นี้มันไม่ใช่นิยายอีกต่อไปแล้ว
DaojiaoNl3XYN
## ยินดีต้อนรับสู่การสร้างผลงานบน WEBNOVEL

แพลตฟอร์มการเขียนของ WEBNOVEL ชื่อว่า INKSTONE จะช่วยคุณสานฝันที่จะสร้างสรรค์ผลงานและเชื่อมโยงคุณกับผู้อ่านทั่วโลกผ่านตัวอักษร คลิกไปที่ https://inkstone.webnovel.com เพื่อสร้างผลงานบน PC


## บทนำ

ฉันมีชื่อว่าเซียวเหมยมีอายุสิบหกปีไม่มีนามสกุลเพราะฉันเป็นเด็กกำพร้าไม่รู้ว่าพ่อกับแม่ของตัวเองเป็นใครอยู่ที่ไหน และฉันก็โหยหาความรักของครอบครัวมาโดยตลอด แต่มันก็ไม่มีสำหรับฉันหรอก ฉันอาศัยอยู่ที่เมืองหูเป่ย อยู่ในห้องเช่าเล็กๆที่ชานเมือง ฉันเป็นนักเรียนมัธยมปีที่สามแล้วอีกหน่อยก็จะได้เข้ามหาวิทยาลัยแล้วล่ะ ฉันมีงานอดิเรกก็คือการเขียนนิยาย นิยายที่มาจากการจินตนาการของฉันเอง...
หล้า~หล้า~
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในจังหวะเพลงสบายๆ หญิงสาวจึงละความสนใจจากการเขียนเนื้อเรื่องหันไปคว้ามือถือมาดูว่าใครเป็นคนโทรมา เธอจึงยิ้มอ่อนเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนโทรมาหา เพราะนั้นก็คือเพื่อนรักของเธอไงล่ะ
" ฮัลโหล ว่าไง มีอะไรเหรออิงอิง ฉันกำลังยุ่งอยู่นะ " เธอพูดกับคนในปลายสายแล้วแกล้งพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ใครบอกให้เพื่อนตัวน้อยโทรมาหาตอนนี้ล่ะคนกำลังเขียน เดี๋ยวก็ลืมบทกันพอดี แต่ก็...คิดถึงเหมือนกัน
" อะไรกันเซียวเหมย! ฉันอุตส่าห์คิดถึงเธอนะ "เพื่อนตัวน้อยอิงอิงพูดด้วยอารมณ์โกรธปนน้อยใจ
" เฮ้อ... ก็ได้ๆไม่แกล้งแล้วฉันทำอะไรเธอไม่ได้เลยจริงๆ อยากคุยอะไรล่ะ ฉันกำลังเขียนบทที่เพิ่งจะนึกออกน่ะ เธอไม่เข้าใจฉันหรอกอิงอิง " เธอพูดออกไปอย่างเพลียจิต ก็รู้หรอกว่าเพื่อนเป็นห่วง
" ฉันขอโทษนะ นะ นะ เธอควรจะพักบ้างซิหรือ มาเที่ยวกับพวกเราบ้างก็ได้เธอทำให้พวกเราเป็นห่วงนะเหมย "
" ขอบใจนะจ๊ะที่เป็นห่วง แต่ตอนนี้ฉันต้องเขียนให้จบก่อน มันเหลือไม่กี่บทเองน่ะอีกเดี๋ยวก็จะจบแล้วล่ะ เธอเองก็กำลังรออ่านฉากจบของนิยายเรื่องนี้ด้วยไม่ใช่เหรอ? " เซียวเหมยพูดลากยาว เธอก็อยากจะพักแล้วเหมือนกันแต่อีกใจก็อยากจะเขียนให้มันจบไว้ๆเหมือนกันนี้น่า
" ฮึ่ม มันก็ใช่ที่ฉันกำลังรออ่านฉากจบ ชิ! เธอก็เป็นแบบนี้ตลอดเลย โอเคๆ แต่เธออย่าลืมนอนพักบ้างล่ะ ฉันนี้อดกังวลแทนเธอไม่ได้เลยจริงๆ เอาล่ะฉันต้องไปขึ้นเครื่องแล้วเดี๋ยวจะโทรไปหาถ้าไปถึงแล้ว " คนในปลายสายพูดบ่นยืดยาวจนเธอฟังไปยิ้มไปกับความเป็นห่วงของเพื่อนคนนี้ เธอจึงพูดว่า
" จ้าๆ คุณเพื่อนที่รักรู้แล้วน่า~งั้นก็แค่นี้ก่อนน่ะ ขอให้ทริปนี้ไปเที่ยวให้สนุกนะจ๊ะ " เมื่อวางมือถือลง เธอก็ถอนหายใจยาวอย่างรู้สึกเหนื่อยล้า
เฮ้อ... โชคดีที่ไม่ได้ลืมเนื้อเรื่อง มาเริ่มเขียนต่อดีกว่า ที่นี่แหละฉันจะต้องเขียนเรื่องนี้ให้จบให้ได้เลย!
