
พ่อป่วยหนัก ธุรกิจโรงแรมตกต่ำ เงินกู้ธนาคารกำลังจะครบกำหนด ซัพพลายเออร์เร่งทวงหนี้และหยุดส่งของ คู่แข่งก็กดดันไม่หยุด เธอแทบจะสิ้นหวังแล้ว
ที่สำคัญที่สุดคือได้แตกหักกับซงจื่อเหา ไม่มีใครรู้ว่าเขาจะใช้วิธีสกปรกอะไรต่อไป
"จริงๆ แล้วต้องขายโรงแรมจริงๆ หรือ?"
เซียบิงไม่ยอมรับ นี่คือผลงานครึ่งชีวิตของพ่อนะ จะให้พังพินาศในมือเธอได้อย่างไร?
แต่ถ้าไม่ขาย จะเอาเงินที่ไหนไปคืนธนาคาร? จะเอาเงินที่ไหนไปจ่ายซัพพลายเออร์?
เซียบิงถอนหายใจยาว มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
ตึก ตึก ตึก!
เสียงเคาะประตูดังขึ้นกะทันหัน มีคนถามว่า "เสี่ยจง คุณอยู่ไหมครับ?"
เซียบิงรีบลุกขึ้นตัวตรง "เข้ามาสิ"
เฉินหาง ผู้จัดการฝ่ายจัดซื้อเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว "เสี่ยจง ทำไมคุณถึงไล่คนขายปลามังกรเฉี่ยงไปล่ะครับ?"
เซียบิงชะงักเล็กน้อย พูดอย่างงุนงง "ปลามังกรเฉี่ยง? คุณหมายถึงคนที่ขี่มอเตอร์ไซค์มาเมื่อกี้ เป็นคนขายปลามังกรเฉี่ยงจริงๆ หรือ?"
"ใช่ครับ เราคุยโทรศัพท์กันไว้แล้ว แค่ยังไม่ทันแจ้งคุณเท่านั้นเอง"
ปลามังกรเฉี่ยง?
ไอ้หมอนั่นมาขายปลามังกรเฉี่ยงจริงๆ หรือ?
เซียบิงถึงกับช็อก!
ปลามังกรเฉี่ยงที่เธอตามหามานาน กลับถูกเธอไล่ไปแบบนี้?
เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที รีบพูด "รีบโทรหาเขาเร็ว เขาน่าจะยังไปไม่ไกล"
เฉินหางส่ายหน้า "ผมเพิ่งโทรไปแต่เขาไม่รับ คงโกรธแล้วละ"
เซียบิงรีบพูด "โทรอีก! ต้องซื้อปลามังกรเฉี่ยงให้ได้! ถ้าไม่ได้จริงๆ ฉันจะไปตามหาเขาเอง!"
เซียบิงรู้ว่าเกาเฉียงเป็นคนหมู่บ้านพีชบลอสซั่ม เพราะเธอเคยเห็นเขาตอนขึ้นเขา
เกาเฉียงที่หน้าตาหล่อเหลาและรูปร่างกำยำ ทิ้งความประทับใจไว้กับเธออย่างลึกซึ้ง
...
คนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างพาเกาเฉียงมาถึงหมู่บ้านที่ดูเก่าแก่แห่งหนึ่ง
"ที่นี่อยู่กันแต่ผู้ใหญ่เก่าๆ ทั้งนั้น พวกเขาเป็นคนกินเป็น ต้องรู้จักของดีแน่นอน คุณต้องขายได้"
เกาเฉียงมองเข้าไปข้างใน เห็นในสวนไม่ไกลจากประตูหมู่บ้าน มีคนแก่หลายคนกำลังเล่นหมากอยู่
เขาถือปลาเดินเข้าไปถาม "คุณลุงครับ สนใจปลามังกรเฉี่ยงไหมครับ?"
คุณลุงหลายคนสังเกตเห็นเขาแล้ว แต่ไม่มีใครสนใจ พอได้ยินคำพูดนี้จึงหันมามอง
"ปลามังกรเฉี่ยง? นั่นมันของดีนะ เธอมีเท่าไหร่?"
เกาเฉียงวางถังลงตรงหน้าพวกเขาทันที "ประมาณสี่ห้ากิโลครับ"
คนแก่ทุกคนตกใจ ถึงกับไม่สนใจเล่นหมากแล้ว พากันเข้ามาล้อมดู
"โอ้โห เป็นปลามังกรเฉี่ยงจริงๆ ด้วย!"
"ปลามังกรเฉี่ยงเยอะขนาดนี้ เก่งนี่หนู จับได้ยังไงน่ะ?"
"ขายเท่าไหร่? ถ้าราคาเหมาะสม ฉันเอาหมดเลย"
"เฮ้ ลาวหวัง นี่ไม่ยุติธรรมนะ! จะเมินพวกเราเหรอ?"
เกาเฉียงได้ยินคำพูดเหล่านี้ก็ดีใจขึ้นมาทันที พวกคนแก่เหล่านี้ไม่เพียงรู้จักของดีแต่ยังมีเงินด้วย ดูท่าจะขายได้เสียที
"หกพันหยวนต่อกิโล ไม่แพงนะ?"
"ไม่แพงหรอก ขายให้ฉันทั้งหมดเลย!"
"ไม่ได้! ฉันไม่ได้กินของพวกนี้มาสิบกว่าปีแล้ว ต้องขอแบ่งไปสักสองกิโลนะ"
เห็นคนแก่พวกนี้เกือบจะทะเลาะกันแล้ว เกาเฉียงรีบพูดว่า "ที่บ้านผมยังมีอีกนะครับ ถ้าพวกคุณลุงต้องการ พรุ่งนี้ผมจะเอามาส่งให้"
พวกคนแก่ตกใจอีกครั้ง พวกเขาคิดว่าการได้ปลามังกรเฉี่ยงมากขนาดนี้ก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว ไม่คิดว่าหนุ่มคนนี้ยังมีที่บ้านอีก
"จริงหรือเปล่า?"
"ยังมีอีกเท่าไหร่?"
"จริงครับ ยังมีอีกหลายสิบกิโลเลยครับ!"
เกาเฉียงคาดว่าในลำธารคงมีปลามังกรเฉี่ยงอีกมาก จึงพูดตัวเลขออกไปส่งๆ
"โอ้! ยังมีอีกเยอะขนาดนั้นเลยหรือ? นี่ไม่ใช่เลี้ยงเองใช่ไหม?"
"ลาวหวังโถว คุณรู้ไหม ปลาพวกนี้จะเลี้ยงรอดได้ยังไง?"
"หลายสิบปีก่อนเลี้ยงไม่รอด ใครจะรู้ว่าตอนนี้จะเลี้ยงได้หรือเปล่า?"
เกาเฉียงรีบอธิบายอีกว่า "เป็นปลาธรรมชาติทั้งหมดครับ พวกคุณลุงลองชิมดูก็รู้"
"งั้นพรุ่งนี้ต้องเอามาส่งให้แน่นะ วันนี้ขอสองกิโลก่อน!"
"สองกิโลอะไร ไม่อายเหรอ? ฉันว่าถังนี้มีประมาณห้ากิโล แบ่งกันคนละกิโลดีกว่า!"
"ได้ๆ งั้นแบ่งกันแบบนี้ก็แล้วกัน"
เกาเฉียงเห็นพวกเขาตกลงกันได้ง่ายๆ ก็ดีใจมาก รีบไปยืมตาชั่งมา แล้วชั่งให้คนละกิโล
สุดท้ายเหลือปลาอีกห้าตัวพอดี เกาเฉียงแจกให้คนละตัว พวกคนแก่ดีใจกันใหญ่
เกาเฉียงได้เงินมาก็ดีใจมาก สามหมื่นหยวนได้มาง่ายๆ แบบนี้ เขาแทบไม่อยากจะเชื่อ
ต้องรู้ว่า คนในหมู่บ้านทั้งปียังไม่แน่ว่าจะเก็บเงินได้สามหมื่นหยวน แต่เขาใช้เวลาแค่ครึ่งวันก็ได้มาแล้ว
คนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างเห็นเกาเฉียงถือเงินออกมา รู้ว่าเขาขายปลาได้แล้ว จึงพูดอย่างภูมิใจว่า:
"ผมบอกไม่ผิดใช่ไหมล่ะ ที่นี่ต้องขายปลาได้แน่ๆ!"
เกาเฉียงชูนิ้วโป้งให้ "พี่นี่รู้ทุกเรื่องจริงๆ ถ้าวันนี้ไม่ได้พี่ ผมก็ไม่รู้จะเอาปลาไปขายที่ไหน"
คนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างชอบคำพูดนี้มาก หัวเราะแล้วพูดว่า "ฮ่าๆ ก็แค่รู้อะไรมากหน่อยเท่านั้นเอง"
เกาเฉียงให้เงินเขาหนึ่งร้อยหยวนทันที "ไม่ต้องทอนนะครับ แลกเบอร์โทรกันไว้ ต่อไปผมเข้าเมืองจะได้ตามหาพี่"
คนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างเห็นเกาเฉียงใจดีขนาดนี้ ก็พูดอย่างดีใจว่า "ได้ๆ ต่อไปถ้าต้องการรถก็ตามหาผมได้เลย"
ทั้งสองแลกเบอร์โทรศัพท์กัน เกาเฉียงไปจ่ายค่าโทรศัพท์ แล้วให้คนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างพาไปร้านขายยาแห่งหนึ่ง ซื้อสมุนไพรหลายสิบชนิด
"เรียบร้อยแล้ว ซื้อเสร็จแล้ว กลับกันเถอะ"
คนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างเห็นเขาซื้อสมุนไพรมากมาย ก็ถามด้วยความสงสัยว่า "คุณซื้อยาจีนมากขนาดนี้ทำไม?"
"ก็ต้องมีประโยชน์สิครับ"
เกาเฉียงพูดจบก็รีบเปลี่ยนเรื่อง "พี่รู้จักผู้หญิงที่ไล่ผมออกจากโรงแรมเยียนกุยต้าเมื่อกี้ไหม เธอเป็นใคร?"
"ผู้หญิงคนนั้นน่าจะเป็นลูกสาวของเสี่ยจง หลังจากเสี่ยจงป่วยหนัก ก็มอบโรงแรมให้เธอดูแล"
คนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างดูเหมือนจะรู้เรื่องไม่น้อย พูดอย่างมั่นใจ
เกาเฉียงได้ยินแล้วก็ยิ้ม เขารู้ว่าโอกาสของเขามาถึงแล้ว!
ถ้าสามารถทำให้ธุรกิจของโรงแรมเยียนกุยต้าดีขึ้น เซียบิงจะยอมตามข้อเสนอของเขาไหม?
