ความรักหวานซ่อนรัก: ภรรยาตัวน้อยของพระเจ้าแห่งการเงิน
Helan Yang Yang
## บทที่ 1 การทรยศที่เป็นอันตรายถึงชีวิต

โชคชะตาพรากทุกสิ่งในชาติก่อนไปจากฉัน บางทีอาจเพียงเพื่อชาตินี้ จะมอบคนที่ดีที่สุดให้ฉัน
—กู่เว่ยเว่ย
"ร่างกายฉันทนไม่ไหวอีกแล้ว อีกไม่กี่ปีก็จะไปแล้ว ถ้าพลาดโอกาสนี้ ฉันอาจจะรอหัวใจกรุ๊ปมุมไบไม่ได้จนตาย ฉันไม่อยากตาย ฉันไม่อยากตายจริงๆ..."
"แต่เธอเคยช่วยชีวิตเธอนะ..."
"การเอาหัวใจของเธอมาปลูกถ่ายให้ฉัน นั่นแหละคือการช่วยชีวิตฉันจริงๆ แม่ ฉันไม่อยากตาย ไม่อยากจากพวกคุณไป..."
บนเตียงในห้อง ICU กู่เว่ยเว่ยที่หมดสติไปสองเดือนหลังถูกลอบทำร้าย ในที่สุดก็ได้ยินเสียง
เสียงนั้นคือ...
หลิงเหยียน?
หลิงเหยียนเป็นโรคหัวใจแต่กำเนิด แต่เพราะมีกรุ๊ปเลือดมุมไบที่หายาก ทำให้รอหัวใจที่เหมาะสำหรับปลูกถ่ายไม่ได้ หมอบอกว่าเธอจะมีชีวิตอยู่ไม่เกิน 25 ปี
และเธอเองก็มีกรุ๊ปเลือดมุมไบพอดี
เมื่อกี้เธอพูดว่าจะเอาหัวใจของเธอไปปลูกถ่ายงั้นเหรอ?
เธอใช้แรงทั้งหมดที่มี บังคับตัวเองให้ลืมตาขึ้น
เธอยังไม่ตาย เธอไม่สามารถให้หัวใจของเธอกับหล่อนได้
จีฟางเห็นคนบนเตียงลืมตาขึ้นทันที ใบหน้าซีดขาวในทันที
"...เว่ยเว่ย"
หลิงเหยียนได้ยินเสียงแล้วหันไปมองคนที่นอนอยู่บนเตียงทันที บนใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เธอตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่?
คำพูดเมื่อกี้ เธอได้ยินมากแค่ไหน?
กู่เว่ยเว่ยพยายามอ้าปาก อยากจะพูด แต่ลำคอแห้งผากจนไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้แม้แต่น้อย
เพราะเคยถูกลอบทำร้ายหลายครั้ง ตระกูลกู้จึงปกป้องเธออย่างเข้มงวด
เธอแทบไม่มีโอกาสได้ผูกมิตรกับใครด้วยตัวเอง และหลิงเหยียนเป็นคนเดียวที่เธอมี
เพราะหล่อนมีร่างกายที่อ่อนแอมาตั้งแต่เกิด ในฐานะเพื่อนสนิท เธอจึงพยายามทุกวิถีทางเพื่อตอบสนองความปรารถนาทุกอย่างของหล่อน เพื่อให้หล่อนใช้ชีวิตโดยไม่มีความเสียใจ
ตอนนี้... ตอนนี้หล่อนกลับอยากจะฆ่าเธอ เพื่อเอาหัวใจของเธอไปปลูกถ่าย?
หลิงเหยียนเห็นสภาพของเธอแบบนี้ ความหวาดกลัวในดวงตาค่อยๆ จางหายไป
ใบหน้าซีดขาวป่วยไข้ค่อยๆ ปรากฏรอยยิ้มเย็นชาที่สุด แย่งเข็มฉีดยาจากมือของจีฟาง
"เว่ยเว่ย เธอไม่ได้บอกเหรอว่าเราเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด ไม่ว่าจะเป็นความปรารถนาอะไรของฉัน เธอจะช่วยให้สำเร็จทั้งหมด ฉันอยากมีชีวิตอยู่ต่อ ช่วยฉันหน่อยนะ ให้หัวใจของเธอกับฉัน"
"เหยียนเหยียน..." จีฟางดึงแขนลูกสาว อยากจะเกลี้ยกล่อมให้เธอล้มเลิก
"แม่ พวกเราไม่มีทางถอยแล้ว"
หลิงเหยียนขัดคำพูดของจีฟาง ฉีดยาเข้าไปในเส้นเลือดแดงที่แขนของกู่เว่ยเว่ย "ถ้ากู่ซือถิงรู้ว่าเธอตื่นแล้ว เขาจะไม่ยอมให้เอาหัวใจของเธอมาปลูกถ่ายให้ฉันแน่"
มีเพียงเธอตาย หล่อนถึงจะมีชีวิตอยู่ได้ หล่อนถึงจะได้อยู่กับกู่ซือถิง
กู่เว่ยเว่ยภายใต้สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดอย่างรุนแรง พยายามดิ้นรนช่วยเหลือตัวเอง
แต่ร่างกายที่หมดสติไปสองเดือน อ่อนแอเกินกว่าจะทำอะไรได้นอกจากรอให้คนอื่นฆ่า
เธอมองหลิงเหยียนที่ปกติอ่อนแอจนลมพัดก็ล้มได้ ในดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังและความตั้งใจที่จะฆ่า ถือเข็มฉีดยาแทงเข้าไปในเส้นเลือดที่แขนของเธอ ค่อยๆ ดันยาเข้าไป
ร่างกายที่อ่อนแอของเธอ เปลือกตาหนักขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะหลับตาลง เธอเห็นประตูห้องพยาบาลเปิดออก ผู้ชายหล่อเหลาสง่างามในชุดป้องกันเดินเข้ามา
เงาร่างที่คุ้นเคยเดินเข้ามา
กู่ซือถิง!
กู่ซือถิง ช่วยฉันด้วย!
รู้ว่ากู่ซือถิงมาแล้ว กู่เว่ยเว่ยรู้สึกมีความหวังขึ้นมาเล็กน้อย พยายามฝืนให้ตัวเองมีสติอยู่
เธอได้ยินกู่ซือถิงถามว่า
"เธอเป็นยังไงบ้าง ยังไม่ตื่นอีกเหรอ?"
หลิงเหยียนก้มลงข้างเตียง จับมือเธอร้องไห้สะอื้น
"ยังไม่ตื่น แม่กับหมอที่โรงพยาบาลปรึกษากัน... บอกว่าไม่มีเวลาแล้ว"
กู่ซือถิงยืนอยู่ข้างเตียงเป็นเวลานาน สุดท้ายก็พูดว่า
"จัดการผ่าตัด เอาออกมาเถอะ"
ประโยคเดียว ความหวังสุดท้ายที่จะมีชีวิตรอดของกู่เว่ยเว่ยก็พังทลาย
สติเลือนรางลงเรื่อยๆ สุดท้ายก็ตกลงไปในความมืดมิดไม่สิ้นสุด...


## บทที่ 2 หล่อนนอนกับฟู่หานเจิง?!

กู่เว่ยเว่ยลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็วหลังจากที่ล่องลอยอยู่ในความมืดมานานเท่าไหร่ก็ไม่รู้
เธอพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่บนเตียงคนไข้อีกต่อไป แต่อยู่ในห้องนอนที่ตกแต่งด้วยโทนสีเย็น จากห้องน้ำในห้องนอนมีเสียงน้ำดังแว่วมา บ่งบอกว่ามีคนกำลังอาบน้ำอยู่
เธอนวดศีรษะที่ปวดตุบๆ แต่กลับสัมผัสได้ถึงเลือดเต็มมือ
ก้มมองตัวเอง เธอสวมเพียงชุดนอนผ้าไหมบางเบาที่พอปกปิดร่างกาย แถมข้างในชุดนอนยังไม่ได้สวมอะไรเลย
เธอไม่กล้าอยู่ในห้องแปลกหน้านี้นานกว่านี้ จึงพยุงตัวเองขึ้นโดยเกาะตู้เสื้อผ้า แล้วเดินโซเซไปที่ประตูเพื่อหนี
ประตูห้องน้ำเปิดออก เธอชนเข้ากับอ้อมกอดของชายร่างสูงที่มีเพียงผ้าขนหนูพันรอบเอว ร่างกายยังมีหยดน้ำเกาะพราว
แผงอกของผู้ชายคนนั้นเพรียวบางแต่กล้ามเนื้อชัดเจน แผ่ความเซ็กซี่อันตรายออกมา
เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง เห็นใบหน้าที่ปกคลุมด้วยความเย็นชาของชายคนนั้นชัดเจน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจและหวาดกลัว
ฟู่...ฟู่หานเจิง?
ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
เขาคือผู้ควบคุมกลุ่มทุนตระกูลฟู่แห่งประเทศฮว๋า เป็นยักษ์ใหญ่ในวงการธุรกิจของประเทศฮว๋า
และเช่นกัน...เขาก็เป็นศัตรูตัวฉกาจของตระกูลกู้
ฟู่หานเจิงคว้าแขนเรียวบางของหญิงสาว ดวงตาสีดำลึกล้ำฉายแววโกรธเล็กน้อย ลมหายใจยิ่งหนักหน่วงขึ้น
"เธอยังไม่ยอมแพ้อีกหรือ?"
"ไม่ยอมแพ้อะไร?"
กู่เว่ยเว่ยพยายามดิ้นรน แต่แขนกลับถูกจับจนเจ็บ
ชุดนอนคอลึกไม่อาจปกปิดทิวทัศน์อันงดงามบนหน้าอกได้
ดวงตาของฟู่หานเจิงยิ่งมืดลง เขาลากเธอไปที่ขอบเตียง แล้วผลักเธอลงบนเตียงอย่างแรง
จากนั้นเขาก็เลิกชุดนอนขึ้นแล้วทาบทับร่างเธอ โดยไม่มีการเล้าโลมใดๆ ก็แทรกตัวเข้าไปในพื้นที่ต้องห้ามอันบอบบางของหญิงสาว
ความเจ็บปวดราวกับถูกฉีกขาดทำให้กู่เว่ยเว่ยร้องออกมาด้วยความตกใจ ใบหน้าเล็กๆ ซีดเผือดในทันที
เธอดิ้นรนพยายามหนี แต่กลับถูกชายหนุ่มกดไว้บนเตียงอย่างแน่นหนาและรุกรานอย่างรุนแรง
ฟู่หานเจิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก "หลายครั้งหลายหนที่เล่นลูกไม้พวกนี้ ไม่ใช่เพราะอยากได้หรอกหรือ?"
"ไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่ฉันที่ต้องการ..." กู่เว่ยเว่ยร้องไห้
เกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เธอไม่ได้ตายในมือของหลิงเหยียน แต่กลับตกอยู่ในมือของฟู่หานเจิง
และยังต้องถูกล่วงละเมิดเช่นนี้อีก
ความทรมานจากความเจ็บปวดดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด
เธอเจ็บจนทนไม่ไหวและค่อยๆ หมดสติไป
...
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ เสียงอึกทึกรบกวนทำให้เธอปวดหัว บังคับให้เธอต้องตื่นขึ้นมา
"มู่เวยเวย หมอบอกว่าเธอพ้นขีดอันตรายแล้ว เธอยังจะแกล้งอีกทำไม?"
"คุณย่าเห็นเธอน่าสงสาร ถึงได้ให้เธอมาอยู่ที่บ้านตระกูลฟู่ แต่เธอก็ยังโลภไม่รู้จักพอ ถึงกับวางยาพี่ชายฉันเพื่อขึ้นเตียงเขา..."
กู่เว่ยเว่ยมองคนและสภาพแวดล้อมที่แปลกหน้าตรงหน้า ด้วยสีหน้างุนงง
แยกไม่ออกว่าทั้งหมดนี้เป็นความจริง หรือเป็นเพียงภาพลวงในความฝัน
เมิ่งรุ่หยาในชุดเดรสไฮเอนด์ ผลักชายหนุ่มในห้องออกไป
"คุณชายรอง คุณออกไปก่อน ให้เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงไปข้างล่างค่อยว่ากัน"
กู่เว่ยเว่ยลุกขึ้นนั่ง ช่วงล่างมีความเจ็บปวดที่บรรยายไม่ถูก กระดูกทั้งร่างก็เหมือนถูกแยกออกจากกันแล้วประกอบใหม่
เมิ่งรุ่หยาพยุงเธอลงจากเตียง พาเธอเข้าห้องน้ำ
"อาบน้ำก่อน แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า"
กู่เว่ยเว่ยถูกผลักเข้าห้องน้ำ เมื่อเห็นตัวเองในกระจก เธอตกใจจนหายใจสั่น
ในกระจก เป็นหญิงสาวที่ยังเยาว์วัยและไร้เดียงสา อายุราวสิบแปดสิบเก้าปี
แต่หน้าตาของเธอไม่ใช่หน้าตาของเธอ
ความทรงจำที่แปลกปลอมก็ทะลักเข้ามาในสมองเหมือนคลื่นน้ำในเวลานี้
เธอมองหญิงสาวในกระจกอย่างตกตะลึง ยากที่จะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง
เธอตายไปแล้ว
แต่เธอได้กลับมาเกิดใหม่เป็นคนอื่น กลายเป็นเด็กสาวอายุ 18 ปีที่ชื่อมู่เวยเวย
และทุกสิ่งที่เธอต้องประสบ ล้วนเป็นเพราะเจ้าของร่างเดิมที่ชื่อมู่เวยเวย
เมื่อวานมู่เวยเวยฉวยโอกาสตอนที่ฟู่หานเจิงกลับมาจากงานเลี้ยงในสภาพมึนเมาเล็กน้อย ใส่ยาลงในน้ำแก้เมาที่คนรับใช้เตรียมไว้ให้เขา แล้วตั้งใจสวมชุดนอนเซ็กซี่เพื่อยั่วยวนเขา
ผลก็คือ เธอถูกฟู่หานเจิงผลักจนศีรษะกระแทกตู้และเสียชีวิต
เธอที่กลับมาเกิดใหม่ในร่างนี้และตื่นขึ้นมา กลับต้องรับผลลัพธ์ทั้งหมดแทนเธอ


## บทที่ 3 ใครใช้ให้หล่อนเป็นมู่ เวยเวยล่ะ

หลังจากผ่านไปนาน เธอจำเป็นต้องสงบสติอารมณ์และยอมรับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว
ภายใต้แรงกดดันจากคนภายนอก เธอรีบอาบน้ำอย่างรวดเร็ว
จากกองเสื้อผ้าเปิดเอวเปิดอกของมู่ เวยเวย เธอเลือกชุดกระโปรงสีครีมที่เปิดไหล่มาสวมใส่
เมิ่ง รุ่หยายืนอยู่ด้านหลังเธอ มองรอยแดงบนร่างกายของเธอด้วยสายตาอิจฉาริษยา
"เวยเวย เธอกับคุณชายใหญ่จริงๆ แล้ว... นอนด้วยกันเหรอ?"
กู่เว่ยเว่ยมองเห็นสีหน้าของเมิ่ง รุ่หยาผ่านกระจกอย่างชัดเจน
"น่าจะใช่นะ"
ถ้าเป็นไปได้ เธอก็ไม่อยากมีความสัมพันธ์กับฟู่หานเจิงเหมือนกัน
เมิ่ง รุ่หยาเห็นเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วหันมา ก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเป็นมิตร
"ไปกันเถอะ คุณย่าและคนอื่นๆ กำลังรออยู่ข้างล่างแล้ว"
แม้ว่าเธอจะได้ขึ้นเตียงของฟู่หานเจิง แต่วันนี้เธอก็ยังต้องออกไปจากบ้านตระกูลฟู่อยู่ดี
กู่เว่ยเว่ยรวบรวมกำลังใจ เดินตามรุ่หยาลงบันได เพื่อไปเผชิญหน้ากับการซักถามจากสมาชิกตระกูลฟู่
ในห้องรับแขกชั้นล่างมีคนนั่งอยู่สองคน หนึ่งคือหญิงชราผมขาวโพลน คุณนายฝู ที่มองเธอด้วยสายตาผิดหวังและถอนหายใจ
อีกคนคือชายหนุ่มที่ปลุกเธอบนชั้นบนเมื่อครู่นี้ น้องชายคนที่สองของฟู่หานเจิง ฝู ซือฉิน
ฝู ซือฉินมีน้องชายฝาแฝดชื่อฟู่ซืออี้ แต่วันนี้ไม่ได้อยู่ที่นี่
คนสุดท้าย ก็คือฟู่หานเจิงที่มีความสัมพันธ์กับเธอเมื่อคืนนี้
ใบหน้าหล่อเหลาอย่างที่สุด คิ้วตาดั่งภาพวาด
สวมชุดสูทนั่งอยู่ตรงนั้น รอบตัวแผ่รัศมีความเย็นชาอย่างผู้ดีมีตระกูลโดยธรรมชาติ
ที่เธอรู้จักเขาดีขนาดนี้ นอกจากความทรงจำของมู่ เวยเวยแล้ว
ส่วนใหญ่เป็นเพราะตระกูลฟู่เป็นศัตรูของตระกูลกู้ ตระกูลกู้คอยติดตามข้อมูลของตระกูลฟู่มาตลอด
เธอยืนอยู่ต่อหน้าทั้งสามคน รู้สึกเหมือนกำลังถูกไต่สวนอย่างประหลาด
ฝู ซือฉินเป็นคนใจร้อน เริ่มต้นด่าเธอก่อน
"คุณย่าคิดถึงบุญคุณที่คุณปู่ของเธอเคยช่วยชีวิตคุณปู่ของเรา เห็นว่าตอนนี้เธอไม่มีที่ไป เลยรับเธอเข้ามาอยู่ในบ้านตระกูลฟู่ ให้ข้าวให้ที่อยู่ แต่เธอยังไม่รู้จักพอ ยังคิดจะแต่งงานกับพี่ชายฉันเป็นคุณนายฟู่ ช่างเพ้อฝันเกินไปแล้ว"
"มู่ เวยเวย อย่าคิดว่าเรื่องเมื่อคืนจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้"
...
เขาก็คิดไม่ออกเหมือนกัน พี่ชายของเขาก่อนหน้านี้ชัดเจนว่าไม่อยากแม้แต่จะมองเธอ
คนที่ไม่สนใจผู้หญิงมากว่ายี่สิบปี เมื่อคืนกลับไปแตะต้องมู่ เวยเวย
ถึงจะหิวจนไม่เลือกอาหาร ก็ไม่ควรกินของแบบนี้สิ?
กู่เว่ยเว่ยถูกด่าจนพูดไม่ออก แม้ว่าเรื่องไม่ได้เกิดจากเธอ แต่ใครใช้ให้ตอนนี้เธอเป็นมู่ เวยเวยล่ะ
เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เธอเป็นฝ่ายเสียเปรียบชัดๆ แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าเธอทำให้ฟู่หานเจิงแปดเปื้อน
เมิ่ง รุ่หยาเห็นกู่เว่ยเว่ยไม่พูด จึงช่วยพูดแทนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"คุณชายรอง เวยเวยครอบครัวเพิ่งมีเรื่อง เธอไม่ได้ตั้งใจล่วงเกิน"
"เธอยังไม่ตั้งใจอีกเหรอ ตั้งแต่เธอมาที่บ้านตระกูลฟู่ มีวันไหนที่สงบบ้าง คอยรบกวนพี่ชายไม่พอ ยังทำของโบราณของพ่อแตก..."
ฝู ซือฉินโกรธจัดนับความผิดต่างๆ ของมู่ เวยเวยตั้งแต่มาอยู่บ้านตระกูลฟู่ เห็นได้ชัดว่าเขาทนเธอไม่ไหวแล้ว
กู่เว่ยเว่ยก้มหน้ามองจมูก มองจมูกแล้วมองใจ เงียบไม่โต้ตอบแม้แต่คำเดียว
ฟู่หานเจิงดูเวลาแล้วพูดกับคุณนายฝู
"ก่อนผมกลับมา คุณย่าจัดการเธอให้เรียบร้อย ไม่อย่างนั้นผมจะให้คนจัดการเธอให้สะอาดเอง"
กู่เว่ยเว่ยตกใจกับความรุนแรงแฝงในคำพูด จนต้องหดคอ
ฟู่หานเจิงกำลังจะออกไปที่บริษัท เมิ่ง รุ่หยารับโทรศัพท์สาย หน้าตาตื่นเรียกทั้งสองคนไว้
"คุณชายใหญ่ ภาพ "โรส" ที่เราประมูลมาให้คุณวิลสันมีปัญหานิดหน่อย"
ฟู่หานเจิงหน้าเครียดเล็กน้อย "เกิดอะไรขึ้น?"
เมิ่ง รุ่หยามองกู่เว่ยเว่ยด้วยสีหน้าลำบากใจ "ก่อนหน้านี้ผู้ช่วยสวี่มีธุระยุ่ง ฉันเลยเป็นคนนำภาพกลับมา ระหว่างทาง... ระหว่างทางฉันแวะไปรับเวยเวย เธอทำกาแฟหกใส่ภาพโดยไม่ตั้งใจ..."


## บทที่ 4 เมิ่ง รุ่หยา หญิงช่างคิดคำนวณ

ฝู ซือฉินได้ยินแล้วโกรธจนระเบิดในทันที
"มู่ เวยเวย ภาพนั้นพวกเราใช้เงินหลายสิบล้านประมูลมา เกี่ยวข้องกับความร่วมมือครั้งใหญ่ระหว่างพวกเรากับกลุ่มบริษัทวิลสัน เธอราดกาแฟใส่ภาพเหรอ?"
ฟู่หานเจิงไม่ได้เสียการควบคุมเหมือนฝู ซือฉิน แต่สีหน้าของเขาเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด
"มีวิธีซ่อมแซมไหม?"
เมิ่ง รุ่หยาส่ายหน้าอย่างจนปัญญา "ฉันส่งไปให้ผู้เชี่ยวชาญด้านการบูรณะโบราณวัตถุทันทีแล้ว ทางนั้นเพิ่งโทรมาบอกว่า... ซ่อมไม่ได้แล้ว พรุ่งนี้คุณวิลสันจะมาถึงเมืองหลวงอันศักดิ์สิทธิ์แล้ว ภาพนี้เขาและภรรยาชอบมาก ตอนนี้จะทำยังไงดี?"
กู่เว่ยเว่ยมองเมิ่ง รุ่หยาที่กำลังพูดอย่างเงียบๆ มุมปากยกขึ้นด้วยความเยาะเย้ย
เธอจำได้ว่าภาพนั้นเดิมวางอยู่ที่เบาะหลังของรถ เธอตั้งใจให้มู่ เวยเวยช่วยถือไว้
แก้วกาแฟนั้นก็เป็นเธอที่ซื้อให้มู่ เวยเวย
และกาแฟที่หกก็เพราะเธอเบรกกะทันหันมันถึงได้หกใส่ภาพ ตอนนี้... ทุกอย่างกลายเป็นความผิดของมู่ เวยเวยไปหมดแล้ว
ผู้หญิงคนนี้ช่าง... มีเล่ห์เหลี่ยมจริงๆ
ตั้งแต่มู่ เวยเวยมาถึงบ้านตระกูลฟู่ เธอก็ทำตัวเป็นพี่สาวใจดีเข้าหาเธอ
มู่ เวยเวยอายุน้อย ถูกเมิ่ง รุ่หยาหลอกจนงงไปหมด
ฟังเธอบอกว่าฟู่หานเจิงชอบผู้หญิงที่ดูเซ็กซี่และมีความเป็นผู้ใหญ่ ทั้งที่ตัวเองสดใสและสวยงาม กลับตั้งใจแต่งตัวให้ดูเป็นผู้ใหญ่ ทุกวันแต่งตัวเหมือนสาวบริการในผับ
ฟังเธอบอกว่าต้องเปลี่ยนฮวงจุ้ยของบ้านตระกูลฟู่ จะได้เป็นผลดีต่อชะตาความรักของเธอกับฟู่หานเจิง เธอเลยไปย้ายของในบ้านตระกูลฟู่ จนทำให้แจกันโบราณของบ้านตระกูลฟู่แตก
...
ทีละขั้นทีละตอน ทำให้มู่ เวยเวยกลายเป็นคนที่ทุกคนในบ้านตระกูลฟู่รังเกียจ
มู่ เวยเวยอายุน้อยไม่มีสมอง ไม่เข้าใจเล่ห์เหลี่ยมของผู้หญิงคนนี้
แต่เธอกู่เว่ยเว่ยไม่ได้โง่ เมิ่ง รุ่หยาตั้งแต่ต้นจนจบไม่ได้ช่วยเธอเลย แต่ต้องการให้เธอถูกฟู่หานเจิงและทุกคนในบ้านตระกูลฟู่เกลียด จนสุดท้ายถูกไล่ออกไป
ฟู่หานเจิงมองหญิงสาวที่เงียบอยู่ ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ ลึกเหมือนสระน้ำเย็น
"มู่ เวยเวย เรื่องอื่นไม่พูดถึง แต่เรื่องนี้เธอต้องให้คำอธิบายที่น่าพอใจกับพวกเรา"
คุณย่าฝูมองกู่เว่ยเว่ยที่ไม่พูดอะไรเลย "เวยเวย ภาพนั้น... เธอเป็นคนทำเสียจริงๆ หรือ?"
กู่เว่ยเว่ยพยักหน้าอย่างซื่อๆ "ค่ะ ฉันเป็นคนราดกาแฟ"
แม้จะไม่ใช่ความตั้งใจของมู่ เวยเวย แต่กาแฟก็หกจากมือเธอจริงๆ
คุณย่าฝูถอนหายใจอย่างผิดหวัง เรื่องเมื่อคืนก็ทำให้หานเจิงโกรธแล้ว เพราะเห็นแก่หน้าเธอที่เป็นย่าถึงไม่ได้เอาเรื่อง แค่ให้เวยเวยย้ายออกไปเท่านั้น
ตอนนี้เกี่ยวข้องกับเรื่องของบริษัท ความร่วมมือระหว่างบริษัทฝูกรุ๊ปกับกลุ่มบริษัทวิลสันติดต่อกันมาหลายเดือนแล้ว คู่สามีภรรยาวิลสันถึงได้ตกลงมาเจรจาความร่วมมือที่ประเทศฮว๋า
เพราะพวกเขาชอบภาพวาดของพู่หลี่อันมาก พวกเขาจึงพยายามอย่างมากที่จะซื้อภาพวาดมาเพื่อมอบให้คู่สามีภรรยาวิลสัน
ตอนนี้ ภาพที่หายากนี้ถูกมู่ เวยเวยทำลายด้วยกาแฟแก้วเดียว
ฟู่หานเจิงมองเมิ่ง รุ่หยา "ให้คนเอาภาพกลับมา"
เมิ่ง รุ่หยารีบไปโทรศัพท์ ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ภาพวาดชื่อดังที่ถูกทำลายก็ถูกวางตรงหน้ากู่เว่ยเว่ย
ฟู่หานเจิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ตอนนี้เธอมีสองทางเลือก หนึ่งคือซ่อมภาพนี้ให้กลับมาสมบูรณ์เหมือนเดิม สองคือหาภาพวาดของพู่หลี่อันมาใหม่"
กู่เว่ยเว่ยกะพริบตา สายตาเจ้าเล่ห์และฉลาด
"มีทางเลือกที่สามไหมคะ?"
ฟู่หานเจิงมองเธอ สายตาเย็นยะเยือกถึงกระดูก
"หรือไม่ก็ ชดใช้ราคาสำหรับเรื่องนี้"
"คุณชายใหญ่ เวยเวยก็ไม่ได้ตั้งใจ ภาพวาดของพู่หลี่อันที่เหลืออยู่ข้างนอกก็มีไม่มาก พวกเราใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะหาได้หนึ่งภาพ ตอนนี้ให้เธอไปหาที่ไหนล่ะคะ?" เมิ่ง รุ่หยาออกมาพูดแทนเธอต่อ
"รุ่หยา อย่าพูดแทนเธอเลย ถ้าเธอให้คำอธิบายที่น่าพอใจกับพวกเราไม่ได้ ก็เตรียมตัวติดคุกเถอะ" ฝู ซือฉินแค่นเสียง
เมิ่ง รุ่หยาชำเลืองมองสีหน้าเย็นชาของฟู่หานเจิง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็กๆ ที่แทบมองไม่เห็น
มาถึงขั้นนี้แล้ว มู่ เวยเวยก็ควรจะถูกไล่ออกจากบ้านตระกูลฟู่ได้แล้วนะ
ที่ที่เธอยังไม่ได้อยู่ เธอมีสิทธิ์อะไรมาอยู่?
กู่เว่ยเว่ยไม่ได้ตกใจกับท่าทีของทุกคน มองภาพสีน้ำมันที่วางอยู่ตรงหน้าอย่างเรียบๆ
"จริงๆ แล้ว พวกคุณควรจะขอบคุณฉัน"


## บทที่ 5 ฉันจะเรียกนายว่าพ่อ

"ขอบคุณเหรอ?" ฝู ซือฉิน โกรธจนแทบระเบิด
"มู่ เวยเวย เธอทำลายภาพวาดมูลค่าหลายสิบล้านไป แล้วยังจะให้พวกเราขอบคุณเธออีก มันเป็นเพราะสมองฉันมีปัญหา หรือว่าสมองเธอมีปัญหากันแน่?"
เธอทำลายภาพวาดมูลค่าหลายสิบล้าน แล้วยังหน้าด้านจะให้พวกเขาขอบคุณเธออีก?
"แน่นอนว่าสมองนายนั่นแหละที่มีปัญหา" กู่เว่ยเว่ย มองเขาด้วยสายตาเย็นชา
"เธอ..."
กู่เว่ยเว่ย มองภาพสีน้ำมัน ภาพนี้เป็นหนึ่งในชุด "สวนกุหลาบ" ของจิตรกรชื่อดังชาวยุโรปในศตวรรษที่ 19 พู่หลี่อัน ในภาพมีดอกโรสที่สวยงาม น่าเสียดายที่กาแฟซึมเข้าไปในผืนผ้าใบ ทำให้ภาพทั้งหมดดูหม่นหมอง สูญเสียความงามและบรรยากาศดั้งเดิมไปแล้ว
"จ่ายเงินหลายสิบล้านซื้อภาพปลอม ถ้าไม่ใช่สมองมีปัญหาแล้วจะเป็นอะไร?"
"ภาพปลอม?!" ฝู ซือฉิน ได้ยินคำแก้ตัวของเธอแล้วรู้สึกหมดคำพูด
"เธอเป็นคนที่ไม่รู้เรื่องภาพวาดและไม่เคยเรียนศิลปะ จะรู้ได้ยังไงว่าอะไรเป็นภาพจริงอะไรเป็นภาพปลอม?"
เมิ่ง รุ่หยา รีบพูดต่อว่า "ภาพนี้ซื้อมาจากการประมูลอย่างเป็นทางการ ผ่านการตรวจสอบจากผู้เชี่ยวชาญแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นของปลอม"
ภาพนี้เป็นเธอที่หามาได้ และเธอเองก็เป็นคนไปประมูลมา
ตอนนี้เธอกลับมาบอกว่าเธอใช้เงินหลายสิบล้านซื้อภาพปลอมมา เพื่อจะหลบเลี่ยงความผิด ถึงกับกล้าโกหกแบบนี้
ฟู่หานเจิง ใบหน้าเย็นชายิ่งขึ้น "เธอบอกว่าเป็นของปลอม ก็ควรมีคำอธิบายที่สมบูรณ์แบบ"
กู่เว่ยเว่ย มองไปที่เขา อธิบายสิ่งที่ตัวเองค้นพบทีละคำ
"ภาพวาดของพู่หลี่อัน ส่วนใหญ่ใช้เทคนิคการระบายสีบาง ทำให้ภาพมีความโปร่งใสหรือกึ่งโปร่งใส ภาพมีความมีชีวิตชีวา แม้ว่าภาพนี้จะเลียนแบบได้คล้ายมาก แต่มันไม่ใช่ผลงานของพู่หลี่อัน"
"ฉันเรียนวาดรูปมาหลายปี ทำไมฉันถึงไม่เห็นสิ่งที่เธอพูด?" เมิ่ง รุ่หยา ถามด้วยรอยยิ้มเย็นชา
กู่เว่ยเว่ย ยิ้มเล็กน้อย แล้วพูดอย่างตรงไปตรงมา
"ถ้าพวกคุณยังไม่เชื่อ ก็ลองให้คุณหมิง จงหยวน ผู้อาวุโสมาตรวจสอบดู เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านผลงานของพู่หลี่อัน และยังเป็นประธานสมาคมศิลปะแห่งประเทศฮว๋า ด้วยสายตาของเขา น่าจะบอกได้ว่าภาพนี้จริงหรือปลอม"
"หึ เธอนี่จริงๆ ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา"
ฝู ซือฉิน หัวเราะเย็นชา เขาไม่เคยเห็นคนหน้าด้านแบบนี้มาก่อน
เธอย้ายมาอยู่ที่บ้านตระกูลฟู่ เขาไม่มีปัญหา
ปกติเธอรบกวนพี่ชายของเขา พวกเขาก็คิดว่าเธอยังเด็กไม่รู้เรื่องจึงไม่ได้ถือสา แต่เรื่องนี้ชัดเจนว่าเธอผิด แต่กลับมายืนกรานแก้ตัวแบบนี้
คุณย่าฟู่ มองไปที่ฟู่หานเจิง "ถึงจะต้องตัดสินความผิดของเธอ ก็ต้องให้ทุกคนยอมรับ เชิญคุณหมิงมาสักครั้งเถอะ"
ฟู่หานเจิง โทรหาผู้ช่วย ให้คนไปที่ตระกูลหมิงเพื่อเชิญหมิง จงหยวน มาตรวจสอบความจริงปลอมของภาพ
ฝู ซือฉิน แค่นเสียง "ดี เชิญคุณหมิงผู้อาวุโสมาตรวจสอบ เดี๋ยวพอผลออกมา ฉันอยากรู้ว่าเธอจะมีอะไรพูดอีก"
"ถ้าเป็นของจริง ฉันจะขายเลือดขายไตชดใช้ให้คุณ" กู่เว่ยเว่ย พูดจบก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย "แต่ถ้าเป็นของปลอมล่ะ?"
"ถ้าเป็นของปลอม ฉันจะเรียกเธอว่าพ่อ" ฝู ซือฉิน พูดอย่างเย็นชา
"ดี อย่าเบี้ยวนะ" กู่เว่ยเว่ย ลุกขึ้น แล้วพูดกับคุณย่าฟู่
"คุณย่าฟู่ หนูอยากไปเก็บของก่อน"
คุณย่าฟู่ พยักหน้า เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ไม่ว่าภาพจะตรวจสอบออกมาว่าจริงหรือปลอม หานเจิง ก็คงไม่ให้เธออยู่ที่นี่อีกแล้ว
กู่เว่ยเว่ย ขึ้นไปเก็บของของมู่ เวยเวย พอเก็บเสร็จก็นั่งเงียบๆ อยู่บนชั้นบน คิดว่าหลังจากออกจากที่นี่แล้ว ตัวเองจะเดินไปทางไหนต่อ
ผ่านไปสักพัก ฝู ซือฉิน วิ่งขึ้นมาชั้นบนมาเคาะประตู
"มู่ เวยเวย คุณหมิงท่านอาวุโสมาถึงแล้ว ตอนนี้เธอจะหลบก็สายไปแล้ว"


