ท่านแม่ทัพ ฮูหยินเรียกท่านไปทำนา
偏方方 (เพียนฟางฟาง)
## บทที่ 1 งานสมรส

ตอนที่ 1 งานสมรส
“ไอ้คนแซ่เหอ! เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!”
“เจ้าซูตุ้ยนุ้ย! เจ้ายอมแพ้เสียเถิด! ข้าไม่มีวันแต่งเจ้ามาทำเมียหรอก!”
วันนี้เป็นวันมงคลรับลูกเขยของซูตุ้ยนุ้ย แต่ในวันเดียวกันนี้สามีของนางกลับหนีไป มันช่างน่าโมโหยิ่งนัก!
ต้องกล่าวว่าเหอถงเซิง[footnoteRef:1]ผู้นี้ก็ถูกแม่สื่อหลอก ในหมู่บ้านซิ่งฮวามีสองตระกูลที่แซ่ซู หนึ่งคือตระกูลของเหล่าซู มีบรรพบุรุษขุนนาง พื้นเพครอบครัวขาวสะอาด บุตรสาวที่เลี้ยงดูจนเติบใหญ่ล้วนรูปโฉมงดงาม ชื่อเสียงเรียงนามดี นับว่าเป็นคู่ครองที่เหล่าบุรุษล้วนหมายปองอยากแต่งเข้าเรือนแม้แต่ในความฝัน [1:  ถงเซิง คือ คำเรียกผู้ที่สอบผ่านระดับต้นหรือระดับท้องถิ่นในระบบการสอบขุนนาง ]
ถึงแม้การแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงจะไม่น่าฟังเท่าไรนัก แต่หากเป็นเหม่ยเจียวเหนียงแห่งตระกูลซูแล้วนั้นก็พอรับได้ บวกกับสินสอดทองหมั้นที่อีกฝ่ายมอบให้อย่างงาม...ตั้งยี่สิบตำลึงเชียว!
การเล่าเรียนของเขาก็มีหวังแล้ว!
แต่ใครจะรู้ว่าแต่งเข้ามาแล้วจึงพบว่าตระกูลฝ่ายหญิงที่ตนแต่งงานด้วยนั้นคือตระกูลเสี่ยวซูซึ่งเป็นรังอันธพาลตระกูลนั้น!
เมื่อเห็นหน้าที่เบียดไปด้วยเนื้อของซูพั่งยาแล้วเขาก็เริ่มคิดกระทั่งอยากฆ่าตัวตาย!
“เจ้ารับสินสอดจากตระกูลข้าไปแล้วก็ถือว่าเป็นสามีของข้า!”
“เจ้าฝันไปเถอะ!”
เหอถงเซิงวิ่งหนีไปไม่แม้แต่จะหันกลับมา!
ซูตุ้ยนุ้ยจึงกลายเป็นตัวตลกของทั้งหมู่บ้าน
นางหยิบมีดฆ่าหมูวิ่งตามไป แต่ดันสะดุดล้มอย่างไม่คาดคิด
ศีรษะของนางฟาดกับพื้นอย่างแรงจนมีเนื้อก้อนใหญ่ปูดขึ้นมา
เมื่อซูเฉิงผู้เป็นบิดามาถึงห้องนาง นางก็สลบไปแล้วตรงธรณีประตู
ซูเฉิงตกใจมาก เขาอยากอุ้มบุตรสาวที่ไม่ได้สติขึ้นมาในอ้อมอก ทำหน้าที่เป็นพ่อผู้มีความเมตตาอย่างเต็มเปี่ยม
เอ่อ…อุ้มไม่ไหว
เขาเปลี่ยนไปเขย่าไหล่ของบุตรสาวแทน แต่การเขย่านี้ช่างกินแรงเหลือเกิน “ต้ายา! เจ้าอย่าเป็นอะไรนะ! ฟื้นสิ!”
“ท่านพ่อ! คนแซ่เหอมันหนีเข้าไปในเมืองแล้ว!”
นี่คือน้องชายนามว่าซูเอ้อร์โก่ว
เมื่อได้ยินซูเอ้อร์โก่วเอ่ยประโยคนี้ขึ้นมา ซูตุ้ยนุ้ยที่ลำบากกว่าจะฟื้นคืนสติก็ปิดตาทั้งสองข้างลงอีกครั้ง สลบไสลไม่ฟื้นอีก
ซูเฉิงโกรธจนกัดฟันแน่น กำหมัดดังกรอด “ก็แค่สามีหนึ่งคนเท่านั้นมิใช่หรือ ต่อให้ต้องไปลักพาตัวมา พ่อก็จะพามาให้เจ้าจงได้!”
ซูเฉิงพูดจริงทำจริง เขาพาบุตรชายไปจับตัวลูกเขยในหมู่บ้านทันที
เขาไม่เชื่อว่าไม่มีใครยอมรับบุตรสาวของซูเฉิง!
“ท่านพ่อ”
ซูเอ้อร์โก่วชี้ไปยังหมู่บ้านที่ว่างเปล่าจนไม่เหลือแม้แต่ขนไก่ “ดูเหมือนชาวบ้านจะปิดประตูเรือนกันหมดแล้ว”
ซูเฉิง “...”
ซูเฉิงไม่ยอมแพ้ พาบุตรชายเดินตามถนนสายหลักเพื่อตามจับตัวคนต่อ
เหมือนว่าโชคจะดีไม่น้อย สองพ่อลูกดันพบกับกลุ่มชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่ง ดูท่าแล้วน่าจะเป็นกลุ่มโจรป่าที่จับตัวพ่อค้าผ่านทางได้คนหนึ่ง
แต่พ่อค้าน่าจะหนีไปได้ เหลือเพียงองครักษ์สวมหน้ากากคนหนึ่งที่ยังจัดการกับกลุ่มโจรป่า
สองพ่อลูกซ่อนตัวอยู่บนเนินเขาไม่ไกลและคอยจับตาดูการต่อสู้บนถนนสายหลักตรงนั้นโดยไม่ละสายตา
“ท่านพ่อ เราจับตัวคนไหนดี” ซูเอ้อร์โก่วที่หมอบอยู่หลังพุ่มหญ้าเอ่ยถาม
ซูเฉิงที่หมอบอยู่ใกล้ๆ กล่าวอย่างสุขุมว่า “จับคนที่สู้เก่งที่สุด เอวดี คลอดบุตรได้!”
ซูเอ้อร์โก่วงุนงง “คลอดบุตรเป็นเรื่องของสตรีมิใช่หรือ”
ซูเฉิงค้อนตาใส่บุตรชายหนึ่งที “ถ้าเอวบุรุษไม่ดีแล้วผู้หญิงจะได้คลอดบุตรหรือไม่เล่า”
“อ้อ” ซูเอ้อร์โก่วเข้าใจทันที
หลังจากประลองฝีมือกันเสร็จสิ้น องครักษ์สวมหน้ากากก็กำราบโจรป่าได้แปดคน แต่ถึงอย่างนั้น เขาเองก็เสียแรงไปไม่น้อย ร่างกายของเขาบาดเจ็บสาหัสและไร้เรี่ยวแรง
ด้วยเหตุนี้ เมื่อสองพ่อลูกตระกูลซูซุ่มจู่โจมเขาจากด้านหลัง เขาจึงไม่มีกระทั่งโอกาสโต้ตอบ ถูกถุงกระสอบครอบจนดวงตาทั้งสองมืดสนิท
ขณะที่สองพ่อลูกตัดสินใจจะแบกเขากลับไปก็พลันมีเสียงเคลื่อนไห สวบสาบจากด้านในรถม้าที่อยู่ข้างๆ
ยังมีคนอีกหรือ!
ซูเฉิงดึงขวานออกมาอย่างระวังตัวและเปิดผ้าม่านรถม้าออก!
เมื่อเห็นฉากในรถม้าชัดเจนแล้ว เขาก็ตะลึงงันไปในทันที…
...
เรือนตระกูลซู
ซูเสียวเสี่ยวที่อยู่บนเตียงมงคลสีแดงลืมตาขึ้นช้าๆ นางลืมตาเป็นครั้งที่แปดแล้ว และนางมั่นใจแล้วว่าตัวเองไม่ได้ฝันไปแน่
นางข้ามภพมาจริงๆ
จากแพทย์ทหารควบทหารซุ่มยิงมือหนึ่งกลายมาเป็นหญิงตุ้ยนุ้ยยุคโบราณที่ตัวหนักร้อยกิโลแถมโง่เขลาไม่รู้ตัวอักษร
ขี้เกียจตัวเป็นขนไม่ว่า แต่ยังเที่ยวใช้อำนาจบาตรใหญ่ไปทั่วทั้งหมู่บ้าน เป็นอันธพาลในหมู่บ้านอย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วยไม่มีหัก
นางมีบิดาเป็นคนพาลนามว่าซูเฉิง และมีน้องชายเป็นคนพาลนามว่าซูเอ้อร์โก่ว
สามพ่อลูกวางอำนาจบาตรใหญ่ สิ่งที่ควรค่าพอจะกล่าวถึงก็คือ พ่อนักเลงกับน้องอันธพาลต่างก็รักและเอ็นดูนางอย่างที่สุด
ก่อนหน้านี้ไม่นาน นางถูกใจถงเซิงแซ่เหอซึ่งอยู่หมู่บ้านถัดไป พ่อซูจึงใช้สมบัติทั้งหมดของตระกูล ไหว้วานแม่สื่อให้ไปสู่ขอลูกเขยคนนี้กับตระกูลเหอ
เดิมทีวันนี้เป็นวันมงคลสมรสของนางกับเหอถงเซิง แต่ใครเล่าจะคิดว่าเหอถงเซิงนั้นถูกแม่สื่อหลอก หลังจากความลับถูกเปิดเผย เหอถงเซิงก็ทิ้งนางและหนีงานแต่งงานทันที
เคยเห็นแต่เจ้าสาวหนีงานแต่งงาน นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเจ้าบ่าวเป็นคนหนี
นานทีปีหนจะมีสักครั้ง!
ถึงอย่างนั้น เรื่องที่ทำให้ซูเสียวเสี่ยวคาดไม่ถึงจริงๆ หาใช่งานแต่งปล่อยไก่งานนี้ไม่ หากแต่เป็นเรื่องที่ท่านพ่อซูถือมีดไปจับตัวลูกเขยที่หมู่บ้านเพื่องานสำคัญในชีวิตของบุตรสาวมากกว่า
ไม่ใช่ว่าจับตัวชายหนุ่มกลับมาให้นางจริงๆ นะ
ขณะที่ซูเสียวเสี่ยวกำลังย่อยความทรงจำในสมอง ซูเฉิงกับซูเอ้อร์โก่วก็กลับถึงเรือนพอดี
“ลูกสาวข้า! เจ้าฟื้นแล้วหรือ!”
ซูเฉิงเดินเข้ามาพบว่าบุตรสาวกำลังเอนกายเหม่อลอยอยู่บนเตียงจึงเดินเข้ามาอย่างรวดเร็วแล้วกุมมืออวบน้อยๆ ของบุตรสาวเอาไว้
“เจ้าทำพ่อใจหายใจคว่ำหมด! คราวหลังอย่าทำเรื่องโง่เขลาเช่นนี้อีกเข้าใจหรือไม่ เจ้าหนุ่มแซ่เหอนั่นไม่ควรค่าเลย! สักวันพ่อจะจับมันสับเป็นชิ้นๆ แล้วเอาไปเลี้ยงหมู!”
ซูเสียวเสี่ยวยังไม่ชินกับครอบครัวที่ได้มาอย่างกะทันหันเช่นนี้ นางชะงักไปครู่หนึ่งแล้วถึงเอ่ยว่า “ข้าไม่ได้เป็นอะไรเจ้าค่ะ”
ซูเฉิงทำหน้าจริงจัง “ไม่จริง เจ้าเป็นแน่ๆ เจ้าไม่ร้องไห้เลย”
แล้วฉันต้องร้องไห้ปาข้าวปาของงั้นเหรอ
ซูตุ้ยนุ้ยในความทรงจำเป็นคนเช่นนั้นจริงๆ เพียงแค่มีเรื่องไม่ได้ดั่งใจก็จะอาละวาดลั่นทั่วเรือน ซึ่งการโหวกเหวกแผดเสียงร้องห่มร้องไห้เป็นเรื่องปกติของเรือนนี้ไปแล้ว
ซูเฉิงตามใจลูกสาวคนนี้มาก เขาไม่เคยกล้าอบรมสั่งสอนนางอย่างเข้มงวดเลยสักครั้งจึงทำให้อุปนิสัยของซูตุ้ยนุ้ยยิ่งกำเริบเสิบสาน อารมณ์ร้ายยากจะควบคุม
ซูเสียวเสี่ยวพยายามรักษาบุคลิกเดิม “ข้า คิดได้แล้วล่ะ คนแซ่เหอก็ไม่ได้มีดีอะไร ไม่คู่ควรกับข้า วันหลังท่านพ่อไม่ต้องลงมือทำสิ่งใดแล้ว ข้าจะเป็นคนไปสับมันเองเจ้าค่ะ!”
“นี่สิลูกสาวพ่อ!” ซูเฉิงพอใจมาก
เขานั่งลงข้างเตียงพร้อมยิ้มให้ลูกสาวอย่างมีเลศนัย “พ่อมีข่าวดีกับข่าวร้าย เจ้าอยากฟังข่าวไหนก่อน”
“ได้ทั้งสองอย่างเลยเจ้าค่ะ”
“พ่อจับลูกเขยมาให้เจ้าคนหนึ่ง เขารูปงามมากกว่าไอ้คนแซ่เหอเป็นร้อยเท่า! เจ้าต้องชอบแน่ๆ!”
สวรรค์!
จับตัวผู้ชายกลับมาให้นางจริงๆ รึนี่แล้วจะรักษาบุคลิกเดิมต่อไปได้ยังไงกัน
“เช่นนั้น ข่าวดีคืออะไรหรือเจ้าคะ” นางเอ่ยอย่างเลื่อนลอย
ซูเฉิงมองบุตรสาวอย่างประหลาดใจ สิ่งที่บอกไปเมื่อครู่นี้เป็นข่าวดีมิใช่หรือ
ช่างเถอะ ในเมื่อบุตรสาวคิดว่าเรื่องต่อจากนี้เป็นข่าวดี ถ้าเช่นนั้นก็ถือว่าเป็นแล้วกัน
ซูเฉิงกระแอมให้คอโล่ง เขาเปลี่ยนโทนเสียงแล้วยิ้มกล่าว “ข่าวดีคือเจ้าไม่ต้องคลอดลูกแล้ว! เพราะลูกเขยคลอดให้เจ้าแล้วอย่างไรล่ะ!”
ซูเสียวเสี่ยวสำลัก
อะไรคือลูกเขยคลอดบุตรให้แล้ว ครอบครัวนี้มีคนสมองปกติบ้างหรือเปล่า
ซูเฉิงกางแขนออกและกวักเรียก “เอ้อร์โก่วจื่อ นำตัวเขามาหาพี่สาวเจ้าเร็ว!”
“ขอรับ! มาแล้วขอรับ!”
ซูเอ้อร์โก่วที่อยู่ด้านนอกขานตอบและผลักประตูห้องพี่สาวเข้ามา
ซูเสียวเสี่ยวหันมองแล้วเห็นหนึ่งคน สองคน สามคน… เด็กน้อยสามคนกอดห่อผ้ายืนเรียงแถว น้องชายของนางพาเข้ามาทีละคน
พ่อซูกางมือออกแล้วหัวเราะ แหะๆ “จับหนึ่งคนแต่ได้สาม น่าตื่นเต้นใช่หรือไม่ คาดไม่ถึงใช่หรือไม่”
ซูเสียวเสี่ยว “?!”


## บทที่ 2 สามี

ตอนที่ 2 สามี
ซูเสียวเสี่ยวรู้สึกไม่ค่อยดีแล้ว
ข้ามภพมาวันแรก เรื่องใหญ่ในชีวิตก็ถูกจัดการไปแล้วครึ่งหนึ่ง
เมื่อชาติก่อนที่นางเป็นหญิงไม่มีคู่ครองตลอดยี่สิบเจ็ดปีตั้งแต่ออกจากท้องแม่ก็เพราะไม่มีพ่อผู้มีความสามารถลักพาตัวลูกเขยที่มีลูกติดอย่างนั้นเหรอ
“ลูกสาว ลูกสาว ลูกสาว?”
ซูเฉิงเอ่ยเรียก
ซูเสียวเสี่ยวไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ นางหมดสติไปอีกครั้ง
ไม่ใช่ว่าความอดทนทางจิตใจของนางไม่แกร่งพอ แต่เป็นเพราะสมองของร่างนี้เพิ่งถูกกระแทกไปเล็กน้อย นางหันไปมองเด็กๆ เร็วและแรงเกินไปจนตัวเองรู้สึกวิงเวียน
“ท่านพ่อ ทำไมพี่ถึงหมดสติอีกแล้ว เราทำให้นางตกใจหรือเปล่า” ซูเอ้อร์โก่วถามอย่างเป็นห่วง
ซูเฉิงฟังเสียงกรนอันสม่ำเสมอของบุตรสาวตุ้ยนุ้ยแล้วจึงมองค้อนบุตรชาย “ตกใจที่ไหนกัน คนกล้าหาญอย่างพี่เจ้า ไม่มีใครทำให้ตกใจได้หรอก นางดีใจต่างหากเล่า เจ้าไม่ได้ยินที่นางบอกว่าข่าวดีรึไง”
ซูเอ้อร์โก่วสีหน้าสับสน เอ่อ...พี่หมายความเช่นนั้นจริงหรือ
...
หมดสติครานี้ ซูเสียวเสี่ยวหลับยาวจนถึงช่วงบ่าย
พ่อซูไม่อยู่ที่เรือน เขาพาซูเอ้อร์โก่วกับเด็กน้อยสามคนไปแจกไข่ย้อมแดงในหมู่บ้าน
พร้อมกับไล่เก็บเงินขวัญถุงสักหน่อย
ชาวบ้านทั้งอึ้งทั้งโกรธ เรื่องที่อึ้งคือซูเฉิงจับลูกเขยกลับมาให้ซูตุ้ยนุ้ยจริงๆ ไม่รู้ว่าบุตรชายเรือนไหนกันหนอที่เคราะห์ร้ายเช่นนี้
เรื่องที่น่าโกรธคือ ปกติเมื่อคนในหมู่บ้านจัดงานเลี้ยงฉลอง สองพ่อลูกตระกูลซูกับซูตุ้ยนุ้ยมีแต่เข้ามากินดื่มมือเปล่า ไม่เคยให้เงินขวัญถุงเลยสักแดง แต่วันนี้กลับยังมีหน้ามาไล่เก็บเงินขวัญถุงจากพวกเขา
รีดไถในคราบเงินขวัญถุงชัดๆ
“เหตุใดต้องเอาสามส่วน”
ป้าหลิวมือเท้าเอวจ้องเขม็ง
นางไม่กลัวสามอันธพาลตระกูลซู
ซูเฉิงเชิดหน้าอย่างจองหองพร้อมขยับนิ้วเรียกบุตรชาย
ซูเอ้อร์โก่วอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาหนึ่งคนพร้อมกล่าวอย่างมั่นอกมั่นใจ “งานมงคล งานอายุครบเดือน งานอายุครบปี”
ป้าหลิว “…”
เด็กน้อย “…”
อีกด้านหนึ่ง ซูเสียวเสี่ยวไม่รู้ว่าพ่อซูพาเจ้าตัวน้อยไปก่อความวุ่นวายในหมู่บ้าน
ทั้งวันไม่มีอาหารตกถึงท้องนางเลย นางรู้สึกหิวจนตาลาย
ชาติก่อน นางเคยถูกฝึกฝนอย่างเข้มงวดในกองทัพ การฝึกทนต่อความอดอยากก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่นั่นก็เป็นเพราะสมรรถภาพร่างกายของนางยอดเยี่ยม
ร่างกายนี้เห็นได้ชัดว่าทนหิวไม่ได้เลย นางต้องรีบหาอะไรกินเสียหน่อยแล้ว
ซูเสียวเสี่ยวจึงไปยังห้องครัว
แม้ว่ายังมีความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม แต่ตอนที่ซูเสียวเสี่ยวก้าวเข้าห้องครัว นางก็ยังตะลึงตกใจอย่างที่สุด
กำแพงแตกร้าว หลังคารั่วซึม กระทะเป็นรู ตะกร้าที่อยู่บนพื้นไม่เป็นระเบียบ ใบผักกับมันเทศกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้นแล้วยังมีก้อนเหนียวๆ สีดำที่ไม่รู้ทำจากสิ่งใดวางอยู่ในกระทะ
จิตวิญญาณของซูเสียวเสี่ยวได้ถูกทำร้ายอีกครั้ง
ห้องครัวสภาพเช่นนี้ หากเป็นชาติก่อนอย่าว่าแต่กินอาหารที่ทำจากในนี้เลย เพียงเดินเข้าไปนางก็ไม่เข้าไปเป็นแน่
ซูเสียวเสี่ยวอดทนกับอาการปวดของกระเพาะแล้วกัดฟันทำความสะอาด
นางเก็บกวาดมือเท้าเป็นระวิงไปครึ่งชั่วยามเต็มๆ กว่าห้องครัวที่เปรอะเปื้อนจะถูกเก็บกวาดจนสะอาดสะอ้าน
ซูเสียวเสี่ยวนวดแป้งข้าวโพดหนึ่งถ้วยผสมกับแป้งขาวเล็กน้อย นางผัดกุยช่ายกับไข่ไก่แล้วใช้น้ำมันหมูทอดออกมาเป็นแป้งห่อไส้กุยช่าย จากนั้นคัดมันเทศที่ยังใช้ได้หั่นออกเป็นแผ่นแล้วนำไปตุ๋นเป็นซุปมันเทศที่น้ำไม่เข้มข้นมากออกมาอีกหนึ่งหม้อ
ในความทรงจำ เจ้าของร่างเดิมนั้นเป็นคนกินจุ กับข้าวในเรือนล้วนขึ้นอยู่กับเจ้าของร่างเดิม
เจ้าของร่างเดิมกินข้าว พ่อซูกับน้องชายกินโจ๊ก เจ้าของร่างเดิมกินเส้นขาว สองพ่อลูกกินเส้นข้าวโพด ส่วนไข่ไก่กับน้ำมันหมู พ่อซูกับซูเอ้อร์โก่วไม่ได้ลิ้มรสชาติมานานมากแล้ว
ตอนแรกซูเสียวเสี่ยวคีบแป้งห่อไส้กุยช่ายมาสองอัน ครุ่นคิดไปมาก็วางกลับไปที่เดิมหนึ่งอัน
จากนั้นนางก็ตักซุปมันเทศหนึ่งถ้วย นั่งบนเก้าอี้ตัวเล็กที่อยู่ในห้องครัวแล้วเริ่มกิน
ทันใดนั้นก็มีเสียงทึบๆ ดังขึ้นจากเรือนที่อยู่ด้านหน้า
นางขมวดคิ้วพร้อมกับวางถ้วยและตะเกียบลงแล้วเดินตรงไปยังห้องนั้น
นางนึกว่าคนตระกูลซูกลับมา แต่พอเดินเข้าห้องไปถึงพบว่ามีบุรุษคนหนึ่งนอนคว่ำอยู่บนพื้น คล้ายว่าเพิ่งตกลงมาจากเตียง
เสียงการเคลื่อนไหวเมื่อครู่นี้น่าจะมาจากสิ่งนี้
ซูเสียวเสี่ยวมองสำรวจอีกฝ่ายต่อ
บุรุษผู้นี้ไหล่กว้างเอวคอด รูปร่างสูงโปร่ง แต่งตัวพิถีพิถัน บอกไม่ถูกว่าเป็นเนื้อผ้าชนิดใด แต่ให้ความรู้สึกว่ามีราคาแพงอย่างบอกไม่ถูก
นิ้วมือของชายหนุ่มเรียวยาว ข้อต่อกระดูกดูเด่นชัดทุกข้อ ตรงหว่างนิ้วมองเห็นตาปลา
“ฝึกวรยุทธ์?”
ซูเสียวเสี่ยวเอ่ยคำวินิจฉัยเบื้องต้น
นอกจากนี้ ซูเสียวเสี่ยวยังได้กลิ่นยาจินฉวงกับกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นจากตัวเขา
“บาดเจ็บเหรอ”
แปลกแท้ เหตุใดถึงมีผู้ชายบาดเจ็บอยู่ในเรือนตระกูลซูได้
ช้าก่อน หรือว่าเขาเป็นลูกเขยที่พ่อซูจับมาให้
ก็ว่าในระยะร้อยลี้จะมีคนกล้าแต่งงานกับนางได้อย่างไร ต่อให้ลักพาตัวมาก็คงหนีเตลิดไปอีก แต่หากเป็นคนที่มีอาการบาดเจ็บสาหัสก็ยังพอเป็นไปได้
ซูเสียวเสี่ยวกะพริบตาอยู่หลายครั้ง จากนั้นร่างตุ้ยนุ้ยก็ย่อตัวลงแล้วออกแรงพลิกอีกฝ่ายกลับมา
อย่างไรเสียก็เป็นสามีที่ขโมยมาให้นางก็ต้องตรวจของกันสักหน่อยกระมัง
แต่ทว่ายามดวงตาของซูเสียวเสี่ยวมองเห็นใบหน้าที่ไม่อาจอธิบายเป็นคำพูดได้นั้น ดวงตาของนางพลันเบิกกว้างในทันใด
ไหนบอกว่าดูดีกว่าเหอถงเซิงร้อยเท่าไง
เท่านี้เองเหรอ
หากว่าพ่อซูอยู่ตรงนี้ คงได้ตกใจสะดุ้งกับภาพตรงหน้าเป็นแน่ เพราะว่าตอนที่เขาดึงหน้ากากของชายหนุ่มผู้นั้นออกก็เห็นอยู่ทนโท่ว่าเป็นใบหน้าหล่อเหลาซึ่งไม่อาจหาได้จากที่ไหนในโลกหล้าได้อีก
มิเช่นนั้น เขาไม่มีวันพาลูกเขยที่เป็นภาระกลับมาเป็นแน่
ส่วนเหตุที่ชายผู้นี้กลายเป็นเช่นนี้ไปได้ก็เพราะว่าเมื่อครู่นี้ใบหน้าคว่ำลงกับพื้นถูกกระแทกจนกลายเป็นหัวหมูโดยไม่ทันตั้งตัว
หัวหมู...เอ่อไม่ ชายหนุ่มฟื้นแล้ว
พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นสตรีตุ้ยนุ้ยคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงหว่างขาและกำลังทำอะไรบางอย่างกับเขาด้วยท่าทางลับๆ ล่อๆ ขนกายพลันลุกซู่จึงเหยียดมือออกและพุ่งกระโจนใส่ฝ่ายตรงข้าม
ซูเสียวเสี่ยวที่กำลังตรวจดูอาการบาดเจ็บพลันรู้สึกมีแรงพิฆาตพุ่งเข้ามา บริเวณคอรู้สึกเย็นวาบราวกับลมพัดผ่าน
นางอาศัยศิลปะการต่อสู้มือเปล่าที่เคยฝึกเมื่อชาติก่อน ยกศอกหนาของตัวเองขึ้นมาและบังข้อมือของฝ่ายตรงข้ามเอาไว้ได้อย่างคล่องแคล่ว
ฝ่ายชายหนุ่มดูเหมือนเตรียมการไว้ล่วงหน้าจึงโต้ออกไปด้วยมือซ้ายทันที
แต่นึกไม่ถึงเลยว่าขยับไม่ได้แล้ว
เขาเพิ่งรู้ตัวว่าแขนซ้ายของตัวเองกับสองขาล้วนถูกเชือกมัดไว้แล้วเรียบร้อย
“เจ้าเป็นใคร”
เขาเอ่ยถามเสียงเย็นชา
ซูเสียวเสี่ยวอาศัยข้อได้เปรียบของน้ำหนักตัวนั่งทับแขนขวาของเขาเอาไว้
ชายหนุ่มผู้ถูกภูเขาไท่ซานกดทับ “…”
เมื่อซูเสียวเสี่ยวเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามสูญเสียความสามารถในการโต้กลับแล้วจริงๆ นางถึงลอบถอนหายใจโล่งอก โชคดีที่นางมองการณ์ไกล มัดตัวชายหนุ่มเอาไว้ก่อน มิเช่นนั้นกับสิ่งที่ฝ่ายตรงข้ามจะทำเมื่อสักครู่นี้ ถึงนางไม่ตายแต่ก็คงเป็นอัมพาต
“เจ้ายังจะทำร้ายข้าอีกหรือไม่ หากว่าไม่ ข้าจะไม่มัดตัวเจ้าอีก”
ซูเสียวเสี่ยวเอ่ยกับชายหนุ่ม
แขนของชายหนุ่มกำลังแบกรับน้ำหนักที่ไม่ควรแบกไว้
เขาขมวดคิ้วและกล่าวออกไปพร้อมกับเหงื่อที่ไหลโชก “เจ้าเป็นใครกันแน่ ต้องการทำสิ่งใด ลูก…คนอื่นๆ อยู่ที่ใด”
“คนอื่น เอ่อ ข้าก็ไม่รู้”
นางไม่รู้จริงๆ ตอนนางตื่นขึ้นมาก็ไม่มีใครอยู่ที่เรือนแล้ว
ส่วนสองคำถามแรก นางขอคิดก่อนแล้วค่อยตอบ
ชายหนุ่มมองซูเสียวเสี่ยวด้วยสีหน้าเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
ซูเสียวเสี่ยวกล่าวต่อด้วยสีหน้านิ่งเรียบเช่นเดิม “เรื่องราวเป็นเช่นนี้ เจ้าบาดเจ็บไม่ได้สติอยู่กลางถนน ครอบครัวของข้าเป็นคนช่วยเจ้าและนำเจ้ากลับมา เมื่อครู่นี้ข้าเพียงจะตรวจดูอาการให้เท่านั้น”
ชายหนุ่มมองสายมัดกางเกงที่คลายออกของตนเองแล้วกล่าวด้วยหน้าทะมึน “ตรวจดูอาการบาดเจ็บต้องถอดกางเกงด้วยหรือ”
ซูเสียวเสี่ยวอธิบายอย่างมั่นใจ “กางเกงเจ้าเปื้อนเลือด ก็ต้องตรวจดูว่าแผลอยู่ตรงไหนอย่างไรเล่า”
ชายหนุ่มตอบกลับด้วยสายตาเย็นเยือก “นั่นไม่ใช่เลือดของข้า”
ซูเสียวเสี่ยวแบมือออก “ตอนนี้ข้ารู้แล้ว”
ชายหนุ่มกำมัดกัดฟันแน่น “ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็…”
ซูเสียวเสี่ยวเงียบ
ซูเสียวเสี่ยวมองขึ้นฟ้า “…ก็ไม่ได้น่าดูสักเท่าไหร่หรอก”
ชายหนุ่ม “…”