ห้าว~ ง่วงชะมัดเลยอ่ะนี้ฉันอดหลับอดนอนมากี่วันแล้วละเนี่ย มึนหัวฉมัดเลย ....
" กรี๊ด!! ช่วยด้วย! อย่าทิ้งฉัน! อย่า- "
อืม...เสียงใครมากันมากรี๊ดร้องดังลั่นภายในบ้านของฉัน เดียว เดี๋ยวก่อน ฉันจำได้ว่าไม่ได้เปิดประตูทิ้งไว้นี้น่า
คิ้วเรียวขมวดมุ่น เปลือกตาบางค่อยๆเปิดออกช้าๆ แต่ว่าเมื่อต้องแสงกะทันหันก็ต้องปิดลง แต่เมื่อได้ยินเสียงประหลาดรอบๆตัว เธอจำเป็นต้องลืมตาขึ้นมามอง แต่ก็ต้องอ้าปากค้างกับสิ่งที่ได้เห็นตรงหน้า
นี้มันเรื่องบ้าอะไรกัน เกิดอะไรขึ้น ฉัน ฉันจำได้ว่าตัวเองกำลังนั่งเขียนนิยายอยู่ในห้องเช่าไม่ใช่เหรอ!? ใช่แล้วเธอฟุบนอนบนโต๊ะหนังสือที่เขียนไม่ใช่เหรอ? แล้วนี้มันอะไรกัน! ซอมบี้กินคนพวกนี้มันมาจากไหน! หรือว่าเธอกำลังฝันอยู่? เธอรู้สึกสับสนมึนงงไปหมดแล้ว ยืนคิดได้ไม่นานก็มีเสียงผู้หญิงตะโกนเสียงดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท
" นี้เธอ! รีบหนีเร็วเข้า จะยืนให้พวกมันทำร้ายรึไง! เร็วเข้า! "
ตึก! ตึก! ตึก!
เสียงฝีเท้าวิ่งเสียงกรี๊ดร้องทำให้เธอได้สติกลับมา ใบหน้าของเซียวเหมยซีดขาวเมื่อหันไปเห็นซอมบี้ฝูงหนึ่งกำลังวิ่งเข้ามาทางที่เธอกำลังยืนอยู่ นะ หนีเธอต้องรีบหนีเดี๋ยวนี้!