## บทที่ 6 ฉันจะเรียกนายว่าพ่อ 2

กู่เว่ยเว่ยลากกระเป๋าเดินทางเปิดประตู เดินตามฝู ซือฉินลงบันได
ที่ชั้นล่าง ชายชราวัยเกือบเจ็ดสิบกำลังพูดคุยกับฟู่หานเจิงและคนอื่นๆ
"คุณหมิงผู้อาวุโส จุดประสงค์ที่เชิญท่านมาที่นี่ ผมเชื่อว่าผู้ช่วยสวี่คงได้อธิบายให้ท่านฟังระหว่างทางแล้ว ขอให้ท่านช่วยดูหน่อยว่าภาพวาดของพู่หลี่อันชิ้นนี้เป็นของแท้หรือของปลอม"
"ภาพวาดของพู่หลี่อัน?" หมิง จงหยวนแสดงความประหลาดใจ
ระหว่างพูด เขาหยิบแว่นสายตาออกมาสวม "ตอนนี้ภาพวาดของเขาหาดูได้ยากมากแล้วข้างนอก พวกคุณหามาได้ยังไง?"
"ซื้อมาจากการประมูลใต้ดินแห่งหนึ่ง" ฟู่หานเจิงชี้ไปที่ภาพบนโต๊ะ "ท่านเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านงานศิลปะของพู่หลี่อัน เราเลยเชิญท่านมาช่วยดู"
พอหมิง จงหยวนได้ยินว่าเป็นภาพวาดของพู่หลี่อัน เขาก็ตื่นเต้นลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะ แต่หลังจากก้มดูอย่างใกล้ชิด สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นผิดหวัง
"เป็นไงบ้างครับ เป็นของแท้ใช่ไหม?" ฝู ซือฉินรีบเข้าไปถามอย่างใจร้อน
คุณหมิงผู้อาวุโสถอดแว่นตา หันไปมองฝู ซือฉินและคนอื่นๆ ด้วยสีหน้าไม่พอใจ
"พวกคุณคนหนุ่มๆ นี่ ตั้งใจมาล้อเล่นกับผมใช่ไหม?"
ฟู่หานเจิงหรี่ตาคมกริบ "คุณหมิงผู้อาวุโสหมายความว่า ภาพนี้... เป็นของปลอมหรือครับ?"
ฝู ซือฉินไม่เชื่อ เข้าไปดูภาพอย่างใกล้ชิด แล้วดึงแขนหมิง จงหยวนพูดว่า
"คุณหมิงผู้อาวุโส ช่วยดูให้ละเอียดอีกครั้งได้ไหมครับ หรือจะให้ผมหาแว่นขยายมาให้ ภาพนี้ประมูลมาหลายสิบล้านนะครับ จะเป็นของปลอมได้ยังไง?"
"หลายสิบล้าน?" หมิง จงหยวนไม่สนใจที่จะดูอีกแม้แต่แวบเดียว ราวกับว่าภาพนั้นจะทำให้ตาเขาเสื่อม
"ใครมันสมองมีปัญหา เสียเงินหลายสิบล้านซื้อภาพปลอมแบบนี้?"
เมิ่ง รุ่หยามองไปที่ฟู่หานเจิง เริ่มรู้สึกตื่นตระหนก
"คุณหมิงผู้อาวุโส ช่วยดูให้ละเอียดอีกครั้งได้ไหมคะ ท่านเพิ่งดูแค่แวบเดียวก็บอกว่าเป็นของปลอม มันเร็วเกินไปนะคะ"
ภาพนี้เธอเป็นคนติดต่อประมูลมา ถ้าเป็นของปลอมเธอต้องรับผิดชอบ
สุดท้าย แทนที่จะทำให้กู่เว่ยเว่ยเดือดร้อน กลับกลายเป็นว่าเธอได้ทำความดีเสียอีก
หมิง จงหยวนถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย โบกมือพูดว่า
"ผมไม่จำเป็นต้องดูละเอียด ภาพของพู่หลี่อันผมดูมามากแค่ไหนแล้ว ของจริงของปลอมแค่แวบเดียวก็รู้"
"อีกอย่าง ภาพต้นฉบับชิ้นนี้เป็นของสะสมที่เพื่อนศิลปินของผมรักมากที่สุด ผมเคยไปเห็นกับตาที่บ้านเขา ครอบครัวเขาก็ไม่ได้ขัดสนเงินทอง ไม่มีทางขายภาพออกมาหรอก"
เขาชื่นชอบผลงานของพู่หลี่อัน พอเห็นงานปลอมแบบนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
ฝู ซือฉินเดิมทีอัดอั้นคำพูดไว้เต็มท้อง รอแค่ให้หมิง จงหยวนยืนยันว่าภาพเป็นของแท้ จะได้ต่อว่ากู่เว่ยเว่ย
แต่ตอนนี้ ภาพเป็นของปลอม เขาจำต้องกลืนคำพูดทั้งหมดกลับไป
ส่วนเมิ่ง รุ่หยาที่เสียเงินหลายสิบล้านซื้อภาพปลอมมา ตอนนี้รู้ตัวว่าผิด ก็ไม่กล้าพูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว
ฟู่หานเจิงเงยหน้ามองกู่เว่ยเว่ยที่เดินลงบันไดมา สายตาของเขาดูคลุมเครือยากจะคาดเดา
"เวยเวย หนูรู้ได้ยังไงว่าภาพนี้เป็นของปลอม?" คุณนายฝูถามอย่างสงสัย
เธอรู้ว่าหล่อนไม่ได้เรียนศิลปะ ภาพลอกเลียนแบบที่กล้านำมาประมูลแบบนี้ คงหลอกคนไปมากมายแล้ว ทำไมหล่อนถึงดูออกตั้งแต่แรกเห็น
"แม่ของหนูชอบภาพสีน้ำมันค่ะ มักพาหนูไปดูนิทรรศการศิลปะต่างประเทศบ่อยๆ เคยเห็นผลงานอื่นๆ ของพู่หลี่อัน พอสังเกตเห็นว่าไม่เหมือนกัน ก็เลยคิดว่ามันเป็นของปลอม" กู่เว่ยเว่ยอธิบายอย่างง่ายๆ
ความจริงคือ ภาพ "โรส" ต้นฉบับถูกตระกูลกู้ซื้อไปอย่างลับๆ ตั้งแต่แปดปีก่อน และแขวนอยู่ในห้องรับแขกของบ้านตระกูลกู้มาตลอด
แม่กู้ชื่นชอบผลงานของพู่หลี่อันมาก ที่บ้านสะสมภาพวาดของพู่หลี่อันไว้เกือบทั้งหมด หมิง จงหยวนเคยได้รับเชิญไปที่บ้านตระกูลกู้ในฐานะเพื่อนศิลปิน และได้เห็นภาพต้นฉบับชิ้นนี้กับตา


## บทที่ 7 คุณแกล้งหลานชายแบบนี้ หลานชายคุณรู้มั้ย?

หมิง จงหยวนพอได้ยินว่าเธอเป็นคนแรกที่เห็นว่าภาพเป็นของปลอม เขาก็อดมองหญิงสาวที่ลากกระเป๋าเดินทางไม่ได้
"น้องสาวมีสายตาดีนี่ ภาพนี้แม้จะเป็นของปลอม แต่ลอกเลียนได้เหมือนเจ็ดแปดส่วน ถ้าผมไม่เคยเห็นของจริง บางทีก็อาจจะแยกไม่ออกในทันที"
กู่เว่ยเว่ยยิ้มเบาๆ "บังเอิญน่ะค่ะ"
พอดีว่า เธอก็เคยเห็นภาพจริงนั่นมาก่อนเท่านั้นเอง
"รุ่หยา เธอทำงานสะเพร่าเกินไปแล้ว เรื่องใหญ่ขนาดนี้จะผิดพลาดได้ยังไง ถ้าไม่ใช่เวยเวยมาพบว่าภาพเป็นของปลอมทันเวลา พรุ่งนี้ส่งถึงมือคู่สามีภรรยาวิลสันแล้วค่อยพบว่าเป็นของปลอม เธอจะให้บริษัทฝูกรุ๊ปเสียหน้าขนาดไหน?"
"ฉัน... ฉันก็ไม่คิดว่า คนที่เป็นตัวกลางยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเป็นของแท้..."
เมิ่ง รุ่หยาทำหน้าสำนึกผิด พูดอธิบายอึกอักๆ
ฟู่หานเจิงมองไปที่ผู้ช่วยซวีเชียน "ติดต่อทนาย หาตัวคนกลางและบริษัทประมูลเพื่อเรียกค่าเสียหายคืน งานของคุณอย่าให้คนอื่นทำแทน"
คำพูดนี้พูดให้ซวีเชียนฟัง และก็พูดให้เมิ่ง รุ่หยาฟังด้วย
"ครับ บอส ผมจะไปทำเดี๋ยวนี้" ซวีเชียนพยักหน้า
เดิมทีเรื่องการประมูลภาพนี้ควรจะเป็นเขาไปจัดการเอง แต่เมิ่ง รุ่หยาอาสามาหาเขาว่าเธอจะไปจัดการเอง
ตอนนั้นเขาก็กำลังยุ่งอยู่พอดี คิดว่าเธอมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับตระกูลฟู่ และเรียนศิลปะมาด้วย ให้เธอไปก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร
ถ้าไม่ใช่มู่ เวยเวยมาก่อเรื่องแบบนี้ พบว่าภาพเป็นของปลอม หลังจากส่งออกไปพรุ่งนี้ นั่นแหละถึงจะเป็นผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึงจริงๆ
"พี่ ผมกับรุ่หยาไปเองดีกว่า ซวีเชียนไม่ใช่ยังต้องเป็นประธานการประชุมช่วงบ่ายหรือ" ฝู ซือฉินอาสาขึ้นมา
ตอนนี้ได้พิสูจน์แล้วว่าภาพนี้เป็นของปลอม ตามการพนันเมื่อครู่ เขาก็ต้องเรียกมู่ เวยเวยว่าพ่อสิ
ดังนั้น ถือโอกาสตอนนี้รีบไปก่อนดีกว่า
เมิ่ง รุ่หยาจ้องมองกู่เว่ยเว่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ เดิมทีตั้งใจจะจัดการเธอ ให้เธอออกไปจากบ้านพักอาศัยเทียนสุ่ยให้ได้
แต่ผลคือ ไม่ได้ทำให้เธอซวย กลับทำให้ตัวเองเจ็บตัวเอง
ฟู่หานเจิงรินชาให้คุณหมิงผู้อาวุโสด้วยตัวเอง "คุณหมิงท่านอาวุโส เรื่องเร่งด่วน พวกเราต้องการภาพวาดของพู่หลี่อันสักภาพ ไม่ทราบว่า... ท่านจะยอมสละให้ได้ไหม?"
คู่สามีภรรยาวิลสันเป็นแฟนภาพวาดของพู่หลี่อัน แต่ตอนนี้ในเวลาอันสั้นพวกเขาคงซื้อภาพจริงของพู่หลี่ไม่ได้แล้ว
คุณหมิงท่านอาวุโสมีของสะสมไม่น้อย แค่เขายอมให้สักภาพ ก็เพียงพอสำหรับพวกเขาในยามฉุกเฉินแล้ว
"ไม่ให้ ไม่ให้ พวกนี้เป็นสมบัติล้ำค่าของผม คุณให้เงินเท่าไหร่ผมก็ไม่ขาย"
หมิง จงหยวนพอได้ยินว่าเขาจะเล็งของสะสมของตัวเอง ถึงกับไม่ดื่มชาแล้วจะเดินออกไปเลย
ฟู่หานเจิงรู้ว่าตอนนี้คงโน้มน้าวให้หมิง จงหยวนยอมไม่ได้ จึงไม่ได้ถามอีก
"ซวีเชียน ส่งคุณหมิงท่านอาวุโสหน่อย"
หลังจากส่งหมิง จงหยวนไปแล้ว ฟู่หานเจิงมองไปที่กู่เว่ยเว่ย ระหว่างคิ้วมีแววตาพิจารณามากขึ้น
"เรื่องภาพคุณไม่ได้ผิด แต่ไม่ได้หมายความว่าคุณจะอยู่ที่นี่ต่อไปได้"
"รู้แล้ว ฉันจะไปเดี๋ยวนี้เลย จะไม่มาปรากฏตัวต่อหน้าคุณอีกแน่นอน"
กู่เว่ยเว่ยพยักหน้า สาบานอย่างหนักแน่น
ฟู่หานเจิงดูเวลา บอกลาคุณย่าแล้วรีบไปทำงานที่บริษัท
กู่เว่ยเว่ยได้รับความช่วยเหลือจากคุณนายฝู ไปถึงบ้านพักจินซิ่วใกล้โรงเรียนของมู่ เวยเวย
"ที่นี่ว่างอยู่ตลอด เธอพักที่นี่ชั่วคราวก่อนนะ ช่วงนี้หานเจิงกำลังโกรธอยู่ อย่าไปรบกวนเขาอีกเลย"
"ค่ะ" กู่เว่ยเว่ยรับปากทันที
ไม่เพียงแต่ตอนนี้ ต่อไปเธอก็จะไม่ไปรบกวนเขาฟู่หานเจิงอีก
"ถึงแม้ครั้งนี้เธอจะทำเรื่องรุนแรงไปหน่อย แต่... ทำได้ดีมาก" คุณนายฝูพูดจบ ก่อนจะจากไปยังไม่ลืมที่จะให้สายตาเต็มไปด้วยกำลังใจกับเธอ
กู่เว่ยเว่ยมุมปากกระตุก "..."
ทำได้ดีมาก?
เธอหมายถึงเรื่องที่เธอบังคับนอนกับฟู่หานเจิงหรือ ทำได้ดีมาก?
คุณทำร้ายหลานชายคุณแบบนี้ หลานชายคุณรู้ไหม?


## บทที่ 8 สมองมีหลุมใหญ่แค่ไหนกัน?

อพาร์ตเมนต์ใหม่ ไม่ได้หรูหราโอ่อ่าเหมือนบ้านพักอาศัยเทียนสุ่ย
แต่ตกแต่งอย่างประณีต มีสิ่งของเครื่องใช้ในชีวิตประจำวันครบครัน
กู่เว่ยเว่ยทำความสะอาดห้องเล็กน้อย จัดเก็บกระเป๋าเดินทาง แล้วรีบไปอาบน้ำทันที
ล้างเครื่องสำอางที่ดูแก่เกินวัยออก เปลี่ยนเป็นเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ธรรมดา
มู่เวยเวยวัย 18 ปี อยู่ในช่วงที่มีคอลลาเจนเต็มหน้า
ผิวละเอียดเหมือนเซรามิกชั้นดี คิ้วและดวงตาประณีตสวยงาม มุมปากสีชมพูอ่อนเหมือนดอกซากุระ มีความสดใสบริสุทธิ์เฉพาะตัวของสาววัยรุ่น
ทั้งที่มีใบหน้าสวยงามตามธรรมชาติ แต่กลับฟังคำแนะนำของเมิ่ง รุ่หยา แต่งหน้าจัดจนดูเหมือนสาวคลับกลางคืนที่ดูเชยและแก่เกินวัย
สมองของมู่เวยเวยมีรูโหว่ใหญ่แค่ไหนกันนะ?
หลังจากพักผ่อนที่บ้านใหม่หนึ่งวัน เธอทนไม่ไหวไปทำผมลอนใหญ่กลับเป็นผมตรง และไปซื้อเสื้อผ้าและของใช้ในชีวิตประจำวัน
เพิ่งซื้อของเสร็จกลับมาที่อพาร์ตเมนต์ คุณนายฝูก็โทรมา ขอให้เธอช่วยติดต่อหมิง จงหยวนที่เคยพบกันวันนั้น
……
บริษัทฝูกรุ๊ป สำนักงานใหญ่
รองประธานฝู ซือฉินส่งคู่สามีภรรยาวิลสันกลับโรงแรม กลับมาที่บริษัทก็โมโหจนแทบบ้า
"คู่ผัวเมียนี่ทำไมถึงยากนักล่ะ พวกเราได้ยอมให้มากที่สุดแล้ว ยังจะเอายังไงอีก?"
คู่สามีภรรยาวิลสันมาถึงประเทศฮว๋าเมื่อวาน แต่ประชุมกันมาสองวันแล้ว เรื่องความร่วมมือยังไม่ได้ข้อสรุป
นี่เป็นธุรกิจมูลค่าหลายหมื่นล้าน และยังเกี่ยวข้องกับการขยายกิจการของบริษัทฝูกรุ๊ปในประเทศ S
ถ้าล้มเหลว ความเสียหายจะใหญ่หลวงมาก
"ทางคุณหมิงผู้อาวุโส ยังไม่สำเร็จหรือ?" ฟู่หานเจิงมีสีหน้าเคร่งขรึม
เมื่อวานคุณนายวิลสันถามเรื่องภาพวาดของพู่หลี่อัน ดูเหมือนเรื่องนี้จะเป็นกุญแจสำคัญ
ฝู ซือฉินถอนหายใจอย่างกระวนกระวาย พูดตรงๆ
"คนแก่คนนั้นเหมือนหินดื้อ ผมเกือบจะคุกเข่าเรียกเขาว่าคุณปู่แล้ว ยังไงก็ไม่ยอมให้ภาพวาดสักภาพ"
แค่ภาพวาดเดียว ไม่รู้จริงๆ ว่ามีอะไรน่าดู ทุกคนแย่งกันอยากดู
ฟู่หานเจิงบีบหว่างคิ้ว "เตรียมชาดีๆ ไว้ พรุ่งนี้ผมจะไปเอง"
แผนความร่วมมือกับกลุ่มบริษัทวิลสันนี้ บริษัทฝูกรุ๊ปก็เตรียมการมานานแล้ว ต้องไม่มีปัญหาเด็ดขาด
"ผมว่านะ ถึงคุณจะไปเรียกเขาว่าพ่อ เขาก็ไม่ให้พวกเรา" ฝู ซือฉินเบ้ปาก
ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังกลุ้มใจ เมิ่ง รุ่หยาถือกระเป๋าใบหนึ่ง ใบหน้าดูอิดโรยเล็กน้อย มาถึงชั้น 19 และพูดอย่างดีใจ
"ประธานฝู พูดให้คุณหมิงผู้อาวุโสยอมแล้วค่ะ"
"จริงหรือ?" ฝู ซือฉินลุกขึ้นยืนอย่างตื่นเต้น
เมิ่ง รุ่หยายิ้มพยักหน้า "คุณหมิงผู้อาวุโสตกลงที่จะให้ภาพวาดของพู่หลี่อันหนึ่งภาพ และยังเชิญคู่สามีภรรยาวิลสันไปชมคอลเลกชันส่วนตัวที่คฤหาสน์ของเขาด้วย"
ฟู่หานเจิงพยักหน้า "จัดให้เป็นพรุ่งนี้บ่าย คุณกลับไปพักผ่อนเถอะ"
อาจเพราะอยู่ที่บ้านคุณหมิงผู้อาวุโสมาตลอด เมิ่ง รุ่หยาดูอิดโรย มีรอยคล้ำใต้ตา
"พรุ่งนี้ฉันจะไปด้วย พวกคุณผู้ชายเจรจาธุรกิจ คุณนายวิลสันก็ควรมีผู้หญิงอยู่เป็นเพื่อนจะได้คุยกันง่ายขึ้น"
ฟู่หานเจิงครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วพูดว่า
"วันนี้กลับไปพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ค่อยรบกวนคุณอีกวัน"
เมิ่ง รุ่หยายิ้มอย่างยินดี แล้วออกจากห้องทำงานของประธาน
ฝู ซือฉินลูบคาง พึมพำอย่างสงสัย
"เธอพูดอะไรให้คนแก่คนนั้นยอม ทั้งที่พวกเราพูดยังไงคุณหมิงผู้อาวุโสก็ไม่ยอม"
สองวันนี้เขาก็ไปที่บ้านตระกูลหมิงหลายครั้ง พูดจนปากแตก หมิง จงหยวนคนแก่นั่นก็ไม่ยอมให้ภาพวาดสักภาพ
รุ่หยาสมกับเป็นผู้จัดการฝ่ายประชาสัมพันธ์จริงๆ คนที่ยากจะจัดการขนาดนี้ยังจัดการได้


## บทที่ 9 ถ้าจะขอบคุณก็ขอบคุณมู่ เวยเวย

ในตอนบ่ายของวันถัดมา ฟู่หานเจิงได้พาคู่สามีภรรยาวิลสันไปเยี่ยมคารวะที่คฤหาสน์ของหมิง จงหยวน
หมิง จงหยวนเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในวงการศิลปะของประเทศฮว๋า ทั้งเขาและคู่สามีภรรยาวิลสันต่างก็เป็นแฟนผลงานของพู่หลี่อัน พวกเขาจึงสนทนากันอย่างออกรส
นอกจากจะมอบภาพวาดของพู่หลี่อันให้กับคู่สามีภรรยาวิลสันแล้ว ยังเชิญพวกเขามาดื่มน้ำชายามบ่ายที่บ้านตระกูลหมิงอีกด้วย
คุณนายวิลสันชื่นชมขนมหวานที่ตระกูลหมิงเตรียมไว้ไม่หยุด ก่อนกลับยังไม่ลืมที่จะขอแบ่งไปทานที่โรงแรมอีกด้วย
จนกระทั่งฟ้ามืด ก่อนที่คุณวิลสันจะขึ้นรถ เขาพูดเป็นภาษาฮว๋าที่ไม่ค่อยถูกต้องนัก
"คุณฟู่ วันนี้...มอบความประหลาดใจให้พวกเรามากมายจริงๆ หวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันอย่างราบรื่น"
"ผมรอคอยการร่วมงานของเราครับ" ฟู่หานเจิงยิ้มบางๆ ตอบ
"และขนมหวานวันนี้ก็อร่อยมาก ภรรยาของผมชอบมาก"
คุณวิลสันพูดพลางจับมือกับฟู่หานเจิง
"แล้วพบกันใหม่พรุ่งนี้นะครับ" ฟู่หานเจิงจับมือกับอีกฝ่าย มองดูพวกเขาขึ้นรถจากไป
ฝู่ ซือฉินมองดูผู้ช่วยของวิลสันที่ถือเค้กครึ่งชิ้นเดินจากไปด้วยสีหน้าเสียดาย เค้กชิ้นนั้นเป็นของโปรดของเขาที่เป็นคนรักของหวานนี่นา
เขาตั้งใจว่าเมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น จะขอเค้กจากบ้านตระกูลหมิงกลับไปเป็นรางวัลให้ตัวเอง
แต่สุดท้ายกลับถูกคุณนายวิลสันแย่งไปเสียอย่างนั้น ช่างทำให้เขาเจ็บปวดใจเหลือเกิน
เมิ่ง รุ่หยาเห็นรถของคู่สามีภรรยาวิลสันขับออกไปแล้ว จึงยิ้มพูดว่า
"ในเมื่อคุณวิลสันพูดแบบนั้น การร่วมงานครั้งนี้คงสำเร็จแล้วสินะคะ"
"ถ้าไม่สำเร็จ จะคุ้มกับภาพวาดและอาหารที่พวกเขาได้รับไปหรือ?" ฝู่ ซือฉินแค่นเสียง
กินข้าวแล้วพูดยาก รับของแล้วใจอ่อน
พวกเขาได้ทั้งภาพวาดที่ชอบ ได้ทานน้ำชายามบ่ายอันแสนอร่อย แล้วจะไม่ตอบตกลงได้อย่างไร?
ฟู่หานเจิงเหลือบมองเมิ่ง รุ่หยา "การจัดการของเธอวันนี้ดีมาก"
เมิ่ง รุ่หยายิ้มอย่างอ่อนหวาน "เรื่องภาพวาดเกิดขึ้นเพราะฉัน ก็แค่ชดเชยความผิดเท่านั้นค่ะ"
"เธอเหนื่อยมาสองสามวันนี้แล้ว ลาพักร้อนสักระยะก็ได้" ฟู่หานเจิงกล่าว
ช่วงต่อไปเป็นการประชุมความร่วมมือระหว่างสองฝ่าย แผนกประชาสัมพันธ์ไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวอะไร
"รอให้เซ็นสัญญาอย่างเป็นทางการก่อนดีกว่าค่ะ การติดต่อกับคุณนายวิลสันยังคงเป็นฉันจะสะดวกกว่า"
เรื่องวันนี้พอดีได้สร้างความประทับใจให้กับฟู่หานเจิงอย่างมาก แน่นอนว่าเธอต้องรีบตอกย้ำเพื่อส่งเสริมความสัมพันธ์ของพวกเขา
คุณนายฟู่ชอบเธอมาก ขอเพียงเธอกับฟู่หานเจิงมีความสัมพันธ์ที่ก้าวหน้าขึ้นอีก
ตำแหน่งคุณนายฟู่ จะต้องเป็นของเธอเท่านั้น
โชคดีที่มีมู่ เวยเวยคนโง่นั่น ที่ค้นพบว่าภาพวาดนั้นเป็นของปลอม
กลับกลายเป็นว่า ทำให้เธอสามารถโน้มน้าวคุณหมิงผู้อาวุโสให้จัดน้ำชายามบ่ายในวันนี้ และทำให้ฟู่หานเจิงและทุกคนในบริษัทมองเธอด้วยสายตาที่แตกต่างไปจากเดิม
"อย่างนั้นก็ดี" ฟู่หานเจิงพยักหน้า หันไปมองฝู่ ซือฉิน "ของที่จะให้คุณหมิงผู้อาวุโสเตรียมไว้หรือยัง?"
"เตรียมไว้นานแล้วครับ"
ฝู่ ซือฉินหยิบของโบราณที่เตรียมไว้จากรถ ตามพี่ชายของตนเข้าไปในบ้านตระกูลหมิงเพื่อขอบคุณหมิง จงหยวน
ทุกคนพบชายชราที่กำลังให้อาหารปลาอยู่ในสวนสไตล์จีนของบ้านตระกูลหมิง
"คุณหมิงผู้อาวุโส สำหรับเรื่องวันนี้ผมขอขอบคุณอย่างสุดซึ้ง ขอให้ท่านรับของขวัญเล็กๆ น้อยๆ นี้ไว้ด้วย"
"หลังจากได้ชมภาพวาดของท่าน ได้ทานเค้กของท่าน ท่าทีของพวกเขาสองคนเปลี่ยนไปมากเลยครับ"
ฝู่ ซือฉินตื่นเต้นอย่างมาก การร่วมมือครั้งนี้เกี่ยวข้องกับการที่บริษัทฝูกรุ๊ปจะสามารถยืนหยัดในตลาดของประเทศ S ได้หรือไม่ มันสำคัญมากสำหรับพวกเขา
หมิง จงหยวนให้อาหารปลาเสร็จแล้ว เช็ดมือพลางพูดว่า
"ไม่ต้องมีของขอบคุณหรอก หนูมู่ให้ของขอบคุณฉันแล้ว เค้กก็เป็นเธอที่ส่งมาให้ อยากขอบคุณก็ไปขอบคุณเธอสิ"
ฟู่หานเจิงหรี่ตาคมกริบ "คุณหมายถึง...มู่ เวยเวย?"


## บทที่ 10 มู่ เวยเวยไม่เกี่ยวข้องกับความสวยงามตรงไหน?

ฝู ซือฉินมองหมิง จงหยวนอย่างงงๆ แล้วหันไปมองเมิ่ง รุ่หยา
"ไม่ใช่รุ่หยาที่พูดให้คุณหมิงผู้อาวุโสยอมหรอกเหรอ?"
ทำไมมันถึงมาเกี่ยวข้องกับมู่ เวยเวยผู้หญิงขี้หลงขี้หลงน่าเกลียดนั่นล่ะ?
เมิ่ง รุ่หยาก็ทำหน้างงเหมือนกัน "ฉันอยู่แถวบ้านตระกูลหมิงตลอด ไม่ได้เจอเวยเวยเลย"
อีกอย่าง เธอยังพูดให้คุณหมิงผู้อาวุโสยอมไม่ได้เลย แล้วยายโง่สมองกลวงนั่นจะทำได้ยังไง
ฝู ซือฉินได้ยินแล้วก็หัวเราะถามหมิง จงหยวน
"คุณหมิงผู้อาวุโส ที่คุณพูดถึงคือหนูมู่ หรือว่าสาวน้อยม่งกันแน่?"
เขาคงไม่พูดผิดหรอกนะ ที่จริงแล้วหมายถึงสาวน้อยม่ง เมิ่ง รุ่หยาใช่ไหม
"ฉันพูดถึงมู่ เวยเวย สาวน้อยม่งอะไร ฉันไม่รู้จักหรอก" หมิง จงหยวนมองเขาด้วยสายตาดูแคลน
สีหน้าของเมิ่ง รุ่หยาเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็ยังคงยิ้มไว้
"คุณหมิงผู้อาวุโส เมื่อวานคุณบอกฉันว่าจะยอมให้ภาพหนึ่งรูปไม่ใช่เหรอ"
หมิง จงหยวนนึกขึ้นได้ จึงพูดว่า
"เมื่อวานเวยเวยมาพูดเรื่องเสร็จแล้วก็กลับไป ฉันก็เลยให้เธอไปบอกต่อน่ะ"
ฝู ซือฉินยังไม่เชื่อ จึงถามต่อ
"คุณหมิงผู้อาวุโส มู่ เวยเวยที่คุณพูดถึง คือคนที่เราเห็นที่บ้านเราใช่ไหม?"
"นอกจากเธอแล้วยังมีคนที่สองด้วยเหรอ?"
ใบหน้าของเมิ่ง รุ่หยาแดงก่ำด้วยความอับอาย เหมือนโดนตบหน้าสองทีโดยไม่รู้ตัว
บ้าชิบ อีกแล้วมู่ เวยเวย
ก่อนหน้านี้บอกว่าภาพที่เธอซื้อมาเป็นของปลอม ทำให้เธอขายหน้าไปทั่ว
วันนี้ ความประทับใจที่เธอพยายามสร้างต่อหน้าฟู่หานเจิงก็พังทลายหมดสิ้น
หมิง จงหยวน: "พวกคุณเอาของกลับไปเถอะ แค่ตอบคำถามฉันข้อเดียวก็พอ"
ฟู่หานเจิงมองด้วยดวงตาคมลึก "คำถามอะไร?"
หมิง จงหยวนมองฟู่หานเจิงและฝู ซือฉินอย่างจริงจัง แล้วถามว่า
"หนูมู่ไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับพวกคุณสองคนใช่ไหม?"
"หมายความว่ายังไง?" ฝู ซือฉินงงๆ
"ฉันถามว่า เธอเป็นแฟนของใครในพวกคุณรึเปล่า?"
"ไม่ใช่ ไม่ใช่แน่นอน ใครจะกล้าเอาคนแบบนั้นเป็นแฟน ได้ฝันร้ายแน่ๆ"
ฝู ซือฉินนึกถึงมู่ เวยเวย แล้วส่ายหัวปฏิเสธรัวๆ
ถ้าจะพูดว่ามีความสัมพันธ์ ก็คงเป็นพี่ชายของเขากับเธอที่มีความสัมพันธ์แบบคืนเดียว
หมิง จงหยวนได้ยินคำตอบของเขาแล้วก็พยักหน้าอย่างพอใจ
"ดีแล้ว ดีแล้ว ฉันกำลังกังวลว่าหลานชายฉันหาแฟนไม่ได้พอดี คนนี้ทั้งสวยทั้งฉลาด เขาต้องชอบแน่ๆ..."
"คุณหมิงผู้อาวุโส หลานชายของคุณเป็นหลานแท้ๆ ของคุณจริงๆ เหรอ คุณแกล้งเขาขนาดนี้?"
ฝู ซือฉินได้ยินว่าหมิง จงหยวนจะแนะนำมู่ เวยเวยให้หลานชายเป็นแฟน ก็หัวเราะจนปวดท้อง
แค่หน้าตาของมู่ เวยเวย มันไม่เกี่ยวกับคำว่าสวยเลยสักนิด
คุณหมิงผู้อาวุโสจะแนะนำเธอให้หลานชาย นั่นมันเหมือนกำจัดภัยให้ประชาชนชัดๆ
ฟู่หานเจิงไม่แสดงความคิดเห็น ขึ้นรถแล้วจากไป
ทิ้งให้เมิ่ง รุ่หยาอยู่คนเดียว เธอเกลียดมู่ เวยเวยจนกัดฟันกรอด
……
บ้านพักจินซิ่ว
กู่เว่ยเว่ยดูละครวัยรุ่นยอดนิยมในทีวี แล้ววางบะหมี่ที่เพิ่งต้มเสร็จลงด้วยความรู้สึกคลื่นไส้
นางเอกชื่อหลีซินเอ้อร์ นักแสดงสาวดาวรุ่งที่กำลังมีชื่อเสียงในประเทศฮว๋า
เช่นเดียวกัน เธอก็เป็นพี่สาวต่างมารดาของมู่ เวยเวย
โจวเหม่ยฉิน แม่ของหลีซินเอ้อร์ แต่เดิมเป็นนักเรียนยากจนจากพื้นที่ห่างไกล
เพราะได้รับทุนจากตระกูลมู่จึงได้มาเรียนที่เมืองหลวงอันศักดิ์สิทธิ์ และบังเอิญอยู่โรงเรียนเดียวกับมู่เหยาแม่ของเธอ ทั้งสองจึงกลายเป็นเพื่อนสนิทกันอย่างรวดเร็ว
ตระกูลมู่ส่งโจวเหม่ยฉินเรียนจนจบมหาวิทยาลัย แล้วยังส่งเธอไปเรียนต่อต่างประเทศ เมื่อกลับมาก็ให้เธอเข้าทำงานเป็นผู้บริหารที่บริษัทหลงเซิงกรุ๊ป
อย่างไรก็ตาม โจวเหม่ยฉินไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ ไม่นานก็แอบคบชู้กับหลี่เจียเฉิงสามีใหม่แต่งของมู่เหยา
ทั้งสองแอบคบกันมาสิบกว่าปี มีลูกด้วยกันถึงสองคน
มู่เหยาที่ไม่รู้เรื่องอะไร ถึงกับให้โจวเหม่ยฉินเป็นแม่ทูนหัวของลูกสาว
จนกระทั่งเมื่อปีที่แล้ว มู่เหยาค้นพบความสัมพันธ์ของพวกเขา และเกิดอุบัติเหตุรถชนขณะพามู่ เวยเวยหนีออกมา
มู่เหยาเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ มู่ เวยเวยบาดเจ็บสาหัสและหมดสติไปหลายเดือน
เมื่อเธอฟื้นขึ้นมา โจวเหม่ยฉินได้พาลูกสาวนอกสมรสทั้งสองคน หลีซินเอ้อร์และหลี่เซียงเซียงเข้ามาอยู่ในบ้านตระกูลมู่อย่างเปิดเผยแล้ว
ส่วนเธอซึ่งเป็นทายาทตัวจริงของตระกูลมู่ กลับถูกไล่ออกจากบ้าน ไม่มีที่ไป
ตอนนี้ เธอมีชีวิตอยู่แทนมู่ เวยเวย และทุกสิ่งที่เป็นของตระกูลมู่ เธอจะเอากลับคืนมาทั้งหมด