ทั้งสองคุยกันไปพลางเดินกลับไปพลาง ไม่นานก็ใกล้จะถึงหมู่บ้านพีชบลอสซั่มแล้ว
เกาเฉียงให้คนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างจอดก่อนถึง และกำชับไม่ให้เขาเล่าเรื่องวันนี้ให้คนอื่นฟัง
คนขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างคิดว่าเขากลัวคนอื่นจะไปจับปลามังกรเฉี่ยงบ้าง จึงรีบตบอกรับรองว่าจะไม่เล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังแน่นอน
เกาเฉียงขอบคุณแล้วแบกสมุนไพรเข้าหมู่บ้าน แต่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านมีคนอยู่หลายคน เขารู้ว่าหลบไม่พ้นแล้ว จึงเดินไปข้างหน้าอย่างไม่แคร์อะไร


## บทที่ 9 ฉันต้องการเธอ

"ฉาเฉียง เจ้าหนีไปไหนมา?"
"ฉาเฉียง รีบกลับบ้านเร็วเข้า! ระวังหลิวเหล่าป้าจะตีเจ้านะ!"
เกาเฉียงทำท่าหัวเราะแบบคนโง่เหมือนเดิม แบกของขึ้นเขาไปอย่างรวดเร็ว
ชาวบ้านมองเงาร่างที่จากไปด้วยความเวทนา
"คราวนี้ฉาเฉียงแย่แน่"
"ใช่ ได้ยินว่าหลิวเหล่าป้าเข้าเมืองไปตามคนมา ไม่รู้จะจัดการเขายังไง!"
"เฮ้อ ที่ดินของบ้านเขาคงรักษาไว้ไม่ได้แล้ว"
เกาเฉียงหูดีตาไว แม้จะเดินออกมาไกลก็ยังได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้น แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ
ตอนนี้เขาได้เข้าสู่การสะสมลมปราณระดับที่หนึ่งแล้ว การจัดการกับหลิวเหล่าป้าไม่ใช่เรื่องยากเลย
ถึงหลิวเหล่าป้าจะพาคนมามากแค่ไหน เกาเฉียงก็ไม่กลัว
และหลิวเหล่าป้าคงไม่พาคนมามากหรอก เพราะเขาไม่รู้ฝีมือที่แท้จริงของเรา คิดว่าเราเป็นแค่คนโง่ที่แข็งแรงหน่อยเท่านั้น
เกาเฉียงนึกถึงสุภาษิตโบราณขึ้นมา: ซ่อนความเก่งในความโง่ ใช้ความมืดเพื่อความสว่าง แฝงความใสในความขุ่น ใช้การถอยเพื่อก้าวไป
ความหมายของประโยคนี้คือ คนที่ฉลาดเพียงใดก็ไม่ควรแสดงออกมาทั้งหมด บางทีการแกล้งโง่ก็เป็นเรื่องดี...
แม้จะมีความสามารถก็ไม่ควรก้าวร้าวเกินไป ควรถอยเพื่อก้าวดีกว่าบุกตะลุยไป
เพราะไม้ที่สูงเด่นย่อมถูกลมพัด คนที่โดดเด่นย่อมถูกผู้คนทำลาย
การเป็นคนต้องรู้จักซ่อนความสามารถ การซ่อนความสามารถไม่เพียงปกป้องตัวเองได้ แต่ยังช่วยให้สะสมพลังได้อย่างเงียบๆ สร้างความสำเร็จได้โดยไม่ต้องโอ้อวด
เหมือนครั้งนี้ ถ้าตัวเองไม่แกล้งโง่ หลิวเหล่าป้าก็คงพาคนมาแก้แค้นมากกว่านี้ ตอนนี้เราอาจจะรับมือไม่ไหว
เกาเฉียงเตือนตัวเองในใจว่า ต่อไปเจอเรื่องอะไรให้พยายามซ่อนความสามารถ ทำตัวต่ำต้อย อย่าใจร้อนทำอะไรโดยไม่คิดถึงผลที่ตามมา
แม้เกาเฉียงจะอายุเพียงยี่สิบปี แต่หลังจากประสบเหตุการณ์ถูกทำร้ายจนโง่ เขาได้เรียนรู้ความร้อนเย็นของโลก ทำให้เติบโตขึ้นมาก
เมื่อกลับถึงบ้าน เขาล็อคประตูรั้ว หาอ่างใบใหญ่มาล้างสมุนไพร
แม้สมุนไพรเหล่านี้จะผ่านการเตรียมมาแล้ว แต่ก็ยังมีทรายและดินติดอยู่บ้าง ต้องล้างให้สะอาดก่อนใช้
เขาล้างสมุนไพรไปพลางนึกถึงขั้นตอนการปรุงยาอมตะในใจไปพลาง
ครั้งนี้เกาเฉียงตั้งใจจะปรุงยาเม็ดบำรุงพลัง ยาชนิดนี้ช่วยบำรุงพลังและเลือด ให้พลังงานแก่ร่างกายอย่างเพียงพอ
ทุกครั้งก่อนฝึกฝน เขาสามารถกินหนึ่งเม็ด ซึ่งไม่เพียงช่วยเพิ่มความเร็วในการฝึกฝน ยังป้องกันไม่ให้เกิดสถานการณ์ "เกือบอดตาย" เหมือนครั้งที่แล้ว
หลังจากล้างสมุนไพรเสร็จ เขาก็ใส่ลงในหม้อตามลำดับ เริ่มต้มขึ้น
ต้มอยู่ครึ่งวัน จนดวงอาทิตย์ตกดิน เกาเฉียงจึงต้มสมุนไพรทั้งหมดจนเป็นก้อนเหนียวๆ
หลังจากทิ้งให้เย็น เขาก็ค่อยๆ ปั้นเป็นเม็ด
เมื่อทำเสร็จทั้งหมด เกาเฉียงพบว่าสมุนไพรราคาสามหมื่นกลับปรุงยาเม็ดบำรุงพลังได้เพียงสิบห้าเม็ดเท่านั้น
"ของพวกนี้แพงจริงๆ"
แต่ยาเม็ดบำรุงพลังก็ให้ผลดี หลังจากเกาเฉียงกินเข้าไป ความเร็วในการฝึกฝนก็เพิ่มขึ้นมาก
แต่ก่อนดูดซับพลังวิญญาณเข้ามาสิบส่วน กลั่นได้แค่สองสามส่วน แต่หลังจากกินยาเม็ดบำรุงพลัง อัตราส่วนนี้เพิ่มขึ้นเป็นห้าส่วนทันที
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่นานเขาก็จะเข้าสู่การสะสมลมปราณระดับที่สอง
"การสะสมลมปราณระดับที่สอง!"
เกาเฉียงถอนหายใจ การเข้าสู่การสะสมลมปราณระดับที่สองต้องกลั่นลมปราณหยางนั้น และการจะฝึกปราณสองคนกับผู้หญิงคนนั้น มันช่างยุ่งยากจริงๆ
ในตอนนั้นเอง ข้างนอกก็มีเสียงดังขึ้น ตามด้วยเสียงผู้หญิงที่ไพเราะ
"มีคนอยู่บ้านไหมคะ?"
เกาเฉียงตกใจเล็กน้อย เดินไปที่ประตูมอง เห็นผู้หญิงในชุดเดรสคอลึกเอวรัดสีขาวเดินเข้ามา
หญิงสาวมีเอวบางร่างบอบบาง ทำให้หน้าอกของเธอดูยิ่งอวบอิ่ม ประกอบกับคอเสื้อที่ค่อนข้างต่ำ เผยให้เห็นผิวขาวเนียนเป็นบริเวณกว้าง
"เซียบิง? ทำไมเธอมาที่นี่?"
เกาเฉียงรู้สึกแปลกใจมาก เมื่อเช้านี้ผู้หญิงคนนี้ยังไล่เขาออกไป แต่ไม่คิดว่าตอนบ่ายเธอจะมาหาเขาเอง
เซียบิงก็เห็นเกาเฉียงเช่นกัน โดยเฉพาะเมื่อเห็นเหงื่อที่ไหลผ่านกล้ามเนื้อที่ชัดเจนของเขา ดวงตาของเธอวาบขึ้นด้วยความรู้สึกแปลกๆ
เธอนึกถึงภาพในถ้ำเมื่อก่อน ที่ทั้งสองคนกอดรัดกันอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เธอสูดหายใจลึก พยายามบังคับตัวเองไม่ให้คิดฟุ้งซ่าน พูดอย่างใจเย็นที่สุดว่า:
"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเซียบิง เป็นผู้จัดการทั่วไปของโรงแรมเยียนกุยต้า ก่อนหน้านี้ฉันเข้าใจผิดคุณ... ขอโทษด้วยนะคะ"
เธอค้อมตัวเล็กน้อย ทรวงอกอวบอิ่มของเธอก็แกว่งไกวตาม โผล่ออกมาให้เห็นครึ่งหนึ่ง
เกาเฉียงอดไม่ได้ที่จะมองอีกครั้ง รูปร่างของผู้หญิงคนนี้ดีเกินไปจริงๆ
น่าเสียดายที่วันนั้นในถ้ำเขาหมดสติไป ไม่รู้อะไรเลย
"ไม่เป็นไรครับ คุณมาหาผมมีธุระอะไรหรือเปล่า?"
เซียบิงไม่คิดว่าเกาเฉียงจะพูดตรงๆ แบบนี้ จึงต้องพูดว่า: "ฉันอยากซื้อปลามังกรเฉี่ยงของคุณ ไม่ทราบว่าคุณขายไปหมดแล้วหรือยัง?"
"ขายหมดแล้วครับ"
ใบหน้าของเซียบิงซีดลงทันที ในใจเสียใจจนแทบกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ผ่านไปสักพักจึงพูดว่า: "ไม่... ไม่มีแล้วเหรอคะ?"
เกาเฉียงเห็นปฏิกิริยาของเธอรุนแรงขนาดนี้ รู้ว่าปลามังกรเฉี่ยงต้องสำคัญกับเธอมาก คิดสักครู่แล้วพูดว่า:
"มีอยู่นะครับ แต่ว่าผมรับปากคนอื่นไปหมดแล้ว"
เซียบิงดีใจขึ้นมาก่อน แล้วรีบพูดอย่างร้อนใจว่า: "ขายให้ฉันได้ไหมคะ? ฉันให้เพิ่ม!"
เกาเฉียงส่ายหน้า "แต่ผมรับปากคนอื่นไปแล้ว..."
เซียบิงไม่รอให้เขาพูดจบก็พูดแทรกว่า: "แปดพันค่ะ! ฉันให้แปดพันต่อกิโล!"
"ไม่ใช่เรื่องเงินครับ ผม..."
"หนึ่งหมื่น! ฉันให้หนึ่งหมื่นต่อกิโล!"
เกาเฉียงเห็นว่าเธอร้อนใจขนาดนี้ ก็ไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป "ไม่ใช่เรื่องเงินจริงๆ ครับ ผม... ผมอยากได้คุณ..."
เกาเฉียงพูดจนตัวเองรู้สึกเขินอาย รู้สึกว่าตัวเองกำลังฉวยโอกาสในยามคับขัน ข่มขู่คนอื่น
แต่เซียบิงสำคัญกับเขามาก ถ้าไม่สามารถฝึกปราณสองคนกับเธอได้ ระดับพลังของเขาก็จะหยุดอยู่ที่การสะสมลมปราณระดับที่หนึ่งตลอดไป
แต่ถ้าสามารถฝึกปราณสองคนกับเธอได้ ปัญหาทั้งหมดที่เผชิญอยู่ตอนนี้ก็จะแก้ไขได้ทันที
เซียบิงได้ยินคำพูดนี้ก็ชะงักไป พอรู้สึกตัวก็ด่าออกมาทันที:
"คุณช่างต่ำช้า น่ารังเกียจ ลามก ฉัน... ฉันขอตายดีกว่าที่จะไปกับคุณ"
เกาเฉียงไม่คิดว่าเธอจะมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าผู้หญิงสมัยนี้ไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้แล้วหรอกหรือ?