## บทที่ 3 ลูก

ตอนที่ 3 ลูก
นึกไม่ถึงว่าจะคนมีไร้ยางอายเช่นนี้อยู่บนโลก สำรวจดูเขาจนหมดจดแล้วยังดูหมิ่นเขาอีก
มีอย่างที่ไหนกัน
ช่างเถอะ เขาเป็นชายหนุ่มไม่คิดเล็กคิดน้อยกับสตรีหรอก
ซูเสียวเสี่ยวมองชายหนุ่มที่ไอสังหารพวยพุ่งเมื่อเสี้ยววินาทีก่อน จู่ๆ ก็เงียบลงกะทันหัน
นางเลิกคิ้วขึ้น
เอ๋ ยอมสยบแล้วรึ
ชายหนุ่มไม่ได้ยอมสยบ เขาเพียงสงบลงเท่านั้น
สิ่งสำคัญที่สุดในเวลานี้คือเด็กทั้งสามคนอยู่ที่ไหนและปลอดภัยหรือไม่ ปัญหาที่ตนประสบอยู่ตอนนี้ไม่ควรค่าแก่การกล่าวถึง
เขาจำได้ว่าตนถูกจู่โจมจากด้านหลัง พอตื่นขึ้นมาก็อยู่ที่นี่แล้ว
เกิดอะไรขึ้นกันแน่
ซูเสียวเสี่ยวยื่นมือเล็กอ้วนของตัวเองไปโบกๆ ตรงหน้าของชายหนุ่ม “นี่เจ้าเหม่อลอยอะไรอยู่ เหตุใดจู่ๆ ถึงไม่พูดจา อย่าบอกนะว่าถูกข้านั่งทับจนฟั่นเฟือนไปแล้ว”
นางค่อยๆ ขยับก้นอวบของตนเองออก “นี่อย่างไร ข้าไม่ได้นั่งทับเจ้าแล้ว”
มัน ชา ไป นาน แล้ว
ชายหนุ่มยังคงสีหน้านิ่งเฉยและเริ่มสำรวจซูเสียวเสี่ยวตั้งแต่หัวจรดเท้า
ในสายตาเขาที่มองไปซูเสียวเสี่ยวมีทั้งความสงสัย ระแวดระวังป้องกัน แต่สิ่งที่ไม่มีคือสายตาดูถูกกับสายตามองแปลกประหลาดเมื่อเห็นรูปร่างอ้วนท้วนอุดมไปด้วยไขมันของนาง
ต้องรู้ไว้ว่า ตั้งแต่เด็กจนโต สายตาแปลกๆ ที่เจ้าของร่างเดิมเคยได้รับมีมากมาย
แม้จะไม่สามารถพูดได้ว่าคนทั้งหมู่บ้านมีเจตนาร้ายต่อนาง แต่พูดได้ว่าคนที่ไม่มองนางด้วยสายตาประหลาดใจเลย ชายหนุ่มตรงหน้านางนั้นคือคนแรก
ชายหนุ่มขมวดคิ้วถาม “เจ้าบอกว่าครอบครัวเจ้าเป็นคนช่วยพาข้ากลับมา แล้วพวกเขายังบอกสิ่งใดกับเจ้าอีกหรือไม่”
บอกว่านายเป็นสามีฉัน
และยังบอกว่านายมีลูกให้ฉันแล้วสามคน
ซูเสียวเสี่ยวนั่งยองๆ วาดวงกลมบนพื้น นางกำลังครุ่นคิดว่าจะจัดการกับสถานการณ์นี้ให้ผ่านพ้นไปได้อย่างไร
แต่ในมุมมองของชายหนุ่ม เขาเห็นเพียงหญิงอ้วนตุ้ยนุ้ยที่แบกหัวกลมๆ ไว้บนบ่ากำลังพ่นลมหายใจผ่านทุกรูขุมขนออกมาอย่างน่ารำคาญ
มุมปากของชายหนุ่มกระตุก
โครก~
ท้องของชายหนุ่มส่งเสียงร้องออกมา
“เอ๋?” ซูเสียวเสี่ยวเงยหน้าขึ้นถาม “เจ้าหิวแล้วหรือ”
ชายหนุ่มกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
ซูเสียวเสี่ยวไม่รอฟังคำตอบก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว นางปัดฝุ่นบนมือและกล่าว “เดี๋ยวข้าไปเอาอาหารมาให้นะ”
จริงๆ เลย ถูกชายหนุ่มผู้นี้ขัดจังหวะจนลืมไปเลยว่าตนเองก็ยังไม่ได้กินข้าว
ซูเสียวเสี่ยวกลับถึงครัวก็ยกซุปมันเทศสองถ้วยกับแป้งห่อไส้กุยช่ายกลับมา มีซุปถ้วยหนึ่งที่กินไปหนึ่งคำเมื่อครู่นี้และเริ่มเย็นไปแล้ว
“ให้ข้าป้อนเจ้าหรือเจ้าจะกินเอง” ซูเสียวเสี่ยวเอ่ยถาม
“ข้ากินเองได้ เจ้าคลายเชือกให้ข้า” ชายหนุ่มบอกกล่าวแต่ไม่เห็นซูเสียวเสี่ยวขยับจึงขมวดคิ้วแล้วกล่าวเสริม “ข้าไม่ทำร้ายเจ้าหรอก”
ซูเสียวเสี่ยวจึงแกะเชือกที่มัดแขนขาเขาออก จากนั้นพยุงเขานั่งบนเตียงและหยิบหมอนให้เขาอิง
บาดแผลของเขาส่วนใหญ่อยู่ตรงท้องกับขา แขนขยับได้ปกติ สามารถกินข้าวเองได้
ซูเสียวเสี่ยวยกโต๊ะตัวเล็กในห้องของตัวเองมาวางบนเตียงเขา จากนั้นยกถ้วยซุปมันเทศอุ่นๆ กับแป้งห่อไส้กุยช่ายมาวางบนโต๊ะ
เวลาซูเสียวเสี่ยวขี้เกียจลงจากเตียง พ่อซูกับซูเอ้อร์โก่วก็ป้อนข้าวให้นางเช่นนี้
ชายหนุ่มมองอาหารที่อยู่บนโต๊ะแล้วแทบไม่มีความอยาก แต่เขาต้องรีบทำร่างกายให้ฟื้นตัวกลับมาโดยเร็ว
เขาซดซุปมันเทศอย่างไม่เต็มใจ แต่กลับพบว่ารสชาติอร่อยอย่างน่าประหลาดใจ
ความหวานของมันเทศผสมรวมกับน้ำซุป ในรสหวานมีรสเค็มอยู่เล็กน้อย ต้นหอมซอยสดที่ทานควบคู่ไปด้วย รสชาติไม่ด้อยไปกว่าที่ปรุงโดยพ่อครัวในเมืองหลวง
จากนั้น เขาก็ชิมแป้งห่อไส้กุยช่ายต่อ มันกรอบนอกนุ่มใน อร่อยน่าทึ่งเป็นที่สุด
อาหารเหล่านี้ สตรีผู้นี้เป็นคนทำทั้งหมดอย่างนั้นรึ ช่างน่าเหลือเชื่อจริงเชียว
“เจ้ามีนามว่าอะไรรึ” ซูเสียวเสี่ยวที่นั่งกินน้ำซุปอยู่ข้างๆ เอ่ยถาม
ชายหนุ่มลังเลครู่หนึ่งถึงตอบ “ข้าชื่อเว่ยถิง”
“ข้าชื่อซูต้ายา”
ซูเสียวเสี่ยวก็แนะนำชื่อของร่างนี้ด้วยคน
เว่ยถิงไม่พูดต่อ เขาอดทนต่อความเจ็บของบาดแผลและกินอาหารต่อ
ซูเสียวเสี่ยวเหลือบมองเขาเป็นพักๆ
หากมองข้ามใบหน้าที่บวมเป็นหมู แต่มองเพียงท่าทางกินข้าวที่ไม่รีบร้อนของเขาก็มีความเป็นผู้ดีแทรกอยู่
แต่บุคลิกของชายหนุ่มนั้นเยือกเย็น
จะอธิบายอย่างไรดีล่ะ
เหมือนคนที่คลานออกมาจากกองศพและแผ่รังสีพิฆาตที่ก่อขึ้นจากเถ้ากระดูกคนกระมัง
ชายคนนี้เคยฆ่าคนมาก่อนและไม่ใช่แค่คนเดียว
พ่อซูจะรู้ตัวบ้างหรือไม่ว่าตัวเองไปจับตัวปัญหาตัวใหญ่กลับมา
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อครู่นี้ที่นางเพิ่งตรวจเขาไป เขามีรอยแผลมีดบาดกับถูกกระแทกหลายจุดบนร่างกาย รอยบาดจากมีดที่ลึกจนเห็นกระดูกมีอยู่สองจุด อยู่ตรงส่วนท้องด้านขวาบนกับน่องขาด้านซ้าย
บริเวณบาดแผลมีร่องรอยของการทำแผลง่ายๆ น่าจะเป็นพ่อซูที่เป็นคนทายาจินฉวงให้เขา
ถึงเป็นเช่นนั้นก็ตาม เขาก็เสียเลือดไปเยอะ ชีพจรกับลมหายใจเขาอ่อนแรงมาก ถ้าดูจากรอยมีดบาดกับรอยฟกช้ำตรงท้อง อวัยวะภายในอาจมีเลือดออกด้วยก็เป็นได้
กล่าวง่ายๆ อาการบาดเจ็บของเขาสาหัสกว่าที่เห็นมาก
ถ้าอยู่ในชาติที่แล้ว นางมั่นใจมากว่ารักษาเขาได้ แต่ตอนนี้…
...
เว่ยถิงพักผ่อนอีกครั้งหลังจากกินข้าวเสร็จ
ซูเสียวเสี่ยวเหนื่อยพอสมควรเช่นกัน ส่วนใหญ่เป็นเพราะร่างกายนี้อ้วนเกินไป กินได้นอนได้ แต่ไม่สามารถทำงานได้เลย
ซูเสียวเสี่ยวล้างถ้วยตะเกียบเสร็จ กลับถึงห้องก็เอาหน้าฟุบเตียงในห้องทันที
ตอนที่กำลังคิดถึงบาดแผลของชายหนุ่ม ในช่วงที่สะลึมสะลือ จู่ๆ นางก็ฝันว่าตัวเองได้กลับไปยังห้องยาที่ฐานทัพ
นี่คือห้องยาเภสัชกรรมที่ตั้งอยู่ชั้นบนสุดของอาคารวิจัย อยู่ในขั้นตอนก่อสร้าง ยังไม่ถูกเปิดใช้งาน ผู้ที่มีสิทธิ์เข้าไปได้มีเพียงไม่กี่คน
ซูเสียวเสี่ยวคือหนึ่งในนั้น
นางคว้ากระเป๋าปฐมพยาบาลขึ้นมาและเริ่มหยิบยาฉุกเฉินบางส่วนใส่เข้าไป
เลือกไปเลือกมาพลันตื่นขึ้น
ซูเสียวเสี่ยวรู้สึกขำ นางเคารพในอาชีพของตัวเองแค่ไหนกันนะ แม้กระทั่งฝัน ก็ยังฝันว่าจะรักษาบาดแผลให้กับชายผู้นั้น
แต่วินาทีต่อมา นางก็ขำไม่ออกทันที
นางเห็นกระเป๋าปฐมพยาบาลอยู่ในมือของตัวเอง...
...
“ต้ายา พ่อกลับมาแล้ว”
เสียงที่สดใสร่าเริงของซูเฉิงดังมาจากด้านนอก ซูเสียวเสี่ยวซุกกระเป๋าปฐมพยาบาลเข้าไปในผ้าห่ม
นิ่งไว้ อย่าลนลาน
ซูเสียวเสี่ยวยิ้มและเดินออกจากห้องไปด้วยใจสงบ
ซูเฉิงกับซูเอ้อร์โก่วกลับมาจากการปล้นชาวบ้านพร้อมกับเข้าไปในเมืองและซื้อขนมที่ต้ายาชอบกินกลับมา
เด็กน้อยทั้งสามคนถูกบังคับให้ทำงานทั้งวัน พวกเขาเหนื่อยจนหลับไประหว่างทาง ซูเอ้อร์โก่วอุ้มไว้ข้างละหนึ่งคน ส่วนพ่อซูอุ้มไว้หนึ่งคน
ก่อนหน้านี้ซูเสียวเสี่ยวหมดสติเร็วเกินไปจึงไม่ทันเห็นหน้าตาของเด็กน้อยเหล่านี้ชัดๆ พอได้มองดูอย่างละเอียด ภายในใจก็อดตกใจไม่ได้
ใบหน้าเล็กๆ กลมๆ เครื่องหน้าทั้งห้างดงาม ผิวขาวเนียนดั่งหยก ขนตายาวหนา เป็นเด็กที่หน้าตางดงามที่สุดเท่าที่นางเคยเห็น โดยเฉพาะความน่าเอ็นดูยามนอนหลับ มันช่างชวนให้รู้สึกใจอ่อนยวบไปหมด
นึกไม่ถึงเลยว่าชายหนุ่มผู้นั้นจะให้กำเนิดบุตรผิวขาวดุจหิมะที่น่ารักถึงเพียงนี้
ซูเสียวเสี่ยวจิ้มที่แก้มยุ้ยๆ ของเด็กสามคน
อู้ว
นุ่มจัง
เด็กน้อยสามคนลืมตาขึ้นทีละคนและดูเหมือนว่าตื่นขึ้นเพราะถูกซูเสียวเสี่ยวจิ้ม
“เอ๋ ท่านพ่อ เด็กๆ ตื่นแล้ว” ซูเอ้อร์โก่วแทบร้องไห้ “พวกเจ้าตื่นสักที ข้าเหนื่อยแทบแย่”
เดินอุ้มอยู่หลายลี้จนแขนของเขาแทบหักแล้ว
ซูเสียวเสี่ยวมองแฝดสามหนึ่งทีด้วยสายตาประหลาด
เป็นภาพลวงตารึไม่
เหตุใดถึงไม่รู้สึกเหมือนคนเพิ่งตื่นนอนล่ะ
คงไม่ได้แกล้งหลับตลอดทางแล้วใช้พ่อซูกับซูเอ้อร์โก่วเป็นอุปกรณ์ช่วยเดินทางหรอกกระมัง
...นางคงคิดมากไป
เด็กอายุเพียงสองสามขวบคงไม่ร้ายเช่นนั้นหรอก


## บทที่ 4 ลดน้ำหนัก

ตอนที่ 4 ลดน้ำหนัก
เด็กน้อยทั้งสามกระโดดลงพื้นอย่างว่าง่าย ดวงตาแวววับน่ารักน่าเอ็นดู ดูก็รู้ว่าเป็นเด็กไม่มีพิษภัย
“พวกเจ้ามีชื่อว่าอะไรกันบ้าง” ซูเสียวเสี่ยวเอ่ยถาม
เด็กน้อยทั้งสามพลันอ้อมไปอยู่ด้านหลังซูเอ้อร์โก่ว หลบหน้าอย่างเขินๆ ราวกับเป็นต้นไมยราบสามพุ่ม
ท่าทางเขินอายของพวกเขา ทำให้ใจของซูเสียวเสี่ยวอ่อนยวบไปหมด
“พวกเด็กๆ ร้องไห้กันหรือไม่” ซูเสียวเสี่ยวเอ่ยถาม
ซูเอ้อร์โก่วกล่าว “ไม่เลย เป็นเด็กดีมาก”
ซูเสียวเสี่ยวมองไปยังด้านหลังซูเอ้อร์โก่วก็พบว่าเด็กน้อยสามคนกำลังแอบมองนางอยู่ เมื่อถูกนางจับได้ เด็กๆ จึงหลบเข้าไปอีกครั้ง
“แต่เป็นเด็กไม่ชอบพูดจา” ซูเอ้อร์โก่วกล่าว
ซูเฉิงทยอยหยิบสิ่งที่ซื้อจากในตัวเมืองออกมาจากตะกร้าและวางบนโต๊ะ
เด็กน้อยสามคนพากันเดินเข้ามาและเขย่งเท้าน้อยๆ พร้อมกับชะโงกหน้าออกไปดูสิ่งที่อยู่ในตะกร้า
“หาสิ่งนี้อยู่ใช่หรือไม่” ซูเฉิงเปิดของสิ่งหนึ่งบนโต๊ะที่ห่อด้วยใบไผ่ ด้านในคือถังหูลู่สามไม้ที่ถูกกินไปแล้วครึ่งหนึ่งระหว่างทาง
ถังหูลู่มีราคาแพงมาก ซูเฉิงเป็นคนที่ใจกว้างกับลูกสาวคนเดียวเท่านั้นแต่ขี้งกกับทุกคน เดิมทีเขาไม่ได้อยากซื้อมันเลย แต่ใครเล่าจะรู้ว่าคลาดสายตาแวบเดียว เด็กน้อยสามคนก็กัดกินไปแล้ว…
ซูเฉิงรู้สึกปวดเนื้อตัวมาตลอดทาง
เด็กน้อยสามคนถือถังหูลู่แล้ววิ่งไปหาพ่อของพวกเขาในห้อง
ไม่มีใครรู้เลยว่าเด็กน้อยสามคนที่เพิ่งเข้าไปในห้องไม่นานจะพากันวิ่งกลับมาด้วยหน้าตาตื่นตระหนกตกใจ
...
เว่ยถิงตกกระแทกพื้นค่อนข้างรุนแรง แม้แต่บุตรชายแท้ๆ ก็ยังจำเขาไม่ได้
ซูเฉิงกับซูเอ้อร์โก่วที่เข้าไปดูก็รู้สึกตกใจไม่ต่างกัน
ลูกเขย(พี่เขย)ที่จับตัวกลับมานั้นอยู่ที่ใด
ไม่ได้พบหน้าเพียงวันเดียว เหตุใดถึงกลายเป็นหัวหมูไปแล้วเล่า
ซูเสียวเสี่ยวสองมือกอดอกพิงกรอบประตูพร้อมเอ่ยเสียงเรียบ “นี่คือชายหนุ่มที่พวกท่านบอกว่ารูปงามกว่าเหอถงเซิงร้อยเท่างั้นรึ”
ซูเฉิงกระแอมคอให้โล่ง “ลูกรัก เจ้าต้องเชื่อพ่อนะ เขาเป็นหนุ่มรูปงามจริงๆ”
ซูเอ้อร์โก่วเกิดความคิดประหลาดขึ้นมา “พี่ พี่ทุบตีเขารึ”
ซูเสียวเสี่ยว “…”
“เขาล้มลงเอง”
นางจะทุบตีเขาไปทำไมกัน ช่างเป็นน้องแท้ๆ ของข้าเสียจริง
ในเมื่อเกิดจากการล้ม ถ้าอาการดีขึ้นก็คงไม่เป็นอะไรแล้ว ซูเฉิงถึงรู้สึกโล่งอก จากนั้นจึงบอกให้เอ้อร์โก่วจื่อไปปลอบใจเด็กสามคนที่ตกใจจนตัวสั่น ส่วนเขาพาบุตรสาวเดินมายังห้องโถง
เขาชี้นิ้วไปที่กล่องของหวานบนโต๊ะพร้อมกล่าว “พ่อซื้อขนมกุ้ยฮวาที่เจ้าชอบกินมาให้ เป็นของร้านจิ่นจี้เชียวนะ”
ของหวานร้านจิ่นจี้นั้นราคาไม่ถูก กล่องเล็กๆ เพียงกล่องนี้ก็ราคาเกือบหนึ่งถึงสองตำลึง แต่วัตถุดิบอาหารหนึ่งชั่ง[footnoteRef:1]ราคาสามถึงห้าเงินเหวินเท่านั้น [1:  1 ชั่ง หนักประมาณครึ่งกิโลกรัม]
“เงินตำลึงของครอบครัวใช้หมดแล้วไม่ใช่หรือเจ้าคะ”
หากว่านางจำไม่ผิด พ่อซูถึงกระทั่งนำเงินทำโลงศพของตัวเองยกให้กับเหอถงเซิงไปแล้ว
ซูเฉิงหัวเราะและกล่าวว่า “นี่เงินขวัญถุงน่ะ”
ซูเสียวเสี่ยวกล่าวงึมงำ “เงินขวัญถุงอะไรมากมายเพียงนี้เจ้าคะ”
นางย่อมไม่รู้ว่าซูเฉิงปล้นเงินขวัญถุงสามส่วนมา
ในกล่องมีขนมกุ้ยฮวาทั้งหมดหกชิ้น ดูก็รู้ทันทีว่าไม่มีส่วนของซูเฉิงกับซูเอ้อร์โก่ว
“ยังไม่ได้กินข้าวใช่หรือไม่เจ้าคะ” นางเอ่ยถาม
ซูเฉิงเองก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนออกไปข้างนอกมาทั้งวันแล้ว “เจ้าคงหิวแย่แล้วใช่ไหม เดี๋ยวพ่อไปทำกับข้าวให้นะ”
“ไม่เป็นไร ข้าทำแล้วเจ้าค่ะ” ซูเสียวเสี่ยวกลับหลังหันเดินไปยังห้องครัว ยกซุปมันเทศกับแป้งห่อไส้กุยช่ายกลับมา เมื่อเห็นซูเอ้อร์โก่วที่กำลังหยอกเล่นอยู่กับเด็กน้อยสามคนจึงขานเรียก “เอ้อร์โก่ว มากินข้าวได้แล้ว”
“ขอรับ มาแล้ว”
ซูเอ้อร์โก่วพาเด็กน้อยสามคนเข้ามาด้านในและนั่งลงกินข้าว
เขามองซุปมันเทศกับแป้งห่อไส้กุยช่ายที่หน้าตาน่าทานบนโต๊ะอาหารแล้วเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ “ท่านพ่อเป็นคนทำหรือ”
ซูเฉิงตอบ “พี่เจ้าเป็นคนทำ”
สีหน้าของซูเอ้อร์โก่วเปลี่ยนไปราวกับเห็นผี “จริงรึ พี่ข้า…”
พูดยังไม่ทันจบประโยค ซูเสียวเสี่ยวก็เปิดกล่องขนมกุ้ยฮวาออกมาแล้วกล่าว “ขนมเหล่านี้พวกท่านก็กินด้วยกันนะเจ้าคะ ต่อจากนี้ไป ข้าจะลดน้ำหนัก จะไม่กินของหวานพวกนี้แล้ว”
พอสิ้นประโยคราวกับเพียงต้องการแสดงความมุ่งมั่นของตน นางเดินเข้าห้องตัวเองโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย
ใช้เวลานานมากกว่าซูเอ้อร์โก่วจะได้สติ เขาเอ่ยถามอย่างงุนงง “ท่านพ่อ พี่เขา…สมองของนางพิการไปแล้วหรือ"
ซูเฉิงฟาดกะโหลกบุตรชายหนึ่งที “สมองเจ้าสิพิการ!”
ซูเอ้อร์โก่วลูบกะโหลกที่ถูกตบจนชาพร้อมกล่าวงึมงำ “ถ้าเช่นนั้นแล้วเกิดสิ่งใดขึ้น”
ปฏิกิริยาของบุตรสาวในวันนี้ผิดปกติจริงๆ แต่ซูเฉิงไม่ได้คิดมากไปกว่านั้น เขาเพียงรู้สึกว่าบุตรสาวถูกเหอถงเซิงปฏิเสธงานแต่งงาน นางคงได้รับผลกระทบมากเกินไปจนอารมณ์เกิดการเปลี่ยนแปลง
ซูเอ้อร์โก่วคีบแป้งห่อไส้กุยช่ายขึ้นอย่างสงสัย “ของที่พี่ทำ กินเข้าไปได้จริงๆ ใช่ไหมขอรับ”
วินาทีต่อมา เขาเหมือนถูกตบหน้าดังเพียะๆ
ของที่พี่สาวเขาทำ มันช่าง ช่างอร่อยเหลือเกิน
...
เรือนตระกูลซูมีทั้งหมดสี่ห้อง ห้องทิศตะวันออกสองห้อง ห้องทิศตะวันตกสองห้อง ห้องทางตะวันออกฝั่งทิศใต้เป็นห้องที่ใหญ่ที่สุด แสงดีที่สุดจึงถูกนำมาทำเป็นห้องหอให้ซูเสียวเสี่ยว
ส่วนเว่ยถิงอยู่รักษาอาการบาดเจ็บที่ห้องทิศตะวันออกอีกห้องหนึ่ง
ห้องของซูเฉิงกับซูเอ้อร์โก่วอยู่ฝั่งทิศตะวันตกคนละห้อง ส่วนเด็กน้อยสามคนพักอยู่ในห้องซูเอ้อร์โก่ว
พอตกดึก คนทั้งเรือนก็พากันเข้าสู่ดินแดนแห่งความฝัน
ซูเสียวเสี่ยวกลับแอบลุกขึ้นมา
นางหยิบกระเป๋าปฐมพยาบาลออกจากผ้าห่ม และตรวจดูยาที่นางเป็นคนใส่เข้าไป ไม่มีขาดเลยสักชิ้น
เป็นอย่างนี้ได้อย่างไร
กระเป๋าปฐมพยาบาลก็ข้าภพมาด้วยหรือ
นางคิดไม่ออกจริงๆ นี่เป็นวิทยาศาสตร์หรือไสยศาสตร์กันแน่
“ช่างมันเถอะ ช่วยคนสำคัญกว่า”
ซูเสียวเสี่ยวจึงหยิบกระเป๋าปฐมพยาบาลกับตะเกียงน้ำมันไปยังห้องเว่ยถิง
นางปิดประตูห้อง หมุนไส้ตะเกียงจนสว่างสุด แต่ก็ยังสว่างไม่พอ นางจึงหยิบตะเกียงไฟห้องอื่นๆ มาเพิ่ม
เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ บาดแผลของเว่ยถิงแย่ลงกว่าเดิม อาการสาหัสมาก
ซูเสียวเสี่ยวไม่รีรออีกต่อไป นางเริ่มปลดเสื้อเขาออก
ถึงแม้จะเคยเห็นแล้วครั้งหนึ่ง แต่พอได้เห็นอีกครั้งมันก็อดทอดถอนใจไม่ได้…รูปร่างของชายผู้นี้ช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน
กล้ามเนื้อเป็นมัด สัดส่วนชัดเจน ส่วนแขนกับหน้าอกก็แน่นกระชับ และไม่ได้มีมากเกินไป แม้แต่รอยแผลที่กระดำกระด่างและซ้อนทับขัดกันก็ดูเหมือนจะกำลังแผ่พลังจากความเสียหายจากการต่อสู้ออกมา
ซูเสียวเสี่ยวใช้น้ำเกลือเช็ดทำความสะอาดบาดแผล แผลตรงหน้าท้องกับน่องจำเป็นต้องเย็บปิด
ขณะนั้น เว่ยถิงที่นอนอยู่บนเตียงลืมตาที่บวมเป่งขึ้นมาช้าๆ
“เจ้าได้ยินเสียงข้าพูดหรือไม่” ซูเสียวเสี่ยวเอ่ยถามเสียงเบา
สติสัมปชัญญะของเว่ยถิงพร่ามัวไปหมด
ซูเสียวเสี่ยวเอ่ยต่อ “ข้าจะเย็บแผลให้ เจ้าอย่าขยับนะ”
ไม่รู้ว่าเขาเข้าใจหรือไม่ ถึงกระนั้น สภาพของเขาในเวลานี้ก็ขยับไม่ได้แล้ว
ซูเสียวเสี่ยวให้ยาชาเฉพาะที่แก่เขา พอเย็บปิดแผลเสร็จเรียบร้อยก็พันด้วยผ้าก๊อซ ตลอดกระบวนการรักษานี้ นางสัมผัสได้ว่าเว่ยถิงพยายามครองสติของตนเองไว้
นางหยิบยาแก้อักเสบออกมาสองเม็ดให้เว่ยถิงกิน
ถึงตอนนี้ เว่ยถิงฝืนไม่ไหวอีกต่อไป เขาจึงหลับตาลงและนอนสลบไป
เขาหลับแล้ว แต่ซูเสียวเสี่ยวยังต้องทำอะไรอีกมากมาย
ซูเสียวเสี่ยวจัดการใส่ยาทุกจุดที่มีบาดแผลเล็กใหญ่ แล้วตรวจชีพจรอย่างถี่ถ้วนหลายครั้ง เมื่อตรวจดูตำแหน่งที่บาดเจ็บแล้วก็ขจัดความน่าจะเป็นของอาการเลือดออกในอวัยวะภายในไปได้ คงเป็นเพียงอาการห้อเลือดเล็กน้อย
อาการเช่นนี้ขอเพียงไม่แย่ลงกว่าเดิมก็สามารถรักษาให้หายได้ด้วยยา
…
วันถัดมา ซูเสียวเสี่ยวพยายามตื่นแต่เช้า
เมื่อคืนที่นางลั่นวาจาไว้ว่าจะลดน้ำหนักนั้นคือความจริง และนางได้วางแผนลดน้ำหนักไว้ในใจแล้ว
ขั้นแรก นางต้องเลิกนิสัยชอบกินแต่ขี้เกียจขยับ ต้องทำให้ร่างกายมีการเคลื่อนไหว
ดูจากน้ำหนักในปัจจุบัน นางยังไม่เหมาะกับการออกกำลังกายอย่างหนักบนพื้นดิน จะทำให้เกิดการบาดเจ็บที่หัวเข่า แต่สามารถเริ่มได้จากการทำงานบ้านง่ายๆ ก่อน
นางเดินไปยังห้องครัวและเริ่มจุดไฟ
เมื่อคืนทำซุปมันเทศ วันนี้นางจะเปลี่ยนมาทำแป้งมันเทศ
ก่อนอื่นผสมแป้งข้าวโพดก่อน นำมันเทศมาหั่นเต๋า มันเทศมีรสหวานอยู่ในตัว ในแป้งข้าวโพดจึงใส่เกลือในปริมาณพอเหมาะก็พอแล้ว
นำมันเทศห่อกับต้นหอมที่ผสมแป้งข้าวโพดไว้เรียบร้อยแล้วทอดลงในน้ำมัน กลิ่นหอมลอยอบอวลไปทั่ว
นางยังนำไปนึ่งอีกหลายชิ้น
นางกับเว่ยถิงจะกินแบบนึ่ง


## บทที่ 5 บทเรียน

ตอนที่ 5 บทเรียน
ซูเสียวเสี่ยวนำแป้งมันเทศใส่ลงในหม้อนึ่งขนาดใหญ่แล้วก็ยกเสื้อผ้าสกปรกหนึ่งกะละมังไปยังริมแม่น้ำด้านหลังหมู่บ้าน
นี่คือแม่น้ำที่มีน้ำไหลตลอด ไหลผ่านหลายหมู่บ้าน ปกติทุกคนจะพากันมาซักผ้าและซาวข้าวตรงนี้
แม้ฟ้าจะเพิ่งสว่าง แต่มีคนมาซักผ้ามากมายแล้ว
ทุกคนที่เห็นซูตุ้ยนุ้ยปรากฏตัวพร้อมกับกะละมังต่างตะลึงงันกันถ้วนหน้าราวกับเห็นผี
ไม่นึกเลยว่าสตรีเกียจคร้านผู้นี้จะตื่นเช้ามาทำงานบ้านเป็นด้วย เพราะพวกเขาตาฝากหรือว่าดวงอาทิตย์ขึ้นจากทิศตะวันตก
ไม่สิ เจ้าซูตุ้ยนุ้ยต้องมารีดไถเงินแน่ๆ
แววตาของทุกคนเผยความตระหนกตกใจ ยังไม่ทันรอให้ซูเสียวเสี่ยวเดินเข้ามาใกล้ก็พากันยกกะละมังและวิ่งหนีราวกับผึ้งแตกรังทันที
ซูเสียวเสี่ยวยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้จึงหาพื้นที่ใกล้ริมแม่น้ำและนั่งลง
สมัยโบราณไม่มีมลพิษจากอุตสาหกรรม แหล่งน้ำใสสะอาดจนมองเห็นพื้นน้ำ แม้แต่อากาศที่หายใจก็ยังชวนให้รู้สึกจิตใจเบิกบานมีความสุข
ซูเสียวเสี่ยวหยิบเสื้อผ้าออกมา บางแผ่บนก้อนหินก้อนใหญ่ นางถูด้วยจ้าวเจี่ยว[footnoteRef:1]แล้วขยี้จนสะอาด จากนั้นถึงใช้ท่อนไม้ตีให้เศษจ้าวเจี่ยวหลุดออกมาจากเสื้อผ้า ตีหนึ่งรอบล้างน้ำหนึ่งรอบ ทำเช่นนี้ซ้ำไปเรื่อยๆ [1:  จ้าวเจี่ยว เป็นฝักผลจากต้น 皂荚(จ้าวเจี๋ย) มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า Gleditsia sinensis เป็นพืชดอกสมุนไพรของจีนที่ถูกนำมาใช้ทำเป็นสบู่ นำผลฝักมาบดและทำให้เกิดฟองมากเมื่อผสมในน้ำ]
หลังจากซักเสื้อผ้าหนึ่งกะละมังเสร็จ เหงื่อก็ไหลท่วมตัว
ขณะที่ซูเสียวเสี่ยวยกกะละมังไม้จะเดินกลับไป บังเอิญได้พบกับสะใภ้ใหญ่เสี่ยวอู๋ซื่อ[footnoteRef:2]แห่งตระกูลหลิวซานกำลังยกกะละมังมุ่งหน้าไปยังริมแม่น้ำ [2:  ซื่อ ผู้หญิงสมัยโบราณมักจะถูกเรียกด้วยแซ่ ดังนั้น อู๋ซื่อ หมายถึง แซ่อู๋ คือว่า ‘ซื่อ’ หมายถึง แซ่หรือนามสกุล ตัวอย่างเช่น หากเป็นหญิงจากตระกูล โจว จะเรียกว่า โจวซื่อ มาจากตระกูล หวัง จะเรียกว่า หวังซื่อ เป็นต้น ]
เสี่ยวอู๋ซื่อเห็นนางก็พลันตะลึงตกใจตัวสั่น จนไม้ตีที่อยู่ในกะละมังตกพื้น ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือไม่ที่ตกลงไปใกล้ข้างเท้าซูเสียวเสี่ยวพอดี
เสี่ยวอู๋ซื่อตกใจกลัวมาก อยากก้มเก็บแต่ไม่กล้า
ซูเสียวเสี่ยวยื่นมือออกไปแล้วก้มเก็บให้นาง
เสี่ยวอู๋ซื่อหลับตาลงทันที
ก๊องแก๊ง
ไม่มีความเจ็บปวดเกิดขึ้นตามที่จินตนาการ
เสี่ยวอู๋ซื่อลืมตาขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ นางมองไม้ตีในกะละมัง หันกลับไปอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง ส่วนซูเสียวเสี่ยวยกกะละมังเดินไปไกลแล้วโดยไม่เอ่ยสิ่งใด
“เดิน ผ่านไปเลย…อย่างนั้นรึ”
...
เรือนตระกูลซู เด็กน้อยสามคนตื่นนอนแล้ว
ซูเอ้อร์โก่วจะนอนถึงตะวันโด่งฟ้า ซูเฉิงเองก็เช่นกัน ส่วนเว่ยถิงเป็นผู้ป่วยอาการหนัก ยังคงสลบไม่ได้สติ
ไม่มีใครแต่งตัวให้เด็กน้อยสามคน พวกเขาลงย่ำพื้นด้วยเท้าที่เปลือยเปล่า
พวกเขาเดินวนรอบเรือนมาแล้วหนึ่งรอบก็ยังไม่มีผู้ใหญ่คนไหนรู้สึกตัว
ตอนนี้เอง มีเสียงเด็กเจี้ยวจ้าวดังมาจากเรือนข้างๆ ทั้งสามคนจึงออกไปดูด้วยความใคร่รู้
เรือนข้างๆ คือตระกูลหลิวซาน
สะใภ้ใหญ่เสี่ยวอู๋ซื่อออกไปซักผ้า เด็กที่ส่งเสียงดังเจี๊ยวจ๊าวคือหนิวต้านลูกชายสะใภ้รองนามเหอซื่อ
ปีนี้หนิวต้านอายุเจ็ดขวบ เป็นหลานชายคนเดียวของตระกูลหลิว
“ท่านแม่ ใส่เสื้อผ้าให้ข้าหน่อยสิ”
“ได้ๆๆ เจ้ารอก่อนนะ ให้พ่อเจ้าดื่มยาก่อน”
พ่อของหนิวต้านเอวเคล็ดจากการขุดรากบัวในบ่อปลาเมื่อสองสามวันก่อน หมอได้จ่ายยาสมุนไพรสลายเลือดคั่งและช่วยการไหลเวียนโลหิตให้
เด็กน้อยสามคนเขย่งเท้าเกาะหน้าต่าง พากันเหม่อมองดูครอบครัวนั้น
หนิวต้านเคยเห็นเด็กสามคนนั้น รู้ว่าพวกเขาคือลูกติดที่เพิ่งมาใหม่ของตระกูลซู ในใจรู้สึกดูถูกอย่างมาก
เขาแลบลิ้นใส่ด้วยความขยะแขยง “แบร่ ข้าจะตีพวกเจ้าให้ตายเลยคอยดู”
“ลงมา” เหอซื่อตีๆ ก้นของลูกชาย ดันลูกชายนั่งลงบนเตียง หยิบเสื้อผ้ามาใส่ให้เขาทีละชิ้น
“ท่านแม่ ข้าอยากกินซุปไข่หวาน” หนิวต้านกล่าว
“จ้ะ ประเดี๋ยวแม่ทำให้” เหอซื่อกล่าว
ในเรือนมีบุตรสาวหลายคน แต่มีเด็กในท้องของนางเท่านั้นที่คลอดออกมาพร้อมเจ้านั่น ทุกคนจึงตามใจ อย่าว่าแต่ซุปไข่หวานหนึ่งฟองเลย สองฟองก็มีให้กินอย่างไม่ขัดสน
หนิวต้านยกซุปไข่หวานที่แม่ของเขาทำให้ นั่งกินให้เด็กน้อยสามคนที่อยู่ตรงหน้าต่างดู
เมื่อซูเสียวเสี่ยวถือกะละมังไม้กลับมาถึงเรือนก็เห็นฉากเจ้าแฝดสามกำลังดูหนิวต้านกินตาปริบๆ
ทั้งสามคนไม่ได้ใส่รองเท้า เสื้อผ้าที่ใส่ก็น้อยชิ้นเบาบาง
ซูเสียวเสี่ยวขมวดคิ้วทันทีพร้อมกับวางกะละมังลงและเดินเข้าไปหา
หนิวต้านเห็นซูตุ้ยนุ้ยเดินมา ทันใดนั้นก็ทำกร่างไม่ออกกลับหลังหันวิ่งทันที
ซูเสียวเสี่ยวพาทั้งสามคนกลับเข้าเรือน สวมเสื้อผ้าและรองเท้าให้
ทั้งสามคนตัวผอมกว่าที่นางคิดไว้
ดูจากการเสื้อผ้าของเว่ยถิงและพวกเขาแล้ว ไม่เหมือนกับคนไม่มีอันจะกินแล้วเหตุใดถึงผอมเพียงนี้
“พวกเจ้าหิวหรือยัง” นางถาม
ทั้งสามคนพยักหน้าหงึกๆ
“เดี๋ยวข้าไปเอาอาหารมาให้พวกเจ้านะ” ซูเสียวเสี่ยวเดินเข้าไปในครัว
ทั้งสามคนเดินตามเข้ามาแล้วจับจ้องไปที่ไข่ไก่ในตะกร้าอย่างไม่ละสายตา
“อยากกินสิ่งนี้อย่างนั้นรึ”
ทั้งสามพยักหน้า
ซูเสียวเสี่ยวจึงตอกไข่ไปสามฟอง ให้คนละหนึ่งฟอง
ห้องครัวเพิ่งจุดไฟมา อบอุ่นกว่าในห้องโถง ซูเสียวเสี่ยวจึงยกเก้าอี้เข้ามา เพื่อให้เด็กสามคนนั่งกินในห้องครัว
ส่วนนางแวะไปห้องเว่ยถิงพร้อมกับปลุกให้เขาตื่น “ได้เวลากินยาแล้ว”
เว่ยถิงลืมตาขึ้นสะลึมสะลือ
ซูเสียวเสี่ยวพยุงเขาขึ้นมาและป้อนยาแก้อักเสบกับยารักษาห้อเลือดให้เขา
เว่ยถิงยังไม่มีความอยากอาหารจึงหลับลงไปอีกครั้ง
เด็กน้อยสามคนเกาะประตูแอบมองและเห็นภาพเหตุการ์นี้เข้า
เด็กน้อยทั้งสามคนนึกถึงสตรีเรือนข้างๆ ที่เห็นเมื่อเช้า
สตรีป้อนยาให้พ่อของหนิวต้าน สวมใส่เสื้อผ้าให้หนิวต้าน ทำซุปไข่หวานให้หนิวต้านกิน
หนิวต้านเรียกนางว่าท่านแม่
...
ซูเสียวเสี่ยวไปปลุกซูเอ้อร์โก่ว ให้เขาช่วยดูเด็กและคนป่วยในเรือน นางต้องเข้าไปในเมืองสักหน่อย
ถึงแม้ซูเฉิงจะเข้าเมืองไปเมื่อวาน แต่ผู้ชายอย่างเขา ไม่รู้จักเรื่องการใช้ชีวิตอย่างละเอียดรอบคอบ เงินขวัญถุงที่ปล้นมา สิ่งที่นึกขึ้นได้อันดับแรกไม่ใช่การซื้อข้าวสารซื้อเส้นหมี่กลับบ้าน แต่คือการซื้อขนมหวานให้บุตรสาวสุดที่รัก
เขาซื้อขนมหวานไปด้วยเงินครึ่งหนึ่งของเงินขวัญถุง เหลือกลับมาไม่ถึงสองร้อยเหวิน
ปลายปีใกล้เข้ามาทุกที ข้าวของต่างขึ้นราคา สองร้อยเหวินสำหรับใช้สามคนนับว่าเกือบชักหน้าไม่ถึงหลัง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอีกสี่ปากที่เพิ่งเพิ่มเข้ามา
ต้องหาวิธีหาเงินแล้ว
ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น เยื้องไปข้างหน้าพลันมีเสียงตะโกนลั่นดังขึ้นมา
“ซูตุ้ยนุ้ย!”
หา?
คนแซ่เหอ?
เหอถงเซิงชื่อจริงนามว่าเหอเจียน ตระกูลเหอมีบุตรชายหกคน เขาเป็นลูกคนที่สาม
หลังจากหนีงานแต่งงานเมื่อวาน เอ้อร์โก่วบอกว่าเขาหนีกลับเข้าเมือง นึกไม่ถึงเลยว่าจะพบเขาตั้งแต่ทางเข้าตลาดในวันนี้
ข้างกายของเขามีชายหนุ่มแต่งตัวเหมือนคนเล่าเรียนหนังสือยืนอยู่สองคน คงเป็นเพื่อนร่วมเรียนกระมัง
เหอถงเซิงเดินเข้ามาด้วยสีหน้าโมโห จากนั้นก็กล่าวด้วยน้ำเสียงรังเกียจ “หยุดสักทีเจ้าซูตุ้ยนุ้ย อย่ามาทำตัวเป็นวิญญาณคอยตามหลอกหลอนได้หรือไม่”
ซูเสียวเสี่ยวขมวดคิ้ว “เจ้าคิดว่าข้ามาหาเจ้างั้นรึ”
เหอถงเซิงถามกลับเสียงแข็ง “แล้วไม่ใช่เช่นนั้นรึ”
“ก็ใช่” ซูเสียวเสี่ยวพยักหน้าเล็กน้อยพร้อมยื่นออกไปช้าๆ
เหอถงเซิงถอยกลับดุจแมงป่อง “เจ้าจะทำอะไร”
ซูเสียวเสี่ยวหัวเราะกล่าวว่า “สินสอดทองหมั้นไงล่ะ เจ้าคงไม่แค่ยกเลิกงานแต่ง แต่ไม่คืนสินสอดให้ข้าหรอกกระมัง”
“นี่เจ้า”
“มาจ้งเจ้าอะไร ข้าขอเตือน อย่ามาพูดพล่ามไร้สาระกับข้า ไปหาคณิกาหนุ่มในหอนางโลมยังต้องได้ลูบคลำสักสองครั้งก่อนถึงจะให้เงินเลย ประการแรก ข้าไม่ได้ไหว้ฟ้าดินกับเจ้า ประการที่สอง ข้าไม่ได้เข้าหอกับเจ้า ฉะนั้นเจ้าอย่าคิดเบี้ยวหนี้ข้าเป็นอันขาด”
เหอถงเซิงโกรธตัวสั่น
นังหญิงอ้วนผู้นี้…ริอาจเปรียบเขาเป็นคณิกาหนุ่มในหอนางโลม
ช่างน่ารังเกียจสิ้นดี
แต่เขาดันใช้เงินเหล่านั้นไปแล้วส่วนหนึ่งนี่สิ
ซูเสียวเสี่ยวกล่าวเสียงเรียบ “หากเจ้าไม่คืนให้ข้าก็ไปเจอกันที่ที่ว่าการแล้วกัน”
เหอถงเซิงกัดฟันกล่าว “เหตุใดต้องทำเรื่องให้ไปถึงที่ว่าการด้วย เจ้าไม่กลัวขายหน้าเลยรึ”
ซูเสียวเสี่ยวเอ่ยถาม “ขายหน้าคือสิ่งใด กินแทนข้าวได้หรือไม่แล้วอีกอย่างคนที่ต้องอับอายขายหน้าเป็นเจ้าไม่ใช่รึ เจ้าเป็นคนรับสินสอด งานแต่งงานนี้เจ้าก็เป็นคนตอบรับเอง”
เหอถงเซิงโกรธเลือดขึ้นหน้า “นั่นเพราะข้าถูกแม่สื่อหลอก…”
ซูเสียวเสี่ยวมองเขาด้วยหน้าเย็นชา
“เสียดายที่เล่าเรียนหนังสือมาตั้งหลายปี ไอ้ที่เรียนมันเข้าไปอยู่ในท้องหมาแล้วรึไร แม่สื่อชาวบ้านคนหนึ่งยังหลอกเจ้าได้ ถ้าสมองมีเนื้อไม่ได้มีแต่น้ำก็คงไม่ตกหลุมพรางนี้หรอก”
“ข้าว่าเจ้าหยุดเรียนหนังสือดีกว่า กลับเรือนไปทำไร่ไถนาเสียเถอะ น้ำที่อยู่ในสมอง คงช่วยรดแปลงผักได้สองหมู่[footnoteRef:3]” [3:  หมู่ คือ หน่วยวัดที่ดินของประเทศจีน ซึ่ง 1 หมู่ มีค่าเท่ากับ 666 ตารางเมตรโดยประมาณ]