สัญชาติญาณความกลัวทำให้เท้าของเธอขยับออกตัววิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ฮือฮือ พ่อจ๋าแม่จ๋าช่วยลูกด้วย! อะลืมไปว่าเธอไม่มีพ่อแม่นิ! ฮือฮือฮือ ทำไมชีวิตของฉันบัดซบ!ต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย เธอวิ่งไปร้องให้ไปตลอดทาง ไม่รู้ว่าเธอวิ่งหนีซอมบี้มานานขนาดไหนแล้วตอนนี้เธอรู้สึกเหนื่อยแทบตายขนาดแต่ก็ไม่สามารถหยุดวิ่งได้ ถ้าหยุดวิ่งละก็เธอต้องกลายมาเป็นอาหารของพวกมันแน่ๆ เมื่อเธอกำลังจะวิ่งผ่านประตูของโรงแรมแห่งหนึ่ง จูๆ ประตูก็เปิดออกอย่างฉับพลันแล้วมีมือหนาของผู้ชายคนหนึ่งมากระชากเธอเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็วจนเธอตั้งตัวไม่ทันกำลังจะกรี๊ดร้องด้วยความกลัวก็ถูกปิดปากด้วยมือหนาๆนั้นซะก่อน
มับ!
กรี๊ด! อุบ
ปัง!
" ชู้ว...ใจเย็นๆคุณ! ผมไม่ใช่ซอมบี้ไม่ต้องกลัว "
เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาดังขึ้นเหนือศีรษะ ทำให้เธอตั้งหุบปาก เมื่อชายหนุ่มเห็นว่าหญิงสาวสงบลงแล้วเขาจึงยอมปลอยมือออกจากปากของเธอ และมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเพื่อว่าเธออาจจะถูกพวกซอมบี้กัดมา
เซียวเหมยรีบก้าวถอยหลังไปสองก้าวเมื่อชายตรงหน้าปล่อยมือออกจากปากของเธอ
" คุณคิดจะทำอะไรค่ะ " เธอเอ่ยถามเสียงสั่นเมื่อผู้ชายตรงหน้าจ้องมองเธอตาไม่กระพริบ
" เธอถูกพวกมันกัดมารึเปล่า? " เมื่อเขาเอ่ยถามเธอจึงรีบสายหน้าและมองสำรวจตัวเองทันทีทำให้รู้ว่าตอนนี้เธออยู่ในชุดกระโปรงนอนสีขาวและรองเท้าแตะเหมือนเดิม เธอจึงรู้ว่าไม่ได้ทะลุมิติมาสิงร่างคนอื่นเหมือนในนิยายที่เธอเขียนแน่ๆ แล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ?
" เห้ ผมถามคุณอยู่นะ หรือว่าคุณถูกซอมบี้กัดมา! " พูดจบชายหนุ่มก็ยกปืนในมือที่ถืออยู่ขึ้นมาจอศีรษะของเธอทันที จนทำให้เซียวเหมยหน้าซีดรีบโบกไม้โบกมือพูดเสียงสั่นกลัว
" ม ไม่ ไม่ใช่น่ะ! ฉันไม่ได้ถูกกัด จริงๆนะคะ ค คุณ อย่า อย่ายิงฉันนะ อึก! " เธอรู้สึกกลัวจนตัวของเธอสั่นไปหมดแล้ว นี้มันปืนเลยน่ะ! แหละมันก็ไม่ใช่ของปลอมอีกด้วยแต่มันเป็นปืนของจริง! เขามองประเมินเธออีกครั้งก่อนจะเอ่ยถามเธออีกครั้ง
" แน่ใจน่ะ " หญิงสาวพยักหน้าระรั่วร้าวกับไก่จิกข้าวสาร ทำให้เขาลดปืนในมือลง เมื่อแน่ใจแล้วว่าหญิงสาวคนตัวเล็กคนนี้ไม่ได้ถูซอมบี้กัดจึงเดินไปสังเกตุการด้านนอกผ่านกระจกประตูของโรงแรมตอนนี้มีซอบบี้เดินไปมาอยู่มากมายกว่าเดิม สถานการณ์ไม่ค่อยดีแล้วตอนนี้ เขาต้องหาหนทางออกไปจากที่นี้โดยเร็วแล้วติดต่อกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ
เธอมองชายหนุ่มเงียบๆเมื่อเห็นเขาละออกจากประตูแล้วเดินมาทางนี้จึงพูดขึ้นเสียงเบา
" คุณ คือ คือว่าคุณรู้ไหมว่าที่นี้คือเมืองอะไร? " เขาขมวดคิ้วงุ่นงง เอ้ คำถามของเธอแปลกเหรอ? ทำไมต้องมามาที่เธอเหมือนคนโง่ด้วยล่ะเนี่ย
" คุณไม่ใช่คนในเมืองนี้เหรอครับถึงได้ไม่รู้ว่าเมืองนี้ชื่ออะไร? แล้วคุณมาอยู่ที่นี้ได้ยังไง ในเมื่อคุณไม่รู้ว่าที่นี้คือที่ไหน แล้วคุณเดินทางมาที่นี้ได้ยังไงกันในเมื่อไม่นู้จักชื่อเมืองแบบนี้? " นั้นน่ะซิเธอมาอยู่ที่นี้ได้ยังไง เธอเองยังไม่รู้เลยแต่ก็ต้องแถ้ไปก่อนเพื่ออยู่รอด
" คือว่า...ตอนนั้นฉันตื่นขึ้นมาก็อยู่ในรถตู้สีดำคันหนึ่ง พอเปิดประตูออกมาก็เห็นคนประหลาดเหล่านั้นเดินไปมาและวิ่งกัดคนไปทั่ว ฉันกลัวมากเลยวิ่งหนีออกมาจนมาเจอกับคุณที่นี้ ฮึก ฉะ ฉันกลัวมาก ฮึก " เขาหรีตาลงและพยักหน้าอย่างเข้าใจ ถูกจับตัวมางั้นเหรอ?
" อา คุณไม่ต้องร้อง ตอนนี้คุณก็ปลอดภัยแล้ว ที่นี้คือใจกลางเมืองกวางโจว สถานการตอนนี้น่าเป็นห่วงอย่างมาก คุณอาศัยอยู่ในโรงแรมนี้ไปก่อน คุณขึ้นไปหาห้องพักที่ชั้นสองได้เลยครับ "


## บทที่1

" ค คือว่า ขอบคุณนะคะที่คุณช่วยฉันเอาไว้ ไม่อย่างนั้นฉันไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องเจอกับอะไรบ้าง "เธอพูดออกมาด้วยสีหน้าเศร้าสลด เพราะเธอรู้จักโลกในหนังสือที่เธอได้ปั้นแต่งขึ้นมาดีกว่าใครก็น่ะเธอเป็นคนสร้างมันขึ้นมากับมือนี้! ในอีกไม่กี่วันข้างหน้ามันก็จะเหลวร้ายมากกว่านี้อีกหลายเท่า
" มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว ถ้าคุณอยู่ในนี้ตลอดผมรับรองความปลอดภัยของคุณได้ประมาณหนึ่ง "พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง? เหอะ เหอะ เธอละถึงกับคำพูดของผู้ชายคนนี้จริงๆ หมายความว่าถ้าเธอเดินออกจากโรงแรมนี้ไปเธอก็ไม่ได้อยู่ในการควบคุ้มหรือปกป้องจากเขา ฉันแปลคำพูดของเขาได้ ฉันคงไม่โง่ใช่ไหมนะ?
" ยะ อย่างนั้นเหรอ ฉัน ฉันเข้าใจแล้ว เออ...คือว่าพวกเรายังไม่ได้รู้จักชื่อกันเลย ฉันเซียวเหมย ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ " อา...นี้เขาจะบอกชื่อกับฉันรึเปล่าดูสิหน้าตาเย็นชาขนาดนี้ ถ้าเขายิ้มสักหน่อยหัวใจของเธอคงจะวายแน่ๆ อืม...แค่ทำหน้านิ่งๆก็หล่อมากขนาดนี้
"  ผม เยี่ยหมิงเฉิน " ห้ะ! นี้ นี้ผู้ชายคนนี้คือ...พระเอกผู้น่าสงสารคนนั้น!เธอจำชื่อได้แม่นเลยเขาคือพระเอกคนแรกที่ปรากฏตัวออกมาคนแรก คนโง่ที่เข้าไปช่วยเหลือนางเอกโดยไม่คิดจะสนว่าตัวเองจะต้องตายหรือเปล่า? ผู้ชายที่น่าสงสารคนนั้นตอนนี้เขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าฉัน ในตอนนี้..