อีกอย่าง ทั้งสองคนก็เคยมีความสัมพันธ์กันมาแล้วหนึ่งคืน จะมาอีกสักกี่ครั้งก็คงไม่เป็นไร?
เขาคิดว่าเซียบิงอาจจะเข้าใจผิด รีบอธิบายว่า: "ผมไม่ได้ให้คุณไปกับผม ผม... ผมแค่อยากให้คุณนอนกับผมครั้งเดียว...
เอ่อ... ไม่ใช่ครั้งเดียว แต่หลายครั้ง..."
เกาเฉียงยิ่งพูดยิ่งรู้สึกว่าไม่ถูกต้อง สุดท้ายก็ไม่กล้าพูดต่อ
เซียบิงโกรธจนหน้าแดง คนคนนี้ต่ำช้า น่ารังเกียจ และลามกยิ่งกว่าที่เธอคิดไว้เสียอีก!
"คุณ คุณ คุณ!!"
เซียบิงโกรธจนไม่รู้จะพูดอะไรดี ผ่านไปสักพักจึงพูดว่า:
"คุณคิดว่าฉันเป็นคนแบบไหน? บอกให้รู้ไว้เลย ไม่มีทาง ไม่มีทางเด็ดขาด!
ถึงฉันจะต้องตาย ถึงฉันจะต้องกระโดดลงไปจากที่นี่ ก็ไม่มีทางที่จะนอนกับคุณ!"


## บทที่ 10 รสชาติอาหารที่เป็นเลิศ

เมื่อเกาเฉียงได้ยินคำพูดนั้นก็รู้สึกร้อนใจ คิดว่าตนเองพูดผิดไปจนกลายเป็นผลตรงกันข้าม "ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ ฉัน..."
เขาอยากจะอธิบาย แต่ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร เรื่องการฝึกปราณสองคนไม่สามารถบอกให้คนที่สองรู้ได้
เขาถอนหายใจยาว "พูดตามตรงนะ ฉันอยากนอนกับเธอจริงๆ แต่ไม่ใช่อย่างที่เธอคิด
และถ้าเธอยอมนอนกับฉันสักสองสามครั้ง ฉันไม่เพียงจะยกปลามังกรเฉี่ยงให้เธอ แต่ยังจะช่วยให้ธุรกิจโรงแรมของพวกเธอดีขึ้นด้วย"
เซียบิงตกตะลึงอีกครั้ง ก่อนจะพูดอย่างดูถูก "เธอคิดว่าฉันถูกๆ แบบนั้นเหรอ? จะยอมนอนกับเธอเพื่อปลามังกรเฉี่ยงแค่ไม่กี่กิโล?
แล้วอีกอย่าง เธอมีความสามารถอะไรที่จะทำให้ธุรกิจโรงแรมของเราดีขึ้นได้?"
เกาเฉียงพูดอย่างจริงจัง "ในเมื่อฉันกล้าพูดแบบนี้ ก็ต้องมีความสามารถแน่นอน"
เซียบิงแค่นเสียง "งั้นก็แสดงความสามารถของเธอให้ดูสิ ถ้าเธอทำให้ธุรกิจโรงแรมของเราดีขึ้นได้จริง ฉันจะยอมนอนกับเธอหนึ่งครั้ง!"
เกาเฉียงได้ยินแล้วก็ยิ้ม คิดในใจว่าเรียบร้อยแล้ว นอนครั้งแรกแล้วต้องมีครั้งที่สองแน่
เมื่อเขาได้ยินว่าโรงแรมเยียนกุยต้ากำลังจะปิดตัว ก็คิดว่าโอกาสของตนมาถึงแล้ว ถ้าสามารถทำให้ธุรกิจโรงแรมเยียนกุยต้าดีขึ้นได้ เซียบิงอาจจะยอมรับข้อเสนอของเขา
ไม่คิดว่าเธอจะตกลงง่ายๆ แบบนี้
"เธอพูดแล้วต้องรักษาคำพูดนะ?"
เซียบิงตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด "แน่นอน!"
ในใจเธอไม่เชื่อเลยว่าเกาเฉียงชาวนาบ้านนอกคนนี้จะสามารถทำให้ธุรกิจโรงแรมดีขึ้นได้
"ดี งั้นจำคำพูดของเธอไว้นะ! ฉันจะแสดงฝีมือให้ดูเดี๋ยวนี้เลย!" เกาเฉียงพูดพลางเดินเข้าไปในลาน
แม้เซียบิงจะไม่เชื่อ แต่เมื่อเห็นเขามั่นใจขนาดนี้ ก็เดินตามเข้าไป เธออยากดูว่าคนคนนี้มีความสามารถอะไรกันแน่
เกาเฉียงคิดมาตลอดว่าจะทำอย่างไรให้ธุรกิจโรงแรมเยียนกุยต้าดีขึ้น
ตอนที่กำลังลงเตาหลอมยา เขาก็คิดออกในที่สุด
โรงแรมเยียนกุยต้าทำธุรกิจร้านอาหารเป็นหลัก ถ้ามีอาหารสักสองสามจานที่รสชาติพิเศษ ธุรกิจก็ต้องดีขึ้นแน่นอน
ในเจียนหยินหยางเหอเหอจิง มีสูตรอาหารยาที่มีสรรพคุณต่างๆ กันนับร้อยจาน ทำออกมาสักจานก็คงทำให้คนแห่แหนกันมากิน
ดังนั้น ตอนนี้เกาเฉียงจึงเตรียมทำอาหารให้เซียบิงดู เพื่อให้เธอได้เห็นความสามารถของเขา
เซียบิงเห็นเกาเฉียงจับไก่ตัวหนึ่ง ก็พูดอย่างดูถูกทันที "อย่าบอกนะว่าเธอจะทำอาหารให้ฉันกิน?"
เกาเฉียงยิ้มน้อยๆ "ยินดีด้วย เธอตอบถูก"
เซียบิงแค่นเสียง "ทำไมเธอช่างไร้เดียงสาอย่างนี้? คิดว่าแค่ทำอาหารจานเดียวจะทำให้ธุรกิจโรงแรมของเราดีขึ้นได้เหรอ?"
"เดี๋ยวเธอก็รู้เองเมื่อได้ชิม"
เกาเฉียงพูดจบก็ไม่สนใจเธออีก เริ่มทำอาหารอย่างตั้งใจ
เขาจะทำไก่ตุ๋นหกสมบัติทองคำ ซึ่งไม่เพียงแต่ช่วยบำรุงผิวพรรณ เสริมเลือดลม แต่ยังช่วยขับความชื้น แก้หวัด และปรับประจำเดือน รวมถึงมีสรรพคุณอื่นๆ อีกมากมาย
ที่สำคัญที่สุดคือ อาหารยาจานนี้อร่อยมาก ถ้าใครอ่อนเพลีย เป็นหวัด ดื่มแล้วจะหายทันที มีผลในทันทีทันใด
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ฟ้าเกือบมืดแล้ว ในที่สุดไก่ตุ๋นหกสมบัติทองคำก็ทำเสร็จ
เซียบิงรอจนเบื่อแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะกลิ่นหอมขนาดนี้ เธอคงไม่รอจนถึงตอนนี้
"ฉันบอกเธอนะ ถึงน้ำซุปไก่จะอร่อยมาก แค่อาหารอร่อยจานเดียวก็ยากที่จะทำให้ธุรกิจโรงแรมดีขึ้นได้"
เกาเฉียงตักน้ำซุปสีทองใสวาวใส่ชาม ส่งให้เธอ "เธอลองชิมก่อน"
เซียบิงถูกกลิ่นหอมยั่วน้ำลายมานานแล้ว จึงไม่ปฏิเสธ รับมาแล้วตักหนึ่งช้อน
น้ำซุปไก่สีทองเข้มข้น มีน้ำมันบางๆ ลอยอยู่ ส่งกลิ่นหอมแปลกประหลาด ทำให้น้ำลายสอ
เซียบิงตักหนึ่งช้อนเข้าปาก ทันใดนั้นก็รู้สึกถึงรสชาติที่ไม่เหมือนใคร อร่อยจนไม่สามารถบรรยายเป็นคำพูดได้
"นี่มันอร่อยมากเลย!"
เซียบิงรู้สึกตื่นเต้นดีใจมาก แม้ว่าเธอจะได้กลิ่นหอมและคิดว่าน้ำซุปนี้ต้องอร่อยแน่ๆ แต่เธอก็ไม่เคยคิดว่ามันจะอร่อยได้ถึงขนาดนี้!
เธอรีบตักช้อนที่สอง พอน้ำซุปสัมผัสลิ้นก็รู้สึกถึงความหอมกรุ่น หลังจากกลืนลงไปก็มีความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ราวกับว่ารูขุมขนทั้งหมดถูกเปิดออก
"อร่อยมาก! อร่อยมากจริงๆ!!"
เซียบิงรีบยกชามขึ้นมาดื่มน้ำซุปที่เหลือจนหมดในคำเดียว
ความสุขล้นหัวใจ ทั้งร่างกายอบอุ่นไปหมด ราวกับแช่อยู่ในน้ำพุร้อน รู้สึกสบายสุดๆ!
เกาเฉียงเห็นสีหน้าเพลิดเพลินของเซียบิง อดยิ้มไม่ได้ แล้วก็ตักน้ำซุปมาดื่มบ้าง
แม้ว่าเขาจะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ก็ยังตกใจกับรสชาติที่วิเศษขนาดนี้
น้ำซุปไก่นี้อร่อยมากจริงๆ เป็นน้ำซุปที่อร่อยที่สุดที่เขาเคยดื่มมาในชีวิต
หลังจากดื่มหมดแล้ว เซียบิงก็รีบตักชามที่สอง คราวนี้เธอค่อยๆ ชิม และได้ลิ้มรสที่แตกต่างออกไป
เธอกินเนื้อไก่คำหนึ่ง เนื้อไก่มันวาววับ นุ่มแต่ไม่เละ รสชาติกลมกล่อม ไม่มีกลิ่นสมุนไพรจีนเลยสักนิด
ทั้งน้ำซุปและเนื้อไก่ล้วนเป็นอาหารรสเลิศ!
เซียบิงกินไปถึงห้าชาม จนท้องป่องออกมา เธอถึงได้วางช้อนตะเกียบลงอย่างเสียดาย
เกาเฉียงยิ้มถามว่า "เป็นไงบ้าง? คิดว่าอาหารจานนี้จะช่วยให้ธุรกิจโรงแรมของคุณดีขึ้นได้ไหม?"