## บทที่ 11 หักหน้าแชมป์เปียนเปียโน

ตอนเช้าตรู่ กู่เว่ยเว่ยเพิ่งตื่นนอน ก็ได้รับโทรศัพท์จากโรงเรียน
บอกให้เธอไปขนของที่เก็บไว้ในหอพัก เพราะเธอไม่ได้พักในหอแล้ว
หลังจากมู่ เวยเวยถูกไล่ออกจากบ้าน คุณย่าตระกูลฟู่ก็รับเธอเข้าไปอยู่ที่บ้านตระกูลฟู่
เพราะหมายปองความหล่อของฟู่หานเจิง เธอจึงอ้างว่ามีอาการแทรกซ้อนจากอุบัติเหตุรถชน และขอลาพักยาวหลายเดือนโดยไม่ไปโรงเรียน
เมื่อเธอรีบไปที่หอพักของโรงเรียน ผู้ดูแลหอพักกลับบอกว่าของของเธอถูกมอบให้โจวหลินน่าที่อยู่ห้องเดียวกันไปแล้ว
กู่เว่ยเว่ยอัดอั้นคำหยาบคายนับหมื่นคำไว้ในใจ อยู่บ้านดูทีวีก็เจอลูกสาวของโจวเหม่ยฉิน มาโรงเรียนก็เจอหลานสาวของโจวเหม่ยฉินยึดของเธอไว้อีก
โจวหลินน่าเพิ่งชนะเลิศการแข่งขัน "ดนตรีเยาวชนเมืองหลวงอันศักดิ์สิทธิ์" และตอนนี้เป็นพรีเซ็นเตอร์ภาพลักษณ์ของโรงเรียนมัธยมอิงเฉิงแล้ว
นักเรียนหญิงในโรงเรียนชื่นชมเธอ ทั้งครูและผู้บริหารโรงเรียนก็ตามใจและยกย่องเธอ
กู่เว่ยเว่ยเพื่อเอาของคืน จึงไปที่ห้องดนตรีเพื่อหาโจวหลินน่าที่กำลังให้สัมภาษณ์กับทีวี
แต่เธอกลับถูกกลุ่มแฟนคลับนักเรียนของโจวหลินน่าเบียดอยู่ข้างนอก แม้แต่ประตูก็เข้าไม่ได้
นักเรียนหญิงที่อยู่นอกห้องเรียนเห็นโจวหลินน่านั่งอย่างสง่างามที่เปียโน ต่างก็อิจฉาไม่หยุด
"พี่หลินน่าทั้งเป็นดาวโรงเรียน เล่นเปียโนก็เก่งมาก เป็นเทพธิดาของโรงเรียนมัธยมอิงเฉิงจริงๆ คงไม่เกินสองปีก็จะกลายเป็นนักเปียโนที่มีชื่อเสียงแล้ว"
"บางทีอาจจะเป็นนักร้องด้วยนะ ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันจะเป็นแฟนคลับอันดับหนึ่งเลย"
"แล้วก่อนหน้านี้ตอนงานศิลปะ การบรรเลงคู่ของเธอกับพี่ฉิน ลวี่ เข้ากันมากเลยใช่ไหม"
"พี่ฉิน ลวี่เย็นชากับทุกคน แต่ดูเหมือนจะสนิทกับหลินน่ามากกว่าคนอื่น จะไม่ใช่แฟนกันแล้วหรือไง"
"สวย มีพรสวรรค์ แล้วถ้ามีหลวี่เส้าทายาทตระกูลมหาเศรษฐีเป็นแฟนด้วย พี่หลินน่าก็เป็นผู้ชนะในชีวิตจริงๆ"
...
ในขณะที่กู่เว่ยเว่ยกำลังกังวลว่าจะเข้าไปหาโจวหลินน่าเพื่อเอาของคืนอย่างไร
ครูดนตรีเย่เหม่ยออกมาและถามที่หน้าประตูห้องเรียน
"ทางสถานีทีวีต้องการถ่ายวิดีโอตอนที่หลินน่าประชันเปียโนกับเพื่อนนักเรียน เพื่อตัดเป็นวิดีโอประชาสัมพันธ์โรงเรียน ขอนักเรียนแผนกดนตรีมาสักคน"
อย่างไรก็ตาม นักเรียนหญิงในแผนกดนตรีหลายคนมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครอยากไป
ช่วงนี้ ครูดนตรีเพื่อฝึกสอนโจวหลินน่าให้เข้าแข่งขัน ถึงขั้นไม่สอนพวกเธอ
ตอนนี้ยังจะให้พวกเธอเป็นใบไม้ประกอบให้โจวหลินน่าอีก คิดงามหน้าจริงๆ
ครูดนตรีเห็นว่าไม่มีใครอาสา กำลังจะเข้าไปปรึกษากับคนจากสถานีทีวี กู่เว่ยเว่ยก็ยกมือขึ้นในฝูงชน
"ฉันเอง!"
"ได้ มานี่"
ครูดนตรีเห็นว่ามีคนอาสา จึงเรียกเธอเข้ามาทันที
แต่พอมองดู เธอไม่ใช่นักเรียนในแผนกดนตรีของเธอ
"เธอเล่นเปียโนเป็นไหม"
"เรียนมาสองสามปี"
ครูดนตรีได้ยินแล้วพาเธอเข้าห้องเรียน พูดกับโจวหลินน่าที่กำลังแต่งหน้าเพิ่ม
"หลินน่า เดี๋ยวเธอช่วยร่วมมือกับเพื่อนคนนี้หน่อยนะ"
โจวหลินน่าชำเลืองมองอย่างดูถูก
"ทักษะเปียโนที่ไม่ได้ใช้มาหลายปีของเธอ ตอนนี้ยังเล่นได้อยู่เหรอ"
กู่เว่ยเว่ยไม่สนใจคำเยาะเย้ยของเธอ "ของที่ฉันเก็บไว้ที่หอพัก คืนให้ฉันเถอะ"
"คืนให้เธอเหรอ" โจวหลินน่าแต่งหน้าเสร็จ ยิ้มเย็นอย่างท้าทาย "ได้สิ ถ้าเธอชนะฉันในการประชันเปียโน ฉันจะคืนให้"
กู่เว่ยเว่ยขบฟัน ก่อนหน้านี้โจวหลินน่าก็มักจะร่วมกับหลีซินเอ้อร์คอยกลั่นแกล้งมู่ เวยเวย
ตอนนี้ได้แชมป์เปียโนมา ก็ยิ่งไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ
โจวหลินน่าคิดว่าเธอกลัวแล้ว จึงลดเสียงพูดว่า
"ถ้าไม่กล้า ฉันก็ได้แต่ทิ้งของเก่าๆ พวกนั้นของเธอแล้วล่ะ ข้างใน... มีของที่แม่ตายของเธอทิ้งไว้ด้วยนะ"


## บทที่ 12 หักหน้าแชมป์เปียนเปียโน 2

เมื่อก่อนมีคนจากตระกูลมู่คอยหนุนหลังหล่อน หล่อนก็ทำตัวเหนือกว่าคนอื่นจนน่าเบื่อ
ตอนนี้ตระกูลมู่ตายจนเหลือแค่หล่อนคนเดียว หล่อนก็แน่นอนว่าอยากจะรังแกยังไงก็รังแกได้ตามใจชอบ
ที่น่าโมโหที่สุดคือ หล่อนไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่หล่อนไปยั่วยวนฉิน ลวี่
ในกระเป๋าสตางค์ของฉิน ลวี่มีรูปมู่ เวยเวยเล่นเปียโนอยู่ พอคิดถึงตรงนี้ หล่อนก็อยากจะเหยียบมู่ เวยเวยให้จมดิน
กู่เว่ยเว่ยพยักหน้ารับคำท้า "ได้เลย จะแข่งกันยังไง?"
ช่วงนี้มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นเยอะเกินไป หล่อนกำลังอัดอั้นความโกรธไว้เต็มท้องไม่รู้จะระบายที่ไหน
โจวหลินน่ามองครูดนตรี "ให้ครูเป็นคนออกโจทย์ดีกว่า"
"เริ่มด้วยการเล่นด้นสดเพื่ออุ่นเครื่องกันก่อนดีกว่า หลินน่าเล่นด้นสดหนึ่งท่อน มู่ เวยเวยฟังแล้วเล่นตาม แล้วก็ด้นสดอีกท่อน ให้หลินน่าเล่นตาม"
กู่เว่ยเว่ยพยักหน้าแสดงความเห็นด้วย เดินไปนั่งที่เปียโนอีกตัวหนึ่ง แล้วขยับนิ้วมือของตัวเอง
โจวหลินน่ายิ้มให้คนรอบข้างเล็กน้อย แล้วยกมือวางบนคีย์เปียโน เล่นเพลงด้นสดที่สดใสอย่างสง่างาม
จากนั้น มองกู่เว่ยเว่ยด้วยสายตาเย่อหยิ่ง
"ถึงตาเธอแล้ว"
การเล่นด้นสด ถ้าจะเล่นให้ครบทุกโน้ตไม่ขาดตกบกพร่อง ผู้ฟังต้องมีความรู้สึกทางดนตรีที่สมบูรณ์แบบและความจำที่เหนือกว่าคนทั่วไป ฟังเพียงครั้งเดียวก็สามารถจำโน้ตทุกตัวที่อีกฝ่ายเล่นได้อย่างแม่นยำ
นักเรียนหญิงที่ครูเรียกก่อนหน้านี้ไม่อยากขึ้นไปขายหน้า เลยปฏิเสธอย่างเด็ดขาด ตอนนี้มองกู่เว่ยเว่ยอยู่ แอบลุ้นให้เธออยู่ในใจ
กู่เว่ยเว่ยฟังจบ ค่อยๆ ยกมือวางบนคีย์เปียโน นิ้วมือที่เรียวยาวขาวผ่องราวกับภูตน้อยที่เต้นระบำอยู่บนคีย์เปียโน เล่นเพลงของโจวหลินน่าออกมาได้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์
หลังจากเล่นเสร็จ เธอก็เล่นด้นสดอีกท่อนให้โจวหลินน่าทันที
โจวหลินน่าก็ยังมีฝีมืออยู่บ้าง เล่นเพลงที่เธอให้ออกมาได้อย่างแม่นยำไม่มีผิดพลาด
ครูดนตรีฟังจบ มองมู่ เวยเวยด้วยความประหลาดใจ
ในบรรดานักเรียนที่เธอสอน คนที่สามารถฟังเพียงครั้งเดียวแล้วเล่นตามได้ ตอนนี้ก็มีแค่โจวหลินน่าคนเดียว มู่ เวยเวยคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ
"ถ้าเพลงด้นสดแยกแพ้ชนะไม่ได้ ก็เพิ่มความยากขึ้นอีกหน่อย"
นักข่าวเห็นสถานการณ์แล้ว ก็สัมภาษณ์ด้วยความอยากรู้ "หลินน่าเตรียมจะเล่นเพลงอะไร?"
"ระบำผึ้ง" โจวหลินน่ายิ้มอย่างสง่างาม
จูเสี่ยวฉิน สมุนอันดับหนึ่งของโจวหลินน่า มองกู่เว่ยเว่ยที่กำลังขยับข้อมือ แล้วแค่นเสียง
"มีอะไรให้ดูแล้ว หลินน่าได้แชมป์มาจากเพลง 'ระบำผึ้ง' นี่แหละ มู่ เวยเวยจะเอาอะไรมาสู้"
"แค่ระบำผึ้ง มู่ เวยเวยตอนเด็กๆ ก็เคยได้รางวัลมาแล้ว ไม่แน่ว่าอาจจะเล่นเป็นก็ได้" นักเรียนคนหนึ่งที่มาดูเรื่องสนุกพูด
จูเสี่ยวฉินส่งสายตาดูถูกให้อีกฝ่าย พูดอย่างภาคภูมิใจ "หล่อนจะเล่นเป็นแล้วยังไง คนทั่วไปเล่นได้แค่เจ็ดแปดโน้ตต่อวินาที แต่ระบำผึ้งของหลินน่าเรา เล่นได้สิบสองโน้ตต่อวินาทีเลยนะ เป็นผลงานระดับเทพ เอาชนะผู้เข้าแข่งขันมากมายในการแข่งขัน ครูจากโรงเรียนดนตรีตี้ตูยังบอกเลยว่าถึงระดับมืออาชีพแล้ว"
ในขณะที่หลายคนกำลังโต้เถียงกัน โจวหลินน่าก็เริ่มเล่นแล้ว
สมกับเป็นเพลงที่ทำให้เธอมีชื่อเสียง ทั้งความแรงและจังหวะควบคุมได้อย่างสมบูรณ์แบบ นิ้วทั้งสิบพลิ้วไหวบนคีย์ขาวดำ
เมื่อเล่นจบ เสียงปรบมือดังกึกก้องทั้งในและนอกห้องเรียน เสียงชื่นชมไม่ขาดสาย
ผ่านไปครู่ใหญ่ นักข่าวที่รับหน้าที่สัมภาษณ์จึงนึกได้ว่ายังมีมู่ เวยเวยที่ยังไม่ได้เล่น จึงถามอย่างสุภาพ
"คุณมู่ เวยเวย คุณจะลองเล่นไหม?"
กู่เว่ยเว่ยขมวดคิ้วด้วยความลำบากใจ "เพลงนี้ฉันไม่ค่อยได้เล่น จะขอ...ดูโน้ตได้ไหม?"


## บทที่ 13 หักหน้าแชมป์เปียนเปียโน 3

"ถ้าเล่นไม่ได้ก็ยอมแพ้ไปเถอะ เหมือนกับว่าถ้าให้โน้ตเพลงแล้วจะเล่นได้ดีขนาดนั้นอย่างนั้นแหละ" จูเสี่ยวฉินเยาะเย้ยอย่างไร้ความปรานี
"ใช่แล้ว บางคนก็ไม่รู้จักประมาณตัวแบบนี้แหละ"
"รางวัลอะไรกันที่ได้มาตั้งแต่ประถมน่ะ มันวิเศษตรงไหน รางวัลที่หลินน่าได้มาต่างหากที่เป็นรางวัลระดับมืออาชีพที่มีค่ามากที่สุดในประเทศ"
...
เหล่านักเรียนรุ่นน้องที่สนับสนุนโจวหลินน่า หลังจากฟังการแสดงจบแล้ว ต่างพากันเยาะเย้ยกู่เว่ยเว่ยที่ยังต้องดูโน้ตเพลง
"เพลงนี้เป็นผลงานที่ทำให้หลินน่าโด่งดัง เธอจึงคุ้นเคยกับมันมากกว่า การให้มู่ เวยเวย ดูโน้ตเพลงแล้วเล่นจึงจะยุติธรรม" พิธีกรเสนอ
ครูดนตรีให้นักเรียนไปหาโน้ตเพลง "ระบำผึ้ง" มา ขณะส่งให้ก็ไม่ลืมที่จะปลอบใจล่วงหน้า
"ไม่ต้องกดดันมาก ทำเต็มที่ก็พอ"
ยังไงให้เธอมาก็แค่เป็นตัวประกอบให้หลินน่าเท่านั้นเอง
"ขอบคุณค่ะ"
กู่เว่ยเว่ยรับโน้ตเพลงมา แล้วก้มหน้าดูอย่างตั้งใจ
มู่ เวยเวย ไม่ได้เล่นเปียโนมาระยะหนึ่งแล้ว และถึงแม้ตัวเธอเองจะเล่นเปียโนเป็น แต่เพลงระบำผึ้งนี้เธอก็แทบไม่เคยเล่นมาก่อน เพียงแค่ได้ยินโจวหลินน่าเล่นอย่างรวดเร็วไปหนึ่งรอบ ก็ยังไม่เพียงพอที่จะจำโน้ตเพลงได้
แต่โชคดีที่เธอมีความจำที่น่าทึ่งมาตลอด สามารถจดจำสิ่งที่ดูเพียงหนึ่งหรือสองครั้งได้อย่างแม่นยำ
นักเรียนที่ยืนดูอยู่รอบๆ ห้องเรียน เห็นเธอพลิกดูโน้ตเพลงอยู่นานโดยไม่เล่นสักที ต่างก็เตรียมตัวจะเดินจากไป
"ช่างเถอะ การแสดงของโจวหลินน่าเมื่อกี้ถือว่าเป็นการอวดฝีมือระดับสุดยอด แม้แต่นักเรียนของตี้หยินก็มีไม่กี่คนที่จะเทียบได้ เธอยังไม่เคยเล่นเลย จะไปสู้ได้อย่างไร"
"ระดับประถมกับระดับมืออาชีพ จะเอามาเปรียบเทียบกันได้ยังไง"
...
อย่างไรก็ตาม พวกเขาเพิ่งเดินไปถึงบันได ก็ได้ยินเสียงทำนอง "ระบำผึ้ง" ดังออกมาจากห้องเปียโนอีกครั้ง และไม่ได้ด้อยไปกว่าการเล่นของโจวหลินน่าเมื่อครู่เลย
ดังนั้น พวกเขาจึงอยากรู้อยากเห็นและเดินกลับมา เห็นเด็กสาวที่สวมหมวกแก๊ปกำลังเล่นอย่างตั้งใจ โน้ตเพลงถูกวางไว้ข้างๆ โดยไม่ได้มองมันเลย
ในกลุ่มคนที่มาดู มีเด็กหนุ่มหน้าเด็กคนหนึ่งที่มาดูเรื่องสนุก กำลังยกโทรศัพท์ถ่ายวิดีโอเด็กสาวที่กำลังเล่นเปียโนอย่างเพลิดเพลินในห้องเรียน พลางพึมพำไปด้วย
"หลวี่เส้า เมื่อกี้เป็นโจวต้าหมวยเล่น ตอนนี้เป็นคนที่นายแอบชอบกำลังเล่น มู่ เวยเวย เธอเป็นปีศาจหรือไง เมื่อกี้บอกว่าเล่นไม่เป็น แค่ฟังหนึ่งรอบดูโน้ตสองรอบก็เริ่มเล่นได้เหนือกว่าเลย บ้าไปแล้ว"
จากปลายสายวิดีโอโทรศัพท์ มีเสียงใสๆ ของเด็กหนุ่มดังมา "นายจะหุบปากได้ไหม"
แม้แต่นักเรียนทั่วไปที่มาดูก็ยังได้ยินว่าการเล่นของกู่เว่ยเว่ยเหนือกว่าโจวหลินน่าอย่างชัดเจน ไม่ต้องพูดถึงครูดนตรีและพิธีกรที่รู้เรื่องดี พวกเขาตกตะลึงจนแทบลูกตาจะหลุด
เด็กสาวนั่งหลังตรง นิ้วเรียวยาวทั้งสิบเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วบนคีย์เปียโน ตาเปล่าแทบจะมองเห็นแค่เงาของนิ้วมือเท่านั้น
ถ้าพูดว่าการเล่นของโจวหลินน่าเมื่อกี้เกือบจะสมบูรณ์แบบ การแสดงของมู่ เวยเวย ตอนนี้ก็สมบูรณ์แบบไร้ที่ติแล้ว
รอยยิ้มของโจวหลินน่าค่อยๆ หายไปตามการเล่นของกู่เว่ยเว่ย สุดท้ายบนใบหน้าที่แต่งหน้าอย่างประณีต เหลือเพียงความโกรธและความเย็นชา
กู่เว่ยเว่ยเล่นโน้ตสุดท้ายจบ แล้วเงยหน้าขึ้นถอนหายใจ
เด็กผู้หญิงไม่กี่คนที่เรียนเปียโนกับโจวหลินน่าอยู่ข้างๆ ตาเบิกกว้างและเริ่มปรบมือ ปกติเพราะครูเอ็นดูโจวหลินน่า พวกเธอจึงตกเป็นเพียงคู่ซ้อมและตัวประกอบของเธอ
ตอนนี้ในที่สุดก็มีคนออกมายืนและเหยียบย่ำเธอ พวกเธอย่อมยินดีที่จะเห็นเช่นนั้น
"นี่แหละที่เรียกว่าอวดฝีมือ แล้วที่คนบางคนเล่นเมื่อกี้เรียกว่าอะไรล่ะ"
"ฉันจับเวลาดู ความเร็วสูงสุดของเธอเล่นได้ 16 โน้ตต่อวินาที นี่มันมีกี่มือกันแน่วะ"
"ฮึ ฮึ เมื่อกี้ใครบอกว่าโจวหลินน่าเล่นได้เทพมาก อวดฝีมือสุดๆ เหนือกว่าผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดล่ะ"
"จิ๊ บางคนอยากจะใช้ผลงานที่ทำให้ตัวเองโด่งดังมาอวด สุดท้ายกลับโดนตบหน้า"
"พวกเธอไม่คิดหรอกเหรอว่า การแสดงที่แท้จริงกำลังจะเริ่มต้นเอาตอนนี้ล่ะ" เด็กสาวผมสั้นหน้าตาน่ารักคนหนึ่งยิ้มและพูด
"มู่ เวยเวย เล่นเพลงที่โจวหลินน่าเลือกได้ แต่โจวหลินน่าจะเล่นเพลงที่มู่ เวยเวย จะเล่นต่อไปได้ไหมล่ะ"


## บทที่ 14 การอวดฝีมืออันงดงาม

จูเสี่ยวฉินเป็นลูกน้องของโจวหลินน่า เมื่อได้ยินคนรอบข้างพูดจาใส่ร้ายโจวหลินน่า เธอก็ทนไม่ได้ต้องเอ่ยปาก
"พูดอะไรว่าไม่เคยเล่น แกล้งทำไม เธอแอบซ้อมลับหลังไม่รู้กี่รอบแล้ว"
"ใช่แล้ว หลินน่าของพวกเราแค่ยังไม่ได้แสดงความสามารถเต็มที่เท่านั้นเอง"
...
เหล่านักเรียนหญิงชั้นเรียนเปียโนต่างกลอกตาใส่พวกเธอ นักเรียนผมสั้นชื่อลั่วเชียนเชียนชำเลืองมองน้องสาวที่ช่วยพูดให้โจวหลินน่า
"ระดับสูงสุดของโจวหลินน่าคือความเร็ว 12 โน้ตต่อวินาที แต่คนอื่นเล่นได้ 16 โน้ตต่อวินาทีซึ่งเหนือกว่ามาก และช่วงสองท่อนหลังของโจวหลินน่าก็เห็นได้ชัดว่าจังหวะเริ่มวุ่นวายเพราะช่วงแรกเล่นเร็วเกินไป แต่มู่เวยเวยควบคุมความเร็ว จังหวะ และทุกโน้ตได้อย่างสมบูรณ์แบบตั้งแต่ต้นจนจบ ถ้าไม่เข้าใจก็อย่าทำตัวน่าอาย ได้ไหม?"
ถ้าบอกว่าการเล่นของโจวหลินน่าเมื่อกี้อยู่ในระดับมืออาชีพ การบรรเลงของมู่เวยเวยก็อยู่ในระดับศิลปินเอกแล้ว
"เชียนเชียน จะไปเสียเวลาพูดกับพวกเขาทำไม เดี๋ยวก็รู้เองว่าโจวหลินน่าจะรับมือได้หรือเปล่า" จีเฉิง สาวผมมวยที่นั่งข้างลั่วเชียนเชียนพูด
กู่เว่ยเว่ยเล่นเสร็จแล้ว อาจารย์ดนตรียิ้มอย่างฝืดๆ
"มู่เวยเวย เธอนี่... ไม่เหมือนคนที่ไม่เคยเล่นเพลงนี้มาก่อนเลยนะ"
"ปกติฉันไม่เล่น 'ระบำผึ้ง'" กู่เว่ยเว่ยยิ้มเบาๆ
พิธีกรหลังจากฟังการบรรเลงของเธอแล้ว ก็ถามด้วยความอยากรู้ "ตอนนี้ถึงตาเธอเลือกเพลงแล้ว เตรียมจะเล่นเพลงอะไร?"
กู่เว่ยเว่ยขยับข้อนิ้วเล็กน้อย แล้วยิ้มอย่างลึกลับ
"บทเพลงฝึกหัดบทหนึ่ง"
โจวหลินน่าสูดลมหายใจลึก ตั้งสติอย่างเต็มที่
เธอไม่อาจแพ้ได้ โดยเฉพาะแพ้ให้กับมู่เวยเวย
อย่างไรก็ตาม เมื่อกู่เว่ยเว่ยเล่นท่อนแรกอย่างรวดเร็ว สมองของเธอก็ว่างเปล่าไปทันที
ไม่เพียงแต่เธอเท่านั้น อาจารย์ดนตรีและนักข่าวที่มาสัมภาษณ์ก็เปลี่ยนสีหน้าทันทีที่ได้ยินเพลงที่เธอเล่น
เพลงที่เธอเล่นไม่ได้มีความสนุกสนานเร้าใจเหมือน 'ระบำผึ้ง' แต่กลับเป็นทำนองยาวเดียว และมีการสลับโน้ตคู่จำนวนมาก เป็นเพลงเปียโนที่แทบจะไม่ได้ยินในชีวิตประจำวัน
จูเสี่ยวฉินรู้สึกว่าไม่ไพเราะ จึงแค่นเสียงอย่างดูแคลน
"เล่นอะไรของเธอ ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย เพลงที่หลินน่าเล่นฟังดีกว่าตั้งเยอะ"
"ใช่ น่าเบื่อจะตาย เธอคงแค่เล่นมั่วๆ ไปเรื่อย"
...
ลั่วเชียนเชียนและเหล่านักเรียนดนตรีมองพวกเธอเหมือนมองคนโง่ แต่ไม่มีเวลามาถกเถียงด้วย
ทุกคนจ้องมองนิ้วที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วบนคีย์เปียโนของกู่เว่ยเว่ยอย่างไม่กะพริบตา กลัวว่าจะพลาดรายละเอียดแม้แต่นิดเดียว
แต่เธอเล่นเร็วมาก เทคนิคนิ้วซับซ้อนและแปลกประหลาด
แต่เพลงที่ออกมากลับไพเราะและน่าสนใจ การบรรเลงจบลงในเวลาเพียงสี่นาที
หลังจากกู่เว่ยเว่ยเล่นเสร็จ โจวหลินน่าที่นั่งตรงข้ามก็ยังไม่ได้เริ่มเล่น ใบหน้าของเธอซีดขาวด้วยความรู้สึกที่ใกล้จะพังทลาย
จูเสี่ยวฉินและน้องๆ ที่สนับสนุนเธอรู้สึกกังวล "หลินน่าดูไม่ค่อยดีนะ เธอป่วยหรือเปล่า?"
จีเฉิงยิ้มเย้ยหยันอย่างสะใจ "เธอไม่ได้ป่วยหรอก แต่เธอกำลังเป็นโรคกลัวมู่เวยเวยต่างหาก"
"มู่เวยเวยช่างโหดร้ายเหลือเกิน เธอเล่น 'กุ้ยฮั่ว' ของลิซต์เลยนะ" นักเรียนหญิงอีกคนพูดด้วยความตกใจ
จูเสี่ยวฉินได้ยินแล้วก็พูดอย่างไม่ยอมแพ้ "แค่ลิซต์เองหรือ หลินน่าเคยเล่น 'La Campanella' ของลิซต์ได้ดีมากนะ แค่เพลงนี้เธอไม่ค่อยได้เล่น เดี๋ยวเธอก็เล่นได้ รอดูเถอะ"
"ต่อให้รออีกปี เธอก็เล่นไม่ได้หรอก" ลั่วเชียนเชียนมองมือที่สั่นเล็กน้อยของโจวหลินน่าแล้วพูดต่อ
"นี่เป็นบทเพลงฝึกหัดเทคนิคขั้นสูงของลิซต์ผู้คลั่งเทคนิค เป็นเหมือนยอดเขาเอเวอเรสต์ในวงการบทเพลงฝึกหัดเปียโน ต้องใช้เทคนิคการเล่นขั้นสูงมากๆ ถึงจะเล่นได้ ต้องใช้สองมือให้เหมือนห้ามือ แม้แต่นักเปียโนมืออาชีพก็มีไม่กี่คนที่กล้าท้าทาย โจวหลินน่าไม่มีความสามารถขนาดนั้นหรอก"
"ใช่ 'กุ้ยฮั่ว' ต่างหากที่เป็นการอวดเทคนิคที่งดงามที่สุด"
"ฮ่าๆ น่าจะเป็นเพราะแบบนี้สินะที่มู่เวยเวยไม่เคยเล่น 'ระบำผึ้ง' เพราะมันเด็กเกินไปสำหรับเธอ เธอเล่นแต่เพลงเทคนิคขั้นสูงเท่านั้นนะ รู้ไหม?"