## บทที่ 6 สินสอด

ตอนที่ 6 สินสอด
เหอถงเซิงโกรธแทบหงายหลัง
ตั้งแต่เล็กจนโต เขาเป็นคนฉลาดที่คนทั้งหมู่บ้านภูมิใจมากที่สุดตลอดมา เคยถูกคนอื่นเหยียดหยามเช่นนี้ที่ไหนกัน
นางยังใช่ซูตุ้ยนุ้ยที่เอาแต่ถือมีดไล่ฟาดฟันคนหรือไม่
นางกลายเป็นคนฝีปากแหลมคมอย่างเช่นวันนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่
เพื่อนร่วมเรียนสองคนกับชาวบ้านรอบๆ เริ่มล้อมวงเข้ามา คำพูดของซูเสียวเสี่ยวเฉียบขาดทุกคำ ลำดับชัดเจน ต่อให้ไม่ทราบเรื่องมาก่อนก็สามารถเข้าใจเหตุและผลได้ในคราวเดียว
เรื่องราวคงเป็นบัณฑิตคนนี้ถูกแม่สื่อหลอก จากนั้นหนีไปในวันแต่งงาน ตอนนี้ไม่ยอมคืนค่าสินสอดให้
“แม่นาง เขาต้องคืนค่าสินสอดเจ้าเป็นเงินเท่าไหร่กันหรือ”
“ยี่สิบตำลึงเจ้าค่ะ”
เสียงตะลึงตกใจดังขึ้นทั่วทิศ
แต่งเมียคนหนึ่งแค่สองตำลึง แม้ว่าแต่งลูกเขยจะแพงกว่าเล็กน้อย แต่คงไม่เกินหกตำลึง ต่อให้เป็นคนเรียนหนังสือ อีกทั้งรูปงามด้วย อย่างมากที่สุดก็สิบตำลึงและไม่มากไปกว่านี้
แต่ว่า...
สายตาทุกคู่ตกอยู่ที่ร่างกายตุ้ยนุ้ยของซูเสียวเสี่ยว พวกเขาจึงเริ่มเข้าใจว่าทำไมถึงเรียกจำนวนมากถึงเพียงนี้
คนที่มีรูปร่างหน้าตาเช่นนี้ในหมู่บ้านแห่งนี้…ไม่มีใครต้องการจริงๆ
“ซูตุ้ยนุ้ย เจ้าไม่ลองดูพฤติกรรมของตัวเองหน่อยเลยรึไง” เหอถงเซิงกล่าวออกไปด้วยความโมโหเสียงดังราวกับฟ้าผ่า
ซูเสียวเสี่ยวตอบกลับเสียงเรียบ “พฤติกรรมข้ามันเป็นอย่างไรหรือ มันกินเวลาที่เจ้าจะคืนค่าสินสอดให้ข้าหรืออย่างไร”
ชาวบ้านพยักหน้าเงียบๆ อย่างอดไม่ได้ หญิงอ้วนผู้นี้มีตรรกะที่เยี่ยมยอด ไม่ถูกบัณฑิตผู้นั้นจูงจมูกเลย
หญิงสาวพูดไปตามข้อเท็จจริง มีเหตุผลมีหลักฐาน พอหันมองบัณฑิตผู้นั้น เห็นได้ชัดว่าถูกกระตุ้นจนเริ่มร้อนรนอยู่ไม่สุข เขาเริ่มดูถูกด่าทอหญิงสาวต่อหน้าผู้คนอย่างคาดไม่ถึง
สติปัญญาและชั้นเชิงของทั้งสองคน ห่างชั้นกันอย่างชัดเจน
ในเวลานี้ แม้กระทั่งเพื่อนร่วมเรียนสองคนก็ขมวดคิ้วใส่เหอถงเซิงอย่างอดไม่ได้
แววตาผิดปกติจากรอบด้านเริ่มมีมากขึ้น
เหอถงเซิงกล่าวด้วยท่าทีกระฟัดกระเฟียด “ไม่ ไม่ ไม่แน่ว่าเจ้าก็เป็นพวกเดียวกันกับแม่สื่อ ร่วมมือกันเพื่อมาหลอกให้ข้าแต่งงาน ใช่ ต้องเป็นเช่นนี้แน่”
ซูเสียวเสี่ยวพยักหน้าเล็กน้อย “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ไว้เจอกันที่ที่ว่าการแล้วกัน”
พอสิ้นประโยค นางก็หันหลังและเดินไปทางที่ว่าการท้องถิ่นทันที
หากว่าเหอถงเซิงนึกว่านางเพียงแค่ข่มขู่เขา
ถ้าเช่นนั้น เขาเดาถูก
ในเรือนยังมีบุรุษไม่รู้ที่มาที่ไปอาศัย นางจะให้ที่ว่าการท้องถิ่นให้ความสนใจตระกูลซู โดยที่นางเองก็ยังไม่ทราบแหล่งที่มาของอีกฝ่ายได้อย่างไร
หากดูจากบทสนทนาเมื่อครู่นี้ เหอถงเซิงยังไม่รู้ว่านางมีสามีแล้ว
มิฉะนั้น ด้วยศักดิ์ศรีของเขา เขาต้องต่อว่านางเป็นคนไร้ยางอายแน่ๆ
เหอถงเซิงเป็นผู้ร่ำเรียนหนังสือ หากว่าเขาต้องแปดเปื้อนเพราะเรื่องนี้ เช่นนั้นก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะสูญเสียโอกาสในการสอบเพื่อให้ได้ลาภยศ
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ”
เหอถงเซิงกล่าวข่มขู่ “ตระกูลซูของเจ้าโอหังจองหองไปทั่วหมู่บ้าน ก่อเรื่องเลวทรามนับไม่ถ้วน หากเรื่องไปถึงที่ว่าการจริงๆ เจ้ายังออกมาได้อีกรึ”
ซูเสียวเสี่ยวไม่สนใจเขา
ทำสงครามจิตวิทยา แค่บัณฑิตโง่ๆ ไม่ได้ยิ่งใหญ่พอจะมาอุดช่องฟันนางได้เลย
ผลลัพธ์ตามคาด เมื่อเดินมาถึงตรงหัวมุม เหอถงเซิงกัดฟันวิ่งตามไปหน้าตั้ง
“ซูตุ้ยนุ้ย”
ซูเสียวเสี่ยวยิ้มถาม “ตัดสินใจคืนเงินแล้วรึ”
คนยังเป็นคนเดิม แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด รอยยิ้มนั้นทำให้เหอถงเซิงมึนงงไปชั่วขณะ เกิดภาพลวงตาว่าซูตุ้ยนุ้ยดูมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก
เขาหันหน้ามาแล้วใช้น้ำเสียงเหมือนทำบุญทำทาน “ข้าจะคืนให้เจ้าครึ่งหนึ่งแล้วเรื่องนี้ถือว่าเราจบกัน”
“ของของเจ้าตกแตกแน่ะ” ซูเสียวเสี่ยวมองตรงเท้าของเขา
“สิ่งใดหรือ” เขาก้มหน้ามองหา
“หน้าเจ้าน่ะ”
เหอถงเซิง “...”
“ท่านเจ้าหน้าที่” ซูเสียวเสี่ยวเดินเข้าไปหาเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนที่เดินตรวจร้านขายสุราฝั่งตรงข้าม
เหอถงเซิงเลิกคิ้ว “สิบ สิบห้าตำลึง สิบห้าตำลึงพอได้แล้วกระมัง”
ซูเสียวเสี่ยวเหมือนไม่ได้ยินและเดินไปทางเจ้าหน้าที่ต่อ
“สิบแปดตำลึง”
ซูเสียวเสี่ยวเดินมาถึงข้างๆ เจ้าหน้าที่ลาดตระเวน
“มีเรื่องอะไรรึ” เจ้าหน้าที่ลาดตระเวนเอ่ยถาม
“ข้าจะคืน”
เหอถงเซิงกระทืบเท้า
ซูเสียวเสี่ยวยิ้มอ่อน “ข้าอยากถามท่านเจ้าหน้าที่ว่าร้านจิ่นจี้ไปทางใดหรือเจ้าคะ”
...
ซูเสียวเสี่ยวได้เงินจำนวนห้าตำลึงจากเหอถงเซิง อีกสิบห้าตำลึงที่เหลือให้เขาทำสัญญากู้ยืมเงิน และคืนภายในสามวัน
จากนั้นซูเสียวเสี่ยวก็แวะไปที่ร้านขายผ้า
การซื้อเสื้อผ้าไม่ได้อยู่ในแผนการแต่แรกและเงินสองร้อยเหวินไม่ได้เยอะอะไร
ตอนนี้นางมีเงินแล้ว นางแค่อยากซื้อเสื้อผ้าท้องถิ่นให้เว่ยถิงและเด็กน้อยสามคนสักหน่อย
“จะซื้อให้สามีกับลูกหรือ” เจ้าของร้านเอ่ยถามอย่างกระตือรือร้น
ซูเสียวเสี่ยวยิ้ม
หลังเดินออกจากร้านขายผ้า เงินยังเหลืออีกสี่ตำลึง
นางจึงไปร้านขายธัญพืชต่อ ซื้อแป้งข้าวโพดยี่สิบชั่ง แป้งขาวสิบชั่ง และข้าวสารอีกสิบชั่ง
ตอนไปซื้อเนื้อสัตว์ ร้านเกือบจะปิดแล้ว
“เนื้อตากแห้งขายอย่างไรรึ” นางเอ่ยถาม
คนขายเนื้อเป็นชายหนุ่ม เขาเอ่ยตอบ “หนึ่งชั่งห้าสิบเหวิน เนื้อดีทั้งนั้น”
“แพงขนาดนี้เลยหรือ”
“ร้านของข้าขายถูกที่สุดแล้ว เจ้าลองไปถามร้านอื่นดูสิ อย่างน้อยตั้งหกสิบเหวิน”
“เนื้อสดล่ะ” ซูเสียวเสี่ยวถามต่อ
คนขายเนื้อตอบ “จะปิดร้านแล้ว ถ้าเกิดเจ้ารับ ข้าขายให้เจ้าหนึ่งชั่งสิบเหวิน”
สมัยโบราณเกลือราคาแพง ต้นทุนเนื้อตากแห้งสูง ราคาขายจึงสูงตาม
ซูเสียวเสี่ยวตัดสินใจซื้อซี่โครงกับเนื้อสามชั้นสดและกลับไปทำเอง
คนขายเนื้อเห็นว่านางซื้อทีเดียวหลายชั่งจึงยิ้มและเอ่ยถาม “แม่นาง ข้ายังมีเครื่องในหมูอีก ถ้าเจ้าไม่รังเกียจก็เอาไปเถิด ไหนๆ ข้าก็จะปิดร้านแล้ว”
เครื่องในหมูเป็นของดีในชาติก่อน แต่ในสมัยโบราณไม่เป็นที่ต้องการเท่าไหร่นัก ส่วนใหญ่เป็นเพราะคนไม่รู้วิธีทำ
แน่นอนว่า ไม่ได้เกินจริงถึงขั้นโยนทิ้งก็ไม่มีใครซื้อ อย่างไรเสียชาวบ้านจนๆ ปีหนึ่งได้กินเนื้อสัตว์เพียงไม่กี่มื้อ เครื่องในยังถือว่าเป็นเนื้อชนิดหนึ่ง
“ขอบใจนะ”
ถ้าจะทำเนื้อตากแห้ง เกลือกับเครื่องเทศจะขาดไม่ได้
กว่าซูเสียวเสี่ยวจ่ายตลาดเสร็จก็ปาเข้าไปเกือบบ่ายแล้ว
ของมากมายขนาดนี้ ซูเสียวเสี่ยวถือกลับไปไม่หมด
แต่นางโชคดี บังเอิญเห็นตาเฒ่าหลี่ที่ขับเกวียนเทียมวัวตรงทางเข้าตลาด
ตาเฒ่าหลี่เพิ่งขายแม่ไก่แก่ไปสองตัวและซื้อน้ำตาลทรายแดงสองชั่งให้หลานชายกับลูกสะใภ้ที่กำลังตั้งท้อง แถมยังมีของปีใหม่ที่คนในหมู่บ้านฝากซื้อด้วย
“ลุงหลี่” ซูเสียวเสี่ยวโบกมือทักทาย
ตาเฒ่าหลี่ดึงเกวียนหนีทันที
ซูเสียวเสี่ยวจึงเข้าไปขวางทาง
“ลุงหลี่ ข้าจะกลับหมู่บ้าน รบกวนพาข้าไปด้วยได้หรือไม่”
เจ้าซูตุ้ยนุ้ยคนเก่าไม่เคยสุภาพเช่นนี้มาก่อน มีแต่เรียกตาแก่หลี่ๆ และไม่เคยทักทายใดๆ ขึ้นมานั่งแปะบนเกวียนทันที
หากว่าโชคดี เจ้าซูตุ้ยนุ้ยจะไม่ให้ค่ารถ
หากว่าโชคร้าย เจ้าซูตุ้ยนุ้ยจะไถเงินตาเฒ่าหลี่
ตาเฒ่าหลี่ด่าตัวเองดวงซวยอยู่ในใจ เมื่อวานเพิ่งถูกปล้นเงินขวัญถุง วันนี้ยังต้องมาเจออีก
เขาไม่ยอมเห็นใจเจ้าซูตุ้ยนุ้ยเพียงเพราะนางพูดจาเกรงใจเพียงไม่กี่คำแน่
ตาเฒ่าหลี่แทบจะร้องไห้ แต่เขาจะทำอะไรได้
ถ้าทำให้เจ้าเด็กอันธพาลนี่โมโห ตระกูลซูยังมีคนพาลอีกสองคนที่มีกำปั้นที่แข็งแกร่งกว่า
ตาเฒ่าหลี่ทำหน้าโศกเศร้า แต่ก็ยอมให้ซูเสียวเสี่ยวพร้อมของของนางขึ้นเกวียน
กลับถึงหมู่บ้านได้ครึ่งทาง เกวียนวัวก็ถูกขวางเอาไว้
เป็นพวกอันธพาลสามคนของตัวเมือง หัวโจกนามว่าพี่เตา อายุน้อยกว่าซูเฉิงไม่กี่ปี เพิ่งถูกปล่อยตัวออกจากที่ว่าการเมื่อไม่นานมานี้
เขาควงมีดในมือ มองซูเสียวเสี่ยวแวบหนึ่ง พร้อมหัวเราะอย่างประหลาดใจ “อ้าว ลูกสาวพี่ซูไม่ใช่รึ บังเอิญแท้”
สีหน้าตาเฒ่าหลี่พลันเปลี่ยนไป
ซวยแล้ว พวกเดียวกัน ของบนเกวียนวัวของเขาไม่รอดแน่ๆ
นอกเสียจากเจ้าซูตุ้ยนุ้ยจะช่วยเขา…
แต่เจ้าซูตุ้ยนุ้ยไม่มีทางช่วยเขาแน่
ไม่มีทาง…


## บทที่ 7 ตุ้ยนุ้ย

ตอนที่ 7 ตุ้ยนุ้ย
ซูเสียวเสี่ยวยิ้ม “อาเตา บังเอิญจัง”
ในความทรงจำ เจ้าของร่างเรียกเขาเช่นนี้
ชื่อจริงเขาคือจางเตา เคยเป็นหน่วยคุ้มกันกับซูเฉิงเมื่อหลายปีก่อน ต่อมาทั้งคู่ก็เลิกอาชีพเป็นหน่วยคุ้มกัน คนหนึ่งกลายเป็นอันธพาลในเมือง ส่วนอีกคนกลายเป็นอันธพาลในหมู่บ้าน
ในช่วงสองสามปีแรกทั้งสองคนยังติดต่อกัน แต่ต่อมาก็ค่อยๆ ห่างเหิน
ราวกับว่าคำว่าอาเตาทำให้จางเตาฟังแล้วสบายใจ เขายิ้มและถาม “พ่อเจ้าสบายดีหรือไม่”
ซูเสียวเสี่ยวตอบ “เหมือนเคยเจ้าค่ะ แต่อาเตาดูมีชีวิตชีวาขึ้นนะเจ้าคะ”
คำพูดตามมารยาทที่ดี นางพูดได้มากมายเป็นกระบุง เพียงแต่ไม่รู้ว่าเขาจะทนฟังได้มากเท่าไหร่
แน่นอนว่าจางเตาไม่ได้ว่างขนาดนั้น เขามีธุระที่ต้องทำ ไม่ใช่มาถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกับหญิงอ้วนที่ไม่ได้สนิทกัน
เขากล่าวอย่างตรงไปตรงมา “หลานสาว ข้ากับพ่อเจ้ารู้จักกันแล้วเจ้าก็เรียกข้าว่าอา งั้นวันนี้ข้าจะปล่อยไป”
เขากล่าวไปพลางส่งสายตามาดร้ายไปยังตาเฒ่าหลี่ “ตาแก่ ช่วงนี้พี่น้องข้าค่อนข้างขัดสน ขอยืมเงินใช้สักหน่อยสิ”
ตาเฒ่าหลี่ปฏิเสธในใจ
ของบนเกวียนไม่ได้มีแค่ของใช้ของเขาเท่านั้น แต่ยังมีของใช้ของชาวบ้านด้วย ถ้าถูกขโมยไป เขาคงจ่ายคืนไม่ไหวแน่
สะใภ้ที่บ้านใกล้คลอดแล้วด้วย เมียจึงบอกให้เขานำไก่ตัวเมียสองตัวไปขาย เงินที่ติดตัวเขาอยู่คือเงินให้กำเนิดบุตรของลูกสะใภ้
จะทำอย่างไรดี
“พี่น้อง ลุย!”
“ได้เลย! พี่เตา”
“อาเตา”
ซูเสียวเสี่ยวเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ “บนเกวียนมีของของข้า”
“โอ้?” จางเตายกมือขึ้น ทั้งสองคนจึงหยุดขนของ
เขายิ้มแต่ก็เหมือนไม่ยิ้มและมองซูเสียวเสี่ยว “แล้วของสิ่งใดเป็นของหลานสาวรึ”
ซูเสียวเสี่ยวยิ้มอ่อน “ทั้งหมดเลยเจ้าค่ะ”
จางเตาขมวดคิ้วและสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเย็นชา
ตาเฒ่าหลี่มองซูเสียวเสี่ยวอย่างประหลาดใจ
แน่นอน เขาไม่ได้วันคิดว่าเจ้าซูตุ้ยนุ้ยกำลังปกป้องเขา แต่รู้สึกว่าเจ้าซูตุ้ยนุ้ยเป็นคนกล้าหาญมาก ถึงกระทั่งกล้าแย่งของกับพวกอันธพาล
จางเตาเดินเข้ามาข้างหน้าซูเสียวเสี่ยว
ซูเสียวเสี่ยวนั่ง ส่วนเขายืน
เขาจ้องซูเสียวเสี่ยวนิ่ง “เจ้าแน่ใจว่าของบนเกวียนทั้งหมดเป็นของเจ้า”
“ถ้าอาเตาไม่เชื่อ ลองถามเขาดูได้เจ้าค่ะ” ซูเสียวเสี่ยวตอบกลับเรียบๆ ราวกับไม่รู้สึกถึงการข่มขู่ในแววตาและน้ำเสียงของเขา
จางเตาหัวเราะขึ้นมาอย่างเย็นชา “หลานสาวดูไม่ค่อยเหมือนแต่ก่อนแล้วนะ”
ซูเสียวเสี่ยวยิ้มอ่อน “ก็โตแล้วนี่เจ้าคะ”
เป็นเด็กที่ไม่หวาดหวั่นเสียจริง
จางเตาหันหน้ามองตาเฒ่าหลี่
ตาเฒ่าหลี่ก้มหน้าไม่พูดอะไร
อย่างไรก็ถูกปล้นเหมือนกัน ถูกเจ้าซูตุ้ยนุ้ยปล้น หรือถูกผู้ชายเหล่านี้ปล้น สำหรับเขามันไม่มีอะไรแตกต่าง
ซูเสียวเสี่ยวเอ่ยปาก “อาเตาบอกแล้วว่าจะไม่ทำให้ข้าลำบากใจ คงไม่ผิดคำพูดหรอกใช่หรือไม่เจ้าคะ”
จางเตากำหมัดคว้าคอเสื้อตาเฒ่าหลี่ “เอาเงินที่ติดตัวเจ้าออกมาให้หมด”
ตาเฒ่าหลี่คลำถุงเงินของตัวเอง แต่กลับสัมผัสโดนเพียงเศษเหรียญอีแปะ
เงินของเขาล่ะ
ซูเสียวเสี่ยวกล่าวขึ้นน้ำเสียงเสียดาย “ดูเหมือนอาเตาโชคไม่ค่อยดีนะเจ้าคะ”
จางเตากำหมัดซ้ายแน่นดังกรอดๆ “ฮึ”
เขาปล่อยตาเฒ่าหลี่แต่อารมณ์ยังเดือดพล่านเป็นไฟ
ซูเสียวเสี่ยวยิ้มและกล่าว “อาเตา เดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ”
จากนั้นพูดกับตาเฒ่าหลี่เรียบๆ “ยังไม่รีบกลับกันอีก จะให้พ่อข้ารออีกนานเท่าไหร่”
“ข้า…”
ตาเฒ่าหลี่เสียดายเงินสองร้อยอีแปะของเขานี่
นั่นมันเงินน้ำพักน้ำแรงของเขาเชียวนะ
กลับถูกขโมยที่ไหนก็ไม่รู้เอาไป
ซูเสียวเสี่ยวคว้ามือแย่งแส้แล้วขับเกวียนออกไปทันที
จางเตามองเกวียนวัวแล่นผ่านตนเองไปด้วยสีหน้าเย็นชา
ทันใดนั้น พลันมีกลิ่นหอมของสุราเกาเหลียงแตะที่จมูก
ซูเฉิงไม่ดื่มสุรา
เขาตะโกนลั่น “หยุดนะ”
แย่แล้ว ถูกจับได้แล้วแน่ๆ
จางเตาไม่ใช่คนคุยง่าย ที่เขาไว้หน้าซูเฉิง ไม่ใช่เห็นแก่มิตรภาพเก่า แต่หมายความว่าต่างคนต่างอยู่และไม่ยุ่งเกี่ยวกัน
แต่นังเด็กนี่กล้าหลอกเขา ปั่นหัวเขาเล่นเหมือนเป็นคนโง่
ถ้าเช่นนั้นก็ต้องอบรมสั่งสอนนังเด็กคนนี้สักหน่อยแล้ว
“พี่ใหญ่ นังสาวน้อยนั่น…”
“สั่งสอนมันหน่อย ให้นางโขกหัวขอขมาสักสองสามทีแล้วเอาของมาด้วย”
พวกเขาทำได้อยู่แล้ว
ถนัดมากๆ เชียวล่ะ
ชายร่างใหญ่สองคนก้าวเท้าฉับๆ ไปจับตัวซูเสียวเสี่ยว
เกวียนวัวไม่ใช่เกวียนม้า มันวิ่งเร็วไม่ได้ในทันที ด้วยเหตุนี้ ในเมื่อถูกจับได้ ซูเสียวเสี่ยวก็เข้าใจทันทีว่าเลี่ยงการต่อสู้อันเลวร้ายนี้ไม่ได้แล้ว
นางมองเงาที่อยู่ตรงพื้น พลางหยิบขาหมูชิ้นใหญ่ที่ซื้อมาเมื่อสักครู่แล้วโยนไปทางด้านหลัง
ว่องไว แม่นยำ หนักแน่น ตรงเป้า
ชายร่างใหญ่หงายหลังล้มลงกับพื้นอย่างแรง ในหัวได้ยินเสียงวิ้งๆ สองตาเห็นดาว
เพียงแต่ว่าท่านี้ จัดการได้เพียงครั้งละคนเท่านั้น ชายอีกคนคว้าแขนเสื้อของซูเสียวเสี่ยว
ซูเสียวเสี่ยวถีบเท้าใส่เขาทันทีอย่างไม่รีรอ
แรงถีบของคนอ้วนร้อยโล ไม่ใช่ใครก็สามารถทนรับได้
ซี่โครงซี่หนึ่งของฝ่ายตรงข้ามหักทันที เขาล้มลงกับพื้นและกระอักเลือดออกมาเต็มปาก
สองคนนี้รับมือค่อนข้างง่าย แต่จางเตาไม่ใช่
เขาเคยเรียนวรยุทธ์มาอย่างแท้จริง เคยเข้าที่ว่าการฆ่าคนมาก่อน ดูจากรูปร่างอวบอ้วนของซูเสียวเสี่ยวบัดนี้ นางไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย
เพียงกระบวนท่าแรกก็ทำให้ซูเสียวเสี่ยวกลิ้งลงจากเกวียนวัวแล้ว
โชคดีที่ไขมันหนาทำให้ไม่ได้รับบาดเจ็บ
แต่ว่า…
กระบวนท่าที่สองของจางเตามาอีกแล้ว ตอนแรกซูเสียวเสี่ยวสามารถหลบได้ แต่ด้านหลังนางคือตาเฒ่าหลี่ ดาบนี้หากฟันใส่ตาเฒ่าหลี่ในวัยใกล้ฝั่งเข้าจริงๆ ชีวิตของตาเฒ่าหลี่คงได้จบสิ้นลงจริงๆ แน่
ซูเสียวเสี่ยวกัดฟันแล้วยกแขนอ้วนขึ้นบัง
นางกำบังได้สำเร็จ แต่ก็ถูกบาดจนเป็นแผลที่หลังมือ
“เจ้าบังคับให้ข้าออกท่าไม้ตายเองนะ…”
ซูเสียวเสี่ยวกัดฟันแล้วตะโกนไปทางด้านหลังจางเตา “ท่านพ่อ! มาแล้วหรือเจ้าคะ!”
จางเตาหันขวับ
เมื่อพบว่าถูกหลอกพอหันกลับมา ซูเสียวเสี่ยวก็หายไปแล้ว
นังหญิงอ้วนน่าตายไปไหนแล้ว
ตุ้ม…ตุ้ม…ตุ้ม…
เสียงฝีเท้าที่หนักแน่น แต่ละก้าวๆ ย่ำจนพื้นดินสั่นสะเทือน
จางเตาชะงักในใจครู่หนึ่ง
เขาเงยหน้าขึ้น
“ข้า…มา…แล้ว!”
เรี่ยวแรงของข้า มหาศาลดุจขุนเขา
ซูเสียวเสี่ยวก้าวเท้าขึ้นเกวียน ยืมแรงกระโดดพุ่งออกไป หย่อนก้นลงนั่งทับจางเตาทันที
“ฉิบ หาย!”
จางเตาถูกทับจนมึน เขานอนแผ่อยู่กับพื้นเหมือนคางคก ลิ้นจุกปาก ตาเหลือก…
ซูเสียวเสี่ยวเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว นางนอนแผ่หลาลงกับพื้นพลางหอบหายใจ
ร่างกายนี้อ้วนเกินไปแล้ว อ้วนเกินไป อ้วนเกินไปแล้ว
หากเป็นชาติก่อน...ตีลังกาแปดตลบ...ยังไม่หอบขนาดนี้...
นางจะลดน้ำหนัก! หิวจะตายอยู่แล้ว!
…
ระหว่างทางกลับ ซูเสียวเสี่ยวดูสูงส่งเย็นชาราวกับเทพเจ้าแห่งความชั่วร้าย
ตาเฒ่าหลี่คิดเพียงว่านางเพิ่งสู้กับคนอื่นมา อารมณ์จึงไม่ดีเท่าไหร่นัก
เขาขับเกวียนมาถึงหน้าประตูเรือนซูพร้อมกับรอให้ซูเสียวเสี่ยวหยิบของไปทั้งหมด
แต่นึกไม่ถึงว่าซูเสียวเสี่ยวหยิบเฉพาะของของนางแล้วปิดประตูเรือนใส่อย่างเย็นชา
เขาตะลึงงันอยู่ตรงนั้น
ที่เจ้าซู เจ้าซูตุ้ยนุ้ยสู้กับคนพวกนั้นเอาเป็นเอาตาย ไม่ได้ทำเพื่อแย่งของเหล่านี้รึ
เขาเดินขึ้นเกวียนวัวอย่างงุนงง
ใต้ฝ่าเท้าเหมือนเหยียบสิ่งของบางอย่าง เขาก้มหน้ามองดูก็พบว่าเป็นถุงเงินที่หายไปของเขาไม่ใช่รึ
เป็นไปไม่ได้ เขาหามันแล้วและมันไม่อยู่บนเกวียนจริงๆ…
เขามองไปยังประตูเรือนซูที่ปิดสนิท แววตาพลันสับสน
…
หลังจากกลับเรือน ซูเสียวเสี่ยวก็มุ่งตรงไปยังห้องตัวเอง
นางบาดเจ็บ
นางเคยได้รับบาดเจ็บจากปืนจากคมมีดมาแล้วเมื่อชาติก่อนจึงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
แต่นางลืมไปว่าเส้นประสาทการรับรู้ความเจ็บปวดของร่างกายนี้มีมากกว่าปกติ เมื่อเทียบกับร่างกายเมื่อชาติก่อน มันรู้สึกกลัวเจ็บเป็นสิบเท่า
ตอนนี้ไม่มีคนอยู่ใกล้ๆ ในที่สุดนางก็ทนไม่ไหว
นางมองบาดแผลตรงหลังมือแล้วร้องไห้โฮออกมาทันที “เจ็บจังเลย…”