แม้ในใจเซียบิงจะมีคำตอบแล้ว แต่เมื่อนึกถึงคำที่เคยพูดไว้ก่อนหน้า เธอก็ยังดื้อดึงตอบว่า:
"แม้ว่าน้ำซุปไก่นี้จะอร่อยมากจริงๆ แต่แค่อาหารจานเดียวก็ยากที่จะทำให้ธุรกิจโรงแรมดีขึ้นได้"
เกาเฉียงยิ้มเบาๆ "แล้วถ้าผมมีอาหารแบบนี้หลายสิบจาน? แต่ละจานอร่อยแบบนี้ และยังมีสรรพคุณพิเศษด้วย
อย่างเช่น น้ำซุปเขากวางบำรุงสมรรถภาพ ที่ทำให้ผู้ชายกลับมาแข็งแรง สามารถร่วมรักกับผู้หญิงได้สิบคนในคืนเดียว!
แล้วยังมีหัวฟีนิกซ์ ที่ช่วยเพิ่มความจำ รักษาโรคสมองเสื่อมในผู้สูงอายุ..."
เซียบิงได้ยินรายชื่ออาหารเหล่านี้แล้วก็โต้แย้งไม่ออก จริงๆ แล้วแค่ไก่ตุ๋นหกสมบัติทองคำจานเดียวก็ทำให้ธุรกิจโรงแรมดีขึ้นได้ ถ้าโฆษณาดีๆ อาจถึงขั้นพลิกฟื้นกลับมาได้
แต่เธอนึกถึงคำที่เคยพูดไว้ก่อนหน้า จึงไม่ยอมยอมรับ
แต่พอได้ยินว่ายังมีอาหารที่มีสรรพคุณมากมายแบบนี้ รวมกับที่ได้ลองชิมไก่ตุ๋นหกสมบัติทองคำแล้ว เธอก็โต้แย้งไม่ได้อีกต่อไป
เกาเฉียงเห็นเธอเงียบไป จึงพูดว่า "ถ้าคุณยอมนอนกับผมสักครั้ง ผมจะสอนทำอาหารให้คุณหนึ่งจาน
คุณทำโรงแรมอยู่ คงรู้ดีว่าอาหารพวกนี้มีค่าแค่ไหน ถ้ามีอาหารอร่อยๆ พวกนี้แล้ว จะมีใครเป็นคู่แข่งของโรงแรมคุณได้อีก?"
เซียบิงใจสั่น เกาเฉียงพูดถูก แค่ไก่ตุ๋นหกสมบัติทองคำจานเดียวก็มีมูลค่าทางธุรกิจมหาศาล แล้วยังมีอาหารอื่นๆ อีกมากมายขนาดนี้
คิดแล้วหน้าเธอก็แดงขึ้นมาอีก ในใจตัดสินใจว่า จะนอนกับเขาแค่ครั้งเดียว เรียนรู้วิธีทำไก่ตุ๋นหกสมบัติทองคำก็พอ
ถ้านอนมากกว่านั้น ตัวเองจะกลายเป็นอะไร? เป็นผู้หญิงขายตัวหรือ?
"คุณพูดจริงหรือ?"
"แน่นอน ถ้าคุณยอมนอนกับผม ผมจะช่วยให้ธุรกิจของคุณดีขึ้นแน่นอน" เกาเฉียงพูดอย่างมั่นใจ
เซียบิงยังลังเลอยู่ แต่เมื่อนึกถึงพ่อที่ป่วยหนักอยู่บนเตียง ธนาคารที่กดดัน ซัพพลายเออร์ที่ขู่จะหยุดส่งของ และซงจื่อเหาที่เลวทรามเหมือนกัน เธอก็กัดฟันพูดว่า:
"ได้ ฉันตกลง! แต่ถ้าคุณกล้าหลอกฉันนะ... ถึงตายฉันก็ไม่ปล่อยคุณไว้!"
เกาเฉียงดีใจมาก ในที่สุดเซียบิงก็ตกลง "วางใจเถอะ ผมไม่มีทางหลอกคุณแน่นอน!"
เซียบิงแค่นเสียงฮึ ในใจยังรู้สึกสับสนมาก "งั้นคุณสอนฉันเลยสิ"
เกาเฉียงยิ้มพูดว่า "คุณคิดว่าเป็นไปได้เหรอ? เหมือนที่คุณไม่เชื่อใจผม ผมก็ไม่ค่อยเชื่อใจคุณเหมือนกัน
ถ้าคุณเรียนรู้วิธีแล้วเลิกสนใจผมไปเลยล่ะ ผมจะทำยังไง?"
เซียบิงขมวดคิ้วถามว่า "แล้วคุณจะให้ทำยังไง?"
"นอนกับผมตอนนี้เลย" เกาเฉียงพูดอย่างช็อกโลก


## บทที่ 11 นอนกับเธอตอนนี้

"นาย!!"
"ยังไง? นายจะเบี้ยวเหรอ?" เกาเฉียงรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาเช่นกัน
"ถ้านายจะเบี้ยวก็ตามใจ งั้นก็ไปที่ที่ควรไปเถอะ ฉันก็จะไม่ยุ่งเรื่องโรงแรมของพวกนายแล้ว ส่วนปลามังกรเฉี่ยงก็อย่าหวังจะเอาไปแม้แต่ตัวเดียว"
"นาย..."
ดวงตาของเซียบิงราวกับจะพ่นไฟออกมาได้ จ้องเกาเฉียงด้วยความโกรธเกรี้ยว
ตอนนี้เธออยากจะเดินจากไปให้ไกลจากไอ้บ้านี่เหลือเกิน
แต่พอนึกถึงโรงแรมเยียนกุยต้าที่กำลังอยู่ในสถานการณ์คับขัน เธอก็เหมือนลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม ร่างกายอ่อนยวบลงในทันที
และไม่รู้ทำไม เมื่อเห็นสายตาเย็นชาของเกาเฉียง ดวงตาของเซียบิงก็แดงขึ้น ในใจยิ่งรู้สึกน้อยใจมากขึ้นเรื่อยๆ
เกาเฉียงเห็นท่าทางของเธอแบบนั้น ในใจก็รู้สึกไม่สบายใจ รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนเลวร้าย
แต่เขาไม่เก่งเรื่องพูดจา ยิ่งไม่เก่งเรื่องพูดหวานล่อลวงผู้หญิง ไม่งั้นก็คงไม่เป็นแบบนี้
"ได้! ฉันจะนอนกับนายเดี๋ยวนี้เลย! ยังไงก็เคยนอนด้วยกันมาแล้วนี่!" เซียบิงดูเหมือนจะตัดสินใจแล้ว เดินเข้าห้องไปอย่างโมโห
เกาเฉียงเห็นว่าเธอยอมแล้ว ก็ถอนหายใจโล่งอก รีบไปลงกลอนประตูรั้วแล้วตามเข้าไป
เซียบิงมีรูปร่างดีมาก สะโพกผายที่ส่ายไปมาตอนเดินยิ่งทำให้เกาเฉียงแทบจะละสายตาไม่ได้
พอคิดว่าอีกเดี๋ยวจะได้ฝึกปราณสองคนกับสาวสวยระดับพรีเมี่ยมคนนี้ แถมยังต้องใช้ท่าทางต่างๆ จากคัมภีร์เจียนหยินหยางเหอเหอจิง ร่างกายก็ร้อนผ่าวขึ้นมา...
เกาเฉียงสูดหายใจลึก รวบรวมความกล้าโอบกอดเซียบิงจากด้านหลัง "เรามาเริ่มกันเถอะ"
ร่างของเซียบิงสั่นเทา อยากจะดิ้นหลุดตามสัญชาตญาณ แต่ก็รู้สึกว่าไม่เหมาะ จึงพูดเสียงอ่อย:
"นายมีกลิ่นเหงื่อทั้งตัวเลย ไปอาบน้ำก่อนดีกว่า"
"ได้"
เกาเฉียงคิดดูก็จริง ก่อนหน้านี้ฝึกฝนจนเหงื่อออกทั้งตัว เมื่อกี้ทำอาหารก็โดนควันน้ำมัน สมควรอาบน้ำจริงๆ
เขารีบตักน้ำหนึ่งถัง แล้วยืนอาบในลานบ้าน
เซียบิงได้ยินเสียงในลานบ้าน อดไม่ได้ที่จะแอบมองที่ช่องประตู เห็นเกาเฉียงใส่กางเกงขาสั้นตัวเดียว กล้ามเนื้อทั้งตัวเปลือยอยู่ตรงหน้า
"ชิ ไม่รู้จักอาย!"
ใบหน้าของเซียบิงแดงเรื่อ หลังจากถ่มน้ำลายแล้ว ก็ยังอดใจไม่ไหวที่จะเดินจากไป ยังคงแอบดูต่อที่ช่องประตู
ใบหน้าหล่อเหลา กล้ามเนื้อที่เป็นสัน รวมถึงส่วนที่นูนขึ้นสูง...
ใบหน้าของเซียบิงแดงขึ้นอีกครั้ง เมื่อนึกถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น หัวใจก็เต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ
ในลานบ้าน เกาเฉียงอาบน้ำอย่างละเอียด แล้วใช้ผ้าขนหนูเช็ดตัวให้แห้ง จากนั้นก็เดินเข้าบ้าน
เซียบิงหน้าแดงก่ำ หลบไปอยู่ที่มุมห้องแล้ว
เกาเฉียงหัวเราะเบาๆ เดินเข้าไปหา แล้วโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน
"เรามาเริ่มกันเถอะ"
"จะ...เริ่มยังไง?"
เกาเฉียงยกคางเธอขึ้น จูบลงบนริมฝีปากแดงนั้น
"อื้ม..."
เซียบิงดิ้นรนเล็กน้อย ร่างกายก็อ่อนยวบลง
เกาเฉียงดีใจมาก กำลังจะทำต่อ แต่โทรศัพท์ของเซียบิงก็ดังขึ้นกะทันหัน
เธอรีบผลักเกาเฉียงออก รับสายแล้วฟังไม่กี่ประโยค สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที หันไปพูดกับเกาเฉียง:
"นาย...นายช่วยฉันหน่อยได้ไหม?"
"ช่วยอะไร?"
"แกล้งเป็น...แฟนฉัน"
เกาเฉียงอึ้งไป
เซียบิงหน้าแดง พูดอย่างกังวลว่า "นาย...นายไม่ยอมเหรอ?"
"เอ่อ ยอมสิ จะไม่ยอมได้ยังไง?"
เกาเฉียงรู้สึกตัว ยิ้มพูดว่า "แต่ฉันก็เป็นแฟนเธออยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? ต้องแกล้งทำไม?"
"อย่าพูดเหลวไหล!"