## บทที่ 15 การโชว์ฝีมืออันงดงาม 2

เสียงเยาะเย้ยของลั่วเชียนเชียนและจีเฉิงดังเข้าหูของโจวหลินน่า ทำให้สีหน้าของหล่อนยิ่งดูแย่ลงไปอีก
เพราะรู้ว่ามู่ เวยเวยไม่ได้เล่นเปียโนมาหลายปีแล้ว หล่อนจึงเชื่อว่าฝีมือของตัวเองต้องเหนือกว่าอย่างแน่นอน
แต่ผลลัพธ์... ผลลัพธ์คือหล่อนกลับเล่นบทเพลงฝึกเทคนิคขั้นสูง "กุ้ยฮั่ว" ออกมาได้
ในทางกลับกัน ตัวหล่อนเองกลับจำโน้ตที่ตัวเองเล่นไม่ได้แม้แต่ตัวเดียว
กู่เว่ยเว่ยชื่นชมสภาพที่กำลังพังทลายของโจวหลินน่าอย่างสบายอารมณ์ พร้อมเสนอแนะด้วยความหวังดี
"หรือว่า เธอจะลองดูโน้ตแล้วเล่นดู?"
ครูสอนเปียโนที่สอนหล่อนมาตั้งแต่เด็กล้วนเป็นนักเปียโนที่มีชื่อเสียงระดับโลก
ระดับฝีมือของโจวหลินน่าแค่นี้ ก็เทียบได้กับฝีมือของหล่อนตอนอายุแปดขวบเท่านั้น
มู่ เวยเวยตอนเด็กก็เล่นเปียโนได้ไม่เลว ถึงขั้นเคยได้รับรางวัลในเทศกาลดนตรีด้วยซ้ำ
แต่พอขึ้นมัธยมก็ค่อยๆ ละเลยไป ไม่เหมือนกับตอนที่หล่อนอยู่ในตระกูลกู้ที่มีครูที่ดีที่สุด และสามารถเรียนรู้สิ่งที่อยากเรียนได้ตามใจชอบ
ครูดนตรีมองดูสภาพของโจวหลินน่า แล้วหัวเราะแห้งๆ พูดว่า "เพลงนี้หายาก คงหาโน้ตไม่ได้ในเร็วๆ นี้ หรือว่าเธอจะเปลี่ยนเพลงดี?"
ในฐานะครูของโจวหลินน่า หล่อนรู้ดีว่าฝีมือของหล่อนอยู่ระดับไหน
เพลงนี้ไม่ต้องพูดถึงโจวหลินน่า แม้แต่หล่อนที่เป็นครูก็ไม่สามารถเล่นออกมาได้
ลั่วเชียนเชียนที่อยู่ข้างๆ หยิบโน้ตเพลงที่เก็บสะสมไว้ออกมาจากกระเป๋า แล้วส่งให้อย่างกระตือรือร้น
"คุณครูเย่ เพลงนี้ฉันมีโน้ตค่ะ"
จีเฉิงรอจนลั่วเชียนเชียนกลับมา แล้วถามเบาๆ "เชียนเชียน ทำไมเธอถึงช่วยหล่อนล่ะ?"
ลั่วเชียนเชียนหัวเราะเย็นชา "ไม่ต้องห่วง ถึงให้โน้ตไป หล่อนก็เล่นไม่ได้หรอก"
ถ้าไม่มีโน้ต เดี๋ยวหล่อนก็จะหาข้ออ้างไม่เล่นอีก
ตอนนี้ให้โน้ตไปแล้ว หล่อนเล่นไม่ได้ ดูซิว่าหล่อนจะลงจากเวทีได้ยังไง
โจวหลินน่ากัดฟัน ฝืนเปิดโน้ตเพลงออกดู เมื่อเห็นโน้ตที่เรียงรายอยู่อย่างหนาแน่น หนังศีรษะก็รู้สึกชาวูบ มือสั่นหนักกว่าเดิม
"หลินน่าแชมป์ โน้ตก็ให้เธอแล้ว ทำไมยังไม่เริ่มเล่นอีกล่ะ?"
จีเฉิงเห็นโจวหลินน่าตกใจจนหน้าซีดเมื่อเห็นโน้ตเพลง ในใจรู้สึกสะใจเหลือเกิน
เพราะหล่อน พวกหล่อนหลายคนถึงไม่มีสิทธิ์เข้าแข่งขัน
หลังจากที่หล่อนได้แชมป์ ช่วงนี้ห้องเรียนถูกใช้ให้หล่อนถ่ายรูปทุกวัน เสียงประกาศของโรงเรียนก็เปิดเพลงที่หล่อนเล่นทุกวัน ฟังจนหล่อนปวดหัวไปหมด
จูเสี่ยวฉินและแฟนคลับกลุ่มเล็กๆ ของโจวหลินน่ารอคอยอย่างกระวนกระวาย พูดเบาๆ
"เชื่อในตัวหลินน่าเถอะ หล่อนต้องเล่นได้แน่นอน"
"ใช่แล้ว หลินน่าเป็นแชมป์นะ มู่ เวยเวยยังเล่นได้ หล่อนก็ต้องเล่นได้แน่ๆ"
...
"ฮึ แค่แชมป์เองหรือไง?" จีเฉิงพึมพำพลางหยิบโทรศัพท์ออกมา เตรียมค้นหาว่ามู่ เวยเวยเคยได้รางวัลอะไรมาก่อน
พอหน้าผลการค้นหาปรากฏขึ้นมา ตาของหล่อนก็เบิกกว้าง
"เฮ้ย!"
"ตะโกนอะไรของเธอ?"
"ฉันค้นเจอรางวัลที่มู่ เวยเวยเคยได้ตอนประถมแล้ว" จีเฉิงส่งโทรศัพท์ให้ทุกคนดู ชี้ไปที่รูปในนั้นแล้วพูดว่า "เป็น 'เทศกาลดนตรีนานาชาติลีสท์' เทศกาลดนตรีที่จัดขึ้นในออสเตรียเพื่อรำลึกถึงราชาแห่งเปียโนลิซต์ มู่ เวยเวยได้รับรางวัลที่หนึ่งในรุ่นเด็ก"
ลั่วเชียนเชียนฟังจบ ก็มองจูเสี่ยวฉินและคนอื่นๆ ที่พูดไม่ออกอย่างเฉียงๆ
"คนเขาได้รางวัลระดับนานาชาติตั้งแต่ประถมห้าแล้ว บางคนอายุป่านนี้แล้วได้รางวัลเล็กๆ ในประเทศ มีอะไรให้ภูมิใจ?"
จีเฉิงรีบบันทึกรูปที่มู่ เวยเวยได้รับรางวัลเอาไว้ "พ่อของเธอจะเป็นพ่อของเธอตลอดไป ไม่ยอมรับก็ต้องโดนสั่งสอน ฉันตัดสินใจแล้ว จะขอเป็นลูกศิษย์พ่อ"
พวกหล่อนหลายคนกำลังถกเถียงกันอย่างออกรสเพราะเพลง "กุ้ยฮั่ว" ของกู่เว่ยเว่ย ในขณะที่อีกด้านหนึ่ง โจวหลินน่ามองโน้ตเพลงจนเหงื่อเย็นไหลออกมา พยายามจำโน้ต แต่ยิ่งดูก็ยิ่งปวดหัวและตาพร่า
ครูดนตรีและผู้อำนวยการโรงเรียนกังวลจนเหงื่อเย็นแทบจะไหลออกมา โจวหลินน่าเพิ่งได้แชมป์ ได้รับการยกย่องจากสื่อว่าเป็น "อัจฉริยะเปียโน" แต่กลับพ่ายแพ้ยับเยินในการประชันเปียโนกับมู่ เวยเวย
ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ไม่เพียงแต่ตัวหล่อนเองที่จะอับอาย โรงเรียนของพวกเขาก็ต้องอับอายขายหน้าไปกับหล่อนด้วย


## บทที่ 16 คนหนึ่งอยู่บนสวรรค์ อีกคนอยู่ใต้พิภพ

"ระบำผึ้ง" เมื่อเทียบกับบทฝึกเทคนิคขั้นสูง "กุ้ยฮั่ว" แล้ว ไม่มีอะไรให้เปรียบเทียบกันได้เลย
หล่อนรู้จักมู่เวยเวยอยู่แล้ว ทำไมถึงได้โง่ไปท้าทายคู่แข่งที่แข็งแกร่งขนาดนี้
นี่มันไม่ใช่การฆ่าตัวตายหรอกหรือ เอาหน้าไปให้คนอื่นตบเองแท้ๆ?
ครูสอนดนตรีเย่เหม่ยและผู้อำนวยการโรงเรียนเห็นโจวหลินน่าตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก กำลังร้อนใจอย่างหนัก จู่ๆ ก็มีโทรศัพท์โทรเข้ามา
เย่เหม่ยรับโทรศัพท์และพูดเสียงดังว่า "เป็นสถานีวิทยุเมืองหลวงอันศักดิ์สิทธิ์นี่เอง ขอโทษด้วยนะคะ หลินน่ามีธุระนิดหน่อย พวกเราจะออกเดินทางไปเดี๋ยวนี้ คงจะถึงในอีกประมาณหนึ่งชั่วโมง..."
โทรศัพท์สายนี้ช่างช่วยแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าได้จริงๆ
เย่เหม่ยวางสายแล้วรีบพูดกับนักข่าวที่มาสัมภาษณ์อย่างร้อนรน
"ขอโทษด้วยนะคะ หลินน่ายังมีนัดสัมภาษณ์ที่สถานีวิทยุ เวลาเกือบจะไม่พอแล้ว หรือว่า... เราถ่ายวิดีโอแค่นี้ก็พอ?"
ด้วยเหตุผลอันสมควรนี้ ก็ทำให้โจวหลินน่ามีทางออกแล้ว
นักข่าวที่มาสัมภาษณ์มองโจวหลินน่าแวบหนึ่ง แล้วยิ้มพูดว่า "ถ่ายแค่นี้น่าจะพอแล้วละ หลินน่า ถ้าคุณยังมีนัดสัมภาษณ์อื่น พวกเราก็จะไม่รบกวนแล้ว"
มู่เวยเวยมีทักษะการเล่นเปียโนที่เหนือกว่าจริงๆ ถึงขั้นบดขยี้โจวหลินน่าผู้ชนะเลิศคนนี้ แต่ตอนนี้โรงเรียนมัธยมอิงเฉิงกำลังสนับสนุนโจวหลินน่าอยู่
และป้าของโจวหลินน่า ซึ่งก็คือภรรยาประธานบริษัทหลงเซิงกรุ๊ป โจวเหม่ยฉิน ก็ได้ฝากฝังกับสำนักข่าวของพวกเขาไว้แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น หล่อนยังมีพี่สาวที่เป็นนักแสดงสาวดาวรุ่งในวงการบันเทิงอย่างหลีซินเอ้อร์
หล่อนเป็นแค่นักข่าวตัวเล็กๆ ไม่คุ้มที่จะไปเอาเรื่องกับโรงเรียนมัธยมอิงเฉิงและภรรยาประธานบริษัทหลงเซิงกรุ๊ปเพราะมู่เวยเวยคนเดียว
โจวหลินน่าถึงแม้จะไม่ยอมรับ แต่ก็รู้ว่าถ้ายังอยู่ที่นี่ต่อไป ตัวเองก็เล่นเพลง "กุ้ยฮั่ว" นี้ไม่ได้อยู่ดี
คุณครูเย่และคนอื่นๆ กำลังช่วยหล่อนแก้สถานการณ์ หล่อนจึงลุกขึ้นพูดตามน้ำว่า
"มู่เวยเวย ตอนนี้ฉันต้องรีบไปสัมภาษณ์ที่สถานีวิทยุ ไม่มีเวลามาแข่งกับเธอต่อแล้ว คราวหน้ามีโอกาสค่อยว่ากันใหม่นะ"
จีเฉิงและลั่วเชียนเชียนมองโจวหลินน่าอย่างอึ้งๆ ที่ทั้งๆ ที่ตัวเองเล่นไม่ได้ แต่กลับไร้ยางอายพูดว่าตัวเองต้องรีบไปเพราะไม่มีเวลา
"เล่นไม่ได้ก็บอกว่าเล่นไม่ได้สิ หาข้ออ้างอะไร?"
"ฝีมือเปียโนเทียบกับมู่เวยเวย คนหนึ่งอยู่บนสวรรค์ อีกคนอยู่ใต้ดิน หล่อนมีหน้าไปรับสัมภาษณ์ที่ไหน โม้ว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะเปียโน?"
...
เมื่อเทียบกับความไม่พอใจของพวกเขาสองคน กู่เว่ยเว่ยกลับดูใจเย็นเป็นพิเศษ เพียงแค่ถามประโยคเดียว
"ของของฉันล่ะ?"
ถึงแม้จะไม่ใช่ของมีค่า แต่มันเป็นสิ่งของที่แม่และคุณปู่ของมู่เวยเวยทิ้งไว้ให้ หล่อนต้องเอากลับคืนมา
"อ๋อ ส่งกลับไปที่ตระกูลหลีแล้ว ถ้าเธออยากได้ก็กลับบ้านไปเอาสิ"
โจวหลินน่าพูดจบก็เชิดหน้ายกชายกระโปรงเดินจากไป
กู่เว่ยเว่ยกัดฟัน หล่อนรู้ดีว่าหล่อนออกจากตระกูลหลีไปแล้ว แต่ยังจงใจส่งของไปที่ตระกูลหลี
ขณะที่หล่อนกำลังคิดว่าจะเอาของกลับมาจากตระกูลหลีได้อย่างไร จู่ๆ ก็มีเด็กสาวสองคนวิ่งออกมาขวางทางไว้
เด็กสาวคนหนึ่งที่มัดผมทรงมันบุนตะโกนอย่างตื่นเต้น
"พ่อจ๋า ตามทันเสียที"
"..."
กู่เว่ยเว่ยกระตุกมุมปาก พ่อจ๋าอะไรกัน?
"ตั้งแต่คุณเล่น 'กุ้ยฮั่ว' บดขยี้โจวหลินน่า คุณก็เป็นพ่อของฉันแล้ว"
ลั่วเชียนเชียนผมสั้นมองจีเฉิงที่เรียกพ่อจ๋าอย่างไร้สาระอย่างอึ้งๆ "ใครจะอยากได้ลูกสาวตัวโตแบบเธอ อย่าทำตัวโง่ไปหน่อยเลย"
"มีอะไรหรือเปล่า?"
กู่เว่ยเว่ยเห็นว่าทั้งสองคนไม่มีเจตนาร้าย จึงถามออกไป
ลั่วเชียนเชียนผมสั้นยื่นมือไปหาหล่อน "ม.6 ห้อง 1 ลั่วเชียนเชียนค่ะ มาเป็นเพื่อนกันนะ"
"ฉันด้วย จีเฉิงค่ะ" จีเฉิงมองด้วยสายตาเต็มไปด้วยความชื่นชม


## บทที่ 17 ทำลายของดี ฟ้าไม่อาจยอมรับได้

กู่เว่ยเว่ยจำได้ว่า พวกเขาทั้งสองคนเหมือนจะเรียนเปียโนพร้อมกับโจวหลินน่า
จากที่ได้ยินพวกเธอพูดเมื่อครู่ ดูเหมือนว่าพวกเธอเห็นเธอตบหน้าโจวหลินน่าผู้ชนะเลิศ จึงมาหาเธอ
ดังนั้น เธอจึงยื่นมือไปจับมือทั้งสองคน "พูดมาเถอะ มีอะไรหรือ?"
จีเฉิงจับมือเธอไว้ไม่ยอมปล่อย ยังใช้ทั้งสองมือกุมมือเธอไว้ และลูบไปมาอย่างห้ามใจไม่ได้
"พ่อครับ ขอผมจับมือหน่อยนะครับ บางทีอาจได้รับพลังวิเศษจากพ่อ แล้วทักษะการเล่นเปียโนของผมจะได้พัฒนาขึ้น จะได้สอบผ่านเสียที"
ลั่วเชียนเชียนพูดจุดประสงค์ตรงๆ "พวกเราอยากเรียนเปียโนกับคุณ"
ทักษะการเล่นเปียโนของเธอไม่เพียงเหนือกว่าครูดนตรีของพวกเขา แม้แต่อาจารย์ที่ตี้หยินก็คงมีไม่กี่คนที่เทียบเธอได้ พวกเธอต้องการครูที่มีความสามารถแบบนี้
กู่เว่ยเว่ยพิจารณาสักครู่ "จ่ายค่าเรียนไหม?"
ตอนนี้เธออาศัยเงินที่คุณย่าฟู่ทิ้งไว้ให้เลี้ยงชีพ เมื่อตัดสินใจว่าต่อไปจะไม่พึ่งพาความช่วยเหลือจากตระกูลฟู่อีก ก็ต้องหาทางหาเงินเอง
ลั่วเชียนเชียนตอบตกลงอย่างรวดเร็ว "ได้ คิดตามอัตราค่าเรียนของโรงเรียนสอนเปียโนทั่วไป"
"แต่ว่า..." จีเฉิงกะพริบตาอย่างน่าสงสาร ถามว่า "เดือนหน้าพวกเราต้องสอบศิลปะแล้ว จะเริ่มเรียนวันนี้ได้ไหม ผมต้องการความช่วยเหลือจากคุณอย่างเร่งด่วน พ่อครับ!"
กู่เว่ยเว่ยกระตุกมุมปาก "เปลี่ยนคำเรียกได้ไหม?"
"งั้นเรียกเทพเจ้าก็ได้" จีเฉิงตบอกตัวเอง พูดว่า "เรียกผมว่าส้ม เรียกเธอว่าเชียนเชียนก็พอ"
"ไปกันเถอะ ไปบ้านฉันกัน พ่อแม่ฉันไปต่างประเทศกันหมด ไม่มีใครอยู่บ้าน"
ลั่วเชียนเชียนพูดจบก็หันหลังเดินนำทางไป
กู่เว่ยเว่ยเดินตามทั้งสองคนไปที่บ้านของลั่วเชียนเชียน พ่อของลั่วเชียนเชียนเป็นนักแต่งเพลง ดังนั้นในบ้านจึงมีเครื่องดนตรีครบครัน สะดวกสำหรับการเรียนการสอน
จีเฉิงเล่นไปสองรอบ เธอชี้จุดผิดให้ แล้วเขาก็ทิ้งหัวลงบนเปียโนพูดอย่างสิ้นหวังในชีวิต
"โจวหลินน่าได้แชมป์ ทั้งตี้หยินก็แย่งตัว ทั้งสัมภาษณ์สารพัด แถมค่ายเพลงยังจะผลักดันเธอ ทำไมผมแค่สอบระดับยังยากขนาดนี้?"
ลั่วเชียนเชียนรินน้ำผลไม้มาให้พวกเขาคนละแก้ว
"ตี้หยินกับค่ายเพลง รวมถึงสื่อที่มาสัมภาษณ์พวกนั้นให้เกียรติบริษัทหลงเซิงกรุ๊ป ใครจะไปสู้ได้ ป้าของเธอเป็นภรรยาประธานบริษัท แถมยังมีพี่สาวหลีซินเอ้อร์เป็นนางเอกดาวรุ่งตอนนี้อีก"
กู่เว่ยเว่ยจิบน้ำผลไม้อย่างไม่มีอารมณ์ เพราะมู่เวยเวยไม่ได้เรียนที่โรงเรียนมัธยมอิงเฉิงมาก่อน เธอย้ายมาหลังจากประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์
ดังนั้น จึงไม่มีใครรู้ว่าเธอคือทายาทของบริษัทหลงเซิงกรุ๊ป
กลับกลายเป็นว่าหลังจากหลี่เจียเฉิงแต่งงานใหม่กับโจวเหม่ยฉิน ทุกคนในโรงเรียนรู้ว่าหลี่เซียงเซียงคือธิดาของบริษัทหลงเซิงกรุ๊ป และโจวหลินน่าเป็นหลานสาวแท้ๆ ของภรรยาประธานบริษัทหลงเซิงกรุ๊ป จึงได้รับการดูแลเป็นพิเศษ
แต่ไม่มีใครรู้ว่า บริษัทหลงเซิงกรุ๊ปก่อตั้งโดยคุณตาของมู่เวยเวย คือหมู่หลงเฉิง ไม่ใช่หลี่เจียเฉิงและโจวเหม่ยฉิน
จีเฉิงอุ้มแก้วน้ำผลไม้นั่งขัดสมาธิ ถามอย่างอยากรู้
"เทพเจ้า คุณตั้งใจจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยไหน จะสอบตี้หยินด้วยหรือเปล่า?"
กู่เว่ยเว่ยส่ายหน้า "ฉันตั้งใจจะสอบวิทยาลัยภาพยนตร์"
วันนี้มาโรงเรียนเพื่อเอาของของมู่เวยเวย ก็เพื่อหาเอกสารสำหรับสมัครสถาบันภาพยนตร์ตี้ตู
"วิทยาลัยภาพยนตร์เหรอ?" ลั่วเชียนเชียนคิดไม่ออก จึงถามต่อ "ด้วยความสามารถของคุณ ถ้าเข้าตี้หยิน ไม่กี่ปีก็จะกลายเป็นนักเปียโนระดับแนวหน้าของประเทศได้ ทำไมถึงคิดจะไปเรียนภาพยนตร์ล่ะ?"
"นั่นสิ เทพเจ้า คุณมีพรสวรรค์ด้านดนตรีขนาดนี้ แล้วไปเรียนภาพยนตร์ นี่มันเป็นการทำลายของดีชัดๆ ฟ้าดินไม่ยอม!" จีเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนเสียดายเหล็กที่ไม่กลายเป็นเหล็กกล้า
"อยากเรียนอะไรที่น่าสนใจบ้าง" กู่เว่ยเว่ยยิ้มเบาๆ
หลิงเหยียนเคยแสดงในภาพยนตร์ที่นายกู้ลงทุน ทำรายได้ทั่วโลกเกือบหนึ่งแสนล้าน คว้ารางวัลมากมาย กลายเป็นนางเอกระดับนานาชาติที่ได้รับการยกย่องเป็นเทพ
เธอต้องการดึงเธอลงจากบัลลังก์ จึงต้องอยู่ในวงการเดียวกัน
และมีเพียงการเข้าวงการบันเทิงเท่านั้น เธอจึงจะบรรลุเป้าหมายได้ในเวลาสั้นที่สุด


## บทที่ 18 ความงามเหนือโลกา

เพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ ฝู ซือฉิน ที่กำลังเลิกงานกลับบ้านติดอยู่บนถนนเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว
เมื่อได้ยินเสียงไอจากเบาะหลัง เขามองผ่านกระจกมองหลังไปยังพี่ชายแท้ๆ ของเขา ฟู่หานเจิง ที่ยังทำงานทั้งๆ ที่ป่วยอยู่
"พี่ งีบสักหน่อยไหม ดูเหมือนว่าตอนนี้เรายังไปต่อไม่ได้"
ฟู่หานเจิงดูเวลา "เลี้ยวกลับไปที่บ้านพักจินซิ่ว"
"ได้เลยครับ"
ฝู ซือฉินขับไปอีกระยะหนึ่ง แล้วเลี้ยวเข้าถนนอีกเส้น
จากนั้นก็ตรงไปยังบ้านพักจินซิ่วที่อยู่ใกล้กับบริษัท
ก่อนหน้านี้ตอนที่อสังหาริมทรัพย์ภายใต้ตระกูลฟู่สร้างเขตที่อยู่อาศัย พวกเขาได้แบ่งพื้นที่ส่วนหนึ่งออกมาเพื่อสร้างอพาร์ตเมนต์เก็บไว้
บางครั้งเมื่อบริษัทยุ่งมาก ไม่มีเวลากลับไปที่บ้านพักอาศัยเทียนสุ่ย พวกเขาก็จะมาพักผ่อนที่นี่ซึ่งอยู่ใกล้กว่า
บางครั้ง เมื่อฟู่ซืออี้กลับมา เขาก็จะพักอยู่ที่นี่
ฝู ซือฉินขับรถเข้าไปในหมู่บ้าน เงยหน้ามองไฟที่ชั้นบน
"เอ๊ะ ดูเหมือนว่าฟู่เหล่าสามก็อยู่ที่นี่..."
ฟู่หานเจิงปิดเอกสาร ขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกไม่สบาย
"บนรถมียาไหม?"
ฝู ซือฉินจอดรถ พลางหายาไปพร่ำบ่นไป
"ถึงจะมียา แต่คุณเพิ่งดื่มเหล้ามา ก็กินไม่ได้อยู่ดี"
"บอกแล้วให้พักผ่อน ตอนนี้ทั้งเป็นหวัดทั้งเป็นโรคกระเพาะ ถ้าไส้ติ่งอักเสบกำเริบอีก จะต้องส่งคุณไปที่โต๊ะผ่าตัดของเหอฉือจริงๆ"
เนื่องจากช่วงนี้ยุ่งกับการเจรจารายละเอียดความร่วมมือกับกลุ่มบริษัทวิลสัน พี่ชายที่เป็นคนบ้างานคนนี้ทำงานเหมือนหุ่นยนต์มาสองวันแล้วโดยไม่ได้หลับตา
หลังจากเสร็จสิ้นการลงนามในตอนบ่าย เขาก็ประชุม แล้วไปร่วมงานเลี้ยงค็อกเทล
ตอนนี้ อาการหวัดเล็กน้อยก็แย่ลง โรคกระเพาะก็กำเริบตาม
"หาไม่เจอ ขึ้นไปก่อน เดี๋ยวให้ฟู่เหล่าสามไปซื้อ"
ฟู่หานเจิงเอากำปั้นกดริมฝีปากไอสองครั้ง แล้วลงจากรถเดินไปที่ลิฟต์
ฝู ซือฉินหยิบกระเป๋าเอกสารและแล็ปท็อป วิ่งเหยาะๆ ตามมา
ขึ้นไปถึงชั้นบนพอออกจากลิฟต์ เขาก็เดินนำหน้าไปกดรหัสเปิดประตู ยังไม่ทันก้าวเข้าประตูก็พูดอย่างหงุดหงิด
"ฟู่เหล่าสาม แกบอกว่าจะไปถ่ายหนังสามเดือนไม่กลับมา..."
พอเปิดประตูเข้าไป สิ่งที่เห็นไม่ใช่น้องชายฝาแฝดของเขา ฟู่ซืออี้
แต่เป็นเด็กสาวที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ สวมชุดนอนสีชมพูกับรองเท้าแตะ กำลังเช็ดผมอยู่
เด็กสาวมีใบหน้าที่งดงามเป็นพิเศษ ใบหน้าเล็กที่สวยใสมีสีแดงระเรื่อจากการอาบน้ำ ดูน่ารักมาก
ในดวงตาของฝู ซือฉินเต็มไปด้วยความประหลาดใจ แต่นักแสดงหญิงที่มีข่าวลือกับฟู่เหล่าสามเมื่อไม่กี่วันก่อนก็ไม่ใช่คนนี้นี่
กู่เว่ยเว่ยมองฝู ซือฉินที่บุกเข้ามาอย่างงงๆ แล้วมองไปที่ฟู่หานเจิงที่เข้ามาข้างหลัง
ทำไมพวกเขาสองคนถึงมาที่นี่ล่ะ?
ฝู ซือฉินหัวเราะแห้งๆ เดินเข้ามา ในใจเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา
"ฟู่เหล่าสามนี่จริงๆ เลย พาคนกลับมาก็ไม่บอกสักคำ"
อยู่ในวงการบันเทิงนี่ดีจริงๆ น้องสาวที่พากลับมาก็สวยเหมือนนางฟ้า
ดูเหมือน จะหน้าคุ้นๆ ด้วย
กู่เว่ยเว่ย: "..."
ไอ้โง่คนนี้ตาบอดหรือไง?
ฟู่หานเจิงมองเธอแวบหนึ่ง เข้าบ้านด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วเดินตรงไปที่ห้องทำงาน
ฝู ซือฉินยุ่งกับการหาฟู่ซืออี้ทั่วบ้าน เมื่อหาคนไม่เจอก็โทรศัพท์หาเลย
"ฟู่เหล่าสาม แกไปจีบสาวสวยระดับนางฟ้ามาจากไหนเนี่ย แกไม่รู้หรอกว่าช่วงนี้มู่ เวยเวยคนนั้นทรมานตาฉันที่บ้านเรายังไงบ้าง หน้าอกแทบไม่มีอะไรยังใส่เสื้อคอลึก ขนตาปลอมที่ติดมายาวพอจะเอาไปทำพัดได้..."
"ฟู่เหล่าเอ้อ แกพูดอะไร?" เสียงของฟู่ซืออี้ที่เพิ่งตื่นนอนและไม่พอใจดังมาจากโทรศัพท์ "นางฟ้าอะไร กูยังมีฉากกลางคืนอีกตอนดึกนี้ วางแล้ว!"
ฝู ซือฉินมองโทรศัพท์ที่ถูกวางสายอย่างแปลกใจ ยังมีฉากกลางคืนอีก?
ฟู่เหล่าสามไม่ได้กลับมา แล้วสาวสวยในบ้านนี้มาจากไหน?
กู่เว่ยเว่ยฟังเขาโทรศัพท์นินทาเธออย่างรุนแรง แอบขบฟันกรอด
"คุณชายรอง คุณยังติดค้างฉันคำว่าพ่อไม่ใช่เหรอ?"


## บทที่ 19 ความงามเหนือโลกา 2

"แป๊ะ" เสียงดังขึ้น โทรศัพท์มือถือของฟู่ ซือฉินตกลงบนพื้น เขามองคนที่พูดด้วยสายตาเหมือนเห็นผี
"มู่... มู่ เวยเวย?!"
มู่ เวยเวยที่เป็นปีศาจน่าเกลียดคนนั้น จะสวยและน่ารักขนาดนี้ได้ยังไง?!
กู่เว่ยเว่ยเดินเข้าไปใกล้ เก็บโทรศัพท์ขึ้นมาส่งให้เขา
"คราวที่แล้วฉันรีบไป ไม่ได้รอให้นายเรียกฉันว่าพ่อ วันนี้คงต้องชดเชยให้ฉันแล้วสินะ"
ฟู่ ซือฉินชี้ไปที่ห้องทำงานอย่างเกินจริง "พี่ชาย... พี่ชายเรียกฉัน..."
พูดจบ เขาก็รับโทรศัพท์คืนแล้ววิ่งเข้าไปในห้องทำงาน
กู่เว่ยเว่ยหันไปที่ครัวเพื่อดูโจ๊กที่ตัวเองต้ม ก่อนหน้านี้ฟู่หานเจิงได้ไล่หล่อนออกจากบ้านพักอาศัยเทียนสุ่ย
ตอนนี้เขามาที่นี่อีกแล้ว ดูเหมือนว่าหล่อนคงอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว
ฟู่ ซือฉินวิ่งเข้าไปในห้องทำงาน เล่าการค้นพบครั้งสำคัญของตัวเองด้วยความตื่นเต้น
"พี่ จำได้ไหม?"
"นั่นคือมู่ เวยเวย คนที่แต่งตัวเหมือนปีศาจที่บ้านเรา และคอยรบกวนพี่ทุกวัน"
"ที่แท้หน้าสดสวยขนาดนี้ แล้วทำไมเมื่อก่อนถึงได้ทำร้ายตัวเองขนาดนั้น?"
...
ฟู่หานเจิงทนเสียงเจื้อยแจ้วของเขาไม่ไหว "ยาล่ะ?"
ฟู่ ซือฉินเต็มไปด้วยความอยากรู้ความคิดของพี่ชาย จึงถามต่อโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น
"พี่ เห็นว่าผู้หญิงที่พี่ไล่ออกจากบ้านสวยขนาดนี้ พี่ไม่รู้สึกแปลกใจเลยเหรอ? ไม่รู้สึกเสียใจบ้างเหรอ?"
ฟู่หานเจิงยังคงใบหน้าเย็นชาเหมือนเดิม ย้อนถาม
"ฉันถามนาย ยาอยู่ไหน?"
ฟู่ ซือฉินได้ยินน้ำเสียงผิดปกติของพี่ชาย จึงรีบกลั้นคำพูดทั้งหมดไว้ แล้วออกไปหากู่เว่ยเว่ยที่กำลังทำอาหารอยู่ในครัว
"เอ่อ... ที่นี่มียาแก้หวัดหรือยาแก้ท้องเสียไหม ที่กินหลังดื่มเหล้าแล้วไม่มีผลกระทบน่ะ พี่ชายผมป่วย"
"ไม่มี หมดอายุแล้วทิ้งไปหมด" กู่เว่ยเว่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจ
ฟู่ ซือฉินเกาหัวแกรก ๆ "งั้นคุณช่วยเอาน้ำไปให้พี่ชายผมหน่อย ผมจะออกไปซื้อยา"
พูดจบ โดยไม่สนใจว่าหล่อนจะตกลงหรือไม่ เขาก็เดินออกไปแล้ว
กู่เว่ยเว่ยชำเลืองมองไปทางห้องทำงาน อย่างไม่เต็มใจนักเปิดตู้เย็นหยิบต้นหอม ขิง และหัวไชเท้าขาวออกมา
หั่นต้นหอมส่วนขาว แผ่นขิง และแผ่นหัวไชเท้าใส่หม้อ เติมน้ำต้มให้เดือด ต้มประมาณยี่สิบกว่านาที แล้วตักใส่ชามหนึ่งใบ นำไปที่หน้าห้องทำงานแล้วเคาะประตู
ฟู่หานเจิงกำลังหลับตาพิงพนักเก้าอี้ ได้ยินเสียงเคาะประตู
"เข้ามา"
กู่เว่ยเว่ยวางน้ำที่ต้มเสร็จแล้วลงบนโต๊ะ "ดื่มนี่ คอจะรู้สึกดีขึ้น"
ฟู่หานเจิงได้ยินเสียงก็ลืมตาขึ้น มองดวงตาใสกระจ่างของหญิงสาวอย่างงงงันไปสองวินาที แล้วกวาดตามองน้ำร้อนที่กำลังมีไอระอุบนโต๊ะ
"ฉันต้มโจ๊กไว้แล้ว ถ้าคุณอยากกินก็ออกมาได้" กู่เว่ยเว่ยคิดว่าอย่างไรก็อาศัยอยู่ที่บ้านของเขา จึงพูดอย่างสุภาพ
จากนั้น หล่อนก็ออกไปผัดผักสองอย่างแล้วเตรียมกินข้าว
พอยกอาหารขึ้นโต๊ะ ประตูห้องทำงานก็เปิดออก ฟู่หานเจิงเดินออกมานั่งที่โต๊ะอาหาร
กู่เว่ยเว่ย: "..."
หล่อนแค่พูดตามมารยาทเท่านั้น คิดว่าเขาคงไม่กินอาหารที่หล่อนทำแน่ๆ แต่เขากลับมากินจริงๆ
หล่อนกลับเข้าครัวตักโจ๊กชามใหม่มาให้ฟู่หานเจิง หลังจากนั่งลงแล้วก็อธิบายเล็กน้อย
"ที่นี่ใกล้โรงเรียน คุณย่าฟู่พาฉันย้ายมาอยู่ที่นี่ ฉัน... พรุ่งนี้จะไปหาที่อยู่ใหม่ พอหาเจอแล้วจะรีบย้ายออกไป"
อาจเป็นเพราะน้ำร้อนชามนั้นช่วยบรรเทาความไม่สบายตัว ฟู่หานเจิงอารมณ์ดีขึ้นเล็กน้อย
"ฉันไม่ค่อยได้มาที่นี่ เธออยู่ต่อได้"
"อ้อ"
ทั้งสองคนต่างกินข้าวเงียบๆ และต่างก็ไม่พูดถึงเรื่องคืนนั้น
ฟู่หานเจิงกินโจ๊กหมดหนึ่งชาม แล้วถาม "เธอใช้อะไรแลกภาพของคุณหมิงท่านอาวุโสมา?"
ตอนนั้น เขาเสนอเงื่อนไขแลกเปลี่ยนมากมาย แต่คุณหมิงไม่ยอมสละภาพรักให้ สุดท้ายบอกพวกเขาว่าหล่อนเอาของมาแลกกับเขา
"ตำราหมากที่คุณปู่ฉันทิ้งไว้ คุณหมิงผู้อาวุโสมีครึ่งแรก และกำลังตามหาครึ่งหลังอยู่พอดี" กู่เว่ยเว่ยตอบอย่างตรงไปตรงมา
หมิง จงหยวนเป็นคนบ้าภาพวาด และยิ่งบ้าหมากกว่า
"แล้วเค้กล่ะ?"
ดวงตาสีดำลึกของฟู่หานเจิงคมกริบขึ้นหลายส่วน ตอนนั้นเค้กทำให้คู่สามีภรรยาวิลสันมีปฏิกิริยามาก
"ฉันค้นในอินเทอร์เน็ต คุณนายวิลสันชอบกินเค้กแบบนั้น ก็เลยทำมาหนึ่งชิ้นเอาไปให้"
กู่เว่ยเว่ยก้มหน้าคนโจ๊กในชาม รู้สึกขนหัวลุกเมื่อถูกจ้องด้วยสายตาคมกริบเหมือนมีด
ฟู่หานเจิงพยักหน้า ดูเหมือนจะเชื่อคำพูดของหล่อน
"เธอทำสิ่งเหล่านี้ อยากได้อะไร?"