## บทที่ 8 ความแตก

ตอนที่ 8 ความแตก
เมื่อตาเฒ่าหลี่กลับถึงเรือน ฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว
เฉียนซื่อนั่งป้อนข้าวให้หลานชายตรงธรณีประตู นางมองข้างนอกเป็นพักๆ อย่างร้อนใจ
“ทำไมปู่เจ้ายังไม่กลับมาอีก”
เฉียนซื่อกล่าวงึมงำ
ออกไปตั้งแต่เช้า หรือว่าไก่ตัวเมียขายไม่ออก
“ท่านปู่!”
หลานชายอายุสามขวบชี้ไปที่ลุงหลี่ผู้อิดโรยในความมืด
เฉียนซื่ออุ้มหลานชายเข้าด้านในและให้ลูกสะใภ้ป้อนอาหารแทน ส่วนตัวเองเดินออกไปต้อนรับตาเฒ่าหลี่
“ทำไมกลับดึกป่านนี้ ไก่ขายออกไปหรือยัง” นางมองเกวียนวัว
“ขายแล้ว” ตาเฒ่าหลี่ตอบ
“แล้วข้าวของของเพื่อนบ้านล่ะ” นางถามต่อ
“ซื้อแล้ว เอาไปให้หมดแล้ว” ตาเฒ่าหลี่ตอบ
เฉียนซื่อมองด้วยสายตาประหลาดใจ “ข้าว่าท่านแปลกไป มีอะไรหรือ”
เพียงนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างทาง ตาเฒ่าหลี่ก็เกิดความรู้สึกซับซ้อนกล่าวไม่ถูกขึ้นภายในใจ “วันนี้ข้า…กับเจ้าตุ้ยนุ้ยกลับมาด้วยกัน”
เฉียนซื่อตกใจสะอึก “นังเด็กนั่นมันรีดไถเงินท่านใช่หรือไหม!”
“ไม่ใช่ นางไม่ได้รีดไถเงินข้า”
“นางนั่งเกวียนของท่านโดยไม่จ่ายเงินใช่หรือไม่!”
“ก็ไม่ใช่” ตาเฒ่าหลี่เปิดถุงใส่เงินออกมา เขาเคยนับแล้ว เงินอีแปะข้างในไม่ได้หายไปสักแดงเดียว แต่ยังเกินมาตั้งสิบเหรียญ “นางให้เงินข้า”
เฉียนซื่ออ้าปากค้าง
ตาเฒ่าหลี่กล่าวต่อ “นางยังช่วยข้าไล่อันธพาลในเมืองอีกด้วย”
เฉียนซื่อเป็นใบ้ไปแล้ว
…
เรือนตระกูลซู
น้ำตาของซูเสียวเสี่ยวไหลพรากๆ
นางไม่ได้อยากร้องไห้ แต่เป็นเพราะสัญชาตญาณของร่างนี้
เส้นประสาทสัมผัสของร่างนี้ไม่เพียงรับรู้ได้มากกว่าปกติ แม้แต่ต่อมน้ำตาก็ยังทำงานเก่งเป็นพิเศษ เก่งชนิดที่ว่าไม่สามารถควบคุมได้
เมื่อชาติก่อนตอนที่อยู่ในกองทัพ นางเป็นคนที่โดดเด่นในทุกด้าน สมรรถนะของร่างกาย การยิงปืน การสู้ด้วยมือเปล่า แทบไม่มีด้านไหนที่ไม่ใช่ที่หนึ่ง
นางรู้สึกเสมอว่าเป็นเพราะตัวเองขยันมากพอ แต่ตอนนี้ดูแล้ว นางก็ขยันจริง แต่สมรรถภาพทางกายและยีนที่แข็งแกร่งนั้นมีมาแต่กำเนิดต่างหาก
รอจนร่างกายนี้ร้องไห้พอแล้ว ซูเสียวเสี่ยวหยิบเตี่ยนฝู[footnoteRef:1]ออกมาฆ่าเชื้อตรงบาดแผล จากนั้นก็เดินไปยังห้องครัว [1:  เตี่ยนฝู คือ ยาฆ่าเชื้อเบตาดีน]
ซูเฉิงกับซูเอ้อร์โก่วก่อไฟในครัว ต้มน้ำร้อน อาบน้ำสระผมให้เด็กน้อยทั้งสามคน
ประตูปิดสนิทแน่นหนาจึงทำให้ไม่ได้ยินเสียงจากด้านนอก
ตอนที่ซูเสียวเสี่ยวผลักประตูเข้าไป ซูเฉิงกำลังอบรมสั่งสอนเด็กน้อยสามคนด้วยสีหน้าเข้มขรึม
“ต่อจากนี้ไป เจ้าชื่อซูต้าหู่! เจ้าชื่อซูเอ้อร์หู่! เจ้าชื่อซูเสียวหู่!”
เด็กน้อยสามคนเปลือยกายนั่งอยู่ในอ่างไม้ บนหัวมีจุกกลมเหมือนลูกชิ้นเปียกๆ กำลังแหงนหน้าขึ้นมองซูเฉิงด้วยสีหน้างุนงง
ซูเอ้อร์โก่วนั่งยองๆ อยู่หลังเตากำลังเติมฟืนเข้าไปและย่างมันเทศ
แสงไฟกับลมพัดสาดเข้าพร้อมกันจนซูเฉิงรู้สึกเย็นวาบ พอหันหน้าไปก็กล่าวขึ้นอย่างดีใจ “ต้ายา! เจ้ากลับมาแล้วหรือ”
เขาก็รู้สึกดีใจมากเมื่อเห็นหน้าลูกสาว
เด็กน้อยสามคนก็หันมองซูเสียวเสี่ยว ท่าทางมึนๆ งงๆ ดูน่ารักเป็นพิเศษ
“พี่!” ซูเอ้อร์โก่วขานเรียก
สายตาของซูเสียวเสี่ยวกราดมองสภาพยุ่งเหยิงของห้องครัว
เยี่ยมมาก ไม่เห็นเพียงวันเดียว ที่แห่งนี้ก็กลายเป็นฉากอุบัติเหตุรถชนครั้งใหญ่อีกแล้ว…
ต่อจากนี้พวกนายห้ามเข้ามาห้องครัวอีกเด็ดขาด!
“ท่านพ่อ เอ้อร์โก่ว”
เมื่อเป็นสมาชิกในครอบครัวก็ย่อมต้องมีการทักทาย
นางปิดประตู ในห้องอบอุ่นขึ้นมาอีกครั้ง
ซูเฉิงใช้ขาเกี่ยวเก้าอี้ตัวเล็กมาให้ลูกสาวนั่ง
ซูเสียวเสี่ยวนั่งลง “ท่านพ่อ เมื่อครู่นี้ท่านตั้งชื่อให้พวกเขาหรือเจ้าคะ”
ซูเฉิงตอบ “ใช่ ซูต้าหู่ ซูเอ้อร์หู่ ซูเสียวหู่ เป็นอย่างไร ชื่อที่ข้าตั้งให้ไพเราะหรือไม่”
เพียงนึกถึงชื่อของตัวเองกับชื่อของซูเอ้อร์โก่ว ซูเสียวเสี่ยวก็แทบจะไม่ตั้งความหวังกับการตั้งชื่อของซูเฉิงแล้ว
ซูเสียวเสี่ยวเอ่ยถาม “ท่านพ่อไม่รู้สึกว่าฟังแล้วเหมือนอยู่ลำดับเดียวกันกับข้าและเอ้อร์โก่วหรือเจ้าคะ”
ซูเฉิงตอบ “เหมือนรึ”
ช่างเถอะ อยากเรียกอะไรก็เรียกไปเถอะ ยังไงก็เป็นแค่ชื่อเล่นเท่านั้น
พอนึกอะไรบางอย่างได้ ซูเสียวเสี่ยวจึงถามอีกครั้ง “แล้วท่านพ่อรู้ได้อย่างไรว่าใครคือคนโต คนรองและคนเล็กสุด[footnoteRef:2]” [2:  ซูต้าหู่ （苏大虎）สามารถแปลชื่อเป็นภาษาไทยได้ว่า ซูเสือใหญ่(พี่ใหญ่สุด) ซูเอ้อร์หู่ （苏二虎）สามารถแปลชื่อเป็นภาษาไทยได้ว่า ซูเสือรอง (พี่คนรอง) และซูเสียวหู่（苏小虎）สามารถแปลชื่อเป็นภาษาไทยได้ว่า ซูเสือเล็ก (น้องเล็กสุด) ดังนั้นดูจากชื่อจึงสามารถรู้ได้ว่าใครเป็นลูกคนโต คนรอง และคนเล็ก ]
ซูเฉิงปล่อยผมจุกของพวกเขาออกแล้วชี้ไปยังศีรษะตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ “หนึ่งขวัญ สองขวัญ สามขวัญ คนโต คนรอง คนเล็ก!”
ซูเสียวเสี่ยว “…”
พ่อซูอาบน้ำให้เด็กน้อยต่อ ส่วนซูเสียวเสี่ยวไปเปลี่ยนยาให้กับเว่ยถิงที่ห้องของเขา
บาดแผลดีขึ้น นางเย็บแผลสวยมาก เพียงแต่ยังมีไข้เล็กน้อยและร่างกายยังค่อนข้างอ่อนแอ
จัดการบาดแผลหนักสองจุดเสร็จ ซูเสียวเสี่ยวก็ทายาแก้ปวดแก้อักเสบที่แผลเล็กบริเวณอื่นๆ ต่อ
“เฮ้อ เหนื่อยจัง”
ซูเสียวเสี่ยวนั่งลงที่ขอบเตียง
ทำงานตั้งแต่เช้า ไปซื้อของอีกครึ่งค่อนวันแล้วยังต้องต่อสู้อีกตลอดทาง ร่างกายอ่อนล้าอย่างรุนแรง
“ซี้ด…”
เว่ยถิงสูดหายใจ
ซูเสียวเสี่ยวอุทาน “ฟื้นแล้วหรือ”
เว่ยถิงลืมตาขึ้นช้าๆ ดวงตาฉายแววระแวดระวัง
ซูเสียวเสี่ยวแค่นเสียงขึ้นจมูก “ระวังใครรึ ตอนนี้เจ้าก็เหมือนปลาที่อยู่บนเขียงเท่านั้น บีบเจ้าให้ตายยังง่ายกว่าบีบมดให้ตายเสียอีก”
เว่ยถิงกำหมัดแน่นพร้อมกับหลับตาลง
ซูเสียวเสี่ยวเห็นถ้วยข้าวกับตะเกียบตรงเก้าอี้ นี่มันแป้งเทศนึ่งที่นางเอามาให้ก่อนออกไป ตอนนี้เหลือแค่ครึ่งชิ้นแล้ว
“เจ้าตื่นขึ้นมาตอนกลางวันรึ” นางเอ่ยถาม
เว่ยถิงแค่ตื่นเสียที่ไหนกัน
เขายังได้พูดคุยกับคนในครอบครัวของนางอย่างลึกซึ้งอีกด้วย
เขารู้แล้วว่าเด็กสามคนก็อยู่ที่นี่ด้วย เมื่อวานเขาถามว่าเด็กๆ อยู่ที่ไหน แต่ผู้หญิงคนนี้กลับโกหกบอกว่าไม่รู้เรื่อง
ทำให้เขาเป็นห่วงอยู่นาน
“พ่อข้ารู้หรือยัง” ซูเสียวเสี่ยวเอ่ยถาม
เว่ยถิงส่งสายตาที่ดูเหมือนกำลังมองคนโง่ให้นาง
ซูเสียวเสี่ยวส่งเสียงไอเบาๆ “รู้แล้วสินะ แล้วเขาคุยอะไรกับเจ้าบ้าง”
เว่ยถิงส่งสายตาเย็นชา “เขาบอกข้าว่ามีคนซุ่มทำร้ายข้า เขาเป็นคนขับไล่คนพวกนั้นแล้วช่วยข้ากับลูกไว้ ให้ข้าตอบแทนด้วยการเป็นลูกเขยของตระกูลซู”
“แค่กๆๆ!” ซูเสียวเสี่ยวสำลัก “แล้วเจ้าคิดเห็นอย่างไร”
เว่ยถิงเย้ยหยัน “เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าคนที่ซุ่มทำร้ายข้าด้านหลังก็คือพ่อของเจ้าหรืออย่างไร”
เขาไม่เห็นหน้า แต่เขาได้ยินเสียงของอีกฝ่ายตั้งแต่ก่อนหมดสติ
“อยากให้ข้ารับโจรเป็นเมีย นับโจรเป็นพ่อ ฝันไปซะเถอะ!”
เอ่อ…ก็ค่อนข้างกระอักกระอ่วนจริงๆ
ซูเสียวเสี่ยวเกาหัวอย่างแรง
เว่ยถิงแค่นเสียงเย็นชา
ทันใดนั้น มืออ้วนๆ ของซูเสียวเสี่ยวก็พุ่งไปหาเขา
“จะทำอะไร” เขาถามอย่างระวังตัว
ซูเสียวเสี่ยวเชิดคางเล็กๆ สองชั้นขึ้นแล้วเหลือบมองอย่างผู้สูงส่งกว่า
“ถึงแม้พ่อข้าจะจับตัวเจ้ามา แต่ข้าเป็นคนรักษาบาดแผลให้เจ้าก็เป็นอันว่าเราเสมอกัน ในเมื่อเจ้าไม่คิดจะใช้ร่างกายตอบแทน ถ้าเช่นนั้นก็ต้องคิดบัญชีระหว่างเราให้ชัดเจน”
“ค่าอาหาร ค่าเรือนพัก ค่ารักษา ค่าดูแล วันละยี่สิบตำลึง หนึ่งเดือนข้าคิดเจ้าห้าร้อยตำลึง! ค่าฝากเลี้ยงบุตรหนึ่งร้อยตำลึง เด็กสามคนก็สามร้อยตำลึง และต้องจ่ายทันที!”
แอ๊ด…
ประตูถูกเปิดออก
ซูเฉิงเดินเข้ามา “ต้ายา เด็กๆ อาบน้ำเสร็จแล้ว…อ้าว ลูกเขยฟื้นแล้วหรือ”
ซูเสียวเสี่ยว ลูกเขยอะไรเล่า ความแตกหมดแล้วเนี่ย
เว่ยถิงมองซูเฉิงพร้อมขยับริมฝีปากขึ้นอย่างเย็นเยือก “ท่านพ่อ ข้าหิวแล้วขอรับ”
ซูเสียวเสี่ยว “…!!!”


## บทที่ 9 อบอุ่นใจ

ตอนที่ 9 อบอุ่นใจ
เกียรติของเจ้าอยู่ที่ใดเว่ยถิง
พูดจาเสียดิบดีว่าไม่แต่งโจรเป็นเมีย ไม่รับโจรเป็นพ่อ
พริบตาเดียวเหตุใดถึงเป็นคนกลับกลอกแบบนี้เล่า
ซูเสียวเสี่ยวหมดคำพูด
ซูเฉิงพอใจในคำว่าพ่อมากถึงมากที่สุดและยังขานรับอย่างสบายๆ “หิวแล้วหรือ ได้ เดี๋ยวข้าไปทำอาหารให้นะ”
“เดี๋ยวก่อน…” ซูเสียวเสี่ยวอยากรั้งไว้ก่อนแต่ซูเฉิงหันหลังเดินออกไปแล้ว
หลังจากซูเฉิงไปห้องครัวแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าของเว่ยถิงก็หายไปทันที ความเย็นชาที่ดูห่างเหินเป็นพันลี้เข้ามาแทนที่
หน้ากลมๆ ของซูเสียวเสี่ยวพลันบึ้งตึง “นี่เจ้าตั้งใจนี่”
เว่ยถิงมองด้วยแววตาเย็นชาแวบหนึ่ง “ไม่เช่นนั้นเล่า เจ้านึกว่าข้ายอมเป็นสามีให้เจ้าด้วยความเต็มใจงั้นรึ”
ซูเสียวเสี่ยวกัดฟันกรามดังกรอด “ถ้าเจ้าไม่เต็มใจที่จะเป็น ข้าก็ไม่เต็มใจที่จะรับหรอก ข้าจะส่งเจ้าไปให้ทางการ จะคอยดูว่าเจ้าจะเก่งได้อีกสักเท่าไหร่”
เว่ยถิงกล่าวอย่างสุขุม “เขารู้กันทั้งหมู่บ้านว่าข้ากับเจ้าแต่งงานกันแล้ว ถ้าข้าเข้าไปที่ว่าการท้องถิ่น เจ้าไม่กลัวว่าพวกเจ้าจะติดร่างแหไปด้วยรึไง”
อะไรกันเนี่ย แม้กระทั่งเรื่องแต่งงานก็พูดกับเขาแล้วด้วยเหรอ
ซูเสียวเสี่ยวตอบอย่างโมโห “ข้าไม่กลัวหรอกนะ เจ้าออกไปสืบดูก็ได้ ความกล้าหาญของซูต้ายามีมากจนน่าตกใจหรือไม่”
เว่ยถิงเหลือบตาขึ้นอย่างเย่อหยิ่งแต่สง่างาม “เป็นเช่นนั้นจริงรึ แล้วคนขี้แยที่แอบร้องไห้จนแทบหายใจไม่ทันอยู่ในห้องนอนเมื่อครู่นี้คือใครกัน”
ซูเสียวเสี่ยว “…”
ซูเสียวเสี่ยวปฏิเสธอย่างมั่นใจ “ไม่ใช่ข้า ข้าไม่ได้ร้อง”
เว่ยถิงหัวเราะเยาะ “ใช่ ไม่ใช่เจ้าหรอก เสียงสุนัขร้องน่ะ”
ซูเสียวเสี่ยวอยากกัดเขาให้ตาย
ช้าก่อน เจ้าหมอนี่ได้ยินนางร้องไห้ก็หมายความว่าเขาตื่นตั้งนานแล้วสิ
เมื่อครู่นี้ นางทั้งเปลี่ยนยาให้เขา วัดอุณหภูมิร่างกายให้เขา แต่เขาทำตัวเหมือนคนแกล้งตายตลอดเวลาอย่างนั้นเหรอ
ดีมาก ทำแบบนี้กับฉัน ก็อย่ามาโทษตอนที่ฉันเอาคืนก็แล้วกัน
ทำฉันหน้าแตกใช่ไหม
มาสิ ทำด้วยกันเลย
ซูเสียวเสี่ยวที่เหมือนปลาปักเป้าทอดตัวน้อยเมื่อหนึ่งวินาทีก่อน พลันเผยรอยยิ้มที่น่ารักมีเสน่ห์ออกมา “เจ้านึกว่าข้าชื่นชมในความรูปงามของเจ้าใช่หรือไม่”
เว่ยถิงยิ้มประชด “หรือว่าไม่ใช่”
“เหอะๆ” ซูเสียวเสี่ยวเดินกลับไปหยิบกระจกทองแดงในห้องตัวเองแล้วนำมาวางตรงหน้าเขา
เว่ยถิงไม่เข้าใจในสิ่งที่นางทำนั้นหมายความว่าอย่างไร แต่ก็มองเข้าไปในกระจกโดยไม่รู้ตัว
จากนั้น เขาพลันสะดุ้งตกใจ
สีหน้าเหมือนถูกฟ้าผ่าของคนบางคนทำให้ซูเสียวเสี่ยวรู้สึกสะใจมาก
ทิ้งระเบิดเสร็จ…เอ่อไม่ใช่ ทิ้งยาไว้เสร็จแล้ว นางก็เดินออกห้องไปอย่างสบายใจ แต่ยังไม่เว้นทำท่าดึงเอวกางเกงอย่างอดไม่ได้
…
ซูเสียวเสี่ยวไปที่ห้องครัวเป็นนัยว่านางจะทำอาหารเย็นเอง
นางทนดูต่อไปไม่ได้จริงๆ ที่ซูเฉิงกับซูเอ้อร์โก่วทำห้องครัวที่นางทำความสะอาดอย่างเหน็ดเหนื่อยต้องเละเทะอีก
พวกเขาทั้งสองคนไม่ได้ว่าอะไร กระทั่งสามารถพูดได้ว่าออกจะเห็นด้วยด้วยซ้ำ
เดิมที พวกเขารักลูกสาว (พี่สาว) มาก ตั้งแต่ได้กินฝีมือซูเสียวเสี่ยวแล้วกลับมากินฝีมือซูเฉิงอีกครั้งก็รู้สึกแทบกลืนอาหารไม่ลง
โดยเฉพาะตอนกลางวันที่ซูเสียวเสี่ยวไม่อยู่ คนทั้งเรือนต้องกินอาหารฝีมือซูเฉิงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้…
รสชาติอาหารนั้น สุดจะทนจริงๆ
ซูเสียวเสี่ยวทำหมูสามชั้นตุ๋นหนึ่งหม้อ เต้าหู้ไส้หมูหนึ่งชาม ไข่ตุ๋นถ้วยใหญ่หนึ่งถ้วย ไข่ตุ๋นถ้วยเล็กสามถ้วย ผัดผักกาดขาวอีกหนึ่งจานใหญ่แล้วยังยำหัวไชเท้าซอยอีกเล็กน้อย
กับข้าวที่วางอยู่เต็มโต๊ะทำให้ซูเอ้อร์โก่วมองตาค้างและพูดตะกุกตะกัก “ครอบ ครอบครัวเราจะฉลองปีใหม่กันแล้วหรือ”
ไม่สิ ฉลองปีใหม่ก็ไม่เคยมีของดีเช่นนี้
เด็กน้อยสามคนแทบอดใจไม่ไหวแล้ว พากันยืนล้อมโต๊ะน้ำลายไหล
พวกเขากินข้าวกันในห้องครัว
หนึ่งเพราะอากาศอบอุ่น สองเพราะโต๊ะในครัวเป็นโต๊ะเตี้ย เด็กน้อยสามคนจะได้เอื้อมถึงเวลานั่งลงที่เก้าอี้
อาหารของเว่ยถิงต้องรสจืด ซูเสียวเสี่ยงจึงต้มโจ๊กหมูผัดกาดขาวให้เขาโดยเฉพาะ และให้เอ้อร์โก่วจื่อยกไข่ตุ๋นไปให้เขาอีกหนึ่งถ้วย
พอเอ้อร์โก่วจื่อกลับมา ทุกคนถึงเริ่มกินข้าว
แต่เมื่อซูเฉิงกับซูเอ้อร์โก่วมองเต้าหู้ไส้หมูชามนั้น จู่ๆ ก็ไม่กล้าขยับตะเกียบกัน
พวกเขาเคยกินที่เรือนของญาติครั้งหนึ่ง ต้องเรียกว่ารสชาตินั้นแย่มาก
“ทำไมไม่กินกันหรือเจ้าคะ” ซูเสียวเสี่ยวมองสองคนนั้นด้วยแววตาประหลาดใจ
เด็กน้อยสามคนกินไม่ได้เพราะเผ็ดเกินไป แต่สองคนนี้ชอบกินอาหารรสจัดมิใช่หรือ
ซูเอ้อร์โก่วฝืนคีบขึ้นมา ลังเลครู่หนึ่งก็วางลงในถ้วยของซูเฉิง “ท่านพ่อ ท่านกินก่อน”
มุมปากของซูเฉิงกระตุก เขาคีบไส้หมูขึ้นมาแล้ววางในถ้วยซูเอ้อร์โก่ว “เจ้ากินเลยๆ”
“ท่านพี่กิน” ซูเอ้อร์โก่วคีบขึ้นมาใส่ถ้วยซูเสียวเสี่ยว
ซูเสียวเสี่ยวตอบกลับ “ข้าลดน้ำหนักอยู่ ข้ากินสิ่งนี้ไม่ได้”
เงียบไปครู่หนึ่ง นางมองซูเฉิงด้วยสีหน้าประหลาดใจ ”ท่านพ่อ อย่าบอกนะว่าท่านไม่กล้ากิน”
ซูเฉิงตอบกลับงึมๆ งำๆ “ไม่ ไม่ ไม่กล้าได้ไงกันเล่า”
ซูเสียวเสี่ยวตอบกลับเสียงอ้อน “ถ้าเช่นนั้นก็หมายความว่าท่านไม่รักข้าแล้ว”
ซูเฉิงตัวสั่นไปทั้งตัว
“ฮ่าๆ”
ซูเสียวเสี่ยวรู้สึกขำในปฏิกิริยาของซูเฉิงจนแทบหงายหลัง
ซูเอ้อร์โก่วมองพี่สาวด้วยสีหน้างุนงง หรือว่าพี่สาวของเขาป่วยอาการหนักจริงๆ ล้มหัวฟาดจนสมองใช้การไม่ได้อะไรแบบนั้น
ซูเสียวเสี่ยวกินข้าวต่ออย่างพึงพอใจ
ครอบครัวนี้ตลกจัง
ชาติที่แล้วนางเกิดในครอบครัวที่เข้มงวดมาก แม่เป็นนักธุรกิจหญิง พ่อเป็นศาสตราจารย์ทำงานวิจัย คนหนึ่งมีการประชุมที่ไม่มีวันประชุมเสร็จ ส่วนอีกคนหนึ่งมีงานวิจัยที่ไม่มีวันทำเสร็จ
ภายในบ้านเหน็บหนาวรกร้าง เห็นเพียงแต่เลขากับแม่บ้านอยู่เสมอ
นางคิดมาตลอดว่าตัวเองเป็นคนที่เข้มงวดจริงจัง
ปรากฏว่า นางเองก็มีอารมณ์ขันเหมือนกัน
สุดท้ายแล้ว ซูเฉิงกับซูเอ้อร์โก่วก็ยอมกิน แถมเมื่อกินไปแล้วก็หยุดกินไม่ได้ แม้แต่ไส้หมูชิ้นสุดท้ายก็ไม่มีใครยอมยกให้ใคร
ซูเสียวเสี่ยวจึงคีบไปอย่างไร้ความปรานี
“เจ้าลดน้ำหนักอยู่มิใช่รึ”
ทั้งคู่มองนางด้วยความคับแค้นใจ
ซูเสียวเสี่ยวกางมือออก “ข้าลดมาทั้งวันแล้ว ให้รางวัลกับตัวเองเล็กน้อยเท่านั้น พรุ่งนี้ค่อยลดต่อเจ้าค่ะ”
แล้วนางก็กินหมูสามชั้นตุ๋นที่เหลืออีกครึ่งจานตามไปด้วย
ซูเฉิง “…”
ซูเอ้อร์โก่ว “…”
…
กินข้าวเย็นเสร็จ ซูเสียวเสี่ยวนำเนื้อหมูกับเครื่องในมาล้างทำความสะอาด ทาเกลือ และตากไว้บนราวตากที่อยู่ด้านหลัง
สำหรับเงินที่ซื้อของได้มากมายขนาดนี้มาจากไหน ซูเสียวเสี่ยวไม่ได้ปิดบัง และยังเล่าเรื่องที่ให้เหอถงเซิงคืนเงินสินสอดด้วย
“ยังเหลืออีกสิบห้าตำลึง มีสัญญากู้ยืมเงินแล้วว่าต้องคืนภายในสามวัน”
ซูเอ้อร์โก่วช่วยนางตากเนื้อพร้อมกล่าวน้ำเสียงเย็นชา “นับว่ายังฉลาด ถ้ามันกล้าเบี้ยวหนี้อีก ข้าจะตามไปจัดการมันให้ตายถึงเรือน”
ซูเสียวเสี่ยวล้างมือแล้วนำเสื้อผ้าที่ซื้อจากในเมืองออกมา
นางไม่รู้เรื่องงานเย็บปักถักร้อย ผ้าที่ซื้อมาเป็นเสื้อผ้าสำเร็จรูปทั้งหมด ต้องลองสวมดูก่อน ถ้าไม่พอดีพรุ่งนี้ค่อยนำไปแก้หรือเปลี่ยนในเมือง
“ท่านพ่ออยู่ด้านในหรือไม่เจ้าคะ” ซูเสียวเสี่ยวเคาะประตู
“ข้าอยู่” ซูเฉิงตอบ
ซูเสียวเสี่ยวผลักประตูเดินเข้าไป ซูเฉิงกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้พับตัวเล็ก มีตะเกียงน้ำมันส่องแสงสลัว เขากำลังเย็บเสื้อนวมของซูเอ้อร์โก่วอย่างงุ่มง่าม
แม่ของร่างเดิมเสียชีวิตเร็ว ซูเฉิงจึงต้องทำหน้าที่ทั้งพ่อกับแม่พร้อมกัน เมื่อเสื้อผ้าในเรือนขาดหรือเสียหาย เขาก็เป็นคนเย็บ
ต่อให้เย็บได้ไม่ดีและกลายเป็นตัวตลกของคนทั้งหมู่บ้านก็ตาม
“มีอะไรหรือ ต้ายา” ซูเฉิงเอ่ยถาม
ซูเสียวเสี่ยวมองตุ่มตาปลาจากการใช้เข็มบนนิ้วหยาบๆ ของซูเฉิงพลางกล่าว “เอ้อร์โก่วโตแล้ว เสื้อนวมตัวนี้ก็เล็กไปแล้ว ไม่ต้องปะแล้วเจ้าค่ะ ข้าซื้อตัวใหม่ให้เขาแล้วเจ้าค่ะ”
“หา…อ่อ” ซูเฉิงประหลาดใจมาก
นี่เป็นครั้งแรกที่ซูต้ายาซื้อเสื้อผ้าให้ซูเอ้อร์โก่ว
เมื่อก่อนเวลานางไปตลาด นางจะซื้อของกินหรือชาดทาปากกับแป้งน้ำให้แต่ตัวเอง
ซูเฉิงนึกว่านางมาเพื่อพูดเรื่องนี้จึงวางเสื้อผ้าเอ้อร์โก่วไว้ข้างๆ แล้วหยิบเสื้อนวมตัวเก่าของตัวเองขึ้นมา
เสื้อนวมของเขามีรอยขาดเยอะที่สุด
“ของท่านก็ไม่ต้องปะแล้วเหมือนกัน” ซูเสียวเสี่ยวกล่าว
ซูเฉิงตะลึงงัน
ซูเสียวเสี่ยวกล่าว “ไม่ใช่ของราคาแพงมากหรอกเจ้าค่ะ ไว้ข้ามีเงินแล้ว ข้าค่อยซื้อที่ดีกว่านี้ให้นะเจ้าคะ”
ซูเฉิงมองบุตรสาวยื่นเสื้อนวมใหม่เอี่ยมมาให้แล้วตาก็แดงก่ำในทันใด