ใบหน้าของเซียบิงเย็นชาลง แต่ก็รู้สึกว่าท่าทีของตัวเองดูจะรุนแรงไป รีบปลอบว่า:
"นายอย่าโกรธนะ แล้วก็ทริปนี้อาจจะอันตรายนิดหน่อย ถ้า...ถ้านายไม่อยากไป ฉันก็ไม่บังคับ"
"ฮ่าๆ ไม่เป็นไร"
เกาเฉียงยิ้มและพูดว่า "ได้แล้ว รีบไปกันเถอะ"
ตอนที่เซียบิงรับโทรศัพท์เมื่อครู่ เขาได้ยินเสียงบางอย่าง ข้างในมีเสียงวุ่นวาย ดูเหมือนจะมีคนไปก่อเรื่องที่บ้านเธอ
ตอนนี้เกาเฉียงอยู่ในการสะสมลมปราณระดับที่หนึ่ง ชายฉกรรจ์ห้าหกคนเข้าใกล้ตัวเขาไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ใส่ใจอะไรเลย
และถ้าต้องการจะฝึกปราณสองคนกับเซียบิงต่อไป การข่มขู่และสัญญาอย่างเดียวคงไม่พอ ต้องได้ใจเธอด้วย
เมื่อต้องการได้ใจอีกฝ่าย แล้วจะทิ้งเธอไปในยามคับขันได้อย่างไร
เซียบิงดูกระวนกระวายใจมาก ตลอดทางไม่พูดอะไรเลย ไม่นานก็พาเกาเฉียงลงจากเขามาถึงหน้ารถของเธอ
เป็นรถโตโยต้าคราวน์สีดำ ดูเก่าพอสมควร และในรถยังมีกลิ่นบุหรี่ คงเป็นรถของพ่อเซียบิง
ดูเหมือนว่าเซียบิงจะไม่ได้รวยอย่างที่เขาคิด
"เล่าให้ฟังหน่อยสิว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันจะได้เตรียมใจไว้"
เซียบิงเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วจึงเล่าเรื่องทั้งหมดออกมา
เกาเฉียงฟังไปสักพัก ก็ขมวดคิ้วขึ้นมา ที่แท้ที่เซียบิงยอมทำเรื่องแบบนั้นกับเขาครั้งที่แล้ว ก็เพราะถูกซงจื่อเหาวางยาสินะ
"งั้นไอ้หมอนี่ก็เป็นแม่สื่อของเราสิ?"
"แม่สื่อ?"
เซียบิงมองเขาอย่างงุนงง
เกาเฉียงยิ้มเจ้าเล่ห์พูดว่า "ใช่ไง ถ้าเขาไม่วางยาเธอ เธอจะมาเป็นแฟนฉันได้ยังไง"
เซียบิงรู้สึกตัวทันที หน้าแดงก่ำจ้องเขาอย่างโกรธ "ใครเป็นแฟนนายกัน อย่าพูดเรื่อยเปื่อยนะ!"
"เอ๊ะ ทำไมพูดไม่รักษาคำพูดล่ะ เมื่อกี้ยังบอกว่าจะยอมทำอะไรก็ได้อยู่เลย"
"..."
เซียบิงโกรธจนแทบระเบิด ถ้าไม่เห็นว่าเกาเฉียงตัวสูงใหญ่ และตอนนี้เธอก็หาคนอื่นไม่ได้ เธออยากจะเตะเขาลงจากรถจริงๆ
"ไม่เอาปลามังกรเฉี่ยงแล้ว? หรือไม่อยากเรียนทำอาหารบำรุงแล้ว?"
"ฉัน..."
เกาเฉียงชายตามองเธอ "เอาล่ะ เล่าต่อไปเถอะ"
เซียบิงถอนหายใจแล้วพูดต่อ "หลังจากเรื่องครั้งที่แล้ว ซงจื่อเหาก็บังคับให้ฉันเป็นแฟนเขา
เขายังบอกว่า ถ้าฉันไม่ยอม จะทำให้โรงแรมของบ้านเราเปิดต่อไปไม่ได้..."
เซียบิงหน้าตาไม่เลว ทั้งยังมีความสามารถ แน่นอนว่าไม่มีทางยอมรับ
แต่ซงจื่อเหาคนนี้ก็ช่างเลวจริงๆ
บ่ายวันนั้น เจ้าหน้าที่จากกรมพาณิชย์ ดับเพลิง สาธารณสุข และอื่นๆ ก็มา สั่งปิดโรงแรมทันที
เซียบิงจนปัญญา จึงต้องเล่าเรื่องนี้ให้พ่อฟัง
โชคดีที่พ่อของเธอแม้จะป่วยหนัก แต่ก็ยังมีเพื่อนฝูงอยู่บ้าง วันรุ่งขึ้นก็ติดต่อเส้นสายได้ โรงแรมจึงเปิดดำเนินการได้ตามปกติ
แต่ไม่คิดว่า พอซงจื่อเหาใช้อำนาจทางราชการไม่ได้ ก็พาหมอเทพคนหนึ่งมา จะรักษาอาการป่วยของพ่อเซียบิง
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าซงจื่อเหาต้องไม่ได้คิดดี ดังนั้นพอเซียบิงได้รับโทรศัพท์จากน้องสาวเมื่อครู่ก็รีบร้อนขึ้นมา
เกาเฉียงฟังจบแล้วรู้สึกว่าเรื่องนี้ยุ่งยากจริงๆ เพราะอีกฝ่ายมีฐานะไม่ธรรมดา วิธีทั่วไปคงใช้ไม่ได้แน่
แต่ปัญหาทั้งหมดเกิดจากการที่พ่อของเซียบิงป่วยหนัก ถ้ารักษาพ่อของเธอหายล่ะ?
ปัญหาทั้งหมดจะได้รับการแก้ไขหรือไม่?
เซียบิงเห็นเขาเงียบไป คิดว่าเขากลัวเสียแล้ว จึงรีบพูดว่า
"ขอแค่คุณช่วยฉัน ให้ฉันทำอะไรก็ได้ แม้แต่ให้เป็นเมียน้อยคุณ ฉันก็ยอม"
"จริงเหรอ?"
"จริงที่สุด ฉันสาบานได้"
"ทำอะไรก็ได้จริงๆ?"
เกาเฉียงยิ้มกรุ้มกริ่มพูด เน้นเสียงคำว่า "ทำ" เป็นพิเศษ
ใบหน้าของเซียบิงแดงขึ้นมาทันที พยักหน้าเบาๆ พูดว่า "อืม ทำอะไรก็ได้..."
"ได้ งั้นรีบขับรถไปเลย"
เกาเฉียงดีใจมาก เซียบิงพูดขนาดนี้แล้ว ต่อไปก็ต้องมาเมื่อเรียก อยากนอนกี่ครั้งก็ได้สิ?


## บทที่ 12 ได้แฟนคลับน้อยเพิ่มอีกคน

รถมาถึงเมืองอย่างรวดเร็ว หลังจากเลี้ยวไปมาหลายครั้ง ก็จอดอยู่หน้าบ้านสไตล์ตะวันตกริมถนน
ประตูบ้านเปิดกว้าง ภายในสว่างไสว และมีเสียงอึกทึกดังแว่วมาจากข้างใน
เซียบิงจอดรถแล้วกำลังจะวิ่งเข้าไป แต่เกาเฉียงคว้ามือเธอไว้ "ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องตื่นตระหนก ฉันจัดการเอง"
ไม่รู้ทำไม เซียบิงจู่ๆ ก็ไม่รู้สึกรีบร้อนและตื่นตระหนกอีกต่อไป ปล่อยให้เกาเฉียงจูงมือพาเดินเข้าไป
เห็นในห้องรับแขกมีคนยืนอยู่หลายคน กำลังพูดอะไรบางอย่างกับเด็กสาวที่ยืนอยู่ตรงบันได
เด็กสาวคนนี้มีใบหน้าอ่อนเยาว์ รูปร่างบอบบาง ในมือถือมีดทำครัว แม้สีหน้าจะดูตื่นตระหนก แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว
เมื่อเห็นเซียบิง เธอตื่นเต้นจนแทบจะร้องไห้ "พี่สาว ในที่สุดพี่ก็กลับมาแล้ว!"
เซียบิงสลัดมือเกาเฉียงแล้ววิ่งเข้าไป "อืม พี่กลับมาแล้ว ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไรแล้ว..."
เด็กสาวร้องไห้ออกมาทันที โผเข้าไปกอดเซียบิง "พี่สาว พวกเขารังแกหนู! พวกเขาทั้งหมดรังแกหนู!!"
ดวงตาของเซียบิงก็แดงขึ้นมา เธอจ้องมองชายหนุ่มร่างเตี้ยอ้วน หน้าเป็นหลุมสิวด้วยความแค้น
"ซงจื่อเหา ใครให้นายมาที่บ้านฉัน? บ้านฉันไม่ต้อนรับนาย รีบไปให้พ้น!"
ซงจื่อเหาได้ยินคำพูดนี้ก็โกรธทันที "เซียบิง เธอกล้าพูดกับฉันแบบนี้เหรอ! คิดว่าฉันให้หน้าเธอนิดหน่อย เธอก็จะไม่ให้เกียรติฉันงั้นเหรอ?"
หญิงแต่งหน้าจัด ดูท่าทางสง่างาม พูดขึ้นว่า "เสี่ยวเปียง ทำไมหนูพูดกับจื่อเหาแบบนี้ล่ะ? รีบขอโทษจื่อเหาเร็ว"
เซียบิงโกรธจนควบคุมไม่อยู่ "เต่าเจียน แกยังเป็นเมียพ่อฉันอยู่นะ แต่ตอนนี้กลับช่วยคนนอกทำร้ายเขา! แกอยากให้เขาตายด้วยเหรอ?"
สีหน้าของเต่าเจียนเปลี่ยนเป็นไม่พอใจทันที "เสี่ยวเปียง อย่าพูดเหลวไหล! ฉันช่วยคนนอกทำร้ายเขาตรงไหน?"
เซียบิงแค่นเสียงเย็นชา "แกไม่รู้หรอกเหรอว่าซงจื่อเหามีเจตนาอะไร? แกกล้าให้หมอที่เขาพามารักษาพ่อ แกไม่กลัวว่าจะรักษาพ่อตายเหรอ?"
เธอพูดพลางมองไปที่ชายชราหนวดเคราขาวโพลน "ซงจื่อเหาให้เงินคุณเท่าไหร่ หรือว่าสัญญาอะไรกับคุณ ถึงได้ให้คุณรักษาพ่อฉันให้ตาย?"
"ไม่...ไม่มี เธอพูดอะไรของเธอ?"
ดวงตาของชายชราฉายแววตื่นตระหนก แต่เมื่อเห็นสายตาของซงจื่อเหาก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
เขาพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวแต่ขี้ขลาด "แพทย์มีใจเมตตา ฉันจะรักษาคนไข้ให้หายเท่านั้น จะรักษาให้ตายได้อย่างไร?"
ซงจื่อเหาจู่ๆ ก็ยิ้ม แกล้งทำเสียงอ่อนโยนพูดว่า "ปิงปิง เชื่อฉันสิ นั่นเป็นพ่อตาในอนาคตของฉันนะ ฉันจะทำร้ายเขาได้ยังไง?"
"พ่อฉันไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับนาย ขอร้องให้นายพูดให้สุภาพหน่อย แล้วก็..."
เซียบิงพูดพลางมองเกาเฉียง แล้วพูดเสียงเรียบว่า "ฉันหาหมอมาแล้ว ไม่ต้องรบกวนนายหรอก"
เกาเฉียงตกใจ เขาไม่เคยบอกเซียบิงเลยว่าตัวเองมีความรู้ด้านการแพทย์ ผู้หญิงคนนี้รู้ได้ยังไง?