## บทที่ 20 ยิ่งพูดยิ่งลามก

กู่เว่ยเว่ยเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ นี่เป็นความหมายว่าจะให้ผลประโยชน์อะไรกับเธอหรือ?
"เป็นคุณย่าฟู่ที่ขอร้องให้ฉันไป"
คุณนายฝูทั้งให้ที่พักอาศัย ทั้งทิ้งเงินค่าใช้จ่ายไว้ให้เธอ
เธอก็ไม่ควรจะรับผลประโยชน์เพียงฝ่ายเดียว ดังนั้นเมื่อคุณย่าถามว่าเธอจะไปพูดโน้มน้าวหมิง จงหยวนได้ไหม เธอก็ไป
ฟู่หานเจิง: "ถึงแม้ว่าจะเป็นคุณย่าที่ให้เธอไป แต่เธอก็ช่วยเหลือได้มากจริงๆ ตราบใดที่ไม่ใช่คำขอที่เกินไป ตระกูลฟู่สามารถตอบสนองให้เธอได้"
กู่เว่ยเว่ยคิดในใจ ในเมื่อเขาจะให้แล้ว
เธอควรจะขออะไรดีไหม เพราะตอนนี้เธอก็จนจริงๆ
ฝู ซือฉินพอดีซื้อยากลับมา ได้ยินทั้งสองคนคุยกัน เขาตักโจ๊กมานั่งกิน
พอเห็นว่ากู่เว่ยเว่ยยังอยากจะขออะไร แต่ดูลำบากใจ เขาก็พูดออกมาตรงๆ
"ต้องถามด้วยหรือ แน่นอนว่าเธอต้องการให้เขามอบกายให้เธอ"
กู่เว่ยเว่ยจ้องเขาอย่างดุดัน มอบแตงโมให้คุณเถอะ เธอไม่ได้มีความคิดสกปรกแบบนั้นสักหน่อย
ฝู ซือฉินไม่ได้สนใจสายตาของเธอเลย มองไปที่ฟู่หานเจิงอย่างน่ารำคาญ
"ก็ไม่ใช่ครั้งแรกนี่นา เธอเป็นวัวแก่กินหญ้าอ่อน ได้เปรียบนะ..."
พี่ชายของเขามีความสะอาดกับผู้หญิงแบบผิดปกติ ผู้หญิงคนไหนเข้าใกล้ในระยะหนึ่งเมตร เขาก็รู้สึกว่าคนนั้นทำให้อากาศที่เขาหายใจเป็นมลพิษ
ก่อนหน้านี้เขาไม่เข้าใจมาตลอด เขาหาสาวสวยให้พี่ชายมากมาย แต่พี่ชายไม่สนใจ ทำไมถึงได้นอนกับมู่ เวยเวยที่ดูแล้วปวดตา
ตอนนี้ดูเหมือนว่า พี่ชายเขามีสายตาที่แหลมคม รู้ตั้งแต่แรกแล้วว่านี่เป็นคนที่มีพื้นฐานความสวยงาม
ฟู่หานเจิงมองกู่เว่ยเว่ยอย่างเรียบๆ ดูเหมือนกำลังเดาว่าเธอจะขอแบบนั้นจริงๆ หรือไม่
"ให้เงินฉันก็พอ ตำราหมากนั้น ตอนที่คุณปู่ซื้อมาราคาห้าหกหมื่นหยวน คุณให้ฉันเท่านี้ก็พอแล้ว"
มู่ เวยเวยเป็นคนที่มีเจตนาไม่ดีกับเขา แต่ตอนนี้เธอคือกู่เว่ยเว่ย
เธอไม่มีความสนใจในตัวเขาเลยสักนิด แม้กระทั่งพยายามหลีกเลี่ยง
ฟู่หานเจิงพยักหน้า "พรุ่งนี้ซวีเชียนจะนำมาให้"
กู่เว่ยเว่ยถอนหายใจอย่างโล่งอกในใจ เห็นว่าโจ๊กในชามเขาหมดแล้ว จึงพูดอย่างสุภาพ
"คุณต้องการ...อีกชามไหม?"
"อืม" ฟู่หานเจิงตอบเสียงเรียบ
กู่เว่ยเว่ยกระตุกมุมปาก เขาช่างไม่เกรงใจเลย
เธอไปตักโจ๊กให้เขาอีกชาม รอจนฟู่หานเจิงกินเสร็จกลับห้องหนังสือไปแล้ว
ตัวเธอเองยังกินไม่อิ่ม จึงไปต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ฝู ซือฉินก็หน้าด้านมาขอกินด้วยอีกชาม
"เธอนี่โง่จริงๆ พี่ชายฉันไม่มีค่ามากกว่าห้าหกหมื่นหรือไง?"
กู่เว่ยเว่ยต้มบะหมี่ไปพร้อมกับฮัมเพลงไป
"ก่อนหน้านี้ คุณไม่ได้บอกให้ฉันอยู่ห่างจากพี่ชายคุณหรอกหรือ?"
"ใครใช้ให้ตอนนั้นเธอแต่งตัวน่าปวดตาขนาดนั้น ถ้าเธอสวยแบบนี้มาตั้งแต่แรก ฉันไม่ขัดเธอหรอก"
ฝู ซือฉินมองเธอจากหัวจรดเท้า ด้วยความงามระดับนี้ เธอแต่งหน้าให้น่ากลัวได้ขนาดนั้น ช่างเก่งจริงๆ
กู่เว่ยเว่ย: "..."
โลกที่มองแค่หน้าตานี่!
ฝู ซือฉินช่วยยกบะหมี่ไปที่ห้องอาหาร พลางกินไปถามไป
"ก่อนหน้านี้เธอพยายามทุกวิถีทางที่จะเอาตัวพี่ชายฉัน แต่ตอนนี้มีโอกาสดีแบบนี้ กลับไม่ให้เขามอบกายให้?"
กู่เว่ยเว่ยจิบน้ำซุป ยกตัวอย่าง
"นี่ก็เหมือนกับอาหารที่ดูน่ากินมาก ตอนที่ยังไม่ได้กิน ก็คิดว่าต้องอร่อยมากแน่ๆ แต่พอได้กินจริงๆ ความจริงก็ไม่ได้อร่อยอะไรเลย..."
ฝู ซือฉินกะพริบตา "ดังนั้น...พี่ชายฉันไม่อร่อยหรือ?"
ขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกัน ฟู่หานเจิงในห้องหนังสือก็ออกมา บรรยากาศพลันอึดอัดถึงขีดสุด
กู่เว่ยเว่ยอึ้งไปสองวินาที รีบอธิบายอย่างร้อนรน
"ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น ไม่ได้บอกว่าคุณไม่อร่อย..."
ฟู่หานเจิงรินน้ำกินยาอย่างสงบเยือกเย็น มองมาเบาๆ
"งั้นอร่อยหรือ?"
"..." กู่เว่ยเว่ยกลายเป็นหิน
เธอแค่เปรียบเทียบเท่านั้นเอง ทำไมยิ่งพูดยิ่งลามกล่ะ?


## บทที่ 21 เพื่อความหล่อของคุณ

ฝู ซือฉิน คาบเส้นบะหมี่ในปาก มองฝู่หานเจิงที่พูดจาน่าตกใจด้วยความตกตะลึง
พี่ชายที่รัก นายขับรถเร็วไปหน่อยนะ
หลังจากถามเสร็จ ฝู่หานเจิงก็กลับเข้าห้องทำงานอย่างใจเย็น
ราวกับว่าคำพูดเมื่อครู่ไม่ใช่สิ่งที่เขาพูดออกมา
กู่เว่ยเว่ยลูบหน้าผากด้วยความสิ้นหวัง บ้านหลังนี้แม้จะใหญ่และสบาย แต่เธอไม่สามารถอยู่ต่อไปได้อีกแล้ว
ฝู ซือฉินดูดบะหมี่เข้าปาก แล้วถามอย่างน่ารำคาญ
"แล้วพี่ชายฉันอร่อยไหมล่ะ?"
"ไปให้พ้น!"
กู่เว่ยเว่ยก้มหน้ากินบะหมี่ กินเสร็จแล้ววางชามลง แล้วกลับเข้าห้องไม่ออกมาอีกเลย
ฝู ซือฉินกินบะหมี่เสร็จ กวาดขนมของเธอเข้าไปในห้องทำงาน
ทั้งกินทั้งเริ่มซุบซิบนินทา
"พี่ พูดตามตรงนะ พี่รู้มาตั้งนานแล้วใช่ไหมว่ามู่ เวยเวยไม่ได้น่าเกลียด?"
ฝู่หานเจิงก้มหน้าทำงาน ไม่สนใจเขา
ฝู ซือฉินกัดคุกกี้ชิ้นหนึ่ง แล้ววิเคราะห์ต่อ
"ดังนั้น พี่ที่ไม่เคยยุ่งกับผู้หญิงเลย วันนั้นพี่ก็เลยแกล้งปฏิเสธแต่ใจอยาก แล้วฉวยโอกาสนอนกับมู่ เวยเวย..."
ฝู่หานเจิงได้ยินคำว่า "แกล้งปฏิเสธแต่ใจอยาก" สายตาเย็นชาพุ่งตรงไปที่คนพูดทันที
"นายพูดอะไรนะ?"
"ฉัน..."
ฝู ซือฉินยกแก้วขึ้นดื่มน้ำ กลืนของในปาก "ฉันบอกว่า... ฉันบอกว่ามู่ เวยเวยแกล้งปฏิเสธแต่ใจอยาก และยังอยากนอนกับพี่"
ฝู่หานเจิงมองเขาด้วยสายตาเย็นชา ไม่พูดอะไร
ฝู ซือฉินกลัวว่าเขาจะไม่เชื่อ จึงพูดต่อ
"เธอเคยตามจีบพี่จนโดนไล่ออกไป ตอนนี้เลยเปลี่ยนกลยุทธ์ใหม่ ถอยเพื่อรุก สร้างความประทับใจต่อหน้าพี่ แน่นอนว่าจุดประสงค์สุดท้ายก็เพื่อความหล่อของพี่ชายใหญ่นั่นแหละ"
มู่ เวยเวยที่โดนใส่ร้ายโดยไม่รู้ตัวกำลังจะหลับอยู่แล้ว อดไม่ได้ที่จะจามสองที
ฝู่หานเจิงก้มหน้าจัดการงานต่อ "ถ้านายปิดปากไม่ได้ ก็ออกไปซะ!"
"ฉันไป" ฝู ซือฉินอุ้มขนมแล้วรีบออกจากห้องทำงานทันที
ฝู่หานเจิงปิดเอกสารที่เพิ่งอ่านเสร็จ วางไว้ด้านข้าง แล้วเหลือบไปเห็นสมุดแบบฝึกหัดนักเรียนมัธยมที่วางอยู่ที่มุมโต๊ะ
บนปกสมุด มีชื่อเขียนไว้อย่างเรียบร้อย: มู่ เวยเวย
หลังชื่อ ยังมีรูปการ์ตูนหน้ายิ้มน่ารักวาดไว้
เขามองมันครู่หนึ่งอย่างครุ่นคิด มุมปากยกขึ้นอย่างแนบเนียน แล้วก้มหน้าจัดการงานต่อ
...
เจ็ดโมงเช้า กู่เว่ยเว่ยตื่นเพราะปวดปัสสาวะ เดินงัวเงียลงจากเตียงเข้าห้องน้ำ ถอดกางเกงนอนแล้วนั่งลงบนโถส้วม
หลังจากเสร็จธุระ เธอขยี้ตา กำลังจะดึงกางเกงขึ้นและลุกขึ้น ก็เห็นเงาคนรางๆ
เธอกะพริบตาอย่างงงๆ แล้วมองเห็นชายที่ยืนอยู่ใต้ฝักบัวพันผ้าเช็ดตัวอยู่
หยดน้ำไหลลงตามกล้ามเนื้อที่มีรูปร่างสมบูรณ์แบบของชายคนนั้น ฟองสบู่บางส่วนบนร่างกายยังล้างไม่หมด
เห็นได้ชัดว่าเขารีบพันผ้าเช็ดตัวเพราะการบุกรุกของเธอ
ฝู่หานเจิงปาดผมเปียกที่หยดน้ำ มองหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโถส้วมด้วยสายตางัวเงีย ผิวขาวของต้นขาและสะโพกของหญิงสาวก็หลุดเข้ามาในสายตาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
กู่เว่ยเว่ยกะพริบตา ในใจร่ำไห้: มีวิธีไหนที่จะทำให้เธอตายเร็วๆ ไหม
ฝู่หานเจิงเห็นเธอยังไม่ยอมไป ขมวดคิ้วเล็กน้อย
"คุณจะดูอีกนานแค่ไหน?"
กู่เว่ยเว่ยหันไปมองกระจกข้างๆ อย่างแข็งทื่อ เฮ้ย กระจกสะท้อนภาพฝู่หานเจิงอีกคน ทำให้เธอตกใจจนไม่รู้จะมองไปทางไหน
แต่ถ้าไม่ไปตอนนี้ สถานการณ์จะยิ่งน่าอึดอัดกว่าเดิม
ดังนั้น เธอจึงลุกขึ้นดึงกางเกง แล้ววิ่งออกจากห้องน้ำทันที
ไม่ได้กดชักโครก รองเท้าแตะหลุดไปข้างหนึ่งก็ไม่กล้ากลับไปเก็บ
ฝู ซือฉินกำลังยืดเส้นยืดสายอยู่ในห้องนั่งเล่น ก็เห็นเธอวิ่งออกมาจากห้องน้ำด้วยใบหน้าแดงก่ำ นึกถึงพี่ชายที่กำลังอาบน้ำอยู่ในนั้น ก็เข้าใจทันที
"แต่เช้าก็ไปแอบดูพี่ชายฉันอาบน้ำ ยังจะบอกว่าไม่ได้หลงใหลในความหล่อของเขาอีกเหรอ?"


## บทที่ 22 หลิงเหยียนผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจสำเร็จ

"ใครกันวะที่อาบน้ำแต่เช้าตรู่?" กู่เว่ยเว่ยโวยวายอย่างโกรธจัด
"พี่ชายฉันอาบน้ำก่อนออกจากบ้านตอนเช้าเสมอนะ เธอไม่เคยไปแอบดูเหรอ?" ฝู ซือฉินยิ้มเจ้าเล่ห์
"..." กู่เว่ยเว่ยพูดอะไรไม่ออก
มู่ เวยเวยเคยแอบไปดูฟู่หานเจิงอาบน้ำจริงๆ ด้วย ดังนั้นตอนนี้หล่อนจะบอกว่าไม่ได้ตั้งใจก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงแล้ว
กริ่งประตูดังขึ้น ฝู ซือฉินไปเปิดประตู เป็นซวีเชียนที่นำเสื้อผ้าและอาหารเช้ามาส่ง
ฝู ซือฉินโอบไหล่ซวีเชียน แล้วชี้ไปที่กู่เว่ยเว่ย
"ลาวซวี ลองทายซิว่าเธอคือใคร?"
ซวีเชียนมองเขาด้วยสายตาเหมือนมองคนโง่ แล้วพยักหน้าทักทายกู่เว่ยเว่ย
"คุณหนูมู่ ไม่ได้พบกันนานเลยนะครับ"
"เฮ้ย ฉันยังจำไม่ได้เลย แกจำได้ยังไง?" ฝู ซือฉินไม่ยอมรับ
ซวีเชียนไม่ตอบเขา แต่เดินไปส่งเสื้อผ้าให้ฟู่หานเจิงโดยตรง
จากนั้น เขาก็หยิบรองเท้าแตะของหล่อนมาให้ด้วย
ไม่นาน ฟู่หานเจิงก็ออกมาจากห้อง
สวมชุดสูทธุรกิจสีน้ำเงินตัดเย็บด้วยมือ เนคไทสีเทาเงินผูกอย่างเรียบร้อย กระดุมข้อมือเสื้อหรูหราประณีต ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายความเซ็กซี่แบบห้ามใจ
เขาชายตามองซวีเชียน "เอาของมาหรือยัง?"
ซวีเชียนรีบหยิบบัตรใบหนึ่งจากกระเป๋าสูท ส่งให้เขา
"ได้สอบถามคุณหมิงผู้อาวุโสแล้ว ตำราหมากรุกครึ่งชุดนั้นตอนนี้มีมูลค่าประเมิน 300,000 หยวน จึงได้ฝากเงิน 300,000 เข้าไป"
ฟู่หานเจิงรับมาแล้ววางไว้ตรงหน้าหล่อน
"นี่คือราคาที่เพิ่มขึ้นของตำราหมากรุก เป็นค่าตอบแทนของเธอ"
กู่เว่ยเว่ยรับบัตรไว้ แล้วพูดอย่างจริงใจ
"ขอบคุณค่ะ และ... เมื่อกี้ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะคะ จริงๆ!"
หล่อนตื่นขึ้นมาแล้วลืมไปว่าเขากับฝู ซือฉินย้ายเข้ามาพักที่นี่เมื่อคืน
"รู้แล้ว" ฟู่หานเจิงตอบอย่างไม่มีอารมณ์
"รู้แล้ว เธอไม่ได้ตั้งใจแอบดู พอใจไหม"
ฝู ซือฉินกลืนเกี๊ยวนึ่งลงไปหนึ่งชิ้น แล้วเปิดโทรทัศน์เพื่อดูข่าวเช้า
"..." กู่เว่ยเว่ยรู้สึกหงุดหงิดสุดๆ
สีหน้าของคนทั้งสองคนนี้ แสดงชัดว่าไม่เชื่อในสิ่งที่หล่อนพูดเลย
มู่ เวยเวยเคยหลงใหลในความหล่อของฟู่หานเจิงมาก แต่ตอนนี้หล่อนก็ไม่สามารถบอกพวกเขาได้ว่าหล่อนไม่ใช่มู่ เวยเวยแล้ว
ดังนั้น ความผิดพวกนี้หล่อนก็ต้องแบกรับไว้
ซวีเชียนเห็นความอึดอัดของหล่อน จึงช่วยแก้สถานการณ์
"คุณหนูมู่ช่วยไปหยิบเครื่องใช้บนโต๊ะอาหารหน่อยได้ไหมครับ?"
กู่เว่ยเว่ยหันไปเข้าครัวไปหยิบชามและช้อน พอออกมาก็เห็นโทรทัศน์กำลังฉายข่าวหนึ่ง
"นักแสดงหญิงระดับนานาชาติต้องหยุดแสดงหลายปีเนื่องจากโรคหัวใจ แฟนๆ ต่างสวดมนต์ภาวนาให้เธอ เมื่อไม่กี่วันก่อน หลิงเหยียนได้รับการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจสำเร็จ เมื่อวานนี้ได้ออกจากโรงพยาบาลท่ามกลางการต้อนรับจากแฟนๆ มากมาย
กลุ่มบริษัทกู้ส่งเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายร้อยนายมาดูแลความเรียบร้อย นอกจากนี้ยังมีกู่ซือถิงประธานกลุ่มบริษัทกู้ และภรรยาประธานกรรมการกลุ่มบริษัทกู้มาต้อนรับหลิงเหยียนที่โรงพยาบาลเซนต์พอลด้วย..."
"กู่ซือถิงกับคนนามสกุลหลิงคนนี้ต้องมีอะไรกันแน่ๆ..."
ฝู ซือฉินพูดพึมพำอย่างเคียดแค้นขณะกินอาหาร
ภาพของกู่ซือถิงบนโทรทัศน์ปรากฏเพียงไม่กี่วินาที ทุกการเคลื่อนไหวยังคงเปี่ยมด้วยความสง่างามและสุภาพแบบชนชั้นสูง
ดวงตาคู่นั้นที่เคยหยุดมองหล่อนเสมอ ตอนนี้กำลังจับจ้องอยู่ที่หลิงเหยียนที่นั่งอยู่บนรถเข็น...
หัวใจของหล่อนที่ถูกควักออกไป ตอนนี้กำลังเต้นอยู่ในร่างของเธอ
หล่อนมองภาพบนโทรทัศน์ มือสั่นโดยไม่รู้ตัว เครื่องใช้บนโต๊ะอาหารในมือร่วงลงพื้นด้วยเสียง "เพล้ง" แตกกระจาย
คำพูดสุดท้ายที่ได้ยินจากกู่ซือถิงในวันนั้น กลับมาดังก้องในหูอีกครั้ง
จัดการผ่าตัด เอามันออกซะ
แค่ประโยคเดียวนี้ ตัดความหวังสุดท้ายในการมีชีวิตอยู่ของหล่อน


## บทที่ 23 ความห่วงใยของฟู่หานเจิงมากไปหน่อย

เสียงแหลมดังทำให้ฟู่หานเจิงและคนอื่น ๆ หันไปมอง
กู่เว่ยเว่ยรีบย่อตัวลงเก็บเศษแก้วที่พื้นเพื่อปิดบังความตกใจและสีหน้าซีดขาวที่น่าสงสัยของตัวเอง
อย่างไรก็ตาม ภาพที่เพิ่งเห็นไปนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จนกระทั่งมือถูกเศษแก้วบาดเข้า แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย
ฟู่หานเจิงก้าวเข้ามาใกล้ คว้ามือที่บาดเจ็บและมีเลือดหยดของเธอไว้
"หยุดก่อน"
ฝู ซือฉินหยิบกระดาษทิชชู่และไปหาพลาสเตอร์ยา
ซวีเชียนรีบเก็บเศษกระเบื้องบนพื้นให้สะอาดอย่างรวดเร็ว
ฟู่หานเจิงเช็ดเลือดบนมือเธอและปิดแผลด้วยพลาสเตอร์ยา
เมื่อเงยหน้าขึ้น เขาเห็นใบหน้าซีดขาวของหญิงสาว น้ำตาคลอเบ้า ราวกับกำลังอดทนต่อความเจ็บปวดที่แทบทนไม่ไหว
ฟู่หานเจิงขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปที่ซวีเชียน
"โทรหาเหอฉือหน่อย"
ฝู ซือฉินเกาหัวอย่างสงสัย "แค่มือบาดเจ็บแค่นี้ก็เจ็บขนาดนั้นเลยหรือ?"
ก่อนหน้านี้ตอนที่เธอปีนกำแพงและหน้าต่างที่บ้านเก่า ล้มตัวแรงขนาดนั้นยังไม่เห็นส่งเสียงร้องสักคำ วันนี้ทำไมถึงอ่อนแอนัก
ซวีเชียนโทรหาหมอประจำตัวของตระกูลฟู่ พอติดแล้วก็ส่งโทรศัพท์ให้ฟู่หานเจิง
ฟู่หานเจิง: "ให้เวลานายยี่สิบนาที มาที่บ้านพักจินซิ่ว"
ปลายสาย เหอฉือบ่นอย่างงัวเงีย
"ฝู่ต้าจ่งฉาย ผมเพิ่งผ่าตัดไปสี่เคสแล้วเลิกงาน คุณจะไม่มีความเป็นมนุษย์บ้างหรือไง มีอะไรก็ไปห้องฉุกเฉินเองสิ?"
"เป็นเรื่องด่วน ต้องเป็นนายเท่านั้น" น้ำเสียงของฟู่หานเจิงเย็นลงเล็กน้อย
เหอฉือสูดหายใจลึก ๆ พลางลุกจากเตียงและถามทางโทรศัพท์
"คนไข้มีอาการอย่างไร?"
"บาดแผลภายนอก มีเลือดออก หน้าซีด"
"บาดเจ็บยังไง เลือดออกกี่ซีซี?"
ฟู่หานเจิงคิดสักครู่ แล้วตอบว่า
"เศษแก้วบาด ประมาณ... 3 ซีซี"
คนที่ปลายสายซึ่งเตรียมตัวจะออกจากบ้านแล้ว แทบอยากจะขว้างโทรศัพท์ทิ้ง
"เงินเดือนเจ็ดหลักของผม เอาไว้ให้มาแปะพลาสเตอร์ยางั้นเหรอ?"
"นายเหลือเวลาอีกสิบแปดนาที ไม่งั้นงานวิจัยใหม่ของนาย ตระกูลฟู่จะไม่สนับสนุนอีกต่อไป"
ฟู่หานเจิงพูดจบก็วางสายไปเลย
สิบเจ็ดนาทีต่อมา ชายใส่แว่นผมยุ่งเหยิงหน้าตาไม่ได้ล้างเดินหอบเข้ามา จ้องฟู่หานเจิงอย่างโกรธ ๆ
"ถ้าแกเป็นอะไรแล้วมาอยู่บนโต๊ะผ่าตัดของฉันล่ะก็ ระวังตัวไว้"
ไม่งั้น จะต้องตัดเขาไปทำสเปซิเมนแน่
ฟู่หานเจิงไม่สนใจคำขู่ของเขา ชี้ไปที่กู่เว่ยเว่ยที่นั่งอยู่บนโซฟา ใบหน้ายังคงซีดขาว เงียบไม่พูดอะไร
เหอฉือเดินเข้าไปแกะพลาสเตอร์ยาออกดูแผล แล้วจับชีพจรตรวจอาการ
"แผลไม่มีปัญหาอะไร อาจจะแค่ตกใจนิดหน่อย เดี๋ยวก็หาย"
"ตกใจ?"
ฝู ซือฉินพึมพำ ทำชามตกแค่นี้ก็ตกใจขนาดนี้เลยหรือ?
เมื่อก่อนตอนเขาบาดเจ็บต้องเข้าโรงพยาบาล พี่ชายของเขาก็ไม่เห็นจะวางงานไปเยี่ยมที่โรงพยาบาลสักครั้ง
แต่ตอนนี้ มู่ เวยเวยแค่บาดนิ้วมือมีเลือดออกไม่กี่หยด
เขาไม่เพียงแต่ลากเหอฉือมาที่นี่ แต่ยังเลื่อนเวลาไปทำงานที่ปกติไม่เคยผิดเวลา
ความห่วงใยนี่ มันมากเกินไปหรือเปล่า
กู่เว่ยเว่ยฟื้นตัว ลุกขึ้นพูดว่า
"ฉันไม่เป็นไร พวกคุณไปได้แล้ว
พูดจบ หล่อนก็กลับเข้าห้องของตัวเองและล็อคประตู
เหอฉือมองเงาหลังของหญิงสาว แล้วหันไปมองฟู่หานเจิง
"ลูกนอกสมรสของนายหรือ?"
มันน่าประหลาดจริง ๆ ที่มีผู้หญิงที่ทำให้ฟู่หานเจิงเป็นห่วงขนาดนี้
ฟู่หานเจิงมองเขาด้วยสายตาเย็นชา "ไม่ใช่"
ฝู ซือฉินตกใจกับคำพูดของเหอฉือจนซาลาเปาติดคอ กลืนลงไปอย่างยากลำบากแล้วอธิบายว่า
"อาจจะเป็นแฟนในอนาคต"
"แฟน?" เหอฉือแย่งซาลาเปาลูกเล็กจากมือเขา ถามอย่างประหลาดใจ
"เขาไม่ได้... ชอบผู้ชายเป็น GAY หรอกหรือ?"


## บทที่ 24 แผนร้ายของโจวหลินน่า

อากาศในห้องพลันเย็นเยียบจนน่าตกใจ
"นายนั่นแหละเกย์ ทั้งครอบครัวนายก็เกย์" ฝู ซือฉินรีบแก้ต่างให้พี่ชายตัวเองทันที
เหอฉือชำเลืองมองประตูห้องของกู่เว่ยเว่ย แล้วกระซิบกับฝู ซือฉิน
"ลงมือกับเด็กเล็กขนาดนี้ได้ พี่ชายนายโหดร้ายเกินไปแล้ว"
ฟู่หานเจิงก้าวออกจากห้อง ก่อนจะทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง
"งานวิจัยใหม่ของนาย ตระกูลฟู่จะถอนทุนตั้งแต่พรุ่งนี้"
เหอฉือพอได้ยินว่าจะไม่ให้เงินทำวิจัยทางคลินิกแล้ว รีบวิ่งตามออกไปทันที
"ประธานฝู ประธานฝู คุยกันดีๆ ได้ ผมแค่ตกใจเกินไป เด็กสาวคนนั้นบริสุทธิ์น่ารัก เหมาะกับคุณมากเลย คุณมีรสนิยมดีมาก..."
ฝู ซือฉินเดินตามหลัง มองดูเหอฉือที่ยอมทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อประจบสอพลอ ทั้งอึ้งทั้งขำ
จริงๆ แล้ว ก่อนที่พี่ชายของเขาจะมีความสัมพันธ์กับมู่ เวยเวย เขาก็สงสัยเหมือนกับเหอฉือ
ถึงอย่างไร ผู้ชายที่อายุเกือบสามสิบ ไม่แต่งงาน ไม่นัดเดท ไม่เข้าใกล้ผู้หญิง มันก็...ผิดปกติเกินไป
คราวที่แล้วเธอจำภาพปลอมได้ แล้วยังพูดให้หมิง จงหยวนช่วยพวกเขาทำให้ความร่วมมือกับตระกูลวิลสันสำเร็จ ทำให้เขามองเธอดีขึ้นไม่น้อย
เมื่อมู่ เวยเวยก็ไม่ได้น่าเกลียดอย่างที่คิด เขาก็ไม่คัดค้านที่เธอจะตามจีบพี่ชายเขาต่อไป
...
เสียงอึกทึกนอกห้องหายไป ประสาทที่ตึงเครียดของกู่เว่ยเว่ยจึงผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง เธอนั่งกอดเข่าบนพรมและร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
หลายวันมานี้ เธอค้นหาข่าวของประเทศ A อยู่ตลอด
ตระกูลกู้ไม่ได้จัดงานศพให้เธอ และไม่มีใครแสดงความเสียใจต่อการตายของเธอ
แม้แต่โลกภายนอกก็ไม่มีใครรู้ว่ากู่เว่ยเว่ยตายไปแล้ว
กู่ซือถิงและแม่กู้ที่เธอรักและพึ่งพามากที่สุด ตอนนี้ต่างก็เป็นห่วงหลิงเหยียน
หลิงเหยียนคนที่ได้รับหัวใจของเธอไป จึงมีชีวิตอยู่ต่อได้
เธอคิดว่า แม้ตอนนี้เธอจะกลับไปยืนต่อหน้าพวกเขา ก็ไม่มีใครเชื่อว่าเธอคือกู่เว่ยเว่ย
บ้านที่เธอเคยผูกพัน เธอไม่มีวันได้กลับไปอีกแล้ว...
ผู้ชายที่เคยทะนุถนอมเธอไว้ในอุ้งมือ ก็ไม่ได้รักเธออย่างที่เธอคิด
เธอร้องไห้สักพัก แล้วยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้า
สวรรค์ให้เธอเกิดใหม่ ไม่ใช่เพื่อให้เธอหลบซ่อนในต่างแดนและเป็นคนน่าสงสารที่ได้แต่โทษตัวเอง ร้องไห้น้ำตานองหน้า
หลิงเหยียน เราจะได้พบกันอีกเร็วๆ นี้ เร็วๆ นี้...
เธอเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วไปบ้านของลั่วเชียนเชียนตามปกติ เพื่อสอนเปียโนให้เธอและจีเฉิง
ช่วงบ่าย ระหว่างทางกลับบ้าน โจวหลินน่าโทรมา
"มู่ เวยเวย เธอยังอยากได้ของเก่าพวกนั้นคืนไหม?"
"อยู่ที่ไหน?"
เธอกำลังจะไปที่ตระกูลหลีในอีกสองสามวันนี้เพื่อเอาของคืน แต่อีกฝ่ายกลับติดต่อมาก่อน
"ส่งที่อยู่ให้แล้ว ถ้าหกโมงไม่มา ฉันจะทิ้งให้หมด"
โจวหลินน่าพูดจบก็วางสาย
ครู่ต่อมา มีข้อความเข้ามา
ที่อยู่ไม่ใช่ตระกูลหลีหรือตระกูลโจว แต่เป็นโรงแรมห้าดาว
เธอนั่งแท็กซี่ไปที่โรงแรม มองเห็นโจวหลินน่านั่งอยู่ที่บริเวณพักผ่อนในล็อบบี้โรงแรมแต่ไกล
สวมชุดกระโปรงรุ่นใหม่ล่าสุดของซีซั่นนี้ ถือกระเป๋า DIOR สีชมพู ดูเป็นคุณหนูไฮโซอย่างเต็มตัว
"ของล่ะ"
โจวหลินน่าลุกขึ้นเดินไปที่ลิฟต์ "อยู่ในห้องข้างบน ไปเอาเองสิ"
กู่เว่ยเว่ยตามขึ้นไปบนชั้น เข้าไปในห้องสวีทระดับท็อป และเห็นกระเป๋าเดินทางของมู่ เวยเวยจริงๆ
"เมื่อก่อนเรามีปัญหากัน วันนี้คืนของให้เธอถือว่าฉันขอคืนดี" โจวหลินน่าพูดพลางรินแชมเปญสองแก้วเดินมา
"ดื่มแชมเปญแก้วนี้ เรื่องเก่าๆ ของเราก็ลบล้างกันไป"
กู่เว่ยเว่ยรับแก้วมา แล้วดื่มรวดเดียวหมด
"ขอใช้ห้องน้ำหน่อยได้ไหม?"
โจวหลินน่าชี้บอกทิศทาง เมื่อเห็นเธอเดินเข้าห้องน้ำไปแล้ว มุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาอำมหิต


## บทที่ 25 แผนร้ายของโจวหลินน่า 2

เมื่อกู่เว่ยเว่ยออกมาจากห้องน้ำ เธอเดินแทบไม่ไหวแล้ว เซถลาไปตามผนังจนถึงโซฟา และไม่มีแรงลุกขึ้นอีก
"ในแก้วนั้น... คุณใส่อะไรลงไป?"
"แค่สิ่งที่จะทำให้เธอว่านอนสอนง่ายเท่านั้นแหละ" โจวหลินน่าพูดจบก็เปิดประตูอีกห้องหนึ่งของห้องชุด
"คุณป้า เตรียมพร้อมแล้วค่ะ"
สตรีวัยกลางคนในชุดสูทหรูที่ดูแลตัวเองอย่างดีเดินออกมาจากห้อง มองกู่เว่ยเว่ยที่นั่งทรุดอยู่บนโซฟาด้วยสายตาดูแคลน
กู่เว่ยเว่ยจำได้ว่าคนที่เดินออกมาคือเมียน้อยที่แย่งตำแหน่งและทำให้แม่ของมู่เวยเวยต้องตาย
เธอคือโจวเหม่ยฉินที่เพิ่งแต่งงานกับหลี่เจียเฉิงเมื่อไม่นานมานี้ เป็นป้าแท้ๆ ของโจวหลินน่า
"พวกคุณ... จะทำอะไรอีก?"
โจวเหม่ยฉินนั่งลง พูดอย่างจริงจัง
"ไม่ต้องกลัว พวกเราไม่ได้มีเจตนาร้าย แค่ได้ยินว่าตอนนี้เธอไร้ที่พึ่ง ชีวิตข้างนอกลำบาก แม้แต่เรียนก็ยังเรียนไม่ได้..."
"ที่ฉันไร้ที่พึ่งก็เพราะคุณนั่นแหละ" กู่เว่ยเว่ยหัวเราะเยาะ
หากไม่มีการสนับสนุนจากตระกูลมู่มาหลายปี เธอโจวเหม่ยฉินคงเรียนมหาวิทยาลัยไม่จบ
อย่าว่าแต่จะไปเรียนต่างประเทศ หรือได้เป็นผู้บริหารของบริษัทหลงเซิงกรุ๊ปเลย
แต่เธอกลับไม่รู้จักพอ สมรู้ร่วมคิดกับหลี่เจียเฉิงค่อยๆ ยึดครองบริษัท
หลังจากมู่เหยาเสียชีวิต เธอกับหลี่เจียเฉิงไม่รู้สึกละอายใจเลยแม้แต่น้อย แต่งงานใหม่และอยู่ด้วยกันอย่างรวดเร็ว ยังยึดครองทรัพย์สินของตระกูลมู่อีก
แต่ตอนนี้ กลับมาทำตัวเป็นคนใจดีต่อหน้าเธอ
"อย่าเนรคุณนักเลย คุณป้าอยากให้เธอมีชีวิตที่ดีขึ้นในอนาคต อย่างไรเสียประธานหวังของเทียนเซิ่ง ฉวนเหมยก็ไม่ใช่คนที่ใครอยากจะติดต่อก็ติดต่อได้"
โจวหลินน่ามองเธอด้วยสายตาดูถูก ครั้งที่แล้วที่โรงเรียนเธอเกือบเสียหน้าเพราะกู่เว่ยเว่ย ความแค้นนี้เก็บไว้นานแล้ว
เมื่อเร็วๆ นี้ คุณป้าได้ช่วยพี่สาวเธอติดต่อ มีโอกาสได้แสดงในภาพยนตร์ใหญ่ประจำปีที่เทียนเซิ่งลงทุน ผู้กำกับคืออี้อันที่เพิ่งได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลระดับนานาชาติ
พี่สาวเธอตอนนี้แม้จะมีชื่อเสียงไม่เลว แต่ยังไม่มีงานภาพยนตร์เลย
ถ้าได้แสดงในหนังเรื่องนี้ ทรัพยากรและระดับความดังจะเพิ่มขึ้นมาก การได้รับรางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมก็ไม่ใช่เรื่องยาก
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเร็วๆ นี้เทียนเซิ่งกับหลงเซิงก็มีโครงการความร่วมมือสำคัญที่กำลังเจรจากันอยู่ กุญแจสำคัญอยู่ที่ประธานหวังคนนี้
ประธานหวังเดิมทีสนใจพี่สาวเธอ แต่พี่สาวตอนนี้อนาคตกำลังสดใส จะยอมเสียตัวมาอยู่กับหวัง เวยตงคนแก่บ้ากามนี่ได้อย่างไร
ดังนั้นพวกเขาจึงส่งรูปของมู่เวยเวยไปให้ ประธานหวังพอใจมากและขอพบในวันนี้
เพราะฉะนั้น เธอถึงได้ช่วยคุณป้าเรียกมู่เวยเวยมาที่นี่
ตอนนี้เธอดื่มแชมเปญที่ใส่ของพิเศษไปแล้ว อีกสักพักก็คงจะให้ประธานหวังจัดการยังไงก็ได้
ส่งมู่เวยเวยให้ สามารถแลกกับทรัพยากรภาพยนตร์ดีๆ ให้พี่สาว และยังได้ความร่วมมือสำคัญของหลงเซิง
ที่สำคัญกว่านั้น... ยังเป็นการกำจัดอุปสรรคที่ขวางทางเธอด้วย
เพราะจากฝีมือการเล่นเปียโนวันนั้น ถ้าเข้าเรียนที่โรงเรียนดนตรีตี้ตูด้วยกัน เธอคงจะถูกกดข่มไปทุกด้าน
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากเธอกลายเป็นของเล่นของประธานหวัง
ต่อให้หลวี่เส้าชอบเธอแค่ไหน ก็คงไม่มีทางเอาผู้หญิงที่ผ่านมือคนอื่นแล้วมาเป็นภรรยา
ดังนั้น การส่งมู่เวยเวยให้หวัง เวยตง สำหรับพวกเขาแล้วเป็นเรื่องที่ได้กำไรมหาศาลโดยไม่ต้องลงทุน จะไม่ทำได้อย่างไร?
โจวเหม่ยฉินดูเวลา ประธานหวังน่าจะมาถึงในไม่ช้า จึงเร่งว่า
"หลินน่า ที่นี่ไม่มีอะไรแล้ว เธอกลับไปก่อนเถอะ"
โจวหลินน่าพยักหน้า หยิบกระเป๋าเตรียมออกไป ก่อนจะออกไปยังไม่ลืมที่จะเยาะเย้ยกู่เว่ยเว่ยอีกประโยค
"มู่เวยเวย ต่อไปเธอก็ทำตัวเป็นของเล่นให้ดีๆ เถอะ ไม่งั้นก็เสียเปล่าที่มีหน้าตายั่วยวนแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?"