## บทที่ 10 เรียกท่านแม่

ตอนที่ 10 เรียกท่านแม่
ซูเสียวเสี่ยวเอ่ย “เสื้อตัวเดียวเองเจ้าคะ ไม่ถึงกับต้อง…”
ซูเฉิงรู้สึกคัดจมูกและลำคอตีบตัน “นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าเย็บเสื้อให้พ่อ…”
“ซื้อเจ้าค่ะ…”
“เหมือนกันนั่นแหละ”
แต่สำหรับข้ามันไม่เหมือนกัน
ซูเสียวเสี่ยวมองพ่อซู ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรอยู่พักหนึ่ง
จอมอันธพาลแห่งหมู่บ้านซิ่งฮวาเวลาได้รับเสื้อนวมจากบุตรสาวแล้วมีปฏิกิริยาแบบนี้เองเหรอแล้วฉันต้องรับช่วงต่อยังไงดีเนี่ย
ซูเฉิงตื้นตันสุดหัวใจ น้ำตาเอ่อคลอ “พอแต่งงานแล้วก็ต่างไปจริงๆ ลูกสาวข้าโตแล้ว เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงนะ ข้าจะทำดีกับลูกเขยแน่นอน”
ไม่ใช่สิ เกี่ยวอะไรกับเว่ยถิง
นางเป็นคนซื้อเสื้อนะ
เจ้าหมอนั่นไม่ได้ขยับแม้แต่ปลายนิ้ว
ท่านจะทำดีกับเขาทำไม จัดการเขาสิถึงจะถูกต้อง
“ต้ายา นี่ก็ดึกแล้ว เจ้าไปพักผ่อนเถอะ” ซูเฉิงพูดกับซูเสียวเสี่ยว
“เจ้าค่ะ” ซูเสียวเสี่ยวเอ่ยตอบ “ท่านก็พักผ่อนได้แล้วเจ้าค่ะ”
ซูเฉิงพยักหน้า
ซูเสียวเสี่ยวกลับหลังหันเดินออกไป
เสียง ฮือ ดังสนั่นจากด้านในทันทีที่ประตูปิดลง
…ดูเหมือนว่าเป็นพ่อซูที่อยู่ในห้องกำลังกอดเสื้อนวมที่บุตรสาวซื้อให้…น้ำตาของชายมุทะลุดุดันกำลังไหลทะลัก
รูปร่างตุ้ยนุ้ยของซูเสียวเสี่ยวพลันสั่นระริก
ชาวบ้านรู้หรือเปล่าว่าอันธพาลซูเป็นคนแบบนี้
ซูเสียวเสี่ยวไปหาซูเอ้อร์โก่วที่ท้ายเรือนต่อ
ซูเอ้อร์โก่วกำลังอาบน้ำเย็นอยู่ที่ท้ายเรือน ซูเฉิงเป็นคนสอนเขาว่าการอาบน้ำเย็นในฤดูหนาวจะช่วยเพิ่มสมรรถนะของร่างกายให้แข็งแรงขึ้น
ซูเอ้อร์โก่วจึงไม่อาบน้ำร้อนอีกตั้งแต่แปดขวบและร่างกายของเขาก็แข็งแรงจริงๆ
…ซูเสียวเสี่ยวเกิดความสงสัยในตัวซูเฉิงอย่างจริงจังว่าเขาน่าจะแค่ขี้เกียจต้มน้ำร้อนให้ซูเอ้อร์โก่วเท่านั้น
“เอ้อร์โก่ว”
“พี่หรือ”
ซูเอ้อร์โก่วเพิ่งราดน้ำเย็นลงหัวก็พบว่าซูเสียวเสี่ยวเดินมาแล้ว
ลมหนาวกระโชกเช่นนี้ ทั้งเนื้อตัวของเขามีเพียงกางเกงในที่เปียกปอนหนึ่งตัว
ซูเสียวเสี่ยวเห็นแล้วยังรู้สึกหนาวแทน
“ข้าซื้อเสื้อนวมมาให้เจ้า เดี๋ยวข้าวางไว้ในห้องเจ้านะ เจ้าอาบเสร็จแล้วลองใส่ดู ถ้าไม่พอดีตัวก็บอกข้า ไว้ข้าเอาไปแก้ในเมือง”
“ขอรับ”
ซูเอ้อร์โก่วตอบรับอย่างฉะฉานรวดเร็ว จากนั้นก็ยกขันขึ้นราดตัวอาบน้ำต่อ
เขาพบว่าซูเสียวเสี่ยวยังไม่ไปและจ้องเขานิ่งไม่ขยับจึงเอ่ยถามอย่างสงสัย “พี่ มีเรื่องอื่นอีกรึ”
ซูเสียวเสี่ยวเอ่ยถามออกไปอย่างระมัดระวัง “เจ้า อยากร้องไห้หรือไม่”
“หืม” ซูเอ้อร์โก่วชะงักครู่หนึ่งก็ส่ายหัว “ไม่อยาก ทำไมข้าต้องอยากร้องไห้ด้วย”
ซูเสียวเสี่ยวโบกมือปัดๆ แล้วกล่าว “เช่นนั้นไม่มีอะไรแล้ว เจ้ารีบอาบน้ำรีบเข้าไปด้านในเถอะ ระวังเป็นไข้”
ดูเหมือนว่าคนตระกูลนี้มีเพียงซูเอ้อร์โก่วเท่านั้นที่ไม่ใช่คนขี้แย การเป็นคนซื่อก็มีข้อดีอย่างคนซื่อๆ นี่เอง
ซูเสียวเสี่ยวเข้าไปในห้องซูเอ้อร์โก่ว
เด็กน้อยสามคนกำลังนั่งขัดสมาธิเล่นไม้ประกอบอยู่บนเตียง
เป็นของเล่นที่เจ้าของร่างเดิมกับซูเอ้อร์โก่วเคยเล่นเมื่อยังเป็นเด็ก วันนี้ซูเฉิงใช้ความพยายามอย่างมากในการค้นออกมาจากหีบ มันคล้ายคลึงกับตัวต่อแผ่นไม้ประดิษฐ์เจ็ดชิ้น แต่ไม่ได้มาตรฐานเช่นนั้น
เด็กๆ ไม่ร้องไห้ไม่ซุกซน เวลาไม่มีคนคอยดูแล พวกเขาสามารถหาสิ่งของเล่นเองได้ เลี้ยงง่ายกว่าหนิวต้านที่อยู่เรือนข้างๆ มาก
ซูเสียวเสี่ยวหอบเสื้อผ้าเดินเข้าไปหา
เด็กสามคนแหงนหน้ามองนาง แววตาน่ารักน่าเอ็นดู เขินอายเล็กน้อย
หัวใจน้าหญิงของซูเสียวเสี่ยวแทบจะทะลักออกมาแล้ว
ถึงจะมีพ่อที่เชื่อถือไม่ได้ แต่เด็กน้อยสามคนนี้ช่างน่ารักน่าชังเสียจริง
น่ารักกว่าตุ๊กตาในตู้คีบที่นางเคยซื้อเมื่อชาติที่แล้วทุกตัว
ซูเสียวเสี่ยววางเสื้อผ้าตัวใหม่ไว้บนหัวเตียง จากนั้นหยิบชุดเล็กๆ สามชุดมาเปลี่ยนให้เด็กสามคน
นางใส่เสื้อผ้าให้พวกเขาแล้วเมื่อเช้าจึงพอรู้ขนาดตัวของพวกเขาอยู่บ้าง เสื้อนวมที่ซื้อมาก็ล้วนพอดีตัว
“ลุกขึ้นมาให้ข้าดูหน่อยสิ” นางกล่าว
เด็กสามคนยืนขึ้นอย่างเชื่อฟัง จากนั้นก็กระโดดโลดเต้นบนเตียงกันไปมา
ขนาดกางเกงก็พอดี ไม่ยาวเกินขาและไม่หลวมจนอาจหลุดลงไป
“เอาล่ะ วันนี้เล่นแต่เพียงเท่านี้ ถึงเวลานอนแล้วนะ”
ซูเสียวเสี่ยวเก็บของเล่นบนเตียง จัดวางผ้าห่ม ถอดเสื้อให้ทั้งสามคนแล้วพาเด็กๆ เข้าไปอยู่ในผ้าห่มทีละคน
นางไม่รู้ว่าเด็กน้อยสามคนนี้กลัวความมืดหรือไม่ ตอนนางเป็นเด็กนางกลัว
นางวางตะเกียงน้ำมันไว้บนโต๊ะหนึ่งอันแล้วตรวจดูมุมผ้าห่มของแต่ละคนอีกครั้ง
ขณะที่นางกำลังจะหันหลังเดินออกไป หนึ่งในสามคนนั้นไม่รู้ว่าใครพลันเรียกขึ้นมาคำหนึ่งว่าท่านแม่
ซูเสียวเสี่ยวแทบสะดุดล้ม
“ใครเรียกรึ”
นางหันกลับไปมองเด็กสามคนที่ห่อตัวในผ้าห่มด้วยความตกตะลึง
เด็กสามคนมองนางอย่างไร้เดียงสา
นางพูดแก้อย่างจริงจัง “เรียกมั่วๆ ไม่ได้นะ เข้าใจหรือไม่ ข้าไม่ใช่แม่ของพวกเจ้า”
เด็กสามคนยังคงมองนางเช่นเดิม
นางถอนหายใจ ช่างเถอะ พวกเขายังเด็ก เคยได้ยินว่าเวลาเด็กกำลังหัดพูดมักจะเรียกมั่วๆ
เมื่อชาติก่อน มีเด็กๆ วัยก่อนชั้นอนุบาลจำนวนไม่น้อยที่มักเรียกคนแปลกหน้าว่าแม่
พวกเขาก็คงเป็นเช่นนั้น
ซูเสียวเสี่ยวไปห้องเว่ยถิงเป็นห้องสุดท้าย
นางไม่สุภาพกับเว่ยถิงขนาดนั้นแล้ว โยนเสื้อผ้าใส่ตัวเขาทันที
เว่ยถิงใกล้จะนอนหลับแล้วพลันสะดุ้งตื่นขึ้นมา
“เจ้า…”
“เชอะ!”
ซูเสียวเสี่ยวหันหลังเดินออกไปอย่างเหย่อหยิ่งและไม่หันกลับมาอีกเลย
...
เช้าวันถัดมา ซูเสียวเสี่ยวยังพยายามตื่นแต่เช้าตรู่
นางดึงแผ่นปิดแผลบนหลังมือออก
แผ่นปิดแผลแบบนี้มีลักษณะคล้ายผิวหนังของคน ถ้าไม่ดูใกล้ๆ จะดูไม่ออก เพราะเหตุนี้คนในเรือนจึงไม่มีคนรู้ว่านางบาดเจ็บ
“ยาชนิดใหม่ของอาคารวิจัยได้ผลดีทีเดียว ปากแผลยาวขนาดนี้ยังสมานแผลได้ในคืนเดียว”
“ดูจากอาการแล้ว อีกสองวันก็คงหายดีกลับมาเป็นปกติและไม่ทิ้งรอยแผลเป็น”
ช่างเป็นเหตุสุดวิสัยที่น่ายินดีเสียจริง
นางเปลี่ยนผ้าปิดแผลอันใหม่เสร็จก็เข้าครัวทำอาหารเช้า
สิ่งที่ทำให้นางประหลาดใจคือ นอกจากคนไข้เว่ยถิง คนที่เหลือทั้งหมดตื่นนอนกันหมดแล้ว และทุกคนยังสวมใส่เสื้อนวมที่ซูเสียวเสี่ยวซื้อให้
เด็กๆ ตื่นแต่เช้านั้นไม่ใช่เรื่องน่าแปลก แต่พ่อซูกับซูเอ้อร์โก่วสองคน ถ้าตะวันไม่โด่งฟ้า จะไม่ยอมตื่นไม่ใช่หรือ
เมื่อวานกว่านางจะปลุกซูเอ้อร์โก่วให้ตื่นได้ นางเสียพลังงานไปเยอะมาก
“วันนี้อากาศไม่เลวนะ ออกไปเดินเล่นกัน”
ซูเฉิงกล่าว
“ท่านพ่อพูดถูก”
ซูเอ้อร์โก่วกล่าว
เด็กน้อยสามคนพยักหน้าหงึกๆ ตาม
ซูเสียวเสี่ยวกล่าว “ยังไม่ได้กินข้าวเช้ากันเลยนะเจ้าคะ”
“กลับมาค่อยกิน”
พอสิ้นประโยค ซูเฉิงก็พาซูเอ้อร์โก่วและเด็กน้อยสามคนเดินฉับๆ ออกนอกประตูไป
ชาวบ้านคนแรกที่พบหน้าคือป้าโจวที่กำลังไปขุดหัวไชเท้าในสวน
ป้าโจวจับตะกร้าแน่นพร้อมกล่าว “ข้าไม่มีเงินหรอกนะ”
ซูเฉิงเดินกร่างเข้าไปหาพลางตบๆ แขนเสื้อตัวเอง “เสื้อตัวใหม่”
ป้าโจวทำหน้างงงวย
ซูเฉิง “ลูกสาวข้าซื้อให้”
ซูเอ้อร์โก่ว “พี่สาวข้าซื้อให้”
เด็กน้อยสามคน “ท่านแม่ซื้อให้”
ป้าโจว “…”
...
โรงหมอแห่งหนึ่งในตัวเมือง หมอกำลังทำแผลครั้งสุดท้ายให้กับจางเตา
บาดแผลที่ซูเสียวเสี่ยวทิ้งไว้สาหัสไม่เบา ซี่โครงของเขาหักไปสามซี่เต็มๆ
หากไม่ใช่ร่างกายที่ฝึกฝนการต่อสู้มายาวนาน ป่านนี้คงได้เป็นอัมพาตไปแล้ว
“พี่ใหญ่!”
ลูกน้องอีกสองคน คนหนึ่งสลบไม่ได้สติ ส่วนอีกคนขากะเผลก
คนที่เรียกคือคนที่สอง
แววตาแห่งความเคียดแค้นพาดผ่านดวงตาของจางเตา “ซูเฉิง เจ้าเลี้ยงบุตรสาวได้ดีจริงๆ! ฝากไว้ก่อนเถอะ! ข้าไม่มีวันปล่อยพวกเจ้าไปแน่!”


## บทที่ 11 หาเรื่อง

ตอนที่ 11 หาเรื่อง
ซูเสียวเสี่ยวแวะไปห้องเว่ยถิงเช่นเคย
ไข้ลดแล้ว แต่อาการห้อเลือดอวัยวะภายในยังไม่หายดี ยังเป็นผู้ป่วยที่อ่อนแอเหมือนเดิม
“กินยาเองแล้วกันนะ”
ซูเสียวเสี่ยววางยาแก้อักเสบสองเม็ดกับยาแคปซูลบรรเทาอาการห้อเลือดสามเม็ดในถ้วยและยื่นให้เขา
นางรู้ว่าเขาตื่นแล้ว
“เจ้าเอายาอะไรให้ข้ากิน” เขาไม่เคยเห็นยาหน้าตาประหลาดเช่นนี้มาก่อน
ซูเสียวเสี่ยวแค่นเสียงหัวเราะ “โถ เป็นลูกเขยตระกูลนี้ไม่พอ ยังอยากรู้สูตรลับของตระกูลข้าอีกอย่างนั้นรึ”
“ใครอยากรู้กันล่ะ” เว่ยถิงเบือนหน้าหนีอย่างเย็นชา
พ่อซูกับซูเอ้อร์โก่วนั้นไม่รู้เรื่องที่ซูเสียวเสี่ยวรักษาอาการบาดเจ็บให้เว่ยถิง พวกเขายังคงนึกว่าเว่ยถิงทนอยู่ได้ด้วยยาจินฉวงที่เขาพกติดตัว
ส่วนเว่ยถิงกลับนึกว่าสองพ่อลูกรู้ว่าซูเสียวเสี่ยวเป็นคนรักษาเขา
ถึงแม้จะสงสัยว่าเหตุใดสตรีชาวบ้านคนหนึ่งถึงเชี่ยวชาญด้านการรักษา แต่เขายังไม่สนิทสนมพอที่จะสนทนาเรื่องนี้กับโจรตระกูลนี้
ด้วยเหตุนี้ แอคหลุมของซูเสียวเสี่ยวก็ยังเป็นความลับอยู่
ต่อให้ความแตก ซูเสียวเสี่ยวก็ไม่กลัว ด้วยความรักที่พ่อซูกับซูเอ้อร์โก่วมีให้นางอย่างเต็มล้น ทำตีมึนไปก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร
กลับเป็นเว่ยถิงต่างหากที่รับมือยากกว่า
ไว้มีโอกาส นางจะขุดความลับเกี่ยวกับเขาออกมาให้ได้
…
ที่เรือนมีเนื้อสัตว์แล้ว อาหารเช้าสำหรับวันนี้ ซูเสียวเสี่ยวทำเกี๊ยวนึ่งไปหลายชั่ง ต้มโจ๊กซี่โครงหมูใส่ผักไว้หนึ่งหม้อและปิ้งมันเทศไว้อีกหลายลูก
เมื่อคืนซูเอ้อร์โก่วปิ้งแล้ว เด็กน้อยทั้งสามคนดูเหมือนจะชอบกินมากทีเดียว
ในเมื่อตื่นกันหมดแล้ว ซูเสียวเสี่ยวจึงตั้งใจรอพวกเขากลับมากินอาหารเช้าพร้อมกัน
แต่นางรอแล้วรอเล่าก็ยังไม่เห็นเงาคน
นี่เดินเล่นจนออกจากหมู่บ้านไปแล้วเหรอ
“ช่างเถอะ ไปเก็บฟืนสักหน่อยก่อนแล้วกัน”
ซูเสียวเสี่ยวยกโจ๊กซี่โครงหมูใส่ผักให้เว่ยถิงเสร็จก็หยิบเชือกป่านเดินไปยังป่าไม้ตรงหลังเขา
ไม่รู้ว่าบังเอิญหรือไม่ นางได้พบเสี่ยวอู๋ซื่อเพื่อนบ้านเรือนข้างๆ อีกแล้ว
เสี่ยวอู๋ซื่อมาเก็บฟืนเหมือนกัน แต่นางสะดุดล้มโดยไม่ทันระวัง มิพักต้องพูดถึงฟืนที่ตกกระจายเต็มพื้น เท้าของนางกลับติดแหง็กขยับไม่ได้
นั่นเป็นต้นไม้ต้นใหญ่ที่หักลงมาอยู่กลางป่า ขนาดชายหนุ่มวัยฉกรรจ์จะขยับยังไม่ใช่เรื่องง่าย แล้วนับประสาอะไรกับเสี่ยวอู๋ซื่อซึ่งผอมแห้งเหลือแต่กระดูกผู้นี้เล่า
เสี่ยวอู๋ซื่อทั้งร้อนใจทั้งรู้สึกเจ็บ น้ำตาถึงกับไหลออกมา
แต่นางเป็นคนขี้อายตั้งแต่เกิด จึงไม่กล้าร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ
ซูเสียวเสี่ยวไม่รู้ว่านางติดอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหน แต่ท่าทางผอมแห้งแรงน้อยและไร้หนทางของนางก็ชวนให้รู้สึกสงสารจับใจ
ซูเสียวเสี่ยวจึงเดินเข้าไป
เมื่อเห็นหน้านาง เสี่ยวอู๋ซื่อก็เหมือนกระต่ายตื่นตกใจ สั่นสะท้านไปทั้งตัว
ซูเสียวเสี่ยวไม่พูดอะไร เพียงแต่โอบปลายด้านหนึ่งของต้นไม้ใหญ่
สองขาย่อตัวลงแล้วใช้แรงทั้งหมดยกปลายลำต้นขึ้นมา
นี่คือพลังของคนอ้วน!
ถ้าเปลี่ยนเป็นสาวสวยน้ำหนักสี่สิบห้า อย่างไรเสียก็ไม่มีทางอุ้มต้นไม่ใหญ่นี้ขึ้นมาได้แน่นอน
เสียวอู๋ซื่อขยับเท้าออกมาอย่างรีบร้อน
ปัง!
ต้นไม้ต้นใหญ่ฟาดลงกับพื้นอย่างแรง
“เหนื่อยแทบแย่!”
นางยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย
ซูเสียวเสี่ยวหายใจหอบพร้อมกับเดินมาตรงหน้าเสี่ยวอู๋ซื่อ นั่งยองๆ แล้วตรวจดูขาข้างขวาของนาง
“ฟกช้ำเพียงเล็กน้อย ไม่เป็นอะไรมาก เจ้ายังเดินได้หรือไม่”
เสี่ยวอู๋ซื่อพยักหน้าหงึกๆ อย่างขี้ขลาดพลางก้มเก็บฟืนที่อยู่บนพื้น
เมื่อเห็นท่าทางกะเผลกๆ ของนาง ซูเสียวเสี่ยวก็ถอนหายใจจึงเข้าไปช่วยนางมัดฟืนไว้ด้วยกันแล้วยกขึ้นบนบ่าของตัวเอง
“ตามมา”
เสี่ยวอู๋ซื่อมองดูซูตุ้ยนุ้ยจอมอันธพาลแย่งฟืนของนางนิ่งๆ และไม่กล้าขัดขืนคำสั่งของอีกฝ่าย
ซูเสียวเสี่ยววางฟืนลงตรงหน้าประตูเรือนของนางเสร็จก็เดินจากไปทันที
อีกฝั่งหนึ่ง ซูเอ้อร์โก่วพาเด็กน้อยสามคนกลับมาอย่างสดใสร่าเริง
“ท่านพี่ พวกเรากลับมาแล้ว!”
ซูเสียวเสี่ยวเพิ่งกลับมาถึงเช่นกัน “เอ๊ะ ทำไมถึงมีแค่พวกเจ้าสี่คนเล่า แล้วท่านพ่อล่ะ”
ซูเอ้อร์โก่วมองแวบเดียวก็เห็นฟืนที่อยู่ใกล้ๆ เท้าของนาง จึงขมวดคิ้วเอ่ยถาม “ท่านพี่ไปเก็บฟืนมาหรือ งานอย่างนี้บอกข้าได้เลย ท่านพี่อย่าขึ้นเขาอีกเลยนะ”
“ข้าจะลดน้ำหนักน่ะ” ซูเสียวเสี่ยวตอบ “เจ้ายังไม่บอกข้าเลยว่าท่านพ่อไปที่ใด”
ซูเอ้อร์โก่วตอบ “อ้อ ท่านพ่อถูกคนเรียกเข้าเมืองน่ะ”
…
โรงหมอ
“พี่ซู เชิญทางนี้”
ชายหนุ่มคนหนึ่งนำทางซูเฉิงขึ้นไปยังห้องน้ำชาชั้นสอง “พี่เตารอพี่อยู่ด้านในขอรับ”
ซูเฉิงมองรอบๆ แล้วกล่าวงึมงำ “เหตุใดถึงมาดื่มชาในสถานที่เช่นนี้หรือ”
ชายหนุ่มยิ้มแต่ไม่ได้พูดสิ่งใดต่อ
ซูเฉิงเดินเข้าไป
ภายในห้องมืดมาก กลิ่นเตียต๋าจิ่ว[footnoteRef:1]กับยาจินฉวงลอยเข้ามาแตะจมูก [1: เตียต๋าจิ่ว หรือ ดิทตาโจว (Dit ta jow) เป็นสมุนไพรทาบรรเทาแก้ปวดกล้ามเนื้อ เส้นเอ็น ข้อต่อ]
เขาขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
จางเตานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แดง แสงไฟสลัวช่วยปกปิดความอ่อนแอและผิวซีดเผือดของเขาได้พอดี
เขาหัวเราะแล้วกล่าวขึ้น “พี่ซูช่างเป็นคนมีธุระเยอะจริงๆ ผ่านมาตั้งหลายปีไม่คิดจะมาเยี่ยมน้องชายอย่างข้าเลยนะ”
ซูเฉิงหัวเราะดังฮ่าๆ เขาก้าวเท้าฉับๆ เดินเข้าไปหากำลังจะหย่อนก้นลงบนเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆ จางเตา แต่ลูกมือที่อยู่ด้านหลังจางเตาพลันออกมือดึงเก้าอี้ถอยหลังกลับมา
ซูเฉิงหรี่ตาลงเล็กน้อย
จางเตากล่าวอย่างน่าเกรงขาม “เจ้านี่มันไร้มารยาทสิ้นดี! ยังไม่เอาเก้าอี้ให้พี่ซูนั่งอีก!”
“ขอรับ” อันธพาลผลักเก้าอี้ไปไว้ที่เดิม
การแสดงอำนาจเป็นลูกเล่นเก่าของคนในวงการนี้
ซูเฉิงนั่งลงอย่างไม่สะทกสะท้าน ทั้งยังยิ้มสู้เอ่ยถามจางเตา “น้องชาย วันนี้เจ้าอยากพบข้าด้วยเรื่องอันใดรึ”
จางเตาเผยรอยยิ้มเรียบๆ พร้อมกับกล่าว “พี่ซูพูดเช่นนี้ช่างดูห่างเหินเหลือเกิน หรือหากไม่มีธุระ สองพี่น้องอย่างพวกเราจะคุยถึงเรื่องเก่าๆ ด้วยกันไม่ได้เชียวรึ”
“แม่เอ็งน่ะสิ คุยเรื่องเก่าๆ…”
คำหยาบของซูเฉิงยังไม่ทันขาดคำ จางเตาก็พูดแทรกขึ้นมา “หลายวันก่อน นายท่านห้าส่งคนมาถามข้าว่าอยากตามท่านไปฝู่เฉิง[footnoteRef:2]หรือไม่” [2:  ฝู่เฉิง สมัยโบราณหมายถึงเมืองที่ตั้งที่ทำการรัฐบาลระดับที่หนึ่ง]
นายท่านห้าคือผู้ที่นิสัยโหดเหี้ยมแม้แต่ขุนนางปกครองเมืองยังไม่กล้ายุ่ง
ซูเฉิงปรับเปลี่ยนทีท่าเป็นยิ้มแย้มและกล่าวต่อ “น้องชายได้รับการดูแลจากนายท่านห้าเช่นนี้ อนาคตคงรุ่งโรจน์ไร้จุดสิ้นสุดเลยล่ะสิ”
“ไอ้หนุ่มคนนี้ก็ได้มาจากนายท่านห้า” จางเตาแนะนำพลางชี้ไปยังมืออันธพาลที่อยู่ด้านหลัง
“ถึงว่าข้ามองแล้วดูไม่ธรรมดา” ซูเฉิงยิ้มและกล่าว “น้องชายมาเพื่อร่ำลาข้าอย่างนั้นรึ ไป เดี๋ยวข้าพาเจ้าไปดื่มสักสองสามจอกที่ร้านชุนเฟิงเอง”
จางเตาเหยียดยิ้มทันใด “สุราเอาไว้ก่อน ถ้าพี่ซูตั้งใจจะส่งข้าจริงๆ มิสู้ให้ของขวัญข้าสักชิ้นดีกว่า”
ซูเฉิงรับปากอย่างไว “เจ้าอยากได้สิ่งใด ถ้าข้ามี ข้าจะนำมันมาให้เจ้าจงได้”
จางเตาหัวเราะและกล่าว “พี่มีและอยู่ในเรือนพี่ด้วย”
ซูเฉิงขมวดคิ้วย่น “อยู่ในเรือนข้ารึ”
จางเตาหัวเราะขึ้นอย่างมาดร้าย “บุตรสาวสุดที่รักของพี่ไง ซูต้ายา”
…
ซูเสียวเสี่ยวเก็บถ้วยชามตะเกียบเสร็จก็เดินออกทางประตูหลังครัว
ที่ด้านหลังห้องครัวของเรือนข้างๆ เสี่ยวอู๋ซื่อกำลังนั่งยองๆ แกะข้าวโพด นี่คืออาหารที่จะทำให้หนิวต้านลูกของเรือนรองกิน เมื่อเช้าจู่ๆ ก็พูดว่าอยากพริกหยวกผัดข้าวโพด
“ทำไมเจ้าเอาแต่ทำงานเล่า”
เสียงของซูเสียวเสี่ยวพลันดังขึ้นจนเสี่ยวอู๋ซื่อตื่นตกใจสะดุ้ง
โถ ขวัญอ่อนเสียจริง
ยังไม่ได้ทำอะไรแย่ๆ ออกไปเลย
ถึงแม้การพบหน้าทั้งสองครั้งที่เกิดขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้ ซูเสียวเสี่ยวได้พยายามเผยความดีของตัวเองให้เสี่ยวอู๋ซื่อได้เห็นแล้วก็ตาม แต่ดูแล้วชื่อเสียงอันเลวร้ายของนางเมื่อก่อนคงแย่ถึงแย่ที่สุดจึงทำให้เสี่ยวอู๋ซื่อยังกลัวการเข้าใกล้ของนางไม่เปลี่ยน
ซูเสียวเสี่ยวหยิบข้าวโพดขึ้นมาแล้วตีที่ฝ่ามือ แปะๆ “อู๋ซื่อ ช่วยข้าที”
เสี่ยวอู๋ซื่อสูดหายใจลึก ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง เจ้าซูตุ้ยนุ้ยจะรีดไถนางแล้ว…
…
โรงหมอ
เมื่อจางเตาพูดประโยคนั้นเสร็จ เห็นได้ชัดว่าสีหน้าของซูเฉิงเยือกเย็นลงอย่างรวดเร็ว


## บทที่ 12 ชกอย่างบ้าระห่ำ

ตอนที่ 12 ชกอย่างบ้าระห่ำ
“จางเตา เจ้าหมายความว่าอย่างไร”
สรรพนามที่เรียกเริ่มเปลี่ยน
จางเตาหุบยิ้ม “หมายความว่าอย่างไรคืออะไร ลูกสาวสุดที่รักของพี่ไม่ได้บอกพี่หรอกรึ คนที่ล่วงเกินจางเตา จะปล่อยผ่านไปง่ายๆ เช่นนี้ได้อย่างไรกัน หากวันนี้ข้าไม่ดึงศักดิ์ศรีกลับมา วันหน้าข้าคงไม่สามารถอยู่ต่อบนเส้นทางนี้ได้อีก!”
ซูเฉิงขมวดคิ้วมองเขา “บาดแผลเจ้า ต้ายาเป็นคนทำรึ”
เขามองออกแต่แรกว่าจางเตาบาดเจ็บ ไม่ใช่ว่าเขาไม่สนใจจางเตา แต่หากจางเตาไม่เอ่ย เขาเองก็ไม่อยากถามให้มากความ
จางเตาฮึดฮัดกล่าวอย่างเย็นชา “อย่ามาทำเฉไฉไม่รู้เรื่องกับข้า ไม่คิดส่งคนมาให้ข้าใช่หรือไม่ เช่นนั้นก็ได้”
เขาล้วงมีดสั้นออกมาจากอก ปักฉับลงบนโต๊ะตรงกลางระหว่างเขาสองคน
“ทิ้งมือไว้ข้างหนึ่ง”
สายตาของซูเฉิงจับจ้องไปที่มีดสั้นอันเฉียบคมเล่มนั้น “ถ้าข้าทิ้งไว้ เจ้าจะปล่อยต้ายาใช่หรือไม่”
จางเตาจ้องกลับพร้อมหรี่ตายิ้มให้ “ก็ต้องดูอารมณ์ข้าก่อน ถ้าข้าอารมณ์ดี เพียงอารมณ์ดีขึ้นมา ก็อาจจะไม่เอาเรื่องนังอ้วนสมควรตายนั่นก็เป็นได้”
ซูเฉิงค่อยจับมีดสั้นขึ้นมาจากโต๊ะช้าๆ
จางเตาอดหัวเราะเยาะไม่ได้ “พี่ซูนะพี่ซู กับลูกสาวที่ทั้งอ้วน ทั้งโง่ แถมยังขายไม่ออกคนนี้ เสียมือไปหนึ่งข้างมันคุ้มแล้วจริงรึ นึกย้อนไปสมัยฝ่าเหนือล่องใต้ด้วยกัน มีใครบ้างที่ไม่เรียกพี่ซูว่ามือดีชั้นยอดของหน่วยคุ้มกัน”
เสียงที่ตอบกลับไปคือเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมอันตรายของซูเฉิง “เจ้าว่าใครคือนังอ้วนสมควรตาย”
จางเตาชะงัก
วินาทีต่อมา มีดสั้นในมือซูเฉิงพลันพุ่งตรงมายังตรงหน้าเขา…
เขาคิดไม่ถึงว่าซูเฉิงจะบ้าดีเดือดโจมตีเขาอย่างกะทันหันเช่นนี้
ต้องเข้าใจว่า ลูกน้องของเขาเฝ้าอยู่ท้ายเรือนเกือบสิบกว่าคน ระหว่างทางที่เดินมา เป็นไปไม่ได้ที่ซูเฉิงจะไม่เห็น…
เขาไม่คิดเลยหรือว่าหากทำจางเตาเจ็บ เขาก็ออกไปไม่ได้เช่นกัน…
เขาบาดเจ็บอยู่ และเขาเลี่ยงท่านี้ไม่ได้อยู่แล้ว แต่เขามีนักสู้มือดีอยู่ด้านหลังคนหนึ่ง เขาตาไวมือเร็ว คว้าข้อมือข้างขวาของซูเฉิงไว้มั่นทันที
แต่นี่เป็นท่าลวงของซูเฉิงตั้งแต่แรก หรือกล่าวได้อีกอย่างว่า จงใจป้อนท่านี้ให้พวกเขาสองคนเอง
มือซ้ายของเขาแอบหยิบแจกันกระเบื้องสีขาวข้างขึ้นมานานแล้ว จากนั้นก็ฟาดลงที่ศีรษะของจางเตาอย่างแรง
จางเตาหัวแตกทันที
คนที่อยู่ด้านหลังจะขวางก็ยังขวางไม่ทัน
ซูเฉิงกลับไปทำนาอยู่หลายปี จนคนอื่นแทบลืมไปแล้วว่าสมัยที่เขาเป็นหน่วยคุ้มกัน เขาสู้อย่างไม่คิดชีวิตอย่างไร
มืออันธพาลอ้อมมาด้านหน้า คิดจะชกซูเฉิงให้ล้มด้วยหมัดเดียว แต่นึกไม่ถึงว่าจะถูกซูเฉิงจะถีบเข้าที่กลางหน้าอกจนล้มฟาดกับพื้นอย่างแรง
ซูเฉิงกระชากคอเสื้อของจางเตาแล้วชกเปรี้ยงเข้าไป
“นังอ้วนสมควรตายหรือ หืม?”
“ทั้งอ้วนทั้งโง่หรือ หืม?”
“เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าตอนนั้นข้าพาเจ้าออกมาจากมือของพวกโจรป่าอย่างไร”
จริงสิ
เขาลืมไปได้อย่างไร พวกเขาเผชิญหน้ากับกลุ่มโจรป่า ดาวกระจายถูกปล้น เขาก็ถูกจับตัวไปด้วย
ซูเฉิงคือคนที่บุกเดี่ยวไปช่วยเขาและเอาดาวกระจายออกมาอย่างไม่คิดชีวิต
ราคาที่ต้องจ่ายก็ย่อมสาหัสเป็นแน่อยู่แล้ว มือขวาของซูเฉิงเกือบใช้การไม่ได้จึงทำได้เพียงกลับภูมิลำเนาไปทำไร่ทำนา สาเหตุก็เกิดขึ้นจากตรงนี้
มือข้างที่ซูเฉิงใช้สั่งสอนเขาก็คือมือขวาข้างนั้นที่ใช้การไม่ได้แล้ว
เห็นได้ชัดว่ากำลังแขนเบาลงไปโข แต่หากใช้สั่งสอนจางเตาที่มีบาดแผลแต่เดิมก็ถือว่าเพียงพอแล้ว
ซูเฉิงกดจางเตาลงถูกับพื้น กำปั้นที่ชกลงไปถี่รัวดั่งหิมะตก
ตราบใดที่ชกไม่ตายก็จงชกให้ใกล้ความตาย
“จางเตา เห็นข้าไม่หาเรื่องเจ้า เจ้าก็เลยคิดว่าข้ากลัวรึไง”
“รังแกถึงลูกสาวข้า เบื่อโลกแล้วใช่หรือไม่ไอ้บัดซบ”
จางเตาถูกชกตีจนเริ่มสงสัยในชีวิต
แน่นอนว่าลูกน้องที่เฝ้าอยู่ท้ายเรือนต้องได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวด้านใน แต่พวกเขานึกว่าคนที่โดนทุบตีคือซูเฉิง
พวกเขายิ่งฟังยิ่งรู้สึกว่าผิดปกติ สุดท้ายก็กรูกันเข้าไป
จางเตาในเวลาจมูกเขียวหน้าบวมช้ำราวกับคนใกล้ตาย
ทุกคนตกใจหน้าถอดสี จากนั้นก็พากันแยกเขี้ยวยิงฟันพุ่งเข้าหาซูเฉิง
จะสู้กันตัวต่อตัว หรือหนึ่งต่อสอง หรือหนึ่งต่อสาม ซูเฉิงไม่มีปัญหา แต่หากต้องประมือกับชายฉกรรจ์สิบกว่าคน ซูเฉิงก็ลำบากอยู่พอสมควร
ในขณะที่สถานการณ์ด้านในมีฝั่งหนึ่งกำลังได้เปรียบ ประตูห้องพลันถูกถีบออกโดยขาอ้วนๆ ข้างหนึ่ง
ซูเสียวเสี่ยวกับซูเอ้อร์ร์โก่วถือไม้กระบองพุ่งเข้ามาอย่างนักสู้ที่มาพร้อมกับไฟอันเดือดพล่าน
“ปล่อยพ่อข้าเดี๋ยวนี้”
ซูเอ้อร์ร์โก่วกระโจนเข้าไปข้างใน
เป็นดั่งคำกล่าวที่ว่า อ่อนกลัวแข็ง แข็งกลัวหยาบ หยาบกลัวคนไม่คิดชีวิต
อันธพาลพวกนี้คือพวกหยาบใช้ความรุนแรง ส่วนคนของตระกูลซูทำเพื่อปกป้องซึ่งกันและกันจึงเป็นพวกไม่คิดชีวิต
พวกเขาแลกหมัดกันอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายอันธพาลสิบกว่าคนก็ถูกจัดการทั้งหมดและไม่มีใครกล้าพุ่งเข้ามาอีกเลย
สามจอมอันธพาลแห่งตระกูลซูพากันหอบหายใจอย่างหนัก
ซูเฉิงโยนไม้ในมือลงไปข้างๆ เท้าของจางเตาพร้อมกล่าวขึ้นในขณะที่ยังหายใจหอบ “จางเตา เจ้าจำคำของข้าเอาไว้ให้ดี ข้าจัดการเจ้าได้ครั้งแรก ก็จัดการเจ้าครั้งที่สองได้เหมือนกัน ถ้าเจ้ายังกล้าคิดทำร้ายถึงลูกสาวข้าอีก ข้าเอาเจ้าตายแน่”
แล้วทั้งสามคนก็เดินออกจากโรงหมอ
การต่อสู้ในครั้งนี้สะบักสะบอมไม่น้อย มือขวาของซูเฉิงชาและข้อเท้าแพลง ส่วนใบหน้าของซูเอ้อร์ร์โก่วโดนชกไปหนึ่งหมัด ทำให้มีเลือดออกจมูกเล็กน้อย
คนเดียวที่ไม่ได้รับบาดเจ็บเลยคือซูเสียวเสี่ยว
ไม่ได้หมายความว่านางเป็นคนฝีมือดี นางตัวอ้วนเช่นนี้ ที่จริงไม่ค่อยคล่องตัวเท่าไหร่นัก แต่เป็นเพราะผู้ชายสองคนนั้นช่วยรับแทนนางทั้งหมดต่างหาก
“พวกเจ้ามาได้อย่างไร” ซูเฉิงถาม
“เอ้อร์โก่วบอกว่าท่านพ่อถูกจางเตาเชิญให้เข้าเมือง ข้านึกแล้วว่าต้องเกิดเรื่อง” ซูเสียวเสี่ยวเอ่ยตอบ
ซูเฉิงกล่าว “คราวหลังไม่ต้องมา ข้ารับมือไหว”
ซูเสียวเสี่ยวชะงัก “แล้วท่านจะไม่ถามข้าสักหน่อยหรือว่าข้าทำอะไรกับจางเตา”
ซูเฉิงตอบกลับไปโดยไม่คิด “มีอะไรให้ถามรึ ต่อให้เจ้าทำอะไรลงไป ก็ไม่ถึงขั้นลามถึงหัวของจางเตาได้ เห็นๆ อยู่ว่ามันต่างหากที่รังแกเจ้า แล้วเจ้าเสียเปรียบหรือไม่”
คำตอบที่ผิดคาดไปจากจินตนาการทำให้ซูเสียวเสี่ยวชะงักไปครู่หนึ่ง
“ไม่เลยเจ้าค่ะ” นางกล่าว
รอยแผลเล็กๆ บนหลังมือแทบไม่สมควรให้พูดถึง ที่นางร้องไห้เป็นเพราะปัญหาทางร่างกายต่างหาก อาการบาดเจ็บไม่ได้รุนแรงเลย
‘บอกลูกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปก่อเรื่องนอก’
‘ต้องเชื่อฟัง เป็นเด็กดี อย่าให้คนในบ้านต้องเป็นห่วง’
‘ตบมือข้างเดียวไม่ดังหรอกนะ ทำไมพวกนั้นถึงไม่ทำคนอื่น ทำแต่กับลูก หัดดูซะบ้างว่าตัวเองมีปัญหาอะไร’
คำพูดที่ซูเสียวเสี่ยวได้ยินบ่อยที่สุดตอนเด็กๆ ก็คือคำพูดที่ตรงไปตรงมาและความหมายลึกล้ำเหล่านี้ ต่อให้ไม่ใช่ความผิดของนาง พวกเขาก็ไม่เคยฟังคำอธิบายจากนางเลยสักครั้ง
เพียงคำว่า ‘เข้มงวดกับตัวเอง ผ่อนปรนกับผู้อื่น’ ก็ทำให้การกีดกันและการกลั่นแกล้งที่เคยประสบพบเจอถูกมองข้ามและผ่านพ้นไปอย่างง่ายดาย
ซูเสียวเสี่ยวมองพ่อซู “ท่านพ่อไม่กล่าวโทษที่ข้าไม่บอกท่านเรื่องทำจางเตาบาดเจ็บรึเจ้าคะ ถ้าข้าบอกท่านพ่อ วันนี้ท่านก็คงไม่ไปพบเขาโดยที่ไม่ได้เตรียมตัวแน่ๆ”
ซูเฉิงปัดมืออย่างไม่สนใจ “เจ้าไม่เสียเปรียบก็ดีแล้ว ต่อให้ข้าไม่ไปหาเขา สักวันหนึ่งเขาก็ต้องมาข้าถึงที่ มันไม่ต่างกันหรอก แล้วอีกอย่าง เจ้าเพิ่งจะสิบหก ไม่ใช่หกสิบ จะคิดมากเช่นนั้นทำไมกัน”
ยี่สิบหก นางแก้คำอยู่ในใจ
อันที่จริงนางสามารถทำได้รอบคอบมากกว่านี้ แต่เหตุใดถึงไม่บอกกล่าวล่วงหน้า นางเองก็ไม่รู้
นี่เป็นความรู้สึกที่ละเอียดอ่อนอย่างหนึ่ง นางเองก็ไม่รู้จะอธิบายออกมาอย่างไร
ขณะที่กำลังครุ่นคิด ซูเฉิงเอ่ยปากอีกครั้ง “ว่าแต่ พวกเจ้ามาด้วยกันทั้งสอง แล้วใครดูแลเด็กๆ”
ลูกเขยล้มป่วยไม่สบาย ไม่มีเรี่ยวแรงดูแลเด็กสามคนแน่ๆ
แน่นอนว่าพึ่งพาเว่ยถิงไม่ได้อยู่แล้ว เจ้าหมอนั่นลงจากเตียงด้วยตัวเองยังไม่ได้เลย
ซูเสียวเสี่ยวตอบกลับ “ข้าหาคนอื่นมาช่วยดูแลแล้วเจ้าค่ะ”