เขามองไป เห็นเซียบิงกำลังขยิบตาให้เขาสุดแรง
เขาเข้าใจทันที ผู้หญิงคนนี้คงต้องการหลอกให้ซงจื่อเหาไปก่อน ถึงได้โกหกว่าเขาเป็นหมอ
ซงจื่อเหาหันไปมองเกาเฉียง สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที จ้องเขาด้วยสายตาอำมหิตว่า:
"ไอ้หนุ่ม ฉันไม่สนว่าแกเป็นใคร ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ไสหัวไปซะ ไม่งั้นวันนี้ฉันจะให้แกคลานออกไป!"
เกาเฉียงแต่เดิมไม่อยากมีเรื่องกับซงจื่อเหา เพราะเขามีพ่อเป็นผู้อำนวยการสำนักการตรวจการณ์
แต่พอได้ยินคำพูดของซงจื่อเหา เขาก็โกรธ อดไม่ได้ที่จะโต้กลับว่า:
"นายเป็นหมาหรือไง? ตัวเองคลานจนชิน ก็อยากให้คนอื่นคลานออกไปด้วยเหรอ?"
"แกอยากตายใช่ไหม?"
สีหน้าของซงจื่อเหาดำมืดน่ากลัว ดวงตาเรียวยาวเปล่งประกายเย็นเยียบ จ้องมองเกาเฉียงไม่วางตา
ตั้งแต่พ่อของเขาขึ้นเป็นผู้อำนวยการสำนักการตรวจการณ์ ใครเห็นเขาไม่ต้องก้มหัวคำนับ?
ไอ้บ้านนอกที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนคนนี้ กล้าพูดกับเขาแบบนี้!
ช่างเป็นการหาความตายจริงๆ!
ก่อนที่ซงจื่อเหาจะทันได้ลงมือ ชายหนุ่มร่างกำยำที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ทนไม่ไหวเสียก่อน
"ซงเส่า จะมัวพูดจาอะไรกับมันอีก ต่อยมันเลยสิ!"
จางเจียนเดินเข้าไปหาเกาเฉียงด้วยรอยยิ้มเย็นชา "ไอ้หนู แกนี่มันไม่รู้จักความตายจริงๆ กล้าดียังไงมาหาเรื่องซงเส่า
ข้าจะให้โอกาสแกครั้งหนึ่ง คุกเข่าลงโขกหัวให้ซงเส่าสามที ไม่งั้นอย่าโทษว่าข้าจะลงมือทำให้แกพิการ!"
เซียบิงจับแขนเกาเฉียงด้วยความกังวล กระซิบบอกว่า "เขาเป็นนักมวยปล้ำทีมจังหวัด เคยได้ยินว่าเคยไล่ต่อยคนเป็นสิบๆ คนคนเดียว เก่งมากเลย"
เกาเฉียงมองเขาด้วยความสนใจ คนผู้นี้รูปร่างผอมบาง แขนขายาว ดูก็รู้ว่าเป็นนักสู้ตัวยง แต่ไม่รู้ว่าจะรับหมัดของตนได้สักกี่น้ำ
เขาเพิ่งเข้าสู่การสะสมลมปราณระดับที่หนึ่ง รู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า กำลังอยากหาคนมาลองดีด้วยพอดี ไม่นึกว่าจะมีคนมาให้ถึงที่
"คุณเคยแข่งขันมาก่อนไหม? เคยได้รางวัลอะไรบ้างไหม?"
จางเจียนงงเล็กน้อย ไม่เข้าใจว่าทำไมเกาเฉียงถึงถามเรื่องพวกนี้ "พูดอะไรไร้สาระ จะคุกเข่าหรือไม่?"
เกาเฉียงถอนหายใจ "คุณบอกว่าคุณไม่เคยได้รางวัลเลย แล้วยังมีหน้ามาบอกคนอื่นว่าเป็นทีมจังหวัดอีก?"
จางเจียนโกรธทันที เขาไม่เคยได้รางวัลจริงๆ แม้แต่การแข่งขันใหญ่ๆ สักครั้งก็ไม่เคยได้เข้าร่วม
นี่คือจุดอ่อนของเขา!
ไอ้หมอนี่กล้าดียังไงมาเปิดแผลเก่าของเขาต่อหน้าคนอื่น!
"ดี ในเมื่อแกอยากตาย ข้าจะส่งแกไปตายเอง!"
เขาพูดพลางก้าวเข้ามา ทั้งร่างพุ่งเข้ามาราวกับวัวกระทิงชน ชกหมัดใส่ทันที
"กรี๊ด!"
เซียเซี่ยวตกใจจนร้องกรี๊ด เซียบิงรีบคว้ามือน้องสาวไว้ แต่ตัวเองก็ตื่นเต้นจนหัวใจแทบหลุดออกมาทางลำคอ แทบหยุดหายใจ
ไม่รู้ว่าเกาเฉียงจะชนะได้หรือไม่ ถ้าแพ้ก็จบเห่เลย
เกาเฉียงเห็นฝ่ายตรงข้ามบุกมาอย่างดุดัน จึงก้าวหลบไปด้านข้าง แล้วกำหมัดขวา ใช้พลังจากพื้น ประสานกำลังทั้งเอวและขา ชกออกไปอย่างแรง!
โครม!
กร๊อบ!!
"อ๊าก!!!"
เสียงสามเสียงดังขึ้นพร้อมกัน เห็นจางเจียนล้มลงไปกองกับพื้น
ทุกคนในห้องรับแขกต่างตะลึง ทำไมเพิ่งเริ่มก็จบแล้ว?
พวกเขามองดูจางเจียนที่นอนอยู่กับพื้น แล้วมองดูเกาเฉียงที่ยืนอยู่ที่เดิมด้วยสีหน้าเรียบเฉย ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
โดยเฉพาะเซียบิง เธอคิดว่าเกาเฉียงแค่ตัวใหญ่เท่านั้น ไม่นึกว่าเกาเฉียงจะเก่งถึงขนาดนี้ แค่หมัดเดียวก็สามารถเอาชนะจางเจียนได้ ช่างเกินความคาดหมายจริงๆ
เซียเซี่ยวถึงกับอดไม่ได้ที่จะร้องออกมา "พี่ชายเก่งจังเลย!"
ดวงตาของเธอเป็นประกาย รู้สึกว่าพี่ชายช่างเท่ห์ รูปร่างก็ดี แถมยังเก่งกาจ เหนือกว่าไอดอลของเธอตั้งร้อยเท่า!
ไม่สิ พันเท่า!!
เกาเฉียงมองเธอแวบหนึ่ง ถึงกับเห็นดวงดาวเล็กๆ ในดวงตาของเด็กสาว คิดในใจว่าตัวเองได้แฟนคลับตัวน้อยเพิ่มมาอีกคนแล้วหรือ?
ซงจื่อเหาที่อยู่ข้างๆ ก็งงงัน ตอนแรกที่เขาเห็นจางเจียนมีฝีมือดี ถึงได้พาติดตัวมาเป็นบอดี้การ์ด
คนอื่นอาจจะไม่รู้ฝีมือของจางเจียน แต่เขารู้ดีที่สุด
เมื่อไม่นานมานี้ จางเจียนไปมีเรื่องที่บาร์ ตอนนั้นคนเดียวไล่ต่อยคนเป็นสิบๆ คน จนทำให้หลายคนล้มลงไป
แต่ไม่นึกว่า เขาจะพ่ายแพ้ให้กับเกาเฉียงแบบนี้!


## บทที่ 13 ฉันจะทำอะไรก็ได้

เกาเฉียงหันกลับไปมองซงจื่อเหาแวบหนึ่ง เดินไปข้างหน้าแล้วจิ้มอกเขาสองสามที พูดเสียงเย็นชา:
"แกยังอยู่ที่นี่ทำไม? อยากโดนซ้อมหรือไง?"
ซงจื่อเหาถูกจิ้มจนต้องถอยหลังหลายก้าว รู้สึกเจ็บหน้าอกมาก
ขณะที่เขากำลังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี เซียบิงก็ดึงเสื้อเกาเฉียงเบาๆ พูดเสียงเบา: "เกาเฉียง เธอ..."
"มีฉันอยู่ ไม่ต้องกลัว!"
เกาเฉียงตบมือเล็กๆ ของเธอเบาๆ พร้อมยิ้มปลอบใจ
ซงจื่อเหาเห็นท่าทางสนิทสนมของทั้งคู่ สีหน้ายิ่งบึ้งตึง พูดเสียงทุ้ม: "ได้ ไอ้หนุ่ม แกเก่งนักนะ! แต่เรื่องนี้ยังไม่จบ รอดูกันไป!"
พูดจบเขาก็เดินออกไปก่อน
จางเจียนก็ถูกคนแก่คนนั้นพยุงออกไปอย่างรีบร้อน
เซียบิงเห็นภาพนั้นก็รีบเดินไปที่ประตู เห็นซงจื่อเหาขับรถจากไปแล้ว เธอถึงได้ถอนหายใจโล่งอก
"ตกใจแทบตาย!"
เธอตบอกตัวเองด้วยความโล่งใจ พอหันกลับมาก็เห็นเกาเฉียงกำลังจ้องมองหน้าอกเธออย่างไม่ละสายตา ราวกับอยากจะมุดเข้าไปในเสื้อ
ใบหน้าเธอแดงขึ้นทันที จ้องเขาอย่างโกรธๆ ถามว่า: "ดูพอหรือยัง?"
"เฮ่ๆ ยังไม่พอ!" เกาเฉียงตอบยิ้มๆ
"ฉัน...ฉันจะไปดูพ่อก่อน"
ถ้าเป็นปกติ เซียบิงคงด่าเขาไปแล้ว แต่หลังจากเหตุการณ์เมื่อครู่ เธอกลับรู้สึกมีความรู้สึกบางอย่างผุดขึ้นมาในใจ
เมื่อเจอคำหยอกล้อของเกาเฉียง เธอได้แต่เดินขึ้นชั้นสองด้วยใบหน้าแดงๆ
"ฉันจะขึ้นไปดูด้วย"
เกาเฉียงพูดพลางเดินตามขึ้นมา
เซียบิงชะงักฝีเท้า พูดอย่างเก้อเขิน: "คุณจะขึ้นไปทำไม?"
เกาเฉียงยิ้ม พูดว่า: "เมื่อกี้คุณบอกว่าผมรักษาโรคได้ไง ผมจะขึ้นไปดูอาการพ่อตาในอนาคตหน่อย"
เซียบิงได้ยินคำว่า "พ่อตา" หน้าก็แดงขึ้นอีกครั้ง พูดติดๆ ขัดๆ: "ฉัน...ฉันแค่พูดหลอกซงจื่อเหาเท่านั้น"
เกาเฉียงยิ้มพูด: "แต่ผมจริงจังนะ"
เซียบิงเห็นท่าทางไม่เอาไหนของเขา อดกลอกตาไม่ได้ พูดอย่างระอา: "คุณจริงจังไปก็เท่านั้น คุณไม่รู้เรื่องการแพทย์สักหน่อย"
เกาเฉียงทำท่าตกใจ: "เอ๊ะ ผมนึกว่าคุณรู้แล้วซะอีก"
"รู้อะไรล่ะ?"