## บทที่ 26 แผนร้ายอำมหิตของโจวเหม่ยฉิน

หลังจากที่โจวหลินน่าจากไป โจวเหม่ยฉินก็รับโทรศัพท์และบอกหมายเลขห้องกับคนที่อยู่ปลายสาย
กู่เว่ยเว่ยนั่งก้มหน้าอยู่ตรงนั้น ประธานหวังแห่งเทียนเซิ่ง ฉวนเหมยเป็นคนลามกที่มีชื่อเสียงในหนังสือพิมพ์ซุบซิบ
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เขาชอบเล่นสนุกกับเด็กสาวอายุสิบกว่าปี ก่อนหน้านี้เคยมีข่าวว่านางแบบหน้าใหม่ที่เพิ่งเข้าวงการถูกเขาทำร้ายจนต้องฆ่าตัวตาย
หลังจากที่โจวเหม่ยฉินแย่งชิงทุกอย่างไปจากตระกูลมู่แล้ว หล่อนยังจะส่งเธอให้กับคนประเภทนี้อีก ช่างเป็นจิตใจที่โหดร้ายและเจ้าเล่ห์จริงๆ
ไม่กี่นาทีต่อมา กริ่งประตูห้องก็ดังขึ้น โจวเหม่ยฉินเปิดประตูอย่างกระตือรือร้น
"หวัง จ่ง คุณมาสักที"
ชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยเดินตามโจวเหม่ยฉินเข้ามา เขามองกู่เว่ยเว่ยที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยสายตาลามก
เขาชอบเด็กสาวบริสุทธิ์สวยใสแบบนี้ และรูปร่างหน้าตาแบบนี้ก็หาได้ยากในวงการบันเทิง
แต่เดิมเขาหมายตาหลีซินเอ้อร์จากตระกูลหลี แต่ไม่คิดว่าพวกเขาจะเตรียมสาวงามที่ยั่วยวนกว่าหลีซินเอ้อร์เป็นร้อยเท่ามาให้
โจวเหม่ยฉินเห็นหวัง เวยตงมีสีหน้าน้ำลายไหล รู้ว่าเขาพอใจกับการจัดการของหล่อน จึงพูดว่า
"หวัง จ่ง ในเมื่อคุณพอใจกับคนที่เราจัดให้แล้ว ความร่วมมือของเรากับหลงเซิง..."
"วางใจได้ คุณนายหลีมีน้ำใจขนาดนี้ โครงการนี้จะร่วมมือกับบริษัทหลงเซิงกรุ๊ปของคุณแน่นอน พรุ่งนี้จะจัดการเซ็นสัญญาเลย"
หวัง เวยตงจ้องมองกู่เว่ยเว่ยด้วยสายตาโลภมาก มือข้างหนึ่งอดไม่ได้ที่จะลูบต้นขาเรียวบางของเด็กสาว
เด็กสาวอยู่ในวัยเบ่งบานเหมือนดอกไม้ ทั้งตัวล้วนเปล่งประกายเย้ายวนให้เก็บเกี่ยว
กู่เว่ยเว่ยวันนี้ใส่กางเกงยีนส์ แม้จะมีกางเกงคั่นอยู่ แต่เธอก็รู้สึกขยะแขยงจนอยากอาเจียน
โจวเหม่ยฉินได้ยินว่าพรุ่งนี้จะเซ็นสัญญาได้เลย รีบกล่าวขอบคุณหวัง เวยตงอย่างร้อนรน จากนั้นก็พูดเพิ่มอีกประโยค
"หวัง จ่ง แล้วภาพยนตร์เรื่องนั้นที่ลูกสาวของฉัน ซินเอ๋ออยากแสดง คุณช่วยได้ไหม ซินเอ๋อของเรากำลังมีกระแสความนิยมสูงมาก หวัง จ่งก็รู้ ถ้าเธอได้แสดงในหนังเรื่องนี้ จะต้องได้รางวัลแน่นอน..."
ภาพยนตร์เรื่องนี้กำกับโดยผู้กำกับชื่อดังที่เคยได้รับรางวัลมามากมาย ถ้าซินเอ๋อได้แสดงเป็นนางเอก การได้รางวัลก็เป็นเรื่องแน่นอน
บริษัทหลงเซิงกรุ๊ปมีความร่วมมือสำคัญนี้ ไม่นานตระกูลหลีของพวกเขาก็จะก้าวเข้าสู่ชนชั้นสูงของเมืองหลวงอันศักดิ์สิทธิ์
พวกคุณนายในงานเลี้ยงที่เยว่ฝางจวีมักจะบอกว่าหล่อนมีฐานะไม่พอ
หลังจากได้ความร่วมมือครั้งนี้แล้ว พวกหล่อนจะต้องมาขอร้องให้หล่อนเข้าร่วมแน่นอน
"ผมจะรีบพูดกับผู้กำกับโดยเร็วที่สุด บทนางเอกจะเป็นของคุณหลี่ เสี่ยวเจี่ยแน่นอน"
หวัง เวยตงอารมณ์ดีมาก รับปากทันที
"ขอบคุณประธานหวังมาก" โจวเหม่ยฉินยิ้มประจบ แต่สายตาที่มองไปที่กู่เว่ยเว่ยกลับเย็นชาราวกับมีดคม
"เวยเวย อย่าดื้อสิ เมื่อเทียบกับการไร้บ้านอยู่ข้างนอก การอยู่กับหวัง จ่งเธอจะได้กินดีอยู่ดี โอกาสแบบนี้คนอื่นอยากได้ยังไม่ได้เลยนะ"
"ถ้ามันเป็นโอกาสที่ดีขนาดนั้น ทำไมคุณไม่ให้ลูกสาวของคุณเองมาล่ะ?"
กู่เว่ยเว่ยกัดฟันพูด สายตาเย็นชาและคมกริบ
หลอกเธอมาที่นี่ แล้วยังใส่ยาในเหล้า
ที่แท้ก็ต้องการให้เธอแลกกับสัญญาให้บริษัทหลงเซิงกรุ๊ป และแลกกับทรัพยากรภาพยนตร์ให้หลีซินเอ้อร์
ให้เธอรับความทุกข์ แต่พวกเขาเอาผลประโยชน์ คิดการณ์ไว้ละเอียดจริงๆ
หวัง เวยตงใจร้อนเพราะความใคร่ เขาส่งสัญญาณให้โจวเหม่ยฉินด้วยสายตา บอกให้หล่อนรีบไปให้พ้น อย่ามาขัดความสุขของเขา
"งั้นพรุ่งนี้ฉันจะรอข่าวดีจากหวัง จ่งนะคะ"
โจวเหม่ยฉินจากไปด้วยความยินดี รีบร้อนอยากกลับไปบอกข่าวดีครั้งใหญ่นี้กับลูกสาวสุดที่รักของหล่อน


## บทที่ 27 คนเลวคู่กับหมา อยู่ด้วยกันยาวนาน

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เธอจะเดินไปถึงประตู เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดราวกับหมูถูกฆ่าของหวัง เวยตงก็ดังขึ้นในห้อง
โจวเหม่ยฉินรีบเดินกลับไป เห็นเด็กสาวที่เมื่อครู่ยังไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน กำลังกระชากผมของหวัง เวยตง กระแทกศีรษะเขาเข้ากับกำแพงอย่างรุนแรง
หวัง เวยตงถูกกระแทกจนศีรษะแตกเลือดไหล ตาพลิกกลับและล้มลง
"ประธานหวัง? ประธานหวัง?"
โจวเหม่ยฉินคุกเข่าลงเรียกหวัง เวยตงที่หมดสติไปแล้ว เธอจ้องมองกู่เว่ยเว่ยที่ทำร้ายเขาด้วยความโกรธเกรี้ยว
"เธอรู้ไหมว่าเขาเป็นคนสำคัญแค่ไหน เธอตั้งใจจะให้ทั้งครอบครัวต้องเดือดร้อนไปกับเธอด้วยใช่ไหม?"
พวกเขาพยายามอย่างหนักกว่าจะสร้างความสัมพันธ์กับประธานหวังได้ ตอนนี้ทุกอย่างพังเพราะเธอ
"ในเมื่อพวกคุณอยากให้ฉันเดือดร้อน งั้นก็เดือดร้อนกันทั้งหมดเลย"
กู่เว่ยเว่ยดึงกระดาษทิชชู่ออกมาแผ่นหนึ่ง ค่อยๆ เช็ดคราบเลือดบนมือของเธออย่างไม่รีบร้อน
เนื่องจากเคยถูกลักพาตัวตอนเด็ก ตระกูลกู้จึงจัดให้มีครูศิลปะการต่อสู้มาสอนเธอเพื่อป้องกันตัว เผื่อเกิดอันตรายจะได้หนีรอดได้
แต่หลายปีที่ผ่านมา เธอมีบอดี้การ์ดของตระกูลกู้คอยติดตาม แม้แต่ตอนแอบหนีออกไป ครูก็ยังไปกับเธอด้วย
ศิลปะการต่อสู้ที่เรียนมาไม่เคยได้ใช้ วันนี้ถือว่าได้ใช้ประโยชน์เสียที
"เธอ... เธอไม่ได้ดื่มแชมเปญแก้วนั้นแล้วหรือ?"
โจวเหม่ยฉินเห็นสายตาของเธอยังแจ่มใส ไม่เหมือนคนที่ถูกยาออกฤทธิ์เมื่อครู่เลย
เธอแอบดูผ่านช่องประตูเห็นกับตาว่าเธอดื่มลงไป กับปริมาณยาที่ใส่ไป เธอไม่น่าจะมีแรงทำร้ายคนได้
"ฉันดื่มลงไปจริง แต่ฉันไปอาเจียนออกมา"
เธอรู้อยู่แล้วว่าโจวหลินน่าไม่มีทางหวังดีอะไร การดื่มแชมเปญต่อหน้าเธอก็แค่ทำให้เธอลดความระแวง พอหันหลังก็รีบไปอาเจียนทิ้งในห้องน้ำ
แม้ว่าจะทำให้อาหารกลางวันที่กินไปต้องอาเจียนออกมาด้วย แต่พอออกมา พวกเธอก็เผยธาตุแท้ออกมาแล้ว
จริงๆ แล้ว เมื่อกี้ถ้าเธอหยิบของแล้วเดินออกไปเลย โจวหลินน่าก็ห้ามเธอไม่ได้
แต่เธออยากอยู่ดูว่าพวกเขาจะเล่นอะไร
พวกเธอคิดว่ามู่ เวยเวยไร้ญาติขาดมิตร ก็เลยจัดการได้ตามใจชอบ แต่เธอไม่ใช่มู่ เวยเวยที่จะยอมให้พวกเขาทำร้ายได้ง่ายๆ
โจวเหม่ยฉินมองสายตาเย็นชาราวกับปีศาจของเด็กสาว รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา
"เห็นเธอไร้ที่พึ่ง ก็หวังดีหาที่ที่เธอจะใช้ชีวิตได้ดีให้ เธอไม่รู้จักบุญคุณก็ช่างเถอะ แต่ยังกล้าทำร้ายคนอีก?"
"จริงหรือ?" กู่เว่ยเว่ยหัวเราะเย็นชา ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้
"คุณนายหลีช่างมีน้ำใจจริงๆ"
โจวเหม่ยฉินสัญชาตญาณพาให้ถอยหลัง ถอยเข้าไปในห้องนอนด้านใน หวังจะล็อคประตูโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือ แต่กู่เว่ยเว่ยเตะประตูเปิดแล้วตามเข้ามา
กู่เว่ยเว่ยกวาดตามองอุปกรณ์เซ็กซ์ทอยหลากหลายบนเตียง หยิบกุญแจมือสำหรับเล่นเซ็กซ์ขึ้นมาเล่นในมือพลางพูดอย่างยิ้มๆ
"คุณนายหลีเป็นห่วงฉันขนาดนี้ ฉันก็ต้องตอบแทนอะไรบ้างสิ"
พูดจบ เธอก็ผลักโจวเหม่ยฉินลงบนเตียงอย่างแรง ใส่กุญแจมือข้างหนึ่งที่ข้อมือเธอแล้วล็อคกับหัวเตียง จากนั้นก็หยิบกุญแจมืออีกอันมาล็อคข้อมืออีกข้างไว้อีกด้าน
แม้โจวเหม่ยฉินจะอายุมากกว่าเธอ แต่เพราะใช้ชีวิตสุขสบายมาหลายปี จึงไม่มีแรงต่อต้าน
"มู่ เวยเวย เธอจะทำอะไร ถ้าเธอยังทำเรื่องบ้าๆ แบบนี้ต่อไป พ่อเธอจะไม่ปล่อยเธอไว้แน่"
"ตั้งแต่เขากลิ้งบนเตียงกับคุณ เขาก็ไม่ใช่พ่อฉันแล้ว อย่าเรียกเขาว่าพ่อฉัน แล้วคุณก็ไม่ใช่แม่ทูนหัวของฉัน คุณไม่รู้สึกขยะแขยงตัวเอง แต่ฉันรู้สึก"
กู่เว่ยเว่ยล็อคกุญแจมือเรียบร้อยแล้ว ลงจากเตียงไปหากรรไกร แล้วกลับมานั่งข้างโจวเหม่ยฉิน
โจวเหม่ยฉินจ้องมองกรรไกรคมในมือเธอ เริ่มสั่นด้วยความกลัว แต่ยังคงพยายามแก้ตัวอย่างดื้อรั้น
"ฉันไม่เคยขอให้ตระกูลมู่ช่วยฉันเลย ทุกอย่างเป็นความสมัครใจของตระกูลมู่เอง ฉันกับพ่อเธอรักกันจริงๆ ถ้าไม่เพราะไม่อยากทำร้ายแม่ของเธอ พวกเราก็คงจะ..."
"หญิงต่ำช้าคู่กับหมา อยู่ด้วยกันยาวนาน พวกคุณเป็นรักแท้แน่นอน"


## บทที่ 28 โจวเหม่ยฉินได้รับผลกรรมที่ตัวเองก่อ

กู่เว่ยเว่ยพูดไปพร้อมกับค่อย ๆ ตัดชุดสูทราคาแพงของโจวเหม่ยฉินอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นร่างกายที่อวบอิ่มได้สัดส่วนทีละนิด
สุดท้าย เหลือเพียงกางเกงในลูกไม้ตัวเดียวบนร่างกาย
"มู่ เวยเวย เธอหยุดเดี๋ยวนี้นะ!"
"เธอหยุดเดี๋ยวนี้นะ ช่วยด้วย มีใครไหม ช่วยด้วย..."
...
โจวเหม่ยฉินเห็นสถานการณ์ไม่ชอบมาพากล ตกใจจนสีหน้าซีดขาว ร้องตะโกนขอความช่วยเหลืออย่างสิ้นหวัง
แต่เธอลืมไปว่า เพื่อป้องกันไม่ให้มู่ เวยเวยปฏิเสธหวัง เวยตงและสร้างปัญหา เธอจงใจจองห้องสวีทที่มีระบบเก็บเสียงดีที่สุด
ดังนั้น ตอนนี้เธอจะตะโกนจนคอแตกก็ไม่มีใครได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเธอ
มู่ เวยเวยจัดการเธอเสร็จแล้ว ก็ออกไปลากหวัง เวยตงที่หมดสติเข้ามา ใช้แรงอย่างมากกว่าจะยกเขาขึ้นเตียงได้ ให้เขานอนคว่ำบนร่างขาวโพลนของโจวเหม่ยฉิน
โจวเหม่ยฉินกรีดร้องอย่างสิ้นหวัง แต่มือถูกใส่กุญแจมือไว้ ไม่สามารถผลักผู้ชายอ้วนที่เต็มไปด้วยไขมันบนร่างของเธอออกไปได้
กู่เว่ยเว่ยหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ถ่ายรูปชายหญิงบนเตียงในท่าที่ดูลึกซึ้ง ยังไม่ลืมที่จะจัดท่าให้พวกเขาอีกหลายท่า
โจวเหม่ยฉินตกใจจนหมดสภาพ ร้องไห้จนเครื่องสำอางเลอะเทอะ คอแหบแห้งจากการตะโกน
ดังนั้น เธอจึงเริ่มวิงวอน
"เวยเวย ปล่อยฉันนะ ฉันจะให้เธอกลับไปอยู่บ้าน ให้เธอเรียนหนังสือดี ๆ เธอไม่อยากไปเรียนต่อที่อิตาลีหรอกเหรอ พวกเราจะอนุญาตให้เธอทั้งหมด..."
กู่เว่ยเว่ยหยิบเศษผ้าของเธอมาเช็ดเครื่องสำอางที่เลอะเทอะบนใบหน้า ยิ้มเย็นชา
"แม่ของฉันถูกการแสดงที่ไร้ฝีมือของคุณหลอกมาหลายปี ต่อหน้าทำเป็นเพื่อนรักของแม่ฉัน แต่ลับหลังกลับไปมีสัมพันธ์ลับกับหลี่เจียเฉิง วางแผนยึดกิจการของตระกูลมู่ แล้วตอนนี้ยังหวังให้ฉันเชื่อคุณ ปล่อยคุณไปอีกเหรอ?"
"ฉันพูดจริง ๆ นะ ถ้าเธอไม่ชอบประธานหวัง แม่จะไม่บังคับเธอแล้ว อย่างไรเธอก็เป็นเด็กที่ฉันเห็นเติบโตมากับตา ตอนเธอเล็ก ๆ ฉันยังเคยอุ้มเธอด้วยซ้ำ..."
โจวเหม่ยฉินรู้ว่าตอนนี้การเผชิญหน้าแข็งกร้าวไม่มีประโยชน์ จึงเริ่มใช้ไม้ความสัมพันธ์ หวังจะทำให้เธอใจอ่อนและปล่อยตัวไป
กู่เว่ยเว่ยเช็ดเครื่องสำอางที่เลอะตรงหางตาให้เธอ "เครื่องสำอางเลอะหมดแล้ว เดี๋ยวประธานหวังเห็นแล้วจะเสียอารมณ์นะ"
"มู่ เวยเวย แกมันบ้า ถ้าฉันเป็นอะไรไป ฉันจะไม่ปล่อยแกแน่ ประธานหวังก็จะไม่ปล่อยแกเหมือนกัน ถ้าแกไม่อยากตายก็ลองดูสิ..."
โจวเหม่ยฉินได้ยินเธอพูดแบบนั้น โกรธจนแทบจะกัดฟันแตก
กู่เว่ยเว่ยค่อย ๆ หยิบกระเป๋าแอร์เมสของโจวเหม่ยฉินขึ้นมา หาถุงผงยาที่เหลือครึ่งถุงจากในกระเป๋า
"ที่ใส่ในเหล้าเมื่อกี้ คือของนี่สินะ"
พูดจบ ก็รินแชมเปญใส่แก้ว
ต่อหน้าโจวเหม่ยฉิน เทผงยาลงไปในแก้ว เขย่าแก้วแล้วถือไปที่ข้างเตียง
โจวเหม่ยฉินจ้องแก้วในมือเธอด้วยความหวาดกลัวพลางส่ายหน้า "เอาออกไป ฉันไม่ดื่ม ฉันไม่ดื่ม!"
"ไม่ต้องกังวล ของดีแบบนี้ ฉันเก็บไว้ให้แขกคนสำคัญที่สุดของคุณแน่นอน"
กู่เว่ยเว่ยพูดจบ ก็บีบใบหน้าของหวัง เวยตงทันที บังคับให้เขาดื่มเหล้าที่ผสมผงยาลงไป
หวัง เวยตงสำลักเหล้าจนตื่น มือหนึ่งกุมศีรษะที่บาดเจ็บ อีกมือชี้ไปที่กู่เว่ยเว่ยที่ยืนอยู่ข้างเตียง
"เด็กบ้านี่..."
"หวัง จ่ง จับตัวเธอไว้เร็ว!"
หวัง เวยตงหันไปมองคนที่พูด ร่างอวบอิ่มของผู้หญิงเข้ามาในสายตา ร่างกายพลันร้อนผ่าวราวกับมีไฟลุกโชนขึ้นมา
ยาเริ่มออกฤทธิ์ หวัง เวยตงไม่สนใจที่จะเอาเรื่องกับกู่เว่ยเว่ยอีกต่อไป
เหมือนสัตว์ป่าที่กำลังเป็นสัด เขาทาบทับลงบนร่างของโจวเหม่ยฉิน
โจวเหม่ยฉินกรีดร้องด้วยความอับอาย จ้องกู่เว่ยเว่ยด้วยสายตาเกรี้ยวกราด "มู่ เวยเวย แกต้องไม่ตายดีแน่ แกต้องไม่ตายดีแน่..."
"คุณนายหลี สนุกกับค่ำคืนอันแสนวิเศษนี้นะคะ" กู่เว่ยเว่ยหัวเราะเยาะพลางปิดประตูห้อง หยิบกระเป๋าเดินทาง แล้วเดินออกจากห้องสวีทโดยไม่หันกลับมามอง


## บทที่ 29 คุณถอดเสื้อผ้าเองได้ไหม

เมื่อกลับมาถึงบ้านพักจินซิ่ว ก็เป็นเวลาสามทุ่มแล้ว
ถึงแม้ว่าตอนนั้นเธอจะอาเจียนเหล้าที่ดื่มเข้าไปออกมาแล้ว แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ว่ายังมีบางส่วนที่ไม่ได้อาเจียนออกมาจนหมด
ตอนนี้ ในร่างกายเหมือนมีไฟลุกโชนวิ่งไปมา
ถึงแม้ว่าเธอจะเปิดแอร์ไว้ที่อุณหภูมิต่ำสุด นอนอยู่บนเตียงก็ยังกระสับกระส่ายนอนไม่หลับ
กลับกัน เมื่อเวลาผ่านไป ร่างกายกลับยิ่งร้อนและกระหายมากขึ้น
กู่เว่ยเว่ยลุกขึ้น เปิดน้ำเย็นใส่อ่างอาบน้ำจนเต็ม แล้วยังเทน้ำแข็งจากตู้เย็นลงไปด้วย
ทั้งตัวแช่ลงในน้ำเย็นจนสั่น ความร้อนที่ทรมานค่อย ๆ เย็นลง
แต่ก่อน ไม่ว่าจะเจอปัญหาแบบไหน หรืออันตรายแบบไหน
เธอเชื่อมั่นเสมอว่ากู่ซือถิงจะต้องหาเธอเจอ จะต้องปกป้องเธอ
แต่ตอนนี้ เขาจะไม่มาหาเธออีกแล้ว
ตอนนี้คนที่เขาปกป้องคือหลิงเหยียน ผู้หญิงที่ทำให้เธอตาย และเอาหัวใจของเธอไปเพื่อมีชีวิตอยู่
เมื่อสูญเสียสถานะคุณหนูตระกูลกู้ไป ก็ไม่มีใครสนใจว่าเธอจะถูกรังแกหรือไม่ ไม่มีใครสนใจว่าเธอจะเป็นหรือตาย...
เธอกอดเข่านั่งในอ่างน้ำเย็น โดยไม่ได้สังเกตเลยว่า โทรศัพท์ในห้องนั่งเล่นด้านนอกดังขึ้นหลายครั้งแล้ว
...
บริษัทฝูกรุ๊ป
ก่อนที่ฟู่หานเจิงจะเลิกงานออกจากบริษัท เขานึกขึ้นได้ว่าเอกสารชุดหนึ่งลืมไว้ที่บ้านพักจินซิ่ว
เนื่องจากพรุ่งนี้ต้องใช้ในการประชุมเช้า เขาจึงโทรไปที่บ้านพัก หวังจะให้มู่เวยเวยช่วยหาของให้
เพื่อให้ซวีเชียนไปรับในตอนเช้า แล้วนำมาที่บริษัทโดยตรง
แต่โทรศัพท์ดังอยู่นาน ก็ไม่มีคนรับสาย
โทรติดต่อกันหลายครั้งก็ไม่มีคนรับ ฟู่หานเจิงจึงขับรถไปที่บ้านพักจินซิ่วเอง
พอเปิดประตูบ้านพัก ก็ถูกลมเย็นที่พัดมาปะทะใบหน้าจนต้องขมวดคิ้ว ทั้งบ้านเย็นเหมือนห้องเย็น
เขาปิดแอร์ แล้วไปที่ห้องทำงานเพื่อหาเอกสาร
ก่อนจะออกไป เห็นว่าประตูห้องของกู่เว่ยเว่ยเปิดอยู่ จึงเดินไปดู
แต่กลับพบว่า ในห้องไม่มีใครอยู่
"มู่เวยเวย?"
ไฟก็เปิดอยู่ แอร์ก็เปิดอยู่ แต่คนกลับหายไป?
เขาหาไปรอบหนึ่ง สุดท้ายก็มายืนอยู่หน้าห้องน้ำแล้วเคาะประตู
"มู่เวยเวย?"
เคาะไปหลายครั้ง ข้างในไม่มีคนพูด
แต่ประตูถูกล็อกจากด้านใน
เขาวางแฟ้มเอกสารลง แล้วไปที่ห้องทำงานเพื่อหากุญแจสำรอง เปิดประตูห้องน้ำ
พอผลักประตูเข้าไป ก็เห็นเด็กสาวในชุดเปียกโชกนั่งขดตัวอยู่ในอ่างอาบน้ำที่มีน้ำแข็งลอยอยู่
ใบหน้าไม่มีเลือดฝาด ริมฝีปากเขียวจากความหนาวเย็น
"คุณกำลังทำอะไร?"
กู่เว่ยเว่ยมองคนที่บุกเข้ามาอย่างตกตะลึง หันหน้าไปอีกทาง ลมหายใจสั่นเล็กน้อย
"ไม่ต้องยุ่ง กรุณาออกไป"
ฟู่หานเจิงคว้าผ้าเช็ดตัวที่แขวนอยู่ เดินเข้าไปดึงเธอออกจากน้ำเย็น เอาผ้าเช็ดตัวห่อตัวเธอไว้...
กลิ่นฮอร์โมนเพศชายโชยมา เหมือนประกายไฟเล็ก ๆ ที่จุดความร้อนในร่างกายเธอให้ลุกโชนขึ้นมาทันที
แม้แต่ความทรงจำของมู่เวยเวยในคืนแรกกับเขา ก็ผุดขึ้นมาในสมองทีละฉาก
ความร้อนที่เย็นลงไปแล้ว พลันระเบิดขึ้นในร่างกายเหมือนภูเขาไฟปะทุ
"ไปให้พ้น ฉันโดนคนวางยา คุณอยากให้ฉันข่มขืนคุณอีกครั้งหรือไง?"
พูดจบ เธอก็รีบออกจากพื้นที่ที่อยู่กับเขา
เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวเองขาดสติ แล้วทำอะไรเกินเลยกับเขา
อย่างไรก็ตาม ขาทั้งสองข้างชาไปหมดแล้ว
ก้าวออกไปก้าวเดียว ทั้งตัวก็ล้มลงไปกับพื้น
ฟู่หานเจิงรีบประคองหญิงสาวที่เกือบล้ม ใบหน้าเคร่งขรึมอุ้มเธอขึ้นมา
พาเธอกลับห้องนอน วางลงบนเตียง
"คุณถอดเสื้อผ้าเองได้ไหม?"