## บทที่ 13 รักษามือ

ตอนที่ 13 รักษามือ
จากตัวเมืองไปยังหมู่บ้านไม่ไกลมากนัก ระยะทางประมาณหกเจ็ดลี้ ซูเฉิงขาแพลง ถึงบอกว่าเดินไหว แต่ซูเสียวเสี่ยวก็ยังไปเช่าเกวียนมาหนึ่งคัน
เป็นเกวียนของหมู่บ้านข้างๆ วันนี้ตาเฒ่าหลี่ไม่อยู่
ทั้งสามคนนั่งบนเกวียน จู่ๆ ซูเสียวเสี่ยวก็เอ่ยถามขึ้น “นายท่านห้าคือใครหรือเจ้าคะ”
ตอนสู้กับคนกลุ่มนั้น นางได้ยินมีคนตะโกนว่า ‘ไอ้คนแซ่ซู แกทำเช่นนี้ไม่กลัวล่วงเกินนายท่านห้าหรือไร พี่จางเป็นคนของนายท่านห้าเชียวนะ!’
“นั่นสิ นายท่านห้าคือผู้ใดหรือ” ซูเอ้อร์โก่วก็อยากรู้
ซูเฉิงตอบกลับหน้านิ่งเหมือนไม่มีเรื่องอะไร “อันธพาลทั่วไปนั่นล่ะ มีอำนาจอยู่บ้างเล็กน้อยที่ฝู่เฉิง เคยคบค้ากันเมื่อสมัยก่อน”
“เหมือนเขาจะร้ายกาจมากนะเจ้าคะ” ซูเสียวเสี่ยวกล่าวเสริม
ซูเฉิงกล่าว “อย่าไปฟังจางเตาคุยโม้เชียวล่ะ มันไม่ได้ใกล้นายท่านห้าอย่างที่ว่าหรอก”
“แล้วถ้าได้ใกล้ชิดล่ะขอรับ” ซูเอ้อร์โก่วเอ่ยถาม
ซูเฉิงเยาะเย้ยถากถาง “ใกล้ชิดก็ใกล้ชิดสิ พอเรือถึงเวลาเทียบท่า เรือมันก็จอดตรงของมันเอง มันโดนซัดจนสภาพเช่นนั้น อย่างไรเสียก็คงต้องนอนรักษาอยู่หลายเดือน พอถึงวันที่มันจะไปฟ้องก็สายเกินไปเสียแล้ว”
ซูเอ้อร์โก่วกล่าวน้ำเสียงแผ่วเบา “แล้วถ้ามันไม่สายเกินไปล่ะขอรับ”
ซูเฉิงง้างมือฟาดเข้าที่กะโหลกของเขา “นี่เจ้าอยู่ฝั่งไหนกันแน่”
ซูเอ้อร์โก่วหน้าหงอ
คนขับเกวียนส่งสามพ่อลูกไว้ละแวกหมู่บ้านซิ่งฮวา ก่อนจากไป ซูเสียวเสี่ยวบอกกล่าวกับเขา “รบกวนท่านบอกคนในครอบครัวเหอถงเซิงสักหน่อย ข้าไม่สนว่าตัวเขาจะมาเอง หรือว่าคนในครอบครัวเขามา เอาเป็นว่า เมื่อครบกำหนดสามวันแล้ว ถ้าไม่เห็นเงินก็คงต้องเห็นเลือดแทน”
คนผู้นั้นสะดุ้งตกใจจนต้องรีบหนี
ซูเอ้อร์โก่วยกนิ้วหัวแม่มือให้ซูเสียวเสี่ยว ท่านพี่ของเขา ช่างน่าเกรงขามเสียจริง
“ว่าแต่ พี่ เขาดูไม่เหมือนเป็นคนในหมู่บ้านของเหอถงเซิงเลย เหมือนเป็นคนในหมู่บ้านหยางหลิ่วที่อยู่ทางทิศตะวันออก”
ซูเสียวเสี่ยว “...”
...
เมื่อทั้งสามคนเดินเข้าหมู่บ้าน เด็กน้อยสามคนก็เหมือนลูกนกน้อยที่ร้องจิ๊บๆ รอป้อนอาหาร พวกเขาชะโงกหน้าแหงนมองไปยังหน้าหมู่บ้าน
เมื่อเห็นพวกเขาเดินมา เจ้าตัวน้อยสามคนก็วิ่งหอบแฮ่กมาหา
“ต้าหู่ เสี่ยวหู่ เอ้อร์หู่”
ซูเอ้อร์โก่วตาเป็นประกาย พลางคว้าเจ้าตัวน้อยสามคนขึ้นมา…หนึ่งคนแบกขึ้นบ่า ส่วนอีกสองคนอุ้มไว้ในอ้อมแขน
เจ้าตัวน้อยทำหน้าหม่นทั้งสามคน “…”
เสี่ยวอู๋ซื่อเดินเข้าไปหาซูเสียวเสี่ยวอย่างกล้าๆ กลัวๆ และกล่าวเสียงเบา “พวก พวกเด็กๆ อยากมารอที่นี่…”
ทางเข้าประตูหมู่บ้านมีลมแรง อากาศหนาวพอสมควร
นางกลัวว่าเจ้าซูตุ้ยนุ้ยจะตำหนิต่อว่าที่นางดูแลเด็กๆ ได้ไม่ดี
“วันนี้ขอบใจเจ้ามากนะ” ซูเสียวเสี่ยวไม่ได้รู้สึกว่าเสี่ยวอู๋ซื่อทำไม่ดีเลยสักนิด “เด็กๆ ก่อกวนเจ้าหรือไม่”
เสี่ยวอู๋ซื่อลังเลครู่หนึ่งจึงตอบ “ไม่ได้ก่อกวนอะไรข้าเลย”
ก็เพียงแค่ทำให้เด็กๆ ของหมู่บ้านครึ่งหนึ่งร้องไห้เท่านั้น…
ซูเสียวเสี่ยวยิ้มอย่างเกรงใจ “ข้าคิดอยู่แล้วเชียว พวกเขาเป็นเด็กเชื่อฟังมาก”
เสี่ยวอู๋ซื่อกัดฟันตอบ “…อืม ลูกชายของเจ้าดูแลง่ายมาก”
ไม่ใช่ลูกข้าของข้าเสียหน่อย…ช่างเถอะ อธิบายไปก็คงไม่เข้าใจ รอให้เว่ยถิงหายดี เขาคงพาเด็กๆ ไปเอง
“ขนมพวกนี้เจ้าเอากลับไปสิ”
ซูเสียวเสี่ยวซื้อขนมหวานจากในเมืองมาหลายกล่อง แน่นอนว่า ไม่ใช่ร้านจิ่นจี้
เสียวอู๋ซื่อไม่รับ
“รับไว้เถอะ”
ซูเสียวเสี่ยวกล่าวเสียงดุ
เสี่ยวอู๋ซื่อจึงรับมาด้วยความหวาดกลัว “ถ้า ถ้าเกิดไม่มีธุระใดแล้ว ข้าขอตัวกลับก่อนนะ”
ซูเสียวเสี่ยวมองแผ่นหลังแผ่นเล็กที่เดินหนีเตลิดพลางคิดในใจ ดูทำให้คนอื่นหวาดกลัวเข้าสิ
“เป็นคนที่น่าสงสารเหมือนกัน” ซูเฉิงทอดถอนใจอยู่ข้างๆ นานๆ ทีจะแสดงความมีน้ำใจเช่นนี้
คนที่เสี่ยวอู๋ซื่อแต่งงานด้วยคือหลิวผิงบุตรชายคนโตของหลิวซาน แม่ของหลิวผิงเสียชีวิตตอนให้กำเนิดเขา ต่อมาหลิวซานแต่งงานอีกครั้งกับต้าอู๋ซื่อ
ถึงจะแซ่อู่เหมือนกัน แต่เสี่ยวอู๋ซื่อกับต้าอู๋ซื่อไม่ได้เกี่ยวข้องกันทางสายเลือดแต่อย่างใด
ต้าอู๋ซื่อให้กำเนิดบุตรชายหนึ่งคน บุตรสาวหนึ่งคน บุตรสาวแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝาเรียบร้อย ส่วนบุตรชายก็คือพ่อของหนิวต้าน
ต้าอู๋ซื่อรักและเอ็นดูแต่บุตรชายของตัวเอง ประกอบกับท้องของเสี่ยวอู๋ซื่อให้กำเนิดแต่บุตรสาวสองคน ทำให้หลิวซานผู้เป็นพ่อแท้ๆ ก็ยังเอนเอียงไปทางลูกชายคนที่สองมากกว่า
หลิวผิงกับเสี่ยวอู๋ซื่อ คนหนึ่งทำงานใช้แรงงานอยู่ในเมือง ส่วนอีกคนหนึ่งเป็นบ่าวรับใช้ในเรือน
…
หลังจากกลับถึงเรือน ซูเสียวเสี่ยวก็เอายาไปให้เว่ยถิงดั่งเคย
ไม่แน่ใจว่าสภาพจิตใจได้รับการกระทบกระเทือนจากรูปลักษณ์ของตัวเองหรือไม่ วันนี้เว่ยถิงเก็บตัวกว่าเมื่อสองวันก่อนมาก เขาไม่พูดกับซูเสียวเสี่ยวเลยแม้แต่คำเดียว
แค่เขารู้สึกแย่ นางก็ดีใจแล้ว
ซูเสียวเสี่ยวยิ้มกริ่มเดินเข้าครัวไปทำอาหารเย็น…นางทอดไข่ดาว ต้มบะหมี่ต้นหอมและหมูสามชั้นตุ๋นกับผักกาดขาวอีกหนึ่งถ้วย
อืม…ถ้ากินแบบนี้ไปเรื่อยๆ เนื้อตากแดดยังหมักไม่ทันได้ที่ ก็คงกินหมดก่อนแล้วมั้ง
หลังจากมีเรื่องกับคนพวกนั้นมาทั้งวัน พวกเขาทั้งสามคนจึงหมดแรงและกินข้าวกันอย่างหิวโหย
เด็กน้อยสามคนเองก็กินเยอะเหมือนกระรอกน้อยสามตัว
นางตั้งใจหุงข้าวมากกว่าปกติ คิดไว้ว่าถ้าหากกินไม่หมดก็จะเก็บไว้ทำข้าวตังพรุ่งนี้เช้า
ไม่นานนักก็เห็นก้นหม้อเสียแล้ว
ทั้งบ้านนี้…เป็นนักกินเหมือนกันหมดเลยนี่…
พลบค่ำ ซูเสียวเสี่ยวเดินเข้าห้องซูเฉิงพร้อมกะละมังที่ใส่น้ำร้อนเอาไว้
ซูเฉิงกำลังเอนกายสูดหายใจเข้าออกอย่างเหน็ดเหนื่อยอยู่บนเตียง
นานมาแล้วที่ไม่ได้ต่อสู้กับใครเช่นนี้ กระดูกของเขาแทบแตกเป็นซี่ โดยเฉพาะมือขวากับข้อเท้าด้านขวา อันหนึ่งชาไร้ความรู้สึก อีกอันหนึ่งเจ็บแปลบไปถึงทรวง
“ท่านพ่อ ข้าเข้าไปนะเจ้าคะ”
ซูเฉิงพักการสูดหายใจนั้นภายในหนึ่งวินาที จากนั้นก็ลุกขึ้นนั่งตัวตรง
“ยังไม่นอนอีกหรือ” เขาถามจริงจัง
“อีกสักครู่ค่อยเข้านอนเจ้าค่ะ” นางยกน้ำร้อนเดินเข้ามาใกล้ตรงเตียงนอน
“จะทำอะไรรึ” พ่อซูสูดดมแล้วได้กลิ่นยาจีน “เจ้าไปซื้อยามาหรือ”
นางไม่ได้ซื้ออยู่แล้ว ยาเหล่านี้เป็นยาจีนในกระเป๋าปฐมพยาบาลที่หยิบมาจากอาคารวิจัยครั้งก่อน มันช่วยบรรเทาการปวดอักเสบและละลายห้อเลือด
ช่วงนี้เว่ยถิงไม่ต้องใช้มัน
…..ต่อให้ต้องใช้ ก็ต้องให้พ่อซูใช้ก่อน
ซูเสียวเสี่ยวพูดด้วยสีหน้าเหมือนเดิม “เมื่อวานที่ข้าเข้าเมือง ข้าแวะซื้อ…ยา กลับมาด้วยเล็กน้อยเจ้าค่ะ ท่านพ่อเอาเท้าลงมาแช่สิเจ้าคะ”
ซูเฉิงปัดมือปฏิเสธ “ให้ลูกเขยก็พอแล้ว ข้าไม่ต้องใช้หรอก”
“ท่านพ่อเอาแต่คิดถึงเขาทำไมกันเจ้าคะ” ซูเสียวเสี่ยวกล่าวเสียงดุ “บอกให้เอาเท้าแช่ลงมาก็แช่ลงมาสิเจ้าคะ”
พ่อซูหย่อนเท้าลงกะละมังอย่างเชื่อฟัง
ข้อเท้าของเขาเพียงแค่พลิกเฉยๆ พักผ่อนไม่กี่วันเดี๋ยวก็หาย แต่บริเวณที่ยุ่งยากหน่อยคือมือขวาต่างหาก
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม มือขวาของพ่อซูเคยมีบาดแผลมาก่อน เวลาฤดูหนาวมาเยือนอาการมักจะกำเริบ อย่างเบาคือเจ็บปวด หากรุนแรงคือชาจนไร้ความรู้สึก
เคยมีหมอพเนจรมาที่หมู่บ้านและจ่ายยาให้พ่อซูหลายชุด หลังจากกินยา อาการก็หยุดกำเริบไปหลายปี
วันนี้เขาไปแลกหมัดกับจางเตา อาการปวดจึงกำเริบอีกครั้ง
หากครั้งนี้รักษาไม่หาย มือขวาของพ่อซูก็จะใช้การไม่ได้อีกเลย
ซูเฉิงเห็นลูกสาวกุมมือขวาของเขาอย่างเหม่อลอย เขาจึงกระแอมให้คอโล่งพร้อมดึงมือกลับ “ไม่เป็นไร พ่อไม่เจ็บหรอก”
ซูเสียวเสี่ยวสั่งน้ำเสียงจริงจัง “ข้าจะหาวิธีรักษามือของท่านพ่อเอง แต่ก่อนอื่น มือข้างนี้ห้ามออกแรงอีกนะเจ้าคะ”
ซูเฉิงเข้าใจว่าลูกสาวจะเชิญหมอในเมืองมารักษามือของเขาจึงไม่เห็นด้วยและกล่าว “ข้าบอกแล้วข้าไม่เป็นไร เจ้าจะใช้เงินให้เสียเปล่าทำไมกัน”
เขารู้จักมือของตนดี มันไม่ได้ผลหรอก แม้แต่หมอพเนจรผู้ชำนาญคนนั้น ยังรักษาได้เพียงบรรเทาอาการปวด ไม่มีใครสามารถทำให้กลับมาใช้แรงได้เหมือนเดิมแล้ว
ชาตินี้คงไม่น่าจะหายดีแล้ว
…
เมื่อเดินออกจากห้องของพ่อซู ซูเสียวเสี่ยวก็แวะไปยังห้องของซูเอ้อร์โก่ว
ซูเอ้อร์โก่วไปห้องน้ำ ส่วนเด็กน้อยสามคนยืนเกาะขอบโต๊ะพร้อมเขย่งเท้าชะเง้อมองบนโต๊ะ
“อยากกินขนมหวานหรือ” ซูเสียวเสี่ยวเดินเข้าไปเอ่ยถาม
ศีรษะกลมๆ ของเด็กน้อยสามคนแหงนขึ้นมองด้วยแววตาแป๋วแหวว พร้อมพยักหน้าหงึกๆ
“ถ้าอยากกิน ต้องพูดออกมา” ซูเสียวเสี่ยวหยิบขนมกุ้ยฮวาขึ้นมาหนึ่งกล่องแล้วนั่งยองๆ พร้อมกับมองหน้าเด็กสามคน
เด็ดน้อยสามคนไม่ส่งเสียงใดๆ
ซูเสียวเสี่ยวจึงกล่าว “ถ้าพวกเจ้าพูดก็จะได้กินขนมนะ”
ยังคงเงียบกริบ
ซูเสียวเสี่ยวครุ่นคิดครู่หนึ่งจึงนำขนมกุ้ยฮวาไปเก็บ จากนั้นนางกลับไปหยิบถังหูลู่หลายชิ้นที่อยู่ในห้องแล้วเดินกลับมา
เด็กน้อยสามคนเพ่งมองในทันใด
ว่าแล้วเชียว เสน่ห์ของถังหูลู่มีมากกว่าขนมกุ้ยฮวานี่เอง
ซูเสียวเสี่ยวทำเสียงหลอกล่อ “ถัง หู ลู่”
นางคิดในใจว่ามันยาวไป ยากไปหรือไม่จึงย่อคำเป็นคำว่า “ถัง”
เด็กสามคน “แม่”
ซูเสียวเสี่ยว “???”


## บทที่ 14 ประวัติชีวิต

ตอนที่ 14 ประวัติชีวิต
“ถัง”
ซูเสียวเสี่ยวแก้ไขให้ถูกต้อง
“แม่”
เด็กน้อยสามคนไม่ยอมแก้ตาม
ซูเสียวเสี่ยวปวดหัวตุบ
คราวก่อนมีเด็กน้อยคนเดียวเท่านั้นที่เรียก คราวนี้เรียกพร้อมกันสามคน
แม้ว่า…เด็กๆ เริ่มเอ่ยปากเป็นเรื่องที่ดี แต่นางดีใจไม่ออกเลยสักนิด
นี่เป็นการเข้าใจผิดครั้งยิ่งใหญ่แสนงดงาม แต่นางไม่ได้เป็นแม่ของพวกเขานี่
เมื่อต้องเผชิญกับการเรียกผิดๆ ของเด็กน้อย ซูเสียวเสี่ยวก็ทอดถอนใจด้วยทำอะไรไม่ถูก
“เอาล่ะ กินเถอะ” นางยื่นถังหูลู่ใส่มือพวกเขา “ให้กินแค่หนึ่งอันนะ ไม่เช่นนั้นเดี๋ยวจะนอนไม่หลับ ที่เหลือค่อยกินพรุ่งนี้ เข้าใจหรือไม่”
พอสิ้นประโยค นางก็ลูบหัวเด็กสามคนแล้วเดินไปยังห้องครัว
เด็กน้อยสามคนถือถังหูลู่ มองนางตาปริบๆ ร่างจิ๋วดูเศร้าสร้อย
ซูเสียวเสี่ยวรอจนน้ำในห้องครัวเดือด ซูเอ้อร์โก่วก็ยังไม่ออกมาจากห้องน้ำ
“เอ้อร์โก่ว…”
“หา…”
ยังไม่ตกส้วม ถ้างั้นคงไม่เป็นอะไร
ซูเสียวเสี่ยวถือน้ำร้อนถังหนึ่งกลับเข้าห้องตัวเอง วันนี้นางสู้กับคนเป็นกลุ่ม ทั้งเนื้อตัวสกปรกไปหมด ต้องรีบอาบน้ำทำความสะอาดกันเสียหน่อย
นางกำลังจะถอดเสื้อผ้า พลันได้ยินเสียงไอค่อกแค่ก ดังมาจากห้องเว่ยถิง
นางตกใจจึงไม่สนใจเรื่องอาบน้ำแล้ว แต่เดินไปห้องข้างๆ ทันที
เว่ยถิงเพียงแค่สำลักน้ำดื่ม เมื่อเห็นว่ามีคนเดินมา เขาจึงรีบวางแก้วลงบนเก้าอี้ พลิกตัว หันแผ่นหลังอันเย็นชาให้ซูเสียวเสี่ยวแทน
ซูเสียวเสี่ยวมองชายหนุ่มผู้เอาใจยากแล้วมองถ้วยน้ำชาที่หายไปครึ่งแก้วพร้อมกับส่งเสียงเยาะเย้ย
“ขอเตือนนะว่าอย่าขยับตัวมั่วซั่ว โดยเฉพาะเวลาลุกขึ้นหรือพลิกตัวอย่าขยับเร็วเกินไป มิฉะนั้นอาจทำให้อวัยวะภายในเลือดออกได้อีก ถึงเวลานั้นเทวดาฟ้าดินก็ช่วยเจ้าไม่ได้นะ”
เว่ยถิงไม่สนใจนาง
ในเมื่อเขาไม่ได้เป็นอะไร ซูเสียวเสี่ยวก็ไม่คิดที่จะอยู่ต่ออีก
แต่พอหันหลัง นางพลันนึกขึ้นได้บางอย่างจึงหยุดฝีเท้าลงแล้วเอ่ยถามเขา “ลูกชายเจ้า…อายุเท่าไหร่แล้วหรือ”
เว่ยถิงยังคงหันหลังให้นาง “สองขวบครึ่ง”
ซูเสียวเสี่ยวแอบพยักหน้า พอๆ กับที่นางเดาไว้เลย
นางกล่าวต่อ “แล้วใครเป็นคนโต คนรอง และคนเล็ก”
เว่ยถิงนึกครู่หนึ่งถึงตอบ “บนศีรษะมีหนึ่งขวัญคือคนโต สองขวัญคือคนรอง สามขวัญคือคนเล็ก”
พ่อซูทายถูกซะด้วย
ซูเสียวเสี่ยวรู้สึกประหลาดใจมาก
“แล้ว…พวกเขาชื่ออะไรบ้างหรือ”
“เจ้าถามเรื่องนี้เพื่ออะไร” ในน้ำเสียงของเว่ยถิงแฝงความระมัดระวังตัว
ซูเสียวเสี่ยวเบะปาก “ไม่อยากบอกก็ช่างปะไร จากนี้ไปข้าจะเรียกว่าต้าหู่ เอ้อร์หู่ เสียวหู่!”
เว่ยถิงขมวดคิ้วอยากพูดแต่ไม่พูดออกมา
ซูเสียวเสี่ยวมองเขาแวบหนึ่งแล้วกระแอมเบาๆ พร้อมกล่าว “แล้ว เจ้าอยู่รักษาตัวข้างนอกแบบนึ้คงไม่เป็นอะไร แต่เด็กๆ ไม่กลับเรือนนานขนาดนี้ คนในเรือนท่านจะไม่กังวลเอารึ”
“อะไรนะ” เว่ยถิงไม่อาจเข้าใจความหมายของนางได้ในทันที
ซูเสียวเสี่ยวกล่าว “แม่ของพวกเขาน่ะ!”
เว่ยถิงเงียบ
เวลาผ่านไปครู่หนึ่ง ถึงตอบเสียงแผ่ว “นางเสียชีวิตแล้ว”
ซูเสียวเสี่ยว “…”
“ข้าขอโทษ ข้าไม่รู้ว่าภรรยาของเจ้า…”
“นางไม่ใช่ภรรยาของข้า”
“หืม”
อะไรกันนี่
คนเขาคลอดลูกชายให้ตั้งสามคน สุดท้ายไม่มีแม้กระทั่งฐานะเลยหรือ
ผู้ชายเฮงซวย
ซูเสียวเสี่ยวเดินออกไปด้วยความโมโหเดือด
“นางเป็น…” เว่ยถิงกล่าวเพียงครึ่งหนึ่งก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ พอหันกลับมา ซูเสียวเสี่ยวก็เดินออกไปแล้ว
เขาขมวดคิ้ว
ซูเสียวเสี่ยวกลับเข้าห้องซูเอ้อร์โก่วอีกครั้ง
เด็กน้อยสามคนพาตัวเองขึ้นไปอยู่บนเตียงและนอนหลับไปโดยไม่ได้ห่มผ้าห่ม ในมือยังมีถังหูลู่ที่ซูเสียวเสี่ยวให้ แต่ไม่ได้กินเลยสักอัน
เห็นอยู่ว่าอยากกิน ทำไมถึงไม่กินกันนะ
เป็นเพราะเสียใจหรือเปล่า
คำพูดของนาง ทำร้ายจิตใจดวงน้อยของพวกเขาอย่างนั้นหรือ
ซูเสียวเสี่ยวดึงผ้าห่มมาห่มให้พวกเขา
“พี่!”
ซูเสียวเสี่ยวสะดุ้ง นางหันกลับไปถลึงตาใส่และกล่าว “เจ้าทำข้าตกใจหมด เบาๆ หน่อยสิ พวกเขานอนหลับแล้ว”
“อ้อ” ซูเอ้อร์โก่วเกาศีรษะและเดินเข้าห้อง เขาเอ่ยเสียงเบา “พี่ เมื่อครู่นี้พี่เรียกข้าทำไม”
“เจ้านั่งลงก่อน” ซูเสียวเสี่ยวชี้เก้าอี้ที่อยู่ข้างๆ
ซูเอ้อร์โก่วนั่งลงอย่างเชื่อฟัง
ซูเสียวเสี่ยวตรวจดูแผลบาดเจ็บของเขาและไปหยิบยาจินฉวงหนึ่งขวดจากห้องเว่ยถิงมาทาบริเวณที่มีแผล
เขาโดนชกที่หน้าอย่างจังหนึ่งที ตอนนี้หน้าบวมปูดจมูกเขียวช้ำ บนไหล่ก็มีรอยข่วน
“ถ้าเจ็บก็บอกข้านะ” นางกล่าว
ซูเอ้อร์โก่วยิ้มอย่างคนโง่ “แหะๆ ไม่เจ็บหรอก พี่”
“หืม” ซูเสียวเสี่ยวทายาให้เขาต่อ
ซูเอ้อร์โก่วครุ่นคิดครู่หนึ่งถึงกล่าว “ข้ารู้สึกว่า…หลังจากท่านพี่ล้มหัวกระแทก พี่ก็ดีกับข้าและท่านพ่อมากขึ้นกว่าเมื่อก่อน”
ซูเสียวเสี่ยวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงและสีหน้าเรียบๆ “อย่างนั้นรึ”
ซูเอ้อร์โก่วพยักหน้าจริงจัง “ใช่ เมื่อก่อนพี่จะไม่ซื้อเสื้อผ้าให้ข้าและไม่ทายาให้ข้า…ท่านพ่อพูดถูก เวลาผู้หญิงแต่งงานแล้วจะเปลี่ยนไป พี่ ต่อจากนี้ไปข้าจะดีกับพี่เขยอย่างแน่นอน”
ทำไมถึงเกี่ยวข้องกับเว่ยถิงอีกแล้วล่ะ
เจ้าหมอนั่นกินอยู่ในเรือนโดยไม่เสียเงินสักแดงยังไม่ว่า แถมยังแย่งผลงานของนางอีกนี่มันอะไรกัน
“ถ้าไม่นอนกับเขาสักครั้งหนึ่งข้าคงเสียเปรียบแน่”
“พี่ว่าอย่างไรนะขอรับ” ซูเอ้อร์โก่วได้ยินไม่ชัด
ซูเสียวเสี่ยวกอดอกและกล่าวอย่างเย่อหยิ่ง “สภาพเป็นหัวหมูเช่นนั้น ข้าคงเข้าสู่ภาวะซึมเศร้าหลังมีเซ็กส์ได้ง่ายมาก”
ซูเอ้อร์โก่ว พี่ข้าอาการกำเริบอีกแล้ว…ที่นางพูดมา ข้าไม่เข้าใจเลยแม้แต่คำเดียว
...
กลางคืน ซูเสียวเสี่ยวอาบน้ำเสร็จก็ห่อตัวด้วยผ้านวมและมุดตัวเข้าไปในผ้าห่ม
นางไม่ใช่คนนอนหลับเร็ว ในสมองของนางเริ่มคิดถึงเรื่องบางเรื่อง
ก่อนอื่นคือสถานการณ์ของครอบครัว
เงินห้าตำลึงที่ได้มาเมื่อครั้งก่อนถูกใช้ไปเกือบหมดแล้ว เงินทั้งหมดของครอบครัว เหลือเพียงส่วนที่เหอถงเซิงยังค้างชำระอีกสิบห้าตำลึง
ฟังดูแล้วเหมือนไม่แย่เท่าไหร่นัก แต่ถ้าทุกคนกินเก่งอย่างนี้…ยกเว้นคนไข้เว่ยถิง ในสถานการณ์ที่ไม่มีรายได้เช่นนี้ ใช้ได้อีกไม่นานก็ต้องหมดไป
ยังไม่พูดถึงว่าจะเป็นครอบครัวมีอันจะกิน แต่อย่างน้อยจะต้องไม่ยากจน
และอีกเรื่องหนึ่งที่สำคัญคืออาการบาดเจ็บที่มือของพ่อซู
แผลเก่าอย่างนี้รักษาหายยากที่สุด
ห้องยาของฐานทัพคือห้องยาที่ใหญ่ที่สุดของหน่วยทหาร ข้างในมียาวิเศษใหม่ๆ ที่วิจัยและพัฒนาออกมาจำนวนไม่น้อย
เสียดายที่ครั้งก่อนนางหยิบมาแค่ยาฉุกเฉินบางส่วนที่เอาไว้รักษาเว่ยถิง
ถ้าหากได้กลับเข้าไปอีกครั้งก็คงจะดี
ซูเสียวเสี่ยวกอดกระเป๋าปฐมพยาบาลแล้วนอนหลับไป