"รู้ว่าผมเป็นหมอไง!"
เซียบิงได้ยินแล้วตาโตด้วยความประหลาดใจ พูดอย่างงงๆ: "คุณรู้เรื่องการแพทย์จริงๆ เหรอ?"
"แน่นอน แถมฝีมือก็ไม่เลวด้วยนะ!"
"ฉันไม่เชื่อหรอก!"
เซียบิงไม่อยากสนใจเขา เดินขึ้นชั้นสองไปเลย
เกาเฉียงก็ไม่ได้อธิบายอะไรต่อ แค่ยิ้มๆ แล้วเดินตามหลังไป
ในห้องนอนชั้นสอง เต่าเจียนกับเซียเซี่ยวนั่งอยู่ข้างเตียง มองเซียชิงเซี่ยวที่กำลังหลับด้วยสีหน้ากังวล
เต่าเจียนเห็นเซียบิงขึ้นมา สีหน้าไม่ค่อยดี พูดเยาะเย้ย:
"ซงจื่อเหาอุตส่าห์มาดูอาการพ่อเธอด้วยความหวังดี แต่เธอกลับไล่เขาไป ตอนนี้เธอจะทำยังไง?"
"ซงจื่อเหาไม่ได้มารักษาพ่อหรอก เขาอยากฆ่าพ่อต่างหาก!"
เซียบิงขมวดคิ้ว: "เรื่องนี้ไม่ต้องยุ่ง ฉันจะหาทางเอง"
เต่าเจียนหัวเราะเยาะ: "เธอจะหาทาง? เธอหาทางมานานแค่ไหนแล้ว?"
"โรคของพ่อเธอรักษาไม่หายก็แล้วไป แต่ธุรกิจโรงแรมเธอก็ทำพังยับเยินไปหมด!"
สีหน้าเซียบิงยิ่งแย่ลง แต่ก็ไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไร
ตอนนั้นเอง เกาเฉียงก็พูดขึ้น: "ให้ผมลองดูไหมล่ะ!"
"คุณเนี่ยนะ?"
เซียเซี่ยวกับเต่าเจียนหันมามองเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย
"คุณอย่ามายุ่งให้มากความเลย" เซียบิงถอนหายใจ "คุณวางใจได้ สิ่งที่สัญญากับคุณไว้ฉันจะทำให้แน่นอน"
เกาเฉียงเห็นท่าทีของเธอ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย พูดอย่างขี้เกียจ:
"ถ้าฉันยังรักษาพ่อของเธอไม่ได้ ก็คงไม่มีใครในโลกนี้รักษาเขาได้แล้วล่ะ"
เซียบิงขมวดคิ้ว กำลังจะต่อว่าอะไรสักหน่อย แต่จู่ๆ ก็นึกถึงคำพูดที่เกาเฉียงเคยพูดไว้
เธอมองเกาเฉียงด้วยความประหลาดใจ "คุณเข้าใจการแพทย์จริงๆ เหรอ?"
"ไม่งั้นจะเป็นอะไรล่ะ? ฉันไม่จำเป็นต้องโกหกเธอนี่"
เกาเฉียงมองเธอด้วยรอยยิ้มกำกวม แล้วนั่งลงข้างเตียงเพื่อจับชีพจรของเซียชิงเซี่ยว
เซียเซี่ยวที่นั่งอยู่ตรงข้ามมองด้วยความสงสัย "พี่ชาย คุณรู้เรื่องการแพทย์จริงๆ เหรอ?"
"แน่นอน"
เกาเฉียงตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง
เต่าเจียนขมวดคิ้ว หันไปพูดกับเซียบิง "เสี่ยวบิง เพื่อนของเธอคนนี้... ไม่ใช่พวกหลอกลวงใช่ไหม?"
เซียบิงก็มีความสงสัยอยู่เหมือนกัน แต่เธอไม่ถูกกับ "แม่เลี้ยง" คนนี้ จึงอดไม่ได้ที่จะโต้กลับว่า:
"ถ้าคุณพูดไม่เป็นก็อย่าพูดเลย คุณเห็นอะไรที่ทำให้คิดว่าเพื่อนฉันเป็นคนหลอกลวง?"
สีหน้าของเต่าเจียนดูไม่ดี อ้าปากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่ได้พูดต่อ
เซียบิงแค่นเสียงหึ "เกาเฉียง พ่อฉันเป็นยังไงบ้าง?"
เกาเฉียงส่ายหน้า ไม่พูดอะไร
ทั้งสามคนในครอบครัวเซียคิดว่าเซียชิงเซี่ยวคงไม่รอดแล้ว จึงตกใจจนแทบไม่กล้าหายใจ
แต่พวกเขาไม่รู้ว่า การที่เกาเฉียงส่ายหน้านั้น เป็นเพียงเพราะเขายังตรวจไม่พบอาการเท่านั้น
เพราะถึงแม้ในสมองของเขาจะมีความรู้ด้านฉีหวงมากมาย แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขารักษาคน
เหมือนกับศิลปะการต่อสู้ด้วยร่างกาย ตอนแรกเกาเฉียงรู้สึกไม่คุ้นเคย แต่พอทำไปเรื่อยๆ ก็เริ่มชำนาญขึ้น
แต่เพราะเป็นการรักษาคนครั้งแรก เขาจึงรู้สึกไม่มั่นใจ ต้องตรวจสอบชีพจรของเซียชิงเซี่ยวกับความรู้ฉีหวงในสมองนานมาก ก่อนจะปล่อยมือ
เซียบิงเห็นดังนั้นจึงรีบถาม "เกาเฉียง พ่อฉันเป็นยังไงบ้าง?"
"ลุงไม่มีปัญหาอะไรมาก" เกาเฉียงตอบ
"ไม่มีปัญหามาก?"
เซียบิงได้ยินแล้วตื่นเต้นมาก คว้าเสื้อเกาเฉียงพลางถามอย่างร้อนรน "หมายความว่าพ่อฉันยังรักษาได้ใช่ไหม?"
"แน่นอน ลุงแค่เป็นเส้นเลือดในสมองตีบธรรมดาเท่านั้น"
เกาเฉียงพูดอย่างมั่นใจ "แค่ฝังเข็มรักษาก็จะฟื้นขึ้นมา แต่ถ้าจะให้หายสนิท ต้องกินยาจีนสักระยะหนึ่ง"
"ดีจัง!"
เซียบิงตื่นเต้นขึ้นมาทันที "ขอแค่คุณช่วยพ่อฉันได้ จะให้ฉันทำอะไรก็ได้!"
"เซียบิง อย่าไปฟังเขาพูดเลย ถ้าแค่เส้นเลือดในสมองตีบ ทำไมไปโรงพยาบาลใหญ่ตั้งหลายที่ถึงตรวจไม่เจอ?"
เต่าเจียนโกรธจัด "ฉันว่าคนนี้ต้องเป็นคนหลอกลวงแน่ๆ!"
"ที่เครื่องตรวจไม่เจอ ก็เพราะอาการยังไม่ชัดเจนเท่านั้นเอง"
"พูดบ้าอะไร คุณบอกว่าอาการไม่ชัดเจน แล้วทำไมชิงเซี่ยวถึงหมดสติไม่ฟื้นล่ะ?"
"ก็เพราะเลือดไปเลี้ยงสมองไม่พอเป็นเวลานานเกินไป ถึงได้หมดสติไม่ฟื้นไง"
เกาเฉียงพูดอย่างเป็นเรื่องธรรมดา แล้วมองเธอด้วยความแปลกใจ:
"คุณก็เข้าใจการแพทย์เหรอ? เรื่องง่ายๆ แค่นี้ยังไม่เข้าใจ?"
"ฉัน... ฉันไม่เข้าใจการแพทย์"
พอโดนเกาเฉียงถามแบบนี้ ท่าทีของเต่าเจียนก็อ่อนลงทันที
เธอจะรู้เรื่องการแพทย์ได้ยังไง?
เธอแค่เห็นว่าเกาเฉียงอายุยังน้อย แถมแต่งตัวก็ไม่ค่อยดี เลยไม่เชื่อใจเขาโดยสัญชาตญาณเท่านั้น
เกาเฉียงหัวเราะเยาะ พูดอย่างดูถูก "แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาสงสัยฉัน?"
"เกาเฉียง ไม่ต้องสนใจเธอหรอก รีบรักษาพ่อฉันเถอะ"
เซียบิงแม้จะมีความสงสัยอยู่บ้าง แต่โรงพยาบาลหลายแห่งก็บอกว่ารักษาพ่อเธอไม่ได้
ตอนนี้เธอได้แต่ลองเสี่ยงดู ไว้ใจเกาเฉียงไปก่อน
เกาเฉียงพยักหน้า แล้วพูดว่า "เธอต้องออกไปช่วยซื้อชุดเข็มเงินมา แล้วก็ต้องซื้อยาจีนด้วย"
เต่าเจียนได้ยินแบบนั้นก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย "คุณยังไม่มีเข็มเงินด้วยซ้ำ ยังกล้าบอกว่าตัวเองเป็นหมอจีนอีก?"


## บทที่ 14 นวดให้น้องสาว

เกาเฉียงชายตามองเธอ "ฉันไม่ได้พกมาไม่ได้หรือไง? ใครบอกว่าหมอแผนจีนต้องพกเข็มเงินออกจากบ้านด้วย?"
"นาย..."
เต่าเจียนพูดไม่ออก หน้าแดงก่ำ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง
เกาเฉียงไม่สนใจเธอ ขอกระดาษและปากกาจากเซียบิง แล้วเขียนใบสั่งยา
เซียบิงไม่ได้คิดอะไรมาก ถือใบสั่งยาออกไปซื้อเข็มเงินและยา
เกาเฉียงลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอก เซียเซี่ยวเดินตามหลังพลางพูดว่า "พี่ชาย ทำไมพี่เก่งจังเลย?"
"อ๋อ ก็งั้นๆ แหละ"
นี่เป็นครั้งแรกที่เกาเฉียงถูกจ้องมองแบบนี้ รู้สึกภูมิใจแต่ก็เขินๆ
เซียเซี่ยวคงนึกอะไรขึ้นมา ใบหน้าน่ารักๆ ของเธอเริ่มมีสีแดงระเรื่อ
เธอก้มหน้าลงอย่างเขินอาย บิดชายเสื้อไปมา พูดเสียงเบาว่า "พี่ชายคะ หนูขอถามอะไรหน่อยได้ไหม"
"ถามอะไรหรือ?"
"ทำไมตอนที่หนูเป็นประจำเดือน ท้องมันปวดตลอดเลยคะ?"
เกาเฉียงชะงัก ถามงงๆ "เป็นอะไร?"