## บทที่ 30 ไม่กินเนื้อที่ส่งมาถึงปากเลยหรือ?

"……"
กู่เว่ยเว่ยจ้องมองผู้ชายที่พูดจาน่าตกใจด้วยสีหน้าตกตะลึง
ฟู่หานเจิงโยนชุดนอนสะอาดลงบนเตียง แล้วหันหลังให้ยืนอยู่
"เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วไปโรงพยาบาล"
"ไม่ต้องยุ่ง คุณไปเถอะ"
กู่เว่ยเว่ยปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเย็นชา หล่อนไม่อยากเกี่ยวข้องกับผู้ชายคนนี้อีกต่อไป
ฟู่หานเจิงไม่สนใจคำปฏิเสธของหล่อนเลย พูดอย่างเด็ดขาด
"คุณจะทำเอง หรือให้ผมช่วย?"
กู่เว่ยเว่ยกัดฟัน มือที่เย็นชาสั่นระริกพยายามปลดกระดุมชุดนอน
แต่กระดุมเล็กๆ พวกนั้นราวกับมีเรื่องแค้นกับหล่อน นานแค่ไหนก็ปลดไม่ได้สักเม็ด
ผ่านไปสองสามนาที ฟู่หานเจิงเหลียวมองหล่อนหนึ่งครั้ง
พอเห็นว่าหล่อนยังเปลี่ยนไม่เสร็จ เขาจึงเดินเข้ามาถอดเสื้อผ้าเปียกที่น้ำหยดออกจากตัวหล่อนด้วยตัวเอง
จากนั้นเขาใช้ผ้าเช็ดตัวซับน้ำบนร่างกายหล่อนอย่างไม่เปลี่ยนสีหน้า แล้วสวมชุดนอนสะอาดให้ ทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงสองนาที
กู่เว่ยเว่ยมองผู้ชายที่กำลังติดกระดุมให้หล่อนทีละเม็ด แม้ใบหน้าเขาจะเย็นชาเหมือนเดิม แต่หล่อนกลับรู้สึกถึงความอ่อนโยนบางอย่างโดยไม่รู้ตัว
ฟู่หานเจิงไม่พูดอะไรเลยตลอดเวลา หลังจากใส่เสื้อผ้าให้หล่อนเรียบร้อย เขาถอดเสื้อสูทของตัวเองมาห่อหุ้มร่างหล่อน แล้วอุ้มหล่อนเดินออกไป
เสื้อคลุมที่ยังอุ่นด้วยอุณหภูมิร่างกายห่อหุ้มตัวหล่อนไว้ กู่เว่ยเว่ยรู้สึกจมูกแสบร้อนขึ้นมา
หล่อนไม่เคยคิดเลยว่า ในค่ำคืนที่หล่อนไร้ที่พึ่งที่สุดนี้ คนที่มาพบหล่อนและอยู่เคียงข้างหล่อนจะเป็นฟู่หานเจิง
ขณะเดินเข้าลิฟต์ หล่อนสะอื้นและกล่าวขอบคุณเสียงเบา
"ขอบคุณ"
หลังจากถูกหลิงเหยียนฆ่าและควักหัวใจไป หลังจากถูกกู่ซือถิงทอดทิ้ง หลังจากเกือบถูกคนบ้านโจวส่งไปเป็นของเล่นให้คนอื่น...
การปรากฏตัวของเขาในตอนนี้ ความอบอุ่นที่มอบให้หล่อน...ช่างมีค่าเหลือเกิน
ฟู่หานเจิงไม่พูดอะไรพาหล่อนลงไปข้างล่าง วางหล่อนลงในรถและคาดเข็มขัดนิรภัยให้
จากนั้น เขาขับรถพาหล่อนไปโรงพยาบาลในเครือตระกูลฟู่ และโทรศัพท์แจ้งเหอฉือระหว่างทาง
ในรถเปิดฮีตเตอร์ไว้ กู่เว่ยเว่ยไม่รู้สึกหนาวอีกต่อไป แต่กลับร้อนจนทรมานมากขึ้น
หล่อนเอียงหน้ามองผู้ชายที่กำลังขับรถ สายตาพร่าเลือน
"คุณ...ปล่อยฉันลงเถอะ"
ถ้าอยู่ในรถคันเดียวกับเขาต่อไป หล่อนคงทนไม่ไหวต้องกระโจนเข้าหาเขาแน่
"เกือบถึงแล้ว"
ฟู่หานเจิงเหยียบคันเร่ง เพิ่มความเร็วรถ
รถมาถึงโรงพยาบาล เขาจอดรถเสร็จก็ลงไปเปิดประตูเพื่ออุ้มหล่อนลงจากรถ
แต่ก่อนที่เขาจะทันได้อุ้มหล่อนลงจากรถ กู่เว่ยเว่ยที่สูญเสียสติไปแล้วก็เงยหน้าขึ้นจูบริมฝีปากของเขาด้วยความกระหายอย่างทนไม่ไหว
จูบที่ไร้เดียงสา แต่กลับทำให้ทั้งร่างกายและจิตวิญญาณของเขาสั่นไหวในทันที
เด็กสาวที่เขาเคยคิดว่าไร้เดียงสาและเขินอาย ตอนนี้กลับยั่วยวนราวกับปีศาจที่มาล่อลวงคน
สติบอกเขาว่าควรอุ้มหล่อนขึ้นไปข้างบน พาไปหาหมอ
แต่ริมฝีปากและลิ้นอ่อนนุ่มของเด็กสาวกลับหวานจนทำให้คนหลงใหล
เหอฉือลงมาที่ลานจอดรถเพื่อรับคน เห็นทั้งสองคนกำลังจูบกันอย่างดูดดื่มในรถ จึงกระแอมเบาๆ เพื่อเตือนให้รู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้
ฟู่หานเจิงปล่อยริมฝีปากอ่อนนุ่มของเด็กสาว ยื่นมือกดหล่อนเข้าสู่อ้อมอก
กู่เว่ยเว่ยทรมานขยับไปมาในอ้อมกอดของเขา ความกระหายที่เพิ่งบรรเทาลงเล็กน้อยกลับถาโถมกลับมาอีกครั้ง
ฟู่หานเจิงมองเหอฉือหนึ่งครั้ง เสียงแหบพร่า
"เธอถูกให้ยาในปริมาณเล็กน้อย..."
เหอฉือพยักหน้าอย่างเข้าใจ กล่าวว่า
"ถ้าในรถไม่สะดวก ห้องพักผมว่างอยู่ พวกคุณไปจัดการกันช้าๆ..."
เขาพูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกฟู่หานเจิงมองด้วยสายตาเย็นชา
"ให้ยาระงับประสาทกับเธอหน่อย"
เหอฉือได้ยินแล้ว มองเขาด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ
"ไม่จริงใช่ไหม เนื้อส่งถึงปากแล้วคุณยังไม่กิน ต่อไปคุณอยากกิน อาจจะไม่มีโอกาสอีกแล้วนะ"
ดูสิ สาวน้อยในอ้อมกอดเขาช่างยั่วยวนน่าหลงใหล เขากลับยอมปล่อยไม่กิน?
หรือว่าเขามาไม่ถูกเวลา
บางทีถ้าเขามาช้ากว่านี้อีกหน่อย พวกเขาคงจัดการกันในรถไปแล้ว
ฟู่หานเจิงสีหน้าเย็นชาอุ้มหล่อนขึ้นไปข้างบน ดูเหอฉือฉีดยาระงับประสาทให้หล่อน แล้วจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
เหอฉือฉีดยาเสร็จ แล้วชำเลืองมองเขา
"ตอนนี้คุณเปลี่ยนใจก็ยังทัน ยาเพิ่งฉีดยังไม่ออกฤทธิ์..."
ฟู่หานเจิงมองด้วยสายตาเย็นเฉียบ "คุณไปได้แล้ว"
เหอฉือฮึมฮัมแล้วออกจากห้องพยาบาล
ฟู่หานเจิงนั่งลงบนโซฟาในห้องพยาบาล โทรหาหัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยของตระกูลฟู่
"เรย์มอน ตรวจสอบหน่อยว่าคนของตระกูลหลีกำลังทำอะไรอยู่?"


## บทที่ 31 ความต้องการครอบครองอันน่ากลัวของผู้ชาย

เรย์มอนที่อยู่ปลายสายโทรศัพท์ชะงักไปครู่หนึ่ง ถามว่า "ตระกูลหลีไหนหรือครับ?"
ตระกูลหลีที่ทำให้เจ้านายสั่งให้สืบด้วยตัวเอง ในเมืองหลวงอันศักดิ์สิทธิ์มีตระกูลใหญ่แบบนี้ด้วยหรือ?
"ตระกูลหลีแห่งบริษัทหลงเซิงกรุ๊ป" ฟู่หานเจิงย้ำอีกครั้ง
เรย์มอนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ด้วยสถานะของบริษัทฝูกรุ๊ปในประเทศฮว๋า ทำไมจู่ๆ ถึงได้สนใจบริษัทเล็กๆ อย่างหลงเซิงกรุ๊ป
"ผมจะรีบไปจัดการทันที พรุ่งนี้จะรายงานผลให้ทราบครับ"
ฟู่หานเจิงวางสาย มองไปที่หญิงสาวที่หลับไปแล้วบนเตียงผู้ป่วย นึกถึงเหตุการณ์ในลานจอดรถเมื่อครู่ เขาถอนหายใจด้วยความรู้สึกเสียใจ
วันนี้ตัวเองเป็นอะไรไป ถึงได้เสียสติไปกับจูบที่ทำให้หัวใจสั่นไหวจากเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
ทั้งที่แต่ก่อนแค่มองหล่อนแวบเดียวก็รู้สึกรำคาญใจ แต่หลังจากที่หล่อนดูออกว่าภาพนั้นเป็นของปลอม และยังช่วยพวกเขาทำให้ความร่วมมือกับวิลสันสำเร็จลุล่วงโดยไม่มีพิรุธ เขาเริ่มสงสัยว่าหล่อนเป็นคนแบบไหนกันแน่
เมื่อวานเมื่อได้เจอหล่อนที่อพาร์ตเมนต์อีกครั้ง เขาถึงกับ... รู้สึกดีใจเล็กๆ
ตอนตีสาม กู่เว่ยเว่ยเริ่มมีไข้ ฟู่หานเจิงจึงโทรหาเหอฉืออีกครั้ง
ไม่นาน เหอฉือก็นำปรอทมาส่งให้เขาพร้อมพูดว่า
"วัดไข้ก่อน"
ฟู่หานเจิง: "คุณเป็นหมอ ก็ทำหน้าที่ที่หมอควรทำสิ"
"ได้ๆๆ ผมเอง"
เหอฉือพูดพลางเดินไปที่ข้างเตียง เปิดผ้าห่มแล้วเริ่มจะปลดกระดุมชุดนอนของกู่เว่ยเว่ย แต่ยังไม่ทันได้แตะกระดุมก็ถูกเรียกให้หยุด
"คุณทำอะไร?" สายตาของฟู่หานเจิงเย็นชาเล็กน้อย
เหอฉือทำหน้าไร้เดียงสา "วัดไข้ไงครับ ไม่ถอดเสื้อผ้าแล้วจะเอาปรอทไปวางตรงไหน?"
"เรียกพยาบาลมา"
"วันนี้พยาบาลเวรเป็นผู้ชายนะ"
เหอฉือพูดพลางยื่นมือไปจะปลดกระดุมเพื่อวางปรอทอีกครั้ง "วางใจเถอะครับ แพทย์มีใจเมตตา ในสายตาเราไม่แบ่งแยกชายหญิงหรอก"
ฟู่หานเจิงเดินเข้าไปใกล้ หยิบปรอทจากมือเขา
"ออกไป"
เหอฉือเดินออกไปอย่างว่าง่าย ไปนั่งรอที่โซฟาด้านข้าง พร้อมกับบ่นอย่างไม่พอใจ
"ฝู ซือฉินน้องชายคุณเคยขาหักเข้าโรงพยาบาล คุณที่เป็นพี่ชายยังไม่เคยมาเยี่ยมสักครั้ง แต่ตอนนี้เด็กผู้หญิงคนนี้แค่ป่วยเล็กๆ น้อยๆ คุณกลับพามาส่งและดูแลด้วยตัวเอง คุณเป็นพี่ชายแบบพลาสติกแท้ๆ เคยคิดถึงความรู้สึกของน้องชายคุณบ้างไหม?"
ฟู่หานเจิงเห็นว่าครบเวลาแล้ว จึงดึงปรอทออกส่งให้เหอฉือ พร้อมกับจัดผ้าห่มให้กู่เว่ยเว่ยเรียบร้อย
เหอฉือดูปรอท "มีไข้จริงๆ ด้วย ผมจะไปเอายาลดไข้กับแผ่นลดไข้มาให้ คุณช่วยให้หล่อนดื่มน้ำเยอะๆ จะช่วยให้ไข้ลดเร็วขึ้น"
ไม่นาน พยาบาลเวรก็นำยาลดไข้และแผ่นลดไข้มาส่ง บอกว่าเหอฉือมีเคสฉุกเฉินจึงมาไม่ได้
ฟู่หานเจิงปลดกระดุมข้อมือ พับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้น รินน้ำแก้วหนึ่ง นั่งลงที่ขอบเตียงพยุงหญิงสาวที่หลับสนิทให้พิงตัวเขา
จากนั้น ป้อนยาลดไข้ให้หล่อนกิน แล้วป้อนน้ำอีกแก้วหนึ่งก่อนจะวางหล่อนลง
หลังจากนั้นอีกหลายชั่วโมง เขาปฏิบัติตามคำแนะนำของแพทย์อย่างเคร่งครัด ทุกครึ่งชั่วโมงจะพยุงหล่อนขึ้นมาป้อนน้ำหนึ่งครั้ง
เมื่อฟ้าสาง กู่เว่ยเว่ยลืมตาขึ้นอย่างเหนื่อยอ่อน เห็นมีแก้วน้ำถูกยื่นมาที่ริมฝีปาก
เพราะรู้สึกกระหายน้ำมาก หล่อนจึงดื่มน้ำจากแก้วไปหนึ่งอึก เงยหน้าขึ้นมองคนที่ป้อนน้ำให้ ทันใดนั้นก็รู้สึกตกใจจนสำลัก
ฟู่หานเจิงวางแก้วลง พลางตบหลังให้หล่อนเบาๆ
กู่เว่ยเว่ยพบว่าตัวเองแทบจะพิงอยู่ในอ้อมกอดของเขา รีบนั่งตัวตรงทันที
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสำลักน้ำหรือเพราะความเขินอาย ใบหน้าของหล่อนแดงก่ำไปหมด
ฟู่หานเจิงเห็นว่าหล่อนตื่นแล้ว จึงยื่นแก้วน้ำที่เหลือครึ่งแก้วให้หล่อน
"ดื่มให้หมด"
กู่เว่ยเว่ยถือแก้วน้ำด้วยความงุนงง นึกถึงว่าตัวเองดื่มน้ำไปหลายครั้งในสภาพมึนๆ
หรือว่าทั้งหมดเป็นเขาที่ป้อนให้?
ป้อนแบบกอดไว้ในอ้อมแขนเหมือนเมื่อครู่นี้?
ไม่ใช่แค่เรื่องดื่มน้ำ แต่ยังมีเมื่อคืนที่อพาร์ตเมนต์ที่เขาอุ้มหล่อนออกจากอ่างอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ รวมถึงเมื่อคืนที่ลานจอดรถของโรงพยาบาลที่หล่อนขาดสติไปจูบฟู่หานเจิง แล้วเกือบจะผลักเขาล้มลงบนรถด้วย...
คิดไปคิดมา ทั้งคนรู้สึกแย่ไปหมด


## บทที่ 32 ความต้องการครอบครองอันน่ากลัวของผู้ชาย 2

ฟู่หานเจิงกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ จึงไม่ทันสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงสีหน้าของเธอ
กู่เว่ยเว่ยมองแผ่นหลังของฟู่หานเจิงด้วยสีหน้าทรมานและกลัดกลุ้ม เธอจะทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้นกับเขาได้อย่างไรกัน
เมื่อคืนถ้าไม่ใช่เพราะเหอฉือมาทันเวลา เธอคงจะกระโจนใส่ฟู่หานเจิงบนรถไปแล้วจริงๆ
ฟู่หานเจิงวางสายโทรศัพท์แล้วหันมามองเธอที่กำลังขมวดคิ้วด้วยสีหน้าเจ็บปวด
"ยังไม่สบายอยู่เหรอ?"
กู่เว่ยเว่ยส่ายหน้าซ้ำๆ พูดติดอ่าง
"เมื่อคืนนี้... ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ"
"อะไรที่ไม่ได้ตั้งใจ?" ฟู่หานเจิงเลิกคิ้ว
"เรื่องที่จูบคุณ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ตอนนั้นสมองไม่แล่น ถ้าเป็นผู้ชายคนไหนฉันก็คงกระโจนใส่เหมือนกัน..." กู่เว่ยเว่ยอธิบายการกระทำของตัวเองอย่างกลัดกลุ้ม
แต่เธอไม่ทันสังเกตว่า ยิ่งเธออธิบาย สีหน้าของฟู่หานเจิงก็ยิ่งดูแย่ลง
"ถ้าเป็นผู้ชายคนไหนก็จะกระโจนใส่งั้นเหรอ?"
กู่เว่ยเว่ยพยักหน้า "ดังนั้นฉันไม่ได้มีความคิดไม่ดีกับประธานฟู่หรอกนะ"
สีหน้าของฟู่หานเจิงยิ่งดำมืดลงอีกหลายส่วน
"สรุปแล้ว เมื่อคืน... ขอบคุณคุณมากนะคะ" กู่เว่ยเว่ยกล่าวอย่างซาบซึ้ง เกือบจะคุกเข่าลงบนเตียงกราบเขาอยู่แล้ว
แม้ว่า เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือขนาดนั้น
แค่แช่ในอ่างอาบน้ำอีกสักสองสามชั่วโมง ฤทธิ์ยาก็คงหมดไปแล้ว
แต่เขากลับลากเธอออกมา ทำให้เธอเกือบจะควบคุมสัญชาตญาณดิบไม่ได้แล้วกระโจนใส่เขา
อย่างไรก็ตาม สองวันนี้ฟู่หานเจิงแปลกไปมาก
เมื่อเช้าวานบาดมือแล้วเอาพลาสเตอร์มาให้เธอ ตอนกลางคืนเธอป่วยเขาก็พาเธอมาโรงพยาบาลเอง แถมยังอยู่เฝ้าทั้งคืน
หรือว่า เพราะเธอนอนกับเขา เอ่อ ไม่ใช่ เพราะมู่เวยเวยนอนกับเขา
ในขณะที่เธอกำลังคิดอย่างหนักถึงการกระทำของฟู่หานเจิง เหอฉือก็ถืออาหารเช้าเข้ามา
"พี่สะใภ้ตื่นแล้วใช่ไหม ผมไปซื้ออาหารเช้าจากโรงอาหาร พวกคุณกินหน่อยไหมครับ?"
พี่สะใภ้?
พี่สะใภ้อะไรกัน?
กู่เว่ยเว่ยมองฟู่หานเจิงอย่างตกตะลึง เธอแค่นอนหลับไปเดี๋ยวเดียว ทำไมถึงกลายเป็นพี่สะใภ้ไปแล้วล่ะ?
เธอรอให้ฟู่หานเจิงแก้ไขคำพูดเหลวไหลของเหอฉือ แต่เขากลับไม่พูดอะไรเลย
ฟู่หานเจิงเห็นเหอฉือมาแล้ว จึงหยิบเสื้อสูทเดินมาที่ข้างเตียง
"บริษัทมีประชุมสำคัญตอนเช้า เดี๋ยวฟู่ซือฉินจะมา ถ้ามีอะไรต้องการให้บอกเขา"
กู่เว่ยเว่ยโผล่หัวออกมาจากผ้าห่ม ยังคงกังวลกับคำว่าพี่สะใภ้ของเหอฉือ จึงขมวดคิ้วไม่พูดอะไร
ฟู่หานเจิงเห็นเธอมีสีหน้ากลัดกลุ้มเหมือนมีอะไรจะพูด "มีปัญหาอะไรอีกไหม?"
กู่เว่ยเว่ยเห็นเขากำลังดูเวลาอีกครั้ง จึงส่ายหน้า
"ไม่มีแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ"
เหอฉือส่งฟู่หานเจิงออกไปแล้ว กลับมาเอาอาหารเช้ามาวางข้างเตียงให้เธอ
"พี่สะใภ้ คงไม่ได้กินอะไรเมื่อคืนใช่ไหม โจ๊กของโรงพยาบาลเราอร่อยมากนะ..."
"คุณหมอเหอ คุณเปลี่ยนคำเรียกได้ไหม?"
กู่เว่ยเว่ยเตือนอย่างไม่พอใจ ที่เขาเรียกแบบนี้ทำให้เหมือนเธอมีความสัมพันธ์กับฟู่หานเจิงจริงๆ
"ยังไงสักวันก็ต้องเรียกแบบนี้อยู่ดี ฟังไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็ชิน"
เหอฉือพูดพลางนั่งลงบนโซฟากินเกี๊ยวน้ำ
กู่เว่ยเว่ยรู้สึกหงุดหงิดกับคำว่าพี่สะใภ้ของเขา มองโจ๊กแล้วก็ไม่มีความอยากอาหาร
"คุณหมอเหอ ฉันกับประธานฟู่ไม่ได้มีความสัมพันธ์อย่างที่คุณคิดนะ"
"ฟู่หานเจิงคนนั้นน่ะ เย็นชาเหมือนหุ่นยนต์ ในสายตาเขามีแต่งานกับงาน คุณคิดว่ามีผู้หญิงกี่คนที่เขาเคยดูแลเอาใจใส่แบบนี้?" เหอฉือพูดพลางกินไปด้วย แล้วมองไปที่หญิงสาวบนเตียง
"อย่างน้อยตามที่ผมรู้ คุณเป็นคนแรก ดังนั้นคุณว่าผมจะต้องเรียกคุณว่าพี่สะใภ้ในไม่ช้าไม่นานใช่ไหมล่ะ?"
"นั่นเพราะคุณย่าฟู่สั่งให้พวกเขาดูแลฉันต่างหาก" กู่เว่ยเว่ยเน้นย้ำ
เหอฉือฮึมฮัม "งั้นเมื่อคืนคุณสองคนจูบกันบนรถแบบนั้น ถ้าผมไม่ไป คงมีอะไรกันบนรถไปแล้วล่ะ"
กู่เว่ยเว่ย: "..."


## บทที่ 33 ทนได้นานไหม?

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ฝู ซือฉิน ก็มาถึง เขายืนอยู่ข้างเตียงคนไข้และจ้องมองเธอนิ่งๆ อยู่สิบกว่านาที
จากนั้น เขาก็ถามประโยคหนึ่ง
"เธอไปยั่วพี่ชายฉันอีกแล้วเหรอ?"
เมื่อเช้าวานนี้เธอบาดมือ เขาทั้งช่วยห้ามเลือด ทั้งพันแผลให้เธอ
พอตกค่ำ เขายังวิ่งไปที่บ้านพักจินซิ่วเพื่อพาเธอมาโรงพยาบาล
เขาซึ่งเป็นน้องชายแท้ๆ ยังไม่เคยได้รับการปฏิบัติแบบนี้เลยนะ
มู่ เวยเวย มองเขาด้วยสายตาเหมือนมองคนโง่ "ฉันไม่สนใจพี่ชายนายหรอก"
"ไม่สนใจ? แล้วทำไมก่อนหน้านี้เธอถึงฉวยโอกาสตอนที่เขากลับมาจากงานเลี้ยงและเมา แล้วบังคับเขาให้นอนด้วยล่ะ?" ฝู ซือฉิน แค่นเสียง
ก่อนหน้านี้เธอพยายามยั่วพี่ชายเขาอย่างไม่เลือกวิธี แต่ตอนนี้กลับบอกว่าไม่สนใจพี่ชายเขา ใครจะเชื่อกัน
เหอฉือได้ยินเสียงคนเข้ามา จึงตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย
พอได้ยินสิ่งที่ฝู ซือฉินพูด เขาก็ตื่นเต็มตาทันที
"นอนด้วยจริงเหรอ?"
มู่ เวยเวย ไม่อยากคุยกับคนพวกนี้อีกต่อไป เธอเอาผ้าห่มคลุมหัวแล้วนอนหลับไป
แต่เหอฉือถูกเรื่องซุบซิบนินทาปลุกความสนใจขึ้นมาแล้ว เขาจึงถามฝู ซือฉินต่อ
"ฉันนึกว่าฟู่หานเจิงเห็นว่าเธอสวยแล้วคิดไม่ดี ที่แท้พี่สะใภ้นี่เองที่คิดไม่ดีกับเขาก่อน แน่ใจนะว่านอนด้วยกันจริงๆ ฟู่หานเจิงไม่มีปัญหาอะไรบนเตียงใช่ไหม..."
"เฮ้ นายพูดอะไรน่ะ นายต่างหากที่มีปัญหา" ฝู ซือฉิน ปกป้องพี่ชายตัวเองตามปกติ
เหอฉือ: "พี่ชายนายเป็นโสดมาตั้งแต่เกิด ไม่แต่งงาน ไม่นัดเดทกับผู้หญิง ฉันว่าในคอมพิวเตอร์เขาคงไม่มีแม้แต่หนังโป๊ เขาเป็นเหมือนหุ่นยนต์ เมื่อคืนเธอจูบพี่ชายนายขนาดนั้น แต่เขากลับไม่กินเนื้อที่ส่งถึงปาก ถ้าไม่ใช่เพราะมีปัญหาเรื่องนั้นแล้วจะเป็นอะไรล่ะ?"
ฝู ซือฉิน พอได้ฟังแบบนั้น ก็มองกู่เว่ยเว่ยที่อยู่บนเตียงอย่างแปลกใจ
ยายนี่ก่อนหน้านี้ตามจีบพี่ชายเขาอย่างดุเดือด แต่หลังจากนอนกับพี่ชายเขาครั้งนั้น ก็ดูเหมือนจะไม่กระตือรือร้นอย่างเห็นได้ชัด
หรือว่า พี่ชายเขามีปัญหาจริงๆ เธอถึงได้เลิกตามจีบ?
ดังนั้น เขาจึงเขี่ยผ้าห่มแล้วถาม
"เอ่อ... ที่เธอบอกว่าไม่สนใจพี่ชายฉันแล้ว เป็นเพราะเรื่องนี้เหรอ?"
เหอฉือยืนอยู่อีกด้านของเตียง และถามต่อด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"คืนนั้นขนาดของเขาพอไหม อึดไหม?"
กู่เว่ยเว่ยทนไม่ไหวแล้ว เธอเปิดผ้าห่มและลุกขึ้นนั่ง "พวกนายอยากรู้นัก ไปถามเขาเองสิ"
"เขาไม่ยอมบอกนี่นา" ฝู ซือฉิน ทำหน้าเคร่งเครียด และถามต่อไม่ยอมเลิก
"นอกจากพี่ชายฉัน ก็มีแต่เธอที่รู้ดีที่สุด เธอทั้งเห็น ทั้งใช้..."
กู่เว่ยเว่ยรู้สึกหมดคำพูด เธอตอบแบบขอไปที "ใช่ๆๆ ทุกอย่างที่พวกนายพูดถูกหมด พอใจไหม"
ฝู ซือฉิน ทำหน้าเหมือนจะพังทลาย สวรรค์ให้พี่ชายเขามีรูปร่างหน้าตาที่สมบูรณ์แบบ มีสติปัญญาเหนือคนทั่วไป แต่กลับเอาสิ่งที่สำคัญกว่าไป
เหอฉือถอนหายใจอย่างเสียดาย และพูดว่า "ที่โรงพยาบาลมีหมอแผนจีนคนหนึ่ง เขามีประสบการณ์ด้านนี้มาก ไม่รู้ว่า... จะให้เขาดูพี่ชายนายหน่อยไหม ว่ายังพอมีทางรักษาไหม?"
กู่เว่ยเว่ยปิดหูตัวเอง เธอไม่อยากได้ยินเสียงของคนทั้งสองอีกเลย
ตอนบ่ายเจ็ดโมง ฟู่หานเจิงเลิกงานจากบริษัท เขาแวะไปที่บ้านพักจินซิ่วเพื่อเอาเสื้อผ้าให้เธอ แล้วขับรถมาที่โรงพยาบาล
พอเข้าประตูมา เขาก็พบว่าบรรยากาศในห้องดูแปลกๆ เขาวางถุงใส่เสื้อผ้าไว้บนเตียง และพูดว่า "เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วกลับได้แล้ว"
กู่เว่ยเว่ยพอได้ยินว่าออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว ก็รีบหยิบเสื้อผ้าและรีบไปเปลี่ยนในห้องน้ำ
ฟู่หานเจิงมองฝู ซือฉิน และเหอฉือที่มีสายตาแปลกๆ ทั้งคู่มีสีหน้าเสียดายและเศร้าใจ เขาจึงคิดว่าอาการป่วยของกู่เว่ยเว่ยมีปัญหาอะไร
"นายไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าเธอออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว?"
"พี่ เหอฉือบอกว่าที่โรงพยาบาลมีหมอแผนจีนที่มีฝีมือดีมาก ไม่รู้ว่า... พี่จะแวะไปดูหน่อยไหม?" ฝู ซือฉิน ถามอย่างจริงจัง


## บทที่ 34 ฟู่หานเจิงโสดตั้งแต่เกิด

ฟู่หานเจิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ที่แท้สีหน้าเสียดายและเสียใจของพวกเขาไม่ได้เป็นเพราะเธอ แต่เป็นเพราะเขานี่เอง
"มีอะไรก็พูดมาตรงๆ"
ฟู ซือฉินและเหอฉือมองหน้ากัน ทั้งคู่ดูลำบากใจ
ท้ายที่สุดแล้ว เรื่องความบกพร่องทางร่างกายแบบนี้ ไม่มีผู้ชายคนไหนอยากให้คนอื่นรู้
แต่ว่า มีโรคก็ต้องรักษาสิ
"เหอฉือ นายเป็นหมอ นายพูดเถอะ"
เหอฉือ: "พวกนายเป็นพี่น้องกัน ฉันเป็นคนนอก ยังไงก็นายพูดเถอะ"
ให้เขาพูดเนี่ยนะ เดี๋ยวถ้าฟู่หานเจิงโกรธจนหน้าแดงขึ้นมา เขาก็จะซวยใหญ่
ฟู ซือฉินเป็นน้องชายแท้ๆ ของเขา อย่างน้อยเขาคงไม่ลงมือรุนแรงหรอก
"พี่ ก็คือ... ก็คือ..." ฟู ซือฉินพูดอึกอักอยู่นาน ก็ไม่รู้จะพูดยังไงดี
ฟู่หานเจิงเริ่มมีสีหน้าไม่พอใจ "ก็คืออะไร?"
"ก็คือ..." ฟู ซือฉินเกาหัวแกรกๆ ยังรู้สึกว่าพูดออกมาลำบากปาก
กู่เว่ยเว่ยเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเดินออกมาจากห้องน้ำ พูดช่วยทั้งสองคนตรงๆ
"ก็คือพวกเขาสงสัยว่าทำไมคุณถึงโสดมาตั้งแต่เกิด ไม่แต่งงาน ไม่นัดเดท ในคอมพิวเตอร์ไม่มีแม้แต่หนังโป๊ พวกเขาเลยสงสัยว่าคุณมีปัญหาเรื่องนั้นรึเปล่า..."
"..." ฟู ซือฉินและเหอฉือแข็งทื่อไปพร้อมกัน
ถึงมันจะเป็นความจริง แต่คุณก็ไม่จำเป็นต้องพูดให้เจ็บใจขนาดนั้นก็ได้นะ
ฟู่หานเจิงสีหน้าเย็นลง จ้องมองเธอนิ่ง
กู่เว่ยเว่ยถูกเขามองจนรู้สึกใจไม่ดี ชี้ไปที่สองคนข้างหลังเขา
"...พวกเขาเป็นคนพูดนะ"
ฟู่หานเจิงค่อยๆ หันหน้าไปมองสองคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง ในดวงตาเต็มไปด้วยความเย็นชาที่น่ากลัว ทำให้ทั้งสองคนสั่นไปทั้งตัว
"ใครบอกพวกนาย?"
ฟู ซือฉินและเหอฉือมองหน้ากัน แล้วพร้อมใจกันชี้ไปที่กู่เว่ยเว่ย
"เธอ!"
กู่เว่ยเว่ย: "..."
เหอฉือเห็นฟู่หานเจิงมีสีหน้าเหมือนจะฆ่าคน รีบโยนความผิดให้กู่เว่ยเว่ยทันที
"เธอเป็นคนพูดนะ เธอบอกว่าไม่สนใจคุณแล้ว ก็เพราะคุณมีปัญหาเรื่องนั้น..."
ฟู ซือฉินรู้ทัน ก็รีบพูดเสริม "ใช่ เธอเป็นคนพูด เราถึงได้อยากหาหมอให้คุณไง"
"..." กู่เว่ยเว่ยกระตุกมุมปาก
ที่แท้ก็พวกไอ้บ้าสองคนนี้นั่นแหละที่นินทากันทั้งบ่าย ตอนนี้พอเห็นท่าไม่ดี ก็โยนความผิดมาให้เธอ
ฟู่หานเจิงมองเธอสองวินาที ไม่ได้คิดจะเสียเวลาอธิบายอะไรกับฟู ซือฉินและเหอฉือ เรียกให้เธอออกไปแล้วเดินออกไปก่อน
กู่เว่ยเว่ยขึ้นรถไปด้วยความกังวล คิดว่าเขาคงแค่ส่งเธอถึงบ้านพักจินซิ่วแล้วก็จะไป
แต่ผลปรากฏว่า หลังจากจอดรถเรียบร้อย เขากลับเดินตามเธอขึ้นไปที่ห้องด้วย
พอเข้าประตูมา เธอก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์มือถือของตัวเองดังขึ้น วางของลงแล้วรีบกลับเข้าห้องไปรับโทรศัพท์
"พี่เทพ วันนี้ทำไมไม่มาสอนล่ะ ผมโทรหาทั้งวันแล้ว" เป็นจีเฉิงที่โทรมา
"ขอโทษนะ ฉันเป็นหวัดมีไข้ เพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาล เลยไปสอนพวกนายไม่ได้"
จีเฉิงและลั่วเชียนเชียนปรึกษากันสองสามประโยคทางโทรศัพท์ แล้วพูดว่า "พี่เทพ พี่อยู่ที่ไหน ผมกับเชียนเชียนจะไปเยี่ยมพี่ตอนนี้เลย"
"ไม่ต้องหรอก พรุ่งนี้ฉันดีขึ้นแล้วจะไปหาพวกนายเอง แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ"
กู่เว่ยเว่ยมองดูห้องพักที่ตกแต่งหรูหรา ถ้าให้พวกเธอมา เธอคงอธิบายไม่ได้ว่าทำไมคนอย่างเธอถึงอยู่ห้องพักแบบนี้ได้
วางสายแล้ว เธอเปิดดูสายที่ไม่ได้รับ พบว่านอกจากสายจากจีเฉิงและลั่วเชียนเชียนแล้ว ส่วนใหญ่เป็นสายจากโจวเหม่ยฉิน
เธอถึงนึกขึ้นได้ว่า หลังจากที่เธอออกจากโรงแรมเมื่อคืน ก็ผ่านไปหนึ่งวันแล้ว
โจวเหม่ยฉินวางแผนจะทำร้ายเธอแต่ไม่สำเร็จ กลับถูกเธอเล่นงานเสียเอง ตอนนี้คงกำลังคลั่งอยากจะหาตัวเธอมาแก้แค้น...