## บทที่ 15 อุปสรรค

ตอนที่ 15 ความโกลาหล
อย่างไรก็ตาม คืนนี้นางไม่ได้ฝันถึงห้องยาของฐานทัพ แต่นอนหลับยาวจนถึงรุ่งเช้า
ซูเสียวเสี่ยวรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
“สวัสดิการของผู้เดินทางข้ามภพมีแค่ครั้งเดียวเองเหรอ”
ถ้ารู้แต่แรก นางน่าจะหยิบยามาเยอะๆ หน่อย
ในเมื่อไม่สามารถพึ่งห้องยาได้แล้วก็คงต้องลองไปโรงหมอในเมืองแล้วล่ะ
นางแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก็เดินออกจากห้องไป
น่าจะเพราะเมื่อวานต่อสู้จนเหนื่อย วันนี้เลยตื่นสายกว่าสองวันก่อนเล็กน้อย สิ่งนี้สัมพันธ์กับกิจวัตรประจำวันของนาง ส่วนคนอื่นๆ ยังอยู่ในห้วงแห่งความฝันอันสวยงาม
นางไปล้างหน้าที่ท้ายเรือนและส่องดูตัวเองกับน้ำในกะละมัง
นางมาอยู่ที่นี่ตั้งหลายวันแล้ว ยังไม่เคยมองดูใบหน้านี้ดีๆ เลย
อ้วนก็อ้วนอยู่เล็กน้อย เนื้อแน่นจ้ำม่ำ แต่หน้าตาถือว่าไม่แย่ คิ้วหนารูปทรงสวยงาม ดวงตาผลซิ่งทั้งกลมทั้งใหญ่ จมูกเรียวเล็กแต่สันสูงโด่ง ริมฝีปากอวบอิ่มสีอมชมพู เวลายิ้มยังมีลักยิ้มอีกสองอัน
หากตัดสินจากประสบการณ์การอ่านนิตยสารความงามอันโชกโชนของนางเมื่อชาติก่อน หากผอมลง ถือว่าเป็นหญิงรูปงามคนหนึ่งเชียวล่ะ
ซูเสียวเสี่ยวเข้าไปในห้องครัว นางนึ่งหมั่นโถวทำจากแป้งหมี่ขาวหนึ่งเข่ง ต้มโจ๊กมันเทศหนึ่งหม้อ และต้มไข่ไก่อีกสิบฟอง
ในเรื่องการกิน นางยังควบคุมตัวเองได้บ้าง แต่ไม่ได้เข้มงวดกวดขันมากเกินไป อย่างเช่นหมูสามชั้นตุ๋นนางกินแต่กินไม่เยอะ ไม่ได้อดกินทั้งหมด
การลดน้ำหนักเป็นสิ่งที่ต้องค่อยเป็นค่อยไป ไม่ควรปล่อยให้ท้องหิวสุ่มสี่สุ่มห้าหรือจู่ๆ ก็กินคลีนเกินไป มิฉะนั้น ในที่สุดจะนำไปสู่การกินอย่างตบะแตก
ปัจจุบันนางมีน้ำหนักเกินมาตรฐาน ดังนั้นเพียงแค่ขยับเขยื้อน ทำให้ตัวเองยุ่งๆ เข้าไว้ ไม่คิดแต่เรื่องกินทั้งวัน น้ำหนักของนางก็จะค่อยๆ ลดลงมาเอง
หลังจากทำอาหารเช้าเสร็จ ซูเซียวเสี่ยวก็เดินไปเรียกซูเอ้อร์โก่วให้ตื่น
เพิ่งเข้าไปในห้องก็เห็นเด็กน้อยสามคนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ในผ้าห่ม
ตื่นแล้วเหรอ
พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืน ซูเสียวเสี่ยวพลันรู้สึกผิดเล็กน้อย เด็กที่สูญเสียแม่ก็น่าสงสารอยู่แล้ว แต่ยังมีพ่อที่พึ่งพาไม่ได้อีก
พวกเขาเพียงแค่เรียกคำว่าแม่เองไม่ใช่เหรอ
จะจริงจังขนาดนั้นทำไมกัน
พวกเขาอยากเรียก ก็เรียกไปเถอะ
ไม่ได้มีอะไรเสียหายสักหน่อย
ซูเสียวเสี่ยวที่ปรับทัศนคติเสร็จเรียบร้อยแล้วค่อยๆ ดึงผ้าห่มของเด็กน้อยสามคนออกอย่างแผ่วเบา
เด็กน้อยสามคนหัวฟูยุ่งเหยิง สบตานางด้วยท่าทางซื่อๆ
ซูเสียวเสี่ยวหลุดขำพรวดออกมา
เด็กน้อยสามคนยกมือน้อยๆ ขึ้นมาปิดหน้าเล็กๆ ของตัวเองเอาไว้
เขินจังเขินจัง
ซูเสียวเสี่ยวหัวเราะลั่น แต่ซูเอ้อร์โก่วก็ยังไม่ตื่น ซูเอ้อร์โก่วยังนอนกางแขนกางขาน้ำลายไหลย้อยไม่รู้เรื่อง
เดิมทีจะมาปลุกซูเอ้อร์โก่วให้ตื่น แต่ตอนนี้นางเปลี่ยนใจแล้ว
“ข้าจะเข้าไปในเมือง พวกเจ้าอยากไปกับข้าหรือไม่”
…
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซูเสียวเสี่ยวออกไปพร้อมกับเด็กน้อยผู้กล้าหาญสามคน
ตัวซูเสียวเสี่ยวเองสามารถเดินเข้าเมืองได้ แต่เด็กสามคนน่าจะเดินไม่ไหว โชคดีที่เกวียนของตาเฒ่าหลี่อยู่หน้าหมู่บ้านและดูท่าทาง คงใกล้จะออกเดินทางพอดี
“มาเร็วไม่สู้มาได้ถูกจังหวะจริงๆ”
นางพาเด็กๆ เดินเข้าไป
รอบๆ เกวียนวัว มีชาวบ้านที่จะเข้าเมืองยืนล้อมรอบ พอเห็นนางจะนั่งเกวียน วงล้อมพลันแตกกระจาย เหลือเพียงเสี่ยวอู๋ซื่อที่ไม่ไปไหน
เกลือกับเข็มและด้ายในเรือนใช้หมดแล้ว แม่สามีให้นางไปซื้อในเมือง
นางยังกลัวซูตุ้ยนุ้ยเหมือนเดิม
“ไม่ไปรึ”
ซูเสียวเสี่ยวที่นั่งอยู่บนเกวียนเอ่ยถาม
เสี่ยวอู๋ซื่อลังเลครู่หนึ่ง ถึงทำใจดีสู้เสือขึ้นเกวียนไป
ซูเสียวเสี่ยวกับเด็กสามคนนั่งฝั่งเดียวกัน ส่วนเสี่ยวอู๋ซื่อนั่งฝั่งตรงข้าม และยังมีข้าวสารอาหารแห้งอีกกองหนึ่งที่ตาเฒ่าหลี่ช่วยชาวบ้านเอาไปขายให้กับร้านค้า
หลายครั้งที่เสี่ยวอู๋ซื่ออยากพูดแต่ไม่กล้าพูด
นางอยากบอกว่า ขนมหวานเมื่อวานอร่อยมาก ลูกสาวสองคนของนางโตป่านนี้เพิ่งเคยกินขนมหวานในเมืองเป็นครั้งแรก
รถเกวียนเพิ่งออกจากหมู่บ้าน ก็พบหวังล่ายจื่อ
พอเห็นซูตุ้ยนุ้ย เขาตะลึงพรึงเพริดไปครู่หนึ่ง
“ซูตุ้ยนุ้ยนี่เอง จะพาลูกชายเข้าเมืองรึ”
เขายิ้มแย้มเอ่ยปากทักทาย
สมาชิกสามคนในตระกูลซูเป็นจอมอันธพาลของหมู่บ้าน ส่วนหวังล่ายจื่อก็ไม่ใช่คนดีสักเท่าไหร่ เรื่องลักขโมยปล้นของก็ทำไปไม่น้อยแล้วยังเป็นพวกหื่นกามอีก
ซูเสียวเสี่ยวไม่อยากสนใจเขา
เขาไม่กล้าหาเรื่องซูตุ้ยนุ้ยแน่นอน เขามองเสี่ยวอู๋ซื่อผู้อ่อนแอแทน มุมปากพลันยกโค้งขึ้นและนั่งลงข้างๆ นาง
“น้องสาวจะเข้าเมืองหรือ” เขาพูดกับเสี่ยวอู๋ซื่อระยะประชิด
เสี่ยวอู๋ซื่อไม่ชอบใจจึงขยับตัวออกไป
หวังล่ายจื่อขยับตัวเข้าไปใกล้เหมือนเดิม “ไปซื้ออะไรหรือ เดี๋ยวข้าช่วยเจ้าถือนะ”
เขาขยับขาไปชนกับขาของเสี่ยวอู๋ซื่อ
เขาไม่สนใจว่าเสี่ยวอู๋ซื่อจะขยับไปไหน ยังไงเขาก็จะขยับเข้าไปอยู่ใกล้ๆ อย่างไม่ละอายใจ มือสกปรก ข้างหนึ่งแสร้งทำเป็นยื่นออกไปด้านหลังของเสี่ยวอู๋ซื่อโดยไม่ตั้งใจ
เสี่ยวอู๋ซื่อพลันนิ่งขึงไปทั้งตัว
หวังล่ายจื่อยิ้มอย่างเจตนาร้าย
วินาทีต่อมา ซูเสียวเสี่ยวพลันลุกขึ้นพรวดและเตะเขาลงจากเวียนด้วยขาข้างเดียว
ตาเฒ่าหลี่ไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นจึงรีบหยุดเกวียน
“เกิดอะไรขึ้น” เขาหันกลับมาเอ่ยถาม
หวังล่ายจื่อหล่นลงกระแทกฟันหลุดหนึ่งซี่ เขาพ่นเลือดออกมาเสร็จก็ด่าทออย่างหยาบคาบ “เจ้าซูตุ้ยนุ้ย! เจ้าเตะข้าทำไม!”
เสี่ยวอู๋ซื่อมองซูเสียวเสี่ยวด้วยแววตาแดงก่ำ
ซูเสียวเสี่ยวยกเท้าขึ้นเหยียบบนเก้าอี้แล้วกล่าวอย่างหยิ่งผยอง “ข้าเห็นเจ้าแล้วมันขัดตาก็เลยอยากจะเตะสักหน่อย ทำไมรึ ไม่พอใจข้างั้นรึ”
“นี่เจ้า…”
หวังล่ายจื่อมองเสี่ยวอู๋ซื่อที่อยู่ข้างๆ แวบหนึ่ง เจ้าซูตุ้ยนุ้ยช่วยออกหน้าให้เสี่ยวอู๋ซื่องั้นรึ
เป็นไปไม่ได้ เจ้าซูตุ้ยนุ้ยไม่ใช่คนดีเช่นนั้น
แต่เขาไม่ได้ล่วงเกินอะไรนางเลยนะ
หวังล่ายจื่อคิดให้ตายก็คิดไม่ออกและไม่อาจคาดหวังให้เจ้าซูตุ้ยนุ้ยอธิบายกับเขาจึงทำได้เพียงด่าพึมพำและเดินออกไป
ตาเฒ่าหลี่หันกลับไปขับเกวียนต่อไปโดยไม่พูดอะไรเช่นกัน
ซูเสียวเสี่ยวไม่ได้ถามเสี่ยวอู๋ซื่อว่าเป็นอย่างไรบ้างและไม่ได้เอ่ยปากปลอบใจ นางทำราวกับว่าไม่เห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็น แต่ทำไปเพียงเพราะไม่ถูกใจหวังล่ายจื่อเท่านั้น
เกวียนวัวจอดลงที่ทางเข้าตลาด
ซูเสียวเสี่ยวอุ้มเด็กสามคนลงจากเกวียน
เสี่ยวอู๋ซื่อลงจากเกวียนตามมาติดๆ
นางรวบรวมความกล้าและกล่าวกับซูเสียวเสี่ยวเสียงเบา “ขอบ ขอบใจมากนะ”
…
ซูเสียวเสี่ยวแวะไปที่โรงหมอมาแล้วเมื่อวาน นางยังจำทางได้
นางพาเด็กน้อยสามคนเดินท่ามกลางผู้คนที่เดินจอแจ พวกเขากลายเป็นที่ดึงดูดสายตาของผู้คนบนทางเดินจำนวนไม่น้อย
เดิมทีเด็กแฝดสามคนก็แทบจะไม่ค่อยได้เห็นอยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องหน้าตาที่ดูน่ารักผิวขาวดุจหิมะเช่นนี้
เมื่อวานนี้ ทั้งสามคนเดินอวดโฉมในหมู่บ้าน วันนี้เลยนึกว่าจะเดินอวดโฉมในตัวเมือง
พวกเขาเดินอกผายไหล่ผึ่ง ย่ำเท้าฉับๆ อย่างโดดเด่นไม่เห็นแก่หน้าใคร
ผู้คนบนถนนขำแทบหยุดไม่ได้
“ทุกคนหัวเราะอะไรกัน”
ซูเสียวเสี่ยวพึมพำ กำลังจะหันหน้าไปมองเด็กน้อยสามคน
ในตอนนั้นเอง รถม้าคันหนึ่งพลันวิ่งสวนทางมาอย่างรวดเร็ว
“หลบไป! รีบหลบไป!”
คนขับรถม้าตะโกนเตือน
เขาพยายามหยุดรถม้า แต่ไม่รู้เกิดสิ่งใดขึ้นกับม้าจึงควบคุมไม่ได้ เขาดึงอย่างไรก็ดึงไม่ไหว
“พวกเจ้าสามคน…”
ซูเสียวเสี่ยวอยากบอกให้เด็กน้อยสามคนหลบไปด้านข้างโดยเร็ว แต่พอหันกลับมาก็เห็นทั้งสามคนไปหลบอยู่ใต้สิ่ง…เอ่อไม่ใช่ ด้านหลังชายร่างกำยำเรียบร้อย
เอ่อ…ความสามารถในยามวิกฤตนั้นแข็งแกร่งเลยทีเดียว
ทั้งถนนอยู่ในความโกลาหล ซูเสียวเสี่ยวคว้าเด็กผู้หญิงที่ล้มอยู่ใกล้ๆ ขาของนางขึ้นมา จากนั้นรถเข็นเล็กหนึ่งคันก็พุ่งเข้ามา อีกนิดเดียวก็จะชนเด็กผู้หญิงคนนั้นแล้ว
รถม้าที่สูญเสียการควบคุมพุ่งเข้าหาฝูงชน
ก่อนที่จะสายเกินไป พลันมีชายหนุ่มสวมเสื้อผ้าฝ้ายทะลุหน้าต่างลงมาจากชั้นสองและพุ่งเข้าชนม้าตัวนั้นอย่างไม่ลังเล


## บทที่ 16 คนเป็นหมอ

ตอนที่ 16 คนเป็นหมอ
ใช่แล้ว ชนเข้าเลย
ใช้แรงของตัวเองชนม้าพยศล้มลงได้สำเร็จ
หนึ่งคนหนึ่งม้าล้มลงบนถนนใหญ่อย่างแรง
ทว่าแทบจะในขณะเดียวกัน ซูเสียวเสี่ยวก็เล็งจังหวะเหมาะเจาะ ยกเท้าเตะรถเข็นตรงหน้าเข้าอย่างจัง
รถเข็นกระเด็นลอยหวือ กระแทกเข้ากับห้องโดยสารรถม้าที่ถูกเหวี่ยงออกไปด้วยแรงเฉื่อย
ห้องโดยสารรถหยุดอยู่ตรงหน้าสองตายายที่วิ่งหนีไม่ทันราวกับเหยียบเบรก
สองตายายมองรถม้าที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมตกอกตกใจจนแข้งขาอ่อน
ม้าถูกชนหงายหลังดิ้นสู้อยู่สองสามครั้ง เด็กหนุ่มล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าชุบยาสลบออกมาผืนหนึ่ง ก่อนจะอุดจมูกมันไว้เพื่อทำให้มันสลบไป
เด็กหนุ่มแทบจะไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร แต่สีหน้าดูเจ็บปวดมาก
ซูเสียวเสี่ยวเดินไปหา ถามว่า “เจ้าเป็นอะไรหรือไม่”
เด็กหนุ่มกุมแขนซ้ายตัวเองไว้ “ไม่...”
ยังไม่ทันสิ้นประโยค เสียงร้องตกใจของสตรีก็ดังลอยมาจากในร้านด้านหลัง “นายน้อย นายน้อยเป็นอะไรหรือไม่ อย่าทำบ่าวตกใจสิเจ้าคะ”
ร้านนี้เป็นร้านขนมที่แพงที่สุดในเมืองนี้นั่นเอง ร้านจิ่นจี้
คนที่เกิดเรื่องเป็นเด็กชายอายุห้าขวบคนหนึ่ง สวมชุดผ้าไหมสีไพลิน
เมื่อครู่นี้เขากำลังกินเกาลัดผัดน้ำตาลอยู่ ไหนเลยจะรู้ว่าจะมาเห็นเด็กหนุ่มชนม้าเข้าแล้วม้าก็ล้มลงใต้หน้าต่างร้านที่เขาอยู่
เหตุการณ์ใหญ่โตเพียงนี้ทำเอาเขาตกใจจนตัวสั่น เกาลัดติดคอ
สีหน้าเขาพลันเขียวคล้ำขึ้นมาทันที ก่อนจะค่อยๆ เริ่มหายใจไม่ออก
สาวใช้ที่ปรนนิบัติเขาอยู่ตกใจขวัญหนี แต่นางก็ไม่ใช่หมอเสียด้วย นอกจากร้องตะโกนเสียงดังแล้วก็ทำอะไรไม่ได้อีก
ซูเสียวเสี่ยวคว้าแขนข้างที่หลุดของเด็กหนุ่มเอาไว้ ก่อนจะตบอย่างแรงให้มันกลับเข้าที่ จากนั้นก็ไม่สนใจแล้วว่าเด็กหนุ่มคนนั้นจะตกใจเพียงใด นางสาวเท้าพุ่งเข้าไปในร้านจิ่นจี้ทันที
“เจ้าจะร้องไห้ไปไย รีบไปหาหมอสิ โรงหมอก็อยู่ข้างหน้านี่เอง รีบอุ้มเด็กไปเร็วเข้า”
ประโยคนี้ออกมาจากปากผู้ดูแลร้านจิ่นจี้
สาวใช้ลนลานจนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวไปนานแล้ว ไหนเลยจะยังอุ้มเด็กห้าขวบไหวได้
ชายหนุ่มใจดีคนหนึ่งจึงยื่นมือเข้าช่วย อุ้มเด็กชายมาจากอ้อมอกนาง
ซูเสียวเสี่ยวแววตาสาดประกายแหลมคม นางขวางทางเขาเอาไว้ “ส่งเด็กมาให้ข้า”
ชายหนุ่มมองสาวชาวบ้านตัวอวบอ้วนที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างแปลกใจ “เจ้าเป็นใครน่ะ”
ซูเสียวเสี่ยวมองเด็กชายที่ค่อยๆ เริ่มหมดสติพลางเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ส่งเด็กมาให้ข้า เขาใกล้จะแย่แล้ว”
เด็กคนนี้ขาดอากาศหายใจอย่างเห็นได้ชัด
โดยปกติแล้ว ขาดอากาศหายใจเกินหนึ่งนาทีจะหยุดหายใจ เกินสามนาทีสมองจะบวม เกินหกนาทีจะทำให้อวัยวะของร่างกายเสียหายอย่างถาวร จนถึงขั้นขาดอากาศหายใจตายได้
ชายหนุ่มขมวดคิ้วเอ่ยว่า “แม่หนูน้อยเจ้าอย่ามาสร้างความวุ่นวายเพิ่ม ข้าต้องพาเด็กไปส่งที่โรงหมอ”
มีลูกค้าทนดูไม่ไหวแล้ว “สาวบ้านนอกจากที่ใดกัน มาสร้างความวุ่นวายอะไร”
ชายชราสองคนส่ายหน้า
“นี่ ของบ้านเหล่าจางก็ขาดอากาศหายใจตายเช่นนี้เหมือนกัน ช่วยไม่ได้หรอก”
“นั่นสิ ไปโรงหมอก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก”
ซูเสียวเสี่ยวกลับไม่สงสัยในฝีมือการแพทย์ของพวกหมอเลย นางเอ่ยกับชายหนุ่มว่า “โรงหมอไกลเกินไป เจ้าไปไม่ทันหรอก ข้าช่วยเขาได้”
ล้อเล่นหรือไร สาวชาวบ้านร่างอ้วนคนหนึ่งบอกว่าตัวเองช่วยรักษาอาการสำลักเสี่ยงตายเช่นนี้ได้
ไม่มีใครเชื่อคำพูดของซูเสียวเสี่ยว และไม่มีใครกล้าส่งเด็กให้นาง
ยามนี้ผู้ดูแลจึงกระโดดออกโรง “นังคนนี้มาจากไหน ยังไม่หลบให้ข้าอีก เจ้าอยากทำร้ายเด็กคนนี้รึ”
เขาไม่สนใจว่าจะรักษาหายหรือไม่ เอาเป็นว่า จะมาก่อเรื่องในร้านเขาไม่ได้เด็ดขาด
ใช้เหตุผลอธิบายไม่สำเร็จ เวลาก็กระชั้น ซูเสียวเสี่ยวจึงต้องใช้ไม้แข็ง
“ล่วงเกินแล้ว”
นางเตะชายหนุ่มคนนั้นหนึ่งที เขาเจ็บจนต้องปล่อยมือ ซูเสียวเสี่ยวใช้สองแขนรับตัวเด็กมา
“แย่งเด็กไปแล้ว! แย่งเด็กไปแล้ว!” ผู้ดูแลร้องตะโกน
ทุกคนเห็นเด็กคนนั้นอยู่ในวิกฤตความเป็นความตาย นึกไม่ถึงว่าจะมีแม่นางอวบอ้วนมาก่อความวุ่นวาย ทุกคนจึงต่างเดือดดาล
“นังคนชั่ว หากเจ้ายังไม่ปล่อยเด็กคนนั้น พวกเราจะไม่เกรงใจแล้วนะ” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งเอ่ยขณะชี้จมูกซูเสียวเสี่ยว
“แม่นาง เด็กคนนี้ใกล้จะตายแล้ว เจ้าอย่าสร้างความวุ่นวายเพิ่มเลย”
“เจ้าต้องการอะไร ค่อยๆ พูดค่อยๆ จาก็ได้ อย่าจับเด็กที่กำลังจะตายมาเป็นตัวประกันเลย”
“ให้นางรักษา”
ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังตะโกนกันเซ็งแซ่ เสียงเย็นเยียบของเด็กหนุ่มคนหนึ่งก็ดังขึ้นพร้อมกับปรากฏตัวตรงหน้าประตู
ทุกคนต่างชะงักงัน
ฝูงชนแทบจะหลีกทางกันให้หมด
นั่นคือเด็กหนุ่มรูปงามในอาภรณ์หรูหรา หน้าตางามดุจหยก รูปรางสูงโปร่งสง่างาม มีหยกประดับอันล้ำค่าห้อยอยู่เอว
หัวไหล่กับชายเสื้อของเขาค่อนข้างสกปรกและดูอเนจอนาถ ทว่ามาดของผู้สูงศักดิ์ทะลุฝุ่นของเขาไม่มีแผ่ว
ทันใดนั้นห้องโถงใหญ่ก็พลันเงียบเป็นเป่าสาก
เขาเดินมาหยุดอยู่หน้าซูเสียวเสี่ยว ก่อนเอ่ยทีละคำว่า “เจ้ารักษาสิ”
ซูเสียวเสี่ยวพยักหน้า “ข้าขอเก้าอี้ตัวหนึ่ง”
เด็กหนุ่มฟาดแส้ออกไปม้วนขวับเอาเก้าอี้มาตัวหนึ่ง
เป็นคนมีวรยุทธ์ติดตัวจริงๆ ด้วย
เพียงไม่นานก็มีคนนึกออกว่าเขาคือเด็กหนุ่มที่ชนกับม้าอย่างแรงบนถนนใหญ่เมื่อครู่นี้ ยามนี้ทุกคนจึงยิ่งไม่กล้าบุ่มบ่ามทำอะไร
ซูเสียวเสี่ยวรีบนั่งลงแล้วให้เด็กน้อยคว่ำพาดกับแขนซ้ายของตัวเอง ให้เขาก้มหน้าลง ใช้ฝ่ามือประคองคางเขาไว้
จากนั้นนางก็เริ่มตบลงบริเวณกลางสันหลังเขา
หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง
เมื่อตบถึงครั้งที่ห้า เด็กน้อยก็พ่นเกาลัดออกมา
เมื่อเด็กน้อยหายใจได้แล้วก็ร้องไห้โฮออกมาเสียงดัง
ผู้คนรอบด้านต่างพากันตกใจพูดอะไรไม่ออก
เสียงร้องไห้ของเด็กชายเรียกสติสาวใช้กลับคืนมา นางล้มลุกคลุกคลานโผไปหา ก่อนจะอุ้มเด็กมาไว้ในอ้อมอกแน่น “ฮือออ...นายน้อยบ่าวตกใจแทบแย่...”
บรรดาลูกค้าและคนผ่านทางต่างมารุมล้อม
ป้าคนหนึ่งเอ่ยว่า “อย่าเพิ่งร้อง รีบเอาน้ำให้เด็กกินเถอะ”
พ่อค้าที่อยู่ด้านข้างส่งน้ำชามาให้ “อย่าให้เด็กกินเกาลัดอีกล่ะ”
ชายสูงวัยคนหนึ่งลูบเคราไปมา “เมื่อครู่นี้โชคดีที่ได้แม่นางท่านนี้...รีบขอบคุณนางเสียสิ...มิฉะนั้นนายน้อยของเจ้าคงไม่รอดแล้ว ข้าอายุปูนนี้แล้ว เป็นครั้งแรกเลยจริงๆ...เอ๋...แม่นางคนนั้นเล่า”
ซูเสียวเสี่ยวออกจากร้านจิ่นจี้แล้ว
เมื่อครู่นี้เร่งรีบช่วยคน ไม่รู้ว่าเด็กทั้งสามจะเป็นอย่างไรบ้าง
นางเดินทะลุถนนออกมายังที่เดิมที่เด็กน้อยสามคนเคยยืนอยู่แต่กลับว่างเปล่า
คิ้วนางขมวดมุ่นทันที
“ต้าหู่ เอ้อร์หู่ เสี่ยวหู่”
ในระหว่างที่นางกำลังร้อนใจ เด็กน้อยสามคนก็วิ่งลิ่วๆ ออกมาจากร้านขายเครื่องประดับร้านหนึ่ง
“ฮูหยิน ลูกของท่าน...” พนักงานในร้านเอ่ยเตือน
สตรีออกเรือนแล้วที่กำลังเลือกเครื่องประดับอยู่หันกลับมามองแวบหนึ่ง “ไม่ใช่ลูกของข้า อย่าเพ้อเจ้อ”
พนักงานร้านตกใจ
เมื่อครู่เด็กสามคนนี้เดินอาดๆ ตามหลังฮูหยินนางนี้เข้ามา เขาก็นึกว่ามาด้วยกัน
ซูเสียวเสี่ยวเห็นเด็กทั้งสามก็พลันเบาใจลง
เด็กทั้งสามพากันโผเข้ามากอดนาง
นางนั่งยองๆ ไล่ลูบศีรษะของทั้งสามพลางเอ่ยอย่างชื่นใจว่า “รู้จักเข้าไปรอในร้านด้วย ฉลาดเสียจริง”
ปลายปีแล้ว พวกค้ามนุษย์เดินขวักไขว่บนท้องถนน หากไม่ระวังก็อาจตกเป็นเป้าหมายได้ ในร้านปลอดภัยกว่ามาก โดยเฉพาะร้านชั้นสูงอย่างร้านขายเครื่องประดับราคาแพง โดยปกติแล้วพวกค้ามนุษย์จะเข้าไปไม่ได้
เด็กน้อยทั้งสามถูกชมก็พากันเขินอายจนหน้าดวงน้อยแดงระเรื่อ


## บทที่ 17 คนเป็นแม่

ตอนที่ 17 เป็นแม่
“หิวกันหรือไม่” ซูเสียวเสี่ยวถาม
เมื่อเช้าเด็กทั้งสามรู้ว่าจะได้ออกจากบ้านก็ตื่นเต้นกันใหญ่ ไม่ได้กินข้าวที่บ้านให้อิ่มท้องดี มัวแต่อยากรีบออกไปเล่น
ทั้งสามพากันพยักหน้าหงึกหงัก
ซูเสียวเสี่ยวจำได้ว่าแถวๆ นี้มีร้านแผงลอยขายเกี๊ยวกับบัวลอยอยู่ร้านหนึ่ง สองสามีภรรยาทำกิจการกันมาหลายปีแล้ว รสชาติดีมาตลอด ทั้งยังเป็นทางเดียวกันกับโรงหมอด้วย
ซูเสียวเสี่ยวจึงพาเด็กน้อยทั้งสามไปหาร้านแผงลอยร้านนั้น
ช่วงเวลานี้เลยมื้อเช้าไปแล้วจึงไม่มีลูกค้า เถ้าแก่ไม่อยู่ มีแต่เถ้าแก่เนี้ยที่ยืนห่อเกี๊ยวอยู่หลังร้านกับเด็กผู้หญิงอายุเจ็ดขวบยืนช่วยเด็ดผักอยู่ข้างๆ
นางเห็นลูกค้าเป็นคนแรกจึงดึงเสื้อเถ้าแก่เนี้ย “ท่านแม่ ลูกค้ามา”
เถ้าแก่เนี้ยจำซูเสียวเสี่ยวได้ อย่างไรเสียลูกค้าอ้วนท้วมเพียงนี้ก็มีไม่มาก มาครั้งเดียวก็จำได้แล้ว
“แม่นาง วันนี้จะเอาบัวลอยสุราข้าวสองถ้วยกับเกี๊ยวน้ำแกงเผ็ดอีกหรือไม่”
นางเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส
เจ้าของร่างเดิมกินจุ สามารถกินได้สามชามภายในครั้งเดียว ซ้ำยังมีของหวานอีกสองถ้วย จะไม่ให้อ้วนได้อย่างไร
ซูเสียวเสี่ยวตัดสินใจข่มความพลุ่งพล่านอยากอาหารเอาไว้เพื่อแผนการลดน้ำหนัก ก่อนถามเด็กน้อยทั้งสามว่า “พวกเจ้าอยากกินเกี๊ยวหรืออยากกินบัวลอยกัน”
เจ้าหนูทั้งสามไม่ตอบ
เถ้าแก่เนี้ยก้มหน้าลงมาจึงได้พบว่าข้างกายแม่นางอวบอ้วนมีเด็กน้อยอีกสามคนตามมาด้วย
เจ้าก้อนน้อยน่ารักน่าชัง ใบหน้ารูปไข่แดงระเรื่อ ราวกับตุ๊กตาในภาพวาดปีใหม่
เถ้าแก่เนี้ยไม่เคยเห็นเด็กน้อยงดงามเช่นนี้มาก่อนจึงอดถามไม่ได้ว่า “แม่นาง พวกเขาคือ...”
ซูเสียวเสี่ยวมองเด็กหญิงที่ตัวติดข้างกายเถ้าแก่เนี้ยแล้วหันมามองเด็กทั้งสามด้วยแววตาชื่นชม ก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ลูกชายข้าเอง”
เด็กสามคนนิ่งอึ้ง
เถ้าแก่เนี้ยก็นิ่งอึ้งไปเช่นกัน
ซูเสียวเสี่ยวอายุยังน้อยนัก ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่เหมือนมารดาที่มีลูกสามคน แต่ในโลกอันวุ่นวายใบนี้ ใช่ว่าจะไม่มีสตรีที่ออกเรือนเร็ว
เถ้าแก่เนี้ยยิ้มเอ่ยว่า “ลูกชายสามคน ช่างโชคดีเสียจริง”
ซูเสียวเสี่ยวยิ้มจางๆ
ซูเสียวเสี่ยวถามเด็กสามคนอีกว่า “เกี๊ยว บัวลอย จะกินอันไหนกัน”
เจ้าสามคน “ท่านแม่”
รู้อยู่แล้วว่าจะเป็นเช่นนี้
ซูเสี่ยวเสี่ยวกระแอมเบาๆ ก่อนจะขานรับเสียงขลุกขลัก “อืม กินอะไรล่ะ”
เด็กสามคนดวงตาเป็นประกาย
ซูเสียวเสี่ยวหันหน้าหนีพลางกระซิบเสียงเบาว่า “อย่ามองข้าเช่นนี้ ข้าก็เป็นแม่คนครั้งแรกเช่นกัน...อาจจะเป็นได้ไม่ดีก็ได้...”
“กิน”
เจ้าตัวน้อยคนหนึ่งชี้ไปที่เกี๊ยวพลางเอ่ยขึ้น
ซูเสียวเสี่ยวตกใจไม่น้อย พูดคำที่สองได้ไวเพียงนี้เชียวรึ
หน้าผากมีหนึ่งขวัญ นี่ต้าหู่
ส่วนเด็กอีกสองคนคนที่คาดผมสีขาวคือเอ้อร์หู่ คนที่คนผมสีฟ้าคือเสียวหู่
เอ้อร์หู่กับเสียวหู่จะกินบัวลอย
ทั้งสี่คนนั่งล้อมโต๊ะเล็กๆ กัน ก่อนที่เกี๊ยวกับบัวลอยร้อนๆ จะถูกยกมา
“ท่านแม่ กิน” ทั้งสามคนเอ่ย
ซูเสี่ยวเสี่ยวเอ่ยว่า “พวกเจ้ากินเถอะ ข้าไม่หิว ระวังร้อนล่ะ”
ทั้งสามคนยกชามขึ้นกินกันคำน้อยๆ อย่างมูมมาม
จู่ๆ ซูเสียวเสี่ยวก็มองทั้งสามพลางเอ่ยว่า “พวกเจ้า...พูดชื่อตัวเองกันได้หรือไม่”
นางอยากรู้ชื่อจริงๆ ของพวกเขา
ทั้งสามเอียงศีรษะเล็กๆ ครุ่นคิด ก่อนจะพากันพยักหน้า
ซูเสี่ยวเสี่ยวดวงตาเป็นประกายทันที “เช่นนั้นพวกเจ้าชื่ออะไรกันรึ”
มือน้อยๆ ของทั้งสามทาบหน้าอกตัวเองไว้
“ต้าหู่”
“เอ้อร์หู่”
“เฉียวหุ (เสียวหู่)”
ซูเสียวเสี่ยว “...”
…
เมื่อเด็กน้อยทั้งสามกินอิ่มหนำสำราญแล้ว ซูเสียวเสี่ยวก็พาพวกเขาไปโรงหมอของเมือง
เมื่อวานวิวาทกันโดยใช้ประตูหลังเข้าออก เพื่อหลบหลีกคนของโรงหมอ ดังนั้นทุกคนจึงไม่รู้จักนาง
เพื่อรักษาบาดแผลของพ่อซูให้ทรงตัวเอาไว้ จะขาดการฝังเข็มและยาบำรุงไปไม่ได้
“ข้าอยากได้เข็มเงินคู่หนึ่ง แล้วก็...” ซูเสียวเสี่ยวหยุดเว้นก่อนจะสั่งยาสิบกว่าชนิดออกมาภายในรวดเดียว
เจ้าของร้านคิดเงินให้นาง ทั้งหมดห้าตำลึง
หลังจากจับจ่ายครั้งแรกไป ยามนี้เงินในมือนางจึงเหลือสองตำลึง
“ลดให้หน่อยได้หรือไม่” ซูเสียวเสี่ยวถาม
เจ้าของร้านยิ้มเรียบๆ “แม่นางอยากให้เท่าใดเล่า”
ซูเสี่ยวเสี่ยวเอ่ยว่า “ในมือข้ามีเพียงสองตำลึง หากพวกเจ้ายินดี...ข้าสามารถเอายาของข้าแลกกับพวกเจ้าเป็นเงินส่วนที่ขาดได้”
เจ้าของร้านโมโหขึ้นมา
สตรีบ้านนอกคนหนึ่งช่างปากดีนัก
นางเอายานางมาแลกรึ
ยาอะไรล่ะ สมุนไพรเน่าๆ ในดินชนบทรึ
นางเห็นหรงเอินถังเป็นสถานที่แบบใดกัน
“หรงเอินถังเป็นโรงหมอที่ใหญ่ที่สุดในเมือง มียาดีสารพัด จะมาอยากได้ของจากหญิงชาวบ้านคนหนึ่งรึ เจ้ามีปัญญาเอาอะไรมาแลกล่ะ”
ซูเสียวเสี่ยวเอ่ยว่า “ยาข้าดีมาก”
ผู้ดูแลเอ่ยเยาะเย้ยว่า “ข้าดูแล้วเจ้ามาหลอกเอายามากกว่า คนอย่างเจ้าข้าเห็นมานักต่อนักแล้ว รีบไสหัวไป มิฉะนั้นข้าจะแจ้งความ”
ณ ห้องปีกข้างบนชั้นสอง เด็กหนุ่มในอาภรณ์ผ้าไหมนั่งอยู่บนเก้าอี้ หมอของโรงหมอคนหนึ่งกำลังตรวจแขนซ้ายให้เขาอยู่
“บริเวณที่กระดูกเคลื่อนต่อกันได้ดีมาก ไม่มีทางทิ้งอาการภายหลังแน่นอน”
เด็กหนุ่มในชุดผ้าไหมยกมือขึ้น หมอจึงออกจากห้องไปอย่างรู้งาน
องครักษ์ที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างจู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า “คุณชาย ดูสิ แม่นางคนเมื่อครู่นี้”
เด็กหนุ่มหันไปมอง “นางนี่นา”
แต่ข้างกายมีเด็กน้อยเพิ่มขึ้นมาสามคน
องครักษ์ทำมือทำไม้พลางเอ่ยถามอย่างแปลกใจว่า “คุณชาย เมื่อครู่นี้นางแค่ทำแบบนั้นครู่หนึ่ง...ก็ต่อแขนของท่านกลับคืนได้แล้วรึ”
ตอนที่เด็กหนุ่มชนกับม้านั้น เขาอยู่ท่ามกลางฝูงชนฝั่งตรงข้ามจึงเห็นไม่ค่อยชัด
เด็กหนุ่มอาภรณ์ไหมส่งเสียงอืมคำหนึ่ง
องครักษ์เอ่ยว่า “ข้าดูจากเสื้อผ้าอาภรณ์นางแล้ว เป็นสาวชนบทชัดๆ นี่นา นางทำเรื่องนี้เป็นได้อย่างไร หรือว่านางจะรู้วิชาแพทย์ คุณชาย คุณชาย พวกเราเชิญนางไปรักษาลูกพี่ลูกน้องของท่านด้วยดีหรือไม่”
เด็กหนุ่มเงียบงันไม่พูดไม่จา
ต่อแขนที่หลุดเข้าที่ได้ ช่วยชีวิตเด็กที่อาหารติดคอเกือบขาดอากาศได้ นางคงจะมีวิชาแพทย์อยู่
ทว่า...การรักษาท่านพี่นั้น
“ท่านพี่มีฐานะพิเศษ คนที่ไม่รู้ที่มาที่ไปทางที่ดีอย่าให้ใกล้ชิดท่านพี่สุ่มสี่สุ่มห้าดีกว่า รอหมอต่งจากโรงหมอกันเถอะ”
หมอต่งเป็นแพทย์มาหลายปี ฝีมือการแพทย์สูงส่งจึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในการรักษาท่านพี่
…
ส่วนทางด้านซูเสียวเสี่ยวเมื่อออกจากโรงหมอแล้วก็กำลังจะไปดูที่อื่นต่อ เพิ่งจะเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกชายวัยกลางคนคนหนึ่งขวางทางไว้
การแต่งตัวของอีกฝ่ายมองผ่านๆ ไม่แตกต่างจากประชาชนทั่วไป ทว่าตรงบั้นเอวกลับห้อยน้ำเต้ายาไว้ลูกหนึ่ง
เขาเป็นหลังจง[footnoteRef:1] [1:  หลังจง หมอแผนโบราณของจีน]
หลังจงรอยยิ้มเบ่งบานเต็มหน้า เขาประสานมือให้ซูเสียวเสี่ยวน้อยๆ ก่อนบอกจุดประสงค์ในการมาเยือน
ซูเสี่ยวเสี่ยวส่งเสียงอ้อคำหนึ่ง “ที่แท้ตอนนั้นเจ้าก็อยู่ที่ร้านจิ่นจี้ด้วยนี่เอง...ยามนี้เจ้าอยากถามข้าว่าใช้วิธีใดกันแน่จึงได้ช่วยเด็กคนนั้นไว้ได้ใช่หรือไม่”
หลังจงยิ้มซุกซน “ขอแม่นางโปรดอย่าได้ลังเลที่จะชี้แนะ”
ซูเสียวเสี่ยวโบกมือ “โอ๊ย เกรงใจเกินไปแล้ว ชี้นงชี้แนะอะไรกัน เจ้าอยากรู้ข้าก็จะบอกให้ก็แค่นั้นแหละ”
“จริงรึ” หลังจงไม่อยากจะเชื่อว่าอีกฝ่ายจะตกลงง่ายดายเพียงนี้ นี่มันไม่เหมือนที่เขาคิดไว้เลย
“เจ้าเป็นหลังจงกระมัง” ซูเสียวเสี่ยวหยิบเอาขวดกระเบื้องใบเล็กออกมาจากตะกร้าขวดหนึ่ง ก่อนยิ้มน้อยๆ “พอดีเลย ทางข้ามียาจินฉวงอยู่ขวดหนึ่ง เจ้าอยากได้หรือไม่ ขายให้เจ้าราคาถูกๆ เลยนะ”
หลังจงมองขวดกระเบื้องน้อยที่นางหยิบออกมาแวบหนึ่ง ก่อนถามอย่างไม่พอใจว่า “หากไม่ซื้อยาของเจ้า เจ้าจะยังสอนวิธีช่วยรักษาอาการอาหารติดคอหรือไม่”
“สอนสิ” ซูเสียวเสี่ยวเอ่ยโดยไม่ต้องคิด “แต่เจ้าจะรับวิชาไปโดยไม่รู้สึกผิดรึ”
หลังจง “...”
หลังจงมุมปากกระตุก ปากยิ้มตาไม่ยิ้มพลางถามว่า “ขวดละเท่าใดรึ”
ซูเสียวเสี่ยวยื่นมือออกไป “เห็นแก่ที่เป็นเพื่อนร่วมอาชีพเดียวกัน ขายให้เจ้าห้าตำลึงแล้วกัน”
หลังจงตกใจยกใหญ่ “ห้าตำลึง! เหตุใดเจ้าไม่ปล้นกันเลยเล่า”
ซูเสียวเสี่ยวสองตามองฟ้า ก่อนจะแบมืออย่างจนปัญญา “เช่นนั้นก็ให้โรงหมออื่นได้วิชาไปโดยไม่จ่ายเงินก็แล้วกัน”
หลังจง “...” อีกครา