" เออ...ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวไปพักก่อนนะคะ ขอบคุณคุณอีกครั้งที่ได้ช่วยฉันเอาไว้ " พูดเสร็จเธอก็ก้มโค้งขอบคุณแล้วจึงเดินไปทางบันไดเพื่อขึ้นไปพักที่ชั้นสอง ไม่นึกเลยว่าเธอได้เจอกับพระเอกคนแรกในนิยายแบบนี้ ไม่รู้ว่าเขาได้เจอกับนางเอกหรือยัง? แต่เธอคิดว่าคงจะยังไม่เจอแน่นอนเพราะนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นของโรคระบาดในกลางเมืองของกวางโจว
ดวงตาคมจ้องมองตามแผ่นหลังเล็กๆของเซียวเหมยจนเธอขึ้นบันไดไปแล้วเขาจึงหันไปส่องประตูดูอีกครั้งแล้วคิดในใจ
' เมื่อกี้สายตาของเธอ...มีแต่ความสงสารและเห็นใจ? เพราะอะไร? ดูเหมือนว่าเขาไม่เคยรู้จักผู้หญิงคนนี้เลยน่ะแล้วทำไหมถึง...'
ตอนนี้สถานการณ์ในเมืองเหลวร้ายมากขึ้นไปทุกที ตามถนน ตลาด ห้างสรรพสินค้า หรืออาคารที่พักก็เต็มไปด้วยซอมบี้ บางคนพยายามลบซ่อนตัวเองให้มิดชิด ความหวาดกลัวและความสิ้นหวังเคลือบคลานเข้ามาในจิตใจของพวกเขา ไม่รู้ว่าพวกเขาจะอยู่รอดไปได้นานแค่ไหน...
ณ บ้านหลังเล็กตรงตรอกคับแคบแห่งหนึ่งภายในเมือง
เพี๊ยะ!
" แกไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องลูกกู! ออกไป! ออกไปจากบ้านกูเดียวนี้! " เสียงตะคอกอย่างโกรธเกรี้ยวของชายวัยกลางคนดังลั่นบ้านหลังเล็กแห่งนี้ จนทำให้พวกตัวประหลาดที่อยู่แถวนั้นหันมาสนใจเสียงของเขา พวกมันหันมามองตามเสียงที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในที่แห่งนี้ และร้องคำรามออกมาด้วยความหิว!
คว๊ากก!
แฮ่!
แฮ่!