## บทที่ 35 เขาดุเกินไปหรือ?

ในขณะเดียวกันที่ห้องหนังสือ ฟู่หานเจิงเพิ่งได้รับรายงานจากเรย์มอน
"บอส เรื่องที่คุณสั่งให้ตรวจสอบได้ความชัดเจนแล้วครับ บริษัทหลงเซิงกรุ๊ปกำลังแข่งขันเพื่อแย่งโครงการใหญ่จากเทียนเซิ่ง วันนี้เพิ่งเซ็นสัญญาสำเร็จ"
ฟู่หานเจิงปิดประตูห้องหนังสือ "แล้วยังไงอีก?"
เรย์มอนไม่เข้าใจว่าทำไมบอสถึงสนใจเรื่องของบริษัทหลงเซิงกรุ๊ปขึ้นมาทันที เขาจึงโทรไปถามซวีเชียนเป็นพิเศษเมื่อเช้านี้ ซวีเชียนบอกเพียงแค่ให้สนใจเรื่องที่เกี่ยวกับมู่ เวยเวยก็พอ
"พวกเขาเซ็นสัญญากับหวัง เวยตงของเทียนเซิ่ง" เรย์มอนครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ "แต่เดิมพวกเขาตั้งใจจะส่งคุณหนูมู่ให้กับหวัง เวยตง แต่เมื่อวานคุณหนูมู่หนีออกจากโรงแรม กลับกลายเป็นภรรยาของหลี่เจียเฉิง โจวเหม่ยฉิน อยู่กับหวัง เวยตงในโรงแรมจนถึงเที่ยงวันนี้ถึงออกมา
และ... หวัง เวยตงกำลังส่งคนตามหาร่องรอยของคุณหนูมู่ตั้งแต่บ่ายวันนี้แล้ว"
ฟู่หานเจิงฟังจบแล้วเงียบไปสักพักก่อนจะออกคำสั่ง
"ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป จัดคนไปคอยติดตามเธอ รับประกันความปลอดภัย"
เรื่องแบบเมื่อวาน เขาไม่อยากให้เกิดขึ้นอีกครั้ง
ผู้หญิงที่เขาเคยแตะต้อง ถูกคนอื่นจ้องมอง ความรู้สึกนี้ไม่ดีเลย
แม้เรย์มอนจะสงสัยว่าทำไมบอสของเขาถึงสนใจมู่ เวยเวยขึ้นมาทันที แต่ก็ไม่กล้าถามตรง ๆ
"ครับ ผมจะจัดการทันที"
ฟู่หานเจิงวางสายแล้วออกมาจากห้องหนังสือ กู่เว่ยเว่ยกำลังออกมาจากห้องนอน เตรียมจะไปเตรียมอาหารเย็นที่ห้องครัว เมื่อเห็นเขายังอยู่ก็ชะงักไปสองวินาที
"ประธานฝู คุณ... ไม่กลับไปหรือคะ?"
"พรุ่งนี้เช้าประชุมเสร็จต้องเดินทางไปธุระ"
แม้กู่เว่ยเว่ยจะรู้สึกไม่สบายใจที่ต้องอยู่ใต้ชายคาเดียวกับเขา แต่อย่างน้อยเมื่อคืนเขาก็ดูแลเธอทั้งคืน
และนี่ก็เป็นบ้านของเขา ฟู่หานเจิงไม่ไป เธอก็ไล่เขาไปไม่ได้
ดังนั้น เธอจึงเปิดตู้เย็นดูแล้วพูดว่า
"วันนี้ไม่ได้ซื้อของ อาหารเย็นคงต้องกินบะหมี่ คุณไม่ว่าใช่ไหมคะ?"
"ดีมาก" ฟู่หานเจิงพูดจบแล้วไม่ได้กลับไปที่ห้องหนังสือ
แต่ยืนอยู่ตรงนั้นมองเงาร่างที่กำลังวุ่นวายอยู่ในครัว ราวกับกำลังรออะไรบางอย่าง
กู่เว่ยเว่ยรู้สึกอึดอัดที่ถูกมอง หันไปมองเขาหลายครั้ง
หรือว่าเขาหิว รอกินข้าวอยู่?
"ถ้าคุณหิว ในตู้เย็นมีขนมปัง คุณกินไปก่อนไหมคะ?"
ฟู่หานเจิงรอมานาน เห็นว่าเธอไม่มีทีท่าจะพูดอะไรเอง จึงถามตรง ๆ "เวยเวย เรื่องเมื่อวาน เธอไม่มีอะไรจะบอกฉันหรือ?"
กู่เว่ยเว่ยคิดสักครู่ แม้เมื่อวานเธอไม่ได้อยากไปโรงพยาบาลเอง แต่อย่างน้อยเขาก็มีน้ำใจ
ไม่เพียงแต่พาเธอไปโรงพยาบาลด้วยตัวเอง ยังลดตัวลงมาดูแลเธอทั้งคืน เธอควรขอบคุณเขาให้ดี
เธอจึงเช็ดมือแล้วเดินมาโค้งคำนับอย่างจริงจัง
"ประธานฝู ขอบคุณที่พาฉันไปโรงพยาบาลเมื่อวานนะคะ"
อย่างไรก็ตาม คำขอบคุณของเธอไม่ได้ทำให้ฟู่หานเจิงดีใจ แต่กลับทำให้เขาไม่พอใจมากขึ้น
"ฉันไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้น"
"..."
กู่เว่ยเว่ยงุนงง หรือว่าเธอขอบคุณยังไม่จริงใจพอ?
"เรื่องที่ถูกวางยา เธอไม่มีอะไรจะพูดหรือ?" ฟู่หานเจิงเตือน
ตั้งแต่ระหว่างทางกลับจากโรงพยาบาล เขาก็รอให้เธอพูดเอง แต่จนกระทั่งกลับมาถึงเธอก็ไม่พูดอะไรสักคำ
กู่เว่ยเว่ยมองชายหนุ่มที่ดูไม่พอใจอย่างแปลกใจ "แค่โชคร้ายเจอปัญหานิดหน่อย ฉันจัดการเองได้"
ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาไม่ใช่แบบที่เธอจะบ่นหรือพึ่งพาเขาได้
ฟู่หานเจิงเม้มริมฝีปากบาง หันหลังกลับไปที่ห้องหนังสือ หรือว่าก่อนหน้านี้ที่เขาไล่เธอออกจากบ้านพักอาศัยเทียนสุ่ย เขาดุเกินไป?
ดังนั้น เธอจึงกลัวเขา และตอนนี้จงใจรักษาระยะห่าง?


## บทที่ 36 จูบอย่างรุนแรงโดยไม่ทันตั้งตัว

ยี่สิบนาทีต่อมา กู่เว่ยเว่ยตักบะหมี่เสร็จแล้ว เดินไปเคาะประตูห้องทำงาน
"ประธานฝู อาหารเย็นเสร็จแล้วค่ะ"
ฟู่หานเจิงเปิดประตูออกมา เดินเข้าไปในห้องอาหาร กลิ่นหอมของบะหมี่อุ่นๆ โชยมา ทำให้น้ำลายสอ
เขานั่งลงกินไปสองสามคำ มะเขือเทศมีรสเปรี้ยวหวานกำลังดี ไข่นุ่มละมุน บะหมี่ที่ดูดซับน้ำซุปเข้าไปทั้งหอมและเหนียวนุ่ม
ไม่เหมือนกับที่พ่อครัวที่บ้านทำอย่างประณีต แต่เต็มไปด้วยรสชาติอบอุ่นแบบอาหารบ้านๆ
แสงไฟในห้องอาหารนุ่มนวล หญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามในตอนนี้ช่างงดงามน่าหลงใหลอย่างประหลาด และเขาไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อนเลย
กู่เว่ยเว่ยสังเกตเห็นว่าเขากินไปสองสามคำแล้วหยุด จึงเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ "ไม่อร่อยเหรอคะ?"
"ไม่ใช่ อร่อยมาก"
ฟู่หานเจิงก้มหน้าลงกินบะหมี่ต่อ กินทั้งเส้นและน้ำซุปจนหมดอย่างให้เกียรติ
หลังจากกินเสร็จ เขาไม่ได้รีบกลับไปห้องทำงานเพื่อจัดการกับเอกสารที่กองเป็นภูเขา แต่ยังคงนั่งอยู่ที่นั่นและสังเกตหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้าม
กู่เว่ยเว่ยรู้สึกถึงสายตาของเขา ทำให้เธอกินอาหารไม่ค่อยอร่อย
"ต่อไปนี้ เธอไม่ต้องกลัวฉันขนาดนั้น" ฟู่หานเจิงพูด
"..." กู่เว่ยเว่ยมองชายที่พูดด้วยความแปลกใจ
ฟู่หานเจิงเป็นอะไรไปตั้งแต่เมื่อวานนี้หรือเปล่า?
พูดกับเธอแปลกๆ มองเธอด้วยสายตาแปลกๆ...
ทั้งสองคนเงียบกันไปเกือบหนึ่งนาที ฟู่หานเจิงลุกขึ้นไปที่เครื่องชงกาแฟเพื่อรินกาแฟ
"บะหมี่คืนนี้อร่อยมาก"
กู่เว่ยเว่ยยิ้ม เก็บชามตะเกียบไปล้างในครัว แม่ของมู่เวยเวยชอบทำอาหารมาก เธอจึงได้เรียนรู้มาไม่น้อย
และตัวเธอเองที่อาศัยอยู่ในตระกูลกู้ แน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องลงครัวเอง แต่มีช่วงหนึ่งที่กู่ซือถิงมีปัญหาเรื่องกระเพาะ เธอจึงเรียนรู้วิธีทำอาหารบ้านๆ ง่ายๆ จากพ่อครัวโดยเฉพาะ
เธอล้างชามเสร็จแล้ว นึกขึ้นได้ว่าวันสุดท้ายของการสมัครออนไลน์ที่วิทยาลัยภาพยนตร์ใกล้จะหมดเวลาแล้ว จึงถามฟู่หานเจิง "ฉันอยากเช็คอะไรบางอย่างทางอินเทอร์เน็ต ขอถาม... ขอใช้คอมพิวเตอร์สักครู่ได้ไหมคะ?"
"ได้ ไปเลย" ฟู่หานเจิงตอบตกลงอย่างรวดเร็ว ส่วนตัวเขาหันไปเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำก่อน
กู่เว่ยเว่ยหยิบเอกสารที่เธอได้รับคืนมาจากโจวหลินน่า เข้าไปในห้องทำงานเพื่อค้นหาเว็บไซต์ทางการของสถาบันภาพยนตร์ตี้ตู อ่านข้อมูลเกี่ยวกับสถาบันและเงื่อนไขการรับสมัครอย่างรวดเร็ว ก่อนจะลงทะเบียนบัญชีเพื่อเข้าสู่ระบบการสมัครและกรอกข้อมูล
เนื่องจากต้องอัปโหลดรูปถ่ายและข้อมูลเอกสาร เธอจำเป็นต้องเปิดเครื่องสแกนด้วย วุ่นวายอยู่เกือบหนึ่งชั่วโมงกว่าจะจัดการการสมัครเสร็จ
"ทำไมถึงอยากเข้าวิทยาลัยภาพยนตร์ล่ะ?"
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ฟู่หานเจิงมายืนอยู่ข้างหลังเธอแล้ว
เขาจำได้ว่า เธอเรียนเปียโนมาตลอด และได้ยินมาว่ามีพรสวรรค์ไม่เลว
วงการบันเทิงที่เป็นเหมือนหม้อย้อมใหญ่นั่น ไม่เหมาะกับผู้หญิงเลย
"เป็นความฝันน่ะค่ะ" กู่เว่ยเว่ยปิดหน้าจอแล้วลุกขึ้นพูด
"ฉันใช้เสร็จแล้ว ขอบคุณค่ะ"
บรรยากาศของชายคนนี้แรงเกินไป แค่ปรากฏตัวก็ทำให้เธอรู้สึกว่าอากาศในห้องทำงานเต็มไปด้วยความกดดัน เธอกล่าวขอบคุณแล้วเตรียมจะออกไป
"เดี๋ยวก่อน" ฟู่หานเจิงพูดพลางจับเอวบางของเธอยกขึ้น แล้ววางเธอให้นั่งบนโต๊ะทำงาน
"ฉันมีเรื่องหนึ่งที่อยากยืนยัน ขอให้เธอร่วมมือหน่อย"
กู่เว่ยเว่ยเอนตัวไปข้างหลังเล็กน้อย พยายามสร้างระยะห่างระหว่างเธอกับเขา
ชายหนุ่มโน้มตัวเข้ามาเล็กน้อย มือทั้งสองข้างยันอยู่บนโต๊ะทั้งสองข้างของเธอ ทำให้เธอไม่สามารถลงจากโต๊ะได้
"เรื่องอะไรคะ เราเปลี่ยนไป..."
พูดยังไม่ทันจบ ชายหนุ่มก็ใช้มือข้างหนึ่งจับคางของเธอ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมาเผชิญหน้ากับเขา
จากนั้น ริมฝีปากที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายฮอร์โมนอันรุนแรงก็ประทับลงบนริมฝีปากของเธอที่ไม่ทันได้ป้องกัน รุกรานริมฝีปากและลิ้นของเธออย่างรุนแรง...


## บทที่ 37 สัตว์ร้ายที่ถูกปลดผนึก

กู่เว่ยเว่ยถูกจูบจนงงงัน เมื่อรู้สึกตัวและพยายามต่อต้าน ลิ้นอันร้อนแรงของชายหนุ่มก็พันเกี่ยวลิ้นอ่อนนุ่มของเธอไปแล้ว ทั้งริมฝีปาก ลิ้น และลมหายใจเต็มไปด้วยกลิ่นอายเฉพาะตัวของผู้ชาย
เธอเอนตัวไปด้านหลังเพื่อหลบหนี แต่ชายหนุ่มก็โน้มตัวตามมา สุดท้ายเธอก็ล้มลงบนโต๊ะอย่างควบคุมไม่ได้
ในวินาทีที่เธอล้มลง มือข้างหนึ่งก็รองรับท้ายทอยของเธอไว้ วางศีรษะของเธอลงบนโต๊ะอย่างนุ่มนวล ช่วยให้เธอไม่กระแทกศีรษะ
แต่จูบอันรุกรานของชายหนุ่มยังไม่จบลง
กู่เว่ยเว่ยผลักอกของชายหนุ่มที่กดทับลงมา แต่ไม่สามารถผลักเขาออกไปได้ กลับเป็นการผลักเปิดคอเสื้อคลุมอาบน้ำหลวมๆ ของเขา จนมือของเธอสัมผัสกับกล้ามอกแน่นๆ ของเขาโดยตรง
ด้วยความโกรธ เธอกัดริมฝีปากของเขาอย่างแรง รสคาวหวานแผ่ซ่านระหว่างริมฝีปากของทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว
ฟู่หานเจิงรู้สึกเจ็บ จึงปล่อยริมฝีปากของเธอ ยกมือขึ้นเช็ดเลือดที่ริมฝีปาก ดวงตาฉายแววสนุกสนาน
จากนั้น เขาก็ดึงเธอให้ลุกขึ้นนั่ง แต่ไม่ได้เปิดทางให้เธอออกไป
กู่เว่ยเว่ยจ้องเขาด้วยความโกรธ หายใจหอบ "คุณต้องการยืนยันอะไรด้วยการทำแบบนี้?"
ริมฝีปากบางของชายหนุ่มเปื้อนเลือดสีแดงสด ดวงตาฉายแววยิ้ม ทั้งตัวดูชั่วร้ายและงดงามราวกับปีศาจที่มาล่อลวงจิตใจผู้คน
"ยืนยันว่าฉันสนใจเธอหรือเปล่า"
และเธอ รสชาติของเธอช่างหอมหวานเกินกว่าที่จินตนาการไว้
กู่เว่ยเว่ยสูดลมหายใจลึก บังคับตัวเองให้สงบลง และพูดอย่างจริงจัง "ประธานฝู ก่อนหน้านี้ฉันยังเด็กและไร้เดียงสา ทำให้คุณไม่พอใจ ฉันขอโทษ แต่ตอนนี้ฉันไม่สนใจคุณ ไม่สนใจเลยสักนิด!"
ฟู่หานเจิงยื่นนิ้วมือออกไป เกี่ยวเส้นผมที่ยุ่งเหยิงข้างใบหน้าของหญิงสาวไปไว้หลังหู มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม "ถ้าเป็นเพราะคืนนั้นฉันไม่ได้อ่อนโยนพอ ให้โอกาสอีกครั้ง เธอจะพอใจแน่นอน"
อืม การแย่งชิงความบริสุทธิ์ของเด็กสาวในคืนนั้นอย่างรุนแรง ไม่ใช่ความสุภาพและอ่อนโยนที่ผู้ชายควรมี
กู่เว่ยเว่ยโกรธจนตัวสั่น เธอพยายามอย่างเต็มที่ที่จะหลีกห่างจากชายที่อันตรายคนนี้ ไม่รู้ว่าเธอไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจ จู่ๆ ก็กลายเป็นความสัมพันธ์ที่คลุมเครือแบบนี้
"ประธานฝู ก่อนหน้านี้ที่ฉันเข้าหาคุณ ก็แค่ต้องการใช้ประโยชน์จากคุณ เพื่อเอาทุกอย่างของตระกูลมู่กลับคืนมาเท่านั้น"
"ตอนนี้ เธอสามารถใช้ประโยชน์จากฉันต่อไปได้" ฟู่หานเจิงจ้องมองดวงตาที่สว่างราวกับดวงดาวของหญิงสาว น้ำเสียงอ่อนโยนและอดทนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ฉันสามารถช่วยเธอเอาทุกอย่างของตระกูลมู่กลับคืนมา และจัดการกับคนพวกนั้นให้เธอได้ แต่มีข้อแม้ว่า... เธอต้องเป็นผู้หญิงของฉัน"
"ไม่ต้องหรอก ดูหลี่เจียเฉิงก็รู้แล้วว่า ผู้ชายรวยๆ พึ่งพาไม่ได้ ดังนั้นฉันจะใช้ความสามารถของตัวเองเอาสิ่งที่เป็นของฉันกลับคืนมา" กู่เว่ยเว่ยกลั้นความโกรธไว้ ถ้าไม่รู้ว่าสู้เขาไม่ได้และไม่กล้ายั่วโมโหเขา ตอนนี้เธออยากจะต่อยเขาจริงๆ
"ตอนนี้ กรุณาหลีกทางให้ฉันหน่อย"
"ใช้ความสามารถของตัวเอง?" ฟู่หานเจิงหัวเราะเบาๆ "ฉันสามารถทำให้เธอก้าวไม่ออกจากประเทศฮว๋าได้เลย"
"ประธานใหญ่แห่งกลุ่มทุนตระกูลฟู่ จะต้องใช้วิธีต่ำช้าขนาดนี้กับฉันที่เป็นแค่เด็กสาวอายุสิบกว่าเท่านั้นเหรอ?" กู่เว่ยเว่ยกัดฟันพูด
"นักธุรกิจเจ้าเล่ห์ เมื่อต้องการอะไรก็จะทำทุกวิถีทาง" ฟู่หานเจิงยิ้มอย่างมีเลศนัย
กู่เว่ยเว่ยจ้องตาดำลึกของชายหนุ่มอย่างเย็นชาและเด็ดเดี่ยว "งั้นคุณก็บีบให้ฉันตายไปเลยสิ ในเมื่อฉันสูญเสียไปมากขนาดนี้แล้ว การเสียชีวิตอีกสักชีวิตก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร"
ฟู่หานเจิงอุ้มเธอลงจากโต๊ะ ยื่นมือไปลูบศีรษะเธอเพื่อปลอบประโลม
"ไปนอนเถอะ ราตรีสวัสดิ์"
กู่เว่ยเว่ยกลับเข้าห้องทันที ไม่เพียงแค่ล็อคประตูเท่านั้น แต่ยังเอาโต๊ะและตู้ทั้งหมดในห้องมาขวางไว้หลังประตูด้วย
มู่เวยเวยจะทำให้เธอตายอยู่แล้ว ยังจะไปยั่วฟู่หานเจิงอีก
ตอนนี้หลังจากที่ฟู่หานเจิงได้นอนกับเธอแล้ว เขาก็เหมือนสัตว์ร้ายที่ถูกปลดผนึก ช่วงฤดูผสมพันธุ์มาถึงแล้วนี่หว่า


## บทที่ 38 เมื่อคืนเธอนอนกับพี่ชายฉันอีกแล้วเหรอ?!

ตอนเช้าตรู่ กู่เว่ยเว่ยตื่นขึ้นมาแต่ไม่กล้าเปิดประตูออกไป หล่อนแอบฟังความเคลื่อนไหวข้างนอกอย่างเงียบๆ ตั้งใจจะรอให้ฟู่หานเจิงออกไปก่อนแล้วค่อยออกไป
ฟู่หานเจิงตื่นแต่เช้าเหมือนเคย รอให้ซวีเชียนนำเสื้อผ้าและกระเป๋าเดินทางสำหรับการไปธุระมาให้
ซวีเชียนมองชายหนุ่มที่นั่งดื่มกาแฟอย่างสง่างามอยู่ตรงนั้น จึงถามว่า "ไม่ต้องเรียกคุณหนูมู่ให้มาด้วยหรือครับ?"
ฟู่หานเจิงชำเลืองมองประตูห้องที่ปิดสนิท "ไม่ต้อง ตอนนี้หล่อนไม่อยากเจอฉัน"
ซวีเชียนไม่ค่อยเข้าใจวิธีการจัดการกับผู้หญิงของบอสตัวเอง เมื่อก่อนตอนที่คุณหนูมู่คอยวิ่งตามเขาทุกวัน เขาก็บ่นว่าหล่อนรบกวนเขา
แต่ตอนนี้มู่ เวยเวยไม่รบกวนเขาแล้ว เขากลับเป็นฝ่ายไปรบกวนหล่อนเสียเอง นี่มันช่างเป็นความ... วิปริตอะไรเช่นนี้
ฟู่หานเจิงรับประทานอาหารเช้าเสร็จ ถึงเวลาออกจากบ้าน เตรียมตัวออกเดินทางไปบริษัท
ระหว่างทางเขาพลิกดูเอกสารสำหรับการประชุมเช้า พร้อมกับสั่งงานซวีเชียนที่ขับรถให้เป็นระยะ บังเอิญเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เห็นร้านดอกไม้ริมทางกำลังเปิดร้าน
"จอดรถ"
ซวีเชียนรีบเลี้ยวเข้าข้างทางและจอด แล้วหันไปถาม "มีอะไรหรือครับ บอส?"
ฟู่หานเจิงมองร้านดอกไม้ริมทาง พูดว่า "ถ้าจะขอโทษคน ควรส่งดอกไม้อะไรดี?"
ซวีเชียนมองเขาอย่างแปลกใจ แล้วตอบตามประสบการณ์การขอโทษแฟนของตัวเอง "กุหลาบสีเหลืองหรือลิลลี่หอม ครับ"
"ไปซื้อมา กุหลาบสีเหลือง" ฟู่หานเจิงสั่ง เมื่อคืนเขาทำให้หล่อนตกใจจริงๆ
ซวีเชียนลงจากรถไปซื้อกุหลาบสีเหลืองที่ร้าน เมื่อกลับมา ฟู่หานเจิงได้ย้ายมานั่งที่คนขับแล้ว
เขายื่นมือดึงการ์ดออกจากช่อดอกไม้ เขียนข้อความสั้นๆ อย่างลวกๆ แล้วเสียบกลับเข้าไปในช่อ
"นายไม่ต้องตามไปบริษัทแล้ว เอาดอกไม้ไปส่งที่อพาร์ตเมนต์"
ซวีเชียนยืนอยู่ริมถนนมองรถโรลส์-รอยซ์แฟนทอมสีดำแล่นเข้าสู่กระแสจราจร ก้มลงมองกุหลาบสีเหลืองในมือ แล้วยอมรับชะตากรรมด้วยการเรียกแท็กซี่กลับไปที่บ้านพักจินซิ่ว
อืม บอสของเขานึกจะส่งดอกไม้ให้ผู้หญิงเป็นครั้งแรกในชีวิต ภารกิจสำคัญขนาดนี้ เขาต้องทำให้ดีที่สุด
ที่บ้านพักจินซิ่ว
กู่เว่ยเว่ยได้ยินว่าฟู่หานเจิงออกไปแล้ว จึงค่อยๆ เคลื่อนย้ายโต๊ะตู้ที่กั้นประตูออกมาล้างหน้าแปรงฟัน เตรียมตัวไปพบจีเฉิงและลั่วเชียนเชียน
เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จและเปิดประตู ก็เจอกับซวีเชียนที่ถือดอกไม้กำลังจะเคาะประตูพอดี
"คุณหนูมู่ครับ บอสให้ผมช่วยนำมาส่งให้ครับ"
กู่เว่ยเว่ยกวาดตามองกุหลาบสีเหลืองที่สดใสเหมือนจะหยดน้ำ กุหลาบสีเหลืองเป็นดอกไม้ที่แสดงการขอโทษ ดังนั้นนี่คือการขอโทษที่เมื่อคืนเขาบังคับจูบเธอใช่ไหม?
ซวีเชียนรออยู่พักใหญ่ เห็นว่าหล่อนไม่มีทีท่าจะรับ จึงเดินเข้าไปในห้องและวางดอกไม้ลงบนโต๊ะ
"คุณหนูมู่ครับ นี่เป็นครั้งแรกที่บอสส่งดอกไม้ให้ผู้หญิง หวังว่าคุณจะชอบนะครับ"
กู่เว่ยเว่ยไม่อยากทำให้ซวีเชียนลำบากใจ นึกถึงที่เมื่อวานฟู่หานเจิงบอกว่าจะไปธุระ จึงถามอย่างเป็นห่วง "ผู้ช่วยสวี่คะ บอสของคุณจะไปธุระวันนี้เหรอ?"
"ครับ เครื่องบินเวลา 11 โมง" ซวีเชียนตอบตามตรง
"จะไปกี่วันคะ?"
"สามวันครับ"
กู่เว่ยเว่ยพยักหน้า "ไม่มีอะไรแล้ว คุณไปได้"
ถ้าเขาจะไปสามวัน งั้นในสามวันนี้หล่อนก็ปลอดภัย แต่ก็ต้องรีบหาที่ย้ายออกไปให้เร็วที่สุด รังหมาป่านี่อยู่ไม่ได้แล้ว
พอซวีเชียนเพิ่งออกไป หล่อนก็หยิบดอกไม้ลงไปข้างล่าง โยนทิ้งลงถังขยะ
ในเวลาเดียวกัน ที่ห้องประชุมของบริษัทฝูกรุ๊ป ฝู ซือฉินและผู้บริหารระดับสูงทั้งหมดต่างจ้องมองที่... รอยแผลน่าสงสัยบนริมฝีปากของฟู่หานเจิง
ฝู ซือฉินนึกถึงเมื่อคืนที่เขาส่งมู่ เวยเวยกลับบ้านพักจินซิ่ว แล้วไม่ได้กลับไปที่บ้านพักอาศัยเทียนสุ่ย บาดแผลไม่ได้อยู่ที่อื่น แต่อยู่ที่ริมฝีปากพอดี ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเกิดจากการจูบ
ดังนั้น เขาจึงรีบส่งข้อความไปทันที: เวยเวย เมื่อคืนเธอนอนกับพี่ชายฉันอีกแล้วเหรอ?!


## บทที่ 39 คุณกำลังจะเป็นภริยาของประธานบริษัทของเราใช่ไหม?

หนึ่งนาทีต่อมา กู่เว่ยเว่ยตอบกลับมา: พี่ชายนายเข้าสู่ช่วงฤดูผสมพันธุ์แล้ว หาสาวๆ มาให้เขาระบายไฟหน่อยสิ!
ฝู ซือฉินแอบชำเลืองมองพี่ชายแท้ๆ ของตัวเองที่กำลังพูดอยู่ แล้วตอบกลับไป: ก็มีเธออยู่แล้วไม่ใช่เหรอ
บางทีเมื่อวานพี่ชายของเขาอาจถูกเขากับเหอฉือกระตุ้นเข้า คืนนั้นเลยไปหามู่ เวยเวยเพื่อตบเท้าเข้าจังหวะรักก็ได้
กู่เว่ยเว่ยตอบกลับมาตรงๆ: ลาก่อน บล็อกแล้ว
จนกระทั่งการประชุมสิ้นสุดลง ซวีเชียนถึงรีบมาถึงบริษัท ฝู ซือฉินรู้สึกประหลาดใจมาก "ลาวซวี นายที่ไม่เคยมาสายเนี่ย วันนี้ทำไมมาสายขนาดนี้?"
"ไปส่งดอกไม้ให้บอสน่ะ" ซวีเชียนตอบพร้อมรอยยิ้ม
พอเขาพูดแบบนั้น ผู้บริหารระดับสูงจากแผนกต่างๆ ที่กำลังจะแยกย้ายกันหลังเลิกประชุม ต่างพากันเข้ามาถามว่า
"คุณชายรอง ประธานบริษัทกำลังมีความรักเหรอ?"
"แผลที่ปากของประธาน เป็นรอยกัดจากผู้หญิงใช่ไหม?"
"ผู้ช่วยสวี่ ผู้หญิงคนนั้นสวยไหม เป็นลูกสาวตระกูลไหน?"
...
"ไร้สาระ คนที่พี่ชายฉันสนใจ จะไม่สวยได้ยังไง?" ฝู ซือฉินพูดอย่างภาคภูมิใจ สีหน้าของเขาดูภูมิใจยิ่งกว่าตอนที่ตัวเองมีแฟนเสียอีก
"คุณชายรอง ช่วยบอกหน่อยได้ไหมว่าเป็นลูกสาวตระกูลไหน?" ผู้อำนวยการฝ่ายทรัพยากรบุคคลยิ้มประจบ
นี่อาจเป็นรักแรกของประธานบริษัทพวกเขา และอาจเป็นภรรยาของประธานในอนาคตก็ได้
"ความลับสวรรค์ไม่อาจเปิดเผย" ฝู ซือฉินฮัมเพลงอย่างลึกลับ
เพียงแค่ช่วงเที่ยงวันเดียว ข่าวลือเรื่องบอสใหญ่ฟู่หานเจิงมีความรักก็แพร่สะพัดไปทั่วสำนักงานใหญ่ของบริษัทฝูกรุ๊ป เมื่อข่าวลือไปถึงแผนกประชาสัมพันธ์ พนักงานหญิงทั้งหลายต่างอิจฉาริษยาจนแทบบ้า
เมิ่ง รุ่หยาไม่ได้เข้าร่วมประชุมเช้า จนกระทั่งเที่ยงวันถึงมาถึงบริษัท เธอจึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแน่ๆ หลังจากสั่งงานผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างคร่าวๆ แล้ว เธอก็พูดว่า "ฉันมีธุระช่วงบ่าย พวกคุณรีบทำงานให้เสร็จกันเองนะ"
"เมื่อกี้ได้ยินเมิ่งผู้จัดการรับโทรศัพท์ จะไปพบคุณนายฟู่ใช่ไหมคะ?" พนักงานหญิงคนหนึ่งถามอย่างอิจฉา
เมิ่ง รุ่หยายิ้มอย่างอ่อนโยน "เมื่อคืนคุณนายบอกว่ามีคลับส่วนตัวของเพื่อนเปิด อยากพาฉันไปร่วมงานเลี้ยง"
"เมิ่งผู้จัดการพักที่บ้านตระกูลฟู่เมื่อคืนเหรอคะ?" พนักงานหญิงอีกคนถามอย่างประหลาดใจ
เมิ่ง รุ่หยาพยักหน้า ยิ้มพลางตอบว่า "มีงานรวมญาติ แล้วมันดึกไปหน่อย ก็เลยพักที่นั่น"
จากคำพูดของเธอ แสดงให้เห็นถึงความสนิทสนมกับตระกูลฟู่อย่างชัดเจน
"ช่อดอกไม้ของเมิ่งผู้จัดการเมื่อเช้า... ประธานส่งให้ใช่ไหมคะ?" พนักงานหญิงคนหนึ่งได้ยินว่าเธอพักที่บ้านตระกูลฟู่เมื่อคืน จึงเชื่อมโยงข่าวลือที่แพร่สะพัดในบริษัทเช้านี้กับเธอโดยอัตโนมัติ
เมิ่ง รุ่หยายิ้ม ไม่ยอมรับ แต่ก็... ไม่ปฏิเสธ
"เมิ่งผู้จัดการคะ ไม่ต้องปฏิเสธหรอก ทั้งบริษัทรู้กันหมดแล้วว่าประธานมีความรัก แถมยังสั่งให้ซวีผู้ช่วยพิเศษไปส่งดอกไม้ตั้งแต่เช้า แล้วคุณก็ถือดอกไม้มาที่บริษัทพอดี"
"เมื่อคืนคุณก็พักที่บ้านตระกูลฟู่ วันนี้คุณนายฟู่ยังนัดเมิ่งผู้จัดการไปเจอ จะมีข่าวดีประกาศเร็วๆ นี้ใช่ไหมคะ?"
"เมิ่งผู้จัดการกำลังจะเป็นภรรยาประธานของพวกเราใช่ไหมคะ?"
...
รอยยิ้มสง่างามของเมิ่ง รุ่หยาแข็งค้างไปเล็กน้อย "ใครบอกพวกคุณว่าดอกไม้นี้ประธานส่งให้ล่ะ?"
"ซวีผู้ช่วยพิเศษมาทำงานสายวันนี้ คุณชายรองถามเขา เขาบอกด้วยปากตัวเองว่าช่วยประธานไปส่งดอกไม้ให้แฟนสาว"
"แถมนะคะ หลินผู้อำนวยการบอกว่าปากประธานมีรอยแผล ต้องโดนกัดตอนจูบแน่ๆ เมื่อคืนเมิ่งผู้จัดการอยู่ที่บ้านตระกูลฟู่ ถ้าไม่ใช่คุณแล้วจะเป็นใครล่ะคะ?"
"พอเถอะ ทุกคนไปทำงานของตัวเองเถอะ ฉันต้องออกไปรับคุณป้าแล้ว" เมิ่ง รุ่หยาหยิบดอกไม้ขึ้นมาแล้วเดินออกจากออฟฟิศท่ามกลางสายตาอิจฉาของทุกคน
พอเปิดประตูรถ เธอก็โยนดอกไม้เข้าไปอย่างแรง
ดอกไม้นี้เธอซื้อมาเป็นพิเศษเพื่อเอาไปเป็นของขวัญแสดงความยินดีกับคนที่เปิดร้านเท่านั้น ไม่ได้เป็นดอกไม้ที่ฟู่หานเจิงส่งให้เลย และเมื่อคืนฟู่หานเจิงก็ไม่ได้กลับไปที่บ้านเก่าของตระกูลฟู่ด้วยซ้ำ
เพิ่งจะกำจัดมู่ เวยเวยที่คอยขวางทางไปได้ ตอนนี้มีอีแค่ไหนโผล่มาขวางทางเธออีกกันแน่?
【เกิดใหม่หวานแหวว+แก้แค้นคนชั่ว】
ชาติก่อน กู่เว่ยเว่ยถูกชายที่รักและเพื่อนสนิทที่เธอไว้ใจที่สุดหักหลัง จนตายอย่างอนาถ
เมื่อได้เกิดใหม่อีกครั้ง เธอกลับกลายเป็นแฟนสาวของฟู่หานเจิง เจ้าพ่อการเงินอันดับหนึ่งของประเทศฮว๋า
เธอระมัดระวังทุกย่างก้าว แก้แค้นคนที่เคยทำร้ายเธอในอดีต
เขาปกป้องเธอทุกที่ ตามใจเธอถึงที่สุด
ใครๆ ก็บอกว่า ฟู่หานเจิงเป็นคนเย็นชา ไร้น้ำใจ ไร้มนุษยธรรม
แต่สามีที่สมบูรณ์แบบคนนั้นที่คอยเอาใจจนเธอหน้าแดงใจเต้น ตามใจเธอจนไร้ขอบเขต เป็นสามีปลอมหรือไง?
"คุณผู้ชาย มีนักเรียนชายหลายคนในโรงเรียนกำลังตามจีบภรรยาของคุณครับ"
"ไล่นักเรียนชายออกให้หมด แล้วเปลี่ยนให้เป็นโรงเรียนหญิงล้วนซะ"
"คุณผู้ชาย ภรรยาของคุณมีข่าวลือกับดาราชายที่กำลังดัง เป็นคู่จิ้นกันครับ"
"แบนดาราคนนั้นเลย!"
"แต่เขาเป็นน้องชายของคุณนะครับ"
"...งั้นก็ตีให้ตายเลย"