## บทที่ 18 หอมๆ

ตอนที่ 18 หอมๆ
หนึ่งเค่อ[footnoteRef:1]ต่อมา ในมือซูเสียวเสี่ยวก็มีเงินเพิ่มมาสามตำลึง [1:  หนึ่งเค่อ เท่ากับ สิบห้านาที]
แต่นี่ไม่ใช่เพราะถูกหลังจงต่อราคาเหลือสามตำลึง เขาน่ะอยากต่อรองราคาอยู่หรอก แต่คนอ้วนใจดำบางคนไม่อนุญาต
เขามีเงินติดตัวแค่สามตำลึง
ซูเสียวเสี่ยวบอกว่าสามารถตามเขาไปเอาที่บ้านได้ เขาพึมพำว่า “หากแม่ข้ารู้ได้ตีข้าแน่...”
ซูเสียวเสี่ยว “…”
สุดท้าย ภายใต้การเจรจากันอีกครั้งของทั้งสองฝ่าย เขาจึงใช้เข็มเงินเล่มใหม่ชุดหนึ่งกับสมุนไพรรักษาบาดแผลมาแทนเงินส่วนที่ขาด
เพียงแต่ในมือเขาไม่มีสมุนไพรสองชนิดที่ซูเสียวเสี่ยวต้องการ อีกสามวันให้นางไปรับของที่ร้านยาบ้านเขา
“สองตำลึงก็หาของมาได้แล้ว นึกไม่ถึงว่าหรงเอินถังจะคิดข้าตั้งห้าตำลึง! ใจดำนัก!”
หลังจง “...”
เจ้ายังมีหน้ามาว่าคนอื่นใจดำอีกรึ
…
เมื่อเช้าตอนออกจากบ้าน ซูเสียวเสี่ยวเตรียมเงินติดตัวทั้งหมดเพื่อจะซื้อยาให้พ่อซู ไม่คิดเลยว่าไม่เพียงแต่จะไม่ต้องจ่ายสักตำลึงแล้ว ยังหาได้เพิ่มมาอีกตั้งสามตำลึง
ด้วยเหตุนี้ เงินในมือนางจึงมีห้าตำลึงแล้ว
ซูเสียวเสี่ยวถือเงินไปตลาด ซื้อถั่วแดง ถั่วเขียว น้ำตาลแดงและแป้งข้าวเหนียวอย่างละสิบชั่ง ส่วนงาขาวกับงาดำอย่างละสองชั่ง
คนในบ้านกินกันเก่งนัก คราวก่อนซื้อเนื้อกลับไปก็กินกันไม่พออย่างเห็นได้ชัด นางจึงไปร้านเนื้อร้านเดิมในตลาดอีกหนแล้วซื้อซี่โครงหมูสิบชั่งกับหมูสามชั้นห้าชั่งและเนื้อสันในอีกห้าชั่ง
“เอาเนื้อติดมันมาให้ข้าด้วยสองสามชั่ง”
เนื้อติดมันเอามาเจียวเป็นน้ำมันหมูได้ อีกอย่างกากหมูที่เจียวแล้วกรุบกรอบยิ่งนัก ทั้งยังมันเยิ้ม อร่อยมากทีเดียว
“แม่นาง เจ้าซื้อเนื้อไปมากมายเพียงนี้จะกินหมดรึ”
คนขายเนื้อถามอย่างฉงน
“บ้านข้าคนเยอะน่ะ กินหมดแน่นอน” ซูเสียวเสี่ยวบอก ไม่ได้จะกินให้หมดทีเดียวเสียหน่อย อย่างซี่โครงหมูก็เอาไปทำเนื้อเค็มได้
คนบ้านนอกไม่นิยมกินเนื้อกันทุกมื้อ หนึ่งเดือนได้กินถึงสองครั้งก็หาได้ยากยิ่งแล้ว แม่นางอ้วนพีนางนี้ดูแล้วธรรมดา คิดไม่ถึงว่าจะจับจ่ายอย่างใจกว้างไม่เบา
ก็จริง ไม่กินเนื้อมากเพียงนั้นแล้วจะอ้วนกลมได้เพียงนี้รึ
เขาไม่ได้จะดูถูกคนอ้วน ตรงกันข้าม เขารู้สึกว่าคนอ้วนมีวาสนา
พ่อค้าเนื้อหนุ่มคิดเรื่องต่างๆ ในใจมากมาย ไม่ลืมใช้ใบไผ่ห่อซี่โครงหมูกับเนื้อไว้ด้วยกันแล้วส่งให้ซูเสียวเสี่ยว
“ซี่โครงหมูชั่งละยี่สิบเหวิน เนื้อหมูชั่งละสิบสามเหวิน เนื้อติดมันชั่งละแปดเหวิน ทั้งหมดสี่ร้อยยี่สิบเหวิน คิดเจ้าสี่ร้อยเหวินก็พอแล้วก็แถมหนังหมูให้เจ้าด้วยนิดหน่อย”
ปากบอกหนังหมู แต่ความจริงแล้วก็ติดเนื้อเช่นกัน หนักหนึ่งชั่งครึ่งเต็มๆ
“มีเซี่ยงจี๊[footnoteRef:2]ด้วยนะสองอัน แม่นางจะเอาหรือไม่ หากเอาข้าจะแถมให้” [2:  เซี่ยงจี๊ ไตหมู]
“เอาสิ”
จะเอากลับไปบำรุงไตให้เว่ยถิง
กิจการเล็กๆ ไม่ได้มีกำไรอะไรมากมาย พ่อค้าเนื้อคิดราคาถูกให้แล้ว เพื่อเป็นการตอบแทน ซูเสียวเสี่ยวจึงหยิบเอาไส้ตุ๋นที่ตัวเองทำออกมาจากตะกร้าใบน้อยถ้วยหนึ่ง ก่อนจะวางไว้บนแผง
พ่อค้าเนื้อหันมาเห็นไส้ตุ๋นที่เพิ่มมาถ้วยหนึ่งก็รีบเอ่ยว่า “แม่นาง! ไส้ของเจ้า!”
ซูเสียวเสี่ยวส่ายหน้าอย่างผ่าเผย “ไม่ๆ ไส้ของเจ้าต่างหาก”
พ่อค้าเนื้อ “...”
…
ซูเสียวเสี่ยวพาเด็กน้อยเดินเล่นในตลาดต่อ
“เอ๋ นึกไม่ถึงว่าจะมีผักดำ[footnoteRef:3]ด้วย” [3:  หั่มช้อยกอน หรือ ผักดำ เป็นผักดองแบบจีนชนิดหนึ่ง ซึ่งทำจากผักขมที่ชาวจีนเรียกว่าชุนไฉ่ หรือผักกวางตุ้ง นำมาขยำกับเกลือแล้วบีบน้ำออกจนแห้ง หมักไว้ในโอ่งสองคืน แล้วนำมาตากแดดจนแห้งสนิท เป็นสีดำ มีกลิ่นเฉพาะตัว ใช้ทำอาหารได้หลายชนิด เช่น นึ่งกับหมูบะช่อ ทำเคาหยก และผักดำต้มหมูสามชั้น]
นั่นเป็นแผงลอยเล็กๆ ขายของแห้ง ของแห้งอื่นๆ แทบจะขายหมดเกลี้ยงแล้ว มีผักดำตะกร้าเดียวที่เหมือนว่าจะไม่มีคนสนใจ
“อันนี้ขายอย่างไรรึ” ซูเสียวเสี่ยวถาม
หญิงชราขายผักเหลือบตาใส่นางอย่างรำคาญ “ห้าสิบเหวิน ให้เจ้าหมดเลย”
“เอาสิ” ซูเสี่ยวเสี่ยวซื้ออย่างรวดเร็ว
หญิงชรา “...”
ค่อนข้างเสียดายที่ไม่ได้ต่อราคา
ซูเสียวเสี่ยวไปซื้อเครื่องเทศมาอีกนิดหน่อย วัตถุดิบวันนี้ก็ซื้อมาเสร็จเรียบร้อย
นางมาถึงหน้าตลาด พบว่าตาเฒ่าหลี่ยังอยู่ ของบนเกวียนวัวก็ขายหมดเกลี้ยงแล้ว มีเสี่ยวอู๋ซื่อนั่งอยู่ข้างหน้า
นางยิ้มแย้มเดินไปหา “ท่านลุงหลี่ สายมากแล้วยังไม่กลับรึ คงไม่ได้ตั้งใจรอข้าอยู่ที่นี่โดยเฉพาะหรอกกระมัง”
ตาเฒ่าหลี่สำลักเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยอย่างเคร่งขรึมว่า “ขะ...ข้าอยากจะบรรทุกคนเพิ่มสักสองคน ไม่อยากมาเสียเที่ยว”
เสี่ยวอู๋ซื่อไม่ได้เอ่ยคำใด
เมื่อครู่มีสามคนจากหมู่บ้านข้างๆ จะนั่งเกวียน แต่ถูกตาเฒ่าหลี่ปฏิเสธไป
ซูเสียวเสี่ยวอุ้มเจ้าเด็กน้อยขึ้นเกวียน “ข้าจะให้ค่าเกวียนท่านในราคาสี่คนนะ!”
นางคิดของตัวเองเป็นสองคน เด็กสามคนนั่นคิดเป็นหนึ่งคน ข้าวของที่ซื้อมาคือเป็นหนึ่งคน
ตาเฒ่าหลี่ขานรับในลำคอ แต่เมื่อลงจากเกวียนกลับคิดเงินนางแค่หนึ่งคนเท่านั้น
…
ซูเสียวเสี่ยวกลับมาถึงบ้านก็พบว่าคนในบ้านออกไปข้างนอกกันหมด
นางเข้าไปในห้องเว่ยถิงพลางถามว่า “พ่อกับน้องชายข้าเล่า”
เว่ยถิงหันหลังให้นาง เขาเอ่ยเสียงเรียบว่า “เพิ่งออกไป”
“ได้บอกหรือไม่ว่าไปทำอะไรกัน”
“ไม่ได้บอก”
“อ้อ” ซูเสียวเสี่ยวกลับหลังหันเดินไปห้องครัวเพื่อทำกับข้าว
เว่ยถิงเรียกนางไว้ “ยาข้าล่ะ เหตุใดจึงเหลือแค่ขวดเดียว อีกขวดไปไหน”
“ขายไปแล้ว” ซูเสียวเสี่ยวบอก
เว่ยถิงขมวดคิ้ว “เจ้า...ใครให้เจ้าขายยาข้ากัน”
นั่นเป็นยาทาแผลอันแสนล้ำค่าเชียวนะ! มีเงินก็ซื้อไม่ได้!
ซูเสียวเสี่ยวหัวเราะเหอะๆ เอ่ยว่า “รบกวนเจ้าช่วยเข้าใจสถานการณ์ของตนเองหน่อย เจ้ากินของของข้า ดื่มของของข้า พักในบ้านข้า ซ้ำยังเกือบจะใช้ชุดปฐมพยาบาลจนเกลี้ยง ขายยาทาแผลของเจ้าไปขวดเดียวแล้วมันทำไม”
เว่ยถิงฝืนข่มโทสะไว้
ซูเสียวเสี่ยวเอ่ยเหมือนคล้ายคิดบางอย่างอยู่ “ในทางกลับกัน บนตัวเจ้านอกจากยาสองขวดแล้ว สิ่งของมีค่าอะไรก็ไม่มีเลย เจ้าออกจากบ้านไม่พกเงินหรือไร”
เว่ยถิงไม่สนใจนาง
ซูเสียวเสี่ยวหรี่ตาลง “เจ้าต้องมีเงินแน่ๆ ใช่หรือไม่ เจ้าซ่อนเงินไว้ที่ไหน”
เว่ยถิงเอ่ยเสียงเย็นว่า “พวกเจ้าค้นตัวข้าตั้งแต่แรกแล้วมิใช่รึ หากข้าซ่อนเงินไว้ พวกเจ้าจะค้นไม่เจอหรือไร”
ซูเสียวเสี่ยวลูบคาง “ถ้าอย่างนั้นก็คงจะซ่อนไว้ที่อื่นแน่แล้ว”
เว่ยถิงยังคงหันหลังให้นางอยู่ “อย่ามาหลอกล่อข้าให้เสียยาก!”
เหอะๆ ขี้ระแวงนักนะ
ซูเสียวเสี่ยวกลับไม่โกรธ นางมองไหล่กว้างและแผ่นหลังอันทรงพลังของเขา ก่อนจะเอ่ยอย่างวางอำนาจว่า “อาหารการกินที่พักอาศัยและค่ายาของเจ้าน่ะ ข้าจดเอาไว้ให้เจ้าหมดแล้ว หากภายหน้าเจ้ายังไม่จ่าย ก็เอาเนื้อเจ้ามาชดใช้!”
เว่ยถิง “...”
จวบจนย่ำค่ำ พ่อซูกับซูเอ้อร์โก่วก็ยังไม่กลับมา ซูเสียวเสี่ยวจึงต้องทำมื้อค่ำให้กับเด็กทั้งสามและผู้ป่วยหนักอย่างเว่ยถิงกินก่อน
เมื่อกินข้าวกันเสร็จแล้ว นางก็อาบน้ำให้เด็กทั้งสามคน
พอนางเทน้ำกลับมาที่ห้องตัวเอง เด็กสามคนก็อยู่ในห้องแล้ว พวกเขาหอบหมอนน้อยๆ มากันคนละใบ
ซูเสียวเสี่ยวถามหยั่งเชิงว่า “นี่พวกเจ้า...ทำอะไรน่ะ”
“นอนกับแม่” ต้าหู่ตอบ
เอ้อร์หู่ชี้ที่บ้านข้างๆ “หนิวต้าน นอนกับแม่”
ส่วนเสียวหู่ตรงมากอดขาของซูเสียวเสี่ยวไว้ เงยศีรษะน้อยๆ น่ารักขึ้นมาเอ่ยด้วยเสียงเลียนแบบผู้ใหญ่ว่า “เฉียวหุ นอน กับแม่”
เสนอความต้องการ ยกตัวอย่างความจริงมาเป็นข้อๆ ใช้แผนการใหญ่โดยการทำตัวน่ารัก...
นี่พวกหนูกำลังปฏิบัติการขอนอนด้วยอย่างเป็นระบบและเป็นพรรคเป็นพวกอยู่เหรอ!
ซูเสียวเสี่ยวกอดอกอย่างเคร่งขรึม
เด็กสามคนดวงตากลอกกลิ้งไปมา
“มืด” ต้าหู่ชี้ห้องของซูเอ้อร์โก่วพลางเอ่ยขึ้น
“กลัว” เอ้อร์หู่เอ่ยต่อ
“อื้อๆ!” เสียวหู่พยักหน้าอย่างจริงจัง
ซูเสียวเสี่ยว “…”
“แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ” นางเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “พรุ่งนี้พวกเจ้าต้องกลับไปนอนที่เรือนตะวันตก”
เด็กน้อยทั้งสามพากันพยักหน้าแต่โดยดี
ซูเสียวเสี่ยวปูที่นอนแล้วถอดเสื้อให้เจ้าหนูสามคน ก่อนจะอุ้มพวกเขาขึ้นเตียง
“เหตุใดจึงยังไม่นอนอีก” นางมองไปยังเจ้าเด็กน้อยทั้งสามในกองผ้าห่ม
เจ้าเด็กทั้งสามกะพริบดวงตากลมโตปริบๆ
ต้องหอมๆ ก่อนจึงจะหลับ


## บทที่ 19 รู้ความ

ตอนที่ 19 รู้ความ
“อย่ามาได้คืบจะเอาศอกเชียวนะ”
ซูเสียวเสี่ยวทำหน้าดุพลางดึงผ้าห่มห่มให้เด็กๆ ทั้งสามคน
แผนการขอหอมๆ ล้มเหลว
เด็กทั้งสามจึงหลับตาลงด้วยความเสียดายและไม่เอ่ยอะไรอีก
เด็กน้อยเล่นอย่างสนุกสนานจึงหลับไว เพียงไม่นานบนเตียงก็มีเสียงกรนของพวกเขาลอยมาเสียแล้ว
ซูเสียวเสี่ยวเท้าคางมองเด็กสามคนที่กำลังฝันหวาน ตัวนางเองไม่รู้ว่าความรู้สึกที่มีแม่อยู่ข้างๆ มันเป็นอย่างไร จู่ๆ ก็จับพลัดจับผลูมาเป็นแม่คนชั่วคราวให้คนอื่นเสียอีก
บางคนนั้นเคยตากฝนมาก่อนจึงอยากกางร่มให้คนอื่น
ทว่ากลับมีคนบางคนที่ได้รับการถ่ายทอดพันธุกรรมเลือดเย็นมาจากพ่อแม่
…
จวบจนดึกดื่นค่อนคืนแล้ว สองพ่อลูกจึงได้ลากร่างอันเหนื่อยล้ากลับมาด้วยหน้าตามอมแมม
หลังจากถึงบ้านแล้ว พ่อซูก็พุ่งเข้าห้องตัวเองทันที มื้อเย็นก็ไม่ได้กิน
ซูเสียวเสี่ยวตักน้ำแกงเนื้อแช่ข้าวส่งให้ซูเอ้อร์โก่วถ้วยหนึ่ง “วันนี้พวกเจ้าไปไหนกันมารึ ท่านพ่อเป็นอะไรไป”
สิ่งแรกที่ซูเฉิงทำหลังจากกลับมาถึงบ้านคือเรียกหาลูกสาว คืนนี้ผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด
ซูเอ้อร์โก่วรีบยกน้ำแกงแช่ข้าวขึ้นซดคำหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “ลุงเฉิงตายแล้ว ตายเมื่อห้าวันก่อน วันนี้ท่านพ่อเพิ่งทราบข่าว พอไปถึงลุงเฉิงก็โดนฝังไปแล้ว”
“ลุงเฉิงเป็นใครรึ” ซูเสียวเสี่ยวถาม
ซูเอ้อร์โก่วทอดถอนใจเอ่ยว่า “พี่น้องคนหนึ่งของท่านพ่อน่ะ เมื่อก่อนเคยคุ้มกันและนำส่งสินค้ากับท่านพ่ออยู่หลายหน เขาเป็นคนไม่คล่องแคล่ว ภายหลังจึงไม่ได้ทำต่อ หลายปีมานี้เป็นกรรมกรรายวันอยู่ในเมืองมาตลอด ชีวิตลำบากไม่น้อย ตอนนั้นที่ท่านพ่อมีหน้ามีตาอยู่ มีคนไม่น้อยมาคอยสอพลอท่านพ่อ เมื่อท่านพ่อไม่ทำแล้ว เหลือเพียงลุงเฉิงที่ยังอยากจะไปมาหาสู่กับท่านพ่อ พี่จำไม่ได้แล้วกระมัง ตอนเด็กๆ มีอยู่ครั้งหนึ่งพี่ป่วยหนัก ไม่มีเงินไปโรงหมอ ลุงเฉิงนี่ล่ะที่เป็นคนขายวัวแก่ที่บ้านไป พี่จึงได้มีเงินไปหาหมอ”
นั่นเป็นเรื่องเมื่อตอนซูต้ายาอายุได้เจ็ดขวบและซูเอ้อร์โก่วห้าขวบ นางป่วยหนักมาก มีไข้สูงไม่ได้สติ ดังนั้นจึงมีเพียงซูเอ้อร์โก่วที่จดจำความสิ้นหวังของครอบครัวและชีวิตใหม่ที่ลุงเฉิงช่วยเอาไว้ได้ทันท่วงที
เช่นเดียวกันกับที่เคยไปคุ้มกันสินค้าด้วยกัน จางเตาเป็นคนไม่รู้คุณคน แต่ลุงเฉิงกลับให้ความสำคัญกับมิตรภาพที่มีต่อกันไม่น้อย
มิน่าเล่าพ่อซูจึงได้เสียใจถึงเพียงนี้
ความจริงแล้วซูเอ้อร์โก่วก็เสียใจไม่น้อยเช่นกัน “หลายปีมานี้ตระกูลเฉิงติดหนี้จากข้างนอกไม่น้อยเพื่อจะรักษาลุงเฉิง พอลุงเฉิงตายไปก็เหลือแค่ภรรยากับลูกชายสองคนและมารดาอายุยืนเอาไว้ อย่าว่าแต่ใช้หนี้เลย ชีวิตยังจะเอาไม่รอด”
…
ภายในห้องไร้แสงไฟ ซูเฉิงนั่งเหม่อลอยอยู่บนเก้าอี้
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น “ท่านพ่อ ข้าเอง นอนหรือยัง ข้าเข้าไปนะ”
ซูเสียวเสี่ยวพูดจบก็ไม่รอให้พ่อซูได้ปฏิเสธก็ยกน้ำแกงแช่ข้าวมาตรงหน้าซูเฉิงถ้วยหนึ่ง
นางไม่ได้จุดโคมไฟ แสงเทียนสลัวๆ ส่องเข้ามาจากห้องโถง มันไม่ได้สว่างมากมายนัก ซูเฉิงจึงได้ซุกซ่อนความหดหู่ใจเอาไว้ได้
ซูเฉิงไม่อยากทำตัวน่าอนาถต่อหน้าลูกสาว เขาเอ่ยด้วยเสียงปกติกับนางว่า “พ่อไม่หิว”
ซูเสียวเสี่ยวส่งกระดาษแผ่นหนึ่งให้เขา “ถือไว้เจ้าค่ะ”
ซูเฉิงถามว่า “อะไรน่ะ”
“ใบกู้ยืม” ซูเสียวเสี่ยวบอก
ซูเฉิงไม่เข้าใจ
ซูเสียวเสี่ยวดึงมือเขามาแล้ววางใบกู้ยืมลงในฝ่ามือเขา “เหอถงเซิงยังติดเงินอยู่สิบห้าตำลึง รอให้เขาคืนเงินมาก่อนค่อยเอาไปให้ตระกูลเฉิงนะเจ้าคะ”
ซูเฉิงเงยหน้าทันที เขามองลูกสาวตัวอวบอ้วนของตัวเองอย่างนิ่งอึ้ง
ซูเสียวเสี่ยวปล่อยมือเขาแล้วนั่งลงบนม้านั่งข้างเขา “หากไม่พอ ทางข้ามีอีกสี่ตำลึง”
“พะ...พอแล้ว...” ซูเฉิงก้อนสะอื้นจุกอยู่ในลำคอ
“ครอบครัวเรามีกันสามคนและทำงานกันได้ทุกคน หาเงินได้กันอยู่แล้ว” ซูเสียวเสี่ยวปลอบใจคนไม่ค่อยเป็น และไม่รู้ด้วยว่าพูดเช่นนี้จะทำให้พ่อซูดีขึ้นบ้างหรือไม่
“ภายหน้าข้าจะไม่ซื้อเครื่องประทินโฉมพวกนั้นแล้ว และจะไม่กินขนมร้านจิ่นจี้ด้วย ค่าใช้จ่ายก็จะไม่เยอะ ข้าจำได้ว่าบ้านเรามีที่ทางอยู่ รอให้เว่ยถิงหายดีก่อน ค่อยให้เขาไปเพาะปลูก ทีนี้บ้านเราก็จะมีธัญพืชแล้ว ซ้ำยังประหยัดเงินไปได้อีกส่วนด้วย”
“ท่านพ่อดูสิ พอใช้ถมเถไป”
นางเอ่ยวางแผนอย่างละเอียดรอบคอบ
ซูเฉิงจุกในลำคอจนพูดอะไรไม่ออก
เพราะการจากไปของสหายรักและเพราะการรู้ความของลูกสาว
ซูเสียวเสี่ยวตีเหล็กในตอนที่ยังร้อนต่อ “ท่านพ่อ ภายหน้าพวกเราทำกิจการสุจริตกันดีกว่า ไม่หลอกเอาเงินพวกเพื่อนบ้านแล้วดีหรือไม่”
…
วันรุ่งขึ้น ซูเสียวเสี่ยวก็ใช้ปณิธานทั้งหมดงัดตัวเองออกมาจากรังผ้าห่มอันอบอุ่น
เมื่อคืนนางพูดเสียง่ายดาย แต่ในความเป็นจริงไหนเลยจะราบรื่นได้เพียงนั้น
จู่ๆ เงินสิบห้าตำลึงก็หายวับไป ยิ่งทำให้ครอบครัวยาจกครอบครัวนี้ยากจนข้นแค้นไปใหญ่
ที่บ้านมีสามคนที่ทำงานกันไม่หยุด แต่ก็มีปากท้องเจ็ดคนที่รอกินข้าว ซ้ำแต่ละคนยังเป็นพวกกินจุกันหมดด้วย...นอกจากเว่ยถิงที่บาดเจ็บหนัก
เจ้าหนุ่มนี่หายดีแล้วก็อาจจะกินจุเช่นกันก็ได้ อย่างไรเสียเจ้าเด็กสามคนก็กินเก่งกันเพียงนั้น ความสามารถในการกินของพ่อแท้ๆ ของพวกเขาก็น่าจะพอๆ กันกระมัง
“ดีนะที่เมื่อวานซื้อวัตถุดิบมาแล้ว ตอนแรกกะว่าวันนี้จะไปทำมาค้าขาย แต่ก็ไม่ได้รีบร้อนอะไรขนาดนั้น”
ซูเสียวเสี่ยวดึงเปิดประตูตู้ใส่จานชาม ก่อนจะหอบโถดินเผาทรงกลมใส่ก้อนแป้งออกมาใบหนึ่ง
สมัยโบราณไม่มียีสต์ล้วนใช้แป้งเก่าหรือส่าเหล้ามาเป็นเชื้อหมัก ส่วนนางใช้แป้งหมี่
ระยะเวลาในการหมักแป้งเก่าแตกต่างกันไปตามปฏิกิริยาและอุณหภูมิ โดยปกติแล้วยิ่งปฏิกิริยาแป้งเก่าดี อุณหภูมิสภาพแวดล้อมยิ่งสูงก็จะยิ่งหมักง่าย
โดยปกติแล้วถ้าฤดูร้อนจะใช้เวลาสองชั่วยาม ฤดูหนาวต้องใช้เวลาสี่ชั่วยาม
โดยปกติแล้วนางจะนวดแป้งไว้ก่อนนอน เช้าวันรุ่งขึ้นตื่นมาก็หมักได้ที่แล้ว
ช่วงที่รอให้แป้งได้ที่ ซูเสียวเสี่ยวก็แบ่งถั่วแดงกับถั่วเขียวใส่หม้อต้มสองใบ แล้วแช่ผักดำไว้ นำหมูสามชั้นที่ตุ๋นไว้ออกมา
นางอยากทำขนมเปี๊ยะแป้งกรอบ ดังนั้นจึงต้องการแป้งกรอบอีกชั้นหนึ่ง
วิธีการทำแป้งกรอบนั้นไม่ยาก ใส่น้ำมันหมูกับแป้งขาวในไข่แดงสด พอนวดแป้งเสร็จก็จะได้แป้งกรอบ
แป้งชั้นแรกห่อด้วยแป้งกรอบอีกชั้น ทำแบบนี้เพื่อให้แป้งกรอบมีรสชาติมันชุ่มและนุ่มมากขึ้น
นางทำไส้ทั้งหมดสามอย่าง มีถั่วแดง ถั่วเขียวและผักดำ
ไส้สุดท้ายใช้หมดแล้ว ยังเหลือแป้งอยู่นิดหน่อย ทันใดนั้นนางก็จินตนาการบรรเจิดขึ้นมาว่าจะทำแป้งกรอบใส่ไส้กรอกกับแป้งกรอบน้ำตาลแดงด้วยดีกว่า
“พี่...ทำอะไรกินอีกแล้ว”
ซูเอ้อร์โก่วตื่นเพราะปวดปัสสาวะ เขาไปเข้าห้องน้ำมาแล้วก็ถูกกลิ่นหอมดึงดูดให้มาที่ห้องครัว
เขายังไม่ตื่นดี แต่ก็ไม่ส่งผลกระทบกับการกินของเขาหรอก เขาคว้าขนมมาชิ้นหนึ่ง ก่อนจะอ้าปากกัดลงไป...
ซูเสียวเสี่ยว “ร้อนนะ”
“โอ๊ยย...” ซูเอ้อร์โก่วร้อนลวกปากจนพอง
ยามนี้ตื่นเต็มตาแล้ว ลิ้นก็บวมแดงด้วย
ทว่าไม่ได้ส่งผลต่อการกินขนมที่พี่สาวเขาทำเลยสักนิด
“พี่ ขนมที่พี่ทำอร่อยกว่าขนมกุ้ยฮวาร้านจิ่นจี้อีก”
เขากินรสน้ำตาลแดงไป น้ำตาลละลายไปหมดแล้ว หวานอร่อย ผสมกับกลิ่นหอมของน้ำมันหมูเล็กน้อย อร่อยจนแทบขึ้นสวรรค์
ซูเสียวเสี่ยวให้เขาลองชิมแต่ละรสดู
“อิ่มหรือยัง”
“อืม พอสมควรแล้ว”
“เช่นนั้นก็เก็บกวาดหน่อย เตรียมทำงานได้แล้ว”
ซูเอ้อร์โก่วชะงัก “ทำงานอะไรรึ”
…
หนึ่งเค่อต่อมา สองคนพี่น้องก็สะพายตะกร้าไปในเมือง
“พี่ พวกเราจะไปขายที่ไหนรึ ที่ตลาดรึ” ซูเอ้อร์โก่วถาม
คนทั่วไปออกจากบ้านไปค้าขายครั้งแรกอาจจะเป็นกังวลได้
แต่ซูเอ้อร์โก่วมีพรสวรรค์พิเศษแตกต่างจากคนอื่น เพราะเขาหน้าด้านเสียจนเอาไปทำพื้นรองเท้าได้ เป็นกังวลน่ะรึ ไม่มีเสียหรอก
“ไม่ได้ไปตลาด” ซูเสียวเสี่ยวเอ่ย
ซูเอ้อร์โก่วถามอย่างสนใจใคร่รู้ว่า “แล้วจะไปที่ใดเล่า”
นิยายโรแมนติก คอเมดี้ ผู้เขียนเดียวกับหม่ามี๊ตัวร้ายกับเสนาบดีตื๊อรัก!
ซูเสียวเสี่ยว แพทย์ทหารควบทหารซุ่มยิงมือหนึ่งจากโลกปัจจุบันทะลุมิติมาเข้าร่างหญิงชนบทร่างอ้วนที่โง่เขลาไม่รู้หนังสือ
อารมณ์ร้าย เอาแต่ใจ วันๆ เอาแต่ทำตัวเป็นอันธพาลรีดไถเงินคนอื่นอย่าง ซูต้ายา
เพราะชื่อเสียงอันเลวร้ายทำให้แม้จะอายุสิบหกแล้วแต่กลับไม่มีใครยอมมาสู่ขอ
แม้เอาเงินเป็นสินสอดให้ชายหนุ่มแต่งเข้าบ้าน เจ้าบ่าวก็ยังเบี้ยวหนีไปวันงานแต่ง
ร้อนถึงพ่อและน้องชายอันธพาลไปไล่จับผู้ชายเพื่อมาแต่งงานกับนาง
จับไปจับมาดันจับได้ชายหนุ่มบาดเจ็บพร้อมลูกน้อยสามคนกลับมาได้
คือ…ท่านพ่อ คนที่ท่านจับมานั้นถูกต้องแล้วใช่หรือไม่?
หลังจากนั้นเรื่องราวอลเวงก็เริ่มขึ้น ซูเสียวเสี่ยวต้องรักษาอาการบาดเจ็บของสามีในนาม
ลดความอ้วน ดูแลเด็กน้อยทั้งสามพร้อมปรับฐานะของครอบครัวให้ดีขึ้น
อีกทั้งฐานะของสามีในนามก็น่าสงสัยเหลือทน เพราะดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ใช่คนธรรมดาๆ นี่สิ…
“ข่าวดีคือเจ้าไม่ต้องคลอดลูกแล้ว! เพราะลูกเขยคลอดให้เจ้าแล้วอย่างไรล่ะ!” 
“จับหนึ่งคนแต่ได้สาม น่าตื่นเต้นใช่หรือไม่ คาดไม่ถึงใช่หรือไม่”