"โอ๊ย ก็เรื่องนั้นไงคะ"
เซียเซี่ยวหน้าแดงพลางอธิบาย "ก็ช่วงที่ผู้หญิงทุกคนต้องเป็นไงคะ"
เกาเฉียงได้ยินแล้วเข้าใจทันที หน้าเขาแดงเล็กน้อยด้วยความเขิน "อืม อาจจะเป็นเพราะมดลูกเย็นทำให้เกิดอาการเกร็ง"
ใช้ยาจีนปรับสมดุลก็ได้ ปกติต้องระวังเรื่องอาหาร พยายามหลีกเลี่ยงอาหารรสจัดและเย็น
แน่นอน ถ้าปวดทนไม่ไหว ก็กินยาแก้ปวดได้
แต่ผมแนะนำให้ลองนวด ได้ผลดีและไม่มีผลข้างเคียง"
เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ดวงตาของเซียเซี่ยวเริ่มเป็นประกาย เธอพูดเสียงเบาว่า
"พี่ชายคะ ตอนนี้หนูปวดท้องพอดี พี่ช่วยนวดให้หนูหน่อยได้ไหมคะ?"
เกาเฉียงลังเลเล็กน้อย แล้วพยักหน้า "อืม ได้"
"งั้นไปที่ห้องหนูกันค่ะ"
เซียเซี่ยวยิ้มอย่างดีใจ เดินเข้าไปคล้องแขนเกาเฉียงแล้วพาเขาเข้าไปในห้องของเธอ
ทันใดนั้นเกาเฉียงก็ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวสาวน้อย เขาเหลือบมองเธอโดยไม่ตั้งใจ พบว่าเด็กคนนี้แม้อายุจะไม่มาก แต่รูปร่างก็ดีทีเดียว
"อ๊ะ พี่ชาย พี่มองอะไรคะ"
"ไม่... ไม่ได้มองอะไร"
เกาเฉียงรีบหลบตา ยิ้มเขินๆ
เซียเซี่ยวไม่ได้โกรธ กลับภูมิใจผายอกออกมา พูดเสียงออดอ้อนว่า
"พี่ช่างร้ายกาจจริงๆ จะมาจ้องมองตรงนั้นของคนอื่นได้ยังไงกันคะ"
เกาเฉียงรู้สึกเขินอาย พยายามทำเป็นใจเย็น "ก็ใครใช้ให้น้องสวยขนาดนี้ล่ะ ใครเห็นก็อดใจไม่ได้อยากมอง"
เซียเซี่ยวแกล้งทำเสียงงอน "พี่ชายนี่เป็นคนลามกจริงๆ!"
เกาเฉียงไม่กล้าพูดเล่นกับเธออีก พูดตรงๆ ว่า "พอเถอะ นอนลงบนเตียงเลย เดี๋ยวพี่จะนวดให้"
"ค่ะ"
เซียเซี่ยวยิ้ม กระโดดโลดเต้นไปที่ขอบเตียง แล้วนอนลงอย่างว่าง่าย
เกาเฉียงเลื่อนเก้าอี้มานั่งข้างๆ พูดอย่างประหม่าว่า "คือ... ต้องเลิกเสื้อขึ้น เปิดท้องออกมา"
"อืม ได้ค่ะ"
เซียเซี่ยวไม่ต้องคิดอะไร เลิกเสื้อขึ้นทันที แล้วดึงกางเกงนอนลงมาเล็กน้อย
หน้าท้องขาวเนียนราบเรียบปรากฏต่อหน้าเกาเฉียง ทำให้หัวใจเขาเต้นเร็วขึ้น หายใจหนักขึ้นด้วย
"พี่ชาย เริ่มได้เลยค่ะ"
"ได้"
เกาเฉียงถูมือให้ร้อน แล้ววางลงบนหน้าท้องของเซียเซี่ยวเบาๆ ค่อยๆ นวด
ในขณะเดียวกัน เจินชีในร่างกายของเขาก็ไหลผ่านมือทั้งสองเข้าสู่ร่างกายของเซียเซี่ยวอย่างช้าๆ
เซียเซี่ยวรู้สึกถึงความอุ่นที่หน้าท้อง จากนั้นกระแสความอบอุ่นก็ไหลเข้าสู่ร่างกายของเธอ
กระแสอุ่นๆ นั้นเหมือนสายลมอบอุ่นในฤดูใบไม้ผลิ ทำให้น้ำแข็งละลายทุกที่ที่มันพัดผ่าน ในชั่วพริบตาเดียวเหงื่อเม็ดเล็กๆ ก็ผุดขึ้นทั่วร่างของเธอ
ความรู้สึกสบายที่สุดขีดนั้น ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะส่งเสียงครางเบาๆ ราวกับละเมอ
"อืม..."
เซียเซี่ยวรู้สึกว่าแก้มของเธอร้อนราวกับไฟลน
ตายแล้ว...
เซียเซี่ยวอยากให้เกาเฉียงหยุด แต่พอเธอเปิดปาก สิ่งที่ออกมากลับเป็นเสียงที่ทำให้เธออับอายเท่านั้น
เธอได้แต่หุบปากแน่น กัดฟันไม่ให้ตัวเองส่งเสียงออกมา
แต่ความรู้สึกนั้นมันดีเหลือเกิน เหมือนมีเมล็ดพันธุ์ที่ฝังอยู่ลึกในจิตวิญญาณ กระตุ้นให้เธอส่งเสียงครางเบาๆ ออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า
...
เซียบิงซื้อเข็มเงินและยาสมุนไพรแล้วรีบกลับบ้าน
เมื่อเดินผ่านห้องน้องสาว เธอก็ตาโตด้วยความไม่อยากเชื่อ เพราะในนั้น...
น้องสาวกำลังดูหนังอยู่หรือ?
เซียบิงรู้ตัวอย่างรวดเร็วว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เพราะเสียงเมื่อครู่นี้เป็นเสียงที่น้องสาวเธอเป็นคนทำ
เมื่อนึกถึงว่าในบ้านมีผู้ชายอยู่แค่เกาเฉียงคนเดียว และไอ้หมอนั่นก็เป็นคนลามก สีหน้าของเธอก็เย็นชาลงทันที
"ไอ้บ้า แกกล้าแตะต้องน้องสาวฉัน..."
เซียบิงผลักประตูเข้าไปด้วยความโกรธ แต่ภาพที่เห็นในห้องกลับทำให้เธอชะงักอยู่กับที่
เห็นเกาเฉียงกำลังลุกขึ้นจากเก้าอี้พอดี และเขาก็แต่งตัวเรียบร้อย ไม่เหมือนคนที่เพิ่งทำกิจกรรมอะไรมาเลย
ส่วนน้องสาวเซียเซี่ยวนอนหลับตาอยู่บนเตียง ตอนนี้หายใจสม่ำเสมอแล้ว
"พวกนายทำอะไรกัน..."
"ชู่!"
เกาเฉียงรีบทำสัญญาณมือให้เธอ บอกให้ออกไปคุยข้างนอก
แม้เซียบิงจะยังสงสัย แต่เมื่อเห็นว่าน้องสาวไม่เป็นอะไร เธอก็เดินตามเกาเฉียงออกจากห้อง
พอออกมาจากห้อง สีหน้าของเธอก็เย็นชาลงอีกครั้ง พูดเสียงเย็นว่า "แกทำอะไรกับน้องสาวฉัน?"
"ไม่ได้ทำอะไรนี่" เกาเฉียงมองเธอด้วยความงุนงง
"ไม่ได้ทำอะไร แล้วทำไมเธอถึง..."
เซียบิงอยากถามว่าทำไมน้องสาวถึงส่งเสียงน่าอายแบบนั้นออกมา แต่พูดไปครึ่งหนึ่งก็พูดต่อไม่ออก
"พวกเราไม่ได้ทำอะไรกันจริงๆ"
แม้เกาเฉียงจะไม่เข้าใจความหมายของเธอ แต่ก็อธิบายว่า "น้องสาวเธอปวดประจำเดือน ฉันแค่นวดให้เธอเพื่อบรรเทาอาการปวดเท่านั้น"
เซียบิงตาโต "แกรักษาอาการปวดประจำเดือนได้ด้วยเหรอ?"
"เอ่อ จริงๆ แล้วแพทย์แผนจีนไม่ได้แบ่งแผนกละเอียดขนาดนั้น โดยทั่วไปแล้วหมอจีนจะเป็นหมอทั่วไป แค่มีความถนัดต่างกันเท่านั้น"
เกาเฉียงกลัวว่าเธอจะไม่เชื่อ จึงรีบพูดว่า "ถ้าไม่เชื่อ รอตอนเธอปวดประจำเดือน ฉันจะลองรักษาให้ดู"
"ไปให้พ้น ฉันไม่ได้ปวดประจำเดือน!"
เซียบิงหน้าแดง รีบเดินเข้าไปในห้องของพ่อ
"ซื้อเข็มเงินมาแล้วเหรอ?"
เต่าเจียนมองเซียบิง แล้วหันไปมองเกาเฉียง พูดเสียงเย็นว่า "ฉันจะบอกก่อนนะ ถ้าแกรักษาชิงเซี่ยวไม่หาย อย่าหวังจะได้เงินสักบาท"
เกาเฉียงได้ยินแล้วอดเยาะไม่ได้ "ขอโทษนะ ฉันไม่ได้คิดจะเอาเงินอยู่แล้ว แกคิดว่าคนอื่นเหมือนแกหรือไง สมองมีแต่เรื่องเงิน?"
"เซียบิง ดูแฟนเธอสิ..."
"จะดูทำไม? เกาเฉียงพูดผิดตรงไหน?"
เซียบิงจ้องเธอ แล้วส่งของให้เกาเฉียง "เกาเฉียง ไม่ต้องสนใจเธอหรอก รีบฝังเข็มให้พ่อฉันเถอะ"
"ได้ครับ"
เกาเฉียงพยักหน้า หลังจากฆ่าเชื้อเข็มเงินด้วยแอลกอฮอล์แล้ว ก็เริ่มฝังเข็มให้เซียชิงเซี่ยว
ห้องเงียบลงทันที แม้แต่เต่าเจียนที่โกรธอยู่ในใจ ตอนนี้ก็หุบปากแน่น กลัวจะรบกวนเกาเฉียง
เมื่อเห็นเข็มเงินถูกแทงเข้าไปในร่างของเซียชิงเซี่ยวทีละเล่ม ทั้งสองคนก็ตื่นเต้นจนแทบไม่กล้าหายใจ
ทุกคนคิดว่าเขาเป็นคนโง่ที่ไร้ประโยชน์ แต่เขากลับได้รับการยกย่องให้เป็นปรมาจารย์ด้านการประเมินของมีค่า หมอเทพมือวิเศษ นักเวทย์เจ้าชู้ เจ้าของวังมังกร และเทพแห่งสงครามผู้ไร้เทียมทาน

ด้วยเข็มทองในมือหนึ่งที่ต่อกรกับยมบาลเพื่อชิงชีวิต อีกมือถือดาบยาวที่ทำให้นานาประเทศต้องยอมสวามิภักดิ์ ดวงตาศักดิ์สิทธิ์ที่มองเห็นสวรรค์และพิภพ ดวงตาอาคมที่มองทะลุหยินหยาง ไร้ผู้ใดในโลกเทียบได้!