" พ่อ...ผมเป็นลูกของพ่อเหมือนกันน่ะ! พ่อเคยมองผมเป็นลูกของพ่อบ้างหรือเปล่า ทำไม ทำไมผมต้องผิดทุกครั้งทั้งๆที่ผมไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่างนี้น่ะ! " เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ผิดหวังและเสียใจ ทำไหมพ่อถึงเกลียดเขากับแม่! พวกเขาแม่ลูกทำผิดอะไร? ความรักความอบอุ่นของพ่อ เขาไม่เคยได้รับจากพ่อคนนี้เลยสักครั้ง ตั้งแต่เล็กจนโต จนกระทั่งแม่ของเขาเสียชีวิตไป พ่อก็พาผู้หญิงและเด็กผู้ชายคนนั้นเข้ามาในชีวิตของพวกเรา
" แกไม่ใช่ลูกกูตั้งแต่แรกแล้ว! แม่ของแกท้องกับไอ้ผู้ชายที่ไหนไม่รู้ และมาให้ฉันรับผิดชอบแทนมัน! หึ! แกรีบไปเก็บของแล้วออกจากบ้านของกูเดี๋ยวนี้! " อะไรนะ! นี้เขาไม่ใช่ลูกของผู้ชายคนนี้จริงๆหรือ แล้วทำไมแม่ไม่เคยบอกเขาในเรื่องนี้เลยล่ะ...เขาลุกเดินออกไปทางประตูโดยไม่ขึ้นไปเก็บอะไรสักอย่างจากบ้านหลังนี้ เพราะมันก็ไม่ใช่ของๆเขาตั้งแต่แรกแล้ว ต่อให้ขึ้นไปก็ไม่มีอะไรให้เก็บหรอก
' หึ! ในที่สุดบ้านและที่ดินตรงนี้ก็เป็นของฉันกับแม่ ' แกคิดว่าตัวเองจะรอดจากโลกภายนอกหรือไง! ตลกสิ้นดี กูจะค่อยดูว่ามึง
จะรอดไปถึงเมื่อไหร่ หึ!
แฮ่!
แฮ่!
" หืม นั้นมันเสียงอะไรอยู่ด้านนอก " อยู่ๆก็มีเสียงประลาดๆดังขึ้นอยู่นอกประตูบ้าน
" พ่อ พ่อครับ! ม มีคนเยอะมากอยู่ที่หน้าประตูบ้านของเรา! "
" อะไรนะ! คนมันมาจากไหน! เหลวไหล! พ่อจะออกไปไล่พวกมันเอง ลูกเข้าไปอยู่เป็นเพื่อนแม่ในห้องไป " ใครกันที่กล้ามาก่อกวนขนาดนี้!
" ครับพ่อ พ่อระวังตัวด้วย " พูดจบก็รีบวิ่งขึ้นชั้นสองทันที
แกร๊ก
แฮ่! แฮ่!
อ๊ะเห้ย! นี้มันอะไรกัน! ทำไมบนตัวของคนพวกนี้ถึงมีแต่เลือดเต็มไปหมดแบบนี้ล่ะ! ไม่ได้การแล้ว หรือว่าพวกมันเป็นฆาตกร!
" เห้ย! พวกแกอย่าเข้ามาน่ะ! ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้!ฉันจะแจ้งตำรวจถ้าพวกแกเข้ามา! ฉันบอกว่าอย่าเข้ามาไม่ได้ยินหรือไง เห้ย! อะ โอ้ย! " เขาผลักชายแก่ที่อยู่ตรงหน้าอกอก สีตาของชายคนนี้ขาวขุ่นมัวจนไม่เห็นสีดำในเวงตาของเขา แต่ว่าเมื่อเขายืนมือออกไปคิดจะผลัก ชายแก่คนนั้นก็คว้าจับมือของเขาไว้และกัดอย่างแรงจนเลือดออก
แฮ่!
แฮ่!
อ๊าก! ข แขนฉัน! ไม่ ไม่นะ! น นี้มันไม่ใช่คนแล้ว!
" โอ้ยย ช ช่วยด้วย อ อาลาง ช่วยพ่อด้ว- "
ซอมบี้มากมายกรู่เข้ามากัดทึ่งชายวัยกลางจนเขาสิ้นใจไป มีซอมบี้อีกมากมายแหเข้ามา ในบ้านหลังน้อยแห่งนี้เพราะกลิ่นเลือด!
เซียวเหมยเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปในห้องหมายเลขสามและปิดประตูแล้วล็อกอย่างแน่นหนา เธอมองสำรวจรอบๆภายในห้องนี้จนแน่ใจว่ามันไม่มีอะไรแปลกปลอมอาศัยอยู่ในนี้เธอจึงถอนหายใจออกมาอย่างโลงอก ไม่นึกเลยว่าเธอจะต้องเข้ามาอยู่ในนิยายที่ตัวเองเขียนแบบนี้ เรื่อง รักโรแมนติกในวันสิ้นโลก นี้แต่งขึ้นมาจากการจินตนาการของเธอเองล้วนๆเลย ในเรื่องนี้จะมีอุปสรรคมากมายให้พวกพระเอกและนางเอกได้ฝ่าฝัน แต่... แล้วทำไมต้องมีฉันในเรื่องนี้ด้วย! เธอไม่ได้ตายแล้วมาสิ่งร่างของคนอื่น แต่กลับทะลุมิติเข้ามาในนิยายทั้งตัวและจิตวิญาณ เห้ออ ช่างซ่วยจริงๆ ทำไมฉันต้องมาตกระกรรมลำบากแบบนี้ด้วย ฮือฮือ ไม่ได้ๆ ฉันต้องตั้งสติ ในเมื่อฉันได้เข้ามาอยู่ในโลกนิยายแห่งนี้แล้วเธอก็ต้องเอาชีวิตรอดจากโลกวิบัติแห่งนี้ให้ได้ ฉันต้องว่างแผนให้ดีแล้วล่ะ แต่เธอไม่มีแรงไปต่อสู้กับซอมบี้แน่ๆ แต่ว่า พวกพระเอกนางเอกจะมีพลังในอีกไม่กี่อาทิตย์ข้างหน้านี่นา ใช่แล้วถ้าเธอมีพลังเหมือนกับพวกเข้าล่ะ ไม่ได้การเธอต้องรีบเก็บรวบรวมผนึกหินในสมองของซอมบี้ให้ได้เยอะซะแล้ว แต่ก่อนอื่นต้องหาคนมาช่วยถึงจะทำสำเร็จได้...
ตึก ตึก ตึก
ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้น เธอจึงเดินไปส่องมองตาแมวที่ติดในประตูดู จึงรู้ว่าคนที่มาเคาะประตูห้องคือเยี่ยหมิงเฉิน
แอด~
" คุณ...มีอะไรให้ฉันช่วยรึเปล่าค่ะ " ชายหนุ่มพยักหน้าและ ให้เธอเดินตามเขาไปที่ห้องโถงที่เป็นพื้นที่ของห้องอาหารในโรงแรม เมื่อนั่งลงเรียบรอยเธอจึงเอ่ยถามเขา
" คุณมีอะไรที่อยากจะให้ฉันช่วยเหรอค่ะ "
" ผมอยากจะให้คุณตามไปกับผมถ้าคุณอยู่คนเดียวที่นี้ผมคิดว่ามันอาจจะไม่ปลอดภัยสำหรับคุณที่จะอยู่ที่นี้เพียงลำพังในโรงแรมแห่งนี้ ผมจะออกไปสำรวจที่ด้านนอก " ในที่สุดโอกาสก็มาถึงแล้ว ฉันไม่มีทางอยู่คนเดียวอยู่แล้วล่ะ ใครจะโง่อยู่รอให้พวกที่หนีตายเข้ามาเจอเธอที่นี้ ไม่มีทางยะ!
" ได้สิค่ะ แต่ว่า...ฉันต่อสู้ไม่เป็นนะคะ " ชายหนุ่มจ้องมองหญิงสาวตรงหน้านิ่งๆ เขาก็ไม่คิดว่าเธอจะต่อสู้เป็นอยู่แล้ว ต่อให้พาเธอไปด้วยแล้วจะลำบากมากกว่าเดิมก็ไม่เป็นไร เขารู้สึกไม่ว่างใจที่ให้เธออยู่ที่นี้คนเดียว
" อืม ผมรู้ดูจากรูปร่างของคุณไม่น่าจะต่อสู้เป็นอยู่แล้วนิครับ " นะ นี้เขา! ฮึ่ม เขากำลังดูถูกฉันอย่างสุภาพใช่ไหม!?
ฝากนิยายใน readAwrite Love In The Mist